cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆեոդոր Դոստոևսկի
Քաղաքական հայացքներ
Իր քաղաքական հայացքները Պետրաշևականների ժամանակներից Դոստոևսկին ավելի ուշ անվանել է «տեսական սոցիալիզմ» Ֆուրյեյի համակարգի ոգով ։ Եվրոպայի երկրներում առաջին ուղևորությունից հետո 1862 թվականին Դոստոևսկին դառնում է  Ռուսաստանում ունիվերսալ, համաեվրոպական պրոգրեսիվիզմի տարածման հակառակորդ, ելույթ ունենալով «Ձմեռային գրառումներ ամառային տպավորությունների մասին» հոդվածում (1863), սուր քննադատությամբ ներկայացնելով ԱրևմտյանԵվրոպայի բուրժուական հասարակությանը ։ Գերցենի «ռուսական սոցիալիզմ» հասկացությունը Դոստոևսկին ավելացրել է քրիստոնեական բովանդակությամբ ։ Դոստոևսկին ժխտել է  հասարակության դասերի բաժանումը և դասակարգային պայքարը, կարծելով, որ աթեիստական սոցիալիզմ չի կարող փոխարինել բուրժուացումը, քանի որ արմատապես դրանից տարբերվում է։ Ժամանակ, Դարաշրջան, և Գրողի օրագիր ամսագրերում Դոստոևսկին հնարավորություն էր տալիս հակադիր կարծիքների ազատ արտահայտությունների համար։ Գրողը համարել է իրեն ռուս  լիբերալների հետ համեմատաբար ավելի ազատական։
Ֆ. Մ. Դոստոևսկու քաղաքական հայացքները կարելի է դիտարկել պաշտոնական ազգությունների տեսության շրջանակներում (ուղղափառություն, ինքնակալություն և ազգություն)։ Քաղաքագետ Լեոնիդ Պոլյակովը Ֆ. Մ. Դոստոևսկուն դասում է ռուսաց կոնսերվատիզմի ականավոր ներկայացուցիչների շարքին, իսկ պատմաբան Ալեքսանդր Րեպնիկովը Ֆ. Մ. Դոստոևսկու պոչվենիչեստվոն վերագրում է սլավոնասիրությանը և ռուսաց կոնսերվատիզմին ։ Առավել հանգամանորեն պոչվենիչեստվոն դիտարկվում է լեհ քաղաքագետ Անջեյ դե Լազարիի  և կանադացի պատմաբան Վեյն Դոուլերի (Wayne Dowler) մենագրություններում։
Չնայած սլավոնասիրության դեմ պայքարին, գրողը իրեն համարում էր սլավոնասեր, միավորելով բոլոր սլավոններին (պանսլավիզմ).
Ֆ. Մ. Դոստոևսկու ընդդիմախոսների կողմից իր քաղաքական հայացքները տարբեր ժամանակներում մեկնաբանվում էին որպես հետադիմություն, ռեակցիոնություն, նացիոնալիզմ, շովինիզմը կամ ինչպես անտիսեմիտիզմ հակասեմիտիզմը, կատաղած սևհարյուրականությունը։ Ֆ. Մ. Դոստոևսկու ընդիմախոսների կողմից նրա քաղաքական հայացքները տարբեր ժամանակներում մեկնաբանվում էին որպես հետադիմականություն, նացիոնալիզմ, շովինիզմ, կամ ինչպես ժամանակավրիպություն, հակասեմիտիզմ, կատաղած սևհարյուրակայնություն։ Ֆ. Մ. Դոստոևսկին, Դևեր վեպի հրատարակումից հետո, բոլորի կողմից համարվում էր հետադիմական հայացքների տեր մարդ, քանի որ կիրթ հանրության մի մասը աջակցում էր նիհիլիստների, ազգայնականների և հեղափոխական դեմոկրատների հայացքները։ Այդ կարծիքը ամրապնդվեց Նիկոլայ Միխայլովսկու Դաժան տաղանդը աշխատանքով, որին որպես բնաբան ներկայացվել են մեջբերումներ Ֆ. Մ. Դոստոևսկու ստեղծագործություններից, որոնք վկայում են նրանց գաղափարական ուղղվածության կեղծ մեկնաբանության մասին ։
Քենթերբերիի արքեպիսկոպոս Ռոուեն Ուիլյամսը «Ռուսական Բի-բի-սի ծառայությանը» տված հարցազրույցում ասել է. Դոստոևսկին սարսափելի անհարմար հեղինակ է ամեն քաղաքագետի համար՝ և ձախ, և աջ։ Նա աննկատ պոկում է ամեն անձնապաստանություն, և դա, ըստ իս, կարևոր է ։
Ֆեոդոր Դոստոևսկի և Լև Տոլստոյ
XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին Իվան Տուրգենևի փայլուն փառքը, որը մինչ այդ պահը համարվում էր լավագույն ռուս գրողը, մթնեց առաջին պլանում գտնվող գրողներ Լ. Ն. Տոլստոյի և Ֆ. Մ. Դոստոևսկու միջոցով, որոնց համեմատությանը անդրադարձել են քննադատները, և որի մասին բուռն գրել է Դ. Ս. Մերեժկովսկին «Տոլստոյն ու Դոստոևսկին» գրական էսսեյում։ Հազվադեպ բացառությամբ ընթերցողները կիսել են իրենց համակրանքները երկու մեծ ռուս գրողների միջև։ Ն. Ա. Բերդյաևը, ով իրեն համարում է Դոստոևսկու հոգևոր զավակներից մեկը, գրել է հոգու երկու կարգերի մասին։ «<...> - մեկը բարենպաստ է  տոլստոյական հոգու ընկալման համար, մյուսը՝ Դոստոևսկու հոգու պաշարի ընկալման համար։ Եվ նրանք, ովքեր շատ են սիրում տոլստոյական հոգևոր պաշարը և տոլստոյական ճանապարհը, նրանք դժվարությամբ են հասկանում Դոստոևսկուն։ Տոլստոյի նման մարդիկ հաճախ գտնում են ոչ միայն Դոստոևսկու թյուրիմացությունը, այլ նաև՝ Դոստոևսկու հանդեպ իրական գարշանք։ Վիկենտի Վերեսաևը, Անդրեյ Բելին , Վլադիմիր Նաբոկովը նախապատվություն են տվել Լ. Ն. Տոլստոյին, որն ազդում էր նրանց գնահատմանը Դոստոևսկու ստեղծագործական կյանքին. լուսավոր Տոլստոյ (կենդանի կյանք) հակասում է մռայլ Դոստոևսկուն (սարդերով, մորմերով տարա)։
Ի. Ա. Բունինը պաշտում էր Լ. Ն. Տոլստոյին, իսկ Դոստոևսկուն առաջարկել է գցել արդիականության նավից։ Նման դիրքորոշումը համահունչ է Ի. Վ. Օդոևցևայի բերված Բունինի խոսքերով. «Նրա մոտ [Դոստոևսկու] չէ՞ որ չկա բնության նկարագրություն՝ անտաղանդությունից» ։ Հայտնի էր, որ Ի. Բունինը չէր սիրում Դոստոևսկուն, նրան համարում էր վատ գրող։ Այնուամենայնիվ, Գ. Ն. Կուզնեցովա նշել է, որ Բունինի կողմից Դոստոևսկու ընկալումը շատ ավելի դժվար էր, քան դա կարող է թվալ իր խոսքերից, և ոչ միշտ էր մնում բացասական ։ Որպես ապացույց, որ Դոստոևսկին Բունինի թշնամին չէր, Վ. Ա. Տունիմանովը մեջբերում է Գ. Ն. Կուզնեցովայի խոսքերը. Դոստոևսկի նրան հաճելի չէ, նրա հոգուն օտար է, բայց նա ճանաչում է նրա ուժը, ինքն հաճախ ասում է, իհարկե, հրաշալի ռուս գրողը դա ուժն է։ Նրա մասին ավելի շատ տարածել են, որ նա չի սիրում Դոստոևսկուն, քան այն իրականում կա։ Այդ ամենն նրա կրքոտ կերպարի և արտահայտության հետաքրքրությունների պատճառով է ։
Դոստոևսկու  ստեղծագործական կյանքի երկակի գնահատմանը նպաստել է Ն. Ստրախովի վճիռը Տոլստոյի մաքրության և  Դոստոևսկու կեղտոտության մասին։ Նույն վերաբերմունքը նկատվում էր նաև Արևմուտքում։ Օրինակ, Ռոմեն Ռոլանը եղել է Լ. Ն. Տոլստոյի երկրպագուն և չէր հասկանում Դոստոևսկուն։
Լ. Ն. Տոլստոյի ստեղծագործությունների թարգմանությունները հայտնի են դարձել Եվրոպայում 1864 թվականից՝ 20 տարի ավելի շուտ, քան Ֆ. Մ. Դոստոևսկու գրվածքները։ 1908 թվականին Անդրե Ժիդը գրել է. «Իբսենի և Նիցշեի անունների կողքին պետք է տալ ոչ թե Տոլստոյի անունը, այլ՝ Դոստոևսկու, նույնքան մեծ, ինչպիսին նա է, միգուցե, առավել նշանակալի երեքից»։
Ըստ Գրիգորի Պոմերանցի Տոլստոյն ու Դոստոևսկին արտահայտել են Ռուսաստանի ավելի խորքային շերտերի տրամադրությունները, որոնք առաջընթացին մահվան են մատնում։ Ըստ Պոմերանցի, Տուրգենևը և Գոնչարովը պատկանում էին լիբերալ թևին,  Սովրեմեննիկ խմբակը՝ ռադիկալ թևին, իսկ Տոլստոյն ու Դոստոևսկին՝ ռուսական։ Իրենց վեպերում Դոստոևսկին և Տոլստոյը մարդու հոգում որոնում էին չարության լուծումները, որն առաջընթաց է համարվում մարդկության գեղարվեստական զարգացման գործում։
Դոստոևսկին և «հրեական հարցը»
Ռուսաստանի կյանքում հրեաների դերի շուրջ Դոստոևսկու հայացքներն արտացոլված են գրողի հրապարակախոսության մեջ. օրինակ՝ քննարկելով ճորտությունից ազատված գյուղացիների հետագա ճակատագիրը՝ նա 1873 թվականին «Գրողի օրագրում» հետևյալ գրառումն է արել.
Հրեական էլեկտրոնային հանրագիտարանը հաստատում է, որ հակասեմականությունը Դոստոևսկու աշխարհայացքի անբաժան մասն է կազմում և իր արտահայտությունն է գտել գրողի ոչ միայն վեպերում և վիպակներում, այլև՝ հրապարակախոսության մեջ։ Դրա վառ ապացույցն են, ըստ հանրագիտարանը կազմողների, «Գրողի օրագրում» «հրեական հարցի» վերաբերյալ Դոստոևսկու հոդվածները։ Սակայն ինքը՝ Դոստոևսկին, «Հրեական հարց» հոդվածում պնդում է. «...իմ սրտում երբևէ այդ ատելությունը չի եղել...»:
1878 թվականի փետրվարի 26-ին Չերնիգովի նահանգի Կոզելեցկի ծխական ուսումնարանի ուսուցիչ Նիկոլայ Եպիֆանովիչ Գրիշչենկոյին ուղղված պատասխան նամակում (վերջինս գանգատվել էր գրողին, «որ ռուս գյուղացիները վերջնականապես ստրկացված և կողոպտված են ջհուդների կողմից, իսկ ջհուդներին պաշտպանում է հենց ռուսական մամուլը. ջհուդները Չերնիգովի մարզի համար ավելի սարսափելի են, քան թուրքերը՝ բուլղարացիների...» ) Դոստոևսկին գրել է.
Դոստոևսկու վերաբերմունքը «հրեական հարցին» վերլուծել է գրականագետ Լեոնիդ Գրոսմանը «Մի հրեայի խոստովանություն» գրքում, որը նվիրված է գրողի և հրեա լրագրող Արկադի Կոնվերի միջև եղած նամակագրությանը ։ Բուտիրյան բանտից Կոնվերի ուղարկած ուղերձը մեծ ազդեցություն է ունեցել Դոստոևսկու վրա։ Իր պատասխան նամակը գրողն ավարտում է հետևյալ խոսքերով. «Հավատացեք բացարձակ անկեղծությանը, որով ես սեղմում եմ Ձեր մեկնած ձեռքը», իսկ «Գրողի օրագրի»՝ հրեական հարցին նվիրված գլխում լայնորեն մեջբերում է Կոնվերին։
Ներկայիս Ռուսաստանում
Դոստոևսկու ստեղծագործության հայրենական հետազոտողները մասնակցել են Դոստոևսկու միջազգային միության  գործունեությանը 1980-ականների վերջերից։ 1991 թվականին  խորհրդային դոստոևսկագիտության արդյունքների ձեռքբերումներն ամփոփել է Գ. Մ. Ֆրիդլենդերը «Դոստոևսկին նոր մտածողության դարաշրջանում» հոդվածում ։ Դոստոևսկի։ Նյութեր և ուսումնասիրություններ շարքի ժողովածուների խմբագրության պարբերականը զգուշացնում է հոդվածներին, զեկույցներին և արձանագրությունների նկատմամբ զգույշ վերաբերմունքի մասին, որոնք ուղղված են Վլադիմիր Լենինի աշխատանքների վրա, որոնց որոշ դատողություններ կարող են դիտարկվել որպես ժամանակավրեպ, որը հատկապես կարող է վերաբերվել հետազոտություններին, որոնք առնչվում են գրողի կրոնական թեմաներին ։
Միջազգային Հանրության Դոստոևսկու Վ. Ն. Զախարովը գրել է, որ ներկայումս Դոստոևսկին հանդիսանում է առավել ուսումնասիրված և ուսումնասիրվող գրողներից մեկը։ Նրա ստեղծագործական կյանքի հետազոտությունների մատենագիտությունը ամեն տարի համալրվում է ամբողջ աշխարհում տասնյակ մենագրությունների և հարյուրավոր հոդվածների ստեղծմամբ ։
Դոստոևսկու ստեղծագործական կյանքի իրարամերժ գնահատականները փոխվել են ժամանակի ընթացքում, բայց շարունակում են գոյատևել և մեր օրերում։ Գրող Միխայիլ Վելերը խոստովանել է, որ սկսել է կարդալ Դոստոևսկու 25 տարեկանում հաճույք չեմ ստացել։ Հրեշավոր փնթի է լեզվում և դեպրեսիվ։  Նրա ընթերցանության համար անհրաժեշտ է կայուն նյարդային համակարգ։ Ուստի դպրոցում կարելի է սահմանափակվել Դոստոևսկու մասին դասախոսությամբ, որտեղ ուրվագծել է գաղափարական, փիլիսոփայական, գեղարվեստական կանվան, և հետագայում թողնել դպրոցականին ապագայում ։
Հոգեվերլուծաբանների գնահատականներ
Զիգմունդ Ֆրեյդը, բարձր գնահատական է տվել Դոստոևսկու ստեղծագործությանը. Առնվազն վիճելի է նա որպես գրող, նրա տեղը Շեքսպիրի հետ նույն շարքում է։ Կարամազով եղբայրները երբևէ գրված մեծագույն վեպերից է, իսկ Մեծ ինկվիզիտորի մասին լեգենդը ՝ համաշխարհային գրականության բարձրագույն նվաճումներից մեկն է, որը անհնար է գերագնահատել։ 1920 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Ստեֆան Ցվեյգին ուղղված նամակում Ֆրեյդը գրել է, որ Դոստոևսկին կարիք չունի հոգեվերլուծության, քանի որ հոգեվերլուծությունը չի կարող ուսումնասիրել գրողի վարպետության խնդիրը ։ Ընդ որում, Ֆրեյդը իրեն չի համարել արվեստի գիտակ։ Դոստոևսկուն ճանաչելով  մեծ գրող, հիմնադիր հոգեվերլուծության հիմնադիրը իր Դոստոևսկին և հայրասպանը (1928) հոդվածի մեծ մասը նվիրել է նրա հարուստ ինքնության այլ կողմերի  քննարկմանը և կարողացել է սահմանափակ տեղեկատվությունից դարձնել շատ օրիգինալ և նրա շրջանակներում իր տրամաբանության համոզիչ եզրակացություններ։ Դոստոևսկին, ունենալով տիպիկ ռուսական գծեր, գնալով տարբեր պայմանավորվածությունների իր խղճի առաջ, եղել է մեղավոր և հանցագործ։ Ռուս գրողը ենթարկվել է աշխարհիկ և հոգևոր հեղինակություն, խոնարհվում էր թագավորին և քրիստոնեական Աստծուն, եկել է կոշտ ռուս ազգայնականության մոտ։ Նրա բարոյական մաքառումները ավարտվեցին անփառունակ արդյունքով։ Դոստոևսկին բաց թողեց հնարավորություն ուսուցիչ և մարդկության փրկիչ դառնալու համար, նա միացավ իր բանտարկյալներին, մարդկության ապագա մշակույթը նրան շատ պարտական կլինի։
Տվյալ թեզերի զարգացումը նկատվում է Ֆրեյդի հետևորդների փորձերի դեպքում Դոստոևսկու ստեղծագործություններում  հոգեվերլուծական մեթոդի կիրառման ուսումնասիրության ժամանակ։ Դոստոևսկու մասին Զիգմունդ Ֆրեյդի և նրա հետևորդների աշխատանքները  (Ի. Նեյֆիլդը, Տ. Կ. Ռոզենտալը, Ի. Դ. Երմակովը) գրականագիտության մեջ վկայում են  հոգեվերլուծության անվճարունակության կիրառման մեթոդի մասին։ Ռուս գրողի ստեղծագործական գնահատականը հոգեվերլուծաբանների կողմից չի դիմացել ակադեմիական քննադատությանը։ Նրանց եզրահանգումները չեն կարող դիտվել նույնիսկ որպես գիտական վարկածներ, քանի որ փաստարկման ժամանակ օգտագործվել են հնացած անստույգ և սակավարժանահավատ աղբյուրներ, հաշվի չեն առնվել ժամանակակիցների հիշողությունները և փաստաթղթերը, որոնք հակասում են Էդիպյան բարդույթի մասին թեզերին, ազատ քննարկվում էին հեղինակային տեքստեր։ Նախաբանի հոդվածը և Ալեքսանդր Էտկինդի  մեկնաբանությունները Իվան Երմակովի Դոստոևսկու մասին գրված աշխատանքում, որում գրողը գնահատվել է որպես հոգեվերլուծության նախակարապետ, ցույց տվեց, թե ինչպիսին չպետք է լինի հոգեվերլուծական գրականագիտությունը ։ 2012 թվականի հոդվածում Իվան Եսաուլովը վերլուծել է Ֆրոյդի դրույթների և Դոստոևսկու մասին նրա հոդվածի որոշ մարգինալ հայեցակարգերը, նշելով, որ հոգեկան վիճակը մինչ օրս բնորոշ է հետխորհրդային գրականագիտությանը, իսկ «<...> Դոստոևսկու  և դոստոևսկագիտության ճանապարհները չհանդիպեցին։ Գրեթե հարյուր տարի» ։
Ժամանակակիցներ
Դոստոևսկու ստեղծագործական կյանքը մեծ ազդեցություն է ունեցել ռուս և համաշխարհային մշակույթի վրա։ Գրողի գրական ժառանգությունը տարբեր կերպ է գնահատվում ինչպես հայրենիքում, այնպես էլ արտերկրում։ Ժամանակը ցույց տվեց, որ Վ. Բելինսկու առաջին ակնարկներից մեկը պարզվեց ճիշտ է։ Նրա [Դոստոևսկու] տաղանդը պատկանում է նրանց կատեգորիային, ովքեր հասկանում և խոստովանում են ոչ հանկարծակի։ Նրա շարունակության մեջ շատ կհանդիպեն տաղանդներ, որոնց պետք է հակադրել նրան, բայց ավարտվում է նրանով, որ նրանց մասին մոռանում են հենց այն ժամանակ, երբ նա հասնում է իր փառքի գագաթնակետին ։
Նիկոլայ Ստրախովը Դոստոևսկու ստեղծագործական հիմնական տարբերակիչ որակը համարել է նրա ունակությունը շատ լայն համակրանքի հետ կապված, հնարավորություն ունենալ համակրել կյանքը շատ ցածրադիր իր դրսևորումներով, խորաթափանցությամբ, որը կարող է բացել անկեղծ մարդկային շարժումներ խեղաթյուրված և ընկճված հոգիներում, ըստ երևույթին, մինչև վերջ, հմտություն մեծ նրբությամբ նկարել մարդկանց ներքին կյանքը, «ընդ որում, գլխավոր անձինք նրա մոտ ներկայացվում են մարդիկ թույլ են, այս կամ այլ պատճառներով հոգով հիվանդ, մինչև հոգեկան ուժերի անկման վերջին սահմաններին հասնող, մինչև մտքի խավարմանը, մինչև հանցագործությունը»։ Նրա ստեղծագործությունների մշտական թեման Ստրախովը անվանել է պայքար Աստծո այն կայծի միջև, որը կարող է այրվել, յուրաքանչյուր մարդու և ամեն տեսակ ներքին ահավոր հիվանդությունների դեմ, որոնք հաղթահարում են մարդիկ ։
Մինչև 1917 թվական
1905 թվականին Ռուսական կենսագրական բառարանի խմբագիր Ա. Ա. Պոլովցովը գրել է, որ չնայած Ֆ. Դոստոևսկու մասին լայն գրականությանը, նրա բազմակողմանի և անկողմնակալ գնահատումը որպես գրողի և մարդու դժվարանում է դատողություններով և հայացքներով հակասող թերացումներով ։
Դմիտրի Սվյատոպոլկ Միրսկին Դոստոևսկու մասին հոդվածների որոշ (բայց ոչ բոլոր) հիմնական թեզերը, որը 50 տարի անց օգտագործել է Վ. Նաբոկովը, աչքի է ընկել բազմակողմանի խորագիտակությամբ, գնահատականների սրությամբ, բանավիճական մոլեգնությամբ, որը հանգեցնում էր երբեմն սուբյեկտիվիզմի , դիտարկել է Դոստոևսկուն որպես շատ բարդ կերպար, ինչպես պատմական, այնպես էլ հոգեբանական տեսանկյունից, մատնացույց է արել տարբերությունների անցկացման անհրաժեշտությունը ոչ միայն նրա կյանքի տարբեր ժամանակաշրջանների և տարբեր նրա աշխարհայացքի գծերի, այլև նրա անձի տարբեր մակարդակների համար։
Գրողի կյանքի ընթացքում, բացի առանձին հրապարակումներից հրատարակվել է ստեղծագործությունների երկու ժողովածուներ՝ երկհատորանի (1860 թվական) և չորսհատորանի (1865-70), երբ «Գրառումներ մեռյալ տնից» վիպակը համարվում էր Դոստոևսկու լավագույն ստեղծագործություններից։ Այդ գնահատականը կիսում էին Լ. Տոլստոյը և Վ. Լենինը։ «Նմանակը», «Գրառումներ ընդհատակից», «Ապուշը» անհասկանալի էին ժամանակակիցների համար։ Ավելի ուշ Լեգենդ Մեծ ինկվիզիտորի մասին աշխատանքում (1894) Վ. Ռոզանովը գրել է Գրառումներ ընդհատակից ստեղծագործության մասին, որպես Դոստոևսկու գրական գործունեության էական տարեր, նրա աշխարհայացքի հիմնական գծեր։ Միակ քննադատը, ով հասկացել է «Ապուշը» վեպի գաղափարական մտահղացումը, եղել է գրողի ընդիմախոս և գաղափարական հակառակորդ Սալտիկով-Շչեդրինը։
Ժամանակի ընթացքում լավագույնը ճանաչվել է «Ոճիր և պատիժ» վեպը ։ ժամանակակից քննադատների «ռուս ծայրահեղական» Պ. Տկաչովի և տեսաբան Ն. Միխայլովսկու առավել զգալի հոդվածներում Դևեր վեպի բարդ փիլիսոփայական հիմնահարցերը լուծվել են լռությամբ, իսկ գլխավոր ուշադրությունը դարձվել է վեպի հակաժխտողականության ուղղվածության վրա։ «Դևեր» վեպի հրապարակումից առաջ Դոստոևսկին կանխատեսել է, որ ձեռք կբերի հետադիմականի փառք։ Գրողի գնահատականը որպես հեղափոխական ամուր արմատավորված է ազատական, հեղափոխական-դեմոկրատական, ժողովրդավարական, իսկ ավելի ուշ մարքսիստական քննադատության մեջ, և հանդիպում է ժամանակակից հեղինակների մոտ։ Մարքսիստական քննադատության մեջ անհամապատասխան էին հնչում Ռոզա Լյուքսեմբուրգի խոսքերը, որը համաձայնել էր այն գնահատականի հետ, որը Դոստոևսկին հեղափոխական է, բայց այս դեպքում, կարծում էր, որ նրա ստեղծագործությունները ոչ հեղափոխական են ։ Գրողի մահից հետո ավելի բարձր գնահատական են ստացել Կարամազով եղբարները։ Դմիտրի Միրսկին գրել է գրողի չորս մեծ սիրավեպերի մասին («հնգամատյան» առանց «Դեռահասի»)։ Միայն XX դարի 2-րդ կեսին գրողի հինգ առավել հայտնի վեպերը դոստոևագետները անվանել են «Մեծ հնգամատյան»։
1912 թվականին Վ. Ֆ. Պերեվերզևը գրել է, որ անկեղծությամբ և ճշմարտությամբ, ինքնատիպությամբ և նոր բովանդակությամբ, Դոստոևսկու ստեղծագործությունների գեղարվեստական արժեքը համարվում է հանրաճանաչ, և բաժանել է Դոստոևսկու ստեղծագործության գնահատման արժեքները երեք տեսանկյունի՝ կախված իրենց լավագույն ներկայացուցիչներից։
Հեղինակավոր հեղինակների իրարամերժ հակասական գնահատականների համարժեք ընկալման համար պետք է հաշվի առնել պատմական ու քաղաքական իրավիճակը, որոշակի գաղափարախոսության հավատարմությունը։ Օրինակ՝ Վլ. Սոլովյովը գրել է, որ Դոստոևսկի-մարգարեն հավատում էր մարդկային հոգու անսահման ուժին, իսկ Գ. Մ Ֆրիդլենդերը առաջ է բերում սոցիալիստական ռեալիզմի  գրականության համահիմնադիր Մ. Գորկու կարծիքը, ով բանավիճում էր Դոստոևսկու հետ նրա մարդու նկատմամբ անհավատության, նրա կողմից մթության հորության չափազանցության, «վայրենի» սկզբի դեմ, որը մարդու մեջ ծնում է սեփականության իշխանություն։
Դոստոևսկուն Շեքսպիրի հետ առաջին անգամ համեմատել է պատմաբան և գրողի մոլի երկրպագու Եվգենի Տառլեն, ով ռուս գրողին համարում էր «համաշխարհային գրականության մեծագույն նկարիչ»։ Ելույթից հետո՝ 1900 թվականին, Վարշավայի Ռուսական Ժողովում Եվգենի Տառլեն «Շեքսպիրը և Դոստոևսկին» դասախոսությամբ Աննային գրել է. «Դոստոևսկին մարդկային հոգում բացել է այնպիսի անդունդներ, որոնք և Շեքսպիրի և Տոլստոյի համար փակ են մնացել» ։ Ըստ աստվածաբան Ռոուեն Ուիլյամսի, վիպասան Դոստոևսկին մտածել է ստեղծագործելով, ինչպես և Շեքսպիրը ։
Մի շարք հեղինակներ (Սերգեյ Բուլգակովը «Ռուսական ողբերգություն» զեկույցում, Մաքսիմիլիան Վոլոշինը, Վյաչեսլավ Իվանովը ելույթում, որը հիմք դարձավ «Հիմնական առասպելը «Դևեր» վեպում» հոդվածի համար, Վասիլի Ռոզանովը) առաջին անգամ խոսել են Դոստոևսկու ստեղծագործությունների ողբերգական թեմաների մասին։ 1911 թվականին Վյաչեսլավ Իվանովը Դոստոևսկու վեպերի վերաբերյալ առաջ է բերում նոր նոր տերմին «վեպ-ողբերգություն», որը հիշատակված հեղինակների հետ միասին օգտագործել է Դ. Ս. Մերեժկովսկին, Ի. Ֆ. Անենսկին, Ա. Լ. Վոլինսկին, Ա. Վ. Լունաչարսկին, Վ. Վերեսաևը և այլն ։
Ռուս կրոնական փիլիսոփաներ Նիկոլայ Բերդյաևը, Սերգեյ Բուլգակովը, Վլադիմիր Սոլովյովը, Գեորգի Ֆլորովսկին, Սեմյոն Ֆրանկը, Լև Շեստովը առաջին անգամ ուշադրություն են դարձրել Դոստոևսկու ստեղծագործության փիլիսոփայական ուղղվածություն վրա։ Նշված հեղինակները զգացել են Դոստոևսկու գաղափարների ազդեցությունը, իրենց հոդվածներում և մենագրություններում ռուսական քննադատության մեջ տվել են առավել դրական գնահատական գրողի ստեղծագործությանը ։
Խորհրդային դարաշրջանում
Դոստոևսկին չէր մտնում պաշտոնական մարքսիստական գրականագիտության շրջանակների մեջ, քանի որ դեմ էր հեղափոխական պայքարի բռնի մեթոդներին, քարոզում է քրիստոնեությունը, դեմ էր աթեիզմին։ Լենինը չէր կարող և չէր ցանկանում ծախսել թանկարժեք ժամանակը գրողի վեպերը կարդալու համար։ 1920-1930 թվականներին Դոստոևսկուն գործունեությունը չէին ընդունում ։
1921 թվականի հոկտեմբերին Պետրոգրադում Վոլֆիլի անդամները  նշեցին Ֆ. Մ. Դոստոևսկու ծննդյան 100-ամյակը։   Ասոցիացիայի նիստերում գրողին ի հիշատակ կարդացվել է 8 զեկուցում (մասնավորապես՝ Վիկտոր Շկլովսկու, Արկադի Շտեյնբերգի, Իվանով-Ռազումնիկի) ։ Բայց մարքսիստական գաղափարախոսությունը սկսեց իրեն ենթարկեցնել հումանիտար գիտությունները։ Այլախոհության դեմ պայքարի շրջանակներում կրոնական փիլիսոփաները, ովքեր ավելի վաղ բարձր գնահատական էին տվել Դոստոևսկու ստեղծագործություններին, ստիպված են եղել լքել երկիրը փիլիսոփայական վերլուծությունների ժամանակ, իսկ Դոստոևսկուու ստեղծագործական կյանքի հետազոտական կենտրոնը տեղափոխվեց Պրահա։
1929 թվականի նոյեմբերի 20-ին Ա. Վ. Լունաչարսկին Դոստոևսկուն նվիրված երեկոյի իր ներածական խոսքում խոսել է մեր գրականության մեծագույն գրողի և համաշխարհային գրականության մեծագույն գրողներից մեկի մասին, նշեց Դոստոևսկուն և կիսվեց Վ. Ֆ. Պերեվերզևի գնահատականով։ Դոստոևսկին, չնայած իր ազնվական ծագմանը, եղել է  Ռուսաստանի ռազնոչինականների ներկայացուցիչ, քաղքենիության ներկայացուցիչ։ <...> Բայց վնասակար է արդյո՞ք Դոստոևսկին։ Որոշ դեպքերում շատ վտանգավոր է, բայց դա չի նշանակում, որ ես համարում էի, որ պետք է արգելել նրան գրադարանում կամ բեմի վրա ։
Դոստոևսկու անունը անհետացել է ուսումնասիրվող հեղինակների երկրորդ դասագրքի ցանկից, որը ստեղծվել է 1938-1940 թվականներին։ Գրողի ստեղծագործությունները  երկար ժամանակ դուրս էին եկել դպրոցական ծրագրերից և բուհերի գրականության ծրագրից ։ Դոստոևսկին չի հայտնվել խորհրդային իշխանության կողմից զինվորական պանթեոնում պաշտոնապես ճանաչված գրողների ցանկում (Պուշկին, Տոլստոյ, Չեխով, Գորկի, Մայակովսկի, Շոլոխով) խորհրդային դպրոցներԻում նրա դիմանկարը բացակայում է։
1956 թվականին գրողը վերականգնվել է խորհրդային գրականագիտության կողմից, երբ Դոստոևսկու հաջողությունը Արևմուտքում գերակշռում էր իր գաղափարական մեղքերին՝ ընդդեմ խորհրդային իշխանությանը և նրա բնութագրից անհետացել է հեղափոխականի պիտակը։ Դոստոևսկին ընդգրկվել է ռուս խորհրդային դասականների 1969 թվականի պարբերականի վերջին դասագրքում։ Ուստի ֆորմալ դպրոցի տեսաբան Վիկտոր Շկլովսկու բառերը  Դոստոևսկու ստեղծագործական գործունեությունը ընկել է պատմության ծանր ալիքների տակ, ժամանակի ծանր տառերի ճնշման տակ կարող են ընկալվել ոչ այնքան ժամանակ մինչև պրոլետարական հեղափոխության հաղթանակը, այլ ավելի շուտ, դրանից հետո։ Խորհրդային դոստոևագետների բացահայտումները արտացոլվել են Ֆ. Մ. Դոստոևսկու ստեղծագործությունների  վերջին 30 հատորանոց ամբողջական ժողովածուի ուղղված և լրացված մեկնաբանություններում։
Դոստոևսկու ստեղծագործական կյանքի և անձի գնահատում
Դոստոևսկու ստեղծագործությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել ռուս և համաշխարհային մշակույթի վրա։ Գրողի գրական ժառանգությունը տարբեր կերպ է գնահատվում ինչպես հայրենիքում, այնպես էլ արտերկրում։
Ռուսական քննադատության մեջ Դոստոևսկու ստեղծագործությանն առավել դրական գնահատական են տվել կրոնական փիլիսոփաները։
Դոստոևսկու անհատականությունը ոչ միանշանակ են գնահատում նաև որոշ լիբերալ և դեմոկրատ գործիչներ, մասնավորապես՝ լիբերալ-նարոդնիկների առաջնորդ Նիկոլայ Միխայլովսկին, Մաքսիմ Գորկին։
Միևնույն ժամանակ Արևմուտքում, որտեղ Դոստոևսկու վեպերը 20-րդ դարի սկզբից մեծ համբավ էին վայելում, նրա ստեղծագործությունը զգալի ազդեցություն ունեցավ ընդհանուր առմամբ ազատամտորեն տրամադրված այնպիսի շարժումների վրա, ինչպիսիք էին էքզիստենցիալիզմը, էքսպրեսիոնիզմը և սյուրռեալիզմը։ «Էքզիստենցիալիզմը Դոստոևսկուց մինչև Սարտրը» անթալոգիայի նախաբանում Վալտեր Կաուֆմանը գրել է, որ Դոստոևսկու «Նոթեր ընդհատակից» ստեղծագործությունն արդեն պարունակում է էքզիստենցիալիզմի նախադրյալներ ։
Դոստոևսկու մտորումները նկատելի չափով ազդել են Քամյուի վրա՝ ծնունդ տալով «Օտարը», «Առասպել Սիզիֆի մասին», «Խռովարարը» ստեղծագործություններին։
Շատ գրաքննադատներ Դոստոևսկուն դիտում են որպես էքզիստենցիալիզմի նախակարապետի։ Արտասահմանում Դոստոևսկին սովորաբար գնահատվում է, նախևառաջ, որպես ականավոր գրական գործիչ և հոգեբան, այն դեպքում, երբ նրա գաղափարախոսությունն անտեսվում կամ լիովին մերժվում է ։
Դոստոևսկու ստեղծագործությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել ֆիզիկոս-տեսաբան Ալբերտ Այնշտայնի վրա։
Համաշխարհային ներդաշնակության տանջալից փնտրտուքի մեջ Ալբերտ Այնշտեյնին հոգեհարազատ էր Դոստոևսկու աշխարհայացքը, որը երևում է 1920 թվականի ապրիլին Էռենֆեստին ուղղված նամակից.
Դոստոևսկու ստեղծագործությունը բարձր է գնահատել Զիգմունդ Ֆրոյդը.
Ճանաչումը արտերկրում
Եվրոպայում Դոստոևսկին դարձել է հայտնի գրող մինչև իր հայտնի վեպերի թարգմանությունները պարբերականին հանձնելը։ 1879 թվականի մայիսին գրողը հրավիրվել է Լոնդոնի Միջազգային գրական կոնգրես, որտեղ ընտրվել է միջազգային գրական ասոցիացիայի կոմիտեի պատվավոր անդամ։ Այդ իրադարձության ծանուցագրումից հետո, որը Դոստոևսկուն ուղարկվել է Լոնդոնից, ռուս գրողին ներկայացրել են որպես ժամանակակից գրականության առավել ճանաչված ներկայացուցիչներից մեկը:
Դոստոևսկու օտար լեզվով ստեղծագործությունների առաջին հրապարակումներից դարձավ Վիլհելմ ՎոլֆսոնիԽեղճ մարդիկ վիպակի  հատվածների  գերմաներեն թարգմանությունը (Wilhelm Wolfsohn, 1820-1865), որը հրատարակվել է Sankt-Petersburgische Zeitung  ամսագրում 1846-1847 թվականներին ։ Նրա վեպերը հաճախ թարգմանվում էին և հրատարակվում գերմաներեն լեզվով։ Ստորև ներկայացված են դրանց թարգմանությունները երեք եվրոպական լեզուներով՝ ըստ առաջին հրատարակության թվականի.
Այն ժամանակ գրողի կենսագրության լավագույն մենագրությունը դարձել է գերմանացի հետազոտող Նինա Հոֆմանը ։ 1931 թվականին Էդուարդ Կարը գրել է. «Դոստոևսկին  վերջին 20 տարում իր ազդեցությունն է թողել Անգլիայի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի գրեթե բոլոր առաջատար  վիպասանների վրա» ։
Իսրայելում «հակասեմական» Ֆ. Մ. Դոստոևսկու հիմնական աշխատանքները թարգմանվել են եբրայերեն Մորդեխայեմ Վոլֆովսկու կողմից 1940-1960-ական թվականներին և մտնում էին դպրոցական ծրագրի մեջ ։
Միևնույն ժամանակ Արևմուտքում, որտեղ Դոստոևսկու վեպերը հայտնի են XX դարի սկզբից, նրա ստեղծագործական կյանքը ունեցել է զգալի ազդեցություն այնպիսի ընդհանուր առմամբ լիբերալ տրամադրված շարժումներ, ինչպես էքսիզտենցիալիզմը, էքսպրեսիոնիզմը և սյուրռեալիզմը։
«Էքզիստենցիալիզմը Դոստոևսկուց մինչև Սարտր» անթոլոգիայի նախաբանում  Վալտեր Կաուֆմանը գրել է, որ Դոստոևսկու Գրառումներ ընդհատակից վիպակը արդեն պարունակում էր էքզիստենցիալիզմի առաջացման  նախադրյալներ ։
Արտասահմանում Դոստոևսկին գնահատվում է առաջին հերթին, որպես ականավոր գրականագետ և հոգեբան, մինչդեռ նրա գաղափարախոսությունը անտեսվում է կամ գրեթե լրիվ մերժվում է Անջեյ Վայդի կողմից, որը հիանում էր Դոստոևսկիյով որպես նկարիչ և կտրականապես կենտրոնացել Դոստոևսկու վրա որպես գաղափարախոս. Ես ատում եմ նրա ազգայնականության, ոչնչով չարդարացված այն համոզմունքի համար, որ Ռուսաստանը պետք է աշխարհին ասի, ինչ-որ նոր Խոսք, որ ռուս Աստվածը պետք է իշխի ամբողջ աշխարհում, որ ուղղափառությունը ունի ինչ-որ ավելի մեծ իրավունքներ, քան այլ կրոններ։ Այս ամենը  իր ատելությամբ և լեհերի, գերմանացիների, ֆրանսիացիների նկատմամբ արհամարհանքով, այս ազգայնական սահմանափակությունը, այս ամենը, իհարկե, ինձ Դոստոևսկուց վանում է ։
Դոստոևսկու գաղափարախոսությունը և հրապարակախոսությունը գրողի գեղարվեստական ստեղծագործությունների գրական արժեքներից  առանձին 1912 թվականին առաջարկել են դիտարկել մարքսիստական քննադատներ Ռոզա Լյուքսեմբուրգը, Վ. Ֆ. Պերեվերզևը, որի հայացքները 1930 թվականին ձեռք են բերել ավելի ագրեսիվ գռեհիկ-սոցիոլոգիական երանգ, ԽՍՀՄ այլախոհ Գ. Ս. Պոմերանցը, իսկ ԱՄՆ-ում կենսագիր Ջոզեֆ Ֆրանկ։
1971 թվականին արևմտյան հետազոտողների կողմից ստեղծվել է Դոստոևսկու միջազգային միությունը, որը զուգադիպել է գրողի ծննդյան 150-ամյակին ։
Ֆ. Մ. Դոստոևսկու ստեղծագործական կյանքը մեծ ազդեցություն է ունեցել համաշխարհային գրականության մեջ, մասնավորապես Գրականության նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կնուտ Համսունի, Թոմաս Մանի, Հերման Հեսսեի , Անդրե Ժիդի , Ուիլյամ Ֆոլքների , Էռնեստ Հեմինգուեյի , Ալբեր Կամյուի , Բորիս Պաստեռնակի , Ժան Պոլ Սարտրի, Ալեքսանդր Սոլժենիցինի , Հայնրիխ Բյոլի , Իոսիֆ Բրոդսկու, Աննա Ախմատովայի , Կենձաբուրո Օէի, Ջոն Մաքսվելլ Կուտզեի վրա։
Դոստոևսկու առավել ծավալուն կենսագրության հեղինակ Ջոզեֆ Ֆրանկը մեջբերել է  Քրիստոֆեր Զոդմանի կարծիքը (Christopher Pike): Նատալի Սարոտը, Ալեն Ռոբ-Գրիյեն և Միշել Բյուտորը հիանում էին նրանով ։ The Guardian խմբագրության վարկանիշի համաձայն, Կարամազով եղբայրները դասվում է  բոլոր ժամանակների մեծագույն վեպերի շարքում, զբաղեցնելով 29-րդ տեղը ։ Ըստ գերմանացի սլավոնագետ Ռայնհարդ Լաուերի (Lauer, Reinhard), Դոստոևսկին ռուս գրականության ոսկե դարաշրջանում գնահատվում է որպես մեծագույն և առավել ազդեցիկ վիպասաններից մեկը ։ Դոստոևսկու մտորումները առաջընթացի, հեղափոխության, մատերիալիզմի, Աստծո, մարդու և իր ազատության, բանականության, արդարության մասինհամահունչ են հռոմի պապ Բենեդիկտոս XVI-ը հայացքներին, որը  Spe Salvi էնցիկլիկայի 44-րդ պարագրաֆում հիշատակում է ռուս գրողի մասին ։
Դոստոևսկու ստեղծագործությունների օտար լեզուներով ժամանակակից թարգմանությունները վկայում են  գրողի ստեղծագործությունների պահանջարկի մասին։ 2007 թվականից Ճապոնիայում Կարամազով եղբայները վեպի նոր ութերորդ թարգմանությունը Տոկիոյի օտար լեզուների ինստիտուտի ռեկտոր Իկուո Կամեյամիի կողմից դարձավ բեստսելլեր։
Ըստ Իկուո Կամեյամեյի, ով 2008 թվականին մասնակցում էր  գրողի ստեղծագործության «Դոստոևսկին և գլոբալացումը» թեմայով քննարկմանը, «... Դոստոևսկին կարողացել է կանխատեսել ժամանակակից մարդու վիճակը, նրա հոգևոր կյանքը գլոբալացման այս դարաշրջանում» ։ Ճապոնացի դոստոևագետ Տոևֆուսա Կինոսիտան գնահատել է  Իկուո Կամեյամիի թարգմանությունը որպես կոմերցիոն բում, և բազմիցս հանդես է եկել քննադատությամբ, մատնանշելով նրա կասկածելիությունը, սխալները,  տեքստի խեղաթյուրումը և դրանից բխող գռեհիկ ֆրեյդիզմը, միևնույն ժամանակ անցկացնելով անալոգիա ռեժիսոր Վ. Ի. Խոտինենկոյի Դոստոևսկի հեռուստասերիալի հետ ։
Դոստոևսկու ստեղծագործական կյանքը ավելի մեծ ազդեցություն է ունեցել տեսաբան ֆիզիկոս Ալբերտ Էյնշտեյնի վրա, քան ցանկացած գիտական մտածող, ավելի շատ, քան Կառլ Գաուսը։ Ա. Էյնշտեյնի համար Դոստոևսկու գլխավոր նպատակն այն էր, որ մենք ուշադրությունը դարձնենք հոգևոր կեցության հանելուկի վրա ։
Վստահ և հզոր մտքի բարդացմամբ Անդրե Ժիդը համեմատել է Դոստոևսկուն՝ հազվագյուտ հանճարին, Ռեմբրանդի և Բեթհովենի հետ և չբավարարվեց Զիգմունդ Ֆրոյդի ոգով բացատրությամբ. «ինչպես Ռեմբրանդի նկարներում, Դոստոևսկու գրքերում առավել նշանակալիցը դա ստվերն է»։
Մարսել Պրուստը Դոստոևսկուն համարում էր մեծ նկարիչ, որի ստեղծագործական մեթոդը համեմատել է Ռեմբրանդի գեղարվեստական վարքագծի հետ։ Գերուհին վեպի վերջում Պրուստը նկարագրել է իր վերաբերմունքը Դոստոևսկու ստեղծագործական կյանքի նկատմամբ ավելի ընդարձակ, քան 1921 թվականի գրողի անավարտ հոդվածի այն կարճ ակնարկում, որը հրատարակվել է հետմահու 1954 թվականին ։
Պրուստը զարմանում էր Դոստոևսկու երևակայության ուժի վրա, որը աշխարհ է բերել նոր գեղեցկություն և ստեղծել է ավելի ֆանտաստիկ հերոսներ, քան Ռեմբրանդը «Գիշերային դետք» կտավում ։ Ֆրանսիացի գրողը ավարտել է Մարի Շեյկևիչի 1918 թվականի հունվարի 21-ի նամակը հետևյալ խոսքերով։ ... Դուք գիտեք, որ ես միշտ կմնամ հավատարիմ Ռուսաստանի Տոլստոյին, Դոստոևսկուն, Բորոդինին և տիկին Շեյկևիչին ։ Հիմնվելով ավելի ճշգրիտ թարգմանությունների վրա, Պրուստի կողմից Դոստոևսկու պոետիկայի ընկալումը վերլուծել է պետերբուրգյան գրականագետ Սերգեյ Ֆոկինը, որը նույնպես ուսումնասիրում էր «Մեծ հնգամատյանի» հեղինակի վերաբերմունքը և ընկալումը Ֆրանսիայի գրողների կողմից «Դոստոևսկու կերպարները XX դարի ֆրանսիական գրականության մեջ» մենագրությունում։
Դոստոևշչինան գրականության մեջ
Ֆեոդոր Դոստոևսկու անվան հետ է կապված 19-20-րդ դարերի սահմանագծում ձևավորված դոստոևշչինա հասկացությունը, որն ունի երկու իմաստ.
ա) Դոստոևսկու գրելաձևի հոգեբանական վերլուծություն,
բ) գրողի ստեղծագործությունների հերոսներին բնորոշ «հոգեկան անհավասարակշռություն, սուր և հակասական հոգեկան ապրումներ»։
Գրականագետ Ալեքսանդր Դոլինինը դիտարկել է դոստոևշչինայի երևույթը «Նաբոկովը, Դոստոևսկին և դոստոևշչինան» հոդվածում, մասնավորապես, Վլադիմիր Նաբոկովի «Հուսահատություն» վեպի առիթով։
Դոստոևսկու ազդեցությունը պարզորոշ կերպով զգացվում է 20-րդ դարի 20-ական թվականների խորհրդային արձակում՝ Լեոնիդ Լեոնովի «Գողը» վեպում, Իլյա Էրենբուրգի գրքերում, Բորիս Պիլնյակի «Մերկ տարին» վեպում, Անդրեյ Սոբոլի «Պեպենոտ մարդու հուշերը» հուշագրության մեջ, Միխաիլ Կոզակովի «Քաղքենի Ադամեյկոն» վիպակում և այլն։ «Կարամազով եղբայրների» մասին 1926 թվականի զեկույցում Նաբոկովը քննարկել է «խորհրդային գրականության ոչնչության պատճառները», գտել «գռեհկացված Դոստոևսկու» հետքեր և Դոստոևսկու ոճով՝ մեծ «սլավոնական հոգու» գաղափարներ Ֆեոդոր Գլադկովի, Լիդիա Սեյֆուլինայի, Բ. Ա. Պիլնյակի, Լ. Մ. Լեոնովի և Միխայիլ Զոշչենկոյի մոտ։ Ինչպես այդ զեկույցում, այնպես էլ «Հուսահատություն» վեպում «բանավեճն ուղղված է ո՛չ դոստոևշչինային»։ Ա. Ա. Դոլինինը թվարկում է Նաբոկովի կողմից ծաղրապատճենված «դոստոևշչինայի» օրինակներ՝ Վալերի Բրյուսովի նովելները, Լեոնիդ Անդրեևի «Միտք» պատմվածքը, Բորիս Սավինկովի «Նժույգը», Ա. Բելովի պանդոկային տեսարանները «Պետերբուրգում» և նրա իսկ՝ «Տարօրինակ մարդու նոթերը», Ա. Ն. Տոլստոյի հակաէմիգրանտական «Մահճակալի տակից գտնված ձեռագիրը» պատմվածքը, 1920-ական թվականների խորհրդային արձակագիրների մի շարք ստեղծագործություններ։ Դոլինինի կարծիքով, Նաբոկովի համար որպես ժամանակակից «դոստոևշչինայի» ծաղրապատճենման հիմնական մոդել է ծառայել Ի. Գ. Էրենբուրգի «Ամառ» վիպակը ։
Դոստոևսկին թատրոնում
Ֆ. Մ. Դոստոևսկու ստեղծագործությունների բեմադրությունները և դրանց վերաբերյալ արձագանքներն ընդգրկված են դոստոևագետ Սերգեյ Բելովի «Դոստոևսկին և թատրոնը, 1846–1977» բիբլիոգրաֆիական ուղեցույցում (1980) ։
Ֆիլմեր Դոստոևսկու մասին
Դոստոևսկու կերպարն օգտագործվել է նաև «Սոֆյա Կովալևսկայա» (Ալեքսանդր Ֆիլիպենկո), «Չոկան Վալիխանով» (Յուրի Օռլով) կենսագրական ֆիլմերում (1985) և «Պրոնայք երդվյալներ» (Օլեգ Վլասով) սերիալում (2005)։
Կեղծ Խարմսի գրական անեկդոտները
1971 թվականից տարածում գտան Նատալյա Դոբրոխոտովայի և Վլադիմիր Պյատնիցկու «Ուրախ տղաներ» չհրատարակված գրական անեկդոտները, որոնք սխալմամբ վերագրվում էին Դանիիլ Խարմսին։ Գիրքը հրատարակվեց 1998 թվականին ։ Անեկդոտների ի հայտ գալը համընկավ Ֆ. Մ. Դոստոևսկու ծննդյան 150-ամյակի հետ։ Գրողի անունը շոշափվում է ավելի քան 16 անեկդոտում։
Հուշատախտակներ
Հուշատախտակ կա նաև Ֆլորենցիայում (Իտալիա), այն տան պատին, որտեղ նա 1868 թվականին ավարտել է «Ապուշը» վեպը։
«Դոստոևսկու գոտի», այսպես է ոչ պաշտոնապես կոչվում Սանկտ Պետերբուրգում Սենայի հրապարակին հարող շրջանը, որը սերտորեն կապված է Ֆ. Մ. Դոստոևսկու ստեղծագործության հետ։ Այստեղ նա ապրել է. Կազնաչեյսկայա փողոց, № 1 և № 7 (տեղադրված է հուշատախտակ), № 9: Այստեղ՝ փողոցներում, նրբանցքներում, պողոտաներում, հենց հրապարակում, Եկատերինյան ջրանցքի մոտ ծավալվում են գրողի մի շարք ստեղծագործությունների գործողությունները («Ապուշը», «Ոճիր և պատիժ» և այլն)։ Այս փողոցների տներում Դոստոևսկին բնակեցրել է իր գրական հերոսներին՝ Ռոդիոն Ռոմանի Ռասկոլնիկովին, Սոնյա Մարմելադովային, Սվիդրիգայլովին, գեներալ Եպանչինին, Ռոգոժինին և այլոց։ Գրաժդանսկայա (նախկին Մեշչանսկայա) փողոցի № 19/5 տանը (Ստոլյարնու նրբանցքի անկյունում), գավառագետների հետազոտությունների համաձայն, «ապրել է» Ռոդիոն Ռասկոլնիկովը։ Շենքը նշված է Սանկտ Պետերբուրգի շատ ուղեցույցներում՝ որպես «Ռասկոլնիկովի տուն»՝ գրական հերոսին նվիրված հատուկ հուշագրով։ «Դոստոևսկու գոտին» ստեղծվել է 1980-1990 թվականներին՝ հանրության պահանջով, որն ստիպեց քաղաքային իշխանություններին կարգի բերել այստեղ տեղակայված հիշարժան վայրերը, որոնք կապված են գրողի անվահ հետ ։
Ֆիլատելիայում
Դոստոևսկին պատկերված է նաև Բուլղարիայի 1956 և 1978 թվականների դրոշմանիշերի վրա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուս փիլիսոփաներ Կատեգորիա:19-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ռուս կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:19-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ
Բասրայի թանգարան
Բասրայի թանգարան (متحف البصرة), թանգարան Իրաքի Բասրա քաղաքում, տեղակայված է Սադդամ Հուսեյնի նախկին պալատում։ Թանգարանի հավաքածուն ընդգրկում է միջագետքյան, բաբելոնյան, պարսկական քաղաքակրթություններ, ինչպես նաև Բասրա քաղաքի պատմությունը ։ Բասրայի թանգարանի պաշտոնական բացումը տեղի է ունեցել 2019 թվականին ։ Բասրայի Հնությունների և ժառանգության բաժնի տնօերն Քահթան Ալ Աբիդը մշտական համագործակցության մեջ է Մշակույթի նախարարության համապատասխան կոմիտեների հետ։
Պատմություն
Թանգարանը փակվեց 1991 թվականին, այն բանից հետո, երբ Ծոցի առաջին ճգնաժամից դժգոհ ամբոխը Սադդամ Հուսեյնի դեմ իրականացվող ցույցերի ժամանակ ներխուժեց և թալանեց մի շարք թանգարաններ ։ Բասրայի թանգարանի առաջին պատկերասրահը բացվեց 2016 թվականի սեպտեմբերին Բասրայի թանգարանի ընկերները կազմակերպության աջակցությամբ։ Թանգարանի վերաբացմանը նպաստեց և ներդրումներ իրականացրեց նաև Բրիտանական դեսպանատունը Մշակույթի, մեդիայի և սպորտի դեպարտամենտի հետ միասին ։ Լոնդոնի Բրիտանական թանգարանը մեկն էր Արևմտյան այն կազմակերպություններից, որոնք նպաստեցին Բասրայի թանգարանի գործունեության վերսկսմանը 2010 թվականին ։
Թանգարանը պաշտոնապես բացել է իր դռները այցելուների համար 2019 թվականի մարտին 3 նոր ցուցասրահներով՝ Բաբելոնի, Շումերական և Ասորեստանի։ Իրաքի թանգարանի և Բասրայի թանգարանի համագործակցության արդյունքում մ․թ․ա․ 6-րդ հազարամյակով թվագրվող հազարավոր ցուցանմուշներ վերադարձան երկրի հարավային հատված։ Այժմ ցուցադրվում են գտածոներ, որոնք ներառված են եղել թանգարանի հավաքածուի մեջ՝ մինչ 1991 թվականին փակվելը ։ Ցուցանմուշները ներկայացված են և՛ արաբերեն և՛ անգլերեն վերնագիր-պիտակներով․ երկլեզու ներկայացումը նախաձեռնել է Քահթան Ալ Աբիդը Իրաքյան հետազոտությունների բրիտանական ինստւտուտի հետ միասին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրաքի թանգարաններ Կատեգորիա:Թանգարաններ ըստ հիմնադրման տարեթվի
Հարվի Միլք
Հարվի Միլք (Harvey Bernard Milk, ), ամերիկացի քաղաքական գործիչ, գեյ իրավապաշտպան և առաջին բացահայտ գեյն է, ով ընտրվել է Կալիֆոռնիա նահանգում որպես Սան Ֆրանցիսկոյի   խորհրդի    անդամ,    իր ակտիվ  քաղաքական գործունեությունը սկսել է 40 տարեկան հասակում և քաղաքական դաշտ է մտել հատուկ սեռական փոքրամասնությունների իրավունքներն ու շահերը պաշտպանելու համար։
1972 թվականին Միլքը Նյու Յորքից  տեղափոխվել է  Սան գրանցիսկո և  բնակվել է Կաստրո թաղամասում, որը  հայտնի է որպես նույնասեռականների թաղամաս ։ Կաստրո շրջանի աճող քաղաքական ազդեցության և տնտեսական վերականգնման ֆոնին ՝ Միլքը բազմիցս առաջադրվեց ընտրված պաշտոնի համար, բայց երեք անգամ պարտվեց։ ժամանակ առ ժամանակ նրա աղմկոտ և գեղարվեստական արշավները նրան ավելի ու ավելի մեծ ժողովրդականություն էին բերում, և 1977 թվականին Միլքը ընտրվեց մունիցիպալ վերահսկիչ խորհրդի անդամ։ Ընտրություններում բացահայտ գեյերի հաղթանակի նախադեպը նաև արտացոլումն էր քաղաքում տեղի ունեցած ավելի լայն հասարակական-քաղաքական փոփոխությունների, ինչպիսիք են գեյ համայնքի քաղաքական ազդեցության ուժեղացումը, Սան Ֆրանցիսկոյի բնակիչների վերաբերմունքի ընդհանուր ազատականացումը։ համասեռամոլներ։ Միլքը ընդամենը 11 ամիս աշխատեց որպես Սան Ֆրանցիսկոյի խորհրդի անդամ։ Նրա համառությունը հանգեցրեց քաղաքային օրենքի պաշտպանությանը, որը պաշտպանում է սեռական փոքրամասնությունների ներկայացուցիչների իրավունքները, ։ 1978 թվականի   նոյեմբերի 27-ին Քաղաքային խորհրդական Դեն Ուայթը  սպանեց Հարվի Միլքին և Սան Ֆրանցիսկոյի քաղաքապետ Ջորջ Մոսկոնին։ Սպանությանը հաջորդած իրադարձություններում ակնհայտորեն հակասություն կար հասարակության մեջ լիբերալ միտումների միջև, որի շնորհիվ Միլքը հաղթեց ընտրություններում և պահպանողական դիմադրություն այդ փոփոխություններին։
Չնայած քաղաքականության մեջ իր կարճ կարիերային ՝ Միլքը դարձել է Սան Ֆրանցիսկոյի ամենահայտնի անձնավորություններից մեկը, Անվանվել է «նահատակ գեյերի իրավունքների համար» : Time ամսագիրը Միլքին ընդգրկել է « 100 հերոսներ XX դարեր », Հարվի Միլքին անունով կոչվել են հրապարակ, արվեստի կենտրոն, ավագ դպրոց և հանրային գրադարան, նրան են նվիրված ֆիլմեր և թատերական ներկայացումներ, և  գրվել են բազմաթիվ գրքեր։
2002 թ.-ին Միլքը ճանաչվեց որպես «ԱՄՆ-ում երբևէ ընտրված ամենահայտնի և ամենանշանակալից ԼԳԲՏ քաղաքական գործիչը» ։
2009 թվականի հուլիսի 30-ին ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբաման հետմահու Հարվի Միլին պարգևատրեց Ազատության Նախագահական մեդալով <blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սպանված քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ազատության նախագահական մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Սան Ֆրանցիսկո քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ
Ամենաքիչ զարգացած երկրներ
Ամենաքիչ զարգացած երկրներ, պաշտոնական հասկացություն, որը կիրառում են ՄԱԿ-ի շրջանակներում։ Այս պետություններում բնակչության կենսամակարդակը շատ ցածր մակարդակի վրա է, տնտեսությունը թույլ է, մարդիկ և ռեսուրսները ենթարկվում են տարերքների ազդեցություններին։
Քիչ զարգացած երկրների խմբում ընդգրկումը տալիս է որոշակի առավելություններ․ զարգացման կարիքների համար ֆինանսական աջակցություն ստանալու արտոնյալ պայմաններ, արտոնյալ մուտք շուկաներ, ՄԱԿ-ի ծրագրերով տեխնիկական աջակցություն և այլն։ ՄԱԿ-ի Առևտրի և զարգացման համաժողովը տվյալ երկրների համար ունի հատուկ ծրագիր և այս խմբի պետությունների տնտեսական իրավիճակի վերաբերյալ ամենամյա զեկույց։ Առևտրի համաշխարհային կազմակերպությունում ամենաքիչ զարգացած երկրներն ունեն մի շարք արտոնություններ, մասնավորապես, նրանց ավելի երկարաժամկետ են տրվում ԱՀԿ-ի անհատական ​​համաձայնագրերի իրականացման համար։
2018 թվականի դրությամբ՝ ցանկում ընդգրկված է 47 պետություն։ 1971 թվականին, երբ այդ եզրույթն սկսել է օգտագործվել, այդ խմբում եղել է 24 պետություն։
2003 թվականին` ամենաքիչ զարգացած երկրների ցանկի վերանայման ժամանակ, ՄԱԿ-ի Տնտեսական և սոցիալական խորհուրդը ամենաքիչ զարգացած երկրները որոշելու համար, ինչպես առաջարկել էր Քաղաքականության զարգացման հանձնաժողովը, օգտագործել է հետևյալ երեք չափանիշները․
2002 թվականին աշխարհի բնակչության 11%-ը ապրում էր տվյալ ցանկի երկրներում։ Այս երկրներում մեկ շնչի հաշվով ՀՆԱ-ի միջին ցուցանիշը կազմել է 438 դոլար։ Կյանքի միջին տևողությունն այս երկներում 50 տարեկան է։
40 տարվա ընթացքում ընդամենը 8 երկիր է կարողացել դուրս գալ ամենաքիչ զարգացած երկրների ցանկից և ընդգրկվել զարգացող երկրների ցանկում՝ Հասարակածային Գվինեա, Գայանա, Վիետնամ, Կոնգոյի Հանրապետություն, Մալդիվներ, Բոտսվանա, Կաբո Վերդե, Սամոա )։ 2017-2021 թվականների ընթացքում սպասվում է, որ ցանկը կլքեն Վանուատուն և Անգոլան ։
2011 թվականի մայիսին Ստամբուլում անցկացվել է ՄԱԿ-ի՝ ամենաքիչ զարգացող երկրներին վերաբերող համաժողովը։ Այն ընդունել է առաջիկա 10 տարվա ընթացքում զարգացման, աջակցության և վերահսկման ծրագիր («Ստամբուլի հռչակագիր»)։ Թուրքիայի արտգործնախարարը հանդես է եկել առաջարկությամբ՝ փոխել երկրների այս խմբի անվանումը։ Նա առաջարկել է անվանափոխել «Ապագայի զարգացած երկրներ» կամ «Պոտենցիալ զարգացող երկրներ»։ Այս առաջարկն ընդունվել է քննարկման։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տնտեսական զարգացում Կատեգորիա:ՄԱԿ Կատեգորիա:Տնտեսական աշխարհագրություն Կատեգորիա:Քաղաքական տնտեսագիտություն
Պոետիկա (Արիստոտել)
Պոետիկա (հուն․՝ Περὶ ποιητικῆς, լատ.՝ . Ars Poetica), Արիստոտելի գեղագիտական հայացքները այս կամ այն չափով շարադրված են մեզ հասած նրա մի քանի գրքերում, առաջին հերթին՝ «Պոետիկայում»։ Դժբախտաբար, վերջինս հասել է մեզ բավականին վատ օրինակով. և, բացի այդ ոչ լրիվ վիճակում. չի պահպանվել կոմեդիային վերաբերող բաժինը։
Միմեսիս
Միմեսիս (հուն․՝ μίμηόιζ) գեղագիտության մեջ. ուսմունք, որը գեղարվեստական ստեղծագործությունը և մարդկային իմացությունը համարում է իրականության նմանեցում և վերարտադրում։ Միմեսիսի գաղափարը առաջ են քաշել պյութագորասականները՝ երաժշտական ներդաշնակությունը համարելով «երկնակամարների ներդաշնակության» արտացոլում։ Ըստ միմեսիսի մատերիալիստական ուսմունքի հիմնադիր Դեմոկրիտի, արհեստի և արվեստի զանազան տեսակներ մարդիկ սովորել էն՝ ընդօրինակելով կենդանիներին։ Միմեսիսին իդեալիստական մեկնաբանություն է տվել Պլատոնը։ Ի տարբերություն մարդկային արվեստի, որը նմանակում է անցողիկ և նյութական աշխարհը, Պլատոնը իսկական արվեստի նպատակ է ճանաչել գաղափարների բացարձակ գեղեցկության նմանակումը։ Արիստոտելը զարգացրել է միմեսիսի մատերիալիստական ուսմունքը, ըստ որի արվեստը իրականության, հատկապես մարդկային գործողությունների, վերարտադրությունն է։ Նրա կարծիքով նմանողության ունակությունը հատուկ է մարդուն ի ծնե։
Արիստոտելը վճռականորեն պնդում է, որ արտաքին աշխարհն արտացոլվում է արվեստում համաձայն նրա էության և ճշմարտացի ձևով։ Արիստոտելի համար (որը չէր հավատում Պլատոնի անդրկողմյան իդեաների գոյությանը) այդ նշանակում էր, որարվեստը ոչ թե սոսկ նկարագրում է երևույթները, այլ թափանցում է նրանց խորքը, այսինքն՝ վեր է հանում նրանց ներքին էությունը։ Արիստոտելը մինչև իսկ այն եզրակացության էր հանգում, որ այդ բանին արվեստն ավելի հասու է, քան գիտությունը ։
Կատարսիս
Արիստոտելը նշում էր երաժշտության դաստիարակող և մաքրող նշանակությունը, որի շնորհիվ մարդիկ թեթևանում են և մաքրվում աֆեկտներից, այսպիսով ապրելով՝ «անվանաս հաճույք»։ Կիրառման համակարգային վերլուծության ենթարկելով «կատարսիս» (κάθαρσις [τῆς ψυχῆς]) տերմինը, Արիստոտելը և այլ հնագույն վերլուծաբաններ պնդում էին, որ կատարսիսը չպետք է ընկալվի բարոյագիտական իմաստով՝ որպես աֆեկտների բարոյական մաքրում (Լեսսինգ և այլք), այլ՝ բժշկական։ Բոլոր մարդիկ էլ հակված են՝ թուլացնող աֆեկտների և, համաձայն Արիստոտելի ուսմունքի, արվեստի խնդիրներից մեկն է՝ այս աֆեկտների անցավ առաջացումը, որը տանում է կատարսիսի, այսինքն՝ լիցքաթափման։ Արդյունքում աֆեկտները (ժամանակավորապես), այսպես ասած, հեռացվում են հոգուց ։
Գեղեցիկի ընկալումը
Ըստ Արիստոտելի գեղեցիկը իրերի, արարածների և երևույթների այնպիսի մի հատկություն է, որը գոյանում է մի քանի իրական պայմաններից։ Վերջիններս են՝ կարգը, համաչափությունը, ռիթմը, որոշակիությունը, բազմաձևության մեջ ընդհանրությունը։
Իհարկե, գեղեցիկի նման մեկնաբանությունը անթերի չէ։ Կյանքում հանդիպում են այնպիսի երևույթներ, որոնք պարունակում են թվարկած պայմանները, բայց հրապուրիչ չեն. դրանցից են սարդը, բազմատոտիկը, ուրիշ էլի մի քանի միջատներ և կենդանիներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արիստոտելի աշխատություններ
Ինքնակոչի համախտանիշ
Ինքնակոչի համախտանիշ (Impostor (imposter) syndrome), հոգեբանական երևույթ, որի ժամանակ մարդը ունակ չէ իր ձեռքբերումները ինտերնալիզացնել։ Չնայած դրանց հիմնավոր լինելու փաստարկին, համախտանիշով տառապող մարդիկ, շարունակում են վստահ լինել, որ իրենք խաբեբա են և արժանի չեն այն հաջողությանը, որին հասել են։ Որպես օրենք, իրենց ձեռքբերումները նրանք բացատրում են հաջողությամբ, հարկավոր պահին՝ հարկավոր տեղում լինելով կամ նրանով, որ ուրիշներին համոզել են, որ իրենք ավելի խելոք և իրավասու են, քան կան իրականում։
Հարցի պատմությունը
«Ինքնակոչի համախտանիշ» եզրը առաջին անգամ օգտագործվել է 1978 թվականին Պաուլինա Քլենսի  և Սյուզաննա Այմսի  հոդվածում, ըստ նրանց ուսումնասիրության շատ  հաջողակ կանայք հակված էին մտածել, թե իրենք խելոք չեն և որ շրջապատը գերագնահատում է իրենց ։
Ինքնակոչի համախտանիշը հոգեկան խախտում չի համարվում և չկա DSM-IV-ում, բայց հոգեբանների ուսումնասիրության նյութ է եղել։ Պարզվել է, որ չնայած որոշ մարդիկ նախատրամադիր են ինքնակոչի համախտանիշին, դա բնավորության գիծ չէ, թեև երկար ժամանակ բնութագրվում էր որպես  բնածին որակ։ 2000-ական թվականներից համախտանիշը ուսումնասիրվում է, որպես որոշակի իրադրության և գրգիռի պատասխան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հանրամատչելի հոգեբանություն Կատեգորիա:Կոգնիտիվ խախտումներ
Սարինովկա (Կաշարսկի շրջան)
Սարինովկա (Сариновка), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կաշարսկի շրջանում։ Մտնում է Ֆոմինո-Սվեչնիկովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Կաշարսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր
Դուգլաս շրջան (Մինեսոտա)
Դուգլաս շրջան (Douglas County), ԱՄՆ Մինեսոտա նահանգի 87 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1,643 կմ² է, բնակչությունը՝ 32,821 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Ալեքսանդրիա բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1858 թ.։
Կատեգորիա:Մինեսոտա նահանգի շրջաններ
Նիկոլաս Բիշոփ
Կյանք և գործունեություն
Բիշոփը մեծացել է Ավստրալիայի Կանբերրա քաղաքում։ Ավարտել է Ավստրալիայի ազգային դրամատիկական ինստիտուտը (1996)։ 1998 թվականից ինտենսիվորեն նկարահանվում է ֆիլմերում։ Նա առավել հայտնի է «Տան ճանապարհին» սերիալից, որտեղ նկարահանվել է 2004-2007 թվականներին։ 2002 թվականի նկարահանվել է «Քայլելով ջրի վրա» ավստրիական ֆիլմում ։ Այլ նախագծերի շրջանակներում նկարահանվել է նաև այնպիսի հեռուստասերիալում, ինչպիսին է «Մակլաուդի դուստրը»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրալիացի դերասաններ Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ավստրալիացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Բալագուշևո
Բալագուշևո (Балагушево, Балағуш), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չիշմինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 276 մարդ։
Երգյան
Երգյան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում ։