Ջերալդին_Չապլին
Կինոկարիերա
1967 թվականին, նա իր առաջին բեմելն է կատարում Բրոդվեյում՝ Լիլիան Հելմանի «Փոքրիկ աղվեսները» ներկայացման մեջ ։ Նրա խաղը գնահատվում է Քլիվ Բառնսի կողմից Նյու Յորք Թայմս լրագրում։ Բառնսը նշում է, որ Ջերալդինը խաղում է «հոգով և ուժով, մի հրաշալի անկեղծությամբ, որի շնորհիվ էլ պայմանավորվեց ներկայացման զարմանալի հզորությունը» ։ Միևնույն տարում նա նաև սկսում է մի շատ կարևոր համագործակցություն իսպանացի ռեժիսոր Կարլոս Սաուրայի հետ նրա «Անանուխ Ֆրապեն» (1967) հոգեբանական թրիլլերում մարմնավորելով գլխավոր հերոսուհուն։ Հետագայում նա նկարահանվում է Սաուրայի հաջորդ ֆիլմերում ևս, ինչպիսիք են «Անան և գայլերը» (1973), «Կերակրի՛ր ագռավին» (1976), «Էլիզա, իմ կյանք» (1977) և «Հարյուրամյա մայրիկ» (1979)։ «Ագռավ բուծի՛ր» ֆիլմը համարվում է նրանց համագործակցության լավագույն արդյունքը, 1976 թվականի Կաննի միջազգային կինոփառատոնում շահելով ժյուրիի հատուկ մրցանակը։ Վինսենթ Քենբին դրավատանքով խոսեց Չապլինի փայլուն խաղի մասին ։ Ջերալդինը գլխավոր դերեր է կատարում Չարլթոն Հեսթոնի կողքին Ամերիկյան «Հավայացիներ» (1970) և «Երեք հրացանակիրներ» (1974) պատմական ֆիլմերում, ինչպես նաև «Երեք հրացանակիրների» շարունակության՝ «Չորս հրացանակիրներ» ֆիլմում, մեկ տարի անց։ Ռոբերտ Ալթմանի «Նեշվիլ» (1975) ֆիլմի համար նրան ընտրեցին կատարելու Բի Բի Սիի անտանելի մեկնաբան Օպալի դերը, որի համար Ջերալդինը «Ոսկե գլոբուս» ստացավ «Երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհի» անվանակարգում։ Հետագայում նա գլխավոր դերեր կատարեց Ալթմանի «Բուֆալո Բիլ», «Հնդկացիները կամ նստած ցլի պատմության դասը» (1976) և «Հարսանիք» (1978) ֆիլմերում։ 1977 թվականին «Նյու Յորք Թայմս» թերթին տված հարցազրույցի ժամանակ Ջերալդինը նշել է, որ իր կինոկարիերան ավելի հաջող է ընթանում Եվրոպայում, քան Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։ Նա դժգոհում է, որ այնտեղ նա միայն Ալթմանի հետ է կարողանում աշխատել, որ այդ երկրում որևէ առաջարկ չի ստանում, նույնիսկ որևէ հետաքրքիր սցենար չկա։Նաև ավելացնում է, որ միակ անձնավորությունը, որ երբևէ հարցնում է իրեն, Ալթմանն է և ռեժիսոր Ջեյմս Այվորին։ Պրոդյուսեր Ալթմանի և ռեժիսոր Ալան Ռուդոլֆի ֆիլմերում նա մի քանի գլխավոր դերեր է խաղում և «Բարի գալուստ Լա Ռոնդե» (1976) ֆիլմում իր դերակատարման համար ստանում ֆիլմերի և հեռուստատեսության Բրիտանական ակադեմիայի հատուկ մրցանակ (British Academy of Film and Television Arts)։ Այդ ֆիլմում նա խաղում է մի տնային տնտեսուհու դեր, որը կախվածության մեջ է տաքսիներից։ «Հիշիր իմ անունը» (1978) ֆիլմում իր մարմնավորած Էնթընի Փերկինսի՝ մարդասպան նախկին կնոջ դերի համար նա քննադատական բուռն արձագանքների արժանացավ։ Ապա նկարահանվում է Ռուդոլֆի 1920-ականները ներկայացնող «Ժամանակակիցները» (1988) ֆիլմում։ Նա նաև գլխավոր դերեր է կատարել մի քանի ֆրանսալեզու ֆիլմերում, ներառյալ ժակ Ռիվյեի «Սերը գետնին» (1984), Ալեն Ռեզնեի «Կյանքը վարդերի պարտեզ է» (1983) և «Ուզում եմ տուն գնալ» (1989) ֆիլմերը։1992 թվականին նկարահանված «Չապլին» կենսագրական ֆիլմում նա մարմնավորում է տատիկին՝ Հաննա Չապլինին։Այս դերի համար նա մեկ Ոսկե Գլոբուսի ևս արժանացավ։ Այս ֆիլմին են հետևում Մարտին Սկորսեզեի «Անմեղության տարիք» (1993) և Ֆրանկո Զեֆիրելիի «Ջեյն էյր» (1996) ֆիլմերը։ 2001 թվականին նկարահանված «Առանց սահմանների քաղաքը» իսպանաարգենտինական թրիլլերում կատարած դերի համար Չապլինը ստանում է Գոյա կինոմրցանակ «երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհի» անվանակարգում ։ Նա նկարահանվում է նաև այլ իսպանալեզու նշանավոր ֆիլմերում ներառյալ Պեդրո Ալմոդովարի «Խոսիր նրա հետ» (2002) և Անտոնիո Բայոնայի «Որբություն» (2007) ֆիլմերը, վերջինիս համար դարձյալ ստանում Գոյա մրցանակ։ Վերջերս նա գլխավոր դեր է խաղացել նաև կատալանյան դրամայում՝ «Մոծակի ցանց» (2010), որի համար Բյուրեղյա Գլոբուս է ստացել։2006 թվականին Չապլինը ոսկե մեդալ է ստացել Academia de las Artes y las Ciencias Cinematográficas de España, Իսպանիայի կինեմատոգրաֆիայի և գիտության ակադեմիայի կողմից կինեմատոգրաֆիայում իր ունեցած ներդրման համար ։ 2011 թվականին նա նկարահանվեց Սալմա Հայեկի հետ «Ամերիկացին» և Ջեյն Ֆոնդայի հետ «Բոլորը միասին» ֆիլմերում։ 2012 թվականին նա կրկին Խուան Անտոնիո Բայոնայի հետ է՝ «Անհնարինը» ֆիլմում։ Ծեր լեսբուհու դերի համար, որ նա խաղացել է Դոմինիկյան Հանրապետության արտադրության «Ավազե դոլլարներ» (2014) ֆիլմում, Ջերալդին Չապլինը ստացավ լավագույն դերասանուհու մրցանակը Հավանայի կինոփառատոնում։