cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բավարիա (ֆուտբոլային ակումբ)
Ոսկե ժամանակաշրջանը (1963-1979)
1963 թվականին Բունդեսլիգայի տեղծումից միայն երկու տարի անց «Բավարիա»-ին հաջողվեց ձեռք բերել գերմանական էլիտար լիգայի ուղեգիր։ 1963 թվականին ակումբի նախագահ ընտրվեց Վիլհելմ Նոյդեկկերը, ով գլխավոր մարզչի պաշտոնում նշանակեց հարավսլավացի Զլատկո Չայկովսկուն։ Այդ ժամանակ թիմում արդեն հանդես էին գալիս Զեպ Մայերը և Ֆրանց Բեկենբաուերը, իսկ 1964 թվականին թիմը համալրեց Գերդ Մյուլլերը։ Բունդեսլիգայի իր առաջին մրցաշրջանում «Բավարիա»-ն զբաղեցրեց երրորդ տեղը և դարձավ երկրի գավաթակիր, ինչը նրանց հնարավորություն ընձեռեց հանդես գալ Եվրոպայի Գավաթակիրների Գավաթի խաղարկությանը։ Եվրոպական մրցասպարեզում «Բավարիա»-ի նորամուտը հաղթական եղավ։ 1967 թվականի մայիսի 31-ին Նյուրնբերգում, 70 հազար երկերպագուների աջակցությամբ «Բավարիա»-ն պարտության մատնեց շոտլանդական «Գլազգո Ռեյնջերս»-ին։ Խաղի միակ և հաղթական գնդակը լրացուցիչ ժամանակի ավարտից երկու րոպե առաջ խփեց 21-ամյա Ֆրանց Ռոտը՝ մյունխենյան ակումբի 60-ական թվականների լեգենդը։ Սակայն մյունխենցիներին տիտղոսը պահպանել չհաջողվեց, իսկ թիմի գլխավոր մարզիչ Չայկովսկին պաշտոնանկ արվեց։ Նրա փոխարեն թիմ հրավիրվեց Չայկովսկու հայրենակից Բրանկո Զեբեչը։ 1969 թվականին «Բավարիա»-ն առաջին անգամ հռչակվեց Բունդեսլիգայի չեմպիոն և կրկին տիրացավ երկրի գավաթին։ Ընդ որում առաջնության առաջին շրջանի ընթացքում թիմը հանդես եկավ միևնույն կազմով՝ Մայեր, Կուպերշմիդտ, Բեկենբաուեր, Շվարցենբեկ, Պում, Օլկ, Ստարեկ, Ռոտ, Օլհաուզեր, Գ.Մյուլլեր, Բրեննինգեր։ Այդուհանդերձ «Բավարիա»-ի նորամուտը Չեմպիոնների գավաթում անհաջող էր։ Մյունխենցիները մրցաշարը լքեցին հենց առաջին փուլում, երբ երկու խաղերի արդյունքում զիջեցին ֆրանսիական «Սենտ-Էտիեն»-ը։ Թիմի նոր գլխավոր մարզիչ նշանակվեց Ուդո Լատտեկը, ում հաջողվեց կառուցել թիմ, որի անունը շուտով թնդաց ամբողջ Եվրոպայում։ Իր աշխատանքի առաջին տարում «Բավարիա» հրավիրվեցին Պաուլ Բրայտները և Ուլի Հյոնեսը, ովքեր Բեկենբաուերի, Մյուլլերի, Մայերի և Շվարցենբեկի հետ կազմեցին թիմի կորիզը։ 1974 թվականին «Բավարիա»-ն առաջին անգամ հաղթեց Չեմպիոնների գավաթի խաղարկությունում։ Եզրափակիչում մյունխենցիները հանդիպեցին Մադրիդի «Ատլետիկո»-ի հետ։ Խաղի հիմնական ժամանակ ավարտվեց 0։0 հաշվով, իսկ լրացուցիչ ժամանակը՝ 1։1։ Քանի որ այն ժամանակվա կանոններով եզրափակիչ խաղերում հետխաղյա 11 մետրանոց հարվածաշարեր չէին նշանակվում՝ հաջորդ օրը հանդիպումը վերախաղարկվեց, և «Բավարիա»-ն 4։0 հաշվով ջախջախեց իսպանական ակումբին։ Այդ տարի «Բավարիա»-ի խաղացողները կազմեցին ԳՖՀ հավաքականի կորիզը և հարազատ հողում հռչակվեցին աշխարհի չեմպիոններ։
1975 թվականին «Բավարիա»-ն գլխավորեց Դետմար Կրամերը, ով հայտնի էր «ամենակարող մկնիկ» մականվամբ։ Այդ տարի մյունխենյան ակումբը Բունդեսլիգայում անսպասելիորեն գրավեց 10-րդ տեղը, սակայն երկրորդ տարին անընդմեջ դարձավ Չեմպիոնների գավաթակիր։ Եզրափակիչում բավարացիները 2։0 հաշվով առավելության հասան «Լիդս»-ի նկատմամբ։ Հատկանշական է, որ «Բավարիա»-ն 1/4 եզրափակիչում հաղթահարեց լեգենդար «Արարատ»-ի արգելքը։ Մյունխենում կայացած խաղն ավարտվեց տանտերերի 2։0 հաշվով հաղթանակով, իսկ Երևանում տեղի ունեցած մրցավեճում հայկական թիմը Արկադի Անդրեասյանի միակ գոլի շնորհիվ պարտության մատնեց հզոր մրցակցին, սակայն երկու խաղերի արդյունքում հաջորդ փուլի ուղեգիր նվաճեց հենց «Բավարիա»-ն։ 1976 թվականին «Բավարիա»-ն կրկին անկասելի էր Եվրոպայում։ Եզրափակիչում մյունխենցիները Ֆրանց Ռոտի միակ գոլի շնորհիվ հաղթեցին «Սենտ-Էտիեն»-ին և երրորդ անգամ անընդմեջ հռչակվեցին Եվրոպայի ուժեղագույն ակումբը։ Այդուհանդերձ «Բավարիա»-ն չկարողացավ տիրանալ Եվրոպայի սուպերգավաթին, որի համար մրցավեճում զիջեց Կիևի «Դինամո»-ին։ 1976 թվականին «Բավարիա»-ի «ոսկե» ժամանակաշրջանը ավարտվեց։ 1980-ական թվականներին թիմում բազմաթիվ փոփոխություններ կատարվեցին։ Դրանք պայմանավորված էին թիմի ֆինանսական և կադրային խնդիրների հետ։ Այդուհանդերձ դա «Բավարիա»-ին չէր խանգարում հանդես գալ սուպերակումբի մակադրակով։ Առավել հաջող թիմը սկսեց հանդես գալ 1983-1987 թթ ընկած ժամանակահատվածում, երբ թիմը կրկին գլխավորեց լեգենդար Ուդո Լատեկը։ 1982 թվականին մյունխենցիները հասան Չեմպիոնների գավաթի եզրափակիչ, որտեղ 0։1 հաշվով զիջեցին «Ասթոն Վիլլա»-ին։ 1982,1984 և 1986 թվականներին «Բավարիա»-ն հռչակվեց Գերմանիայի գավաթակիր։ 1981, 1985, 1987,1989 և 1990 թվակականներին թիմը դարձավ Գերմանիայի չեմպիոն։ Այդուհանդերձ եվրոպական մրցասպարեզում թիմը բավականին երկար տարիներ չէր կարողանում հաջողության հասնել։ 1987 թվականին «Բավարիա»-ն կրկին հասավ Չեմպիոնների գավաթի եզրափակիչ, սակայն կրկին ցավալի պարտություն կրեց «Պորտու»-ից։
Բավարիան՝ Եվրոպայի ուժեղագույն ակումբ
2013 թվականը ֆուտբոլային աշխարհում նշանավորվեց «Բավարիա»-ի գերիշխանության տարի։ Մյունխենցիները վերջին 4 տարում երեք անգամ դուրս եկան Չեմպիոնների լիգայի եզրափակիչ և վերջապես երրորդ փորձից կարողացան նվաճել բաղձալի տիտղոսը։ Մյունխենյան ակումբը տարին ավարտեց նվաճած 5 տիտղոսով՝ Գերմանիայի չեմպիոն, Գերմանիայի գավաթակիր, Չեմպիոնների լիգայի գավաթակիր, ՈՒԵՖԱ-ի սուպերգավաթակիր, Աշխարհի ակումբային չեմպիոն։ 2013 թվականի ընթացքում «Բավարիա»-ն դարձավ բազմաթիվ ռեկորդների հեղինակ։ Բունդեսլիգայի հոբելյանական 50-րդ մրցաշրջանում մյունխենցիները առաջնության ավարտից 6 տուր առաջ ապահովեցին չեմպիոնական տիտղոսը և այդպիսով նոր ռեկորդ գրանցեցին։ Մինչ այդ ոչ մի թիմի չէր հաջողվել այդքան վաղաժամ կերպով ապահովել իր չեմպիոնությունը։ Մրցաշարային աղյուսակում չեմպիոն «Բավարիա»-ն երկրորդ տեղը զբաղեցրած «Բորուսիա»-ին գերազանցեց 25 միավորով։ «Բավարիա»-ն նաև հասավ Չեմպիոնների Լիգայի եզրափակիչ, որի ճանապարհին պարտության մատնվեցին «Արսենալ»-ը, «Յուվենտուս»-ը և «Բարսելոնա»-ն։ Վճռորոշ խաղում մյունխենցիները հանդիպեցին իրենց համար վերջին տարիներին ամենանհարմար մրցակցին՝ Դորտմունդի «Բորուսիա»-ին։ Այդ խաղում իրեն փայլուն դրսևորեց 2012 թվականի եզրափակչի հակահերոսը՝ Արիեն Ռոբենը, ով «Բորուսիա»-ի հետ խաղին դարձավ գոլային փոխանցման և հաղթական գոլի հեղինակ։ Այդպիսով հոլանդացին քավեց իր մեղքերը և 5-րդ բաղձալի տիտղոսը պարգևեց «Բավարիա»-ին։ Հաղթական ալիքի տակ Գերմանիայի գավաթի եզրափակիչում պարտության մատնվեց նաև «Շտուտգարտ»-ը և այդպիսով «Բավարիա»-ն դարձավ գերմանական այն միակ թիմը, որին հաջողվեց մեկ մրցաշրջանի ընթացքում հաղթանակ տանել երեք ճակատներում՝ Չեմպիոնների լիգայում, Բունդեսլիգայում և Գերմանիայի գավաթում։ Այդ հաղթական նոտայով թիմին հրաժեշտ տվեց Յուպ Հայնկեսը և 2013 թվականի հուլիսից թիմը գլխավորեց Պեպ Գվարդիոլան։ Իսպանացի մասնագետի գլխավորությամբ «Բավարիա»-ն շարունակում է իր անհավանական ելույթները։ Գվարդիոլայի հետ մյունխենցիները նվաճեցին նաև ՈՒԵՖԱ-ի սուպերգավաթը, որը առաջինն էր ակումբի պատմության ընթացքում և հռչակվեցին աշխարհի ակումբային չեմպիոն։ 2013-2014 մրցաշրջանի առաջին կեսում «Բավարիա»-ն մի շարք ռեկորդներ սահմանեց, ինչպես Բունդեսլիգայում, այնպես էլ Չեմպիոնների լիգայում՝
Եվրոպայի ամենահարուստ ակումբների ցուցակում «Բավարիա»-ն 295 միլիոն եվրո բյուջեով զբաղեցնում է 4-րդ տեղը։ 2013 թվականի տվյալներով «Բավարիա»-ն հայտարարել է ռեկորդային ֆինանսական ցուցանիշների մասին, որին ակումբը հասել է 2012-13 մրցաշրջանում։ Մյունխենյան ակումբի եկամուտը կազմել է 432,8 միլիոն եվրո։ Այդպիսով գերմանական ամենատիտղոսակիր ակումբը իր պատմության ընթացքում աշխատել է ավելի քան 400 միլիոն եվրո։
Ներկա կազմ
(2-րդ ավագ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանական ֆուտբոլային ակումբներ Կատեգորիա:1900 հիմնադրված ֆուտբոլային ակումբներ
Ժորժ Աբյադ
Ժորժ Աբյադ, (جورج أبيض, ), արաբ դերասան։ Դերակատարումներով հանդես է եկել թատրոնում, կինոյում, այդ թվում՝ առաջին եգիպտական երաժշտական ֆիլմում։ Եգիպտոսում երկար տարիներ ղեկավարել է դերասանների ընկերակցությունը։
Ծնվել է Լիբանանի Բեյրութ քաղաքում, 18 տարեկանում գաղթել է Եգիպտոս, որտեղ սկզբնական շրջանում աշխատել է Ալեքսանդրիայի երկաթուղում։ 1904 թվականին Ալ-Խատյու Աբբասը նրան տեսել է քաղաքային թատրոնում խաղալիս, հավանել և ուղարկել Փարիզ, որպեսզի արվեստ սովորի։ Թատերական բարձրագույն կրթություն ստանալով՝ Աբյադը 1910 թվականին վերադարձել է Եգիպտոս՝ իր հետ բերելով ֆրանսիական թատերախումբ, որը ներկայացրել է ֆրանսերեն պիեսներ։ 20 տարվա ընթացքում բեմադրել ու ներկայացրել են ավելի քան 130 թարգմանված և ինքնագիր թատերգություն։ Ժորժ Աբյադը թատրոն է բացել նաև Թունիսում և 1921-1922 թվականներին ղեկավարել է այն։ 1943 թվականին նա ընտրվել է Եգիպտոսի դերասանների ընկերակցության առաջին ղեկավար։ Աբյադը մինչև իր մահը դասավանդել է թատերական ինստիտուտում։ Նրա լավագույն դերակատարումերից են Մակբեթը, Օթելլոն (Շեքսպիրի հանրահայտ ողբերգություններում), Էդիպը (Սոփոկլեսի «Էդիպ արքա» ողբերգությունում), Քինը (Դյումա-հոր թատերգությունում)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1880 ծնունդներ Կատեգորիա:Եգիպտացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Մայիսի 5 ծնունդներ Կատեգորիա:Եգիպտացի դերասաններ
Յակուշիմա
Յակուշիմա (屋久島), ճապոնական կղզի, Կյուսյու կղզից 60 կմ դեպի հարավ, մտնում է Կագոշիմա պրեֆեկտուրայի կազմի մեջ։ 1993 թվականին ընդգրկվել է Ճապոնիայում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում ։
Աշխարհագրություն
Իրենից ներկայացնում է 503 կմ² մակերեսով սխալ հնգանկյուն։ Կղզու ամենաբարձր կետը ծովի մակարդակից 1935 մետր է։ Մեծ մասը ծածկված է արևադարձային անտառներով։ Տարածված է սուգի ծառը (յակու սուկի, Կրիպտոմերիա ճապոնական)։ Հարուստ բուսական աշխարհը, որը ներառում է եղնիկներ և կապիկներ, գեղատեսիլ լեռներ և ջրվեժներ, ջերմային աղբյուրներ կղզի են գրավում տարեկան մինչև 300 հազար զբոսաշրջիկների։
1993 թվականին կղզին ընդգրկվել է Ճապոնիայում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում ՝ որպես արևադարձային անտառի լավ պահպանված եզակի նմուշ։
Պատմություն
Յակուշիման բնակեցված է եղել Ձյոմոնի ժամանակաշրջանից։ Առաջին անգամ այն հիշատակվել է չինական Սույ դինաստիայի 6-րդ դարի գրավոր փաստաթղթերում, որը թվագրվում է մ. թ. 702 թվականին։ Կղզին մտել է հին Տանե գավառի կազմի մեջ։ Յակուշիման հաճախ հիշատակվել Նառա ժամանակաշրջանի ճանապարհորդների օրագրերում։
Էդո ժամանակաշրջանի ընթացքում Յակուշիման իշխել է Սացումի իշխանության Սիմաձու կլանը և համարվել է Օսումի գավառի մի մասը։ Մեյձիի հեղափոխությունից հետո կղզին մտել է Կագոշիմա պրեֆեկտուրայի կազմի մեջ։
Բնակչություն
Յակուշիմայի բնակչությունը 1960 թվականին հասել է ամենամեծին՝ կազմելով 24 010 բնակիչ։ Մինչև 1995 թվականը բնակչության թիվը նվազել է՝ հետագայում կայունանալով 13 000-ից մի փոքր ավելի բնակչությամբ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ճապոնիայում Կատեգորիա:Ճապոնիայի կղզիներ Կատեգորիա:Կյուսյու տարածաշրջան Կատեգորիա:Ճապոնիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Խաղաղ օվկիանոսի կղզիներ Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II Կատեգորիա:Կագոշիմա պրեֆեկտուրա Կատեգորիա:Ճապոնիայի կենսոլորտային պահուստներ Կատեգորիա:Կագոշիմա պրեֆեկտուրայի կղզիներ Կատեգորիա:Կագոշիմա պրեֆեկտուրայի տեսարժան վայրեր
Ժերո
Ժերո (Gerrots), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 56 մարդ, բնակչության խտությունը` 16.09 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.48 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 180 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 27 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 35 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 23-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 12։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 65,7 %։ 23 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 23 անձ (13 տղամարդ և 10 կին)։ Գործազուրկ են եղել 0 անձ (0 տղամարդ և 0 կին)։ 12 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 5-ը` թոշակառուներ, իսկ 2-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սարաևո (գյուղ, Ալշեևսկի շրջան)
Սարաևո (Сараево, Һарай), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ալշեևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 438 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ալշեևսկի շրջանի բնակավայրեր
Հրաչիկ Փանոյան
Հրաչիկ Փանոյան, հայ բժիշկ, հոգեբույժ, առողջապահության կազմակերպիչ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1922 թ. դեկտեմբերի 18-ին Կիրովական (ներկայումս Վանաձոր քաղաքում՝ ծառայողների ընտանիքում։ 1930-1940 թթ. սովորել և գերազանցությամբ ավարտել է Կիրովականի թիվ 2 դպրոցը։ 1940-1941 թթ. եղել է Սամարղանդի սանինստրուկտորների դպրոցի կուրսանտ։
1941-1945 թթ. մասնակցել է Հայրենական Մեծ պատերազմին։ Ծառայել է Խորհրդային բանակի 2-րդ Ուկրաինական և Տափաստանային հետևակային դիվիզիայի 12-րդ գնդում՝ որպես ֆելդշեր։ Ծառայության բերումով եղել է Չեխոսլովակիայում, Ռումինիայում, Հունգարիայում, Ավստրիայում, որտեղ պարգևատրվել է «Վիեննայի ազատագրման մեդալ»-ով։ 1946-1951 թթ. սովորել է Երևանի բժշկական ինստիտուտի բուժական ֆակուլտետում։
Վերապատրասստման դասընթացներ է անցել Երևանում (1951, 1968, 1988) և Մոսկվայում (1954, 1966, 1969, 1972)։ 1951-1955 թթ. աշխատել է Կիրովականի 1-ին բուժմիավորման հոգեբուժական կաբինետի բժիշկ։ 1955-1993 թթ. աշխատել է իր կողմից հիմնադրված Կիրովականի միջշրջանային հոգեբուժական դիսպանսերի գլխավոր բժիշկ։ 1973 թ. ԵրԲի-ում պաշտպանել է թեկնածուական թեզ՝ Հոգեկան հիվանդությունների էպիդեմիոլոգիան Հայաստանի հյուսիսային շրջաններում թեմայով և ստացել բժշկագիտության թեկնածուի գիտական աստիճան։
1951-1975 թթ. դասավանդել է Կիրովականի բժշկական ուսումնարանում։ 1975-1993 թթ. դասախոսել է Կիրովականի, այնուհետև՝ Վանաձորի մանկավարժական ինստիտուտում՝ 1982 թվականից հանդիսանալով մանկավարժության և հոգեբանության ամբիոնի դոցենտ։ Գիտական ուսումնասիրությունները նվիրված են հոգեբուժության և հոգեբանության խնդիրներին։ Հեղինակ է մեկ տասնյակ գիտական հոդվածների։ Մասնակցել է միջազգային միութենական և հանրապետական գիտաժողովների Մոսկվայում (1954, 1967, 1975), Վորոնեժում (1972), Երևանում։
Տիրապետել է հայերեն, ռուսերեն, գերմաներեն լեզուներին։
1943 թ. ընդունվել է Կոմունիստական կուսակցության շարքերը։ Եղել է Հայաստանի Կոմկուսի 28-րդ համագումարի պատգամավոր։ 1965-1988 թթ. անընդմեջ եղել է Կիրովականի քաղաքային խորհրդի պատգամավոր։ Եղել է Կիրովականի քաղխորհրդի առողջապահության և սոցիալական ապահովության մշտական հանձնաժողովի նախագահը, Կիրովականի Սթափության ընկերության նախագահը, Գիտելիք ընկերության դասախոս, Պատերազմի և աշխատանքի վետերանների խորհրդի նախագահության անդամ։
Մահացել է 2000 թ. օգոստոսի 28-ին Վանաձոր քաղաքում։
Հիշատակ
2002 թվականին նրա հիմնադրած հոգենյարդաբանական դիսպանսերը վերանվանվել է և կրում է Հրաչիկ Փանոյանի անվան Լոռու մարզի հոգենյարդաբուժական դիսպանսեր անունը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ հոգեբույժներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր բժիշկներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ
Պորտաքար
Պորտաքար, ծիսական քարեր Հայաստանում, կապված են հողի բերրիության, պտղաբերության և մայրության աստծո (ամենայն հավանականության Անահիտ աստծո) պաշտամունքի հետ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Սիսիան քաղաքից 12 կմ հարավ-արևելք։ Հանդիսանում է հանրապետական նշանակության հուշարձան։
Նկարագրություն
Այն իրենից ներկայացնում է քարանձավի վերնամասի ժայռաբեկորային մի քանի քառակուսի մետր ողորկ հատվածից դուրս ցցված կոնաձև ելուստ, որին տեղաբնակները անվանում են «պորտաքար»։ Ժողովրդական հավատալիքներում հազարամյակներ շարունակ եղել է աշխարհի կենտրոնի և մարդկության առաջացման վայրը։ Երկրպագվել է որպես վերարտադրության ու պտղաբերության, բեղմնավորող ուժի խորհրդանիշ ։
Ավանդույթ
Ըստ ավանդության ամուլ կանայք այստեղ գալով՝ կատարում են որոշ ծիսակատարություններ, որից հետո պորտով հպվելով քարին՝ պտտվում են։ Անշուշտ այստեղ ուխտի գալով՝ կանայք հոգեբանորեն բուժվել են, ըստ Սերո Խանզադյանի «Պորտաքար» պատմվածքի՝ անց են կացրել նաև բուժման այլ արարողություններ։
Ով եմ ես (ֆիլմ)
Ժապավենը ստացել է 3 մրցանակ Deutscher Filmpreis, լավագույն մոնտաժի համար, լավագույն ռեժիսորական աշխատանք և լավագույն ձայն, ինչպես նաև ֆիլմը առաջադրվել է երեք այլ կատեգորիաների համար՝ լավագույն ֆիլմ, լավագույն սցենար և լավագույն օպերատրական աշխատանք։
Պորտաքար
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական դիցաբանություն Կատեգորիա:Հեթանոսություն
Ով եմ ես (ֆիլմ)
Սյուժե
Մանուկ հասակից Բենջամին Էգնելը փակված երեխա էր և դժվարություններ էր զգում հասակակիցների հետ շփման ժամանակ։ Ունակ չլինելով շփվել հասարակության մեջ Բենջամինը երկար ժամանակ է անց կացնում համակարգչի առաջ և ավարտելով դպրոցը նա դառնում է համաշխարհային մակարդակի հաքեր։
Դեռ դպրոցական տարիքից նա սիրահարված էր Մարիին։ Պատահական հանդիպելով նրա հետ արդեն համալսարանում, Բենջամինը փորձում է Մարիի համար գողանալ քննության պատասխանները, սակայն նա բացահայտվում։ Դատարանը նրան որպես պատժի միջոց ուղղարկում է հասարակական աշխատանքի։
Քաղաքի փողոցները մաքրելու ընթացքում նա հանդիպում է Մաքսին, ով համոզում է Մաքսին միանալ հաքերային խմբի, որի մասնակիցները բացի Մաքսից երկուսն էին՝ Շտեֆանը և Պաուլը։
Բենջամինը Դարքնեթի մշտական այցելու էր։ Ցանկանալով ձեռք բերել հեղնակություն հաքերային աշխարհում մասնավորապես FRI3NDS խմբավորման և նրանց առաջնորդ MRX-ի մոտ, Բենջամինը, Մաքսը, Շտեֆանը և Պաուլը ստեղծում են իրենց խմբավորումը CLAY («Clowns Laughing At You» - «Ծաղրածուները ծիծաղում են քո վրա») և կատարում են մի քանի աղմկահարույց հաքերային հարձակումները։ Հերթական դարկնետյան «հանդիպման» ժամանակ նրանց ծուղակն են գցում։
CLAY-ը դժգոհ մնալով այս ամենից ֆիշինգի միջոցով մուտք է գործում BND-ի ցանց։ Բացի սովորություն դարձաց պրանկից Բենջամինը նաև պատճենում է FRI3NDS-ի մասին տվյալները և Մաքսի հետ վիճաբանությունից հետո նա այդ ֆայլերը ուղղարկում է MRX-ին։ Հաջորդ օրը CLAY լսում է Կրիպտոն մականունով հաքերի սպանության մասին, ով FRI3NDS-ի անդամ էր և BND-ի տեղեկատուն էր։ Որպեսզի մաքրի իր անունը Բենջամինը կապվում է MRX-ի հետ և վերջինի կողմից ստանում է առաջադրանք Եվրոպոլի ցանցում տեղադրել տրոյական վիրուս։ Շտեֆանը MRX-ի ծրագրի մեջ տեղադրում է տրոյան, որպեսզի բացահայտեն նրան, բայց MRX-ւ պատրաստ էր դրան։ Պարզվում է, որ հենց ինքը MRX-ը տրոյան էր և այսպիսով պարզ է դառնում Բենջամինի գտնվելու վայրը։ Ռուսական մաֆիան սպանում է Պաուլին, Մաքսին, Շտեֆանին և Նայուին, իսկ Բենջամինին հաջողվում է փախչել։ Հասկանալով, որ փախուստի ճանապարհ չկա նա ինքնակամ հանձնվում է Եվրոպոլի հատուկ գործակալ՝ Հաննա Լինդբերգին։ Բենջամինի հարցաքննության տեսարանով էլ սկսում է ֆիլմը։
Բենջամինը MRX-ի բացահայտնման դիմաց պահանջում է նրա անվտանգության ապահովում։ Օգտագործել այն նույն սկզբունքը ինչ, որ MRX-ը նա Եվրոպոլին է տրամադրում MRX-ի մասին ողջ տեղեկությունը։ MRX-ը ձեռբակալվում է Նյու Յորքում։ Եվրոպոլը հրաժարվում է վերաորակավորել Բենջամինին քանի, որ նա հայտարարվել էր որպես վկա, սակայն Հաննան ծանոթանալով Բենջամինի կյանքի որոշ դրվագներին և ծանոթ լինելով CLAY-ի ողջ պատմությանը թույլ է տալիս նրան 5 րոպեով մուտք գործել Եվրոպոլի սերվեր։ Դա լիովին բավական էր, որ նա ամբողջությամբ վերացներ իր մասին ողջ տեղեկությունը և ստեղծել նոր ԵՍ։ Հաննան Բենջամինին ազատ է արձակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2014 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմաներեն ֆիլմեր
Լուչո Դալլա
Կենսագրություն
Լուչո Դալլան համարվում է իտալացի ամենահայտնի երգիչներից, կոմպոզիտորներից և դերասաններից մեկը։ Սկզբում դրսևորել է իրեն որպես ջազային երաժիշտ, իսկ ավելի հասուն շրջանում բացահայտվել է որպես երգերի և տեքստերի հեղինակ։ Իր տասնամյակին Լուչո Դալլան մորից ստանում է նվեր կլառնետ ։
Սկզբում հաճախել է իր հայրենի քաղաքի՝ Բոլոնյայի ջազային խումբ՝ Rheno Dixieland Band։ Լուչո Դալլան մասնակցել է առաջին եվրոպական ջազային փառատոնին, որը տեղի է ունեցել Անտիբ քաղաքում։
Հավելյալ
Լուչո Դալլան շատ է սիրել սպորտ, հատկապես ֆուտբոլ և բասկետբոլ, 1909 թվականին եղել է Բոլոնյա հավաքականի երկրպագուն։ Լուչո Դալլան պաշտել է Նեապոլը և շատ սիրել նեապոլիտանական տեղական բարբառը ։
Աշխատանքը կինոյում
Լուչո Դալլան նկարահանվել է 16 ֆիլմերում, գրել է 12 երաժշտություն ֆիլմերի համար, և 7 ֆիլմերում հնչում են նրա երգերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասաններ Կատեգորիա:Իտալացի երգիչներ Կատեգորիա:Իտալացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Իտալացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Իտալացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Միխայիլ Ավիլով (նկարիչ)
Միխայիլ Իվանովիչ Ավիլով  (Авилов, Михаил Иванович, ), ռուս և խորհրդային նկարիչ, ուսուցիչ, ՌԽՖՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1953), ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի իրական անդամ (1947), Ստալինյան մրցանակի առաջին աստիճանի դափնեկիր (1946)։
Կենսագրություն
Մ. Ավիլովը ծնվել է 1882 թվականի սեպտեմբերի 6-ին (18), Սանկտ Պետերբուրգում։ Եղել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակից։
1893 թվականին սովորել է Արվեստների խրախուսման կայսերական միության նկարչական դպրոցում։
1903 թվականին սովորել է Լ. Դմիտրև-Կավկազկու ստուդիայում։
1904 թվականին սովորել է Գեղարվեստի բարձրագույն դպրոցում, Ֆրանց Ռուբոի արվեստանոցում, 1910 թվականից` Նիկոլայ Սամոկիշի մոտ։
1913 թվականին նրան շնորհվել է նկարչի կոչում` «Ցարևիչը զբոսանքի ժամանակ» նկարի համար (1.11.1913)
1916 թվականին ստացել է առաջին մրցանակը «Արվեստների խրախուսման միության» կողմից` «Օպրիչնիկները» նկարի համար։
Պատարա Թոնեթի
Պատարա Թոնեթի (პატარა თონეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Քվեմո Քարթլիի մարզի Թեթրի Ծղարոյի շրջանում ։
Միխայիլ Ավիլով (նկարիչ)
Կենսագրություն
1921 թվականին դասավանդել է «Արվեստների խրախուսման միության» նկարչական դպրոցում և Գեղարվեստի ակադեմիայում։
Պատարա Թոնեթի
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1110 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Թեթրի Ծղարոյից հեռու է 41 կմ։
Միխայիլ Ավիլով (նկարիչ)
Կենսագրություն
1922 թվականին դասավադել է Լենինգրադի գեղարվեստական արդյունաբերության քոլեջում (մինչև 1930 թվականը)։
Պատարա Թոնեթի
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 59 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թեթրի Ծղարոյի շրջան
Միխայիլ Ավիլով (նկարիչ)
Կենսագրություն
1923 թվականին եղել է Հեղափոխական Ռուսաստանի նկարիչների ասոցիացիայի անդամ։
1947 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի իրական անդամ։ Դասավանդել Լենինգրադի Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտում (մինչև իր մահը), ունեցել է պրոֆեսորի, արվեստագիրության դոկտորի կոչում ։
Մ. Ավիլովը մահացել է 1954 թվականի ապրիլի 14-ին։ Թաղված է Տիխվինսկի գերեզմանատանը։ Շիրմաքարը Ն. Դավիդկինի քանդակած կիսանդրին է։
Ստեղծագործություն
Պատկերել է հիմնականում մարտանկարներ, պատմական կտավների վարպետ է։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին առաջին ռազմաճակատային էսքիզները հրապարակվել են պետրոգրադյան «Նիվա», «Ռուսաստանի արևը» ամսագրերում։ Բազմաթիվ նկարներ ստեղծվել են որպես բազմաֆիգուր կոմպոզիցիաներ, ըստ հերոսապատմական սկզբունքների։ Ստեղծագործությունն ընդհանուր առմամբ նվիրված է ռուսական նշանակալի իրադարձություններին և քաղաքացիական պատերազմի ժամանակաշրջանին։ Կատարել է նաև գրքերի գծապատկերման աշխատանքներ, 1920-ական թվականների բազմաթիվ պաստառների հեղինակ է։
Գրեյդեր
Գրեյդեր (grader, grade - հարթել), կցովի հողափոր-հարթեցնող մեքենա, որը կտրում, տեղափոխում, հավասարեցնում է գրունտը, սորուն շինանյութերը, ձյունը։ Կիրառվում է ճանապարհների, օդանավակայանների շինարարությունում, գյուղատնտեսության մեջ և այլն։ Գրեյդերի դանակով վահանը մոնտաժված է մեքենայի շրջանակին, վահանը կարելի է բարձրացնել, իջեցնել, շրջել պլանում կամ ուղղաձիգ հարթության մեջ։
Միխայիլ Ավիլով (նկարիչ)
Պատկերասրահ
Հեղինակի նկարները գտնվում են` Տրետյակովյան պատկերասրահում, Ռուսական պետական ​​թանգարանում, Պերմի նկարների պատկերասրահում, Դնեպրոպետրովսկի գեղարվեստի թանգարանում, Դնեպրեպետրովսկի Դ. Յավորնիցկու անվան պատմական թանգարանում, Վ. Վերեշագինի անվան Նիկոլաևյան գեղարվեստի թանգարանում, հանրային և մասնավոր հավաքածուներում։
Ցուցահանդես
Ցուցահանդեսների սկսել է մասնակցել 1908 թվականից, այդ թվում` Գեղարվեստի ակադեմիայի, Ա. Կուինջի անվան միության և այլ ցուցահանդեսների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ
Գրեյդեր
Աշխարհում երբևէ ստեղծված ամենամեծ գրեյդերը իտալական «Umberto Acco Company» ընկերության Acco Grader է։ Այն կշռում է 160 տոննա, ունի երկու Caterpillar շարժիչներ։
Կատեգորիա:Շինարարական տեխնիկա Կատեգորիա:Ամերիկյան հայտնագործություններ
Եկատերինա Բակունինա
Եկատերինա Պավլովնա Պոլտորացկայա, ի ծնե՝ Բակունինա (Екатерина Павловна Полторацкая, Бакунина, ), ռուսական արքունիքի պալատական ազնվական օրիորդ, սիրողական նկարչուհի, Ա. Պուշկինի առաջին պատանեկան սերը, որը նրան ոգեշնչել է՝ ստեղծելու լիրիկական բանաստեղծությունների մի ամբողջ շարք։
Կենսագրություն
Գործող սենեկապետ Պավել Բակունինի ((1766-1805), որոշ ժամանակ ղեկավարել է Գիտությունների ակադեմիան) և Եկատերինա Սաբլուկովայի (1777-1846) դուստրն է։ Հոր կողմից եղել է դիվանագետ Դ. Տատիշչևի եղբոր աղջիկը, մոր կողմից` սենատոր Ա. Սաբլուկովի թոռնուհին։ Հեղափոխական Միխայիլ Բակունինը եղել է նրա զարմիկը։
Ստացել է տնային շատ լավ կրթություն։ 1798 թվականից ծնողների հետ ապրել է արտերկրում, նախ՝ Գերմանիայում և Շվեյցարիայում, ապա՝ Անգլիայում։ 1804 թվականին միջոցների սղության պատճառով Բակունինները վերադարձել են Ռուսաստան։ 1805 թվականի դեկտեմբերին` հոր մահից հետո, նրան և եղբայրներին` Ալեքսանդրին և Սեմյոնին, դաստիարակել են մայրը և պապը՝ Ա. Սաբլուկովը, որը նշանակվել է պաշտոնական խնամակալ։ Նրանք ապրել են Թաիրովի տան վարձակալած բնակարանում՝ Նևա գետի ափին։
Ծանոթություն Պուշկինի հետ
16-ամյա գեղեցկուհի Եկատերինա Բակունինան լիցեյի շատ ուսանողների ուշադրության առարկա է եղել, որոնց թվում էին Պուշկինը, Պուշչինը և Իվան Մալինովսկին։ «Նրա հմայիչ դեմքը, հիանալի իրանը և սքանչալի վերաբերմունքն ընդհանուր ուրախություն պատճառեցին լիցեյի բոլոր պատանիներին»,- հիշատակել է Ս. Կոմովսկին։
Արքունիքում
1817 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Եկատերինա Բակունինան դարձել է Ելիզավետա Ալեքսևնայի պալատական ազնվական օրիորդը և հաստատվել թագավորական արքունիքում։ Շատերը երկիմաստորեն են ընկալել նրա նշանակությունը հասարակության մեջ։ Ն. Մուրավյովը գրել է իր մորը. «Ես շատ զարմացա, որ դու գրում ես Բակունինայի մասին։ Ի՞նչ գործով են նրան հրավիրել և ինչպես` դա շատ տարօրինակ է» ։
Հետագայում Բակունինան դարձել է կայսրուհու սիրելի պալատական ազնվական օրիորդը։ Բակունինան 1818 թվականին` կարճ ճանապարհորդության ժամանակ, ուղեկցել է նրան Դարմշտադտում և Վայմարում, այնուհետև՝ Մյունխենում և Կարլսրուեում։ Ժամանակակիցների հավաստմամբ «գեղեցիկ պալատական ազնվական օրիորդ Բ.»-ն առանձնացել է հատուկ շնորհքով` պալատական պարերեկույթին պարելիս։ Նա ընկերացել է Վ. Ժուկովսկու հետ և գեղանկարչության դասեր է ստացել պալատական նկարիչ Ա. Բրյուլովի մոտ։ Լինելով տաղանդավոր սիրողական նկարիչ՝ նա շատ է կրկնօրինակել, և նրա սիրելի ժանրը եղել է դիմանկարը։ Նրան նկարել են շատ հայտնի նկարիչներ՝ Օ. Կիպրենսկին, Պ. Ֆ. Սոկոլովը և Ա. Բրյուլովը։
Արքունիքում գտնվելու ընթացքում պալատական ազնվական օրիորդ Բակունինան ունեցել է լուրջ սիրավեպեր, ուստի 1821 թվականի դեկտեմբերին ժամանակակիցներից մեկը գրել է. «Բակունինայի արկածները ծայրաստիճան ռոմանտիկ են։ Կարող ենք միայն հուսալ, որ Բակունինայի սիրավեպը կշարունակի, նա հմայիչ է և արժանի է լավ խաղ կատարել»։ Այնուամենայնիվ, նա ամուսնացել է շատ հասուն տարիքում։ 1834 թվականի մարտին Ն. Պուշկինան գրել է դստերը.
Ամուսնություն
Եկատերինայի ընտրյալը դարձել է նրա վաղեմի ծանոթը՝ պաշտոնաթող կապիտան Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչ Պոլտորացկին (1792-1855)։ «Նա այնքան ուրախ է, որ ուրախությունից լաց է լինում»,- մի առիթով գրել է պալատական ազնվական օրիորդ Շերեմետևը` գալիք ամուսնության մասին ։ Նրանց հարսանիքը տեղի է ունեցել 1834 թվականի ապրիլի 30-ին Սանկտ Պետերբուրգում՝ Տրիմիֆունտսկի Սուրբ Սպիրիդոնի՝ Դեպարտամենտի կալվածքում ։ Կայսրուհի Ալեքսանդրա Ֆյոդորովնան անձամբ է օրհնել հարսնացուին ամուսնության համար։ Շուտով Եկատերինան ամուսնու և մոր հետ հեռացել է մայրաքաղաքից։
Նրանք բնակություն են հաստատել Տամբովի մարզի Ռասկազովո քաղաքում գտնվող Պոլտորացկու կալվածքում։ «Նա թաղել է իրեն ինչ-որ մի գյուղում,- գրել է պարոն Մ. Կորֆը,- այս ամուսնությունը նրան զրկել է իր պալատական ազնվական օրիորդությունից` 3900 ռուբլի ռուբլի ռոճիկով, բայց հարազատների գնահատականներով՝ նրանք երջանիկ են» ։ 1837 թվականին Ա. Պոլտորացկին Տամբովի մարզում ընտրվել է ազնվականության առաջնորդ, իսկ Եկատերինա Պավլովնան հաճախ ազնվականների ժողովներում պարահանդեսների ու երեկոների տիրուհին էր։ Նրա կյանքն անցել է երեխաների դաստիարակության և գեղանկարչությամբ զբաղվելու մեջ։ Նա ստեղծել է հարազատների և մոտիկ մարդկանց դիմանկարների մի ամբողջ պատկերասրահ։ Նրա աշխատանքները պահվել են ընտանիքում, փոխանցվել սերնդեսերունդ, իսկ ավելի ուշ ցուցադրվել են բազմաթիվ թանգարանների հավաքածուներում։
1846 թվականին մահացել է Եկատերինա Պավլովնայի մայրը, իսկ 1855 թվականիի մարտի 13-ին՝ ամուսինը։ Նա թաղվել է Սանկտ Պետերբուրգում՝ Նովոդևիչի վանքում։ 1859 թվականից Պոլտորացկայան ամուսնացած դստեր հետ ապրել է Կոստրոմայում, ամռանը մեկնել է Բակունինների կալվածք և միայն երբեմն այցելել Ռասկազովո։ 1868 թվականին` որդու մահից հետո, նա գույքը հանձնել է յոթ տարեկան թոռանը՝ Ալեքսանդրին։ Եկատերինա Պավլովնան մահացել է 1869 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Սանկտ Պետերբուրգում` ուղեղային այտուցից, թաղվել է ամուսնու կողքին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պուշկին
Ալֆենաս
Ալֆենաս (Alfenas), համայնք Բրազիլիայում՝ Մինաս Ժերայս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մինաս Ժերայս նահանգի Հարավ-արևելյան մարզում։ Մտնում է Ալֆենաս գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 77 494 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 848,320 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 91,3 մարդ/կմ2։
Դիրա (Խարզանի գավառ)
Դիրա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խարզանի գավառակում ։ Գտնվում էր Նահիբանի գյուղախմբում։
Ալֆենաս
Քաղաքի տոնը նշվում է հոկտեմբերի 15-ին։
Դիրա (Խարզանի գավառ)
Անվան ստուգաբանություն
Դիրա անվանումը համապատասխանում է հնագուն Նաիրիի Դիրա երկրի անվանմանը։
Ալֆենաս
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1869 թվականի հոկտեմբերի 15-ին։
Դիրա (Խարզանի գավառ)
Պատմություն
1895 թվականին գյուղն ավերվեց թուրքերի կողմից։ Բնակչության մեծ մասը բնաջնջվեց, իսկ ողջ մնացածները բռնի մուսուլմանացվեցին ։
Ալֆենաս
Աշխարհագրություն
Կլիման տարածքում լեռնային արևադարձային է։
Դիրա (Խարզանի գավառ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ալֆենաս
Աշխարհագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մինաս Ժերաիս նահանգի բնակավայրեր
Աճանան (գյուղ)
Աճանան (նախկին անվանումը` Խալաջ), գյուղ Հայաստանի Սյունիքի մարզի Կապանի տարածաշրջանում, Կապան քաղաքից մոտ 3 կմ հյուսիս-արևելք, Ողջի գետի հովտում, ծովի մակերևույթից 800-900 մ բարձրության վրա։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թվականի մարդահամարի արդյունքների` Աճանանի մշտական բնակչությունը կազմել է 164, առկա բնակչությունը` 152 մարդ ։ Մինչև 1988 թ. գյուղը բնակեցված է եղել ադրբեջանցիներով ։ Աճանանի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է կաթնաանսապահությամբ։
Օգտակար հանածոներ
Գյուղում կան պղնձարջասպի հանքեր։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղում կա եկեղեցի, իսկ շրջակայքում՝ Նեղոց և Տաճատի գյուղատեղիներ ։
Հասարակական կառույցներ
Ունի ութամյա դպրոց, ակումբ, գրադարան, բուժկայան (1980 թվականի դրությամբ)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գյուղեր
Օլխովոե (գյուղ, Ուլյանովսկի շրջան)
Օլխովոե (Вільхове), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Ուլյանովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օլխովոե գյուղում բնակվում էր 1 320 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Ուլյանովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կորալյան ծով
Կորալյան ծով (Coral Sea), կիսափակ ծով Խաղաղ օվկիանոսում, որն ընկած է Ավստրալիայի, Նոր Գվինեայի և Նոր Կալեդոնիայի միջև։ Տոռեսի նեղուցով միացած է Հնդկական օվկիանոսին։ Մակերևույթի մակերեսը 4 791 հազար կմ² է։ Առավելագույն խորությունը՝ 9 140 մ, միջին խորությունը՝ 2394 մ։ Մարջանների ծովում կան բազմաթիվ մարջանային խութեր և կղզիներ, այնպիսիք, ինչպիսին են՝ Ուիլիս, Տրեգերոս, Բամտոն, Չեստերֆիլդ։ Ամենահայտնիի խութերից մեկն է Մեծ սահմանային արգելախութը, որը ամենամեծ մարջանային խութն է աշխարհում։
Հատակը խիստ կտրտված է։ Հոսանքներն առաջացնում են ցիկլոնային շրջապտույտ, որի արևմտյան ծայրամասերից սկիզբ է առնում Արևելա-Ավստրալիական հոսանքը։ Ջրի միջին ջերմաստիճանը հարավում օգոստոսին 19 °C է, փետրվարին՝ 24 °C, հյուսիսում շուրջ տարին՝ 27 °C-28 °C, աղիությունը՝ 34,5-35,5°/00։ Կան շնաձկներ և թռչող ձկներ։
1969 թվականից ծովի տարածքը պատկանում է Ավստրալիային։
Ծովի կղզիները բնակեցված չեն, Ուիլիս կղզիների վրա տեղակայված է օդերևութաբանական կայան։
1942 թվականին այս ծովում է տեղի ունեցել ծովային ճակատամարտ ճապոնական և դաշնակից ուժերի միջև, որը թույլ չտվեց Ճապոնիային գրավել Պորտ Մորսբին։
Հիմնական նավահանգիստները՝ Քերնս (Ավստրալիա), Պորտ Մորսբին (Նոր Գվինեա), Նումեան (Նոր Կալեդոնիա)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարջանների ծով Կատեգորիա:Ավստրալիայի աշխարհագրություն
Կամենկա (գյուղ, Ալշեևսկի շրջան)
Կամենկա (Каменка, Каменка), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Ալշեևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 73 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ալշեևսկի շրջանի բնակավայրեր
Աղվեսներ
Աղվեսներ, շնազգիների ընտանիքի գիշատիչ կաթնասունների ցեղ։
Հայաստանի բոլոր մարզերում տարածված է սովորական աղվեսը, որն ունի 2 ենթատեսակ՝ աղվես անդրկովկասյան և աղվես հայկական։ Բնակվում են գետնափոր բներում (յուրաքանչյուր բույն ունենում է մի քանի բնանցք), որը կառուցում են բլրալանջերին, զբաղեցնում գորշուկի հին բույնը կամ թաքնվում են ժայռաճեղքերում և այլ բնական թաքստոցներում։Աղվեսների խմբին անվանում են ճահուկ։
Արտաքին կառուցվածք
Աղվեսները ավելի փոքր են, քան միջին չափի ընտանի շունը, բնութագրվում են երկար նեղ մռութով և խիտ պոչով։
Աղվեսի մարմինը ձգված է (երկարությունը՝ մինչև 90 սմ), պոչը թավ է (երկարությունը՝ 40–60 սմ), կենդանի զանգվածը՝ 5–8 կգ։ Մազածածկը խիտ է, փափուկ՝ գորշադարչնավուն, հարդակարմրադեղնավուն և այլ երանգներով։ Բուծվում են արծաթափայլ բարձրարժեք մորթի ունեցող աղվեսներ։ Ականջների արտաքին մասը սև է, ոտնաթաթերի տակը՝ մորթապատ։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Աղվեսները խելացի, խորամանկ ու ճարպիկ կենդանիներ են։ Եթե պետք է փրկել սեփական կյանքը կամ սնունդ հայթայթել, աղվեսն իր հնարամտությամբ գերազանցում է շատ կենդանիների, բայց երբեմն, հետաքրքրասիրությունից դրդված, նա «արհամարհում» է զգուշությունը։ Փորձանքից աղվեսին հեռու են պահում նրա քողարկվելու հմտությունը, սուր լսողությունը, տեսողությունը և հատկապես հոտառությունը. թշնամու հոտը նա զգում է դեռ հեռվից և հասցնում է ժամանակին փախչել կամ թաքնվել։ Իսկ լսողությունն օգնում է կեր հայթայթելիս։ Ձմռանն աղվեսն ականջ է դնում ձյան տակ վազվզող մկներին և նույնիսկ ամենաթույլ ծվծվոց լսելով` կարողանում է գտնել նրանց։
Տարածվածություն
Աղվեսն ապրում է գետնափոր բներում (կառուցում է բլրալանջերին), զբաղեցնում գորշուկի և այլ կենդանիների բները կամ թաքնվում է ժայռաճեղքերում և այլ բնական թաքստոցներում։ Հաճախ ապրում է բնակավայրերից ոչ հեռու։ Աղվեսը տարածված է բոլոր մայրցամաքներում, բացի Անտարկտիդայից, իսկ Ավստրալիա տարել են Եվրոպայից։ Հայտնի է 9 տեսակ, Հայաստանում հանդիպում է մեկը՝ սովորական աղվեսը՝ 2 ենթատեսակով՝ անդրկովկասյան և հայկական։
Գազանաբուծական տնտեսություններում բուծում են արհեստական ճանապարհով ստացված սև արծաթափայլ բարձրարժեք մորթի ունեցող աղվեսներ։ Հայաստանում նման տնտեսություն կա Լոռու մարզում։
Սնունդ
Աղվեսը սնվում է նապաստակներով, գորտերով ու մողեսներով, խոշոր միջատներով (առավելապես՝ մորեխներով), երբեմն կարող է ավերել գետնին ապրող թռչնի բույնը։ Սակայն նրա հիմնական կերը մկներն ու մանր կրծողներն են (դաշտամկներ, ավազամկներ, ճագարամուկ, առնետ և այլն)։ Տարվա ընթացքում աղվեսը ոչնչացնում է մի քանի հազար մկնանման վնասատու կրծողներ, իսկ ձագերի հետ՝ երկու-երեք անգամ ավելի։ Դրանով նա մեծ օգուտ է բերում, որովհետև այդ կրծողները մեծ վնաս են հասցնում գյուղատնտեսությանը։ Ամռանն աղվեսը սնվում է բույսերի որոշ տեսակներով։ Ակտիվ գործում են օրվա բոլոր ժամերին, առավելապես՝ լուսաբացին և մայրամուտին։ Ապրում են 15 տարի։
Բազմացում
Կատեգորիա:Աղվեսներ
Հինատա Հյուգա
գեղարվեստական կերպար է Նարուտո անիմե և մանգայից, որը ստեղծվել է Մասաշի Քիշիմոտոյի կողմից։ Հինատան Հյուգա կլանի ժառանգ է՝ գեղարվեստական ​​գյուղ Կոնոհագակուրեից։ Նա նաև Team 8 -ի անդամ է, որի կազմում են նաև, Կիբա Ինուզուկան իր նինջա շուն Ակամարուի հետ, Շինո Աբուրամեն և թիմի առաջատար Կուրենայ Յուհին։ Անիմեի սկզբում Հինատան մեծ հիացմունքով է լցված գլխավոր հերոս՝ Նարուտո Ուզումակիի նկատմամբ, որը պատմության զարգացման ընթացքում վերածվում է սիրո։ Հինատան հաճախ է հանդիպում անիմեում, առավելապես «Վերջինը․ Նարուտո ֆիլմ»-ում (2014), որը հիմնականում Նարուտոյի և իր հարաբերությունների մասին է։ Հինատան նաև ներկա է եղել տեսախաղերում, օրիգինալ վիդեո անիմացիաներում, մանգայի և անիմեի շարունակությունում՝ Բորուտո․ Նարուտոյին հաջորդող սերունդները (2016), որտեղ նա դարձավ Բորուտո և Հիմավարի Ուզումակիների մայրը՝ փոխելով իր անունը Հինատա Ուզումակի ։
Կիսիմոտոն ի սկզբանե ստեղծել էր Հինատային որպես կերպար, ով չէր կռվելու պատմության ընթացքում, բայց ի վերջո նա որոշեց նրան ներկայացնել որպես կունոյչի։ Սերիալի ստեղծման ժամանակ Կիշիմոտոն որոշել էր, որ Հինատան կամուսնանա Նարուտոյի հետ. սակայն, նրանց սիրավեպի մասին սյուժեն մտահղացել է սցենարիստ Մարուո Կյոզուկան։ Հինատայի տեսքը փոփոխվել է Կիշիմոտոյի կողմից անիմեյի ողջ պատմության ընթացքում, որպեսզի համապատասխանի կերպարի աճին։ Ձայնային կրկնօրինակումը իրականացրել է Նանա Միզուկին օրիգինալ անիմացիոն սերիալում, իսկ Ստեֆանի Շեհը անգլերեն ադապտացիաներում։ Քննադատական վերաբերմունքը հերոսի նկատմամբ հիմնականում դրական է եղել՝ շնորհիվ սերիալում նրա գործողությունների և «Վերջին» ֆիլմում նրա ավելի մեծ դերի․ Նարուտոյի հետ նրա փոխհարաբերությունները և ֆիլմի չարագործի հետ կոնֆլիկտի մեջ նրա ներգրավվածությունը գնահատվել են։ Հինատան նաև հայտնի է եղել Նարուտո մանգայի ընթերցողների բազայում՝ որոշ հարցումներում բարձր տեղ գրավելով։ Թողարկվել են Հինատայի հիման վրա ապրանքներ՝ ներառյալ բանալի շղթաներ և արձանիկներ։
Ստեղծումը
Հինատա Հյուգային ստեղծելիս Մասաշի Կիշիմոտոն ի սկզբանե նախագծել է էսքիզ, և ցուցադրել է իր օգնականներից մեկին։ Այս էսքիզում Հինատան նինջա չէր և փոխարենը կրում էր նորաձև զգեստ։ Կիշիմոտոն նշել է, որ ինքը ստեղծել է այս դիզայնը զվարճանալու համար՝ ընդգծելով, որ ցանկանում է, որ Հինատան մյուս կերպարներից տարբերվող անհատականություն ունենա։ Այնուամենայնիվ, վերջնական դիզայնը կտրուկ փոխվեց, և Հինատան միաժամանակ դարձավ և՛ նինջա, և՛ ժամանակակից աղջիկ ։
2017 թվականին Կիշիմոտոն հարցազրույցներից մեկում ասաց, որ մտադիր էր, որ Նարուտո Ուզումակին և Հինատան ամուսնանան մանգայի վաղ փուլում  ։ Նա զգաց, որ իրենց հարաբերությունները պետք է լինեն այնպես, որ Հինատան աջակցում էր Նարուտոյին ի սկզբանե, նույնիսկ մինչև Իրուկա Ումինոն։ Այնուամենայնիվ, դա զայրացրեց նրա կնոջը, ով ցանկանում էր, որ Նարուտոն փոխարենը լինի Սակուրա Հարունոյի հետ։ Քանի որ կերպարի հանրաճանաչությունն աճում էր, Կիշիմոտոն որոշեց, որ Հինատան ավելի մեծ դեր կունենա պատմության վերջին աղեղում։ Արդյունքում, նա մտահղացավ Հինատայի զարմիկին՝ Նեջի Հյուգային սպանելու գաղափարը, որպեսզի նա աջակցություն առաջարկի Նարուտոյին, մինչդեռ Նեջիի կողմից պաշտպանված լինելով վերջինիս մահից առաջ ։ Մուլտիպլիկատոր Չենգսի Հուանգը Նարուտոյի բազմաթիվ սերիաներում  հավանեց այս զույգին այն ժամանակվանից, երբ  սկսեց աշխատել Naruto Shippuden- ում, հաճախ նպատակ ունենալով նկարել այդ երկուսի տեսարանները և հատկապես պատմության վերջին աղեղից մի տեսարան, երբ Հինատան ապտակում է Նարուտոյին, որպեսզի սթափեցնի Նեջի Հյուգայի մահից հետո ։ Ֆիլմի ստեղծման ժամանակ նա շնորհակալություն հայտնեց Կիշիմոտոյին այն բանի համար, որ նա ընդունեց կատարել «Վերջին»-ը, որտեղ զույգը հետագայում առավել ուսումնասիրվեց ։ Ավելի ուշ նա տեսահոլովակ ստեղծեց, որտեղ երևում էր մերկ Հինատան և Նարուտոն միասին անկողնում, տեղադրեց իր աշխատանքային ինստագրամ էջում, բայց հեռացրեց այն բանից հետո, երբ տեսանյութը երկրպագուների բացասական արձագանքի արժանացավ անհամապատասխան լինելու համար ։
«Վերջին․ Նարուտո ֆիլմ»-ում (2014) Հինատան Նարուտոյի համար կարմիր շարֆ է հյուսում։ Սա հիմնված էր այն բանի վրա, թե ինչպես էր իրականում Կիշիմոտոյի կինը մի անգամ նմանատիպ շարֆ հյուսել նրա համար, ինչը ֆիլմը մշակելիս ծիծաղ առաջացրեց անձնակազմի մոտ ։ Սցենարիստ Մարուո Կյոզուկան ասաց, որ ցանկանում է պատկերել Նարուտոյի, Հինատայի և Թոների Օցուցուկիի միջև սիրային եռանկյունի «Վերջին» ֆիլմում։ Հինատայի կերպարը նույնպես զարգացել է ֆիլմում, որտեղ Կյոզուկան ասում է, որ Հինատան պետք է մի կողմ դնի իր զգացմունքները Նարուտոյի հանդեպ, և ընդունի Թոներիի առաջարկը, որպեսզի կարողանա փրկել Հանաբի Հյուգային՝ իր քրոջը ։ Կիշիմոտոն շփոթված զգաց, երբ խոսքը վերաբերում էր ֆիլմի սիրավեպին՝ նշելով, որ վստահ չէ՝ կկարողանա՞ նայել Նարուտոյի և Հինատայի համբույրը պատկերող տեսարանը ։ Այդուհանդերձ, նա զույգի զարգացման պատճառով գոհունակության ու տխրության համակցում է զգացել՝ հայտարարելով, որ նրանց համարում է, որպես իր երեխաներ ։
Դիզայն
Սերիալի II մասի համար Հինատան նախագծված էր նմանվելու մի կնոջ, ով գեղեցիկ է, բայց խուսափում է դիմահարդարումից և ավելի շատ կենտրոնացած է կռվելու վրա ։
Հինատայի հագուստի ոճը փոխվեց, երբ նա դարձավ երիտասարդ չափահաս։ Կերպարը կարևոր էր համարում հարմարավետ քայլելը, ուստի նա կրում էր ցածր կրունկներով հագուստ։ Կիշիմոտոն իր մտքում պատկերացնում էր Հինատային՝ չափահաս կնոջ կերպարի տեսքով, այնուամենայնիվ, նրան գեղեցիկ և կանացի դեմքով նկարելը դժվար էր։ Ուստի Կիշիմոտոն այդ գործը հիմնականում թողեց Տեցույա Նիշիոյին, ով պատասխանատու էր հեղինակին օգնելու կերպարների ձևավորման հարցում։ Տարբերվելով Նարուտոյի առջև միշտ շփոթված լինելուց՝ Հինատան կրում էր տխուր արտահայտություն, որը բնորոշ է խորապես սիրահարված կնոջը ։
«Բորուտո․ Նարուտո ֆիլմ»-ի (2015) և հետևյալ նախագծերի համար Հինատան հետագայում ձևափոխվեց։ Կիշիմոտոն նրա վարսերը ավելի է կարճացնում։ Նրա հագուստը ստեղծվել է, որպեսզի համապատասխանի իր տարիքին՝ որպես հասուն կին և մայր՝ պահպանելով իր նախընտրած նորաձևությունը ։
Ձայնային կրկնօրինակողներ
Նանա Միզուկին, Հինատայի ճապոնացի ձայնային կրկնօրինակողը, ապշել էր իր կերպարի նկատմամբ ստացած ուշադրությունից։ Հինատային որպես երիտասարդ տեսնելուց հետո Միզուկին մեկնաբանեց, որ զարմացած է, թե որքան կանացի և հասուն է նա դարձել։ Կերպարի հատկանիշները, ինչպիսիք են նրա անհատականությունը և հանձնվելուց հրաժարվելը, անկախ իրավիճակից, այն էին, ինչը Միզուկիին դուր եկավ Հինատային։ Նրա սիրելի տեսարանը ֆիլմում Նարուտոյի սիրո խոստովանությունն էր Հինատային։ Սակայն Միզուկին տխրեց, երբ Հինատան ընտրեց Թոներիի կողմը ։
Ստեֆանի Շեհը, Հինատայի անգլիացի ձայնային կրկնօրինակող, ի սկզբանե մասնակցել է Հինատայի և Սակուրա Հարունոյի լսումներին։ Նա շատ երջանիկ էր, երբ ստացավ Հինատայի դերը, քանի որ նա իրեն հարազատ էր համարում իր ինքնագնահատականի հետ կապված խնդիրների պատճառով ։ Նա նշել է, որ ցանկանում է, որ իր կերպարը Նարուտոյի լինի ։
Նարուտոյում
Հինատան՝ Հիաշի Հյուգայի երկու երեխաներից ավագը, մեծանում է որպես Հյուգա կլանի հիմնական ժառանգորդը, քանի որ Հիաշին իր և իր երկվորյակ եղբոր՝ Հիզաշիի միջև ավագն է, և դրանով իսկ Հիաշին լինում է կլանի ղեկավար։ Իսկ Հիզաշին միակ նպատակը լինում է վերին ճյուղին սպասարկելը։ Հինատան երիտասարդ տարիքում գրեթե առևանգվում է, չնայած նրան փրկում է հայրը. սա ծառայում է որպես Հյուգայի գործի կատալիզատոր, որն ավարտվում է նրանով, որ Հիզաշին պատրաստակամորեն զբաղեցնում է Հիաշիի տեղը՝ փոխհատուցելու գլխավոր նինջայի մահը, ով փորձել է առևանգել Հինատային, որպեսզի կանխվի Հյուգա կլանի Կոնոհագակուրե գյուղի և Կումոգակուրեի միջև պայմանագրի խախտումը ։ Մեծանալով՝ Հինատան մարզվում է Հիաշիի կողմից, բայց նա սկսում է կասկածներ ունենալ կլանը ղեկավարելու Հինատայի կարողության վերաբերյալ՝ տեսնելով նրա պայքարները նրանց նիստերի ընթացքում։ Արդյունքում Հիաշին, որպես ժառանգորդ ընտրում է Հինատայի կրտսեր քրոջը՝ Հանաբի Հյուգային ։ Հինատան նաև հանդիպում է Նարուտո Ուզումակիին իր երիտասարդ տարիներին՝ զարգացնելով նրա հանդեպ հետաքրքրությունը այն բանից հետո, երբ Նարուտոն պաշտպանում է Հինատային նրա աչքերի նկատմամբ շրջապատի ծաղրանքից ։ Այդ իրադարձությունը և Նարուտոյի՝ ձախորդությունից հրաժարվելը ոգեշնչում են Հինատային դառնալ ավելի ուժեղ անձնավորություն։ Այնուամենայնիվ Հինատայի հիացմունքը Նարուտոյի նկատմամբ աստիճանաբար վերածվում է ռոմանտիկ զգացմունքների։
Հինատան ներկայացվում է Նարուտո մանգայի I մասում Չունինի քննությունների ժամանակ, մի շարք թեստեր, որոնք կոչված են բարձրացնելու նրա նորեկի կարգավիճակը՝ իր թիմակիցների՝ Կիբա Ինուզուկայի և Շինո Աբուրամեի հետ միասին ։ Նա հասնում է երրորդ քննությանը, որտեղ ստիպված է լինում կռվել իր զարմիկի՝ Նեջի Հյուգայի հետ ։ Չնայած իր վախերին, Նարուտոն խրախուսում է նրան պայքարել Նեջիի դեմ ։ Հինատան գրեթե սպանվում է մարտում, և Նարուտոն որոշում է վրեժխնդիր լինել նրա համար ։ Առաջին մասի վերջում, երբ Նարուտոն հեռանում է Ջիրայայի հետ մարզվելու համար, Հինատան խոստանում է դառնալ ավելի ուժեղ մարդ ։ Երկրորդ մասում, I մասի իրադարձություններից երկուսուկես տարի անց, Հինատան ստանում է Չունինի կոչում և վերամիավորվում Նարուտոյի հետ՝ ուշագնաց լինելով՝ վերջին տարիներին առաջին անգամ տեսնելով նրան ։ Հինատան և նրա թիմը օգնում են Կակաշիի թիմին համատեղ առաքելության մեջ՝ գտնելու նինջա Սասկե Ուչիհային և նրա եղբորը՝ Իտաչի Ուչիհային, թեև առաքելությունը ձախողվում է ։ Այն բանից հետո, երբ Ակացուկիի ահաբեկչական առաջնորդ Փեյնը հարձակվում է Կոնոհագակուրեի վրա և հաղթում Նարուտոյին մարտում, Հինատան փորձում է փրկել վերջինիս՝ վերջապես խոստովանելով իր զգացմունքները նրա հանդեպ ։ Թեև, Փեյնի կոզմիվ հաղթված լինելով, Հինատան ողջ է մնում, և նրա վնասվածքները շուտով ապաքինվում են Սակուրա Հարունոյի կողմից ։ Երբ Չորրորդ Մեծ Նինջա պատերազմը սկսվում է, Հինատան ընդգրկվում է Նեջիի հետ նույն դիվիզիոնում, և նա միանում է Նարուտոյին Տաս Պոչերի դեմ ճակատամարտում այն բանից հետո, երբ Նեջին զոհաբերում է իրեն՝ նրանց պաշտպանելու համար ։ Նրան հաջողվում է հաղթել Տասը Պոչերի կլոնին, սակայն հետագայում ընկնում է Ինֆինիտե Ցուկույոմիի թակարդը՝ երազելով Նարուտոյի հետ հարաբերությունների մասին նախքան ազատվելը  ։ Այն բանից հետո, երբ Նարուտոն կարողանում է հաղթել և բարեփոխել Սասկեին, Հինատան և մնացած բոլորը ազատվում են Ինֆինիտե Ցուկույոմիից։ Նա ավելի ուշ Նարուտոյի և Կոնոհագակուրե շինոբիների հետ միասին մասնակցում է Նեջիի հուղարկավորությանը ։  Հետագա տարիներին Հինատան և Նարուտոն ամուսնանում են և ունենում երկու երեխա՝ որդի Բորուտո Ուզումակի անունով և դուստր՝ Հիմավարի Ուզումակի ։
«Վերջինը․ Նարուտո ֆիլմ»-ում
«Վերջինը․ Նարուտո ֆիլմ»-ը տեղի է ունեցել Չորրորդ Մեծ Նինջա պատերազմից երկու տարի անց։ 19 տարեկան Հինատան հույս ունի Նարուտոյին կարմիր շարֆ նվիրել, որը նա ինքն է հյուսել՝ որպես սիրո նվեր։ Դրանից անմիջապես հետո Թոների Օցուցուկին ներխուժում է Կոնոհագակուրե և առևանգում Հինատայի քրոջը՝ Հանաբիին, որպեսզի օգտագործի նրա Բյակուգանը (բառացի «Սպիտակ աչք»)։ Հինատան միանում է Կակաշիի և Շիկամարու Նարայի թիմին՝ իր քրոջը փրկելու համար։ Օցուցուկի կլանի լքված Շինոբի գյուղով ճանապարհորդության ընթացքում Նարուտոն արտահայտում է Հինատայի հանդեպ իր փոխադարձ զգացմունքները։ Չնայած դրան, Հինատայի հետ կապ է հաստատել նրա նախահայր Համուրա Օցուցուկիի ոգին, որպեսզի օգնի դարձնել նրան «Բյակուգան արքայադուստր»։ Այսպիսով, Հինատան թույլ է տալիս որ Թոների առևանգի իրեն, որպեսզի նրանք ամուսնանան։ Իրականում, դա այն բանի համար էր, որ Հինատան կարողանա ոչնչացնել Թենսեյգանը (բառացի «Ռեինկառնացիա աչք»)։ Այնուամենայնիվ, Թոներին հայտնաբերում է խաբեությունը և մտովի կառավարում է Հինատային՝ ոչնչացնելով շարֆը, որը նա ի սկզբանե ստեղծել էր Նարուտոյի համար։ Նարուտոյի թիմը վերջապես հասնում է, և սկսվում է զանգվածային հարձակում Թոներիի պալատի վրա։ Թիմը բաժանվում է, և Նարուտոն խափանում է հարսանեկան արարողությունը հենց այն ժամանակ, երբ Թոներին պատրաստվում էր համբուրել Հինատային, իսկ մյուսները ապահովում են Հանաբիի պաշտպանությունը։ Հինատան կատարում է Համուրայի կամքը՝ օգնելով Նարուտոյին ոչնչացնել Թենսեյգանը և կանգնեցնել Թոներիին։ Չնայած դրան, Թոներիի «Թենսեյգան» չակրայի ռեժիմը նրան հնարավորություն է տալիս կիսով չափ կիսել լուսինը` Հինատային դնելով թռչունների հսկայական վանդակում։ Նարուտոն անցնում է «Իննը պոչանի» չակրայի ռեժիմի, և սկսվում է հսկայական մենամարտ։ Վերջում Նարուտոն բռնում է Հինատայի շարֆի վերջին կտորը և ուղղում է իր չակրան՝ բավականաչափ ուժգին հարված հասցնելու համար, որպեսզի Թոներին ամրացվի պատին և ուժազրկի նրան՝ կանգնեցնելով լուսնի անկումը։ Հինատան Հանաբիի աչքերը հետ է վերցնում Թոներիից և վերադարձնում քրոջը։ Շուտով Հինատան և Նարուտոն վերահաստատում են իրենց փոխադարձ սերը, որը հանգեցնում է նրանց ամուսնությանը և ընտանիքի սկզբին ։
Բորուտոյում
«Բորուտո․ Նարուտո ֆիլմ»-ում Հինատան փորձում է լավագույնս երեկույթ կազմակերպել՝ Հիմավարիի ծննդյան օրվա առթիվ։ Այդ ընթացում Նարուտոն բացակայում էր՝ Հոկագեի նոր պարտականությունների պատճառով։ Այնուհետև Հինատան Նարուտոյի խնդրանքով հսկում է Բորուտոյին իր Բյակուգանի միջոցով, երբ նա մասնակցում է Չունինի քննություններին, հաստատելու Նարուտոյի կասկածները, որ իրենց որդին ազնվորեն չի մասնակցում և օգտագործում է նինջայի հատուկ գործիք։ Այն բանից հետո, երբ Մոմոշիկի Օցուցուկին և Կինշիկի Օցուցուկին հարձակվում են Նարուտոյի վրա և այնուհետև առևանգում, Հինատան փորձում է փրկել նրան, սակայն արդյունքում վիրավորվում է։ Նրան Սակուրան է օգնում ապաքինվել։ Հինատան ի սկզբանե դեմ է, որ Բորուտոն միանա Սասկեի փրկարար թիմին, սակայն ի վերջո հանձնվում է ։