cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գյոտց Օտտո
Կարիերա
Օտտո Գյոտցը առավել մեծ ճանաչում է ձեռք բերել պարոն Սթեմփերի՝ Ջեյմս Բոնդի մասին պատմող ֆիլմերի՝ «Վաղը երբեք չի մահանում» (1997) սերիայի չարագործ Էլիտոն Կավերի օգնականի դերով։ Քասթինգի ժամանակ նրան տվել են 20 վայրկյան ներկայանալու համար։ Դերասանն ասել է․ «Ես մեծ եմ։ Ես վատն եմ։ Ես ճաղատ եմ։ Ես գերմանացի եմ։ Սա հինգ վայրկյան»(I'm big, I'm bad, I'm bald, I'm German. That's five seconds.) : Հենց դա էլ օգնել է նրան ստանալ իր դերն այդ ֆիլմում։
Օտտո Գյոտցը նաև կատարել է ՍՍ թիկնապահի դերը Սթիվեն Սփիլբերգի «Շինդերլերի ցուցակը» (1993) ֆիլմում, իսկ հետո կատարել է ՍՍ շտուրմբաննֆյուրեր Օտտո Գյունշեի դերը «Աղբանոց» (2004) ֆիլմում։ 2006 թվականին դերակատարել է «Այլմոլորակայինի հերձումը» ֆիլմում։ 2009 թվականից Օտտո Գյոտցը նկարահանվել է «Երկաթե երկինք» ֆիլմում (թողարկվել է 2012 թվականին)՝ կատարելով գերմանացի սպա Կլաուս Ադլերի դերը։
Հեռուստատեսությունում Օտտո Գյոտցը կատարել է ամենատարբեր ժանրերի դերեր՝ սկսած էքշնից («Millennium Mann», 2005) և ռոմանտիկ մելոդրամաներից («Apollonia», 2 սերիա, 2006) մինչև ամանորյա կատակերգություններ («Rettet die Weihnachtsgans», 2007)։ 2008 թվականի հունվարից մինչև մարտ Օտտո Գյոտցը խաղացել է նաև թատերական ներկայացումներում. դերակատարել է «Und abends Gäste» ժամանակակից կատակերգությունում՝ բեռլինյան «Կուրֆյուրստենդամ թատրոն»-ում։
2013 թվականին կատարել է կանադացի հոկեյիստ Ֆիլ Էսպոզիտոյի դերը «Լեգենդ № 17» ֆիլմում։
Անձնական կյանք
Օտտո Գյոտցն ամուսնացած է։ Ունի երեք աղջիկ և որդի։ Ընտանիքի հետ ապրում է Մյունխենում։
Պարգևներ
2010 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Օտտո Գյոտցը զբաղեցրել է առաջին հորիզոնականը «TV Total Pokerstars.de Nacht»-ում և ստացել է 50000 եվրո մրցանակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի դերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Գերմանացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Ալեքսանդր Բարամիձե
Կենսագրություն
Ավարտել է Թբիլիսիի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը (1925 թվական)։ Տպագրվել է 1927 թվականից։ Ուսումնասիրել է վրաց հին գրականությունը։ Հրատարակել է վրաց հին մատենագրության գիտա-քննադատական տեքստերը։ Նպաստել է հայ և վրաց գրական կապերի ամրապնդմանը։ Մի շարք ուսումնասիրություններում անդրադարձել է Վարդան Այգեկցու, Սայաթ–Նովայի ստեղծագործություններին։ Արժեքավոր են Բարամիձեի «Շոթա Ռուսթավելին և նրա պոեմը» (1958 թվական), «Սուլխան-Սաբա Օրբելիանի|Սուլխան–Սաբա Օրբելիանի» (1959 թվական) մենագրությունները և «Ակնարկներ վրաց գրականության պատմության» (հ․ 1-4, 1945-64 թվականներ) աշխատությունը։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է Լենինի և «Պատվո նշան» շքանշաններով։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մարտի 27 ծնունդներ Կատեգորիա:1902 ծնունդներ Կատեգորիա:Թբիլիսիի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Վրացի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Վրացի գիտնականներ Կատեգորիա:Վրացական ԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Վրաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Վրացի գրականագետներ
Զաքար Դեմիրճյան
Զաքար Հարությունի Դեմիրճյան, հայ նկարիչ, գրքի նկարազարդող, անիմատոր, Հայաստանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի դասախոս , Հայաստանի նկարիչների միության անդամ։ Առավել հայտնի է որպես «Երևան․ ճեպանկարների գիրք» պատկերագրքի համահեղինակ և Ջորջ Օրուելի «Անասնաֆերմա» գրքի նկարազարդող ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Երևան քաղաքում։ 2009 թվականին ընդունվել և 2013 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Հայաստանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի կերպարվեստի ֆակուլտետի գրաֆիկայի բաժինը՝ ստացել բակալավրի աստիճան։ 2011-2012 թվականներին սովորել է Մարսելի Միջազգային դիզայնի և արվեստի բարձրագույն դպրոցում (Ecole Supérieure d’Art et de Design Marseille Méditerranée) 2013 թվականին ընդունվել և 2015 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Երևանի Գեղարվեստի պետական ակադեմիայի կերպարվեստի ֆակուլտետի գրաֆիկայի բաժնի մագիստրատուրան ։ 2015 թվականից աշխատում է Հայաստանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի կերպարվեստի ֆակուլտետի գրաֆիկայի բաժնում որպես դասախոս, հիմնել է ՀԳՊԱ կերպարվեստի ֆակուլտետի գրաֆիկայի բաժնում թվային գրաֆիկա առարկան ։
Երևան․ ճեպանկարների գիրք
Երևան․ ճեպանկարների գիրք, պատկերագիրք ստեղծված Արարատ Մինասյանի և Զաքար Դեմիրճյանի կողմից։ Զաքար Դեմիրճյանը «Գաֆէսճեան» արվեստի կենտրոնում գրքի շնորհանդեսի ժամանակ նշել է․ «Շատ բազմագույն է մեր Երեւանը, և վարդագույն քաղաքի պիտակն արդեն անցնում է։ Կարող ես վարդագույն շենքը պատկերել ուրիշ գույներով՝ պահպանելով կոլորիտն ու մթնոլորտը։ Այդ պատճառով մեր գիրքը մի քիչ բազմագույն է՝ հանգած մոխրագույներ, վառ կարմիրներ, դեղիններ, ցանկացած գույն կարող ես տեսնել։ Երեւանն ինձ համար մարդիկ են, որոնք ստեղծում են մթնոլորտը։ Մենք փորձում ենք գեղագիտորեն ցույց տալ երեւանյան ցանկացած երեւույթ»։
Մարդկության սև խոռոչ
2015 թվականին Զաքար Դեմիրճյանի կողմից ստեղծված թվային արվեստ, կտավ, որպես հարգանքի տուրք մարդկության պատմության ընթացքում տեղի ունեցած ցեղասպանությունների։ Նկարի կոմպոզիցիոն կառուցվածքի հիմքում ընկած է տիեզերքում աստղերի պայթյունի հետևանքով առաջացող սև խոռոչ-ը։ Նկարիչը համեմատական է տարել ցեղասպանության և տիեզերական սև խոռոչի միջև որպես անբացատրելի, բայց և օբյեկտիվ իրականություն։ Արևմտյան Հայաստանը՝ ինչպես լուսավոր, պայծառ աստղ, «մեծ պայթնուվ» անէացավ և կլանվեց «սև անցքում»։ Նկարը չունի կոնկրետ ժամանակային բնորոշում. ընդգրկում է մարդկության պատմության ընթացում տեղի ունեցած ցեղասպանությունների, մասսայական սպանությունների, տեռորի և մարդկության դեմ ուղղված չարիք հանդիսացող այլ իրողություների պատկերավորումներ։
Աշխատանքի կառցվածքային վերլուծություն
«Միություն և առաջադիմություն» կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի՝ Հայոց ցեղասպանության ծրագրի գաղտնի խորհրդակցությունների ժամանակ քննարկվում և որոշվում էին հայերի նկատմամբ իրագործված բռնության ձևերը։ Հաճախ գործադրվող բռնություններն ու սպանությունները թատերականացվում էին, ուղեկցվում խաղերով և վիճակահանությամբ։ Հաճախ նաև դեռատի հայ աղջիկներին ու երեխաներին ճզմում էին ձիերի սմբակների տակ, կամ մազերը կապում ձիերի պոչերից և, այդպես պտտեցնելով բնակավայրերով, սպանում։ Փոքր շրջանը պարուրող, նկարի ուղղանկյանը ներգծված մեծ շրջան. լուծված է ավելի բաց տոնային խնդիրներով, պատկերելով մարդկային ջարդի, ցեղասպանության տեսարաններ, միտված է դիտողի աչքը տեղափոխել նկարի անկյուններում շրջանից դուրս գտնվող կոմոզիցիոն չորս հավաքման կետերին։
Ամբողջ Շրջանը բաղկացած է մարդկային զանգվածից. իմաստային պարունակությամբ բաժանվում է ութ մասի` համապատասխանաբար կոմպոզիցիոն հավաքման կենտրոններով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գրաֆիկներ Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ
Բագ Չալ
Բագ-Չալ (बाघ चाल) կամ Վագրեր և Այծեր, հնագույն տրամաբանական սեղանի խաղ, նախատեսված է երկու խաղացողի համար։ Առաջացել է Նեպալից։
Խաղը համարվում է ասիմետրիկ, այսինքն խաղի ընթացքում խաղացողները հետապնդում են տարբեր նպատակներ։ Խաղացողներից մեկը ղեկավարում է 4 վագրերը, մյուսը՝ 20 այծերը։ Վագրերը պետք է «որսան» այծերին, իսկ այծերը պետք է փորձեն արգելափակել վագրերի տեղաշարժվելու հնարավորությունը։
Բագ-Չալ խաղի համակարգչային տարբերակը ևս գոյություն ունի։
Ստուգաբանություն
Խաղը թարգմանաբար նշանակում է Վագրի քայլերը ։
Կանոններ
Խաղը սկսվելուց առաջ վագրերը շարվում են տախտակի անկյունային կետերին, իսկ այծերը դեռ տախտակին դրված չեն։ Խաղացողները խաղում են հաջորդաբար, խաղը սկսում է այն մասնակիցը ում մոտ այծերն են։
Վագրերը խաղը հաղթում են, եթե նրանց հաջողվում է «ուտել» 5 այծ։
Այծերը հաղթում են, երբ նրանք շրջափակում են բոլոր՝ 4 վագրերին, այսինքն երբ վագրերը այլևս քայլելու հնարավորություն չեն ունենում ։
Վագրեր
Ըստ կանոնի վագրերը ունեն քայլելու երկու տարբերակ՝
Այծեր
Այծերի համար կաննոները հետևյալն են՝
Գոյություն ունի նաև լրացուցիչ կանոն, որը նախատեսված է անվերջ ոչ ոքի դեպքի համար, այն բանից հետո, երբ բոլոր այծերը շարվել են տախտակին, արգելվում են այնպիսի քյլերը որոնք բերում են նախորդ դիրքին։
Ուսուցչի միջազգային օր
Ուսուցչի միջազգային օր (World Teachers' Day), ուսուցիչներին նվիրված տոն, որը նշվում է ամեն տարի սկսած՝ 1994 թվականի հոկտեմբերի 5-ին։ Տոնի գլխավոր առաքելությունը ուսուցիչներին աջակցելն է, համոզվելը, որ ուսուցիչները կարողանում են բավարարել ապագա սերնդի պահանջները։ Օրվա ընտրությունը կապված էր այն հանգամանքի հետ, որ 1966 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Փարիզում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի և Աշխատանքի միջազգային կազմակերպության կողմից հրավիրված համատեղ կոնֆերանսում ընդունվել է «Ուսուցչի կարգավիճակի հետ կապված ուղեցույց» (Recommendation concerning the Status of Teachers) վերտառությամբ փաստաթուղթը, ինչն էլ ուսուցիչների աշխատանքը կարգավորող առաջին միջազգային փաստաթուղթն էր ։
Ըստ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի՝ Ուսուցչի օրը խորհրդանշում է ուսուցիչների՝ կրթության և զարգացման բնագավառում ունեցած հսկայական ներդման ճանաչումը, ընդունումը և գնահատումը։
Էդյուքեյշն Ինթերնեշնլը (ԷԻ, Education International (EI)) ամբողջ աշխարհում գտնվող դասավանդողների միջազգային միությունը, գտնում է, որ Ուսուցչի օրը պետք է միջազգայնորեն ճանաչվի և նշվի։ ԷԻ-ն նշում է, որ 1966 և 1997 թվականին ընդունված Խորհուրդները պետք է իրականացվեն բոլոր երկրներում։
Ուսուցիչների տոնը նշվում է ավելի քան 100 երկրներում, այդ թվում նաև Հայաստանում։ Էդյուքեյշն Ինթերնեշնլի և կազմի մեջ մտնող 401 անդամ-կազմակերպությունների ջանքերով տոնը լայնորեն ճանաչվում է։ Ամեն տարի ԷԻ-ն սկսում է տոնի հասարակական ճանաչումը բարձրացնող արշավ՝ ուսուցիչների ներդրումը ընդգծելու համար։
Հայաստան
Հայաստանում Ուսուցչի օրը ՀՀ կառավարության 2001 թվականին հոկտեմբերի 1-ի N 919 որոշմամբ նշվում էր հոկտեմբերի առաջին կիրակի օրը, որպես «Ուսուցչի տոն»։ Հետագայում 2010 թվականի մայիսի 21-ի օրենքի Պ-911-21.05.2010-ԳԿ-010/0 լրացմամբ այն տոնվում է հոկտեմբերի 5-ին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միջազգային օրեր Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 5 Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի միջազգային օրեր
Էկլոյի բեֆրուա
Էկլոյի բեֆրուա, աշտարակը գտնվում է Էկլոյի կենտրոնական հրապարակում՝ Բելգիայյի Արևելյան Ֆլանդրիա նահանգում:Բեֆրուան գտնվում է քաղաքային խորհրդի հաստատության հարևանությամբ։ Բելգիական և ֆրանսիական մյուս բեֆրուաների հետ միասին, Էկլոյի բեֆրուան ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցուցակում՝ 943-007 համարով ։ Մինչև 19-րդ դարի վերջը, բեֆրուայի տարածքում եկեղեցի էր։ 1930-1932 թվականներին Քաղաքային խորհրդի շենքը վերակառուցվեց և նաև Առաջին Համաշխարհային պատերազմի զոհերի հիշատակին կառուցվեց այս 35 մ. աշտարակը ։ Ճարտարապետը՝ Ամանդ Յանսենն էր ։ Բեֆրուան կառուցված է աղյուսից և կրաքարից։ Բեֆրուան պատրաստված է աղյուսից և կրաքարից։ Աշտարակի ներքևի հատվածը կառուցված է կրաքարից։ Քաղաքի անվանումը կապված է կաղնու հետ։ Էկլոյի ազատագրման 40ամյակի առթիվ 1985 թվականին, աշտարակի վերին, աղյուսային հատվածում տեղադրվեց карильон
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բելգիայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:1932 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բելգիայի ռատուշաներ
Արամ Աչըքպաշյան
Կենսագրություն
Արամ Աչըքպաշյան, Կարապետյան Գրիգոր, քաղաքական գործիչ, հայ ազգային-ազատագրական շարժման մասնակից։
Տարրական կրթությունն ստացել է ծննդավայրում։ 1886 թվականին տեղափոխվել է Կ.Պոլիս։ Մեծն Մուրադի և Հարություն Եանկյուլյանի հետ հիմնել է Հնչակյան կուսակցության Կոստանդնուպոլսի մասնաճյուղը։ 1890 թվականի Գում Գափուի ցույցի գլխավոր կազմակերպիչներից։ 1892-1904 թվականներին գործել է Փոքր Հայքում և շրջակա գավառներում, փորձել միավորել այնտեղ պայքարող հայդուկային խմբերի գործունեությունը։ Արամը մեծ դեր է խաղացել Շապին Գարահիսարի հերոսական ինքնապաշտպանության (1895) ընթացքում։ Այնուհետև անցել է Եվրոպա։ 1908 թվականի երիտթուրք հեղաշրջումից հետո վերադարձել է Կ.Պոլիս։ 1914 թվականին հնչակյան այլ գործիչների հետ ձերբակալվել է։ Դատվել Է իթթիհաթի ղեկավարներին ահաբեկելու փորձի մեղադրանքով և «քսան կախաղանների» թվում մահապատժի ենթարկվել Կոստանդնուպոլսի Սուլթան Բայազետ հրապարակում։
Արդեշ գավառի համայնքների ցանկ
Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառի 339 համայնքները հետևյալն են.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արդեշ գավառի բնակավայրեր
Ռուս-ճապոնական պատերազմ
Ռուս-ճապոնական պատերազմ (8 փետրվարի 1904 – 5 սեպտեմբերի 1905), ռազմական հակամարտություն Ռուսական կայսրության և Ճապոնական կայսրության միջև Մանջուրիայում և Կորեայում իմպերիալիստական մղումների համար։ Ռազմական հիմնական գործողությունները տեղի են ունեցել Հարավային Մանջուրիայի Լիաթոնգ թերակղզում, Մուկդենում և Կորեայի, Ճապոնիայի շրջակա ծովերում ու Դեղին ծովում։
Ռուսաստանը փնտրում էր տաք ջրային նավահանգիստ Խաղաղ օվկիանոսում իր նավատորմի և առևտրի համար։ Վլադիվոստոկը գործում էր միայն ամռանը, մինչդեռ Պորտ Արտուրը Լյույշուն պրովինցիայում վարձակալվեց Ռուսաստանի կողմից Չինաստանից և կգործեր ամբողջ տարին։ 1895 թվականին ավարտված Առաջին ճապոնա-չինական պատերազմից հետո, ռուսների և ճապոնացիների հարաբերությունները կտրուկ վատացել էին։ 16-րդ դարից սկսած Իվան Ահեղի ժամանակներից Ռուսաստանը նվաճողական քաղաքականություն էր վարում հեռավոր արևելքում և Սիբիրում ։ Որպես փոխզիջման տարբերակ Ճապոնիան առաջարկեց ճանաչել ռուսների իշխանությունը Մանջուրիայում, փոխարենը ռուսները պետք է ճանաչեին Կորեան Ճապոնիայի կախյալ տարածք։ Ռուսները մերժեցին և համարեցին Կորեայի 39-րդ միջօրեականը չեզոք գոտի Ռուսաստանի և Ճապոնիայի միջև։ Ճապոնիայի կառավարությունը ռուսների դիրքորոշումը համարեց իր հետաքրքրություններին սպառնալիք և ընտրեց պատերազմի ճանապարհը։ Բանակցությունների փակուղի գնալուց հետո 1904 թվականին Ճապոնիայի նավատորմը անսպասելի հարձակվեց Ռուսաստանի արևելյան նավատորմի վրա Պորտ Արտուրում։
Ռուսաստանը բազմաթիվ պարտություններ կրեց Ճապոնիայից, սակայն Նիկոլայ II-ը գտնում էր, որ ռուսները դեռ հաղթանակ են տանելու և որոշեց մնալ պատերազմի մեջ, սակայն ևս մի քանի ծովային ճակատամարտերում պարտություն կրելուց հետո համաձայնեց խաղաղության պայմանագիր կնքել։ ԱՄՆ նախագահ Թեոդոր Ռուզվելտի նախաձեռնությամբ կնքվեց Պորտսմուտի պայմանագիրը։ Ճապոնացիների անսպասելի հաղթանակը զարմացերց աշխարհի գերտերություններին։ Արդյունքում փոփոխվեց Արևելյան Ասիայի ուժային դասավորությունը և Ճապոնիան դարձավ գերտերություն։ Գիտնականները դեռևս բանավիճում են պատերազմի պատմական նշանակության վերաբերյալ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատերազմներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:Չեռնոգորիայի պատերազմներ
Մաշկ (ֆիլմ, 2008)
«Մաշկ» (Skin), ռեժիսոր Էնթոնի Ֆաբիանի կենսագրական ֆիլմը Սանդրա Լեյնգի մասին, որը հարավաֆրիկացի կին էր՝ ծնված սպիտակ ծնողներից ապարտհեյդի ժամանակաշրջանում, բայց դասվել էր «գունամորթների» խմբին։ «Մաշկը» ֆիլմն առաջին անգամ ներկայացվել է Տորոնտոյի կինոփառատոնում, 2008 թվականի սեպտեմբերի 7-ին։ Մեծ Բրիտանիայում այն ցուցադրվել է 2009 թվականի հուլիսի 24-ին։
Սյուժե
Ֆիլմը սկսվում է ՀԱՀ-ում անցկացվող առաջին բազմառասա ընտրություններով, որտեղ քվեարկության է գալիս Սանդրա Լեյնգը, իր ընտանիքի հետ։ Գործողությունները տեղի են ունենում 20 տարի առաջ, տասնամյա Սանդրան կարծես թե իրական աֆրիկացի լինի։ Արևելյան Տրանսվալում խանութ ունեցող նրա սպիտակ ծնողները, մինչև երեխայի ծնվելը չէին կասկածում, որ իրենց տոհմում եղել են նաև աֆրիկացիներ։ Սանդրային շուտով ուղարկում են մոտակա քաղաքի գիշերօթիկ դպրոց, որտեղ արդեն սովորում էր նրա սպիտակ եղբայրը՝ Լեոն, սակայն երեխաների ծնողները և ուսուցիչները դեմ են աղջկա դպրոց ընդունվելուն։ Պետական պաշտոնյաները ստուգում են Սանդրային՝ դասակարգելով նրան գունամորթների խմբին (բժիշկ Վան Նիկիրկը օգտագործում է մատիտի թեստը) հեռացնում են դպրոցից։ Որոշ ժամանակ անց ծնվում է Սանդրայի փոքր եղբայրը, որի դիմագծերը ինչ որ չափով նման են լինում սևամորթի, չնայած ոչ այնքան խիստ, որքան քրոջը։ Սանդրայի գործը հասնում է մինչև Գերագույն դատարան՝ ձեռք բերելով համազգային ճանաչում։ Ի վերջո խորհրդարանը փոփոխություն է կատարում օրենքում, ըստ որի սպիտակությունը որոշվում է ոչ թե արտաքին տեսքով, այլ ծագումով։ Չնայած դրան, Սանդրային սպիտակ տղայի հետ ամուսնացնելու ծնողների փորձերը մշտապես ձախողվում էին։ Երբ երկրպագուներից մեկը նրան սրճարան էր հրավիրում, մյուս հաճախորդները սկսում էին բողոքել, որ իրենց միջավայրում ոչ սպիտակ կա։ Սանդրային օգնում է փախչել կոսա ազգության սևամորթ տղան՝ Պետրուս անունով։ Սանդրան սկսում է գաղտնի հանդիպել Պետրուսի հետ և հղիանում է նրանից։ Ի վերջո, հայրը նրան ընտրության առաջ է կանգնեցնում, ընտանիքը, կամ Պետրուսը, և Սանդրան գնում է նրա հետ ապրելու։ Հայրը, որ նրան դավաճան էր համարում, խոչընդոտում է ընտանիքի անդամների հետ շփումներին, այրում է նրա լուսանկարներն ու անձնական իրերը։ Պետրուսի և Սանդրայի ընտանիքում ծնվում են երկու երեխաներ։ Սակայն Պետրուսի բիզնեսն այնքան էլ հաջող չէր ընթանում, և այդ անհաջողությունների համար նա մեղադրում էր իր «սպիտակ» կնոջը։ Ավանը, որտեղ ապրում էր Պետրուսի և Սանդրայի ընտանիքը, ի վերջո քանդվում է, քանի որ գտնվում էր այն տարածքում, որը տեղափոխվել էր «սպիտակների» կատեգորիա։ Պետրուսի խանութը ավերվում է և ընտանիքը մնում է առանց եկամտի։ Զայրույթից Պետրուսը երեխաների ներկայությամբ ծեծում է Սանդրային, որն էլ երեկոյան գաղտնի վերցնում է երեխաներին և հեռանում։ Ծնողները հրաժարվում են տեսնել նրան և նա նոր կյանք է սկսում Յոհաննեսբուրգի «գունամորթների» միջավայրում, որտեղ էլ աշխատանքի է տեղավորվում գործարանում։ Մահամերձ հայրը ցանկանում է հանդիպել աղջկան և ներում խնդրել, բայց կինը նրան պատասխանում է. «Դու ինքդ ես կատարել այդ ընտրությունը»։
Ապարտհեյդի վերացումից հետո լրագրողները գտնում են Սանդրային և հարցնում նրան արդյոք ուրախ է տեղի ունեցած փոփոխությունների համար։ Նա պատասխանում է, որ ուրախ է երկրի համար, բայց արդեն շատ ուշ է, ինքը կորցրել է ընտանիքին և հարազատներին։ Բժիշկ Վան Նիկիրկը, ով իրեն մեղավոր էր համարում Սանդրային «գունամորթների» խմբին վերաորակավորելու հարցում, օգնում է նրան գտնելու մորը։   Ֆիլմն ավարտվում է հիվանդանոցում նրանց հանդիպումով, այնուհետև հետևում են կինոխրոնիկայի կադրերը Սանդրայի և նրա ընտանիքի անդամների կյանքի իրական պատմության մասին։ Ֆիլմի ենթագրերում ասվում է, որ Սանդրայի հարազատ եղբայրները հրաժարվում են նրա հետ տեսակցելուց, հայրը մահանում է քաղցկեղից, իսկ Պետրուսին սպանում են հարբած՝ ծեծկռտուքի ժամանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հարավաֆրիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ապարտհեյդ Կատեգորիա:Բրիտանական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր ռասիզմի մասին Կատեգորիա:2000-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր
Բորիս Նեմցովի սպանությունը
Ռուս քաղաքական գործիչ, Յարոսլավլի մարզային դումայի դեպուտատ Բորիս Նեմցովի սպանությունը 2015 թվականի փետրվարի 27-ի ուշ երեկոյան Մոսկվայում։ Բորիս Նեմցովի սպանությունը տեղի է ունեցել 2015 թվականի մարտի 1-ին կայանալիք «Գարուն» հակաճգնաժամային երթի նախօրեին, որի կազմակերպիչներից մեկն էր Նեմցովը։ Սպանությունից հետո երթի կազմակերպիչները դուրս եկան սգո երթի։
Կատեգորիա:Հայտնիների սպանություններ
Նադեժդա Կադիշևա
Նադեժդա Նիկիտիչնա Կադիշևա (Надежда Никитична Кадышева, ), էրզյական ծագմամբ ռուս երգչուհի, «Զոլոտոյե կոլցո» անսամբլի անդամ։ Բուգուլմայի պատվավոր քաղաքացի։ 1999 թվականին Կադիշևային շնորհվել է Ռուսաստանի ժողովրդական երգչուհու կոչում , Մորդովիայի ժողովրդական երգչուհի և Թաթարստանի ժողովրդական երգչուհի։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1959 թվականի հունիսի 1-ին Գորկի գյուղում, այնուհետև ընտանիքը տեղափոխվել է Ստարի Մակլաուշ գյուղը, որը գտնվում է Օրենբուրգի մարզի, Սամարայի մարզի և Թաթարստանի սահմանագծին։
Նադեժդայի հայրը՝ Նիկիտա Միխայլովիչը (1923-1974) աշխատել է երկաթգծում, իսկ մայրը՝ Աննա Անդրեևա Կադիշևան (1927-1970) եղել է տնային տնտեսուհի։ Նադեժդան եղել է չորս քույրերից երրորդը (Վերա, Մարիա, Նադեժդա և Լյուբով) ։
Երգչուհու մանկությունը և պատանեկությունը դժվար են եղել։ Մայրը մահացել է 42 տարեկան հասակում՝ ուռուցքից։ Նույն խնդիրը երգչուհին ունեցել է 30 տարեկան հասակում։ Նա երկու տարի կարծել է, թե կմահանա սրտի քաղցկեղից։ Սակայն վիրահատության ժամանակ դիագնոզը չի հաստատվել։ Բժիշկները նրա կյանքը փրկել են նաև 49 տարեկանում, երբ երգչուհու մոտ հայտնաբերվել էր սուր հաճախասրտություն։ Բժիշկները հրաշքով նրան փրկել են ինֆարկտից։
Նադեժդան 10 տարեկան է եղել, երբ նրա հայրը նորից է ամուսնացել։ Խորթ մայրը իր հետ բերել է իր երեխաներին, և քույրերի կյանքը ավելի է բարդացել։ Ավագ քույրը Վերան մեկնել է քաղաք և աշխատանքի տեղավորվել գործարանում։ Մարիային ուղարկել են հյուսիս՝ բարեկամների մոտ, իսկ Նադեժդային և Լյուբովին ուղարկել են Բուգուլմայի դպրոց- ինտերնատ ։ Հայրը նամակներում դուստրերին դիմել է «դուքով» և կնոջից թաքուն գումար ուղարկել։ Մի քանի տարի անց նա նույնպես մահացել է։
14 տարեկանում դպրոցի տնօրենությունը բացահայտել է աղջկա երաժշտական ունակությունները։ Միևնույն տարում մեկնել է Մոսկվայի մարզ՝ ավագ քրոջ մոտ։ 19 տարեկանում ընդունվել է Իպոլիտով- Իվանովի անվան երաժշտական ուսումնարան։ 1983 թվականին ավարտել է Գնեսինայի անվան Ռուսաստանի երաժշտական ակադեմիան։ 1992 թվականին ամուսնացել է Ալեքսանդր Կոստյուկի հետ Սան Ֆրանցիսկոյում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ Կատեգորիա:«Ոսկե գրամաֆոն» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ
Կոնրադին
Կոնրադին (Konradin, 1252 թվականի մարտի 25, Վոլֆշտեյն ամրոց Լանդսհուտի մոտ — 1268 թվական հոկտեմբերի 29, Նեապոլ), Երուսաղեմի արքա Կոնրադ III անվան տակ, Սիցիլիայի արքա Կոնրադ II անվան տակ 1254—1258 թվականներին, Շվաբիայի դուքս Կոնրադ IV անվան տակ 1254 թվականից։ Հոհենշտաուֆենների կայսերական տան վերջին օրինական սերունդը, Կոնրադ IV-ի և Ելիզավետա ֆոն Վիտելսբախի՝ Բավարիայի դուքս Օտտոն II Պայծառափայլի դուստր, կայսր Ֆրիդրիխ II Հոհենշտաուֆենի թոռ, որդին։
Մանկություն
2 տարեկան հասակում նա կորցնում է հորը, դաստիարակվել է իր հորեղբայր, Լյուդվիգ II Բավարացու արքունիքում։ Սիցիլիայում, Կոնրադինի անունից, որպես խնամակալ կառավարում էր նրա քեռի Մանֆրեդը։
1258 թվականին Մանֆրեդը, ազգականի մահվան մասին սուտ լուրերի արդյունքում, իրեն հռչակում է Սիցիլիայի արքա։ Սակայն նա պատրաստակամություն է հայտնում իր ժառանգորդ նշանակել Կոնրադինին։ Սակայն պապ Կղեմես IV-ը, Հոհենշտաուֆենների տոհմի հետևից չճանաչելով Սիցիլիայի իրավունքը, այդ թագավորությունը հանձնում է Կառլ I Անժուացուն, որն էլ տիրապետում է Սիցիլիային Մանֆրեդի պարտությունից և մահից հետո, 1266 թվականին։ Այդ ժամանակ իտալական գիբելինները, Կառլին թշնամի սիցիլիական ազնվականության աջակցությամբ, Կոնրադինին առաջարկում են ընդունել Իտալիայում հոր տիրույթները։
Իտալական արշավանք
Մի քանի խոշոր գերմանական ֆեոդալների (Լյուդվիգ Բավարացի, կոմս Ռուդոլֆ Հաբսբուրգ, կոմս Մեյնհարդ II Տիրոլցի, իր մանկության ընկեր Ֆրիդրիխ Բադենցի) և մոտ 3000 ասպետների ուղեկցությամբ Կոնրադինը անցնում է Ալպերի վրայով 1267 թվականի աշնանը։ Չնայած նրան, որ պապը նրան վտարում է եկեղեցուց (1267 թվականի նոյեմբերի 18), իսկ քեռին և գերմանացի այլ դաշնակիցների մեծամասնությունը Կոնրադինին թողնում են Վերոնայում, նա շուտով բազմաթիվ համախոհներ է ձեռք բերում Իտալիայում։ Վերին Իտալիայի որոշ քաղաքներ և Կառլի նախկին դաշնակից, «հռոմի սենատոր» Հենրիխը՝ Ալֆոնս X Կաստիլիացու եղբայրը, նրա կողմն են անցնում։
Առնոյի հովտում տեղի ունեցած ֆրանսիացիների դեմ ճակատամարտը շահվում է։ Հռոմը, 1268 թվականի հուլիսին, նրան դիմավորում է որպես կայսրի, իսկ Սիցիլիայում նրա օգտին ծագած ապստամբությունը իսպանացիների աջակցությամբ ավելի ու ավելի է տարածվում։ Սակայն Տալյակոցոյի, Հռոմից հյուսիս-արևելք, որոշիչ ճակատամարտում, 1268 թվականի օգոստոսի 23-ին, 3500 — 4000 ֆրանսիացի ասպետներ, շնորհիվ իրենց կարգապահության, պարտության են մատնում Կոնրադինի խառը վարձկան զորքին (4500 — 5500 ռազմիկ), վերջինս սկզբից կարողանում է փախչել, սակայն սեպտեմբերի սկզբին գերի է վերցվում է և հանձնվում Կառլին։
Կոնրադինից պահպանվել են երկու երգ, որոնք ներառված են Մանեսյան հավաքածուի մեջ, «երիտասար արքա Կոնրադի» երգեր անվան տակ։
Ընտանիք
Ամուսնություն. 1266 թվականից ամուսնացած է Սոֆիա ֆոն Լանդսբերգի հետ (մոտ 1258 — 1318 թվական օգոստոսի 14), Վետինների տոհմից Լանդսբերգի մակկոմս Դիտրիխի (1242 — 1285 թվական փետրվարի 8) դուստրը։ Ժառանգներ չի ունեցել։
Սերնդաբանություն
Կատեգորիա:Երուսաղեմի արքաներ Կատեգորիա:Երուսաղեմի թագավորություն Կատեգորիա:Մարտի 25 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 29 մահեր Կատեգորիա:Սիցիլիայի արքաներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ Կատեգորիա:Միջնադարյան երեխա կառավարիչներ
Ներքին Խալածան
Ներքին Խալացան (ქვემო ხალაწანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Ախմետայի շրջանում։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 680 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ախմետայից հեռու է 15 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 134 մարդ, մեծ մասամբ՝ չեչեններ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ախմետայի շրջան
Սանտա Կատալինա
Սանտա Կատալինա  (Isla de Santa Catalina), փոքր քարքարոտ կղզի Միջերկրական ծովի Ջիբրալթարի նեղուցի հարավային մասում։ Տեղակայված է մայրցամաքից 30 մետր հեռավորության վրա՝ Ալմինա թերակղզիում։ Մտնում է Սեուտա ինքնավար կղզու կազմի մեջ (Իսպանիա)։ Ունի ոչ մշտական բնակչություն։ Մակերեսը՝ 0,02 կմ²։ Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների կազմում է 0 մարդ։
Կատեգորիա:Իսպանիայի կղզիներ Կատեգորիա:Անմարդաբնակ կղզիներ Կատեգորիա:Միջերկրական ծովի կղզիներ
Գեներալկա (Բաշչելակի վտակ)
Գեներալկա (Генералка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Բաշչելակ գետի աջ ափով՝ 26 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերխնեոբսկոմի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Օբ գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի հետ միախառնման կետը։ Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Արշակ Ջամալյան
Արշակ Ջամալյան (Իսահակյան), հասարակական-քաղաքական, պետական գործիչ, Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն կուսակցության անդամ։
Կենսագրություն
Արշակ Իսահակյանն իր նախնական կրթությունը ստացել է Գանձակի հայոց ծխական դպրոցում, իսկ երբ 1892 թ.-ին ցարական հրամանագրով փակվեցին հայոց ծխական վարժարանները, նա հաճախել է Գանձակի ռուսական գիմնազիան։ 1897 թ. ընդունվել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանը, սակայն իր հեղափոխական գործունեության հետևանքով հեռացվել է 1901 թ.։ 1905 թվականի հայ-թաթարական ընդհարումների ժամանակ մասնակցել է հայատյաց ցարական ոստիկանապետի ահաբեկչությանը, որի համար բանտարկվել է։ 1906 թ.-ին Գերմանիայում զբաղվել է հասարակական գիտությունների ուսումնասիրությամբ, հիմնադրել ՀՀԴ «Եվրոպայի հայ ուսանողական միությունը», հրատարակել «Ուսանող» պարբերականը և հայ ազատագրական պայքարը լուսաբանող գրքույկներ (հայերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն)։
1909 թ.-ին վերադարձել է Կովկաս, դասավանդել Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում, աշխատակցել «Հորիզոն» օրաթերթին։ 1914 թվականին, ՀՀԴ 8-րդ Ընդհանուր Ժողովում ընտրվել է կուսակցության Բյուրոյի անդամ (պաշտոնը վարել է մինչև 1933 թ.)։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին եղել է հայ կամավորական ջոկատների կազմակերպիչներից (անձամբ կռվել է ուսանողական կամավորական ջոկատում)։ 1917 թ.-ի հոկտեմբերից՝ Հայոց ազգային խորհրդի անդամ։ Մասնակցել է Երզնկայի զինադադարի կնքմանը (1917 թ.-ի դեկտեմբեր)։ 1918 թ.-ին՝ Անդրկովկասյան սեյմի անդամ։ Եղել է Հայոց ազգային խորհրդի (1918 թ.-ին)՝ Բեռլին մեկնած ազգային պատվիրակության կազմում։
1918 թ.-ին՝ Հայաստանի Հանրապետության դեսպանը Թիֆլիսում, 1919 թ.-ին՝ Հայաստանի խորհրդարանի անդամ, զինահավաքման արտակարգ կոմիսար, 1920 թ.-ին՝ հաղորդակցության ճանապարհների նախարար։ 1920 թ.-ի օգոստոսի 10-ին Թիֆլիսիում ստորագրել է զինադադարի համաձայնագիր Խորհրդային Ռուսաստանի ներկայացուցիչ Բ. Լեգրանի հետ։ 1921 թ.-ին մասնակցել է բոլշևիկների և դաշնակցականների միջև Ռիգայի բանակցություններին։ Խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո անցել է Թիֆլիս, ապա՝ Կ.Պոլիս, այնուհետև՝ Ֆրանսիա։ 1925-1933 թ.-ին Փարիզում հրատարակվող «Դրոշակ» ամսագրի խմբագրության անդամ էր։
1934 թ.-ին կազմակերպել է «Հայ-վրացական միությունը»։ Գրել է «Դաշնակցության տեսությունը» գիտական աշխատությունը (1908 թ.), թատերգություններ՝ «Տարերքի ընդվզումը», «Գծից դուրս», «Նահապետ Նահապետյան» և այլն։
Մահացել է Փարիզում, 27 դեկտեմբերի 1940 թ.-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանի սաներ Կատեգորիա:Հայաստանի Հանրապետության Խորհրդարանի (1918-1920) 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ
Actinella robusta
Actinella robusta, գաստրոպոդ փափկամորթների դաս, Hygromiidae ընտանիք։ Հետևյալ տեսակը Պորտուգալիայում հանդիսանում է էնդեմիկ տեսակ, տարածված է Մադեյրա կղզում։ Գտնվում է անհետացման վտանգի տակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միջատներ
Ալեկու Ռուսո
Ալեկու Ռուսո (Alecu Russo, ), մոլդովացի և ռումինացի գրող։
Կենսագրություն
Սովորել է Շվեյցարիայում և Վիեննայում։ Վերադառնալով հայրենիք՝ հարել է դեմոկրատական շարժմանը, մասնակցել Մոլդավիայի, ապա նաև՝ Տրանսիլվանիայի 1848 թվականի հեղափոխական դեպքերին։ Մեզ չհասած «ժիկնիչերուլ Վադրե» (բեմ․ 1846) կատակերգությունում ծաղրվել են իրենց դարն ապրած բարքերն ու սովորույթները։ Ռուսոյի հիմնական ստեղծագործությունը «Ռումինիայի երգը» (1850) քնար ական-հրապարակախոսական պոեմն Է՝ նվիրված ժողովրդի դժվարին ճակատագրին ու նրա ազատասիրական ձգտումներին։ «Կեղծիքի ժայռը», «Սովեժա» և այլ ակնարկներում սուր քննադատության են ենթարկում ֆեոդալիզմի մնացուկները Մոլդավիայում։ «ժողովրդական պոեզիա» (1846), «Մոլդավական Էտյուդ» (1851), «Մտորումներ» (1855) հոդվածները հաստատում են այն միտքը, որ գրականությունը հասարակական կոչում ու նշանակություն ունի։ Ռուսոն եղել է ազգային բանահյուսության հավաքման նախաձեռնողներից։
Կատեգորիա:Ռումինացի գրողներ Կատեգորիա:Մոլդովացի գրողներ Կատեգորիա:Գրաքննադատներ
Արմիկ (գետ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վեդի գետի վտակներ Կատեգորիա:Արարատի մարզի գետեր
Սերիատե
Սերիատե (Seriate), քաղաք Իտալիայի Լոմբարդիա մարզի Բերգամոյի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 21 628 մարդ (2004 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 1691 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 12 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 24068։ Հեռախոսային կոդ՝ (+39) 035։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լա Շաբան
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03050։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 186 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 102 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 70-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 68,6-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 68,6 %, 1999 թվականին եղել է՝ 55,8 %)։ 70 աշխատունակ բնակիչներից 63-ը աշխատում էին (42 տղամարդ և 21 կին), անաշխատանք էին 7-ը (2 տղամարդ և 5 կին)։ 32 անգործունակ մարդկանցից 7-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 14-ը թոշակառու, 11-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Էլիզաբեթ Ռոմհիլդ
Էլիզաբեթ Ռոմհիլդ (Էլիզաբեթ Զավենի Դավիդյան, 1960, Կոպենհագեն, Դանիա), հայազգի նկարչուհի, քանդակագործ, դիզայներ։
Կենսագրություն
Ինքնուս նկարիչ է։ 26 տարեկան հասակում սկսել է նկարել իրատեսական դիմանկարներ, այնուհետև՝ ծովանկարներ, լանդշաֆտներ։
Դասականի և մոդեռնիզմի համադրությամբ բնորոշվող ստեղծագործությունների հերոսը կինն է՝ իր գիտակցական ու ենթագիտակցական ապրումներով ու հույզերով։
Էլիզաբեթ Ռոմհիլդի աշխատանքները գտնվում են Դանիայի, Գերմանիայի, Շվեյցարիայի, Նիդերլանդների, Իտալիայի, Թաիլանդի, Ինդոնեզիայի, Սինգապուրի, Հոնկ Կոնգի, Ավստրալիայի, ԱՄՆ տարբեր մասնավոր հավաքածուներում
1986 թվականից մասնակցել է տարբեր անհատական և խմբակային ցուցահանդեսների Ինդոնեզիայում, Թաիլանդում, Դանիայում, Լոնդոնում, Շվեյցարիայում, Սինգապուրում, Իտալիայում, ԱՄՆ-ում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էթնիկ հայ նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Դանիացի կին արվեստագետներ
Օգյուստեն Ռոբեսպիեռ
Օգյուստեն Բոն ժոզեֆ դը Ռոբեսպիեռ (Augustin Bon Joseph de Robespierre), հայտնի է նաև որպես Ռոբեսպիեր Կրտսեր (Robespierre le Jeune, ), Ֆրանսիական բուրժուական մեծ հեղափոխության գործիչ, յակոբինյան։
Մ․ Ռոբեսպիեռի եղբայրը և զինակիցը։
Կենսագրություն
Հեղափոխության սկզբում Սահմանադրության բարեկամների ընկերության նախագահն էր և Արրասի Կոմունայի դատախազը, 1792 թվականից՝ Կոնվենտի դեպուտատ, քվեարկել է հօգուտ Լյուդովիկոս 16-ի մահապատժի։ Նշանակալի դեր է խաղացել Կոնվենտից ժիրոնդիստներին հեռացնելու գործում (1793 թվականի մայիսի 21-հունիսի 2)։
Որպես Կոնվենտի կոմիսար քանիցս մեկնել է բանակ, նպաստել է Տուլոնի ազատագրմանը։ Տերմիդորյան հեղաշըրջման (1794 թվականի հուլիսի 27) ժամանակ Ռոբեսպիեռ Կրտսերը հայտարարել է, որ ցանկանում է կիսելել եղբոր ճակատագիրը, և առանց դատի գիլյոտինի է ենթարկվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հեղափոխականներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական մեծ հեղափոխություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի փաստաբաններ
Գյոզ Դուլջեկ
Գյոզ Դուլջեկ, Կյոզ-դուլջեկ, լեռ Կոտուրի լեռնահամակարգի կենտրոնական մասում, ջրբաժան գծից արևմուտք։ Կազմում է ջրբաժան Վանա լիճը թափվող Սև ջուր գետի երկու վտակների միջև ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ
Ամբարովկա
Ամբարովկա (ამბაროვკა), գյուղ Վրաստանի ադրբեջանաբնակ Մառնեուլի մունիցիպալիտետում։ Ըստ 2002 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1249 մարդ ։
Բնակչության ճնշող մեծամասնությունը ադրբեջանցիներն են։ Բնակչությունը դավանում է իսլամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Բորգոմազինո
Բորգոմազինո  (Borgomasino), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 785 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 65 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 12 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10031։ Հեռախոսային կոդ՝ 0125։
Օգոստոսի 6-ին կոմունայում հատուկ նշվում է Տիրոջ Պայծառակերպությունը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ախալցխայի բերդ
Ախալցխայի բերդ (ახალციხის ციხე), հայտնի է նաև Բերդ Ռաբաթ, միջնադարյան բերդ Վրաստանի հարավում, Ախալցխա քաղաքում, Մեսխեթի պատմական շրջանում։
Պատմություն
Բերդի հիմնադրման պատմությունը իր արմատներով գնում է դեպի 1578 թ., երբ Ախալցխա քաղաքը (Լոմսիա) գրավվել է օսմանյան զորքերի կողմից, և 1628 թվականին դարձել է Ախալցխայի փաշայության կենտրոնը ։
Հայտնի ռուս ռազմական պատմաբան Վասիլի Պոտտոն, «Կովկասյան պատերազմ» գրքի IV հատորում, որը նվիրված էր 1828-1829 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմին, այսպես է նկարագրում Ախալցխայի բերդը.
Բերդի վերականգնումը
Ռաբաթ բերդի վերականգնումը սկսվել է 2011 թ. մայիսին։ Այդ նպատակով Վրաստանի կառավարությունը պետական բյուջեից տրամադրել է 34 միլիոն լարի։ Նախագծի շրջանակներում բերդի տարածքում վերակառուցվել են Ահմեդիե մզկիթը, մզկիթի մինարեթ, դպրոցը, Ջակելի ամրոցը, բաղնիքները, միջնաբերդը, բերդի պատերը և ուղղափառ եկեղեցին։ Վերականգնվել է նաև թունելը, որը տանում է դեպի Պոցխովի գետը։ Նախագծի շրջանակներում վերակառուցվել են նաև բերդի երկու փողոցները, կառուցապատվել է սալահատակը, վերակառուցվել են շինությունների ճակատային հատվածները և տանիքները ։
Տուրիզմ
Ախալցխայի վերակառուցված բերդի բացման արարողության ժամանակ, որը տեղի է ունեցել 2012 թ. օգոստոսի 16-ին, Վրաստանի նախագահ Միխեիլ Սաակաշվիլին հայտնել է, որ Ռաբաթը կկարողանա տարեկան ընդունել մինչև 100 հազար զբոսաշրջիկ։ Ախալցխայի մունիցիպալիտետի տեղական ներկայացուցիչների տվյալներով, բերդը օրական այցելում է 1500-2000 զբոսաշրջիկ, այդ թվում նաև արտասահմանցիներ ։
Ճարտարապետություն
Ախալցխայի բերդը իր 7 հեկտար տարածքով, բաժանված է երկու մասի՝ Վերին (պատմական) և Ստորին (ժամանակակից)։ Վերին բերդում գտնվում են Սամցխե-Ջավախքի շրջանի թանգարանը, որը գտնվում է տոհմական Ջակելի ամրոցում, սուլթան Ահմեդի մզկիթը (Ահմեդիե), դպրոցը, փաշայի դամբարանը, IX դարի ուղղափառ եկեղեցին, միջնաբերդը և ամֆիթատրոնը։ Ստորին հատվածի տարածքում հիմնականում գտնվում են զբոսաշրջիկներին սպասարկող օբյեկտները՝ հյուրանոցը, ռեստորանը, երկու սրճարան-բարեր, գինու մառանը, բրենդային խանութներ, ինչպես նաև Հարսանյաց տունը։ Զբոսաշրջիկների օգնության համար ստեղծվել է տեղեկատվական կենտրոն, որտեղ բերդի այցելուներին առաջարկում են բրոշյուրներ և ուղեցույցներ վրացերեն, անգլերեն և ռուսերեն լեզուներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ախալցխայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Վրացական բերդեր Կատեգորիա:Բերդեր այբբենական կարգով
Լա Շապել (Ալյեի գավառ)
Լա Շապել (La Chapelle), համայնք Ֆրանսիայում՝ Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Վիշիի շրջանում։ Մտնում է Հարավային Կյուսե կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03056։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 381 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 238 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 175-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 63-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 73,5 %, 1999 թվականին եղել է՝ 72,9 %)։ 175 աշխատունակ բնակիչներից 155-ը աշխատում էին (79 տղամարդ և 76 կին), անաշխատանք էին 20-ը (9 տղամարդ և 11 կին)։ 63 անգործունակ մարդկանցից 18-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 24-ը թոշակառու, 11-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
PlayerUnknown’s Battlegrounds
PlayerUnknown’s Battlegrounds (կրճատ PUBG)՝ արքայական մարտ ժանրի բազմամասնակցային օնլայն խաղ, մշակված և հրատարակված PUBG Studios ստուդիայի կողմից։ Պաշտոնապես Ռուսաստանի տարածքում խաղի բաշխումն իրականացվում է Mail.Ru Group-ի կողմից ։ Խաղը հիմնված է այլ խաղերի համար նախորդ մոդիֆիկացիաներով, ստեղծված Բրենդան Գրինի (Brendan Greene) կողմից «PlayerUnknown» կեղծանունով, որոնց կոնցեպցիան ոգեշնչված է եղել 2000 թվականի  «Արքայական մարտ» ճապոնական ֆիլմից։ Ի վերջո, սա հանգեցրեց անկախ խաղի ստեղծմանը, որտեղ Գրինը հանդես է եկել, որպես առաջատար խաղային դիզայներ։ Խաղում կա մինչև 100 խաղացողներ, ովքեր պարաշյուտում են կղզու վրա, որից հետո փնտրում են հանդերձանք ու զենք՝ մյուս մասնակիցներին սպանելու և միևնույն ժամանակ կենդանի մնալու համար։ Խաղի քարտեզի վրա մատչելի անվտանգ գոտին սկսում է ժամանակի ընթացքում նվազել, ավելի փոքրացնելով առկա տարածքը, որպեսզի խաղացողները բախվեն միմյանց հետ։ Վերջին կենդանի խաղացողը կամ թիմը հաղթում է ռաունդը։
PlayerUnknown’s Battlegrounds-ը թողարկվել է Steam-ում 2017 թվականի մարտի 23-ին վաղ մուտքի ծրագրով, Windows օպերացիոն համակարգի համար ։ Թողարկվելուց հետո առաջին յոթ ամիսների ընթացքում վաճառվել է ավելի քան 13 միլիոն խաղի օրինակ, իսկ տարեվերջին խաղացողների առավելագույն թիվը հասել է ավելի քան 2 միլիոն մարդ, ինչը նրան դարձրել է Steam-ի ամենահայտնի խաղերից մեկը ։ Հոկտեմբերի 31-ին PUBG-ի վաճառքը գերազանցել է 18 միլիոն օրինակ։ Խաղի ամբողջական տարբերակը թողարկվել է 2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ին ։
Խաղային պրոցես
PlayerUnknown’s Battlegrounds-ը հանդիսանում է էքշն խաղ, որտեղ խաղացողները՝ մինչև 100 մարդ, պայքարում են «արքայական մարտում» (Battle Royale): Խաղացողները կարող են ընտրել, թե ինչպես պետք է մուտք գործեն խաղի մեջ, մենակ, զույգով կամ թիմով՝ կազմված չորս հոգուց։ Ամեն դեպքում, վերջին մարդը կամ թիմը, որը գոյատևել է, հաղթում է խաղը ։
Վայրէջք կատարելուց հետո, որոշ ժամանակ անց, յուրաքանչյուր մի քանի րոպեների ընթացքում քարտեզի խաղային տարածքը սկսում է նվազել պատահական վայրում, ընդ որում, ցանկացած խաղացող, որը գտնվում է անվտանգ գոտուց դուրս, կսկսի վնաս ստանալ, որը, ի վերջո, բերում է իր մահվան և իր համար խաղի ավարտին, եթե նա ժամանակին չհասցնի հասնել անվտանգ գոտի; խաղի մեջ խաղացողը տեսնում է տարածքի սահմանը, որպես առկայծող կապտավուն պատ, որը ժամանակի ընթացքում նեղանում է ։ Դրա արդյունքում անվտանգ խաղադաշտը դառնում է ավելի սահմանափակ, իր հերթին բարձրացնելով այլ խաղացողների հետ հանդիպվելու հնարավորությունները ։ Նաև խաղի ընթացքում քարտեզի պատահական վայրերում հայտնվում է կարմիր գոտի, որը ռմբակոծման է ենթարկվում, ինչը վտանգ է ստեղծում խաղացողների համար, ովքեր մնում են այս տարածքում ։ Երկու դեպքում էլ խաղացողները նախազգուշացվում են այդ իրադարձություններից մի քանի րոպե առաջ, ինչը նրանց ժամանակ է տալիս տեղափոխվելու անվտանգ վայր ։ Բացի այդ, խաղային գոտու տարբեր վայրերում պարբերաբար պատահական երթուղիով կթռչի ինքնաթիռ, ցած նետելով պարաշյուտով բեռ պարունակող կոնտեյներ, որը պարունակում է առարկաներ, որոնք սովորաբար անհասանելի են սովորական խաղային պրոցեսում։ Վայրէջք կատարելուց հետո, կոնտեյները նշվում է կարմիր գույնի ծխագլանիկով ։ Միջին, լրիվ ռաունդը չի անցնում ավելի քան 30 րոպե ։
Յուրաքանչյուր ռաունդի վերջում խաղացողները ստանում են վիրտուալ արժույթ, ելնելով այն բանից, թե որքան երկար են նրանք կարողացել գոյատևել, քանի խաղացողներ են նրանք սպանել և որքան վնաս են հասցրել։ Արժույթը օգտագործվում է արկղեր ձեռք բերելու համար, որոնք պարունակում են կերպարի արտաքին տեսքի կարգավորումներ՝ հագուստ, կոշիկներ, գլխարկներ ։
Մշակում
Խաղի կոնցեպցիան մշակվել է, երբ առաջատար դիզայներ Բրենդան Գրինը, «PlayerUnknown» կեղծանունով, սկսեց աշխատել, որպես մոդերատոր ArmA 2-ի վրա, հետագայում ստեղծելով իր սեփական խաղային ռեժիմը, որը այժմ կոչվում է «Battle Royale»: Ներկա խաղային ռեժիմը հետագայում մարմնավորվեց այլ խաղերում, օրինակ՝ H1Z1: King of the Kill: Տեսնելով այս ժանրի առևտրային հաջողությունը, Բրենդան Գրինը որոշեց ստեղծել իր սեփական խաղը «Battle Royale» ռեժիմում։ Խաղը թողարկվել է 2017 թվականի մարտին Steam-ի վաղաժամ մուտքի ծրագրի շրջանակներում ։ 2017 թվականի դեկտեմբերի 14-ին կայացել է խաղի լիարժեք թողարկումը ։
2017 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Mail.ru Group դարձել է խաղի պաշտոնական դիստրիբյուտորը Ռուսաստանում ։
Agrilus paludicola
Agrilus paludicola, ոսկեթև բզեզների տեսակ։ Հասուն բզեզների երկարությունը 5-7 մմ է։ Մարմինը դեղնականաչավուն-կանաչ, հազվադեպ դեղնականաչ-սև։ Զարգանում են գաճաճ կեչու վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միջատներ
Գնիշիկի ձոր
Գնիշիկի ձոր, Գնեշիկաձոր, Գինիշիկաձոր, Գնիշիկ, Գնիշին, Գնիշիկի կիրճ, Թմաձոր, Քթմաձոր, ձոր, ձորահովիտ, կիրճ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում, Արփա գետի ավազանում, սրա ձախակողմյան վտակ Գնիշիկ գետի հովտում ։ Ունի 200-300 մ լայնություն հովտի վերին հատվածում, 50-80 մ լայնություն՝ ստորին հատվածում։ Այս ձորը ստորին հոսանքում (մինչև Արփա գետի կիրճին` Քարափաձորին միանալը) առաջացնում է խորը կիրճ՝ 150-200 մ խորությամբ և 20-40 մ լայնությամբ։ Պարսպի պես կան դեղնա-կարմրագույն ժայռերն ու քարափները։ Կիրճի հատակով ասֆալտապատ ճանապարհ տանում է դեպի Ամաղուի Նորավանքը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի աշխարհագրություն
Ժի Պարանայի գավառ
Ժի Պարանայիի գավառ (Microrregião de Ji-Paraná)՝ գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Ռոնդոնիա նահանգի մեջ։ Մտնում է Վոստոկ նահանգի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 326 630 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 25 090,472 կմ²։ Բնակչության խտությունը 13,0 մարդ/կմ²։
Գավառի կազմ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Ռոնդոնիա նահանգի գավառներ
Արնաձոր (գետ)
Արնաձոր, գետակ Գեղարքունիքի մարզում, Քարահանի ջուր գետակի օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Արծվաշեն գյուղի և Ադրբեջանի սահմանագլխից և գյուղից 0,5 կմ հյուսիս–արևմուտք միախառնվում մայր գետին։ Երկարությունը 3 կմ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Քարահանի ջուր գետի վտակներ
Լա Շապել o Շաս
Լա Շապել o Շաս (La Chapelle-aux-Chasses), համայնք Ֆրանսիայում՝ Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Մուլեն շրջանում։ Մտնում է Շևան կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03057։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 228 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 151 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 118-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 33-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 78,1 %, 1999 թվականին եղել է՝ 67,1 %)։ 118 աշխատունակ բնակիչներից 109-ը աշխատում էին (65 տղամարդ և 44 կին), անաշխատանք էին 9-ը (4 տղամարդ և 5 կին)։ 33 անգործունակ մարդկանցից 13-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 10-ը թոշակառու, 10-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Բերդավանք (գետակ)
Բերդավանք, գետակ Ճորոխի ավազանում, Օլթի գետի ձախակողմյան վտակը։ Անցնում է համանուն գյուղի մոտով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր Կատեգորիա:Օլթի գետի վտակներ
Անտոն Մաուվե
Անտոն Մաուվե (Anton Mauve, ), հոլանդացի նկարիչ, բնանկարիչ ։
Կյանքը և ստեղծագործությունը
Անտոն Մաուվեն ծնվել է 1838 թվականի սեպտեմբերի 18-ին, Զանդամում, Հյուսիսային Հոլանդիա մարզում։ Մեկ տարի անց նրա հայրը՝ Ուիլլեմ Քարել Մաուվեն, ով Մեննոնիտական եկեղեցու քահանա էր, ուղարկվում է Հաառլեմ, որտեղ էլ մեծանում է Անտոնը։
16 տարեկանում Մաուվեն կրթության է անցնում նկարիչ-անիմալիստ Պիտեր Ֆրեդերիկ վան Օսի մոտ, սկսում է նկարել գյուղական տեսարաններ ոչխարներով, կովերով և ձիերով։ Երիտասարդ նկարչի սիրելի թեման է դառնում ձիերի պատկերումը։ Ստանում է նկարիչ Պաուլ Գաբրիելի աջակցությունը։ Շնորհիվ իր՝ չափազանց հասարակ սյուժեների ընտրության, որոնք որպես օրենք պատկերում է մոխրագույն կամ արծաթագույն երանգներով, դառնում է Հաագայի գեղարվեստի դպրոցի լավագույն ակվարելիստներից մեկը։
Մաուվեն մեծ ազդեցություն է ունեցել իր բարեկամ Վինսենթ վան Գոգի (ով իր կնոջ զարմիկն էր) գեղարվեստական կայացման վրա ։ 1881 թվականի հոկտեմբերին Մաուվեն վան Գոգին յուղաներկերով «նկարչի արկղ» է ուղարկում։ Նույն թվականի նոյեմբերին Մաուվեն 3 շաբաթ Հաագայի իր արվեստանոցում վան Գոգին սովորեցնում է ջրաներկով նկարել։ Մաուվեն Վինսենթին ծանոթացնում է Յոհան Հենֆրիկ Վեյսենբրուխի հետ, ով դրական կերպով է վերաբերվում երիտասարդ նկարչի վարպետությանն ու տաղանդին՝ ստիպելով նրան հավատալ իր ստեղծագործական ուժին։
Բացի Նիդերլանդներից (Պետական թանգարան, Ռեյկսմյուզեում), այժմ Մաուվեի գործերը պահպանվում են տարբեր թանգարաններում։ Մեծ քանակությամբ կտավներ ժամանակ ձեռք է բերվել ԱՄՆ-ի կոլեկցիոներների և թանգարանների (օրինակ՝ Բրուքլինյան թանգարան) կողմից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոլանդացի նկարիչներ Կատեգորիա:Վինսենթ վան Գոգի ընտանիք
Գուլյաբ (լեռնագագաթ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Տավուշի մարզի լեռներ
Հենրի Լինչ
Հենրի Ֆինիս Բլոս Լինչ (Henry Finnis Blosse (H. F. B.) Lynch, ), անգլիացի հայագետ, աշխարհագետ, ճանապարհորդ, հասարակական-քաղաքական գործիչ։
Իռլանդական ազնվական տոհմից (տատը սեբաստացի հայուհի)։
Հայաստան կատարած երկու ճանապարհորդությունների (1893-1894, 1898) ժամանակ հավաքած նյութերի հիման վրա գրել է լայն ճանաչում գտած «Հայաստան» աշխատությունը (1901, հայերեն համառոտ թարգմանություն՝ 1913-1914), որը կազմված է երկու հատորից «Ռուսական Հայաստան» և «Տաճկահայաստան»։ Աշխատությունը պարունակում է արժեքավոր տեղեկություններ Հայաստանի պատմության, աշխարհագրության. ժողովրդագրության, հայ բանահյուսության վերաբերյալ, վիճակագրական նյութեր։ Լինչը փորձել է ամեն կերպ ցույց տալ, որ ցարական և թուրքական կառավարությունները վարում են հետադիմական քաղաքականություն Հայաստանում, հալածում հայերին, հայ եկեղեցին և հայոց լեզուն։
Լինչը հետաքրքրվել է նաև Հայկական հարցով։ Լինելով անգլիական պառլամենտի անդամ (1906-1910 թթ․)՝ քննադատել է արտգործնախարար Է. Գրեյի քաղաքականությունը, հանդես եկել հայ ժողովրդի իրավունքների պաշտպանությամբ։ Մահից ոչ շատ առաջ անգլիական մամուլում հրապարակել է «Բաց նամակ»՝ հայկական բարենորոգումների վերաբերյալ։
Մահացել է 1913 թվականին՝ թոքաբորբից։ Ամուսնացած չի եղել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի հայագետներ Կատեգորիա:Անգլիացի աշխարհագետներ Կատեգորիա:Անգլիացի ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Անգլիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Անգլիացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայդելբերգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բրիտանացիներ հայկական սերմամբ
Հելվետյան հանրապետություն
Հելվետյան հանրապետություն (République helvétique), պատմական երկիր ժամանակակից Շվեյցարիայի տարածքում, որը գոյություն է ունեցել ընդամենը հինգ տարի՝ 1798-1803 թվականներին ։ Վերջինիս ստեղծումը ենթադրում էր Շվեյցարիայում կենտրոնական իշխանության հաստատման նախնական փորձ։ Այն կազմված էր հատուկ ինքնակառավարման համակարգ ունեցող մարմիններից՝ կանտոններից, որոնք միավորվում էին ազատ ռազմական դաշինքի շուրջ։
Ֆրանսիացիների Շվեյցարիա ներխուժելուց հետո այս երկիրը դարձավ Ֆրանսիայի դաշնակիցը՝ Հելվետյան հանրապետություն անվան տակ։ Հանրապետության անվանումը կապված էր նախապատմական Շվեյցարիայի տարածքը ասպատակած հելվետյան ցեղերի անունից։ Հայտնի է, որ ժամանակ առ ժամանակ Շվեյցարական միությունը անվանվում էր նաև Հելվետյան միություն (Republica Helvetiorum): Այս ժամանակահատվածում Հելվեցիան համարվում էր Շվեյցարիայի ազգային խորհրդանիշներից մեկը։ Այս հանգամանքի մասին առաջին հիշատակումները եղել են 1672 թվականին ։
Նախապատմություն
Ապրիլի 12-ին շվեյցարական 10 գավառների ներկայացուցիչները հավաքվել են Առաուում, որտեղ էլ վերջիններիս նախաձեռնությամբ ընդունվել է Շվեյցարիայի Հանրապետության սահմանադրությունը, որը երկիրը սահմանում էր, որպես միասնական և անբաժանելի պետություն։ Նոր սահմանադրությունը ստեղծեց հավասար իրավունքներ բոլոր քաղաքացիների համար, համապարտադիր օրենքներ, խղճի ազատություն, մամուլի ազատություն, ինչպես նաև ազատ առևտրային համակարգ։ Մեկ խոսքով Շվեյցարիան դարձավ ժողովրդավարական և իրավական պետություն։ Օրենսդիր իշխանությունը պատկանում էր ժողովրդաընտիր սենատին և մեծ խորհրդին, իսկ գործադիր իշխանությունն իրենց միջև կիսում էին 5 կառավարության անդամները։ Վերջիններս իրենց հերթին ընտրում էին նախարարներ և զորքերի հրամանատարներ, նշանակում ինքնակառավարման մարմինների ղեկավարներին յուրաքանչյուր գավառում։ Գավառներն իրենց հերթին բաժանվում էին շրջանների, իսկ շրջանները՝ համայնքների։