cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մատթևոս Բ Կոստանդնուպոլսեցի (Իզմիրլյան)
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսներ Կատեգորիա:Թուրքահայ կրոնական գործիչներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված անձինք Կատեգորիա:Կոստանդնուպոլսի հայոց պատրիարքներ Կատեգորիա:Հայ քահանաներ
Մարիբ (Խարզանի գավառ)
Մարիբ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խարզանի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ֆարաս պատկերասրահ
Ֆարաս պատկերասրահ, լրիվ անվանումը՝ Կազիմեժ Միխալովսկու անվան Ֆարասի պատկերասրահ (Galeria Faras im. Profesora Kazimierza Michałowskiego), մշտական ​​ցուցահանդես Վարշավայի ազգային թանգարանում։ Այստեղ հիմնականում տեղակայված են քրիստոնեական ժամանակաշրջանի նուբիական արվեստը և մշակույթը ։ Ի թիվս այլ բաների, ցուցասրահում տեղակայված է Ֆարասի տաճարից որմնանկարների և ճարտարապետական ​​տարրերի եզակի հավաքածու, որը հայտնաբերվել է լեհական հնագիտական ​​արշավախմբի կողմից՝ պրոֆեսոր Կազիմեժ Միխալովսկու գլխավորությամբ ։
Հնագիտական ​​աշխատանքներ Ֆարասում
Ֆարասի պատկերասրահում ցուցադրված աշխատանքների մեծ մասը հայտնվել է Վարշավայի ազգային թանգարանում՝ լեհ հնագետների աշխատանքի շնորհիվ, ովքեր մասնակցել են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի հովանու ներքո Նեղոսի հովտում հնագույն մշակույթների մնացորդները փրկելու համար միջազգային խոշոր գործողությանը։ Օպերացիան (կամ, այսպես կոչված, Նուբիական արշավ) իրականացվել է 1961-1964 թվականներին։ Հնէաբանները Ֆարասում, հենց Սուդան-Եգիպտոս սահմանին, հայտնաբերել են միմյանց վրա կառուցված սրբազան իրերի լավ պահպանված ավերակներ, որոնք թվագրվում են VII-ից XIV-րդ դարերում։ Ավերակներում կային կրոնական ֆրեսկոներ ։
Բազիլիկի պատերից ֆրեսկոները հանելու և դրանք հատուկ պատրաստված էկրաններ տեղափոխելու համար անհրաժեշտ էր պատշաճ կերպով պաշտպանել դրանց մակերեսը և կանխել ճաքերի առաջացումը։ Հետևաբար, գիտնականները յուրաքանչյուր որմնանկարի առջևի մասում ծխախոտաթուղթ էին քսում, իսկ հետո երկար ձողերով արդուկելով՝ ներս էին սեղմում մեղրամոմով խառնուրդի մեկ կամ երկու շերտեր և տաքեցված մինչև համապատասխան ջերմաստիճանը վենետիկյան բևեկնախեժ։ Անհրաժեշտ էր խառնուրդի շերտերը բաժանել շղարշով։ Ֆրեսկոների վերին եզրերում սեղմում էին կտավի շերտերը, որոնց վրա կարված էին պարաններ։ Հետո կտավների կտորները կտրում էին սղոցների և դանակների օգնությամբ, որից հետո դրանք տեղափոխում էին և կցում հատուկ փայտե շրջանակների։ Դա անհրաժեշտ էր թիկունքից ավելորդ սվաղը հանելու և ֆրեսկոյի մակերեսը ուժեղացնելու համար։ Պատերից վերին շերտերը հեռացնելիս պարզվել է, որ ստորին շերտերը պարունակում էին նաև որմնանկարչություն։
Այս եղանակով պատրաստված գործերը՝ բամբակյա ծածկոցներով փաթաթված, ուղարկվում էին Վարշավայի և Խարթումի թանգարաններ։ Ֆրեսկոները ցուցահանդես ուղարկվելուց առաջ դրանք անց են կացվել Վարշավայի ազգային թանգարանի լաբորատորիայով։ Նկարների պաշտպանիչ շերտերը հանվել են։ Հակառակ կողմից հանվել են ծանր աղած գաջի շերտերը։ Նկարի մնացած բարակ շերտը (2-3 մմ) տեղափոխվել է արհեստական ​​մակերեսի վրա ։
Պատկերասրահի բացում
Նուբիական արշավի շնորհիվ Սուդանի հնագույն մշակույթի նկատմամբ գիտական ​​հետաքրքրությունն աճել է։ Երկար տարիներ լեհ հնէաբանները պեղումներ են իրականացրել այս տարածքում (Հին Դոնգոլում, Բանգանարթիում և Նեղոսի չորրորդ շեմի շրջանում), որի արդյունքում Վարշավայի Ֆարասի պատկերասրահի գտածոների հավաքածուն անընդհատ աճում է ։ Ընդհանուր առմամբ 67 նկարներ և շատ այլ գտածոներ տեղափոխվել են Լեհաստան։ Մինչ օրս աշխատանքների այս հավաքածուն ամենաթանկն է բոլորից, որոնք Ազգային թանգարան են եկել արտասահմանում լեհերի կողմից իրականացված հնագիտական ​​պեղումների արդյունքում ։
Ֆարասի պատկերասրահը այցելուների համար բացվեց 1972 թվականին առաջին նուբիոլոգիական համագումարի ժամանակ, միևնույն ժամանակ հռչակվեց պատմության նոր ճյուղի ստեղծում՝ նուբիոլոգիա ։
Պատկերասրահի վերակառուցում
2014 թվականի հոկտեմբերի 17-ին, վերակառուցումից և ներքին փոփոխություններից հետո, տեղի ունեցավ Ֆարասի պատկերասրահի նոր բացումը ։ Պատկերասրահն ամբողջովին ժամանակակից դարձավ՝ համաձայն Բոժենա Մեժեևսկայի գաղափարի և Միրոսլավ Օժեխովսկու և Գժեգոժ Ռիտելի ճարտարապետական ​​նախագծի։ Ստեղծագործության հովանավորն էր Պավլովսկի ընտանիքը՝ Վոյցեխ Պավլովսկու գլխավորությամբ։ Բացման տոնակատարության հովանավորներն էին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն և մշակույթի և ազգային ժառանգության նախարար Մալգոժատա Օմիլյանովսկայան ։
Նախագիծը ստեղծողների կարծիքով, պատկերասրահի նոր ինտերիերը ենթադրվում էր միայն նմանվել, այլ ոչ թե պատճենել, Ֆարասի բազիլիկի ինտերիերին։ Ցուցասրահի հիմնական դահլիճն ունի առաջ շարժվող ուղղություն։ Նրան կից գործում են լրացուցիչ սենյակներ, որոնք բաժանված են լայնակի կամարաշարներով։ Պատկերասրահի առանցքային կազմը փակված է աբսիդով ։ Այստեղ նկարները դասավորված են նույն կարգով, ինչ Ֆարասի բազիլիկում ։
Արևելյան երթուղու գլխավոր սրահում գունավոր շեշտադրված փոքր կամարակապ խորշերը տեղադրված են ամբողջ պատի երկայնքով՝ նկարների և քարե ճարտարապետական ​​մանրամասների ցուցադրության համար հարմար ֆոն ստեղծելու համար։ Պատկերասրահի հատակը սալարկված է քարով, որը 80 տարի առաջ տեղադրված էր գլխավոր սրահում և Ազգային թանգարանի մեծ սանդուղքում։ Ցերեկային լույսը չի ներթափանցում պատկերասրահ, իսկ արհեստականն ունի այնպիսի ինտենսիվություն և ուղղվածություն՝ ընդգծելու հին աշխատանքների գեղեցկությունը ։ Պատկերասրահի այս հատվածում հնչում է ղպտիական պատարագական երգեցողություն ։
Ֆարաս 3D նախագիծ
Արևելյան միջանցքում տեղադրված է ստերեոսկոպիկ 3D տեխնոլոգիայում ներկայացված մուլտիմեդիական ցուցահանդես ։ Ցուցանմուշները ներառում են. Ֆարասի բազիլիկի, խորանի, նավերի, կապելլաների, նարտեքսի տարածական վերակառուցում և Ֆարասի բազիլիկում որմնանկարների նախնական տեղադրումը ցույց տվող վավերագրական ֆիլմ, որը ներկայացնում է Ֆարասի պատկերասրահում այժմ գտնվող հուշարձանները, ինչպես նաև Խարթումի Սուդանի ազգային թանգարան տեղափոխված հուշարձանները։ Առանձին կադրեր նվիրված են հնագիտական ​​պեղումներին և արխիվային լուսանկարներին, որոնք արվել են Նուբիայում լեհ գիտնականների աշխատանքի ընթացքում ։ Բացի այդ, ցուցահանդեսն ընդգրկում է փաստագրական կինոնկար՝ նվիրված պրոֆեսոր Կազիմեժ Միխալովսկու նվաճումներին։ Ֆիլմը արտադրվել է Homo Faber արվեստի բարձրագույն դպրոցի հիմնադրամի կողմից՝ Arkadia Film կինոստուդիայի և Վարշավայի ազգային թանգարանի հետ համատեղ։ Նախագծի հեղինակը Վլադիսլավ Յուրկովն է՝ ռեժիսոր, լրագրող, վավերագրական կինոնկարիչ, ժամանակակից արվեստի ցուցահանդեսների հսկիչ ։ Նախագիծը պարգևատրվել է MUSE Awards միջազգային մրցույթում, որը կազմակերպել էր Թանգարանների ամերիկյան ասոցիացիայի կողմից ։
I սրահ
Առաջին սենյակում ցուցադրվում են Ֆարասի տաճարում հայտնաբերված առարկաները, մասնավորապես՝ առաջին բազիլիկի աբսիդի ֆրիզի մի բեկոր՝ եպիսկոպոս Պաուլոսի ձեռագրով՝ ի հիշատակ 707 թվականին սրբազան կաթոլիկ տեղանքի և Աստծո Առաքելական եկեղեցու վերականգնման և վերակառուցման, բլոկներ՝ գրություններով և թաղերի բեկորներով։ Այս օբյեկտները սերտորեն կապված են բազիլիկի պատմության և VII-ից XIV -րդ դարերից իրականացված բազմաթիվ փոփոխությունների և վերակառուցման հետ։ Տաճարը հիմնադրվել է VII դարի սկզբին կառուցված հնագույն եկեղեցու հիմնատակի վրա։ Դրա տակ հայտնաբերվել են նույնիսկ ավելի հին շինությունների բեկորներ, որոնք պատրաստված են չհրկիզված աղյուսից ։
II և III սրահներ
II և III սրահները նախատեսված են մուլտիմեդիայի համար։ Այն ցույց է տալիս ֆիլմեր Նուբիայի, Նուբիայի արշավի, ֆրեսկոների մասին, ինչպես նաև ցուցադրված են լուսանկարներ հնագիտական ​​պեղումներից և Ֆարասի գտածոներից, որոնք ուղարկվել են Խարթում։ Մուլտիմեդիայի մի մասը նվիրված է Կազիմեժ Միխալովսկուն, ում անունով կոչվել է պատկերասրահը ։
IV սրահ
Ֆարասում և հենց բազիլիկում հնագիտական ​​աշխատանքների ընթացքում հայտնաբերվել են ճարտարապետական ​​դեկորի բազում տարրեր. սյուների խոյակներ, քիվեր, վերաթողարկիչ ռելիեֆային զարդեր, կենդանիների պատկերներ և քրիստոնեական խորհրդանիշներ (խաչ, ձուկ, աքաղաղ, արծիվ, աղավնի)։ Քաղաքի շինարարներն օգտագործել են փարավոնների նախկին սրբավայրերից վերամշակված, հիերոգլիֆով ծածկված քարե բլոկներ։ Եկեղեցիների զարդարանքները պատրաստել են տեղի արհեստավորները։ Դրանք ստեղծվել են տարբեր ձևերի խաչերի տեսքով։ Բացի այդ, Ֆարասի ամենահին եկեղեցիների պատերին հայտնաբերվել են հին մեռոյական և եգիպտական ​​խորհրդանիշները. առյուծ, անխ՝ եգիպտական ​​հիերոգլիֆ «կյանք», որում քրիստոնյաները տեսնում էին խաչի նշան և լոտոս ծաղիկ։ Ֆարասի պատկերասրահում գտածոները ներառում են մայրաքաղաքներ, քիվեր, լուսաշողեր և Նուբիային բնորոշ ճարտարապետական ​​դեկորի այլ տարրեր։
Ֆարասում գտնվող տաճարների պատերը նույնպես զարդարված էին պատի նկարներով։ Չորրորդ սենյակում ցուցադրվում են նկարներ, որոնք գտնվում էին բազիլիկի վերևում գտնվող պատկերասրահ տանող աստիճաններին և հյուսիսային նախասրահում։ Դրանց թվում են Տիրոջ հրեշտակը սրով, Մադոննան մանկան հետ (Էլեուսա) և Խաչի վսեմությունը (Maiestas Crucis): Այս որմնանկարների հիմնադիրները, հավանաբար, ծխական էին ։
V սրահ
Այս սենյակում կան իրեր, որոնք կապված են Ֆարասի եպիսկոպոսների արտաշիրմումների հետ։ Իրերի մեծ մասը հայտնաբերվել են թաղման պալատներում կամ տապանաքարերում։ Նրանց պատկանում են տապանագրեր, ջրի անոթներ, կրծքային խաչեր, որոնց հետ թաղվել են եպիսկոպոսները։ Ֆարասի տասնվեց եպիսկոպոս թաղված են տաճարի անմիջական հարևանությամբ կամ դրա ներսում։ Մահացածի անհատականության մասին տեղեկություններ կարելի է գտնել տապանագրերի հունական և ղպտական ​​տեքստերում։ Շատ տապանագրեր աղոթքներ են պարունակում հեռացածների համար։ V սրահում ցուցադրվում են տապանագրեր, այդ թվում, Իգնատիոսի, Մատթեոսի և Ստեփանոսի եպիսկոպոսների ։
VI սրահ
VI սրահը իր բնույթով նման է Ֆարասի բազիլիկի ներսի հատվածին։ Լայնակի կամարները առանձնացնում են լրացուցիչ սենյակներ, որոնք ունեն որմնանկարներ, դասավորված այնպես, ինչպես բազիլիկում։ Այս սենյակը պարունակում է տաճարի հյուսիսային շքամուտքի խորանի նկարների մեծ մասը, զոհասեղանը և հարավային պատին հարող մատուռները ։ Բազիլիկի վերակառուցման արդյունքում գիպսի տարբեր շերտերից հանված որմնանկարները թվագրվում են VII-XIV դարերի միջև։ Այն ներկայացնում է քրիստոլոգիական և մարիոլոգիական մոտիվներ, ինչպես նաև հրեշտակների և հրեշտակապետերի, սրբերի, եպիսկոպոսների և թագավորների պատկերներ ։ Նկարներն արվել են ասեկկո տեխնիկայի միջոցով ։ Դահլիճում, ի թիվս այլ բաների, ցուցադրվում են այնպիսի նկարներ, որոնք պատկերում են Սբ. Աննային, Հովհան Ոսկեբերանին, Միքայել և Գաբրիել հրեշտակապետերին, Մարիանոս և Պետրոս եպիսկոպոսներին և իրենց հովանավորներին, տարբեր պատկերագրական տիպի Տիրամոր սրբապատկերներ (Էլեուսա, Օդիգիտրիա, Կաթով կերաղկրողը) և շատ ուրիշներ ։
VII սրահ
VII սրահի ցուցադրությունը նվիրված է տարբեր ծագման և տեսակների խաչերին։ Կան խաչեր, պրոցեսիոն և կրծքային խաչեր Եթովպիայի, Եգիպտոսի, Ռումինիայի, Գուցուլշինայի, Ռուսիայի և Ռուսաստանի շրջաններից։ Ներկայացված են նաև ուղղափառությանը բնորոշ կախազարդեր խաչերի և սրբապատկերների տեսքով։ Հին ռուսական խաչերի և կրծքային սրբապատկերների հավաքածուն կազմում է շուրջ 80 օբյեկտ և ամենամեծ հավաքածուն է Լեհաստանում։
Եթովպական խաչերը և պատարագային իրերը ստացվել են երկու աղբյուրից. դոկտոր Վացլավ Կորաբևիչի հավերժական ավանդի նվիրատվություն և պրոֆեսոր Ստանիսլավ Հոինացկու թանգարանին նվեր։ Ցուցանմուշների ամենամեծ խումբը մերկահագի խաչերն են, որոնք հավանաբար կրել են Եթովպիայում VI դարում։ Դրանք հայտնի էին վանականների, քահանաների և ուխտավորների շրջանում։ Նման խաչերը ընտանիքում հաճախ փոխանցվում էին սերնդեսերունդ։ Հաջորդ խումբն ընդգրկում է պատարագի օգտագործման համար խնոցներ և ավելի մեծ կրծքային խաչեր, որոնք պատարագի ավարտին միայն քահանաներին թույլատրվեց օրհնություն տալ հավատացյալներին։ Վերջին խումբը՝ մոտ կես մետրանոց փայտե կամ մետաղական խաչերն են, որոնց դիմաց կատարվում էր բուրվառ, իսկ երթի խաչերը, որպես կանոն, պատրաստված էին մետաղից ։
Շատ ռուս ուղղափառ խաչեր, կախազարդ խաչեր և այլն, ունեն աղոթքի արձանագրություններ կամ եկեղեցու պատկերներ, Քրիստոսի կյանքի տեսարաններ և սրբերի դեմքեր։ Այս խաչերը թվագրվում են XI-ից XIX դարում։ Նրանց մեծ մասը ձուլված է բրոնզով, ոմանք՝ ռելիեֆային փորագրություններով ։
VII սրահում կա նաև հին հավատացյալներին վերաբերող խաչերի, տնային զոհասեղանների և սրբապատկերների մեծ հավաքածու, հիմնականում Գուսլիցներից և Ռուսաստանի հյուսիսային մասի արհեստանոցներից։ Առարկաների մեծ մասը պատրաստված է արույրից և զարդարված է գունավոր էմալով։ Այս կրոնական միջավայրում նման առարկաները կարևոր դեր էին խաղում անձնական Երկրպագությունյան մեջ, հանդիսանում էին տնային պատկերազարդերի տարրեր կամ պահվում էին աղոթատներում ։
VIII սրահ
Պեղումների ընթացքում հայտնաբերված գտածոների մեծ մասը խեցեղեն է։ Նուբիայում լեհ հնագետների աշխատանքի ընթացքում հայտնաբերված խեցեղենի ճնշող մեծամասնությունը վերաբերում է տարածաշրջանի պատմության քրիստոնեական ժամանակաշրջանին։ Ֆարասը, հատկապես 650-1000 թվականներին, այսինքն՝ վաղ քրիստոնեական և դասական ժամանակաշրջանը, զանգվածային մասշտաբով կերամիկայի արտադրության կարևոր հյուսիսային նուբիական շրջան էր։ Х դարում, անհայտ պատճառներով, քաղաքում դադարեցվեց արտադրությունը։ Ցուցահանդեսն ընդգրկում է ղպտական ​​կերամիկա և ավելի վաղ ժամանաների խոցեղեն՝ Քերմանի, Մերոյական և հետ-Մերոյական ժամանակաշրջաններից։ Դրանք հայտնաբերվել են Նեղոսի չորրորդ շեմի տարածքում։
Ներկայացված է նաև քրիստոնեության ժամանակաշրջանում Եգիպտոսից ղպտիական տեքստիլների հավաքածու։ Նմուշները Վարշավայի ազգային թանգարան են ժամանել XIX և XIX դարասկզբին՝ հնաոճ իրեր վաճառողների և մասնավոր հավաքորդների միջնորդությամբ ։
Արտաքին ցուցահանդեսներ
Ֆարասի պատկերասրահում գտնվող ցուցանմուշները ցուցադրվել են 1962 թվականի դեկտեմբերին Ֆարասի պեղումների ցուցահանդեսում (Միքայել հրեշտակապետի և Սուրբ Մերկուրիի պատկերներով նկարներ), 1963 թվականի օգոստոսի 3-15-ը՝ Ղպտի արվեստի միջազգային գեղարվեստական ​​ցուցահանդեսում Վիլլա Հյուգել քաղաքում, որտեղից էլ գործերը տեղափոխվեցին ցուցահանդեսներ Գեղարվեստի թանգարանում (Ցյուրիխ), Համաշխարհային թանգարանում (Վիեննա) և Փոքր պալատում (Փարիզ), որից հետո որոշները ցուցադրվեցին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Փարիզի գլխավոր գրասենյակում՝ որպես Նուբիայի փրկարարական արշավի արդյունքների ներկայացում։ 1967 թվականի հոկտեմբերին Վարշավայի ազգային թանգարանում տեղի ունեցավ Ֆարասի (40 որմնանկարների) նմուշների մեծ ցուցահանդես։ 1968-1969 թվալաններին «Ֆարասի հրաշքը» ցուցահանդեսով ցուցահանդեսները շրջագայել են Բեռլինում, Էսենում, Հաագայում, Ցյուրիխում և Վիեննայում ։ 2002 թվականի մայիսի 23-ից սեպտեմբերի 15-ը Վիեննայի Արվեստի պատմության թանգարանում անցկացվեց Die Kathedrale aus dem Wüstensand ցուցահանդեսը ։
Լուվրի դեպոզիտում կան մի քանի ցուցանմուշներ, որոնք Վարշավայի ազգային թանգարանի սեփականությունն են. թաղ և Միքայել հրեշտակապետի ու սուրբ արքեպիսկոպոսի պատկերներով երկու նկար ։
Մրցանակներ և պատվավոր կոչումներ
2014 թվականին Ֆարասի պատկերասրահը ստացավ Գրան Պրի Սիբիլլա XXXV մրցույթում՝ Տարվա թանգարանային իրադարձություն կատեգորիայում և «Պատմական և հնագիտական ​​ցուցահանդեսներ» կատեգորիայի անվանակարգում։ 2015 թվականի ապրիլի 26-ին պատկերասրահին շնորհվեց Թանգարանների ամերիկյան ասոցիացիայի մրցանակ՝ MUSE Awards միջազգային մրցույթում՝ մուլտիմեդիական շնորհանդեսի համար ։
Ռոկանտիկա
Ռոկանտիկա (Roccantica), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո շրջանում՝ Ռիետի պրովինցիայում։ Բնակությունը կազմում է 609 մարդ (2008 թվականին), խտություննը կազմում է 36 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 17 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 2040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0765։
Քաղաքի հովանավոր սուրբը Սան Վալենտինոն է։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Գրենվիլ սյուր Օդոն
Գրենվիլ սյուր Օդոն (Grainville-sur-Odon), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 220 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 13 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 644 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 475-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 169։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,8 %։ 475 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 447 անձ (235 տղամարդ և 212 կին)։ Գործազուրկ են եղել 28 անձ (14 տղամարդ և 14 կին)։ 169 անաշխատունակներից 66-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 63-ը` թոշակառուներ, իսկ 40-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սարիբևո
Սարիբևո (Сарыбьево), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Լուխովիցկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 31 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Լուխովիցկի շրջանի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (203301-203400)
Աստերոիդների ցանկ (203201-203300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (203401-203500)
Արցախի ժողովրդավարական կուսակցություն
Արցախի ժողովրդավարական կուսակցություն (ԱԺԿ) - քաղաքական կուսակցություն Արցախի Հանրապետությունում։ Հիմնադրվել է 2005 թվականի հունվարի 30-ին ։ Մինչ այդ, 2000-2005 թթ. գործել է որպես «Ժողովրդավարական Արցախ միություն» հասարակական-քաղաքական կազմակերպություն։ Կուսակցության նախագահը՝ Աշոտ Ղուլյանը, միաժամանակ ԼՂՀ Ազգային Ժողովի նախագահն է։ 2005 թ. հունիսի 19-ի խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքում ԱԺԿ-ն ստացել է ընտրողների մեծամասնության քվեն և Ազգային ժողովում ձևավորել «Ժողովրդավարություն» խմբակցությունը։ 5-րդ գումարման ԼՂՀ Ազգային ժողովի ընտրությունների արդյունքում վերաձևավորել է խմբակցությունը՝ 10 անդամով ։ 2015 թ. մայիսի 3-ի ԱԺ ընտրությունների արդյունքում խմբակցությունն ունի 6 անդամ (4 համամասնական և 2 մեծամասնական ընտրակարգերով պատգամավորներ) ։ Արցախի ժողովրդավարական կուսակցությունը (ԱԺԿ) Արցախի Հանրապետության քաղաքացիների կամավոր միավորում է և կոչված է ներկայացնելու ԼՂՀ հասարակության լայն խավերի շահերը պետական-քաղաքական կյանքում։
Գաղափարախոսություն
ԱԺԿ-ն կայունության, զարգացման բնականոն ճանապարհի կողմնակիցն է։ Կուսակցության արժեքներն են՝ ուժեղ պետությունը, ժողովրդավարությունը, քաղաքացիական հասարակությունը, մարդը, նրա ազատությունը և պաշտպանվածությունը, ընտանիքը, աշխատանքը, սոցիալական արդարությունը։ Կուսակցության դավանանքը քաղաքական պրագմատիզմն է։
Ծրագիր
ԱԺԿ ծրագրային նպատակներն են.
• մարդու ազատ, անվտանգ, բարեկեցիկ ու արժանապատիվ ապրելու իրավունքների իրականացումը երաշխավորող իրավական պետության կերտումը;
• ազգային արժեքների վրա խարսխված՝ սոցիալական համերաշխության և արդարության, հանդուրժողականության և գործընկերության հիմքով քաղաքացիական հասարակության ստեղծումը։
Խնդիրներ
ԱԺԿ ծրագրային խնդիրներ են.
• Հասնել օրենսդիր, գործադիր եւ դատական իշխանությունների սահմանադրական լիազորությունների իրական տարանջատմանը, նրանց միջեւ հակակշիռների եւ զսպման մեխանիզմների ապահովմանը։
• Ղարաբաղյան հիմնախնդրի կարգավորման հարցում, խաղաղ բանակցությունների ճանապարհով ԼՂՀ ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի ամրագրումը՝ նրա համար ընդունելի պետական սահմաններում, կառավարման եւ անվտանգության ազգային համակարգով։
• ԼՂՀ-ում մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների ամրապնդումը՝ որպես քաղաքացիական հասարակության կայացման նախապայման։
• Հանրապետության տնտեսական կյանքում ազատ շուկայական հարաբերությունների զարգացման առաջնահերթությունը՝ օրենքի գերակայության և նրա առջև հասարակության բոլոր անդամների իրավահավասարության պայմաններում։
• Սոցիալապես անապահով խավերի նկատմամբ պետության հոգատարության ապահովումը և սոցիալական արդարության հասցեականության արմատավորումը։
• Հանրապետության կրթամշակույթային և գիտական կյանքում՝ բնագավառի ժամանակակից նվաճումների օգտագործումը՝ ազգային արժեքների պահպանման և զարգացման համատեքստում։
• Աջակցությունը ԼՂՀ զինված ուժերի մարտունակության բարձրացմանը, երիտասարդների, մատաղ սերնդի ռազմահայրենասիրական դաստիարակությանն ուղղված գաղափարախոսության մշակմանն ու տարածմանը։
• Սփյուռքի քաղաքական ու տնտեսական ներուժի միավորմանը նպաստելը՝ ի շահ հայ ժողովրդի հարատևման ու նրա պետականության հզորացման։
• Քաղաքական դաշտում ազատ մրցակցության ապահովումը՝ բազմակարծությունը հարգելու պայմանով, ԱԺԿ գաղափարախոսության հանդեպ հանդուրժողական վերաբերմունք դրսևորող բոլոր ուժերի հետ համակողմանի համագործակցության սկզբունքով։
Միջազգային կապեր
2015 թ. ապրիլի 17-ին Արցախի ժողովրդավարական կուսակցությունը ընտրվել է Եվրոպական ազատ դաշինքի ասոցացված անդամ։ 2015 թ. սեպտեմբերի 2-ին Ստեփանակերտում ԱԺԿ նախագահ Աշոտ Ղուլյանի և ԵԱԴ նախագահ Ֆրանսուա Ալֆոնսիի միջև ստորագրվել է Համագործակցության հռչակագիր։
Մաշտոց Ա Եղվարդեցի
Մաշտոց Ա Եղիվարդեցի, Սևանցի (ավազանի անունը՝ Ստեփանոս, 833, գ. Սոթք (Սոթք գավառ) – 898, թաղվել է Գառնիի տաճարի մոտ գտնվող մատուռում), Ամենայն հայոց կաթողիկոս 897 թվականից, մանկավարժ, եկեղեցական գրող։ Հաջորդել է Գևորգ Բ Գառնեցուն,                                                                                        նախորդել՝ Հովհաննես Ե Դրասխանակերտցուն։ Ուսանել է Թեոդորոս կրոնավորի, այնուհետև՝ Գեղարքունիքի Մաքենյաց վանքում Ստեփանոս վարդապետի մոտ։ Քահանա է ձեռնադրվել և օծվել Սյունյաց Դավիթ եպիսկոպոսի կողմից։ Այնուհետև ապրել է անապատականի կյանքով Արտավազդիկում (Ծաղկաձորի մոտ), 860 թ-ից՝ Սևանի մենաստաններում։ Սյունյաց իշխան                                                                                                 Գաբուռն Վասակի կնոջ՝ Մարիամ Բագրատունու միջոցներով Սևանա կղզում 870-ականների սկզբներին կառուցել է Ս. Առաքելոց և Ս. Աստվածածին եկեղեցիները, որտեղ հիմնադրել է միաբանություն և վարժարան։ Մաշտոցի աշակերտներից են եղել նրա վարքագիրը՝                                                                                                                                                                                                                 Ստեփանոս գրիչը, Հովհաննես Դրասխանակերտցին (հետագայում՝ Հայոց կաթողիկոս Հովհաննես Ե Դրասխանակերտցի), Ստեփանոս վրդ. Սևանցին (հետագայում՝ Հայոց կաթողիկոս Ստեփանոս Գ Սևանցի)։ Մեզ է հասել Մաշտոց Ա Եղիվարդեցու գրած երկու թուղթ. մեկը՝ ուղղված սպարապետ Աբասին, մյուսը՝ 893 թ-ի երկրաշարժի արհավիրքից տուժածներին։ Մաշ                                                                                                                              տոց Ա Եղիվարդեցին կարգավորել և խմբագրել է նախորդ հայրապետների (Գրիգոր Ա Լուսավորչից սկսած) կողմից տարբեր ժամանակներում Հայոց եկեղեցու ծիսական համակարգ ներմուծված կանոնները՝ ամփոփելով մեկ ժողովածուի մեջ, որը նրա անունով կոչվում է Մաշտոց ։
Կենսագրություն
Գևորգ Բ Գառնեցի կաթողիկոսի մահվան լուրն առնելով՝ Սմբատ Ա արքան ու նրա հետ խնամիացած իշխանները, գահամեծար իշխանները եւ պատվական ազատանին ձեռնամուխ եղան նոր կաթողիկոսի ընտրությանը եւ անվերապահորեն կանգ առան Սևանի անապատի առաջնորդ Մաշտոց վարդապետի թեկնածության վրա, որը մեծ հռչակ էր ձեռք բերել իր ճգնակենցաղությամբ, իմաստասիրական պատրաստությամբ եւ գեղեցկահարմար խորհրդական ընթացքով։ Աղբյուրները նրան ձեռնադրելու մասին ոչինչ չեն հայտնում, որը, համաձայն Մ. Օրմանյանի, հավաստում է նրա հովվապետական աստիճան ունենալու մասին։ Ի տարբերություն բազմաթիվ կաթողիկոսական թեկնածուների, որոնք իրոք կամ ձևականորեն հրաժարվում էին կաթողիկոսական հովվապետական ծանր բեռի տակ մտնելուց՝ ինչ-ինչ պատճառաբանություններ բերելով, Մաշտոցը սիրով ընդունում է կաթողիկոսական աթոռը՝ նպատակ ունենալով իր գործունեությամբ նպաստել Եկեղեցու բարեկարգությանը։
Եվ ինչպես հավաստում են սկզբնաղբյուրները, նրա կարճատև հովվապետությունը եղավ Հայոց Եկեղեցու բարեկարգման շրջան։ Հովաննես Դրասխանակերտցին, որ նրա ազգակիցն ու աշակերտն էր եղել եւ նրա մահից հետո կաթողիկոսական աթոռ բարձրացավ, նրա մահվան հանգամանքների մասին ոչինչ չի հայտնում։ Հայտնի չէ նրա տարիքը, չնայած ոչ ժամանակակից պատմիչ Կիրակոս Գանձակեցու խոսքերով՝ նա էր «հասեալ ի ծերութիւն պարարտութեան», իսկ «Յայսմաւուրք»-ի հաղորդմամբ՝ նա հայոց հայրապետ է դարձել վաթսունամյա հասակում։ Թերեւս նրան վաթսունամյա տարիք վերագրելը ճիշտ է, քանի որ ժամանակակիցների վկայությամբ՝ միայն քառասուն տարի ճգնել էր։ Հավանաբար նրա մահն արագացրեց կաթողիկոսական նոր կենսակերպը, երբ ճգնավորական կյանքի սովոր Մաշտոցը ստիպված էր վարժվել ճոխ կերակուրների, համակերպվել իշխանական եւ ժողովրդական կենսաձևին։ Եվ վրա հասած մի ինչ-որ հիվանդություն նրան գերեզման տարավ։
Մաշտոցի հովվապետության յոթ ամիսներն անցան խաղաղության մեջ։ Հայոց Սմբատ Ա արքան եւ Ափշին ոստիկանը հաշտվել էին, եւ երկրի անդորրը խախտող որեւէ խնդիր չկար։ «Յայսմաւուրք»-ի համաձայն՝ նա մահացավ 346 թվի սահմի ամսի 4-ին կամ հոկտեմբերի 13-ին։ Ինչպես ճիշտ նկատել է Մ. Օրմանյանը, համեմատությունը կատարված է անշարժ տոմարով, որն այդ ժամանակ դեռեւս կազմված չէր, իսկ շարժական տոմարով 346 թվի սահմի ամսվա 4-ը համապատասխանել է հունիսի 18-ին։ Եվ քանի որ 346 թվի սկիզբն ընկնում էր ապրիլի 16-ին, եւ հնար չկա մինչեւ հունիս ամիսը տեղավորել նրա յոթամսյա աթոռակալությունը, Մաղաքիա Օրմանյանը գտնում է, որ հունիսի 18-ը հավանաբար եղել է նրա ընտրության օրը, իսկ մահն ընկել է 898 թվի հունվարի վերջին։ Հաջորդ՝ Հովհաննես Դրասխանակերտցի կաթողիկոսը կարող էր ձեռնադրվել 898 թվականի փետրվարին, երբ դեռ հայոց տոմարի 346 թվականը չէր ավարտվել։ Մաշտոց հայրապետի մարմինը հողին հանձնվեց Գառնիում՝ Խոսրովիդուխտի հովանոցի մոտակայքում, այլ խոսքով՝ Տրդատ Ա արքայի կառուցած՝ Գառնիի հեթանոսական տաճարի հարևանությամբ։ Գառնիում թաղվելու պատճառը, թերեւս, այնտեղ նրա մահանալն էր։ Հետագայում նրա գերեզմանի վրա կառուցեցին մի վայելուչ եկեղեցի։
Հայոց Եկեղեցու ծիսարանը ստացել է Մաշտոց անունը, սակայն վեճի առարկա է, թե ո՞ւմ անունն է անցել ծիսարանին՝ Մեսրոպ Մաշտոցի՞, թե՞ Մաշտոց կաթողիկոսի։ Ուսումնասիրողներն այդ պատիվը վերագրում են կամ առաջինին եւ կամ երկրորդին, սակայն հավանականն այն է, որ ծիսարանն իր անունը ստացել էր Մաշտոց կաթողիկոսից, որը կազմել էր ծիսարանը դեռևս Սևանի անապատում ճգնելու ժամանակ։ Ինչպես հավաստում է Կիրակոս Գանձակեցին, «Սա (իմա՛ Մաշտոց կաթողիկոսը - Բ. Հ.), կարգեաց զգիրսն որ ըստ իւր անուան Մաշտոց կոչի, ժողովեալ զամենայն կարգեալ աղօթս եւ ընթերցմունս ի միասին յարմարեալ յաւելուածով իւրմէ» ։
Աստերոիդների ցանկ (22601-22700)
Աստերոիդների ցանկ (22501-22600) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (22701-22800)
Dream Part.01
Dream Part.01, հարավկորեական բոյ բենդ Astro-ի չորրորդ մինի ալբոմը։ Այն թողարկվել է Fantagio Music ընկերության կողմից 2017 թվականի մայիսի 29-ին և տարածվել է Interpark-ի կողմից։ Մինի ալբոմը պարունակում է ութ երգեր, այդ թվում գլխավոր «Baby» սինգլը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2017 ալբոմներ
Քրիստոֆ Գալտիե
Քրիստոֆ Գալտիե (Christophe Galtier; ), ֆրանսիացի ֆուտբոլիստ և մարզիչ, խաղում էր պաշտպանի դիրքում։ 2009 թվականին գլխավորել է «Սենտ Էտիեն» ֆուտբոլային ակումբը։
Ակումբային
Քրիստոֆ Գալտիեն իր պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է «Օլիմպիկ Մարսել» ֆուտբոլային ակումբում։ Պաշտպանը ֆրանսիական ակումբում հանդես է եկել 1985 թվականից մինչև 1987 թվականը և երկու անգամ դարձել է Ֆրանսիայի գավաթի խաղարկության եզրափակիչ խաղի մասնակից։ Մարսելի «Օլիմպիկ»-ից հեռանալուց հետո Գալտիեն հաջորդաբար տեղափոխվել է «Լիլ», «Տուլուզ» և «Անժե» ակումբներ և մոտ 7 տարի հանդես եկել Ֆրանսիայի առաջին դիվիզիոնում։ 1994/95 մրցաշրջանը պաշտպանը անցկացրել է «Նիմ Օլիմպիկ» ակումբի կազմում, որից հետո հետ է վերադարձել «Մարսել», վերջինիս կազմում մասնակցել է առաջին դիվիզիոնի առաջնությանը։ 1996/97 մրցաշրջանի ավարտին Քրստոֆ Գալտիեն տեղափոխվել է «Մոնցա» ֆուտբոլային ակումբ, իսկ մեկ տարի անց, մեկնելով Չինաստան, միացել «Լյանին Հուվին» ակումբին։ Չինաստանում էլ ավարտել է իր ֆուտբոլային կարիերան։
Ազգային հավաքական
Քրիստոֆ Գալտիեն հանդես է եկել Ֆրանսիայի երիտասարդական հավաքականում, որի կազմում կարողացել է արժանանալ 1988 թվականին կայացած Եվրոպայի առաջնության հաղթողի կոչմանը ։
Մարզչական կարիերա
Ֆուտբոլային կարիերան ավարտելուց հետո Քրիստոֆ Գալտեն դարձավ «Օլիմպիկ» ակումբի գլխավոր մարզիչ Բեռնար Կազոնի օգնականը։ Այդ պաշտոնում նա մնաց մինչև 2000/01 մրցաշրջանի ավարտը։ 2000 թվականին Քրիստոֆը դարձավ ակումբի գլխավոր մարզիչ ։ Հետագայում նա աշխատել է որպես «Արիսե», «Բաստի» և «Ալ Այն» ակումբների գլխավոր մարզչի օգնական։
2005 թվականի ապրիլի 7-ի Գալտիեն դարձավ «Պորտսմուտ» ակումբի գլխավոր մարզիչ Ալեն Պերանի օգնականը, հետագայում՝ «Սոշո»-ի, «Օլիմպիկ Լիոնի» և «Սենտ Էտիենի» գլխավոր մարզիչների օգնական։ 2009 թվականի դեկտեմբերի 15-ին նա կարողացավ դառնալ «Սենտ Էտիեն» ֆուտբոլային ակումբի գլխավոր մարզիչ ։ Ակումբի հետ միասին Գալտեն կարողացավ գրավել 17-րդ տեղը։ Ակումբի անցկացրած 17 խաղերում թիմը կարողացավ հաղթել 7-ում։ Ակումբի մարզչի փոխվելուց հետ թիմը ևս 10 խաղում պարտվեց, սակայն կարողացավ իր տեղը պահպանել առաջին լիգայում։
2010/11 մրցաշրջանում Գալտիեի թիմը բարելավվեց իր արդյունքները. նա կարողացավվ գրավել 10-րդ տեղը։ 2011/12 մրցաշրջանում «կանաչները» կարողացան գրավել 7-րդ տեղը, հաջորդ տարում՝ 5-րդը։ 2013 թվականին Գալտիեն թիմին կարողացավ խոշորագույն ձեռքբերում պարգևել. ակումբը 32 տարիների ընթացքում նրա գլխավորությամբ կարողացավ արժանանալ Ֆրանսիայի գավաթին՝ եզրափակիչ տուրում ապրիլի 20-ին հաղթելով «Ռեն» ակումբին ։
Թիմեր
«Օլիմպիկ» (Մարսել)
Ֆրանսիայի երիտասարդական հավաքական
Մարզչական
«Սենտ Էտեն»
Ալեքսանդրոդար (գյուղ, Պետրովսկի շրջան)
Ալեքսանդրոդար (Олександродар), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Պետրովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ալեքսանդրոդար գյուղում բնակվում էր 28 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Պետրովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կուկսինա
Կուկսինա (Kuksina), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Մեռեմյաե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 8 մարդ։
Ողիմպիա
Օլիմպիա (նաև՝, Ὀλυμπιάς, ), հունական ծագումով հռոմեացի ազնվականուհի, Հռոմի կայսր Կոստասի (323-350) նշանածը, Մեծ Հայքի Արշակունյաց թագավորության թագուհի (360-361), Արշակ Բ-ի երկրորդ կինը, հռոմեացի պետական գործիչ Ֆլավիուս Աբլաբիուսի դուստրը ։
Կենսագրություն
Հռոմեացիների հետ Արշակ Բ-ի նոր մտերմությունը, նրա երկրորդ ամուսնությունը և Օլիմպիային Մեծ Հայքի թագուհի հռչակելը բարդություններ են ստեղծում արքունիքում ։ Ըստ հայոց պատմիչ Փավստոս Բյուզանդի, Օլիմպիան թունավորվել է Արշակ Բ-ի երկրորդ կնոջ՝ Փառանձեմ թագուհու կողմից.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արշակունիների թագավորության թագուհիներ Կատեգորիա:4-րդ դարի հռոմեացիներ Կատեգորիա:4-րդ դարի հայեր
Կոտրված սյունը
Կոտրված սյունը (La Columna Rota), մեքսիկացի նկարչուհի Ֆրիդա Կալոյի յուղանկարը, որը պատկերվել է 1944 թվականին, ողնաշարի վիրահատությունից կարճ ժամանակ անց։ Վիրահատությունն անհրաժեշտ է եղել` շտկելու համար առողջական հերթական խնդիրները, որոնցից նկարչուհին տառապել է 18 տարեկանում տարած ծանր ավտովթարից հետո։ Կտավի օրիգինալ տարբերակը պահվում է Մեքսիկայի մայրաքաղաք Մեխիկոյի Սոչիմիլկո շրջանի Դոլորես Օլմեդո թանգարանում ։
Ինչպես իր շատ ինքնանկարներում, այստեղ էլ աշխատանքի կենտրոնում ցավն ու տառապանքն է, չնայած ի տարբերություն իր շատ նկարների, որտեղ կան թութակներ, շներ, կապիկներ և ուրիշ մարդիկ, այս կտավում Կալոն մենակ է։ Նրա միայնակ ներկայությունը չոր ու ճաքճաված բնապատկերի ֆոնին խորհրդանշում է նրա մեկուսացվածությունը, ինչպես նաև` այն արտաքին ուժերը, որոնք ազդել են նրա կյանքի վրա։ Ինչպես երկրաշարժը հավանաբար ժեղքել է պատկերված բնությունը, այնպես էլ Կալոյի դժբախտ պատահարը կոտրել է նրա կյանքը։
Մառլոն Ուեյանս
Մառլոն Լամոնտ Ուեյանս (Marlon Lamont Wayans; ), ամերիկացի դերասան, պրոդյուսեր և սցենարիստ։ Հայտնի է «Ռեքվիեմ երազանքի համար», «Շատ սարսափելի ֆիլմ», «Առանց զգացմունք», «Շատ սարսափելի ֆիլմ 2», «Սպիտակ ճուտիկներ», «Կոբրայի նետում», «Փոքր մարդ», «Տուն պարանորմալ երևույթներով» և «Տուն պարանորմալ երևույթներով 2» ֆիլմերով  ։
Կոտրված սյունը
Կտավում Կալոյի մերկ մարմինը մասնատված է, ինչը կրնկնօրինակում է նրա հետևում պատկերված հողի մասնատվածությունը, իսկ ողնաշարի փոխարեն պատկերված է Հոնիական օրդերը։ Նրա հայացքն առաջ է ուղղված, դեմքն աննահանջ է, չնայած արցունքները գլորվում են նրա այտերով։ Չնայած նրա ներքին կոտրվածությանը, նրա արտաքին զգայունությունը մռայլված չէ։
Նրա մարմնի ներքևի հատվածը ծածկող զգեստը համեստության նշան չէ, այլ ցուցադրում է քրիստոնեական սրբապատկերներ, նրա մարմինը ծածկող մեխերը ևս քրիստոնեության խորհրդանշաններից են։ Մեխերը շարունակվում են միայն նրա աջ ոտքի վրա, որը վաղ մանկության տարիներին տարած պոլիոմիելիտի հետևանքով ավելի կարճ ու ավելի թույլ է մնացել։
Մառլոն Ուեյանս
Կենսագրություն
Մառլոն Ուեյանսը ծնվել է 1972 թվականի հուլիսի 23-ին, Նյու Յորքում։ Այնտեղ նա ավարտել է արվեստների դպրոցը, հետո շարունակել է ուսումնասիրել կինո՝ Հովարդի համալսարանում։ Ավագ եղբոր՝ Կինեն Այվորի Ուեյանսի ազդեցության տակ, որոշել է կարիերան շարունակել շոու բիզնեսում։ Սկզբում նա ստացավ փոքր դեր «Ես կգտնեմ քեզ, տականք» ֆիլմում (1988), իսկ հետո սկսեց ելույթ ունենալ եղբոր «Վառ գույներով» շոում։
Կատակերգությունում աստվածատուր տաղանդի շնորհիվ՝ Մառլոնը երկրպագուներ ձեռք բերեց և սկսեց ստանալ դերեր ոչ միայն հեռուստատեսությունում, այլև կինոյում։ Իր մյուս եղբոր՝ Դեյմոն Ուեյանսի «Փող, փող ու էլի փող» ֆիլմում խաղալուց հետո, սկսեց ստանալ հրավերներ ավելի սոլիդ դերերի համար։ Ուեյանսը աստիճանաբար ընդլայնել է իր պարտականությունների շրջանակը՝ կատարելով սցենարիստի, ռեժիսորի աշխատանք։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:«Ոսկե ազնվամորի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Հովարդի համալսարանի շրջանավարտներ
Կոտրված սյունը
Մետաղյա կորսետը, որն ավելի շուտ պոլիոմիելիտի, քան թե վիրահատության պատճառով է, կարող է կապված է լինել մանկության տարիներին նրա տարած հիվանդության հետ կամ խորհրդանշել Կալոյի կյանքի ֆիզիկական ու սոցիալական սահմանափակումները։ 1944 թվականին Կալոյի բժիշկները խորհուրդ են տվել նրան երկաթե կորսետ կրել պլաստիկի փոխարեն, որ նա կրել է նախկինում։ Նկարագրված հենարանը մեկն է այն բազմաթիվներից, որ Կալոն օգտագործել է իր կյանքի ընթացքում և այժմ պահվում է նրա տուն-թանգարանում ։ «Կոտրված սյան» մեջ պատկերված կորսետը պահում է Կալոյի վնասված մարմինը ։
Կալոն որպես նահատակ
Կալոյի ինքնանկարը կարելի է նմանեցնել «Սուրբ Սեբաստիանի զոհաբերումը» կտավի հետ ։ Սեբաստիանի մասին լեգենդում ասվում է, որ բացահայտվել է նրա` քրիստոնյա լինելը, նրան կապել են ծառին ու օգտագործել որպես նետաձգության թիրախ։ Չնայած մահվան դատապարտված լինելուն` նա ողջ է մնացել և ավելի ուշ զոհաբերվել իր կրոնի համար։ Նա հաճախ է պատկերվում ծառին կապված, իսկ մարմինը խոցված է նետերով։ Ֆրիդան իրեն նմանեցնում է զոհի հետ, և մեծացած լինելով կաթոլիկ ընտանիքում, նա ծանոթ է եղել սուրբ նահատակների պատմություններին։
Բրիտանական բժշկական ամսագրի համար հոդվածներ գրող բժիշկ Դեսմոնդ Օ'Նեիլը Ֆրիդայի աշխատանքը նկարագրել է որպես կենսական գործիք` այցելուների զգացած ցավը հասկանալու համար։
Սլովակյան Կարպատների փայտե եկեղեցիներ
Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցիներ
Հերվարտովի Ֆրանցիսկ Ասսիզեցու կաթոլիկ (նախկինում՝ լյութերական) փայտե եկեղեցին կրում է գոթական ոճի ազդեցությունը, որը ներկայացված է նրա բարձր, բայց նեղ կառուցվածքում, ինչն անսովոր է փայտե շինության համար։ Այն կառուցվել է 15-րդ դարի երկրորդ կեսին, և իր տեսակում Սլովակիայի ամենահին եկեղեցին է։ Հատակը պատված է քարե սալիկներով՝ ի տարբերություն շատ փայտե եկեղեցիների, որոնց հատակը կառուցված է փայտից։ Պատի եզակի որմնանկարները ավելացվել է 1655 թվականին վերակառուցման ժամանակ, և նրանցում նկարագրվում են Ադամն և Եվան դրախտում, ինչպես նաև Սուրբ Գևորգի մարտը օձի հետ։ Սուրբ Կույս Մարիամի, Սուրբ Եկատերինա Ալեքսանդրիացու և Սուրբ Վարվառայի բեմը կառուցվել է 1460-1470 թվականներին և վերականգնվել 20-րդ դարի երկրորդ կեսին։
Բոլոր սրբերի կաթոլիկ գոթական եկեղեցին Տվրդոշինում կառուցվել է 15-րդ դարի երկրորդ կեսին և ձևափոխվել է Վերածննդյան ոճով 17-րդ դարում։ Բարոկկո ոճով կառուցված գլխավոր բեմը, որում պատկերված են բոլոր սրբերը, կառուցվել է 17-րդ դարի վերջին։ Սկզբնական գոթական բեմի մնացած մասը՝ Սուրբ Պետրոսի և Հովհաննես Մկրտչի պատկերով, Առաջին Համաշխարհային պատերազմից հետո գտնվում է Բուդապեշտի թանգարանում։ Նաև ուշագրավ են առաստաղի վրա պատկերված աստղազարդ դրախտը, ինչպես նաև 17-րդ դարի բազմաթիվ նմուշներ։
Լյութերական եկեղեցիներ
Ըստ խիստ սահմանափակումների, որոնք ամրագրված էին Շոպրոնի կոնգեսի հոդվածներում (1681), թույատրվում էին բողոքական եկեղեցիներ կառուցել, եսակայն կեղեցիները պետք է կառուցվեին մեկ տարվա ընթացքում, առանց որևէ մետաղական մասերի (օրինակ՝ մեխեր) և առանց աշտարակի։ Այդ կերպ Գրոնսեկի եկեղեցու կառուցումը սկսվել է 1725 թվականի հոկտեմբերի 23-ին և ավարտվել է 1726 թվականի աշնանը, և միևնույն տարում կառուցվել է հարակից աշտարակը։ Եկեղեցու բարձրությունը 8 մետր է։ Այն ունի խաչի տեսք՝ 23 և 18 մետր երկարությամբ վերադրակներով։ Եկեղեցու ճարտարապետության մեջ առկա արտասովոր սկանդինավյան տարրերից ենթադրվում է, որ շինարարության մեջ մասնակցություն են ունեցել արհեստավորներ Նորվեգիայից և Շվեդիայից։ Ինքնատիպ է նաև երգչախմբի տաղավարների դիրքը, այնպես, որ եկեղեցին կարող է ընդունել 1100 այցելու 5 դռների միջով։
Լեշտինախի փայտաշեն լյութերական եկեղեցին կառուցվել է Իոբա Զմեշկալայի ղեկավարությամբ և ավարտվել է 1688 թվականին։ Եկեղեցու ինտերիերը թվագրվում է 17-18-րդ դարերին։ 18-րդ դարում գլխավոր զոհասեղանում կնքվել է հանրահայտ սլովակ բանաստեղծ Պավոլ Օրսագ Գվեզդոսլավը։
Կեժմարկի եկեղեցին կառուցվել է 1717 թվականին, համարվում է ամենագեղեցիկը Սլովակիայի մյուս հինգ արտիկուլյար եկեղեցիների մեջ։ Որպեսզի եկեղեցու կառուցման համար գումար հավաքվի, Եվրոպայի շատ վայրերում կազմակերպվել են միջոցների հայթայթման միջոցառումներ, ներառյալ՝ Շվեդիան և Դանիան։ Այս եկեղեցու ճարտարապետներն է եղել Յուրայ Մյուտերմանը Պոպրադայից։ 30,31 մ լայնությամբ, 34,68 մետր երկարությամբ և 20,60 մետր բարձրությամբ եկեղեցում, որն ունի 6 երգչախմբային տաղավար, հնարավոր է ընդունել 1500 մարդ, ինչը համարվում է մեծ ձեռքբերում փայտաշեն եկեղեցու համար։ Առաստաղի որմնանկարի պատկերումը սկսվել է 1717 թվականին և շարունակվել է մի քանի տասնամյակ։ Նրանում պատկերված է դրախտը՝ երկնագույնով, տասներկու առաքյալները, չորս ավետարանիչները և Սուրբ երրորդությունը զոհասեղանի վերևում։ Յան Լերխը Կեժմարկից 1718 և 1727 թվականներին զոհասեղանը դարձրել է Գոլգոֆի կենտրոնական մոտիվը։ Արտասովոր գլուխգործոց է համարվում նաև երգեհոնը, որը կառուցվել է 1717-1720 թվականներին՝ Վավրինց Չայկովսկու կողմից։ 1990-ականներին եկեղեցին հիմնովին վերակառուցվել է, ինչից հետո այստեղ կրկին կանոնավոր ծառայություն է մատուցվում։
Սենեքերիմ-Հովհաննես Արծրունի
XI դարի սկզբին Վասպուրականը թյուրքական ցեղերի հարձակումների թիրախ դարձավ ։ Վասպուրականի այդ ծանր վիճակից օգտվեց կայսր Բարսեղ Բ-ն, որը 1021 թ. ստիպեց թագավորին Բյուզանդիային հանձնել իրեն պատկանող տարածքը, որի փոխարեն Սենեքերիմը ստացավ Սեբաստիա քաղաքը և մերձավոր շրջանները։ «Արծրունյաց տան պատմության» աշխատության շարունակող Անանուն Արծրունու, Սենեքերիմը տեղափոխվեց այնտեղ 1023 թվականին՝ 14 հազարանոց զորքի, իրենց կանանց և երեխաների հետ ։ Սենեքերիմի ղեկավարության ներքո հիմնվեցին Արաբկիր և Ակն քաղաքները։
Մահացել է 1026 թվականին։ Շիրիմը տեղադրվել է Վարագավանքում, որը նույնպես կառուցվել էր իր հրամանով։
Կենսագրություն
Կնության է առել Գագիկ Ա Բագրատունու դստերը՝ Խուշուշին։ Հոր մահից (968) հետո թագավորել է եղբայրների՝ Գուրգեն-Խաչիկի և Աշոտ-Սահակի հետ (Գուրգեն-Խաչիկը իշխել է Անձևացիքում, Աշոտ-Սահակը՝ Տոսպում, Սենեքիմ-Հովհաննեսը՝ Ռշտունիքում), իսկ 1003 թվականից միանձնյա (Անձևացիքում իշխող եղբորորդի Դերենիկն ընդունել է նրա գերագահությունը)։ Վասպուրականի արքան դստերը՝ Մարիամին, կնության է տալիս վրաց արքա Գեորգի II-ին։
Նեղվելով հարևան արաբայան ամիրայություններից, 1001 թվականին Գուրգեն-Խաչիկի հետ դիմել է արևելք արշաված Վասիլ II կայսրին, նրանից ստացել է Խլաթը, Մանազկերտը, Բերկրին, Արճեշն ու Արծկե, սակայն ընկել է բյուզանդական կախման մեջ։ 1016 թվականից հետո, երբ Վասպուրականի հայոց բանակը՝ արքայորդի Դավիթ Արծրունու և սպարապետ Շապուհի գլխավորությամբ, պարտություն է կրել երկիր ներխուժած թուրքական հրոսակախմբերից, Սենեքերիմ-Հովհաննեսը ռազմական օգնություն է խնդրել Վասիլ II-ից, որի ուղարկած բուլղար ռազմագերիների անկանոն ջոկատներն ավելի են ավերել երկիրը։
Բյուզանդական նենգ քաղաքականության որոգայթն ընկած Սենեքիմ-Հովհաննեսը ճարահատյալ դեսպանություն է ուղարկել Կոստանդնուպոլիս, որդու՝ Դավթի գլխավորությամբ, և ընդունել Վասիլ II-ի պարտադրած ծանր պայմանագիրը՝ կայսրությանը զիջել է Վասպուրականը (8 քաղաք, 72 բերդ, 4 հազար գյուղ) և 1021 թվականին իր արքունիքով, մերձավորներով ու զորքով (մոտ 70—80 հազար մարդ) գաղթել Սեբաստիա, որը ճանաչվել է Արծրունիների ժառանգական տիրույթը։ Սենեքերիմ-Հովհաննեսն այնտեղ իշխել է մագիստրոսի կոչումով, հավանաբար ունենալով կուսակալի իրավունքներ։ Սենեքերիմ-Հովհաննեսի իշխանությունը Սեբաստիայում ժառանգել են որդիները՝ Դավիթը, Ատոմը, Աբուսահլը (Աբուսակ)։ Նրա դուստր Մարիամը, որը Ափղազաց և Վրաց թագավոր Բագրատ III-ի կինն էր, Մարմաշենի վանքի արձանագրությունում հիշատակված է «Ափղազաց և հայոց թագուհի»։ Սենեքերիմ-Հովհաննեսը Վասպուրականում Խուշուշ թագուհու հետ ծավալել է շինարարական մեծ աշխատանք (հատկապես Վարազում և Աղթամարում), հովանավորել գիտությունն ու արվեստը։ Իր կտակի համաձայն՝ թաղվել է Վարազի Սուրբ Նշան վանքում (Սուրբ Գևորգ եկեղեցում գտնվող Սենեքերիմ-Հովհաննեսի տապանաքարը ուշ շրջանի կեղծիք է)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արծրունիներ Կատեգորիա:Վասպուրականի արքաներ Կատեգորիա:Սեբաստիայի իշխաններ Կատեգորիա:11-րդ դարի հայեր
Մարմուրանա
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Վոլոդյա Հովհաննիսյան
Վոլոդյա Համբարձումի Հովհաննիսյան, ՀՀ դատաիրավական համակարգի գործիչ, ՀՀ Սահմանադրական դատարանի անդամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ իրավաբաններ Կատեգորիա:ՀՀ Սահմանադրական դատարանի անդամներ Կատեգորիա:Որակավորման բարձրագույն դասի դատավորներ Կատեգորիա:Իրավաբանական գիտությունների դոկտորներ
Միկուլաշ Ձուրինդա
Միկուլաշ Ձուրինդա, սլովակ քաղաքական գործիչ, որը Սլովակիայի վարչապետ էր 1998 թվականի հոկտեմբերի 30-ից 2006 թվականի հուլիսի 4-ը։ Նա Սլովակիայի ժողովրդավարական կոալիցիայի (SDK), ապա Սլովակիայի ժողովրդավարական և քրիստոնեական միության հիմնադիրն ու ղեկավարն է։ 2002-2006 թվականներին նրա կուսակցությունը ստեղծեց կոալիցիոն կառավարություն Քրիստոնեա-դեմոկրատական շարժման, «Նոր քաղաքացու» դաշինքի և «Հունգարական կոալիցիա» կուսակցության հետ:1993 թվականից ի վեր Սլովակիայում Միկուլաշ Ձուրինդայի 2-րդ կառավարությունը պիտակավորվեց որպես բարեփոխական, շուկայամետ և տնտեսական հարցերում առավել արդյունավետ։ Իրականացված բարեփոխումներն ընդգրկում էին գույքահարկի 19% -ը, կենսաթոշակային բարեփոխումները (երկրորդ հենարան), կրթության ֆինանսավորման բարեփոխումները (բացառությամբ քոլեջների և համալսարանների)։ Նրա պաշտոնավարման ընթացքում Սլովակիան անդամակցեց ինչպես Եվրամիությանը, այնպես էլ ՆԱՏՕ-ին։
Ձուրինդան հետագայում աշխատել է վարչապետ Իվետա Ռադիչովայի կոալիցիոն կառավարությունում որպես արտաքին գործերի նախարար 2010-2012 թվականներին։ 2013 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Ձուրինդան ընտրվեց Եվրոպական ժողովրդական կուսակցության վերլուծական կենտրոն հանդիսացող Վիլֆրիդ Մարթենսի անվան եվրոպական հետազոտությունների կենտրոնի նախագահ ։
Վաղ կյանք
Ձուրինդան ծնվել է 1956 թվականի փետրվարի 4-ին արևելյան Սլովակիան Սպիշսկի Շտվրտոկ գյուղում։ Նա 1979 թվականին ավարտել է Ժիլինայի տրանսպորտի և կապի քոլեջը։ 1988 թվականին այնտեղ ավարտեց իր ասպիրատուրական գիտական հետազոտությունը և ստացավ գիտությունների թեկնածուի որակավորում։Նա աշխատել է Ժիլինայի Տրանսպորտի գիտահետազոտական ինստիտուտում որպես տնտեսական վերլուծաբան (1979-1988)։ Ավելի ուշ Բրատիսլավայում «Չեխոսլովակ երկաթուղի» ընկերության տարածաշրջանային վարչության տեղեկատվական տեխնոլոգիաների բաժնի վարիչն է եղել (1988-1990)։
Միկուլաշ Ձուրինդան ամուսնացած է և ունի երկու դուստր։ Խոսում է սլովակերեն չեխերեն, անգլերեն և ֆրանսերեն։
Վարչապետ (1998-2002)
Ի պատասխան 1997 թվականին Մեչիարի կառավարության կողմից նախապատրաստված և հաստատված ընտրական ակտի` հինգ ընդդիմադիր կուսակցություններ (Քրիստոնեա-ժողովրդական շարժում/ՔԺՇ, Ժողովրդական կուսակցություն/ԺԿ, Ժողովրդական միություն/ԺՄ, Սլովակիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության/ՍՍԴԿ և Սլովակիայի կանաչ կուսակցություն/ՍԿԿ) ձևավորեցին Սլովակիայի ժողովրդական կոալիցիան (ՍԺԿ)։ Ձուրինդան դարձավ դրա խոսնակը, և ավելի ուշ` 1998 թվականի հուլիսի 4-ին, դրա նախագահը։
Ձուրինդան առաջին անգամ նշանակվեց վարչապետ 1998 թվականի հոկտեմբերին` գլխավորելով հինգ ընդդիմադիր կուսակցությունները միավորած որպես Սլովակիայի ժողովրդական կոալիցիա (ՍԺԿ) և ընտրություններում հաղթելով Վլադիմիր Մեչիարի կառավարությանը ։
Ձուրինդայի ղեկավարությամբ Սլովակիային հաջողվեց նորից մտնել ինտեգրման գործընթացներ և քաղաքական հետադարձ կապ գրանցեց ինչպես Եվրամիության, այնպես էլ տրանսատլանտյան տնտեսական և քաղաքական կառույցների հետ հարաբերություններում։ Նրա կառավարության անցկացրած բարեփոխումների հաջողությունը լավագույնս արտացոլվեց Սլովակիայի` 2000 թվականիի սեպտեմբերին ԵԱՀԿ մուտք գործելու, Եվրամիության հետ անդամակցության բանակցությունների ավարտի և սլովակյան շուկա խոշոր ներդրողների ներգրավելու մեջ։ Օրինակ` «U.S. Steel» ընկերության ներդրումը տվեց հետագա տասնամյակի ընթացքում ավելի քան մեկ միլիարդ դոլար ներդրում կատարելու խոստում։
2000 թվականի հունվարին նա հիմնեց մի նոր կուսակցություն` Սլովակիայի ժողովրդական և քրիստոնեական միություն (ՍԺՔՄ), որը ի սկզբանե ինքն էր նախագահում։ Հունգարական կոալիցիայի կուսակցությունը (ՀԿԿ), Քրիստոնեա-դեմոկրատական ​​միությունը (ՔԺՄ) և Նոր քաղաքացու դաշինքը (ՆՔԴ) միացել են ՍԺՔՄ-ին իշխող կոալիցիայում։ Ազատ ֆորումը ՍԺՔՄ-ից բաժանվեց 2004 թվականի սկզբին։
Վարչապետ (2002-2006)
Ձուրինդայի քաղաքականության բարեփոխական կուրսը հաստատվեց մանդատով, որը նրան տվեցին ընտրողները 2002 թվականի ընտրություններում՝ իր երկրորդ կառավարությունը կազմավորելու համար։ Դա մեկ տարի հետո էր, երբ նոյեմբերին Պրահայում կայացած ՆԱՏՕ-ի գագաթաժողովին որոշվեց Սլովակիայի հրավիրել ՆԱՏՕ, և երկիրը նաև ավարտեց ԵՄ-ին անդամակցելու բանակցությունները դեկտեմբերին Կոպենհագենի գագաթնաժողովում`այդպիսով սկսելով դրա վավերացման գործընթացը։
Այս ժամանակահատվածում բյուջեի դեֆիցիտը իջեցվել է մինչև ՀՆԱ-ի 3 տոկոսից պակաս, և դա 2009 թվականին Եվրագոտու Սլովակիայի անդամ դառնալու դուռ է բացել։ Տնտեսական աճը, որը գերազանցում է 6 տոկոսը, տարածաշրջանում դարձել է ամենաարագը։ Այնուամենայնիվ, օտարերկրյա ներդրողները հայտնաբերել են երկիրը, հատկապես այնպիսի ավտոընկերություններ, ինչպիսիք են «PSA Peugeot-Citroën» և «Kia» ընկերությունները։
Համաշխարհային բանկի կողմից գովաբանվել է Միկուլաչ Ձուրինդայի կառավարությունը՝ որպես աշխարհի լավագույն շուկայի բարեփոխիչ։ Եկամտահարկի, ընկերությունների և ավելացված արժեք հարկի 19%-ը ստիպեց Սթիվ Ֆորբսին Սլովակիան անվանել «ներդրողների դրախտ»։ Բայց երկիրը դեռ կանգնած էր բազմաթիվ մարտահրավերների առաջ, հատկապես գյուղական վայրերում։ Ձուրինդայի առաջին կառավարության տարիներին գործազրկությունն աճեց մինչև 20 տոկոս, իսկ պաշտոնը թողնելիս՝ դեռ 12% էր, ինչը Եվրոպայում ամենաբարձր ցուցանիշներից մեկն էր։
2006-ին կայացած խորհրդարանական ընտրություններում Ձուրինդայի կուսակցությունը պարտվեց «Ուղղություն» կուսակցությանը։ ՍԺՔՄ-ն երկրորդն էր՝ ավելի քան 18% ձայներով։ Մեչիարի կուսակցության աջակցությամբ աջամետ կոալիցիոն կառավարությունը վերականգնելուց հրաժարվելու պատճառով նա չկարողացավ շարունակել կառավարել։ «Ուղղություն» կուսակցության առաջնորդ Ռոբերտ Ֆիցոն կոալիցիտեղն կառr's Sloarty- ի (SNS) հետ։
Ալեքսանդրո-Մարիևկա
Ալեքսանդրո-Մարիևկա (Олександро-Марївка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Պետրովսկի շրջանում։
Միկուլաշ Ձուրինդա
Ձուրինդան ընդդիմության շարքերում (2006–2010)
2006 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում իր կուսակցության պարտությունից հետո Միկուլաշ Ձուրինդան եղել է Սլովակիայի Հանրապետության Ազգային խորհրդ պատգամավոր։ 2008 թվականի փետրվարին ՍԺՔՄ-ի փոխնախագահ Յուրի Լիշկան բացահայտորեն խնդրեց Ձուրինդային հրաժարվել կուսակցության ղեկավարի պաշտոնից` ընտրություններում քիչ ձայների և վիճելիորեն ոչ ժողովրդավարական ղեկավարման ոճի պատճառով։ Կուսակցության պրեզիդիայի անդամները հերքեցին պարոն Լիշկայի մեղադրանքները, և պրեզիդումի համագումարից ի վեր պարոն Լիշկան չէր ցանկանում բարձրաձայնել կուսակցության ներքին գործերի մասին։
Ալեքսանդրո-Մարիևկա
2001 թվականի տվյալներով Ալեքսանդրո-Մարիևկա գյուղում բնակվում էր 415 մարդ։
Միկուլաշ Ձուրինդա
Արտգործնախարար (2010-2012)
Ձուրինդան նշանակվեց արտաքին գործերի նախարար վարչապետ Իվետա Ռադիչովայի կառավարությունում 2010 թվականի հուլիսի 9-ին։
Ալեքսանդրո-Մարիևկա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Պետրովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Միկուլաշ Ձուրինդա
Արտգործնախարար (2010-2012)
Նա նոյեմբերի 6-ին նորից ընտրվեց ՍԺՔՄ-ի նախագահի պաշտոնում հաջորդ 4 տարիների համար։ Նա միակ մեկ թեկնածու էր, գործող վարչապետ Ռադիչովան (նույն կուսակցությունից) մերժեց թեկնածության առաջադրումը։
Հանրային իմիջ
Ձուրինդան հայտնի է հեծանվավազքի և հատկապես միջքաղաքային վազքի հանդեպ իր սիրով՝ զարգացնելով առողջ և մրցունակ մարդու կերպար։