cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տասներկու աթոռ
N քաղաք
Եվգենի Պետրովի հուշերի համաձայն՝ վեպի առաջին արտահայտությունը, որը սկսվում է «Գավառական N քաղաքում...» («В уездном городе N…») բառերով, առաջարկել է Իլֆը։ Ուսումնասիրողները նշում են, որ այդ «ընդգծված ավանդական» արտահայտությամբ մեջ ոչ միայն հատուկ ինտոնացիա է հաղորդվել «Տասներկու աթոռ» վեպին, այլև դրվել է հեգնական ուղերձ՝ կապված այլ գրական ստեղծագործությունների թեմաների և մոտիվների հետ։ Համահեղինակներն արդեն առաջին էջերում նկատելի են դարձնում քաղվածքների առատությունը. այսպես, քաղաքային տեսարժան վայրերի թվում հիշատակված «Համեցեք խնդրեմ» («Милости просим») թաղման բյուրոյի անունը համընկնում է դրամատուրգ Բորիս Ռոմաշովի «Կրիվոկորիլսկի վերջը» («Конец Кривокорыльска») պիեսի թաղման գրասենյակի անվան հետ։ Վերա Ինբերի «Лампочка припаяна» պատմվածքից մանիկյուրի գովազդի բառացի մեջբերում է հայտնաբերվում «սափրելու վարպետ Պյեռի ու Կոնստանտինի»» գործերի հիշատակման ժամանակ, որը հաճախորդներին խոստանում է «եղունգների խնամք» (ռուս․՝ «холя ногтей»)։
Գավառական բնակավայրի պատկերը ստեղծվում է 1920-ական թվականների խորհրդային գրականության մեջ տարածված դետալների օգնությամբ. դրանց թվին են դասվում քաղաքի ամայի տարածքները, ինչպես նաև պաստառների և ազդագրերի մոտ գտնվող կենդանիները («մեծ ամայի վայրում կանգնել էր դեղնավուն մի հորթ և քնքշորեն լիզում էր ժանգոտ, մենացից դարպասին հենած ցուցանակը )։ Ծայրամասային քաղաքի ուշագրավ օբյեկտների ցանկում է մտնում նաև գավառում միակ «փոքրիկ ռադիատորով և մեծածավալ թափքով» ավտոմեքենան, որն արտաճանապարհով շարժվում է ծխի թանձր քուլաների մեջ։
Ստարգորոդ
Իլֆի դուստրը՝ Ալեքսանդրա Իլյինիչնան, գրել է, որ Ստարգորոդի (որը ձեռագրում կոչվել է Բարանովսկի կամ Բարանով) կերպարում նկատվում են «Օդեսայի որոշ իրողություններ» ։ Այն վայրի անվանումը, որտեղ հանդիպում են Բենդերը, Վորոբյանովը և հայր Ֆյոդորը, ռուս գրականության մեջ հանդիպել է նաև ավելի վաղ. օրինակ՝ Նիկոլայ Լեսկովի «Соборяне» (1872) վեպ-ժամանակագրության գործողություններն սկսվում են Ստարգորոդում, Գումիլևսկու «Շան նրբանցք» («Собачий переулок», 1926-1927) վեպում գլուխներից մեկը կոչվում է «Ստարգորոդի մանուֆակտուրա»։ Հայրենի քաղաքի հետ Իպոլիտ Մատվեևիչի հանդիպումը շփոթության մեջ է գցում նրան. բաժանման տարիների ընթացքում Ստարգորոդում փոխվել են և՛ մարդիկ, և՛ ցուցանակները, և՛ գույները։ Նման կերպարանափոխություններ նկատվում են նաև այլ բնակավայրերում, այսպես, լրագրող Միխայիլ Կոլցովը, պատմելով հին օբյեկտների նոր նշանակության մասին, գրել է. «Նախկինում այս փողոցը կոչվում էր Մոսկովյան, իսկ հիմա․․․ Սովետական։ Այնտեղ, որտեղ ապրում էր նահանգապետը, այժմ կուսակցական կոմիտեն է, որտեղ տղամարդկանց վարժարանն էր, գործկոմ է։
Վորոբյանինովի մոտ հատուկ հետաքրքրություն են առաջացնում տրամվայի ռելսերը, որոնք նա երբեք չի տեսել։ Առաջին տրամվայի աշխատելուն Ստարգորոդում սկսել են նախապատրաստվել դեռևս 1912 թվականին, սակայն կայանի շինարարությունն ու մոնտաժը ձգձգվել են։ Ձիակառքերի փոխարինումը երկաթուղային հասարակական տրանսպորտով հետհեղափոխական առաջին տասնամյակում մայրաքաղաքից հեռու քաղաքներում ընկալվում էր որպես շատ նշանակալի իրադարձություն։ Յուրի Շչեգլովի կարծիքով՝ «Ստարգորոդի տրամվայի բացման» նախապատրաստման մանրամասն նկարագրությունը համահեղինակների մոտ նոստալգիկ բնույթ է կրում։ Օդեսայում անցկացված մանկության Եվգենի Պետրովի հիշողություններում կրկեսի, ինքնաեռների ցուցահանդեսի և առաջին աերոպլանի հետ միասին ներկայանում է նաև առաջին տրամվայը։
Ռելսերով շարժումն աչքի ընկնոջ տեղ է գրավում երկու վեպերում էլ. Ստարգորոդի տրամվայը երկերգության սկզբում կարող է դիտվել որպես նրա վերջում «լիտերային գնացքի» ուրվանկար և նախանշան... «Նոր դարաշրջանի սկզբի» այդ կոննոտացիան համահեղինակներն այժմ տեղափոխում են իրենց կողմից ռոմանտիզմով ներկայացվող սկսվող խորհրդային դարաշրջան։
Մոսկվա
Խորհրդային մայրաքաղաքի հետ ծանոթությունն սկսվում է մի փոքր քնարական ակնարկով Մոսկվայի ինը կայարանների մասին, որոնք «ամեն օր ընդունում և բաց են թողնում շուրջ երեսուն հազար ուղևորներ»։ Ուսումնասիրողները նշում են, որ Իլֆի և Պետրովի կողմից «քաղաքի դարպասների» մասին պատմածն ամենևին չի համընկնում այլ հեղինակների հրապարակումների հետ, որոնք գրել են Մոսկվայի մասին, օրինակ ՝ լրագրող Լ. Կիրիլովն «Օգոնյոկ» ամսագրի հուլիսյան համարում (1927) հայտնել է կարճ ժամանակով կամ «մշտական բնակության» համար մայրաքաղաք ժամանող մեկ միլիոն ուղևորների մասին. «Կայարաններին ավելի մոտ, նեղ, ծուռ փողոցներում ու նրբանցնքերում ապաստանել են կույր հյուրանոցներ, սենյակներ և խուլ, գարշահոտ ու չարագուշակ բներ։ Ռյազանկայում փոքր արտելկաներով շատ գյուղացիներ են գալիս աշխատանքի» ։ Ռյազանի կայարանից ճանապարհորդները ուղևորվում են Բերտոլդ Շվարցի անվան հանրակացարան։ Վեպի մեքենագիր սևագրում կա հետևյալ արտահայտությունը․ «Երբ անցնում էին Լուբյանսկայա հրապարակով, Իպոլիտ Մատվեևիչն անհանգստացավ»։ Սմսագրային տարբերակում և «Տասներկու աթոռի»՝ դրան հաջորդած խմբագրություններում այն բացակայում է։ Օխոտնի ռյադը համահեղինակների կողմից նկարագրվում է որպես մի վայր, որտեղ տիրում է իրարանցում․ այդ տարիների մամուլը, այդ թվում՝ արտասահմանյան, մշտապես ուշադրություն է դարձրել փողոցային անկանոն առևտրի և «անպատենտ» վաճառողների դեմ միլիցիայի պայքարի վրա ։ Հանրակացարանի միջանցքում գտնվող կմախքը, ինչպես նկատում է Օստապը, ուսանող Իվանոպուլոն է գնել Սուխարևկայում, որը մեծ տարերային շուկա էր, որտեղ «ամենավաղ ժամանակներից» մարդիկ վաճառում էին ընտանեկան արժեքներ․ այնտեղ էլ, դատելով Վալենտին Կատաևի «Իրեր» («Вещи») պատմվածքից, երիտասարդ ընտանիքները ձեռք էին բերում օգտագործված կահույք։
Հասարակության հետաքրքրությունը կահույքագործական վարպետության թանգարանի ցուցանմուշների նկատմամբ, որտեղ ուղեկիցները գալիս են աթոռներ փնտրելու համար, 1920-ական թվականների սոցիալական բնորոշ գծերից մեկն էր. այդ ընթացքում շատ նախկին ազնվական կալվածքներ վերածվում էին մշտական գործող ցուցահանդեսների։ Առաջին կահույքի թանգարանը, որի հավաքածուն ներկայացված է նաև Գամբսի աշխատանքներով, տեղակայված էր Ալեքսանդրիյսկի պալատում։ «Պրագա» ճաշարանում տիրող իրադրությունը նկարագրելիս, որտեղ Իպոլիտ Մատվեևիչը փորձում է իր առատաձեռնությամբ տպավորություն գործել Լիզա Կալաչովայի վրա, համահեղինակները վերարտադրում են այն ժամանակվա մոսկովյան «կաբակների» համար ավանդական համերգային ծրագրի դրվագները՝ չաստուշկաներով, քառյակներով և «անպարկեշտ կոնֆերանսիեով»։ Նրանց նկարագրածը մոտ է լրագրող և գրող Նիկոլայ Ռավիչի՝ 1927 թվականին հրապարակված «Քաղքենին զվարճանում է» («Мещанин веселится») ակնարկի բովանդակությանը, որում հիշատակվում է «գարեջրային էստրադայից» լսվող «երկիմաստ բովանդակություն ունեցող երգերի ու լկտի անեկդոտների» մասին ։
Վասյուկի
«Սկրյաբին» տիրաժային շոգենավով ճանապարհորդությունը կոնցեսիոներների համար ավարտվում է վտարմամբ։ Վոլգայով նավարկության ուղեկցորդից հերոսներն իմանում են, որ աջ ափին Վասյուկին է։ Օդեսսկու և Ֆելդմանի տվյալներով՝ հորինված բնակավայրի նկարագրությունը («...յստեղից ուղարկվում են անտառանյութ, խեժ, կեղև, խսիր») համընկնում է «Պովոլժիե, բնությունը, կենցաղը, տնտեսությունը» («Поволжье, природа, быт, хозяйство», Լենինգրադ, 1926) գրքում ընդգրկված Վետլուգա քաղաքի մասին տեղեկատվական տեղեկատվության հետ։ Ընդ որում, ինչպես նշում է Յուրի Շչեգլովը, Վետլուգան գտնվում է Բենդերի և Վորոբյանինովի հիմնական երթուղուց հեռու։ Իլֆի դստեր հաղորդման համաձայն՝ 1925 թվականին, «Գերցեն» տիրաժային շոգենավով ուղևորության ժամանակ Իլյա Առնոլդովիչը ճամփորդական գրառումներ է կատարել, որոնք թույլ են տալիս ենթադրել, որ Վասյուկիի կերպարում ներկայացված են Կոզմոդեմյանսկ քաղաքի առանձնահատկությունները ։ «Շախմատի միջմոլորակային կոնգրեսի» ղեկավարն ինքնին արտացոլում է շախմատային բումի մթնոլորտը, որն սկսվել է ԽՍՀՄ-ում 1920-ական թվականներին. վեպի թողարկումից քիչ առաջ երկրում տեղի է ունեցել համամիութենական շախմատային համագումար, ակումբներում և մշակույթի պալատներում բացվել են սեղանի խաղերի սիրահարների խմբակներ, թերթերում և ամսագրերում ստեղծվել են համապատասխան բաժիններ։
«Կարտոնաժնիկ» ակումբում միաժամանակյա խաղի սեանս անցկացնելու մասին ծանուցող աֆիշներ փակցնելու տեսարանը նման է Մարկ Տվենի «Հեքլբերի Ֆիննի արկածները» վեպի այն դրվագին, որտեղ ժուլիկները, հայտնվելով փոքրիկ քաղաքում, կախում են «Շեքսպիրի վերածնունդը։ Զարմանալի տեսարան։ Միայն մեկ ներկայացում» ազդագրեր։ Միջմոլորակային մրցաշարի կազմակերպման գաղափարը՝ համապատասխան ենթակառուցվածքի ստեղծմամբ և քաղաքի՝ Նյու Մոսկվա վերանվանմամբ, որով Բենդերը կիսվում է տեղի շախմատային սեկցիայի մասնակիցների հետ, հեգնական արձագանք է այդ տարիներին հայտնի «Ֆուտուրոլոգիական երևակայություններին»․ այս թեման զարգացվել է և՛ գրական ստեղծագործություններում, և՛ լրագրողական նյութերում։ Այսպես, գրող Եֆիմ Զոզուլյայի կանխատեսումը, որը հրապարակվել է «Тридцать дней» ամսագրում (1927, № 11), կապված էր 2022 թվականի հետ, երբ «Մոսկվայում յուրաքանչյուր զբոսաշրջիկի կտեղափոխի առանձին սավառնող մի օդապարիկ»։
«Արդյունավետ դեբյուտային իդեայի» գաղափարը, որով Բենդերը ելույթ է ունենում ակումբի դահլիճում, մեծ մասամբ համընկնում է Վալենտին Կատաևի «Նիագարովի դասախոսությունը» («Лекция Ниагарова», 1926) ֆելիետոնի հերոսին, որը հայտնվելով Պոլիտեխնիկական թանգարանի բեմում, հանրությանը պատմում է միջմոլորակային հաղորդագրության խնդիրների մասին՝ պատմությունն ընդմիջելով անեկդոտով․ Օստապի նման նա իր ինքնության բացահայտումից հետո՝ հասցնելով իր հանցակցին հայտնել դրամարկղում հիսուն չերվոնեց ստանալու մասին։
Էկրանավորումներ
Չիրականացված կինոնախագծերի թվին է պատկանում համահեղինակների և ռեժիսոր Լյուիս Մայլսթոունի համատեղ աշխատանքը. 1930-ական թվականների կեսերին Իլֆն ու Պետրովը, ճամփորդելով Միացյալ Նահանգներում, նրանից առաջարկ են ստացել մասնակցելու «Տասներկու աթոռի» ամերիկյան տարբերակի ստեղծմանը։ Պահպանվել է Իլֆի՝ կնոջն ուղղվա նամակը, որում Իլյա Առնոլդովիչը հայտնել է, որ ինքը Պետրովի հետ միասին գրում է լիբրետո հոլիվուդյան ֆիլմի համար․ «Գործողությունները տեղի են ունենում Ամերիկայում՝ ամրոցում, որը հարուստ ամերիկացին գրել է Ֆրանսիայում և տեղափոխել իր հայրենի նահանգ»։ Գաղափարը մնացել է չիրագործված, սցենարի ճակատագիրը (քսաներկու մեքենագիր էջ) անհայտ է։ Մեծ մասամբ տեղի է ունեցել այն պատճառով, որ խորհրդային համահեղինակների գրած սյուժեում առկա ամրոցի տեղափոխումն արդեն օգտագործվել էր Ռենե Կլերի կողմից «Ուրվականը գնում է Արևմուտք» (1935) ֆիլմում, ինչպես նաև պայմանավորված էր Իլֆի մահով, ինչի համար շատ էր ափսոսում Մայլսթոունը։
Խորհրդային կինեմատոգրաֆիստները բավական երկար ժամանակ՝ ընդհուպ մինչև 1960-ական թվականները, չեն անդրադարձել Իլֆի և Պետրովի ստեղծագործություններին։ «Տասներկու աթոռ» վեպի հիման վրա բեմադրված առավել նշանավոր ֆիլմեր են համարվում Լեոնիդ Գայդայի (1971) և Մարկ Զախարովը (1976) աշխատանքները։ Գայդայը, սկսելով երկսերիանոց կինոնկարը, կինոփորձեր է անցկացրել Բենդերի դերի հավակնորդ քսաներկու դերասանների հետ։ Նրանց թվում են եղել Եվգենի Եվստիգնեևը, Սպարտակ Միշուլինը, Վլադիմիր Վիսոցկին, Ալեքսեյ Բատալովը, Վլադիմիր Բասովը, Միխայիլ Կոզակովը և ուրիշներ։ Որպես հնարավոր թեկնածու նկարահանող խումբը դիտարկել է նաև երգիչ Մուսլիմ Մագոմաևին։ Կա լեգենդ, ըստ որի՝ Արչիլ Գոմիաշվիլին, գնալով կինոփորձի, ռեժիսորին ասել է. «Ես հենց Բենդերն եմ» («Я и есть Бендер»)։ Մեծ կոմբինատորի նրա դերակատարումը Գայդային թվացել է առավել համոզիչը։ Ռոգինսկու խոսքով՝ «Օստապի դերի բոլոր կատարողներից Գոմիաշվիլին ամենաամբողջականն է։ Նա հաակարգից դուրս է, ոչ թե այն պատճառով, որ մտավորական է, այլ այն պատճառով, որ գերմարդ է» ։
Գայդայի ժապավենն արժանացել է բազմաթիվ արձագանքների, այդ թվում նաև բավական կտրուկ։ Այսպես, կինոգետ Եվգենի Մարգոլիտը «Հայրենական կինոյի նորագույն պատմության» մեջ հայտնել է, որ Գրիգորի Կոզինցևը «Տասներկու աթոռի» գայդաևյան էկրանավորմանը արձագանքել է օրագրային գրությամբ. «Բռի անձ, որը կարդացել է երկու ինտելիգենտ գրողների ստեղծագործությունը» (ռուս․՝ «Хам, прочитавший сочинение двух интеллигентных писателей») ։ Տարիներ անց Բորիս Ռոգինսկին նշել է, որ Գայդայի կինոնկարը տարբերվում է ոչ միայն ռիթմի ճշգրտությամբ ու երկրորդ պլանի դերասանների շատ մանրակրկիտ ընտրությամբ, այլև Իլֆի և Պետրովի վեպի պարոդիականությունն զգալու ունակությամբ։ Դրա հաստատումն է հայր Ֆեոդորի տանը տիրող իրավիճակը, որը հիշեցնում է Դոստոևսկու տուն-թանգարանի տարածքը ։
Հինգ տարի անց լույս տեսած Մարկ Զախարովի չորսերիանոց ֆիլմը քննադատների կողմից ընկալվել է որպես «Տասներկու աթոռի» խաղ»։ Անդրեյ Միրոնովի կատարմամբ Օստապ Բենդերը այս ֆիլմում հիշեցրել է «ամենավաղ, մելոդրամատիկ կինեմատոգրաֆիայի» կերպարի, որին շրջապատում են իրական մարդիկ՝ հայր Ֆեոդորը (Ռոլան Բիկով) և Իպպոլիտ Մատվեևիչը (Անատոլի Պապանով)․
Կիսան բառացիորեն յուրաքանչյուր կադրի հետ ավելի շատ համակրանք ու կարեկցանք է առաջացնում, ստացվում է, որ նա գրեթե գլխավոր դերը խաղացող դերասանն է։ Բացի այդ, երբ Վասյուկիում կոլեկտիվ խաղի սեանսից առաջ նա զգուշացնում է Օստապին` «Պետք չէ։ Կծեծեն», հանդիսատեսը տեսնում է, որ ապուշ Կիսան իրավացի է, նրանում խոսում է առողջ բանականությունը, իսկ Բենդերը... Բենդերը շարժվում է կարծես թե ոչ իր կամքով՝ դեպի աղետ ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1928 գրքեր Կատեգորիա:Ռուսերեն վեպեր Կատեգորիա:Երգիծական վեպեր Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված ռուսական վեպեր
Բելսկի (այլ կիրառումներ)
Բելսկի, կարող է վերաբերել՝
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Աչաջուր)
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, Հայ Առաքելական եկեղեցու տաճար Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի մարզի Աչաջուր գյուղում ։
Ծանոթագրություններ
ա
Ժովտնևոե (գյուղ, Պերվոմայսկի շրջան, Նիկոլաևի մարզ)
Ժովտնևոե (Жовтневе), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Պերվոմայսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ժովտնևոե գյուղում բնակվում էր 490 մարդ։
Տուլու
Տուլու, ժողովուրդ Հնդկաստանում։ Բնակվում են Թամիլնադ նահանգի արևմուտքում (Տուլուվա), ինչպես նաև Մահարաշարա, Կարնատակա և Կերալա նահանգների Թամիլնադին կից շրջաններում։ Ընդհանուր թիվը՝ 1,95 միլիոն (1997)։ Լեզուն պատկանում է դրավիդյան լեզուներին։ Պաշտոնական կրոնը հինդուիզմն է, տարածված են նաև հին հավատալիքները (զանազան ոգիների պաշտամունք են)։ Կենցաղում պահպանվել են նախնադարյան համայնակարգի գծեր։ Աճեցնում են կոկոսյան արմավենի, հավաքում կոկոսյան արմավենու հյութ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հնդկաստանի ազգեր Կատեգորիա:Լեզուներ այբբենական կարգով
Բելսկոե (այլ կիրառումներ)
Բելսկոե, կարող է վերաբերել՝
(7270) Պանկին
(7270) Պանկին (Punkin), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի հուլիսի 7-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,205841 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6228 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7888 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2096,58 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,171708 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,73° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1978 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Բեկեշևո (այլ կիրառումներ)
Բեկեշևո, կարող է վերաբերել՝
Նիկոլաևկա (գյուղ, Տույմազինսկի շրջան)
Նիկոլաևկա (Николаевка, Николаевка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Տույմազինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 722 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Տույմազինսկի շրջանի բնակավայրեր
Սուրբ Սարգիս եկեղեցի (այլ կիրառումներ)
Սուրբ Սարգիս անվանումով կան հետևյալ եկեղեցիները՝
Ֆերմին Ագուայո
Ֆերմին Ագուայո (Fermín Benedicte Aguayo, ), իսպանական և ֆրանսիական նկարիչ, որը նկարել է տաշիզմ և ինֆորմալիզմ ոճերով:
Կենսագրություն
Ֆերմին Ագուայոյի հայրն ու երկու եղբայրները սպանվել են 1936 թվականին՝ Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի տարիներին: Ֆեմինը և մայրը փախել են Բիլբաո, որտեղից էլ հետագայում գաղթել են Սարագոսա: Մայրը տեղավորվել է աշխատանքի, իսկ որդին հաճախել է դպրոց: Մի քանի տարի անց մայրը մահացել է ենթադրաբար տուբերկուլոզից:
1951 թվականին տեղափոխվել է Փարիզ: Պաբլո Պալասուելոյի միջոցով Ֆերմինը ծանոթացել է ֆրանսուհի Ժաննա Բյուշեի հետ, ով նկարներ էր հավաքում իր պատկերասրահի համար: 1958 թվականին Ժաննա Բյուշեի պատկերասրահում տեղի է ունեցել Ֆերմինի ցուցահանդեսը: Նա ծանոթացել է պոետ, թարգմանիչ և նկարչական քննադատ Կլոդ Էստեբանի հետ, ում գրքերը հետագայում պատկերազարդել է: 1962 թվականին նրա աշխատանքները ներկայացվել են Լոնդոնում, 1973 թվականին՝ Նյու Յորքում:
Կյանքի վերջին տարիներին ծանր հիվանդ է եղել: Մահացել է Փարիզում 1977 թվականին: Թաղված է Փարիզի Բանյոյի գերեզմանացում: Ֆերմին Ագուաիոյի մահից հետո նրա աշխատանքները ներկայացվել են Փարիզում, Միլանում, Սարագոսեում և Մադրիդում: 2005 թվականին, Ռեյնա Սոֆիա թանգարանում կայացել է Ֆերմինի աշխատանքների ամենամեծ ցուցահանդեսը:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարիչներ
Արտավանական գետ
Արտավանական, գետակ Մեծ Հայքի Այրարատ աշխարհում ։
Ալիջուրի
Ալիջուրի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում։ Գտնվում էր Խնուս քաղաքից 50 կմ հյուսիս-արևելք, Արածանիի ավազանին պատկանող գետակներից մեկի աջ ափին՝ հարթավայրում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բեկետովո (այլ կիրառումներ)
Բեկետովո, կարող է վերաբերել՝
Բեյկա (այլ կիրառումներ)
Բեյկա, կարող է վերաբերել՝
«Կինոաշուն» ազգային կինոյի փառատոն
«Կինոաշուն» ազգային կինոյի փառատոն, ազգային կինոյի ամենամյա հայկական կինոփառատոն, որն ավանդաբար անցկացվել է աշնանը։ Կազմակերպվել է Հայաստանի ազգային կինոկենտրոնի կողմից, Հայաստանի Մշակույթի նախարարության աջակցությամբ։
Պատմություն
Փառատոնը կազմակերպվել է Հայաստանի ազգային կինոկենտրոնի կողմից, Հայաստանի Մշակույթի նախարարության կողմից։ Ըստ Ազգային կինոկենտրոնի տնօրեն Գևորգ Գևորգյանի՝ «Կինոաշունի» նպատակը ոչ միայն կինոյի ու հանդիսատեսի միջև կապի վերականգնումն է, այլև հայկական ժամանակակից ֆիլմերը հանդիսատեսին ներկայացնելը։ Նա նշել է, որ հոկտեմբերը հայտարարվելու է ազգային կինոյի ամիս, և «Կինոաշունը» անցկացվելու է ամեն տարի, ինչպես մայրաքաղաքում, այնպես էլ՝ հանրապետության մարզերում։ Հայաստանի Մշակույթի նախկին նախարար Հասմիկ Պողոսյանը փառատոնի մասին ասել է.
Երաժիշտ Արա Գևորգյանը խոսելով փառատոնի մասին, ասել է.
Առաջին փառատոնը անցկացվել է 2010 թվականի հոկտեմբերի 11-ից նոյեմբերի 10-ը, Երևանում և Հայաստանի մարզերում։ Փառատոնի շրջանակներում ներկայացվել են հայկական արտադրության ինչպես ժամանակակից, այնպես էլ՝ խորհրդային տարիների ֆիլմեր։ Փառատոնի ընթացքում կազմակերպվել են նաև հայ կինոգործիչներին նվիրված հոբելյանական միջոցառումներ, կլոր սեղաններ և սեմինարներ ։
Ազգային կինոյի երկրորդ փառատոնը, որը նվիրվել է Հայաստանի անկախության 20-ամյակին, անց է կացվել 2011 թվականի սեպտեմբերի 24-ից հոկտեմբերի 28-ը, Հայաստանի երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանի հովանու ներքո։ Ի տարբերություն Կինոաշուն 2010-ի, որի շրջանակներում ֆիլմերի դիտումներն անց էին կացվել հանրապետության միայն մի քանի մարզերում, երկրորդ փառատոնի ընթացքում ֆիլմեր ցուցադրվել են Հայաստանի բոլոր մարզերում։ Կինոփառատոնի շրջանակներում նշվել է հայտնի հայ կինեմատոգրաֆիստներ Դմիտրի Կեսայանցի և Հովիկ Հախվերդյանի հոբելյանները, ինչպես նաև՝ երեք գրքերի շնորհանդեսներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կինոփառատոներ Հայաստանում
Իսյան
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գավառներ
We Are the Champions
We Are the Champions (Մենք չեմպիոններ ենք), բրիտանական Քուին ռոք խմբի երգ։ Զետեղված է «News of the World» ալբոմում։ Ձայնագրվել և թողարկվել է 1977 թ.։ Այս երգը համարվում է «Քուին» խմբի ամենահայտնի երգերից մեկը, մնում է ռոք ժանրում գրված ամենալայն ճանաչում ստացած օրհներգը։ Երգը դարձել է ամբողջ աշխարհում տարածված սպորտի միլիոնավոր երկրպագուների օրհներգը։ Երգը սինգլի կարգավիճակով թողարկվել է «We Will Rock You» երգի հետ, Բ կողմում։ 1977 թվականի կեսերից սկսած այս երկու կոմպոզիցիաների համար երկար ժամանակ արգելեցին խմբին համերգներ տալ։
Երգը
Երգում հատուկ երաժշտական գործիք է համարվում Ֆրեդի Մերկուրիի դաշնամուրը, որն ուղեկցվում է Ջոն Դիքոնի բաս կիթառով և Ռոջեր Թեյլորի հարվածայիններով։ Համեմատած մնացած կոմպոզիցիաների հետ՝ Բրայան Մեյի կիթառը հազվադեպ է հնչում։ Երգում կարելի է մի կերպ լսել նրա՝ մի քանի անգամ ձայնագրված նվագը։ Նրա իրական նվագը հայնտվում է միայն վերջին կրկներգի ժամանակ։ Խմբի բազմաթիվ ելույթների ժամանակ բեք-վոկալի պարտիաները կատարում էր Ռոջեր Թեյլորը։ Նրա ձայնը փոխարինում էր ողջ երգչախմբին։
Տեսահոլովակ
Տեսահոլովակի ռեժիսորը Դերեք Բարբրիջն է։ Տեսահոլովակը ներկայացնում է խմբի ելույթը համերգային ֆորմատով, սակայն այն համերգային ձայնագրություն չէ։ Որպես հանդիսատես՝ խումբը հրավիրել է իր երկրպագուներին. սա երգարտադրության մեջ առաջին անգամն էր, երբ խումբը հրավիրում է իր երկրպագուներին տեսահոլովակի նկարահանման համար։ Նկարահանումները տեղի են ունեցել «New London Theatre Centre» թատրոնում։
Այս հոլովակում շարունակվում է փոփոխվել խմբի իմիջը։ Անհետացել էին բասիստ Դիքոնի և թմբկահար Թեյլորի երկար մազերը։ Ի տարբերություն նախորդող ժամանակների՝ նրանք հագնված էին ավելի պարզ. մուգ վերնաշապիկներ։ Մեյի ոճը մնացել էր նույնը։ Մերկուրին հագել էր սևուսպիտակ տրիկո։
Հոլովակի սկզբում, երբ կատարվում է առաջին հատվածը, Մերկուրին միկրոֆոնը ձեռքին կքանստած է հարվածային գործիքների մոտ և երգում է իր պարտիան։ Չնայած նրան, որ երգում կա դաշնամուրի պարտիա, Մերկուրին չի նվագում։ Ասելով «I’ve had my share of sand kicked in my face» տողերը նա կանգնում է և մոտենում հանդիստատեսին, ովքեր գլխավերևում պահում էին ֆուտբոլի երկրպագուներին բնորոշ շարֆեր։ Լուսավորությունը ավելի պայծառ է դառնում և բեմը լցվում է չոր սառույցով։ Այդ ամենից հետո երևում են բոլոր երաժիշտները։ Երկրորդ հատվածից առաջ առաջին և վերջին անգամ կադրում մեծ պլանով հայտնվում է Թեյլորը։ Երկրորդ հատվածի կատարման ժամանակ կորչում է վառ լուսավորությունը և չոր սառույցը։ «I consider it a challenge before the whole human race» խոսքերի ժամանակ կրկնվում է նույնը. Մերկուրին մոտենում է երկրպագուներին և բեմը կենդանաում է։ Կրկներգերի ժամանակ ցուցադրվում է մեկ Մերկուրին, մեկ ողջ խումբը, մեկ անհատ երաժիշտները։
Նկարահանումներից հետո երաժիշտները որպես շնորհակալություն փոքր համերգ կազմակերպեցին երկրպագուների համար։
Հոլովակից կադրեր են օգտագործվել նաև «Radio Ga Ga» երգի տեսահոլովակում։ «Bicycle Race» երգի հոլովակում օգտագործվում են նկարներ «We Are the Champions» հոլովակի ոճի մեջ. այնտեղ երաժիշտները նույն հագուստով են, պարզապես չեն հայնվել հոլովակում։
Սա վերջին հոլովակն է, որտեղ Մերկուրին հայնտվում է տրիկոյով, չհաշված հոլովակները, որտեղ օգտագործվում են հին վիդեոները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Քուին խմբի երգեր Կատեգորիա:Հայրենասիրական երգեր
Իորդանեշտի
Իորդանեշտի (Йорданешти), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Գլիբոկայայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Իորդանեշտի գյուղում բնակվում էր 2 263 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Գլիբոկայայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1524 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Արկտա
Արկտա, ճանապարհային կայան Երևանի նահանգում, Երևան-Սևան ճանապարհին։ Գործածել է Աբիխը, որը շփոթել է Ախտա գյուղի գետ (այժմ՝ Հրազդան քաղաք, Կոտայքի մարզում) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի աշխարհագրություն
Նիկոլաևկա (գյուղ, Ֆյոդորովսկի շրջան)
Նիկոլաևկա (Николаевка, Николаевка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ֆեոդորովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 39 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ֆյոդորովսկի շրջանի բնակավայրեր
(54) Ալեքսանդրա
(54) Ալեքսանդրա (Alexandra), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1858 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Հերման Գոլդշմիդտի կողմից Փարիզում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,70929 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1723 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2463 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Ալեքսանդրա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,1591 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1628,85 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,221015 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,8° անկյուն։ Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին ։
Արտաքին հղումներ
*Անվանման բացատրությունը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում
Ալեքսանդրա
Ալեքսանդրա Ալեքսանդրա Ալեքսանդրա
EgyptAir
EgyptAir, Եգիպտոսի խոշորագույն ավիաընկերություններից մեկը, որի գլխավոր գրասենյակը գտնվում է Կահիրեում։ Ավիաընկերությունը պայմանագիր է կնքել Star Alliance֊ի հետ։ Ավիաընկերությունը իր չվերթները իրականացնում է Կահիրե միջազգայաին օդանավակայանից։ Ավիաընկերությունը նաև իրականացնում է բեռնափոխադրումներ ավելի քան 70 օդանավակայաններում, Եվրոպայում, Աֆրիկայում, ԱՄՆ֊ում և Կանադայում։ Ավիաընկերությունը երկրորդ ավիաընկերությունն է ողջ Աֆրիկայում։
Պատմություն
Ավիաընկերությունը հիմնադրվել է 1932 թվականի մայիսի 7֊ին, և սկսել է իր գործունեությունը 1933 թվականի օգոստոսին ։ Ավիաընկերությունը այդ տարիներին նաև ուղևորների կողմից հանդիսացել է աշխարհի անվտանգ ավիաընկերություններից մեկը։ Ավիաընկերությունը 1951 թվականին ստացել է նոր ինքնաթիռ՝ Douglas DC-3, որով չվերթներ է իրականացրել դեպի Ռուսաստան ։ 1967 թվականին ավիաընկերությունը բացում է նոր չվերթներ դեպի՝ Փարիզ, Հռոմ և Դուբայ։ 1970 թվականին ավիաընկերությունը հինգ տարի անընդմեջ ճանաչվել է աշխարհի լավագույն ավիաընկերություններից ։ 1974 թվականին ավիաընկերությունը պատվիրում է երկու տեսակի օդանավ՝ Boeing 707 և Boeing 737։ Այնուհետև ավիաընկերությունը միանում է Gulf Air֊ի հետ և սկսում են համատեղ չվերթներ իրականացնել։ 1981 թվականին ավիաընկերությունում աշխատում էր 15 000 մարդ։
Չվերթը
2015 թվականի հունվարին ավիաընկերության չվերթը բաղկացած էր հետևյալ ինքնաթիռներից ՝
Ավիաընկերության համաձայնագրերը
2008 թվականի հունիսին ավիաընկերությունը պայմանագիր է կնքել հետևյալ ավիաընկերությունների հետ հետ ՝։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օդային տրանսպորտի միջազգային ասոցիացիայի անդամներ
Ստոկհոլմի քաղաքային թանգարան
Ստոկհոլմի քաղաքային թանգարան (Stockholms stadsmuseum), թանգարան, որը փաստագրում, պահպանում և ցուցադրում է Ստոկհոլմի պատմությունը։ Գտնվում է «Ռուսական իջևանատան» (Ryssgården) հրապարակում, Սլուսենի և Սյոդերմալմսթորիի (Södermalmstorg) հարևանությամբ։ Համարվում է Միջնադարի թանգարանի ժամանակագրական շարունակությունը ։ Շենքի կառուցումն ավարտվել է 1685 թվականին։ 1930-ականներին թանգարանը տեղափոխվել և բացվել է հանրության համար 1942 թվականին ։ Թանգարանը Շվեդիայի ամենամեծ քաղաքային թանգարանն է։ Հավաքածուն ներառում է 300000 պատմական հետաքրքրություն ներկայացնող իրեր, 20000 արվեստի գործեր և 3 միլիոն լուսանկար ։ 2015 թվականի հունվարի 12-ին Քաղաքային թանգարանը փակվել է վերանորոգման համար և վերաբացվել է 2019 թվականի ապրիլի 27-ին ։
Թանգարանը կառավարվում է Ստոկհոլմ քաղաքի Մշակույթի հարցերի և սպորտի բաժնի կողմից։ Քաղաքային թանգարանը, Միջնադարյան Ստոկհոլմի և Ստոկհոլմի Ֆյուրլագ (հրատարակում է գրքեր Ստոկհոլմի և Ստոկհոլմի պատմության վերաբերյալ) թանգարանները գործում են մեկ բաժնի ենթակայության ներքո։
Թանգարանի ստորաբաժանումներից մեկը` Մշակութային ժառանգության դեպարտամենտը` «Kulturmiljöenheten», հանդիսանում է Ստոկհոլմի քաղաքային, մշակութային պատմական կառավարող մարմինն` կապված քաղաքաշինական առաջարկությունների, շենքերի փոխակերպման, քանդման և քաղաքի արտաքին տեսքի այլ փոփոխությունների հետ։
Նկարագրություն
Շենքի մուտքի մոտ՝ պատվանդանի վրա, տեղադրված է 25 սմ տրամագծով գունդ` Մերկուրին, որը համարվում է Շվեդիայի արեգակնային համակարգի մի մասը։
Թանգարանում մշտապես գործում են Ստոկհոլմին նվիրված մի շարք ցուցահանդեսներ, այդ թվում միջնադարյան բնակիչներին և նրանց կենցաղին նվիրված ցուցահանդեսը, տիկնիկների ցուցահանդեսը, 1880-1975 թվականների ճարտարապետությանը նվիրված ցուցահանդեսը, քաղաքի ջրային ռեսուրսների մասին և այլ ցուցահանդեսներ։ Ցուցադրությունները հաճախ փոփոխվում են։ Անցկացվում են նաև թեմատիկ էքսկուրսիաներ, այդ թվում Ստիգ Լարսսոնի «Միլլենիում» եռերգության հետքերով։ Երեխաների համար գործում է «Հրապարակ» (Torget) խաղահրապարակը։ Թանգարանում կարելի է նաև տոմսեր ձեռք բերել Սկուգսչյուրկոգորդենում անցկացվող խմբակային էքսկուրսիաների համար։
Մերկուրի
Թանգարանի բակում գտնվող Մերկուրի մոլորակի մոդելը Շվեդիայի արեգակնային համակարգի մասն է կազմում։ Այն աշխարհի արեգակնային համակարգի ամենամեծ մոդելն է։ Ստոկհոլմում գնդաձև սպորտիական տարածք հսկայական տարածք համարվող Էրիքսոն Գլոբը ներկայացնում է արևը։ Սանդղակը 1:20,000,000 է և, համապատասխանաբար, Մերկուրին 25 սմ տրամագծով Գլոբենից 2.9 կմ հեռավորության վրա է։ Մոդելը Շվեդիայի տարածքով շարունակվում է դեպի հյուսիս։ Մերկուրիի մոդելը ջեռուցվում է և միշտ տաք է պահվում, ի վերջո, Մերկուրին Արեգակին ամենամոտ մոլորակն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ստոկհոլմի թանգարաններ Կատեգորիա:Ստոկհոլմի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:1937 հիմնադրված թանգարաններ
Բերդյաշ (այլ կիրառումներ)
Բերդյաշ, կարող է վերաբերել՝
Թոմաս Մեխիաս
Թոմաս Մեխիաս Օսորիո (Tomás Mejías Osorio,), իսպանացի ֆուտբոլիստ, թուրքական «Անկարասպոր» ակումբի դարպասապահ։ Իսպանիայի մինչև 20 տարեկանների հավաքականի կազմում 2009 թվականի Միջերկրածովյան խաղերի հաղթող։
Կենսագրություն
12 տարեկան հասակում Թոմասը սկսել է մարզվել Մադրիդի «Ռեալ»-ի երիտասարդական թիմում։ Մինչ այդ եղել է «Կոսլադա» սիրողական ակումբի համակարգում։ 2007/08 մրցաշրջանում Մեխիասը նորամուտն է նշել «Ռեալ Մադրիդ Կաստիլիա» ակումբի երկրորդ թիմում, որը հանդես էր գալիս Սեգունդա B-ում։
2011 թվականի մայիսի սկզբին գլխավոր թիմի մարզիչ Ժոզե Մոուրինյոն որոշում է կայացրել հանգիստ տալ թիմի հիմնական դարպասապահ Իկեր Կասիլյասին։ Մայիսի 10-ին «Ռեալ Մադրիդ»-«Խետաֆե» մրցախաղում ֆուտբոլիստը հայտավորվել է որպես պահեստային դարպասապահ։ Այն բանից հետո, երբ նրանց հակառակորդները բաց են թողել չորս անպատասխան գնդակ, Թոմասը դուրս է եկել փոխարինման Անտոնիո Ադանին։ Մնացած յոթ րոպեներին Մեխիասը անառիկ է պահել իր դարպասը, ինչով օգնել է «Ռեալ» ակումբին հաղթանակ տանել մուգ կապույտի հետ տնային խաղում ։
2011/12 մրցաշրջանում Իսպանացի դարպասապահը հայտնվել է «Ռեալ Սարագոսա»-ի դեմ մրցաշրջանի առաջին խաղում, սակայն խաղադաշտում այդպես էլ չի հայտնվել ։
2014 թվականի փետրվարի 11-ին վարձակալության իրավունքով մինչև մրցաշրջանի ավարտ Մեխիասը տեղափախվել է Անգլիայի ֆուտբոլային լիգայի առաջնության « Միդլսբրո » ակումբ, որտեղ վերամիավորվել է «Ռեալ» ակումբի նախկին մարզիչ Այթոր Կարանկայի հետ։ Մարտի 1-ին «Շեֆիլդ Ուենսդեյ» ակումբի դեմ արտագնա խաղում (0:1) նորամուտ է ունեցել «Բորո» ակուբի կազմում ։
2017 թվականի հունվարի 5-ին Մեխիասը վերադարձել է Իսպանիա՝ վարձակալության իրավունքով մինչև մրցաշրջանի ավարտը տեղափոխվելով «Ռայո Վալեկանո» ակումբ, որը ներկայացնում է Սեգունդան, սակայն այնտեղ խաղացել է ընդամենը 2 հանդիպում։
2018 թվականի ամռանը ազատ գործակալի իրավունքով տեղափոխվել է Կիպրոսի «Օմոնիա»՝ անցկացնելով այնտեղ մեկ մրցաշրջան, մեկ տարի անց վերադարձել է «Միդլսբրո» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Մադրիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Մադրիդ Կաստիլիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռայո Վալեկանոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Միդլսբրոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դինամո Բուխարեստի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Ռեգինա Դերիևա
Կենսագրություն
Ռեգինա Դերիևան ծնվել փետրվարի 7–ին 1949 թ. Օդեսայում։ 1960 թ. նա ծնողների հետ տեղափոխվում է Զելինագրադ (այժմ Աստանա), այնուհետև հինգ տարի անց՝ Կարագանդա։ Իսկ 1969 թ., տեղի երաժշտական ուսումնարանը ավարտելուց հետո, տասնչորս տարի շարունակ տալիս է դաշնամուրի դասընթացներ։ 1979 թ. ավարտում է Կարագանդայի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը, իսկ 1989 թ.-ին ընդունվում է խորհրդային գրողների միություն, համալրելով նրանց շարքերը։
Հետևելով Իոսիֆ Բրոդսկու խորհրդին, ով Ռեգինա Դերիևայի բանաստեղծության մասին գրում է « Ճշմարիտ հեղինակաթյունն ինքնին պոեզիայի և ազատության մեջ է», 1990 թվականին, նա որոշում է լքել  Խորհրդային Միությանը։
1991 թ. սկզբին գաղթելով Իսրայել, Ռեգինա Դերիևան իր ընտանիքով հաստատվում է Արևելյան Երուսաղեմում, Բեթլեհեմի Բեյթ Սաֆաֆ թաղամասում, սակայն երբեք չի հաջողվում ստանալ Իսրայելական քաղաքացիություն։ 1989 թվականին մկրտվում է կաթոլիկ եկեղեցում, որից հետո օրենքի համաձայն ստիպած չէ լքել երկիրը։ Երուսաղեմում նա, իր ամուսնու՝ Ալեքսանդր Դերիևի հետ միասին հիմք են դնում ռուսալեզու կաթոլիկ համայնքի ստեղծմանը։ 1996 թ.-ին, Իսրայելի Գերագույն դատարանը պաշտոնապես մերժում է Ռեգինա Դերիևային և նրա ընտանիքին քաղաքացիություն ստանալու հարցում, որից  հետո մի քանի տարի, առանց որեւէ փաստաթղթի շարունակում են ապրել Երուսաղեմում և աշխատել Թանթուր էկումենիկ  ինստիտուտում։
1999 թ. ամռանը Ռեգինա Դերիևան շվեդական եպիսկոպոսության կողմից հրավեր է ստանում մասնակցել Լինշոփինգում կայանալիք միջազգային կոնֆերանսին, որից հետո առանց վերադարձի իրավունքի, երկրից արտաքսվում է իսրայելական իշխանությունների կողմից։
Շվեդիայում հաստատվելուց և քաղաքացիություն ձեռք բերելուց հետո, այնուհետ շվեդիայի գրողների միության անդամ լինելով հանդերց, Ռեգինա Դերիևան ակտիվ մասնակցում է մի շարք շվեդական և միջազգային գրական փառատոների։ 2003 թ., նա արժանացել է «Shannon Fellowship of the International Thomas Merton Society», իսկ 2009 Շվեդիայի Կաթոլիկ եկեղեցու «ORA  ET LABORA» մեդալով իր գրական աշխատության համար։
Նա թաղված է Ստոքհոլմի հյուսիսային մեծ գերեզմանատանը «Norra begravningsplatsen»: [[Պատկեր:Regina_Derieva's_gravestone,_Stockholm_2014.jpg|աջից|մինի|342x342փքս|<font size="3" face="Times New Roman" color="#000000"> Могила Регины Дериевой на Норра бегравнингсплатсен в Стокгольме Ռեգինայի տապանաքարը Ստոքհոլմի հյուսիսային մեծ գերեզմանատանը:
<font size="3" face="Times New Roman" color="#000000"> ]]
Ռեգինա Դերիևայի հիմնական արխիվը փոխանցված է Սթենֆորդի համալսարանին։ Որոշ նյութեր պահվում են Բեյնեքեի հազվագյուտ գրքերի և ձեռագրերի գրադարանը։
Աշուրդաի
Աշուրդաի, հնագույն քաղաք։ Հավանաբար գտնվում էր Հայկական լեռնաշխարհում, Աշուրդաի համանուն երկրում, հիշատակվում է աորեստանյան արձանագրություններում։ 735 թվականին (մ.թ.ա.) ասորեստանցիների հարձակումներին վերաբերվող արձանագրություններում ասվում է, որ Աշուրդաին գտնվել է Նալ լեռան ստորոտում։ Հիշատակվում է նաև որպես բերդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհ
Լուսաղբյուրի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Լոռու մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Լոռու մարզի Լուսաղբյուր գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 10 հուշարձան (6 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի հուշարձանների ցանկեր
Բերդյուգինա (այլ կիրառումներ)
Բերդյուգինա, կարող է վերաբերել՝
Ալեքսանդրա Պերեգոնեց
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա Պերեգոնեց (Александра Фёдоровна Перего́нец, ), թատրոնի և կինոյի ռուս և խորհրդային դերասանուհի, ընդհատակյա գործիչ։ Ողբերգականորեն վախճանվել է  Հայրենական Մեծ պատերազմի տարիներին։
Կենսագրություն
Ալեքսանդրա Պերեգոնեցը ծնվել է 1895 թվականի նոյեմբերի 15-ին,Կուզնեցկում (այժմ՝ Նովոկուզնեցկ)։ Նա հանքարդյունաբերող Ֆեոդոր Եգորովիչի և նրա կնոջ՝ Մարիա Մատվեևնայի հինգերորդ դուստրն էր ։ 1858 թվականի տվյալներով՝ Պերեմիշլի գանձապետ Պերեգոնեց Եգոր Իգնատևիչը 1846 թվականից եղել է կոլեգիական դատական ատենակալ (1851 թվականին ստացել էր 25 տարվա անբասիր ծառայության համար տարբերանշան), որը հավանաբար նրա պապն էր։ 1897 թվականին ընտանիքը տեղափոխվում է Կալուգա։ 1914 թվականին Ալեքսանդրան ավարտում է Կալուգայի կանանց գիմնազիան, այժմ՝ Կալուգայի № 5 դպրոց, տնային ուսուցչուհու կոչումով ։ Հանդես է եկել ինքնագործ սիրողական ներկայացումներում, աշխատել է սպաների ակումբի թատերական ստուդիայում։
Ստեղծագործություններ
1914 թվականի աշնանն Ալեքսանդրան ընդունվում է Պետերբուրգի «Բեմական արվեստի դպրոց», որը 1908 թվականին կազմակերպել էր Անդրեյ Պետրովսկին։ Թատրոնի բեմում նա հաջողությամբ է կատարում Աննայի դերը «Բալենու այգում», Նորայի և այլ դերեր։
1916 թվականից աշխատել է Պետրոզավոդսկի թատերական ընկերությունում, այնուհետև՝ Պետրոգրադի մանրապատումների թատրոնում։ Ամուսնացել է դերասան Իվան Ալեքսանդրովիչ Վոլսկու հետ, որից բաժանվել է, 1928 թվականին։ 1917 թվականից  Ալեքսանդրա Պերեգոնեցը աշխատել է տարբեր թատրոններում Նովոռոսիյսկում, Կիևում, Խարկովում, Եկատերինոդարում, Ռոստովում, Թբիլիսիում, այդ տարիներին, որպես կանոն դերասաններին հավաքագրում էին մեկ թատերաշրջանի համար։ 1922 թվականից հանդես է եկել Մոսկովյան  «Չղջիկ» թատրոնում։
1924 թվականին դրամատուրգ Իոսիֆ Պրուտի երաշխավորությամբ նկարահանվել է Յակով Պրոտազանովի «Աէլիտա», ֆիլմում, որտեղ կատարում է ծառա Աէլիտա Իխոշկայի դերը։ Սցենարի համաձայն Ալեքսանդրա Պերեգոնեցի հերոսուհին մահանում է «մարսյան ֆաշիստների» ձեռքով։ 1920-ական թվականներին   դերասանուհին աշխատել է Կազանի, Պետրոզավոդսկի, Լենինգրադի (Գ․ Տովստոնոգովի անվան դրամատիկական մեծ թատրոն), Նովոսիբիրսկի Իրկուտսկի թատրոններում։ 1931 թվականից  մինչև կյանքի վերջին օրերը, նա  եղել է Սիմֆերոպոլի Ղրիմի Մ. Գորկու անվան ակադեմիական թատրոնի դերասանուհի։
Պերեգոնեցը ստեղծել է մի շարք հիշարժան կերպարներ՝ Նորա («Նորա»), Լուիզա («Սեր և խարդավանք»), Դիանա («Շունը խոտի վրա»), Նաստյա («Հատակում») և այլն։ Ղրիմի ԻԽՍՀ վաստակավոր դերասանուհի է, այլ տվյալներով՝ ՌՍՖՍՀ վաստակավոր դերասանուհի ։
Ընդհատակյա գործունեություն
1941 թվականին Սիմֆերոպոլի թատրոնը չկարողացավ էվակուացվել Սևաստոպոլի ճանապարհի կտրված լինելու պատճառով։ Թատերախումբը վերադարձավ Սիմֆերոպոլ, որն օկուպացվել էր 1941 թվականի նոյեմբերի 1-ին։ Օկուպացիայի ժամանակ դերասանուհու երկրորդ ամուսինը՝ ՌՍՖՍՀ վաստակավոր արտիստ Անատոլի Իվանովիչ Դոբկևիչը, հրաժարվեց դառնալ Սիմֆերոպոլի քաղաքապետ և կախաղան հանվեց օկուպանտների կողմից։
1942 թվականի մայիսին թատրոնը վերսկսեց իր աշխատանքը նոր անվանումով՝ «Սիմֆերոպոլի դրամայի և կոմեդիայի ռուսական թատրոն»։ Պերեգոնեցը թույլտվություն ստացավ թատրոնին կից ստեղծելու երիտասարդական ստուդիա, որտեղ հավաքագրվեց շուրջ 50 մարդ՝ դրանով նրանց փրկելով Գերմանիա տանելուց։
1943-1944 թվականներին Պերեգոնեցն ակտիվ մասնակցություն ունեցավ «Բազեներ» ընդհատակյա հետախուզական դիվերսիոն խմբի գործունեությանը (այլ տվյալներով՝ «Բազեն» խմբի ղեկավար, թատրոնի նկարիչ Բարիշև Նիկոլայ Անդրեևիչի ընդհատակյա կեղծանունն էր)։ Ընդհատակյա խմբում ընդգրկված էին շուրջ 60 մարդ, այդ թվում՝ 10 թատրոնի աշխատակիցներ, դերասաններ` Զոյա Պավլովնա Յակովլևան և ՌՍՖՍՀ վաստակավոր արտիստ Դմիտրի Կոնստանտինովիչ Դոբրոմիսլովը ղեկավարում էր խումբը, հանդերձապաններ` Իլյա Նիկոլաևիչ Օզերովը և Ելիզավետա Կուրչենկոն, բեմի մեքենավար՝ Պավել Իպպոլիտովիչ Չեչյոտկինը, հավաքարար՝ Պրասկովյա Տարասովնա Եֆիմովան, նկարչի աշակերտ՝ Օլեգ Սավվատեևը։ Խմբի կազմակերպիչներն էին թատրոնի գլխավոր նկարիչ Նիկոլայ Անդրեևիչ Բարիշևը և դերասանուհի Ալեքսանդրա Ֆյոդորովնա Պերեգոնեցը ։ Սա այն հազվագյուտ դեպքերից մեկն էր, երբ կարևոր առաջադրանքները հանձնարարվեցին ոչ թե պրոֆեսիոնալ հետախույզներին, այլ դերասաններին։ Մասնավորապես նախատեսվում էր իրականացնել ահաբեկչական գործողություն, մահափորձ Հիտլերի դեմ 1943 թվականի աշնանը, երբ նա գալու էր Ղրիմ Կերչի նեղուցի վրա կառուցված կամուրջի բացմանը։ Սակայն «Ղրիմի կամուրջը» ոչնչացվեց, Հիտլերը չեկավ և գործողությունը չեղյալ հայտարարվեց։
Ընդհատակայինները վերակողմնորոշվեցին հետախուզական աշխատանքների ուղղությամբ և նախապատրաստվում էին դիվերսիոն գործողությունների։ Մասնավորապես, նրանք պայթեցրին մարզային արխիվի շենքը, որտեղից նահանջի ժամանակ չէին կարողացել հանել գաղտնի փաստաթղթերը ։ Ընդհանուր առմամբ «Բազեներ» խումբը կազնակերպեց 45 խոշոր դիվերսիաներ և տրամադրեց հարյուրավոր հետախուզական տեղեկություններ։
1943 թվականի վերջին Ն. Ա. Բարիշևը կազմեց Սիմֆերոպոլի հատակագիծը՝ դրա վրա նշելով թշնամու ռազմական օբյեկտների վերաբերյալ հետախուզական տեղեկությունները։ Քարտեզը հանձնվեց պարտիզաններին և այն օգտագործվեց  51-րդ բանակի  կողմից, 1944 թվականին քաղաքի ազատագրման ժամանակ։ Ընդհատակայինները կապեր էին պահպանում Ղրիմի պարտիզանների և ընհատակյա մարզկոմի հետ։ Թատրոնում ստեղծել էին գաղտնարան, որտեղ թաքցրել էին 5000 թատերական հագուստներից բաղկացած հավաքածուն, որը գերմանացիները պլանավորել էին դուրս տանել։ 1944 թվականի մարտին  գեստապոն ընկավ խմբի հետքի վրա։ Մարտի 18-ին՝ ներկայացումից անմիջապես հետո, ընդհատակայիններին ձերբակալեցին։ Միայն  Ե. Յա. Կուչերենկոյին հաջողվեց փրկվել, որն էլ գերմանացիների նահանջի ժամանակ փրկեց թատրոնի շենքը հրդեհից ։
Ով էր մատնել ընդհատակայիններին, մինչ այժմ ամբողջությամբ պարզ չէ։ Դավաճանը՝ Կաբլուկովի թատրոնի աշխատակցուհին, «Նրանք եղել են դերասաններ» ֆիլմից է, որը ոչ այլ ինչ է, քան գեղարվեստական երևակայության արգասիք։ «Ղրիմյան ընդհատակում» գրքի հեղինակ, Ղրիմի ընդհատակյա կենտրոնի քարտուղար Իվան Անդրեևիչ Կոզլովը (1888-1957) խմբի բացահայտման մեջ կասկածում էր «Լեսնայա» կեղծանունով կապավորին ։ Իրականում այս կեղծանունով հանդես էր գալիս Սկրիպնիչենկո Լյուդմիլա Վասիլևնան, որը ՊԱԺԿ-ի սպա էր։ Նրա դիակը հայտնաբերվել էր Սիմֆերոպոլում 1944 թվականի մարտին։ Նրա դստեր վարկածի համաձայն՝ նա սպանվել էր գեստապոյի կողմից 1944 թվականի մարտի 29-ին։ Ապրիլին մահացել էր նրա ամուսինը՝Ալեքսանդր Իվանովիչ Սկրիպնիչենկոն, որը նույնպես պրոֆեսիոնալ հետախույզ էր ։ ՊԱԿ-ի արխիվների տվյալներով՝ «Բազեներ» խմբին մատնել էր աբվերի գործակալ Մ. Յաշչինը, որը աշխատում էր Սիմֆերոպոլի էլեկտրոկայանում ։
Պերեգոնեցը սարսափելի տանջանքների էր ենթարկվել, այրել էին նրա ոտքերը ։ Խորհրդային զորքերի կողմից Սիմֆերոպոլի ազատագրումից երեք օր առաջ 1944 թվականի ապրիլի 10-ին ընդհատակայիններին գնդակահարեցին «Կրասնի» խորհրդային տնտեսության տարածքում գտնվող «Դուբկի» բնավայրում։
Ալեքսանդրա Պերեգոնեցը թաղված է Սիմֆերոպոլի Ստարոռուսկի գերեզմանոցում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ
Ֆուգերների տոհմ
Ֆուգեր (Fugger), գերմանական տոհմ, որը պատմականորեն եղել է եվրոպացի բանկիրների նշանավոր խումբ. նրանք եղել են 15-րդ և 16-րդ դարերի Աուգսբուրգի առևտրական պատրիարքության անդամներ, միջազգային առևտրային բանկիրներ և վենչուրային կապիտալիստներ։ Վելզերի ընտանիքի հետ մեկտեղ ֆուգեր ընտանիքը տասնվեցերորդ դարում վերահսկում էր եվրոպական տնտեսության մեծ մասը և հսկայական հարստություն էր կուտակել։ Ֆուգերները գրեթե մենաշնորհ ունեին պղնձի եվրոպական շուկայում։
Այս բանկային գործով զբաղվող ընտանիքը փոխարինեց Մեդիչի ընտանիքին, որը Վերածննդի դարաշրջանում ազդեցություն ունեցավ ամբողջ Եվրոպայի վրա։ Ֆուգերները վերցրեցին Մեդիչիների շատ ակտիվներ և մաև նրանց քաղաքական ուժն ու ազդեցությունը։ Նրանք սերտորեն կապված էին Հաբսբուրգների տան հետ, որի համաշխարհային իշխանության գալը նրանք էին ֆինանսավորում։ Ի տարբերություն իրենց հայրենի քաղաքի քաղաքացիների և գերմանական ազատ կայսերական քաղաքների այլ առևտրական հայրապետների, ինչպիսիք են Թուխերը, նրանք երբեք չեն ընդունել լյութերականություն, ինչպես ներկայացված է Աուգսբուրգի խոստովանության մեջ, այլ մնացել են Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու հետ և, հետևաբար, մոտ են Հաբսբուրգների կայսրերին ։
Յակոբ Ֆուգերը «Հարուստը» բարձրացավ Սրբազան Հռոմեական կայսրության ազնվականության մեջ 1511 թվականի մայիսին և ստանձնեց Կիրխբերգի և Վայսենհորնի կայսերական կոմս տիտղոսը 1514 թվականին։ Այսօր նա համարվում է աշխարհում երբևէ ապրած ամենահարուստ մարդկանցից մեկը, որի զուտ կարողությունը ճշգրտված է ՀՆԱ-ով ՝ ավելի քան 400 միլիարդ դոլար, ինչը կազմում է այն ժամանակվա Եվրոպայի ընդհանուր ՀՆԱ-ի մոտավորապես 2%-ը։ Մինչ 1657 թվականին ընկերությունը լուծարվեց՝ Ֆուգերները մնացին հարուստ հողատերեր և կառավարեցին Կիրխբերգ և Վայսենհորն շրջանները։ Բաբենհաուզենի ճյուղը դարձավ սրբազան Հռոմեական կայսրության իշխաններ 1803 թվականին, մինչդեռ ընտանիքի Գլյոտի ճյուղը դարձավ Բավարիայի արքայազններ 1914 թվականին։
Հիմնադրում
Ընտանիքի հիմնադիրը Հանս Ֆուգերն էր, ով Գրաբենում ջուլհակ էր. այն գտնվում է Շվաբիայի Ֆրի Աուգսբուրգ քաղաքի մոտ ։ Ազգանունն ի սկզբանե գրվել է «Fucker». ընտանիքի մասին առաջին գրանցված հիշատակումը տեղի է ունեցել այն ժամանակ, երբ Յոհանի որդին, որը նույնպես կոչվում է Յոհան (կամ Հանս), տեղափոխվում է Աուգսբուրգ 1367 թվականին, իսկ տեղական հարկային ռեգիստրում լակոնիկորեն նշվում է Ֆուկերի հայտնությունը՝ «Ֆուգերը ժամանել է» ։ Նա ամուսնացավ Կլարա Վիդոլֆի հետ և դարձավ Աուգսբուրգի քաղաքացի։ Կլարայի մահից հետո նա ամուսնացավ Էլիզաբեթ Գաթերմանի հետ։ Նա անդամագրվեց ջուլհակների գիլդիային, և 1396 թվականին բարձր տեղ զբաղեցրեց հարկատուների ցանկում, այնուհետև վաճառականի գործն էլ ավելացրեց ջուլհակին ։
Նրա ավագ որդին՝ Անդրեաս Ֆուգերը, ջուլհակագործության առևտրական էր, ով հող և այլ գույք գնելուց հետո ստացավ «Հարուստ Ֆուգեր» մականունը ։ Ֆուգերի ընտանիքը միավորեց և մեծ թվով ասիական գորգեր գույքագրեց, ինչը այդ ժամանակ անսովոր ձեռնարկ էր ։ Անդրեասի որդուն՝ Լուկաս Ֆուգերին, կայսր Ֆրիդրիխ III-ը շնորհեց զինանշան ՝ կապույտ ֆոնի վրա ոսկե եղնիկ, և շուտով նա ստացավ «Եղջերու Ֆուգեր» մականունը ։ նա սնանկացավ, սակայն չափազանց հավակնոտ էր։ Նրա հետնորդները ծառայում էին իրենց հայտնի կրտսեր ճյուղի զարմիկներին և հետագայում մեկնում Սիլեզիա։ Եղջերու ֆուգերի (գերմ. ՝ Fugger vom Reh) ժամանակակից անդամները Մաթեուս Ֆուգերի (1442–1489/92) ժառանգներն են։ Ընտանիքի ներկայիս ղեկավարը Մարկուս Ֆուգեր ֆոն դեմ Ռեչն է (ծնված 1970 թ.).։ Հանս Ֆուգերի կրտսեր որդին՝ Յակոբ Ավագը, հիմնեց ընտանիքի մեկ այլ ճյուղ։ Այս ճյուղն ավելի կայուն զարգացավ, և նրանք հայտնի դարձան որպես «շուշանի Ֆուգերներ» ՝ ի պատիվ իրենց ընտրած զինանշանի՝ ոսկեգույն կապույտ ֆոնի վրա ծաղկող շուշանի։ Յակոբը հմուտ ջուլհակ էր, վաճառական և ավագանու անդամ։ Նա ամուսնացավ ոսկերչի դստեր՝ Բարբարա Բասինգերի հետ։ Նրա հարստությունն աճեց, իսկ 1461 թվականին Աուգսբուրգում տասներկուերորդ ամենահարուստ մարդն էր։ Նա մահացավ 1469 թվականին։
Յակոբի ավագ որդին ՝ Ուլրիխը, հոր մահից հետո ստանձնեց բիզնեսը, և 1473 թվականին Ֆրիդրիխին, նրա որդուն ՝ Մաքսիմիլիան I-ին ապահովեց նոր կոստյումներով, իսկ նրա շքախումբը Տրիեր կատարած ճանապարհորդության ժամանակ հանդիպեց Բուրգունդիայի Կարլ քաջին և երիտասարդ արքայազնի նշանադրությանը՝ Կառլի դստեր ՝ Մարիայի հետ։ Այսպիսով, շատ շահավետ հարաբերություններ սկսվեցին Ֆուգեր ընտանիքի և Հաբսբուրգների միջև։
Հռոմում իրենց եղբոր օգնությամբ՝ Մարքսը, Ուլրիխը և նրա եղբայր Գեորգը, դրամական փոխանցումներ կատարեցին հովվապետական արքունիքին ՝ ինդուլգենցիաներ վաճառելու և եկեղեցական նպաստներ գնելու համար։ 1508-15 թվականներին նրանք վարձակալեցին հռոմեական դրամահատարանը։ Ուլրիխը մահացավ 1510 թվականին։
Երբ 1487թ.-ին Ֆուգերները իրենց առաջին վարկը տվեցին Արքհերցոգ Սիգիզմունդին, նրանք որպես ապահովություն վերցրեցին Տիրոլում գտնվող արծաթի և պղնձի հանքերը։ Այս ամենը սկիզբն էր ընտանիքի լայնածավալ ներգրավվածության, հանքարդյունաբերության և թանկարժեք մետաղների արդյունաբերության մեջ ։ Ֆուգերները մասնակցել են նաև Սիլեզիայում հանքարդյունաբերական աշխատանքներին, ինչպես նաև պղնձի հանքեր ունեին Հունգարիայում։ Նրանց համեմունքների, բրդի և մետաքսի առևտուրը տարածվեց Եվրոպայի գրեթե բոլոր մասերում ։
Յակոբ Ֆյուգեր «Հարուստ»
Ուլրիխի կրտսեր եղբայրը՝ Յակոբ Ֆուգերը, ծնված 1459 թվականին, պետք է դառնար դինաստիայի ամենահայտնի անդամը։ 1498 թվականին նա ամուսնացավ Գրանդ Բուրգերես Սիբիլա Արցտի հետ Աուգսբուրգի նշանավոր Գրանդ Բուրգերի դստեր հետ (գերմ. Großbürger zu Augsburg)։ Նրանք երեխաներ չունեին, բայց այս ամուսնությունը Յակոբին հնարավորություն տվեց բարձրանալ Աուգսբուրգի Գրանդ Բուրգեր, իսկ ավելի ուշ թույլ տվեց նրան նստել Աուգսբուրգի քաղաքային խորհրդում (Stadtrat): 1511 թվականի մայիսին նա արժանացավ Սրբազան Հռոմեական կայսրության ազնվականության աստիճան, 1514-ին դարձավ կայսերական կոմս, իսկ 1519-ին ղեկավարեց գերմանացի և իտալացի գործարարներից կազմված կոնսորցիումը, որը Չարլզ V-ին փոխառեց 850,000 ֆլորին (մոտ 95,625 ունցիա (տ) կամ 2974 կգ։ ոսկի), որպեսզի ընտրվի սրբազան Հռոմեական կայսր Ֆրանսիայի Ֆրանցիսկոս I-ի փոխարեն ։ Ֆուգերների ներդրումը կազմել է 543000 ֆլորին։
1494 թվականին Ֆուգերները հիմնեցին իրենց առաջին հասարակական ընկերությունը։ Յակոբի նպատակն էր մենաշնորհ հաստատել պղնձի հանքերում՝ բացելով ձուլարաններ Հյոհենկիրխենում և Ֆուգերաուում (ընտանիքի անունը՝ Կարինթիայում) և ընդլայնել վաճառքը Եվրոպայում, հատկապես՝ Անտվերպենի գործակալությունը։ Յակոբը 1495 թվականին վարձակալել է Հունգարիայի Թագավորության Բեստերչեբանիայի պղնձի հանքերը (այսօր Բանսկա Բիստրիցա, Սլովակիա)՝ ի վերջո դրանք դարձնելով ժամանակի խոշորագույն հանքարդյունաբերական կենտրոնը։
Իր հզորության գագաթնակետին Յակոբ Ֆյուգերը սուր քննադատության ենթարկվեց իր ժամանակակիցների կողմից, հատկապես Ուլրիխ Վոն Հաթենի և Մարտին Լյութերի կողմից՝ ինդուլգենցիաներ, բարիքներ վաճառելու և Հռոմի Պապին հորդորելու չեղյալ համարել կամ փոփոխել տոկոսների գանձման արգելքը։ Նյուրնբերգի կայսերական հարկաբյուջետային և կառավարական իշխանությունները գործողություններ ձեռնարկեցին նրա և այլ վաճառականների դեմ՝ փորձելով դադարեցնել նրանց մենաշնորհային գործելակերպը։
1511 թվականին Յակոբը 15000 ֆլորին է ներդրել, որպես նվիրատվություն մի շարք անտունների։ 1514 թվականին նա գնեց Աուգսբուրգի մի մասը, այնուհետև 1516 թվականին համաձայնության եկավ քաղաքի բնակչության հետ, որ կկառուցի և տրամադրի մի շարք տներ կարիքավոր քաղաքացիների համար։ 1523 թվականին կառուցվեց 52 տուն, ինչպես նաև Ֆուգերեյ բնակելի համալիրը, որը դեռևս օգտագործվում է ։