cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կրասնոյարսկի պատանի հանդիսատեսի թատրոն
Թատրոնի պատմություն
Թատրոնի առաջին խումբը կազմված է եղել Լենինգրադի թատրոնի, երաժշտության ու կինոյի պետական ինստիտուտի շրջանավարտներից։ 1964 թվականի հուլիսին ռեժիսորներ Վ. Ի. Գալաշինի, Գ. Մ. Օպորկովի և Վ. Պ. Դորինի գլխավորությամբ Կրասնոյարսկ է ժամանել երիտասարդ դերասանների մեծ խումբ, որի կազմում են եղել Նիկոլայ Օլյալինը, Լարիսա Մալևաննայան, Նիկոլայ Կորոլյովը, Լև Բրիլիանտովը, Յուրի Զատրավկինը, Վալերի Կոսոյը և ուրիշներ։ Կրասնոյարսկի պատանի հանդիսատեսի թատրոնի առաջին բեմադրություններից են Կ. Գոցցիի «Ագռավ» հեքիաթը (ռեժ.` Վ. Դորոնին), «Իմ ավագ քույրը» (ռեժ.` Գ. Օպորկով), «Օվկիանոս» (ռեժ.` Վ. Գալաշին և Լ. Մալևաննայա), «Գողը դրախտում» (ռեժ.` Գ. Օպորկով), «Իմ խեղճ Մարատ» (ռեժ.` Լ. Մալևաննայա), «Լեգենդի շարունակությունը» (ռեժ.` Վ. Գալաշին)։ 1965 թվականի գարնանը թատրոնը ղեկավարել է Ի. Ռ. Շտոկբանտը։ Թատրոնում բեմադրվել են «Կրասնոյարսկի բալլադ», «Երկու տիրոջ ծառա», «Ռևիզոր», «Ազատության կում» ներկայացումները։ 1968 թվականին թատրոնը ղեկավարել է Յուրի Մոչալովը։ Այդ ժամանակ թատրոնի խաղացանկում ընդգրկված էին դրանից առաջ երբևէ խորհրդային բեմերում չբեմադրված, կամ` շատ հազվադեպ բեմադրված պիեսներ. Ջ. Բարրիի Փիթեր Պենը, Յա. Մամոնտովի «Հանրապետությունն անիվների վրա» և այլ գործեր։ Թատրոնի ստեղծագործական վառ գործունեությունը (1970-1972) կապված է Կամա Գինկասի անվան հետ։ Թատրոնի հիմնական թեմատիկան էր անհատի կայացումը կյանքի ճանապարհին, մեծ ցնցումների ժամանակ։ Այս ժամանակաշրջանի ներկայացումներից են. 451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի (Ռեյ Բրեդբերի), «Կողոպուտ» «Համլետ» (Վիլյամ Շեքսպիր), «Հրաշք գործողը»։ 1972 թվականի աշնանը թատրոն է ժամանում նոր գլխավոր ռեժիսոր։ Ա. Պոպովը Կրասնոյարսկի պատանի հանդիսատեսի թատրոնին է նվիրել 7 տարի և դրա հետ անցել է երկար ու դժվարին ճանապարհ` երիտասարդ ռեժիսորից դառնալով հասուն վարպետ և 1979 թվականին արժանանալով «ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործչի» կոչման։ Ա. Պոպովի հիմնական հաջողությունները կապված են դասական ստեղծագործությունների բեմադրությունների հետ։ Դրանցից են Ալեքսանդր Օստրովսկու «Ամպրոպը», Մոլիերի «Տարտյուֆը», Վիլյամ Շեքսպիրի «Ռոմեո և Ջուլիետը»։ Ա. Պոպովի աշխատանքները Կրասնոյարսկի ՊՀԹ-ում ստանում էին համընդհանուր ընդունելություն։ «Մթության իշխանությունը» ներկայացումը, որպես լավագույններից մեկը, 1978 թվականի նոյեմբերին ներկայացվել է Լ. Ն. Տոլստոյի 150-ամյակին նվիրված թատերական փառատոնի եզրափակիչ ցուցադրությանը։ Ժյուրին դիպլոմներով պարգևատրել է ռեժիսոր Ա. Պոպովին, նկարիչ Վ. Կոպիլովսկուն, դերասաններ Ա. Կատկովին, Ա. Ուշակովին, Ա. Նովոսելովին, Ի. Արիստախովին։ 1980 թվականին թատրոնը ղեկավարել է Ա. Վ. Լունաչարսկու անվան թատերական արվեստի պետական ինստիտուտի շրջանավարտ Ալեքսանդր Կանևսկին։ Նրա հետ թատրոն են եկել նաև գլխավոր նկարիչ Օլեգ Ֆիրերը և ռեժիսոր Ելենա Տուտովան։ Այդ ժամանակվա թատրոնը բանաստեղծական էր։ Ալեքսանդր Կանևսկին արժանացել է ԽՍՀՄ Մշակույթի նախարարության մրցանակի` «Սիրանո դե Բերժերակ» ներկայացման ստեղծման համար, որըն ըստ 1981 թվականի Համամիութենական ՊՀԹ փառատոնի ճանաչվել է լավագույններից մեկը։
«Թիմուրն ընդդեմ Կվակինի» մյուզիքլը 1980 թվականին ճանաչվել է լավագույն ներկայացումը դեռահասների համար։ Ա. Ի. Կանևսկին Կրասնոյարսկի ՊՀԹ-ում բեմադրել է հետևյալ ներկայացումները. «...Գարնան հետ կվերադառնամ քեզ մոտ», «Սիրանո դե Բերժերակ», «Մեծ փոքր թագավորը», «Ազատ վարիացիաներ Սենտ Էքզյուպերիի թեմաներով», «Խելքից պատուհասը», «Լեգենդար անհատականություն», «Հեռացի՛ր, դժբախտություն», «Իմ երջանկություն», «Երկու վագրիկների արկածները», «Շարքայիններ», «12-րդ գիշեր, 13-րդ առավոտ...»: Տարբեր տարիների թատրոնի գլխավոր ռեժիսորներն են եղել Անատոլի Երինը, Յուրի Կոպիլովը, Վլադիմիր Վետրոգոնովը, Վլադիմիր Բերզինը և այլն։ 2001 թվականին թատրոնի շենքը վառվել է։ Սկսվել է վերանորոգում, որը տևել է ավելի քան 5 տարի։ Թատերախումբն այդ ժամանակ ելույթ է ունեցել այլընտրանքային բեմերում` շարունակելով պատրաստել նոր ներկայացումներ։ Վերջին տարիներին թատրոնում բեմադրություններ են պատրաստել Սերգեյ Ալդոնինը, Սիմյոն Ալեքսանդրովսկին, Ալլա Վասիլևան, Եկատերինա Գորոխովսկայան, Ալեքսեյ Կրիկլիվը, Թիմուր Նասիրովը, Իվան Օրլովը, Նիկիտա Ռակը, Օլեգ Ռիբկինը, Պոլինա Ստրուժկովան, Արտյոմ Տերյոխինը։
Թատերախումբ
Տարբեր տարիներին թատրոնում աշխատել են. 2017 թվականի տվյալներով թատերախմբում ընդգրկված է 52 դերասան, այդ թվում և Ռուսատսանի վաստակավոր արտսիտներ Գալինա Ելիֆանտևան, Անատոլի Կոբելկովը, Ելենա Պոնոլարյովան, Գենադի Ստարիկովը, Գալինա Տրոեգուբովան, Ալեքսեյ Ուշակովը, դերասաններ Ելենա Պոլովինկինան, Լադա Իսմաիլովան, Ելենա Կայզերը, Օլգա Բույանովան, Ալեքսեյ Բուրակովը, Անատոլի Մալիխինը, Դենիս Զիկովը, Սավվա Ռևիչը, Վյաչեսլավ Ֆերապոնտովը, Անժելինա Զոլոտարյովան, Անատոլի Պուզիկովը, Սվետլանա Կիկտևան և այլն։
Ղեկավարություն
2011 թվականի սեպտեմբերից Կրասնոյարսկի շրջանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնը ղեկավարում է Ռոման Նիկոլաևիչ Ֆեոդորին, ով պետերբուրգյան թատերական դպրոցի շրջանավարտ է։
Ներկայացումներ
Թատրոնի ներկայիս խաղացանկում տեղ են գտել «Դեռահասն աջ ափից», «Երազ։ Ամառ։ Գիշեր», «Բուք», «Հեքիաթ մեռած թագուհու և յոթ դյուցազունների մասին», «Մոխրոտիկը» և այլ ներկայացումներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1964 հիմնադրված թատրոններ Կատեգորիա:Կրասնոյարսկի թատրոններ
Կազրեթի
Կազրեթի (՝ კაზრეთი), քաղաքատիպ ավան Վրաստանում։ Տեղակայված է Քվեմո Քարթլի մարզի Բոլնիսի մունիցիպալիտետում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր
Մոգոտովո
Մոգոտովո (Моготово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 396 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
MTV երաժշտական տեսահոլովակի մրցանակաբաշխություն 2020
MTV երաժշտական տեսահոլովակի մրցանակաբաշխություն 2020, 37-րդ մրցանակաբաշխություն, որը տեղի է ունեցել 2020 թվականի օգոստոսի 30-ին Նյու Յորք ում։ Անվանակարգերի թվով առաջատարներ են դարձել Լեդի Գագան (9) և Արիանա Գրանդեն (9)։ COVID-19 համավարակի հետ կապված՝ մրցանակաբաշխությունը տեղի է ունեցել նոր ձևաչափով։ Շատ կատարումներ նախապես էին ձայնագրվել, իսկ արարողությունը տեղի է ունեցել առանց հանդիսատեսի ։
Թեկնածուներ և հաղթողներ
Թեկնածուների ցուցակը շատ կատեգորիաներում հրապարակվել է հուլիսի 30-ին ։ Հաղթողները նշված են առաջինը և ընդգծված տառատեսակով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:MTV երաժշտական տեսահոլովակի մրցանակաբաշխություն
Պիետրո Լիբերի
Պիետրո Լիբերի (Pietro Liberi, ), բարոկկոյի ժամանակշրջանի իտալացի նկարիչ, առավել ակտիվ գործել է Վենետիկում և Վենետոյում։
Կենսագրություն
Պիետրոն ծնվել է Պադովայում, նրա ամենաառաջին պարապմունքները եղել են Ալեքսանդր Վարոտարիի հետ։ Նա ունեցել է արկածներով լի կյանք։ Մեծապես ճանապարհորդել է Իտալիայում։ Ստամբուլ ճամորդելու ժամանակ նա 8 ամսով գերեվարվել է թունիսցի ծովահենների կողմից։ Ազատվելուց հետո վերադարնալով Մալթայով` նա այցելել է Սիցիլիա, Նեպալ և Պիզա։
Իր կյանքի որոշ ժամանակահատվածում նա դարձել է Անտոնիո Մանֆրեդինիի հեծելազոր ուժերի վարձկան, որը կռվում էր Տոսկանիայի դքսության համար սարակինոսների դեմ։ Նա կռվել է Սիչիայի ամրոցը զավթելու համար (ներկայումս` Ալեքսանդրետտա, Թուրքիա)։ Արշավից հետո նա վերադարձել է Լիվոռնո, և 1637 թվականին ճանապարհորդել է դեպի Լիսաբոն, այցելել է Լիգուիրա, Ֆրանսիայի Հարավային ափ և Մադրիդ։ Վերադառնալով Տոսկանիա` նա նորից կենտրոնացել է նկարչության վրա և ճանապարհորդել է դեպի Հռոմ։ Այնտեղ նա եղել է փորագրիչ Ստեֆանո դելլա Բելլայի սենյակակիցը։ Հռոմում նա նկարել է «Սաբինայի հափշտակումը» նկարը Լեոպոլդո դե Մեդիչիի համար։ Նա վերադարձել է Ֆլորենցիա, որպեսզի պատկերազարդի Սան Ֆիլլիպո Ներիի աղոթատեղիի առաստաղը։ 1643 թվականին նա ճանապարհորդել է դեպի Վենետիկ` նկարելու «Ավետարանիչները» Օսպեդալետտոյի եկեղեցու համար։ Նա նաև պատկերազարդել է Վենետիկի Սանտի Ջիվաննի է Պաոլո եկեղեցու խորանը։ Նկարել է «Պադովայի Սուրբ Անտոնիոն Վենետիկում աղոթելիս» նկարը Սանտա Մարիա դե Սալուտե եկեղեցու համար։ 1662 թվականին նա ասպետի կոչում է ստացել դոժ Ֆրանչեսկո Մոլինոյի կողմից ։
Նա ստացել է Ազատամիտ մականունը` իր նկարներում հաճախակի ազատ թեմաներ ընտրելու համար ։
Նա նկարել է «Դարդանելի ճակատամարտը» Դոժերի պալատի համար, «Անմեղների կոտորածը» որմնանկարը` Վենետիկի Օկնիսանտի եկեղեցու համար, «Նոյը հեռանում է տապանից» որմնանկարը` Վիչենցայի տաճարի համար և «Հեղեղը» որմնանկարը` Բերգամոյի Սանտա Մարիա Մաջորե եկեղեցու համար ։ Նա ներկայացված է, օրինակ, Կադրորկ պալատում, որը Տալլինի Էստոնիայի գեղարվեստական թանգարանի մի մասն է ։ Նրա գլուխգործոցը թերևս Վենետիկի Սուրբ Մոյսե եկեղեցու խորանին պատկերված «Սուրբ Ելենան գտնում է խաչը» որմնանկարն է։
Նրա որդին` Մարկո Լիբերին, նույնպես նկարիչ է ։ Այլ աշակերտների շարքում է Ջիաննանտոնիո Լացարին ։
Զոլոչևսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Զոլոչևսկի գյուղական խորհուրդ  (Золочівська селищна рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զոլոչևսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Զոլոչևսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 13129 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 177.1 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 74.13 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 10 բնակավայր։
Բաղրջուկ
Բաղրջուկ, բույսերի ցեղ, պատկանում է փիփերթազգիների ընտանիքին։ Միամյա և բազմամյա խոտաբույսեր են և թփեր։ Տեսակներից են՝
Գրականություն
Կատեգորիա:Փիփերթազգիներ Կատեգորիա:Դեղաբույսեր
Պանդոկ
Պանդոկ (Πανδοχείο), ոչ վաղ անցյալում քաղաքային, մերձքաղաքային կամ ճանապարհներին գտնվող իջևանատուն էր, գիշերակացի վայր, որի առաջին հարկում սովորաբար խորտկարան է եղել, իսկ երկրորդ հարկում՝ վարձով սենյակները։
Անվան ստուգաբանություն
Բառը ավանդաբար եվրոպացիների կողմից է օգտագործվել մինչև մեքենաների ստեղծման դարաշջանը։ Տավերն նշանակել է նաև «ռոմանտիկների ճանապարհ», որը պատմական և ֆենետեզյան գրականության մեջ հաճախ է հիշատակվում։ Տավերնի երկայնքով ձգվել են մեծ, երթևեկելի գրունտային ճաանապարհներ և ուղիներ, որոնցից շատերում եղել են են ձիերի ախոռներ, որտեղ ճանապարհորդները թողել են  իրենց ձիերին, բեռներն ու  սայլերը։ Այսպիսի հաստատություններ բացվում էին այն վայրերում, որոնք գաղութացվում էին եվրոպացիների կողմից։ Տավերնը իր դերը կորցրել է 1920-ական թվականներին, երբ արդեն սկսեցին օգտվել մեքենաներից։ Կառուցվեցին նոր տիպի հաստասություններ՝ ճանապարհային խորտկարաններ, փոքր ու մեծ հյուրանոցներ, սրճարաններ և նման այլ բաներ։
Ի տարբերություն գինետների, կաբակների, որտեղ միայն խմիչք էին մատուցում, տավերնում նաև լավ կերակրում էին։
Կորիլիանո Կալաբրո
Կորիլիանո Կալաբրո (Corigliano Calabro) քաղաք Իտալիայում, Կալաբրիա մարզում՝ Կոզենցա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 38739 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 187 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 196 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 87064։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0983։
Ա. Մ. Գորկու տուն-թանգարան (Նիժնի Նովգորոդ)
'''Ա. Մ. Գորկու տուն-թանգարան''' (Музей-квартира А. М. Горького), համարվում է Ա. Մ. Գորկու Պատվո նշանի շքանշանակիր պետական թանգարանի մասնաճյուղ և գտնվում է Նիժնի Նովգորոդ քաղաքի Սեմաշկո փողոցի 19 հասցեում։
Ստեղծման պատմություն
Թանգարանը բացվել է 1971 թվականին այն տանը, որտեղ Մաքսիմ Գորկին ապրել է 1902-1904 թվականներին։
Էքսկուրսիա թանգարանի սրահներով
Փայտյա սանդուղքներով բարձրանալով տան երկրորդ հարկ այցելուները տեսնում են հին բրոնզե ցուցատախտակ «Ա. Մ. Պեշկով» մակագրությամբ։ Էքսկուրսիան սկսվում է միջանցքից ։ Պատին ամրացված է հեռախոս, որի կողքին կաղնու փայտից մեծ կախիչ է և սնդուկ, որը ծածկված է տանը գործած ուղեգորգով։ Դիմացը տեղադրված է շվեդական գրքերի պահարան, որի վերևում կախված է «Հին Ռուսաստան» նկարը, որը Ալեքսեյ Մաքսիմովիչին նվիրել է նկարիչ Վ. Օրլովը։ Միջանցքից կարելի է անցնել ընտանիքի անամների սենյակները`
Այստեղ կարելի է տեսնել Ա. Մ. Գորկու կնոջ անձնական իրերը և պարգևները, լուսանկարներ, գրքեր և տարբեր տարիների փաստաթղթեր։
Այս սենյակում 1903 թվականի օգոստոսի 17-ից մինչև սեպտեմբերի 7-ը ապրել է Ֆեոդոր Շալյապինը։ Այստեղ ցուցադրվում են երգչի անձնական իրերը, գրասեղանը, «Բուլկա» թանաքամանը, մոմակալը, մատիտներ սրելու գործիքը։ Գրադարակի վրա գտնվում է ճամփորդական ճամպրուկը, պատից կախված է «Մոսկվայում ուսանող կանանց աջակցության ընկերության» կողմից Շալյապինին նվիրված ժամացույցը։
Այս սենյակում Գորկին կարդում էր իր ստեղծագործությունները, կազմակերպում էր հավաքույթներ, համերգ-իմպրովիզացիաներ, որոնց ժամանակ երգում էր Շալյապինը։
Սենյակում տեղադրված են մետաղյա մանկական մահճակալներ ծածկոցներով, նստարան, սեղան, գրապահարան (դարակներին մանկական գրքեր են և ջութակ), կոմոդ սպիտակեղենի համար և գործասեղան։ Սենյակի կենտրոնում կա մեծ գորգ՝ վրան խաղալիքներ, քարեր բերված Ղրիմից գրողի որդու՝ Մաքսիմի կողմից։ Պատերին փակցված են դայակ Մ. Ի. Օրեխովա-Մեդվեդևայի, Ա. Մ. Գորկու, Մ. Ա. Վոլժինայի լուսանկարները։
Սենյակի կահավորանքը` կոմոդ և կարմիր փայտից և բրոնզից պատրաստված հնաոճ գրասեղան, սեղան, մահճակալ և զգեստապահարան։ Կոմոդի վրա դրված են ընտանեկան լուսանկարներ։ Գրասեղանի վրա կերոսինի լամպի կողքին դրված են «Նիվա» և «Ստրեկոզա» ամսագրերի կապոցները։ Սենյակի անկյունում դրված է կարի մեքենա և մանեկեն՝ զգեստներ փորձելու համար։
Այստեղ գտնվում են իրեր, որոնք հատկապես հարազատ են գրողին։ Սենյակի կենտրոնում դրված է մեծ գրասեղան։ Նրա վրա դրված են ձեռագրերի կապոցներ, նամակներ, հարազատ մարդկանց լուսանկարներ, գրենական պիտույքներ։ Աշխատասենյակում կարելի է տեսնել գրքեր, Կ. Ս. Ստանիսլավսկու բրոնզաձույլ արձանը՝ դոկտոր Շտոկմանի դերում, նետուկեի հավաքածու, բրոնզե որսորդական եղջյուր, Վասիլի Վերեշչագինի «Նապոլեոնը Կրեմլում» գունավոր փորագրանկարը։ Պատուհանից մինչև մեծ դարակաշարը տեղադրված է բարձերով թախտը։
Սենյակի կահավորանքը` երկու երկաթե վարշավյան մահճակալներ, ծածկված բուխարական մետաքսե ծածկոցներով, մեծ արդուզարդի սեղան կարմիր փայտից, հայելիով փորագրված շրջանակի մեջ։ Արդուզարդի սեղանի վրա բազմաթիվ առարկաների հետ միասին դրված էր կարմիր փայտից պատրաստված զարդատուփը, իսկ նրա մեջ թուրինջածաղկի ճյուղը ծաղիկներով և Ա. Պեշկովի ու Ե. Վոլժինայի երկու պսակադրության մոմերով։ Ննջասենյակի մուտքի մոտ գտնվող զգեստապահարանում պահվում էին սպիտակ կերպասե կոշիկները, բաց դեղնավուն զգեստը, սպիտակ մետաքսից ասեղնագործ ճապոնական կիմոնոն։ Մահճակալի կողքի փոքրիկ պահարանին դրված էր չորացած դաշտային ծաղիկներով ծաղկեփունջը։ Ամառանոցում հանգստանալիս Ա. Մ. Գորկին հավաքել էր այդ ծաղիկները և նվիրել կնոջը։
Էքսկուրսիան ավարտվում է ճաշասենյակում։ Այստեղ կարելի է տեսնել 19-րդ դարի վերջի, 20-րդ դարի սկզբի սպասք, ինքնաեռ և այլ խոհանոցային պարագաներ։
Էքսկուրսիաներ
Այցելուներին առաջարկվում է թեմատիկ էքսկուրսիաներ` Թանգարանում գործում է «Կիսավերնահարկով տունը» գրական ակումբը, կազմակերպվում են ժամանակավոր ցուցահանդեսներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1971 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Նիժնի Նովգորոդի թանգարաններ Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու տուն-թանգարաններ Կատեգորիա:Կենսագրական թանգարաններ
Gillan’s Inn
Gillan’s Inn, Յան Գիլլանի ստեղծագործական գործունեության 40-ամյակին նվիրված ալբոմ։ Թողարկվել է 2007 թվականին։ Առաջին թողարկումը երկկողմ սկավառակ էր՝ CD և DVD կողմերով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2007 ալբոմներ Կատեգորիա:Անգլալեզու ալբոմներ
Հիսուս Քրիստոս գերաստղ
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռոք-օպերաներ Կատեգորիա:Բրոդվեյան մյուզիքլներ Կատեգորիա:1970 երաժշտությունում Կատեգորիա:Երաժշտական ֆիլմեր Կատեգորիա:Քրիստոնեական ռոք Կատեգորիա:Ամերիկյան երաժշտական ֆիլմեր
Երկուսը և մեկը
«Երկուսը և մեկը» («Двое и одна»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Էդուարդ Գավրիլովը Գալինա Շչերբակովայի «Քեռի Խլորը և Կորյակինը» պատմվածքի հիման վրա։
Սյուժե
Գնացքի տակ ընկած կնոջ անհեթեթ մահը միավորում է ֆիլմի երեք հերոսներին՝ նրա որբ մնացած դուստր Օլգային, փոքր կոոպերատիվ թերթի լուսանկարիչ Վսեվոլոդ Ֆրոլովին, որի հետ Վալենտինան ծանոթացել էր մահից մի քանի շաբաթ առաջ, և Անդրեյ Կորյակինին՝ աղջկա հորը և Վալենտինայի նախկին ամուսնուն, որը երբեք չի տեսել իր դստերը, այլ միայն ալիմենտ է վճարել և ընդհանրապես չի հետաքրքրվել նրա կյանքով։
Վեցամյա խելամիտ և ինքնուրույն Օլյան համաձայն է «Խլորին» (թլվատության պատճառով նա այդպես աղավաղված է արտասանում Վսեվոլոդի ազգանունը) համարել իր հայրը, քանի որ նա և Վալենտինան արդեն որոշել էին ամուսնանալ և խանութում նոր բազմոց էին պատվիրել։ Մոր հուղարկավորության ժամանակ Օլյային տանում են ապրելու Վսեվոլոդի մոտ՝ ասելով, որ մայրը գործուղման մեջ է։ Այնուամենայնիվ, Ֆրոլովի հարևանը պատմում է, թե իրականում ինչ է պատահել մոր հետ՝ հավատալով, որ սխալ է ճշմարտությունը թաքցնել երեխայից։ "«Չհասցրիք ամուսնանալ, բայց արդեն այրի եք դարձել…»"
Շուտով գալիս է Օլյայի հայրը՝ Անդրեյ Կորյակինը։ Աղջիկը կարծում է, որ անծանոթ տղամարդը իրեն կտանի իր մոտ և խնդրում է հեռանալ։ Բայց Ֆրոլովի հանկարծակի ուղևորությունը մեկ այլ քաղաք օգնում է Օլային և Կորյակինին ընկերանալ, և Վսեվոլոդի վերադարձից հետո նա այլևս չի թողնում հեռանալ իր երկու հայրերից ոչ մեկին։
Արտաքիի հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1988 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Բրիշչե
Բրիշչե (Брище), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լուցկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1964 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բրիշչե գյուղում բնակվում էր 366 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,725 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 504,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լուցկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1964 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կելնցիք
Կելնցիք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում։ Գտնվում էր Երզնկա քաղաքից 10-12 կմ հեռու։
Պատմություն
Բնակչությունը բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Բնակչություն
20-րդ դարի սկզբին ուներ 31 տուն հայ բնակիչ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մուրադ Ադիգյոզալզադե
Մուրադ Զոհրաբ օղլի Ադիգյոզալզադե (Murad Zöhrab oğlu Adıgözəlzadə, ), ադրբեջանցի դաշնակահար, Ադրբեջանի պետական ակադեմիական ֆիլհարմոնիայի տնօրեն, Ադրբեջանի Հանրապետության վաստակավոր արտիստ (2005), Ադրբեջանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ (2011) ;
Գնարբուկ Կոմարովի
Գնարբուկ Կոմարովի, գնարբուկազգիների ընտանիքին պատկանող ծածկասերմ բույս, որը գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։
Նկարագրություն
6-10 սմ բարձրությամբ բազմամյա գեղազարդային խոտաբույս է։ Ծաղկասլաքը զարգացած չէ, 3-4 սմ տրամագծով միայնակ ծաղիկները սպիտակ են։ Բաժակը հավասար է պսակի խողովակին ։
Մուրադ Ադիգյոզալզադե
Կենսագրություն
1990 թվականի օգոստոսին նա մասնակցել է Գերմանիայում դաշնակահարների միջազգային մրցույթին։ Նա համերգներ է ունեցել Թուրքիայում նույն տարվա սեպտեմբեր և հոկտեմբեր ամիսներին։
1991 թվականին ընդունվել է Ուզեիր Հաջիբեկովի անվան Բաքվի երաժշտական ակադեմիայի պրոֆեսոր Ռաուֆ Աթաքիշիևի դասարան։ Հետագայում նա ուսումը շարունակել է պրոֆեսոր Ֆարհադ Բադալբեյլիի դասարանում։ 1996 թվականի մայիսին նա դարձավ դաշնակահարների հանրապետական մրցույթի առաջին դափնեկիրը։ Նա արժանացել է «Տարվա լավագույն դաշնակահար»։ 1996 թվականին ընդունվել է Գերմանիայի Մյունխենի քաղաքում բարձրագույն երաժշտական դպրոց և 1998 թվականին ավարտել։
1998-2000 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Չայկովսկու անվան պետական կոնսերվատորիայում ՝պրոֆեսոր Էլիսո Վիրսալաձեի դասարանում։
2001 թվականի հոկտեմբերին նա հաղթել է Թբիլիսիի դաշնակահարների միջազգային երկրորդ մրցույթում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Բաքվի երաժշտական ակադեմիայի շրջանավարտներ
Գնարբուկ Կոմարովի
Պահպանություն
Վտանգված տեսակ է և Կոավկասի էնդեմիկ։ Հայաստանում հայտնի է մեկ պոպուլյացիա։ Տարածման և բնակության շրջանի մակերեսը 500 կմ²-ից պակաս է։ Ընդգրկված չէ CITES–ի և Բեռնի կոնվենցիայի հավելվածներում ։
Պոպուլյացիայի մի մասը պահպանվում է «Շիկահող» պետական արգելոցի տարածքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Խոտաբույսեր Կատեգորիա:Գնարբուկազգիներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված բույսեր Կատեգորիա:Եվրոպայի բուսական աշխարհ
Մոնիեզիոզներ
Մոնիեզիոզներ, որոճողների ճիճվային հիվանդությունների խումբ։ Հարուցիչները բարակ աղիներում մակաբուծվող, 6-10 մ երկարությամբ Moniezia սեռի ցեստոդներն են, որոնք զարգանում են արտաքին միջավայրում միջնորդ տիրոջ՝ հողային մանր տզերի (օրիբատիդների) մասնակցությամբ։ Տարածված են ամենուրեք։ Կենդանիները (հիմնականում մատղաշները) հիվանդանում են խոտի հետ ուտելով վարակված տզերը։ Նկատվում է մարսողության խանգարում, ախորժակի անկում, դող, հյուծվածություն, զանգվածային անկումներ են։ Բուժում են ճիճվամուղ միջոցներով։ Կանխարգելումը՝ ճիճվաթափում, մատղաշների ճիշտ խնամք, անասնաբուծական և անասնաբուժական կանոնների կիրառում։
Կատեգորիա:Հիվանդություններ
Մոսբուրգ (Ֆեդերզեե)
Մոսբուրգ  (Moosburg (Federsee)), կոմունա Գերմանիայի Բադեն Վյուրտեմբերգ երկրամասում։
Ընդգրկված է Բիբերախ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 173 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 1,86 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 08 4 25 078։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Լիպյանկա (գյուղ, Կրասնոգրադի շրջան)
Լիպյանկա (Липянка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1908 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Լիպյանկա գյուղում բնակվում էր 85 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1335 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 63,67 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1908 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (151001-151100)
Աստերոիդների ցանկ (150901-151000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (151101-151200)
|}
Գոնչարկա (Ադըղեա)
Գոնչարկա (Гончарка, Гончаркэр ), գյուղական ավան Ռուսաստանի Դաշնության Ադըղեայի Հանրապետության Գիագինսկայայի շրջանի կազմում։
Մոդին (գյուղ, Օզինսկի շրջան)
Մոդին (Модин), գյուղ Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Օզինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2001 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1168 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1875 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Օզինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ֆրեդերիկ Թոմաս Էլվորֆի
Ֆրեդերիկ Թոմաս Էլվորֆի (Frederick Thomas Elworthy, ), անգլիացի բանասեր և հնահավաք։
Կյանք
Էլվորֆին Վելիգթոնից բրդի ձեռնարկատեր Թոմաս Էլվորֆիի և նրա կնոջ` Ուիլյամ Քորլիի դստեր` Ջեյնի ավագ որդին էր։ Նա ծնվել է Վելինգթոնում, 1830 թվականի հունվարի 30-ին և սովորել է Դենմարք Հիլում գտնվող մասնավոր դպրոցում։ Չնայած պատանեկության տարիներից բավականին աշխատասեր է եղել, նա հեղինակություն չի ունեցել մինչև իր կյանքի միջին տարիները։
Նա թղթակցել է Archæologia կազմակերպությանը, եղել է Բանասիրության միության խորհրդի անդամ և 1891-1896 թվականներին եղել է Սոմերսեթշայերի հնագիտական միության պատասխանատու քարտուղարը, Proceedings-ի, ինչպես նաև` Դևոնշայեր միության համար գրել է որոշ արժեքավոր հոդվածներ{{sfn|Hunt|1912}: Նա լավ լեզվաբան էր և նշանակալի հմտություններ էր ձեռք բերել որպես ջրանկարիչ և գծանկարիչ։ Կարևոր եկեղեցական էր, և Վելինգտոնի բոլոր սրբերի եկեղեցու վերակառուցումը իր ջանքերի շնորհիվ է իրականացվել։ Նա օրենսդիր էր, երեցփոխ, Վելիգթոնի դպրոցի խորհրդի ակտիվ անդամ և նշանավոր մասոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի բանասերներ Կատեգորիա:Անգլիացի լեզվաբաններ
Մարիամ Աստվածածնի տաճար (Յոհանեսբուրգ)
Մարիամ Աստվածածնի տաճար (Յոհանեսբուրգ) (St Mary's Cathedral), անգլիկան եկեղեցու Յոհաննեսբուրգի թեմի առաջնորդանիստ տաճարը ՀԱՀ-ում։ Տաճարը գտնվում է Յոհանեսբուրգում, ճարտարապետության հուշարձան է։
Պատմություն
Տաճարի կառուցման գաղափարն առաջ է քաշվել Յոհանեսբուրգի անգլիկան եպիսկոպոս Ջոն Դարրագի կողմից։ Շենքի նախագծի վրա աշխատել են այնպիսի ճարտարապետներ, ինչպիսիք են Սըր Հերբերտ Բեյքերը և Ֆրենկ Ֆլեմինգը։ 1921 թվականին կառուցվել է մատուռ, իսկ 1926 թվականի մայիսի 13-ին սկսվել է տաճարի հիմնական մասի շինարարությունը։ Տաճարի կառուցումն ավարտվել է, և այն օծվել է Սուրբ Միքայելի ւ բոլոր հրեշտակների տոնին՝ 1929 թվականի սեպտեմբերի 27-ին ։ 1950-ական թվականներին Կույս Մարիամի տաճարը Յոհանեսբուրգի կենտրոնում գտնվող այն քիչ թվով եկեղեցիներից մեկն էր, որտեղ չէին գործում ռասայական սեգրեգացիայի օրենքները ։ 1975 թվականին Դեսմոնդ Տուտուն դարձել է այդ տաճարի առաջին սևամորթ դեկանը ։ 1993 թվականի ապրիլին հարավաֆրիկյան քաղաքական գործիչ և ապարտհեյդ ռեժիմի դեմ պայքարող Օլիվեր Տամբոյի մարմինը գտնվում էր տաճարում Բենոնիում թաղվելուց առաջ։
Նկարագրություն
Տաճարը կառուցվել է ռոմանական ոճով, բաժանված է երեք մասի՝ Սուրբ Հովհաննես Ոսկեբերանի կցաշենք, «Բոլոր հոգիների» մատուռ՝ ի հիշատակ Առաջին աշխարհամարտում զոհված հարավաֆրիկացիների և Սուրբ Հոգու մատուռ։ Տաճարի ինտերիերում գերակշռում են սպիտակ գաջած սյուները և կամարները, փայլուն մանրահատակով պատված հատակը, վիտրաժները և պարզ փայտե նստարանները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Յոհանեսբուրգի եկեղեցիներ
(3556) Լիքսիուհուա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,16546 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4735 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,8574 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2057,09 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,175004 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,22° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1964 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Պողոս առաքյալ
Տարսոնցի Պողոս (սկզբնապես՝ Տարսոնացի Սողոս կամ Սավուղ Պողոս, ), հայտնի է որպես հեթանոսների առաքյալ, ազգերի առաքյալ կամ պարզապես առաքյալ և նախնական քրիստոնեության նշանավոր անձանցից մեկը ։ ​
Իր թղթերից պարզ է դառնում, որ Տարսոնցի Պողոսը հրեական արմատներ ունի, նրա վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել հելլենական մշակույթը և իր հայտնի փոխհարաբերությունը Հռոմեական կայսրության հետ, որի քաղաքացին է եղել ինքը՝ համաձայն «Գործք առաքելոցի»։ Պողոսը չփոխեց իր անունը Հիսուս Քրիստոսի հավատն ընդունելուց հետո, ինչպես Իսրայելի մեսսաները և հեթանոս Սալվադորը, քանի որ դարաշրջանի բոլոր հռոմեացիների պես ուներ ընտանիքից եկող անձնանուն (Սավուղ՝ նրա հրեական անունը, ծագումնաբանորեն նշանակում է «մեկը, որի օգնությանն են դիմում», «կանչված») և մականուն, որը միակն է, որ օգտագործվում է նրա նամակներում (նրա «Պողոս» հռոմեական անունը նշանակում է «փոքր» կամ «քիչ») ։
Հելլենական մշակույթի իմացությունը (սահուն խոսում էր ինչպես հունարեն, այնպես էլ արամեերեն) թույլ տվեց նրան Կտակարանում քարոզել այդ մշակույթին բնորոշ օրինակներ ու համեմատություններ, որի շնորհիվ նրա հաղորդագրությունը շատ շուտով հաջողություն ունեցավ հունական տարածաշրջանում։ Սակայն մյուս կողմից էլ այս հատկությունը որոշակի պահերի խոչընդոտ հանդիսացավ նրա խոսքերը հասկանալու հարցում, քանի որ Պողոսը երբեմն դիմում էր հուդայականությունից հեռու գաղափարների, մինչդեռ այլ դեպքերում խոսում էր որպես խիստ և օրինապահ հրեա ։ Այստեղից է, որ նրա պնդումներից որոշները որակվել են որպես «τινα δυσνοητα» (տառադարձվում է tina dysnoēta, որը նշանակում է «դժվար հասկանալի կետեր») և մինչև օրս տարակարծություններ են առաջանում Պողոսի թղթերի որոշ հատվածների ու թեմաների շուրջ, ինչպես, օրինակ, հրեաների ու հեթանոսների հարաբերության, խղճի ու օրենքի վերաբերյալ և այլն։ Մյուս կողմից՝ պարզ է, որ նրա նամակներն առանձին դեպքերում գրվել են ի պատասխան հստակ դեպքերի։ Այդ պատճառով էլ ժամանակակից մեկնաբանական վերլուծությունը՝ առանց հույս ունենալու դրանցում գտնելու Առաքյալի մտածողության հիմքերը, ուսումնասիրում է դրանց առաջադրած դժվարություններն ու առանձնահատկությունները, վերլուծում է դրանց զարգացման և ամբողջականության վերաբերյալ բանավեճը։
Պատկանած չլինելով Տասներկու Առաքյալների սկզբնական շրջանակին և անցնելով թյուրըմբռնումներով ու դժբախտություններով դրոշմված ճանապարհ ՝ Պողոսը դարձավ Հռոմեական կայսրության տարածքում քրիստոնեության կառուցման և տարածման առաջնակարգ ճարտարապետներից մեկը՝ շնորհիվ իր տաղանդի, համոզմունքների և իր անձի՝ անվիճելիորեն առաքելական բնույթի ։ Նրա մտածողությունը համապատասխանում էր, այսպես կոչված, պողոսյան թղթագրությանը, որը նախնական քիրստոնեության  չորս հիմնական ուղղություններից մեկն էր, որոնք վերջում կազմեցին կանոնական գիրքը ։
Այսպես կոչված պողոսյան թղթերի հարցում՝ Թուղթ հռոմեացիներին, Առաջին և Երկրորդ Թուղթ կորնթացիներին, Թուղթ գաղատացիներին, Թուղթ փիլիպեցիներին, Առաջին Թուղթ թեսաղոնիկեցիներին (հավանաբար ամենահինը) և Թուղթ Փիլիմոնին, գործնականում անվիճելի է այն փաստը, որ դրանք պատկանում են Պողոս Տարսոնցուն։ Դրանք «Գործք Առաքելոցի» հետ կազմում են առաջնային անկախ աղբյուրներ, որոնց սպառիչ ուսումնասիրությունը գիտական-գրական տեսանկյունից թույլ տվեց որոշ փաստեր արձանագրել նրա կյանքից, հաստատել նրա գործունեության համեմատաբար ճշգրիտ ժամանակագրությունը և նրա անհատականության միանգամայն ավարտուն նկարագրությունը։ Նրա գրվածքները, որոնք մեզ են հասել 175-225 թվականներին թվագրվող հին պապիրուսների վրա արված արտագրությունների ձևով, միաձայն ընդունվել են քրիստոնեական բոլոր եկեղեցիների կողմից։ Նրա կերպարը, որ ասոցացվում է քրիստոնեական փորձարարական առեղծվածի հետ, ոգեշնչություն է հանդիսացել այնպիսի տարբեր արվեստների համար, ինչպիսիք են ճարտարապետությունը, քանդակագործությունը, նկարչությունը, գրականությունը, կինեմատոգրաֆիան, իսկ քրիստոնեության համար, հենց առաջին շրջանից սկսած, դարձել է տեսության և հոգևորականության անխուսափելի աղբյուր ։
Անունը
Հունարեն գրված իր նամակներում Առաքյալն իրեն անվանել է Παῦλος (Paulos): Այս անունը հայտնվում է նաև Պետրոսի երկրորդ նամակում (3:15) և «Գործք Առաքելոցում»՝ սկսած 13.9-ից ։
Նախքան այդ տարբերակը «Գործք Առաքելոցը» նրան հունարեն տարբերակով է կոչում՝ Σαούλ (Saoul) o Σαῦλος (Saulos) (եբրայերեն՝ שָׁאוּל‎, ժամանակակից եբրայերեն՝ Sha'ul, իսկ տիբերյան եբրայերենով՝ Šāʼûl): Հին եբրայերենում այս անունը համարժեք էր Հին Իսրայելի առաջին թագավորին, որը Պողոսի պես սերում էր Բենիամինի տոհմից։ Այս անունը նշանակում է «մեկը, որի օգնությանն են դիմում», «կանչված» կամ «մեկը, որին խնդրում են»  (Աստծու կամ Յահվեհի կողմից)։
Նրա «փոխակերպության» պատմություններում օգտագործվում է նաև Σαῦλος (Saulos) անունը։ «Գործք Առաքելոցը» ցույց է տալիս նաև «Սավուղից» անցումը «Պողոսի» ՝ կիրառելով «Σαυλος, ο και Παυλος» արտահայտությունը («Սավուղ, նաև Պողոս» կամ «Սավուղ, նաև հայտնի որպես Պողոս»), որը նշանակում է, որ անունը փոխվել է ։ Հելլենական հուդայականության մեջ համեմատաբար հաճախակի կիրառություն ունեին կրկնակի անունները՝ մեկը հունարեն, իսկ մյուսը՝ եբրայերեն ։
Paulos անունը Էմիլիայի տոհմի կողմից կիրառվող հռոմեական հայտնի Paulus մականվան հունարեն տարբերակն է։ Միայն այդ կերպ կարելի է ենթադրել, որ Պողոսը ստացել է հռոմեական անուն։ Հնարավոր է, որ դա կապ ունի հռոմեական քաղաքացիության հետ, որը նրա ընտանիքը ստացել էր Տարսոնում ապրելով ։ Նաև հնարավոր է, որ Պողոսի նախնիներից որևէ մեկը ստացած լինի այդ անունը մի որևէ հռոմեացու կողմից, որը ստրկացրել է նրան ։ Թեև paulus լատիներենում նշանակում է «փոքր» կամ «մեղմ», սակայն դա կապված չէ նրա ֆիզիկական կառուցվածքի կամ բնավորության հետ ։
Այս ամենով հանդերձ՝ Պողոսը կարողացավ մեկ այլ նշանակություն տալ իր անվանը։ Ջորջիո Ագամբենը հիշում է, որ երբ մի հռոմեացի ստրկատեր նոր ծառա էր գնում, փոխում էր նրա անունը՝ ի նշան նրա կարգավիճակի փոփոխության։ Ագամբենը բերում է օրինակներ. «Januarius qui et Asellus (միջատ); Lucius qui et Porcellus (խոզուկ); Ildebrandus qui et Pecora (եղջերավոր անասուն); Manlius qui et Longus (երկար); Aemilia Maura qui et Minima (փոքր)» ։ Սկզբում տվյալ անձի անունն էր, իսկ հետո՝ նոր անունը.երկու անունները միանում էին «qüi et» մասնիկով, որը նշանակում է «ինչպես նաև [կոչվում է]»։ «Գործք Առաքելոցում» հանդիպում է հետևյալ արտահայտությունը՝ «Σαυλος, ο και Παυλος» («Սավուղ, նաև Պողոս [կոչվող]»), որտեղ «ο και»-ը լատիներեն «qüi et»-ի հունական համարժեքն է։ Ագամբենը գտնում է, որ Սավուղը փոխել է իր անունը Պողոսի, երբ  նրա կարգավիճակը ազատ մարդուց փոխվել է ծառայի/ստրուկի՝ դարձել է Աստծու կամ իր մեսսաների ծառան ։ Շարունակելով այս գիծը՝ Պողոսը պիտի որ համարված լինի փոքր մարդկային գործիք (paulus- «փոքր», Ավրելիոս Օգոստինոսը նույն բանն է ցույց տալիս Comm. in Psalm. 72,4-ում։ «Paulum […] minimum est»), ոչ արժանավոր, այնուամենայնիվ Աստծո՝ իր Տիրոջ կողմից ընտրված մի առաքելության համար ։
Աղբյուրներ
Պողոս Տարսոնցին հայտնի է երկու տեսակի աշխատանքներով, որոնք կարելի է դասակարգել ըստ կարևորության աստիճանի. Ընդհանուր թեմաների հակադրության պարագայում սովորաբար նախապատվություն է տրվում պողոսյան թղթերին, մյուս կողմից էլ՝ ընդունվում են Գործք առաքելոցի այն տվյալները, որոնք չեն հակասում թղթերին ։
Գոյություն ունեն այլ տեսակի գործեր՝ այսպես կոչված «պսևդոէպիգրաֆիկ կամ պողոսյան երկրորդ թղթեր», որոնք գրվել են Պողոսի անունից թերևս նրա աշակերտների կողմից նրա մահից հետո։ Դրանք ընդգրկում են Երկրորդ նամակը թեսաղոնիկեցիներին, Թուղթ առ կողոսացիներ, Թուղթ առ եփեսացիներ և երեք «հովվական թղթեր»՝ Առաջին և Երկրորդ թուղթը Տիմոթէոսին և Թուղթ առ Տիտոս։ 19-րդ դարից սկսած տարբեր հեղինակներ ժխտել են Պողոսի ուղիղ կապը այդ թղթերի հետ՝ դրանք վերագրելով ավելի ուշ շրջանի աշակերտների ։ Այնուամենայնիվ՝ այլ հեղինակներ պնդում են, որ Պողոսն է այդ թղթերի հեղինակը, հատկապես Կողոսացիներին ուղղված թղթի՝ փաստելով, որ ոճը և թեմատիկան կարող են արադարացվել դրանք գրելու պատմական հանգամանքներով ։
Պողոսի ծնունդը
Սուրբ Պողոսը ծնվել է 5-10թթ. Տարսոնում (ներկայիս Թուրքիայի տարածքում), որն այն ժամանակ Միջին Ասիայի հարավում գտնվող հռոմեական Կիլիկիա նահանգի կենտրոնն էր։
Տարեթիվ
Փիլիմոնին ուղղված թղթում Պողոսն իրեն ծեր է անվանում (presbytés) ։ Այն գրել է բանտարկված վիճակում թերևս 50թ. մի տանամյակում Եփեսոսում կամ էլ 60թ. սկզբներին Հռոմում կամ Կեսարիայում։ Ենթադրվում է, որ այդ ժամանակ նա արդեն 50 կամ 60 տարեկան էր դառնում ։ Այդ թվականից սկսած՝ հաշվում են, որ Պողոսը ծնվել է 1-ին դարի սկզբներին՝ մոտ 10թ. ։ Այդ պատճառով էլ եղել է Հիսուս Նազովրեցու ժամանակակիցը։
Վայր
Ղուկասը հաստատում է, որ Պողոսը ծնունդով Տարսոնից էր՝ Կիլիկիայի նահանգում գտնվող մի քաղաքից։ Այդ տեղեկությունը դառնում է արժանահավատ  ։ Այդ փաստը ևս մեկ անգամ հաստատում է այն հանգամանքը, որ Պողոսի մայրենի լեզուն հունարենն են , և որ այդ լեզվի կիրառության մեջ եբրայերենի տարրեր չեն նկատվում ։
Բացի այդ, Պողոսը կիրառել է Septuaginta-ն՝ աստվածաշնչյան տեքստերի հունարեն թարգմանությունը, որը Հուդայի երկրից այն կողմ գտնվող հին հուդայական համայնքների կողմից է կիրառվել։ Այս ամենը համապատասխանում է հելլենական քաղաքում ծնված հրեական համայնքի ներկայացուցչի կերպարին Սրան գումարվում է նրա ծննդավայր վերաբերյալ այլընտրանքային տարբերակի կամ աղբյուրի բացակայությունը՝ բացառությամբ Եվսեբոսցի Հերոնիմոսի ուշ շրջանի մի գրառումից, որը հաստատում է այն շշուկները, որ Պողոսի ընտանիքը սերում էր Գիսկալայից՝ քաղաք Գալիլեայում (De viris illustribus 5 —Փիլեմոնին ուղղված մեկնաբանություն—, IV դարի սկիզբ)։ Սակայն այս տեղեկությունը հիմնավորում չունի ։
Այն ժամանակ Տարսոնը ծաղկող, մեծ կարևորություն ունեցող քաղաք էր (Գործք 21, 39) ։ Ք.ա. 64թ.-ից լինելով հռոմեական նահանգի մայրաքաղաքը ՝ թիկունքում ուներ Տարսոնյան լեռնահամակարգը, իսկ ափին գտնվում էր Սիդնո գետը, որը թափվում էր Միջերկրական ծով և կամուրջ հանդիսանում Տարսոնի համար։ Տարսոնը առևտրային նշանակություն ուներ, քանի որ Սիրիան և Անատոլիան միացնող ընդհանուր ճանապարհի մասն էր կազմում։ Բացի այդ, ստոիկյան փիլիսոփայության մի դպրոցի կենտրոն էր  ։ Հետևաբար, խոսքը մի քաղաքի մասին է, որն այն ժամանակ հայտնի էր որպես մշակութային, փիլիսոփայական և կրթական կենտրոն ։ Տարսոն քաղաքին ի բնե շնորհվել էր հռոմեական քաղաքացիության իրավունք ։ Ինչպես նշվեց ավելի վաղ, այդ կարգավիճակը հնարավոր բացատրություն է դառնում այն փաստի, որ Պողոսը հռոմեական քաղաքացիություն ուներ՝ ի հեճուկս հրեայի որդի լինելու հանգամանքի։
Հռոմեական քաղաքացիությունը
Պողոսի՝ հռոմեական քաղաքացիություն ունեցած լինելու մասին տեղեկությունը ներկայացված է միայն «Գործք առաքելոցում» և չունի զուգահեռ հիշատակություն Պողոսի թղթերում, որն էլ բանավեճի պատճառ է դառնում այսօր   ։ Հակառակ դրան՝ Վիդալ Գարսիան պնդում է, որ հռոմեական քաղաքացիություն ունեցողը այդպես ծեծի չէր ենթարկվի, ինչպես հավաստիացնում է Պողոսը Երկրորդ թուղթ առ կորնթացիս գործում (11, 24-25), որ պատահել է իրեն, քանի որ դա արգելված էր ։ Ի նպաստ դրա՝ Բորնկամմը նշում է, որ Paulus-ը  հռոմեական անուն է ։ Եվ եթե Պողոսը հռոմեացի չլիներ, Հռոմ տեղափոխված չէր լինի Երուսաղեմում իր ձերբակալությունից հետո ։ Այնուամենայնիվ, երկու ենթադրությունների դեպքում էլ կան բացառություններ    ։ Պետեր Վան Միննենը՝ հելլենիստական և հռոմեական շրջանի փաստաթղթերի, ինչպես նաև նախնական քիրստոնեության պապիրուսագետ և հետազոտող, բուռն կերպով պաշտպանում էր Պողոսի՝ հռոմեական քաղաքացի լինելու պատմականությունը՝ պնդելով, որ Պողոսը մեկ կամ մի քանի ազատություն ստացած ստրուկի հետնորդ է եղել, որոնցից էլ ժառանգել է քաղաքացիությունը ։
Առաջին տարիներ, կրթություն և կենսապայմաններ
«Գործք առաքելոցը» Պողոսի վերաբերյալ երեք այլ հանգամանք էլ է նշում, բացի այն, որ նա հրեայի որդր էր և Բենիամինի ցեղի հետնորդ. 1. կրթվել է Երուսաղեմում, 2. նրան ուսուցանել է հայտնի ռաբբի Գամաղիէլը, 3. և որ նա փարիսեցի էր։
Կրթությունը «Գամաղիէլի ոտքերի տակ»
Պողոսի կրթության հարցը բազմաթիվ շահարկումների առարկա է։ Մասնագետների մեծամասնության կարծիքով նա նախնական կրթություն է ստացել հենց Տարսոն քաղաքում ։ Նաև ենթադրվում է, որ հետո՝ պատանի կամ երիտասարդ տարիքում, տեղափոխվել է Երուսաղեմ։ Որոշ ուսումնասիրություններ, որ մեծ պահպանողականություն են դրսևորում  «Գործքում» բերված տեղեկության հանդեպ, վիճարկում են այս տվյալները ։ Մյուսները բավարար խելամտություն չեն գտնում «Գործքի» 22,3 գրքի տվյալները մերժելու մեջ, որոնք վերաբերում են Գամաղիէլ I Ծերունու՝ լուսավորյալ հեղինակության մոտ կրթություն ստացած լինելուն ։
Ըստ Դու Թոյի՝ «Գործք Առաքելոցը» և պողոսյան թղթերը հիմք են հանդիսանում այն փաստի համար, որ Պողոսը Երուսաղեմ է գնացել պատանի հասակում։  Սակայն որ ավելի կարևոր է, այս ուսումնասիրողը մեկնաբանում է, որ երկպառակությունը Տարսոնի և Երուսաղեմի միջև պիտի հաղթարհարվի՝ ընդունելով այն փաստը, որ Պողոսի անձը հանդիպման և բազմաթիվ ազդեցությունների ինտեգրման մեկնակետ է եղել ։ Գամաղիէլի ոտքերի տակ Պողոսի կրթությունը նախապատրաստություն է հանդիսացել նրա ռաբբի դառնալու համար ։
Փարիսեցի
Պողոսի՝ փարիսեցի լինելու վերաբերյալ տվյալը մեզ է հասել Փիլիպեցիներին ուղղված թղթի ինքնակենսագրական հատվածից. "... թլփատուել եմ ութերորդ օրը, Իսրայէլի ցեղից եմ, Բենիամինի սերնդից, եբրայեցի՝ եբրայեցի ծնողներից, ըստ օրէնքի՝ փարիսեցի, ըստ նախանձախնդրութեան՝ հալածում էի եկեղեցին, ըստ օրէնքի արդարութեան՝ անբասիր։""Պօղոս առաքեալի թուղթը փիլիպեցիներին 3, 5-6"Այնուամենայնիվ, այս հատվածները մասն են կազմում մի նամակի, որը որոշ հեղինակներ համարում են 70թ.-ից  հետո գրված անկախ գործ։ Հայըմ Մըքոբին հարցականի տակ է դնում Պողոսի՝ փարիսեցի լինելու հանգամանքը՝ պնդելով, որ պողոսյան թղթերում ռաբբիական ոչ մի գիծ չի նկատվում ։
Քաղաքացիական կարգավիճակը
«Պատմական Պողոսի» ուսումնասիրության քննարկելի թեմաներից է նրա քաղաքացիական կարգավիճակը, որի վերաբերյալ միասնական տեսակետ չկա։ Կորնթացիներին ուղղված առաջին թղթի 7, 8 և 9, 5 հատվածներից ենթադրվում է, որ 50թ. տասնամյակի առաջին կեսին այս թուղթը գրելիս Պողոսը ամուսնացած չէր, սակայն դա չի պարզում այն փաստը, թե երբևիցէ չի ամուսնացել, բաժանվել է կամ այրիացել։
Ընդհանուր առմամբ՝ ուսումնասիրողները սովորաբար երկու հիմնական տեսակետի են հանգում. Ռոմանո Պեննան և Ռինալդո Ֆաբրիսը նշում են մեկ այլ հավանական տեսակետ, ըստ որի Պողոսը և նրա ենթադրյալ կինը բաժանվել են։ Այս ենթադրությունը կարող է կապվել Առաքյալի կողմից հաստատված այսպես կոչված պողոսյան առավելությանը, որը իրավունք է տալիս քիրստոնյա կողմին չեղյալ հայտարարել ամուսնական կապը, երբ մյուս կողմը անհավատարմություն է ցուցաբերում և չի համաձայնվում խաղաղ ապրել։
Ծանոթությունը Հիսուս Նազովրեցու հետ
Հարց է առաջանում, թե Երուսաղեմում Գամաղիէլի «ոտքերի տակ» ծառայելիս արդյոք Պողոսը անձնապես ճանաչել է Հիսուս Նազովրեցուն նրա առաքելության կամ մահվան պահին։ Ուսումնասիրողների դիրքորոշումները տարբեր են, սակայն ընդհանուր առմամբ ենթադրվում է, որ այդպես չի եղել, քանի որ նրա թղթերում այդ մասին հիշատակություն չկա։ Խելամիտ է մտածել, որ եթե նման հանդիպում տեղի ունեցած լիներ, Պողոսը իր գրվածքի մեջ նշած կլիներ ։
Նման դեպքում հարցականի տակ է դրվում Սավուղ Պողոսի՝ պատանեկան կամ երիտասարդ տարիքում Երուսաղեմում գտնված լինելու ենթադրությունը ։ Սկսած «Գործքի» 26, 4-5 գլխից՝ Ռայմոնդ Է. Բրաունը ենթադրում է, որ Սավուղ Պողոսը փարիսեցի է եղել երիտասարդ ժամանակվանից։ Ընդունելով այն փաստը, որ փարիսեցի ուսուցիչների ներկայությունը Պաղեստինից դուրս տարածված պրակտիկա չէր, և որ հունարենից բացի Պողոսը նաև եբրայերեն կամ արամեերեն կամ էլ երկուսն էլ գիտեր, ստացվում է, որ 30թ.ի տասնամյակի սկզբում Սավուղ Պողոսը Թորան խորապես ուսումնասիրելու նպատակով տեղափոխվել է Երուսաղեմ ։
Առաջին հետապնդումը
Իր վերլուծության մեջ Վիդալ Գարսիան սահմանափակում է Սավուղ Պողոսի մասնակցությունը Ստեփանոսի նահատակությանը՝ նշելով, որ Պողոսի՝ այդ քարկոծությանը ներկա գտնվելու մասին տեղեկությունը «Գործքին» բնորոշ տվյալ չէ ։ Բորնկամմը վիճարկում է, որ  դժվար չէ ենթադրել, որ Պողոսն անգամ ներկա չի գտնվել Ստեփանոսի քարկոծմանը ։
Այնուամենայնիվ, այլ հեղինակներ (օրինակ, Բրաուն, Ֆիցմայեր, Պեննա, Մըրֆի Օ'Քոննըր և այլք) բավարար փաստեր չեն գտնում կասկածելու Ստեփանոսի նահատակության ժամանակ Պողոսի ներկա գտնվելու հարցը։ Ըստ «Գործքի»՝ Ստեփանոսի մահապատժի ներկաները իրենց զգեստները դրեցին «երիտասարդ Սավուղի» ոտքերի առաջ (Գործք 7, 58) ​ Մարտին Հենգելը գտնում է, որ Պողոսը այդ ժամանակ 25տ. կլիներ ։
«Գործքի» 8-րդ գլուխը ցույց է տալիս առաջին հատվածները Երուսաղեմում քրիստոնեական առաջին հետապնդման, որտեղ Սավուղ Պողոսը ներկայանում է որպես այդ հետապնդման հոգին։ Առանց նույնիսկ կանանց հարգելու՝ քիրստոնյաներին տանում էր բանտ։ "1 Եւ այն օրը Երուսաղէմի եկեղեցու դէմ մեծ հալածանք տեղի ունեցաւ. ու բոլորը, բացի առաքեալներից, ցրուեցին Հրէաստանի և Սամարիայի գիւղերը։ 2 Եւ աստուածավախ մարդիկ թաղեցին Ստեփանոսին և նրա վրայ մեծ ողբ արեցին։ 3 Իսկ Սօղոսը եկեղեցուն շատ վնաս էր հասցնում. տնից տուն էր մտնում, դուրս էր քաշում տղամարդկանց և կանանց ու մատնում բանտարկութեան։"«Գործք Առաքելոց» 8, 1-3
Սպանությունների մասին խոսք չկա, սակայն մի նախորդող զրույցում մի տաճարում (Գործք 22, 19-21) Պողոսը նշում է, որ սինագոգներով քայլում էր շղթայելով և հարվածելով նրանց, ովքեր հավատում էին Հիսուս Նազովրեցուն։ Գործքի 9,1 հատվածում նշվում է, որ Սավուղի մտադրությունն ու նպատակն էր հավատարիմներին մահով սպառնալը։ Գործք 22, 4-ում Պողոսն իր բերանով նշում է «մինչև մահ» իր հետապնդման մասին՝ շղթայելով և բանտարկելով տղամարդկանց ու կանանց։
Վիդալ Գարսիան և Բորնկամմը անվստահություն են արտահայտում նման հետապնդման իրական հնարավորության հանդեպ ինչպես աշխարհագրական ընդարձակության, այնպես էլ վայրագության աստիճանի պատճառով  ։ Բարբագլիոն նշում է, որ Գործքը Պողոսին ներկայացնում է «ոչ որպես հետապնդողի, այլ անձնավորված հետապնդության», որի պատճառով էլ այն հնարավոր չէ համարել չեզոք քրոնիկա ։ Սանդերսը պնդում է, որ այդ հետապնդման պատճառը Սավուղ Պողոսի խանդն է եղել և ոչ թե նրա փարիսեցի լինելը ։ Հետապնդող եղած լինելու վերաբերյալ կարծիքներից այն կողմ կարելի է ընդհանրացնել՝ Գերդ Թայսենի խոսքերով, որ նախաքրիստոնյա Պողոսի կյանքը բնութագրվում է «Օրենքի հանդեպ հպարտությամբ ու խանդով» ։
Փոխակերպումը
Ըստ «Գործք Առաքելոցի»՝ Ստեփանոսի նահատակությունից հետո Սավուղ Պողոսը ուղևորվել է Դամասկոս։ Այս դեպքը Աստվածաշնչի մասնագետները հակված են վերագրելու Ստեփանոսի քարկոծմանը հաջորդած տարվան։"1 Սօղոսը դեռ Տիրոջ աշակերտներին սպառնալու և նրանց սպանելու կրքով լցուած(1031)՝ քահանայապետի մօտ եկաւ 2 և նրանից նամակներ խնդրեց, Դամասկոսում ժողովարաններին ուղղուած, որպէսզի, եթէ գտնի այդ ճանապարհին հետևող որևէ մէկին, տղամարդ թէ կին, կապուած Երուսաղէմ բերի։ 3 Եւ նա գնալիս, երբ մօտեցաւ Դամասկոսին, յանկարծակի նրա շուրջը երկնքից մի լոյս փայլատակեց։ 4 Եւ երբ գետին ընկաւ, լսեց մի ձայն, որ իրեն ասում էր. «Սաւո՜ւղ, Սաւո՜ւղ, ինչո՞ւ ես հալածում ինձ»։ 5 Եւ նա ասաց. «Ո՞վ ես դու, Տէ՛ր»։ Եւ ձայնն ասաց. «Ես Յիսուսն եմ, որին դու հալածում ես։ 7 Ոտքի՛ կանգնիր և այդ քաղաքը մտի՛ր, ու քեզ կ՚ասուի, թէ դու ի՛նչ պէտք է անես»։ Իսկ նրան ուղեկցող մարդիկ անշշունջ կանգնած էին. միայն նրա ձայնն էին լսում, բայց ոչինչ չէին տեսնում։ 8 Սօղոսը գետնից վեր կացաւ, սակայն բաց աչքերով իսկ ոչ ոքի չէր տեսնում։ Նրա ձեռքից բռնած մտցրին Դամասկոս։ 9 Եւ երեք օր այնտեղ էր, բայց չէր տեսնում. ո՛չ կերաւ, ո՛չ էլ խմեց։"«Գործք Առաքելոց» 9, 1-9
Պողոսն ինքը այս փորձառությունը ներկայացրել է որպես «տեսիլք» (1 Կորնթացիներ 9, 1), որպես խաչված Հիսուս Քրիստոսի «հայտնություն»  (1 Corintios 15, 8) կամ որպես Հիսուս Քրիստոսի և նրա Կտակարանի  «բացահայտում» (Գաղատացիներ1, 12-16; 1Կրոնթացիներ 2, 10)։ Սակայն երբեք այդ փորձառությունը չի ներկայացրել որպես  «փոխակերպում», որովհետև հրեաների համար «փոխակերպվել» նշանակում է լքել կուռքերին՝ իրական Աստծուն հավատալու համար, իսկ Պողոսը երբեք չի պաշտել հեթանոս կուռքերի, ոչ էլ անպարկեշտ կյանք է վարել ։ Իրականում, հարկարվոր է, որ Պողոսը մեկնաբանի, որ նման փորձառությունը​ իրեն չէր դարձնում պակաս հրեա, այլ թույլ էր տալիս հասնել հրեական հավատի ամենախորը էությանը Այն ժամանակը քրիստոնեությունը դեռևս գոյություն չուներ որպես անկախ կրոն։ ​ ։
Այս պատմության մեջ չլուծված շատ կետեր կան։ Օրինակ, 1 Կորնթացիներ 9, 1 հատվածում Պողոսը նշել է, որ «տեսել է» Հիսուսին, Սակայն Գործքի ոչ մի հատվածում նման բան չկա (Գործք 9, 3-7; 22, 6-9; 26, 13-18): Ավելին, Գործքի 3 հատվածները մանրամասներով  չեն համընկնում. արդյոք ուղեկցողները ոտքի վրա են մնացել առանց խոսել կարողանալու, թե ընկել են գետնի վրա, լսել, թե չեն լսել ձայնը, ինչպես նաև այն փաստը, որ Հիսուսը խոսել է Պողոսի հետ «եբրայերենով», բայց մեջբերելով հունարեն ասացվածք (Գործք 26,14)։ Այնուամենայնիվ,պատմության կենտրոնական միջուկը միշտ համընկնում է. — Սաւո՜ւղ, Սաւո՜ւղ, ինչո՞ւ ես հալածում ինձ։ — Ո՞վ ես դու, Տէ՛ր։
— Ես Յիսուսն եմ, որին դու հալածում ես։
Պողոսյան թղթերը լռություն են պահպանում այս դրվագի մանրամասների հարցում, թեև Պողոսի նախկին և հետագա վարվելակերպը նկարագրվում է հենց իր կողմից այդ թղթերից մեկում."...քանզի ես մարդուց չառայ այն, ոչ էլ որևէ մէկից սովորեցի, այլ՝ Յիսուս Քրիստոսի մի յայտնութիւնից. 13 արդարև, դուք լսած կը լինէք հրէութեան մէջ եղածս ժամանակ երբեմնի իմ ընթացքի մասին, թէ ինչքա՜ն էի հալածում Աստծու եկեղեցին և քանդում էի այն. 14 և հրէութեան մէջ աւելի՛ առաջ էի գնացել, քան իմ շատ հասակակիցները, որոնք իմ սերնդից էին. շատ աւելի նախանձախնդիր էի իմ հայրենի աւանդութիւններին։ 15 Բայց, երբ կամեցաւ Աստուած (նա ընտրել էր ինձ իմ մօր որովայնից և կոչեց իր շնորհների միջոցով) 16 յայտնել ինձանով իր Որդուն, որպէսզի աւետարանեմ նրան հեթանոսների մէջ, այն ժամանակ, իսկոյն, ոչ մէկի խորհրդին չդիմեցի, 17 ոչ էլ Երուսաղէմ բարձրացայ նրանց մօտ, որ ինձնից առաջ առաքեալներ էին, այլ գնացի Արաբիա և վերադարձայ Դամասկոս։"Պօղոս առաքեալի թուղթը գաղատացիներին 1, 12-17
Իր թղթերից մեկ ուրիշում հաստատում է."8 Ամենից յետոյ երևաց և ինձ՝ անարգիս, 9 որովհետև ես իսկ եմ առաքեալների տրուպը. ես որ առաքեալ կոչուելու արժանի իսկ չեմ, քանի որ հալածեցի Աստծու եկեղեցին։""Պօղոս առաքեալի առաջին թուղթը կորնթացիներին 15, 8-9"Դամասկոսի ճանապարհին նման «փորձություն» ապրելու արդյունքում Սավուղ Տարսոնցին, որ մինչ այդ իր իսկ բառերով զբաղված էր «դաժանորեն հալածելով» և «խանդից ջարդելով Աստծու եկեղեցին», փոխեց իր մտածելակերպն ու պահվածքը։ Պողոսը միշտ ներկա ժամանակով է խոսել իր հրեա լինելու մասին և նշել, որ ինքն էլ պարտավոր էր հետևել հրեական իշխանության կանոններին ։ Հավանաբար երբեք էլ չլքեց իր հրեական արմատները, սակայն հավատարիմ մնաց այն ապրած փորձառությանը, որը համարվում է Եկեղեցու պատմության մեջ գլխավոր իրադարձություններից մեկը ։
Դամասկոսի ճանապարհի դեպքերից հետո Անանիասը բուժում է Պողոսի կուրությունը՝ նրա վրա դնելով իր ձեռքերը։ Պողոսը մկրտվում է և մնում Դամասկոսում «մի քանի օր» ։
1950-ական թթ.-ից ներկայացվում են գիտական աշխատանքներ, որոնք ենթադրում էին, թե Պողոս Տարսոնցին էպիլեպտիկ է եղել, և առաջադրվեց այն վարկածը, որ նրա տեսիլքը և էքստազային փորձառությունները կարող էին նրա հիվանդության ժամանակավոր էպիլեպտիկ դրսևորումները եղած լինել ։ Պողոսի հիվանդություն ենթադրվեց նաև տեսողության կենտրոնական հատվածի խանգարումը, և որ դա կարող էր առաջացած լիներ Երուսաղեմից Դամասկոս ընկած ճանապարհին աչքի եղջերաթաղանթի վնասման հետևանքով ։ ​Բուլլոքը մինչև 6 հնարավոր պատճառ է ենթադրում Դամասկոսի ճանապարհին Պողոսի կուրանալու փաստի համար. ողնաշարային-հիմայն զարկերակի խցանում, ծոծրակային կանտուզիա, երկրորդային ապակենման արյունահոսություն/ցանցաթաղանթային արցունք, ուժեղ լույսից ցանցաթաղանթի բջիջների վնասում, մատնատունկով թունավորում կամ աչքի եղջերաթաղանթի խոց​ ։ Ամեն դեպքում, Պողոս Տարսոնցու ֆիզիական առողջության վիճակը մնում է անհայտ ։