cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռիմա Պիպոյան
Մասնագիտական գործունեություն
2018 թվականին Ռիմա Պիպոյանը բեմադրում է «Կինը որոշում կայացնելուց առաջ» մենապարը, որն իր իսկ կատարմամբ մեծ հաջողություններ է գրանցում տարբեր փառատոններում և մրցանակների արժանանում    ։ Տարբեր երկրներում պրոֆեսիոնալ հանդիսատեսը և ժյուրին նշում էին պարային համարի օրիգինալ լինելու մասին, Ռիմա բեմադրողի նոր ոճ ստեղծելու և բեմում ուժեղ կերպարայնություն ունենալու մասին ։ Բեմադրությունը ցուցադրվել է Եվրոպայի ավելի քան 10-ը երկրի 30-ից ավել քաղաքներում         ։
2019 թվականին Ռիմա Պիպոյանը հրավեր է ստանում Վենետիկի բիենալեում բեմադրություն անելու, որի արդյուքնում ստեղծում է "What if" պարային ներկայացումը Յ. Ս. Բախի երաժշտությամբ՝ 7 պրոֆեսիոնալ պարողների վրա։ Բեմադրության համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունենում Վենետիկի Արսենալե թատրոնում։
2020 թվականին արժանանում է "East-West Residency"-ի Creative Armenia-ի կողմից ։ Նույն թվականին նկարահանում է «ԵԼ» պարային կարճամետրաժ ֆիլմը, որն արժանանաում է մի շարք միջազգային մրցանակաների̀ տարբեր ֆիլմերի փառատոններում։
2020 թվականին Ռիմա Պիպոյանի գլխավորությամբ և ծրագրով Երևանի Պարարվեստի պետական քոլեջում բացվում է «Մոդեռն Պար» բաժին։
2021 թվականին Ռիմա Պիպոյանի նախաձեռնությամբ մեկնարկում է պարային համագործակցության նոր նախագիծ Հայաստանի և Ուկրաինայի միջև։ Ծրագրի իրականացման հիմնական նպատակներց էր Հայաստանի և Ուկրաինայի միջև երկարատև և հուսալի մշակութային գործընկերության ստեղծումը։ Նախագծի իրականացման ընթացքում Երևանի պարարվեստի պետական քոլեջում կազմակերպվեցին տասը և ավելի վարպետության դասեր ինչպես դասական պարի բաժնի, այնպես էլ հայկական ժողովրդական բաժնի ուսանողների համար։ Ուկրաինական պարի դասընթացները վարում էր Կիեւի օպերայի և բալետի ակադեմիական թատրոնի բալետի մենակատար Վլադիսլավ Բոնդարը։ Ծրագրի իրականացման կարևորագույն կետերից էր Ռիմա Պիպոյանի «Ես, իմ ոչ Եսը և Ինքս» պարային ներկայացման ստեղծումը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ պարուհիներ Կատեգորիա:Հայ պարուսույցներ Կատեգորիա:Արվեստ Կատեգորիա:Խորեոգրաֆներ
Նումեա
Նումեա (Nouméa), Նոր Կալեդոնիայի մայրաքաղաքն է և ամենամեծ քաղաքը, որը գտնվում է Գրանդ-Տեր կղզու հյուսիսում։ Բնակչության թիվը քաղաքում կազմում է 100,237 մարդ, սակայն դրա ագլոմերացիայում կա ավելի քան 179 հազար մարդ (ըստ 2015 թվականի)։ Նումեան Նոր Կալեդոնիայի գլխավոր ծովային նավահանգիստն է։
Կատեգորիա:Նումեա Կատեգորիա:Օվկիանիայի նավահանգիստներ Կատեգորիա:Օվկիանիայի երկրների մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:Նոր Կալեդոնիայի կոմունաներ
Հանդիպման վայրը փոխել չի կարելի
Հանդիպման վայրը փոխել չի կարելի (ռուս.` Место встречи изменить нельзя), խորհրդային հինգմասանոց հեռուստաֆիլմ, որը նկարահանվել է 1979 թվականին, ռեժիսոր Ստանիսլավ Գովորուխինի կողմից` Վայներ եղբայրների «Գթասրտության դարաշրջանը» վեպի մոտիվներով։ Կինոնկարը պատմում է հետպատերազմյան տարիներին Մոսկվայի քրեական հետախուզության աշխատանքի մասին։ Ֆիլմի առաջին ցուցադրությունը կայացել է ԽՍՀՄ Կենտրոնական հեռուստատեսությամբ` 1979 թվականի նոյեմբերի 11-ից` 16-ը ։
Սյուժեն
Կինոնկարի գործողություններն ընթանում են հետպատերազմյան Մոսկվայում` 1945 թվականի օգոստոսից նոյեմբեր ամիսներին։ Պատերազմի նախկին մասնակից Վլադիմիր Շարապովը ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի կողմից նշանակվում է աշխատանքի Մոսկվայի քրեական հետախուզության ավազակության դեմ պայքարի բաժնում։ Նշված բաժնի աշխատակիցներին, փորձառու օպերլիազոր Գլեբ Ժեգլովի գլխավորությամբ, հանձնարարված է «Սև կատու» անվանումով ավազակախմբի վերաբերյալ գործերի հետաքննությունը։ Նշված ավազակախումբը զբաղվում է ավազակային հարձակումներով, կողոպուտով և սպանություններով։
Շարապովի ծառայության անցնելու առաջին իսկ օրը, ավազակախմբի մեջ ներթափանցելու նպատակով Յարոսլավլից Մոսկվա կանչված օպերլիազոր Վասիլի Վեկշինը, գնում է նախօրոք նշանակված հանդիպման։ Քրեական հետախուզության աշխատակիցները թաքստոցից հետևում են նրան։ Երբ հանդիպման եկած ավազակը հեռանում է, Վեկշինի գործընկերները տեսնում են, որ նա սպանված է ինքնաշեն դանակով։
Զուգահեռաբար քրեական հետախույզները զբաղվում են ոմն Լարիսա Գրուզդևայի սպանության բացահայտումով։ Գլխավոր կասկածյալը նրա նախկին ամուսինն է, ում բնակարանում գտել են սպանության գործիք ատրճանակը։ Սակայն Շարապովը, վկաների ցուցմունքներում և իրեղեն ապացույցների մեջ անհամապատասխանություններ նկատելով, կասկածանքով է վերաբերվում Գրուզդևի մեղավոր լինելու հանգամանքին և ձգտում է անշահախնդիր կերպով պարզաբանել գործի հանգամանքները։
Բաժնի աշխատակիցները ահազանգով մեկնում են պահեստ, որը թալանում է ավազակախումբը։ Շարապովը այնտեղ տեսնում է ավազակներից մեկին, ով ներկայանում է որպես պատերազմի վետերան և խաբելով Շարապովին, փախչում է։
Քաղաքում համընդհանուր գործողություն իրականացնելիս, փաստաթղթերի ստուգման ժամանակ, մի կին ռեստորանից դիմում է փախուստի։ Շարապովը նրան ետ է բերում, իսկ Ժեգլովը ճանաչում է նրան։ Դա թեթև վարքով ապրող աղջիկ էր, ով հայտնի էր «Մանկա-Օբլիգացիա» մականունով։ Նրա ձեռքի վրա հայտնաբերում են սպանված Գրուզդևայի ապարանջանը։ Հարցաքննության ժամանակ քրեական հետախույզները պարզում են, որ ապարանջանը նրան նվիրել է գող-կրկնահանցագործներից մեկը, ով հայտնի է «Կոպչյոնի» մականունով։
«Կոպչյոնին» ձերբակալվում է բիլիարդի սրահում։ Նա մասնագիտացված խաղային խարդախ է և հայտնում է, որ ապարանջանը թղթախաղում հաղթելով շահել է գրպանահատ «Կիրպիչ»-ից։ Վերջինիս բռնում են տրամվայում` դրամապանակ գողանալիս և չնայած նա ազատվում է իրեղեն ապացույցից, սակայն Ժեգլովը այդ դրամապանակը թաքուն դնում է նրա գրպանը։ Հարցաքննության ժամանակ «Կիրպիչը» խոստովանում է, որ ապարանջանը Մարինա Ռոշչայում բնակվող և գողացված ապրանքների առևտրով զբաղվող «Վերկա-Մոդիստկա»-ի բնակարանում, թղթախաղում հաղթելով ստացել է ոմն Ֆոքսից։ «Վերկա-Մոդիստկա»-ի բնակարանում խուզարկություն կատարելիս, քրեական հետախույզները հայտնաբերում են Լարիսա Գրուզդևային պատկանող այլ իրեր ևս։
Շաբաթօրյակի ժամանակ Շարապովը կրկին հանդիպում է միլիցիայի կրտսեր սերժանտ Վարվառա Սինիչկինային։ Նախկինում նրանք միասին մանկատուն էին տարել լքված ու որբ մի երեխայի։ Շարապովի և Վարվառայի միջև փոխադարձ համակրանք է առաջանում և նրանք սկսում են հաճախ հանդիպել։
Այդ ընթացքում քրեական հետախույզները դարանակալում են Վերկայի բնակարանում։ Սակայն օպերլիազոր Սոլովյովի վախկոտության պատճառով Ֆոքսին հաջողվում է փախչել։ Մյուս օպերլիազորը, ծանր վիրավորվում է և արդյունքում մահանում։ Վերկան հայտնում է, որ Ֆոքսի հետ իրեն ծանոթացրել է դերձակուհի Իրինա Սոբոլևսկայան։ Նա նկարագրում է Ֆոքսի արտաքինը և Շարապովը հիշում է ավազակին, ում բաց էր թողել պահեստի թալանման ժամանակ։ Պարզվում է, որ Սոբոլևսկայան և Գրուզդևան ընկերուհիներ էին, իսկ Ֆոքսը Սոբոլևսկայայի սիրեկանն էր և «լքելով» վերջինիս, տեղափոխվել էր Գրուզդևայի մոտ։ Շարապովը վերստուգում է Գրուզդևի դեմ հանդես բերված փաստերը և ապացուցում նրա անմեղությունը։
Սոբոլևսկայան հայտնում է, որ Ֆոքսը ծանոթ է օրենքով գող, «Ռուչեչնիկ» մականունով Պյոտր Ռուչնիկովի հետ։ Ժեգլովն ու Շարապովը թատրոնում բռնում են «Ռուչեչնիկ»-ին և նրա ընկերուհի Սվետլանա Վոլոկուշինային` այն բանից հետո, երբ «Ռուչեչնիկ»-ը գողանում է անգլիական դեսպանության աշխատակցի համարանիշը, իսկ Վոլոկուշինան այդ համարանիշով ստանում է օտարերկրացու կնոջ մուշտակը։ Այնուհետև Վոլոկուշինային օգտագործում են «Աստորիա» ռեստորանում Ֆոքսին հանդիպման կանչելու համար։
Քրեական հետախույզները դարանակալում են ռեստորանում։ Ֆոքսը վտանգը կանխազգալով, կոտրում է պատուհանը և փախչում իրեն սպասող բեռնատար ավտոմեքենայով։ Նրան հետապնդելու ժամանակ փոխհրաձգություն է սկսվում, որի ընթացքում Ժեգլովը սպանում է փախչող բեռնատարի վարորդին։ Ավտոմեքենան կամրջից ցած է ընկնում ջուրը, իսկ այնտեղից դուրս եկած Ֆոքսին ձերբակալում են։ Դակտիլոսկոպիայի միջոցով մատնահետքեր վերցնելուց հետո պարզվում է, որ սպանված վարորդը այն նույն ավազակն էր, ով սպանել էր Վեկշինին։
Հարցաքննության ժամանակ Շարապովը խորամանկորեն ստիպում է Ֆոքսին, գրություն գրել իր սիրուհի Անյային, որով քրեական հետախույզները որոշում են ավազակախմբին փոխանցել Ֆոքսին «ազատելու ծրագիրը»։ Ժեգլովն ու Շարապովը փորձում են ջրի երես հանել հնարավոր Անյային։ Շարապովը պատրաստ է ներթափանցել ավազակախմբի մեջ, բայց Ժեգլովը իր ղեկավարից այդ առումով ստանում է խիստ հրաման և արգելում է Շարապովին դա անել։
«Ռուչեչնիկի» նոթատետրից հայտնաբերված հեռախոսահամարին զանգահարելով, Շարապովը հանդիպում է նշանակում Անյային։ Սակայն հանդիպման վայր է գալիս «կեղծ» Անյան։ Վերջինս հանդիպման այլ վայր է նշանակում։ Երկրորդ հանդիպմանը ներկայանում է իսկական Անյան։ Ավազակները առևանգում են Շարապովին և տանում քաղաքից դուրս գտնվող իրենց «որջը»։ Քրեական հետախույզները փորձում են հետապնդել նրանց, սակայն արդյունքի չեն հասնում։
Ավազակները կասկածում են Շարապովին և սպառնում հաշվեհարդար տեսնել։ «Գորբատի» մականունով ավազակախմբի պարագլուխ Կարպի հետ զրույցի ժամանակ, մեծ դժվարությամբ Շարապովին հաջողվում է համոզել նրան, որ ինքը կապ չունի քրեական հետախուզության հետ։ Այդ ժամանակ քիչ էր մնում տապալվեր Շարապովի հնարած լեգենդն այն մասին, որ ինքը վարորդ է աշխատում։ «Գորբատիի» սիրուհուն կասկած են հարուցում Շարապովի չափից դուրս «մտավորականի» ձեռքերը։ Շարապովին ոչինչ չի մնում անելու և նա փորձում է իրեն ներկայացնել որպես ռեստորանում աշխատող երաժիշտի։ Նա վարպետորեն դաշնամուրի վրա կատարում է Շոպենի էտյուդը, իսկ հետո «Պրոմոկաշկա» մականունով գողի առաջարկով, նաև հայտնի «Մուռկա» երգի երաժշտությունը։ Արդյունքում ավազակները հավատում են, որ հյուրը «իրենց մարդն է»։ «Գորբատին» որոշում է կայացնում օգնել Ֆոքսին, բայց զգուշացնում է, որ Ֆոքսի ուղարկած մարդը պետք է ուղևորվի իրենց հետ։
Ավազակախմբում Շարապովը անսպասելիորեն հանդիպում է Լևչենկո ազգանունով իր նախկին մարտական ընկերոջը, ով պատերազմի տարիներին Շարապովի ենթականերից էր։ Լևչենկոն չի մատնում իր նախկին հրամանատարին և նույնիսկ օգնում է նրան «արդարանալու»` ավազակների մոտ։
Այդ ընթացքում Ժեգլովը որոշում է շարունակել գործողությունը և դարան է կազմակերպում խանութում` այնտեղ տեղափոխելով Ֆոքսին։ Ավազակների հետ նկուղ իջնելով, Շարապովը դռներից մեկի վրա նկատում է Վարվառայի լուսանկարը և հասկանում, որ իր ընկերները դրանով իրեն նշան են արել` թաքնվել այդ սենյակում։
Շարապովը, ընկճված իր հին ընկերոջ մահից, խնդրում է իրեն տեղափոխել այն ծննդատունը, ուր Վարվառայի հետ նրանք տարել էին որբ երեխային։ Սակայն այնտեղ հայտնում են, որ երեխային արդեն որդեգրել են։ Այնուհետև նա գնում է Վարվառայի բնակարան և տեսնում, որ նա է որդեգրել երեխային։ Սա սյուժեի հիմնական տարբերությունն է վեպից։ Գրքում Ժեգլովը սպանում է Լևչենկոյին, որից հետո Շարապովը հրաժարվում է նրա հետ աշխատելուց և տեղեկանում է, որ Վարվառան զոհվել է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1979 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1940-ականներին Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Աիշա Ռաթեբ
Աիշա Ռաթեբ (عائشة راتب, ), եգիպտացի իրավաբան, քաղաքական գործիչ և Եգիպտոսի առաջին կին դեսպանը։ Կահիրեի համալսարանում եղել է միջազգային իրավունքի պրոֆեսոր ։
Կենսագրություն
Ռաթեբը ծնվել է Կահիրեում միջին խավի և կրթված ընտանիքում ։ Քոլեջ ընդունվելուց հետո նա սկզբում Կահիրեի համալսարանում ուսումնասիրել է գրականություն, սակայն ընդամենը մի շաբաթ անց փոխել է ֆակուլտետը՝ սովորելով իրավունք ։ 1949 թվականին նա ավարտել է Կաhիրեի համալսարանը, կարճաժամկետ ուղևորություն է ունեցել Փարիզում, ապա 1955 թվականին դարձել է գիտությունների թեկնածու ։
Կարիերա
Ռաթեբը 1949 թվականին դիմել էր Conseil de'Etat-ում (Եգիպտոսի բարձրագույն դատական համակարգը) դատավոր լինելու համար, սակայն իր սեռի պատճառով մերժվել է ։ Այդ ժամանակի վարչապետ Հուսսեյն Սերրի Փաշան կին դատավոր լինելու առիթով ասել է, որ դա «դեմ է հասարակության ավանդույթներին» ։ Նա դատական գործ է հարուցել իր սահմանադրական իրավունքների ոտնահարման պատճառով ։ Նրա դատական գործը իր տեսակով առաջիննն էր Եգիպտոսում, և երբ նա տանուլ է տվել գործը, Պետական խորհրդի նախագահ Աբդել-Ռազեկ ալ-Սանուրի այս առիթով նշել է, որ նա կորցրել է այն միայն քաղաքական և մշակութային պատճառներով, այլ ոչ թե եգիպտական կամ շարիայի իրավունքներով ։ Դատական գործը և ալ-Սանուրի կարծիքը դատավոր դառնալու համար ոգեշնչման աղբյուր էին մի շարք կանանց համար, թեև մինչև 2003 թվականը Եգիպտոսում կին դատավոր չկար (առաջին կին դատավորը Թահանի ալ-Գեբալին է) ։ 2010 թվականին Եգիպտոսի վարչապետը հանձնարարել է վերանայել կանանց դատավոր դառնալու թույլատվության որոշումը ։ 2015 թվականի հուլիսից կանանց վարջապես թույլատրվում է դատավոր դառնալ ։
1971 թվականին Ռաթեբը «Արաբ սոցիալիստական միության» Կենտրոնական կոմիտեի անդամ էր, որտեղ նա օգնել է Եգիպտոսի համար նոր Սահմանադրության մշակման գործերում ։ Կոմիտեի բոլոր անդամներից նա միակն էր, որը դեմ էր «նախագահ Անվար Սադաթին տրվող արտակարգ լիազորություններին» ։
Սրանից հետո նա 1974-1977 թվականներին եղել է Աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար՝ լինելով այդ պաշտոնը ստանձնած առաջին կինը ։ Այդ ընթացքում նա կարողացել էր երկրում կանանց համար բարեփոխումներ իրականացնել։ Ռաթեբը դա անում էր անգամ այն ժամանակ, երբ ֆունտամենտալիստ շեյխերը փորձելում էին գցել նրա հեղինակությունը ։ Ռաթեբը շարունակել էր սահմանադրական փոփոխություններ անել բազմակնության ոլորտում և երաշխավորում էր, որ ամուսնալուծությունը օրինական է միայն այն ժամանակ, երբ վկայվում է դատավորի կողմից ։ Նա աշխատել է աղքատ մարդկանց օգնելու համար և օրենք է անկցացրել հաշմանդամների` աշխատանքի գտնելու իրավունքների վերաբերյալ ։ Երբ կառավարությունը բարձրացնում էր առաջին անհրաժեշտության ապրանքների սուբսիդավորումը, մի բան, որը կազդեր Եգիպտոսի ամենաաղքատ քաղաքացիների վրա, նա 1977 թվականին ցույցեր է նախաձեռնել հացի գնի բարձրացման ժամանակ ։
1979 թվականին Ռաթեբը նշանակվել էր Եգիպտոսի առաջին կին դեսպանի պաշտոնում ։ Նա 1979-1981 թվականներին եղել է Դանիայում Եգիպտոսի պաշտոնական ներկայացուցիչը, 1981-1984 թվականներին` Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության դեսպանը ։
Ռաթեբը խիստ քննադատում էր Եգիպտոսի նախկին նախագահ Հոսնի Մուբարաքին, քանի որ կարծում էր, որ նրա կառավարման մեթոդները տարանջատում էին հարուստներին և աղքատներին ։
Ռաթեբը մահացել է 2013 թվականին Գիզայում՝ սրտի կանգից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եգիպտոսի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Եգիպտացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Եգիպտացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Եգիպտացի դեսպաններ Կատեգորիա:Կահիրեի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Եգիպտացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Եգիպտացի կին գրողներ Կատեգորիա:Կին դիվանագետներ Կատեգորիա:Եգիպտոսի նախարարներ
Նյոյի Սեն Ֆրոն
Նյոյի Սեն ֆրոն (Neuilly-Saint-Front), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Վիլեր Կոտրե կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը Շատո Տերի է։ Տեղակայված է Շատո Տերիից 21 կմ դեպի հյուսիս-արևմուտք, Սուասոնից՝ 30 կմ դեպի հարավ A4 Էստ ավտոմայրուղուց հեռու է 17 կմ։
Տեսարժան վայրեր
Ռեմի և Ֆրոնտ սրբերի եկեղեցի, XII-XVI դարեր, պատմական հուշարձան
Տնտեսություն
գործզզրկության մակարդակը (2011 թվական)՝ 14,8 % (Ֆրանսիայում այն կազմել է 12,8 %, Էնայի գավառում՝ 15,9 %)։
Միջին տարեկան եկամուտը 1 մարդու հաշվով (2009 թվական) կազմել է 19 356 եվրո (Ֆրանսիայում այն կազմել է 25 140 եվրո, Էնայի գավառում՝ 21 148)։
Ժովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխություն, մարդ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Մանգուստներ
Մանգուստներ (Herpestes), վիվերների ընտանիքի գիշատիչ կաթնասունների սեռ։ Միջին մեծության կենդանիներ են, մարմնի երկարությունը 23-64 սմ է, պոչինը՝ 23—51 սմ, քաշը՝ 0, 5-3 կգ։ Մորթին կոշտ է՝ միագույն կամ բծավոր։ Հայտնի է 17 տեսակ, որից 6-ը տարածված է Աֆրիկայում, 10-ը՝ Հարավային Ասիայում, 1-ը՝ Եվրոպայում։ Ապրում են անտառներում, թփուտներում, եղեգնուտներում, երբեմն՝ բնակավայրերին մոտ։ Գիշերային կյանք են վարում։ Սնվում են մանր ողնաշարավոր կենդանիներով, մասամբ՝ անողնաշարավորներով, կարող են հարձակվել ընտանի թռչունների վրա։ Որոշ տեսակներ օգտակար են, ոչնչացնում են թունավոր օձերին։
Անուն
Մանգուստ բառը, ամենայն հավանականությամբ, առաջացել է մարաթական mungūs (मुंगूस) բառից կամ, տելուգուական մանգիսու բառից։ Անգլիական բառի ձևը (1698 թվականից) փոխվել է «-գուս» վերջավորությամբ ժողովրդական էթիմոլոգիայի միջոցով ։ Գուս բառի հետ առնչություն չունի։
Նկարագրություն
Մանգուստները ապրում են Հարավային Ասիայում, Աֆրիկայում և հարավային Եվրոպայում, ինչպես նաև Ֆիջիում, Պուերտո Ռիկոյում, որոշ Կարիբյան և Հավայան կղզիներում։
34 տեսակները ունեն 24-ից 58 սմ (9.4-ից մինչև 22.8 է) երկարություն, բացառությամբ պոչի ։ Գաճաճ մանգուստները կշռում են 320 գ (11 ունց), կատվի սպիտակապոչ մանգուստը 5 կգ ։
Որոշ տեսակներ ապրում են միայնակ, սնունդ փնտրելով միայն իրենց համար, իսկ մյուսները `խմբերով, խմբերի անդամների և ժառանգների միջեւ սննդի փոխանակմամբ։
Անատոմիա
Մանգուստները տառապում են մոլդովացիաներով, երկար դեմքերով և մարմիններով, փոքրիկ, կլորացված ականջներով, կարճ ոտքերով և երկար պոչերով։ Շատերն ծանրաբեռնված են, քչերն ունեն հստակորեն արտահայտված մորթի։ Նրանց էներգիան հիմնականում օգտագործվում է փորելու համար։ Մանգուստներ, ինչպես այծերը, ունեն նեղ, ձվաձև բիբեր։ Շատ տեսակները ունեն մեծ հետանցքներ, որոնք օգտագործվում են տարածքային նշանների և ազդանշաններ անելու համար համար։ Մանգուստների ստոմատոլոգիական բանաձևը նման է viverrids-ի։ Մանգուստներն ունեն նաև ացետիլխոլին ընկալիչներ, որոնք, ինչպես օձերի ընկալիչները, ձևավորված են այնպես, որ օձի նյարդոտինային թույնը հնարավոր չէ, որ նրանց կցվի։ Մանգուստները չորս ճանաչված կաթնասուններից մեկն են, որոնք ունեն նիկոտինիկ անոթիլկոլինային ռեցեպտորների մուտացիաներ, որոնք պաշտպանում են օձի թույնից։ Խոզերը, ոզնիները և մանգուստնրը ունեն փոփոխություններ, որոնք պաշտպանում են օձի թույնից։ Դրանք ներկայացնում են չորս առանձին, անկախ մուտացիաներ։ Մանգուստներում այս փոփոխությունը կատարվում է բացառապես, ըստ գլիկոզիացման ։ Գիտնականները հետազոտում են, թե արդյոք նման մեխանիզմները պաշտպանում են մոնգուստներին հեմոտոքսյան օձի թույններից :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կենդանիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կաթնասուններ Կատեգորիա:Ասիայի կաթնասուններ
Բիտետո
Բիտետո (Bitetto), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Ապուլիա մարզի Բարի գավառում ։
Բնակչության թիվը՝ 11351 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), խտությունը 320 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 35 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսը՝ 70020։ Հեռախոսային կոդը՝ 080։
Բնակավայրի հովանավոր սրբերն են համարվում Միքայել Հրեշտակապետը, Մարիամ Աստվածածինը և Բեատո Ջակոմոն։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Հալնձե
Հալնձե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խարզանի գավառակում ։
Լեռնային փոքրիկ գյուղ է։
Պատմամշակութային կառույցներ
Հալնձեն ուներ '''Ս. Թովմաս''' անունով եկեղեցի։
Անվանի մարդիկ
Գյուղում է ծնվել Ֆիդայի Ծ. Հ. Մահտեսյանը (մահացած է 1981 թվականին, Էջմիածնի շրջանի Տարոնիկ գյուղում) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բրյանսկի Ա. Տոլստոյի անվան դրամայի մարզային թատրոն
'''Բրյանսկի Ա. Տոլստոյի անվան դրամայի մարզային թատրոն''' (Брянский областной театр драмы имени А. К. Толстого), դրամատիկական թատրոն Բրյանսկ քաղաքում, Բրյանսկի մարզի ամենահին թատրոնը, որը հիմնադրվել է 1962 թվականին։
Պատմություն
Բրյանսկի դրամատիկական թատրոնի (պետթատրոնի) բացումը տեղի է ունեցել 1926 թվականի նոյեմբերի 7-ին, որը համընկնում է Հոկտեմբերյան հեղափոխության 9-րդ ամյակի հետ։ Այդ ժամանակ պարտադիր հանդիսավոր հավաքից հետո ներկայացվել է Նիկոլայ Լերնարի «Նիկոլայ I-ին» («Դեկաբրիստներ») պիեսի բեմադրությունը։ Նույն ներկայացմամբ է բացվել նաև առաջին թատերաշրջանը նոյեմբերի 14-ին։
Մոսկվացի ճարտարապետ-կոնստրուկտիվիստ Ալեքսանդր Գրինբերգի նաախագծով 1926 թվականի գարնանը բացվել է «Խորհրդային պալատի» և «Կոնգրեսի պալատի» շենքերի համալիրները, իսկ հուլիսի 29-ին Բրյանսկի մարզի գործադիր կոմիտեն հրապարակել է «Համագումարների տունը համագումարների միջև ժամանակահատվածում թատրոնի կողմից օգտագործվելու մասին» որոշումը։
Մոսկվայում ձմեռային թատերաշրջանի «պրոլետարական կոչով» հավաքագրված «Բրյանսկի պետթատրոնի» առաջին դերասանները դրամատիկական բեմի հայտնի վարպետներ Ն. Ալեքսանդրովա-Ֆոկը, Օ. Անդրեևան, Տ. Սնեժինսկայան, Սերգեյ Կարնովիչ-Վալուան, Պ. Կոշևսկին, Ն. Կիսել-Զագորյանսկին, Վ. Օրլինսկին, Վ. Չիրկինն էին։
Թատրոնի առաջին դերասանների թվում էր Մոսկվայի Կամերային թատրոնի հայտնի դրամատիկական դերասանուհի Ավգուստա Միկլաշևսկայան` «մտախոհ աչքերով կինը», Սերգեյ Եսենինի սիրելին, որին նա նվիրել է իր յոթ բանաստեղծություն «Խուլիգանի սերը» շարքից։
1920-ական թվականներին թատրոնի խաղացանկը բաղկացած էր Վիլյամ Շեքսպիրի, Ֆրիդրիխ Շիլլերի, Ալեքսանդր Օստրովսկու, Միխայիլ Լերմոնտովի, Նիկոլայ Գոգոլի, Անտոն Չեխովի, Մաքսիմ Գորկիի պիեսներից։
Հաճախակի էին նաև հայտնի դերասանների հյուրախաղային այցերը։ Նրանց թվում էին Օլգա Կնիպպեր-Չեխովան, օպերային երգիչ Ալեքսանդր Պիրոգովը և օպերային երգչուհի Լիդիա Ռուսլանովան։
Քաղաքի շրջափակման ժամանակ Բրյանսկի թատրոնը կոչվել է «Գերմանական», որտեղ բեմադրվել են ներկայացումներ` հիմնականում զինվորների և վերմախտի սպաների համար։ 1943 թվականին նահանջի ժամանակ թատրոնի շենքը ականապատվել է. այն պայթել է Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի ուժերի կողմից քաղաքի ազատագրումից հետո և թատրոնին հսկայական նյութական վնաս է պատճառել։ Վնասվել են դեկորացիաները, հանդերձարանը, բուտոֆորիան, կահույքը և երաժշտական գործիքները։ Ամբողջ սարքավորումները ոչնչացվել են։ Պատճառած վնասը գնահատվել է 190 000 ռուբլի։
1944 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Բրյանսկի մարզային շրջանային ղեկավարությունը որոշում է ընդունել «Բրյանսկի մարզի դրամատիկական թատրոնի ստեղծման մասին» որոշումը։ Նոր թատերախումբը ձևավորվել է Նոգինսկի քաղաքային դրամատիկական թատրոնի կոլեկտիվից, և մինչև քաղաքային շենքի վերակագնումը, տեղակայվել է Բեժիցայում, «Տեխնիկայի տան» շենքում։
1949 թվականի աշնանն ավարտվել է թատրոնի շենքի վերակառուցումը, և «Բրյանսկի մարզային դրամատիկական թատրոնը» բացել է նոր թատերաշրջան։
Հետպատերազման շրջանում թատրոնի հիմնական խաղացանկը ռազմահայրենասիրական թեման էր` «Ռուս մարդիկ» (Կոնստանտին Սիմոնով), «Անմահության ճանապարհը» (Գ. Տովստոնոգով և Վ. Բրագին), «Տարեգրության տարիները» (Ա. Արբուզով), «Սոխակի գիշերը» (Վ. Եժով), «Իսկ լուսաբացներն այստեղ հանգիստ են» (Բ. Վասիլև), «Բրյանսկի անտառը խստորեն աղմկում է» (Ա. Սեմյոնով), «Պարոն քաղաքապետ» (Պ. Լուչին), «Ներխուժում» (Լ. Լեոնով), «Ափ» (Յուրի Բոնդարև), «Շարքայինները» (Ա. Դուդարև), «Կեչու ճյուղ» (Յու. Վիբզոր)։
Հայտնի է դարձել 1960 թվականի ռեժիսոր Մ. Լյաշենկոյի բեմադրած «Բրյանսկի անտառային արձագանքը» ներկայացումը, որին մասնակցում էին ճակատային գծի դերասանները։ Ներկայացումը բեմադրվել է ավելի քան 20 տարի, ցուցադրվել է Մոսկվայում և Կենտրոնական հեռուստատեսությամբ։ Բեմադրվել են նաև մի շարք այլ ներկայացումներ, որոնք հայտնի են դարձել ԽՍՀՄ-ում։
1996 թվականին, իր 70-ամյակի կապակցությամբ թատրոնը ներկայացում է բեմադրել ըստ Ալեքսեյ Տոլստոյի «Արծաթե իշխան» վեպի, ում անունը կրում է թատրոնը։
2007 թվականին անցկացվել է թատրոնի տեխնիկական վերակառուցում։
Ժամանակակից թատերախումբ
Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստ.
Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ.
--- 20.01.2019 թվականի դրությամբ
Թատերախմբի և թատրոնի անձնակազմի ամբողջական կազմին, խաղացանկի օրացույցին կարելի է ծանոթանալ թատրոնի պաշտոնական կայքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով պարգևատրված կազմակերպություններ
Վինե
Վինե (Vinets), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 170 մարդ, բնակչության խտությունը` 18.54 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9.17 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 50 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 30 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 123 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 98-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 25։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 79,7 %։ 98 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 88 անձ (48 տղամարդ և 40 կին)։ Գործազուրկ են եղել 10 անձ (5 տղամարդ և 5 կին)։ 25 անաշխատունակներից 6-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 7-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հայուհյաց բարեգործական ընկերություն
Հայուհյաց բարեգործական ընկերություն, հայ կանանց և օրիորդների ընկերություն Թիֆլիսում։ Հիմնվել է 1882 թվականի մարտի 7-ին։ Կանոնադրությունը մշակվել է 1880 թվականին, հաստատվել Կովկասի փոխարքայի պաշտոնակատար, գեներալ, իշխան Մ. Տ. Լոռիս-Մելիքովի կողմից, 1881 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։ Ուներ մշտական գործող վարչություն, իսկական, մշտական և պատվավոր անդամներ (1882—1907 թվականին՝ 3844 իսկական, 80 մշտական և 3 պատվավոր անդամ)։ Հայուհյաց բարեգործական ընկերությունը իր գործունեությունը ծավալել է միայն Թիֆլիսում։ Նրա կազմում իսկական անդամներ կային նաև Բաքվից, Մոսկվայից, Վլադիկավկազից (այժմ՝ Օրջոնիկիձե), Թավրիզից, Աստրախանից, Բաթումից, Գորիից, Կարսից, Երևանից (ընդամենը 34 հոգի)։ Կազմակերպել է հանդիսավոր երեկոներ, ցերեկույթներ, ներկայացումներ, պարահանդեսներ, հրապարակային դասախոսություններ, որոնցից ստացված գումարները ծախսվել են ընկերության կարիքների համար։ Սերտ կապեր է պահպանել Կովկասի հայոց մյուս բարեգործական ընկերությունների հետ։ Նրա միջոցներով Թիֆլիսում գործել են 10 ծխական-եկեղեցական դպրոց և մեկ մանկապարտեզ։ Բացել է նաև կար ու ձևի, ձեռագործի, խոհարարական դասընթացներ, լվացքատուն, կազմակերպել ձրի ուսուցչական դասընթացներ, օգնել բնական աղետներից տուժածներին, աղքատներին և կարիքավորներին։ Հայուհյաց բարեգործական ընկերությունը Կովկասի փոխարքային ներկայացրել է ամենամյա հաշվետվություն։ 1907 թվականից Հայուհյաց բարեգործական ընկերությունը կոչվել է «Կովկասյան հայուհյաց բարեգործական ընկերություն» և իրավունք ստացել մասնաճյուղեր ունենալու Կովկասի հայաբնակ քաղաքներում։ Ընկերությունը բեղմնավոր գործունեություն է ծավալել առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին և հետագայում։ Նյութական օգնություն է ցույց տվել Կովկասի ռուսական բանակին և հայ կամավորական խմբերին։ Օգնել է նաև Արևմտյան Հայաստանի գաղթականներին։ Տարբեր տարիների նրա կազմում հայրենանվեր գործ են կատարել Վարվառա Ռոստինյանը, Լիդա Թամամյանը, Գայանե Հովհաննիսյանը, Կատարինե Բոստանյանը, Մարիամ Խատիսյանը, Սոֆյա Արղության-Երկայնաբազուկը, Գայանե Քալանթարյանը, Նվարդ Ալիխանյանը, Կատարինե Լիսիցյանը և ուրիշներ։ Արձակվել է 1921 թվականի գարնանը։
Կատեգորիա:Վրացահայ բարեգործական կազմակերպություններ
Մագնիսական հագեցում
Մագնիսական հագեցում, պարամագնիսական և ֆեռոմագնիսական նյութերի այն վիճակը, երբ մագնիսացվածությունը հասնում է սահմանային արժեքին (հագեցման մագնիսացվածություն) և այլևս չի փոփոխվում մագնիսացնող դաշտի լարվածության հետագա մեծացման դեպքում։ Ֆեռոմագնիսական նյութերում մագնիսացվածության սահմանային արժեքը ձեռք է բերվում այսպես կոչված տեխնիկական մագնիսացման պրոցեսների (դոմենների սահմանների շեղում, նմուշի մագնիսացման վեկտորի պտույտ մագնիսացնող դաշտի ուղղությամբ) և պարապրոցեսի (արտաքին դաշտի ուղղությամբ դասավորված սպինների թվի ավելացում հակազուգահեռ դիրքորոշում ունեցող սպինների հաշվին) ավարտման դեպքում։ Գործնականում սովորաբար ստանում են տեխնիկական մագնիսական հագեցում (20°-ի և մի քանի է-ից մինչև 10է դաշտերի դեպքում), որովհետև պարապրոցեսի իրականացման համար պահանջվում են շատ ուժեղ դաշտեր։ Պարամագնիսական նյութերում մագնիսական հագեցմանը մոտ վիճակ ձեռք է բերվում 10կէ դաշտի և 1 К ջերմաստիճանի դեպքում։
Կատեգորիա:Ֆիզիկա
Անիկ Ստեփանյան
Անիկ Ստեփանյան-Ավետյան, իրանահայ ատամնաբույժ։ Իրանի առաջին կին ատամնաբույժը ։
Կենսագրություն
Անիկ Ստեփանյանը ծնվել է Թեհրանում։ Տարրական կրթությունը ստացել է Թեհրանի հայկական Հայկազյան և Ժաննա դ'Արկ դպրոցներում։ 1941 թվականին Ավարտել է Թեհրանի համալսարանի ատամնաբուժական ֆակուլտետը։ Նա առաջաին կին ուսնողն էր, ով սովորել է ատամնաբուժություն ։
Բժշկական գործունեություն է ծավալել 1945-1970 թվականներին հոր` Հարություն Ստեփանյանի և եղբոր մոտ ։
Անիկ Ստեփանյանը եղել է կաթոլիկ հոգևոր քույրերի դպրոցի և Սահակյան իգական դպրոցի տնօրենն ու արտոնատերը ։ Կապող օղակ է հանդիսացել Իրանի կանանց կազմակերպության և Թեհրանի կանանց բարեգործական միության միջև։ 1965 թվականին Թեհրանի բարեգործական միության կողմից մասնակցել է Իրանում տեղի ունեցած կանանց իրավունքների կոնֆերանսին։ 1965 թվականին այդ կազմակերպության կողմից մասնակցել է Իրանում տեղի ունեցած կանանց իրավունքների կոնֆերանսին։
2000 թվականին գովասանքի է արժանացել Կիլիկիայի հայկական Թեմի առաջնորդ Արամ Առաջինի կողմից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրանահայ բժիշկներ Կատեգորիա:Իրանահայ հասարակական գործիչեր Կատեգորիա:Թեհրանի համալսարանի շրջանավարտներ
Բիտրիտո
Բիտրիտո (Bitritto), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Ապուլիա մարզի Բարի գավառում ։
Բնակչության թիվը՝ 10530 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), խտությունը՝ 619 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 17 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսը՝ 70020։ Հեռախոսային կոդը՝ 080։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մագնիսական խոնարհում
Մագնիսական խոնարհում, անկյուն մագնիսական և աշխարհագրական միջօրեականների միջև Երկրի մակերևույթի տվյալ կետում։ Աշխարհագրական միջօրեականի ուղղությունը, որպես օրենք, որոշում են գիրոթեոդոլիտներով կամ աստղաբաշխական դիտարկումների օգնությամբ, մագնիսական միջօրեականինը՝ սարքերով (դեկլինոմետրեր, մագնիսամետրեր), որոնք հնարավորություն են ընձեռում որոշել մագնիսական սլաքի դիրքը դիտարկման տեղում։ Եթե մագնիսական սլաքի հյուսիսային եզրը աշխարհագրական միջօրեականի ուղղությունից շեղվում է դեպի արևելք, ապա մագնիսական խոնարհումը համարում են արևելյան (դրական), եթե դեպի արևմուտք՝ արևմտյան (բացասական)։ Մագնիսական խոնրահումը լայնորեն կիրաոում են ծովաևօդագնացության մեջ, գեոդեզիական ու մարկշեյդերական պրակտիկայում, ռազմական գործում։
Կատեգորիա:Ֆիզիկա
Նումեա մայր տաճար
Նումեայի մայր տաճարը (Cathédrale Saint-Joseph de Nouméa), Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցի է, որը տեղակայված է Խաղաղ օվկիանոսի Նոր Կալեդոնիա անդրծովյան տարածքի մայրաքաղաքում՝ Նումեայում։ Սա Նումեայի պատրիարքի նստավայրն է սկսած 1966 թվականից։
Պատմություն
Մարիամ Աստվածածնի ամուսնուն Սուրբ Հովսեփին նվիրված այս տաճարի կառուցումը սկսվել է 1887 թվականին և տևել է 10 տարի, ավարտվել է 1897 թվականին։ Օրհնվել է 1890 թվականի հոկտեմբերի 26-ին, Պերե Խավիեր Մոնտրուզիերի կողմից, և օծվել է 1893 թ.-ին, Ֆիջիի Վիկար պատրիարքի կողմից (Մոնսեիգներ Ջուլիեն Վիդար), նախքան ճակատամասի և զանգի աշտարակի կառուցման ավարտը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի տաճարներ Կատեգորիա:Նոր Կալեդոնիայի կաթոլիկ եկեղեցիներ Կատեգորիա:Կառույցներ Նումեայում Կատեգորիա:1897 կառուցված եկեղեցիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի Կաթոլիկ եկեղեցիներ Կատեգորիա:Օվկիանիայի Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցիներ
Սյուզեն Զոնթագ
Սյուզեն Զոնթագ (այլ ուղղագրությամբ՝ Սոնթագ, Susan Sontag, իսկական ազգանունը՝ Ռոզենբլաթ, ), ամերիկացի գրող, գրական, գեղարվեստական, թատերական և կինոքննադատ, սցենարիստ, թատրոնի և կինոյի ռեժիսոր, ազգային և միջազգային մրցանակների դափնեկիր։
Կենսագրություն
Զոնթագը ծնվել է 1933 թվականի հունվարի 16-ին Նյու Յորք քաղաքում։ Նրա նախնիները 19-րդ դարում Լեհաստանից և Լիտվայից ԱՄՆ գաղթած հրեաներ են։ Ծնված Ռոզենբլաթ՝ Զոնթագ ազգանունը ստացել է իր մոր երկրորդ ամուսնությունից հետո։ Նրա մանկության միակ ընկերները եղել են գրքերը։ 15 տարեկանում նա ընդունվել է Բերկլիի համալսարան (Կալիֆոռնիա, 1948-1949 թվականներ)։ 1951 թվականին ավարտել է Չիկագոյի համալսարանը, որտեղ ստացել է արվեստի բակալավրի աստիճան (նրա դասախոսներից մեկը Քեննեթ Բըրքն էր)։ Այնտեղ ծանոթացել է երիտասարդ դասախոս-հասարակագետ Ֆ. Ռիֆի հետ, որի հետ շուտով ամուսնացել է (1952 թվականին)։ Ռիֆը նրա միակ որդու՝ Դավիդի հայրն է։
Ընտանիքը տեղափոխվել է Բոստոն, որտեղ Հարվարդի համալսարանում Զոնթագն անգլերեն գրականություն է ուսումնասիրել և 1954 թվականին ստացել փիլիսոփայության մագիստրոսի աստիճան։ Հենց այս ժամանակահատվածում է Զոնթագն ուսումնասիրել դասական փիլիսոփաների աշխատանքները։ 1957 թվականին, սովորելով Օքսֆորդում, բախվել է սեքսիզմի խնդրի հետ, ուստի շուտով տեղափոխվել է Փարիզ, որտեղ մտերմացել է ամերիկյան մտավորականության հետ, որը համախմբված էր «Փարիզյան ցուցադրություն» հանդեսի շուրջ։ Ակտիվորեն զբաղվել է ֆրանսիական կինեմատոգրաֆիայով, փիլիսոփայությամբ և շատ ստեղծագործել է։
1958 թվականին՝ 26 տարեկան հասակում վերադարձել է Ամերիկա, ամուսնալուծվել է և որդու հետ մնացել միայնակ՝ հրաժարվելով ամուսնու ֆինանսական օգնությունից։ 1950-ական թվականների վերջից մինչև 1960-ական թվականների սկզբը ԱՄՆ մի շարք քոլեջներում և համալսարաններում դասավանդել է փիլիսոփայություն, այդ թվում՝ Կոլումբիայի համալսարանում, սակայն հետագայում հրաժարվել է ակադեմիական կարիերայից։ 1960-ական թվականների սկզբին գնացել է Նյու Յորք՝ սկսելով խմբագրի աշխատանքը «Մեկնաբանություն» (Commentary) ամսագրում։
Զոնթագի կյանքի երկրորդ կեսը կապված է Էնի Լեյբովից անվան հետ։ Նրանք ծանոթացել են 1989 թվականի նկարահանումների ժամանակ, նրանց սիրավեպն ընդհատել է Սյուզեն Զոնթագի մահը լեյկեմիայից 2004 թվականին՝ 71 տարեկան հասակում։ Հենց Լեյբովիցին են պատկանում Զոնթագի վերջին բոլոր լուսանկարները, այդ թվում՝ հետմահու։
Գրական ստեղծագործություններ
Գրականության մեջ Զոնթագը նորամուտը նշել է 1963 թվականին «Բարերար» (Benefactor) վեպով, ինչպես նաև ամերիկյան հեղինակավոր ամսագրերում մի շարք հոդվածներով։ Սակայն ավելի հայտնի է դարձել «Partisan Review» ամսագրում «Քեմփի մասին նշումներ» (Notes on Camp, 1964) հոդվածի հրապարակումից հետո։ Այստեղ Զոնթագը ներկայացրել է «քեմփ» հասկացությունը` գռեհիկ և գեղագիտական ​​տգեղ նյութի օգտագործումը՝ որպես արտահայտիչ միջոց։ Հաջորդած էսսեների «Ընդդեմ մեկնաբանությունների» (Against Interpretation, 1966) և «Անբացատրելի կամքի նմուշներ» (Styles of Radical Will, 1969) ժողովածուները Եվրոպայի և ԱՄՆ-ի գեղարվեստական ավանգարդի և ժամանակակից մշակույթի ծայրահեղությունների բարոյական իմաստի մասին են, որոնք ամրապնդել են գրողի հեղինակությունը։ Այնուհետև հաջորդել է նրա ամենահայտնի գրքերից մեկը՝ «Լուսանկարչության մասին» (On Photography, 1977):
Մեկ տարի անց Զոնթագը թողարկել է «Հիվանդությունը որպես փոխաբերություն» (Illness As Metaphor, 1978) գիրքը և «Ես և այլն» պատմվածքների ժողովածուն (I, etc.): Հետագայում ևս մեկ ժողովածու՝ նվիրված Իոսիֆ Բրոդսկուն, «Սատուրնի նշանի տակ» (Under the Sign of Saturn, 1980), որին ի պատասխան Բրոդսկին Զոնթանգին նվիրել է առաջին «Վենետիկյան բանաստեղծությունները»։ Այնուհետև հրատարակվել է Զոնթագի «Ընտրյալների» հատորը և հրապարակվել «ՁԻԱՀ-ը և նրա փոխաբերությունները» (AIDS and Its Metaphor, 1989) աշխատությունը։
1989 թվականին նա ընտրվել է ամերիկյան PEN միջազգային կազմակերպության նախագահ։
Նրա մյուս ստեղծագործությունների թվում են «Վեզուվիայի երկրպագուն» (The Volcano Lover, 1992) և «Ամերիկայում» (In America, 1999, էկրանավորում` Էժի Սկոլիմովսկի, 2006) վեպերը, էսսեների գրքերը «Ուր է դրվում շեշտը» (2001), «Նայելով ուրիշների ցավին» (2003), «Իսկ այս պահին. էսսեներ և ներկայացումներ» (2007)։ «Ալիսան անկողնում է» (Alice In Bed, 1992) պիեսն առաջին անգամ բեմադրվել է միայն 2000 թվականին։ Լուսանկարիչ Էնի Լեյբովիցի հետ համատեղ հրատարակել է «Կանայք» (Women, 2000) գիրքը։
Բացի այդ, Զոնթագին են պատկանում է նրա որպես ռեժիսոր նկարահանած «Դուետ կանիբալների համար» (Duet for Cannibals, 1969), «Եղբայր Կարլ» (Brother Carl, 1971), «Խոստացված երկրներ» (Promised Lands, 1974) և «Ուղևորություն առանց զբոսավարի» (Unguided Tour, 1983) ֆիլմերի սցենարները։ Մի քանի անգամ նա հայտնվել է կինոյում (Զելիգ՝ Վուդի Ալլեն)։ Նա նաև հանդես է եկել որպես թատրոնի ռեժիսոր. «Գոդոյին սպասելիս» դրաման նա 1993 թվականի ամռանը բեմադրել է պաշարված Սարաևոյում, որտեղ ավելի ուշ՝ 2010 թվականին, նրա անունով է անվանակոչվել Ազգային թատրոնի դիմաց գտնվող հրապարակը։
Գեղարվեստական քննադատություն և Լուսանկարչության մասին
Գեղարվեստական քննադատությունը եղել է Զոնթագի գրական գործունեության կենտրոնը։ Նրան կարելի է անվանել լիբերալ վերլուծաբանության կարևորագույն ներկայացուցիչ, որն առնչվում է ակադեմիական հետազոտության տարածքին, բայց չի պատկանում նրան։ Ֆորմալ ուսումնասիրության և գրական ստեղծագործության միջև միջանկյալ դրությունը Զոնթագի տեքստերը դարձնում են երևույթ, որը կապված է վերլուծական գեղարվեստական քննադատության ձևաչափի ստեղծման հետ։ Զոնթագի գլխավոր քննադատական ստեղծագործություններից են «Քեմփի մասին նշումները» (1964), «Մեկնաբանման դեմ»  ու «Լուսանկարչության մասին» էսսեների ժողովածուները (1966) և «Երբ մենք նայում ենք ուրիշների ցավին» ։ Նրա քննադատական աշխատանքների սկզբունքային բնութագիրը նյութին դասական արվեստագիտության տեսանկյունից երկրորդական անդրադարձն է ։ Նրա հարցերի ոլորտը լուսանկարն է, նորաձևությունը, «դեռ չճանաչված» և սկզբունքորեն անճանաչելի թեմաները , զանգվածային ճաշակը, էթիկան և վավերագրական պատկերի առանձնահատկությունները։ Սյուզեն Զոնթագի քննադատական աշխատանքների կենտրոնական թեմաներից մեկը մնում է ողբերգական ոճը ։
Մրցանակներ
Սյուզեն Զոնթագը շատ մրցանակների և պատվավոր կոչումների դափնեկիր է։ «Լուսանկարչության մասին» գրքի համար Զոնթագն արժանացել է Քննադատության ոլորտում գրական քննադատների խմբակի ազգային մրցանակի (1978)։ Իտալիայում նրան պարգևատրել են Կուրցիո Մալապարտեի մրցանակով (1992)։ Երկու անգամ պարգևատրվել է ֆրանսիական արվեստի և գրականության շքանշանով (1993)։ Արժանացել է Երուսաղեմի մրցանակի (2001) և Գերմանիայում ամենահեղինակային Գերմանացի գրագիրների աշխարհի մրցանակի (2003)։
2000 թվականին «Ամերիկայում» վեպի համար (1992) ԱՄՆ ազգային գրքային մրցանակն ստանալով՝ գրողի նրա կարիերան հասել է իր ծաղկմանը։ Կյանքի ընթացքում ստացած վերջին մրցանակը Աստուրիայի արքայադստեր մրցանակն է, որը նա ստացել է իսլամական ֆեմինիստուհի Ֆաթիմա Մերնիսիի հետ (2003)։ Նրա վերջին աշխատանքն է եղել «Ուրիշների ցավին նայելով» (Regarding the Pain of Others) գիրքը։
Զոնթագը մահացել է 2004 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Նյու Յորքում։ Թաղված է Փարիզում։ 2005 թվականի մարտին Նյու Յորքում անցկացվել նրա հիշատակին նվիրված համերգ, որի ժամանակ նվագել են Բրենտանո լարային կվարտետն ու բրիտանացի դաշնակահարուհի Միցուկո Ուտիդան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Չիկագոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հրեա ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Էդինբուրգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Լեյկոզից մահացածներ Կատեգորիա:Հրեա փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոքննադատներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի թատերական ռեժիսորներ
Վիրե սու Բար
Վիրե սու Բար (Virey-sous-Bar), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Ֆուկուոկայի աշտարակ
Նկարագրություն
Այն մաս է կազմում ծովափնյա Սիսայդո Մոմոտեին, որը կառուցվել է որպես 1989 թվականի Ասիական-Խաղաղօվկաինոսյան ցուցահանդեսի հրապարակ։ Աշտարակի հիմքում, Հակատա ծոցի ափին տարածվում է արհեստական լողափ, իսկ նրա երկայնքով՝ Մոմոտիհոմա պարկը։
Ֆուկուոկայի աշտարակը բաղկացած է հինգ հարկերից։ Առաջինում տեղակայված է աշտարակը, երկրորդում՝ տարբեր նպատակների համար նախատեսված սրահը, իսկ երրորդից հինգերորդում՝ դիտելու համար երեք հրապարակներ, որոնցից առաջինը 116 մետր բարձրության վրա, երկրորդը՝ 120 մ, երրորդը՝ 123 մ։ Այցելուները դիտելու հարապարկներ են գալիս Ֆուկուոկայի քաղաքային համայնապատկերը և Հակատայի ծոցը տեսնելու համար, իսկ արևոտ օրերին երևում է դեպի Ձաձայֆու քաղաքը տանող ողջ ճանապարհը։
Վիրե սու Բար
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 165 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 95 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 25 կմ հարավ-արևելք։
Ֆուկուոկայի աշտարակ
Նկարագրություն
Ողջ տարվա ընթացքում անցկացվում են տարատեսակ լուսային շոուներ, ներառյալ թեմատիկ և տոներին նվիրված, ինչպիսիք են Սուրբ ծնունդը և Տանաբատան։
Կառույցն իրենից ներկայացնում է եռանկյունիներով խաչաձև բաժիններ, իսկ մակերևույթը ծածկված է 8'000 հայելիներով։ Այս աշտարակի համար Ֆուկուոկան ստացել է ոչ պաշտոնական «Հայելային առագաստ» անվանումը։ Ողջ ստորգետնյա հատվածը կշռում է 25'000 տոննա, մինչդեռ վերգետնյա հատվածի համապատասխան ցուցանիշը կազմում է 3'500 տոննա։
Վիրե սու Բար
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ֆուկուոկայի աշտարակ
Նկարագրություն
Նախագծով աշտարակը կդիմանա Ռիխտերի սանդղակով 7 բալանոց երկրաշարժին և 65մ/ վրկ արագությամբ քամուն։ Այս շրջանում գրանցված ամենաուժգին երկրաշարժը եղել է 6 բալ, իսկ իսկ քամին ունեցել է 49մ/ վրկ արագություն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Ճապոնիայի աշտարակներ
Վիրե սու Բար
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 411 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 304-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 107։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,0 %։ 304 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 284 անձ (154 տղամարդ և 130 կին)։ Գործազուրկ են եղել 20 անձ (9 տղամարդ և 11 կին)։ 107 անաշխատունակներից 25-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 36-ը` թոշակառուներ, իսկ 46-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Անսովոր օր (ֆիլմ)
Անսովոր օր (Una giornata particolare), կամերային մելոդրամատիկական գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանվել է 1977 թվականին։ Պատմում է մի տնային տնտեսուհու և նրա հարևանի մասին, որոնք միակն էին ամբողջ շենքից, որոնք չմասնակցեցին Հռոմում Ադոլֆ Հիտլերի գալստյանն ու Բենիտո Մուսոլինիի հետ հանդիպման համար կազմակերպված շքերթին։ Ֆիլմի ռեժիսորն է Էտորե Սկոլան ։
Ֆիլմը Իտալիա-Կանադա համատեղ աշխատանքի ծնունդ է։ Գլխավոր դերերը կատարում են Սոֆի Լորենն ու Մարչելլո Մաստրոյանին։
Սյուժե
1938 թվականի մայիսի 6-ին, երբ Հիտլերը այցելում է Հռոմ, հանդիպելու Մուսոլինիի հետ, Անտոնիետայի ամբողջ բազմանդամ ընտանիքը, վեց երեխաները, այդ թվում և ամուսինը, ով ծառայում էր ֆաշիստների մոտ, ուղևորվում են մասնակցելու տոնական շքերթին՝ նվիրված այդ այցելությանը։ Անտոնիետան, ով խրված էր տնային հոգսերի մեջ, մնում է տանը, չնայած որ նա համարվում էր Մուսոլինիի կրքոտ երկրպագուն։ Հանկարծ նրա խոսող սարյակը դուրս է թռչում վանդակից և նստում է հարևան Գաբրիելի պատուհանագոգին։ Վերջինս նույնպես տանն էր մնացել այդ օրը։ Ինչպես հետո պարզվեց, նա հակաֆաշիստ էր՝ ոչ ավանդական սեքսուալ կողմնորոշմամբ։ Այդպես էլ սկսվում է նրանց ծանոթությունը։ Սյուժեի տարածմանը զուգընթաց, ակներև է դառնում, որ երկու հերոսներն էլ խիստ մենակ և նվաստացած են իրենց զգում տվյալ ժամանակի հասարակության մեջ։
Չնայած այն հանգամանքին, որ հերոսները տարակարծիք էին քաղաքական հարցերի տեսակետում, առանց կռիվների նրանք ավելի ու ավելի են մտերմանում մեկմեկու։ Արդյունքում, սիրով զբաղվելուց հետո, նրանք բաժանվում են։ Կնոջ մոտ, շքերթի ավարտից հետո, վերադառնում է ընտանիքը։ Իսկ հարևանի մոտ երեկոյան գալիս են պատկան մարմինները, որպեսզի աքսորեն նրան Սարդինիա՝ քաղաքական հայացքների և համասեռամոլության համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1977 ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:ԼԳԲՏ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Իտալական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1930-ականներին
Դավիթ Պետրոսյան (այլ կիրառումներ)
Դավիթ Պետրոսյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Վուլիագմենի (Ատտիկա)
Վուլիագմենի (Βουλιαγμένη ), ծովափնյա փոքր քաղաք Հունաստանում, Աթենքի հարավային արվարձան։ Բալնեոթերապիայի և կլիմայական բուժավայր ։ Տեղակայված է Ատտիկեում՝ Էգեյան ծովի Սարոնիկոս ծոցի ափին, ծովի մակարդակից 20 մետր բարձրության վրա Իմիտոսի ստորոտում, Աթենքի կենտրոնից 19 կիլոմետր դեպի հարավ-արևելք, Օմանիասի տարածքում, Վուլայից 3 կիլոմետր հարավ և «Էլեֆթերիոս Վենիզելոս» միջազգային օդանավակայնից 20 կիլոմետր հարավ-արևմուտք։ Մտնում է Վարի-Վուլա-Վուլիագմենի համայնքի կազմի մեջ՝ Արևելյան Ատտիկե ծայրամասային միավորումում, Ատտիկա պերիֆերիայում։ Բնակչությունը 4180 բնակիչ է՝ ըստ 2011 թվականի մարդահամարի, տարածքը 5,805 քառակուսի կիլոմետր ։
Քաղաքով անցնում է Պոսիդոնոս պողոտան (Աթենքի-Սունիոն 91 ազգային ճանապարհ)։
Քաղաքը ստեղծվել է 1920 թվականին ։ Կոչվել է համանուն լճի անունից, որն առաջացել է βουλιαγμένος «խորտակված», βουλιάζω «սուզվել, ներքև գնալ․ ընկղմվել» և γμένος կրավորական դերբայի վերջավորությունից։ Լիճը առաջացել է ստորգետնյա մեծ քարայրի կամարի փլուզումից հետո։
1935 թվականին (ФЕК 21А) ստեղծվեց Վուլիագմենի միությունը ։
Բուժավայր
Վուլիագմենիում միջերկրածովյան կլիմա է, չոր տաք ամառով և անձրևոտ ձմեռով։ Հունվարի միջին ջերմաստիճանը մոտավորապես 9 °C, հուլիսին՝ 27 °C։ Վուլիագմենիում գտնվում են ռադոնային, քլորային, հանքային աղբյուրներ հիդրոթերմալ հանքավայրեր (ջերմաստիճանը մոտավորապես (25 °С), որոնք գլխավորապես օգտգործվում են որպես լոգանքի վայր, օրգանների շարժման և հենման հիվանդությունների, ծայրամասային նյարդերի, գինեկոլոգիական հիվանդությունների համար։ Բուժավայրի մերձակայքում գտնվում է Վուլիագմենի հանքային լիճը ։
Վուլիագմենիում կա ավազային լողափ, շրջապատված սոճու անտառով ։
XIX դարի վերջին Վուլիագմենիի տարածքը պատկանում էր Պետրակիս վանքին։ Վանքը սկսեց կառուցել բուժավայր լճի մոտ։ Ավելի ուշ հայտնվեցին սրճարաններ և ռեստորաններ։ 1929 թվականին ստեղծվեց Հունական ազգային զբոսաշրջական կազմակերպությունը։ Ձեռնարկատերերը հետաքրքրվում էին հյուրանոցների և հանգստյան գոտու կենտրոնի կառուցմամբ։ Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի սկզբին բուժավայրի զարգացումը դադարեցվեց ։ Բուժավայրի ամբողջական կառուցումը Վուլիագմենիում սկսվեց 1958 թվականին ։ 1959 թվականին բացվեց Astir beach համալիրը ։ 1970-ական թվականներից բուժավայրը հանգստի հայտնի վայր էր։ Բուժավայր էին այցելում համաշխարհային նշանավոր մարդիկ, այնպիսիք, ինչպիսիք են՝ Բրիժիտ Բարդոն, Լեդի Գագան, Թոնի Քերթիսը, Շոն Քոններին, Էնթոնի Քուինը, Ռուդոլֆ Նուրիևը, Պալոմա Պիկասոն, Ռոնալդինիոն, Թելլի Սավալասը, Ֆրենկ Սինատրան, Սորայան, Ջոն Ուեյնը, համաշխարհային քաղաքական գործիչներ, նրանց թվում՝ սաուդյան թագավոր Աբդուլ-Ազիզ իբն Աբդուրրախման Ալ Սաուդը, Միխայիլ Գորբաչովը, Ջիմի Քարթերը, Նելսոն Մադելան, Ֆրանսուա Միտտերան, Ռիչարդ Նիքսոնը, Հելմուտ Շմիդտը, Եգիպտոսի նախագահ Անվար Սադաթը, հունական նշանավորները, նրանց թվում էին․ Մելինա Մերկուրին, Յաննիս Լացիսը, Արիստոտել Օնասսիսը և իր կինը՝ Ժաքլին Քենեդին, և հունական քաղաքագետներ, նրանց թվում էին․ Կոնստանտինոս Կարամանլիսը, Անդրեաս Պապանդրեուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ
Նիկոլայ Ռուբցով
Նիկոլայ Միխայիլի Ռուբցով (Николай Рубцов), ), ռուս լիրիկական բանաստեղծ։