Ժանտախտը_(վեպ)
Արտաքին հղումներ
<!-- Էքզիստենցիալիստական գաղափարախոսության լավագույն արտահայտություններից մեկը «Ժանտախտ» (La Peste) վեպն է, որը Քամյուի ստեղծագործական հաջողության գրավականն էր։ Ալժիրցի տարեգիրը բարձրաձայնում է մի թեմայի մասին, որ բավական ժամանակ չխոսվող էր, կարծես մարդիկ վախենում էին վարակվել լսելով անունը։ Բայց Քամյուն փորձեց ներկայացնել տարեգրի աչքերով շրջափակման մեջ հայտնված Ֆրանսիան, նրա ներքին պայքարն ու հակադրությունները։ Վեպի գործողությունները տեղի են ունենում Ալժիրի Օրան քաղաքում։ Սակայն «Ժանտախտը» ներկայացնում է ֆաշիստական շրջափակման մեջ հայտնված Ֆրանսիան։ Ինչպես « Ճանճերը» վեպում, այստեղ նույնպես տիրում է մահը։ Քաղաքացիների մասսայական մահացությունների պատճառը առնետների՝ ժանտախտ տարածողների ներխուժում է։ Վեպի հենց սկզբում հեղինակը Բերնար Ռիեի միջոցով փորձում էր մարդկանց հեռու պահել առնետներից, խուսափել նրանց հետ տարրական շփումից, քանի որ նրանք ամենուր էին, սակայն՝ ապարդյուն։ Եվ իսկապես ժանտախտն անհաղթելի է, ինչպես նշում է հեղինակը՝ «իմաստ չկա պայքարելու նրա դեմ,քանի որ հասարակությունը չի արթնացել, չի զգոնացել»։ Վեպի գլխավոր հերոսներից՝ Բերնար Ռիեն, որ հասարակ բժիշկ էր, ով սկզբում խուսափում էր մարդկանց հետ շփումից, ախտի ներթափանցման հենց առաջին օրվանից հավատարիմ մնաց կոչմանը՝ փրկել մարդկանց։ Հետաքրքիր մի փաստ ևս, Ռիեն, ով օժտված էր էքզսիտենցիալիստական հատկանիշներով, խոսում էր ոչ թե « ես»-ով, այլ «մենք» -ով՝ ցանկանալով իր կյանքը հաղորդակից դարձնել մյուսներին։ Վեպում տեղացիներից շատերը՝ վարակված, չվարակված, հավաքեցին ճամպրուկներն ու մեկնեցին շրջանից, բայց ի հակադրություն սրանց լրագրող Ռայմոն Ռամբրը, ով Օրանում մնալու ոչ մի պատճառ չուներ, հանկարծ արթնացավ նրա մեջ իր «Ես»-ը՝ այն մարդկային վեհ գաղափարը, որ մարդուն տարբերում է գազանից՝ կարեկցանքը։ Եվ փորձեց օգնել հիվանդներին, անելով նրանց համար չնչին բաներ։ Այստեղ էքզիստենցիալիստական մուտքը, որով սկսվում էր վեպը ստիպված է իր տեղը զիջելու այնպիսի էքզիստենցիալիստական գաղափարների ու ելևեջների, ինչպես հարազատին կարեկցելը, ընկերասիրությունը, գթասրտությունն է։ Իհարկե այս ամենի երանգի տակ ներկայանում է, այսպես կոչված,»շագանակագույն ժանտախտը» ՝ Ֆաշիզմը՝ առնետների կերպարով, որոնք համառորեն հաստատվում էին ֆրանսիական հողում։ «Ժանտախտի» գաղափարական կերպարներից է Քոթարը, ով կյանքի դրդմամբ հանցանք էր գործել և շատ ժամանակ չանցած վարակվել հիվանդությամբ։ Նրան այս քողի ներքո չէին անհանգստացնում ոստիկանները։ Այս ամենը հերոսին դուր էր գալիս. «լինել ժանտախտ և ազատ»։ Վեպի վերջում կյանքը Ռիեից խլում է կնոջը՝ ստիպելով միայնակ դուրս պրծնել սև մահից, քանի որ արդեն երևում էր « լույսը»։ Եվ շուտով Օրանն ազատագրվեց։ Ժանտախտն այլևս չկար, կային հազարավոր զոհեր, հարյուրավոր վարակակիրներ, բոլորն ուրախ են, բացի մեկից. այլևս չար նա՝ Քոթարը։ Կազմակերպված շքերթի շարքերում բոլորն էի, բայց քաղաքի շրջապատված շենքերից մեկի անկյունում նա իր կյանքին վերջ տվեց։ Իսկ վեպում միակ տառապյալը ով ապրեց զրկանքներից ու տառապանքներից հետո Ռիեն էր։ «Մարդը լքված է այս աշխարհում տրված է բախտի քմահաճույքին, և ապրում է իրեն օտար աշխարհում։ Էքզիստենցիալիստներ այսպիսի եզրակացության  են հանգել այն պատճառով,որ իրոք, ինչպես նշվեց, առաջին և երկրորդ համաշխարհային պատերազմերի տարիներին էքզիստենցիալիստներն ականատեսն ու վկան դարձան տասնյակ միլիոնավոր մարդկանց անիմաստ մահվանը,միլիոնավոր մարդկանց  խեղանդամությանն ու սովամահությանը,տեղահանությանը,նյութական և հոգևոր մշակույթի ոչնչացմանը։ Այսինքն  ստեղծվում է « արտաքին կեցություն»,որը կործանարար է մարդու համար։» -->