Բադազգիներ
վերարտադրություն
Բույնը գավաթաձեւ է, սովորաբար ամրացվում է մոտակայքում Բույնը գավաթաձև է և սովորաբար կառուցվում է մոտակա բույսերի ճյուղերի և տերևների միջոցով։ Մերգանսերի համար բույնը հաճախ բաղկացած է գետնի մեջ պարզ իջվածքից։ Վերջնական ձուն դնելուց առաջ էգը սովորաբար պոկում է փետուրները իր կրծքից և որովայնից՝ բնի հատակը շարելու համար։ Այնուհետև նա ծածկում է ձվերը իր բացակայության ընթացքում։ Բույնի տեսակները որոշելու համար հաճախ օգտագործվում է փետուրների գույնը։ Ձվերը սովորաբար բաց են և առանց նշանների, տատանվում են սպիտակից, կանաչավուն, դեղնավունից մինչև բեժ գույնը։ Բացառություն է թեփուկավոր մերգանսերը, որի ձվերը մուգ շագանակագույն են։ Ձվերի չափը և կցորդի քանակը կախված են «զույգի կապի ամրությունից». ավելի երկարատև զույգերով տեսակները հակված են ունենալ ավելի փոքր ճիրաններ և ավելի մեծ ձվեր։ Օրինակ՝ սագերի և կարապների հավատարիմ զույգերը սովորաբար ածում են 4-6 ձու, մինչդեռ սեզոնային զույգեր կազմող բադերը՝ 5-12 ձու։ Հաճախակի բույնի մակաբուծությունը տարածված է ընտանիքում, որտեղ թռչուններն իրենց ձվերը դնում են այլ թռչունների, սովորաբար իրենց տեսակների բներում։ Շատ դեպքերում էգը ձվերը ինկուբացնում է միայնակ, մինչդեռ արու բադերը ձվադրման սկսվելուց հետո թողնում են էգերին և միասին հոտեր են կազմում։ Այն տեսակներում, որտեղ զույգ կապը տևում է երկար ժամանակ, արուն կարող է նաև մասնակցել ինկուբացիայի։ Այս վարքագիծը բնորոշ է կարապներին, թեփուկավոր միաձուլիչներին, փայտե բադերին, սուզվող բադերին և որոշ սուզվող բադերին։ Ինկուբացիան սկսվում է վերջին ձվի ածումից հետո և տևում է 22-40 օր։ Ձագերը ձվից մի քանի օր առաջ սկսում են ձայներ հանել ձվերի ներսում և մեկ օրվա ընթացքում սինխրոն դուրս են գալիս։ Բադի ձագերը վաղամորթ են, այսինքն՝ ծնվում են բաց աչքերով, ծածկված խիտ փետուրներով և ունակ են լքել բույնը և հետևել իրենց ծնողներին չորանալուց անմիջապես հետո։ Նրանք արագաշարժ վազորդներ են և արագ սովորում են գտնել իրենց սնունդը։ Ջրային թռչունների տեսակները նույնպես տիրապետում են լողալուն։ Ծնողները զգուշացնում են բադի ձագերին մոտեցող գիշատիչների մասին և ջերմություն են հաղորդում զով գիշերներին։ Կարապները հաճախ կրում են իրենց սերունդներին իրենց մեջքին, որտեղ նրանք կարող են ջերմություն փնտրել ծնողների փետուրների մեջ։ Եթե էգը սատկում է, բադի ձագերը հեշտությամբ կարող են միանալ մոտակա ձագերին, երբեմն նույնիսկ տարբեր տեսակների։ Երբեմն տարբեր ձագեր են հավաքվում՝ ձևավորելով տարեց բադի ձագերի մեծ խմբեր։ Թռչելու ունակությունը սովորաբար զարգանում է 5-10 շաբաթվա ընթացքում։ Որոշ դեպքերում երիտասարդ թռչունները մնում են ծնողների հետ մեկ կամ երկու սեզոն։ Բադերի մեծ մասի սննդակարգը հիմնականում բաղկացած է բուսական սննդից, սակայն հաճախ գերակշռում է նաև կենդանական սնունդը։ Կախված կիրառվող կերի որոնման մեթոդներից՝ կարելի է առանձնացնել այս թռչունների մի քանի էկոլոգիական խմբեր, որոնք բնութագրվում են ընդհանուր մորֆոլոգիական և վարքային գծերով, ինչպիսիք են բիծի կառուցվածքը և ցամաքային տեղաշարժը (տես «Նկարագրություն» բաժինը)։ Բազմաթիվ սագեր, խեցգետիններ, խեցգետիններ (Tadorninae) և սուլող բադեր (Dendrocygna) հիմնականում սնվում են ցամաքով, արածում են խոտով և արմատներ փորում գետնից։ Կարապները և բադերի մեծամասնությունը սնվում են ջրի մակերևույթով, ջուրը քամում են իրենց մեղրերի միջոցով և բռնում բույսերի նյութը, պլանկտոնը և փոքր անողնաշարավորները։ Խոսքը վերաբերում է հատկապես Անատինի ցեղի ներկայացուցիչներին, որոնք ունեն լավ զարգացած մաղող սարք։ Որոշ տեսակներ հիանալի սուզորդներ են, որոնք իրենց սնունդը գտնում են ջրային մարմինների հատակում։ Օրինակ՝ ծովային բադերը (Մերգինի) և շոգենավերը (Tachyeres) որսում են ծովային փափկամարմիններ և խեցգետնակերպեր։ Սուզվող բադերը (Aythyini) նույնպես հիանալի սուզորդներ են, որոնք ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն սուզվում են ջրի երեսին, երբ նրանք ձեռք են բերում ջրիմուռներ, զոոպլանկտոններ, միջատներ, փափկամարմիններ և որդեր։ Մերգանսերները սնվում են ծովային ձկներով՝ ցույց տալով ստորջրյա կեր փնտրելու շատ արդյունավետ վարքագիծ՝ համեմատած այլ բադերի հետ՝ կատարելով անսպասելի մանևրներ։ Բադերը հաճախ սնվում են օրվա մութ ժամերին։