cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պիգմալիոն (պիես)
Հինգերորդ գործողություն
Ծառան զեկուցում է Էլիզայի հոր գալու մասին։ Դուլիթլը շատ է փոխվել, այժմ նա հարուստ բուրժուայի տեսք ունի։ Նա հարձակվում է Հիգինսի վրա՝ մեղադրելով, որ նրա պատճառով լիովին փոխվել է իր կենսակերպը։ Պարզվում է, որ Հիգինսը մի քանի ամիս առաջ մի բարեգործ միլիոնատիրոջ՝ «Բարոյական վերափոխման լիգայի» հիմնադրին, գրել էր, որ ամբողջ Անգլիայում ամենայուրօրինակ բարոյախոսը Ալֆրեդ Դուլիթլն է՝ մի սովորական աղբահավաք։ Միլիոնատերը վերջերս մահացել է, և Դուլիթլին կտակել 3 հազար ֆունտ ամեն տարվա համար, պայմանով, որ վերջինը պետք է Լիգայում կարդա նրա դասախոսությունները։ Այժմ Դուլիթլն ապահոված բուրժուա է, և հակառակ իր համոզմունքներին ստիպված է հետևել ավանդական բարոյականության կանոններին։ Այսօր, օրինակ, նա պաշտոնապես ամուսնանում է իր երկար տարիների սիրուհու հետ։
Միսիս Հիգինսը ուրախ է, որ հայրը հիմա կարող է հոգ տանել իր դստեր մասին։ Նա խոստովանում է, որ Էլիզան իր տանն է։ Հիգինսը, սակայն, անգամ լսել չի ուզում Էլիզային Դուլիթլին «վերադարձնելու» մասին։
Հայտնվում է Էլիզան։ Բոլորը նրան միայնակ են թողնում Հիգինսի հետ, և նրանք երկար զրուցում են։
Հիգինսը չի զղջում ոչնչի համար, պահանջում է Էլիզայից վերադառնալ և արդարացնում է իր անքաղաքավարի պահվածքը։ Էլիզային դա չի գոհացնում, նա Հիգինսին ասում է, որ ջերմ խոսքերի, ուշադրության կարիք ունի ինքը, և հայտնում, որ նրանից անկախ լինելու ելքը գտել է. կգնա պրոֆեսոր Նեպինի մոտ որպես ասիստենտ և նրան կհայտնի ուսուցման Հիգինսի մեթոդիկայի գաղտնիքները։
Միսիս Հիգինսը և հյուրերը վերադառնում են։ Հիգինսը ցուցադրաբար ուրախ հանձնարարում է Էլիզային տուն գալու ճանապարհին գնել պանիր, ձեռնոց և փողկապ։ Էլիզան արհամարհանքով պատասխանում է. «Ինքնե՛րդ գնեք» և գնում մասնակցելու հոր պսակադրությանը ։
Պիեսը բաց վերջաբան ունի։
Առաջին գործողություն
Գործողության վերջում, Հիգինսի հետ բաժանումից հետո, «հեքիաթային ձևով հարստացած» Էլիզան իրագործում է իր վաղեմի երազանքը՝ տուն է վերադառնում տաքսիով։ Վարորդը, անկեղծ տպավորված լինելով աղջկա՝ իրեն որպես մշտական հաճախորդ ցույց տալու փորձերով, հրաժարվում է վճարը վերցնելուց և ժպիտով հեռանում։
Մանրամասն նկարագրվում է Էլիզայի սենյակը. պատուհանի կոտրված մասը ծածկված էր թղթով, պատերին փակցված էին թերթից կտրված հատվածներ, որոնց վրա պատկերված էին հայտնի դերասանների և գեղեցիկ զգեստներով կանանց նկարներ, պատուհանի մոտ թռչնի դատարկ վանդակ էր դրված, հակառակ կողմում մահճակալն էր, որի վրա թափթփված են բազմաթիվ կտորներ։
Երկրորդ գործողություն
Գրազից հետո Էլիզան միսիս Փիրսի ուղեկցությամբ գնում է լոգասենյակ, որը նրան սկզբում լվացքատուն է թվում։ Իմանալով, որ ինքը պետք ինքնուրույն լոգանք ընդունի, կտրականապես հրաժարվում է. «Դրանից կարելի է մահացու հիվանդանալ...Դուք չգիտեք ինչ է ցուրտը, ինչպես եմ ես վախենում դրանից»։ Միսիս Փիրսը նրան հանգստացնում է. «Հիգինսը լոգանք է ընդունում ամեն առավոտ, և հետո ջուրը կարելի է տաք անել»։ Էլիզան մտածում է, որ եթե նախապես իմանար ինչ է իրեն սպասվելու երբեք չէր գա։ Միսիս Փիրսը նրան տալիս է խալաթ, հողաթափեր, հրահանգում հանվել, կարգավորում է ջրի ջերմաստիճանը, պատրաստում է փրփուրը և ձեռքը վերցնում խոզանակը։ Դուրս է գալիս վախից դողդողացող Էլիզան, հարցին թե արդյոք ջուրը տաք էր պատասխանում է. «Օ՜, չափազանց տաք էր»։ Փիրսը հանում է խալաթը Էլիզայի վրայից, քարշ է տալիս լոգասենյակ և սկսում խոզանակով լողացնել։ Էլիզայի աղիողորմ ճիչերը լսվում են ամբողջ տնով։
Եվս մեկ հավելում է արվել նաև Էլիզայի առաջին դասի դրվագում։ Լավ ճաշելով, նոր հագուստով, նա նստում է, լարված՝ առաջին անգամ բժշկի այցելության եկած հիվանդի նման։ Նրան նյարդացնում է Հիգինսը, որ անցուդարձ է անում սենյակում, որովհետև ի վիճակի չէր հանգիստ նստելու մի տեղում, բայց փոքր-ինչ հանգստացնում է Փիքերինգի ներկայությունը։ Ի զարմանս պրոֆեսորի Էլիզան բավականին արագ է հասկանում, թե ինչ է պահանջվում իրենից, և ջանք չի խնայում բառերը ճիշտ հնչողությամբ արտաբերելու համար։ Հիգինսը հիացած խոստանում է. «Փիքերինգ, նրանից իսկական դքսուհի դուրս կգա»։ Այնուամենայնիվ "Տ" հնչյունի ճիշտ արտասանությունը Էլիզայի մոտ ոչ մի կերպ չէր ստացվում, դասի վերջում Հիգինսը լաց լինող աշակերտուհուն հանգստացնելու համար կոնֆետ է տալիս և ճանապարհում։
Երրորդ գործողություն
Այս վառ և ուրախ դրվագը, գործողության վերջում, Շոուի կողմից սկզբնական տարբերակին ավելացված ամենաերկար հատվածն է։ Այն նվիրված է Էլիզային դեսպանատան ընդունելությանը որպես դքսուհի ներկայացնելու դրվագին։
Դեսպանատան շենքի մոտ է կանգնում «Ռոլս-Ռոյսը», որից դուրս է գալիս Փիքերինգը՝ քաղաքացիական հագուստով, զարդարված շքանշաններով և մեդալներով, նրանից հետո Էլիզան՝ հովհարով և երեկոյան զգեստով, ինչպես նաև զարդարված գոհարներով և ծաղիկներով։ Նրանցից հետո դուրս է գալիս Հիգինսը։ Էլիզան, ինչպես և եկած կանանց մեծ մասը, երկար ժամանակով կորում է կանանց հարդարանքի սենյակում, իսկ Հիգինսի մոտ կենսուրախ, երկար մազերով, սարսափազդու բեղերով և այտամորուքով մի երիտասարդ է վազում։ Պարզվում է, որ նա հունգարացի է՝ Նեպոմուք ազգանունով (Nepommuck ), որ երբևէ հնչյունաբանության դասեր է առել Հիգինսի մոտ։ Ընդունելությանը նա հրավիրված էր որպես թարգմանիչ, ով կատարելապես տիրապետում է 32 լեզվի։ Նեպոմուքը գլուխ է գովում, որ հեշտությամբ կարողանում է բացահայտել ծագումը թաքցնելու ցանկացած փորձ, օրինակ՝ այն «հույն դիվանագետը» իրականում անգլիացի ժամագործի որդի է»։ Գնդապետը տագնապած է, բարբառների մասնագետը կարող է բացահայտել նաև կեղծ դքսուհու իրական էությունը։
Փիքերինգը Էլիզային ներկայացնում է ընդունելության տիրուհուն և ուղեկցում դեպի սրահ, որտեղ նա աստիճանաբար դառնում է բոլորի ուշադրության առարկան։ Երիտասարդ տղամարդիկ վեր են կենում բազմոցներից. որ տեսնեն անծանոթ գեղեցկուհուն։ Ոմանք փորձում են ինչ-որ բան պարզել Փիքերինգից և Հիգինսից, բայց վերջինները խուսափում են որևէ պատասխան տալուց։ Անսպասելիորեն հայտնվում է Նեպոմուքը և հայտարարում. «Ես ամեն ինչ բացահայտել եմ։ Նա այն չէ, ինչ ներակայնում է»։ Մի քանի վայրկյան լռությունից հետո հավաքվելով՝ Նեպոմուքը հանդիսավոր կերպով հայտարարում է. խորհրդավոր հյուրը չի կարող Դուլիթլ անգլիական ազգանունն ունենալ, որովհետև նա չափազանց լավ է խոսում անգլերեն, հետևապես նա արտասահմանցի է։ Միայն լավ սովորած արտասահմանցիներն են կարողանում անգլերենին կատարյալ տիրապետել։ Ավելին, Նեպոմուքը վստահ է, որ նա թագավորական ծագմամբ հունգարուհի է, որովհետև ինքը ևս թագավորական արյուն ունի և գլուխ է հանում այդ հարցերից։
Հիգինսը պրովոկացիոն հարց է տալիս. «Իսկ Դուք չե՞ք փորձել նրա հետ հունգարերեն խոսել։ Նեպոմուքը պատասխանում է. «Նա շատ խելացի է։ նա ինձ ասել է. «Խնդրում եմ անգլերեն խոսեք, ես ֆրանսերեն չգիտեմ»։ Հունգարերենը խառնել ֆրանսերենի հետ։ Բացառվում է, նա երկուսն էլ գիտի»։
Ներկաների մեծ մասը համաձայնվում է Նեպոմուքի հետ. Էլիզան արքայադուստր է։ Հիգինսը հաղթել է գրազը։
Մոտենում է տպավորություններից հոգնած Էլիզան, և նրանք երեքով տուն են գնում։
Չորրորդ գործողություն
Գործողության վերջում, Հիգինսի հետ վեճից հետո, Էլիզան իր սենյակում իր իրերն է հավաքում, փոխում հագուստը, հայելում ինքն իրեն լեզու է հանում և վճռական տեսքով աննկատ տանից դուրս գալիս։ Դռան մոտ նա բախվում է սիրահարված Ֆրեդիին, որ արդեն երկար գիշերներ է ինչ երազում է իր պատուհանի տակ։
Շոուի կարծիքը հերոսների հետագա ճակատագրի վերաբերյալ
Կենսագիր Էմրիս Հյուզը գրում է.
«Պիգմալիոնը» ուրախ, փայլուն կատակերգություն էր, որի վերջին գործողությունը պարունակում է իսկական դրամայի տարր. փոքրիկ ծաղկավաճառ աղջիկը շատ լավ կատարեց ազնվական կնոջ իր դերը և այլևս պետք չէ. նրան մնում է վերադառնալ փողոց կամ ամուսնանալ 3 հերոսներից մեկի հետ։ Բայց ո՞ւմ։ Շոուն, բորբոքելով հանդիսատեսի հետաքրքրասիրությունը, այդ հարցն անպատասխան է թողնում։
Սկզբնական տարբերակի վերջում Էլիզան և Հիգինսը մեկընդմիշտ բաժանվում են։ 1938 թվականին արված լրացումներից հետո Հիգինսը վստահություն է հայտնում, որ Էլիզան կվերադառնա։ Պիեսի վերջաբանում Շոուն նկարագրում է հերոսի և հերոսուհու ամուսնությունը, և տալիս Էլիզայի ճակատագրի իր մեկնաբանությունը. նա գերադասեց ամուսնանալ իրեն սիրահարված Ֆրեդիի հետ։ Փիքերինգի առատաձեռնության շնորհիվ նորապսակները կարողանում են իրականացնել Էլիզայի վաղեմի երազանքը. բացում են ծաղիկների իրենց սեփական խանութը։
Շոուն, ինչպես արդեն նշվեց, իր նպատակն էր համարում ավելի շատ բորբոքել հանդիսատեսի հետաքրքրասիրությունը, քան հանգստացնել նրան, և նա հակադրվում էր թատրոնի և կինոռեժիսորների՝ Էլիզայի և Հիգինսի համար բարեհաջող սիրային ֆինալ կառուցելու փորձերին։ Վերջաբանում հեղինակը բացատրում է, որ Էլիզայի՝ Հիգինսին ուղղված խոսքը հինգերորդ գործողության մեջ. «Ես չէի ամուսնանա Ձեզ հետ, եթե նույնիսկ Դուք խնդրեիք ինձ», մտածված որոշում է, որը բխում է ինչպես կանացի ինտուիցիայից, այնպես էլ գիտակցական փաստարկներից։ Հիգինսն իր կոշտ, անկառավարելի, բռնակալի բնավորությամբ լավ ամուսին չի կարող դառնալ, այն դեպքում, երբ Ֆրեդին նրա հակապատկերն է ։
Շոուի տարբերակի համաձայն Էլիզան առաջնորդվում է բանականությամբ, ոչ թե զգացմունքներով։ Շատ քննադատներ, նրանց թվում նաև Ա. Ս. Ուորդը (A. C. Ward) և Կոլին Ուիլսոնը, Շոուին կշտամբում են «անհաջող ֆինալի» համար, ինչը, նրանց կարծիքով, ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ շեղում գեղարվեստական տրամաբանությունից հօգուտ ռացիոնալ սկեպտիցիզմի, առօրեական «կյանքի ճշմարտությունների» հաղթանակ «արվեստի ճշմարտությունների» նկատմամբ։
1938 թվականի ֆիլմի և «Իմ չքնաղ լեդի» մյուզիքլի ստեղծողները նույնպես չեն համաձայնվել Շոուի հետ և փոխել են ֆինալը. նրանք պիեսը դիտարկել են որպես «Մոխրոտի» մասին հեքիաթի ժամանակակից տարբերակ, որին ռոմանտիկ ավարտը ավելի է համապատասխանում։
Գաղափարական-գեղարվեստական շարժառիթներ
Շոուն իր պիեսի նպատակը սահմանել է հետևյալ կերպ. ««Պիգմալիոնը» ծաղր է «կապույտ արյան» երկրպագուներին. իմ յուրաքանչյուր պիես մի քար է՝ նետված վիկտորիանական բարեկեցության պատուհանին» ։
Շոուի դիրքորոշումը՝ որպես համոզված սոցիալիստի արտահայտում էր հասարակությունը տիրող ստից ու անարդարությունից ազատելու պահանջը, բոլոր սոցիալական խմբերի հոգևոր զարգացման և բարեկեցության ապահովումը։ Պիեսի գլխավոր գաղափարը հետևյալն է. բարձր խավը ցածրից տարբերվում է միայն հագուստով, խոսելաոճով, շարժուձևով, կրթությամբ, և այդ սոցիալական անդունդները կարող են և պետք է հաղթահարվեն։ Հիգինսի տաղանդը և Փիքերինգի վեհանձնությունն իսկապես հասարակ ծաղկավաճառին դարձնում են դքսուհի, իսկ դա կարելի է հասկանալ որպես հասարակության ապագա առաջընթացի և կապանքներից ազատվելու խորհրդանիշ, որին կոչված էին Շոուն և իր համախոհները։
Հասարակության մեջ արդարության հաստատման համար, ըստ Շոուի, գլխավորը աղքատության և տգիտության հաղթահարումն է։ Դրանք հաղթահարելու համար Էլիզային օգնում են ազնվությունը, սեփական արժանապատվության զգացումը, հոգեկան նրբազգացությունը, վճռականությունը։ Առավել թույլ բնավորություն ունեցողների վրա, ինչպիսին Էլիզայի հայրն էր, աղքատությունը կործանիչ ազդեցությունն է ունենում։
Հիգինսը Էլիզայի հոգևոր վերափոխմանը նպաստեց ոչ կանխամտածված ձևով, նա ունակ չէր վեր բարձրանալու եսասիրական նկատառումներից։ Հիգինսի կոշտությունը, ով անընդունակ էր հասկանալու և հարգելու Էլիզային, մարմնավորում է անգլիական հասարակության անսրտությունը։ Հենց դա է արտահայտում պիեսի վերջնամասի ողբերգականությունը։
Քննադատություն
Պիեսի գրեթե բոլոր քննադատները չափազանց բարձր են գնահատում Շոուի՝ որպես դրամատուրգի վարպետությունը։ Կենսագիր Հեսքեթ Փիրսոնը «Պիգմալիոնը» դիտարկում է որպես անձի հոգևոր ծննդի մասին պոեմ։
«Պիգմալիոնը» Շոուի՝ գրքային գերիմաստությունը հաղթահարող հերթական պիեսն է անձնավորության ծնունդի հրաշքի մասին, ծնունդ, որն ըստ նրա միշտ կապված է հասարակության կողմից ընդունված հասկացություններն ու իդեալները մերժելու հետ։ Բայց նույն Շոուն ստիպում է հանդիսատեսին զմայլված հետևել՝ ինչպես են իմաստավորված ամեն մի հնչյուն, յուրացրած ամեն մի բառ մեր աչքի առջև առանձնացնում մարդուն կենդանուց, և թե ինչպես յուրաքանչյուր բաց թողնված կամ աղավաղված հնչյուն, մեկ մասնիկի սխալ, այդ գործընթացը հետ շրջում՝ ի չիք դարձնելով մշակույթի և քաղաքակրթության ամբողջ ժառանգությունը։ Անվիճելի է՝ «Պիգմալիոնը» պիես է «մաքուր» ինտելեկտի՝ այն սնող մատերիայի նկատմամբ ունեցած թուլության մասին, բայց այս պիեսը նաև խոսքի ուժի մասին է, որը մարդուն հստակ գիտակցություն, կողմնորոշիչներ է տալիս թե՛ ամենախճճված առօրեական իրադրությունները հաղթահարելու, և թե՛ հոգու ամենաբարդ խնդիրները լուծելու համար։
Ֆ. Դենինգհաուզը առավել մեծ նշանակություն է տվել պիեսի ոչ թե անհատական, այլ սոցիալական փիլիսոփայությանը, որը ձևակերպել է այսպես. «Եթե մարդկային էությունը պայմանավորված է միջավայրով, և եթե անձն ու օբյեկտիվ պայմանները փոխադարձաբար համապատասխանում են միմյանց, ապա անձի վերափոխումը հնարավոր է միայն միջավայրը փոխելու կամ դրանում փոփոխություններ մտցնելու դեպքում։
Խորհրդային քննադատ Պյոտր Բալաշովը գրել է. «Շոուն նուրբ և սրամիտ կերպով երևան է հանում սովորականից, առօրեականից դեպի արտասովորին անցման, և Էլիզա Դուլիթլի մարդկային էությունը բացահայտելու տրամաբանությունը...Շոու-նկարչի իմաստությունը և խորաթափանցությունը կայանում է նրանում, որ նա «փողացային աղջնակի» մեջ բացահայտում է հենց այն գծերը, որոնք հնարավոր են դարձնում առերևույթ անսպասելի, բայց իրականում լրիվ ճշմարտացի նրա վերափոխումը» ։
Խորհրդային մեկ այլ քննադատ Աննա Ռոմը, նշել է պիեսի «ժողովրդական պաթոսը», Շոուի վստահությունը ժողովրդի ունեցած ստեղծագործական ներուժի և հոգևոր հարստության առկայության նկատմամբ ։ Քննադատի կարծիքով, պիեսի անվանումը այլաբանական խորը ենթատեքստ ունի. «Օրենքներով սահմանված սոցիալական կարգ ու կանոնից «դուրս մնացած» մարդը վերածնվեց, փայլատակեց իր երկար թաքնված մարդկայնության կենդանի ներկապնակով»...Ժողովուրդը, նրա պատկերացմամբ, անմշակ, բայց արժեքավոր նյութ է, թանկարժեք մարմար, որում դրված են «արվեստի փայլուն ստեղծագործության» վերափոխման նախադրյալները։
Երաժշտական ադապտացիաներ
1921 թվականին Ֆրանց Լեհարը խորհրդածում էր «Պիգմալիոնի» սյուժեով օպերետ գրելու հնարավորության շուրջ։ Շոուն, տեղեկանալով այդ նախագծի մասին, կտրականապես մերժում է պիեսի այդպիսի վերամշակումը՝ Վիեննայի իր ներկայացուցչին գրելով. «Ես բացարձակ ցանկություն չունեմ կրկնելու «Շոկոլադե զինվորիկի» պատմությունը»։ Շոուն նկատի ուներ «Շոկոլադե զինվորիկ» օպերետը, որը գրվել էր Օսկար Շտրաուսի կողմից 1908 թվականին, իր «Զենք և մարդ» կատակերգության հիման վրա։
Օպերետը հաջողություն ունեցավ, բայց Շոուին այն բոլորովին դուր չեկավ, և նա այլևս երբեք թույլ չտվեց իր պիեսները վերամշակել ։
Երբ (արդեն Շոուի մահից հետո) ամերիկացի կոմպոզիտոր Ֆրեդերիկ Լոուն արեց պիեսի երաժշտական ադապտացիայի երկրորդ փորձը, նա հեղինակային իրավունքը համաձայնեցրեց ոչ թե պիեսին (Շոուի արգելքը դեռ գործում էր), այլ 1938 թվականին նկարահանված ֆիլմի սցենարին, որի հեղինակային իրավունքը պատկանում էր կինոստուդիային։ Այսպես, 1956 թվականին ստեղծվեց «Իմ չքնաղ լեդի» հանրահայտ մյուզիքլը ։
Որոշ չափով «Պիգմալիոնի» երաժշտական ադապտացիա կարելի է համարել նաև «Գալատեա» խորհրդային ֆիլմ-բալետը, որտեղ նույնպես օգտագործվել է Լոուի երաժշտությունը։
Մշակութային ազդեցություն
Յոզեֆ Վայցենբաումը «Էլիզա» (ELIZA) է անվանել իր ստեղծած «վիրտուալ զրուցակցի»՝ ինտելեկտուալ երկխոսությանը նմանակող համակարգչային ծրագիրը (1966)։
Բրիտանացի փոփ երգչուհի Էլիզա Սոֆի Քերդը ներկայանում է «Էլիզա Դուլիթլ» կեղծանունով։ Նույն անունն ունի նաև նրա դեբյուտային ալբոմը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պիեսներ այբբենական կարգով‎ Կատեգորիա:1913 գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն Կատեգորիա:Բեռնարդ Շոուի պիեսներ
Բելոուսով-Ժաբոտինսկու ռեակցիա
Բելոուսով-Ժաբոտինսկու ռեակցիա (կրճատ ԲԺ ռեակցիա), քիմիական ռեակցիաների դաս, որոնք ընթանում են տատանողական մոդելով, որի դեպքում ռեակցիայի որոշ պարամետրեր (գույն, բաղադրիչների կոնցենտրացիա, ջերմաստիճան և այլն) փոփոխվում են պարբերաբար՝ առաջացնելով ռեակցիոն միջավայրի բարդ տարածաժամանակային համակարգ ։
Ներկայումս այս անվանման տակ հասկանում են իրար նման ռեակցիաների մի դաս, որոնք միմյանց նման են մեխանիզմով, սակայն տարբերվում են օգտագործված կատալիզատորներով (Ce3+, Mn2+ և Fe2+, Ru2+ կոմպլեքսներ), օրգանական վերականգնիչներով (մալոնաթթու, բրոմմալոնաթթու, կիտրոնաթթու, խնձորաթթու և այլն) և օքսիդիչներով (բրոմատներ, յոդատներ և այլն)։
Պատմություն
Բորիս Պավլովիչ Բելոուսովը կատարում էր հետազոտություններ Կրեբսի ցիկլի վրա՝ փորձելով գտնել նրա անօրգանական անալոգը։ 1951 թվականին՝ իր փորձերից մեկի ժամանակ, խառնելով կիտրոնաթթուն կալիումի բրոմատի հետ (կատալիզատոր՝ ցերիումի իոն՝Ce+3), նա նկատեց ինքնատատանումներ։ Ռեակցիայի ընթացքը փոփոխվում էր ժամանակից կախված, որը բնութագրվում էր պարբերաբար լուծույթի անգույնից (Ce+3) դեղին (Ce+4) (և հակառակը) գույնի փոփոխությանբ։ Երևույթը դարձավ էլ ավելի նկատելի, երբ որպես կատալիզատոր օգտագործվեց ֆերրոին։
Բելուսովի բացահայտումը սկզբից արժանացավ գիտնականների քննադատությանը, քանի որ նրանք կարծում էին, որ քիմիական համակարգերում անհնար են ինքնատատանումները։ Սովետական հանդեսներում Բելոուսովի հոդվածի տպագրությունը մերժվել է երկու անգամ, այդ իսկ պատճառով՝ նա իր հետազոտությունների արդյունքը կարողացավ տպագրել միայն հայտնագործումից 8 տարի անց, այն էլ կրճատ տարբերակով և ոչ այնքան հայտնի պարբերականում ։ Հետագայում այս հոդվածը դարձավ աշխարհի ամենաշատ ցիտված հոդվածներից մեկը, իսկ ռեակցիան կոչվեց Բելոուսովի ռեակցիա։
Այս ռեակցիայի հետագա զարգացումը տեղի ունեցավ այն ժամանակ, երբ պրոֆեսոր Սիմոն Շնոլը իր ասպիրանտ Անատոլի Մարկովիչ Ժաբոտինսկուն առաջարկեց զբաղվել այս ռեակցիայի մեխանիզմի ուսումնասիրմամբ։ Բելոուսովը հրաժարվեց համատեղ հետազոտություններ անելուց, սակայն գոհ էր, որ իր աշխատանքը շարունակվում էր։ Ժաբոտինսկու խումբը կատարել է ռեակցիայի մանրամասն հետազոտություն, նաև կազմել է ռեակցիայի առաջին մաթեմատիկական մոդելը։ Հիմնական արդյունքները հավաքվել և տպագրվել են Ժաբոտինսկու «Կոնցենտրացիոն տատանումներ» գրքում ։
1969 թվականին Ժաբոտինսկին իր խմբի հետ հայտնաբերեց, որ եթե ռեակցիոն խառնուրդը տեղադրվի բարակ հարթ մակերևույթով, ապա հնարավոր է տեսնել կոնցենտրացիայի փոփոխման ալիքներ նույնիսկ չզինված աչքով՝ ինդիկատորների օգնությամբ։
Ներկայումս հայտնի են Բելոուսով-Ժաբոտինսկու ռեակցիայի տիպի բազմաթիվ այլ ռեակցիաներ (Բրիգս-Ռաուշերի ռեակցիա)։
Ռեակցիայի մեխանիզմ
Ժաբոտինսկին առաջարկել է ռեակցիայի մեխանիզմի առաջին բացատրությունը և կազմել է պարզ մաթեմատիկական մոդել, որը հնարավորություն էր տալիս նկարագրել պարբերական տատանումները։ Հետագայում ռեակցիայի մեխանիզմի բացատրությունը ընդլայնվել է և իր մեջ է ներառել նաև փորձնականապես դիտվող դինամիկական վիճակներ (քաոտիկ)։ Այդ եզրահանգումները ապացուցվել են տեսական հաշվարկներով։ Ռեակցիայի տարրական փուլերի ցուցակը բավական մեծ է և իր մեջ է ներառում բազմաթիվ ռեագենտներ և ինտերմեդիատներ։ Ներկայումս ռեակցիայի վերջնական մեխանիզմը պարզված չէ (հատկապես ռեակցիայի արագության հաստատունները)։
Ժաբոտինսկի-Կորզուխինի մոդել
Բելոուսով-Ժաբոտինսկու ռեակցիայի առաջին մոդելը մշակվել է 1967 թվականին Ժաբոտինսկու և Կորզուխինի կողմից՝ էմպիրիկ հարաբերություններ փորձարկելով, որոնք համապատասխանում էին համակարգի տատանումներին ։ Մոդելի հիմքում ընկած է հանրաճանաճ Լոտկա-Վոլտերայի կոնսերվատիվ մոդելը։ որտեղ X_2 = [Ce4+], C=[Ce4+]0 + [Ce3+]0, X_1` ինքնակատալիզատորի կոնցենտրացիան է, X_3 = [Br−]:
Բրուսելատոր
Պարզագույն մաթեմատիկական մոդելը առաջարկել է Պրիգոժինը ։ Այս մոդելը կրում է տատանողական դինամիկա։
Օրեգոնատոր
Ֆիլդի և Նոյեսի առաջարկած մեխանիզմը համարվում է ամենապարզագույն և միևնույն ժամանակ ամենագործածական մոդելը Բելոուսով-Ժաբոտինսկու ռեակցիայի վարքը ուսումնասիրելու համար։
Այս մեխանիզմին համապատասխանում է հետևյալ դիֆերենցիալ հավասարումների համակարգը
Այս մոդելը ցուցադրում է պարզագույն տատանումները, որոնք նկատելի են փորձարարական տեսանկյունից, սակայն այն ունակ չէ նկարագրել ավելի բարդ տիպի տատանումներ (բարդ պարբերական կամ քաոտիկ)։
Ընդլայնված օրեգոնատոր
Շոուալտերի, Նոյեսի և Բար-Էլիի առաջարկած մեխանիզմը հնարավորություն է տալիս բնութագրել բարդ պարբերական և քաոտիկ տատանումները։ որտեղ A` BrO3−, X` HBrO2, Y` Br−, C` Ce3+, Z` Ce4+, W` BrO2•, P` HOB:.
Ռեակցիայի ընդհանուր մեխանիզմ
Պատկեր 1
Ռեակցիայի ընդհանուր մեխանիզմն իր մեջ է ներառում 80 պարզ ռեակցիաներ ։
1. Անօրգանական մաս
2. Օրգանական նյութերի մասնակցությամբ ընթացող ռեակցիաներ
ա) Առանց ռադիկալների մասնակցությամբ և առաջացմամբ ընթացող ռեակցիաներ
բ) Ռադիկալների առաջացմամբ ընթացող ռեակցիաներ
գ) Ռադիկալների վերացմամբ ընթացող ռեակցիաներ
դ) Շղթայի աճի ռեակցիաներ
Ռեակցիայի հայտնաբերման նշանակություն
Բելոուսով-Ժաբոտինսկու ռեակցիան դարձել է գիտության մեջ ամենահայտնի ռեակցիաներից մեկը։ Այս ռեակցիայի ուսումնասիրմամբ ամբողջ աշխարհում զբաղվում են բազմաթիվ գիտնականներ և խմբեր գիտության տարբեր բնագավառներից` մաթեմատիկա, քիմիա, ֆիզիկա, կենսաբանություն։ Հայտնաբերված են նրա բազմաթիվ անալոգներ տարբեր քիմիական համակարգերում, օրինակ՝ պինդֆազային անալոգը՝ օրգանական բարձրջերմաստիճանային ինքնատարածվող սինթեզը (ՕԲԻՍ)։ Այս թեմայի հիման վրա հրատարակվել են ավելի քան հազար գրքեր և հոդվածներ, պաշտպանվել են բազմաթիվ ատենախոսություններ։ Այս ռեակցիայի հայտնաբերումը զարկ հանդիսացավ գիտության այնպիսի ճյուղերի ձևավորմանը, ինչպիսիք են սիներգետիկան, դինամիկ համակարգի տեսությունը և դետերմինացված քաոսը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անվանական ռեակցիաներ օրգանական քիմիայում Կատեգորիա:Ոչ հավասարակշռային ջերմադինամիկա
Յագոդինկա (Օկտյաբրսկի շրջան)
Յագոդինկա (Ягодинка), գյուղակ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Կրասնոլուչովսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Արտյոմ Վարդանյան
Արտյոմ Վարդանյան , խորհրդային տնտեսական գործիչ, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1963), Լենինյան մրցանակի դափնեկիր (1961)։
Կենսագրություն
1931 թվականին ավարտել է Վլադիկավկազի պոլիտեխնիկական տեխնիկումը, այնուհետև՝ 1933 թվականին՝ գունավոր մետաղների Հյուսիս-Կովկասյան ինստիտուտը։ 1931-1941 թվականներին ղեկավար պաշտոններ է զբաղեցրել Հյուսիսային Օսիայի, Ուկրաինայի, Պերմի մարզի մի շարք արդյունաբերական ձեռնարկություններում։ 1939 թվականին անդամակցել է Կոմունիստական կուսակցությանը ։
1941-1949 թվականներին աշխատել է գլխավոր մետաղագործ, գլխավոր ինժեներ, Չիմկենտի կապարի գործարանի տնօրեն։ 1949-1963 թվականներին զբաղեցրել է Ուստ-Կամենոգորսկի կապարի-ցինկի գործարանի տնօրենի պաշտոնը, ապա՝ Վլադիմիր Լենինի անվան Ուստ-Կամենոգորսկի կապարի-ցինկի կոմբինատի տնօրենի պաշտոնը ։
1963-1966 թվականներին զբաղեցրել է Հարավ-Ղազախական ժողտընտխորհի նախագահի, Ղազախական ԽՍՀ ժողովրդական տնտեսության խորհրդին կից քիմիական արդյունաբերության գլխավոր վարչության պետի, Ղազախական ԽՍՀ գունավոր մետալուրգիայի նախարարի տեղակալի պաշտոնները ։
1952 թվականից եղել է Ղազախական ԽՍՀ Կոմկուսի կենտկոմի անդամ։ Ընտրվել է 6-8 գումարումների ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր, 6-7 գումարումների Ղազախական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։ Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով, Աշխատանքային Կարմիր Դրոշի շքանշանով, «Պատվո նշան» շքանշանով և ԽՍՀՄ մեդալներով։
Կափի (Սոմի գավառ)
Կափի (Cappy), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 538 մարդ, բնակչության խտությունը` 45.17 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.91 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 125 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 33 կմ արևելք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Արիյ Սկրիդե
Արիյ (Արիյս) Սկրիդե  (Ārijs Skride, ), խորհրդային և լատվիացի նկարիչ։ Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ։
Կենսագրություն
Արիյ Սկրիդեն ծնվել է 1906 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, Ձելզավսկի շրջանում (այժմյան` Լատվիայի Մադոնայի շրջան)։
Ավարտել է Լատվիայի գեղարվեստի ակադեմիան (Վիլհելմ Պուրվիտի բնանկարչական արվեստանոցը, 1932 թվական)։ Աշխատել է Ռիգայի Ն. Դրաուձինիի անվան գիմնազիայում` որպես նկարչության ուսուցիչ (1936-1942), Լատվիայի պետական արվեստի ակադեմիայում` որպես մանկավարժ (1942-1964)։
Եղել է «Սադարբս» գեղարվեստական միության (1929), Լատվիայի նկարիչների միության անդամ (1944 թվականից)։ Պարգևատրվել է Սան Ֆրանցիսկոյի համաշխարհային գեղարվեստական ցուցահանդեսի բրոնզե մեդալով։ Լատվիական ԽՍՀ-ի արվեստի վաստակավոր գործիչ է (1956), Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1966) ։
Ստեղծագործություններ
Ցուցահանդեսների մասնակցել է 1928 թվականից։ Իրեն հայտարարել է իր ուսուցիչ Վ. Պուրվիտի ստեղծագործական ավանդույթների շարունակող։ Հասուն տարիքում բացի բնանկարներից պատկերել է նաև ժանրային կոմպոզիցիաներ` նվիրված աշխատանքի մարդկանց և սոցիալիստական շինարարներին։ Առավել հայտնի աշխատանքներից են. «Ծառուղին և կարմիր տանիքը» (1926), «Նավերը Դաուգավեի վրա» (1930), «Գարունը Ռիգայի ծայրամասում» (1930), «Մոսկվայի արվարձան» (1930), «Կեգումս» (1939), «Հացահատիկի մատակարարում պետությանը» (1949), «Ձմեռը Վիձեմում» (1964), «Կիրովի փողոցը» (1969)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:Լատիշ նկարիչներ
Ուրվականների կղզին (ֆիլմ)
2009 թվականի հոկտեմբերի դրությամբ «Ուրվականների կղզին» համարվում է կորած ֆիլմ ։ Կոնգրեսի գրադարանի հավաքածուում պահպանվել է ֆիլմի թրեյլերը ։
Սյուժե
Ռոզալինդ Ջոյը (Էլեն Ֆոստեր) ժառանգել է Խաղաղ օվկիանոսում գտնվող «Հաճույքների կղզի» անունը կրող կղզին։ Կղզու տարածքում ենթադրաբար թաղված է ոսկու գաղտնի պաշար։ Ռոզալինդի հորեղբայր Սպրինգ Ջիլբերտը (Ալ Ֆերգյուսոն) ցանկանում է տիրանալ ոսկուն և հայտարարում է, որ դրան հասնելու համար կանգ չի առնի ոչ մի բանի առաջ, անգամ իր եղբոր դստեր մահը չի խանգարի իրեն։ Ռոզալինդն այս ընթացքում ընկերանում է դրամատուրգ Ջերի Ֆիցջեյմսի հետ (Ջեք Դուգերտի)։ Դժբախտաբար, Ջերին միայն վերջերս է փախել հոգեբուժարանից։ Չնայած նա երդվում է պաշտպանել Ռոզալինդին, վերջինս կասկածում է Ջերիի հոգեկան առողջության վրա։ Երկու սիրահարները պայքարում են հորեղբայր Ջիլբերտի դեմ (որը նրանց համար մի քանի թակարդ էր լարել) գանձը գտնելու համար։ Վերջում ուրվական հեծյալն օգնում է Ռոզալինդին և Ջերիին ։
Դերակատարում և գովազդ
Դերասան Ջեք Դուգերտին 1924 թվականին պայմանագիր է կնքել Universal ընկերության հետ և շատ արագ դարձել ընկերության թողարկած սերիալների առաջատար դերասան ։ Սակայն այս ֆիլմը Դուգերտիի վերջինն էր Universal ընկերության համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1928 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Համր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սև-սպիտակ ֆիլմեր
Ջորջ Գերվին
Ջորջ «Այսմեն» Գերվին (George "The Iceman" Gervin, ), ամերիկացի նախկին պրոֆեսիոնալ բասկետբոլիստ, որը հանդես է եկել Բասկետբոլի ամերկյան և ազգային ասոցիացիաների «Վիրջինիա Սքվայրզ», «Սան Անտոնիո Սփըրս» և «Չիկագո Բուլս» ակումբների կազմերում։ Երկու լիգաների միաձուլումից հետո ընդգրկվել է ABA բոլոր ժամանակների հավաքականի կազմում։ 1996 թվականին ընդգրկվել է Բասկետբոլի փառքի սրահի, ինչպես նաև NBA-ի պատմության 50 մեծագույն բասկետբոլիստների ցանկ կազմերում։ NBA կարիերայի ավարտման ժամանակ եղել է ասոցիացիայի պատմության պաշտպանների միջև բլոկշոտերի կատարման քանակով առաջնորդ ։
Վաղ տարիներ
Ջորջ Գերվինը ծնվել է 1952 թվականի ապրիլի 27-ին Միչիգան նահանգի Դետրոյթ քաղաքում։ Սովորել է Մարտին Լյութեր Քինգի անվան միջնակարգ դպրոցում, որտեղ հանդես է եկել տեղի բասկետբոլային ակումբի կազմում։
Ուսանողական կարիերա
1972 թվականին ավարտել է Արևելյան Միչիգանի համալսարանում, որտեղ երկու տարվա ընթացքում խաղացել է «Իսթերն Միչիգան Իգլս» բասկետբոլային ակումբի կազմում։ Գերվինի օրոք «Իգլս»-ը ոչ մի անգամ չի հաղթել, ո՛չ պարբերական առաջնությունը, ո՛չ Mid-American կոնֆերենցիայի առաջնությունը, ինչպես նաև ոչ մի անգամ դուրս չի եկել ԱՄՆ ուսանողական առաջնության փլեյ օֆ։
Պրոֆեսիոնալ կարիերա
Խաղացել է հարձակվող պաշտպանի և թեթև հարձակվողի դիրքերում։ 1974 թվականի NBA դրաֆթի ժամանակ ընտրվել է «Ֆինիքս Սանս» ակումբի կողմից՝ ընդհանուր 40-րդ համարի ներքո, սակայն նրա կազմում ոչ մի խաղ չի անցկացրել։ Գերվինի հետ այս դրաֆթի ժամանակ ընտրվել են ասոցիացիայի ապագա աստղերը՝ Բիլ Ուոլթոնը, Ջամալ Ուիլքսը և Մուրիս Լուկասը։
Լինելով «Սփըրս»-ի խաղացող, նա 10 տարի շարունակ դուրս է եկել փլեյ օֆ (1974-1983), 3 անգամ մասնակցել՝ ABA բոլոր աստղերի խաղին (1974-1976) և 9 անգամ՝ NBA բոլոր աստղերի խաղին (1977-1985)։ 1980 թվականին գրավել է NBA բոլոր աստղերի խաղի ամենաարժեքավոր խաղացողի տիտողը, ինչպես նաև չորս անգամ դարձել է NBA պարբերական առաջնության ամենաարդյունավետ խաղացող (1978-1980, 1982)։ Բացի դրանից երկու անգամ ընդգրկվել է ABA բոլոր աստղերի սիմվոլիկ հավաքականի (1975-1976, երկրորդ հավաքական), յոթ անգամ՝ NBA բոլոր աստղերի սիվոլիկ հավաքականի (1978-1982, առաջին հավաքական և 1977, 1983, երկրորդ հավաքական), ինչպես նաև ABA սկսնակների առաջին հավաքականի կազմերում։ Գերվինի օրոք «Սփըրս»-ը իր լավագույն արդյունքին է հասել 1978-79 թվականների մրցաշրջանին, որում այն դուրս է եկել Արևելյան կոնֆերենցիայի եզրափակիչ, որտեղ 3-4 հաշվով պարտվել է «Վաշինգտոն Բուլեթս»-ին, ինչպես նաև 1982-82 թվականների մրցաշրջանը, որում «Սփըրս»-ը դուրս է եկել Արևմտյան կոնֆերենցիայի եզրափակիչ, որտեղ 2-4 հաշվով պարտվել է «Լոս Անջելես Լեյքերս»-ին ։
Մրցանակներ
ABA և NBA միձուլումից հետո ընդգրկվել է ABA բոլոր ժամանակների հավաքականի կազմում ։ 1987 թվականին նրա կողմից «Սփըրս»-ում անմահացվել է 44-րդ համարի մարզաշապիկը, որի ներքո հանդես էր գալիս Գերվինը։ 1996 թվականին Ջորջ Գերվինի անունը տեղ է գտել Բասկետբոլի փառքի սրահում, ինչպես նաև ընդգրկվել է NBA-ի պատմության 50 մեծագույն բասկետբոլիստների ցանկի կազմում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում ծնվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:ԲԱԱ-ի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Սան Անտոնիո Սփըրսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Չիկագո Բուլսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Բասկետբոլի փառքի սրահի անդամներ Կատեգորիա:Չօգտագործվող համարներով NBA բասկետբոլիստներ
Չժան Յանմին
Չժան Յանմին, չինացի սերիական մարդասպան, մարդակեր, մեղադրվել է 11 մարդու սպանության մեջ , կասկածվել՝ 17-ի ։ Սպանել և վաճառել է զոհերի միսը, իսկ ակնաբիբերը պահել գինու շշերի մեջ ։
Կենսագրություն
1979 թվականին սպանության համար դատապարտվել է մահապատժի, սակայն ավելի ուշ դատավճիռը մեղմվել է, և Չժանն ազատ է արձակվել 1997 թվականին ։ Բանտում անց է կացրել շուրջ 18 տարի ։ Սպանությունների շարքը սկսվել է 2008 թվականին ։ Սպանություններն իրագործել է Յանան պրովինցիայի Նանմեն գյուղում, որտեղ բնակվել է Չժան Յանմինը ։ Հիմնականում սպանել է երիտասարդների և անչափահասների, նրանց միսը վաճառել խանութում՝ ներկայացնելով այն ջայլամի մսի տեղ ։ Մսի մի մասը տվել է իր երեք շներին ։ Ստացել է «Մարդակեր հրեշ» մականունը ։
Ձերբակալվել է 56 տարեկան հասակում ։ Չժանին խուզարկելու ընթացքում՝ ոստիկանությունը հայտնաբերել է հեռախոս և բանկային քարտեր, գինու շշերում առկա ակնաբիբեր և մարդկային մաշկի կտորներ , որոնք չորացվել էին Չժանի կողմից ։ Ոստիկանությունը նրան կասկածել է 17 սպանությունների իրագործման մեջ ։
Դատավարության ընթացքում մեղադրյալը չի ընդունել իր մեղքը և հրաժարվել ներողություն խնդրել ։ Դատարանը որոշել է մեղադրյալին մահապատժի ենթարկել, իսկ տեղական իրավապահ մարմինների 20 աշխատակիցների հեռացնել աշխատանքից, այդ թվում նաև ոստիկանության տեղական բաժնի ղեկավար Չժաո Հույունյային ։
Մահապատժի է ենթարկվել 2013 թվականի հունվարի 10-ին, 57 տարեկան հասակում ՝ 11 մարդու սպանության համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարդակերներ Կատեգորիա:Չինացի սերիական մարդասպաններ
Տիվնիկ
Ալթունբուլաղ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում։ Գտնվում էր գավառի արևելյան կողմում՝ Կաղզվանի գավառի սահմանագծին։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 15 տուն թուրք բնակիչ։
Յանովո-Գրուշևսկի (Օկտյաբրսկի շրջան)
Յանովո-Գրուշևսկի (Яново-Грушевский), գյուղակ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Կրասյուկովսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Տիվնիկ
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու երկրագործությունն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Յաքութիեի շրջանի համայնքներ
Յանովո-Գրուշևսկի (Օկտյաբրսկի շրջան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Ռիբինսկի թանգարան-արգելոց
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1910 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գեղարվեստական թանգարաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի թանգարաններ
Սեթոն ամրոց
Սեթոն ամրոց, կառուցվել է Սեթոն պալատի տեղում, որը պատկանում էր Ուինթոնի կոմսերին։ Մինչև 1789 թվականին 75 տարվա անտեսումից հետո քանդվելը՝ Շոտլանդիայի թագուհի Մերիի սիրած առանձնավայրն էր։ 21-րդ դրագունների փոխգնդապետ Ալեքսանդր Մաքենզին՝ Փիբլշայրի Փորթմորցի Ալեքսանդր Մաքենզիի ավագ որդին, 1789 թվականի ամռանը հանձնարարել է Ռոբերտ Ադամին կառուցել Սեթոն ամրոցը։ Հին կառույցի մնացորդները քանդվել ու մաքրվել են մինչև 1790 թվականը, բացառությամբ կամարակապ գետնահարկի, որը մնացել է ։
Մինչև 1789 թվականի դեկտեմբերը նախագծերն ավարտվել են ու կառուցման պայմանագիր է շնորհվել Թոմաս Ռասելին։ Կառուցումն ընթացել է 1789 թվականի նոյեմբերի 12-ից մինչև 1791 թվականի ամառը։ Ռոբերտ Ադամի՝ Շոտլանդիայում աշխատանքների քարտուղար Ջոն Փաթերսոնը, որը հետագայում դարձել է ինքնուրույն հմուտ ճարտարապետ, 1790 թվականի ապրիլի 26-ի մի նամակում հայտնում էր Ադամին, որ հին կառույցը քանդվել ու մաքրվել է։ Սեթոն պալատի քանդումն ապահովել էր քարի պատրաստի պաշար նոր կառույցի շինարարության համար։ Ռոբերտ Ադամը նոր կառույցում իր պատվիրատուի հետ ճաշել է 1791 թվականի հունիսի11-ին, որն իր մահից առաջ վերջին այցելությունն էր Շոտլանդիա։
Ամրոցն Ա կարգի ատամնավոր պարիսպներով ուշ գրեգորյան ոճի կառույց է, Ռոբերտ Ադամի վերջին ամրոցատիպ կառույցներից ամենագեղեցիկներից մեկը։ Այն բաղկացած է կոր պարսպի շուրջը մի քանի ձևավոր աշտարակներից, որը շրջապատում է բակը, որտեղ էլ կարելի է մտնել կենտրոնական կամարակապ մուտքից։
Ամրոցի հարևանությամբ գտնվում է Սեթոնի կոլեգիալ եկեղեցին, որն այժմ «Պատմական Շոտլանդիայի» հսկողության տակ է։
15 ննջասենյակ պարունակող ամրոցը շարունակում է լինել մասնավոր ընտանեկան կառույց, թեև հաճախ օգտագործվում է որպես բարեգործական միջոցառումների անցկացման վայր։
Ծանոթագրություններ
Geoffrey Beard (1978) The Work of Robert Adam Bloomsbury Books ISBN 0906223 84 9
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամրոցներ
Գաետանո Դ'Ագոստինո
Գաետանո Դ'Ագոստինո (Gaetano D'Agostino, ), իտալացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշպան և մարզիչ։ «Ալեսսանդրիա» ակումբի գլխավոր մարզիչն է։
Ակումբային
Դ'Ագոստինոն սկսել է ֆուտբոլով զբաղվել իր հայրենի քաղաքի «Պալերմո» ֆուտբոլային դպրոցում։ Այն բանից հետո, երբ նա խաղաշրջաներից մեկում 100-ից ավելի գնդակ է խփել, նրան ուշադրություն են դարձրել «Ռոմա» ֆուտբոլային ակումբի սկաուտները, և 16 տարեկանում նա հայտնվել է ակումբի դպրոցում ։ Ե՛վ Զեմանի և Կապելոյի օրոք նա հաճախ մասնակցել է հիմնական կազմի մարզումներին ։ Սերիա A-յում իր դեբյուտն է նշել 2000 թվականին «Բրեշիա» ակուբի դեմ խաղում։ Այդ սեզոնին «Ռոման» դարձել է Իտալիայի չեմպիոն, և Գաետանոն, որը բացի «Բրեշիայի» դեմ խաղից ուրիշ ոչ մի խաղի չէր մասնակցել, դառնում է չեմպոնական կազմի մաս ։ Սակայն նա չի կարողանում ամրանալ խմբում, և խաղացողի իրավունքների 50 տոկոսը փոխանցվում է «Բարի» ֆուտբոլային ակումբին` դառնալով Անտոնիո Կասսանոյի վերաբերյալ գործարքի մի մաս։ «Բարի»-ում Դ'ագոստինոն 2 խաղաշրջանի ընթացքում անցկացրել է 70 խաղ։ Ակումբն այդ ժամանակ համարվում էր B սերիայի միջին խաղացող։
Գաետանոն պարբերաբար միացել է Իտալիայի ֆուտբոլի ազգային տարբեր տարիքային հավաքականներին։ Իտալիայի երատասարդական հավաքականի կազմում հաղթել է 2004 թվականի Եվրոպայի առաջնությունը։
2003 թվականի վերադարձել է «Ռոմա»` 2003-2004 խաղաշրջանի վերջում հաճախ հայտնվելով դաշտում։ Սակայն այս անգամ էլ չի կարողացել հիմնավորվել հռոմեացիների մոտ և վաճառվել է «Մեսսինա» ակումբին, որը վերադարձել էր A սերիա։ «Անկեղծ ասած` մտածում էի, որ ինձ կհաջողվի ամրանալ «Ռոմայում»», հայտարարել է նա տեղափոխումից հետո ։ Դ'Ագոստինոն իրեն լավ էր դրսևորում սիցիլացիների կազմում` մասնակցելով 42 խաղի և խփելով 5 գոլ։
2006 թվականի ամռանը խաղացողը տեղափոխվում է «Ուդինեզե» ակումբ։ Գաետանոն ամրանում է ակումբի հիմնական կազմում, իսկ Գյոկհան Ինլերի գալուց հետո կարողանում է նրա հետ լավ կապ ստեղծել կիսապաշտպանությունում ։ Գաետանոյի տաղանդը վերջնականապես բացահայտվում է 2008/09 խաղաշրջանում, որի ընթացքում նա խաղացել է 36 խաղ և ցուցադրել է իր համար բարձր արդունավետություն` խփելով 11 գնդակ ։ «Ուդինեզեում» խաղացել է կիսապաշտպանի դիրքում և համարվում է ազատ հարվածների կատարող ։ 2007/08 խաղաշրջանում դառնում է A սերիայի առաջնորդ` ըստ արդյունավետ փոխանցումների կատարման արդյունքի ։
2008 թվականի դեկտեմբերին Գաետանոն կարող էր հայտնվել Ռուբին ակումբում, իսկ 2009 թվականի ամռանը մոտ էր «Յուվենտուս» կամ Ռեալ Մադրիդ ֆուտբոլային ակումբներում հայտնվելուն, սակայն երկու ակումբներն էլ «Ուդինեզե» ակումբի պահանջած գումարը չափազանց շատ են համարում և նրա փոխարեն ձեռք են բերում ուրիշ ֆուտբոլիստներ. «Յուվենտուսը» գնում է Ֆելիպե Մելոյին, իսկ Ռեալը` Խավի Ալոնսոյին ։ Ավելի ուշ Ագոստինոն հայտարարում է, որ չի ափսոսում իր չկայացած տեղափոխումների համար. «Ես չեմ զղջում, որ մնացի «Ուդինեզեում»։ Այստեղ իմ տունն է, որտեղ ես ինձ շատ լավ եմ զգում և իմ խղճի առաջ մաքուր եմ» ։
2010 թվականի հունիսի 7-ին Դ'Ագոստինոն լքում է «Ուդինեզե» ֆուտբոլային ակումբը` տեղափոխվելով «Ֆիորենտինա», որը գնել էր ֆուտբոլիստի իրավունքների կեսը ։ Ակումբի կազմում իր վերջին խաղաշրջանում նա խաղացել է 20 խաղ և խփել է 1 գոլ։
Հավաքական
2004 թվականին Դ'Ագոստինոն Իտալիայի երիտասարդական հավաքականում դառնում է Եվրոպայի չեմպիոն։ 2008 թվականին նոյեմբերի 18-ին Մարչելո Լիպին Դ'Ագեստինոյին հրավիրում է մասնակցելու Հունաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դեմ խաղին, սակայն ֆուտբոլիստը չի հայտնվում դաշտում։
Ձեռքբերումներ
Ռոմա
Իտալիայի երիտասարդական հավաքական
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Մեսինայի ֆուտբոլիստներ
Պետեր Արտեդի
Կարլ Լիննեյի ընկերն ու աշակերտակիցը։
Կենսագրություն
Պետեր Արտեդին ծնվել է 1705 թվականի փետրվարի 27-ին (նոր տոմարով` մարտի 10-ին) Օնգերմանլանդի Անունդշյոյի ծխական համայնքում (Վեսթերնորլանդի ավատ, Շվեդիա)։ Սկզբում կրել է Պեր Արկտադիուս (Per Arctædius) անունը, բայց հետագայում այն մի քանի անգամ փոխել է։ Պերի ծնողներն էին վիկարիոս Օլաֆ Արկտադիուսը (Olof Arctædius, Olaus Arctaedius, 1670-1728) և նրա երկրորդ կինը՝ Հելենան, ծննդյամբ Սիդենիա (Sitting, Helena Sidenia, մոտավորապես 1680-1759)։ Պերը ընտանիքի երկրորդ երեխան էր և միակ որդին ։ Հայտնի է Արտեդիի իր հայրենի վայրերի բուսական և կենդանական աշխարհի նկատմամբ մեծ հետաքրքրության մասին, ինչը նկատելի էր նույնիսկ ընտանիքի Անունդշոյում բնակվելու ընթացքում ։
1716 թվականի սեպտեմբերին ընտանիքը տեղափոխվել է Վեստերբոթենում (Ումեո քաղաքի մոտակայքում) գտնվող Նուրդմալինգ գյուղաքաղաք։ Պերն օրերով շրջում էր Բոտնիկի ծոցի ափին՝ ուսումնասիրելով առափնյա կյանքը։ Նույն 1716 թվականին Պերը սկսել է սովորել Վեսթերնորլանդի Հերնյոսանդ քաղաքի տարրական դպրոցում, ապա տեղափոխվել է միջնակարգ դպրոց, որտեղ դասավանդում էր իր պապը՝ Պետրուս Մարտինի Արկտադիուսը (Petrus Martini Arctaedius, մոտ. 1635-1719): Հավանաբար հենց իր պապի հիշատակին էր, որ Պերը փոխեց իր անունը Պետեր (Պետրուս), թե կոնկրետ երբ է դա կատարվել, հստակ հայտնի չէ ։
1724 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Արտեդին ընդունվել է Ուփսալայի համալսարան՝ Պետրուս Արկտելիուս (Petrus Arctelius) անունով։ Սովորել է դասական լեզուներ, աստվածաբանություն, բժշկություն և բնական գիտություններ և համալսարանում համարվել է բնական գիտությունների ոլորտի լավագույն ուսանողներից մեկը ։
1728 թվականին Արտեդին հանդիպել է ապագա մեծ բնագետ և բժիշկ Կառլ Լիննեյի (1707-1778) հետ։ Այդ ամռանը Լիննեյը Լունդի համալսարանից տեղափոխվել է Ուպսալա։ Միասին նրանք սկսել են աշխատել այդ ժամանակ գոյություն ունեցող բնապատմական դասակարգումների կրիտիկական վերանայման վրա։ Լիննեյը հիմնականում զբաղվել է բույսերով, Արտեդին՝ ձկներով, երկկենցաղներով և հովանոցավոր բույսերով։ Երկու համալսարաններում էլ դասավանդման մակարդակը շատ բարձր չէր, և ժամանակի մեծ մասը ուսանողները զբաղվում էին ինքնակրթությամբ ։
1728 թվականի օգոստոսի 7-ին Արթեդին լուր ստացավ, որ իր հայրը մահացել է։ Այդ կապակցությամբ նա ստիպված էր վերադառնալ Նորդմալինգ՝ ընտանիքի ձմռանը գոյատևելու հարցը լուծելու համար։ Նա վերադարձավ Ուպսալա, հավանաբար, 1729 թվականի մարտին ։
Այդ ժամանակ Ուփսալայում աշխատում էր բժշկության պրոֆեսոր Լարս Ռուբերգը (1664-1742)։ Ռուբերգը կինիկների փիլիսոփայության հետևորդ էր և տարօրինակ մարդ էր թվում, վատ էր հագնվում, բայց տաղանդավոր գիտնական էր և մեծ գրադարանի սեփականատեր։ Նա յատրոֆիզիկայի (մեխանիստական ֆիզիոլոգիա) հետևորդներից էր, որը հիմնված էր այն տեսության վրա, որ աշխարհի բոլոր բազմազանությունները ունեն մեկ միասնական կառուցվածք և դրանք կարող են կարգավորվել համեմատաբար փոքր թվով ռացիոնալ օրենքներով, ինչպես ֆիզիկան Նյուտոնի օրենքներով։ Այս տեսության հիմնական կանխադրույթն էր` «մարդը մեքենա է» (Homo machina est), կամ ինչպես ներկայացնում էր Ռուբերգը, բժշկության տեսանկյունից, այն ուներ հետևյալ տեսքը` «Սիրտը` պոմպ է, թոքերը` դարբնոցի փուքս, ստամոքսը` կերակրատաշտ»։  Ընդհանուր առմամբ, բնական երևույթների նկատմամբ նման մեխանիկական մոտեցումը նպաստել է բազմաթիվ զուգահեռների անցկացմանը ինչպես բնագիտության տարբեր բնագավառների, այնպես էլ բնության և սոցիալ-մշակութային երևույթների միջև։ Հենց այս տեսակետների վրա էին կառուցվում ամբողջ բնագիտության բարեփոխման ծրագրերը, որոնք կառուցում էին Լինեյը և նրա ընկերը՝ Պիտեր Արտեդին, ըստ նրանց գաղափարի պետք էր ստեղծել գիտելիքների միասնական կարգավորված համակարգ, որը հեշտ կլիներ վերանայել ։
Այն բանից հետո, երբ Լիննեյն սկսել է աշխատել Հոլանդիայում, այնտեղ է տեղափոխվել նաև Արտեդին։ Նա աշխատել է Ամստերդամում՝ կարգի բերելով ճանապարհորդ, կենդանաբան և դեղագործ Ալբերտ Սեբայի (1665-1736) հավաքածուները։ Արտեդին հաջողվել է ավարտել ձկնաբանության վերաբերյալ իր ընդհանրացնող աշխատանքը, ինչպես նաև պարզել է Սեբայի հավաքածուի բոլոր ձկներին և նկարագրել դրանց։
Դժբախտաբար, 1735 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Արտեդին գիշերը տուն վերադառնալիս սայթաքել և ընկել է ջրանցքի (այսպես կոչված Gracht) մեջ և խեղդվել։
Արտեդիի գիտական ժառանգության հրապարակումներ
Լիննեյը և Արտեդին իրենց ձեռագրերը կտակել էին միմյանց, բայց Արտեդիի ձեռագրերը տալու համար այն բնակարանի սեփականատերը, որտեղ նա ապրել է, պահանջել է մեծ գումար, որը Լիննեյը վճարել է Ամստերդամի քաղաքապետի և Հոլանդական Օստ-Հնդկական ընկերության տնօրեն, Լիննեյի հովանավոր` Ջորջ Քլիֆֆորդի (1685-1760) օգնության շնորհիվ։ Հետագայում Լիննեյը տպագրության համար նախապատրաստեցլ է ընկերոջ ձեռագրերը և հրատարակել դրանք (Ichtyologia, 1738):
Լիննեյն իր աշխատանքներում օգտագործել է նաև Արտեդիի առաջարկները ձկների և հովանոցավորների դասակարգման վերաբերյալ։ Ichtyologia-ի երկրորդ վերանայված հրատարակությունը նախպատրաստվել է Վոլբաումի կողմից և հրատարակվել 1788-1789 թվականներին։ Շնեյդերը 1789 թվականին առանձին հրատարակել է Արտեդիի Synonymia piscium աշխատության չորրորդ մասը, չնայած դրանում կետրերը դասվում են ձկների շարքին։
Ի պատիվ Արտեդիի
Կառլ Լիննեյն ի պատիվ Պետեր Արտեդիի նրա անունով է կոչել Artedia (Արտեդիա) տեսակը։ Դա հովանոցավոր խոտաբույսերի միօրինակ տեսակ է, որը հայտնաբերվել է Կիպրոսում և Մերձավոր Արևելքում։
Կարդոնետ
Կարդոնետ (Cardonnette), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 437 մարդ, բնակչության խտությունը` 80.04 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.46 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 125 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 8 կմ հյուսիս-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 307 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 196-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 111։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 63,8 %։ 196 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 188 անձ (94 տղամարդ և 94 կին)։ Գործազուրկ են եղել 8 անձ (3 տղամարդ և 5 կին)։ 111 անաշխատունակներից 39-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 59-ը` թոշակառուներ, իսկ 13-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ալբերտ Նիկոլյան
Ալբերտ Խաչատուրի Նիկոլյան, հայազգի խորհրդային բռնցքամարտիկ, ԽՍՀՄ առաջնության կրկնակի հաղթող (1979, 1981), Եվրոպայի չեմպիոն (1979), 1979 թվականին ծանր քաշայինների կարգում մասնակցել է աշխարհի գավաթի եզրափակիչին։ ԽՍՀՄ միջազգային կարգի սպորտի վարպետ։
Կենսագրություն
Ալբերտ Նիկոլյանը ծնվել է 1959 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Երևանում։ Բռնցքամարտով սկսել է զբաղվել 1971 թվականից՝ Կիմա Եգոյանի ղեկավարությամբ։ Իր կարիերայի ամենահաջողակ տարին եղել է 1979 թվականը, երբ նա դարձավ ԽՍՀՄ ժողովուրդների 7-րդ ամառային խաղերի արծաթե մեդալակիր, նվաճեց Եվրոպայի չեմպիոնի տիտղոսը, հասավ աշխարհի գավաթի եզրափակիչ։ Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչում հաղթեց հարավսլավիացի բռնցքամարտիկ, օլիմպիական խաղերի և աշխարհի առաջնության արծաթե մեդալակիր Տադիա Քաչարին։ 1985 թվականին Ալբերտ Նիկոլյանը ավարտել է իր մարզական կարիերան։ Հետագայում նա զբաղվում է մարզչական աշխատանքով, 1996-2005 թվականներին եղել է Հայաստանի բռնցքամարտի ազգային հավաքականի գլխավոր մարզչի օգնականը։ 2009 թվականից նա եղել է մրցավարական հանձնաժողովի նախագահ և Հայաստանի բռնցքամարտի ֆեդերացիայի փոխնախագահ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բռնցքամարտիկներ Կատեգորիա:Բռնցքամարտիկներ այբբենական կարգով
Մեր ընկեր Կարդագրին
Մեր ընկեր Կարդագրին (Наш друг Пишичитай), նկարված մուլտֆիլմերի շարք, որ ռեժիսորն է Յուրի Պրիտկովը։ Բաղկացած է երեք թողարկումից`
Առաջին թողարկում
Լրանում էր Կոլյայի 5 տարեկանը։ Կարդագրին ծննդյան կապակցությամբ նրան է նվիրում «Կ» տառը` իր անվան առաջին տառը։ Բայց Կոլյան համոզված էր, որ նա կարող է մնալ նաև առանց տառերի։ Բայց առանց «Կ» տառի Կոլյայի ծննդայան օրը վերածվում է Օլյայի տոնախմբության, մի շարքբառեր էլ առանց «կ» տառի փոխում են իրենց իմաստնեը։ Կոլյան միանգամից հասկանում է իր սխալը և ներողություն է խնդրում «Կ» տառից, այդ ժամանակ ամեն ինչ վերադառնում է իր տեղը։
Երկրորդ թողարկում
Կոլյան որպես նվեր հայրիկի համար նկար է նկարում։ Բայց երբ պետք էր նկարը մակագրել, պարզվում է, որ նա գրել չգիտի։ Կարդագրին օգնում է Կոլյային գտնել, սովորել և գրել իր անվան մնացած տառերը։
Երրորդ թողարկում
Կարդագրին սովորեցնում է Կոլյային տառերից ստանալ բառեր։ Սակայն հայտնվում է Վրիպակը` անպիտան բառերի թագուհին և Կարդագրիի մեծ թշնամին, որը Կոլյային ստիպում է սխալ պատկերացում կազմել տառերի վերաբերյալ, «Բ»-ի փոխարեն ավելացնել «Վ» տառը։ Կարդագրին ու Կոլյան ուղղում են բառերը, իսկ Վրիպակին կողպեքով կողպում են։
Կարդագրիի երգը
Ինձ գտնելը երկար չի տևի, Ես մոտիկ եմ, իմացիր։ Ապրում է գրքի պահարանում Քո ընկեր Կարդագրին Ինձ հետ Կարդա և գրիր, Այսօր ընկերացիր, Եվ այդ ընկերությունը մեծ է, Այն երբեք չի ավարտվի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Յուրի Պրիտկովի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1980 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1979 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1978 մուլտֆիլմեր
Մոնս Զելմերլով
Մոնս Պետեր Ալբերտ Զելմերլով (Måns Zelmerlöw,, Շվեդիա), շվեդ երգիչ, հեռուստահաղորդավար է։ Նա հայտնիություն ձեռք բերեց 2005 թվականին՝ մասնակցելով շվեդական «Սուպերսթար» նախագծին, որտեղ զբաղեցրեց հինգերորդ հորիզոնականը, այնուհետև մասնակցեց շվեդական «Պարահանդես» պարային նախագծի առաջին եթերաշրջանին, որտեղ հաղթանակ տոնեց, և 2007 թվականին "Cara Mia" (Իմ սիրելի) երգով, որով էլ ներկայացավ այդ տարվա Melodifestivalen երգի մրցույթին։ 2011-2013 թվականներին նա եղել է  Allsång på Skansen երաժշտական փառատոնի հաղորդավար։ 2007 թվականին, 2009 թվականին և 2015 թվականին մասնակցել է Melodifestivalen։ 2015 թվականին, այն հաղթելով, ստացավ իրավունք ներկայացնել Շվեդիան Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթում իր "Heroes" (Հերոսներ) երգով։ Նա Եվրատեսիլի եզրափակչում հավաքել է 365 միավոր և ճանաչվել է այդ մրցույթի հաղթող։
Կյանք և կարիերա
Զելմերլովը հասարակության առաջ ներկայացավ 2005 թվականին՝ մասնակցելով շվեդական «Սուպերսթար» նախագծի երկրորդ եթերաշրջանին։ 8 շաբաթներից հետո նա հեռացվեց մրցույթից և զբաղեցրեց հինգերորդ հորիզոնականը ։
2006 թվականին նա մասնակցեց շվեդական «Պարահանդես» պարային նախագծի առաջին եթերաշրջանին Մարիա Կարլսոնի հետ միասին, որտեղ նրանք հաղթանակ տոնեցին ։ Նույն տարվա ընթացքում Մոնսը մասնակցեց Grease մյուզիքլի շվեդական տարբերակին։ Արդյունքում իր առաջին ձայնասկավառակը թողարկելու համար նա պայմանագիր ստորագրեց M&L Records-ի հետ, որը Warner Music Group-ի ստորաբաժանումներից է ։
2007 թվականին որպես հաղորդավար հանդես եկավ Lilla Melodifestivalen 2007-ում ։ Նույն թվականին մասնակցեց Footloose մյուզիքլին՝ մասրմնավորելով Թոմիին։ Մոնսը մի շարք նշանավոր շվեդ երգիչների հետ հանդես եկավ Ստոկհոլմում և Գոթենբուրգում ։