cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ավրորա Մարտիկանյան
Կենսագրություն
Պահպանվել են Մարտիկանյանների ընտանիքի երկու հազվագյուտ լուսանկարներ, որոնք ներկայացնում են բազմանդամ ընտանիքի անդամներին, այդ թվում մանկահասակ Արշալույսին։ Հրաշքով պահպանված լուսանկարները, ուղարկվել էին ԱՄՆ-ում բնակվող բարեկամներին մինչև ցեղասպանությունը։
LOT Airlines
LOT Airlines, լեհական ավիաընկերություն, թռչում է 49 քաղաքներում և 31 երկրներում։ Ավիաընկերությունը հիմնադրվել է 1929 թվականի հունվարի 1-ին, և առաջին միջազգային չվերթը իրականացրել է Բուխարեստում, 1930 թվականի ապրիլի 1-ին։ Ավիաընկերության դուստր ավիաընկերությունն է համարվում՝ Eurolot-ը։ Դաշինք է կնքել Star Alliance-ի հետ։
Չվերթը
2013 թվականի հունիսին ավիաընկերության չվերթը բաղկացած էր հետևյալ ինքնաթիռներից ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օդային տրանսպորտի միջազգային ասոցիացիայի անդամներ
Նատալյա Գոժևա
Կենսագրություն
Նատալյա Գոժևան ծնվել է Տաշքենդում, ինժեներների ընտանիքում։ 1952 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Ռուսաստան՝ Սամարայի մարզ։ 1966 թվականին Նատալյան ավարտել է հանրակրթական դպրոցը արծաթե մեդալով և միաժամանակ նաև երաժշտական դպրոցի ջութակի դասարանը Նովոկույբիշևսկ քաղաքում։ 1970 թվականին կարմիր դիպլոմով ավարտել է Կույբիշևի երաժշտական դպրոցը հին գործիքներ, ջութակի դասարանի ուսուցչի մասնագիտությամբ։ 1971–1976 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Մ․ Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետում, որտեղ ստացել է «արվեստի պատմություն և տեսություն, արվեստագետ» մասնագիտություն։ 2005 թվականին Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի կերպարվեստների տեսության և պատմության գիտահետազոտական ինստիտուտում պաշտպանել է թեկնածուական դիսերտացիա «Բուդդայական կանոնը Լաոսի ավանդական արվեստում» ։
Կուբդարի
Կուբդարի՝ (კუბდარი) լցոնված հացով վրացական ազգային ուտեստ ։
Նատալյա Գոժևա
Կենսագրություն
Աշխատանքային գործունեությունն սկսել է սովորելու ժամանակ՝ 1968 թվականին՝ աշխատելով որպես ջութակի դասարանի ուսուցիչ նախ Նովոկույբիշևսկում, ապա Մոսկվայի նավթամշակման գործարանին Մշակույթի պալատում։ 1974 թվականին սկսել է աշխատել Արևելքի պետական թանգարանում նախ որպես էքսկուրսավար, ապա Հարավարևելյան Ասիայի բաժնի գիտաշխատող։ Այդ բաժինը ղեկավարել է 1996-2013 թվականներին, հետագայում դարձել է Հեռավոր Արևելքի, Հարավարևելյան Ասիայի և Օվկիանիայի ժողովուրդների արվեստի բաժնի գիտախատող։ ՌԴ մշակույթի նախարարության փորձագետ է Հարավարևելյան Ասիայի մշակութային արժեքների գծով ։ 1992-2000 թվականներին Մոսկվայի № 1158 հանրակրթական դպրոցում դասավանդել է (համատեղության կարգով) համաշխարհային գեղարվեստական մշակույթ։ Որպես այդ բնագավառի մանկավարժ՝ 1998 թվականին Մոսկվայի կրթության հանձնաժողովի կողմից ստացել է բարձրագույն որակավորման կատեգորիա։
Կուբդարի
Թույլ բարձրացող թթխմոր հաց։
Նատալյա Գոժևա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս արվեստագետներ Կատեգորիա:Արվեստագիտության թեկնածուներ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռուս արևելագետներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ
Կուբդարի
Բաղադրություն
Լցոնը պարունակում է ոչխարի, այծի կամ խոզի մսի կտորներ , պարունակում է վրացական համեմունքներ, սոխ և ծիրան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրացական խոհանոց Կատեգորիա:Հացամթերք
Գյոզլու (Արաբկիրի գավառ)
Գյոզլու, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Արաբկիրի գավառակում։ Գտնվում էր Արաբկիր քաղաքի մոտակայքում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բալլուջա (լեռ)
Բալլուջա, լեռ Ղարաբաղում, Քիրս լեռնաշղթայի համակարգում ։
Սարգիս Ճեպեպյան
Սարգիս Ճեպեպյան, (1864 թ․, գ. Ուգունլու Յոզղատի գավառ – 1920, Հաճըն), հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ։ Կրթությունն ստացել է հայրենի գյուղում։ 1914 թվականի վերջին զորակոչվել է թուրքական բանակ և ուղարկվել Կովկասյան ռազմաճակատ։ Երբ սկսվել են հայ զինվորների նկատմամբ թուրքական հալածանքներն ու նրանց զանգվածային բնաջնջումը, Ճեպեպյան փախել է բանակից, անցել ռազմաճակատի գիծը։ 1918 թվականին մտել է Զորավար Անդրանիկի կամավորական ուժերի կազմում, մասնակցել բազմաթիվ մարտերի։ 1919 թվականի սկզբին մեկնել է Կոստանդնուպոլիս, այնտեղից՝ Կիլիկիա։ 1920 թվականին նշանակվել է Հաճընի ինքնապաշտպանության ուժերի հրամանատար։ Սարգիս Ճեպեպյանը հերոսական մահով է զոհվել։ Անհավասար մարտում ծանր վիրավորվել է և, խուսափելով գերի ընկնելուց, ինքնասպան է եղել։
Գրականություն
Կատեգորիա:1864 ծնունդներ Կատեգորիա:1920 մահեր Կատեգորիա:Հաճըն քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Հայ ազատագրական պայքարի գործիչներ
Ժամանակի մասին (հեռուստասերիալ)
Ժամանակի մասին, 2018 թվականին նկարահանված հարավկորեական ռոմանտիկ ֆենտեզի հեռուստասերիալ, որում նկարահանվել են՝ Լի Սան Յոնը և Լի Սոն Կյոնգը։ Այն հեռարձակվել է tvN հեռուստաալիքով մայիսի 21֊ից մինչև հուլիսի 10֊ը երկուշաբթի և երեքշաբթի օրերին ժամը 21։30 (ՀԿԺ)  ։
Սյուժե
Չոի Միքաելան ( Լի Սոն Կյոնգ) մյուզիքլի դերասանուհի է, ով կարողանում է տեսնել մարդկանց կյանքի տևողությունը։ Նա հանդիպում է մի տղամարդու, ով կարող է կանգնեցնել իր կյանքի ժամացույցը, և երկուսն էլ սիրահարվում են միմյանց։
Գլխավոր
Մշակութային հիմնադրամի գլխավոր տնօրեն ։ Մյուզիքլի դերասանուհի դժբախտ ճակատագրով, ով տեսնում է մարդկանց կյանքի տևողությունը ։
Մյուզիքլի ռեժիսորը, ով հայտնի է իր հանճարեղ ունակություններով, ում մոտ բացակայում է մարդկայնությունը ։ Մյուզիքլ ամսագրի տնօրենն է, ով անպատասխան սիրահարված է Դո Հային ։ Չոի Միքաելայի լավագույն ընկերուհին ։ Չոի Միքաելայի կրտսեր եղբայրը, ով սիրում է Սուն Հեյին ։ === Երկրորդային
Դո Հայի ընտանիքը
Լի Դո Հայի սառնասիրտ հայրը ։ Դո Հայի ավագ եղբայրը ։ Դո Հայի և Դո Բինի խորթ եղբայրը ։ Դո Բինի կինը։ Նա հարուստ և նրբազգաց կին, ով գաղտնիք է թաքնվում ։
Դո Հային շրջապատող մարդիկ
Դո Հայի ընկերն ու բժիշկը ։ Դո Հայի քարտուղարը Դո Հայի առաջին սերը ։
Միքաելային շրջապատող մարդիկ
Չոի Միքաելայի հուսալի դաշնակիցը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեական ռոմանտիկ ֆենտեզի հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Կորեերեն հեռուստասերիալներ
Արաքսյա Ավետիսյան
Արաքսյա Մկրտչի Ավետիսյան, հայ բժիշկ, մանկաբարձ-գինեկոլոգ։ Բժշկական գիտությունների թեկնածու (1962), պրոֆեսոր (2000)։ Էկոլոգիայի և կենսագործունեության անվտանգության միջազգային ԳԱ անդամ (2003)
Կենսագրություն
1943 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը։ 1962-1996 թվականներին աշխատել է ԵԲԻ մանկաբարձության և գինեկոլոգիայի ամբիոնում (1968-1969 թվականներին՝ վարիչ), 1996-2004 թվականներին՝ «Հայբուսակ» ինստիտուտում։
Ապացուցել է տեղային սառեցումով ներզատիչ համակարգի խթանման հնարավորությունները և բուժել մի շարք գինեկոլոգիական ու մանկաբարձական հիվանդություններ։
Արաքսյա Ավետիսյանը հաստատել է «Ջերմուկ» հանքային ջրի արդյունավետությունը կանանց սեռական օրգանների բորբոքային հիվանդությունների բուժման և տրիխոմոնոզի հարուցչի հայտնաբերման համար ։
Երկեր
Հեղինակ է «Կանանց հիվանդությունների բուժումը Ջերմուկ կուրորտում» (1961), «Բալնեոլոգիայի և հիպոթերմիայի մի քանի հարցեր գինեկոլոգիայում» (1981), «Գինեկոլոգիական և մանկաբարձական հիվանդությունների բուժումը տեղային հիպոթերմիայով (առանց դեղամիջոցների)» (1997) և «Ֆիզիոլոգիական մանկաբարձություն» (2002) գրքերի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բժշկուհիներ Կատեգորիա:Հայ մանկաբարձներ Կատեգորիա:1918 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 1 ծնունդներ Կատեգորիա:Գյումրի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների թեկնածուներ
Սան Վալենտինո ին Աբրուցո Չիտերիորե
Սան Վալենտինո ին Աբրուցո Չիտերիորե (San Valentino in Abruzzo Citeriore), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Պեսկարա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1916 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 121 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 16 կմ²։ Փոստային ինդեքս` 65020։ Հեռախոսային կոդ` 085։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը
Արտաքին տվյալներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մորիս Շապա
Մորիս Շապա (Maurice Chappaz, ), շվեյցարացի բանաստեղծ, արձակագիր, թարգմանիչ։ Գրել է ֆրանսերեն։
Մեծացել է Մարտինյիում և Շաբլի աբբայությունում։ Սեն-Մորիս քոլեջում ուսանելու տարիներին Լոզանում հաճախել է իրավունքի, իսկ Ժնևում՝ բանասիրության դասընթացներին։ Նրան գուշակում էին մագիստրոսի կարիերա։ Արձակագրի իր տաղանդի մասին առաջին անգամ իմացել է 1939 թվականին, երբ նովելների մրցութի ժամանակ իր ստեղծագործություններն արժանացել են Շառլ Ֆերդինանդ Ռամյուի և Գյուստավ Ռուի ուշադրությանը։
1947 թվականին ամուսնացել է Կորինա Բիյի հետ. ունեցել են երեք երեխա։ Սկզբում Ֆուլիում զբաղվել է իրենց ընտանիքին պատկանող խաղողի որթատունկերի այգիների մշակմամբ, այնուհետև Գրանդ Դիքսանսի ջրամբարտակի կառուցման ժամանակ՝ 1955-1958 թթ. աշխատել է որպես երկրագետի օգնական։ «Վալեզցիների կերպար»-ի (1965) հատուկ համն ու հոտը, հումորը և ուժն են, որ նրան ճանաչում են բերել։ Արդեն ճանաչված լինելով որպես ռոմանական պոեզիայի հզոր ձայներից մեկը՝ նա գովերգում է կնոջը, սառույցների և կիրճերի երկրի գաղտնիքը, խորանի գինին և Ռոնի խաղողի որթատունկերը։ Եթե նա սիրում է քնքշորեն ու կարոտով նկարագրել Վալեի բնակիչներին, ապա գիտի նաև երբեմն նախատել ու մերժել, բարոկկոյական ոճի պաճուճազարդ հումորով և իրոնիայով «Վալե-Ժյուդե մրցամարտը» (1968):
Այդ ժամանակ նա ձեռնարկում է մի ճանապարհորդություն աշխարհի շուրջը՝ Լապոնի, Նեպալ, Մոնթ-Աթոս, Տրանսսիբիր, Պեկին, Բեյրութ։ Ճանապարհորդություններ, որոնք նա հանկարծակի ընդհատում է 1979 թվականին, Կորինա Բիյի մահից հետո։ Դա «Կ-ի գիրքը» (1986), «79-ի Հոկտեմբերը» (1986) գործերին նախորդող տանջալի շրջանն էր։ Բնության և հեռուների կանչը նորից գլուխ է բարձրացնում և 1986 թվականին նա նավ է բարձրանում Սպիտսբերգ գնալու համար։ 1990 թվականին մեկ ուրիշ նավ նրան տանում է Կանադա և Նյու Յորք։
1981-1988 թթ. իր կյանքի և մտորումների մասին շուրջ 7000 էջ է տպագրել մի օրաթերթում։
Մորիս Շապան կրկին ամուսնացել է 1992 թվականին և տեղափոխվել որոշ ժամանակով ապրելու Աբեյ դյու Շաբլում (Վալե), երբեմն էլ Վալոն դը Ռեչիում (Վալե)։ 1997 թվականին նա իր ստեղծագործությունների ժողովածուի, ինչպես նաև բանաստեղծությունների համար արժանացել է Շիլլերի մեծ մրցանակի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գոնկուրյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի գրողներ
Գարեգին Թիրյաքյան
Գարեգին Թիրյաքյան (? - 1915), հայ դեղագործ։
Կենսագրություն
Ունեցել է բարձրագույն դեղագործական կրթություն։ Եղել է դեղագործ։ Ապրել և աշխատել է Եդեսիայում (Ուրֆա)։ 1898 թվականին Եդեսիայի հիվանդանոցի գլխավոր բժիշկ նշանակված շվեյ­ցա­րա­ցի բժիշկ Հերման Քրիստի օրոք եղել է այդ հիվանդանոցի դեղագործը։ 1915 թվականին՝ Մեծ Եղեռնի օրերին, թուրքերը գիշերով եկել են նրա տուն և տարել անհայտ ուղղությամբ։ Այլևս չի վերադարձել։
Թոռը՝ Մովսես Թիրյաքյանը, 1908 թ. ծնվել է Եդեսիայում։ Եղեռնի օրերին Մովսեսի մայրը՝ Վարդենին, համոզված լինելով, որ զավակները իր հետ գաղթի ճամփան բռնելով անպայման կզոհվեն, 7-ամյա տղային հանձնել է Ամուտա գյուղի բնակիչ քուրդ Համո-Պրրո ընտանիքին, իսկ դստերը՝ մի այլ քուրդ ընտանիքի։ Մովսեսը քուրդ ընտանիքում դառնում է Մուսա Իբրահիմ և ապրում ախոռում։ Մովսեսը հետագայում մեծանում է որպես քուրդ, սակայն նրա զավակները իմանում են իրենց հոր հայ լինելու մասին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ դեղագործներ Կատեգորիա:1915 մահեր
Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուր
Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուր  (Guillaume-Henri Dufour  ), շվեյցարական բանակի գեներալ, կամուրջաշինարար-ճարտարագետ, քարտեզագիր, քաղաքական գործիչ։ Ծառայությունը սկսել է Նապոլեոն I-ի օրոք։ Մեծ դեր է ունեցել  Սոնդերբունդի պատերազմում հաղթանակի մեջ, պատերազմ, որը կարևոր դեր է խաղացել ժամանակակից Շվեյցարիայի ստեղծման գործում։ Նա նաև Շվեյցարիայի տեղեկագրական առաջին ճշգրիտ քարտեզի հեղինակն է, որն ի պատիվ նրան անվանվել է Դյուֆուրի քարտեզ։
Անրի Դյունանի, Թեոդոր Մոնուարի, Գուստավ Մուանիեի, Լուի Ապիայի հետ միասին համարվում է Կարմիր Խաչի միջազգային կազմակերպության համահիմնադիրներից մեկը, ինչպես նաև Թունի կենտրոնական դաշնային քաղաքական դպրոցի տնօրեններից մեկը։ Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուրը Շվեյցարիայի պատմության կարևորագույն դեմքերից մեկն է, ի պատիվ որի անվանվել է Շվեյցարիայի ամենաբարձր գագաթը ՝ Դյուֆուրը, որի բարձրությունը հասնում է 4634 մետրի։ Մեծ բանակի սպաներից մեկն է։ Նա մասոն էր և հանդիսանում էր Ալպինա շվեյցարական մեծ ժողովարանի անդամ ։
Կենսագրություն
Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուրը Ժնևյան Ազգային ժողովի պատգամավոր և ժամագործ Բենեդիկտ Դյուֆուրի և Պերնետ Դյուֆուրի որդին էր։ Նրա ընտանիքը 1782 թվականին Ժնևում տեղի ազնվականների կողմից կազմակերպված անկարգություններից հետո ապաստան է գտնում Կոնստանսում։ Ֆրանսիական հեղափոխությունից քիչ անց Ժնևում ևս տեղի ունեցավ հեղափոխություն, ինչը հնարավորություն տվեց Դյուֆուրներին վերադառնալ Ժնև։
Կրթություն
Գիլյոմ֊Անրին իր կրթությունը ստացել է Ժնևում։ Նա ունեցել է այնպիսի ֆիզիկայի ուսուցիչ, ինչպիսին Մարկ֊Օգյուստ Պիկտեն է, որը նրա մեջ սեր է առաջացել դեպի ֆիզիկան և մաթեմատիկան։
Երիտասարդ տարիքում Դյուֆուրը մեկնում է Ֆրանսիա և ընդունվում Ֆրանսիայի պոլիտեխնիկական դպրոց, որտեղ սովորում է քաղաքացիական և ռազմական տեխնիկայի հիմունքներ, այնուհետև կրթությունը շարունակում է Մեց քաղաքի Հրետանու կիրառման և սակրավորության դպրոցում, որն ավարտելուց հետո անցնում է ծառայության ֆրանսիական բանակում` որպես սակրավոր սպա ։
Կարիերա
Սակրավորության դպրոցն ավարտելուց հետո, որպես սակրավոր սպա, Դյուրերին ուղարկում են Կորֆուր՝ Յոթ կղզու հանրապետության մայրաքաղաքը, որն այդ ժամանակ օկուպացված էր ֆրանսիացիների կողմից։ Դյուֆուրն այնտեղ մասնակցում է անգլիացիների դեմ մղվող մարտերին։ Նա այնտեղ վարպետանում էր ամրաշինությունների կառուցման գործում ։
1813 թվականի հունիսի 13֊ին նա վիրավորվում է այն բանից հետո, երբ Պարգա ուղևորվելու ժամանակ նրանց նավի վրա են հարձակվում անգլիացիները։ 1814 թվականին կապիտան Դյուֆուրը ֆրանսիական պատվիրակության անդամ է դառում, որը Կորֆուրում սկսում է բանակցույթուններ վարել անգլիացիների հետ։ Բանակցություններից հետո նա մեկնում է Ժնև։ Ֆրանսիայում Հարյուր օրվա ընթացքում Դյուֆուրը ծառայության է անցում Լիոնի պաշտպանական ամրություններում ։
Նապոլեոն Բոնապարտի գահընկեցությունից հետո, Բուրբոնների արքայական դինաստիան Դյուֆուրին ստիպում է հեռանալ Ֆրանսիայից իր բոնապարտիսիտ լինելու պատճառով։ Նա վերադառնում է Ժնև, որն այն ժամանակ արդեն իսկ դադարել էր ֆրանսիական քաղաք լինելուց և մեկը մյուսի հետևից դառնում է Ժնևի ակադեմիայի մաթեմատիկայի դասախոս, շրջանային ամրությունների պատասխանատու, այնուհետև Ժնևի շրջանային ճարտարագետ, որն ներառում էր նաև քաղաքի ռազմական հարցերը և քաղաքաշինությունը։
1819 թվականից Դյուրֆուրը դառնում է Թունի կենտրոնական դաշնային քաղաքական դպրոցի հիմնադիրներից մեկը, որտեղ էլ նա եղել է ինժեներական և հրետանային զորքերի հրամարատար և հրահանգիչ։ 1827 թվականին նա գնդապետի կոչում է ստանում և 1831-1834 թվականներին ստանձնում է քաղաքական դպրոցի տնօրենի պաշտոնը։ Այդ շրջանում նա այնպիսի աշակերտներ է ունեցել, ինչպիսին Նապոլեոն III֊ն էր։
Որպես ճարտարագետ և քաղաքաշինության պատասխանատու` Դյուրֆուրը Ժնևում բազմիաթիվ քաղաքաշինական բարեփոխումներ է իրականացրել, որոնցից են օրինակ նոր նավամատույցների, կամուրջների, կամրջակների, պատվարների կառուցումը, Ռուսոյի կղզու բարեկարգումը։ 1823 թվականին նա Մարկ Սեգինի և Մարկ֊Օգուստ Պիկտեի հետ կառուցեց Եվրոպայում առաջին մետաղական ճոպանով կախովի Սեն Անտոնիո կամուջը ։ Այդ կամուրջը կշռում էր ութ տոննա և կարող է դիմանալ մինչև տասը ու կես տոննա ծանրությանը և ուներ երկու մետր լայնությամբ ճանապարհի երթևեկելի հատված։ Որպես զորաբնակարանապետ (Quartiermeister), նա սկսեց ղեկավարել քարտեզագրական աշխատանքները և 1838 թվականից հիմնեց Քարտեզագրական դաշնային բյուրոն, որի գլխավոր նպատակը դարձավ բարելավել Շվեյցարիայի ազգային քարտեզները։ Շվեյցարիայի առաջին ամբողջական քարտեզը, անվավեց ի պատիվ նրա Դրյուֆուրի քարտեզ, որի ստեղծման աշխատանքները ավարտվեցին 1864 թվականին։ Ինչպես նաև Շվեյցարիայի ամենաբարձր գագաթը 1863 թվականի հունվարի 28-ին Դուբլինի Դաշնային խորհրդի որոշմամբ անվանվեց Դյուրֆուր ի պատիվ հայտնի քարտեզագրի ։
1847 թվականին նա գլխավորել է շվեյցարական բանակը` որպես գեներալ։ Այդ նույն տարում նա ղեկավարել է Սոնդերբունդի պատերազմը՝ յոթ կաթոլիկ անջատողական կանտոնների դեմ և քսանյոթ օրվա պատերազմում բոլոր կողմերի համար նվազագույն կորուստներով խաղաղություն ձեռք բերեց իր ռազմավարական տաղանդների շնորհիվ։  Այս պատերազմի ընթացքում նա հրամայել էր իր զինվորներին գթասրտորեն վերաբերվել բոլոր վիրավորներին, գերիներին և բոլոր նրանց, ովքեր անպաշտպան են։ Ներկայացուցչական ժողովը նրան անվանել է խաղաղարար։ Եվ նրա ջանքերի շնորհիվ 1848 թվականին ստեղծվեց Դաշնային Շվեյցարիան։
1852 թվականին նա դառնում է Լիոն֊Ժնև երկաթուղային ընկերության հիմնադիրներից մեկը և նրան է լիազորվում պլանավորել երկաթգծի շինարարությունը։ 1852 թվականի հունվարի 15֊ին Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուրին շնորհվեց է Ֆրանսիայի Պատվո Լեգիոնի շքանշան։ 1856 թվականին Պրուսիայի հետ Նյոշտելյան քաղաքական ճգնաժամի ընթացքում նա որպես դիվանագետ փորձում էր հասնել Նապոլեոն III-ի հետ հաշտություն կնքելուն, սակայն 1856 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Դաշնային խորհուրդը, անբավարար գտնելով կայսեր երաշխիքները, կազմում է դաշնային ռազմական վարչություն, գնդապետ Ֆրիդրիխ Ֆրեյ-Հերոսեի գլխավորությամբ։ Այդ վարչությունը կազմված էր մի քանի գնդապետներից, որոնցից էին Ադոլֆ Ֆիսշերը, Ժոան Կոնրադ Էգլոֆը, Քրիստոֆ֊Ալբերտ Կրուզը, Ֆեդերիկ Վեյիլոնը, Էդուարդ վոն Սալիսը, Յակոբ Ստեյլինը, Լուի֊Հենրի Դելարագեն։ 1856 թվականի դեկտեմբերի 30֊ին Շվեյցարիայի դաշնային խորհուրդը Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուրին նշանակում է շվեյցարական բանակի հրամանաար։
Կյանքի վերջին տարիներ և մահ
Գեներալ Դյուֆուրը 1867 թվականին վերջնականապես լքել է Դաշնային Գլխավոր շտաբի և բոլոր պետական պաշտոնները։ Նա մահացել է 1875 թվականին 87 տարեկան հասակում իր ժնևյան Eaux-Vives ընտանեկան կալվածքում և թաղված է տեղի Թագավորների գերեզմանատանը։
Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուր և Կարմիր Խաչ
Հենիր Դուանի կողմից Կարմիր Խաչի ստեղծումից հետո Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուրը ակտիվ ներգրավված է եղել կազմակերպության զարգացման ծրագերում։ Նա 1863 թվականից մինչև 1864 թվականները եղել է Վեհաժողովի Կոմիտեի նախագահ, իսկ այնուհետև զբաղեցրել է պատվավոր նախագահի պաշտոնը։ Նա 1864 թվականի օգոստոսին Վեհաժողովի Կոմիտեի համար Ժնևում կազմակերպել է առաջին միջազգային կոնֆերանսը, որի արդյունքը եղավ «Զինված ուժերում վիրավոր զինվորների վիճակի բարելավման մասին կոնվենցիան»։ Այս առաջին կոնվենցիան ներառում էր մարտի դաշտում փրկության առաջին միջոցները և սահմանում էր վիրավորների իրավունքները ինչն էլ թույլ է տալիս նրանց հոգ տանել իրեց մասին և օգտվել համապատասխան օգնությունից։
Անրի Դյուրանը և Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուրը վաղուց էին ծանոթ միմյանց, չնայած տարիքային տարբերությանը (քառասուն տարի), գեներալը լավ գիտեր Հենրի Դյուրանի ընտանիքին հատկապես այն բանից հետո, երբ 1859 թվականին Գիլյոմե Հենրի Դյուֆուրը դարձավ Անրի Դունանի «Սոսիետե անոնիմ դե Մուլինս դե Մոնս-Ջեմիլա» -ի տնօրենների խորհրդի անդամ։
Կարմիր խաչի զարգացման գործում Դյուֆուրը կարևոր և ակտիվ դեր է խաղացել։ Նա տիրապետում էր բանակցային հմտություններին, որը թույլ էր տալիս նրան վերահսկել տարատեսակ կոնֆերանսներ եւ բանավեճեր։ Քանի որ նա սերում էր աղքատ ընտանիքից, նա ուներ աղքատներին հասկանալու ունակություն, ինչպես նաև նա կարող էր չեզոք տեսակետ հայտնել։ Ուստի զարմանալի չէ, որ նա Կարմիր Խաչի կոմիտեի նախագահ է նշանակվել, ով հայտնի էր իր չեզոքությամբ։ Նրան համարում էին «Քրիստոսի խոնարհ և ջերմեռանդ աշակերտ»։ Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուրը խիզախ սպա էր, ով միջոցներ էր փնտրում ամբողջ աշխարհում խաղաղության հաստատման համար ։ Գիլյոմ-Անրի Դյուֆուրը մասնակցել է Կարմիր Խաչի 227 ժողովներից 214֊ին։ Նա շատ հավատարիմ էր կազմակերպությանը և աջակցեց Կարմիր Խաչին մինչև իր մահը (1875 թվական)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի դիվանագետներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի քարտեզագիրներ Կատեգորիա:Ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Ռազմական ճարտարագետներ Կատեգորիա:Շվեյցարիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի տեղագիրներ
Գարեգին Նժդեհի հուշարձան (այլ կիրառումներ)
Գարեգին Նժդեհի պատվին տեղադրված են հետևյալ հուշարձանները.
Գեքիգա
Գեքիգան (劇画) ճապոնական տերմին է, որը բառացի թարգմանությամբ նշանակում է «դրամատիկ նկարներ»։ Տերմինը ներմուծել է Յոշիրո Տացումին։ Այն շատ արագ իրացվեց այն ճապոնացի մասնագետների կողմից, ովքեր չէին ցանկանում, որ իրենց աշխատանքները խուճուճ նկարներ (հենց այդպես է թարգամնվում «մանգա» բառը) կամ մանգա համարվեն։ Մոտավորապես նույն կերպ ամերիկացի նկարիչները հնարեցին «գրաֆիկական նովել»-ը «կոմիքս»-ի փոխարեն։
Յոշիրո Տացումին սկսեց գեքիգայի հրատարակությունը 1957 թվականին։ Այն տարբերվում էր այդ ժամանակվա մանգայից, որը, որպես կանոն, հիմնականում գրվում էր երեխաների համար։ Առաջին սերնդի ճապոնական այլընտրանքային անիմատորներն իրենց աշխատանքերի համար չէին օգտվում ժամանակի հայտնի վարպետ Օսամա Տեձուկայի հովանավորությունից, այլ օգտվում էին Օսակայից հեռու տեղակայված վարձակալված գրադարաններից։
Մանգա կարդալը շատ տարածված զբաղմունք էր հակակառավարական երիտասարդական խմբավորումներում։ Այս երիտասարդները դարձան Ճապոնիայի «մանգա-սերունդը». այն սերունդը, որն իր ըմբոստությունը արտահայատում էր մանգա կարդալով։ Սա նման է նրան, ինչ արեցին հիպպիները Միացյալ Նահանգներում rock and roll-ի համար։
Այս «ընդհատակյա կոմիքսների» մշակույթը այնպիսի թափ հավաքեց, որ շուտով նոր ոճի մասին լուրը հասավ նաև Տեցուկային. գեքիգայի ազդեցությունը լավ նկատելի է վաղ 1970-ականների արտադրության «Հի նո տորի»`«Կրակի թռչունը» անիմացիայում ու վաղ 1980-ականների «Ադոլֆ»-ում։ Հատկապես «Ադոլֆ»-ը. այն շատ ավելի մռայլ երանգներում է, քան Տեցուկայի մնացած բոլոր գործերը, իսկ նկարելու ոճն ավելի ռեալիստական է։ Սա վերագրվում է Յոշիրո Տացումիի ու նրա գաղափարակից ընկերների ազդեցությանը, ովքեր, իրենց հերթին, փոխառեցին Տեձուկայի կինեմատոգրաֆիկ եղանակը։
Տեձուկան սկսեց ադապտացնել գեքիգան ավանդական մանգային, ինչը վերաճեց մի նոր ժամանակաշրջանի (1970-ականներից մինչև 1980-ականներ), որն իր բուռն փորձարկումներով պատմության մեջ մտավ որպես «մանգայի ոսկե դար»։ 1977 թվականին գրող Քազուո Կոյքեն հիմնեց կրթական ծրագիր՝ Գեքիգա Սոնջուքուն, որում ընդգծվում էին մանգայի հասուն ու ուժեղ կերպարները։
Շոնեն մանգայի ու համապատասխան ամսագրերի ասպարեզ գալով՝ գեքիգայի ազդեցությունը թուլանում է։ Ի լրումն՝ այլընտրանքային մանգաները կամաց-կամաց դուրս մղեցին գեքիգան ճապոնական կոմիքսների շուկայից։ Բայց վերջին տարիներին գեքիգան կրկին նկատվում է ընդհատակային գրականությունում, մասնավորապես՝ սեյնեն-ամսագրերում։
Բերդաձորի կամուրջ
Բերդաձորի կամուրջ, կամուրջ Դեբեդի վրա, հավանաբար Բերդաձոր գյուղի մոտ։ Կառուցվել է 13-րդ դարի վերջում, Հովհաննես քահանայի և նրա երեք եղբայրների կողմից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի կամուրջներ
Մեհմեդ Քյամիլ փաշա
Մեհմեդ Քյամիլ փաշա (Mehmet Kâmil Paşa, ), թուրք պետական և քաղաքական գործիչ։ 1884-1912 թվականների ընթացքում 4 անգամ եղել է մեծ վեզիր։ Գրել է «Օսմանյան պետության քաղաքական պատմությունը» (հ. 1-3, 1909-10, արաբատառ թուրքերեն), որտեղ շարադրել է Օսմանյան կայսրության պատմությունը հիմնադրումից մինչև 1861 թ., հրատարակել է իր քաղաքական հուշերի առաջին հատորը (1911, արաբատառ թուրքերեն)։ Քյամիլի հուշերում նյութեր կան 1884 թ. Սասունի հայկական կոտորածների, 1895 թ. Արևմտյան Հայաստանում բարենորոգումներ անցկացնելու համար Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի՝ Բարձր դռանը ներկայացրած հուշագրերի վերաբերյալ։ Դեռևս 1880-ական թվականներին Քյամիլի հայացքներում ձևավորվել են ծայրահեղ ազգայնամոլ, գաղափարներ, որոնք հետագայում հանգել են ցեղասպանության գաղափարախոսությանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պետական գործիչներ Կատեգորիա:Փաշաներ Կատեգորիա:19-րդ դարի Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքական գործիչներ
Սեն Լորան դե Կոմբ (Շարանտի գավառ)
Սեն Լորան դե Կոմբ (Saint-Laurent-des-Combes), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 95 մարդ, բնակչության խտությունը` 12.39 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.67 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 430 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 140 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 34 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կենդանի գլխարկը
Կենդանի գլխարկը, Նիկոլայ Նոսովի հեքիաթը՝ գրված 1938 թվականին։
Ստեղծման պատմություն և սյուժե
Հեքիաթը կատու Վասկայի և երկու տղաների՝ Վովայի և Վադիկի մասին է։ Նկարչության ժամանակ երեխաների հետևում լսվում է աղմուկ։ Ընկել էր գլխարկը, բայց երբ փորձեցին մոտենալ նրան, գլխարկը սկսեց շարժվել՝ վախեցնելով տղաներին։ Այն բանից հետո, երբ նրանք նետեցին գլխարկի վրա կարտոֆիլներ, պարզվեց, որ ընկած գլխարկի տակ հայտնվել է կատու։
Հեքիաթը գրվել է 1938 թվականին և վերաբերում է Նոսովի սկզբնական շրջանի ստեղծագործություններին։ 1938 թվականի օգոստոսի 8-ին Սերգեյ Բարուզդինին գրած նամակում Նոսովը նշել է․ «Ես սկսել եմ ստեղծագործել 1938 թվականին։ Առաջին հեքիաթը՝ „Հնարամիտները“, տպագրվել է 1938 թվականին „Մուրզիլկայի“ № 9-ում։ Շուտով գրվել և տպագրվել են „Կենդանի գլխարկ“, „Միշուտկան և Ստասիկը“ (հաջորդ տպագրություններում՝ „Երևակայողները“), „Հրաշալի տաբատներ“ („Փոքրիկ կարկատան“), „Վարունգներ“, „Մետրո“ և այլ հեքիաթներ։ Մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը կուտակվել էր ինչ-որ պաշար, որից հնարավոր էր առանձնացնել ժաղովածուներ՝ առանձին տպագրության համար։ Ահա պատերազմի տարիները։ Նման ժողովածու „Տուկ-տուկ-տուկ“ անվամբ տպագրվել է 1945 թվականին «Детская литература» հրատարակչությունում ։
Առաջին անգամ Նոսովն իր հեքիաթը կարդացել է մանկական հրատարակչությանը կից երիտասարդ գրողների խմբակում։ Այդ խմբից ավելի ուշ դուրս են եկել Վալենտինա Օսեևան, Վ․ Դոննիկովան, Օ․ Կարիշևան և այլ հեղինակներ։ Խմբակի ղեկավարն էր Ադա Չումաչենկոն։ Որպես հիշողություն՝ Ա․ Քարդաշովայի ասում են․ «Գրել են երեխաների մասին և երեխաների համար՝ նպատակ ունենալով նրանց հաղորդակից դարձնել մեր ժամանակաշրջանի իրադարձություններին։ Իսպանիա։ Սահման։ Գիտարշավ։ Օդագնացություն։ Գյուղատնտեսություն։ Շինարարություն։» Այս ֆոնի վրա․ «այս հեքիաթը, ինչի՞ մասին է՝ գլխարկի և կատվի, տարօրինակ տպավորություն թողեց»։ Սակայն խմբի անդամների ելույթից հետո դպրոցում Նոսովի ստեղծագործությունը մեծ հաջողություն ունեցավ․ «Երբ Նոսովն ավարտեց կարդալը, երեխաներն ապշել էին։ Նրանք գոռում էին․ «Նորի՜ց, նորի՜ց։ Վերև էին նետում վերարկուները, ոտքերով հարվածում էին գետնին, ծափահարում էին։ Ձայնը, ճիչերը, ոտքերի հարվածները չդադարեցին, մինչև Նոսովը չհեռացավ» ։
Ի տարբերություն մնացած հեքիաթների՝ «Կենդանի գլխարկ»-ը տպագրվել է 1938 թվականին բելառուսերեն թարգմանությամբ բելառուսական «Իլյիչի կայծերը» ամսագրում՝ դառնալով Նոսովի առաջին ստեղծագործությունը, որ թարգմանվել է խորհրդային երկրների լեզուներով ։
1952 թվականին Վալենտին Կատաևի նախաբանով լույս է տեսել «Պատմվածքներ և հեքիաթներ» միահատորյակը՝ ներառելով երեք պատմվածքներ («Ուրախ յոթնյակ», «Քոլի Սինիցինի օրագիրը» և «Վիտյա Մալեևը դպրոցում և տանը») և ինը հեքիաթներ, այդ թվում՝ «Կենդանի գլխարկը» ։
Թարգմանություններ
«Կենդանի գլխարկ» հեքիաթը տպագրվել է լեհերեն («Żywy kapelusz», 1954), էստոներեն («Elav kaabu», 1958) , գերմաներեն («Der lebende Hut», 1962) , անգլերեն և իսպաներեն լեզուներով (1971, 1979)։ 1967 թվականի Փարիզի Hachette շարքում Ժիլ-Լեկլերկի թարգմանությամբ կոչվել է «Drôle de chapeau» ։ 1980-ական թվականներին «Ծիածան» հրատարակչությունում տպագրվել է հեքիաթի թարգմանությունների շարքը, այդ թվում ֆիններեն (1985, Elävä hattu) , մալագասերեն (1985, Satroka manenjika) և իռլանդերեն (1988, An hata beo) լեզուներով։
Էկրանավորում
1972 թվականին Ալլա Սուրիկովան որպես կուրսային աշխատանք նկարահանել է համանուն ֆիլմը, որտեղ դերակատարում էին հնգամյա երկու երեխաներ։
Տեքստի վերլուծություն
Հեքիաթի տեքստն ուներ ժողովրդական բանահյուսական/առասպելաբանական հիմք․ բացասական կերպարը փորձում էր խաբել դրական կերպարին, ով սկզբում խաբվում է, իսկ հետո մարտնչում և պայքարում բացասական կերպարին ։
Կիրառումը մանկավարժության մեջ
2013 թվականին պատմվածքն ընդգրկվել է «100 գիրք» ցանկում, որ առաջարկվում էր երեխաներին դպրոցներում և մանկապարտեզներում ինքնուրույն ընթերցանության համար՝ Ռուսաստանի Դաշնության Գիտության և կրթության նախարարության կողմից  ։ «Կենդանի գլխարկ»-ի տեքստն օգտագործվել է երկլեզու երեխաների՝ գրել սովորելու ժամանակ թույլ տված սխալներն ուսումնասիրելու ժամանակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մանկական գրականություն Կատեգորիա:Նիկոլայ Նոսովի ստեղծագործություններ
Գարեգին Նժդեհի հուշարձան (Երևան)
Գարեգին Նժդեհի հուշարձան, հայ պետական և ռազմական գործիչ Գարեգին Նժդեհին նվիրված հուշարձան Երևանում։ Գտնվում է Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում՝ Նալբանդյան-Արամի-Բուզանդի-Հանրապետության փողոցներին հարակից զբոսայգում։ Հուշարձանը տեղադրվել է 2016 թվականի մայիսի 25-ին, պաշտոնական բացումը կատարվել է նույն տարվա մայիսի 28-ին ։
Տվյալներ
Արձանն ունի 5 մետր 70 սանտիմետր բարձրություն։
Դվիրիս
Դվիրիս, լեռ Վրաստանի Ախալցխայի շրջանում։ Նշանակված է Կովկասի 5–վերստանոց քարտեզում ։ Բարձրություն ծ. մ. 1440 մ և հարաբերական բարձրություն՝ 42 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի լեռներ Կատեգորիա:Ախալցխայի շրջան
Խան Շեյխուն
Խան Շեյխուն (خان شيخون), քաղաք Սիրիայի Արաբական Հանրապետության հյուսիս-արևմուտքում՝ Իդլիբի մարզի Իդլիբի գավառում։ Հանդիսանում է համանուն շրջան վարչական կենտրոնը։ 2012 թվականի տվյալներով՝ քաղաքն ունի 55 843 բնակիչ։
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը տեղակայված է Իդլիբի մարզի հարավային մասում՝ ծովի մակարդակից 349 մ բարձրության վրա ։ Քաղաքի միջով է անցնում Հալեպ — Համա ավտոմայրուղին։
Խան Շեյխունը տեղակայված է գավառի վարչական կենտրոն Իդլիբ քաղաքից մոտ 52 կմ դեպի հարավ և երկրի մայրաքաղաք Դամասկոսից 210 կմ դեպի հյուսիս- հյուսիս-արևելք։ Ամենամոտ քաղաքացիական օդանավակայանը՝ Բասել Ալ-Ասադ միջազգային օդանավակայան (Bassel Al-Assad International Airport), գտնվում է Լաթակիա քաղաքում ։
Բնակչություն
2003 թվականին քաղաքի բնակչությունը կազմում էր 45 249 մարդ ։
Ռոշսով
Ռոշսով (Rochessauve), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 392 մարդ, բնակչության խտությունը` 22.25 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 17.62 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 258 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 202-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 56։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,3 %։ 202 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 188 անձ (92 տղամարդ և 96 կին)։ Գործազուրկ են եղել 14 անձ (7 տղամարդ և 7 կին)։ 56 անաշխատունակներից 15-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 30-ը` թոշակառուներ, իսկ 11-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կոլեկորվինո
Կոլեկորվինո  (Collecorvino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Պեսկարա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 5550 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 168 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 32 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 65010, հեռախոսային կոդ՝ 085:
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Արևի տունը
Արևի տունը (Дом Солнца), ռուսական գեղարվեստական ֆիլմ՝ նկարահանված Գարիկ Սուկաչովի կողմից Իվան Օխլոբիստինի «Ծագող արևի տունը» («Дом восходящего солнца») վիպակի հիման վրա ։
Ֆիլմի ստեղծման աշխատանքները շարունակվել են շուրջ չորս տարի ։ Նկարահանումները կատարվել են Մոսկվայում ու Ղրիմում (Բալակլավա, Կարադաղ, Կերչ)։ Ֆիլմն էկրան է բարձրացել 2010 թվականի ապրիլի 1-ին ։
Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում 1970-ական թվականներին։
Սաշան, ով բարեկեցիկ ընտանիքից է (կուսակցական ղեկավարի դուստր), դպրոցն ավարտելուց հետո հաջողությամբ հանձնում է բժշկական ինստիտուտի ընդունելության քննությունները։ Նա պատահաբար ծանոթանում է Գերդայի ու նրա հիպի ընկերների հետ։ Սաշան սիրահարվում է համայնքներից մեկի ղեկավարին, որին կոչում են Արև։ Սաշայի նոր ընկերներն են դառնում արգելված ապրանքների վաճառքով զբաղվող Մալոյը, չիլիյցի հեղափոխական Խուանը, Գերդան, երկարամազ Կմախքը, տաղանդավոր նկարիչ Կորեացին։ Խորհրդային ձանձրալի ու կեղծավոր իրականությանը հակադրվում է ստեղծագործ անհատների եղբայրությունը։
Բուհ ընդունվելու կապակցությամբ Սաշայի հայրը նրան նվիրում է Բուլղարիայում հանգստանալու ուղեգիր, սակայն օդանավակայանի ճանապարհին Սաշան, տեսնելով փողոցում կանգնած Գերդային, իջնում է ավտոբուսից ու հիպիների հետ մեկնում Ղրիմ։ Սաշան սովորում է գինի խմել շշից ու տառապում է այն բանից, որ Արևն անընդհատ ինչ-որ տեղ է անհետանում։ Հարավում հիպիների խումբը տեղավորվում է մասնավոր տանը, մասնակցում է իմպրովիզացիոն դիսկոտեկների ու լսում ռոք երաժշտություն, որ ապօրինի հեռարձակվող ռադիոյով հաղորդում էր առեղծվածային «Բաբա Բեդան» (հետագայում պարզվում է, որ նա տեղի ոստիկանական բաժանմունքի ղեկավարի դուստրն է)։ Հիպիներին, ինչպես նաև նրանց հետ մտերիմ նկարիչ Կապելսկուն հետևում է Ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցը, որ ուղարկվել էր Մոսկվայից։ Արդյունքում Կապելսկուն ձերբակալում են կայարանում, երբ նա պատրաստվում էր վերադառնալ Մոսկվա։
Զբոսայգում տեղի ունեցած քաշքշուկից հետո հիպիներից երեքը ձերբակալվում են։ Նրանց ազատելու համար Արևը նախ օգնույթուն է խնդրում հորից, որ խորհրդային ադմիրալ է։ Վերջինս համաձայնում է միջնորդել նրանց ազատելու համար, բայց միայն այն պայմանով, որ տղան անմիջապես մեկնի Մոսկվա և սկսի բուժվել (պարզվում է, որ Արևը մահացու հիվանդ է և լուրջ բուժման կարիք ունի)։ Արևը չի համաձայնում և օգնության խնդրանքով դիմում է «Բաբա Բեդային», ով փող է տալիս իր մորը կաշառք տալու համար։ Կալանքից ազատվելուց հետո հիպիները ծովափին երեկույթ են կազմակերպում։ Այդ ժամանակ Արևը վառում է իր հյուղակը («արևի տունը», որ նա ցույց էր տվել միայն Սաշային)։
Արևը մահանում է վիրահատության ժամանակ. այդ մասին բժիշկը հայտնում է անվտանգության ծառայության աշխատակցին, ով եկել էր տղայի հետևից։
Ֆիլմի վերջում հանդիսատեսն իմանում է, որ Մալոյն ինքնասպանություն է գործում, Կմախքը զոհվում է Աֆղանստանում, Գերդան ու Խուանն ամուսնանում են, դառնում երկրաշարժագետներ։ Նրանք անհետ կորչում են Մոզամբիկում։ Կապելսկին մի քանի տարի անցկացնում է հոգեբուժարանում, այնուհետև արտագաղթում է. հետագայում նա ձեռք է բերում համաշխարհային ճանաչում։ Սաշան վերադառնում է Մոսկվա՝ իր սովորական կյանքին։ Նա դառնում է բժիշկ-սրտաբան, ընտանիք կազմում և ունենում երկու երեխա։
Դերերում
Ֆիլմում էպիզոդիկ դերեր են կատարում Ալեքսանդր Սկլյարը, Նոգոն Շումարովը, Բուլատ Գաֆարովը, Ալեքսանդր Սուկաչովը՝ Գարիկ Սուկաչովի որդին, Միխայիլ Ժերդինը և այլք։
Պատմական հիմք
Ֆիլմի ռեժիսոր Գարիկ Սուկաչովի խոսքերով՝ «ֆիլմը կարելի է համարել կոստյումային. մերը 70-ական թվականների սկզբի ռետրոպատմություն է... Շատ քիչ վերաբերում է հիպիներին, բայց հիմնականում սիրո մասին է։ Դա մեր պատմության շատ կարճ մի հատվածն էր, բայց շատ գրավիչ։ Այդ ժամանակ ամեն ինչ դեռ նոր էր սկսվում, և մեր երկրում չկար «ռոք երաժշտություն» հասկացությունը, ոչ ոք չգիտեր, թե ինչ է ռուսական ռոքը։ Բայց կային այդպիսի արտասովոր, գեղեցիկ մարդիկ»։
Ֆիլմի վերնագիրը (և Օխլոբիստինի վիպակինը, որի հիման վրա նկարահանվել է ֆիլմը) հղում է «The House of the Rising Sun» երգին, որ հայտնի է դարձել The Animals խմբի կատարմամբ։ Երգի գլխավոր հերոսը պատմում է այն մասին, թե ինչպես է կործանել իր կյանքը Արևի տանը, և զգուշացնում է հեռու մնալ նման ուղուց («Ծագող արևի տունը» ոմանք հասկանում են որպես գինետուն կամ խաղատուն, մյուսները՝ որպես հասարակաց տուն, իսկ երրորդները՝ որպես բանտ)։
Արևի՝ ֆիլմի գլխավոր հերոսի նախատիպն է մոսկովյան հիպիների խմբավորումներից մեկի հիմնադիր ու առաջնորդ Յուրա «Սոլնիշկո» Բուրակովը (Юра «Солнышко» Бураков)։ Յուրան բարձրաստիճան պաշտոնյայի որդի էր և զբաղվում էր արտարժույթի առևտրով ու այլ խարդախություններով, իսկ աշխատած գումարը հիմնականում ծախսում էր խմիչքի վրա։ Ձերբակալվել է թմրանյութերի գնման ժամանակ։ Մահացել է 43 տարեկանում էպիլեպտիկ նոպայից, որ պատահել էր փողոցում։
Այն տեսարանում, որտեղ «Удачное приобретение» վոկալ-գործիքային անսամբլի փոխարեն բեմ է բարձրանում Մաշինա վրեմենի խումբը, նկարահանվել են խմբի անդամների զավակները. երիտասարդ Անդրեյ Մակարևիչի դերում հանդես է գալիս նրա որդին՝ Իվան Մակարևիչը, իսկ Եվգենի Մարգուլիսի դերում՝ Դանիլա Մարգուլիսը։
Թեև հիպիները ֆիլմում շատ են օգտագործում ժարգոնային արտահայտություններ, սակայն դրանցից մի քանիսը հատուկ չէին ֆիլմում պատկերված ժամանակին։ Օրինակ՝ Գերդան Մաշինա վրեմենիի ելույթի վերաբերյալ ասում է՝ «Это реально круто!», ինչը հատուկ է ժամանակակից խոսակցական ռուսերենին, իսկ 1970-ական թվականներին օգտագործվում էր բոլորովին այլ բառապաշար ։
Սաունդթրեք
Ֆիլմում մեծ ուշադրություն է դարձվել երաժշտությանն ու երաժշտական ձևավորմանը։ Հատուկ ֆիլմի համար ստեղծված երաժշտությունից բացի ֆիլմում հնչում են նաև ռոք երաժշտության դասական նմուշներ, խորհրդային երգեր ու ռուսական ռոք խմբերի երգեր։
Ֆիլմում օգտագործված երաժշտություն
Ֆիլմում օգտագործվել է Նիկոլայ Դոբկինի տարբեր գործիքավորումները The House of the Rising Sun երգի հիման վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2010 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռուսական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր
Արևիկ Ավդալբեգյան
Արևիկ Թադևոսի Ավդալբեգյան, հայ երաժիշտ, դաշնակահար, մանկավարժ։ ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1955)։
Կենսագրություն
Արևիկ Ավդալբեգյանը ծնվել է 1922 թվականի դեկտեմբերի 13-ին, Երևանում։ 1933 թվականին էքստեռն ավարտել է Երևանի Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան երաժշտական դպրոցը, 1939-1940 թվականներին՝ Ռ․ Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանը, այնուհետև՝ Երևանի պետական կոնսերվատորիան, ապա ուսումը շարունակել Մոսկվայի Չայկովսկու անվան պետական կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրայում, ռուսական դաշնամուրային դպրոցի հիմնադիրներ, երաժիշտ և դաշնակահար Կ. Ն. Իգումնովի մոտ։ Վերադառնալով Երևան՝ զբաղվել է կատարողական և մանկավարժական գործունեությամբ, եղել է իր երկրի երաժշտական բնագավառի նշանակալից իրադարձությունների մասնակիցն ու կենտրոնը։ Համերգային շրջագայություններով և մենահամերգներով հանդես է եկել տարբեր երկրներում բազմաթիվ նվագախմբերի և հանրահայտ դիրիժորների հետ, այդ թվում՝ Կոնդրաշին, Գինզբուրգ, Սիմիոնով, Դուրյան, Մալունցյան, Նիյազի և ուրիշներ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին երկու անգամ եղել է ռազմաճակատում, ելույթներ ունեցել ոչ միայն հայկական Թամանյան դիվիզիայի, այլ բազմազգ բանակի մարտիկների համար՝ իր արվեստով ոգեշնչելով նրանց։
1988 թվականից Արևիկ Ավդալբեգյանը բնակվել և ստեղծագործել է Իտալիայում։ Ավդալբեգյանի նշանակալից համերգների թվին է պատկանում Միլանի Վերդիի անվան կոնսերվատորիայի դահլիճում կատարված Բախի երրորդ և չորրորդ կլավեսինի համար գրված կոնցերտները, որը նա իրականացրել է իր երկու դուստրերի՝ Նունե, Տաթևիկ և թոռնիկի՝ Աննա (մի քանի միջազգային մրցույթների դափնեկիր) Հայրապետյանների հետ։ Ավդալբեգյանի համերգային նվագացանկը ընդգրկում է տարբեր ոճերի և ժամանակների կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները։
Համագործակցություն Նիկողայոս Տիգրանյանի հետ
Մանուկ հասակից, ծանոթանալով Նիկողայոս Տիգրանյանի հետ, դարձել է նրա ստեղծագործությունների մշտական կատարողը։ 1936 թվականին՝ Նիկողայոս Տիգրանյանի 80-ամյա հոբելյանի ժամանակ, որին մասնակցել են Հայկանուշ Դանիելյանը, Շարա Տալյանը, սիմֆոնիկ նվագախումբը՝ Կոնստանտին Սարաջևի ղեկավարությամբ, Նիկողայոս Տիգրանյանի ցանկությամբ Արևիկ Ավդալբեգյանը, լինելով դեռ մանուկ, կատարել է նրա դաշնամուրային ստեղծագործությունները։ Սա դարձել է նրա մկրտությունը իբրև Նիկողայոս Տիգրանյանի ստեղծագործությունների լավագույն կատարող։ Տիգրանյանի ցուցմունքներն ու խորհուրդները շատ մեծ դեր են խաղացել ավելի խորն ու ճշմարտացիորեն կատարելու նրա ստեղծագործությունները։ Տիգրանյանը բացահայտել է այն հազվադեպ երևույթը, երբ կատարողի մեկնաբանումը գերազանցում է հեղինակի մտահղացմանը։ Տիգրանյանի և Ավդալբեգյանի համագործակցությունը նշանավորվել է նրանով, որ հանձինս Արևիկ Ավդալբեգյանի երաժշտարվեստում առկա է Նիկողայոս Տիգրանյանի ստեղծագործությունների լավագույն կատարող՝ դաշնամուրային արվեստի բարձր մակարդակով և արևելյան մեղեդիների հարազատ շնչով ու ներշնչանքով կատարված գործերով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դաշնակահարուհիներ Կատեգորիա:Հայ երաժիշտներ
Կարինգթոն Կուտիլեիրոյի պլան
Կարինգթոն Կուտիլեիրոյի ծրագիր (Carrington–Cutileiro plan, 1992 թվական), որը նաև հայտնի է որպես Լիսաբոնի համաձայնագիր (Lisbon Agreement), Հարավսլավիայի հակամարտության խաղաղ կարգավորման ծրագիր, որն առաջարկել են լորդ Պիտեր Կարինգթոնը եւ Ժոզե Կուտլիեիրոն 1992 թվականի փետրվարին, Նախկին Հարավսլավիայի վերաբերյալ Միջազգային կոնֆերանսում ։
Պլանի էություն
Ծրագիրը, որը մշակվել է 1992 թվականի փետրվարին Բոսնիայում զինված հակամարտությունը շուտափույթ կանխելու նպատակով, նախատեսում էր վարչական բոլոր մակարդակներում իշխանությունների էթնիկ բաժանում տարածաշրջանային իշխանությունների լիազորությունների ընդլայնմամբ։ Երկրի բոլոր օկրուգները պետք է որակվեին որպես «մուսուլմանական», «սերբական» եւ «խորվաթական» անկախ այն բանից, թե նրանք ակնհայտորեն արտահայտված էթնիկական մեծամասնություն կազմում են, թե` ոչ։
Ծրագիրը միաձայն մերժվել է Բոսնիա և Հերցեգովինայի Սերբական Հանրապետության Ազգային սկուպշչինայի կողմից 1992 մարտի 11-ի որոշմամբ։ Եվ սկուպշչինան առաջարկել է նոր ծրագիր, ըստ որի, սերբերը կվերահսկեին Բոսնիա եւ Հերցեգովինայի տարածքի գրեթե երկու երրորդը, անջատելով խորվաթական եւ մուսուլմանական անկլավները։ Այս ծրագիրն էլ մերժել է Կուտիլեիրոն, բացատրելով, որ բոլոր երեք ազգային վարչատարածքային միավորները պետք է ձևավորվեն ըստ ազգության, հաշվի առնելով տնտեսական, աշխարհագրական և այլ չափանիշներ ։
1992 թվականի մարտի 18-ին հուշագիր է ստորագրվել երեք ազգությունների ներկայացուցիչների հետ. Ալիյա Իզետբեգովիչը բոսնիացիների անունից, Ռադովան Կարաջիչ սերբերի անունից եւ Մատե Բոբանը խորվաթների անունից։ Մարտի 28-ին Ուորեն Ցիմերմանի հետ հանդիպումից հետո, որը ԱՄՆ դեսպանն էր Սարաևոյում, Իզետբեգովիչը հետ է ինքնաբացարկ է ներկայացրել և վերջնականապես մերժել է պլանը, նրա նախաձեռնողներին մեղադրելով երկիրը մասնատելու փորձի մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բոսնիական պատերազմ Կատեգորիա:1992
Դաուդի (Բիթլիսի գավառ)
Դաուդի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթում։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահություն, երկրագործությունն ու այգեգործությունն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սպոլտորե
Սպոլտորե (Spoltore), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Պեսկարա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 16 546 մարդ։ Խտությունը՝ 429 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 36 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 65010։ Հեռախոսային կոդ՝ 085։
Սուրբ Պամֆիլիոս Սուլմոնացին հարգվում է որպես բնակավայրի հովանավոր։ Քաղաքի օրը նշվում է ամեն տարի ապրիլի 28-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ջեյմս Սքոթ (Մոնմութի առաջին դուքս)
Ջեյմս Քրոֆթս, հետագայում` Ջեյմս Սքոթ, Մոնմութի առաջին դուքս և Բաքլեյխի առաջին դուքս (James Scott, 1st Duke of Monmouth, ), Կառլ II-ի և նրա սիրուհի Լյուսի Ուոլտերի արտամուսնական որդին։ Կառլ II-ի հոր մահապատժից հետո նրանք իրենց որդու հետ վտարվել են։ Մոնմունթը գլխատվել է 1685 թվականին, Ջեյկոփ II-ի անհաջող տապալումից հետո։ Իրեն համարելով օրինական թագավոր` Մոնմունթը փորձում էր ներկայացնել իրեն իբրև կաթոլիկ Ջեյկոփ II-ի հակառակորդ։
Ծագումնաբանություն և վաղ տարիներ
Ծնվել է Նիդեռլանդներում, Ռոտերդամում, Լյուսի Վոլթերի և իր սիրեկան` Չարլզ II-ի որդին է։ Ջեյմսը իր վաղ տարիներն անց է կացրել Շխիդամում ։
Հյուջ Նոել Ուիլյամսի (1870–1925) կենսագրական հետազոտությունների համաձայն, Չարլզը չի ժամանել Հաագա մինչև 1648 թվականի սեպտեմբերի կեսերը` երեխայի ծնվելուց յոթ ամիս առաջ և որոշ անհայտ աղբյուրներ ասում են, որ Լյուսի Վոլթերը 1648 թվականի ամռանը եղել է Քոլոնել Ռոբերթ Սիդնեյի՝ Լեյքեսթերի կոմսի երիտասարդ որդու սիրուհին ։ Երբ երեխան չափահաս դարձավ, ժամանակակիցները նկատել էին, որ նա մեծ ազդեցություն էր ստացել Սիդնիից ։ Այդ լուրերը հավանաբար ծագել են Յորքի դքսությունից, Չարլզ II թագավորի եղբայրից, որը վախենում էր զարմիկի գահի պոտենցիալ պահանջից ։
Վերջապես 2012 թվականին ԴՆԹ թեստ անցկացվեց Մոնմոունթի ժառանգորդին` Բուքլեչի տասներորդ դուքսին, որը ցույց է տալիս, որ նա ունի միևնույն Y քրոմոսոմը, որպես Սթյուարտի հեռավոր զարմիկը, լուրջ ապացույցներ տալով, որ Չարլզ II-ը Մոնմունթի կենսաբանական հայրն է ։ Նա ուներ երիտասարդ քույր` Մերի Քրոֆթս, որընույնպես հնարավոր է, որ եղել էր Չարլզի դուստրը, չնայած Թոեբալդ Թաֆֆին` Քարլինգֆորդի առաջին կոմսին, համարվում էր մեկ այլ պոտենցիալ հայրը։ Մերին ամուսնացել էր պարսիկ Ուիլյամ Սարսֆիլդի հետ և եղել էր գեներալ Ջակոբիթ Փաթրիք Սարսֆիլդի կնոջ քույրը ։
Որպես ապօրինածին որդի` Ջեյմսը իրավասու չէր զբաղեցնել անգլիական կամ շոտլանդական գահը, չնայած կային լուրեր, որ Չարլզը և Լյուսին գաղտնի են ամուսնացել ։ Չարլզը` որպես թագավոր, հետագայում ցուցմունք տվեց, որ նա բացի իր Բրագանձայի թագուհի` Քաթերինից, ոչ մեկի հետ ամուսնացած չի եղել ։
1658 թվականի մարտին, երիտասարդ Ջեյմսը թագավորի մարդկանցից մեկի կողմից առևանգվել էր, ուղարկվել Փարիզ և հանձնվել Քրոֆթսի բարոնետների խնամակալությանը, որի ազգանունը նա վերցրել է։ Նա կարճ ժամանակ տնային դասընթացների է հաճախել ։
Երեխաներ
Աննա Սքոթի` Բուչլեուչի առաջին դքսուհու հետ ամուսնության արդյունքում ունեցան վեց երեխա ։
Սըր Ռոբերթ Նիդհամի դուստր, իր սիրուհու` Էլիանոր Նիդհամից ունեցել է երեք երեխա ։
Գահի պահանջ
1678 թվականին Մոնմաունթը ղեկավարում էր անգլո-հոլանդական ջոկատներին և պատերազմում Միացյալ համայնքների համար ֆրանսիացիների դեմ, նա աչքի էր ընկնում St Denis-ի ճակատամարտում, 1678 թվականի օգոստոսին Ֆրանս-հոլանդական պատերազմի ընթացքում` բարձրացնելով իր հեղինակությունը ։ Հետևյալ տարի, Բրիտանիա վերադառնալուց հետո, նա ղեկավարում էր փոքր բանակ, որը փորձում էր ճնշել շոտլանդական ապստամբներին, 1679 թվականի հունիսի 22-ին ապստամբներից տարավ  պարտություն Բոթվելի ճակատամարտում ։ Նա առաջին անգամ առաջարկվել է որպես գահի օրինական ժառանգ, չնայած նրա ակնհայտ ապօրինության հետ կապված խնդիրներին և նրա հոր մերժմանը, որն անտեղյակ էր, որ տղան ամուսնացել է Լյուսի Վոլթերի հետ։ Մանմոունթը կարող էր անկեղծ հավատալ, որ իր ծնողները ամուսնացել են ։
Ապստամբություն և պատիժ
Երբ 1685 թվականի փետրվարին թագավոր Կառլ II-ը մահացավ, Մոնմունթը գլխավորեց ցույցը, և 1685 թվականի հունիսին տեղակայվելով երեք նավերով՝ փորձեց վերցնել իր պապիկի թագը։
1685 թվականի հունիսի 6-ին երկու բանակներ հանդիպեցին Սեջմուրի մոտ պայքարում, երկու զինվորական ուժերի վերջին պայքարը անգլիական հողի վրա։ Մոնմունթի հանպատրաստից ստեղծված բանակը չէր կարող մրցակցել կայուն բանակի հետ, և նա կրեց ավերիչ պարտության ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Կապիչի շքանշանի ասպետներ
Ցիտրուսայիններ
Ցիտրուսայիններ  ,պատկանում է սատապազգիների (Rudaceae) ընտանիքին։ Հայրենիքը Չինաստանն է, Ճապոնիան, Արևելյան Հնդկաստանը և Ավստրալիան։
Լիմոն
Լիմոն ։ Հաջող մշակության դեպքում լիմոնի ծառի կամ թփի բարձրությունը հասնում է 2,5-3 մ-ից։ Բույսը մշտադալար է, բուրավետ, սպիտակ կամ բաց վարդագույն, կարծես մոմապատ ծաղիկներով։ Պտուղները շատ գեղեցիկ են, դեղնաոսկեգույն կամ դեղին գույնի։
Նշանակություն
Ունեն բուժիչ հատկություն, քանի որ պարունակում են մի շարք խիստ կարևոր ու անհրաժեշտ վիտամիններ (C,A,B¹B²D), իսկ կեղևում՝ նաև P վիտամին։ Պտուղները պարունակում են նաև 7-8% լիմոնաթթու, 2,5% շաքար և այլն։
Օգտագործում
Հյութը օգտագործում են զանազան նպատակներով։ Պտղի կեղևից ստանում են լիմոնի յուղ և այլ նյութեր, որոնք օգտագործվում են պարֆումերայի արտադրության մեջ։