cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դանիել Երաժիշտ
Ստեղծագործական գործունեություն
Դանիել Երաժշտի մշակումները կատարել և կատարում են երգչուհի Հասմիկ Պապյանը, դաշնակահար Վարդան Մամիկոնյանը, Մոսկվայի հայկական կամերային երգչախումբը (ղեկավար՝ Նելլի Անդրեասյան), լիտվացի երգչուհի Գեդրե Կաուկայտեն, «Musica Humana» համույթը (Վիլնյուս), երգեհոնահարուհիներ Լյուբով Շիշխանովան (Բեռլին, Լայպցիգ, Մագդեբուրգ, 1984), Յուրատե Լանդսբերգիտեն (Վիլնյուս, Բեռլին, Երևան), ուրիշները։ Դանիել Երաժշտի հոգևոր երկերի երգեհոնային տարբերակները Վահագն Ստամբոլցյանի նվագացանկի անբաժան մասն են, որոնք հնչել են Մոսկվայում, Ռիգայում, Սանկտ Պետերբուրգում, ձայնագրվել սկավառակի վրա։
Դանիել Երաժիշտի 400-ից ավելի երաժշտագիտական հոդվածներ ու էսսեներ տպագրվել են Հայկական հանրագիտարանում, «Արվեստ», «Էջմիածին», «Գարուն», «Նոր դար» «Հայաստանի Հանրապետություն», «Հայրենիքի ձայն», «Հայք», «Երաժշտական Հայաստան» և այլ թերթերում ու հանդեսներում, արտատպվել են ԱՄՆ-ի և Ֆրանսիայի հայկական մամուլում։ 2010-2018 թվականներին «Իրատես» թերթի երաժշտական մեկնաբանն էր ։ Հիմնադրման օրվանից «Հայ արվեստ» հանդեսի խմբագրական խորհրդի անդամ է, հեղինակ մի շարք հոդվածների, որոնք տպագրվել են նաև «Երաժշտական Հայաստան» ամսագրում։ Լավագույն հրապարակախոսական հոդվածի համար 2006 թ. արժանացել է «Նարցիս» հանդեսի մրցանակին։
2005 թ. Վահագն Ստամբոլցյանի հետ կազմել և հրատարակել է «Երգեհոնային գրքույկ» ժողովածուն, որը պարունակում է հայ կոմպոզիտորների հոգևոր երգեր։
2012 թ. լույս է տեսել Դանիել Երաժիշտի «Ստեփան Լուսիկյան» մենագրությունը։
2013 թվականին լույս է ընծայել «Կոմիտասը և այլ մեծեր» հոդվածների ժողովածուն։
Հեղինակ է բազմաթիվ երաժշտագիտական հոդվածների և գրքերի՝ «Ամենեն մաքուր հայելին ցեղին...» (2008 թ.), «Հրաշամանուկներ» (2009 թ., 2 հատոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ երաժիշտներ Կատեգորիա:Հայ ջութակահարներ Կատեգորիա:Հայ դիրիժորներ Կատեգորիա:Հայ երաժշտագետներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ
Նիկիֆորովկա (այլ կիրառումներ)
Նիկիֆորովկա, կարող է վերաբերել՝
Ալյասկյան նապաստակ
Ալյասկյան նապաստակ, նապաստակի տեսակ, որը տարածված է Ալյասկայի արևմուտքում։
Նկարագրություն
Ալյասկյան նապաստակը համարվում է Հյուսիսային Ամերիկայի ամենախոշոր նապաստանի տեսակը, որի մարմնի երկարությունը կազմում է 50-70 սմ։ Պոչի երկարությունը կազմում է 8 սմ։ Ետին ոտքի ոտնաթաթը շատ երկար է (երկարությունը կազմում է մինչև 25 սմ)։ Դրա շնորհիվ նա կատարում է ճկուն շարժումներ ձյան վրա։
Սեռական դիմորֆիզմը արտահայտված չէ։
Մարմնի գունավորումը սեզոնային բնույթ է կրում․ ամռան ամիսներին կենդանիների մաշկը ծածկվում է մուգ դարչնագույն երանգով և բրդատակի սպիտակ աղվամազով, իսկ ձմռան ամիսներին փոխարկվում է ամբողջովին սպիտակի։ Միակ բացառությունը կազմում է այն, որ որոշ առանձնյակների մոտ ականջածայրերը լինում են սև, և այդ գույնը ամբողջ տարվա ընթացքում չի փոխվում ։
Կենդանիների ձագերը լույս աշխարհ են գալիս ամռան ամիսներին։ Նրանց մաշկի ծածկույթը ունի փոքր-ինչ ավելի մուգ գունավորում։ Ի տարբերություն նապաստակի մյուս տեսակների՝ այս տեսակների մոտ ականջները փոքր-ինչ ավելի փոքր չափսերի են։ Եղունգները կարճ են և հնարավորություն են ստեղծում ձյան մեջ հարմարեցված կերպով սնունդ փնտրել ։
Տարածվածություն
Ալյասկյան նապաստակի տարածվածությունը սահմանափակվում է Ալյասկայի արևմուտքով և հարավ-արևմուտքով։ Ընդ որում այս տեսակներն ապրում են ծովի մակարդակից 660 մետր բարձրության վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նապաստակներ Կատեգորիա:Նապաստականմաններ
Բայադյան
Բայադյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թուրքերեն հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Տեղանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ
Առնուլֆ Կարինտացի
Առնուլֆ Կարինտացի (Arnulf von Kärnten, 850 թվականի հոկտեմբեր - 8 դեկտեմբերի, 899 թվական, Ռեգենսբուրգ). Արևելյան Ֆրանկյան պետության թագավոր 887 թվականից, և Արևմուտքի կայսր՝ 896 թվականից, Կարոլինգների արքայատոհմի գերմանական ճյուղի ներկայացուցիչներից մեկը։
Կյանքի վաղ տարիները և գահակալումը
Առնուլֆը Բավարիայի և Իտալիայի թագավոր Կարլոմանի և վերջինիս հարճ Լիութսվինդայի ապօրինածին որդին էր։ Նրա մանկությունն անցել է Կարինտիայի դքսությունում՝ մոր մոտ։ Հոր մահից քիչ անց Առնուլֆը փորձում է իր համար ապահովել Բավարիայի գահը, սակայն ապարդյուն։ Կարլոմանի մահից հետո 880 թվականին Բավարիան անցավ վախճանված թագավորի եղբորը՝ Լյուդովիկոս III Կրտսերին, ապա Կարլ III Հաստամարմնին։ Այդպիսով, Առնուլֆը ժառանգեց միայն Կարինտիան, ինչպես նաև արևմտյան բոլոր վարչական շրջանները՝ Ֆրիուլիից մինչև Շտիրիա։ 887 թվականի աշնանը, օգտվելով ժողովրդական ապստամբությունից, բավարացիներից ու սլավոններից հավաքված զորքերի աջակցությամբ, Առնուլֆը հարձակվեց իր հորեղբայր Կարլ III Հաստամարմնի տիրույթների վրա և պահանջեց հրաժարվել գերմանական (այսինքն՝ Արևելյան Ֆրանկյան) գահից։ Տրեբուրում գումարված ժողովի ընթացքում Արևելյան Ֆրանկիայի մեծամեծները ճանաչեցին Առնուլֆի իշխանությունը, և վերջինս դարձավ Գերմանիայի թագավոր, իսկ Կարլը հեռացավ Շվաբիա, որտեղ էլ շուտով վախճանվեց (888 թվականի հունվարին)։
Թագավորության սկզբնական տարիները
Կարլի անկումը ցույց էր տալիս, որ Կարոլինգների տոհմի ժառանգական գահակալման ավանդույթը վերանում էր, ուստի Արևմտյան Ֆրանկյան պետության մյուս շրջանների իշխաններն ու եպիսկոպոսները կարող էին թագավորին ընտրել։ Չնայած դուքսերի ու կոմսերի մի ամբողջ շարք, ինչպես օրինակ Փարիզի կոմս Էդը, Վերին Բուրգունդիայի թագավոր Ռուդոլֆ I-ը, Ներքին Բուրգունդիայի թագավոր Լյուդովիկոս III Կույրը և Իտալիայի թագավոր Բերենգար I-ը, ճանաչեցին Առնուլֆի անկախությունը, բայց այդքանը բավարար չէր միապետական գահի իրավական ժառանգման համար։ Իր իշխանության տարիներին Առնուլֆին հաջողվեց ունենալ որոշակի հաջողություններ, սակայն դրանք բոլորը կարճատև եղան։ Երբ 891 թվականին նորմանները խուժեցին Լոթարինգիա և հունիսի 26-ին Գյոյլե գետի մոտ (Մաստրիխտի մերձակայքում) ջախջախեցին գերմանական զորքերին, Առնուլֆը բանակ հավաքեց և Լյովենի ճակատամարտում նրանց հաղթեց 891 թվականի սեպտեմբերի 1-ին, ինչը, սակայան, նորմաններին ետ չպահեց երկրորդ արշավանքից։ Այնուհետև Առնուլֆն արշավ սկսեց՝ ընդդեմ իշխանության ձգտող Մեծ Մորավիայի իշխան Սվյատոպոլկ I-ի։ Սվյատոպոլկը զորեղ պետության ղեկավար էր, որի տիրույթներն ընդգրկում էին ժամանակակից Չեխիայի, Սլովակիայի և Հունգարիայի մեծ մասը։ Մորավյան բանակի դեմ Առնուլֆի ձեռնարկած ռազմական գործողությունները սկզբնական շրջանում հաջողություն չունեցան։ Ուստի 892 թվականին նա օգնության դիմեց այդ ընթացքում Դանուբի միջին հոսանք ժամանած քոչվոր հունգարներին։ 893 թվականին Առնուլֆը բանակցություններ վարեց բուլղարների իշխան Վլադիմիր Ռասատեի հետ (խան Բորիս I-ի որդու)՝ նրան համոզելով դադարեցնել Տրանսիլվանիայից աղի արտահանումը դեպի Մորավիա։ 894 թվականին հունգարներն արդեն զենքն ուղեցին իրենց ոչ վաղուցվա դաշնակիցների՝ Արևելյան ֆրանկների դեմ, և Առնուլֆն այժմ ստիպված էր խաղաղության բանակցություններ վարել Մեծ Մորավիայի հետ։
Գործերն Իտալիայում
Այդ նույն ժամանակ Առնուլֆին օգնության խնդրանքով դիմեց պապ Ֆորմոսը, ում վտանգ էր սպառնում Գվիդոն Սպոլետացու կողմից, ով հաղթել էր իր մրցակից Բերենգար I-ին և վիճարկում էր Առնուլֆի իշխանությունը Իտալիայում։ Զգալի կորուստների գնով հասնելով Պիաչենցա, Առնուլֆը ստիպված եղավ նահանջել՝ Ռուդոլֆ Բուրգունդացու բարձրացրած ապստամբության պատճառով։ Այդ ժամանակ, մինչ Առնուլֆը ձգտում էր ճնշել Բուրգունդիան, Գվիդոնը վախճանվեց, իսկ նրա մրցակից Բերենգարը Պավիայում հռչակվեց թագավոր։ Զգուշանալով իտալական գահի ամրապնդումից՝ Գերմանիայի թագավորը հաջորդ տարում (895 թ.) վերադարձավ Իտալիա, որտեղ նրա դեմ էին համախմբվել Բերենգարն ու Գվիդոնի որդի Լամբերտը՝ իրենց կողմը գրավելով իտալական այլ վասալների ևս։ Ամենից առաջ Առնուլֆը գրոհով վերցրեց Հռոմը, որը պաշտպանում էր Գվիդոնի այրին՝ Ագիլտրուդան։ Նրան, որպես միապետ, թագադրել էր Ֆորմոսը 896 թվականի փետրվարի 22-ին։
Մահը
Իտալիայում ընթացող ռազմական գործողությունների ընթացքում ձեռք բերած հիվանդության պատճառով Առնուլֆը ստիպված եղավ վերադառնալ Գերմանիա։ Երեք տարի տառապելով ծանր հիվանդությունից, նա վախճանվեց Ռեգենսբուրգում 899 թվականի դեկտեմբերի 8-ին։ Թեև Առնուլֆը պատվիրել էր, որ գահի վրա իրեն հաջորդի իր ապօրինածին որդիներից մեկը՝ Լոթարինգիայում իշխող Ցվենտիբոլդը կամ Իտալիայում հորը փոխարինած Ռատոլդը, սակայն մեծամեծներն ընտրեցին Առնուլֆի մանկահասակ որդուն՝ Լյուդովիկոս IV Մանուկին, ով միակ օրինական ժառանգն էր։ Նա եղավ Կարոլինգների վերջին ներկայացուցիչը Գերմանիայում, որի մահով 911 թվականին արքայատոհմի այս ճյուղը հանգավ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսրեր Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Ասեբո
Ասեբո (Acebo), բնակավայր և համայնք Իսպանիայի արևմուտքում՝ Էստրեմադուրայի մաս հանդիսացող Կասերես ինքնավար պրովինցիայի Սիեռա դե Գատա շրջանում (կոմարկայում)։ Զբաղեցնում է 57,2 կմ² տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2010 թվականի տվյալներով եղել է 674։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ Կասերես քաղաքից հեռավորությունը 110 կիլոմետր է։
Ժողովրդագրություն
1900 թվականից ի վեր՝ Ասեբոյի բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները եղել են հետևյալը
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստրեմադուրայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կասերես պրովինցիայի բնակավայրեր
Տելտի
Տելտի (Telti), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Սարդինիա մարզում՝ Օլբիա-Տեմպիո գավառում։ Բնակչությունը 1989 մարդ, բնակչության խտությունը 23,49 կմ²։ Զբաղեցնում է 84,65 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 7020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0789։
Կոմունայի հովանավորներն են սրբեր Վիկտորիան և Անատոլիան։ Տոնակատարությունը մայիսի առաջին կիրակին է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1963 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կարպիքե
Կարպիքե (Carpiquet), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 2248 մարդ, բնակչության խտությունը` 382.31 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.88 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 210 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 6 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1454 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 1075-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 379։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,9 %։ 1075 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 995 անձ (509 տղամարդ և 486 կին)։ Գործազուրկ են եղել 80 անձ (32 տղամարդ և 48 կին)։ 379 անաշխատունակներից 141-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 150-ը` թոշակառուներ, իսկ 88-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սագիրովի առանձնատուն
Սագիրովի առանձնատուն (Особняк Сагирова), շենք Դոնի Ռոստովում, որը գտնվում է Ազատության հրապարակում։ Կառուցվել է 1890-ական թվականներին Նոր Նախիջևան քաղաքի կենտրոնական հրապարակում (այժմ` Դոնի Ռոստովի Պրոլետարսկի շրջանի կազմում) ։ Շենքն ունի մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ ։
Պատմություն
1921 թվականին կինոթատրոնը վերանվանվեց ի պատիվ 3-րդ ինտերնացիոնալի։ Երեք տարի անց այն վերանվանվեց «Կազինո»։ 1920-ական թվականների վերջերին կինոթատրոնը ստացավ «Սպարտակ» անվանումը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո առանձնատունը զրկվեց մուտքի վրայի ծածկից և ծեփակերտ զարդանախշի մի մասից։ Կինոթատրոնում սարքավորումները փոխելու ժամանակ փոփոխվեց շենքի հատակագիծը, հայտնվեց նոր մուտք ։
1999 թվականին քաղաքի հոբելյանի առթիվ կատարվեց վերանորոգում` ճարտարապետ Գ. Շևչենկոյի ղեկավարությամբ։ Ճարտարապետ և վերականգնող Լյուբով Վոլոշինովան նշել է այդ վերանորոգման վատ որակը. «Ցոկոլը երեսպատել են փոքր չափսերի ցեմենտե սալիկներով, փոփոխվել է նախնական գունային գամման, կառուցվել են ժամանակակից մետաղական ծածկեր» ։
Ճարտարապետություն
Ի սկզբանե առանձնատան հարավային մասում գտնվել են նախասրահը և կենտրոնական դահլիճը, իսկ հյուսիսայինում` հյուրասենյակը և ննջասենյակը։ Ցոկոլային հարկը զբաղեցրել են օժանդակ տարածքները։ Կենտրոնական դահլիճը տեսողական բաժանված էր հենասյուներով, որոնց մեկ զույգը զարդարված էր կարիատիդներով, իսկ մյուսը` ատլանտներով։ Պատերը զարդարված էին քիվերով և դեկորատիվ ծոփորներով, առաստաղին տեղակայված էր երեք ծեփակերտ առաստաղազարդ ։
Նիկոլաև (այլ կիրառումներ)
Նիկոլաև, կարող է վերաբերել՝
Մակեդոնիայի Անկախության հուշագիր (1913)
Մակեդոնիայի Անկախության հուշագիր (Mémorandum consérnant l'indépendance de la Macédoine), փաստաթուղթ է, որը հրատարակվել է 1913 թվականի մարտի 1-ին Մակեդոնիայի գիտական և գրական հասարակության 4 անդամների կողմից։ Նրանք պնդում էին, որպեսզի ժամանակակից Մակեդոնիայի տարածքը անկախության ձեռք բերի ։
Նրա անվանումը, որը Օսմանյան կայսրության կառավարման ժամանակաշրջանում անհետացել էր, 19-րդ դարում վերականգնվեց ։ Սահմանները ժամանակի ընթացքում զգալիորեն փոփոխվել էին և վերանայման ենթարկվեց նաև սահմանային հարցերը ։ Փաստաթուղթը հասցեագրվել է Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարար Էդուարդ Գրեյին, Լոնդոնյան պալատի պատգամավորներին և Ռուսական կայսրության արտաքին գործերի նախարարին և ստորագրել են՝ Դիմիտրիե Չուպովսկին, Ալեքսանդր Վեզենկովը, Գավրիլ Կոնստանտինովիչը և Նաս Դիմովը ։ Բացի այդ, Չուպովսկին գծեց Մակեդոնիայի քաղաքա-աշխարհագրական քարտեզը «իր բնական, աշխարհագրական, էթնիկական և տնտեսական սահմաններով», որը կցվեց՝ Հուշագրին։ Փաստաթուղթը, ի թիվս այլ բաների, ասում է՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1913 թվականի փաստաթղթեր Կատեգորիա:Հուշագիր Կատեգորիա:1913 Եվրոպայում
Հրայր Սիմոնյան (այլ կիրառումներ)
Հրայր Սիմոնյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել.
Կլոր սեղանի ասպետները: Արքա Արթուր
«Կլոր սեղանի ասպետները։ Արքա Արթուր» (King Arthur: Legend of the Sword), ռեժիսոր Գայ Ռիչիի ֆենթեզի արկածային ֆիլմը՝ նկարահանված արքա Արթուրի մասին լեգենդի մոտիվներով։ Արթուրի դերը կատարում է Չարլի Հանեմը, իսկ մյուս գլխավոր դերերում հանդես են գալիս Աստրիդ Բերժե-Ֆրիսբին, Ջիմոն Հոնսուն և Ջուդ Լոուն։ ԱՄՆ-ում պրեմիերան կայացել է 2017 թվականի մայիսի 12-ին ։
Սյուժե
Փողոցային պատանյակ Արթուրը ղեկավարում է իր բանդային, որը հետախուզում է Լոնդինիումի նրբանցքներում։ Նա չէր հասկանում, թե ինչպիսի կյանքի համար է ծնվել, մինչև որ իր ձեռքերում չհայտնվեց Էկսկալիբուր թուրը, իսկ թրի հետ միասին նաև իր ապագան։ Կանչելով Էկսկալիբուրի ակնթարթային ուժը՝ Արթուրը ստիպված է ընդունել մի քանի բարդ որոշումներ։ Հանդիպելով դիմադրության և Գվինևրա անվամբ հանելուկային երիտասարդ կնոջը՝ նա պետք է սովորեր տիրապետել թրին, դեմ առ դեմ հանդիպեր իր դևերին և համախմբի ժողովրդին, որպեսզի հաղթի բռնապետ Վորտիգերնին և դառնա թագավոր։ Վերջինս նրանից խլել էր թագը, սպանել ծնողներին։
Ստեղծում
2014 թվականի հունվարի 27-ին Warner Bros.-ը Գայ Ռիչիին առաջարկեց Ջոբի Հարոլդայի սցենարի հիման վրա նկարահանել նոր ֆիլմ՝ Արթուր արքայի լեգենդի հիման վրա։ Պլանավորվում է, որ ֆիլմը կդառնա պլանավորված ֆիլմերի հեքսալոգիայի առաջին մասը ։ 2014 թվականի ապրիլի 10-ին հայտարարվեց, որ ֆիլմի շնորհանդեսը ԱՄՆ-ում կկայանա 2016 թվականի հուլիսի 22-ին ։
Քասթինգ
2014 թվականի հուլիսի 21-ին Իդրիս Էլբան սկսեց բանակցություններ վարել Բեդիվերայի՝ Արթուրի հոր աջ ձեռքի դերի համար, ով պատրաստվում էր մարզել նրան ։ 2014 թվականի օգոստոսի 27-ին հայտնի դարձավ, որ Չարլի Հաննեմը խաղալու է Արթուրի դերը, իսկ Էլիզաբեթ Օլսենը՝ դիտարկվում է որպես գլխավոր կնոջ դերակատար։ Արթուր արքայի դերի համար առաջարկվել էին նաև Հենրի Կավիլլը և Ջայ Կորտնին ։ 2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Deadline.com-ը հայտարարեց, որ Աստրիդ Բերժե-Ֆրիսբին խաղալու է Գվինևրայի դերը ։ Գվինևրայի դերի թեկնածուներն են եղել նաև Ֆելիսիտի Ջոնսը և Ալիսիա Վիկանդերը (բացառությամբ Օլսենի) ։ 2014 թվականի նոյեմբերի 14-ին Variety-ն հայտարարեց, որ Ջուդ Լոուն բանակցություններ է վարում գլխավոր չարագործի դերի համար, իսկ Իդրիս Էլբան պայմանագիր չի կնքել ֆիլմի նկարահանումների վերաբերյալ և Գայ Ռիչին Արթուրի ուսուցչի համար փնտրում է ուրիշ դերասանի ։ 2014 թվականի նոյեմբերի 19-ին Ջիմոն Հոնսուն Արթուրի ուսուցչի դերի համար սկսեց բանակցություններ վարել ։ 2015 թվականի փետրվարի 11-ին Էրիկ Բանան միացավ դերասանական կազմին՝ Ուտերի՝ Արթուր արքայի հոր դերով։ Ուտերի դերը սկզբում պլանավորված էր Լիամ Նիսոնի համար ։ 2015 թվականի մարտի 6-ին Միքայել Պերսբրանդտը ստացավ Կյարտան չարագործի՝ վիկինգների արքայի ներկայացուցչի դերը ։
Նկարահանումներ
Նկարահանումներն սկսեցին 2015 թվականի մարտի 10-ին Մեծ Բրիտանիայում՝ Warner Bros. Studios, Leavesden կինոստուդիայում։ Ֆիլմը նաև նկարահանվել է Ուելսում և Շոտլանդիայում ։
Թողարկում
2015 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Warner Bros.-ը ֆիլմի թողարկումը տեղափոխեց 2017 թվականի փետրվարի 17-ին ։ 2016 թվականի հունվարի 21-ին Warner Bros.-ը հայտարարեց, որ թողարկումը կրկին տեղափոխվում է 2017 թվականի մարտի 24-ը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2017 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Անգլիայում Կատեգորիա:2017 դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Գայ Ռիչիի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Միջնադարի թեմատիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ավստրալիական ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր վհուկների մասին Կատեգորիա:Բրիտանական արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր դևերի մասին Կատեգորիա:Ավստրալիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ուելսում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոնդոնում Կատեգորիա:Ավստրալիական ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ավստրալիական մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆենտեզի ֆիլմեր
Ծերունական համակարգային ամիլոիդոզ
Ծերունական համակարգային ամիլոիդոզ՝ հիվանդություն, որը պայմանավորված է վայրի տեսակի տրանսթիրետին սպիտակուցի (ամիլոիդ) համակարգային նստեցումով։ Հիվանդությունը զարգանում է տարիքի աճմանը զուգընթաց և հիմնականում հանդիպում է 70-80 տարեկան անձանց մոտ (այստեղից անվանումը՝ ծերունական) ։ Այս դեպքում ամիլոիդոզը հիմնականում ախտահարում է սիրտը։ Այդ պատճառով հիվանդությունն այլ կերպ անվանում են ծերունական սրտային ամիլոիդոզ։ Ծերունական համակարգային ամիլոիդոզին նման է տրանսթիրետին կախյալ ժառանգական ամիլոիդոզը, որն ի տարբերություն ծերունական ամիլոիդոզի զարգանում է ավելի վաղ տարիքում (պատճառը տրանսթիրետին սպիտակուցի գենի մուտացիան է) ։ Ընդհանուր առմամբ ծերունական համակարգային ամիլոիդոզը համարվում է ամիլոիդոզի ենթատեսակ։
Նշաններ և ախտանիշներ
Հիվանդության ախտանշանները հիմնականում պայմանավորված են սրտի ախտահարումով։ Սրտի պատի հաստացումը և պնդացումը բերում է դիաստոլիկ դիսֆունկցիայի զարգացման։ Արդյունքում դիտվում է շնչառության դժվարացում և ֆիզիկական ակտիվության անհնարինություն։ Հնարավոր է նաև սրտի կծկումների հաճախականության ծայրահեղ դանդաղում, որի հետևանքով զարգանում է թուլություն, գլխապտույտ, ոտքերի այտուց։ Ծերունական համակարգային ամիլոիդոզի գլխավոր ախտանիշներից է դաստակային թունելի համախտանիշը, որի դեպքում դիտվում է ձեռքերի ցավ և զգայունության կորուստ։ Որոշ դեպքերում դիտվում է հեմատուրիա, եթե ախտահարվում են երիկամները ։
Պաթոգենեզ
Տրանսթիրետինը սինթեզվում է լյարդում։ Նորմայում տրանսթիրետինը հոմոտետրամեր սպիտակուց է, որը հարուստ է β-կառույցներով։ Այս սպիտակուցի գործառույթը թիրօքսինի և ռետինոլի տեղափոխումն է ։ Որոշակի ազդակների կամ մուտացիաների հետևանքով տրանսթիրետինի հոմոտետրամեր կառույցը խաթարվում է, տեղի է ունենում միսֆոլդինգ, որի հետևանքով գոյանում են մոնոմերներ։ Մոնոմեր կառույցը բավականին ակտիվ և ագրեսիվ է։ Այն ենթարկվում է ոչ նորմալ փոփոխությունների։ Փոփոխված մոնոմերները հետագայում միանում են իրար և ձևավորվում են օլիգոմեր կառույցներ, որոնք էլ իրենց հերթին իրար միանալով կառուցում են անլուծելի ամիլոիդը ։ Անլուծելի ամիլոիդի թելիկները անցնում են շրջանառություն և մեծ մասամբ կուտակվում են ձախ փորոքի միոկարդում ։ Ամիլոիդը, կուտակվելով միոկարդում, բերում է ձախ փորոքի պատի հաստացման։ Խնդրի խորացմանը զուգընթաց կարող է զարգանալ ռեստրիկտիվ կարդիոմիոպաթիա։ Սրտում տեղի ունեցող փոփոխությունների հետևանքով հնարավոր է Հիսի խրձի ձախ ոտիկի պաշարում ։ Բացի սրտից, ամիլոիդը կուտակվում է նաև երիկամներում, թոքերում, նյարդային հյուսվածքում։
Հաճախ դիտվում է դաստակային թունելի համախտանիշը, որի դեպքում տրանսթիրետինային ամիլոիդը կուտակվում է տենդոսինովյալ հյուսվածքում ։
Այնուամենայնիվ ծերունական ամիլոիդոզի դեպքում դրական ելքն ավելի հավանական է, քան AL ամիլոիդոզի դեպքում ։
Ախտորոշում
Հիվանդությունը հիմնականում մնում է թերի ախտորոշված։ Ամիլոիդոզի ախտորոշման ամենաինֆորմատիվ եղանակը բիոպսիան է։ Քանի որ ծերունական համակարգային ամիլոիդոզը հանդիպում է տարեց անձաց մոտ, միոկարդի բիոպսիա կատարելը վտանգավոր է։ Այդ պատճառով կատարվում է բիոպսիա գաստրոինտեստինալ տրակտից և ենթամաշկային հյուսվածքից ։ Հետազոտումը կատարվում է մանրադիտակային եղանակով; Ամիլոիդը հայտնաբերելու համար բիոպտատը ներկվում է Կոնգո կարմիրով, որը յուրահատուկ ներկման մեթոդ է համարվում ամիլոիդոզի դեպքում։
Բուժում
Ներկայումս չկան հաստատված դեղամիջոցներ ծերունական համակարգային ամիլոիդոզի բուժման համար, սակայն կատարվում են փորձարկումներ ։ Կան խոստումնալից դեղամիջոցներ, ինչպիսիք են տաֆամիդիսը և դիֆլունիսալը ։ Այս երկու դեղամիջոցները փորձարկվել են ռանդոմիզացված կլինիկական փորձերում, FAP-1 այլ կերպ տրանսթիրետին կախյալ ժառանգական ամիլոիդոզի բուժման նպատակով, և ցուցաբերել են բավականին լավ արդյունքներ։ Բացի այս դեղամիջոցներից, պետք է օգտագործել դեղամիջոցներ, որոնք կկարգավորեն սրտային անբավարարության հետևանքով առաջացած ախտանիշները ։
Օրֆան դեղամիջոց
Համաձայն նախնական տվյալների տոլկապոնը կարող է ցուցաբերել ակտիվություն ամիլոիդոզի բուժման գործընթացում։ Այդ պատճառով Միացյալ Նահանգների Սննդի և դեղերի վարչությունը տոլկապոնին տվել է օրֆան դեղի կարգավիճակ։ Սա չի նշանակում, որ FDA-ը հաստատել է այս դեղամիջոցը, որպես հիվանդության բուժման միջոց ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հիստոպաթոլոգիա Կատեգորիա:Կառուցվածքային սպիտակուցներ
Կաստելացո Բորմիդա
Կաստելացո Բորմիդա  (Castellazzo Bormida), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Ալեսանդրիա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 4654 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 103 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 45 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 15073։ Հեռախոսային կոդ՝ 0131։
Բուգովոե
Բուգովոե (Бугове), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Գայվորոնի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Գայվորոնի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռեշմա
Ռեշմա (Решма), գյուղ Ռուսաստանի Իվանովոյի մարզի Կինեշեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1200 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Իվանովոյի մարզի Կինեշեմսկի շրջանի բնակավայրեր
Կորեկա
Կորեկա (Coreca), գյուղական շրջան, նավահանգիստ Իտալիաի Կալաբրիայի մարզի Կոզենցա գավառի Ամանտեայի համայնքում։ Գտնվում է Տիրենյան ծովի ափին, տարածքը հիմնականում ժայռապատ հրվանդաններ են, իսկ հարթավայում ընկած է քաղաքի կենտրոնը։
Քաղաքի համար եկամտի աղբյուր է հանդիսանում տուրիզմը և հյուրանոցային համալիրները։ Կան նաև մի քանի փոքր ֆաբրիկաներ։
Սահմաններ և տարածք
Արևմուտքում Կորեկան մոտ է Տիրենյան ծովին, հարավում՝ Կամպորա Սան Ջովաննիի սահմանի մոտ շրջապատված է Ամանտեա քաղաքով։ Տարածքը հիմնականում քարքարոտ հրվանդան է, հարթավայրային հատվածում է գտնվում քաղաքի կենտրոնը։ Տարածքի մեջ մտնում են նաև լեռնոտ վայրեր և լայնեզր լողափեր։ Կլիման մեղմ է ։
Տնտեսություն
Կորեկայի, ինչպես նաև նրան կից գտնվող Կամպորա Սան Ջովաննիի տնտեսության առաջնային աղբյուրը զբոսաշրջությունն է ու հյուրանոցային գործունեությունը։ Հայտնի վայրերից են Կորեկայի ժայռերը։ Կան մի քանի փոքր գործարաններ, որտեղ արտադրվում է սնունդ, կահույք և սարքավորումներ։
Պատմություն
Հին ժամանակներում, երբ առաջին հույն-կորնթոսցի բնակիչները ժամանեցին, նրանք բնակավայրն անվանեցին Κόρακας (Կորակաս), որը նշանակում է ագռավների վայր։ Սակայն տարածաշրջանում չկար ինքնավար բնակավայր, կար միայն Ager Caricum անվամբ մի փոքրիկ հանգրվան նավահանգիստով, որն այդ անունով որոշ քարտեզների վրա նշված էր մինչև 18-րդ դարի սկիզբ։ Այդ հանգրվանը գտնվում է Աեոլյան կղզիների Տեմեզա և Տերմինա ճանապարհների միջև, կղզիները գտնվում են Կորեկայի ափից 65 մղոն հեռավորության վրա։ Այս վայրը պահպանվել է դարերի ընթացքում, բայց չի զարգացել։
Տեսարժան վայրեր
1964 թվականի հոկտեմբերի 1-ին սկսել են Կորեկայի եկեղեցու շինարարական աշխատանքները, որոնք ավարտվել են 1965 թվականին։
2003 թվականի ապրիլի 2-ին, քաղաքային խորհրդի որոշմամբ, սկսվել է Կորեկայի հարպարակի շինարարությունը։
Լատիներեն արտահայտությունների ցանկ «L»
L
Locució llatina es:Anexo:Locuciones latinas Liste de locutions latines Daftar frasa Latin Lijst van Latijnse spreekwoorden en uitdrukkingen Listă de locuțiuni în limba latină
133 (թիվ)
133 (հարյուր երեսուներեք), բնական թիվ, որը գտնվում է 132-ի և 134-ի միջև։
Աստերոիդների ցանկ (191901-192000)
|} Աստերոիդների ցանկ (191801-191900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (192001-192100)
Մանիտոբայի պատմություն
Մանիտոբան Կանադայի տասը նահանգներից մեկն է, Պրերիա գավառների արևելյան մասը։ Եվրոպական մորթեղեն վաճառող առևտրականները առաջին ազգերից մի քանիսի ավանդական տարածք՝ այժմյան Մանիտոբա ժամանեցին։ 1670 թվականին Մեծ Բրիտանիան հռչակեց ինքնիշխանություն Հուդզոնի ծոցի ջրբաժանի շուրջ՝ այն դարձնելով Ռուպերտի հողի մասը, որը ենթակա է Հուդզոնի ծոցի ընկերությանը։ 1763-ին Նոր Ֆրանսիան լուծարվեց, և Ռուպերտի երկիրը ընդլայնվեց՝ ներառելով նաև ֆրանսիական ամրոցները։ 1811 թվականին լորդ Սելկիրկը հիմնադրեց առաջին գաղութը Ռուպերտի Ասսինիբոյայի երկրամասում կամ Կարմիր գետի գաղութը` Ռուպերտի երկրում գտնվող Կարմիր գետի շուրջը։ 1818 թվականին Բրիտանիան և Միացյալ Նահանգները պայմանավորվեցին հիմնել 49-րդ զուգահեռը որպես պաշտոնական սահման, որով Ռուպերտի ցամաքային այդ մասը կբաժանվեր ԱՄՆ-ի զուգահեռ հարավից։ 1870 թվականին Բրիտանիան Ռուպերտի երկիրն ու Հյուսիսարևմտյան տարածքը տեղափոխեց Կանադայի նոր երկիր։ Կանադայի կառավարությունը այս տարածքում ստեղծեց Մանիտոբա նահանգը, որը ներառում էր նաև Կարմիր գետի գաղութը։ Կանադան բնակիչներին պատասխանատու եղավ բնիկների հողային հարցը կարգավորելու համար և պայմանագրեր կնքեց Առաջին երկրներից մի քանիսի հետ։ Մանիտոբան առաջին նահանգն է, որը նախապես ունեցել է որոշակի տարածք և այնուհետև այն ընդլայնել 1881 և 1912 թվականներին։ Տնտեսությունը վաղուց հիմնված էր երկրագործության վրա, կենտրոնանում էր ձավարեղենի մշակության, անասնապահության և խոտհարքների մշակության վրա։ Այժմ տնտեսությունը դիվերսիֆիկացված է՝ քաղաքաշինության պատճառով։
Վաղ պատմություն
Ժամանակակից Մանիտոբայի աշխարհագրական տարածքի հարավ-արևմուտքում բնակվել են Առաջին Ազգերը` սառցե դարաշրջանում վերջին սառցադաշտերի նահանջից հետո, այսինքն` մոտավորապես 10,000 տարի առաջ; առաջին բացահայտված երկիրը Թարթլ լեռան տարածքն էր ։ Հարավային Մանիտոբայի առաջին մարդիկ Լոքփորթին մերձակա Կարմիր գետի շրջակայքում թողել են խեցեգործական խցիկներ, նիզակ և նետերի գլուխներ, պղինձ, պատկերներ, ձկների և կենդանիների ոսկորներ և գյուղատնտեսության նշաններ ։
Ի վերջո, այնտեղ գտնվել են նաև Օջիբվայի, Կրիի, Դենեի, Սիոքսի, Մանդանի և Ասսինիբոյինի բնիկ ժողովուրդների բնակավայրեր, որոնք այլ ցեղերի հետ միասին մուտք էին գործում այդ տարածք առևտուր իրականացնելու համար։ Եղել են բազմաթիվ ցամաքային արահետներ, որոնք պատրաստվել են որպես ավելի մեծ առևտրային ցանցի մաս. դրանք եղել են ինչպես հողի, այնպես էլ ջրի վրա։ Վինիպեգ գետի երկայնքով Ուայթշել գավառի այգու շրջանը ունի բազմաթիվ հին նավթահանքեր և համաձայն ենթադրությունների կարող է ունեցած լինել ավելի քան 2000 տարի առևտրի կենտրոն, կամ նույնիսկ սովորելու և գիտելիքների փոխանակման վայր։
Հյուսիսային Մանիտոբայում կան տարածքներ, որոնք ականապատված էին որձաքարով՝ սլաքները պատրաստելու համար։ Հազարամյակներ շարունակ այս շրջանում ապրել են մարդիկ, և նրանց կենցաղի մասին բազմաթիվ տեղեկություններ կան։ Անհրաժեշտ է շարունակական պեղումներ իրականացնել՝ նահանգում ապրած ժողովուրդների և մշակույթների մասին ավելի մանրամասն պատկերացում կազմելու համար։
Լյուկշուդյա (գյուղ, Շերբեդինսկոե գյուղական բնակավայր)
Բնակչությունը 2003 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1065 մարդ։
Մանիտոբայի պատմություն
Հետախույզներ
Բրիտանական Նանսաչ նավը առաջին մորթի վաճառողների նավն էր, որը1668–1669-ին հասավ Հուդզոնի ծոց. այդ ճանապարհորդությունը հանգեցրեց Հուդզոնի ծոց Ընկերության ձևավորմանը, որին բրիտանական կառավարությունը բացարձակ վերահսկողություն տվեց Հուդզոնի ծոցի ամբողջ ջրբաժանում։ Այս ջրբաժանը անվանվեց Ռուպերտի երկիր՝ արքայազն Ռուպերտի անունով, ով օգնեց սուբսիդավորել Հուդզոնի Բեյ Ընկերությունը [6]: Յորքի գործարանը հիմնադրվել է 1684-ին, Հուդզոնի ծոցի Ընկերության բերդի բնօրինակի ոչնչացումից հետո։ Այն կառուցել էր Ֆորտ Նելսոնը 1682 թվականին։ Այն ոչնչացվեց մրցակից ֆրանսիացի առևտրականների կողմից ։ Մորթու առևտրի համար ամրոցները կառուցվել են ինչպես Հյուսիսային Արևմտյան ընկերության, այնպես էլ Հուդզոնի ծոցի ընկերության կողմից՝ բազմաթիվ գետերի և լճերի երկայնքով։ Հաճախ հարավային ավելի շատ շրջաններում միմյանց հետ կատաղի մրցակցություն կար։
«Մանիտոբա» անվանման համար կան մի քանի հնարավոր աղբյուրներ։ Առավել հավանական է, որ այն գալիս է Կրեից կամ Օջիբվեից և նշանակում է «Մանիտուի (ոգու) նեղուց»։ Այն կարող է նաև Ասսինիբոյինից առաջացած լինել «Պրեիրի լճի» համար ։
Լյուկշուդյա (գյուղ, Շերբեդինսկոե գյուղական բնակավայր)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Զավյալովսկի շրջանի բնակավայրեր
Մանիտոբայի պատմություն
Բրիտանական տարածք
Մեծ Բրիտանիան ապահովեց այդ տարածքը 1763-ին՝ յոթ տարի տևած պատերազմում Ֆրանսիայի նկատմամբ իրենց տարած հաղթանակի արդյունքում (հայտնի է նաև որպես Ֆրանսիական և Հնդկական պատերազմ (1754–1763): Այս տարածքը ժամանակին ընդգրկում էր Ռուպերտի երկիրը` Հուդզոնի ծոցի ամբողջ ջրբաժանը։ Մանիտոբայի գետեր մեծ մասը հոսում են դեպի հյուսիս և թափվում են Հուդզոնի ծոց։ Հուդզոնի ծոցի արխիվները Վինիպեգ քաղաքում և Մանիտոբա նահանգում են։ Դրանք պահպանում են մորթեղենի առևտրի դարաշրջանի հարուստ պատմությունը։
Լորդ Սելքիրքի կողմից 1812 թվականին Վինիպեգի հյուսիսում առաջին գյուղատնտեսական համայնքի և բնակավայրերի հիմնադրումը հանգեցրել է բրիտանական գաղութարարների և Մետիսի միջև բախման ։ Քսան գաղութիստ, այդ թվում՝ նահանգապետը, և մեկը՝ Մետիսը, սպանվել են Յոթ Օաքսի ճակատամարտում 1816 թվականին ։ Բազմաթիվ մորթեղենի վաճառքի բերդեր նույնպես տարիներ շարունակ հարձակման են ենթարկվել։
Մանիտոբա նահանգ
Նախքան հարավային տարածքի անվանակոչումը Մանիտոբա լիճը կոչվում էր Կրի, Օջիբվեյ և Ասինիբոին։ Լճի անվանումը գալիս է «Manitou» բառից, որը նշանակում է «ոգի», բայց ճշգրիտ բնօրինակ բառերի և դրանց իմաստների վերաբերյալ կա առեղծված։ Թոմաս Սփենսը առաջինն էր առաջարկել, որ Մանիտոբայի հանրապետությունը ձևավորվի հենց Մանիտոբա լճի հարավում ։ Լուի Ռիելը և մյուսները նման առաջարկություն արեցին մի քանի տարի անց։ Ռուպերտի երկիրը 1869-ին հանձնվել է Կանադային և ընդգրկվել Հյուսիսարևմտյան տարածքներում։ Կարմիր գետի հովտում գտնվող մետիսները, տեսնելով իրենց նոր իշխանությունից անտեսված լինելու մտահոգությունները, սկսեցին Լուի Ռիելի ղեկավարած Կարմիր գետի ապստամբությունը և ստեղծեցին ժամանակավոր կառավարություն, որը տարածքն անվանեց Մանիտոբա։ Ժամանակավոր կառավարության և Կանադայի կառավարության միջև բանակցությունները հանգեցրեցին «Մանիտոբա» անվան ընդունմանը, որը ստեղծեց Մանիտոբա նահանգը և ապահովեց նրա մուտքը Կոնֆեդերացիան 1870 թվականին ։ Լուի Ռիելին հետապնդում էր բրիտանական բանակի սպա Գարնեթ Ուոլսլին, իսկ Ռիելը փախչում էր ։
Գավառի նոր կառավարությունը վերահսկվում էր անգլո-կանադացիների կողմից։ Գավառի ստեղծման համաձայնագիրը երաշխիքներ էր պարունակում, որ մետիսները կստանան հողաշնորհներ և նրանց գոյոթյուն ունեցող ոչ պաշտոնական հողատարածքները կճանաչվեն։ Այս երաշխիքները հիմնականում անտեսվեցին։ Հանդիպելով այս խտրականությանը՝ մետիսները մեծ թվով շարժվեցին դեպի այժմյան Սասկաչևան և Ալբերտա ։
Մանիտոբայի նախնական նահանգը իր ներկայիս չափի 1/18-ն էր և հայտնի էր որպես «փոստային նամականիշի նահանգ» ։ Այն սահմանակից էր հարավում գտնվող 49-րդ զուգահեռին (ԱՄՆ սահմանը) և գտնվում էր արևելյան 96°, արևմտյան՝ 99° երկայնություններում և հյուսիսային՝ 50° 30' լայնությունում ։ Դրա սահմաններն ընդլայնվեցին 1881-ին՝ հյուսիս-արևմտյան տարածքից և Քեվաթինի շրջանից հողեր վերցնելու հաշվին, բայց Օնտարիոն հավակնում էր Քեվաթինի տարածքի մեծ մասը. 1889 թվականին վիճելի մասը բաժին է ընկել Օնտարիոյին։ Մանիտոբան իր ներկայիս չափերին հասել է 1912 թվականին՝ ներառելով Հյուսիսարևմտյան տարածքներում գտնվող հողերը՝ հասնելով 60° հյուսիսային լայնությունների, անփոփոխ պահելով իր արևմտյան կողմից սահմանակցությունները Սասկաչևանի, Ալբերտայի և Բրիտանական Կոլումբիայի հետ ։
1874 և 1876 թվականներին Ռուսաստանի մոնոնիտ բնակչության համար մի կողմ դրվեց հարավային Մանիտոբայի երկու հողատարածք՝ Արևելյան և Արևմտյան արգելոցները։ Հետագա տարիներին հազարավոր մենոնիտներ ներգաղթեցին այդ տարածք, այնուհետև կազմեցին գավառի բնակչության զգալի տոկոսը։ 1875 թվականին իսլանդացի միգրանտների մի խումբ բնակություն հաստատեց Գիմլիում՝ Վինիպեգ լճի արևմտյան ափին՝ հիմնելով Նոր Իսլանդիայի համայնքը։ Սա իսլանդացիների ամենամեծ բնակավայրն էր իրենց երկրից դուրս։
Թվարկված պայմանագրերը ստորագրվեցին 19-րդ դարի վերջին՝ տարածքում ապրող Առաջին Ազգերի մի քանի տարբեր պետերի հետ։ Այս պայմանագրերը հողին վերաբերող հատուկ խոստումներ էին տալիս յուրաքանչյուր ընտանիքի համար։ Արդյունքում, Կանադայի կառավարության իրավասության ներքո ստեղծվեց պահուստային համակարգ ։ Բնիկ ժողովուրդներին խոստացված հողամասի սահմանված չափը միշտ չէ, որ տրվել է։ Սա հանգեցրեց բնիկ խմբերի ջանքերին՝ հողերի իրավունք հաստատելու համար ։
Մանիտոբայի դպրոցների հարցը
Մանիտոբայի դպրոցների հարցը ցույց տվեց տարածքում մշակութային արժեքների խորը տարբաժանումը և դարձավ ազգային նշանակության խնդիր։ Կաթոլիկ ֆրանկո-մանտոբացիները երաշխավորվում էր պետության կողմից աջակցվող առանձին դպրոցական համակարգի ստեղծումը` Մանիտոբայի նախնական սահմանադրությամբ, այնպես, որ նրանց երեխաներին դասավանդվեց ֆրանսերեն։ Այնուամենայնիվ, 1888-1890 թվականներին անգլիական բողոքականների շրջանում տեղի ունեցող քաղաքական շարժումը պահանջում էր վերջ դնել ֆրանսիական դպրոցների գործունեությանը։ 1890 թվականին Մանիտոբայի օրենսդիր մարմինը ընդունեց մի օրենք, որով վերջ դրվեց ֆրանսիական կաթոլիկ դպրոցների ֆինանսավորմանը ։ Ֆրանսիական կաթոլիկ փոքրամասնությունը օգնություն խնդրեց դաշնային կառավարությունից. այնուամենայնիվ, «Նարնջագույն շքանշան» և այլ հակակաթոլիկական ուժեր մոբիլիզացան ամբողջ երկրում՝ նրանց դեմ դուրս գալու համար ։
Վինիպեգ
Վինիպեգը 20-րդ դարի սկզբին Կանադայի երրորդ ամենամեծ քաղաքն էր ։ Այս համայնքը արագորեն աճեց 19-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկզբ։ Արտաքին ներդրողների թիվը շատ էր, ներգաղթը, երկաթուղին, գնացքը և բիզնեսը ծաղկում էր ։ Նույնիսկ այսօր կարելի է տեսնել բազմաթիվ հին առանձնատներ և կալվածքներ, որոնք պատկանում էին Վինիպեգի երբևէ զարգացած հարուստ դասին։ Երբ կառուցվեց «Մանիտոբա» օրենսդիր մարմինը, նախատեսվում էր, որ շուտով Մանիտոբան կունենա 3 միլիոն բնակչություն։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանում արագ զարգացող քաղաքը սկսեց սառչել, քանի որ մեծ գումարները այլևս չէին ներդրվաում նույն չափով, որքան մինչև պատերազմը։ Ի վերջո, Վինիպեգը սկսեց նորից ծաղկել, երբ Կանադայի մյուս խոշոր քաղաքները սկսեցին բարգավաճել, առաջ գնալ, ինչպիսին է այսօր Կալգարին։
1917 թվականի ընտրություններին` զորակոչի ճգնաժամի պայմաններում, լիբերալները բաժանվեցին կիսով չափ, և Նոր միություն կուսակցությունում զբաղեցվեցին բոլոր տեղերը, բացի մեկից։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո ֆերմերների (ցորենի գների բարձրացման) և միության անդամների շրջանում ծանր դժգոհությունը (աշխատավարձի բարձրացման պատճառով) հանգեցրեց արմատականության ընդվզման, որը զուգորդվեց Ռուսաստանում բոլշևիզմի բևեռացման բարձրացման հետ ։ Առավել դրամատիկ դրվագը 1919-ի Վինպեգի գլխավոր գործադուլն էր, որը դադարեցրեց իր գործունեությունը վեց շաբաթով՝ սկսած մայիսի 15-ից։ Գործադուլը ավարտվեց 1919-ի հունիսի 25-ին, քանի որ աշխատողները աստիճանաբար վերադառնում էին իրենց գործերին և Կենտրոնական գործադուլի հանձնաժողովը որոշեց վերջ տալ դրան Ինչպես պատմաբան Վ. Լ. Մորտոնը բացատրել է.
Այնուհետև գործադուլը սկսվեց երկու անմիջական նպատակներով և երկու դուստր ձեռնարկություններով, բայց ավելի ու ավելի կարևոր ասպեկտներով։ Մեկը նպատակ ուներ օրինական բողոքների վերականգնում աշխատավարձի և կոլեկտիվ գործարքների վերաբերյալ. մյուսը տնտեսական գործողությունների նոր գործիքի դատավարությունն էր, ընդհանուր գործադուլը, որի նպատակն էր ճնշում գործադրել ներգրավված գործատուների վրա՝ ընդհանուր հասարակության միջոցով։ Առաջին օժանդակ կողմն այն էր, որ ընդհանուր գործադուլը, այնուամենայնիվ, կարող է լինել նախաբան իշխանության կողմից համայնքի ուժի զավթման համար։ Երկրորդ դուստր ասպեկտը այն էր, որ, լեյբորիստական շարժման մեջ առաջնորդության համար պայքարը անցկացվել էր գործադուլի սկզբին զուգընթաց. այդպես էլ պարզ չդարձավ, թե ինչպիսի օբյեկտ է դա` օրինական և սահմանափակ, ընդհանուր ու հեղափոխական, թե գործադուլի ճիշտ նպատակն էր։ Այժմ ակնհայտ է, որ ինչպես գործադուլի, այնպես էլ գործադուլային առաջնորդների մեծամասնությունը մտահոգված էր միայն գործադուլը շահելու համար։ Ընդհանրապես, լայն հանրությունը, ենթարկվելով գլխավոր գործադուլի հանկարծակի հարկադրմանը, չափազանց հավանական էր, որ որոշեր, որ դիտվում է հեղափոխական իշխանություն բռնազավթում ։
Դրանից հետո ութ առաջնորդներ անցան դատավարության, և նրանց մեծ մասը դատապարտվեց գայթակղիչ դավադրության, ապօրինի համադրությունների և զրպարտանքի մեղադրանքով. չորսը օտարերկրացիներ էին, որոնք արտաքսվել էին Կանադայի ներգաղթի մասին օրենքի համաձայն ։ Կազմակերպված աշխատանքը Մանիտոբայում թուլացավ և արդյունքում պառակտվեց։
Ֆերմերներ
Մինչ այդ նահանգի ֆերմերները համբերատար կերպով կազմակերպում էին Մանիտոբայի Միավորված ֆերմերների կազմակերպությունը (UFM), որոնք վիճարկում էին 1920-ի գավառի օրենսդրական ընտրությունները։ 1920-ի ընտրությունների արդյունքն այն էր, որ ոչ մի կուսակցություն չուներ մեծամասնություն օրենսդիր մարմնում և չէր կարող ձևավորվել կառավարություն։ Ճգնաժամը լուծելու համար 1922-ին անցկացվեցին նոր ընտրություններ։ UFM-ն վճռականորեն շահեց՝ վաստակելով 57-րդ տեղերից 30-ը։ Վերադարձվեցին նաև 7 լիբերալներ, 6 պահպանողականներ, 6 լեյբորիստներ և 8 անկախներ։
Մուտքը Հուդզոնի ծոց
Արևելյան նավահանգիստներով հացահատիկ տեղափոխելուց հուսախաբ լինելով` Մանիտոբայի ֆերմերները լոբբինգ էին իրականացնում իրենց հացահատիկային նավահանգստի համար Հուդզոն ծովածոցում, ինչը հանգեցրեց Հուդզոնի ծովային երկաթուղու ստեղծմանը։ Այն կառուցվել է 1910 թվականին Սասկաչևան գետի վրա երկաթուղային կամուրջի կառուցումից հետո։ Նախնական հետազոտություններից հետո դիտարկվեցին Չերչիլի և Պորտ Նելսոնի նավահանգիստները և որոշվեց 1912 թվականին տեղափոխվել Պորտ Նելսոն։ Շինարարությունը սկսվեց Պորտ Նելսոնում, իսկ նոր կանադական հետազոտական ​​CSS Acadia-ն ուղարկվեց նավահանգիստ և բեռնափոխադրման ուղիներով դեպի ծոց։ Այնուամենայնիվ, Պորտ Նելսոնում նավահանգիստների շինարարությունը սկիզզբ դրեց ինժեներական և ծախսերի հետ կապված խնդիրների և Առաջին աշխարհամարտի տարիներին մոռացության ենթարկվեց։ 1918 թվականին «CNoR»-ի սնանկացումից և Կանադական ազգային երկաթուղիների (CNR) ստեղծումից հետո, դաշնային կառավարությունը Հուդզոնի ծոց երկաթուղու կառուցումը այս անգամ Չերչիլին ստանձնեց ավարտին հասցնել։ CSS Acadia-ն ուղարկվել է նավահանգիստ` հետազոտության, իսկ երկաթուղային շինարարությունը վերսկսվել է։ Քաղաքական և ֆինանսավորման դժվարությունները հետաձգեցին երկաթուղու և նավահանգստի կառուցման ավարտը, սակայն այն 1929 թվականին ավարտվեց և բացվեց առաքման համար։
1929-1945 թվականներ
Մեծ ճգնաժամը (1929–1939) հատկապես ծանր հարվածներ հասցրեց Արևմտյան Կանադային, ներառյալ Մանիտոբային։ Համաշխարհային շուկայի փլուզումը զուգորդված երաշտի պատճառով գյուղատնտեսական արտադրանքի կտրուկ անկմամբ հանգեցրեց տնտեսական դիվերսիֆիկացիայի՝ դադարեցնելով ցորենի արտադրությունը ։ «Մանիտոբա» կոոպերատիվի համագործակցության ֆեդերացիան, որը եղել է Մանիտոբայի Նոր Դեմոկրատական կուսակցության (NDP) առաջատարը, հիմնադրվել է 1932-ին ։
Կանադան մտավ Երկրորդ աշխարհամարտ 1939 թվականին։ Վինիպեգը բրիտանական Համագործակցության օդային դասընթացի ծրագրի գլխավոր հրամաններից մեկն էր` կործանիչ օդաչուներ պատրաստելու համար, և ամբողջ Մանիտոբայում կային օդային մարզման դպրոցներ։ Արտասահմանում տեղակայվեցին Մանիտոբայի մի քանի գործող գնդեր, այդ թվում՝ արքայադուստր Պատրիսիայի կանադական թեթև հետևակը։ Պատերազմական ջանքերի համար գումար հավաքելու համար «Հաղթանակի վարկի» արշավը կազմակերպեց «Եթե օր»-ը 1942 թվականին։ Միջոցառումը ցույց տվեց նացիստական արշավանքն ու Մանիտոբայի գրավումը և, ի վերջո, հավաքեց ավելի քան 65 միլիոն դոլար ։
1945-ից սկսած
Վինիպեգը ողողված Կարմիր գետի ջրերով` 1950 թվականի ջրհեղեղի ժամանակ։ Այն ստիպված է եղել մասամբ տարհանվել։ Այդ թվականին 1861 թվականից հետո առաջին անգամ Կարմիր գետը հասավ իր բարձրագույն մակարդակին և ողողեց Կարմիր գետի հովտի մեծ մասը։ Ջրհեղեղի հետևանքով պատճառված վնասը վարչապետ Դաֆ Ռոբլինին ժամանակին ստիպել է սկսել Կարմիր գետի պատնեշի կառուցումը. այն ավարտվել է 1968 թվականին վեց տարվա ընթացքում։ Մշտական ​​կետեր են տեղադրվել Վինիպեգի հարավում գտնվող ութ քաղաքներում, իսկ Վինիպեգի տարածքում կառուցվել են կավե դամբարաններ և դիվերսիոն պատնեշներ։ 1997-ին «Դարի ջրհեղեղը» ավելի քան 400 միլիոն դոլարի չափով վնաս պատճառեց Մանիտոբային, բայց պատնեշը «փրկեց» Վիննիպեգին ջրհեղեղից ։
1970-ին գավառը նշում էր Կոնֆեդերացիա մտնելու հարյուրամյակը։ Արքայադուստր Աննը և Ուելսի արքայազն Չարլզը ղեկավարում էին պաշտոնական տոնակատարությունները ։
1990 թվականին վարչապետ Բրայան Մուլրոնին փորձեց անցնել Մեխի լճի համաձայնագիրը, մի շարք սահմանադրական փոփոխություններ կատարելով` Քվեբեկին համոզելու համար հաստատել Կանադայի 1982-ի ակտը։ Օրենսդիր մարմնում միաձայն աջակցություն էր անհրաժեշտ` շրջանցելու հասարակական խորհրդակցությունը։ Մանիտոբայի քաղաքական գործիչ Էլայջա Հարփերը, որը ծպտյալ էր, դեմ էր դրան, քանի որ չէր հավատում, որ Առաջին Ազգերը պատշաճ կերպով ներգրավված էին Համաձայնագրի գործընթացում, և այդպիսով Համաձայնագիրը ձախողվեցին ։
Մանիտոբայի քվեարկողները բաժանված են բազմաթիվ խմբերի, ինչպիսիք են օրինակ գյուղական և քաղաքային, հյուսիսային և հարավային, բրիտանական (WASP) և էթնիկ, գործարարներ / մասնագետներ / ֆերմերներ / աշխատողներ։ Նոր Դեմոկրատական ​​կուսակցությունը (NDP) իշխանություն է տարածում Հյուսիսային Մանիտոբայի և հյուսիսային Վինիպեգի էթնիկորեն բազմազան և ցածր եկամուտ ունեցող համայնքների վրա։ Առաջադիմական պահպանողականների (ԱՀ) հիմքը գտնվում է նահանգի ավելի հարուստ, հարավային շրջաններում և Վինիպեգում։ Ուեսլին պնդում է, որ հաջողության բանալին կայանում է չափավոր պլատֆորմների նախագծման մեջ, որոնք խուսափում են ծայրահեղություններից, շեշտը դնում են առաջընթացի վրա և ընթանում ճանապարհի կեսին։ Առաջատար քաղաքական գործիչները, այդ թվում՝ Դաֆ Ռոբլինը, Էդվարդ Շրեյերը և Գարի Դոերը, հասել են Մանիտոբայի սոցիալական, աշխարհագրական և մշակութային բաժիններին, որպեսզի վերահսկողություն ստանան «Մանիտոբա» կուսակցության քաղաքականության մեջ  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կանադայի պատմություն ըստ նահանգի կամ տարածքի
Սիբիրի պատմություն
Անվանում
13-րդ դարի առաջին կեսին մոնղոլ զորավարներին հայտնի էր «անտառային Շիբիր ժողովուրդը»։ Այս փաստի մասին հիշատակվում է 18-րդ դարի կեսերի մոնղոլական «Գաղտնի լեգենդ» պատմական աշխատության մեջ, բայց ոչ որպես աշխարհագրական անուն, այլ որպես էթնոնիմ։ Այս գրական հուշարձանում կարելի է կարդալ, որ «Նապաստակի տարում (այսինքն՝ 1207 թվականին) Չինգիզ խանի զորքերը նվաճեցին բոլոր անտառային ժողովուրդներին, այդ թվում՝ շիբիրներին, որոնք ապրում էին Ալթայից հյուսիս և Անգարայից արևմուտք»։
Պարսիկ մատենագիր Ռաշիդ-ադ-Դինը (1247-1318), ով լավ գիտեր Մոնղոլիայի պատմությունը, հիշատակում է Աս-Սիբիր աշխարհագրական անվանումը, ավելի հաճախ՝ Իբիր-Սիբիր ձևով, տեղայնացնելով Արևմտյան Սիբիրյան հարթավայրի հարավում Իրտիշ գետի ավազանի հետ. Ըստ էության, սա անվան առաջին գրավոր հիշատակումն է որպես աշխարհագրական անվանում ։
13-րդ դարի երկրորդ կեսից և 14-րդ դարում Սիբիրն արդեն լայնորեն տարածված է որպես որոշակի տարածքի անուն, որը գտնվում է Ոսկե Հորդայի տիրակալների տարածքից հյուսիս։ 15-րդ դարում «Սիբիրյան երկիրը» հայտնի է ռուսական տարեգրություններում, և դրա գտնվելու վայրը բավականին հստակ բնութագրվում էր։ Դա Տոբոլի ստորին և Իրտիշի միջին հոսանքի երկայնքով գտնվող տարածքն էր, որտեղ, հավանաբար ապրում էին հին Սիպիրների հետնորդները, որոնք մեծամասամբ ձուլվել են թյուրքական տարրերով և հետևաբար, տարբերվել են ստորին Իրտիշի և մերձօբյան տարածքում բնակեցված ուգրական ժողովուրդների այլ խմբերից ։
15-րդ դարի վերջից Սիբիր էր կոչվում Տոբոլսկի թաթարների և թրքացած ուգրո-սիպիրների նորաստեղծ Սիբիրյան խանությունը։ Սիբիրյան խանության հետ մեկտեղ 19-րդ դարում Ուրալից արևելք ընկած տարածքում հայտնի էին Տյումենի խանությունը, Յուգրան և Մանգազեյան։
Ըստ Անդրեյ Պոպովի, ռուսական տարեգրություններում Սիբիր անվանումը հայտնվում է միայն 1406 թվականին, Տյումենի մոտ Ոսկե Հորդայի Խան Թոխտամիշի սպանության հետ կապված։ Մինչդեռ, այսպես կոչված, 1375 թվականի կատալոնական քարտեզում կա Սիբիր անվանումը Քարտեզը կազմողները այն ցույց են տվել Ուրալյան լեռների տեղում՝ Կամայի ավազանում։
Կլիմա
Սառցե դարաշրջանում Սիբիրի կլիման տաք և չոր է եղել։ Խոնավության բացակայությունը կանխել է հաստ ձյան և սառույցի շերտերի կուտակումը, ուստի այնտեղ սառցադաշտերն այնքան հսկայական չեն եղել, որքան Եվրոպայում։ Սառցադաշտի ծայրամասում հսկայական տունդրա-տափաստաններ են ձգվել հարյուրավոր կիլոմետրեր, որոնք հարավից ժամանակի ընթացքում վերածվել են անտառ-տափաստանի։ Միջսառցադաշտային ժամանակաշրջանում կլիման զգալիորեն տաքացել է և դարձել խոնավ։ Սառցադաշտերը հալվել են, տունդրան շարժվել է դեպի հյուսիս։ Բուսական ծածկույթում գերիշխող դիրքը զբաղեցրել են մուգ փշատերև և լայնատերև անտառները։ Սիբիրյան անսահման տարածություններում արածել են խոտակեր կենդանիների բազմաթիվ երամակներ՝ մամոնտներ, բրդոտ ռնգեղջյուրներ, հյուսիսային եղջերուներ, բիզոններ, վայրի ձիեր։
Հին Քարի դարի մարդը Սիբիրում
Դատելով պալինոլոգիական վերլուծության նյութերի ամբողջությունից, Ալթայի երկրամասում Կարամա վաղ պալեոլիթյան բնակատեղիում մարդիկ ապրել են 800-ից 600 հազար տարի առաջ, բայց խիստ ցրտերից կա՛մ թողել են Կարաման և շարժվել դեպի հարավ կա՛մ չկարողանալով հարմարվել փոփոխված լանդշաֆտի և կլիմայական պայմաններին՝ վերացել են ։
Սիբիրի բնակեցման հաջորդ փուլը որոշվում է միջին պլեյստոցենի երկրորդ կեսով, որը հնագիտական ​​առումով համապատասխանում է ախեուլյան շրջանի ավարտին՝ Մուստերիի սկզբին վաղ (ստորին) պալեոլիթի շրջանակներում ։ Ուշ ախեուլյան և մուստերյան ավանդույթների կրողը նեանդերթալյան մարդն էր (Օկլադնիկովի և Դենիսովի քարանձավներ, Դվուգլազկա տեղանք)։ Չագիրսկայա քարանձավում Միկոկյան արդյունաբերությունը հայտնաբերվել է ։ Նեանդերթալցիների տնտեսության հիմքը որսն էր, որը դարձավ ապրուստի հուսալի և հիմնական աղբյուր։ Որսորդական զենքի հարաբերական անկատարությունը մեծապես փոխհատուցվել է ինչպես պլեյստոցենյան ֆաունայի առատությամբ, այնպես էլ որսի հավաքչական ձևերով։ Հիմնականում մամոնտների, ռնգեղջյուրների, ձիերի, եղնիկների որս են արել։ Որսորդությանը զուգընթաց լայն տարածում է ունեցել հավաքչությունը։ Բուսական սնունդը զգալի տեղ է զբաղեցրել հին մարդկանց սննդակարգում։ Գենետիկական տվյալների հիման վրա պարզվել է, որ Դենիսովայի քարանձավում 130 -73 հազար տարի առաջ ընկած ժամանակահատվածում ապրել է նեանդերթալցիներից և կրոմանյոններից տարբերվող մարդկանց տեսակ՝ դենիսովյան մարդը ։
40-ից 48 հազար տարի առաջ սկսվել է քարի դարի զարգացման նոր փուլ՝ ուշ պալեոլիթի (Դուկտայի մշակույթ)։ Դրա սկզբի հետ է կապված ժամանակակից ֆիզիկական տիպի մարդու՝ նեոանտրոպի տեսքը ։
Բրածո մարդը Ալթայի «Բորենիի որջ» քարանձավից թվագրվում է մ․ թ. ա. 34-34,5 հազար տարի առաջ ։ Կրասնոյարսկի ջրամբարի ափին գտնվող Պոկրովկա II (Մալի Լոգ II) բնակատեղիում գտնված մարդը 27740 ± 150 տարեկան է ։
Իրկուտսկի Շչապովա I վերին պալեոլիթյան կեցավայրի տարիքը 39900±1285 տարի է, Գերասիմովինը՝ 36750 ± 380 տարի, Մամոն I-ինը՝ 31400 տարի ։ Խակասիայում գտնվող Մալայա Սիյա բնակատեղիի տարիքը, որտեղ հայտնաբերվել են շաղափված զարդեր, որոնք մշակվել են հատիչներով, թվագրվել է օջախներում մնացած փայտածուխի ռադիոածխածնային վերլուծությամբ որոշվել 34000 տարի ։
Սիբիրի ուշ պալեոլիթի ամենավառ բնակավայրերը Մալտայի (24 հազար տարեկան) և Բուրետի կեցավայրերն են Անգարայի շրջանում և Յանսկայա բնակատեղին (31,6 հազար տարեկան) Յակուտիայում։ Սրանք երկարաժամկետ բնակավայրեր են, որոնք կապված են մշակույթի միասնությամբ։ Ունեին ամուր կիսահյուղակներ կառուցված խոշոր կենդանիների ոսկորներից, փայտից և քարե սալերից։ Օգտագործել են տարատեսակ քարե ծակիչներ, կտրիչներ և դանակներ։ Մալթա-Բուրետի մշակույթի առանձնահատուկ հատկանիշը բարձր զարգացած պալեոլիթյան արվեստն է՝ մամոնտի փղոսկրից և ոսկորներից փորագրված կանացի արձանիկներ՝ ընդգծված գենդերային նշաններով, թռչող և լողացող թռչունների արձանիկներ և տարբեր դեկորատիվ զարդեր։ Կանանց արձանիկներից մի քանիսը պատկերված են կոմբինեզոն հիշեցնող մորթյա հագուստով։
Յանսկայա բնակատեղիի մարդկանց երկու նմուշները պատկանում են Y-քրոմոսոմային P1 հապլոխմբին (նախնիք Y-քրոմոսոմի հապլոխմբերի Q և R) և միտոքոնդրիալ U2 հապլոխմբին ։
Y-քրոմոսոմային R* և միտոքոնդրիալ U հապլոխմբերը որոշվել են MA-1 նմուշում Մալտայի տեղանքից։