cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յոհան Ջուրու
Արսենալ
2007 թվականի օգոստոսի 10-ին Ջուրուն 5 ամսվա վարձավճարով տեղափոխվեց Բիրմինգհեմ Սիթի  ։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց օգոստոսի 12-ին՝ թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Չելսիի դեմ խաղում  ։ Բիրմինգհեմի կազմում Ջուրուն անցկացրեց 13 հանդիպում, և թեև ակումբի գլխավոր մարզիչ Ալեքս ՄաքԼիշը ցանկանում էր երկարաձգել նրա վարձավճարը, ձմռանը շվեյցարացին վերադարձավ Արսենալ որպես Կոլո Տուրեի և Ալեքսանդր Սոնգի փոխարինող ։
2008 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Ջուրուն երկարաձգեց իր պայմանագիրը Արսենալի հետ  ։ 2009 թվականի ամռանը Կոլո Տուրեն տեղափոխվեց Մանչեսթեր Սիթի, և շվեյցարացին հնարավորություն ունեցավ դառնալ թիմի հիմնական կազմի խաղացող, սակայն ստացավ ծանր վնասվածք  ՝ 2009-10 մրցաշրջանում խաղադաշտ դուրս գալով միայն 2010 թվականի մայիսի 9-ի՝ Ֆուլհեմի դեմ խաղում ։ 2010 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Ջուրուն 2 գոլային փոխանցում տվեց Չեմպիոնների Լիգայի Շախտյոր Դոնեցկի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 5-1 հաշվով ։ Իր առաջին և միակ գոլը Արսենալի կազմում խփեց 2011 թվականի փետրվարի 5-ին՝ գլխի հարվածով գրավելով Նյուքասլ Յունայթեդի դարպասը ։ Փետրվարի 27-ին շվեյցարացին խաղադաշտ դուրս եկավ Անգլիայի լիգայի գավաթի եզրափակչի Բիրմինգհեմ Սիթիի դեմ խաղում, սակայն Արսենալը պարտվեց 2-1 հաշվով ։
2011 թվականի օգոստոսի 28-ին Ջուրուն մասնակցեց Մանչեսթեր Յունայթեդի դեմ ամբողջ հանդիպմանը, սակայն այս խաղում Արսենալը պարտվեց 8-2 հաշվով՝ կրելով 115 տարվա մեջ իր ամենամեծ հաշվով պարտությունը ։ 2012 թվականի հունվարի 2-ին նա հեռացվեց խաղադաշտից Ֆուլհեմի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 78-րդ րոպեին ։ Փետրվարին Ջուրուն երկարաձգեց իր պայմանագիրը Արսենալի հետ մինչև 2015 թվականը   ։ Առաջին հանդիպումը թիմի ավագի թևկապով շվեյցարացին անցկացրեց սեպտեմբերի 26-ին՝ Անգլիայի լիգայի գավաթի Քովենթրի Սիթիի դեմ խաղում ։ Արսենալի առաջին թիմի կազմում Ջուրուն անցկացրեց 144 հանդիպում՝ դառնալով 1 գոլի և 6 գոլային փոխանցման հեղինակ։ 2013 թվականի հունվարի 3-ին շվեյցարացին մինչև մրցաշրջանի ավարտը վարձավճարով միացավ Հանովերին   ։ Իր դեբյուտը Բունդեսլիգայում նշեց հունվարի 18-ին՝ Շալկե 04-ի դեմ խաղում ։ Վարձավճարի ընթացքում Ջուրուն անցկացրեց 16 հանդիպում ։
Համբուրգ
2013 թվականի հուլիսի 1-ին Ջուրուն 1 տարվա վարձավճարով տեղափոխվեց Համբուրգ  ։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց օգոստոսի 31-ին՝ Այնտրախտ Ֆրանկֆուրտի դեմ խաղում ։ 2014 թվականի ապրիլին Համբուրգը հայտարարեց Ջուրուի լրիվ տրանսֆերը ձեռք բերելու մասին ։ Առաջին հանդիպումը թիմի ավագի թևկապով անցկացրեց սեպտեմբերի 14-ին՝ Հանովերի դեմ խաղում ։ 2015 թվականի ապրիլի 11-ին շվեյցարացին հեռացվեց խաղադաշտից Վոլֆսբուրգի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 88-րդ րոպեին ։
2015-16 մրցաշրջանում Ջուրուն դարձավ Համբուրգի հիմնական ավագը։ Իր առաջին գոլը Բունդեսլիգայում խփեց 2015 թվականի օգոստոսի 22-ին՝ Շտուտգարտի դեմ խաղում՝ այս խաղում տալով նաև գոլային փոխանցում և 3-2 հաշվով հաղթանակ պարգևելով իր թիմին ։ Դեկտեմբերի 5-ին շվեյցարացին գոլ խփեց Մայնցի դեմ հանդիպման 90-րդ րոպեին, սակայն Համբուրգը պարտվեց 3-1 հաշվով ։ 2016 թվականի մարտի 2-ին նա հեռացվեց խաղադաշտից Շալկե 04-ի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 45-րդ րոպեին ։ Համբուրգի կազմում Ջուրուն անցկացրեց 104 հանդիպում՝ դառնալով 2 գոլի և 2 գոլային փոխանցման հեղինակ։
ՍՊԱԼ
2018 թվականի հուլիսի 21-ին Ջուրուն 1 տարվա պայմանագիր կնքեց ՍՊԱԼ-ի հետ  ։ Իր դեբյուտը նշեց սեպտեմբերի 2-ին՝ փոխարինման մտնելով Տորինոյի դեմ խաղում ։
Միջազգային կարիերա
Ջուրուն ներկայացրել է Շվեյցարիան բոլոր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ Իր դեբյուտը Շվեյցարիայի ազգային հավաքականում նշեց 2006 թվականի մարտի 1-ին՝ փոխարինման մտնելով Շոտլանդիայի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը հավաքականի մեկնարկային կազմում անցկացրեց մայիսի 31-ին՝ Իտալիայի դեմ ընկերական խաղում ։ 2006 թվականի հունիսին Ջուրուն մասնակցեց աշխարհի առաջնությանը ՝ փոխարինման դուրս գալով 3 խաղերում, իսկ Շվեյցարիան դուրս մնաց 1/8 եզրափակչից՝ հետխաղյա 11-մետրանոցների հարվածաշարում պարտվելով Ուկրաինային  ։
Իր առաջին գոլը Շվեյցարիայի հավաքականի կազմում Ջուրուն խփեց 2007 թվականի սեպտեմբերի 10-ին՝ Ճապոնիայի դեմ ընկերական խաղում ։ 2008 թվականին նա մասնակցեց Եվրոպայի առաջնությանը, սակայն չանցկացրեց ոչ մի հանդիպում ։ 2014 թվականին Ջուրուն ընդգրկվեց աշխարհի առաջնության համար վերջնական կազմում   ։ Առաջնությունում նա խաղադաշտ դուրս եկավ հավաքականի բոլոր խաղերում , իսկ Շվեյցարիան դուրս մնաց 1/8 եզրափակչից՝ հանդիպման լրացուցիչ ժամանակում 1-0 հաշվով պարտվելով Արգենտինային  ։
2015 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Ջուրուն գոլ խփեց Սան Մարինոյի դեմ խաղում՝ իրացնելով 11-մետրանոց հարվածը և օգնելով Շվեյցարիային հաղթել 7-0 հաշվով ։ 2016 թվականի հունիսին նա մասնակցեց Եվրոպայի առաջնությանը   ՝ անցկացնելով 4 հանդիպում, իսկ Շվեյցարիան դուրս մնաց 1/8 եզրափակչից՝ հետխաղյա 11-մետրանոցների հարվածաշարում պարտվելով Լեհաստանին  ։ 2018 թվականի հունիսի 4-ին Ջուրուն ընդգրկվեց Շվեյցարիայի՝ աշխարհի առաջնության համար վերջնական կազմում   ։ Առաջնությունում նա անցկացրեց միայն 1 հանդիպում , իսկ Շվեյցարիան դուրս մնաց 1/8 եզրափակչից  ՝ 1-0 հաշվով պարտվելով Շվեդիային  ։
Միջազգային վիճակագրություն
2018 թվականի սեպտեմբերի 28-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Շվեյցարացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Շվեյցարիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արսենալի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բիրմինգհեմ Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հաննովեր 96-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Համբուրգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անթալյասպորի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՍՊԱԼ-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2016-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ
Ֆուլկ (Երուսաղեմի արքա)
Անժուի կոմս
Ֆուլկը ծնվել է Անժուում, 1089-ից 1092 թվականների միջև և հանդիսանում էր Անժուի կոմս Ֆուլկ IV-ի և Բերթրուդա դը Մոնֆորի որդին։ 1092 թվականին Բերթրուդան լքում է ամուսնուն և ամուսնանում արքա Ֆիլիպ I-ի հետ։
Ֆուլկը Անժուի կոմս է դառնում հոր մահվանից հետո, 1109 թվականին։ Հաջորդ տարի նա ամուսնանում է Էրմենգարդա Մենցու հետ, այդպիսով ամրապնդելով անժուացիների վերահսկողությունը Մեն կոմսության վրա։
Սկզբնապես Ֆուլկը արքա Հենրի I Անգլիացու հակառակորդն էր և արքա Լուի VI-ի կողմնակիցն էր, սակայն 1118 կամ 1119 թվականին նա դաշինք է կնքում Հենրիի հետ և Հենրին կազմակերպում է իր որդի և ժառանգորդ Վիլհելմ Ադելինի ամուսնությունը Ֆուլկի դուստր Մաթիլդայի հետ։
1119 կամ 1120 թվականին Ֆուլկը խաչակրաց արշավանքի է մեկնում և հարում տամպլիերներին։ Նա հայրենիք է վերադառնում 1121 թվականին, որից հետո սկսում է դրամական օժանդակություն հատկացնել տամպլիերներին։
1127 կամ 1128 թվականին Հենրի I-ը էլ ավելի է ամրապնդում Անժուի հետ դաշինքը, իր դուստր Մաթիլդային կնության տալով Ֆուլկի որդի Ժոֆրուային։
Ամուսնություն Մելիսենդայի հետ
1127 թվականին Ֆուլկը պատրաստվում էր վերադառնալ Անժու, երբ գրություն է ստանում Երուսաղեմի արքա Բալդուին II-ից։ Բալդուինը չուներ արական սեռի ժառանգ և իր ժառանգորդ է հայտարարում դուստր Մելիսենդային։ Արքան հույս ուներ պաշտպանել դստեր ժառանգությունը նրան կնության տալով հեղինակավոր ասպետի։ Ֆուլկը հարուստ և փորձառու խաչակիր էր և, միևնույն ժամանակ, ամուրի։ Ռազմական բնագավառում նրա փորձը պետք է ծայրահեղ արժեքավոր լիներ թագավորության սահմանների պաշտպանության գործում։
Սակայն Ֆուլկը հավակնում էր ավելի բարձր կարգավիճակի, քան ուղղակի կառավարող թագուհու ամուսին, նա ցանկանում էր լինել արքա՝ Մելիսենդայի հետ։ Բալդուին II-ը խորհելով նրա առաջարկությունների շուրջ, արդյունքում համաձայնվում է։ Ֆուլկը հրաժարվում է կոմսի տիտղոսից՝ հօգուտ իր որդի Ժոֆրուայի և մեկնում է Երուսաղեմ, որտեղ ամուսնանում է Մելիսանդայի հետ 1129 թվականի հունիսի 2-ին։ Հետագայում Բալդուին II-ը ավելի է ամրապնդում թագավորությունում Մելիսենչայի դիրքերը, նրան դարձնելով Ֆուլկից նրա որդի Բալդուին III-ի միակ խնամակալը, ով ծնվել էր 1130 թվականին։ Ֆուլկը և Մելիսենդան դառնում են Երուսաղեմի համատեղ կառավարիչները 1131 թվականին, Բալդուին II-ի մահից հետո։ Ֆուլկը սկսում է հավակնել ստանալու թագավորության վրա միանձնյա վերահսկողությունը։ Նա բարոններ է հրավիրում Անժուից և ցուցաբերում էր ձգտում կենտրոնացնելու իշխանությունը։ Հյուսիսում գտնվող խաչակիրների այլ պետություններ երկյուղում էին, որ Ֆուլկը կփորձի պարտադրել Երուսաղեմի ավատատիրությունը նրանց նկատմամբ։ Մելիսենդայի քույր Ալիս Անտիոքցին, ում Բալդուին II-ը վտարել էր թագավորությունից, իր վերահսկողության տակ է վերցնում Անտիոքը։ Նա դաշինքի մեջ է մտնում Տրիպոլիի կոմս Պոնսի և Ժոսլեն II Եդեսացու հետ և կազմակերպում են իրենց հողերի պաշտպանությունը Ֆուլկի կողմից հնարավոր ոտնձգություններից։ 1132 թվականին Ֆուլկը և Պոնսը ընդհարում են ունենում մի փոքրիկ ճակատամարտում, որի արդյունքներով հաշտություն է կնքվում և Ալիսը նորից վտարվում է։
Ֆուլկի պահվածքը վրդովեցնում էր քրիստոնյաների երկրորդ սերնդին, ովքեր մեծացել էին այնտեղ խաչակրաց առաջին արշավանքից։ «Տեղաբնակները» համախմբվում են Մելիսենդայի ոչ հարազատ եղբայր Հուգո II դը Պյուզեի՝ Յաֆֆայի կոմսի, շուրջ, ով անսահմանորեն հավատարիմ էր թագուհուն։ Ֆուլկը Հուգոյի մեջ հակառակորդ է տեսնում։ 1134 թվականին, որպեսզի վարկաբեկի Հուգոյին, Ֆուլկը նրան մեղադրում է Մելիսենդայի հետ սիրային կապի մեջ։ Հուգոն, ի նշան բողոքի, ապստամբում է և դաշինքի մեջ է մտնում Ասկալոնի մուսուլմանների հետ։ Նա կարողանում է հաղթել բանակին, որը նրա դեմ էր ուղակել Ֆուլկը, սակայն դա չի փոխում իրավիճակը։ Ընդհարմանը խառնվում է պատրիարքը։ Ֆուլկը համաձայնվում է հաշտության և Հուգոն երեք տարով վտարվում է թագավորությունից։
Հուգոյի կյանքի նկատմամբ մահափորձ է կատարվում։ Ֆուլկին և նրա կողմնակիցներին ավանդաբար համարում են պատասխանատու դրա համար, սակայն ուղղակի ապացույցներ չկային։ Խառնաշփոթը ձեռք է տալիս թագուհուն, ով պալատական հեղաշրջում է իրականացնում և իրեն է վերադարձնում արքունիքում առաջատար դիրքերը։ Վիլհելմ Տյուրոսցին գրում է, որ այդ ժամանակից ի վեր «երբեք չի փորձել իր վրա վերցնել նախաձեռնությունը, նույնիսկ մանրուքներում, առանց Մելիսենդայի համաձայնության»։ Արդյունքում Մելիսենդան 1136 թվականից ստանում է անսահմանափակ վերահսկողություն թագավորության վրա։ 1136 թվականից քիչ առաջ Ֆուլկը հաշտվում է Մելիսենդայի հետ և շուտով ծնվում է երկրորդ որդին՝ Ամորին։
Սահմանների պաշտպանություն
Ֆուլկի կառավարման ժամանակ առավել անհանգստություն առաջացնում էր Մոսուլից աթաբեկ Իմադ ալ-Դին Զանգիի հզորացումը։ 1137 թվականին Ֆուլկը, դաշինքի մեջ լինելով Դամասկոսի վեզիր Մուին ադ-Դին Ունուրի հետ, պարտություն է կրում Բաարինի ճակատամարտում։ Դամասկոսը նույնպես գտնվում էր Իմադ ալ-Դին Զանգիի կողմից վտանգի տակ։ Ֆուլկը գրավում է Բանիասի ամրոցը, Տիբերասից հյուսիս և այդպիսով ամրացնում է հյուսիսային սահմանը։
Ֆուլկը նաև ուժեղացնում է թագավորության հարավային սահմանները։ Նրա ծառայապետ Պայեն դը Միլին կառուցում է Կերակ ամրոցը Մեռյալ ծովից արևելք, իսկ որպեսզի անվտանգ դարձնի թագավորությունը եգիպիտական ասպատականություններից Կարմիր ծովի և Ասկալոնի կողմից, Ֆուլկը կառուցում է Բլանշ Գարդ, Իբելին և այլ ամրոցներ։
1137 և 1142 թվականներին բյուզանդական կայսր Հովհաննես II Կոմնենոսը այցելում է Սիրիա և փորձում է խաչակիրներին ենթարկել իր ավատատիրության։ Կայսրի մտադրությունը բանակի ուղեկցությամբ Երուսաղեմ ուխտագնացություն կազմակերպելու մասին, անհանգստացնում է Ֆուլկին և նա նամակ է գրում կայսրին, նշելով, որ իր թագավորությունը անկման և կործանման եզրին է և չի կարող տեղավորել նրա ամբողջ ազդեցիկ բանակը։ Այդ հարգալից և շողոքորթ պատասխանը ստիպում է Հովհաննես II Կոմնենոսին հրաժարվել ուխտագնացության գաղափարից։ Արդյունքում Հովհաննեսը մահանում է, այդպես էլ չհասցնելով կատարել այդ ուխտագնացությունը ։
Նկարագրություն
Ըստ Վիլհելմ Տյուրոսցու խոսքերի, Ֆուլկը «վարդագույն այտերով տղամարդ էր, ինչպես Դավիթը... հավատարիմ և նուրբ, սիրալիր և բարի... փորձառու ռազմիկ, լի համբերությամբ և իմաստությամբ ռազմական գործում»։ Նրա գլխավոր թերությունը անունների և դեմքերի թույլ հիշողությունն էր։
Իբն ալ-Կալանիսին լռում էր, որ իր բոլոր ռազմական տաղանդների առկայությամբ, Ֆուլկը թույլ կազմակերպիչ էր։ Նա չէր կարողանում անվտանգ դարձնել իր թագավորություննը Զանգիներից, ինչը արդյունքում հանգեցրեց Եդեսիայի անկմանը 1144 թվականին և Խաչակրաց երկրորդ արշավանքին։
Ընտանիք
1110 թվականին Ֆուլկը ամուսնանում է Էրմենգարդ Մենացու հետ։ Այդ ամուսնությունից ծնվում են.
1129 թվականին Ֆուլկը ամուսնանում է Մելիսենդայի հետ։ Այդ ամուսնությունից ծնվում են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երուսաղեմի արքաներ Կատեգորիա:Անժուի կոմսեր Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Սպիտակադունչ դելֆին
Սպիտակադունչ դելֆին (Lagenorhynchus albirostris), դելֆինների դասին, կետանմանների կարգին պատկանող տեսակ։
Նկարագիր
Սպիտակադունչ դելֆինները կարող են ժամում լողալ մինչև 30 կմ/ժ արագությամբ և կարող են սուզվել ջրի տակ առնվազն 45 մետր խորությամբ։
Տարածում
Սպիտակադունչ դելֆինները ապրում են Հյուսիսային Ատլանտիկայում և նրան հարակից Դևիս նեղուցի ջրերում՝ Քեյփ-Կոդից մինչև Բարենցի և Բալթիկ ծով և դեպի հարավ՝ մինչև Պորտուգալիայի և հնարավոր է նաև Թուրքիայի ափամերձ ջրեր ։
Կենսակերպ
Չափավոր ջրերում հանդիպում են զույգերով կամ 10-12 առանձնյակներից կազմված խմբերով, երբեն խմբում կարող է լինել մի քանի հարյուր սպիտակադունչ դելֆին։ Հիմնականում սնվում են ձկներով (տրեսկա, սելդ, կամբալա, նավագա, մոյվա, մերլանգ), հազվադեպ՝ խեցգետնանմաններով և փափկամարմիններով։
Զուգավորումն ու ծննդաբերումը լինում է գարնանը։ Էգերը հասունանում են հինգ տարեկանում, սեռահասուն են դառնում 6-10 տարեկանում, այն դեպքում, երբ արուները հասունանում են 6-10 տարեկանում, սեռահասուն են դառնում էգերից 2 տարի ուշ։
Հազվադեպ հանդիպող տեսակ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չվտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Դելֆիններ Կատեգորիա:Կետանմաններ Կատեգորիա:Կենդանիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Քորդավորներ Կատեգորիա:Կաթնասուններ Կատեգորիա:Ողնաշարավորներ
2 + 2 = 5 (երգ)
«2 + 2 = 5», բրիտանական ռոք Ռեդիոհեդ խմբի երգը, որը թողարկվել է 2003 թվականին նրանց վեցերորդ Hail to the Thief ձայնասկավառակի երրորդ սինգլի կարգավիճակով։ Ձայնասկավառակի անունը ևս հիշատակվում է երգում։ Ստեղծագործության այլընտրանքային անվանումն է «The Lukewarm»։
Երգի մասին
Երգի «2 + 2 = 5» անվանումը հղվում է Ջորջ Օրուելի «1984» վեպի անհավանականության խորհրդանիշին։ Այդ ստեղծագործության մեջ ապագային ամբողջատիրական պետության բնակիչները երկմտում են՝ փոխելով իրենց սեփական խիղճն ու համոզմունքները նրանով, ինչը վերագրում են վերին աշխարհին։ Վեպի վերջում գլխավոր հերոսի անհատականությունը վերանում է, երբ նա գիտակցում է, որ երկու գումարած երկու իսկապես հավասար է հինգի։ Երգում հանդիպում են այլ նման հակադրություններ, օրինակ՝ «ապրիլյան հեղեղով հունվար»։ Վերջինս, հնարավոր է, որ կապված է Թոմ Յորքի՝ կլիմայի փոփոխության մտավախությունների հետ։
Երկրորդ անվանումը՝ «The Lukewarm» («Անտարբեր»), Յորքի խոսքերով՝ ընտրվել է Դանթե Ալիգիերիի ստեղծագործությունների ազդեցությամբ ։
Երգի որոշ տողեր, օրինակ՝ «All hail to the thief, but I’m not», հաճախ կապում են ԱՄՆ–ի 2000 թվականի նախագահական ընտրություններում Ջորջ Բուշի ոչ միանշանակ հաղթանակի հետ։ Երաժիշտներն այդ կարծիքը ժխտում են։
Ժենակ
Ժենակ (Genac), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 668 մարդ, բնակչության խտությունը` 25.85 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 25.84 կմ² տարածք։
2016 թվականի հունվարից Բինյակ համայնքի հետ միասին հանդիսանում է Ժենակ Բինյակ համայնքի մաս։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 390 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 95 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 20 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 444 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 328-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 116։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,9 %։ 328 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 296 անձ (156 տղամարդ և 140 կին)։ Գործազուրկ են եղել 32 անձ (19 տղամարդ և 13 կին)։ 116 անաշխատունակներից 26-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 54-ը` թոշակառուներ, իսկ 36-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Չերկիո (կոմունա)
Չերկիո (Cerchio), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզի Լ'Աքվիլա գավառում ։
Մելիսենդա
Արքայադուստր
Հայրական գծով Մելիսենդան ծագում էր Ֆրանսիայի Ռետել կոմսությունից։ Նրա հայր Բալդուինը ասպետ-խաչակիր էր, ով գլխավորում էր Եդեսիայի կոմսությունը և ամուսնանում է Մալաթիայի հայազգի իշխան Գաբրիելի դստեր՝ Մորֆիայի հետ՝ տեղացի հայերի հետ դաշինքի ամրապնդման համար ։ Մելիսենդան մեծանում է Եդեսիայում, իսկ երբ լրանում է նրա 13 տարին, նրա հայրը ընտրվում է Երուսաղեմի արքա։ Նրա ընտրման ժամանակ Բալդուինը և նրա կինը ունեին երեք դուստր ։ Արքունիքը թագավորին առաջարկում է բաժանվել Մորֆիայից և նորից ամուսնանալ, որպեսզի նոր կինը նրա համար ժառանգ ունենար։ Հայ ժամանակագիր Մատթեոս Ուռհայեցիին գրում է, որ Բալդուին II-ը լիովին հավատարիմ էր իր կնոջը և հրաժարվում է դիտարկել ամուսնալուծության հնարավորությունը ։ Ի նշան կնոջը կապվածության և հավատարմության՝ Բալդուինը հետաձգում է իր թագադրությունը մինչև 1119 թվականի Սուրբ ծնունդը, որպեսզի Մորֆիան և իր դուստրերը կարողանային ժամանել Երուսաղեմ և կնոջը թագադրեին թագուհի ։ Իր կողմից, Մորֆիան չէր միջամտում քաղաքական գործերին, սակայն ցուցադրում է իր ունակությունները իր վրա վերցնելու պատասխանատվությունը, երբ այդ պահանջում է իրադրությունը ։ Երբ Մելիսանդայի հայրը գերեվարվում է 1123 թվականի արշավանքի ժամանակ, Մորֆիան վարձում է հայ վարձկանների խումբ, որպեսզի նրան ազատագրեին գերությունից, իսկ 1124 թվականին ղեկավարում էր Բալդուին II-ի մոտ գերությունից ամուսնու ազատագրման բանակցությունները ։ Անկասկած մայրը և հայրը էական ազդեցություն են թողել երիտասարդ Մելիսենդայի բնավորության ձևավորման վրա։
Չերկիո (կոմունա)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մելիսենդա
Արքայադուստր
Որպես ավագ զավակ՝ Մելիսանդան ձեռք է բերում կրոն-արքայադստեր կարգավիճակ՝ հոր ժառանգորդուհի ։ Խաչակիրների պետություններում կանանց կողմից տիտղոսների և հողերի ժառանգելիությունը եզակի չէր։ Մշտական պատերազմների պատճառով տեղական տղամարդկանց կյանքի տևողությունը զգալիորեն կարճ էր, քան կանանց մոտ ։ Ընդ որում, կանայք, ովքեր ժառանգում էին իշխանությունը և հողերը, հազվադեպ էին ինքնուրույն կառավարում, այլ հիմնականում կիսում էին իշխանությունը ամուսինների հետ ։ Այդպիսի օրինակներ բավականին շատ էին նաև Եվրոպայում. Մելիսենդայի ժամանակակիցներից էին Ուրրակա Կաստիլացին (1080-1129), կայսրուհի Մաթիլդան (1102-1169) և Ալիենորա Աքվիտանացին (1122-1204)։ 1129 թվականին արքա Բալդուին II-ը պաշտոնապես Մելիսենդային հայտարարում է իր ժառանգորդուհի և մինչ հոր մահը նա համարվում էր համակառավարիչ ։ Դա անդրադարձ է ստանում նաև պաշտոնական փաստաթղթերում, դրամներ հատելում և դիվանագիտական նամակագրություններում ։ Բալդուին II-ը հասնում է իր աղջկա աջակցմանը նաև ազնվականներից և հոգևորականությունից բաղկացած թագավորական խորհրդի՝ Գերագույն Կուրիայի կողմից։ Այնուամենայնիվ, Բալդուին II-ը հասկանում էր, որ գահին աղջկա դիրքերի ամրապնդման համար հարկ է նրան ամուսնացնել հզորագույն դաշնակցի հետ։ Նա որոշում է խորհուրդ հարցնել ֆրանսիական արքա Լյուդովիկոս VI Թանձրամարմինից ։ Ֆրանսիա պատվիրությունը գլխավորում է Հուգո դը Պեյնը ։ Լյուդովիկոսը որպես Մելիսենդայի ամուսին առաջարկում է հզորագույն խաչակիր-ազնվականներից մեկին՝ փորձառու զորահրամանատր, այրի, կոմս Ֆույկ Անժուացուն։ Ֆուլկի մեկնումը Մերձավոր Արևելք ձեռնտու էր նաև անձամբ Ֆրանսիայի արքային, ով երկյուղ էր կրում նրա հեղինակության աճից (բացի այդ, ծագման պատճառով Ֆուլկը հավակնություններ ուներ ֆրանսիական գահին ) ։
Երբ 1130 թվականին Մելիսենդան ունենում է որդի և ժառանգորդ, հետագայում արքա Բալդուին III, նրա հայրը ձեռնարկում է բոլոր միջոցները իր մահից հետո դստեր կառավարման համար։ Բալդուին II-ը թոռանը հայտարարում է ժառանգորդ, իսկ Մելիսենդային հայտարարում է երիտասարդ արքայազնի նկատմամբ միակ խնամակալ, չհիշատակելով Ֆուլկին։ Երբ Բալդուին II-ը մահանում է 1131 թվականին, Մելիսենդան և Ֆուլկը գահ են բարձրանում որպես համատեղ կառավարողներ։ Այնուամենայնիվ, ասպետների աջակցմամբ, Ֆուլկը Մելիսենդային հեռացնում է տիտղոսների և հողերի շնորհումից։ Բալդուին II-ի երկյուղները, կարծես թե իրականանում են. Ֆուլկը շարունակում է դաժանորեն վերաբերվել թագուհու հետ, ինչը զայրացնում էր նաև Գերագույն Կուրիայի անդամներին, ում դիրքերը այժմ հայտնվում են վտանգի տակ արքայի իշխանասիրության պատճառով։ Ֆուլկի վարմունքը համապատասխանում էր նրա փիլիսոփայությանը։ Անժույում նա նույնպես դաժանորեն խափանում էր տեղական քաղաքների ինքնուրույնություն ձեռք բերելու ցանկացած փորձերը և իր վասալներին ուժով ստիպում էր ենթարկվել ։ կառավարման նման ոճը կտրուկ հակադրվում էր կոլեկտիվ կառավարման ավանդույթներին, որոնք հաստատված էին խաչակիրների պետություններոմ։
Պալատական խարդավանքներ
Ամուսինների միջև սառը հարաբերությունները հարմար քաղաքական գործիք էին, ինչից օգտվում է Ֆուլկը, երբ 1134 թվականին Մելիսենդային մեղադրում է Հուգո II դը Պյուիզեի՝ Յաֆֆայի և Ասկալոնի կոմսի հետ սիրային կապում։ Հուգոն թագավորության ամենաազդեցիկ բարոնն էր ու հավատարիմ էր Բալդուին II-ի հիշատակին։ Ֆուլկի և Հուգոյի ատելությունը խորացնում էր այն, որ վերջինս Մելիսենդայի ոչ հարազատ եղբայրն էր և այդ պատճառով ուներ ավելի շատ իրավունքներ գահին, քան Ֆուլկը։ Ժամանակակիցները՝ մասնավորարես Վիլհելմ Տյուրոսցին, բացասում էին Մելիսենդայի անհավատարմությունը՝ մատնանշելով այն, որ եկեղեցին և ազնվականությունը մնում էին նրա կողմում, ինչը դժվար թե դիտարկվեր դավաճանությունում թագուհու մեղավոր լինելու դեպքում։ Ակնհայտ է, որ իր դերն է խաղում նաև տեղական խաչակիրների ատելությունը Ֆուլկի հանդեպ։
Հուգոն դաշինքի մեջ է մտնում մուսուլմանաբնակ Ասկալոն քաղաքի հետ և արգելք է հանդիսանում դեպի քաղաք խաչակիրների առշավանքին։ Այդպիսով նա ժամանակավորապես ամրապնդում է նաև իր դիրքերը։ Սակայն Ասկալոնի հետ դաշինքի պատճառով Հուգոն զրկվում է արքունիքի աջակցությունից։ Երուսաղեմի պատրիարքի որոշմամբ նա աքսորվում է երեք տարով։ Դրանից քիչ անց տեղի է ունենում Հուգոյի վրա անհաջող մահափորձ, որը կապում են Ֆուլկի և նրա համախոհների հետ։ Դա բավարար պատճառ էր թագուհու կուսակցության համար, որպեսզի բացեիբաց Ֆուլկին կոչնագիր հայտարարվի և կազմակերպվի արքունական հեղաշրջում։
Նրա հանգամանքները անհայտ են, սակայն 1135 թվականից Ֆուլկի ազդեցությունը արքունիքում կտրուկ անկում է ապրում։ Վիլհելմ Տյուրոսցին գրում է, որ այդ ժամանակից ի վեր Ֆուլկը «չէր փորձում իր վրա վերցնել նախաձառնությունը նույնիսկ մանրուքներում, առանց Մելիսենդայի կարծիքի»։ Ամուսինները վերամիավորվում են, և 1136 թվականին ծնվում է նրանց երկրորդ որդին՝ Ամորին։ Երբ Ֆուլկը 1143 թվականին սպանվում է որսորդության ժամանակ, Մելիսենդան հրապարակորեն ողբում է նրա համար և սուգ է կրում։
Մելիսենդայի քաղաքական հաղթանակը առերես էր։ Նա կրկին սկսում է հիշատակվել արձանագրություններում որպես սյուզերեն (ավատատեր), ով հողեր և տիտղոսներ է նվիրում, արդարադատություն է ուղարկում վասալների վերաբերյալ։ Ըստ էության, Մելիսենդան ոչ թե խնամակալ էր իր որդի Բալդուինի ժամանակ, այլ լիակատար կառավարող թագուհի։
Եկեղեցու և արվեստի հովանավոր
Մելիսենդան օգտվում էր եկեղեցու աջակցությունից իր ամբողջ կյանքի ընթացքում, սկսած նրան որպես հոր ժառանգի նշանակումից, Ֆուլկի հետ տարաձայնությունների ամբողջ ժամանակաշրջաում և ավելի ուշ՝ երբ Բալդուին III-ը հասնում է չափահասության տարիքի։ 1138 թվականին նա Բեթլեհեմում հիմնադրում է Սուրբ Ղազարի մեծ մենաստանը, որտեղ նրպա կարտսեր քույր Յովետան դառնում է մայրապետ։ Թագուհին մենաստանին է տրամադրում Իերիհոնի պտղաբեր հովիտները։ Բացի այդ, նա մենաստանին է նվիրում շքեղ կահույք և պատարագային անոթներ։ Ըստ պատմաբան Բեռնարդ Համիլտոնի տվյալների՝ Մելիսենդան նաև զգալի նվիրատվություններ է արել Աստծո Գերեզմանի տաճարին, Իոսաֆատի Աստվածամոր տաճարին, հիվանդախնամների հիվանդանոցին և Սուրբ Ղազարի բորոտավորների հիվանդանոցին։
1131 և 1143 թվականների միջև Մելիսենդան Սաղմոսագիրք է նվեր ստանում։ Հայտնում են, որ Սաղմոսագիրքը նվիրվել է Ֆուլկի կողմից, անհավատարմության նրանց վեճերից և մեղադրանքներից հետո։ Սաղմոսագրքի հետին կազմին փղոսկրից փորագրված է բազե, իսկ Ֆուլկի անունը հին-ֆրանսերենով հնչում է նույն ձև, ինչպես «բազե»։
Խաչակրաց երկրորդ արշավանք
1144 թվականին, խաչակիրների պետություններից մեկը՝ Եդեսիայի կոմսությունը, Զանգիների ամիրայության հարձակումների հետևանքով գտնվում էր կենդանի մնալու եզրին։ Թագուհի Մելիսանդան արձագանքում է օգնության խնդրանքներին, այնտեղ բանակ ուղարկելով սպարապետ Մանասե Իերժի, Ֆիլիպ դը Մելի և Էլինան դը Բյուրի գլխավորությամբ։ Ռայմունդ Անտիոքցին անտեսում է օգնության խնդրանքները՝ նրա բանակը արդեն զբաղված էր Կիլիկիայում Բյուզանդական կայսրության հետ պատերազմում։ Չնայած Մելիսենդայի ջանքերին, Եդեսիան գրավվում է։
Մելիսենդան ուղերձ է ուղարկում Հռոմ՝ Պապին և Արևմուտքը հայտարարում է Խաչակրաց երկրորդ արշավանքի սկզբի մասին։ Արշավանքը գլխավորում են ֆրանսիական արքա Լուի VII Երիտասարդը և գերմանական կայսր Կոնրադ III-ը։ 1148 թվականին Աքքայում խաչակիրների ռազմական խորհուրդի ընթացքում ծրագրավորվում էր մուսուլմանների դեմ պայքարի մարտավարությունը։ Կոնրադ III-ը և Լուի VII-ը 16-ամյա Բալդուին III-ին խորհուրդ են տալիս գրոհել իսլամական Դամասկոս քաղաք-պետությունը, սակայն Մելիսենդան և Մանասե Իերժը առաջարկում էին գրավել Հալեպը, որը կօգներ վերադարձնել Եդեսիան։ Գերակշռում է առաջին դիրքորոշումը, ընդ որում, որ Դամասկոսը և Երուսաղեմը գտնվում էին շատ լավ դիվանագիտական հարաբերություններում և հաշտության պայմանագիր ունեին կնքած։ Պայմանգրի խախտման արդյունք է հանդիսանում այն, որ Դամասկոսը այլևս երբեք չի վստահում խաչակիրներին և հետագայում հարված է հասցնում Երուսաղեմին, որից խաչակիրներն ուշքի չեն գալիս։ 11 ամսվա արշավանքից հետո Լուի VII Երիտասարդը Ֆրանսիա է վերադառնում, անարդյունք ավարտելով Խաչակրաց երկրորդ արշավանքը։
Մայր և որդի
Բալդուին III-ը մեղանում էր ունակ, եթե ոչ փայլուն, զորահրամանատար։ 24 տարեկան հասակում է նա զգում է, որ կարող է իր վրա վերցնել թագավորության կառավարման ողջ պատասխանատվությունը։ 1150-1152 թվականների ընթացքում մոր և որդու միջև աճում էր լարվածությունը հարաբերություններում։ Բալդուինը Մանասե Իերժին մեղադրում է Մելիսենդայի առջև իր կերպարի արատավորման մեջ։ Լարվածությունը իր գագաթնակետին է հասնում 1152 թվականին, երբ Բալդուինը պատրիարք Ֆուլկից պահանջում է թագադրել իրեն Աստծո Գերեզմանի տաճարում, առանց մոր համաձայնության։ Պատրիարքը հրաժարվում է։ Այդ ժամանակ Բալդուինը, ի նշան բողոքի, քաղաքի փողոցներով կազմակերպում է դափնու տերևներով երթ՝ իր բնույթով ինքնակամ թագադրում։
Թագավորության մասնատումը Բալդուինին նույնպես չէր բավարարում։ Սակայն նրա փոխարեն, որպեսզի ընդունվի փոխզիջում, որոշման ընդունման պահից մի քանի շաբաթվա ընթացքում նա սկսում է ներխուժել մոր հողերը։ Բալդուինը ցուցադրում է, որ ժառանգել է Ֆուլկի ռազմական տաղանդները և արագ գրավում է Նաբլուսը և Երուսաղեմը։ Մելիսենդան, կրտսեր որդի Ամորիի և մյուսների հետ, ապաստարան են գտնում Դավթի Աշտարակում։ Եկեղեցին ստիպում է Բալդուինին համաձայնվել նոր փոխզիջման. նա հանդիսավոր կերպով ընդունում է մոր կողմից Նաբլուսի և հարակից հողերի ցմահ կառավարումը և երդվում է հետագայում չվիճարկել այդ որոշումը։ Այդ խաղաղ համաձայնագիրը ցույց է տալիս, որ չնայած Մելիսենդան պարտվում է «քաղաքացիական պատերազմում», նա նախկինի պես մեծ ազդեցություն ուներ և խուսափում է մենաստանում մեկուսացումից։
Կառավարումը թագավորության հյուսիսում
1153 թվականին Մելիսենդան հեռանում է իր նոր հողերը։ Բալդուին III-ը հաճախ էր լինում ռազմական արշավանքներում և մայրը մերթընդմերթ զբաղվում էր թագավորության դիվանագիտութամբ, մի շարք պայմանագրեր ընքելով պիզացիների և Սիրիայի կառավարիչների հետ։
1161 թվականին Մելիսենդան, ամենայն հավանությամբ, կաթված է ստանում։ Նրա հիշողությունը լրջորեն խաթարվում է և նա այլևս չէօր կարողանում մասնակցություն ունենալ պետական գործերում։ Նրա քույրերը՝ Տրիպոլիի կոմսուհին և Բեթլեհամի մայրապետը, հոգ էին տանում Մելիսենդայի նկատմամբ, մինչ 1161 թվականի սեպտեմբերի 11-ին նրա մահանալը։ Թաղված է Հեֆսիմանիայի Սրբազան Աստվածամոր Վերափոխման եկեղեցու գաղտնարանում, որը նա վերականգնել էր ավերումից հետո։ Նա իր ունեցվածքը, ինչպես և իր մայրը, կտակում է ուղղափառ մենաստանին։
Վիլհելմ Տյուրոսցին, Մելիսենդայի կառավարման 30-ամյակի կապակցությամբ, գրում է, որ «նա շատ իմաստուն կին, ով լիովին մասնակցություն է ունեցել պետական կառավարման համարյա բոլոր գործերին, ով լիովին հաղթանակում է իր սեռի հանդեպ նախապաշարմունքների նկատմամբ»։
Ընտանիք
1129 թվականի հունիսի 2-ից ամուսնացած է եղել Ֆուլկ V-ի հետ, Անժույի կոմս։
Ամուսնությունում ծնվել են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երուսաղեմի թագուհիներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Վերներ Ֆայմեն
Վերներ Ֆայմեն (Werner Faymann, ), ավստրիացի քաղաքական գործիչ, Ավստրիայի նախկին կանցլեր և Տրանսպորտի, նորարարությունների և տեխնոլոգիաների նախարար, Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության ղեկավար։
Քաղաքական գործունեության սկիզբ
Վերներ Ֆայմենը սովորում էր Վիեննայի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետում, սակայն վաղաժամ դադարեցնում է ուսումը ։ Համալսարանից դուրս գալուց հետո Վերներն աշխատանքի է անցնում Zentralsparkasse բանկում որպես խորհրդատու։ 1985-1994 թվականներին Ֆայմենը եղել է Վիեննայի ասամբլեայի և քաղաքային ժողովի անդամ։
1988-1994 թվականներին նա հանդիսանում էր Վիեննայի վարձակալների ասոցիացիայի ղեկավար-տնօրեն։ 1994 թվականին Ֆայմենը դառնում է բնակարանային շինարարության գործադիր խորհրդի ղեկավար։ Եղել է Վիեննայի բիզնես գործակալության (VBA) փոխնախագահ։ 1996 թվականից նա աշխատել է բնակֆոնդի, բնակարանային շինարարության և քաղաքային տնտեսության ոլորտում ներկայացուցիչը Վիեննայի քաղաքային խորհրդում
Ավստրիայի կանցլեր և նախարար
2007 թվականի հունվարից 2008 թվականի դեկտեմբեր Վերներ Ֆայմենը զբաղեցրել է Ավստրիայի տրանսպորտի, նորարարությունների և տեխնոլոգիաների նախարարի պաշտոնը կանցլեր Ալֆրեդ Գուզենբաուերի կառավարությունում։ 2008 թվականի հունիսի 16-ին դարձել է Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության ղեկավար։ 2008 թվականի հուլիսի 7-ին Ֆայմենը գլխավորում է Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության ցուցակը Ազգային ժողովի ընտրությունների ժամանակ ։ 2008 թվականի նոյեմբերի 23-ին կայացած ընտրություններին Ֆայմենը ղեկավարում է վստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական և Ավստրիական ժողովրդական կուսակցությունների կազմած կոալիցիան 2008 թվականի դեկտեմբերին ստանձնել է Ավստրիայի կանցլերի պաշտոնը։
Որպես կուսակցության ղեկավար, ով 2008 թվականի սեպտեմբերի 28-ին կայացած Ավստրիայի խորհրդարանական ընտրություններում հավաքել էր ձայների մեծամասնությունը, երկրի նախագահ Հայնց Ֆիշերի կողմից 2008 թվականի հոկտեմբերի 8-ին լիազորվել է ձևավորել Ավստրիայի կառավարություն։ 2008 թվականի նոյեմբերի 24-ին Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական և Ավստրիայի ժողովրդական կուսակցությունների ղեկավարները պայմանավորվում են երկու կուսակցություններից ստեղծել մեծ կոալիցիա՝ ընտրելով Վերներ Ֆայմենին Ավստրիայի կանցլերի պաշտոնում ։
Համաձայն հարցումների՝ կանցլերի պաշտոնը զբաղեցնելու առաջին ամիսներին Կարինթիայում, Զալցբուրգում և Վերին Ավստրիայում բնակչության շրջանում Վերները ուներ ցածր վարկանիշ։ Փորձագետները հայտարարեցին, որ Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունը Վերների ղեկավարությամբ հայտնվել է ճգնաժամում։ 2010 թվականին Ֆայմենը հայտարարեց, որ Տոբինի հարկի մտցնելու հետ կապված հանրաքվե անցկացնելու մասին Ֆուկուսիմա կայանում տեղի ունեցած վթարից հետո Վերները հայտարարեց տուժածներին օգնություն ցուցաբերելու մասին ։ Չնայած նրան հաջողվում էր տարբերվել տնտեսության որոշ ոլորտներում՝ մյուսներում նա չկարողացավ ապահովել զարգացում։ Օրինակ, Ներկայացուցիչների պալատը Վերներին հաճախ մեղադրում է միգրացիայի օրենքը խստացնելուն ուղղված վճռականության բացակայության մեջ։
2009 թվականին Ֆայմենը մասնակցել է Բիլդերբերգյան ակումբի համաժողովին ։ Հետագա տարիներին Վերները նույնպես մասնակցել է ակումբի հանդիպումներին, ինչը խորհրդարանական հետաքննության պատճառ է հանդիսացել։
Մամուլի հետ հարաբերություններ
Ֆայմենին Kronen Zeitung օրաթերթի խմբագիր Հանց Դիչենդի հետ կապում է երկարամյա ընկերությունը։ Նա հայտարարել է, որ ճանաչում է Դիչենդին արդեն 25 տարի, և նրանց մոտ ձևավորվել են լավ հարաբերություններ ։ Երբ Վայմենն աշխատում էր Վիեննայի քաղաքային ժողովում, մշտապես շփվում էր ընկերոջ հետ, և Kronen Zeitung թերթում տպվում «Ուղիղ կապ քաղաքային ժողովի հետ» շարք ։
Ընտանիք
Վերներ Ֆայմենն ամուսնացել է 2001 թվականին։ Նրա կինը խորհրդարանի պատգամավոր Մարտինա Լյուդվիգ Ֆայմենն է։ Ունի երկու զավակ, որոնցից մեկը՝ առաջին ամուսնությունից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ավստրիայի նախարարներ Կատեգորիա:Ավստրիայի կանցլերներ
Ադել Բլոխ-Բաուերի դիմանկար I
«Ադել Բլոխ-Բաուերի դիմանկար I» (1907), ավստրիացի նկարիչ Գուստավ Կլիմտի ամենահանրահռչակ նկարներից մեկը։ Հայտնի է նաև «Ոսկե Ադել», «Ավստրիական Մոնա Լիզա» անուններով։ Ամենաթանկ վաճառված նկարներից է։ 2006 թվականին աճուրդում այն գնվեց ռեկորդային $135 000 000-ով, ամերիկացի գործարար և Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի թանգարանի տնօրենների խորհրդի նախագահ Ռոնալդ Սթիվեն Լաուդերի կողմից, նրա կողմից հիմնադրված Նյու Յորքի Նոր պատկերասրահի համար ։
Նկարագրություն
Նկարը կատարված է Գուստավ Կլիմտին հատուկ ոսկեգույն երանգներով ։ Դեմքն ու ձեռքերը, որոնք պատկերված են իրական սառը տոներով, տեսողական զգացողության տեսակետից դոմինանտ են և առանձնանում են զարդապատկերների ձևով արված մնացած տարրերի ֆոնում։ Կտավը բաժանվում է երկու ուղղահայաց մասերի. աջից պատկերված է Ադել Բլոխ-Բաուերը, ձախ մասը համարյա դատարկ է, ունի ինտերիեր հիշեցնող տարրեր։ Կտավի ներքևի երրորդ մասը Ադելի զգեստն է զբաղեցնում։ Նկարիչը հրաժարվել է նկարում խորության պատկերումից՝ նախընտրությունը տալով հարթությանը։ Զարդապատկերների ոսկեգույնը հետին պլան է մղում էսքիզանման տարածությունը։
Ուշադիր դիտելու դեպքում նկատվում է, որ կինը նստած է բազկաթոռին։ Նրանից վերև և ներքև ազատ տարածություն չկա, կնոջ պատկերը զբաղեցնում է կտավի ամբողջ ուղղահայաց մասը։ Գլուխն ասես կտրված և առաջ հրված լինի։ Սև, վերև հավաքված մազերը և ոչ համաչափ մեծ կարմիր բերանը հակադրվում են չափազանց անգույն, համարյա սպիտակա-երկնագույն մաշկին։ Կնոջ ձեռքերը յուրահատուկ ձևով ծալված են կրծքի առջև, և նա նայում է ուղիղ դիտողին, որով ուժեղանում է տեսողական ազդեցությունը։
Հագուստը վերին մասում շրջապատված է շարֆով։ Այն լայնանում է վերևից դեպի ներքև։ Գերակշռում են ոսկեգույն երանգները։ Հագուստի վերին բացվածքը շրջապատված է երկշարք եռանկյուններով, որոնցից վերև հորիզոնական անկանոն ուղղանկյուններն են։ Բազկաթոռը՝ նույնպես ոսկեգույն, դժվարությամբ է նկատվում, կատարված է պարուրաձև նախշերով։ Հատակի սալաթագույն կանաչը կայունություն է հաղորդում նկարին։ Ադելի պարանոցը շրջապատված է քարերով զարդարված հաստ շղթայով։
Ադել Բլոխ-Բաուեր
Մարիա Ալտմանը (մինչև ամուսնությունը՝ Մարիա Բլոխ-Բաուեր), Ադելի բարեկամուհին և կտավի հետագա սեփականատիրուհին, իր մորաքրոջը բնութագրում էր որպես գլխացավով մշտապես տառապող, շոգեքարշի նման ծխող, չափազանց նուրբ և մուգ, ինքնագոհ և էլեգանտ ։
Ֆերդինանդ Բլոխ-Բաուերը ձեռք բերեց «Ադել Բլոխ-Բաուերի դիմանակար I»-ը և «Ադել Բլոխ-Բաուերի դիմանակար II»-ը, ինչպես նաև ևս չորս բնանկարներ։
Նկարի ստեղծման պատմություն
1903 թվականին Գուստավ Կլիմտը Ֆերդինանդից Ադելի դիմանակարի ստեղծման պատվեր է ստանում։ Խնդիրն այն էր, որ ամբողջ Վիեննան խոսում էր Ադելի և Գուստավի սիրավեպի մասին, միայն Ֆերդինանդն էր, որ ձևացնում էր՝ իբր չգիտե դրա մասին, քանի որ նրա ընտանիքի կարգավիճակը թույլ չէր տալիս նրան բացահայտ ձևով քննարկել այդ հարցը և լուծել այն։ Նրա գլխում մի միտք է գալիս. Գուստավին կխնդրի նկարել կնոջ դիմանկարը, սակայն այնքան ժամանակ հավանության չի տա նկարին, մինչև Գուստավը չի հոգնի Ադելից և նրանք չեն բաժանվի։ Գուստավն անմիջապես համաձայնվում է, քանի որ առաջարկվող հոնորարը շատ բարձր էր նույնիսկ իր համար։
Իսկապես, Գուստավը մոտ 100 էսքիզներ է կատարում, շուրջ 4 տարի աշխատում է նկարի վրա, մինչև 1907 թվականին չի ներկայացնում վերջնական տարբերակը։ Այդ ընթացքում Գուստավի և Ադելի միջև զգացմունքները սառչում են ։
Հատկանշական է, որ հենց սկզբից էլ նկարի հիմնական պատկերը որոշված է եղել, մնում էր որոշել մոդելի դիրքն ու ձեռքերի ու գլխի դիրքը։
Տեխնիկա և ոճ
Բնական են պատկերված միայն դեմքը, ուսերն ու ձեռքերը։ Ինտերիերը՝ հագուստի և կահույքի հետ պատկերված, վերածվում են զարդապատկերների, դառնում են վերացական և չեն մասնակցում տարածական զգացողության առաջացմանը։ Ալեքսանդր Գենիսի բնութագրմամբ, ''«այս սրբապատկերում պատկերված է թափանցիկ դեմքով և ջարդված ձեռքերով կույսը, որում Կլիմտը փորձում էր տեսնել նոր Վեներային, սակայն ստացվեց ծեր Եվրոպան... որի նիհար մարմինը շրջապատված է կորած թագավորությունների՝ Կիպրոսի, Եգիպտոսի Բյուզանդիայի, Հաբսբուրգների նշաններով... »''
Կտավի պատմություն
Պատրաստի դիմանկարը 1907 թվականին ցուցադրվեց նկարչի արվեստանոցում, նույն թվականին տպագրվեց «Գերմանական մշակույթ և դեկորացիա» ամսագրում, իսկ այնուհետև ցուցադրվեց Մանհայմի միջազգային ցուցահանդեսում։ 1910 թվականին Վենետիկում IX միջազգային ցուցահանդեսի շրջանակներում դիմանկարը գտնվում էր Կլիմտի սրահում։ Մինչև 1918 թվականը այն չի ցուցադրվել, քանի որ գտնվում էր Ֆերդինանդի և Ադելի մոտ։ 1918 թվականից մինչև 1921 թվականը դիմանկարը գտնվել է Ավստրիայի պետական պատկերասրահում։
Ադել Բլոխ-Բաուերը մահացավ 1925 թվականի հունվար 24-ին։ Նա կտակով խնդրում էր ամուսնուն իր մահից հետո Կլիմտի կողմից նկարված երկու դիմանկարները և չորս բնապատկերները հանձնել Ավստրիայի պետական պատկերասրահին։ Ամուսինը համաձայնվեց կատարել կնոջ խնդրանքը։ «Ադել Բլոխ-Բաուերի դիմանկար I»-ը 1937 թվականին մասնակցեց Փարիզում և Բեռնում կայացած ավստրիական մշակույթի ցուցահանդեսներին։
1938 թվականին Ավստրիան մտավ Գերմանիայի կազմի մեջ, և Ֆերդինանդի վիճակը ծանրացավ, քանի որ նա՝ որպես հրեա, հետանդման էր ենթարկվում։ Այդ նույն թվականին Ֆերդինանդին հաջողվում է փախչել սկզբում Չեխոսլովակիա, իսկ այնուհետև՝ Շվեյցարիա։ Փախուստից հետո նրա ողջ կարողությունը և նկարները մնացին Ավստրիայում։ Ֆերդինանդ Բլոխ-Բաուերը մահացավ Ցյուրիխում 1945 թվականի նոյեմբերի 13-ին, միայնության մեջ։ Նա այդպես էլ Ադելին չասաց, որ գիտեր իր և Գուստավի սիրավեպի մասին։ Մահից առաջ Ֆերդինանդն իր կտակով փոխեց նկարների հանձնելը ավստրիական թանգարանին և դրանք տրամադրեց եղբոր ընտանիքին, քանի որ Ֆերդինանդն ու Ադելը երեխաներ չունեին։ Սակայն այն, որ Ֆերդինանդը մահից առաջ փոխում է կտակը հօգուտ իր եղբոր երեխաների, իմացվում է բավականին ուշ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ադելի քրոջ աղջկա՝ (միաժամանակ՝ Ֆերդինանդի եղբոր դուստր) Մարիա Բլոխ-Բաուերի (ամուսնությունից հետո՝ Մարիա Ալթման) ամուսնուն աքսորում են, իսկ նրա ունեցվածքը և Ադելի դիմանկարը՝ առևանգում։ Ընդ որում, նկարը տանում են հսկիչները՝ Մարիայի դպրոցական ընկեր Ալոիս Կունստի ղեկավարությամբ։ Նա հավաքում էր արվեստի գործեր՝ Գերմանիայի և անձամբ Հիտլերի համար։ Հիտլերը դրականորեն էր վերաբերվում Կլիմտի գործերին, քանի որ ժամանակին, երբ Հիտլերն ընդամենը նկարելու փորձեր էր անում և հայտնի չէր, Կլիմտն ասել էր, որ նա տաղանդավոր նկարիչ է։ Սակայն Ադելի դիմանկարը տեղ չի գտնում Երրորդ Ռեյխում, քանի որ նկարում հրեուհի էր պատկերված։ Պատերազմի տարիներին նկարի ճակատագիրն անհայտ էր, և միայն պատերազմի ավարտից հետո այն հայտնվում է Վիեննայի կենտրոնական թանգարանում։ Ընդ որում, թանգարանի տնօրեն է դառնում Ալոիս Կունստը։
Պատերազմի ժամանակ Մարիային հսկայական գումարով հաջողվում է աքսորից ազատել ամուսնուն և փախչել սկզբում Անգլիա, հետո՝ ԱՄՆ։
Ամեն ինչ այդքան դրամատիկ չէր լինի, եթե 1998 թվականին Ավստրիան չընդուներ մշակութային արժեքների իրավունքների վերականգնման մասին օրենքը, որը հնարավորություն էր տալիս յուրաքանչյուրին իմանալ թանգարաններից՝ այնտեղ հայտնված յուրաքանչյուր իրի ձեռք բերման պատմությունը։ Լրագրող Հուբերտուս Չերնին բացահայտում է, որ Ֆերդինանդը մահից առաջ փոխել է կտակը և իր կարողությունը կտակել եղբոր երեխաներին։ Իսկ այն ժամանակ նրանցից կենդանի էր մնացել միայն 80-ամյա Մարիան, որն ապրում էր ԱՄՆ-ում։ Հասկանալով, որ այդ տեղեկության միջոցով նա Մարիայից հսկայական գումար կարող է ստանալ, լրագրողն այդ մասին հայտնում է Մարիային, որը որոշում է ձեռքից բաց չթողնել առավել հարստանալու հարմար առիթը։ Շուրջ 7 տարի Մարիան դատական հայցով փորձում է ձեռք բերել դիմանկարը, սակայն անհաջող, քանի որ ավստրիական դատական ատյանները ամեն առիթով մերժում էին լսել այն։
Սակայն Մարիայի փաստաբանները պարզում են, որ Ֆերդինանդ Բլոխ-Բաուերը մահից առաջ ուներ Չեխոսլովակիայի քաղաքացիություն, և դա հնարավորություն տվեց նրանց դատական հայցը տեղափոխել և քննել ամերիկյան դատարանում։ 2005 թվականին ԱՄՆ-ի դատարանը որոշում է կայացնում հօգուտ իր քաղաքացուհու՝ Մարիայի, և ըստ որոշման, Ավստրիան պարտավոր էր վերադարձնել Գուստավ Կլիմտի 5 նկարները, այդ թվում՝ «Ադել Բլոխ-Բաուերի դիմանկարը» Մարիա Ալթմանին ։ Մարիան համաձայն էր, որ նկարները մնային Ավստրիայում, եթե իրեն վճարեն նրանց արժեքը՝ $155 000 000: Ամբողջ Ավստրիայով մեկ հանգանակություն է կատարվում և շուտով հավաքվում է անհրաժեշտ գումարը ։
Սակայն նկարների շուրջ ստեղծված աղմուկը բարձրացնում է նրանց շուկայական արժեքը, Մարիան որոշում է բարձրացնել գինը և պահանջում է $300 000 000: Ավստրիան անկարող էր վճարել նման հսկայական գումարը, և 2006 թվականին հինգ նկարները («Ադել Բլոխ-Բաուերի դիմանկար I», «Ադել Բլոխ-Բաուերի դիմանկար II», «Կեչիների պուրակ», «Խնձորենի I» և «Տուն Ատերզեի մոտ Ունտերախում») ստիպված են լինում հանձնել տիրուհուն ։ Ադելի դիմանկարը 100 տարուց ավել համարվում էր Ավստրիայի սիմվոլը, այդ պատճառով ամբողջ Ավստրիայից մարդիկ գալիս էին ճանապարհելու այն։
Մարիա Ալթմանը մահացավ 94 տարեկան հասակում՝ 2011 թվականին։ Մինչ այդ նկարը $135 000 000-ով արդեն վաճառվել էր Ռոնալդ Սթիվեն Լաուդերին։ Նկարն այժմ գտնվում է նրա կողմից հիմնադրված Նյու Յորքի նոր պատկերասրահում։
Յուրի Կոնդրատյուկ
Յուրի Կոնդրատյուկ (Кондратюк Юрій Васильович, իսկական անունը՝ Ալեքսանդր Շարգեյ ), ուկրաինացի խորհրդային գիտնական, տիեզերագնացության հիմնադիրներից մեկը։ 20-րդ դարի սկզբին հաշվարկել է Լուսին թռչելու օպտիմալ ուղեգիծը։ Այդ հաշվարկները կիրառել է ՆԱՍԱ-ն իր «Ապոլոն» ծրագրում։ 1919 թվականին Կոնդրատյուկի առաջարկած ուղեգիծն անվանվել է նրա անունով՝ «Կոնդրատյուկի ուղեգիծ»։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Շարգեյը ծնվել է Պոլտավայի նահանգի Պոլտավա քաղաքում հրեա Իգնատի Շարգեյի ու Լյուդմիլա Շարգեյի (ծննդյան ազգանունը՝ Շլիպենբախ) ընտանիքում ։ Լյուդմիալյի նախապապը՝ Անտոն Շլիպենբախը, 1812 թվականի պատերազմի մասնակից է եղել ։
Լյուդմիլա Շլիպենբախը մինչ ամուսնությունն ապրել է Կիևում, որտեղ կանականց գիմնազիայում դասավանդել է ֆրանսերեն և աշխարհագրություն։ Հենց այստեղ էլ ծանոթացել է ապագա ամուսնու հետ, որն այն ժամանակ Կիևի համալսարանի ֆիզմաթ ֆակուլտետի ուսանող էր։ 1897 թվականի հունվարի 12-ին երբ Իգնատին մկրտվել է, գրանցվել է և ամուսնությունը։ Իգնատի Շարգեյը (1873-1910) եղել է Բերդիչևից ։
Ալեքսանդր Շարգեյը ծնվել ու իր վաղ մանկությունն անցկացրել է տատի (եղել է մանկաբարձ) տանը ։ Երբ դարձել է մեկ տարեկան, հայրը մեկնել է Գերմանիա՝ շարունակելու ուսումը Դարմշտադտի բարձրագույն տեխնիկական դպրոցում։ 1906 թվականին նա, չնայած ամուսնացած լինելուն, հարաբերություններ է սկսել Ելենա Գիբերմանի հետ, որը հայտնի բժիշկ, գինեկոլոգ, բժշկական գրականության թարգմանիչ Պոլինա Լուրիե-Գիբերմանի դուստրն էր ։ 1907 թվականին Ալեքսանդր Շարգեյը ընդունվել է Վասիլևի կղզու գիմնազիա, 1910 թվականին ծնվել է հայրական կողից քույրը։ Նույն թվականին հայրը հանկարծամահ է եղել, և Ալեքսանդրը կրկին վերադարձել է տատիկի մոտ՝ Պոլտավա։
1910-1916 թվականներին սովորել է Պոլտավայի արական երկրորդ գիմնազիայում, որն ավարտել է արծաթե մեդալով։
1916 թվականին ընդունվել է Պետրոգրադի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգի՝ Պետրոս Մեծի անվան պոլիտեխնիկական համալսարան) մեխանիկայի ֆակուլտետը և նույն թվականի նոյեմբերին զորակոչվել բանակ։ Մինչև 1918 թվականի զորացրումը կռվել է թուրքական ճակատում, եղել է պրապորշչիկ։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո որպես ցարական բանակի սպա մոբիլիզացվել է Սպիտակ բանակ, սակայն դասալքությամբ թողել է այն։
Այն բանից հետո, երբ Կիևը գրավվել է Կարմիր բանակի կողմից, փորձել է ոտքով մեկնել արտասահման, սակայն սահմանին բռնվել է ու վերադարձվել է։ Իր սպայական անցյալի համար վախենալով բռնաճնշումներից՝ խորթ մոր՝ Ելենա Գիբերմանի (երկրորդ ամուսնությամբ՝ Կարեևա) օգնությամբ ստացել է փաստաթղեր Յուրի Կոնդրատյուկ անուն-ազգանունով, որով էլ ապրել է մինչև իր կյանքի վերջ  ։
Ձերբակալություն
1930 թվականի հուլիսի 30-ին Կոնդրատյուկը «Հացամթերքի» մի քանի այլ աշխատակիցների հետ ձերբակալվել է վնասարարության մեղադրանքով։ Մեղադրանքի մի կետն էլ այն է եղել, որ նա «Մաստոդոնտը» կառուցել է առանց գծագրերի ու առանց մեխերի։ Տեղի ղեկավարությունը եկել է այն եզրակացության, որ կառույցը չի դիմանա հացահատիկի մեծ քանակությանը և կփլուզվի՝ պատճառ դառնալով 10.000 տոննա «ժողովրդական» հացահատիկի կորստի։ 1931 թվականի մայիսի 10-ին նրան դատապարտել են երեք տարվա աքսորի։ Իրականում «Մաստոդոնտը» ծառայել է մոտ 60 տարի և այրվել է 1990-ական թվականների կեսերին։ Սակայն ճամբարի փոխարեն Յուրի Կոնդրատյուկը հայտնվել է Նովոսիբիրսկի մասնագիտացված № 14 բյուրոյում, որը նախատեսված է եղել ձերբակալված ինժեներների համար, և մասնակցել ածխի հանքերի ձեռնարկությունների նախագծմանը։ Այստեղ նա աշխատել է մինչև 1932 թվականի օգոստոսը՝ հասցնելով նախագծել ածխահանքերի համար նախատեսված երկու սարքավորում, որոնց համար ստացել է արտոնագիր ու հեղինակային իրավունք։ Նա հրապարակել է մի շարք հոդվածներ հատուկ մասնագիտությունների գծով՝ հանքահորերի հորատման արագացում ու հեշտացում, բետոնի պահպանում, երկաթբետոնե բարձրակ։
Հողմային էլեկտրակայանի ստեղծում
Դեռևս № 14 բյուրոյում աշխատելու ժամանակ Կոնդրատյուկը ծանոթացել է Ղրիմի հողմային էլեկտրակայանի նախագման էսքիզների մրցույթին, որ հայտարարել էր ծանր արդյունաբերության ժողովրդական կոմիսարիատը։ Կայանի նախագիծը կատարվել է Պ. Գորչակովի հետ, իսկ ավելի ուշ նրանց է միացել ինժեներ Նիկոլայ Նիկիտինը, որը հետագայում նախագծել է Մոսկվայի Օստանկինո հեռուստաաշտարակը։
Հողմային էլեկտրակայանի նախագծի էսքիզն ավարտին է հասցվել 1932 թվականին, և շուտով ծրագրի մասնակիցները հնարավորություն են ստացել մեկնելու Մոսկվա։ Ժողովրդական կոմիսարիատի հետևողական խնդրանքով 1933 թվականին Կոնդրատյուկին ժամանակից շուտ բաց են թողել։ Մրցույթում նրանց նախագիծը լավագույնն է ճանաչվել։ 1933-1934 թվականներին Շարգեյն աշխատել է Խարկովի (այդ ժամանակ Ուկրաինայի մայրքաղաքն էր) արդյունաբերական էներգիայի ինստիտուտի մասնաճյուղում։ Վերջնականապես տեխնիկական նախագիծը մշակվել է 1934 թվականի փետրվարին։ 1937 թվականին Ղրիմի Այ Պետրի լեռան վրա կայանի կառուցման նախապատրաստական աշխատանքներ են կատարվել։ Սակայն 1938 թվականին որոշում է ընդունվել նախագիծը դադարեցնելու համար, ինչի կապակցությամբ Կոնդրատյուկը հետագա երկու տարիներին զբաղվել է փոքր հողմակայանների նախագծմամբ։
Մեկ ուրիշ վարկածով մերժման պատճառը եղել է այն, որ ռազմական ծրագրերի շուրջ աշխատանքը պահանջում էր ժողովրդական կոմիսարիատի խիստ հսկողությունը, և կենսագրության ստուգման ժամանակ, հնարավոր է, կբացահայտվեր փաստաթղերի կեղծման հանգամանքը և իր սպիտակգվարդիական անցյալը՝ դրա բոլոր ծանր հետևանքներով։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
Հայրենական մեծ պատերազմի սկսվելուց հետո Կոնդրատյուկը որպես կամավոր ծառայության է մեկնել աշխարհազոր։ Ծառայել է Մոսկովյան 21-րդ դիվիզիայի հրաձգային երկրորդ գնդում։ Վյազեմի շրջափակումից դուրս գալուց հետո 1941 թվականի հոկտեմբերին ծառայել է հրաձգային 194-րդ դիվիզիայում, այնուհետև եղել է Արևմտյան ռազմաճակատի 46-րդ բանակի 60-րդ հրաձգային գնդի կապի բաժանմունքի ղեկավար։
Համաձայն «Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում զոհված և անհետ կորած մարդկանց հիշատակ» գրքի 7-րդ հատորի՝ Յուրի Կոնդրատյուկը ծառայել է հրաձգային 110-րդ դիվիզիայում և մահացել 1942 թվականի փետրվարի 25-ին։ Թաղված է Օրյոլի մարզի Բոլխովսկի շրջանի Կրիվցովո գյուղում ։
Արդարացում
1970 թվականի մարտի 26-ին ՌԽՍՀ գերագույն դատարանը իր № ОС-70-8 որոշմամբ արդարացրել է Յուրի Կոնդրատյուկին հանցակազմի բացակայության պատճառով։ Նրա բարի համբավի վերականգնման գործում մեծ ջանքեր է ներդրել նրա նախկին աշխատակից, հետագայում ռազմակից, ինժեներ-կոնստրուկտոր Բորիս Ռոմանենկոն, որը թոշակի անցնելուց հետո իրեն նվիրել է «տիեզերական լրագրությանը» ։
«Նրանց, ովքեր կկարդան կառուցելու համար» (1919)
Այս աշխատությունում, անկախ Ցիոլկովսկուց, Կոնդրատյուկը հրթիռի շարժման հիմնական հավասարումն է դուրս բերել, ներկայացրել սխեմա և նկարագրել քառաստիճան հրթիռի աշխատանքը թթվածնա-ջրածնային վառելիքով։ 1938 թվականին, երբ Կոնդրատյուկը հրապարակել է աշխատանքը, նա այն թվագրել է 1918-1919, չնայած փոփոխություններ է կատարել տարբեր ժամանակներում։ 1964 թվականին այն ներառվել է «Հրթիռային տեխնիկայի պիոներներ» գրքում, որն իր հերթին անգլերենով վերահրատարակել է ՆԱՍԱ-ն։ Կոնդրատյուկն առաջարկել է.
Այս աշխատությունում դիտարկվել է նաև արևային էներգիայի կիրառումը տիզերական սարքերի համակարգերի համար, ինչպես նաև մերձերկրային ուղեծրում մեծ հայելիների տեղադրումը Երկրի մակերևույթը լուսավորելու համար։