cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Փաստ
Գիտության փիլիսոփայության մեջ փաստի հասկացություններ
Գոյություն ունեն փաստի տարբեր հասկացություններ։ Տրամաբանական պոզիտիվիզմի մեջ փաստերը դիտարկվում էին որպես փորձի մեջ ուղղակիորեն տրվող տարրական իրադարձություններ կամ երևույթներ։ Փաստերն արտահայտվում են արձանագրային նախադասությունների տեսքով. հետևյալ իրադարձությունների վերաբերյալ տարրական պնդումներ։ Հետևյալ պնդումները կարող են ստուգվել և այդպիսով հաստատվել դրանց ճշմարտացիությունը կամ կեղծիքը։ Տրամաբանական պոզիտիվիստների գաղափարների վրա էական ազդեցություն էունեցել Լյուդվիգ Վիտգենշթայնի «Տրամաբանական-փիլիսոփայական տրակտատը»։ Փաստը, ըստ Վիտգենշթայնի, «այն է, ինչ պատահում է (պատահել է)»։
Գերմանական փիլիսոփայության մեջ կարելի է գտնել փաստերի նկատմամբ այլ մոտեցման ակունքներ, որոնց դեպքում շեշտը դրվում է դրանց տեսական ծանրաբեռնվածության վրա, օրինակ՝ Կանտը շեշտում էր, որ ֆենոմենը կապված է ապրիորի ձևերի հետ, Գյոթեն՝ փաստերն իրենք ունեն տեսության բնույթ։ Այս գաղափարները ստացան իրենց զարգացումն ու մանրամասն մշակումը նեոկանտիանիզմի շրջանակներում։ Նեոկանտականության ներկայացուցիչները քննադատում էին պոզիտիվիզմը և հիմվում էին միայն փաստերի վրա։ Հիմնվելով Կանտի ապրիորականության ուսումնասիրությունների վրա՝ նեոկանտիանցիները (Նատորպ, Կոհեն) գիտական փաստերը դիտարկել են որպես հետազոտողի տեսական սահմանումներով պայմանավորված։ Փաստերը դիտարկվում են ոչ թե որպես բացատրող, այլ բացատրման առարկա։ Կոհենի մշակած տրանսցենդենտալ մեթոդի շրջանակներում փաստերը հիմնավորվում են որպես գիտակցության մասնիկների ապրիորական տարրերի (մետաֆիզիկական մակարդակում նախապես արձանագրված) մեկնաբանման արդյունք։ Փաստերն այսպիսով ձեռք են բերում գիտակցության բովանդակության հաստատուն տարրերի բնույթ։ Այնուամենայնիվ, Նեոկանտականության Բադենական դպրոցի ներկայացուցիչները (Վիլհելմ Վինդելբանդ), ընդհանուր առմամբ, կիսելով Մարբուրգի դպրոցի (Կոհեն, Նատորպ) փաստերի նկատմամբ գիտակցության ապրիորի ձևերով պայմանավորված մոտեցումը, ի տարբերություն վերջինների, տարբերակում էին բնական գիտության և «ոգու մասին գիտությունների» փաստերը։
Հետ-պոզիտիվիզմի շրջանակներում, ինչը իրենից ներկայացնում է տրամաբանական պոզիտիվիստների ծրագրի նկատմամբ կրիտիկական արձագանք, կրկին ուշադրության են հրավիրում փաստերի տեսական ծանրաբեռնվածության վրա։ Փաստերից բաղկացած գիտության էմպիրիկ հիմքը դիտվում է որպես ռացիոնալ կոնվենցիա, այսինքն՝ ընդունված տեսական դրույթների վրա հիմնված համաձայնագիր։ Փաստերը մեկնաբանվում են որպես տեսականորեն պայմանավորված, իսկ էմպիրիկ և տեսական դիխոտոմիան կասկածի տակ է դրվում։
Փաստը բնագիտության մեջ
Բնագիտության մեջ փաստերը տեսության կառուցման հիմքն են։ Ընդհանուր առմամբ, գիտական փաստը օբյեկտիվ և ստուգելի դիտարկում է։ Օբյեկտիվությունը այստեղ նշանակում է դիտարկողից անկախություն, այսինքն անկախ դրանից, թե ով է կատարում փորձը, նրա դիտարկվող արդյունքները պետք է մնան անփոփոխ։ Աշխարհի գիտական պատկերի շրջանակներում ապացուցված պնդումները («գիտական փաստ») ևս համարվում են փաստեր։ Այս առումով գիտական շրջանակներում քննարկվում են գործընթացների բնույթի վերաբերյալ հարցեր, որոնց արդյունքում պնդումը դառնում է համընդհանուր ճանաչված փաստ, ինչպես նաև այն սահմանի մասին, որը տեսությունները բաժանում է փաստերից, հնարավոր է արդյոք դրանք հստակ տարանջատել և այլն։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գիտության փիլիսոփայություն Կատեգորիա:Տրամաբանություն Կատեգորիա:Իրականություն Կատեգորիա:Փիլիսոփայություն Կատեգորիա:Պնդումներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Լոս Սանտոս դե լա Ումոսա
Լոս Սանտոս դե լա Ումոսա (իսպ․՝ Los Santos de la Humosa) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Մադրիդ պրովինցիայի Մադրիդ ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Կուենկա դել Էնառես շրջանի կազմում։ Մակերեսը զբաղեցնում է 34,9 կմ²։ Բնակչությունը 2165 մարդ (2010 տարի)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մադրիդ ինքնավար համայնքի բնակավայրեր
Մուհաջիրություն
Տես նաև
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրություն Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն Կատեգորիա:Իսլամի պատմություն Կատեգորիա:Բնակչության գաղթ
Գյավուրգյոլ
Գյավուրգյոլ, լիճ Լեռնային Կիլիկիայում, Մարաշի շրջանում Մարշից մոտ 40 կմ հարավ։ Ընդարձակ ինքնաբուխ լիճ է։ Լճից դեպի հյուսիս և հարավ հոսող ջրերը փոքրիկ գետակներ են կազմում։ Սրանց հարավայինը կոչվում է Կարասու, որը Անտիոքի մոտ թափվում է Ոորոնդես գետը, իսկ հյուսիսայինը միանում է Ակսուին ։
Ստարոակբուլատովո (այլ կիրառումներ)
Ստարոակբուլատովո, կարող է վերաբերել՝
Ռեմբրանդի տուն-թանգարան
Ռեմբրանդի տուն-թանգարան (Museum Het Rembrandthuis), պատմական տուն և պատկերասրահ Ամստերդամում (Նիդերլանդներ)։ Նկարիչ Ռեմբրանդն ապրել և աշխատել է այս տանը 1639 թվականից մինչև 1656 թվականը։ 17-րդ դարի ինտերիերը վերականգնվել է։ Հավաքածուն պարունակում է Ռեմբրանդի` փորանկարներն են և նկարները։ 2014 թվականին թանգարանն ունեցել է 237.383 այցելու։
Արամ քահանա Միրզոյան
Տեր Արամ քահանա Միրզոյան (ավազանի անունը՝ Օգսեն, ), Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի մարզի Բերդի տարածաշրջանի հոգևոր հովիվ։
Ռեմբրանդի տուն-թանգարան
Ռեմբրանդի տունը
Տունը գտնվում է Ամստերդամի Յոդենբրեեսթրաթ փողոցում, որտեղ Ռեմբրանդն ապրել է և նկարել մի քանի տարի. այն հեռու չէ այսօրվա քաղաքապետարանի շենքից։ Ռեմբրանդը տունը գնել է 1639 թվականին և ապրել է այնտեղ մինչև 1656 թվականին իր սնանկանալը, երբ նրա ամբողջ ունեցվածքն աճուրդի է հանվել։ Աճուրդի ցանկում են եղել նրա բոլոր վերականգնված իրերը, որոնք այժմ ցուցադրվում են տանը։
Արամ քահանա Միրզոյան
Կենսագրություն
Ծնվել է 1983 թվականին ապրիլի 4-ին Տավուշի մարզի Չինարի գյուղում, ուսուցիչների ընտանիքում։
Գրականություն
Կատեգորիա:1983 ծնունդներ Կատեգորիա:Չինարի գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Տավուշի թեմ Կատեգորիա:Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանի սաներ
Ռեմբրանդի տուն-թանգարան
Ինտերիեր և հավաքածու
Մի քանի տարի առաջ տունը լիովին վերակառուցվել է ներսից` ցույց տալու համար, թե ինչպիսի տեսք է այն ունեցել Ռեմբրանդի օրերին։
Տանը կից կա նաև ժամանակակից շինություն, որտեղ ցուցադրվում են Ռեմբրանդի աշխատանքները, հիմնականում` փորանկարները, ինչպես նաև` իրեր ամբողջ աշխարհում տարածված նրա հավաքածուներից։
Կառավարչություն
Մայքլ Հուիջսերը թանգարանի տնօրենն է, իսկ Դեյվիդ դե Վիթը` կուրատորը։ 2008 թվականից սկսած թանգարանն ամեն տարի ունենում է մոտ 200.000 այցելու, իակ 2014 թվականին ունեցել է 237.383 այցելու, որը ռեկորդային ցուցանիշ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամստերդամի թանգարաններ Կատեգորիա:Տուն-թանգարաններ
Էդիթ Պիաֆ
Էդիթ Պիաֆ (Édith Piaf,, (իսկական անունը՝ Էդիթ Ջովաննա Գասսիոն, ), ֆրանսիացի երգչուհի, երգերի հեղինակ, կաբարեների կատարող, դերասանուհի, հայտնի է որպես Ֆրանսիայի ազգային և միջազգային տաղանդավոր երգչուհի ։
Պիաֆի մատուցած երաժշտությունը հաճախ ինքնակենսագրական բնույթ ուներ։ Պիաֆը մասնագիտացված էր շանսոն ժանրում, կատարում էր սիրային տխուր բալլադներ կորստի և թախիծի մասին։ Ամենահայտնի երգերն են «La Vie en rose»-ը (1946), «Non, je ne regrette rien»-ը (1960), «Hymne à l'amour»-ը (1949), «Milord»-ը (1959), «La Foule»-ը (1957), «L'Accordéoniste»-ը (1940) և «Padam, padam...»-ը (1951)։
Մահից հետո (1963 թ․) Պիաֆը հիշատակվել է մի քանի կենսագրականներում և ֆիլմերում, որնցից են 2007 թ․-ի օսկարակիր «Վարդագույն կյանք» (La Vie en rose) ֆիլմը։ Այսպիսով Պիաֆը դարձել է 20-րդ դարի ամենանշանավոր կատարողներից ։
Ընտանիք
Չնայած հազարավոր ինքնակենսագրականների՝ Պիաֆի կյանքի մասին շատ բան հայտնի չէ ։ Ամբողջական անունը Էդիթ Ջովաննա Գասսիոն է ։ Ծնվել է Բելվիլում։ Կա վարկած, որ Պիաֆը լույս աշխարհ է եկել Rue de Belleville 72 հասցեյում։ Սակայն համաձայն ծննդյան վկայականի նա ծնվել է 1915 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Փարիզի 20-րդ թաղամասում գտնվող Տենոն հիվանդանոցում ։
Պիաֆին կոչել են ի պատիվ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ բրիտանացի բուժքույր Էդիթ Կավելլիյի։ Վերջինիս ֆրանսիացի զինվորներին գերությունից ազատվել օգնելու համար մահապատժի ենթարկեցին Պիաֆի ծնվելուց երկու ամիս առաջ ։ Պիաֆը ժարգոնային բառ է, որը նշանակում է ճնճղուկ։ Պիաֆ մականունը նա ստացավ 20 տարի անց։
Էդիթր հայրը՝ Լուի Ալֆոնս Գասսիոն (1881–1944), շրջիկ ակրոբատ էր Նորմանդիայում, նախկինում աշխատել էր թատրոնում։ Լուին Վիկտոր Ալֆոնս Գասսիոյի (1850–1928) և Լեոնտին Լուիզ Դիքեմփսի (հայտնի ինչպես Maman Tine, 1860–1937) որդին էր։ Լեոնտին Լուիզ Դիքեմփսը անբարոյական կին էր, տնօրինում էր հասարակաց տուն Բերնեյում (Նորմանդիա) ։
Պիաֆի մայրը Անետա Ջիովաննա Մեիյարն (1895–1945) էր։ Անետայի հայրը ծագումով ֆրանսիացի էր, իսկ մայրը՝ իտալուհի և բերբեր։ Անետան բնիկ Լիվոռնոյից էր։ Աշխատում էր սրճարանում՝ որպես երգչուհի։ Բեմակնան անունն էր Լինա Մարսա։ Ծնողներն էին Auguste Eugène Maillard (1866–1912) և Էմմա (Aïcha) Սաիդ Բեն Մոհամեդը (1876–1930)՝ Սաիդ Բեն Մոհամեդի (1827–1890)՝ Էս Սուվեյրայում ծնված մարոկկոյաբնակ ակրոբատի և Մուրացանոյում ծնված Մարգարիտա Բրակկոյի դուստրը ։ Անետան և Լուին 1929 թվականի հունիսի 4-ին բաժանվեցին  ։
Վաղ կյանք
Մայրը լքում է նորածին Պիաֆին։ Վերջինս որոշ ժամանակ ապրում է մայրական տատի՝ Էմմայի հետ։ 1916 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմին կռվելու համար հայրը զինվորագրվեց ֆրանսիական բանակ։ Էդիթին տեղափոխեցին մոր մոտ, ով Բերնեյում հասարակաց տուն էր տնօրինում։ Այստեղ մարմնավաճառուհիներն օգնում էին խնամել Պիաֆին ։ Հասարակաց տունն ուներ երկու հարկ և յոթ սենյակ։ Մարմնավաճառուհիներն այնքան էլ շատ չէին։ Ինչպես հետո Պիաֆն է նշում՝ մոտ տասը չքավոր աղջիկներ, որոնցից հինգ կամ վեցը հիմնական աշխատողներ էին, իսկ մի քանիսը՝ ոչ մշտակա։ Էդիթը վստահ էր, որ իր թուլությունը տղամարդկանց հանդեպ կապված էր իր՝ տատի հասարակաց տան մարմնավաճառուհիներին միախառնված լինելուց։ «Կարծում եմ, երբ տղան կանչում է աղջկան, աղջիկը երբեք չպետք է մերժի նրան»,- կասեր Պիաֆը ։
1929 թվականին (14 տարեկանում) Պիաֆը հոր հետ մասնակցում է ակրոբատական փողոցային ներկայացումների ողջ Ֆրանսիայով և հենց այդ ժամանակ էլ առաջին անգամ երգում է հանրության առաջ ։ 15 տարեկանում Պիաֆը հանդիպում է Simone "Mômone" Berteaut-ին, ով գրեթե քույր էր իր համար և Պիաֆի կյանքի ուղեկիցն էր։ Միասի շրջում էին փողոցներով, երգում գումար վաստակում։ Լինելով ակրոբատների տրիոյի անդամ՝ աշխատած լրացուցիչ գումարով Պիաֆը և Mômone-ը սենյակ վարձեցին Grand Hôtel de Clermont-ում (18 Rue Véron, Մոնմարտր, Փարիզի 18-րդ վարչական բաժանում) ՝ Mômone-ի հետ աշխատելով շրջիկ երգչուհի Պիգալ թաղամասում, Մենիլմոնտանում և Փարիզի արվարձաններում։
1932 թվականին Պիաֆը ծանոթանում է Լուի Դյուպոնի հետ և սիրահարվում։ Շատ կարճ ժամանակում Լուին տեղափոխվում է Պիաֆի սենյակ, անկախ Mômone-ի՝ իր հանդեպ տածած ատելության։ Լուիին երբեք դուր չի եկել Պիաֆի՝ փողոցներում թփառելու գաղափարը։ Աշխատանքներ գտնելով նրա համար՝ Լուին համոզում է Պիաֆին աշխատել։ Վերջինս դիմադրեց այնքան ժամանակ, մինչև հղիացավ և կարճ ժամանակով աշխատանքի անցավ գործարանում՝ որպես ծաղկեպսակ պատրաստող ։
1933 թվականի փետրվարին Տենոն հիվանդանոցում ծնվում է Պիաֆի(17 տարեկան) դուստրը՝ Մարսելը (կեղծանուն՝ Cécelle)։ Պիաֆն էլ մոր նման դժվարանում է հոգ տանել երեխային։ Նա չուներ մայրակակն բնազդ, ծնողական գիտելիքներ և հմուտ չէր տնային գործերում։ Պիաֆն անմիջապես անցնում է փողոցային երգերին, որը շարունակվում է միչև 1933 թվականի ամռանը ։
Իր վարքագծի շուրջ շարունակական վեճերի պատճառով Պիաֆը լքում է Լուի Դյուպոնին՝ իր հետ տանելով Մարսելին և Mômone-ին։ Երեքով հաստատվեցին Hôtel Au Clair de Lune-ում,(Rue André-Antoine)։ Այս ընթացքում Պիաֆը և Mômone-ը հիմնականում զբավում էին փողոցներում կամ ակումբներում երգելով։ Մարսելը մնում էր սենյակում մենակ։ Վերջապես Դյուպոնը տանում է երեխային իր հետ։ Ըստ նրա՝ եթե Էդիթն իսկապես ցանկանում էր երեխային, նա կվերադառնար տուն, անկախ դայակին վճարելուց։ Մարսելը մահանում է մենինգիտից երկու տարեկանում։ Ենթադրվում է, որ Պիաֆը գիշերել է մի տղամարդու հետ Մարսելի թաղման ծախսերը հոգալու համար ։
Երաժշտական կարիերա
1935 թվականին Le Gerny's գիշերային ակումբի տնօրեն Լուի Լեփլեն Պիաֆին գտավ Փարիզի Պիգալ թաղամասում  ։ Նրա ակումբ էին այցելում ստորին և վերին խավի մարդիկ։ Լուին համոզեց Պիաֆին երգել։ Վերջինիս ծայրահեղ նյարդայնությունը, կարճահասակությունը (142 սմ․) ոգեշնչեցին Լուիին Էդիթին տալ մի կեղծանուն, որ ուղեկցելու էր նրան ողջ կյանքի ընթացքում և լինելու էր բեմական անունը՝ La Môme Piaf (Փարիզի ժարգոն, որ նշանակում է կին ճնճղուկը կամ փոքրրիկ ճնճղուկը) ։ Լեփլեն սովորեցրեց Էդիթին բեմական կեցվածքի հիմունքները, խորհուրդ տվեց հագնել սև զգեստ, որն էլ դարձավ Էդիթի տարբերակիչ հանդերձանքը ։
Լեփլեն վարում էր մեծ գովազդային արշավ Պիաֆի ելույթի գիշերվա նախորդող օրերին, գրավում շատ հայտնիների ուշադրությունը, որոնց թվում էր դերասան և երգիչ Շեվալե Մորիսը ։ Նվագախմբի առաջնորդն այդ երեկո Ջանգո Ռեյնհարդն էր, դաշնակահարը՝ Նորբեր Գլանցբերգ ։ Պիաֆի՝ ակումբում առաջին ներկայացումներին հաջորդեցին նույն տարում թողարկված երկու ձայնագրությունները, որոնցից մեկը թողարկվեց Մարգարետ Մոնոտը՝ Պիաֆի կյանքի գործընկերը և սիրելի երգահաններից մեկը ։
1936 թվականի ապրիլի 6-ինի Լեփլեն սպանվեց։ Պիաֆին հարցաքննեցին և մեղադրեցին որպես սպանությանը ներկա։ Սակայն շուտով արդարացրին ։ Լեփլիին սպանել էին ավազակախմբերը, որոնք նախկինում կապված էի Պիաֆի հետ ։ Այժմ ԶԼՄ-ների բացասական ուշադրությունը սպառնում էր նրա կարիերային ։ Իր իմիջը վերականգնելու նպատակով Էդիթը ներգրավեց Ասսո Ռայմոնին, ում հետ հետագայում ռոմանտիկ հարաբերությունների ուներ։ Ռայմոնը փոխեց Էդիթի անունը՝ անվանելով նրան Էդիթ Պիաֆ։ Արգելեց անցանկալի ծանոթներին տեսնել Էդիթին և հանձնարարեց Մարգարետ Մոնոտին գրել երգեր, որոնք կարտացոլեին Պիաֆի նախկին փողոցային կյանքը ։
1940 թվականին Պիաֆը նկարահանվեց Ժան Կոկտոյի հաջողակ մեկ գործողությամբ պիեսում՝ Le Bel Indifférent-ում ։ Փարիզի գերմանական օկուպացիան չկանգնեցրեց նրա կարիերան։ Պիաֆը սկսեց ընկերանալ նշանավոր մարդկանց հետ, որոնցից էր պոետ Jacques Bourgeat-ը։ Պիաֆն ինքն էր գրում իր երգերից շատերի խոսքերը, համագործակցում երգահանների հետ երաժշտության համար։ 1944թ․ գարնանը Մուլեն Ռուժում համագործակցեց և սիրային հարաբերությունների մեջ էր Իվ Մոնտանի հետ ։
1947թ․-ին Պիաֆը Իվ Մոնտանի համար գրեց «Mais qu’est-ce que j’ai ?» երգի խոսքերը, իսկ երաժշտության հեղինակն էր Հենրի Բետտին։ Մեկ տարվա ընթացքում Պիաֆը դարձավ Ֆրանսիայի ամենահայտնի երգչուհին։ Պիաֆի և Մոնտանի հարաբերությունները խզվեցին, երբ վերջինս դարձավ արդեն այնքան հայտնի, որքան Պիաֆն էր ։
Պիաֆի ամենահյատնի երգը՝ La Vie en rose-ը (Կյանքը վարդագույն ակնոցով) գրվել է 1945 թվականին, 1998 թվականանին երգը մտավ «Գրեմմի մրցանակի փառքի դահլիճ»։
1955թ․ հունվարից մինչև 1962 թ․ հոկտեմբեր Բրունո Կոկատրիքսի հայտնի Օլիմպիա համերգասրաում Պիաֆը հասավ վերջնական, կայուն հաջողության՝ տալով մի շարք համերգներ Փարիզի ամենահայտնի համերգասրահում ։ Այս համերգներց հինգի հատվածներ(1955, 1956, 1958, 1961, 1962) թողարկվել են ձայնագրությամբ և CD տարբերակով։ Սնանկացումից խուսափելու նպատակով Պիաֆի խոստացած 1961 թվականի համերգներում առաջին անգամ ներկայացվեց Non, je ne regrette rien երգը ։ 1963-ի ապրիլիին Պիաֆը թողարկեց իր վերջին երգը՝ L'Homme de Berlin-ը։
Դերը գերմանական օկուպացիայի ժամանակ
Պիաֆին համարում էին դավաճան և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ առանցքի ուժերին անդամակցող։ Պիաֆը ստիպված էր վկայություն տալ, քանի որ նախատեսված էր արգելել նրան հայտնվել ռադիոհաղորդումներում ։ Այնուամենայնիվ Պիաֆի քարտուղար Andrée Bigard-ը, որ Ֆրանսիայի պայքարի անդամ էր, ազատագրումից հետո խոսեց Պիաֆի օգտին ։ Ըստ Bigard-ի՝ Պիաֆը մի քանի անգամ ելույթ է ունեցել Գերմանիայի բանտարկյալների ճամբարներում՝ օգնելով շատ բանտարկյալների փախչել ։ Պաիֆը շատ արագ վերադառնում է երգին։ 1944թ․ դեկտեմբերին Մարսելում Պիաֆը բեմ է բարձրանում Մոնտանի հետ հակահիտլերյան խմբավորումների համար ։
Անձնական կյանք
17 տարեկանում Պիաֆը դուստր է ունենում՝ Մարսելը։ Երկու տարեկանում երեխան մահանում է։ Պիաֆն այլևս չէր ուզում և չունեցավ երեխաներ։
1949 թ․ հոկտեմբերին Փարիզ-նյու Յորք թռիչքի ժամանակ ինքնաթիռի կործանումից մահանում է Պիաֆի կյանքի սերը՝ բռնցքամարտիկ Մարսել Սերդանը։ Վերջինս՝ չնայած ամուսնացած լինելուն, հարաբերությունների մեջ էր Պիաֆի հետ և մեկնում էր նրան հանդիպելու։ Էյր Ֆրանս ավիաընկերությանը պատկանող Lockheed Constellation ավիալայները ջախջախվեց Ազորյան կղզիներում։ Ինքնաթիռի կործանման հետևանքով զոհվել են ողջ անձնակազմը և ուղեվորները, որոնց թվում էր հայտնի ջութակահարուհի Ժինեթ Նևյոն ։ Պիաֆի և Սերդանի մասին խոսում էր միջազգային մամուլը, քանի որ Սերդանը միջքաշայինների կարգի աշխարհի չեմպիոն էր և Ֆրանսիայի լեգենդ էր։
1951 թ․ Պիաֆը Շառլ Ազնավուրի հետ ավտովթարի է ենթարկվում և ծանր վնասվածքներ ստանում՝ կոտրելով ձեռքը և երկու կողերը։ Այնուհետև սուր բարդություններ առաջացան մորֆինի և ալկոհոլի կախվածությունից ։ Իրավիճակն ավելի է սրվում երկու գրեթե մահացու ավտովթարներից հետո ։ Երգիչ Ժակ Պիլսը Պիաֆին երեք տարբեր առիթներով տանում է վերականգնողական կենտրոն, բայց ապարդյուն ։
Մարշինցի
Մարշինցի (Маршинці), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Նովոսելիցայի շրջանում։
Էդիթ Պիաֆ
Անձնական կյանք
Պիաֆն ու Պիլսն (իսկական անունը՝ René Ducos) ամուսնանում են 1952 թվականին։ Պիլսը նրա առաջին ամուսինն էր։ Իսկ 1957 թ․ բաժանվում են։ 1962 թ․ Պիաֆն ամուսնանում է Տեո Սարապոյի հետ, ով Պիաֆից 20 տարով փոքր էր։ Տեոն հույն վարսահարդար էր, դարձել էր երգիչ և դերասան ։ Պիաֆի վերջին մի քանի ելույթներում ամուսինները միասին են երգել։
Մարշինցի
2001 թվականի տվյալներով Մարշինցի գյուղում բնակվում էր 5 353 մարդ։
Էդիթ Պիաֆ
Անձնական կյանք
1915 թվականից 1931 թթ․ Պիաֆը հիմնականում ապրել է հոր հետ Բելվիլում։ 1934 թվականից 1941 թվականը բնակվել է 45 rue de Chézy հասցեյում՝ Նյոյի սյուր Սեն համայնքում։ 1941-1956 թթ․ Պիաֆն ապրել է մենակ, իսկ 1952-1956 թթ․՝ Ժակ Պիլսի հետ։ Այնուհետև մինչև 1959 թվականը շարունակել է ապրել մենակ։ Կյանքի վերջին տարիներն (1959-1962 թթ․) մենակ, իսկ հետո Տեո Սարապոյի հետ անցկացրել է Նյոյի սյուր Սենում՝ 23 rue Édouard Nortier հասցեյում մինչև մահ՝ 1963 թվական։
Մահ և ժառանգություն
Հսկայական քանակությամբ դեղամիջոցները, որոնք Պիաֆն ընդունում էր սկզբում արթրիտի ցավերի հանգստացման համար, իսկ ավելի ուշ՝ անքնության դեմ, դրա հետ մեկտեղ ալկոհոլի չարաշահումը ազդեցին Պիաֆի առողջության վրա։ Ավտովթարների հետևանքով ավելի էր սրվում կախվածությունը, և ի վերջո 1959 թվականին Պիաֆը ստամոքսի խոցի մի քանի վիրահատություններ է տանում։ Լյարդի վատթարացմանը զուգահեռ արյան փոխներարկումից հետո, մինչև 1962 թվականը Պիաֆը զգալի քաշ էր կորցրել և հասել ընդամենը 30կգ։ Մի քանի ամիս գիտակից, երբեմն էլ անգիտակից վիճակում լինելուց հետո 1963 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Plascassier թաղամասում (Գրասսե), Ֆրանսիական Ռիվիերայում, գտնվող իր վիլլայում Պիաֆը մահանում է լյարդի քաղցկեղից 47 տարեկան հասակում։ Պիաֆի մահից մեկ օր անց՝ 1963 թ․ հոկտեմբերի 11-ին մահանում է կինոռեժիսոր և Պիաֆի ընկեր Ժան Կոկտոն ։ Պիաֆի վերջին խոսքերն էին․ «Յուրաքանչյուր հիմար արարքի համար, որ գործում ես այս կյանքում, ստիպված ես լինում վաղ թե ուշ վճարել» ։ Կա վարկած, որ Սարապոն մարմինը գաղտնի տարել է Փարիզ, որպեսզի երկրպագուները կարծեն՝ Պիաֆը մահացել է իր իսկ հայրենիքում  ։ Պիաֆը թաղված է Փարիզի Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը՝ դստեր՝ Մարսելի կողքին։ Նրա գերեզմանն ամենաշատ այցելվողների շարքին է պատկանում ։ Նույն գերեզմանում են թաղված Պիաֆի հայրը՝ Լուի Ալֆոնս Գասսիոն, և Տեո Սարապոն։ Շիրմաքարի ստորին հատվածում փորագրված է՝ Famille Gassion-Piaf։ Կողքին փորագրված է իր անունը՝ Madame Lamboukas dite Édith Piaf։
1963 թվականից սկսած ֆրանսիական մամուլը շարունակաբար թերթեր, գրքեր է հրատարակում, հատուկ հեռուստահաղորդումներ և ֆիլմեր թողարկում աստղի մասին, որ հաճախ համընկնում էր Պիաֆի մահվան տարելիցի հետ ։ ԽՍՀՄ տարիների աստղագետ Լյուդմիլա Կարաչկինան ի պատիվ Եդիթ Պիաֆի փոքր մոլորակն անվանում է 3772 Պիաֆ։
Փարիզում գործում է երկհարկանի թանգարան՝ Musée Édith Piaf ։
2013 թվականի հոկտեմբերի 10-ին՝ Պիաֆի մահից հիսուն տարի անց, իր ծննդավայր Բելվիլի Սբ․ Ժան Բատիստեյի եկեղեցում հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցին հիշատակի արարողություն է կազմակերպում։
Ֆիլմեր Պիաֆի մասին
Պիաֆի կյանքը եղել է մի շարք ֆիլմերի և պիեսների ստեղծման աղբյուրը
Սկավառակագրություն
Ստորև նշված են Պիաֆի երգերի ժողովածուների անվանումները, այլ ոչ Պիաֆի գործունեության ժամանակ թողարկվածները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երգիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Փարիզ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Երգերի հեղինակներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Ճկղոպիանի
Ճկղոպիանի (ჭყოპიანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Կասպի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 720 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Կասպից հեռու է 30 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 23 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Կասպի շրջան
Սիգնալ Իդունա Պարկ
Սիգնալ Իդունա Պարկ (Signal Iduna Park, Զիգնալ Իդունա Պարկ), ֆուտբոլային մարզադաշտ Դորտմունդ քաղաքում։ Ավելի հայտնի է նախկին Վեսթվալենշտադիոն անվանումով։ Այստեղ իր տնային հանդիպումներով հանդես է գալիս Բորուսիա Դորտմունդ ֆուտբոլային ակումբը։ 2001 թվին, մարզադաշտը հյուրընկալեց Եվրոպայի լիգայի եզրափակիչը, որտեղ Լիվերպուլը 5:4 հաշվով հաղթեց Ալավեսին .։
Պատմություն
Մարզադաշտը կառուցվել է 1971—1974 թթ.-ին աշխարհի առաջնության համար և տեղավորում էր 54.000 երկրպագու։ Մարզադաշտում կայացած առաջին խաղը եղել է «Դորտմունդի Բորուսիայի» և «Շալկե 04-ի» միջև կայացած ընկերական հանդիպումը(0:3)։ Սկսած 1974/75 մրցաշրջանից «Բորուսիան» սկսեց մարզադաշտը օգտագործել որպես տնային։
Արդիականացում
Արդիականացման աշխատանքների ավարտին, մարզադաշտի տարողությունը դարձավ 81,359 նստատեղ։
Անվանափոխում
2005 թ.-ի դեկտեմբերի 1-ին նախկին «Վեսթվալենշտադիոն» (Westfalenstadion) մարզադաշտը «Բորուսիայի» կառավարության և Սիգնալ իդունայի աշխատողների համաձայնությամբ պաշտոնապես անվանափոխվեց։ Այժմ այն անվանում են Signal Iduna Park։
2005 թ.-ին մարզադաշտի հարակից փողոցը Դորտմունդի կառավարության և բնակչության համաձայնությամբ անվանվեց Am Westfalenstadion։ 2006 թ.-ի աշխարհի առաջնության ժամանակ մարզադաշտը որոշակի ժամանակով անվանափոխվեց և անվանվեց FIFA World Cup Stadium Dortmund։ Հիմա ՈՒԵՖԱ-ի և ՖԻՖԱ-ի կազմակերպած խաղերի ժամանակ Սիգնալ Իդունա Պարկը անվանում են BVB-Stadion ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզադաշտեր Կատեգորիա:Մարզադաշտեր Գերմանիայում Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունն ընդունած մարզադաշտեր
Բեզոքար
Բեզոքար, լեռ Թուրքիայի Մուշի շրջանում, Մուշ քաղաքից մոտ 11-12 կմ արևմուտք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մուշի մարզի լեռներ
Ստարոբալտաչևո (այլ կիրառումներ)
Ստարոբալտաչևո, կարող է վերաբերել՝
(7549) Վուդարդ
(7549) Վուդարդ (Woodard), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1980 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Կարոլին Շումեյկերի և Յուջին Շումեյկերի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,002109 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7151 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2892 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1899,93 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,18948 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,7° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1980 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կարոլին Շումեյկերի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Յուջին Շումեյկերի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կռանի
Կռանի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Արաբկիրի գավառակում ։ Գտնվում էր Արաբկիր քաղաքից 25 կմ արևելք, Եփրատի աջակողմյան վտակ Ոսկեգետակի ափին, ծառաստանների մեջ։ Մտնում էր Արղընի (Վաղավերի) գյուղախմբի մեջ։
Պատմություն
1985 թվականին թուրքերն ավերել են գյուղը, կոտորել են հայ բնակիչներին, իսկ ողջ մնացածներին բռնի հավատափոխ են արել։
Բնակչություն
XIX դարի վերջին ուներ 28 տուն՝ 150 հայ բնակչով։
Պատմամշակութային կառույցներ
Կռանին ուներ փոքրիկ եկեղեցի։
Կրթություն
Գյուղում գործում էր վարժարան ։
Ազիզա
Ազիզա Աբդուրախիմովնա Մուհամեդովա (ավելի հայտնի է Ազիզա անունով, ), սովետական, ուզբեկական և ռուս փոփ երգչուհի և երգերի հեղինակ։
Կռանի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ազիզա
Կենսագրություն
Ազիզա Մուհամեդովան ծնվել է 1964 թվականի ապրիլի 10-ին Ուզբեկական ԽՍՀ մայրաքաղաք Տաշքենդում՝ պրոֆեսիոնալ երաժիշտների ընտանիքում։ Հայրը՝ Աբդուրախիմ Մուհամեդովը (10 հուլիսի, 1923-1980), եղել է կոմպոզիտոր, Ուզբեկստանի ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1975 թվական), Հայրենական մեծ պատերազմի վետերան, կես ուզբեկ և կես ույղուր, ծագումով եղել է ժառանգական հացթուխների ընտանիքից։ Մահացել է, երբ Ազիզան տասնհինգ տարեկան էր ։ Մայրը՝ Ռաֆիկա Ախմեցևնա Մուհամեդովան (Խայդարովա, ծնվել է 1924 թվականի դեկտեմբերի 31-ին և մահացել է 2015 թվականի  նոյեմբերի  22-ին ), ծագումով Ուլյանովսկի մարզի Ստարայա Կուլատկա գյուղից , թաթար, եղել է Ուզբեկական ԽՍՀ պետական ​​ակադեմիական երգչախմբի մենակատար, դասավանդել է երաժշտական ​​դպրոցում, աշխատել էր որպես դիրիժոր։ Ազիզան երեք քույրերից փոքրն է։
Տասնվեց տարեկան հասակում Ազիզան սկսել է հանդես գալ որպես մենակատար Տաշքենդի վոկալ և գործիքային «Սադո» համույթում։
1988 թվականին՝ Տաշքենդի կոնսերվատորիան ավարտելուց հետո, երգչուհին ուղարկվել է Յուրմալայում (Լատվիական ԽՍՀ) սովետական ​​փոփ երգերի երիտասարդ կատարողների Համամիութենական երրորդ հեռուստամրցույթ, որում նա մրցանակային տեղ չի զբաղեցրել, բայց արժանացել է Հանդիսատեսի համակրանքի մրցանակի։
1989 թվականին Ազիզան Տաշքենդից տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ սկսվել է նրա մենակատար կարիերան։ Ճանաչման է արժանացել իր «Твоя улыбка» («Քո ժպիտը») երգի շնորհիվ, որն անմիջապես հիթ է դարձել։ Նույն թվականին Ազիզան թողարկել է իր դեբյուտային «Aziza» ալբոմը։
1991 թվականին, ծեծկռտուքին մասնակցելուց հետո, որի արդյունքում սպանվել է Իգոր Տալկովը, Ազիզան հեռացել է երաժշտական ​​կյանքից։ Սկսվել է երգչուհու հետապնդումը, հեռուստաալիքները հայտարարել են նրան բոյկոտելու մասին, դադարեցրել են նկարահանումներին հրավիրելը, շոու-բիզնեսի մարդիկ խուսափել են նրանից, չէին հրավիրում միջոցառումների։ Արտիստին աջակցել են միայն Իոսիֆ Կոբզոնը, Ալլա Պուգաչովան, Իլյա Ռեզնիկը և Իրինա Պոնարովսկայան ։
1993 թվականին «За свою любовь» (Ա. Իվանով, Ա. Դևյատկին) երգով նա հասել է «Տարվա երգ» ռուսական հեռուստատեսային փառատոնի եզրափակիչ։
1999 թվականին երգչուհին սկսել է համագործակցությունը Ստաս Նամինի հետ։ Արդյունքում նրա երգացանկում հայտնվել են արևելյան երաժշտության ազդեցությամբ փոփ-ռոք երգեր։
2006 թվականին Իգոր Տալկով կրտսերի հետ միասին կատարել է «Этот мир» երգը ։
2015 թվականի հոկտեմբերի 6-ին մասնակցել է Սոչի առողջարանային քաղաքում երիտասարդ կատարողների «Նոր ալիք» 14-րդ միջազգային մրցույթի գալա համերգին «Проще не понять» երգով։
2016 թվականի սեպտեմբերին սկսել է մասնակցել «Իսկ և իսկ» շոուի սուպերսեզոնին։
Կրոն
2005 թվականին Ազիզան փոխել է իր դավանանքը (իսլամ )՝ ընդունելով ուղղափառություն։ Մկրտության անունն է Աֆիսա ։ Հարցին, թե հավատացյալ է, երգչուհին պատասխանել է."«Այո', հինգ տարի առաջ ես ընդունեցի ուղղափառություն։ Չնայած ես ծնվել եմ մահմեդական ընտանիքում, յոթ սերունդ իմ նախնիները ծառայել են մզկիթներում, իմամներում, մուֆթիներում։ Ուղղափառություն ընդունելու ինձ դրդած պատճառները շատ անձնական են, և դրանց մասին ես չեմ խոսի ...»"
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Խորհրդային կոմպոզիտորներ
Նովոալեկսեևսկոե (գյուղ, Պերվոուրալսկի քաղաքային օկրուգ)
Նովոալեկսեևսկոե (Новоалексеевское), գյուղ Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Պերվոուրալսկի քաղաքային օկրուգի կազմում։
Բնակչությունը 2000 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1620 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1800 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Պերվոուրալսկի քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
Հոյակապ Դար: Քյոսեմ սուլթան
«Հոյակապ Դար։ Քյոսեմ սուլթան» (Muhteşem Yüzyıl-Kösem), թուրքական պատմական հեռուստասերիալ, որը ցուցադրվել է Star TV հեռուստաալիքով։ Հեռուստասերիալի երկրորդ եթերաշրջանը, որը պատմում է սուլթան Մուրադ IV-ի կյանքը, ցուցադրվել է FOX-ով։
Հեռուստասերիալի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2015 թվականի նոյեմբերի 12-ին ։
2016 թվականի մարտին 12 թուրքական Hürriyet-ը հայտարարություն տարածեց, որ 26-րդ սերիան, որը ցուցադրվելու էր մայիսի 12-ին, կլինի վերջին սերիանВ, սակայն Tims Productions-ը հերքեց այս տեղեկատվությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքական հեռուստասերիալներ
Հետո (գիրք)
«Հետո» ֆանֆիկ վեպ է, որը լույս է տեսել 2013 թվականին "Wattpad" հավելվածում։ Վեպի հեղինակը Աննա Թոդդն է։ Ֆանֆիկի առանցքային կերպարները One Direction խմբի երգիչներն են և Թերեզա Յանգը, որի կյանքը ամբողջովին տակնուվրա է լինում Հարրիի հետ ծանոթությունից հետո։
Վեպը աննախադեպ հաջողություն է ունենում կայքում, և 2019 թվականին էկրաններին է բարձրանում գրքի հիման վրա նկարահանված ֆիլմը ։ Հակառակ գրքի դրական արձագանքներին՝ ֆիլմը բացասական քննադատություն ստացավ։
Սյուժե
Թերեզա Յանգը խելացի և աշխատասեր դեռատի օրիորդ է, ով մեծ ջանքեր է գործադրում միայնակ մորը գոհացնելու, նրա հույսերը արդարացնելու համար։ Դեռ մանկուց՝ հոր հեռանալուց հետո, մայրը մեծ ուշադրություն է դարձրել դստեր կրթությանը և դաստիարակությանը՝ նրա մեջ սերմանելով հանդուրժողականություն, համեստություն և բարոյականություն։ Թեսսայի՝ քոլեջ ընդունվելը մեծ և սպասված իրադարձություն էր, որը, ցավոք, ամբողջովին չի արդարացնում մոր հույսերը, քանի որ դստեր սենյակակիցը՝ Ստեֆը, մի փանկ աղջիկ է, ում մշտապես այցելում են իր ընկերները, այդ թվում և տղաներ։ Թեսսայի ընկերոջը՝ Նոյին, սա նույնպես դուր չի գալիս, բայց նրանցից ոչ ոք չի պնդում սենյակը փոխելու վրա։
Այն, ինչ սարսափելի և անընդունելի էր թե՛մոր, թե՛ դստեր համար, շուտով հարազատանում և մեծ գրավչություն է ընդգրկում Թերեզայի համար։ Դեռ հանրակացարան տեղափոխվելու առաջին պահից նա, անտեսելով մոր և Նոյի ներկայությունը, աչքը չի կարողանում կտրել Ստեֆի ընկերներից մեկից՝ Հարրիից (Հարդին) ։ Առաջին հայացքից վանող դաջվածքները և պիրսինգները Հարդինի վրա դառնում են գեղեցիկ և գրավիչ։ Աղջիկը քիմիա և ձգողություն է զգում իրանց միջև, մի բան,որ դեռ անծանոթ է նրան, իսկ Նո՞յը․․․
Տպագրություն
2013 թվականին գրող Աննա Թոդդը Wattpad հավելվածում հրապարակեց իր «Հետո» վերնագրով գրքի առաջին գլուխը։ Նրա պատմության նախնական շարադրանքը հիմնված էր Հարի Սթայլզի և Զեյն Մալիկի կերպարների վրա, ովքեր ներկայացվում էին որպես Վաշինգոոնի պետական համալսարանի ուսանողներ։ Պատմության գլխավոր հերոսը՝ անմեղ Թերեզան, սիրահարվում է «վատ» տղա Ստայլզին։
Մեկ ամսվա ընթացքում Աննա Թոդը և իր չորսհատորյա առաջին գիրքը առցանց հարթակի ամենաքննարկվող թեման են դառնում՝ Wattpad-ում ունենալով 544 միլիոն ընթերցող։ Այդ ժամանակ Աննա Թոդը այմանագիր է կնքում գիրքը հրատարակելու համար, և «Հետո» գրքի բոլոր չորս հատորները լույս են տեսնում 2014 թվականին ։ Գրքի տպագրված տարբերակում գլխավոր հերոսի անունը փոխվում է՝ դառնալով Հարդին Սկոտ։ Տպագիր գիրքը մեդիայի ուշադրության կենտրոնում է հայտնվում՝ դառնալով «Նյու Յորք Թայմս»-ի բեսթսելլեր ։
2014 թվականին Paramount Pictures-ը իրավունք է ձեռք բերում «Հետո»-ն թատրոններում ցուցադրելու համար ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վեպեր Կատեգորիա:Վեպեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:2013 գրքեր Կատեգորիա:Էկրանավորված ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Աստերոիդների ցանկ (59901-60000)
Աստերոիդների ցանկ (59801-59900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (60001-60100)
Ստարոե (այլ կիրառումներ)
Ստարոե, կարող է վերաբերել՝
Ծույլ բեռնում
Ծույլ բեռնումը նախագծման ստեղծող ձևանմուշ է, որն օգտագործում է ծրագրավորման մեջ օբյեկտների ինիցիալիզացիան հետաձգելու համար, քանի դեռ օբյեկտի անհրաժեշտությունը չկա։ Եթե ձևանմուշը ճիշտ կիրառվի, ապա հնարավոր է այն ծրագրի աշխատանքն ավելի էֆեկտիվ դարձնի։ Ծույլ բեռնման հակապատկերն է հանդիսանում ագահ բեռնումը։
Ինիցիալիզացիաներ
Գոյություն ունի ծույլ բեռնման ինիցիալիզացիայի չորս ընդհանուր եղանակ.
Ծույլ ինիցալիզացիա
Կամ ?? օպերատորի միջոցով.
Այս մեթոդն իրականացման տեսանկյունից ամենապարզն է։ Սակայն որոշ դեպքերում, չնայած նրան, որ օբյեկտի գոյությունը կարելի է ստուգել արժեքի null լինել-չլինելով, հարկ է լինում ազդանշանային ֆունկցիա ներդնել, որը կտեղեկացնի օբյեկտի ինիցիալիզացված չլինելու մասին։
Վիրտուալ պրոքսի
Վիրտուլ պրոքսին օբյեկտ է նույն ինտերֆեյսով, ինչ-որ ռեալ օբյեկտը։ Առաջին անգամ երբ կանչվում է օբյեկտը, կատարվում է ռեալ օբյեկտի բեռնում, իսկ այնուհետև ուղարկվում delegate է ռեալ օբյեկտին։
Ուրվական
"Ուրվականն" հանդիսանում է մասնակի բեռնված օբյեկտ։ Այն կարող է պարունակել միայն օբյեկտի ինդեֆիկատորը, բայց օբյեկտի անձնական տվյալները բեռնում է այն ժամանակ, երբ տեղի է ունենում առաջին կանչը։
Արժեք պահող
Արժեք պահողը ջեներիկ օբյեկտ է, որը մշակում է ծույլ բեռնման վարքը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ծրագրավորում
Գաղտնի զբոսանք
«Գաղտնի զբոսանք» («Тайная прогулка»), խորհրդային ռազմա-դրամատիկական գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վալերի Միխայլովսկին 1985 թվականին  ։ Ֆիլմը պատմում է Խորհրդային Միության ժողովուրդների բարեկամության և Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին (1941-1945) նրանց համատեղ սխրանքի մասին։
Ֆիլմը նվիրված է Հայրենական մեծ պատերազմում նացիստական Գերմանիայի նկատմամբ Կարմիր բանակի և խորհրդային ժողովրդի հաղթանակի 40-ամյակին։
Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 1985 թվականի օգոստոսին։
Սյուժե
1942 թվականի օգոստոսի 16։ Շարունակվում է Հայրենական մեծ պատերազմը։ Արևմտյան ճակատի խորհրդային հրամանատարության պլանով ռազմաճակատի գծով պետք է ուղարկվի հետախույզ, որը Բեռլինում պետք է գտնի Երրորդ ռայխի զորահրամանատար, գեներալ Յոզեֆ ֆոն Գյորլիցին Վերմախտի գլխավոր շտաբից, որը հայտնի է Հիտլերին դեմ լինելով, և նրան նամակ փոխանցի նրա թոռան՝ վերմախտի օբեր-լեյտենանտ Մաքս ֆոն Գյորլիցից, որը նախօրեին գերեվարվել էր խորհրդային զորքերի կողմից։
Ռազմաճակատի գիծն անցնելու համար ստեղծվում է հետախուզական ջոկատ, որի կազմի մեջ մտնում են Կարմիր բանակի մարտիկներ Խորհրդային Միության տարբեր հանրապետություններից։ Նրանց թվում են շարքային Դարլիկ Սմանովը, որը ղրղըզ և ծնունդով Մուրակե աուլից։ Հետախույզները սպասում են «կարևոր դեմքին», որին պետք է տեղափոխեն թշնամու թիկունք, իսկ մինչ այդ գուշակում են, թե ով կարող էր դա լինել։
Եվ ահա գալիս է «կարևոր դեմքը»։ Մարտիկները տեսնում են լիտվական Նիյոլե անունով գեղեցկուհուն։ Նախկինում նա ապրել է Բեռլինում, տիրապետում է գերմաներենին։ Հենց նա է բեռլինյան ծանոթների միջոցով ծանոթանալու գերմանական գեներալիտետի շրջապատի հետ։
Նիյոլեին խորհրդային հետախույզների մոտ հասցնելու ճանապարհին ջոկատը բազմիցս մարտի է բռնվում՝ մեկը մյուսի հետևից կորցնելով իր մարտիկներին։ Կենդանի են մնում միայն երկուսը՝ Զարլիկ Սմանովը և Պավել Զայցևը։ Նրանք Նիյոլեին հասցնում են մայրուղու մոտ գտնվող նշանակված վայր, որտեղ նրան արդեն սպասում է գերմանական մեքենան։
Սպասելով Նիյոլեին՝ խորհրդային հետախույզները երկրորդ օրն է «վերանորոգում» են այդ ավտոմեքենան, ինչը գրավում է մոտոցիկլետով անցնող ֆելջանդարմների ուշադրությունը։ Նրանց հետ մենամարտում Զարլիկը և Պաշան զոհվում են, սակայն նրանց գործողությունների շնորհիվ Նիյոլեն իրեն սպասող հետախույզների հետ միասին, որոնք հագել են գերմանական զինվորական համազգեստ, հասցնում են թաքնվել։
Հայկական միջնադարյան գաղթավայրերն Ասիայում
Հայկական միջնադարյան գաղթավայրերն Ասիայում, հայկական գաղթավայրեր, որոնք ստվարացել են 11-14-րդ դարերում, երբ կործանվել են Բագրատունիների (1045) և Կիլիկիայի հայոց թագավորությունները (1375)։ Եվրոպայի տարբեր երկրներում հաստատված հայկական գաղութները դարձել են ավելի բազմամարդ թուրք-պարսկական պատերազմների դարաշրջանում։ Հայկական ինքնությունը պահպանելու նպատակով աշխարհիկ և հոգևոր առաջնորդները, առևտրականները և մշակույթի գործիչները ձեռնամուխ են լինում եկեղեցիների կառուցմանը, դպրոցների, ապա՝ տպարանների ստեղծմանը, հայկական առանձին թաղամասերի ու գյուղերի շինարարությանը և այլն։
Սելջուկների, մոնղոլ-թաթարների տիրապետության շրջանում և հատկապես ուշ միջնադարում լայն ծավալ է ստանում բնակչության արտահոսքը։ Դրա հետևանքով մերձակա ու հեռավոր տարբեր երկրներում առաջանում են հայկական գաղութներ։ Գաղութ կամ գաղթօջախ ձևավորվում է այն պարագայում, երբ գաղթողներն օտար երկրում ապրում են համախմբված, ստեղծում են իրենց համայնքը։ Նրանք սովորաբար պահպանում են մայրենի լեզուն, հայրենի դավանանքը, ազգային ավանդույթներն ու դիմագիծը։
Փոքր Ասիա
Փոքր Ասիան թերակղզի է Ասիա աշխարհամասի հարավ-արևմուտքում։ Այն հյուսիսից ողողվոում է Սև, արևելքից՝ Եգեյան, հարավից՝ Միջերկրական ծովերի ջրերով։ Այստեղ մարդկությանը հայտնի առաջին քաղաքակրթությունները վերագրվում են մ.թ.ա. 2-րդ հազարամյակին։ 387 թվականի Հայաստանի առաջին բաժանումից հետո Բյուզանդական կայսրությունը վարում էր հայերի ձուլման քաղաքականություն։ Հայաստանի տարածքում ապրող նախարարները հրավիրվում էին Փոքր Ասիայի ներքին նահանգներ, փոխարենը նրանց տիրույթները անցնոււմ էին պետության ձեռքը։ Հաճախ իշխանների հետ տեղափոխվում էր մեծաքանակ հայ բնակչություն։ 11-րդ դարում Փոքր Հայքի Սեբաստիա քաղաքն իր շրջակայքով որպես պարգևականք տրվել էր Սենեքերիմ-Հովհաննես Արծրունուն, ով հրաժարվեց իր պապենական հայրենիքից՝ Վասպուրականի թագավորությունից (908-1021)։ Պատմական Կապադովկիայի Կեսարիա քաղաքը հանձնվեց Գագիկ Կարսեցուն, ով թողեց Կարսի թագավորությունը (963-1065)։ Կիլիկիա և Փոքր Ասիայի այլ մարզեր են տեղափոխվում Կամսարականները (Գող Վասիլ, Վասիլ Տղա), Վարաժնունիները (Փիլարտոս Վարաժնունի), Բագրատունիները (Գագիկ Բ, Աշոտ արքայազն), Ռուբինյանները և ուրիշներ։ Ժամանակավորապես Փոքր Ասիայի տարբեր վայրերով դեգերում է կաթողիկոսական աթոռը։ Հայերի հոսքը տեղի էր ունենում ոչ միայն դեպի կայսրության արևմտյան մարզեր, այլև մայրաքաղաք Կոստանդնուպոլիս։ Նրանք շփվում էին բյուզանդական հարուստ մշակույթի հետ և կրում նրա բարերար ազդեցությունը։
Օսմանցի թուրքերը Կոստանդնուպոլիսը գրավելուց հետո (1453) սկսեցին քաղաքը վերաշինել։ Նրանք Փոքր Ասիայից գաղթեցնում էին հույների, հրեաների և հայերի։ Նրանց տրվում էին արտոնություններ՝ քաղաքը բարեկարգելու համար։ 1461 թվականին ձևավորվում է հայոց հոգևոր իշխանությունը՝ պատրիարքությունը։ Պատրիարքը տնօրինում էր ամբողջ արևմտահայության գործերը։
Կոստանդնուպոլսի հայկական գաղութի բնակչության մեջ մեծ էր առևտրականների և արհեստավորների դերը։ Քաղաքի աշխարհագրական հարմար դիրքը մեծապես նպաստում էր առևտրի զարգացմանը։ Հայ վաճառականներն ունեին խանութներ, իջևանատներ, պահեստներ։ Արհեստներից զարգացած էին ոսկերչությունը, արծաթագործությունը, պղնձագործությունը, կաշեգործությունը, հյուսնությունը և այլն։ Դեռ 1567 թվականին այնտեղ հիմնվեց կայսրության առաջին տպարանը։ Այնուհետև հիմնադրվեցին նորերը ։
Իրան
Իրանը երկիր է Առաջավոր Ասիայում։ Դեռևս մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակում նրա հարավում ձևավորվել էր Էլամի քաղաքակրթությունը։ մ.թ.ա. 550-331 թվականներին այն առաջին աշխարհակալ կայսրության՝ աԱքեմենյան պետության կենտրոնական նահանգն էր։
Պարսկաստանի հայ բնակչությունը դարերի պատմություն ունի։ Դեռ վաղ միջնադարում հայ-պարսկական պատերազմների ժամանակ գերեվարվում և Իրան էին տեղափոխվում հայ արհեստավորներ ու առևտրականներ։ Հատկապես ստվար հայկական բնակչություն է գերեվարվել 364-368 թվականների հայ-պարսկական պատերազմից հետո։ Արշակ Բ-ին կանչելով Տիզբոն, ապա փակելով Անհուշ բերդում՝ Շապուհ II Երկարակյացը ամայացնում է Վան, Արմավիր, Երվանդաշատ, Արտաշատ, Դվին, Զարեհավան, Զարիշատ քաղաքները, տեղի բնակչությանը գերեվարում Պարսկաստան։ Հայությունը այստեղ մեծաքանակ դարձավ 1604–1605 թվականների Շահ Աբասի կազմակերպած մեծ բռնագաղթի հետևանքով։ Պարսից շահը ավելի բան 300 000 հայերի տեղափոխեց Պարսկաստան։ Սակայն նրանց մեծ մասը զոհվեց սովից, ցրտից և համաճարակներից։ Կենդանի մնացածները հաստատվեցին Մազանդարանում, Սպահանի շրջակայքում և այլ վայրերում։ Սպահանի մոտ հիմնվեց Նոր Ջուղա քաղաքը։ Շահը ձգտում էր հայ արհեստավորների ու վաճառականների միջոցով շենացնել երկիրը։ Նորաբնակները մի շարք արտոնություններ ստացան։ Գաղութն ուներ ինքնավարություն, որը տնօրինում էր քաղաքագլուխը։ Դատական գործերը վարում էր քաղաքագլխի տեղակալը։ Հայերն օգտվում էին նաև դավանանքի ազատությունից, կառուցում եկեղեցիներ ու վանքեր։ Օգտվելով ստեղծված բարենպաստ պայմաններից՝ Ջուղայի վաճառականները լայն գործունեություն ծավալեցին։ Նրանք իրենց ձեռքը վերցրին մետաքսի հումքի արտահանումը և հանդես էին գալիս որպես Պարսկաստանի և Եվրոպայի միջև կատարվող առևտրի միջնորդներ։ Միջերկրական ծովով նրանք կապվում էին Ֆրանսիայի, Հոլանդիայի, Իսպանիայի, իտալական քաղաքների (Վենետիկ, Ջենովա) հետ։ Ջուղայի վաճառականները ստեղծում են իրենց առևտրական ընկերությունները։ Այդ ընկերությունները առևտրական պայմանագրեր են կնքում անգամ օտար պետությունների հետ։ Ջուղայի հայ առևտրական ընկերությունը 1667 թվականին պայմանագիր է կնքում Ռուսաստանի հետ։ Դրանով ընկերությունը Ռուսաստանում ու նրա տարածքով Եվրոպայում ազատ առևտրի իրավունք է ստանում։
Նոր Ջուղայում և Պարսկաստանի մյուս գաղթօջախներում զարգացած էր արհեստագործությունը։ Արհեստներից առաջադիմել էին հատկապես ոսկերչությունը, գորգագործությունը, կերպասագործությունը, ներկարարությունը։
Նոր Ջուղայում պահպանվել են հայկական մշակույթի լավագույն ավանդույթները։ Այնտեղ բացվել են դպրոցներ։ Քաղաքի Ամենափրկիչ վանքում հիմնվել է մատենադարան, ուր հավաքվել են բազմաթիվ ձեռագիր մատյաններ։ Մեծ զարգացում են ապրել մանրանկարչությունը, որմնանկարչությունը։ Նոր Ջուղան դարձել էր իր ժամանակի հայ մշակույթի կարևոր կենտրոն ։
Սիրիա
Սիրիան արաբական հանրապետություն է Միջերկրական ծովի արևելյան ափին և հյուսիսից սահմակակցում է Արաբական թերակղզին։ Այն մարդկության պատմության ու քաղաքակրթության հնագույն օջախներից է։ Հայերը Սիրիայի տարածքում բնակվել են վաղնջական ժամանակներից։ Սիրիայի և Հայաստանի միջև կապեր են սկսել զարգանալ Տիգրան Մեծի կողմից Սիրիան գրավելուց հետո։ Առաջին տեղեկությունները հայ բնակչության գաղթի մասին դեպի Սիրիա վերաբերում են 6-րդ դարին։ 7-9-րդ դարերում Հայաստանն ընդգրկվել է Արաբական Խալիֆայության կազմի մեջ (Արմինիա կուսակալություն), որով նոր էջ է բացվել հայ-սիրիական հետագա կապերի զարգացման համար։
Կիլիկիայի հայկական պետության կործանումից հետո հայկական մի հոծ զանգված ապաստան գտավ Սիրիայում։ Աշխուժացան դեռ հնադարում գոյություն ունեցող հայկական համայնքները, որոնք գոյություն ունեին տարբեր քաղաքներում։ Սիրիայի հայկական գաղթավայրերից եղել և մինչև Սիրիական ճգնաժամը (2011-2014) մնացել էր Հալեպի գաղութը, որը գլխավորում էր տանուտերը։ Հայերի հոգևոր պահանջմունքները բավարարելու համար կառուցվում է Սուրբ Աստվածածնի եկեղեցին։ Մինչև 15-րդ դարի վերջը հայերի թիվն այնքան է մեծանում, որ կառուցվում է նաև երկրորդ եկեղեցին։
15-17-րդ դարերում Սիրիայի հայկական համայնքները վերելք ապրեցին շնորհիվ միջազգային առևտրի։ Արևելքի և Արևմուտքի միջև տարանցիկ առևտրի հիմնական ուղին դարձել էր Թավրիզ-Հալեպ ուղեգիծը։ Դա կատարվել էր թուրքերի կողմից Կոստանդնուպոլիսը գրավելու հետևանքով։ Հալեպում անմիջական շփման մեջ էին մտնում եվրոպական և ասիական առևտրականները։ Սերտ կապեր գոյություն ունեին Վենետիկի և Իտալիայի մյուս քաղաք-պետությունների հետ։ Հայ խոջաները (վաճառականները) Եվրոպա էին տանում Պարսկաստանի և Սիրիայի մետաքսը։ Հայկական համայնքներ կային նաև Դամասկոսում և այլ քաղաքներում։ Դամասկոսի գաղթօջախը նույնպես ուներ իր եկեղեցիները, հյուրատունը և այլն ։
Հնդկաստան
Համայնքները կազմակերպչորեն ազգային-եկեղեցական էին և ենթարկվում էին Ամենայն հայոց կաթողիկոսությանը։ Հնդկահայերը հիմնականում վաճառականներ, արհեստավորներ (ոսկերիչներ, դերձակներ, ասեղնագործներ, դարբիններ, զինագործներ), մանր գործավորներ էին. կային նաև պետական պաշտոնյաներ, մտավորականներ։ Հնդկաստանի կյանքում առավել նշանակալի դեր են ունեցել խոշոր վաճառականները, որոնք իրականացրել են առևտուրը Իրանի, Թուրքիայի, Ռուսաստանի, Վենետիկի հետ։ Հնդկաստան թափանցած հոլանդական, անգլիական, ֆրանսիական առևտրևային ընկերությունները առավելագույնս օգտվել են հայ վաճառականների ծառայություններից. 1686 թվականին Արևելա-հնդկական ընկերության հետ կնքած պայմանագրով հայ վաճառականներն անգլիական ազդեցության ոլորտում գտնվող բոլոր երկրներում ստացել են ազատ առևտուր անելու, սեփականություն ձեռք բերելու, պաշտոններ վարելու, ֆակտորիաներում բնակվելու իրավունք։ Այդ պայմանագրով միաժամանակ ամրապնդվել է հայ վաճառականների դիրքը, սակայն հետագայում նրանք աստիճանաբար կորցրել են իրենց ինքնուրույնությունը և դուրս մղվել անգլիացի մրցակիցների կողմից։ Հնդկահայերը մասնակցել են Հնդկաստանի ազատագրական պայքարին։ Հնդկական իշխանությունների հովանավորած և արտոնած հայ վաճառականները հնդիկներին օգնել են ֆինանսական միջոցներ տրամադրելով, զինագործները զենք պատրաստելով, զինվորականները մտել են հնդկական բանակ և կռվել գաղութարարների դեմ։ 1662 թվականին Մալաբարի հայերը հնդիկների կողքին կռվել են պորտուգալացի նվաճողների դեմ։ Հաղթանակից հետո հնդկական իշխանությունները Մալաբարի կառավարիչ են նշանակել հայազգի Մարկոսին: 1760-64 թվականներին Բենգալիայում անգլիացիների դեմ կռվող հնդկական զորքի հրամանատարն էր Գորգին խանը (Հարությունյան Գրիգոր)։ Կռիվներում քաջությամբ աչքի են ընկել հայ սպաներ Մարգար Քալանթարը, Հարություն Մարգարը, Գրիգոր Այվազյանը, Պետրոս Աստվածատուրը, Ղազար Հակոբը, Սուքիաս Ավետիքը և ուրիշներ։
Իրանի ու Հնդկաստանի քաղաքներից որոշ թվով հայեր տեղափոխվել են նաև Մյանմա։ Դեռ 16-րդ դարում գործող հայկական համայնքերը աշխուժանում են 18-րդ դարի երկրորդ կեսին համայնքն աշխուժացել է Հնդկաստանից ու Նոր Ջուղայից եկած հայերի հաշվին։ Զբաղվել են տիկ ծառի տախտակի արտահանությամբ, որն օգտագործվում էր նավաշինության մեջ։ Հայերը մենաշնորհ են ունեցել նաև սուտակի վաճառքի ոլորտում, ունեցել են լեղակի արտադրության գործարաններ։ Հայտնի էին Խոջա Փանոս Քալանթարը, թագավորի վեզիր Խոջա Գրիգոր Այվազյանը, նավապետ Խոջա Սիմոնը, արքունի գանձապետ Նիկողայոս Աղազարյանցը, նախարար Իշխան Գրիգոր Մանուկյանը և ուրիշներ։
Ինդոնեզիա և Մալայզիա
Մալայզիան պետություն է Հարավարևմտյան Ասիայում։ Այն տեղակայված է Մալակկա թերակղզու և Կալիմանտան կղզու վրա։ Հայերը Մալայզիա են եկել հիմնականում Հնդկաստանից և Հին Ջուղայից։ 1669 թվականին Մալակկա թերակղզում բնակվել է 240 հայ, որից 90-ը՝ Սինգապուրում։ 1897 թվականին Մալայզիայում բնակվել է շուրջ 500 հայ։ Նրանք բնակվել են միայն քաղաքներում (Կուալա Լումպուր, Ջորջթաուն, Մալակկա)։
Ինդոնեզիան պետություն է Հարավարևմտյան Ասիայում։ Այն տեղակայված է Մալայան կղզեխմբի վրա։ Այստեղ կազմավորված հայ համայնքի մասին առաջինը տեղեկություն տալիս է ռուս գիտնական Բակունինը, որի տվյալներով 17-րդ դարում Ճավա կղզում բնակվել է 2000 հայ։ 17-րդ դարում հայ համայնքի գոյության փաստը հաստատում է նաև Կոստանդ Ջուղայեցին «Առևտրական մատյան»-ում։
Հայկական փոքրաքանակ գաղութներ են եղել նաև Չինաստանի հարավային քաղաքներում։ Պատմական աղբյուրների համաձայն՝ հայերը Չինաստանում առաջին անգամ հիշատակվում են 2-րդ դարում։ Դրանք եղել են մետաքս և այլ ապրանքներ արտահանող վաճառականներ։ Հայկական փոքր գաղութներ հիմնվել են մոնղոլական արշավանքներից հետո (13-րդ դար), երբ Հայաստանից գերեվարված հայերի մի մասը բնակեցվել է Չինաստանի հյուսիսում։ Այնուհետև հայերը թափանցել են Չինաստանի խորքը և բնակվել ծովային շրջաններում։ Չինաստանի Կանտոն (Գուանչժոու) քաղաքում մինչև 1307 թվականը կառուցվել է եկեղեցի՝ հարակից շինություններով։ 17-րդ դարում Կանտոնում բնակվում էր 30 հայ ընտանիք։
Ֆիլիպիններ
Արդեն 17-րդ դարում Կանտոնում ունենալով առևտրական գաղութ, սկսում են անմիջականորեն մասնակցել մանիլյան առևտրին, չինական մետաքսը Կանտոնից և Մակաոյից տեղափոխել Մանիլա, իսկ այստեղից ամերիկյան արծաթը՝ Հնդկաստան։ 17-րդ դարի հայ առևտրականների դերը մանիլյան առևտրում ավելի է աճում, որովհետև մրցակցության հետևանքով իսպանական առևտրական նավերի ուղերթները չափազանց կրճատվում են, իսկ 1640 թվականից ընդհանրապես դադարեցվում։ Աճող հակասությունները հանգեցնում են երկարատև պատերազմների, և եվրոպական տերությունների դերը մանիլյան առևտրում խիստ սահմանափակվում է։ Մանիլա մուտք են գործում միայն հնդիկ մուսուլման և հայ առևտրականները։ Արդյունքը լինում է այն, որ առևտրի գերակշռող մասը մնում է հայ առևտրականների տնօրինության տակ։ Եվրոպական առևտրականները ստիպված դիմում են վերջիններիս ծառայությանը։ Սովորաբար հայերը Ֆիլիպիններ նավարկում էին սեփական նավերով (հայ նավապետների ղեկավարությամբ և հայկական դրոշի ներքո), որոնք այդ շրջանում կազմել են, այսպես կոչված, «տեղական նավերի» (աշխարհի այդ շրջանի բոլոր նավերը, բացառությամբ եվրոպական փոքրաթիվ նավերի, որոնք իրավունք ունեին նավարկելու Եվրոպա՝ Աֆրիկան շրջանցելով) գերակշռող մասը։ Հայկական նավերը խարսխվում էին ոչ միայն եվրոպական գաղութներում, այլև Արևելքի պետություններում, որտեղ վայելում էին մեծ արտոնություններ։ Այդ երկրների տիրակալները, շահագրգռված լինելով հայ վաճառականների առևտրի խրախուսմամբ, հովանավորում էին նրանց, անհրաժեշտության դեպքում թույլ տալիս նավարկելու իրենց դրոշի ներքո։
Մանիլյան սանտրում հայ վաճառականները բախվել են մեծ դժվարությունների։ Եվրոպական գաղութարարները հնարավորություն չունենալով ազնվորեն մրցակցել հայ վաճառականների հետ, որոնք գերազանցում էին փորձով, կապերով, պայմանների գիտակությամբ և վայելում էին տեղական տիրակալների հովանավորությունը, դիմում էին անսքող կամայականությունների, խտրականության, օգտվելով այդ պետությունների քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական և ռազմական աջակցությունից։ Հետագայում, երբ մանիլյան առևտուրը կորցրեց իր սկզբնական նշանակությունը, հայ վաճառականների առևտուրը շարունակում էր կապող օղակ մնալ Հնդկաստանի, Չինաստանի և Արևելքի այլ երկրների հետ ծավալվող առևտրում։ 18-րդ դարի կեսից ծովահենության ու կապերության և շարունակվող խտրականության հետևանքով Մանիլայի առևտրի հայկական մենաշնորհին վերջ տրվեց։
Տես նաև
ա