cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սիմետյեր դը շյեն
Սիմետյեր դը շյեն (Le Cimetière des Chiens, բառացի՝ Շների գերեզմանոց), Ֆրանսիայում կենդանիների առաջին գերեզմանոցն է։ Գտնվում է Փարիզից հյուսիս–արևմուտք, Սենի ձախ ափին՝ Կլիշի–լա–Գ արենի և Անյեր–սյուր–Սեն արվարձանների միջև։ Սիմետյեղ դը շյենը բացվել է 1899 թվականին և աշխարհում երկրորդ պաշտոնական գերեզմանատունն է նախատեսված տնային կենդանիների համար։ Առաջինը բացվել է 1896 թվականին ԱՄՆ–ում Նյու Յորք նահանգի Հարթստեյլ քաղաքում։
Պատմություն
1845 թվականին Էթյեն Փարիզե (Étienne Pariset) բժիշկը կազմակերպեց կենդանիների պաշտպանության ընկերություն (S.P.A., La Société protectrice des animaux), հաճախ սխալմամբ ընկերության հիմնադիր են համարում կոմս Ժակ դը Գրամոնին (Jacques de Grammont)։ Ընկերությունը հրահանգ էր արձակել, ըստ որի մեռած կենդանիների դիակները 48 ժամվա ընթացքում պետք է բերվեին հատուկ մշակման՝ խրտվիլակ սարքելու։ Փաստացի դիակները նետում էին աղբարկղ կամ Սեն։ 1898 թվականի հունիսի 21-ին օրենք դուրս եկավ, ըստ որը թույլատրում էր կենդանիներին թաղել գերեզմանափոսերում՝ մոտակա բնակատեղից 100 մետր հեռու և ոչ պակաս քան 1 մետր հողի տակ։
Հետապնդելով կենդանիների շահերը, փարիզեցի փաստաբան Ժորժ Արմուան (Georges Harmois) և դերասանուհի, լրագրող, հետագայում սենատոր Մարգերիտ Դյուրանը (Marguerite Durand) 1899 թվականի մայիսի 2-ին հիմնեցին «Շների ֆրանսիական անանուն գերեզմանոց» ընկերությունը (Société Française Anonyme du Cimetière pour chiens), որը 1899 թվականի հունիսի 15–ին բարոն Բոսմոլեից (baron de Bosmolet) գնեց նրան պատկանող,«Ավազակային կղզու» (Ռավաժյոր կղզի Ravageurs) Կլիշի կամրջի (Сlichy) ետևում ընկած տարածքը։ Փարիզի հավաստիանալով, որ «1898 թ. հունիսի 21-ի Կենդանիներին հուղարկավորելու օրենքը» կգործի, չառարկեց կղզում գերեզմանատուն ստեղծելուն;
Գերեզմանատան նախագծումը և շինարարությունը հանձնարարվեց այդ ժամանակ հայտնի ճարտարապետ Էժեն Պետիին (Eugène Petit)։ Գերեզմանոցը բաժանվեց չորս մասի Շների, կատուների, թռչունների և այլ կենդանիների համար։ 1899 հունիսին կատարվեց առաջին հուղակավորությունը։ Հետագայում գերազմանատանը ավելի քան 40000 կենդանի՝ շներ, կատուներ, ձիեր, առյուծներ, կապիկներ, ճագարներ, արջամկներ, մկներ, թռչուններ և ձկներ։
1986 թվականին Փարիզի մունիցիպալիտետը որոշում կայացրեց գերեզմանատան աշխատանքները դադարեցնել և 1987 թվականի սեպտեմբերին փակեց այն։ «Շների ֆրանսիական անանուն գերեզմանոց» ընկերությունը և Անյերի քաղաքագլուխը, որտեղ որ գտնվում էր գերեզմանոցը պահանջեցին գերեզմանոցն ընդունել որպես ճարտարապետության հուշարձան և մտցնել թանգարանային օբյեկտների ցուցակի մեջ։ 1989 թվականին գերեզմանատունը «Շների ֆրանսիական անանուն գերեզմանոց» ընկերության Société Française Anonyme du Cimetière pour chiens իրավասությունից անցավ քաղաքապետարանի սեփականություն։ 2001 թվականին գերեզմանատանը կատարվել են վերանորոգման աշխատանքներ։
Հուղակավորվածները
Սիմետյեր դը շյենում թաղված են բազմաթիվ հայտնի կենդանիներ, որոնք կամ փառքի և հայտնության են հասել իրենց կյանքի օրոք, կամ էլ պատկանել են հայտնի մարդկանց։ Գերեզմանատանը առանձնանում է 40000–րդ հուղակավորված կենդանու՝ թափառական շան տապանաքարը։ Շունը 1958 թվականի մայիսի 15-ին ընկել էր ավտոմեքենայի տակ գերեզմանատան դարպասներից ոչ հեռու։
Գրականություն
Կատեգորիա:Կենդանիների գերեզմանատներ
Գերիլիա
Գերիլիա (guerrilla, guerra՝ պատերազմ բառից), պարտիզանական պատերազմի անվանում Իսպանիայում և Լատինական Ամերիկայի երկրներում։ Առավել հայտնի է իսպանական հեղափոխության (1808-1814) շրջանի գերիլիան, որը զուգակցվել է ֆրանսիական ուժերի և ֆեոդալիզմի դեմ մղվող պայքարը։
Կատեգորիա:Պատերազմներ ըստ տեսակի Կատեգորիա:Իսպաներեն բառեր և արտահայտություններ Կատեգորիա:Պարտիզանական շարժումներ
Մարկոս Գրիգորյան
Կենսագրություն
Մարկոս Գրիգորյանը ծնվել է Կրոպոտկինում՝ Կարսից գաղթած հայկական ընտանիքում։ 1930 թվականին ընտանիքը Կրոպոտկինից տեղափոխվել է Իրան, սկզբնական շրջանում բնակվել Թավրիզում, այնուհետև՝ Թեհրանում։ Նախնական կրթությունն ստացել է Իրանում։ 1950 թվականին սովորել է Հռոմի Գեղեցիկ արվեստների ակադեմիայում ։ 1954 թվականին ակադեմիան ավարտելուց հետո վերադարձել է Իրան, բացել գեղագիտական պատկերասրահ։ 1958 թվականին Իրանի մշակույթի նախարարության հովանու ներքո կազմակերպում է Թեհրանում առաջին բիենալեն։ Դասավանդել է գեղարվեստի ակադեմիայում ։
1993 թվականին Մարկոս Գրիգորյանը Հայաստանին է նվիրել իր հավաքածուի զգալի մասը, որի հիման վրա Երևանում բացվել է Միջին Արևելքի արվեստի թանգարան ։
Ստեղծագործական ուղի
Տարբեր երկրներում տարբեր քաղաքակրթություններ և տարբեր սերունդներ ներկայացնող բազմաթիվ արվեստագետներ / Նամի, Քալանթարի՝ Իրան, Անսելմո Քիֆր՝ Գերմանիա, և այլք/ իրենց համարում են աշակերտներն ու հետևորդները հայազգի նկարիչ Մարկոս Գրիգորյանի, որի արվեստն արդեն կես դար համաշխարհային արվեստի իրողություն է։ Այն ներկայացված է Նյու-Յորքի Ժամանակակից արվեստի թանգարանի, Ռոքֆելլեր կենտրոնի հավաքածուների կազմում, Հռոմի, Թեհրանի պատկերասրահներում և այլուր, և քիչ ծանոթ է հայ արվեստաբանությանը։
Մեթոդաբանական, հայեցակարգային առնչություններ ունենալով Նոր ռեալիզմի, ABC Art –ի, Նոր ալիքի, Ավանգարդի, անհնարին արվեստի հետ՝ Մարկոս Գրիգորյանի արվեստը ոչ արևմտյան, ոչ արևելյան և ոչ էլ էպիֆենոմեն է։
Բարձր հայքի արմատները արյան մեջ, արիական Արևելքի իմաստությունն ու գեղեցկությունը ներկալած, Իտալիայում արևմտյան մշակույթի իմաստասիրությունն ու գեղագիտությունը յուրացրած և գուցե ի հետևանք այդ յուրացման և արժեքավորման՝ ստեղծագործել է Իրանում և ԱՄՆ-ում։
Մարկոս Գրիգորյանի աստանդականությունը՝ Հռոմ, Իրան, Նյու-Յորք, Հայաստան, վերաիմաստավորում է պլատոնիզմը, թե իսկական իմաստունը, ըստ էության, ճամփորդ է՝ քարանձավը լքած և ի վեր ելնող։ Արվեստագետը քայլում է միանժամանակ տարբեր տեղեր տանող ճանապարհներով՝ Կերպարվեստ, Հողարվեստ, Գորգարվեստ։ Եվ միայն նպատակի ազնվությունն է մի։
Ցուցահանդեսներ
2016 թվականի հունիսի 1-ին Գաֆեսճյան արվեստի կենտրոնում բացվել է «Մարկոս Գրիգորյան. Խաչմերուկներ» խորագրով ցուցահանդեսը ։
Մրցանակներ
1994 թվականին Մարկոս Գրիգորյանին շնորհվել է «Երևանի պատվավոր քաղաքացու» կոչում ։
Մահ
2007 թվականի օգոստոսին Երևանի Զարուբյան փողոցի թիվ 57 տանը երկու դիմակավորված անձինք Գրիգորյանին ծեծի են ենթարկել՝ բութ գործիքով հարվածելով գլխին։ Նրանք ակնկալել են տանը գտնել Գառնու ամառանոցի վաճառքի գումարը։ Հիվանդանոցից դուրս գրվելուց հետո՝ 2007 թվականի օգոտսոսի 27-ին, Գրիգորյանը մահացել է սրտի կաթվածից Նոր Նորքի տանը, որտեղ մենակ է բնակվել։ Թաղված է Երևանի քաղաքային պանթեոնում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2007 մահեր Կատեգորիա:1925 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևանի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ նկարիչներ Կատեգորիա:Էթնիկ հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդահայեր
177 (թիվ)
177 (հարյուր յոթանասունյոթ), բնական թիվ է։
Տես նաև
Կատեգորիա:177
Ռիբցի (գյուղ, Սումիի շրջան)
Ռիբցի (Рибці), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ռիբցի գյուղում բնակվում էր 101 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կուրսկի ճակատամարտ
Կուրսկի ճակատամարտ, խորհրդային ու գերմանական զինված ուժերի միջև տեղի ունեցած ռազմական գործողությունները 1941-1945-ի Հայրենական Մեծ պատերազմի ժամանակ՝ հուլիսի 5-ից օգոստոսի 23-ը, Կուրսկի ելուստի շրջանում։ Բաժանվում է երկու փուլի, պաշտպանական՝ հուլիսի 5-23-ը, և հարձակողական՝ հուլիսի 12-ից օգոստոսի 23-ը։
Նախապատմություն
1943 թ. գարնանը խորհրդա-գերմանական ճակատում ռազմական գործողությունները ցույց տվեցին, որ գերմանական զորքերը իրենցից ներկայացնում են հզոր ուժ։ Գերմանական զորքերի հակահարձակման հետևանքով Հարավային Խարկովում թշնամին զբաղեցրեց ամուր պաշտպանություն, իսկ խորհրդային հրամանատարությունը խելամիտ համարեց իր զորքերի խմբավորում անցկացնել՝ ժամանակավորապես հրաժարվելով երկարատև գործողություններից։ Հակառակորդի նոր հարձակումը հնարավոր եղավ կանխել միայն մարտի վերջին, իսկ ռազմական գործողությունների արդյունքում ձևավորվեց այսպես կոչված Կուրսկի ելուստը։
Խորհրդային զորքերի գործողությունները հյուսիսարևմտյան ուղղությամբ հաջող էին ընթանում։ 1943 թ. հունվարի 18-ին ճեղքվեց Լենինգրադի շրջափակումը և դրանով վերացվեց վտանգը, որ գերմանական և ֆիննական զորքերը կմիավորվեն արևելքում Լադոգա լճի մոտ։ Ցամաքային կոմունիկացիաների վերականգնումը հնարավորություն տվեց ուժեղացնել Լենինգրադյան և Բալթիական ճակատների զորքերը։ Ստրատեգիական հնարավորությունները անցան խորհրդային զորքերի կողմը։
Գերմանական բանակ
Իրավիճակի կայունացման համար գերմանական հրամանատարությունը ստիպված եղավ արևելք տեղափոխել իր՝ Արևմտյան Եվրոպայի և Աֆրիկայի զորքերից 33 դիվիզիա, 3 բրիգադ, ավիացիայի մի մասը և այլ ուժեր։ Մարտին խորհրդա-գերմանական ճակատում արյունահեղ մարտերը հանդարտվեցին։ Հաջորդ 3 ամիսների ընթացքում ակտիվ մարտեր տեղի չունեցան՝ հակառակորդները զորքերը համալրում էին նոր մարդկային ուժերով և տեխնիկայով, կուտակում էին միջոցներ, պատրաստվում էին ամառային կամպանիային։ Չնայած փոփոխված ստրատեգիական իրավիճակի՝ Հիտլերը չէր ցանկանում զիջել առավելությունը և հերթկան անգամ որոշեց սկսել մարտեր։ Դրա համար ընտրվեց ելուստ, որով արևմտյան Կուրսկում գերմանական բանակներին տրվում էր տեղաբաշխվածություն 200 կմ ճակատով և 120 կմ խորությամբ։ Ֆյուրերի 1943 թ. ապրիլի 15-ի հրամանատար ասվում էր, որ «հարձակման նպատակն է հարվածային բանակով հասցնել կենտրոնցված, որոշիչ և արագ հարված մի կողմից Բելգորդի շրջանից, իսկ մյուս կողմից հարավային Օրյոլի շրջանից և հարձակման համակենտրոնացման ճանապարհով շրջափակել Կուրսկի շրջանում գտնվող զորքերը և ոչնչացնել դրանք» («Ցիտադել» գործողություն)։ Դրա համար կենտրոնացվել էր 900 000 մարդ, շուրջ 100 000 հրանոթ և ական, 2700 տանկ և գրոհի ական, ավելի քան 2000 ինքնաթիռ (6-րդ և 4-րդ օդային նավատորմ)։ Կադրային համալրման գերմանացիներին հաջողվեց հասնել ընդհանուր կենտրոնացման միջոցով։ Գլխավոր դերը առաջիկա հարձակման մեջ խաղալու էին տանկային զորքերը, սակայն գործողության ժամկետները հետաձգվում էին (սկզբում մայիսի սկիզբ, ապա հունիսի կես, վերջապես հուլիս), որի գլխավոր պատճառը նոր տիպի մեքենաների արագ արտադրությունն էր, որը պետք է նպաստեր ուժեղ խմբավորման ստեղծմանը։ Ստեղծվեցին նոր փորձարարական զրահամեքենաներ «Ֆոկկե-Բուլֆ-190A» և գրոհայիններ՝ «Հենկել-129»։
ԽՍՀՄ զորքեր
Խորհրդային ռազմական հետախուզությանը հաջողվեց պարզել գերմանական ուժերի պատրաստությունը Կուրսկի բնագծի վրա հարձակվելու համար և նույնիսկ հաջողվեց պարզել հարձակման օրը։ Վասիլևսկու և Ժուկովի վկայությամբ խորհրդային հրամանատարությունը՝ ծանր ու թեթև անելով իրադրությունը և հարցնելով ռազմաճակատների կարծիքը՝ ընդունեց որոշում՝ մտածված պաշտպանության և դրանից հետո հակահարձակման անցնելու մասին։ Ինչպես ցույց տվեցին հետագա գործողությունները Ստավկայի որոշումները այս անգամ ևս ճիշտ էին։ Կարծես Խարկովի մոտ զորքերի ձախողումը, որը նպաստեց 1942 թ. խոշոր անհաջողություններին, փորձ հանդիսացավ հետագա գործողությունների համար։
Խորհրդային հրամանատարությունը Կուրսկի ուղղությամբ կենտրոնացրել էր հսկայական ուժեր։ Կուրսկի հյուսիսային ճակատը պաշտպանում էր Կենտրոնական ճակատը (հրամանատար Ռոկոսովսկի), Հարավայինը՝ Վորոնեժյան ուղղությունն էր (հրամանատար Վատուտին)։ Դրանցում հաշվվում էր 1 337 000 մարդ, 3306 տանկ և ինքնագնաց հրետանային մեքենաներ, շուրջ 20 000 հրանոթ և ական, 2900 ինքնաթիռ։ Կենտրոնական և Վորոնեժյան ուղղությունների թիկունքում՝ Վերխովյաում, Լիվնիում, Հին Օսկոլում, Կանտեմիռովկայում տեղավորվել էին Ստավկայի պահեստային միջոցները՝ միավորվելով հուլիսի 10-ից Ստեպյան ճակատի հետ (հրամանատար Կոնև), որում հաշվվում էին 580 000 մարդ, 1 500 տանկ և ինքնագնաց-հրետանային մեքենաներ, շուրջ 7 500 հրանոթ և ական։ Դրանով խորհրդային ուժերը զգալիորեն գերազանցում էին թշնամուն մարդկային և տեխնիկական ուժերով։
Դրա համար անցկացվեցին մի շարք միջոցառումներ խորը շարանում կազմելու համար, որի պաշտպանությունը ճակատի երկարությամբ չէին կարող հաղթահարել թշնամու տանկերը։ Ձևակերպվեց 8 պաշտպանական գիծ և շրջան։ Կուրսկի ճակատամարտի այդ էտապի համար (1943 թ. հուլիսի 5-23-ը) մեծ հաջողություններ խաղացին Կենտրոնական ճակատի զորքերի դասավորութունը, ինչը չէր կարելի ասել Վորոնեժի ճակատի համար։
Ժամկետների հետաձգումը թշնամու կողմից խորհրդային հրամանատարության մեջ առաջացնում էին որոշ նյարդայնություն։ Հատուկ շտապողականություն էր դրսևորում Վորոնեժյան ուղղության հրամանատար Վատուտինը. «Կքնենք մենք, բաց կթողնենք պահը։ Եկե՛ք թողնենք խրամապատումը և սկսենք առաջինը հարձակումը։ Ուժերը դրա համար կբավարարեն»։ Սակայն Ստավկան որոշեց սպասել՝ հիմնվելով տեղեկության վրա, որ թշնամին կհարձակվի ոչ ուշ, քան հուլիսի 6-ը։ Հուլիսի 5-ի գիշերը ձերբակալվեցին գերմանացի սակրավորներ, որոնք ցույց տվեցին, որ հարձակումը նախատեսված է առավոտյան ժամը 3-ին և գերմանական ուժերը արդեն զբաղեցրել են հարձակողական դիրքեր։ Ռազմաճակատների հրամանտարությունը որոշեց անցկացնել հրետանա-ավիացիոն հակապատրաստություններ։ Դրանով հանկարծակիության գործոնը, որի վրա հույս էին դրել գերմանական հրամանատարությունը, կվերանար։ Միայն ժամը 5 անց 30 րոպեին գերմանական 9-րդ բանակի հարձակողական խմբավորումները, իսկ ժամը 6-ին տանկային բանակները և «Կեմպֆ» օպերատիվ խմբերը անցան հարձակման։
Առաջին փուլ
Բելգորոդ-Կուրսկ ուղղությամբ (Վորոնեժյան ռազմաճակատ) թշնամին հասցրեց հարվածներ Օբոյան և Կորոչու ուղղություններով։ 1943 թ. հուլիսի 5-ին արդեն «Հարավ» խմբավորման հրամանատար Մանշտեյնը մտցրեց մարտերի մեջ իր ուժերի մեծ մասը (մարտերին մասնակցում էին 700 գերմանական տանկեր)։ Եվ դրանով հանդերձ ահռելի կորուստների գնով թշնամուն հաջողվեց 2 օրվա ընթացքում սկզբում գլխավոր (առավել ամրացված), իսկ հուլիսի 7-ին պաշտպանության 2-րդ գծերը կտրել և խորանալ Օբոյանյան ուղղությամբ 10-18 կմ։ Հուլիսի 9-11-ը թշնամին շարունակում էր հիասթափված փորձեր կատարել Կուրսկ դուրս գալու համար։ Ճեղքվածքի վտանգը չեզոքացնելու համար Ստավկան Վասիլևսկու խորհրդով ուժեղացրեց Վորոնեժյան ռազմաճակատը՝ իր պահեստային ուժերով (սկզբում 2 տանկային կորպուսներով, ապա ընդհանուր զորքերով և տանկային բանակներով)։ Ցամաքային զորքերին մեծ օգնություն էին ցույց տալիս գրոհային ինքնաթիռները։
Հուլիսի 10-ին մարտերի ամենաթեժ պահին Սիցիլիա կղզում իջեցվեց անգլո-ամերիկյան մեծ դեսանտ։ Հիտլերը, իմանալով այդ մասին, հայտարարեց, որ «Ցիտադել» գործողությունը միևնույնն է շարունակվելու է։ Կրիտիկական պահը դարձավ հուլիսի 12-ը. Պրոխորովկա շրջանում տեղի ունեցավ մեծ տանկային մարտեր, որում ընդհանուր առմամբ մասնակցեցին 1100 տանկեր և ինքնագնաց հրանոթներ։ 2 կողմերն էլ կրեցին ծանր կորուստներ։ Հուլիսի 13-15-ը թշնամին շարունակում էր հարձակվել առանձին ուղղություններով, սակայն հուլիսի 17-ին Հիտլերը որոշեց դադարեցնել «Ցիտադել» գործողությունը, պատճառաբանելով այն խորհրդայն զորքերի հակահարձակմամբ՝ 2-րդ տանկային բանակի կողմից, պահեստային ուժերի բացակայությամբ, անգլո-ամերիկյան բանակների գործողություններով Սիցիլիայում։ Գերմանական ծրագիրը ջախջախել խորհրդային զորքերին Կուրսկում չհաջողվեց։
Երկրորդ փուլ
Կուրսի ճակատամարտի 2-րդ փուլը հակահարձակումը տևեց 1943 թ. հուլիսի 12-ից օգոստոսի 23-ը։ Դրա համար համեմատաբար հաջող իրավիճակ ստեղծվեց թշնամու խմբավորման օռլովյան շրջանում։ «Կուտուզով» գործողության ստրատեգիական հարձակումները իրականացվում էին Բրանսկյան (հրամանատար՝ Պապով), Կենտրոնական և Արևմտյան (հրամանատար՝ Սակալովսկի) ռազմաճակատի մի մասի միջոցով (հուլիսի 12-ից օգոստոսի 18-ը)։ Հարձակման նպատակն այն էր, որ մասնատեին թշնամական բանակները և մաս-մաս ջախջախեն այն, որը առաջին հերթին պետք է նպաստեր մեր զորքերի չափազանց կենտրոնացվածությանը, իսկ երկրորդը՝ ավելորդ շտապողականությունից, որի հետևանքով խորհրդային բանակները ոչ կարևոր ուղղություններում մատերը սկսում էին ոչ լրիվ պատրաստ վիճակում։ Թշնամու շրջափակմանն ուղղված գործողությունը չհաջողվեց։ Գերմանացիները զբաղեցրել էին ճկուն պաշտպանական տակտիկա՝ մինչև մի շրջանը պաշտպանվում էր, մյուսերը զբաղեցնում էին այլ շրջաններ 5-8 կմ հեռավորության վրա։ Թշնամին արդյունավետ օգտագործում էր տանկային բանակների հակահարձակումները, լայնորեն ընդունում էր մանեվրներ ներքին պաշտպանական գծերով։ Ժուկովը իր հուշերում Ստավկային «Կուտուզով» գործողության ընթացքում հիշեցնում է թշնամու բանկի անկարողության մասին։ Ստալինը գտնում էր, որ «մեր խնդիրը քշել գերմանացիներին մեր տարածքից, իսկ շրջապատել նրանց մենք միայն կանենք, երբ նրանք թույլ կլինեն»։ Քաղաքական հաշվարկների համաձայն այստեղ հավանաբար խոսում է անհաջողությունների փորձը, որոնք տեղի էին ունեցել 1942 թ. նոյեմբերից 1943 թ. հունվարը Ստալինգրադում Պաուլյուսի խմբավորման շրջափակման վերացման ժամանակ։ Օգոստոսի 18-ին 3 բանակների զինվորները՝ շրջվելով արևմտյան ուղղությամբ 150 կմ և ջախջախելով թշնամու ահռելի ուժեր՝ չեզոքացրեցին օռլովյան հենակետը։ Արդյունքում իրադրությունը խորհրդա-գերմանական Կենտրոնական ուղղությամբ միանգամից փոխվեց՝ խորհրդային զորքերի համար Բրյանսկյան ուղղությամբ հարձակումը զարգացելու և Արևելյան Բելառուսիայի տարածք դուրս գալու համար բացվեցին հնարավորություններ։
Մի փոքր այլ կերպ էին զարգանում իրադարձությունները կապված Բելգորոդ-Խարկովյան հարձակողական գործողության հետ («Ռումյանցև»)։ Այստեղ պաշտպանողական գործողությունների արդյունքում Վորոնեժի ռազմաճակտի ուժերը մեծ կորուստներ կրեցին, իսկ հակառակորդը անցավ ամուր ամրացված շրջաններ և պատրաստ էր սկսելու հզոր գրոհ։ Գործողության ընդհանուր նպատակն այն էր, որ ամուր ընդհանուր ռազմաճակատային հարվածով մասնատել թշնամու ուժերը, շրջապատել և ջախջախել «Հարավ» բանակային խմբավորումը։ Գործողությունը իրականացնում էին օգոստոսի 3-23-ը Վարոնեժյան և Ստեպյան բանակների զորքերը միջոցով։ Նրանց գործողությունները կոորդինացնում էր Ժուկովը։ Արդյունքում 3-11-ի շրջանում հակառակորդի Խարկովյան խմբավորումը 3 անգամ շրջապատվեց։ Սակայն գերմանացիները խելացի գործողությունների արդյունքում ներքին խմբավորման ուժերը ավելի քան 10 դիվիզիա (շուրջ 600 տանկ) կենտրոնացրեցին Ախտիրկա և Բոգոդուխովա շրջաններում և հասցրին հակահարված։ Ծավալվեցին դաժան մարտեր լայնարձակ Խարկով քաղաքի արևմտյան մասում։ Օգոստոսի 20-ին խորհրդային հրամանատարությունը, տանելով մեծ օգնություն, անցավ հարձակման և օգոստոսի 23-ին գիշերային հարձակման արդյունքում Խարկովը ազատագրվեց։ Երկու բանակների զինվորները 150 կմ շարժվեցին խորք և ջախջախեցին թշնամու ամուր խմբավորումը՝ ստեղծելով պայմաններ Աջափնյա Ուկրաինայի ազատագրման և Դնեպր դուրս գալու համար։ Կուրսկի ճակատամարտը շարունակվեց 50 օր 400-550 կմ ճակատով։ Երկու կողմերից նրանում մասնակցում էին ահռելի ուժեր՝ շուրջ 300 դիվիզիա (ավելի քան 4 միլիոն մարդ)։ Արդյունքում ընդհատվեց Գերմանիայի վերջին փորձը իրականացնելու ստրատեգիական մեծ գործողություններ Արևելյան ռազմաճակատում։ Սակայն թշնամին կորցրեց 30 հատուկ դիվիզիաներ, այդ թվում 7 տանկային։ Գերմանական զորքերի ոգին ընկավ, Ստալինգրադի ռևանշը վերցնել չհաջողվեց։ Իսկ դա նշանակում էր, որ պատերազմի լավ ընթացքը ԽՍՀՄ-ի հետ չկատարվեց։
Կորուստներ
Խորհրդային զորքերի կորուստները այս ճակատամարտում ահռելի էին։ Դրանք կազմեցին 254 400 անվերադարձ և 608, 800 սանիտարական վիճակից զոհեր։ Թշնամու կորուստները ըստ գերմանացիների տեղեկությունների կազմեցին 3, 5 անգամ քիչ։ Տեխնիկայի մեջ խորհրդային ուժերը կորցրեցին 6 000 տանկ 1600 ինքնաթիռ, այն դեպքում, երբ գերմանացիները կորցրեցին 1300 տանկ և 1000 ինքնաթիռ։ Տանկերի մեծ կորուստները բացատրվում էր նրանով, որ խորհրդային T-34 տանկերին անհրաժեշտ էր ավելի ամուր փող, քան 76 մմ տրամագիծը։ Գերմանական «վագրերն» և «ֆերդինանտներն» ունեին ավելի մեծ սկզբնական արագություն և ավելի հեռու էին կրակում, իսկ տանկերը և հրանոթները ավելի ամուր զրահով էին պատված։ Խորհրդային զորքերի կորուստների պատճառը ուներ նաև այն, որ հրամանատարությունը անհրաժեշտ չափի գիտելիքներ չուներ։ Նրանք կրկնում էին արդեն հնացած մեթոդներ և՛ պաշտպանության, և՛ հարձակողական գործողությունների ժամանակ։ Այդ ամենը նպաստում էին հակառակորդի գործողություններին պաշտպանության մեջ և հնարավորություն էին տալիս դիմելու հակահարձակման։ Այնուհանդերձ գերմանական գեներալները ստիպված էին ընդունել, որ 1943 թ. ամառային մարտերը մեծապես զրկեցին իրենց զորքերը պաշտպանվելու կարողություններից և բացասաբար ազդեցին զինվորների հոգեբանական իրավիճակի վրա, «այն դեպքում, երբ թշնամու զորքերի ղեկավարությունը, զինումն ու սարքավորումը, հակառակը, լավացան»։
Արդյունք
Կարմիր Բանակի հաջողությունների շնորհիվ դաշնակիցները հնարավորություն ստացան ռազմական գործողություններ իրականացնել Իտալիայում, քանի որ Կուրսկի ճակատամարտը ստիպեց գերմանական հրամանատարությանը միջերկրածովյան թատերաբեմից մեծաթիվ ավիացիոն խմբավորումներ և զորքերը տեղափոխել այստեղ, ինչպես նաև դուրս բերել մեծաթիվ մարտական դիվիզիաներ Ֆրանսիայից և Հոլանդիայից։ Կուրսկի ճակատամարտի պարտությունը գերմանական բլոկի երկրներին համոզեց նրանում, որ ուժերի հավասարակշռությունը արմատապես փոխվել է Խորհրդային Միության կողմը։ Ուժեղացան Հունգարիայի փորձերը կնքել սեպարատ հաշտություն Արևմուտքի հետ։ 1943 թ. աշնանը Իսպանիայի դիկտատոր Ֆրանկոն դուրս է բերում իր «Կապույտ դիվիզիայի» մնացորդները Լենինգրադից։ Սկսվեց ճգնաժամ Գերմանիայի և Ֆինլանդիայի հարաբերություններում։
Հայերի մասնակցությունը ճակատամարտին
Կուրսկի ճակատամարտին մասնակցեցին Հ.Բաղրամյանի (Արևմտյան և Բրյանսկի ռազմաճակատների 11-րդ գվարդիական բանակի հրամանատար), Ս.Գալաջևի (Արևմտյան ռազմաճակատի քաղվարչության պետ), Հ.Թամանյանի (Արևմտյան ռազմաճակատի 12-րդ բանակի ռազմական խորհրդի անդամ), Ս.Մարտիրոսյանի (Վորոնեժի ռազմաճակատի 28-րդ բանակի 50-րդ կորպուսի հրամանատար), Հ.Բաբաջանյանի (Արևմտյան ռազմաճակատի 5-րդ տանկային բանակի մոտոմեքենայացված բրիգադի հրամանատար), U.Ղազարյանի (Արևմտյան ռազմաճակատի 38-րդ բանակի 74-րդ դիվիզիայի հրամանատար) գլխավորությամբ գործող զորամասերը և հայ ժողովրդի բազմաթիվ զավակներ՝ տարբեր միավորումներում։
(4544) Քսանտուս
(4544) Քսանտուս (Xanthus), աստերոիդ ապոլոնի ընտանիքում։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականի մարտի 31-ին Հենրի Հոլտի և Նորման Թոմասի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 1,041819 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 0,7813 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 1,3023 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Քսանտուս աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 0,1729 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 388,41 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,926863 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,15° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Հենրի Հոլտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Նորման Թոմասի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ապոլոնի ընտանիքի աստերոիդներ
Բերեգելի (գյուղ, Կրասիլովի շրջան)
Բերեգելի (Берегелі), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բերեգելի գյուղում բնակվում էր 125 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3906 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 32 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կարասու (Լազիստանի գավառ)
Կարասու, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Լազիստանի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր Կատեգորիա:Ռիզեի շրջանի համայնքներ
Շանթ Հարությունյան
Շանթ Շահենի Հարությունյան (փետրվարի 3, 1965, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ հասարակական-քաղաքական գործիչ։ «Ազգային Միացյալ նախաձեռնության» համակարգող, Հայաստանի «Ցեղակրոն» կուսակցության առաջնորդ ։
Կենսագրություն
Հայրը՝ Շահեն Հարությունի Հարությունյանը, ակտիվ հայ անկախական էր, հակախորհրդային և ազգային գործիչ, եղել է 1966 թվականին ստեղծված Ազգային միացյալ կուսակցության (ԱՄԿ) հիմնադիրներից (Հայկազ Խաչատրյանի և Ստեփան Զատիկյանի հետ միասին), հակախորհրդային գործունեության համար դատապարվել է երկու անգամ ազատազրկման, իսկ ավելի ուշ՝ արտաքսվել ։
Շանթ Հարությունյանը 1980 թվականին ավարտել է միջնակարգ դպրոցը, 1992-1997 թվականներին սովորել է «Հրաչյա Աճառյան» համալսարանի «Իրավագիտություն» ֆակուլտետում։
1987 թվականի դեկտեմբերի 1-ին հիմնել է «Կանչ» երիտասարդական ակումբը, 1988 թվականից Արցախյան շարժման ջատագովն էր և նույն թվականի հունիսին ընկերների հետ հացադուլ է հայտարարել՝ Արցախը Հայաստանին միանալու պահանջով։
1988 թվականին «Կանչ»-ը վերանվանվել է «Հայ երիտասարդաց դաշնակցություն» կազմակերպության, որն առաջնորդվում էր Նժդեհի ցեղակրոն գաղափարներով։ 1988-1991 թվականներին հրատարակել է «Ցեղակրոն» պաշտոնաթերթը։ 1988 թվականի շարժմանն ակտիվ մասնակցելու համար մեկ ամսով ազատազրկվել է։
1989 թ. ընկերների հետ ստեղծել է կամավորական ջոկատ՝ Հայաստանի սահմանների պաշտպանության համար։ 1990 թ. փետրվարից ընկերների հետ եղել է Կապանի սահմանամերձ տարածքում, ուր ապրիլի 24-ին, ջոկատի սպառազինությունն ուժեղացնելու նպատակով, զինաթափել են խորհրդային բանակի մի ստորաբաժանում ։
1990 թ. մայիսի 27-ին «Անկախության բանակի» և մի քանի այլ ջոկատների կազմում մասնակցել է խորհրդային բանակի հետ ռազմական բախմանը։ Մինչև 1992 թվականը ընկերների հետ պաշտպանել է Հայաստանի սահմանամերձ գոտին ։ Հայկական բանակի կազմավորումից հետո Շանթ Հարությունյանի ընկերների մի մասը շարունակում են իրենց ծառայությունը բանակում, իսկ Շանթ Հարությունյանը իրականացրել է կուսակցական-քաղաքական գործունեություն։
2008 թ. ապրիլի 10-ին կալանավորվել է մարտի 1-ի դեպքերին մասնակից լինելու համար։ 2009 թ. ազատ է արձակվել հայտնի և աղմկալից դատավարությունից հետո, ուր ներկայացնում էր իր պաշտպանությունը անձամբ, առանց պաշտպանի և կարողացավ ամբողջովին իր և ընկերների վրայից հանել բոլոր մեղադրանքները, ներառյալ անմեղսունակության մեղադրանքը, որը փորձում էին վերագրել իրեն։
Շանթ Հարությունյանը մի շարք հոդվածների, հրապարակումների հեղինակ է։ 2004 թվականին հրատարակել է «Իմ քաղաքական զարթոնքը կամ Խաչակրաց արշավանք հայ ժողովրդի պատմության դեմ» հոդվածների ժողովածուն, 2005-ին՝ «Իմ ազգային իդեալը կամ Հայկական կայսրությունից մինչև հայկական ոչնչություն», 2007 թվականին՝ «Աստվածների վերադարձը» աշխատությունները։ Հասարակությանը հայտնի է հեռուստատեսային զանազան բանավեճերում հայրենասիրական վերլուծություններով։
Շանթ Հարությունյանը իր գործունեությունը նվիրել է ազատ և անկախ Հայաստանի կերտման գործին։ Բազմիցս քննադատել է Ռուսական կայսրության քայքայիչ ազդեցությունը Հայաստանի նկատմամբ և որոշ կուսակցությունների հակահայ-ռուսամետ կեցվածքը։ Բանավեճերում և հոդվածներում ապացուցել է 1920-1921 թվականների Մոսկվայի և Կարսի ռուս-թուրքական պայմանագրերի անօրինակությունը, որոնցով Հայաստանը զրկվել է ինքնիշխանությունից, բաժանվել Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև։ ։
2013 թվականի նոյեմբերի 5-ին մի շարք համախոհների հետ Երևանում փայտերով և պայթուցիկներով դեպի նախագահական նստավայր երթ իրականացնելու համար ձերբակալվել է։ Դրանից մեկ օր առաջ հայտարարել էր «արժեքների հեղափոխություն» իրականացնելու մասին ։ 2014 թվականի հոկտեմբերի 17-ին դատապարտվել է 6 տարվա ազատազրկման ։ Իրենից բացի դատապարտվել էր ևս 14 քաղաքացի ։
2018 թվականի նոյեմբերի 6-ին համաներմամբ ազատ է արձակվել «Վարդաշեն» քրեակատարողական հիմնարկից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայաստանի քաղաքական բանտարկյալներ Կատեգորիա:Վարդաշեն քրեակատարողական հիմնարկի կալանավորներ Կատեգորիա:Հայ ազգայնականներ
Ալտեն (համայնք)
Ալտեն (Aalten ), համայնք Նիդերլանդների Խելդերլանդ մարզի արևելյան մասում, սահմանակցում է Գերմանիային։ Տարածքը 96,57 կմ² է, բնակչությունը՝ 27.365 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 11.900 եվրո է։
Կատեգորիա:Խելդերլանդի համայնքներ
Իֆանասսա
Իլիականում Իֆանասսա (հին հունարեն՝ Ίφιάνασσα, «հզոր թագուհի») Ագամեմնոնի և Կլիթեմնեստրայի առեղծվածային և հակասական դուստրը, Լաոդիկայի (Էլեկտրա) և Քրիսոֆեմիդայի քույրը, երբեմն նույնացվում է Իփիգենիայի հետ ։
Առասպել
Սոֆոկլես ը, Էսքիլեսը և Եվրիպիդեսը իրենց «Օրեսթես» և «Էլեկտրա» ստեղծագործություններում նրան, որպես հերոս չեն ներառում։ Սա հաստատում է այն գաղափարը, որ նա և Իփիգենիան նույն անձնավորությունն են։ Մյուս կողմից Սոֆոկլեսը խոսում է նրա մասին և նշում, որ նա բնակվում է Ագիսթուսի և Կլիթեմնեստրայի պալատում, Էլեկտրայի և Քրիսոֆեմիդայի հետ միասին ։
Լուկրեցիուսը «Իրերի բնույթի մասին» (լատիներեն՝ De rerum natura) ստեղծագործության մեջ գրում է, որ Իֆանասսային զոհաբերում է իր հայրը «Խաչուղիների կույս» (Triviai virginis) Դաիանայի զոհասեղանին՝ Ավլիսում, ապահովելով իր հաջող ճանապարհորդության ընթացքը, հենց այս դրվագն էլ նույնացվում Իֆիգենիայի ավանդույթի հետ։ Լուկրեցիուսը մեջբերում է այս դրվագը ընդգծելու համար հետևյալ խոսքերը. «Սնահավատությունը (կրոնը) կարողացավ ծնել այդքան մեծ չարիք» ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանության կերպարներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԲՊՀ հոդվածներ 2023
Թոմաս Լիրեր
Թոմաս Լիրեր կամ Թոմաս Լիրարը Ռանկվայլից (Thomas Lirer, Thomas Lirar aus Rankweil, մահացել է 1475 թվականից հետո ), գերմանացի մատենագիր, «Շվաբյան տարեգրության» (Schwäbische Chronik) կամ «Բոլոր թագավորների և կայսրերի տարեգրության» Chronik von allen Königen und Kaisern) հեղինակը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է Ուլմում 1486 թվականին՝ «Կայսրերի Գմյունդյան  տարեգրության» (Gmünder Kaisern) հետ միասին ։
Կյանք և ստեղծագործություններ
Նրա իսկական անունը չի հաստատվել, «Թոմաս Լիրեր»-ը նրա կեղծանուն է կամ կեղծանունը, որտեղ գերմաներեն Lirer-ը կարելի է թարգմանել որպես «քնարահար» (ժամանակակից spieler auf Leier) կամ «պատմող» ։ Այն ենթադրությունը, որ նա ծնվել է 1470-ականների սկզբին Ալտախում (ժամանակակից Ֆելդկիրխ օկրուգ Ավստրիայի Ֆորարլբերգ դաշնային նահանգում), Մոնֆորտների կոմսերի կալվածքում, հերքվել է պատմաբան Կարլ Հայնց Բուրմայստերի կողմից, ով 30 տարի (1971-2001) ղեկավարել է Բրեգենցի Ֆորարլբերգ դաշնային շրջանի արխիվը։ Ըստ Կ. Հ. Բուրմայստերի՝ «Թոմաս Լիրեր» կեղծանվան տակ կարող էր թաքնված լինել կրթված աշխարհական (laicus peritus), որը ծառայել է որպես գրագիր կամ դատավոր։ Հավանաբար նա ծնվել է Տիրոլի Ֆելդկիրխի մոտ գտնվող Ռանկվեյլում և եղել է Վերդենբերգի կոմսերից մեկի սպասավորը, որին նա ուղեկցել է Պորտուգալիա մեկնելիս ։
Այս ամենի մասին նա ինքն է հայտնել իր «Շվաբյան տարեգրության» առաջին մասի վերջում, որը գրվել է 1460-1485 թվականներին և կրել է, մեծ մասամբ, առասպելական և դիցաբանական բնույթ։ Նրանում Շվաբիայի և Տիրոլի պատմությունը սկսվում է հնագույն Ռեցիա նահանգից և մտացածին հռոմեական կայսր Կյուրոսի ժամանակներից, ով իբր եկել է այդտեղ իր ընտանիքի և հպատակների հետ։ Շվաբական կոմսերի հռոմեացիներից ծագման մասին լեգենդները թվագրվում են 14-րդ դարի կեսերին և արդեն հիմնավոր կասկածներ են առաջացրել Վերածննդի դարաշրջանի հեղինակների մոտ, օրինակ՝ շվաբացի մատենագիր Հանս Մյուլլերը, ով օգտագործել է Լիերերի ստեղծագործությունը իր «Ցիմերնյան ժամանակագրություն»-ում (Chronik der Grafen von Zimmern, 1566), որը գրվել է կոմս Ֆրոբեն Քրիստոֆ ֆոն Ցիմերնի մասնակցությամբ ։
Լիրերի հիմնական նպատակը, ակնհայտորեն եղել է տեղի ֆեոդալ կառավարիչների՝ Մոնֆորների, Վերդենբերգների, Բրեգենցների և Տոգենբուրգների փառաբանումը և 13-15-րդ դարերում իրենց հարևաններից գրավված հողերի սեփականության իրավունքի պատմական և ծագումնաբանական հիմնավորումը։ «Շվաբյան տարեգրության» երկրորդ մասը տարբերվում է առաջինից և պարունակում է համաշխարհային պատմության համառոտ ակնարկ՝ աշխարհի ստեղծումից մինչև 1462 թվականը, կենտրոնանալով Կառլոս Մեծի թագավորության վրա։ Այն ներառում է մոտ քառասուն գերմանական ժողովրդական ասացվածքներ, ներառյալ մեկը, որը վերաբերվում է Մայնցի արքեպիսկոպոս Ուիլիգիսին, որն ուղեկցվում է Հռենոսի Մկնիկի աշտարակում նրա մահվան առասպելական պատմությամբ, որը ժողովրդական ավանդույթում ավելի հաճախ կապված է նրա նախորդ Գատտոն II-ի հետ։ Հետագայում տարեգրության հրատարակիչները շարունակել են այն նախ մինչև 1494 թվականը, այնուհետև մինչև 1500 թվականը ։ Դրա հավանական աղբյուրներից մեկը, ի լրումն վերոհիշյալ «Գմյունդյան տարեգրության» (մոտ 1400 թվական), կարող է լինել հանգավորված «Կայսերական տարեգրությունը» կամ «Համաշխարհային տարեգրությունը», որը հրատարակվել է 1477 թվականին Աուգսբուրգում ստրասբուրգցի պատմաբան Յակոբ Թվինգեր ֆոն Քյոնիգշոֆենի կողմից։
Հրապարակումներ և հետազոտություններ
Լինելով անվստահելի պատմական աղբյուր և ըստ էության, միջնադարյան առասպելագրության հուշարձան, այլ ոչ թե պատմագրության, Թոմաս Լիրերի տարեգրությունն արագորեն հայտնի է դարձել հրատարակիչների մոտ։ Կոնրադ Դինկմուտի առաջին հրապարակումից անմիջապես հետո, որն իրականացվել է 1486 թվականի հունվարին Ուլմում և պատկերազարդվել բազմաթիվ փորագրանկարներով, հաջորդել է երկրորդը, 1494 թվականին այն վերահրատարակվել է Ստրասբուրգում Յոհան Կնոբլոխի, իսկ 1500 թվականին՝ Բարտոլոմեուս Կիստլերի կողմից ։ 1761 թվականին բավարացի պատմաբան, Լինդաուի քաղաքապետ Յոհան Ռայնհարդ Վեգելինը հրապարակել է այն իր մեկնաբանությամբ։
Տարեգրության նկատմամբ նոր հետաքրքրություն է առաջացել 19-րդ դարի սկզբին գերմանացի ռոմանտիկների որոնումներով, որոնք ակտիվորեն զբաղվել են ժողովրդական ավանդույթների հավաքագրմամբ և հրատարակմամբ։ Այսպես, պորտուգալացի արքայադուստր Էլիզայի հանդեպ Արբոգաստ ֆոն Անդելոնի սիրո լեգենդը, որը գրանցել է Լիերերը, օգտագործվել է նրա «Արբոգաստ ֆոն Անդելոն և Էլիզա Պորտուգալացին, Ալբրեխտ ֆոն Վերդենբերգը և Ամիսը Պոնազիրին» պատմվածքում «Ձմեռային այգի» ժողովածուից (Der Wintergarten, 1809) ռոմանտիկ գրող և բանահավաք Լյուդվիգ Ախիմ ֆոն Առնիմը, ով իր աներձագ և բանաստեղծ Կլեմենս Բրենտանոյի գրադարանում ծանոթացել է 1761 թվականի Շվաբյան տարեգրության հրատարակությանը։ Իսկ 1824 թվականին այն հիմք է հանդիսացել «Կոմս Ալբրեխտ ֆոն Վերդենբերգ» պատմվածքի համար, որը գրել է գրող, իրավաբան և դիվանագետ Իոզեֆ Ալբերտ ֆոն Իթները, ով օգտագործել է տարեգրության նույն հրատարակությունը ։ Կոմս Մոնֆորտ ֆոն Ռոտենֆանի լեգենդը ոգեշնչել է հայտնի շվաբացի մեսմերիստ- բժիշկ և բանաստեղծ Յուստինուս Կերներին ստեղծելու «Կոմս Մոնֆորտ» (Graf Montfort) բալլադը, որը ընդգրկվել է «Գերմանացի պոետների անտառ» (Deutscher Dichterwald, 1813). ժողովածուում։ Իսկ Շվաբիական Բունդուսի մասին լեգենդը հիմք է հանդիսացել «Կոմս Բունդուս, գայլ մականունով» (Herzog Bundus, genannt der Wolf) հեքիաթի համար, որը հրատարակվել է 1818 թվականին Գրիմ եղբայրների «Գերմանական լեգենդներ» (Deutsche Sagen) ժողովածուի երկրորդ հատորում։
Մյունխենի Բավարիական պետական գրադարանի (Catal. Cod. MonacIN 436) հավաքածուում 86 թերթի վրա պահպանվել է 20 նկարազարդումներով տարեգրության ձեռագիր, որը թվագրվում է 15-րդ դարի վերջով։ 2005 թվականին Լայպցիգում հրատարակվել է տարեգրության ֆաքսիմիլային հրատարակությունը, որը խմբագրել և մեկնաբանել է Պետեր Ամելունգը։
Զինցար
Զինցար (Зинцар, Зынцъар), գյուղ Ռուսաստանի, Հյուսիսային Օսիա-Ալանիա հանրապետության Ալագիրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 96 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Հյուսիսային Օսիա-Ալանիա հանրապետության Ալագիրսկի շրջանի բնակավայրեր
Թոմաս Լիրեր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի մատենագիրներ Կատեգորիա:1475 մահեր Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ
Պետրոնիուս Արբիտր
Պետրոնիուս Արբիտր (Petronius Arbiter, ), «Սատիրիկոն» երգիծական վեպի հեղինակ, սովորաբար նույնացվում է Տակիտոսի կողմից հիշատակվող Գայուս Պետրոնիուսի հետ, որը ապրել է Ներոն կայսեր օրոք։ Ներոնի պալատում կոչվել է «դատավոր նրբագեղության»։ Պալատական դավերի մեջ խճճվելով՝ ինքնասպան է եղել։
Վեպի առավել հայտնի դրվագը Տրիմալքիոնի խնջույքի տեսարանն է։ Տանտերը՝ Տրիմալքիոնը /եռակի զզվելի/, ազատարձակ է, նախկինում սիրիացի ստրուկ, ազատություն է ստացել և հարստացել շնորհիվ հաջող առևտրի։ Հեղինակը Տրիմալքիոնի դղյակի շքեղության և խնջույքի պերճության նկարագրման, նրա ճառերի ներկայացման միջոցով ցույց է տալիս նրա տգիտությունը, սնահավատությունը, մեծամտությունը, անճաշակությունը, վեր է հանում նրա գռեհկությունն ու ագահությունը։
Պետրոնիուսին բնորոշ են նիհիլիզմը, հիասթափությունը, բացարձակ նատուրալիզմը, որոնք, սակայն, չեն արժեզրկում հռոմեական այս վեպի գեղարվեստական նշանակությունը։
Մարինկա Բաղդասարյան
Մարինկա Քաջիկի Բաղդասարյան, հայ ճարտարագետ-էլեկտրամեխանիկոս։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (2003), պրոֆեսոր (2004): ՀԱՊՀ-ում կազմակերպվող տարեկան գիտաժողովների «Էլեկտրատեխնիկա-էլեկտրաէներգետիկա» բաժանմունքի համանախագահ և նախագահ (2005):
Կենսագրություն
Մարինկա Բաղդասարյանը ծնվել է 1960 թվականի հունվարի 9-ին, Մեղրի քաղաքում։ Ավարտել է Նաիրի Զարյանի անվան թիվ 130 միջնակարգ դպրոցը։ 1982 թվականին ավարտել է Կարլ Մարքսի անվան պոլիտեխնիկական ինստիտուտի Էլեկտրատեխնիկական ֆակուլտետը։ 1982-1992 թվականներին եղել է Երևանի Ավտոմատիկայի սարքերի և տարրերի պետական կոնստրուկտորական բյուրոյի աշխատակից, 1992 թվականին՝ Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի աշխատակից, 2004-2006 թվականներին` Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի «Էլեկտրական մեքենաներ և ապարատներ» ամբիոնի պրոֆեսոր, 2006 թվականից` Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի «Էլեկտրական մեքենաներ և ապարատներ» ամբիոնի վարիչ։ 2005-2010 թվականներին՝ ՀՊՃՀ-ում գործող գիտական աստիճաններ շնորհող 038 մասնագիտական խորհրդի գիտքարտուղար, նախագահի տեղակալ։ ՀԱՊՀ-ում գործող գիտական աստիճաններ շնորհող «Էլեկտրատեխնիկա» 038 մասնագիտական խորհրդի նախագահ (2011), 2009-2010 թվականներին` UNDP VET ծրագրի փորձագետ։ 2011 թվականից՝ Որակի ապահովման ազգային կենտրոնի (ՈԱԱԿ) փորձագետ, 2012 թվականից՝ ՀԱՊՀ Բանբեր, «Էլեկտրատեխնիկա և էներգետիկա» սերիայի գլխավոր խմբագիր։ 3 տպագիր մենագրության (առանց համահեղինակների), 138 գիտական հոդվածների, 14 գյուտի արտոնագրի, 7 ուսումնամեթոդական աշխատանքների հեղինակ է ։
Սաֆյանի
Սաֆյանի (Сафяни), գյուղ Ուկրաինայի Օդեսայի մարզի Իզմայիլի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1790 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սաֆյանի գյուղում բնակվում էր 2 962 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,478 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 6196,65 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Օդեսայի մարզի Իզմայիլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1790 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մուշեղ Զ Մամիկոնյան
Մուշեղ Մամիկոնյան (ծննդյան թվականը անհտայտ է -775), Հայոց իշխան 748-753 թվականներին։ 748-750 թվականների ապստամբության ղեկավար Գրիգոր Բ Մամիկոնյանի եղբայրը։ Հայոց իշխան է դարձել Աշոտ Բագրատունու կուրացումից հետո, հայ նախարարների ընտրությամբ։ Սակայն Մուշեղ Մամիկոնյանի իշխանությունն, ըստ երևույթին, Աբբասյան խալիֆայությունը չի հաստատել։
Ղեկավարել է նաև 774-775 թվականների ապստամբությունը, արաբական տիրապետությունից դժգոհ մի խումբ նախարարների հետ ապստամբել է, սպանելով արաբ հարկահաններին, ապաստանել է Արտագերս ամրոցում։ Այստեղից պատժիչ արշավանքներ է ձեռնարկել Բագրևանդում, Կարնո շրջակայքում և հաղթել իր վրա հարձակվող արաբական ջոկատներին։ Այդ հաղթանակներից գոտեպնդված՝ շատ նախարարներ, նաև սպարապետ Սմբատ Է Բագրատունին, միացել են Մուշեղ Մամիկոնյանին և 5-հազարանոց զորքով պաշարել Կարինը։ Սակայն Հայաստան է ներխուժել արաբական 30-հազարանոց զորք, ապստամբները ստիպված թողել են պաշարումը և թշնամուն դիմագրավել Արձնի գյուղի մոտ, որտեղ Մուշեղ Մամիկոնյանը զոհվել է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայոց իշխաններ Կատեգորիա:Մամիկոնյաններ
Բելառուսներ
Բելառուսներ (беларусы, belarusy), արևելասլավոնական էթնոս, Բելառուսի մեծաթիվ բնիկ ազգը։
Պատմություն
Բելառուսի հիմնական բնակչությունն ապրում է նաև ՌԴ արևելյան մարզերում, Լիտվայում, Լատվիայում, Ուկրաինայում և Սիբիրում։ Պատկանում են արևելյան սլավոնների խմբին։ Լեզուն բելառուսերենն է, պատկանում է արևելասլավոնական խմբին։ Հավատացյալ բելառուսները մեծ մասամբ ուղղափառներ են։ Բելառուսների էթնիկական հիմքը կազմել են հիմնականում արևելյան սլավոնական ցեղերը՝ դրեգովիչները, կրիվիչները, ռադիմիչները և մասամբ՝ դրևելյանները, սեվերյաններն ու վոլինյանները։ Բելառուս ազգը ձևավորվել է Բելառուսիայում՝ կապիտալիստական հարաբերությունների զարգացման հետևանքով (19-րդ դար) մշակութա-տնտեսական կապերը տարբեր մարզերի միջև ամրապնդվելու հետ մեկտեղ։ Որոշ հին ազգագրական հատկանիշներ պահպանվել են բնակարանների և հագուստի ձևերում, ընտանեկան սովորություններում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բելառուսներ Կատեգորիա:Բելառուսի ազգեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի ազգեր Կատեգորիա:Լեհաստանի ազգեր
Պերեեզդ (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Պերեեզդ (Переезд), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Արյուն-ուղեղային պատնեշ
Արյունաուղեղային պատնեշ, արյունատար անոթների և կենտրոնական նյարդային համակարգի միջև առկա ֆիզիոլոգիական պատնեշ։ Այս պատնեշի գլխավոր նշանակությունը կենտրոնական նյարդային համակարգի հոմեոստազի պահպանումն է ։
Կառուցվածք
Արյունաուղեղղային պատնեշը կազմված է արյունատար անոթների էնդոթելային բջիջներից, հիմային թաղանթից, պերիցիտներից և աստրոցիտներից ։ Այս բջիջների միջև միջբջջային տարածությունն ավելի փոքր է, քան օրգանիզմի մյուս մասերում։
Արյունաուղեղային պատի էնդոթելային բջիջները սերտորեն կպած են իրար, չունեն պատուհաններ կամ միջբջջային անցքեր։ Սա, ինչպես նաև հիմային թաղանթի առկայությունն, արյունատար անոթն անթափանցելի է դարձնում խոշոր մոլեկուլների համար։
Ուղեղային անոթների մոտավորապես 20 %-ը ծածկված է փոքր բջիջներով՝ պերիցիտներով, որոնք, էնդոթելային բջիջների նման, տեղակայված են հիմային թաղանթի վրա։ Պերիցիտները կարող են կծկվել, կարգավորել էնդոթելի ֆունկցիան և օժտված են մակրոֆագային հատկությամբ։ Քանի որ պերիցիտները սերտորեն կպած են էնդոթելային բջիջներին, կծկման շնորհիվ փոփոխում են արյունատար անոթների լուսանցքն ու դրանով մասնակցում են տեղային շրջանառության կարգավորմանը։
Աստրոցիտներն իրենց ոտիկներով շրջապատում են արյունատար անոթները։ Սրանք մասնակցում են նեյրոնների սնուցմանը, իրենց կողմից արտադրվող նյութերով ազդում են էնդոթելի թափանցելիության վրա, սինթեզում են ուղեղի համար անհրաժեշտ խոլեստերինը, քանի որ վերջինս չի կարող թափանցել պատնեշով ։
Արյունաուղեղային պատնեշն առկա է ուղեղի մեծ մասում, սակայն ոչ ամենուրեք։ Այն բացակայում է ուղեղամասի որոշ տեղերում։
Նշանակություն և ֆունկցիաներ
Արյունաուղեղային պատնեշը կանխում է որոշ նյութերի, հատկապես՝ սպիտակուցների և հակամարմինների մուտքը դեպի կենտրոնական նյարդային համակարգ ։ Պատնեշի շնորհիվ ուղեղային հյուսվածքը զուրկ է իմունաբանական տոլերանտությունից։ Ուստի օնտոգենեզի ընթացքում իմուն համակարգն այս հակածինները որպես հարազատ սպիտակուց չի ճանաչում։ Այդ պատճառով արյունաուղեղային պատնեշի վնասման դեպքում ուղեղային հյուսվածքի սպիտակուցները T-լիմֆոցիտների կողմից կարող են ընկալվել որպես օտար և սկիզբ տալ աուտոիմունոլոգիական ռեակցիաների։
Արյունաուղեղային պատնեշով արյունատար հունից ԿՆՀ են անցնում սննդարար նյութերը, իսկ հակառակ ուղղությամբ դուրս են բերվում կենսագործունեության արգասիքները։
Արյան մեջ գտնվող որոշ նյութեր (գլյուկոզ, հանքային աղեր և այլն) հեշտությամբ թափանցում են պատնեշով։ Պատնեշը թափանցելի է նաև ալկոհոլի, քլորոֆորմի, ստրիխնինի, մորֆինի նկատմամբ։ Մինչդեռ յոդի միացությունները, ազոտական աղերը, սալիցիլատները, հակաբիոտիկները չեն թափանցում այս պատնեշով ։
Արյունաուղեղային պատնեշն անթափանցելի է տարբեր հիվանդությունների հարուցիչների նկատմամբ։ Այդ պատճառով ուղեղի ինֆեկցիոն հիվանդությունները հազվադեպ երևույթ են, սակայն եթե պատահում են, ապա դժվարությամբ են բուժվում։ Այդ պատճառով շատ դեղամիջոցներ անմիջապես ներմուծվում են ուղեղ-ողնուղեղային հեղուկի մեջ։ Եթե արյունաուղեղային պատնեշը վնասվում է, ապա որոշ մանրէները կարող են թափանցել ԿՆՀ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անատոմիա
Կինա Կիդրևա
Կինա Խրիստովա Կիդրևա (Кина Христова Къдрева, ), բուլղարացի մանկագիր, դրամատուրգ, հրապարակախոս, «Բարի գիշեր, երեխաներ» մանկական հեռուստածրագրի խմբագիրը։
Կենսագրություն
Կինա Կիդրևան ծնվել է 1931 թվականին Բուրգասում։ Սովորել է Սոֆիայի համալսարանի բուլղարական բանասիրության ֆակուլտետում։ Համալսարանն ավարտելուց հետո սկսել է գրել մանկական պատմվածքներ ու հեքիաթներ։ Նրա առաջին երկու գրքերի` «Милкиното дръвче» և «Синята камбанка» հրատարակման համար հավանություն է տվել Էմիլիյան Ստանևը։ Հետագայում Կիդրևային հրավիրել են աշխատելու բուլղարական ազգային հեռուստատեսությունում որպես «Բարի գիշեր, երեխաներ» մանկական հեռուստահաղորդման խմբագիր։
Ստեղծագործական ուղի
Կինա Կիդրևան առաջին բանաստեղծությունը գրել է 9 տարեկան հասակում, երբ երրորդ դասարանի աշակերտ էր։ Երեխաների համար արձակ և բանաստեղծական ստեղծագործությունների, մանկական հեռուստատեսային սցենարների և «Բարի գիշեր, երեխաներ» մանկական հեռուստածրագրի հեղինակն է։ Կինա Կիդրևայի հեքիաթները ներառված են բուլղարական դպրոցների ցածր դասարանների դասագրքերում, գրողի աշխատանքները ուսումնասիրվում են երկրի բուհերում։ Կիդրևան ունի բազմաթիվ աֆորիզմներ ։
ՀԱՊԿ գործողությունը Ղազախստանում
ՀԱՊԿ գործողությունը Ղազախստանում, սկսվել է 2022 թվականի հունվարի 6-ից կապված զանգվածային ցույցերի հետ, որոնք երկրի նախկին մայրաքաղաք Ալմաթիում վերածվեցին ջարդերի ու զանգվածային անկարգությունների։
Կինա Կիդրևա
Ստեղծագործական ուղի
Բացի մանկական բազմաթիվ գրքերից, մեծահասակների համար գրել է մի քանի ստեղծագործություններ, ինչպես նաև գրական ստեղծագործական գործընթացի տեսական ուսումնասիրություններ, հեքիաթային և ֆանտազիայի ժանրի ստեղծագործություններ, պիեսներ և հրապարակախոսական հոդվածներ։
ՀԱՊԿ գործողությունը Ղազախստանում
Իրավական հիմք
Հավաքական անվտանգության մասին պայմանագիրը ստորագրվել Է Ղազախստանի Հանրապետության կողմից 1992 թվականի մայիսի 15-ին, վավերացվել՝ 1994 թվականի ապրիլի 20-ին։
Կինա Կիդրևա
Ստեղծագործական ուղի
1994 թվականին «Չարաճճի ոստյունապարանի պատմությունը» գրքի համար Կիդրևան ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մանկապատանեկան գրականության միջազգային խորհրդի պատվավոր ցուցակում (Honour List of the International Board on Books for Young People) :
ՀԱՊԿ գործողությունը Ղազախստանում
Իրավական հիմք
Համաձայն պայմանագրի 4-րդ հոդվածի՝
Կինա Կիդրևա
Ստեղծագործական ուղի
Մանկական գրականության մեջ երկար տարիներ ունեցած ավանդի համար 2011 թվականին Կիդրևային շնորհվել է «Կոնստանտին Կոնստանտինով» Բուլղարիայի ազգային գրական մրցանակ ։
ՀԱՊԿ գործողությունը Ղազախստանում
Իրավական հիմք
2022 թվականի հունվարի 5-ին Ղազախստանի նախագահ Կասիմ-Ժոմարտ Տոկաևը դիմեց ՀԱՊԿ-ի առաջնորդներին՝ խնդրելով աջակցություն․ «Հենվելով հավաքական անվտանգության պայմանագրի վրա՝ ես այսօր դիմել եմ ՀԱՊԿ պետությունների ղեկավարներին՝ Ղազախստանին օգնություն ցուցաբերել այդ ահաբեկչական սպառնալիքի հաղթահարման գործում: Ի դեպ, սա այլևս սպառնալիք չէ, սա պետության ամբողջականության խաթարում է, և ամենակարևորը՝ հարձակում մեր քաղաքացիների վրա, որոնք ինձ խնդրում են որպես պետության ղեկավար՝ շտապ օգնություն ցուցաբերել նրանց» ։ Իր որոշումը Տոկաևը բացատրել է նրանով, որ երկրում գործում են «արտասահմանում պատրաստված ահաբեկչական խմբավորումներ» ։
Կինա Կիդրևա
Ստեղծագործություններ
Ռուսերեն լույս է տեսել Կիդրևայի «Весёлые приключения Хрюкчи, Мурлыки, Шаровара и Воробейки» գիրքը (Սոֆիա, 1971 թ.):
ՀԱՊԿ գործողությունը Ղազախստանում
Իրագործում
Հունվարի 5-ի լույս 6-ի գիշերը՝ ՀԱՊԿ խորհուրդը հայտարարեց, որ Հավաքական խաղաղապահ ուժեր է ուղարկում Ղազախստան ։
Կինա Կիդրևա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարացի գրողներ Կատեգորիա:Սոֆիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բուլղարացի մանկագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Բուլղարացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բուլղարացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
ՀԱՊԿ գործողությունը Ղազախստանում
Իրագործում
Հունվարի 6-ի օրվա առաջին կեսի ոչ պաշտոնական տվյալներով, ռուսական կողմից երկրում տեղակայված էին՝ հատուկ նշանակության 45-րդ գվարդիական բրիգադը, 76-րդ գվարդիական դեսանտագրոհային դիվիզիան, 217-րդ գվարդիական պարաշյուտադեսանտային գունդը ու ՌԴ հատուկ գործողությունների ուժերի «Սենեժ» ջոկատի ուժերը։ Իրենց հերթին Բելառուսից՝ 103-րդ առանձին գվարդիական օդադեսանտային բրիգադը ։
2022 թվականի հունվարի 6-ին՝ Ղրղզստանի Ժոգորկու Կենեշը (խորհրդարանը) ՀԱՊԿ-ի առաքելության շրջանակներում ղրղզ զինվորականներին Ղազախստան ուղարկելու հարցով արտակարգ նիստ անցկացնելու համար չի կարողացել քվորում հավաքել, և այդ հարցը հետաձգվել է մինչև հունվարի 7-ը ։ Այնուամենայնիվ, մինչև խորհրդարանի կողմից ՀԱՊԿ-ի խաղաղապահ ուժերում մասնակցության թույլտվություն ստանալը, «Սկորպիոն» 25-րդ հատուկ նշանակության բրիգադի ստորաբաժանումները արդեն տեղակայվել էին Ղազախստանի սահմանի մոտ ։
Հունվարի 6-ին՝ ՀՀ կառավարությունը ՀՀ տարածքից դուրս Հայաստանի զինված ուժերի ստորաբաժանման կողմից խաղաղապահ գործողությունների մասնակցության մասին որոշում է ընդունել։ «Թույլատրել ՀԱՊԿ անդամ-պետությունների խաղաղապահ զորախմբերում ընդգրկված ՀՀ զինված ուժերի ստորաբաժանմանը՝ ՀԱՊԿ հավաքական խաղաղապահ ուժերի կազմում մասնակցելու Ղազախստանում իրականացվող խաղաղապահ գործողություններին»,-նշված է որոշման մեջ ։
ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղար Ստանիսլավ Զասը գնահատել է խաղաղապահ զորակազմի թվաքանակը,որը նախատեսվում է մինչև հունվարի 7-ը Ղազախստանում տեղակայել շուրջ 2,5 հազար մարդ, սակայն նշել է, որ զորամասերի և միավորումների ամբողջ ցանկը, որոնք մտնում են ՀԱՊԿ խաղաղապահ ուժերի մեջ, հաշվվում է շուրջ 3,6 հազար մարդ։ Եթե ​​նման անհրաժեշտություն առաջանա, Ղազախստանում գտնվող խմբավորումը կարող է ուժեղացվել նրանց հաշվին ։
Հունվարի 7-ին, Ղազախստանի նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալ Դաուրեն Աբաևը հայտարարեց, որ Ղազախստան մտած ՀԱՊԿ խաղաղապահ կոնտինգենտը, պատասխանատու է պետական օբյեկտների պահպանության համար և չի մասնակցում զինյալների դեմ մարտական գործողություններին ։
Հունվարի 7-ին ռուս խաղաղապահները Ղազախստանի իրավապահ մարմինների հետ միասին լիակատար վերահսկողության տակ են վերցրել Ալմաթիի օդանավակայանը, որը ավելի վաղ գրավվել էր ցուցարարների կողմից։ Բացի այդ, ռուս խաղաղապահները պահպանության տակ են վերցրել Ալմաթիում Ռուսաստանի գլխավոր հյուպատոսությունը և մի շարք այլ օբյեկտներ ։