cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալան Բուսակ
Աստվածաբան, քահանա և ակտիվիստ
1985 թվականին հանդես է եկել ՀԱՀ-ի կառավարության դեմ բազմակողմանի միջոցներ ձեռնարկելու կոչով, ՀԱՀ վերադառնալուց հետո ձերբակալվել է նույն թվականի օգոստոսին։ 1991 թվականին Բուսակն ընտրվել է Արևմտյան Կապսի նահանգի Աֆրիկյան ազգային կոնգրեսի (ՀԱԿ) նախագահ։
Սկանդալներ, կոռուպցիայի մեղադրանքներ և դատարան
Բուսակը ստիպված է եղել Նիդեռլանդների ռեֆորմատյան եկեղեցին լքել 1990 թվականին, երբ հայտնի են դարձել հաղորդավարուհի Էլնա Բոտի հետ նրա արտամուսնական կապի մանրամասները, ավելի ուշ նրանք ամուսնացել են ։
Արևմտյան Կապսի նահանգում ՀԱԿ-ի կուսակցության ղեկավար փոխարինվելուց հետո Նելսոն Մանդելան որպես փոխհատուցում Բուսակին առաջարկել Է Ժնևում ՄԱԿ-ին առընթեր դեսպանի պաշտոնը։ Սակայն նրա պաշտոնավարումից մի քանի շաբաթ առաջ ի հայտ է եկել կոռուպցիայի մասին առաջին վկայությունը ։
Մեղադրանքը վերաբերում էր Բուսակի կողմից խաղաղության և արդարության բարեգործական հիմնադրամին տրամադրված օտարերկրյա օգնությանը։ DanChurchAid-ը (դանիական եկեղեցական օգնություն) դիմել է Յոհանեսբուրգի Bell Dewar իրավաբանական ընկերության ՝ խնդրելով հետաքննել 1985 թվականին արված 1 միլիոն ԱՄՆ դոլարի նվիրատվության ծախսերը։ Վեց շաբաթ անց մամուլում սկանդալի լուսաբանումից հետո տնտեսական լուրջ հանցագործությունների հետաքննության վարչությունը սեփական հետաքննությունն է սկսել, և Բուսակին համոզել են հեռանալ արտաքին գործերի նախարարությունից ։
Եվս մեկ բողոք է ներկայացվել արքեպիսկոպոս Դեսմոնդ Տուտուի կողմից, որը ոստիկանություն է դիմել հարցումով, թե ինչ է տեղի ունեցել ամերիկացի երգիչ Փոլ Սայմոնից 423 հազար ռանդ նվիրատվության հետ, որոնք Տուտուն փոխանցել է Բուսակի հիմնադրամին ։
Եռամսյա հետաքննությունից հետո Յոհանեսբուրգի իրավաբանական ընկերությունը հրապարակել է 600 էջանոց հաշվետվություն, որում դատապարտել են Բուսակի գործողությունները ։
Մինչդեռ կառավարությունը խնդրել է իր իրավախորհրդատուներից մեկին անցկացնել սեփական հետաքննությունը։ Խորհրդատուն պատրաստել է երեք էջանոց հաշվետվություն, որում փորձ է արվել բացել իրավաբանական ընկերության հաշվետվության մեջ առկա թերությունները և այդպիսով կասկածները հանել Բուսակից։ Ի պատասխան Յոհանեսբուրգի իրավաբանական ընկերությունը կառավարական զեկույցը նկարագրել է որպես «աբսուրդ» և թողարկել է 18 էջանոց հերքում։
Սակայն Մանդելան, չսպասելով հանցանշանների ճշմարտացիության կշռադատմանը և անտեսելով տնտեսական լուրջ հանցագործությունների հետաքննության վարչության աշխատանքը, Բուսակին անմեղ է հայտարարել։
Թեև, ի վերջո, հանրային դժգոհությունը հանդարտվել է, բայց տեղի ունեցածը լայնորեն ընկալվել է որպես կոռուպցիայի կոծկում, քաղաքական քիրվայություն և արդարադատության խաթարում, ինչպես նաև այն բանի օրինակ, որ Մանդելան ընդունակ է կոպիտ սխալների պետական գործեր վարելու մեջ։
1999 թվականին Բուսակը կանգնել է դատարանի առաջ, սակայն հրաժարվել է ցուցմունք տալ։ Նա մեղավոր է ճանաչվել 1999 թվականի մարտի 24-ին տեղի ունեցած խարդախության մեջ։ Նա բանտարկվել է 2000 թվականին և ազատ է արձակվել 2001 թվականին՝ իր երեք տարվա բանտարկությունից մի փոքր ավելի քան մեկ տարի հետո։
Չնայած Բուսակն իր ազատ արձակումից հետո ներման խնդրագիր է ներկայացրել նախագահ Թաբո Մբեքիին, նա չի բավարարվել, քանի որ իշխանությունները համարել են, որ նա չի ընդունել կատարված հանցագործությունը։ Սակայն 2005 թվականի հունվարի 15-ին հայտարարվել է, որ նա ներում է ստացել նախագահի կողմից, և նրա դատվածությունը հանվելու է։
Գործունեությունը 21-րդ դարում
2004 թվականին Բուսակը հանդես է եկել Հարավային Աֆրիկայում միասեռ ամուսնությունների օգտին այն բանից մեկ տարի առաջ, երբ երկրի Սահմանադրական դատարանը որոշել է, որ գեյերի և լեսբուհիների համար ամուսնության ձևակերպման մերժումը խտրական է և խախտում է երկրի Սահմանադրությունը ։ 2008 թվականին լինելով Հարավային Աֆրիկայում Միավորված ռեֆորմատյան եկեղեցու Կապսի Սինոդի մոդերատոր Բուսակը ցնցել է բազմաթիվ եկեղեցական առաջնորդներին՝ հայտարարելով, որ պատրաստվում է հեռանալ եկեղեցում իր բոլոր պաշտոններից ԼԳԲՏ մարդկանց նկատմամբ իր խտրական դիրքորոշման պատճառով։ Նա վկայակոչել է 1986 թվականի եկեղեցական փաստաթուղթը, որը դատապարտում է խտրականության բոլոր ձևերը։
2008 թվականի վերջին Բուսակը Զիմբաբվեի ճգնաժամով տուժած քաղաքացիներին կոչ էր արել ապստամբել նախագահ Ռոբերտ Մուգաբեի և նրա ավտորիտար իշխող ZANU-PF կուսակցության դեմ։ Նա նաև դատապարտել Է ՀԱՀ-ի նախագահ Տաբո Մբեքիին այն բանի համար, որ նա չի կարողացել եկեղեցիների կոչով կատարել Աֆրիկայի հարավի երկրների զարգացման հարցերով հանրակցության պաշտոնական միջնորդի իր դերը ։
Նույն 2008 թվականին Բուսակը ՀԱՀ-ի ղեկավարությանը հրապարակավ կոչ է արել հիշել, թե ինչու է երկիրը որոշել վերացնել ռասայական արգելքները և ստեղծել միասնական Հարավային Աֆրիկա ։ 2008 թվականի դեկտեմբերին նա պաշտոնապես դուրս է եկել ՀԱԿ-ի շարքերից և միացել է Ժողովրդական Կոնգրեսին ։ Ի պատասխան ՀԱԿ-ը մամուլին է հաղորդել Բուսակի կազմած հուշագիրը, որում նա խնդրել է նշանակումներ Կատարել տարբեր պաշտոններում, նախևառաջ ՄԱԿ-ում ՀԱՀ-ի ներկայացուցչին ։
2009 թվականի փետրվարին ընտրվել է որպես իր նոր կուսակցության գլխավոր թեկնածու Արևմտյան Կապայի գավառում 2009 թվականի նահանգային և ազգային ընտրություններում։ Սակայն արդեն 2009 թվականի նոյեմբերին Բուսակը հեռացել է Կոնգրեսից ։
Պարգևներ
Բեյերս Նայուդի և Վինի Մանդելայի հետ միասին 1985 թվականին պարգևատրվել է Մարդու իրավունքների ոլորտում Ռոբերտ Ֆ. Քենեդիի մրցանակով, որն ամեն տարի շնորհվում է արդարադատության և մարդու իրավունքների կենտրոնի կողմից՝ մի մարդու կամ մի խումբ անձանց, որոնց խիզախ գործունեությունն ընկած է Մարդու իրավունքների համար շարժման հիմքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀԱՀ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի ակտիվիստներ Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի գրողներ Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի կրոնական առաջնորդներ
Ռիկարդո Վալյարինո
Ռիկարդո Վալյարինոն (Ricardo Vallarino, ), ուրուգվայցի ֆուտբոլային մրցավար է։ Վարել է հարավամերիկյան հավաքականների ֆուտբոլային առաջնության հանդիպումները 1917, 1921, 1922 և 1925 թվականների խաղարկություններին։ Ֆուտբոլի աշխարհի առաջին առաջնության ժամանակ գլխավոր մրցավարի պաշտոնում վարել է ի ու յի միջև հանդիպումը։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ուրուգվայցի ֆուտբոլային մրցավարներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մրցավարներ այբբենական կարգով
Օյվոժ (Չոժուգայի վտակ)
Օյվոժ (Ойвож), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Չոժուգա գետի աջ ափին՝ 6 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 24 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մեզեն, գետի ենթաավազանը՝ բացակայում է, գետի գետային ավազանը՝ Մեզեն
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Գյումրիի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Շիրակի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Շիրակի մարզի Գյումրի քաղաքի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 1023 հուշարձան (27 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Յաբլոնիցա (գյուղ, Պուտիլայի շրջան)
Յաբլոնիցա (Яблуниця), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Պուտիլայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Յաբլոնիցա գյուղում բնակվում էր 744 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Պուտիլայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Աստերոիդների ցանկ (60501-60600)
Աստերոիդների ցանկ (60401-60500) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (60601-60700)
(7579) 1990 TN1
(7579) , աստերոիդ աստերոիդների գոտի ներքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Էլեանոր Հելինի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 1,978255 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8483 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,1082 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1016,3 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,354226 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 16,98° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էլեանոր Հելինի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու ներքին մասի աստերոիդներ
Սայմոն Բրեթ
Սայմոն Էնթոնի Լի Բրեթ (Simon Anthony Lee Brett,, Ուրսեսթեր պարք, Սուրրեյ, Անգլիա ), բրիտանացի գրող, բազմաթիվ դետեկտիվների և պիեսների հեղինակ, ռադիոբեմականացումների պրոդյուսեր։
Անձնական կյանք
Բրեթը ծնվել է գանձապահի ընտանիքում և սկզբում սովորել է Օքսֆորդի Դուլվիչ քոլեջում, այնուհետև Վադամ քոլեջում, որտեղ նա անգլերեն լեզվի մասնագետի առաջին կարգի պատվավոր աստիճան է ստացել։ Ամուսնացած է, ունի երեք երեխա, ապրում է Արունդելում, Անգլիայի Արևմտյան Սասսեքսում։ 2000 թվականից ի վեր Բրեթը հանրաճանաչ «Դետեկտիվների ակումբի” (Detection Club) նախագահն է։ Նա արժանացել է Բրիտանական կայսրության շքանշանի սպայի կոչմանը 2016 թվականի Ամանորյա ցուցակում ՝ գրականությանը ծառայելու համար։ ["No. 61450". The London Gazette (Supplement). 30 December 2015. p. N11]
Թանթրվենի, Տիգրանի
Թանթրվենի, Տիգրանի, կենսաբանական բնության հուշարձան Հայաստանի Հանրապետությունում։ Բնության հուշարձանը գտնվում է Կոտայքի մարզում՝ Արզնի առողջարանի մոտ՝ Հրազդան գետի ափին՝ ծովի մակարդակից 1350 մ բարձրության վրա։ Այն գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Բնապահպանության նախարարության բնության պետական հուշարձանների ցանկում։ Բնության պետական հուշարձանների ցանկում ներառվել է 2008 թվականի օգոստոսի 14-ին ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության բնության հուշարձանների ցանկը հաստատելու մասին» ՀՀ Կառավարության որոշման համաձայն ։
Սայմոն Բրեթ
Ռադիո և հեռուստատեսային կարիերա
Օքսֆորդի համալսարանը ավարտելուց հետո Բրեթը ընդունվեց BBC- ի որպես պրակտիկանտ և աշխատեց BBC Ռադիո և Լոնդոն Ուիքենդ հեռուստատեսությունում։  Այնտեղ նա թողարկեց «Գալակտիկայի զբոսաշրջիկի ուղեցույց» -ի (The Hitchhiker's Guide to the Galaxy) առաջին դրվագը, ինչպես նաև «Բըրկիսի ուղին» («The Burkiss Way») կատակերգության շարքի բազմաթիվ դրվագներ, «Կներեք, ես գաղափար չունեմ» (I'm Sorry I Haven't a Clue) խորագրով և հումորային խաղ  Just a Minute : 1990-ականների կեսերին Բեթը գրել և վարել է «Գարշելի պիես” (Foul Play) ռադիոբեմականացված խաղ, որտեղ ուղիղ եթերում  հավաքել է հեղինակավոր դետեկտիվ գրողներին առաջարկվող առեղծվածը լուծելու համար։ Հեռուստատեսություն տեղափոխվելուց հետո Բրեթը պատրաստեց «Առաջին մասի վերջը» (End of Part One) և «Գլամների ընտանիքը» (The Glums) LWT հեռուստատեսության համար։ Բրեթը մի քանի սիթքոմների հեղինակն է, այդ թվում `BBC Radio 4-ի Հենրիի անվան տակ`«Ոչ մի պարտականություններ և հոտավետ վարդեր» ։ Հենրին հետագայում թողարկվել է հեռուստատեսությամբ ITV- ի համար։ Նա գրել է BBC ռադիո դետեկտիվի դերասան Բալդիի դրվագները (2000)։
Թանթրվենի, Տիգրանի
Տես նաև
Կատեգորիա:Բնության հուշարձաններ Կոտայքի մարզում
Սայմոն Բրեթ
Գրական կարիերա
Բրեթը գրել է դետեկտիվ վեպերի չորս շարք՝ Չարլզ Փարիզ, տիկին Պարգետեր, Ֆետերինգ, Բլոտտո և Թվինքս։ Այս վեպերի մեծ մասը ստեղծված են «Ոսկե դարաշրջանի» դետեկտիվի ավանդույթով՝ ընթերցողին զվարճացնելով հումորով, էքսցենտրիկ հերոսներով և սյուժեի բարդ շրջադարձներով։ Բրեթը նաև գրել է մի շարք դետեկտիվ պիեսներ և վերոնշյալ շարքերից դուրս վեպեր, որոնցից “Համակարգի կատվածահար վիճակ” (A Shock to System (1984), ամենայն հավանականությամբ, լավագույնն է համարվում ի շնորհիվ դրա հիման վրա նկարահանված ֆիլմում Մայքլ Քեյնի մարմնավորած բիզնեսի ղեկավարի կերպարի, որը վրեժխնդիր է լինում մի մարդուց կարիերայում իրենից առաջ անցնելու համար։
Չարլզ Փարիզ
Բրետը մի քանի գրքեր է գրել Չարլզ Փարիզի մասին։ Դա մի բաժանված (բայց ոչ ամուսնալուծված 30 տարվա ընթացքում), չափավոր հաջողակ դերասան է, մի փոքր խմելու հետ խնդիր ունեցող, որը խառնվում է տարբեր հանցագործությունների մեջ և իր կամքին հակառակ հայտնվում է սիրողական դետեկտիվի դերում։ Այս հերոսին նվիրված 19 վեպ է գրվել.
1.	Դերերում՝ անհայտանալու հերթականությամբ - Cast, In Order of Disappearance (1975)
2.	Այսքան արյուն - So Much Blood (1976)
3.	Թակարդ աստղի համար - Star Trap (1977)
4.	Սիրողական դիակ - An Amateur Corpse (1978)
5.	Կատակերգուի մահը - A Comedian Dies (1979)
6.	Միկրոֆոնի մյուս կողմը - The Dead Side of the Mic (1980)
7.	Իրավիճակային ողբերգություն - Situation Tragedy (1981)
8.	Անկախամտածված սպանություն - Murder Unprompted (1982)
9.	Սպանություն սեփականության իրավունքով - Murder in the Title (1983)
10.	Չմահացած, միայն պառկած - Not Dead, Only Resting (1984)
12.	Ի՞նչ սրիկա է դա - What Bloody Man Is That? (1987)
13.	Մի շարք սպանություն - A Series of Murders (1989)
14.	Իրավական մարմիններ - Corporate Bodies (1991)
15.	Վերանորոգված դիակ - A Reconstructed Corpse (1993)
16.	Հիվանդացած և մահացած - Sicken and So Die (1995)
17.	Մահվան սենյակի ֆարսը - Dead Room Farce (1998)
18.	Պատշաճ ընդմիջում - A Decent Interval (2013)
19.	Մոխրոտիկի The Cinderella Killer (2014)
20.	Մահացու սովորություն - A Deadly Habit (2018)
Տիկին Պարգետեր
1.	Դիակի մի հիասքնչ դաս - A Nice Class of Corpse (1986)
2.	Տիկին ՝ ենթադրաբար մահացած - Mrs, Presumed Dead (1988)
3.	Տիկին Պարգետերի փաթեթը - Mrs Pargeter's Package (1990)
4.	Տիկին Պարգետերի մսից մի կիլո - Mrs Pargeter's Pound of Flesh (1992)
5.	Տիկին Պարգետերի սյուժեն - Mrs Pargeter's Plot (1996)
6.	Տիկին Պարգետերի փառքի գագաթնակետը -Mrs Pargeter's Point of Honour (1999)
7.	Տիկին Պարգետերի սկզբունքը - Mrs Pargeter's Principle (2015)
8.	Տիկին Պարգետերի հասարակության հետ կապերը - Mrs Pargeter's Public Relations (2017)
Ֆեզերինգ
Ֆեզերինգը մի երևակայական գյուղ է Անգլիայի հարավային ափին, Թարրինգ (Tarring) գյուղի մոտակայքում։ Այստեղ է բնակվում Քերոլ Սեդդոնը, սիրողական դետեկտիվ կինը, ով թոշակի անցած պետական ծառայող, և Ջուդի Նիքոլսը, նրա ընկերուհի հարևանը։ Մինչ այժմ տպագրվել են 17 Ֆեզերինգ գյուղի առեղծվածներ (ամեն մի գրքի անվանման մեջ բառերը սկսվում են նույն տառով).
1.	Մարմինը լողափում - The Body on the Beach (2000)
2.	Մահ Դաունսում - Death on the Downs (2001)
3.	Մարմինը քաղաքում - The Torso in the Town (2002)
4.	Սպանություն թանգարանում - Murder in the Museum (2003)
5.	Կախվածը հյուրանոցում - The Hanging in the Hotel (2004)
6.	Վկան հարսանիքին - The Witness at the Wedding (2005)
8.	Մահ վարսահարդարիչի տակ - Death Under the Dryer (2007)
9.	Արյուն բուքմեյքերային գրասենյակում - Blood at the Bookies (2008)
10.	Թունավորում գարեջրատանը - Poisoning at the Pub (2009)
11.	Կրակոցներ խանութում - The Shooting in the Shop (2010)
12.	Ոսկորներ լողափի տնակի տակ - Bones Under the Beach Hut (2011)
13.	Հրազեն պատկերասրահում - Guns in the Gallery (2011)
14.	Դիակը դատարանում - Corpse on the Court (2012)
15.	Խեղդումը բեմի վրա - Strangling on the Stage (2013)
16.	Դամբարան Թուրքիայում - The Tomb in Turkey (2014)
17.	Սպանություն սրճարանում - The Killing In The Cafe (2015)
18.	Ստախոսը գրադարանում - The Liar In The Library (2017)
Բլոտտո և Թվինքս
Այս ֆարսային դետեկտիվները պատկերում են Առաջին համաշխարհային պատերազմից անմիջապես հետո ընկած ժամանակահատվածում արիստոկրատ ընտանիքից հմայիչ և խելոք Բլոտտոին և նրա գեղեցիկ ու խելացի քրոջ Թվինքսին։
3.	Բլոտտոն, Թվինքսը և Ռիվյերայի կրծողները - Blotto, Twinks and the Rodents of the Riviera (2011)
4.	Բլոտտոն, Թվինքսը և մաքսանենգի ընկերուհին - Blotto, Twinks and the Bootlegger's Moll (2012)
5.	Բլոտտոն, Թվինքսը և սֆինքսի առեղծվածը - Blotto, Twinks and the Riddle of the Sphinx (July 2013)
6.	Բլոտտոն, Թվինքսը և ցարի ժառանգը - Blotto, Twinks and the Heir to the Tsar (July 2015)
7.	Բլոտտոն, Թվինքսը և արծաթյա էկրանի աստղերը - Blotto, Twinks and the Stars of the Silver Screen (2017)
Պիեսներ
•	Առերես սպանություն - Murder in Play (1994)
•	Պարոն Քվիգլիի վրեժը - Mr Quigley's Revenge (1995)
•	Կարմիր Գլխարկի պատմությունը - The Tale of Little Red Riding Hood (1998)
•	Թեյնիկը վրա դնելիս - Putting the Kettle on (2002)
•	Վատ երազ - A Bad Dream (2005)
Արտաքին հղումներ
•	Պաշտոնական կայքէջ -
Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 28 ծնունդներ Կատեգորիա:1945 ծնունդներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բրիտանացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Անգլիացի դետեկտիվ ժանրի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բրիտանացի մանկագիրներ
Տվերի դրագունների 16-րդ գունդ
Տվերի դրագունների 16-րդ գունդը Ռուսական կայսերական բանակի հեծելազորային զորամաս է։ Այն Կովկասյան հեծելազորային դիվիզիայի կազմում էր։
Գտնվելու վայրը՝ Թիֆլիսի նահանգ՝ Ցառսկիյե Կոլոդցի բնավայր (այժմ՝ Դեդոպլիս-Ցկարո) ։
Մասնակցություն Ղրիմի պատերազմ ին՝ 1877-1878 թվականների Ռուս-թուրքական պատերազմ, Առաջին համաշխարհային պատերազմ։
Գնդի կազմավորում
1798 թվականի օգոստոսի 20-ին կայսր Պավել I-ի հրամանով նորակոչիկներից կազմավորվել է գեներալ-մայոր Զորնի զրահակիր հեծյալ զինվորների գունդը՝ բաղկացած 5 հեծելավաշտերից և 899 ստորին աստիճաններ ունեցող զինվորականներից։
Գնդի մարտական ​​պատմությունը սերտորեն կապված է 19-րդ դարում՝ Ռուսաստանի կովկասյան սահմանների պաշտպանության հետ։ 1801 թվականի մարտի 31-ից կրում է, "Տվերի դրագունների գունդ "անունը։
1806-1812 թվականներին գունդը գտնվում էր Դունայի բանակի կազմում, որը գործում էր Մոլդովա յում և Վալախիայում մասնակցում էր թուրքերի դեմ պատերազմին։
1813 թվականին տվերցիները մասնակցել են Թորն ամրոցի շրջափակմանը և գրոհին։ 1829 թվականին գունդը վերակազմավորվեց վեց գործող հեծելավաշտերին՝ հետիոտնային ռեզերվով և մեկ պահեստայինով։
1833 թվականի մարտի 21-ին գնդին կցվեցին 3-րդ, 4-րդ, 6-րդ ակտիվ հեծելավաշտերն ու Արզամասի հեծելազորային գնդի հետիոտնային ռեզերվն և Վոլինսկի ուլանների գնդի կեսը. գունդը վերակազմավորվել է 10 ակտիվ հեծելավաշտերի՝ մեկ ռեզերվով։
1837 թվականի օգոստոսի 26-ին գունդը անվանվեց Նորին Կայսերական Մեծության Մեծ Իշխան Միխայիլ Պավելի դրագունների  գունդ։
1849 թվականի սեպտեմբերի 19-ին, Մեծ Իշխան Միխայիլ Պավելի մահվան կապակցությամբ գունդը վերանվանվեց Նորին Կայսերական Մեծության Մեծ Իշխան Նիկոլայ Նիկոլայի դրագունների գունդ։
Օսորգինո (այլ կիրառումներ)
Օսորգինո, կարող է վերաբերել՝
Տվերի դրագունների 16-րդ գունդ
Գնդի կազմավորում
1854 թվականի մարտի 15-ին գունդը ժամանեց Թիֆլիս և մտավ Ալեքսանդրապոլի ջոկատի կազմ։ Մայիսի 29-ին 1-ին դիվիզիոնը մասնակցել է Արապչայ գետի մյուս կողմից իշխան Բեբուտովի կողմից ձեռնարկած հետախուզությանը։ Հուլիսի 24-ին ամբողջ գունդը կռվել է Քյուրուք դարայում և գրավել թուրքական 12 հրանոթ ունեցող մարտկոցը։
1855 թվականի հուլիսի 26-ին, գունդը՝ գեներալ Բրիմերի հրամանատարությամբ, մասնակցեց խարահայթայթմանը։ Բերդի շրջափակման ժամանակ գունդը գտնվել է գեներալ Բակլանովի ջոկատում։ Սեպտեմբերի 17-ին՝ գեներալ Բազինի շարասյունում՝ Կարսի բերդի վրա գրոհի ժամանակ, Տվերի գնդի բաժանումը նպաստեց Չախմախի բարձունքների ամրացումներից շարասյան  ճիշտ նահանջելուն։
1856 թվականի ապրիլի 3-ին, 5-րդ էսկադրոնը ամբողջ ուժով և 2-րդ, 3-րդ և 8-րդ էսկադրոնների անձնակազմը հատկացվել է Պերեյասլավի դրագունների գնդի ձևավորմանը։ Այնուհետև գունդը վերակազմավորվել է 6 գործող էսկադրոնների՝ մեկ ռեզերվով։ Հոկտեմբերի 17-ին մեկնել է Ստավրոպոլի նահանգ՝ մասնակցելու Արեւմտյան Կովկասի լեռնաբնակների հետ պատերազմին։
1862 թվականի հուլիսի 31-ին, գունդը վերակազմավորվել է 4 գործող էսկադրոնների՝ մեկ ռեզերվով։  7-րդ պահեստային էսկադրոնը վերանվանվել է 5-րդ պահեստային էսկադրոն։ Այս թվականից մինչև Արևմտյան Կովկասի վերջնական գրավումը մասնակցել է լեռնաբնակների դեմ արշավախմբերին։
Ափնիսի
Ափնիսի (აფნისი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 760 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 3 կմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քարելի շրջան
Տվերի դրագունների 16-րդ գունդ
Գնդի կազմավորում
1864 թվականի մարտի 25-ից կոչվել է Նորին Կայսերական Մեծության Մեծ Իշխան Ավագ Նիկոլայ Նիկոլայի Տվերի դրագունների 15-րդ գունդ։
1865 թվականի սկզբին գունդը մտավ նորաստեղծ Կովկասյան հեծելազորային դիվիզիայի կազմի մեջ։
1877 թվականի ապրիլի 12-ին, կովկասյան-թուրքական սահմանին գործող կորպուսի հիմնական ուժերի կազմում, գեներալ-ադյուտանտ Լորիս-Մելիքովի հրամանատարությամբ հատել է սահմանը։ 16-ին իշխան Ճավճավաձեի առաջապահ զորամասում մասնակցել է դեպի Քարաջուրան արշավին։ Ապրիլի 26-ին գեներալ-մայոր Շերեմետևի հրամանատարությամբ մասնակցել է Կարսի հյուսիս-արևմտյան կողմում կատարվող արշավին և Մելիք-Քեյ գյուղի մոտ հետ  է մղել թուրքերի հարձակումը։ Մայիսի 4-ին և 5-ին 1-ին դիվիզիոնը՝ գեներալ-մայոր Շերեմետևի ջոկատով մասնակցել է Արդագանի ամրոցի գրոհին։
Հուլիսի 24-ին գունդը գործում էր իշխան Շչերբատովի համակցված հեծելազորային բրիգադի կազմում՝ Էրիվանի ջոկատն ուժեղացնելու համար։ Օգոստոսի 15-ին Իգդիրի ջոկատի կազմում հետ է մղել Իզմայիլ փաշայի կորպուսի հարձակումները։ Հոկտեմբերի 8-ից Կարսի շրջափակման ժամանակ եղել է գեներալ-լեյտենանտ Շատիլովի ջոկատում։ Նոյեմբերի 5-ի լույս 6-ի գիշերը բերդի վրա հարձակման ժամանակ Կարսը գործել է գեներալ-մայոր Շերեմետևի շարժական շարասյունում։
1878 թվականի մայիսի 15-ին ձմեռանոցից մեկնել է Սարիկամիշի ջոկատ։ Հուլիսի 8-ից սեպտեմբերի 7-ը եղել է Էրզրումի ջոկատում։ Հոկտեմբերի 1-ին բերվել է խաղաղ կազմ։
Աստերոիդների ցանկ (241701-241800)
Աստերոիդների ցանկ (241601-241700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (241801-241900)
Տվերի դրագունների 16-րդ գունդ
Գնդի կազմավորում
1882 թվականի փետրվարի 12-ից կոչվել է Նորին Կայսերական Մեծության Մեծ Իշխան Ավագ Նիկոլայ Նիկոլայի Տվերի դրագունների 43-րդ գունդ։
1883 թվականի օգոստոսի 11-ին վերակազմավորվել է 6 էսկադրոնի. պահեստային էսկադրոնը վերակազմավորվել է Կովկասի հեծելազորային ռեզերվի 1-ին ջոկատի։
1891 թվականի ապրիլի 26-ին Նորին Կայսերական Մեծության Մեծ Իշխան Ավագ Նիկոլայ Նիկոլայի մահվան կապակցությամբ գունդը կոչվեց Տվերի դրագունների 43-րդ գունդ։
1898 թվականի օգոստոսի 20-ին, 1884 թվականի ռազմական գերատեսչության թիվ 347 հրամանի համաձայն, գունդը նշեց իր հարյուրամյակը։
1907 թվականի դեկտեմբերի 6-ից նրան կոչում են Նորին Կայսերական Մեծության Գահաժառանգ Ցեսարևիչի 16-րդ Տվերի դրագունների գունդ։
Գնդի ավելի քան 200-ամյա պատմության մեջ կան բազմաթիվ փառավոր գործեր (գունդը ցրվել է 1918 թվականին), սակայն գնդի տարեգրության հատուկ էջը կապված է 1854-1856 թվականների Ռուս-թուրքական պատերազմին մասնակցելու հետ, որն առավել հայտնի է որպես Ղրիմի  և 1877-1878 թվականների Ռուս-թուրքական պատերազմ։
Այս պատերազմներում գունդը մասնակցել է կովկասյան օպերացիաների թատրոնին և Հայաստանի տարածքում ռազմական գործողություններին, այդ թվում նաև Կարսի հայտնի բերդի գրոհին։
1854-1856 թվականների Ռուս-թուրքական պատերազմում՝ ժամանակակից Հայաստանի տարածքում գունդը կորուստներ է կրել սպայական կորպուսում, այդ թվում՝ զոհվել է գնդի հրամանատար, գեներալ-մայոր Իոսիֆ Միխայիլի Կուկոլևսկին։
Գերազանցության նշաններ՝
Գնդին շնորհվել է Սուրբ Գեորգիի դրոշակ՝ «1854 թվականի հուլիսի 24-ին Կյուրուկ-Դարայի ճակատամարտում գերազանց գործերի համար» մակագրությամբ։ 1875 թվականի օգոստոսի 11-ին՝ Բարձրագույն պարգևագիր։
Նշաններ՝ գլխարկների վրա հետևյալ մակագրություններով՝ «1864 թվականին Արևմտյան Կովկասի գրավման գործում տարբերվելու և 1881 թվականի հունվարի 12-ին Գեոկ-Թեփե ամրոցը փոթորկով գրավելու համար»/ 1-ին դիվիզիոնում/։ Առաջին պարգևը շնորհվել է 1865 թվականի հուլիսի 20-ին՝ լեռնաբնակների հետ պատերազմելու համար, իսկ երկրորդը շնորհվել է 1882 թվականի հունիսի 9-ին, այլ ստորաբաժանումներում՝ «Արևմտյան Կովկասի 1864 թվականի նվաճման մեջ առանձնանալու համար»՝ տրված 1865 թվականի հուլիսի 20-ին։
17 Սբ. Գեորգիի շեփոր տրվել է 1878 թվականի հոկտեմբերի 13-ին՝ «1877 և 1878 թվականների Թուրքական պատերազմում տարբերվելու համար» մակագրությամբ։ 1878 թվականի նոյեմբեր 26-ին՝ Բարձրագույն պարգևագիր։
Շտաբի և գլխավոր սպայական համազգեստի վրա զինվորական տարբերակման օղեր՝ տրվել են 1878 թվականի հոկտեմբերի 13-ին։
Ռաշաու
Ռաշաու (Raschau), գյուղ Գերմանիայում։ Ենթարկվում է Կեմնից վարչական կենտրոնին։ Բնակչությունը 4090 մարդ։ Ընդգրկման տարածքը 21.20 կմ²։ Պաշտոնական կոդ 14 1 91 250։
Այն բաժանված է երկու գյուղական համայնքների։ 2008 թվականի հունվարի 1-ին միացել է Մարկերսբահին։
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Քլենսի Վիգամ
Քլենսի Վիգամ (Clancy Wiggum), «Սիմփսոններ» մուլտսերիալի Սփրինգֆիլդի ոստիկանության բաժանմունքի ղեկավարը, որը մի քանի անգամ ազատվել է պաշտոնից։ Նա ամուսնացած է Սարա Վիգամի հետ և նրանք ունեն տղա, Ռալֆը։ Հնչունավորում է Հենք Ազարիան։
Կենսագրություն
Քլենսին հավանաբար ծնվել է Բալթիմորում։ Նրա հայրը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վետերան է, զոհվել է դժբախտ պատահարից շքահանդեսի ժամանակ 1979 թվականին։ Վիգամը բազմաթիվ թերություններ ունի՝ հիմար է, անկիրթ, կաշառք է վերցնում։ Ուշադրություն չի դարձնում քաղաքացիների իրավունքներին և հասարակության անվտանգությանը։ Բայց ունի նաև լավ կողմեր՝ սիրում է իր ընտանիքը, հատկապես տղային՝ Ռալֆին։
Գերմանիան Եվրատեսիլ 2010 երգի մրցույթում
Գերմանիային Եվրատեսիլ 2010 երգի մրցույթում ներկայարել է երիտասարդ երգչուհի Լենա Մայեր-Լանդրութը «Satellite» երգիվ։ Գերմանիան լինելով մեծ քառյակի անդամ (2011-ից արդեն մեծ հնգյակ է դարձել) հնարավորություն ստացավ ներկայանալ միանգամից եզրափակչում և ըստ վիճակահանության Լենան եզրափակչում ելույթ ունեցավ 22 համարի ներքո։ Լենան դարձավ Եվրատեսիլ 2010 երգի մրցույթի հաղթողը 246 միավորով ստանալով 12 միավոր 9 երկրից։
Ծանոթագրությունենր
Կատեգորիա:Երկրներ Եվրատեսիլ 2010 երգի մրցույթում
Օստաշկովո (այլ կիրառումներ)
Օստաշկովո, կարող է վերաբերել՝
Վարվառա Տուրգենևա
Վարվառա Պետրովնա Տուրգենևա (Варвара Петровна Лутовинова, ի ծնե՝ Լուտովինովա, ), հարուստ կալվածատիրուհի, գրող Իվան Տուրգենևի մայրը, որի «Մումու» վիպակում հանդես է եկել անանուն տիրական տիկնոջ կերպարում։ Տուրգենևը նաև մոր բնավորության գծերով է կերտել «Առաջին սեր» վիպակում մայրիկի կերպարը և «Պունին և Բաբուրին»-ում՝ տատիկի։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1787 թվականին իր հոր մահից հետո։ Մինչև ութ տարեկանն ապրել է Պետրովսկոեում մորաքույրների հսկողության տակ։ Մոր երկրորդ մահից հետո մեծացել է Կրոմսկի շրջանի Խոլոդովո գյուղակում՝ խորթ հոր՝ Սոմովի տանը` ամբողջովին անուշադրության մատնված, ծեծի ու նվաստացման մեջ։ Երբ մահացել է մայրը, տասնվեցամյա Վարվառան խորթ հոր մոտից փախել է հորեղբոր՝ Իվան Լուտովինովի մոտ՝ Սպասկոյե-Լուտվինովո կալվածք։ Հորեղբայրը վճարել է նրա կրթության համար։
1813 թվականին հորեղբոր մահից հետո նրա ողջ ունեցվածքը մնացել է Վարվառային. «Նրան սպառնում էր դժբախտ անօժիտ աղջկա դառը բաժինը, բայց ճակատագրի կամքով Վարվառա Պետրովնան դարձավ տարածաշրջանի ամենահարուստ հարսնացուն և նույնիսկ կարողացավ իր ձեռքում միավորել իր ընտանիքի բազմաթիվ ճյուղերի ժառանգությունը» ։ 26 օրիորդի կարողությունը եղել է հսկայական. «միայն Օրյոլի կալվածքներում հաշվվում էր 5 հազար ճորտ, իսկ Օռլովից բացի գյուղեր կային նաև Կալուգա, Տուլա, Տամբով, Կուրսկ նահանգներում։ Սպասկոյեում արծաթյա սպասքի մեկ կտորը 60 փութ էր, իսկ Իվան Իվանովիչի կուտակած կապիտալը՝ 600 հազար ռուբլի»։ Աղջիկը ոչ միայն այն ժամանակվա ամուսնական շուկայի չափանիշներով ծեր էր, այլ նաև տգեղ՝ կարճահասակ, թխամաշկ, կուզիկ, երկար ու լայն քթով և անհարթ մաշկով՝ ծածկված խիտ ծակոտիներով ։ 1815 թվականին Օռլովում հուսարական գունդ է տեղակայվել, նրանց թվում է եղել ապագա վլադիմիրյան փոխնահանգապետ Մատվեյ Մուրոմցևը, որը հիշում է.
Այս իրադարձությունից անմիջապես հետո աղքատ ընտանիքից մի երիտասարդ 22-ամյա գեղեցկադեմ լեյտենանտ նորոգիչ (ռազմական նպատակներով ձիերի ջոկը համալրող սպա) եկել է Սպասկոյե։ «Ես ամուսնացա սիրով, նրա համար, ում ես ինքս եմ ընտրել՝ գեղեցկադեմ Սերգեյ Նիկոլաևիչ Տուրգենևին։ Այդ օրերին դա այնքան էլ հաճախ չէր լինում։ Իսկ կյանքի առաջին տարիներին նրանց ամուսնությունը նույնիսկ երջանիկ էր» ։
Հարսանիքը տեղի է ունեցել 1816 թվականի հունվարի 14-ին Սպասկոյեում։ Տուրգենևն իր ծնողների մասին գրել է «Առաջին սեր» վիպակում. «Հայրս՝ դեռ երիտասարդ և շատ գեղեցիկ տղամարդ, հաշվարկով ամուսնացել է նրա հետ, որն իրենից տասը տարով մեծ էր։ Մայրս տխուր կյանք էր վարում՝ անընդհատ անհանգստանում էր, խանդում» և այլն։ 1821 թվականին Սերգեյ Նիկոլաևիչը թողել է զինվորական ծառայությունը և գնդապետի կոչումով անցել թոշակի։ Տուրգենևները թողել են Օռկովն ու մշտապես տեղափոխվել Սպասկոե-Լուտովինովո։ Հետագայում Տուրգենևները փոքր երեխաներով (իրար հետևից երեք տղա են ծնվել) նաև ճանապարհորդել են Եվրոպայում։ 1827 թվականին ընտանիքը հաստատվել են Մոսկվայում՝ երեխաների ուսումը շարունակելու համար։ Այս ընթացքում գրողի ծնողների միջև արդեն շատ լուրջ տարաձայնություններ են եղել։ «Առաջին սեր» վիպակում Իվան Տուրգենևը նկարագրել է, թե ինչպես է սիրահարվել հիասքանչ հարևանուհուն (որի նախատիպը իշխանուհի Շախովսկայան էր), սակայն պարզվել է, որ նա արդեն սիրեկան ունի՝ իր սեփական հայրը՝ Սերգեյը։
Բացի որդիներ Նիկոլայից, Իվանից և հիվանդ Սերգեյից (մահացել է 16 տարեկանքւմ), որոնք ծնվել էին օրինական ամուսնությունից, ամուսնու կենդանության ընթացքում նա ծնել է ապօրինի դուստր՝ Վարվառա Բոգդանովիչ-Լուտովինովային՝ ամուսնական ազգանունը՝ Ժիտովա, որն ապրել է նրա տանը որպես սանուհի, որդեգիր և թողել գրառումներ, որոնք արժեքավոր տեղեկատվության աղբյուր են գրողի մասին։ Նա երեխային ունեցել է ընտանեկան բժշկից, որը որոշ ժամանակ ծառայել է նրանց տանը ։ Բժշկի անունը Անդրեյ Բերս էր, որն էլ իր հերթին, ուներ օրինական դուստրեր, որոնցից մեկը՝ Սոֆյան, դարձել է Լև Տոլստոյի կինը։ «Սանուհուն» Վարվառան երես է տվել և զուգել շատ ավելի, քան որդիներին։
1834 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Վարվառա Պետրովնան այրիացել է։ Այդ ժամանակ նա եղել է արտասահմանում, որտեղ մեկնել էր ըստ երևույթին նշված դստեր ծննդյան համար, և նրան ուղեկցել է տատմայր Բերսան ։ Նա չի մասնակցել ամուսնու հուղարկավորությանը։ Վերադարձել է միայն վեց ամիս անց, երբ մահացել նրա երրորդ որդին՝ Սերգեյը։ Վարվառա Պետրովնան նեղություն չի քաշել ամուսնու համար տապանաքար դնել Սանկտ Պետերբուրգի Սմոլենսկի գերեզմանատանը։ «Հայրիկին գերեզմանում ոչինչ պետք չէ»,- վստահեցրել է նա Իվանին,- Ես նույնիսկ հուշարձան չեմ սարքում, որ միաժամանակ փորձանք ու կորուստ ունենամ»։ Արդյունքում գերեզմանը կորել է ։ Ժամանակի ընթացքում հարուստ, քմահաճ այրու բնավորությունն սկսել է խիստ վատթարանալ։ Տուրգենևան շատ էր ճանապարհորդում, այդ թվում՝ արտասահման, ապրում էր Մոսկվայում, ինչպես նաև լինում էր իր կալվածքում, որտեղ ակտիվորեն զբաղվում էր ծաղկաբուծությամբ։ Նա այս կիրքն անվանեց «ֆլյորոմանիա»։ «Ես ամբողջովին ծաղիկների մեջ եմ։ Վարդեր... հափրուկ... շահպրակ՝ լիարժեք հյուրասենյակ», - գրել է նա որդուն՝ հաճախ խնդրելով նրան արտասահմանից ուղարկել հազվագյուտ բույսերի սերմեր, «բուսաբանական» գրքեր։ Սպասկոյե-Լուտովինովոյում տնկվել են ծաղկանոցներ, տարածվել են դեկորատիվ թփեր, տակառներում՝ թուրինջի ծառեր, գավիթի մուտքի առաջը զարդարված էր ձմեռային բազմաթերթ վարդերի թփերով։ Տանը ծաղկային ջերմոցներ կային, ձմեռային այգի, որտեղ թռչուններ կային՝ ազնվասարեկիկներ, կարմրակատարներ, երաշտահավեր ։ Իվանն այս կալվածքը ժառանգել է մոր մահից հետո։ Նրա կալվածքի թատրոնում է հանդես եկել դերասանուհի Եվդոկիա Իվանովան։ 1839 թվականի ամռանը կալվածքը գրեթե ամբողջությամբ այրվել է, պահպանվել է միայն կողաշենքը ։ Դրանից հետո նա գրեթե տասը տարի հաստատվել է Մոսկվայում՝ «Մումուի տանը» (տես՝ ստորև)։
Ավագ որդի Նիկոլայը զայրացրել է մորը՝ առանց թույլտվության ամուսնանալով նրա անձնական սպասավորուհի Աննա Շվարցի հետ։ Նրա զինվորական կարիերան չի ստացվել. թոշակի է անցել՝ հազիվ սպայական առաջին կոչում ստանալով։ Ավելի ուշ նա ներել է իր անհաջողակ որդուն և հրավիրել Մոսկվա՝ գնելով նրա հարևանությամբ բավականին վատ տուն՝ Պրեչիստենկա 26 հասցեում (բակում, այժմ չի պահպանվել)։ Բայց հարևանությամբ ապրող Վարվառա Պետրովնան երկար ժամանակ չէր ընդունում ո՛չ որդուն, ո՛չ նրա կնոջը ։ Վարվառա Պետրովնան խստորեն վերահսկում էր ընտանիքի ֆինանսները, իսկ արտասահմանում ապրող գրողը երբեմն շատ կախված էր նրանից և ստիպված էր նրանից փող մուրալ։ Ինչ-որ կերպ նա յուրաքանչյուր որդու տվել է մի կալվածք։ Սակայն նա չի ցանկացել նվիրատվության շնորհագիրը տալ, ավելին, տնօրինողների միջոցով հապճեպ վաճառել է գյուղի անասնագոմերում մթերված ողջ բերքն ու պաշարները, որպեսզի հետագա ցանքի համար ոչինչ չմնա։ Եղբայրները հրաժարվել են նվերից, որը մայրը կարող էր խլել իրենցից ցանկացած պահի։ Վրդովված Տուրգենևը բղավել է. «Ո՞ւմ չեք տանջում Դուք։ Բոլորի՛ն։ Ո՞վ է Ձեր կողքին ազատ շնչում։ «…» Դուք կարո՞ղ եք հասկանալ, որ մենք երեխաներ չենք, և որ Ձեր արարքը վիրավորական է մեզ համար։ Դուք վախենում եք մեզ ինչ-որ բան տալ, վախենում եք կորցնել ձեր իշխանությունը մեզ վրա։ Մենք միշտ եղել ենք Ձեր հարգալից որդիները, բայց Դուք մեզ չեք հավատում, ու ոչ մեկին և ոչ մի բանի չեք հավատում։ Դուք միայն հավատում եք Ձեր իշխանությանը։ Ի՞նչ տվեց այն Ձեզ։ Բոլորին տանջելու իրավունք» ։
«Որդիների պահվածքը խորապես վրդովեցրել է Վարվառա Պետրովնային։ Ավագը՝ Նիկոլայը, հրաժարական է տվել, հետաքրքրվել հասարակ մեկով, ապրել ոնց պատահի. ամենակրտսերը՝ Իվանը, ժամանակ է ծախսել գրելու, արտասահման մեկնելու, երգչուհու հետևից քարշ տալու վրա։: Երկուսն էլ սայթաքել են նրա իշխանությունից, մինչդեռ նա կցանկանար իր ձեռքում պահել ոչ միայն նրանց, այլ նաև նրանց կանանց, երեխաներին։ Իշխանության ցանկությամբ տարված՝ Վարվառա Պետրովնան հրամայել է կալվածքի մուտքի մոտ կախել «Նրանք կվերադառնան» գրությամբ ցուցանակ» ։
1842 թվականի ապրիլի 26-ին դերձակուհի Ավդոտյա Իվանովան Իվան Տուրգենևից ծնել է դուստր Պելագեյային։ Հուզված Տուրգենևը տեղեկացրել է Վարվառա Պետրովնային և զիջողամտություն խնդրեց։ «Դու տարօրինակ ես,- պատասխանել է մայրը,- ես մեղք չեմ տեսնում ո՛չ քո կողմից, ո՛չ նրա կողմից։ Դա ուղղակի ֆիզիկական գրավչություն է եղել»։ Գրողը թողել է աղջկան Վարվառա Պետրովնայի դաստիարակությանը։ 1850 թվականին 8 տարվա բացակայությունից հետո մոր հիվանդության պատճառով վերադառնալով Ռուսաստան՝ նա պարզել է, որ նա ճորտի պես է վարվել իր անօրինական թոռնուհու հետ, և Իվան Սերգեևիչը աղջկան տարել է Ֆրանսիա, որտեղ նա մեծացել է Վիարդոյի երեխաների հետ և նոր անուն դրել՝ «Պոլինետ»։
Վարվառա Պետրովնան մահացել է 1850 թվականի նոյեմբերի 16-ին Մոսկվայում, Օստոժենկայի տներից մեկում, 63 տարեկան հասակում։ Նա թաղվել է Դոնսկի մենաստանի մեծ գերեզմանատանը։ Նա կալվածքներ է ունեցել Կուրսկում, Կալուգայում, Տամբովում, Տուլայում և Օռլովի նահանգներում (ներառյալ Սասովոն)։ Երկու որդիների ժառանգության գրանցման գործընթացը որոշակիորեն հետաձգվել է, և միայն 1855 թվականի մարտին շրջանային դատարանի Օռլովի պալատում դատարանի խորհրդական Նիկոլայ Սերգեևիչը և կոլեգիալ քարտուղար Իվան Տուրգենևը բաժանել են իրենց մորը պատկանող կալվածքներն ու գյուղացիներին։ Առանձին ակտի համաձայն՝ Ի. Ս. Տուրգենևը ստացել է 1925 հոգի, իսկ նրա եղբայրը՝ 1360:
Բնավորություն
Տուրգենևի մայրը շատ քմահաճ բնավորություն է ունեցել, եղել է դաժան ճորտատեր և դժվար հարաբերություններ է ունեցել որդիների հետ։ Տուրգենևը մորը կոչել է «Սալտիչիխա»։ Նրա կերպարն իսկապես չի կարելի հասարակ անվանել։ Այն միավորում էր հակադիր հատկանիշներ՝ ժլատությունն ու առատաձեռնությունը, դաժանությունն ու զգայունությունը։ Զայրույթի սուր պոռթկումները և տիրուհու վճռական գործողությունները փոխարինվել են սենտիմենտալությամբ և կասկածներով ։
«Վարվառա Պետրովնայի արարքները դառնում էին ավելի ու ավելի անկանխատեսելի. չնչին քմահաճույքից ելնելով՝ ցանկացած գյուղացու կամ ճորտ սպասավոր կարող էր արժանանալ նրա բարեհաճությանը կամ իջեցվել ոչնության, ամեն ինչ կախված էր նրա տրամադրությունից։ Կամայականության և անկաշկանդության մեջ նա երբեմն հասնում էր ինչ-որ գեղարվեստական նրբագեղության։ Տուրգենևը հիշում է, որ իր մայրը շատ էր վախենում խոլերայից (որդին այդ վախը ժառանգել է նրանից)։ Մի օր նրան թերթում կարդացել են, որ խոլերայի համաճարակը տարածվում է օդով ախտահարույց միկրոբների միջոցով։ Անմիջապես հետևել է կառավարչուհու հրամանը. «Ինձ համար ինչ-որ բան կազմակերպիր, որ երբ ես քայլելիս տեսնեմ իմ շուրջը եղած բոլոր առարկաները, բայց ես կուլ չտամ աղտոտված օդը»։ Նրանք երկար ժամանակ լարել են իրենց ուղեղները, բայց ելք են գտել. Սպասկոյեի ատաղձագործը պատգարակ է պատրաստել ապակե կափարիչով, որի մեջ հրաշագործ սրբապատկերներ էին տանում գյուղերով։ Տիկինը տեղավորվել է այնտեղ՝ փափուկ բազկաթոռի վրա, և ծառաները նրան տարել են Սպասկոյեի տարածքով։ Վարվառա Պետրովնան գոհ է եղել այս գյուտից, ատաղձագործը որպես պարգև ստացավ ոսկե մեդալ։ Ամեն ինչ լավ էր ընթանում, մինչև տեղի չի ունեցել մի զավեշտալի դեպք։ Մի անգամ մի բարեպաշտ թափառական հանդիպել է այս տարօրինակ երթի, պատգարակը շփոթել է սրբապատկերի հետ, խոնարհվել գետնին և պղնձե կոպեկ դրել «մոմի համար»։ Հետևել է անզուսպ զայրույթի պոռթկում։ Դդժբախտ ատաղձագործ-գյուտարարին բերել են տիկնոջ մոտ, բավականին մտրակել են և աքսորել» ։
«Գիտություն և կյանք» ամսագիրը կարծում է, որ նրա հոգեկան կերտվածքը, թեև դրա մասին կարելի է դատել միայն հարազատների վկայությամբ, պետք է վերագրել էպիլեպտիկ բնավորությանը։ «Նա ունի հակադիր հատկությունների համադրություն՝ ժլատություն և առատաձեռնություն, դաժանություն և զգայունություն, զայրույթի սուր պոռթկումների կարողություն, վճռական արարքներ և որոշ հիշողություններից ու սովորություններից հրաժարվելու անկարողություն։ Բնորոշ են տրամադրության հանկարծակի փոփոխությունները»։ Թվարկվում են նրա հարազատները, որոնք նույն հակում ունեին. հորը սկանդալի պատճառով վտարել էին Պրեոբրաժենսկի գնդից, ավելի ուշ իր նահանգում ծեծի էր ենթարկել նույն պալատի մեկուկես տասնյակ բնակիչների։ Նրա մորաքույրների՝ Լուտովինովա քույրերի մասին քիչ բան է հայտնի։ Տուրգենևի կյանքի և ստեղծագործության հետազոտող Նիկոլայ Չեռնովին հաջողվել է Օռլովի արխիվում գտնել Ագրաֆենա Իվանովնա Լուտովինովայի, ամուսնական ազգանունը՝ Շենշինա, գործը։ Թերթի «Երկրորդ Սալտիչիխա» հրապարակման անունն ինքնին խոսում է։ Այս իրադարձությունների արձագանքները, ինչպես նաև նրա կրտսեր քրոջ՝ Ելիզավետա Իվանովնայի պատմությունը, որը նույնպես բարդ կերպար ուներ ըստ երևույթին արտացոլվել է Ի. Տուրգենևի «Բրիգադիր» պատմվածքի մեջ ։
Միևնույն ժամանակ, չստանալով համակարգված կրթություն, Վարվառա Պետրովնան այնուամենայնիվ լավ տիրապետել է արվեստին, շփվում էր այն ժամանակվա ռուսական մշակույթի լավագույն ներկայացուցիչների հետ։ Նրա ծանոթների թվում էին այդ դարաշրջանի ամենախելացի և տաղանդավոր մարդիկ՝ Վասիլի Ժուկովսկին, Ալեքսանդր Պուշկինը, Նիկոլայ Կարամզինը, Ալեքսեյ Մերզլյակովը, Իվան Դմիտրիևը։
Տուրգենևի ստեղծագործություններում
Տուրգենևն իր ստեղծագործությունների բացասական հերոսուհիներին հաճախ էր օժտում մոր հատկանիշներով։ Այսպիսին են տիրուհու կերպարը «Մումու» վիպակում, մայրը՝ «Առաջին սիրո» մեջ, տատիկը՝ «Պունին և Բաբուրին»-ում, տիրուհին՝ «Աղայի սեփական գրասենյակ»-ում։
«Մումու» վիպակի գլխավոր հերոսը՝ համր դռնապան Գերասիմը, ստեղծվել է Վարվառա Պետրովնայի Անդրեյ անունով ճորտ դռնապանի կերպարի հիման վրա, որն ի ծնե խուլ-համր էր։ Տիկինը շատ էր հպարտանում իր դռնապանով և նրան միշտ կարմիր շիլա շապիկներ էր հագցնում։ Ի տարբերություն Գերասիմի, որն իր տիրուհու հրամանով իր շանը խեղդելուց հետո Մոսկվայից մեկնում է հայրենի գյուղ, իսկական Անդրեյը տիրուհու մոտ մնացել է հնազանդ ստրուկի պես, ինչպես նախկինում էր։ Վ. Ժիտովան հիշում է, որ Անդրեյը «մինչև տիրուհու մահը ծառայել է նրան, և բացի նրանից ոչ մեկին որպես տեր ճանաչել չի ցանկացել»։
Տուն
Վարվառա Պետրովնայի առանձնատունը Մոսկվայում՝ փողոց Օստոժենկա, 37, շենք 7, այժմ՝ Ի. Տուրգենևի թանգարանն է («Մումուի տուն»)։ Այս առանձնատունը կառուցվել է 1819 թվականին տիտուլյար խորհրդական Դ. Ֆեդորովի կողմից։ Փայտե ամպիրային առանձնատունը՝ վեց սյունանոց սյունասրահով, միջնահարկերով, ճակատի երկայնքով յոթ պատուհաններով, Մոսկվայի հետհրդեհային շենքի տիպիկ օրինակ է։ 1833 թվականին Օստոժենկայի տան սեփականատերը դարձել է հանքարդյունաբերության բաժնի պաշտոնյա Ն. Լոշակովսկին։
Թանգարանը բացվել է 2009 թվականի հոկտեմբերին այն տանը, որը Լուտովինովան վարձել է Լոշակովսկուց 1840 թվականի սեպտեմբերի 16-ից մինչև 1850 թվականը (չնայած Տուրգենևները 1827 թվականից ունեին իրենց տունը Սադովո-Սամոտեչնայա 12 հասցեում, բայց այն անհարմար էր) ։ Մոսկվայում գտնվելիս գրողը հանգրվանել է մոր մոտ՝ երբեմն մնալով մի քանի ամիս։ Այս տանը տեղի են ունեցել Տուրգենևի հայտնի «Մումու» պատմվածքում նկարագրված իրադարձությունները։ Տան գրեթե բոլոր բնակիչները դարձել են նրա հերոսների նախատիպերը ։ Թանգարանը Ա. Պուշկինի անվան պետական թանգարանի մասնաճյուղն է ։
Ընդհանուր առմամբ տասը տարվա մեջ Տուրգենևտ հազիվ մեկուկես-երկու տարի է անցկացրել Օստոժենկայի մոսկովյան տանը։ Սովորաբար կանգ է առել Սպասկոյե գնալիս և հետդարձի ճանապարհին։ Երկու անգամ եկել է երկամսյա արձակուրդի ։ «Իվան Սերգեևիչը, ավարտելով իր կրթությունը Բեռլինի համալսարանում, առաջին անգամ մոր մոտ եկել է Օստոժենկա 1841 թվականի մայիսին։ Հետագայում նա հաճախ է այցելել այստեղ Սանկտ Պետերբուրգից Սպասկոյե ընտանեկան կալվածք գնալիս և վերադառնալիս. երկու գարուն է անցկացրել Օստոժենկայի տանը՝ 1844 և 1845 թվականներին։ 1850 թվականի նոյեմբերին մոր մահից հետո Տուրգենևն այստեղ ապրել է ավելի քան երկու ամիս՝ ժառանգությամբ զբաղվելիս։ Այս տուն այցելել են նրա ընկերներից ու ծանոթներից շատերը՝ Մոսկվայի հասարակական-գրական և թատերական շրջանակների նշանավոր ներկայացուցիչներ՝ Տ. Գրանովսկին, Մ. Շչեպկինը, Վ. Բոտկինը, Բակունին եղբայրները, Ակսակովները և այլք։ Միջնահարկի իր սենյակներում նա աշխատել է «Հայրենական գրառումներ» ամսագրի հոդվածների վրա, այստեղ են ծնվել «Որսորդի հիշատակարանը» պատմվածքների ժողովածուի, «Անդրեյ» և «Զրույց» պոեմների գաղափարները։ 1851 թվականին Տուրգենևը ընդմիշտ լքել է տունը և այլևս չի վերադարձել այստեղ ։
Ցուցադրություն
«Քո ընկեր և մայր Վարվառա Տուրգենևա», Ի. Տուրգենևի արգելոց-թանգարան «Սպասկոյե-Լուտովինովո», 2007 թվական, Մոսկվա, Ա. Պուշկինի անվան պետական թանգարան, 2008
Գրականություն
Կատեգորիա:Գրական հերոսների նախատիպեր Կատեգորիա:Հետմահու երեխաներ
Նեֆելին
Նեֆելինը (էլեոլիտ) ապար կազմող հանքանյութ է, կալիումի և նատրիումի ալյումինոսիլիկատ (Na, K) AlSiO4: Ֆելդսպաթոիդ բյուրեղները հազվադեպ են հանդիպում, ունեն կարճ սյունաշարով վեցանկյուն-պրիզմատիկ տեսք։
Անունը գալիս է հունարենից։ νεφέλη - ամպ, դա պայմանավորված է հանքանյութի հատկությամբ, որը ամպամած է դառնում ուժեղ թթուների լուծույթների մեջ ընկղմվելիս։ Լուծվում է աղաթթվի մեջ։
Կառուցվածք
Նեֆելինի բյուրեղային կառուցվածքը պատկանում է տրիդիմիտ տիպին, հանքանյութի կմախքը ձևավորվում են աղավաղված 6-անդամ օղակներով, որոնք միմյանց հետ կապված են իրենց գագաթներով SiO4, AlO4, իսկ ալկալային մետաղական իոնները գտնվում են կմախքի բացվածքներում։ Նեֆելինը կազմում է զանգվածային կամ հատիկավոր կոնգլոմերատներ, որոնք ավելի քիչ են հանդիպում բյուրեղների տեսքով։
Գոյությունը բնության մեջ
Նեֆելինը ալկալային ապարների (նեֆելինային սիենիտներ) և դրանց հրաբխային գործընկերների ՝ ֆոնոլիտի հիմնական օգտակար հանածոներից մեկն է։ Լացիոյի շրջանի լավաներում այն փոքրիկ գեղեցիկ բյուրեղներ է կազմում, հայտնաբերվել է նաև Նեապոլ նահանգի Մոնտե Սոմմա հրաբխի հրաբխային արտադրանքներում (Իտալիա):Բյուրեղները հայտնաբերվել են Էյֆելի լեռնազանգվածի (Գերմանիա) հրաբխային գոտում։ Երբ ժայռերը քայքայվում են, նեֆելինն ավելի շուտ ոչնչացվում է, քան դաշտային սպաթները, ինչի արդյունքում նրա տեղում քարանձավներ են առաջանում, անփայլ մոխրագույն խորշեր։
Նեֆելինային ապարների աշխարհի ամենամեծ լեռնազանգվածները տեղակայված են Մուրմանսկի շրջանում (Կիբինի լեռներ, Լովոզերո տունդրա և այլն)։ Ալյումինի ձուլման և վերամշակման համար նեֆելինների ամենամեծ և զարգացած զանգվածները գտնվում են Կեմերովոյի մարզում ՝ Կուզնեցկի Ալատաու, Կիյա-Շալտիրսկոե նեֆելինի հանքավայրում։
Գործնական արժեք
Նեֆելինը ստացվում է որպես ապատիտի արդյունահանման թափոն, մինչդեռ այն կարող է օգտագործվել 100% -ով, օրինակ ՝ ալյումինի, սոդայի ձուլման համար հումքի արտադրության և ցեմենտի արտադրության հումքի արտադրության համար։ Այն օգտագործվում է նաև սոդայի արտադրության և ապակու և կաշվի արդյունաբերության մեջ։ Ռուսաստանում ՝ Պիկալևոյում և Աչինսկում, կան նեֆելինի վերամշակման բույսեր ՝ ալյումին, սոդա, և ցեմենտ։ 2012 թվականին Կոաշվայում գործարկվեց նոր գործարան ՝ «Եղնիկների հոսք» ։
Նշումներ
Կատեգորիա:Կալիումի միներալներ Կատեգորիա:Նատրիումի միներալներ Կատեգորիա:Ալյումինի միներալներ
Take Five
"Take Five"-ը ջազի մի կտոր է Դեյվ Բրուբեկի կատարմամբ իր 1959 թվականի Time Out ալբոմում,որի հեղինակը Պաուլ Դեսմոնդն է։ Ձայնագրված է Columbia Records-ում՝ 1959 թ.-ի հուլիսի 1-ին Նյու Յորքում, երկու տարի անց այն դարձավ աշխարհում ամենաշատ վաճառվող ջազ սինգլը ։ Այս սինգլը ներառվել է բազմազան կինոների և հեռուստաընկերությունների սաունդթրեքերում, մինչ այժմ ռադիոներով հնչում է այս սինգլը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1959 երգեր
Բրիանսոն (շրջան)
Բրիանսոն (Briançon), շրջան (Arrondissement) Ֆրանսիայում, գտնվում է Պրովանս Ալպեր Լազուր ափ երկրամասում։ Շրջանի դեպարտամենտ՝ Վերին Ալպեր։ Սուպերֆեկտուրա՝ Բրիանսոն։ Շրջանի բնակչությունը 2006 թվականին կազմել է 34․015 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում է 16 մարդ/կմ²։ Շրջանի տարածքը կազմում է 2138 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի շրջաններ
Յամի (գյուղ, Պուտիլայի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Յամի գյուղում բնակվում էր 210 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Պուտիլայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պաուլո Կոելիո
Պաուլո Կոելիո (Paulo Coelho, ), բրազիլացի գրող և բանաստեղծ։ Հրատարակել է ավելի քան 20 գիրք՝ վեպեր, մեկնաբանված անթոլոգիաներ, փոքր պատմվածքների ժողովածուներ։ Հայտնի է դարձել իր «Ալքիմիկոսը» վիպակով, որը համարվել է բեսթսելլեր։ Բոլոր լեզուներով շրջանառությունը գերազանցում է 300 միլիոնը։
Կենսագրություն
Ծնվել է Ռիո դե Ժանեյրոյում, ինժեների ընտանիքում։ Ծնողները Պեդրու և Լիժի Կոելիոներն են։ Յոթ տարեկանում նրան ուղարկել են ուսանելու Սուրբ Իգնատ Լոյոլի ճիզվիտական դպրոցը, որտեղ առաջին անգամ իր մոտ առաջացել է գրքեր գրելու ցանկություն։ Գրող դառնալու միտքը հաջողություն չունեցավ ընտանիքում, այդ պատճառով էլ, ծնողների պարտադրանքով, ընդունվում է Ռիո դե Ժանեյրոյի համալսարանի իրավաբանակ ֆակուլտետ, բայց շուտով թողնում է ուսումը և սկսում զբաղվել լրագրությամբ։ Արդյունքում, ընտանիքի հետ հարաբերությունները գնալով սրվում են, և, վերջ ի վերջո, տասնյոթամյա Պաուլոյին տանում են մասնավոր հոգեբուժարան, որտեղ պետք է բուժման կուրս անցներ։ Բայց, ո՛չ էլեկրաշոկով բուժումը՝ առաջացած շիզոֆրենիայի պատճառով, ո՛չ բուժման երկրորդ կուրսը չփոխեցին նրա ինքնավստահությունը։ Այդ ժամանակ նա փախավ հոգեբուժարանից, որոշ ժամանակ թափառում է և, վերջիվերջո, վերադարձավ տուն։ Մի տարուց նա ներգրավվեց թատրոնի սիրողական շարժման մեջ, որը 60-ական թթ. դարձել էր մասսայական երևույթ. ոչ միայն արվեստի, այլ հասարակական բողոքի։ Թատերա-բողոքական ակտիվությունը Կոելյոյի համար վերջացավ հոգեբուժարանում, որտեղից նա նորից փախավ, բայց փողի կարիքը նորից ստիպել է նրան տուն վերադառնալ։ Արդյունքում, բուժման երրորդ կուրսից հետո նրա ընտանիքը համակերպվեց այն բանի հետ, որ «նորմալ» գործով նա չի պատրաստվում զբաղվել։ Պաուլո Կոելիոն շարունակեց զբաղվել թատրոնով և լրագրությամբ։
Աքրայում գտնված ձեռագիրը
«Աքրայում գտնված ձեռագիր»-ը բրազիլացի գրող և բանաստեղծ Պաուլո Կոելյոյի վեպն է։ Գործողությունները ծավալվում են 1099 թվականին Երուսաղեմում, երբ քաղաքը սպասում էր խաչակիրների ներխուժմանը։ Քաղաքի պարիսպներից ներս տղամարդիկ և կանայք հավաքվել էին՝ լսելու մի խորհրդավոր հույնի իմաստուն խոսքերը, որը մարդկանց հայտնի էր որպես Ղպտի։ Մարդիկ սկսում են նրան հարցեր տալ իրենց վախերի, իրական թշնամիների, պարտության և պայքարի մասին։ Նրանք քննարկում են փոփոխություններ կատարելու կամքի, հավատարմության և մենակության մասին, ապա անցնում են գեղեցկության, վայելչության և սիրո մասին հարցերի։