cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մարմարե քարանձավ
Զբոսաշրջային ուղերթ
Վերակառուցման սրահը խոշորագույններից է Եվրոպայում, ամենախոշորը Ղրիմում։ Նրա երկարությունը 100 մ է, բարձրությունը` 28 մ։ Հսկայական պատերը ծածակված են կորալային «ծաղիկներով», իսկ ստալակտիտների ու ստալագմիտների բազմազանությունը, մակածորուկային հսկայական սյուները անմոռաց տպավորություն են թողնում մարդկային երևակայության վրա։ Վերևից երևում է Պալատային սրահը, իր` «Թագավոր» և «Թագուհի» մակածորուկային սյուներով։ Քարանձավի ներքին սրահը բնական ապարագիտական թանգարան է։ Այստեղ կազմակերպվում են էկզոտիկ սպելեոտուրեր։ Նախկինում դրա համար տրամադրվում էին լամպեր, հատուկ հագուստ, իսկ ներկայումս այնտեղ ձևավորել են հատուկ ուղիներ, այնպես որ դրանց անհրաժեշտությունն այլևս չկա։ Այդպիսի տուրը տևում է 2-2.5 ժամ։ Սպելեոտուրը սկսվում է Փլուզվող սրահից, ապա անցնում Վարդերի սրահ, որտեղ ամեն ինչ հիասքանչ է. պատերը պատված են մակածորուկային վարագույրներով, կրաքարի մեծակոշտերը` կալցիտի շերտով։ Քարերի տակ կենդանիների առեղծվածային կմախքներ են։ Անձավի հիմքը պատված է քարե հազվագյուտ «վարդերով»։
Հույսի սրահում պատերի երկայնքով ոսկեգույն քարահոսքեր են։ Պատշգամբի սրահը ամենամեծն ու ամենատպավորիչն է ներքին հատվածում։ Տասներկու մետրանոց հարթակը այն բաժանում է երկու շքեղ հարկերի։
Ջահի սրահում կարելի է հայտնվել քարե թզուկների մոտով անցնելուց հետո, որն իրենից ներկայացնում է հարյուրավոր թափանցիկ կալցիտային գոյացություններ։ Առաստաղից կախված են թանկարժեք «ջահերը», որոնք ամբողջովին ծածկված են կորալային «ծաղիկներով», որոնցից մի քանիսը հասնում են մինչև գետին։ Այստեղ ավարտվում է սպելեոտուրը, իսկ քարանձավը շարունակվում է ևս չորս սրահներով` Փլուզվող, Հունային, Շոկոլադե, Հելիկտիտային։
Իսրայելի մարզեր
Իսրայելի վարչատարածքային շրջանները բաղկացած են 6 մարզերից, որոնք եբրայերենով  հայտնի են որպես «մեհոզոտ» ; (եզակի՝ «մահոզ» ) և արաբերեն   mintaqah)  և 15 ենթատարածքներից (nafot (եզակի nafa ): Յուրաքանչյուր ենթատարածք իր հերթին բաժանված է քաղաքների, որոնք ունեն համայնքներ և տարածքային խորհուրդ։
Այս հոդվածի թվերը հիմնված են Իսրայելի կենտրոնական վիճակագրական բյուրոյի ներկայացրած թվերի հիման վրա, հետևաբար, ներառում են բոլոր այն տարածքները, որոնք գտնվում են Իսրայելի քաղաքացիական կառավարման ներքո` ներառյալ Իսրայելի օկուպացված տարածքները։ Ուստի, Գոլանի տարածաշրջանը և իր 4 մարզերը նույնպես ընդգրկված են, թեև այն չի ճանաչվել ոչ ՄԱԿ-ի և ոչ էլ միջազգային որևէ կազմակերպության կողմից, որպես Իսրայելի տարածաշրջան։ Նույն կերպ, ստորև նշված Երուսաղեմի շրջանի բնակչության թվերը հաշվարկվել է Արևելյան Երուսաղեմի բնակչության հետ միասին, որը նույնպես ընդունված չէ ՄԱԿ-ի կողմից։  Հուդայի և Սամարիայի տարածքը, այնուամենայնիվ, ներառված չէ շրջանների և ենթաշրջանների թվաքանակում, քանի որ Իսրայելը չի կիրառել իր քաղաքացիական իրավասությունը Արևմտյան ափի այդ մասում։
Երուսաղեմի մարզ
Երուսաղեմի մարզ (, Mehoz Yerushalayim)
Մայրաքաղաքը՝ Երուսաղեմ.
Հյուսիսային մարզ
Հյուսիսային մարզ (, Mehoz HaTzafon)
Մայրաքաղաքը՝ Նազարեթ
Հայֆայի մարզ
Հայֆա շրջան (, Mehoz Heifa)
Մայրաքաղաքը՝ Հաիֆա
Կենտրոնական մարզ
Կենտրոնական մարզ (, Mehoz HaMerkaz)
Մայրաքաղաքը՝ Ռամլա
Թել Ավիվի մարզ
Թել Ավիվ մարզ (, Mehoz Tel Aviv)
Մայրաքաղաքը՝ Թել Ավիվ
Հարավային մարզ
Հարավային մարզ (, Mehoz HaDarom)
Նախկինում Հոֆ Ազայի շրջանային խորհուրդը՝ շուրջ 10,000 իսրայելցի բնակչությամբ, այս թաղամասի մաս էր կազմում, բայց այն կազմող Իսրայելի համայնքները տարհանվել էին այն ժամանակ, երբ Գազայի հատվածում իրականացվում էր բեռնաթափման պլանը։ Ներկայումս այնտեղ գործում է միայն Համակարգման և կապի վարչությունը։
Հուդայի և Սամարիայի մարզ
Հրեաների և Սամարիայի տարածաշրջան (, Ezor Yehuda VeShomron)
Ամենամեծ քաղաքը՝ Մոդի'ին Իլլիթ
Հուդեա և Սամարիա այս մասի աշխարհագրական անունը հիմնված է Աստվածաշնչի, Իսրայելի և Հրեաստան/Հրեաստանի տերմինաբանության հիման վրա։ Տարածքն Իսրայելի վերահսկողության տակ է գտնվում 1967 թվականի վեցօրյա պատերազմից հետո, սակայն Իսրայելի կողմից չի բռնակցվել մինչև նրա կարգավիճակի շուրջ բանակցությունների սկսվելը։ Այն պատմական Իսրայելի մասն է կազմում, որը հանգեցնում է քաղաքականապես վիճահարույց հարցերի։ Այնուամենայնիվ, այն ՄԱԿ-ի և պետությունների մեծամասնության կողմից չի ճանաչվել որպես Իսրայելի պետության տարածք։
Շագ (քարաժայռեր)
Շագ քարաժայռեր (The Shag Rocks,Rocas Cormorán), վեց փոքր անմարդաբնակ կղզիներ Սկոշա ծովում, Ատլանտյան օվկիանոսի հարավային մասում։
Պատկանելիություն
Շագ քարաժայռերը վիճելի տարածքներ են։ Վարչականորեն ներառված են Բրիտանական անդրծովյան տարածքների Հարավային Ջորջիա և Հարավային Սանդվիչյան կղզիների կազմում (մինչև 1985 թվականին Ֆոլկլենդյան կղզիների կազմում էին)։ Վիճարկվում է Արգենտինայի կողմից, որն ընդգրկում է կղզեխումբն իր Հրո Երկիր, Անտարկտիդա և Հարավային Ատլանտիկայի կղզիներ պրովինցիայի կազմում։
Աշխարհագրություն
Շագ քարաժայռերը տեղակայված են Հարավային Գորգիայից 232 կմ հյուսիս-արևմուտք, Ֆոլկլենդյան կղզիներից մոտ 1 հազար կմ արևելք և Հարավային Ամերիկայի Հրո Երկիր կղզեխմբից 1.2 հազ. կմ հեռավորության վրա ։ Շագ ժայռերից 16 կմ հարավ-արևելք տեղակայված է Սև քարաժայռը։ Վերջինս երբեմն դիտարկվում է որպես վերը նշված կղզեխմբիի անբաժանելի մաս։
Բնություն
Բուսականություն չկա։ Կենդանական աշխարհի ներկայացուցիչներն են կայսերական շագերը, մրրկահավերն ու ալբատրոսները։ Ափամերձ ջրերում կան բազմաթիվ կրիլներ (խեցգետնակերպեր)։
Պատմություն
Հնարավոր է, որ Շագ քարաժայռերը հայտնաբերվել են 1762 թվականին իսպանացի José de la Llana-ի կողմից, ով նավարկում էր Լիմայից (Պերու) դեպի Կադիս (Իսպանիա)։ Նա կղզիներն անվանեց «Ավրորա»՝ իր նավի պատվին։ Թեև նա նշել էր մոտավորապես նույն աշխարհագրական կոորդինատները, ինչպես Շագի ժայռերը, սակայն, ըստ վաղ տարբերակների, եղել է ընդամենը երեք կղզի։ «Ավրորա կղզիների» նկարագրությունները, որոնք ապագայում երբեմն հանդիպում են այս շրջանի տարբեր նավագնացների մոտ, մինչև 1856 թվականը կարծես իրականությանը չեն համապատասխանում։ Ուստի ստույգ չէ, արդյոք իրականում կղզեխումբը եղել է։
Ամեն դեպքում Շագ քարաժայռերը, ըստ ստույգ տվյալների, հայտնաբերել է Ջեյմս Շեֆֆիլդը, որն էլ տվել է նրանց իր ներկայիս անունը։ Կղզիները նկարագրվել են 1927 թվականին Ֆոլկլենդ կղզիների կախյալ տարածքների միջգերատեսչական հանձնաժողովի (Discovery Committee) արշավախմբի անդամների կողմից, «Ուիլյամ Սկորսբի» նավով, իսկ արշավը կազմակերպվել էր Մեծ Բրիտանիայի գաղութների նախարարության կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կղզիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ատլանտյան օվկիանոսի կղզիներ Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության կղզիներ Կատեգորիա:Արգենտինայի կղզիներ Կատեգորիա:Անմարդաբնակ կղզիներ
Խոակին Կորտես
Խոակին Կորտես (Joaquín Cortés, իրական անունը Խոակին Պեդռախա Ռեյես, ), ֆլամենկոյի պարող, խորեոգրաֆ, դերասան ։ 2006 թվականից Եվրոպական միությունում գնչուների դեսպան ։ Հայտնի է նաև նրանով, որ դեմ է Gypsy բառի արգելքին, որը նշում է գնչուներին. դրա փոխարեն առաջարկում է աշխատել այդ բառի կերպարի բարելավման համար։ Գնչուական հիմնադրամի ստեղծողը Իսպանիայում։
Կենսագրություն
Խոակին Կորտեսը ծնվել է Կորդովե իսպանական գնչուական ընտանիքում։ Նրա հայրը հյուսիսաֆրիկական գնչու-կալեներից էր, ովքեր իսպանական գնչուների մոտ ունեն «մավրներ» մականունը, իսկ մորական կողմից հին նախնիները քոչել են Ռուսաստանից։
1992 թվականին Կորտեսը ստեղծում է «Խոակին Կորտեսի ֆլամենկո բալետ»-ի ընկերությունը (Joaquín Cortés Ballet Flamenco): Այդ նույն թվականին նա շոուի է դնում Cibayí-ին, որի հետ ընկերությունը ելույթ էր ունենում Ֆրանսիայում, Ճապոնիայում, Իտալիայում, Վենեսուելայում և ԱՄՆ-ում։ 1995 թվականին Կորտեսը դրեց իր երկրորդ շոուն՝ Pasión Gitana  («Ցիգանական կիրք»). այդ նույն թվականին նա իր նորամուտն է կատարում կինոյում, նկարահանվելով ռեժիսոր Պեդրո Ալմոդովարի «Իմ գաղտնիքի ծաղիկը» ֆիլմում ։
1999 թվականին ՅՈՒՆԵՍԿՈ-ն Խոակին Կորտեսին է տալիս «ՅՈՒՆԵՍԿՈ-յի խաղաղության անվան արտիստ» ։
2000 թվականին Կորտեսը կազմակերպում է «Stop Antigypsyism» ընկերությունը («Վերջ հակագնչուականությանը»), իսկ 2006 թվականի վերջում նա Եվրոպական խորհրդարանի որոշումով դարձավ գնչուների երկրորդ դեսպանը Եվրոպական միությունում ։ Այդ դեպքում նա պետք է ներկայացնի Եվրոխորհրդարանին այն 10 միլիոն ցիգանների պահանջները, որոնք ապրում են Եվրոպական Միության տարածքում ։
2001, 2004 և 2007 թվականներին Ռուսաստան այցելելով ներկայացրել է իր շոուերը։
2008 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Մոսկվայում՝ Կրեմլի պետական պալատում, տեղի է ունեցել Խոակին Կորտեսի համերգը։
2015 թվականի ապրիլի 6-ին կրկին հանդես է եկել Մոսկվայի «Կրոկուս Սիթի Հոլլ» բեմի վրա, որտեղ նա ներկայացրել է իր նոր շոուն՝ Gitano («Գնչու»)։ «Metro Մոսկվա» թերթի ներկայացուցչի այն հարցին, թե ինչ է նրա համար պարը, Խոակինը պատասխանել է․ «Դա ապրելու, զգալու և աշխարհի հետ շփվելու միջոց է» ։
Կորտեսի բեմականացրած շոուերի ցանկը
Խոակին Կորտեսը ներկայացել է որպես պարային շոուերի բեմադրող (փակագծերում ներկայացված են պրեմիերաների թվականները)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի խորեոգրաֆներ Կատեգորիա:Գնչուներ
Անեմուռ
Անեմուռ, Անամուռ, բերդաքաղաք ծովային Կիլիկիայում, համանուն հրվանդանի ծայրին։
Ներկայիս Ադանայի վիլայեթի Անամուռ գյուղաքաղաքից (հիմնվել է 1870-ական թվականներին) 10 կմ հեռու, ծովային և ցամաքային տարանցիկ ճանապարհների հանգույցում։ Անեմուռը որպես նավահանգիստ հիմնել են Փյունիկացի ծովագնացները (մ.թ.ա. մոտ IV—III դարերում)։ Հռոմեական և բյուզանդական շրջանում եղել է կարևոր ռազմապաշտպանական հենակետ։ Կիլիկիայի Լևոն Բ թագավորի օրոք Անեմուռը պատկանել Է իշխան Հալկամին։ Իկոնիայի սելջուկյան սուլթան Ալահեդինը (1219—1236) բերդը խլում է հայերից, բայց Լևոն Գ 1284 թվականին վերագրավում Է։ Քաղաքային մասում պահպանվել են պարսպի մնացորդներ, ջրամբարներ, ընդարձակ, գերեզմանատունը, նկատվում են թատերական շինությունների հետքեր։ Դեռ կանգուն է Անեմուռի նեկրոպոլն իր տարբեր շինություններով, այդ թվում կամարակապ դամբարաններով։ Միջնաբերդը գտնվում է քաղաքի արևմտյան կողմում, քարաբլրի վրա։ Այն կառուցված է միջնադարյան ռազմա-ճարտարապետական արվեստի սկզբունքներով, վերանորոգել են խաչակիր ասպետները XII–XIII դարերում։ Միջնաբերդը շրջապատված է եղել պարիսպներով (տեղ-տեղ մինչև 6 մ հաստությամբ) և բուրգերով, որոնց մի մասը կանգուն Է առ այսօր։ Ունի բազմաթիվ գետնուղիներ, ջրախանդակ։ Մուտքերից մեկի վրա կա հունական արձանագրություն։ Գլխավոր մուտքի դիմաց, բերդից մոտ 20 մ հեռավորության վրա, պահպանվել են բաղնիքի մնացորդներ՝ խճանկար սալահատակով։
Կատեգորիա:Կիլիկիայի բերդեր
Ռյոտա Մուրատա
Ռյոտա Մուրատա, ճապոնացի բռնցքամարտիկ, 2012 թվականի միջին քաշային կատեգորիայի օլիմպիական չեմպիոն։
Սիրողական կարիերա
Մուրատան սկսել է բռնցքամարտով զբաղվել առաջին դասարանից։ Երկու տարի անց նա շարունակել է մարզվել Օսակա քաղաքի Սինկո մարզասրահում։ Ավագ դպրոց ընդունվելուց հետո, նրա մարզիչը դարձավ Մաեկվա Տակեմոտոն, ում հետ նա պայքարել է հինգ ազգային տիտղոսների համար։ Սակայն, համալսարան ընդունվելուց հետո, նա տարավ պարտություններ համալսարանական առաջնությունում։ Դրանից հետո, Տակեմոտոյի խորհրդով, նա սկսեց սովորել ինքնապաշտպանություն Սիլ դպրոցում։
Ճապոնիայում 2004 թվականին սիրողական առաջնությունը հաղթելուց հետո, 2005 թվականին նա պայքարել է բրոնզե մեդալի համար Ասիայի առաջնությունում, և արծաթ՝ Արքայի Գավաթ առաջնությունում։ Այնուամենայնիվ, հայրենիքում չեմպիոն մնալով 2007, 2008, 2009, 2010, 2011 թվականներին, տանուլ է տալիս Նիկոլայ Գուսիևի անվան աշխարհի առաջնությունում 2005 թվականին ։ 2007 թվականին Չիկագոյում կայացած աշխարհի առաջնության ընթացքում նա առաջին մենամարտում նոկաուտի ենթարկեց մրցակցին, սակայն հաջորդում տանուլ տվեց և դուրս մնաց առաջնությունից։ 2008 թվականին, Բանգկոկում որակավորման փուլում հասնելով մեկ քառորդ եզրափակիչ, հաղթում է մրցակցին, սակայն կիսաեզրափակչում պարտվում է՝ զբաղեցնելով երրորդ հորիզոնական։ Աստանայում կայացած հաջորդ որակավորման փուլում նա պարտվում է մեկ քառորդ եզրափակչում Հոմաեն Ամիրիին և լքում է առաջնությունը յոթերորդ հորիզոնականով։ Դրանից հետո Մուրատան ավարտում է բռնցքամարտիկի կարիերան՝ ուսումը շարունակելով համալսարանում և միաժամանակ բռնքամարտի մարզիչ աշխատելով բռնցաքամարտի ակումբում ։ Կես տարի անց նա վերադառնում է բռնցքամարտ։
2010 թվականին Մուրատան նվաճեց բրոնզե մեդալ Չինաստանում ։
2011 թվականին Բաքվում կայացած աշխարհի առաջնությունում գրավում է երկրորդ հորիզոնականը՝ եզրափակչում պարտվելով Եվգենի Խիտրովին ։
2012 թվականի օլիմպիական խաղեր
2012 թվականին օլիմպիական խաղերի ժամանակ մեկ ութերորդ եզրափակչում նա հաղթում է ալժիրցի Աբդելմալեկա Ռահային, մեկ քառորդում՝ թուրք բռնցքամարտիկ Ադեմ Կիլիչչիին և կիսաեզրափակչում՝ Աբբոսա Աթոեվային։ Եզրափակչում նա ուժեղ գնտվեց բրազիլացի Էսկիվի Ֆալկաոյից և Ճապոնիա է վերադարձնում 48 տարի նրանց «կորցրած» բռնցքամարտի ոկսե մեդալը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճապոնացի բռնցքամարտիկներ Կատեգորիա:2012 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ
Դայրա
Դայրա, վրացական ժողովրդական դափանման հարվածային նվագարան։
Պատմություն
Դայրայի առավել տարածված մեծությունն է 35 սմ։ Նվագելու տեխնիկան և կիրառումը նույնն է, ինչ դափինը, հաճախ նվագում են նաև կանայք ։
Թուրքմենական ժողովրդական հարվածային նվագարան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացական մշակույթ Կատեգորիա:Իրանական հայտնագործություններ
Շապին Գարահիսարի հերոսամարտ
Շապին Գարահիսարի հերոսամարտ, Շապին Գարահիսարի հայ բնակչության գոյամարտը թուրքական զորքերի ու հրոսակախմբերի դեմ 1915 թվականի հունիսին։
Պաշտպանության սկիզբը
Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին շուրջ 300 շապինգարահիսարցի երիտասարդներ զորակոչվել են թուրքական բանակ, իսկ մյուսները, վճարելով պահանջվող հարկը, ժամանակավորապես ազատվել։ Սակայն շուտով նրանց էլ են զորակոչել և ճանապարհաշինության ու շինարարական ծանր աշխատանքներում օգտագործելուց հետո, բոլորին կոտորել։ Թուրքական իշխանության ներկայացուցիչները բռնագրավել են հայերի խանութները, խլել նրանց ունեցվածքը, ապրուստը։ Իսկ 1915 թվականի մայիսից սկսվել են զանգվածային ձերբակալություններն ու սպանությունները։ Թուրքերով, չերքեզներով ու քրդերով շրջապատված քաղաքի հայության վիճակն օրավուր ծանրացել է։ Մերձռազմաճակատային թուրքական բանակը և բանտից ազատված հանցագործները շրջակա հայկական գյուղերում զբաղվել են կողոպուտով ու սպանություններով։ Նախապատրաստվելով հարձակման՝ թուրք ոստիկաններն ու ասկյարները 1915 թվականի հունիսի 2-ին շրջապատել են քաղաքի հայկական թաղամասը և ոչնչացրել շուրջ 400 մարդու։ Իմանալով տեղահանության հրամանի մասին՝ հայերն անցել են ինքնապաշտպանության, որն սկզբում կրել է տարերային բնույթ, բայց շուտով դարձել համընդհանուր ու կազմակերպված։ Ամրացվել է թաղամասը, կառուցվել են պատնեշներ, կազմավորվել ու դասավորվել մարտական ուժերը։ Պաշտպանության գործը գլխավորել է Ղուկաս Դեովլեթյանը, աչքի են ընկել նաև Ավագ Տյուրիկյանը, Գարեգին Կարմիրյանը, Շապուհ Օգանյանը, Իսրայել Օզանը, Գասպար Ղուկասյանը, Հմայակ Կարագյոզյանը և ուրիշներ։
Բուն հերոսամարտը
Առաջին իսկ օրերին տեղի են ունեցել թեժ մարտեր, և հայերն արժանի հակահարված են տվել թուրքական հրոսակախմբերին։ Բայց երբ թուրքերը թնդանոթներից ռմբակոծելով հրդեհել են հայկական թաղամասը, հայերի վիճակը վատացել է։ Մի քանի օրում հրո ճարակ է դարձել ու ավերվել ավելի քան 3 հազար տուն։ Հայերը (ավելի քան 5 հազար մարդ, հիմնականում՝ կանայք ու երեխաներ) հարկադրված թողել են իրենց ավերված տները և մարտերով նահանջել Շապին Գարահիսարի հինավուրց բերդը մերձակա լեռան գագաթին։ Նրանք տարել են նաև որոշ չափով պարեն, անասուններ, եղած զինամթերքը։ Ստեղծվել է բերդի պաշտպանությունը ղեկավարող զինվորական խորհուրդ Ղ. Դեովլեթյանի գլխավորությամբ։ Բերդի և նրա մատույցների կարևորագույն կետերի պաշտպանությունը հանձնվել է 5-25 հոգանոց մարտական խմբերի։ Բնակչությունն ամրացրել է բերդի շրջապարիսպը, որը դարձել է պաշտպանության առաջին գիծը։ Ռազմիկ կռվողները քիչ էին (մոտ 500 հոգի), զենքը՝ անբավարար։ Պահանջվել է խնայողաբար ծախսել պարենն ու ռազմամթերքը։ Պարենավորումը կարգավորելու համար ստեղծվել է հատուկ հանձնաժողով։
Շուտով թուրքերը, Սեբաստիայից ստանալով համալրում և թնդանոթներ, գերմանական սպաների ուղեկցությամբ, գնդակոծել են բերդը։ Սեբաստիայի վալի Մուամմարը բանագնացի միջոցով հայերից պահանջել է հանձնվել՝ խոստանալով «ներում շնորհել նրանց»։ Հայերը, սակայն, շարունակել են ինքնապաշտպանությունը։ 3 օր անց վալին նորից հայերին հանձնվելու պահանջ է ներկայացրել, բայց մերժում ստանալով ձեռնարկել է ավելի կատաղի հարձակում (20 հզ հոգով)։ Հայերը համառորեն ղիմադրել են և հետ մղել թշնամուն։ Թուրքական մի ջոկատի (մոտ 70 հոգի) հաջողվել է ժայռը մագլցելով հասնել բերդ և որոշ խուճապ առաջացնել պաշտպանների շարքերում։ Հայերի դրությունն օրավուր ծանրացել է (սպառվել էին պարենը, զինամթերքը, ջուրը)։ Այդ անհուսալի վիճակում, հունիսի 25-ին գիշերային հարձակումով որոշ գոհերի գնով հայ մարտիկները ճեղքել են թշնամու պաշտպանական գիծը և դուրս եկել՝ հարևան շրջաններից հնարավոր օգնություն ստանալու, թուրքերի վրա ճնշում գործադրելու և բերդում գտնվողներին փրկելու հույսով։ Բերդում մնացածները թշնամուն հանձնվելու փոխարեն թույն են ընդունել։ Չնայած հաջորդ օրերի լռությանը, թուրքերը չհամարձակվեցին մոտենալ, իսկ երբ հունիսի 29-ին (պաշտպանության 27-րդ օրը) ներխուժեցին բերդ, այնտեղ հանդիպեցին միայն երեխաների, կանանց ու ծերերի, որոնց կոտորեցին գազանաբար։ Բերդից հեռացածները թեև չկարողացան օգնություն կազմակերպել, բայց տարբեր վայրերում շարունակեցին պայքարը։
Մարտեր հարակից գյուղերում
Կատեգորիա:1915 իրադարձություններ Կատեգորիա:Հայկական դիմադրություն Կատեգորիա:1915 թվականն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:1915 թվականը Հայաստանում
Գու ընտանիքի գիրքը
Գու ընտանիքի գիրքը (հանգըլ՝ 구가의서), հարավկորեական Ֆանտաստիկ ժանրի Դորամա, որը էկրաններ է բարձրացել 2013 թվականին։ Այն ունի 24 սերիա, որոնցից յուրաքանչյուրը տևում է 1 ժամ։
Սյուժե
Սերիալի սցենարը հիմնականում պատմում է երիտասարդ Չխվե Կանգ Չիի (Choi Kang Chi) ճակատագրի մասին, ով և՛ մարդ է, և՛ քումիհո։ Ծնողները լքել են նրան, և նրան մեծացրել է տեղի պաշտոնյան, ինչպես իր հարազատ որդուն, Կանգ Չիին շատ տարիներ անց իմանում է, որ ինքն ամբողջությամբ մարդ չէ։ Հանդիպելով Թամ Յոուլ անունով երիտասարդ աղջկա և սիրահարվելով նրան՝ Կանգ Չիին որոշում է դառնալ մարդ և իմանալ իր ծագման ճշմարտությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեական հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Հարավկորեական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Հարավկորեական ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Հարավկորեական ֆիլմեր ըստ ժանրի Կատեգորիա:Հարավկորեական ֆենտեզի հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Կորեերեն հեռուստասերիալներ
Թոնիս պուրի
Թոնիս պուրի՝ (თონის პური) վրացական հացի մի տեսակ, որը կոչվում է ազդանշան կամ հերթ (հին վրացերեն)։ Բառը նման է թոնիր բառին։ Հացը մատուցվում է ինչպես վրացական այլ հացեր, սակայն այն հակված է լինել հատկապես հատուկ տոնակատարությունների ժամանակ, ինչպիսիք են՝ Զատիկը, Սուրբ Ծնունդը, և Ամանորը, ինչպես նաև ծննդյան ու հարսանեկան տոնակատարությունների ժամանակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրացական խոհանոց Կատեգորիա:Հացամթերք
Մարկ Գորելիկ
Մարկ Գորելիկ (Марк Борисович Горелик, ), ռուս բեմադրող նկարիչ, ՌԽՍՖՀ վաստակավոր նկարիչ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1922 թվականի մարտի 21-ին (22-ին), Խարկովում։ Եղել է Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից ։
1951 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտը։ Աշխատել է Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայում որպես բեմադրող նկարիչ, մասնակցել է ավելի քան 30 կինոնկարի նկարահանման։
Տնտեսական ճգնաժամ Վրաստանում (2008—2010)
Տնտեսական ճգնաժամ Վրաստանում, 2008-2010 թվականների տնտեսական ճգնաժամ Վրաստանում, որ տեղի է ունեցել համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի ընթացքում։
Ճգնաժամի ընթացք
2008 թվականի սկզբից զարգացում ապրած համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամն անդրադարձավ Վրաստանի տնտեսության վրա ևս ։ 2008 թվականի գարնանից խնդիրներ առաջացան ֆինանսական ռեսուրսների հետ, անկում ապրեց ներդրումային ակտիվությունը, կրճատվեց պահանջարկը ։
2008 թվականի հոկտեմբերին արևմտյան երկրները Վրաստանին հատկացրին 4,5 միլիարդ դոլար ֆինանսական օգնություն, որից 2,5 միլիարդը՝ որպես երկարաժամկետ պարտք, իսկ 2 միլիարդը՝ գրանտ ։ Որոշ փորձագետների կարծիքով՝ այդ օգնությունը հիմնական դեր խաղաց Վրաստանում տնտեսության կոլապսը կանգնեցնելու նպատակով ։
2008 թվականի տվյալներով՝ ՀՆԱ-ն ավելացել է 2,1 %-ով, ուղղակի ներդրումների թիվը նվազել է 22 %-ով (մինչև 1,564 միլիարդ դոլար) ։ 2009 թվականի առաջին երեք քառորդների ընթացքում ստացվել է 505,2 միլիոն դոլար ուղղակի արտասահմանյան ներդրում ։
2009 թվականի արդյունքներով՝ ՀՆԱ-ն նվազել է 7 %-ով, ինչը ՀՆԱ-ի վատագույն ցուցանիշներից մեկն էր աշխարհում ։ Արդյունաբերական արտադրությունն այդ տարվա ընթացքում անկում ապրեց 8,5 %-ով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2008 տնտեսությունում Կատեգորիա:Վրաստանի տնտեսություն Կատեգորիա:Տնտեսական ճգնաժամեր
Քյոշք (այլ կիրառումներ)
Քյոշք, կարող է վերաբերել՝
Մոնիկա Վիտտի
Մոնիկա Վիտտի (Monica Vitti, իրական անունը` Մարիա Լուիզա Չեչարելլի, ), իտալացի դերասանուհի։ Հինգ անգամ արժանացել է Իտալիայի բարձրագույն «Դավիդ դի Դոնաթելլո» կինոմրցանակին՝ կանացի լավագույն դերի համար։
Կենսագրություն
Մոնիկա Վիտտին ծնվել է Հռոմում, իսկ մանկությունն անցել է Մեսինայում։ Պատանի տարիքում մասնակցել է սիրողական ներկայացումների, իսկ 16 տարեկանում ընդունվել է կինոակադեմիա։ 1953 թվականին, ավարտելով Հռոմի դրամատիկական արվեստների ազգային ակադեմիան, աշխատել է թատրոնում և առաջին դերերը կատարել է Բերտոլդ Բրեխտի և Էժեն Իոնեսկոյի դրամաներում։
Կինոդեբյուտը կայացել է 1954 թվականին, երբ ոչ մեծ դերով հանդես է եկել «Ծիծաղել, ծիծաղել, ծիծաղել» կատակերգությունում։ 1957 թվականին Մոնիկան ծանոթացել է Միքելանջելո Անտոնիոնիի հետ և դարձել է վերջինիս կյանքի ուղեկցուհին՝ երկար տարիներ։ Մոնիկայի դերասանական հաջողությունը նշանավորվեց Անտոնիոնիի չորս ֆիլմերի շնորհիվ, որոնք նկարահանվել էին 1960-1964 թվականներին։ Այդ ֆիլմերն էին «Արկած» (1960 թ.), «Գիշեր» (1961 թ.), «Խավարում» (1962 թ.) և «Կարմիր անապատ» (1964 թ.) կինոնկարները։ 1968 թվականին Մոնիկա Վիտտին արժանացավ Սան Սեբաստիանի կինոփառատոնի մրցանակին՝ կանացի լավագույն դերի համար, երբ նկարահանվել էր Մարիո Մոնիչելլիի «Չվրիպես, Ասսունտա» («Աղջիկն ատրճանակով» 1968 թ.) կինոնկարում։
Ֆլորիանոպոլիս
Ֆլորիանոպոլիս (պորտուգալերեն՝ Florianópolis), քաղաք Բրազիլիայի հարավային տարածաշրջանում, Սանտա Կատարինա նահանգի վարչական կենտրոնն ու մեծությամբ երկրորդ քաղաքը: Ընկած է Սանտա Կատարինա կղզու և հարակից փոքր կղզիների, ինչպես նաև՝ ցամաքի մի փոքր հատվածի վրա: 2016 թվականի տվյալներով բուն քաղաքի բնակչության թվաքանակը եղել է 477.798, մետրոպոլիսային տարածքինը՝ 1.111.702: Բնակչության թվաքանակով Բրազիլիայում զբաղեցնում է 47-րդ, մարդկային զարգացման ինդեքսով՝ (0.847) 3-րդ տեղը :
Ֆլորիանոպոլիսի տնտեսության հիմքում ընկած են տեղեկատվական տեխնոլոգիաները, զբոսաշրջությունն ու ծառայությունների մատուցումը : Քաղաքն ունի 60 լողափ, համարվում է նաև սերֆինգի կենտրոն: The New York Times-ը գրել է. «Ֆլորիանոպոլիսը փարթիների կազմակերպման կենտրոն է դարձել 2009 թվականին», Newsweek-ը այդ քաղաքին տեղ է հատկացրել աշխարհի ամենաարագ զարգացող տասը քաղաքների՝ 2006 թվականին իր պատրաստած ցանկում , բրազիլական Veja ամսագիրն էլ այն կարծիքն է պնդել, որ Ֆլորիանոպոլիսը Բրազիլիայում ապրելու ամենալավ վայրն է : Իսկապես, բրազիլական Սան Պաուլու նահանգի, Արգենտինայի, Հյուսիսային Ամերիկայի, Եվրոպայի բազմաթիվ բնակիչներ գերադասում են իրենց հանգիստն անցկացնել հենց Ֆլորիանոպոլիսում (քաղաքին սպասարկում է Hercílio Luz միջազգային օդանավակայանը): Եվ չնայած մեծածավալ արդյունաբերության պակասին՝ քաղաքը ծաղկում է ու զարգանում: Ի դեպ, մերձակա գյուղերի ու ավանների շատ բնակիչներ ընդդիմանում են նորաձևությանն ու նորամուծություններին՝ գերադասելով պահպանել ավանդական ապրելակերպը, տարազները, արհեստներն ու արվեստները :
Մոնիկա Վիտտի
Կենսագրություն
Մոնիկա Վիտտին 1974 թվականին Կաննի կինոփառատոնի ժյուրիի կազմում էր։ 1984 թվականին «Սիրախաղ» ֆիլմի համար արժանացել է Բեռլինի կինոփառատոնի «Արծաթե արջ» մրցանակին։ 1989 թվականին, որպես ռեժիսոր, սցենարիստ և դերասանուհի, հանդես է եկել «Գաղտնի սկանդալ» ֆիլմով։ Դրանից հետո նա լքել է կինեմատոգրաֆը, սակայն շարունակել է նկարահանվել հեռուստատեսությունում և աշխատել թատրոնում։ 1993 թվականին հրատարակել է իր ինքնակենսագրությունը։ 1995 թվականին, Վենետիկի կինոփառատոնում նա արժանացել է «Ոսկե առյուծ» մրցանակին՝ կինեմատոգրաֆում կատարած ներդրումների համար։
Ֆլորիանոպոլիս
Զբոսաշրջություն
Ֆլորիանոպոլիսը զբոսաշրջիկներին գրավում է իր լողափերով, ջրային մարզաձևերով զբաղվելու հարմարավետ պայմանների առկայությամբ, գիշերային ակումբներով, բարձրակարգ հյուրանոցներով, ռեստորաններով, շոփինգի լայն հնարավորություններով, ջրվեժներով, արևադարձային ջունգլիներով, պատմամշակութային հուշարձաններով, մշակութային բազմազանությամբ, շրջակա գյուղերի բնակիչների ինքնատիպ կենցաղավարությամբ , եղանակային հիանալի պայմաններով , նաև նրանով, որ տրանսպորտային խոշոր հանգույց է և շատ հետու չէ տարածաշրջանի մեծ քաղաքներից :
Մոնիկա Վիտտի
Անձնական կյանքը
1975 թվականից Մոնիկան հանդիպում էր ռեժիսոր Ռոբերտո Ռուսսոյի հետ, իսկ 1995 թվականին նրանք ամուսնացել են։
Ֆլորիանոպոլիս
Զբոսաշրջություն
Զբոսաշրջիկների առանձնահատուկ ուշադրությանն է արժանանում Սանտա Կատարինա կղզին մայրցամաքի հետ կապող կախովի կամուրջը, որ երկարությամբ (820 մետր) երկրորդն է Բրազիլիայում :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր
Մոնիկա Վիտտի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իտալացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Իտալացի կատակերգուներ Կատեգորիա:Իտալացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իտալացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ
Ատելեկտազ
Ատելեկտազ (ατελης - ոչ լրիվ֊ + εχτασις - ձգում), ամբողջ թոքի կամ նրա մի հատվածի ախտաբանական վիճակ, երբ թոքաբշտերից օդի դուրս գալու հետևանքով նրա պատերը կուչ են գալիս։
Տեսակներ
Ատելեկտազ լինում է՝
Բուժում
Բուժումը՝ ատելեկտազ առաջացնող հիմնական պատճառի վերացում։
Կատեգորիա:Համախտանիշներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թոքերի հիվանդություններ
Ենիքյոյ (Սպերի գավառ)
Ենիքյոյ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Սպերի գավառակում։ Գտնվում էր Սպեր քաղաքից 38 կմ հարավ։
Աշխարհագրություն
Տարածքն անտառազուրկ էր։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 10 տուն բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Եկեղեցու հրապարակ (Պրետորիա)
Եկեղեցու հրապարակ (Kerkplein), ի սկզբանե՝ Շուկայի հրապարակ (Marktplein), հրապարակ Հարավային Աֆրիկայի Պրետորիա քաղաքի պատմական կենտրոնում։ Պրետորիայի հիմնադիր Մարտինուս Պրետորիուսը որոշեց, որ հրապարակը օգտագործվի որպես շուկա և եկեղեցական բակ։ Այնուհետև հրապարակը կոչվել է 1856-1905 թվականներին հրապարակի կենտրոնում տեղակայված եկեղեցական շինությունների պատվին։ 1954 թվականից հրապարակի ամենահայտնի կառույցը բուրերի առաջնորդ և Հարավաֆրիկյան Հանրապետության (կամ Տրանսվաալ) նախագահ Պաուլուս Կրյուգերի (1883-1900 թվականներ) արձանն է, հրապարակի կենտրոնում ։ Կրյուգերի արձանի ցոկոլային հատվածից ներքև այն շրջապատում են 4 անհայտ բուրերի զինվոր-քաղաքացիների արձաններ։
Շուկա
Արտադրանքը տեղափոխվել է Շուկայի հրապարակ վագոնով։ Եթե արտադրանքն անմիջապես վագոնից չէր վաճառվում, տեղադրվում էր գետնի վրա խոշոր եղջյուրավոր անասունների հետ միասին։ 1910 թվականին քաղաքապետարանը կառուցել է շուկայի առաջին մթերանոցը, որը իրավական վեճի պատճառ դարձավ Պրետորիայի շուկայի, գույքային ընկերության և քաղաքային խորհրդի միջև։ Հարցը լուծվեց Լորդ Դե Վիլյերի կողմից, որի որոշմամբ հրապարակի 3/4-ի վերահսկողությունը տրվեց խորհրդին, իսկ շուկան և գույքային ընկերությունը պահպանեցին շուկայի դահլիճը և հրապարակի հյուսիսարևմտյան անկյունի շինությունները մոտ 40 տարի շարունակ ։
Ձիակառքերի գծերը նախապես երկաթուղային կայարանը կապում էին շուկայի, եկեղեցու, du Toit և Էսսալեն փողոցների հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պրետորիայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Պրետորիայի տեսարժան վայրեր
Եվրանեսթ
Եվրանեսթի խորհրդարանական վեհաժողով, ներխորհրդարանական ֆորում է, որում Եվրախորհրդարանի և Ուկրաինայի, Մոլդովայի, Բելառուսի, Հայաստանի, Ադրբեջանի ու Վրաստանի ազգային խորհրդարանների ներկայացուցիչները մշակում են ԵՄ-ին ավելի մոտ քաղաքական ու տնտեսական կապեր ։ Հիմնվել է 2003 թվականին Եվրոպական Հանձնաժողովի կողմից և Արևելյան գործընկերության բաղկացուցիչ մասն է կազմում։ Բելառուսում 2010 թվականին տեղի ունեցած  ընտրությունները ԵԱՀԿ-ն որակեց ընտրախատումներով կայացած և դրա հետևանքով Բելառուսի անդամակցությունը Եվրանեսթում ինքնըստինքյան կասեցվեց։
Բելառուսը կարող է կրկին միանալ Եվրանեսթին քաղաքական պարտավորվածությունների ամբողջովին կատարումից հետո ։ 2015 թվականին Ադրբեջանի անդամակցությունը ևս կասեցվեց վերջինիս կառավարության կողմից Մարդու իրավունքների ոտնահարումների՝ ԵՄ կողմից քննադատության ֆոնին։ 2016 թվականի սեպտեմբերին հայտարարվեց, որ Ադրբեջանը պետք է անհրաժեշտ քայլեր ձեռնարկի՝ Եվրանեսթին վերստին անդամակցելու համար ։ 2017 թվականի դրությամբ Եվրանեսթի բոլոր անդամների բնակչության ընդհանուր թիվը կազմում է (բացառությամբ Բելառուսի և Եվրոպական Խորհրդարանի) 61, 927, 521 մարդ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կազմակերպություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Եվրոպայի միջազգային կազմակերպություններ Կատեգորիա:Եվրոպական ինեգրացիա
Բրիզիգելլա
Բրիզիգելլա (Brisighella), քաղաք Իտալիայում՝ Էմիլիա Ռոմանիա մարզում՝ Ռավեննա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 7740 մարդ, խտությունը՝ 40 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 194 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 48013, հեռախոսային կոդ՝ 00546։
Միքայել հրեշտակապետը հարգվում է որպես կոմունայի հովանավոր սուրբ։ Տոնակատարությունը սեպտեմբերի 29-ին է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Պեսկոսանսոնեսկո
Պեսկոսանսոնեսկո (Pescosansonesco), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Աբրուցցո մարզի՝ Պեսկարա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 556 մարդ (2008), բնակչության խտություն՝ 31 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 18, 46 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 65020։ Հեռախոսային կոդ՝ 085 ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բուենոս Այրեսի Մայր տաճար
Բուենոս Այրեսի Մայր տաճար (Catedral Metropolitana de Buenos Aires), Արգենտինայի գլխավոր կաթոլիկ տաճարը։ Կառուցվել է կլասիցիզմի ոճով։ Գտնվում է Բուենոս Այրեսի Սան-Մարտինա և Ռիվադավիա փողոցների անկյունում, Սան-Նիկոլասի շրջանում, Մայա հրապարակի մոտ։
Պատմություն
Բուենոս Այրեսի Մայր տաճարի վայրը դեռևս 1580 թվականի հունիսի 11-ին հատկացվել է քաղաքի գլխավոր եկեղեցուն, և այդ ժամանակ վերջինիս հիմնադրման վերաբերյալ ակտ է կազմվել։ Սկզբում եկեղեցին կոչվում էր Սուրբ Երրորդություն և ենթարկվում էր Ռիո դե լա Պլատայի թեմին, որի կենտրոնը գտնվում էր Ասունսյոն քաղաքում։ Դա արտաքինից համեստ շինություն էր՝ փայտից և հարդից կառուցված։
Մեծ Բեկամ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Բուենոս Այրեսի Մայր տաճար
Պատմություն
1605 թվականին նահանգապետ Էրնանդարեսը հրամայեց քանդել եկեղեցին, քանի որ այն չափազանց հին էր և տգեղ։ Նրա տեղում կառուցվեց նոր, փայտե շինություն։ 1616 թվականին նրա տանիքը սկսեց քանդվել, և գլխավոր եկեղեցին տեղափոխվեց Սուրբ Ֆրանցիսկոսի եկեղեցի։ Մինչ ընտրվում էին եկեղեցու վերականգնման ծրագրեր, և դրա համար միջոցներ էին հավաքագրվում, կառույցը ամբողջովին փլուզվեց։ 1618 թվականի հունվարին սկսվեց տաճարի վերականգնումը, որը շարունակվեց մինչև տարեվերջ։ Դրա համար ծախսվեց 1100 պեսո։ Այնուամենայնիվ, նոր կառույցը շատ ավելի փոքր էր, քան նախորդը, այդ պատճառով 1621 թվականին սկսվեցին խոսակցություններ նոր տաճարի կառուցման մասին։
Միևնույն ժամանակ Մադրիդում և Հռոմում ավարտվեց Բուենոս Այրեսի թեմի ստեղծումը, որի մասին հայտարարվեց 1620 թվականի մարտի 30-ին, Պողոս V-ի պապի կողմից։ Առաջին եպիսկոպոս Պեդրո Կարրանսան էր, ով իր պարտականությունները ստանձնեց 1621 թվականի հունվարի 19-ին։ Բուենոս Այրեսի Սուրբ Երրորդության եկեղեցին հռչակվեց Մայր տաճար։
Հաջորդ եպիսկոպոսը` Պեդրո Ֆախարդոն, ջանք չխնայեց տաճար վերականգնումը ավարտին հասցնելու համար։ 1721 թվականին նա կառուցեց զանգակատունը և մտադիր էր կառուցել ևս մեկը։ Բայց արդեն 1722 թվականին տաճարի տանիքը գտնվում էր այնպիսի վիճակում, որ ցանկացած պահի կարող էր փլուզվել։ Եպիսկոպոսը հիվանդացավ և վերակառուցման համար օգնություն խնդրեց Բուենոս Այրեսի իշխանություններից, սակայն հաջորդ երկու տարիների ընթացքում ոչինչ չարվեց։
Տաճարի վերականգնումը սկսվել է միայն այն ժամանակ, երբ դրանով սկսեց զբաղվել ատենապետ Մարկոս Ռոդրիգես դե Ֆագերոան։ Նրա ջանքերով հավաքվեց 1800 պեսո՝ արքայական գանձարանի, 1500 պեսո՝ եկեղեցական համայնքի կողմից, 2500 պեսո՝ փոխառությամբ և 1000 պեսո՝ քաղաքային իշխանությունների կողմից։ Այդ գումարով կառուցվեց երկու զանգակատուն, վերանորոգվեց նավն ու սյունաշարը։ 1725 թվականին Թոմաս Տրուպի նվիրատվությամբ՝ 5000 պեսո հասույթով, ստեղծվեց զանգակատունը։ Ընդհանուր առմամբ, այս տաճարը դարձավ թվով չորրորդ Մայր տաճարը Բուենոս Այրեսում։ Հետագայում փոխերեց Բերնարդինո Վերդունա դե Վիլյաիսանի գլխավորությամբ ոսկեզօծվեց եկեղեցու խորանը 400 ֆունտ ոսկով, կառույցը սպիտակեցվեց, որոշ ձևափոխություններ արվեցին, վերանորոգվեց արխիվը։
1752 թվականի մայիսի 23-ին երեկոյան տաճարի մի հատվածը հանկարծակի փլուզվեց, իսկ հաջորդ օրը առավոտյան փլուզվեցին նավերի կամարները։ Հետևաբար որոշվեց քանդել պատերի մնացորդները և վերակառուցել նորից նոր եկեղեցի։
Ներկայիս տաճարի կառուցումը
Տաճարի նախագիծը գծվել է ճարտարապետ Անտոնիո Մասելայի կողմից։ Ըստ ծրագրի, տաճարը պետք է ունենար լատինական խաչի ձև՝ երեք նավերով և վեց մատուռով։ 1754 թվականից սկսած տաճարի կառուցման աշխատանքները գլխավորում էր Դոմինգո դե Բասավիլբասոն։ Շինարարությունը ֆինանսավորվել է եկեղեցական միջոցների և ծխականների նվիրատվությունների միջոցով, իսկ 1760 թվականից` թագավորի միջոցներով։ Աշխատանքն առանց խնդիրների չէին ընթանում։ 1770 թվականին նոր գմբեթը քանդվեց, քանի որ դրա վրա հայտնաբերվեցին ճեղքեր, 1778 թվականին քանդվեց սյունասրահը, ապա ապամոնտաժվեց զանգակատունը։ 1791 թվականի մարտի 25-ին, 38-ամյա շինարարությունից հետո, տաճարի կառուցումը վերջնականապես ավարտվեց, իսկ 1804 թվականին օծվեց՝ Արգենտինայում գաղութային դարաշրջանի վերջին եպիսկոպոս Բենիտո դե Լուե-ի-Ռիեգոյի կողմից։
Արգենտինայի անկախությունը ստանալուց հետո, Բերնարդինո Ռիվադավիան զգալի հետաքրքրություն ցուցաբերեց տաճարի աշխատանքը ավարտելու վերաբերյալ։ 1822 թվականին հունվարին Պրոսպերո Կաթելինայի ղեկավարությամբ սկսվեց կառուցվել տաճարի ճակատամասը՝ Փարիզի Բուրբոնյան պալատի օրինակով։ Մինչև 1823 թվականը տեղադրվել են 12 կորնթոսյան սյուներ, որոնք խորհրդանշում էին 12 առաքյալներին։ 1862 թվականին սյուները վերականգնվել են, նաև տիմպանի վրա տեղադրվել են Դյուբուրդյուի քանդակները։
1942 թվականի մայիսի 21-ին տաճարը ճանաչվել է որպես պատմական հուշարձան։ 1994-1999 թվականներին տեղի է ունեցել եկեղեցու լայնածավալ վերակառուցումը։
Ինտերիեր
Տաճարում է գտնվում Արգենտինայի ազգային հերոսի՝ գեներալ Խոսե Սան Մարտինի դամբարանը, որը ստեղծվել է 1880 թվականին՝ ֆրանսիացի քանդակագործ Բելլյոզի կողմից։
Պատերը ներկված էին ֆրեսկոներով, վերածննդյան ճարտարապետական ոճով, իտալացի Ֆրանչեսկո Պաոլո Պարիսիի աշխատանքներով, սակայն դրանք խունացել են խոնավության պատճառով։
Ձախ թևում է գտնվում արքեպիսկոպոս Լեոն Ֆեդերիկո Անեյրոսի շիրիմը, որը Վիկտոր դե Պոլի աշխատանքներից է։
Տաճարում տեղ են գտել նաև իտալացի Ֆրանչեսկո Դոմենիգինիի 14 կտավներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուենոս Այրեսի տաճարներ Կատեգորիա:Բուենոս Այրեսի շենքեր և կառույցներ
Ալիքների բևեռացում
Ալիքի բևեռացում, լայնական ալիքների բնութագիր, որը ներկայացնում է տատանվող մեծությունների վարքը հարթության վրա՝ ուղղահայաց ալիքի տարածման ուղղությանը։ Երկայնական ալիքի բևեռացում առաջանալ չի կարող, քանի որ տատանման ուղղությունն այդ տիպի ալիքներում միշտ համընկնում է տարածման ուղղության հետ։
Լայնական ալիքը բնութագրվում է երկու ուղղությամբ՝ ալիքային վեկտորով և ամպլիտուդային վեկտորով, միշտ ուղղահայաց է ալիքային վեկտորին։ Ալիքային վեկտորը ցույց է տալիս ալիքի տարածման ուղղությունը, իսկ բևեռացման վեկտորը իրենից ներկայացնում է էլեկտրական դաշտի լարվածության վեկտորը։ Այնպես որ եռաչափ տարածությունում ալիքային վեկտորի շուրջ կա ևս մեկ ազատության աստիճան՝ ալիքային վեկտորի շուրջ պարբերական պտույտ կատարող։
Բևեռացման ալիքի առաջացման պատճառ կարող է լինել՝ Ընդհանուր դեպքում տատանվող մեծության վեկտորի ծայրը հարմոնիկ ալիքների համար բնուգրվում է հարթությունում, ուղղահայաց ալիքի տարածման ուղղությանը, էլիպս, այդպիսի բևեռացումը կոչվում է էլիպտիկ։
Կարևորագույն մասնավոր դեպքերից է գծային բևեռացումը, որի ժամանակ գրգռման տատանումներն անց են կացվում որևէ հարթությունում և այդ դեպքում ասում են, որ դա հարթ բևեռացնող ալիք է, և շրջանաձև բևեռացում, որի ժամանակ ամպլիտուդային վեկտորի ծայրը պատկերում է շրջան տատանման հարթության մեջ։ Շրջանային բևեռացումր կախված պտույտի ուղղությունից կարող է լինել աջ կամ ձախ։
Էլեկտրամագնիսական ալիքի բևեռացում
էլեկտրամագնիսական ալիքի բևեռացումը, էլեկտրական կամ մագնիսկան դաշտի լարվածության վեկտորների ուղղորդված տատանման երևույթ է։
Երևույթի թեորեմ
Էլեկտրամագնիսական ալիքը կարող է ընդլայնվել երկու բևեռացված բաղադրիչների։ Օրինակ՝ բևեռացված հորիզոնական կամ ուղղահայաց։ Ինչպես քվանտային այնպես էլ դասական տեսակետից բևեռացումը կարող է բնութագրվել երկչափ կոմպլեքս վեկտորներով։ Ֆոտոնի բևեռացումը համարվում է q-բիտի իրկանացումներից մեկը։ Արեգակի լույսը համարվում է ջերմային ճառագայթում, չունի բևեռացում, սակայն երկնքի ցրվող լույսը ձեռք է բերում մասնակի գծային բևեռացում։
Որոշ կենդանի էակներ, օրինակ՝ մեղուները ընդունակ են տարբերել լույսի գծային բևեռացումը, ինչը տալիս է նրանց լրացուցիչ հնարավորություն տարածության մեջ կողմնորոշվելու համար։ Հայտնաբերվել է որ որոշ կենդանիներ, օրինակ՝ ծովախեցգետինը, ընդունակ է տարբերել շրջանաձև բևեռացված լույսը։ Որոշ մարդիկ նույնպես օժտված են լույսի բևեռացումը տարբերելու ունակությամբ, մասնավորապես այդ մարդիկ կարող են վայլել ցերեկային լույսի մասնակի բևեռացման հետ կապված էֆեկտը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆիզիկական օպտիկա Կատեգորիա:Էլեկտրամագնիսական ճառագայթում Կատեգորիա:Աստղաֆիզիկա Կատեգորիա:Ֆիզիկայի հասկացություններ Կատեգորիա:Էլեկտրամագնիսականություն Կատեգորիա:Ալիքային ֆիզիկա Կատեգորիա:Օպտիկական երևույթներ Կատեգորիա:Լուսաքիմիա Կատեգորիա:Էլեկտրաքիմիա Կատեգորիա:Էլեկտրատեխնիկա Կատեգորիա:Ռադիոտեխնիկա Կատեգորիա:Ալիքային տեսություն Կատեգորիա:Ալիքային երևույթներ
Մարսի (Էնայի գավառ)
Համայնքի INSEE ծածկագիրն է՝ 02459:
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը ըստ 2010 թվականի տվյալների կազմում է 157 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին 98 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 71-ը եղել են տնտեսապես ակտիվ, 27-ը եղել են՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշ 72,4%, 1999 թվականին եղել է 72.8%)։ 71 ակտիվ բնակիչներից 70 մարդ աշխատել է (38 տղամարդ և 32 կին), գործազուրկների թիվը կազմել է 1 կին։ 27 ոչ ակտիվ բնակիչներից 2-ը եղել են կամ աշակերտ կամ էլ ուսանող, 16-ը եղել են թոշակառու, 9-ը եղել են ոչ ակտիվ այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Ծագող արևի երկրի դրոշ
, Ճապոնիայի ռազմական դրոշ ։ Այս դրոշը օգտագործվում է հաջողություն ցականալու դեպքում, իսկ որպես ռազմական դրոշ առաջին անգամ օգտագործվել է Էդոյի ժամանակաշրջանում (1854 թվականից)։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում դրոշը օգտագործել են ճապոնական զորքերը Հարավային Կորեայի նվաճման և օկուպացիայի ժամանակ, իսկ Չինաստանում այն համարվում է ճապոնական ռազմամոլության և իմպերիալիզմի խորհրդանիշը, իսկ նրա օգտագործումը համարվում է վիրավորիչ։
Արտաքին տեսք
Դրոշը հիշեցնում է ներկայիս Ճապոնիայի դրոշը նրանով, որ ունի կարմիր շրջան, տեղակայված կենտրոնում կամ կենտրոնի մոտ, բայց տարբերվում է արևի ճառագայթների առկայությամբ, որոնք արտացոլում են Ճապոնիայի անվանումներից մեկը՝ «Ծագող արևի երկիր»։
Ճապոնական կայսերական բանակը սկսել է օգտագործել այս դրոշը 1870 թվականից ։ Կայսերական բանակը և Կայսերական նավատորմը ունեցել են դրոշի տարբեր տեսակներ՝ ռազմածովայինների մոտ խորհրդանշական շրջանը գտնվում է ձողին ավելի մոտ, իսկ ցամաքային ուժերինը (այդ թվում զորագնդային զորքերում)՝ այն գտնվում է կենտրոնում։ Դրոշի ռազմածովային տարբերակը ընդունվել է 1889 թվականին։ Այն օգտագործվել է այդ ժամանակից մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտը։ 1945 թվականի օգոստոսին Ճապոնիայի պարտությունից հետո բանակը և նավատորմը լուծարվել են, իսկ դրոշը այլևս չի օգտագործվել։ Միայն 1945 թվականին երկրի ԶՈՒ-ի ստեղծման ժամանակ կրկին ընդունվել է, ծովային ԶՈՒ-երը օգտագործում են տասնվեց շողերով տարբերակը, իսկ ցամաքայինները՝ ութովը։
Ընկալում
Դրոշի օգտագործումը վիրավորական է համարվում այն երկրներում, որոնք երբև տուժել են ճապոնական ռազմական նվաճողական գործողություններից, այդ թվում Հարավային Կորեան և Չինաստանը, որտեղ այն համարվում է ճապոնական ռազմամոլության խորհրդանիշ։ 2008 թվականին կայացած Օլիմպիական խաղերի ժամանակ ճապոնացի երկրպագուներին զգուշացվել է, որ այդ դրոշի օգտագործումը կարող է առաջացնել բախումներ և խնդիրներ չինացիների հետ ։ Հենց Ճապոնիայում այդ դրոշը օգտագործվում է սպորտային իրադարձություններում և բողոքի ցույցերի ժամանակ մի քանի աջակողմյան խմբերի կողմից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դրոշներ Կատեգորիա:Դրոշներ այբբենական կարգով
Ստրադուն
Ստրադուն (Stradun, Stradone), Խորվաթիայի Դուբրովնիկ քաղաքի պատմական կենտրոնի գլխավոր փողոց։
Ստրադունը, ինչպես պատմական քաղաքի բոլոր փողոցները, հետիոտնային է։ 1468 թվականին այն սալարկել են կրաքարով։ Փողոցն ունի մոտ 300 մ երկարություն ։
Հնում ներկայիս փողոցի տեղում եղել է ճահճացած ջրային հոսանք, որը բաժանում էր Ռագուզան Դուբրավայից, մինչև 9-րդ դարում նրանք միավորվել են մեկ քաղաքում ։ Ստրադունը ձգվում է ամբողջ քաղաքով արևելքից արևմուտք՝ կապելով արևմտյան մուտքը, որը կոչվում է Վրատա Պիլա, արևելյան մուտքին՝ Վրատա Պլոչեին։ Փողոցի երկու ծայրամասերում կան 15-րդ դարի շատրվաններ՝ Մեծ Օնոֆրիո շատրվանը արևմտյան մասում և Փոքր Օնոֆրիո շատրվանը արևելյան հատվածում։ Քաղաքային զանգակատունը գտնվում է արևմուտքում, իսկ ֆրանցիսկյանների վանքի զանգակատունը՝ արևելքում ։
Ստրադունը քաղաքի գլխավոր փողոցն է դարձել 12-րդ դարում։ Նրա ժամանակակից տեսքը հիմնականում ձևավորվել է 1667 թվականի երկրաշարժից հետո, որի հետանքով շինությունների մեծ մասը քանդվել է։ Մինչև երկրաշարժը տները կառուցված չեն եղել մեկ միասնական ոճով, ինչպիսին նրանք ներկայումս են։ Հաճախ կիրառվել են կամարաշարեր և արհեստական հարդարանք ։ Երկրաշարժից և դրան հաջորդած հրդեհից հետո օրենք է ընդունվել, որով սահմանվել է քաղաքի հետագա պլանավորումը։
Այս պլանի շնորհիվ՝ Ստրադունի՝ 17-րդ դարի բոլոր շենքերը համապատասկանում են մեկ մոդելի. առաջին հարկում գտնվում են խանութներ՝ դեպի գլխավոր փողոց ելքերով։ Դռներն ու պատուհանները նույն շրջանակներով են՝ կիսակլորավուն կամարներով։ Օրվա ընթացքում դռները փակ են մնում, և ապրանքը հաճախորդներին վաճառվում է պատուհանագոգերից, որոնք կրպակի տեղ են ծառայում ։ Երկրորդ հարկերում բնակելի տարածքներ են, իսկ երրորդ հարկերում՝ մնացած սենյակները։ Խոհանոցները 1667 թվականի երկրաշարժից հետո ձևավորվել են երրորդ հարկի տակ՝ հնարավոր հրդեհի տարածումը կանխելու նպատակով։
20-րդ դարի վերջերին Ստրադունը և հարակից որոշ փողոցներ տուժել են Դուբրովնիկի պաշարման արդյունքում, սակայն նրանց մեծ մասը վերանորոգվել է ։
Ստրադունում են տեղակայված Դուբրովնիկի տեսարժան բազմաթիվ շինություններ, որոնց շնորհիվ փողոցը զբոսաշրջային հանրաճանաչ ուղղություն է։ Ամեն տարի՝ փետրվարի 3-ին, Ստրադունով երթ է կազմակերպվում սուրբ Վլասի պատվին, որը Դուբրովնիկի հովանավոր սուրբն է ։ Ստրադունում կազմակերպվում են նաև համերգներ, նշվում է Նոր տարվա գիշերը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորվաթիայի տեսարժան վայրեր
Revenge (երգ)
Revenge, ամերիկացի երգչուհի-երգահան Փինկի երգն է՝ ամերիկացի ռեփեր Էմինեմի մասնակցությամբ։ Երգի հեղինակներն են Փինկը, Էմինեմը, Մաքս Մարտինը և Շելբեքը, իսկ պրոդյուսեր հանդիսացան Մաքս Մարտինն ու Շելբեքը։ RCA Records լեյբլի կողմից հայտարարվեց, որ երգը ուշ 2017 թվականին կթողարկվեր Փինկի թվով յոթերորդ ստուդիական ալբոմ Beautiful Trauma-ի (2017) երկրորդ պաշտոնական սինգլ։ Ինչևէ, ալբոմի համանուն երգը նոյեմբերի 21-ին զբաղեցրերց այդ տեղը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2017 երաժշտությունում Կատեգորիա:Փինքի երգեր
Սկյուտար
Սկյուտար (Üsküdar), թաղամաս Ստամբուլում, Թուրքիայում` Ստամբուլի ասիական հատվածում։ 2009 թվականի տվյալներով թաղամասի բնակչությունը կազմել է 534 379 մարդ, իսկ տարածքը` 36 կմ²։
Հյուսիսում սահմանակից է Բեյքոզ թաղամասի, հյուսիս-արևելքում՝ Աթաշեհիր, իսկ հարավում՝ Կադըկոյ թաղամասերի հետ։ Թաղամասի արևմտյան ափերը ողողվում են Բոսֆորի ջրերով։Սկյուտարի դեմ հանդիման՝ Բոսֆորի այն ափին գտնվում են Բեշիկթաշ, Բեյօղլու և Էմինյոնյու թաղամասերը, որոնք տեղակայված են Ստամբուլի եվրոպական հատվածում։
Պատմություն
Յուսքյուդարը գտնվում է հին հունական Խրիսուպոլիս քաղաքի տեղում (Χρυσουπολης), որն էլ իր հերթին կառուցվել է Քաղկեդոնի մոտակայքում։ Քաղկեդոնի տեղում ներկայումս Քադըքյոյ թաղամասն է։
1912 թվականին թաղամասում բնակվել է 81 117 թուրքեր, 50 360 հայեր, 34 640 հույներ և 5670 հրեաներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ստամբուլի նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բոսֆոր Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Բյուզանդիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ստամբուլի տրանզիտ կենտրոններ
Հուդիթ և Հողոփեռնես (նկար, Կարավաջո)
«Հուդիթ և Հողոփեռնես» (Giuditta e Oloferne), վաղ բարոկկո դարաշրջանի իտալացի գեղանկարիչ Միքելանջելո Մերիսի դա Կարավաջոյի նկարներից։ Այս ստեղծագործությունը հեղինակը վրձնել է 1598-1602 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 145 × 195 սմ։ Այսօր «Հուդիթ և Հողոփեռնես» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Պալացցո Բարբերինիում (Հռոմ, Իտալիա)։
Կտավում հեղինակը պատկերել է Հին Կտակարանի « Հուդիթ » գրքում ներկայացված հայտնի պատումը։
Լեգենդ
Համաձայն լեգենդի, Հողոփեռնեսը Բաբելոնի Նաբուգոդոնոսոր II արքայի բանակի զորապետն էր։ Բանակը պաշարել էր Հուդան և նրա քաղաքները։ Քաղաքներից մեկում ապրում էր Մանասե Բետիղուացու երիտասարդ, առաքինի ու աստվածավախ այրին՝ Հուդիթը։ Քաղաքացիներին պատել էր հուսահատությունն ու ոչ մի ելք չէին տեսնում՝ թոթափելու թշնամու լուծը։ Հագնելով գեղեցիկ հանդերձանք ու վերցնելով ծառային՝ Հուդիթը գնում է թշնամու բանակատեղին։ Այստեղ Հուդիթն այնպիսի քայլեր է ձեռնարկում, որ շահում է Հողոփեռնեսի վստահությունը։ Երեկոներից մեկի ժամանակ Հողոփեռնեսը քնում է, և այդ ժամանակ Հուդիթը գլխատում է նրան և վերադառնում հարազատ քաղաք։ Թշնամու բանակը, մնալով առանց ղեկավարի, խուճապահար ցրվում է։ Հուդիթը կրկին վերադառնում է իր նախկին կյանքին և ցկյանս այրի մնում։
Պատմական ակնարկ
Հուդիթը սպանում է Հողոփեռնեսին նրա համար, որ վերջինս արշավել էր իր երկիր և ցանկանում էր հրեաներին ստիպել, որպեսզի Եհովայի փոխարեն պաշտեն Նաբուգոդոնոսորին։ Վերջինս հեթանոս էր, ուստի Հուդիթը սպանեց նրան՝ ի փառս միակ ու ճշմարիտ Աստծու։ Այս քայլը կաթոլիկ եկեղեցին հրատապ նշանակություն ունեցող էր համարում՝ հակառեֆորմացիայի ֆոնին և ճիգեր էր գործադրում՝ վերականգնելու ինկվիզիցիան, որպեսզի կրկին հերետիկոսներին դատի ենթարկեր։ Այդ ժամանակաշրջանում Հուդիթը համարվում էր քրիստոնեության վառ օրինակներից մեկը։
Նկարագիր
Հուդիթի դեմքը Կարավաջոն նկարել է խիստ արտահայտիչ, որտեղ երևում են ոչ թե հաղթանակ կամ զարհուրանք, այլ վճռականություն ու նողկանք ։ Այրին սպանում է անպաշտպան Հողոփեռնեսին առանց որևիցե մի դժվարության։ Հուդիթը զզվանքով հետ է կանգնած իր զոհից։ Հեղինակը կտավի հերոսուհուն պատկերել է ոչ թե բարոկկոյի ոճին հարիր զգեստներով, այլև սովորական հանդերձանքով՝ «ժողովրդի միջից դուրս եկած»։ Հնարավոր է, որ որպես բնորդուհի Կարավաջոյի համար կեցվածք է ընդունել վերջինիս սիրուհին՝ Մադդալենա Անտոնետին, որը, համաձայն 1605 թվականի ոստիկանական հաշվետվության, «թրև էր գալիս Պիացցա Նավոնայում »:
Նկարիչների մեծ մասը, որոնք վրձնել են Հուդիթին, պատկերել են սպանությունից անմիջապես հետո՝ Հողոփեռնեսի գլուխը ձեռքին պահած։ Կարավաջոն, հակառակ, նկարել է սպանության պահը, երբ գլուխը կիսով չափ անջատված է մարմնից, սակայն դեռևս զոհը կենդանի է։ Հողոփեռնեսի աչքերը դուրս են եկել ակնակապիճներից, իսկ բերանից դուրս է թռչում վերջին ճիչը։ Կա տարածված վարկած, ըստ որի՝ Կարավաջոն շատ էր տարվել գլխատման տեսարաններով։ Մի անգամ նա ներկա է գտնվել Բեատրիչե Չենչիի կողմից իրականացրած մահապատժին, երբ Չենչին սպանում էր իր հորը ։ Կարավաջոն հենց այդ պատճառով է այդքան բնական ու ճշգրիտ նկարել Հուդիթի կողմից իրականացրած գլխատման ողջ արարողությունը։
Ինչպես Գրինչը գողացավ Ծննդյան տոները (ֆիլմ)
«Ինչպես Գրինչը գողացավ Ծննդյան տոները» (How the Grinch Stole Christmas; ԱՄՆ, 2000), ընտանեկան կոմեդիա, որի գլխավոր դերում Ջիմ Քերրին է։ Ֆիլմը նկարահանվել է Ռոն Հովարդի կողմից գրքի հիման վրա, որը գրել է Բժիշկ Սյուզը 1957 թվականին։ Ֆիլմը ստացել է հակասական կարծիքներ, սակայն չորս շաբաթվա ընթացքում գլխավորել է ըստ շահույթի՝ ընդհանուր առմամբ հավաքելով 260 միլիոն դոլար։
Սյուժե
Կտոգրադ հեքիաթային քաղաքի բնակիչները շատ են սիրում նշել Ամանորը։ Բայց կա մեկը, ով ատում է այդ տոնը. դա կանաչ արարած Գրինչն է։ Նա ապրում է բարձր լեռան վրա, իր միակ ընկերոջ՝ Մաքս անունով շան հետ, և նեղացած է քաղաքի բնակիչներից։ Մանուկ հասակից հասակակիցները ծաղրում էին Գրինչին իր անսովոր արտաքինի համար։ Ավելի ուշ Գրինչի և քաղաքացիների մեջ ընդհանուր հակակրանք է առաջանում։
Ամեն տարի Կտոգրադ քաղաքի բնակիչների ամանորյա ուրախությունն ու երջանկությունը կանաչ ճգնավորի մոտ բարկություն և զայրույթ են առաջացնում։ Եվ մի անգամ Գրինչը որոշում է իրականացնել իր նենգ ծրագիրը. գողանալ քաղաքացիներից իրենց սիրելի Սուրբ Ծնունդը․․․