cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալեքսեյ Դմիտրիև
Կենսագրություն
1990 թվականին Ալեքսեյ Դմիտրիևը արտագաղթել է Իսրայել, որտեղ աշխատել է որպես ռադիոհաղորդավար, ինչպես նաև «Ֆալաֆել» մանկական ծրագրի հեղինակ և վարող։ Երեք տարի Իսրայելում ապրելուց հետո 1993 թվականին տեղափոխվել է Բելգիա, որտեղ մինչև 2014 թվականը բնակվել է Բրյուսելում։ 2014 թվականին վերադարձել է Ռուսաստան, ամուսնացել և բնակվել է Սարատովի մարզի Պուգաչով քաղաքում։
Դմիտրիևը դիմում է ներկայացնում Ռուսաստանի քաղաքացիություն ստանալու համար PEN ակումբի և անձամբ դրա ղեկավար, գրող Անդրեյ Բիտովի աջակցությամբ, բայց չի հասցնում ստանալ այն, քանի որ 2015 թվականի հունիսի 4-ին մահանում է վաղանցիկ քաղցկեղից ։ Ալեքսեյ Դմիտրիևը ամուսնացել է երեք անգամ և եղել է հինգ երեխաների հայր։
Ստեղծագործական ուղի
Լինելով բազմակողմանի շնորհալի անձնավորություն՝ Ալեքսեյ Դմիտրիևն իրեն դրսևորել է արվեստի բազմաթիվ տեսակների և ժանրերի մեջ։ Պատանեկության տարիներին սիրել է թատրոնը և մտել այսպես կոչված «տագանյան երիտասարդություն» շրջանակի մեջ՝ երիտասարդների մի ընկերություն, ովքեր Տագանկայի թատրոնի աստղերի երկրպագուներ և «զինակիցներ» էին։ Հետագայում նա սերտ բարեկամություն է հաստատել և համահեղինակ դարձել Էդուարդ Ուսպենսկու շրջանակի «մանկական» բանաստեղծներ Անդրեյ Ուսաչովի, Տիմ Սոբակինի և Մարինա Սոբե-Պանեկի հետ։
Դմիտրիևի ստեղծագործական ժառանգությունը ներառում է գրքեր երեխաների և մեծահասակների համար, մի քանի ֆիլմեր, որոնք նա նկարահանել է իր սեփական սցենարների հիման վրա, մեծ թվով նկարներ և գրաֆիկական աշխատանքներ, պիեսներ և բանաստեղծություններ։ Ըստ գրող Անդրեյ Ուսաչովի՝ 2016 թվականի դրությամբ «Ալյոշա Դմիտրիևի ժառանգությունը հրապարակվել է քսան տոկոսով, իսկ ութսուն տոկոսը դեռևս ոչ մեկին հայտնի չէ»։
Գեղանկարչություն
Դմիտրիևը նկարել և զբաղվել է գեղանկարչությամբ մանկուց։ Նրա աշխատանքների ճշգրիտ թիվը անհայտ է, դրանք շատ են և սփռված են աշխարհով մեկ։ 1975 թվականից մասնակցել է Մոսկվայի քաղաքային գծանկարչական կոմիտեին կից ոչ պաշտոնական նկարիչների ցուցահանդեսներին, 1979 թվականից եղել է «Քաղաքային կոմիտեի» անդամ։ 1980 թվականին Ալեքսեյ Դմիտրիևը ընդունվել է Մոսկվայի նկարիչների միություն (ՄՆՄ), 1990 թվականին՝ Իսրայելի նկարիչների միություն։ Բելգիայում բնակություն հաստատելուց հետո դարձել է Belgian Society of Authors, Composers and Publishers (SABAM) գեղանկարչական բաժանմունքի անդամ։
Նրա գծանկարներն ու կտավները լայնորեն ցուցադրվել են։ 1990-2013 թվականներին կայացել է Ալեքսեյ Դմիտրիևի գեղանկարչության և գրաֆիկայի 17 անհատական ցուցահանդեսներ՝ Բրյուսելում "Giraffe" և "Sablon"» պատկերասրահներում, ինչպես նաև Saint-Gilles, Ukkel և Forest մշակութային կենտրոններում։ Ցուցահանդեսներ են կազմակերպվել նաև այլ քաղաքներում՝ Բեռլինում, Թել Ավիվում, Նազարեթում, Երուսաղեմում, Լոնդոնում, Սիդնեյում և Փարիզում։ Անձամբ, նկարչի կարծիքով, իր մասնակցությամբ կոլեկտիվ ցուցահանդեսների ընդհանուր թիվը մոտենում է հարյուրի։ Ալյոշա Դմիտրիևի մոտ 150 գրաֆիկական և գեղանկարչական աշխատանքներ գտնվում են ԱՄՆ-ի, Իսրայելի, Բելգիայի, Լատվիայի և Ռուսաստանի մասնավոր հավաքածուներում։ Բրյուսելի Art Brut թանգարանում պահվում է նրա երկու աշխատանքները, իսկ Պոմպիդու (Փարիզ) կենտրոնը ձեռք է բերել Դմիտրիևի երեք կտավներ։
Հիշատակ
2016 թվականի հունվարի 31-ին Ռուսաստանի պետական մանկական գրադարանում (ՌՊՄԳ) անցկացվել է Ալեքսեյ Դմիտրիևի 60-ամյակին նվիրված հոբելյանական երեկո ։ Ալյոշայի բանաստեղծություններն ու երգերը կարդացել և երգել են բանաստեղծներ Անդրեյ Ուսաչևը և Տիմ Սոբակինը, ցուցադրվել է «Արքայադուստրը և մարդակերը» ֆիլմը։
Պուգաչով քաղաքում պարբերաբար անցկացվում են միջքաղաքային Դմիտրիևյան ընթերցումներ, Ալեքսանդր Դմիտրիևի ստեղծագործություններին նվիրված մշտական ցուցահանդես է գործում տեղի գավառագիտական թանգարանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս մանկագիրներ Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ
Յասնոգորոդ
Յասնոգորոդ (Ясногород), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոմանովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Յասնոգորոդ գյուղում բնակվում էր 304 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 124,9 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2,43 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոմանովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռոջեր Դիկինս
Ռոջեր Դիկինս (Roger Deakins, ), ամերիկացի կինոօպերատոր, տասներեք անգամ ներկայացվել է «Օսկար» մրցանակի։
Գործունեությունը
Ռոջեր Դիկինսի կինոօպերատորական ուղին սկսում է 1975 թվականից, երբ նկարում է առաջին ինքնուրույն վավերագրական ֆիլմը՝ «Mothers Own»: Երկու տարի անց նա նկարահանում է իր առաջին լիամետրաժ խաղարկային ֆիլմը՝ «Դաժան կիրք»։
Դիկինսի առաջին հայտնի աշխատանքները եղան Մայքլ Ռեդֆորդի «1984» և Ալեքս Կոկսի «Սիդը և Նենսին» ֆիլմերը։
1990 թվականին էկրան բարձրացավ ամերիկացի կինոռեժիսոր Բոբ Ռեյֆելսոնի «Լուսնային լեռներ» ֆիլմը։ Սա Դիկինսի առաջին ամերիկյան ֆիլմն էր, որից հետո նա սկսեց մեծապես աշխատել ԱՄՆ-ում։
1991 թվականին, «Բարթոն Ֆինք» ֆիլմից հետո Դիկինսը սկսում է Կոեն եղբայրների հետ մշտական համագործակցությունը, և 2016 թվականի դրությամբ նրանք արդեն 12 համատեղ ֆիլմ են ստեղծել։
1995 թվականին Ֆրենկ Դարաբոնտի «Փախուստ Շոուշենկից» ֆիլմի համար Դիկինսն առաջին անգամ ներկայացվում է «Օսկար» մրցանակաբաշխության։
2008 թվականին Դիկինսը դարձավ առաջինն, ում նկարահանած երկու ֆիլմ միաժամանակ («Ինչպես վախկոտ Ռոբերտ Ֆորդը սպանեց Ջեսսի Ջեյմսին» և «Այստեղ ծերերի տեղը չէ») առաջադրվեցին «Օսկար» մրցանակաբաշխության «լավագույն կինոօպերատոր» նոմինացիայում։
Ընդհանուր առմամբ Ռոջեր Դիկինսն «Օսկար»-ի ներկայացվել է 13 անգամ, հաղթող չճանաչվելով ոչ մեկում։
Երեք անգամ Բրիտանական կինոմրցանակաբաշխությունում (BAFTA) հաղթող է ճանաչվել «լավագույն կինոօպերատորական աշխատանք» անվանակարգում (2002, 2008, 2011)։
1986 թվականից Դիկինսը Բրիտանիայի (B.S.C), իսկ 1994 թվականից Ամերիկայի (A.S.C) կինոօպերատորների ասոցիացիաների անդամ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:1949 ծնունդներ Կատեգորիա:Մայիսի 24 ծնունդներ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոօպերատորներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Անգլիացի լուսանկարիչներ
Սերրա դու Պարդու ազգային պարկ
Սերրա դու Պարդու ազգային պարկ (Parque Nacional da Serra do Pardo), ազգային պարկ Պարա նահանգում, Բրազիլիա։
Տեղագրություն
Սերրա դու Պարդու ազգային պարկը բաժանված է Սան Ֆելիս դու Շինգու (51.28%) և Ալտամիրա (48.72%) մունիցիպալտետների միջև՝ Պարա նահանգում ։ Ընդգրկում է 445408 հա տարածք ։ Պարկի անունը ծագել է լեռնաշղթայի անունից, որը ձգվում է Պարդու գետի երկայնքով ։ Լեռները սովորաբար ունեն 400-546 մետր բարձրություն ։ Պարդու գետը գտնվում է պարկի հյուսիսարևմտյան սահմանում ։
Պատմություն
Պարկն օգտագործվել է կաուչուկի արդյունահանման համար մինչև 1950-ականների ճգնաժամը։ Այնուհետև այս տարածքը գրավեցին գաղթականները, որոնք փայտանյութ էին արդյունահանում, իսկ հետագայում այն օգտագործվեց որպես արոտավայր՝ խոշոր եղջերավոր կենդանիների համար։ Տարածաշրջանը եղել է անտառահատման և հողերի սեփականության իրավունքի խնդիրների լուծման ասպարեզ ։ Այնուամենայնիվ, պարկը դեռ պահպանում է իր բնական բուսականության 95%-ը ։
Սերրա դու Պարդու ազգային պարկը ստեղծվել է 2005 թվականի փետրվարի 17-ին դաշնային հրամանագրով։ Կառավարվում է Չիկո Մենդեսի կենսաբազմազանության պահպանության ինստիտուտի կողմից։ Ազգային պարկ ստեղծելով՝ վերջինս Բրազիլիայի շրջակա միջավայրի և վերականգնվող բնական պաշարների ինստիտուտի ու Անվտանգության դաշնային ծառայության հետ համատեղ իրականացրեց մի շարք գործողություններ, ինչի արդյունքում ֆերմերները զրկվեցին սեփականությունից, և տեղից հեռացվեցին խոշոր եղջերավոր անասունները ։ Պահպանությունն իրականացվում է «Ամազոնի շրջանի պահպանվող տարածքներ» ծրագրի աջակցությամբ ։ Խորհրդատվական խորհուրդը ստեղծվել է 2012 թվականի դեկտեմբերի 26-ին, իսկ կառավարման ծրագիրը հաստատվել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ին։
Նպատակներ և սպառնալիքներ
Պարկը դասվում է Բնության պահպանության միջազգային միության II կատեգորիային (ազգային պարկ)։ Նպատակն է՝ պահպանել բնական էկոհամակարգերը, նպաստել գիտական հետազոտությունների և կրթական գործունեության զարգացմանը, ինչպես նաև ռեկրեացիային և բնապահպանական զբոսաշրջությանը ։ Պարկում հանրային այցը թույլատրվում է։ Կաուչուկ արդյունահանող որոշ ավանդական համայնքներ դեռևս ապրում են այստեղ։ Պարկին սպառնացող վտանգներից են անտառահատումը, խոշոր եղջերավոր անասունները, անօրինական հանքարդյունաբերությունն ու ենթակառուցվածքային նախագծերը ։
Շրջակա միջավայր
Ջերմաստիճանը տատանվում է 20-ից մինչև 40 °C ։ Այն գտնվում է Ամազոն բիոմում և ընդգրկում է բաց նախալեռնային խոնավ անտառները, խիտ նախալեռնային անտառները և սերրադո դաշտերը։ Ազգային պարկը գտնվում է Շինգու և Տապաժոս գետերի միջև, որտեղ հանդիպում են էնդեմիկ տեսակներ։ Թռչուններից անհետացման եզրին են պենելոպը (Penelope pileata) և ճնճղուկանմանների որոշ տեսակներ՝ Synallaxis cherriei և Anodorhynchus hyacinthinus ։ Պարկում պաշտպանված տեսակներից են յագուարը (Panthera onca) և մեծ ջրասամույրը (Pteronura brasiliensis) ։
Խարվալ
Խարվալ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Գենջի գավառակում։ Գտնվում էր Եփրատի աջակողմյան վտակներից մեկի հովտում՝ գետից ոչ հեռու ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մերկենդորֆ (Միջին Ֆրանկոնիա)
Մերկենդորֆ (Միջին Ֆրանկոնիա) (Merkendorf (Mittelfranken)), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Անսբախի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2753 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի). ։ Տարածքը 26,07 կմ² է։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 5 71 177։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Սաժկի
Սաժկի (Сажки), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Նեմիրովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սաժկի գյուղում բնակվում էր 140 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,15 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 121,74 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Նեմիրովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռուսսկայա (Սովետսկի շրջան)
Ռուսսկայա (Русская), սլոբոդա Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Սովետսկի շրջանում։ Մտնում է Կալաչ-Կուրտլակսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Սովետսկի շրջանի բնակավայրեր
Արխանգելսկոե (գյուղ, Զադոնսկի շրջան)
Արխանգելսկոե (Архангельское), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Զադոնսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1797 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Զադոնսկի շրջանի բնակավայրեր
Վանա-Յիգևա
Վանա-Յիգևա (Vana-Jõgeva), գյուղ Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Յիգևա շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Յիգևա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Լեոնիդ Կանտորովիչ
Լեոնիդ Վիտալևիչ Կանտորովիչ (Леонид Витальевич Канторович, ), սովետական ռուս մաթեմատիկոս, տնտեսագետ, ԽՍՀՄ ԳԱ անդամ (1964)։ Խորհրդային միակ տնտեսագետն է, որն արժանացել է Նոբելյան մրցանակի՝ տնտեսագիտության գծով (1975)։
Կենսագրություն
Ծնվել է Պետերբուրգում, բժշկի ընտանիքում։ Քաղաքացիական պատերազմի տարիներին նրանց ընտանիքը փախել է Բելառուսիա, մնացել այնտեղ մեկ տարի։ 1922 թվականին մահացել է Լեոնիդի հայրը, որդուն թողնելով կնոջ՝ Պաուլինա Սաքսի խնամքին։
1932 թ. Լեոնիդն ընդունվում է Պետերբուրգի համալսարանի մաթեմատիկական ֆակուլտետը, ուր հետաքրքրվում է նաև քաղաքատնտեսության ժամանակակից պատմություն։ Ավարտել է 1930 թվականին և նույն թվականին, մասնակցել է Մաթեմատիկական առաջին կոնգրեսին, շարքերի գծով հետազոտության համար շահել է մրցանակ։ 1934 թվականին ստանում է պրոֆեսորի կոչում, իսկ 1935 թվականին, առանց դոկտորական թեզի պաշտպանության, նրան շնորհվում է ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորի աստիճան։
1932-1960 թթ. աշխատել է Լենինգրադի համալսարանում, 1958-1971 թթ.՝ ԽՍՀՄ ԳԱ Նախարարների խորհրդի գիտության և տեխնիկայի կոմիտեի ժողովրդական տնտեսության բաժանմունքում, միաժամանակ՝ ԳԱ Սիբիրի բաժանմունքում։
Գիտական հետազոտություններ
Կանտորովիչի գիտական առաջին հետազոտությունները նվիրված են պրոյեկտիվ բազմությունների տեսությունը։ Ֆունկցիոնալ անալիզում նա մուծել և ուսումնասիրել է կիսակարգավորված տարածությունների դասը, առաջինն է ֆունկցիաների անալիտիկ մեթոդը կիրառել հաշվողական մաթեմատիկայում։ 1939-1940 թթ. ստեղծել է սահմանափակումներով էքստերեմալ խնդիրների որոշ դասեր լուծելու մեթոդներ և տեսություն՝ գծային ծրագրավորման համար։ Հիմնավորել է օպտիմալ տնտեսական մոդելների վերլուծության ժամանակ ծագող օբյեկտիվորեն պայմանավորված գնահատականների կարևորությունը։ Այս հետազոտությունները նպաստել են ժողովրդական տնտեսության կառավարման ու օպտիմալ պլանավորման տեսությունների ստեղծմանը և տնտեսագիտական խնդիրների մշակմանը (գնագոյացում, ռենտայի տեսություն, կապիտալ ներդրումների արդյունավետություն)։ 1965 թվականին գիտնականն արժանացել է Լենինյան մրցանակի։
1975 թվականին, Թ. Կուպմանսի հետ միասին, արժանացել է Նոբելյան մրցանակի տնտեսագիտության գծով «Տնտեսական ռեսուրսների օպտիմալ բաշխման տեսության մեջ նշանակալից ավանդի համար»։
Կանտորովիչի համաշխարհային համբավին ու լայն ճանաչմանը էապես նպաստել է ռուս մեծ տնտեսագետ, ազգությամբ ռուս, ամերիկյան գիտնական Վասիլի Լեոնտևը։
1976 թվականին Կանտորովիչը ղեկավարել է ԽՍՀՄ ԳԱ համակարգված հետազոտությունների ինստիտուտի աշխատանքները։
1938 թվականին Կանտորովիչը ամուսնացել է մասնագիտությամբ բժիշկ Նատալյա Իլյինայի հետ։ Ունեցել են մեկ որդի և մեկ դուստր, որոնք ևս ընտրել են հոր մասնագիտությունը։ Կանտորովիչը վախճանվել է 1986 թվականին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուս մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հրեաներ Կատեգորիա:Հրեա նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ռուս նոբելյան մրցանակակիրներ
Պեդրա Սելադա պետական պարկ
Տեղագրություն
Պեդրա Սելադա պետական պարկը սփռված է Ռեզենդի և Իտատիա մունիցիպալիտետներում՝ Ռիո դե Ժանեյրո նահանգում։ Ունի շուրջ 8036 հա տարածք։ Պարկն այցելուներին հնարավորություն է ընձեռում օգտագործել տարածքը հանգստի, կրթության և հետազոտության համար, ինչպես նաև աջակցել գյուղական տնտեսությանը՝ զբոսաշրջությանն առնչվող բիզնեսներում ։ Պարկն անվանակոչվել է Պեդրա Սելադա լեռան անունով, որն ունի 1755 մ բարձրություն։ Լավ գծանշված արահետը տանում է դեպի գագաթ, որից երևում է 360 °-ի տեսարան՝ դեպի շրջակա երկիր։
Շրջակա միջավայր
Բուսականությունը ներառում է Ատլանտյան անտառի, Արաուկարիայի անտառների ու ալպյան մարգագետինների մնացորդներ։ Պետական պարկը կարևոր էկոլոգիական միջանցքի մի մասն է կազմում Իտատիա ազգային պարկի և մոտակա հանրային ու մասնավոր պահպանման միավորումների հետ, ինչը պաշտպանում է գետային աղբյուրները, որոնք սնվելով հարավարևելյան որոշ հիմնական գետերից, ինչպիսիք են՝ Պարանա և Պարաիբա դու Սուլ գետերը, նպաստում են այն լեռնաշղթայի պահպանմանը, որում գտնվում է Պեդրա Սելադան ։
Պատմություն
Պեդրա Սելադա պետական պարկը ստեղծվել է 2012 թվականի հունիսի 15-ի 43․640 պետական հրամանագրով։ Նպատակն է պահպանել տեղական բույսերի և կենդանիների պոպուլյացիաները, ինչպես նաև չվող տեսակներին ապահովել ապաստաններով։ Դա Մանտիկեյրա լեռներում առաջին լիարժեք պաշտպանված պետական մակարդակով պահպանման միավորումն էր ։ Այն Մանտիկեյրա խճանկարի մի մասն է կազմում ։ Խորհրդատվական խորհուրդը ստեղծվել է 2014 թվականի օգոստոսի 15-ին ։ Կառավարման ծրագիրն ուժի մեջ է մտել 2014 թվականին ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II Կատեգորիա:2012 հիմնադրումներ Բրազիլիայում
Խաղի օրենքները
Խաղի օրենքները, բրազիլական սերիալ արտադրված Ռեդե Գլոբոյի կողմից։ Հեռարձակվել է 2015 թվականի օգոստոսի 1-ից։ Աշխարհահռչակ Ժուաո Էմանուել Կարնեյրոյի սցենարով նկարահանված սերիալ։ Սերիալը վերջին ժամանակների ամենադիտված հեռուստասերիալն է Բրազիլիայում։
Երկու անգամ արժանացել է Էմմի միջազգային մրցանակի` լավագույն դերասան Ալեխանդրո Ներու և լավագույն հեռուստասերիալ։
Սամբաիբա
Սամբաիբա (Sambaíba), համայնք Բրազիլիայի Հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Մարանիան նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մարանիան նահանգի արևելյան մարզում։ Մտնում է Շապադաս դաս Մանգաբեյրաս գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 4905 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 2 478,569 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 2,0 մարդ/կմ²։
Խաղի օրենքները
Սյուժեն
Ռամուլ Ռոմերոն մի մարդ է ով պետք է օգնի հասարակություն ինտեգրվել այն մարդկանց ովքեր մեկուսացված են, նա հասարակության հերոսն է, նախկին ավագանի որը ընդգրկված է հանցագործ խմբավորման շարքերը։ Ատենան որը հնարավորությունը բաց չի թողնում թալանել իր ծուղակն ընկած մարդկանց։ Ռամուլոյի որդեգրած որդին որը դարձել է ոստիկան միայն թե բացահայտի հանցագործ խմբավորման անդամներին որոնց թվում են հայտնի դեմքեր և քաղաքական գործիչներ։ Հեռուստասերիալը ցուցադրել է բրազիլիայում անարդարությունը, առողջապահական վատ վիճակը, անտեսված ետնախորշերը և դրանցում ապրող մարդկանց դժվար կյանքը։
Սամբաիբա
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մարանիան նահանգի բնակավայրեր
Խաղի օրենքները
Դերերում
Կատեգորիա:Բրազիլական հեռուստասերիալներ
Ռյաբուխին (Սովետսկի շրջան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Սովետսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Խխունջն ու կետը
«Խխունջն ու կետը» (The Snail and the Whale), անգլիացի գրող Ջուլիա Դոնալդսոնի մանկական գիրքն Ակսել Շեֆլերի նկարազարդումներով։ Հրատարակվել է 2003 թվականին, հետագայում թարգմանվել է մի քանի օտար լեզուներով։
Պատմություն
Դոնալդսոնի խոսքերով՝ գրքի սկզբնական գաղափարը եղել է մեծ ու փոքր կերպարների հակադրումը. «Ինձ պետք էր շատ մեծ ինչ-որ մեկը, և փոքր կերպարը պետք է գար ու օգներ մեծին» ։
Ընդ որում՝ ստեղծագործության վերնագիրը կազմվել է հնչողությամբ նման բառերից, որոնցից մեկը եղել է snail՝ «խխունջ». "Շատ վաղուց ես ինչ-որ աշխատանք անում էի մի կրթական հրատարակության համար։ Եվ ես պետք է պատմություն հորինեի «էյ» երկհնչյունի մասին, և ես մտածեցի 	 «էյ» ունեցող բառերի մասին՝ snail, paint, trail, sail, hate։ Եվ ահա այդպես ես մտածեցի խխունջի մասին՝ «snail», որը կարող էր նկարել՝ «paint» և «Leave the trail»՝ «հետք թողնել»։"
Դոնալդսոնը գիրքը կոչում է իր ամենասիրելի ստեղծագործություններից մեկը, քանի որ կառուցվածքով այն մոտ է Էդվարդ Լիրի ստեղծագործությանը, որին ինքը մանկուց սիրել է ։ Լիրի ազդեցությունն զգացվում է ստեղծագործության սյուժեում, մասնավորապես դա վերաբերում է խխունջի ու կետի վերադարձին, ինչը նման է Լիրի «Կապտաձեռ Ջամբլները» բանաստեղծության հերոսների վերադարձին ։
Սյուժե
Ծովի ափին՝ մեծ ժայռի վրա, ապրում էր խխունջը։ Տեսնելով մոտակա նավահանգստից հեռավոր երկրներ ուղևորվող նավերը՝ նա միշտ ուզում էր, որ ինքն էլ մեկնի ճանապարհորդության և տեսնի աշխարհը։ Խխունջի ընկերուհիները նրան չէին հասկանում և խորհուրդ էին տալիս նստել տեղում։ Այնուամենայնիվ, խխունջը ժայռի վրա գրություն է թողնում՝ խնդրելով իրեն վերցնել շուրջերկրյա ճանապարհորդության։ Շուտով նավահանգիստ է գալիս մեծ կետը, որը տեսնում է խխունջի գրությունը և առաջարկում է իր հետ լողալ հեռավոր երկրներ։ Կետի պոչի վրա խխունջը շրջում է ամբողջ աշխարհում, տեսնում այսբերգներ և հրաբուխներ, լինում է ծովի հատակում և ընկնում փոթորկի մեջ։
Մի անգամ կետը շատ է մոտենում ափին և տեղատվության ժամանակ մնում է ցամաքում՝ չկարողանալով շարժվել տեղից։ Կետին փրկելու համար խխունջը սողում է դեպի դպրոց, որտեղ գրատախտակի վրա գրում է՝ «Փրկեք կետին»։ Դպրոցականները տեսնում են այդ գրությունը և կանչում հրշեջներին, որոնք կետի համար փորում են ջրավազան, լցնում ջրով՝ սպասելով մակընթացությանը։ Հետո կետն ու խխունջը հետ են վերադառնում։
Վերադառնալով տուն՝ խխունջն ու կետը պատմում են իրենց արկածների մասին։ Խխունջի ընկերուհիները նույնպես ցանկանում են մեկնել ճանապարհորդության, և կետը նրանց բոլորին նստեցնում է իր պոչին և իր հետ վերցնում հետագա ճանապարհորդությունների ընթացքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:2003 գրքեր Կատեգորիա:Նկարազարդ գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Կովշիրի
Կովշիրի (Ковширы), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 18 մարդ։
Ռուբեն Նաջարով
Ռուբեն Ալեքսանդրի Նաջարով, հայ հոգեբույժ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1965), պրոֆեսոր, ՌԴ ԲԳԱ թղթակից անդամ։
Կենսագրություն
Ռուբեն Նաջարովը ծնվել է 1927 թվականին։ 1949 թվականին ավարտել է Մոսկվայի 2-րդ բժշկական ինստիտուտը, 1952-1955 թվականներին սովորել է ասպիրանտուրայում։ 1949-1952 թվականներին աշխատել է Տամբովի տարածաշրջանային հոգեբուժարանում։ 1963-1982 թվականներին ԽՍՀՄ բժշկական գիտությունների ակադեմիայի Հոգեկան առողջության գիտական կենտրոնի Կլինիկական հոգեբուժության լնստիտուտի տնօրեն, 1988-1995 թվականներին՝ ՌԴ նախագահին առընթեր կառավարության բժշկական կենտրոնի գլխավոր հոգեբույժ ։ Ղեկավարել է ԱՀԿ հոգեկան հիվանդությունների դասակարգման գծով փորձագետ և շիզոֆրենիայի հետազոտության կենտրոնը, եղել Ս. Կորսակովի անվան նյարդաբուժության և հոգեբուժության հանդեսի խմբագրական խորհրդի անդամ, Բժշկական ռեֆերատիվ ամսագրի հոգեբուժության բաժնի ղեկավար։
Աշխատանքները վերաբերում են դանդաղընթաց շիզոֆրենիայի և անբարենպաստ ընթացող պատանեկան շիզոֆրենիայի կլինիկային, հոգեկան խանգարումների բուժմանը և հոգեդեղաբանական միջոցների ազդեցությամբ առաջացող կլինիկական պատկերի ձևափոխությանը, կենսաբանական հոգեախտաբանությանը ։
Մահացել է 1995 թվականի փետրվարի 19-ին Ռուսաստանի Մոսկվա քաղաքում։
Սկոպիե քաղաքի թանգարան
Սկոպյե քաղաքի թանգարան (Музеј на Град Скопје, Muzeu i Shkupit) մշակութային հաստատություն, որը գտնվում է Հյուսիսային Մակեդոնիայի Սկոպիե քաղաքում։ Հիմնադրվել է 1949 թվականին, այն գտնվում է նախկին երկաթուղային կայարանում, որը մասամբ ավերվել է 1963 թվականի Սկոպիեի երկրաշարժի ժամանակ։ Թանգարանում տեղակայված են մշտական ցուցադրություններ, որոնք ներկայացնում են Սկոպիեի և մասամբ Հյուսիսային Մակեդոնիայի պատմությունը՝ սկսած առաջին գրանցված բնակավայրերից մոտ մ.թ.ա. 3000 թվականից մինչև մեր օրերը ։
Պատմություն
1970 թվականից նրա գլխավոր տարածքը գտնվում է հին երկաթուղային կայարանից հարմարեցված հատվածում, որը մասամբ ավերվել է 1963 թվականի երկրաշարժից։ Համեմատաբար պահպանված շենքի մեկ երրորդը այսօր գործում է որպես թանգարան՝ 4500 մ2 մակերեսով, որից 2000 մ2-ը զբաղեցնում է ցուցադրական տարածքը։
Այդ ժամանակվանից թանգարանը կապում է գործունեությունը Սկոպյե քաղաքի հնագիտության, պատմության, էթնոլոգիայի և արվեստի պատմության ոլորտներում։ Ի լրումն համակարգված հետազոտությունների, հավաքագրման, տեսակավորման, պաշտպանության և պահպանման, թանգարանի անձնակազմը զբաղվում է նաև թանգարանային նյութի մասնագիտական ​​մշակմամբ և գիտական ​​ուսումնասիրությամբ և հանրային ներկայացմամբ ցուցահանդեսների, թեմատիկ նախագծերի միջոցով երկրի ներսում և արտերկրում։
Թանգարանն ունի 21 950 թանգարանային առարկաներից բաղկացած ֆոնդ՝ բաժանված չորս բաժնի՝ հնագիտության, պատմության, էթնոլոգիայի և արվեստի պատմություն։ Թանգարանի ֆոնդը ներառում է մակեդոնական գեղարվեստական ​​լուսանկարչության դոյեն Բլագոյ Դռնկովի 182 նվիրատված լուսանկարի և ճապոնական գրաֆիկայի նվիրատվություն՝ ukiyo-e-ի կողմից։ 1991 թվականին Լյուբոմիր Բելոգասկին Սկոպյեի քաղաքի թանգարանին է հանձնել 159 աշխատանք (հիմնականում ջրաներկ)։ Բացառիկ արժեք ունեցող այս հավաքածուն, որն իր տեսակի մեջ առաջինն է երկրում, պահվում է թանգարանի նորաստեղծ պատկերասրահում, որը կրում է նվիրատուի անունը՝ նրա և նրա ստեղծագործության հիշատակը պահպանելու համար։
Ցուցադրություն թանգարանի ազգաբանական բաժնում
Անցյալի միջով զբոսանքը թանգարանում մշտական ​​ցուցադրություն է, որն ընդգրկում է Սկոպյեի և նրա շրջակայքի նախապատմությունից մինչև 20-րդ դարի սկիզբ ընկած ժամանակահատվածը։ Բաց գրաֆիկական ստուդիան՝ «MAK-GRAF»-ը բացվել է 1994 թվականին և ունի միջազգային բնույթ և հանդիսանում է արվեստագետների և հասարակության միջև կապի պահպանման տարածք, որտեղ գրաֆիկ նկարիչները կարող են ստեղծագործել և ցուցադրել իրենց աշխատանքները։ Սուլա Խանում կա Հին Սկոպյեի շուկայի պատմության մշտական ​​ցուցադրություն, «KPJ»-ի նահանգային կոմիտեի Հիշատակի թանգարան և ապօրինի զենքերի հուշահամալիր թանգարան։
Հին երկաթուղային կայարանի շենքը, որտեղ այժմ գտնվում է թանգարանը, հայտարարվել է Հյուսիսային Մակեդոնիայի նշանակալի մշակութային ժառանգության մի մաս։
Արտաքին հղումներ
Media related to Museum of the City of Skopje at Wikimedia Commons
Գրիգոր Լուսավորիչ
Գրիգոր Լուսավորիչ, եկեղեցական, քաղաքական գործիչ, Հայոց եպիսկոպոսապետ՝ 302 թվականից, Հայոց արքա Խոսրով Բ-ին սպանած ազգությամբ պարթև Անակ Պարթևի որդի։
Ալեքս Մայքլիդիս
Ալեքս Մայքլիդիս (Alex Michaelides, ), դետեկտիվ և թրիլլեր ժանրերի կիպրական ծագմամբ բրիտանացի սցենարիստ և գրող ։ Հայտնի է դարձել իր «Լռակյաց հիվանդը» և «Կույսերը» վեպերով։
Գրիգոր Լուսավորիչ
Գրիգոր Լուսավորչի վաղ տարիները
Սուրենը, հետագայում, համաձայն մկրտության՝ Գրիգորն, երբ մեկամսյա մանուկ էր, նրան դայակը (ստնտուն) Սոփիանն ու ոմն Եվթաղը փախցնում են Կապադովկիայի Կեսարիա քաղաքը՝ փրկելով Արշակունիների վրեժխնդրությունից (հայրը՝ Անակ Պարթևը, Հայոց Խոսրով Բ թագավորին սպանողներից էր, քանզի Անակի ողջ ընտանիքը, բացառությամբ՝ Սուրենի, սրատվել էր)։ Կեսարիայում անմիջապես մկրտվել է քրիստոնյա՝ Գրիգոր (հունարեն՝ արթուն, հսկող) անունով Նույն քաղաքում ստացել է բարձրագույն կրթություն Փիրմիլիանոս արքեպիսկոպոսի մոտ քրիստեական հիմնավոր դաստիարակություն։ «Յարբունս հասակի հասեալ» ամուսնացել է կեսարացի Դավթի դստեր՝ Մարիամի հետ։ Երկու զավակ (Վրթանես ու Արիստակես, ապագա Հայոց կաթողիկոսներ՝ Արիստակես Ա Պարթև, Վրթանես Ա Պարթև) ունենալուց հետո նրանք բաժանվել են։ Գրիգորը մտել է արքունական ծառայության, Մարիամը կրտսեր որդու հետ՝ կուսանոց, իսկ ավագին հանձնել են խնամատուն։
Գրիգոր Լուսավորչի չարչարանքները
276-ին, երբ պարսից Վռամ թագավորը գրավել է Մեծ Հայքի զգալի տարածքներ, Գրիգոր Պարթևը Տրդատ Գ Մեծի հետ գտնվում էր Հռոմեական կայսրությունում։ 287-ին վերադառնալով Հայոց գահին՝ Տրդատ Գ Մեծը, ի նշան հաղթության, Եկեղյաց գավառի Երիզա ավանի մոտ՝ Անահիտի մեհյանում գոհության տոնախմբություն է կազմակերպում։ Հայոց թագավորը քրիստոնյա պալատականներին, այդ թվում՝ Գրիգոր Պարթևին (որոնք ազատվել էին կռապաշտ արարողություններից), հրամայում է մասնակցել այդ արարողակարգին ու երկրպագել Աստվածուհի Անահիտին։ Գրիգոր Պարթևը հրաժարվում է մասնակցել այդ արարողակարգին դրա համար էլ Տրդատն, ըստ Ագաթանգեղոսի, որի Պատմությունը Գրիգոր Լուսավորչի վարքի հիմնական սկզբնաղբյուրն է, հրամայում է նրան ենթարկել  չարչարանքների՝ հուսալով, որ Գրիգորը, անպայման  կուրանա Քրիստոսին ու նրա ուսմունքը։ Տարիներ անց, Գրիգոր Լուսավորչի չարչարանքների վայրում կառուցվել է ու ցայսօր, կանգուն պահպանվել է Չարչարանց Սրբ Լուսավորիչ վանքն (Երզնկայից հարավ, Մեղուցիկ գյուղի մերձակա լեռան ստորոտին)։ Այդ խոշտանգումները (12 չարչարանքներ) հետևյալ կերպ է նկարագրում Ագաթանգեղոսը.
Ալեքս Մայքլիդիս
Կենսագրություն
Մայքլիդիսը ծնվել է Կիպրոսում։ Նրա հայրը հույն է, իսկ մայրը՝ անգլուհի։ Ավարտել է Քեմբրիջի համալսարանի Թրինիթի քոլեջի անգլիական գրականության բաժինը։ Ունի Քեմբրիջի համալսարանի անգլիական գրականության և Ամերիկայի կինոարվեստի ինստիտուտի սցենարիստի մագիստրոսական աստիճաններ ։
Գրիգոր Լուսավորիչ
Գրիգոր Լուսավորչի չարչարանքները
ա. Ձեռքերը կապած, գայլ ի բերան, թիկունքին՝ աղի բեռ, կուրծքը բարձր գելարանից վար կախեցին։ բ. Մեկ ոտքից կախելով՝ աղբ ծխեցրին ու դալար բրերով ծեծեցին։ գ. Ոտքերը կոճղերի մեջ ճզմեցին։ դ. Ոտքին երկաթյա բևեռներ մխելով՝ վազեցրին։ ե. Գլուխը կռփահար անելով՝ ծեծեցին։ զ. Գլուխը մամլիչի մեջ դնելով՝ քթի մեջ քացախ ու բորակ փչեցին։ է. Գլուխը մոխրով լեցուն պարկի մեջ կապեցին։ ը. Գլխիվայր կախելով՝ նստատեղից ձագարով ջուր լցրեցին։ թ. Կողերը երկաթե ճանկերով քերեցին։ ժ. Երկաթե դաստակների վրա քաշելով՝ քերեցին։ ժա. Ծնկները երկաթե կապիճների մեջ ձգելով՝ կախեցին։ ժբ. Հալած կապարով մարմինը այրեցին։
Ագաթանգեղոսի հետևողությամբ հայ միջնադարյան մատենագիրները առանձնակի հոգևոր խորհուրդ են հաղորդել չարչարանքներից յուրաքանչյուրին և դրանց թվով տասներկուսը լինելուն։ Այս մեկնաբանություններն ամբողջական և համակարգված տվել է Գրիգոր Տաթևացին։ Ըստ նրա՝ 12 չարչարանքները փոխկապակցված երկու խորհուրդ ունեն։ Առաջինը խարսխվում է միջնադարյան բնագիտական այն ըմբռնման վրա, որ մարդը 12 անդամներ ու զգայարաններ ունի, որոնք ապականվել էին Ադամի կողմից մեղքի պտուղը ճաշակելիս, երբ նա իր զգայարաններով խաբվել է և ցանկացել ոտքերով ուղղվել դեպի ծառը, ձեռքով պոկել և բերանով ճաշակել։ Ըստ այդմ՝ Գրիգորն իր տասներկու չարչարանքներից յուրաքանչյուրով, որոնցից ամեն մեկը հարաբերվում է մարդկային մարմնի տվյալ անդամի և զգայարանի հետ, ջնջել է դրանց ապականությունը։ Երկրորդ բացատրությունն առնչվում է տասներկու առաքյալների հետ։
Ալեքս Մայքլիդիս
Կենսագրություն
Երեք տարի շարունակ ուսումնասիրել է հոգեթերապիա և երկու տարի աշխատել հենց այդ ոլորտում։ Թողել է աշխատանքը՝ գրականությամբ զբաղվելու համար։ Հոգեթերապիայի ոլորտում աշխատանքը նրան ներշնչել է գրել իր առաջին «Լռակյաց հիվանդը» վեպը ։
Աշխատություններ
Մայքլիդիսի առաջին՝ «Լռակյաց հիվանդը» վեպը, հենց առաջին շաբաթվա ընթացքում, դարձել է The New York Times-ի հաստ կազմով գրքերի շարքում № 1 բեսթսելեր, ինչպես նաև 2019 թվականին դարձել ԱՄՆ-ում ամենավաճառված հաստ կազմով նորույթ գիրքը։ Յոթ շաբաթ շարունակ ներառվել է Sunday Times-ի բեսթսելերների տասնյակում։
Գրիգոր Լուսավորիչ
Գրիգոր Լուսավորչի չարչարանքները
Քրիստոնեությունը քարոզելիս և տարածելիս առաքյալներից յուրաքանչյուրը նահատակվել է մյուսներից տարբերվող առանձին մի չարչարանքով։ Համաձայն Գրիգոր Տաթևացու՝ առաքյալների կրած այս տասներկու չարչարանքներից յուրաքանչյուրը Գրիգոր Լուսավորիչն է կրել՝ դառնալով բոլոր առաքյալներին չարչարանակից։ Բռնություններից հետո (ավելի քան մեկամսյա) նախարար Արտավազդ Մանդակունու քրոջ ամուսին Տաճատ Աշոցյանը հայտնել է, որ Գրիգոր Պարթևը թագավորահորն սպանողի որդին է։ Տրդատ Գ-ի հրամանով 287-ին նրան նետել են մահապարտների բանտ՝ Խոր վիրապ։
Ըստ ավանդության, Խոր վիրապում Գրիգոր Պարթևը մնացել է շուրջ 13 տարի։ Նրա վիրապային կյանքը հրաշք է, և այդտեղ կենդանի մնալը աստվածային սքանչելիների մի հատուկ նշան է համարվում։ Աստվածային գթությամբ մի այրի կին գաղտնի զնդան է նետել հանապազօրյա հացը, և մի հրեշտակ ամենօրյա այցելություններով քաջալերել է Գրիգորին։
Ալեքս Մայքլիդիս
Աշխատություններ
Amazon.com-ում գիրքը դարձել է 2019 թվականի ամենաշատ վաճառված 2-րդ գեղարվեստական գիրքը, ինչպես նաև 2019 թվականի թիվ մեկ թրիլերը։ 2019 թվականին այն նաև ստացել է Goodreads Choice Award մրցանակը՝ «լավագույն դետեկտիվ» անվանակարգում, Ռիչարդ ւ Ջուդի գրական ակումբի կողմից՝ 2019 թվականի լավագույն թրիլեր, իսկ The Times-ի վարկանիշով՝ ամսվա գիրք։ «Լռակյաց հիվանդը» նոմինացվել է նաև Բարի մրցանակի՝ «լավագույն դեբյուտ» անվանակարգում։
Մայքլիդիսի երկրորդ՝ «Կույսերը» վեպը հոգեբանական դետեկտիվ է Քեմբրիջի համալսարանում տեղի ունեցած սերիական սպանությունների մասին։
Գրիգոր Լուսավորիչ
Քրիստոնեության ընդունումը
Տրդատ Գ Մեծը, հետևելով հռոմեական Դիոկղետիանոս կայսրի օրինակին, հրովարտակով արգելել է նոր կրոնը և դաժանորեն հալածել քրիստոնյաներին։ Նրա հրամանով Գրիգոր Պարթևի բանտարկության վերջին տարում՝ 301-ին (վիրապից ելնելուց 9 օր առաջ), Վաղարշապատի մոտակայքում նահատակվել են ս. Հռիփսիմյան և ս. Գայանյան 37 վկայուհիները։ Համաձայն Ագաթանգեղոսի՝ Տրդատը վեց օր ընկղմվել է մելամաղձոտ տխրության մեջ «առ անձուկ սիրոյ Հռիփսիմեայ», ի վերջո որսի է դուրս եկել, և նույն օրն էլ ի տրիտուր այդ ամենի՝ վրա է հասել «Տիրոջ պատուհասը»։ Դիվահարվել է թագավորը (բոլոր մերձավորներով) և, նմանվելով վայրի խոզի, մտել եղեգնուտը։ Հարվածներից զերծ մնացած թագավորաքույր Խոսրովիդուխտը (նրա քրիստոնյա լինելու հավաստիքն էր) հինգ անգամ կրկնվող տեսիլք է տեսնում, ըստ որի, դիվաբախներին կարող էր բուժել միայն Գրիգորը։ Նրան վիրապից հանդիսավորությամբ Վաղարշապատ է բերել Խոսրովիդուխտի խնամակալ Օտա Ամատունին։ Գրիգորը նախ հնձանահարկի տակ ամփոփել է նահատակ կույսերի աճյունները, ապա քարոզել Ավետարանը և հնգօրյա պահքով նախապատրաստել պատուհասվածներին և ողջ ժողովրդին քրիստոնեություն ընդունելու։ Այնուհետև, անսալով աղաչանքներին, բժշկել է արքային և մյուս ընկնավորներին։ Ապաշխարած ու դարձի եկած Տրդատ Գ Մեծը հրամայել է, որ դադարեցվի քրիստոնյաների հալածանքը, և ժողովուրդը համարձակ պաշտի Քրիստոսի սուրբ հավատը։ Հաշվի առնելով հայոց քաղաքական ու հոգևոր միասնության, անկախ գոյավիճակի ապահովման, հարևան այլակրոն պետությունների ազդեցությունից երկիրը ձերբազատելու կարևորությունը, հայ նախարարների շրջանում հռոմեամետ և պարսկամետ կողմնորոշումների ձևավորումը և այլ հանգամանքներ՝ Տրդատ Գ Մեծը 301-ին քրիստոնեությունը Հայաստանում, առաջինն աշխարհում, հռչակել է պետական կրոն։ Հայաստանում քրիստոնեությունը պետականորեն ընդունելով՝ Տրդատ Գ Մեծը և Գրիգոր Լուսավորիչը ձգտել են լուծել պետության ամբողջականության, ազգային ինքնության պահպանման ու ամրապնդման, ազգի բոլոր հատվածների համախմբման և միասնության խնդիրը։ Երկրում իշխող բազմաստվածությունը՝ իբրև աշխարհայացք և գաղափարախոսություն, պատմ. նոր պայմաններում ոչ միայն ի վիճակի չէր նպաստելու ծառացած խնդիրների լուծմանը, այլև բովանդակում էր հայ նախարարական տների կենտրոնախույս միտումների գաղափարախոսության հիմնավորումը։ Բազմաթիվ և խայտաբղետ կրոնագաղափարախոսական վարդապետություններից այդ պահանջներին առավելագույնս բավարարում էր հզորացող քրիստոնեությունը։ Հայաստանում քրիստոնեությունը պետական կրոն հռչակելով՝ հոգևոր և գաղափարական նախադրյալներ են ստեղծվել ինչպես զրադաշտական Պարսկաստանից, այնպես էլ դեռևս հեթանոսական Հռոմից գաղափարախոսական սահմանազատման, իսկ միջնորդավորված ձևով՝ նաև քաղաքական ինքնուրույնության և անկախության համար։ Քրիստոնեության ընդունումը նախանշել է հայ ժողովրդի և պետության հետագա զարգացման ուղիները, հոգևոր կյանքի, մշակույթի, գիտության, արվեստի, մտածողության և աշխարհընկալման ուղենիշներն ու չափանիշները, որոնք, թեև դժվարությամբ, բայց հետզհետե թափանցել են ազգային գիտակցության, ապրելակերպի, կենցաղի մեջ։ Տրդատ Գ Մեծը պետական հիմքերի վրա է դրել նաև եկեղեցապետի ընտրությունը. հրավիրելով ավագանու ժողով՝ Գրիգոր Լուսավորչին կարգել է Հայոց եպիսկոպոսապետի (հայրապետի) պաշտոնում, դրանով վավերացնելով եկեղեցու և հովվապետի ենթակայությունը թագավորական իշխանությանը։
Գրիգոր Ա Լուսավորիչ 302-ի սկզբին 16 նախարարների ուղեկցությամբ և թագավորական հրովարտակով մեկնել է Կեսարիա, որտեղ նրան եպիսկոպոս է ձեռնադրել տեղի արքեպիսկոպոս Ղևոնդիոսը։ Այդ ձեռնադրությամբ Կեսարիայի աթոռը բնավ չի միջամտել Հայ եկեղեցու գործերին, երբեք հսկողության իրավունք չի ունեցել, և ձեռնադրությունը կրել է զուտ ծիսական բնույթ։ Տրդատ Գ Մեծն ու ավագանու ժողովն են ընտրել Հայոց առաքելական աթոռի հաջորդին, իսկ Կեսարիայի աթոռն այդ ձեռն ադրությամբ պարզապես հոգևոր շնորհաբաշխություն է տվել Գրիգոր Ա Լուսավորիչին։ Հայոց եպիսկոպոսապետը՝ որպես անկախ եկեղեցու գլուխ, ամեն ինչ ինքն է տնօրինել ու կարգադրել, եպիսկոպոսներ և արքեպիսկոպոսներ ձեռնադրել, թեմեր հիմնել, տոներ հաստատել, եկեղեցական կանոններ ու ծեսեր սահմանել՝ պահելով տեղական ավանդությունները և հետևելով ընդհանուր քրիստոնեական սովորություններին։ Գրիգոր Ա Լուսավորիչը Կեսարիայից գնացել է Սեբաստիա, որոշ ժամանակ հետո, Կարինի ու Հարքի ճանապարհով անցել Տարոն, որը հայոց հեթանոսական կրոնի մեծ կենտրոններից էր։ Կոտրելով քրմերի դիմադրությունը (ինքը՝ խաչով, նախարարները՝ զենքով)՝ Տարոնում հիմնել է քրիստոնեական կենտրոններ, այդտեղ ամփոփել իր հետ բերած Հովհաննես Մկրտչի (Իննակնյան բագինների վայրում, Մշո Ս. Կարապետ վանք), ս. Աթանագինեսի (իր աներորդու) մասունքների մի մասը, գերեզմանների վրա վկայարան կառուցել, նրանց համար հատուկ տոն սահմանել (ներկայումս Հայ եկեղեցին տոնում է Հոգեգալստյան առաջին կիրակիին հաջորդող հինգշաբթի օրը) և պատվիրել, որ ամեն տարի հավաքվեն այդտեղ՝ սրբերի հիշատակը տոնելու։ Հայոց հայրապետը Հովհաննես Մկրտչի նշխարներից ամփոփել է նաև Եղրդուտ կոչված տեղում և հիմնադրել Մատնավանքը՝ Աշտիշատի ստորոտին։ Ապա Աշտիշատում մեծ եկեղեցի է կառուցել, Ս. Երրորդություն անունով սեղան կանգնեցրել, շինել մկրտության ավազան ու մկրտել իրեն ուղեկցող իշխաններին, զորքերին և բազմաթիվ նորադարձների։ Գրիգոր Ա Լուսավորիչ Տարոնից անցել է Բագրեվանդ։ Տրդատ Գ Մեծը արքունիքով ընդառաջ է գնացել և Բագավան գյուղաքաղաքում դիմավորել Հայաստանի հովվապետին։ Այստեղ ևս ամփոփելով Հովհաննես Մկրտչի, ս. Աթանագինեսի մասունքների մնացյալ մասը՝ դրանց վրա վկայարան է կառուցել, սեղան հիմնել ու Պատարագ մատուցել։
Ալեքս Մայքլիդիս
Աշխատություններ
Մայքլիդիսը նաև հանդիսանում է «Դևը, որին դուք գիտեք» ֆիլմի հեղինակը, որտեղ գլխավոր դերերում հանդես են գալիս Լենա Օլինը, Ռոզամունդ Փայքը և Ջենիֆեր Լոուրենսը, ինչպես նաև «Խարդախություն» ֆիլմի սցենարի համահեղինակը, որտեղ էլ գլխավոր դերերը մարմնավորում են Ումա Թուրմանը, Թիմ Ռոթը, Փարքեր Փոուզին և Սոֆյա Վերգարան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հույն գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ
Գրիգոր Լուսավորիչ
Քրիստոնեության ընդունումը
Գրիգոր Ա Լուսավորիչ քրիստոնեություն է տարածել նաև Վիրքում, Աղվանքում, հյուսիսային Կովկասում, Խաղտիքում, Մասքթաց երկրում, Միջագետքում, Ատրպատականում։ Մանկահասակ թոռանը՝ Գրիգորիսին ձեռնադրել է Վրաց և Աղվանից քահանայապետ։ Հետևելով քրմությանը՝ Գրիգոր Ա Լուսավորիչ տոհմական ժառանգության իրավունքը պահպանել է նաև Հայ եկեղեցու վարչության մեջ։ Արիստակես որդուն ձեռնադրելով եպիսկոպոս՝ դարձրել է իր տեղապահն ու եպիսկոպոսակիցը, դրանով հաստատել իր տոհմի հոգևոր ժառանգական իշխանությունը։ Գրիգոր Ա Լուսավորչի անունով պահպանվել են 23 կրոնաբարոյախոսական ճառ պարունակող «Յաճախապատումը», մի քանի մանր երկասիրություններ և կանոններ։ Նրան են պատկանում նաև Նիկիայի Ա տիեզերական ժողովին (325) մասնակցած Արիստակես Պարթևի բերած Նիկիական կանոններում կատարված հավելումները։ Որոշ ուսումնասիրողն եր Գրիգոր Ա Լուսավորչին են վերագրում նաև Խորհրդատետր-Պատարագամատույցը, մի շարք ծիսամատյանների կազմումը և նախնական խմբագրումը։ Հայրապետական գործը հանձնելով Արիստակեսին՝ Գրիգոր Ա Լուսավորիչ կյանքի վերջին տարիներն անցկացրել է ճգնակեցության մեջ, Դարանաղի գավառի Սեպուհ լեռան Մանեիայրում, որտեղ և վախճանվել է (օրը չի հիշատակվում)՝ ամփոփվելով նույն անձավում։ Վրթանես Ա Պարթևի կաթողիկոսության ժամանակ նշխարները վերաթաղվել են նույն գավառի Թորդան գյուղում, Լուսավորչի տոհմական կալվածքում։ Գրիգոր Ա Լուսավորչի նշխարները Թորդանից հանվել և սփռվել են ողջ քրիստոնյա աշխարհում և դարձել պաշտամունքի առարկա։ Հայաստանում Գրիգոր Ա Լուսավորչից մնացած միակ սրբությունն եղել է Լուսավորչի Աջը, որը նաև հայրապետական իշխանության գլխավոր, պաշտոնական նշանակն է, և պարտադիր է նրա առկայությունը կաթողիկոսարանում։ Գրիգոր Ա Լուսավորչի մյուս նշխարները և մասունքները հայոց մեջ խտացվել են Լուսավորչի Աջի մեջ։ Դրան զուգահեռ 13–14 դարերին «Լուսավորչի լույս հավատքի» խորհրդանիշն են դարձել երկու աննյութեղեն առարկաներ՝ Սեպուհ լեռան վրա շողացող Տրդատի Հավլունի թուրը (ժող. ստուգաբանությամբ՝ հավու ուլնի՝ հավի երկաթ, որը կտրուկ և ամուր սրի իմաստն ունի) և Արագած լեռան կատարին առանց պարան կախված Լուսավորչի կանթեղը, որոնք միասնաբար խորհրդանշում են Հայոց արքայի և հայրապետի, եկեղեցու և պետության գործակցությունը, ինչպես նաև Սեպուհ լեռան վերևից ոսկե մի կամարով կապվելով Արագածի գագաթին, հոգևոր խորհրդանշական կապով միացնում են հայության երկու հատվածները։ Ըստ ավանդության՝ Տրդատ Գ Մեծը, Գրիգոր Ա Լուսավորչի նման, կյանքի վերջին տարիներին տրվել է առանձնության Սեպուհ լեռան վրա։ Հայոց հայրապետը, վերցնելով Հայոց արքայի թուրը, օրհնել է, նետել վեր աստվածային զորությամբ սուրը խաչանման կախվել է Սեպուհ լեռան վրա և, Լուսավորչի մշտավառ կանթեղի լույսով ողողված, լույս է տալիս այնտեղից։ Այդ մասին առաջին անգամ գրել է Վարդան Վարդապետն իր «Աշխարհացույց»-ում, որտեղ ասվում է, թե Լուսավորիչն առնելով «զթուրն օծեաց որպես զխաչ, եդ ի յօդն բանիւն Աստուծոյ»։
Հայ եկեղեցին ս. Գրիգոր Ա Լուսավորչին դասել է ավագ սրբերի կարգը։ Նրան անվանում են «Հայոց Մկրտիչ», «Երկրորդ Լուսավորիչ Հայոց» (Թադեոս և Բարդուղիմեոս առաքյալներից հետո), իսկ քրիստոնեությունը հայոց մեջ կոչվում է նաև «Լուսավորչի լույս հավատք»։ Նրա մասին հորինվել են բազմաթիվ երգեր, շարականներ, ներբողներ, տաղեր, հյուսվել ավանդություններ։ Գրիգոր Ա Լուսավորչին հայտնի ներբող է ձոնել Ընդհանրական եկեղեցու մեծ հայրերից Հովհան Ոսկեբերանը։ Ագաթանգեղոսի «Պատմութիւն Հայոցը» ամբողջովին նվիրված է հայոց դարձին, Գրիգոր Ա Լուսավորչի վարքին և վարդապետությանը։ Հայկական մանրանկարչության, որմնանկարչության, ձեռագիր մատյանների պատկերազարդման, եկեղեցիների բարձրաքանդակներում մեծ տարածում է գտել Գրիգոր Ա Լուսավորչի պատկերագրությունը։ Նրան նվիրված պատկերներն ընդգրկում են հայոց դարձի և մեծ սրբի կյանքի բոլոր գլխ. և հիմն. դրվագները։ Գրիգոր Ա Լուսավորիչ, որպես համաքրիստոնեական սուրբ, հիշատակի օր ունի ուղղափառ և կաթոլիկ եկեղեցիներում (քույր եկեղեցիները նրա հիշատակը տոնում են սեպտեմբերի 30-ին)։ Հայ եկեղեցում ս. Գրիգոր Ա Լուսավորչի հիշատակին նվիրված տոներն են. վիրապ մտնելը և չարչարանքները (Մեծ պահքի վեցերորդ կիրակիի նախորդ շաբաթ օրը), վիրապից ելնելը (Հոգեգալստյան երկրորդ կիրակիի նախորդ շաբաթ օրը), նշխարների գյուտը (Հոգեգալստյան չորրորդ կիրակիի նախորդ շաբաթ օրը), իսկ Ս. Ծննդյան չորրորդ կիրակիի կամ Վարդավառի երրորդ կիրակիի նախորդ շաբաթ օրը տոնվում է ս. Գրիգոր Ա Լուսավորչի որդիների և թոռների հիշատակը։ Կաթողիկոսական գահին Գրիգոր Ա Լուսավորչին հաջորդել է Արիստակես Ա Պարթևը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսներ Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցու սրբեր Կատեգորիա:Լուսավորիչներ Կատեգորիա:4-րդ դարի քրիստոնեական սրբեր Կատեգորիա:Եկեղեցու հայրեր Կատեգորիա:4-րդ դարի հայեր Կատեգորիա:3-րդ դարի հայեր
Նիկոլսկ (գյուղ, Ռոմանովսկի շրջան)
Նիկոլսկ (Микільськ), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոմանովսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1890 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նիկոլսկ գյուղում բնակվում էր 13 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 23 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,57 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոմանովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1890 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ալափկյար
Ալափկյար (նաև՝ Ալափկյարի էր, Ալքարի այր), քարայր Հայաստանի Ճամբարակի շրջանում, Ներքին Ճամբարակ գյուղից 3 կմ արևմուտք, Աղամրզա հանդամասում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի քարանձավներ
Փիղը և մրջյունը
Փիղը և մրջյունը (Слон и муравей), 1948 թվականին նկարահանված խորհրդային նկարչական մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ։ Նկարահանել են ռեժիսորներ Բորիս Դյոժկինը և Գենադի Ֆիլիպովը։
Սյուժե
Խրատական մուլտֆիլմը պատմում է այն մասին, թե ինչպես է պարծենկոտությունն ամեն անգամ հայտնվում անհաջողությունների մեջ։ Մուլտֆիլմի սյուժեն փոխվում է և բոլորը հայտնվում են աղվեսի ամուսնության խնջույքում։ Անտառի բոլոր կենդանիները հրավիրված էին այդ խնջույքին, բոլորը երգում, պարում և ուրախանում էին։ Բայց դժբախտաբար ոչ բոլորը կարող էին իրենց դրսևորել հյուրի պես։ Օրինակ՝ փիղը մտածում էր, որ ինքը շատ մեծ է, բոլորից ուժեղ է և նրան ոչ ոք չէր կարող հաղթել։ Բայց նրա այդ պահվածքը երկար չտևեց, հայտնվեց մեկը, ով կարողացավ ցույց տալ նրա իրական տեղը։
Հրատարակչություն
Մուլտֆիլմը միանգամից դուրս է եկել DVD տարբերակով՝ մի քանի մուլտֆիլմների հետ միասին։ Օրինակ՝ «Կվարտետ»(1947), «Փիղը և մրջյունը»(1948), «Կկուն և սարյակը»(1949), «Առյուծը և նապաստակը»(1949), «Պոլկանը և Շավկանը»(1949), «Աղվեսը շինարար է»(1950), «Ագռավը և աղվեսը, կկուն և աքլորը»(1953), «Դդուկը և արջը»(1955), «Ճպուռն ու մրջյունը»(1935), «Առակի աշխարհում»(1973) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր փղերի մասին Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր կենդանիների մասին Կատեգորիա:1948 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Բորիս Դյոժկինի մուլտֆիլմեր
Բուզինովշչինա (գյուղ, Ռեշետիլովկայի շրջան)
Բուզինովշչինա (Бузинівщина), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Ռեշետիլովկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բուզինովշչինա գյուղում բնակվում էր 25 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Ռեշետիլովկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վահան Քուրքջյան
Վահան Քուրքջյան, հայ գրող, պատմաբան, ուսուցիչ և համայնքային ղեկավար ։
1904 թվականին Կահիրեում հրատարակել է հայկական «Լուսաբեր» թերթը, որի էջերում Վահան Քուրքջյանը ու մյուս մտավորականները հայ ժողովրդին ազգային միության կոչ էին անում։ Ի վերջո, այս գաղափարը նյութականացավ Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միության տեսքով։ 1907 թվականին նա տեղափոխվել է Միացյալ Նահանգներ և իրավագիտություն սովորել Բոստոնի համալսարանում։ Երկու տարի անց նա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միության առաջին ամերիկյան բաժանմունքը հիմնեց Բոստոնում։ Իր ստեղծման օրվանից նա անքակտելիորեն կապված է եղել այս կազմակերպության հետ՝ զբաղեցնելով նրա գործադիր տնօրենի պաշտոնը մինչև 1930 թվականին իր հրաժարականը։ Քուրքջյանը հաճախ է հոդվածներ տպագրել հայկական թերթերում և հրատարակել մի շարք գրքեր ու գրքույկներ, որոնցից առավել հիշարժան է նրա «Հայոց Պատմությունը» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Articles with hCards Կատեգորիա:1961 մահեր Կատեգորիա:1863 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ գրողներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում օսմանյան ներգաղթյալներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
(2306) Բաուշինգեր
(2306) Բաուշինգեր (Bauschinger), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1939 թվականի օգոստոսի 15-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,7343 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5637 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9049 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1651,46 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,217989 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,24° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1939 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Յոհաննես Տականեն
Յոհաննես Տականեն (Johannes Takanen, ), ֆինն քանդակագործ։
Կենսագրություն
Յոհաննես Տականենը ծնվել է 1849 թվականի դեկտեմբերի 8-ին, Յուլյա-Ուրպալա գյուղում, բատրակների ընտանիքում ։
1865-1866 թվականներին քանդակագործություն է սովորել Հելսինկիում, Վալտեր Ռունեբերգի մոտ։ 1867 թվականից սովորել է Կոպենհագենի Գեղարվեստի ակադեմիայում՝ Գերման Վիլհելմ Բիսսենի արվեստանոցում, այնուհետև վերապատրաստվել է Բերտել Տորվալդսենի մոտ։ 1872 թվականից հետո մեկնել է Հռոմ, որտեղ ապրել է մինչև իր կյանքի վերջը ։
Ստեղծագործություններ
Տականենի ամենահայտնի գործերից են «Ռևեկկան ջրհորի մոտ», «Անդրոմեդա» արձանները, ինչպես նաև Վյայնյամեյնենի արձանը Մոնրեպոյի վիբորգյան պուրակում և Ալեքսանդր II-ի արձանը Հելսինկիում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆինն քանդակագործներ Կատեգորիա:Խորհրդային քանդակագործներ Կատեգորիա:Դանիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի շրջանավարտներ
Արխանգելսկոե (գյուղ, Կրասնինսկի շրջան)
Արխանգելսկոե (Архангельское), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1866 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Կովշովո (գյուղ, Գատչինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 112 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Սովետսկայա (Ռոստովի մարզ)
Սովետսկայա (Советская), ստանիցա Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Սովետսկի շրջանում։ Սովետսկի շրջանի և Սովետսկի գյուղական համայնքի վարչական կենտրոնն է։ 2002 թ. տվյալներով բնակչությունը կազմում է 2296 մարդ։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Սովետսկի շրջանի բնակավայրեր
Սելիկան
Սելիկան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Գենջի գավառակում։ Գտնվում էր Գենջ գյուղաքաղաքից 40 կմ հյուսիս-արևելք։
Գյուղն ունեցել է հետևյալ անվանումները. Խելիկան, Հասալի, Սալրգան, Սալրկան, Սալրքան, Սալիկան, Սալիջան, Սալքան, Սելեկան, Սելիբան, Սելիգան, Սելիխան, Սիլկան, Սլիկան, Սլիքան, Սլքան։
1914 թվականին ուներ 80 տուն՝ 500 հայ բնակչով։
Սելիկանն ուներ 1276 թվականին կառուցված հայկական եկեղեցի։ Գյուղում կար վարժարան։
1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ գյուղը ավերվել է, իսկ բնակիչները կոտորվել կամ տեղահանվել են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Միլթոն-Քինս
Միլթոն-Քինս (Milton Keynes), քաղաք Հարավարևելյան Անգլիայի Բակինհեմշիր կոմսությունում, գտնվում է 72 Լոնդոնից դեպի հյուսիս-արևմուտք։ Վարչական կենտրոնը Միլթոն-Քինս յունիտար միավորն է։
Տես նաև
Կատեգորիա:Անգլիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1967 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նեկրոբիոզ
Նեկրոբիոզ (` մահացած և βίος` կյանք), մահվանը նախորդող փոփոխություններ բջջում, նեկրոզի փուլերից։ Ուղեկցվում է նյութափոխանակության խանգարումներով, որոնք կարող են հանգեցնել բջջի ճարպային կամ այլ կազմափոխությունների։ Վերջիններս կարող են լինել դարձելի (Տարաճում)։ Նեկրոբիոզի առավել բնորոշ նշաններն են՝ բջջակորիզի փոփոխությունները (կորիզի կնճռոտում, քայքայում և լուծում), բջջապլազմայի մածուցիկության, բջջի ներկվելու ունակության խանգարումը և ֆերմենտային համակարգերի կազմալուծումը, որը կարող է հանգեցնել ինքնալուծման։
Կատեգորիա:Նյութեր Հայկական սովետական հանրագիտարանից Կատեգորիա:Ախտաբանական անատոմիա Կատեգորիա:Պաթոլոգիա Կատեգորիա:Մորֆոլոգիա Կատեգորիա:Պաթոլոգիական փոփոխություններ
Զաքարիա Բ (Աղվանքի կաթողիկոս)
Զաքարիա Բ (կյանքի տարիները անհայտ), Աղվանից եկեղեցու 15-րդ կաթողիկոսը, ով կառավարել է 7-րդ դարի առաջին կեսին։ Իր կյանքի օրոք Սյունիքի եկեղեցին ազատվեց հայկական եկեղեցու ենթակայությունից և միավորվեց Աղվանաց եկեղեցուն ։
Մխիթար Գոշը Զաքարիա Բ-ին բնութագրել է որպես «սուրբ և անարատ ամուսին»։
Աղվերան (Ուրֆայի գավառ)
Աղվերան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ուրֆայի նահանգի Ուրֆայի գավառում։ Գտնվում էր Ուռհա-Սևերեկ ճանապարհի վրա ։
Բնակչության մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր