cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ոսկե շղթա
Պատմություն
Նույն կազմով (ընդամենը 68 բանաստեղծություն) շարքը արտատպվել է նաև «Բանաստեղծությունների լիակատար ժողովածուի» (1940) և այլ հրատարակությունների մեջ։ Սակայն Տերյանի երկերի վերջին երկու ժողովածուների (եռահատոր և քառահատոր) առաջին հատորներում (1960, 1972), Պ. Մակինցյանի կազմած ծավալուն շարքի փոխարեն, «Ոսկե շղթա» խորագրի տակ տպագրվեցին միայն այն 21 բանաստեղծությունները, որոնք հեղինակն արտագրել է առանձին տետրում՝ «Հատ. II բ» պայմանական վերնագրով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վահան Տերյանի բանաստեղծական շարքեր
Լևոն Նորաշխարհյան
Լևոն Նորաշխարհյան նաև Ենի Դունյայան, հայ հասարակական և ազատագրական գործիչ, ուսուցիչ, գրող, Զեյթունի ազատագրական շարժման ղեկավարներից մեկը։
Նազարեթ Նորաշխարհյանի որդին և Հակոբ Նորունիի հայրը, Զեյթունի Նորաշխարհյանների իշխանական տոհմից։
Կենսագրություն
Լևոն Նորաշխարհյանը ծնվել է 1894 թվականին Զեյթունում։ Նա Զեյթունի չորս իշխանական տոհմերից մեկի՝ Նորաշխարհյանների շառավիղներից է և Զեյթունի ազատագրական շարժման առաջնորդներից մեկի՝ Նազարեթ Նորաշխարհյանի (Նազարեթ Չավուշ) որդին։ 1912 թվականին ավարտելով ծննդավայրի բարձրագույն վարժարանը, աշխատանքի է անցել նույն կրթարանում, որպես ուսուցիչ։ 1915 թվականին տեղահանվելով՝ նա իր հայրենակիցների հետ քշվում է դեպի սիրիական անապատները, ուր և կրում է Մեծ Եղեռնի բոլոր սարսափներն ու դառնությունները։ 1919 թվականին վերապրող մոտ տաս հազար հայրենակիցների հետ վերադառնում է ծննդավայր և լծվում վերաշինական աշխատանքների։
1928 թվականին նա Մուսա լեռան շրջանում հիմնում է Նոր Զեյթուն ավանը և ձեռնահասորեն ղեկավարում այն։ 1937-1948 թվականներին ապրել է Հալեպում, իսկ 1948 թվականից մինչ մահը՝ 1968 թվականը՝ Բեյրութում։ 1962 թվականին Լևոն Նորաշխարհյանը հրավիրվել է Սովետական Հայաստան, որպես սփյուռքահայ զեյթունցիների ներկայացուցիչներից մեկը և մասնակցել ՀՍՍՀ ԳԱ-ի կողմից կազմակերպված Զեյթունի 1862 թվականի ապստամբության հարյուրամյակին նվիրված միջոցառումներին։
Լևոն Նորաշխարհյանը մահացել է 1968 թվականին Բեյրութում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Նորաշխարհյաններ Կատեգորիա:Հայ տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ
Ակղվարա
Աքվարա  (აყვარა), գյուղ Վրացական Հանրապետության Կախեթի մարզ երկրամասի Գագրայի մունիցիպալիտետում։ Ըստ 2002 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1164 մարդ ։ Գյուղն է տեղակայված ծովի մակարդակից 120 մ բարձրության վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Ութհազարականներ
Ութհազարականներ կամ ութհազարական լեռներ, աշխարհում ութ հազար մետրից բարձր լեռների լեռների տարածված անվանումը։
Աշխարհում դրանք տասնչորսն են։ Իրականում ութ հազար մետրից բարձր գագաթներ շատ կան, բայց հաշվի են առնվում միմիայն իրարից հեռու գտնվող գագաթները ։ Բոլոր 14 գագաթների՝ «Երկրի թագերի» նվաճումը, համաշխարհային լեռնագնացության մեծ նվաճումն է։ Բոլոր 14 գագաթները նվաճել հաջողվել է միայն 30 լեռնագնացների (27 տղամարդ և 3 կին).
Աշխարհագրություն
Բոլոր 14 ութհազարականներն էլ գտնվում են Կենտրոնական Ասիայում՝ Նեպալի, Չինաստանի (Տիբեթի ինքնավար շրջան), Հնդկաստանում և Պակիստանում (Քաշմիրի վիճելի տարածք)։
10 ութհազարականները գտնվում են Հիմալայներում, 4-ը Կարակորումում.
Ցուցակ
Ութհազարականների ցուցակը, ըստ բարձրության նվազման։
Վերելքների պատմություն
Առաջին նվաճված գագաթը Անապուրնան էր։ 1950 թվականին նրա գագաթը բարձրացան ֆրանսիացի լեռնագնացներ Մորիս Էրցոգը և Լուի Լաշանելը։
Առաջին ութհազարականի նվաճումը ցրեց նման բարձրության գագաթների շուրջ հյուսված անմատչելիության առասպելը, և նշան էր բազմաթիվ երկրների լեռնագնացներին, սկսելու իրենց ութհազարականների վերելքները։
Հաջորդ հինգ տարիների ընթացքում նվաճվեցին ևս վեց հսկա՝ Ջոմոլունգմա (Նոր Զելանդիայի և Նեպալի լեռնագնացներ), Նանգապարբատը (Հերման Բուլ, Ավստրիա), Չոգորին (Իտալացի լեռնագնացներ), Չո Օյուն (ավստրիացի լեռնագնացներ), Կանչենջանգան (Միացյալ Թագավորության և Ֆրանսիացի լեռնագնացները)։
Հետագա տարիներին ութհազարականները նվաճելու ձգտումը մեծացավ։ Ավանդաբար լեռնագնացությամբ զբաղվող երկրներին, ութհազարականների նվաճման գործում, միացան Հնդկաստանի, Իտալիայի, Չինաստանի, ԱՄՆ-ի, Ճապոնիայի, իսկ ավելի ուշ՝ Բուլղարիյի, Հունգարիայի, Հունաստանի, Իռլանդիայի, Լեհաստանի, Ռումինիայի, Չեխոսլովակիայի, Հարավսլավիայի, Հարավային Կորեայի, ԽՍՀՄ-ի, իսկ նրա փլուզումից հետո Ղազախստանի, Ռուսաստանի և Ուկրաինայի լեռնագնացները։
1953 թվականին աշխարհի բարձրագույն գագաթը՝ Ջոմոլունգման բարձրացան շերփ Տենցինգ Նորգեյը և նորզելանդացի Էդմունդ Հիլարին։
Յուրաքանչյուր լեռնագնացի երազանքն է «Երկրի թագի»՝ բոլոր 14 գագաթների գրավումը։ 2012 թվականի դրությամբ դա հաջողվել է անել միայն 30 լեռնագնացների (27 տղամարդ և 3 կին) ։
Առաջին մարդը, որ կարողացավ նվաճել (1970—1986) բոլոր 14 գագաթները իտալացի լեռնագնաց Ռայնհոլֆ Մեսներն է։
Երկրորդը լեհ լեռնագնաց Եժի Կուկուչկան էր, որը բարձրացավ բոլոր գագաթները ութ տարում (1979—1987), այդ ռեկորդը մնաց 25 տարի, մինչև որ հարավ-կորեական լեռնագնաց Կիմ Չանգ Հոն (Kim Chang-ho) նվաճեց բոլոր գագաթները 7 տարի, 10 ամիս և 6 օրում։
Ութհազարական նվաճած առարին կինը հարավ-կորեացի Օ Ին Սոն էր (Oh Eun-Sun) Նա «Երկրի թագը» նվաճողներից 14-րդն է Նրանից 20 օր անց բոլոր գագաթները գրավեց իսպանուհի Էդուրնե Պասաբանը ։ Կասկածներ կան որ հարավկորեացի լեռնագնացուհին գագաթ չէր հասել, և այդ պատպճառով իսպանուհին նույնպես համարվում է առաջին բոլոր գագաթներ գրաված կինը ։ Կանանց մրցավազքին մասնակցող մյուս հարավ-կորեացի լեռնագնացուհի Միս Գոուն, Նանգապարբատից իջնելուց զոհվել է։
Ութհազարական նվաճած հայեր
Երեք հայազգի լեռնագնացներ եղել են Էվերեստ լեռան գագաթին ։ Նրանք են ամերիկաբնակներ Կարո Հովասափյանը և Իգոր Խալաթյանը, և վրացահայ Լյովա Սարկիսովը ։
2012 թվականին երկու հայուհիներ Լյուբա Բալյանը և Մարիամ Մարտիրոսյանը բարձրացել են մինչև 5364 մետր ։
Մահվան վիճակագրություն
Մահվան վիճակագրությունը 2008 թվականի հունիսի 19*ի դրությամբ, ինչ-որ չափով ցույց է տալիս ութհազարականներ բարձրանալու ուղիների դժվարությունն ու վտանգավոր լինելը ։
Ութհազարականների պատկերասրահ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Լեռնագնացություն Կատեգորիա:Ցանկեր:Աշխարհագրություն
Մոնտագանո
Մոնտագանո (Montagano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1248 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 48 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 26 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86023, հեռախոսային կոդ՝ 0874։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Adelges tardus
Adelges tardus, Adelgidae ընտանիքին պատկանող կիսակարծրաթևավորների տեսակ։ Տարածված է Եվրոպայում ։ Սննդային բույսը եղևնին է (եղևնի եվրոպական, եղևնի սիբիրյան, եղևնի կանադական, հազվադեպ արևելյան եղևնին) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիսակարծրաթևավորներ
Չադրա
Չադրա (պարսկ.՝ چادر - չադոր) – գլխաշոր, ծածկող, որոնք շարիաթի օրենքների համաձայն կրում են մուսուլման կանայք։ Իսլամում գոյություն ունեն գլխաշորերի տարբեր տեսակներ (նիկաբ, բուրկա, հիջաբ և այլն), որոնք տարբեր ձևերով են ծածկում կնոջ մարմինը և հատկապես գլխամասը։ Կնոջ գլխաշորի հետ կապված վերջին տարիներին մեծ խնդիրներ են ի հայտ եկել եվրոպական երկրներում, հատկապես Ֆրանսիայում, որտեղ աշխարհիկության սկզբունքներից ելնելով արգելվում է հանրային վայրերում գլխաշոր կրելը։
Կատեգորիա:Իսլամ Կատեգորիա:Պարսկերեն բառեր և արտահայտություններ
Բաղլու (Մուշի գավառ, Ս. Գևորգի մոտ)
Բաղլու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում` Տարոնում։ Գտնվում էր Ս. Գևորգ վանքի արևելյան կողմում։
Բնակչություն
1880 թ.-ին ուներ 80 տուն` 700 հայ բնակչով։
Տնտեսություն
Զբաղվում էին երկրագործությամբ և անասնապահությամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ալեքսանդր Գուշչին (արվեստագետ)
Ալեքսանդր Սերգեևիչ Գուշչին, արվեստի խորհրդային պատմաբան, արվեստագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր։ Լենինգրադի Գեղարվեստի ակադեմիայի արվեստի պատմության ֆակուլտետի հիմնադիրներից մեկն էր, տեսության և արվեստի ֆակուլտետի առաջին դեկանը (1937)։
Զուրաբ Անջափարիձե
Զուրաբ Իվանի Անջափարիձե, վրացի խորհրդային օպերայի երգիչ, տենոր, թատերական ռեժիսոր, մանկավարժ։ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ։
Կենսագրություն
Սովորել է Թբիլիսիի կոնսերվատորիայում` Դավիթ Անդղուլաձեի մոտ։ Կոնսերվատորիան ավարտել է 1952 թվականին ։
Ալեքսանդր Գուշչին (արվեստագետ)
Կենսագրություն
Ծնվել է ճարտարապետ Ս.Ի. Գուշչինի ընտանիքում։ Ավարտել է Պյատիգորսկի գիմնազիան։
Զուրաբ Անջափարիձե
Կենսագրություն
1952-1959 թվականներին եղել է Թբիլիսիի օպերայի և բալետի թատրոնի մենակատարը։ 1959-1970 թվականներին աշխատել է Մեծ թատրոնում, իսկ 1970 թվականին կրկին` Թբիլիսիի օպերայի և բալետի թատրոնում։
1972 թվականից Զուրաբ Անջափարիձեն դասախոս-պրոֆեսոր է աշխատել Թբիլիսիի կոնսերվատորիայում, այնուհետև՝ երաժշտական ոլորտի ղեկավար՝ Թբիլիսիի թատերական ինստիտուտում ։ 1979-1982 թվականներին եղել է Թբիլիսիի օպերայի և բալետի թատրոնի տնօրենը ։
Ալեքսանդր Գուշչին (արվեստագետ)
Կենսագրություն
1921 թվականին ընդունվել է Կիևի հնագիտական ​​ինստիտուտ, որն ավարտելուց հետո՝ 1925 թվականին երաշխավորվել է ասպիրանտուրայի համար և ուղարկվել Լենինգրադի Գեղարվեստի պատմության պետական ​​ինստիտուտ։ Այստեղ ասպիրանտուրային զուգահեռ ավարտել է ինստիտուտի՝ կերպարվեստի դասընթացը, ինչպես նաև գրել դիսերտացիա՝ «Древнерусский звериный стиль» վերնագրով, որը պաշտպանել է 1928 թվականին։
Զուրաբ Անջափարիձե
Կենսագրություն
Քութայիսի օպերայի թատրոնում ներկայացրել է Օթար Թաքթաքիշվիլիի «Մինդիա» օպերան, Ռևազ Լագիձեի «Լելա» օպերան, Զաքարիա Փալիաշվիլիի «Դայիսի» օպերան, ինչպես նաև Թբիլիսիի օպերայի թատրոնում և Երևանում (Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոն)։
Ոչ այնքան հաճախ, սակայն սիրել է հանդես գալ էստրադային համերգներով, իր լսարանին գրավելով իր պայծառ, սքանչելի ձայնով և գեղարվեստական հմայքով։ Կատարել է Չայկովսկու, Ռիմսկի-Կորսակովի, Ռախմանինովի ռոմանսները, Օթար Թաքթաքիշվիլիի երաժշտական ցիկլերը։
Ալեքսանդր Գուշչին (արվեստագետ)
Կենսագրություն
1929 թվականի հունվարի 1-ին նշանակվել է Արվեստի պատմության պետական ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող, իսկ 1935 թվականի հունվարից դարձել ինստիտուտի լիիրավ անդամ։ 1934 թվականի փետրվարից դարձել է նաև Նյութական մշակույթի պատմության պետական ​​ակադեմիայի (GAIMK) ավագ գիտաշխատող և լիիրավ անդամ։
Զուրաբ Անջափարիձե
Կենսագրություն
Եղել է ժյուրիի անդամ վոկալիստների միջազգային մրցույթում, որոնցից է Չայկովսկու անվան Միջազգային մրցույթը։ Զուրաբ Անջափարիձեն Անգուլաձեի անվան մրցույթի առաջին նախագահն է։
Ալեքսանդր Գուշչին (արվեստագետ)
Կենսագրություն
Դասախոսություններ է կարդացել տարբեր բուհերում «Արվեստի տեսություն և սոցիոլոգիա» և «Արվեստի մարքսիստական ​​մեթոդաբանություն» թեմաներով։
Զուրաբ Անջափարիձե
Կենսագրություն
Թաղված է Թբիլիսիի օպերայի շենքի հրապարակում, վրացական օպերային երաժշտության լուսատուներ՝ Զաքարիա Փալիաշվիլիի և Վանո Սարաջիշվիլիի կողքին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ապրիլի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:1928 ծնունդներ Կատեգորիա:Քութայիս քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ապրիլի 12 մահեր Կատեգորիա:1997 մահեր Կատեգորիա:Վրացի երաժիշտներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Թբիլիսիի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Թբիլիսիի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային օպերային երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:Վրացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Վրացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Վրաստան)
Ալեքսանդր Գուշչին (արվեստագետ)
Կենսագրություն
1930-1932 թվականներին կատարել է խմբագրական աշխատանք և աշխատել որպես Նկարիչների միության Լենինգրադի մասնաճյուղի հրատարակչության խմբագիր։
1936 թվականին Արվեստի պատմության պետական ​​ինստիտուտի վերակազմավորմամբ պայմանավորված տեղափոխվել է Ակադեմիա, որտեղ ստանձնել է արվեստի տեսության և պատմության կաբինետի ղեկավարի տեղակալի պաշտոնը։ Այդ ժամանակվանից սկսվել է նրա գործունեությունը ֆակուլտետի կազմավորման ուղղությամբ։
1936 թվականի վերջին բացվել է նախապատրաստական ​​բաժինը, որտեղ դասավանդելու համար ներգրավվել են Արվեստի պատմության պետական ​​ինստիտուտի նախկին դասախոսները։
1937 թվականի ապրիլից հաստատվել է որպես Արվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր արվեստի պատմության ֆակուլտետում, որի առաջին կուրսի դասընթացները սկսվել են նույն թվականի հոկտեմբերին․ Ալեքսանդր Սերգեևիչ Գուշչինը դարձել է առաջին դեկանը։
Դասախոսել է «Արվեստի պատմության ներածություն և ուսումնասիրություն», «Պրիմիտիվ արվեստի պատմություն», «Պրիմիտիվ հասարակության արվեստ» և «Հին Ռուսաստանի ​​արհեստները» ֆակուլտատիվ դասընթացը։
1938 թվականի սեպտեմբերին առողջական պատճառներով ստիպված էր հրաժարվել դեկանի պաշտոնից և զբաղեցնել Միջնադարի և Նոր դարաշրջանի արվեստի բաժնի վարիչի պաշտոնը։
Պատերազմի տարիներին տարհանվել է Մոսկվա, այնուհետև՝ Սամարղանդ, որտեղ նրան հրավիրել են արվեստի պատմության ամբիոնի վարիչի պաշտոնին։ 1943 թվականին «Հին Ռուսաստանի գեղարվեստական ​​մշակույթի կարևորությունը» զեկույցով հանդես է եկել Մոսկվայում կայացած գիտական ​​համաժողովում։ Այս զեկույցում պարունակվում էին Ա. Ս. Գուշչինի «Հին Ռուսաստանի արվեստի ժողովրդական հիմունքները» դոկտորական դիսերտացիայի հիմնական դրույթները, որոնց ձեռագրի վրա աշխատանքներն ավարտել է 1944 թվականին։
1946 թվականին վերադարձել է Արվեստի ակադեմիա և Գեղարվեստի պատմության ֆակուլտետի ավագ կուրսում կարդում «Գեղագիտական ​​ուսումնասիրությունների պատմություն»՝ նախորդ դասընթացների հետ համատեղ։ Որոշ ժամանակ նա դա համատեղում է Մոսկվայում դասախոսությունների հետ, բայց 1948 թվականի օգոստոսին հիվանդության պատճառով ազատվել է Արվեստի ակադեմիայում իր պաշտոնից և հեռացել Լենինգրադից։
Վախճանվել է Մոսկվայում 1950 թվականի նոյեմբերի 4-ին։
Աշխատանքներ
Ա. Ս. Գուշչինի գիտական ​​հետաքրքրությունների շրջանակը շատ լայն էր։ Նրա հիմնական մասնագիտությունը պրիմիտիվ ժողովուրդների և ժողովրդական մշակույթի մշակույթի պատմությունն էր, որի խնդիրները քննարկվում են նրա մի շարք հրապարակումներում։
Մեծ Սովետական ​​հանրագիտարանի հոդվածների հեղինակ էր գերմանական արվեստ, գյուղացիական արվեստ, պարզունակ արվեստ, սկյութական արվեստ թեմաների վերաբերյալ։
Անդրադարձել է 18-19-րդ դարերի միջնադարյան, ֆրանսիական և ժամանակակից արվեստի խնդիրներին (ցուցահանդեսներ, Պալեխի մանրանկարչություն, կերպարվեստ, աշխատանքի վայրում գտնվող արվեստի բրիգադներ, կոլեկտիվ ֆերմերային սիրողական ներկայացումներ)։
Որոշ աշխատանքներ.
Գրականություն
Կատեգորիա:Նոյեմբերի 23 ծնունդներ Կատեգորիա:1902 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 4 մահեր Կատեգորիա:1950 մահեր Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Արվեստագիտության դոկտորներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային արվեստաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ
Ժոնզակ (այլ կիրառումներ)
Ժոնզակ, կարող է վերաբերել՝
Մոնտելոնգո
Մոնտելոնգո (Montelongo), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ժովտնևի գյուղական խորհուրդ (այլ կիրառումներ)
Ժովտնևի գյուղական խորհուրդ, կարող է վերաբերել՝
Ժորժ (այլ կիրառումներ)
Ժորժ, կարող է վերաբերել՝
Ժուկով (այլ կիրառումներ)
Ժուկով, կարող է վերաբերել՝
Սապատավոր լեռ
«Սապատավոր լեռ» (Brokeback Mountain), ռեժիսոր Էնգ Լիի ամերիկյան մելոդրաման երկու կովբոյների սիրային կապի մասին, որը համարվում է «կինոյի պատմության մեջ առաջին գեյ-վեստերնը» : Սցենարի հիմքում ընկած է գրող Էննի Պրուի համանուն պատմվածքը։ Գլխավոր դերերը կատարել են Հիթ Լեդջերը և Ջեյք Ջիլենհոլը։
Ֆիլմը ստացել է BAFTA-ի չորս մրցանակ «Լավագույն ֆիլմ», «Երկրորդ պլանի լավագույն դերասան»՝ Ջեյք Ջիլենհոլը, «Լավագույն ռեժիսոր» և «Լավագույն ադապտացված սցենար», Ամերիկյան Կինոարվեստի և գիտության ակադեմիաի մրցանակի ութ առաջադրում այնպիսի կատեգորիաներում, ինչպիսիք են «Լավագույն ֆիլմ», «Լավագույն դերասան»՝ Հիթ Լեդջերի կատարմամբ, «Երկրորդ պլանի լավագույն դերասան»՝ Ջեյք Ջիլենհոլի կատարմամբ, «Երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհի» ՝ Միշել Ուիլյամսի կատարմամբ, «Լավագույն ռեժիսոր», «Լավագույն ադապտացված սցենար», «Լավագույն օպերատորական աշխատանք» և «Լավագույն օրիգինալ սաունդթրեք»։ Ամերիկյան ակադեմիայի արարողության արդյունքներով ֆիլմը հաղթանակ է տարել երեք կատեգորիաներում՝ «Լավագույն ռեժիսոր», «Լավագույն ադապտացված սցենար» և «Լավագույն օրիգինալ սաունդթրեք»։
Բացի այդ, ֆիլմը շնորհվել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի յոթ անվանակարգերով՝ «Լավագույն դրամատիկական ֆիլմ», «Դրամատիկական ֆիլմում տղամարդու լավագույն դերը» անվանակարգերով՝ Հիթ Լեդջերի կատարմամբ, «Երկրորդ պլանի կանանց լավագույն դերը»՝ Միշել Ուիլյամսի կատարմամբ, «Լավագույն ռեժիսոր», «Լավագույն սցենար», «Լավագույն օրիգինալ սաունդթրեք» և «Լավագույն օրիգինալ երգ» անվանակարգերով։
Սյուժե
Վայոմինգ նահանգի գեղատեսիլ լճերի ֆոնին երկու երիտասարդների՝ ռանչոյի սեփականատիրոջ օգնական և ռոդեոյի կովբոյի բարդ փոխհարաբերությունների պատմություն է ծավալվում։ Հերոսները պատահաբար հանդիպում են և շուտով հասկանում են, որ չեն կարող ապրել առանց միմյանց։ Սակայն ճակատագիրը համառորեն փորձությունների է մատնում նրանց։
Աշխատանք ֆիլմի վրա
Էննի Պրուի պատմությունը, որի մոտիվներով նկարահանվել է ֆիլմը, հրապարակվել է 1997 թվականի հոկտեմբերի 13-ին The New Yorker ամսագրում։ Սցենարի առաջին տարբերակը պատրաստվել էր դեռ 90-ականների վերջին Լարրի Մակմերտիի և Դիանա Օսանայի կողմից, սակայն այդպես էլ ֆինանսական աջակցություն չգտավ։ Սցենարի հեղինակներն ինքնուրույն գրողից ձեռք են բերել նրա պատմվածքի ադապտացման իրավունքը։ Ռեժիսորական աթոռի թեկնածու սկզբնապես դիտարկվել են Ջոել Շումախերի և Գաս Վան Սենթի թեկնածությունները։
Տեսարաններից մեկի նկարահանումների ժամանակ Հիթ Լեդջերը ստիպված էր մերկ ցատկել դեպի լիճ։ Հետագայում ռեժիսորը որոշել է ֆիլմի եզրափակիչ տարբերակից հեռացնել «մերկության» բոլոր կադրերը»։ Սակայն պապարացիները կարողացել են նկարահանող հարթակից ստանալ Լեդջերի մի քանի լուսանկարներ։ Շուտով այդ սկանդալային լուսանկարները հայտնվել են համացանցում և «դեղին մամուլում»։ Ջիլենհոլը պնդում է, որ նկարահանումների ժամանակ Հիթ Լեդջերը քիչ էր մնում կոտրեր իր քիթը ։
Վարձույթ և սկանդալ «Օսկարի» ժամանակ
Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է Վենետիկի կինոփառատոնում, որտեղ այն արժանացել է գլխավոր մրցանակին՝ «Ոսկե առյուծին»։ Ֆիլմը մայրցամաքային Չինաստանում արգելվել է վարձույթի համար, ի տարբերություն Հոնկոնգի և Թայվանի, որտեղ այն էկրան է բարձրացել։
Քանթրի երաժշտության «սյուներից» մեկը՝ Վիլլի Նելսոնն արձագանքել է «Cowboys Are Frequently Secretly Fond of Each Other» («Կովբոյները հաճախ գաղտնի սիրահարված են միմյանց»)։ Լոս Անջելեսի կինոքննադատների ասոցիացիայի կազմած ցուցակում XXI դարի առաջին տասնամյակի լավագույն տասը ֆիլմերը բացահայտելու նպատակով «Սապատավոր լեռ» ֆիլմը զբաղեցրել է չորրորդ տեղը։
Առաջին գեյ վեսթերն
Ֆիլմը գովազդվել է որպես Հոլիվուդի պատմության մեջ առաջին գեյ-վեսթերն ։ Այնուամենայնիվ, ամերիկյան անկախ կինոյում «երկնագույն կովբոյների» թեման վաղուց էր շահագործվում։ 1969-ին Էնդի Ուորհոլը դիմեց նրան իր Lonesome Cowboys նկարում։ Դասական հոլիվուդյան վեսթերնից թաքնված հոմոէրոտիկ տեքստը ներկա է Հովարդ Հոուքսի «Կարմիր գետ» ֆիլմում (1948)։ այն կոչում են «բոլոր ժամանակների հոմոէրոտիկ վեսթերն» ։ Շատ վեսթերններում գլխավոր հերոսների հարաբերությունները հիշեցնում են «ամուսնությունն առանց սեքսի» ; դա հատկապես նկատելի է «րոնողներըի»մեջ, որը բոլոր ժամանակների լավագույն վեստերնն է Կինոարվեստի ամերիկյան ինստիտուտի վարկածով :
Հղումներ
Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեստերն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ Կատեգորիա:Ամերիկյան ԼԳԲՏ ֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական ֆիլմեր Կատեգորիա:ԼԳԲՏ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների ռոմանտիկ դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամուսնական դավաճանությունը ֆիլմերում Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1960-ականներին
Շիբենիկ
Շիբենիկ (Sebenico, Sibenning), քաղաք Խորվաթիայում։ Գտնվում է Ադրիատիկ ծովի ափի կենտրոնական մասում։ Շիբենիկ Կնին ժուպանության մայրաքաղաքն է։ Բնակչությունը 37.060 մարդ է (2001)։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Քաղաքը գտնվում է խոր ծովածոցի ափին, ուր թափվում է Կրկա գետը։
Շիբենիկը գտնվում է Տրոգիր և Զադար քաղաքների միջև։ Քաղաքը կանոնավոր ավտոբուսային երթուղով կապված է Խորվաթիայի խոշորագույն քաղաքների հետ, իսկ նավային հաղորդակցությամբ` հարևան կղզիների հետ (Զլարին, Ժիրիե)։
Քաղաքի անմիջական հարևանությամբ գտնվում է Կրկա ազգային պարկը։
Շիբենիկի մայր տաճարն ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։
Գաբեկ
Գաբեկ, լեռնաշղթա Հայկական լեռնաշխարհում շրջանումանում, Կոտուր գյուղաքաղաքից 14-15 կմ հարավարևելք։ Ձգվում է Կոտուր գետի աջ ափի երկայնքով 13-15 կմ, կազմելով ջրբաժան գիծ Կոտուր գետի աջակողմյան երկու վտակների միջև։ Շրջակայքի նկատմամբ բարճրությունը զգալի է։ Նշանակված է Կովկասի 5-վերստանոց քարտեզում ։
Շիբենիկ
Պատմություն
1797 թվականին Վենետիկի հանրապետության անկումից հետո Շիբենիկը ողջ Դալմաթիայի պես անցել է Ավստրիային։ Կարճ ժամանակով լինելով Ֆրանսիայի ենթակայության տակ` 1813 թվականին այն կրկին անցել է ավստրիական տիրապետությանը։
Գաբեկ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռնաշղթաներ
Շիբենիկ
Պատմություն
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Շիբենիկն օկուպացվել է Իտալիայի կողմից, իսկ պատերազմից հետո մտել Հարավսլավիայի թագավորության կազմի մեջ ։ 1941 թվականին Շիբենիկը գերմանական ազգայնականների աջակցությամբ կրկին օկուպացվել է իտալացիների կողմից։ Պատերազմից հետո Շիբենիկը Խորվաթիայի կազմում մտել է Հարավսլավիայի մեջ։
Ժուկովսկի գյուղական խորհուրդ (այլ կիրառումներ)
Ժուկովսկի գյուղական խորհուրդ, կարող է վերաբերել՝
Շիբենիկ
Պատմություն
1991 թվականին Խորվաթիայի անկախության հռչակումից հետո Շիբենիկը մտել է նրա կազմի մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորվաթիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ադրիատիկ ծովի նավահանգիստներ Կատեգորիա:Խորվաթիայի առողջարաններ Կատեգորիա:Խորվաթիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:1298 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ժուկովսկի շրջան (այլ կիրառումներ)
Ժուկովսկի շրջան, կարող է վերաբերել՝
Ուրանիա (Վիեննա)
«Ուրանիա» (Urania), ավստրիական լուսավորչական միություն, որը ստեղծվել է 1897 թվականին Ավստրո-Հունգարական կայսրության մայրաքաղաք Վիեննայում։ Հիմնադրվել է հիմնականում ֆիզիկական անձանց կողմից որպես բաժնետիրական ընկերություն, որի նպատակն էր հասարակության շրջանում գիտական և բնագիտական գիտելիքների տարածումը ։ Միությունը անվանվել է Ուրանիա մուսայի պատվին, ով աստղագիտության հովանավոր  ։
Պատմություն
«Ուրանիա» լուսավորչական միությունը հիմնադրվել է Ստորին Ավստրիայում որպես «Ուրանիա-Բեռլին» միության գործունեության սկզբում։ Ձևավորումից որոշ ժամանակ անց վիեննական «Ուրանիա» միությունը դարձավ հասարակական-լուսավորչական ուսումնական հաստատություն, որտեղ միշտ հասանելի էին գիտության վերջին ձեռքբերումները։ Վիեննայում առաջին անգամ «Sun» ընկերությունը «Ուրանիայում» ներկայացրել է առաջին պրոյեկտորը, որով ցուցադրվել է մեծահասակների համար նախատեսված ֆիլմերի ցուցադրություն ։
1910 թվականին Ազգային լուսավորչական միությունը տեղափոխվում է հատուկ իր համար նախագծված նոր շինություն, որը տեղակայված է Դանուբյան ջրանցքի մոտ  ։
Նոր շենքում «Ուրանիա» լուսավորչական միությունը առաջարկում էր դասախոսությունների շարք, որոնցում որպես բանախոս հրավիրվում էին հայտնի պրոֆեսորներ, նկարիչներ և մտավորականներ ինչպիսիք են Ալբերտ Այնշտայնը, Թոմաս Մանը, Թոմաշ Մասարիկը, Մաքս Պլանկ և այլն։ Միությունը հիմնեց նաև Ավստրիայում առաջին հանրային աստղադիտարանը  ։
Միջպատերազմյան շրջանում «Ուրանիան» իրականացնում էր ավելի ընդարձակ գործունեություն՝ բացելով շուրջ 60 մասնաճյուղեր Ավստրիայի ամբողջ տարածքում։ Նացիոնալ-սոցիալզիմի շրջանում կրթական հաստատուոյունը նացիստների կողմից համապատասխանեցվել էր նացիստական գաղափարախոսություանը, իսկ ղեկավար կազմը հեռացվել  ։
1945 թվականին հաստատության շինության ավերումից հետո «Ուրանիան» հետպատերազմյան տարիներին սկսեց իր գործունեությունը նոր ոլորտներ ընդգրկել։ Հիմնվեց ներկայիս «Ուրանիա» տիկնիկների թատրոնը, ընդլայնեց իր դասախոսությունների շարքը և տասնամյակներ շարունակ հանդիսանում էր Վիեննայի ընդհանուր կրթական համակարգի առաջատարը  ։
2003 թվականին վիեննական շինույթունը ամբողջովին վերակառուցվեց և բարեկարգվեց։ Վերականգնված շինությունը ներկայում նույնպս ծառայում է որպես լուսավորչական միության գործունեության կենտրոն ։
2008 թվականից «Ուրանիան» հանդիսանում է «Die Wiener Volkshochschulen GmbH»-ի հաստատություն և ոչ առևտրային կազմակերպություն, որի նպատակն է գիտելիքի և կրթության ստացման խրախուսումը։ Դասախոսությունների ժամանակ մեծ ուշադրություն են դարձվում ընդհանուր կրթությանը, պատմությանը և հասարակությանը, արվեստի պատմության, գրականությանն ու քաղաքականությանը։ Բացի այդ, «Ուրանիան»առաջարկում է բազմապիսի դասախոսություններ մասնագիտական, օտար լեզուների, լուսանկարչության, երաժշտության, ֆիզիկական ենթագիտակցության և գեղանկարչության ոլորտներից ։
Շինություն
Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայի շինությունը կազմված է հանրային լուսավորչական կենտրոնից և աստղադիտարանից ։
Շենքը կառուցված է մոդերն ճարտարապետական ոճով Մաքս Ֆաբիանիի նախագծով։ Մ.Ֆաբիանին հանդիսանում էր հայտնի ճարտարապետ Օտտո Վագների աշակերտը  ։
Դանուտա Բարտոշ
Դանուտա Բարտոշ (Danuta Bartosz, ), լեհ բանաստեղծ, արձակագիր, էսսեիստ, ֆելիետոնիստ, լրագրող։ Լեհաստանի գրողների միության անդամ։
Ուրանիա (Վիեննա)
Շինություն
Շինարարությունը տեևեց 11 ամիս և ավարտվեց 1910 թվականի հունիսին։ Ոչ ավանդական ոճի շինությունը շուտով դառնում է Վիեննայի խորհրդանիշներից մեկը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ միության շենքը լրջորեն վնասվել է։ Ամբողջությամբ ավերվել էր աստղադիտարանի գմբեթը։ Կրկին բացվել է 1957 թվականի վերակառուցումից հետո ։
2003 թվականին վիեննայի շենքը ճարտարապետ Դմիտրիաս Մանիկասի նախագծով ամբողջությամբ վերակառուցվել է ։
Դանուտա Բարտոշ
Սովորել է Պոզնանի Ադամ Միցկևիչ անվան համալսարանում։ Մոտ երկու տասնյակ գրքի հեղինակ է, որոնցից են՝ «Նրա հետքերի որոնումներում», «Հավատի ափով», «Քարերի արցունքները», «Լուսաբացի տագնապներ», «Միայնյ վիշտն է ճիշտ»։ Մասնակցել է Մակեդոնիայի Ստրուգա քաղաքի բանաստեղծական երեկոների 51-րդ հանդիպմանը։
Ուրանիա (Վիեննա)
Շինություն
«Ուրանիա» լուսաորչական միության շենքում յուրաքանչյուր տարի անցկացվում է «Վիենալե» կինոփառատոնը։
Դանուտա Բարտոշ
Տպագրվել է մի շարք ալմանախներում ու անթոլոգիաներում, այդ թվում՝ Ստրուգայի փառատոնի ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի հովանու ներքո տպագրված «Ով ով է» ալմանախում ։
Ուրանիա (Վիեննա)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրթությունն Ավստրիայում Կատեգորիա:Վիեննայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Աստղադիտարաններ Ավստրիայում Կատեգորիա:Կրթական կազմակերպություններ Կատեգորիա:1910 կառուցումն ավարտված շենքեր և կառույցներ
Դանուտա Բարտոշ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1932 ծնունդներ Կատեգորիա:Լեհ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Լեհ արձակագիրներ Կատեգորիա:Լեհ լրագրողներ Կատեգորիա:Լեհաստանի գրողների միության անդամներ
Սերգեյ Ռաֆալովիչ
1918-1920 թվականներին ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Անդրկովկասի (Թիֆլիս, Բաքու) հասարակական-գրական կյանքին։ Գրել է հոդվածներ Հայաստանի, հայ ժողովրդի ողբերգության մասին։ Ռաֆալովիչը ականատեսն էր 1918 թվականի Բաքվի սեպտեմբերյան իրադարձությունների, երբ կոտորվեց մոտ 30 հազար հայ։ «Ճշմարտությունը Բաքվի դեպքերի մասին» հոդվածում նա գրել է. «Իմ վկայությունները պետք է ընկալվեն իբրև բացարձակ անկողմնակալ ականատեսի ցուցմունք..., որը բխում է բացառապես արդարության և ճշմարտության վրդովված զգացումից, տալ փաստերի անկողմնակալ և իրական մեկնաբանությունը. փաստեր, որոնք խեղաթյուրվում են անթույլատրելի թեթևամտությամբ...»։ Հոդվածը մեկ անգամ ևս հաստատում է այն փաստը, որ Բաքվի կոմունայի անկումից (1918), քաղաքը թուրք, գրավումից և մուսավաթական կառավարության ստեղծումից հետո իրագործվել է հայ բնակչության նպատակադրված ջարդ։ «Ազատություն մեռյալներին» ("Pro Armenia") հոդվածում Ռաֆալովիչը մեղադրել է եվրոպական տերություններին՝ նշելով որ վերջիններս ծանր մեղք ունեն բազմաթիվ փոքր ժողովուրդների հանդեպ, որոնց թվում՝ «իրեն բաժին ընկած տառապանքների չափով, կարևորագույն տեղ ունի հայ ժողովուրդը»։
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս դրամատուրգներ
Մոնտեմիտրո
Մոնտեմիտրո (Montemitro), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 470 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 29 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 16 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86030, հեռախոսային կոդ՝ 0874։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վիլնյուսի զինանշան
Վիլնյուսի զինանշան (Vilniaus herbas), Լիտվայի մայրաքաղաք Վիլնյուսի պաշտոնական խորհրդանիշերից մեկը ։
Զինանշանի մուգ կարմիր ֆոնի վրա պատկերված է Սուրբ Քրիստափորը, որն իր ուսերի վրա պահում է մանկահասակ Հիսուս Քրիստոսին ։ Մեծ զինանշանի վրա պատկերված են նաև երկու կանայք, ովքեր պահում են վահանը։ Աջ մասում կանգնած կնոջ ձեռքին փակեղ է, իսկ ձախ կնոջ ձեռքին՝ խարիսխ և կշեռք։
Զինանշանը պսակված է դափնու տերևով և Լիտվայի Հանրապետության դրոշի գույները կրող ժապավեններով։
Պատմություն
Վիլնյուսի զինանշանն ընդունվել է 1330 թվականին՝ քաղաքի հիմնադրումից յոթ տարի հետո։ Լիտվացի պատմաբան Թեոդոր Նարբուտը նշում է, որ 14-րդ դարի Վիլնյուսի զինանշանի վրա պատկերված է եղել առասպելական հերոս Անցիսը։
Այն բանից հետո, երբ Լիտվան մտավ Ռուսական կայսրության կազմի մեջ՝ Վիլնյուսի պաշտոնական զինանշանն ընդունվեց Լիտվայի մեծ դքսության ազգային խորհրդանիշը։
Այն իրենից ներկայացնում է կարմիր հերալդիկ ֆոնի վրա պատկերված հեծյալ։ Հեծյալի նժույգը սպիտակ է և ազնվացեղ։
Վիլնյուսի ներկայիս զինանշանը հաստատվել է 1991 թվականի ապրիլի 17-ին։ Վիլնյուսի դրոշի կենտրոնում ևս պատկերված է քաղաքի զինանշանը։
Եվրոպայի ազգերի գավաթ 1960
Եվրոպայի ազգերի գավաթ 1960 եղել է առաջին Եվրոպայի ֆուտբոլի առաջնությունը, որը տեղի է ունենում չորս տարին մեկ։ Մրցաշարի եզրափակիչ փուլը անցկացվել է Ֆրանսիայում։ Մրցաշարում հաղթել է Խորհրդային միությունը, որը եզրափակչում հաղթեց Հարավսլավիային 2–1 հաշվով լրացուցիչ ժամանակում, խաղը տեղի է ունեցել Փարիզում։
Մրցաշարին մասնակցեցին 17 հավաքական, որոնք միմյան միջև խաղացին երկուական խաղ, տանը և մրցակցի հարկի տակ, լավագույն չորս հավաքականները մեկնեցին Ֆրանսիա մասնակցելու եզրափակիչ փուլին։
Իսպանիան, Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի օրոք հրաժարվեց մեկնել ԽՍՀՄ, որը պաշտպանել էր իր թշնամիներին Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ և լքեց մրցաշարը, այսպիսով եզրափակիչ փուլ դուրս եկան երեք կոմունիստ երկիր` ԽՍՀՄ, Չեխոսլովակիա և Հարավսլավիա և ընդունող երկիր Ֆրանսիան։ ԽՍՀՄ-ը հեշտ հաղթանակ տարավ կիսաեզրափակչում Չեխոսլովակների նկատմամբ` հաղթելով 3-0 հաշվով։ Մյուս խաղում խփվեց 9 գոլ, բացի այդ Հարավսլավիան վերադարձավ երկու անգամ պարտվելով երկու գոլի տարբերությամբ։ Չեխոսլովակիան երրորդ տեղի համար խաղում հաղթեց Ֆրանսիային 2-օ հաշվով։
Եզրափակչում Հարավսլավիան առաջինը գոլ խփեց, սակայն ԽՍՀՄ հավաքականը լեգենդար դարպասապահ Լև Յաշինի գլխավորությամբ հավասարեցրեց հաշիվը 49-րդ րոպեին։ 90 րոպեներից հետո հաշիվը 1-1 էր, և Վիկտոր Պոնեդելնիկը գոլ խփեց լրացուցիչ ժամանակի ավարտից յոթ րոպե առաջ և ԽՍՀՄ-ը դարձավ Եվրոպայի առաջին չեմպիոնը ։
Ռմբարկուներ
Երկու գոլով Վալենտին Իվանովը, Վիկտոր Պոնեդելնիկը, Միլան Գալիչը, Դրաժան Ջերկովիչը, Ֆրանսուա Հյուտը դարձան առաջնության լավագույն ռմբարկուներ։ Ընդհանուր խվեց 17 գոլ 12 տարբեր ֆուտբոլիստների կողմից 4 խաղում, միջինը 4,25 գոլ մեկ խաղում։ Ինքնագոլեր առաջնությանը չգրանցվեցին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություններ Կատեգորիա:Ֆրանսիայում անցկացվող ֆուտբոլի միջազգային մրցություններ
Ալախաձ (գյուղ)
Ալախաձի  (նաև` Ալախաձե, Алаҳаӡы, ალახაძი), գյուղ Աբխազիայի Գագրայի շրջանում, Բզիբ գետի ափին, Գագրայից 15 կմ հարավ-արևելք։ Գտնվում է Սև ծովի ափին, ծովի մակարդակից 40 մ բարձրության վրա։
Բնակչություն
1959 թվականի հաշվառումներով, գյուղում բնակվում էր 2874 մարդ` մեծամասնությունը հայեր ։ 1968 թվականի տվյալներով` գյուղում բնակվում էր 4138 մարդ` հայեր և վրացիներ, իսկ 1989 թվականին` 4277 մարդ, կրկին հայեր և վրացիներ ։
2011 թվականի տվյալներով, գյուղն ուներ 2876 բնակիչ, որից 1308 (45,5%) - հայեր, 894 (31,1%) - աբխազներ, 376 (13,1%) - ռուսներ, 185 (6,4%) - վրացիներ, 33 (1,1%) - ուկրաինացիներ և 14 (0,5%) - հույներ ։
Գյուղի բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է ծխախոտի, եգիպտացորենի մշակությամբ, այգեգործությամբ և բանջարաբուծությամբ։ Խորհրդային տարիներին գյուղում կար թռչնաբուծարան։
Հայերը եկել են Սամսունից և շրջակա գյուղերից` 1913 թվականին։
Անվան ստուգաբանությունը
Գյուղի անվանումն ունի աբխազական ծագում։ Ալախաձիխ, ալախա` թուզ, թզենի և աձիխ` աղբյուր, այսինքն «թզենու մոտի աղբյուրը»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր
Աբասթուման (այլ կիրառումներ)
Աբասթուման, կարող է վերաբերել՝
Լեթարգիա
Լեթարգիա (λήθη — «մոռացում» և  — «անգործություն»), լեթարգիկ քուն, հիվանդագին վիճակ, որը նման է քնին։ Բնորոշվում է անշարժությամբ, արտաքին գրգիռների նկատմամբ ռեակցիայի բացակայությամբ և կյանքի արտաքին նշանների ինտենսիվության իջեցմամբ (այսպես կոչված, «Փոքր կյանք» կամ «կարծեցյալ մահ»)։ Սակայն նույնիսկ ամենածանր լեթարգիան կարելի է տարբերել մահից և կանխել կենդանի անձանց թաղումը։ Հանդիպում է հիստերիայի, ընդհանուր հյուծվածության, հոգեկան ուժեղ ցնցումների և այլ դեպքերում։ Լեթարգիայի նոպան սկսվում է հանկարծակի, տևում է մի քանի ժամից մինչև մի քանի օր։ Հիվանդի գիտակցությունը սովորաբար պահպանվում է։ Ընկալում և հիշում է շրջապատը, սակայն ռեակցիան բացակայում է։ Լեթարգիայի սկիզբն ու վերջը, ինչպես նաև տևողությունը, գուշակել հնարավոր չէ։ Այժմ բժիշկները կարողանում են տարբերել լեթարգիական քունը իրական մահից, սակայն «միջոցներ» լեթարգիական քնի դեմ մինչև օրս չկան։
Կյանքում հանդիպում են իրավիճակներ, երբ խիստ դժվարանում է որոշել կյանքի ու մահվան միջև եղած հստակ սահմանը։ Ամենաանհասկանալի իրավիճակներից մեկը, որում կարող է երբևէ հայտնվել օրգանիզմը, և որը աշխարհի գիտնականների կողմից դեռևս չի ստացել քիչ թե շատ հիմնավոր բացատրություն, լեթարգիական քունն է («կեղծ մահ»)։ Այս հիվանդագին վիճակը կոչվում է քուն, քանի որ նրան բնորոշ են մարմնի անշարժությունը, արտաքին գրգռիչների նկատմամբ պատասխան ռեակցիաների բացակայությունը, ինչպես նաև կյանքի արտաքին նշանների դրսևորման կտրուկ անկումը։
Լեթարգիայի ընդհանուր բնութագիր
Լեթարգիան օրգանիզմի պաշտպանական ռեակցիան է վտանգի ժամանակ, որի հիմքում ընկած է գենետիկորեն ծրագրավորված հանգստի հնագույն ձևը։ Լեթարգիական քնի շատ դեպքեր եղել են հոգեկան ցնցումների հետևանքով կամ կապված են եղել մարդու համար վտանգ ներկայացնող հանգամանքների հետ։ Հանկարծակի քուն մտնելով, մարդը, բառի բուն իմաստով, փրկվում է դաժան իրականությունից՝ առանց դա գիտակցելու։ Լեթարգիայի նոպաները ունեն տարբեր պատճառներ, օրինակ՝ նյարդային ուժեղ սթրեսը, ուշագնացությունը, հիստերիկ շոկը, ծխախեղդը և այլն։ Քնի տևողությունը կարող է լինել տարբեր՝ մի քանի ժամ կամ տասնյակ տարիներ։
Ֆիզիոլոգիական քունը և հիսթերիկ լեթարգիան ոչ մի ընդհանրություն չունեն։ Էլեկտրաուղեղագրությունը (մագնիսառեզոնանսային տոմոգրաֆիա) ցույց է տվել, որ նոպայի ժամանակ հիվանդը որոշ ժամանակ քնում է իր բնական քնով, քնի այդ ձևը անվանում էին «քուն քնի մեջ»։ Էլեկտրաուղեղագիրը ֆիքսում է ուղեղի աշխատանքը, որը համապատասխանում է արթուն վիճակին, ուղեղը արձագանքում է արտաքին ազդակներին, սակայն քնածը չի արթնանում։ Հիվանդին ստիպողաբար դուրս բերել լեթարգիական վիճակից հնարավոր չէ, այն ավարտվում է նույնքան անսպասելի, ինչպես սկսվում է։ Երբեմն նոպան կարող է կրկնվել։ Այս պարագայում հիվանդը բնորոշ նշաններից զգում է մոտալուտ նոպան։ Քանի որ նոպան մշտապես արտահայտվում է էմոցոնիալ ուժեղ լարվածությամբ և նյարդային ցնցումներով, դրա համար էլ առաջին հերթին դրան արձագանքում է վեգետատիվ նյարդային համակարգը՝ գլխացավերը, թուլությունը, զարկերակային բարձր ճնշումը և մարմնի բարձր ջերմությունը, պուլսի արագացումը, ուժեղ քրտնարտադրությունը։ Մարդը իրեն զգում է ինչպես ֆիզիկական ծանր աշխատանք կատարելուց հետո։ Հոգեկան տրավմաները, որոնք առաջացնում են լեթարգիա, կարող են լինեն շատ ծանր կամ նույնիսկ չնչին։
Լեթարգիայի մասին գրականություն
Լեթարգիական քունը հնագույն ժամանակներից ի վեր լցնում է մարդկանց երևակայությունը։ Գրականության մեջ շատ հայտնի բնութագրումներ կան, օրինակ Պուշկինի, Տոլստոյի ստեղծագործություններում, Շառլ Պերոյի հայտնի «Քնած Գեղեցկուհին» հեքիաթում։ Հեքիաթների և պոեմների հերոսների շարունակական քունը նյարդաբանական կլինիկաների հիվանդների լեթարգիական քնից քիչ է տարբերվում։ Միակ տարբերությունն այն է, որ, ի տարբերություն հերոսների, հիվանդները շնչում են, բայց շատ թույլ, իսկ նրանց սիրտը այնքան կամաց և հազվադեպ է խփում, որ կարելի է մտածել, թե հիվանդը մեռած է։
Հայտնիների մեջբերումներ
Մարդկային ուղեղի ամենախորհրդավոր ու չլուծված հանելուկներից է լեթարգիան կամ լեթարգիական քունը։ «Քնած գեղեցկուհին» հենց այդ «օպերայից» է։ Բայց հեքիաթներում ամեն ինչ լավ է վերջանում։ Իրական կյանքում երբեմն լինում է հակառակը։ Ամենատարածված պատմությունը կապված լեթարգիայի հետ սկսվել է 1898 թվականին։ Ալթայից մի գյուղացի` Վ.Կաչալկինը քնել է երկու տասնամյակ։ Նրան տեղավորեցին առողջարանում։ Այդ ամբողջ ժամանակ նա անշարժ պառկած էր։ Հիվանդին զննում էր ռուս հայտնի ֆիզիոլոգ Ի. Պ. Պավլովը։ 1918 թվականին նա գրել է. «Տղամարդը 60 տարեկան է, 22 տարի պառկելով հիվանդանոցում ինչպես կենդանի դիակ, առանց փոքր-ինչ ինքնուրույն շարժման, առանց մի խոսքի, վերջին տարիներին սկսեց շարժվել։ Հիմա նա անկողնուց վեր է կենում, խոսում է շատ ու խելամիտ։ Անցյալի մասին ասում է, որ ամեն ինչ հասկանում էր, թե ինչ էր կատարվում իր շուրջը, բայց մկաններում ծանրություն էր զգում և շնչելն էլ դժվար էր։ Դա էր պատճառը, որ նա չէր շարժվում, չէր ուտում ու չէր խոսում։ Հիվանդությունն սկսվել էր մոտ 35 տարեկանից»։ Սա նկարագրում է համաշխարհային ճանաչում ունեցող, հմուտ ու պրոֆեսիոնալ բժիշկը։ Իսկ ահա, ինչ է մտածում այդ մասին ամերիկյան հայտնի գրող Էդգար Ալան Պոն. «Մարդուն երբևէ բաժին հասած ամենասարսափելի փորձությունը կենդանի թաղվելն է։ Ոչ ոք չի ժխտի, որ այդպես հաճախ է պատահում»։ Սա հատված է գրողի «Անժամանակ թաղում» պատմվածքից։ Այնուհետև Էդգար Պոն կենդանի թաղվածների մասին պատմում է երկու իրական պատմություն, որոնք տեղի են ունեցել քսաներորդ դարի առաջին կեսին։
Երկրորդ պատմությունը ոչ պակաս սարսափելի է, քան առաջինը։ «Հրետանային սպային ձին գետին է գլորում, գլուխը հարվածում է քարին և նա կորցնում է գիտակցությունը։ Բժիշկները ձեռնարկում են հնարավոր միջոցները, բայց ամեն ինչ անցնում է ապարդյուն։ Տուժածին համարում են մեռած և համապատասխան ժամանակ անց թաղում են։ Դեպքը տեղի էր ունեցել շոգ ամռանը և ամենայն հավանականությամբ գերեզմանափորները արևի տապից հոգնած իրենց գործն արել են անբարեխիղճ ձևով և դժբախտի դագաղը թաղել շատ անփութորեն։ Երեք օր հետո, երբ գերեզմանոցում տեղի էր ունենում մեկ այլ թաղում, շտակիցներից մեկը, որ կանգնել էր քիչ հեռու, հանկարծ զգում է, որ ոտքերի տակ հողը շարժվում է։ Նա վախեցած մի կողմ է քաշվում ու կանչում մարդկանց։ Դա այն տեղն էր, որտեղ թաղվել էր վերջերս մահացած սպան։ Բահերը վերցնելով քանդում են այն, պարզվում է փոսը խորը չէր, և հենց այնպես լցված է փափուկ հողով։ «Մեռածը» նստած էր դագաղի մեջ, կափարիչը պոկված ու բարձրացված էր։ Երբ տղամարդուն հասցրին հիվանդանոց, նա պատմեց, որ երբ արթնացավ, նույնիսկ գլխավերևում լսում էր մարդկանց քայլերի ձայնը։ Երևում է հողն այնքան փխրուն է եղել, որ օդը հանգիստ թափանցել է ներս։
Պայքարի ժամանակակից և հնագույն մեթոդներ
Կտրվելով արտաքին աշխարհի խնդիրներից, հիվանդը անգիտակցաբար քուն է մտնում։ Մինչև Էլեկտրաուղեղագրի՝ ուղեղի կենսահոսանքների գրանցող սարքի հայտնագործումը, հնարավոր է, որ մարդկանց կենդանի թաղել են լեթարգիական քնի նոպայի ժամանակ։ Դա բնավ զարմանալի չէ, քանի որ հիվանդության ծանր դեպքերի ժամանակ քնածը կյանքի որևէ նշան ցույց չի տալիս, իզուր չէ, որ լեթարգիան հունարենից թարգմանաբար նշանակում է «կեղծ մահ» կամ «փոքր կյանք»։ Մեր օրերում Անգլիայում դեռևս օրենք կա, որ դիահերձարաններում զանգակներ են կախում, որպեսզի հանկարծակի վերակենդանացող «հանգուցյալը» հայտնի այդ մասին ։
Մեր ժամանակակից բժշկության պայմաններում այդպիսի բացթողումներ, որոնք նշված էին պատմություններում գործնականում անհնար են։ Ինչքան էլ լեթարգիական քունը խորը լինի, մասնագետը միշտ կարող է տարբերակել՝ մարդը մեռած է, թե լեթարգիայի մեջ։ Չէ՞ որ վերջինիս դեպքում օրգանիզմում կյանքի համար անհրաժեշտ պրոցեսները չեն դադարում։ Սիրտն աշխատում է, բայց կծկումերը մեկ րոպեում ոչ թե վաթսուն-ութսունն են, այլ միայն երկու- երեք անգամ։ Դրանք էլ շատ թույլ են և հազիվ նշմարելի։ Շնչառությունը գործնականում չի զգացվում, իսկ բերանին մոտեցրած հայելին չի քրտնում։ Մարմինը սառչում է, որովհետև արյան շրջանառությունը դանդաղում է։ Արդյունքում մարդը հայտնվում է կյանքի ու մահվան մեջտեղում։ Բայց ուղեղը, լյարդը և կյանքի համար կարևոր մյուս օրգաններն ապրում են։ Իսկ թե երբ նրանք լիովին կվերականգնեն իրենց ֆունկցիաները, ոչ մեկին հայտնի չէ։
Հետաքրքիր է այն փաստը, որ լեթարգիայի ժամանակ մարդու հոգեկան կառուցվածք արգելափակվում է։ Հիվանդի մտավոր ունակությունները չեն զարգանում, ինտելեկտը մնում է նույն մակարդակին։ Կենսաբանական տարիքը նույնպես կանգ է առնում։ Ճիշտ է, արթնանալուց հետո ծերացման պրոցեսն ընթանում է շատ արագ և կարճ ժամանակ անց իրական տարիքը սկսում է արտացոլվել նրանց դեմքին։
Լեթարգիական քնի բնութագրիչ նշաններ
Կյանքի ֆիզիոլոգիական դրսևորման՝ նյութափոխանակության, սրտխփոցի հաճախականության, շնչառության, զարկերակային ճնշման իջեցումը, անշարժունակությունը, ցավի և ձայնի նկատմամբ ռեակցիայի բացակայությունը նշաններ են, որոնք բնութագրում են լեթարգիան։ Երկար ժամանակահատվածում մարդը չի ուտում, չի խմում, տեղի է ունենում քաշի անկում, ջրազրկում։
Ինչու և ինչից է առաջանում լեթարգիա
Ժամանակակից բժշկությունը լեթարգիայի պատճառը համարում է ծանր հոգեկան տրավմաները։ Այդ դեպքում լեթարգիական քունը հանդես է գալիս որպես ինքնապաշտպանության յուրահատուկ ձև։ Օրգանիզմին անհրաժեշտ է լինում հաղթահարել ծայրագույն ստրեսային իրավիճակը և միացնում է պաշտպանական մեխանիզմները։ Այդպիսի քունը երկարատև չի լինում։
Լեթարգիայի մյուս պատճառը կարող է լինել ուղեղի օրգանական հիվանդությունը։ Այդպիսի քնի յուրահատուկ ձև դիտարկվում է այսպես կոչված կատատոնիայի՝ նյարդահոգեբանական հիվանդության ժամանակ, որը հանդիպում է շիզոֆրենիայով տառապող հիվանդների մոտ։
Ոչ մի մարդ ապահովագրված չէ սթրեսներից և ուժեղ նյարդային ցնցումներից։ Ճշմարիտ է, կան շատ դիմացկուն մարդիկ, սակայն նրանք էլ ունեն իրենց աքիլեսյան գարշապարը, որի վնասումը կարող է հանգեցնել լուրջ հոգեբանական շոկի։ Արդյոք բոլոր մարդիկ հակվա՞ծ ենք լեթարգիական քնի։ Լեթարգիական քնի մեջ կարող են ընկնել առողջ, բայց յուրահատուկ մտածողությամբ մարդիկ։ Եթե մարդը շատ խոցելի է, ունի հեշտ գրգռվող ներաշխարհ, չափազանց կասկածամիտ է, ապագայի նկատմամբ անվստահ, մշտապես նյարդային է, նրան տանջում են մռայլ, կպչուն մտքերը, ապա մեկը տասը հազարի հավանականությամբ կարծեցյալ մահը կարող է հարուցվել այն բոլոր իրադարձությունների շարքում, որոնք պահանջում են հսկայական նյարդային լարվածություն։
Լեթարգիան ուղղակիորեն կապված է մարդու ուղեղի գործունեության հետ, որի հիմնական խնդիրը մեր օրգանիզմը նորմալ, աշխատանքային վիճակի մեջ պահպանելն է։ Եթե սև ու քայքայիչ մտքերը սկսում են գերակայել, ապա այն ցանկացած եղանակով ստիպված է փրկել իրեն և ենթակա օրգանները։ Լեթարգիական քունը այդ եղանակներից մեկն է։ Հոգեկան հավասարակշռությունը, հանգիստը, կյանքի նկատմամբ թեթև վերաբերմունքը,  միշտ ապահովում են մեզանից յուրաքանչյուրին այդ տհաճ ու քիչ ուսումնասիրված հիվանդությունից, ինչպիսին լեթարգիան է և տալիս են այս գեղեցիկ աշխարհում երջանիկ ու անխռով կյանքով ապրելու հնարավորություն ։
Միֆ և իրականություն
Դարեր շարունակ լեթարգիական քունը պարուրված էր միստիկայի, խորհրդավորության ու սարսափի շղարշով։ Վախը, որ կքնեն լեթարգիական քնով և կթաղվեն ողջ-ողջ, այնքան տարածված երևույթ էր, որ անցյալ դարում Գերմանիայի բոլոր մեծ գերեզմանատների մոտ կային «նախնական հանգստարաններ»։ Բայց Մյունխենի հնագույն հանգստարանում չի արձանագրվել այնտեղ գտնվող մեռածների վերակենդանացման որևէ դեպք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քնաբանություն Կատեգորիա:Ախտանիշներ
Մասրո (Մալաթիայի գավառ)
Մասրո, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում։ Գտնվում էր Մալաթիա քաղաքի մոտակայքում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ալպիյսկոյե
Ալպիյսկոյե կամ Աչիփստա ( աբխազ.` Ачипста, ალპური - Ալպուրի), գյուղ Աբխազիայի Գագրայի շրջանում։ Գտնվում է Գագրայից 2 կմ հեռավորության և ծովի մակարդակից 100 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
1959 թվականի տվյալներով, գյուղն ուներ 361 բնակիչ, հիմնականում միայն հայեր, իսկ 1989 թվականին, գյուղում ապրում էր 278 մարդ , հիմնականում կրկին հայեր ։
1992 թվականին, Աբխազիայի կառավարության որոշմամբ, գյուղը վերանվանվել է Աչիփստա։
Ստեփանոս Սապահ-Գյուլյան
Ստեփանոս Սապահ-Գյուլյան, հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ, հրապարակախոս։ Հնչակյան կուսակցության առաջնորդներից։
Կենսագրություն
Ստեփանոս Սապահ-Գյուլյանը ծնվել է Նախիջևանի գավառի Ճահուկ գյուղում։ Ավարտել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը։ Եղել է ծննդավայրի, ապա՝ Երևանի թեմական դպրոցի ուսուցիչ և նույն շրջանի դպրոցների թեմական տեսուչ, մեծապես նպաստել լուսավորության զարգացմանը։ Հայրենասիրական ելույթների համար, որոնց նպատակն էր զարթնեցնել աշակերտների ագգային ինքնագիտակցությունը, 1887 թվականին բանտարկվել է, ցարական դատարանը դատապարտել է 8 տարվա ազատազրկման։ Բայց հենց նույն տարում փախել է բանտից, անցել Պարսկաստան, ապա՝ Վան-Վարագ, Մուշ, Երուսաղեմ։ 1890-1895 թվականներին սովորել է Փարիզի քաղաքական գիտությունների ինստիտուտում, պաշտպանել դիպլոմ «Արևելյան հարց» թեմայով։ 1894 թվականից անդամագրվել է հնչակյան կուսակցությանը. կուսակցական գործունեություն է վարել Անգլիայում, Բուլղարիայում, Ֆրանսիայում, ԱՄՆ-ում, խմբագրել «Հնչակ» թերթը։ 1903 թվականին Բոստոնում հիմնել է «Երիտասարդ Հայաստան» թերթը։ 1908 թվականի երիտթուրքական հեղաշրջումից հետո Սապահ-Գյուլյանը գործել է Թուրքիայում։
Սկզբից ևեթ անվստահություն է հայտնել երիտթուրքական շարժմանը՝ ազգային հարցում երիտթուրքերին համարելով Աբդուլ Համիդ ll-ի քաղաքականության հետևորդներ, Սապահ-Գյուլյանը գտնում էր, որ հնչակյան կուսակցությունը Թուրքիայում պետք է գործի ընդհատակյա, տանի հեղափոխական ազգ-ազատագրական պայքար։ Սակայն կուսակցության մեջ հաղթեցին բացահայտ ընդդիմության կողմնակիցները։ Եվ միայն 1913 թվականին հնչակյանները պաշտոնապես որդեգրեցին Սապահ-Գյուլյանի առաջարկած քաղաքական գիծը, սակայն պահը և նախաձեռնությունն արդեն բաց էին թողնված, երիտթուրքերը ջախջախեցին կուսակցությունը՝ վերացնելով մի լուրջ խոչընդոտ հայերի ցեղասպանությունն իրագործելու ճանապարհին։ Սապահ-Գյուլյանը գրել է մի շարք աշխատություններ հայկական հարցի ու հայերի ցեղասպանության մասին։ 1900-1901 թվականներին «Հնչակում» հրապարակել է «Երիտասարդ Թուրքիա» հոդվածաշարը, որտեղ առաջ է քաշել (նկատի ունենալով, որ հայկական հարցը մտել է փակուղի, լուծումը տեսել է փոխզիջումների մեջ) նոր դեմոկրատ, թուրք, պետության կազմում ինքնավար Հայաստանի ստեղծման գաղափարը։ «Ինքնավար Հայաստան» (1915) գրքում առաջադրել է հայ ազատագրական բոլոր ուժերի համախմբման և համազգային ծրագրի մշակման գաղափարը՝ հեղափոխական ազգ-ազատագրական գործունեությամբ Հայաստանի և Կիլիկիայի պատմաաշխարհագրական սահմաններում քաղաքական ինքնավարության հասնելու նպատակով։ Ինքնավարությունը հիմնվելու էր դեմոկրատ, սկզբունքների վրա։ «Պատասխանատուները» (1916) ուսումնասիրության մեջ Սապահ-Գյուլյան, հիմնվելով հարուստ փաստագրական նյութերի վրա, համոզիչ կերպով ցույց է տվել, որ Թուրքիայում ցեղասպանության գաղափարը, որպես ազգային հարցի լուծման միջոց, հանդիսանում է պանթյուրքիզմի գաղափարախոսության անկյունաքարը։ Ցեղասպանությունը նախապատրաստվել է ծրագրված և նպատակասլացորեն, հանդիսացել ինչպես «հին», այնպես էլ «նոր» Թուրքիայի պետական և ազգային աշխարհայացք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:1861 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 7 ծնունդներ Կատեգորիա:1928 մահեր Կատեգորիա:Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցի շրջանավարտներ
Ռայմլինգեն
Ռայմլինգեն (Reimlingen), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Ստորին Բավարիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Մտնում է Դոնաու Ռիս շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 1338 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով )։ Զբաղեցնում է 9.54 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 79 203։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Մոնտեներո դի Բիզաչա
Մոնտեներո դի Բիզաչա (Montenero di Bisaccia), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մուշեղ Սերոբյան
Մուշեղ Սերոբյան (, Նիկոսիա), հասարակական և եկեղեցական գործիչ, պատմաբան։ Ռամկավար ազատական կուսակցության հիմնադիրներից։