cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նեո (գյուղ, Տապա շրջան)
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 72 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Տապա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Կլարենս
Կլարենս (Clarens), փոքր գյուղ Շվեյցարիայի Մոնտրյո կոմմունայի Վո կանտոնում։ Գտնվում է Ժնևի լճի հյուսիսարևելյան ափին։ Կլարենսը տեղակայված է Մոնտրյո քաղաքի կողքին։ Կլարանս, Մոնտրյոյի այս շրջանը 19-րդ դարում դիտարկվում էր որպես մեկ միասնական տարածք, որը տեղակայված է Շվեյցարիայի Ժնևի լճի հյուսիսարևելյան ափերին (Clarens Clarens, Vernex, Chernex, Territet, Veytaux ): Այս տարածքները Շվեյցարական Ռիվերայի մասն են և մի ժամանակ գրավիչ էին բազմաթիվ կոմպոզիտորների և գրողների համար։
Բնություն, կլիմա և տնտեսություն
Գյուղը գտնվում է Ժնևի լճի հյուսիսային ափին։ Տարվա ցուրտ կեսում միջին ամսական ջերմաստիճանը մոտավորապես 3-7 °C: Այս կողմերում աճում է բարձրակարգ խաղող։ Կան ջրաբուժական կառույցներ, 17% աղաջրերով, մագնեզիումի քլորիդներով։ Մոտակայքում կան նաև Լավեյ լե Բան (Lavey-les-Bains) կոչվող թույլ ալկալիական, տաք ծծմբական աղբյուրներ։ Կլարենս գյուղում և առհասարակ այս շրջանում լավ են զարգացած հաղորդակցության ուղիները։ Կլիման բավականին հաստատուն է և չափավոր խոնավ։ Կլարենսը շրջապատված է Ալպերով։
Հայտնի մարդիկ
Երկար ժամանակ Կլարենսում է ապրել ռուս մեծ կոմպոզիտոր Պ․ Ի․ Չայկովսկին։ Այստեղ է նա գրել Եվգենի Օնեգին և Ժաննա դ'Արկ օպերաները, ինչպես նաև հանրաճանաչ նվագախմբի հետ ջութակի համար կոնցերտը (մարտ 1878)։ Այն տեղում, որտեղ ապրել է Չայկովսկին այժմ գտնվում է Ռոյալ Պլազա (Royal Plaza) հյուրանոցը։
Մոնտրյոի և Կլարենսի շրջակայքում է ապրել մեկ այլ ռուս կոմպոզիտոր՝ Իգոր Ստրավինսկին։ Այստեղ է նա գրել իրեն համաշխարհային ճանաչում բերած Սուրբ Գարուն բալետը։ Ավելի ուշ, 1919 թվականին ստրավինսկին գրեց նաև մեկ այլ հայտնի բալետ՝ Պուլչինելլան։ Ստրավինսկուն հիշում են և Կլարենսում և Մոնտրյոյում։ Կլարենսում իր բալետի պատվին փողոցներից մեկը կոչել են «Rue du Sacre du Printemps» (Սուրբ գարնան փողոց), իսկ Մոնտրյոյում Ստրավինսկու պատվին են անվանել համերգասրահը՝ «Auditorium Strawinsky» (Ստրավինսկու համերգասրահ)։
Հայտնի ռուս գրող Վլադիմիր Նաբոկովը 1960 թվականից մինչև իր մահը՝ 1977 թվականը, իր կին Վերայի հետ միասին ապրել է Մոնտրյոյում։ Նա 1964 թվականից վարձակալում էր Մոնտրյո Պալասի (Montreux Palace) համարներից մեկը։ Նաբոկովը Մոնտրյոյում մի քանի ստեղծագործություններ է գրել։ Նաբոկովը թաղված է Կլարենսի գերեզմանոցում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Շվեյցարիա
Իտագուարա
Իտագուարա (Itaguara), համայնք Բրազիլիայում՝ Մինաս Ժերայս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մինաս Ժերայս նահանգի հարավարևմտյան մասում։ Բնակչությունը կազմում է 11 768 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 410,719 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 28,7 մարդ/կմ2։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1943 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մինաս Ժերաիս նահանգի բնակավայրեր
.срб
.срб, Սերբիայի վերին մակարդակի ազգային դոմենն է կիրիլիկ տառերով։ Ակտիվ է 2011 թվականի մայիսի 3-ից ։
Տարեմսկոե
Տարեմսկոե (Таремское), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պավլովսկի շրջանի կազմում։
Դոլոշա
Դոլոշա (დოლოშა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում ։
Բենդևան
Բենդևան, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Կարսի գավառում ։
Դոլոշա
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1280 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 34 կմ։
Բենդևան
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Դոլոշա
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 27 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Դուշեթի շրջան
Բովեդա (քաղաք)
Բովեդա (Bóveda (Lugo)), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Լուգոյի մեջ, որն էլ իր հերթին մտնում է Գալիսիա ինքնավար համայնքի մեջ։ Համայնքը մտնում է Տերրա-դե-Լեմոս շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 91 կմ2։ Բնակչությունը՝ 1650 (2010 թվականին)։
Քաղաքի հովանավորն է հանդիսանում սուրբ Խիլը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լուգոյի քաղաքներ Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Արիֆ Յունուսով
Արիֆ Սեյֆուլլա օղլի Յունուսով, օգտագործվում է նաև ազգանվան Յունուս տարբերակը (Arif Yunusov, ), Ադրբեջանի Խաղաղության և ժողովրդավարության ինստիտուտի կոնֆլիկտաբանության և միգրացիայի դեպարտամենտի վարիչ, պատմական գիտությունների թեկնածու, կոնֆլիկտաբան։ Արիֆ Յունուսովը կնոջ՝ Լեյլայի հետ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խաղաղ կարգավորման կողմնակիցներն են։ 2014 թվականի ապրիլի 28-ին Արիֆ Յունուսովը և նրա կինը՝ Լեյլան, բանտարկվել են շորթման և դավաճանության՝ Հայաստանի օգտին լրտեսելու մեղադրանքով ։ Բերման ենթարկվելուց հետո Արիֆ Յունուսովը դատապարտվել է 7 տարվա ազատազրկման, նրա կինը՝ Լեյլա Յունուսը, դատապարտվել է 8,5 տարվա ազատազրկման։ Նրանց պատիժը կասեցվել է 15 ամիս անց, և ամուսիններին թույլ են տվել մեկնել Նիդեռլանդներ ։
Կաբեսոն դե լա Սիեռա
Կաբեսոն դե լա Սիեռա (իսպ.՝ Cabezón de la Sierra), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Բուրգոս պրովինցիայում (Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է՝ Սիեռա դե լա Դեմանդա շրջանում։ Բնակչությունը՝ 58 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արիֆ Յունուսով
Կենսագրություն
Արիֆ Յունուսովը ծնվել է Բաքվում, 1955 թվականի հունվարի 12-ին, ադրբեջանցի Յունուսով Սեյֆուլլա Աբդուըլահադ օղլու և հայուհի Արշալույս Արսենի Բարսեղյանի ընտանիքում    ։
Կաբեսոն դե լա Սիեռա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Արիֆ Յունուսով
Կենսագրություն
1981 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը, 1986 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Ռազմական գործը Ադրբեջանում միջնադարում» թեմայով ։ Մինչև 1992 թվականն աշխատել է Ադրբեջանի ԳԱ պատմության ինստիտուտում (1987 թվականից՝ վաղ պատմության ամբիոնի վարիչ) ։ Մասնակցել է «Ադրբեջանի ժողովրդական ճակատի ժամանակավոր նախաձեռնող կենտրոնի» աշխատանքներին, որը նա լքել է 1990 թվականի հունվարին, երբ տեղի է ունեցել ԱԺՃ երրորդ համաժողովը, որտեղ առանձնացել է այդ կազմակերպության ազատական մասը, Արիֆ Յունուսովը չի ցանկացել մնալ նույն ճամբարում ուլտրարմատականների հետ ։ 1992-1993 թվականներին ղեկավարել է Ադրբեջանի նախագահի աշխատակազմի տեղեկատվության և վերլուծական վարչությունը։ 1994-1997 թվականներին եղել է «Կարիտաս» միջազգային մարդասիրական կազմակերպության ներկայացուցիչն Ադրբեջանում։ 1997 թվականից Խաղաղության և ժողովրդավարության ինստիտուտի կոնֆլիկտաբանության և միգրացիայի ամբիոնի վարիչն է ։
Հեղինակ է ավելի քան 40 հոդվածների Հին և միջնադարյան Արևելքի ռազմական պատմության վերաբերյալ, ինչպես նաև ավելի քան 200 հոդվածների՝ ժամանակակից հիմնախնդիրների վերաբերյալ , այդ թվում՝ Կովկասի հիմնախնդիրներին, Ղարաբաղյան հակամարտությանը, հիմնախնդիրներին, ինչպես նաև փախստականների, միգրացիայի և տարածաշրջանային անվտանգության հարցերին ։ Հեղինակ է «Մեսխեթցի թուրքերը» (2000), «Խաղաղության մշակույթը» (2002), «Իսլամն Ադրբեջանում» (2004), «Ղարաբաղ՝ անցյալը և ներկան» (2005), «Ադրբեջանը 21-րդ դարի սկզբին՝ հակամարտություններ և պոտենցիալ սպառնալիքներ» (2007) գրքերի, ինչպես նաև բազմաթիվ հոդվածների, մենագրությունների, ժամանակակից աշխարհի, այդ թվում՝ Կովկասի խնդիրների վերաբերյալ վերլուծական նյութերի ։
Զբաղվում է աշխարհում առկա հակամարտությունների, այդ թվում՝ ղարաբաղյան հակամարտության մասնագիտական ուսումնասիրությամբ։ Վերլուծական նյութերի, ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ ուսումնասիրությունների հեղինակ է։ 2007 թվականին նա առաջարկել է ղարաբաղյան հակամարտությունը խաղաղ ճանապարհով լուծելու գաղափարը՝ ի շահ երկու կողմերի և երկու ժողովուրդների խաղաղ գոյակցության նույն տարածքում ։
Յունուսովը հիմնականում հիմնվում է լրատվամիջոցների տեղեկատվության վրա՝ առավել հաճախ որպես աղբյուր օգտագործելով թերթի նյութերը։ Նա հարկ չի համարում իր վերլուծությունը տեղավորել որևէ տեսական համատեքստում (ինչը, սակայն, ընդհանուր հատկանիշ է հետխորհրդային շրջանի գրեթե բոլոր աշխատությունների համար, լինեն դրանք ակադեմիական հաստատությունների աշխատակիցների, թե ՀԿ-ների հրապարակումներ)։ Իր վերլուծություններում Յունուսովը հաճախ է վերարտադրում լրատվամիջոցների լեզուն և պետական գաղափարախոսությունը։ Նրա մենագրությունների շրջանակը հնարավորինս լայն է, ինչն էլ պատճառ է դառնում, որ այդ աշխատություններում բացակայում է խորը վերլուծությունը (ինչը տարածված մոտեցում է նաև սոցիալական հետազոտողների և փորձագետների շրջանում)։ Մինչդեռ ընդհանուր ֆոնի վրա Յունուսովի տեքստերը շատ տեղեկատվական են և որոշ չափով զերծ գաղափարական կաղապարներից ։
Եղբայրը՝ Ռամիս Յունուսը, «Մուսավաթ» կուսակցության անդամ է, 2003 թվականից քաղաքական էմիգրանտ ԱՄՆ-ում, քաղաքագետ ։
Կինը՝ Լեյլա Յունուսը, իրավապաշտպան, պատմաբան է։ Ունեն մեկ դուստր։
Ձերբակալություն
2014 թվականի հուլիսի 30-ին Արիֆ Յունուսովը քրեական հետապնդման է ենթարկվել պետական դավաճանության և խարդախության մեղադրանքով (Ադրբեջանի ՔՕ 274 և 178.3.2 հոդվածներ)՝ կապված IMD-ի կողմից հայ գործընկերների հետ համատեղ «ժողովրդական դիվանագիտության» ոլորտում իրականացվող նախագծերի հետ։ 2014 թվականի օգոստոսի 5-ին նա ձերբակալվում է կնոջ հետ և տեղավորվում Բաքվի կալանավայր ։ Amnesty International-ը Լեյլա և Արիֆ Յունուսներին ճանաչել է որպես «քաղբանտարկյալներ» ։ Ազատազրկման վայրում Յունուսովներին ծանր հիվանդությունների դիմաց չի ցուցաբերվել համապատասխան բժշկական օգնություն   ։
2015 թվականի օգոստոսի 13-ին ադրբեջանական դատարանը Լեյլա Յունուսին և Արիֆ Յունուսին դատապարտել է 8,5 և 7 տարվա ազատազրկման՝ խարդախության, հարկերից խուսափելու, ապօրինի ձեռնարկատիրության և փաստաթղթերի կեղծման մեղադրանքով։ Իրավապաշտպան խմբերը և արևմտյան կառավարությունները քննադատել են դատավճիռը, այն պայմանավորելով քաղաքական դրդապատճառներով և մեղադրանքները ուղղակիորեն կապելով նրանց քաղաքացիական ազատությունների բնագավառում գործունեության հետ։ ԵԽԽՎ-ի նախագահ Անն Բրասյորը հայտարարել է, որ ինքը «ցնցված և վրդովված է դատավճռով» և Յունուս ամուսինների գործը համարել է «Ադրբեջանում մարդու իրավունքների լուրջ և համակարգային խնդիրների ևս մեկ ապացույց»։ Human Rights Watch-ի ռուսական մասնաճյուղի ղեկավար Տատյանա Լոկշինան դատավարությունը որակել է որպես «ծաղր արդարադատության նկատմամբ» և պատիժ իրավապաշտպան գործունեության համար։ Ամուսինների դեմ պետական դավաճանության մեղադրանքը առանձնացվել է առանձին վարույթով ։
Եվրախորհրդի գլխավոր քարտուղար Տորբյորն Յագլանդը նշել է, որ հաշվի առնելով Ադրբեջանի դատական համակարգում առկա համակարգային թերությունները, մարդու իրավունքների ոլորտում իրավապաշտպանների և լրագրողների նկատմամբ հետապնդումների դեպքերի աճող միտումը, դատավճիռը կարող է քննվել Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանում։ ԵԽ մարդու իրավունքների հանձնակատար Նիլ Մույժնիեկսը նույնպես դատապարտել է այդ դատավճիռը։
Եվրամիությունը կոչ է արել Ադրբեջանի իշխանություններին ազատ արձակել Լեյլա Յունուսին և Արիֆ Յունուսին, ինչպես նաև քննարկել նրանց դեմ հարուցված գործերը «թափանցիկ և արդար գործընթացի շրջանակներում», հայտարարել է ԵՄ դիվանագետ Ֆեդերիկա Մոգերինին։ Հայտարարության մեջ ասվում է, որ «վճիռը հաստատում է Ադրբեջանի կողմից մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների հարգման միջազգային պարտավորությունների կատարման բացասական միտումը» ։
ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի հայտարարության մեջ ասվում է, որ մեղադրանքները, ըստ երևույթին, կապված են Յունուս ամուսինների իրավապաշտպան գործունեության հետ և կոչ է արել Բաքվին անհապաղ ազատ արձակել նրանց ։
Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարության ներկայացուցիչ Հիքմեթ Հաջիևը դատավարությունն անվանել է «արդար և բաց» ։ Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարությունը դատավճռի քննադատությունը համարել է անհիմն, կողմնակալ և անհեթեթ, որպես երկակի ստանդարտների քաղաքականություն ։
Դատավճռի դեմ բողոքի քննարկման ժամանակ Բաքվի վերաքննիչ դատարանը 2015 թվականի նոյեմբերի 12-ին Արիֆ Յունուսովի խափանման միջոցը փոխել է տնային կալանքի ։ Դատարանը 2015 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Յունուսով ամուսինների նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրել պայմանական ազատազրկումը 5 տարի փորձաշրջանով։ Միաժամանակ դատարանի դահլիճում Լեյլա Յունուսն ազատ է արձակվել ։
Լեյլա և Արիֆ Յունուսներին Ադրբեջանի կառավարությունը թույլատրել է մեկնել Նիդեռլանդներ առողջական բուժման նպատակով 2016 թվականի ապրիլին, որտեղ էլ նրանք մնացել և բնակվում են ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի գրողներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների թեկնածուներ
Դին Պարիզո
Ալդո Լ. «Դին» Պարիզո (Aldo L. "Dean" Parisot, ), ամերիկացի կինո- և հեռուստառեժիսոր։ 1988 թվականին արժանացել է «Օսկար» մրցանակի «Լավագույն խաղարկային կարճամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում «Դենիս Ջենինգսի պաշտոնները» ֆիլմի համար, որի սցենարի համահեղինակը և գլխավոր դերակատարը եղել է Սթիվեն Ռայթը, ում հետ էլ նա ստացել է մրցանակը։ Նրա հեռուստատեսային աշխատանքների թվում են «Մոնք» («Monk», ներառյալ երկու ժամ տևողությամբ «Միստր Մոնքն ու թեկնածուն» («Mr. Monk and the Candidate») պիլոտային սերիան), «Հյուսիսային ցուցադրություն» («Northern Exposure») և «Չափավորիր քո էնտուզիազմը» («Curb Your Enthusiasm») սերիալների էպիզոդները։
Կենսագրություն
Պարիզոն ծնվել է Ուիլթոնում (Կոնեկտիկուտ), նկարիչ և արվեստի ուսուցիչ Էլլեն Ջեյմսի (օրիորդական ազգանունը՝ Լևիս) ու Բրազիլիայում ծնված հայտնի թավջութակահար ու մանկավարժ Ալդո Պարիզոյի ընտանիքում ։ Ավարտել է Նյու Յորքի համալսարանի Tisch արվեստի դպրոցը։ Մասնակցել է Սանդենս ինստիտուտի հունիսյան լաբորատորիային։
2012 թվականին Դին Պարիզոն պետք է դառնար «Բիլ և Թեդ» ֆրանշիզայի երրորդ թողարկման ռեժիսորը ։ 2018 թվականի մայիսին հաստատվել է, որ «Բիլն ու Թեդը բախվում են երաժշտության հետ» (Bill & Ted Face the Music) ֆիլմը գտնվում է նախաարտադրության փուլում ։
Դին Պարիզոն ամուսնացած է եղել կինոխմբագիր Սալլի Մենքի հետ մինչ վերջինիս մահը 2010 թվականին։ Նրանք ունեցել են երկու երեխա ։
Այվերի Բրանդեյջ
Այվերի Բրանդեյջ (Avery Brundage, ), ամերիկացի սպորտսմեն և սպորտային ֆունկցիոներ, Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի անդամ և նախագահ, կոլեկցիոներ և բարեգործ։ Միակ ոչ եվրոպացին է, որ եղել է Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի նախագահ։ 1912 թվականի Օլիմպիական խաղերի մասնակից է։
Կենսագրություն
Ծնվել է Դետրոյթում, քարագործի ընտանիքում, 1909 թվականին շինարար ինժեների դիպլոմ է ստացել Ուրբանա-Շամպեյնում գտնվող Իլինոյսի համալսարանից։
Օլիմպիական խաղերին իր միակ մասնակցության ժամանակ նա եղել է վեցերորդը՝ թեթև աթլետիկայի հնգամարտում և 22-րդը՝ սկավառակի նետման մեջ։ Տասնամարտում ութ դիսցիպլիններից հետո զբաղեցրել է վերջին տեղերից մեկը և այդ պատճառով դուրս է մնացել մրցակցությունից։ Հնգամարտում նա առաջ է շարժվել մեկ աստիճանով՝ միայն Ջիմ Թորփի որակազրկումից հետո, որը հետագայում չեղյալ է համարվել։
Եղել է Ամերիկյան ազգային օլիմպիական կոմիտեի նախագահ (1928—1952) և Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի նախագահ (1952-1972)։ Բրանդեյջ երկար ՄՕԿ-ի նախագահի պաշտոնում եղել են միայն Պիեռ դը Կուբերտենը և Խուան Անտոնիո Սամարանչը։
Որպես ԱՄՆ Ազգային օլիմպիական կոմիդեի նախագահ` հանդես է եկել 1936 թվականի Օլիմպիական խաղերի բոյկոտի դեմ` բոյկոտի գաղափարը համարելով «սիոնիստների դավադրություն»։ 1972 թվականին լինելով ՄՕԿ-ի նախագահ, որոշում է ընդունել շարունակել մյունխենյան Օլիմպիական խաղերը, չնայած Պաղեստինյան Սև սեպտեմբեր ահաբեկչական կազմակերպության ահաբեկչությանը, որին զոհ է գնացել 12 մարդ ։
Կողմ է եղել օլիմպիական սպորտի սիրողական բնույթին, աջակցել է Տափօղակով հոկեյի միջազգային ֆեդերացիայի նախագահ Ջ. Ահերնին` պրոֆեսիոնալներին տափօղակով հոկեյի աշխարհի առաջնությանը մասնակցելուն արգելելու հարցում։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի նախագահներ Կատեգորիա:Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի անդամներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հակակոմունիստներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Սպորտի ղեկավարներ և կառավարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մարզիկներ Կատեգորիա:Օլիմպիական մարզիկներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գործարարներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացիներ
Ջոնի Լի Միլլեր
Ջոնի Լի Միլլեր (Jonny Lee Miller, ), բրիտանացի դերասան, որը հայտնի է «Ասեղի վրա» և «Հակերները» ֆիլմերում կատարած դերերով, ինչպես նաև «Տարրական» սերիալում կատարած Շերլոկ Հոլմսի դերով։ Լոուրենս Օլիվիեի անվան մրցանակի դափնեկիր է։
Կենսագրություն և կարիերա
Ջոնի Լի Միլերը ծնվել է 1972 թվականի նոյեմբերի 15-ին Անգլիայի Քինգսթոն-ապոն-Թեմս քաղաքում։ Ջոնին դերասան Բերնարդ Լիի թոռն է, որն առավել հայտնի է Բոնդյան 11 ֆիլմերից առաջինում կատարած MI-6 բրիտանական հետախուզության պետի՝ М-ի դերով, բայց Ջոնին նրան քիչ է հիշում, քանի որ նրա մահվան պահին նա դեռ փոքր էր։ Նրա առաջին հայտնի ֆիլմը «Հակերները» ֆիլմն է, որտեղ նա ծանոթացել է իր ապագա կնոջ՝ Անջելինա Ջոլիի հետ։ Բացի այդ, Միլերը խաղացել է Իրվին Ուելշի «Ասեղի վրա» վեպի հիման վրա նկարահանված համանուն պաշտամունքային ֆիլմի հերոսներից մեկի դերը։
2008-2009 թվականներին Ջոնին «Էլայ Սթոուն» սերիալում խաղացել է գլխավոր դերը։ Նա կատարել է դատապաշտպանի դերը, որը ուղեղի անևրիզմի պատճառով ձեռք է բերել պայծառատեսության յուրօրինակ ձիրք։ Այս դերի համար նա ստացել է «Ուղեկից» մրցանակի անվանակարգ։
2010 թվականին նկարահանվել է «Դեքստեր» սերիալի 5-րդ եթերաշրջանում, որում կատարել է գլխավոր ախոյանի՝ դատապաշտպան և բռնակալ Ջորդան Չեյզի դերը։ Ընդհանուր առմամբ նա հայտնվել է ութ էպիզոդներում։
2012 թվականից Ջոնին նկարահանվել է «Տարրական» ամերիկյան դետեկտիվ սերիալում, որում խաղացել է հայտնի խուզարկու Շերլոկ Հոլմսի դերը։ Սերիալի գործողությունները տեղի են ունեցել ժամանակակից Նյու Յորքում։ Սերիալում Ջոնիի գործընկերը դերասանուհի Լյուսի Լյուն է, որը խաղացել է Ջոն Վաթսոնի դերը (բժիշկ Վաթսոնի կանացի տարբերակը)։ Սկզբում Ջոնին հրաժարվել է դերից, վախենալով, որ այն նման է «Շերլոկ» բրիտանական սերիալին, սակայն սցենարը կարդալուց հետո փոխել է որոշումը։
2017 թվականին «Ասեղի վրա 2» ֆիլմում կրկնել է Սայմոն Ուիլյամսոնի իր հին դերը։
Թատրոն
2011 թվականին Ջոնի Լի Միլերը մասնակցել է «Ֆրանկենշթեյն» ներկայացմանը, որը ռեժիսոր Դեննի Բոյլի կողմից բեմադրվել է լոնդոնյան Ազգային արքունական թատրոնում։ Այս ներկայացման մեջ Լի Միլերը և Բենեդիկտ Քամբերբեչը իրար հերթափոխելով ներկայացումից ներկայացում՝ խաղացել են Վիկտոր Ֆրանկենշթեյնի և նրա Ստեղծագործության դերերը։ Ներկայացման մեջ աշխատանքի համար դերասանն արժանացել է Լոուրենս Օլիվիեի անվան մրցանակին և Evening Standard թերթի թատերական պարգևին ։ «Տարրական» ամերիկյան հեռուստասերիալում Ջոնի Լի Միլերը մարմնավորել է Շերլոկ Հոլմսին, որը Արթուր Կոնան Դոյլի վեպից տեղափոխվել է 21-րդ դարի Նյու Յորք։
Անձնական կյանք
2008 թվականի հուլիսին ամուսնացել է դերասանուհի Միշել Հիքսի հետ, որի հետ մինչ ամուսնանալը հանդիպել է 2 տարի։ 2008 թվականի դեկտեմբերի 3-ին ծնվել է նրանց որդին՝ Բասթեր Թիմոթի Միլերը։
Ազատ ժամանակ դերասանը սիրում է վազել և զբաղվել խոհարարությամբ։
Ջոնին շատ մտերիմ է դերասաններ Էվան ՄաքԳրեգորի և Ջուդ Լոուի հետ, որոնց հետ միասին 1997 թվականին հիմնադրել է Natural Nylon ընկերությունը (գոյատևել է մինչև 2004 թվականը)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Լոուրենս Օլիվիեի մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասաններ
Սուգլիցա (գյուղ, Ելնինսկի շրջան)
Սուգլիցա (Суглица), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 28 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Անտոնիո Ստրադիվարի
Ստրադիվարի, Ստրադիվարիուս (իտալերեն` Stradivari, լատիներեն` Stradivarius) Անտոնիո, լարային գործիքների իտալացի վարպետ։ Ն․ Ամատիի աշակերտը։ Կրեմոնայում բացել է սեփական արհեստանոց (1667 թ.)։
Երկար տարիներ աշխատել է իր ուսուցչի եղանակով և միայն մոտ 56 տարեկանում պատրաստել սեփական նմուշօրինակը։ Այդ ժամանակվանից ստեղծել է իր լավագույն նվագարանները։ Նրա պատրաստած ջութակները, ալտերը և թավջութակները աչքի են ընկնում համերգային կատարյալ հատկանիշներով՝ հստակ, հյութեղ տեմբրով, գեղարվեստական ձևավորման կատարելությամբ, նրբագեղությամբ, բնափայտի ընտրությամբ։
Դրանցով հանդես են գալիս աշխարհի խոշորագույն կատարողները։
Մոսկվայում, երաժշտական գործիքների պետական հավաքածուում, պահվում են Ստրադիվարիի ստեղծած մի քանի ջութակներ, ալտեր, թավջութակներ։ Ստրադիվարի աշակերտներն էին իր որդիներ Ֆրանչեսկոն (1671-1743 թթ.) և Օմոբոնոն (1679-1742 թթ.), ինչպես և Կ․ Բերգոնցին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1644 ծնունդներ Կատեգորիա:1737 մահեր Կատեգորիա:Իտալացի ջութակահարներ Կատեգորիա:Երաժշտական գործիքների վարպետներ
Ռենե Պապե
Ռենե Պապե (René Pape, ), գերմանացի օպերային երգիչ (բաս), Բեռլինի պետական օպերայի մենակատար, հրավիրված մեներգիչ Մետրոպոլիտեն օպերայում, ում քննադատներն համարում են «նոր սերնդի առաջատար բասերից մեկը» ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1964 թվականի սեպտեմբերի 4֊ին Դրեզդենում, Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությունում։ Ավարտել է Դրեզդենի բարձրագույն երաժշտական դպրոցը։
1998 թվականին ստացել է մենակատարի որակավորում Բեռլինի պետական օպերայում, իսկ 1989 թվականին դարձել է Մարիամ Հելինի անվան երիտասարդ երգիչների միջազգային մրցույթի դափնեկիր, որը անց է կացվել Հելսինկիում։
1995 թվականին Զալցբուրգի փառատոնի ժամանակ կատարել է Զառաստրոյի դերերգը Մոցարտի «Կախարդական սրինգ» օպերայում ։ Նույն ժամանակ էլ հանդես է եկել Մետրոպոլիտեն օպերայի բոլոր շրջաններում, որպես հրավիրված մենակատար։ Հանդես է եկել Եվրոպայի, ԱՄՆ֊ի և Ճապոնիայի առաջատար բոլոր օպերային թատրոններում։
Համագործակցել է Դանիել Բարենբոյմի, Գիորգ Շոլտի, Անտոնիո Պապանոյի, Լորին Մաազելի, Զուբին Մետոյի, Վալերի Գերգիև, Կլաուդիո Աբադոյի և այլ հայտնի դիրիժորների հետ։
Ֆիլմագրություն
«Mein Herz brennt»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1964 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 4 ծնունդներ Կատեգորիա:Գերմանացի օպերային երգիչներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի դասական երաժիշտներ
Պատերազմ
Պատերազմ, քաղաքական-հասարակական միավորումների (պետություններ, ցեղեր, քաղաքական խմբավորումներ և այլն) միջև հակամարտություն, որն արտահայտվում է հակամարտող կողմերի ռազմական ուժերի (բանակներ) միջև ռազմական (մարտական) գործողությունների տեսքով։
Որպես կանոն, պատերազմը հետապնդում է հակառակորդին սեփական կամքի պարտադրման նպատակ։ Ըստ 19-րդ դարի ռազմական տեսաբան Կարլ ֆոն Կլաուզևիցի ձևակերպման՝ «պատերազմը քաղաքականության շարունակությունն է այլ միջոցներով» ։ Այդ իմաստով պատերազմը կազմակերպված զինված բռնություն է, որի խնդիրը քաղաքական նպատակներին հասնելն է։ Որպես կանոն, պատերազմը հակառակ կողմին սեփական կամքը թելադրելն է։ Քաղաքականության մի սուբյեկտը ուժի գործադրմամբ ազդում է մյուսի վարքի վրա, ստիպում նրան հրաժարվել ազատությունից, գաղափարների, սեփականության իրավունքից, հանձնել ռեսուրսներ՝ ցամաքային կամ ջրային տարածք և այլն։ Կլաուզևիցի ձևակերպմամբ «պատերազմը քաղաքականության շարունակությունն է այլ բռնի միջոցներով»։ Քաղաքական ղեկավարությունից է կախված, սկսել պատերազմը, ինչ ինտենսիվությամբ այն վարել, երբ և ինչ պայմաններով համաձայնել հաշտության թշնամու հետ։ Քաղաքական ղեկավարությունից է կախված դաշնակիցների ձեռքբերումը, կոալիցյաների ստեղծումը։ Պետությունների ներքին քաղաքականությունը նույնպես մեծ ազդեցություն ունի պատերազմի ընթացքի վրա։ Այսպես, թույլ իշխանություները արագ հաջողությունների կարիք ունեն։ Հաջողությունը պատերազմում կախված է ինչպես ներքին քաղաքականությունից, այնպես էլ  ներքաղաքական ղեկարության  և ռազմական հրամանատարության միջև համաձայնույթունից։
Պատերազմում նպատակին հասնելու հիմնական միջոցը կազմակերպված զինված պայքարն է՝ որպես գլխավոր և վճռորոշ միջոց, կարևորվում են նաև տնտեսական, դիվանագիտական, գաղափարական, ինֆորմացիոն և պայքարի այլ միջոցնրը։ Այս իմաստով պատերազմը կազմակերպված զինված բռնություն է, որի նպատակն է հասնել քաղաքական նպատակների։ Տոտալ պատերազմը դա զինված բռնություն է, որը հասցվել  է ծայրահեղ  սահմանների։ Պատերազմի գլխավոր միջոց  են հանդիսանում զինված ուժերը (բանակ, ավիացիա և նավատորմ)։ Պատերազմի ընդհանուր նպատակը մշտապես թշնամուն ուժազրկելու մեջ է՝ մինչև  վերջինս դադարի դիմադրելը։ Դրան կարելի է հասնել ոչ բարեկամական զինված ուժերին և պետություններին հաղթելու, իսկ երբեմն էլ  գոյության համար անհրաժեշտ միջոցները անհասանելի դարձնելու միջոցով։ Ռազմական առումով ուժեղ պետությունների  ռազմական կոնֆլիկտները ավելի ցածր մակարդակում գտնվող պետությունների հետ բերում են խաղաղության պարտադրման, ռազամական էքսպեդիցաների կամ նոր տարածքներ զավթման։ Փոքր պետություններում՝ հանգեցնում են նեխուժման կամ ռեպրեսիաների, ներքին խմբավորումների ապստամբության, ներքին կոնֆլիկտների (քաղաքացիական պատերազմ)։ Նման միջադեպերը, երբ հանդիպում է բավական ուժեղ դիմադրության կամ ձգձգվում են, կարող են լուրջ թափ ստանալ, որպեսզի որակվեն որպես «պատերազմ» ։ Պատերազմի բացակայությունը կոչվում է խաղաղություն։
Տարբեր հանրագիտարաններում ու ռազմագիտական գրքերում կարելի է հանդիպել պատերազմի մեկնաբանության տարբեր ձևեր, որոնք ծնվել են հիմնականում Բոնապարտից հետո, այսինքն՝ ռազմական գիտության կայացման փուլում։ Դրանք բոլորն էլ արտահայտում են իրական իրավիճակը, սակայն ժամանակակից պատերազմի բնույթին ու բովանդակությանը ավելի համըկնող մեկնաբանություն է հետևյալը․
ՊԱՏԵՐԱԶՄԸ որոշակի ռազմաքաղաքական, տնտեսական սուբյեկտի միասնական ուժային համակարգի (հաճախ՝ բանակի բոլոր զորատեսակների կամ դրանց մեծ մասի) ներդաշնակված գործունեությունն է (երբեմն՝ հակազդեցությունը) բոլոր հարթություններում, բոլոր մեթոդներով ու եղանակներով, հակառակորդի բոլոր մակարդակի կառույցների և կենսատարածքների նկատմամբ՝ դրանք վերահսկելու կամ ոչնչացնելու նպատակով:
Այս սահմանումը էականորեն տարբերվում է դասական դարձած այն սահմանումներից, որտեղ պատերազմը դիտարկվում է միայն պետությունների իրավասության գործառույթ։ Ժամանակակից պատերազմների հիմնական բնութագրիչներն են․
Այս հսկայական փոփոխությունները իրենց հետ բերել են բազում վերագնահատման ու վերարժևորման պայմաններ։ Սակայն պատերազմի էությունը չի փոխվել, այն շարունակում է լինել ուժի գործադրում, ուղղակի երբեմն այդ ուժը փափկել է։ Պատերազմը, իհարկե, քաղաքական գործունեության շարունակություն է այլ մեթոդներով, սակայն դասական գիտության համար պատերազմը պետք է վարվի ո՛չ մեկ կամ երկու առանձին հարթություններում, ո՛չ մեկ կամ երկու զորատեսակով։ Պատերազմը ընթանում է բոլոր հարթություններում, որոնք շատացել են, բոլոր կամ զորատեսակների մեծամասնությամբ, ֆիզիկական կամ ոչ ֆիզիկական վնասներով, ավերածություններով և այլն։ Պատերազմում մեծ դեր են ստանում տեղական ինքնակառավարման քաղաքացիական մարմինները, ծրագրավորողները, տարատեսակ քննչական մարմինները, բժիշկները և այլն։ Նրանցից ոչ մեկը չի դասակարգվում որևէ զորատեսակի մեջ, իսկ նրանց զորակոչելը պատերազմի ժամանակ կարող է ուշանալ, իրենք հաճախ պատերազմ են մտնում հընթացս կամ իրենց խնդիրը կատարում են մշտական ռեժիմով։ Ժամանակակից պատերազմներին պատրաստ բանակները, ուժային համակարգերը պետք է կարողանան լուծել մի քանի կարևոր խնդիրներ, առանց դրանց լուծման հնարավորության այդ ուժային համակարգերը թերի են։ Դրանք են՝ Այս կետերի իրականացման հնարավորություններով է պայմանավորված տվյալ ուժային համակարգի հզորությունը։ Ցանկում ներառված չէ հակառակորդի ամբողջ տարածքի գրավման կամ լայնածավալ մարտական գործողությունների վարման հնարավորության կետերը։ Դա արդեն շատ բարդ խնդիր է, որը քիչ երկրներ կարող են իրականացնել այլ պետությունների նկատմամբ ։
Պատերազմի առաջացման պատճառները և դրանց դասակարգումը
Պատերազմների առաջացման հիմնական պատճառը քաղաքական ուժերի ձգտումն է օգտագործել զինված ուժերը ներքին և արտաքին քաղաքական նպատակներին հասնելու համար։ Ըստ իրենց մասշտաբի պատերազմները բաժանվում են համաշխարհային և տարածաշրջանային (կոնֆլիկտ)։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև պատերազմների բաժանումը «ներքին» (external warfare) և «արտաքին» (internal warfare) պատերազմների։ Պատերազմները դասակարգվում են նաև որպես «արդարացի» և «աանարդար»։
Ըստ իրենց պատճառների պատերազմները կարող են բաժանվել տնտեսական (Իրանական պատերազմը) և գաղափարական (Վիետնամական պատերազմ) պատերզմների։
Ըստ բնույթի պատերազմները բաժանումվում են երկու տեսակի՝ ջախջախման եւ հյուծման։ Առաջինի դեպքում ուժային համակարգերը գործում են ավելի արագ եւ պրոֆեսիոնալ, ավելի քիչ կորուստներով երկու կողմից եւ հասնում են իրենց նպատակին թշնամում պատճառելով ավելի քիչ վնասներ։ Երկրորդ տարբերակը ավելի երկար է տեւում եւ դիմացինին պատճառում է ավելի շատ կորուստ ու վնաս։ Կան նաեւ այլ խորքային տարբերություններ, որոնց պայմանավորված են քաղաքական, տնտեսական, աշխարհագրական, գիտական եւ բազում այլ հանգամանքներով։
Վարքագծային տեսություններ
Հոգեբանները, օրինակ Է․ Դրուբանը և Ջոն Բոուլբին, պնդում են, որ մարդուն ի բնե բնորոշ է բռնությունը ։ ազյն արտահայտվում է, երբ մարդը իր դժգոհությունը այլ ազգերի, ռասաների, կրոնական կամ գաղափարական խմբերի նկատմամբ վերածում է ատելության։ Այս տեսության համաձայն, պետույունը ստեղծում և պահպանում է որոշակի կանոներ տեղական հասարակության մեջ և միևնույն ժամանակ  ստեղծում է պատերազմի տեսքով բռնություն հիմք։ Եթե պատերազմը հանդիսանում է մարդկային բնույթի մաս, ամբողջությամբ այն բացառել հնարավոր չէ։
Զիգմունդ Ֆրոյդը բռնությունը համարում էր մարդու հիմնական բնազդներից մեկը։ Ֆրոյդը, առաջնորդվելով այս դիրքորոշումով, նույնիսկ հրաժարվեց մասնակցել շարժմանը հանուն խաաղության, քանի որ պատերազմները համարում էր  մարդկային անխուսափելի բռնության նոպաների հետևանք։
Չնայած որ տվյալ տեսությունը կարող է բացատրել ինչու են պատերազմներ լինում, դրանք չեն մեկնաբանում դրանց առաջացման պատճառները, միևնույն ժամանակ դրանք չեն բացատրում որոշ քաղաքակրթությունների գոյությունը, որոնք չգիտեն թե ինչ է պատերազմը ։ Եթե մարդու բանականության ներքին հոգեբանությունը անփոփոխ է, ապա նման քաղաքակրթությունները չպետք է գոյություն ունենաին։ Որոշ ռազմամոլներ, ինչպիսին Ալեկսանդր Ֆրանցն է, պնդում են, որ խաղաղությունը պատրանք է։ Ժամանակաշրջանները, որոնք ընդումված է անվանել «խաղաղ», իրականում հանդիսանում են պատերազմի նախապատրաստվելու շրջան, կամ ռազմական ինստիտուտները ճնշվում են ավելի ուժեղ պետությունների կողմից, օրինակ Pax Britannica ։
Նման տեսությունները հիմնվում են իբր բնակչության մեծամասնության կամքի վրա։ Սակայն դրանք հաշվի չեն առնում այն փաստը, որ միայն շատ քիչ պատերազմներ են, որ տեղի են ունեցել բնակչության կամարտահայտության արդյունքում ։ Առավել հաճախ ազգաբնակչությունը բռնի կերպով է մտնում պատերազմի մեջ։ Տեսություններից մեկը, որը խնդրի հիմքում դնում է քաղաքքական և ռազմական լիդերներին, մշակել է Մորիս Ուոլշը ։ Նա պնդում էր, որ բնակչության ճնշող մեծամասնությունը չեզոք են պատերազմական հարցերում և պատերազմները տեղի են ունենում, երբ իշխանության են գալիս մարդկային կյանքի նկատմամբ հոգեբանական աննորմալ վերաբերմունք ունեցող լիդերներ։ Պատերազմները սանձազերծվում են այնպիսի ղեկավարների, որոնք կանխամտածված ուզում են պատերազմել, օրինակ, Ալեքսանդր Մակեդոնացին,Նապոլեոնը, Հիտլերը։ Նման մարդիք իշխանության են գալիս ճգնաժամի շրջանում, երբ հասարակությունը փնտրում է ամուր կամքով առաջնորդ, ով, ինչպես իրենց է թվում, կարող է լուծել իրենց խնդիրները։ Քննադատելով տվյալ տեսակետը Էրիխ Ֆրոմը XV—XX դարերի Եվրոպայի պատմության օրինակով մատնանշում է, որ պատերազմների քանակը և հաջորդականությունը հաստատուն մեծություններ չեն, այլ մեծապես աճում են կապված տեխնիկական զարգացման և քաղաքական իշխանության ուժեղացմանը զուգընթաց ։
Էվոլյուցիոն հոգեբանություն
Գիտնականները, ովքեր ուսումնասիրում են Էվոլյուցիոն հոգեբանությունը, հակված են նրան, որ մարդկային պատերազմները դրանք այն կենդանիների վարքի կրկնօրինակումն են, որոնք պայքարում են տարածքի կամ մրցակցում են սննդի կամ զույգի համար։ Կենդանիները ագրեսիվ են իրենց բնույթով, իսկ մարդկային միջավայրում նման ագրեսիվությունը վերածվում է պատերազմի։ Տեխնոլոգիաների զարգազմանը զուգընթաց մարդկային բռնությունը այնքան է աճել, որ սկսել է սպառնալ ամբողջ մարդկային տեսակի կյանքին։ Այս տեսության առաջին համակիրներից է եղել Կոնրադ Լորենցը ։ Նման տեսությունները քննադատության են արժանացել այնպիսի գիտնականների կողմից, ինչպիսին է Ջոն Քենեդին է, ովքեր կարծում էին, որ շարունակական պատերազմները ամբողջությամբ տարբերվում են կենդանիների պայքարից։ Էշլի Մոնտեգյուն նշում է, որ սոցիալական գործոնները և դաստիարակությունը հանդիսանում են մարդկային պատերազմների բնույթը և ելքը որոշող կարևոր պատճառ։Ամեն դեպքում պատերազմը հանդիսանում է իր պատմական և սոցիալական արմատներն ունեցող մարդկային ստեղծագործություն։
Սոցիոլոգիական տեսություններ
Սոցիոլոգները երկար ժամանակ ուսումնասիրել են պատերազմների առաջացման պատճառները։ Այս հարցով կան բազմաթիվ տեսություններ, որոնցից շատերը հակասում են իրար։ Primat der Innenpolitik (Ներքին քաղաքականության գերակայություն) ուղղության ներկայացուցիչները, հիմք ընդունելով Կարտ Քերիի և Հանս Ուիլրիխ Վելերի աշխատությունները, նշում էին, որ պատերազմը հանդիսանում է լոկալ պայմանների ծնունդ։ Այսպես, օրինակ, Առաջին համաշխարհային պատերամը եղել է ոչ թե միջազգային կոնֆլիկտի, ուժերի հաշվեկշռի խախտման պատճառով, այլ կոնֆլիկտի մեջ ներգրավված յուրաքանչյուր երկրի տնտեսական, սոցիալական և քաղաքական իրավիճակի արդյունք։ Տվյալ եզրույթը տարբերվում է ավանդական մոտեցումից։ Վերջինս պատերազմը և խաղաղությունը դիտարկում է որպես քաղաքական գործիչների որոշումների և աշխարհքաղաքական իրավիճակների արդյունք։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պատերազմ Կատեգորիա:Բռնություն
Հայ ուսանողական միություն
Հայ ուսանողական միություն, հիմնադրվել է 1921 թվականին՝ Մխիթարյան միաբան Ներսես Ակինյանի ջանքերով։ Միավորել է Ավստրիայի տարբեր համալսարաններում և Գեղարվեստի ակադեմիայում սովորող հայ երիտասարդներին։ Միության անդամներից էին ծաղրանկարիչ և հրապարակախոս Ալեքսանդր Սարա խանք, նկարիչ Օննիկ Ավետիսյանը։ Գործել է մինչև 1927 թվականը։
Վաֆլե տորթ
Վաֆլե տորթ, վաֆլե կիսաֆաբրիկատի հիմքով (վաֆլե շերտերով) խմորեղեն, տարբեր կրեմ ներով, յուղային, մրգային, քսուկային և այլ տեսակների խճողակներով հրուշակեղեն։
Վաֆլե տորթի համար կրեմի խոնավությունը չպետք է գերազանցի 10-12 % -ը, որովհետև վաֆլին լավ կլանում է խոնավությունը և դարռնում է կպչուն։ Այն ստանում են միչև միասեռ զանգված դառնալը հալած ճարպը, շաքարավազի և կակաոյի փոշիները հարելով՝ պարբերաբար լիմոնի էսենցիա ավելացնելով։ Այն քսում են թխված և սառեցրած վաֆլե շերտերին քսող մեքնայի օգնությամբ։ Ստացված պատրաստուկը շարում են իրար վրա և 10—16 ժամ պահում են բեռի տակ կամ 3-4 ժամ՝ սառցարանում։ Պատրաստի թխվածքը ձեռքով կամ կտրող սարքի միջոցով կտրտում են քառակուսի կամ ուղանկյունաձև կտորների։ Վաֆլե տորթի վերևի մակերեսը զարդարելու համար վրայից ցանում են վաֆլե փշուրներ։ Վաֆլե փշուրները պատրաստում են վաֆլե շերտերը դանակով կամ մանրիչով մանրացնելով։ Տորթի կողային մակերևույթները չեն զարդարում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Տորթեր Կատեգորիա:Հրուշակեղեն
Love Land (Հարավային Կորեա)
Ջեջու LoveLand (հանգըլ՝ 제주러브랜드) (նաև հայտնի է որպես «Սիրո երկիր»), քանդակների բացօթյա այգի, որը բացվել է 2004 թվականին Հարավային Կորեայի Ջեջու կղզում։ Այգու թեմատիկան սեքսն է։ Ցուցադրվում է սեռական դաստիարակության ֆիլմեր և ցուցադրվում է 140 քանդակ, որոնք ներկայացնում են տարբեր սեռական դիրքեր։ Այգու կայքը նկարագրում է տեղանքը որպես «մի վայր, որտեղ հանդիպում են սիրո ուղորդված արվեստն ու էրոտիզմը»։
Պատմություն
1970-ականներին Ջեջու կղզին դարձավ մեղրամիսի հանրաճանաչ վայր կորեացի զույգերի համար՝ կղզու տաք կլիմայի և Սառը պատերազմի ժամանակաշրջանում արտերկրյա ճանապարհորդությունների սահմանափակումների պատճառով։ Գերմանական « Der Speigel » ամսագրի հրապարակված հոդվածի համաձայն՝ 1980-ականների վերջին լրագրող և ճանապարհորդական գրող Սայմոն Վինչեստերը հայտնել է, որ կղզու հյուրանոցի որոշ աշխատակիցներ հանդես են եկել որպես « պրոֆեսիոնալ սառույցկոտրողներ »։ Հյուրանոցը երեկոյան առաջարկում էր էրոտիկ տարրերով ժամանցային ծրագիր՝ օգնելու նորապսակներին վայելել հանգիստը։
2002 թվականին Սեուլի Հոնգիկ համալսարանի շրջանավարտները սկսեցին քանդակներ ստեղծել այգու համար, որը բացվել է 2004 թվականի նոյեմբերի 16-ին ։ Զբաղեցնելով «ֆուտբոլային երկու դաշտի» չափ տարածք՝ բոլոր քանդակները կարելի է դիտել մոտավորապես մեկ ժամում, և կա ամեն ամիս լրացուցիչ շրջիկ ցուցադրություն, որտեղ ներկայացված են կորեացի տարբեր նկարիչների աշխատանքներ ։
Լազարևկա (գյուղ, Սիմֆերոպոլի շրջան)
Լազարևկա (Лазарівка, Bura), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Բուրա։
2001 թվականի տվյալներով Լազարևկա գյուղում բնակվում էր 89 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Նապանուռգա
Նապանուռգա (Napanurga), գյուղ Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 7 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Էռերա դել Դուկե
Էռերա դել Դուկե ( Herrera del Duque), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Բադախոս պրովինցիայի Էստրեմադուրա ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լա Սիբերիա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 277.3 կմ2, բնակչությունը՝ 3681 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 204 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստրեմադուրայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Բադախոս պրովինցիայի բնակավայրեր
Կոպիտ կեր
Կոպիտ կեր, 25-45% թաղանթանյութ պարունակող չոր բուսական կերեր։ Կոպիտ կերեր են՝ խոտը, ծղոտը, հարդը, չորացրած ջրիմուռները և այլն։ Դրանք խոտակեր կենդանիների ձմեռային կերային ռացիոնի պարտադիր բաղադրամասերն են։ Կոպիտ կերի խոտն ավելի սննդարար է (100 կգ կորնգանի, առվույտի և այլն խոտը բաղադրում է 50-ից ավել կերամիավոր) և հարուստ է լիարժեք պրոտեինով, հանքային նյութերով, ածխաջրատներով և կարոտինով։ Ռացիոնում կոպիտ կերի քանակը կախված է կենդանու տեսակից, տարիքից և մթերատվությունից։ Կաթնատվության աճին զուգընթաց դրանց բաժինը ռացիոնում պակասեցվում է։ Կաթնատու կովերին կարելի է տալ օրական 5, 5-6, 5 կգ կոպիտ կեր։ Խոտը և ծղոտը պահում են ծածկերի տակ, դեզերով, խոտի պահեստներում և այլուր։ Տեղափոխումը և պահումը դյուրացնելու նպատակով դրանք շատ հաճախ մամլում են։
Կատեգորիա:Կեր
Դուդաուրեբի (Դուշեթի շրջան)
Դուդաուրեբի (დუდაურები), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1110 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 4 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 19 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Դուշեթի շրջան
(6423) Հարունասան
(6423) Հարունասան (Harunasan), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի փետրվարի 13-ին Տակաո Կոբայաշիի կողմից Օիզումիյում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տակաո Կոբայաշիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Դյորդ Կուրթագ
Դյորդ Կուրթագ (հունգարերեն՝ György Kurtág) հունգարացի կոմպոզիտոր է։ Նա ծնվել է 1926 թվականի փետրվարի 19-ին, Լուգոժ քաղաքում (այժմ՝ Ռումինիա)։
Երաժշտական ոճ
Նրա երաժշտության մեջ զգացվում է հունգարացի մեծ կոմպոզիտոր Բելա Բարտոկի ազդեցությունը։ Նա նաև ազդվել է Անտոն Վեբերնի ստեղծագործությունից։ Համագործակցել է տարբեր նվագախմբերի հետ այդ թվում նաև Բեռլինի Ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ։ Ստացել է բազմաթիվ մրցանակներ։ Համարվում է մեր օրերի ամենատաղանդավոր կոմպոզիտորներից մեկը։
Հայտնի ստեղծագործություններից են ՝
Այժմ բնակվում է Ֆրանսիայում։ Նա Բեռլինի արվեստների ակադեմիայի պատվավոր անդամ է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունգարացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:1926 ծնունդներ Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Հունգարացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ
Տարեյա (գյուղ, Չունսկի շրջան)
Տարեյա (Тарея), գյուղ Ռուսաստանի Իրկուտսկի մարզի Չունսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Իրկուտսկի մարզի Չունսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1912 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կարասո
Կարասո  (իսպ.՝ Carazo), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Բուրգոս պրովինցիայում (Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է՝ Սեռա դե լա Դեմանդա շրջանում։ Բնակչությունը՝ 46 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Ֆրեն Ուոլշ
Ֆրենսիս «Ֆրեն» Ուոլշ (Frances «Fran» Walsh, ), նորզելանդացի սցենարիստ, կինոպրոդյուսեր, քաստինգ-տնօրեն, դերասանուհի, երգերի հեղինակ և կոմպոզիտոր։ Կինոյի և երաժշտության բնագավառում բազմաթիվ մրցանակների դափնեկիր, այդ թվում՝ Օսկարի 3 մրցանակ 2004 թվականին՝ «Մատանիների տիրակալը. Թագավորի վերադարձը» ֆիլմի համար (2003)՝ Լավագույն ֆիլմ, Լավագույն ադապտացված սցենար և Ֆիլմի լավագույն երգ անվանակարգերում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորզելանդացի սցենարիստներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Նորզելանդացի դերասաններ Կատեգորիա:Նորզելանդացի կինոռեժիսորներ
Գիլբերտ և Սալիվան
Գիլբերտ և Սալիվան (Gilbert and Sullivan), դրամատուրգ Ուիլյամ Շվենկ Գիլբերտի (1836–1911) և կոմպոզիտոր Արթուր Սալիվանի (1842–1900) վիկտորյական դարաշրջանի թատերական գործընկերություն։ 1871-1896 թվականներին նրանք համատեղ ստեղծել են տասնչորս կոմիկական օպերաներ, որոնցից Հ. Պինաֆորը, Պենզանսի «Ծովահենները» և «Միկադոն» ամենահայտնիներից են ։
Գիլբերտը, ով գրել է այս օպերաների լիբրետին, ստեղծել է երևակայական «թափառաշրջիկ» աշխարհներ, որտեղ յուրաքանչյուր աբսուրդ հասցվում է իր տրամաբանական ավարտին. փերիները արմունկներ են շփում բրիտանացի լորդերի հետ, ֆլիրտը մեծ հանցագործություն է, գոնդոլիստները բարձրանում են միապետություն, իսկ ծովահենները հայտնվում են որպես ազնվականներ, ովքեր մոլորվել են ։ Սալիվանը, որը Գիլբերտից վեց տարով կրտսեր է, ստեղծել է երաժշտությունը՝ հիշարժան մեղեդիներով, որոնք կարող էին փոխանցել և՛ հումոր, և՛ պաթոս ։
Նրանց օպերաները վայելել են լայն և կայուն միջազգային հաջողություն և մինչ օրս հաճախակի են ներկայացվում անգլիախոս աշխարհում ։ Գիլբերտը և Սալիվանը բովանդակության և ձևի նորամուծություններ են ներկայացրել, որոնք ուղղակիորեն ազդել են երաժշտական թատրոնի զարգացման վրա 20-րդ դարում ։ Օպերաները նաև ազդել են քաղաքական դիսկուրսի, գրականության, կինոյի և հեռուստատեսության վրա և լայնորեն ծաղրվել և պատվել են հումորիստների կողմից։
Գիլբերտը Սալիվանից առաջ
Գիլբերտը ծնվել է Լոնդոնում 1836 թվականի նոյեմբերի 18-ին։ Նրա հայրը՝ Ուիլյամը, ծովային վիրաբույժ էր, ով հետագայում գրեց վեպեր և պատմվածքներ, որոնցից մի քանիսը ներառում էին իր որդու նկարազարդումները :1861 թվականին կրտսեր Գիլբերտը իր եկամուտը լրացնելու համար սկսեց գրել նկարազարդումներ։ Պատմվածքներ, բանաստեղծություններ և հոդվածներ իր իսկ կողմից, որոնցից շատերը հետագայում որպես ոգեշնչված կլինեն նրա պիեսների և օպերաների համար, մասնավորապես նրա նկարազարդ բանաստեղծությունների շարքը՝ «Բաբ բալլադներ» ։
Բաբ բալլադներում և իր վաղ պիեսներում Գիլբերտը մշակել է յուրահատուկ «տոպսի-տուրվի» ոճ, որում հումորը առաջացել է ծիծաղելի նախադրյալներ ստեղծելով և դրա տրամաբանական հետևանքները մշակելով, որքան էլ անհեթեթ։ Ռեժիսոր և դրամատուրգ Մայք Լին «Գիլբերտյան» ոճը նկարագրել է այսպես։
"Մեծ հոսունությամբ և ազատությամբ [Գիլբերտը] շարունակ մարտահրավեր է նետում մեր բնական ակնկալիքներին։ Նախ՝ պատմվածքի շրջանակներում նա տարօրինակ բաներ է անում, աշխարհը շուռ տալիս։ Այսպիսով, գիտուն դատավորը ամուսնանում է հայցվորի հետ, զինվորները փոխակերպվում են էսթետներ և այլն, և գրեթե յուրաքանչյուր օպերա լուծվում է դարպասաձողերի հմտորեն շարժմամբ... Նրա հանճարը հակադրությունները միաձուլելն է աննկատելի խորամանկությամբ։ ձեռքի, սյուրռեալիստականը իրականի հետ միախառնելու, իսկ ծաղրանկարը բնականի հետ։ Այլ կերպ ասած՝ միանգամայն մեռած ձեւով պատմել կատարյալ աղաղակող պատմություն ։"
Գիլբերտը զարգացրեց իր նորարարական տեսությունները բեմական ռեժիսուրայի արվեստի վերաբերյալ՝ հետևելով դրամատուրգ և թատերական բարեփոխիչ Թոմ Ռոբերտսոնին :Այն ժամանակ, երբ Գիլբերտը սկսեց գրել, թատրոնը Բրիտանիայում վատ համբավ էր :Այն ժամանակ, երբ Գիլբերտը սկսեց գրել, թատրոնը Բրիտանիայում էր Անպարկեշտ կերպով Գիլբերտը օգնեց բարեփոխել և բարձրացնել թատրոնի հեղինակությունը, հատկապես սկսած իր վեց կարճ ընտանեկան զավեշտական օպերաներից կամ «զվարճանքներից» Թոմաս Գերման Ռիդի համար ։
Այս զվարճանքներից մեկի՝ «Ages Ago»-ի փորձի ժամանակ 1870 թվականին կոմպոզիտոր Ֆրեդերիկ Քլեյը Գիլբերտին ծանոթացրեց իր ընկերոջ՝ երիտասարդ կոմպոզիտոր Արթուր Սալիվանի հետ ։ Հաջորդ տարվա ընթացքում, նախքան երկուսի առաջին համագործակցությունը, Գիլբերտը շարունակեց գրել հումորային չափածո, պատմվածքներ և պիեսներ, ներառյալ «Մեր կղզու տունը» կատակերգական օպերաները (1870) և «Սենսացիոն վեպ» (1871) և «Արքայադուստրը» (1870) դատարկ չափածո կատակերգությունները, Ճշմարտության պալատը (1870) և Պիգմալիոն և Գալաթեա (1871)։
Սալիվանը մինչ Գիլբերտը
Սալիվանը ծնվել է Լոնդոնում 1842 թվականի մայիսի 13-ին։ Նրա հայրը զինվորական նվագախմբի ղեկավար էր, և մինչ Արթուրը ութ տարեկան էր դարձել, նա տիրապետում էր խմբի բոլոր գործիքներին։ Դպրոցում սկսել է հիմներ և երգեր ստեղծել։ 1856 թվականին նա ստացել է Մենդելսոնի առաջին կրթաթոշակը և սովորել դիրիժորություն Երաժշտության թագավորական ակադեմիայում, այնուհետև Լայպցիգի կոնսերվատորիայում, որտեղ նաև զբաղվել է ստեղծագործությամբ։ Նրա ավարտական ստեղծագործությունը, որն ավարտվել է 1861 թվականին, պատահական երաժշտության փաթեթ էր Շեքսպիրի «Փոթորիկը» ստեղծագործության համար։ Վերանայված և ընդլայնված այն կատարվեց Crystal Palace-ում 1862 թվականին և անմիջապես սենսացիա էր։ Նա սկսեց Անգլիայի ամենախոստումնալից երիտասարդ կոմպոզիտորի համբավ ձեռք բերել՝ ստեղծելով սիմֆոնիա, կոնցերտ և մի քանի նախերգանքներ, որոնց թվում է «Overture di Ballo»-ն 1870 թվականին ։
Ձայնի համար նրա վաղ հիմնական աշխատանքները ներառում էին «Դիմակը Քենիլվորթում» (1864); օրատորիա, Անառակ որդին (1869); և դրամատիկ կանտատ, «Ափ և ծովում» (1871)։ Ստեղծել է բալետ՝ L'Île Enchantée (1864) և պատահական երաժշտություն Շեքսպիրի մի շարք պիեսների համար ։Այս հանձնարարությունները բավարար չէին Սալիվանին ջրի երես պահելու համար։ Աշխատել է որպես եկեղեցական երգեհոնահար և ստեղծել բազմաթիվ շարականներ, ժողովրդական երգեր և բալլադներ ։
Սալիվանի առաջին արշավը դեպի կոմիկական օպերա եղել է Քոքս և արկղը (1866), գրված լիբրետիստ Ֆ. Ս. Բերնանդի հետ ընկերների ոչ պաշտոնական հավաքի համար։ Այնուհետև Վ. Ս. Գիլբերտը (այն ժամանակ դրամատիկ քննադատություն էր գրում Fun ամսագրի համար) ասում էր, որ Սալիվանի գնահատականը «շատ տեղերում չափազանց բարձր է այն գրոտեսկային անհեթեթ սյուժեի համար, որին նա հարսանիք է տվել» ։Այնուամենայնիվ, դա շատ լավ էր հաջողված և այսօր էլ պարբերաբար կատարվում է։ Սալիվանի և Բերնանդի երկրորդ օպերան՝ «Contrabandista»-ն (1867), այդքան էլ հաջող չէր։
Թեսպիս
1871 թվականին պրոդյուսեր Ջոն Հոլինգշեդը հավաքեց Գիլբերթին և Սալիվանին, որպեսզի պատրաստեն Սուրբ Ծննդյան զվարճանք՝ Thespis-ը, իր Gaiety Theatre-ում՝ մեծ Ուեսթ Էնդի տանը։ Հատվածը շռայլություն էր, որտեղ դասական հունական աստվածներին, հասուն տարիքում, ժամանակավորապես փոխարինվում են 19-րդ դարի դերասաններից և դերասանուհիներից բաղկացած թատերախումբով, որոնցից մեկը համանուն Թեսպիսն է՝ դրամայի հույն հայրը։ Քաղաքական երգիծանքի և մեծ օպերային պարոդիայի խառնուրդը ընդօրինակում էր Օֆենբախի Օրփեոսը Անդրաշխարհում և Հելենի գեղեցկությունը, որն այնուհետև գերիշխեց անգլիական երաժշտական բեմում ։
Թեսպիսը բացվել է Boxing Day-ին և մասնակցել 63 ներկայացումների։ Այն գերազանցեց իր ինը մրցակիցներից հինգին 1871-ի տոնական սեզոնի համար, և նրա վազքը երկարաձգվեց սովորական վազքի երկարությունից ավելի Gaiety-ում, բայց ոչ ոք այն ժամանակ չէր կանխատեսում, որ սա հիանալի համագործակցության սկիզբն էր ։Ի տարբերություն Գիլբերտի և Սալիվանի ավելի ուշ ստեղծագործությունների, այն պատրաստվել էր հապճեպ, և դրա բնույթն ավելի վտանգավոր էր, ինչպես Գիլբերտի նախկին բուրլեսկները, կատակերգության ավելի լայն ոճով, որը թույլ էր տալիս դերասաններին իմպրովիզներ անել ։Տղամարդկանց կերպարներից երկուսին մարմնավորում էին կանայք, որոնց գեղեցիկ ոտքերը ցուցադրվում էին այնպես, ինչպես հետագայում դատապարտեց Գիլբերտը։ Թեսպիսի երաժշտական պարտիտուրը երբեք չհրապարակվեց և այժմ կորած է, բացառությամբ մեկ երգի, որը հրատարակվել է առանձին, երգչախումբը։ որը կրկին օգտագործվել է «Պենզանսի ծովահենները» և «Ակտ II» բալետային երաժշտության մեջ ։