cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իստիեա
Իստիեա (Ιστιαία), փոքր քաղաք Հունաստանում, որը գտնվում է Հիստիեա հնամյա քաղաքի տեղում։ Կառուցվել է ծովի մակարդակից 36 մ բարձրության վրա , Եվբեայի հյուսիսարևմտյան ափին, Տելետրիոյի ստորոտում, Քսիրիասի աջ ափին, Խալկիդայից 67 կմ հյուսիս-արևմուտք, Լամիայից 62 կմ արևելք և Աթենքից 119 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Հնում հայտնի է եղել որպես Կալանտ  ։ Իստիեա-Էդիփսոս համայնքի (դիմա) վարչական կենտրոնն է՝ Կենտրոնական Հունաստանի ծայրամասի Եվբեա ծայրամասային միավորում։ Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ բնակչության թիվը 3609 մարդ է ։
Քաղաքի հարավով անցնում է Խալկիդա-Էդիփսոս ազգային ճանապարհ 77-ը։
Պատմություն
Հնագիտական գտածոների համաձայն՝ Հեստիեա կամ Հիստիեա (Ἑστίαια) հնամյա քաղաքը գտնվել է Կատրո բլրի վրա։ Հոմերոսը «Նավերի ցուցակում» հիշատակել է որպես ՝ «խաղողով առատ», հավանաբար Հերոդոտոսի և պտղաբեր հարթավայրերի պատճառով ։ Ըստ Ստրաբոնի՝ պերեբացիները (Περραιβοί ) Հիստիեոտիդը գրավել են Եվբեայում, որը գտնվել է Հեստիեայի շրջանում և հիստիեացիներին բռնի ուժով հեռացրել Թեսալիա (նաև կոչվում է Հիստիեոտիդ)՝ Պերեբիա (Περραιβία  ): Աթենական ծովային միությունից դուրս գալուց հետո աթենացիները Պերիկլեսի առաջնորդությամբ ավերել են այն ։ Բնակիչները վտարվել են Մակեդոնիա և ստեղծել Օրեայի  կլերուխիան   ։ Պելոպոնեսի պատերազմից հետո քաղաքը ղեկավարել են սպարտացի օլիգարխները։
Իստիեայի համայնք
Իստիեայի համայնքային միության մեջ են մտնում հինգ բնակավայր։ Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ բնակչության թիվը 5522 մարդ է ։ Մակերեսը 45,531 կմ² է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ
Սունո
Սունո (Suno), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Նովարա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2835 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 135 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 21կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28019։ Հեռախոսային կոդ՝ 0322։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Սան Գենեսիոն ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վոտկոմա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Լիլիա Տեր-Մինասյան
Լիլիա (Լիլի) Երվանդի Տեր-Մինասյան, հայ թարգմանիչ, գրականագետ։ ՀԽՍՀ վաստակավոր ուսուցիչ (1967)։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1968): ԽՄԿԿ անդամ 1956 թվականից ։
Երվանդ Տեր-Մինասյանի դուստրը, Մարգարիտ Տեր-Մինասյանի քույրը ։
Կենսագրություն
Լիլիա Տեր-Մինասյանը ծնվել է 1921 թվականի մայիսի 18-ին Վաղարշապատում։ 1943 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը, 1971 թվականին՝  Երևանի ռուսաց և օտար լեզուների մանկավարժական ինստիտուտը։ 1943-1980 թվականներին դասավանդել է Երևանի Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում, 1967-1975 թվականներին՝ Երևանի պետական համալսարանում։ Նրա թարգմանությամբ հայերենից ռուսերեն լույս են տեսել Անահիտ Սահինյանի, Ժիրայր Ավետիսյանի, Վալտեր Արամյանի, ռուսերենից, գերմաներենից հայերեն՝ Ֆեոդոր Դոստոևսկու, Յուրի Նագիբինի, Բ. Վասիլևի, Յոհան Վոլֆգանգ ֆոն Գյոթեի, Ֆրանց Վերֆելի, Լ. Ռեննի, Էդգար Հիլզենրաթի և այլ դասական ու ժամանակակից գրողների ստեղծագործություններից ։ Տեր-Մինասյանը բազմաթիվ գրականագետ-արվեստաբանական հոդվածներով հանդես է եկել մամուլում։ Հեղինակ է «Թումանյանը երաժշտության մեջ» (անտիպ) աշխատության ։
Մահացել է 1998 թվականի մայիսի 27-ին Երևանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ գրականագետներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր ուսուցիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:ԵՊԼՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԵՊՀ դասախոսներ Կատեգորիա:Հայերենից ռուսերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Գերմաներենից հայերեն թարգմանիչներ
Աստե (Արդեշի գավառ)
Աստե (Astet), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 41 մարդ, բնակչության խտությունը` 1.19 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 34.45 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 490 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 135 կմ հարավ-արևմուտք, Պրիվա քաղաքից` 45 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պողոս Բրուտյան
Պողոս (Տիգրան) Բրուտյան (Կարին - 1915, Մելիտինե), հայ դեղագործ։
Ծնվել է Կարինում։ Ստացել է դեղագործական կրթություն։ 1890-ական թվականներին Մելիտինեում (Վանում) աշխատել է որպես քաղաքապետարանի դեղագործ։
1894 թվականին եղել է Կարինի Սանասարյան վարժարանի դեղագործը։ 1894 թվականին բուժել է Սանասարյան վարժարանի դասատու Հրաչյա Աճառյանի աղիների բորբոքումը։
Սպանվել է 1915 թվականին Մելիտինեի մոտ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ դեղագործներ Կատեգորիա:Կարին քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:1915 մահեր Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության զոհեր
Վլադիմիր Պոպով
Վլադիմիր Պոպով (Влади́мир Ива́нович Попо́в, ), խորհրդային ռեժիսոր և մուլտիպլիկացիոն կինոյի նկարիչ, սցենարի հեղինակ։ ՌՍԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1986 թվական)։
Կենսագրություն
1952 թվականին ընդունվել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիա, որպես ուսանող։ Նա աշխատել է որպես նկարիչ, նկարիչ-մուլտիպլիկատոր, իսկ 1968 թվականից սկսած աշխատել է որպես ռեժիսոր, նախ` ռեժիսոր Վլադիմիր Պեկարի հետ, իսկ 1975 թվականից` ինքնուրույն։
Մահացել է 1987 թվականի ապրիլի 1-ին ։ Թաղված է Մոսկվայում, Վագանկովյան գերեզմանատանը։
Պոպովի ստեղծագործություններից շատերը հումորային ոճով են. «Բոբիկը գնացել է Բարբոսին հյուր» (1977 թվական), «Երեքը Պրոստոկվաշինոյից» (1978 թվական), «Վասյա Կուրոլեսովի արկածները» (1981 թվական), «Մենք Շերլոկ Հոլմսի հետ» (1985 թվական) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության անդամներ
Արտավազդ Դարբինյան
Արտավազդ Դարբինյան,, պատմաբան, պատմական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1951 թվականի Օգոստոսի 4-ին Թալինի շրջանի Արեգ գյուղում։ 1968 թվականին ոսկե մեդալով ավարտել է Թալինի շրջանի Արտենի գյուղի դպրոցը։ 1968-1971 թվականներին ուսանել է Երևանի պետական համալսարանում, 1971-1974 թվականներին՝ Մոսկվայի պետական համալսարանի Պատմության ֆակուլտետում։ 1974 թ. ընդունվել է Մոսկվայի պետական համալսարանի Պատմության ֆակուլտետի ասպիրանտուրան։ 1975-1976 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ զինված ուժերում։ 1976-1978 թվականներին շարունակել է ուսումը Մոսկվայի պետական համալսարանի ասպիրանտուրայում։ 1978 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Անդրկովկասյան մինչկոլտնտեսային գյուղի սոցիալական կառուցվածքի փոփոխությունները 1920-ական թվականներին» թեմայով։ 1978 թվականին աշխատանքի է անցել ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետում որպես լաբորանտ։ 1982 թվականից ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետ-ում աշխատել է որպես ԽՍՀՄ Պատմության ամբիոնի դասախոս։ 1980-1988 թվականներին եղել է ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի Հայաստանի Կոմունիստական (բոլշևիկյան) կուսակցության կազմակերպության առաջին քարտուղար։ 1989 թվականին ստացել է դոցենտի գիտական կոչում։ 1991 թվականից մտել է Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության շարքերը։ 1991-1994 թվականներին եղել է ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ։ 2002-2004 թվականներին եղել է Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության Գերագույն Խորհրդի անդամ։ 2005 թվականից ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի մեթոդ-խորհրդի նախագահն է։ Մեկ տասնյակից ավելի գիտական հոդվածների և ուսումնամեթոդական ձեռնարկների հեղինակ է։
Արտաքին հղումներ
Արտավազդ Դարբինյան
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:1951 ծնունդներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ
Ակամա տրագիկ
«Ակամա տրագիկ» (Ամառանոցային կյանքից) (Трагик поневоле (Из да́чной жи́зни)), Անտոն Չեխովի մեկ գործողությամբ պիեսը, որը Չեխովը գրել է 1889 թվականի մայիսի առաջին օրերին իր «Շատերից մեկը» (1887) պատմվածքի հիման վրա։ Նույն տարում կայացել է կատակերգության առաջին բեմադրությունը Պետերբուրգի գերմանական ակումբում։
Առաջին անգամ առանձին հրատարակությամբ տպագրվել է որպես «Ակամա տրագիկ» (Ամառանոցային կյանքից)։ Կատակ մեկ գործողությամբ, Ա. Չեխով։ Հրատարակություն՝ Վ. Ա. Բազարովի անվան թատերական գրադարան։ Լույս է տեսել 1889 թվականի հունիսի 24-ից մինչև հունիսի 30-ը, տպագրվել է 600 օրինակ) ։
Սյուժե
Գործողությունը տեղի է ունենում Պետերբուրգում՝ Մուրաշկինի բնակարանում։ Մուրաշկինի առանձնասենյակը։ Փափուկ կահույք, Մուրաշկինը նստած է գրասեղանի առաջ։ Մտնում է Տոլկաչովը՝ ձեռքին լամպի համար ապակե լուսամփոփ, խաղալիք-հեծանիվ, երեք տուփ գլխարկներով, մեծ կապոց զգեստներով, տոպրակ՝ մեջը շշերով գարեջուր և բամզաթիվ մանր կապոցներ։ Նա աչքերն անիմաստ պտտեցնում է այս ու այն կողմ և ուժասպառ ընկնում բազմոցին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1889 պատմվածքներ Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ
Տոկիոյի համալսարան
Տոկիոյի համալսարան (東大)՝ հնագույն և խոշորագույն համալսարան Ճապոնիայում։ Հիմնադրվել է 1877 թվականին՝ որպես Տոկիոյի ազգային (կայսերական) համալսարան։ Ունի իրավաբանական, տնտեսագիտական, բանասիրական, մանկավարժական, ինժեներա-տեխնոլոգիական, բնական գիտությունների, գյուղատնտեսական, բժշկական, դեղագործական ֆակուլտետներ, ինչպես նաև հանրակրթական քոլեջներ։ Համալսարանին կից գործում են տիեզերական ճառագայթների լաբորատորիա, երկրաշարժերի, միջուկային հետազոտությունների, ֆիզիկական պինդ մարմինների, կիրառական մանրէաբանության, արդյունաբերության, ժուռնալիստիկայի, բժշկական գիտությունների (1892 թ.), արևելագիտության, սոցիալական գիտությունների, տիեզերքի և օդագնացության, օվկիանոսագիտության և այլ գիտահետազոտական ինստիտուտներ։ Գրադարանը (հիմնադրվել է 1877 թվականին) ունի 4 միլիոն և ավել գիրք։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի համալսարաններ
Օբենա
Օբենա (Aubenas), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 11496 մարդ, բնակչության խտությունը` 802.79 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 14.32 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 500 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 135 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 21 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 6694 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 4661-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 2033։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,6 %։ 4661 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 3797 անձ (1944 տղամարդ և 1853 կին)։ Գործազուրկ են եղել 864 անձ (428 տղամարդ և 436 կին)։ 2033 անաշխատունակներից 750-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 660-ը` թոշակառուներ, իսկ 623-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Վահան Ալթունյան
Վահան Ալթունյան, հայ բժիշկ։
Կենսագրություն
Վահան Ալթունյանը ծնվել է 1888 թվականին, Կոստանդնուպոլսում։ Ավարտել է Կ. Պոլսի ատամնաբուժական վարժարանը։ Կ. Պոլսում ատամնաբույժ է աշխատել։ 1915 թվականի Ապրիլին բանտարկվել է Կ. Պոլսի կենտրոնական բանտում (Այաշ), որտեղից աքսորվել է Չանղըրը՝ հայ մտավորականների խմբի հետ։ Անունը փորագրվել է Չանղըրըի բանտում հավաքված համրիչի 99 հատիկներից մեկի վրա։ 1915 թվականի օգոստոսի 6/12-ին ազատվել է Չանղըրըի աքսորից և բռնել Կ. Պոլիս վերադարձի ճանապարհը, սակայն օգոստոսի 8-ին Անկարայում (Էնկյուրի) ձերբակալվել է և բանտարկվել։ Օգոստոսի 17-ին նրան դուրս են բերել բանտից և տեղի կաթոլիկ հայերի 750800 հոգուց բաղկացած քարավանի հետ, բազուկներն իրար կապած, մահվան ճանապարհ են հանվել։ Հռոմի Պապի և Կ. Պոլսի նվիրակ Մոնսենյոր Դոլչիի միջնորդությամբ փրկվել են և տարվել Գարակետիկ գյուղ։ Օգոս­տո­սի 20-ին երկու ընկերների հետ այստեղից դուրս են եկել և ոտքով 21 օրում հասել Պոզանթի, որտեղից էլ քշվել են Տարսոն՝ քաղաքից դուրս հաստատված տարագիրների վրանաքաղաքը։ Ընտանիքի անդամների ջանքերով կարողացել են վերստանալ աքսորից ազատված լինելու նոր հրաման։ Սեպ­տեմ­բե­րի 19-ին Տարսոնից մեկնել և սեպ­տեմ­բե­րի 22-ին հասել են Կ. Պոլիս։
1922 թվականին ավարտել է Բեյրութի Սեն Ժոզեֆ Ֆրանսիական համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ 1923-1924 թթ. եղել է սբ.Փրկիչ ազգային հիվանդանոցի ղեկավարության կազմում։ 1925 թվականի դրությամբ, որպես վիրաբույժ-ատամնաբույժ, հիվանդներ է ընդունել Կ. Պոլսի Բերա, Բանկալթի, Համամ ճատտե-25 հասցեում և Կ. Պոլիս, Պահչե գաբու, Մինասյան դեղարանին կից թիվ 47 դարմանատանը, հեռ. 16-55։ Մահացել է 1964 թվականին, Կ. Պոլսում։
ԸՆտանիք
Ունեցել է որդիներ Նուրհանին և Արային և դուստր Սյուզան Հալեպլիին, որը 2003 թվականին դրությամբ բնակվել է Մոնրեալում և հետազոտող Կարինե Ավագյանին նամակով ուղարկել հոր կենսագրականը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայ ատամնաբույժներ
Գասպար Կարապետյան
Գասպար Կարապետյան, ՀՅԴ Եվրոպայի Հայ դատի հանձնախմբի գրասենյակի ղեկավար, հայ քաղաքական և հասարական գործիչ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Հունաստանի Աթենք քաղաքում, 1948 թվականի հունվարի 29-ին։ Ուսումը ստացել է Նեոս Գոզմոս շրջանի Ազգային նախակրթարանում։ Հետագայում նաև Բեյրութի Նշան Փալանճյանի անվան ճեմարանում։ Ավարտել է Հունաստանի Ազատ համալսարանի «Եվրոպական պատմության և մշակույթի» բաժինը։
Կուսակցական գործունեություն
Անդամակցել է Գայլիկ և Սկաուտ Հ.Մ.Ը.Մ.ին, ինչպես նաև Համազգայինի թատերական խմբին։ Մի քանի անգամ ընտրվել է Հ.Յ.Դ. Հունաստանի Կենտրոնական Կոմիտեի անդամ։ Հրատարակել է բազմաթիվ հոդվածներ Հունաստանի «Ազատ օր» օրաթերթում : Հեղինակ է պատմական ուսումնասիրությունների հունական «To Vima» և հունալեզու «Արմենիքա» հայկական պարբերականների մէջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառներ
Զավթողական քաղաքականություն (էքսպանսիա)
Էքսպանսիան որևէ պետության կամ պետության տնտեսության ազդեցության ընդարձակումն է՝ ռազմական ուժի կիրառման միջոցով։ Եվրոպայում՝ մասնավորապես Իտալիայում Բենիտո Մուսոլինին ձգտում էր ստեղծել երկրորդ Հռոմեական կայսրությունը (Իտալիայի կայսրություն), որը կտարածվեր Միջերկրական ծովի շուրջ։ 1938 թվականին՝ պատերազմական գործողությունների սկզբին, Իտալիան գրավեց Ալբանիան այնուհետև՝ Հունաստանը։ Իտալիան ձեռնամուխ եղավ նաև Եթովպիայի գրավմանը դեռևս 1935 թվականին։ Այս իրադարձությունները առաջացրին Ազգերի լիգայի զայրույթը։ Վերջինս արգելեց նավթի արտահանումը կամ ներմուծումը Իտալիա, որը սակայն խափանվեց։ Ֆաշիստական վարչակարգի ենթակայության տակ Գերմանիան սկսկեց մշակել տարածքների ընդլայնման իր սեփական ծրագիրը՝ նպատակ դնելով վերադարձնել այն պատմական տարածքները, որոնք ըստ օրենքի պատկանում էին Գերմանիային։ Գործողությունների սկիզբը ազդարարելու համար Գերմանիան առաջին հերթին ռազմականացրեց Ռայնլանդը 1936 թվականի մարտին ։ Մեծ կարևորություն էր ներկայացնում նաև Գերմանական կայսրության ստեղծման հարցը, որի աջակիցները հույս ունեին բոլոր գերմանացիներին միավորել մեկ ազգային տարածքում։ Այդ տարածքները իրենց մեջ ներառում էին նաև այն տարածաշրջանները, որտեղ նախկինում ապրել էին գերմանացիները անկախ նրանից, թե կոնկրետ տարածքում նրանք փոքրամասնություն թե մեծամասնություն էին կազմում։ Վերսալյան պայմանագրից հետո Դաշնակիցների կողմից արգելվեց Գերմանիայի և նորաստեղծ Գերմանական Ավստրիայի (համարվում է Ավստրո-Հունգարական կայսրության նմանատիպ տարբերակը, որը ժամանակին նույնպես փլուզվել և հետագայում երկ-միասնական միապետության վերածվել) միասնականությունը չնայած նրան, որ ավստրիացիների մեծամասնությունը կողմ էր այդ միությանը։ Ասիայում՝ Ճապոնական Կայսրությունը ցանկանում էր ընդլայնել իր տարածքները Մանջուրիայի և Չինաստանի հանրապետության հաշվին։
Միլիտարիզմ
Միլիտարիզմը պետական գաղափարախոսություն է, որն ուղղված է ռազմական ուժ կիրառելով՝ ընդլայնելու և տարածելու տվյալ երկրի ազգային շահերը, արժեքները՝ այն ընկալումով, որ ռազմական հզորությունը մեծացնելու համար միլիտարիզմը պետության համար պետք է լինի գերագույն գաղափարախոսություն ։ Միլիտարիստական և հարձակողական գաղափարախոսությունը մեծ հեղինակություն էր վայելում Գերմանիայում, Ճապոնիայում և Իտալիայում ։ Հետևյալ դիրքորոշումը խթանեց ռազմական տեխնիկայի զարգացմանը, համակարգը փլուզելու դեմ պայքարողների ակտիվ քարոզչությանը, ինչպես նաև տարածքների ընդլայնմանը։ Ռազմականացված երկրների առաջնորդները հաճախ անհրաժեշտություն էին զգում ապացուցելու, որ նրանց բանակները նույնպես ուժեղ էին և կարևոր։ Ցանկությունը՝ ի ցույց դնելու իրենց բանակների կարևորությունը, շատ հաճախ միջռազմական ժամանակաշրջանի ընթացքում բերում էր զինված բախումների, ինչպես օրինակ՝ Իտալիայի և Եթովպիայի միջև երկրորդ պատերազմի, և Սինո-ճապոնական երկրորդ պատերազմի ժամանակ ։ Վայմարյան Հանրապետության տարիներին (1919-1933) տեղի ունեցավ «Գարեջրային հեղաշրջում»-ը, առավել հայնտի Հիտլերի և Լյուտենդորֆի հեղաշրջումը անվանմամբ, որը իրենից ներկայացնում էր պետական հեղաշրջման փորձ՝ հանրապետական կառավարության դեմ։ Անցկացվում էր զինված ուժերի դժգոհ զինվորների կողմից։ Այս իրադարձությունից հետո, անգամ որոշ հավատարիմ միլիտարիստներ և ազգայնականներ հիասթափվեցին Նացիոնալ-Սոցիալիստական կուսակցությունից, և դա այն ժամանակ, երբ ռազմատենչությանը առնչվող հիմնական կետերը հստակություն ստացան։ Արդյունքում, Նացիոնալ-Սոցիալիստական կուսակցությանը միացավ ռազմատենչ անձանց մի մեծ հոսք, որոնք բերեցին իրենց հետ ուրույն ռասսայական համոզմունքներ և եկան վերադարձնելու այն տարածքները, որոնք պատկանում էին Գերմանիային։ Նման դիրքորոշման պատճառով Գերմանիան ռազմական բախումներ ունեցավ հարևան երկրների հետ։ Ճապոնիայում տեղի ունեցան միանգամից երկու իրադարձություններ, որոնք մի կողմից ազդեցին երկրի ռազմական ուժի հզորությանը, մյուս կողմից էլ պատերազմի նախօրյակին երկրում ճգնաժամային իրավիճակ առաջացրին։ Առաջինը՝ կառավարության մասին օրենքն էր, որը պարտավորեցնում էր Կայսերական ճապոնական բանակին և Կայսերական ճապոնական նավատորմին առաջադրել կառավարության անդամների թեկածուներին, քանի դեռ փոփոխություններ տեղի չէին ունեցել։ Իրականում, ռազմական կառույցին բացառիկ հնարավորություն տրվեց խոչընդոտելու կառավարության ձևավորմանը՝ առաջին հայացքից խորհրդարանական կարգեր ունեցող երկրում։ Երկրորդը կրտսեր սպաների անհնազանդությունն էր, այլ կերպ ասած՝ ստորադասները չէին ենթարկվում գերադասներին (անգլ․՝ Gekokujō)։ Սովորաբար, կրտսեր սպաները չէին համարձակվում անգամ պաշտպանել իրենց շահերը ընդուպ մինչև սպանել գերադասներին։ 1936 թվականին այս երևույթը բերեց «Փետրվարի 26-ի միջադեպին»-ին, որի ժամանակ կրտսեր սպաները փորձեցին պետական հեղաշրջում կատարել՝ սպանելով Ճապոնիայի կառավարության գործող ղեկավարներին։ 1930-ին Մեծ Ճգնաժամը հարված հասցրեց Ճապոնիայի տնտեսությանը։ Իրավիճակը շրջադարձորեն փոխվեց և ռազմական ուժերին հնարավորություն ընձեռվեց ճնշման ենթարկել զինված ուժերին և ստիպել վերջիններիս պայքարել Ասիայի հաղթանակի համար։ Օրինակ՝ 1931-ին Կվատունգի բանակը (Ճապոնական ռազմական ստորաբաժանում՝ տեղակայված Մանջուրիայում) իրականացրեց Մանջուրական ինցիդենտը, որին հաջորդեց Մանջուրիայի գրավումը և վերածումը Ճապոնիայի խամաճիկ պետություն՝ Մանջոու-Գո անվանմամբ։
Գերմանացիներ և սլավոններ
20-րդ դարի իրադարձությունները նշանավորեցին գերմանացիների և սլավոնների միջև հազարամյակներ տևած ընդհարումները։ 19-րդ դարում ազգայնականության հաստատումից հետո ռասսայական պատկանելիությունը դարձավ քաղաքական հավատարմության առանցքային երևույթներից մեկը։ «Ազգային պետություն» հասկացության ծագումից հետո ճանապարհ բացվեց այնպիսի գաղափարախոսությունների ինչպիսիք են՝ պանգերմանիզը և պանսլավոնիզմը։ Ավելին, համաձայն սոցիալ-դարվինիստական հայեցակարգերի «Տևտոնների և Սլավոնների» համագոյակցությունը որակվում էր որպես պայքար՝ իշխանության, տարածքների և սահմանափակ ռեսուրսներին տիրանալու համար ։ Ընդունելով այս հայեցակարգերը, Նացիոնալ-Սոցիալիստական կուսակցությունը ավելին քան համոզված էր, որ «Արիները» համարվում էին գերագույն ռասսայի ներկայացուցիչներ, իսկ Սլավոնները համարվում էին «ցածր ռասսա» ։
Վերսալյան պայմանագրին առնչվող խնդիրներ
Վերսալյան պայմանագիրը իր բնույթով ո՛չ այնքան զիջող էր որպեսզի խաղաղեցներ Գերմանիային, և ո՛չ էլ այնքան խիստ՝ խոչընդոտելու Գերմանիային դառնալ գերիշխող մայրցամաքային իշխանություն ։ Գերմանացիները հասկանում էին, որ պայմանագիրը մեծ հաշվով կնքվել է «պատերազմական մեղքը» իրենց վրա բարդելու համար։ Ինչի արդյունքում էլ Վերսալյան պայմանագրի 231-րդ հոդվածով մեղավոր ճանաչվեցին Գերմանիան և Ավստրո-Հունգարիան։ Փոխարենը ստեղծելու այնպիսի պայմանագիր, որը կապահովեր երկարատև խաղաղություն, որոշում ընդունվեց պատասխանատվության ենթարկել երկու մեղավոր երկրներին։ Պայմանգիրը սահմանեց պատերազմական ահռելի տուգանքներ, գերմանական մի շարք ցեղերի ուղարկեց հարևան երկրներ, տեղի ունեցան տարածքային բաժանումներ և կազմակերպվեց էթնիկ խմբերի զանգվածային վերաբնակեցում։ Անգլիային և Ֆրանսիային պատերազմական ահռելի տուգանքները վճարելու համար, Վայմարյան Հանրապետությունը ստիպված եղավ տպել մի քանի տրիլիոն մարկ (դրամական միավոր Գերմանիայում), ինչն էլ գերմանական արժույթի արժեզրկման պատճառ դառձավ։ Պայմանագիրը սաստիկ վրդովմունք առաջացրեց պատերազմը հաղթողների շրջանում, որոնք իրենց հերթին խոստացել էին Գերմանիային, որ խաղաղության ստեղծման հարցում առաջնորդվելու էին ԱՄՆ նախագահ Վուդրո Վիլսոնի սահմանած 14 կետերով։ Այնուամենայնիվ, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները Առաջին Համաշխարհայինի ժամանակ չնչին դեր ունեցավ և Վիլսոնը չկարողացավ համոզել Դաշնակիցներին ընդունել իր 14 կետերը։ Մի շարք գերմանացիներ այն կարծիքին էին, որ Գերմանիայի կառավարությունը համաձայնել էր հրադադար պահպանել, իսկ մյուսները կարծում էին, որ 1918-1919 թվականներին տեղի ունեցած Գերմանական հեղափոխությունը կազմակերպվել էր «Նոյեմբերյան հանցագործների» կողմից, որոնք Վայմարյան նոր Հանրապետության հաստատումից հետո կառավարությունում պաշտոն ստացան։ Պատերազմի ժամանակ գրավվեցին Գերմանիայի գաղութները, իսկ Իտալիան գրավեց Տիրոլի հարավային մասը՝ զինադադարի որոշմանը համաձայնելուց հետո։ Արևելքում պատերազմը ավարտվեց Ռուսական կայսրության պարտությամբ և փլուզմամբ։ Գերմանական զորքերը գրավեցին Արևելյան և Կենտրոնական Եվրոպայի մեծ մասը (դրանց վրա սահմանելով վերահսկողության տարբեր չափեր), ստեղծեցին հաճախորդ պետություն ներ ինչպիսիք են օրինակ՝ Լեհաստանի Թագավորությունը և Միացյալ Բալթյան դքսությունը։ Յուտլանդական ավերիչ և անվճռական ճակատամարիտից, ինչպես նաև 1917-ին նավաստիների բարձրացրած խռովությունից հետո Գերմանիայի կայսրական նավատորմը (Kaiserliche Marine) պատերազմի մեծ մասը անցկացրեց նավահանգստում միայն այն պատճառով, որ ստիպված չլիներ մահանել իրենց իսկ սպաների ձեռքով, այլ փոխանցվեր դաշնակից երկրներին։ Ակնհայտ ռազմական պարտության բացակայությունը միասնական պահեց ազգայնականներին։ Սակայն կար մի վարկած, ըստ որի գերմանացիները պարտություն կրեցին իրենց իսկ զինվորիների դավադրության պատճառով՝ (Առավել հայնտի է անգլերեն՝ Stab-in-the-back myth «մեջքից հարվածելու առասպելը») անվանմամբ։
Ֆրանսիայի կողմից սահմանած պահանջները անվտանգություն ապահովելու համար
Ֆրանսիայի սահմանած պահանջները, ինչպիսիք են՝ պատերազմական տուգանքները, ածուխի գնի վճարը և ապառազմականացված Ռայնլանդը, 1919 թվականին տեղի ունեցած Փարիզի խաղաղության վեհաժողովի ժամանակ առաջադրած գլխավոր պահանջներն էին, որոնք հետագայում ձևավորեցին Վերսալյան պայմանգիրը, ըստ որի որոշում կայացվեց խստորեն պատժել Գերմանիային։ Այնուամենայնիվ, Ավստրիան համարում էր, որ պայմանագիրը անարդարացի էր, ինչն էլ խրախուսեց Հիտլերի հետագա քաղաքականությանը։ Գինսբերգի պնդմամբ․ «Ֆրանսիան մեծ մասամբ կորցրել էր իր դիրքերը, և վախենում էր, որ Գերմանիան կդառնալ էլ ավելի հզոր։ Դա էր պատճառը, որ ամեն կերպ փորձում էր մեկուսացնել և պատժել Գերմանիային։ Ֆրանսիան պատկերացում անգամ չուներ, որ ուղիղ 20 տարի հետո Նացիստական Գերմանիան գալու էր իշխանության և վրեժ լուծելու ամեն մի արած վատության համար» ։
Գերմանիայի արձագանքը Վերսալյան պայմանագրին
«Նախքան պատերազմը, նախկին կառավարության ոչ մի անդամ չէր էլ կարող պատկերացնել, որ իր գործողությունների պատճառով կտուժեին ապագա սերունդները» ։ Բարձր տուգանքներ վճարելը համարվում էր պատերազմի ժամանակ պատժի դասական միջոցներից մեկը։ Այնուամենայնիվ, սա այն դեպքն էր, երբ Գերմանիային բարկացրեց Ֆրանսիայի սահմանած անտրամաբանական և բոլոր սահմանները անցնող տուգանքները։ Գերմանիան վերջին փոխատուցումները կատարել էր Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ՝ 2010-ի օգոստոսի 3-ին ։ Ինչպես նաև գերմանացիները չհասցրին վճարել ածուխի համար հատկացված գինը, քանի որ մասնակցում Ֆրանսիայի դեմ ընթացող պասիվ շարժմանը ։ Ի պատասխան, ֆրանսիացիները ներխուժեցին Գերմանիայի տարածքում գտնվող Ռուրի ածխահանք և գրավեցին այն։ Ռուրի գրավումը զայրացրեց մի շարք գերմանացիների, որոնք իրենց պարտության հարցում մեղադրեցին Վայմարյան Հանրապետությանը։ Նացիոնալ-Սոցիալիստական կուսակցության առաջնորդ Ադոլֆ Հիտլերը 1923 թվականին պետական հեղաշրջման փորձ կատարեց՝ ստեղծելու Գերմանական հզոր կայսրությունը ։ Հեղաշրջումը պատմության մեջ նշանավորվեց «Գարեջրային հեղաշրջում» կամ Հիտլերի և Լյուտենդորֆի հեղաշրջում (գերմ․՝ Beer Hall Putsch) անվանումներով։ Չնայած հեղաշրջման փորձը ձախողվեց, սակայն Հիտլերը ժողովրդի շրջանում ճանաչվեց որպես ազգային հերոս։ Ապառազմականացված Ռայնլանդը և ռազմական ուժի վրա դրված սահմանափակումները զայրացրին գերմանացիներին։ Տրամաբանական է, որ Ֆրանսիան կցանկանար Ռայնլանդը վերածել չեզոք գոտու, այնուամենայնիվ Գերմանիային բարկացնում էր անգամ այն միտքը, որ Ֆրանսիան ի զորու կլիներ իրականացնել այդ գաղափարը։ Այս ամենից զատ, համաձայն Վերսալյան պայմանագրի հեռացվեցին գերմանական բանակի գլխավոր հրամանատարները, իսկ նրանց սեփականությունը՝ ռազմածովային նավեր, ինքնաթիռներ, թունավոր գազի տեսակներ, տանկեր, և ծանր հրետանային միջոցներ համարվեցին ապօրինի և առգրավվեցին ։ Հաղթող երկրների մասնավորապես՝ Ֆրանսիայի հրամանները կատարելու և ռազմական կարևորություն ներկայացնող սարքերից զրկվելու նվաստացուցիչ կարգավիճակը ստիպեց գերմանացիներին էլ ավելի ատել Վայմարյան Հանրապետությանը և պատրաստ էին աստվածացնել յուրաքանչյուրին, ով կարող էր պայքարել այդ ամենի դեմ ։
Ճապոնիայի կողմից պաշարների և տնտեսության զավթում
Ածուխի և երկաթի բավարար պաշարներից զատ Ճապոնիան ուներ նաև նավթի մի փոքր պաշար՝ Սախալին կղզում։ Երկիրը ուներ միայն հանքային պաշարների պակաս։ 20-րդ դարի սկզբին, ռուս-ճապոնական պատերազմի ժամանակ Ճապոնիան հաջողացրեց հետ մղել Ռուսաստանի կայսրությանը, ով նույնպես արևելաասիական պայքարում  փորձում էր Կորեայի և Մանջուրիայի հաշվին ընդարձակել իր տարածքները։ 1931 թվականից հետո Ճապոնիայի հիմնական նպատակն էր Արևելյան Ասիայի գերակշռող մասում տնտեսական գերիշխանություն հաստատել։ Այն արտացլոված էր նաև պան-ասիական գաղափարախոսության մեջ «Ասիան՝ ասիացիների համար» ։ Ճապոնիան իր առաջ նպատակ էր դրել կառավարելու Չինաստանի տնտեսությունը, որը գտնվում էր նաև ԱՄՆ-ի և եվրոպական այլ երկրիների ձեռքում։ 1939 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Ճապոնիայում Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների դեսպան Ժոզեֆ Գրյուն ամերիկյան ու ճապոնական հասարակությանը ուղված պաշտոնական ուղերձում ասաց․«Արևելյան Ասիայում հաստատված նոր կարգերի համաձայն ակնհայտ է, որ ամերիկացիները կորցրել են Չինաստանի նկատմամբ իրենց իրավունքները, ուստի տրամաբանական է ամերիկացիների ընդվզումը։ Չինաստանում ամերիկացիների իրավունքները և շահերը Ճապոնիայի կողմից սահմանված քաղաքականության պատճառով աստիճանաբար փոքրանում և վերանում են ։ 1937 թվականին Ճապոնիան ներխուժեց Մանջուրիա և Չինաստան։ Արևելաասիական ոլորտում համազարգացման նախագծի (անգլ․՝ Greater East Asia Co-Prosperity Sphere ) ներքո և «Ասիան ասիացիների համար» կարգախոսով, Ճապոնիան ձգտում էր վերացնել Արևմտյան տերությունների ազդեցությունը Չինաստանում և այն փոխարինել ճապոնական գերիշխանությամբ ։ Չինաստանում շարունակվող հակամարտությունը հանգեցրեց ԱՄՆ-ի հետ լուրջ կոնֆլիկտի։ Հասարակությանը անհանգստություն էին պատճառում վերջին շրջանում տեղի ունեցած դեպքերը, ինչպիսինն էր Նանկինի կոտորածը և օրեցօր հզորացող Ճապոնիայի գերիշխանությունը։ Ճապոնիայի և ԱՄՆ-ի միջև երկար բանակցություններ տեղի ունեցան։ Այն բանից հետո, երբ Ճապոնիան շարժվեց դեպի Ֆրանսիական Հնդկաչինի հարավային տարածաշրջան, ԱՄՆ նախագահ Ֆրանկլին Ռուզվելտը որոշում կայացրեց Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում սառեցնել Ճապոնիայի բոլոր կապիտալ միջոցները։ Հաջորդ քայլը Ամերիկայից Ճապոնիա արտահանվող նավթի արգելումն էր, ընդ որում ճապոնական նավթի 80%ը կազմում էր Ամերիկայից ներմուծված նավթի պաշարը։ Նիդերլանդները և Անգլիան հետևեցին Ամերիկայի օրինակին։ Ճապոնիայի ձեռքի տակ եղած նավթի պաշարը կհերիքեր ոչ ավելին քան մեկ ու կես տարի և դա միայն  խաղաղ տարիներին։ Չորս կողմից շրջափակված՝ Ճաոպոնիային մնում էր երկու տարբերակ, կա՛մ պետք է հրաժարվեր տարածել իր գերիշխանությունը Չինաստանի վրա, կա՛մ էլ պետք է տիրանար Նիդերլանդների Օստ-Ինդիայում գտնվող նավթահորերին։ Սակայն Ճապոնիայի կառավարությունը ոչ մի դեպքում չէր պատրաստվում հրաժարվել Չինաստանում իր գերիշխանությունը տարածելու գաղափարից ։
Ազգերի լիգայի ձախողումը
Ազգերի լիգան միջազգային կազմակերպություն էր ստեղծված Առաջին Համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո կանխելու հետագա պատերազմները ։ Լիգան կիրառում էր այնպիսի մեթոդներ ինչպիսիք էին՝ զինաթափումը, հավաքական անվտանգության միջոցով պատերազմի կանխումը, բանակցությունների միջոցով երկրների տարաձայնությունների հարթումը և համընդհանուր բարեկեցության խթանումն ու բարելավումը։ Լիգայի գաղափարախոսությունը միանգամայն տարբերվում էր Վիեննայի վեհաժողովի գաղափարախոսությունից, ըստ որի Եվրոպան դիրտարկվում էր որպես ազգային պետությունների դաշինք, իսկ դաշինքի անդամները իրար միջև հավասարապես բաժանում էին ամբողջ աշխարհի իշխանությունը՝ ստեղծելով ուժերի հավասարակշռություն, որն էլ պահպանում էին հզոր բանակով և գաղտնի պայմանագրերով։ Մի խոսքով խոչընդոտում էին ամբողջ աշխարհում մեկ երկրի գերիշխանության հաստատումը։ Համաձայն նոր գաղափարախոսության, Ազգերի լիգան համարվում էր առանցքային միջոց՝ առանձին պետությունների միջև օրինական դաշտում տարաձայնությունները հարթելու համար։ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները այդպես էլ չանդամակցեց Ազգերի Լիգային, ինչն էլ թուլացրեց լիգայի դիրքը և վստահելիությունը։ Ամերիկայի չանդամակցումը մեծ կորուստ էր Լիգայի համար, քանի որ արդյունաբերական և ռազմական տեսանկյունից բարգավաճող երկրի սատարումը կարող էր ձեռնտու լինել Լիգային պահանջների սահմնանման ժամանակ։ Ազգերի Լիգան ուներ ռազմական ուժի պակաս, ուստի մեծ հաշվով կախում ուներ իր անդամներից, երբ բանաձևերը կամ օրենքները պետք է ուժի մեջ դրվեին, կամ էլ տնտեսական սանկցիաներ իրականացվեին և անհրաժեշտության դեպքում Լիգային զորք տրամադրեին։ Սակայն լինում էին դեպքեր, երբ անդամ երկրները դժգոհությամբ կամ չցանկանալով էին կատարում իրենց պարտականությունները։ 1920-ականների ընթացքում Ազգերի լիգան ունեցավ թե՛ նշանավոր ձեռքբերումներ և թե՛ ձախողումներ, սակայն Լիգան 1930 թվականին չկարողացավ պայքարել առանցքային ուժերի՝ Տոկիո-Բեռլին-Հռոմ ռազմական դաշինքի հարձակողական գործողությունների դեմ։ Հույսը դնելով միաձայն որոշումներ ընդունելու վրա, ռազմական ուժի բացակայությունը և ղեկավար անդամների շահ հետապնդող գործողությունները հուշում էին, որ Ազգերի Լիգայի ձախողումը անխուսափելի էր ։
Ֆաշիստական Վարչակարգ
Հիտլերը և իր Նացիոնալ-Սոցիալիստական կուսակցությունը 1933-1934 թվականներին դարձան Գերմանիայի լիիրավ տերն ու տիրականը բերելով իրենց հետ բռնատիրական վարչակարգը։ Նացիոնալիստները եկան իշխանության Վերսալյան պայմանագրի և հրեաների նկատմամբ ակնհայտ թշնամական տրամադրությամբ ։ Գերմանիան ռազմական ահռելի ծախսերի միջոցով լուծեց գործազրկության խնդիրը ։ Հիտլերի դիվանագիտական մարտավարությունն էր առաջին հայացքից խելամիտ պահանջներ ներկայացնել, այնուհետև պահաջները չկատարելու դեպքում վախեցնել պատերազմի սպառնալիքով։ Հակառակ կողմը ստիպված էր զիջումներ կատարել, ինչից հետո էլ ներկայացվում էին այլ պահանջներ ։ Այս ագրեսիվ քաղաքականության միջոցով Գերմանիան դուրս եկավ Ազգերի Լիգայի շարքերից (1933) մերժեց Վերսալյան պայմանագիրը և Անգլո-Գերմանական ծովային համաձայնությամբ միավորեց իր ուժերը Անգլիայի ռազմածովային ուժերին, հետ գրավեց Սաարը (1935), ռազմականացրեց Ռայնլանդը, ռազմական դաշինք կնքեց Մուսոլինիի հետ (1936), 1936-1939 թվականներին տեղի ունեցած Իտալական Սառը պատերազմի ժամանակ ռազմական աջակցություն ուղարկեց Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյին, գրավեց Ավստրիան, ձեռքի տակ առավ Չեխոսլովակիան՝ 1938 թվականին Մյունխենի համաձայնագրի ստորագրումից հետո։ Ինրպես նաև 1939 թվականի օգոստոսին ձեռնամուխ եղավ ԽՍՀՄ-ի հետ Մոլոտով-Ռիբենտրոպ պակտի ստեղծմանը և ի վերջո 1939 թվականի օգոստոսին ներխուժեց Լեհաստան ։
Ռայնլանդի ռազմականացում
Խախտելով Վերսալյան պայմանագիրը 1936 թվականի մարտին Ռայնլանդը կրկին ռազմականացվեց։ Գերմանիան տեղափոխեց իր զորքերին երկրի արևմտան մաս, ինչը ըստ Վերսալյան պայմանագրի արգելված էր։ Այդ ժամանակ Ֆրանսիան  քաղաքական անկայունության պատճառով չկարողացավ քայլեր ձեռնարկել։ Էդվարդ  VIII-ը, ով Վերսալյան պայմանագիրը համարում էր անարդարացի, հորդորեց կառավարությանը ոտքի կանգնել և գործել ։
Իտալիայի ներխուժումը Եթովպիա
Ստրեզայի համաժողովից հետո Իտալիայի բռնապետ Բենիտո Մուսոլինին փորձեց Աֆրիկայում ընդարձակել Իտալիայի կայսրության սահմանները՝ ներխուժելով Եթովպիայի կայսրություն։ Ազգերի Լիգան Իտալիային ճանաչեց որպես ագրեսոր և նավթի վաճառքի վրա սանկցիաներ կիրառեց, որը սակայն ձախողվեց։ Մայիսի 7-ին Իտալիան գրավեց Եթովպիան և մեկ գաղութի մեջ մտցրեց Էրիթրեան և Սոմալիլենդը, որը հայտնի էր որպես Իտալիայի Արևելյան Աֆրիկա։ 1936 թ.-ի հունիսի 30-ին կայսր Հաիլ Սելասին  բուռն ելույթով հանդես եկավ Ազգերի լիգայի առջև և դատապարտեց Իտալիայի գործողություններն ու քննադատեց համաշխարհային հանրությանը ՝ Իտալիային աջակցելու համար։ Սելասին նախազգուշացրեց բոլորին ասելով․ «Այսօր մենք ենք թիրախի դերում, վաղը կարող եք լինել և դու՛ք»։ Երբ Ազգերի Լիգան մեղադրեց Իտալիային իր գործողությունների համար, վերջինս հայտարարեց Լիգայի կազմից դուրս գալու իր որոշման մասին ։
Սինո-Ճապոնական երկրորդ պատերազմ
1931 թվականին Ճապոնիան օգտվեց Չինաստանի անպաշտապան վիճակից և 1931 թվականին կազմակերպեց Մուկդենիան ինցիդենտը, որպեսզի խամաճիկ պետության վերածի Մանջուրիայի տիրապետության տակ գտնվող Մանջոու-Գո պետությունը։ 1937-ին Մարկո Պոլոյի կամրջի վրա տեղի ունեցած միջադեպը Սինո-Ճապոնական երկրորդ պատերազմի պատճառ դառձավ։ Ներխուժումը սկսվեց՝ Շանհայի, Նանկինի  Գուանչժոու և այլ քաղաքների ռմբակոծությամբ։ Վերջին ռմբակոծությունը սկսվեց 1937 թվականի սեպտեմբերի 22-23-ին, որից հետո համատարած բողոքի ցույցեր սկսվեցին, որոնք հանգեցրին Լիգայի կողմից Հեռավոր Արևելքի խորհրդատվական հանձնաժողովի ստեղծմանը։ Ճապոնիայի կայսրական բանակը գրավեց Չինաստանի մայրաքաղաք Նանկինը և պատերազմական հանցագործություններ կատարեց Նանկինի կոտորածի ժամանակ։ Պատերազմի ընթացքում բազում չինացի զինվորներ ընկան, ուստի Ճապոնիան Չինաստանին աջակցելու դիմաց իր տիրապետության տակ վերցրեց մի քանի խամաճիկային պետություններ ։
Անշլյուս
Անշլույսը (գերմ․՝ Anschluss) 1938 թվականին Գերմանիայի կողմից Ավստրիայի բռնակցումն էր։ «Մեծ Գերմանիա» ստեղծելու և գերմանական բոլոր ժողովուրդներին մեկ ազգային եկրում համախմբելու գաղափարը՝ համակել էր ոչ միայն Գերմանիային այլև Ավստրիայում բնակվող գերմանացիներին։ Նացիոնալ-Սոցիալիստական կուսակցության հիմնական գաղափարախոսություններից էր․ «Մենք պահանջում ենք «Մեծ Գերմանիայում» բոլոր գերմանական էթնիկ խմբերի միավորումը՝ հիմնված ազգային ինքնորոշման իրավունքի վրա»։ 1935 թվականին Մեծ Բրիտանիան, Ֆրանսիան և Իտալիան ստորագրեցին Ստրեզայի համաձայնագիրը, որով ապահովվեց Ավստրիայի անկախությունը։ Այնուամենայնիվ, Հռոմ-Բեռլին-Տոկիո դաշինքի ստեղծումից հետո Մուսոլինին նախկինի պես խանդավառված չէր պահելու Ավստրիա յի անկախությունը։ Ավստրիայի կառավարությունը դիմադրեց այնքան, որքան հնարավոր էր, բայց դրսից աջակցություն չունենալու պատճառով ի վերջո անձնատուր եղավ Հիտլերի իշխանությանը և խիստ պահանջներին։ Մեծ հաշվով պատերազմական գործողություններ տեղի չունեցան, քանի որ ավստրիացիները ուրախ էին միավորվելու գերմանացիների հետ։ Ուստի, որոշ ժամանակ անց Ավստրիան ամբողջապես դարձավ Գերմանիայի մի մասը։ Արտաքին ուժերը ոչ մի քայլ չձեռնարկեցին, իսկ Իտալիան Գերմանիայի դեմ գործելու հիմնավոր պատճառ չուներ, ընդհակառակը ավելի սերտ հարաբերություններ հաստատեց Նացիստական Գերմանիայի հետ ։
Մյունխենի համաձայնագիր
Սուդետի մարզը Չեխոսլովակիայի տարածքում գտնվող գերմանական տարածաշրջան էր, որը սահմանակցում էր Գերմանիային։ Սուդետում բնակվող ավելի քան 3 միլիոն գերմանական էթնիկ խմբերը կազմում էին Չեխոսլովակիայի բնակչության գրեթե մեկ քառորդը։ Վերսալյան պայմանագրից հետո Սուտեդը ներգրավվեց նորաստեղծ Չեխոսոլովակիայի կազմում, չնայած որ տեղի բնակչությունը դեմ էր այդ միակցմանը։ Խոչընդոտելով ժողովրդի ազգային ինքնորոշմանը, Ֆրանսիան հետապնդում էր մի նպատակ՝ թուլացնելու Գերմանիայի դիրքերը։ Բացի այդ չմոռանանք նշել, որ Սուդետը համարվում էր արդյունաբերական շրջան ։ Չեխոսլովակիան ուներ զարգացած բանակ՝ բաղկացած 38 ստորաբաժանումից։ Հզոր բանակի հետ մեկտեղ երկիրը ուներ նաև հարուստ ռազմական արդյունաբերություն (հայ․՝ Շկոդա, անգլ․՝ Škoda ) և ռազմական դաշինքներ կնքած ԽՍՀՄ-ի և Ֆրանսիայի հետ։ Այնուամենայնիվ, Գերմանիայի դեմ պաշտպանողական ռազմավարությունը գտնվում էր Սուդետյան լեռների վրա։ Հիտլերը ամեն գնով փորձում էր վերադարձնել Սուդետյան մարզը և այդ նպատակով աջակցում էր Սուդետյան տարածաշրջանում գտնվող գերմանացի անջատողական խմբերին։ Անշլյուսից հետո Գերմանիայի բոլոր կուսակցությունները բացառությամբ (Սոցիալ-Դեմոկրատական կուսակցությանը) ձուլվեցին Սուդետյան Գերմանիայի կուսակցությանը։ Այս ժամանակահատվածում գագաթնակետին հասան զինված գործողությունները և բռնությունները։ Չեխոսլովակիայի կառավարությունը Սուդետյան տարածաշրջանում ռազմական դրություն հայտարարեց՝ կարգ ու կանոն հաստատելու համար։ Այնուամենայիվ, այդ քայլը միմիայն սրեց իրավիճակը, հատկապես այն դեպքում, երբ զարգանում էր սլավոնական ազգայնականության գաղափարը։ Չեխոսլովակիայում բնակվող գերմանացիների անվտանգությունը ապահովելու համար Գերմանիան պահանջեց Չեխոսլովակիայից Սուդետյան տարածաշրջանի անհապաղ անջատումը։ 1938 թվականի սեպտեմբերի 30-ին ստորագրելով Մյունխենյան համաձայնագիրը Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի և Իտալիայի վարչապետները համաձայնեցին Հիտլերին տալ այն ինչ նա ցանկանում էր՝ հույս ունենալով, որ դա կլիներ Հիտլերի վերջին ցանկությունը։ Համաձայնագիրը ստորագրած անդամները «համընդհանուր խաղաղություն» հաստատելու նպատակով տվեցին իրենց հավանությունը, որ Հիտլերը զորքով մտներ Սուդետյան տարածաշրջան և ներառեր այդ տարածքը իր տերության կազմում։ Փոխարենը Հիտլերը խոսք տվեց, որ Եվրոպայից այլևս տարածքային պարտք ու պահանջ չէր ունենալու ։ Չեխոսլովակիային արգելված էր մասնակցել համաժողովին։ Երբ Անգլիայի և Ֆրանսիայի միջնորդները տեղեկացրին Չեխոսլովակիային համաձայնագրի մասին և եթե վերջինս չընդուներ այն, ապա Ֆրանսիան և Մեծ Բրիտանիան կմեղադրեին Չեխոսլովակիային պատերազմ հրահրելու մեջ։ Չեխոսլովակիայի նախագահ Էդվարդ Բենեշը ընդունեց համաձայնագրի պայմանները։ Արդյունքում, Գերմանիան առանց դիմադրության վերադարձրեց Սուդետյան տարածաշրջանը ։ Չեմբեռլինի քաղաքականությունը ավելի քան յոթանասուն տարի շարունակ բուռն քննարկման առարկա էր ակադեմիկոսների, քաղաքական գործիչների և դիվանագետների շրջանում։ Պատմաբանները գնահատողական տարբեր մոտեցումներ են արտահայտում Հիտլերի և Գերմանիայի հզորացման շուրջ։ Մի խումբ պատմաբաններ այն կարծիքին են, որ աշխարհի ուժերը չպետք է թողնեին Գերմանիային այդքան հզորանալ, իսկ մյուսները կիսում էին այն կարծիքը, որ Գերմանիան Հիտլերի իշխանության տարիներին վերածվեծ հզոր տերության և յուրաքանչյուր պահի կարող էր պատերազմ հայտարարել և թշնամու կողմից առճակատման խուսափումը լրիվ ձեռնտու էր Գերմանիային ։
Իտալիայի ներխուժումը Ալբանիա
Այն բանից հետո, երբ Գերմանիան գրավեց Չեխոսլովակիան, Բենիտո Մուոսլինիին անհանգստացրեց այն միտըը, որ Իտալիան ռազմական դաշինքի շրջանակներում կարող էր դառնալ ոչ առաջնային կարևորություն ունեցող անդամ։ 1939 թվականի մարտի 25-ին խստացնելով բռնատիրական վարչակարգերը, որոշում կայացվեց գրավել Ալբանիան։ Ալբանիայի թագավոր Ահմեդ Զոգուն հրաժարվեց Իտալիայից գումար վերցնել և փոխարենը խաղաղ պամաններում ենթարկվել Իտալիային։ 1939 թվականի ապրիլի 7-ին իտալական զորքերը ներխուժեցին Ալբանիա։ Երեք օր տևացող պայքարից հետո, ընդ որում ալբանական զինվորները հուժկու դիմադություն ցույց չտվեցին, Իտալիան գրավեց Ալբանիան։
Պատերազմ Ճապոնա-խորհրդային սահմանին
1939 թվականին ճապոնացիները հարձակվեցին Մանջուրիայից արևմուտք գտնվող Մոնղոլիայի Ժողովրդական Հանրապետության վրա, ինչին էլ հաջորդեց 1938 թվականին Խասան լճի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտը։ Գեներալ Գեորգի Ժուկովի ղեկավարությամբ, ռուսական ջոկատները ջախջախեցին ճապոնական զորքերին։ Պատերազմից հետո Խորհրդային Միության և Ճապոնիայի միջև խաղաղություն հաստատվեց մինչև 1945 թվականը։ Այնուհետև, իր տարածքները ընդարձակելու նպատակով Ճապոնիան շարժվեց արևելք։ Ամերիկայի և Ճապոնիայի միջև սկսեց ընդհարում, որը պայմանավորված էր Ֆիլիպինների և Հոլանդիայի արևելահնդկական գաղութներում բեռնափոխադրումների նկատմամբ վերահսկողության հաստատմամբ։ Խորհրդային Միությունը ուժերը կենտրոնացրեց արևմտյան սահմանին՝ Ճապոնիայի հետ միասին սահմանը պաշտպանելու համար, ինչի արդյունքում զոհվեց 1 միլիոնից մինչև 1․5 միլիոն զինվոր։
Դանցիգի ճգնաժամ
Չեխոսլովակիայի դաժան ճակատագրից հետո Մեծ Բրիտանիային և Ֆրանսիային պարզ դառձավ, որ ֆյուրերի խոստումներին հավատալ պետք չէր։ Այդ պատճառով Ֆրանսիան և Մեծ Բրիտանիան որոշեցին փոխել իրենց ռազմավարությունը։ Գերմանիայի հաջորդ հարձակման ժամանակ որոշում կայացվեց նրա դեմ զորք հանել։ Տարածքները ընդլայնելու նպատակով Երրորդ Ռայխի հաջորդ թիրախը, տրամաբանորեն, պետք է լիներ Լեհաստանը, որի մուտքը դեպի Մերձբալթյան ծով համաձայն Վերսալյան պայմանագրի որոշում էր ընդունվել փակել Արևմտյան Պրուսիայից, վերջինիս դարձնելով էքսկլավ պետություն։ Տարածքի գլխավոր նավահանգիստը՝ Դանցիգ ը, Պրուսիայի ազդեցությամբ և Ազգերի Լիգայի հրամանով դարձավ անկախ քաղաք-պետություն։ Այս քայլը գերմանացիներին հիշեցնելու համար էր, որ Նապոլեոնի կողմից էր ստեղծվել Դանցիգի կիսաանկախ քաղաք-պետությունը։ Իշխանության գալուց հետո, ազգայնականները ջանք ու եռանդ գործադրեցին Լեհաստանի հետ բարիդրացիական հարաբերություններ հաստատելու համար։ Արդյունքում, 1934 թվականին Գերմանիայի և Լեհաստանի միջև կնքվեց 10 տարվա տևողությամբ խաղաղության պակտ՝ լեհ քաղաքական գործիչ Յուզեֆ Պիլսուդսկիի ռեժիմով։ 1938 թվականին Լեհաստանը մասնակցեց Չեխոսլովակիայից Զաոլժե (անգլ․՝ Zaolzie) տարածքի բռազավթմանը։ 1939 թվականին Հիտլերը պահանջեց իր իրավունքները հաստատել Լեհաստանի տարածքում գտնվող Բեռլինկա (գերմ․ Reichsautobahn Berlin-Königsberg՝ ) ավտոճանապարհի վրա, ինչպես նաև պահանջեց Դանցիգի կարգավիճակի փոփոխությունը։ Փոխարենը խոստացավ 25 տարով երկարացնել չհարձակման պակտը։ Լեհաստանը հրաժարվեց Հիտլերի առաջարկությունից՝ վախենալով կորցնել իր մուտքը դեպի ծով։ Բացի այդ Լեհաստանը հրաժարվեց դառնալ Գերմանիայի հաճախորդ կամ արբանյակային պետություն ։ 1939 թվականի օգոստոսին Հիտլերը Դանցիգի կարգավիճակի փոփոխման հարցում վերջնագիր ներկայացրեց Լեհաստանին։
Կանադայի բանկի թանգարան
Կանադայի բանկի թանգարան (The Bank of Canada Museum, 2017 թվականի հուլիսից), նախկինում հայտնի է որպես Կանադայի արժութային թանգարան, որը բացվել է 1980 թվականին Օտտավայում գտնվող Կանադայի բանկի շենքի առաջին հարկում։ 2013 թվականին ժամանակավորապես փակվել է շինարարական հիմնանորոգման համար։ 2017 թվականի հուլիսի 1-ին թանգարանը վերաբացվել է նոր տարածքում, նոր շենքում` ամբողջովին նոր դիզայնով և հայեցակարգով։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառներ
Լեհաստանի անդամակցումը Անտանտին
1939 թվականի մարտին Մեծ Բրիտանիան և Ֆրանսիան երաշխավորեցին Լեհաստանը անկախությունը։ 1939 թվականի ամռանը Հիտլերի նոր պահանջները Դանցիգի և Լեհական միջանցքի նկատմամբ հանգեցրեցին միջազգային նոր ճգնաժամի։ Իսկ օգոստոսի 25-ին Մեծ Բրիտանիան և Լեհաստանը ստորագրեցին Համընդհանուր պաշտպանության պակտ։
Կանադայի բանկի թանգարան
Թանգարանը եղել է ազգային արժույթի հավաքածուն ներկայացնող հանրային դեմքը, որը պարունակում է ավելի քան 100000 արտարժույթին առնչվող արտեֆակտներ ամբողջ աշխարհից։ Դրանք են՝ մետաղադրամներ, բանկային գրառումներ, շտամպներ, էստամպներ, փորագրող գործիքներ, բանկային և կառավարական հաշվեկշիռներ, կշիռներ և կշեռքներ, հաշվիչ-վճռող սարքեր, դրամապանակներ, նմուշային մեդալներ և քարտեր, դրամանենգության օրինակներ։ Այս հավաքածուն ցուցադրվել է մինչև 2013 թվականը, և ներկայումս դրա մեծ մասը գտնվում է պահեստում և այցելուների համար հասանելի չէ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառներ
Մոլոտով-Ռիբենտրոպ պակտ
Սկզբում, Մոլոտով-Ռիբենտրոպ պակտը իրենից ներկայացնում էր Չհարձակման պայմանագիր՝ Գերմանիայի և Խորհրդային Սոցիալիստական Միության միջև։ Այն ստորագրվել էր 1939 թվականի Օգոստոսի 23-ին Մոսկվայում, ԽՍՀՄ-ի արտաքին գործերի նախարար Վյաչեսլավ Մոլոտովի և Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարար Իոահիմ ֆոն Ռիբենտրոպի կողմից։ 1939 թվականին ոչ Գերմանիան և ոչ էլ ԽՍՀՄ-ը պատրաստ չէին միմյանց դեմ պատերազմ սկսել։ 1920 թվականին ԽՍՀՄ-ը տարածք էր պարտվել Լեհաստանին։ Չնայած պայմանագիրը որակվել էր որպես չհարձակման համաձայնագիր, պակտը իր մեջ ներառում էր գաղտնի դրույթ համաձայն որի Ֆինլանդիայի, Էստոնիայի, Լատվիայի, Լիտվայի, Լեհաստանի և Ռումինիայի անկախ պետությունները բաժանվելու էին Գերմանիայի և ԽՍՀՄ-ի «ազդեցության շրջանակների» միջև։ Գաղտնի դրույթը բացահայտ կերպով ենթադրում էր ստորև նշված երկրներում «տարածքային և քաղաքական վերադասավորումներ»։ Հետևաբար, վերը նշված երկրները կա՛մ գրավվեցին կա՛մ էլ բռնի ուժով ստիպեցին որոշ տարածքներ զիջել ԽՍՀՄ-ին կամ Գերմանիային։
Կանադայի բանկի թանգարան
Ազգային արժույթի հավաքածուն իր կազմում ներառում է նաև գրադարան և արխիվ, որտեղ կան ավելի քան 8500 գրքեր, բրոշյուրներ, կատալոգներ և ամսագրեր, որոնք թվագրվում են միջնադար ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառներ
Գերմանիայի հարձակումը Լեհաստանի վրա
1919–1939 թվականների միջակայքում Լեհաստանը Խորհրդային Միության և Նացիստական Գերմանիայի միջև ուժերի հավասարակշռության քաղաքականություն էր վարում՝ նպատակ հետապնդելով երկու կողմերի հետ էլ չհարձակման համաձայնագիր ստորագրել ։ 1939-ի սկզբին Գերմանիան Լեհաստանից պահանջեց՝ միանալ Հակահամայնքային պայմանագրին որպես արբանյակային պետություն ։ Վախենալով զրկվել իր անկախությունից՝ Լեհաստանը հրաժարվեց ենթարկվել Գերմանիայի վարչակարգերին։ 1939 թվականի մայիսի 23-ին Հիտլերը գերմանական բարձրագույն զինվորական հրամանատարության հետ ունեցած հանդիպման ժամանակ հայտարարեց․ «Հիմա, Դանցիգը մեզ համար անհրաժեշտություն չէ․ Ես առայժմ Արևելք եմ ուղարկել իմ «մահվան ջոկատներին», որոնց հրամայված է առանց խղճահարության ու ներման սպանել լեհ ցեղի և լեհերեն խոսող տղամարդկանց, կանանց ու երեխաներին։ Միայն այս ճանապարհով մենք կշահենք այն կենսական տարածքը, որ մեզ անհրաժեշտ է» ։ Հիտլերին խոչընդոտելու համար, Մեծ Բրիտանիան և Ֆրանսիան հայտարարեցին, որ Լեհաստան ներխուժելը կդիրտարկվեր որպես պատերազմ և հորդորեցին ԽՍՀՄ-ին նույնպես խոչընդոտել Հիտլերի գործողություններին։ 1939 թվականի օգոստոսին Մոլոտով- Ռիբենտրոպ պակտի ստորագրումից հետո Գերմանիայի դաշնակիցը դառնալով, ԽՍՀՄ-ը Բալթյան երկրների և Լեհաստանի որոշ տարածքների վրա վերահսկողություն էր ստացել, ուստի նրան ձեռնտու չէր Գերմանիայի դեմ գնալ։ Լոնդոնը չկարողացավ խոչընդոտել Հիտլեր գործողություններին։ Հիտլերը մեծ հաշվով ուժեղ դիմադրության չէր էլ սպասում։ 1939 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Գերմանիան ներխուժեց Լեհաստան՝ արհամարհելով Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանասիայի պահանջները։ Արդյունքում, Լեհասատնի հետ ռազմական դաշինք կնքելուց և հրապարականորեն հայտաարարելուց հետո Մեծ Բրիտանիան և Ֆրանսիան 1939 թվականի սեպտեմբերի 3-ին պատերազմ հայտարարեցին Գերմանիային ։
Կանադայի բանկի թանգարան
Թանգարանն առաջարկում է տարբեր կրթական ծրագրեր դպրոցական խմբերի և հանրության համար, ինչպես անգլերեն, այնպես էլ ֆրանսերեն ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառներ
Ներխուժումը Խորհրդային Միություն
1941 թվականի հունիսին Գերմանիան հարձակվեց ԽՍՀՄ-ի վրա։ Հիտլերը համոզված էր, որ կայծակնային արագությամբ հնարավոր էր պարտության մատնել ԽՍՀՄ-ին, հատկապես այն դեպքում, երբ Խորհրդային Միությունը պատրաստ չէր պատերազի։ Բացի այդ Հիտլերը հույս ուներ, որ Խորհրդային Միությունում արձանագրած իր հաջողությունից հետո կկարողանար Մեծ Բրիտանիայի հետ դիվանագիտական սեղանի շուրջ նստել և վերջ դնել պատերազմին։
Կանադայի բանկի թանգարան
Պատմություն
Ազգային արժույթի հավաքածուի ստեղծումն առաջինը ներկայացվել է 1950-ականների վերջին բանկի կառավարիչ Ջեյմս Քոյնի կողմից։
1959 թվականին դրամագետ-խորհրդատու Ջ. Ռ. Լ. Փոթթերին աշխատանքի ընդունեցին, որպեսզի օգնի զարգացնելու հավաքածուն։ Նրա ղեկավարության ներքո բանկը սկսեց հավաքել արտեֆակտներ, որոնք պատկերում էին Կանադայի արժույթի զարգացումը նախորդ 150 տարիների ընթացքում։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի առաջնորդներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ ըստ երկրի Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ ըստ մայրցամաքի Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի արևելյան ռազմաճակատի ճակատամարտեր և ռազմագործողություններ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պայմանագրեր Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի քաղաքականություն Կատեգորիա:Պատերազմների պատճառներ
Կանադայի բանկի թանգարան
Պատմություն
1962 թվականին Շելդոն Ս. Քերոլն աշխատանքի է ընդունվել որպես Բանկի առաջին համադրող։ Նահանգապետ Լուի Ռասմինսկին Քերոլին ուղղորդեց հնարավորինս ամբողջական կերպով մշակել Կանադայի մետաղադրամների, սիմվոլների և թղթադրամների հավաքածու։ Քերոլը նաև ստեղծել է հնագույն, միջնադարյան և ժամանակակից արտարժույթի հավաքածուներ, ինչպես նաև բանկային և դրամավարկային հարցերի հետ կապված արտեֆակտներ ։
Յարոսլավլի պատանի հանդիսատեսի թատրոն
Յարոսլավլի պատանի հանդիսատեսի թատրոն (Ярославский театр юного зрителя), պատանի հանդիսատեսի թատրոն Յարոսլավլում, Յարոսլավլի մարզի պետական մշակութային կազմակերպություն։
Շինություն
Ազատության փողոցում պոստմոդերնիզմ ոճով մանկական թատերական համալիրը կառուցվել է 1974-1983 թվականներին՝ 1969 թվականի կազմված նախագծով։ Շինության ընդհանուր ծավալը 75000 մ³ է, ընդհանուր մակերեսը՝ 15000 մ²։ Միավորում է երկու թատրոններ՝ Պատանի հանդիսատեսի թատրոն՝ 750 և 100 տեղով, և Յարոսլավլի պետական տիկնիկային թատրոն՝ 300 տեղով։
Կանադայի բանկի թանգարան
Պատմություն
Արտեֆակտները ձեռք են բերվել անհատ կոլեկտորների, մասնավոր հատվածի ընկերությունների և պետական կառույցների կողմից։ 1963 թվականին ձեռք է բերվել Կանադայի ժամանակին ամենահայտնի դրամագետներից մեկի՝ Ջ. Դուգլաս Ֆերգյուսոնի հավաքածուն։ Այդ հավաքածուն ներառում էր թղթադրամներ, որոնք թողարկվել են ֆրանսիական ռեժիմի տարիներին, ինչպես նաև հնագույն, միջնադարյան և ժամանակակից մետաղադրամներ։
Մեկ այլ նշանակալից ձեռքբերում է գրանցվել 1965 թվականին, երբ Կանադայի հանրային արխիվներից մեծ հավաքածուներ են փոխանցվել թանգարանին։ Դրանց թվում են եղել Հարթի հավաքածուն, որը Կանադայի կառավարությունը գնել էր 1883 թվականին։