cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նիդերլանդական խոհանոց
Ոգելից խմիչքներ
Նիդերլանդներում շատ տարածված է գարեջուրը, հատկապես՝ լագերը (Lagerbier բառից. գարեջուր, որը հասունանում է պահպանման ժամանակ). ամենահայտնի պիտակների շարքում՝ Heineken-ը, Amstel-ը և Grolsch-ը։ Ավանդական թունդ խմիչք է հանդիսանում գիհու ջին ժենևերը։ Տոների ժամանակ թագավորական ընտանիքին մատուցվում է նարնջագույն նարնջի բրենդի։ Նիդերլանդական ոգելից խմիչքների արտադրանքը ներկայացված է նաև հետևյալ նմուշակազմով.
Գրականություն
Կատեգորիա:Խոհանոց Կատեգորիա:Ազգային խոհանոց Կատեգորիա:Նիդերլանդների մշակույթ Կատեգորիա:Համաշխարհային խոհանոց
Ելենա Միզուլինա
ՌԴ Պետական դումայի 6-րդ գումարման պատգամավոր «Արդար Ռուսաստան» կուսակցությունից, Պետդումայի ընտանիքի, կանանց և երեխաների հարցերով հանձնաժողովի նախագահ։ 2-րդ, 3-րդ և 5-րդ գումարումների Պետդումայի պատգամավոր։
Հայտնի է որպես ռեզոնանսային նախաձեռնությունների և օրինագծերի հեղինակ և համահեղինակ, որոնք ոչ միանշանակ հասարակական արձագանք են առաջացրել և հաճախ ուղեկցվել են սկանդալներով։ Դրանց թվում են «գեյ-քարոզչությունը», ամուսնալուծությունների և ռուս որբերի օտարերկրյա որդեգրողների դեմ պայքարը  ։
Կրթություն
Ծնվել է 1954 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Կոստրոմայի մարզի Բուի քաղաքում։ Նրա հայրը՝ Բորիս Միխայլովիչ Դմիտրիևը զինծառայող էր ։
Դպրոցում նա երազում էր ընդունվել Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտ նախապատրաստվելով «դիվանագետի գործունեության», բայց 1972 թվականին ընդունվել է Յարոսլավլի պետական համալսարանի պատմության և իրավագիտության ֆակուլտետ ։ Նա նույն խմբում էր սովորում ապագա ամուսնու՝ Միխայիլ Միզուլինի հետ, չորս տարի սովորելուց հետո ամուսնացել է նրա հետ ։ 1977 թվականին ավարտել է համալսարանը՝ ստանալով իրավաբանի որակավորում  ։
1977 թվականից մինչև 1984 թվականը աշխատել է նախ որպես խորհրդատու, ապա՝ 1984 թվականից մինչև 1985 թվականը՝ եղել է Յարոսլավլի շրջանային դատարանում ավագ խորհրդատու։ Միևնույն ժամանակ, նա հեռակա ուսում է ստացել Յարոսլավլի պետական համալսարանի ասպիրանտուրայում, 1983 թվականին պաշտպանել է իր թեկնածուական ատենախոսությունը՝ «Քրեական դատավարության վերահսկողության ստուգման բնույթը (Յարոսլավլի շրջանի դատարանի նյութերի հիման վրա)» իրավաբանական գիտությունների թեկնածուի աստիճանի համար ։
1987 թվականին Միզուլինան ստացել է ազգային պատմության բաժնի պետի պաշտոնը, գլխավորել է բաժինը մինչև 1990 թվականը ։
1992 թվականին, Ռուսաստանի Գիտությունների ակադեմիայի պետական և իրավունքի ինստիտուտում, պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսությունը «Քրեական գործընթաց. պետական ինքնակարգավորման սահմանը» թեմայով ։ 1992 թվականից մինչև 1995 թվականը եղել է՝ Յարոսլավլի պետական համալսարանի պրոֆեսոր ։
«Յաբլոկո» և «Աջ ուժերի միություն»
1995 թվականի դեկտեմբերին Միզուլինան ընտրվել է 2-րդ գումարման Պետական դումայի պատգամավոր, 1996 թվականի հունվարին վաղաժամկետ վայր է դրել Դաշնության խորհրդի պատգամավորի լիազորությունները ։ Երկրորդ գումարման Պետդումայում նա եղել է «Յաբլոկո» խմբակցության անդամ, եղել է օրենսդրության և դատական բարեփոխումների հանձնաժողովի նախագահի տեղակալ, պետականաշինության և քաղաքացիների սահմանադրական իրավունքների հարցերով ենթահանձնաժողովի նախագահի տեղակալ։
1999 թվականի դեկտեմբերին «Յաբլոկոից» ընտրվել է 3-րդ գումարման Պետական դումայի պատգամավոր ։ 2000 թվականին հուլիսին գլխավորել է «Յարոսլավլի ժողովրդավարական ուժերի միությունը», որում ընդգրկվել են «Յաբլոկոյի» և «Աջ ուժերի միության» ներկայացուցիչները ։ 2001 թվականի փետրվարին նա հայտարարել է, որ չի պատրաստվում հաստատել իր անդամակցությունը «Յաբլոկոյում» ։ Նույն թվականի հունիսին նա միացել է «Աջ ուժերի միությանը» ։ Միզուլինը իր հեռացումը «Յաբլոկոյից» բացատրել է նրանով, որ ինքը «անձամբ ամաչում է լինել մի կուսակցության կազմում, որը ընտրություններում միայն 5 % ձայն է հավաքել»։ «Դա ինձ համար բարոյական խնդիր է»- ասել է նա ։
«Արդար Ռուսաստան»
2007 թվականի սեպտեմբերի 23-ին «Արդար Ռուսաստան. Հայրենիք/կյանք» կուսակցության նախընտրական համագումարը հաստատել է հինգերորդ գումարման Պետդումայի ընտրությունների թեկնածուների ցուցակը։ Ելենա Միզուլինան առաջին համարն էր Օմսկի № 60 տարածաշրջանային խմբում։ 2007 թվականի դեկտեմբերյան ընտրություններում «Արդար Ռուսաստան»-ը հավաքել է ձայների 7.74%-ը և ստացել է 38 մանդատ։ Մանդատ է ստացել նաև Միզուլինան։ Պետդումայի հինգերորդ գումարումում նա միացել է «Արդար Ռուսաստան» խմբակցությանը։ 2008 թվականի հունվարին նա դարձել է Պետդումայի ընտանիքի, կանանց և երեխաների հարցերով կոմիտեի նախագահ։ Միևնույն ժամանակ, «Արդար Ռուսաստանը» ի սկզբանե առաջադրել է այս պաշտոնի համար Սվետլանա Գորյաչևային, ինչը դժգոհություն է առաջացրել, Միզուլինան ղեկավարել է հանձնաժողովը որպես փոխզիջումային գործիչ ։
2011 թվականի սեպտեմբերի 24-ին «Արդար Ռուսաստան» համագումարը հաստատել է Պետդումայի վեցերորդ գումարման վեցերորդ գումարման թեկնածուների ցուցակը։ Ելենա Միզուլինան առաջին համարն էր Օմսկի № 52 տարածաշրջանային խմբում։ Ընտրություններում «Արդար Ռուսաստանը» Օմսկի մարզում հավաքել է ձայների 16,45 % -ը, իսկ երկրում ընդհանուր առմամբ 13,25 %-ը և ստացել է 38 մանդատ։ Մանդատ է ստացել նաև Միզուլինան։
2015 թվականի հուլիսին Օմսկի մարզի նահանգապետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Վիկտոր Նազարովը, գրանցվելով որպես Օմսկի մարզի նահանգապետի թեկնածու, ընտրական հանձնաժողով է ներկայացրել Դաշնության խորհրդի երեք թեկնածուներից բաղկացած ցուցակը, որոնց թվում եղել է նաև Ելենա Միզուլինան ։ Նազարովը հաղթել է ընտրություններում և 2015 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Ելենա Միզուլինը ստանձնել է Դաշնության խորհրդի անդամի՝ Օմսկի շրջանի նահանգապետի լիազորությունները ։ Պետդումայի պատգամավորի մանդատը փոխանցվել է Ալեքսանդր Կրավցովին ։
2017 թվականի հունվարի 23-ին «Արդար Ռուսաստան» կուսակցության տարածքային բաժանմունք դիմում է ներկայացրել կուսակցությունից դուրս գալու մասին ։ Հնարավոր պատճառներից են եղել ԶԼՄ-ների և «Արդար Ռուսաստանի» առանձին անդամների դժգոհությունը կուսակցության Օմսկի բաժանմունքի ղեկավար Վլադիմիր Գուսելետովի նկատմամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Ռուս կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իրավաբանական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:«Յաբլոկո» կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս պետական գործիչներ Կատեգորիա:Մոսկվայի 850-ամյակի հուշամեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Կին իրավաբաններ
Պալասովսկի շրջան
Պալասովսկի շրջան (Палласовский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Վոլգոգրադի մարզում։
Ստեղծվել է 1941 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Պալասովկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 12420 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 43223 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,48 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վոլգոգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Կիմրեկա
Կիմրեկա (Кимрека), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեգրա գետի աջ ափում՝ 46 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 30 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ադաջյան
Ադաջյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Սելզյա (Մեզենի վտակ)
Սելզյա  (Сельзя), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Մեզեն գետի աջ ափին՝ 321 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 71 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Հիսուս Քրիստոսի մկրտություն
Հովհաննես Մկրտչի կողմից Հիսուսի մկրտությունը մեծ իրադարձություն է Հիսուսի կյանքում, որը նկարագրված է ավետարաններից երեքում՝ Մատթեոս, Մարկոս և Ղուկաս: Մկրտությունը տեղի է ունեցել Էլ-Մաղթաս քաղաքում Հորդանան գետի ափին։
Ժամանակակից աստվածաբանների մեծամասնությունը Հովհաննես Մկրտչի կողմից Հիսուսի մկրտությունը դիտարկում է որպես պատմական մեծ իրադարձություն, որին կարելի է տալ բարձրաստիճան վստահություն    ։ Հիսուսի խաչելությանը զուգահեռ, աստվածաբաններից շատերը այն դիտարկում են որպես Հիսուսի մասին պատմականորեն հաստատված երկու փաստերից մեկը և հաճախ այն օգտագործում են որպես պատմական Հիսուսի ուսումնասիրության սկզբնակետ ։
Մկրտությունը կանոնական ավետարաններում Հիսուսի կյանքի պատմության մեջ եղած իրադարձություններից մեկն է, իսկ մյուսները ներկայացնում են Հիսուսի վերափոխումը, խաչելությունը, հարությունը և համբարձումը ։ Քրիստոնեական դավանանքներից շատերը Հիսուսի մկրտությունը դիտարկում են որպես կարևոր իրադարձություն և որպես մկրտության հիմք քրիստոնեական ծեսի համար (տե՛ս նաև Գործք 19.1–7): Արևելյան քրիստոնեության մեջ, Հիսուսի մկրտությունը հիշատակվում է հունվարի 6-ին (որի հուլյան օրացույցային ամսաթիվը համապատասխանում է գրիգորյան օրացույցով 19-ին) Աստվածածնի տոնին ։ Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցում, Անգլիկանական համայնքում, լյութերական եկեղեցիներում և արևմտյան մի շարք այլ դավանանքներում, այն նշվում է հաջորդ շաբաթվա ընթացքում մեկ օր՝ տիրոջ մկրտության տոնին։ Հռոմեական կաթոլիկության մեջ Հիսուսի մկրտությունը վարդարաններից մեկն է, որը երբեմն ավելացվում է տերողորմյային։ Դա արևելյան ուղղափառ եկեղեցիներում սուրբ երրորդության տոն է։
Համատես ավետարաններ
Մարկոսը, Մատթեոսը և Ղուկասը պատկերում են մկրտությունը զուգահեռ հատվածներում։ Բոլոր երեք ավետարաններում պատկերված է, որ Սուրբ Հոգին անմիջապես մկրտությունից հետո իջնում է Հիսուսի վրա, որը ուղեկցվում էր երկնքից լսվող ձայնով, բայց Ղուկասի և Մարկոսի մեկնաբանություններում ձայնը դիմելով  Հիսուսին ասում է՝ «Դու ես իմ սիրելի Որդին, որով ես գոհանում եմ», մինչ Մատթեոսի ավետարանում ձայնը դիմում էր հավաքվածներին՝ «Սա է իմ սիրելի Որդին,  որով ես գոհանում եմ» (Մատթեոս 3:13–17; Մարկոս 1։ 9–11; Ղուկաս 3:21–23)  :
Մկրտությունից հետո, համատես ավետարանները նկարագրում են Հիսուսի փորձությունները, երբ Հիսուսը գնացել էր Հուդայական անապատ՝ քառասուն օր ու գիշեր ծոմ պահելու։
Մատթեոս
Մատթեոս 3։14 ում, Հիսուսին հանդիպելիս, Հովհաննեսն ասաց. «Այդ ես պետք է մկրտվեմ քեզանից, այնինչ դու ես եկել ինձ մոտ, որպեսզի ե՞ս մկրտեմ քեզ» ։ Սակայն Հիսուսը այնուամենայնիվ համոզում է Հովհաննեսին մկրտել նրան ։ Մատթեոսը միանշանակ արձանագրում է, որ երկնքից ձայնը դիմում է ամբոխին, այլ ոչ թե Հիսուսին՝ ինչպես նշված է Մարկոսի և Ղուկասի ավետարաններում։
Մարկոս
Մարկոսի մեկնաբանությունը մոտավորապես զուգահեռ է Մատթեոսի հետ, բացառությամբ Մատթեոսի 3:14-15-ի, որը նկարագրում է Հովհաննեսի նախնական դժկամությունը և Հիսուսին մկրտելու համար վերջնական համաձայնությունը, ինչը Մարկոսը չի նկարագրում։ Մարկոսը անսովոր բառ է օգտագործում երկնքի բացման համար, հունարեն՝ σχίζω, schizō, որը նշանակում է «պոկվել» կամ «պատառոտվել» (Մարկոս 1:10) ։
Ղուկաս
Ղուկաս 1-ը սկսվում է Հովհաննես Մկրտչի ծնունդով, որն իր հայր Զաքարիային նախանշում է Գաբրիել հրեշտակի կողմից։ Վեց ամիս անց Գաբրիելը հայտնվում է Մարիամ Աստվածածնին ավետելով Հիսուսի ծննդյան մասին։ Միևնույն ժամանակ, Գաբրիելը Մարիամին հայտնում է նաև Հովհաննես Մկրտչի ծննդյան մասին, որը իր ազգակցուհու՝ Եղիսաբեթի՝ Զաքարիայի կնոջ որդին է։ Մարիամն անմիջապես այցելում է իր հարազատ Եղիսաբեթին և նրա հետ մնում մինչև Հովհաննեսի ծնունդը։ Ղուկասը կտրականապես հակադրվում է Զաքարիայի և Մարիամի արձագանքներին այս երկու համապատասխան ծնունդների վերաբերյալ, կարծելով, որ Հովհաննեսի և Հիսուսի կյանքը միահյուսված են։
Ղուկասը յուրովի պատկերում է Հովհաննեսին՝ ցույց տալով հասարակության բարությունը հարկահավաքների նկատմամբ և խրախուսելով աղքատներին ողորմություն տալը (ինչպես նշված է Ղուկաս 3.11-ում)։ Ղուկասը արձանագրում է, որ Հիսուսը աղոթում էր այն ժամանակ, երբ դրախտը բացվեց, և Սուրբ Հոգին իջավ նրա վրա։ Ղուկասը պարզաբանում է, որ ոգին իջնում է աղավնու «մարմնական ձևով» ի տարբերություն պարզապես աղավնու «իջնելու»։ Գործք 10:37–38-ում Հիսուսի ծառայությունը նկարագրվում է հետևյալ կերպ՝ «այն մկրտությունը, որը քարոզում էր Հովհաննեսը»
Հովհաննեսի ավետարան
Հովհաննես 1:29–33-ում, այլ ոչ թե պարզապես պատմվածքում, Հովհաննես Մկրտիչը վկայություն է տալիս աղավնու պես իջնող ոգու մասին ։
Հովհաննեսի ավետարանում (Հովհաննես 1:28), որպես այն վայրը, ուր Հովհաննեսը մկրտեց Հիսուսին այն ժամանակ էր, երբ Հիսուսը սկսեց ընտրել աշակերտներին «Հորդանանից անդին Բեթաբարանում», այսինքն՝ Բեթանայում Պերեայում, և Հովհաննես 3:23-ը նշում է հետագա մկրտությունները Նեոնում քանի որ այնտեղ շատ ջուր կար» ։
Հովհաննես 1:35–37-ը պատմում է Հիսուսի և իր ապագա երկու աշակերտների հետ հանդիպման մասին, որոնք այդ ժամանակ Հովհաննես Մկրտչի աշակերտներն էին ։ Հովհաննես 1:35–37-ում դրվագը խորհրդանշում է Հիսուսի և նրա ապագա աշակերտների միջև հարաբերությունների սկիզբը։ Երբ Հովհաննես Մկրտիչը Հիսուսին անվանեց Աստծո Գառ, «երկու աշակերտները լսեցին թե ինչպես է նա խոսում և հետևեցին Հիսուսին»  ։ Աշակերտներից մեկին անվանում են Էնդրյու, բայց մյուսը մնում է անանուն, և Ռեյմոնդ Է. Բրաունը հարց է բարձրացնում, թե արդյոք հենց նա չէ Հովհաննեսի ավետարանի հեղինակը ։ Հովհաննեսի ավետարանում դրանից հետո աշակերտները հետևում են Հիսուսին և այլ աշակերտների բերում նրա մոտ, և Գործք 18:24–19:6-ը պատկերում է Հովհաննեսի աշակերտներին, քանի որ նրանք ի վերջո միավորվում են Հիսուսի հետևորդների հետ ։
Նազարեթցիների ավետարան
Ըստ նազարեթցիների ոչ կանոնական ավետարանի, Հովհաննես Մկրտչի կողմից մկրտվելու գաղափարը Հիսուսի մոտ առաջացել է մորից և եղբայրներից, և հենց ինքը՝ Հիսուսը, ի սկզբանե դեմ լինելով դրան, դժկամորեն ընդունեց այն ։ Բենջամին Ուռռուտիան հակադարձում է այս վարկածին, նշելով, որ սա «շփոթության չափանիշ» է, քանի որ Հիսուսի հետևորդները չէին հորինի մի դրվագ, որում Հիսուսը փոխում էր իր միտքը և գալիս է ընդունելու ուրիշի մտադրությունը։ Բացի այդ, պատմությունը ծագել էր այնպիսի համայնքից, որում ապրում էր Հիսուսի ընտանիքը և դա երաշխավորում էր պատմվածքի իսկությունը ։
Տեղանք
Հովհաննեսի ավետարանը (Հովհաննես 3:23) վերաբերվում է Սալիմի մերձակայքում գտնվող Ենոնին որպես մի վայրի, որտեղ Հովհաննես Մկրտիչը մկրտում էր ժողովրդին, «որովհետև այնտեղ շատ ջուր կար» ։ Առանձին-առանձին, Հովհաննես 1:28-ում նշում է, որ Հովհաննես Մկրտիչը մարդկանց մկրտում էր «Հորդանանից այն կողմ գտնվող Բեթանիայում» Սա ոչ թե Երուսաղեմի արևելքում գտնվող Բեթանիա գյուղն է, այլ, ընդհանուր առմամբ, համարվում է Բեթանիա քաղաքը, որը նաև անվանում են Բեթաբարան՝ Պերայում, Հորդանանի արևելյան ափին՝ Երիքովի մոտ ։ 3-րդ դարում Որոգինեսը, որը Ալեքսանդրիայից էր տեղափոխվել այդ տարածք, Բեթաբարան առաջարկեց որպես գտնվելու վայր ։ 4-րդ դարում Եվսեբիոս Կեսարացին հայտարարեց, որ տեղանքը գտնվում էր Հորդանանի արևմտյան ափին, և նրան հետևելով՝ վաղ բյուզանդական Մադաբյան քարտեզը ցույց է տալիս Բեթաբարան, ինչպես (Βεθαβαρά) :
Ժամանակագրություն
Հիսուսի մկրտությունն ընդհանուր առմամբ համարվում է որպես նրա ծառայության սկիզբ՝ Հովհաննես Մկրտչի կողմից անմիջապես մկրտվելուց հետո  ։ Ղուկաս 3:1–2-ում ասվում է  ՝
Տիբերիոս Կեսարի թագավորության տասնհինգերորդ տարում, երբ Պոնտացի Պիղատոսը Հրեաստանի թագավոր էր ... Աստծո խոսքը հասավ Զաքարիայի որդի Հովհաննեսին՝ անապատում։
Կա երկու մոտեցում որոշելու, թե երբ սկսվեց Տիբերիոս Կեսարի թագավորությունը ։ Ավանդական մոտեցումն այն է, որ ենթադրաբար Տիբերիոսի իշխանությունը սկսվեց այն ժամանակ, երբ նա դարձավ համահեղինակ մ.թ.ա. 11-րդ դարում, օգտագործելով Հովհաննես Մկրտչի ծառայությունը՝ մ.թ.ա. 26-րդ դարում։ Այնուամենայնիվ, որոշ գիտնականներ ենթադրում են, որ դա տեղի է ունեցել մ.թ.ա. 14-րդ դարում իր նախնի Օկտավիանոս Օգոստոսի մահվան ժամանակ՝ նկատի ունենալով, որ Հովհաննես Մկրտչի ծառայությունը սկսվեց մ.թ.ա. 29-րդ դարում ։
Հովհաննես Մկրտչի ծառայության սկզբի ենթադրյալ ամսաթվերը, որը հիմնված է Ղուկասի Ավետարանում այս վկայագրի հիման վրա, մոտավորապես մ.թ.ա. 28–29 դարերն են, իսկ Հիսուսի ծառայության սկիզբը անմիջապես իր մկրտությունից հետո  ։
Պատմություն
Ժամանակակից գիտնականների մեծամասնությունը հավատում է, որ Հովհաննես Մկրտիչը կատարեց Հիսուսի մկրտությունը և այն դիտարկում է որպես պատմական մեծ իրադարձություն, որին կարող է տրվել որոշակի բարձրաստիճան վստահություն  ։ Ջեյմս Դանն ասում է, որ Հիսուսի մկրտության և խաչելության պատմությունը «համարյա համընդհանուր համաձայնություն է պահանջում» ։ Նա նաև նշում է, որ այս երկու փաստերը «այնքան բարձր են դասվում պատմական փաստերում, որ գրեթե անհնար է կասկածել կամ հերքել», որ դրանք հաճախ սկիզբ են առնում պատմական Հիսուսի ուսումնասիրության համար ։ Ջոն Դոմինիկ Քռոսանը ասում է, որ պատմականորեն համոզված է, որ Հիսուսը մկրտվել է Հովհաննեսի կողմից Հորդանանում ։
Հրեաների հնություններում (18.5.2) 1-ին դարի պատմաբան Հովսեփոս Փլավիոսը գրել է նաև Հովհաննես Մկրտչի և Պերայում նրա վերջնական մահվան մասին ։
Հովհաննես Մկրտչի գոյությունը Հիսուսի հետ միևնույն ժամանակահատվածում և նրա մահապատիժը Հերոդ Անտիպասի կողմից վկայում է 1-ին դարի պատմաբան Հովսեփոս Փլավիոսը և ժամանակակից գիտնականների ճնշող մեծամասնությունը դիտում է Հովսեփոսի պատմությունները Հովհաննես Մկրտչի գործունեության մասին որպես վավերական ։ Հովսեփոսը առանցքային կապ է հաստատում իր արձանագրած պատմական իրադարձությունների և ավետարաններում հայտնված հատուկ դրվագների միջև ։ Հովսեփոսի հրեաների հնությունների մասին հղումը ամբոխի մեջ Հովհաննեսի ժողովրդականությանըև այն մասին, թե ինչպես է նա քարոզում իր մկրտությունը, համարվում է հուսալի պատմական վկայություն ։ Ի տարբերություն ավետարանների՝ Հովսեփոսը չի անդրադառնում Հովհաննեսին և Հիսուսին և չի ասում, որ Հովհաննեսի մկրտությունները մեղքերի թողության համար էին նախատեսված ։ Այնուամենայնիվ, գրեթե բոլոր ժամանակակից գիտնականները համարում են, որ Հովսեփոսի հատվածի վերաբերյալ Հովհաննեսի հատվածն ամբողջությամբ վավեր է համարվում, և որ Հովսեփոսի և ավետարանների միջև եղած տատանումները նշում են, որ Հովսեփոսի հատվածները վավերական են, քանզի քրիստոնեական միջնորդը նրանց ստիպեց, որ դրանք համապատասխանեն քրիստոնեական ավանդույթներին ։
Հովհաննեսի կողմից Հիսուսի մկրտության պատմության մասին փաստարկներից մեկն այն է, որ այն մի պատմություն է, որը վաղ քրիստոնեական եկեղեցին երբեք չէր ցանկանա հորինել, որը սովորաբար պատմական վերլուծության մեջ անվանում են շփոթության չափանիշ ։ Ելնելով այս չափանիշից և հաշվի առնելով, որ Հովհաննեսը մկրտում էր մեղքերի թողության համար և Հիսուսը համարվում էր առանց մեղքի, այս պատմության գյուտը ոչ մի նպատակի չէր հանգեցնի, և շփոթություն կլիներ քանի որ ներկայացնում է Հովհաննեսին Հիսուսից ավելի վեհ դասելով ։ Մատթեոսի ավետարանը փորձում է լուծել այս խնդիրը ստիպելով Հովհաննեսին իրեն անարժան զգալ Հիսուսին մկրտելու համար, բայց Հիսուսը նրան թույլ է տալիս դա անել Մատթեոս 3:14–15-ում ։
Ավետարանները միակ վկայությունները չեն Հովհաննեսի կողմից կատարված մկրտությունների, Գործք 10:37–38-ում, Պետրոս առաքյալը պատմում է, թե ինչպես Հիսուսի ծառայությունը հետևեց «այն մկրտությանը, որը քարոզում էր Հովհաննեսը» ։ Մկրտության պատմության վերաբերյալ օգտագործված մեկ այլ փաստարկ այն է, որ բազմաթիվ մեկնաբանություններ վերաբերում են դրան, սովորաբար անվանում են բազմակի վկայության չափանիշ ։ Տեխնիկապես, բազմաթիվ վկայությունները չեն երաշխավորում իսկությունը, այլ միայն որոշում են հնությունը ։ Այնուամենայնիվ, գիտնականների մեծամասնության համար, շփոթության չափանիշի հետ մեկտեղ, այն հավաստիություն է հաղորդում Հովհաննեսի կողմից Հիսուսի մկրտությանը, պատմական իրադարձություն հանդիսանալուն  ։
Երաժշտություն
Բարեփոխիչ Մարտին Լյութերը մկրտության մասին օրհներգ է գրել, հիմնվելով Հիսուսի մկրտության մասին աստվածաշնչյան գրառումներից՝ Christ unser Herr zum Jordan kam (1541 թվական)։ Դա հիմք է հանդիսանում Հովհաննես Սեբաստիան Բախի կանտատայի համար՝ Christ unser Herr zum Jordan kam, BWV 7, որը առաջին անգամ կատարվել է 1724 թվականի հունիսի 24-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հիսուս Քրիստոս Կատեգորիա:Քրիստոնեական տոներ Կատեգորիա:Քրիստոնեական տերմիններ
Արշալույս Մարգարյան (գիտնական)
Արշալույս Եղիշեի Մարգարյան, խորհրդահայ բանասեր և գրաքննադատ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, Վալերի Բրյուսովի անվան Երևանի պետական լեզվահասարակագիտական համալսարանի պրոֆեսոր, խորհրդային գրականության գրականագետ և բրյուսովագետ, բազմաթիվ գիտական աշխատությունների հեղինակ։
Կենսագրություն
Արշալույս Մարգարյանը ծնվել է 1924 թվականի հուլիսի 13-ին Երևանում։ Հայրը՝ Եղիշե Զախարի Մարգարյանը (1894—1954) եղել է Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի հրամանատար, մայրը՝ Անտիկո Նիկոլաևնայի Մարգարյանը (1898—1959) եղել է մաթեմատիկայի ուսուցչուհի։ Արշալույսը 1932 թվականին ընդունվել է դպրոց, որը հետագայում անվանվել է Պուշկինի անվամբ։
1937 թվականին ձերբակալվել է Արշալույսի հարազատ քեռին՝ Հայաստանի Կենտրոնական կոմիտեի երկրորդ նախագահ Աշոտ Մարգարյանը, որը հետագայում գնդակահարվել է։ 1941 թվականի հոկտեմբերին ձերբակալվել է նաև Արշալույսի հայրը, որն ազատ է արձակվել 1943 թվականին, իր մտերիմ ընկերոջ՝ մարշալ Հովհաննես Բաղրամյանի անձնական միջամտությամբ։ Եղիշեն բանտից դուրս է եկել ֆիզիկապես շատ անառողջ վիճակում։ Նույն թվականին դարձել է հաշմանդամ, սակայն շարունակել է աշխատել՝ նշանակվելով Երևանի գլխավոր գրախանութի տնօրեն։ 1954 թվականին մահանում է Եղիշե Մարգարյանը՝ ինչը մեծ հարված էր Արշալույսի համար։ Հոր մահից հետո Արշալույսը մնում է անդամալույծ մոր մոտ, որին նա խնամում է 6 տարի։
1950-ական թվականների վերջին Արշալույսը ծանոթանում է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետի ասպիրանտ Պյոտր Անտոնովիչ Կոկինոսի հետ, իսկ 1967 թվականին նրանք ամուսնանում են։ Նրանք հետագայում ունենում են աղջիկ՝ Աննան։
Արշալույս Մարգարյանը «Մարիետա Շահինյան։ Ստեղծագործական ուղի» (1956), «Ա․ Շիրվանզադեն և ռուս գրականությունը» (1960) մենագրությունների հեղինակն է, հեղինակ է նաև բազմաթիվ գիտական հոդվածների ։
Ապրելով հետաքրքրի գիտական, ստեղծագործական, անձնական կյանքով, Արշալույս Մարգարյանը մահացել է երկարատև հիվանդությունից հետո՝ իր 63 - ամյակից 2 օր առաջ։ Նրան հուղարկավորել են Երևանի «Թոխմախի գյոլ» անվամբ գերեզմանատանը, 1987 թվականի հուլիսի 13-ին՝ իր ծննդյան օրը։
Կարիերա
1942-1946 թվականներին Արշալույս Մարգարյանը սովորել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում։ Ավարտելուց հետո դասավանդել է Երևանի Արտիլերիայի նախապատրաստական դպրոցում։ 1949 թվականին ՀԽՍՀ Լուսավորության նախարարության կողմից Մարգարյանն ուղարկվել է Լենինգրադ՝ ուսումը շարունակելու ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի ռուս գրականության ինստիտուտում։ Ուսմանը զուգահեռ նա դասախոսություններ է ընթերցել գրականությունից Լենինգրադի ֆաբրիկաներում և գործարաններում, հրատարակել է մի շարք գիտական հոդվածներ։
1953 թվականին Մարգարյանը ժամկետից շուտ գիտական ատենախոսություն է պաշտպանել՝ թեման Մարիետա Շահինյանի ստեղծագործությունները։ Ատենախոսության ղեկավարը եղել է ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ Պավել Բերկովը։ Շահինյանը անձամբ ներկա է եղել պաշտպանությանը և հետագայում Շահինյանի և Մարգարյանի միջև հաստատվել են երկարատև բարեկամական կապեր։ Արդյունքում որոշվեց աշխատությունը հրատարակել և գիրքը վերնագրել «Մարիետա Շահինյան։ Ստեղծագործական ուղի»։
Նույն թվականին վերադառնում է Երևան և իրավունք ստանում դասախոսելու խորհրդային գրականություն Խաչատուր Աբովյանի անվան Մանկավարժական ինստիտուտում և Ժդանովի անվան ռուսական մանկավարժական համալսարանում։
1963 թվականին Խաչատուր Աբովյանի անվան Մանկավարժական ինստիտուտի և Վ. Բրյուսովի անվան օտար լեզուների ինստիտուտի ռուս գրականության ամբիոնի ապագա դոցենտ Արշալույս Մարգարյան վերադառնում է Լենինգրադի ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի ռուս գրականության ինստիտուտ և շարունակում է աշխատել դոկտորական ատենախոսության վրա, որը նվիրված էր Վալերի Բրյուսովի ստեղծագործական ուղուն։ Գիտական ղեկավարը նորից եղել է Պավել Բերկովը։
Ամուսնու հիվանդության պատճառով 1969 թվականին տեղափոխվում են Օդեսա, որտեղ Արշալույսը Օդեսայի Իլյա Մեչնիկովի անվան համալսարանում նշանակվում է ռուս գրականության պատմության ամբիոնի դոցենտ։ Մի քանի տարի անց Արշալույսը վերադառնում է Երևան և շարունակում աշխատանքը Վ. Բրյուսովի անվան օտար լեզուների ինստիտուտում։ Ծանր հիվանդության պատճառով թողնում է աշխատանքը, ինչը ավելի է վատթարացնում առողջական վիճակը։
Մարգարյանի ուսանողներից շատերը դարձել են հայտնի ժուռնալիստներ, գրաքննադատներ, դասախոսներ, ֆակուլտետների դեկաններ։ Աղջիկը և մեծ թոռը նույնպես զբաղվել են բանասիրությամբ։
Մահից հետո պահպանվել են բազմաթիվ արխիվային նյութեր իր ձեռագրով, գիտական աշխատանքներ, փաստաթղթեր։ Պահպանվել են նաև նամակագրություններ Պավել Բերկովի, Միխայիլ Շոլոխովի, Մարիետա Շահինյան և այլ գրական գործունեությամբ զբաղվող մարդկանց հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Հայ գրաքննադատներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ
Իլեկսա (գետ, թափվում է Մատենժի լիճ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բալթյան ավազանային շրջանին, գետային ավազանը Նևի, ենթաավազանը՝ Սվիրի։ Գետի ջրատնտեսային տեղամասը Օնեժսկի ավազանն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Չև Յու
Չև Յու (Чев-Ю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Վիչեգդա գետի աջ ափին՝ 597 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 52 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Փելիքս I (Հռոմի պապ)
Ֆելիքս I (Felix I; ), Հռոմի Պապ 269 թվականի հունվարի 5-ից մինչ 274 թվականի դեկտեմբերի 30-ը։
Կենսագրություն
Ֆելիքսը եղել է հռոմեացի ։ Նա ընտրվել է Հռոմի Պապ 269 թվականի հունվարի 5-ին, հաջորդելով  Դիոնիսիոսին, որը մահացել է 268 թվականի դեկտեմբերի 26-ին։
Ֆելիքսը Քրիստոսի անձի միասնության մասին կարևոր դավանաբանական նամակի հեղինակ  է։ Նա ստացել է  կայսեր Ավրեպիանոսի օգնությունը Պավել Սամոստատսկու հետ աստվածաբանական վեճի կարգավորման համար, որը զրկված է եղել եպիսկոպոսությունից և Անտիոքի տաճարի եպիսկոպոսների կողմից հետախուզվում էր հերետիկոսության համար ։
Liber Pontificalis  Ֆելիքսին հրամանագիր է ներկայացնում, որ պատարագը պետք է անցկացնել  նահատակների գերեզմաններում («Hic constituit supra memorias martyrum missas celebrare»)։
Մահ
Եփեսոսի Գ տիեզերական ժողովը պապին բնութագրում է որպես նահատակ։ Սակայն այդ փաստը, որը ներկայացված է պապի կենսագրությունում, ունի պատմական ապացույցներ։  Սակայն այդ փաստը, որը ներկայացված է պապի կենսագրությունում, ունի պատմական ապացույցներ։
Ըստ Depositio episcoporum, Փելիքսը հողին է հանձնվել Սուրբ Կալիստայի կատակոմբաներում դեկտեմբերի 30-ին։
Ինժա (Անդոմայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բալթյան ավազանային շրջանին, գետային ավազանը Նևի, ենթաավազանը՝ Սվիրի։ Գետի ջրատնտեսային տեղամասը Օնեժսկի ավազանն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ռուդնյայի շրջան (Վոլգոգրադի մարզ)
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ռուդնյա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1890 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17189 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 9,09 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վոլգոգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Artik
Արտյոմ Իգորևիչ Ումրիխին (առավել հայտնի է Artik կեղծանվամբ, ), ուկրաինացի կատարող, պրոդյուսեր, կոմպոզիտոր։ «Տարվա երգ 2011»-ի դափնեկիր, «Ոսկե Գրամոֆոն 2011»-ի մրցանակակիր՝ Յուլիա Սավիչևայի և Ջիգանի «Отпусти» երգի երաժշտության համար ։
Կենսագրություն
Արտյոմ Ումրիխինը ծնվել է 1985 թվականի դեկտեմբերի 9-ին ուկրաինական Զապորոժիե քաղաքում։ Իր խոսքերով՝ նրա առաջին ծանոթությունը հիփ-հոփի և երաժշտության հետ տեղի է ունեցել 11 տարեկան հասակում, երբ հարևանի տղան կարդացել է «Мальчишник» խմբի տեքստերը։ Առաջին ձայնագրությունները նա կատարել է 1997 թվականին` ֆոնոգրամայի և ձայնագրության համար օգտագործելով երկու նվագարկիչներ ։
Ուրիխրինը բազմաթիվ կատարումների հեղինակ է, դրանցից են`«Над землей» (T-Killah և Նաստյա Կաչետկովա), «Отпусти» (Ջիգան և Յուլիա Սավիչևա), «Ты рядом» (Ջիգան և Ժաննա Ֆրիսկե), «Домой» (Իվան Դորն) ։ Բացի այդ, նա աշխատել է Դիմա Բիլանի, Աննա Սեդոկովայի, DJ Smash-ի, Լեոնիդ Ռուդենկոյի և Ժենյա Միլկովսկու (Ներվի խումբ) հետ  ։
«Կարատի» խումբ
2003 թվականին տեղափոխվել է Կիև, որտեղ Artik կեղծանունով շարունակել է զբաղվել հիփ-հոփով։ Նույն թվականին Կարատի խումբը, որը նա գլխավորել և եղել է պրոդյուսերը, զբաղեցրել է 2-րդ մրցանակային տեղը հիփ հոփ մշակույթի InDaHouse ամենամյա միջազգային փառատոնում։ 2004 թվականին «Կարատին» ներկայացրել է «Платиновая Музыка» և «Грязная Музыка» հավաքածուները։ 2000 թվականին նրանք ներկայացվել են «Լավագույն RnB/HipHop խումբ» անվանակարգում՝ Ուկրաինայի «ShowBiz AWARD» երաժշտական մրցանակաբաշխությունում ։
Դեբյուտային «Копий Нет» ալբոմը ճանաչվել է Տարվա լավագույն ալբոմ համաուկրաինական RnB FRESH AWARDS (2007) և «Патипа RnB Awards» (2008) մրցանակաբաշխություններում։ Խումբը մասնակցել է «Տարվա երգ-2008» հեռուստատեսային համերգին «Боже, помилуй» կոմպոզիցիաով, որը ձայնագրել է Դիմա Կլիմաշենկոյի հետ։ Նույն տարում Կարատի խումբն արժանացել է «SHOWTIME R&B/Hip-Hop AWARDS» մրցանակի «Լավագույն RnB խումբ 2008» անվանակարգում։
2009 թվականին խումբն ստացել է «MuzLife Awards» մրցանակ «2009 թվականի լավագույն RnB խումբ» անվանակարգում, իսկ «Բյուրեղապակյա միկրոֆոն» մրցանակի «2009 թվականի լավագույն հիփ հոփ խումբ» անվանակարգում ։
Quest Pistols խմբի հետ Արթիկի համատեղ աշխատանքը ներբեռնվել է ավելի քան 250 000 անգամ։ «Лица» երգի տեսահոլովակը, որ ձայնագրված L'One-ի (խումբ Marselle) և Ժենյա Միլկովսկիի հետ միասին, Յություբում դիտվել է ավելի քան 200 000 անգամ։
2010 թվականի ամռանը Արթիկը Զոլոտի հետ նկարահանել է պրոմոհոլովակ Մոսկվայի լեգենդար «ЖАРА» ակումբի համար, իսկ 2011 թվականի փետրվարին նրանք համատեղ Կիևում ներկայացրել են մինի-ծրագիր։
Artik & Asti
2010 թվականին Արթիկը լսել է այդ ժամանակ դեռևս անհայտ վոկալիստի ձայնագրությունը։ Նա ստեղծել է «Արթիկ և Աստի» նախագիծը, որի կազմում շարունակել է իր ստեղծագործական գործունեությունը ։ Խմբին ճանաչում է բերել «Моя последняя надежда» սինգլը։ Այս երգի տեսահոլովակը Յություբում առաջին մի քանի ամիսների ընթացքում հավաքել է մոտ 1,5 միլիոն դիտում ։ Հաջորդ «Облака» սինգլն ընդգրկվել է Ռուսաստանի 100 լավագույն ամենաշատ հնչող երգերի ցանկում և երկար ժամանակ պահպանել է իր դիրքերը DFM ռադիոկայանի հիթ-շքերթներում։
2012 թվականի փետրվարի 14-ին Artik & Asti-ին DJ Smash-ի հետ միասին, Ю հեռուստալիքով հեռարձակվող ուղիղ եթերի ժամանակ մասնակցելով ամենամյա Big Love Show-ին, ներկայացրել են իրենց համատեղ աշխատանքը։
2013 թվականի աշնանը դուետը ներկայացրել է իր առաջին՝ «РайОдинНаДвоих» ալբոմը, որը iTunes-ի ռուսական հիթ-շքերթներում զբաղեցրել է առաջին հորիզոնականը։
2014 թվականին ARTIK & ASTI-ին առաջադրվել են «MusicBox» ռուսական երաժշտական մրցանակի «Տարվա հայտնություն» անվանակարգում։
Ընդհանուր առմամբ 2015 թվականի արդյունքներով  Artik & Asti-ի «Здесь и сейчас» ալբոմն Ռուսաստանում ստացել է կրկնակի պլատինե կարգավիճակ, զբաղեցրել իններորդ հորիզոնականը 2015 թվականի ամենաշատ վաճառված ալբոմների ցանկում՝ ըստ iTunes-ի , իսկ Artik & Asti խումբը եղել է ամենաշատ հյուրախաղերի մեկնող արտիստներից մեկը Ռուսաստանում ։
Բացի այդ, 2015 թվականի հոկտեմբերին խումբն ստացել է ամենամյա երաժշտական «Տարվա հայտնություն» մրցանակ՝ «Լավագույն փոփ նախագիծ» անվանակարգում ։
2016 թվականի գարնանը Artik & Asti-ն ներկայացվել են «Muz-Tv» հեռուստաընկերության երաժշտական մրցանակի «Տարվա հայտնություն» անվանակարգում և Ru-TV հեռուստաալիքի երաժշտական մրցանակի 2 անվանակարգերում`«Լավագույն մեկնարկ» և «Լավագույն դերը տեսահոլովակում»։
Իսկ 2016 թվականի աշնանը ներկայացվել են MusicBox իրական մրցանակի ։
Artik & Asti-ի և Մարսելի համատեղ «Не отдам» երգը, որը թողարկվել է 2016 թվականի սեպտեմբերին, ավելի քան երկու շաբաթ գլխավորել է iTunes-ի լավագույն տասնյակը ։
Պրոդյուսերական աշխատանք
Արթիկը իր երաժշտական գործունեությունից բացի զբաղվում է նաև պրոդյուսերությամբ։ Այս ոլորտում նրա առաջին աշխատանքը եղել է T-Killah-ի և Անաստասիա Կոչետկովայի համար գրված «Над землей» երգը, որը դարձել է 2010 թվականի հիմնական պարային հիթը առաջատար ռադիոկայաններում ու ԱՊՀ երկրներում։ Արթիկը՝  որպես սաունդ-պրոդյուսեր, հրավիրվել է աշխատելու ռուս հիփ-հոփ երգիչ Ջիգանի դեբյուտային ալբոմի վրա։ «Холодное сердце» հիթային ալբոմի «Отпусти» երգի երաժշտության համար Արթիկն արժանացել է «Ոսկե գրամոֆոն» և «Տարվա երգ» մրցանակների։ Արթիկը նաև հանդես է եկել որպես Ջիգանի «Музыка. Жизнь.» երկրորդ ալբոմի սաունդ-պրոդյուսեր, որն արժանացել է Муз-ТВ հեռուստաալիքի մրցանակի։ 2014 թվականին նրանք ներկայացվել են Real Music Box մրցանակի։
Արթիկը հանդիսանում է Self made music ընկերության հիմնադիրը։
2017 թվականին Արթիկը գրել է «Яд» երգը Արտեմ Կաչերի՝ իր պրոդյուսերական նոր նախագծի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:Փոփ երաժիշտներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Երկրորդ սոփեստություն
Երկրորդ սոփեստություն (կամ նոր սոփեստություն), սոփեստների դարաշրջաններից մեկը, որի գլխավոր ներկայացուցիչներն էին Լուկիանոսը և Փիլոստրատոսը։ Այս ժամանակաշրջանը թվագրվում է երկրորդ դարի սկզբից («ոսկե դար» Անտոնինով) մինչև չորրորդ դարի վերջ։ Երկրորդ սոփեստության ներկայացուցիչներ սովորաբար համարվում են այն փիլիսոփաները, որոնց Փիլոստրատոսը նշել է իր «Սոփեստների կյանքը» գրքում։ Որոշ հետազոտողներ այն կարծիքին են, որ երկրորդ սոփեստության արմատները գալիս է դեռևս I դարից։ Նոր սոփեստության դարաշրջանին հաջորդել է այսպես կոչված երրորդ սոփեստության կամ բյուզանդական հռետորաբանության ժամանակաշրջանը (V դար)։
Երկրորդ սոփեստության ներկայացուցիչներն աչքի են ընկել հատուկ սնափառությամբ, քանի որ իրենց ժամանակաշրջանում իմաստակելը շատ բարձր էր գնահատվում, և հռոմեական տիրակալները ամեն կերպ խրախուսում էին նրանց ։ Օրինակ, Էլիա Արիսթիդն ասում էր, որ երազում նրա առաջ հայտնվել է աստված, ով իրեն ասել է, որ ինքը հավասար է հանճարներ Պլատոնի և Դեմոսֆենի հետ (Երկրորդ սոփեստության համար հատկանշական էր «երկրորդ» Դեմոսֆենների և Պլատոնների հայտնվելը ): Ա. Ապուլեոսը հպարտանում էր իր բազմակողմանի զարգացվածությամբ։ Նրա խոսքերով, ինքը` Աթենքում խմել է բազմաթիվ գավաթներից, ճաշակել պոեզիայի հիանալի խմիչքը, մաքուր` երկրաչապություն և փիլիսոփայության նեկտար ։ Ապուլեոսը ասել է, որ նա նույն ջանասիրությամբ աշխատում է 9 ասպարեզներում, ինչպես Էմպեդոկլեսը ստեղծում էր պոեմներ, Պլատոնը` երկխոսություններ, իսկ Սոկրատեսը` օրհներգեր...
Առաջացման նախադրյալները
Մ.թ.ա 146 թվականին Էլլադան կախյալ վիճակում էր Հռոմեական կայսրությունից։ Աստիճանաբար հունական մշակույթը միախառնվում է հռոմեականի հետ։ Դա ոչ միայն գրականությանն էր վերաբերվում, այլև երաժշտությանը, ճարտարապետությանը։ Նույնիսկ կրոնական հարցերում Հունաստանի աղդեցությունը մեծ էր և այն տարածվում էր կայսրության մեծ մասի վրա։ I-ից II դարերում` Հունաստանում և Հռոմում, ստեղծվել են ճարտասանական արվեստի և ընդհանրապես կրթական համակարգի վերածննդի նախադրյալներ, որը մեծապես կապված է եղել երկու մշակույթների միահյուսումով։ Հռոմում ուսումը տարածված էր Աթենքում, և այլ հունական քաղաքներում, ինչը հույն փիլիսոփաներին թույլ էր տալիս իրենց ազատ զգալ և վստահել սեփական ուժերին։ Հույն գիտնականները դարձել էին կայսրության հասարակության պատվավոր ներկայացուցիչները, սակայն պահպանում էին իրենց մշակութային ինքնությունը։ Հռոմում փիլիսոփայական մտքի զարգացումը հռոմեացիներին թույլ էր տալիս իրենց համարել հին հունական փիլիսոփայության ժառանգներ։ Այսպիսով, երկրորդ սոփեստությունը հնարավորություն է տալիս խոսել հունահռոմեական մշակույթի առաջացման մասին ։ Այդ ժամանակահատվածում երկու լեզուների իմացությունը կարևոր նախապայման էր կրթված լինելու համար ։
Սթիվեն Չբոսկի
Սթիվեն Չբոսկի (Stephen Chbosky, ), ամերիկացի ռեժիսոր, գրող և սցենարիստ։ Հայտնի է դարձել «Առանձնության առավելությունները» վեպը գրելուց հետո, ինչպես նաև նկարահանել է համանուն ֆիլմ՝ գրքի հիման վրա։ «Բոհեմ» ֆիլմի և գրքի սցենարի հեղինակն է։
Երկրորդ սոփեստություն
Երկրորդ սոփեստության սահամանում
Երկրորդ սոփեստության ներկայացուցիչները կարևորում էին կայսրության կրթված քաղաքացիների ճարտասանական արվեստին տիրապետելու ունակությունը։ Այս շրջանում հայտնի էր երկու ճարտասանական ոճ` ատտիկիզմը, որը հիմնված էր դասական հունական կանոների հիման վրա, և ազիանիզմը կամ իոնիական ոճը, որն Աթենքում տարածվել էր Հունական գավառների շնորհիվ և տարբերվում էր իր էմոցիոնալությամբ ու ճկունությամբ։ Ըստ երևույթին, այս ոճի օգտագործումը երկրորդ սոփեստների կողմից, 19-րդ դարի կեսերին գերմանացի հետազոտողներին հնարավորություն տվեց ուսումնասիրել և ստեղծել նոր սոփեստության գաղափարը։ Էրվին Ռոդեն համարում էր, որ երկրորդ սոփեստությունը ոչ մի նոր բան չբերեց, և որ ազիանիզմն օգտագործել է նաև ճարտասան Հեգեսիասը։ Վիլամովից Մոլենդորֆը համաձայնվել է այն բանի հետ, որ ազիանիզմը որպես երևույթ ծագել է Փոքր Ասիայում, սակայն հռոմեացիներն ու հույները ազիանիզմը յուրովի են ներկայացրել իրենց ճարտասանության մեջ, իսկ երկրորդ սոփեստները փոփոխություն են մտցրել լեզվի մեջ ։ Վերջնականապես երկրորդ սոփեստներին որպես առանձին ճյուղ ճանաչեց ամերիկացի Գլեն Բաուերսոկը` երկրորդ սոփեստությունը համարելով ոչ միայն գրական, այլև նախ և առաջ սոցիալական երևույթ։
Երկրորդ սոփեստությունը հիմնականում զարգացել է երեք քաղաքներում. Զմյուռնիայում, Աթենքում, Եփեսոսում։ Ուստի, այս ժամանակաշրջանում` ընդունված է խոսել երեք հիմնական ճարտասանական ուղությունների մասին։
Առաջին հազարամյակի սկզբին Զմյուռնիան եղել է տնտեսական և մշակութային նշանակության կարևոր կենտրոն։ Չնայած նրան, որ երկրորդ սոփեստության ներկայացուցիչներից ոչ ոք այս քաղաքից չէր, Զմյուռնիայի դպրոցում ավանդաբար են վերաբերվում Էլիա Արիսթիդին և Պոլեմոն Լաոդիկիսկին։ Վերջինս համարվում է Զմյուռնիայի միակ սոփեստը, որը այդ տարածաշրջանում գովերգել է իոնական ոճը, այլ ոչ թե ատտիկիզմի ավանդական ձևը։
Սթիվեն Չբոսկի
Կենսագրություն
Չբոսկին ծնվել է Փենսիլվանիայի Պիտսբուրգ քաղաքում ։ Նրա մայրը՝ Լիան, հարկային տեսուչ է, իսկ հայրը՝ Ֆրեդ Չբոսկին, CFO ընկերության խորհրդատու ։ Չբոսկին ունի Սթեյսի անունով քույր Նա մեծացել է կաթոլիկ միջավայրում ։ Դեռահաս տարիքում Չբոսկին լավ է ուսումնասիրել դասական գրականություն, սարսափներ և ֆանտաստիկ գրականություն" : Նրա արվեստի վրա մեծ ազդեցություն է թողել Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջերի «Տարեկանի արտում՝ անդունդի եզրին» գիրքը, ինչպես նաև Ֆրենսիս Սքոթ Ֆիցջերալդի և Թենեսի Ուիլյամսի արվեստը ։ Չբոսկին ավագ դպրոցն ավարտել է 1988 թվականին, ինչից հետո հանդիպել է Ստյուարտ Շտերնին՝ «Ապստամբ առանց կանոնների» ֆիլմի սցենարի հեղինակին 1955 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ
Երկրորդ սոփեստություն
Երկրորդ սոփեստության սահամանում
Հիմնական ժանրը հանդիսավոր պերճախոսությունն էր։ Երկրորդ սոփեստները գովասանքի խոսքեր էին գրում քաղաքների, հուշարձանների, հերոսների վերաբերյալ, սակայն հատուկ ուշադրության էին արժանանում քիչ նշանակություն ունեցող առարկաներին վերաբերող գովասանքի խոսքերը (ծուխ, մլակ, մժեղ կամ ճանճ), սակայն այն, թե մարդն ինչպես էր կարողանում գովասանքի խոսքեր ասել աննշան առարկայի վերաբերյալ, որոշում էր նրա պերճախոսության աստիճանը ։
Երկրորդ սոփեստների ստեղծագործական վեպեր
Այդ վեպերում հստակ ընդգծված են չարագործներն ու դրական կերպարները։ Պատմությունների սյուժեները գրեթե նույնն են, որոնք ստեղծվել են սիրահար զույգերի արկածների ու դժբախտությունների հիման վրա։ Ստեղծագործությունների հիմնական առանձնահատկությունը էրոտիզմն է։ «Դափնիս և Քլոյա» վեպին բնորոշ է հոգեբանական առանձնահատկություններ։
Երկրորդ սոփեստների վեպերն են. Հարիթոն` «Հերեյ և Կալիրոյա» (8 գիրք), Քսենոփոն Էֆեսկո` «Գաբրոկոմ և Անթիա» (5 գիրք), Ախիլա Տատիա` «Լեվկիպպա և Կլիտոֆոնտ» (8 գիրք), Լոնգ` «Դափնիս և Քլոյա» (4 գիրք), Գելոիդոր` «Ֆեագեն և Հարիկլեա» (10 գիրք), Յամվլիհ` «Բաբելոնական պատմվածք» և Անտոն Դիոգեն` «Ֆուլից այն կողմ կատարվող անհավանական արկածները»։ Բացի այդ, այս նույն ժամանակաշրջանին է պատկանում լատինական միակ վեպը, որը ամբողջությամբ պահպանվել և հասել է մինչև մեր օրերը։ Վեպի հեղինակ Ապուլեոսը այն վերնագրել է այսպես` «Ոսկե ավանակը»։
Այս ժամանակաշրջանի արձակը բանաստեղծական ոճ է ընդունել ի շնորհիվ հեղինակների։ Միևնույն ժամանակ, պոեզիան` վեպի զարգացմանը համընթաց, սկսում էր արձակ ստեղծագործությանը բնորոշ ոճ ընդունել։ Այսպիսով, երկորորդ սոփեստները արձակ ոճով ամբողջական վեպեր էին գրում որսորդության, ձկնորսության, բժշկության և տաղաչափական արվեստի մասին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սոփեստներ Կատեգորիա:Գրական ուղղություններ Կատեգորիա:Փիլիսոփայություն
Trampoline
Trampoline, ամերիկյան Shaed ինդի փոփ տրիոյի սինգլը։ Թողարկվել է 2018 թվականի մայիսի 18-ին և ներառված է նրանց «Melt» մինի ալբոմում։ 2018 թվականի հոկտեմբերին երգը օգտագործվել է MacBook Air-ի գովազդում ։ Երգը գլխավորել է Billboard-ի ալտերնատիվ երգերի չարթը և զբաղեցրել է 13-րդ հորիզոնականը Billboard Hot 100 չարթում 2019 թվականին։
Jauz-ի ռեմիքսը թողարկվել է 2019 թվականի մայիսի 21-ին։
Քննադատություն
Variety պարբերականը երգն անվանել է «ջազ էլեկտրոնային ջեմ» ։ Billboard ամսագիրը երգն անվանել է 2019 թվականի լավագույն 51-րդ երգը։
Զեյնի ռեմիքս
«Trampoline» երգի ռեմիքս տարբերակը անգլիացի երգիչ և երգահան Զեյնի մասնակցությամբ թողարկվել է 2019 թվականի սեպտեմբերի 26-ին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2019 երգեր
Ջեսիկա Կիպեր
Ջեսիկա Միշել Կիպեր (Jessica Michele Kiper; ), ԱՄՆ դերասանուհի, սցենարիստ և երգչուհի։
Կարիերա
Ջեսիկան կինոյում է սկսած 1999 թվականից։
Սերաֆիմովիչի շրջան
Սերաֆիմովիչի շրջան (Серафимовичский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Վոլգոգրադի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սերաֆիմովիչ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 4360 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 25634 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,88 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վոլգոգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Լինդի-հոպ
Լինդի-հոպ (lindy hop lindy hop, [Lindi hɔp])՝ աֆրիկյան պարեր, որը հայտնվել է Նյու Յորքում 1920- 1930- ական թվականներին ։ Լինդի-հոպը մշակվել է ջազային երաժշտության հետ զուգահեռ և դասակարգվում են որպես պարի ռիթմ։ Այն ներառում է  չարլեստոնի, ստեպի (տեպա), ջազի և այլ պարերի առանձնահատկություններ, որոնք գոյություն ունեն միաժամանակ։
Պատմություն
Կան երկու լեգենդներ կապված պարի անվան հետ։
Նրանցից մեկն ասում է, որ պարի անունը եկել է հայտնի պարուհի Ջորջ (Shorty) Շոուդենից, ով կատակով անվանում է նոր պարային լինդի հոփ ։
Լինդի-հոպ պար
Լինդի հոպը ունի երկու բեյսիկ՝ ութ բիթ  և վեց բիթ։ Պարի բոլոր կերպարները հիմնված են նրանց վրա։
Երաժշտությունը բաժանվում է 32 բիթի։ Այս 32 բիթը կարող է տեղադրված կամ 4 գործիչ ութ-բիթ հիմնական, վեց-բիթ կամ 4 կտոր և 1 - ութ-բիթ։ Բլյուզ երաժշտություն ունի 12 հարված ձևը, որը տանում է դեպի  12х4=48 բաժինների։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պարեր Կատեգորիա:Սոցիալական պարեր
Լեչկոպ
Լեչկոպ (Լացկուապ, վրաց.` ლეჩქოფი - Լեչքոփի), գյուղ Աբխազիայի Սուխումի շրջանում, Գումիստա գետի ձախ ափին, Սուխումից 8 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 30 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
1959 թվականի տվյալներով գյուղն ուներ 1436 բնակիչ, հիմնականում հայեր, աբխազներ, վրացիներ, նաև ռուսներ ։ 1989 թվականի հաշվառումների համաձայն, գյուղն ուներ 1079 բնակիչ ։
Լեչկոպը հիմնադրել են Սամսունից, Օրդուից և Տրապիզոնից եկած հայերը` 1889 թվականին։
Շորբլուր
Շորբլուր (Şortəpə), հնավայր ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Բաբեկի շրջանում, Նախիջևան քաղաքից 8 կմ հյուսիս-արևելք, Մոխրաբլուր հնավայրի մոտ։ Հնավայրը վերաբերվում է պղնձի դարի ժամանակաշրջանին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էնեոլիթ Կատեգորիա:Հնավայրեր այբբենական կարգով
Պերգե
Պերգե (Պերգա) (Πέργη, Perge),  հնագույն քաղաքի ավերակներ։ Գտնվում է Ակսու շրջանի հյուսիս-արևելյան մասում, մտնում է Անթալիա քաղաքի կազմի մեջ։
Պատմություն
Լեգենդի համաձայն քաղաքը հիմնադրվել է Կալխասի կողմից Տրոյական պատերազմից հետո։ Խուսափելով ծովային հարձակումներից քաղաքը կառուցվել է ծովափից 11 կմ հեռավորության վրա հնագաույն Կեստր (այժմ Ակսու) գետի ափին։
Մ.թ.ա. 7-րդ դարում քաղաքն անցնում է լիդիացիներին, իսկ դրանից հետո Մ.թ.ա. 6-րդ դարում՝ պարսիկներին։
Մ.թ.ա. 333 թվականին առանց պատերազմի հանձնվեց Ալեքսանդր Մակեդոնացուն ։ Դրանից հետո քաղաքը եղել է սելևկյանների և Պերգամոնի իշխանությունների տակ։
Մ․թ․ա․ 262 թվականին քաղաքում ծնվում է հայտնի մաթեմատիկոս Ապոլլոնիոսը։
Մ․թ․ա․ 189 թվականին Անտիոքյան պատերազմի արդյունքում Պերգեն անցնում է Հռոմի իշխանության տակ։
Հռոմեական շրջանում քաղաքը հասել է ծաղկման ամենաբարձր գագաթնակետին։ 1-3-րդ դարերում Պերգեն եղել է Փոքր Ասիայի ամենախոշոր քաղաքը, մրցակցում էր Սիդե քաղաքի հետ Պամփիլիայի գլխավոր քաղաքի կոչման համար։
1-ին դարում քաղաքում քարոզել են Պողոս և Բառնաբաս առաքյալները ։
Բյուզանդական շրջանում Կեստր գետը՝ գլխավոր զարկերակը, որը Պերգեն կապում էր ծովափին լցվել է տիղմով, որն էլ հանգեցրել է քաղաքի անկմանը ։
7-8-րդ դարերում արաբական արշավանքները բերել են քաղաքի հետագա ավերմանը։ 11-րդ դարում սելջուկների արաշավանքերի ժամանակ երբեմնի հարուստ քաղաքից մնացել էր մի փոքր գյուղ, որը հետագայում ամբողջությամբ անհետացավ։
Պեղումները Պերգեի տարածքում սկսվել են 1946 թվականից, քաղաքի որոշակի հատված դեռևս գտնվում է հողի շերտի տակ։
Պեղումների ժամանակ Պերգեի ակրոպոլից գտնված հնածոները պատկանում է Մ․թ․ա․ 5-րդ հազարամյակին, իսկ որպես մշտական բանակավայր այստեղ գոյություն է ունեցել Մ․թ․ա․ 3-րդ հազարամյակից ։ Այսպիսով քաղաքը ավելի հին է քան փաստում են լեգենդները։
2009 թվականի Պերգեն ներառվել է նախնական ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում ։
Նկարագրություն
Քաղաքի պատերից հարավ գտնվում է 15 000 մարդուց բաղկացած թատրոն, կառուցված 2-րդ դարի առաջին կեսին։ 42 շարքերով հանդիսատեսի տեղերը բաժանված են լայն անցումով (դիազոմա) երկու մակարդակով՝ 23 շարք վերևում և 19 ներքևում։ 25 մետր բարձրությամբ մարմարե քարերով  քանդակված պատը (սկենա), զարդարված են դիցաբանական ռելիեֆային տեսարաններով։ Թատրոնի որոշ զարդեր ցուցադրվում են Անթալիայի հնագիտական թանգարանում ։
Թատրոնի հարևանությամբ գտնվում է 12 000 հանդիսատես ունեցող մարզադաշտը (լայնությունը՝ 34 մ, երկարությունը 234 մ), Թուրքիայում ամենալավ պահպանված մարզադաշտերից մեկը։ Մարզադաշտը ունեցել է 12 շարք, որի հիմքում ընկած է կամարավոր կառուցվածքը։ Այս  կառույցի յուրաքանչյուր երրորդ խրամախորշը ունեցել է մուտք դեպի մարզադաշտ, իսկ մյուս փակ խորշերում տեղակայված էին առևտրային կրպակներ։
Հելլենիստական դարպասներից արևմուտք են գտնվում լավ պահպանված հռոմեական թերմերը (2-րդ դար), որոնք համարվում էին  Պամփիլիայում ամենամեծը։ Նրանք ունեցել են մարմարյա մշակում,  զարդարված են եղել ռելիեֆային պատկերներով և քանդակներով։ Հելլենիստական դարպասներից դեպի արևելք գտնվել է ագորան՝ 65 մետր երկարությամբ  քառակուսի մակերես՝ շրջապատված սյուներով։
Հելլենիստական դարպասներից սկսվել է մոտավոր 300 մ երկարությամբ քաղաքի կենտրոնական փողոցը։ Նրա կենտրոնական առանցքով անցնում է ջրագիծը, որի երկու կողմերից ձգվում էր երթևեկելի մասը։ Կողային անցողիկ տարածքները ունեցել են անցումներ, որտեղ տեղակայված էին առևտրական և արհեստագործական կրպակները։ Անցողիկ տարածքների սյուները մասամբ պահպանվել են։ Քաղաքի անկումից հետո ճանապարհի չօգտագործված մասը կառուցապատվել են արձաններով և այլ շինություններով։ Կենտրոնական փողոցն ավարտվում է Հադրիանոսի շրջանի փոքրիկ սրբատեղիով, որից հետո սկսվում է բարձրանալ հարթ բլուրով դեպի ակրոպոլիս։ Ակրոպոլի շինությունները վատ են պահպանվել։