cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սովերիա Սիմերի
Փոստային ինդեքսն է՝ 88050։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0961։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Պալենսիա (պրովինցիա)
Պալենսիա (Palencia), պրովինցիա Իսպանիայի հյուսիսում՝ Իբերական թերակղզու հյուսիսարևմուտքում գտնվող Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքի կազմում։ Այն սահմանակից է Լեոն, Կանտաբրիա, Բուրգոս և Վալյադոլիդ նահանգներին։ Վարչական կենտրոնը Պալենսիան է։
Աշխարհագրություն
Տարածքը 8052 կմ2 է (29-րդ տեղը երկրի պրովինցիաների շարքում)։
Այս պրովինցիայի խոշոր բնակավայրերն են.
ժողովրդագրություն
Բնակչությունը կազմում է 173,5 հազար մարդ (46-րդ տեղը 2005 թվականի մարդահամարով), որի 45%-ը բնակվում է մայրաքաղաք Պալենսիայում։
Վարչական կառուցվածք
Մարզը ներառում է 191 համայնքային կազմավորումներ, որոնց կեսը գյուղակներ են՝ 200-ից պակաս բնակչությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի պրովինցիաներ Կատեգորիա:Կաստիլիա և Լեոն Կատեգորիա:Կաստիլիա և Լեոնի պրովինցիաներ
Սարգիս Մինասյան
Սարգիս Մինասյան (հայտնի է նաև Արամ Աշոտ անվամբ, 1873, Յալովա, Օսմանյան կայսրություն - 1915, Անկարա, Օսմանյան կայսրություն), հայ լրագրող, գրող, քաղաքական ակտիվիստ, ուսուցիչ։ Եղել է Հայրենիք (Վոթերթաուն, Մասաչուսեթս) թերթի գլխավոր խմբագիրը։ 1909 թվականին Օսմանյան կայսրություն վերադառնալուց հետո Մինասյանը շարունակում է նյութեր տպագրել տարբեր պարբերականներում։ Սպանվել է Հայոց ցեղասպանության ընթացքում։
Կենսագրություն
Սարգիս Մինասյանը ծնվել է 1873 թվականին հյուսիսարևմտյան Անատոլիայի Յալովա քաղաքի մոտ գտնվող Չենգիլյար գյուղում ։ Նախնական կրթությունն ստացել է Պարտիզակ (ներկայում՝ Բախչեջիկ, Կոջաելի) գյուղում։ Այնուհետև տեղափոխվել է Կ. Պոլիս և կրթությունը շարունակել Կեդրոնական վարժարանում։ 1894 թ. վարժարանում կրթությունն ավարտելուց հետո Մինասյանը տեղափոխվում է Ժնև (Շվեյցարիա), աշխատում Դրոշակ թերթում, որ Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության պաշտոնաթերթն էր։ 1903 թվականին Մինասյանը տեղափոխվում է ԱՄՆ, որտեղ դառնում է Հայրենիք պարբերականի գլխավոր խմբագիր ։ 1903 թ. վերադառնում է Ժնև, որտեղ մնում է մինչև 1909 թ.։ Երիտթուրքական հեղափոխությունից հետո Մինասյանը վերադառնում է Կ. Պոլիս։ Որոշ ժամանակ Մինասյանն զբաղվում է ուսուցչությամբ, շարունակում գրել, ընտրվել է Հայոց ազգային ասամբլեայի պատգամավոր, մասնակցել է Ազատամարտ թերթի հրատարակությանը՝ քննադատական նյութեր տպագրելով հայերի կյանքի տարբեր կողմերի վերաբերյալ։ Նա հայտնի էր նաև Կ. Պոլսի տարբեր դպրոցներում կարդացած դասախոսություններով, որոն հիմնականում վերաբերում էր հայոց լեզվին։
Տիրապետելով ֆրանսերենին` Մինասյանը նախատեսում էր տպագրել հայ-ֆրանսերեն բառարան, որում պիտի ներակայցվեին երկու լեզուների նոր բառերը։ Մինասյանը վաղ մահը խանգարեց գրքի հրատարակությունը։
Սարգիս Մինասյանը կազմել է հայ ազատամարտիկ Աղբյուր Սերոբի կենսագրությունը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության զոհեր Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ Կատեգորիա:Հայ կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:20-րդ դարի Օսմանյան կայսրության գրողներ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված գրողներ Կատեգորիա:Հայ ուսուցիչներ Կատեգորիա:Հայ տղամարդ գրողներ
Ալինա Սոմովա
Ալինա Ալեկսեեվնա Սոմովա (, Լենինգրադ, ԽՍՀՄ), Մարիինյան թատրոնի բալետի պարուհի։ Vaganova-prix միջազգային բալետի վարպետների մրցույթի դափնեկիր (Սանկտ Պետերբուրգ, 2002):
Կենսագրություն
2003 թվականին Ալինա Սոմովան ավարտել է Ա. Յա. Վահանովի անվան ռուսական բալետի ակադեմիան, եղել է Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ, պրոֆեսսոր Լյուդմիլա Սաֆրոնովայի սանը ։ Թատրոնում Ալինայի ուսուցիչը եղել է Օլգա Չենչիկովան, այնուհետև Տատյանա Տերեխովան։
2003 թվականին ընդունվել է Մարիինյան թատրոնի թատերախումբ ։ Ղեկավարել է բազմաթիվ բալետային ռեպերտուարներ և մասնակցել է թատերական բոլոր հյուրախաղերին՝ հանդես գալով աշխարհի առաջատար բալետային հրապարակներում, ինչպիսիք են Անգլիան, Կանադան, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները, Արևմտյան Եվրոպան, Ճապոնիան, Չինաստանը։
Բրեդ Ֆրիդել
Բրեդլի Հովարդ Ֆրիդել (Bradley Howard Friedel; 1971 թվական, մայիսի 28, Լեյքվուդ, Օհայո, ԱՄՆ), նախկինում ամերիկացի ֆուտբոլիստ, դարպասապահ, ներկա պահին՝ ԱՄՆ-ի ֆուտբոլի պատանեկան հավաքականի գլխավոր մարզիչ ։ 1992 թվականից 2005 թվականը հանդես է եկել ԱՄՆ-ի ազգային հավաքականում, որի կազմում ներկայացրել է իր հավաքականը երեք աշխարհի առաջնություններում ։ Հավաքականի կազմում անցկացրել է 82 խաղ։
«Լիվերպուլ»
1997 թվականի դեկտեմբերի 23-ին՝ մրցաշրջանի ավարտից հետո, Բրեդը տեղափոխվում է անգլիական «Լիվերպուլ»։ Տրանսֆերի գինը կազմում է 1,7 միլիոն դոլար և ի վերջո հաջողվում է ձևակերպել տեղափոխման համար անհրաժեշտ բոլոր փաստաթղթերը ։ Ամերիկացին կատարում է իր նորամուտը «Աստոն Վիլայի» դեմ հանդիպման ժամանակ։ Երեք մրցաշրջանի ընթացքում Բրեդը դուրս է գալիս խաղադաշտ ընդամենը 30 անգամ՝ ներառյալ ՈւԵՖԱ գավաթի մրցության երկու խաղերը ։
«Բլեքբեռն Ռովերս»
2002-03 մրցաշրջանում Ֆրիդելը առաջնության 15 խաղում անընդմեջ բաց չի թողում ոչ մի գնդակ և ի շնորհիվ այս արդյունքի նա մրցաշրջանի վերջում ընդգրկվում է առաջնության խորհրդանշական հավաքականում։ Այդ մրցաշրջանի վերջում նա նաև ճանաչվում է «Բլեքբեռնի» տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ ։
2004 թվականի փետրվարի 21-ին Ֆրիդելը գոլի հեղինակ է դառնում «Չարլթոն Ատլետիկի» դեմ խաղում։ 2006 թվականի սեպտեմբերի 9-ին «Շեֆիլդ Յունայթեդի» դեմ խաղում Ֆրիդելը ետ է մղում երկու տասնմեկ մետրանոց հարված և խաղից հետո ճանաչվում այդ հանդիպման լավագույն ֆուտբոլիստ։ «Բլեքբեռնի» «դարպասի պաշտպանման» ամբողջ ժամանակահատվածում Ֆրիդելը չի խաղացել ընդամենը հինգ խաղում և դա էլ այն պատճառով, որ նրա պատրաստումը ԱՄՆ-ում անցակցվող 2002 թվականի աշխարհի առաջնությանը համընկել էր այդ խաղերի հետ ։
Բրեդը ակումբի հետ իր պայմանագիրը երկարաձգել է երկու անգամ՝ 2006 և 2008 թվականներին ։ Հետագայում նա հայտարարել է, որ պայմանագրի երկարաձգման որոշումները կայացնելը նրան շատ հեշտ է հաջողվել, քանի որ ըստ նրա ուրիշ ոչ մի ակումբում նա այսպիսի հաջողությունների չի հասել ։
«Աստոն Վիլա»
2008 թվականի հուլիսի 18-ին «Աստոն Վիլա» և «Մանչեսթեր Սիթի» անգլիական ակումբները ցանկություն են հայտնում ամերիկացի դարպասապահին ձեռք բերելու հարցում։ «Բլեքբեռնի» տնօրինությունը ընդհանուր հայտարարի է գալիս «Աստոն Վիլայի» հետ և 2008-09 մրցաշրջանի սկզբում Ֆրիդելը տեղափոխվում է բիրմինգհեմյան ակումբ, իսկ տրանսֆերի գինը կազմում է շուրջ 2 միլիոն դոլար ։
«Տոտենհեմ Հոտսպուր»
2011 թվականի հունիսի 3-ին Ֆրիդելը կնքելով երկու տարվա պայմանագիր՝ ազատ գործակալի կարգավիճակով ձեռք է բերվում լոնդոնյան «Տոտենհեմ Հոտսպուրի» կողմից ։
2011 օգոստոսի 22-ին Բրեդը կատարում է նորամուտը իր նոր ակումբում։ 2012 թվականի ապրիլի 12-ին Ֆրիդելը մեկնարկային կազմում դուրս է գալիս խաղադաշտ՝ ԱՊԼ-ում 300-րդ անգամ։ Շուտով ակումբի մարզիչը որոշում է փոխարինող գտնել 40 ամյա դարպասապահին և «Տոտենհեմը» գնում է Ուգո Լյորիսին (Ֆրանսիայի հավաքականի հիմնական դարպասապահը) ։ Ֆրիդելը կարողանում է արժանի պայքար մղել ակումբի դարպասապահների պայքարում և մնալ ակումբի «առաջին համարը»։ 2012 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Բրեդը լոնդոնյան ակումբի հետ երկարաձգում է իր պայմանագիրը մինչև՝ 2014 թվականը ։
2014 թվականի հունիսի 9-ին Ֆրիդելը կնքում է նոր՝ մեկ տարի ժամկետով պայմանագիր «Տոտենհեմի» հետ և ինչպես նաև նշանակվում լոնդոնյան ակումբի դեսպան։ Այսպիսով, Բրեդի մատուցած ծառայություններին, որպես փոխհատուցում եղավ ոչ միայն պայմանագրի երկարաձգումը, այլ նաև այն, որ նա ակումբի կողմից ստացավ դեսպանի պաշտոն ։ Նրա աշխատանքը կայանում էր նրանում, որ նա պետք է փոխհամաձայնության հասներ ԱՄՆ-ում «սփուրսի» (Տոտտենհեմի մականունը) երկրպագուների հետ և ինչպես նաև նա պետք է բարձրացներ «Ուայթ Հարտ Լեյնի» ճանաչումը ամբողջ Հյուսիսային Ամերիկայում ։
Կարիերայի ավարտ
2015 թվականի մայիսի 14-ին Ֆրիդելը հայտարարում է պրոֆեսիոնալ կարիերայի ավարտի մասին՝ անմիջապես 2014-15 մրցաշրջանի ավարտից հետո ։ 2011 թվականից Ֆրիդելը միացել էր «Տոտենհեմին» և անգամ Ուգո Լյորիսի տեղափոխումից հետո պաշտպանել էր ակումբի հիմնական դարպասապահի կարգավիճակը։ Սակայն արդեն վերջին տարիներին նա հայտնվում է պահեստային նստարանին և խաղադաշտում է հայտնվում բացարձակապես գավաթային խաղերում ։
Կարիերան հավաքականի կազմում
Բրեդ Ֆրիդելը հավաքականում անցկացրած խաղերի թվով գտնվում է չորրորդ հորիզոնականում։ Նա հավաքականում իր նորամուտը կատարել էր 1992 թվականին և բաց չէր թողել ոչ մի գնդակ ։ Նա ելույթներ է ունեցել 1992 թվականի Օլիմպիական խաղերին։ 1994 թվականին Բրեդ Ֆրիդելը մասնակցություն է ունեցել աշխարհի առաջնությանը՝ որպես երկրորդ դարպասապահ (առաջինն էր՝ Թոնի Մեոլան)։ 1998 թվականին Ֆրիդելը մասնակցում է Հարավսլավիայի դեմ հանդիպմանը, որում ԱՄՆ-ի հավաքականը պարտվում է 1:0 հաշվով։ 2002 թվականին Բրեդը որպես առաջին դարպասապահ մասնակցություն է ունենում աշխարհի առաջնությանը ։ Այդ առաջնությունում ԱՄՆ-ն հասնում է մինչև մեկ չորրորդ եզրափակիչ, որում էլ նրանք 0:1 հաշվով պարտվում են Գերմանացիներին։ Այդ առաջնության խմբային փուլում Ֆրիդելը մեկ խաղում ետ է մղում երկու տասնմեկ մետրանոց հարված և այդ իսկ պատճառով էլ երկրպագուները նրան տալիս են «The Human Wall» («Պատ-Մարդ») մականունը։ 2005 թվականին Բրեդը պաշտոնապես հայտարարում է միջազգային կարիերայի ավարտման մասին ։
Մարզչական կարիերա
Խաղային կարիերան ավարտելուց հետո Բրեդը դառնում է «Տոտենհեմի» դեսպանը ԱՄՆ-ում և սկսում է օգնել (որպես մարզչի օգնական) ԱՄՆ-ի հավաքականի գլխավոր մարզիչ՝ Յուրգեն Կլինսմանին։
ԱՄՆ-ի հավաքական (մինչև 19)
2016 թվականի հունվարին Բրեդը ստանձնում է ԱՄՆ-ի պատանեկան հավաքականի գլխավոր մարզչի պաշտոնը ։
Ֆուտբոլային վերլուծաբանի կարիերա
Բրեդ Ֆրիդելը որպես ֆուտբոլային մեկնաբան 2014 թվականին Բրազիլիայում անցկացվող աշխարհի առաջնության ժամանակ աշխատակցել է BBC հեռուստաալիքի և BBC Radio Five Live ռադիոալիքի հետ, իսկ ավելի ուշ նույն աշխատանքային նպատակներով մեկնել է Իռլանդիա և աշխատակցել է տեղի RTÉ ռադիոաալիքի հետ։ 2014-15 թվականների ֆուտբոլային մրցաշրջանում նա պարբերաբար՝որպես հաղորդավար և ֆուտբոլային վերլուծաբան հանդես է եկել BBC հեռուստաալիքի Match of the Day հաղորդման շրջանակներում և Setanta Sports հեռուստաալիքում։
Անձնական կյանք
Թեև Ֆրիդելը ծնվել է Օհայոում, և պայմանավորված այդ նահանգի հյուսիսում բնակվելու հանգամանքի հետ, նրա անգլերենն ունի առանձնահատուկ արտասանություն («ակցենտ»), որը ձևավորվել էր նրա մոտ՝ ծննդավայրի հյուսիսային մասում տաս տարուց ավել ապրելու արդյունքում։ Ըստ Ֆրիդելի՝ «Անգլիացիները չեն մտածում որ ես ընդհանրապես ինչ-որ ակցենտ ունեմ։ Նրանք մտածում էին, որ ես խոսում եմ ինչպես սովորական ամերիկացին։ Իսկ ամերիկացիները մտածում էին, որ ես խոսում եմ անգլիացու նման։ Իմ կարծիքով ես երկու բևեռների արանքում էի» ։
Ֆրիդելը երկրպագում է Ֆուտբոլի ազգային լիգայում հանդես եկող «Կլիվլենդ Բրաունսին» ։ Այս թիմը սկսած 2012 թվականի օգոստոսից տնօրինում է «Աստոն Վիլլայի» նախագահ Ռենդի Լերները ։
Ֆրիդելը հարցազրույցների ժամանակ շատ է հիշատակել ամերիկացի դարպասապ Թիմ Հարիսի անունը, ով ֆուտբոլում նրա համար հանդիսանում է բոլոր ժամանակների հերոսը։ Հարցազրույցների մեկի ժամանակ Բրեդը ասել է. «նա (Թիմը) այն մարդն է ում շնորհիվ ես սկսել եմ իմ ճանապարհորդությունը» ։
2007 թվականին Ֆրիդելը 10 միլիոն դոլարի դիմաց գնել է Լորեյնում գտնվող մի ֆուտբոլային ակադեմիա և սկսել է մարզել 12 տարեկան և ավելի մեծ պատանիների, ովքեր նրա կողմից ստանում էին կրթաթոշակ ։ Ֆուտբոլային ակադեմիան 2008 թվականի ֆինասական ճգնաժամից հետո հովանավորվում է ոչ այնքան լավ երաշխավորների կողմից, ինչի պատճառով էլ 2011 թվականին փակվում է ։ Այդ նույն տարվա հունվարին՝ Մեծ Բրիտանիայում հատուկ փաստաթղթերով ապահովեց ակադեմիան սնանկացումից և շարունակեց իր գործունեությունը ։
Ժորժ դը Լատուր
Ժորժ Դյումենիլ դը Լատուր (Georges de La Tour),, XVII դարի ֆրանսիացի նկարիչ լոթարինգյան դպրոցի խոշորագույն ներկայացուցիչներից մեկը, լուսաստվերի վարպետ։ Նա աչքի է ընկնում իր անհատական ստեղծագործական մտքով, հետաքրքիր թեմաներով և խիստ երկրաչափական կոմպոզիցիաներով։ Լատուրի արվեստն առանձնահատուկ է գունաշարով, ֆորմաների պլաստիկ հավաքվածությամբ, կարմիր-շագանակագույն տոներով, որոնք հասարակ կենցաղային տեսարաններին ոգեղենություն և էմոցիաներ են հաղորդում։
Բրեդ Ֆրիդել
Ակումբային
«Բլեքբեռն Ռովերս»
Ժորժ դը Լատուր
Կենսագրություն
Ժորժ դը Լատուրը ծնվել է Նանսիի մոտ գտնվող Վիկ-սյուր-Սեյ փոքրիկ բնակավայրում, հացթուխի ընտանիքում։ Սովորել է Նանսիում, հավանաբար Ժ. Բելլանժի արվեստանոցում։ 1617 թվականին ամուսնանում է Դիանա Լե Ներֆի հետ և հաստատվում Լյունևիլում։ Ունեցել է 9 երեխա, որոնցից երեքն են ողջ մնացել։ Լատուրի ստեղծագործական սկիզբը բավականին հաջող էր։ 1623-1624 թվականներին նա Հենրիխ II -ի համար նկարում է երկու նկար և այդ ժամանակից ձեռք է բերում մեծ հարգանք։ Լատուրի մահվանից հետո նրա ստեղծագործությունները մոռացության են մատնվում. տաղանդավոր նկարչի անունը վերածնվում է միայն 1940-ական թվականներին։ Լյուևիլի հրդեհից հետո նկարչի կտավներն այրվում են, նրա մասին տեղեկություններն անհետանում են, գործերից քչերն են փրկվում։ Նրա ստեղծագործություններից հստակ թվագրված են միայն երկուսը։ Լատուրի ստեղծագործությունը կարելի է բաժանել երկու շրջանների` ցերեկային (մինչև 1640 թվականը) և գիշերային (1640 թվականից հետո)։
Բրեդ Ֆրիդել
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆուտբոլի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Տոտտենհեմ Հոտսպուրի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Ժորժ դը Լատուր
Ստեղծագործական գործունեություն
Գիշերային կտավների մեջ առանձնանում է Մարիամ Մագդաղինացուն նվիրված շարքը։ Սա կազմված է 3 կտավներից, որոնցից յուրաքանչյուրն ինչքան էլ նման, այնուամենայնիվ տարբեր են միմյանցից։ Մագդաղինացու կերպարը XVII դարի պանթեոնի ամենավիճելի կերպարներից է, 1634-1644 թվականներին նրանով տարվում է նաև Լատուրը։ Նկարներից մեկում («Մագդաղինացին հայելու մեջ արտացոլված մոմով») պատկերված է այն տեսարանը, երբ Մարիամը նստած է հայլեու առջև, մտածում է քրիստոնեության մասին։ Հայելու մեջ երևում է մոմի արտացոլանքը, աղոտ լույսը լուսավորում է Մարիամի դեմքը։ Մեջքը ծածկում են երկար մազերը, որոնցով նա լվանալու է Քրիստոսի ոտքերը։
Նկարն ասես կազմված լինի միայն լույսից և ստվերից, ինչը խորհրդավորություն է հաղորդում ստեղծագործությանը։ Լռությունն ու մելանխոլիան ստեղծում են միստիկ տպավորություն։ Լատուրի ստեղծագործության մեջ մեծ տեղ են գրավում գունային հակադրությունները։ Կարմիրի և սպիտակի կոնտրաստը բավականին աչքի ընկնող է, անցումն արված է նկատելիորեն, սակայն ոչ կտրուկ։ Գույնին հաջորդում է լույսը և միանգամից ստվերը։ Կտավի կոմպոզիցիոն կենտրոնում հայելին է և քանի որ այն ինչ-որ չափով կնոջ խորհրդանիշ է, ապա նկարը կարելի է համարել կնոջ բնույթի նկարագրություն։ Մարիամն ինքնագոհ է, հիացած իր գեղեցկությամբ։ Մոմը, որը կյանքի արագ ընթացքի խորհուրդն ունի, այս դեպքում մարմնավորում է հավատի լույսը։
Կնոջ ձեռքի գանգը նույնացվում է մահվան հետ, այն ցույց է տալիս կյանքի անցողիկությունը։ Գանգը Մագdաղինացու ծնկներին է, ինչը խոսում է այն մասին, որ նա պատրաստ է հեշտությամբ ընդունել մահը։ Այս կտավին հաջորդում են մյուսները։ «Մարիամը Լուսամփոփի կողքին» կտավում հերոսուհին նստած է գրքերի կողքին։ Դրանք, ամենայն հավանականությամբ, Ավետարաններն են։ Շարքը եզրափակվում է «Մարիամ Մագdաղինացու զղջումը» նկարով, որտեղ գանգը ծածկում է մոմի լույսը` վերջինիս փոխարեն արտացոլվելով հայելու մեջ։ Սա հատկապես աչքի է ընկնում իր լուսավորությամբ։ Բնորդուհու գլուխը թեքված է այնպես, որ մոմի լույսը միանգամից ընկնում է նրա դեմքին։ Երեք կտավներում էլ Մարիամը պատկերված է պրոֆիլից, երեքում էլ մահվան խորհրդանիշն ունի իր ուրույն տեղը` միշտ տարբեր, բայց նկատելի։ Լատուրը տարբերվում է բոլոր նկարիչներից առավելապես մեկ բնորոշմամբ` մոմ կամ ջահ, որը լուսավորում է ողջ կոմպոզիցիան` հաղորդելով մթության, գիշերվա խորհրդավորությունը, հույզերն ու տանջանքները։ Գիշերվա աղոթքը խորհրդանշում է ցերեկվա կուսավոր, հաճույքներով լի կյանքից հրաժարում, օրվա ընթացքում գործած մեղքերի ապաշխարում։ Գիշերվա շարքը նկարների կոմպոզիցիան դարձնում է բաց, դիտողի հայացքը չի հենվում միայն մի կետի վրա։ Յուրաքանչյուր հատված նկարված է հավասարապես։ Կտավը հավաքված է, ֆիգուրները` ամբողջացած։
Յուրահատուկ հետաքրքրություն են առաջացնում կերպարների խորամանկ աչքերը։ Դրանք խոսում են այն մասին, որ նրանցից և ոչ մեկը չի առանձնանում իր անկեղծությամբ։ Նկարի գունաշարն առավել արտահայտիչ են դարձնում գունային կոնտրաստները։ Չնայած նկարը պատկանում է բարոկկոյի դարաշրջանին, այնուամենայնիվ, րոշ դետալներ վերցված են Վերածննդից։
«Նորածինը» նկարում պատկերված է երիտասարդ մայրը, ով խնամքով գրկել է փոքրիկին։ Մյուս կինը մեղմ հայացքով հետևում է մանկանը։ Կտավը մայրական ջերմության և սիրո, հոգատարության մի խորհրդանիշ է։ Թեման էլ ավելի ջերմ է դարձնում կարմիր գույնը։
«Սուրբ Սեբաստիան» կտավում հերոսի տանջանքները հնչում են ասես որպես ռեքվիեմ։ Սեբաստիանի մարմնի վրա ծոնարհվել են Սուրբ Իրինան և այն կանայք, ովքեր եկել են նրա վերքերը խնամելու։ Ողբերգական սյուժեն կտավի բոլոր կերպարներին տալիս է տարբեր արտահայտություններ, բայց նրանց բոլորին ամբողջացնում է մեկ սկզբունք, նրանք դինամիկ են, բայց ստատիկ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բարոկկո ոճի նկարիչներ
Պանչա Շիլա
«Պանչա Շիլա», փանչա շիլա (հինդի լեզվով՝ հինգ սկզբունք), խաղաղ գոյակցության հինգ սկզբունք՝
Առաջին անգամ ձևակերպվել են ՉԺՀ-ի և Հնդկաստանի միջև Տիբեթի շրջանի (Չինաստան) և Հնդկաստանի միջև առևտրի ու կապերի վերաբերյալ համաձայնագրի (1954) ներածականում։ «Պանչա Շիլա» արտացոլվել է Բանդունգի կոնֆերանսի որոշումներում և միջազգային այլ փաստաթղթերում։
Կատեգորիա:Հնդկաստանի պատմություն
Շմավոն Ազատյան
Շմավոն Ռուբենի Ազատյան, ճարտարապետ, ՀԽՍՀ վաստակավոր ճարտարապետ (1968)։
Կենսագրություն
1949 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։
1958 թվականից՝ Երևաննախագիծ ինստիտուտի ճարտարապետ, 1969 թվականից՝ արվեստանոցի ղեկավար, 1978-1993 թվականներին` Մոսկվայի պետական նախագծման ինստիտուտի Երևանի մասնաճյուղի կազմակերպիչ, 1984 թվականից` տնօրեն ։
Ստեղծագործական գործունեություն
Շմավոն Ազատյանի նախագծերով կառուցվել են՝
Երկեր
Արժեքավոր է Ազատյանի «Հայկական շքամուտքեր» մենագրությունը (1987, ռուսերեն)։
Համահեղինակ է «Օձուն» (1960), «Գոշավանք» (1974) և հեղինակ «Կարմրավոր» (1996) ալբոմների։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ
Պետրե Պանաիտեսկու
Պետրե Պանաիտեսկու (Panaitescu), ռումին պատմաբան-միջնադարագետ, դոկտոր, պրոֆեսոր, Ռումին, ակադեմիայի թղթակից անդամ (1934)։ Դասախոսել է Բուխարեստի համալսարանում։ Գիտական հետազոտությունները վերաբերում են Ռումինիայում ֆեոդալիզմի տնտեսագիտական հարցերին, ռումինա-սլավոնական կապերին։ «Ալեքսանդր Բարեպաշտի հրովարտակը Աուչավայի հայկական եպիսկոպոսարանի համար» (1935, ռումիներեն), «Ավատատիրական կյանքը Ցարա Ռոմնեասկըում և Մոլդովայում 14—17-րդ դարերում» (1957, ռումիներեն) և մի շարք այլ աշխատություններում անդրադարձել Ռումինիայի հայկական գաղութների պատմությանը, երկրի կյանքում հայերի դերին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռումինացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Սլավոնագետներ Կատեգորիա:Ռումինացի գրականագետներ Կատեգորիա:Բուխարեստի համալսարանի շրջանավարտներ
Սերխիո Սանչես
Սերխիո Սանչես Օրտեգա (իսպ․՝ Sergio Sánchez Ortega, ), իսպանացի ֆուտբոլիստ, պաշտպան։ Կարող է հանդես գալ ինչպես աջ եզրային, այնպես էլ՝ կենտրոնական պաշտպանի դիրքում։ Ներկայումս հանդես է գալիս իսպանական «Էսպանյոլ»-ի կազմում։
Լա Լիգայի շրջանակներում Սերխիոն մասնակցել է ավելի քան 166 հանդիպման 11 մրցաշրջանների ընթացքում։ Նա մեկ անգամ դարձել է Կոպա դել Ռեյի գավաթակիր։
«Էսպանյոլ»
Սանչեսը իսպանական «Էսպանյոլ»-ի սան է։ Թիմի հիմնական կազմում նա իր դեբյուտը նշել է 2005 թվականի ապրիլի 24-ին՝ «Ռեալ Սարագոսա»-ի դեմ խաղում, որն ավարտվել է 3-1 հաշվով՝ կատալոնական թիմի հաղթանակով ։
2007 թվականի հունվարին Սանչեսը վարձավճարով տեղափոխվել է Սեգունդա Դիվիզիոնում հանդես եկող «Ռեալ Մադրիդ Կաստիլիա», որտեղ մնացել է մինչև մրցաշրջանի ավարտը։ Հաջորդ մրցաշրջանը նա վարձավճարով անցկացրել է Լա Լիգան ներկայացնող «Ռասինգ»-ի կազմում։
2008 թվականի հուլիսին Սերխիոն վերադարձել է «Էսպանյոլ»։ Թիմի կազմում իր առաջին գոլը իսպանացին խփել է սեպտեմբերի 20-ին՝ «Խետաֆե»-ի դեմ խաղում, որն ավարտվել է 1-1 հաշվով ։ Նա ամբողջ մրցաշրջանի ընթացքում հանդես է եկել աջ պաշտպանի դիրքում։
«Սևիլյա»
2009 թվականի հուլիսին Սանչեսը 4 տարվա պայմանագիր է կնքել «Սևիլյա»-ի հետ։ Տրանսֆերն արժեցել է 4 միլիոն եվրո։ 2010 թվականի հունվարի 1-ին պարզ դարձավ, որ Սերխիոն չի կարող օգնել թիմին սրտի խնդիրների պատճառով ։ Այդ մրցաշրջանում Սերխիոն մասնակցել է առաջնության 7 և գավաթի խաղարկության 2 խաղերի, և դարձել է Կոպա դել Ռեյի գավաթակիր  ։
2011 թվականի հունվարի 18-ին ավելի քան 1 տարի չմարզվելուց հետո նա վերադարձել է խաղադաշտ ու մասնակցել Իսպանիայի գավաթի խաղարկության շրջանակներում կայացած «Վիլյառեալ»-ի դեմ խաղին ։
«Մալագա»
2011 թվականի հունիսի 23-ին Սերխիո Սանչեսը տեղափոխվել է «Մալագա»։ Նա թիմի հետ կքնել է 4 տարվա պայմանագիր, իսկ տրանսֆերն արժեցել է 2․8 միլիոն եվրո ։ Թիմի կազմում նա իր նորամուտը նշել է սեպտեմբերի 25-ին՝ «Ռեալ Սարագոսա»-ի դեմ խաղում, որն ավարտվել է 0-0 հաշվով ։
2012 թվականի հունվարի 3-ին Սերխիոն գոլի հեղինակ է դարձել «Ռեալ Մադրիդ»-ի դեմ խաղում, որն ի վերջո ավարտվել է արքայական ակումբի հաղթանակով՝ 3-2 հաշվով ։
«Պանաթինաիկոս»
2015 թվականի ամռանը Սաչեսը տեղափոխվել է հունական «Պանաթինաիկոս»։ Տրանսֆերն արժեցել է 800000 եվրո ։ Թիմի կազմում իր դեբյուտը Սերխիոն նշել է հուլիսի 28-ին՝ ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգայի որակավորման փուլի շրջանակներում կայացած «Բրյուգգե»-ի դեմ խաղում ։ Հունաստանի առաջնության շրջանակներում իսպանացի ֆուտբոլիստն իր նորամուտը նշել է օգոստոսի 24-ին՝ «Պանետոլիկոս»-ի դեմ խաղում։ 2016 թվականի հունվարի 7-ին Հունաստանի գավաթի խաղարկության շրջանակներում կայացած «ՊԱՍ»-ի դեմ խաղում Սերխիոն վնասվածք է ստացել, ինչի արդյունքում ստիպված է եղել բաց թողնել 3 ամիս ։
«Ռուբին», «Էսպանյոլ»
2016 թվականի հունիսի 27-ին Սանչեսը միացել է ռուսական «Ռուբին»-ին ։
2017 թվականի սեպտեմբերի 1-ին 1 տարի վարձակալության ժամկետով Սանչեսը տեղափոխվել է «Էսպանյոլ» ։ Իսկ 2018 թվականի ամռանը իսպանական թիմը գնել է ֆուտբոլիստի ամբողջական տրանսֆերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 3 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Էսպանյոլի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սևիլյայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մալագայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռասինգ Սանտանդերի ֆուտբոլիստներ
Մերաբ Նինիձե
Մերաբ Նինիձե (მერაბ ნინიძე, 3 նոյեմբերի, 1965, Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), կինոյի և թատրոնի վրացի դերասան։
Կենսագրություն
Մերաբ Նինիձեն ծնվել է 1965 թվականի նոյեմբերի 3-ին Թբիլիսիում։
Սովորել է Թբիլիսիի Շոթա Ռուսթավելու անվան թատերական ինստիտուտում (Գիզո Ժորդանիայի արվեստանոց)։ Թատրոնում խաղալ սկսել է 1980 թվականին, 15 թարեկանում Ռոբերտ Ստուրուայի բեմադրած «Ռիչարդ III» ներկայացման մեջ կատարել է արքայազն Էդվարդի դերը։
1986-1991 թվականներին Մերաբ Նինիձեն եղել է Թբիլիսիի Շոթա Ռուսթավելու անվան պետական ակադեմիական թատրոնի դերասան։
1992 թվականին Մերաբ Նինիձեն մեկնել է Մեծ Բրիտանիա, իսկ 1995 թվականին տեղափոխվել է Վիեննա (Ավստրիա), որտեղ էլ բնակվում ու աշխատում է մինչ այժմ։
Մրցանակներ
2012 - «Ոսկե հրեշտակ» տղամարդու լավագույն դերակատարման համար, Սանկտ Պետերբուրգի միջազգային կինոփառատոն («Ներխուժում» ֆիլմի համար, Գերմանիա-Ավստրիա, ռեժիսոր՝ Դիտո Ցինցաձե)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի դերասաններ Կատեգորիա:Թբիլիսի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ավստրիացի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից
Ազգային հիմնադրամ (Մեծ Բրիտանիա)
Պատմական հետաքրքրության կամ բնության գեղեցկության օբյեկտների ազգային հիմնադրամ (National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty), սովորաբար կոչվում է Ազգային հիմնադրամ (National Trust), բրիտանական շահույթ չհետապնդող և ոչ պետական կազմակերպություն։ Հիմնադրվել է 1895 թվականին «ափերի, գյուղական շրջանների և Անգլիայի, Ուելսի ու Հյուսիսային Իռլանդիայի շինությունների» պահպանության համար։ Շոտլանդիայի տարածքում նմանատիպ գործունեություն է ծավալում Շոտլանդիայի ազգային հիմնադրամը ։
Պատմություն
Հիմնադրամի ստեղծման նախաձեռնությունը պատկանում է Վիկտորյական Անգլիայի բարեգործ Օկտավիա Հիլլին (1838-1912)։ Նախաձեռնությանը ֆինանսական աջակցություն է ցուցաբերել Վեսթմինսթերյան առաջին դուքսը։ Օբյեկտների նշանակալի մասը հիմնադրամին անցել է ոչ թե գնման, այլ տերերի կտակագրման եղանակով։ Դա պայմանավորված էր նրանով, որ 20-րդ դարում շատ ազնվական ընտանիքներ կորցրին իրենց եկամտի ավանդական աղբյուրները և չկարողանալով իրենց քաղաքամերձ կալվածքները պահել բարվոք վիճակում՝ որոշեցին իրենց ընտանեկան օջախները փոխանցել Ազգային հիմնադրամին ։
Ներկայումս ազնվականների կալվածքներից բացի հիմնադրամը տնօրինում է բրիտանական ափի համեմատաբար անխնամ տարածքները (օրինակ՝ Բրաունսի և Լինդիսֆարն կղզիները) և Անգլիայի հյուսիսում գտնվող Լճային երկրամասի քառորդը։ Վերջին տարիներին հիմնադրամն ընդլայնում է իր գործունեությունը նոր տեսակի օբյեկտների վրա, ինչպես՝ Ջոն Լենոնի և Փոլ ՄաքՔարթնիի տները Լիվերպուլում ։
2005 թվականին հիմնադրամի շտաբ-կայանը տեղափոխվել է Սուինդոնի երկաթուղային դեպոյի վերակառուցված շինություն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շրջակա միջավայրի պաշտպանություն Կատեգորիա:Զբոսաշրջությունը Մեծ Բրիտանիայում Կատեգորիա:Հիմնադրամներ Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի կազմակերպություններ
Արեգակի վերադարձը (մուլտֆիլմ)
«Արեգակի վերադարձը» (Возвращённое солнце), խորհրդային նկարված կարճամետրաժ մուլտիպլիկացիոն կինոնկար՝ նկարահանված 1936 թվականին ռեժիսոր Օլգա Խոդատաևայի կողմից ։
«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի կողմից արտադրված ամենահին մուլտֆիլմներից մեկն է ։
Սյուժե
Մուլտֆիլմը նկարահանվել է չուկչաների և նենեցների հնագույն լեգենդների մոտիվներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1936 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր
Նալբանդյան փողոց (Երևան)
Պատմություն
Փողոցի երկարությունը, համաձայն 1906-1911 թվականների հատակագծի, Շուկայի փողոցից (ներկայումս՝ Մովսես Խորենացի փողոցի հատված) մինչև ծայրամաս կազմել է 1735 մետր։ Փողոցի բարեկարգման և շինարարական աշխատանքները սկսվել են 1860-ական թվականներին և շարունակվել են մինչև 1890-ականները։ Հենց այդ ժամանակահատվածում փողոցը ստանում է դրան բնորոշ ճարտարապետական ամբողջական, կոկիկ ու ներկայանալի տեսքը այդտեղ կառուցված հասարակական և վարչական հաստատությունների առկայության շնորհիվ ։
Մոտավորապես 1860-ական թվականներին կոչվել է Սուլեյմանխանովսկայա փողոց, 1870 թվականներին՝ Նահանգային, քանի որ այստեղ՝ Դեղատան փողոցի անկյունում գտնվում էր Էրիվանի գեներալ-նահանգապետի շենքը, ով այն ժամանակ իր նստավայրը ամրոցից տեղափոխեց քաղաք։ 1884 թվականից փողոցը կրում է Արշակ Տեր-Ղուկասյանի անունը, այն բանից հետո, երբ Կայսրը բավարարեց Երևանի Նահանգային փողոցի վերանվանման վերաբերյալ Քաղաքային խորհրդի միջնորդությունը, որն այդ ժամանակ դեռ կոչվում էր Սուլեյմանխանովսկայա ։
Գեներալ-լեյտենանտ Ա. Տեր-Ղուկասյանը (1819-1881), ում անգլիացի գիտնական-ճանապարհորդ Հ. Ֆ. Բ. Լինչը հիշատակում է որպես «ռուսական բանակի դիվիզիայի ամենափայլուն գեներալը» և ով պարգևատրվել է հայրենական և մի շարք այլ շքանշաններով և դարձել 1877 թվականի թուրքական արշավանքի հերոսը՝ փրկելով հազարավոր հայերի ռազմական գործողությունների տարածքներից ։
Քաղաքի կենտրոնում փողոցն անցնցել է հարավ-արևելյան հրապարակով ու Քաղաքային բուլվարի (ներկայումս՝ Շահումյանի հրապարակի) երկայնքով և այդ հատվածում ունեցել է համապատասխանաբար միակողմանի կառուցապատում։ Տեր-Ղուկասյանի փողոցի առաջին շենքը, որը միաժամանակ մտել է Տաճարային հրապարակի անսամբլի մեջ Թիֆլիսի առևտրային բանկն էր (N2), հաջորդ անկյունը զբաղեցրել է քաղաքի առաջին հայտնի դեղատներից մեկը, որի անունով էլ հետագայում կից փողոցը կոչվեց Դեղատան ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ
Վերվեն (շրջան)
Վերվեն (Vervins), շրջան (Arrondissement) Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիա երկրամասում։ Շրջանի դեպարտամենտ՝ Էն։ Սուպերֆեկտուրա՝ Վերվեն։ Շրջանի բնակչությունը 2012 թվականին կազմել է 66.871 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում է 48 մարդ/կմ²։ Շրջանի տարածքը կազմում է 1401 կմ²։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի շրջաններ
Դիզի Գիլեսփի
Դիզի Գիլեսփի (Dizzy Gillespie, իսկական անուն՝ Ջոն Բիրքս Գիլեսփի, John Birks Gillespie, ), ջազային շեփորահար-վիրտուոզ, վոկալիստ , կոմպոզիտոր, գործիքավորող, անսամբլների և նվագախմբերի ղեկավար, ժամանակակից իմպրովիզացիոն ջազի հիմնադիր (Չարլի Փարքերի հետ միասին հիմնել է բիբոպ ոճը) ։
Կարիերայի սկիզբ
Պրոֆեսիոնալ գործունեությունը սկսել է դեռ Ֆիլադելֆիայի ակումբներում։ Այնտեղ նա սկսել է աշխատել Ֆրենկ Ֆեյրֆաքսի տեղական բենդում՝ որպես 3-րդ շեփորահար (Չարլի Շևերսի և Կառլ Բամա Ուարիկի հետ), նմանակելով իր կուռք Ռոյ Էլդրիջին։ 1937 թվականին տեղափոխվել է Նյու Յորք և, հաջողությամբ անցնելով գաղտնալսումը, չնայած բնօրինակ վարքին (ներկայացել է վերարկուով, ձեռնոցներով, ընդ որում՝ վարպետորեն իմպրովիզացրել), մտել է «Savoy Ballroom»-ում աշխատող Թեդի Հիլի Հարլեմի նվագախումբ։ Կատակային պահվածքով (առաջիկա ամառային եվրոպական հյուրախաղերի նախօրեին) նվագախմբայիններին տրամադրում է իր դեմ և նրանք պահանջում են նրա հեռացումը։ Հիլը կարողացել է հարթել կոնֆլիկտը, և Գիլեսպին հաջողությամբ շրջագայել է Անգլիայի և Ֆրանսիայի նվագախմբերի հետ՝ նախկինի պես լինելով բենդի երրորդ շեփորահարը։ Բավականին կարճ ժամանակահատվածում նա սկսել է նվագել առաջին շեփորահարի մի քանի պարտիա, և արդեն ավելի շատ սովորեցրել է այլ երաժիշտների, քան ինքն է սովորել։ Թեդի Հիլի հետ համագործակցությունը շարունակվել է ընդհուպ մինչև 1939 թվականին նվագախմբի արձակումը։
ԱՄՆ վերադառնալուց հետո մասնակցել է Նյու Յորքի համաշխարհային ցուցահանդեսի մշակութային ծրագրին (1939)՝ երկու ամսվա ընթացքում համագործակցելով դաշնակահար Էդգար Հեյսի հետ։ 1939 թվականի վերջից մինչև 1941 թվականի սեպտեմբեր նվագել է երգիչ Քեբ Քելոուեյի նվագախմբում։ Այդ ընթացքում (1940 թվականի մայիսի 9-ին)՝ Կանադայում հյուրախաղերից քիչ առաջ, ամուսնացել է պարուհի Լորրեյն Ուիլիսի հետ, ով այդ ժամանակ ելույթ է ունեցել Հարլեմի «Apollo» թատրոնում։ Նոր նվագախմբում հարաբերությունները նույնպես լավ չեն կայացել։ Նվագախմբի երաժիշտները չէին ցանկանում համակերպվել իրենց պրոֆեսիոնալիզմի հանդեպ նրա ծաղրի հետ և չէին հասկանում նրա փորձարկումները (անձամբ Քելոուեյը նրա խաղն անվանել է «չինական երաժշտություն»)։ Համերգներից մեկի ժամանակ բանը հասել է բեմի հետևում բենդի ղեկավարի հետ կռվի (Դիզզին մի քանի վնասվածք է հասցրել Կալոուեյին), որից հետո սկանդալով հեռացվել է նվագախմբից։
Այդ ժամանակ Գիլեսպին արդեն ճանաչում է ձեռք բերել իր գլխապտույտ և սուր ելևէջների տեխնիկայի շնորհիվ (Դիզի մականունը նոր իմաստ է ձեռք բերել) և սվինգի երկրպագուների համար անսովոր երաժշտական նյարդային-իմպուլսիվ, պայթուցիկ, մեղեդու ոլորաններով և բեկորներով, անսպասելի շեշտադրումներով և ընդմիջումներով, բարդացված ներդաշնակ կառուցվածքով։
Հետագայում հանդես է եկել Ջոն Մերսերի, Դյուկ Էլինգտոնի և Էլլա Ֆիցջերալդի նվագախմբերի հետ, 1941 թվականի ձմռանը նվագել է Բենի Քարթերի, ապա Չարլի Բարնետի, Լես Հայթի, Քելվին Ջեքսոնի և Միլլինդերի Լաքկի նվագախմբերի կազմում։ Զբաղվել է գործիքավորմամբ, կատարել է պատվերներ Վուդի Գերմանի, Ջիմի Դորսիի և այլոց նվագախմբերի համար։
Դրան զուգահեռ երիտասարդ բոպ-շարժման էնտուզիաստների (Չարլի Փարքերի, Թելոնիուս Մոնկի, Քենի Քլարկի, Չարլի Քրիսչենի, Կարլ Ուորիկի) հետ միասին մասնակցել է է Հարլեմի «Minton's Playhouse »ակումբում, որոնք ջազային երաժշտության զարգացման նոր փուլ են բացել՝ մոդեռն-ջազի դարաշրջան։
Սեփական խումբ
1942 թվականի ամռանը Դիզի Գիլեսպին Ֆիլադելֆիայում ստեղծել է քառյակ՝ ջազի պատմության մեջ առաջին բոփ-անսամբլը, որտեղ թմբուկների վրա նվագել է սպիտակ երաժիշտ Ստեն Լևին։ Նույն տարվա վերջում Գիլեսպին մտել է Էրլ Հայնսի նվագախմբի կազմի մեջ, որտեղ եղել է բիբոպ ձևավորվող ոճի (Չարլի Փարքեր, Բենի Հարիս, Բենի Գրին, Ուորդել Գրեյ, Սառա Վոան, Բիլի Էքթայն) դեռևս անհայտ անդամների վրա բարձր կենտրոնացում։ Հայնսի նվագախմբի փլուզումից հետո Դիզի Գիլեսպին նվագել է Կոուլմեն Հոկինսի կոմբոներում, ապա մոտ 3 շաբաթ՝ Դյուկ Էլինգթոնի նվագախմբում։ Հաջորդ շրջանում Գիլեսպին աշխատել է իր կազմի հետ, որտեղ շարունակել է ակտիվորեն մշակել բիբոպի ոճաբանությունը։ 1944 թվականին աշխատել է Ջոն Քիրբիի և Բիլի Էքստայնի նվագախմբերում, 1945 թվականին հանդես է եկել Չարլի Փարքերի կվինտետի հետ (որի հետ ծանոթացել է 1940 թվականին Կանզաս Սիթիում), իսկ հետո Դիզին ստեղծել է բիգ բենդ, որի հետ հյուրախաղերով հանդես է եկել հարավային նահանգներում։ 1946 թվականին Դիզի Գիլեսպին թարմացրել է իր նվագախմբի կազմը, ռիթմ-խմբին ավելացրել է մի քանի պերկուսիոնիստների (առավել հայտնի դարձավ Չանո Պոզոն)՝ դրանով իսկ ընդգծելով ջազի աֆրոամերիկացի արմատները (այդ երաժշտությունը ընդունված է անվանել աֆրոամերիկացի)։ Նվագախմբի կոմպոզիցիաներում և գործիքավորումներում շեշտը դրվել է ոչ թե գործիքային խմբերի հնչողության վրա, այլ մենակատարների՝ իմպրովիզատորների խաղի վրա, ինչպիսիք են Միլտ Ջեքսոնը, Ռեյ Բրաունը, Ջեյմս Մուդին, Սեսիլ Փեյնը, Ջեյ Ջոնսոնը, Յուզեֆ Լատիֆը (հետագայում միացան Ջոն Քոլտրեյնը, Ջիմի Հիթը, Փոլ Գոնզալեսը)։ 1946-48-ին նվագախումբը մի քանի անգամ հյուրախաղերով հանդես է գալիս Եվրոպայում։
1947 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Դիզի Գիլեսպին Կարնեգի հոլում հանդես է եկել համերգային մեծ ծրագրով, որում առաջին անգամ հնչել են Ջոն Լյուիսի «Toccata For Trumpet And Orchestra», Թեդ Դամերոնի «Good Bait» և Ջորջ Ռասելի «Cubana Be, Cubana Bop» սյուիտները։
Համերգային ելույթներ
1950 թվականին նվագախումբը դադարեցրել է իր գոյությունը, և Գիլեսպին նվագել է կոմբո կազմերում, հանդես է եկել քվինտետով, պարբերաբար ձայնագրել է ձայնասկավառակներ (1951 թվականից նա ունի իր սեփական ձայնասկավառակը)։ Ելույթ է ունեցել պրոդյուսեր Նորման Գրանցի կազմակերպած «Ջազը ֆիլհարմոնիայում» համերգներում (նրա գործընկերներն են եղել Դոն Բայեսը, էլ Հեյգը, Լեո Ռայթը, Ջունիոր Մանսը, Լալո Շիֆրինը, Սթեն Լևին, Լես Սփանը և այլն) և Փարիզում, Կաննում, Վարշավայում, Նյուպորտում և այլ ջազային փառատոներում։ 1956 թվականին Քուինսի Ջոնսոնի (ԱՄՆ Պետական դեպարտամենտի աջակցությամբ) հետ համատեղ կազմակերպել է ևս մեկ բիգ բենդ, որի հետ շրջագայել է Հարավսլավիայում, Հունաստանում, Մերձավոր Արևելքում և Հարավային Ամերիկայում։ Դասավանդել է Լենոքսի ջազային դպրոցում։
Դիզզի Գիլեսպին լատինական ջազի պիոներ էր. հենց նրա բիգ բենդում` 1946-50 թվականներին, նվագում էր հայտնի պերկուսիոնիստ Չանո Պոսոն, որի շնորհիվ առաջին անգամ սիստեմատիկ կերպով հնչեց ջազային նվագախմբավորման, բիբոպային իմպրովիզացիայի և աֆրո-կուբայական ռիթմերի («Manteca» պիես և այլն) միացումը։
Դեռևս 1961 թվականին Down Beat ամսագիրը Գիլեսպիին ընտրում է խորհրդանշական «Փառքի պանթեոն»։
1964 թվականին Դիզզի Գիլեսպին ինքն իրեն առաջադրել է ԱՄՆ նախագահի թեկնածու։ Նրա նախընտրական ծրագրում ներառված էր անվանափոխության խոստումը` Սպիտակ Տունը «Բլյուզ տուն» վերանվանելու, ԱՄՆ պետքարտուղար նշանակել Դյուկ Էլինգտոնին, իսկ ԱՄՆ գլխավոր դատախազ նշանակել «Աֆրոամերիկյան միասնության կազմակերպության» ղեկավար Մալքոլմա Իքսին, Կենտրոնական հետախուզական վարչության տնօրեն՝ շեփորահար Մայլս Դևիսին, իսկ կույր երգիչ Ռեյ Չարլզը՝ Կոնգրեսի գրադարանի տնօրեն։
60-ականների կեսերին պարբերաբար հավաքում է «Reunion Big Band» նվագախումբը ։ Զուգահեռաբար մշտապես նվագելով փոքր խմբերում՝ հանդես է եկել բազմաթիվ փառատոներում՝ երեք անգամ ներկայացնելով ջազը Սպիտակ տանը։
1970 թվականին Դիզզի Գիլեսպին ընդունում է Բահայի հավատը, որի նպատակն է բոլոր մարդկանց միասնությունը՝ առանց ցեղերի և ժողովուրդների տարբերության։ Դիզզիի դերը Բահայիի հավատքում այնքան զգալի էր, որ Նյու Յորքի New York Baha’i Center-ում դեռևս ջազային համերգներ են անցկացվում իր պատվին։
70-ականներին տարբեր աստղային կազմերի անդամ էր։ 70-ականների վերջում դարձավ մի քանի համալսարանների պատվավոր դոկտոր։
1990 թվականին նա առաջին անգամ կյանքում ելույթ է ունենում ԽՍՀՄ-ում («Ռոսիա» պետական համերգային դահլիճում) ։
Վերջին տարիներ և մահ
Դիզի Գիլեսպին ելույթ է ունեցել ԱՄՆ ամենահեղինակավոր համերգային դահլիճում, Նյու Յորքի Քարնեգի Հոլում, 32 անգամ։ Նշանակվել է նաև նրա 33-րդ ելույթը՝ 75-ամյակի օրը, սակայն Դիզիի հիվանդության պատճառով ելույթ չի ունեցել։ Այդ օրը նրա փոխարեն ելույթ են ունեցել նրա ընկերներն ու աշակերտները (փոքր համույթների և բիգ-բենդամի բազմամյա գործընկեր, սաքսոֆոնահար և ֆլեյտահար Ջեյմս Մուդին, շեփորահար Ջոն Ֆեդիսը, կուբացի սաքսոֆոնահար և գործիքավորող Պակիտո Դ'Ռիվերան և շատ այլ երաժիշտներ)։
Մահացել է ենթաստամոքսային գեղձի քաղցկեղից 1993 թվականի հունվարի 6-ի գիշերը և թաղվել Նյու Յորքի Քուինս շրջանի Ֆլաշինգ գերեզմանատանը։ Ըստ նրա կամքի՝ եղել են երկու թաղման արարողություններ. մեկը՝ Բաhայի ծիսակատարությամբ, մյուսը՝ լայն հանրության համար բացված՝ Սբ. Եպիսկոպոսաց եկեղեցուն պատկանող Հովհաննես Ավետարանչի տաճարում։
Բիբոպի վարպետ
Դիզի Գիլեպսին եղել է 20-րդ դարի մեծագույն փողահարներից մեկը։ Նա վիրտուոզի պես փող էր նվագում և հիանալիորեն իմպրովիզացիաներ անում։ 75 տարի ապրելով՝ նա հասցրել է անհավանական շատ բան անել․ սաքսաֆոն նվագող Չարլի Փարքերի հետ 40-ականներին ստեղծել է հեղափոխություն ջազի մեջ՝ ստեղծելով նոր ոճ, բիբոպ, որը քսաներորդ դարի երկրորդ կեսին դարձել է ջազային լեզվի հիմքը։ Ձայնագրել է հարյուրավոր դարաշրջանային պիեսներ ու ալբոմներ, որոնք մտել են ջազի ոսկե ֆոնդի մեջ։ Ստեղծել է մի քանի բիգ-բենդներ և փոքրիկ խմբեր, որոնցից յուրաքանչյուրը բավական էր հիշողության անմահացման համար։ Շատ տասնամյակների ընթացքում Գիլեպսին անձնավորել է իր «գլխապտույտ առաջացնող» ջազմենի հավաքական կերպարը, անհասանելի էր ինչպես ջազային վիրտուոզն ու հասցրել էր ազդեցություն ունենալ վերջին սերնդի շատ երաժիշտների վրա (ոչ միայն փողահարների)։ Գիլեպսիին հաջողվել է որպես շոումեն գրավել լայն մասսայի խոստովանությունը, նա եղել է սկեթի, այսինքն վոկալաբառային երգեցողության վարպետներից, նոր բեմական մոդայի կարգադիրչներից մեկը։
Քաունթ Բեյսին նրա մասին մի անգամ ասել է․
Բենի Քարթերը գնահատել է նրա կատարողական վիրտուոզությունը և ասել է․
Դիզիի հայտնի ճակատային շրջանակի բերետն ու ակնոցնորը, հնչյունային երգեցողությունը, կենսուրախ բնավորությունը, այս ամենը նպաստել է բիբոպի ճանաչմանը, որն ի սկզբանե չէր ընդունվել ջազ լսողների կողմից և արժանացել էր ուժեղ քննադատության ջազ մասնագետների և երաժիշտների կողմից։
Ջազային հայտնի քննադատ Լեոնարդ Ֆեզերը գրել է․
Հազարամյակի դերասանուհին
Հազարամյակի դերասանուհին (千年女優), ռեժիսոր Կոն Սատոսիի անիմացիան` թողարկված 2001 թվականին Madhouse ստուդիայի կողմից։ Այն պատմում է տարեց դերասանուհու կյանքը ուսումնասիրող փաստագրագետի պատմության մասին, որտեղ ֆիլմը և կյանքը միախառնվում են և խճճվում։
Դիզի Գիլեսփի
Բիբոպի վարպետ
Նոր հնչողությունը, որը ճկվածքը տվել է գործիքին, դուր է եկել Գիլեպսիին, և սկսած այդ օրվանից նա նվագել է միայն ճկված փողով։
Հազարամյակի դերասանուհին
Սյուժե
Անիմացիան նկարահանված է «ֆիլմը ֆիլմում» ձևաչափով, իսկ սյուժեն գրված է բարդ պատմողական ձևով։
Դիզի Գիլեսփի
Բիբոպի վարպետ
Բացի դրանից ջազի աշխարհում իսկական սենսացիա է եղել Գիլեպսիի կողմից աֆրո-կուբական երաժշտական ժառանգության օգտագործումը, որի օրինակ է ծառայում Mas Que Nada երգի առանձնացող մշակումը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ջազմեններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դաշնակահարներ
Հազարամյակի դերասանուհին
Սյուժե
Տիյոկոն ծնվել է Կանտոյի մեծ երկրաշարժի ժամանակ (հետագա կյանքում երկրաշարժերով են ուղեկցվում նրա կյանքի բոլոր առանցքային իրադարձությունները)։ 1930-ականներին՝ դեռ երեխա ժամանակ, Տիյոկոն օգնում է այլախոհ-նկարչին թաքնվել ֆաշիստական կառավարությունից։ Տիյոկոն սիրահարվում է նկարչին, որը ստիպված էր փախչել հաջորդ օրը՝ նախապես թողնելով իր նկարչական պարագաներով ճամպրուկի բանալին։ Չնայած մոր առարկություններին, Տիյոկոն դառնում է դերասանուհի, որպեսզի հնարավորություն ունենա ճամփորդելու։ Նա հույս ունի գտնել նկարչին և նրան հանձնել բանալին։
Բոլոր ֆիլմերում, որտեղ նկարահանվել է Տիյոկոն, նա հետապնդում է իր սիրեցյալին։ Կյանքում ևս, լինելով արդեն ամուստացած կին, չի կարողանում հրաժարվել մշտական հետապնդումներից։ Պատմության ավարտին սկսվում է երկրաշարժը։ Նա վիրավորում է, Տատիբանան Տիյոկոյին տանում է հիվանդանոց։ Հիվանդանոցի ճանապարհին Տատիբանան հիշում է ոստիկանների հետ խոսակցությունը։ Ոստիկանը պատմում է, որ ինքը Տիյոկոյին հարցաքննելու հաջորդ օրը բռնել է նկարչին, տանջել, և քանի որ վերջինս ոչինչ չի ասել, սպանել է։ Տատիբանան երկար տարիներ չէր կարող դա պատմել Տիյոկոյին։ Ռեժիսորը իր օպերատորի հետ գալիս է պալատ՝ դերասանուհու մոտ, և հրաժեշտ տալիս նրան։ Այնտեղ նա Տատիբանին ասում է, որ ինքն անձամբ սիրել է նկարչին հետապնդել։
Ֆիլմի վերջում Տիյոկոն մահանում է, որպեսզի շարունակի բռնել նկարչին հաջորդ կյանքում։
Ոճ և ազդեցություն
Պատմությունը հարթ չէ և բարդանում է ֆլեշբեքներով և ֆիլմի հատվածներով, որտեղ խաղացել է Ֆուձիվարան։ Տատիբանան և նրա օպերատորը նույնպես հայտնվում են ֆիլմերում, ընդ որում Գենյան միշտ խաղում է Տիյոկոյի հերոսուհու պաշտպանի դերում։ Մի անգամ նա փրկել է նրան նաև իրականում, երբ դեռ կինոստուդիայում անփորձ օգնական էր։ Օպերատորը դերեր չի խաղում, բացի դրանից, տեսախցիկը մնում է նրա հետ։
Ֆիլմը կառուցված է փոփոխվող պատմական ժամանակների արտացոլումով, որոշ տեսարաններ հիշեցնում են Ուկիյո-է, մյուսները՝ Ակիրա Կուրոսավայի ֆիլմերը, հատկապես «Գահը արյան մեջ» ֆիլմը, դրանով հանդերձ պատմության մեջ այլ ֆիլմերի մասին հղումներ չկան։ Դրա փոխարեն ռեժիսորը փորձել է ստեղծել ճապոնական կինոմատոգրաֆիայի պատմության տեսությունը։ Սատոսին հաստատում է, որ մինչ «Millennium Actress»-ը նա ծանոթ չի եղել պատմական կինոմատոգրաֆիային և շատ բան իմացել է անիմացիան պատրաստելու ընթացքում։ Մասամբ շատ բան է իմացել կիմոնոյի պատմությունից։
Գործող անձանց ցանկ
Տիյոկո Ֆուդզիվարա (藤原千代子) — ֆիլմի գլխավոր հերոսուհի, հայտնի արտիստուհի։
Գենյա Տատիբանա (立花源也) — ռեժիսոր՝ Տիյոկոյի տաղանդի առջև խոնարհվող և նրա մեծ երկրպագու։ Գործողության ընթացքում նկարահանվում է նրա կյանքի մասին ֆիլմը։ Տիրապետում է Տիյոկոյի նկարների ամբողջական հավաքածուին։
Կյոդզի Իդա (井田 恭二) — Տատիբանիի օպերատոր, թերահավատորեն է վերաբերվում Տիյոկոյին և իր ղեկավարի նրա հանդեպ ունեցած կրքին։
Էյկո Սիմաո (島尾詠子) — արտիստ, Տիյոկոյի հետ մրցակցել է ինչպես աշխատանքային, այնպես էլ անձնական կյանքում։
Դեյունյիտի Օտակի (大滝諄一) — ռեժիսոր, Գինեյ կինոընկերության տնօրենի որդին, որտեղ Ֆուձիվարան ունեցել է իր առաջնախաղը։ Ավելի ուշ նա խաբեությամբ ամուսնացել է Տիյոկոյի հետ, ինչով Էյկոյին հուսահատության մեջ է գցել։
Մինո (美濃) — Տնային տնտեսուհի Ֆուձիվարայի տանը։
Ստուդիայի օգնական (番頭)
Գինեյան ստուդիայի ղեկավար (銀映専務)
Տիյոկոյի մայրը (千代子の母)
Նկարիչ (鍵の君) — խորհրդավոր հակակառավարական նկարիչ, որին հետապնդում էր Տիյոկոն ամբողջ կյանքի ընթացքում և նույնիսկ մահից հետո։
Սպիով ոստիկան (傷の男) — երիտասարդ տարիքում բռնել է նկարչին, տնջել նրան և սպանել։ Տիյոկոյի հայտնի դառնալուց հետո ճանաչում է նրան և գալիս ստուդիա, որ նրան հանձնի խորհրդավոր բանալու տիրոջ նամակը և պատմի նրան այն մասին, թե ինչ է եղել նրա հետ։ Սակայն դերասանուհին նամակը ստանալուն պես փախչում է, և ոստիկանը ստիպված է լինում գործի մասին տեղյակ պահել երիտասարդ Գենյային։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոն Սատոսի աշխատանքները Կատեգորիա:Ճապոներեն ֆիլմեր
Անձնական ունիա
Անձնական ունիա, բանկային և արդյունաբերական խոշոր մոնոպոլիաների միահյուսման ձև։ Բանկերի և հզոր առևտրաարդյունաբերական ձեռնարկությունների սերտաճման գործընթացը տեղի է ունենում արժեթղթերի ձեռքբերման միջոցով, երբ բանկերի ղեկավարները դառնում են արդյունաբերական ընկերությունների տնօրեններ, վարչությունների ու դիտորդ խորհուրդների անդամներ և հակառակը։ Բանկերի և արդյունաբերության անձնական ունիան լրացվում է անձնական ունիայով՝ պետության հետ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Միապետություն
Անհավասարություն (մաթեմատիկա)
Անհավասարություն (մաթեմատիկա), առնչություն թվերի կամ մեծությունների միջև, որ ցույց է տալիս, թե որն է դրանցից մեծ (փոքր) մյուսից։ Գրում են a>b, b<a (a–ն մեծ է b-ից, b-ն փոքր է a–ից), a \geq b, b \leq a (a-ն մեծ կամ հավասար է b, b-ն փոքր կամ հավասար a), իսկ եթե a–ն հավասար չէ b-ին, ապա գրում են a \neq b։ Տարրական մաթեմատիկայում ուսումնասիրում են թվային անհավասարություններ, ընդհանրապես անհավասարություններ քննարկում են նաև հանրահաշվում, անալիզում, երկրաչափությունում բնության ոչ թվային օբյեկտների միջև։
Անհավասարության տեսակներ
Երկու (տարերի) օբյեկտների խիստ անհավասարությունները Խիստ անհավասարությունների համեմատ ոչ խիստ անհավասարությունները թույլատրում են հավասարությունը երկու օբյեկտների միջև Բացի այդ, երբեմն պահանջվում է ապացուցել մի քանի քայլերով, որ մեծություններից մեկը մեծ է մյուսից։ Երբեմն չի պահանջվում իմանալ արդյունքը և այդ ժամանակ կարելի է որոշել ձևական անհավասարությունը ինչպես երկու մեծությունների կամ հանրահաշվական արտահայտությունների միջև՝ օգտագործելով անհավասարության նշաններ >, <, ≠։
Անհավասարության հիմնական հատկություններ
Անհավասարության հիմնական հատկություններն են. 1.եթե a>b, ապա a±c>b±c, 2.եթե a>b և c>0, ապա ac>bc, իսկ եթե c<0, ապա ac<bc։ Ֆունկցիոնալ անհավասարությունները ֆունկցիաները միմյանց հետ են կապում ≥ (≤) նշանով։ Լուծել ֆունկցիոնալ անհավասարություն նշանակում է գտնել փոփոխականի այն արժեքները, որոնք բավարարում են նրան։ Օրինակ 2x<4 անհավասարության լուծումն է x<2։ x2+ 2<1 անհավասարությունը լուծում չունի, քանի որ չի բավարարում X փոփոխականի ոչ մի արժեքի։
Կատեգորիա:Տարրական հանրահաշիվ Կատեգորիա:Մաթեմատիկական նշաններ Կատեգորիա:Անհավասարություն (մաթեմատիկա) Կատեգորիա:Մաթեմատիկական տերմիններ
Աջերոլա
Աջերոլա (Agerola), քաղաք Իտալիայում՝ Կամպանիա մարզի Նեապոլի գավառում։ Սահմանակից է Ամալֆի, Ֆուրորե, Գրանիանո, Պիմոնտե, Պոզիտանո, Պրայանո, Սկալա համայնքներին ։
Բնակչության թվաքանակը 2004 թվականի տվյալներով եղել է 7.392, 2014 թվականի տվյալներով՝ 7.590 : Բնակչության խտությունը կազմում է 374.60 մարդ/կմ²։ Համայնքն զբաղեցնում է 19.62 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 80051, հեռախոսային կոդ՝ 00081:
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Եղնիկ (այլ կիրառումներ)
Եղնիկ եզրը կարող է վերաբերել՝
Ջրահարսը (հեքիաթ)
«Ջրահարսը» (Den Lille Havfrue, բառացի թարգմանությամբ՝ «Ծովի փոքրիկ տիրուհի»), դանիացի գրող Հանս Քրիստիան Անդերսենի աշխարհահռչակ հեքիաթը։ Պատմում է փոքրիկ ջրահարսի մասին, որը պատրաստ է հրաժարվել ծովի իր կյանքից, որպեսզի ստանա մարդկային հոգի և արքայազնի սերը։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1837 թվականին և բազմիցս ադապտացվել է, ներառյալ մյուզիքլների, գեղարվեստական և անիմացիոն ֆիլմերի։
Սյուժե
Ջրահարսը հոր (ծովի թագավորի), տատիկի և հինգ քույրերի հետ ապրում էր ստորջրյա թագավորությունում։ 5 քույրերը մեծ էին ջրահարսից, իսկ քույրերից յուրաքանչյուրը ծնվել էր նախորդից մեկ տարի անց։ Ըստ սահմանված կարգի՝ երբ լրանում էր ջրահարսի 15 տարին, նրան թույլ էին տալիս լողալ, դուրս գալ ծովի երեսը, որպեսզի տեսներ աշխարհը։ Ամեն տարի քույրերից մեկը դառնում էր 15 տարեկան և այցելում էր ցամաքի վրա գտնվող աշխարհը։ Քույրերի վերադարձից հետո կրտսեր ջրահարսը թախիծով էր լսում երկրի և մարդկանց մասին գունագեղ պատմությունները։
Երբ կրտսեր ջրահարսի հերթն է հասնում, նա բարձրանում է վեր և տեսնում եռակայմ մի նավ, որտեղ տոնում էին գեղեցիկ արքայազնի ծնունդը։ Ջրահարսը սիրահարվում է նրան։ Ուժեղ փոթորիկ է սկսվում, և ջրահարսը փրկում է խեղդվող արքայազնին։ Նա անգիտակից արքայազնին հասցնում է վանքին մոտ գտնվող ափը և սպասում այնքան, մինչև վանքից մի երիտասարդ աղջիկ տեսնում է արքայազնին։ Արքայազնն այդպես էլ չի տեսնում ջրահարսին։
Ջրահարսը տատիկին հարցնում է, թե մարդիկ կարող են հավերժ ապրել, եթե կարողանան շնչել ջրի տակ։ Տատիկը բացատրում է, որ մարդիկ համեմատաբար կարճ կյանք ունեն, իսկ ջրահարսերն ապրում են 300 տարի։ Բայց երբ վերջիններս մահանում են, ծովային փրփուր են դառնում, և նրանց կյանքը վերջանում է մարմնի մահվան հետ։ Իսկ մարդիկ անմահ հոգի ունեն, որն ապրում է երկնքում։ Կրտսեր ջրահարսը ձգտում էր գնալ արքայազնի մոտ և ցանկանում էր անմահ հոգի ստանալ։ Ի վերջո նա այցելում է ծովի վհուկին, որը նրան է տալիս իր պատրաստած խմիչքը։ Եթե ջրահարսը խմեր այդ հեղուկից, նրա պոչը կվերածվեր ոտքերի։ Իբրև վարձատրություն՝ վհուկը, կտրելով նրա լեզուն, վերցնում է նրա ձայնը, քանի որ ջրահարսը շատ հմայիչ ձայն ուներ։
Ծովի վհուկը ջրահարսին զգուշացնում է, որ երբ նա մարդ դառնա, այլևս չի կարողանա ծով վերադառնալ։ Բացի այդ, հեղուկը խմելուն պես նա այնպիսի ցավ կզգա, կարծես սուրը խրում են մարմինը։ Բայց երբ առողջությունը վերականգնվի, ջրահարսը 2 գեղեցիկ ոտք կունենա և կկարողանա այնպես պարել, ինչպես ոչ ոք չի պարել։ Նրա ամեն մի քայլն այնպիսի ցավ կպատճառի, կարծես քայլելիս լինի սուր-սուր դանակների վրայով, ինչպես արյուն ծորալիս լինի նրա ոտքերից։
Վերջապես, ջրահարսը կարող է անմահ հոգի ստանալ միայն այն դեպքում, երբ արքայազնը նրան համբուրի անկեղծ սիրով և ամուսնանա նրա հետ, այդ դեպքում նրա հոգու մի մասը կանցնի ջրահարսին։ Հակառակ դեպքում, եթե արքայազնն ամուսնանա մեկ ուրիշի հետ, ամուսնությունից հետո առաջին իսկ արշալույսին ջրահարսի սիրտը պատառ-պատառ կլինի, և նա ծովային փրփուր կդառնա։