cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օվկիանոս
Հետազոտություններ
Նավերով ճանապարհորդությունները օվկիանոսի վրայով սկսվել են նախապատմական ժամանակներում, իսկ ստորջրյա ճանապարհորդությունները և հետազոտությունները հնարավոր են դարձել միայն համեմատաբար վերջերս։
Օվկիանոսի խորքային մասերի մեծ մասը դեռևս հետազոտված և նույնիսկ քարտեզագրված չէ։ 10 կիլոմետրից մեծ ձևավորումների ընդհանուր պատկերը ստեղծվել է 1995 հիմնվելով մոտ ընկած օվկիանոսի մակերևույթի գրավիտացիոն խանգարումների վրա։
Կլիմա
Օվկիանոսային հոսքերը մեծապես ազդում են Երկրի կլիմայի վրա փոխանցելով ջերմությունը արևադարձային գոտուց բևեռային շրջաններ, և տեղափոխում են ջերմ կամ սառը օդը և տեղումները ափամերձ շրջաններ, որտեղ քամիները կարող դրնաք հասցնել ցամաքի ներքին մասերը։ Մակերևութային ջերմությունը և քաղցրահամ ջրերի հոսքերը ստեղծում են գլոբալ խտության գրադիենտ, որը և կառավարում է օվկիանոսի լայնածավալ շրջանառության ջերմային մասը։ Այն կարևոր դեր ունի բևեռային շրջաններին ջերմության մատակարարման մեջ, և հետևաբար ծովային սառույցի կարգավորման մեջ։ Ջերմային շրջանառության փոփոխությունները զգալի ազդեցություն ունեն Երկրի ռադիացիոն հավասարակշռության վրա։ Քանի որ, ջերմային շրջանառությունը կարգավորում է այն արագությունը, որով որ խորքային ջրերը հասնում են մակերևույթին, այն կարող է մեծապես ազդել նաև մթնոլորտում ածխաթթվի պարունակության վրա։
Ջերմային շրջանառության վրա համընդհանուր տաքացման հնարավոր ազդեցությունների մասին քննարկումը, տես ջերմային շրջանառության կանգնեցում։
Հաճախ նշվում է, որ ջերմային շրջանառության պատճառով է, որ Արևմտյան Եվրոպայի կլիման այդպիսի չափավոր է։ Մեկ այլ կարծիք պնդում է, որ դա բոլորովին այդպես չէ, և Եվրոպայի կլիման տաք է, քանի որ այն գտնվում է օվկիանոսային ավազանի քամհար ուղղության վրա, և մթնոլորտային ալիքները բերում են տաք օդ դեպի հյուսիս մերձարևադարձային շրջաններից ։ Արկտիկական շուրջբևեռային հոսանքը շրջապատում է մայրցամաքը, ազդելով տարածաշրջանի կլիմայի վրա և միացնում է տարբեր օվկիանոսների հոսանքները։
Եղանակի առավել դրամատիկ ձևերից մեկը առաջանում է օվկիանոսների վրա, դա արևադարձային ցիկլոններն են (նույնպես անվանվում են "թայֆուններ" և "փոթորիկներ", կախված նրանից, թե որտեղ են նրանք առաջացել)։
Կենսաբանություն
Օվկիանոսն էականորեն ազդում է կենսոլորտի վրա։ Օվկիանոսային գոլորշիացումը, որպես ջրի շրջանառության փուլ, աղբյուր է հանդիսանում անձրևների մեծամասնության համար։ Ինչպես նաև, օվկիանոսների ջերմաստիճանը որոշիչ դեր ունի կլիմայի և քամիների ձևավորման համար, որոնք էլ իրենց հերթին ազդում են կյանքի վրա ցամաքում։ Կյանքը օվկիանոսում զարգացել է ցամաքում կյանքի առաջանալուց 3 միլիարդ տարի առաջ։ Օվկիանոսի խորությունը և հեռավորությունը ափից խստորեն ազդում է բույսերի և կենդանիների կենսաբազմազանության վրա տվյալ շրջանում։
Օվկիանոսային ծագման կյանքի տեսակներից են՝
Տնտեսական արժեք
Օվկիանոսները կարևոր դեր ունեն տրանսպորտային փոխադրումների համար։ Քանի որ աշխարհի ապրանքների մեծ մասը տեղափոխվում է նավերով, օվկիանոսները նույնպես հանդիսանում են նաև ձկնորսական արդյունաբերության հիմնական մատակարարման աղբյուր։ Առավել զարգացած է ծովախեցգետինների, ձկների, կրաբերի և օմարների արդյունահանումը ։
Արտերկրային օվկիանոսներ
Այս պահին Երկիրը միակ հայտնի մոլորակն է և միակը Արեգակնային համակարգում, որն ունի մեծ կայուն հեղուկ ջրի մարմիններ իր մակերևույթի վրա։ Այնուամենայնիվ, ենթադրվում է, որ մյուս երկնային մարմինները նույնպես կարող են ունենալ մեծ օվկիանոսներ։
Մոլորակներ
Գազային հսկաներ, Յուպիտերը և Սատուրնը, ըստ այսօրվա տվյալների, չունեն պինդ մակերևույթ, և դրա փոխարեն ծածկված են հեղուկ ջրածնի շերտով, այնուամենայնիվ նրանց երկրաբանությունը մինչև վերջ ուսումնասիրված չի։ Դրա փոխարեն սառցե հսկաներ, Ուրանը և Նեպտունը կարող են պարունակել հսկայական հեղուկ ջրի օվկիանոսներ մթնոլորտի խորքում, սակայն այս մոլորակների ներքին կառուցվածքը նույնպես բավարար չէ ուսումնասիրված։
Գիտական հանրությունը քննարկում է Մարս մոլորակի վրա, նրա հյուսիսային կիսագնդում, անցյալում օվկիանոսի գոյության հնարավորությունը, ինչպես նաև թե ինչ կարող էր պատահել նրա հետ։ Վերջերս Մարս Էքսփլորեյշն Ռովեռ մարսագնացը հաստատեց այն փաստը, որ գոնե մեկ վայրում Մարսի վրա եղել է երկարաժամկետ պահպանված ջրամբար, սակայն դրանից ավելին ոչ մի հաստատված տեղեկություններ չկան։
Աստղագետները համարում են, որ Վեներան ունեցել է հեղուկ ջուր և հնարավոր է նաև օվկիանոսներ իր պատմության վաղ ժամանակաշրջանում։ Եթե նույնիսկ դրանք գոյություն են ունեցել, հետագայում անհետացել են մակերևույթի փոփոխությունների հետևանքով։
Բնական արբանյակներ
Գիտնականները կասկածում են, որ Տիտան և Եվրոպա, ու ավելի քիչ հավանականությամբ Կալիստո, Գանիմեդ և Տրիտոն արբանյակների վրա գոյություն ունի հեղուկ ջրի համընդհանուր շերտ, որը բաժանում է կեղևը մանտիայից։ Կարծիք կա, որ Իոյի վրա գոյություն ունի մագմայի օվկիանոս։ Գեյզերներ են գտնվել Սատուրնի արբանյակ Էնցելադի վրա, սակայն դրանց առաջացման պատճառը դեռևս պարզ չէ։ Մյուս սառցե արբանյակները նույնպես կարող են ունենալ ընդերքային օվկիանոսներ, կամ հնարավոր է որ երբևէ ունեցել են, և այժմ դրանք սառցակալած են ։
Հեղուկ հիդրոկարբոնատների հսկայական ծավալի մարմիններ կան Սատուրնի Տիտան արբանյակի վրա, չնայած նրանք այնքան մեծ չեն որպեսզի համարվեն օվկիանոսներ, սակայն երբեմն դրանք անվանում են լճեր կամ ծովեր։ Կասինի սարքի նախնական տվյալներով արբանյակի վրա հայտնաբերվել էին միայն չորացած գետերի հուներ և ջրամբարներ, որոնք խոսում էին այն մասին, որ Տիտանը կորցրել էր իր մակերևութայն հեղուկները։ Սակայն վերջերս կատարված Կասինիի մերձեցման ընթացքում հստակորեն պարզվեց, որ Տիտանի վրա գոյություն ունեն հեղուկ հիդրոկարբոնատների ջրամբարներ բևեռային շրջաններում։ Կարծիք կա, որ Տիտանը ունի ընդերքային ջրից կազմված օվկիանոս, որի վերին շերտը խառնված է հիդրոկարբոնատների հետ։
Գաճաճ մոլորակներ և տրանսնեպտունային մարմիններ
Ըստ առկա տվյալների Սերեսի ընդերքում ժայռային միջուկը շրջապատված է սառույցից կազմված մանտիայով և հնարավոր է, որ ունի հեղուկ ջրի օվկիանոս իր մակերևույթի տակ ։
Խոշոր տրանսնեպտունային մարմինների մասին չկան բավարար տեղեկություններ, որպեսզի կարելի լինի ենթադրել նրանց ներքին կառուցվածքում բաժանիչ շերտի գոյությունը, որտեղ կարող է լինել օվկիանոս, այնուամենայնիվ Պլուտոնի, Էրիսի, Սեդնայի և Օրկի ռադիոակտիվ տրոհման մոդելները, ցույց են տալիս, որ նրանք ունեն օվկիանոսներ սառցե կեղևների տակ, մոտ 100-180 կմ հաստությամբ ։
Արեգակնային համակարգից դուրս
Արեգակնային համակարգից դուրս գտնվող որոշ մոլորակները և բնական արբանյակները կարող են ունենալ օվկիանոսներ, մինչև իսկ հնարավոր է, որ դրանք լինեն ջրային օվկիանոսներ, ինչպես դա Երկրի վրա է։ Դրանք երկրանման մոլորակներ են, որոնք գտնվում են բնակելի գոտում կամ ինչպես դա անվանվում է «Հեղուկ ջրի գոտում»։ Սակայն դրանց վրա օվկիանոսների գոյության վերջնական ճշգրտումը չափազանց դժվար է և ոչ հավաստի, նույնիսկ սպեկտրային ուսումնասիրությունների օգտագործմամբ։
Տեսական մեթոդների կիրառմամբ ենթադրվել է, որ մեծ հավանականությամբ GJ 1214 b մոլորակի զանգվածի մոտ 75%-ը կազմում է հազվագյուտ սառույց VII-ը ։
Բոլոր մյուս հնարավոր թեկնածուների մասին խոսակցությունները հիմնված են զուտ ենթադրությունների վրա՝ նրանց զանգվածից և բնակելի գոտում դիրքից ելնելով ընդգրկել, այնուամենայնիվ նրանց կառուցվածքի մասին չափազանց քիչ տեղեկություններ կան։ Որոշ գիտնականներ ենթադրում են, որ Կեպլեր-22b-ն «օվկիանոսանման» մոլորակ է ։ Առաջարկվել է մոդել, ըստ որի Գլիսե 581 d-ն կարող է ունենալ մակերևութային օվկիանոս։ Գլիսե 436 b-ն ենթադրվում է, որ ունի "տաք սառույցի" օվկիանոս ։ Արտերկրային արբանյակները որոնք պտտվում են բնակելի գոտում գտնվող գազային հսկաների շուրջ նույնպես տեսականորեն կարող են ունենալ մակերևութային օվկիանոսներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երկրագունդ Կատեգորիա:Աշխարհագրություն
Սիլվիո Պիոլա
Սիլվիո Պիոլա (Silvio Piola, ), իտալացի ֆուտբոլիստ, խաղացել է 1929-1954 թվականներին, 1938 թվականի աշխարհի չեմպիոն, Ա Սերիայի լավագույն ռմբարկու 274 գոլով։ Իտալիայի հավաքականում անցկացրած 34 խաղում հեղինակել է 30 գոլ, և այդ ցուցանիշով զիջում է միայն Լուիջի Ռիվային՝ 35 գոլ և Ջուզեպպե Մեցային՝ 33 գոլ։
Կենսագրություն
Պիթլին կարիերան սկսել է Պրո Վերչելի ակումբում, որտեղ դեբյուտը նշել է 1930 թվականի փետրվարի 16-ին Բոլոնիայի դեմ խաղում։ Այդ մրցաշրջանում նա հեղինակում է 13 գոլ, չնայած նրան, որ 18 ամյակը դեռ չէր լրացել։ 1934 թվականին նա տեղափոխվում է Լացիո, որտեղ 1937 և 1943 թվականներին դառնում է Լիգայի լավագույն ռմբարկու։ Պիոլիի հաջորդ ակումբը դառնում է Տորինոն, որտեղ ցույց է տալիս ֆանռտաստիկ արդյունք, 23 խաղում հեղինակելով 27 գոլ։ Պատերազմի տարիներից հետո նա տեղափոխվում է Նովարա, իսկ դրանից առաջ 2 անմոռաց տարիներ էր անցկացրել ԹուրինիтՅուվենտուսում։
Իտալիայի հավաքականում դեբյուտը անցկացնում է 1935 թվականի մարտի 24-ին, Ավստրիայի դեմ խաղում։ Աշխարհի գավաթի եզրափակիչ խաղում, որտեղ թիմը մրցում էր Հունգարիայի դեմ, նա դառնում է դուբլի հեղինակ։ Հավաքանի կազմում նա անցկացնում է 34 խաղ և հեղինակում 30 գոլ։ Հավաքանում իր վերջին խաղը 38 տարեկան հասակում անցկացնում է Անգլիայի դեմ խաղում(1-1)։
Սիլվիո Պիոլան մահանում է Գաթինարա քաղաքում։
Հետաքրքիր փաստեր
1933/1934 մրցաշրջանում Պրո Վերչելայի կազմում, Ֆիորենտինայի դեմ խաղում հեղինակում է 6 գնդակ, որտեղ թիմը հաղթում է 7-2 հաշվով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լացիոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Տորինոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Յուվենտուսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նովարայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Իտալիայի ֆուտբոլի հավաքականի մարզիչներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Ստուդյոնայա (Կամչատկայի վտակ)
Ստուդյոնայա (Студёная), գետ Ռուսաստանում, Կամչատկայի թերակղզում։ Գետի երկարությունը 68 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Մաթիլդա Կշեսինսկայա
Մաթիլդա Ֆելիքսովնա Կշեսինսկայա (Мария-Матильда Адамовна-Феликсовна-Валериевна Кшесиньская, Matylda Maria Krzesińska, ), բալետի լեհական ծագման ռուս դերասանուհի և մանկավարժ, Մարիինյան թատրոնի պրիմա պարուհի, Կայսերական թատրոնների վաստակավոր արտիստ։ Հայտնի է Ռուսական կայսրության ռոմանովյան միապետների հետ իր հարաբերություններով, եղել է Նիկոլայ II-ի սիրուհին 1892-1894 թվականներին, մեծ իշխան Անդրեյ Ռոմանովի կինը (1921 թվականից), Վլադիմիր Կրասնիսկու (1902-1974) մայրը։
Ձյունե թագուհին (անիմե)
Ձյունե թագուհի (雪の女王 ～THE SNOW QUEEN～), Օսամու Դէդզակիի անիմեն, որն ստեղծվել է Հանս Քրիստիան Անդերսենի Ձյունե թագուհին համանուն հեքիաթի մոտիվներով։ Այս շարքի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2005 թվականի մայիսին, NHK հեռուստաալիքով։ Կերպարների ոճաբանն է Ակիո Սուգինոն ։
Մաթիլդա Կշեսինսկայա
Կենսագրություն
Ծնվել է Մարիինյան թատրոնի դերասանների ընտանիքում․ լեհ Ֆելիքս Կշեսինսկու (1823-1905) և Յուլիա Դոմինսկու (բալետի պարող Լեդեի այրին, առաջին ամուսնությունից ունեցել է 5 զավակ) դուստրը։ Բալետի պարուհի Յուլիա Կշեսինսկու և բալետմեյստեր, պարող Իոսիֆ Կշեսինսկու (1868-1942) քույրը։
Ձյունե թագուհին (անիմե)
Բովանդակություն
Գերդան և Կայը հարևաններ և լավ ընկերներ են, ովքեր ապրում էին երջանիկ երեխաների սովորական կյանքով։ Ամեն ինչ փոխվում է, երբ ճաքում է Ձյունե թագուհու հայելին։ Փշրված բեկորները տարածվում են ամբողջ աշխարհով, որոնցից յուրաքանչյուրը իր մեջ չարիք էր կրում։ Եթե բեկորը ընկնում է աչքի մեջ, ապա այն սիրտը սառույց է դարձնում։ Այդպիսի մի բեկոր ընկնում է Կայի աչքի մեջ, որից հետո նա դառնում է անտարբեր մտերիմ մարդկանց հանդեպ։ Մի գիշեր նրա մոտ է գալիս հենց ինքը՝ թագուհին։ Նա Կային նստեցնում է կառքը և տանում սառցե ամրոց, որը գտնվում էր հեռավոր հյուսիսում։
Մաթիլդա Կշեսինսկայա
Արվեստագետի կարիերա
1890 թվականին ավարտել է Կայսերական թատերական ուսումնարանը, որտեղ նրա ուսուցիչներն են եղել Լև Իվանովը, Քրիստիան Յոհանսոնն ու Եկատերինա Վազեմը։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Մարիինյան թատրոնի բալետի խումբ, որտեղ նախ պարել է որպես Կշեսինսկայա Երկրորդ (Կշեսինսկայա Առաջին էր կոչվում իր ավագ քույր Յուլիան)։ 1890-1917 թվականներին պարել է կայսերական բեմում։ Իր կարիերայի սկզբում մեծապես զգացել է Վիրջինիա Ցուկկիի արվեստի ազդեցությունը․
Պարել է Մարիուս Պետիպայի և Լև Իվանովի բալետներում. «Մարդուկ-Ջարդուկը» բալետում խաղացել է փերու, Օդետտա-Օդիլլիայի դերը «Կարապի լիճ» բալետում, Նիկիայի դերը «Բայադերա» բալետում։ Կարլոտտա Բրիյանցի` Իտալիա մեկնելուց հետո նրան է անցել «Քնած գեղեցկուհին» բալետում արքայադուստր Ավրորայի դերը։ 1892 թվականի նոյեմբերի 18-ին, բալետի 50-րդ հոբելյանական ցուցադրության օրը բալերինան գրել է իր օրագրում.
Ձյունե թագուհին (անիմե)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հանս Քրիստիան Անդերսենի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ամանորյա մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ճապոնական մուլտֆիլմեր
Մաթիլդա Կշեսինսկայա
Անձնական կյանք
1892-1894 թվականներին հանդիպել է թագաժառանգ Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչի (հետագայում` Նիկոլայ II) հետ. նրանց հարաբերությունները խզվել են թագաժառանգի ու Ալիսա Գեսսենսկայայի նշանադրությունից հետո 1894 թվականի ապրիլին։ Այնուհետև եղել է մեծ իշխաններ Սերգեյ Միխայլովիչի ու Անդրեյ Վլադիմիրովիչի սիրուհին։ 1902 թվականի հունիսի 18-ին Ստրելնայում ծնվել է որդին` Վլադիմիրը (ընտանիքում նրան Վովա էին ասում), ով 1911 թվականի դեկտեմբերի 15-ին Բարձրագույն հրամանով ստացել է «Կրասինսկի» ազգանունը (ըստ ընտանեկան պատկանելության, Կշեսինսկիները սերում էին Կրասինսկի կոմսերից), «Սերգեևիչ» հայրանունն ու ժառանգական ազնվական տիտղոս։ 1921 թվականի հունվարի 17-ին (30) Կաննի Հրեշտակապետ Միքայելի եկեղեցում մորգանատիկական ամուսնություն է կնքել մեծ իշխան Անդրեյ Վլադիմիրովիչի հետ, ով որդեգրել է նրա որդուն (վերջինս դարձել է Վլադիմիր Անդրեևիչ)։ 1925 թվականին կաթոլիկ եկեղեցուց անցել է ուղղափառին` Մարիա անունով։ 1926 թվականի նոյեմբերի 30-ին Կիրիլ Վլադիմիրովիչը նրան և նրա ժառանգներին տվել է իշխաններ Կրասինսկիներ, իսկ 1935 թվականի հուլիսի 28-ին` ամենապայծառափայլ իշխաններ Ռոմանովներ-Կրասինսկիներ ազգանունն ու կոչումը։
Մահ
Մաթիլդա Կշեսինսկայան մահացել է 1971 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, երբ իր 100-ամյակին մի քանի ամիս էր մնացել։ Թաղված է Սենթ-Ժենևյեվ-դե-Բուա գերեզմանատանը, Փարիզի մոտ, ամուսնու ու որդու հետ նույն գերեզմանոցում։ Հուշաքարի վրա գրված է. «Ամենապայծառափայլ իշխանուհի Մարիա Ֆելիքսովնա Ռոմանովսկայա-Կրասինսկայա, Կայսերական թատրոնների վաստակավոր արտիստ Կշեսինսկայա»։
Սկելնովսկի (Վերխնեդոնսկի շրջան)
Սկելնովսկի (Скельновский), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Վերխնեդոնսկի շրջանում։ Մտնում է Մեշկովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Վերխնեդոնսկի շրջանի բնակավայրեր
Զյաքիքյոյ
Զյաքիքյոյ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Ամասիայի գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ուլյանա Կրավչենկո
Ուլյանա Կրավչենկո (Уляна Кравченко, իսկական անուն ազգանունը՝ Յուլիա Յուլևնա Շնայդեր, ), գերմանական ծագումով ուկրաինացի բանաստեղծուհի և գրող։
Կենսագրություն
Ծնվել է ուկրաինականացված գերմանացու, Ժիդաչովի շրջանի կոմիսարի ընտանիքում։ Նրա հայրը 1860-ականների Գալիցիայի հասարակական-քաղաքական կյանքում նշանավոր անձնավորություն է եղել, ուկրաինական նարոդնիկական շարժման կողմնակից։ Ուլյանայի մայրը՝ Յուլիա Լոպուշանսկայան, սերում է հույն կաթոլիկ քահանայի ընտանիքից, դստերը մեծացրել է ժողովրդական երգերի ու խոսքերի հանդեպ սիրով։ Ուլյանայի գրականության հանդեպ հրապուրանքին նպաստել է նաև այն, որ ընտանիքն ապրել է բանաստեղծ և գրող Նիկոլայ Ուստիյանովիչի հոր քաղաքի կռավարիչ Լեոնտի Ուստիյանովիչի տանը։
Նախնական կրթությունը ստացել է տանը, իսկ 1877 թվականից, Լվով տեղափոխվելուց հետո, հաճախել է ուսուցչական սեմինարիա։ Իվան Ֆրանկոյի բանաստեղծությունների ազդեցության ներքո նա սկսել է գրել և ինքնուրույն ուսումնասիրել ուկրաիներեն։ Սեմինարիան ավարտելուց հետո 1881 թվականից դասավանդել է Գալիցիայի քաղաքներում և գյուղերում։ Նույն թվականին «Զարյա» ամսագրում տպագրել է իր «Դռնակ» առաջին բանաստեղծություններն ու պատմվածքները։ Ֆրանկոյի օգնությամբ, ով նշանակալի դեր է խաղացել նրա կյանքում, տպագրվել է Ուլյանա Կրավչենկոյի ստեղծագործությունների մեծ մասը։
Ուլյանան ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Գալիցիայի կանանց էմանսիպացիոն շարժմանը` հասարակական, աշխատանքային և ընտանեկան կյանքում կանանց հավասար իրավունքների ապահովմանը։
1920 թվականից դստեր հետ ապրել է Պերեմիշլում (այժմ՝ Պշեմիսլ, Լեհաստան), որտեղ էլ մահացել է ։
Ստեղծագործական ուղի
1885 թվականին լույս է տեսել Ուլյանայի «ՊրիմաՎերա» բանաստեղծությունների «PrimaVera» գիրքը (Իվան Ֆրանկոյի խմբագրությամբ)։ 1887 թվականին նա հրատարակել է ինքնակենսագրական ակնարկների ժողովածու՝ «Ուսուցչուհու հուշերը» Գալիցիայում ժողովրդական կրթության անտեսված վիճակի և հատկապես ուսուցչի ծանր ճակատագրի մասին։ Նրա ստեղծագործությունները հրատարակվել են «Перший вінок», «Вік», «За красою» ալմանախներում, журналах «Житє і слово», «Дзвінок», «Літературно-науковий вістник», «Жіноча доля» և այլ ամսագրերում։
1891 թվականին Գրական և գիտական գրադարանում Ուլյանա Կրավչենկո կեղծանունով հրատարակվել է նրա «Նոր ճանապարհով» բանաստեղծությունների գիրքը։ Ուլյանան «В житті є щось» (1929), «Для неї — все!» (1931), բանաստեղծությունների գրքերի և «Проліски», «В дорогу» (երկուսն էլ՝ 1921), «Лебедина пісня» (1924), «Шелести нам, барвіночку» (1932) մանկապատանեկան բանաստեղծությունների մի քանի ժողովածուների հեղինակ է։ Ուլյանա Կրավչենկոյի պոեզիայում գերակշռում են սոցիալական շարժառիթները, հատկանշական է ազգային-ազատագրական գաղափարները («Ուկրաինա», «Մտքեր» շարքը), կանանց ազատագրման թեման («Վագանյա», «Жінко, невольнице звичаїв темна»)։
Ուլյանան մեծ ոգևորությամբ է գրել Իվան Ֆրանկոյի և նրա համախոհների մասին («Տիտաններ» և «Միրոն» բանաստեղծությունների շարքը)։ Համարվում է ինտիմ և բնապատկերային քնարերգության վարպետ («Իմ սեր», «Ժայռերում» շարքը)։ 1920-1930-ականներին գրված նրա որոշ բանաստեղծություններ տոգորված են միստիկ տրամադրությամբ։ Նա նշանակալի հետք է թողել նաև ուկրաինական արձակում։ 1934 թվականին Ուլյանան հրատարակել է «Կենսագրության փոխարեն» ժողովածուն, որը պարունակում է աֆորիզմներ, համառոտ մտորումներ և նշումներ բնության և հասարակության մեջ նկատելի երևույթների մասին, բնանկարների, մարդկային կյանքի քննարկումների և այլնի մասին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի մանկագիրներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կարգալա (գյուղ, Նազարովսկի շրջան)
Կարգալա (Каргала), գյուղ Ռուսաստանի Կրասնոյարսկի երկրամասի Նազարովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 190 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1864 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կրասնոյարսկի երկրամասի Նազարովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սիռևեռե
Սիռևեռե (Sirevere), գյուղ Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Լաեկվեռե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 29 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Լաեկվեռե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ջակոմո Կազանովա
Ջակոմո Ջիրոլամո Կազանովա (Giacomo Girolamo Casanova), շևալյե դե Սենգալտ, հայտնի իտալացի արկածախնդիր, ճանապարհորդ և գրող, «Իմ կյանքի պատմությունը» (Histoire de ma vie) մանրամասն ինքնակենսագրության հեղինակ։ Շնորհիվ այդ գրքի նա այնքան է նշանավոր դարձել իր բազմաթիվ սիրային արկածներով, որ միայն նրա անունը ստացել է շրջասույթ և այժմ օգտագործվում է որպես «կանանց գայթակղող» իմաստով։ Ըստ նրա հուշագրությունների՝ Կազանովան հանդիպել է եվրոպական միապետերի, պապերի, կարդինալների և Լուսավորության դարաշրջանի այնպիսի հայտնի գործիչների հետ, ինչպիսին են Վոլտերը, Մոցարտը և Գյոթեն։ Իր վերջին տարիները նա անցկացրել է Բոհեմիայում՝ լինելով գրադարանի վերակացու կոմս Վալդշտեյնի ամրոցում. հենց այնտեղ է նա գրել իր կյանքի պատմությունը։
Վաղ տարիներ
Ջակոմո Ջիրոլամո Կազանովան ծնվել է Վենետիկում 1725 թվականի ապրիլի 2-ին՝ Զատկի օրը, դելլա Կոմեդիա փողոցի (ներկայիս Մալիպերո փողոց) տանը՝ Սուրբ Սամուիլ եկեղեցուց քիչ հեռու, որտեղ էլ նա մկրտվել է։ Նա առաջնեկն էր դերասան և պարող Գաետանո Ջուզեպպե Կազանովայի և դերասանուհի Ձանետա Ֆերուսիի ընտանիքում։ Նա ուներ հինգ եղբայր և քույր. Ֆրանչեսկո Ջուզեպպե (1727-1803 թվականներ), Ջովաննի Բատիստա (1730-1795 թվականներ), Ֆաուստինա Մագդալենա (1731-1736 թվականներ), Մարիա Մադալենա Անտոնիա Ստելլա (1732-1800 թվականներ) և Գաետանո Ալվիզո (1734-1783 թվականներ)։
Պանսիոնում բնակության պայմանները անտանելի էին, այդ պատճառով տղան խնդրում է իրեն հանձնել աբբա Գոցիի խնամակալությանը՝ իր առաջին ուսուցչի, ով սովորեցրել էր նրան գիտություն և ջութակի վրա նվագել։ 1734 թվականին Ջակոմոն տեղափոխվում է վանահոր մոտ և նրա և նրա ընտանիքի հետ ապրում է մինչև 1737 թվականը։ Գոցիի տունը դառնում է այն վայրը, որտեղ Կազանովան տասնմեկ տարեկան հասակում ունենում է առաջին հարաբերությունը հակառակ սեռի հետ, երբ Բետինան՝ Գոցիի կրտսեր քույրը, գգվում էր նրա հետ.
Կազանովան վաղ է ցուցաբերում սուր և հարցասեր մտածողություն, հսկայական ձիրք դեպի գիտելիքները։ 1737 թվականի նոյեմբերին, երբ նա ընդամենը տասներկու տարեկան էր, նա ընդունվում է Պադուայի համալսարան և այն ավարտում է տասնյոթ տարեկանում, 1742 թվականի հունիսին, ստանալով իրավաբանի գիտական աստիճան, «դեպի որը… զգում էր անդիմադրելի նողկանք» ։ Նրա հովանավորյալը հույս ուներ, որ նա կդառնա եկեղեցական իրավաբան։ Կազանովան նաև ուսումնասիրում էր էթիկա, քիմիա, մաթեմատիկա և բացի այդ, անկեղծ հետաքրքրություն էր ցուցաբերում դեպի բժշկությունը. «Ավելի լավ էր ինձ թույլ տային անելու այն, ինչ ես ուզում էի և դառնալ բժիշկ, որի համար մասնագիտական խաբեբայությունը էլ առավել անհրաժեշտ էր, քան իրավաբանական գործունեությունում»։ Նա հաճախ իր և ընկերների դեղերը նշանակում էր ինքնուրույն ։ Ուսման ընթացքում Կազանովան սկսում է խաղալ գումարի վրա և արագ հայտնվում է պարտքերի մեջ, որի արդյունքում կանչվում է Վենետիկ, որտեղ ունենում է անկողմնապահ զրույց իր տատիկի հետ, սակայն դեպի խաղը սովորությունը նրանում արմատակալել էր։
Վենետիկ վերադառնալուն պես սկսում է եկեղեցական իրավաբանի կարիերան, աշխատելով փաստաբան Մանձոնիի մոտ, իսկ կուսակրոն ձեռնադրվելուց հետո նա Վենետիկի Պատրիարքի կողմից ձեռնադրվում է մոնթ (1741 թվականի հունվար)։ Շարունակելով իր համալսարանային դասընթացները, նա ուղևորություններ էր կատարում Պադուա և հակառակը։ Այդ ընթացքում նա դառնում է իսկական պճնասեր։ Նա սևաչյա էր, թխահեր և բարձրահասակ, դիմափոշի քսած, անուշաբույր օծված և մանրակրկիտ գանգրացված երկար սև մազերով ։ Կազանովան այսպես է նկարագրում իր հասակը. «Ayant la taille de cinq pieds et neuf pouces» («Իմ հասակը եղել է 5 ֆունտ 9 դյույմ»)։ pieds բառով նա նկատի ուներ ֆրանսիական արքայական ֆունտը, որը հավասար է ժամանակակից 12,8 դյույմի, կամ 32,48 սանտիմետրի։ Pouce, կամ ֆրանսիական դյույմ, մի քիչ շատ էր ժամանակակից դյույմից՝ մոտ 2,706995 սանտիմետր։ Հետևաբար, Կազանովայի հասակը կազմում էր 186,8 սանտիմետր։ Այդ նույն հասակն է նշվում նաև նրա 1757 թվականի լեհական անձնագրում՝ 6 ֆունտ (կրակովյան ֆունտը հավասար էր 29,8 սանտիմետրի) և 3,25 դյույմ (ստավրոպոլյան դյույմը կազմում էր 2,48 սանտիմետր)։ Նա համարյա 16 սանտիմետրով բարձր էր այն ժամանակների միջին եվրոպացուց։ Նա շատ արագ ձեռք է բերում հովանավոր (այդպես է է նա գործում իր ամբողջ կյանքի ընթացքում), 76-ամյա վենետիկցի սենատոր Ալվիզո Գասպարո Մալիպյերո, Պալացո Մայիպերոի սեփականատերը (Վենետիկում Կազանովայի տան հարևանությամբ)։ Սենատորը, ով բարձր հասարակության մեջ անց ու դարձ ուներ, Կազանովային սովորեցնում է վարվեցողության կանոններ և սնունդ ու գինի ընտրելու ճաշակ։ Սակայն երբ Կազանովան մերկացվում է դերասանուհի Թերեզա Իմերի հետ սիրախաղում, ում ցանկանում էր գայթակղել անձամբ Մալիպյերոն, վերջինս երկուսին էլ վռնդում է իր տնից։ Կանանց հանդեպ աճող հետաքրքրասիրությունը Կազանովային հանգեցնում է Գրիմանի ընտանիքի հեռավոր ազգականուհիների, տասնչորս և տասնվեց տարեկան երկու քույրեր Նանետա և Մարիա Սավորյանների հետ առաջին սիրային փորձին։ Կազանովան հայտարարում է, որ այդ առաջին փորձից հետո վերջնականապես որոշվեց իր կյանքի հակումը։
Հասուն կյանքի սկիզբ
Սկանդալները մթագնում են Կազանովայի կարճատև կարիերան եկեղեցում։ Իր տատիկի մահից հետո (1743 թվականի մարտի 18-ին) Կազանովան կարճ ժամանակով ընդունվում է Մուրանոյի Սուրբ Կիպրիան սեմինարիան, սակայն արդեն 1743 թվականի ապրիլին նրա պարտքերը առաջին անգամ նրան բերում են բանտ՝ Սուրբ Անդրեյի ամրոց։ Մայրը փորձում է նրա համար տեղ ապահովել եպիսկոպոս Բեռնարդո դե Բառնարդիսի մոտ, սակայն Կազանովան մերժում է այդ առաջարկը Կալաբրիյան թեմ այցելելուց համարյա անմիջապես հետո ։ Դրա փոխարեն նա Հռոմում տեղավորվում է ազդեցիկ կարդինալ Տրոյանո Ակվավիվա դ’Արագոնի մոտ քարտուղար (1744 թվական հունվար)։ Պապի հետ հանդիպման ժամանակ Ջակոմոն քահանայապետին դիմում է «արգելված գրքեր» կարդալու թույլտվության և պահքի ժամանակ ձուկ ուտելու պահանջից ազատված լինելու հանդգնորեն խնդրանքով, հայտարարելով, որ այդպիսի կերակուրը նրա մոտ առաջացնում է աչքերի բորբոքում։ Կազանովան նաև օգնում էր մեկ այլ կարդինալի, նրա համար կազմում էր սիրային նամակներ։ Սակայն երբ Կազանովան դառնում է «քավության նոխազ» սկանդալում, որում ներգրավված էին մի զույգ դժբախտ սիրահարներ, կարդինալ Ակվավիվան ազատում է Կազանովային, բարերարությունների համար շնորհակալություն հայտնելով, սակայն դրանով ընդմիշտ ընդհատելով նրա եկեղեցական կարիերան։
Գործունեության նոր ոլորտի փնտրտուքի մեջ Կազանովան գնում է Վենետիկի Հանրապետության սպայի արտոնագիր։ Առաջին հերթին նա հոգ է տանում վայելուչ տեսք ունենալու մասին.
1744 թվականի օգոստոսին նա հարում է Կորֆու կղզու վենետիկյան գնդի սպաներին, որտեղից իրականացնում է կարճատև ուղևորություն դեպի Կոստանդնուպոլիս, իր նախկին տեր կարդինալից այնտեղ նամակ հասցնելու պատրվակով։ Նա ծառայողական իր առաջխաղացումը գտնում է շատ դանդաղ, պարտականությունները ձանձրալի և հաջողեցնում է ռոճիկի մեծ մասը ծախսել փարավոն խաղալով։ 1745 թվականի հոկտեմբերին Կազանովան ընդհատում է զինվորական կարիերան և վերադառնում է Վենետիկ։
Քսանմեկ տարեկան հասակում նա որոշում է դառնալ արհեստավարժ խաղացող, սակայն, պարտվելով ողջ գումարը, որը մնացել էր սպայական պաշտոնի վաճառքից, աշխատանքի փնտրտուքում օգնության է դիմում իր հին հովանավոր Ալվիզո Գրիմանին։ Կազանովան սկսում է իր «երրորդ կարիերան», արդեն Սան Սամուել թատրոնում, որպես ջութակահար, «բարձրագույն արվեստի սպասավոր, ումով հիանում են նրանք, ովքեր հաջողակ են և ում ատում է միջակությունը»։ Նա հիշում է. «Իմ զբաղմունքը ազնվազարմ չէր, սակայն դա ինձ չէր հետաքրքրում։ Անվանելով ամեն ինչ նախապաշարմունք, ես շուտով ձեռք բերեցի իմ բարոյալքված գործընկեր-երաժիշտների սովորությունները»։ Նա և իր որոշ գործընկերներ «հաճախ անց էինք կացնում… գիշերներ, աղմկելով քաղաքի տարբեր թաղամասերում, հորինելով ամենասկանդալային խաղարկություններ և իրականացնելով այն… զվարճանում էինք, արձակելով մասնավոր տների մոտ կապված գոնդոլները, որոնք հետո քշում էր մակընթացությունը»։ Նրանք նաև կեղծ կանչեր էին ուղարկում մանկաբարձ կանանց և բժիշկներին։ Երաժշտի իր ճակատագրից դժգոհ Կազանովային կրկին ժպտում է ճակատագիրը, երբ միևնույն գոնդոլով հարսանեկան պարահանդեսից վերադառնալիս սենատոր Ջովանի դի Մատեո Բրագադինը կաթվածահար է լինում և Կազանովան փրկում է նրա կյանքը։ Նրանք անմիջապես կանգ են առնում, որպեսզի սենատորին կատարեն արյունառություն։ Այնուհետև, արդեն սենատորի դղյակում, բժիշկը կրկին արյունառություն է կատարում և հիվանդի կրծքին արճճի քսուկ է դնում (այն ժամանակ արճիճը, չնայած իր թունավոր հատկություններին, համարվում էր բազմակողմանի դեղանյութ)։ Դա առաջացնում է ուժեղ համաճարակ և Բրիգադինը սկսում է շնչահեղձ լինել փքված շնչափողից։ Արդեն քահանա էին կանչել, քանի որ մահը թվում էր անխուսափելի։ Սակայն Կազանովան նախաձեռնությունն իր ձեռքն է վերցնում, փոխում է բուժման ընթացքը՝ հակառակվելով ներկա գտնվող բժշկի բողոքներին, հրամայում է հեռացնել արճիճի քսուկը սենատորի կրծքից և նրան լվանալ սառը ջրով։ Սենատորը ապաքինվում է շնորհիվ հետագա հանգստի և առողջ կերակուրի։ Քանի որ այդքան երիտասարդ Ջակոմոն տիրապետում էր բժշկական գիտելիքների, սենատորը և նրա երկու ընկերները որոշում են, որ այդպիսի տարիքին ոչ համապատասխան հմուտ երիտասարդը պետք է գերբնական գիտելիքներով օժտված լինի (բոլոր երեքն էլ կաբալիստներ էին)։ Սենատորը որդեգրում է Ջակոմոյին և դառնում է նրա ցմահ հովանավորը։
Վերջին երեք տարիները (1745 թվականի դեկտեմբերից) Կազանովան անց է կացնում սենատորի հովանավորության ներքո, ձևականորեն լիելով նրա խորհրդատուն։ Նա ապրում էր որպես ազնվական, հիանալի հագնվում էր և, ինչը բնական էր նրա համար, իր ժամանակի մեծ մասն անց էր կացնում մոլեխաղերի շուրջ և անբարո գործողություններում։ Նրա խնամակալը շատ համբերատար էր, սակայն զգուշացնում էր Ջակոմոյին, որ վերջ ի վերջո կգա այդպիսի անբարոյականության հատուցման ժամանակը։ Սակայն Կազանովան միայն «կատակում էր նրա սարսափելի մարգարեությունների վրա, չփոխելով իր կենսակերպը»։ Սակայն սենատորի որդեգրած զավակը, այնուամենայնիվ, հարկադրված է լինում լքել Վենետիկը բազմաթիվ սկանդալների պատճառով։ Կազանովան որոշում է վրեժ լուծել իր թշնամուց, խաղ խաղալով նրա գլխին և այդ նպատակով հանելով վերջերս թաղված մարդու դիակը, սակայն խաղարկության զոհը անբուժելի կաթվածահար է լինում։ Մեկ այլ դեպքում մի կին խաբեությամբ մեղադրում է նրան բռնաբարության մեջ և դիմում է իշխանություններին։ Հետագայում Կազանովան արդարացվում է մեղքի ապացույցների բացակայության պատճառով, սակայն այդ ժամանակ նա արդեն փախել էր Վենետիկից՝ նրան հանցանք էր վերագրվում գողության, աստվածանարգության և գրբացության մեջ (1749 թվականի հունվար)։
Հեռանալով Պարմա՝ Կազանովան եռամսյա սիրավեպ է սկսում ֆրանսուհու հետ, ում նա անվանում էր «Հենրիետտա»։ Ըստ երևույթին, դա եղել է Կազանովայի ամենամեծ սերը, որը նա երբևիցե զգացել է։ Այդ կնոջ մեջ միավորված էին գեղեցկությունը, խելքը, լավ դաստիարակությունը։ Դատելով նրա խոսքերից՝ «նա, ով հավատում է, որ կինը չի կարող տղամարդուն երջանիկ դարձնել օրվա ամբողջ քսանչորս ժամը, երբեք չի ճանաչել Հենրիետտային։ Ուրախությունը, որը լցնում էր իմ հոգին, եղել է առավելապես ցերեկային ժամերին, երբ ես զրուցում էի նրա հետ, քան գիշերային ժամերին, երբ նա իմ գրկում էր։ Լինելով շատ կարդացած և բնածին ճաշակով օժտված կին, Հենրիետտան ճիշտ էր դատում ամեն ինչի մասին»։ Նա նույնպիսի խորաթափանցությամբ դատում էր Կազանովայի մասին։ Կազանովայի հայտնի հետազոտող Ջ. Ռայվզ Չայլդզը գրում էր.
Գրան-տուր
Ամբողջ 1749 թվականը Կազանովան անց կացրեց Իտալիայով ճամփորդելով (Միլան, Մանտովա, Չեզենա, Պարմա)։ Թախծոտ և հուսահատված նա վերադառնում է Վենետիկի Հանրապետություն, սակայն, թղթախաղում շահելով մեծ գումար, վերածնվում է ոգով և ուղևորվում է Գրան-տուր, 1750 թվականին հասնելով Փարիզ։ Ճանապարհին, մի քաղաքից հետևելով մյուսը, նա ներգրավվում է սիրային արկածների մեջ, որոնք հիշեցնում էին օպերային սյուժեներ։ Լիոնում նա դառնում է մասոնական կազմակերպության անդամ, որը նրան գրավել էր իր գաղտնի ծիսակատարություններով։ Կազմակերպությունը դեպի իրեն էր գրավում մարդկանց, ովքեր օժտված էին բանականությամբ և ազդեցությամբ, որը հետագայում չափազանց օգտակար է լինում Կազանովայի համար։ Նա ստանում է արժեքավոր շփումներ և մուտք դեպի գաղտնի գիտելիքներ։ Նա նաև միանում է Վարդի և Խաչի Օրդենին։
Կազանովան Փարիզում անց է կացնում երկու տարի, ժամանակի մեծ մասը անց կացնելով թատրոնում և սովորելով ֆրանսերեն։ Նա ծանոթություն է հաստատում փարիզյան ազնվականության ներկայացուցիչների հետ։ Սակայն շուտով նրա բազմաթիվ սիրային կապերը նկատելի են դառնում ոստիկանությանը (ճիշտ այնպես, ինչպես լինում էր նրա ալցելած յուրաքանչյուր քաղաքում)։
Կազանովան ֆրանսերենից իտալերեն է թարգմանում Կայուզակի «Զրադաշտ» ողբերգությունը և 1752 թվականի փետրվարին այն բեմադրում են Դրեզդենի Արքայական թատրոնում (իտալական թատերախումբ)։ Դրեզդենում նա հանդիպում է իր մոր, եղբոր և քրոջ հետ։ 1752 թվականի աշնանից մինչև 1753 թվականի մայիսը Ջակոմոն ճանապարհորդում էր Գերմանիայում և Ավստրիայում։ Այդ ժամանակ նա հորինում է սեփական կատակերգությունները՝ «Ֆեսալուհիները, կամ Արլեքինը հանգստում» և «Մոլյուկեիդա» (երեք գործողությամբ, այժմ կորսված)։ Վերջինս բեմադրվում է Դրեզդենի Արքայական թատրոնում 1753 թվականի փետրվարի 22-ին և լավ ընդունելություն է գտնում հանդիսատեսի կողմից։ Վիեննայի և Պրահայի ավելի խիստ բարոյական միջավայրը դուր չի գալիս նրան։ 1753 թվականին նա վերադառնում է Վենետիկ, որտեղ վերսկսում է իր արարմունքները, որով վաստակում է բավականաչափ թշնամիներ և դեպի իրեն է գրավում ինկվիզիցիայի ուշադրությունը։ Նրա ոստիկանական գործը վեր է ածվում աստվանարգության, գայթակղության, ծեծկռտուքի և հասարակական վայրերում վիճաբանությունների աճող ցանկի։ Պետական գործակալ Ջովանի Մանուչին ներգրավվում է նրանում, որ տեղեկանա Կազանովայի Կաբալիզմի հետ ունեցած կապերի մասին, մասոնությանը նրա մասնակցության և նրա գրադարանում արգելված գրքերի առկայության մասին ։ Սենատոր Բրագադինը, անձամբ լինելով նախկին ինկվիզիտոր, ամենալուրջ հետևանքներից խուսափելու նպատակով իր որդեգրին համառորեն խորհուրդ է տալիս անհապաղ հեռանալ ։
Բանտարկություն և փախուստ
Հաջորդ օրը, 1755 թվականի հուլիսի 26-ին (երեսուն տարեկան հասակում) Կազանովան ձերբակալվում է. «Տրիբունալը, իմանալով լուրջ հանցագործությունների մասին, կատարված Ջակոմո Կազանովայի կողմից հասարակայնորեն՝ ընդդեմ սուրբ հավատի, վճռում է կալանավորել նրան և ուղարկել Պյոմբի («Արճիճե բանտ»)»։ Այդ բանտը կազմված էր յոթ բանտախցից, Դոժերի պալատի արևելյան թևի վերին հարկը նախատեսված էր բարձր դիրքի և քաղաքական հանցագործների կալանավորման համար։ Իր անվանումը նա ստացել էր արճիճե սալահատակից, որը ծածկում էր պալատի տանիքը։ Կազանովան առանց դատի դատապարտվում է հինգ տարվա ազատազրկման այդ բանտում, որտեղից երբևէ որևէ փախուստ չէր եղել։ Համաձայն Կազանովայի հուշագրությունների, նրա մեղքի էական ապացույցն այն էր, որ նրա մոտ հայտնաբերել էին Զոգարի գիրքը («Զեկոր-բեն») և այլ գրքեր հմայություների մասին։
Նա գտնվում էր մեկուսի բանտախցում, իր մոտ ունենալով հագուստ, ներքնակ, սեղան և աթոռ, «բոլոր բանտախցերից ամենավատագույնում», որտեղ սարսափելի տանջվում էր մթությունից, ամառային տապից և «միլիոն լուերից»։ Շուտով նա տեղափոխվում է այլ բանտարկյալների հետ և հինգ ամիս անց և կոմս Բրագադինի անձնական խնդրագրից հետո նրան տալիս են տաք ձմեռային անկողին և ամսական ռոճիկ գրքերի և լավ սննդի ձեռք բերման համար։ Բանտային բակում զբոսանքների ժամանակ նա գտնում է սև մարմարի կտոր և երկաթե ձող, որոնք կարողանում է տանել իր բանտախուցը։ Նա ձողը թաքցնում է բազկաթոռի ներսում։ Ժամանակավորապես գտնվելով առանց բանտակիցների, Կազանովան երկու շաբաթվա ընթացքում այդ ձողը սրում է քարի վրա և այն վեր է ածում սրածայր նիզակի (էսպոնտոն)։ Այնուհետև նա սկսում է փորել փայտե հատակը իր մահճակալի տակ, իմանալով, որ իր բանտախուցը գտնվում է ինկվիզիտորի առանձնասենյակի հենց վերևում։ Կազանովան մտադրվում էր փախուստ իրականացնել Դիմակահանդեսի ժամանակ, երբ ծառայողներից ոչ մեկը չպետք է գտնվեր առանձնասենյակում։ Սակայն նախատեսված ժամկետից երեք օր առաջ, չնայած նրա բողոքներին և հավաստիացումներին այն մասին, որ նա լիովին երջանիկ է այնտեղ, որտեղ գտնվում էր այդ ամբողջ ժամանակ, Կազանովան տեղափոխվում է չափերով ավելի մեծ, պատուհաններով լուսավոր բանտախուց։ Ահա ինչ է գրում նա հետագայում այն մասին, թե ինչպես էր իրեն զգում. «Ես նստած էի բազկաթոռին, կարծես ախտահարված որոտից և անշարժ ինչպես արձան, հասկանալով, որ իմ բոլոր տանջանքները իզուր անցան, սակայն ես ոչինչ չունեի ապաշխարել։ Ինձնից վերցրեցին հագուստս և ես չէի կարող վիճակս ոչնչով թեթևացնել, բացի մտածելուց այն մասին, թե ինչ կկատարվի ինձ հետ հետագայում»։
Հաղթահարելով սեփական հուսահատությունը, Կազանովան մշակում է փախուստի նոր նախագիծ։ Նա գաղտնի կապվում է հարևան բանտախցի կալանավորի հետ՝ հայր Բալբիի (կրոնափոխ քահանա) և նրա հետ պայմանավորվում է օգնության հարցում։ Կազանովային հաջողվում է Բալբիին փոխանցել սրածայր նիզակը, թաքցրած Ավետարանի մեջ, որի վրա հիմարեցված բանտապահը դնում է մակարոնով ափսեն։ Հայր Բալբին անցք է բացում իր բանտախցի առաստաղին, բարձրանում է վերև և անցք բացում Կազանովայի բանտախցի առաստաղին։ Իր նոր բանտակից-գործակալի չեզոքացման համար Կազանովան օգտվում է նրա սնահավատությունից և դրանով նրան պարտադրում է լռության։ Երբ Բալբին անցք է բացում իր բանտախցի առաստաղին, Կազանովան դուրս է գալիս նրանով, թողնելով գրություն 117-րդ Սաղմոսից մեջբերումով (ըստ Վուլգատի). «Չեմ մահանա, սակայն կապրեմ և ազդարարել Տիրոջ գործերի մասին»։ Գործակալը մնում է ներսում, չափազանց վախեցած մտածելով այն հետևանքների մասին, թե ինչ կլինի, եթե բռնվի մնացածների հետ միասին։ Կազանովան և Բալբին արճճե սալահատակի միջով դուրս են գալիս Դոժերի պալատի տանիք, որը պատված էր խիտ մառախուղով։ Քանի որ տանիքը բավականին բարձր էր գտնվում մոտակա ջրանցքից, փախստականները ներս են թափանցում շինություն դիտական սենյակով՝ շարժելով ցանցաշրջանակը։ Տանիքին նրանք գտնում են աստիճան և պարանի օգնությամբ, որը Կազանովան գործել էր սավաններից, իջնում են սենյակ, որի հատակը գտնվում էր իրենցից յոթ ու կես մետր ներքև։ Այստեղ նրանք հանգստանում են մինչև առավոտ, իսկ այնուհետև զգեստոփոխվում են, կոտրում մուտքի դռան կողպեքը, անցնում պատկերասրահի և պալատի միջանցքի սենյակների մոտով և իջնում աստիճաններով։ Ներքևում նրանք պահնորդներին համոզում են, որ աշխատանքային օրվա վերջում իրենց սխալմամբ փակել են ամրոցում, և դուրս են գալիս վերջին դռան միջով։ 1756 թվականի նոյեմբերի 1-ի առավոտյան ժամը վեցն էր, երբ նրանք վերցնելով գոնդոլը, լողում են դեպի ցամաք։ Վերջ ի վերջո Կազանովան ժամանում է Փարիզ։ Դա տեղի է ունենում 1757 թվականի հունվարի 5-ին, այն նույն օրը, երբ Ռոբեր Ֆրանսուա Դամյեն անհաջող մահափորձ էր կատարել Լյուդովիկոս XV-ի վրա։ Հետագայում Կազանովան ականատես է լինում և նկարագրում ոճրագործի դաժան մահապատիժը։
Թերահավատները վիճում են, որ Կազանովայի փոխուստը անհավանական էր և, որ նա ազատություն է ստացել կաշառքի միջոցով՝ իր հովանավորյալի օգնությամբ։ Սակայն, պետական արխիվներում պահպանվել են արկածախնդրի պատմածի որոշ հավաստիացումներ, այդ թվում, բանտախցի առաստաղի վերանորոգման մասին տեղակություններ։ Երեսուն տարի անց Կազանովան գրում է «Իմ փախուստի պատմությունը», որը մեծ հանրաճանաչություն է ձեռք բերում և թարգմանվում է բազմաթիվ լեզուներով։ Այդ իրադարձության նկարագրությունը նա կրկնում է նաև իր հուշագրություններում։ Հատկանշական է Կազանովայի դատողությունները այդ խիզախության վերաբերյալ.
Նորից Փարիզում
Նա գիտեր, որ Փարիզում իր մնալը կարող է ձգձգվել և այդ պատճառով սկսում է գործել իրավիճակին համապատասխան. «Ես տեսնում էի, որպեսզի հաջողության հասնեմ, պետք է խաղադրույք կատարեմ իմ բոլոր տաղանդների վրա՝ ֆիզիկական և հոգևոր, ծանոթություն հաստատեմ հոգևոր և ազդեցիկ մարդկանց հետ, միշտ տիրապետեմ ինձ, ընդունեմ նրանց կարծիքը, ում, ինչպես ես կարծում եմ, պետք կլինի դուր գալ»։ Կազանովան դառնում է հասուն մարդ և այս անգամ Փարիզում նա ավելի հաշվենկատ էր և զգուշավոր, չնայած ժամանակ առ ժամանակ դեռևս հիմնվում էր իր որոշիչ գործողությունների և արագ դատողության վրա։ Նրա համար առաջնային խնդիր էր նոր հովանավոր գտնելը։ Այդպիսին դառնում է նրա վաղեմի ընկեր դե Բերնին, այդ ժամանակ արդեն Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարը։ Դե Բերնին Կազանովային խորհուրդ է տալիս պետության համար գումար հայթայթելու միջոցներ գտնել, որպեսզի արագ հաջողության հասնի։ Շատ շուտ Ջակոմոն դառնում է առաջին պետական վիճակախաղի կառավարիչներից մեկը և նրա տոմսերի լավագույն վաճառողը (վիճակախաղի առաջին խաղարկությունը կայացել է 1758 թվականի ապրիլի 18-ին)։ Այդ ձեռնարկությունը նրան անհապաղորեն զգալի եկամուտ է բերում։ Ունենալով գումար, նա դառնում է բարձր խավի անդամ և նոր սիրավեպեր է սկսում։ Իր օկուլտիզմով նա հիմարեցնում է բազմաթիվ անվանի պարոնների, առանձնապես մարքիզ Ժաննա դ’Յուրֆին․ հրաշալի հիշողությունը Կազանովային թույլ է տալիս նրան ներկայանալ որպես նումերոլոգիայի գիտակ։ Ըստ Կազանովայի տեսակետի, «հիմարին խաբելը հանդիսանում է գործ, որն արժանի է խելացի մարդուն»
Կազանովան իրեն հայտարարում է վարդախաչ (Վարդի և Խաչի Օրդենի հետևորդ) և ալքիմիկոս, ինչը նրան հանրաճանաչություն է բերում այն ժամանակների առավել ազդեցիկ կերպարների շրջանում, ներառյալ մարքիզուհի դե Պոմպադուրի, կոմս Սեն Ժերմենի, Դ'Ալամբերի և Ժան Ժակ Ռուսոյի։ Ալքիմիան և, հատկապես, փիլիսոփայական քարի փնտրումը, այնքան հանրաճանաչ էին ազնվականության շրջանում, որ Կազանովայի պահանջարկն իր տխրահռչակ գիտելիքներով մեծ էր և նա դրանով բավականին գումար է վաստակում։ Սակայն նա, ի դեմս կոմս Սեն Ժերմենի, հանդիպում է մրցակցի. «Այդ անսովոր մարդը, բնածին խաբեբա, առանց որևիցե ամոթի, կարծես ինչ-որ բան ինքնին հասկանալի է, ասում է, որ ինքը երեք հարյուր տարեկան է և նա տիրապետում է բոլոր հիվանդությունների դեմ համադարմանի, որ բնությունը իրենից ոչ մի գաղտնիք չունի և նա կարողանում է հալեցնել ադամանդը և տաս-տասներկու փոքրիկներից պատրաստել մեկ մեծը, նույն քաշի և, ընդ որում, ջրից էլ մաքուր»։
Դե Բերնին որոշում է Կազոնովային լրտեսական նպատակով ուղարկել Դյունկերկ (1757 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր)։ Ջակոմոյին լավ են վճարում նրա ոչ երկարատև աշխատանքի դիմաց, որը հետագայում դրդում է նրան արտահայտելու ոչ մեծաքանակ նկատողություններից մեկը հին ռեժիմի և դասակարգի վերաբերյալ, որից կախված էր նրա սեփական բարեկեցությունը։ Հետադարձ հայացք ձգելով անցյալի վրա, նա նկատեց. «Բոլոր ֆրանսիական նախարարները իրար նման էին։ Նրանք վատնում էին ուրիշների գրպաններից հայթայթած փողերը, որպեսզի հարստանան իրենք և նրանց իշխանությունը անսահման էր, ցածր խավերի մարդիկ համարվում էին ոչինչ, և որպես դրա անխուսափելի արդյունք են պետության պարտքերը և ֆինանսների քայքայումը։ Հեղափոխությունը անհրաժեշտ էր»։
Յոթամյա պատերազմի սկսվելուն պես Ջակոմոյին են դիմում գանձարանի համալրման օգնության համար։ Նրան է վստահվում Ամստերդամում պետական փոխառությունների վաճառքի միսիան, քանի որ այն ժամանակ Հոլլանդիան համարվում էր Եվրոպայի ֆինանսների կենտրոնը։ Նա կարողանում է վաճառել փոխառություններն ընդամենը ութ տոկոս զեղջով (1758 թվականի հոկտեմբեր-դեկտեմբեր), և նրա վաստակած գումարը նրան թույլ է տալիս հաջորդ տարի հիմնադրել մետաքսի մանուֆակտուրա։ Ֆրանսիական կառավարությունը նույնիսկ խոստացավ նրան կոչում և թոշակ տալ այն դեպքում, եթե նա ընդունի ֆրանսիական քաղաքացիություն և սկսի աշխատել ֆինանսների նախարարության համար, սակայն Կազանովան մերժում է այդ շոյիչ առաջարկը, հնարավոր է, այն պատճառով, որ դա կարող է խանգարել ճանապարհորդելու իր մոլուցքին։ Կազանովան իր ճակատագրի գագաթնակետին է հասնում, սակայն չի կարողանում պահպանել այն։ Նա վատ էր ղեկավարում է իր բիզնեսը, ընկնում է պարտքերի մեջ, փորձելով այն փրկել և իր կարողության մեծ մասը ծախսում է անդադար կապեր ունենալով իր մանուֆակտուրայի աշխատակցուհիների հետ, որոնց նա անվանում էր իր «հարեմ»։
Պարտքերի պատճառով Կազանովային նորից ձերբակալում են և այս անգամ նա բանտարկվում է Ֆորլեվեկ բանտում, սակայն այնտեղից նա ազատվում է չորս օր անց, շնորհիվ մարքիզ դ’Յուրֆի միջնորդության։ Ի դժբախտություն Ջակոմոյի, նրա հովանավոր դե Բերնին այդ ժամանակ հեռացվել էր Լյուդովիկոս XV-ի կողմից և թշնամիները սկսում են հետապնդել նրան։ Ցանկանալով հեռու մնալ այդ տհաճություններից, Կազանովան վաճառում է իր ունեցվածքի մնացորդները և հասունանում է լրտեսական նպատակներով Հոլլանդիա իր երկրորդ ուղևորությունը, որտեղ էլ ուղևորվում է 1759 թվականի դեկտեմբերի 1-ին։
Փախուստի մեջ
Սակայն այս անգամ նրա միսիան ձախողվում է և նա փախչում է Քյոլն, իսկ այնուհետև (1760 թվականի գարնանը) Շտուտգարտ, որտեղ հաջողությունը վերջնականապես երես է թեքում նրանից։ Նա նորից ձերբակալվում է պարտքերի պատճառով, սակայն կարողանում է փախչել Շվեյցարիա։ Հոգնելով իր շվայտ կյանքից, Կազանովան այցելում է Այնզիդելնի մենաստան, որտեղ մտորում է իր ճակատագիրը փոխելու մասին և համեստ, բարձրակիրթ վանական դառնալու մասին։ Նա վերադառնում է հյուրանոց, որպեսզի մտորի իր մտադրությունների շուրջ, սակայն այնտեղ հանդիպում է բուռն ցանկության նոր օբյեկտ և նրա բոլոր բարի մտադրությունները վանական կյանքի մասին նույն պահին հոդս են ցնդում, իրենց տեղը զիջելով սովորական բնազդներին։ Շարունակելով թափառումները նա այցելում է Ալբրեխտ ֆոն Գալերին և Վոլտերին (վերջինիս երկու անգամ), այնուհետև այցելում է Մարսել, Ջենովա, Ֆլորենցիա, Հռոմ, Նեապոլ, Մոդենա և Թուրին, ճանապարհին ձեռնարկելով սիրային արկածներ։
1760 թվականին Կազանովան սկսում է իրեն անվանել «շևալյե դե Սենգալտ» (կամ «կավալեր դե Սենգալտ»)՝ անուն, որով նա ավելի հաճախ է սկսում օգտվել մինչև կյանքի ավարտը։ Երբեմն նա ներկայանում է որպես կոմս դե Ֆարուսի (մոր աղջկական ազգանունով), իսկ այն պահից, երբ պապ Կլիմենտ XIII-ը նրան պարգևատրում է «Ոսկե կոշկախթան»-ի շքանշանով և պապական պրոտոնոտարիայի (բարձրագույն դատական ատյանի առաջին կամ գլխավոր քարտուղար) կոչումով, նրա կրծքին ուշադրություն էր գրավում տպավորիչ տեսքով խաչը ժապավենի վրա։
1762 թվականին, վերադառնալով Փարիզից, նա ձեռնարկում է իր ամենազայրացուցիչ խարդախությունը՝ հավատացնելով իր զոհին՝ մարքիզ դ’Յուրֆին նրանում, որ կարող է գերբնական ուժի օգնությամբ նրան դարձնել երիտասարդ։ Սակայն այդ ծրագիրը Կազանովային չի բերում սպասվող եկամուտը, իսկ մարքիզ դ’Յուրֆը վերջնականապես կորցնում է հավատը նրա նկատմամբ։
1763 թվականի հունիսին Կազանովան ուղևորվում է Անգլիա, հուսալով իշխանություններին վաճառել պետական վիճակախաղի գաղափարը։ Անգլիացիների մասին նա գրում է այսպես. «Այդ մարդիկ ունեն յուրահատուկ հատկություն, հատուկ ամբողջ ազգին, որը նրանց ստիպում է իրենց համարել բոլոր մնացածներից առավել։ Այդ հավատը հանդիսանում է ընդհանուր ամբողջ ազգի համար, որոնցից յուրաքանչյուրն իրեն համարում է լավագույնը։ Եվ նրանք բոլորն էլ ճիշտ են»։ Հենվելով իր կապերի վրա և ծախսելով թանկարծեք իրերի մեծ մասը՝ յուրացված մարքիզ դ’Յուրֆից, նա ընդունելության է հասնում արքա Գեորգ III-ի մոտ։ «Մշակելով» քաղաքական գործիչներին, Կազանովան, ինչպես սովորաբար, չէր մոռանում սիրային պատահարների մասին։ Ինչպես հարկն է չխոսելով անգլերեն, սակայն ցանկանալով գտնել կին իր հաճույքների համար, նա թերթում հայտարարություն է տեղադրում այն մասին, որ «օրինապահ մարդը» տուն կվարձի։ Նա հարցման է ենթարկում բազմաթիվ երիտասարդ կանանց, մինչև կանգ է առնում «տիկին Պոլինայի» վրա, որը նրան գոհացնում էր։ Շուտով Կազանովան բնակություն է հաստատում նրա բնակարանում և գայթակղում է տիրուհուն։ Բազմաթիվ ինտիմ կապերը նրան պարգևում են վեներական հիվանդություն և 1764 թվականի մարտին, լինելով մեղադրյալ խարդախության մեջ, Ջակոմոն, սնանկացած և հիվանդ, լքում է Անգլիան։
Կազանովան մեկնում է Բելգիա, որտեղ բուժվում է հիվանդությունից և ուշքի է գալիս։ Հետագա երեք տարիներին նա թափառում էր Եվրոպայում, վատ ճանապարհներով անցնելով 4500 մղոն կառքով և հասնելով մինչև Մոսկվա և Սանկտ Պետերբուրգ (միջին հաշվով կառքը մեկ օրում կարող էր հաղթահարել մինչև 30 մղոն)։ Եվ նորից նրա գլխավոր նպատակն է լինում վաճառել իր վիճակախաղի ծրագիրը այլ երկրների կառավարություններին, կրկնելով այն մեծ հաջողությունը, որը այդ ձեռնարկումը ունեցել էր Ֆրանսիայում։ Սակայն հանդիպումը Ֆրիդրիխ II-ի հետ (1764 թվականի օգոստոս) նրան ոչինչ չի բերում, այնպես, ինչպես և այցելությունը այլ գերմանական երկրներ։ 1765 թվականին օգտակար ծանոթությունները և մտածածի հաջողության վստահությունը Կազանովային բերում են Ռուսաստան, Եկատերինա II-ի մոտ, սակայն կայսրուհին կտրականապես մերժում է վիճակախաղի գաղափարը։
1766 թվականին նրան վտարում են Վարշավայից, գնդապետ, կոմս Բրանիցկու հետ ատրճանակներով մենամարտից հետո (1766 թվականի մարտի 5), իտալուհի դերասանուհու պատճառով, որը երկուսի մտերմուհին էր։ Երկու մենամարտողներն էլ վիրավորվում են, Կազանովան՝ ձախ ձեռքից։ Ձեռքը ապաքինվում է նրանից հետո, երբ Կազանովան մերժում է ձեռքն անդամահատելու բժիշկների առաջարկից։ Որտեղ էլ, որ նա ժամանում էր, նրան այդպես էլ չի հաջողվում գնորդ գտնել իր վիճակախաղի համար։ 1767 թվականին նրան ստիպում են լքել Վիեննան (սրիկայության համար)։ Նույն տարում, մի քանի ամսով վերադառնալով Փարիզ, նա տրվում է մոլեխաղերին, սակայն այդ ուղևորությունը նույնպես ավարտվում է ողբալի։ Նոյեմբերին նա Լյուդովիկոս XV-ի հրամանով վտարվում է Ֆրանսիայից (գլխավոր առումով, մարքիզուհի դ’Յուրֆի հետ նրա խարդախությունների պատճառով)։ Այժմ, երբ նրա անխոհեմ վարքի մասին վատ համբավը տարածվում է Եվրոպայով, նրան արդեն դժվար է լինում հաղթահարել այն և հաջողության հասնել։ Այդ պատճառով նա ուղևորվում է Իսպանիա, որտեղ նրա մասին համարյա չգիտեին։ Նա փորձում է ձեռնարկել իր սովորական մոտեցումը, հենվելով իր ծանոթությունների վրա (հիմնականում, մասոնների շրջանում), խ:մելով և ճաշելով բարձրաստիճան դեմքերի հետ և ի վերջո փորձելով ընդունելություն ստանալ միապետի մոտ, տվյալ պարագայում, Կառլ III արքայի մոտ։ Սակայն, այդպես էլ ոչնչի չհասնելով, նա ստիպված է լինում անարդյունք թափառել Իսպանիայով (1768 թվական)։ Բարսելոնայում նրան քիչ էր մնում սպանեին և նա վեց շաբաթով հայտնվում է բանտում։ Այնտեղ նա գրում է «Ամելո դե լա Ուսսեի «Վենետիկյան պետության պատմության» հերքումը»։ Անհաջողության մատնվելով իր իսպանական շրջագայությունում, նա վերադառնում է Ֆրանսիա, իսկ այնուհետև, նաև Իտալիա (1769 թվական)։
Վերադարձ Վենետիկ
Կազանովան ապրում էր Իտալիայի մի քանի քաղաքներում։ Նա հիշում է. «1770 թվականի ապրիլի սկզբին ես մտածեցի հաջողություն փնտրել և ուղևորվեցի Լիվոռնո, որպեսզի իմ ծառայությունները առաջարկեմ կոմս Ալեքսեյ Օռլովին, էսկադրայի հրամանատարին, որն ուղևորվում էր Կոստանդնուպոլիս»։ Սակայն կոմս Օռլովը հրաժարվում է նրա ծառայություններից և Ջակոմոն հեռանում է Հռոմ։
Հռոմում Կազանովան պետք է նախապատրաստեր իր վերադարձը Վենետիկ։ Սպասելով, մինչ նրա համախոհները նրա համար ձեռք կբերեն մուտքի թույլտվություն, Կազանովան իտալերեն թարգմանել «Իլիական»-ը, գրել «Երկպառակության պատմությունը Լեհաստանում» գիրքը և կատակերգություն։ Նրան ընդունում են գրական ակադեմիաներում՝ Արկադիայի և Accademia degli Infecondi (1771 թվական)։ 1771 թվականի դեկտեմբերին նրան վտարում են Ֆլորենցիա, որտեղից նա տեղափոխվում է Տրիեստ։ Որպեսզի շահի վենետիկյան իշխանությունների վստահությունը, Կազանովան սկսում է նրանց օգտին զբաղվել առևտրական լրտեսությամբ։ Սակայն, սպասելով մի քանի ամիս, բայց այդպես էլ չստանալով մուտքի թույլտվություն, նա անմիջականորեն դիմում է ինկվիզիտորներին։ Վերջապես, երկար սպասված թույլտվությունը ստացվում է և, հեծկլտալով հուզմունքից, Ջակոմոն կարդում է. «Մենք, պետական ինկվիզիտորներս, մեզ հայտնի պատճառներով Ջակոմո Կազանովային տալիս ենք ազատություն… օժտելով նրան ժամանելու, մեկնելու, կանգ առնելու և վերադառնելու իրավունքով, ունենալու կապեր որտեղ նրան հարմար է առանց թույլտվության և խոչընդոտների։ Այդպիսին է մեր կամքը»։ Կազանովային թույլատրվում է վերադառնալ Վենետիկ 1774 թվականի սեպտեմբերին, տասնութ տարվա վտարումից հետո։