Անկումը
Սյուժե
Պատմողի հետ հանդիպումը տեղի է ունենում Ամստերդամի բարում ։ Պատմողը նախկին փաստաբան է, որը մեծ պրակտիկա ուներ Փարիզում։ Իր կյանքում տեղի ունեցած բեկումնային դեպքերից հետո տեղափոխվել է Հոլանդիա՝ փրկվելու համար հիշողություններից։ Նա շփվող է և օգտագործում է բարը որպես տաճար։ Նա անկեղծորեն պատմում է իր մասին, և մարդիկ փոխադարձաբար պատմում են նրան իրենց կյանքը, ասես խոստովանահորը։ Փարիզում նա պաշտպանում էր այրիներին և ծնողազուրկներին։ Վաստակում էր վիճելով և հաղթելով մարդկանց, որոնց արհամարհում էր։ Նա պաշտպանում էր միայն արդար գործերը։ Կաշառք չէր վերցնում, մեքենայությունների չէր դիմում, աղքատներին օգնում էր անվճար։ Մի երեկո նա անցնում է Արվեստների կամրջով։ Կանգ է առնում և նայում է գետին։ Նրա մեջ աճում է սեփական ուժի գիտակցությունը։ Հանկարծ ծիծաղ է լսում։ Շրջվում է, սակայն ոչ ոքի չի տեսնում։ Գալով տուն, նա տեսնում է հայելում իր ժպտացող դեմքը։ Սակայն ժպիտը նրան կեղծ է թվում։ Այդ պահից սկսած նրան թվում է, որ լսում է իր մեջ այդ ծիծաղը։ Կլեմանսին սկսում է թվալ, որ իր մեջ ինչ-որ լար է փչացել։ Որ նա ներքուստ պառակտվել է։ Սկսում է իր մեջ կատակերգական դերասանի գծեր նկատել։ Նրան օրեցօր ավելի ու ավելի է սկսում անհանգստացնել իր եսը։ Նրան չեն հուզում կանայք, սակայն նա պատրաստ չէ բաց թողնել նրանց՝ կապ պահպանելով միաժամանակ մի քանիսի հետ և դժբախտ դարձնելով նրանց։ Հետագայում նա հասկանում է, որ այդ շրջանում պահանջում էր մարդկանցից ամեն բան և փոխարենը ոչինչ չէր տալիս։ Հիշելով այդ շրջանը՝ նա ամոթ է զգում։ Նոյեմբերյան մի գիշեր նա իր սիրուհու մոտից տուն վերադառնալիս անցնում է Թագավորական կամրջով։ Հանդիպում է մի կնոջ։ Իջնելով կամրջից լսում է ջրի մեջ ընկնող մարմնի ձայն և բղավոց։ Մի պահ ցանկանում է շրջվել և օգնության կանչել, սակայն փոշմանում է և շարունակում իր ճանապարհը։ Այդ մասին ոչ ոքի չի պատմում։ Նրա հարաբերությունները ընկերների և ծանոթների հետ արտաքուստ մնում են նույնը։ Սակայն ներքուստ ինչ-որ բան փոխվում է։ Մարդիկ նրան սկսում են թվալ օտար։ Սկսում են թվալ դատավորներ։ Նա նկատում է, որ ունի թշնամիներ, քանի որ պարզում է, որ կան այնպիսի մարդիկ, ովքեր նախանձում են երջանիկ և հաջողակ մարդու իր կերպարին։ Նրան սկսում է թվալ, որ ողջ աշխարհը ծիծաղում է նրա վրա։ Այդ պահից փորձում է պատասխանել այդ ծիծաղին։ Նա դիմում է էպատաժի։ Կանայք ձանձրացնում են նրան, որովհետև նա այլևս չի խաղում նրանց հետ։ Հոգնելով սիրուց՝ նա տրվում է այլասերությանը, որը հրաշալիորեն փոխարինում է սիրուն և վերջ է տալիս ծիծաղին։ Ալկոհոլը և կանայք նրան թեթևացնում են, սակայն վրա է հասնում հոգնածությունը, որը հիմա էլ տանջում է նրան։ Անցնում է մի քանի տարի, նրան թվում է, թե ճգնաժամն անցյալում է, սակայն նա հասկանում է, որ դա այդպես չէ, Սենից եկող բղավոցը, որը նա լսել էր այն գիշեր, մշտապես նրա հիշողության մեջ է։ Մի օր «Մեխիկո Սիթի» բարում նա պատին տեսնում է Վան Էյկի «Անկաշառ դատավորները» նկարը, որը գողացվել էր սբ. Բավոնի տաճարից։ Բարի մշտական այցելուներից մեկը տվել էր այդ նկարը բարի տիրոջը մեկ շիշ օղու փոխարեն։ Երեք երկրների ոստիկանություններ փնտրում էին այդ նկարը։ Կլեմանսը համոզում է բարի տիրոջը թույլ տալ իր մոտ պահել այդ նկարը։ Նա սկսում է իր բոլոր զրուցակիցներին պատմել այդ մասին։ Զրուցակիցներից յուրաքանչյուրը կարող է մատնել իրեն։ Ենթագիտակցորեն նա հենց դա էլ ցանկանում է՝ զգալով իր մեղքը ինքնասպան եղած կնոջ հանդեպ։ Այդ աղջկան փրկելու հնարավորություն նա այլևս երբեք չի ունենա։ Սակայն սրտի ծանրությունը երբեք չի լքի նրան։