cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նեզնայկա (Մեծ Կակշայի վտակ)
Նեզնայկա (Незнайка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Շաբալինսկի շրջանում Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեծ Կակշա գետի աջ ափին՝ 104 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Գետի ակունքը գտնվում է անտառներում արևելյան Բուրկովսկայա գյուղում, Լենինսկոե գյուղից 16 կմ հարավ-արևմուտք։ Գետը հոսում է հարավ-արևմուտք անտառային վայրում։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վետլուգա, գետի ենթաավազանը՝ Վոլգա։ Գետի ավազանը՝ Վոլգա մինչև Կույբիշևսկի հիդրոհանգույց ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Էմիլի Դիքինսոն
Էմիլի Էլիզաբեթ Դիքինսոն (Emily Elizabeth Dickinson, ), ամերիկացի բանաստեղծ։ Ներկայումս համարվում է ամերիկյան մեծագույն գրողներից մեկը։
Կենսագրություն
Ծնվել է Նոր Անգլիայում՝ դեռևս 17-րդ դարում Մասսաչուսեթսում բնակություն հաստատած պուրիտանական ընտանիքում։ Հայրը՝ Էդվարդ Դիքինսոնը, եղել է իրավաբան և քաղաքագետ, նահանգի ներկայացուցիչների պալատի և սենատի անդամ, ԱՄՆ կոնգրեսմեն։ Մայրը Էմիլի Դիքինսոնն էր, ի ծնե՝ Նորքրոսս։ Էմիլին եղել է երեք երեխաներից միջնեկը. եղբորից՝ Ուիլյամ Օստինից (հայտնի է որպես Օստի) եղել է 1 տարով փոքր, քրոջից՝ Լավինյայից՝ 3 տարով մեծ։ Ամհերսթի այն տանը, որտեղ նա ծնվել է, այժմ գտնվում է նրա թանգարանը։
Հաճախել է Փլեզենթ-Սթրիթ փողոցի վրա գտնվող տարրական դպրոցը։ 1840 թվականին քրոջ հետ միաժանակ սկսել է սովորել Ահմերսթի ճեմարանում, որը դրանից միայն 2 տարի առաջ էր սկսել աղջիկների ընդունելությունը։ Ճեմարանում սովորել է 7 տարի, որից մի քանի կիսամյակ բաց է թողել հիվանդության պատճառով։ Սովորել է անգլերեն, լատիներեն, գրականություն, պատմություն, բուսաբանություն, երկրաբանություն, հոգեբանություն և թվաբանություն։ Ճեմարանում սկսված շատ ծանոթություններ շարունակվել են Դիքինսոնի ողջ կյանքի ընթացքում։ Ճեմարանն ավարտել է 1847 թվականի ամռանը, այնուհետև մինչև 1848 թվականի մարտը սովորել է Մաունթ-Հոլիոուկ օրիորդաց դպրոցում (Ամհերսթից 16 կմ հեռու)։ Դպրոցը լքելու պատճառները հայտնի չեն։ Դրանից հետո վերադարձել է ծնողների տուն և մինչև կյանքի վերջը մնացել այնտեղ։ Տնից հազվադեպ է  5 մղոնից ավել հեռացել։
1844 թվականի ապրիլին Էմիլիի քույրացու զարմուհին՝ Սոֆյա Հոլլանդը, որի հետ անչափ մտերիմ  էր, մահացավ տիֆից։ Դա Էմիլիի վրա շատ ծանր ազդեց, նա դարձավ այն աստիճան մելամաղձոտ, որ ծնողները նրան ուղարկեցին Բոստոն՝ վերականգնվելու։ Դրանից հետո, մի որոշ ժամանակ, նա սկսեց հետաքրքրվել կրոնով, կանոնավոր կերպով  եկեղեցի էր հաճախում, բայց 1852 թվականին վերջ տվեց՝ այդպես էլ պաշտոնապես չհայտնելով իր հավատի մասին։
1855 թվականի գարնանը մոր և քրոջ հետ կատարել է իր ամենաերկար ճանապարհորդություններից մեկը՝ անցկացնելով Վաշինգտոնում 3 շաբաթ /որտեղ նրա հայրը ներկայացնում էր Մասաչուսեթսը Կոնգրեսում/, ապա  2 շաբաթ էլ՝ Ֆիլադելֆիայում։ Ֆիլադելֆիայում նա ծանոթացել է քահանա Չարլզ Ուոդսուորթի  հետ, որը դարձել է նրա մտերիմ ընկերներից մեկը, և չնայած հետագայում նրանք ընդամենը 2 անգամ են հանդիպել,  մինչև  իր մահը  մեծ ազդեցություն է գործել Էմիլիի վրա։
Հարևանները Էմիլիին արտառոց, էքսցենտրիկ էին համարում, մասնավորապես այն պատճառով, որ նա միշտ սպիտակ զգեստ էր հագնում, հազվադեպ էր դուրս գալիս հյուրերին դիմավորելու, իսկ հետագայում ընդհանրապես չէր լքում իր սենյակը։ Ընկերների մեծ մասը նրա հետ անձամբ ծանոթ չէին, միայն նամակներով էին հետը շփվում։
1862 թվականին իր սիրած մարդուց բաժանվելուց հետո Էմիլին գրեթե դադարել է շփվել մարդկանց հետ՝ բացառություն անելով միայն հարազատների և ամենամտերիմ ընկերների համար։
Ստեղծագործություններ
Գրել է շուրջ 1.800 բանաստեղծություն, սակայն նրա կենդանության օրոք հրատարակվել է միայն 10-ից ոչ ավելին։ Անգամ այն, ինչ հրատարակվել է, ենթարկվել է լուրջ խմբագրական վերամշակման՝ բանաստեղծությունները ժամանակի պոետական նորմերին համապատասխանեցնելու նպատակով։ Դիքինսոնի բանաստեղծությունները չունեն անալոգներ իր ժամանակի պոեզիայում։ Տողերը կարճ են, վերնագրեր, որպես կանոն, չկան, հաճախ են հանդիպում ոչ սովորական կետադրությունն ու գլխատառերը։ Նրա շատ բանաստեղծություններում իշխում են մահվան և անմահության մոտիվները, դրանցով են ներթափանվված նաև ընկերներին նրա գրած նամակներից շատերը։
Թեև ծանոթների մեծ մասը գիտեին, որ Դիքինսոնը բանաստեղծություններ է գրում, նրա ստեղծագործական ժառանգությունն  ամբողջ ծավալով ի հայտ  եկավ միայն նրա մահից հետո՝ 1886 թ., երբ բանաստեղծուհու կրտսեր քույրը՝ Լավինյան հայտնաբերեց բոլոր անտիպ ստեղծագործությունները։ Դիքինսոնի երկերի առաջին ժողովածուն լույս տեսավ 1890 թ.՝ արմատական խմբագրական վերամշակման ենթարկված վիճակում։ 1955 թ. Թոմաս Ջոնսոնի կողմից լույս ընծայվեց բանաստեղծությունների լիակատար և գրեթե չխմբագրված ժողովածուն։ Չնայած 19-րդ դարավերջի և 20-րդ դարասկզբի գրաքննադատության անբարեհաճ արձագանքներին, Էմիլի Դիքինսոնը ներկայումս համարվում է ամերիկյան մեծագույն բանաստեղծներից մեկը։ 1985 թվականին նրա պատվին է անվանակոչվել Վեներա մոլորակի խառնարաններից մեկը։
Կեսկլահե
Կեսկլահե (Kesklahe), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Ալացկիվի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 18 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Ալացկիվի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Կաստելնուովո Կալչեա
Կաստելնուովո Կալչեա  (Castelnuovo Calcea), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Աստի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 790 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 99 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 8 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 14040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0141։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Ստեփանոս Առաջին նահատակը։ Տոնը նշվում է դեկտեմբերի 26-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ալեքսեյ Բուրկով
Ալեքսեյ Անատոլևիչ Բուրկով (Алексей Анатольевич Бурков, ), ռուս հոկեյիստ, 1997 թվականի հոկեյի աշխարհի առաջնության փոխչեմպիոն։
Կարիերա
Բուրկովը սկսել է իր հոկեյիստի կարիերան «Սիբսելմաշ» թիմում, 1980 թվականին։ 1996-1997 թվականների ընթացքում Բուրկովը հանդես է եկել Ռուսաստանի հոկեյի հավաքականում՝ դառնալով Աշխարհի փոխչեմպիոն։ 1997 թվականին Բուրկովը ընդհատել է իր կարիերան, տեղափոխվելով Համբուրգ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուս հոկեյիստներ
Սաբինկա (գյուղ, Բեյսկի շրջան)
Բնակչությունը 2003 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1021 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Բեյսկի շրջանի բնակավայրեր
Պավլո-Նիկոլաևկա
Պավլո-Նիկոլաևկա (Павло-Миколаївка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Կրիվոգրադի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պավլո-Նիկոլաևկա գյուղում բնակվում էր 2 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Կիրովոգրադի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռոբերտ Օպենհեյմեր
Ռոբերտ Օպենհեյմեր (Julius Robert Oppenheimer, ), ազգությամբ հրեա ամերիկացի ֆիզիկոս։
Կենսագրություն
Օպենհեյմերը 1925 թվականին ավարտել է Հարվարդի համալսարանը, 1925-1926 թվականներին գիտելիքները կատարելագործել Քեմբրիջի, 1927 թվականին՝ Գյոթինգենի համալսարաններում։ 1929-1947 թվականներին աշխատել է Կալիֆոռնիայի համալսարանում ու տեխնոլոգիական ինստիտուտում, 1936 թվականից՝ պրոֆեսոր։
1939-1945 թվականներին Օպենհեյմերը ղեկավարել է ԱՄՆ-ում ատոմային ռումբի ստեղծման աշխատանքները. 1943-1945 թվականներին գլխավորել է Լոս Ալամոսի գիտական լաբորատորիան։ 1946-1952 թվականներին նա եղել է նաև ԱՄՆ-ի ատոմային էներգիայի հանձնաժողովի գլխավոր խորհրդատվական կոմիտեի նախագահը։ 1947-1966 թվականներին Փրինսթոնի հեռանկարային հետազոտությունների ինստիտուտի տնօրենն էր։
Մշակել է երկատոմ մոլեկուլի կառույցի տեսությունը, բացահայտել գամմա-ճառագայթներում զույգերի առաջացման մեխանիզմը, զարգացրել միջուկները դեյտրոններով ռմբահարելուց առաջացող շարժընթացների տեսությունը։
Օպենհեյմերի մի շարք ուսումնասիրություններ վերաբերում են նեյտրոնային աստղերի մոդելների հաշվարկներին։ Նա կանխագուշակել է նաև «սև խոռոչների» գոյությունը։
Լեզու (օրգան)
Լեզուն միջաձիգ-զոլավոր մկաններից բաղկացած մկանային օրգան է։ Նրա ձևի և դիրքի փոփոխությունը մեծ նշանակություն ունի ծամելու և խոսելու գործողության համար, իսկ նրա լորձաթաղանթում գտնվող նյարդային հատուկ վերջավորությունների շնորհիվ լեզուն դառնում է ճաշակելիքի (համի) օրգան։
Լեզուն կազմված է գլխավոր մասից կամ մարմնից (corpus linguae), որը դարձած է դեպի ծայրը(apex), և ստորին-հետին մասից կամ արմատից (radix linguae), որի միջոցով լեզուն կպչում է ստորին ծնոտին և կորճոսկրին։ Նրա վերին կորը երեսը դարձած է դեպի քիմքին ու ըմպանը և կոչվում է մեջք(dorsum)։ Դիակից անջատած լեզուն, եթե նախապես չեն պնդացրել ֆիքսող հեղուկում, կորցնում է իր մեջքի կորությունը և դառնում է տափակ։ Լեզվի ստորին երեսը (facies infertor linguae) ազատ է միայն իր առջևի մասում, հետին մասը զբաղեցնում են լեզվի մկանները, որոնք կպչում են ստորին ծնոտին, կորճոսկրին և մախաթ ելունին։ Կողքերից լեզուն սահմանվում է կողմնային եզրերով (margo laterals)։ Լեզվի մեջքը բաժանում են երկու մասի՝ առաջային, մեծ(մոտ 2/3), բերանային մաս (pars oralis), որը համարյա հորիզոնական դիրք ունի բերանի խոռոչի հատակում, և հետին՝ ըմպանային մաս (pars pհaryngea), որը գրեթե ուղղաձիգ է և դարձած է դեպի ըմպանը։
Լեզվի առաջային և հետին բաժինների սահմանում միջին գծի վրա գտնվում է մի փոսիկ, որը կոչվում է կույր անցք (foramen caecum linguae)։ Լեզվի առաջային բաժնի լորձաթաղանթը օժտված է բազմաթիվ պտկիկներով։ Պտկիկները գրանցում են տարբեր համեր և պարունակում են հազարավոր համային կոճղեզներ։ Կոճղեզները ունենում են 20-30 սենսոր բջիջ, որոնք իրենց ծայրերին ունեն համային ելուստներ։
Լեզվի պտկիկները(papillae linguales) լինում են հետևյալ ձևերի. Համազգաց պտկիկներում կան ծայրամասային նյարդային վերջույթներ, որոնք կազմում են համի զգայական համակարգի ընկալիչները։
Լեզվի մկաններն առաջացնում են նրա մկանային զանգվածը, որը երկարաձիգ ֆիբրոզ խտրոցով (septum linguae) բաժանվում է երկու համաչափ կեսերի։ Խտրոցի վերին եզրը չի հասնում մինչև լեզվի մեջքը։ Լեզվի մկանները բաժանվում են 2 խմբի՝ Ավելի ճիշտ է լեզվի մկանները ըստ զարգացման, կառուցվածքի և ֆունկցիայի բաժանել 3 խմբի
Կատեգորիա:Մարդու ֆիզիոլոգիա Կատեգորիա:Զգայական օրգաններ
Կիրառական արվեստի թանգարան (Վիեննա)
Կիրառական արվեստի  թանգարան (Museum für angewandte Kunst, կրճատ՝ ԿԱԹ), գեղարվեստական և մշակութային թանգարան Վիեննայում ։ Բացվել է 1864 թվականի սկզբում, Պարահանդեսային տանը («Balhaus»)՝ Վիեննայի Հոֆբուրգում, Ներքին քաղաքում։ Բացի կիրառական արվեստի ավանդական ոլորտի հավաքածուից, թանգարանը հավաքում և մշտապես համալրում է ժամանակակից արվեստի և ճարտարապետության ստեղծագործությունների հավաքածուն։
Պատմություն
«Ավստրիական արվեստի ու արդյունաբերության կայսերական և թագավորական թանգարանը» հիմնադրվել է 1863 թվականի մարտի 7-ին կայսր Ֆրանց Իոսիֆ I-ի կողմից։ Նրա առաջին տնօրենը դարձավ Վիեննայի համալսարանի պատմության և արվեստի պրոֆեսոր Ռուդոլֆ ֆոն Այտելբերգերը։ Թանգարանի բացումը կայացավ 1864 թվականի մայիսի 12-ին, սկզբում ցուցադրությունը ժամանակավորապես տեղակայվեց վիեննական Հոֆբուրգի Պարահանդեսային տանը, որը ճարտարապետ Հենրիխ ֆոն Ֆերստելի կողմից հարմարեցվել էր որպես ցուցասրահ։ 1871 թվականի նոյեմբերի 15-ին թանգարանը բացվեց նոր (ներկայիս) շենքում, որը կառուցվել էր Հենրիխ ֆոն Ֆերշթելի նախագծով նեոռենեսանսի ոճով։ Գեղարվեստական ձևավորումը իրականացվել է գեղանկարիչ Ֆերդինանդ Լաուֆբերգերի կողմից։
1865-1897 թվականներին թանգարանը հրատարակում է իր ամսագիրը «Տեղեկություններ կայսերական և թագավորական կիրառական արվեստի թանգարանից» անվանումով, 1898-1921 թվականներին ամսագիրը հրատարակվում է «Արվեստ և կիրառական արվեստ» անվանումով։ 1955-1986 թվականներին թանգարանը հրատարակում է «Հին և ժամանակակից արվեստ» ամսագիրը։
1907 թվականին Կիրառական արվեստի թանգարանին է անցնում Առևտրի թանգարանի հավաքածուի զգալի մասը։ 1897 թվականին թանգարանի տնօրեն է դառնում Արթուր ֆոն Սկալան, որը մինչ այդ ղեկավարում էր Արևելյան թանգարանը։ Նրա օրոք Կիրառական արվեստի թանգարանի աշխատակիցներ են դառնում այնպիսի վարպետներ, ինչպիսիք են Օտտո Վագները, Կոլոման Մոզերը, Ֆելիսյեն ֆոն Միրբախը, Յոզեֆ Հոֆմանը, Ալֆրեդ Ռոլլերը և ուրիշներ։ Ավստրիական հանրապետության ստեղծումից հետո, 1919 թվականին թանգարանին են փոխանցվում ավստրիական կայսրերի սեփականությունը համարվող գույքի մի մասը, մասնավորապես արևելյան գորգերի հավաքածուն։ 1936 և 1840 թվականներին Գեղարվեստա-պատմական թանգարանի հետ քանդակագործական և անտիկ հավաքածուի մի մասի փոխանակման դիմաց թանգարանը ստացավ Ֆիգդորի հավաքածուի կիրառական արվեստի ստեղծագործությունները։ Ավստրիայի անշլյուսից հետո 1938 թվականին թանգարանը վերանվանվեց «Վիեննայի կիրառական արվեստի պետական թանգարան» (Staatliches Kunstgewerbemuseum in Wien): 1939-1945 թվականների ընթացքում թանգարանի հավաքածուն համալրվեց նացիստների կողմից բռնագրավված արվեստի բազմաթիվ գործերով։ Հետագայում դրանց մի մասը վերադարձվեց սեփականատերերին և նրանց ժառանգներին։ 1947 թվականին թանգարանը վերանվանվեց` կոչվելով «Կիրառական արվեստի ավստրիական թանգարան»։ Ռազմական գործողությունների հետևանքով հասցված վնասները վերականգնելուց հետո 1949 թվականին թանգարանը նորից վերաբացվեց հանրության առջև։
1965 թվականին որպես մասնաճյուղ թանգարանին միացվեց Վյորնինգ-շտրասե 18 հասցեում գտնվող շենքը։ Դրա հետ մեկտեղ թանգարանի տնօրինության տակ անցան 1750 թվականից մինչև 19-րդ դարի երկրորդ կեսի Ֆրանց Սոբեկի հին ժամացույցների հավաքածուն, ինչպես նաև  1800-1840-ական թվականների կահույքի առանձին կտորներ։ 1994 թվականին վիեննական Արենբերգ պարկի աշտարակներում  հիմնադրվեց թանգարանի երկրորդ արտաքին մասնաճյուղը, սակայն 2011 թվականից հետո այս մասնաճյուղը փակվեց այցելությունների համար։ 2000 թվականին թանգարանը ստացավ գիտա-հետազոտական հաստատության կարգավիճակ։
2015 թվականին Վիեննայի Թանգարանի նախաձեռնությամբ անցկացվեց արվեստի դիզայնի և ճարտարապետության բնագավառում առաջին բիենալեն։ 2011 թվականի սեպտեմբերից Կիրառական  արվեստի Վիեննայի թանգարանը ղեկավարում է Կրիստոֆ Տուն-Խոէնշտեյնը։ 2016 թվականին առաջիկա հինգ տարիների համար նա հաստատվեց, որպես թանգարանի գլխավոր տնօրեն և գիտական ղեկավար։
Հավաքածու
Թանգարանի մշակույթի և արվեստի հուշարձանների հավաքածուն դասակարգված է մի քանի բաժինների։ Դրանք են`
Ցուցադրության ամենահետաքրքիր առականերն են համարվում վիեննական արվեստանոցներում պատրաստված ստեղծագործությունները` «Տրոնե», «Յակոբ և Յոզեֆ Կոն», «Դանհաուզեր», ընկերությունների կահույքը, Ստոկլեի բրյուսելյան պալատի եզրազարդի խճանկարի համար Գուստավ Կլիմտի էսքիզային աշխատանքները, Դուբսկի պալատի «ճենապակյա սենյակը», բոհեմյան և վենետիկյան բյուրեղապակու հավաքածուն, ֆլամանդական և իտալական սպասքը, ածաթյա զարդեր, ճենապակի, գործվածքներ և գորգեր, չինական ճենապակե արտադրանք, ճապոնական գունավոր գծանկարներ (Ուկիյո-է) և դրանց փայտե կաղապարներ (Կատագամի)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիեննայի թանգարաններ Կատեգորիա:1864 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Նեոռենեսանս ճարտարապետություն
Գործիքավորում
Գոծիքավորում, լարային, փողային, սիմֆոնիկ նվագախմբերի կամ գործիքային այլ անսամբլի համար երաժշտական երկը շարադրելու արվեստ։ Հիմնվում է ամեն մի գործիքի (նրանց միատարր և բազմատարր զուգորդումների) տեխնիկական ու արտահայտչական հնարավորություններն առավել արդյունավետ օգտագործելու, ստեղծագործության մտահղացման համեմատ նրանցից համապատասխան հնչողություն ու երանգ ստանալու, մասնավորապես՝ ուժային ու գունային հակադրություններ գոյացնելու վրա։ Որպես կանոն կազմում է երաժշտական երկի ստեղծագործման բուն պրոցեսի մասը կամ շարունակությունը։
Պատմություն
Գործիքավորման զարգացումը կապված է եղել երաժշտական արվեստի ընդ–հանուր զարգացման, ոճերի հաջորդափոխման, նոր գործիքների ստեղծման և հևերի բարելավման, ինչպես նաև նվագի տեխնիկայի կատարելագործման հետ։ XVII դ․ կիրառվում էր նվագախմբային երաժշտության պարտիտուրային շարադրումը, մինչ այդ կոմպոզիտորները չէին գործիքավորում իրենց երկերը, ուստի միևնույն երկը տարբեր նվագախմբերում տարբեր էր հնչում։ Գործիքավորման կայուն և ռացիոնալ ավանդներ ստեղծելու մեջ մեծ ծառայություն ունեն վիեննական դասական դպրոցի ներկայացուցիչներ Յո․ Տայդնը, Վ․ Ա․ Մոցարտը, Լ․ Բեթհովենը։ Նրանց շրջանից մինչև Բրամսը Գոծիքավորման ավանդական դարձած տեխնիկան էր՝ ջութակներին տալ կարևոր նվագամասը, փայտյա փողայինները և վալդհոռնը գործածել խնայողաբար, որպես գունային էֆեկտ, փողը և տրոմբոնը պահել զանգվածային հնչողության ծայրագույն էֆեկտների համար և հարվածայինները կիրառել գլխավորապես ռիթմական նպատակներով։ Գործիքավորման արվեստն առանձնապես զարգացել է XIX—XX դդ․ ծրագրային երաժշտության գեղարվեստական սկզբունքների և ռոմանտիկական օպերայի զարգացմանը համեմատ։ Հ․ Բեռլիոզը, Ֆ․ Լիաոը, Ռ․ Վագները մեծացրին նվագախումբը, առանձին նվագամասեր տարբերակեցին ավելի նրբորևն, մասնավորապես ավելացրին փողայինների մենանվագային դերը։ Ռ․ Շտրաուսը, Մ․ Ռավելը, Ի․ Ստրավինսկին, Բ․ Բարտոկը ավելի ազատ օգտվեցիև նվագախմբային գույներից, հաճախ լարայիններին հատկացնելով գունային էֆեկտը, փողայիններին (մասնավորապես փողին)՝ գլխավոր մեղեդիական նվագամասը, հարվածայիններին՝ ինքնուրույն և ցայտուն դեր։ Գործիքավորման միջոցով սիմֆոնիկ նվագախմբի արտահայտչական հնարավորություններն ընդլայնել են նաև Մ․ Գլինկան, Պ․ Չայկովսկին, Ն․ Ռիմսկի-Կորսակովը և ուրիշներ։ Նրանց ավանդները զարգացնում են սովետական կոմպոզիտորները։ Գործիքավորման կոմպոզիտորական անհատականություն, բնորոշություն դրսևորող միջոցներից է։ Այս առումով առանձնապես աչքի են ընկնում Ա․ Սպենդիարյանի, Ա․ Խաչատրյանի, Գ․ Եղիազարյանի երկերը։
Կատեգորիա:Երաժշտություն
Ես լսում եմ քո ձայնը
Հեռարձակվել է SBS հեռուստաընկերության եթերում 2013 թվականի հունիսի 1֊ից օգոստոսի 1֊ը ։
Սյուժե
Չանգ Հյե Սանգը փաստաբան է, ընդ որում բավականին անհաջող։ Բոլոր նիստերի ընթացքում նա պնդում է, որ պատասխանողը զղջում է իր արարքների համար և խնդրում է մտնել նրա դրության մեջ։ Նա շատ քիչ գումար է ստանում, այդ իսկ պատճառով որոշում է դառնալ պետական պաշտպան։ Հասնելով նպատակին՝ նա հանդիպում է իր դպրոցական ընկերուհիներից մեկին, ում պատճառով անարդարաբար մեղադրվել, դուրս է հանվել դպրոցից և կորցրել է բնակարանը։
Նախկին ընկերուհին հիմա դատախազ է, և հաջորդ գործը, որը պետք է քննվի, նման է այն գործին, որի արդյունքում էլ Չանգ Հյե Սանգը մեղադրվել, իսկ մեղադրվող աղջիկը գտնվում է այն իրավիճակում, որում գտնվում էր նա տարիներ առաջ։
Կկարողանա՞ Հյե Սանգը իրեն դրսևորել որպես պրոֆեսիոնալ փաստաբան և պաշտպանել անմեղ աղջկան։ Եվ ի՞նչ դեր կարող է խաղալ մի տղա, ով կարողանում է մտքեր կարդալ։
Դերերում
Հյե Սանգը աղքատ տնային տնտեսուհու դուստր է։ Պետական պաշտպան դառնալու համար օրեցօր պատրաստվում է։ Ջանգ Հյո Սանգը բավականին ինքնավստահ կին է, ընկերներ չունի և չի սիրում, երբ շրջապատողները խանգարում են իրեն։
Շուտով նա հասնում է իր նպատակին և դառնում պետական պաշտպան։ Նրա ֆունկցիան այն քաղաքացիներին պաշտպանելն էր, ովքեր գումար չունեն փաստաբան վարձելու համար։ Աշխատելով նոր պաշտոնում՝ նա հանդիպում է իր վաղեմի թշնամի, այժմ արդեն դատախազ Սո Դո Յոնին։
Սու Հան երիտասարդ տղա է, ով մարդկանցից թաքցնում է հայացքի միջոցով մտքերը կարդալու իր ընդունակությունը։ Այդ կարողության միջոցով էլ նա տեսնում է, թե ինչպես է սուտը կարողանում հաղթել ճշմարտությանը և աստիճանաբար ավելի ահռելի դառնալ։ Բայց ինչ֊որ բան ուղղելու համար նա դեռ շատ երիտասարդ է։
10 տարի առաջ մի աղջնակ կարողացավ Սու Հայի հորը սպանողին ուղարկել բանտ։ Դատարանում համարձակորեն խոսող աղջիկն էլ գողացավ Փակ Սու Հայի սիրտը։ Դրանից հետո նա իրեն խոսք տվեց, որ ամեն ինչ կանի այդ աղջկան պաշտպանելու համար, երբ նորից հանդիպեն։
Եվ ահա, 10 տարի հետո Սու Հան հանդիպում է այդ աղջկան՝ Հյե Սանգին, բայց նա շատ է փոխվել։
Կվան Ուն շատ է սիրուն իր՝ պետական պաշտպանի աշխատանքը։ Ոճի զգացում ընդհանրապես չունի․ միշտ հագնում է սպիտակ գուլպաներ, սև կոշիկներ և հասարակ ակնոց։
Դո Յոնը դատախազ է, սերում է հարուստ ընտանիքից․ հայրը դատավոր է, մայրը՝ բժիշկ։ Նա փորձում է լինել լավագույնը ամեն ինչում, փորձում է հպարտ լինել իր ծնողների համար։
Հանրակրթական դպրոցում Ջանգ Հյե Սանգը նրա ընկերուհին էր, սակայն ծննդյան օրը իր ընկերուհիներից մեկի անուշադրության պատճառով հրավառության հրթիռի պատճառով վնասվում է աչքը։ Ամեն մեղքը գցում են Հյե Սանգի վրա․ վերջինս էլ ստիպված հեռանում է դպրոցից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեական հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:2013 հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Հարավկորեական ֆենտեզի հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Կորեերեն հեռուստասերիալներ
Վերբովոե (այլ կիրառումներ)
Վերբովոե, կարող է վերաբերել՝
Վերբովցի (այլ կիրառումներ)
Վերբովցի, կարող է վերաբերել՝
Էռնեստինա Պերես-Բարաոնա
Էռնեստինա Պերես-Բարաոնա (Ernestina Pérez Barahona), չիլիացի բժիշկ, ակտիվիստ և ֆեմինիստ, եղել է Չիլիի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետի առաջին ուսանողներից մեկը և Լատինական Ամերիկայի երկրորդ կին բժիշկը՝ Էլոիզ Դիասից հետո ։
Կենսագրություն
Պերես-Բարաոնան հետտարրական կրթություն է ստացել Լեբրուն Պինոչետի դպրոցում։ 1883 թվականին նա ստացել է գրականության բակալավրի աստիճան և նույն թվականից սկսել է սովորել բժշկություն։ 1887 թվականի հունվարին նա ստացել է բժշկի կոչում՝ վիրաբույժի որակավորմամբ ։ 1888 թվականին մեկնել է Բեռլին և ընդունվել Ֆրիդրիխ Վիլհելմի անվան համալսարան։ Նա դասընթացները անցկացրել է տղամարդկանց հետ, սակայն համալսարանի ադմինիստրատորները էկրան են տեղադրել՝ մյուս ուսանողներին թույլ չտալու համար նրան տեսնել։ Նա եղել է համալսարանում բժշկություն սովորած առաջին կինը։ Երկու տարի անց Պերես-Բարաոնան ուսումը շարունակելու նպատակով մեկնել է Փարիզ ։
Գերմանիայում գտնվելու տարիներին նշանակվել է Բեռլինի բժշկական ակադեմիայի պատվավոր անդամ և դարձել առաջին հարավամերիկացին, որն արժանացել է այդ կոչմանը ։
Իր կարիերայի ընթացքում նա առավել հետաքրքրված է եղել կանանց առողջությամբ, անձնական հիգիենայով և կողմնակից է եղել կանանց կրթությունը։ Պերես-Բարաոնան եղել է կանանց ակումբի և Չիլիի Կարմիր Խաչի անդամ, նա հիմնադրել է Կանանց համալսարանական ասոցիացիան։ Հասարակական առողջության և հիգիենայի նկատմամբ իր հետաքրքրության հետ կապված նա մտահոգված է եղել ալկոհոլիզմով և քայլեր է կատարել, որ դա կազդի չիլիացիների վրա  ։
Էռնեստինա Պերես-Բարաոնան մահացել է 1951 թվականին։ Մահից տարիներ անց «Չիլիի կանանց միությունը» (La Unión Chilena De Mujeres) նրա պատվին անցկացրել է հատուկ ժողով, որի ժամանակ ելույթ է ունեցել չիլիացի իրավաբան, քաղաքական գործիչ Ելենա Կաֆարենան։ Ժողովի ընթացքում նրան մեծարել են Հարավային Ամերիկայում կանանց համար բժշկության ոլորտը ունեցած ավանդի և ֆեմինիստական շարժման մեջ ունեցած վաստակի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չիլիացի բժշկուհիներ Կատեգորիա:Չիլիացի կին ակտիվիստներ Կատեգորիա:Չիլիացի ֆեմինիստներ
Վրատնա դաշտ
Վրատնա դաշտ կամ Վրատնա դոլինա, դաշտ Սլովակիայում՝ Փոքր Ֆատրա լեռնահամակարգում։ Գտնվում է Ժիլինա շրջանի Տերչով գյուղից 3 կիլոմետր հեռավորության վրա, զբաղեցնում է մոտավորապես 36 քառակուսի կիլոմետր մակերես ։ Դաշտ կարելի է մուտք գործել Տիեսնավիից, Ստարա դոլինայից, Նովա դոլինայից, Ստարի դվորից։
Զբոսաշրջություն
Վրատնան համարվում է Սլովակիայի ամենահաճախ այցելվող զբոսավայրերից և լեռնադահուկային կենտրոններից մեկը։ «Վրատնա» հանգստյան տունը տեղավորված է 600-1550 մետր բարձրության վրա և դահուկորդներին տրամադրում է 16 դահուկուղիներ։ 2006 թվականից այստեղ գործում է ութտեղանոց գոնդոլներով ճոպանուղի մինչև Խլեբ սարի գագաթը, որը գտնվում է ծովի մակերևույթից 1490 մետր բարձրության վրա։ Դահուկային մարզաձևերի սիրահարները կարող են սար բարձրանալ նաև առանց ճոպանուղուց օգտվելու, զբաղվել ձմեռային զանազան խաղերով, սահնակ, հեծանիվ վարել, արշավների գնալ...
Ջրհեղեղը
2014 թվականի հուլիսի 21-ին, արտասովոր առատ տեղումներից հետո, ջրհեղեղը ծածկեց Վրատնա բերող ճանապարհն ու մասամբ քանդեց այն՝ դաշտը կտրելով երկրի մնացած մասից։ Ճապանուղու վերին կայանից և «Վրատնա» հանգստյան տնից ավելի քան 120 զբոսաշրջիկներ տարհանվեցին ։
Կրուպսկայայի փողոց (այլ կիրառումներ)
Կրուպսկայայի փողոց անվանումը կարող է վերաբերել.
Վաղինակ (այլ կիրառումներ)
Վաղինակ անվանումը կարող է ունենալ հետևյալ կիրառումները․
Վերեմիևկա (այլ կիրառումներ)
Վերեմիևկա, կարող է վերաբերել՝
Բերանի խոռոչի գեղձեր
Բերանի խոռոչի մեջ բացվում են երեք զույգ մեծ թքագեղձերի (հարականջային, ենթածնոտային և ենթալեզվային) արտազատիչ ծորանները։ Բացի այդ, բերանի խոռոչի լորձաթաղանթի մեջ կան բազմաթիվ մանր գեղձեր, որոնք տեղադրման շրջաններին համապատասխան կոչվում են՝ շրթունքային (glandulae labials), թշային (gl.buccales) (հարականջային թքագեղձերի ծորանի բացվածքին մոտ գտնվող գեղձերը կոչվում են աղորիքային՝ gl.molares)՝ հարականջային թքագեղձերի ծորանի բացվածքին մոտ գտնվող գեղձեր, քմային (gl. palatinae) և լեզվային (gl. linguales)։ Ըստ ֆունկցիաների գեղձերը լինում են՝ Վերոհիշյալ 3 զույգ մեծ թքագեղձերը (glandullae salivales), խոշոր չափերի հասնելով, դուրս են գալիս բերանի լորձաթաղանթի սահմաններից և իրենց կապը բերանի խոռոչի հետ պահպանում են ծորանների միջոցով։
Գործ (ամսագիր, Շուշի)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արցախի ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական քաղաքական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական մշակութային պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
420 մմ հաուբից Մ․14/16
420 մմ ջրափնյա հաուբից Մ․14/16 (42 см L / 15 Küstenhaubitze M. 14/16), գերծանր պաշարողական հաուբից, որն Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին օգտագործել է Ավստրո-Հունգարիան, իսկ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ Նացիստական Գերմանիան։
Պատմություն
Զենքը ստեղծվել է թույլ զրահապատ տախտակամածով ժամանակակից դրեդնոուտները խոցելու համար՝ համաձայն ջրափնյա պաշտպանության գերակշռող ուսմունքի, ըստ որի՝ ավելի լավ է մեծ անկյան տակ հարձակվել ամենաթույլ օղակին, քան փորձել հարձակվել խիստ զրահապատ կողմերին չափազանց թանկ թնդանոթներով, որոնք պետք է հավասարապես պաշտպանված լինեն՝ պատասխան կրակին դիմակայելու համար։ Հաուբիցները զգալիորեն ավելի էժան էին և կարող էին տեղադրվել բլուրների հետևում՝ դրանք պաշտպանելու ծախսերից խուսափելու համար։
Ադրիատիկի ափին՝ Պուլայում, գտնվող ավստրո-հունգարական գլխավոր ռազմածովային բազան պաշտպանելու նպատակով պատվիրվել է երկու հաուբից։ Դրանք պետք է ամրացվեին գլանին՝ զրահապատ պտտվող գմբեթով, որը կարող էր պտտվել 360 աստիճանով` համակողմանի պաշտպանություն ապահովելու նպատակով։ Պտտվող հատվածը հենվում էր բետոնե հիմքի վրա տեղադրված օղակին։ Սակայն երբ պատերազմի սկսվելուց հետո պարզ դարձավ, որ Պուլային անմիջական վտանգ չի սպառնում, որոշվեց, որ ավելի լավ է՝ հաուբիցներն օգտագործել բանակին աջակցելու համար։ Առաջին հաուբիցն արդեն տեղադրված էր դիրքում, իսկ երկրորդը դեռ հավաքած չէր, և Skoda-ն կարող էր այն հարմարեցնել օգտագործման համար մինչև 1915 թվականի հունվարը։ Հունվարի 14-ին հաուբից № 2-ը, որը կցագրվել էր № 1 հաուբիցային մարտկոցին (գերմաներեն՝ Küstenhaubitze Batterie № 1), իրականացրեց իր առաջին կրակոցը Ավստրիական Լեհաստանի Տարնուվ երկաթուղային կայարանի վրա։
Պահպանված զենքերից մեկը 1940 թվականին օգտագործվել է նացիստական Գերմանիայի կողմից Օբերոտտերբախի մոտ գտնվող դիրքերից Շենենբուրգի օվրաժը գնդակոծելու համար։ 60 և 80 սմ թնդանոթները, որոնք հետագայում օգտագործվել են Երրորդ ռեյխի կողմից (Օրինակ՝ Սևաստոպոլում), պատրաստ չէին ֆրանսիական արշավին, ուստի ստիպված էին գործի դնել Առաջին համաշխարհային պատերազմի հնացած ծանր զենքերը, ինչպիսիք են՝ Շկոդայի արտադրության զենքերը, ինչպես նաև Gamma հաուբիցը ։ Skoda-ն, ըստ երևույթին, M17-ի միակ մոդելն է, որը ներառվել է Գերմանիայի կազմում 1938/39 թվականներին Չեխոսլովակիայի բռնակցումից հետո և վերանվանվել է 42 սմ houfnice vz։ 17-ից 42 սմ Հաուբիտցեն (տ) ևս օգտագործվել է Լենինգրադում և Սևաստոպոլում, չնայած դրա թնդանոթը նախատեսված էր ընդամենը 1000 կրակոցի համար ։
Մեկ այլ զենք՝ Մ.16 մոդելը, գրավվել է Հունգարիայի Դյոր քաղաքում 1919 թվականի հունգարա-ռումինական պատերազմի ժամանակ 38 սմ Belagerungshaubitze M 16 № 2 «Gudrun» մոդելի հետ ։ Ցուցադրվում է Բուխարեստի ազգային ռազմական թանգարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հաուբիցներ
Հայաստանի Հանրապետության վաստակավոր արտիստների ցանկ
2006 թվական
Հայկ Բորիսի Հակոբյան 1973֊2021 Սեպտեմբերի 3 2006 թվական Հայաստանի անկախության տոնի առթիվ
Նելլի Խերանյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ պատվավոր կոչումներ
Խոխլովո (քաղաքատիպ ավան, Կադույսկի շրջան)
Խոխլովո (Хохлово), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի, Վոլոգդայի մարզի Կադույսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2509 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վոլոգդայի մարզի Կադույսկի շրջանի բնակավայրեր
Ուրուգվայ
Ուրուգվայ, պետություն Հարավային Ամերիկայում։ Սահմանակից է հյուսիսից Բրազիլիային, արևմուտքից՝ Արգենտինային, իսկ հարավում և արևելքում ափերը ողողում են Ատլանտյան օվկիանոսի և մասնավորապես Լա Պլատայի ծոցի ջրերը։
Բնակչություն
Ուրուգվայի բնակչության թիվը 3.44 միլիոն է, որոնցից 1.8 միլիոնն ապրում են երկրի ամենամեծ քաղաքում Մոնտեվիդեոյում, որը նաև երկրի մայրաքաղաքն է։ Մոնտեվիդեոն զբաղեցնում է 176,000 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ ՈՒրուգվայը երկրորդ ամենափոքր ազգությունն է Հարավային Ամերիկայում Սուրինամից առաջ։
Քաղաքական կառուցվածք
Ուրուգվայը հանրապետություն է։ Նահանգը և կառավարության ղեկավարին ընտրում է բնակչությունը հինգ տարի ժամկետով (երկրորդ անգամ անընդմեջ ընտրվելն արգելված է)։ 2015 թ. Տաբաե Վազքեզը երկրորդ անգամ ընտրվել է երկրի նախագահի պաշտոնում։
Խորհրդարան
Խորհրդարանը երկու պալատից կազմված գլխավոր ասամբլեան է։
Վերին պալատը Սենատն է (30 տեղ)։ Պատգամավորները ընտրվում են համամասնական համակարգով։
Ստորին պալատը Ներկայացուցիչների պալատն է (99 տեղ)։ Պատգամավորները ընտրվում են համամասնական ընտրակարգով, Ուրուգվայի յուրաքանչյուր գերատեսչություն Ներկայացուցիչների պալատում ներկայացված է առնվազն 2 անդամով։
Գլխավոր ասամբլեայի պատգամավորների պաշտոնավարման ժամկետը 5 տարի է։
Մեծ քաղաքական կուսակցություններ
2014 թ. հոկտեմբերի ընտրություններից հետո խորհրդարանի անդամները`
Ընդարձակ ճակատը ներառում է 7 կուսակցություն, դրանց թվում՝ Ուրուգվայի կոմունիստական կուսակցությունը, Ուրուգվայի սոցիալիստական կուսակցությունը և Ժողովրդական հաղթանակի կուսակցությունը։
Աշխարհագրական տեղեկություններ
Ուրուգվայի ափերը ողողում են Ատլանտյան օվկիանոսի ջրերը։ Հյուսիսային հարթավայրերն աստիճանաբար փոխարինվում են խոտածածկ տարածքներով, որոնք արգենտինյան պամպաների շարունակությունն են։
Ամենաբարձր կետը Քադետրալ (Cerro Catedral) լեռն է՝ 514 մետր։
Կլիմա
Կլիման մերձարևադարձային մայրցամաքային է։ Միջին ջերմաստիճանը հունվար ամսին կազմում է 22—24 °C, հուլիսին 8-9 °C: Այդ ժամանակ ներխուժում են հարավային «Պամպերո» քամիները, որոնց ընթացքում լինում է գիշերային կարճատև ջերմաստիճանային անկում մինչև −5 °C:
Տեղումները լինում են ողջ տարվա ընթացքում, հարավային և ներքին գագաթների սահմաններում կազմելով 1000 մմ, իսկ հյուսիսում և բարձրադիր վայրերում հասնում են մինչև 1200 մմ-ի։
Տնտեսություն
Ուրուգվայը մեկն է այն Հարավամերիկյան պետություններից, որն ունի փոքր, բայց զարգացած տնտեսություն։ Մեկ շնչին հասնող ՀՆԱ-ն կազմել է 2013 թվականի տվյալներով 16,8 հազար դոլար (3-րդ տեղում է Լատինական Ամերիկայում և 94-րդ տեղը աշխարհում)։
Ուրուգվայի տնտեսությունը կենտրոնացած է անասնապահական արտադրանքի արտահանման վրա, իսկ ավելի ցածր մակարդակի վրա են գտնվում գյուղատնտեսությունը և ձկնաբուծությունը։ Աշխատողների 9% -ը զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ, 15% - ը՝ արդյունաբերությամբ, 76% - ը՝ սպասարկման ոլորտում է։ Վերջին շրջանում տնտեսության մեջ կարևոր տեղ են զբաղեցնում բանկային գործունեությունը և տուրիզմը։
Բնակչության գրեթե 75% -ը կենտրոնացած է մայրաքաղաք Մոնտեվիդեոում։
Արտաքին առևտուր
2012 թվակյանի տվյալներով արտահանումը կազմել է 8.7 միլիարդ դոլար, և դրանց մեջ մտնում են միսը, բրինձը, կաշին, բուրդը, ձուկը, հալվան, մրգերը (նարինջ)։
Հիմնական գնորդներն են Բրազիլիան `19.3%, Չինաստանը` 9.2%, Արգենտինան `5.8%, Վենեսուելան` 4.8%, Ռուսաստանը՝ 4.5%, ԱՄՆ-ն՝ 3.7%, Գերմանիան` 3.0%:
2012 թ. ներմուծումը կազմել է 11.6 մլրդ դոլար, որի մեջ մտնում են նավթը և նավթամթերքները, արդյունաբերական սարքավորումները, քիմիական նյութերը, մեքենաները, թուղթը, պլաստմասանյութերը։
Հիմնական վաճառողներն են Բրազիլիան`18.0%, Արգենտինան` 15.0%, Չինաստանը`14.3%, ԱՄՆ-ն` 7.5%, Վենեսուելան`7.1%, Ռուսաստանը` 5.1%:
Արդյունաբերություն
Հիմնական ոլորտներն են`
Էներգիա
95,6 % բաժին է ընկնում Հէկ-ին, իսկ մնացածը՝ Ջէկ-ին։
Տրանսպորտ
Երկաթուղու երկարությունը 2835 կմ է (1570 կմ-ը շահագործվում է դիզելային շարժիչով), իսկ մայրուղիները՝ մոտ 10 000 կմ։
Բնակչություն
Բնակչությունը `3,5 մլն. է (2010 թվականի հուլիսի տվյալներ)։ Տարեկան աճը կազմում է 0.4%։ Տղամարդկանց կյանքի միջին տևողությունը 73 տարի է, կանանցը՝ 80 տարի։ Քաղաքի բնակչությունը` 92% է (2008 թ.)։
Գրագիտության մակարդակը 98% է (2003 թ. տվյալներով)
Լեզուները` իսպաներեն (պաշտոնական), Բրազիլիայի սահմանին` բարբառներ, որոնք առաջացել են իսպաներենի և պորտուգալերենի հիման վրա։
Անգլերենի մակարդակը, ըստ EF EPI- ի վարկանիշի, ցածր է (EF EPI ցուցանիշը `51.63)
Ռասայական կազմը`
Կրոնական կազմը
Կրոն
Բնակչության 47,1 %-ը կաթոլիներ են 23,2 % — ը բնակչության համարվում են հավատացյալներ, բայց չեն համարում որևէ կրոնի հետևորդներ, 17,2 %—ը աթեիստներ և ագնոստիկատներ 11,1 % — բողոքականներ 0,8 % առաքելական հայեր, 0,6 % —համարվում են Ումբանդայի կրոնի և աֆրիկացիների կրոնների հետևորդները, 0,3 % — հուդիդտներ և 0,4 % — դավանում են այլ կրոնների ։
Լրատվամիջոցներ
Պետական հեռուստաընկերությունը TNU (Televisión Nacional de Uruguay — «Ուրուգվայի ազգային հեռուստատեսությունը», մյուսը ներառում է նույն հեռուստաալիքի պետական ռադիոընկերությունը RNU (Radio Nacional de Uruguay — «Ուրուգվայի ազգային ռադիո»), որը ներառում է ռադիոկայաններ (Radio Uruguay, Radio Clásica) և տարածաշրջանային պետական ռադիոկայաններ։
Այլ
Կատեգորիա:Ուրուգվայ Կատեգորիա:Հարավային Ամերիկայի երկրներ Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Լիբերալ ժողովրդավարություններ
Օրդուի գավառակ
Օրդու, գավառակ Օսմանյան կայսրության Տրապիզոնի վիլայեթում: Կենտրոնը Օրդու նավահանգիստն էր
Աշխարհագրություն
Գավառակը տարածվում էր Բազար, Բոլման և Սելետ գետերի ավազանում: Արևելքից գավառակի սահմանները եզերվում են Անտիպոնտական լեռնաշղթայով, արևմուտքից և հարավից՝ Ջանիկի լեռնաշղթայով, իսկ հյուսիսից՝ Սև ծովով: Հիմնականում ունի լեռնային մակերևույթ: Նախկինում մտել է պատմական Խաղտիքի կազմի մեջ:
Պատմություն
XVI դարում այստեղ հաստատվել են Կեսարիայից, Սեբաստիայից, Տրապիզոնից և Համշենից գաղթած հայեր: Հայերի հոսքն ուժեղացել է XIX դարի 20-ական թվականներին: 1877-1878 թվականների իրադարփություններից հետո թուրքական կառավարողները աստիճանաբար դուրս մղեցին տեղի հայ և հույն բնակչությանը: 1915 թվականի նախօրեին գավառակում բնակվում էր ավելի քան 10 000 հայ բնակիչ, որոնց մեծ մասը զոհվեց 1915-1918 թվականներին թուրքերի կողմից կազմակերպված ջարդերի ժամանակ:
Վարչական բաժանում
Օրդուի հայաբնակ գյուղերն էին. Ալաճթամ (Ալաճաթամ), Բազարսու, Բամպուքլու, Խոճողլու գյուղ, Խոշկելուր, Ղաթր (Ղաթըր), Ղաթկեր, Ղուշչի, Մուսագռըք (Մուսագրըք), Յաղլըխ, Չամաշ, Չամբաշի, Չավուշլար, Չուտգամ, Պերշեմբե (Բերշեմպե), Պուլթան (Բուլթան), Սալլար, Սայաջի (Սայաճա), Տեփե, Ուլուբեյ, Քերիզդերե, Օրդու, Ֆարունա:
Գավառակը բաժանված էր հետևյալ գյուղախմբերի.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գավառներ
Սրեդնայա (Խվոյկայի վտակ)
Սրեդնայա  (Середняя), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Դարովսկի շրջանում, Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Խվոյկա գետի ձախ ափին՝ 11 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 17 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամայի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Վյատկա գետն է, գետի ենթաավազանը Վյատկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը Կամա գետն է.
Տատյանա Դոլմատովա
Տատյանա Վլադիմիրովնա Դոլմատովա, հայ և ռուս ֆուտբոլիստուհի, պաշտպան և հենակետային կիսապաշտպան, մինի ֆուտբոլի խաղացող։ Հայաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստ։
Սրեդնայա (Խվոյկայի վտակ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Տատյանա Դոլմատովա
Կենսագրություն
Վոլգոգրադի սպորտի սան է։ Մանուկ հասակում 8 տարի զբաղվել է թաեքվոնդոյով, ավելի ուշ՝ ֆուտբոլով և մինի ֆուտբոլով «Ռոկադա» ակումբում։ Ֆուտբոլի առաջին մարզիչները Յու. Վ. Կուկանովն ու Կ. Վ. Կայգորոդովն են։
2017 թվականի առաջին լիգայի արծաթե մեդալակիր։ 2018 թվականին իր ակումբի հետ նորամուտը նշել է բարձրագույն դիվիզիոնում, առաջին խաղն անցկացրել է 2018 թվականի ապրիլի 18-ին «Կուբանոչկի» դեմ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ կին ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանից Հայաստան արտագաղթածներ
Թքագեղձեր
Բերանի խոռոչում կան ինչպես մանր, այնպես էլ խոշոր թքագեղձեր։ Խոշոր թքագեղձերն են՝
Կատեգորիա:Մարսողական համակարգ Կատեգորիա:Բերանի խոռոչ
Փարոս (թերթ, Լոս Անջելես)
«Փարոս», անկախ երկշաբաթաթերթ։ Լույս է տեսնում 1984 թվականից, Լոս Անջելեսում։ Հիմնադիր-խմբագիր՝ Սուրեն Բուրսալյան։ Ներկայացնում է նորություններ Հայաստանից, կալիֆոռնիահայ գաղութից, տպագրում բանասիրական, գրական, քաղաքական, հոգեբանական, բժշկական հոդվածներ։
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հայկական շաբաթաթերթեր Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական գիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական քաղաքական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Ինջու
Ինջու, անձնական, արտոնյալ կալվածք մոնղոլական պետության մեջ և իշխանություն։ Ոչ պայմանական հողային սեփականություն էր. ժառանգաբար անցնում էր սերնդից սերունդ և ենթակա էր օտարման։ 17-րդ դարի պատմագիր Ստեփանոս Օրբելյանը ինջուն անվանել է «ինշու» և այն բացատրել «տերունի» բառով։
Ինջուի կալվածքներ
Ինջուի կալվածքները ազատ էին պետությանը տրվող հարկերից, այդ հարկերը վերածվում էին ռենտայի և գանձվում ինջուի տիրոջ օգտին։ Ինջու էին դարձվում նվաճած, բռնագրավված կալվածքները, տիրույթները, քաղաքները։ Երաշխավորությամբ իրենց կալվածքներով հաճախ ինջուի մեջ էին մտնում տեղական ֆեոդալները։ Այդպես, իշխան Սմբատ Օրբելյանը թանկարժեք գոհար է նվիրել Մանգու խանին և Սյունիքը դարձրել նրա ինջու։
Կատեգորիա:Մոնղոլական կայսրություն
(5572) Բլիսկունով
(5572) Բլիսկունով (Bliskunov), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Լյուդմիլա Ժուրավլյովայի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,133457 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6436 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6233 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2025,97 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,177692 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,96° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1978 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լյուդմիլա Ժուրավլյովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Վիկտոր Նիկիտին
Վիկտոր Ալեքսանդրովիչ Նիկիտին (), խորհրդային նկարիչ, մուլտիպլիկացիոն ֆիլմերի բեմադրող նկարիչ։ Մուլտֆիլմերի միջազգային ասոցիացիայի անդամ, կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ (1951), ԽՍՀՄ Նկարիչների միության անդամ (1961) ։
Կենսագրություն
Իր իսկ խոսքով, Վիկտոր Նիկիտինը «բնիկ Իվանտեևկայից» է ։ Մեծացել է ուղղափառ ընտանիքում։ Հայրը եղել է ֆաբրիկայի վարպետ, ով նաև զբաղվել է գեղանկարչությամբ։ Ապրել են Վատրեմե ներկարարական ֆաբրիկայի շրջանի ամբարտակից այն կողմ գտնվող երկհարկանի փայտե տներից մեկում։ Նա սովորել է թիվ 3 դպրոցում (այժմ Իվանտեևկայի արդյունաբերատնտեսական քոլեջ)։ Նկարել սկսել է դպրոցական տարիներից։ Բանակ է զորակոչվել անմիջապես դպրոցից՝ այդպես էլ ավարտական ​​վկայական չստանալով ։
1943 թվականից մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին։ Վիկտոր Նիկիտինին ուղարկել են Ժիտոմիրի հետևակային դպրոց, այնուհետև Կազանի տանկային դպրոց, և մինչ ռազմաճակատ ուղարկվելը` Մոսկվա, որտեղ նա աշխատել է Ռազմական ավտոմոբիլային գործարանում։ 1944 թվականին զորացրվելուց հետո նա փորձել է ընդունվել Մոսկվայի ավիացիոն ինստիտուտ, բայց միջնակարգ կրթության վերաբերյալ փաստաթղթեր չունենալու պատճառով չի կարողացել ընդունել։ Դրանից հետո, հարևանի խորհրդով, նա փաստաթղթերը ներկայացրել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտի գեղարվեստի ֆակուլտետ ընդունվելու համար ։
Վիկտոր Նիկիտինն առաջինն է անիմացիայում օգտագործել լյումինեսցենտ ներկեր («Ձյունանուշը» մուլտֆիլմում)։ Նա մասնագիտորեն զբաղվել է գեղանկարչությամբ, եղել է ցուցահանդեսների մասնակից, այդ թվում՝ անհատական ։ Նկարահանվել է «Հրաշքների ֆաբրիկա» վավերագրական սերիալում «Բեմադրող նկարիչ» շարքում ։ Իվանտեևկա քաղաքի պատվավոր քաղաքացի է եղել ։
Նա «անիմացիոն արվեստում ունեցած ավանդի համար» արժանացել է պատվավոր մրցանակի՝ Սուզդալում անցկացվող 16-րդ անիմացիոն ֆիլմերի ռուսական բաց փառատոնում ։ 2010 թվականին արժանացել է «Արժանապատվություն, ստեղծագործականություն, պատիվ» պատվավոր նշանի ։
Թաղված է Մոսկվայի մարզի Կավեսինսկի գերեզմանատանը ։
Հիշատակ
«Նկարիչը և հեքիաթը» հեռուստաֆիլմը նվիրված է Վիկտոր Ալեքսանդրովիչ Նիկիտինի ստեղծագործությանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարիչներ Կատեգորիա:Ռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս ռեժիսորներ Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Ռուս մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ
Սաբիրովո
Սաբիրովո (Сабырово, Һабыр), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Զիլաիրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 603 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Զիլաիրսկի շրջանի բնակավայրեր
Վերխնյայա Կրինկա (այլ կիրառումներ)
Վերխնյայա Կրինկա, կարող է վերաբերել՝
Ստամբուլյան կոնվենցիա
Ստամբուլի կոնվենցիա, (պաշտոնական անվանումը՝ «Կանանց նկատմամբ բռնության և ընտանեկան բռնության կանխարգելման ու դրա դեմ պայքարի մասին կոնվենցիա»), Եվրոպայի Խորհուրդի միջազգային համաձայնագիր, որի նպատակ է հռչակվել կանանց և ընտանեկան բռնության կանխարգելումն ու պայքարը։ Ստորագրվել է Թուրքիայի Հանրապետության Ստամբուլ քաղաքում 2011 թվականի մայիսի 11-ին ։ 2019 թվականի մարտի դրությամբ այն ստորագրել է Եվրոպայի Խորհրդի անդամ 46 երկիր և Եվրոպական միությունը ։ 2012 թվականի մարտի 12-ին Թուրքիան դարձավ առաջին երկիրը, որը վավերացրեց կոնվենցիան։ 2013-2019 թվականներին ևս 33 երկրներ պաշտոնապես ստորագրեցին այն։ Այդ երկրներն են Ալբանիան, Անդորրան, Ավստրիան, Բելգիան, Բոսնիա և Հերցեգովինան, Խորվաթիան, Կիպրոսը, Դանիան, Ֆինլանդիան, Էստոնիան, Ֆրանսիան, Վրաստանը, Գերմանիան, Հունաստանը, Իսլանդիան, Իռլանդիան, Իտալիան, Լյուքսեմբուրգը, Հյուսիսային Մակեդոնիան, Մալթան, Մոնակոն, Չեռնոգորիան, Նիդերլանդներ, Նորվեգիա, Լեհաստան, Ռումինիա, Պորտուգալիա, Սան Մարինո, Սերբիա, Սլովենիան, Իսպանիան, Շվեդիան, Շվեյցարիան ։ Կոնվենցիան ուժի մեջ է մտել 2014 թվականի օգոստոսի 1-ից ։
Եվրոպայի Խորհրդի մի շարք երկրների քաղաքական, հասարակական և կրոնական շրջանակների կողմից Ստամբուլյան կոնվենցիան ենթարկվում է սուր քննադատության։
2018 թվականի հուլիսի 27-ին Բուլղարիայի Սահմանադրական դատարանը այդ պայմանագիրը պաշտոնապես ճանաչել է որպես հակասահմանադրական ։
Եվրոպայի Խորհրդի անդամ երկրներից Ռուսաստանի Դաշնությունն ու Ադրբեջանը հրաժարվել են ընդունել այն։
Կառուցվածք
Կոնվենցիան պարունակում է 81 հոդված, որոնք բաժանված են 12 գլուխներով։ Փաստաթղթի կառուցվածքը հիմնված է «չորս P-երի» վրա. Կանխարգելում (Prevention), պաշտպանություն (Protection) և զոհերի աջակցություն, հանցագործների հետապնդում (Prosecution) և ինտեգրված քաղաքականություն (Policies):
Կոնվենցիան նաև սահմանում է իր գործողության ոլորտում բռնության բոլոր ձևերի դրսևորման դեպքերի մասին համապատասխան ապախոշորացված վիճակագրական տվյալների կանոնավոր պարբերականությամբ հավաքագրման պարտավորություններ։ Կոնվենցիայի կողմերը նաև պարտավորվում են օժանդակել հետազոտությունների անցկացմանը՝ ուսումնասիրելու համար արմատական պատճառներն ու ազդեցությունները, դրսևորման դեպքերն ու դատապարտման ցուցանիշները, ինչպես նաև Կոնվենցիայի կիրարկման համար ձեռնարկված միջոցառումների արդյունավետությունը (հոդված 11)։
Նախաբանում հիշատակվում են Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիան, Եվրոպական սոցիալական խարտիան և Մարդու իրավունքների թրաֆիքինգի դեմ պայքարի կոնվենցիա, ինչպես նաև Միջազգային քրեական դատարանի Հռոմի ստատուտի և Միավորված ազգերի կազմակերպություն Մարդու իրավունքների միջազգային պայմանագրերը։ Հոդված 2-ում նշվում է, որ կոնվենցիայի կետերը պետք է ինչպես խաղաղ, այնպես էլ պատերազմական պայմաններում։
Կոնվենցիայի հոդված 3-ը սահմանում է հիմնական հասկացությունները.
Բուլղարիան և կոնվենցիան
2018 թվականի հունվարին Բուլղարիայի նախարարների խորհուրդը Խորհրդարանին առաջարկել է վավերացնել կոնվենցիան։ Որոշումը դատապարտվել են կառավարության որոշ նախարարներ, խորհրդարանի անդամներ, մեդիա խմբեր և քաղաքացիական կազմակերպություններ, որոնք պնդում էին, որ կոնվենցիան ի վերջո կտանի երրորդ սեռի և նույնասեռ ամուսնությունների պաշտոնապես ճանաչմանը ։ Լայնածաված բողոքներից հետո Բորիսովի երրորդ կառավարությունը (Բուլղարիայի 93-րդ կառավարությունը) հետաձգել է վավերացումը և որոշումը թողել է Սահմանադրական դատարանին, որը պետք է որոշեր կոնվենցիայի օրինականությունը ։ Նախագահ Ռումեն Ռադևը, որը դեմ էր վավերացմանը, հետաձգման որոշումը կոչել է «առողջ բանականության հաղթանակ»՝ նշելով, որ կոնվենցիան բազմիմաստ է և որ ընտանեկան բռնության հարցը կարող է լուծվել միայն Բուլղարիայի համապատասխան օրենքներով և իրավապահ մարմինների կատարելագործմամբ ։
2018 թվականի հուլիսի 27-ին Սահմանադրական դատարանը որոշում է ընդունել կոնվենցիայի վերաբերյալ, որտեղ նշվում է «ընտանեկան և կանանց նկատմամբ բռնության դեմ Եվրոպական խորհրդի կոնվենցիան չի համապատասխանում Բուլղարիայի Հանրապետության սահմանադրությանը»։ Որոշման մեջ Դատարանը կապ է գտնում ընտանեկան բռնության վերաբերյալ Եվրոպական խորհրդի նախորդ փաստաթղթրի և տրանսգենդերների իրավունքների տարածման միջև։ Ըստ սահմանադրական դատարանի՝ կոնվենցիան հնարավորություն է տալիս «գենդեր» եզրը երկակի մեկնաբանել. միաժամանակ և՛ որպես սոցիալական, և՛ որպես կենսաբանական կատեգորիա, որը հակասում է Բուլղարիայի սահմանադրությանը, որտեղ մարդիկ սահմանվում են որպես կենսաբանորեն տղամարդ կամ կին՝ հավասար քաղաքացիական իրավունքներով։ Հետևաբար՝ կոնվենցիան գենդերի որ կենսաբանական սահմանման տարածման համար իրավական հիմք է ստեղծում, ինչը համարվում է հակասահմանադրական ։
Հայաստանը և կոնվենցիան
Հայաստանի կառավարությունը հավանության է արժանացրել Կոնվենցիայի ստորագրումը 2017 թվականի դեկտեմբերի 28-ի նիստում ։ 2019 թվականին կոնվենցիայի հաստատման շուրջ ծավալվող հանրային քննարկումների ընթացքում հնչել են ինչպես կողմ այնպես էլ դեմ կարծիքներ։ Մի շարք քաղաքական, պետական գործիչներ հայտարարել են, որ այն հակասում է Հայաստանի Սահմանադրությանը, ներդնում է «երրորդ սեռ» ունենալու գաղափարը ։ ՀՀ Արդարադատության նախարարությունը Կոնվենցիայի վերաբերյալ պարզաբանող հայտարարությունով հանդես եկավ ։
Վավերացման շուրջ քննարկումները հասարակության մեջ նույնպես արժանացան հակակրանքի, քանի որ ենթադրվում էր, թե Կոնվենցիան նպատակ ուներ օրինականացնել նույնասեռ ամուսնությունը և տարածել ԼԳԲՏ «քարոզչություն»։ Ըստ Human Rights Watch-ի, որոշ պաշտոնյաներ արդյունքում օգտագործեցին նվաստացնող ու ատելության խոսքեր ԼԳԲՏ անձանց դեմ ։
Եվրոպական խորհրդի հայտարարությունը քննադատությունների վերաբերյալ
2018 թվականի նոյեմբերին Եվրոպայի խորհուրդը հայտարարություն տարածեց, որտեղ մասնավորապես նշվում է․ «Չնայած հստակ նպատակներին, որոշ կրոնական և ծայրահեղ պահպանողական խմբեր Ստաբուլյան կոնվենցիայի մասին կեղծ տեղեկություններ են տարածում»։ Հայտարարության մեջ նշվում է, որ կոնվենցիան չի փորձում որոշակի կյանքի ձև պարտադրել կամ խառնվել անձնական կյանքի կառավարմանը, փոխարենը այն փորձում է կանխել կանանց նկատմամբ բռնությունները և ընտանեկան բռնությունը։ Ըստ հայտարարության՝ «կոնվենցիան հստակորեն կանանց և տղամարդկանց սեռական տարբերությունները վերացնելու մասին չէ։ Կոնվենցիայի ոչ մի մասից չի կարելի հետևել, որ կանայք և տղամարդիկ «նույնն են» կամ պետք է լինեն» և որ «կոնվենցիան չի փորձում կառավարել ընտանեկան կյանքը կամ կառուցվածքը, այն ոչ պարունակում «ընտանիքի» սահմանումը, ոչ էլ առաջ է քաշում ընտանեկան կառավարման որևէ տարբերակ» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եվրոպայի խորհրդի պայմանագրեր Կատեգորիա:Ընտանեկան բռնություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պայմանագրեր Կատեգորիա:Ալբանիայի պայմանագրեր Կատեգորիա:Անդորրայի պայմանագրեր Կատեգորիա:Ավստրիայի պայմանագրեր Կատեգորիա:Բելգիայի պայմանագրեր
Կեսկռաննա
Կեսկռաննա (Keskranna), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կաառմա շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կաառմա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Կոացոլո
Կոացոլո  (Coazzolo), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Աստի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 297 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 72 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 4 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 14054։ Հեռախոսային կոդ՝ 0141։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Պարաշչինո Պոլե
Պարաշչինո Պոլե (Паращине Поле), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Կրիվոգրադի շրջանում։