cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մեթոդական վառարան
Մեթոդական վառարան, անցումային վառարան՝ մետաղե նախապատրաստուկները գլոցումից, կռումից, դրոշմումից առաջ տաքացնելու համար։ Մեթոդական վառարանում նախապատրաստուկները տեղաշարժվում են վառելիքի այրման արգասիքների շարժմանն ընդառաջ։ Նման հակահոս շարժման դեպքում հասնում են վառարան մատուցվող ջերմության օգտագործման բարձր աստիճանի։ Նախապատրաստուկները հաջորդաբար անցնում են երեք ջերմատեխնիկական գոտիներ․ մեթոդական (նախնական տաքացման գոտի), եռակցման (տաքացման գոտի) և մարմանդ տաքացման (նախապատրաստուկում ջերմաստիճանների հավասարեցման գոտի)։ Մեթոդական վառարանները դասակարգվում են՝ եռակցման գոտում ջեռուցման գոտիների թվով (2-ից 5), նախապատրաստուկների տեղափոխման եղանակով (հրիչ և շարժական հեծաններով), կառուցվածքային առանձնահատկություններով (ներքևից տաքացվող, թեք հատակով և այլն)։ Մեթոդական վառարանները տաքացվում են գազանման կամ հեղուկ վառելիքով, այրիչների կամ բոցամուղների օգնությամբ։
Կատեգորիա:Մետալուրգիա
Ուիլլարդ Լիբբի
Ուիլլարդ Ֆրենկ Լիբբի, ամերիկացի ֆիզիկաքիմիկոս, որը հայտնի է դարձել 1949 թվականին ռադիոածխածնային թվագրման մշակման մեջ իր դերով, մի գործընթաց, որը հեղափոխություն արեց հնագիտության և պալեոնտոլոգիայի մեջ։ Այս գործընթացը զարգացնող թիմում ունեցած ներդրման համար Լիբբին 1960 թվականին արժանացել է քիմիայի Նոբելյան մրցանակի։
1931 թվականին Բերկլիի Կալիֆոռնիայի համալսարանի քիմիայի շրջանավարտ, որտեղից նա ստացել է իր դոկտորական կոչումը 1933 թվականին, նա ուսումնասիրել է ռադիոակտիվ տարրերը և մշակել զգայուն Գեյգեր հաշվիչներ՝ թույլ բնական և արհեստական ռադիոակտիվությունը չափելու համար։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նա աշխատել է Կոլումբիայի համալսարանի Մանհեթենի նախագծի փոխարինող համաձուլվածքների լաբորատորիաներում՝ զարգացնելով ուրանի հարստացման գազային դիֆուզիոն գործընթացը։
Պատերազմից հետո Լիբբին պրոֆեսորի պաշտոն ընդունեց Չիկագոյի համալսարանի միջուկային հետազոտությունների ինստիտուտում, որտեղ նա մշակեց ածխածնի 14 օգտագործմամբ օրգանական միացությունների թվագրման տեխնիկան։ Նա նաև բացահայտեց, որ տրիտիումը նույնպես կարող է օգտագործվել ջրի, հետևաբար՝ գինու համար։ 1950 թվականին դարձել է Ատոմային էներգիայի հանձնաժողովի (AEC) Գլխավոր խորհրդատվական կոմիտեի անդամ։ Նա կոմիսար է նշանակվել 1954 թվականին՝ դառնալով նրա միակ գիտնականը։ Նա անցավ Էդվարդ Թելլերի կողքին ջրածնային ռումբի մշակման վթարի ծրագրի իրականացման համար, մասնակցեց «Ատոմներ հանուն խաղաղության» ծրագրին և պաշտպանեց վարչակազմի մթնոլորտային միջուկային փորձարկումները։
Լիբբին հրաժարական տվեց Ատոմային էներգիայի հանձնաժողովից 1959 թվականին՝ դառնալով Քիմիայի պրոֆեսոր Կալիֆորնիայի համալսարանում, Լոս Անջելեսում (UCLA), պաշտոն, որը նա զբաղեցրեց մինչև իր թոշակի անցնելը 1976 թվականին։ 1962 թվականին նա դարձավ Կալիֆորնիայի համալսարանի Երկրաֆիզիկայի և նահանգային ինստիտուտի տնօրեն Մոլորակների ֆիզիկա (IGPP)։ Նա սկսել է շրջակա միջավայրի ճարտարագիտության առաջին ծրագիրը UCLA-ում 1972 թվականին և որպես Կալիֆորնիայի օդային ռեսուրսների խորհրդի անդամ՝ աշխատել է Կալիֆորնիայի օդի աղտոտվածության չափանիշների մշակման և բարելավման ուղղությամբ։
Վաղ կյանք և կարիերա
1927 թվականին նա ընդունվել է Բերկլիի Կալիֆորնիայի համալսարան, որտեղ ստացել է իր բակալավրի աստիճանը 1931 թվականին, իսկ դոկտորականը 1933 թվականին ՝ գրելով իր դոկտորական թեզը «Սովորական տարրերի ռադիոակտիվությունը, հատկապես սամարիումը և նեոդիմը «հայտնաբերման մեթոդը» թեմայով Վենդել Միտչել Լաթիմերի հսկողության ներքո ։ Անկախ Ջորջ դե Հևեսիի և Մաքս Փահլի աշխատանքից, նա հայտնաբերեց, որ սամարիումի բնական երկարակյաց իզոտոպները հիմնականում քայքայվում են ալֆա մասնիկների արտանետմամբ։
Լիբբին 1933 թվականին նշանակվել է Բերկլիի Կալիֆորնիայի համալսարանի քիմիայի ամբիոնի հրահանգիչ ։ 1938 թվականին նա այնտեղ դարձավ քիմիայի ասիստենտ ։ Նա ծախսել է 1930-ական թվականները՝ կառուցելով զգայուն Գայգեր հաշվիչներ՝ թույլ բնական և արհեստական ռադիոակտիվությունը չափելու համար։ Նա միացավ Բերկլիի «Ալֆա Չի Սիգմա» մասնաճյուղին 1941 թվականին ։ Այդ տարի նրան շնորհվեց Գուգենհայմի կրթաթոշակ և ընտրվեց աշխատելու Փրինսթոնի համալսարանում ։
Մանհեթթենի նախագիծ
1941 թվականի դեկտեմբերի 8-ին, Պերլ Հարբորի վրա Ճապոնիայի հարձակման հաջորդ օրը, Միացյալ Նահանգները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մեջ մտավ, Լիբբին կամավոր մատուցեց իր ծառայությունները Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Հարոլդ Ուրիին։ Ուրին կազմակերպել էր, որ Լիբիին թույլ տրվի Կալիֆորնիայի համալսարանից, Բերքլիից և միանալ նրան Կոլումբիայի համալսարանում՝ աշխատելու Մանհեթենի նախագծի վրա, ատոմային ռումբերի մշակման պատերազմի ժամանակաշրջանի նախագծի վրա, որը դարձավ դրա փոխարինող համաձուլվածքային նյութեր (SAM) Լաբորատորիաներ։ Նյու Յորքի տարածքում գտնվելու ընթացքում Լիբբին Նյու Ջերսի նահանգի Լեոնիա քաղաքի բնակիչ էր ։
Հաջորդ երեք տարիների ընթացքում Լիբբին աշխատել է ուրանի հարստացման համար գազային դիֆուզիոն գործընթացի վրա։ Ատոմային ռումբը պահանջում էր տրոհվող նյութ, իսկ տրոհվող ուրան-235-ը կազմում էր բնական ուրանի միայն 0,7 տոկոսը։ Հետևաբար, SAM լաբորատորիաները ստիպված էին գտնել դրա կիլոգրամները ավելի առատ ուրան-238-ից առանձնացնելու միջոց։ Գազային դիֆուզիան աշխատում էր այն սկզբունքով, որ ավելի թեթև գազը ցրվում է պատնեշի միջով ավելի արագ, քան ավելի ծանրը՝ իր մոլեկուլային քաշին հակադարձ համեմատական արագությամբ։ Սակայն ուրան պարունակող միակ հայտնի գազը բարձր քայքայիչ ուրանի հեքսաֆտորիդն էր, և հարմար պատնեշ դժվար էր գտնել։
1942 թվականի ընթացքում Լիբբին և նրա թիմը ուսումնասիրել են տարբեր խոչընդոտներ և դրանք ուրանի հեքսաֆտորիդից կոռոզիայից պաշտպանելու միջոցները։ Ամենահեռանկարային տեսակը փոշիացված նիկելից պատրաստված պատնեշն էր, որը մշակվել էր Էդվարդ Օ. Նորիսի կողմից Jelliff Manufacturing Corporation-ից և Էդվարդ Ադլերի կողմից Նյու Յորքի քաղաքային քոլեջից, որը հայտնի դարձավ որպես «Նորիս-Ադլեր» պատնեշ 1942 թվականի վերջին։
Ի հավելումն հարմար պատնեշի ստեղծմանը, SAM Laboratories-ը նաև պետք է աջակցեր գազային տարանջատման կայանի նախագծմանը, որը հայտնի դարձավ որպես K-25: Լիբբին օգնեց Kellex-ի ինժեներներին փորձնական գործարանի համար աշխատունակ դիզայն ստեղծել։ Լիբբին մի շարք թեստեր անցկացրեց, որոնք ցույց տվեցին, որ Նորիս-Ադլեր պատնեշը կաշխատի, և նա վստահ մնաց, որ բոլոր ջանքերի դեպքում դրա հետ կապված մնացած խնդիրները կարող են լուծվել։ Չնայած կասկածները մնում էին, սակայն 1943 թվականի սեպտեմբերին սկսվեցին K-25 լայնածավալ արտադրական գործարանի շինարարական աշխատանքները։
K-25 գործարանի վերին աստիճանների շինարարությունը չեղարկվեց, և Kellex-ը փոխարենը հանձնարարվեց նախագծել և կառուցել 540 աստիճանանոց կողային սնուցման միավոր, որը հայտնի դարձավ որպես K-27: K-25-ի 2892 փուլերից վերջինը սկսեց գործել 1945 թվականի օգոստոսին։ Օգոստոսի 5-ին K-25-ը սկսեց արտադրել մինչև 23 տոկոս ուրան-235 հարստացված կերեր։ K-25-ը և K-27-ը ձեռք բերեցին իրենց ողջ ներուժը միայն վաղ հետպատերազմյան շրջանում, երբ նրանք խավարեցին մյուս արտադրական գործարանները և դարձան նոր սերնդի գործարանների նախատիպերը։ Հարստացված ուրան օգտագործվել է 1945 թվականի օգոստոսի 6-ին Հիրոսիմայի ռմբակոծության ժամանակ օգտագործված Little Boy ռումբում։ Լիբբին տուն բերեց թերթերի մի կույտ և կնոջն ասաց. «Սա այն է, ինչ ես անում էի» ։
Ռադիոածխածնային ժամադրություն
Պատերազմից հետո Լիբբին ընդունեց Չիկագոյի համալսարանի առաջարկը նոր միջուկային հետազոտությունների ինստիտուտի քիմիայի ամբիոնում պրոֆեսորի պաշտոնի համար ։ Նա վերադարձավ ռադիոակտիվության իր նախապատերազմական ուսումնասիրություններին։ 1939 թվականին Սերժ Կորֆը հայտնաբերել էր, որ տիեզերական ճառագայթները նեյտրոններ են առաջացնում մթնոլորտի վերին հատվածում։ Դրանք փոխազդում են օդի ազոտ-14-ի հետ՝ արտադրելով ածխածին-14 ։
Ածխածին-14-ի կիսատ կյանքը 5730±40 տարի է ։ Լիբբին հասկացավ, որ երբ բույսերը և կենդանիները մահանում են, նրանք դադարում են կուլ տալ թարմ ածխածնի 14-ը՝ դրանով իսկ ցանկացած օրգանական միացության տալով ներկառուցված միջուկային ժամացույց ։ Նա հրապարակեց իր տեսությունը 1946 թվականին և ընդլայնեց այն 1955 թվականին իր «Radiocarbon Dating» մենագրության մեջ։ Նա նաև մշակեց զգայուն ճառագայթման դետեկտորներ, որոնք կարող էին օգտագործել այդ տեխնիկան։ Սեկվոյայի դեմ իրականացված փորձարկումները՝ իրենց ծառերի օղակներից հայտնի ամսաթվերով, ցույց տվեցին, որ ռադիոածխածնային թվագրումը հուսալի և ճշգրիտ է։ Տեխնիկան հեղափոխություն արեց հնագիտության, պալեոնտոլոգիայի և այլ գիտությունների, որոնք վերաբերում էին հնագույն արտեֆակտներին։ 1960 թվականին նա արժանացել է քիմիայի Նոբելյան մրցանակի «հնագիտության, երկրաբանության, երկրաֆիզիկայի և գիտության այլ ճյուղերում տարիքի որոշման համար ածխածնի 14-ի օգտագործման մեթոդի համար» ։ Նա նաև բացահայտեց, որ տրիտիումը նույնպես կարող է օգտագործվել ջրի, հետևաբար՝ գինու համար ։
Ատոմային էներգիայի հանձնաժողով
Ատոմային էներգիայի հանձնաժողովի (AEC) նախագահ Գորդոն Դինը 1950 թվականին նշանակեց Լիբբիին իր ազդեցիկ Գլխավոր Խորհրդատվական կոմիտեում (GAC): 1954 թվականին նա նշանակվեց ՀԱԿ հանձնակատար նախագահ Դուայթ Դ. Էյզենհաուերի կողմից՝ Դինի իրավահաջորդի՝ Լյուիս Շտրաուսի առաջարկությամբ։ Լիբբին և իր ընտանիքը Չիկագոյից տեղափոխվեցին Վաշինգտոն։ Նա իր հետ բերեց մի բեռնատար գիտական սարքավորումներ, որոնք նա օգտագործեց այնտեղի Քարնեգի ինստիտուտում լաբորատորիա հիմնելու համար՝ շարունակելու ամինաթթուների ուսումնասիրությունները։ Հաստատակամ պահպանողական քաղաքականապես, նա այն սակավաթիվ գիտնականներից էր, ով անցավ Էդվարդ Թելլերի, այլ ոչ թե Ռոբերտ Օպենհայմերի կողմը բանավեճի ընթացքում, թե արդյոք խելամիտ էր հետամուտ լինել ջրածնային ռումբի ստեղծման վթարի ծրագրին ։ Որպես հանձնակատար Լիբբին կարևոր դեր է խաղացել Էյզենհաուերի «Ատոմները հանուն խաղաղության» ծրագրի առաջխաղացման գործում և եղել է Միացյալ Նահանգների պատվիրակության կազմում 1955 և 1958 թվականներին Ատոմային էներգիայի խաղաղ օգտագործման Ժնևյան կոնֆերանսներում ։
Լինելով ԱԵԿ-ի հինգ հանձնակատարներից միակ գիտնականը՝ Լիբիին բաժին ընկավ պաշտպանելու Էյզենհաուերի վարչակազմի դիրքորոշումը մթնոլորտային միջուկային փորձարկումների վերաբերյալ։ Նա պնդում էր, որ միջուկային փորձարկումներից առաջացած ճառագայթման վտանգները ավելի քիչ են, քան կրծքավանդակի ռենտգենյան ճառագայթները, և, հետևաբար, ավելի քիչ կարևոր, քան միջուկային անբավարար զինանոց ունենալու վտանգը, սակայն նրա փաստարկները չկարողացան համոզել գիտական հանրությանը կամ հանգստացնել հանրությանը։ 1956թ. հունվարին նա հրապարակավ բացահայտեց Project Sunshine-ի գոյությունը՝ մի շարք հետազոտական հետազոտություններ՝ պարզելու ռադիոակտիվ արտանետումների ազդեցությունը աշխարհի բնակչության վրա, որը նա նախաձեռնել էր 1953 թվականին, երբ ծառայում էր GAC-ում ։ 1958 թվականին նույնիսկ Լիբբին և Թելլերը աջակցում էին մթնոլորտային միջուկային փորձարկումների սահմանափակումներին։
Պարգևներ և մրցանակներ
Լիբբին ընտրվել է Գիտությունների ազգային ակադեմիայի, Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիայի և Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամ։ Նոբելյան մրցանակից բացի, նա ստացել է բազմաթիվ պարգևներ և մրցանակներ, այդ թվում՝ Կոլումբիայի համալսարանի Չենդլերի մեդալը 1954 թվականին, Ռեմսենի հիշատակի դասախոսության մրցանակը 1955 թվականին, երկու հարյուրամյակի դասախոսությունների մրցանակը Նյու Յորքի քաղաքային քոլեջից և միջուկային կիրառությունները քիմիայում։ Պարգևատրվել է 1956 թվականին, Ֆրանկլինի ինստիտուտի Էլիոթ Քրեսոնի մեդալով 1957 թվականին, Ամերիկյան քիմիական ընկերության Ուիլարդ Գիբսի մրցանակով 1958 թվականին, Ջոզեֆ Փրիսթլիի մրցանակով Դիկինսոն քոլեջից և Ալբերտ Էյնշտեյնի մեդալով 1959 թվականին, Ամերիկայի Երկրաբանական ընկերության 1961 թվականին, Ամերիկյան նվաճումների ակադեմիայի ոսկե ափսե մրցանակը 1961 թվականին , Ամերիկյան քիմիկոսների ինստիտուտի ոսկե մեդալը 1970 թվականին և Լեհմանի մրցանակը Նյու Յորքի Գիտությունների ակադեմիայի կողմից 1971 թվականին։ 1950 թվականին ընտրվել է ԳԱԱ անդամ։ Analy High School գրադարանն ունի Լիբբիի որմնանկարը , իսկ Սեբաստոպոլի քաղաքային այգին և մոտակայքում գտնվող մայրուղին անվանակոչվել են նրա պատվին ։ Ռադիոածխածնային թվագրման վերաբերյալ նրա 1947 թվականի աշխատությունը արժանացել է Citation for Chemical Breakthrough Award մրցանակի՝ Ամերիկյան քիմիական ընկերության Քիմիայի պատմության բաժնի կողմից, որը ներկայացվել է Չիկագոյի համալսարանին 2016 թվականին  ։
Անձնական կյանք
1940 թվականին Լիբբին ամուսնացել է ֆիզիկական կուլտուրայի ուսուցչուհի Լեոնոր Հիկիի հետ ։ Նրանք ունեին երկվորյակ դուստրեր՝ Ջանեթ Եվան և Սյուզան Շառլոտը, որոնք ծնվել են 1945 թվականին ։
1966 թվականին Լիբբին ամուսնալուծվեց Լեոնորից և ամուսնացավ Լեոնա Վուդս Մարշալի հետ՝ միջուկային ֆիզիկոս, ով Չիկագո Փայլ-1-ի՝ աշխարհի առաջին միջուկային ռեակտորի սկզբնական կառուցողներից մեկն էր։ Նա միացավ նրան UCLA-ում որպես շրջակա միջավայրի ճարտարագիտության պրոֆեսոր 1973 թվականին։ Այս երկրորդ ամուսնության միջոցով նա ձեռք բերեց երկու խորթ որդի՝ իր առաջին ամուսնության զավակներին ։
Լիբբին մահացավ Լոս Անջելեսի UCLA բժշկական կենտրոնում 1980թ. սեպտեմբերի 8-ին թոքաբորբով բարդացած թոքաբորբից ։ Նրա աշխատությունները գտնվում են UCLA-ի Charles E. Young Research Library-ում ։ Նրա աշխատությունների յոթ հատորները խմբագրվել են Լեոնա և Ռայներ Բերգերի կողմից և հրատարակվել 1981 թվականին։
Ռոգաչևո (գյուղ, Կորոխոտկինսկոե գյուղական բնակավայր)
Ռոգաչևո (Рогачево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 18 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Պերեմոգա (գյուղ, Դոբրովելիչկովի շրջան)
Պերեմոգա (Перемога), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Լիստվենիչնայա (Շապկինայի վտակ)
Լիստվենիչնայա (Лиственничная), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունում Նենեցյան ինքնավար օկրուգում։ Գետաբերանը գտնվում է Շապկինա գետի աջ ափին՝ 127 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 40 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Մարտին եղբայրների տուն
Մարտին եղբայրների տուն (Дом братьев Мартын) (Կարմիր տնակ, Красный домик ), շենք Դոնի Ռոստովում, Բոլշայա Սադովայա փողոցի և Կրեպոստնոյ նրբանցքի խաչմերուկում։ Տունը կառուցվել է 1893 թվականին ճարտարապետ Նիկոլայ Սոկոլովի նախագծով։ Շենքի առաջին սեփականատերը եղել է Մեծ Բրիտանիայի հպատակ Իվան Ռոմանովիչ Մարտինը ։ Մարտին եղբայրների տունն ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ ։
Պատմություն
Երկհարկանի շենքը կառուցվել է կարմիր աղյուսից 1893 թվականին ռոստովցի ճարտարապետ Նիկոլայ Սոկոլովի նախագծով։ Տունը կառուցված է էկլեկտիկայի կեղծգոթական ուղղության ոգով, նրա մեջ համադրված են ռուսական և գերմանական ճարտարապետության տարրեր։ Տան անկյունային մասում առանձնանում է սրածայր աշտարակով էրկերը ։
Սկզբում շենքը պատկանում էր բրիտանահպատակ Իվան Մարտինին, ապա նրա կնոջը` Պ. Մարտինին։ Այնուհետև տունը պատկանել է նրանց որդիներին` Վասիլիին, Գեորգիին և Իվանին։ Մարտին ընտանիքին Դոնի Ռոստովում պատկանել է «Ջոն Մարտին և ընկ.» ձուլամեխանիկական գործարանը, որը գտնվել է տան մոտ։ 1910-ական թվականներին Գեորգի Մարտինը եղել է ԱՄՆ-ի հյուպատոս, իսկ Մարտին եղբայրների տանը գտնվում էր նրա ընդունարանը։
1920 թվականին շենքը պետականացվեց։ Առաջին հարկում տեղակայվեցին տարբեր հաստատություններ, իսկ երկրորդում` կոմունալ բնակարաններ։ Հայրենական մեծ պատերազմից հետո շենքում անցկացվեց վերանորոգում, որի ընթացքում կորսվեցին ձեղնահարկի պատուհանները։ 1980-1990-ական թվականներին շենքում գտնվում էր Նկարչի տունը, որտեղ տեղակայված էին խանութ-սրահը, ցուցահանդես-վերնիսաժը և հնաոճ իրերի կրպակը։
2007 թվականին շենքը փոխանցվեց Միխայիլ Շոլոխովի պետական թանգարան-արգելոցի հաշվեկշռին, որից հետո սկսվեց նրա վերականգնումը։ Նախատեսվում է, որ վերանորոգման աշխատանքների ավարտից հետո Մարտին եղբայրների տանը տեղակայվելու է այդ թանգարանի մասնաճյուղը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ
Պանչենկի (այլ կիրառումներ)
Պանչենկի, կարող է վերաբերել՝
Պանտելեյմոնովկա (այլ կիրառումներ)
Պանտելեյմոնովկա, կարող է վերաբերել՝
Լուկա (գյուղ, Ստարոռուսկի շրջան)
Լուկա (Лука), գյուղ Ռուսաստանի, Նովգորոդի մարզի Ստարոռուսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Ստարոռուսկի շրջանի բնակավայրեր
Սաշա Լուս
2015 թվականի հունվարին՝ ըստ models.com կայքի, ընդգրկվել է ամենապահանջված մոդելների ցանկում։ Նկարահանվել է Pirelli օրացույցի, Dior Beauty  ինչպես նաև Carolina Herrera-ի համար։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Լուսը ծնվել է 1992 թվականի հունիսի 6-ի, Մագադան քաղաքում ։ 2007 թվականին ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվել է Մոսկվա, երկար ժամանակ ապրել Կուտուզովի պողոտայում։ Մեծացել է բժիշկների ընտանիքում. հայրը՝ Ալեքսեյ Լուսը գլխավոր բժիշկ է, իսկ մայրը՝ Մարիա Լուսը աշխատել է բժիշկ-գաստրոէնտերոլոգ, բայց տեղափոխվելով Մոսկվա փոխել է մասնագիտությունը և դարձել  լրագրող, վարել է լուրջ հետաքննություն աշխատել է ՆՏՎ-ում։ Դեռ փոքրուց Սաշայի ծնողները նրա մեջ սերմանել են սերը դեպի գրքի ու գրականության հանդեպ։ Սաշան ունի քույր՝ Սոֆիան, որը հոր առաջին ամուսնությունից է։ Սոֆիան սցենարիստ է և ապրում է Լոնդոնում, իսկ ողջ ընտանիքը նրա հետ լավ հարաբերություններ ունի։  Սաշան ունի երեք շուն և կատուներ, վերջիններիս գտել են փողոցից։ Փոքր տարիքում մասնակցել է պարային մրցույթների։ Հետաքրքրված է ընթերցանությամբ, գրականությամբ, ֆիլմերով և երաժշտությամբ։
2007 թվականից սկսել է աշխատել Avant Models-ում։ Նույն թվականին ցուցադրել է Ալյոնա Ախմադուպլինայի գարուն-ամառ հավաքածուն։
2012 թվականին նկարահանվել է Bohemique-ի ամսագրի համար։ Նկարները դարձել են ամսագրի բրենդը, որից հետո այն նկատել է Կարլ Լագերֆելդը և հրավիրել Սաշային մասնակցություն ունենալու Chanel-ի աշուն-ձմեռ հավաքածուի ցուցադրությանը ։
2014 թվականին նկարահանվել է Pirelli-ի ամսագրի համար ։
Պաշկովցի (այլ կիրառումներ)
Պաշկովցի, կարող է վերաբերել՝
Սաշա Լուս
Կենսագրություն
2017 թվականից սկսել է դերասանական կարիերան։ Նկարահանվել է Լյուկ Բեսոնի «Վալերիան և հազարավոր մոլորակների քաղաքը» ֆիլմում, որտեղ խաղացել է էպիզոդիկ արքայադուստր Լիխո Մինի դերը ։
2019 թվականին, որպես գլխավոր հերոս, նկարահանվել է Լյուկ Բեսոնի «Աննա» մարտաֆիլմում։
Կրթություն
Ընդունվել է Քեմբրիջի համալսարանի գրականության պատմության ֆակուլտետը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունիսի 6 ծնունդներ Կատեգորիա:1992 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մոդելներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս մոդելներ
Հայաստանի Առաջին խումբ 2010 (ֆուտբոլ)
«Հայաստանի Առաջին խումբ 2010ը» Հայաստանի ֆուտբոլի առաջնության Առաջին խմբի 19-րդ առաջնությունն է։ Այն սկսվել է 2010 թվականի ապրիլի 9-ին և կավարտվի նույն թվականի նոյեմբերի 13-ին ։
Գրականություն
Առաջին խումբ 2010
Օդենսե (քաղաք)
Հղումներ
Կատեգորիա:Դանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1355 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հնագիտությունը Հայաստանում
XIX-ից XX-րդ դարեր
19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին մեծածավալ պեղումներ են կատարել Երվանդ Լալայանը և ժան-ժակ Մարի դը Մորգանը։ 1898-1999 թթ.՝ Կարևելք Ֆրիդրիխ Լեհման-Հաուպտի և Վալդեմար Բելքի գլխավորած գերմանական արշավախումբը, իսկ 1916 թ. Հովսեփ Օրբելին և Նիկողայոս Մառը պեղումներ են արել Վանում (Թոփրաք կալե), 1907-1908 թթ. Խաչիկ վարդապետ Դադյանը՝ Դվինում, 1912 թ. Աշխարհբեկ Քալանթարը՝ Վանստան գյուղում (վանքում)։ Սակայն ամենանշանավորը Ն. Մառի ղեկավարությամբ արված պեղումներն էին Անիում։ Անիի արշավախումբը մի դպրոց էր, որտեղ հմտություն են ձեռք բերել Հովսեփ Օրբելին, Թորոս Թորամանյանը, Նիկողայոս Ադոնցը, Աշխարհբեկ Քալանթարը, Սմբատ Տեր-Ավետիսյանը և ուրիշներ։ Հնագիտական աշխատանքները խթանելու քայլեր են ձեռնարկվել Հայաստանի առաջին հանրապետության (1918-1920 թթ.), ստեղծվել են Հնությունների կոմիտեն և Հնագիտական հանձնաժողովը, բացվել է ազգային թանգարանը։ Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո հնագիտական աշխատանքները կազմակերպել է Հնությունների պահպանության կոմիտեն՝ Ալեքսանդր Թամանյանի գլխավորությամբ։ 1920-ական թվականների վերջից մինչև 1930-ական թվականների կեսերը պեղումներ են արվել էլարում (այժմ՝ Աբովյան) և Սևանում (Երվանդ Լալայան), Գոլովինոյում (այժմ՝ Դիլիջանի շրջագծում), Վաղարշապատում (Ա. Քալանթար), Ամբերդում (Հ. Օրբելի), Շենգավիթում (Եվգենի Բայբուրդյան), Հին Արմավիրում (Սենեքերիմ Տեր-Հակոբյան) և այլուր։ 1937 թ.՝ Սմբատ Տեր-Ավետիսյանի, հետագայում Կարո Ղաֆադարյանի գլխավորությամբ սկսվել են Դվինի, իսկ 1939 թվականին՝ Բորիս Պիոտրովսկու ղեկավարությամբ՝ Վանի թագավորության Թեյշեբաինի (Կարմիր բլուր) քաղաքի կանոնավոր պեղումները։ Հայրեն. մեծ պատերազմին (1941-1945 թթ.) հաջորդող տարիները նշանավորվել են Հայաստանի անտիկ հուշարձանների՝ Գառնիի, Արմավիրի, Արտաշատի ուսումնասիրություններով (Բաբկեն Առաքելյան, Գևորգ Տիրացյան, Ժորես Խաչատրյան)։ Կարևոր են Վանի թագավորության (մեր թվարկությունից առաջ IX-VII դարեր), էրեբունի (Կոստանդին Հովհաննիսյան) և Արգիշտիխինիլի (Հարություն Մարտիրոսյան) բերդաքաղաքների ուսումնասիրությունները։ Ծավալուն պեղումներ են կատարվել Լճաշենում, որտեղ բացվել են ուշբրոնզեդարյան դամաբարաններ՝ սայլերով, մարտակառքերով, զենքի ու բրոնզե քանդակների բացառիկ օրինակներով։ Մեծ թափ են ստացել Մոսկվայի և Լենինգրադի (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ) հնագետների հետ համատեղ իրականացվող քարեդարյան հուշարձանների պեղումները (Սանդրո Սարդարյան, Սերգեյ Ձամյատին, Մարիա Պանիչկինա)։ 1959 թ. Գիտությունների ակադեմիայում համակարգում ստեղծվել է հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտը (ՀԱԻ), որը լայնածավալ հետազոտություններ է իրականացրել հանրապետության տարածքում։ Հրապարակվել են «Հնագիտական պեղումները Հայաստանում» և «Հայաստանի հնագիտական հուշարձանները» մատենաշարերը, առանձին մենագրություններ և այլն։ 1960-1970-ական թթ. մեծածավալ հետազոտական աշխատանքներ են կատարվել էնեոլիթյան, բրոնզեդարյան և վաղերկաթեդարյան բնակավայրերում։ Պեղվել են Թեղուտը (Ռաֆիկ Թորոսյան), Այգեվանը (Բորիս Պիոտրովսկի, Ստեփան Եսայան), Ջրահովիտն ու Մեծամորը (էմմա Խանզադյան), Հառիճը (Տելեմաք Խաչատրյան), հանրապետության հյուսիսարևելյան շրջանների հուշարձանները (Ս. Եսայան), Լոռե բերդը (Սեդա Դևեջյան), Արգիշտիխինիլին (Հարություն Մարտիրոսյան), Օշականը (Արամ Քալանթարյան, Ս. Եսայան), Մոխրաբլուրը (Գրիգոր Արեշյան)։
Ժայռապատկերների ուսումնասիրություն
Մեծածավալ աշխատանքներ են կատարվել Գեղամա լեռներում և Սյունիքում՝ ժայռապատկերների ուսումնասիրության ուղղությամբ (Հարություն Մարտիրոսյան, Գրիգոր Կարախանյան)։ 1980-ական թթ-ից առավել ընդլայնվել է դամբարանային հուշարձանների ուսումնասիրությունը։ Մեծաքանակ դամբարաններ են պեղվել Շիրակում, Արարատյան դաշտում, Սյունիքում, Սևանի ավազանում։ Դաշտային հետազոտական աշխատանքներ են ծավալվել Լճաշենի (Լևոն Պետրոսյան), Ներքին Գետաշենի (Աշոտ Փիլիպոսյան), Նոր Կյանքի (Ռուբեն Բադալյան), Թալինի (Պավել Ավետիսյան), Քարաշամբի (Ֆիրդուս Մուրադյան, Վահան Հովհաննիսյան), Վերին Նավերի (Հակոբ Սիմոնյան) բրոնզի և երկաթի դարաշրջանների դամբարանադաշտերում, Բենիամինի և Անուշավանի (Ֆելիքս Տեր-Մարտիրոսով), Կարճաղբյուրի (Ինեսա Կարապետյան) Հողմիկի և հսահակյանի (Հայկ Հակոբյան) հելլենիստական և անտիկ բնակավայրերում, Վահանավանքի (Գրիգոր Գրիգորյան), Խամշի (Գրիգոր Կարախանյան), Մարմաշենի (Սարգիս Հարությունյան), Աքորու, Աղիտուի (Համլետ Պետրոսյան), Ցախաց քարի (Հուսիկ Մելքոնյան), Ուշիի և Հառիճի (Ֆրինա Բաբայան), Թեղենյաց վանքերի (Գագիկ Սարգսյան) և Ծիծեռնավանք (Հակոբ Սիմոնյան) միջնադարյան վանական համալիրներում։ Պեղումներ են կատարվել միջնադարյան ամրոցներում ու դղյակներում՝ Ամբերդում (Սերգեյ Հարությունյան), Վարդենուտում (Գրիգոր Կարախանյան), Լոռե բերդաքաղաքում և Բջնիում (Իգիթ Ղարիբյան), Ձաքարի բերդում ու Դաշտադեմի ամրոցում (Եսայի Ասատրյան)։ Ներկայումս հնագիտական ուսումնասիրությունները Հայաստանում թևակոխել են նոր փուլ։ Բացի ՀԱԻ-ից՝ պեղումներ են իրականացնում նաև Երևանի պետական համալսարանի հնագիտության և ազգագրության ամբիոնը (Հայկ Ավետիսյան, Ի. Ղարիբյան, Հ. Հակոբյան), Պատմամշակութային ժառանգության գիտահետազոտական կենտրոնը (Հ. Սիմոնյան), Շիրակի երկրագիտական թանգարանը (Համագասպ Խաչատրյան, Լարիսա Եգանյան)։ Վերջին տարիներին մեծ աշխատանքներ են կատարվել քարեդարյան (Լուսակերտ՝ Բենիկ Երիցյան, Քասախ գետի հոսանքի հնավայրեր՝ Բորիս Գասպարյան, և այլն), նեոլիթ-էնեոլիթյան (Առատաշեն և Ակնաշեն՝ Ռուբեն Բադալյան, Գոդեձոր՝ Պ. Ավետիսյան, Արենի՝ Բ. Գասպարյան, և այլն), բրոնզեդարյան (Ագարակ՝ Պ, Ավետիսյան, Գեղարոտ և Ծաղկահովիտ՝ Ռ. Բադալյան, և այլն) բնակավայրերի ուսումնասիրման բնագավառում։
Հայաստանում հնագիտական առաջին պեղումները կատարել է Ալեքսանդր Երիցյանը։ 1871 թվականին Որնակ (այժմ՝ Ակներ, Ալավերդի քաղաքի շրջագծի մեջ) գյուղի մոտ նա պեղել է վաղ երկաթի դարի 23 դամբարան։ Նախահեղափոխական շրջանում մեծածավալ պեղումներ են կատարել Երվանդ Լալայանը և ժ. դը Մորգանը։ Վերջինս, 1909 թվականին Արտին լեռան լանջերին հայտնաբերել է քարեդարյան կայաններ։ 1898-1899 թվականներին Լեհլհսն-Հաուլցլոի և Բելքի գլխավորած գերմանական արշավախումբը, իսկ 1916 թվականին Հովսեփ Օրբելին և Նիկողայոս Մառը պեղումներ են կատարել Վանում (Թոփրախկալե)։ Աակայն ամենանշանակալին Նիկողոյոս Մառի ղեկավարությամբ կատարված պեղումներն էին միջնադարյան Հայաստանի մայրաքաղաք Անիում։ Սովետական իշխանության հաստատումից հետո հնագիտական աշխատանքը կազմակերպել է Հայաստանի հնությունների պահպանության կոմիտեն՝ Ա. Թաիթանյանի գլխավորությամբ։ 20-ական թթ. վերջից մինչև 30-ական թթ. կեսերը պեղումներ են կատարվել Էլարում, Դոլովինոյում, Վաղարշապատում, Անբերդում, Շենգավիթում և այլուր։ 1937 թ.-ին Ս. Տեր-Ավետիսյանի, հետագայում՝ Կ. Ղաֆադարյանի ղեկավարությամբ սկսվել են Հայաստանի միջնադարյան մայրաքաղաք Դվինի, իսկ 1939 թ.-ին, Բ. Պիուորովսկու ղեկավարությամբ՝ ուրարտական Թեյշեբաինի (Կարմիր բլուր) քաղաքի կանոնավոր պեղումները։ Հայրենականtպատերազմին հաջորդող տարիները նշանավորվել են Հայաստանի անտիկ ժամանակաշրջանի ուսումնասիրության ասպարեզում ձեռք բերած հաջողություններով։ Բ. Առաքեչյանի ղեկավարությամբ սկսվել են Դառնիի, Արմավիրի, իսկ վերջին տարիներին՝ Արտաշատի պեղումները։ Կարևոր նշանակություն ունեն ուրարտ. Էրեբունի (Կ. Հովհաննիսյան) և Արգիշտիխինիլի (Հ. Մարտիրոսյան) քաղաքների ուսումնասիրությունը։ Վերջին երկուսուկես տասնամյակի ընթացքում հիմնովին լրացվել է Հայաստանի հնագիտության աղբյուրագիտական հիմքը։ Կանոնավոր պեղվում են քարեդարյան (Երևանյան քարայրեր), վաղ երկրագործական (Թեղուտ) և Կուր-Արաքսյան (Մոխրաբլուր, Ջրահովիտ, Շենգավիթ, Հառիճ) մշակույթների, զարգացած բրոնզի և վաղ երկաթի դարերի (Լճաշեն, Արթիկ, Մեծամոր, Շամիրամ, Դվին և այլն) հուշարձաններ։ Նորանոր նյութեր են հայտնաբերվել անտիկ ժամանակաշրջանի (Շիրակավան) և միջնադարյան (Մարմարաշեն, Անբերդ, Լոռե, Սպիտակ և այլն) հնավայրերի պեղումներից։ Այժմ Հայաստանում հնագիտական աշխատանքները գլխավորում է Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտը։ Հնագիտության կարևոր կենտրոններ են նաև Երևանի համալսարանի հայագիտական հետազոտությունների կենտրոնը և հնագիտության ու ազգագրության ամբիոնը, Հայաստանի պատմության պետական թանգարանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հնագիտություն Կատեգորիա:Գիտությունը Հայաստանում
Արինքար (Արճեշի գավառ)
Արինքար, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Արճեշի գավառակում։ Գտնվում էր Արճեշ քաղաքից հարավ-արևմուտք, Վանա լճի հյուսիսային ափին ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ժողովածու (2751)
Ժողովածու (2751), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 2751 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1840 թվականին Ղունկիանոս տեր-Ստեփանյան գրիչի կողմից Ազգուրում (Տայք)։ Ստացողը եղել է Կապապետ եպիսկոպոսը։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21,5x17 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 290 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ ստվարաթուղթ։ Հիշատակարաններ՝ Հովհ․ Երզնկացի 1ա, գրչի՝ 286բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Լուսինե Գևորգյան
Լուսինե Գևորգյան, հայ ռեժիսոր, պրոդյուսեր, սցենարիստ.
Կենսագրություն
Ծնվել է 1970 թվականին, հունիսի 15-ին Երևանում։ Ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի կինոգիտական բաժինը. դիպլոմի թեման է «Մշակույթը հայկական հեռուստատեսությունում»։
1995 թվականին նկարահանել է «Լուսինը կորցրել է հիշողությունը» էքսպերիմենտալ ֆիլմը, որը նույն տարում ցուցադրվել է Փարիզի Ժորժ Պոմպիդուի վիդեո արտ հավաքածոի հետ մեկտեղ Երևանում։ 1996 թվականին նկարահանել է «Քաղաքը ներկված սև ու սպիտակ» ֆիլմը, 1998 թվականին «Իդեա իքս» ֆիլմը, աշխատել է Հանրային հեռուստատեսությունում, ուր սկսել է իր հեղինակային «Հեփենինգ» հաղորդաշարը, որը 1996 թվականից շարունակել է ԱՐ հեռուստաընկերությունում։ Մասնակցել է Ղազախստանի Ալմա Աթայի «Եվրազիա» կինոփառատոնին, 1999 թվականին մասնակցել է Գերմանիայի Օբերհաուզենի կինոփառատոնի կինոշուկային, նկարահանել է Երևան կինոստուդիայի պատվերով «Փորձ» վավերագրական ֆիլմը՝ հաշմանդամների խնդիրների մասին, 2000 թվականին Ինտերնյուս-Հայաստան հասարակական կազմակերպության աջակցությամբ նկարահանել է «Այբուբեն» ֆիլմը, «Իդեա իքս» ֆիլմով մասնակցել է «Մասնավոր Հայացք» Երևանյան կինոփառատոնին, նկարահանել է «Ազատ տեղաշարժի իրավունք» վավ․ ֆիլմը, Հ 2 Հեռուստատեսության պատվերով նկարահանել է «Անդերգրաունդ» երկմասանոց հեռուստատեսային ֆիլմը, 2001 թվականին նկարահանել է «Հղիության արհեստական ընդհատում» ֆիլմը, 2002-2004 թթ․ Ինտերնյուս-Հայաստան կազմակերպության պատվերով նկարահանել է հայ ստեղծագործողների մասին պատմող սյուժեներ Անդրկովկասյան «Խաչմերուկ» հեռուստանախագծի համար, «ՍԱՐ» թվ-ի պատվերով նկարահանել է «Իդեա իքս» Հայկական ճարտարապետության գաղտնագիտական շերտերը բացահայտող հաղորդաշար, նկարահանել է «Զվարթնոց» ֆիլմը, 2005 թվականին «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի մամլո խոսնակն է և կազմակերպում է փառատոնի քարոզարշավը, «Լուսինը կորցրել է հիշողությունը» և «Իդեա Ֆիքս» ֆիլմերը ընդգրկվում են «ԿԻՆ» կիոփառատոնի հետահայաց ծրագրի մեջ, 2006-2007 թվականներին «Չգիտեմ» վավերագրական կինոնախագծով մասնակցում է շվեյցարական «Ֆոկալ» կինո ֆոնդի կազմակերպած կինոդասընթացներին Թբիլիսիում, 2008 թվականին «Նոնա և ընկերներ» կինոնախագծով մասնակցել է Հարավ կովկասյան կինոգործիչների ասոցիացիայի կազմակերպած պրոդյուսորա-սցենարիստական դասընթացներին Թբիլիսիում, 2009 թվականին «Նոնա և ընկերներ» նախագիծը ընդգրկվել է Թբիլիսիի Պրոմեթևս կինոփառատոնի Փիթչ․Դոկ ֆորումի կինոնախագծերի մրցույթում և արժանացել է երկրորդ տեղին, 2010 թվականին «Նոնա և ընկերներ» կինոնախագիծը ընդգրկվել է «Ոսկե ծիրան» կինոփարատոնի «Ռեժիսորներ Առանց Սահմանների» ֆորումի կազմում, որպես զարգացման փուլում գտնվող նախագիծ։ 2014 թվականին նկարահանել է «Իմ Աստծուն փնտրելիս» հեղինակային, վավերագրական ֆիլմը։ Բոլոր ֆիլմերը դրված են www.youtube.com կայքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հայ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ
Ռոգաչևո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Ռոգաչևո (Рогачево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 140 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Կանավեռե
Կանավեռե (Kanavere), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կոսե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 95 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կոսե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Պաշուկի (այլ կիրառումներ)
Պաշուկի, կարող է վերաբերել՝
Թորոս Վահկացի
Թորոս Վահկանացի, XIII դարի գրիչ, մանրանկարիչ։
Կենսագրություն
Թորոս Վահկացին ապրել և ստեղծագործել է Կիլիկիայում։ 1272 թվականին առաջին անգամ հիշվում է եղբորորդու հիշատակարանում։ Թորոս Վահկանացու ընդօրինակած հայտնի 4 ձեռագրից թվագրված է միայն 1283 թվականի Աստվածաշունչը։ Ընդօրինակել է նաև մատյաններ, որոնցից են Նոր կտակարան, Հայտնություն Հովհաննու, Գործք և Թուղթ առաքելոց մատյանները։
Լուկա (գյուղ, Խոլմ-Ժիրովսկի շրջան)
Լուկա (Лука), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ալի Ֆուաթ Ջեբեսոյ
Ալի Ֆուատ Ջեբեսոյ (թուրքերեն` Ali Fuat Cebesoy, ), թուրք պետական, ռազմական գործիչ, դիվանագետ։
Մասնակցել է Բալկանյան պատերազմին (1912-1913), առաջին աշխարհամարտին (1914-1918)։ Քեմալական շարժման մասնակից, Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի մտերիմը։ 1919 թվականին նշանակվել է Թուրքիայի ազգային ուժերի գլխավոր հրամանատար, այնուհետև ընտրվել Թուրքիայի Ազգային մեծ ժողովի պատգամավոր, դարձել Արևմտյան ռազմաճակատի հրամանատար։ 1920 թվականին կարգվել է դեսպան Խորհրդային Ռուսաստանում, կարևոր դեր խաղացել խորհրդա-թուրքական դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման գործում։ Հեղինակն է «Մոսկովյան հիշողություններ. 1920-1925» (1955) հուշերի, որոնցում տալիս է խորհրդային ղեկավարների, մասնավորապես՝ Ստալինի հետ հանդիպումների մանրամասները, նշում նրա հակահայկական տրամադրվածությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1882 ծնունդներ Կատեգորիա:1968 մահեր Կատեգորիա:Թուրքիայի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Թուրքիայի ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Թուրք դիվանագետներ Կատեգորիա:Ստամբուլ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ստամբուլ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թուրք քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված անձինք Կատեգորիա:Փաշաներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմում Օսմանյան կայսրության ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Ստամբուլի պատգամավորներ Կատեգորիա:Օսմանյան ռազմական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Օսմանյան ռազմական քոլեջի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բալկանյան պատերազմներում Օսմանյան կայսրության ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Սկյուտարում ծնված անձինք Կատեգորիա:Օսմանյան բանակի գեներալներ Կատեգորիա:Թուրքիայի Ժողովրդահանրապետական կուսակցության քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Թուրքական բանակի գեներալներ Կատեգորիա:Միություն և առաջադիմություն կուսակցության քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հույն-թուրքական պատերազմի (1919-1922) թուրք մասնակիցներ Կատեգորիա:Պատերազմի օսմանյան բանտարկյալներ Կատեգորիա:Անձինք Սկյուտարից Կատեգորիա:Մուհամմադ Ալիի արքայատոհմ Կատեգորիա:Թուրքիայի նախարարներ Կատեգորիա:Թուրք-իտալական պատերազմի օսմանյան ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Թուրքիայի մեջլիսի խոսնակներ Կատեգորիա:Թուրքիայի անկախության մեդալի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի օսմանյան մասնակիցներ Կատեգորիա:Անկարայի պատգամավորներ Կատեգորիա:Օսմանյան գեներալներ
(5406) Ջոնջոզեֆ
(5406) Ջոնջոզեֆ (Jonjoseph), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի օգոստոսի 9-ին Հենրի Հոլտի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,667972 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3477 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9882 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1591,73 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,226169 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,12° անկյուն։
Պերչունովո
Պերչունովո (Перчунове), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1883 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կեչառիսի գրչության կենտրոն
Կեչառիսի գրչության կենտրոն գրչության կենտրոն։
Պատմություն
Գործել է 11-րդ դարից՝ Պահլավունի, ապա՝ Վաչուտյան և Խաղբակյան բարեգործ իշխանական տների հովանավորությամբ։ Մեզ հասած առաջին ձեռագիր հիշատակարանը Աստվածատուր կրոնավորի պատվերով 1184 թվականին ընդօրինակել է նրա որդին՝ Ադդեն։ 1233 թվականին մի մատյանի ընդօրինակությանը մասնակցել է Ստեփանոս Կեչառեցին։ 13-րդ դարի վերջին և 14-րդ դարի սկզբին Կեչառիսի գրչության կենտրոնում գործել է Խաչատուր Կեչառեցին։ 1491 թվականին Գալուստ Աբեղան այստեղ ընդօրինակել է Ավետարան, որը ծաղկել է Մկրտիչ մանրանկարիչը (Մատենադարան, ձեռնարկ № 3989), 1499 թվականին Մատթեոս գրիչը վանահայր Փիլիպոսի պատվերով ընդօրինակել է Մաշտոց (Մատենադարան, ձեռնարկ № 1039), 1561 թվականին Մատթեոս արքեպիսկոպոսի պատվերով գրիչ և մանրանկարիչ Փիլիպոսն ընդօրինակել ու նկարազարդել է Ավետարան (Մատենադարան, ձեռնարկ № 3603), իսկ 1578 թվականին Ավետարան է ընդօրինակել Փիլիպոսի աշակերտ Առաքել սարկավագը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ գրչության կենտրոններ
Պաշչենովկա (այլ կիրառումներ)
Պաշչենովկա, կարող է վերաբերել՝
Սերրո Չատո (Պայսանդու)
Սերրո Չատո (Cerro Chato), բնակավայր Ուրուգվայի հարավարևելյան մասում, Պայսանդու դեպարտամենտում։
Բնակչություն
Բնակչությունը ըստ 2011 թվականի տվյալների կազմում է՝ 333մարդ.
Աղբյուր։ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուրուգվայի բնակավայրեր
Կանդիկյուլա
Կանդիկյուլա (Kandiküla), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Տեհտվեռե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 112 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Տեհտվեռե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Լյուի (այլ կիրառումներ)
Լյուի, կարող է վերաբերել՝
Պապիրնյա (այլ կիրառումներ)
Պապիրնյա, կարող է վերաբերել՝
Սանդալ (այլ կիրառումներ)
Սանդալ կարող է վերաբերել՝
Ժողովածու (1840)
Ժողովածու (1840), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1840 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում Մկրտիչ Նախշվանցի գրիչի կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21.7×14.1 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 148 թերթից։ Գրված է միասյուն և երկսյուն, նոտրգրով։ Կազմը` լուսանցազարդ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 147բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Լյուիս շրջան (այլ կիրառումներ)
Լյուիս շրջան, կարող է վերաբերել՝
Ստամբուլի շրջանների ցանկ
Ստորև ներկայացված է Ստամբուլի նահանգի շրջանների ցանկը (İstanbul'un ilçeleri) 2015 թվականի դեկտեմբերի 31-ի դրությամբ ։ 2009 թվականի ընտրություններից հետո շրջանների թիվը 32-ից դարձել է 39։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ստամբուլի նահանգի շրջաններ Կատեգորիա:Ստամբուլ
Ոչ-ոքի (շախմատ)
Կանոններ
Այս դեպքում հաշվի է առնվում միայն ֆիգուրի կոնկրետ վանդակում լիները, օրինակ, եթե երկու սպիտակ ձիերը փոխել են իրենց տեղերը հաշվվում է, որ դիրքը կրկնվում է։ Երբ խաղացողներից մեկը նկատել է դիրքի երեք անգամ կրկնությունը խաղը ոչ-ոքի ավարտելու համար կարող է դիմել դատավորին։
Օրինակներ, երբ, չնայած երեք անգամ դիրքի կրկնությունը, խաղը ոչ-ոքի չի ավարտվում․
I. 1. e4 e5 (դիրքը ստեղծվել է առաջին անգամ) 2. Թf3 Թе7 3. Թе2 Թd8 4. Թd1 (երկրորդ անգամ) Թf6 5. Թе2 Թе7 6. Թd1 Թd8 (երրորդ անգամ)
Այստեղ ոչ-ոքի չի հայտարարվում, քանի որ քայլերի հաջորդականությունը տարբեր է․ առաջին և երրորդ դեպքում դիրքը ստեղծվել է սպիտակների քայլից, իսկ երկրորդ դեպքում՝ սևերի քայլից հետո.
II. 1. e4 e5 2. Աf3 Աс6 3. Փс4 Փе7 (առաջին անգամ) 4. Աе2 Աf6 5. Աе1 Աg8 (երկրորդ անգամ) 6. Աе2 Աf6 7. Աе1 Աg8 (երրորդ անգամ)
Այստեղ ոչ-ոքի չի հայտարարվում, քանի որ երեք դեպքերում չկան քայլերի նույն հնարավորությունները․ առաջին դեպքումսպիտակները հնարավորություն ունեին փոխատեղման, իսկ երկրորդ և երրորդ դեպքում՝ ոչ։
Հավերժ շախը նույնպես բերում է խաղի ոչ-ոքի ավարտին, բայց որպես այդպիսին կանոններում ներառված չէ։ Այն հանգեցնում է դիրքի երեք անգամ կրկնմանը, կամ 50 քայլերի կանոնին, կամ, որը ավելի հաճախ է պատահում, խաղացողների խաղը ոչ-ոքի ավարտելու համաձայնությանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շախմատային եզրույթներ
Պասեկա (այլ կիրառումներ)
Պասեկա, կարող է վերաբերել՝
Կին Էնդատե
Կին Էնդատե (円館 金, ), ճապոնացի սիրող-աստղագետ և աստերոիդների հայտնաբերող։ Ծնվել է Իվաիձումի քաղաքում Իվատե պրեֆեկտուրայում, ավարտել է դիզայնի դպրոց։
Կին Էնդատեն հանդիսանում է աստերոիդների հայտնաբերողներից ամենահաջողակներից մեկը։ Աստղալուսանկարչությամբ նա սկսել է զբաղվել բավականին վաղուց, դեռևս միջնակարգ դպրոցում, սակայն խորացված աստղագիտական դիտարկուներ սկսել է կատարել միայն 1986 թվականից ։ Իր գործունեության ընթացքում նա հայտնաբերել է ավելի քան 594 աստերոիդ, դրանց մեծամասնությունը մեկ այլ ճապոնացի աստղագետ Կաձուրո Վատանաբեյի հետ, դրանց թվում տրոյացի աստերոիդ և մարսը-հատող ((6500) Կոդայրա)։
Նրա պատվին է անվանվել (4282) Էնդատե աստերոիդը, իսկ մեկ այլ աստերոիդ անվանվել է նրա հարազատ քաղաքի պատվին՝ (4460) Բիհորո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:Սիրող աստղագետներ
Կոմունիստ (հանդես)
«Կոմունիստ» (Koмунист), մինչև 1952 թվականը՝ «Բոլշևիկ» (Большевик), խորհրդային շրջանի տեսական-քաղաքական հանդես, ԽՄԿԿ Կենտկոմի օրգան։
Լույս էր տեսնում 1924 թվականից Մոսկվայում, տարեկան 18 համար (սկզբում՝ միամսյա)։ Մինչև 1952 թվականը լույս է տեսել «Բոլշևիկ» անվամբ։ Պրոպագանդել է մարքսիզմ-լենինիզմի գաղափարախոսությունը, արտահայտվել ԽՍՀՄ-ում կոմունիստական հասարակարգի ամրապնդման օգտին, լուսաբանել ԽՄԿԿ տնտեսական քաղաքականությունը, համաշխարհային կոմունիստական հեղափոխական անցուդարձը։
Արտացոլել է ԽՄԿԿ արտաքին քաղաքականությունը, միջազգային հարաբերությունները, ինտերնացիոնալիզմի և ազգայինի տեսական և քաղաքական դրույթները։
«Կոմունիստ»-ում են տպագրվել Վ. Ի. Լենինի շուրջ 100 չհրապարակված կամ նախկինում քիչ հայտնի աշխատություններ, նամակներ, փաստաթղթեր և այլն, ինչպես նաև Կարլ Մարքսի և Ֆրիդրիխ Էնգելսի՝ առաջին անգամ ռուսերեն թարգմանված գործեր։
Մարեկ Սապարա
Մարեկ Սապարա (Marek Sapara, սլովակ ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան, «Ռուժեմբեկուա» ակումբի և Սլովակիայի ազգային հավաքականի ֆուտբոլիստ։
Կոմունիստ (հանդես)
Հանդեսին թղթակցում էին ԽՄԿԿ և խորհրդային Միության, միջազգային կոմունիստական և բանվորական շարժման նշանավոր համարվող գործիչներ։
Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով (1974)։
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ մամուլ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հանդեսներ Կատեգորիա:Ռուսերեն ամսագրեր
Պասեկի (այլ կիրառումներ)
Պասեկի, կարող է վերաբերել՝
Մարեկ Սապարա
Ակումբային
2011 թվական-ի Սեպտեմբերին տեղափոխվեց թուրքական «Տրաբզոնպորտ» ակումբ։
հավաքականում
Նա խաղացել է երկրի երիտասարդական հավաքականի կազմում, ընդ որում `իր կազմում խաղացել է 10 խաղ։
Սլովակիայի ազգային հավաքականի կազմում 2005 թվական-ի Հոկտեմբերի 8-ին ելույթ ունեցավ Էստոնիայի ազգային հավաքականի դեմ Բրատիսլավայի կավաքականի կազմում 2006 թվական-ի Առաջնության ընտրական մրցաշարի 77-րդ րոպեին։ Այդ հանդիպման ժամանակ թիմը հաղթեց 1։ 0 հաշվով ։ 2006 թվական-ի Նոյեմբերի 15-ին խաղի 53-րդ րոպեին վաստակած առաջին գոլը տեղի ունեցավ Զիլինայումի դեմ խաղի ժամանակ ։ կայանալիք ընկերական հանդիպում Բուլղարիայի հետ, որը ավարտվեց Սլովակիայի հաղթանակով 3։ 1 հաշվով ։ Երկրորդ գուլը ազգային թիմի կազմում հաջողվել է վաստակել 2007 թվական-ի հոկտեմբերի 13-ին  37 րոպին տեղի է ունեցել Դուբնեց Նադ Վադոմ ընտրական փուլի համար Եվրոպայի առաջնության 2008 թվականի Ընտրական փուլի Սան Մարինոյի հետ հադիպման ժամանակ, որի ժամանակ իր թիմը հաղթեց մրցակցին 7։ 0 ջախջախիչ հախվով ։
2009 թվական-ի Ապրիլի 1-ին, Մարեկ Համշիկի 86-րդ րոպեին փոխարինելուց հետո նա մասնակցեց Պրահայում 2010 թվականի -իԱշխարհի գավաթի որակավորման խաղին Չեխիայի ազգային հավաքականի դեմ խաղում, որտեղ սլովակները անսպասելիորեն հաղթեցին 2։ 1 հաշվով ։
Բացի այդ, 2009 թվական-ի սեպտեմբերին Նա ընդգրկվել է եզրափակիչ խաղի ընտրական մրցաշարում աշխարհի գավաթի խաղարկությունում 2010 թվականի Սեպտեմբերի 5, դուրս է եկել նստարանին Վլադիմիր Վուքսոի հետո 74 րոպե փոխարինման դուրս գալով, անցկացված Բրատիսլավայում հանդիպումները, որ երկրորդ հանդիպումը դեմ Չեխիայում, որն ավարտվել է ոչ ոքի `2։ 2 հաշվով և սեպտեմբերի 9-ին տեղի է ունեած Բելֆաստեի դեմ խաղում Հյուսիսային Իռլանդիայի, այս խաղում, Մարեկը խաղադաշտ մտավ խաղի 90-րդ րոպեին, և նորից կրկին փոխարինել Վլադիմիր Վարսուին  ու նրա թիմը, հաղթելով 2։ 0 հաշվով, առաջին անգամ պատմության մեջ գրեթե ապահովված տոմս է  աշխարհի գավաթի եզրափակիչ խաղարկության համար ։
թիմանյի
Սլովակիաի չեմպիոն (1)
Սլովակիայի առաջնության բրոնզե մեդալակիր (1)
Սլովակիայի գավաթակի, դարփնեկիր (1)
Նորվեգիաի չեմպիոն։ (2)
Նորվեգիաի գաավթի խաղարկության կիսաեզրափակչի մասնակից (1)
Անձնական
Նորվեգիայի առաջնության ամսվա լավագույն ֆուտբոլիստ - (1)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սլովակիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սլովակ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Տրաբզոնսպորի ֆուտբոլիստներ
Աստերոիդների ցանկ (193901-194000)
Աստերոիդների ցանկ (193801-193900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (194001-194100)
|} Աստերոիդների ցանկ (193801-193900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (194001-194100)
Պասեչնոե (այլ կիրառումներ)
Պասեչնոե, կարող է վերաբերել՝
Ժողովածու (1249)
Ժողովածու 1249, Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1249 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 17-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 20,4X14,7սմ չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 264 թերթից։ Գրված է երկսյուն, նոտրգիրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակը ունի 4 էջ, գրված է՝ մնագաղաթի վրա՝ երկսյուն, նոտրգիրով։ Կազմը` կաշվեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ շերտազարդ կարմիր մետաքս։ Հիշատակարաններ՝ հետագայի՝ 264ա (1655 թ․), 1բ (1656 թ․), 267բ (17-րդ դր), 1ա (ծածկագիր, 1725 թ․) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Մազուչչո Սալեռնիտանո
Մազուչչո Սալեռնիտանո (Masuccio Salernitano, գրական անունը, իսկական անունը Տոմազո Գուարդատի, Guardati, ), իտալացի գրող։ Նրա «Նովելինո» ժողովածուն (հրտ. 1476) Վերածննդի արձակի ամենանշանակալից հուշարձաններից է։ Մազուչչո Սալեռնիտանոյի նովելները ռեալիստական են, հակակղերական բնույթի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի գրողներ Կատեգորիա:Իտալացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալացի վիպասաններ
Լուկաշի (գյուղ, Գատչինսկի շրջան)
Լուկաշի (Лукаши), գյուղ Ռուսաստանի, Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1426 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ռոգաչյովո (գյուղ, Նովայա Զեմլյայի քաղաքային օկրուգ)
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 457 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզի Նովայա Զեմլյայի քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
Պասկովկա (այլ կիրառումներ)
Պասկովկա, կարող է վերաբերել՝
Պոկազովոե (գյուղ, Դոբրովելիչկովի շրջան)
Պոկազովոե (Показове), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոկազովոե գյուղում բնակվում էր 159 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1048 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 151,72 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Արսեն Ավետիսյան (ֆուտբոլիստ)
Արսեն Ավետիսյան ՝ հայ ֆուտբոլիստ, որը հանդես է գալիս «Գանձասար» ֆուտբոլային ակումբում որպես հարձակվող։
Անձնական
1994-1995 թթ.-ի առաջնության ընթացքում խփել է 39 գնդակ և ճանաչվել ոսկե խաղակոշիկի հավակնորդ, ինչը չի ստացել, քանի որ վերջինիս հանձնման արարողակարգը ընդհատվել էր 1991 թ.-ին և վերսկսվել միայն 1996-1997 թթ.-ի առաջնությանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Փյունիկի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արարատի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գանձասարի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հայաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Խորհրդահայեր
Զաքարե Բ
Կենսագրական տվյալներ
Հոր՝ իշխան, Հայոց և Վրաց զորքերի  ամիրսպասալար Սարգիս Զաքարյանի մահից մի քանի տարի անց՝ 1191 թվականին, վրաց թագուհու կողմից նշանակվել է Հայ-վրացական բանակի գլխավոր հրամանատար՝ ամիրսպասալար ։ 1203 թվականին, Թամար թագուհուց ստացել է նաև Վրաստանի պետության մանդատորթուխուցեսի պաշտոնը (արքունի կնքապահ և թագուհու թիկնազորի պետ)՝ դառնալով վրաց Բագրատունիների պետության ազդեցիկ դեմք։ Գլխավորելով վրաց-հայկական բանակը՝ եղբոր՝ Իվանե Զաքարյանի (1191 թվականից՝ մսախուրթուխցես. արքունի մեծ վեզիր) հետ ավելի քան 20 տարի ազատագրական կռիվներ է մղել սելջուկյան ամիրությունների դեմ Հայաստանի կենտրոնական և հարավային շրջանները ազատագրելու համար։ Նրանց հաղթական պատերազմների շնորհիվ ազատագրված հայկական տարածքները՝ Արագածոտնը, Շիրակը, Այրարատը, Սյունիքը, Արցախը, Կարսը, Բասենը և այլն, մտել են Զաքարյան իշխանապետության մեջ:1199 թվականի՝ Անիի վերջնական ազատագրումից հետո, Հայաստանի դարավոր այս մայրաքաղաքը դարձել է ամրապնդված և հզոր Զաքարյան թագավորության կենտրոն ։ Զարքարե Բ-ն մեծ հեղինակություն է ունեցել նաև Կիլիկիայի հայկական պետությունում։ Դավանաբանական հարցերի շուրջ բանակցություններ է վարել Լևոն Բ թագավորի հետ, նախաձեռնել ու հրավիրել Լոռու (1205 թվական) և Անիի (1207 թվական) եկեղեցական ժողովները։ Զաքարե Բ-ին այդ ձեռնարկումներում օգնել է նրա հոգևոր հայրը՝ օրենսդիր, առակագիր Մխիթար Գոշը ։
Զաքարյան անվան ծագումնաբանական տեղեկություններ՝ կապված Զաքարե Զաքարյանի հետ
Զաքարե Բ-ն իր հաղթարշավներից հետո հաճախ է արձանագրություններ թողել՝ հաստատելու իր՝ որպես հայ ծագումնաբանությունը։ Ըստ նրա՝ Ամբերդի ազատագրումից հետո թողած արձանագրության, վկայակոչվում է Զաքարյանների հայկական Արծրունիներից ծագումը։