cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ստոյու Շիշկով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի գրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացի բանահավաքներ Կատեգորիա:Բուլղարացի ազգագրագետներ Կատեգորիա:Բուլղարացի պատմաբաններ
Սոլնեչնոգորսկի շրջան
Սոլնեչնոգորսկի շրջան (Солнечногорский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սոլնեչնոգորսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1149 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 124485 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 108,34 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Խաթրանովի առանձնատուն (Դոնի Ռոստով)
Խաթրանովի առանձնատուն (Особняк Хатранова), հինավուրց շենք Դոնի Ռոստովում։ Շենքը դասվում է պատմության և մշակույթի տարածաշրջանային նշանակության հուշարձանների շարքին։ Առանձնատունը կառուցվել է 1890-ական թվականներին՝ քաղաքացիական ինժեներ Արսեն Հովհաննեսի Տեր-Հակոբովի նախագծով։
Հասցեն՝ ՌԴ, ք. Դոնի Ռոստով, I Խորհրդային փողոց, տուն 42։
Պատմություն
Դոնի Ռոստով, I Խորհրդային փողոց, տուն 42 հասցեի հինավուրց առանձնատունը կառուցվել է 1890-ական թվականներին։ Հայտնի են նրա սեփականատերերը։ Նրանցից մեկը եղել է քաղաքագլուխ, ժառանգական պատվավոր քաղաքացի Պ. Ե. Խաթրանովը։
Խաթրանովների ցեղը Նոր Նախիջևանում եղել է շատ հարուստ։ XIX դարի առաջին կեսին նախիջևանցի վաճառական Պողոս Հարությունի Խաթրանյանը առևտուր է արել Ռուսաստանում, Իտալիայում, Հունաստանում, Թուրքիայում։ Խաթրանյանների ցեղի մեկ այլ ներկայացուցիչ՝ Գևորգը, գործարար էր։ Նախիջևանում նա կառուցել է աղյուսի գործարան։ Շենքի շքամուտքի պահպանված դռան զարդատախտակին փորագրված է շենքի սեփականատիրոջ ազգանվան առաջին տառը՝ «X» («Խ»)։
1912 թվականին տան սեփականատեր է եղել Գավրիիլ Վասիլևիչ Մազաևը։ Տան արժեքն այդ ժամանակ կազմել է շուրջ 17 500 ռուբլի։ Իսկ Մազաևների ընտանիքի կարողությունը գնահատվում էր միլիոնավոր ռուբլիներ։ Ընտանիքի գլխավորը՝ Իվան Գավրիլովիչ Մազաևը, ունևոր մոլոկան գյուղացի էր, ժամանակին ուղղափառությունից հեռանալու համար աքսորվել էր Տավրիկյան նահանգի Նովովասիլևկա գյուղ։ Ավելի ուշ նա տեղափոխվել է Բոլշայա Կրեպկայա գյուղ, որտեղ զբաղվել է ոչխարաբուծությամբ։ Մազաևներն իրենց հետքն են թողել պատմության մեջ. նրանք բուծել են մերինոս ոչխարների մի ցեղատեսակ, որը կոչվել է «մազաևյան»։
Խորհրդային իշխանության տարիներին շենքն ազգայնացվել է։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին, գերմանական օկուպացիայի օրոք, շենքում գտնվել է գեստապոն, քաղաքի ազատագրումից հետո՝ հոսպիտալ։ Պատերազմից հետո շենքը զբաղեցրել են ռազմական գերատեսչություններ՝ բնակարանային շահագործման զորամասը, իսկ 1980 թվականից շենքում գտնվել է ռազմական օկրուգի պետական սանիտարահամաճարակային հսկողության կենտրոնը։
Ճարտարապետություն
Խաթրանովի առանձնատունը մեկուկեսհարկանի սվաղած աղյուսե շենք է։ Նրա ճարտարապետությունը լուծված է հին Նախիջևանի բնակելի հատվածի կառուցապատման ավանդույթներով։ Նրա ճակատն անհամաչափ է. շքամուտքն արված է տան ձախ կողմում։ Կիսաշրջանաձև և ուղղանկյունաձև պատուհանները զարդարված են եռանկյունաձև և կիսակլոր զարդաքիվերով։ Ստորին հարկը կոպտատաշ քարից է։ Ճակատի եզրային պատուհանները զարդարում են դորիական օրդերի կիսասյուները։ Քառալանջ տանիքն ունի լսողական պատուհաններ։ Շենքի ճակատը ներկված է երեք գույնով։ Դեկորատիվ տարրերը սպիտակ են։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ
Ռուդոլֆ Բելինգ
Ռուդոլֆ Բելինգ (Rudolf Belling, ), գերմանացի քանդակագործ։
Գեղարվեստական տեսություններ
20–րդ դարի սկզբից Ռուդոլֆ Բելինգի անունը նման էր զինվորական կոչի։ Նրա «Դրեյքլանգ(Dreiklang)» (եռյակ) քանդակը եղել է ժամանակի ամենից քնարկված աշխատանքներից։ Նա առաջինն էր, ով նորից սկսեց մտածել և օգտագործել հայտնի իտալացի քանդակագործ Բենվենուտո Չելինի  (1500-1570 Benvenuto Cellini) հայացքները, ով իր ժամանակ այն կարծիքին էր, որ քանդակը պետք է իր մեջ կրի և ցույց տա տարբեր տեսակետեր։ Դրանք 20–րդ դարասկզբի ենթադրություններն էին։ Այնուամենայնիվ, դարասկզբի քանդակագործները կարծում էին, որ քանդակի նմուշը պետք է լինի եռաչափ։ Ռուդոլֆ Բելինգը այս կարծիքը ավելի ընդլայնեց, ասելով որ քանդակը պետք է ցույց տա միայն լավ տեսարաններ։ Այս տեսակետով նա հակադարձեց Բեռլինի գերմանացի գեղարվեստի գինական Ադոլֆ ֆոն Հիլդեբրանդտի, ով իր 1903 թվականի «Քանդակագործության ձևի խնդիր (The problem of Form in Sculpture)» գրքում ասել է․ – «Քանդակագործությունը պետք է հասկանալի լինի բոլորին, և երբեք չստիպի դիտորդին վերանայել այն»։ Ռուդոլֆ Բելինգը իր աշխատանքներով հերքեց վերջինիս տեսությունները։
Նրա տիեզերքի և ձևի տեսությունները համոզում էին նույնիսկ այնպիսի քննադատների, ինչպիսիք են Կառլ Էյնշտեյնը և Փոլ Ուեսթհայմը, ինչպես նաև մեծ հետք և ժառանգություն թողեց քանդակագործների հաջորդ սերունդների համար։ Եվ հենց այս տեսակետն է, որ այսօր այնքան էլ ակնհայտ և արդի չէ։
Մեկնումը Գերմանիայից
1935 թվականին Ռուդոլֆ Բելլինգը ութ ամիս մնաց Նյու Յորքում, որտեղ նա ցուցադրություն ունեցավ Վեյհի պատկերասրահում իր ամենից հայտնի «Ժամանակակից դասական ժամանակաշրջան» աշխատանքների հետ մեկտեղ։ Նա նաև դասախոսություններ և  դասընթացներ է տվել ժամանակակից քանդակի և սեփական տեսությունների վերաբերյալ։ Ամերիկան նրան այդ ժամանակ առաջարկում էր հիասքանչ հնարավորություն իր մնացած կյանքը այնտեղ ապրելու համար։
Նա վերադարձավ Գերմանիա, քանի որ նրա իննամյա որդին՝ Թոմասը այնտեղ վտանգի տակ էր, որովհետև նրա մայրը՝ Ռուդոլֆ Բելինգի առաջին կինը հրեա էր։ Նրան հաջողվեց փրկել որդուն և մեկ անգամ ևս արտագաղթել 1937 թվականին։ Այս անգամ նա մեկնեց Ստամբուլ, Թուրքիա։ Նա այնտեղ ապրել և իր գործունեությունը շարունակել է երեսուն տարի։
1951–1966 թվականներին նա եղել է Ստամբուլի տեխնիկական համալսարանի ճարտարապետության ֆակուլտետի պրոֆեսոր։ 1955 թվականինին նա ստացել է «Արժանիքների» դաշնային խաչ։ Նրան միայն 1956 թվականին հետ կանչեցին Բեռլինի Ուեսթյան Ակադեմիա։ Այն ժամանակ երբ նույն թվականին Նյու Յորքում մնացած գործերը կարող էին ստացվել արտաքին գործերի նախարարության օգնությամբ։
Ութսուն տարեկան հասակում նա որոշեց նորից վերադառնալ Գերմանիա, որտեղ բնակվում էր Մյունխենի մերձակայքում գտնվող Քրայլինգ քաղաքում։ Նա մահացել է Մյունխենում 1972 թվականի հունիսին բարձրակարգ կարգով զարդարված Գերմանիայի կառավարության կողմից «Ստարի» դաշնային խաչով։
Այժմ նրա արխիվը ղեկավարում է նրա դուստրը՝ Էլիսաբեթ Ուեբեր-Բլինգը։
Ջոզեֆ ՄակԷլդերի
Ջոզեֆ ՄակԷլդերի (Joseph McElderry, ), բրիտանացի փոփ երգիչ, BRIT Awards մրցանակաբաշխության թեկնածու։
Վաղ տարիներ
Ջոն ծնվել է 1991 թվականի հունիսի 16-ին Սաութ Շիլդսում, Թայն ի Ուիրի կոմսությունում, Անգլիա։ Նա Ջիմ ՄակԷլդերի և Էյլին Ջոյսի ընտանիքի միակ երեխան է, ովքեր բաժանվել են, երբ Ջոն դեռ փոքր էր։ Նա հաճախել է Նյուքասլ ափոն Թայնի քոլեջը, որտեղ ուսանել է արվեստ։
Կարիերա
2009 թվականին Ջոն դարձել է Իքս Ֆակտոր նախագծի վեցերորդ սեզոնի ITV հաղթողը և ստորագրել է պայմանագիր Սայմոն Քաուելի պրոդյուսերական կենտրոնի՝ «Syco»-ի հետ։ Նրա առաջնաելույթային սինգլի անվանումն է «The Climb», որը հասել է առաջին հորիզոնականին բրիտանական և իռլանդական հիթ շքերթներում։ 2011 թվականին Ջոն մասնակցել է «Popstar to Operastar» երաժշտական հեռուստահաղորդմանը, որում հաղթանակ է տարել։
Անձնական կյանք
ՄակԷլդերին բացահայտ համասեռամոլ է ։ Նա կամինգ աութ է 2010 թվականի ամռանը, հաստատելով ավելի վաղ տարածված շշուկները իր համասեռականության մասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի երգիչներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Բրիտանացի մոդելներ Կատեգորիա:Բրիտանացի երաժիշտներ
Միքայել Գրիգորյան
Միքայել (Միխայիլ) Գուրգենի Գրիգորյան, հայ ռազմական գործիչ, գեներալ-լեյտենանտ։
Բոն (Շարանտի գավառ)
Բոն (Bonnes), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Միքայել Գրիգորյան
Կրթություն
1974 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի հրետանային բարձրագույն հրամանատարության դպրոցը։ 1987 թվականին ավարտել է Մ. Ի. Կալինինի անվան Հրետանային Ակադեմիան։ 1996 թվականին ավարտել է ՌԴ ԳՇ Ռազմական Ակադեմիան։
Բոն (Շարանտի գավառ)
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 360 մարդ, բնակչության խտությունը` 24.39 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 14.76 կմ² տարածք։
Միքայել Գրիգորյան
Ծառայություն ԽՍՀՄ զինված ուժերում
1970-1992 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ զինված ուժերում, զբաղեցրել դասակի հրամանատարից մինչև հրետանային բրիգադի հրամանատարի, կորպուսի հրթիռա-հրետանային զորքերի շտաբի պետի պաշտոններ, ԽՍՀՄ ԶՈւ փոխգնդապետ։ Թբիլիսիի բարձրագույն հրետանային դպրոցն ավարտելուց հետո, 1974 թվականին ուղարկվում է Գերմանիա։
1979 թվականի ամռանը ԳԴՀ-ից տեղափոխվում է Նախիջևան (Մոտոհրաձգային գունդ, մարտկոցի հրամանատար, կապիտան)։ 1984 թվականին մայոր Միքայել Գրիգորյանը գերազանց գնահատականներով ընդունվում, և 1987 թվականին ավարտում է Լենինգրադի (Սանկտ-Պետերբուրգ) Կալինինի անվան հրետանային ակադեմիան։ Նույն թվականի սեպտեմբերից կրկին ծառայության է անցնում Նախիջևանում, որպես հրետանային գնդի շտաբի պետ։ 1989 թվականի հոկտեմբերից փոխգնդապետ Գրիգորյանը նշանակվում է Քութայիսի բրիգադի հրամանատար։
Բոն (Շարանտի գավառ)
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 440 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 150 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 50 կմ հարավ։
Միքայել Գրիգորյան
Ծառայություն ՀՀ զինված ուժերում
1992 թվականից ծառայության է անցնում ՀՀ զինված ուժերում, նշանակվում հրաձգային հատուկ գնդի, ապա վեցերորդ հրետանային բրիգադի հրամանատար ։ Եղել է գնդի, բրիգադի կորպուսի հրամանատար, ՀՀ ԶՈւ ԳՇ պետի առաջին տեղակալ։ 2000 թվականի մայիսից մինչև 2005 թվականի օգոստոսը եղել է ՀՀ պաշտպանության նախարարի տեղակալ՝ ղեկավարելով դաստիարակչական և սոցիալական խնդիրները։
1992 թվականի նոյեմբերին ԽՍՀՄ ԶՈւ փոխգնդապետ Գրիգորյանին շնորհվում է ՀՀ ԶՈւ Գնդապետի, 1995 թվականի մայիսին Գեներալ-մայորի, իսկ 2002 թվականին Գեներալ-Լեյտենանտի կոչում։
Բոն (Շարանտի գավառ)
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Միքայել Գրիգորյան
Ծառայություն ՀՀ զինված ուժերում
Ներկայումս զբաղեցնում է զորքերի (ուժերի) միավորված խմբավորման հրամանատարի պաշտոնը։
Բոն (Շարանտի գավառ)
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Միքայել Գրիգորյան
Ծանոթագրություններ
Միքայել Գրիգորյանի ծննդյան 50-ամյակին է նվիրված Դավիթ Սարգսյանի և Ռոզա Նազարյանի «Մասիսն այն կողմից» գիրքը (Երևան, «Ոսկան Երևանցի» տպարան, 2004 թ. ISBN 99930-0-072-2)
Բոն (Շարանտի գավառ)
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 204 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 121-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 83։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 59,3 %։ 121 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 105 անձ (62 տղամարդ և 43 կին)։ Գործազուրկ են եղել 16 անձ (7 տղամարդ և 9 կին)։ 83 անաշխատունակներից 13-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 42-ը` թոշակառուներ, իսկ 28-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Միքայել Գրիգորյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:«Վարդան Մամիկոնյան» շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալակիրներ Կատեգորիա:ՀՀ գեներալ-լեյտենանտներ
Բոն (Շարանտի գավառ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Լունա (ծրագիր)
Լունա, Լուսնի հետազոտությունների խորհրդային ծրագրի և 1959 թվականից ԽՍՀՄ-ում դեպի Լուսին արձակվող ավտոմատ միջմոլորակային կայանների (ԱՄԿ) անվանումը։ Առաջին սերնդի ԱՄԿ-ները («Լունա-1», «Լունա-2», «Լունա-3») արձակվել են առանց Երկրի արհեստական արբանյակի ուղեծիր դուրս բերելու և հետագծի ուղղումներ ու լուսնամերձ տարածությունում արգելակումներ կատարելու։ Երկրորդ սերնդի ԱՄԿ-ները («Լունա-4» — «Լունա-14») արձակելիս կիրառվել են կայանները նախապես Երկրի արհեստական արբանյակի՝ ուղեծիր դուրս բերելու ավելի կատարյալ եղանակը, այդ ուղեծրից Լուսնի ուղղությամբ շարժումը, թռիչքի հետագծի ուղղումը և լուսնամերձ տարածությունում ակտիվ մանևրումը։ Կայանների երրորդ սերունդն իր հնարավորություններով նախորդների համեմատ ավելի կատարյալ է։ «Լ-15»—«Լ-24» կայաններն արձակելիս կիրառվել են Երկրի արհեստական արբանյակի ուղեծիր դուրս բերելու, այդ ուղեծրից Լուսնի ուղղությամբ շարժվելու, թռիչքի հետագիծն ուղղելու, Լուսնի արհեստական արբանյակի ուղեծիր դուրս բերելու, արգելակելու և Լուսնի որոշակի շրջանում մեծ ճշգրտությամբ փափուկ վայրէջք կատարելու մեթոդները։ Առաջին անգամ «Լունա»-ների միջոցով կայանը կրող հրթիռի վերջին աստիճանի հետ հասցվել է Լուսնի մակերևույթ («Լ-2»), նկարահանվել է Լուսնի անտեսանելի կիսագունդը («Լ-3»), Լուսնի վրա փափուկ վայրէջք է կատարվել («Լ-9»), Լուսնի վրա ուսումնասիրվել են Լուսնի գրունտի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները («Լ-13»), Լուսնի գրունտի նմուշները բերվել են Երկիր («Լ-16»), «Լունոխոդ-1» առաջին ավտոմատ ինքնագնաց գիտական լաբորատորիան փոխադրվել է Լուսնի մակերևույթ («Լ-17»)։
Նվաճումներ
Լունա 1-ին չհաջողվեց բախվել Լուսնի հետ, ինչպես իսկզբանե պլանավորված էր, այն անցավ Լուսնի մոտով և հայտնվելով Արեգակի շուրջ ուղեծրում դարձավ առաջին տիեզերանավը որը պտտվում է Արեգակի շուրջ։
1959 թվականին, Լունա 2-ը բարեհաջող բախվեց լուսնի մակերևույթին և դարձավ մարդու կողմից ստեղծված առաջին օբյեկտը որը հասավ Լուսնի մակերևույթին։
Նույն տարում, ավելի ուշ Լունա 3 կատարեց պտույտ Լուսնի շուրջ և վերադարձավ Երկրից երբեք չերևացող Լուսնի հակառակ կողմի առաջին լուսանկարներով։
Լունա 9–ը առաջին սարքն էր, որին հաջողվեց փափուկ վայրէջք կատարել այլ մոլորակի մակերևույթին, 1966 թվականի փետրվարին։ Այն վերադարձրեց հինգ սև ու սպիտակ, ստերեոսկոպիկ շրջանային համայնապատկեր, որոնք լուսնային մակերեսի առաջին մոտիկից արված լուսանկարներն էին։
Լունա 10–ը ավելի ուշ նույն տարում, դարձավ Լուսնի առաջին արհեստական արբանյակը։
Լունա 17 և Լունա 21 Լուսին հասցրեցին լուսագնացներ՝ ինքագնաց սարքեր, որոնք տեղաշարժվում էին Լուսնային մակերևույթով (տես Լուսագնաց ծրագիր).
«Լունա» ծրագրի մեկ այլ նշանավոր ձեռքբերումը լուսնային գրունտի նմուշների հավաքումն և 1970 թվականին Երկիր հասցնելն էր։ Ընհանուր առմամբ Լունա 16, Լունա 20 և Լունա 24 սարքերով Երկիր էր հասցվել 0.326 կգ Լուսնային ապար։
«Լունա» ծրագրի առաքելությունները առաջինն էին տիեզերքի ուսումնասիրության մեջ, որոնք հիմնվում էին միմիայն ռոբոտատեխնիկայի վրա։
Այլ նշանակալի առաքելություններ
Լունա 15, որը նույնպես պետք է Լուսնային գրունտի նմուշներ վերդարձներ, իր առաքելությունը կատարում էր Ապոլոն 11–ի հետ միաժամանակ։ Լուսնի վրա առաջին ոտք դրած մարդիկ՝ Նեյլ Արմստրոնգը և Էդվին Օլդրինը արդեն Լուսնի մակերևույթին էին, երբ Լունա 15–ը սկսեց իր վայրէջքը և րոպեներ անց վթարվեց բախվելով լեռանը։
Կատեգորիա:Տիեզերագնացություն
Մեծ հույսեր
Մեծ հույսեր (Great Expectations), անգլիացի նշանավոր գրող Չարլզ Դիքենսի վեպը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1860 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1861 թվականի օգոստոսը իր հրատարակած «Կլոր տարին» շաբաթաթերթում ։ 1861 թվականին վեպը հրատարակվել է առանձին՝ երեք հատորով։
Դատելով վեպի վերահրատարակումների, հեռուստատեսային և կինո էկրանավորումների ու թատերական բեմադրությունների քանակից՝ «Մեծ հույսերը» Դիքենսի ամենանշանակալի ստեղծագործություններից մեկն է։
Ըստ գրականագետ Ռոբերտ Լ. Փաթենի գնահատականների «Կլոր տարին» շաբաթաթերթը շաբաթական վաճառում էր «Մեծ հույսերի» մոտ 100 000 օրինակ։ Ժամանակի խոշորագույն գրադարաններից մեկը՝ Մուդին, որը ձեռք էր բերել 1400 օրինակ, հայտարարում էր, որ ամեն օրինակը կարդում է առնվազն 30 մարդ ։
Սյուժե
1812 թվականին Սուրբ ծննդյան երեկոյին Փիփը՝ որբ երեխա, ով մոտ 7 տարեկան է, իր մոր, հոր և քույր-եղբայրների գերեզմաններին այցելության ժամանակ գյուղական եկեղեցու բակում ընդհարվում է փախուստի մեջ գտնվող դատապարտյալի հետ։ Դատապարտյալը վախեցնում է Փիփին և պահանջում է նրանից իր համար բերել ուտելիք և խարտոց իր կապանքները կտրելու համար։ Փիփը ապրում էր իր դաժան քրոջ և նրա բարի ամուսնու՝ Ջո Գարջերիի հետ մեկ տանիքի տակ։ Հաջորդ օրը զինվորները ձերբակալում են դատապարտյալին, երբ վերջինս կռվում էր փախուստի դիմած մյուս դատապարտյալի հետ։ Երկուսին էլ տանում են բանտային նավեր։
Միսս Հևիշեմը՝ չամուսնացած հարուստ կին, ով կրում էր հարսանեկան հին զգեստ և ապրում էր քարուքանդ վիճակում գտնվող Սեյթիսհաուսում, խնդրում է Փիփի Քեռի Փաբլչուքին (ով Ջոյի քեռին էր) գտնել մի տղա, ով կայցելի իրեն։ Փիփը այցելում է Միսս Հևիշեմին և նրա որդեգրած դստերը՝ Էսթելլային, նաև առաջին հայացքից սիրահարվում Էսթելլային։ Փիփը կանոնավոր այցելում է Միսս Հևիշեմին մինչ այն ժամանակը, երբ նա պետք է արդեն ուսում ստանար։ Վերջին այցելության ժամանակ Միսս Հևիշեմը գումար է տալիս Ջոյին՝ Փիփին դարբնություն սովորեցնելու համար։ Քանի դեռ Ջոն և Փիփը տանը չեն լինում, Միսիս Ջոյի վրա դաժանաբար հարձակում են կատարում այնպես, որ նա այլևս չի կարողանում խոսել և աշխատել։ Բիդին սկսում է այցելել այս տուն՝ զբաղվելով Միսիս Ջոյի խնամքով։
Փիփը և Հերբերտը պարտքեր են վերցնում։ Միսիս Ջոն մահանում է և Փիփը վերադառնում է իր գյուղ՝ քրոջ հուղարկավորության արարողությանը մասնակցելու։ Փիփի տարեկան եկամուտը դառնում է 500 ֆունտ, երբ նա դառնում է 21 տարեկան։ Փիփը տանում է Էսթելլային Սեթիսհաուս, որտեղ վերջինս և Միսս Հևիշեմը վիճում են։ Շուտով Էսթելլան հանդիպում է Բենթլի Դրամլին։ Իր 23 տարեկան դառնալուց մեկ շաբաթ անց Փիփն իմանում է, որ իր բարերարը այն դատապարտյալն էր՝ Աբել Մեգվիչը, ում նա սնունդ և խարտոց էր տարել։ Աբելը հարստացել էր, երբ փախուստի էր դիմել դեպի Նոր Հարավային Ուելս։ Մեգվիչը չպետք է վերադառնար Անգլիա, այլապես կդատապարտվեր մահապատժի։ Բայց նա վերադառնում է Փիփին տեսնելու համար։ Փիփն իր հաջողությունների միակ մոտիվացիան էր։ Փիփը և Հերբերտը Մեգվիչին նավով Անգլիայից դուրս տեղափոխելու ծրագիր են մշակում։ Մեգվիչը Փիփին պատմում է իր անցյալի ամբողջ պատմությունը։
Փիփը խնդրում է Միսս Հևիշեմին ֆինանսավորել Հերբերտին։ Էսթելլան հաղորդում է Փիփին, որ ինքն ամուսնանում է Բենթլի Դրամլի հետ։
Միսս Հևիշեմը պատմում է Փիփին, որ Էսթելլային բերել է իր մոտ Ջեգըրսը, երբ երեխան դեռևս երկու-երեք տարեկան էր։ Մինչ Փիփը պատրաստվում էր դուրս գալ Սեթիսհաուսից, Միսս Հևիշեմը այրում է իր զգեստը։ Փիփը փորձում է փրկել նրան՝ ինքն իրեն վնասվածքներ պատճառելով։ Միսս Հևիշեմը մահանում է վնասվածքներից։ Ջեգըրսը պատմում է Փիփին, թե նա ինչպես է բերել Էսթելլային Միսս Հևիշեմի մոտ։ Փիփը պարզում է, որ Էսթելլան Մոլլիի և Մեգվիչի դուստրն է։
Փախուստից մի քանի օր առաջ Ջոյի նախկին աշակերտ Օռլիքը բռնում է Փիփին՝ խոստովանելով իր նախկին հանցանքները, և պատրաստվում է սպանել նրան։ Հերբերտ Փոքեթը և Սթարթոփը փրկում են Փիփին և պատրաստվում են փախուստի։ Սակայն գետի ճանապարհով գնալիս ոստիկանական նավը նրանց է հանդիպում և կալանավորում Մեգվիչին։
Փիփը այցելում է Մեգվիչին բանտում և հաղորդում է նրան, որ իր դուստր Էսթելլան ողջ է։ Մեգվիչը պատասխանում է Փիփին՝ ամուր սեղմելով նրա արմունկը, և անմիջապես մահանում է։ Հերբերտի Կահիրե մեկնելուց հետո Փիփը հիվանդանում է։ Մի օր, երբ նա արթնանում է քնից, տեսնում է Ջոյին իր կողքին։ Ջոն օգնում է Փիփին շուտ առողջանալ և վճարում է Փիփի բոլոր պարտքերը։ Երբ արդեն Փիփն առողջ էր և կարողանում էր ինքնուրույն քայլել, Ջոն ետ է վերադառնում գյուղ։ Փիփը նույնպես որոշում է վերադառնալ գյուղ և ամուսնության առաջարկություն անել Բիդիին։ Սակայն երբ նա վերադառնում է, տեսնում է, որ Ջոն և Բիդին արդեն ամուսնացել են։ Շուտով Հերբերտը առաջարկում է Փիփին գնալ Կահիրե և անդամակցել իրենց կազմակերպությանը։ Փիփը ընդունում է առաջարկը, սկսում է ապրել Հերբերտի և Քլարայի հետ և աշխատում է որպես կազմակերպության քարտուղար։
Տասնմեկ տարի անց Փիփն այցելում է Սեթիսհաուսի ավերակները տեսնելու և հանցիպում է Էսթելլային, ով արդեն այրի էր։ Վերջինս խնդրում է Փիփին ներել իրեն՝ հավաստիացնելով, որ դժբախտությունը բացել է իր սիրտը և նա արդեն կարող է կարեկցել Փիփին։
Էկրանավորումներ
«Մեծ հույսեր» վեպի մոտիվներով է նկարահանվել նաև Հարավային այգի (South Park) մուլտսերիալի «Պիպ» էպիզոդը, ինչպես նաև ռեժիսոր Էնդրյու Ադամսոնի «Պարոն Պիպը» ֆիլմը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1860 վեպեր Կատեգորիա:1861 վեպեր Կատեգորիա:Անգլիական վեպեր Կատեգորիա:Չարլզ Դիքենսի վեպեր Կատեգորիա:Բրիտանական գոթական վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն վեպեր Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված բրիտանական վեպեր
Ստուպինսկի շրջան
Ստուպինսկի շրջան (Ступинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզում։
Ստեղծվել է 1959 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ստուպինո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Շամբոն (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Շամբոն (Chambon), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Ռոշֆորի շրջանում։ Մտնում է Էգրեֆյոյ դ՛Օնի կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17080։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 910 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Քինգսթաուն
Քինգսթաուն Կարիբյան ծովում գտնվող Սենթ Վինսենթ և Գրենադինների գլխավոր նավահանգիստն ու մայրաքաղաքն է։ 2010 թվականի տվյալներով բնակչությունը կազմում է 16,500, որով բնակավայրը ամենամեծն է երկրում։ Քաղաքը երկրի գյուղատնտեսական և զբոսաշրջային կենտրոնն է։ Քաղաքը գտնվում է Սենթ Վինսենթ կղզու Սենթ Ջորջ շրջանում։
Պատմություն
Ժամանակակից մայրաքաղաք Քինգսթաունը հիմնադրվել է Ֆրանսիացի բնակիչների կողմից մոտ 1722 թվականին, չնայած նրան որ Սենթ Վինսենթ կղզին 196 տարի եղել է Բրիտանական կայսրության կազմում մինչև անկախացումը։ Բուսաբանական այգին, ստեղծված 1765 թվականին, Արևմտյան կիսագնդում ամենահներից մեկն է։ Ուիլյամ Բլայը՝ հայտնի Բաունտիի վրա խռովությունից, Հացի ծառի սերմեր է բերել տնկելու համար 1793 թվականին ։
Աշխարհագրություն
Քաղաքը շրջապատված է ուղղաձիգ բլուրներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անավարտ հոդվածներ աշխարհագրության մասին Կատեգորիա:Հյուսիսային Ամերիկայի երկրների մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:Կարիբյան մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:1722 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Սենթ Վինսենթ և Գրենադինների բնակավայրեր Կատեգորիա:1722 հիմնադրումներ Հյուսիսային Ամերիկայում
Ժարկո Դոլինար
Ժարկո Դոլինար (Žarko Dolinar, 3 հուլիսի, 1920, Կոպրիվնիցա – 9 մարտի, 2003, Բազել), սեղանի թենիսի հարավսլավացի մարզիկ (սեղանի թենիս), 1930-ական թվականների վերջերից մինչև 1950-ական թվականների կեսերը հանդես է եկել Հարավսլավիայի հավաքականի կազմում։ Աշխարհի չեմպիոն, միջազգային ու ազգային առաջնությունների բազմակի մրցանակակիր։ Հայտնի է նաև որպես գիտնական-կենսաբան, համալսարանի պրոֆեսոր, փիլիսոփայության դոկտոր։ Աշխարհի ժողովուրդների արդարակյաց։
Կենսագրություն
Մեծահասակների միջազգային մակարդակում առաջին լուրջ հաջողությանը Ժարկո Դոլինարը հասել է 1939 թվականին, երբ 18 տարեկան հասակում առաջին անգամ դարձել է սեղանի թենիսի Հարավսլավիայի չեմպիոն, ընդգրկվել Հարավսլավիայի ազգային հավաքականի հիմնական կազմում, մասնակցել Կահիրեում անցկացված աշխարհի առաջնությանը, որտեղ արժանացել է բրոնզե և արծաթե մեդալների անհատական ու թիմային առաջնություններում համապատասխանաբար։ Դրանք եղել են սեղանի թենիսի աշխարհի առաջնության մեջ հարավսլավացի մարզիկների նվաճած առաջին մեդալները ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառով Ժարկո Դոլինարն ստիպված է եղել ընդհատել իր մարզական կարիերան միջազգային մակարդակում, թեև նախկինի պես մասնակցել է սեղանի թենիսի տեղական առաջնություններին. մասնավորապես նա բազմիցս դարձել է այսպես կոչված Խորվաթիայի անկախ պետության չեմպիոն։ Պատերազմի ժամանակ հայտնի է դարձել, որ Ժարկո Դոլինարն իր եղբոր՝ Բորիսի հետ կեղծել է ավելի քան 360 հրեաների անցագրեր ու փաստաթղթեր՝ դրանով իսկ նրանց փրկելով համակենտրոնացման ճամբարներում հայտնվելուց և այնտեղ նրանց սպասող անխուսափելի մահվանից։ Ի վերջո գերմանաֆաշիստական ռեժիմի դրածոները իմացել են նրանց այդ գործունեության մասին, սակայն հասարակության մեջ ունեցած իրենց ազդեցության շնորհիվ եղբայրները կարողացել են խուսափել պատժից (որոշ պատժամիջոցներ են կիրառվել միայն նրանց հոր նկատմամբ, ով զրկվել է դատավորի իր պաշտոնից)։ Բազմաթիվ հրեաների փրկելու համար 1993 թվականին Ժարկո Դոլինարն ընդգրկվել է Աշխարհի ժողովուրդների արդարակյացների ցանկում ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Ժարկո Դոլինարը վերադարձել է մեծ սպորտ և շարունակել մասնակցել միջազգային մեծ մրցույթների։ 1951 թվականին նա մասնակցել է Վիեննայում անցկացված աշխարհի առաջնությանը, որտեղ նվաճել է բրոնզե մեդալ թիմային առաջնությունում։ Երկու տարի անց Բուխարեստում նա աշխարհի առաջնությունում նա արժանացել է արծաթե մեդալի միքստում։ Ամենամեծ հաջողությանը Ժարկո Դոլինարը հասել է 1954 թվականի մրցաշրջանում, երբ Լոնդոնի Ուեմբլիում անցկացված աշխարհի առաջնությունում Վիլիմ Խարանգոզոյի հետ հաղթել է զույգերի առաջնությունում, ինչպես նաև բրոնզե մեդալ է նվաճել միքստում. մրցաշրջանի արդյունքներով նա ճանաչվել է Հարավսլավիայի լավագույն մարզիկ։ Միջազգային մակարդակում Ժարկո Դոլինարը վերջին անգամ նշանակալի արդյունք է ցույց տվել 1955 թվականին, երբ Հոլանդիայի Ուտրեխտ քաղաքում անցկացված աշխարհի առաջնությունում արծաթե մեդալների է արժանացել անհատական ու զույգով առաջնություններում ։
Ժարկո Դոլինարը հայտնի է եղել նաև որպես կենսաբան. 1949 թվականին նա ավարտել է Զագրեբի համալսարանը, որտեղ սովորել է անասնաբուժության ֆակուլտետում։ 1959 թվականին նա պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն։ 1963 թվականին սկսել է աշխատել Բազելի համալսարանում. 25 տարի նա դասավանդել է բժշկության ֆակուլտետում, հեղինակել է բազմաթիվ հոդվածներ ու գիտական հրատարակություններ՝ նվիրված գենետիկայի, բջջաբանության, հյուսվածաբանության, սաղմնաբանության, ախտաբանության և այլ թեմաներով ։
Իր կյանքի վերջին տարիներին մի որոշ ժամանակ աշխատել է որպես սեղանի թենիսի մարզիչ, գլխավորել է Սեղանի թենիսի միջազգային ֆեդերացիային կից Մարզական գիտական կոմիտեն։
Ժարկո Դոլինարը մահացել է 2003 թվականի մարտի 9-ին Շվեյցարիայի Բազել քաղաքում։ Թաղված է Միրոգոյ գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավսլավացի մարզիկներ Կատեգորիա:Աշխարհի արդարակյացներ Կատեգորիա:Զագրեբի համալսարանի շրջանավարտներ
Սպունգ Բոբ Քառակուսի Տաբատ (այլ կիրառումներ)
Սպունգ Բոբ Քառակուսի Տաբատ, կարող է վերաբերել՝
Սպորտ (այլ կիրառումներ)
Սպորտ, կարող է վերաբերել՝
Տուտեորդու խաչքար
Տուդեորդու խաչքար Սանահինում տեղադրված, Հաղպատի եպիսկոպոս, Սանահինի վանքի վանահայր Գրիգոր Տուտեորդու հուշարձան-խաչքարն է։ Քանդակել է Մխիթար Կազմողը 1184 թվականին, (ըստ այլ աղբյուրների 1183 )։
Կառուցվածք
Խաչքարը կանգ նեցված է մեծ և հարուստ պատվանդանի վրա։ Այս խաչքարը բնորոշ է նախ, իր հարուստ պատվանդանով (Ըստ Ռաֆայել Իսրայելյանի պատվանդանը մի քիչ ավելի մեծ է, քան հարկավոր է ), ապա իր զարդաքանդակի ձևով, որը և ստեղծել է ոճը։ Զարդաքանդակի ձևն այստեղ պղինձ է հիշեցնում, չունենալով քարին հատուկ քանդակման ֆակտուրա։ Խաչի հարթության վերնամասը կլոր է, և նրա վրա խաչը շեշտված է հակառակ ավելի թույլ նկարված Հաղպատի խաչերի։ Ընդհանրապես ամբողջ քարը զարդաքանդակ ված է շատ մանր նկարով, հիմնականում երկրաչափական զարդանախշերով։ Մինչև անդամ տերևներն այդ կատարելակերպն ունեն։ Հուշարձանի գեղարվեստական արժանիքը ընղհանուր ուրվանկարի, խաչի շեշտված պատկերման մեջ է՝ կատարված նրբաքանղակված ֆոնի վրա։ Խաչքարի բոլոր մաս նիկներն այլևս այն հին իմաստը չունեն, կիրառվում ե ն զուտ որպես դեկորատիվ տարր, այդ պատճառով նրանց տարբերակները բազմաթիվ են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի խաչքարեր Կատեգորիա:1184
Շայվետ
Շայվետ (Chaillevette), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Ռոշֆորի շրջանում։ Մտնում է Լա Տրամբլադ կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17079։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 1458 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Վոլոկոլամսկի շրջան
Վոլոկոլամսկի շրջան (Волоколамский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վոլոկոլամսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1671 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Դարնա (Մոսկվայի մարզ)
Դարնա (Дарна), գյուղ Իստրինսկի շրջանում Մոսկվայի մարզում։ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով բնակչությունը կազմում է 52 մարդ, գյուղում կա 4 փողոց, գրացված են 4 գյուղատնտեսական համայնքներ ։ Իստրինսկի հետ ունի ճանապարհատրանսպորտային կապ (ավտոբուս № 39) ։
Տեղակայված է Դարիա գետի ձախ ափին, Իստրա քաղաքից մոտավորապես 3 կմ դեպի արևելք, ծովի մակարդակից բարձր է 182 մ ։ Մոտակա բնակավայրերն են՝ արևմուտքում, Կաշինո գետի ափին, 1 կմ արևելեք Իվանովյան և Ագրոգարադոկից՝ 2 կմ հարավ-արևելք։
Դիմիտր Օվչարով
Դիմիտր Օվչարովի որդին է հնագետ Նիկոլայ Օվչարովը, ով միջնադարյան պատմության մասնագետ է։
Կենսագրություն
Դիմիտր Օվչարովը ծնվել է 1931 թվականի ապրիլի 28-ին Սոֆիա քաղաքում։ Սովորել է Սոֆիայի համալսարանի պատմության ֆակուլտետի հնագիտության բաժնում։ Համալսարանն ավարտել է 1956 թվականին։ 1956 թվականից մինչև 1959 թվականը Դիմիտր Օվչարովն աշխատել է Վելիկո Տիռնովոյի պատմության շրջանային թանգարանի «Վերածնունդ» բաժանմունքում։ 1960 թվականին դարձել է Տիրգովիշտե քաղաքում գտնվող շրջանային թանգարանի տնօրեն ։ Դիմիտր Օվչարովն ու նրա կինը՝ Մարիան, եղել են Տիրգովիշտեում թանգարանային գործի հիմնադիրները՝ թանգարանը դարձնելով մշակութային առանձին ինստիտուտ։ 1968-1974 թվականներին Դիմիտր Օվչարովը՝ որպես գիտական աշխատակից, աշխատել է Սոֆիայի Ռազմա-պատմական ազգային թանգարանում, իսկ 1974-2001 թվականներին եղել է ավագ գիտաշխատող Հնագիտական թանգարանում ու Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիայի թանգարանում (1983-1993 թվականներին՝ միջնադարյան հնագիտության բաժնի ղեկավար)։ 20 տարի Դմիտրի Օվչարովը եղել է «Հնաբանություն» ամսագրի խմբագիր (1993-2001 թվականներին եղել է ամսագրի գլխավոր խմբագիրը)։ 2003 թվականից մինչև իր կյանքի վերջը Դիմիտր Օվչարովը եղել է «Паметници Реставрация Музеи» ամսագրի խմբագրական խորհրդի անդամ։ 1992-1993 թվականներին նա եղել է Հնագիտության ազգային ինստիտուտի տնօրեն։
Դիմիտր Օվչարովն զբաղվել է միջնադարյան պատմության, հնաբանության, արվեստի ու մշակույթի ուսումնասիրությամբ։ Ընդհանուր հնագիտություն, հին բուլղարական մշակույթ և կրոն, միջնադարյան արվեստ է դասավանդել Սոֆիայի համալսարանում, Սլավոնական համալսարանում, Նոր բուլղարական համալսարանում և Գեղարվեստի ազգային ակադեմիայում։ 2011 թվականի նոյեմբերի 4-ին Դիմիտր Օվչարովն ստացել է Տիրգովիշտեի պատվավոր քաղաքացու կոչում ։
Դիմիտր Օվչարովը մահացել է երկարատև հիվանդությունից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 23-ին, Սոֆիայում ։
Դիրք (պար)
Անգլիական պարային բառապաշարում (position)  բառը բացարձակապես ճշգրիտ համարժեք չէ ռուսերեն «позиция » բառին, քանի որ առաջինի հետ նաև օգտագործվում է (pose) բառը։ Այս բառագործածման տարբերությունը կարելի է տեսնել հաջորդ մեկնաբանության միջոցով (հոդված Dance position):
Ինչպես երևում է շարադրանքից, չնայած այն հանգամանքին, որ բալետում «դիրքը=position» և թափանցում է անգլերեն, այլ լեզուներ, այնուամենայնիվ պարողի ստատիկությունը այս կամ այն բալետային դիրքում, ավելի համարժեք նկարագրում է անգլերեն (pose) տերմինը։
Կատեգորիա:Պարային մշակույթ
Սպիտակ գվարդիա (այլ կիրառումներ)
Սպիտակ գվարդիա, կարող է վերաբերել՝
Նիկոլայ Բուբնով (դերասան)
Նիկոլայ Նիկոլաևիչ Բուբնով (Николай Николаевич Бубнов, ), խորհրդային թատրոնի ու կինոյի դերասան։
Կենսագրություն
Նիկոլայ Բուբնովը ծնվել է 1903 թվականի փետրվարի 5-ին։ 1928-1930 թվականներին սովորել է Վախթանգովի թատրոնին կից գործող ստուդիայում։ 1930-1972 թվականներին եղել է Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի առաջատար դերասան ։
Մահացել է 1972 թվականին Մոսկվայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի անձինք Կատեգորիա:Վվեդենսկյան գերեզմանատանը թաղվածներ
Սպեցիա (այլ կիրառումներ)
Սպեցիա, կարող է վերաբերել՝
Ամ սյուր Մեզ
Ամ սյուր Մեզ (Ham-sur-Meuse), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 250 մարդ, բնակչության խտությունը` 40.39 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.19 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 230 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 135 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 39 կմ հյուսիս։
Գրադոնաչալնիչեսկի զառիվայր (Տագանրոգ)
Գրադոնաչալնիչեսկի զառիվայր (Градоначальнический спуск), փողոց ՌԴ Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում, որն իրենից ներկայացնում է զառիվայր դեպի ծով։ Քաղաքի հնագույն զառիվայրերից մեկը։
Ամ սյուր Մեզ
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Գրադոնաչալնիչեսկի զառիվայր (Տագանրոգ)
Աշխարհագրություն
Գրադոնաչալնիչեսկի զառիվայրը կապում է Շմիդտի փողոցը Պորտովի փողոցի հետ` Ռեմիի տան մոտից (Շմիդտի փող., 16 ) իջնելով դեպի ծով։ Երկարությունը 200 մետր է։
Ամ սյուր Մեզ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 153 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 112-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 41։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,2 %։ 112 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 102 անձ (63 տղամարդ և 39 կին)։ Գործազուրկ են եղել 10 անձ (3 տղամարդ և 7 կին)։ 41 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 22-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Գրադոնաչալնիչեսկի զառիվայր (Տագանրոգ)
Պատմություն
1895-1920-ական թվականներին Գրադոնաչալնիչեսկի զառիվայրի մոտի զառիթափում, ներկայիս Շմիդտի փողոցի դիմաց, գտնվում էր «Մսուր» մատուռը ։
Ամ սյուր Մեզ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Գրադոնաչալնիչեսկի զառիվայր (Տագանրոգ)
Պատմություն
1991 թվականի հունիսի 5-ին, Տագանրոգ քաղաքի և Ռուսաստանի ռազմածովային նավատորմի հիմնադրման մոտեցող 300-ամյակի առթիվ ՌԽՖՍՀ նախարարների խորհուրդն ընդունել է «Տագանրոգ քաղաքի պատմամշակութային կենտրոնի համալիր վերակառուցման և վերականգնման մասին» թիվ 307 որոշումը ։
Համաձայն այդ որոշման` Գրադոնաչալնիչեսկի զառիվայրը պետք է հիմնանորոգվեր 1991-1998 թվականներին, բայց այդ աշխատանքները չիրականացվեցին։
Տագանրոգի զառիվայրերը
Տագանրոգի` ամենուր զառիթափ լանջերով և կավագետնով հրվանդանի վերևում գտնվելու առանձնահատկության պատճառով, ծովի և ծովափի հետ հաղորդագրությունը կարող էր իրականացվել միայն հատուկ զառիվայրերի միջոցով ։ Տագանրոգի ամբողջ պատմության ընթացքում կառուցվել է յոթ զառիվայր` Բիրժևոյ, Գրադոնաչալնիչեսկի, Դուրովի, Կամպենհաուզենի, Կոմսոմոլսկի, Մալո-Բիրժևոյ, Ֆլագմանսկի, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում ունեցել են տարբեր անվանումներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տագանրոգի փողոցներ
Սպենսեր շրջան (այլ կիրառումներ)
Սպենսեր շրջան, կարող է վերաբերել՝
Շադենակ
Շադենակ (Chadenac), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Սենտի շրջանում։ Մտնում է Պոնս կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17078։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 393 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Վոսկրեսենսկի շրջան (Մոսկվայի մարզ)
Վոսկրեսենսկի շրջան (Воскресенский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վոսկրեսենսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 810,97 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 151803 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 187,19 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ֆուրա (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Ֆուրա (Fouras), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Ռոշֆորի շրջանում։ Մտնում է Ռոշֆոր Նորդ կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17168։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 4095 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մելյոժա
Մելյոժա (Мелёжа), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Շերնա գետի աջ ափում՝ 38 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 39 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կլյազմա գետն է։ Գետի ենթաավազանը Օկի և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Տուրյան գրոշ
Տուրյան գրոշ (Gros tournois), ֆրանսիական միջնադարյան արծաթե մետաղադրամ։ Նաև հանդիպում են «գրո տուրնուա» և «տուրնոզա» անվանումները։ Ֆրանսիայում հատվել են 1266-ից մինչև 1352 թվականները։ Տուրյան գրոշները լայն տարածում էին գտել և մեծ ազդեցություն ունեցան միջնադարյան Եվրոպայի դրամական շրջանառության վրա։ Անգլիայում, որպես տուրյան գրոշի նմանօրինակում, 1279 թվականին ստեղծվեց գրոուտը, 1300 թվականին Չեխիայում՝ պրահյան գրոշները, 1302 թվականին Նիդերլանդներում՝ գրոոտը։ Ներքին Վեզերի շրջանի պետություններում (մասնավորապես Բրեմենում) գրոտենը սկզբնապես հանդիսանում էր հաշվարկային միավոր, որը հավասար էր գրո տուրնուաին։ Գրոտեն անվանական արժեքի նշումով մետաղադրամը առաջին անգամ հատվել է 1423 թվականին։
Ծագումը և շրջանառության պատմությունը
Առաջին անգամ հատվել է 1266 թվականի օգոստոսի 15-ին Տուր քաղաքում, Լյուդովիկոս IX թագավորի կառավարման ժամանակ։ Տուրյան գրոշի նախատիպ են հանդիսանում Ակրա քաղաքի մետաղադրամները, որոնց հետ ֆրանսիական թագավորը ծանոթացել էր 7-րդ խաչակրաց արշավանքի ժամանակ։ Մետաղադրամի դիմերեսին պատկերված էր քաղաքի սիմվոլը (զանգակատուն կամ քաղաքային դարպասներ), շրջանակաձև գրություն «TURONUS CIVIS» և 12 լիլիաներ մետաղադրամի եզրագծով։ Դարձերեսի կենտրոնում տեղակայված է խաչ ներքին շրջանակաձև գրությամբ՝ սյուզերենի անունով, և արտաքին գրությամբ՝ «Benedictum sit nomen domini nostri Jesu Christi» (Օրհնյալ լինի մեր Աստծո՝ Հիսուս Քրիստոսի անունը)։ Մեկ 23-կարատանոց արծաթե ֆրանսիական մարկից (244,752 գր.) պետք է թողարկվեր 58 տուրյան գրոշ։ Այդպիսով տվյալ մետաղադրամը պարունակում էր 4,04 գրամ մաքուր արծաթ 4,22 գրամ ընդհանուր քաշի դեպքում։
Տուրյան գրոշը հավասար էր 12 տուրյան դենյեի կամ 1/20 լիվրայի։ Ֆիլիպ IV-ի ժամանակ (1285—1314 թթ) հատում էին մետաղադրամներ ½ և 1/3 տուրյան գրոշ արժողությամբ։ ½ և 1/3 տուրյան գրոշ անվանական արժեքով մետաղադրամները ստացան maille demie [fr] և maille tierce անվանումները համապատասխանաբար։ Նկարագրված ժամանակաշրջանում տուրյան գրոշի արժեքը բարձրացվեց մինչև 15 դենյե։ Ֆիլիպ IV-ի ժառանգների ժամանակ արծաթի պարունակությունը մետաղադրամում նվազում էր։ Ֆիլիպ V-ի ժամանակ (1316—1322 թթ) տվյալ հարգի արծաթից հատում էին 59 1/6  տվյալ դրամական միավորից (քաշը 4,137 գր.), Ֆիլիպ VI-ի ժամանակ (1328—1350)՝ - 60 (քաշը 4,08 գր.), Կարլ V-ի ժամանակ (1364—1380 թթ) - 96 (քաշը 2,55 գր.): Ֆիլիպ VI-ի ժամանակ Փարիզի դրամահատարանում կարգաբերվեց տուրյան գրոշներին համարժեք փարիզյան գրոշների թողարկումը։ 1352 թվականից սկսած անգլիացիների հետ պատերազմի ծախսերը փակելու նպատակով սկսեցին թողարկվել ցածր հարգի բիլոնային մետաղադրամներ, որոնք ստացան բլան անվանումը ։
Ազդեցությունը Եվրոպայի դրամական շրջանառության վրա
Սկսելով տուրյան գրոշների հատումը՝ Ֆրանսիան հիմք դրեց խոշոր արծաթե մետաղադրամների տարածմանը, որոնց անհրաժեշտությունը թելադրված էր առևտրի զարգացմամբ։ Տվյալ մետաղադրամները պարունակում էին ավելի մեծ քանակի ազնիվ մետաղ այդ պահի դրությամբ տարածված իտալական «գրոսսո»-ների համեմատ, որոնց քաշը կազմում էր 3 գրամ ։
Սկզբնապես, արծաթի անբավարարության պատճառով, Միջին դարերում նոր մետաղադրամները վերաթողարկվում էին հին, մաշվածներից։ Վերաթողարկման գործընթացը զուգորդվում էր հարգի և քաշի թեկուզ և փոքր, բայց անընդհատ նվազմամբ։ Միջնադարյան արծաթե դենարիաի քաշը, որը գերմանական պետություններում ստացել էր «պֆենիգ անվանումը, անընդհատ նվազում էր, միևնույն ժամանակ տրամագիծը մնում էր անփոփոխ։ Մետաղադրամի շրջանակը դարձավ այնքան բարակ, որ դիմերեսի և դարձերեսի պատկերները ներթափանցում էին հակառակ կողմերում, այդպիսով խեղաթյուրելով միմյանց։ Այդպիսի մետաղադրամները անվանում են կիսաբրակտեատ կամ «թեթև պֆենիգ»։ Խաչակրաց արշանանքների սկզբից սկսած Եվրոպա սկսեցին մուտք գործել ազնիվ մետաղների մեծ քանակություններ։ Արծաթե դենարիաները դադարեցին բավարարել բուռն զարգացող առևտրի պահանջներին։ Այս ամենը նպաստեց լիաքաշ տուրյան գրոշների լայն տարածմանը և դրա բազմաթիվ նմանօրինակների առաջացմանը ։
Անգլիայում, որպես տուրյան գրոշի նմանակում, 1279 թվականին հայտնվեց գրոուտը, Նիդերլանդներում՝ 1302 թվականին գրոոտը ։ Ներքին Վեզերի շրջանի պետություններում (մասնավորապես Բրեմենում) գրոտենը սկզբնապես հանդիսանում էր միայն գրո տուրնուային համարժեք հաշվարկային միավոր։ Գրոտեն անվանման նշումով մետաղադրամներ առաջին անգամ հատվեցին 1423 թվականին ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գրոշ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի մետաղադրամներ Կատեգորիա:Մետաղադրամ Կատեգորիա:Արծաթե դրամներ
Տալդոմի շրջան
Տալդոմի շրջան (Талдомский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տալդոմ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1510 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 44274 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 29,32 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Մատիա Բեչկովիչ
Մատիա Բեչկովիչ (Матија Бећковић, ), սերբ բանաստեղծ։ Սերբիայի գիտությունների և արվեստի ակադեմիայի ակադեմիկոս։
Կենսագրություն և կարիերա
Մատիա Բեչկովիչը ծնվել է 1939 թվականի նոյեմբերի 29-ին սերբական Սենտա քաղաքում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո սովորում է Բելգրադի համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետը։ Սերբիայի գիտությունների և արվեստի ակադեմիայի թղթակից անդամ է 1983 թվականից։ 1988 թվականից 1992 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում Մատիա Բեչկովիչը եղել է Սերբիայի գրողների միության նախագահը։ Զբաղվել է թարգմանական գործունեությամբ։ Սերբերեն է թարգմանել Անդրեյ Վոզնեսենսկու ստեղծագործությունները։
Պյոտր Պետրովիչ Նեգոշայի՝ սերբական և չեռնոգորական գրականության հիմնադրի դասական պոեմի՝ «Լեռնային պսակ» դասական պոեմի ժամանակակից վերամշակման հեղինակն է։ Մատիա Բեչկովիչը համարվում է սերբաչեռնոգորյան ժողովրդական բանահյուսության ավանդույթների շարունակողն ու կրողը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբ բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Սերբ գրողներ Կատեգորիա:Բելգրադի համալսարանի շրջանավարտներ
Օգնիկովո
Օգնիկովո (Огниково), գյուղ Իստրինսկի շրջանում Մոսկվայի մարզում։ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով բնակչությունը կազմում է 183 մարդ, գյուղում առկա է 3 փողոց, գրանցված են 11 գյուղատնտեսական համայնքներ ։ Գյուղում կա եկեղեցի՝ Օգնիկովոյի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին։ Իստրայի հետ կապված է ավտոճանապարհային ուղիով (ավտոբուս № 30) ։
Իստրա քաղաքից գտնվում է մոտավորապես 9 կմ դեպի հյուսիս։ Ծովի մակարդակից գյուղը գտնվում է 190 մետրի վրա ։ Հարակից բնակավայրերն են՝ Դուհանինոն՝ 3,5 հարավ-արևելքում, Նիկոլսկին՝ 2,5 կմդեպի հարավ, Սոկոլովոն՝ 3,5 կմ դեպի հյուսիս։
OpenSpace.ru
OpenSpace.ru, ռուսական հասարակական-քաղաքական ինտերնետ-հրատարակություն ։ Մինչև 2012 թվականի հուլիսը պորտալը լուսաբանել է ժամանակակից արվեստն ու մշակույթը ։
Առաջին փուլ. հասարակական-մշակութային
Նախագիծը հիմնադրվել է «ԱրտՄեդիա Գրուպ» ընկերության կողմից և պաշտոնապես բացվել է 2008 թվականի հունիսի 26-ին ։ 2010 թվականի գարնանը OpenSpace.ru-ում ֆինանսական դժվարություններ են առաջացել՝ «Արտմեդիա Գրուպ»-ի փակման հետ կապված (դրա սեփականատեր Վալերի Նոսովի, գործարարի և Մոսկվայի մարզի ֆինանսների նախկին փոխնախարարի ձերբակալության արդյունքում ): Կայքի աշխատանքը վատացել է. ամռան ընթացքում այն սկսել է ավելի քիչ թարմացվել ։ Օգոստոսի 25-ին կայքը վերսկսել է աշխատանքները և սեպտեմբերին հայտարարել, որ գործարար Վադիմ Բելյաևը գնել է պորտալը ։
Շեֆ-խմբագիր Գլեբ Մորևի խոսքով՝ «OpenSpace.ru կայքի հայեցակարգի հիմքում ընկած է փորձագիտական գիտելիքների գաղափարը»։ Կայքում հրապարակվել են 500-ից ավելի հեղինակներ ։ Գլխավոր խմբագիրը բանաստեղծ Մարիա Ստեպանովան էր։ Կայքի նյութերը տեղադրվել են մի քանի բաժիններում (փակագծերում նշված է գլխավոր խմբագիրը)։
Կայքը երկու անգամ ճանաչվել է «РОТОР» ցանցային մրցույթի «Տարվա լրատվական կայք» անվանակարգում հաղթող, «Տարվա գեղարվեստական կայք» և «Տարվա ներդրող» (Վադիմ Բելյաև) անվանակարգերում հաղթող և «Տարվա խմբագիր» անվանակարգում մրցանակակիր (Մարիա Ստեպանովա, 2011 թվական) ։ 2010 թվականին OpenSpace.ru-ն դարձել է «Տափաստանային գայլ» մրցանակի դափնեկիր «Մեդիա» անվանակարգում, ինչպես նաև առաջադրվել է 2011 և 2012 թվականներին ։ Կայքի որոշ նյութեր անգլերենով հասանելի են եղել բրիտանական openDemocracy.net կայքում ։
Հայեցակարգի փոփոխություն
2012 թվականի հունիսին հայտարարվել է, որ OpenSpace.ru պորտալը կփոխի հայեցակարգը և խմբագրությունը ։ OpenSpace.ru պորտալի թիմը՝ Մարիա Ստեպանովայի գլխավորությամբ, ամբողջ կազմով լքել է խմբագրությունը, նրանց տեղը զբաղեցրել Է «Կոմերսանտ-Վլաստ» (Коммерсантъ-Власть) ամսագրի նախկին գլխավոր խմբագիր Մաքսիմ Կովալսկին, որը OpenSpace.ru-ն դարձրել է հասարակական-քաղաքական հրատարակություն ։ Նա դարձել է պորտալի վերջին գլխավոր խմբագիրը ։
OpenSpace.ru-ի հասարակական-քաղաքական տարբերակի աշխատանքն սկսել է 2012 թվականի հուլիսի 18-ից։ Բաժիններ՝ սովորական իմաստով, կայքում չեն եղել. բոլոր նյութերը բաժանվել են երեք բլոկների, որոնք չեն ունեցել «պաշտոնական» անուններ և տարբերվել են միայն գլխավոր էջում իրենց դիրքով։ Առաջին բլոկում, որը պայմանականորեն կարելի է անվանել «հիմնական», հրապարակվել են առավել ծավալուն տեքստեր, թեև հանդիպել են նաև նյութեր, որոնք գրեթե ամբողջությամբ կազմված են եղել լուսանկարներից։ «Լրատվական» բլոկում տեքստերն ավելի կարճ են եղել և շատ դեպքերում վերաբերել են վերջին նորություններին (հաճախ դրանք ստորագրվել են Open Space բրենդի, այլ ոչ թե կոնկրետ հեղինակի կողմից)։ Այնտեղ էլ հայտնվել են ընթերցողների նամակները։ «Լրացուցիչ» բաժնում նշումները հիմնականում բաղկացած են եղել մեկ լուսանկարից կամ կարճ ստորագրությամբ գրաֆիկից։ Մի քանի անգամ այնտեղ տեղակայվել են լուրեր, որտեղ ջնջված են եղել բոլոր սեփական անունները, և ընթերցողներին առաջարկվել է կռահել, թե որտեղ և ում հետ են տեղի ունեցել նկարագրված իրադարձությունները։
OpenSpace.ru-ի նոր թիմի ամբողջական կազմը չի հրապարակվել։ Բացի OpenSpace.ru-ի հաստիքային աշխատակիցներից, նախագծի համար հոդվածներ են գրել «Կոմերսանտի» որոշ լրագրողներ՝ Օլեգ Կաշինը, Դմիտրի Կամիշևը, Օլգա Ալլենովան։
Հանգստյան օրերին պորտալը չի թարմացվել, ինչի պատճառով այցելուները վերահղվել են Weekend OpenSpace գործընկերային նախագծի կայք։ Ընդ որում, գործում էր հնարավորություն վերադառնալ օրիգինալ OpenSpace և կարդալ նախկինում հրապարակված հոդվածները։
2013 թվականի փետրվարի 8-ին կայքը փակվել է բաժնետերերի որոշմամբ՝ տնտեսական պատճառներով ։
W-O-S
2012 թվականի փետրվարին OpenSpace.ru-ն գործարկել է Weekend OpenSpace (WOS, նաև W-O-S կամ ВОС) երիտասարդական նախագիծը Եկատերինա Գերասիչևայի (Խորիկովայի) ղեկավարությամբ։ Որպես հիմնական պորտալ, այն նվիրված էր հիմնականում մշակույթին, բայց կենտրոնացած էր ավելի երիտասարդ սերնդի վրա։ Նախագիծն աշխատել է առանձին տիրույթում՝ OpenSpace.ru-ի օգտատերերը հանգստյան օրերին վերահասցեագրվել են WOS կայք ։
OpenSpace-ի փակումից հետո WOS-ը շարունակել է աշխատանքն ինքնուրույն։ 2014 թվականի հոկտեմբերի 21-ին պարբերականը վերագործարկվել է։ Խմբագրական կազմը պահպանվել է, սակայն փոխվել են կայքի դիզայնն ու հայեցակարգը. WOS անվանումն այժմ վերծանել են որպես «Հսկայական երկիր շուրջը», իսկ հիմնական թեման դարձել է կյանքը Ռուսաստանում   ։
2016 թվականի սեպտեմբերին հայտարարվել է նախագծի սառեցման, հին նյութերի հետահայաց և մոտալուտ փակման մասին  ։ 2016 թվականի հոկտեմբերի 21-ին՝ վերագործարկումից ուղիղ երկու տարի անց, հրատարակության կոլեկտիվը հրաժեշտ է տվել ընթերցողներին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական կայքեր
Ամառային օլիմպիական խաղեր 2008 մեդալներ
2008 թվականի ամառային Օլիմպիական խաղերի մեդալներ, Պեկինում (Չինաստան) կայացած XXIX Ամառային օլիմպիական խաղերում թիմային կամ անհատական մարզական հաջողությունների համար մասնակիցներին տրվող տարբերակիչ պարգևներ։
Արտադրություն
Չինաստանում ոսկին թանկացել էր կրկնակի անգամ, Աթենքում կայացած օլիմպիական խաղերից սկսած, ուստի երկրում մեդալների արտադրությունը արժեցավ միլլիոն դոլարներ։ Հանդիսանալով որպես ֆիզիկական կամ իրավաբանական երկիր, չէր կարող արտադրել ավելի քան 10 մեդալներ՝ գիշեր ու ցերեկ, խաղերի մեդալների արտադրությունը սկսել էին 2007 թվականի հոկտեմբերից։ Պեկինի Օլիմպիական խաղերի մեդալների արտադրությանը մասնակցել է աշխարհի խոշորագույն լեռնահանքային ընկերությունը BHP Billiton Ltd: Աշխատանքի ավարտից հետո նրանք Պեկինի Օլիմպիական և Պարաօլիմպիկ խաղերի կազմակերեպիչներին տվեցին 6 հազար պարգև, որից 2 հազար ոոկե մեդալ։ Ոսկին ձեռք է բերվել չիլիական հանքավայրից Escondida: բրոնզը նույնպես ձեռք է բերվել չիլիական Spence հանքավայրից, իսկ արծաթը բերվել է Ավստրալիայից, որը արտադրվել է Cannington ընկերության գործարանում՝ Կվինսլենդյա։
BHP Billiton ընկերությունը օգտագործել է 1,34 տոննա արծաթ, 830 կիլոգրամ պղինձ, որպեսզի ձուլեն ոսկե, արծաթե և բրոնզե մեդալներ։ Անկախ մրցանակային մեդալներից արտադրվել է նաև 51 հազար մեդալներ ի հիշատակ Օլիմպիական խաղերի, որի ժամանակ ծախսվել 6,1 տոննա պղինձ։ BHP Billiton ընկերությունը բոլոր մեդալները ձուլել է Չինաստանում։