cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արթուր Կամպֆ
Կյանք և ստեղծագործություն
Հիմնականում նկարել է պատմական և դիցաբանական թեմաներով, պատկերել է տարբեր տարիների ռազմական իրադարձությունները։ Նրա կտավները գերմանական քարոզչությունը օգտագործել է երկու համաշխարհային պատերազմների ժամանակ։ Նկարչի ստեղծագործությունները իրենց նպատակների համար օգտագործել են հատկապես Գերմանիայի ազգային սոցիալիստական իշխանությունները։ Այս ժամանակահատվածում Ա. Կամպֆի աշխատանքները եղել են նացիստական գաղափարախոսության՝ արյան և հողի արվեստի բաղկացուցիչ մասը։
Խայյամ Միրզեզադե
Խայյամ Հադի օղլի Միրզեզադե (Xəyyam Hadı oğlu Mirzəzadə, ), ադրբեջանցի կոմպոզիտոր, մանկավարժ, Լենինյան Կոմերիտմիության Մրցանակի դափնեկիր (1970 թ.), Ադրբեջանական ԽՍՀ-ի արվեստի վաստակավոր գործիչ (1972 թ.), Ադրբեջանի ԽՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիր (1975, 1986 թթ.), պրոֆեսոր (1979 թ.), Ադրբեջանական ԽՍՀ-ի ժողովրդական արտիստ (1987 թ.) :
Կենսագրություն
Խայյամ Միրզազադեն ծնվել է 1935 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Բաքվում։ 1957 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի պետական կոնսերվատորիան։ Նա եղել է Կարա Կարաևի ուսանողը։ 1957 թվականից, նա դասավանդել է Ադրբեջանի պետական կոնսերվատորիայում։ 1969-1983 թվականներին կոմպոզիցիայի բաժնի վարիչն է եղել։ Խայյամ Միրզազադեն 52 տարի շարունակ եղել է Ադրբեջանի կոմպոզիտորների միության անդամ։ Նա մահացել է 2018 թվականի հուլիսի 30-ին, 82 տարեկան հասակում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Բաքվի երաժշտական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Ադրբեջանական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ
Սեն Լորան սյուր Սոն
Կոմունայի կոդը INSEE՝ 01392։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1749 մարդ։ Աղբյուր = INSEE
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Դևիդ Դելինջեր
Դևիդ Դելինջեր (անգլ․՝ David T. Dellinger, ), ամերիկացի ազդեցիկ պացիֆիստ և ոչ բռնի սոցիալական փոփոխությունների ակտիվիստ։ Նա հայտնի է հատկապես որպես Չիկագոյի յոթնյակի դատավարության անդամներից մեկը, որը կայացել է 1968 թվականին։
Վաղ կյանք և կրթություն
Դելինջերը ծնվել է Ուեյքֆիլդում, Մասաչուսեթս, հարուստ ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Ռեյմոնդ Դելինջերը, Եյլի համալսարանի շրջանավարտ էր, հայտնի իրավաբան և Հանրապետական կուսակցության անդամ, ինչպես նաև Քալվին Քուլիջի ընկերը։ Իր մայրական գծով տատը՝ Էլիս Բերդ Ֆիսկեն, Ամերիկյան հեղափոխության դուստրերը շարժման ակտիվիստ էր ։
Դելինջերը սովորել է Եյլի և Օքսֆորդի համալսարաններում, ինչպես նաև ուսումնառել է աստվածաբանություն Միացյալ թեոլոգիական սեմինարիայում, նպատակ ունենալով շարունակել որպես կոնգրեգացիոնալիստ քահանա ։ Եյլում նա ծանոթացել և ընկերացել է տնտեսագետ ու քաղաքագետ Ուոլթ Ռոստովի հետ։ Հրաժարվելով իր բարեկեցիկ անցյալից, նա մի օր լքում է Եյլը և նախընտրում է ապրել հոբոների հետ Մեծ ճգնաժամի տարիներին։ Օքսֆորդում ուսանելու ժամանակ նա այցելեց նացիստական Գերմանիա, որտեղ վարում էր շտապ օգնության մեքենա իսպանական քաղացիական պատերազմի տարիներին։ Դելինջերը, ով դեմ էր հաղթանակած Ազգայնական կուսակցությանը, որի ղեկավարը Ֆրանսիսկո Ֆրանկոն էր, հետագայում այսպես է արտահայտվում․ «Իսպանիայից հետո Երկրորդ համաշխարահային պատերազմի հարցը բավականին հեշտ էր։ Իմ մտքում նույնիսկ չկար վերցնել զենք և կռվել General Motors-ի կամ U.S. Steel-ի, անգամ գիտակցելով, որ հակառակորդը Հիտլերն է ։
Քաղաքական կարիերա
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Դելինջերը հրաժարվեց բանակային ծառայությունից և հանդիսացավ հակապատերզամական ագիտատոր, որի հետևանքով նրան ձերբակալեցին։ Դաշնային բանտում, նա և իր համախոհներ (նույնպես ծառայությունից հրաժարվածներ) Ռալֆ ԴիՋիան և Բիլլ Սազերլենդը, բողոքում էին ճաշասենյակներում ռասայական խտրականության դեմ, որոնք ի վերջո համընդհանուր դարձան բողոքի ալիքի հետևանքով ։ 1946 թ․ փետրվարին Դելինջերը օգնեց հիմնել արմատական-պացիֆիստական Ոչ բռնի հեղափոխության կոմիտե ։
1950-ական և 60-ական թթ․ Դելինջերը միացավ հարավում անցկացվելիք ազատության երթերին և անց կացրեց մի շարք հացադուլներ բանտում։ 1956 թ․, ինքը, Դորոթի Դեյը և Ա․Ջ․ Մաստը հիմնադրեցին «Ազատագրում» պարբերականը ձախ ոչ մարկսիստականների շրջանակի համար  ։ Դելինջերը ուներ լավ ու ընկերական հարբերություններ բավականին ազդեցոիկ ու հայտնի մարդկանց հետ,նրանց թվում էին՝ էլեոնորա Ռուզվելտը Հո Շի Մինը, Մարթին Լյութեր Քինգ կրտսերը, էբբի Հոֆմանը, Ա․ Ջ․ Մաստը, Գրեգ Քալվերթը, Ջեյմս Բեվելը, Դևիդ Մակրեյնոլդսը և ուրիշներ, որոնց մեծամասնությունը «Սև հովազներ» կուսակցության անդամ էր՝ Ֆրեդ Հեմթոնը, որին նա շատ էր գնահատում։ Գլխավորելով Հինգերորդ ավենյուում Վիետնամական կոմիտեի խաղաղության շքերթը, նա աշխատել է հակապատերզմական մի շարք կազմակերպությունների հետ։ Այդ ընթացքում նա օժանդակեց Քինգին և Բեվելին հասնելու բարձր կառվարական դիրքերի 1960-ականների հակապատերազմական շարժումներում։ 1966 թ․ նա այցելեց Հյուսիսային և Հարավային Վիետնամ, որպեսզի անձամբ ականատես լինի ամերիկյան ռմբակոծությունների հետևանքներին ու ավերածությություններին։ Հետագայում, նա հիշում է, որ մեկնաբանները լռեցին Սայգոն իր այցի մասին, և նշեցին միայն Հանոյի այցը ։  1968 թ․ նա ստորագրեց «Գրողների և խմբագիրների հրաժարականը պատերազմական հարկ մուծելուց» պարտավորությունը, որպես Վիետնամի պատերազմի դեմ ուղղված բողոք  ։
Չիկագոյի յոթնյակի դատավարությունը
Վիետնամի ներպետական հարցերում ԱՄՆ-ի աճող միջամտության հետ պարագայում, Դելինջերը փորձում էր կիրառել Մահաթմա Գանդիի ոչ բռնության սկզբունքները, գնալով զարգացող հակապատերազմական շարժման շրջանակներում։ Դրա վառ դրսևորումներից մեկը «Չիկագոյի յոթնյակի» դատավարությունն էր, որտեղ Դելինջերը և իր համախոհները մեղադրվում էին  նրանում, որ նախապես պայմանավորված ու պլանավորված կերպով պատրաստվում էին հատել պետական սահմանը միասնական ցույց կազմակերպելու նպատակով, այն բանից հետո, երբ հակապատերազմական ցուցարարները 1698 թ․ Չիկագոյում կարողացան ընդհատել Դեմոկրատական կուսակցության նիստը։ Հաջորդած դատական գործը Դելինջերի և այլ մեղադրյալների ուժերով վերածվեց միասնական հարթակի ուղղված Վիետնամական պատերազմի դեմ։ 1970 թ․ նրանք դավադրության կետով անմեղ ճանաչվեցին, սակայն նրանցից հինգը, որոնց թվում էր նաև Դելինջերը, մեղադրվեցին պետական սահամնը հատելու մեջ։
1972 թ․ նոյեմբերի 21-ին մի քանի ուշագրավ դեպքերից հետո դատարանի որոշումը չեղարկվեց, իսկ բողոքարկումը հրաժարվեց որևէ մեկին մեղադրանք առաջարկել ։
Հետագա գործունեություն
1971 թ․ դեկտեմբերին Դելինջերը ներկայացավ երաժշտական և քաղաքական հայացքների հավաքին և հանդես եկավ ի պաշտպանություն այն ժամանակյա բանտարկյալ Ջոն Սինկլերին ։
1970-ականների վերջում Դելինջերը ծրագրով ուսուցանել է Գոդդարի և Վերմոնտի քոլեջներում ։ 2001 թ․ նա հատուկ հրավիրված էր Գոդդարի համալսարանի շրջանավարտներին իր կոչը հղելու համար ։
1986 թ․, երբ իր Եյլի համալսարանի 1936 թ․-ի համակուրսեցիները նշեցին իրենց 50-րդ հավաքույթը, նա վերամիավորման գրքում գրեց․ «Որպեսզի իմ ուղին շատ խիստ ու չոր չթվա, ես միշտ նշում եմ, որ երկար ժամկետով դեռևս անհնար է միանշանակ ասել «ոչ» պատերազմին, քանի դեռ չենք ասել «այո» կյանքին, սիրուն և ժպիտին» ։
Ցմահ հավատարիմ մնալով պացիդֆիստական գաղափարներին և հանդես գլով որպես խաղաղության մշտական կողմնակից, 1992 թ․ սեպտեմբերի 26-ին Դելինջերը պարգևատրվել է «Խղճի խիզախությամբ» Խաղաղության աբբայական ֆոնդի կողմից։
2001 թ․ նա Մոնպիլիերէ բերել, Վերմոնտ նահանգ, Քվեբեկ, մի խումբ երիտասարադ ակտիվիստների, բողոքի ցույց կազմակերպելու ընդդեմ մի համաժողովի, որը նախատեսում էր ստեղծել ազատ առևտրի գոտի։
Մահ
Նա մահացավ Մոնտպլիերում, Վերմոնտ նահանգ, 2004 թ․, Հիթոն Վուդս ծերանոցում երկարատև ժամանակ մնալուց հետո։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1915 ծնունդներ Կատեգորիա:Եյլի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պացիֆիստներ Կատեգորիա:Աֆրոամերիկացիների իրավունքների շարժման ակտիվիստներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ
Վլադիմիր Սուտեև
Վլադիմիր Գրիգորևիչ Սուտեև (Владимир Григорьевич Сутеев, ), ռուս գրող, նկարիչ-պատկերազարդող և ռեժիսոր-մուլտիպլիկատոր, սցենարիստ։ ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (1965)։ Խորհրդային մուլտիպլիկացիայի ամենանշանակալի դեմքերից մեկը։
Վաղ տարիներ
Ծնվել է Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտ, բժշկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, խորհրդային հայտնի մաշկաբան, Մոսկվա քաղաքի առողջապահության բաժնի վեներոլոգիական սեկցիայի առաջատար մասնագետ, Ստալինյան մրցանակի մրցանակակիր, բժիշկ Գրիգորի Օսիպովիչ Սուտեևի (1879-1960) ընտանիքում։ Մայրը Զինաիդա Վասիլևնա Սուտեևան է ։ Հայրը հետաքրքրվում էր նկարչությամբ, երգով, համերգներով հանդես էր գալիս Միությունների տանը ։ Ստեպան Էրզիայի մտերին ընկերն էր, ում համար նրա կինը բնորդում էր և ով մեծ ազդեցություն է ունեցել Վլադիմիրի վրա։ Գ. Օ. Սուտեևի մահից հետո նրա նոթերն ու հիշողություններն ընկերոջ մասին հրատարակվել են «Քանդակագործ Էրզիան» գրքով ։ Վլադիմիրն ընդունվել է 11-րդ արական գիմնազիան, իսկ վերջին դասարաններում սովորել է արդեն խորհրդային դպրոցում։ 14 տարեկանից սկսել է գումար վաստակել. առողջապահական ցուցահանդեսների համար նկարել է դիագրամներ, սպորտային մրցույթների հաղթողների համար` դիպլոմներ, աշխատել է որպես սանիտար առաջին կոմունիստական կարմիրբանակային հոսպիտալում, դպրոցի ցածր դասարաններում աշխատել է որպես ֆիզկուլտուրայի մարզիչ։ Սովորել է Մոսկվայի Ն. Բաումանի անվան պետական տեխնիկական համալսարանում։ Եղել է ամբիդեկստոր, այսինքն, հավասարապես տիրապետել է աջ ու ձախ ձեռքերին. մի ձեռքով կարողանում էր գրել, իսկ մյուսով` նկարել ։ Առաջին ճանաչումը ձեռք է բերել որպես նկարիչ-ծաղրանկարիչ։
Մուլտիպլիկացիա
Ընդունվել է Կինեմատոգրաֆիայի պետական տեխնիկումի գեղարվեստի ֆակուլտետ։ Նրա հետ սովորում էին նաև իր հարազատ եղբայրը` Վյաչեսլավ Սուտեևը (1904-1993), ինչպես նաև` ոչ հարազատ եղբայրը` Դմիտրի Բոգոլեպովը (1903-1990), ովքեր ի վերջո դառնում են գիտահանրամատչելի ֆիլմերի ռեժիսորներ ։ Դեռ ուսման տարիներին Վլադիմիրը միացել է մուլտիպլիկատորների փորձառական-արտադրական խմբին։ Որպես մուլտիպլիկատոր նրա դեբյուտը կայացել է «Չինաստանը կրակի մեջ է» ֆիլմում (1925), որտեղ առաջին անգամ կիրառվել է մուլտիպլիկացիայի ալբոմային մեթոդը։ 1924-1925 թվականներին Սուտեևն իրեն փորձել է գովազդային պաստառներում` ստեղծելով մի քանի կինոպաստառներ այն արտասահմանյան ֆիլմերի համար, որոնք վարձույթով ցուցադրվել են ԽՍՀՄ-ում։ Դրանցից են «Անտոմս ուղևորը», «Աղջիկը դիմակով», «Փարավոնի կինը», «Կաշվե ձեռնոցներ», «Կուրտիզանուհի», «Սարերի սիրտը», «Երեք հրացանակիրները» ֆիլմերը ։ Հայտնի է նաև 1934 թվականին նրա կողմից ստեղծված պաստառը «Ուրախ տղաներ» ֆիլմի համար, որը Դմիտրի Բաբիչենկոյի հետ համատեղ աշխատանք էր։ 1928 թվականին ավարտել է ուսումն ու սկսել աշխատել «Մեժրաբպոմֆիլմ» կինոֆաբրիկայում։ 1931 թվականին բեմադրել է առաջին խորհրդային հնչյունային մուլտֆիլմը։ Լև Ատամանովի և Դմիտրի Բաբիչենկոյի հետ մշակել է Կլյակսայի կերպարը, որը հանդես է եկել մի շարք մուլտֆիլմերում։ 1935 թվականին միացել է Վիկտոր Սմիրնովի խմբում` աշխատելով փաստացի որպես ռեժիսոր։ 1936 թվականից սկսել է աշխատել «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին գնացել է ռազմաճակատ, ռազմական գործողություններին մասնակցել է մինչև վերջին օրը ։ Մասնակցել է 1944 թվականի Բելառուսի օպերացիային, Հարավ-արևմտյան ճակատի կռիվներին ։ Պատերազմի տարիներին մի քանի ֆիլմեր է նկարահանել «Վոյենտեխֆիլմ» ստուդիայում։ 1947 թվականից դասավանդել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի նկարիչ-մուլտիպլիկատորների դասընթացների շրջանակներում։ Ներդրում է ունեցել գունավոր ֆիլմերի նկարահանման գործում։ 1948 թվականին անսպասելիորեն ընդհատել է ռեժիսորական գործունեությունն ու հեռացել է ստուդիայից` չավարտելով «Որսորդական զենք» ֆիլմի նկարահանումները։ Նրա անսպասելի հեռացումը մտերիմներն ու գործընկերները կապում էին նրա` մուլտիպլիկատոր Տատյանա Տարանովիչի հանդեպ անպատասխան սիրո հետ, ով խմբին էր միացել 1946 թվականին։ Նա Սուտեևից փոքր էր 13 տարով, ամուսնացած էր և ուներ դուստր։ Պահպանվել են Սուտեևի կողմից Տարանովիչին ուղղված հարյուրավոր նամակներ։ Միայն 37 տարի անց, այդ ժամանակ երկուսն էլ արդեն այրիացած, նրանք ամուսնացել են։ Տատյանան այդ ժամանակ 37 տարեկան էր, իսկ Սուտեևը` 80։ «Նորապսակները» միասին ապրել են 10 երջանիկ տարի` մահանալով նույն տարում ։ Հետագայում Սուտեևը համագործակցել է «Սոյուզմուլտֆիլմի» հետ գլխավորապես որպես սցենարիստ։ Գրել է մոտավորապես 40 սցենար մուլտիպլիկացիոն կինոյի համար, և դրանցից գրեթե բոլորը նկարահանվել են։
Մանկական գրականություն
1947 թվականից աշխատել է «Մանկական գրականություն» հրատարակչությունում։ Պատկերազարդել է խորհրդային գրողների մի շարք մանկական հեքիաթներ, որոնցից են Կոռնեյ Չուկովսկին, Սամուիլ Մարշակը, Սերգեյ Միխալկովը։ Առաջին անգամ նկարչի պատկերազարդումով ռուսերենով լույս են տեսել Ջաննի Ռոդարիի «Չիպոլինոյի արկածները», նորվեգացի գրող Ա. Պրեյսենի «Ուրախ Նոր տարի», անգլիացի գրող Լ. Մուրի «Փոքրիկ ջրարջն ու նա, ով նստած էր լճի ափին» ստեղծագործությունները։ 1952 թվականին հրապարակվել է Սուտեևի առաջին հեղինակային գիրքը` «Երկու հեքիաթ մատիտների ու ներկերի մասին»։ Չուկովսկին ողջունել է գրքի լույսընծայումը «Գրական թերթ»-ում տպագրված գրախոսությամբ։ Վլադիմիր Սուտեևի պատկերազարդումները հաճախ օգտագործվում են մանկապարտեզների, մանկական բժշկական հաստատությունների, ճաշարանների, խանութների, մանկական անկյունների ձևավորման համար։ Դրանք տպագրվում են սրբիչների, թաշկինակների և երեխաների համար նախատեսված այլ ապրանքի վրա։ Վլադիմիր Սուտեևը գրել է շատ հեքիաթներ, որոնք տարբերվում են կենդանությամբ, սրամտությամբ, պարզությամբ և հասանելի են ամենափոքր ընթերցողներին։ Գրեթե յուրաքանչյուր նախադասություն ուղեկցվում է վառ պատկերազարդումներով, որտեղ Սուտեևը շատ բան է պատկերում մուլտֆիլմերից։ Նրա աշխույժ նկարները նման են մուլտֆիլմերի կադրերի, կերպարներն ունեն գրաֆիկական անհատականություն, որն արտահայտված է արտաքինում, շարժումներում, դիմախաղում։ Նրա գրքերում միշտ շատ հումոր կա, որն օգնում է առանց բարոյախոսության երեխաներին բացատրել պարզ ճշմարտություններ։ Այժմ Սուտեևի պատկերազարդումները թողարկվում են նաև բացիկների տեսքով։ Մահացել է 1993 թվականի մարտի 8-ին։ Թաղված է Նիկոլսկու գերեզմանատանը, Բալաշիխա քաղաքում ։ Վլադիմիր Սուտեևի 100-ամյա հոբելյանին է նվիրվել «Կղզիներ» շարքի թողարկումներից մեկը «Կուլտուրա» հեռուստաալիքով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկագիրներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական տեխնիկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ
Փետրվարի 30
Փետրվարի 30, օրացուցային ամսաթիվ։ Ըստ Գրիգորյան օրացույցի՝ փետրվար ամիսն ունի 28 օր, ներառյալ նահանջ տարին, որն ունի 29 օր։ Սակայն փետրվարին երեք անգամ եղել է 30 օր, որոնցից երկուսի մասին ենթադրում են։
ԽՍՀՄ-ում 1930 և 1931 թվականներն ունեն փետրվարի 30
1929 թվականին ԽՍՀՄ-ում առաջարկվեց առաջնորդվել խորհրդային հեղափոխական օրացույցով, որտեղ շաբաթը կունենար հինգ օր, իսկ յուրաքանչյուր ամիս 30 կամ էլ ուղիղ վեց շաբաթ։ Մնացած 5 կամ 6 օրերը կմնային այսպես կոչված ամսից դուրս արձակուրդներ ։
Բազմաթիվ աղբյուրներում նշվում է, որ առաջարկն ընդունված էր եղել, և որ ԽՍՀՄ-ում երկու տարի անընդմեջ փետրվարն ունեցել է 30 օր։ Իրականում հինգօրյա շաբաթ մտցնելն էր ընդունվել, ավանդական օրացույցը պահպանելով։
Հին Հռոմում
XIII դարի գիտնական Սակրոբոսկոն հաստատեց, որ Հուլիոսի օրացույցը ուներ մեր թվարկությունից առաջ 44 թվականից մինչև մեր թվարկության 8 թվականը, երբ Օկտավիան Օգոստոսը կրճատեց փետրվար ամիսը մեկ օրով այն բանի համար, որ այն ավելացնի իր անունով կոչված օգոստոս ամսին։ Եվ քանի որ հուլիսն անվանել էին Գայ Հուլիոս Կեսարի պատվին, որը ուներ 31 օր, իսկ այն ժամանակ օգոստոսը՝ միայն 30 օր։ Սակայն չկան հավաստի աղբյուրներ, որ դա հենց այդպես է եղել, բայց կա հավանականություն, որ դա առասպել է և ընդ որում շատ հին։
3328 թվականի փետրվարի 30
Համաձայն այլ տվյալների, 4000 տարի շարունակ կուտակված սխալը, դրական է, ուրեմն ոչ թե պետք է օր հանել, այլ ավելացնել ։
Եթե ընդունենք Արևադարձային տարվա շարունակելիությունը, որը հավասար է 365,24219 օրվա, ապա մեկ օրվա դրական սխալը, կկուտակվի 3225,806 տարում։ Եթե բաց թողնենք նահանջ տարին յուրաքանչյուր 3200-րդ տարի, ապա սխալը կլինի բացասական /միջինը տարում −0,2160 վայրկյան) և մոտավորապես և 400 000 տարին մեկ անգամ անհրաժեշտ կլինի ունենալ փետրվարի 30։ Սակայն քիչ հավանական է, որ այդքան երկար ժամանակամիջոցում Արևադարձային տարին կմնա անփոփոխ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փետրվար Կատեգորիա:Հորինված ամսաթվեր
Դուրգա
Դուրգա (दुर्गा, «Դժվարահասանելի» կամ «Անպարտելի»), հինդուիզմի ամենահայտնի աստվածություններից մեկը։
Տարբերակներից մեկի համաձայն, Դուրգան եղել է Շիվայի կինը՝ հանդես գալով իր ամենադաժան կերպարներից մեկով։ Համաձայն որոշ պատկերացումների, Դուրգան հանդիսանում է միասնական աստվածային կերպարանք՝ խորհրդանշելով հավասարությունը և հարմոնիան, հանգստությունը և բարեկեցությունը։ Հինդուիստական իկոնոգրաֆիայում սովորաբար Դուրգան ներկայացվում է տասձեռնանի կնոջ տեսքով, չնայած որոշ իկոնաներում նրա ձեռքերի թիվը կարող է հավասար չլինել 10-ի։ Օրինակ, Մահիշիի դեմ պայքարը խորհրդանշող իկոնայում, Դուրգան ունի 20 ձեռք։ Իկոնաների մեծ մասում Դուրգան նստած է հիմալայան առյուծի կամ վագրի վրա՝ ձեռքում սանձը, պաշտպանության և հարձակման տարբեր միջոցներ, ինչպես նաև տարբեր աստվածությունների նվիրած ատրիբուտներ։ Դրանց թվում են Շիվայի եռաժանին, Վիշնուի սուդարշանան (սկավառակը), Վայուի աղեղը, Ինդրայի վաջրան և այլն։
Տանտրիզմում աստվածուհու անունը ունի հատուկ նշանակություն։ Այսպես, դու արմատը խորհրդանշում է չորս ասուրաները՝ աղքատություն (դարիդրա), տառապանք (դուխկխա), սով (դուրբխիկշա) և վատ սովորություններ (դուրվյասանա)։ Ր հնչյունը խորհրդանշում է հիվանդությունները (ռոգագհնա), իսկ գա արմատը՝ մեղքերը (պապագխնա)՝ անարդարությունը, հակակրոնականությունը, դաժանությունը, ալարկոտությունը և այլ վատ սովորություններ։ Այդպիսով, աստվածուհին վերացնում է չարիքի բոլոր տեսակները, որոնք խորհրդանշվում են դու, ր և գա հնչյուններով ։
Դուրգայի պաշտամունքը սկզբնական շրջանում տարածված էր միայն ոչ արիական ցեղերի շրջանում։ Ավելի ուշ, այն ներառվել է հինդուիստական պանթեոնի կազմում՝ ազգային հավատալիքների և հինդուիզմի ադապտացիայի գործընաթացում, մասնավորապես Մայր Աստվածուհու կուռքի տեսքով, որը խորհրդանշում էր բնության ստեղծող և ոչնչացնող ուժերը։ Շիվաիզմում և տանտրիզմում Դուրգան համարվում է Շիվայի ստեղծարար էներգիայի արդյունք։
Առասպելներում Դուրգան հանդես է գալիս որպես մարտնչող աստվածուհի, ով կռվում է չարքերի դեմ և հանդես է գալիս աստվածների և աշխարհակարգի պահապանի դերում։ Նրա ամենահայտնի սխրանքներից մեկը, զայրույթի վիճակում (որը համարվում է որպես Դուրգայի առանձին կերպար` Չանդի աստվածուհու տեսքով) կատաղի պայքարում ոչնչացնում է Մահիշա չարքին, ով երկնքից վտարել էր աստվածներին։ Մահիշային չէր կարող հաղթել ոչ մի տղամարդ, և ոչ մի կին։
Ըստ առասպելի, Դուրգան բնակվում է Վինդհյայի լեռներում՝ իր ութ օգնական յոգերի հետ միասին։
Աստվածներից յուրաքանչյուրը Դուրգային մի զինատեսակ է տվել։ Այդ իսկ պատճառով, Դուրգույին հիշատակում են ոչ միայն պաշտպանության, այլև այն ամենի կործանման ժամանակ, ինչը խոխընդոտում է հետագա զարգացմանը։ Մանտրաները, որոնք նվիրված են Դուրգա դիցուհուն, ոչ այնքան վերացնում են բացասական ուժերը, այլ դրանք փոխակերպում են, տրանսֆորմացիայի են ենթարկում։ Դուրգան հաղթանակ է բերում խոչընդոտների, ցավերի և տառապանքների նկատմամբ։ Դուրգայի անվան յուրաքանչյուր տառին վերագրվում է կախարդական ուժ։ Այսպես, Դ-ն արտաքսում է չարքերին, Ու-ն՝ վերացնում խոչընդոտները, Ր-ն բուժում է հիվանդությունները, Գ-ն՝ ազատում մեղքերից, Ա-ն՝ բերում անվախություն, արիություն։
Դուրգային նվիրված ծեսերի հիմնական առանձնահատկությունը կայանում է արյունալի զոհաբերությունների մեջ։ Սովորաբար զոհաբերում են այծ կամ եզ։ Կա տաբու, համաձայն որի չի կարելի զոհաբերել այս կենդանատեսակների էգերին։ Հաճախ զոհաբերում են նաև թռչուններ, կրիաներ, ձկներ, եղնիկներ, վագրեր և այլն, ինչպես նաև մարդկային արարածներ և սեփական մարմնի արյուն։ Դուրգային նվիրված գլխավոր տոները նշվում են գարնանը և աշնանը՝ Դուրգապուջա և Դուրգոտսավա անվանումներով։ Նրանք կազմում են Նավարատրիի կարևոր մասերը։ Նավարատրին տոնակատարությունների շարք է, որոնք նվիրված են Դուրգային։ Տոնական ծիսակատարությունների ժամանակ փորձում են մեղմել ահեղ դիցուհուն և հայցել նրա բարեհաճությունը։ Ծիսակատարության ժամանակ խոնարհվում են նաև աստվածուհու ընտանիքի անդամներին։ Ստվածուհուն նվիրում են Նիմ ծառի տերևներ, քրքում, սանդալի մածուկ, կաթ (հաճախ յուղոտ կամ աղի), ինչպես նաև կիտրոններ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հինդուիզմ Կատեգորիա:Պատերազմի աստվածուհիներ
Կոբուրգ
Կոբուրգ (Coburg), քաղաք Գերմանիայի կենտրոնական մասում՝ Իտց գետի ափին (Մայնի վտակ)։ Գտնվում է Վերին Ֆրանկոնիայում՝ Բավարիայի հյուսիսում։ Բնակչությունն ավելի քան 41 հազար մարդ է։ Մինչև 1918 թվականը Կոբուրգը Սաքսոն Կոբուրգ Գոթա պետության դուքսերի նստավայրն էր (այդ արքայատոհմի ներկայացուցիչները կառավարում էին Եվրոպայի մի քանի այլ պետություններ ևս)։ Կոբուրգում է գտնվում Գերմանիայի՝ մեծությամբ երկրորդ ամրոցը՝ Ֆեստեն, որը պահպանվել է մինչ օրս և հայտնի է նաև «Ֆրանկոնիայի թագ» անվամբ։ Կոբուրգում է գտնվում գերմանական խոշորագույն ապահովագրական ընկերություններից մեկը՝ HUK-Coburg–ը։ Կոբուրգի համալսարանում (Hochschule Coburg) ուսանում է ավելի քան 3500 ուսանող։
Վարչական առումով՝ Կոբուրգը չի մտնում շրջանի ենթակայության տարածքի մեջ (Kreisfreie Stadt), ինչը սովորական պիտի համարվի Գերմանիայի վարչական բաժանման պայմաններում։ Կոբուրգը (Kreisstadt) նույնանուն շրջանի (Landkreis) կենտրոնն է, որ գտնվում է Վերին Ֆրանկոնիայի շրջանում՝ Բավարիա երկրամասում։
Աշխարհագրություն և կլիմա
Քաղաքը տեղակայված է Թյուրինգյան անտառի և Մայն գետի հովտի հարավային հատվածում։ Կոբուրգի միջով հոսում է Իտց գետը, որ քաղաքի սահմաններում թափվում է Լութեր գետը։ Մոտակա խոշոր քաղաքներն են Էրֆուրտը (80 կմ հյուսիս), Վյուրցբուրգը (90 կմ հարավ-արևմուտք) և Նյուրնբերգը (90 կմ հարավ)։ Կոբուրգի ռատուշան գտնվում է ծովի մակերևույթից 297 մետր բարձրության վրա, իսկ Ֆեստե (Veste) ամրոցը՝ ծովի մակերևույթից 464 մետր բարձրության վրա։
Կոբուրգի կլիման որոշվում է իր տեղակայվածությամբ. հարավում Մայնի հովիտն է, իսկ հյուսիսում՝ Թյուրինգյան անտառը։ Միջին տարեկան ջերմաստիճանը մոտավորապես 8° է, հունվար ամսվա միջին ջերմաստիճանը՝ մոտավորապես -1,4° և հուլիսինը՝ գրեթե 17,2°: Տարվա ընթացքում տեղումների քանակը 747 մմ է, որոնք բաշխված են յուրաքանչյուր ամսում հավասարապես։ Վիճակագրության համաձայն՝ տարվա ընթացքում շոգ օրերի քանակը 5 է, 36 օր՝ 25° և ավելի, 28 օր՝ զրոյից ցածր ջերմաստիճան։
Պատմություն
Կոբուրգ քաղաքն առաջին անգամ հիշատակվում է 1056 թվականի նվիրական գրություններից մեկում, որտեղ լեհ թագուհի Ռիքսան (Rycheza Lotaryńska) Կոբուրգի շրջանի հողերը նվիրաբերում է Քյոլնի արքեպիսկոպոսին ։ 1331 թվականին Կոբուրգը կայսր Լյուդովիկոս IV–ից քաղաքի կարգավիճակ է ստանում ։
1353 թվականին մարկկոմս Ֆրիդրիխ III ֆոն Մեյսենը (Markgraf Friedrich III von Meißen) և, համապատասխանաբար, Վետինների տունը (Wettin), որ հայտնի է 10-րդ դարից հնամյա կոմսի սերնդից, որը սկիզբ է տվել, մասնավորապես, Բրիտանիայի Վինձորների արքայատոհմին, քաղաքը ստանում է ժառանգություն։ 1430 թվականին սուրբ Մավրիկիոսի պատկերը (Heilige Mauritius) դառնում է քաղաքի զինանշանը։
1524 թվականին Կոբուրգը միացավ հեղափոխությանը և այդ օրվանից գրեթե ամբողջովին դարձավ բողոքական։ 1530 թվականին քաղաքը կառավարող Սաքսեն Կոբուրգի կոմսերին այցելության եկավ Մարտին Լյութերը, որն ապրեց Ֆեստե ամրոցում՝ դուքսերի բնակավայրերից մեկում, կես տարի։
1586 և 1633 թվականների միջև ընկած ժամանակահատվածում Կոբուրգը դարձավ դուքսերի նստավայրը և Սաքսեն Կոբուրգ անկախ դքսության գլխավոր քաղաքը։ Այդ տարիներին Կոբուրգում հայտնվեցին Վերածննդի ոճի առաջին շինությունները, որոնք մինչ օրս մեծ ներդրում ունեն քաղաքի կենտրոնի ընդհանուր տեսքում։ 1680 թվականից մինչև 1699 թվականը դուքս Ալբրեխտի ղեկավարությամբ Կոբուրգը կրկին 1735 թվականին դարձավ նստավայր, այս անգամ՝ Սաքսեն Կոբուրգ Զալֆեյդների դուքսերի (Sachsen-Coburg-Saalfeld), իսկ սկսած 1826 թվականից՝ Սաքսեն Կոբուրգ Գոթյան արքայատոհմի (Sachsen-Coburg und Gotha)։
19–րդ դարում դուքս Էռնստ I–ը (Ernst I) կրկին տեղափոխեց դուքսերի նստավայրը Էրենբուրգ (Ehrenburg) պալատ։ Պալատական հրապարակը՝ նոր թատրոնի, կամարների և այգու հետ միասին (Hofgarten) նոր տեսք ստացավ, ինչը մինչ օրս պահպանվել է։
Քաղաքի և նրա պատմության համար կարևոր իրադարձություն դարձան 1858 թվականին միանալը այդ ժամանակվա երկաթգծային ցանցին, ինչը բերեց, մասնավորապես նրան, որ հաջորդ 60 տարում կայսրերը, թագավորները և իշխանները հնարավորություն ստացան ավելի հաճախ այցելել իրենց Կոբուրգում բնակվող հարազատներին։ Ազատական դուքս Էռնստ II–ի շնորհի Կոբուրգը 1860 թվականին դարձավ կազմակերպված գերմանական ազգային շարժման տարբեր միությունների կենտրոն։
Սաքսեն Կոբուրգ Գոթյան դուքսերը, որոնց նստավայրը մինչև 1918 թվականը Կոբուրգն էր, դինաստիական կապերով կապված էին Եվրոպայի շատ արքայատոհմերի, այդ թվում՝ Մեծ Բրիտանիայի, Բելգիայի, Ռուսաստանի, Պորտուգալիայի, Բուլղարիայի հետ ։ Մեծ Բրիտանիայի թագուհի Վիկտորյան Կոբուրգի արքայադստեր դուստրն էր և ամուսնացավ Սաքսեն Կոբուրգ Գոթյան Ալբերտի՝ Սաքսեն Կոբուրգ Գոթի արքայազնի հետ։ Ֆերդինանդ I–ը 1887 թվականին դարձավ Բուլղարիայի իշխանը և հիմնեց բուլղարական արքայատոհմը, որը ղեկավարեց երկիրը 1908-1946 թվականներին։ Արքայատոհմի վերջին անդամը՝ Սիմեոն II Սաքսոբուրգոտացին 2001-2005 թվականներին Բուլղարիայի վարչապետն էր և սկսած 2005 թվականից՝ Կոբուրգի պատվավոր քաղաքացի։
1920 թվականին հանրաքվեի արդյունքում Սաքսեն Կոբուրգ Գոթական դքսության հարավային մասը՝ Կոբուրգի հետ միասին, անցավ Բավարիայի ենթակայության ներքո։ Դքսության հյուսիսային մասը՝ Գոթա քաղաքի կենտրոնի հետ միասին, մտավ Թյուրինգիայի կազմի մեջ։
Քաղաքն անցավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի թոհուբոհով համեմատաբար ավելի լավ և գրեթե չավերվեց, ինչի արդյունքում, ի տարբերություն Գերմանիայի մյուս քաղաքների՝ նրան հաջողվեց պահպանել յուրօրինակ ճարտարապետությունը։ 1945 թվականի ապրիլի 11–ին այն զբաղեցվեց ԱՄՆ–ի 11-րդ տանկային դիվիզիայի կողմից։ Հետպատերազմական շրջանում Կոբուրգը մտավ ամերիկյան օկուպացիայի գոտու մեջ, իսկ հետագայում՝ ԳՖՀ–ի։
Գերմանիայի վերամիավորման հետ կապված՝ Կոբուրգի նշանակությունը ավելի ուժեղացավ։ Քաղաքը դարձել է շրջանային կենտրոն, որ ունի զարգացած արդյունաբերություն և սոցիալական նշանակալի ենթակառուցված, որ ներառում է թատրոնը, շրջակա և քաղաքային գրադարանները, խոշոր կլինիկական հիվանդանոցը և տարբեր ուղղվածություններ ունեցող դպրոցները, այդ թվում՝ չորս վարժարանները։
Կոբուրգի խորհրդանիշներ՝ զինանշան, դրոշ, հիմն
1430 թվականից սկսած՝ Կոբուրգի քաղաքային զինանշանի վրա պատկերված է քաղաքի հովանավորի՝ սուրբ Մավրիկիոսի գլուխը՝ սևամորթի՝ կարմիր շուրթերով և ոսկե ականջօղով գլուխը դեղին ֆոնի վրա ։ Առասպելի համաձայն՝ սուրբ Մավրիկիոսը քրիստոնյա էր և հռոմեական լեգեոնի հրամանատարը։ Պատերազմական գործողությունների ընթացքում 302-303 թվականներին այժմյան Ֆրանսիայի տարածքում կայսր Մաքսիմիլանի հրամանով գլխատվել էր։ Նրա հետ միասին գլխատել էին ողջ լեգեոնը։ Մավրիկիոսը քրիստոնյաների կողմից ճանաչվել էր նահատակ և 4–րդ դարում դասվել էր կաթոլիկ եկեղեցու սրբերի շարքը։ Քանզի Մավրիկիոսը հռոմեական Աֆրիկա պրովինցիայից էր, Գերմանիայում 13–րդ դարում ավանդույթ է դարձել նրան՝ որպես մավր պատկերել, չնայած, ամենայն հավանականությամբ, սուրբ Մավրիկիոսը նման էր ժամանակակից արաբներին (հռոմեական Աֆրիկա պրովինցիան ներառում էր այժմյան Հյուսիսային Աֆրիկայի արաբական պետությունները)։ Երրորդ ռեյխի ժամանակ զինանշանը փոխվեց՝ դառնալով թուր և սվաստիկա, բայց պատերազմի ավարտից հետո պատմական զինանշանը վերադարձվեց Կոբուրգին։
Կոբուրգի դրոշը ուղղանկյուն է՝ բաղկացած երկու հորիզոնական հավասարամեծ գծերից․ վերինը՝ սև, ստորինը՝ դեղին (ոսկեգույն)։ Դրոշի կենտրոնում Կոբուրգի զինանշանն է։
Կոբուրգի օրհներգի դերը կատարում է Կոբուրգի մարշը ։ Վերջինս Միքայել Հայդնի՝ հանրահայտ երգահանի եղբոր ստեղծագործությունն է։ Հետաքրքրական է, որ մարշը մտել է պրուսական զինվորական մարշերի շարքը Իոզաս Կոբուրգ Մարշ անվամբ 1817 թվականին ։ 1868 թվականին պրուս թագավոր Վիլհելմի հատուկ որոշմամբ մարշը սկսեց գործածվել որպես տոնական մարշ։ Այդ օրվանից Կոբուրգում անցկացվող տոնակատարությունների մեջ մասը ուղեկցվում են այդ երաժշտության հնչյունների ներքո (տես այստեղ)։
Միջազգային հարաբերություններ
Կոբուրգի քույր քաղաքը Նյորն է (Ֆրանսիա)։ Քաղաքը նաև բարիդրացիական հարաբերությունների մեջ է գտնվում Ռուսաստանի, մասնավորապես՝ Վորոնեժի «Ռադուգա» դպրոցի հետ ։
Տնտեսություն
Չնայած նրան, որ երկար ժամանակ քաղաքը տնտեսապես անբարենպաստ իրավիճակում էր գտնվում, ներկայումս այն հյուսիսային Բավարիայի արտադրապես առաջատար քաղաքներից մեկն է համարվում։ Կոբուրգի տնտեսությունը բավականին կայուն հանդես եկավ տնտեսական վայրիվերումների և ցնցումների ժամանակ։ Դրա պատճառն այն էր, որ, ամեն ինչից զատ, կազմակերպությունները օպտիմալ տարածում ունեին ինչպես մասնաճյուղերի, այնպես էլ չափերի առումով։ Կոբուրգը տնտեսապես զարգացած է համարվում՝ շնորհիվ քաղաքի նշանավոր կազմակերպությունների հարկային մուծումների․ HUK-Coburg ապահովագրական ընկերության, ավտոմեքենաների արդյունաբերության առատարա կազմակերպություններից մեկի՝ Brose Fahrzeugteile–ի, ինչպես նաև Եվրոպայի խոշորագույն ընկերություններից մեկի՝ Käser Kompressoren–ի։ Կոբուրգում գործազրկության մակարդակը 2010 թվականի առաջին կեսում կազմում էր 5,5% (Բավարիա՝ 4,5%, Թյուրինգիա՝ 10%, Գերմանիա՝ 7,7%)։
Տնտեսության վերաբերյալ վիճակագրական տվյալներ
Ստորև ներկայացվում են Կոբուրգի առևտրա–արդյունաբերական պալատի 2003 թվականի տվայլների Կոբուրգ քաղաքի և նրա շրջանի վերաբերյալ․
Աշխատակիցների մոտավորապես 46%–ը սպասարկման ոլորտից է, 35%–ը՝ արդյունաբերության և 19%–ը առևտրի և տրանսպորտի։ Գրեթե 18.000 աշխատող այլ քաղաքներից են, ինչը բացատրում է գործազրկության ավելի բարձր տոկոսը՝ համեմատած այլ բավարական քաղաքների։ Մոտավորապես 3000 մարդ աշխատում է պետական և մունիցիպալ հաստատություններում։
Կոբուրգի խոշորագույն կազմակերպությունները
Կոբուրգի մունիցիպալ սեփականության մեջ, ամեն ինչից զատ, առանձնացվում է 1862 թվականին կառուցված Կոբուրգի կլինիկան՝ 522 տեղով և մոտավորապես 1000 աշխատակցով։ Կլինիկան համարվում է Վյուրցբուրգի համալսարանի ակադեմիական հիվանդանոցը։ Ինչպես նաև գործում են Կոբուրգ Լիխտենֆելս դրամարկղը՝ հիմնված 1822 թվականին, 750 աշխատակիցներով, SÜK Coburg ընկերությունը, որը սպասարկում է Կոբուրգի էներգետիկ և տրանսպորտային ցանցը՝ հիմնված 1854 թվականին, 350 աշխատակիցներով։
Տրանսպորտ և ենթակառուցվածքը
Քաղաքի հասարակական տրանսպորտը բացառապես ավտոբուսային հաղորդակցությունն է։ Քաղաքը սպասարկվում է կեսժամանոց դադարներով 41 ավտոբուսներով, ինը երթուղիներով, որոնց ընդհանուր երկարությունը մոտավորապես 100 կմ է։ Կոբուրգի մոտ գտնվող բնակավայրերը կապված են քաղաքի հետ 11 ավտոբուսային ուղիներով։
Հետպատերազմական բաժանման արդյունքում Կոբուրգը հայտնվեց ԳՖՀ–ի սահմանին։ Դրանով էր բացատրվում քաղաքի համեմատաբար թույլ զարգացած տրանսպորտային ենթակառուցվածքը Գերմանիայի վերամիավորման ժամանակ։ Շրջանի գլխավոր տրանսպորտային հանգույցը դարձավ Լիխտենֆելս քաղաքը, որ գտնվում է Կոբուրգից 20 կմ հեռավորության վրա։ Միայն Գերմանիայի վերամիավորումից հետո Կոբուրգը 2009 թվականին ստացավ միացում՝ թողարկելու А73 Նյուրնբերգ - Բամբերգ - Կոբուրգ - Էրֆուրտ երթուղին։ Հաջողությամբ է առաջ գնում նաև ICE Նյուրնբերգ-Էրֆուրտ երկաթգծի կառուցումը, որ ուղղակիորեն կապում է Կոբուրգը Մյունխենի և Բեռլինի հետ։ Երկաթգծի ամբողջական շահագործումը պլանավորված է կատարել 2017 թվականին։ Քաղաքի օդակայանը կարող է ընդունել մինչև 5,8 տոննա քաշ ունեցող ինքնաթիռներ։ Մոտակա միջազգային օդանավակայանները գտնվում են Կոբուրգից 80 կիլոմետր հեռավորության վրա՝ Նյուրնբերգում և Էրֆուրտում։
Veste Coburg՝ Կոբուրգի ամրոցը
Ֆեստե ամրոցը գտնվում է քաղաքից 170 մետր բարձրությամբ, Ֆեստունգսբերգ բլրի վրա, և պատկանում է Գերմանիայի ամենալավ պահպանված և ամենամեծ շինությունների շարքին։ Ամրոցն առաջին անգամ հիշատակվում է 1225 թվականին։ 17–րդ դարում այն էականորեն ամրացվել է և վերակառուցվել։ Ամրոցը երկար ժամանակ Կոբուրգի դուքսերի բնակման վայրն էր։ Այստեղ են գտնվում դուքսերի մի շարք պահպանված հավաքածուներ՝ նկարներ, զենք, ապակեպատ իրեր։ Նկարների հավաքածուի զարդը Լուկաս Կրանախ Ավագի մի քանի աշխատանքներն են։
Պալատական հրապարակը և Էրենբուրգ պալատը
Ֆեստունգսբերգ բլրի ստորոտում գտնվում է պալատական հրապարակը՝ դուքս Էռնստ Առաջինի արձանի արձանի հետ միասին կենտրոնում։ Իր այժմյան անվանումը հրապարակը ստացել է 1830 - 1837 թվականների ընթացքում։ Այն շրջապատված է մի քանի շենքերով և կառույցներով, որոնցից գլխավորը Էրենբուրգ պալատն է։ Պալատը հիմնվել է 1543 թվականին դուքս Էռնստ ֆոն Սաքսենի կողմից։ 19–րդ դարում այն իր վերջնական տեսքն է ստացել՝ անգլիական նեոգոթիկայի ոճի պատշգամբով և ճակատային հատվածով։ Պալատում տեղակայված են թանգարանը և հողային ենթակայության մեծ գրադարանը։
Ռատուշան և քաղաքային ղեկավարությունը
Պալատական հրապարակի հարևանությամբ գտնվում է Շուկայական հրապարակը, որի շուրջը գտնվում են ռատուշան և քաղաքային ղեկավարությունը։ Նրա կենտրոնում գտնվում է արքայազն Ալբերտ Սաքսեն Կոբուրգ Գոթայացու արձանը՝ Վիկտորյա թագուհու նվերը իր հանգուցյալ ամուսնու հայրենի քաղաքին իր՝ Կոբուրգ հինգերորդ այցելության առթիվ։ Ռատուշան հիմնվել է 1577 թվականին և ապա երկու անգամ վերակառուցվել։ Դիմացը գտնվող քաղաքային ղեկավարության շինությունը կառուցվել է դուքս Յոհան Կազիմիրի պատվերով 1601 թվականին։ Վերածննդի ոճով կառուցված գրասենյակը զարդարված է բազում ձևավորումներով և երփներանգ գրություններով։ Հրապարակը ձևավորող ուրիշ շինությունների կողքին՝ հատկապես հետաքրքիր է 15–րդ դարում կառուցված Արքայական դեղատան շինությունը, որը համարվում է Կոբուրգի առաջին դեղատունը։
Եկեղեցիներ
Սուրբ Մորիցա եկեղեցին (Մավրիկիա՝ Sankt Moriz Kirche) գտնվում է քաղաքի կենտրոնական հարվածում։ Կոբուրգի հնագույն եկեղեցին է։ Այն հիմնվել է 1320 թվականից մինչև 1586 թվականների ընթացքում և համարվում է բողոքական համայնքի գլխավոր եկեղեցին։ Եկեղեցու հնագույն մասը կառուցվել է 1330 թվականին։ 1530 թվականի Սուրբ Հարության շաբաթը քարոզում և պատարագ էր անցկացնում Մարտին Լյութերը։
Փկչի եկեղեցին (Salvatorkirche) գտնվում է Սուրբ Մորիցա եկեղեցու մոտ և հիմնվել է որպես բողոքական համայնքի գերեզմանոց 1660 - 1662 թվականներին։
Հին քաղաքի հարավային սահմանի մոտ գտնվում է Սուրբ Նիկոլաուսի եկեղեցին, որ կառուցվել է 1442 թվականին բորոտության հիվանդների համար և գտնվում է քաղաքի սեփականության մեջ։ 1529 թվականից սկսած՝ նա բողոքական կապելա էր, իսկ 1806 թվականից սկսած՝ կաթոլիկ համայնք։ 1873 թվականից մինչև 1932 թվականը ծառայել է որպես սինագոգ։ 1962 թվականից կապելայում ծառայում է հին կաթոլիկ համայնքը։
Ճարտարապետական հուշարձաններ
Սուրբ Մորիցա եկեղեցու անմիջական հարևանությամբ գտնվում է Կազիմիրիանում վարժարանը, որը կառուցվել է Վերածննդի ոճով 1605 թվականին։ Ցեյհաուզը Գերնգասում, որ գտնվում է Պալատական և Շուկայական հրապարակների միջև, ևս ծագում է այդ ժամանակներից․ այդ հիմնվել է 1621 թվականին։ Այսօր այդ շինությունում է տեղակայված քաղաքային գրադարանը։
Ճարտարապետական հուշարձաններ են համարվում նաև ֆահվերկ ոճի 1323 թվականին և 1288 թվականին կառուցված Hahnmühle (ալրաղաց) և Münzmeisterhaus (դրամատուն) շինությունները։
Նեոգոթիկա
Նեոգոթիկան (Neugotik) առանձնացնում է Կոբուրգի տեսքը և ճարտարապետական տարբեր լուծումների շնորհիվ ամբողջական արտահայտություն է ստացել, ինչը, հնարավոր է, ոչ մի այլ վայրում չկա։ Դրա պատճառը, ամենայն հավանականությամբ, մղումն է ներկայացնել Կոբուրգի բարեկամական կապերը Բրիտանիայի թագավորական ընտանիքի հետ, որն այդ ժամանակ դեռ կրում էր Saxe-Coburg and Gotha անունը։ Նեոգոթիկան վիկտորիանական ժամանակաշրջանում չափազանց հանրահայտ էր Անգլիայում։ Էրենբուրգ պալատը ոչ երկակիորեն ներկայացնում է իր ճարտարապետական բարեկամությունը նեոգոթիկայի ճարտարապետության ստեղծագործության՝ Լոնդոնի Վեստմինստերյան պալատի հետ։ Նեոգոթիկայի միաձուլումները լիովին վերափոխում են հին քաղաքի միջնադարյան ճարտարապետությունը և նրան աննկարագրելի գեղեցիկ տեսք ու բնավորություն հաղորդում։
Մոդեռն ոճ (Jugendstil)
Կոբուրգը Գերմանիայի այն քաղաքներից է, որի կառույցների մեծ մասը մոդեռն ոճի են։ Նրանց են վերաբերվում հատկապես "արևի տունը" (Sonnenhaus), որը կառուցվել է 1902 թվականին, ժողովրդական դպրոցի շինությունը (Heiligkreuz-Volksschule), նախկին հանրախանութը M. Conitzer & Söhne, ժողովրդական շոգեբաղնիքներ (Ernst-Alexandrinen-Volksbad), բանկի շենքը՝ կառուցված 1906 թվականին և այլն։
Մշակույթ և տեսարժան վայրեր
Կոբուրգում ամեն տարի հուլիսին անցկացվում է սամբայի երեքշաբաթյա փառատոն՝ ամենամեծը բրազիլականից հետո․ 2200 արտիստ և 200.000 հեռուստադիտող։
Օգոստոսին քաղաքի պալատական հրապարակում բեմ է կառուցվում, որտեղից համերգներ են ունեցել և ունենում համաշխարհային բազում աստղեր 2000–ից ավելի հանդիսատեսի համար։ Այստեղ հանդես են եկել այնպիսի աստղեր, ինչպիսիք են Ուիթնի Հյուսթոնը, Պլասիդո Դոմինգոն, Մոնսերատ Կաբալյեն, հայտնի փոփ ռոք երգչուհի Pink–ը, հիփ հոփ Seeed խումբը և այլք։
Սուրբ Մորիցա թատրոնում՝ Կոբուրգի հանձնաժողովների անցկացման սրահում, ինչպես նաև HUK-Coburg–ի դահլիճում անցկացվում են դասական և ջազ երաժշտության համերգներ։
Ամեն 2-3 տարի Կոբուրգում կազմակերպվում են Յոհան Շտրաուսի երաժշտության օրեր և Ա․ Ժիրարդիի միջազգային մրցույթներ՝ նվիրված վալսի արքայի հիշատակին, ով 1887 թվականից եղել է Կոբուրգի քաղաքացի։
Ամռանը քաղաքի հրապարակներում գրեթե ամեն շաբաթ կազմակերպվում են տարբեր միջոցառումներ, որոնց մասնակցում են հրավիրված երաժիշտներ, ինչպես նաև տեղական գարեջրագործներ։
Նմանատիպ գլխավոր միջոցառումը սուրբծննդյան շուկան է, որ անցկացվում է շուկայական հրապարակում դեկտեմբերին։ Բացի այդ՝ հուլիսի վերջին Կոբուրգում տոնվում է «Պալատական հրապարակի տոնը», որն ուղեկցվում է բացօթյա բազում համերգներով և քաղաքի ռեստորանների ներկայացուցչություններով։ Տոնը հասարակության կոմղից ճանաչվել է ամենամեծ party–ն Հյուսիսային Բավարիայում։
Կոբուրգի ամրոցում (Veste Coburg) պարբերաբար անցկացվում են ասպետական մրցաշարեր։
Թատրոն և կինո
Կոբուրգի թատրոնը կառուցվել է 1840 թվականին դուքս Էռնստ II-ի կողմից և համարվում է Կոբուրգի ամենագեղեցիկ շինություններից մեկը։ Նմանատիպ թատրոն է կառուցվել Գոթում (ավերվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում)։ Թատրոնի ֆինանսավորումը 40 %–ով կատարում է Բավարիա երկրամասը։ Այստեղ բեմադրվում են ինչպես օպերաներ, օպերետների և բալետ, այնպես էլ դրամատիկ ներկայացումնր։ Թատրոնում կա 550 տեղ, ներքևում՝ ևս 99։
2002 թվականին Union թատրոնի վայրում կառուցվեց Utopolis կինոթատրոնը, որը բաղկացած է ինը սրահներից։ Այս կինոթատրոնը շրջանում ամենաժամանակակից շինությունն է։
Թանգարաններ
Այգիներ
Պալատական այգին (Hofgarten), որ գտնվում է պալատական հրապարակի և Կոբուրգի ամրոցի միջև, հիմնվել է դուքս Ալբրեխտի կողմից 1680 թվականին։ Կառուցված է հոլանդական ոչով։ Իր այսօրվա տեսքը անգլիական ոճում, ինչպես տեղական, այնպես էլ ծառերի հազվագյուտ տեսակներով, ստացել է 1857 թվականին Էռնստ Երկրորդի որոշմամբ։ Այգին գտնվում է գրեթե քաղաքի կենտրոնում և Կոբուրգի բնակիչների ամենասիրելի վայրերից մեկն է։
1929 թվականին մարգագետնում, որ այդ ժամանակ գտնվում էր քաղաքի սահմաններից դուրս, կազմակերպվել էր վարդերի ցուցադրություն, որի այցելուների թիվը գերազանցել էր 200 000–ը։ 80-ական թվականների վերջում այդ վայրում, որ այժմ գտնվում էր քաղաքի կենտրոնում, բացվեց Բուսաբանական այգի (Rosengarten), որտեղ աճեցվում էին մոտավորապես 70 տեսակ վարդեր և պահվում էին հազվագյուտ էկզոտիկ թռչուններ։
Կոբուրգի խոհանոցը
Զանգվածային լրատվական միջոցներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Maria (երգ, Blondie)
«Maria», ամերիկյան Blondie ռոք խմբի երգը, որը թողարկվել է 1999 թվականի փետրվարի 1-ին որպես խմբի No Exit յոթերորդ ստուդիական ալբոմի առաջին սինգլ։ «Maria» երգը դարձել է Blondie խմբի՝ կոմերցիոն հաջողություն ունեցած առաջին սինգլը 1982 թվականին «War Child» երգի թողարկումից ի վեր։
Երգն զբաղեցրել է 82-րո հորիզոնականը Billboard Hot 100 հիթ-շքերթում, իսկ Hot Dance Club Songs և Adult Top 40 հիթ-շքերթներում՝ 3-րդ և 14-րդ հորիզոնականները համապատասխանաբար ։ Մեծ Բրիտանիայի ազգային հիթ-շքերթում  «Maria» երգն զբաղեցրել է առաջատար դիրք՝ դառնալով խմբի վեցերորդ սինգլը, որ զբաղեցրել է առաջին հորիզոնականը UK Singles Chart հիթ-շքերթում։ Երգն առաջատար դիրք է զբաղեցրել նաև Ավստրալիայում, Բելգիայում, Գերմանիայում, Իռլանդիայում, Շվեդիայում և Շվեյցարիայում ։
Սինգլի մասին
Երգը գրել է Blondie խմբի ստեղնաշարային գործիքներ նվագող Ջիմմի Դեստրին, որը հեղինակել է նաև խմբի վաղ հիթերից մեկը՝ «Atomic»։ «…like a millionaire/walking on imported air» տողը նախկինում օգտագործվել է Blondie խմբի մեկ այլ երգում՝ «Walk Like Me», որը Դեստրին գրել էր 1980 թվականի Autoamerican ալբոմի համար։
Մեծ Բրիտանիայում սինգլը թողարկվել է երկու CD-ի տեսքով․ առաջինը ներառել է «Maria» երգի տարբեր ռեմիքներ, իսկ երկրորդը՝ ի թիվս այլոց, նաև «Screaming Skin» երգի (No Exit ալբոմից) համերգային տարբերակը և Blondie խմբի առաջին հիթ-սինգլը՝ «In the Flesh», որը ձայնագրվել էր No Exit Tour պրոմո շրջագայության ընթացքում ։
Երգի տեսահոլովակը նկարահանած կլիպմեյքերն օգտագործել է «Ալան Սմիթի» կեղծանունը, որը տարածված է անհայտ մնալ ցանկացող ռեժիսորների շրջանում։
2014 թվականին երգը ներառվել է Greatest Hits Deluxe Redux հավաքածուում, որը դարձել է Blondie 4 (0) Ever խորագիրը կրող թողարկման մաս, որը ներառել է Ghosts of Download տասներորդ ստուդիական ալբոմը։ Այդ թողարկումը նվիրվել է խմբի 40-ամյակին։
Թողարկման պատմություն
All tracks written by Jimmy Destri unless otherwise noted.
UK CD 1
UK CD 2
UK CD 3 (promo only)
UK Cassette
US CD
US 12" 1
Mexico CD (promo only)
Thailand CD (promo only)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1999 սինգլներ Կատեգորիա:UK Singles Chart գլխավորած սինգլներ
Հնդկական պլատֆորմ
Հնդկական պլատֆորմ, Հնդստանյան պլատֆորմ, մինչքեմբրյան պլատֆորմ, ընդգրկում է Հնդստան թերակղզին, Ինդոս, Գանգես, Բրահմապուտրա գետերի ավազանները և Շրի Լանկա կղզին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Տեկտոնիկա Կատեգորիա:Ասիայի երկրաբանություն
Ախալշեն (Խոնի շրջան)
Ախալշեն (ახალშენი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Խարագաուլի շրջանում։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 125 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Խոնից հեռու է 2 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 497 մարդ, մեծամասնությունը՝ վրացիներ։
Տրանսպորտ
Գյուղը շրջկենտրոն Խոնի հետ կապված է ավտոխճուղով։ Տարածքով է անցնում Թբիլիսի-Բաթում երկաթուղին։
Ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Քութայիս քաղաքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խոնի շրջան
Ուշագնացություն
Սինկոպեն, հայտնի ինչպես ուշագնացություն, գիտակցության և մկանային ուժի կորուստ, որին բնորոշ է արագ սկիզբ, կարճ տևողություն և ինքնաբուխ վերականգնում ։ Այն պայմանավորված է ուղեղի արյան հոսքի նվազումով՝ սովորաբար արյան ցածր ճնշմամբ պայմանավորված ։ Գիտակցության կորստից առաջ սովորաբար լինում են ախտանշաններ, ինչպիսիք են՝ գլխապտույտ, քրտնարտադրություն, գունատություն, մշուշոտ տեսողություն, սրտխառնոց, փսխում, տաքության զգացում։ Սինկոպեն կարող է նաև կապված լինել մկանային ցնցումների դրվագների հետ ։ Վիճակը, երբ գիտակցությունը և մկանային ուժը ամբողջությամբ կորած չեն՝ կոչվում է նախասինկոպե ։ Խորհուրդ է տրվում նախասինկոպեն բուժել ինչպես սինկոպեն ։
Պատճառները կարող են տարբեր լինել՝ թեթևից մինչև մահացու ։ Կան պատճառների երեք լայն խմբեր՝ սրտի և արյունատար անոթների հետ կապված, ռեֆլեկտոր՝ հայտնի նաև որպես նյարդային միջնորդված և օրթոստատիկ հիպոտենզիա ։ Սրտի և արյունատար անոթների հետ կապված խնդիրները պատճառների 10%–ն են կազմում և սովորաբար ամենալուրջն են, մինչդեռ նյարդամիջնորդավորվածները ամենատարածվածն են ։ Սրտի հետ կապված խնդիրները կարող են պայմանավորված լինել սրտի առիթմիայի, սրտի փականների կամ սրտամկանի խնդիրների հետ, արյան անոթների խցանումներով՝ առաջացած թոքային էմբոլիայից կամ աորտայի շերտազատումից և այլն ։ Նյարդամիջնորդավորված ուշաթափությունը առաջանում է արյունատար անոթների լայնացման և հազվասրտության ժամանակ ։Այն կարող է առաջանալ այնպիսի ազդակներից, ինչպիսիք են արյան փոխներարկումը, ցավը, ուժեղ զգացողությունները կամ հատուկ գործողություններ, ինչպիսիք են միզարձակումը, փսխումը կամ հազը ։ Ուշաթափության այս տիպը կարող է առաջանալ նաև, երբ պարանոցի վրա քնային ծոցը սեղմվում է ։ Օրթոստատիկ թերճնշումային ուշաթափությունը պայմանավորված է արյան ճնշման անկմամբ՝ կանգնած դիրք ընդունելուց ։ Այն հաճախ առաջանում է տվյալ անձի ընդունած դեղամիջոցների պատճառով, սակայն կարող է առաջանալ ջրազրկման, արյան զգալի կորստի կամ վարակի պատճառով ։
Հիվանդության պատմությունը, ֆիզիկալ զննումը և էլեկրասրտագրությունը (ԷՍԳ) ամենաարդյունավետ տարբերակներն են հիմնական պատճառը պարզելու համար ։ ԷՍԳ–ն հնարավորություն է տալիս հայտնաբերելու առիթմիաները, սրտամկանի անբավարար արյունամատակարարումը և այնպիսի էլեկտրական խնդիրներ, ինչպիսիք են երկար QT և Բրոգադա համախտանիշները ։ Սրտի հետ կապված խնդիրները հաճախ ունենում են կարճ պրոդրոմալ շրջան ։ Դրվագից հետո արյան ցածր ճնշումը և սրտի հաճախացած զարկերը կարող են վկայել արյան կորստի կամ ջրազրկման մասին, մինչդեռ արյան մեջ թթվածնի ցածր մակարդակը կարող է դիտվել թոքային էմբոլիայի դեպքում ։ Ավելի յուրահատուկ թեստերը, ինչպիսիք են իմպլանտացված սրտային մոնիթորը, թեք սեղանի թեստը կամ քնային ծոցի մերսումը կարող են օգտակար լինել չտարբերակված դեպքերում ։
Համակարգչային շերտագրությունը (ՀՏ) ընդհանուր առմամբ պարտադիր չէ, եթե հստակ կասկածներ չկան ։ Նմանօրինակ ախտանշաններ ունեցող այլ պատճառները, որոնք պետք է դիտարկել հետևյալն են՝ էպիլեպտիկ նոպա, ուղեղի կաթված, ցնցում, արյան մեջ թթվածնի ցածր քանակ, արյան մեջ գլյուկոզի ցածր քանակ, դեղորայքային թունավորում և որոշ հոգեբուժական խանգարումներ ։Բուժումը կախված է հիմնական պատճառից ։ Հետազոտության արդյունքում բարձր ռիսկային խմբում հայտնվածները պետք է տեղափոխվեն հիվանդանոց՝ հետագա սրտի մոնիթորինգի համար ։
Ուշագնացությունը ամեն տարի ախտահարում է հազար մարդուց 3–6–ին ։ Այն առավել տարածված է մեծահասակների ու կանանց մոտ ։ Ուշագնացությունը կազմում է շտապ օգնության բաժանմունք դիմելու և հիվանդանոց ընդունվելու պատճառների 1–3 %–ը ։ Մինչև 80 տարեկան կանանց կեսը և բժիշկ–ուսանողների մեկ երրորդը նկարագրում են ամենաքիչը մեկ դեպք իրենց կյանքի ընթացքում ։ Շտապ օգնության բաժանմունք ուշագնացությամբ ներկայացվածների 4%–ը մահանում է հետագա 30 օրվա ընթացքում ։ Վատ ելքի ռիսկը սակայն ավելի շատ կախված է հիմնական պատճառից ։
Կենտրոնական նյարդային համակարգի իշեմիա
Կենտրոնական իշեմիկ պատասխանը պայմանավորված է դեպի ուղեղ արյան թթվածնի մատակարարման խանգարմամբ։ Շնչառական համակարգը գերօդահարությամբ կարող է նպաստել թթվածնի մակարդակի բարձրացմանը, թեև հանկարծակի իշեմիկ դրվագը կարող է ավելի շուտ վրա հասնել, քան շնչական համակարգը կարձագանքի։ Այս գործընթացները պատճառ են հետևյալ ախտանիշների՝ գունատ մաշկ, հաճախացած շնչառություն, սրտխառնոց, վերջույթների թուլություն՝ մասնավորապես ոտքերի։ Եթե իշեմիան ինտենսիվ է կամ երկարաձգվում է, ոտքերի թուլությունը հարաճում է կոլապսի։ Մաշկի շատ փոքր պիգմենտացիան կարող է լրիվ գունազրկվել դրվագի սկզբից։ Այս երևույթը զուգորդվում է կոլապսի հետ և կարող է ուժեղ ու դրամատիկ տպավորություն թողնել մարդկանց վրա։
Ոտքերի թուլությունը ստիպում է տուժածին նստել կամ պառկել։ Սա կարող է կանխել ամբողջական կոլապսը․ իշեմիկ դրվագի հետևանքով առաջացած դիրքի փոփոխությունը նպաստում է արյան հոսքի կարգավորմանը։ Պարզ չէ, թե մեխանիզմը ինչպես է զարգացել․ այն առաջացել է արյան շրջանառության խանգարման արդյունքում, թե վերջինս է հանգեցնում դրան։
Ողնաշար–հիմային ավազանի հիվանդություն
Վերին ողնուղեղային կամ ստորին գլխուղեղային զարկերակային հիվանդությունը առաջացնում է ուշագնացություն, եթե կա արյան մատակարարման կրճատում, որը կարող է առաջանալ պարանոցի լարվածության կամ դեղանյութերից առաջացած արյան ցածր ճնշման ժամանակ։
Վազովագալ
Վազովագալ (իրավիճակային) ուշագնացությունը ամենատարածված տեսակներից մեկն է, որը կարող է առաջանալ ի պատասխան ցանկացած տեսակի ազդակի, ինչպիսիք են վախը, ամոթը կամ անհանգիստ վիճակը, արյուն հանձնելը կամ բարձր սթրեսային պահերը։ Կան ուշագնացության բազմաթիվ համախտանիշներ, որոնք մտնում են վազովագալ տեսակի մեջ՝ առաջացած նույն կենտրոնական մեխանիզմով, ինչպիսիք են միզարձակումը (միզարձակության ուշագնացություն), կղազատումը (կղազատման ուշագնացություն) և այլ վիճակներ՝ կապված վնասվածքի և սթրեսի հետ։
Վազովագալ ուշագնացությունը կարելի է բաժանել երկու տեսակի․
Ֆոնային գործոնները նպաստում են գրոհներին։ Բնութագրական է արյան ծավալի նվազում, որը կարող է առաջանալ օրինակ՝ ցածր աղային սննդակարգի դեպքում։ Այս պարագայում, եթե կա նաև ջերմության հետևանքով առաջացած անոթների լայնացում՝ վիճակն ավելի է վատանում։ Հաջորդ փուլը ադրեներգիկ պատասխանն է։ Եթե առկա է անհանգստություն (օրինակ՝ սոցիալական հանգամանքներով պայմանավորված) կամ սուր վախ (ուժեղ սպառնալիք, վախ ասեղից), ապա անոթաշարժ կենտրոնը բարձրացնում է սրտի արտամղման ուժը։ Սա ուղեկցվում է ուղեղի ադրեներգիկ պատասխանով, սակայն սիրտը չի կարողանում բավարարել պահանջը՝ արյան ցածր ծավալի կամ նվազած երակային վերադարձի պատճառով։ Բարձր սիմպաթիկ գործունեությունը մշտապես կարգավորվում է վագալ (պարասիմպաթիկ) գործունեությամբ, արդյունքում առաջանում է սրտի հաճախականության հավելյալ նվազում։ Ստեղծված ոչ նորմալ վիճակի պատճառը թափառող նյարդի հավելյալ դրդումն է։ Թեք սեղանի թեստը սովորաբար հիշեցնում է գրոհի պատկեր։ Այս ձևերի մեծ մասը հայտնաբերվել է 1860–ականներին կենդանիների վրա կատարված Բեզոլդի (Վիեննա) փորձերի արդյունքում։ Կենդանիների մեջ այն կարող է դրդել պաշտպանական մեխանիզմը՝ երբ բախվում է վտանգի հետ («խաղալու հնարավորություն»)։