Կայսր_Նիկոլայ_II-ի_գահից_հրաժարվելը
Ժամանակակիցների, պատմաբանների, հրապարակախոսների գնահատականներն ու կարծիքները
Այս երեք փաստարկներից ոչ մեկն ինձ համոզիչ չթվաց։ Նույնիսկ նոր Ազատ Ռուսաստանի երկրորդ օրը ես չէի կասկածում, որ Ռուսաստանում քաղաքացիական պատերազմն անխուսափելի է, և որ մեր բանակի փլուզումը մոտ ապագայի խնդիր է։ Մինչդեռ մայրաքաղաքի մատույցներում պայքարի օր, և այս ամբողջ «սարսափելի երազից» ոչ մի հետք չէր մնա։ Պալատի հրամանատար Վոեյկով Վ.Ն.[61]."Հենց գնացքը դուրս եկավ կայարանից, ես հասա ինքնիշխանի կուպե, որը լուսավորվում էր սրբապատկերի դիմաց վառվող մեկ լամպով։ Այս դժվար օրվա բոլոր փորձառություններից հետո ինքնիշխանը, ով միշտ աչքի էր ընկնում ահռելի ինքնատիրապետմամբ, չկարողացավ զսպել իրեն. նա գրկեց ինձ և լաց եղավ… Սիրտս կտոր-կտոր արվեց՝ տեսնելով այդպիսի անարժան տառապանքը։ որ պատահել է թագավորներից ամենաազնիվ և բարի։"Նիկոլայ II-ի խոստովանող, Ֆեդորովսկու ինքնիշխան տաճարի քահանա Ցարսկոյե Սելո Աֆանասի Բելյաև, 1917 թվականի մարտի 31 [62][63][64]."Երբ ես ասացի. «Ախ, ձերդ մեծություն, ի՞նչ օգուտ կտաք Ռուսաստանին, եթե ժամանակին տայիք ամբողջական Սահմանադրություն և դրանով իսկ կատարեիք ժողովրդի ցանկությունը։ Չէ՞ որ բոլորը քեզ ողջունեցին որպես բարության, սիրո ու խաղաղության հրեշտակի»։ Սրան նա զարմացած պատասխանեց. «Իսկապե՞ս այդպես է։ Այո, ինձ համար ամեն ինչ փոխվել է։ Ինձ ասացին, որ Պետրոգրադում անարխիա և ապստամբություն է, և ես որոշեցի գնալ ոչ թե Պետրոգրադ, այլ Ցարսկոյե Սելո և թեքվել Նիկոլաևսկայա ճանապարհից դեպի Պսկով, բայց այնտեղ ճանապարհն արդեն ընդհատվել էր, ես որոշեցի վերադառնալ ռազմաճակատ։, սակայն այնտեղի ճանապարհը նույնպես ընդհատվել է։ Եվ հիմա, մենակ, առանց մտերիմ խորհրդականի, ազատությունից զրկված, բռնված հանցագործի նման, ես ստորագրեցի Գահից հրաժարվելու ակտը թե՛ ինձ, թե՛ որդուս ժառանգի համար։ Որոշեցի, որ եթե դա անհրաժեշտ է հայրենիքի բարօրության համար, ես պատրաստ եմ ամեն ինչի։ Ցավում եմ ընտանիքիս համար»։ Եվ կամային թույլ տառապողի աչքերից տաք արցունք կաթեց։"Մեծ կայսր Կիրիլ Վլադիմիրովիչի հարցազրույցը Բիրժևյե Իզվեստիա թերթին Փետրվարյան հեղափոխության ժամանակ."Ես և իմ դռնապանը, երկուսս էլ տեսանք, որ հին իշխանությունների հետ Ռուսաստանը կկորցնի ամեն ինչ... մեծ դուքսը գոհ էր ազատ քաղաքացի լինելով, և որ կարմիր դրոշը ծածանվում էր նրա պալատի վրա... նույնիսկ ես՝ որպես մեծ դուքս, չէ՞ որ ես զգացի հին ռեժիմի լուծը.. ժողովրդի առաջ թաքցնե՞լ եմ իմ խորին համոզմունքները, ժողովրդի՞ դեմ եմ գնացել։ Իմ սիրելի պահակային անձնակազմի հետ ես գնացի Պետդումա, ժողովրդի այս տաճարը... Համարձակվում եմ մտածել, որ հին ռեժիմի տապալմամբ ես վերջապես կկարողանամ ազատ շնչել ազատ Ռուսաստանում… Առջևում ես տեսնում եմ մարդկանց երջանկության միայն փայլուն աստղեր…"Մեծ Կայսր Անդրեյ Վլադիմիրովիչ, 4 մարտի, 1917 թ., Կիսլովոդսկ[65]."Այսօր մենք ռմբակոծվեցինք Սուվերենին իր և Ալեքսեյի գահից հրաժարվելու լուրով՝ հօգուտ Միխայիլ Ալեքսանդրովիչի։ Մեծ իշխան Միխայիլ Ալեքսանդրովիչի գահից երկրորդ գահընկեցումն էլ ավելի սարսափելի է. Չափազանց դժվար ու դժվար է գրել այս տողերը՝ նման դժվար պահեր ապրելիս։ Մեկ օրում փլուզվեց Ռուսաստանի ողջ անցյալ մեծությունը։ Ու անդառնալիորեն փլուզվեց, բայց ո՞ւր գնանք։ Միխայիլ Ալեքսանդրովիչի՝ համընդհանուր ընտրությունների կոչն ամենավատն է։ Ինչ կարելի է ստեղծել, և նույնիսկ այդպիսի ժամանակ։"Բուբլիկով Ա.Է., իրադարձությունների ժամանակ՝ Դումայի պատգամավոր և երկաթուղու նախարարությունում հեղափոխական կոմիսար."Ճակատից մեկ կարգապահ դիվիզիա բավական էր, որ ապստամբությունը ջախջախվի։ Ավելին, այն կարող էր հանդարտվել Սանկտ Պետերբուրգի հետ երկաթուղային տրանսպորտի պարզ ընդհատմամբ. երեք օրում սովը կստիպեր Սանկտ Պետերբուրգին հանձնվել։ Մարտին թագավորը դեռ կարող էր վերադառնալ։ Եվ դա զգացվում էր բոլորի մոտ՝ առանց պատճառի չէր, որ մի քանի անգամ խուճապ սկսվեց Տաուրիդյան պալատում։"Պետրոգրադում Մեծ Բրիտանիայի դեսպան Ջ. Բյուքենան. Ստոլիպինի նման ուժեղ և եռանդուն նախարարը կարող էր զսպել շարժումը տակտով և հաստատակամությամբ, բայց կառավարությունը լիովին չկարողացավ հանգստացնել ժողովրդին պարենային ճգնաժամի մասին, և միևնույն ժամանակ անհաջող միջոցներ ձեռնարկեց կարգուկանոնը վերականգնելու համար, ինչը կարող էր միայն խթանել։ զանգվածները հուսահատվել և խաղալ իրական հեղափոխականների ձեռքում։ Ի վերջո, զորքերին հրամայելով կրակել մարդկանց վրա, այն ընդհանուր դժգոհությունը վերածեց կրակի, որը կայծակնային արագությամբ պատեց ամբողջ քաղաքը։ Սակայն գլխավոր սխալը թույլ տվեցին ռազմական իշխանությունները՝ վերջիններս, եթե իսպառ զուրկ չլինեին հեռատեսության շնորհից, կարգուկանոն պահպանելու համար մայրաքաղաքում պետք է թողնեին կարգապահ ու վստահելի զորքերի մի փոքրիկ ջոկատ։ Փաստորեն, կայազորը, որը կազմում էր մոտ 150 հազար մարդ, բաղկացած էր բացառապես պահեստամասերից։ Սրանք գյուղերից տարված երիտասարդ զինվորներ էին, որոնց սկզբում պատրաստեցին, հետո ուղարկեցին ռազմաճակատում իրենց գնդերի կորուստները լրացնելու համար։ Սպայական կորպուսը, որին վստահված էր նրանց ուսուցումը, չափազանց փոքր էր այդքան շատ մարդկանց սպասարկելու համար։ Այն բաղկացած էր ռազմաճակատից ժամանած հաշմանդամներից և վիրավորներից, ինչպես նաև ռազմական ուսումնարանների երիտասարդներից, ովքեր ճգնաժամի դեպքում լիովին ի վիճակի չէին կարգապահություն պահպանել։