cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Առնոլդ Լինինշ
Կենսագրություն
1952 թվականից Ա․ Ուպիտայի անվան (Ազգային բեմ) Պետական դրամատիկական թատրոնում դերասան էր։ Եղել է հանրահայտ էստրադային կատարող։ Եղել է Դաուգավպիլիսկական երաժշտա-դրամատիկական թատրոն (1959), դերասան և ռեժիսոր՝ Լատվիական ԽՍՀ-ի Պետական՝ երիտասարդ-հանդիսադիտողի թատրոնում (1960-1964), ռեժիսոր՝ Ռիգայի ուսուցչի տան ինքնագործունեության թատրոնում (1965), ռեժիսորի օգնական և ռեժիսոր-բեմադրող՝ Լատվիական ԽՍՀ-ի Պետական օպերայի և բալետի ակադեմիկական թատրոնում (1966-1970), գլխավոր ռեժիսոր՝ Յ․ Ռայնիսի անվան Պետական-ակադեմիկական, գեղարվեստական թատրոնում (Դայլես թատրոն, 1971-1987), ղեկավարել է թատրոնի անցումը՝ նոր շինություն (1977)։ 1987 թվականին զրկվեց գլխավոր ռեժիսորի կոչումից, բայց մնաց թատրոնում՝ ռեժիսոր-բեմադրողի կորումով։ Անդրեյ Դիպեյի՝ «Վերջին խոչընդոտ», Հենրիխ Իսբենի «Բանդ» և Էրվին Շտրիտմատտերի «Օլե Բինկոպ» բեմադրությունները բեմադրման համար՝ ստացավ Լատվիական ԽՍՀ-ի Պետական պրեմիայի դափնեկիր։
Մասնակցել է Ռիգայի օպերետտայի, Օպերայի և բալետի թատրոնի, Պետական-դրամատիկական թատրոնի, Լիպեյական ոդրամատիկական թատրոնի, Տիկնիկային և Երիտասարդական թատրոնների բեմադրությունների բեմադրմանը։
Որպես հրավիրված ռեժիսոր աշխատել է Շաուլյայի (Լիտվա) և Վրացայի (Բուլղարիա) դրամատիկական թատրոններում և հանդես է եկել Նոր Ռիգայի թատրոնի բեմում (1994-1996)։
Նկարահանվել է Ռիգայի կինոստուդիայի ֆիլմում։ Դասավանդել է Կինոդերասանի ժողովրդական ստուդիայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատիշ դերասաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Լատիշ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:Խորհրդային թատերական մանկավարժներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ
Ջերի Լի Լյուիս
Ջերի Լի Լյուիս (Jerry Lee Lewis; ), ամերիկացի երգիչ, դաշնակահար, կոմպոզիտոր, ռոքնռոլի հիմնադիր և գլխավոր կատարողներից մեկը ։
Kauf MICH! (սինգլ)
Երգացանկ
Կատեգորիա:Die Toten Hosen երգեր Կատեգորիա:1994 սինգլներ
Ջերի Լի Լյուիս
Գրականություն
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Ռոք երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փոփ երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռոք երգահաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ
Անհնարին պատկեր
Անհնարին պատկեր, օպտիկական պատրանքների տեսակներից մեկը, պատկեր, որն առաջին հայացքից թվում է սովորական եռաչափ մարմնի պրոյեկցիա, բայց առավել ուշադիր զննելուց հետո պարզ է դառնում նրա էլեմենտների հակասական միացումները։
Անհնարին մարմինների գոյությունը
Իրականում բոլոր անհնար մարմինները իրական կյանքում կարող են գոյություն ունենալ։ Թղթին նկարված բոլոր օբյեկտները եռաչափ մարմինների պրոյեկցիաներ են, հետևաբար հնարավոր է պատրաստել այնպիսի եռաչափ մարմին, որի պրոեկտումը հարթության վրա անհնար տեսք կունենա։ Նմանատիպ անհնար պատկերների անհնարությունը երևում է կոնկրետ կետից, սակայն շատ հնարավոր է, որ մնացած կետերից նայելու դեպքում այն անհնար չթվա։
Ամենահայտնի անհնար պատկերներն են անհնար եռանկյունը, անվերջ աստիճանները և անհնարին եռաժանին։
Արվեստում
Անհնարին պատկերները հազվադեպ հանդիպում էին անցյալի ստեղծագործողների կտավներում, օրինակ, այդպիսին է Պիտեր Բրեյգել Ավագի «Կաչաղակը կախաղանի վրա» (1568) կտավի կախաղանը։ XX դարի շվեդ նկարիչ Օսկար Ռեութերսվարդը ստեղծեց անհնար պատկեր իր նկարչական ոճի գծերով (պատկերել է հազարավոր այդպիսի ֆիգուրներ)։ Անհնարին մարմինները հատկապես լայն ճանաչում ստացան հոլանդացի նկարիչ Մ. Կ. Էշերի աշխատանքների շնորհիվ։
Արվեստի այն ճյուղը, որը նվիրված է անհնարին մարմինների պատկերմանը, կոչվում է իմպ-արտ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երկրաչափական պատկերներ Կատեգորիա:Օպտիկական երևույթներ Կատեգորիա:Տեսողական պատրանքներ
Կազատենովո
Կազատենովո  (Casatenovo), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Լեքո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 12 242 մարդ (2004 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է՝ 990 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 12 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 23880: Հեռախոսային կոդ՝ 039:
Կազատենովոն սահմանակից է Բեսանա ին Բրիանցա, Կամպարադա, Կորեցանա, Լեզմո, Լոմագնա, Միսալիա, Մոնտիչելո Բրիանցա, Ուզմատե Վելատե համայնքներին։
Կոմունայի հովանավորն է սուրբ Գևորգը։ Տոնը նշվում է ապրիլի 23-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Կլայնրինդերֆելդ
Կլայնրինդերֆելդ  (Kleinrinderfeld), քաղաք Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Վյուրցբուրգ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 2100 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 7,74 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 6 79 155։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Բելոուսովկա (գյուղ, Սումիի շրջան)
Բելոուսովկա (Білоусівка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բելոուսովկա գյուղում բնակվում էր 22 մարդ։
Գլաձորի մանրանկարչության դպրոց
Ստեղծման նախադրյալները
Մոնղոլների արշավանքի հետևանքով 13-րդ դարի 20-30-ական թվականներից Հայաստանում մշակութային կյանքը ընդհատվել էր և միայն 13-րդ դարի վերջին Պռոշյան և Օրբելյան տոհմերի հզորացման և մոնղոլների հետ տարվող խելոք քաղաքականության շնորհիվ հնարավոր դարձավ վերսկսել ստեղծագործ կյանքը։ Սյունիքի առաջավոր կենտրոն Գլաձորի վանքում սկսեց և մոտ 60 տարի բուռն զարգացավ մանրանկարչությունը։
Բելոուսովկա (գյուղ, Սումիի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Գլաձորի մանրանկարչության դպրոց
Մանրանկարիչները
Սկզբնական փուլը կապված է այսպես կոչված ավագ սերնդի մանրանկարիչներ Հովհաննեսի ու Մատթեոսի գործունեությանը։ Դպրոցի կրտսեր սերնդի վարպետները Մոմիկը և Թորոս Տարոնացին յուրացնելով Կիլիկիայի և մայր Հայաստանի արվեստների ավանդույթները, հայ մանրանկարչության պատմության մեջ թողել են անջնջելի հետք։
Առանձնահատկությունները
Գլաձորի մանրանկարչության դպրոցը հայ միջնադարյան գրքարվեստի այն դպրոցներից էր, որ առավել սերտորեն է առնչվել մոնումենտալ արվեստի և մշակույթի մյուս բնագավառներին։ Գլաձորի մանրանկարչությունը Կիլիկիայի և մայր Հայաստանի արվեստների մի յուրատիպ համադրություն էր, որը, սակայն չյուրացրեց Կիլիկիայի մանրանկարներին բնորոշ զուտ գրքային, պալատական շքեղությամբ հագեցված ոճը և միևնույն ժամանակ հեռացավ մայր Հայաստանի արվեստին հատուկ կոթողայնությունից ու հստակությունից։ Զարդանկարներում ամբողջովին լինելով Կիլիկյան վարպետների ազդեցության տակ՝ տերունական մանրանկարներում, սակայն, թե ոճի, թե պատկերագրության ոլորտներում Գլաձորի վարպետները հաճախ հանդես են բերել ինքնուրույնություն։ Գլաձորի մանրանկարչության համար առավել բնորոշն ու տարբերիչը ներկապնակն է։
Կատեգորիա:Հայկական մանրանկարչական դպրոցներ Կատեգորիա:Զարգացած միջնադարի հայկական դպրոցներ Կատեգորիա:Զարգացած միջնադարի հայկական կերպարվեստ
Կրուպկի
Կրուպկի (Крупкі), քաղաք, որը գտնվում է Բելառուսի Մինսկի մարզում, Կրուպսկի շրջանի վարչական կենտրոնն է։ Քաղաքի անվանումն վերցրել են Կրուպկա բույսի անվանումից, որը պատկանում է խաչածաղկավորների ընտանիքին։ Այդ ծաղիկի նկարը քաղաքի դրոշի վրա է։
Դիրք
Մինսկից գտնվում է 110 կմ հեռու, Մինսկ-Օրշա երկաթուղային գծի վրա (կանգառման կետ «Նոր կյանք»)։
Ջրային համակարգ
Քաղաքով հոսում է Բոբր գետը (Բերեզինայի վտակը) և դրա վտակը` Ստրաժնիցան։ 23 կմ հարավ հոսում է Բրուսյատա գետը։
Բնակչություն
1939 թվականին Կրուպկիում ապրում էր 3455 մարդ, որոնցից 2032 բելառուսներն էին (58,8 %), 870-ը` հրեաներ (25,2 %), 253-ը` ռուսներ (7,3 %), 96-ը` ուկրաինացիներ (2,8 %), 91-ը` լեհեր (2,6 %) և այլ ազգերի` 113 մարդ ։
Մշակույթ
Կրուպկիում գործում է Կրուպկիի հնա-գավառագիտական թանգարան` 8,7 հազար թանգարանային առարկաների հիմնական ֆոնդով։ 2016 թվականին այնտեղ արդեն այցելել էր 10,9 հազար մարդ ։
Միջոցառումներ
Ամեն տարի սեպտեմբերին Կրուպսկի շրջանում անցկացվում են Բելառուսի ամենախոշոր ոչ ճանապարհային մրցույթներ` «Liqua» տրոֆի ռեյդեր։
Օգոստոսին Շիպի հրվանդանում ամեն տարի անց են կացվում միջազգային զբոսաշրջական թռիչքներ։
2009 թվականմից Կրուպկիում Տիեզերագնացների օրի նախօրեին (ապրիլի 12-ին) անց է կացվում հանրապետական թեթև ատլետիկյան վազք, որտեղ որպես մրցանակ արժանանում են Խորհրդային Միության հերոս օդաչու-տիեզերագնաց Վ. Կովալյոնկի մրցանակին։
Գայանե Գյուլամիրյան
Կենսագրություն
Նկարազարդել և ձևավորել է «Հայոց լեզու» (2002 թվական) և «Այբբենարան» (2004 թվական)՝ Կալիֆոռնիայի նահանգի (Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ) հայկական դպրոցների համար, «Օտարախօսներու համար հայերէն լեզուի ձեռնարկ» (1993 թվական), «Մայրենի 1» (1997 թվական, 2003 թվական), «Մայրենի 2» (2002 թվական), «Մաթեմատիկա 1» (2003 թվական), «Մաթեմատիկա 2» (2007 թվական), «My ABC Book English» (1993 թվական), «English 1», «English 2», «English 4» (բոլորն էլ՝ 1995 թվականի) դասագրքերը, «Հայկական ժողովրդական հեքիաթներ» (1997 թվական), Հանս Քրիստիան Անդերսենի «Մատնաչափիկը» (1983 թվական), Գրիմ եղբայրների «Մոխրոտը» (1985 թվական), Կոռնեյ Չուկովսկու «Տզզան ճանճը և այլ հեքիաթներ» (1988 թվական), Սուրեն Մուրադյանի «Մրգաքաղ» (1990 թվական), Էդուարդ Ուսպենսկու «Կոկորդիլոս Գենան» (1996 թվական), Յուրի Սահակ­յանի «Այբբենարանի ուղեկից» (2009 թվական), «Հեքիաթների քո աշխարհը» (ժողովածու, 2010 թվական), Գրիգոր Հարությունյանի «Հրաշք գրքույկ» (2011 թվական), Ա. Գալստյանի «Ուրախ տառեր» (2012 թվական)։
Կատեգորիա:Հայ գրաֆիկներ Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ
Դոնալդ Ջադ
Դոնալդ Ջադ ամերիկացի քանդակագործ և արվեստաբան, մինիմալիզմի հայտնի ներկայացուցիչներից մեկը։
Կենսագրություն
Դոնալդ Ջադը (ծննդյան անունը՝ Դոնալդ Քլարենս Ջադ) ծնվել է 1928 թվականի հունիսի 3-ին Միսուրի նահանգի Էքսելսիոր Սպրինգ քաղաքում։ Նկարիչը ծառայել է Կորեայում։ Նա սովորել է փիլիսոփայություն, այնուհետև արվեստի պատմություն Նյու Յորքի Կոլումբիական համալսարանում, 1959-1965 թվականներին աշխատել է նաև որպես արվեստաբան ARTnews- ում, Arts Magazine- ում և Art International-ում։
Ջադի առաջին անհատական ցուցահանդեսը տեղի է ունեցել 1957 թվականին Նյու Յորքի Panoras պատկերասրահում։
1960-ականներից ի վեր Ջադը պարբերաբար ցուցադրություններ է կազմակերպել ԱՄՆ-ի, Եվրոպայի և Ճաապոնիայի պատկերասրահներում։ Նկարչի կենդանության օրոք ամենանշանակալի ցուցահանդեսներն անցկացվել են Նյու Յորքի Ուիթնի ամերիկյան արվեստի թանգարանում (1968, 1988), Կանադայի ազգային պատկերասրահում, Օտտավայում (1975), Van Abbemuseum–ում, Eindhoven–ում, Նիդերլանդներում (1987), Սենթ Լուիսի արվեստի թանգարանում (1991)։
1964 թվականին Ջադն ամուսնացել է պարուհի Ջուլի Ֆինչի հետ (ավելի ուշ նրանք բաժանվեցին) և ունեցել են երկու երեխա՝ որդին՝ Ֆլավին Սթարբաք Ջադ (1968) և դուստրը՝ Ռայներ Յինգլինգ Ջադ (1970)։ Պահպանելով Նյու Յորքի իր տունը ՝ 101 Spring Street-ում, Ջադը տեղափոխվել է Մարթա, Տեխաս, 1972 թվականին, որտեղ նա ապրել և աշխատել է մինչև իր մահը՝ 1994 թվականի փետրվարի 12-ը։
Ստեղծագործություններ
Դոնալդ Ջադը հետպատերազմյան ժամանակաշրջանի ամենանշանակալի ամերիկացի նկարիչներից է։ 1960-ականներին Նյու Յորքում աշխատելով՝ Ջադը հայտնի դարձավ որպես մինիմալիզմի կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը, չնայած որ նկարիչն ինքն իրեն չէր համարում այս ոճում ։
Խոսելով Ջադի մասին, չի կարելի չանդրադառնալ մինիմալիզմի ակունքներին։ Մինիմալիզմը, որպես միտում, ի հայտ է եկել Նյու Յորքում 1960-1970 թվականներին։ Հայեցակարգի հետ մեկտեղ նա սահման է գծում քսաներորդ դարի առաջին և երկրորդ կեսերի արվեստի միջև։ Մինիմալիզմի ծագման գործում կարևոր դեր է խաղացել Կամիլա Գրեյի 1962 թվականին լույս տեսած խորհրդային ավանգարդի արվեստի մասին գիրքը։ Մինիմալիզմի մեջ օգտագործվող ձևերը պարզ են. Դրանք տարածական երկրաչափական ձևեր են՝ մոնոխրոմ մակերեսով, հիմնականում չեզոք գույնով։ Ստեղծագործությունների ստեղծման համար նյութերը արդյունաբերական ծագում ունեն. օգտագործվել են նրբատախտակ, պլեքսիգլաս և մետաղ։ Մյուսները ստեղծվել են տիպի կարգաբերման տարրերից՝ աղյուսներից, նեոնային խողովակներից և այլն։
Դոնալդ Ջադն իր կարիերան սկսել է որպես Arts Magazine-ի արվեստի քննադատ։ Որպես նկարիչ նա աշխատել է 1940-50-ականների վերջին։ 1960 թվականի սկզբին Ջադը սկսել է եռաչափ տարրեր ավելացնել իր աշխատանքի մակերեսին՝ նախ ռելիեֆներ ստեղծելով, ապա անցնելով լիովին ինքնավար կառույցների, որոնք նա անվանել է «հատուկ օբյեկտներ»։ Դ. Ջադը հրաժարվում է նկարչության և քանդակագործության դարավոր ավանդույթից, որը հռչակում է արվեստի գործերում հիմնականի հուզական երանգներն ու խորհրդանշական բովանդակությունը և կենտրոնանում է առարկաների նյութականության վրա։ Իր աշխատանքներում և դրանց շուրջ նա ձեռնամուխ է լինում ուսումնասիրելու անմիջականության գաղափարը։ Մերժելով պայմանագրերը՝ դիմելով արդյունաբերական նյութերին՝ նա ստեղծեց մեծ օբյեկտներ՝ հիմնականում տարբեր չափերի «արկղերի» տեսքով, դրանք տեղադրելով որոշակի երկրաչափական հաջորդականության մեջ ։
Հարկ է նշել, որ այս պահին մինիմալիզմի ներկայացուցիչները տարբեր ձևերով ձգտում էին նույն բանի. Նրանք փորձում էին շրջակա միջավայրը ֆիզիկական միջավայրից վերածել արվեստի, ինչը հակասում էր գոյություն ունեցող ավանդույթին։ Նա ստեղծեց իր առաջին աշխատանքները մինիմալիզմի ուղղությամբ դեռևս 1950-60-ականներին, երբ վերացական էքսպրեսիոնիզմը աստիճանաբար նվազում էր Ամերիկայում։ Այս միտումը բնութագրվում է նկարչի անհատականության հանդեպ մեծ ուշադրությամբ, վառ ժեստերով և վրձնի արտահայտիչ շարժումներով, որոնք փոխանցում են ստեղծագործողի էներգիան և շարժումը կտավին։ Սա է, որից ուզում էր ազատվել Ջարեդը. Նա նաև հավատում էր, որ նկարիչն ընդհանրապես կարիք չունի ձեռք տալու գործին։ Ջադը ստեղծել է նախագիծ և այն ուղարկել արտադրության։ Ավարտված օրինակները տեղադրվել են թանգարանում և պատկերասրահում։ Ամեն ինչի հիմքում Ջադը դնում էր միայն գաղափարը, մաքուր դիզայնը։ Դեմիստականացնելով իր ստեղծագործությունները՝ նա գաղափարապես իրեն դնում էր այն ժամանակվա ժողովրդական վերացական էքսպրեսիոնիզմի մյուս կողմում ։ Այսպիսով, Դ. Ջադը, մինիմալիզմի իր վաղ աշխատանքում կենտրոնանում է դիտողի, գործի և տարածքի փոխազդեցության ընդլայնման վրա և ստեղծում ալյումինե ուղղանկյուն զուգահեռանիստ, որը էմալապատվել է 1968 թվականին։ Պատրաստված է արդյունաբերական նյութերից՝ այն գրավիչ է։ Նրա ստեղծած ուղղանկյուն զուգահեռանիստը դիտողի ուշադրությունը կենտրոնացնում է հիմնականում օբյեկտի ֆիզիկական բնույթի վրա։ Եվ չնայած ցուցանիշը չի ստեղծվել առօրյա կյանքի կամ մասսայական սպառման համար, այն արտահայտում է մի գաղափար, Ուիլ Գոմպերցն այսպես է գրել իր գաղափարի մասին.
«Նա համոզված էր, որ ինքը քանդակագործության նոր ձև է հնարել, ինչը նշանակում է, որ նկարիչը զանգվածային արտադրության օբյեկտ է ընտրում առանց ակնհայտ գեղագիտական արժանիքների և զրկում է այն ֆունկցիոնալ նպատակից, այլ կերպ ասած, դա անօգուտ է դարձնում, որից հետո անուն ենք տալու և փոխելու ենթատեքստը և հեռանկարը». ։ Այսպիսով, Դ. Ջադը մերժում է նկարչությունը և հայտարարում, որ «Արվեստի ծավալային գործն իր էությամբ ավելի հզոր է» :. Հետագայում Դ. Ջադը ստեղծում է ուղղանկյուն զուգահեռանիստի նման բազմաթիվ քանդակներ՝ ուսումնասիրելով դրանց շուրջ ձևերի և տարածության փոխհարաբերությունները։ Նկատենք, որ շատ աշխատություններում նա օգտագործել է Ֆիբոնաչիի մաթեմատիկական հաջորդականությունը ։
Ջերի Լյուիս (այլ կիրառումներ)
Ջերի Լյուիս կարող է վերաբերվել.
Դոնալդ Ջադ
Ստեղծագործություններ
Ջադը նոր հիմքեր դրեց ծավալի, տարածության, տարածության և գույնի ուսումնասիրության մեջ։ Նա մերժեց ավանդական ձևերն ու լրատվամիջոցները՝ օգտագործելով արդյունաբերական նյութեր, ինչպիսիք են plexiglass-ը, թիթեղները, նրբատախտակները, և 1960-ականների կեսերից նրա աշխատանքը կատարվել է արդյունաբերական ճանապարհով։
Պիտեր Ուստինով
Սըր Պիտեր Ալեքսանդր Ուստինով (Peter Alexander Ustinov, ), թատրոնի և կինոյի բրիտանացի դերասան, ռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր, թատերական դրամաների և օպերաների բեմադրիչ, լրագրող, հեռուստահաղարդավար։
Ստացել է ընդհանուր թվով մոտ 17 կինոմրցանակ, որոնց թվում 2 Օսկար, 3 Էմմի, 1 Ոսկե Գլոբուս, 1 BAFTA և այլն։ Բրիտանական կայսրության պատվո շքանշանակիր։
Խաղացել է 90-ից ավելի գեղարվեստական և հեռուստատեսային ֆիլմերում ու սերիալներում, 29 ֆիլմի սցենարի հեղինակ է, 9 ֆիլմի ռեժիսոր, 6 ֆիլմի պրոդյուսեր։
Առավել նշանավոր դերասանական աշխատանքներից են
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:1921 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 26 ծնունդներ Կատեգորիա:2004 մահեր Կատեգորիա:Մարտի 28 մահեր Կատեգորիա:Լոնդոն քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Համաշխարհային ֆեդերալիստներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի բարի կամքի դեսպաններ Կատեգորիա:Անգլիացի հումանիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Անգլիացի լրագրողներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի բարի կամքի դեսպաններ Կատեգորիա:Պոլիգլոտներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Երկրորդ պլանի լավագույն դերասան Օսկարի մրցանակակիրներ
Սվիփի (Մեստիայի շրջան, Փարիս)
Սվիփի (სვიფი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Մեստիայի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1 մարդ ։
Մկրտիչ Սեդրակյան
Մկրտիչ Հովհաննեսի Սեդրակյան, հայ նկարիչ, ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ (1967), ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1985), Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակից։
Կենսագրություն
1938-1941 թվականներին սովորել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում։ 1941-1945 թվականներին մասնակցել է «Հայրենական մեծ պատերազմին»։ Քութայիսի կրտսեր հրամանատարական կուրսերն ավարտելուց հետո որպես 10-րդ առանձին հրաձգային բրիգադի հրամանատար, գերմանական ուժերի դեմ 1942-1943 թվականներին կռվել է Մոզդոկում, Տուապսեում, հետո միացել է 18-րդ բանակի զորքերին, վեց ամիս մարտեր է մղել Մալայա Զեմլյայի և Նովոռոսիյսկի ազատագրման համար, մասնակցել Ղրիմի, Կերչի, Սևաստոպոլի, Սիմֆերոպոլի, Յալթայի ազատամարտերին։ Բելոռուսական ռազմաճակատի (հրամանատար՝ գեներալ Գեորգի Ժուկով) մարտիկների հետ հետապնդելով թշնամուն, հասել է մինչև Բեռլին։ 1946 թվականին շքանշաններով ու մեդալներով պարգևատրված, Սեդրակյանը վերադարձել է հայրենի Էջմիածին ։
1946-1952 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում, 1967 թվականից դասավանդել է նույն ինստիտուտում, պրոֆեսոր (1986): 1952 թվականից եղել է Հայաստանի նկարիչների միության անդամ ։ 1985 թվականին «Խորհրդային արվեստ» ամսագրի 9-րդ համարում տպագրվել է Սեդրակյանի «Բեռլին, 1945 թվականի մայիս» ստեղծագործությունը։ Սեդրակյանի ռազմի բոլոր կտավներին դիպուկ են հումանիզմն ու լավատեսությունը։
Ստեղծագործական ուղի
Սեդրակյանի կտավներին բնորոշ է կոմպոզիցիայի կառուցիկությունը, պատկերման հավաստիությունը։
1952 թվականից մասնակցել է հանրապետական, միութենական և արտասահմանյան ցուցահանդեսների։ Նրա կտավները գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, նրա մասնաճյուղերում, Հայաստանի պատմության, հեղափոխության և այլ թանգարաններում։
Մրցանակներ
Պարգևատրվել է Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշանով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչներ Կատեգորիա:Էջմիածին քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ
Թաշ օլուք (Օրդուի գավառ)
Թաշ օլուք, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Օրդուի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Ռոսոշա (գյուղ, Խմելնիցկիի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Ռոսոշա գյուղում բնակվում էր 1 438 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,61 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 893,17 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Խմելնիցկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կարապետ Ասրլաքյան
Կարապետ Հակոբի Ասրլաքյան (Гарабед Асърлакян, ), բուլղարահայ ուսուցիչ և հոգևորական ։
Կենսագրություն
Կարապետ Ասրլաքյանը ծնվել է 1909 թվականի մայիսի 21-ին Բիլեջիկում։ 1922 թվականին ընտանիքով Բուլղարիա են տեղափոխվել։ 1929 թվականին ավարտել է Սամոկովի ամերիկյան բողոքական դպրոցը։ 1931 թվականին տեղափոխվել է Պլովդիվ։ Մինչև 1964 թվականին թոշակի անցնելը դասավանդել է հայկական դպրոցում։ 1949-1964 եղել է դպրոցի տնօրեն։ Արժանացել է Կյուրեղի և Մեթոդիոսի շքանշանի, աշխատանքային երկու և «Ժողովրդական իշխանության 25 տարի» մեդալների։ Ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Հայրենական ճակատի գործունեությանը։ Հայրենական ճակատի երկու ոսկե և մեկ արծաթե մեդալ է ստացել։ 1931-1943 թվականներին հայկական «Արզիվ» զբոսաշրջային ընկերության նախագահն է եղել։ Մահացել է Պլովդիվում 1981 թվականին ։
Նրա անձնական նյութերը գտնվում են Պլովդիվի պետական արխիվում և կազմված են 1894-1982 թվականներին վերաբերող 23 արխիվային միավորից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարահայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Բուլղարահայ կրոնական գործիչներ
Թորոս Փիլիսոփա
Թորոս Փիլիսոփա, 13-րդ դարի վերջի գրիչ և մանրանկարիչ։
Կենսագրություն
Գործել է Կիլիկիայի Դրազարկի վանքում։ 1290 թվականին գրել և ծաղկել է 2 Ավետարան (Մատենադարան, ձեռագիր № 5736, Սանկտ Պետերբուրգ, Էրմիտաժ, ձեռագիր № 3/835)։ Ընդօրինակել է 1295 թվականի Ավետարանի Մատթեոսի, Մարկոսի և Ղուկասի բնագրերը, ծաղկել խորաններն ու անվանաթերթերը (Մատենադարան, ձեռագիր № 6290)։ Նրա ընդօրինակած և ծաղկած մեկ այլ Ավետարան 19-րդ դարում պահվել է Արցախում (այժմ տեղն անհայտ է)։
Թորոս Փիլիսոփայի արվեստում նկատելի է Հռոմլայի և Կիլիկիայի մանրանկարչության դպրոցների ավանդույթների ազդեցությունը։
Կյուրնախ
Կյուրնախ  (Kürnach), քաղաք Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Վյուրցբուրգ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 4466 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի)։ Տարածքը կազմում է 12,29 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 6 79 100։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Ռենարս Կաուպերս
Ռենարս Կաուպերս (Renārs Kaupers, ), լատվիացի երգիչ, Brainstorm (Prāta Vētra) լատվիական ռոք խմբի առաջնորդ և վոկալիստ։
Կենսագրություն
Ռենարս Կաուպերսը ծնվել է 1974 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Ելգավայում Իզիդորա և Մուդիտե Կաուպերսների ընտանքիում։
Կաուպերսը 1974 թվականին ավարտել է Լատվիական համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետը բակալավրի աստիճանով ։
2000 թվականին Brainstorm-ը «My Star» երգով զբաղեցրել է 3-րդ հորիզոնականը Եվրատեսիլ երգի մրցույթում։ 2003 թվականին Կաուպերսը նախորդ փառատոնի հաղթող Մարիա Նաումովայի հետ եղել է Ռիգայում կազմակերպված Եվրատեսիլի հաղորդավար, իսկ 2005 թվականին վարել է Congratulations հեռուստաշոուն, որ նվիրված էր Եվրատեսիլի հիսունամյակին։
Կաուպերսը նկարահանվել է ֆիլմում։ 2000 թվականին նա նկարահանվել է Յանիսա Սթրեյչայի «Հին կառավարման առեղծվածը» ֆիլմի գլխավոր դերում։
2005 թվականին Կաուպերսը պարգևատրվել է էստոնական Սպիտակ աստղի շքանշանով ։ 2008 թվականին նա ստացել է լատվիական Երեք աստղի շքանշանով ։
Բազմիցս եղել է ՈՒՀԱ «Голосящий КиВиН» փառատոնի ժյուրիի անդամ (2003, 2004, 2005, 2006, 2009)
2007 թվականի ձմռանը Եվգենի Գրիշկովեցի և «Бигуди» խմբի հետ ձայնագրել է «На заре» երգի քավեր տարբերակը։
Անձնական կյանք
Ամուսնացել է 1995 թվականին ոճաբան Ագնեսե Կաուպերսի հետ։ Ունի 3 երեխա՝ երկվորյակներ Էդգարսը և Էմիլսան (ծնվել են 1995 թվականի սեպտեմբերի 8-ին) և Ահարոնսը (ծնվել է 2011 թվականի հուլիսի 13-ին)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատիշ երգիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Լատվիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լատիշ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Լատիշ երաժիշտներ Կատեգորիա:Լատիշ դերասաններ
Արեոպագոս
Կատեգորիա:Հին աշխարհ Կատեգորիա:Հին Հունաստան Կատեգորիա:Հին Հունաստանի աշխարհագրություն
Միքի Ռուրկ
Միքի Ռուրկ (Mickey Rourke, իսկական անուն ազգանունը՝ Philip Andre "Mickey" Rourke, Jr, ), ամերիկացի դերասան, նախկին բռնցքամարտիկ ։
Մրցանակներ
2009 թվականին ներկայացվել է Օսկարի «Ռեստլեր» ֆիլմի համար Օսկար լավագույն դերասանի համար անվանակարգում ։ Ստացել է մոտ 25 տարբեր կինոմրցանակ, այդ թվում Ոսկե Գլոբուս և BAFTA։
Ֆիլմագրություն
Խաղացել է մոտ 65 ֆիլմում, որոնցից առավել նշանավորներն են՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոլիվուդյան դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Լի Ստրասբերգի թատրոնի և կինոյի ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Ամերիկացի բռնցքամարտիկներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Սցենարիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բռնցքամարտիկներ այբբենական կարգով
Ջոզեֆ Գորդոն-Լևիթ
Ջոզեֆ Լեոնարդ Գորդոն-Լևիթ (անգլ.՝ Joseph Leonard Gordon-Levitt, ), ամերիկացի դերասան, պրոդյուսեր, սցենարիստ և ռեժիսոր։ Առաջին դերերը կինոյում կերտել է վաղ հասակում։ Վաղ ֆիլմերից առավել հայտնի են «Բեթհովենը», «Հրեշտակները դաշտից դուրս», «10 պատճառ քեզ ատելու» և այլն։
«hitRECord» առցանց բազայի հիմնադիրն ու տնօրենն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1981 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:Ամերիկայի հրեաներ Կատեգորիա:Լոս Անջելես քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Փետրվարի 17 ծնունդներ Կատեգորիա:«Երիտասարդ դերասան» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Հրեա ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղա երեխա դերասաններ
Բերդի Քերբաբաև
Բերդի Մուրադի Քերբաբաև, թուրքմեն խորհրդային գրող, թուրքմեն խորհրդային գրականության սկզբնավորողներից։ Թուրքմենական ԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1951 թ.), Թուրքմենական ԽՍՀ ժողովրդական գրող, սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1969 թ.)։ ՍՄԿԿ անդամ 1948 թվականից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքմեն գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Կուինտանո
Կուինտանո  (Quintano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Կրեմոնա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 901 մարդ, խտությունը կազմում է 450 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 2 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ - 26017, հեռախոսային կոդ - 0373։
Քաղաքի հավանավորը համարվում են Պյոտրը և Պավելը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Չեռնիշևսկու փողոց (Կրասնի Սուլին)
Չեռնիշևսկու փողոց (Улица Чернышевского), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքում։ Անվանվել է ռուս ուտոպիստ փիլիսոփա, հեղափոխական-դեմոկրատ, գիտնական, գրաքննադատ, հրապարակախոս և գրող Նիկոլայ Չեռնիշևսկու (1828-1889) պատվին։ Սկիզբ է առնում Մոլոդոգվարդեյսկի նրբանցքից և ավարտվում թիվ 30 շենքի մոտ։ Երկարությունը 210 մետր է։
Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Չեռնիշևսկու փողոցը սկսվում է Մոլոդոգվարդեյսկի նրբանցքից, արևելյան ուղղությամբ ձգվում Վոկզալնայա, 2-րդ Զարեչնայա փողոցներին և Գնիլուշա գետին զուգահեռ և ավարտվում թիվ 30 շենքի մոտ։ Կարճ փողոց է. երկարությունն ընդամենը 210 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 26 շինություն. ձախ կողմում (կենտ համարներ)՝ 4 և աջ կողմում (զույգ համարներ)՝ 26 շենք։
Չեռնիշևսկու փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346359։
Փողոցն անվանվել է ռուս ուտոպիստ փիլիսոփա, հեղափոխական-դեմոկրատ, գիտնական, գրաքննադատ, հրապարակախոս և գրող Նիկոլայ Չեռնիշևսկու (1828-1889) պատվին։ Չեռնիշևսկու աշխարհայացքը ձևավորվել է անտիկ, ապա նաև 17-18-րդ դարերի ֆրանսիական և անգլիական մատերիալիզմի ազդեցությամբ, բնագետներ Նյուտոնի, Լապլասի և այլ սոցիալիստ-ուտոպիստների, դասական քաղաքատնտեսների, Հեգելի դիալեկտիկայի և Ֆոյերբախի մարդաբանական մատերիալիզմի առանձնահատկություններով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Պարֆինո
Պարֆինո (Парфино), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Պարֆինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2012 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 7268 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Պարֆինսկի շրջանի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (172301-172400)
Աստերոիդների ցանկ (172201-172300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (172401-172500)
|}
Միջազգային իրավունքի ինստիտուտ
Միջազգային իրավունքի ինստիտուտ (ՄԻՆ) (Institut de Droit International, IDI), աշխարհում առաջին կազմակերպություններից մեկը, որը սահմանել է միջազգային իրավունքի սկզբունքները, ստեղծել է դրա կոդավորումը և առաջարկել միջազգային խնդիրների լուծման ուղիներ։
Հիմնադրում
Միջազգային իրավունքի ինստիտուտի ստեղծման նախաձեռնությամբ հանդես է եկել բելգիացի իրավաբան և «Revue de Droit International et de Législation Comparée»-ի խմբագիր Գուստավ Ռոլեն-Ժեկմենը («Միջազգային իրավունքի և համեմատական օրենսդրության ամսագիր»)։ Ֆրանս-պրուսական պատերազմից հետո ընկած ժամանակահատվածում (1870-1871) նա նամակագրություն է ունեցել մի շարք այլ իրավաբանների հետ, որոնք նույնպես փնտրել են հավաքական գիտական գործունեության կազմակերպման միջոցներ, որոնք ուղղված են միջազգային իրավունքի զարգացմանը։ Ռոլեն-Ժեկմենը մի գրություն է կազմել ինստիտուտի ստեղծման վերաբերյալ առաջարկություններով և 1873 թվականի մարտի 10-ին այն ուղարկել է Եվրոպայի և Ամերիկայի տարբեր երկրների միջազգային իրավունքի բնագավառում քսան առավել հայտնի մասնագետներին ։
1873 թվականի սեպտեմբերի 8-ին Գենտի քաղաքային քաղաքապետարանի շենքում բացվեց ինստիտուտի հիմնադիր խորհրդաժողովը, որի աշխատանքներին Ռոլեն-Ժեկմենից բացի մասնակցում էին 10 հայտնի իրավաբաններ։ Համաժողովի մասնակիցներն էին՝ Թոբիաս Ասերը (Նիդերլանդներ), Վլադիմիր Բեզոբրազովը (Ռուսաստան), Կ. Բլյունչլին (Գերմանիա), Կառլոս Կալվոն (Արգենտինա), Դևիդ Դադլի Ֆիլդը (ԱՄՆ), Էմիլ Դե Լավելեն (Բելգիա), Ջեյմս Լորիմերը (Մեծ Բրիտանիա), Պ. Ս. Մանչինին (Իտալիա), Գուստավ Մուանիեն (Շվեյցարիա) և Աուգուստո Պիրանտոնին (Իտալիա)։ Ինստիտուտի ստեղծման մասին որոշումն ընդունվել է 1873 թվականի սեպտեմբերի 11-ին կայացած խորհրդաժողովում, իր առաջին նստաշրջանը նա անցկացրել Է Ժնևում 1874 թվականին։
Հիմնադիր խորհրդաժողովն ընդունեց Ինստիտուտի Կանոնադրությունը և «Բացատրագիրքը», որտեղ ամրագրվում էին Ինստիտուտի նպատակներն ու խնդիրները և հռչակվում նրա գործունեության սկզբունքները։ Ինստիտուտի գլխավոր խնդրի վերաբերյալ փաստաթղթում ասվում էր ։ Ուշագրավ հրապարակախոսների մի փոքր շրջանակի ազատ գործունեության միջոցով միջազգային իրավունքի հարցերով լուսավորյալ աշխարհի իրավական կարծիքը հաստատել, և այդ կարծիքին տալ բավականին պարզ արտահայտություն, որպեսզի այն տարբեր պետությունների կողմից ընդունվի նրանց արտաքին հարաբերությունների ուղեցույց։ Ինստիտուտի անկախությունն ապահովելու համար որոշվել է, որ այն գոյություն կունենա բացառապես իր անդամների նվիրատվությունների և անհատների նվիրատվությունների վրա։
Ինստիտուտի առաջին նախագահ է ընտրվել Պասկուալե Մանչինին, փոխնախագահներ Ի. Կ. Բլյուինչլին և Ֆ. է. դե Պարյեն։ Գլխավոր քարտուղար է դարձել Գ. Ռոլեն-Ժեկմենը։ Գլխավոր քարտուղարի բնակության վայրը միաժամանակ համարվում էր ինստիտուտի պաշտոնական նստավայրը։
Ինստիտուտի նստաշրջանները նրա գոյության առաջին տարիներին սովորաբար անցկացվել են տարին մեկ անգամ կամ երկու տարին մեկ անգամ։ Կանոնադրության համաձայն՝ յուրաքանչյուր նստաշրջանում ընտրվել է նոր նախագահ։
Միջազգային իրավունքի ինստիտուտը ոչ պաշտոնական գիտական մասնավոր միավորում է, որի նպատակն է խրախուսել միջազգային իրավունքի առաջադեմ զարգացումը՝ ընդհանուր սկզբունքների զարգացում, համագործակցություն կոդիֆիկացման մեջ, աջակցություն խաղաղության պահպանման գործում և օրենքների ու պատերազմի վարման սովորույթների պահպանում, դատական խորհուրդների տրամադրում վիճելի կամ կասկածելի դեպքերում, ինչպես նաև ներդրում կատարել հրապարակումներով, բնակչության լուսավորությամբ և ցանկացած այլ միջոցներով՝ արդարության և մարդասիրության սկզբունքների հաջողության համար, որոնք պետք է կարգավորեն միջազգային հարաբերությունները։
Մասնակիցներ
Ինստիտուտը միավորում է աշխարհի երկրների բավականին հավասարակշռված ներկայացուցիչների թիվը։ Ինստիտուտ մտնել կարող է գիտական նվաճումներ ցուցաբերած անձը, որը, հավանաբար, զերծ կլինի քաղաքական ճնշումներից։ Ինստիտուտի կանոնադրություններն ու դրույթները սահմանում են մասնակիցների երեք կատեգորիաները՝ անդամներ, գործընկերներ և պատվավոր անդամներ։
Գործընկերներ, (առավելագույնը 72), վերցված են «միջազգային իրավունքի ծառայություններ մատուցող թեկնածուներից տեսության և պրակտիկայի ոլորտում» և որոնք ներկայացվել են ինստիտուտի կողմից։
Անդամները (առավելագույնը 60), ընտրվում են աշխատակիցների թվից։
Պատվավոր անդամները չեն սահմանափակվում կանոնադրությամբ, բայց խիստ ընտրվում են. նրանք ընտրվում են անդամից, գործընկերներից կամ ցանկացած այլ անձից, որոնք իրենց դրսևորել են միջազգային իրավունքի ոլորտում։
Բոլոր մասնակիցները մասնաբաժին ունեն ինստիտուտի գիտական և պրոբլեմային ուղղվածության գործունեության մեջ։ Միայն անդամները լուծում են վարչական հարցեր, ինչպիսիք են ֆինանսական, որոշումները, որոնք վերաբերում են օրենքների և կանոնակարգերի, անդամների և պատվավոր անդամների ընտրության կամ բյուրոյի անդամների ընտրության և հիմնադրամի օժանդակ խորհուրդների։
Կազմակերպություն
Ինստիտուտի օրենսդիր մարմինը հանդիսանում է յուրաքանչյուր նստաշրջանում անդամների և պատվավոր անդամների ժողովը։ Գործադիր իշխանություն՝ ինստիտուտի բյուրո, ինստիտուտի նախագահի կազմի ծառայություն, 3 փոխնախագահներ, գլխավոր քարտուղար և գանձապահի ծառայություն։
Ֆինանսներ
Տարիների ընթացքում Ինստիտուտը ֆինանսավորվում է մասնակիցների ներդրումների հաշվին։ Սկզբից նոր դարում, նա աստիճանաբար ֆոնդը ստեղծել է հիմնադրամ նվերների, պարգեւների և կտակած գույքի, առաջին հերթին խաղաղության Նոբելյան մրցանակի 1904 թ., միջոցների և  Կարնեգի ֆոնդից միջազգային խաղաղության համար։
Բարեգործական հիմնադրամը կառավարելու համար ստեղծվել է 1947 թվականին, շվեյցարական օրենսդրության համաձայն, օժանդակ հիմնադրամ, որի գրասենյակը գտնվում է Լոզանում։ Գանձապետարանի տնօրինության տակ գտնվող ֆոնդից ստացված միջոցներն օգտագործվել են անդամների և ասոցիացված անդամների ծախսերը փոխհատուցելու, նստաշրջանների աշխատանքում կրած ճանապարհային ծախսերը ծածկելու, նստաշրջանների կազմակերպչական ծախսերը ծածկելու համար և վճարվել Տարեգիրքի հրատարակման համար։
Գործունեություն
Ինստիտուտը մշակել և հավանություն է տվել միջազգային այնպիսի հանրության աստիճանական ստեղծման կոնկրետ առաջարկներին, որոնք հարգում են իրավունքներն ու արդարությունը։ 1873-1969 թվականներին ընդունված բանաձևերի թվում եղել է հաշտարար ընթացակարգում վարքագծի կանոնների, միջազգային դատարանի ստեղծման, կազմի և ընթացակարգի հետ արբիտրաժի մասին պայմանագիրը։ Մարդու իրավունքների հարցով ինստիտուտը 11 բանաձև է ընդունել։ Միջազգային մասնավոր իրավունքի ոլորտում, 1873-ից մինչև 1969 թվականները, ինստիտուտը ընդունել է 64 բանաձև, որոնք վերաբերում են քաղաքացիական, քրեական և առևտրային հարցերին։
Թեև ինստիտուտի բանաձևերը պաշտոնական իշխանություն չունեն, դրանք, այնուամենայնիվ, ազդեցություն են ունենում նրանց գործողությունների, ինչպես նաև միջազգային կոնֆերանսների և ընդհանրապես հասարակական կարծիքի վրա։ Օրինակ, 1880-ականների որոշ միջազգային պպայմանագրերի մեջ ամրագրված են ինստիտուտի առաջարկությունները, Սուեզի ջրանցքի հարցով սուզանավ թունելի հետ Միջազգային արբիտրաժային գործընթացը դիտարկել է նրա որոշ առաջարկներ, 1899-ի և 1907-ի Հաագայի խաղաղ կոնֆերանսներում օգտագործվել են նրա ուսումնասիրությունները օրենքների և պատերազմի սովորույթների ոլորտում, հատկապես Օքսֆորդի 1880-ի նստաշրջանում պատրաստված ցամաքային պատերազմի կոդիֆիկացման վերաբերյալ։ Ինստիտուտին լսել են նաև Ազգերի լիգան և Միավորված ազգերի կազմակերպությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միջազգային իրավունք Կատեգորիա:Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Միջազգային կազմակերպություններ Կատեգորիա:1873 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Գիտահետազոտական ինստիտուտներ Կատեգորիա:Եվրոպայի կազմակերպություններ
Գոնսալո Կաստրո
Գոնսալո Կաստրո Ռանդոն, իսպանական ծագմամբ գերմանացի ֆուտբոլիստ, հանդես է գալիս կիսապաշտպանի դիրքում՝ «Շտուտգարտի» կազմում։
Ակումբային կարիերա
Գոնսալո Կաստրոն Բունդեսլիգայում և Չեմպիոնների Լիգայում առաջին խաղերն անցկացրել է 17 տարեկանում։ Չնայած բավական երիտասարդ տարիքին՝ Կաստրոն իր տեղն ամրագրեց լևերկուզենյան «Բայեր 04-ի» հիմնական կազմում։ 2010-11 մրցաշրջանից նա սկսեց հիմնականում հանդես գալ խաղադաշտի կենտրոնում և արդյունքում դարձավ այդ դիրքում հանդես եկող հիմնական ֆուտբոլիստը ակումբի կազմում։ 2010-11 մրցաշրջանում «Բայերը» զբաղեցրեց մրցաշարային աղյուսակի երկրորդ հորիզոնականը, ինչը դարձավ Գոնսալոյի ամենամեծ հաջողությունը լևերկուզենյան ակումբի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հունիսի 11 ծնունդներ Կատեգորիա:1987 ծնունդներ Կատեգորիա:Բորուսիա Դորտմունդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բայեր Լևերկուզենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Շտուտգարտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Ինդիանա Ջոնսը և խաչակրաց վերջին արշավանքը
«Ինդիանա Ջոնսը և խաչակրաց վերջին արշավանքը» (Indiana Jones and the Last Crusade), Սթիվեն Սփիլբերգի արկածային ֆիլմերից, հայտնի Ինդիանա Ջոնսի արկածների մասին պատմող երրորդ ֆիլմը, որը նկարահանվել է 1989 թվականին։ Սցենարի համահեղինակներից է Ջորջ Լուկասը։ Հարիսոն Ֆորդը կրկին մարմնավորել է հնագետ Ինդիանա Ջոնսին, իսկ Շոն Քոններին` հնագետի հորը։ Ֆիլմում մասնակցել են նաև Էլիսոն Դուդուն, Դենհոլմ Էլիոթը, Ջուլիան Գլովերը, Ռիվեր Ֆենքսը և Ջոն Ռիս-Դևիսը։ Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում 1938 թվականին։ Ջոնսն այս ֆիլմում ուղևորվում է իր հորը որոնելու, որին առևանգել են նացիստները։ Նացիստներն էլ իրենց հերթին ջանում էին գտնել Սուրբ Գրաալը։
«Ինդիանա Ջոնսը և ճակատագրի տաճարը» ֆիլմի խառը կարծիքներից ելնելով Սփիլբերգը որոշեց համակշռել բռնությունն ու արյունը նոր ֆիլմում։ Այսպիսով «Խաչակրաց վերջին արշավանքը» ֆիլմի սցենարի վրա Սփիլբերգն աշխատեց շուրջ 5 տարի և նա մի քանի անվամբ սցենարներ տվեց պրոդյուսեր Լուկասին, մինչև որ Ջեֆրի Բոամը հաստատեց սցենարը։ Ֆիլմը պետք է նկարահանվեր Իսպանիայում, Իտալիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Թուրքիայում և Հորդանանում։
Ֆիլմը Հյուսիսային Ամերիկայում լույս է տեսել 1989 թվականի մայիսի 24-ին և հիմնականում ունեցել է դրական արձագանքներ։ Ֆիլմը հաջողություն է ունեցել ֆինանսական առումներով և վաստակել է 474,171,806 ԱՄՆ դոլար։ Ֆիլմը Օսկարի է արժանացել ձայնային էֆեկտների համար։
Սյուժե
1912 թվականին, Յուտա նահանգուն, պատանի Ինդիանա Ջոնսը մի հնէաբանի և վարձկանների բանդայի մոտից գողանում է Կորոնադոյի ոսկե խաչը։ Ջոնսը փախչում է կրկեսային գնացքով։ Իսկ գնացքի մեջ Ինդիանան ընկնում է օձերով արկղի մեջ։ Դրանից հետո հերոսը սկսում է վախենալ օձերից։ Ինդիանան վերադառնում է տուն։ Քիչ անց Ինդիանայի տուն է մտնում շերիֆը և գողացված խաչը տալիս է հնէաբանին, իսկ ավազակներից մեկը Ինդիանային նվիրում է իր գլխարկը։
1938 թվականին Պորտուգալիայում արդեն մեծացած Ինդիանա Ջոնսը կրկին փորձում է այն հնէաբանից գողանալ խաչը։ Բայց փորձը ձախողվում է և խաչը խլում են Ինդիանայի ձեռքից առնում են։ Ջոնսին պատրաստվում են տախտակամածից դուրս նետել, բայց Ջոնսը ծեծում է վարձկաններին, վերցնում խաչը և փախչում, իսկ նավը պայթում է։ Դրանից հետո հայտնի հնագետին դիմում է գործարար Ուոլտեր Դոնովանը։ Նա գտել էր քարե սալ, որտեղ գրված էր, թե որտեղ կարելի է գտնել Սուրբ Գրաալը` բաժակը, որից Հիսուս Քրիստոսը ջուր էր խմում իր աշակերտների հետ և որի մեջ վերջում հավաքվել է նրա արյունը։
Միաժամանակ Ջոնսը Վենետիկից նամակ է ստանում, որտեղ գտնվում էր իր հոր` Հենրի Ջոնս-ավագի օրագիրը։ Ինդիանայի հայրը տարօրինակ պրոֆեսոր էր, որն իր ողջ կյանքը նվիրել էր Սուրբ Գրաալի որոնմանը։ Երբ Ինդիանա Ջոնսը և նրա ընկեր ու ղեկավար Մարկուս Բրոդին գալիս են պրոֆեսորի տուն, նրանք հայտնաբերում են, որ պրոֆեսորն անհետացել է, իսկ տունը կողոպտված ու տակն ու վրա է արված։ Հնէաբանները գնում են Վենետիկ, որտեղ հանդիպում են դոկտոր Էլզա Շնայդերին, որը Ջոնս-ավագի ասիստենտուհին էր։ Ինդիանան և Էլզան սալիկի եզրի կիսատ գիրը որոնելու համար մտնում են գրադարանի տակ գտնվող որմնախորշեր, որտեղ պետք է գտնվեր սըր Ռիչարդի գերեզմանը։ Ռիչարդը համարվում էր 3 ասպետներից մեկը, ովքեր ըստ ավանդության գտել էին Գրաալը։ Քարայրի և նավթի լճի միջով անցնելիս արշավորդները գտնում են գերեզմանը և այն վայրը, որտեղ գտնվում է Գրաալը։ Դա Ալեքսանդրետտա կամ Իսկանդերուն քաղաքն է, որը գտնվում է Թուրքիայի հարավում։
Բրունվալդ ամրոցում Ինդին զբաղվում է Հենրիի որոնումներով, բայց այդտեղ նա հասկանում է, որ Էլզան և Դոնավանը փաստացի աշխատում են հօգուտ նացիստների և իրեն օգտագործել են Գրաալը գտնելու համար։ Իսկ Մարկուսը գնացել էր Հաթայ (Թուրքիա), որպեսզի Սալլահի հետ սպասի Ջոնսերին։ Ջոնսերը փախչում են Բրունվալդ ամրոցից և ուղևորվում են Բեռլին` Էլզայի հետևից, որի մոտ էր գտնվում օրագիրը։ Ինդիանան դեմ առ դեմ հանդիպում է Ադոլֆ Հիտլերին, որին ստիպված էր հանձնել հազիվ ձեռք բերված օրագիրը։ Նրա բախտը բերում է` Հիտլերն այն չի գցում վառվող գրքերի հետ, այլ նրա վրա դնում է իր ստորագրությունը և հետ տալիս Ինդիանային։ Ջոնսերը դիրիժաբլով մեկնում են Գերմանիայից, բայց շուտով հարկադրված են լինում լքել դիրիժաբլը վթարային երկտեղանոց ինքնաթիռի միջոցով։ Ջոնսերին սկսում են հետապնդել, և կրակահերթի ժամանակ ավագ Հենրի Ջոնսը պատահաբար կրակում է սեփական ինքնաթիռի վրա։ Նրանք հարկադրված վայրէջք են կատարում։ Հետապնդումից ազատվելու համար Ավագ Ջոնսը անձրևանոցով վախեցնում է թռչուններին, որոնք թռչում են դեպի երկնքում սավառնող ինքՆաթիռը և կործանման են այն։
Ջոնսերը Հաթայում հանդիպում են Սալլահի հետ, որտեղ նրանք իմանում են Մարկուսի գերության մասին։ Մարկուսի քարտեզն օգտագործելով՝ նացիստները շարժվում են դեպի Գրաալը։ Սուլթանն իրեն ընծայած Rolls-Royce Phantom II ավտոմեքենայի դիմաց նացիստներին տվել էր արշավախմբի համար անհրաժեշտ սպառազինություն և մեծ տանկ։ Ինդիանան, Հենրին և Սալլահը գտնում են նացիստների արշավախումբը։ Կռվի ժամանակ նացիստները ավագ Հանրիին գերի են վերցնում։ Ծերունուն տեղափոխում են տանկով, որտեղ գտնվում էր նաև Մարկուսը։ Քիչ անց երկու ծերունիները գրիչ թանաքով հանկարծակի են բերում Կազիմին և սպանում են նրան ու տանկի ողջ անձնակազմին։ Երիտասարդ Ջոնսը Սալահի օգնությամբ ձիով հետևում է տանկերին և փրկում է Հենրիին ու Մարկուսին։ Տանկի վրա կռվում է Ֆոգելի հետ` հազիվ կարողանալով խուսափել տանկի անվաշղթաների տակն ընկնելուց։
Քիչ անց Ինդիանան, Հենրին, Մարկուսը և Սալլահը գերի են ընկնում նացիստների մոտ, որոնց գլխավորում էին Դոնավանը և Էլզան։ Վերջիններս գտել էին տաճարը, որտեղ պահպանվում էր Գրաալը, բայց չէին կարողանում անցնել Գրաալը պաշտպանող 3 թակարդների միջով։ Դոնավանը հրազենային վերք է հասցնում Հենրիին` մահացու վիրավորելով նրան։ Հենրիին հիմա միայն կարող էր փրկել Սուրբ Գրաալով բերված ջուրը։ Դրա համար Ինդիանան ստիպված է անցնել թակարդների միջով։ Հետևելով իր հոր օրագրի ցուցումներին՝ Ինդիանան կարողանում է անցնել 3 թակարդների միջով (շրջանաձև դանակներ, բառային գլոխկոտրուկ և անտեսանելի կամուրջ անհատակ անդունդի վրայով) և հասնել Գրաալի դահլիճին, որը հսկվում էր ծեր ասպետի կողմից։ Էլզան և Դոնավանը քայլ առ քայլ հետևում են Ինդիանային և իրենք էլ են հասնում դահլիճ։ Դահլիճում Էլզան Դոնավանին առաջարկում է կեղծ ոսկե Գրաալ, որի պատճառով էլ վերջինս սկսում է ահավոր արագությամբ ծերանալ, իսկ քիչ անց մահանում է և իսպառ փոշիանում։
Ինդիանան իր հնագիտական կարողություններն է օգտագործում, որպեսզի կարողանա գտնի ատաղձագործի հասարակ բաժակը։ Ծերունի ասպետը Ինդիանային զգուշացնում է, որ բաժակը չի կարելի տաճարի շեմից դուրս բերել։ Ինդիանան բաժակը կենարար ջուր է լցնում և այն բերում-լցնում է հոր վերքի վրա։ Հեղուկը ապաքինում է հրազենի վերքը։ Այնուհետև Էլզան որոշում է Գրաալը դուրս բերել տաճարի մուտքից՝ ասպետի զգուշացումներն արհամարհելով։ Տաճարը սկսում է արագորեն փլուզվել։ Էլզան ընկնում է բացված ճեղքի մեջ և կառչում ելուստից։ Ինդիանան փորձում է օգնել աղջկան, բայց վերջինս ամեն կերպ ջանում էր իր մյուս ձեռքով բռնել Գրաալը, որի համար էլ գահավիժում է անդունդ։ Մի քիչ անց նույն իրավիճակում է հայտնվում Ինդիանան և վերջինս էլ իր հերթին փորձում է փրկել Գրաալը։ Սակայն օգնություն շտապած Հենրին համոզում է հետ կանգնել այդ մտադրությունից։ Տաճարից դուրս են գալիս Հենրին, Ինդիանան, Մարկուսը, իսկ տաճարը փլվում է։ Մինչ հերոսները շարժվեում էին արևմուտք, Ինդիանան բացատրում է, որ իր մականունը կապված է Մալամուտում ապրող ընտանիքի հետ, այլ ոչ թե շան անվան հետ։
Ստեղծման պատմություն
Լուկասը և Սփիլբերգը ի սկզբանե նախատեսել էին Ինդիանա Ջոնսի արկածների մասին եռապատում ստեղծել, երբ 1977 թվականին նկարահանեցին «Ինդիանա Ջոնս։ Կորուսյալ տապանը որոնելիս» ֆիլմը ։ Երկրորդ՝ «Ինդիանա Ջոնսը և ճակատագրի տաճարը» ֆիլմին ուղղված քննադատների և հանրության խառը գնահատականների համար Սփիլբերգը ներողություն խնդրեց Լուկասին և խոստացավ ավարտել եռագրությունը ։ Լուկասն ու Սփիլբերգը մտադրություն ունեին նոր ֆիլմում վերակենդանացնել «Ինդիանա Ջոնս։ Կորուսյալ տապանը որոնելիս» ֆիլմի շունչն ու ոգին ։ Սփիլբերգը խոստացել է, որ ֆիլմի ստեղծման աշխատանքների ընթացքում ինքը դիտավորյալ հապաղել է, որպեսզի դուրս գա իր կողմից նկարահանած «Մեծը» և «Անձրևի մարդը» ֆիլմերի ազդեցությունից ։
Լուկասն առաջարկեց ֆիլմ ստեղծել «Ուրվականներով տուն» մոտիվներով, որն արել էր Դիան Թոմասը «Սիրավեպ քարի հետ» ֆիլմի սցենարի համար։ Սփիլբերգը հրաժարվեց այդ գաղափարից Պոլտերգեյստ ֆիլմին նման լինելու պատճառով, որտեղ ինքը հանդես էր եկել որպես համահեղինակ և պրոդյուսեր ։ Լուկասն առաջինն առաջարկեց Սուրբ Գրաալի գաղափարն օգտագործել ֆիլմում։ Ըստ նրա՝ Գրաալը պետք է հանդիսանար քրիստոնեական մասունք, որը գտնվում էր Աֆրիկայում։ Սփիլբերգն այդ գաղափարին հավանություն չտվեց և այն համարեց չափազանց էզոտերիկական, նույնիսկ երբ Լուկասն առաջարկեց Գրաալին օժտել բուժիչ և անմահություն պարգևող ուժով։ 1984 թվականի սեպտեմբերին Սփիլբերգն ավարտեց 8 էջանոց պատմությունը Ինդիանա Ջոնսի և Կապիկների արքայի մասին, որը շուտով դարձավ 11 էջ։ Սցենարը պատմում էր Շոտլանդիայում ոգիների հետ պայքարող Ինդիանա Ջոնսի արկածների մասին, որին հաջորդում էր Ջոնսի աֆրիկյան արկածները, որտեղ վերջինս փնտրում էր հավերժ երիտասարդության ակունքը ։
Սցենարը գրել առաջարկվեց Քրիս Կոլամբուսին, ով գրել էր «Գրեմլիներ», «Հիմարները» և «Երիտասարդ Շերլոկ Հոլմսը» ֆիլմերի սցենարները, որոնց պրոդյուսերը հանդիսացել էր Սփիլբերգը։ Առաջին սևագիր տարբերակը գրվել է 1985 թվականի մայիսի 3-ին։ Փոխվել է գլխավոր սյուժեն։ Այն սկսվում է 1937 թվականին։ Ինդիանան Շոտլանդիայում մարտնչում է մահացու ուրվական Սիմուս Սիգով III-ի հետ։ Այնուհետև Ինդիանան գնում է Մոզամբիկ՝ դոկտոր Կլեր Կլարկին (ըստ Լուկասի Քեթրին Հեփբորնի տարբերակը) օգնելու համար, որը գտել է 200-ամյա պիգմեյ։ Նացիստները առևանգել են պիգմեյին նավակային մրցարշավի ժամանակ և Ինդիանան, Կլերն ու Սկրագի Բրիերը՝ Ինդիանայի հին ընկերը, ճանապարհորդում են Զամբեզի գետով, որպեսզի փրկեն նրան։ Ինդիանա Ջոնսը մահանում է մարտի թեժ պահին, բայց վերակենդանացվում է Կապիկների արքայի կողմից։ Սցենարի գործող կերպարներից էին աֆրիկյան կանիբալների ցեղախումբը, նացիստական սերժանտ Գատերբաղը, որն ուներ մեխանիկական բազուկ, Բետսին և ծովահենների հրամանատար Կեզուրեն (նկարագրված էր Տոսիրո Միֆունեի օրինակով), որը Դեղձն ուտելով մահանում է, քանի որ սրտով մաքուր չէր։
Կոլումբուսի երկրորդ սևագիրն ավարտվել է 1985 թվականի օգոստոսի 6-ին։ Սցենարից հեռացվեց Բետսին և հայտնվեց Դեշը։ Սցենարում Կապիկների արքան և նացիստները հանդես են գալիս որպես չարագործներ։ Կապիկների արքան Ինդիանային և Դեշին ստիպում է շախմատ խաղալ ռեալ անձանց հետ և ջախջախել այն անձանց, ում խորհրդանշող ֆիգուրը զոհ կգնար շախմատում։ Արդյունքում Ինդիանան ջախջախում է մեռյալներին, խաթարում է Կապիկների արքայի մտադրությունները և ամուսնանում Կլերի հետ ։ Սակայն Սփիլբերգն ու Լուկասը հրաժարվեցին Կապիկների արքայի բացասական կերպարից, քանի որ սցենարը դառնում էր ցափազանց ոչ իրական ։ Սփիլբերգը խոստովանել է. «ես ինձ զգում էի ծեր, չափազանց ծեր որ ուղղորդեի նրան» ։ 1997 թվականին Կոլումբոսի սցենարը թափանցեց համացանց և շատերը կարծում էին, որ դա Ինդիանա Ջոնսի չորրորդ ֆիլմի սցենարն էր, քանի որ այնտեղ տարեթիվը սխալմամբ գրել էին 1995 թվական ։