cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հրաժեշտ չենք տալիս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:2018 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական ռազմական ֆիլմեր
Բիլթմոր (կալվածք)
Կալվածք «Բիլթմոր» (Biltmore Estate), բնակելի համալիր և զբոսաշրջային տեսարժան վայրեր, որը գտնվում է ԱՄՆ-ի Հյուսիսային Կարոլինա նահանգի Աշվիլ քաղաքում։ 1889 և 1895 թվականներին Ջորջ Վաշինգտոն Վանդերբիլտ II- ը կալվածքը կառուցվել է  շատոեսկ (Ֆրանցիսկ I ոճը) ոճով, որը Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների ամենամեծ առանձնատունն էր՝ 16622.8 մ² մակերեսով և բաղկացած է մոտ 250 սենյակից ։
Համալիրի ճարտարապետներն էին Ռիչարդ Հանթը և Ֆրեդերիկ Լո Օլմստեդ:
Ներկա պահին կալվածքը, որը մարմնավորում է Ամերիկայի պատմության ծաղկուն դարաշրջանը, պատկանում է Ջորջ Վանդերբիլտ II- ի սերունդներին և կառավարում է նրա թոռը՝ Բիլ Սեսիլը։ Չնայած կալվածքը մասնավոր սեփականություն է, այն բաց է զբոսաշրջիկների համար։ Ամեն տարի այցելում է մոտ մեկ միլիոն այցելու ։ 2007 թվականին կալվածքը ըստ Ամերիկյան ճարտարապետների ինստիտուտի Ամերիկայի սիրելի ճարտարապետության վարկանիշում զբաղեցրել է 8-րդ տեղը ։
Ներկայումս
Այսօրվա օրով կալվածքը ընդգրկում է 3200 հա տարածք և պատկանում է Բիլթմոր ընկերությանը, որը վերահսկվում է Ջորջ Վանդերբիլտ II-ի թոռնիկ Բիլ Սեսիլի կողմից, ով իր ունեցվածքը ժառանգել է մոր Կորնելիայի մահից հետո։
«Բիլթմոր» կալվածքը 1966 թվականի հոկտեմբերի 15-ից գրանցված է ԱՄՆ-ի պատմական վայրերի ազգային գրանցամատյանում և 1963 թվականի մայիսի 23-ից ստացել է ԱՄՆ-ի ազգային պատմական հուշարձանների կարգավիճակ ։
Մշակույթում
«Բիլթմոր» կալվածքը հայտնվել է բազմաթիվ գեղարվեստական ​​ֆիլմերում. Կալվածքը կարելի է տեսնել նաև «Մեկ ծառի բլուր» հեռուստասերիալի 8-րդ եթերաշրջանում։ Ռոբերտ Բիթիի պատանեկան ֆանտազիայի ցիկլը «Սերաֆինա» տեղի է ունենում Բիլթմոր կալվածքի շուրջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ազգային պատմական հուշարձաններ Կատեգորիա:1895 հիմնադրումներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի թանգարաններ Կատեգորիա:1890-ականների ճարտարապետություն
Եվա Սիմոնաիտիտե
Եվա Էդմոնդովնա Սիմոնաիտիտե (Ieva Simonaitytė, ), լիտվացի բանաստեղծուհի, Լիտվական ԽՍՀի վաստակավոր գրող։
Կենսագրություն
Ծնվել է Լիտվայի Արևելյան Պրուսիայի Վանագայ գյուղում։ Մանկուց ապրել է կարիքների ու հիվանդության մեջ, ինչի պատճառով չի կարողացել սովորել դպրոցում և զբաղվել է ինքնակրթությամբ։ 1912-1914 թվականներին բուժվել է Գերմանիայի Աուգենբուրգ առողջարանում։ 1921 թվականից ապրել է Կլայպեդայում։ Հաճախել է մեքենագրության դասընթացների։ Աշխատել է Լիտվայի հյուպատոսությունում, „Rytas“ և Prūsų lietuvių balsas“ խմբագրություններում աշխատել է որպես խմբագիր, ավելի ուշ` խմբագիր ու թարգմանիչ Seimelis-ում։ «Շիմոնիսների ճակատագիրը» վեպի հաջողությունից և 1936 թվականին պետության կողմից իրեն նշանակված թոշակից հետո նվիրվել է գրական աշխատանքին։ 1939 թվականին մեկնել է Կաունաս։ Գերմանական շրջափակման տարիներին ենթարկվել է հետապնդումների։ 1963 թվականից ապրել է Վիլնյուսում։ 1957 թվականին պարգևատրվել է երեք շքանշանով ): Արժանացել է Լիտվական ԽՍՀ-ի վաստակավոր գրողի կոչման (1967)։ Թաղված է Վիլնյուսի Անտակալնիսկյան գերեզմանում։ Շիրիմին տեղադրված է քանդակագործ Դանուտե Դանիտե-Վարնաուսյենեի ստեղծած քանդակը։ Պրեկուլե փոքրիկ քաղաքում, որտեղ բանաստեղծուհին 1961-1978 թվականներին անց էր կացնում ամառվա ամիսները, 1984 թվականից գործում է հիշատակի թանգարան։
Գրական գործունեություն
Սկսել է տպագրվել 1914 թվականից։ Մինչև 1935 թվականը նրա անունը որպես բանաստեղծուհի հայտնի չէր։ Նրա պատմվածքների ու վեպերի հիմնական թեման Արևելյան Պրուսիայի և Կլայպեդսկի շրջանի լիտվացիների ամենօրյա կյանքն է։ Այս թեմային է նվիրված «Շիմոնիսների ճակատագիրը» վեպը, որը մեծ ճանաչում է բերել նրան։ «Բուշեն և նրա քույրերը» պատմվածքը բացահայտում է կուլակության էությունը։ «Վիլյուս Կարալյուս» վեպը լայն պատկերացում է տալիս 20-րդ դարի սկզբի լիտվացիների կյանքի մասին և համարվում է լիտվական ռեալիստական վեպի օրինակ։ «Իսկ այդպես է եղել» ինքնակենսագրական եռագրությունը (1960), «Ուրիշի տանը» (1962), «Անավարտ գիրք» (1965) վեպերը ներառում են 20-րդ դարի սկզբից մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմն ընկած ժամանակահատվածը։ Եվա Սիմոնաիտիտեի ստեղծագործությունն ընդհանուր առմամբ ավանդական է թեմաներով և գեղարվեստական մեթոդներով։ Ստեղծագործությունները թարգմանված են տարբեր լեզուներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիտվացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Լիտվացի գրողներ
Լրագրողների համերաշխության միջազգային օր
Լրագրողների համերաշխության միջազգային օր (International Day of Journalists' Solidarity), լրագրողների, լրահաղորդների և թղթակիցների համերաշխության միջազգային օր։ Տոնվում է ամեն տարի՝ սեպտեմբերի 8-ին, ամբողջ աշխարհում ։
Պատմություն և տոնակատարություն
Լրագրողների համերաշխության միջազգային օրը սահմանվել է 1958 թվականին աշխարհի ամենահին և ամենախոշոր լրագրողական միավորման՝ լրագրողների միջազգային կազմակերպության 4-րդ կոնգրեսի որոշմամբ ։
Այս միջազգային օրվա անցկացման ամսաթիվը պատահական չի ընտրվել։ 1943 թվականի հենց այդ օրը Բեռլինում նացիստների կողմից մահապատժի է ենթարկվել 1942 թվականի ապրիլին գեստապոյում ձերբակալված Չեխոսլովակիայի լրագրող, գրական և թատերական քննադատ, հրապարակախոս, Չեխոսլովակիայի կոմկուսի ակտիվիստ Յուլիուս Ֆուչիկը։ Նույնիսկ նացիստական բանտերում Յուլիուսը մասնագիտությունը չի թողել և հասցրել է գրել «Ռեպորտաժ՝ օղակը պարանոցին» (Reportáž psaná na oprátce) գիրքը, որի համար 1950 թվականին հետմահու արժանացել է Խաղաղության միջազգային մրցանակի։
Ավանդույթի համաձայն՝ լրագրողների համերաշխության օրն ամբողջ աշխարհում տեղի են ունենում ժողովներ և խորհրդաժողովներ, որոնց մասնակցում են լրագրողներ աշխարհի տարբեր երկրներից։ Այդ մասնագիտական համագումարներում չորրորդ իշխանության ներկայացուցիչները կիսվում են իրենց լրագրողական փորձով և նշում իրենց միջավայրում առավել արժանավորներին։
Պուլիցերյան մրցանակը, որը ԱՄՆ-ի ամենահեղինակավոր մրցանակն է գրականության, ժուռնալիստիկայի, երաժշտության և թատրոնի ոլորտներում, գրեթե միշտ հանձնվում է սեպտեմբերի 8-ին՝ լրագրողների համերաշխության միջազգային օրը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միջազգային օրեր Կատեգորիա:Լրագրություն
Մովսես Կաղանկատվացի
Մովսես Կաղանկատվացի, VII դարի հայ պատմիչ։ Ծնվել է Կաղանկատույք գյուղում ։ Համարվում է «Աղուանից աշխարհի պատմութիւն» գրքի շարահարողը, որը կազմված է տարբեր դարերում գրված կարճ պատմություններից, նամակներից, իշխանների և սրբերի կենսագրություններից ։ Մովսես Կաղանկատվացու աշխատության մեջ հարուստ տեղեկություններ կան Հայաստանի, հատկապես «արևելից կողմանց»՝ Արցախի և Ուտիքի վաղ միջնադարյան պատմության մասին։ Արժեքավոր են նաև նրա հայտնած տեղեկությունները Անդրկովկասի, Բյուզանդիայի և Պարսկաստանի մասին։ Գրքի հետագա՝ 10-րդ դարի ենթադրյալ շարահարողը Մովսես Դասխուրանցին է։
«Աղուանից աշխարհի պատմութիւն»
Այն հայ մատենագիրներին ծանոթ է VIII դ-ից (Սողոմոն Մաքենացի), իսկ հեղինակին առաջինը Մովսես Կաղանկատվացի է կոչել Կիրակոս Գանձակեցին։ Երկի՝ մեզ հասած ամենահին գրչագիրը թվագրվում է 1289-ին (Մատենադարան, ձեռ. դ 1531)։ Պատմության առաջին երկու գրքերը («աշխարհի ստեղծումից» մինչև VII դ. 1-ին կես) գրել է Մովսես Կաղանկատվացին, երրորդի հեղինակը X դ. մատենագիր Մովսես Դասխուրանցին է։ Հետագայում աշխատությանը հավելվել է Աղվանից կաթողիկոսների անվանացանկը (X դ. 2-րդ կեսից լրացրել է Մխիթար Գոշը)՝ մինչև XVIII դ.։ Երկասիրության նյութը հիմնականում Արցախ և Ուտիք նահանգների (Հայոց Արևելից Կողմանց, հայկ. Աղվանքի) պատմությունն է, որն իբրև հայոց ընդհանուր պատմության մի մաս, ի տարբերություն մյուս հայ մատենագիրների, Մովսես Կաղանկատվացին լուսաբանել է մանրամասն ու բազմակողմանի։ Այդ ժամանակ Արցախն ու Ուտիքը (461-ին Սասանյան Իրանը քաղ. նկատառումներով մտցրել է Աղվանից մարզպանության մեջ) բուն Աղվանքի ու մերձկասպյան մի շարք երկրամասերի հետ ներառվել էին ընդհանուր նվիրապետության մեջ։
Պատմության առաջին գրքի սկզբում շարադրված են հատկապես IV–V դդ. իրողությունները, որոնց նկարագրությունը մեծ մասամբ քաղված է Փավստոս Բուզանդից, Մովսես Խորենացուց, Ագաթանգեղոսից, Եղիշեից, դավանաբանական ու վարքագրական թղթերից և այլ գրավոր աղբյուրներից։ 7–8-րդ գլուխները վերաբերում են նահատակված քրիստոնյա սրբերին, նրանց մասունքների որոնմանն ու հայտնաբերմանը և Աղվանից աշխարհ տեղափոխելուն, Աղվանից եկեղեցու վաղ շրջանի պատմությանը։ Աղվանից եկեղեցու առաքելական ծագումն ապացուցելու մտահոգությամբ՝ մատենագիրն առաջին գրքի 6-րդ գլխում պատմում է, որ Հայաստանում քրիստոնեություն տարածող Թադեոս առաքյալի աշակերտ Եղիշեն, Երուսաղեմում վարդապետ ձեռնադրվելուց հետո, եկել է Աղվանից աշխարհ, Գիս ավանում եկեղեցի կառուցել և քրիստոնեություն քարոզել։
Պատմությունն առաջին անգամ հրատարակել է Մկրտիչ Էմինը 1860-ին, Մոսկվայում։ 1861-ին տպագրվել է ռուսերեն՝ Քերովբե Պատկանյանի թարգմանությամբ։ Թարգմանվել է նաև ֆրանսերեն, անգլերեն, վրացերեն, թուրքերեն, հատվածաբար՝ հունգարերեն, գերմաներեն, ունեցել է հայերեն մի քանի հրատարակություն, այդ թվում՝ աշխարհաբար (1969)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ պատմիչներ Կատեգորիա:Հայ մատենագիրներ
Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1893-94
Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1893-94 (1893-94 FA Cup), Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթի 23-րդ խաղարկությունն է, որում հաղթեց «Նոթս Քաունթի» ֆուտբոլային ակումբը։
Եզրափակիչ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ
Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1894-95
Եզրափակիչ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ
Կազանկա (գյուղ, Բալտաչևսկի շրջան)
Կազանկա (Казанка, Казанка), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Բալտաչևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 20 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բալտաչևսկի շրջանի բնակավայրեր
Կոիվա (գյուղ, Տահևա շրջան)
Կոիվա (Koiva), գյուղ Էստոնիայի Վալգամաա նահանգի Տահևա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 11 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վալգամաա նահանգի Տահևա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Մարկանտոնիո Ռայմոնդի
Մարկանտոնիո Ռայմոնդի, (Marcantonio Raimondi, ), իտալացի փորագրիչ, առավել հայտնի է որպես Վերածննդի դարաշրջանի գործիչ, ավելի քան 300 փորագրությունների և անտիկ հուշարձանների հեղինակ։
Կենսագրություն
Ստույգ հայտնի չէ, թե երբ է ծնվել Մարկանտոնիո Ռայմոնդին։ Նա ծնվել է 1470 -ից մինչև 1482 թվականն ընկած ժամանակահատվածում։ Նրա ծննդավայրը Արջինին է, որը կից է Բոլոնյային։ Գեղանկարչության նրա ուսուցիչը եղել է ոսկերիչ և նկարիչ Ֆրանչեսկո Ֆրանչան։ 1506 - 1508 թվականներին ապրել և ստեղծագործել է Վենետիկում, կրկնօրինակել Դյուրերի թղթերը, որի շնորհիվ ձեռք է բերել կրկնօրինակելու հմտություններ (կեղծել նույնիսկ հեղինակի միացագրերն այնպես, որ երբեմն նույնիսկ կրկնօրինակ նկարը դժվար էր տարբերել բնօրինակ նկարից)։ Ջորջո Վազարիի խոսքերով, երբ Դյուրերը իմացել է այդ մասին, նա իր դժգոհությունն է հայտնել համայնքի ղեկավար մարմնին՝ Բոլոնյայի փորագրիչին արգելելով իր սեփական նկարների տակ ստորագրել որպես Ալբրեխտ։ Դրանից որոշ ժամանակ անց Ռայմոնդին մեկնել է Ֆլորենցիա։ Այդ տարիներին ստեղծել է Ջորջոնեյի և Միքելանջելոյի նկարների կրկնօրինակները, ինչպես նաև «Կաշինի ճակատամարտը» որմնանկարը (պետք է զարդարեր Պալացցո Վեկկիոյի պատը)։ 1510 - 1511 թվականներին տեղափոխվել է Հռոմ, որտեղ ծանոթացել է Ռաֆայելի հետ։ Այդ պահից մինչև Ռաֆայելի մահը՝ 1520 թվականը, Ռայմոնդին կատաել է նրա աշխատանքների գծանկարչական կրկնօրինակները։
Հետագայում շարունակել է իրականացնել Ռաֆայելի արվեստանոցի նկարիչների՝ մասնավորապես Ջուլիո Ռոմանոյի նկարների կրկնօրինակները, ինչը նրան հռչակ է բերել։ Մարկանտոնիոյի ձերբակալման պատճառ է դարձել  սկանդալային բովանդակությամբ 16 քանդակներ։ Սակայն կարդինալ Իպոլիտո Մեդիչիի և ճարտարապետ Բաչչո Բանդինելլիի խնդրանքով նրան ներում է շնորհվել։
1527 թվականին Կառլ V-ի կողմից Հռոմի գրավման ժամանակ նա վարձկանների կողմից գերեվարվել է։ Ազատվել է փրկագին վճարելուց հետո, որի արդյունքում էլ սնանկացել է և ենթադրաբար վերադարձել Բոլոնյա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի գրաֆիկներ Կատեգորիա:Իտալացի փորագրիչներ
Օլշանկա (գյուղ, Նովոարխանգելսկի շրջան)
Օլշանկա (Вільшанка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոարխանգելսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օլշանկա գյուղում բնակվում էր 479 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոարխանգելսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Լյուճճեի
Լյուճճեի (19-րդ դար) - աշուղ։
Ապրել և գործել է 18-րդ դարի վերջերին և 19-րդ դարի սկզբներին։ Հորինել է մի շարք երգեր, որոնցից նմուշներ հասել են մեզ և պահվում են Երևանի մատենադարանում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Աշուղներ
Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1895-96
Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1895-96 (1895-96 FA Cup), Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթի 25-րդ խաղարկությունն է, որում հաղթեց «Շեֆիլդ Ուենսդեյ» ֆուտբոլային ակումբը։
Եզրափակիչ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ
Ամասիայի հայրենակցական միություններ
Ամասիայի հայրենակցական միություններ, առաջինը՝ «Ամասիացիներու Բարեսիրաց միություն» անվամբ կազմակերպվել է 1919 թվականի հունվարի 1-ին, Նյու Յորքում, Արմենակ Մանիսաճյանի նախաձեռնությամբ։ Ունեցել է 36 անդամ։
Նպատակ
Նպատակն էր՝ օգնել հիվանդ և կարիքավոր հայրենակիցներին։ Միաժամանակ համանըման միություններ են ստեղծվել Բոստոնում և նրա Սթոնհեմ արվարձանում։ 1926 թվականին Բարեսիրաց միությունը վերակազմվել է «Ամասիո հայրենակցական միության», որը մասնաճյուղեր ուներ Բոստոնում և Ֆիլադելֆիայում։
1931 թվականից մասնաճյուղերը դադարել են գործել, իսկ Նյու Յորքի «Հայրենակցականը» թեն պահպանել է գոյությունը, սակայն 1935 թվականի հունվարից հետո որևէ խոշոր միջոցառում չի ձեռնարկել։ 1927 թվականին Մարսելում հիմնվել է ֆրանսաբնակ ամասիացիների հայրենակցական միություն։
1936 թվականին ամասիացիների միություն է կազմվել նաև Փարիզում։ 1938 թվականին Փարիզի և Մարսելի միությունները նշել են իրենց հռչակավոր հայրենակից Ամիրդովլաթ Ամասիացու ծննդյան 500-ամյակը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ միությունները կազմալուծվել են։ 1953 թվականին վերականգնվել է միայն Մարսելի մասնաճյուղը, որը գործում է ցայսօր։ Ամասիայի հայրենակցական միությունները թե ԱՄՆ–ում և թե Ֆրանսիայում դադարել են կազմակերպված հայրենակցական միություն լինելուց։ 1966 թվականին սփյուռքաբնակ ամասիացիների միջոցներով հրատարակվել է «Հուշամատյան Պոնտական Ամասիո» (հեղինակ Գ. Սիմոնյան) պատմագիրքը։
Կատեգորիա:Հայրենակցական միություններ
Ֆրանց Քլայն
Ֆրանց Կլայն (Franz Kline, ), ամերիկացի նկարիչ, աբստրակտ էքսպրեսիոնիզմի ներկայացուցիչ։
Կյանքը և ստեղծագործական
Քլայնը ծնվել է Ուիլքս-Բարրայում (Փենսիլվանիա)՝, փոքր ածխարդյունահանող համայնքում։ Երբ նա յոթ տարեկան էր, հայրն ինքնասպան է եղել։ Իր երիտասարդության տարիներին նա տեղափոխվել է Լիհայտոն, որտեղ ավարտել է Լիհայտոնի միջնակարգ դպրոցը ։ Հետագայում նրա մայրը կրկին ամուսնացել է և նրան ուղարկել Ջիրարդի քոլեջ, ակադեմիա (Ֆիլադելֆիա) առանց հոր մնացած տղաների համար։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո Քլայնը արվեստը սովորել է Բոստոնի համալսարանում 1931-1935 թվականներին, ապա մեկ տարի անցկացրել Անգլիայում՝ Լոնդոնում Հիզերլիի գեղարվեստի դպրոց հաճախելով։ Այդ ընթացքում նա ծանոթացավ իր ապագա կնոջ՝ Էլիզաբեթ Վ. Փարսոնսի հետ, որը բրիտանացի բալետի պարուհի էր Քլայնի հետ վերադառնում է Միացյալ Նահանգներ 1938 թվականին ։
Ուսումնասիրել է արվեստը Բոստոն ում, Ֆիլադելֆիայում և Լոնդոնում։ Սկզբում Ֆ. Քլայնը զբաղվել է որմնանկարչությամբ և դիմանկարներով՝ կենտրոնանալով հին վարպետների (Դիեգո Վելասկես |Վելասկեսի, Ռեմբրանդտի և Էդուարդ Մանեի վրա։ 20-րդ դարի վերջին` 1940-ական թվականներին, ի հայտ են գալիս նրա առաջին աբստրակտ կտավները, որոնք աչքի են ընկնում իրենց լայնաֆորմատ, կոնտրաստային ոճով։ Նկարիչը սահմանափակում է իրեն՝ հեռուստադիտողի մոտ տպավորությունն ուժեղացնելու համար գույների բացառապես սև-սպիտակ համադրությամբ, որոնք խառնվում են մինչև հեղուկ-արագ չորացող կոնցենտրացիային, որը տեսանելի է թողնում վրձնի հետքերը։
Մարկ Պոտկոյի, Վիլլեն դե Կուլլինգի, Պոլոկ Ջեկսոնի, Ադոլֆ Գոլիբի հետ Ֆրանց Կլայնը հետպատերազմյան տարիներին ստեղծել է արվեստի դպրոց Նյու Յորքում։ 1952 թվականին  որոշ արվեստագետների հետ դասավանդել է Բլեք Մոունթեյն քոլեջում (Հյուսիսային Կարոլինա, իսկ 1954 թվականից՝ Ֆիլադելֆիայի արվեստի թանգարանի դպրոցում։ Հետագայում հաջողությամբ ցուցադրվել է [ԱՄՆ] և  [[Սան Պաուլոյում և  Վենետիկում։ Ֆ. Կլայնի արվեստը, շնորհիվ իր մշակած աբստրակտ ձևական և գունային համապատասխանության, ներդաշնակ է իր` նկարչի հորինած իրականությանը։ Ընդ որում, նրա վրձնի յուրաքանչյուր քայլը, որը բնորոշ է աբստրակտ էքսպրեսիոնիզմին, տեսանելի տպավորություն է ստեղծում վարպետի մտավոր և ֆիզիկական ավանդի մասին։
Քրիստոնեական սոցիալիզմ
Քրիստոնեական սոցիալիզմ, հասարակական մտքի ուղղություն, որը ձգտում է քրիստոնեությանը հաղորդել սոցիալիստական երանգավորում։
Առաջացումը
Առաջացել է 19-րդ դարի 30-40-ական թվականներին (Ֆ․ Լամենե (Ֆրանսիա), Ֆ․ Դ․ Մորիս, Չ․ Քինգսլի (Մեծ Բրիտանիա), Ֆ․ Բաադեր, Ի․ Հուբեր, Վ․ Է․ Կետտելեր (Գերմանիա) և ուրիշներ)։ Քրիստոնեական սոցիալիզմի ներկայացուցիչներից շատերը, ձգտելով ազատել շահագործվողներին թշվառությունից, նշում են ոչ իրական ուղիներ և միջոցներ (դասակարգերի համագործակցություն, կրոնաբարոյական կատարելագործում)։ Քրիստոնեական սոցիալիզմը ձևավորվել է իբրև բուրժուական գաղափարախոսության հիմնական տարատեսակություններից մեկը, որը հակադրվում է գիտական սոցիալիզմին և հեղափոխական բանվորական շարժմանը։ Քրիստոնեությանը նոր սոցիալական երանգավորում հաղորդելու և արդի պայմաններին համապատասխանեցնելու փորձեր են կատարում կաթոլիկական եկեղեցին և նրա դրոշի տակ հանդես եկող քրիստոնեադեմոկրատական կուսակցությունները, արհմիությունները են։ Քրիստոնեական սոցիալիզմի գաղափարախոսները վերջին հաշվով, հանդես են գալիս որպես սոցիալ–ռեֆորմիստներ, կոչ են անում կատարելագործել բուրժուական հասարակական հարաբերությունները։
Կատեգորիա:Քրիստոնեական սոցիալիզմ Կատեգորիա:Քրիստոնեական տերմիններ
Թբիլիսիի հայ գրողների և հասարակական գործիչների Խոջիվանք պանթեոն
Թբիլիսիի հայ գրողների և հասարակական գործիչների Խոջիվանք պանթեոն, Թբիլիսիի հայկական պանթեոն կամ Թբիլիսիի հայ մշակույթի գործիչների պանթեոն, (ხოჯივანქის პანთეონში სომეხ მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა), հայկական գերեզմանատուն Վրաստանի մայրաքաղաք Թբիլիսիի Հավլաբար թաղամասի հյուսիս-արևելքում՝ Սուրբ Երրորդության մայր տաճարի ետնամասում ։
Պատմություն
1962 թվականի մարտի 17-ից նախկին ընդարձակ Խոջիվանքի հայկական գերեզմանատան տարածքից շուրջ 32 շիրմաքար մեկ վայրում հավաքելու միջոցով հիմնվեց այսպես կոչված «Հայ մշակույթի գործիչների պանթեոնը»։ Իրականում պանթեոնի տապանաքարերի մեծ մասը տեղադրված են առանց հողի տակ գտնվող աճյունների ։
Պանթեոնի տապանաքարեր ու գերեզմանաքարեր
Պանթեոնում տեղադրվել են մի շարք հայ գործիչների տապանաքարեր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թբիլիսիի գերեզմանատներ Կատեգորիա:Խոջիվանքի գերեզմանատուն Կատեգորիա:Թբիլիսիի հայ գրողների և հասարակական գործիչների Խոջիվանք պանթեոն
(5681) Բակուլեվ
(5681) Բակուլեվ (Bakulev), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Լյուդմիլա Ժուրավլյովայի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,200108 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7837 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6165 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1191,97 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,302022 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,19° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լյուդմիլա Ժուրավլյովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Նատալյա Նիկոլաևնա Գոնչարովա
Նատալյա Նիկոլաևնա Գոնչարովա ((Ната́лья Никола́евна Гончаро́ва; օգոստոսի 27 (սեպտեմբերի 8) 1812 թվական, Տամբովի նահանգ, նոյեմբերի 26 (դեկտեմբերի 8) 1863 թվական, Սանկտ-Պետերբուրգ), ռուս գրող Ալեքսանդր Պուշկինի կինը։ Պուշկինի մահից 7 տարի անց ամուսնացել է գեներալ Պյոտր Լանսկոյի հետ։ Նրա դերը Պուշկինի կյանքի և վերջին մենամարտին նախորդած իրադարձությունների մեջ մինչև վերջին ժամանակներս քննարկման առարկա էր։ Վավերագրական և նամակագրական նյութերի երևան գալով՝ Նատալյա Իվանովնայի անձի մասին եղած պատկերացումները վերանայվեցին
Ծնողներ
Նատալյայի հայրը՝ Նիկոլայ Աֆանասիի Գոնչարովը (1787-1861), սերում էր վաճառականների և արդյունաբերողների ընտանիքից, որն ազնվական կոչում էր ստացել կայսրուհի Ելիզավետա Պետրովնայի կառավարության ժամանակ։ 1789 թվականին հատուկ հրամանով՝ տրված Նիկոլայ Աֆանասևիչի հորը՝ Աֆանասի Նիկոլաևիչին, Եկատերինա II-ը հաստատեց է Գոնչարովների ժառանգական ազնվականության իրավունքը ։ Նիկոլայ Աֆանասևիչը ընտանիքի միակ որդին էր։ Նա հրաշալի կրթություն է ստացել. գերազանց տիրապետել է գերմաներենին, անգլերենին և ֆրանսերենին (նրա դաստիարակներից մեկը Բուդրին էր՝ Ժան Պոլ Մարատի եղբայրը), ի տարբերություն ընտանիքի մյուս անդամների՝ լավ տիրապետել է ռուսերենին, գրել բանաստեղծություններ, նվագել ջութակ և թավջութակ։
1804 թվականին Նիկոլայ Գոնչարովը ընդունվում է Պետերբուրգի արտաքին գործերի կոլեգիա, իսկ 1808 թվականին ստանում է կոլեգիական ասեսորի կոչում և ստանձնում մոսկովյան նահանգապետի քարտուղարի պաշտոնը։
Նատալյա Նիկոլաևնայի մայրը՝ Նատալյա Իվանովնան (1785-1848), ծնունդով՝ Զագրյաժսկայա, եղել է ուկրաինական հետման Պյոտր Դորոշենկոյի և Ագաֆյա Երյոպկինայի ծոռը։ Ըստ ընտանեկան ավանդության, Նատալյա Իվանովնան Էուֆրոզինա Ուլրիկայի՝ բարոնուհի Պոսեի (ծննդյամբ՝ Լիպհարթ) ապօրինի դուստրն է Իվան Ալեքսանդրի Զագրյաժսկիից։
Մոր մահից հետո՝ 1791 թվականին, Նատալյա Իվանովնայի խնամակալությունը իր վրա վերցրեց Իվան Ալեքսանդրովիչի կինը՝ Ալեքսանդրա Ստեփանովնան և «ջանք չխնայեց՝ օրինականացնելու Նատալյայի ծնունդը՝ պաշտպանելով նրա բոլոր ժառանգական իրավունքները» ։ Ըստ մեկ այլ տեսակետի, Իվան Զագրյաժսկին Փարիզում ամուսնացել է ֆրանսուհու հետ, բայց Նատալյա Նիկոլաևնայի կենսագիրները ավելի շատ հակված են առաջին տեսակետին։
Իր համահայր քույրեր Սոֆիայի և Եկատերինայի հետ միասին Նատալյա Իվանովնան օգտվում էր Եկատերինա II-ի շքախմբի պալատական օրիորդ Նատալյա Կիրիլի Զագրյաժսկայայի հովանավորությունից, և երեք քույրերը մուտք են գործում կայսրուհի Ելիզավետա Ալեքսեևնայի շքախումբ՝ որպես պալատական ազնվական օրիորդներ։
Ըստ կամեր-ֆուրիերիստական ամսագրի՝ հարսանիքը շատ շքեղ է եղել. պսակադրությանը ներկա է եղել ողջ կայսերական ընտանիքը, իսկ հարսնացուին հարդարել են կայսրուհի Մարիա Ֆեոդորովնայի ննջասենյակում։
Մանկություն և պատանեկություն
Նատալյա Նիկոլաևնան Գոնչարովների յոթ երեխաներից հինգերորդն էր. ամենակրտսերը՝ Սոֆյան, ծնվեց և մահացավ 1818 թվականին։ Նատալյան ծնվել է Տոմբովի նահանգի Կարիան գյուղում՝ Զագրյաժսկիների տոհմական կալվածքում, ուր Գոնչարովները տեղափոխվել էին 1812 թվականի Հայրենական պատերազմի ժամանակ։ Նատալյան մանկությունն ու պատանեկությունն անց է կացրել Մոսկվայում և Յարոպոլեց (Մոսկվայի նահանգ) ու Պոլոտնյանի Զավոդ (Կալուգայի նահանգ) կալվածքներում։
Ընտանիքի մթնոլորտը ծանր էր։ Պոլոտնյանի Զավոդում ամեն ինչ ղեկավարում էր Նատալյա Նիկոլաևնայի պապը՝ Աֆանասի Նիկոլաևիչը։ Ազգականներն ստիպված էին տանել նրա սիրուհու՝ ֆրանսուհի Մադամ Բաբետի ներկայությունն իրենց տանը։ Նատալյա Նիկոլաևնայի հայրը Աֆանասի Նիկոլաևիչի շռայլությունը կանխելու ապարդյուն փորձեր էր անում, սակայն 1815 թվականին ինքը հոր կողմից զրկվեց գործերը վարելու իրավունքից։ Նատալյայի ծնողները տեղափոխվեցին Մոսկվա՝ կրտսեր աղջկան թողնելով պապու խնամքի տակ, որը նրան սիրում և երես էր տալիս։ Աղջիկը Պոլոտնյանի Զավոդում ապրեց ևս մոտ երեք տարի։
Լինելով կրթված և տաղանդավոր մարդ՝ Նիկոլայ Աֆանասևիչը 1814 թվականի վերջերից սկսեց տառապել հոգեկան հիվանդությամբ։ Հիվանդությունը, ազգականների ասելով, առաջացել էր ձիուց ընկնելու հետևանքով ստացած հարվածից։ Սակայն ավելի ուշ ախտորոշման վերաբերյալ կասկածներ առաջացան. դատելով կնոջ նամակներից՝ Նիկոլայ Աֆանասևիչը շատ էր խմում։ Հնարավոր է, դա կալվածքի կառավարման գործերից անսպասելի հեռացման և այն իրողության գիտակցման արդյունքն էր, որ Աֆանասի Նիկոլաևիչը սնանկացնում է ընտանիքը. 40 տարվա ընթացքում վերջինս վատնեց մոտ 30 միլիոնանոց կարողությունը ։
Դատելով Գոնչարովների արխիվում պահպանված աշակերտական տետրերից, Նատալյան և նրա քույրերը՝ Եկատերինան և Ալեքսանդրան, տնային որակյալ կրթություն են ստացել։ Երեխաներին դասավանդվել է ռուս և համաշխարհային պատմություն, աշխարհագրություն, ռուսաց լեզու և գրականություն։ Բացի ֆրանսերենից, որին բոլոր կրտսեր Գոնչարովները լավ տիրապետում էին (ավելի ուշ Նատալյա Նիկոլաևնան խոստովանել է, որ ֆրանսերեն գրելն իր մոտ ավելի հեշտ է ստացվում, քան ռուսերենը ), ուսումնասիրել են գերմաներեն և անգլերեն։ Մեծ եղբայրը՝ Դմիտրին, «մեծ հաջողություններով» ավարտել է Մոսկվայի համալսարանը, Իվանը՝ մասնավոր պանսիոնը, իսկ Սերգեյը տնային կրթություն է ստացել։ Պուշկինագետ Լարիսա Չերկաշինան ենթադրում է, որ Նատալյան սովորել է նույն ծրագրով, ինչ կրտսեր եղբայր Սեգեյը։
Նադեժդա Երոպկինայի՝ Նատալյա Նիկոլաևնային նախքան ամուսնությունը ճանաչած Պավել Նաշչոկինի զարմուհու հիշողությունների համաձայն, Նատալյան դեռ վաղ հասակից աչքի է ընկել իր գեղեցկությամբ։ Նրան շատ վաղ են ներկայացրել բարձրաշխարհիկ հասարակությանը, և նա միշտ երկրպագուներ է ունեցել։
Ծանոթությունը Պուշկինի հետ
Պուշկինը Նատալյային հանդիպել է 1828 թ. դեկտեմբերին՝ պարահանդեսի ժամանակ։ Հաջորդ տարվա ապրիլին նա Ֆյոդոր Տոլստոյի միջոցով խնդրում է Նատալյայի ձեռքը, սակայն վերջինիս մայրն անորոշ պատասխան է տալիս. նա չի մերժում, սակայն ասում է, թե Նատալյան դեռ շատ երիտասարդ է ամուսնանալու համար (Նատալյան այդ ժամանակ 16 տարեկան էր)։ Պուշկինն Իվան Պասկևիչի գործող բանակի հետ մեկնում է Կովկաս, որտեղից վերադառնում է նույն տարվա սեպտեմբերին։ Գոնչարովների տանը նրան սառն են ընդունում, ինչի պատճառներից էին Պուշկինի աղքատությունն ու սերը թղթախաղի հանդեպ ։
1830 թ. գարնանը Պուշկինը, որ գտնվում էր Սանկտ-Պետերբուրգում, ընդհանուր ծանոթի միջոցով լուր է ստանում Գոնչարովներից, այն մասին, որ նրանք համաձայն են Պուշկինի ու Նատալյայի ամուսնությանը։ Նա վերադարձավ Մոսկվա, երկրորդ անգամ առաջարկություն արեց, և ստացավ դրական պատասխան։ Գոնչարովների մի ծանոթի խոսքերով, հենց Նատալյան կարողացավ համոզել մորը տալ համաձայնություն. «Նա շատ է հետաքրքրված իր փեսացուով» ։ Քանի որ Պուշկինը գտնվում էր կայսեր հսկողության տակ, գրողը պետք է տեղեկացներ Նիկոլայ I-ին իր ամեն քայլի մասին։ 1830 թվականի ապրիլի 16-ի Ալեքսանդր Բենկենդորֆին ուղղված նամակում, ով հաստանում էր Պուշկինի ու կայսեր կապը, գրողը հայտնում է իր ամուսնանալու ցանկության մասին։ Համարելով իր վիճակը «սխալ ու կասկածելի», Պուշկինը նշում է. «Տիկին Գոնչարովան վախենում է պսակել իր դստերը այն մարդու հետ, որ լավ հարաբերությունների մեջ չէ կայսեր հետ»։ Նամակի վերջում նա խնդրում է տպագրել ավելի վաղ արգելված «Բորիս Գոդունով» վեպը։ Պատասխան նամակում կայսրը նշում է իր «բարյացակամ բավարարվածությունը», և ասում է, որ Պուշկինը չի գտնվում հսկողության տակ, ունի «հետևողականության» և «խորհուրդներ ստանալու» կարիք՝ որպես կայսեր վստահված անձ։
1830 թվականի մայիսին Պուշկինը Նատալյա Իվանովնայի ու դստրերի հետ միասին ժամանում է Պոլոտնյանի Զավոդ ընտանիքի ավագի՝ Աֆանասի Նիկոլաևիչին ներկայանալու համար։ Վլադիմիր Բեզոբրազովը, ով այցելել է կալվածքը 1880 թվականին, տեսել է Պուշկինի հարսին ուղղված բանաստեղծությունը ալբոմներից մեկի մեջ, և նրա բանաստեղծական պատասխանը Գրոտին ուղղված Բեզոբրազովի նամակը։ Ալբոմը չի պահմանվել.|Ն}} ։
Նշանադրությունը կայացավ 1830 թվականի մայիսի 6-ին, սակայն օժիտի վերաբերյալ բանակցությունների պատճառով հարսանիքը հետաձգվեց։ Շատ տարիներ անց Նատալյա Նիկոլաևնան պատմում էր Պավել Աննենկովին, որ «իրենց հարսանիքը մազից էր կախված՝ փեսացուի և զոքանչի վիճաբանությունների պատճառով»։ Նույն տարվա օգոստոսին մահացավ Պուշկինի հորեղբայրը՝ Վասիլի Լվովիչը։ Հարսանիքը կրկին հետաձգվեց, և Պուշկինը մեկնեց Բոլդինո, որպեսզի ստանձնի այդ կալվածքի՝ հոր կողմից իրեն տրամադրված մասի սեփականատիրոջ իրավունքները։ Այստեղ նրա մնալը ձգձգվեց՝ խոլերայի համաճարակի պատճառով։ Նիժեգորոդյան նահանգ մեկնելուց առաջ Պուշկինը վիճեց Նատալյա Իվանովնայի հետ, հավանական ՝ օժիտի պատճառով. վերջինս չէր ցանկանում դստերն ամուսնացնել առանց օժիտի, սակայն սնանկացած Գոնչարովները ֆինանսական մեծ խնդիր ունեին։ Ավագ Գոնչարովայի հետ բացատրությունների ազդեցության տակ գրած նամակում Պուշկինը հայտարարեց, որ Նատալյա Նիկոլաևնան «լիովին ազատ է», իսկ ինքը կամուսնանա միմիայն նրա հետ կամ ընդհանրապես չի ամուսնանա։ Հարսնացուի պատասխանը, որ բանաստեղծն ստացավ սեպտեմբերի 9-ին Բոլդինոյում, հանգստացրեց նրան, և նա հեռակա հաշտվեց ապագա զոքանչի հետ։ Խոլերայի համաճարակի պատճառով Պուշկինն իր կալվածքում մնաց ավելի քան երեք ամիս, որոնք նրա համար ստեղծագործական ամենաբեղուն շրջաններից մեկը դարձան։ Մոսկվա վերադառնալով՝ Պուշկինը գրավադրեց Կիստենյովո կալվածքը և գումարի մի մասը (11 հազար) պարտքով տրամադրեց ավագ Գոնչարովային՝ դստեր օժիտի համար։ Նատալյա Իվանովնան, որպես հարսանեկան նվեր, տվեց իր ադամանդների գրավագիրը։ Հարսնացուի պապը նվիրեց Ա. Ա. Գոնչարովի պատվերով Գերմանիայում պատրաստված Եկատերինա II-ի պղնձե արձանը։ Կիստենյովոյի գրավից ստացված գումարից 17 հազար Պուշկինը հատկացրեց «տարեկան ծախսերի ու տնտեսության կարգավորման համար»։
«Ես ամուսնացած եմ և երջանիկ. իմ միակ ցանկությունն է, որ իմ կյանքում ոչինչ չփոխվի. ավելին չեմ սպասում։ Այս վիճակն ինձ համար այնքան անսովոր է, որ թվում է, թե վերածնվել եմ», — գրում է բանաստեղծն ընկերոջը` Պլետնյովին, հարսանիքից քիչ անց։ Երիտասարդները հաստատվեցին Մոսկվայի բնակարանում, որ բանաստեղծը վարձել էր հարսանիքից առաջ (ժամանակակից հասցեն` Արբատ փ., 53): Պուշկինի նախաձեռնությամբ, որը չէր ցանկանում, որպեսզի զոքանչը խառնվի իր ընտանեկան կյանքին, 1831 թվականի մայիսի կեսին ամուսինները տեղափոխվեցին Ցարսկոյե սելո։ Նրանք բնակություն հաստատեցին Կիտաևայի ամառանոցում և մի քանի ամիս բավականին մեկուսացած էին ապրում` ընդունելով միայն մտերիմ ընկերներին և բարեկամներին։ Հայտնի է, որ Նատալյա Նիկոլաևնան օգնում էր Պուշկինին արտագրության հարցում. պահպանվել են «Եկատերինա II-ի գաղտնի նոթերը» (հատվածներ), «Քննարկումների մատյան» (հատվածներ), «Կոլոմնայի տնակը» ստեղծագործությունների` նրա կողմից կատարված պատճենները։ Հուլիսին խոլերայի համաճարակի պատճառով Ցարսկոյե սելո տեղափոխվեց արքայական ընտանիքը։ Իր պապիկին ուղղված նամակում Նատալյա Նիկոլաևնան տեղեկացնում է, որ զբոսանքների համար ընտրում է «ամենախուլ անկյունները», քանի որ, ըստ իրեն հասած շշուկների, կայսրն ու նրա կինը ցանկանում են հանդիպել իրեն զբոսանքի ժամանակ։ Պուշկինի մայրն այսպես է պատմում նրա քրոջը կայսերական ընտանիքի հետ Պուշկինների հանդիպման մասին.
Մեկ այլ նամակում Ն. Օ. Պուշկինան գրում է, որ արքունիքը հիացած է Նատալյա Նիկոլաևնայով, կայսրուհին նշանակել է օրը, երբ Նատալյան պետք է ներկայանա իրեն. «Դա Նատաշային այնքան էլ հաճելի չէ, բայց նա ստիպված է հնազանդվել»։
1831 թվականի աշնանը Պուշկինների ընտանիքը Ցարսկոյե սելոյից տեղափոխվեց Պետերբուրգ և հաստատվեց այրի Բրիսկորնի տանը` Գալերյան փողոցի վրա։ Նույն փողոցում էր ապրում նաև Նատալյա Նիկոլաևնայի ավագ եղբայրը` Դմիտրին։ Մյուս երկու եղբայրները նույնպես ծառայում էին Պետերբուրգում։ Նատալյա Նիկոլաևնայի հորաքույրը` պալատական ազնվական օրիորդ Եկատերինա Զագրյաժսկայան, շատ էր մտերմացել նրա հետ, հովանավորում էր նրան արքունիքում և հոգ տանում նրա մասին` ինչպես հարազատ դստեր` օգնելով նաև նյութապես։
Պուշկինայի գեղեցկությունը մեծ ազդեցություն ունեցավ Պետերբուրգի ազնվակիրթ հասարակության վրա։ Պուշկինը սկզբում հպարտանում էր կնոջ աշխարհիկ հաջողություններով։ Դարյա Ֆիկելմոնն իր օրագրում նկարագրում է բանաստեղծի կնոջ գեղեցկությունը` միաժամանակ նշելով, որ «նա աչքի չի ընկնում խելքով և երևակայությամբ»։ Պուշկինը, Ֆիկելմոնի հավաստմամբ.
Ժամանակակիցները նշում էին Նատալյա Նիկոլաևնայի սառնության հասնող զսպվածությունը, քչախոսությունը։ Հնարավոր է` դրա պատճառը նրա բնածին ամոթխածությունն էր և հասարակության համառ, ոչ միշտ բարյացակամ ուշադրությունը։ Գրող Նիկոլայ Ռաևսկու կարծիքով՝ դաստիարակվելով Պետերբուրգից դուրս, նա, ինչպես և հետագայում իր քույրերը, բավականին արագ հարմարվեց տեղի հասարակությանը, բայց բարձրաշխարհիկ կին այդպես էլ չդարձավ։ Գրողը նշում է, որ, լինելով «Ռուսաստանի առաջին բանաստեղծի կինը», մի մարդու, որ ոչ միայն ընկերներ, այլև բազմաթիվ թշնամիներ ուներ, Պուշկինան ի սկզբանե հայտնվեց «դժվարին կացության մեջ». ոմանք ակնկալում էին նրա մեջ կատարելություն տեսնել, մյուսները «փնտրում էին թերություններ, որոնք կարող էին նվաստացնել ինքնասիրահարված բանաստեղծին»։ Ավելի ուշ Պուշկինան գրել է, որ սեփական զգացմունքները բացահայտելը «սրբապղծության նման մի բան է։ Միայն աստված և քիչ ընտրյալներ ունեն իմ սրտի բանալին»։
1832 թվականի մայիսի 19-ին Նատալյա Նիկոլաևնան լույս աշխարհ բերեց իր առաջնեկին` Մարիային, իսկ 1833 թվականի հուլիսի 6-ին` որդուն` Ալեքսանդրին։ Թոռների ծնունդը մի փոքր լավացրեց Պուշկինի հանդեպ զոքանչի վերաբերմունքը. վերջինս, ըստ երևույթին, սկսեց գնահատել երեխաների հանդեպ բանաստեղծի ջերմ զգացմունքները։ Կնոջն ուղղված նամակներում Պուշկինը մշտապես հիշում էր երեխաների մասին (առավել հաճախակի հանդիպում են երկու ավագների անունները), իր ուղևորությունների ընթացքում նա խնդրում էր կնոջը իրեն տեղյակ պահել տանը կատարվող ամեն ինչի մասին։ Միջոցների սղությունն անհանգստացնում էր բանաստեղծին. նամակագրության մեջ նա բազմիցս հարց է տալիս` ի՞նչ կլինի ընտանիքի հետ իր մահվան դեպքում։
1832 թվականի աշնանը մահացավ Նատալյա Նիկոլաևնայի պապը։ Պարզվեց, որ Գոնչարովների կալվածքը գտնվում է մեկուկես միլիոն ռուբլի պարտքի տակ, բացի այդ, ժառանգները ստիպված էին մի քանի դատական գործ վարել։ Դմիտրի Գոնչարովը, նշանակվելով հոր խնամակալ, թողեց ծառայությունը Արտաքին գործերի կոլեգիայում, տեղափոխվեց մոսկովյան արխիվ և միաժամանակ իր վրա վերցրեց ընտանեկան մայորատի կառավարումը։ Պապի պարտքերը վճարել նա չկարողացավ և ամբողջ կյանքում ստիպված էր ըստ գրավաթղթերի տոկոսներ փակել, որոնք երբեմն գերազանցում էին բուն պարտքը։
Երբ վերջացավ Կիստենյովի գրավադրումից ստացված գումարը, Պուշկինների ընտանիքը գրեթե մշտապես գտնվում էր նյութական բարդ կացության մեջ։ Պետերբուրգում կյանքը թանկ էր, ընտանիքն աճում էր, իսկ Պուշկինները, ինչպես և շատ ուրիշներ, «հեղինակության» նկատառումներից ելնելով, շարունակում էին ապրել հսկայական տանը։ Աշխարհիկ կյանքը ևս բավականին ծախսեր էր պահանջում։ Պուշկինը երբեմն թղթախաղով էր զբաղվում և մեծ գումարներ տանուլ տալիս։ Արտաքին գործերի նախարարությունում նրա աշխատավարձը (տարեկան հինգ հազար ռուբլի) բավականացնում էր միայն բնակարանի և ամառանոցի վարձերը վճարելու համար։
1833 թվականի վերջին Նիկոլայ 1-ինը Պուշկինին շնորհում է կամեր-յունկերի կրտսեր պալատական կոչում։ Բանաստեղծի ընկերների խոսքով` նա սաստիկ զայրացել էր. այդ կոչումը տրվում էր հասարակ երիտասարդներին։ 1834 թվականի հունվարի 1-ին Պուշկինն իր օրագրում հետևյալ գրառությունն է արել.
Պուշկինի ծնողները Օ. Ս. Պավլիշևային ուղղված նամակներում հայտնում են, որ իրենց հարսն արքունիքում մեծ հաջողություն ունի, և դժգոհում են, որ նա շատ ժամանակ է վատնում պարահանդեսներում։
1834 թվականին Նատալյա Նիկոլաևնան իր մոտ է հրավիրում քույրերին։ Ե՛վ Ալեքսանդրան, և՛ Եկատերինան դեպի մայրաքաղաք էին ձգտում` հույս ունենալով դասավորել իրենց ճակատագիրը. մայրը դեմ էր նրանց` բարձրաշխարհիկ հասարակություն մտնելուն, և նրանք մի քանի տարի անցկացրին գյուղում։ Պուշկինան կարողացավ հաղթահարել ամուսնու կասկածներն այդ հարցի իրավացիության վերաբերյալ, չնայած Պուշկինն ինքն էլ հասկանում էր, թե ինչ դժվարին կացության մեջ են նրանք հայտնվել։ Երկու քույրերն էլ հաստատվեցին ամուսինների մոտ և սկսեցին իրենց բարձրաշխարհիկ կյանքը։ Նրանք իրենց եղբոր` Դմիտրիի կողմից տրվող գումարից վճարում էին սննդի և բնակարանի իրենց մասնաբաժինը։ Եկատերինան շուտով հորաքրոջ ջանքերով պալատական ազնվական օրիորդի կոչում ստացավ, սակայն, հակառակ տարածված սովորույթի, չտեղափոխվեց պալատ, այլ մնաց Պուշկինների մոտ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս կանայք Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պուշկին Կատեգորիա:Հայտնի գրողների մուսաներ
Բաղդասար Արզումանյան
Բաղդասար Հայրապետի Արզումանյան, հայ ճարտարապետ։ ՀԽՍՀ վաստակավոր շինարար (1966)։
Կենսագրություն
Սովորել է գյուղի դպրոցում, ապա ավարտել Երևանի Ա. Թամանյանի անվան շինարարական տեխնիկումը և աշխատանքի անցել N 3 ճարտարապետական արվեստանոցում (ղեկավարներ՝ Միքայել Մազմանյան և Հովհաննես Մարգարյան)։
1938 թ. ընդունվել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի շինարարական ֆակուլտետը։ Հայրենական պատերազմի հենց սկզբին զորակոչվել է բանակ, եղել հրետանու վաշտի, մարտկոցի հրամանատար, մասնակցել Կալինինի, Բելառուսիայի, Մերձբալթիկայի ազատագրմանը, Քյոնիգսբերգի գրավմանը, պարգևատրվել մի շարք շքանշաններով, 1946 թ. զորացրվել է և շարունակել ուսումը պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ճարտարապետական ֆակուլտետում։
1958 թ. եղել է նորաստեղծ Երևաննախագիծ ինստիտուտի N1 ճարտարապետական արվեստանոցի ղեկավարի պաշտոնակատար (ղեկավար Գրիգոր Աղաբաբյան), իսկ 1978 թ.՝ նույն ինստիտուտի «Մոմիկ» ստեղծագործական խմբի ղեկավարը։
Ստեղծագործություններ
Բաղդասար Արզումանյանն իր ստեղծագործական ուղին սկսել է 1950 թվականից։ 50-ականների վերջում ակադեմիկոս Հովհաննես Մարգարյանի հետ համատեղ նախագծել է Կիրովական քաղաքի «Գուգարք» հյուրանոցը։ 1959 թ. նրա նախագծով իրականացվել է Երևանի ՄՄԳԻ-ի համալիրի շինարարությունը, իսկ 1968 թ.՝ «Էրեբունի» թանգարանը (Շմավոն Ազատյանի հետ)։
Բ. Արզումանյանը մեծ ներդրում ունի Էջմիածնի Մայր Աթոռում նոր ճարտարապետական կոթողների նախագծման և կառուցման ասպարեզում։ Վանատուն-հյուրանոցը (1966), «Սփյուռք» հուշակոթողը (1988), խաչքար (1991) և այդ ամենի մեջ՝ հայ ճարտարապետության գանձ ներկայացնող Ալեք և Մարի Մանուկյան գանձատունը (1980)։ Նա հեղինակ է Սանկտ Պետերբուրգում կառուցված նահատակաց հուշարձանի և Ս. Կատարինե եկեղեցու Ս. Սեղանի (1993)։
Արզումանյանը Մայր Աթոռի զարդը կազմող գեղարվեստական և կիրառական մի շարք հազվագյուտ գործերի հեղինակ է։ Դրանցից հնարավոր չէ չառանձնացնել Մեսրոպյան ոսկե այբուբենը, Ոսկե մեծ խաչը, Հայաստանի ոսկե զինանշանները, Մայր տաճարի ոսկե մանրակերտը։ Նրա կողմից են ձևավորվել կաթողիկոսական պանագեները, լանջախաչերը, գավազանները, կաթողիկոսարանի սրահները, հրատարակվաած մի շարք գրքեր, ալբոմներ և այլն։
Բ. Արզումանյանի նախագծով են կառուցվել Հայրենական պատերազմում զոհվածների հուշարձանները Սիսիանի Բարձրավան, Գորիսի Վերիշեն գյուղերում, Սամարղանդ քաղաքում, Մեսրոպ Մաշտոցի դամբարանը (վերակառուցում), Երևանի կոնյակի գործարանի լցման արտադրամասի նոր մասնաշենքը (որի համար արժանացել է ԽՍՀՄ Գեղարվեստի ակադեմիայի ոսկե մեդալին), Սպիտակի եկեղեցին, Օշականի հայ դպրության թանգարանը, Օդեսայի Ս. Գրիգոր Լուսավորչի եկեղեցին և Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Վազգեն Ա-ի տապանաքարը ։
Բաղդասար Արզումանյանի նախագծով են կառուցվել նաև. Հեղինակ է Ս. Գրիգոր Լուսավորիչ, Ս. Սահակ-Ս. Մեսրոպ, Ս. Ներսես Շնորհալի շքանշանների։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ
Մարետո
Մարետո  (Maretto), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Աստի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 387 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 80 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 5 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 14018։ Հեռախոսային կոդ՝ 0141։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1896-97
Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1896-97 (1896-97 FA Cup), Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթի 26-րդ խաղարկությունն է, որում հաղթեց «Աստոն Վիլլա» ֆուտբոլային ակումբը։
Եզրափակիչ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ
Վասիլիս և Էլիզա Գուլանդրիսի հիմնադրամ
Վասիլիս և Էլիզա Գուլանդրիսի հիմնադրամ (Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, (Basil & Elise Goulandris Foundation), ժամանակակից արվեստի մասնավոր թանգարան, որը բացվել է 2019 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Պանգրատի շրջանում` Աթենքի հարավ-արևելյան մասում, սուրբ Սպիրիդոն եկեղեցու (Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος Σταδίου), Պանաթինաիկոսի մարզադաշտի և Պրոսկոպոն հրապարակի կողքին (Πλατεία Προσκόπων) :
Ցուցադրություն
Թանգարանում ներկայացված են առավել թանկարժեք նկարներ, քանդակներ, օբյեկտներ և կահույքներ Վասիլիս (1913-1994 թվականներ) և Էլիզա Գուլանդրիսի (1917-2000 թվականներ)) հավաքածուից, այդ թվում` Էլ Գրեկոյի, Պոլ Սեզանի, Վինսենթ վան Գոգի («Զեյթուն բերքի հավաքումը»), Պոլ Գոգենի, Կլոդ Մոնեի («Ռուանի տաճար» շարքից) , Էդգար Դեգայի, Պաբլո Պիկասոյի («Մերկը բարձրացված ձեռքերով», 1907 թվական) , Անրի դը Տուլուզ-Լոտրեկի, Ժորժ Բրաքի, Խոան Միրոյի, Վասիլի Կանդինսկիի («Երկու շերտավորները», 1932 թվական), Պաուլ Կլեեի, Ջեքսոն Պոլլոքի («Համար 13», 1950 թվական) , Ֆրենսիս Բեկոնի («Երեք էտյուդ ինքնանկարի համար», 1972 թվական) , Նիկի դե Սեն Ֆալլի, Ալբերտո Ջակոմետիի , Օգյուստ Ռոդենի («Հավերժ գարուն» քանդակի մարմարե պատճենը», 1884 թվական) , Ամեդեո Մոդիլիանիի և շատ այլ վարպետների աշխատանքներ ։ Հավաքածուի նշանավոր մասը զբաղեցնում են հույն նկարիչների աշխատանքները , որոնցից են Գիկան, Յաննիս Ծառուխիսը, Յաննիս Մորալիսը, Միխալիս Թոմբրոսը ։ Թանգարանի հունական հատվածը համարվում է Անդրոսի ժամանակակից արվեստի թանգարանի շարունակությունը, որը հիմնադրվել է 1979 թվականին Վասիլիս և Էլիզա Գուլանդրիսի հունական արվեստի բազմաբովանդակ հավաքածուների պահպանման համար ։ Թանգարանի հավաքածուի արժեքը գնահատվում է 3 մլրդ ԱՄՆ դոլար ։
Թանգարանում կա գրադարան, որը իր մեջ ներառում է Վասիլիս և Էլիզայի Գուլանդրիսի հավաքածուն արվեստի 4500 գրքից, սրճարան, հուշանվերների խանութ ։ Թանգարանի պատկերասրահը ունի հինգ հարկ, հիմնական հարկը զբաղեցնում են ժամանակավոր ցուցահանդեսներ, հաջորդ երկու հարկը նվիրված են 19-րդ դարի և 20-րդ դարի արևմտյան արվեստին, ևս երկուսը` հունական արվեստին։ Առանձին սրահում պահպանվում է 18-րդ դարի ֆրանսիական կահույքը ։
Թանգարանի հանգստասրահում կախված է Մարկ Շագալի աշխատանքներից «Էլիզա Գուլանդրիսի դիմանկարը» (1969 թվական), Վասիլիս և Էլիզա Գուլանդրիսի ընկերը ։
Պատմություն
Թանգարանի ստեղծման գաղափարը հայտնվել է 1980-ական թվականներին։ Սկզբնապես թանգարանը մտադրվել է զետեղել Կոլոնակիի ոչ դասական առանձնատանը։ Այնուհետև ճարտարապետ Յույ Մին Փեյը հանձնարարել է նախագծել շենքը Աթենքի կոնսերվատորիայի կողքին։ Սակայն այդ վայրում հայտնաբերել են Լիկեյի ավերակները ։
Վասիլիս Գուլանդրիսը մահացել է 1994 թվականին և թանգարանի ստեղծման աշխատանքները շարունակել է Էլիզա Գուլանդրիսը և Կիրյակոս Կուցոմալլիսը (Κυριάκος Κουτσομάλλης)` Վասիլիս և Էլիզա Գուլանդրիս հիմնադրամի տնօրենը։ Հողամաս է ստացել Պանգրատի շրջանում ոչ դասական առանձնատան հետ։ Էլիզա Գուլանդրիսը մահացել է 2000 թվականին և հավաքածուի համար զարգացել է իրավաբանական մարտ, որը ուշացրել է թանգարանի բացումը ։
Շենքի մակերեսը` 7250 մ², մասնագիտորեն կառուցվել է թանգարանի կարիքների համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աթենքի թանգարաններ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ
Կիիվսաառե
Կիիվսաառե (Kõivsaare), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Օռավա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 6 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Օռավա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1897-98
Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1897-98 (1897-98 FA Cup), Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթի 27-րդ խաղարկությունն է, որում հաղթեց «Նոթինգհեմ Ֆորեստ» ֆուտբոլային ակումբը։
Երկաթե դիմակով մարդը
Երկաթե Դիմակ (Le masque de fer), Երկաթե դիմակով մարդը (The Man in the Iron Mask)։
Կազանկա (գյուղ, Բայմակսկի շրջան)
Կազանկա (Казанка, Казанка), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Բայմակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 441 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բայմակսկի շրջանի բնակավայրեր
Գրիգորիոպոլի շրջան
Գրիգորիոպոլի շրջան (ռուսերեն` Григориопольский район, ուկրաիներեն՝ Григоріопольський район), չճանաչված պետություն Մերձդնեստրի 5 շրջաններից մեկն է։ Շրջանի վարչական կենտրոնը Գրիգորիոպոլ քաղաքն է։ Բնակչությունը կազմում է 44,756 մարդ` 2010 թվականի տվյալներով։ Շրջանի բնակչության մեծամասնությունը կազմում են մոլդվացիները և ուկրաինացիները, բացի դրանցից ապրում են նաև ռուսներ, գերմանացիներ, ռոմանիներ, բուլղարներ, հայեր և լեհեր։
Բուխտարմա
Բուխտարմա, գետ Ղազախստանի Արևելաղազախստանյան մարզում, Իրտիշ գետի աջ վտակը (թափվում է Բախտարմայի ջրամբարը)։ Սկիզբ է առնում Հարավային Ալթայի լեռնաշղթայի սառցադաշտերից։ Երկարությունը 336 կմ է ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ղազախստանի գետեր Կատեգորիա:Օբ գետի վտակներ Կատեգորիա:Կարայի ծովի ավազանի գետեր Կատեգորիա:Ասիայի միջազգային գետեր
Պարուրաձև մոտեցում
Պարուրաձև մոտեցում, տեխնիկա, որը հաճախ օգտագործվում է կրթության մեջ։ Այստեղ հրահանգների սկզբնական ֆոկուսն առարկայի հիմնական փաստերն են, հետագա մանրամասները ներկայացվում են որպես ուսուցման առաջընթաց։ Հրահանգների միջոցով թե սկզբնական հիմնական փաստերը, թե հետագա մանրամասներն ուղղված են երկարաժամկետ հիշողության մեջ մնալուն։ Այս սկզբունքն ինչ-որ չափով մոտ է շրջված բուրգի մեթոդին, որն օգտագործվում է նորություններ գրելիս, ինչպես նաև կիռարվում է «Քսան հարց» խաղում։
Ջերոմ Բրուներն առաջարկել է պարուրաձև ուսումնական ծրագիրը որպես ուսուցման մեթոդ, որտեղ յուրաքանչյուր առարկա կամ հմտություն կրկնվում է որոշակի պարբերականությամբ, յուրաքանչյւոր անգամ՝ առավել փորձառու ձևով։ Նախ ներկայացվում է առարկայի մասին հիմնական գիտելիք, այնուհետև ավելացվում է առավել խորացված մակարդակ՝ նորից վերհիշել տալով այն սկզբունքները, որոնք ի սկզբանե քննարկվել են։ Այս համակարգը լայնորեն օգտագործվում է Չինաստանում և Հնդկաստանում։ Բրուների պարուրաձև մոդելը էվոլուցիոն ճանապարհ է առաջարկում՝ բացատրելով, թե ինչպես կարելի է ավելի լավ սովորել։ ԱՄՆ-ում դպրոցում տրվող գիտելիքը բաժանված է ըստ տարիների. իններորդ դասարանում աշակերտներն ուսումնասիրում են կենսաբանություն, տասներորդ դասարանում՝ քիմիա, տասնմեկերորդ դասարանում՝ ֆիզիկա։ Պարուրաձև մոտեցման համաձայն՝ կենսաբանությունը, քիմիան, ֆիզիկան միասին ուսումնասիրվում են մեկ տարվա մեջ, այնուհետև բաժանվում են որպես երկու առարկա, հետո՝ ևս մեկ անգամ՝ երեք առարկայի տեսքով՝ ցույց տալու համար, թե դրանք ինչպես են փոխկապակցված ։ Բրուները նաև հավատում է, որ ուսուցումը պետք է խրախուսել՝ առավելապես նյութը հետաքրքիր դարձնելով, այլ ոչ թե ստուգման կամ պատժի մեթոդով, քանի որ մարդն ավելի մեծ ցանկություն ունի սովորելու այն դեպքում, երբ հասկանում է, թե որտեղ է կիրառելու գիտելիքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մանկավարժություն Կատեգորիա:Կրթություն
Օրլովո (գյուղ, Նովոարխանգելսկի շրջան)
Օրլովո (Орлове), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոարխանգելսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օրլովո գյուղում բնակվում էր 321 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոարխանգելսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ֆիդան Ղասիմովա
Ֆիդան Էքրեմ ղիզի Ղասիմովա (Fidan Əkrəm qızı Qasımova, ), Ադրբեջանի օպերային երգչուհի, Ադրբեջանական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1982), ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1988), Ադրբեջանական ԽՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիր (1984) ;
Կենսագրություն
Ֆիդան Ղասիմովան ծնվել է 1947 թվականի հունիսի 17-ին Բաքվում։ Ավարտել է Բյուլ-բյուլի անվան երաժշտական դպրոցը։ 1966 թվականին ընդունվել է Ու.Հաջիբեկովի անվան Ադրբեջանի պետական կոնսերվատորիան (ներկա Բաքվի երաժշտական ակադեմիա)։ 1974 թվականին ավարտել է Մոսկվայի պետական կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրան։ 1974 թվականին վերադառնալով Բաքու, նա եղել է Ադրբեջանի օպերայի և բալետի պետական ակադեմիական թատրոնի մենակատար։ Նա նաև սկսել է դասավանդել Ադրբեջանի պետական կոնսերվատորիայում։
Հանտիսանում է 1990 թվականից Ու.Հաջիբեկովի անվան Բաքվի երաժշտական ակադեմիայի և 1992 թվականից Ստամբուլի պետական կոնսերվատորիայի պրոֆեսորը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ադրբեջանական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի երգիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային օպերային երգիչներ և երգչուհիներ
Խազայի
Խազայի, հայ աշուղ։
Ծնվել է Աշտարակի շրջանում։ Բուն անունը եղել է Հակոբ։ Հորինել է հայերեն և թուրքալեզու երգեր, կատարել ջութակի նվագակցությամբ։
Նմուշներ տպագրվել են Գ. Թարվերդյանի «Հայ աշուղներ» ժողովածուում (Երևան, 1936) ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ աշուղներ
Գիշերային հագուստ
Գիշերային հագուստը ներառում է՝
Հագուստի այլ տեսակները սովորաբար հագնում են քնի համար, բայց ոչ բացառապես այնպես, ինչպես սպորտային շորտերը, վերնաշապիկները, սպորտային տաբատները, ինչպես նաեւ այնպիսի ներքնազգեստներ, ինչպիսիք են երկար ներքնազգեստը և կիսավարտիքը՝ առանց հագուստի եւ գուլպաների ։ Բացի այդ, առանց հագուստի քնելը հազվադեպ չէ ։