cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ինլայթ
Վերլուծաբանների դպրոց
Երիտասարդության շրջանում ոչ ֆորմալ կրթության ճանապարհով վերլուծական և գիտական աշխատանքներ գրելու ունակությունները զարգացնելու նպատակով «Ինլայթ»-ը կազմակերպում է «Վերլուծաբանների դպրոց» ամենամյա ծրագիրը, որտեղ դասավանդում են ինչպես «Ինլայթ»-ի անդամները, այնպես էլ հայտնի մասնագետներ, ովքեր իրենց ոլորտում առաջատար և բարձրակարգ գիտելիքների կրող են և կարող են հնարավորինս օգտակար լինել երիտասարդներին։ Դասախոսություններն առնչվում են ոչ միայն վերլուծական հմտությունների զարգացմանը, այլ նաև տվյալ շրջանում հանրությանը հուզող արդիական խնդիրներին և մարտահրավերներին։
Agora
Ագորան ազատ քննարկումների հարթակ է, որտեղ կազմակերպվում են տարաբնույթ և հետաքրքիր թեմաներով տեսանկարահանվող ելույթներ, հանդիսատեսի և ժյուրիի մասնակցությամբ՝ հարց ու պատասխան - քննարկում ձևաչափով։
Անդամակցություն
«Ինլայթ» հանրային հետազոտությունների կենտրոնի անդամ կարող է դառնալ Հայաստանի, ինչպես նաև օտարերկրյա ցանկացած քաղաքացի։ Կենտրոնի անդամակցության հիմնական պահանջներն են ակադեմիական պատրաստվածություն, բուհական կրթություն (ուսանող կամ ավարտած), հետաքրքրվածություն, ակտիվություն, նախաձեռնողականություն, աշխատասիրություն։
Կամավորության վկայական
«Ինլայթ» հանրային հետազոտությունների կենտրոնը Հայաստանի առաջին հասարակական կազմակերպություններից է, որ ներդրեց կամավորության պայմանագրի ինստիտուտը։ Կենտրոնի անդամը կամավորական աշխատանքի պայմանագիր է կնքում կազմակերպության հետ, ըստ ցանկության։ Պայմանագրի ժամկետի լրանալուց հետո կամավորը ստանում է վկայական։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վերլուծական կենտրոններ Կատեգորիա:Հասարակական կազմակերպություններ
Միրոնծմինդա
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 560 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Խարագաուլից հեռու է 6 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 0 մարդ, մեծամասնությունը՝ վրացիներ։
Տրանսպորտ
Գյուղը շրջկենտրոն Խարագաուլի հետ կապված է ավտոխճուղով։ Տարածքով է անցնում Թբիլիսի-Բաթում երկաթուղին։
Ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Քութայիս քաղաքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խարագաուլի շրջան
Վոլֆի մրցանակ
Վոլֆի մրցանակ, տրվում է Իսրայելում 1978 թվականից՝ Վոլֆի հիմնադրամի կողմից (The Wolf Foundation): Մրցանակը շնորհվում է ամեն տարի գյուղատնտեսության, քիմիայի, մաթեմատիկայի, բժշկության, ֆիզիկայի և արվեստի գիտական ոլորտի գիտնականներին։ Բարձր հեղինակություն ունի և հաճախ համարվում է Նոբելյան մրցանակից հետո երկրորդ ամենահեղինակավոր մրցանակը (բժշկության մեջ Լասկերի մրցանակից հետո) ։ Վոլֆի մրցանակի հաղթողներից շատերը հետագայում արժանացան Նոբելյան մրցանակի։
Մրցանակի մասին
Ստեղծվել է 1976 թվականին գյուտարար, դիվանագետ և բարերար Ռիկարդո Վոլֆի (1887-1981) և նրա կնոջ՝ Ֆրանցիսկո Սվանկան-Վոլֆի կողմից (1900-1981)` մարդկության մեջ գիտության և արվեստի խթանման նպատակով։ Ռիկարդո Վոլֆը ծնվել է Հաննովեր քաղաքում (Գերմանիա), Առաջին համաշխարհային պատերազմը սկսվելուց անմիջապես առաջ, նա արտագաղթեց Կուբա։ 1971 թվականից ի վեր Իսրայելում Կուբայի դեսպանն էր, 1973 թվականին դիվանագիտական հարաբերությունների փլուզումից հետո, նա մնաց Իսրայելում մինչև իր կյանքի վերջը։ Արվեստի բնագավառում մրցանակը շնորհվում է անհատական արվեստի ռոտացիայի կանոնների համաձայն։ Ռոտացիան կատարվում է հետևյալ կարգով` նկարչություն, երաժշտություն, ճարտարապետություն, քանդակագործություն։
Մրցանակը ներառում է դիպլոմ և 100,000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Յուրաքանչյուր մարզում հաղթողների ընտրությունը կատարվում է միջազգային հանձնաժողովի երեք փորձագետների կողմից։ Հանձնաժողովի նոր կազմ է ձևավորվում ամեն տարի։ Հիմնադրամը շահույթ չհետապնդող մասնավոր կազմակերպության կարգավիճակ ունի։ Խորհրդի և հանձնաժողովների անդամները իրենց պարտականությունները կատարում են կամավոր հիմունքներով։ 1975 թվականին Քնեսեթը հաստատել է հատուկ «Վոլֆի հիմնադրամի մասին օրենք»-ը։
Վոլֆի մրցանակը հանդիսանում է ոչ պետական պարգևներից մեկը, որն ընդգրկում է գիտական մի քանի ոլորտներ։
Դափնեկիրներ
Ընդհանուր առմամբ կան 329 դափնեկիրներ, որոնցից կեսից ավելին ԱՄՆ-ից են ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆիզիկայի մրցանակներ
Սվետոզար Գուրբան Վայանսկի
Սվետոզար Գուրբան Վայանսկի (իսկական անունը՝ Սվետոզար Գուրբան, Svetozár Hurban-Vajanský, ), սլովակ բանաստեղծ, արձակագիր, գրաքննադատ, հրապարակախոս։ 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի Սլովակիայի քաղաքական ու մշակութային ականավոր գործիչ։
Կենսագրություն
Սվետոզար Գուրբան Վայանսկին ծնվել է 1847 թվականին Սլովակիայի ազգային զարթոնքի քաղաքական գործիչ և գրող Յոզեֆ Միլոսլավ Գուրբանի ընտանիքում։ Նախնական կրթությունն ստացել է հայրենի քաղաքում, այնուհետև ուսումը շարունակել է Մոդրայում, Ցեշինում, Շտենդալում։ Ավարտել է Բանսկա-Բիստրիցայի գիմնազիան, որից հետո ընդունվել է Բրատիսլավայի ակադեմիա, որտեղ ուսումնասիրել է իրավագիտություն, վերապատրաստվել է Բուդապեշտում։ Տրնավայում, Բուդապեշտում, Բրատիսլավայում և Վիեննայում զբաղվել է իրավաբանի կարիերայով, հետագայում Սկալիցայում բացել է իր սեփական իրավաբանական գրասենյակը։ 1878 թվականից եղել է Մարտինեում հրատարակվող «Národnie noviny» թերթի խմբագիրը, 1906 թվականից՝ գլխավոր խմբագիր։ Լրագրողական և հասարակական գործունեության ընթացքում մի քանի անգամ բանտարկվել է, բազմիցս եղել է Ռուսաստանում, Պրահայում, Բուդապեշտում, Վիեննայումն, Մյունխենում։ 19-րդ դարի 80-ական թվականներին եղել է տաղանդավոր բանաստեղծ, արձակագիր, լրագրող։ Լյուդովիտ Շտուրի նման գլխավորել է գրողների և ազգային մշակութային գործիչների ամբողջ դպրոց։ Որպես իսկական պանսլավիստ՝ նա սլովակ ժողովրդի փրկությունն ակնկալել է ռուս ժողովրդից և քննադատվել է «Hlas» ամսագրի շուրջ համախմբված մի խումբ բուրժուական դեմոկրատների կողմից։ Համագործակցել է «Orol» ամսագրի հետ, 1881 թվականին վերսկսել է «Slovenské pohlady» թերթի հրատարակությունը։ 1894 թվականից մինչև մահը եղել է «Živena» սլովակ կանանց ընկերության քարտուղարը։ Եղել է նաև «Naprej» ուսանողական միավորման անդամ և Սլովակիայի ազգային կուսակցության ակտիվ գործիչ։
Ստեղծագործություններ
Վայանսկուն է պատկանում սլովակյան սոցիալական վեպի ստեղծման պատիվը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սլովակ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Սլովակ արձակագիրներ Կատեգորիա:Սլովակիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սլովակ գրողներ
Շչուչյեի շրջան
Շչուչյեի շրջան (Щучанский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կուրգանի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Շչուչյե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2809 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 25148 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 8,95 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կուրգանի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ռոնգաշ
Ռոնգաշ (Ронгаш), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Լեջա գետի աջ ափում՝ 3 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ֆեների հունական ուղղափառ դպրոց
Ֆեների հունական ուղղափառ դպրոց կամ Ֆեների հռոմեական ուղղափառ լիցեյ (Özel Fener Rum Lisesi), հայտնի է նաև հունական Ազգի մեծ դպրոց (Μεγάλη του Γένους Σχολή, Megáli toú Genous Scholí) անվամբ, Ստամբուլի գործող ամենահին և ամենահեղինակավոր հունական ուղղափառ դպրոցը։ Դպրոցը, ինչպես Թուրքիայի ազգային մյուս փոքրամասնությունների դպրոցները, աշխարհիկ է։
Պատմություն
Դպրոցը հիմնադրվել է 1454 թվականին Կոստանդնուպոլսի պատրիարք Գենադիոս Սկոլարիուսի կողմից, ով սալոնիկցի Մատեոս Կամարիոտիսին նշանակել է առաջին տնօրեն։ Դպրոց հիմնականում հաճախել են Օսմանյան կայսրության հույն հայտնի ազնվականների և ուղղափառ ընտանիքների երեխաները։ Դպրոցի շրջանավարտներ են եղել օսմանյան մի շարք նախարարներ, ինչպես նաև Վալախիայի և Մոլդովական իշխանության արքայազները, ովքեր նշանակվում էին օսմանյան սուլթանների կողմից։ Դպրոցի շրջանավարտ է եղել նաև Դիմիտրիե Կանտեմիրը։
Դպրոցի ներկայիս շենքը տեղակայված է Սուրբ Գևորգ եկեղեցու հարևանությամբ, որը գտնվում է Ստամբուլի Ֆեներ թաղամասում (հունարեն Ֆանար)։ Այստեղ է տեղակայված նաև Կոստանդնուպոլսի տիեզերական պատրիարքությունը։ Տեղաբնակների շրջանում տարածված է նաև «Կարմիր ամրոց» և «Կարմիր դպրոց» անվանումները։
Շենքի դիզայնավորումն իրականացրել է օսմանյան հույն ճարտարապետ Կոնստանտինոս Դիմադիսը։ Շենքի ներկայիս տարբերակը կառուցվել է 1881-1883 թվականներին և հանդիսանում է տարբեր ոճերի էկլեկտիկ խառնուրդ։ Շենքի կառուցման համար ծախսվել է 17,210 օսմանյան ոսկի, որը, ժամանակի համար, մեծ գումար էր։ Գումարը տրամադրել է Գիորգիոս Զարիֆիսը, ով հունական ծագմամբ հայտնի հույն բանկիր և ֆինանսիստ էր և հանդիսանում էր Ստամբուլի ռումական համայնքի անդամ ։ Բացի իր կրթական նշանակությունից՝ կառույցը համարվել է նաև Եվրոպայի ամենախոշոր հինգերորդ ամրոցը։ Պատճառն իր ամրոցանման տեսքն էր։ Շենքի խոշոր գմբեթը օգտագործվում է որպես աստղադիտարան՝ աստղագիտության դասերի համար։ Այնտեղ առկա է հին խոշոր հեռադիտակ։ Այսօր դպրոցը, որն իր մեծությամբ երկրորդն է Զոգրաֆեյոն դպրոցից հետո, ունի 6 թուրք ուսուցիչ, այն դեպքում, երբ մնացած 15-ը հույներ են ։ Դպրոցը, ինչպես ազգային մյուս փոքրամասնությունների դպրոցները, կրթական գործընթացը կազմակերպում է թուրքական ծրագրերով՝ այնտեղ հավելելով հունարեն, հույն գրականություն և կրոն առարկաները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ստամբուլի դպրոցներ Կատեգորիա:Ոսկեղջյուր Կատեգորիա:Ֆաթիհ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հույներ Կատեգորիա:Ստամբուլի շենքեր և կառույցներ
Պահապան հրեշտակ (ֆիլմ)
«Պահապան հրեշտակ», 1990 թվականին «Հայկ» կինոստուդիայում նկարահանված հայկական ֆիլմ է։
Սյուժե
Այս ֆիլմի համար յուրօրինակ հիմք է հանդիսացել Ի. Ստրավինսկու «Զինվորի պատմությունը» սիմֆոնիկ երկը ։
Դերերում
Նոր. Մկրտչյան, Ա. Ասլանյան, Ա. Ակոպով
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1990 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր
Ազանթա
Բնակչությունը
1959 թվականին գյուղն ուներ 121 բնակիչ, հիմնականում հայեր և վրացիներ ։ 1968 թվականին` 584 բնակիչ` հիմնականում հայեր, իսկ 1989 թվականի տվյալներով, գյուղում ապրում էր 10 մարդ ։
Բնակիչներն զբաղվում են ծխախոտի, եգիպտացորենի մշակությամբ, պտղաբուծությամբ, անասնապահությամբ և մեղվաբուծությամբ։ Գյուղն ուներ հայկական ութամյա դպրոց, ակումբ, գրադարան և բուժկայան։
Ազանթան վերաշինել են Տրապիզոնից և Օրդուից ներգաղթած հայերը` 1902 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր
Սո (Վոքլյուզ)
Սո (Sault), կոմունա Ֆրանսիայի Վոքլյուզ դեպարտամենտում, Պրովանս Ալպեր Լազուր ափ շրջանում։ Նույնանուն կանտոնի կենտրոնական կոմունան է։
Աշխարհագրական դիրք
Սոն գտնվում է Ավինյոնից 50 կմ արևելք։ Հարակից համայնքներն են՝ հյուսիսում՝ Օրելը, արևելքում՝ Սեն-Տրինին, հարավ-արևմուտքում՝ Մոնյոն։
Հիդրոգրաֆիա
Սո գտնվում է ծովի մակերևույթից 765 մ բարձրության վրա և ունի համեմատաբար բարձր դիրք Նեսկա հովտում։ Կոմունայով հոսում Նեսկա գետի վտակ Կրոկը։ Սոյում է գտնվում Ֆոնբել ծծմբի հանքավայրը։
Ժողովրդագրություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1362 մարդ։
Տնտեսություն
Տնտեսությունը հիմնականում ներառում է գյուղատնտեսություն, նարդոսի աճեցում, պոլբա, մեղվաբուծություն, ոչխարաբուծություն և խոզաբուծություն (առանձնանում է «Վանտու խոզի միս» հատուկ բրենդով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կոմունաներ
Բոբո
Բոբո, 1991 թվականին «Այսօր» ստուդիայի կողմից նկարահանված հայկական ֆիլմ։
Սյուժե
Սերգեյ Փարաջանովի հիշատակին նվիրված այս ֆիլմը հեռու է ռեժիսորի կյանքի և ստեղծագործության պարզ շարադրանքը լինելուց։ Սա մեծ արվեստագետի էության որոնման փորձ է։ Ֆիլմում օգտագործված են կադրեր Փարաջանովի «Խոստովանանք» անավարտ ֆիլմից
Ռեժիսորների կողմից առաջին անգամ այս ֆիլմում ներառվեց և մոնտաժվեց վարպետի «Խոստովանանք» անավարտ ֆիլմից մի քանի փոքրիկ տեսարաններ՝ մոտ 8 րոպե։ Այս ֆիլմը հետագայում մասնակցել է ավելի քան 10 բարձրակարգ միջազգային կինոփառատոնների (Բեռլին, Ռոտտերդամ, Մոսկվա, Էդինբուրգ, Տաորմինա, Նիոն և այլն) և ստացել մրցանակներ և լայն արձագանք մամուլում։ Ինչպես նաև ֆիլմը տարածվել է ավելի քան 30 երկրներում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1991 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր
Չաստոօզերյեի շրջան (Կուրգանի մարզ)
Չաստոօզերյեի շրջան (Частоозерский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կուրգանի մարզում։
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Չաստոզերյե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1926 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 6463 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,36 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կուրգանի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ախալսոփելի (Աբխազիա)
Ախալսոփելի (մինչ 1943 թվականը` Նայդորֆ, ახალსოფელი, Նոր գյուղ), գյուղ Աբխազիայի Սուխումի շրջանում, Սուխումից 12 կմ արևելք։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 160 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
1959 թվականի տվյալներով, գյուղն ուներ 794 բնակիչ, հիմնականում հայեր ։ 1970 թվականին, գյուղն ուներ մոտ 900 բնակիչ, որից 600-ը` հայեր։ Բնակվում էին նաև վրացիներ և էստոնացիներ։ 1989 թվականին գյուղում ապրում էր 864 մարդ, հիմնականում հայեր ։
Բնակիչներն զբաղվում են ծխախոտի, եգիպտացորենի, թեյի, ցիտրուսների, բանջարաբոստանային կուլտուրաների մշակությամբ և անասնապահությամբ։ Գյուղն ուներ միջնակարգ դպրոց` հայկական բաժանմունքով, մշակույթի տուն և բուժկայան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր
Ժարնակ
Ժարնակ (Jarnac), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 4515 մարդ, բնակչության խտությունը` 376.56 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.99 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 410 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 110 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 27 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 2541 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 1872-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 669։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,7 %։ 1872 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 1595 անձ (797 տղամարդ և 798 կին)։ Գործազուրկ են եղել 277 անձ (128 տղամարդ և 149 կին)։ 669 անաշխատունակներից 169-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 282-ը` թոշակառուներ, իսկ 218-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Յան Պոնիչան
Յան Պոնիչան (Յան Ռոբ Պոնիչան, Svetozár Hurban-Vajanský, ), սլովակ բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ, թարգմանիչ, լրագրող։ Պրոլետարական առաջին բանաստեղծներից։
Կենսագրություն
Յան Պոնիչանը ծնվել է 1902 թվականին Օչովա գյուղում, գյուղացու ընտանիքում։ Դպրոց հաճախել է Բանսկա-Բիստրիցայում (դասական գիմնազիա) և Լուչենեցում (քերականական ավարտական դպրոց)։ 1927 թվականին ավարտել է Պրահայի տեխնիկական համալսարանը։ 1924 թվականին միացել է կոմունիստական կուսակցությանը։ Որպես լրագրող աշխատել է Բրատիսլավայում։ Պոնիչանի բանաստեղծական դեբյուտը «Ես ապրում եմ, մտածում, զգում, տեսնում, ամեն ինչ սիրում, լոկ խավարն եմ ատում» (1923) ժողովածուն է։ Այս և հետագա «Դեմոնտաժ» (1929) ժողովածուի մեջ Պոնիչանը հանդես է գալիս որպես հեղափոխական մասսաների ներկայացուցիչ։ Սոցիալական, կոմունիստական աշխարհըմբռնումը, իրականության հեղափոխական վերակառուցման պաթոսը բնորոշ են բանաստեղծի հետագա ստեղծագործության համար, ինչպես օրինակ 1930-ական թվականներին գրված «Երեկոյան կրակներ» (1932), «Անգարա» (1934) ժողովածուները, որոնք գրել է Խորհրդային միություն կատարած ճամփորդությունների տպավորությունների հիման վրա, «Բևեռին» (1937), «Տարօրինակ Յանկոն» (1941) պոեմները նվիրված են Յանկո Կրալի հիշատակին, «Քաղաք» (1947), «Ժամանակի զարկերակով» (1949), «Լեռնային հեղեղը չի հանդարտվում» (1958) ժողովածուներում միախմբված են 1940-1950-ական թվականների բանաստեղծությունները։ Չեխոսլովակիայի կյանքի սոցիալական խնդիրները գրողի ուշադրության կենտրոնում են նաև արձակ գործերում՝ «Դազգահները վաստակեցին» (1935) վեպում, պատմվածքներում և դրամաներում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սլովակ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Սլովակ արձակագիրներ Կատեգորիա:Սլովակ գրողներ Կատեգորիա:Կարլի համալսարանի շրջանավարտներ
Ախալշեն (Աբխազիա)
Ախալշեն (Ափրա, մինչ 1944 թվականը` Անդրեևկա, վրաց.` ახალშენი), գյուղ Աբխազիայի Սուխումի շրջանում, Սուխումից 20 կմ հյուսիս-արևելք։ Գտնվում է Սև ծովից 13 կմ հեռավորության և ծովի մակարդակից 480 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
1959 թվականի տվյալներով գյուղն ուներ 397 բնակիչ, հիմնականում հայեր, վրացիներ և հույներ : 1968 թվականին գյուղում ապրում էր 432 մարդ, իսկ 1989 թվականի տվյալներով, գյուղն ուներ 288 բնակիչ ։
Բնակիչներն զբաղվում են ծխախոտի, եգիպտացորենի, թեյի մշակությամբ, պտղաբուծությամբ, անասնապահությամբ և շերամապահությամբ։ Գյուղն ուներ վրացական ութամյա դպրոց և բուժկայան։
Գյուղը հիմնադրել են հույները` 1880 թվականին։ Հայերը եկել են Տրապիզոնի շրջակա գյուղերից` 1894 թվականին։
Պետուխովսկի շրջան
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Պետուխովո ։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 21386 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 7,69 մարդ/կմ²։
Ուսուցիչը (պատմվածք)
«Ուսուցիչը» (Учитель), Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պատմվածքը` գրված 1886 թվականին։ Առաջին անգամ հրապարակվել է 1886 թվականին «Նոր ժամանակ» թերթում (№ 3723) հուլիսի 12-ին` Ան. Չեխով ստորագրությամբ։
Հրապարակումներ
Ա. Պ. Չեխովի «Ուսուցիչ» պատմվածքը գրվել է 1886 թվականին, առաջին անգամ հրապարակվել է 1886 թվականին «Նոր ժամանակ» թերթում (№ 3723) հուլիսի 12-ին` Ան. Չեխով ստորագրությամբ։ Պատմվածքը ընդգրկվել է Ադոլֆ Մարքսի կողմից հրատարակվող գրողի ստեղծագործությունների ժողովածուի մեջ։
Չեխովի կենդանության օրոք պատմվածքը թարգմանվել է բուլղարերեն, հունգարերեն և սերբախորվաթերեն։
Քննադատություն
Պատմվածքը քննադատների ուշադրությունից չի վրիպել։ Դրամատուրգ Վիկտոր Վիկտորովիչ Բիլիբինը 1886 թվականին Չեխովին գրել է. «Ուսուցչի մասին պատմվածքը «Նոր ժամանակում» գեղարվեստական տեսանկյունից հիանալի է, սակայն շատ ծանր տպավորություն է թողնում»։
Սյուժե
Ֆաբրիկային դպրոցի ուսուցիչը պահվում էր «Կուլիկինի որդիներ մանուֆակտուրայի» հաշվին, Ֆեդոր Սիսոևը, պատրաստվում էր ամենամյա բանկետի։ Կինը ջանում էր, որ նրան մոդայիկ հագցնի։ Ուսուցիչների համար բանկետը տեղի էր ունենում դպրոցի քննություններից հետո։ Սիսոևի համար դա տասնչորսերորդ բանկետն էր։ Անցկացված քննություններով նա ընդհանրապես բավարարված չէր, քանի որ իր լավագույն աշակերտներից մի քանիսն անհրաժեշտ գիտելիքներ չէին ցուցաբերել։ Այսպես Բաբկինը հաջողացրել էր թելադրությունից երեք սխալ անել, Սերգեևը չէր կարողացել 17-ը 13-ով բազմապատկել, իսկ հարևան դպրոցի ուսուցիչ Լյապունովը թելադրության տեքստը թելադրել էր «ոչ ընկերական» անպարզահունչ։ Կինը համոզում էր Սիսոևին չգնալ բանկետ, քանի որ նա հիվանդ էր։ Բայց Սիսոևը չլսեց նրան։ Տնօրենի բնակարանի դիմաց նա այնպես հազաց, որ դուրս վազող ուսուցիչները խորհուրդ տվեցին նրան նստել տանը։ Բանկետում Սիսոևը հանդիմանեց Լյապունովին. «Ես գիտեմ թե ինչու դուք այդպես թելադրեցիք։ Դուք ուղղակի ցանկանում էիք, որ իմ աշակերտները ձախողվեին և ձեր դպրոցը մերից լավ երևա»։ Ընդհանուր առմամբ հանդեսն անցավ ուրախ, ուսուցիչները երգեցին, կերան և կենացներ ասացին։ Երրորդը, ինչպես միշտ Սիսոևի կենացն էր, որն իր խոսքում շնորհակալություն հայտնեց ֆաբրիկայի ադմինիստրացիային իր բարձր աշխատավարձի համար, դպրոցի հանդեպ ցուցաբերած հոգատարության համար` առաջարկելով խմել ֆաբրիկայի տնօրեն Ադոլֆ Անդրեյիչ Բրունիի համար։ Տնօրենին ճառը դուր եկավ և պատասխան խոսքում նա ասաց. «Մենք կարողանում ենք գնահատել... ձեր բոլոր բառերին ես պետք է ասեմ ձեզ, որ ... Ֆեդոր Կուկիչի ընտանիքը պետք է ապահովված լինի և այդ հարցով մեկ ամիս առաջ բանկում պետք է կապիտալ ներդնել»։
Սիսոևը տարակուսած էր, չհասկանալով, ինչու պետք է ընտանիքը ապահովված լինի, այլ ոչ ինքը՝ Սիսոևը։ Որոշելով, որ տնօրենը նկատի ունի իր մոտալուտ վախճանը, նա նստեց և լաց եղավ։  Տանը Սիսոևը հանգստացավ և սկսեց ստուգել դպրոցական տետրերը, իսկ այդ ժամանակ հարևան սենյակում տեղական բժիշկը կնոջը ասում էր, որ նրա ամուսնուն մնացել է ապրելու մոտ մեկ շաբաթ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:1886 պատմվածքներ
Գոտլոբ Ֆրեգե
Գոտլոբ Ֆրեգե (լրիվ անունը՝ Ֆրիդրիխ Լյուդվիգ Գոտլոբ Ֆրեգե, Friedrich Ludwig Gottlob Frege, ), գերմանացի տրամաբան, փիլիսոփա, մաթեմատիկոս։
Եղել է Ենայի համալսարանի պրոֆեսոր (1879–1918)։ Մաթեմատիկական տրամաբանության հիմնադիրներից է։ «Գաղափարագրություն» աշխատությունում (1879) առաջին անգամ սահմանել է պրեդիկատների տրամաբանության հիմնական գաղափարները, մասնավորապես՝ քվանտորները։ «Թվաբանության հիմնական օրենքներ» աշխատությունում (հ․ 1–2, 1893–1903) տրամաբանության գաղափարների հիման վրա կառուցել է ձևայնացված թվաբանության համակարգ։
Ֆրեգեի աշխատությունները վճռական դեր են խաղացել լոգիցիզմի հիմնավորման և զարգացման գործում։ Ֆրեդեի համակարգում Բերտրան Ռասելի հայտնաբերած հակասությունները կարևոր դեր են խաղացել բազմությունների տեսության պարադոքսների վերլուծության համար։ Հոտլոբ Ֆրեգեն նաև տրամաբանական իմաստաբանության հիմնադիրներից է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գերմանացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ենայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գյոթինգենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:19-րդ դարի փիլիսոփաներ
Պիկարո
Պիկարո (pícaro,բառացի` խաբեբա, խորամանկ), սոցիալական ու գրական տիպար, խաբեբայապատում վեպի գլխավոր հերոս։ Պիկարոյի օրինակներ են Ֆիգարոն, Շվեյկը, Օստապ Բենդերը։ Ռուս փիլիսոփա, մշակույթի տեսաբան Միխայիլ Բախտինի բնորոշմամբ պիկարոյին «վերապահված է առանձնահատուկ յուրահատկություն ու իրավունք` այս աշխարհում օտար լինել։ Կյանքի ոչ մի իրավիճակի հետ պիկարոները չեն հաշտվում, ոչ մեկը նրանց դուր չեն գալիս. նրանք ամեն իրավիճակում տեսնում են կեղծիք ու իրերի հակառակ երեսը»։
Ծագում
Որոշ տվյալներով բառն առաջացել է ֆրանսիական Պիկարդիա գավառից, որտեղից Իսպանիա են ներթափանցել թափառականներ ։ Մեկ այլ վարկածով անվանունը կապված է իսպաներեն picar բառի հետ, որ նշանակում է կսմթել։
Գրականության մեջ պիկարոների հայտնվելուն նախորդել է տրիքստերը, որը խաբեբային բնորոշ հատկանիշներով երկրորդական հերոս է։ Այդպիսիք են Պլավտուսի, Պետրոնիուսի, Լուկիանոսի, Լուիջի Պուլչիի, Ջովաննի Բոկաչչոյի, Լուիջի Պուլչիի շատ հերոսներ ։ Կա կարծիք, որ առաջին պիկարո կարել է համարել Պանուրգի կերպարը Ֆրանսուա Ռաբլեի «Գարգանտյուա և Պանտագրյուել» վեպից, չնայած նա թշնամական հարաբերություններ չի ունեցել հասարակության հետ ։
16-րդ դարում Եվրոպայում տարածվում է թափառաշրջիկությունը։ Այն հատկապես լայնորեն տարածվում է Իսպանիայում, որտեղ Նոր աշխարհի գաղութներից եկող եկամուտները հանգեցնում էին տնտեսական ստագնացիայի, անգործության, գնաճի, ազնվականության աղքատացման, կեղծ ուրբանիզացիայի։ Միաժամանակ հեշտ ձեռքբերումների մասին լեգենդները իսպանացիների մեջ ձևավորում էին արտադրական աշխատանքի նկատմամբ արհամարհանք, անձնական հարստացման մասին դատարկ երազանք ։ Արդյունքում լյումպենների այս շարքը համալրվում է ուսումը թողած ուսանողներով, ծառայությունը թողած զինվորականներով և համանման մարդկանցով ։
Առանձնահատկություններ
Պիկարոն առանց հիմնական բնակության տեղ ունենալու մարդ է, որ առանձնանում է իր անբարոյականությամբ և գործունյա լինելով ։ Անտուն ու խաբեբա կյանքի նրան մղում են սոցիալական հանգամանքները։ Ավելի ուշ շրջանի վեպերում ի հայտ են գալիս «կոչումով պլուտոներ», որոնց համար կյանքի այդ եղանակը դառնում է սոցիալական ազատության հասնելու միջոց ։
Հասարակական բոլոր իդեալները պիկարոյի հոգում աղավաղված են։ Դա վերաբերում է պատվի, ազնվության, աշխատանքի, սիրո մասին պատկերացումներին ։ Պիկարոյին բնորոշ են հոռետեսությունը և հեգնական վերաբերմունքը մյուս մարդկանց նկատմամբ ։ Այդ մտածելակերպն օգնում է նրան հաղթահարելու սեփական խղճի ապականությունը, ինչպես նաև «վերևից հաստատված» խաղի կանոնները ։
Պիկարոների և իշխանության հարաբերությունների մասին հարցը վիճելի է։ Խորհրդային հետազոտողները, ի դեմս պիկարոների դասակարգի, տեսնում էին սոցիալական բողոքի հետքեր, ժամանակակից ուսումնասիրողները գտնում են, որ այդ ժամանակ ձևավորվում է «թագավորի անձի ապասրբացման ուրվապատկերը» ։ Գյունտեր Գրասն իր Նոբելյան դասախոսության ժամանակ նշել է, որ պիկարոն «միզում է իշանության հենասյուների վրա` խարխլելով դրանք, բայց և լավ գիտակցելով, որ ինքն ի զորու չէ նրան տապալել» ։
Նշանավոր պիկարոներ
Դասական առաջին խաբեբայական ստեղծագործությունը եղել է անանուն հեղինակի «Լասարիլիոն Տորմեսից» պատմվածքը (1554), որը պատմում է աղքատ, բայց խորամանկ թափառականի կյանքի մասին։ Դրանում դրսևորվել է իսպանական խաբեբայական վեպի կանոնիկ ուրվապատկերը` առաջին դեմքից պատում, կոմպոզիցիայի պարզություն, ողբերգականի ու կատակերգականի համադրում, կյանքի «ցածր կողմի» նկատմամբ ուշադրություն ։
Այս ժանրի հայտնի մեկ այլ գործ է Մատեո Ալեմանի «Գուսման դե Ալֆարաչե» ստեղծագործությունը (1599), որում նկատելի է վերածննդի արժեքներից բարոկկոյի արժեքների անցումը ։ Միգել Սերվանտեսը պիկարոներին հանում է թատերաբեմ, ընդ որում նախընտրում է հոգևոր դրամայի ժանրը. նրա «Ազնվազարմ խաբեբա» ստեղծագործության (1598) հերոսը դառնում է քահանա։ Նիկոլայ Բալաշովի կարծիքով խաբեբայի կերպարը օգնում է Սերվանտեսին առաջադրելու կրոնական-փիլիսոփայական տարբեր հարցեր ։ Ֆրանսիսկո դե Քվեդոն իր «Դոն Պաբլոս» ստեղծագործության մեջ (հրատարակվել է 1626 թվականին) ներկայացնում է պիկարոյի ցածր սոցիալական կերպար, որն արտահայտում է մարդկային հասարակության հիասթափությունները ։
Խաբեբայական վեպերի պակաս հայտնի հեղինակներից են Ալոնսո Հիերոնիմոս դե Սալաս Բարբադիլիոն, Վիսենտե Էսպինելը, Անտոնիո Էնրիկես Գոմեսը և այլք։
Ազդեցություն
Արդեն 17-րդ դարում իսպանական խաբեբայական վեպերը սկսել են իրենց ազդեցությունը թողնել հարևան երկրների գրականության վրա։ Հարավային Իտալիայում պիկարոյին համարժեք էր լացարոնին, որը քաղաքային ցածր խավի ներկայացուցիչ էր` կապված «դեմոկրատական բարոկկոյի» հետ ։ Իր պիկարոնենրն ունեցավ և հոլանդական գրականությունը, սակայն Նիդերլանդներում թափառականությունը մեծ թափ է ձեք բերել, ինչն իր հետքն է թողել բուրժուական արժեքների հաստատման վրա ։
18-րդ դարում պիկարոյի կորպարը զարգացրել է Ալեն Ռենե Լըսաժը` «Ժիլ Բլազ» վեպի հեղինակը։ Նրա թափառական հերոսը իր իսպանական նախատիպերի համեմատությամբ փոփոխվել է, քանի որ իր մեջ ուժ է գտել ընդդիմանալու ճակատագրին ու հասարակական միջավայրին։ Այս հանգամանքը Լըսաժի վեպին լավատեսություն է հաղորդում, որից զուրկ էին դասական պիկարոների մասին պատմող երկերը ։ Խաբեբայի գծերով է օժտված նաև Մանոն Լեսկոն Աբբա Պրևոյի նշանավոր վեպում ։
Ռուս գրականության մեջ իսպանական խաբեբայական վեպի ազդեցությունը նկատելի է Միխայիլ Չուլկովի, Վասիլի Նարեժնու, Ֆադեյ Բուլգարինի գործերում ։ Լըսաժի ու Նարեժնու պիկարոյական ավանդույթներն անցել են Նիկոլայ Նեկրասովին («Տիխոն Տրոստիկովի կյանքն ու արշավանքները»), իսկ Պրևոյի միջոցով նաև Ֆեոդոր Դոստոևսկուն («Խաղամոլը») ։ Պիկարոյի հետ ասոցացվում են 20-21-րդ դարերի ռուսական գրականության այլ կերպարներ` Անգետիկը, Իվան Չոնկին, Լեոնիդ Յուզեֆովիչի հերոսները  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գրական կերպարներ Կատեգորիա:Իսպանական գրականություն
S-քվարկ
s-քվարկ,  տարօրինակ քվարկ  (նշանակումը՝ s, strange), քվարկներից զանգվածով երրորդ ամենաթեթևը, տարրական մասնիկ։ Հայտնաբերվել է ներատոմային մասնիկներում՝ հադրոններում։ Տարօրինակ քվարկով հադրոններ են կաոնը, տարօրինակ D-մեզոնը, սիգմա-բարիոնը, և այլ տարօրինակ մասնիկներ։
Հմավյած քվարկի հետ միասին պատկանում է նյութի երկրորդ սերնդին։ Էլեկտրական լիցքը −1⁄3 e է, զանգվածը՝ 95±5 ՄէՎ/c2 ։ Մյուս քվարկների նման, տարօրինակ քվարկը -1/2 սպինով ֆերմիոն է և մասնակցում է բոլոր չորս հիմնարար փոխազդցություններին՝ գրավիտացիային, էլեկտրամագնիսականությանը, թույլ և ուժեղ փոխազդեցություններին։ Տարօրինակ քվարկի հակամասնիկը տարօրինակ հակաքվարկն է (անգլիալեզու գրականության մեջ երբեմն կոչվում է հակատարօրինակ քվարկ կամ պարզապես հակատարօրինակ), տարբերվում է նրանից միայն մի քանի մեծությունների նշանով։
Առաջին տարօրինակ մասնիկը (տարօրինակ քվարկով մասնիկ) հայտնաբերվել է 1947 թ. (կաոնները), սակայն տարօրինակ քվարկի գոությունը (վերև և ներքև քվարկների հետ միասին) տեսականորեն առաջադրվել է միայն 1964 թ. Մարի Գել-Մանի և Ջորջ Ցվայգի կողմից՝ բացատրելու համար հադրոնների դասակարգման Ութական ճանապարհի սխեման։ Քվարկների գոյության առաջին վկայությունները ստացվեցին 1968 թ., Ստանֆորդի գծային արագացուցչային կենտրոնի խոր ոչ առաձգական ցրումների փորձերում։ Այս փորձերը հաստատեցին վերև- ու ներքև- քվարկների գոյությունը, ինչպես նաև տարօրինակ քվարկների, ինչպես պահանջվում էր Ութական ճանապարհի բացատրության համար։
Տարօրինակ քվարկով հադրոններ
Տարօրինակ քվարկ ունեցող հադրոններից են՝
Բոլոր հադրոնների (այդ թվում՝ s-վալենտական քվարկներ չունեցող) կազմության մեջ կան վիրտուալ զույգեր, որոնք բաղկացած են տարօրինակ քվարկից և հակաքվարկից։
Պատմություն
Տարրական մասնիկների ֆիզիկայի ձևավորման սկզբում (20-րդ դարի առաջին կեսին), հադրոնները, ինչպիսիք են պրոտոնները, նեյտրոնները և պիոնները համարվում էին տարրական մասնիկներ։ Սակայն նոր հադրոնների հայտնաբերման հետ «մասնիկների գազանանոցը» աճեց՝ 1930- և 1940-ականներից հայտնի մի քանի մասնիկից դառնալով մի քանի դյուժին 1950-ականներին։ Սակայն որոշ մասնիկների կյանքի տևողությունը ավելի մեծ էր, մասնիկների մեծ մասը տրոհվում էին ուժեղ փոխազդեցության ազդեցությամբ, և կյանքի միջին ժամանակը մոտ 10−23 վայրկյան էր։ Թույլ փոխազդեցությամբ տրոհվելու դեպքում այն տևում էր մոտ 10−10 վայրկյան։ Ուսումնասիրելով այս տրոհումները՝ Մարի Գել-Մանը 1953 թ. և Կազուհիկո Նիշիջիման (1955 թ.) ստեղծեցին տարօրինակություն հասկացությունը (Նիշիջիման անվանեց այն էտա-լիցք՝ էտա-մեզոնի անունով, որը բացատրում էր երկարակյաց մասնիկների 'տարօրինակությունը'։ Գել-Ման-Նիշիջիմայի բանաձևը տարօրինակ տրոհումների հասկանալու արդյունքն է։ Սակայն մասնիկների միջև առնչությունները և ֆիզիկական հիմքը այս տարօրինակություն հատկությամբ պարզ չէր դառնում։ 1961 թ. Գել-Մանը և Յուվալ Նեեմանը (միմյանցից անկախ) առաջարկեցին հադրոնների դասակարգման ութական սխեման, կամ, ավելի տեխնիկական տերմիններով ասած, SU(3) սիմետրիա։
Սկզբում ֆիզիկոսները դժկամությամբ ընդունեցին այդ մարմինները որպես քվարկներ, փոխարենը գերադասելով Ռիչարդ Ֆեյնմանի փարթոնային նկարագրությունը, սակայն ժամանակի ընթացքում քվարկների տեսությունը ընդունվեց (տես Նոյեմբերյան հեղափոխություն) ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Տարրական մասնիկների ֆիզիկա Կատեգորիա:Քվարկներ Կատեգորիա:Ստանդարտ մոդել
Ճապոնական թուր
Ճապոնական թուր (日本刀 նիհոնտո), շեղբավոր միասայր կտրող-հատող սառը զենք, որն արտադրվում է ճապոնական ավանդական տեխնոլոգիայով։ Այն ձուլվում է բազմաշերտ պողպատից, ածխածնի վերահսկվող պարունակությամբ։ Այդ զենքը համարվում էր ռազմիկ-սամուրայի հիմնական զենքը։ Ճապոնական թրի ձուլման համար օգտագործվում է տամախագանե պողպատը կամ ալմաստե պողպատը։
Ճապոնական թրերի մետաղից ձուլման տեխնոլոգիան սկսել է զարգանալ 8-րդ դարից և առավելագույն կատարելության է հասել 13-րդ դարին։ Մոտ հազար տարիների ընթացքում թրի տեսքը գրեթե չէր փոխվում, աննշան փոփոխվել է միայն երկարությունը և թեքության աստիճանը՝ մերձամարտի մարտավարության զարգացմանը համապատասխան։ Թուրը՝ համարվելով ճապոնական կայսրի երեք հնագույն ռեգալիաներից մեկը, ճապոնական հասարակության մեջ ուներ նաև ծիսական և մոգական նշանակություն։
Տերմինաբանություն
Գրականության մեջ հաճախ օգտագործվում են ճապոնական անվանումներ ճապոնական թրի և դրա դետալների տարատեսակները տարբերակելու համար։ Առավել հաճախ օգտագործվող հասկացությունների համառոտ բառարան.
Մինչև 9-րդ դարի հնադարյան թրեր
Առաջին երկաթե թրերը բերվել են Ճապոնական կղզիներ 3-րդ դարի 2-րդ կեսին չինացի առևտրականների կողմից ։ Ճապոնական պատմության այդ դարաշրջանը կրում է Կոֆուն անվանումը (բառացիորեն՝ «դամբարանաբլուրներ», 3-6-րդ դարեր)։ Դամբարանաբլուրների տիպի գերեզմաններում պահպանվել են, չնայած նրան, որ շատ վնասվել են ժանգից, այն ժամանակաշրջանի թրեր, որոնք հնագետները բաժանում են ճապոնական, կորեական և առավել հաճախ հանդիպող չինական նմուշների։ Չինական թրերն ունեին ուղիղ նեղ միասայր շեղբ, իսկ ճապոնական նմուշներն ավելի կարճ էին, ավելի լայն հարթ երկկողմանի սրվածք ունեցող շեղբով։ Ասուկայի դարաշրջանում (538-710 թվականներ) կորեական և չինական դարբինների օգնությամբ Ճապոնիայում սկսեցին արտադրել սեփական երկաթը, իսկ 7-րդ դարում յուրացրել են բազմաշերտ պողպատի ձուլման տեխնոլոգիան։ Նախկին նմուշների հետ համեմատած, որոնք ձուլվում էին երկաթի ամբողջական կտորից, թրերը սկսեցին ձուլել երկաթե և պողպատե թիթեղներից։
7-8-րդ դարերում ճապոնական թրերի վրա սկսեց կորություն ի հայտ գալ։ Այդպիսի առաջին թրերից մեկը կապում են Յամատո նահանգից Ամակունի անունով դարբնի հետ։ Ամակունին իբր ձուլել է հայտնի Կոգարասու-Մարու (Փոքր Ագռավ) թուրը 703 թվականին, և, չնայած, որ թվագրումը բացակայում է, այդ թուրը համարվում է կորություն ունեցող ամենահին ճապոնական թուրը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զենք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սառը զենքեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Նետողական զենք Կատեգորիա:Ճապոնական զենքեր
Մաքս Ռայման
Մաքս Ռայման (Max Reimann, ), գերմանացի կոմունիստ քաղաքական գործիչ, Բունդեսթագի անդամ։
1913 թվականին ընդունվել է «Բանվոր երիտասարդության սոցիալիստական միության», 1916 թվականին՝ «Սպարտակ միության» մեջ։ Հիմնադրման օրվանից (1919 թվականի հունվար) եղել է Գերմանիայի կոմունիստական կուսակցության (ԳԿԿ) անդամ։ Մասնակցություն է ունեցել 1918 թվականի նոյեմբերյան հեղափոխությանը։ Էլբինգում հակապատերազմական ցույցի մասնակցելու համար 1919 թվականին մեկ տարով կալանավորվել է Քյոնիգսբերգի ամրոցում։
1920-1928 թվականներին Ռուրի մարզում աշխատելով հանքափոր, քաղաքական ագիտացիոն աշխատանք է տարել բանվորների շրջանում։ Ռուրի ճգնաժամի ժամանակահատվածում պայքարել է ֆրանսիական օկուպացիայի դեմ և կարճ ժամանակով ազատազրկվել։ 1928-1932 թվականներին եղել է Համմ քաղաքի կուսակցական կազմակերպության քարտուղարը։ 1932 թվականին ընտրվել է Ռուրի մարզի հեղափոխական արհմիութենական օպոզիցիայի քարտուղար։
Գերմանիայում ֆաշիստական վարչակարգ հաստատվելուց հետո (1933) ընդհատակյա աշխատանք է տարել Ռուրի մարզում, այնուհետև Բեռլինում և Գերմանիայի այլ քաղաքներում։ 1939 թվականին ձերբակալվել և նետվել է բանտ։ 1942 թվականին տեղափոխվել է Զակսենհաուզենի, 1944 թվականի նոյեմբերին՝ Ֆալկենզեեի համակենտրոնացման ճամբար, ուր գլխավորել է ընդհատակյա կազմակերպության կոմիտեն, որի ղեկավարությամբ 1945 թվականի գարնանը կալանավորները զինաթափելով էսէսական պահակախմբին, ճամբարը հանձնել են խորհրդային բանակի զորամասերին։
1945 թվականին նշանակվել է ԳԿԿ Ռուրի մարզի կազմակերպության առաջին քարտուղար, այնուհետև Հյուսիսային Հռենոս-Վեստֆալիա երկրի կոմկուսի կազմակերպության ղեկավար։ 1948 թվականին՝ ԳԿԿ վարչության նախագահ։ 1954 թվականին ընտրվել է ԳԿԿ վարչության (1956 թվականից՝ ԿԿ) առաջին քարտուղար։ 1949-1953 թվականներին եղել է Բունդեսթագի դեպուտատ, գլխավորել կոմկուսի ֆրակցիան։ 1949 թվականին բանտարկվել է Դյուսելդորֆի բանտում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ
Երեք նավազներ տոթ անապատում
Երեք նավազներ տոթ անապատում, 1991 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում նկարահանված հայկական ֆիլմ։
Սյուժե
Սա առակ է ճգնավորի մասին, որը խախտել է սուրբ ուխտը, ուրեմն և՝ հրաժարվել իր առաքելությունից ։
Դերերում
Է. Տեր-Դանիելյան, Վ. Մարտիրոսյան, Ս. Ներսիսյան, Հ. Գասպարյան, Լ. Վարդանյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1991 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Շեյկ Տիոտե
Շեյկ Տիոտե (ֆրանս.՝ Cheick Tioté, ), նախկին կոտ դ'իվուարցի ֆուտբոլիստ։ Խաղացել է հենակետային կիսապաշտպանի դիրքում ։
Պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստի կարիերան սկսել է բելգիական Անդերլեխտում։ 2008 թվականին միացել է հոլանդական Տվենտեին, որի հետ իր երկրորդ մրցաշրջանում հաղթել է Հոլանդիայի առաջնությունը։ Դրանից հետո նա տեղափոխվել է անգլիական Նյուքասլ Յունայթեդ 3.5 միլիոն ֆունտ ստերլինգի դիմաց։ Նյուքասլի կազմում խաղացել է 6.5 մրցաշրջան՝ անցկացնելով 156 խաղ և խփելով 1 գոլ։ 2017 թվականի փետրվարին միացավ չինական Պեկին Էնտերպրայզիսին։
2017 թվականի հունիսին մահացել է սրտի կանգից 30 տարեկան հասակում։
Տիոտեն 52 խաղ է անցկացրել Կոտ դ'Իվուարի հավաքականում՝ խաղալով 2009-ից 2015 թվականներին։ Հավաքականի կազմում մասնակցել է 2 աշխարհի առաջնությունների և 4 Աֆրիկայի ազգերի գավաթների՝ հաղթելով 2015 թվականի Աֆրիկայի գավաթը։
Անդերլեխտ
2005 թվականին Տիոտեն 3.5 տարվա պայմանագիր կնքեց բելգիական Անդերլեխտի հետ։ Ակումբի կազմում իր դեբյուտը նշեց Գելի դեմ Բելգիայի գավաթի խաղում։ Այս խաղում Տիոտեն մասնակցեց հետխաղյա 11-մետրանոցների հարվածաշարին և չիրացրեց իր 11-մետրանոցը, ինչի հետևանքով Անդերլեխտը պարտվեց և դուրս մնաց գավաթից։ Հաջորդ ամիս Տիոտեն իր առաջին խաղն անցկացրեց Չեմպիոնների Լիգայում՝ Բետիսի դեմ խաղում։ Անդերլեխտի կազմում նա անցկացրեց 2 մրցաշրջան, սակայն մասնակցեց ընդամենը 7 խաղի։
2007-2008 մրցաշրջանը Տիոտեն վարձավճարով անցկացրեց հոլանդական Ռոդայում, որտեղ մասնակցեց 30 խաղի և դարձավ 2 գոլի հեղինակ ։
Տվենտե
2008 թվականի հունիսի 12-ին Տիոտեն միացավ հոլանդական Տվենտեին մոտ 750 հազար եվրոյի դիմաց։ Թիմում իր առաջին խաղն անցկացրեց օգոստոսի 13-ին՝ ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգայի որակավորման փուլի Արսենալի դեմ խաղում։ Տիոտեն չէր մտնում Տվենտեի հիմնական կազմում, բայց պարբերաբար փոխարինման էր դուրս գալիս։ 2010 թվականին Տվենտեն Տիոտեի հետ հաղթեց Հոլանդիայի առաջնությունը և Հոլանդիայի սուպերգավաթը։
Նյուքասլ Յունայթեդ
2010 թվականի ամռանը՝ աշխարհի առաջնությունից հետո Տիոտեով հետաքրքրված էին միանգամից մի քանի անգլիական թիմեր, որոնցից էին Էվերտոնը, Վեստ Բրոմվիչը և Նյուքասլ Յունայթեդը։ Օգոստոսի 22-ին նա տեղափոխվեց Նյուքասլ 3.5 միլիոն եվրոյի դիմաց։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Տիոտեն իր դեբյուտը նշեց անգլիական Պրեմիեր Լիգայում՝ Էվերտոնի դեմ խաղում ։ Նյուքասլում կոտ դ'իվուարցին դարձավ հիմնական կազմի խաղացող՝ դաշտի կիսապաշտպանությունում խաղալով Կևին Նոլանի հետ։ 2011 թվականի փետրվարին նա նոր պայմանագիր կնքեց ակումբի հետ՝ նախատեսված 6.5 տարվա համար ։
2013 թվականի աշնանը Տիոտեն մի քանի խաղ անցկացրեց որպես Նյուքասլի ավագ։ 2014 թվականի ամռանը նա պաշտոնապես դարձավ թիմի ավագի փոխարինողներից մեկը։ 2014-2015 մրցաշրջանում կոտ դ'իվուարցին շարունակում էր բարձրակարգ ֆուտբոլ ցուցադրել, սակայն նա ցանկություն հայտնեց լքել ակումբը, քանի որ նոր մարտահրավերների կարիք ուներ։ Ըստ ֆուտբոլիստի հայտարարության՝ նրանով հետաքրքրված էր լոնդոնյան Արսենալը, իսկ իտալական Նապոլին պատրաստ էր նրա համար վճարել 12 միլիոն եվրո, սակայն թիմի մարզիչ Ալան Պարդյուն հրաժարվեց վաճառել ակումբի առաջատար ֆուտբոլիսնտերից մեկին՝ քիչ համարելով առաջարկվող գումարը  ։ 2015 թվականի փետրվարին Աֆրիկայի ազգերի գավաթի խաղարկության ժամանակ Տիոտեն ստացավ ծնկի լուրջ վնասվածք՝ բաց թողնելով մրցաշրջանի շարունակությունը։
2015 թվականի ամռանը անգլիական ԶԼՄ-ները բարձր էին գնահատում Տիոտեի՝ Նյուքասլը լքելու հնարավորությունները, սակայն կոտ դ'իվուարցին որոշեց մնալ ակումբում։ 2015 թվականի հոկտեմբերին Տիոտեն լիովին ապաքինվեց վնասվածքից, սակայն դեռ երկար ժամանակ չէր կարողանում լավ մարզավիճակ ձեռք բերել և ամրապնդել իր դիրքը մեկնարկային կազմում։ 2016 թվականի փետրվարին նա մոտ էր տեղափոխվելու մի չինական ակումբ, սակայն վերջին պահին Նյուքասլի ղեկավարությունը մերժեց առաջարկը։ Ռաֆայել Բենիտեսի՝ գլխավոր մարզիչ դառնալուց հետո Տիոտեն նորից դարձավ հիմնական կազմի խաղացող։
Միջազգային կարիերա
2009 թվականի մարտի 23-ին Տիոտեն առաջին անգամ հրավիրվեց Կոտ դ'Իվուարի ազգային հավաքական, բայց այդպես էլ չխաղաց ։ Հավաքականի կազմում իր առաջին հանդիպումն անցկացրեց Թունիսի դեմ ընկերական խաղում ։ Տիոտեն մասնակցեց 2010 թվականի աշխարհի առաջնության Կոտ դ'Իվուարի բոլոր խաղերին, սակայն թիմը դուրս մնաց խմբային փուլից։
2012 թվականի Աֆրիկայի ազգերի գավաթին Կոտ դ'Իվուարի հավաքականի հետ Տիոտեն մասնակցեց խմբային փուլի առաջին և երկրորդ խաղերին, կիսաեզրափակչին և եզրափակչին, որտեղ Զամբիայի դեմ խաղի հետխաղյա 11-մետրանոցների հարվածաշարում Տիոտեն հաջող իրացրեց իր թիմի առաջին 11-մետրանոցը, սակայն Կոտ դ'Իվուարը պարտվեց ։
Տիոտեն մասնակցեց նաև 2013 թվականի Աֆրիկայի ազգերի գավաթին և 2014 թվականի աշխարհի առաջնությանը, որում մասնակցեց իր թիմի բոլոր խաղերին, սակայն Կոտ դ'Իվուարը դուրս մնաց խմբային փուլից։
Մահը
2017 թվականի հունիսի 5-ին Պեկինում թիմի հետ մարզման ժամանակ Տիոտեն մահացավ սրտի կանգից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոտ դ'Իվուարի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Պոլովինսկի շրջան
Պոլովինսկի շրջան (Половинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կուրգանի մարզում։
Մեծ Ռունգա
Մեծ Ռունգա (Большая Рунга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վոտչա գետի ձախ ափում՝ 44 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Ունզա գետն է։ Գետի գետային ավազանը Վոլգա գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Պոլովինսկի շրջան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կուրգանի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Թիրախ (ֆիլմ)
Սյուժե
Ֆիլմ-առակ՝ Աստվածաշնչյան «Մի սպանաներ» և «Սիրիր մերձավորիդ» պատվիրանների իմաստավորմամբ ։
Գլխավոր դերում
Դ. Սմբատյան
Ռոսպլավնայա
Ռոսպլավնայա (Россплавная), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կեմա գետի աջ ափում՝ 80 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 19 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը ՈՒնզա գետն է։ Գետի գետային ավազանը Վոլգա գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Լայնովեր-Բերգի դիագրամ
Լայնովեր-Բերգի դիագրամ (կամ կրկնակի հակադարձ դիագրամ), կենսաքիմիայում ֆերմենտատիվ ռեակցիաների կինետիկայի նկարագրական դիագրամներից մեկը։ Այն առաջարկել են Հանս Լայնովերը և Դին Բերգը 1934 թվականին ։
Կինետիկական բնութագիր
որտեղ V - ռեակցիայի արագությունն է, Km՝ Միխաելիսի հաստատունը, Vmax՝ ռեակցիայի առավելագույն արագությունը, իսկ [S]՝ սուբստրատի կոնցենտրացիան։
Կիրառություն
Լայնովեր-Բերգի դիագրամը շատ հաճախ կիրառվում է ֆերմենտատիվ ռեակցիաների կինետիկայում հաստատունների որոշման համար։ Այդ հաստատուններից են՝ Km և Vmax։ Այս դիագրամի y առանցքը հատողի x=0 կետում թվային արժեքը հավասար է Vmax հակադարձ արժեքին, իսկ x առանցքը հատողի արժեքը y=0 կետում հավասար է −1/Km։ Այն նաև օգտակար տեղեկություններ է հաղորդում ֆերմենտի արգելակման մասին։
Կրկնակի հակադարձ դիագրամը աղավաղում է տվյալների սխալանքը և այդ պատճառով այն արդյունավետ չէ ֆերմենտի կինետիկական բնութագրերի որոշման համար ։
Լայնովեր-Բերգի դիագրամը հնարավորություն է տալիս պարզելու ֆերմենտի արգելակման ձևը (մրցակցային, ոչ մրցակցային և հակամրցակցային)։ Մրցակցային արգելակիչները ունեն նույն y առանցքի հատման կետը, ինչ ունի ոչ արգելակող ֆերմենտը, քանի որ Vmax չի փոխվում, սակայն այդ ուղիղների կազմած անկյունները տարբերվում են։ Ոչ մրցակցային արգելակիչները ունեն նույն x առանցքի հատման կետը, ինչ ունի ոչ արգելակող ֆերմենտը, քանի որ Km չի փոխվում, սակայն այդ ուղիղները ունեն y առանցքի հետ հատման տարբեր կետեր։ Հակամրցակցային արգելակիչները ունեն y և x առանցքների տարբեր հատման կետեր։
Խնդիրներ
Լայնովեր-Բերգի դիագրամը հակված է սխալի, քանի որ y առանցքը ռեակցիայի արագության հակադարձ մեծությունն է, և որևէ փոքր սխալի մեծացումը բերում է ավելի մեծ սխալի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆերմենտներ Կատեգորիա:Կենսակատալիզ Կատեգորիա:Քիմիական կինետիկա
Դու (Արդենների գավառ)
Դու (Doux), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 69 մարդ, բնակչության խտությունը` 10.58 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.52 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 170 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 65 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 36 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 45 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 36-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 9։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 80,0 %։ 36 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 34 անձ (19 տղամարդ և 15 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (0 տղամարդ և 2 կին)։ 9 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 5-ը` թոշակառուներ, իսկ 3-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Արարատ գերեզմանատուն
Արարատ Մասիս Հայկական Գերեզմանատուն, սովորաբար հայտնի է որպես Արարատի գերեզմանատուն, հայկական գերեզմանատուն Ֆրեզնոյում, Ֆրեզնոյի շրջան, Կալիֆորնիա։ Հիմնադրվել է 1885 թվականին և շարունակում է գործել Ֆրեզնոյի հայ համայնքի կողմից։ Այն գործում է արդեն մեկ դար։
Պատմություն
Արարատ գերեզմանատունը հիմնադրվել է 1885 թվականի դեկտենբերի 25-ին, Մովսէս Ջ եկեղեցին տրամադրում է տարածք Ֆրեզնոյի հայ համայնքի համար ։
1919 թվականի հունիսի 9-ին, հիմնադրվել է Արարատ գերեզմանատան ասոցիացիան ։ 1930 թվականին հրդեհից ոչնչացվել է շատ գրառումներ Արարատի գերեզմանատան մասին ։ 1956 թ. ասոցիացիայի ջանքերով, գերեզմանատունը ընդլայնվել է և ձեռք բերել երկու ակր հողատարածք գերեզմանատան կողքին[5]: 1969 թ.-ին հետագա ընդլայնում էր եղել, և գերեզմանատունը վերանվանվել Արարատ Մասիս գերեզմանատուն ։
Գերեզմանատունը առանձնանում է Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակին նվիրված հուշարձանով։ Հուշարձանը ներառում է զոհվածների ոսկորներ անհայտ զոհերի հիշատակին, որոնք բերվել են Դեր Զորից, Սիրիա ։
Պրիտոբոլնի շրջան (Կուրգանի մարզ)
Պրիտոբոլնի շրջան (Притобольный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կուրգանի մարզում։
Արարատ գերեզմանատուն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական գերեզմանատներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գերեզմանատներ
Պրիտոբոլնի շրջան (Կուրգանի մարզ)
Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Գլյադյանսկոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2302 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17189 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 7,47 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կուրգանի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Անահիտի աղբյուր
Անահիտի աղբյուր, աղբյուր Արցախում Մարաունու շրջանի Հացի գյուղում ։ Ավանդությունը ասում է, թե Աղվանքի Վաչագան Բարեպաշտ թագավորը այս աղբյուրի մոտ հանդիպելով Հացիկ գյուղացի գեղեցիկ ու իմաստուն Անահիտին սիրահարվել է նրան և այդ օրվանից աղբյուրը կոչվել է Անահիտի աղբյուր ։  Անահիտի աղբյուրի դիմացի բլրին տեղադրված է Բռի Եղցի եկեղեցի-հուշարձանախումբ։ Կատարվել են նորոգման աշխատանքներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աղբյուրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Արցախի աղբյուրներ
Ժոլդ
Ժոլդ (Jauldes), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 380 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 90 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 18 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 482 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 369-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 113։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,6 %։ 369 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 354 անձ (198 տղամարդ և 156 կին)։ Գործազուրկ են եղել 15 անձ (8 տղամարդ և 7 կին)։ 113 անաշխատունակներից 26-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 50-ը` թոշակառուներ, իսկ 37-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հրաշքների գավիթ
Հրաշքների գավիթ (La Cour des Miracles), միջին դարերում Փարիզի մի քանի թաղամասերի անվանումը, որտեղ ապրում էին աղքատներ, թափառաշրջիկներ, մարմնավաճառներ, կարգալույծ վանականներ և բանաստեղծներ։
Հիմնականում ֆիզիկապես առողջ մարդիկ լինելով` մուրացկանները հանդես էին գալիս որպես հիվանդ ու հաշմանդամ և ողորմություն խնդրում։ Գիշերը, երբ նրանք վերադառնում էին իրենց թաղամաս, հաշմանդամությունը հրաշքով անհետանում էր, որտեղից էլ, հավանաբար տրվել է հրաշքների գավթի անվանումը։
Հրաշքների գավիթները հիմնականում լցվում էին աղքատության հաշվին` մարզերից աշխատանք որոնելու եկածներով։ Գավիթները վտանգավոր վայրեր էին համարվում. անծանոթներին այդ թաղամասերում մահ էր սպասվում։ Նույնսիկ պահնորդները չէին համարձակվում այդ թաղամասեր մտնել։ Երբ 1667 թվականին Լյուդովիկոս XIV-ը ստեղծեց փարիզյան ոստիկանությունը, ոստիկանապետ Լա Ռենիի առաջին խնդիրներից մեկը «հրաշքների գավիթների» տարաբնակեցումն էր։ Միայն 18-րդ դարում դրանք վերջնականապես վերացան իշխանությունների կողմից։