cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նորայր Մնացականյան
Կենսագրություն
Նորայրի հայրն իր որդուն ավելի լուրջ մասնագիտության տեր մարդ էր ուզում տեսնել, բայց Նորայրը երգում էր։ Երգում էր պատեհ ու անպատեհ ժամերին, երգում էր Երևանի Քսանվեց Կոմիսարների անվան դպրոցում, ուր ուսանում էր։ Այստեղից էլ 1936 թվականին տասներեքամյա Նորիկ Մնացականյանը, մասնակցելով պատանի կատարողների համամիութենական մրցույթին, մեկնեց Մոսկվա և Կրեմլի Միությունների Տան հանրահայտ Սյունազարդ Դահլիճում Սայաթ-Նովայի «Աշխարհումս ա՛խ չիմ քաշի» երգի կատարումով շահեց առաջին մրցանակը՝ առաջին պարգևը նրա երգին։ Չափահաս դառնալու հետ ավելի առնականացավ նրա ձայնը, խորացան և տիրական դարձան երգելու պահանջն ու ցանկությունը։ Նա մասնակցում էր Երևանի կառուցողների ակումբում կազմակերպվող համերգներին, իսկ նրա երաժշտական ղեկավարությունը ստանձնեց կոմպոզիտոր-մանկավարժ՝ Հայրենական Մեծ պատերազմից չվերադարձած մարտիկ Միքայել Չաղալյանը։ 1942 թվականի փետրվարին, համալրելով հռչակավոր գեներալ Նվեր Սաֆարյանի հրամանատարությամբ կազմված՝ Թամանյան Դիվիզիայի շարքերը, պատանի Նորայրը նույնպես մեկնում է ռազմաճակատ և մասնակցում Հյուսիսային Կովկասի համար մղվող մարտերին, սակայն 1943 թվականին ապագա երգիչը վիրավորվում է և արդեն հիվանդագին դողէրոցքի մեջ հասցվում է Բաքու, որտեղից էլ մեծ դժվարությամբ տեղափոխվում՝ Երևան։ Հետագայում՝ իր հուշերում, Մնացականյանը կգրի. «Երգելու բնական պահանջն ու անբռնազբոս մղումն ինձ գոյատևելու կորով տվեցին»։
Սակայն երգից բացի մի այլ հրապուրանք ևս ուներ Նորիկը՝ թատրոնը։ Երևանի Պատանի Հանդիսատեսի Թատրոնում նրա ղեկավարած թատերախմբի մի շարք բեմադրություններ հաջողություն ունեցան։ Հետաքրքրական է, որ երգիչն իր բեմական գործունեության արշալույսին Պատանի Հանդիսատեսի Թատրոնում «Գիքոր»-ի դերակատարմամբ մկրտվեց իբրև շնորհալի դերասան։ Հայ թատերաբեմում հենց Նորայր Մնացականյանն է եղել Գիքորի առաջին դերակատարը։ Թատրոնում նույնպես Նորայրն առիթը բաց չէր թողնում երգելու։ Երգը նրա համար կենսական անհրաժեշտություն էր։ Այդ տարիներին առաջին անգամ բացվեց նորաստեղծ Օպերետային Թատրոնի վարագույրը, որին հետևեցին վառ ներկայացումների առաջնախաղեր։ Նորայրի վաղուց խմորված երգչական գործունեության երազանքը նրան 1944 թվականից տեղափոխեց Օպերետային Թատրոնի բեմահարթակ, ուր իր զրնգուն ձայնով պատշաճ նկատվեց մի շարք ներկայացումներում հանդես գալու կարողությամբ։ Հայաստանյան հանդիսատեսի հիշողության մեջ դեռ ապրում են նրա կերտած կերպարները, որոնց թվում՝ «Քաջ Նազար»ի Սաքոն՝ իր «Մարջան-մարջան» գողտրիկ երգով, Ստյոպան՝ «Մորգանի խնամի»-ում, պահակապետ էր «Աշուղ Մուրադ»-ում, և իհարկե հիշատակության է արժանի Սաքոն Արտեմի Այվազյանի «Ուշ լինի, նուշ լինի» օպերետում, ուր խաղընկեր լինելու անսահման երջանկություն էր ապրում լեգենդար Դանզասի և տաղանդաշատ դերասանուհի Վարդուհի Շախսուվարյանի կողքին։ Հենց այդ հպարտության ոգևորությամբ իր զիլ ձայնով երգում էր զուգերգեր, քառյակներ և «Ալագյոզ աչերդ» հանրահայտ երգը։ Երգում էր թատրոնի սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ, երբ դիրիժորի վահանակին էին՝ Ռաիսա Սարկիսովան, Ցոլակ Վարդազարյանը, Բալ Թաշյանը, և իհարկե, հայ երգչախմբային արվեստի անկրկնելի ռահվիրա՝ մեծանուն Արամ Տեր-Հովհաննիսյանը։
Այնուհետև պատանի Մնացականյանը դերասանական գործունեություն է ծավալում Երևանի Հակոբ Պարոնյանի անվան Երաժշտական Կոմեդիայի Պետական Թատրոնում և Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում՝ հիմնականում մասսայական տեսարաններում, որտեղ անսահման մեծ պատիվ էր համարում հայտնվել հայ թատերարվեստի հիրավի «տիտանների»՝ Վահրամ Փափազյանի, Հրաչյա Ներսիսյանի, Ավետ Ավետիսյանի, Համբարձում Խաչանյանի, Բաբկեն Ներսիսյանի, Մետաքսյա Սիմոնյանի կողքին, հետագայում Նորայր Մնացականյանն առանձնահատուկ մտերմությամբ կապված էր Թաթուլ Դիլաքյանի, Ժան Էլոյանի, Մհեր Մկրտչյանի և Խորեն Աբրահամյանի հետ։ Այս բեմերում Մնացականյանը խաղացել է բազմաթիվ փոքր դերեր, որոնցից առավել հիշատակելի են՝ Սմբատը Արմեն Գուլակյանի «Հացի խնդիր» բեմադրության մեջ, փորձել Շեքսպիրյան «Օթելլո»-ն՝ Վահրամ Փափազյանի հովանավորությամբ, ինչպես նաև Սայաթ-Նովան՝ համանուն երաժշտական ներկայացումներում։ Նորայրի բեմական գործունեությունը շարունակելի կմնար, եթե վերահաս ճակատագրի հեգնանքն իր լուրջ խոչընդոտով չքարատեր երգչի հնչեղ ձայնը. երգիչը կորցնում է իր երկու քույրերին։ Չնայած այսքանով Մնացականյանի թատերական գործունեությունը եզրափակվեց, սակայն թատրոնի հանդեպ իր տածած սերն իր հետ մնաց առհավետ։ Նա ինքն իրեն հաճախ կոչում էր «Թատրոնի մոլորյալ զավակ»։ Թերևս հենց դերասանական արվեստի հանդեպ սերը նրան հետագայում դրդեց ստանձնել մի բարի ու միամիտ դերձակի դեր՝ 1974 թվականին Հայֆիլմ կինոստուդիայում նկարահանված «Մարդն Օլիմպոսից» գեղարվեստական կինոնկարում։
Մնացականյանը նաև ասմունքի հիանալի վարպետ էր։ Անզուգական էին ոչ միայն նրա՝ հայ դասական պոեզիայի ուրույն ընթերցումները, (Սայաթ-Նովա, Ավետիք Իսահակյան, Վահան Տերյան, Հովհաննես Շիրազ, Պարույր Սևակ, ինչպես նաև մի շարք արևմտահայ հեղինակների գոհարներ) այլև ռուս և արտասահմանյան գրականության ստեղծագործություններ՝ հաճախ հայերեն թարգմանությամբ, երբեմն էլ բնօրինակի լեզվով՝ (հատվածներ և մենախոսություններ Դանթե Ալիգիերի-ի «Նոր Կյանք»-ից և «Աստվածային Կատակերգություն»-ից, Պետրարքայի և Կավալկանտիի, Էդմունդ Սպենսերի և Ջոն Միլտոնի քնարերգությունից, Շեքսպիրյան «Համլետ»-ից, «Արքա Լիր»-ից, «Օթելլո»-ից, «Հուլիոս Կեսար»-ից, «Հենրի Վեցերորդ»-ից, Շիլլերի «Ավազակներ»-ից, Վիյոնի, Բայրոնի, Շելլիի, Էմերսոնի, Շոույի, Իբսենի, Վիլյամսի ստեղծագործություններից, ինչպես նաև ռուս սիմվոլիստ և ֆուտուրիստ դասականների գործեր՝ Բլոկ, Իվանով, Ախմատովա, Պաստեռնակ, Խլեբնիկով, Մայակովսկի և այլոց։ Այդ իսկ պատճառով, պատահական չէր, որ Մնացականյանը, բացի համերգներից, հաճախ մասնակցում էր Հանրապետության տարբեր թատրոններում, համերգասրահներում, մշակութային վայրերում տեղի ունեցող ասմունքի երեկոներին։ Հիշատակելի էին մշակութասեր հասարակության սիրելի վայրերից մեկում՝ նշանավոր «Ադրի»-ում, անցկացվող ասմունքի փառատոնները, որտեղ Նորայր Մնացականյանը հանդես էր գալիս ասմունքի ինքնատիպ ելույթներով իր մտերիմ գործընկերների՝ մեծն Հրաչյա Ներսիսյանի, Բաբկեն Ներսիսյանի, Մետաքսյա Սիմոնյանի, Խորեն Աբրահամյանի, Մհեր Մկրտչյանի, Ժան Էլոյանի, Հրաչուհի Ջինանյանի, Սիրվարդ Մեսրոպյանի և Սուսաննա Գաբրիելյանի հետ մեկտեղ։
1948-ին թողնելով թատրոնը՝ Նորայր Մնացականյանն ընդունվում է Երևանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական Ֆակուլտետի լրագրողության վարպետության (ժուռնալիստիկայի) նորաբաց բաժինը, որտեղ նա ուսանում է նաև անվանի լեզվաբան Հրաչյա Աճառյանի և հայոց լեզվի տեսաբան, պատմաբան՝ Հակոբ Մանանդյանի դասարաններոմ։ Հայոց լեզվի և գրականության փայլուն իմացությունը Նորայրին թույլ է տալիս երեք տարում շուտափույթ ավարտել համալսարանը։ Ավարտելիս՝ Մնացականյանը գրում է մագիստրական գիտական աշխատանք՝ «Սայաթ-Նովայի քնարերգության ընկալումը արդի հայ գրականության մեջ» խորագրով։ Այնուհետև աշխատանքի է անցնում մայրաքաղաքի տարբեր թերթերում, ամսագրերում, և պարբերականներում՝ որպես որակյալ լրագրող։ Մնացականյանը լրագրողական գործունեություն է ծավալում նաև նորաբաց Արտասահմանյան Երկրների հետ Մշակութային Կապերի Հայկական Ընկերությունում։ Լինելով բնիկ երևանցի՝ 1950-ականների կեսերին, Մնացականյանը գրում է հին երևանցիներին նվիրված ակնարկների մի ժողովածու, որտեղ զետեղված էին հին օրերի Երևանի նիստուկացի, սովորույթների, և հասարակության մասին մանրապատումներ, զրույցներ, և պատկերավոր նկարագրություններ։ Հիշատակելի են նաև Մնացականյանի՝ հայ արդի արվեստի յուրահատուկ ընկալմամբ, արժեքավոր հոդվածները «Սովետական Արվեստ» պարբերականում, որի այդ տարիների պատասխանատու քարտուղարն էր՝ Լևոն Հախվերդյանը։
Մասնագիտությունն ընտրված էր, կյանքի ճանապարհը նույնպես, կար սիրված աշխատանքը, սակայն կատարողական արվեստի նկատմամբ սերն ըստիպեց նրան վերադառնալ երգի աշխարհ։ Առիթը եղավ Թաթուլ Ալթունյանի հրավերը՝ Հայաստանի Հանրապետության Պետական Կապելլա՝ երգի-պարի պետական անսամբլ՝ որպես մեներգիչ, որտեղ աշխատում է Արաքսյա Գյուլզադյանի, Լուսիկ Քոշյանի, Շողիկ Մկրտչյանի և Վարդուհի Խաչատրյանի հետ։ Այս ժամանակահատվածում, բացի իր՝ արդեն ավանդական դարձած Սայաթ-Նովյան երգացանկից («Քամանչա», «Թամամ աշխարհ պտուտ եկա», «Աշխարհումս ախ չիմ քաշի», «Աշխարհս մե փանջարա է», «Բլբուլի հիդ», «Արի ինձ անգաճ կալ», «Քանի վուր ջան իմ», «Չիս ասում»), կատարում էր Շերամի («Սարեր, կաղաչեմ», «Էլի երկինս ամպել է», «Աննման տարազով»), Ջիվանու («Ձախորդ օրերը»), Հավասու («Ո՞ւր կերթաս», «Գարուն»), Շիրինի («Այգեպան»), Գուսան Աշոտի («Սերս վանքում Տաթևի», «Օջախում», «Հեռացել ես», «Մոր սերը», «Արի բաղերով», «Վարդաղբյուր»), Փիլոյի («Թռվռալեն գալիս եք») գործերը, ինչպես նաև քաղաքային ֆոլկլորի որոշ ստեղծագործություններ։ Նորայր Մնացականյանը հայ ժողովրդական և աշուղական երգարվեստի նվիրյալն էր, նրա տարածողներից մեկը։ Անցյալի աշուղներին երկրպագում էր, հիանում նրանց փիլիսոփայական մտքերի խորությամբ, այլաբանական էությամբ։ Երկրպագում էր Ջիվանուն, Շերամին, Հավասուն, Շիրինին, սակայն մի առանձին մտերմություն էր տածում իր օրերի անվանի գուսան Գուսան Աշոտի նկատմամբ։ Նրա բանաստեղծությունների խոր հուզականությունն ու պատկերավորությունը, սիրո փառաբանումն ու բնության գովքը անչափ սրտամոտ էին երգչին։ Եվ պատահական չէ, որ գուսանի շատ երգեր առաջին անգամ հնչել են Նորայր Մնացականյանի կատարմամբ, ու նա էլ մնացել է նրանց միակ կատարողը։
1953 թվականին Արամ Մերանգուլյանը երգչին պաշտոնապես հրավիրում է իր ղեկավարած՝ ՀԽՍՀ Պետական Հեռուստատեսության և Ռադիոյի ժողովրդական գործիքների վաստակավոր անսամբլ՝ որպես մենակատար։ Այստեղ էլ Նորայրը տարիների ընթացքում մոռացությունից հանեց, Մերանգուլյանի հետ մեկտեղ մշակեց և ձայնագրեց մի շարք ժողովրդական, գուսանական, և հայ կոմպոզիտորների երգեր զորօրինակ՝ Ավետիք Իսահակյանի և Վահան Տերյանի բանաստեղծությունների հիման վրա, հիմնականում ժողովրդական մեղեդիներով՝ Արամ Մերանգուլյանի մշակումներով ստեղծված երգեր՝ «Սև մութ ամպեր», «Մաճկալ», «Մայրիկիս», «Որսկան ախպեր» (որի կատարումն արժանացել էր մեծն Արամ Խաչատրյանի ջերմ գնահատանքին), «Մայր իմ», «Քաղցր մի քուն», «Ցավոտ սիրտս», զուտ ժողովրդական՝ «Էս գիշեր», «Ով սիրուն, սիրուն» (Թաթուլ Ալթունյանի մշակումներով), «Ամպել ա, ձյուն չի գալի» և շատ ուրիշներ, Դանիել Ղազարյանի «Քույր իմ նազելի» (մշակումը՝ Արամ Մերանգուլյանի), «Անուշ Գարուն», «Մի սիրտ ունեմ», «Անուշ յար ջան», «Լուսնակ գիշեր», «Կարմիր վարդեր շատ եմ փնջել», Արտեմ Մէջինյանի՝ «Անունս ես տալիս», «Համեստ աղջիկ» (խոսք՝ Ավետիք Իսահակյանի), Արամ Մերանգուլյանի «Դու ինձ համար» (խոսք՝ Հովհաննես Շիրազի), Արամ Մերանգուլյանի «Սիամանթո և Խաչեզարե» օպերայից) «Ձենով Օհանի ափսոսանքը» (Հովհաննես Թումանյանի Սասնա Ծռեր էպոսից), Ալեքսեյ Հեքիմյանի՝«Իմ սիրուհի» (խոսք՝ Աշոտ Գրաշու), Վաչե Հովսեփյանի՝ «Վերադարձիր» (խոսք՝ Վահան Տերյանի), «Երանի թե», Խաչատուր Ներսիսյանի՝ «Կռունկները շարան-շարան», «Սեր չտվիր» (խոսք՝ Ավետիք Իսահակյանի), «Երանի նրան» (խոսք՝ Համո Սահյանի)  և շատ ուրիշներ։ Այդ երգերը Նորայրին հրապուրում էին իրենց նուրբ քնարականությամբ, ջերմ շնչով, որոնց ուրույն կատարմանը նպաստում էին՝ երգչի թավշե բարիտոնը, հայ երգի նուրբ զգացողությունն ու ճաշակը։ 1960 թվականին, Հանրապետությունը պատրաստ էր մեծ շուքով նշելու հայ ազգի մեծանուն զավակի, բոլոր ժամանակների մեծագույն ստեղծագործողի՝ Սայաթ-Նովայի ծննդյան երկու հարյուր հիսուն ամյակը։ Այդ կապակցությամբ՝ Հայաստանի Հեռուստատեսության ստուդիան ձեռնամուխ եղավ իր հերոսացմանը՝ առաջին գեղարվեստական երաժշտական ֆիլմի ստեղծմանը։ Հայաստանի Հեռուստատեսության գլխավոր ռեժիսոր Կիմ Արզումանյանը ձեռնարկել էր խիզախում։ Բնականաբար ընդգրկված էին մեր բեմի մեծանուն աստղերը, և պատշաճ էր այդ օրերի շատ տաղանդավոր դերասան Բաբկեն Ներսիսյանի հայտնությունն իբրև Սայաթ-Նովյան կերպար։ Անտարակույս, Սայաթ-Նովան (այսինքն՝ Բաբկեն Ներսիսյանը) պետք է երգեր։ Որոշվեց մի նոր յուրահատուկ ձայն ներգրավել ֆիլմում։ Երգերը կատարելու մեծապատվությունը ներկայացավ Նորայր Մնացականյանին։ Հրավիրվեց Հայաստանի Պետական Ռադիո՝ ձայնագրության, և շուտով արդեն պատրաստ էին այն հոգեթով կատարումները, որոնք շատ հարազատ են յուրաքանչյուր հայի հոգուն։ Երգչի հենց այդ կատարումներից մի հատված հետագայում հայտնվեց նաև 1968 թվականին Սերգեյ Փարաջանովի նկարահանած «Նռան գույնը» աշխարհահռչակ գլուխգործոցում՝ Գլախո Զաքարյանի և Պապին Պողոսյանի կատարումների հետ մեկտեղ։ 1960-ականների կեսերին Նորայր Մնացականյանը հայտնվեց Հայ Ֆիլհարմոնիայի կազմում՝ իբրև անսամբլի և՛ գեղարվեստական ղեկավար, և՛առաջնակարգ մենակատար։ Հենց այստեղ, 1965 թվականի դեկտեմբերի 2-ին, նրան շնորհվեց Հայաստանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության վաստակավոր արտիստի կոչումը։
Սակայն այս ամենը կարող էր նրա համար անցողիկ լինել, եթե չորոշեր իր հետագա ստեղծագործական գործունեությունը շարունակել Հայաստանի Հեռուստատեսության Արամ Մերանգուլյանի անվան ժողովրդական գործիքների վաստակավոր անսամբլում, որտեղ երկար տարիների ընթացքում նրա գործընկերներն էին վաստակաշատ մեներգիչներ՝ Վաղարշակ Սահակյանը, Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, Հովհաննես Բադալյանը, և Ռուբեն Մաթևոսյանը, իսկ այնուհետև՝ Պապին Պողոսյանը, մեներգչուհիներ՝ Օֆելյա Համբարձումյանը, Վարդուհի Խաչատրյանը, Վալյա Սամվելյանը, Մանիկ Գրիգորյանը, Ֆլորա Խորենյանը և Ռիմա Սարիբեկյանը, իսկ հետագայում՝ Բելլա Դարբինյանը, Ֆլորա Մարտիրոսյանը և Սուսաննա Սաֆարյանը։ Կազմելով վաստակավոր անսամբլի անբաժանելի մասը՝ Նորայր Մնացականյանը ներկայացավ իր ռադիոլսողին, հեռուստադիտողին, և լայն երաժշտասերին իբրև առաջատար մեներգիչ և բարձրակարգ արվեստագետ։ Այո՛, նրան ենք պարտական բարձրարժեք կատարումների համար, կատարումներ, որոնք առայսօր խնամքով պահվում են արդեն իսկ՝ Հայաստանի անկախ Հանրապետության Հանրային Ռադիոյի ոսկե ձայնադարանում։ Մի շարք ռադիո և հեռուստատեսային հաղորդումներում Նորայր Մնացականյանը վեր էր հանում անցյալի ու ներկայի հայ անվանի երաժիշտներ՝ Մարգար Մարգարյանի, Սողոմոն Սեյրանյանի, Լևոն Մադոյանի, Վաչե Հովսեփյանի, Խաչատուր Ներսիսյանի, Արտեմ Մեջինյանի, Նորայր Հովհաննիսյանի, Իլյա Մինասյանի, և Ջիվան Գասպարյանի արվեստը, սրտի խոսք ասում նրանց անցած ստեղծագորղական ուղու մասին։
Նորայր Մնացականյանը ելույթներով և մենահամերգներով հանդես է եկել Հանրապետության բոլոր քաղաքներում և շրջաններում։ 1956 թվականին Մոսկվայում տեղի ունեցած հայ երաժշտության և գրականության տասնօրյակում (դեկադայում) Մնացականյանի քնարական և հուզական կատարելաոճով ելույթը բարձր էին գնահատել մեծանուն Մարկ Բերնեսը և Ֆայինա Ռանևսկայան, որոնց Մնացականյանը երկրպագում էր՝ իբրև իր օրերի մեծագույն արվեստագետների։ Նորայր Մնացականյանը ելույթներով հանդես է եկել նաև մի շարք նախկին Խորհրդային Հանրապետություններում՝ Էստոնիա, Լիտվա, Բելառուս, Ուկրաինա, Մոլդովա, Վրաստան, Ադրբեջան, Ղազախստան, Ուզբեկստան և մի շարք արտասահմանյան երկրներում՝ Սիրիա, Հորդանան, Լիբանան, Եգիպտոս, Իրաք, Թուրքիա, Քուվեյթ, Բահրեյն, Միացյալ Արաբական Էմիրություններ, Իրան, Բուլղարիա, Հունաստան, Կիպրոս, Ֆրանսիա, և Լյուքսեմբուրգ։ Հիշատակելի է այն, որ Միջին Արևելքում հյուրախաղերի ժամանակ՝ Ամմանում իր ունեցած ելույթից հետո Մնացականյանը հուշամեդալ է ստանում Հորդանանի Հուսեյն թագավորի կողմից, որ համերգին ներկա էր գտնվել իր տիկնոջ՝ Նուր թագուհու հետ միասին։ Հայրենիք վերադառնալուն պես, Նորայր Մնացականյանը անձնական շնորհակալագիր է ստանում Խորհրդային Միության մշակույթի նախարար Եկատերինա Ֆուրցեվայից՝ «արտերկրում Սովետական Հայաստանի կատարողական արվեստը պրոպագանդելու և պատշաճ կերպով ներկայացնելու համար»։ 1981 թվականին Ֆրանսիայի Լիոն քաղաքում տեղի ունեցած ազգային երգի փառատոնի ելույթը պսակվում է ցնցող հաջողությամբ, որից հետո Լյուքսեմբուրգի, Բելգիայի, և Հոլլանդիայի սակավաթիվ հայերի խնդրանքով, Մնացականյանը հանդես է գալիս մենահամերգով՝ Լյուքսեմբուրգի կոնսերվատորիայի փոքր դահլիճում։
1986 թվականի մարտի 25-ին ճակատագրի հեգնանքը, այլ ոչ թե բնությունը, անսպասելի ու անդարձ ետ վերցրեց այն անհատականությանն, ում արդեն վաղուց վիճակվել էր դառնալ հայ երգի անձնուրաց նվիրյալը։ Նորայր Մնացականյանն ընդամենը վաթսուներեք տարեկան էր։ 1999 թվականին հայաշատ Լոս Անջելեսում առաջին անգամ կայացավ Հայ Երաժշտական Մրցանակաբաշխությունը (Armenian Music Awards), որտեղ Մնացականյանին, արդեն ետմահու, շնորհվեց պատվավոր մրցանակ ի հատուցումս՝ հայ ժողովրդական երգարվեստում իր թողած ավանդի, իսկ իր՝ «Հուշեր» խորագրով Բարսեղյան հաստատության թողարկած ձայնասկավառակը ճանաչվեց այդ տարվա լավագույնը՝ ժողովրդական-վոկալ ժանրում։
2000-ին Մնացականյանի հազվագյուտ դարձած «Դլե յաման»-ի կատարման ձայնագրությունը հայտնվեց Էնդրյու Գոլդբերգի «Հայ ամերիկացիներ» հանրահայտ վավերագրական ֆիլմում։
2005 թվականին «Նարեկ» ձայնագրման ստուդիան (ԱՄՆ)՝ Հայաստանի հանրային ռադիոյի աջակցությամբ, թողարկեց Մնացականյանի աշուղական երգերի հավաքածուն՝ «Երգ եմ երգում» վերնագրով։
Մեջբերումներ Նորայր Մնացականյանի մասին
«Նորայր Մնացականյանի արվեստը շատ ինքնատիպ էր՝ նախ իր արտասովոր ձայներանգի, կատարման ոճի, երգացանկի ընտրության իմաստով։ Երգեր կան, որոնք բացի Նորայրից ոչ ոք չի կատարել, մանավանդ մեր հին քաղաքային ժողովրդական երգերը։ Ինքնատիպ էր Նորայրը նաև մի այլ հանգամանքով։ Լինելով բանասեր՝ պոեզիային, գրականությանը շատ մոտ կանգնած անձնավորություն՝ նա երգն ընտրելիս նախ խորամուխ էր լինում բանաստեղծական խոսքի մեջ, ապա ներդաշնակ զուգահեռ անցկացնում խոսքի և մեղեդու միջև, և երբ դաշինքը կայանում էր, նոր միայն ձեռնամուխ էր լինում երգի կատարմանը։ Այսօր մեր անսամբլի ոսկե ձայնադարանում մասունքների պես են պահպանվում Սայաթ-Նովայի, Ջիվանու, Շիրինի, Շերամի, Հավասու, Աշոտի, Դանիել Ղազարյանի, Ալեքսեյ Հեքիմյանի, Խաչատուր Ներսիսյանի, Արտեմ Մեջինյանի հիրավի նորայրական կատարումները։ Որտեղ էլ հանդես գար մեր համույթը՝ Հայաստանի քաղաքներում ու շրջաններում, նախկին Խորհրդային Միության հանրապետություններում, թե արտասահմանում՝ ամենուրեք երաժշտասեր հասարակայնությունը սիրո ու երախտիքի տուրք էր մատուցում երգչին։ Նորայրը մեծ սիրով էր կատարում նաև իր գործընկերների հորինած երգերը՝ դառնալով դրանց առաջին կատարողը» - Մանվել Բեգլարյան (Արամ Մերանգուլյանի անվան ժող-գործիքների վաստակավոր անսամբլի գեղարվեստական ղեկավար, արվեստի վաստակավոր գործիչ, կոմպոզիտոր)։
«Նորայրի հետ մեր ծանոթությունն ավելի քան երեք տասնամյակ էր չափվում։ Նորայրի հետ ենք անցել մեր ստեղծագործական առաջին քայլերը Հայաստանի Պետական Կապելլայում՝ Թաթուլ Ալթունյանի ղեկավարությամբ։ Ալթունյանը շատ էր հավանում Նորայրի թավշե բարիտոնը, նրա երգի հուզականությունը, ունկնդրին իր երգով հրապուրելու կարողությունը։ Նորայրն իր ուրույն խոսքն է ասել հայ երգի անդաստանում։ Կան այնպիսի երգեր, որոնք միմիայն նրա անվան հետ են կապված։ Նրա ներդրումը հատկապես Սայաթ-Նովայի երգերի կատարման ասպարեզում ուղղակի անուրանալի է» - Վարդուհի Խաչատրյան (Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստուհի)։
«Մնացականյանը հիանալի զրուցակից էր։ Բավականին խորը գիտեր հայ և համաշխարհային գրականությունը և պոեզիան։ Թերևս այդ էր պատճառը, որ նրա ցանկացած ելույթ լսվում էր մեծ հետաքրքրությամբ, իսկ երգերի մեկնաբանության հիմքում նա, որպես կանոն, դնում էր բանաստեղծական տեքստի բովանդակությունն ու իմաստը» - Խորեն Աբրահամյան (Խորհրդային Միության ժողովրդական արտիստ)։
«Նորայրի մեջ ես տեսա ոչ միայն երգիչ կատարող, այլ արվեստի բոլոր նրբությունները ընկալող արվեստագետ» - Մհեր Մկրտչյան (Խորհրդային Միության ժողովրդական արտիստ)։
«Նորայր, սիրելի մանչս, այսօրվա Օթելլոյի փորձդ լավագույնս ի մի բերեց մավրի թախիծն ու քարասրտությունը» - Վահրամ Փափազյանի (Խորհրդային Միության ժողովրդական արտիստ) մակագրությունը՝ երգչին նվիրած լուսանկարի ետևում։
«Դու հայոց երկրի թավշե ձայնն ես։ Երգիր տղաս, դուն է՛ն գլխեն պիտի երգեիր։ Ա՛խր քո սիրտն է երգում։ Երգի՛ր հաստատ իրավունքով մեր զուլալ ակունքներից բխող երգն ու միշտ հարազատ մնա քեզ» - Ավետիք Իսահակյան։
«Երգիդ մեջ զգացվում են ազգային գիտակցության այն նշույլները, որոնք հարազատ են յուրաքանչյուր հայ անհատի սրտին» - Դերենիկ Դեմիրճյան։
«Подобно Саят-Нове, он не стал придворным певцом, а прожил нераздельной болью своего народа. Именно поэтому песнопение Норайра Мнацаканяна является чувственным апофеозом армянской души» - Սերգեյ Փարաջանով (Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ)։
«Երբ նվագակցում եմ Նորայր Մնացականյանին, ինձ մերթ ընդ մերթ թվում է, թե նրա ձայնը մի ներդաշնակ հոգեզմայլ միություն է կազմում՝ իմ դուդուկի նվագին միաձուլվելով։ Ո՛չ, նա չի երգում, արերևույթ է այդպես թվում։ Նրա հոգին է թևածում իր իսկ բացած զգացմունքների փառավոր հանդեսում՝ մարդկանց մեջ սերմանելով բարին ու ազնիվը, գեղեցիկն ու հմայիչը» - Վաչե Հովսեփյան (Հայաստանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության ժողովրդական արտիստ)։
«Նորայր Մնացականյանի կատարումները զգայուն ձևով հասնում էին մեզ՝ դուդուկահարներիս։ Իմ հիշողության մեջ մնացել է Նորայրի այն ելույթը, որ վերաբերում էր Հանրապետության անցյալի և ներկայիս դուդուկահարներին։ Հենց այդ հաղորդումից էլ երևում էր Նորայրի՝ արվեստի ինքնատիպ ընկալումը» - Ջիվան Գասպարյան (Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ)։
«Մեծ է և գնահատելի երգիչ Նորայր Մնացականյանի վաստակը հայ երգարվեստում։ Երգիչն իրենից հետո թողեց մի ավանդույթ. նվիրվել երգին այնպես, ինչպես ինքն էր նվիրվում։ Չէ՞ որ նրա երգեցողության մեջ զատվում էր ո՛չ թե երգչական դրույթների կատարելությանը հասնելու պատրաստակամությունը, այլ պարզապես երգող հոգի, երգող սիրտ, և, իհարկե, մեծ գիտակցություն։ Ձայն, որ ունակ էր իր շուրջը սփռել անսահման երաժշտականություն» - Ռուբեն Մաթևոսյան (Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ)։
«Հանձին Նորայր Մնացականյանի՝ մենք ունեինք հայ երգին անշահախնդիր ծառայող ու հայ երգը տարածող արվեստագետ։ Այսուհետ նրա երգը կթևածի ամեն մի հայի օջախում, ուր կա հայ մարդը, կա հայ երգն ու վերջինիս երկրպագուն։ Երգն էլ կդառնա անմահ հուշարձան երգիչ, սիրելի արվեստագետ՝ Նորայր Մնացականյանի հիշատակին» - Հրաչուհի Ջինանյան (Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստուհի)՝ երգչի հուղարկավորությանը ասված խոսքից։
Արտաքին հղումներ
Մնացականյան, Նորայր Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Յոհան Յակոբ Հեկել
Կենսագրություն
Կրթություն ստանալով գյուղատնտեսության ոլորտում՝ Հեկելը նվիրվել է բնական գիտություններին՝ կենտրոնանալով բուսաբանության և օրնիթոլոգիայի (թռչնաբանություն) վրա։ Նա համարվում էր հիանալի ծաղկող (պատկերազարդող) և խրտվիլակագործ։ Հետագայում Հեկելը մասնագիտացել է իխթիոլոգիայի (ձկնաբանության) ոլորտում։ Թեև պաշտոնապես պատրաստված կենսաբան չէր, նա շարունակում է ուսումնասիրել ձկների հավաքածուիներ՝ աշխատելով Վիեննայի թանգարանում ։ Հիմնականում նա ճանապարհորդ կամ հետախույզ չէր, ինչպես ժամանակի շատ գիտնականներ, նա մնաց Վիեննայում, որտեղ ուսումնասիրեց և կատալոգիզացրեց նմուշները,որոնք հավաքած էին Քաշմիրում, Միջին Արևելքում և Աֆրիկայի հյուսիս-արևելքում ։ Նա սերտորեն համագործակցել է իր ժամանակի մեծ իխթիոլոգների հետ, ինչպիսիք են Ժորժ Կուվերը, Աշիլ Վալենսյենը և Շարլ Լյուսյեն Բոնապարտը։
Հեկելը ճանաչում ձեռք բերեց ցիխլիդների (Cichlidae) հավաքածուի վրա կատարած աշխատանքների շնորհիվ, որը հավաքագրել էր Հեկելի գործընկեր Յոհան Նութերերը՝ Բրազիլիա կատարած ուղևորություների ժամանակ։ Ցիխլիդների ընտանիքի ակարիխտ հեկել տեսակը (Acarichthys heckelii) անվանվել է ի պատիվ Հեկելի։
Հեկելը տաքսոնոմիայի բնագավառներում նշանակալի ներդրում է ունեցել սիպրինիդների հետազոտություններում։ Նա գրել է ավելի քան 60 աշխատանք, որոնցից առավել հատկանշական է «Ավստրիական Դանուբի միապետության քաղցրահամ ձկները»։ Նա աշխատել է դրա վրա ավելի քան 24 տարի, բայց մահացել է մինչև վերջնական հրապարակումը։
Հեկելը մահացել է 67 տարեկան հասակում բակտերիալ վարակի հետևանքով, որն ամենայն հավանականությամբ, ստացել էր կետի կմախքի հետ աշխատելու ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրիացի գիտնականներ Կատեգորիա:Կենդանաբաններ
Լուզայի շրջան
Լուզայի շրջան (Лузский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կիրովի մարզում։
Ստեղծվել է 1941 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Լուզա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 5360 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 19898 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,71 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կիրովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Թաուեր Հիլ
Թաուեր Հիլ, համալիր հրապարակ է կամ այգու տարածք, գտնվում է Լոնդոնի Թաուերի հյուսիսարևմտյան մասում։
Նախկինում այն եղել է փակ տարածք Գրեյթ Թաուեր Հիլ անվամբ։ Դարեր շարունակ այստեղ մահապատիժներ են իրականացրել, հատկապես քաղաքացիական և սեփականության իրավունքից զրկված Լորդերի պալատի անդամների, իսկ այսօր այն Թաուեր Հիլ հուշահամալիրի հայտնի տարածք է։ Այստեղ են գտնվում Թրինիթի Սքուեր պարտեզները, որոնք կապվում են միմյանց ավելի փոքր Ուեյքֆիլդ և Թաուեր հանրային այգիներով։
Դիրք
Այգիներն ու դրանց շրջապատող կառույցները նախատեսված են նաև Թաուեր Գեյթվեյ DLR կայարանի և Թաուեր Հիլ մետրոյի ուղևորներին ծառայելու համար։
Բնակատեղի
Լոնդոնի ամենահին վայրերից մեկում հնագիտական ապացույցները փաստում են, որ Բրոնզե դարում այստեղ բնակատեղի է եղել, ավելի ուշ հռոմեական գյուղ, որն այրվել է Բուդիկայի ապստամբության ժամանակ։ Մոտակա «Բոլոր Սրբերը» եկեղեցին հայտնի է Ռոմանական ճարտարապետության նշխարներով, որը թվագրվում է մ.թ. 680 թվականը, իսկ հենց եկեղեցին թվագրվում է մ.թ. 675 թվականը։
Տեղական կառավարում
Գրեյթ Թաուեր Հիլը եղել է փակ տարածք, որը ուղիղ վարչական վերահսկողության տակ է գտնվել Լոնդոնի Թաուերի, սակայն դուրս է եղել Լոնդոնյան Սիթի շրջանի և Միդլսեքսի իրավասությունից։ 1855 թվականին այն դարձել է Մետրոպոլիտենի տարածքային խորհրդի մի մասը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոնդոնի շրջաններ Կատեգորիա:Լոնդոնի հրապարակներ
Ալեն Բեզանսոն
Ալեն Բեզանսոն (Alain Besançon, ), ֆրանսիացի քաղաքագետ, հասարակագիտության ու փիլիսոփայության պատմության, ինչպես նաև Ռուսաստանի և ԽՍՀՄ պատմության մասնագետ։
Ավարտել է Սորբոնի համալսարանը և պոլիտեխնիկական դպրոցը։ Դասավանդել է Փարիզի հումանիտար գիտությունների բարձրագույն դպրոցում, ամերիկյան մի շարք համալսարաններում։ 1951-1956 թվականներին եղել է Ֆրանսիայի կոմունիստական կուսակցության անդամ։ Ֆրանսիայի բարոյա-քաղաքական գիտությունների ակադեմիայի իսկական անդամ է, ռուսական պետական հումանիտար համալսարանի պատվավոր դոկտոր։ 2008 թվականին հրատարակել է Émile et les menteurs («Էմիլն ու ստախոսները») ֆրանսերեն վեպը։ Հաճախ է հանդես եկել ԽՍՀՄ-ի և Ռուսաստանի վերաբերյալ մերկացնող հայտարարություններով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քաղաքագետներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պատմաբաններ
Կիլմեզի շրջան
Կիլմեզի շրջան (Кильмезский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կիրովի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կիլմեզ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3106,4 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 13084 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 4,21 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կիրովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ուզեիր Հաջիբեկովի տուն-թանգարան
Ուզեիր Հաջիբեկովի տուն-թանգարան (Üzeyir Hacıbəylinin Ev Muzeyi), ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ, Ադրբեջանում պրոֆեսիոնալ երաժշտության հիմնադիր, Արևելքի առաջին օպերայի(Լեյլի և Մեջնուն), Ադրբեջանի պետական կոնսերվատորիայի և առաջին ժողովրդական նվագախմբի ստեղծող, Ադրբեջանի Հանրապետության օրհներգի կոմպոզիտոր Ուզեյիր Հաջիբեկովի տուն-թանգարան։ Թանգարանը գտնվում է Բաքվում, Շամիլ Ազիզբեկով 67 հասցեում ։
Պատմություն
Թանգարանը հիմնադրվել է 1975 թվականին։ Թանգարանի բացման արարողությունը տեղի ունեցավ նոյեմբերի 20-ին։ Թանգարանի նախագծման և պատրաստման գործում մեծ ներդրում է ունեցել Ադրբեջանի ժողովրդական նկարիչ Կազիմ Կազիմզադեն և ճարտարապետ Եդուարդ Կրիիքին։ Կոմպոզիտորը այս տանն ապրել է 1915-1942 թվականներին։ Նա այս տանը շատ աշխատանքներ է ստեղծել, այդ թվում նաև «Քյոռօղլի» օպերան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բաքվի թանգարաններ Կատեգորիա:Տուն-թանգարաններ Ադրբեջանում Կատեգորիա:1975 հիմնադրումներ Ադրբեջանում
Ֆաբրիկե դի Վալիկո
Ֆաբրիկե դի Վալիկո (Fabbriche di Vallico), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տոսկանա մարզում՝ Լուկա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 526 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 35 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 15 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 55020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0583։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Կամենսկ-Շախտինսկի)
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Церковь Покрова Пресвятой Богородицы), ուղղափառ եկեղեցի Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Կամենսկ-Շախտինսկի քաղաքում։ Ենթարկվում է Շախտիի և Միլլերովոյի թեմի Կամենսկի գործակալությանը։ Սոխաձև գմբեթով ավարտվող, սեղանատնով և զանգակատնով տաճար է։
Պատմություն
Տաճարը հիմնադրվել է 1991 թվականի հոկտեմբերի 14-ին` Սուրբ Աստվածածնի օրը։ Նրա շինարարությունը սկսվել է 1996 թվականին և ընթացել է քաղաքի բնակիչների, կազակության նվիրատվություններով, քաղաքի ձեռնարկությունների և կազմակերպությունների, ինչպես նաև անհատ ձեռնարկատերերի միջոցներով։
Եկեղեցին գտնվում է հետևյալ հասցեով` Բաշկևիչի նրբանցք, 85 ։ Կիրակնօրյա դպրոցը գտնվում է հին տաճարի շենքում` Գագարինի փողոց, 91 հասցեով։
Հետաքրքրական է, որ եկեղեցին կառուցվել է այն վայրի մոտ, որտեղ 1914 թվականից կառուցվել է Սուրբ Պետրոսի և Պողոսի քարե եկեղեցին։ Նրա շինարարությունը չի ավարտվել, 1921 թվականին քանդվել է, ներկայումս նրա հիշատակին տեղադրված է խաչ։
Շենուա Օբոնկուր
Շենուա Օբոնկուր (Chesnois-Auboncourt), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 162 մարդ, բնակչության խտությունը` 32.00 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 180 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 70 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 25 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 106 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 78-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 28։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,6 %։ 78 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 66 անձ (32 տղամարդ և 34 կին)։ Գործազուրկ են եղել 12 անձ (7 տղամարդ և 5 կին)։ 28 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 10-ը` թոշակառուներ, իսկ 11-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Զալցբուրգի տաճար
Զալցբուրգի տաճար (Salzburger Dom), հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցու տաճար Ավստրիայի Զալցբուրգ քաղաքում։
Պատմություն
774 թվականի սեպտեմբերի 25-ին եպիսկոպոս Վիրգիլիոս Զալցբուրգցին օծել է ներկայիս տաճարի տեղում կանգնած առաջին քրիստոնեական տաճարը, որը կառուցված է եղել ռոմանական ոճով։ 1167 թվականի ապրիլի 4-ի լույս 5-ի գիշերը Զալցբուրգը, այդ թվում և տաճարը, կայսր Ֆրիդրիխ I Շիկամորուսի հրամանով այրել է կոմս Ֆոն Պլայնը այն բանի համար, որ արքեպիսկոպոս Կոնրադ II ֆոն Բաբենբերգ արքեպիսկոպոսը հրաժարվել է ճանաչել Ֆրիդրիխի առաջադրած հակապապ Վիկտոր IV-ին։
Տաճարը կրկին վերականգնվել է արքեպիսկոպոս Կոնրադ III Վիտելսբախի կողմից, սակայն այրվել 1312 թվականին։ Վերջին հրդեհի ժամանակ կրակն այնքան ուժեղ է եղել, որ եկեղեցու զանգերը հալվել են։ 1598 թվականի չորրորդ հրդեհից հետո արքեպիսկոպոս Վոլֆդիտրիխ ֆոն Ռայտենաուի հրամանով եկեղեցու վնասված հին շենքը մերձակա 55 տների հետ քանդվել է, և նրա տեղում Վինչենցո Սկամոցիի նախագծով 1614 թվականին հիմնադրվել է նոր եկեղեցի։ Տաճարի նոր շենքն օծվել է 1628 թվականի սեպտեմբերին։ Օծման այս տոնը որոշ պատմաբանների կարծիքով Զալցբուրգի գոյության ողջ ընթացքում ամենաշքեղ տոնակատարությունն է եղել։ 1859 թվականին վերակառուցման աշխատանքների ժամանակ տաճարում նոր հրդեհ է բռնկվել։
1944 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Զալցբուրգի տաճարը վնասվել է ամերիկյան բանակի կողմից Զալցբուրգի ռմբակոծման արդյունքում, քանդվել է տաճարի գմբեթը։ Վերականգնողական աշխատանքներն ամբողջությամբ ավարտվել են 1959 թվականին։
Կիկնուրի շրջան
Կիկնուրի շրջան (Кикнурский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կիրովի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կիկնուր ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1680 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 10863 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 6,47 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կիրովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Գազատուրբինային էլեմենտ
Մասսաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի հետազոտողները պատրաստել են փոքրիկ չափերի էլեմենտ գազային տուրբինի հիման վրա։ Միկրոսկոպիկ չափեր ունեցող տուրբինը տեղադրված է 25 ցենտանոց մետաղադրամից փոքր-ինչ մեծ չափեր ունեցող կրեմնիումային չիպի մեջ։ Փորձարկումները ցույց են տալիս, որ գազատուրբինային էլէմենտն աշխատում է համարյա 10 անգամ ավելի երկար, քան դրա էլեկտրական անալոգը։ Տուրբինի թևիկները պատրաստված են հատուկ գերկարծր նյութից, ինչը թույլ է տալիս վերջինիս պտտվել շատ մեծ արագությամբ՝ վայրկյանում 20000 պտույտ։
Ինքը՝ տուրբինը բավական բարդ միկրոմեխանիզմ է։ Այն բաղկացած է 6 իրար հետ միացված մակերևույթներիրց, որոնցից յուրաքանչյուրն իրենից ներկայացնում է ամբողջական բյուրեղ՝ բաղկացած «մի գծով շարված» ատոմներից, այդ պատճառով աչքի է ընկնում շատ մեծ ամրությամբ։ Շարժիչի մասերը պատչաստելու համար մակերևույթներից յուրաքանչյուրը յուրահատուկ մեթոդներով մշակում են՝ հանելով ավելորդ նյութերը։ Մակերևույթների միջև ընկած է տուրբինի մեխանիզմը։ Սկզբում պատրաստվում է կրեմնիումային վաֆլին, որի վրա «փորագրվում է» 80-ից 100 դետալ։ Եվս մի քանի փուլերից հետո կրեմնիումի հանգույցներից հավաքում են 10 Վատտ նոմինալ հզորություն ունեցող գազային տուրբինը։ Վառելանյութն ու օդը խառնվում են այրման փոքրիկ խցում, իսկ այրման ջերմաստիճանը հասնում է երկաթի հալման ջերմաստիճանին։ Ոչ մեծ կոմպրեսսորը մղում է օդը և ապահովում սառեցման պրոցեսը։ Օդի մի մասը ուղղվում է ոչ թե այրման խուց, այլ դրա կմախքի խոռոչները։ Գիտնականները պլանավորում են նախագծել այսպիսի էլեմենտներ նոութբուքների համար, ինչը թույլ կտա դրանք լիցքավորել շատ անգամ ավելի հազվադեպ։
Կատեգորիա:Ներքին այրման շարժիչ
Վլադիմիր Հոլան
Վլադիմիր Հոլան (Vladimír Holan, ), չեխ բանաստեղծ, թարգմանիչ։ 1960-ական թվականներին եղել է Նոբելյան մրցանակի հավակնորդ։ Չեխիայի կոմունիստական կուսակցության անդամ (1945-1950)։
Կենսագրություն
Վլադիմիր Հոլանը ծնվել է 1905 թվականին Պրահայում, մանկությունն անցել է մայրաքաղաքից դուրս։ 1920-ական թվականներին վերադարձել է Պրահա, ուսանել է իրավագիտություն, 1926-1933 թվականներին աշխատել է ապահովագրական դրամարկղում, հետագայում զբաղվել է միայն գրական և հրատարակչական գործունեությամբ, տասնյակ տարիներ ապրել է աղքատության մեջ։ 1932 թվականին ամուսնացել է Վեռա Պիլաշովայի հետ, դուստրը՝ Կատերինան (1949-1977) տառապել է Դաունի համախտանիշով։ «Մահվան հաղթահանդեսը» (1930) սյուրռեալիստական բանաստեղծությունների ժողովածուն նրա համար առաջնային տեղ է հարթել չեխ գրականության ասպարեզում։ «Անրջող հովհար» (1926) բանաստեղծությունների ժողովածուի համար հատկանշական են վերացականությունն ու ֆորմալիստական էքսպերիմենտը։ 1930-ական թվականների վերջերին ֆաշիստական ագրեսիայից ցնցված բանաստեղծը շրջվել է դեպի ռեալ իրականություն։ «1938 թվականի սեպտեմբեր» ժողովածուում նա գրում է հիտլերյան ներխուժման անմիջական սպառնալիքի տակ գտնվող իր հայրենիքի մասին։ 1945 թվականին Չեխոսլովակիայի ազատագրումից հետո «Շնորհակալություն Խորհրդային միությանը» պոեմում Հոլանը գովերգում է Չեխոսլովակիայի ազատության առաջին օրերը։ Գրել է նաև արդիական հասարակական-քաղաքական թեմաներին նվիրված մի շարք այլ ստեղծագործություններ («Կարմիրբանակայիններ», 1947, «Քեզ», 1947)։ Վերջին շրջանի ստեղծագործություններում Հոլանը նորից է անդրադարձել խոհական լիրիկային ։
Թարգմանություններ է կատարել Նիզամի Գյանջևիից, Պիեռ Ռոնսարից, Լուիս դե Գոնգորայից, Շառլ Բոդլերից, Միխայիլ Լերմոնտովից, Նիկոլաուս Լենաուից, Ադամ Միցկևիչից, Յուլիուշ Սլովացկիից, Ռայներ Մարիա Ռիլկեից։ Վլադիմիր Հոլանի ստեղծագործությունները թարգմանվել են եվրոպական մի շարք լեզուներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեխ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Չեխ թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Չեխ գրողներ
Ռուդոլֆ Գոկլենիուս
Ռուդոլֆ Գոկլենիուս (Rudolf Goclenius, ), հին բողոքական նեոսխոլաստիկայի ներկայացուցիչ, Ֆիլիպ Մելանխթոնի ուսմունքի հետևորդ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Կորբախում (ներկայումս՝ Վալդեկ Գրանկենբերգ, Հեսսեն)։ Նրա ավագ որդին՝ Ռուդոլֆ Գոկլինիուս Կրտսերը կամ պարզապես Ռուդոլֆ Գոկլենիուսը, Մարբուրգում եղել է պրոֆեսոր, ինչպես նաև նշանավոր մաթեմատիկոս։ Նա նաև աշխատել է ժանտախտի դեմ պայքարում։ Վերջինս հայտնիություն ձեռք բերեց այդ հիվանդության բուժմանն ուղղված զարմանահրաշ ծրագրով։ Ռուդոլֆ Գոկլենիուսը սովորել է Մարբուրգում, որտեղ 1601 թվականին ստացել է բժշկական գիտությունների, 1608 թվականին՝ ֆիզիկական գիտությունների, 1612 թվականին մաթեմատիկական գիտությունների դոկտորի աստիճան։
Հայտնի է նրանով, որ 1590 թվականին առաջին անգամ հիշատակել է «հոգեբանություն» տերմինը, որն հետագայում (1594 թվականին) օգտագործել է իր աշակերտ Օտտո Կասմանը։
Ստեղծել է «Փիլիսոփայական բառարան» („Lexicon philosophicum, quo tanquam clave philisophiae fores aperiunter“. 1613), որտեղ առաջին անգամ տվել է «գոյաբանության» և «անտինոմիա» տերրմինների բացատրությունները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:17-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:16-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գերմանացի լեզվաբաններ
Անի Պլազա Հոթել
Անի Պլազա Հոթել, հյուրանոց Երևանում։
Աբդուլա Շահիգի տուն-թանգարան
Աբդուլա Շահիգի տուն-թանգարան (Abdulla Şaiqin ev-muzeyi), տուն-թանգարան, որտեղ ապրել է ադրբեջանցի գրող Աբդուլա Շահիգը 1916-1959 թվականներին։ Թանգարանը գտնվում է Բաքվի Աբդուլա Շահիգ 21 փողոցում։ Թանգարանը գործում է Ադրբեջանական Հանրապետության Մշակույթի նախարարության ներքո ։
Անի Պլազա Հոթել
Հիմնադրվել է 1970 թվականին, բացվել Խորհրդային Հայաստանի 50-ամյակի կապակցությամբ։ 1970-1991 թվականներին Անի հյուրանոցը գործել է «Ինտուրիստ» համակարգի շրջանակներում՝ որպես պետական ձեռնարկություն։
Աբդուլա Շահիգի տուն-թանգարան
Պատմություն
1900 թվականին Աբդուլա Շահիգը Թբիլիսիից տեղափոխվել է Բաքու և ապրել է Իչարի Շահարի մի փոքրիկ բնակարանում։ Դրանից հետո նա մի քանի անգամ փոխեց իր տեղը և ապրել է տարբեր բնակարաններում։ 1916 թվականին տեղափոխվել է 5 սենյականոց բնակարան փողոցի Ա. Շահիգը ,որը կոչվում է «Աբդուլա Շահիգի տուն-թանգարան», որտեղ ապրել է մինչև իր կյանքի վերջը։ Այս բնակարանի հյուրերն էին Ահմեդ Ջավադը, Հուսեյն Ջավիդը, Ջաֆար Ջաբարլին, Միքայիլ Մուշֆիկը, Սամեդ Վուրղունը և ադրբեջանական մտավորականության այլ ներկայացուցիչներ ։ Թանգարանը սկսեց գործել 1991 թվականի դեկտեմբերին։
Անի Պլազա Հոթել
1998 թվականին սեփականաշնորհվել է և մեկ տարի անց՝ 1999 թվականին, վերաբացվել է որպես «Անի Պլազա Հոթել» ՓԲԸ։
Աբդուլա Շահիգի տուն-թանգարան
Գործունեություն
Թանգարանի հիմնադրամն ունի 8000 ցուցահանդես, նրանցից 700-ը ցուցադրվում են։ Թանգարանը մի շարք վայրերում հանդիպումներ, հիշատակի օրեր, մրցույթներ և այլ միջոցառումներ է իրականացնում։
Անի Պլազա Հոթել
Անվանում
Անի հյուրանոցի անվանումը խորհրդանշում է Բագրատունիների թագավորության մայրաքաղաք Անին, որի զինանշանը զետեղված է հյուրանոցի պատկերանշանի վրա։
1960-ական թվականների ազգային զարթոնքի պայմաններում Երևանում կառուցվելիք նոր շինություններից որոշները ստանում են Արևմտյան Հայաստանի քաղաքների անունները։ 1966 թվականին Սայաթ-Նովա և Աբովյան փողոցների խաչմերուկում սկսվում է Երևանի ամենաբարձր կառույցի շինարարությունը։ 1969 թվականին շենքը պատրաստ էր, և հաջորդ տարի տեղի ունեցավ հյուրանոցի բացումը՝ Հայկական ԽՍՀ հիմնադրման 50-ամյակի առթիվ։
Աբդուլա Շահիգի տուն-թանգարան
Ցուցահանդես
Ցուցահանդեսը բաղկացած է չորս սենյակից ։ Թանգարանում ցուցադրվում են ցուցահանդեսներ, որոնք արտացոլում են մանկությունը, երիտասարդությունը և կրթական տարիները, ինչպես նաև գրողի գրական գործունեությունը։ Չորրորդ սենյակը ծառայել է որպես Աբդուլա Շահիգի գրասենյակ, այնպես որ այստեղ հավաքվում են շատ անձնական իրեր։
Անի Պլազա Հոթել
Պատմություն
1960-ական թվականներին սկսվեց ազգային զարթոնքի շրջանը, երբ բարձրացվում էին Արևմտյան Հայաստանի և Հայոց Ցեղասպանության հարցերը։ Ուստի նորակառույց հյուրանոցը որոշվեց անվանել «Անի»։
Աբդուլա Շահիգի տուն-թանգարան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բաքվի թանգարաններ Կատեգորիա:Ադրբեջանի գրական թանգարաններ Կատեգորիա:Տուն-թանգարաններ Ադրբեջանում
Անի Պլազա Հոթել
Պատմություն
«Անի» հյուրանոցի կառուցման ծրագիրը 1960-ական թվականների սկզբից էր քննարկվում։ Երևանում այդ պահին ընդամենը 3 հյուրանոց կար՝ «Արմենիան», «Սևանը» և «Երևանը»։ «Ինտուրիստի» հայաստանյան ղեկավար Իլյա Գևորգովի միջամտության արդյունքում չորս հյուրանոց կառուցելու թույլտվություն ստացվեց, որոնցից առաջինը «Անի»-ն էր, այնուհետև՝ «Տուրիստը», «Դվինը» և Երիտասարդական պալատը («Կուկուռուզնիկ»)։ Սայաթ-Նովա պողոտան բացվեց 1962-1963 թվականներին։ Բազմաթիվ արձանիկներ, ցայտաղբյուրներ դրվեցին։ Ամբողջ փողոցը ծառատնկվեց պտղատու ծառերով՝ կեռասենիներով։ Նախկինում Սայաթ-Նովան շատ նեղ փողոց էր՝ հին, խարխուլ տներով։
Անի հյուրանոցի երեք հեղինակները՝ Էդուարդ Սաֆարյանը, Ֆենիքս Դարբինյանը և Ֆելիքս Հակոբյանը նախագծել էին Աբովյան փողոցի բնակելի շենքը, որի վերջում պետք է վեր խոյանար բարձրահարկ հյուրանոցային մասնաշենք։ Հետագայում նրանք առանձնացնում են հյուրանոցը։
«Անի» հյուրանոցի կառուցումը սկսվել է 1964 թվականին՝ ավագ աշխղեկ Ալբերտ Սարգսյանի (1964-1965), Վիկտոր Վիրաբյանի (1965-1967), ապա՝ Կառլեն Ղարիբյանի (1967-1969) գլխավորությամբ։ Մինչև 1967 թվականը պատրաստ էր շենքի կմախքը՝ մինչև 5-րդ հարկ։
Շենքի կառուցման տարում (1970) «Անի» հյուրանոցի նախագիծն արժանացավ ԽՍՀՄ Ճարտարապետների միության պատվոգրին՝ որպես տարվա լավագույն օբյեկտ։ Պաշտոնական բացման օրը «Ինտուրիստը» մեծ բանկետ էր կազմակերպել, պատվիրվել էին 10 ոսկյա կրծքանշաններ, որոնցից առաջինը տրվեց Անտոն Քոչինյանին։ Բացման օրը «Զվարթնոց» օդանավակայանից շուրջ 200 հոգի՝ Լիբանանից, Ֆրանսիայից, Ռուսաստանից ու այլ երկրներից եկավ «Անի» հյուրանոց։ «Անին» դառնում է Երևանում «Ինտուրիստի» երեք հյուրանոցներից մեկը՝ «Արմենիայի» և «Դվինի» հետ մեկտեղ։
1979 թվականին BB King-ն ու իր բենդը եկան Երևան։ Նրանք կանգ էին առել «Անի»-ում։ Հաճախ այստեղ էին մնում հայտնի ֆուտբոլիստներ, անգամ Մյունխենի «Բավարիան»։
1970-80-ական թվականներին հյուրանոցում գործել են տարադրամային բար, ռեստորան, մառան և այլն։ Անի ռեստորանի երաժշտական խմբում էին Լևոն Մալխասյանը, Արթուր Թութունջյանը, Լարիսա Դոլինան և այլք։
1999 թվականի սեպտեմբերի 20-ին հյուրանոցը վերաբացվում է. հանրապետության անկախության տոնի նախօրեին նորընտիր նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը կտրում է հյուրանոցի կարմիր ժապավենը։
Ծառայություններ
Երրորդ հարկը թվագրվում է արպես առաջին, որտեղ գտնվում են օֆիսային սենյակներ։ Հաջորդ 11 հարկերում (2-12) կան 262 սենյակներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի հյուրանոցներ
Հնդկաստանի լեզուներ
Հնդկաստանի լեզուները պատկանում են մի քանի լեզվաընտանիքների, հիմնականներն են հնդկական լեզուները, որոնցով խոսում է բնակչության 75%-ը, և դրավիդյան լեզուները՝ 20% ։ Հնդկաստանում տարածված են նաև ավստրոասիական, սինո-տիբեթական լեզուները, և որոշ փոքր լեզվաընտանիքներ և մեկուսացած լեզուներ ։ Ավելի քան երեք հազարամյակի շփումը զգալի ազդեցություն է ունեցել Հարավային Ասիայի և Հնդկական թերակղզու երեք գերիշխող լեզվաընտանիքների վրա։
Հնդկաստանի սահմանադրությունը ազգային լեզվի կարգավիճակ չի սահմանում ։ Սակայն սահմանադրությամբ Հնդկաստանի կառավարության պաշտոնական լեզուն հինդին է՝ դևանագարի գրով, ինչպես նաև անգլերենը ։
Ըստ 2001 թվականի Հնդկաստանի մարդահամարի՝ երկրում կա 122 խոշոր և 1599 այլ լեզու։ Այնուամենայնիվ այլ աղբյուրների տվյալները տարբերվում են, հիմնականում «լեզու» և «բարբառ» եզրերի սահմանումների տարբերության պատճառով։ 2001 թվականի մարդահամարը գրանցել է միլիոն և ավել լեզվակիր ունեցող 30 լեզու, և 122 լեզու, որով որպես մայրենի խոսում է 10․000 և ավել մարդ ։ Երկու հաղորդակցության լեզուներ կարևոր դեր են կատարել Հնդկաստանի պատմությունում՝ պարսկերենը և անգլերենը ։ Պարսկերենը Հնդկաստանում մոնղոլական տիրապետության շրջանում արքունական լեզու էր։ Այն մի քանի դար թագավորել է որպես վարչական լեզու մինչև բրիտանական գաղութատիրության ժամանակաշրջանը ։ Մինչև այժմ անգլերենը կարևոր լեզու է Հնդկաստանում։ Այն գործածվում է կրթության և Հնդկական կառավարության որոշ բնագավառներում։ Հինդին, երկրի ամենատարածված լեզուն, ծառայում է որպես «լինգվա ֆրանկա» Կենտրոնական և Հյուսիսային Հնդկաստանների համար ։ Սակայն Հարավային Հնդկաստանում եղել են հակահինդիական խռովություններ, ամենահայտնին Թամիլ Նադու շրջանում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հնդկաստանի լեզուներ
Կիրովո-Չեպեցկի շրջան (Կիրովի մարզ)
Կիրովո-Չեպեցկի շրջան (Кирово-Чепецкий район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կիրովի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կիրովո-Չեպեցկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2210,27 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 21310 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 9,64 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կիրովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ալեհեր առյուծը
Ալեհեր առյուծը (Лев с седой бородой), ռեժիսոր Անդրեյ Խրժանովսկու ռուսական մուլտիպլիկացիոն ֆիլմը, որը նկարահանվել է 1995 թվականին։
Սյուժեն հիմնված է Տոնինո Գուերրայի հեքիաթ-առակի և Սերգեյ Բարխինի նկարների վրա։ Երաժշտության հեղինակները Նինո Ռոտան ու Աստոր Պիացոլան են։
Մուլտֆիլմը ստացել է «Նիկա» մրցանակ 1996 թվականին` լավագույն անիմացիոն ֆիլմ անվանակարգում։
Սյուժե
Առյուծ Ամադեոն երկար ժամանակ եղել է պարոն Պիրետիի կրկեսի աստղը։ Նա բոլոր ներկայացումների ամենակարևոր կերպարն էր, նրան բոլորը հարգում էին և սիրում, իսկ նրա կյանքը մշտական տոն էր։
Մի օր նա հանդիպում է էգ առյուծի, բայց նրանք չէին կարող լինել միասին, և այդ պահին նրա կյանքը կարծես փոխվում է։ Նա սկսում է ավելի հաճախ մտածել կյանքի և ազատության մասին։ Ամբողջ ժամանակ իր մտքում մտածելով` նա չի կարողանում նախկինի պես ելույթ ունենալ։ Նրա համբավը կորչում է, և նա իր տիրոջ համար դառնում էր մի սովորական կենդանի։
Մուլտֆիլմը մի տխուր պատմություն է ծերության, չիրականացված երազանքների և կյանքի անիմաստության մասին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր կրկեսի մասին Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր առյուծների մասին Կատեգորիա:Հորինված առյուծներ
Նաչո Գոնսալես
Խոսե Իգնասիո Նաչո Գոնսալես Սաենս (José Ignacio Natxo González Sáenz, ), իսպանացի նախկին ֆուտբոլիստ, ֆուտբոլային մարզիչ։ 2017 թվականի հունիսից գլխավորում է «Ռեալ Սարագոսան»։
Կարիերա
Գոնսալեսը, որպես ֆուտբոլիստ հանդես գալով միայն սիրողական մակարդակում, խաղացողի կարիերան ավարտել է 20 տարեկանում։ Իր մարզչական գործունեությունը նա սկսել է իր հայրենի քաղաքի «Ալավես» ակումբում՝ 1994 թվականից աշխատելով երիտասարդական թիմի հետ։ 1997 թվականին Նաչո Գոնսալեսը գլխավորել է «Ալավեսի» երկրորդ թիմը։
2007 թվականի հունիսին Գոնսալեսը գլխավորել է կատալոնական մեկ այլ ակումբ՝ «Սանտ Անդրեուն», որը նույնպես այդ ժամանակ հանդես էր գալիս Տերսերայում ։ Նրա գլխավորությամբ թիմը առաջին իսկ փորձից անցել է Սեգունդա Բ։ Իր նշանակումից չորս տարի անց Նաչո Գոնսալեսը հեռացվել է պաշտոնից ակումբի ֆինանսական խնդիրների պատճառով ։
2012 թվականի հունիսի 14-ին Նաչո Գոնսալեսը նշանակվել է «Ալավեսի» գլխավոր մարզիչ, որը 2012/13 մրցաշրջանի արդյունքում հաղթել է Սեգունդա Բ-ի իր խմբում և փլեյ-օֆֆում պարտության մատնել «Ռեալ Հաենին»՝ անցնելով Սեգունդա։ 2013 թվականի հունիսի 7-ին Նաչո Գոնսալեսը երկարաձգել է ակումբի հետ պայմանագրի ժամկետը ։
2013 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Գոնսալեսը հեռացվել է պաշտոնից Սեգունդայում անհաջող մեկնարկի համար։ Հաջորդ տարվա հունիսի 1-ին նա վերադարձել է «Ռեուս Դեպորտիվո», որն այդ ժամանակ հանդես էր գալիս Սեգունդա Բ-ում ։
2015 թվականի հունիսի 8-ին Գոնսալեսն ակումբի հետ կնքել է քառամյա նոր պայմանագիր ։ 2015/16 մրցաշրջանում «Ռեուս Դեպորտիուն» հասել է Իսպանիայի գավաթի խաղարկության 1/16 եզրափակիչ, որտեղ զիջել է Մադրիդի «Ատլետիկոյին», ինչպես նաև հաղթել է իր խմբում Սեգունդա Բ-ում և խաղացել փլեյ-օֆֆում։ Այնտեղ երկու խաղերի արդյունքում 4:0 հաշվով պարտության մատնելով Սանտանդերի «Ռասինգ» ակումբին՝ «Ռեուս Դեպորտիուն» իր պատմության մեջ առաջին անգամ անցել է Սեգունդա ։
2017 թվականի հունիսի 11-ին Նաչո Գոնսալեսը երկամյա պայմանագիր է կնքել Սեգունդայի մեկ այլ ակումբի՝ «Ռեալ Սարագոսայի» հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Կոտելնիչի շրջան (Կիրովի մարզ)
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կոտելնիչ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3940 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 18669 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 4,74 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կիրովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Գյունտեր Ռայնդորֆ
Գյունտեր Ռայնդորֆ, սովետական գրաֆիկ։ ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ (1969 թ.)։ ԽՍՀՄ Գեղարվեստի ակադեմիայի թղթակից անդամ (1958 թ.)։ Սովորել է Պետերբուրգի Շտիգլիցի ուսումնարանում (1905-1913 թթ.)։ 1920 թվականից ստեղծագործել է Էստոնիայում։ Դասավանդել է Տալլինի գեղարվեստա-արդյունաբերական ուսումնարանում (1920-1941 թթ.) և Էստոնական ՍՍՀ Գեղարվեստի ինստիտուտում (1950-1958 թթ., 1951 թվականից՝ պրոֆեսոր)։ Մինչև 1941 թվականը ստեղծագործել է հաստոցային և կիրառական գրաֆիկայի բնագավառում, հետագայում դիմել հիմնականում հաստոցային գծանկարին՝ ձգտելով պատկերել Էստոնիայի բնության ընդհանրացված կերպարը («Գիշերը լճի վրա», 1955 թ., Էստոնական ՍՍՀ Գեղարվեստի թանգարան, Տալլին)։ Ստեղծել է նաև Ա․ Ս․ Պուշկինի հեքիաթների պատկերազարդումներ (1946-1947 թթ., Էստ․ ՍՍՀ պետ․ մրցանակ, 1949 թ.)։ Պարգևատրվել է Լենինի և 2 այլ շքանշաններով։