cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գուրգեն Բաբաջանյան
Կենսագրություն
Գուրգեն Բաբաջանյանը ծնվել է Բաքվում։ 1932 թվականին ավարտել է միջինասիական բամբակի ինստիտուտը։ 1946–1953 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ ԳԱ գենետիկայի ինստիտուտի տնօրեն, 1948–1953 թվականներին՝ ՀԽՍՀ ԳԱ գյուղատնտեսական գիտությունների բաժանմունքի ակադեմիկոս–քարտուղար և ՀԽՍՀ ԳԱ Նախագահության անդամ, 1956 թվականից՝ ՀԽՍՀ երկրագործության ԳՀԻ բույսերի գենետիկայի բաժնի վարիչ։ Գիտական աշխատանքները նվիրված են գյուղատնտեսական բույսերի բեղմնավորման կենսաբանությանը և գենետիկական հարցերի ուսումնասիրմանը։ Նրա ուսումնասիրություններով հաստատվեց օտարածին փոշոտման արդյունավետ ազդեցությունը ինցուխտի, տրամախաչման և հիբրիդացման վրա։ 1965 թվականից Բաբաջանյան զբաղվում է հետերոզիսի և կենսունակության (լետալության) գենետիկայի հարցերով։ Բացահայտել է լետալ գեների բազմալելության մի շարք օրինաչափություններ, որոնք պայմանավորում են հիբրիդի կենսունակության մակարդակը։ ԽՄԿԿ անդամ 1939 թվականից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ կենսաբաններ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Կենսաբանական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ գենետիկներ
Կիպրոսի կոնվենցիա (1878)
Կիպրոսի կոնվենցիա (1878), անգլո-թուրքական պաշտպանական դաշինք ընդդեմ Ռուսաստանի, ստորագրվել է 1878 թ. հունիսի 4-ին, Կ. Պոլսում։ Կիպրոսի կոնվենցիա 1-ին հոդվածով Անգլիան պարտավորվում էր զենքով պաշտպանել Թուրքիային այն դեպքում, եթե 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմում գրավված Բաթումը, Արդահանը, Կարսը կամ դրանցից որևէ մեկը Ռուսաստանը պահեր իր ձեռքում և «երբևիցե փորձեր տիրել նորին կայսերական մեծության սուլթանի տարածքի որևէ այլ մասին Ասիայում»։ Դրա փոխարեն սուլթանը պարտավորվում էր, Անգլիայի հետ համաձայնեցնելով, անհրաժեշտ բարենորոգումներ մտցնել նշված տարածքներում և, բացի այդ, որպեսզի «Անգլիան իր պարտականությունը կատարելու համար պահանջված միջոցներն ապահովի, ...սուլթանը հավանություն է տալիս նույնպես, որ Կիպրոս կղզին գրավվի և կառավարվի Անգլիայի կողմից» ։
Միևնույն ժամանակ Մեծ Բրիտանիան Ռուսաստանի հետ դրանից առաջ՝ մայիսի 30-ին կնքած գաղտնի համաձայնությամբ այլևս չէր առարկում Բաթումի, Արդահանի և Կարսի նկատմամբ ռուսական պահանջատիրության դեմ՝ ստանալով Ռուսաստանի հավաստիացումը, որ նա Փոքր Ասիայում նվաճած մյուս մարզերը (Բայազետն ու Ալաշկերտի հովիտը) կվերադարձնի Թուրքիային և ապագայում Ռուսաստանի սահմանը չի ընդարձակի ասիական Թուրքիայի ուղղությամբ։
1878 թ. Բեռլինի կոնգրեսի նախօրեին այդպիսի համաձայնագրերի կնքումը նպատակ ուներ, մի կողմից, ապահովել Անգլիայի աջակցությունը Թուրքիային 1878 թ. Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի ռուս-թուրքական սահմանների վերաբերյալ հոդվածների վերանայման ժամանակ, մյուս կողմից, ուժեղացնել Անգլիայի ազդեցությունը Թուրքիայում և Մերձավոր Արևելքում ընդհանրապես։ Անգլիական դիվանագիտությունը, հավատարիմ իր ավանդական քաղաքականությանը, արգելակում էր հաղթանակած Ռուսաստանի հետագա առաջխաղացումը ասիական Թուրքիայում, որը սպառնում էր բրիտանական կայսրության շահերին այդ տարածքում և, միևնույն ժամանակ, Թուրքիայից գաղտնի որոշ զիջումներ անելով Ռուսաստանին արևելյան Անատոլիայում, զավթում էր Կիպրոս կղզին՝ էլ ավելի ամրապնդելով իր դիրքերը արևելյան Միջերկրականով դեպի Հնդկաստան տանող ջրուղիներում, հող նախապատրաստելով նաև Եգիպտոսի ապագա գրավման համար (որն իրականացրեց 1882-ին)։ Ինչ վերաբերում է հայկական բարենորոգումներին, որոնք նախատեսված էին Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ հոդվածով, ապա, ստանձնելով դրանց անցկացումը Թուրքիայի հետ երկուստեք համաձայնությամբ, Անգլիան Կիպրոսի կոնվենցիայով փաստորեն Ռուսաստանին զրկում էր բարենորոգումներին հսկելու իրական հնարավորությունից (քանի որ դրանք, ըստ Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի, պետք է կենսագործվեին մինչև ռուսական զորքերի դուրսբերումը Արևմտյան Հայաստանից) և այն փոխարինում Թուրքիայի «քրիստոնեաբնակ վայրերում բարենորոգումներ մտցնելու» անորոշ ձևակերպմամբ։
Բեռլինի կոնգրեսի օրերին Անգլիան Կիպրոսի կոնվենցիան լրացրեց (1878 թ. հուլիսի 1-ին) ևս մի հոդվածով, ըստ որի, Ռուսաստանի կողմից Կարսն ու գրավված մյուս վայրերը Թուրքիային վերադարձվելու դեպքում Անգլիան պետք է էվակուացնի Կիպրոս կղզին, իսկ Կիպրոսի կոնվենցիան կորցնի իր ուժը։ Բայց արդեն սկսված առաջին համաշխարհային պատերազմի պայմաններում, երբ Թուրքիան հանդես եկավ Գերմանիայի կողմում, Անգլիան 1914 թ. նոյեմբերի 5-ի թագավորական հրահանգով չեղյալ համարեց Կիպրոսի կոնվենցիան և հայտարարեց Կիպրոսի բռնակցման մասին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանություն Կատեգորիա:Միջազգային կոնվենցիաներ Կատեգորիա:Ստամբուլի պատմություն
Ջեյմս Կոտակ
Ջեյմս Կոտակ (James Kottak, ), ամերիկացի երաժիշտ, հայտնի է որպես Սքորպիոնս և Kingdom Come խմբերի թմբկահար, ինչպես նաև Kottak խմբի կիթառիստ և վոկալիստ։
Կոտակը շատ մենակատարների հետ է հանդես եկել, նրա առաջին ալբոմը ձայնագրվել է 1980-ական թվականների կեսերին։ 1988-1989 թվականներին թմբկահարը մասնակցություն է ունեցել «Kingdom Come» խմբի նոր ալբոմի ձայնագրման աշխատանքներին։ 1990 թվականին նոր ալբոմ է ձայնագրել Մայքլ Ֆիրկինսի հետ։ Նաև կոտակը մասնակցություն է ունեցել «L.A. Blues Authority», «Michael Schenker Group», «Cage», «Black Sheep» խմբերի ալբոմների ձայնագրություններին։
1996 թվականին, երբ խմբից հեռացվեց թմբկահար Գերման Ռարեբելը Կոտակը դարձավ «Scorpions» խմբի անդամ։ Սքորպիոնսների կազմում Ջեյմսը մասնակցություն ունեցավ խմբի վեց ալբոմների ձայնագրությանը։
2011 թվականի մայիսի 27-ին դուրս եկավ Kottak խմբի նոր ալբոմը՝ «ATTACK»: Նույն անվանումն է ունեցել Ջեյմսի համերգային ելույթը։
Նախկին կինը եղել է Աֆինա Լին՝ ամերիկյան հայտնի երգիչ Թոմի Լիի քույրը։
2014 թվականի ապրիլի 3-ին լինելով ալկոհոլի ազդեցության տակ Ջեյմս Կոտակը ձերբակալվեց Դուբայի օդանավակայանում, իր վատ պահվածքի համար։ Նա տուգանվեց երկու հազար դիրհամ, նաև մեկ ամիս մնաց բանտում։ Բանտից դուրս գալուց հետո Կոտակը արտաքսվեց Արաբական Միացյալ Էմիրություններից ։ 2008 թվականին թմբկահարը հաջող ելույթ ունեցավ Բրազիլիայում։
2016 թվականի սեպտեմբերին առողջական վատ վիճակում լինելու պատճառով հեռացավ «Scorpions»-ից։ Նրա փոխարեն խմբի շարքերը համալրեց Միկի Դին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կիթառահարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի թմբկահարներ
Ռուսական բարոկկո
Ռուսական բարոկկո (Русское бароко), բարոկկո ոճի մի տարատեսակ, Ռուսական կայսրության և Ռուսական թագավորության մշակույթի և արվեստի զարգացման մի փուլ, որը ժամանակագրականորեն ընդգրկում է 1680-ականներից մինչև XVIII դարի երրորդ քառորդը ընկած ժամանակաշրջանը և առավելապես կապվում է Պետրոսր I- ի Եվրոպա ճանապարհորդություններց հետո սկսած բարեփոխումների հետ։
Անցումային շրջանը՝ օրինաչափությունից մինչև ամբողջական բարոկկո, ընթացել է սկսելով Հին ռուսական ճարտարապետության շատ կառուցվածքային տարրերի պահպանումով, որոնք մշակվել են Ռեչ Պոսպոլիտյան բարոկկոյի ազդեցության տակ (Նարիշկինյան), այդ ավանդույթի հետ կապի լիակատար հերքումով (Գոլիցինյան), Պետրոս I- ի նոր մայրաքաղաք կառուցելու համար հրավիրված ճարտարապետների արևմտաեվրոպական ոճի ներդրմամբ (Պետրոսյան), Պետրոսյան և Մոսկովյան բարոկկոյի և հյուսիսային իտալական բարոկկոյի հիբրիդի ներդրումով (Ելիզավետյան, առավել լիարժեքորեն մարմնավորված են Ֆ․ Բ․ Ռաստրելլիի վեհաշուք շենքերում)։
Դասակարգում
Ռուսաստանում բարոկկո ոճի ճարտրարպետությունն ունեցել է երեք փուլ․
Նախա-բարոկկո (Նարիշկինի ոճ)
Նախաբարոկկո, Ռուսաստանում արվեստի հատուկ ոճական միտման պայմանական անվանում, որը տարածվել է XVII դարի վերջից մինչև XVIII դարի սկիզբը։ Առավել հստակ դրսևորվում է Մոսկովյան եկեղեցիների և մոսկովյան ծայրամասային կալվածքների բոյարներից՝ Նարիշկինների (Պետրոս I-ի մայրական տոհմ) կալվածքների ճարտարապետության մեջ, որտեղից էլ ստացել է Նարիշկինյան բարոկկո, իսկ հետագայում՝ Մոսկովյան բարոկկո անվանումը (տեղայնացման հետ կապված) ։ Նարիշկինյան բարոկկոն XVII դարի Մոսկվիայի ճարտարապետության ոճական տարրերի, Արևմտյան Եվրոպայի հյուսիսային բարոկկոյի տարրերի, ուշ մաներականության տարրերի խառնուրդ է՝ ըստ արվեստագետ Բորիս Վիպպերի։
Բոյար Լև Նարիշկինը (1664-1705) դիվանագետ էր, նաև Դեսպանական պրիկազի (Посольский приказ) ղեկավար։ Զարմանալի չէ, որ նա հանդիպեց արևմտաեվրոպական բարոկկոյի դրսևորումներին և նպաստեց դրա տարրերի փոխառությանը՝ կալվածքների եկեղեցիների կառուցման գործում։ Մեծության տարբեր չափերի խաղը, դեկորում սյուների օգտագործումն այս ճարտարապետությունը մոտեցնում է բարոկկոյին, բայց իր տրամաբանությամբ այն ծայրահեղ հեռու է տանող և կրող մասերի, ինչպես նաև եվրոպական բարոկկոյի դասական օրդերների օգտագործման տրամաբանությունից։
Զանգվածային քարե աշխարհիկ շինարարության բացակայության հետևանքով Նարիշկինի բարոկկոյի դրսևորումները հիմնականում դրսևորվել են եկեղեցական ճարտարապետության մեջ։ «Նարիշկինի ոճի» տաճարները հիմնականում կառուցվել են «ութանկյունը քառանկյան վրա» (Восьмерик на четверике,) ձևով, ընդ որում, կողային ութանկյունները կարող էին լինել մի քանիսը։ Այս ոճական ուղղության նշանակալի օրինակներն են.
Նարիշկինի ոճով նույնիսկ ամբողջ համալիրներ են կառուցվել։ Լև Նարիշկինը և նրա ընտանիքը մեծ ներդրում են ունեցել հին վանքերի ձևավորման գործում։ Մոսկվայի Նովոդեվիչի, Դոնսկկոյի և Վիսոկոպետրովսկի վանքերի լավ պահպանված համալիրները և Ռյազանի մերձակայքում գտնվող Սոլոտչինսկի վանքը հանդիսանում են վաղ բարոկկո ժամանակաշրջանի հազվագյուտ հուշարձաններ՝ ամբողջականության և ճոխության առումով։
XVII դարի վերջին կային նաև բարոկկո ինտերիերի առաջին փոխզիջումային նմուշները ռուս դիվանագետ Ա․ Ս․ Մատվեևի (1625-1682) և արքայադուստր Սոֆիայի ֆավորիտ՝ Վ․ Վ․ Գոլիցինի պալատներում։ Հայտնի վերականգնող Պետրո Դմիտրովիչ Բարանովսկին մասնակցել է Մոսկվայում Գոլիցինի պալատների վերականգնմանը։ Բայց վերականգնված պալատները քանդվել են 1931 թվականին։ Նարիշկինի բարոկկոյի շրջանի աշխարհիկ շինություններից ամենահայտնիներն են Սիմոնովի վանքի սեղանատունը (1680-1683 թվականներ, ճարտարապետներ՝ Պ. Պետրով և Ի․ Ստարցև), Վիսոկոպետրովսկի վանքի «Նարիշկինի պալատները» (1680-ականներ), Սուխարևյան աշտարակը (1695-1701, քանդված բոլշևիկների կողմից), Երրորդություն-Սերգիյան մայրավանքի սեղանատունը (1688-1696 թվականներ)։
Ավելի վաղ Մոսկվա էին բերվել Եվրոպական բարոկկոյի դեկորատիվ-կիրառական արվեստի նմուշներ․ Գերմանիայի և Հոլանդիայի պատմական շրջանների ոսկերիչների արծաթե և ոսկե բաժակներ, կահույք, հայելիներ, ժամացույցներ, գոբելեններ և այլն։
1680-ական թվականներից ի վեր փոխվել է նաև տաճարային ինտերիերը։ Սրբապատկերների ռուս - բյուզանդական կանոնը փոխարինվեց կրոնական պատկերների ավելի ազատ մեկնաբանությամբ։ Նոր՝ բազմաշերտ, զարդարված փայտե փորագրություններով և ոսկեզօծված բարոկկո շինություններն աստիճանաբար սկսեցին փոխարինել ծանրաքաշ և կոպիտ «գլանային» սբապատկերներով պատկերապատման համալիրներին (Иконостас / ), որոնք հատուկ էին XV-XVII դարերին։ Ոչ միայն ցարական վարպետները, այլև Ուկրաինայի, Բելառուսի և Արևմտյան Եվրոպայի լավագույն նկարիչները աշխատում էին ժամանակակից Ռուսաստանի տաճարների ինտերիերի վրա։ Այդ ժամանակվանից ի վեր պահպանվել է վաղ բարոկկոյական «բարձր»՝ 7 յարուսանի պատկերապատումը (դրանցից լավագույնը Սոլվիչեգոդսկի Վվեդենսկի տաճարում է (1693), Մոսկվայի Դոնի վանքի Մեծ Մայր տաճարում (1696), Պսկովի Սուրբ Երրորդություն տաճարում (1699), Ռյազանի Վերափոխման տաճարում (1702, որն աամենամեծն է Ռուսաստանում )) և նույնիսկ 9 յարուսանի պատկերապատումը (մոսկովյան եկեղեցիներից Օստանկինոյի Սուրբ Երրորդություն եկեղեցին (1692 թ., միակը իր տեսակի մեջ) և Ֆիլիի բարեխոսության եկեղեցին (1693)), որոնցից մի քանիսը գրեթե 30 մետր բարձրություն ունեն։ Դրանց սրբապատկերները նկարված են «գերանային» ավանդույթից շատ տարբեր ոճերով, որոնք վերջնականապես մոռացվեցին XVIII դարի առաջին եռամսյակում։
Նարիշկինյան («Մոսկովյան») բարոկկոյի ավանդույթները շարունակվեցին Մոսկվայում մինչև 1720-ական թվականները, բայց որոշ պրովինցիաների տաճարներում այս ոճով կառուցվել են գրեթե մինչև XVIII դարի ավարտը։ Ուկրաինայում «ութանկյունը քառանկյան վրա» ոճով միակ «մաքուր» հուշարձանը Մոլչանսկու վանքի տաճարն է (Պուտիվիլ, XVII-XVIII դարերի սահմանին), որը պսակված է ոչ միայն մեկ, այլև երեք ութանկյուններով։ Որոշ այլ շինություններ, ինչպիսիք են Խարկովի Բարեխոսության տաճարը (1689) և Սումիի Սուրբ հարության եկեղեցին (1702) կառուցված են «Նարիշկինի» և կազակական բարոկկոյի ուղղությունների խառը ոճով։
Պետրոսյան բարոկկոյի հայտնվելը և ազդեցությունը
Վաղ ռուսական բարոկկոյի հայտնվելը Պետրոս I - ի դիվանագիտական ճանապարհորդության ազդեցության արդյունքն էր՝ գերմանական տարածքներով Հոլանդիա և վերադարձի ճանապարհին Վիեննայում՝ Արևմտյան Եվրոպայում բարոկկոյի հանրահայտ կենտրոնում կանգառ կատարելու շնորհիվ ։ Թեև Պետրոս I- ը երբեք չի եղել Իտալիայում ։
Շուտով Մոսկվայում հայտնվեցին երկու փոխզիջումային շենքեր, որոնք չափազանց նման էին եվրոպական բարոկկոյին․ Սուրբ Միքայել և Գաբրիել եկեղեցին կամ «Մենշիկովյան աշտարակը» (ճարտարապետ՝ Ի․ Զարուդնի, 1701-1707 թթ․) և Լեֆորտովյան պալատը, որը կառուցվել է 1697-1699 թվականներին՝ Պետրոս առաջինի նշանավոր դաշնակցի՝ Ֆ․ Յա․ Լեֆորտի համար (ճարտարապետներ՝ Դմիտրի Ակսամիտովը շենքի հին մասը և  Ֆրանչեսկո Ֆոնտանան (Ջովաննի Մարիո Ֆոնտանան) նոր մասը, երկհարկանի պատկերասրահներով և մուտքի դարպասով հաղթակամարի տեսքով)։
Լեֆորտովոյի պալատը դարձավ Մոսկվայում աշխարհիկ շենքի առաջին հոյակապ օրինակը՝ եվրոպական օրինակով օրդերային համակարգի տրամաբանական կիրառմամբ։
Պետրոսյան բարոկկոն բավականաչափ տարածված էր Մոսկվայում։ Այս ոճով կառուցված տաճարներից մինչ օրս պահպանվածներից են՝ Մոսկվայում Յակիմանկայի Սուրբ Հովհաննես Զորավարի եկեղեցին (1704-1713, ճարտարապետ՝ Ի. Զարուդնի), Զաիկոնոսպասյան վանքի տաճար (1710-ականներ), Բասմանի փողոցում գտնվող Պետրոս և Պողոս եկեղեցիները (1705-1723) և այլն։
Մայրաքաղաքը նահապետական Մոսկվայից Սանկտ Պետերբուրգ տեղափոխելը և արագորեն նոր քաղաք ունենալու ցանկությունը եվրոպական տարբեր երկրներից, հիմնականում հյուսիսից, մեծաթիվ ճարտարապետներ հրավիրելու պատճառ հանդիսացավ նոր մայրաքաղաք կառուցելու համար ։ Սանկտ Պետերբուրգի շինարարության առաջին փուլում մեծ ազդեցություն ունեցան Դանիայի, Գերմանիայի և Հոլանդիայի զուսպ բարոկկոն։ Սա հանգեցրեց մայրաքաղաքի վաղ բարոկկո ճարտարապետության գունային և ոճական խառնուրդին։ Այս ժամանակահատվածում այստեղ աշխատել են.
Սանկտ Պետերբուրգում Պետրոսյան բարոկկոն տարածված էր 1730-ական թվականներից մինչև 1740-ական թվականները։ Այս տարածքի տեսարժան վայրերը բազմաթիվ եկեղեցիներ են (Պետրոս և Պողոս տաճարը (1712-1733 թվականներ, Դ. Տրեզինի), Սամպսիոնիևյան տաճարը (1728-1741, Դ. Տրեզինի), Պանտելեյմոնյան եկեղեցին (1734-1739, Յո. Շումախեր և Ի. Կորոբով), Սիմոն և Աննա եկեղեցին (1731-1734, Մ. Զեմցով) և այլն) և բազմաթիվ աշխարհիկ, մասնավորապես պալատական շենքեր (Ամառային պալատ, 1710-1714, Դ. Տրեզինի), Տասներկու քոլեջ (1722-1742, Դ. Տրեզինի), Կունստկամերա (1718-1734, ճարտարապետներ՝ Գ. Մատարնովը և ուրիշներ) և այլն)։
Քաղաքի բարոկկո ոճի սկզբնական զարգացման մեջ ամենամեծ ներդրումը կատարեց Դոմենիկո Տրեզինին, որը, ի թիվս այլ տաճարների և աշխարհիկ շինությունների, կառուցեց քաղաքի գլխավոր տաճարը՝ Պետրոս և Պողոս տաճարը կամ Պետրոպավլովյան տաճարը քաղաքի Պետրոպավլովյան բերդում։ Նաև նշանակալի վարպետներ էին Անդրեաս Շլուտերը (որը վաղ մահացավ Սանկտ Պետերբուրգում և որևէ էական ազդեցություն չունեցավ իրավիճակի վրա) և Նիկոլոլո Միկետին՝ Հռոմից։ Վերջինս աշխատել է ընդամենը 5 տարի` որպես ճարտարապետ և այգեպան։
Ճարտարապետների հետ միասին, վաղ ռուսական բարոկկոյի ստեղծմանը մասնակցել են օտարերկրյա այգեպաններ Յան Ռուզենը, Denis Brockett և այլք։ Դոմենիկո Տրեզինին աշխատել է որպես քաղաքաշինարար, գործադիր ճարտարապետ և այգեպան՝ որոշակի ունիվերսալ մոտեցում ցուցաբերելով ։ Դարի լավագույն լանդշաֆտային ճարտարապետը եղել է լեգենդար Անդրե Լե Նոտրեի աշակերտ Լեբլոն Ժան Բատիստտ   ։
Պետրոսյան բարոկկոյի առանձնահատկություններից մեկն այն էր, որ այն երբեք չի դարձել համազգային, ի տարբերություն Նարիշկինի և Էլիզաբեթյանի բազմաթիվ ուղղությունների։ Այս ոճի տեսարժան վայրերը մարզում շատ հազվադեպ են։ Դրանցից ամենակարևոր եկեղեցիներն են Պետրոս և Պողոս եկեղեցին Յարոսլավլում (օծվել է 1742 թ.), Ալեքսանդր Նևսկին Վոլոգդայում (1714-1725), Նիկողայոս Զմյուռնացունը Տրոյեկուրովոյում (այժմ՝ Մոսկվա, 1699-1704), Նիկողայոս Զմյուռնացունը Պոլտևոյում (օծվել է 1707 թ.), Կույսի ծննդյանը Մարֆինոյում (1701-1707), վերջին երեքը տեղադրվել են Պետրոս I- ի համախոհների կալվածքներում։
Ռաստրելիական շրջան։ Հայր ու որդի
Ռուսական բարոկկոյի զարգացման մեջ առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցրել հայր և որդի Ռաստրելիները՝ բազմակողմանի տաղանդներով օժտված Կառլո Բարտոլոմեո Ռաստրելին ( ճարտարապետ, ճարտարագետ, այգեպան, ինտերիերի դիզայներ, առավելապես հայտնի որպես քանդակագործ) և Բարտոլոմեոն՝ հանճարեղ ճարտարապետ, որի անվան հետ է կապվում Ռուսաստանում առաջադեմ բարոկկոյի հայտնվելը։
Կառլո Ռաստրելին զգալի ներդրում է ունեցել Ռուսաստանի բարոկկո քանդակագործության մեջ` ինչպես սրբատաշ, այնպես էլ մոնումենտալ։ Նա կայսրության արվեստում առաջին հեծյալ հուշարձանի հեղինակն է ։
Ռուսաստանի դեսպաններ
Տարբեր բնագավառներում իրենց մասնագետներն ունենալու անհրաժեշտությունը և եվրոպական հայտնի երկրների զարգացման մակարդակին արագորեն հասնելու ցանկությունը հուշեցին, որ Պետրոս I- ը Ռուսաստանից երիտասարդներին Եվրոպա ուղարկի կրթություն ստանալու։ Եվրոպական բարոկկոյի ոճը արտերկրում ուսումնասիրած ռուս ապագա ճարտարապետներից էին․
Հոլանդիայում բարոկկո ոճով պարտեզի պլանավորում ու ոճավորում սովորել են․
Արտասահմանում տեխնիկական և փորձարարական հմտություններ սովորողներից են եղել նաև Լոմոնոսովը (գրականության մեջ ռուսական բարոկկոյի ներկայացուցիչ), և Դմիտրի Իվանովիչ Վինոգրադովը՝ ճենապակու գյուտարարը և այդ ոլորտում զարգացած բարոկկոյի ներկայացուցիչը։
Ճարտարապետության երեք վարպետ
Ռուսական բարոկկոյի երեք հիանալի ճարտարապետներ բարոկկոյի ոճում իրենց հաստատուն դիրքերն ունեն․
Ս․ Չևակինսկիի հետ Ռաստրելին ինքնակամ մտավ ստեղծագործական մրցակցության մեջ։ Եվ կայսրուհի Եղիսաբեթի պատվերով Չևակինսկուն շինարարությունից հեռացնելուց հետո նրա նախագծերն ավարտին հասցրեց Ռաստրելին (Մեծ Ցարսկոե Սելոյի պալատը, Էրմիտաժի տաղավարները, Այրը և այլն)։ Սավվայի ամենամեծ աշխատանքը Սանկտ Պետերբուրգի լավ պահպանված Սուրբ Նիկոլաս ծովային տաճարն է (1753-1762, զանգակատունը՝ 1756-1758)։
Մի փոքր այլ է ռուսական բարոկկոյի լավագույն ճարտարապետներից երրորդի՝ իշխան Դմիտրի Ուխտոմսկու գործունեությունը։ Արքայական արքունիքը մենաշնորհել էր բարոկկոյական արվեստը, ուստի ոճի հիմնական շինությունները, որպես կանոն, հայտնվեցին միայն կայսրության երկու մայրաքաղաքներում՝ Մոսկվայում և Սանկտ Պետերբուրգում (և վերջինիս արվարձաններում՝ Ստրելնի, Պետերգոֆ, Կրոնշտադտ, Օրանիենբաում, Ցարսկոյե Սելո)։
Դմիտրո Ուխտոմսկին (մահացել է 1774 թվականին) իր գործունեությունը ծավալել է միայն Մոսկվայում։ Տաղանդաշատ այս մարդը թողել է մի քանի նշանակալի նախագծեր, որոնցից լավագույններից են Մոսկվայում գտնվող Սիմոնովի և Դանիլովի վանքերի միջև հիվանդանոցային և հաշմանդամների տների կառուցելու նախագծերը։ Այն ժամանակ Մոսկվայում ֆինանսական միջոցների պակասը և բարոկկո շինարարության ծայրահեղ փոքր ծավալները թույլ չէին տալիս իրականացնել այնպիսի փայլուն նախագծեր, որի անալոգները կառուցվել են արվեստի հայտնի կենտրոններ Փարիզում և Պրահայում։ Ճարտարապետական հզոր տաղանդի ապացույց է Դ. Ուխտոմսկու Սուրբ Երրորդություն Սերգիյան վանքի զանգակատունը, որը դարձավ ամբողջ համալիրի ամենաճանաչվածը։
Ռուսական բարոկկո կալվածքներ
Ստեղծվեցին բարոկկո ոճի առաջին նշանակալի կալվածքները։ Նրանց մեծ մասը կենտրոնացած էր մայրաքաղաքների մոտ՝ Գոստիլիցի, Օրանիենբաում , Սանկտ Պետերբուրգի մերձակայքում գտնվող Ելիզավետինո կալվածքները , Մոսկվայի մերձակայքում գտնվող Կուսկովո, Յասենևո , Գլինկա կալվածքները։
Բարոկկո ազնվական կալվածքներ կառուցվել են նաև հենց Սանկտ Պետերբուրգում՝ Ա․ Վ․ Կիկինի, Ա․ Դ․ Մենշիկովի, Կ․ Գ․ Ռազումովսկու, Մ․ Ի․ Վորոնցովի, Իվան Իվանովիչ Շուվալովի, Պ․ Բ․ Շերեմետևի Ֆոնտանկայի պալատները, ինչպես նաև գիտնական Մ․ Վ․ Լոմոնոսովի պալատը, որը ոչնչացված է։
Բայց երբեմն դրանք կառուցվում էին հեռավոր վայրերում (Սմոլենսկի մոտակայքում գտնվող Խմելիտա կալվածքը)։
Ռուսական բարոկկոն ռոկոկոյի համադրությամբ
Ռուսական բարոկկոն տարածվեց երկրի արվեստի հիմնական ոլորտները՝ թողնելով երկրորդական տեղը թողնելով ռոկոկո ոճը։ Սովորաբար կայսրությունում ռոկոկոյի ներկայացուցիչները օտարերկրացիներ էին․
Ռուսական ռոկոկոյի առաջատար վարպետը իտալացի ճարտարապետ և ինտերիերի դիզայներ Անտոնիո Ռինալդին էր։ Նրբաճաշակ Ռինալդին նաև շինուազրի ոճով ճանաչված վարպետ էր (Չինական գյուղ և Չինական թատրոն (Ցարսկոյե Սելո), Չինական պալատը, Սահելու բլուրը (Roller Coaster) Օրանիենբաումում՝ Սանկտ պետերբուրգի արվարձանում)։ Ճարտարապետ Պիետրո Անտոնիո Տրեզինիի գործը նույնպես վերաճել է ռոկոկոյի ոճին։ Բացի Ռինալդիից, նրանք բոլորը կարճ ժամանակ աշխատել են Ռուսաստանում և էական ազդեցություն չեն ունեցել երկրում գեղարվեստական ոճի զարգացման վրա։ Ռուսական գեղանկարչության մեջ ռոկոկոյի ոճին հետևեել են Անտոն Լոսենկոն, Ալեքսեյ Պետրովիչ Անտրոպովը, Բ. Սուխոդոլսկին։
Ռուս բարոկկո նկարիչների պատմագրագիր
Ռուսական բարոկկոյի պատմության մասին գրել է Յակոբ Շտելինը (1709-1785)։ 1735 թվականին նրան Գերմանիայից Սանկտ Պետերբուրգի Գիտությունների ակադեմիա ծառայելու հրավիրել էր Ակադեմիայի նախագահ Յոհան Ալբրեխտ Կորֆը։ Նա հետևում էր Ռուսաստանի կայսրության արվեստում տիրող իրավիճակին և արձանագրում բարոկկոյի դարաշրջանի շատ նկարիչների կենսագրական տվյալներ և նկարագրություններ ։
Բարոկկոյի արձագանքը դասականության մեջ
Եկատերինա Երկրորդը, որը գահ բարձրացրեց 1762 թվակաnին, արեց հնարավոր ամեն ինչ` բռնի ուժով դուրս մղելու բարոկկոն և այն փոխարինելու ժամանակակից դասականությամբ։ Եկատերինայի համար բարոկկոն կապված էր Ելիզավետա Պետրովնայի թագավորության հետ, որի հետ հարաբերությունները համարյա թշնամական էին։ Նոր ոճի նմուշները ներկրվեցին Եվրոպայից, օտարերկրացի ճարտարապետներ (Վալեն Դելամոտ, Չարլզ Կամերոն, Ջ․ Կվարենգի) հրավիրելով, և ռուսական ճարտարապետներին Եվրոպա՝ պրակտիկայի (Վասիլի Իվանովիչ Բազենով, Իվան Եգորովիչ Ստարով, Ֆյոդոր Իվանովիչ Վոլկով (1754-1803) և այլն) ուղարկելով։
Այնուամենայնիվ, Կլասիցիզմի դարաշրջանի որոշ մեծամասշտաբ շենքերում բարոկկոն դեռևս պահպանում էր իր դիրքերը (Սանկտ Պետերբուրգի Արվեստի ակադեմիա, Մոսկվայում Շերեմետևի հյուրատունը, Գատչինայի պալատը, Պելլա պալատների համալիր), չնայած արտաքին տեսքի դասականությանը։ Բարոկկոյի բարդությունն ու վեհությունը բնորոշ են վաղ ռուսական դասականության ճարտարապետների նախագծերին նույնպես (Ի. Ստարովի ազնվական կորպուսի նախագիծը Սանկտ Պետերբուրգի համար, Ուկրաինայում Ռումյանցև-Զադունայսկու համար Վիշենկի կալվածքի պալատի նախագիծը և այլն)։
Պետրոս I- ի օրոք տարածում գտավ ազնվանական պալատների կառուցումը։ Դրանք կառուցվում էին երեք մասից բաղկացած սխեմայի համաձայն՝ պալատ, երկու կողմից միջանցիկ պատկերասրահներով և վերջավորությունը տաղավարներով կամ շինություններով։ Այս սխեմայի համաձայն պլանավորված էին Դալնիե Դուբկի բարոկկո պալատը և Ստրելնայի պալատը։ Այս սխեման օգտագործվել է Օստաֆևոյի, Սուխանովոյի, Վալուևոյի կալվածքներում պալատների կառուցման համար, նույնիսկ  կայսրուհի Եկատերինա II- ի հունական պլանի մաս կազմած Պելլա պալատի կառուցման համար, որտեղ բարոկկո զարդարանքերը փոխարինվեցին կլասիցիզմին բնորոշ զարդարանքներով։ Եռամաս միջանցիկ պատկերասրահներով կոմպոզիցիան մինչ օրս պահպանվում է միայն Վալուևոյի կալվածքում։
Մարզային բարոկկո (Տոտմա, Սիբիր)
Մայրաքաղաքներից տեղահանված ռուսական բարոկկոն չէր հրաժարվում կայսրության նահանգներում իր դիրքերից՝ երկար ժամանակ որոշելով կրոնական շենքերի և նրանց ինտերիերի ձևերն ու դեկորը (եկեղեցիները Վելիկի Ուստյուգում, Մոսկվայի մերձակայքում գտնվող կալվածքները)։ Հայտնի են XVII դարի վերջից մինչև XVIII դարերի վերջին բարոկկո ոճի տարբեր դպրոցների բազմաթիվ հուշարձաններ պրովինցիաներում (Կազանի Պետոս Պողոս տաճարը (1723-1726), Նիժնի Նովգորոդի Ստրոգոնովյան Սուրբ Աստվածածնի տաճարը (1697-1703) )։
Չափազանց հետաքրքիր էր Տոտմա քաղաքի ճարտարապետական դպրոցը, որտեղ նրանք մշակեցին եկեղեցական շենքերի հատուկ ձևեր՝ ըստ Վ․ Ռաստրելիի կամ Դ. Ուխտոմսկիի ոճի։ Այս եկեղեցիների հիմնադիրները նորագույն հարուստ առևտրականներն էին, ովքեր մեծ գումարներ էին վաստակում Սիբիրում և Ամերիկայում մորթեղենի առևտրով և դրանք ներդնում էին եկեղեցիների կառուցման գործում (Պանովների, Խոլոդիլովների, Չերպանովների ընտանիքներ և այլն)։ Այս ոչ սովորական ոճով եկեղեցիներ կառուցվեցին Տոտմայում, Տոմսկում, Սիբիրում, ստեղծելով «Սիբիրյան բարոկկո» անվանումը։
Ռուսաստանում ուկրաինական բարոկկո
XVII դարի վերջից մինչև XVIII դարի սկիզբը Ռուսաստանում Պետրոսր I- ի բարենորոգումների կապակցությամբ եկեղեցական բարձրագույն պաշտոններում եղել են զգալի թվով եկեղեցական բարձրագույն առաջնորդներ՝ այն ժամանակվա Ուկրաինայի բնիկներից։ Նրանք նաև որոշակի ներդրում ունեցան ժամանակակից Ռուսաստանի ճարտարապետական ճաշակի մեջ։ Շատ շենքերի վրա ազդել է ուկրաինական արվեստը, իսկ ոմանք էլ ուղղակիորեն կառուցված են կազակական (ուկրաինական) բարոկկոյի ոճով։ Ռուսաստանում ուկրաինական արվեստի լավագույն օրինակներից են Տյումենում գտնվող Սուրբ Երրորդության վանական համալիրը և Ստարոչերկասկկայայի Հարության տաճարը։
Բարոկկոյի ակնարկներ
Նույնիսկ կայսրության օրոք բարոկկոյի և Պետրոս Առաջինի բարեփոխումներին միշտ չէին հավանություն տալիս։ 19-րդ դարում Վ․ Վ․ Ստասովը գրել է.
Նրա կարծիքը կիսելով Զաբելին Ի․ Ե․- ն 18-րդ դարի ռուսական արվեստի մասին խոսելով ասել է, որ այն «արևմտյան մոդելների խղճուկ պատճեն» է։ Թունդ բանավեճերի ժամանակ նույնիսկ ավելի վատ են արտահայտվել։ 150 տարի պահանջվեց ռուսական բարոկկոյին անաչառ տեսանկյունից նայելու համար։ «Արվեստի աշխարհ» գեղարվեստական ասոցիացիայի վարպետները ( Բենուա Ալեքսանդր Մյոլկայովիչ, Լանսերե Եվգեն Եվգենովիչ, Մստիսլավ Վալերյանովիչ Դոբուժինսկի, Սանկտ Պետերբուրգում ցուցահանդեսների կազմակերպիչներ Ն. Ն. Վրանգել, Սերգեյ Պավլովիչ Դյագիլև և այլն) 20-րդ դարի սկզբի գիտնականների հետ միասին  վերահաստատեցին այդ ժամանակաշրջանի ստեղծագործությունների եզակիությունն ու տաղանդը։ Բարոկկոյի ճարտարապետության նոր փուլում ստեղծվեցին բարոկկո ոճով շենքեր (Պիտերգոֆում Օրիորդաց կորպուսը, այժմ՝ Բենուայի ընտանիքի թանգարանը; շենքերը Սանկտ Պետերբուրգում, Վորոնեժում և այլն)։ Ռուսական բարոկկոն իր նշանակալից տեղը գրավեց նաև 20-րդ դարի արվեստի պատմության մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արվեստի պատմություն Կատեգորիա:Ճարտարապետության պատմություն Կատեգորիա:Բարոկկո Կատեգորիա:Ռուսաստանի արվեստ Կատեգորիա:Ռուսական բարոկկո
Ալեքսանդր Գերցիկ
Ալեքսանդր Գերցիկ (Александр Антонович Герцык,), ռուս զորապետ գեներալ-լեյտենանտ, 1-ին գվարդիական հետևակային դիվիզիայի պետ, Ռուս-թուրքական և Առաջին համաշխարհային պատերազմների մասնակից։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Գերցիկը ծնվել է 1857 թվականին Սանկտ Պետերբուրգում` ռազմական ինժեներ, գեներալ-մայոր Անտոն Կազիմիրովիչ Գերցիկի ընտանիքում։ 1875 թվականին Սանկտ-Պետերբուրգի ռազմական գիմնազիան ավարտելուց հետո ընդունվել է 2-րդ ռազմական Կոնստանտինովյան ուսումնարան։ 1877 թվականին ռազմական ուսումնարանն ավարտելուց հետո ստացել է պրապորշչիկի կոչում և գործուղվել 16-րդ առանձնակի հրաձգային գումարտակ։ Եղել է Ռուս-թուրքական պատերազմի մասնակից։ Պատերազմում ցուցաբերած արիության համար պարգևատրվել է Սուրբ Աննայի 4-րդ աստիճանի մեդալով` «Քաջության համար» գրառմամբ։ Գերազանց ծառայության համար ստացել է պոդպորուչիկի կոչում։ 1879 թվականին քաջության համար պարգևատրվել է Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի շքանշանով սրերով և ժապավեններով և Սուրբ Աննայի 3-րդ աստիճանի շքանշանով սրերով և ժապավեններով։
1882 թվականին ստացել է պորուչիկի, 1884 թվականին` շտաբս-կապիտանի կոչումներ։ 1887 թվականին նշանակվել է կրտսեր սպա Պավլովյան ռազմական ուսումնարանում։ 1889 թվականին ստացել է կապիտանի կոչում, նույն տարում վերանվանվելով գվարդիայի շտաբս-կապիտան, 1892 թվականին` գվարդիայի կապիտան։ 1898 թվականին ստացել է փոխգնդապետի աստիճան և նշանակվել Պավլովյան ռազմական ուսումնարանի գումարտակի հրամանատար։ 1898 թվականին ստացել է գնդապետի կոչում։ 1902 թվականին նշանակվել է 52-րդ հետևակային Վիլենյան գնդի հրամանատար, 1906 թվականին` Պավլովյան լեյբ-գվարդիայի գնդի հրամանատար։ 1906 թվականին գերազանց ծառայության համար ստացել է գեներալ-մայորի կոչում։ 1908 թվականից եղել է 1-ին գվարդիական հետևակային դիվիզիայի 2-րդ բրիգադի հրամանատար։ 1914 թվականից 80-րդ հետևակային դիվիզիայի հրամանատար։ Մեծ պատերազմից առաջ եղել է ավտոմատ հրացանի նախգծման հանձնաժողովի նախագահը։ 1915 թվականին ստացել է գեներալ-լեյտենանտի կոչում և նշանակվել 1-ին գվարդիական հետևակային դիվիզիայի հրամանատար, նույն թվականին «Թշնամու դեմ պայքարում աչքի ընկնելու համար» պարգևատրվել է Սուրբ Աննայի 1-ին աստիճանի սրերով շքանշանով։
Մահացել է 1916 թվականի հունվարի 31-ին ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած ռուսական ռազմական գործիչներ
Լիզին
Լիզին, α,ε-դիամինակապրոնաթթու, անփոխարինելի ամինաթթու։ Անգույն բյուրեղներ են, մոլեկուլային զանգվածը 146,19։ Հանդես է գալիս D և L—ձևերով։ Բնականը L ձևն է։ Հալման ջերմաստիճանը՝ 224—225 °C, լավ է լուծվում ջրում, թթուներում ու հիմքերում, վատ՝ սպիրտում։ Լիզինը անջատվել է կազեինի հիդրոլիզատից (1889)։ Լիզինում պարունակվում է բուսական և կենդանական ծագում ունեցող համարյա բոլոր սպիտակուցներում, չի սինթեզվում մարդու և կենդանիների օրգանիզմում։ Սնունդի մեջ լիզինի բացակայությունը դանդաղեցնում է երեխաների աճը, մեծերի մոտ առաջացնում է բնականոն կենսագործունեության խանգարում, որն արտահայտվում է ազոտի բացասական հաշվեկշռով։ Լիզինի օրական պահանջը հասուն մարդու մոտ կազմում է 23 մգ/կգ քաշին, մանուկներինը՝ 170 մգ/կգ։ Արդյունաբերության մեջ լիզին ստանում են մանրէակենսաբանական սինթեզով։ Լիզինը կիրառվում է գյուղատնտեսական կենդանիների կերը և որոշ սննդանյութեր հարստացնելու նպատակով։
Գոլայա Սնովա
Գոլայա Սնովա (Голая Снова), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կոբիլյա Սնովա գետի ձախ ափին՝ 37 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է, ավազանի տարածքը 106 կմ2 է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոլուչևկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոնի ավազանի վտակներից մինչև Խոպրա։ Ենթավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Երկգույն մացառախոզ
Երկգույն մացառախոզ, ամերիկյան մացառախոզերի ընտանիքին պատկանող կաթնասուն ։ Դասակարգված է որպես քիչ մտահոգող տեսակ։
Տարածվածություն
Երկգույն մացառախոզերը կամ երկգույն վայրենակերպերը տարածված են միայն Հարավային Ամերիկա մայրցամաքում։ Ապրում են Բոլիվիայում, Պերուում, ինչպես նաև Կոլումբիայի հյուսիսային և հարավարևմտյան հատվածներում։
Բոլիվիայի տարածքում երկգույն մացառախոզերը հայտնաբերվել են ծովի մակարդակից մինչև 2500 մետր բարձրության վրա։ Տարածված են բացառապես անտառային տարածքներում։
Նկարագրություն և կենսակերպ
Երկգույն մացառախոզի մարմնի երկարությունը կազմում է 40-54,3 սմ, իսկ քաշը՝ 3-5 կգ։ Քիթը և շուրթերը տեսանելի են՝ կոճղեզային։ Աչքերը փոքր են և ունեն սև գունավորում։ Ականջները համեմատաբար ավելի փոքր են՝ մաշկով և փշերով ծածկված։
Կրծողների կարգի այս ներկայացուցիչը հիմնականում վարում է գիշերային կենսակերպ։ Չափահաս զույգերը կարող են միասին ապրել ծառերի փորվածքներում։ Շարժվում են դանդաղ, սակայն ծառը բարձրանում են բավականին արագ։ Սնվում են տերևներով, զանազան մրգերով, սերմերով և կեղևով։ Դանդաղ շարժվելու հետ մեկտեղ երկգույն մացառախոզը կարող է երկար ժամանակ միևնույն դիրքում մնալ անշարժ։
Դեզերտին (Ալյեի գավառ)
Դեզերտին (Désertines), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Մոնլյուսոն շրջանում։ Մտնում է Արևելյան Մոնլյուսոն կանտոնի կազմի մեջ։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 4441 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 2694 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 1937-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 757-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 71,9 %, 1999 թվականին եղել է՝ 68,8 %)։ 1937 աշխատունակ բնակիչներից 1755-ը աշխատում էին (918 տղամարդ և 837 կին), անաշխատանք էին 182-ը (78 տղամարդ և 104 կին)։ 757 անգործունակ մարդկանցից 195-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 339-ը թոշակառու, 223-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ռոբերտո Հիլբերտ
Ռոբերտո Յան Հիլբերտ (Roberto Hilbert, ), գերմանացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս գերմանական «Բայեր 04»-ի կազմում։
2007-2008 թվականների ընթացքում հանդես է եկել Գերմանիայի ազգային հավաքականի կազմում։
Ակումբային կարիերա
Ռոբերտո Հիլբերտը իր պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է «Գրոյտեր Ֆյուրտ»-ի կազմում։ Թիմի կազմում անցկացրած առաջին մրցաշրջանի ընթացքում Հիլբերտը մասնակցել է 34 հանդիպման՝ դառնալով 3 գոլի հեղինակ։
2006 թվականի ամռանը Ռոբերտոն միացել է Բոնդեսլիգան ներկայացնող «Շթութգարթ» ակումբին։ Առաջին իսկ մրցաշրջանում նա օգնել է թիմին դառնալ Բունդեսլիգայի չեմպիոն։ Թիմի կազմում նա երբեմն հանդես է եկել աջ կիսապաշտպանի դիրքում, սակայն նա հիմնականում հանդես է եկել ձախ եզրում։
2013 թվականի հուլիսի 12-ին ազատ գործակալի կարգավիճակով Ռոբերտո Հիլբերտը միացել է «Բայեր 04»-ին ։ Հիլբերտը թիմի հետ կնքել է 2 տարվա պայմանագիր։ 2016/17 մրցաշրջանից հետո ֆուտբոլիստը հեռացել է գերմանական ակումբից ։
Միջազգային կարիերա
Գերմանիայի ազգային հավաքականի կազմում Ռոբերտո Հիլբերտը իր նորամուտը նշել է 2007 թվականի մարտի 28-ին՝ Դանիայի հավաքականի դեմ խաղում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1984 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 16 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Շտուտգարտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բայեր Լևերկուզենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Վեենկա
Վեենկա (Веенка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում շրջաներո Սյամժենսկի և Տոտեմսկի շրջաներում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սև Սոշնեվսկվո սելիսկվո պոսելենիա գետի ձախ ափում՝ 58 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 2 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր Կատեգորիա:Ուստյուժենսկի շրջանի գետեր
Իդա Ֆրոյնդ
Իդա Ֆրոյնդ (Ida Freund, ), Միացյալ Թագավորության համալսարաններում քիմիայի առաջին կին-դասավանդողը ։ Հայտնի է բնական գիտությունների դասավանդման մեջ իր մեծ ներդրումներով՝ հատկապես կանանց և աղջիկների շրջանում։ Նա գրել է քիմիայի երկու դասագիրք և հայտնաբերել է գազային չափող խողովակը, որը կոչվել է նրա անունով։ Նրան է պատկանում նաև «կեքսերի պարբերական աղյուսակի» թխման գաղափարը։
Կենսագրություն
Իդա Ֆրոյնդը ծնվել է Ավստրիայում, մոր մահից հետո տեղափոխվել է ապրելու տատիկի և պապիկի մոտ Վիեննա։ 1881 թվականին հարազատների մահից հետո նա տեղափոխվել է Անգլիա, որտեղ բնակվում է իր խնամակալ մորեղբոր՝ ջութակահար Լյուդվիգ Շտրաուսի ընտանիքում ։ Իդան ընդունվել է Գիրթոն քոլեջ՝ չնայած նրան, որ մինչև դա անգլերենով միայն դպրոցական մակարդակի կրթություն ուներ ։ Հետո նա դարձել է կանանց համար Քեմբրիջի ուսումնական քոլեջի քիմիայի ուսուցչուհի, իսկ մեկ տարի անց՝ Քեմբրիջի Նյունհեմ քոլեջում որպես ցուցադրող-օգնական։ 1890 թվականին Ֆրոյնդը ստացել է պաշտոնի բարձրացում՝ զբաղեցնելով քիմիայի ամբիոնի դասախոսի պաշտոնը։ Դա առաջին դեպքն էր Մեծ Բրիտանիայում, որ կինը դառնում էր լիիրավ դասախոս ։ Բացի այդ՝ նա Նյունհեմ քոլեջի օգնական էր, ապա՝ նրա խորհրդի անդամ ։
Քիմիայի դասավանդման ոլորտում նրա մասնագիտությունը քիչ ժամանակ էր թողնում հետազոտական աշխատանքի համար. նա չի ստացել ոչ մագիստրոսի, ոչ դոկտորի աստիճան։ Ֆրոյնդը պատասխանատու էր իր ուսանողների լաբորատոր պատրաստվածության համար, որոնցից շատերը եկել էին քոլեջ՝ գործնականում չտիրապետելով քիմիական հմտություններին ։ Քանի որ մանուկ ժամանակ Իդան կորցրել էր ոտքը հեծանվային վթարի պատճառով, նա ստիպված էր ձեռնափայտ, պրոթեզ կամ սայլակ օգտագործել ։ Իդա Ֆրոյնդը ակտիվ ֆեմինիստ էր և կանանց ընտրական իրավունքի կողմնակից ։ Նա մահացել է Քեմբրիջի իր տանը, 1914 թվականի մայիսի 15-ին վիրահատությունից հետո՝ մինչև վերջին օրերն աշխատելով իր երկրորդ գրքի վրա ։
Աշխատանքներ և քննադատություն
Իդա Ֆրոյնդը հրատարակել է միայն մեկ հոդված՝ «Մի շարք աղերի տարբեր կոնցենտրացիաների ծավալի փոփոխությունը չեզոքացման դեպքում ջերմության ազդեցությամբ » և քիմիայի երկու դասագիրք՝ «Քիմիական բաղադրության ուսումնասիրություն » (1904, վերահրատարակվել է 2014 թվականին ) և «Քիմիայի փորձառական հիմունքներ» (հրատարակվել է հետմահու՝ 1920 թվականին )։ Հրատարակության առաջաբանում խմբագիրներ Ա. Հատչինսոնը և Մերի Բեատրիս Թոմասը գրել են, որ «միսս Ֆրոյնդը փորձել է մյուս ուսուցիչների տեղեկացնել իր հայացքները, թե ինչպես կարող են աշակերտներին օգնելու հասկանալ, որ քիմիան փորձի վրա հիմնված գիտություն, և դա գիտափորձերի տրամաբանական մեկնաբանություն է, որոնց ընդհանրացումն էլ տանում է քիմիայի օրենքներին»։ Ֆրոյնդի երկու գրքերն էլ մինչ օրս բազմիցս մեջբերվում են ։ Ֆրոյնդը նաև հայտնաբերել է լաբորատոր սարքավորման մաս՝ գազաչափ փողակ, որն անվանել է նրա պատվին։
Դասավանդում
Իդա Ֆրոյնդը հայտնի է գիտական կրթության հանդեպ իր ուշադրությամբ, մասնավորապես՝ աղջիկների համար դպրոցում բնական գիտությունների դասավանդման կատարելագործմանը։ Նա գրել է դասագրքեր և կազմակերպել դասընթացներ ուսուցչուհիների համար։ Ֆրոյնդը փորձարկումներ է արել կրթության տարբեր ձևերի հետ՝ նախընտրությունը տալով Վիլհելմ Օստվալդի մոտեցմանը, ըստ որի «քիմիայի հիմնական փաստերը ուսուցչի և աշակերտների միջև քննարկվում են երկխոսության միջոցով»։ Նա համառորեն ձգտում էր, որ իր աշակերտները կարդան բնօրինակ հետազոտությունները և ստուգեն հրատարակված գործի արժանահավատությունը. մոտեցումը հեղափոխական էր այդ ժամանակների համար, ինչը պատճառ դարձավ ժամանակակիցների կողմից քննադատությանը։ «Ֆրոյնդը վախ է զգում չմտածված փորձարկումների և հակատրամաբանական մտածողության հանդեպ։ Նա զգում էր, որ շատ բան, որ գիտության մեջ կոչվում է «կրթություն», քիչ կապ ունի գիտական մեթոդների հետ և ավելի շուտ ունեն դաստիարակչական նշանակություն»։
Կեքսերի տեսքով պարբերական աղյուսակ
Ֆրոյնդը քիմիայի առաջին ուսուցիչն էր, որը թխել էր պարբերական աղյուսակի տարրերին համապատասխան կեքսերի հավաքածու ։ Նա օգտագործում էր դա իր դասարանում որպես ուսումնական պիտույք։ Ֆրոյնդի «կեքսերի պարբերական աղյուսակի» ժամանակակից տարբերակի հրահանգները կարելի է գտնել նաև այսօր  ։
Հիշատակ
1998 թվականի ապրիլին Նյունհեմի լաբորատորիան վերաբացվեց ի հիշատակ Իդա Ֆրոյնդի ։ Ինչպես նաև ստեղծվեց նրա անունով հիշատակի ֆոնդ, որի նպատակը ֆիզիկական գիտությունների ոլորտում կանանց ուսուցչական մակարդակի բարձրացումն է։ Իդա Ֆրոյնդի հուշամրցանակը տրվում է Նյունհեմի քոլեջի ուսանողներին ։ Բացի այդ՝ Գիրթոն քոլեջն իր ֆիզիկոս ուսանողներին շնորհում է Իդա Ֆրոյնդի մրցանակ «առաջին կուրսի ակադեմիական հաջողությունների համար»։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ավստրիացի քիմիկոսներ Կատեգորիա:Կին գյուտարարներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կին գիտնականներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կին քիմիկոսներ Կատեգորիա:Անգլիացի քիմիկոսներ Կատեգորիա:Անգլիացի գյուտարարներ Կատեգորիա:Կին քիմիկոսներ Կատեգորիա:Անգլիացի սուֆրաժիստներ Կատեգորիա:Քեմբրիջի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Անգլիացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ավստրիացի կին քիմիկոսներ
Սիմա Սամի Բահուզ
Վաղ տարիներ և կրթություն
Բահուզն ունի Հորդանանի համալսարանի անգլիական գրականության բակալավրի, Էսսեքսի համալսարանի գրականության և դրամայի մագիստրոսի և Ինդիանայի համալսարանի փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճաններ ։ Իր դիսերտացիան վերնագրված էր՝ «Հաղորդակցման քաղաքականություն և զարգացման պլանավորում․ Հորդանան Հեռուստատեսային Կորպորացիա․ (1988)»։
Կարիերա
Բահուզը 1994-1995 թվականներին եղել է Ամմանում ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի հաղորդակցման ղեկավար, իսկ 1996-1997 թվականներին՝ Սանաայում առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության զարգացման խորհրդատու ։ 1997 թվականին վերադարձել է Հորդանան և մինչև 2001 թվականը զբաղեցրել է Թագավոր Հուսեյնի և Թագուհի Նուրի հիմնադրամի գլխավոր գործադիր տնօրենի պաշտոնը, որից հետո դարձել է Թագավորական Հաշիմյանների դինաստիայի դատարանի լրատվության և տեղեկատվության ղեկավար և Աբդալլահ II թագավորի խորհրդական ։
2012 թվականից Բահուզը եղել է Միավորված ազգերի կազմակերպության զարգացման ծրագրի գլխավոր քարտուղարի օգնական և Արաբական աշխարհում ՄԱԿԶԾ-ի (UNDP) տարածաշրջանային բյուրողյի համակարգող տնօրեն ։ 2016 թվականին նա նշանակվել է ՄԱԿ-ում Հորդանանի մշտական ներկայացուցիչ՝ փոխարինելով Դինա Քավարին, որը նշանակվել էր ԱՄՆ-ում Հորդանանի դեսպան ։
Անձնական կյանք
Բահուզն ամուսնացած է և ունի մեկ աղջիկ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ինդիանայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հորդանանցի կին դիվանագետներ Կատեգորիա:Հորդանանի համալսարանի շրջանավարտներ
Գրիգոր Բադիրյան
Գրիգոր Գալուստի Բադիրյան (ծնվել է մայիսի 14, 1903, Գորիս - ), հայ խորհրդային տնտեսագետ։ Տնտեսական գիտությունների դոկտոր (1952), պրոֆեսոր (1953), ՌՍՖՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1963)։ ԽՄԿԿ անդամ 1930 թվականից։
Patience
Patience (հայ․՝ Համբերություն), բրիտանացի փոփ երգիչ Ջորջ Մայքլի հինգերորդ և վերջին ալբոմը, որը թողարկվել է 2004 թվականի մարտի 18-ին՝ Aegean, Sony Music և Epic լեյբլներում։ Patience-ը եղել է առաջին ալբոմը Songs from the Last Century ալբոմից հետո, որը թողարկվել էր 1999 թվականին։
Գրիգոր Բադիրյան
Կենսագրություն
Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի գյուղատնտեսական ֆակուլտետը (1926)։ Երկար տարիներ մանկավարժական աշխատանք է կատարել Մոսկվայի բուհերում։ Եղել է ԽՍՀՄ գյուղատնտեսության մինիստրության անասնաբուծության գլխավոր վարչության պետի տեղակալ (1937–1941)։ 1959 թվականից եղել է Համամիութենական հեռակա գյուղատնտեսական ինստիտուտի գյուղատնտեսության էկոնոմիկայի ամբիոնի վարիչ։ Աշխատությունները նվիրված են ԽՍՀՄ գյուդատնտեսության զարգացման և էկոնոմիկայի հարցերին։
Patience
Պատմություն
Մինչ 2006 թվականը Միացյալ Նահանգներում վաճառվել է ալբոմի 381,000 օրինակ ։ Ամբողջ աշխարհում ալբոմի վաճառված օրինակների քանակը գերազանցել է 4 միլիոնը ։
Գրիգոր Բադիրյան
Պարգևներ
Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով։
Patience
Պատմություն
Ջորջ Մայքլը հայտնել է, որ Patience-ը կդառնա հանրային վաճառքի համար նախատեսված իր վերջին ալբոմը ։ 2004 թվականի մարտի 10-ին BBC Radio 1-ին տված հարցազրույցում նա ասել է, որ ապագայում իր երաժշտությունը ներբեռնման համար ազատ հասանելի կլինի իր երկրպագուների համար, քանի որ ինքը բավական գումար ունի, ինչպես նաև խոսել է հնարավոր նվիրատվությունների ու բարեգործության մասին ։
Գրիգոր Բադիրյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ տնտեսագետներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Patience
Երգացանկ
Բոլոր երգերը գրվել են Ջորջ Մայքլի կողմից՝ բացառությամբ նշվածների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2004 ալբոմներ Կատեգորիա:Անգլալեզու ալբոմներ
Կառլա Ավելար
Կառլա Ավելար, տրանսգենդերների իրավունքների պաշտպանության սալվադորցի ակտիվիստ ։ Համարվում է Comcavis Trans-ի գործադիր տնօրեն ։
Կենսագրություն
Կառլա Ալեվարը ծնվել է Էլ Սալվադորից հյուսիսում գտնվող Չալաթենանգոյում, Քաղաքացիական պատերազմից առաջ։ Ավելարը մի քանի անգամ մահվան սպառնալիքներ է ստացել և հաղթահարել սպանության փորձը ։ Առաջին անգամ հարձակման է ենթարկվել 1992 թվականին, երբ նա դեռ պատանի էր։ Այնուհետև նա կարողացավ զինաթափել հարձակվողին ։
Պարգևներ
Կառլա Ավելարը 2017 թվականին դարձել է իրավապաշտպանների Մարտին Էննալսի անվան մրցանակի ֆինալիստ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԼԳԲՏ իրավունքների ակտիվիստներ
Կումիսի լիճ
Տարածք
1960 թվականին նրա մակերևույթը ուներ ընդամենը 0.48 կմ² տարածք և 50 սմ խորություն ։ Մի քանի տարի անց, լիճը արհեստականորեն մեծացրեցին։ Ըստ ակադեմիկոս, երկրաբան Ալեքսանդր Ջանելիձեի, լիճի ավազանը կեղծ կարստային ծագում ։
Կենդանական աշխարհ
Լիճը հարուստ է ձկների տեսակներով։ Կան կողակներ, սպիտակ ամուրներ և այլ տեսակներ։ Լճի ամենախոշոր գետն է Ալգետին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրաստանի լճեր
Դենեյ լե Մին
Դենեյ լե Մին (Deneuille-les-Mines), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Մոնլյուսոն շրջանում։ Մտնում է Արևելյան Մոնլյուսոն կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03097։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 339 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 208 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 155-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 53-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 74,5 %, 1999 թվականին եղել է՝ 69,3 %)։ 155 աշխատունակ բնակիչներից 140-ը աշխատում էին (69 տղամարդ և 71 կին), անաշխատանք էին 15-ը (8 տղամարդ և 7 կին)։ 53 անգործունակ մարդկանցից 3-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 34-ը թոշակառու, 16-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հակաբիոզ
Հակաբիոզ (ἀντι- դեմ, հակա-, — կյանք), տեսակների անտագոնիստական կամ հակազդող հարաբերություններն են, երբ որևէ օրգանիզմ սահմանափակում է մեկ այլ օրգանիզմի գոյության հնարավորությունները։
Օրգանիզմների գոյակցության անհնարինություն, օրինակ՝ որոշ օրգանիզմների թունավոր  (հակաբիոտիկներ ի, ֆիտոնցիդներ ի) միջավայրը այլ օրգանիզմների համար։ Երբ այդ բացասական ազդեցությունը ունի մեկ ուղղություն, երևույթը կոչվում է ամենսալիզմ, իսկ երբ բացասական ազդեցությունը փոխադարձ է , կոչվում է մրցակցություն։
Տերմինը առաջին անգամ առաջարկել է ամերիացի  միկրոկենսաբան Զելման Վակսմանը 1942 թվականին ։
Հակաբիոզի օրինակ -  կաթնաթթվային և նեխում առաջացնող բակտերիաների հարաբերությունը։
Նշումներ
Կատեգորիա:Հակաբիոտիկներ Կատեգորիա:Օրգանիզմների փոխհարաբերությունների տեսակներ
Ալադին (մուլտֆիլմ)
«Ալադին» (Aladdin), 1992 թվականին նկարահանված երաժշտական ֆենտեզի մուլտֆիլմ։ Դասվում է «Ուոլտ Դիսնեյ» ընկերության դասական անիմացիոն ֆիլմերի շարքին ։ Ֆիլմը ռեժիսորներն են Ջոն Մասկերը և Ռոն Քլեմեթսը։ Նկարահանված է արաբական «Ալադինն ու կախարդական լամպը» և «Հազար ու մի գիշեր» ստեղծագործությունների հիման վրա։ Մի շարք անիմացիոն տարրերի համադրություն է։
Մուլտֆիլմի պրեմիերան կայացել է 1992 թվականի նոյեմբերի 25-ին։ Ցուցադրման առաջին իսկ օրերից այն արժանացել է ԱՄՆ-ի, իսկ հետագայում արդեն ամբողջ աշխարհի հավանությանը։ 1992 թվականին գրանցել է ավելի քան 217 միլիոն ԱՄՆ դոլարի եկամուտ Միացյալ Նահանգներում և ավելի քան 504 միլիոն ողջ աշխարհում։ Մուլտֆիլմը նաև արժանացել բազմաթիվ մրցանակների, որոնց մեծ մասը Եվրոպայում և Մերձավոր Արևելքում։
Ալադին
Ալադինն աղքատ, սակայն բարի սիրտ ունեցող պատանի է։ Նրա միակ ընկերն Աբու անունով մի կապիկ է, ում հետ անցկացնում էր իր կյանքի ուրախ և տխուր պահերը։ Մի օր Ալադինը սիրահարվում է արաբ սուլթանի դստերը՝ արքայադուստր Ժասմինին։ Իր սիրուն հասնելու համար շատ երկար ու դժվար ճանապարհ է անցնում՝ ջին գտնում, շրջագայում կախարդական գորգով, անցնում ճանապարհներ և կռիվներ մղում։
Ջին
Ջինը բանտարկված էր կախարդական լամպում և միայն կարթնանար այն ժամանակ երբ որևէ մեկը երեք անգամ դիպչեր լամպին։ Երբ ծպտված Ջաֆարը բանտում համոզում է Ալադինին գնալ և «Հրաշքների քարանձավից» իր համար բերել լամպը, Ալադինը պատահաբար շփում է լամպը և այնտեղից դուրս է գալիս մեծ, կապույտ Ջինը։ Ջինի երազանքն էր լինել ազատ ու այլևս ոչ մեկին չծառայել։
Կերպարի հեղինակն է Էրիկ Գոլդբերգը։
Ջաֆար
Ջաֆարը մուլտֆիլմի գլխավոր բացասական կերպարն է։ Շրջում է իր չար թութակ Յագոյի հետ։ Նա սուլթանի պալատական վեզիրն է և աչքի է ընկնում իր նախանձախնդրությամբ, չարությամբ և դաժանությամբ։ Մի անգամ նա մտնում է սուլթանի մոտ և իր թիկնոցավոր օձի գավազանով փորձում է հիպնոսացնել, որպեսզի իրեն ամուսնացնի Ժասմինի հետ։ Մուլտֆիլմում անընդհատ հակամարտության մեջ է Ջինի և Ալադինի հետ։
Ժասմին
Ժասմինը Ագրաբահի թագավորության և «Դիսնեյի» վեցերորդ արքայադուստրն է։ Նա 15 տարեկան է։ Քանի որ իր հոր՝ սուլթանի հրահանգով չէր կարող պալատի սահմաններից դուրս գալ, նրա միակ ընկերը վագր Ռաջան էր։ Ի վերջո ամուսնանում է Ալադինի հետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Walt Disney Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:1992 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Լավագույն երաժշտության համար Օսկարի մրցանակակիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր հասունացման տարիքի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի կինոկատակերգություններ
Կալդեյրան Գրանդի
Կալդեյրան Գրանդի (Caldeirão Grande), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բարիա մարզում։ Մտնում է Ժակոբինա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 16 357 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 495,837 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 32,85 մարդ/կմ²։ Քաղաքի տոնը նշվում է ապրիլի 25-ին։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվոլ է 1962 թվականին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Դենեյ լե Շանտել
Դենեյ լե Շանտել (Deneuille-lès-Chantelle), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Մուլեն շրջանում։ Մտնում է Շանտել կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03096։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 99 մարդ։