cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կին Հալք
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Marvel Comics-ի սուպերհերոսներ Կատեգորիա:Մուլտֆիլմերի կերպարներ
Վացլավ Կադլեց
Ակումբային կարիերա
2013 թվականի օգոստոսի 18-ին Կադլեցը տեղափոխվել է Ֆրանկֆուրտի «Այնտրախտ»՝ պայմանագիր կնքելով մինչև 2017 թվականը ։ Սակայն 2016 թվականի հունվարին Կադլեցը դարձել է դանիական «Միդտյուլանի» ֆուտբոլիստ ։
2016 թվականի սեպտեմբերի 1-ին նա վերադարձել է «Սպարտա»՝ Չեխիայի առաջնության համար ռեկորդային՝ 2,7 միլիոն եվրոյի դիմաց, ակումբի հետ կնքելով չորս տարվա պայմանագիր ։ 2020 թվականի փետրվարին, 27 տարեկան հասակում, նա ավարտել է ֆուտբոլիստի կարիերան՝ ծնկի քրոնիկական վնասվածքի պատճառով ։
Կարիերա ազգային հավաքականում
2010 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Վացլավն իր նորամուտն է նշել ազգային հավաքականի կազմում՝ Լիխտենշտայնի դեմ խաղում խփելով գոլ և դառնալով թիմի պատմության մեջ ամենաերիտասարդ ռմբարկուն ։
2019 թվականի մարտի 11-ի դրությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միդտյուլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Այնտրախտ Ֆրանկֆուրտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սպարտա Պրահայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Չեխիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Չեխ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրահա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բոհեմիանս 1905-ի ֆուտբոլիստներ
Գարեգին Աղբալյան
Գարեգին Հակոբի Աղբալյան, հայ հոգեբույժ, պետական և հասարակական աշխատող։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1967)։ ՀԽՍՀ վաստակավոր բժիշկ (1961 )։
Սեդա Աղբալյանի հայրը։
Կենսագրություն
Գարեգին Աղբալյանը ծնվել է 1902 թվականին Ելիզավետպոլի նահանգի Շուշու գավառի Բալլուջա գյուղում։ 1908-1911 թվականներին սովորել է ծննդավայրի եկեղեցուն կից կիրակնօրյա դպրոցում։ 1911 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել են Աշխաբադ։ 1911-1919 թվականներին սովորել է Աշխաբադի ռուսական գիմնազիայում։ 1919 թվականին չորս ամիս սովորել է Կրասնոդարի Հյուսիսկովկասյան պոլիտեխնիկական ինստիտուտի Կամուրջների և թունելների ֆակուլտետում։ Սակայն սպիտակգվարդիական բանակում ծառայելուց խուսափելու նպատակով թողել է ուսումը։ 1919-1920 թվականներին որպես լրագրող-մատենավար աշխատել է Արմավիրի հայկական հյուպատոսությունում։ 1920 թվականին վերադարձել է Աշխաբադ և մի քանի ամիս որպես գրագիր ծառայել տեղի զինվորական կայազորի վարչությունում։ 1920-1923 թվականներին գործուղումով սովորել է Տաքենդի միջինասիական համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում։ Ուսմանը զուգահեռ՝ որպես սանիտարական հսկիչ աշխատել է Տաշքենդի քաղառբաժնում։ 1923-1924 թվականներին ծանր նյութական և առողջական պայմանների պատճառով թողել է ուսումը և որպես գործավար աշխատել Թուրքեստանի Հանրապետության ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի գերատեսչական վարչությունում։ 1924-1927 թվականներին երրորդ կուրսից ուսումը շարունակել է Երևանի պետական համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում։ 1927-1928 թվականներին աշխատել է Արարատի շրջանի Վեդի ավանի տրոպիկական կայանի վարիչ։ 1928 թվականին մի քանի ամիս աշխատել է Երևանի հոգեբուժական կլինիկայի օրդինատոր, որտեղից զորակոչվել է բանակ։ 1928-1929 թվականներին ծառայել է Կարմիր բանակի Հայկական հրաձգային դիվիզիայի առաջին գնդում որպես զինվորական բժիշկ և գնդի կրտսեր բժիշկ։ 1930 թվականից շարունակել է աշխատել Երևանի բժշկական ինստիտուտի հոգեբուժական կլինիկայում՝ որպես օրդինատոր։ Այդ ընթացքում համատեղությամբ աշխատել է Երևանի բժշկական ինստիտուտի հոգեբուժության ամբիոնի ասիստենտ, Հայաստանի Կարմիր խաչի ընկերության բժշկասանիտարական բաժնի վարիչ։ 1931-1935 թվականներին աշխատել է Երևանի քաղաքային խորհրդի առողջապահության բաժնի վարիչ։ Այդ ընթացքում երկու անգամ ընտրվել է քաղխորհրդի և նախագահության անդամ։ 1935-1938 թվականներին աշխատել է ՀԽՍՀ առողջապահության ժողովրդական կոմիսարիատում՝ որպես բուժկանխարգելիչ վարչության պետ։ 1937-1938 թվականներին եղել է Երևանի բժշկական ինստիտուտի հոգեբուժության ամբիոնի վարիչը։ 1938 թվականին մի քանի ամիս աշխատել է ՀԽՍՀ առողջապահության ժողովրդական կոմիսարի տեղակալ։ 1938-1939 թվականներին միաժամանակ աշխատել է ՀԽՍՀ նախարարների խորհրդին առընթեր արվեստի գործերի վարչության պետ։ 1939-1944 թվականներին աշխատել է որպես ՀԽՍՀ նախարարների խորհրդի նախագահի տեղակալ՝ գիտության, առողջապահության, արվեստի գծով։ 1942-1945 թվականներին համատեղությամբ աշխատել է նաև ՀԽՍՀ պետական վերահսկողության նախարար։ 1943-1944 թվականներին աշխատել է Հայաստանի կառավարության մշտական ներկայացուցիչ Մոսկվայում։ 1945-1948 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ լուսավորության նախարար ։
1948-1963 թվականներին վերսկսել է գիտամանկավարժական գործունեությունը Երևանի բժշկական ինստիտուտի հոգեբուժության ամբիոնում։ 1949-1951 թվականներին եղել է Երևանի բժշկական ինստիտուտի ռեկտոր ։ 1937-1964 թվականներին, որոշ ընդմիջումներով, համատեղությամբ աշխատել է Երևանի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի դատական հոգեբուժության դասախոս, ինչպես նաև դատական հոգեբուժություն է դասավանդել Ներքին գործերի համակարգի ծառայողներին։ 1951 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական թեզ՝ «Հայկական ԽՍՀ-ում հոգեկան հիվանդության դինամիկան և նյարդահոգեբուժական օգնության կազմակերպումը» թեմայով։ 1967 թվականին պաշտպանել է դոկտորական թեզ «Շիզոֆրենիայի անընդմեջ ձևերի ընթացքի առանձնահատկությունները» թեմայով։ 1953-1964 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ առողջապահության նախարարության գլխավոր հոգեբույժ, ընդմիջումներով՝ նաև գլխավոր դատական հոգեբույժ։ Ակտիվորեն մասնակցել է հանրապետության հասարակական-քաղաքական կյանքին։ 1947-1951 թվականներին եղել է Հայաստանի Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։ 1937 թվականին ընդունվել է ԽՄԿԿ շարքերը։ Եղել է Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի անդամության թեկնածու։ 1964-1972 թվականներին ապրել է Մոսկվայում։ Աշխատել է ԽՍՀՄ ԲԳԱ նախագահությանն առընթեր գիտահետազոտական գործունեության կոորդինացիայի բաժնի ավագ գիտաշխատող, ապա՝ արտաքին հարաբերությունների բաժնի վարիչ։
Անդամակցություն
Եղել է ԽՍՀՄ և Հայաստանի նյարդաբույժների և հեգեբույժների ընկերությունների վարչությունների անդամ։
Մահ
Մահացել է 1972 թվականի հուլիսի 29-ին Մոսկվայում։ Թաղված է Երևանի Թոխմախի գերեզմանատանը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ հոգեբույժներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր բժիշկներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԵՊԲՀ ռեկտորներ Կատեգորիա:Թոխմախի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ
Յարմուք (այլ կիրառումներ)
Յարմուք կարող է նշանակել՝
Օսիկովո (գյուղ, Կոնստանտինովսկի շրջան)
Օսիկովո (Осикове), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կոնստանտինովսկիում։ Հիմնադրվել է 2001 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Օսիկովո գյուղում բնակվում էր 287 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կոնստանտինովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:2001 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Քարխու (Շարուրի շրջան)
Քարխու (այժմ կոչվում է՝ Qarxun Քարխուն), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Շարուրի շրջանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շարուրի շրջանի բնակավայրեր
Կնուտ Նյուսթեդտ
Կնուտ Նյուսթեդտ (Knut Nystedt, ), նորվեգացի կոմպոզիտոր, երգեհոնահար և դիրիժոր։
Կենսագրություն
Կնուտ Նյուսթեդտը ծնվել է 1915 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Քրիստիանիայում՝ ներկայիս Օսլո մայրաքաղաքում։
Երաժշտության դասեր է վերցրել Աարոն Կոպլենդի մետ։ 1946 թվականից 1982 թվականներին Կնուտ Նյուսթեդտը ծառայել է եկեղեցուն որպես երգեհոնահար։ Բազմաթիվ համերգներով է հանդես եկել ոչ միայն հայրենի Նորվեգիայում, այլև աշխարհի շատ երկրներում։ 1950 թվականից 1990-ական թվականներին կոմպոզիտորը ղեկավարել է «Det Norske Solistkor» խմբերգային կոլեկտիվը։ 1964 թվականից 1985 թվականներին դասավանդել է երգչախմբային դիրիժորություն Օսլոյի համալսարանում։
1966 թվականին Կնուտ Նյուսթեդտին շնորհվեց Սուրբ Օլաֆի պարգև։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Նորվեգացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Երգեհոնահարներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Նորվեգացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Քրիստոնեական երաժշտություն
Ժու սու Մոնժու
Ժու սու Մոնժու (Jou-sous-Monjou), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 112 մարդ, բնակչության խտությունը` 18.18 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.16 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 440 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 100 կմ հարավ, Օրիյակ քաղաքից` 18 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
ՀՀ ԳԱԱ Միքայել Քոթանյանի անվան տնտեսագիտության ինստիտուտ
ՀՀ ԳԱԱ Միքայել Քոթանյանի անվան տնտեսագիտության ինստիտուտ, տնտեսագիտության ուղղությամբ գիտահետազոտական հաստատություն Երևանում։
Ղեկավարություն
Ինստիտուտի գիտական ղեկավարներ և տնօրեններ են եղել՝
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Գիտահետազոտական ինստիտուտներ Կատեգորիա:Հայաստանի գիտահետազոտական ինստիտուտներ
(260) Հուբերտա
(260) Հուբերտա (Huberta), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1886 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Յոհան Պալիսայի կողմից Վիեննայում ։
Հուբերտա աստերոիդը պատկանում է Կիբելեի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 3,27 - 3,7 ա. մ. մեծ կիսաառանցքներով, էքսցենտրիսիտետը` փոքր է քան 0,3 և ուղեծրի թեքումը` փոքր քան 25°։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:Կիբելեի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1886 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Յոհան Պալիսայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Դալլար (Ելիզավետպոլի գավառ այլ գյուղ)
Հնում եղել է հայաբնակ գյուղ։
Բնակչություն
1907 թվականին գյուղն ունեցել է 220 կովկասի թաթար բնակիչ ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղն ուներ հայկական եկեղեցի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Ռահել Պլաուտ
Վաղ կյանք և կրթություն
Ռահել Պլաուտը ծնվել է 1894 թվականին Լայպցիգում։ Էլիզաբեթ Ամալի Ռահել Լիբեշյուց նի Պլաուտը մանրէաբան Հյուգո Կառլ Պլաուտի և նրա կնոջ՝ Ադել նի Բրաչի 4 երեխաներից մեկն է։ Քանի որ հայրը նշանակվել էր մանրէաբանության համալսարանի տնօրեն, ընտանիքը 1898 թվականին տեղափոխվել է Համբուրգ։ 1919 թվականին դարձել է Էթենդորֆի Համբուրգի համալսարան-հիվանդանոցի տնօրենը։ 1913 թվականից Պլաուտը սովորել է կենդանաբանություն, իսկ հետ բժշկագիտություն Ֆրեինբուրգի համալսարանում։ Կիելում և Բոնում հեռակա կրթություն ստանալուց հետո, 1918 թվականին ստացել է առաջին աստիճանի որակավորում (summa cum laude) ։ Նա պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն Հյուգո Ռիբերտի անվան պաթոլոգիական անատոմիայի ինստիտուտում։
Կարիերա և հետազոտություններ
Այնուհետև Ռահել Պլաուտը վերադարձել է Համբուրգ, որտեղ 1919-ին նշանակվել է Էթենդորֆի համալսարանական հիվանդանոցի ֆիզիոլոգիայի ինստիտուտի օգնական՝ Օտտո Քեստների ղեկավարությամբ։ 1923 թվականին նա դարձել է մարդու ֆիզիոլոգիայի դասախոս և հետազոտող։
1924 թվականի հուկիսի 24-ին, 30 տարեկանում Պլաուտն ամուսնացել է պատմաբան Հանս Լիբեշյուցի հետ։ 1923 թվականին, ֆինանսապես անապահով մարդկանց պատճառով, որոնք ազատվել էին աշխատանքից, Ռահել Պլաուտը ստիպված էր թողնել իր պաշտոնը ամուսնությունից հետո։ Այդ ժամանակներից մինչև 1933 թվականը նա անվճար դասավանդել է  ֆիզիոլոգիայի ինստիտուտում, ինչպես նաև տանը դիետոլոգիայի ուսանողներին։ Բացի այդ, նա հրատարակել է 25 հոդված տարբեր թեմաներով, այդ թվում՝  բարձրագույն ֆիզիոլոգիա, մկանային ֆիզիոլոգիա , մանրէաբանություն    , շնչառական ֆիզիոլոգիա , նյութափոխանակություն   և ջերմակարգավորում ։
Արտագաղթ դեպի Անգլիա
1933 թվականի ապրիլի 7-ին Ադոլֆ Հիտլերի օրոք ընդունված օրենքի համաձայն՝ Համբուրգի Սենատը 1933 համալսարանն ավարտածներին տվել է դասավանդման լիցենզիա, որից հետո Պլաուտը դասավանդել է հրեական դպրոցում և իսրայելական հիվանդանոցում։ 1936 թվականին մեկնել է Անգլիա՝ հանդիպելու իր եղբոր Թեո Պլաուտին։ 1938 թվականի դեկտեմբերին ամուսինը ևս տեղափոխվել է Անգլիա հետապնդումներից խուսափելու համար։ Պատերազմի ժամանակ բժիշկների մեծ պահանջարկ էր նկատվում, սակայն Ռահել Պլաուտը գերադասել է հոգ տանել իր երեք երեխաների՝ Վոլֆ Լիբեսչուցի (ծնվել է 1927 թվականին), Հյուգոյի (ծնվել է 1929 թվականին) և Էլիզաբեթի (ծնվել է 1932 թվականին) մասին։ Ավելի ուշ նա աշխատել է թագավորական կամավորական ծառայությունում, բարեգործական կազմակերպություններում, ինչպես նաև գրել է իր ընտանիքի պատմությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի բժշկուհիներ
Սյորռեիսա
Սյորռեիսա (Sørreisa), կոմունա Նորվեգիայի Թրոմս ֆյուլքեյում։ Կոմունայի վարչական կենտրոնը Սետերմուեն քաղաքն է։ Պաշտոնական լեզուների ընտրության ժամանակ 3 լեզուներից որևէ մեկը չի ընտրել, այսինքն՝ չեզոք է։ Զբաղեցնում է 362.98 կմ² տարածք ։
Սյորռեիսա կոմունան ստեղծվել է 1886 թվականի սեպտեմբերի 1-ին, երբ այդ տարածքը առանձնացվել է Թրանյո կոմունայից։ Այն իր անվանումը ստացել է Ռեիսելվա գետից։
Սյորռեիսայի զինանշանը
Սյորռեիսա կոմունայի զինանշանը հաստատվել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 7-ին և իրենից ներկայացնում է կարմիր գույնով ներկված վահան, ներքևի մասը սուր, որի վրա պատկերված է 3 հատ դեղին գույնի աստղ։ Զինանշանի վրա աստղերի առկայությունը պայմանավորված է 1715-1748 թվականներին բնակավայրում որպես ոստիկան աշխատած անձին պատկանող կնիքի հայտնաբերումով, որի վրա պատկերված էին երեք աստղ ։
Բնակչություն
Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Սյորռեիսա կոմունայում բնակվում է 3312 մարդ։ Կոմունայի բնակչության քանակը վերջին 60 տարում հիմնականում պահպանվել է նույն մակարդակի վրա՝ վերջին 15 տարում փոքր-ինչ աճ արձանագրելով ։
Սեդա Աղբալյան
Սեդա Գարեգինի Աղբալյան, հայ քիմիկոս-օրգանիկ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1967)։
ՀԽՍՀ վաստակավոր բժիշկ Գարեգին Աղբալյանի դուստրը։
Կենսագրություն
Սեդա Աղբալյանը ծնվել է 1929 թվականին Երևանում հոգեբույժ, պետական և հասարակական աշխատող Գարեգին Աղբալյանի ընտանիքում։ 1951 թվականին ավարտել Է Երևանի պետական համալսարանը։ 1961-1998 թվականներին աշխատել Է ՀՀ ԳԱԱ Օրգանական քիմիայի ինստիտուտում, 1979-1998 թվականներին եղել է տարացիկլային միացությունների լաբորատորիայի վարիչ։
Աշխատանքները վերաբերում են ենամինների քիմիային և տարացիկլային շարքի կենսաբանական ակտիվ նյութերի սինթեզին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քիմիկոսներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ
(8709) Կադլու
(8709) Կադլու (Kadlu), աստերոիդ ամուրի ընտանիքում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի մայիսի 14-ին Կարոլին Շումեյկերի և Յուջին Շումեյկերի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,53196 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,2983 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7656 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1471,58 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,244635 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,51° անկյուն։
Կադլու աստերոիդը պատկանում է Ալինդայի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 2,5 ա. մ. մեծ կիսաառանցքով և ունեն 0,4 - 0,65 էքսցենտրիսիտետ։ Այս աստերոիդները գտնվում են Յուպիտերի հետ ուժեղ 3:1 ուղեծրային ռեզոնանսի մեջ, ինչպես նաև ունեն ևս մեկ ուժեղ ռեզոնանս, այս անգամ արդեն Երկրի հետ՝ 1:4։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալինդայի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կարոլին Շումեյկերի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Յուջին Շումեյկերի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ամուրի ընտանիքի աստերոիդներ
Սան Անդրես դել Ռաբանեդո
Սան Անդրես դել Ռաբանեդո (San Andrés del Rabanedo), համայնք Իսպանիայի Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքի Լեոն պրովինցիայի կազմում։ Զբաղեցնում է 65 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2007 թվականի տվյալներով եղել է 30.557, բնակչության խտությունը՝ 416,88 մարդ/կմ² ։ Ընկած է երկրի մայրաքաղաք Մադրիդից մոտավորապես 290, պրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ Լեոնից 4 կիլոմետր հեռավորության վրա ։
Սան Անդրես դել Ռաբանեդոն Իսպանիայի արագ աճող բնակավայրերից է. եթե 20-րդ դարի վերջերին ուներ ընդամենը շուրջ 24 հազար բնակիչ, ապա 2008 թվականին այդ ցուցանիշը հասել էր մոտավորապես 28 հազարի, 2010-ին՝ 31.306-ի։ 2011 թվականի մարդահամարի ժամանակ արձանագրվել են հետևյալ ցուցանիշները. բնակչության թվաքանակը՝ 31.562, խտությունը՝ 486,75 մարդ/կմ² ։ Համայնքի կազմում ներառված են հետևյալ բնակավայրերը (դրանցում բնակվող մարդկանց թվաքանակը տրված է ըստ 2010 թվականի տվյալների).
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Եղբայրացած քաղաքներ
Սան Անդրես դել Ռաբանեդոն մասնակցում է քաղաքների եղբայրացման նախաձեռնությանը, որը վայելում է Եվրոպական միության աջակցությունը, և բարեկամական ու գործընկերային հարաբերություններ է հաստատել հետևյալ քաղաքի հետ.
Գրականություն
El municipio de San Andrés del Rabanedo y su entorno. Matías Díaz Alonso. Ayuntamiento de San Andrés del Rabanedo. 1997
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Լեոն պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ
Անծանոթ դուստրը
Սյուժե
Հունաստանում արձակուրդի ժամանակ քոլեջի պրոֆեսոր Լեդա Կարուզոն ( Օլիվիա Քոլման ) հանդիպում է Նինային ( Դակոտա Ջոնսոն )՝ երիտասարդ մի կնոջ, որի երեք տարեկան դուստրը՝ Ելենան, անհետացել էր լողափում։ Լեդան գտնում է Ելենային և վերադարձնում Նինային։ Նինան դժգոհում է կյանքից, հոգնածությունից և հիասթափությունից։ Ելենան նյարդայնանում է այն բանից հետո, երբ կորցնում է իր սիրելի տիկնիկին, որը Լեդան գաղտնի վերցրել և թաքցրել է։ Հետագա զրույցների ընթացքում պարզվում է, որ երիտասարդ Լեդան ( Ջեսսի Բաքլի ) նույնպես տանջվում էր իր երկու դուստրերի՝ Բիանկայի և Մարթայի համար՝ հաճախ կորցնելով համբերությունը և պարփակվելով իր մեջ։
Շուկայում Լեդան Նինայի համար գլխարկի զարդ է գնում։ Նինան այցելում է Լեդային։ Նվիրելով զարդը, նրանք զրույցի են բռնվում։ Նինան հարցեր  է տալիս  Լեդային իր դուստրերի մասին։  Լեդան հուզվում է, անկեղծանում, որ սթրեսի պատճառով լքել է նրանց դեռևս երեք տարի առաջ։ Երեխաները մնացել են նախկին ամուսնու մոտ։ Այդ ընթացքում նա սիրավեպ էր ունենցել մի գործընկեր պրոֆեսորի հետ ( Պիտեր Սարսգաարդ )։ Նա խոստովանում է, որ իրեն «հիանալի» էր զգում դուստրերից հեռու և  վերադարձավ նրանց մոտ միայն այն ժամանակ, երբ զգաց, որ իսկապես կարոտում էր։ Երբ Նինան պարզում է, որ Լեդան գիտի իր և Ուիլի մասին,  այդ մասին տեղեկացնում է Ուիլին։  Ուիլը թույլտվություն է խնդրում Լեդայից, որ նրա բնակարանում սեքսով զբաղվեն։
Հաջորդ օրը Նինան գալիս է Լեդայի մոտ բնակարանի բանալիների համար։ Լեդան խոստովանում է, որ եսասեր ու վատ մայր է եղել, Նինային զգուշացնում է, որ իր դեպրեսիան երբեք չի վերանա։ Լեդան իրեն տալիս է նաև Ելենայի տիկնիկը՝ խոստովանելով, որ ինքն է վերցրել այն և, որ ինքը «պարզապես խաղում էր»։ Վիճում են կանայք, Նինան շատ խիստ զայրանում է և հեռանալուց առաջ մազակալով հարվածում է Լեդայի փորին։ Այդ երեկո Լեդան հավաքում է իրերն ու հեռանում հանգստավայրից, սակայն վերքի սուր ցավը թույլ չի տալիս շարունակել ճանապարհը։ Դուրս է գալիս ճանապարհից, մի փոքր առաջ գնալով սայթաքում է  և ընկնում լողափին։
Հաջորդ առավոտ Լեդան արթնանում է ծովափին և զանգահարում է իր դստերը՝ Բիանկային, ով այդ պահին Մարթայի կողքին էր։ Աղջիկներն ուրախանում են մորից զանգ ստանալու համար։ Լեդան ասում է, որ ինքը լավ է, աղջիկների կարիքն ունի։ Լեդան ընկնում է հուշերի մեջ․ տեսնում է ձեռքում մի նարինջ։ Նա «օձաձև» մաքրում է նարինջի կեղևը, ինչպես դա անում էր իր դուստրերի համար, երբ նրանք փոքր էին։
Արտադրություն
Նկարահանումները սկսվել են 2020 թվականի սեպտեմբերին ։
Թողարկում
Ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել 2021 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Վենետիկի 78-րդ միջազգային կինոփառատոնում, որտեղ Մեգի Ջիլենհոլը ստացավ «Ոսկե առյուծ» մրցանակ լավագույն սցենարի համար ։ Պրեմիերան ԱՄՆ-ում նախատեսված է եղել  2021 թվականի դեկտեմբերի 17-ին, սահմանափակ թողարկումով և դեկտեմբերի 31-ին՝  Netflix-ում։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Բռնություն զենքի գործադրմամբ
Բռնություն զենքի գործադրմամբ, զենքի (հրազենի կամ հրաձգային) գործադրմամբ կատարված բռնություն։ Զենքի գործադրմամբ բռնությունը կարող է լինել հանցավոր և անհանցավոր։ Հանցագործությունն իր մեջ ներառում է սպանություն (բացառությամբ այն դեպքերի, երբ և որտեղ է այն արդարացված ինքնապաշտպանությամբ), մահաբեր զենքի օգտագործմամբ հարձակում, ինքնասպանություն կամ ինքնասպանության փորձ՝ կախված այս կամ այն պետության իրավազորությունից)։ Ոչ խտրական բռնությունը ներառում է պատահական կամ չկանխամտածված վնասվածքներ և մահ (բացառությամբ հանցավոր անփութության դեպքերի)։
Ըստ GunPolicy.org-ի՝ աշխարհի 875 միլիոն զենքի 75 տոկոսը վերահսկվում է խաղաղ բնակչության կողմից ։ Այդ զենքի գրեթե կեսը (46 տոկոսը) պատկանում է ԱՄՆ քաղաքացիներին, որտեղ նկատվում է աշխարհում զենքի տիրապետման ամենաբարձր մակարդակը ։ 2017 թվականին Միացյալ Նահանգներում զենքի կիրառման հետ կապված բռնություններից զոհվել է շուրջ 40 հազար մարդ, ինչը վերջին տասնամյակների ընթացքում ամենաբարձր տարեկան ցուցանիշն է ։
Ինքնասպանություն
Հիմնական հոդված՝ Ինքնասպանություն
Շատ երկրներում զենքի հասանելիության և ինքնասպանության ռիսկի միջև սերտ կապ կա, որի ապացույցներն առավել տեսանելի են Միացյալ Նահանգներում ։ 2017 թվականին երկրում 47 173 ինքնասպանությունների գրեթե կեսը կապված է եղել հրազենի կիրառման հետ ։
1992 թվականին Թենեսիում և Վաշինգտոնում անցկացված «դեպք-վերահսկողություն» հետազոտությունը ցույց է տվել, որ զենք ունեցողները գրեթե հինգ անգամ ավելի հաճախ են ինքնասպան լինում, քան այն քաղաքացիները, որոնց տներում զենք չկա ։ 2008 թվականի դրությամբ ԱՄՆ-ում անցկացվել է 12 հետազոտություն՝ «դեպք-վերահսկողություն» տիպի, և նրանք բոլորը հայտնաբերել են, որ տանը պահվող զենքը կապված է եղել ինքնասպանության բարձր ռիսկի հետ ։ Ընդհակառակը, 1996 թվականին Նոր Զելանդիայում անցկացված հետազոտությունը էական հարաբերակցություն չի հայտնաբերել կենցաղային զենքի տիրապետման և ինքնասպանության միջև ։ Գնահատելով 14 զարգացած երկրների տվյալները, զենքի տիրապետման մասին հայտնի տվյալներով, Հարվարդի վնասվածքների վերահսկման հետազոտական կենտրոնը հայտնաբերել է վիճակագրորեն նշանակալի հարաբերակցություն այդ մակարդակների և ինքնասպանությունների մակարդակի միջև։ Բայց զուգահեռներն էական չեն եղել, երբ տվյալներ են ներառվել այլ երկրներից ։
Կանխամտածված սպանություն
ՄԱԿ-ի Թմրամիջոցների և հանցագործության դեմ պայքարի գրասենյակը կանխամտածված սպանությունը սահմանել է որպես այնպիսի գործողություններ, որոնցում հանցագործը մտադիր էր մահ կամ ծանր մարմնական վնասվածքներ հասցնել մեկ այլ մարդու ։
Սա բացառում է մահվան դեպքերը՝
ՄԱԿ-ի Թմրամիջոցների և հանցագործության դեմ պայքարի գրասենյակի հետազոտության տվյալներով՝ 2017 թվականին հրազենը կիրառվել է աշխարհում բոլոր սպանությունների ավելի քան 50 տոկոսում ։ Հարվարդի հետազոտությունը ցույց է տվել, որ զենքի ավելի բարձր հասանելիությունը սերտորեն կապված է 26 երկրներում բարձր եկամուտ ունեցող սպանությունների բարձր մակարդակի հետ ։
Ընտանեկան բռնություն
Հիմնական հոդված՝ Ընտանեկան բռնություն
Հրազենի նկատմամբ խստացված հսկողության որոշ կողմնակիցներ կարծում են, որ զենքի տիրապետումը մահացու ելքով և վնասվածքներով կապող առավել համոզիչ ապացույցները հայտնաբերվել են ընտանեկան բռնության հետազոտություններում, որոնք հաճախ են վկայակոչել հանրային առողջապահության քաղաքականության վերլուծաբան Արթուր Քելլերմանի հետազոտության արդյունքները։ Նա գտել է, որ սպանության ռիսկը, ըստ էության, մի փոքր ավելի բարձր է այն տներում, որտեղ ատրճանակ կա։ Սակայն որոշ քննադատներ վիճարկել են նրա աշխատանքը ։
Կողոպուտ և զինված հարձակումներ
ՄԱԿ-ի Թմրամիջոցների և հանցագործության դեմ պայքարի գրասենյակը կողոպուտը որպես գույքի գողություն է սահմանել ուժի գործադրմամբ կամ ուժի կիրառման սպառնալիքով ։ Հրազենը օգտագործվում է որպես սպառնալիք կողոպուտի և հարձակումների ժամանակ 4-6 անգամ ավելի, քան հանցավորության դեմ պայքարում որպես պաշտպանության միջոց ։
Պատահական մահեր հրազենից
ԱՄՆ-ում 1979 թվականից մինչև 1997 թվականը հրազենի կիրառմամբ պատահական վերքերից զոհվել է 30 000 մարդ։ Անհամաչափ մեծ թվով այդ մահերը տեղի են ունեցել Միացյալ Նահանգների այն մասերում, որտեղ հրազենն ավելի տարածված է ։
Կանխում
Ամբողջ աշխարհում պետությունները տարբեր միջոցներ են ձեռնարկել պետական սեփականության կամ մասնավոր սեփականության ներքո գտնվող հրաձգային զենքի չարաշահումը թույլ չտալու, ինչպես նաև դրա ապօրինի շրջանառությանը խոչընդոտելու համար։ ՄԱԿ-ի շրջանակներում այդ միջոցառումներն իրականացնելու համար կազմակերպության անդամ պետություններն իրենց վրա են վերցրել հրաձգային զենքի նկատմամբ վերահսկողության մի շարք պարտավորություններ, որոնց թվին են պատկանում՝
Արձանագրություն՝ հրազենի ապօրինի պատրաստման և շրջանառության դեմ ,
Հրաձիգի և թեթև զինատեսակների ապօրինի առևտուրը կանխելու և վերացնելու գործողությունների ծրագիր բոլոր առումներով և դրա դեմ պայքարում ,
Պաշտոնատար անձանց կողմից իրավակարգի պահպանմանն ուղղված ուժի և հրազենի կիրառման հիմնական սկզբունքները ։
1990-ական թվականների կեսերից ՄԱԿ-ը բազմիցս քննարկել է հրազենի և թեթև սպառազինության հարցը։ Այս խնդրին նվիրված բանաձևերից կարելի է առանձնացնել ՄԱԿ-ի Գլխավոր Ասամբլեայի 60/68 բանաձևը (ապօրինի արտադրության, հրաձգային զենքի և թեթև սպառազինության փոխանցման և շրջանառության բացասական հումանիտար հետևանքների վերացում և դրանց չափից ավելի կուտակում և զարգացման գործընթացի հետևանքների վերացում) և Գլխավոր Ասամբլեայի 64/228 բանաձևը (աջակցություն զարգացմանը զինված բռնության մասշտաբների նվազեցման և կանխարգելման միջոցով) ։
2000 թվականի ապրիլին Վիեննայում տեղի է ունեցել ՄԱԿ-ի հանցավորության կանխարգելման և իրավախախտներին դիմելու 10-րդ կոնգրեսը։ Դրանում քննարկվել են կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի հետ կապված խնդիրները։ Աշխատանքի արդյունքն է ՄԱԿ-ի Անդրազգային կազմակերպված հանցավորության դեմ կոնվենցիայի և դրան առնչվող երկու արձանագրությունների ստորագրումը, որոնք վերաբերել են մարդկանց առևտրին և անօրինական միգրացիային ։
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչական գործողությունները ստիպել են աշխարհին արմատապես վերանայել հրազենի վտանգի հարցը։ Ինչպես նշվում է ՄԱԿ-ի՝ հրաձիգների և թեթև սպառազինությունների ապօրինի առևտրի խնդրի վերաբերյալ Տոկիոյի հանդիպման ամփոփագրում՝
«Ահաբեկչության, թմրանյութերի ապօրինի շրջանառության, կազմակերպված հանցավորության, տարածաշրջանային հակամարտությունների և նման հակամարտություններում օգտագործվող զենքի խնդիրները սերտորեն կապված են միմյանց հետ, և միջազգային հանրությունը պետք է ավելի մեծ ջանքեր գործադրի նման խնդիրների լուծման համար» ։
2005 թվականի ապրիլի 18-25-ը Բանգկոկում անցկացվել է ՄԱԿ-ի հանցավորության կանխարգելման և քրեական արդարադատության 11 կոնգրես, որտեղ մեծ ուշադրություն է դարձվել այն միջոցներին, որոնք ուղղված են եղել երկրներին օժանդակել հրազենի ապօրինի պատրաստման և շրջանառության դեմ արձանագրությանը միանալուն (ընդունված Գլխավոր Ասամբլեայի 55/255 բանաձևով 2001 թվականի մայիսի 31-ին)։ Փաստաթղթի համաձայն՝ մասնակից պետությունները ստանձնում են հետևյալ պարտավորությունները՝
– ազգային օրենսդրության և դատավարական նորմերի ընդունումը և ուժեղացումը, որոնք վերաբերում են, մասնավորապես, հանցագործությունների քրեականացմանը և ձերբակալմանը, հրազենի բռնագրավմանը և օտարմանը (հոդված 5-6),
– հրազենի, ինչպես նաև դրա արտադրողի և դուրսգրման մասին տեղեկատվության պահպանումը (հոդված 7-9),
– հրազենի արտահանման-ներմուծման և տարանցիկ փոխադրման լիցենզիաների կամ թույլտվությունների տրամադրման արդյունավետ համակարգերի ստեղծումը և կիրառումը (հոդված 10),
– հրազենի կորստի, հափշտակության կամ արտահոսքի կանխման, ինչպես նաև համապատասխան տեղեկատվության փոխանակման և միջազգային համագործակցության զարգացման ուղղությամբ համապատասխան իրավական և վարչական միջոցառումներ ձեռնարկելու համար (հոդված 11-13),
– բրոքերային գործառնություններ իրականացնող անձանց գործունեության կարգավորման արդյունավետ համակարգի ստեղծումը և կիրառումը (հոդված 15),
– հրազենի ապօրինի շրջանառության դեմ պայքարի տեխնիկական համագործակցության և միջոցառումների նախագծերի մշակում՝ զարգացող երկրներին և անցումային տնտեսությամբ երկրներին օգնություն ցուցաբերելու նպատակով (հոդված 14) ։
Հրազենի գործադրմամբ բռնությունն ըստ երկրների
Հրազենային զենքից բռնի մահվան մակարդակը տատանվում է 0,03-ից մինչև 0,04-ից 100 000 բնակչի հաշվով Սինգապուրում և Ճապոնիայում, մինչև 59 և 67-ը 100 000 բնակչի հաշվով Հոնդուրասում և Վենեսուելայում։ Աշխարհում հրազենից բռնի մահացության ամենաբարձր ցուցանիշները դիտվել են ցածր եկամուտ ունեցող Հարավային և Կենտրոնական Ամերիկայի երկրներում, ինչպիսիք են Հոնդուրասը, Վենեսուելան, Կոլումբիան, Սալվադորը, Գվատեմալան և Ճամայկան ։
Լատինական Ամերիկա
Միջամերիկյան զարգացման բանկը հրապարակել է զեկույց, որում լուսաբանվում են Լատինական Ամերիկայի քաղաքներում հիմնական գործոնները, որոնք նպաստում են զենքի օգտագործման նկատմամբ բռնության ավելացմանը. անբարենպաստ տնտեսական իրավիճակ, բնակարանային անկայունություն, ընտանիքի փլուզում, դպրոցում բացակայություն, բնակչության տարիքային կառուցվածքը և ալկոհոլի սպառումը ։ Այս գործոնները կարող են կիրառվել աշխարհի այլ տարածաշրջանների նկատմամբ, որտեղ զենքի գործադրմամբ բռնության բարձր մակարդակ է արձանագրվել։
ԱՄՆ
ԱՄՆ-ում զանգվածային գնդակահարությունները մեծ ուշադրություն են ստացել ԶԼՄ-ների կողմից, ուստի բարձր մահացության տպավորություն է ստեղծվել հենց նրանց պատճառով ։ Զանգվածային գնդակահարությունները, սակայն, ԱՄՆ-ում զենքի գործադրմամբ բռնության զոհերի ընդամենը մի փոքր թվի պատճառ են հանդիսացել։ ԱՄՆ-ում զենքով մահերի ավելի քան 2/3-ը ինքնասպանությունների հետևանք է ։
Ճապոնիա
Ճապոնիան զենքի կիրառմամբ տարեկան մահերի նվազագույն քանակ ունի։ Ճապոնիայում գործում են զենքի կրելու մասին աշխարհի ամենախիստ օրենքներից մեկը, և ամեն տարի Ճապոնիայում հաշվվում է ավելի քան 127 միլիոն բնակչությամբ հրազենից 100 կամ պակաս մահ (հրազենից մահացությունը կազմում է 0,02-ը 100 հազար մարդու համար) ։ Զենք ձեռք բերելու համար Ճապոնիայի քաղաքացիներն այցելում են երկարատև պարապմունքների, հանձնում գրավոր քննություն և հրաձգությունների թեստ՝ 95 տոկոսից ոչ պակաս ճշգրտությամբ։ Դիմորդները նաև հիվանդանոցներում անցնում են հոգեկան առողջության գնահատում, ինչպես նաև կառավարության կողմից իրականացվող տվյալների համակողմանի ստուգում։ Անցնել դասեր և վերցնել քննություն անհրաժեշտ է յուրաքանչյուր երեք տարին մեկ ։
Ռուսաստան
Ռուսաստանի Դաշնությունը հանդիսանում է աշխարհում բոլոր տեսակի սպառազինությունների, այդ թվում՝ հրազենի խոշորագույն արտադրողներից և արտահանողներից մեկը։ Հիմնական ներպետական նորմատիվ ակտը, որն առավել լիարժեք կարգավորում է հրազենի շրջանառության ոլորտում հարաբերությունները, այսինքն՝ դրա արտադրությունը, վաճառքը, ձեռքբերումը, հաշվառումը, պահպանումը, ներմուծումը, արտահանումը, կիրառումը, առգրավումը և այլն, հանդիսանում է ՌԴ «Զենքի մասին» դաշնային օրենքը 1996 թվականի նոյեմբերի 13-ին ։
Հատկանշական է, որ թեև աշխարհում հրազենից և հրաձգային զենքից սպանությունների, ինքնասպանությունների և պատահական մահերի թիվն ավելացել է շուրջ 40 000-ով 1990-2016 թվականներին, այդ ցուցանիշը Ռուսաստանի համար նվազել է տարեկան մոտ 600 դեպքով ։
Քննարկում
ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղար Քոֆի Անանը՝ զենքի գործադրմամբ բռնության խնդրի մասին.
«Հրաձգային զենքից զոհվածների թիվը շատ ավելին է, քան սպառազինության այլ համակարգերի կիրառման հետևանքով զոհվածների թիվը, ընդ որում գրեթե ամեն տարի հրաձգային զենքից զոհվածների թիվը զգալիորեն գերազանցում Է Հիրոսիմայի և Նագասակիի ատոմային ռմբակոծության հետևանքով զոհվածների թիվը։ Փոքր զենքի զոհերի քանակի առումով այն իրոք կարելի է անվանել «զանգվածային ոչնչացման զենք»։ Սակայն, չնայած դրան, ի տարբերություն քիմիական, կենսաբանական և միջուկային զենքի հետ կապված իրավիճակի, մինչ այժմ ոչ մի չտարածման համաշխարհային ռեժիմ չկա, որը կսահմանափակի այդ զենքի տարածումը ամբողջ աշխարհում» ։
Մի շարք հետազոտողներ կարծում են, որ քաղաքացիների կողմից զենքի տիրապետման վերաբերյալ ավելի խիստ կանոնների ներդրումը հանգեցրել է հանցավորության մակարդակի իջեցմանը։ Միացյալ Նահանգներում նույն կարծիքին են ԱՄՆ դեմոկրատական կուսակցության ներկայացուցիչների մեծամասնությունը, ինչպես նաև նրա կողմնակիցները և կուսակցության հետ փոխկապակցված խմբերը ։ Մյուս կողմից, ԱՄՆ աջակողմյան Հանրապետական ուժերի կողմնակիցներն ու ներկայացուցիչները համառորեն պաշտպանում են ԱՄՆ Սահմանադրության երկրորդ փոփոխությամբ տրամադրվող իրավունքը՝
«Քանի որ լավ կազմակերպված աշխարհազորը անհրաժեշտ է ազատ պետության անվտանգության համար, ժողովրդի՝ զենք պահելու և կրելու իրավունքը չպետք է խախտվի» ։
Քննադատության են ենթարկվել երկու կողմերի դիրքորոշումները։ Հանրապետական կուսակցության ներկայացուցիչները ոչ պատշաճ կերպով պնդել են, որ զենքի գործադրմամբ բռնությունը կանխելու համար անհրաժեշտ է առնվազն զենք կրելու սահմանափակումներ, որպեսզի նրանց հնարավոր լինի օգտվել ինքնապաշտպանության նպատակով  ։ Այս դիրքի հակառակորդները նշել են, որ ապրիորի զենքի հասանելիությունը հանգեցնում է բռնի նպատակներով դրա օգտագործման մեծ ռիսկի, ինչը հաստատվում է ԱՄՆ-ում, հատկապես վերջին տարիներին, հրազենով զանգվածային հարձակումների հաճախականությամբ  ։
Այնուամենայնիվ, ըստ Դեյվիդ Սթարկի՝ 2017 թվականին հրազենի գործադրմամբ բռնությունը ԱՄՆ-ում մահվան ամենաքիչ ուսումնասիրված պատճառներից մեկն է՝
«Մահացության մակարդակի առումով, զենքի բռնության վերաբերյալ հետազոտությունը մահվան նվազագույն ուսումնասիրված պատճառն էր և մահվան երկրորդ հիմնական պատճառը» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հանցագործություններ Կատեգորիա:Զենք Կատեգորիա:Բռնություն Կատեգորիա:Հանցագործություն
Սեդա Վերմիշևա
Սեդա Կոնստանդինի Վերմիշևա (Седа Константиновна Вермишева, ), բանաստեղծուհի, տնտեսագետ և հասարակական գործիչ։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1974 թվականից։
Հայերը Հունգարիայում
Հայերի առաջին խմբերը Հունգարիայում հաստատվել են միջնադարում և հետագայում ձուլվել են։ Ներկայումս Հունգարիայում բնակվում է մոտ 15 հազար հայ սակայն հունգարացիների հայկական ծագումով մարդկանց թիվը հասնում է 30.000 ի, մեծ մասը՝ Բուդապեշտում։ Փոքրաթիվ հայկական համայնքներ կան Դեբրեցեն, Շոպրոն, Սեկեշֆեհերվար քաղաքներում։ Երկրորդ մեծ ներգաղթը տեղի ունեցավ 17-րդ դարում, որի հետևանքով Տրանսիլվանիայում (այսօր՝ Ռումինիայում) հիմնվել են հայ քաղաքներ։ Տրանսիլվանահայերը հետագայում սփռվեցին պատմական Հունգարիայով մեկ և 20-րդ դարի սկզբին արդեն բոլորը հունգարերեն էին խոսում։ 1920 թվականին Տրանսիլվանիան անջատվել է Հունգարիայից, ու տրանսիլվանահայերի մի մասը տեղափոխվեց այսօրվա Հունգարիայի տարածք։ Հայոց ցեղասպանությունից հետո Հունգարիայում նորից հայեր են հաստատվել, սակայն նրանց մեծ մասը երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո արտագաղթել է Արևմտյան Եվրոպա և Ամերիկա։ Քսաներորդ դարի վերջերից մինչև հիմա շարունակվում է չորրորդ ներգաղթը, հիմնականում Հայաստանից, բայց նաև սփյուռքի այլ գաղթօջախներից։
Սեդա Վերմիշևա
Հոր կողմից սերում է Արղության-Երկայնաբազուկների իշխանական տոհմից։ Վերմիշևան ծնվել է Թիֆլիսում, սակայն ողջ կյանքն ապրել է Մոսկվայում։ Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի տնտեսագիտության ֆակուլտետը։ Այնուհետև աշխատել է Սովետական Էկոնոմիկայի և պլանավորման ինստիտուտում որպես ավագ խորհրդական։ Հեղինակ է 8 պոետիկ գրքերի և բազմաթիվ վերլուծական հոդվածների։ Հայաստանի Գրողների Միության ռուսախոս սեկտորի ղեկավարն է, Մոսկվայի գրողների միության անդամ էր։ Սեդա Վերմիշևան Հայ-ռուսական բարեկամության Մոսկովյան համայնքի համանախագահն էր։
Հայերը Հունգարիայում
Հունգարահայերը մեծ դեր են խաղացել Հունգարիայի պատմության մեջ։ Հայերի շնորհիվ 1686 թվականին Բուդա մայրաքաղաքն ազատագրվել է թուրքերից։ 1848-1849 թվականների հակաավստրիական ազատագրական պայքարին հայ սպաներ մեծ թվով մասնակցեցին, 13 Արադի նահատակներից երկուսը, Էռնո Քիշը և Վիլմոշ Լազարը հայ էին։ Տրանսիլվանիայի մտավորականների և առևտրականների զգալի մասը հայ էր, իսկ 20-րդ դարի Հունգարիայի մշակութային գործիչների մի մասն էլ ծագումով հայ է։
Սեդա Վերմիշևա
Կենսագրություն
Սեդա Վերմիշևան ծնվել է 1932 թվականի հոկտեմբերի 9-ին, Թիֆլիսում։ Ավարտել է ԵՊՀ տնտեսագիտության ֆակուլտետը (1956)։ 1987—1988 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ մշակույթի ֆոնդի հայկական բաժանմունքի, 1993 թվականից՝ ԼՂՀ Մոսկվայում մշտական ներկայացուցչության փորձագետ, 1995—1998 թվականներին, միաժամանակ՝ Ռուս-հայկական նախաձեռնությունների կենտրոնի պատասխանատու քարտուղար, 1994—1999 թվականներին՝ ՌԴ Պետդումայի և ՀՀ ԱԺ կապերի հանձնաժողովի նախագահ Նիկոլայ Ռիժկովի օգնական-խորհրդական (հասարակական կարգով), «Գոլոս Արմենիի» թերթի ՌԴ ԱԳՆ-ում հավատարմագրված թղթակից։ 1988 թվականից մասնակցել է Ղարաբաղյան հիմնախնդրի լուծման գործընթացին, Հրապարակել ու տարածել է պատերազմին վերաբերող տեղեկատվական-վերլուծական ամփոփագրեր։ Հարցի կարգավորման քաղաքական լուծումների շրջանակներում համագործակցել է «Մոսկովյան տրիբունա» կազմակերպության, Ռուսաստանի մտավորականների «Ղարաբաղ» կոմիտեի («КРИК»), «Մեմորիալ» ընկերության հետ։ ՀԳՄ (1974, ռուսալեզու գրողների բաժանմունքի նախագահ՝ 2003 թվականից), Մոսկվայի գրողների միություն (1991), Հայ-ռուսական բարեկամությանը նախագահության (1993—2006) անդամ, Ռուսաստանի հայերի միության (2001 թվականից), Մշակույթի աջակցության միջազգային ընկերակցության (2006 թվականից) վարչությունների անդամ։
Հայերը Հունգարիայում
Տրանսիլվանիայի հայերի բարբառը Հրաչյա Աճառյանի նկարագրած Արդյալի բարբառն է։ Այդ բարբառի հիման վրա ստեղծվել է գրական լեզու արդեն 18-րդ դարում, որը գործածվում էր մինչև 20-րդ դարի սկիզբ, երբ տրանսիլվանահայերը հունգարախոս դարձան։ Այսօրվա Հունգարիայի հայերի ճնշող մեծամասնությունը Տրանսիլվանիայից է։ Տրանսիլվանիայի հայերը եկել են Ղրիմից, ինչպես նաև լեհահայերը, այդ պատճառով էլ նրանց բարբառները շատ նման են իրար։ Ե՛վ հունգարահայերը (տրանսիլվանահայերը), և՛ լեհահայերը պնդում են, որ Անիից են, ինչը կարող է նշանակել, որ ոչ թե Կիլիկիայից են, այլ բուն Հայաստանից։
Ֆրանսիշկու Ռամոշ
Ֆրանսիշկու Աուգուստո Նետո Ռամոշ (Francisco Augusto Neto Ramos, ), պորտուգալացի ֆուտբոլիստ, «Շավիշ» ակումբի կիսապաշտպան։ 2016 թվականի Օլիմպիական խաղերի մասնակից Ռիո դե Ժանեյրոյում։
Հայերը Հունգարիայում
Հայերը միջնադարյան Հունգարիայում
Հայերի Հունգարիայում հաստատվելու ժամանակը հայտնի չէ։ Առաջին հստակ տվյալը 1243 թվականից է, երբ Հունգարիայի Բելա Դ թագավորը հող նվիրեց հայերին Էստերգոմ քաղաքում։ Միջնադարյան հունգարացի պատմագիրներ 13-րդ դարում հիշատակում են, որ հայերն արդեն 9-10-րդ դարում ներկա էին Հունգարիայում։ Հունգարիայի 11-14 դարերում կառոցվող մի քանի եկեղեցիների հատակագիծը հիշեցնում է Անի քաղաքի եկեղեցիներինը, այդ փաստի հիման վրա ոմանք ենթադրում են, որ այդ եկեղեցիները կառուցվել են հայերի կողմից։ Հունգարիայի որոշ հին բնակավայրերի անուններ պարունակում են «օրմենյ» նախածանց, որը հունգարերեն նշանակում է «հայ»։
Սեդա Վերմիշևա
Ստեղծագործություններ
Սեդա Վերմիշևան լույս է ընծայել «Արևը բարձրակետում» (1970), «Առկայծող կետագծեր» (1974), «Տերևներ» (1982), «Ժայռանախշեր» (1988), «Անհարթ սեպագիր» (1999), «Սիրո թև» (1999), «Քարից և ավազից» (2005) բանաստեղծությունների ժողովածուները։ Բանաստեղծությունների հիմնական թեման սերն է, հայրենի աշխարհի։ Հեղինակ է նաև վերլուծական ուսումնասիրությունների («Իշխանության կենտրոնացումը` Ռուսաստանի ներքին գաղափարի հրամայականը», 2002)։
Ֆրանսիշկու Ռամոշ
Ակումբային կարիերա
Ռամոշը «Վարզիմ» և «Պորտու» ֆուտբոլային ակումբների սան է։ 2014 թվականի օգոստոսի 10-ին «Օլիվեյրենսե»-ի դեմ խաղում նա առաջին անգամ հանդես եկավ Սեգունդա լիգայում ։ Դեկտեմբերի 7-ին մայրաքաղաքային «Ատլետիկո»-ի դեմ խաղում Ֆրանսիշկուն իր առաջին գոլը հեղինակեց «Պորտու»-ի կազմում ։ 2016 թվականի հունվարի 20-ին Պորտուգալական լիգայի գավաթի «Ֆարմալիկան»-ի դեմ խաղում նա առաջին անգամ հանդես եկավ վիշապների հիմնական կազմում՝ երկրորդ խաղակեսում փոխարինելով Ժանելի Իմբյուլին ։ Մարտի 12-ին «Ունիան Մադեյրա»-ի դեմխաղում Ռամոշն առաջին անգամ հանդես եկավ Սանգրիշ լիգայում՝ երկրորդ խաղակեսում փոխարինելով Վենսան Աբուբաքարին ։ Նույն թվականին նա օգնեց նրանց հաղթել Սեգունդա լիգայում։
Հայերը Հունգարիայում
Հայերը միջնադարյան Հունգարիայում
Հունգարիան գտնվել է Օսմանյան կայսրության լծի տակ 16-17 դարերում։ Բուդա մայրաքաղաքը 1686 թվականին ազատագրվել է թուրքերից համաեվրոպական քրիստոնեական բանակի կողմից։ Այդ ժամանակ Բուդայում ապրում էին հայեր, որոնցից մեկը, Գաբրիել պատկերահանը գաղտնի նամակներով թուրքական պաշտպանության մասին տեղեկություններ փոխանցեց պաշարող բանակին։
Ֆրանսիշկու Ռամոշ
Ակումբային կարիերա
Ամռանը խաղային պրակտիկա ստանալու համար Ռամոշը տեղափոխվեց «Շավիշ» ֆուտբոլային ակումբ։
Սեդա Վերմիշևա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսահայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուսահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայերենից ռուսերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուս կին գրողներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ կին գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Մոսկվայի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Հայերը Հունգարիայում
Տրանսիլվանիայի հայերի ներգաղթը
Տրանսիվլանիայի հայերը, լեհահայերի նման, ասում են, որ Անիից են արտագաղթել 1239 թվականին։ «Անին» հավանաբար նշանակում է Անիի մոտակայքը, այսինքն բուն Հայաստանը։ Նրանք հաստատվել են Ղրիմում, որտեղ բարձր մակարդակով առևտրային և մշակութային գործունեություն էին ծավալում դարերի շարունակ։ Ղրիմի հին հայ գաղութի մի մասը տեղափոխվեց Պոդոլիա, հետո Լեհաստան և Մոլդավիա։ Մոլդավիայի հայերի զգալի մասը 17-րդ դարում տեղափոխվեց Տրանսիլվանիա։
Ֆրանսիշկու Ռամոշ
Միջազգային կարիերա
2014 թվականին Պորտուգալիայի ֆուտբոլի հավաքականի կազմում Ռամոշը դարձել է 2014 թվականի Եվրոպայի առաջնության արծաթե մրցանակակիր Հունգարիայում։ Առաջնության ընթացքում նա խաղացել է Իսրայելի ֆուտբոլի մինչև 19 տարեկանների հավաքականի, Հունգարիայի ֆուտբոլի մինչև 19 տարեկանների հավաքականի , Սերբիայի ֆուտբոլի մինչև 19 տարեկանների հավաքականի և Գերմանիայի ֆուտբոլի մինչև 19 տարեկանների հավաքականի դեմ խաղերում ։
Հայերը Հունգարիայում
Տրանսիլվանիայի հայերի ներգաղթը
Հայեր մեծ քանակով ներգաղթեցին Տրանսիլվանիա ամբողջ 17-րդ դարի ընթացքում, մինչև 18-րդ դարի սկիզբը։ 1672 թվականին Տրանսիլվանիայի իշխան Միհայ Ապաֆին 3000 հայ ընտանիքին թույլտվություն տվեց հաստատվելու։ Հայերը սկզբից Բեստերցե (ռումիներեն՝ Բիստրիցա) քաղաքում հաստատվեցին, բայց քիչ հետո լքեցին այդ քաղաքը։
Ֆրանսիշկու Ռամոշ
Միջազգային կարիերա
2015 թվականին Պորտուգալիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում Ֆրանսիշկուն մասնակցեց 2015 թվականին Նոր Զելանդիայում կայացած Ֆուտբոլի երիտասարդական հավաքականների աշխարհի առաջնություն։ Առաջնության ժամանակ նա խաղացել է Կատարի երիտասարդական հավաքականի, Սենեգալի երիտասարդական հավաքականի , Կոլումբիայի երիտասարդական հավաքականի և Բրազիլիայի երիտասարդական հավաքականի դեմ խաղերում։
Հայերը Հունգարիայում
Տրանսիլվանիայի չորս հայ կենտրոնները
17-րդ դարի սկզբին հիմնադրել են Հայաքաղաքը (հունգ. Սամոշույվար, ռում.՝ Գեռլա), Եղիսաբեթուպոլիսը (հունգ. Էբեշֆալվա, հետագայում Էրժեբեթվարոշ, ռում.՝ Դումբրավեն), Ճուրճովը (հունգ. Դյերդյոսենտմիկլոշ, ռում. Գյորգեն) և Սիպվիզը (հունգ. Չիկսեպվիզ, ռում. Ֆրումոասա)։ Այս չորս քաղաքում քառուցել են 9 եկեղեցի, որոնցից հինգը մինչ հիմա աշխատում է որպես հայ եկեղեցի։
Տրանսիլվանահայերի մասնակցությունը 1848-1849 թթ. հակաավստրիական ազատագրական պայքարում
Հունգարիան 17-19 դարերում մաս էր կազմում Ավստրիայի կայսրությանը։ 1848 թ. մարտի 15-ին հեղափոխություն սկսվեց Բուդա-Պեշտում։ Ավստրիայի արքունիքը սկզբից ընդունել է գրեթե անկախ հունգարական կառավարության ձևավորումը, բայց հետագայում դժվարացնում էր իր գործունեությունը, ու նաև բանակ ուղարկեց դեմը։ Հունգարիայի կառավարությունը կազմակերպեց Հունգարիայի զինված ուժերը, և սկիզբ առավ ազատագրական պայքարը։ Տրանսիլվանահայերը 70 սպա և 1200 շարքային զինվոր տվեցին։ Ազատագրական պայքարի նշանավոր զորավարներից երեքը, Էռնո Քիշը, Վիլմոշ Լազարը և Յանոշ Ցեցը հայ էին։ Հունգարիայի բանակը Ավստրիան չէր կարող հաղթել, կայսրը դիմեց Ռուսաստանի օգնությանը, որը 200.000 հոգով բանակ ուղարկեց։ 30.000 հոգով հունգարական բանակը ճանաչեց իր պարտությունը։ 1849 թ. հոկտեմբերի 6-ին Արադ քաղաքում ավստրիական իշխանությունը սպանել տվեց ազատագրական պայքարի զորավարներին (Արադի նահատակներ), այդ թվում՝ Էռնո Քիշին և Վիլմոշ Լազարին։ Յանոշ Ցեցին հաջողվեց արտագաղթել Արգենտինա, որտեղ հիմնադրել է երկրի Ռազմական Ակադեմիան։
Ֆրանսիշկու Ռամոշ
Միջազգային կարիերա
2016 թվականին Ռամոշը Պորտուգալիայի օլիմպիական հավաքականի կազմում մասնակցեց Ռիո դե Ժանեյրոյի Օլիմպիական խաղերին։ Առաջնության ժամանակ նա խաղացել է ընդդեմ Արգենտինայի Օլիմպիական հավաքականի, Հոնդուրասի Օլիմպիական հավաքականի , Ալժիրի Օլիմպիական հավաքականի և Գերմանիայի Օլիմպիական հավաքականի ։
Հայերը Հունգարիայում
Տրանսիլվանահայերի մասնակցությունը 1848-1849 թթ. հակաավստրիական ազատագրական պայքարում
Թեև հեղափոխությունը ճնշվել է, ապարդյուն չմնաց. տասնութ տարի անց Ավստրիան ճանաչեց Հունգարիան, որպես երկրի հավասար մաս, ու 1867 թվականին ստեղծվել է Ավստրո-Հունգարիան։ Հունգարիայի Խորհրդարանում 1867-1918 թվականների ընթացքում 15 հայ պատգամավոր է ընտրվել։
Ֆրանսիշկու Ռամոշ
Միջազգային կարիերա
2022 թվականին Պորտուգալիայի կազմում մասնակցել է աշխարհի առաջնությանը՝ դառնալով հեթ-տրիկի հեղինակ Շվեյցարիայի դեմ խաղում։
Հայերը Հունգարիայում
Տրանսիլվանիայի հայերի մշակույթը
Տրանսիլվանիայի հայերը 17-18 դարերում դարձել են կաթոլիկ։ 18-19 դարերի ընթացքում սփռվել են Տրանսիլվանիայում ու պատմական Հունգարիայի արևելյան և հարավային մասերում, այդ թվում նաև Ույվիդեկում (այսօր՝ Նովի Սադ, Սերբիայում)։ Մեծ դեր են խաղացել Տրանսիլվանիայի և արևելյան Հունգարիայի առևտրային կյանքում։
Ֆրանսիշկու Ռամոշ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պորտուգալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Վիտորիա Գիմարայնշի ֆուտբոլիստներ
Հայերը Հունգարիայում
Տրանսիլվանիայի հայերի մշակույթը
18-19 դարերում Տրանսիլվանիայի հայերն օգտագործում էին մի գրական լեզու, որը հիմնված էր իրենց Առդյալի բարբառի վրա։ Այդ լեզվի մասին առաջին անգամ հաղորդում է Արսեն Այտընյանը։ Այդ լեզվով պահպանվել են ձեռագիր և տպագիր գրքեր, ինչպես նաև ծիսական երգեր։ 19-րդ դարի ընթացքում տրանսիլվանահայերը դարձել են երկլեզու, իսկ դարավերջում նրանց մեծ մասն արդեն հունգարախոս էր։
18-19 դարում հայերը կառուցել են եկեղեցիներ, բնակելի շենքեր, հիմնադրել կրթական և մշակութային հաստատություններ։ 19-րդ դարում Տրանսիլվանիայի բժիշկների, երաժիշտների, փաստաբանների մեջ բազմաթիվ հայեր կային։
Ձուլման վտանգի առջև կանգնած համայնքը նորից ակտիվացել է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին։ Հունգարահայ քահանա Քրիշտոֆ Լուկաչին գրքեր գրեց Հունգարիայի հայերի պատմության վերաբերյալ, ինչպես նաև հայ-հունգարական պատմական կապերի մասին։ Քրիշտոֆ Սոնգոթը հիմնադրել է «Արմենիա» ամսաթերթը (1887-1907, 1912-1913), որի գլխավոր խմբագիրն է եղել մինչև իր մահը։ «Արմենիա» ամսաթերթում հրապարակել են 19-րդ դարի անվանի հունգարացի և հունգարահայ հայագետներ՝ Անտալ Հերմաննը, Գրիգոր Գովրիկյանը, Լուկաչ Պատրոաբանյը և ուրիշներ։
1920 թվականին, երբ Տրանսիլվանիան անջատվել է Հունգարիայից, հայերի զգալի մասը տեղափոխվեց Հունգարիայի մնացորդ տարածք, մանավանդ՝ Բուդապեշտ։
Հայոց ցեղասպանության փախստականները Հունգարիայում
Երկու համաշխարհային պատերազմի միջև Հունգարիայում ապրում էին և ցեղասպանությունից փախած, և Տրանսիլվանիայից տեղափոխված հայեր։ Հիմնադրվեց մի ուրիշ ընկերություն՝ Հունգարիայի Հայ Միությունը։ Մխիթարյան միաբանությունը Վենետիկից քահանա ուղարկեց, իսկ նրա մահվանից հետո Վիեննայի մխիթարյաններ էին ուղարկում հոգևոր հովիվ Հունգարիա։
1945 թվականից հետո, երբ խորհրդային բանակը զավթել է Հունգարիան ու հիմնվեց կոմունիստական վարչակարգ, ցեղասպանությունից փախած հայերի մեծ մասը տեղափոխվեց Արևմտյան Եվրոպա և Ամերիկա։ Քչերն են մնացել, այդ թվում նաև Գաբոր Ագարդին։
Հայերը ժամանակակից Հունգարիայում
Հունգարիայի հայ կաթոլիկները (տրանսիլվանահայերը) սկզբից Բուդապեշտի մի բնակարանում էին հավաքվում, որտեղ մատուռ է օծվել և մխիթարյան վանահայր Անտոն Դանիել Գադարյանն էր պատարագ մատուցում։ Քանի որ կոմունիստական վարչակարգի ժամանակ բոլոր հավաքները խստիվ արգելվում էին ու համարվում էին հակապետական դավադրություն, Հայր Անտոն Գադարյանին բանտարկել են։ Վաթսունական թվականների վերջերին հալածանքները թուլացան։ 1975 թվականին Անտոն Գադարյանի ջանքերով Բուդապեշտում կառուցվել է Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ հայ կաթոլիկ եկեղեցին։ Եկեղեցու շենքում ստեղծվել է նաև թանգարան և գրադարան։ Թանգարանն ուրիշ սփյուռքներից, ինչպես նաև Հայաստանից բազմաթիվ այցելուներ ընդունեց, որոնք մակագրություն թողեցին թանգարանի հուշամատյանում, այդ թվում անվանի լրագրող և արձակագիր Վանիկ Սանթրյանը։
Հայերը Հունգարիայում վերջին տասնամյակների ընթացքում հիմնադրել են մշակութային ընկերություններ, 1994 թվականին ընտրվել են հայ փոքրամասնական ինքնավարություններ։ Ե՛վ ինքնավարությունները, և՛ մշակութային ընկերությունները հրատարակում են ամսագրեր. Արարատ (1995-2002, հայերեն և հունգարերեն), Արմենիա (2004-, հայերեն և հունգարերեն), Տրանսիլվանիայի հայ արմատների թերթ (1997-, հունգարերեն)։ Հունգարիայի հեռուստատեսության Ռոնդո հաղորդումը պարբերաբար տեղեկացնում էր հայերի հետ կապված իրադարձությունների մասին։ Հանրային ռադիոյում ամեն շաբաթ օրը հայերեն լրատվություն է հաղորդվում։