cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էթիկայի պատմություն
Արիստոտել
Արիստոտելի քաղաքականությունը չափավոր բնույթ է կրում։ Ի տարբերություն Պլատոնի ծայրահեղ ունիվերսալիզմի՝ Արիստոտելը իր իդեալական վիճակում թույլ է տալիս մասնավոր սեփականություն, ազատ ամուսնություն և առհասարակ անհատական ​​ընտանիք։ Հնարավոր լավագույն պետական ​​ձևերից մեկը նա համարում է արիստոկրատիան, այսինքն` «լավագույնների գերիշխանությունը» և միապետությունը, այսինքն` «լավագույնի գերիշխանությունը»։ Այս վերջինը նախապատվություն էր տալիս, եթե երաշխիքներ լինեին, որ իշխողն իսկապես լավագույնը կլիներ։ Տիրանիան կառավարման ամենակեղտոտ ձևն էր։
Պետության նպատակն է կրթել հասարակական և անհատական ​​գոյության բարձրագույն ձևը։ Արիստոտելի քաղաքական տրակտատի անավարտությունը անհնար է դարձնում քննարկել այն որպես ամբողջություն, և հավասարապես թողնում է, որ դա ամբողջովին չմաքրի առավել կատարյալ պետության և մարդու իր իդեալը։ Ընդհանրապես, Արիստոտելի էթիկական հայացքները որոշ մասերում ավելի համահունչ են, քան ընդհանուր առմամբ, և մանրամասնորեն ավելի հիմնավորված են, քան հիմնական սկզբունքները։
Քրիստոնեություն
Քրիստոնեական էթիկան կամ քրիստոնեական բարոյական ուսմունքը որոշում է մարդու վարքի բարոյական ուղենիշը։ Մարդու պահվածքը հիմնավորվում է բնության և մարդու նշանակության մասին քրիստոնեական հայեցակարգով, Աստծո հետ նրա հարաբերություններով։ Քրիստոնեական էթիկան կարելի է անվանել քրիստոնեական գործողությունների տեսություն։
Քրիստոնեության էթիկան արտահայտվում է «քրիստոնեական էթոսում», կյանքի որոշակի ոճով, իր դրսևորումների բազմազանությամբ և բնորոշ է ինչպես անհատներին, այնպես էլ քրիստոնյաների մեծ սոցիալական խմբերին։
Քրիստոնեական էթիկայի աղբյուր են Սուրբ Գրքի տեքստերը, ինչպես նաև եկեղեցու հայրերի և հետագայում աստվածաբանների կողմից դրանց մեկնաբանությունը, ինչպես նաև եկեղեցու կյանքում բացահայտված բարոյական կյանքի օրինակներ։ Քրիստոնեական էթիկան դրսևորվում է ոչ այնքան բարոյական գաղափարների պատմության մեջ, որքան կոնկրետ եկեղեցու կյանքում։
Նույն հիմնական արժեքները պահպանելիս յուրաքանչյուր դարաշրջան և տարբեր քրիստոնեական դավանանքներ առաջարկում են քրիստոնեական էթիկայի սկզբունքները գործնականում թարգմանելու հատուկ եղանակներ։ Հասարակական իրականության, մտածելակերպի և արժեքային համակարգերի փոփոխությունները, փիլիսոփայական ժառանգության ձուլումը և աստվածաբանության զարգացումը կարող են նպաստել հետագա նույնականացմանն ու քրիստոնեական բարոյական ուսմունքի իմաստի բացահայտմանը։
Քրիստոնեական էթիկայի և այլ էթիկայի համակարգերի տարբերությունը
Վերածնունդ
Եթե ​​նոր փիլիսոփայության սկիզբը բնութագրվում է աստվածաբանության ենթակայությունից ազատագրվելով, ապա նոր էթիկան առաջին անգամ է հայտնվում նաև բնական բանականության հիման վրա, որն անկախ է կրոնագիտության պահանջներից։
Այս նոր էթիկայի նախնի պետք է ճանաչել Շարոնին, ով 1610 թվականին լույս տեսած իր «De la sagesse»- ում արտահայտում է մտքեր, որոնք զարմանալիորեն հիշեցնում են վերջին բարոյականներին՝ Կանտից մինչև այսօր։ «Բարոյականությունն առաջինն է, կրոնը՝ երկրորդը, քանզի կրոնն այն է, ինչ սովորում է սրտով, դրսից գալիս է մեզ, ձուլվում է ուսմունքից և հայտնությունից, ուստի չի կարողանում բարոյականություն ստեղծել։ Ավելի շուտ, դա այս վերջինիս արտադրանքն է, քանի որ բարոյականությունը առաջնային է, հետևաբար, այն ավելի հին և բնական է, և դնել այն կրոնից հետո նշանակում է աղավաղել ցանկացած կարգ»։ Բնական բարոյականության տեսությունը հետագայում մշակվել է Անգլիայում՝ Ֆրենսիս Բեկոնի և Թոմաս Հոբսի ուսումնասիրություններում։ Լինելով մասամբ ստոիկյան սկզբունքի բնական իրավունքի վերականգնողը (lex natyralis), Բեկոնը նրան տալիս է սոցիալ-հոգեբանական ստվեր։
Հոբսը ամբողջ բարոյականությունը հանում է եսասիրությունից, այսինքն` մարդկանց մեկուսացման և օտարման բնական հակումից. «պատերազմը բոլորը բոլորի դեմ»` սա նախնական բարոյական փաստն է, որից դրական օրենքն ու բարոյականությունը զարգանում են անխուսափելի հետևողականությամբ։ Մարդը դառնում է անհրաժեշտ սոցիալական էակ։ Միայն մարդկանց վախը միմյանցից ստիպում է նրանց հրաժարվել բռնության և ստրկության բնական հակումներից և հաստատել համայնական նորմեր։ Քեմբրիջի դպրոցը (Ռալֆ Քեթուորթ,Հենրի Մոր), որը համատեղում է կրոնագիտությունը լիակատար ազատության հետ, զարգացնում է հիմնականում անտագոնիզմը Հոբսի հետ, առաջնահերթ բարոյականության տեսությունը, մասամբ կանխատեսելով Կանտի էթիկան։ Հոբբսի տեսության դեմ նույնիսկ ավելի կտրուկ բողոք է Քամբերլանդի բարոյականությունը, որը պաշտպանում է մարդկային հասարակությանը որպես իր բնության առաջնային սեփականություն։ Ջոն Լոկի Էթիկայում միավորում է կրոնական և էմպիրիկ բարոյականությունը։
Մենք աստվածային օրենքը ճանաչում ենք Հայտնությունից, և միևնույն ժամանակ փորձի միջոցով մենք հասնում ենք բնական օրենքի ճանաչմանը։ Քրիստոնեական ողջամտությունը ուսումնասիրում է բարոյականության այս երկու աղբյուրների միջև փոխհարաբերությունները։
Բնական օրենքը համընկնում է աստվածայինի հետ և հաստատում այն։ Այն, ինչը տրվում է հայտնությանը անմիջապես, ձեռք է բերվում երկար տարիների և շրջապտույտ ճանապարհով բնական փորձի միջոցով։ Բարոյականության բնական զարգացման համար խթանը երջանկության ձգտումն է։ Գրաֆ Շաֆթսբերի 3-րդի լավատեսական էթիկան` հարուստ խոր մտքերով, իր ներդաշնակ կենտրոնական սկզբունքով, շատ հարաբերություններում համեմատում է էգոիզմն ու ալտրուիզմը, միևնույն ժամանակ, նրա բարոյականությունն ավելի շատ կորցնում է իր ինտելեկտուալ բնավորությունը՝ ստանալով իր հիմնավորումը իռացիոնալ ոլորտում, մասնավորապես ներդաշնակություն «զգացմունքների» և «ձգտումների» բնագավառում, սոցիալական և եսասիրական դրդապատճառների միջև։ Իրերն իրոք պարունակում են կարգավորող սկզբունք, ինչ-որ ներքին գրավիտացիա կամ բնության խորհրդավոր ուժ, որը կամովին կամ ինքնակամ խրախուսում է նպաստել բարության մրցավազքին և պատժում ու տանջում նրանց, ովքեր չեն անում։
Գիտակցության այդ խառնաշփոթը, որը դրսևորվում է ամոթի զգացողությամբ, կարող է ծագել միայն այնպիսի արարքից, որը ամոթալի է, և ոչ թե դրա վնասակար հետևանքներից։ Աշխարհի ամենամեծ վտանգը հանրային կարծիքն է, որը չի կարող ստեղծել այդ ամաչկոտությունը, քանի դեռ ներգրավված չեն մեր սեփական տրամադրությունները։ Ընդհանրապես, անձի մեջ դրվում են լավ սկզբունքներ, որոնք դառնում են չար միայն նրանց անմխիթար զարգացման պատճառով։ Հոգեկան առողջությունը, ինչպես մարմնականը, հիմնվում է բացառապես տարրական գործառույթների հավասարաչափ համադրության վրա։ Հոգու ներդաշնակությունը միաժամանակ հանգեցնում է երջանկություն։ «Այսպիսով, - եզրափակում է Շաֆթսբերին իր առաքինության ուսումնասիրությունը, - բոլորի համար առաքինությունը բարին է, իսկ մոլությունը` չարը։ Շաֆթսբերի «Ինտուիտիվիզմը» (ուղիղ բարոյական մտորումների տեսություն) հետագայում զարգանում է Շոտլանդական դպրոցում, հիմնականում  Ֆրենսիս Հաթչեսոնի և Թոմաս Ռիդի մոտ։ Այս միտման հիմնական թեզը բարոյականության ուղղակի ապացույցն է, որը չի բխում բանականության որևէ նկատառումից։ Ճիշտ այնպես, ինչպես մենք ուղղակիորեն հասկանում ենք գեղագիտական ​​կամ մտավոր հաճույքների ավելի բարձր արժեքը, համեմատած, օրինակ, ճաշակի հաճույքների հետ, նույն կերպ մենք ուղղակիորեն առանձնացնում ենք բարոյական բարիքը բոլոր մյուս ընկալումներից։ Շաֆթսբերին նույնպես կապված էր Դեյվիդ Հյումի և Ադամ Սմիթի հետ, որոնք բարոյականությունն արդարացնում են համակրանքի հոգեբանական հիմունքներով։ Արտասովոր սրամտությամբ, Սմիթը համակրանքից հեռացնում է բարոյական երևույթը, որն իրեն խորթ էր այնքան, որքան խղճի ձայնը։ Մենք դատում ենք մեր սեփական պահվածքը` դնելով մեզ դիմացինի դիրքի մեջ և գնահատում ինքներս մեզ դիմացինի տեսանկյունից։ Այս երևակայական մյուսը կամը, ինչպես ասում է Սմիթը, «մեր ներսի անաչառ հանդիսատեսը», որի զգացողությունները մենք զգում ենք, մեր խղճի ձայնն է։
Մայրցամաքում էթիկան, գաղափարների ինքնատիպությամբ և հարստությամբ, էականորեն զիջում է այն էթիկային, որը ծագել է անգլիական հողի վրա։ Քարտեզագրումն ամբողջությամբ ձգվում է դեպի միջնադարի աստվածաբանական էթիկան։ Այս առումով միանգամայն առանձնահատուկ է գիտնական վեճը Ֆրանսուա Ֆենելոնի և Ժակ-Բենին Բոսուեի միջև` Աստծո հանդեպ սիրո մասին։ Վիճաբանության էությունը, որը աստվածաբանական տարրից ազատված է, բխում է այդ երկընտրանքից, զերծ չի ժամանակակից հետաքրքրությունից։ Երանությունն է այն, ինչը բարոյական կատարելության արդյունք է, բարոյական խթաններից մեկն է, կամ բարոյական իդեալներն են։ Ֆրանսիական լուսավորության էթիկան, որը ընկալվում է որպես Հոբսի, Լոկի, Հյումի գաղափարների մի մասը (Հելվեթիուսի համար), որպես Շաֆթսբերի մաս Ռուսսոյի համար, ծայրաստիճան կոնկրետ է։ Դրա վերջնական նպատակն է ստեղծել հասարակական իդեալական կազմակերպություն։ Հելվեթիուսի բարոյականությունը, որը նրա կողմից սահմանվում է որպես «բարքերի ֆիզիկա», բնույթով սենսացիոնիստական ​​է։ Դրա հիմնական սկզբունքը երջանկության եսասիրական հետապնդումն է։ Սոցիալական ամբողջությունը պետք է հիմնված լինի շահերի համախմբման հմտությունների վրա։ Եթե ​​մասնավոր անձինք չեն կարողանա հասնել իրենց անձնական երջանկությանը, առանց միաժամանակ մեծացնելու հասարակության երջանկությունը, ապա միայն խելագարները կմնան արատավոր, բոլոր մարդիկ ստիպված կլինեն լինել առաքինի։ Ռուսոյի էթիկան կարելի է անվանել կամավոր։
Բարոյականության հիմքը մարդու բնական ձգտումներն են։ Նույն կամավորությունը ներթափանցում է հասարակության կառուցվածքի, նրա տեսության մեջ, որի հիմքում ընկած է ազատ կամքը։ Սպինոզայի էթիկայում հնության էթիկական ռացիոնալիզմը վերածնվում և համակարգված կերպով ավարտվում է։ Ավելի հանգիստ տեսքով, նույն ռացիոնալիզմը բնորոշ է Լեյբնիցի էթիկային, որը, միևնույն ժամանակ, ճանաչում է սերտ կապը Շաֆթսբերի հետ։
Կանտ
Կանտի էթիկական խնդիրները ստանում են բոլորովին նոր ձևակերպում։ Եթե ​​Կանտի գնոստիցիզմը կախված է Հյումի փիլիսոփայությունից, ապա բարոյականության ոլորտում, Կանտի հոգևոր հայրը, անկասկած, Ժան-Ժակ Ռուսոն էր։
Սա այն է, ինչ Կանտը, սովորել է Ռուսոյից և դարձրել իր սեփական էթիկայի հիմքը։
Ամբողջ բարոյականությունը բարոյական օրենքը կատարելու «բարի կամքի» մեջ է։ Օրենքն ինքնին պետք է առանձնացվի բացարձակ համընդհանրությամբ։ «Դա արեք այնպես, որ ձեր կամքի կանոնը միշտ լինի միևնույն ժամանակ համընդհանուր օրենսդրության սկզբունքը»,- ասվում է Կանտի բարոյական օրենքում։ Այս բանաձևը սկզբունքորեն առանձնացնում է նրա բարոյականությունը գոյություն ունեցող բոլոր բարոյական կոնստրուկցիաներից, որոնք միշտ հիմնված էին ինչ-որ էմպիրիկորեն որոշված ​​բովանդակության վրա։ Ցանկացած նման բովանդակություն Կանտը սկզբունքորեն բացառում է։ Բարոյական ինքնորոշման անվերապահությունն անխուսափելիորեն հանգեցնում է բարոյական օրենքի առավել ընդհանուր ձևի, որի դեպքում բարոյական արժեքն ունի միայն իր սեփական ընդհանուր և անվերապահ բովանդակությունը։ Ներկայացնելով միանգամայն արժեքավոր մի բան՝ բարոյական օրենքը նույն «արժեքավոր լինելն» է դարձնում, որն իր կրողն ու կատարողն է, այսինքն՝ մարդը, նույնքան արժեքավոր է։ Այսպիսով, Կանտը ձեռք է բերում երկրորդ բացարձակ բարոյական արժեքը` «մարդկային անհատականություն», որն ընդգրկվում է բարոյական երկրորդ օրենքի բանաձևի բովանդակության մեջ.- «վարվիր այնպես, որ օգտվես մարդկությունից՝ ինչպես քո, այնպես էլ ուրիշների համար, ոչ որպես միայն միջոց, այլ որպես նպատակ»։ Չնայած Կանտի էթիկայի բոլոր սրամիտ և խճճված ճարտարապետագիտությանը, որը միավորում է բարոյական ինքնորոշման բացարձակ մաքրության պահանջը բարձրագույն բարության էվդեմոնիստական ​​իդեալի հետ, դրա հիմնական արժեքն ու նշանակությունը ոչ թե որպես համակարգ է, այլ որպես բոլորովին նոր էթիկական տեսակետ։ Այս տեսակետի նորույթը կայանում է բարոյական օրենքի ամբողջական ինքնավարության վճռական հռչակման մեջ, այսինքն՝ նրա անկախությունը կախված է որոշակի հոգեբանական և արտաքին պայմաններից և նպատակներից։
Օրիգինալ է Կանտի յուրահատուկ գնոստիկական մոտեցումը, որը դառնում է իդեալիստական ​​աշխարհայացքի հիմքը։ Կանտն առաջինն էր, ով փորձում էր հիմնադրել օնտոլոգիական գաղափարներ՝ հիմնվելով հնարավորի վրա։ Այս փորձը խորը հոգեբանական հետևանքներ ունեցավ։ Այն, որ յուրաքանչյուր մարդու աշխարհայացքը մեծապես որոշվում է իր ձգտումներով և անհերքելի բարոյական գիտակցությամբ։ Այս փաստը վերածելով փիլիսոփայական տեսության՝ Կանտը հիմնում է բարոյական կամքի հիմնարար գերակայությունը (գործնական պատճառը) տեսական մտքի վրա։
Բարոյական պարտքի անվերապահությունը այն վերածում է նոր մետաֆիզիկական սկզբունքի։ Տեսական բանականության համար ամբողջ իրականությունը վերածվում է ֆենոմենալ գոյության, որը կապված էր պատճառականության օրենքով. բարոյական ինքնորոշման գործընթացում բացահայտվում է էության նոր տեսակ, որն ազատություն է ունենում պատճառաբանությունից։ Այս սկզբունքի մետաֆիզիկական իմաստը ավելի մանրամասն բացահայտվում է միայն Ֆիխտեի կողմից։ Ֆիխտեի համար բարոյական կամքը միաժամանակ բանական կամք է. դրանում հակառակ «ես» -ը, որը ստեղծվել է նրա կողմից ստեղծված անխոհեմ բնույթով, պարտվում է։ Ըստ այդմ՝ բարոյական գոյությունը ինքնին առնչվող բանական էակի շարունակական օրենսդրությունն է։
Այս օրենսդրության բարձրագույն չափանիշը անհատական ​​խիղճն է։ Բարոյականության նպատակը լիակատար ազատությունն է ամեն ինչից, ինչը պատճառ չէ, այսինքն՝ անխոհեմ բնույթի ամբողջական հաղթահարում։ Քանի որ այս նպատակը անհասանելի է, բարոյական գործունեությունն անվերջ ձգտում է դեպի բացարձակ ազատության իդեալ։
Ուտիլիտարիզմ
Կանտ-Ֆիխտերյան էթիկային ուղղակի հակառակը գրեթե միաժամանակ առաջացել է ուտիլիտարիզմը։ Այն համարվում է էվդեմոնիզմի վերջնական կատարելագործումը և ավարտը։ Օգուտը, որը Միլլը ներկայացնում է որպես բարոյական վարքի գերագույն նպատակ, ոչ այլ ինչ է, քան բոլոր մարդկանց հաճույքն ու բարեկեցությունը։ Ճիշտ է, օգտակարության հայեցակարգի այս վերացականությունն ու արտառոց ընդհանրությունը հաճախ այն վերածում է էվդեմոնիզմի համար ինչ-որ խորթ բանի, բայց սա բացահայտում է միայն սկզբունքի անկայունությունը։ Էվդեմոնիստական ​​էթիկայի տեսանկյունից առանձնանում է Բենտամի ուտիլիտարիզմը, որը ներկայացնում է մարդու երջանկության և դժբախտության թվաբանությունը։
Այս հաջորդականությունը կապված է նրա անավարտության հետ, ինչը համակարգում տեղ չի տալիս բարձրագույն բարոյական դրսևորումներին՝ կապված տառապանքի հետ, որը չի կարող փոխհատուցվել որևէ երջանկության։ Այս անավարտությունը մասամբ հարթվում է Ջ.Ս. Միլլի կողմից, որը բարոյական անշահախնդրությունը հանում է էվդեմոնիստական ​​սկզբունքից ասոցիացիայի հոգեբանական հայեցակարգի օգնությամբ։ Ռոբերտ Սփենսերի էվոլյուցիոն բարոյականությունը, շատ առումներով, էմպիրիզմի և ապրիորիզմի համադրումն է նույն էվդեմոնիստական ​​հողի վրա։ Նրա բարոյականությունը հիմնվում է երջանկության ցանկության և տառապանքի բացակայության վրա։ Բարդ էվոլյուցիոն պրոցեսի միջոցով այս սկզբնական խթաններից զարգանում են բազմազան բարոյական բնազդներ։ Սփենսերի հիմնական խնդիրն էր ցույց տալ, թե ինչպես է եսասիրությունը վերածվում ալտրուիզմի։ Օգտագործողները ցանկանում էին արդարացնել այս փոխակերպումը անհատական ​​գիտակցության մեջ։ Սփենսերը խնդիրը լուծում էր շատ մեծ հաջողություններով՝ որդեգրելով կենսաբանական էվոլյուցիոն տեսակետ։ Այսպիսով, ժառանգականության օգնությամբ բացատրվում են մարդկային գիտակցության մեջ գոյություն ունեցող բոլոր այն բարոյական խթաններ, որոնք չեն կարող բխել անձնական երջանկության  ցանկությունից։ Էվդեմոնիստական ​​սկզբունքը անհատից փոխանցվում է տոհմին։
Այն պահվածքն է բարոյական, որը տանում է տոհմի բարօրությանը։ Այս նույն պահվածքն ընդհանուր առմամբ համընկնում է անհատների անձնական բարեկեցության հետ։ Խիղճը և առհասարակ, այսպես կոչված, բնածին և ինտուիտիվ բարոյական սկզբունքները ունեն միայն անհատական ​​առաջնահերթություններ։ Դրանց իրական հիմքը ընդհանուր փորձի մեջ է։ Սեջվիքը իր էթիկայի մեթոդներով հիմնավորում է ուտիլիտարիզմը զուտ տրամաբանորեն՝ վերացնելով իրենց ալտրուիստական ​​կամ եսասիրական հողի երջանկության և օգտակար հասկացությունները։ Այս դեպքում «ես» -ի և «դու» -ի միջև հակադրությունը լիովին ոչնչանում է, քանի որ երկուսի երջանկությունը վերացականորեն համարժեք են։ Գյույոյի Էթիկան մասամբ հավատարիմ է Սփենսերին՝ զուտ իր կենսաբանական հիմնավորման մեջ։ Նախնական տեսանկյան ընդհանրությունը չի քանդում Գույոյի բարոյականության ամբողջական ինքնատիպությունը։ Դրա հիմնական հայեցակարգն է «կյանքը»։ Կենսական ուժերի ճիշտ տեղակայումը ընկած է բարոյական վարքի հիմքում։ Հաճույքն ուղեկցում է միայն կյանքի դրսևորումներին, բայց չի հանդիսանում դրանց իրական նպատակը և պատճառը։ Ընդհակառակը, վարքագծի հիմնական պատճառը միշտ էլ կենսական էներգիայի ավելցուկն է, բայց վերջնական նպատակը այս էներգիան թողարկելն է, կենսունակության ավելի ու ավելի նոր ձևեր ստեղծելը։ Ե՛վ էգոիստական, և՛ ալտրուիստական ​​բարոյականությունը բխում է այս ընդհանուր սկզբունքից։ Էգոիզմը ցանկացած անհատական ​​կյանքի բնական ինքնապահպանումն ու ինքնահաստատումն է։ Կյանքի էությունը, այնուամենայնիվ, կայանում է ոչ միայն ինքնահաստատման մեջ, այլև հիմնականում ընդարձակման մեջ։ Սա «կյանքի ընդարձակության» հիմքն է, ինչը Գյույոն սրտանց և պատշաճ կերպով անվանում է «բարոյական պտղաբերություն»։ Անհրաժեշտ է, որ անհատի կյանքը ծախսվի ուրիշների համար և, անհրաժեշտության դեպքում, իրեն տա։
Կյանքն այլոց համար ընդարձակ է, քանի որ արգասաբեր է, և այն պարարտ է հենց այն պատճառով, որ դա կյանքն է։ Կյանքի այս պտղաբերությունը հանդիպում է ոչ միայն ֆիզիկապես, այլև ինտելեկտի, զգացողության և կամքի ոլորտում։ Մարդկային անհատականությունը բավարար չէ սեփական կյանքի հարստությունը հայտնաբերելու համար։ Մենք ունենք ավելի շատ արցունքներ, քան պետք է մեր սեփական տառապանքի համար, ավելի շատ ուրախություն, քան անհրաժեշտ է մեր սեփական երջանկության համար։ Անհրաժեշտ է շփվել ուրիշների հետ և բազմապատկել մեր ունեցածը՝ մտքերի և զգացմունքների հաղորդակցման միջոցով։ Կենսունակության սկզբունքից՝ Գյույոին հանում է երրորդ, շատ կարևոր բարոյական պահանջը՝ ներքին դրսևորում կամ կյանքի դրսևորումների «ներդաշնակություն»։ Ներքին հակասությունը չի համապատասխանում կյանքի խնայողության սկզբունքի հետ, որում ամբողջ էներգիան պետք է ունենա իր դրսևորումը, ոչ թե ամեն ինչ կորած լինելով ներքին բախումներից։ Հետևաբար բարոյականությունը միևնույն ժամանակ էության «միասնությունն» է, անբարոյականությունը` «պառակտված»։ Գյույոի համար շատ հետաքրքիր է «անհետաքրքիր զոհաբերությունը» արդարացնել որպես կենսական ուժի բարձրագույն դրսևորում։ Կենսունակությունը, որպես ներքին էներգիա, արտահայտվում է ոչ միայն մարդու կյանքի տևողությամբ։ Որոշ հաճույքների ինտենսիվությունը կարող է ավելի արժեքավոր լինել, քան կյանքի ողջ տևողությունը։
Կան կարճաժամկետ գործողություններ, որոնք ներառում են շատ ավելի կենսական էներգիա, քան մարդու երկար գոյությունը։ Հետևաբար, երբեմն, անհիմն լինելը, հնարավոր է զոհաբերել գոյության ողջ ամբողջականության պահերից մեկում, քանի որ երբեմն կարող ես նախընտրել մեկ հատված՝ մի ամբողջ բանաստեղծությունից։ Այս պահը հենց անձնազոհության բարոյական սխրանքն է։ Այն կենտրոնացնում է ​​անհատականության ողջ կենսական արժեքը, և հետևաբար, միանգամայն բնական է, որ ամբողջ կյանքը տրվում է հանուն այդ արժեքի։ Գյույոի էթիկան մոտ է  «անկախ բարոյականությանը», որի հիմնական ներկայացուցիչը Վաշերոն էր։ Այս բարոյականությունը ձգտում էր ստեղծել բարքերի ուսմունք, անկախ որևէ մետաֆիզիկայից կամ կրոնից։ Վերջնական նպատակը և բարին բխում են մարդկային բնույթից։ Յուրաքանչյուր էակի նպատակն է զարգացնել իր «բնությունը»։ Բնություն, նպատակ, բարիք. այս երեք հասկացությունները տրամաբանորեն կապված են միմյանցից:Բարին որոշվում է նպատակով, իսկ նպատակը` բնույթով։ Այսպիսով, ամեն ինչ դառնում է հասանելի մարդու համար։
Նիցշեականություն
Նիցշեականությունը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ կյանքի քարոզ։ Կենսական ուժը, կյանքի ազատության դրսևորումները և դրանց ներքին ներդաշնակությունը հանդիսանում են ինչպես Գյույոյի էթիկայի, այնպես էլ Նիցշեի հիմնական սկզբունքները։ Նիցշեի առանձնահատուկ նշանակությունը ժամանակակից էթիկայի պատմության մեջ, որը նրա կողմից կիսվում է Դոստոևսկու հետ, բաղկացած է նրա բարոյական թերահավատությունից և արտասովոր քաջությունից։ Իհարկե, Նիցշեի և Դոստոևսկու հարևանությունը վերաբերում է միայն նրանց աշխարհայացքների մեկ կետին, որը, ընդհանուր առմամբ, տրամագծորեն հակառակ զարգացում ուներ։ Նոր էթիկան, չնայած իր սկզբունքների ծայրահեղ բազմազանությանը, ձգվում է դեպի քրիստոնեական աշխարհայացք՝ իր ալտրուիստական ​​և համընդհանուր կոդով։ Գրեթե բոլոր բարոյաբանների խնդիրը պետք է բխեր իրենց հարևանի հանդեպ սիրո պահանջից և անձնական ինքնաբացարկից։ Ըստ էության, այս պահանջը առաջնահերթ էր, չնայած ոչ միշտ ճանաչված, նախապայման էր գրեթե բոլոր էթիկական համակարգերի համար։ Հաշվի առնելով արմատական ​​կասկածի տեսակետը՝ Նիցշեն մերժում է պայմանական էթիկայի այս պահանջը` որպես բոլորովին չհաստատված բարոյական նախապաշարմունք։ Նիցշեն ցանկանում էր էթիկայի ոլորտում ամեն ինչ սկսել սկզբից։
Անկախ նրա դրական էթիկական հայացքների արժեքից, նրա բարոյական թերահավատությունը չի կարող ճանաչվել որպես բուժիչ պահ էթիկական ուսմունքների պատմության մեջ։ Նիցշեից հետո այլևս չի կարելի հեռանալ հոգեբանական տեսություններից, որոնք ցույց են տալիս թե ինչպես են արդարությունը, համակրանքը, սերը հարևանի նկատմամբ, անձնազոհությունը և այլ տեսականորեն ընդունված սկզբունքները ծագում էգոիզմից կամ այլ ներքին խթաններից, բայց «անհրաժեշտ է արդարացնել դրանք ըստ էության, տալ իրենց հիմնավոր պատճառաբանությունը իրենց պարտավորությունների և առավելությունների նկատմամբ։
Նիցշեն ինքն էր լուծում իր բարոյական խնդիրը՝ ավանդական բարոյականությունը տապալելու ոգով։ Այն անունով, ինչ Նիցշեն իրականացնում է այս տապալումը, մնում է, ըստ էության, առեղծված։ Գերմարդու իդեալը նրա կողմից չի սահմանվում հստակ տողերով, որն ակնհայտ հակասում էր քրիստոնեական բարոյականության նրա սկզբունքներին։ Եթե ​​գերմարդը կենսական ուժի, ամբողջականության և ներդաշնակության իդեալ է, ապա այս իդեալը չի ​​կարող բացառել կարևոր, հարուստ հոգևոր ուժով որևէ բան։ Չի կարելի այս ուժը տեսնել քրիստոնեական սիրո մեջ և ինքնահրաժարվել միայն բարոյական արժեքները վերարժևորելու համար։ Այս առումով, Գյույոն, որը ըստ էության ապավինում էր նույն սկզբունքին, լիովին զերծ է մնում իր զուգընկերոջ ապարդյուն ինքնատիպությունից։ Այնուամենայնիվ, Նիցշեի էթիկան հավատարիմ չէ նույնիսկ քրիստոնեության հանդեպ նրա թշնամությանը։ Բավական է վերհիշել նրա օրհներգը մեռնողի մասին` լի ուժով և գեղեցկությամբ, («Ես սիրում եմ նրանց, ովքեր չգիտեն ինչպես ապրել առանց կորչելու, որովհետև նրանց մահը անցում է դեպի բարձրություն»։ «Ես ձեզ սովորեցնում եմ ստեղծագործական մահը, որը դառնում է հիշեցում և ուխտ») նրան ճանաչելու համար։ Նիցշեի էթիկան անորոշ ապագայի բարոյականությունն է և, որպես այդպիսին, կարող է ինչ-որ ազգակցական կապի մեջ դնել ցանկացած բարոյական ուսմունք, որը մերժում է ներկայի չարիքը հանուն ապագայի բարձրագույն իդեալի։
Նիցշեին խորթ են բոլոր ունիվերսալ ​​հակումները։ Նրա համար անհատը ինքնաբավ և ինքնագնահատական ​​բան է։ Անհատը պետք է զերծ լինի իր համար ցանկացած այլ հպատակությունից։ Հենց այս պահանջն է դնում Նիցշեի բարոյականությունը սուր անտագոնիզմի մեջ ցանկացած կրոնական բարոյականության հետ։ Աստծու հանդեպ թշնամանքը թերևս ամենաանկեղծ և կրքոտ գրավչությունն է, որը դրվում է Նիցշեի բոլոր բարոյական հայացքների հիմքում։
Նիցշեի հետաքրքիր հակադրությունը Լութոսլավսկու անհատականությունն է, որը նրա կողմից մշակվել է «Seelenmacht» աշխատության մեջ և բավականին անսովոր համակցությամբ է արտահայտվում ալտրուիստական ​​հակումների հետ։
Գեֆդինգի էթիկան, որը ձգտում է ազատվել մետաֆիզիկական և կրոնական հիմնախնդիրների հետ որևէ կապց, էվոլյուցիոն և օգտակար գործիքների բարոյականության յուրօրինակ համադրություն է։ Ըստ էության, Գեֆդինգը վերադառնում է էվդեմոնիստական էթիկա։ Դրա հիմնական սկզբունքը՝ նա դնում է բարեկեցությունը՝ պնդելով, սակայն, որ այս սկզբունքի և կոմունալիստների ընդհանուր երջանկության և օգուտի միջև կա տարբերություն։ Բարօրությունը պետք է հասկանալ, որպես այն ամենը, ինչը ծառայում է մարդու բնության բավարարվածությանը որպես ամբողջություն։ Բարօրությունը հենց ամբողջության վիճակն է։
Տառապանքի և հաճույքի ակնթարթային զգացողությունները չեն ապահովում ողջ իրավիճակի գնահատականը։ Ինչպես անհատական, այնպես էլ սոցիալական բարօրությունը կայուն ու անշարժ չէ։ Այն փոխվում է զարգացման հետ մեկտեղ և բաղկացած է գործունեությունից։ Գեֆդինգը իր էվդեմոնիզմից հեռացնում է հեդոնիկ հագեցվածության և իներցիայի հնարավորությունը։ Ընդհակառակը, ցանկացած բարոյական հավասարակշռություն կարող է խախտվել՝ հանուն բարեկեցության ավելի բարձր ձևի, որը կարելի է գնել նույնիսկ տառապանքի գնով։ Չնայած հիմնական սկզբունքի պայմանականությանը, Գեֆդինգի էթիկան շատ արժեքավոր ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է սոցիալական և անհատական ​​կյանքի բոլոր կարևորագույն խնդիրները և տալիս է, եթե ոչ միշտ խորը, ապա գոնե պարզ և հոգեբանական բանաձև
Պաուլսենի էթիկան
«Կրոնականությունը,- ասում է նա, հավատարիմ մնալով Ֆրիդրիխ Շլեյերմախերին - անսահմանության համար ակնածանքի զգացում է, ինչպես նաև վստահություն, որ աշխարհի հիմքն ու վերջնական նպատակը բացարձակ բարին է»։ Գաղափարները կրոնականության երկրորդական և անցողիկ բովանդակությունն են։ Պաուլսենի էթիկայի փայլուն կետերից մեկն այն է, որ «նպատակը արդարացնում է միջոցները»։ Այս սկզբունքը կեղծ է, եթե նպատակը հասկացվում է ոչ թե որպես բարձրագույն բարոյական բարիք, ​​հատուկ նպատակ։ Նրա թերությունն ընկած է նաև ներքին հակասության մեջ, որը նա սովորաբար ստանում է գործնականում։ Փաստն այն է, որ կյանքում ոչինչ, և հատկապես մարդկային հարաբերություններում ոչ թե միայն միջոց չէ, այլև միշտ այս կամ այն ​​կերպ ավարտվում է։ Հետևաբար, օրինակ, մարդուն սպանելը հանուն իր հարևանների փրկության անթույլատրելի է, քանի որ այս գործողությամբ, ի թիվս այլ բաների, իրականացվում է անբարոյական նպատակ, այն է՝ անձի մահը, որը միայն իմաստասիրորեն ենթադրվում էր միջոցների հայեցակարգի ներքո։ Այս դիրքի ճիշտ ընկալմամբ երբեք չի կարող լինել, որ միջոցը, որն ինքնին վատն է, որպես ավելի բարձր բարոյական նպատակ է ծառայում։ Ամենաբարձր բարոյական բարիքին հնարավոր է հասնել միայն բարի միջոցներով, և եթե նկատի ունենք, որ նպատակն է հենց այդ լավը, ապա Jesuit բանաձևը ձեռք է բերում անվիճելի ճշմարտության իմաստ։ Իհարկե, Jesuit պրակտիկան հեռու էր ըստ էության ճիշտ սկզբունքի նման ընկալումից։ Սոցիալական խնդիրների ոլորտում Պաուլսենը ցույց է տալիս հաշտարար հակում։ Եվ այստեղ նա գնահատում է հնարավոր լուծումները ընդհանուր նպատակահարմարության տեսանկյունից։ Փոխարենը, ունենալով բացասական վերաբերմունք սոցիալ-դեմոկրատական ​​շարժման նկատմամբ, նա գիտակցում է իր արժեքների ավելի արդարացի բաշխման պահանջի ճշտությունը։ Այնուամենայնիվ, նման բաշխումը չի պահանջում այն ​​արմատական ​​բարեփոխումներ, որոնք ենթադրվում են սոցիալական ժողովրդավարության կողմից։ Սոցիալ-դեմոկրատական ​​ծրագրի իրականացումը, Պաուլսենի կարծիքով, կներկայացնի արտառոց դժվարություններ և կարող էր դառնալ ծայրահեղ աղետալի պատմական փորձ, որի արդյունքում կործանվելու էր այն իդեալների փլուզումը, որին ձգտում է Սոցիալ-դեմոկրատական ​​կուսակցությունը (մշակութային զարգացում և անհատական ​​ազատություն)։ Ընդհանրապես, սոցիալական հարցը ոչ միայն քաղաքականության և պետական ​​կյանքի հարց է, այլև հիմնականում բարոյականության, մասնավոր տնտեսական կյանքի և անհատական ​​հարաբերությունների հարց։ Այն լուծելու համընդհանուր միջոց չկա։ Այն պետք է թույլատրվի յուրաքանչյուր մասնավոր տնային տնտեսությունում։ Յուրաքանչյուր գործատու պետք է տեղյակ լինի իր աշխատողի կամ ծառայի նկատմամբ իր պարտականությունների մասին։ Արդարության գաղափարը և նրա սոցիալական նպատակահարմարությունը պետք է ներքին կերպով ներծծվեն ողջ սոցիալական օրգանիզմի կողմից, և դա ձեռք է բերվում ոչ արտաքին բարեփոխումների միջոցով։
Աբաղյան
Աբաղյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Տեղանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Թաթարերեն հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ
Բետինա Լե Բո
Բետինա (Բետին) Լե Բո, բրիտանացի դերասանուհի
Կենսագրություն
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ եղել է ծնողներից հեռու՝ գտնվել է Ֆրանսիայի հարավում գտնվող համակենտրոնացման ճամբարում։ Նրան հաջողվել է փախչել, և ընտանիքը կարողացել է նրան թաքցնել նացիստներից։ Անգլիա տեղափոխվելուց հետո՝ պատերազմի ավարտին, սովորել է քոլեջում, աշխատել է որպես մոդել, ձեռագրաբան, դերասանական կաբարե և սովորել է մի քանի լեզու։
Կարիերա
Որպես դերասանուհի մասնակցություն է ունեցել մի քանի շոուներում, այդ թվում «Բեննի Հիլլի շոու»-ում։ Նրա խոսքերով՝ իր ամենասիրելի սկետչը եղել է «Ֆրանսերենը սկսնակների համար», որտեղ կատարել է ֆրանսերենի ուսուցչուհու դեր, իսկ ամենաքիչը նրան դուր է եկել News At Ten սկետչ-ծաղրանմանակում ծրագիրը։ Հարցազրույցի ժամանակ նա ասել է, որ իր սկեսուրը, տեսնելով ծաղրանմանակումը. «բարկացել է և ասել, որ պատկառելի երիտասարդ կինը՝ երկու երեխաների մայրը, չպետք է իրեն այդպես դրսևորի, և որ իր որդին ավելին է ինձ թուլ տալիս։ Հիմա դուք հասկանում եք, թե ինչու այն ինձ դուր չի եկել»։  Նա նկարահանվել է «Դոկտոր Նոու» ֆիլմում, որտեղ կատարել է պրոֆեսոր Դենտի քարտուղարուհու դերը։ Վարել է կանանց համար նախատեսված ռադիո և գրել է «Վերցրու քո երջանկությունը» գիրքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրեա դերասանուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասանուհիներ
Օդափոխման համակարգերը պաշտպանական կառույցներում
Օդափոխման համակարգերը պաշտպանական կառույցներում Մասսայական խոցման ժամանակակից միջոցների կիրառման կամ ռադիոակտիվ արտանետման ժամանակ մեծ է հավանականությունը դրսի վարակված օդի ներթափանցումը ապաստարան: Այդ իսկ պատճառով ապաստարանը պետք է ունենա օդափոխման համակարգ, որը սովորաբար իրականացվում է 3 ռեժիմով` 1.   Մաքուր օդափոխություն
2.   Օդազտում
3.   Օդի վերարտադրում(ռեգեներացիա)
1-ին ռեժիմի ժամանակ օդը մաքրվում է միայն փոշու մասնիկներից` հակափոշային (յուղային) զտիչների օգնությամբ, 2-րդ ռեժիմի ժամանակ օդը մաքրվում է թունավոր նյութերից և գազերից`ածխածնի օքսիդից(կլանող զտիչների օգնությամբ),      3-րդ ռեժիմը նախատեսվում է գազերի ուժեղ արտահոսքի, խոշոր հրդեհների, քիմիական վարակի, ջրհեղեղների հնարավոր վտանգների դեպքերում և ատոմակայանի շրջակայքում իրավիճակի սրման ժամանակ: Օդափոխման համակարգը նախատեսված է աշխատելու 48 ժամ` 1-ին ռեժիմի, 12 ժամ` 2-րդ ռեժիմի և 6 ժամ` 3-րդ ռեժիմի դեպքում, որտեղ թթվածնի և ածխաթթու գազի պարունակությունները համապատասխանաբար պետք է լինեն` 1 ռեժիմում 19-20%(Օ2) և 1%(CO2), 2 –րդ ռեժիմում` 19%(Օ2) և 2%(CO2), 3-րդ ռեժիմում 18-19%(Օ2) և 3%(CO2): Պաշտպանական կառույցներում օդափոխանակման ռեժիմներն  իրականացվում են հատուկ զտիչների (ֆիլտրերի) օգնությամբ, որոնց արտադրողականությունները, կախված ՊԿ–ի տարողությունից, լինում են տարբեր: Այսպես, օրինակ` բջջային յուղային զտիչի արտադրողականությունը, որի գաբարիտային չափերն են 520x520x100 մմ, իսկ ցանցերի թիվը 18, ժամում կազմում է 1500մ3, աէրոդինամիկական դիմադրությունը 12 մմ ջրի սյուն, մաքրման գործակիցը փոշուց`(10 միկրոնի սահմաններում), կազմում է 97%: Մյուս օդազտիչը ФП-100-ը մեկ ժամում կարող է զտել 100 մ3, իսկ ФП-300–ը` 300 մ3 օդ: Մտնող օդատար խողովակների տրամաչափերը լինում են 100-125 մմ:
Օդափոխման 3 ռեժիմներն էլ իրականացվում են էլեկտրական էներգիայի շնորհիվ, իսկ հոսանքի բացակայության դեպքում առաջին երկուսն աշխատում են տեղական հանգույցի շնորհիվ: Ժամանակակից ապաստարաններում տեղադրվում են հակապայթուցիկ սարքեր` թիթեղավոր տիպի փոքրածավալ պաշտպանող սեկցիա: Օդատարները սովորաբար պատրաստում են ցինկապատ մետաղից: Ներմուծվող օդի քանակությունը կախված է դրսի օդի ջերմաստիճանից և տատանվում է 8÷13 մ3/ժամ մեկ մարդու համար: Անհրաժեշտության դեպքում այն սառեցվում է ջրային հովացման համակարգերի կամ սառույցի օգնությամբ: Որպես օդամաքրման միջոց կարող են օգտագործվել նաև ավազը, խճաքարը, և այլն:
Էրլ Դեր Բիգերս
Էրլ Դեր Բիգերս (Earl Derr Biggers),, ամերիկացի վիպասան և դրամատուրգ ։
Հիմնականում հայտնի է իր վեպերով՝ հատկապես չին-ամերիկյան դետեկտիվներով։ Այդ ստեղծագործությունների հիման վրա Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում և Չինաստանում նկարահանվել են մի շարք հանրաճանաչ ֆիլմեր, որոնցում իր կարևոր մասնակցույթունն է ունեցել Չարլի Չանը։
Կենսագրություն
Ռոբերտ Ջ. և Էմմա Ե. Դեր Բիգերսների որդին՝ Էրլ Դեր Բիգերսը, ծնվել է Ուորենում՝՝ Օհայոյում, և 1907 թվականին ավարտել է Հարվարդի համալսարանը։ Այնուհետև աշխատել է «Փլեյն Դիլեր»-ում՝ որպես լրագրող ։ Էրլի վեպերի հիման վրա նկարահանվել են բազմաթիվ ֆիլմեր։ Նա հետմահու ներառվել է Ուորեն քաղաքի դպրոցների ականավոր շրջանավարտների փառքի սրահում ։
Էրլի «Յոթ բանալի դեպի Բալդփեյդ» վեպը հայտնի է եղել 1913 թվականից, իսկ Ջորջ Քոենի միջոցով գիրքը նույն վերնագրով վերածվել է նաև ֆիլմի։ Քոենը նկարահանվել է «Յոթ բանալի դեպի Բալդփեյդ» (1917) ֆիլմում, ինչպես նաև 1935 թվականի վերամշակված տեսակում ։ Ֆիլմը էկրանավորվել է 2 տարբեր վերնագրով՝ «Երկար ստվերների տունը» և «Ուրվականների մեղրամիսը», թեև սցենարները համարյա կրկնվում էին։
Բիգերսն ապրել է Սան Մարինոյում՝ Կալիֆոռնիայում, և մահացել սրտի կաթվածից Փասադենայի հիվանդանոց տեղափոխվելուց հետո։ Նա ընդամենը 48 տարեկան էր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դետեկտիվ ժանրի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ
Սթարմուս փառատոն
Starmus միջազգային փառատոն, միջազգային համաժողով, որը կենտրոնացած է աստղագիտության, տիեզերական ուսումնասիրությունների, երաժշտության, արվեստի ներկայացման, ինչպես նաև հարակից այնպիսի գիտությունների վրա, ինչպիսիք են կենսաբանությունն ու քիմիան։ Այն հիմնադրել է Գարիկ Իսրայելյանը, ով աստղաֆիզիկոս է Կանարյան կղզիների աստղաֆիզիկայի ինստիտուտում (Տեներիֆե, Իսպանիա)։
Փառատոնին, ի թիվս այլոց, մասնակցել են Բազ Օլդրինը, Նիլ Արմսթրոնգը, Ռիչարդ Դոքինզը, Սթիվեն Հոքինգը, Ալեքսեյ Լեոնովը, Ջեյմս Լովելը, Բրայան Մեյը, Ջիլ Թարթերը, Քիպ Թորնը և Ռիկ Ուեյկեմանը ։
Պատմություն
2007 թվականին Բրայան Մեյը՝ Քուին ռոք-խմբի հիմնադիր կիթառահարը, ավարտեց իր դոկտորական դիսերտացիան, որն անավարտ էր մնացել 1974 թվականին, երբ Քուինը սկսեց զգալի հաջողությունների հասնել։ Մեյի աշխատանքը կենտրոնացած էր արեգակնային համակարգի կենդանակերպի փոշու վրա։ Նա ավելի վաղ սովորել էր Տեներիֆեում Լոնդոնի Իմպերիալ քոլեջի միջոցով և վերսկսել էր աշխատանքն այնտեղ ավելի քան 30 տարի անց։ 2007 թվականին նրա նոր խորհրդականը Գարիկ Իսրաելյանն էր։ Սա էլ հենց խթանեց նրանց ընկերությանը։ Ի դեպ, Իսրայելյանը նաև երաժիշտ է։ Սա հանգեցրեց «Սթարմուս» փառատոնի հիմնադրմանը (նվիրված աստղերին և երաժշտությանը), որը տեղի պիտի ունենար չորս տարի անց։
Հայեցակարգ
Փառատոնը նկարագրվում է որպես մի իրադարձություն, որտեղ «տիեզերքի ուսումնասիրության, աստղագիտության, տիեզերագիտության և մոլորակային գիտությունների մեծագույն միտքը միասին հավաքվում են մեկ շաբաթով՝ աներևակայելի բանակցությունների, տեղեկատվության փոխանակման և մեր տարածության և տիեզերքի վերաբերյալ գիտելիքների գնահատման միջոցով» ։
Տնօրենների խորհուրդ
Սթարմուս փառատոնի տնօրենների խորհուրդը բաղկացած է.
Ռիկ Բեյկեր
Ռիկ Բեյկեր կամ Ռիչարդ Ա․ Բեյքեր (Richard A. «Rick» Baker, ), ամերիկյան Համակցված կինոնկարահանման և առանձնահատուկ գրիմի վարպետ։
Ռիկ Բեյկերը մանկությունից տարվել է հատուկ էֆեկտներով։ Մի անգամ իրեն այլափոխել է գորիլլայի և սկսել է շրջել կինոթատրոններով բաց երկնքի տակ (drive-in), որտեղ ցուցադրվում էր Կապիկների մոլորակը ֆիլմը, և մեքենաներում նստած հանդիսատեսներին վախեցրել է։ Դպրոցում նույնպես գրիմի փորձարկումներ է կատարել,  իր տասնչորսամյա համադասարանցուն գրիմի միջոցով դարձրել է ծերունի, ապա նրան տարել ծերանոց և ներկայացել որպես նրա թոռնիկ։
Մրցանակներ
Օսկար կինոմրցանակաբաշխության անվանացանկում Ռիկ Բեյկերը արժանացել է 1981 թվականին ստեղծված առաջին Լավագույն դիմահարդարման և վարսահարդարման համար անվանակարգի մրցանակի՝ Ամերիկյան մարդագայլը Լոնդոնում ֆիլմի համար ։ Նա բազմիցս արժանացել է Օսկարների հետևյալ կինոնկարների գրիմի համար՝ 1987 թվականին Գարրին և Հենդերսոնները, 1994 թվականին՝ Էդ Վուդ (ֆիլմ) Յոլանդ Տուսենգի և Վե Նիլի համատեղ աշխատանքով, 1996 թվականին Ցնդած պրոֆեսորը և 1997 թվականին Սևազգեստ մարդիկ (ֆիլմ) (վերջին երկու ֆիլմերում համագործակցել է Դեյվիդ Ռոյ Անդերսոնի հետ ), 2000 թվականին Ինչպես Գրինչը գողացավ Ծննդյան տոները Գեյլ Ռոուել-Ռայնի հետ միասին։
Բեյկերը քանիցս ընդգրկվել է Օսկար անվանակարգում նաև ֆիլմերի և մուլտֆիլմերի նկարների ձևավորման համար, ինչպիսիք են՝ 1984 թվականին Գրեյստոուկ․ լեգենդ կապիկների տիրակալ Տարզանի մասին, 1988 թվականին Ուղևորություն դեպի Ամերիկա, 1998 թվականին Հզոր Ջո Յանգ, 1999 թվականին Ցմահ բանտարկյալը ֆիլմերը։
Բեյկերը բազմիցս արժանացել է նաև Սատուրն կինոմրցանակի՝ ԱՄՆ ֆանտաստիկ ֆիլմերի, ֆենտեզի և սարսափ ֆիլմերի ակադեմիայի կողմից հատուկ գրիմի համար, որոնք կատարել է Աստղային պատերազմներ։ Էպիզոդ IV։ Նոր հույս (1977)՝ Ստյուարտ Ֆրիբորնի մասնակցությամբ, Ցասում (1978), Ամերիկյան մարդագայլը Լոնդոնում (1981), Ցնդած պրոֆեսորը (1996), Ինչպես Գրինչը գողացավ Ծննդյան տոները (2000) ֆիլմերի համար։
Բեյկերը հատուկ գրիմի համար «Սատուրն» կինոմրցանակի է արժանացել նաև հետևյալ ֆիլմերի համար՝ Ոռնոց (1981)՝ Ռոբ Բոտտինի մասնակցությամբ, Գարրին և Հենդերսոնները (1987), Գրեմլիններ 2․ Նոր թողարկում (1990), Գայլ (1994), Հավերժ Բեթմենը (1995), Ճիվաղները (1996), Սևազգեստ մարդիկ (1997), Հզոր Ջո Յանգ (1998), Ցնդած պրոֆեսորը 2. Քլամփների ընտանիքը (2000), Կապիկների մոլորակը (2001)՝ Ջոն Բլեյքի մասնակցությամբ, Զանգը (2002), Ուրվականներով առանձնատունը (2003)։
Ռիկ Բեյկերը արժանացել է «BAFTA» կինոմրցանակի հետևյալ կինոնկարների հատուկ գրիմի համար․ 1985 թվականին՝ Գրեյստոուկ, 1996 թվականին՝ Ցնդած պրոֆեսորը, 2000 թվականին՝ Ինչպես Գրինչը գողացավ Ծննդյան տոները, միաժամանակ անվանացանկում ընդգրկվել է 1994 թվականին՝ Էդ Վուդ, 1997 թվականին՝ Սևազգեստ մարդիկ, 2001 թվականին՝ Կապիկների մոլորակը (2001) ֆիլմերի համար։
Բեյկերը առաջադրվել է ոսկե Սաթելայթ մրցանակի (Satellite Award) մրցանակաբաշխության անվանացանկում Սևազգեստ մարդիկ ֆիլմի համար։ 1974 թվականին Ստենլի Ուիստոնի հետ միաժամանակ եղել է Էմմի (մրցանակաբաշխության) մրցանակակիր «Միսս Ջեյն Պիտմանի ինքնակենսագրությունը» հեռուստասերիալում հատուկ գրիմի համար։ Հետագայում մի քանի անգամ ևս արժանացել է Էմմի մրցանակի «Գեղեցկուհին և հրեշը» հեռուստասերիալի, «Ինչ-որ բան այնտեղ է» («Something Is Out There») ֆիլմի համար։
2012 թվականի նոյեմբերի երեսունին Հոլիվուդյան փառքի ճեմուղում կինոարտադրության զարգացման գործում ներդրման համար արժանացել է անվանական աստղի (հասցեն՝ Հոլիվուդյան զբոսայգի, 6764, Գինեսի ռեկորդների թանգարանի դիմաց) ։
2015 թվականի մայիսի քսանութին Ռիկ Բեյկերը հայտարարել է, որ պատրաստվում է թողնել կինեմատոգրաֆիան՝ պատճառաբանելով, որ ժամանակակից կինոյում շատ փոքր տեղ է հատկացվում վիզուալ հատուկ էֆեկտների համար  ։
Ֆիլմերի ընտրան
Աղյուսակում նշված են այն ֆիլմերը, որոնց հատուկ էֆեկտների աշխատանքներում ընդգրկվել է նաև Ռիկ Բեյկերը։
Գաետանո Ամորոզո
Կենսագրություն
Ծնվել է 1893 թվականի նոյեմբերի 3-ին Իտալիայի Թագավորության Ռոքալումերա կոմունայում ։ 1914 թվականի փետրվարից Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակից։ Լեյտենանտ Գաետանո Ամորոզոն ծառայել է 76-րդ հետևակային գնդում, վիրավորվել է։ Այնուհետև նշանակվել է 255-րդ հետևակային գնդի 402-րդ գնդացրային վաշտի հրամանատար։ 1915 թվականին պարգևատրվել է «Մարտական խիզախության համար» խաչով։ 1916 թվականին դարձել է կանոնավոր բանակի լեյտենանտ (իտալ. Tenente in s.p.e. (servizio permanente effettivo)), իսկ 1918 թվականին ստացել է կապիտանի կոչում։ 1918 թվականին Պյավայի մարտերին մասնակցելու համար պարգևատրվել է «Մարտական խիզախության համար» երկու բրոնզե մեդալով։
1919 թվականից մինչև 1923 թվականը ծառայել է ալպիական զորքերում (3-րդ և 6-րդ ալպիական գնդեր)։ 1935-1936 թվականներին մայոր Գաետանո Ամորոզոն 29-րդ հետևակային «Պելորիտանա» դիվիզիայի 3-րդ հետևակային գնդի կազմում մասնակցել է երկրորդ իտալո-եթովպիական պատերազմին։
1938 թվականին «Լիտտորիո» (իտալերեն` Divisione d'Assalto "Littorio") գրոհային դիվիզիայի 1-ին հատուկ ականանետային գումարտակի հրամանատարի պաշտոնում մասնակցել է քաղաքացիական պատերազմին Իսպանիայում և մի քանի անգամ վիրավորվել։ Գեներալ Gervasio Bitossi –ի ներկայացմամբ 1939 թվականի սկզբին Իսպանիայում մղված մարտերի համար պարգևատրվել է «Զինվորական քաջության համար» ոսկե մեդալով։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբում փոխգնդապետ Գաետանո Ամորոզոն նշանակվում է «Լիտտորիո» (Պարմա) 133-րդ տանկային դիվիզիայի 33-րդ տանկային գնդի հրամանատար։ Հարավսլավիայում սրընթաց կամպանիայից հետո դիվիզիան փոխադրվում է Հյուսիսային Աֆրիկա, որտեղ 1942 թվականի փետրվարին ղեկավարել է դիպուկահարների 12-րդ գունդը (իտալերեն` 12° reggimento bersaglieri) և մի քանի ամիս անց ստացել գնդապետի կոչում։ 1942 թվականի նոյեմբերի 2-ին Էլ Ալամեյնի մոտ տեղի ունեցած երկրորդ ճակատամարտում նրա գունդը պարտության է մատնվել և նա գրերեվարվել է։ Երեք տարի Հնդկաստանում գերության մեջ լինելուց հետո վերադարձել է տուն ։ 1949 թվականի նոյեմբերին գտնվել է պահեստազորում։ 1951 թվականին ստացել է բրիգադի գեներալի կոչում, 1963 թվականից` գեներալ-լեյտենանտի ։
Ապրել է Հռոմում։ Մահացել է 1975 թվականի ապրիլի 6-ին։ Թաղված է Սանտա Տերեզա դի Ռիվա գերեզմանատանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Գեներալ-լեյտենանտներ
Հյուսիսային շրջան (Սինգապուր)
Հյուսիսային շրջան (North Region), այն հինգ վիճակագրական շրջաններից մեկը, որնց բաժանվուն է Սինգապուրի Հանրապետությունը: Ինչպես հուշում է անունը, այն գտնվում է կղզու հյուսիսային մասում։ Տարածաշրջանը բաղկացած է 8 նախագծային շրջաններից, այդ թվում` Կենտրոնական ջրահավաք շրջանը (Central Water Catchment):
Վարչականորեն Հյուսիսային շրջանը զբաղեցնում է հարավարևմտյան և հյուսիսարևմտյան շրջանների հյուսիսային հատվածները։
Այլ վայրեր
Տարածաշրջանում կան նաև հետևյալ բնակավայրերն ու տեղանքները.
Շրջանի տարածքում է գտնվում նաև Սենտրալ-Կատչմենտ պատհեստը (Central Catchment Nature Reserve)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սինգապուրի տարածաշրջաններ
Բոգդանցիի համայնք
Բոգդանցիի համայնք (Општина Богданци), երկրորդ մակարդակի վարչատարածքային միավոր Մակեդոնիայի Հանրապետության հարավարևելյան հատվածում։ Վարչականորեն մտնում է Հարավարևելյան շրջանի կազմի մեջ ։
Վարչական կենտրոնը համարվում է Բոգդանցին, որը նաև համայնքի խոշորագույն բնակավայրերն է։
Աշխարհագրություն
Վարչական կենտրոնը Բոգդանցին է։ Արևմուտքում սահմանակից է Գևգելիայի, հյուսիսում՝ Վալանդովոյի, իսկ արևելքում՝ Դոյրանի համայնքներին։
Բնակչություն
Ըստ 2002 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 8707 մարդ։ Նույն թվականի մարդահամարի տվյալներով բնակչության ազգային կազմը հետևյալն էր՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի վարչական բաժանում Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի համայնքներ
Երկու սրտի հանդիպում (ֆիլմ)
«Երկու սրտի հանդիպում» (այլ անվանումներ՝ «Ինչպիսին ենք եղել», «Այդպիսին ենք եղել», անգլերեն՝ The Way We Were), ռեժիսոր Սիդնի Փոլաքի մելոդրաման՝ նկարահանված 1973 թվականին։ Ֆիլմն առաջադրվել է վեց Օսկարի, իսկ հայտնի «The Way We Were» երգն արժանացել է Ամերիկյան կինոակադեմիայի բարձրագույն պարգևին։
Սյուժե
Նրանք՝ հարուստ ընտանիքի գեղեցիկ երիտասարդն ու աղքատ հրեա աղջիկը, ծանոթացել էին դեռևս քոլեջում։ Հաբելն արդեն ուսանողական տարիներից հայտնի էր իր գրական ձիրքով, իսկ Քեթին այնպես էր տարվել քաղաքականությամբ, որ դարձել էր ուսանողական քաղաքի Երիտասարդ կոմունիստների լիգայի նախագահը։ Երիտասարդ տարիների հետաքրքրություններն էլ որոշեցին հերոսների հետագա կյանքը։ Հաբելը դարձավ գրող, իսկ Քեթին՝ ձախակողմյան քաղաքական բոլոր խմբավորումների մասնակից, որոնք առաջանում էին բարգավաճ Ամերիկայում։ Որոշ ժամանակ անց նրանք պատահմամբ հանդիպում են պատերազմի ժամանակ, երբ ռազմական նավաստի Հաբելը, ծայրաստիճան հարբած լինելով, հայտնվում է հաստատակամ Քեթիի անկողնում։ Այսպիսի արտասովոր «հանդիպումից» էլ սկսվում է անսովոր սիրավեպ, որն ընթանում էր 1930-1950-ական թվականների ամերիկյան կյանքի նշանավոր իրադարձությունների ֆոնի վրա։
Ջոն Հատոն
Ջոն Մեթյու Պատրիկ Հատոն, բարոն Հատոն Ֆերնեսսկիյ (John Matthew Patrick Hutton, Baron Hutton of Furness, ),  բրիտանացի քաղաքական գործիչ՝ Մեծ Բրիտանիայի Լեյբորիստական կուսակցությունից։
Ծնվել է Լոնդոնում։ Երբ նա 8 տարեկան էր, ծնողները տեղափոխվել են Էսսեկսի Ուեստկլիֆ ոն Սի քաղաք։ Ավարտել է Օքսֆորդի համալսարանը, 1978 թվականին ստացել է քաղաքացիական իրավունքի բակալավրի աստիճան (BCL): Դասավանդել է Նորտումբրիական համալսարանում, 1980-ական թվականների վերջին մասնակցել է նախագահական ընտրություններին և Լեյբորիստական կուսակցությունից Եվրոխորհուրդի ընտրություններին, բայց առաջին հերթին ընտրվել է Համայնքի պալատում՝ 1992 թվականին։ Երկար ժամանակ մնացել է երկրորդական դերերում՝ զբաղվելով Դեպարտամենտի առողջապահության պարտավորությամբ։ 2001 թվականին ներառվել է Մեծ Բրիտանիայի Գաղտնի միություն։ 2005 թվականին դարձել է աշխատանքի և կենսաթոշակային ապահովության նախարար։ 2006 թվականին Հատոնը եղել է Հորդոն Բրաունի ընտրության ընդդիմադիր և BBC-ի հարցազրույցի ժամանակ անգամ բնութագրել է Բրաունին այսպես՝ «fucking disaster» ։ 2007 թվականին ստացել է բիզնեսի, կարգավորման և ձեռնարկատիրության գործերի նախարարի պաշտոն, իսկ 2008 թվականին ընտրվել է պաշտպանության նախարար։ 2009 թվականի հունիսի 5-ին մնացած նախարարների հետ պաշտոնաթող է եղել։ Ներկա պահին համարվում է Թագավորական միասնական համալսարանի պաշտպանական ուսումնասիրության ներկայացուցիչ։
Հատոնը նաև համարվում է 2008 թվականին հրատարակված «Kitchener’s Men» գրքի հեղինակ, որը նվիրված է Barrow and Furness խմբի անդամ,Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակից՝ բրիտանացի զինվորի առօրյա կյանքին, ում շնորհիվ Հատոնն ընտրվել է Համայնքի պալատում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի քաղաքական գործիչներ
Պոլիփեմոսը, Ացիսն ու Գալատեան
«Պոլիփեմոսը, Ացիսն ու Գալատեան» (Полифем, Акид и Галатея), ռուսական մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որն ստեղծել է ռեժիսոր Անատոլի Պետրովը 1995 թվականին ։
Նկարահանվել է հունական առասպելների մոտիվներով։ Նախատեսված է մեծահասակների համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1995 մուլտֆիլմեր
Մաքս Աման
Մաքս Աման (Max Amann, ), Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության գործիչ, կայսերական հրատարակչության ղեկավար, ռեյխսլյայտեր (1933 թվականի հունիսի 2-ից -1945 թվականի մայիսի 8-ը), ԷՍԷՍ-ի օբերգրուպպենֆյուրեր (1936 թվականի հունվարի 30)։
Կենսագրություն
Ստացել է առևտրական կրթություն։ 1912 թվականի հոկտեմբերի 24-ից ծառայության է անցել 1-ին Բավարական հետևակային գնդում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ որպես ֆելդֆեբել ծառայել է Բավարական հետևակային գնդի 1-ին վաշտում, որտեղ նույն ժամանակ որպես եֆրեյտոր ծառայել է Ադոլֆ Հիտլերը։  Պատերազմից հետո աշխատել է բանկում։ 1921 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ընդունվել է Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության շարքերում (տոմս № 3): Նույն տարում նշանակվել է  Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության գործերի կառավարիչ և  «Ֆյոլկիշեր բեոբախտեր» (գերմաներեն` Völkischer Beobachter, «Ժողովրդական  տեսաբան») կուսակցական թերթի ֆինանսական գործերի կառավարիչ։ 1922 թվականին դարձել է Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության Կենտրոնական հրատարակչության «Էխեր Ֆերլագ»-ի տնօրեն և այդ պաշտոնում ղեկավարել կուսակցության ողջ հրատարակչական գործունեությունը։   «Գարեջրային խռովությանը» մասնակցելու համար 1923 թվականի նոյեմբերի 9-ին ձերբակալվել է և  4,5 ամիս անցկացրել բանտում։ Հենց նա է խորհուրդ տալիս Հիտլերին փոխել իր գրքի չափազանց երկար «Ստի, հիմարության և վախի դեմ չորս և կես տարվա պայքար» անվանումը` «Իմ պայքարը» («Mein Kampf»)-ով։ 1924 թվականի նոյեմբերի 9-ին դարձել է Մյունխենի քաղաքային խորհրդի անդամ, 1928 թվականի հունիսի 12-ին` Վերին Բավարիայի լանդթագի անդամ  (մինչև  1930 թվականի հունիսի 12-ը)։ 1931 թվականի սեպտեմբերին դժբախտ պատահարի  արդյունքում կորցրել է ձախ ձեռքը։ Դա պատահել է 1931 թվականի սեպտեմբերի 4-ին գեներալ, ապագա ռեյխսլյայտեր Ֆրանց Քսավեր Ռիտտեր ֆոն Էպպի հետ համատեղ որսի ընթացքում ստացած հրազենային վիրավորման արդյունքում ։ 1932 թվականի մարտի 15-ին ընդունվել է ԷսԷս-ի շարքերը  (տոմս № 53 143) և անմիջապես ստանում ԷսԷս-ի գրուպպենֆյուրերի աստիճան։  1933 թվականին  դարձել է ռեյխստագի պատգամավոր Վերին Բավարիա-Շվաբինից։  Հիտլերի իշխանության գալուց հետո «Էխեր Ֆերլագ»-ը դառնում է աշխարհի խոշոր հրատարակչությունը։ 1933 թվականի նոյեմբերի 14-ին դարձել է Գերմանական թերթ հրատարակողների միության նախագահը, իսկ հաջորդ օրը՝ Հրատարակչության Կայսերական պալատի նախագահը (մինչև 1938 թվականը)։ 1935 թվականից եղել է Մշակույթի Կայսերական սենատի անդամ,  Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության մամուլի ղեկավար և «Էխեր ֆերլագ»-ի հրատարակչության տնօրենի պաշտոններում նա մնացել է մինչև պատերազմի ավարտը։
Դատարան
1945 թվականի մայիսի 4-ին ձերբակալվում է ամերիկացիների կողմից։ Նացիզմը լիկվիդացնելու գործըթացում 1948 թվականի սեպտեմբերի 8-ին դատապարտվում է 10 տարվա ճամբարային ուղղիչ աշխատանքների։ 1953 թվականին ազատվելուց հետո ապրում է Մյունխենում։
Ընտանիք
Ամանն ունեցել է 5 որդի (նրա կինը` Աննա Ֆուքսը, պարգևատրվել է Մայրության Գերմանական Ոսկե խաչով)։ Որդիներից մեկը` Ռուդոլֆը  (ծնվել է 1921 թվականի ապրիլի 28-ին), եղել է տանկային զորամասի լեյտենանտ և զոհվել է 1941 թվականի հունիսի 29-ին Լվովի տակ մղվող մարտերում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի լրագրողներ
Ռուս-թուրքական պատերազմ (1768-1774)
1768-1774 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմ (Русско-турецкая война 1768—1774 годов, 1768—1774 Osmanlı-Rus Savaşı), Ռուսաստանի և Օսմանյան կայսրության միջև առանցքային պատերազմներից մեկը։ Ռուսաստանի կողմից պատերազմի հիմնական նպատակը Սև ծով մուտք ունենալն էր, Թուրքիան ակնկալում էր, որ կստանա իրեն խոստացած Պոդոլիան և Վոլհինիան, ընդարձակելով իր տարածքները Հյուսիսային Սևծովյան տարածաշրջանում և Կովկասում, և ստեղծել պրոտեկտորատ Ռեչ Պոսոպոլիտայի նկատմամբ ։
Պատերազմի ընթացքում ռուսական բանակը Պյոտր Ռումյանցևի և Ալեքսանդր Սուվորովի հրամանատարությամբ հաղթեց թուրքական զորքերին Լարգայի, Կահուլի և Կոզլուժի մարտերում, իսկ ռուսական նավատորմի միջերկրածովյան ջոկատը՝ Ալեքսեյ Օրլովի և Գրիգորի Սպիրիդովի հրամանատարությամբ, ջախջախեց թուրքական նավատորմը Քիոսի ճակատամարտում և Չեշմեի մարտում։