Դմիտրի_Մերեժկովսկի
Խորհրդանշական մանիֆեստներ
1892 թվականին Ա. Սուվորինի հրատարակչությունում լույս տեսավ Մերեժովսկու երկրորդ բանաստեղծական ժողոված ուն նոր սկսվող մոդեռնիզմի ծրագրով «Սիմվոլներ. Երգեր և բանաստեղծություններ» անվամբ։ Հենց այստեղ, ինչպես նշվեց, նկատվեց նրա աշխարհայացքի զարգացման շրջադարձային պահը. շրջադարձային պահ դեպի կրոնական աշխարհայացքը և «առեղծվածային գաղտնիքներ լինելու» զգացումը։ Ի սկզբանե Մերեժկովսկին փորձեց հեռու մնալ «անկման» մեղադրանքներից։ Ավելի ուշ նա գրել է՝ Դոստոևսկու, ինչպես նաև արտասահմանյան գրականության, Բոդլերի և Էդգար Ալլան Պոյի ազդեցության ներքո ես հետաքրքրվեցի ոչ թե անկամբ, այլ սիմվոլիզմով (այդ ժամանակ ես արդեն հասկացա դրանց տարբերությունը)։ Բանաստեղծությունների ժողովածուն, որը լույս է տեսել 90-ականների սկզբին, անվանեցի «Սիմվոլներ»։ Թվում է, թե ռուս գրականության մեջ ես այս բառը օգտագործել եմ բոլորի առաջ ։ Ռուս գրողների ավագ սերնդի այն սակավաթիվ ներկայացուցիչներից մեկը, ով ոգևորությամբ ողջունեց «Սիմվոլներ» հրապարակումը, Յակով Պոլոնսկին էր, ում աջակցությունը շատ կարևոր էր երիտասարդ հեղինակի համար, ով ենթարկվում էր բուռն քննադատության։ Պոլոնսկու բանաստեղծական ակնարկին Մերեժկովսկին պատասխանեց, նաև նամակում գրեց. «Այս բանաստեղծություններով Դուք ինձ պարգևատրել եք այն աշխատանքի դիմաց, որ ես ծախսել եմ գրքի վրա։ Ես այս թռուցիկը կպահեմ որպես զարդ, սիրելի՛ Ուսուցիչ» : Նույն թվականի հոկտեմբերի վերջին Մերեժկովսկին տվեց հայտնի դարձած դասախոսությունը «Անկման պատճառների և ժամանակակից ռուս գրականության նոր ուղղությունների մասին», որը նա կրկնեց երկու անգամ դեկտեմբերին, և մեկ տարի անց դուրս եկավ որպես առանձին հրատարակություն ։ Դասախոսությունը, «Սիմվոլներ» ժողովածուի հետ միասին, համարվում է մոդեռնիզմ և արվեստի արդիականիստական նորացման դրսևորում։ Մերեժկովսկին այստեղ առանձնացրեց նոր արվեստի երեք տող ՝ պնդելով, որ միայն «միստիկական բովանդակությունը», «խորհրդանիշի լեզուն» և իմպրեսիոնիզմը ի վիճակի են ընդլայնել ժամանակակից ռուսական գրականության «գեղարվեստական տպավորությունը» ։ Նշելով, որ նոր շարժման բոլոր երեք բաղադրիչներն արդեն առկա են Տոլստոյի, Տուրգենևի, Դոստոևսկու, Գոնչարովի աշխատություններում, հեղինակը հռչակել է մոդեռնիզմը, ըստ էության, ռուս գրական դասականության միտումների շարունակություն ։ Մերեժկովսկու դասախոսությունը միանգամից հայտնի դարձավ, և լիբերալ-դեմոկրատական ճամբարը նրա տեսություններին վերաբերվեց որպես «օբկուրանտիզմի» դրսևորում, իսկ Պետերբուրգի գրական սրահներում նրանց դիմավորեցին արհամարհական ծաղրով։ Ոգևորությամբ զեկույցը ընդունվեց միայն նոր ուղղության կողմնակիցների փոքր շրջանակի կողմից, որը ձևավորվեց էլ «Հյուսիսային սուրհանդակ» ամսագրի շուրջ։ 1892 թվականի աշնանը, Զ. Ն. Գիպպոսը լավ հարաբերությունների մեջ եղավ ամսագրի նոր խմբագրության հետ, որը ղեկավարում էին Ա. Լ. Վոլինսկին և Լ. Յ. Գուրեվիչը։ Սա նպաստեց Մերերժկովսկու վերադարձին։ Այդ նույն օրերին նա գրել է «Փոթորիկն անցավ» պիեսը («դրամատիկական տեսարաններ չորս գործողությամբ»), այն հրապարակվեց «Աշխատանք» ժողովածույում 1893 թվականի սկզբին։ Նույն թվականին լույս տեսան Մերեժկովսկու բազմաթիվ բանաստեղծություններ («Նիվա», «Աշխատանք»), Է.Պոի «Լիգեի»-ի թարգմանությունը («Աշխատանք») և Սոֆոկլեսի «Էդիպուս Կայսր» («Օտար գրականության տեղեկագիր», համար 1-2 1894): Չնայած շարունակվող աշխատանքներին, Մերեժկովսկու ֆինանսական վիճակը այս օրերին բարդացավ; խորհելով Լեոնարդո դա Վինչիի մասին վեպի շուրջ, նա ստիպված էր կատարել ցանկացած աշխատանք։