cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ջոն Դյուի
Տեսությունը
Շեշտել է փիլիսոփայության գործնական, նույնիսկ հասարակական վերափոխման անհրաժեշտությունը, գտնելով, որ պետք է հաղթահարվի տեսության և գործունեության երկվությունը։ Փիլիսոփայության մեկնակետը «Փորձն» է, որն իրականացնում է սուբյեկտի և օբյեկտի, մարդու և միջավայրի միասնությունը։ Ավանդական իմացաբանությունը համարելով վերացական՝ Դյուն քարոզել է «կոնտեքստուալիզմ», այսինքն իմացությունը վերցրել է կենսաբանական և հոգեբանական հենքի վրա և մեկնաբանել իբրև որոշակի խնդրի լուծում կոնկրետ իրադրության կոնտեքստում։ Ճանաչողության միջոցները՝ վերացական մտակառուցումներով ու նույնիսկ տրամաբանական սխեմաներով հանդերձ, խնդրի լուծման գործողություննևրի համար պատմականորեն ձևավորված գործիքներ են։ Այստեղից էլ Դյուի պրագմատիզմի անվանումը՝ ինստրոնմենտաչիզմ։ «Տրամաբանությունը մարդկության համար մեծ նշանակություն ունի հենց այն պատճառով, որ հիմնված է փորձի վրա և կիրառելի է գիտափորձում» Reconstruction in Philosophy։ Իր «փորձարարական» տրամաբանությունը Դյուին շարադրել է որպես պրոբլեմների լուծման մեթոդաբանություն։։ Դրանց լուծմանը հանգեցված ճանաչողությունը, ըստ էության, դառնում է գոյապահպանման վարքագծային գործողություն, բացառվում է գիտելիքի (ճշմարտության) օբյեկտիվության հարցադրումը։ Գիտելիքը և դրա ձևռքբերման ընթացքը նույնացվում ևն։ Գիտության մեջ ճանաչողության և գործողության միասնության տիպար է համարվում գիտափորձը, իսկ հետազոտության ընթացքը մեկնաբանվում է փորձի ու սխալի մեթոդի ոգով։ Պատահական չէ, որ այս առումով Դյուն իր փիլիսոփայությունն անվանել է «փորձարարական էմպիրիզմ»։Հասարակական պրոցեսների և հաստատությունների մեջ Դյուին տեսնում է մարդու բարոյականություն և հոգեբանական հատկանիշների դրսևորումը։ ՈՒստի, առաջադիմության բախումների լուծման միջոց է համարում հասարակական իրադրության և բարոյականության բարելավումը՝ «մելիորացիան»։ Ահա թե ինչու իր ուսմունքում Դյուին մեծ տեղ է հատկացրել դաստիարակությանը և մանկավարժությանը։ Ինստրումենտալիզմի՝ մեթոդաբանությունից ելնելով՝ Դյուիի մանկավարժության նպատակնէ համարել բնատուր ունակությունների զարգացումը և բարելավումը, իրադրությանը համապատասխան կողմնորոշվելու և վճիռներ կայացնելու կարողության մշակումը։ Ուսուցման մեթոդը գործողության մեջ և գործելու միջոցով սովորեցնելն է, ուստի և առաջնությունը տրվում է կիրառական գիտելիքին։ Դյուի մանկավարժական հայացքները 1920-ական թթ․ մասամբ ազդեցություն ևն ունեցել նաև ՄԱՏՄ-ում ։
Հինգ նախադրյալներ
Առաջին նախադրյալն այն դրույթն է, որ գաղափարների, կրոնի, փիլիսոփայության բնագավառներում հավերժական ճշմարտություններ և բացարձակ գաղափարներ գոյություն չունեն։ Այս կամ այն գաղափարի ճշմարտացիության չափանիշը գործնական կիրառության՝ փորձարարական հետազոտությամբ հաստատված հետևանքներն են։
Երկրորդ շատ կարևոր նախադրյալն այն գաղափարն է, որ միտքը մարդկային օրգանիզմի ամբողջությունից կտրված ինքնաուրույն էություն չէ։ Այն, ինչ միտք ենք անվանում, կազմավորվում է հասարակական փորձի արդյունքում, մտավոր կարողությունները փորձով են ստեղծվում, ինչպես ջրի էներգիան ստեղծվում է ամբարտակի միջոցով։
Երրորդ նախադրույթը վերաբերում է բարոյականության ոլորտին։ Դյուիի կարծիքով դա ոչ այլ ինչ է, քան վարքի եղանակ, որը կախված է իրական վիճակներում անհատի այս կամ այն գործողության հետևանքներից։
Դյուիի չորրորդ կարևոր նախադրույթը մտավոր կարողության՝ ինտելեկտի վերաբերյալ նրա հայացքներին է վերաբերում՝ որպես անհատի հիմնական գործիքի, որի միջոցով նա լուծում է կյանքում առաջացող խնդիրները, ներառյալ գիտականները։ Այս ձևակերպում բացատրում է նրա փիլիսոփայության և հոգեբանության վերաբերյալ «ինստրումենտալիզմ» տերմինի օգտագործումը։
Այս նախադրույթի ավելի ուշադիր դիտարկումից ակնհայտ է դառնում, որ Դյուին մարդկային հոգեբանությունը որպես էներգիայի աղբյուր է մեկնաբանում, որը մեզ դարձնում բազմակողմանի ներուժով էակներ, ովքեր ունակ են կամ ունակ չեն դրանք իրականացնելու՝ կախված կենսական փորձի բնույթից և որակական առանձնահատկությունից։ Այստեղից բխում է այն ձևական սահմանումը, որը Դյուին տալիս է կրթությանը (սա կարելի անվանել հինգերորդ նախադրյալ)։ Գիտնականի կարծիքով «դա փորձի այնպիսի ձևափոխումը և վերակազմավորումն է, որը մեծացնում է արդեն ունեցած փորձի արժեքը, ինչպես նաև հետագա փորձերը յուրացնելու ընթացքը ուղղորդելու կարողությունը»։ Նրա կարծիքով, կրթություն ասելով, պետք է հասկանանք այն, որ «անցած փորձը վերապրվում և վերակազմավորվում է նոր փորձի լույսի ներքո»։ Այսօր նրա գաղափարները կարող են պարզունակ թվալ՝ այնքա՜ն են հասարակական տրամադրությունները դրանցով ներծծված, բայց հարյուր տարի առաջ դրանք չափազանց համարձակ նորարարություններ էին, որոնց հետ բոլորը չէ, որ համաձայն էին։
Ճանաչողության տեսություն:
"Դյուիի գործունեության ողջ ընթացքում նրա հետաքրքրությունն ընկած էր այն ինչ ավանդաբար անվանում են «էպիտեմոլոգիա» (epithemology) կամ՝ ճանաչողության տեսություն։ Հատկանշական է Դյուիի քննադատական վերաբերմունքն այս բնագավառում կատարված ուսումնասիրությունների նկատմամբ։ Նա բացահայտորեն ժխտում է «էպիտեմոլոգիա» տերմինը գերադասելով «հարցման տեսություն» անվանումը։ (theory of Inquiry) կամ «փորձարարական տրամաբանություն» տերմինը՝ որպես իր մոտեցումներին ավելի համապատասխան բնութագրեր։ Դյուին գտնում էր, որ Ճանաչողության ավանդական տեսությունը (թե ռացիոնալիստական և թե էմպիրիկ) խիստ տարբերակում են դնում մտքի,որը մտածողության հիմքն է, և փաստերի  միջև, որին ենթադրաբար հարում է միտքը։ Կարծիք կար, որ միտքը գոյություն ունի աշխարհից զատ՝ որպես անմիջական իմացության օբյեկտ և անձին հատուկ միակ գործոն։ Ճանաչողության տեսության փաստերին հակառակ, որոնք միտքը դիտարկում էին, որպես սուբյեկտիվ հիմք, որի վրա կառուցված է գիտելիքը, ճանաչողությունը, Դյուին բացատրում էր միտքը գենետիկորեն՝ որպես օրգանիզմի և միջավայրի համագործակցության արդյունք, իսկ գիտելիքը՝ որպես այդ համագործակցության վերահսկման և ուղորդման գործիք։ Այսպիսով՝ իր նոր մոտեցումը ներկայացնելու համար Դյուին օգտագործում է «ինստրումենտալիզմ» տերմինը դվածներում։ Այստեղ նա տալիս է հարցման գործընթացի մանրամասն ծագումնաբանական վերլուծությունը։"
Դյուին հարցադրման գործընթացը բաժանում էր 3 հիմնական փուլերի
1.     Հարցադրումը սկսվում է պրոբլեմային իրավիճակով,որում մարդկային սովորույթ դարձած հակազդումները միջավայրին չեն համապատասխանում։ Իր՝ «Տրամաբանական տեսության ուսումնասիրություններ» և այլ աշխատություններում նա շեշտում է, որ պրոբլեմային իրավիճակի անորոշությունը ոչ թե զուտ ճանաչողական է, այլ գործնական և էքզիստենցիալ՝ իրականում գոյություն ունեցող։ Ճանաչողության տարրերը ներթափանցում են այս գործընթացի մեջ՝ որպես նախաճանաչողական անճշտությունների պատասխան։
3.      Երրորդ՝  կշռադատման (ռեֆլեկտիվ)փուլում, հարցման ճանաչողական տարրերը ներկայացվում են որպես պրոբլեմային իրավիճակին խթանող վարկածային լուծումներ, որոնց մասին ենթադրությունները վերացական բնույթ են կրում։ Այս լուծումների ճշմարտության վերջնական ստուգումը կատարվում է գործողությունների միջոցով։ Եթե հաջողվում է վերակառուցել նախորդ իրավիճակին նպաստող գոդեն չի կրում րծողությունները, ապա լուծումը չի կրում վարկածային բնույթ. Ինչը բնորոշ է ճանաչողությանը։ Այն դառնում է մարդկային կյանքի՝ իրականում գոյություն ունեցող պայմանների մաս։
Ալեքսեևկա (գյուղ, Լոզովայայի շրջան)
Ալեքսեևկա (Олексіївка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Լոզովայայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Դմիտրևկա։ Հիմնադրվել է 1919 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Լոզովայայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1919 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Տավարի ժանտախտ
Տավարի ժանտախտ սուր վարակիչ, համաճարակային հիվանդություն:
Կլինիկական նկարագիր
Վարակի հարուցիչների, հիմնական աղբյուրը հիվանդ կենդանիներն են: Գաղտնի շրջանը տևում է մի քանի օր, բացառիկ դեպքերում՝ 21 օր: Հիվանդությունն սկսվում է տենդով, նկատվում է թուլություն (ատոնիա), բերանի լորձաթաղանթի վրա մանր հանգույցներ, որոնք քայքայվելով վեր են ածվում խոցերի, ապա՝ մեռուկների, քթից և աչքերից լորձաթարախային արտադրություն, արյունային լուծ ևն: Կենդանին խիստ հյուծվում է և 7–10 օրում սատկում:
Ախտորոշում
Ախտորոշելիս հաշվի է առնվում տվյալ երկրում կամ վայրում համաճարակի առկայությունը, կլինիկական և ախտաբանա-անատոմիական փոփոխությունները, կատարվում է վիրուսոլոգիական և շճաբանական հետազոտություն: Անհրաժեշտ է բացառել դաբաղը և չարորակ կատարային տենդը:
Բուժում
Բուժումն արգելվում է՝ նկատի ունենալով հիվանդության արագ տարածման վտանգը:
Պայքարի միջոցառումներ
Տավարի ժանտախտը կանխելու նպատակով ստեղծվում են սահմանային անասնաբուժական կայաններ, որոնց խնդիրն է սպառնալիքի ենթակա շրջաններում կազմակերպել և իրագործել կենդանիների իմունացումը: Տավարի ժանտախտի հայտնաբերման դեպքում ամբողջ բնակավայրը հայտարարվում է անապահով և կիրառվում կարանտինային բոլոր միջոցառումները (արգելվում է հիվանդ կամ կասկածելի կենդանիների ելքն ու մուտքը, արոտային պահվածքը, բոլոր տիպի մթերքների ներմուծումն ու արտահանումը): Եթե կիրառված միջոցառումներով չի կանխվում հիվանդության տարածումը, ապա կենդանիների ամբողջ գլխաքանակը ոչնչացվում է: Կարանտինը հանվում է վերջին հիվանդ կենդանու ոչնչացումից 21 օր հետո: Ընթացիկ ախտահանումը կրկնում են ամեն օր, գոմաղբը և ցածր արժեքի առարկաներն այրում են:
Տես նաև
Կատեգորիա:Կենդանիների վիրուսային հիվանդություններ
Ժանտախտը (վեպ)
«Ժանտախտը» (La Peste), ֆրանսիացի գրող, հրապարակախոս և փիլիսոփա Ալբեր Քամյուի վեպը, հրատարակվել է 1947 թվականին, գրողի ամենահայտնի ստեղծագործություններից է։ Վեպի բովանդակությունը ֆաշիզմի և նացիզմի դեմ եվրոպական դիմադրությունն է, և ժանտախտ ասելով՝ Քամյուն ի նկատի ուներ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը ։
Նկարագրություն
Իր փիլիսոփայական-ինտելեկտուալ բովանդակությամբ այն կարելի է դիտարկել որպես հեղինակային յուրահատուկ մենախոսություն, որը տրված է վեպի՝ հեղինակի աշխարհայացքի տարբեր կողմերը, տեսանկյուններն ու միտումները կրող կերպարներին։ Դա պարզապես ժանտախտ չէ (դարչնագույն ժանտախտ, ինչպես անվանում էին ֆաշիզմը Գերմանիայում), այլ գոյությունից անբաժան չարիք։ Ժանտախտն աբսուրդն է, հավաքական խորհրդանիշ, որն ընդգրկում է հարյուրամյակներ շարունակ Եվրոպան քայքայող երևույթների ամբողջականությունը ։
«Ժանտախտը» հակաճգնաժամային քրոնիկ վեպ է։ Դրա գլխավոր առանձնահատկությունը հստակ ընդգծված օբյեկտիվությունն է, որն էլ իր հերթին բերում է նրան, որ բացակայում են վառ գունավորված նկարագրությունները։ Վեպը կրում է համամարդկային և ապաժամանկյա ենթատեքստեր։ Ինչպես յուրաքանչյուր էքզսիտենցիալիստական փիլիսոփայության մեջ, այնպես էլ այստեղ մահը դառնում է գլխավոր կերպաների անբաժան ուղեկիցը Աբսուրդը մարդկային խառնվածքի ակտիվության ու դրա վերրջնական զրոյական արդյուքնի հակադրության մեջ է. վերջնական արդյունքն անհատի մահն է ու գուցե նաև ողջ մարդկության ոչնչացումը։
«Ժանտախտը» վեպում Քամյուն փորձ է կատարել գտնելու մարդկային ազատության խնդրի պատասխանն այն աշխարհում, որտեղ սովորական բարոյական հրամայականներն սպառել են իրենց։ Կարելի է ասել, որ ժանտախտը ստիպեց Օրանի բնակիչներին փոխելու բարոյական նորմերի ու արժեքների վերաբերյալ իրենց վերաբերմունքը։
Սյուժե
Վեպի սյուժեն ծավալվում է Ալժիրի Օրան քաղաքում, որտեղ առնետներից տարածվում է սարսափելի վարակը և փակում քաղաքացիներին ցավի ու տառապանքի սարդոստայնի մեջ։ Իրադարձությունների մասին պատմում է բժիշկ Ռիեն՝ նկարագրելով դեպքերն առանց որևէ գեղարվեստական զարդարանքի։ Սարսափելի հիվանդությունը ծանրանում է քաղաքի վրա. փակվում են քաղաքի դարպասները, կյանքը կանգ է առնում՝ շնչելով միայն վարակի ծանր օդը։ Մարդիկ հասկանում էին, որ իրենք աստիճանաբար պետք է թմրեին, դանդաղորեն ճզմվեին ժանտախտի ծանրության տակ։ Բայց այն ինչ որ կատարվում էր ժանտախտով վարակված քաղաքում, ավելի սարսափելի չէր այն իրականությունից, որում ապրում էր մարդկությունը. չէ որ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ մահը, հիվանդությունները, ցավն ու տառապանքը սովորական երևույթներ էին դարձել։ Ժանտախտն աճում էր, լայնանում, բացելով իր կարմիր երախը՝ կլանում էր հարյուրավոր զոհերի, այնպես, ինչպես համաշխարհային պատերազմն էր խլում հազարավոր կյանքեր.
«Իսկ ինչ է ժանտախտը, - հարցնում էր բժիշկ Ռիեի հիվանդներից մեկը, - դա հենց կյանքն է։ Այդպիսին է կյանքը և վերջ»։
Մարդիկ պայքարում էին սարսափելի վարակը հաղթահարելու, չարին հաղթելու համար։ Բայց պայքարի այդ շղթան դեռ անընդհատ պետք է շարունակվեր։ Վեպի ավարտին սարսափելի հիվանդության նահանջը նշող քաղաքացիների ուրախ բացականչությունների ներքո բժիշկ Ռիեն մտածում էր այն մասին, որ այդ ուրախությունը ժամանակավոր է, որ
«…երբ օրը գա, մարդկանց դժբախտացնելու կամ դաստիարակելու համար ժանտախտը կարթնացնի իր առնետներին և նրանց կուղարկի մահանալու որևէ երջանիկ քաղաքի մեջ»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1947 գրքեր Կատեգորիա:Հակաֆաշիստական գրքեր Կատեգորիա:Ալբեր Քամյուի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:1947 վեպեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական վեպեր
Փոքրիկ եռագրություն
«Փոքրիկ եռագրություն » («Маленькая трилогия»), Անտոն Պավլովիչ Չեխովի կողմից 1898 թվականին գրված շարք՝ բաղկացած երեք պատմվածքներից ։
Եռագրության բովանդակություն
Ամբողջ եռագրությունը միավորում են երեք հերոս–պատմողները, ովքեր որսի ընկերներ են՝ Բուրկին, Իվան Իվանովիչ և Ալյոխին։ Նրանցից յուրաքանչյուրը պատմում է երեք պատմություններից մեկը։
«Պատյանով մարդը» («Ռուսական միտք», 1898, № 7)
«Պատյանով մարդը» պատմվածքով է սկսվում եռագրությունը։ Այստեղ առավել վառ ու բացեիբաց է արտահայտված «պատյանով կյանքի» թեման։ Բելիկովի կերպարը հիմնականում գրոտեսկային է, իսկ անվանումը շատ դեպքերում ամբողջ շարքին երանգ ու թեմա է առաջադրում ։ Այդ պատմությունը մենք լսում ենք Բելիկովի գործընկեր Բուրկինից։
«Հաղարջը» («Ռուսական միտք», 1898, № 8)
Եռագրության երկրորդ պատմվածքը «Հաղարջն» է։ «Պատյանի» թեման այստեղ առկա է առավել նուրբ տեսքով, քան առաջն պատմվածքում։ Այս անգամ Իվան Իվանովիչ Չիմշան–Հիմալայսկին պատմում է իր եղբայր Նիկոլայի կյանքի մասին։
«Սիրո մասին» («Ռուսական միտք», 1898, № 8)
«Սիրո մասինը» եռագրության վերջին պատմվածքն է։ Պատմվածքում եռագրության հիմնական թեման հնչում է առավել նրբորեն։ Ինչպես երևում է վերնագրից, այդ պատմությունը սիրո մասին է. Ալյոխինը պատմում է Աննա Ալեքսեևնա Լուգանովիչի հետ իր հարաբերությունների մասին։
Ըստ Չեխովի մտահղացման՝ պատմվածքները չպետք է եռապատում կազմեին։ Հեղինակը պլանավորել էր ստեղծել «պատյանով կյանքի» մասին մի ամբողջ շարք ։ Բայց երեք պատմվածքքների վրա աշխատելու ժամանակ Անտոն Չեխովը հոգնել ու հիասթափվել է։ Նա գրել է. Աշնան սկզբին հեղինակին աշխատել խանգարել է հիվանդությունը, իսկ նոյեմբերին նա սկսել է աշխատել արդեն ուրիշ ստեղծագործությունների վրա։
«Փոքրիկ եռագրություն» անվանումը ստեղծագործություններին ոչ թե հեղինակն է տվել, այլ նրա ստեղծագործությունների հետազոտողները, ովքեր վերջնականապես միավորել են այդ երեք ստեղծագործությունները ։
Գրաքննադատները եռագրության մասին
Եռագրության մասին Բոգդանովիչը գրել է, որ չնայած երեք պատմվածքների միջև ակնհայտ կապ չկա, բայց այնտեղ «ուրվագծվում է այն միջավայրը, որտեղ գերակայում է պատյանով մարդը»։ Սկաբիչևսկու կարծիքով Չեխովի պատմվածքները դեմ են XIX դարավերջի հանրահայտ «լափողների միջավայր» գաղափարին և խոսում այն մասին, որ այդ միջավայրը ստեղծում են հենց մարդիկ՝ իրենց անգործությամբ, ինչ-որ նորի նկատմամբ վախից, իրենց «պատյանով» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Պատմվածքներ Կատեգորիա:Ռուսերեն գրքեր Կատեգորիա:Ռուսական գրականություն
Բեշթեփե
Բեշթեփե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Մարաշի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բալ (այլ կիրառումներ)
Բալ, կարող է վերաբերել՝
(3233) Կրիսբարոնս
(3233) Կրիսբարոնս (Krisbarons), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1977 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,226723 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9968 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,4566 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1213,66 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,296623 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,6° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1977 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մանրանկարչություն
Մանրանկարչություն, մինիատյուր (miniature, miniatura, - ծիրանի պիգմենտ, կինոբար, կարմիր ներկ, որով հնում, մինչև տպագրության գյուտը, մանրանկարներով էին պատկերազարդում  ձեռագիր մատյանները), ոչ տպագիր գրքի պատկերազարդում, կերպարվեստի ստեղծագործություն, որն առանձնանում է փոքր չափերով և գեղարվեստական հնարքների նրբությամբ։ Հետո օգտագործվեցին բազմազան գույնի ներկեր։  Մանրանկարչության առանձնահատուկ տեսակ է նաև գեղանկարչական (երբեմն փորագիր) պատկերը (հատկապես դիմանկարային)։ Մանրանկարչության մեկ այլ հատուկ տարատեսակը լաքով, յուղաներկով կամ տեմպերայով ստեղծված նկարներն են՝ լաքե ոչ մեծ առարկաների մակերեսին։ Գործածությունից դուրս եկող «մինիատյուր» տերմինի փոխարեն գրական, երաժշտական, թատերական, կրկեսային, էստրադային ստեղծագործությունների վերաբերյալ, որպես «փոքր ձևերի եր, կիրառվում է «մանրապատում»-ը՝ նշելով կարճ պատմվածք, պիես, վոդևիլ, պարարվեստի, էստրադային, ծաղրածուական փոքր տեսարան, երաժշտական մանրանվագ և այլն։ Նուրբ, փոքրաչափ երկերից է կազմվում մանրապատումների թատրոնների խաղացանկը։ Մանրանկարչության հիմնական բնագավառներից մեկը գրքի մանրանկարչությունն է (ծաղկվումը), գրքարվեստը՝ գրչագիր մատյաններում ձեռքով կատարված գծանկարներ, գուաշով, սոսնձաներկերով, ջրաներկերով կամ այլ ներկերով գունանկարված պատկերներ, ինչպես նաև այդ գրքերի ձևավորումը՝ անվանաթերթեր, խորաններ, լուսանցազարդեր, բուսական և կենդանական մոտիվներով տեսարաններ։ Մանրանկարչություն ունեցել են գիր և գրականություն ստեղծած ժողովուրդները։  Մարդկությանը հայտնի մանրանկարչական հնագույն նմուշները պահպանվել են մ.թ.առաջ  Հին Եգիպտոսում (Նոր թագավորության շրջանի «Մեռյալների գրքերը»)։ Հին հույները պատկերազարդել են գրքի ամբողջ շարադրանքը. (հատկապես Հոմերոսի գրվածքները) պապիրուսագալարների վրա արված մանրանկարները կինոկադրերի պես հաջորդել են միմյանց։  Քրիստոնեական համայնքների ծաղկման ժամանակաշրջանից (II դարից սկսած) մագաղաթյա մատյանները հետզհետե դուրս են մղել պապիրուսագալարները։ Հետագայում, երբ պապիրուսը փոխարինվեց մագաղաթով, գիրքն էլ ստացավ իր ժամանակակից տեսքը,  մանրանկարվում էին արդեն առանձին էջերը։   Գրքի ձևը թելադրել է էջի պատկերազարդման սկզբունքը։ Մեզ հասած հնագույն մագաղաթյա մանրանկար մատյանը Հոմերոսի «Իլիականն» է (մոտ 500, Ամբրոզիանա գրադարան, Միլան)։ Հելլենիստական շրջանում մանրանկարչության գլխավոր կենտրոններ են եղել Ալեքսանդրիան, Հռոմը. նշանավոր էին նաև Բյուզանդիոնը, Պերգամոնը, Անտիոքը, Եփեսոսը։ Բյուզանդական մանրանկարչությունը ժառանգել է Ալեքսանդրիայի հունա-հռոմեական դասական և ասորական արևելյան ավանդույթները։ Պատկերամարտության շրջանում (726-843 թթ.) մանրանկարչությունն անկում է ապրել։
9-րդ դարի 2-րդ կեսին նկատելի է մանրանկարչության զարգացման երկու միտում.
ա) դեպի հելլենիստական Ալեքսանդրիան կողմնորոշված արքունի ոճ, բ) ասորապաղեստինյան կամ կապադովկիական ավանդներից սնվող «վանական ոճ», որն ավելի անմիջականորեն է արձագանքել կյանքին։
Առաջին ոճն առկա է «Գրիգոր Նազիանզացու քարոզներում», ուր պատկերված է նաև Վասիլ Ա-ն և նրա ընտանիքը (880-886, Ազգային գրադարան, Փարիզ), «Եսայի մարգարեի մեկնություններում» (11-րդ դար, Վատիկանի գրադարան, Հռոմ), «Վասիլ Բ-ի մենոլոգիայում» (Վատիկանի գրադարան, Հռոմ) և այլն։
Երկրորդ ոճի փայլուն օրինակ է «Խլուդովյան սաղմոսարանը» (9-րդ դար, Պատմության թանգարան, Մոսկվա)։ 10-րդ դարում երևան է եկել ՝ պարսկական ազդեցությունը, որն արտահայտվել է սիմվոլիկ պատկերներում (խորաններում, անվանաթերթերում, բուսական և կենդանական, ինչպես նաև ճարտարապետական մոտիվներում)։ Ռիթմը և պատկերագրական մոդելները սկսել են էական դեր խաղալ։ Ուշ շրջանի մանրանկարչությունը հաճախ սահմանափակվել է կանոնական սյուժեներով։ Ասորիքում և Պաղեստինում (Եդեսիա, Մծբին, Անտիոք կենտրոններով) 5-րդ դարից սկսած ասորի վանականները քրիստոնեական թեմատիկայի պատկերման տարբերակներում նոր միջոցների են դիմել, ինչն իր կնիքն է դրել բյուգանդական և հայկական, ղպտիական, արաբական, ինչպես նաև արևմտաեվրոպական մանրանկարչության վրա։ Արևելյան մանրանկարչությունը հելլենիստական արվեստից վերցրել է ուրվագիծը՝ առավել ուժեղացնելով զգայականը։ 6-րդ դարի ասորական նշանավոր ձեռագրերն են Վիեննայի «Ծննդոցը» (Ազգային գրադարան, Վիեննա), «Ռոսանոյի ծիրանի Ավետարանը», «Ռաբուլայի Ավետարանը» (Լաուրենցիանա գրադարան, Ֆլորենցիա) և այլն։ Արևմուտքի մանրանկարչությունն օգտվել է ինչպես արևելյան, այնպես էլ բյուգանդական ձևերից։ 7-8-րդ դարերում իռլանդա-սաքսոնական մանրանկարչությունը միահյուսել է կելտական, միջերկրածովյան և արևելյան ամենատարբեր մոտիվներ՝ վերարտադրելով կենդանակերպ, առավել հազվադեպ՝ մարդկային ֆիգուրներ։ Պատկերազարդման բնորոշ գիծը ոլորուն մոտիվների խճճված համակարգն է՝ էջը բռնող զարդարուն գլխատառով։
Հայկական մանրանկարչություն
Հայկական մանրանկարչությունը աչքի է ընկնում ոճերի և դպրոցների բազմազանությամբ։ Երբ 405 թ. Մեսրոպ Մաշտոցը ստեղծեց հայոց տառերը, և սկսեցին գրվել հայերեն ձեռագիր գրքերը, դպրություն հետ միասին զարգացավ հայկական մանրանկարչությունը։ Տարբեր դարերից մեզ հասած շուրջ 25 հազար հայերեն ձեռագրերի զգալի մասը զարդարված է մանրանկարներով։ Զարդարվում էին, հիմնականում, կրոնական բովանդակություն ունեցող մատյանները, բայց մանրանկարիչները կամ ծաղկողներն ու նկարողները, ինչպես նրանք կոչվում էին այն ժամանակ, կարողացել են անգամ կրոնական թեմաների միջոցով արտահայտել իրենց հույզերն ու ապրումները, արտացոլել իրական կյանքի դրվագները։ Հատկապես գլխազարդերում (տեքստի սկզբում, վերնագրից առաջ զետեղվող զարդանկարներում),   լուսանցազարդերում (լուսանցքներում արվող նկարներում), գեղեցիկ զարդարված գլխատառերում նրանք ներմուծում էին բուսական և կենդանական աշխարհի բազմապիսի պատկերներ ու տարրեր։ Հայկական մանրանկարներում կարելի է գտնել որսի, կենդանիների կռվի, թատերական ներկայացումների, քաղաքային ու  գյուղական կյանքի այլևայլ տեսարաններ, ժամանակի նշանավոր գործիչների, ձեռագրերի պատվիրատուների դիմանկարներ։ Նման մանրանկարները մեծ նշանակություն ունեն միջնադարյան Հայաստանի կյանքի ու կենցաղի, տարազների, բարքերի, արհեստների, հայոց  բնաշխարհի ուսումնասիրության համար։ Առանձին մանրանկարիչներ թողել են նաև իրենց ինքնանկարները։
Տարբեր դարաշրջաններում Հայաստանում գործել են մանրանկարչության բազմաթիվ կենտրոններ։ Հայտնի են Անիի, Գլաձորի, Տաթևի, Նախիջևանի, Արցախի, Վասպուրականի և այլ կենտրոններ, որոնցից յուրաքանչյուրը, ազգային արվեստին բնորոշ ընդհանուր գծերից բացի, հատկանշվում է մանրանկարչական  ուրույն ոճով, տեղական ավանդույթներով։ Մանրանկարչության կենտրոններ են ստեղծվել նաև հայկական գաղթավայրերում։ Հայ մանրանկարչությունն իր ծաղկումն ապրեց 13-րդ դարում, հատկապես Կիլիկյան Հայաստանում, որտեղ ստեղծված մանրանկարներն առավել ճոխ են ու նրբագեղ։ Մեզ են հասել տարբեր ժամանակների ու կենտրոնների այնպիսի տաղանդավոր մանրանկարիչների ստեղծագործություններ, ինչպիսին են Թորոս Ռոսլինը, Գրիգորը, Իգնատիոսը, Սարգիս Պիծակը, Թորոս Տարոնեցին, Ավագը, Մոմիկը, Սիմեոն Արճիշեցին, Վարդան Արծկեցին, Կիրակոսը, Հովհաննեսը, Հակոբ Ջուղայեցին և ուրիշներ։ Շատ մանրանկարիչների անուններ էլ չեն պահպանվել։ Հայկական մանրանկարչությունն անցել է պատմական երկար ու դժվարին ուղիներով և վկան է մեր ժողովրդի ստեղծագործական անօրինակ եռանդի, որն անկարող եղան մարելու ոչ օտար նվաճողների բերած անհամար աղետները, ոչ դժվարին ու  տանջալից գաղթի ճանապարհները։ Իր ինքնատիպությամբ, կատարման վարպետությամբ, արտակարգ գունագեղությամբ, զարդաձևերի հարստությամբ ու բազմազանությամբ այն ուրույն ու պատվավոր տեղ է գրավում ոչ միայն ազգային, այլև համաշխարհային արվեստի գանձարանում։
Սրանցում առկա է նաև բյուզանդական և արևելաքրիստոնեական արվեստների օրգանական համադրումը («Մլքե թագուհու Ավետարան»-ի խորանների կամարադաշտերում, եգիպտական մոտիվներ, ավետարանիչների և տերունական նկարների ճարտարապետական դեկորում՝ հելլենիստական արվեստի տարրեր)։ Արևելաքրիստոնեական մանրանկարչությանը առնչվող 1038 թվականի (Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարան, ձեռ. № 6201) և Փոքր Հայքի ավետարանների մեծադիր մանրանկարները, պահպանելով ոճական և պատկերագրական հնավանդ կանոններ, պարունակում են նորույթներ, որոնք դրվել են հայկական հետագա ողջ պատկերագրության հիմքում (օրինակ, մերկ Քրիստոսի պատկերումը խաչի վրա)։ Այդ խմբի ձեռագրերի ոճի գծազարդապատկերային զարգացումը ակնբախ է Վասպուրականի մանրանկարչության դպրոցում։ 11-րդ դարի 2-րղ կեսի մի խումբ ձեռագրեր «Մողնու Ավետարանեի գլխավորությամբ կազմել են Անիի դպրոցը, որի ոճական ձևերում նմանություններ են նկատվում ուշկարոլինգյան և նախագոթական մանրանկարչության հետ, որ ցույց է աալիս վերջինների արևելյան ակունքները։ Այդ խմբի մանրանկարներն աչքի են ընկնում մոնումենտալ-որմնանկարային ոճով։ 12-րդ դարում մեզ հասած ձեռագրերում զարգացվել են 10-11-րդ դարերի մանրանկարչության ավանդույթները, օժտվել ողբերգական-հուզական շեշտերով, կրկին մեծ տեղ է տրվել բուսական և կենդանական մոտիվներին։ 13-րդ դարի 1-ին կեսին, մինչև մոնղոլական արշավանքները, մանրանկարչությունը նոր ծաղկում է ապրել Մեծ Հայքում («Հաղպատի Ավետարան», «Թարգմանչաց Ավետարան»)։ Մանրանկարչությունն աննախադեպ նոր որակ է ստացել Կիլիկյան Հայաստանում։ Ինչպես վանքերում, այնպես էլ արքունիքում հավաքվել են ընտիր ձեռագրեր, հոգևորականներից բացի ձեռագրեր են պատվիրել թագավորական տան անդամներն ու ավագանին։ Թուլացել է մատյանների ծիսական-եկեղեցական նշանակությունը, դրանք հաճախ պատվիրվել են անձնական օգտագործման նպատակով՝ ավագանու նրբացած ճաշակը և կրոնական զգացումները բավարարելու համար։ Փոքրացել են մատյանների չափերը, մանրանկարիչների հայացքն ավելի է ուղղվել դեպի իրականությունը և հարևան երկրների (Բյուզանդիա և եվրոպական երկրներ) մշակույթը։ Հանդես են եկել նշանավոր մանրանկարիչներ Գրիգոր Մլիճեցին, Թորոս Ռոսլինը, Սարգիս Պիծակը և ուրիշներ, ստեղծվել են նրբաոճ արքունական ձեռագրեր («Հեթում Բ թագավորի ճաշոց», «Կեռան թագուհու Ավետարան»)։ Համեմատաբար կայուն քաղաքական վիճակը Մեծ Հայքի որոշ շրջաններում նպաստել է մանրանկարչության զարգացմանը։ Եթե Գլաձորի մանրանկարչության դպրոցի ներկայացուցիչները աչքի են ընկնում շեշտված անհատականություններով, ապա Վասպուրականի ծաղկողները (Սիմեոն Արճիշեցի, Զաքարիա Աղթամարցի, Ռստակես, Կիրակոս Աղբակեցի և ուրիշներ) հետևել են ավելի միասնական գեղանկարչական ավանդույթների։ Մանրանկարչության նշանավոր կենտրոն էր նաև Տաթևի մանրանկարչության դպրոցը Գրիգոր Տաթևացու գլխավորությամբ, որից հետո հայկական մանրանկարչությունը շարունակվել է գաղթավայրերում՝ Ղրիմում, Նոր Ջուղայում, Կոստանդնուպոլսում և այլուր։ 17-18-րդ դարերում գրքի հայկական մանրանկարչությունն աստիճանաբար իր տեղը զիջել է գրքի պատկերազարդման տպագրական արվեստին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մանրանկարչություն
Մատվեևկա (գյուղ, Լուխովիցկի շրջան)
Մատվեևկա (Матвеевка), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Լուխովիցկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 20 մարդ։
Նորթվեստ Արկտիկ շրջան (Ալյասկա)
Նորթվեստ Արկտիկ շրջան (Northwest Arctic Borough), ԱՄՆ Ալյասկա նահանգի 18 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 92.975 կմ² է, բնակչությունը՝ 7.208 մարդ (2009 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Կոցեբու բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1986 թ.։
Կատեգորիա:Ալյասկայի շրջաններ
Բակիկ
Բակիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բուդովսկոե
Բուդովսկոե (Будовское), գյուղ Ռուսաստանի Յարոսլավլի մարզի Պերեսլավսկի շրջանի կազմում։
Բալա (այլ կիրառումներ)
Բալա, կարող է վերաբերել՝
Բուդովսկոե
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 55 մարդ։
Կադր
Կադր (cadre՝ «շրջանակ»), ֆիլմի կամ տեսահոլովակի մի հատված, առանձին պատկեր կամ կինոժապավեն։
Կադրը որպես մեկ պատկեր
Լուսանկարչական կադր՝ օբյեկտի նկարահանման եզակի լուսանկարչական պատկեր։ Կադրի սահմանները սահմանվում են կադրավորման նկարահանման, մշակման և տպագրության փուլերում։
Հեռուստատեսական կադր՝ միանգամյա լրիվ հեռուստատեսային պատկեր, սովորաբար բաղկացած է երկու կիսակադրից, որոնցից առաջինը պարունակում է միայն կենտ, իսկ երկրորդը՝ միայն զույգ տող կադր։
Մոնտաժային կադր
Մոնտաժային կադր, մոնտաժային պլան՝ կինոժապավենի կտոր կամ տեսագրության մաս։ Մոնտաժային կադրը կինոֆիլմերի հիմնական արտադրական միավորն է, պարունակում է որոշակի իմաստային հատված (գործողությունների պահին)։
Մոնտաժորի աշխատանքը ֆիլմի կադրերի մոնտաժային միացումն է համաձայն մոնտաժային թերթիկի կամ ռեժիսորական սցենարի։
Սցենարային կադր՝ ֆիլմի սցենարի արտադրությունում, համապատասխան մոնտաժային կադրի նկարագրություն, ըստ կատարված գործողությունների։ Կադր՝ մոնտաժային հայեցակարգ կինեմատոգրաֆիայում, նշելով կինոժապավենի հատվածը, որում երևում է շարունակական գործողություն, գործարկման և կինոնկարահանման գործիքի կանգառի միջև։ Անշարժ լուսանկարչական պատկերը կինոժապավենի վրա (մուլտֆիլմում՝ նկարներից մեկը) անվանում են «կադրիկ»։ Ձայնագրության մեկ վայրկյանը սովորաբար պարունակում է 24 կադրիկ (ցածր բյուջեի մուլտֆիլմում՝ 12 կադրիկ)։ Մեկ կադրիկի չափը 35 մմ կինոժապավենի վրա սովորաբար 22×16 մմ ձևաչափով է, լայնէկրանինը՝ 22×18 մմ։
Կադրի ձևաչափ
Տարբեր ձևաչափով տեսախցիկների խցիկի պատուհանի չափեր․
Գրականություն
Կատեգորիա:Ֆիլմերի և վիդեոների տերմինաբանություն Կատեգորիա:Լուսանկարչություն Կատեգորիա:Կինեմատոգրաֆիա
Բերչին
Բերչին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Մարաշի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մատվեևկա (գյուղ, Մատվեևսկի շրջան)
Մատվեևկա (Матвеевка), գյուղ Ռուսաստանի Օրենբուրգի մարզի Մատվեևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3529 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1775 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Օրենբուրգի մարզի Մատվեևսկի շրջանի բնակավայրեր
Բալաբան (այլ կիրառումներ)
Բալաբան, կարող է վերաբերել՝
Յըլդըզ
Յըլդըզ պալատ (Yıldız Sarayı — «Աստղային պալատ»), սուլթանական պալատ, որը գտնվում է Ստամբուլում։ Եղել է օսմանյան սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի նստավայրը 1876- 1909 թվականներին ։
Աբդուլ Համիդը լքել է Դոլմաբահչե պալատը՝ հակառակորդի ռազմածովային ուժերի անակնկալ հարձակումից վախ ունենալու պատճառով։ Ահմեդ Համիթը հանձնարարեց իտալացի ճարտարապետ Ռայմոնդո Արոնկոյին վերակառուցել Յըլդըզ թագավորական դաստակերտը, որը ժամանակին կառուցվել էր Աբդուլ Մեջիդ սուլթանի հրամանով։
Յըլդըզ պալատի և Չըրաղան պալատի միջև ընկած է Յըլդըզ այգին, որտեղ տնկված են մեծ քանակությամբ արևադարձային ծառեր և ծաղիկներ։ Այնտեղ մնացել է Աբդուլ Ազիզ սուլթանի մալթայական տաղավարը, որը նախագծվել է Բալյան ընտանիքի կողմից։ Պալատը կառուցված է բարոկկո ոճով։ Պալատում առկա են «պալատ- շալե», կայզեր Վիլհելմ II-ի տաղավարը, պալատական թատրոն և ճենապակու մանուֆակտուրա։
Միապետության տապալումից հետո, Յըլդըզը նախատեսված է եղել օտարերկրյա դիվանագիտական պատվիրակությունների համար որպես կեցավայր։ Հետագայում այն վերակազմակերպվեց և վեր ածվեց թանգարանի։ 1909 թվականին երիտթուրքերի նախաձեռնած հեղափոխության արդյունքում Աբդուլ Համիդին գահընկեց անելուց հետո Յլդըզ պալատում տեղակայվել է թուրքական ռազմական ակադեմիայի շտաբը ։
Գրականություն
Marcell Restle - Reclams Kunstführer Istanbul, Bursa, Edirne, Iznik. Baudenkmäler und Museen, Verlag Philipp Reclam jun., Stuttgart,   1976 S. 341ff.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ստամբուլի օսմանյան պալատներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության նախնական ցանկ Կատեգորիա:Բեշիքթաշ Կատեգորիա:Թուրքիայի ամրոցներ Կատեգորիա:Ստամբուլի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Զբոսաշրջությունն Ստամբուլում
Վերսիա (թատրոն)
«Վերսիա»՝ Սարատովի քաղաքային նոր դրամատիկական թատրոն, գտնվում է նախկին «Տեմպ» կինոթատրոնի տարածքում։
Երեկ
Ստեղծվել է 1989 թվականին կոնսերվատորիայի ուսումնական թատրոնի տարածքում, «Վերսիա» թատրոն-ստուդիայի հիմքերի վրա ։ Թատրոնի հիմնադիր և գեղարվեստական ղեկավարն է Վիկտոր Սերգիենկոն։ Առաջին ներկայացումներից մեկն է «Միատր Կետտլի և Միսսիս Մունի սկանդալային դեպք»՝ Ջ. Փրիսթլի պիեսի հիման վրա։ 1933 թվականից՝ քաղաքային, 1966 թվականից` համայնքային մշակութային հաստատություն է։ 1988 թվականից՝ կոնսերվատորիայի վարձակալած տարածքներում հրդեհից հետո, երկար ժամանակ մշտական շենք չուներ, «Հաղթանակ» կինոթատրոնում սենյակ է վարձակալում։
Այսօր
2004 թվականից գտնվում է Սարատովի ազգային մշակույթի քաղաքային կենտրոնի շենքում։ 2010 թվականի մայիսի 10-ին «Վերսիա» Նոր դրամատիկական թատրոնը նշել է իր տարեդարձը, այն դարձել է 20 տարեկան։ 2014 թվականից տեղակայված է նախկին «Տեմպ» կինոթատրոնի տարածքում։ 2019 թվականին լրանում է հիմնադրման 30 տարին։
Ձեռքբերումներ
Պարգևատրվել է «Սարատովյան թատրոն 99» (Կանանց դպրոց), Պուշկինյան թատրոնի փառատոնյան դիպլոմներով։
Ռ. Սեֆ, Տ. Կարելինա «Երկու Բաբա Յագա»
Ներկայացում ընտանիքի անդամների համար։ Հեքիաթ այն մասին, թե ինչպես Ֆյոդր Կոսչեյան հաղթեց Անմահին, կախարդեց Բաբա Յագային, պատժեց չարին և նախանձին։Ներկայացմանը մասնակցում են.
Բեմադրող ռեժիսոր թատրոնի գլխավոր— ռեժիսոր Վիկտոր Սերգիենկո։
Մ. Վոյտիշեկ «Հեքիաթ, որը չկար»
Մի հեքիաթային թագավորությունում բնակություն հաստատեց հրեշը։ Նա ցանկանում է ուտել թագուհի Բուլչկաին։
Ներկայացմանը մասնակցում են.
Բեմադրող ռեժիսոր — Ա. Բիկով։
Ա. Ռ. Գերնի «Սիլվիա» (ռոմանտիկական կատակերգություն)
Ա. Ռ. Գերնի՝ ամերիկական հանրաճանաչ դրամատուրգ, հայտնի է ամբողջ աշխարհում։ Իր գործունեությամբ նա հակված է գրական խաղի։ «Վերսիա» թատրոնը ընտրեց այդ դրամատուրգին, այդ թատրոնը իր հանդիսատեսի համար պատրաստել էր հաճելի անակնկալ, ներկայացումսիրո մասին է. կնոջ սեր, շան սեր, կամ...
Բեմադրող ռեժիսոր— Ա. Բիկով։
Փ. Ռամե «Ազատ զույգ»
Յուրաքանչյուր տղամարդու կյանքում (յուրաքանչյուր կնոջ) գալիս է այդ օրը, երբ նոր կյանքը և նոր սերը դառնում է անտանելի։ Սիրո, դավաճանության, հավատարմության միջոցով հերոսը ներկայացման ժամանակ գտնում է դրամատիկական իրավիճակից դուրս գալու ելքը։
Բեմադրող ռեժիսոր, թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր — Վիկտոր Սերգիենկո։
Ա. Պոյրկով «Փոքրիկ թաթարը» (կատակերգություն)
Բեմադրող ռեժիսոր, թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր — Վիկտոր Սերգիենկո
Շենքերի վերնածածկ
Կատեգորիա:Շինարարական տարրեր և կառուցվածքներ
Վերսիա (թատրոն)
Ստուդիա թատրոնում
Ղեկավար-Օլգա Զախարովա
Թատրոն-ստուդիա «Պիգմալիոն»
Կոորդինատներ
Տեմպ կինոթատրոնի նախկին շենք։
Սիտկա շրջան (Ալյասկա)
Սիտկա շրջան (Sitka), ԱՄՆ Ալյասկա նահանգի 18 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 7.444 կմ² է, բնակչությունը՝ 8.835 մարդ (2009 թ. տվյալներով)։ Կազմավորվել է 1971 թ.։
Կատեգորիա:Ալյասկայի շրջաններ
Վերսիա (թատրոն)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատրոններ
Դանիայի թագավորական գրադարան
Թագավորական գրադարան (Det Kongelige Bibliotek), Դանիայի ազգային գրադարան (Կոպենհագեն)։ Սկանդինավյան երկրների և աշխարհի խոշորագույն գրադարաններից մեկը։
Ունի բազմաթիվ պատմական փաստաթղթեր։ 17-րդ դարից Դանիայում հրատարակված բոլոր ստեղծագործությունները պահվում են գրադարանի ֆոնդերում։
Պատմություն
Գրադարանը հիմնադրվել է 1648 թվականին Ֆրեդերիկ III թագավորի կողմից եվրոպական ստեղծագործությունների հսկայական հավաքածուի հիման վրա։ Հանրային մուտքը բացվել է 1793 թվականին։ 1989 թվականին գրադարանի ֆոնդերը միավորվեցին Կոպենհագենի համալսարանի գրադարանի ֆոնդերի հետ, իսկ 2005 թվականին Դանիայի բնագիտության և բժշկության ազգային գրադարանի ֆոնդերի հետ (Danmarks Natur- og Lægevidenskabelige Bibliotek)։ 2006 թվականի հունվարի 1-ից պաշտոնապես անվանվում է Թագավորական գրադարան, Ազգային գրադարան և Կոպենհագենի համալսարանի գրադարան (Det Kongelige Bibliotek, Nationalbibliotek og Københavns Universitetsbibliotek)։
Այսօր գրադարանն ունի չորս մասնաշենք. երեք մասնաշենք Կոպենհագենի համալսարանում և գլխավոր մասնաշենքը՝ Սլոտսհոլմեն կղզում։ Սլոտսհոլմեն կղզու հին շենքը կառուցվել է 1906 թվականին։ Այն Աախեն քաղաքում գտնվող Կառլ Մեծի առանձնատանը գտնվող մատուռի կրկնօրինակն է։ 1999 թվականին կառուցվեց նոր շենք, որը կոչվեց «Սև ալմաստ» (Den Sorte Diamant). Անվանումը ստացել է իր արտաքին տեսքի պատճառով (կառուցվել է սև գրանիտից և ապակուց)։ Շենքում տեղակայված է նաև համերգասրահ։
Գրքերի կողոպուտ
1968 և 1978 թվականների միջև գրադարանում տեղի է ունեցել ամենամեծ հափշտակություններից մեկը։ Անհայտ անձինք գողացան մոտավորապես 3200 պատմական գրքեր 50 միլիոն ԱՄՆ դոլար մոտավոր արժեքով, այդ թվում՝ Մարտին Լյութերի ձեռագրերը, Իմանուիլ Կանտի, Թոմաս Մորի և Ջոն Միլթոնի առաջին հրատարակումները։ Գողությունը հայտնաբերվեց միայն 1975 թվականին։ 1998-2002 թվականներին գողացված նմուշները մոտավորապես 2 միլիոն դոլար գումարով վաճառվեցին տարբեր աճուրդներում։ 2003 թվականին հաջողվեց հետևել գողին Լոնդոնի Քրիստիս աճուրդում դրված լոտով։ Դա գրադարանի աշխատող Ֆրեդե Մյոլլեր-Քրիստենսենն էր (Frede Møller-Kristensen, մահացել է 2003 թվականի փետրվարին)։ Գողացված գրքերի առևտուրը նրա մահից հետո շարունակեցին ընտանիքի անդամները։ Տան խուզարկությամբ հայտնաբերվեցին 1500 գողացված նմուշներ։ 2004-2005 թվականներին նրանք բանտարկվեցին 18 ամսից 3 տարի ժամկետներով։
Բալագեր (այլ կիրառումներ)
Բալագեր, կարող է վերաբերել՝
Ճապոնիայի դեմ տարած հաղթանակի օրը Թայմս-սքվերում
Ճապոնիայի դեմ տարած հաղթանակի օրը Թայմս-սքվերում (V-J Day in Times Square), Ալֆրեդ Էյզենշտադտի կողմից արված լուսանկար, որում պատկերված է Ճապոնիայի դեմ տարած հաղթանակի օրը՝ 1945 թվականի օգոստոսի 14-ին, Թայմս-սքվերում սպիտակ շրջազգեստ հագած բուժքույր Էդիթ Շեյնին համբուրող ամերիկացի նավաստի Գլեն Մակդաֆին։ Մեկ շաբաթ անց լուսանկարը տպագրվել է Life ամսագրի «Հաղթանակ» 12 էջանոց բաժնի բազմաթիվ լուսանկարների շարքում, որոնցում պատկերված էր հաղթանակի տոնումն ամբողջ Ամերիկայում։ 2 էջանոց փռվածքի առաջին էջում ներկայացված էին 3 համբույրները Վաշինգտոնից, Կանզաս Սիթիից և Մայամիից, իսկ Էյզենշտադտի լուսանկարն զբաղեցնում էր ամբողջ հակառակ էջը։ Պատերազմի տարիներին համբույրը ԶԼՄ-ի սիրելի դիրքն էր, բայց Էյզենշտադտը լուսանկարել էր Թայմս-սքվերում տեղի ունեցող ինքնաբուխ իրադարձություններն այն ժամանակ, երբ Հարրի Տրումենը հայտարարել էր Ճապոնիայի դեմ պատերազմի ավարտը։ Հաղթանակի լուրն ստանալուց հետո ամենուրեք ցնծություն էր։ Պաշտոնապես տոնը ոչ թե օգոստոսի 14-ին է, այլ սեպտեմբերի 2-ին՝ ռազմական գործողությունների դադարեցման պայմանագրի պաշտոնական կնքման օրը (Ճապոնիայում նշվում է որպես Հիշատակի օր)։
Լուսանկարը հայտնի է տարբեր անվանումներով՝ «Ճապոնիայի դեմ տարած հաղթանակի օրը Թայմս-սքվերում » (V-J Day in Times Square), «Հաղթանակի օրը» (V-Day), «Համբույրը Թայմս-սքվերում» և «Համբույր» (The Kiss) :
Նախապատմություն
Ալֆրեդ Էյզենշտադտը լուսանկարներով սկսել է հետաքրքրվել 14 տարեկանից, երբ ծնողները նրան նվիրեցին իր առաջին Kodak տեսախցիկը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո Պրուսիայում ծնված Էյզենշտադտը զորակոչվում է գերմանական բանակի կազմում և դառնում հրետանավոր։ Պատերազմում վիրավորվելով և վերադառնալով աշխարհային կյանքին՝ նա չի մոռանում մանկական իր հետաքրքրությունների մասին, բայց նաև չի մտածում այն իր մասնագիտությունը դարձնելու մասին։ 1927 թվականին նրան հաջողվում է վաճառել իր առաջին լուսանկարը։ Եվ արդեն 1930-ական թվականների սկզբին Էյզենշտադտը հռչակվում է իր լուսանկարներով, որոնք այսօր համարվում են լրագրության դասականներ. հենց նա է լուսանկարել Ադոլֆ Հիտլերի ու Բենիտո Մուսոլինիի առաջին հանդիպումը 1934 թվականին և 1933 թվականին նկարել Յոզեֆ Գեբելսին՝ ատելությամբ լի դեմքով։ 1935 թվականին Էյզենշտադտը արտագաղթում է ԱՄՆ և աշխատանքի ընդունվում Life ամսագրում։ Նա աշխատում էր միջին ձևաչափի Rolleiflex տեսախցիկով, որը հնարավորություն էր տալիս նկարել մարդկանց՝ առանց ուշադրություն գրավելու։ Բայց Էյզենշտադտն իր ամենահայտնի լուսանկարն արել է բացահայտ՝ առանց ոչ մեկից թաքնվելու։
Հանգամանքներ
1945 թվականի օգոստոսի 14-ին Ճապոնիան ընդունեց անձնատուր լինելու պայմանները։ Դրա մասին լուրերն արագ տարածվեցին ԱՄՆ-ում. փողոց դուրս եկան բազմաթիվ մարդիկ, և այդ օրը Նյու Յորքում գտնվող Life ամսագրի ֆոտոլրագրող Ալֆրեդ Էյզենշտադտն իր 35 միլիմետրանոց Leica լուսանկարչական ապարատով նետվեց տոնակատարությունը նկարելու։ Այդ օրը նա եղավ Թայմս-սքվերում, որտեղ նկարեց շատերին, սակայն մի երիտասարդ նավաստի անմիջապես գրավեց նրա ուշադրությունը։ Էյզենշտադտը հետագայում այսպես է հիշել.
Նրան հաջողվեց 4 լուսանկար անել։ Համբույրի ընթացքում Էյզենշտադտին հաջողվեց փոքր-ինչ փոխել լուսանկարչական ապարատի կարգավորումները. ըստ նրա խոսքերի՝ կադրերն արվել են Kodak Super Double X ժապավենով 1/125 վայրկյան ձգձգումներով ու 5,6 և 8 դիաֆրագմա։ Սակայն այդ շարքից ամենահաջողվածը մեկ լուսանկար էր, դա էլ նա հանձնեց ամսագրին։
Էդիթ Շեյնը հաճախ էր հիշում Նյու Յորքի կենտրոնում տեղի ունեցած այդ դեպքը՝ պատմելով, որ անծանոթ նավաստին անսպասելի հայտնվելով ամբոխի միջից, գրկեց իրեն, համբուրեց և այդպես արագ էլ անհետացավ.
Ինքնության պարզում
Քանի որ Թայմս-սքվերում իրարանցում էր, և Էյզենշտադտը լուսանկարում էր տոնական արագ փոփոխվող իրադարձությունները, նա նկարված մարդկանց չէր հարցնում անունները և չէր կարող պարզել այլ մանրամասներ։ Լուսանկարում անհնար է հստակ տեսնել համբուրվողների դեմքը, ինչի հետևանքով հետագայում որոշ մարդիկ պնդում էին, որ հենց իրենք են նկարված։ Համբուրվող զույգի ինքնության պարզմամբ զբաղվեցին տասնյակ լրագրողներ։ 1970-ական թվականների վերջին Լոս Անջելեսի 60-ամյա բնակչուհի Էդիթ Շեյնը, որը պատերազմից հետո որպես դաստիարակ 30 տարի աշխատել էր Բևեռլի Հիլզի մանկապարտեզում, տեղական ամսագրում կարդաց Էյզենշտադտի հարցազրույցը։ Դրանից հետո նա որոշեց լուսանկարչին պատմել իր մասին և 1980 թվականին նրան ջերմ նամակ գրեց, որով հաղորդում էր, որ հենց ինքն է նկարում։ Կարդալով նամակը, որով Շեյնն իր համար խնդրում էր միայն նկարի կրկնօրինակը, Էյզենշտադտը նրա մասին պատմեց Life ամսագրում։ Այնուհետև Էյզենշտադտն անձամբ հանդիպեց Շեյնի հետ և նրան նվիրեց լուսանկարի կրկնօրինակը։ Սակայն, ինչպես պատմում է ամսագրի խմբագիր Բոբի Բեյքեր Բերոուզը, Էյզենշտադտը մինչև վերջ համոզված չէր, որ Շեյնն ինքնակոչ չէր ։ Խմբագրությունը որոշեց այդ դեպքի մասին փոքրիկ հոդված տպագրել, և միաժամանակ Շեյնին համբուրող նավաստուն խնդրեցին արձագանքել։ 1980 թվականի հոկտեմբերին որպես նավաստի ներկայացավ 11 հոգի։ Հետագայում ևս 2 կանայք՝ Գրետա Ֆրիդմանը և Բարբարա Սոկոլը, հայտարարեցին, որ նկարում իրենք են։ Նրանց չհաջողվեց ապացուցել իրենց ճշմարտացիությունը, չնայած բացառված չէ, որ նրանք նույն օրը Թայմս-սքվերում համբուրվել են զինվորականների հետ։
Շեյնը պաշտոնապես դարձավ «լուսանկարի աղջիկը», սակայն երկար ժամանակ նավաստու ինքնությունը պարզել հնարավոր չեղավ։ Նրա տեղը հավակնում էին Ջորջ Մենդոսան, Կարլ Մուսկարելլոն և Գլեն Մակդաֆին։ Երկար ժամանակ Էդիթ Շեյնը գտնում էր, որ հենց Մուսկարելլոն է լուսանկարի հերոսը և նույնիսկ հանդիպեց նրա հետ ավելի քան կես դար անց, որպեսզի կրկնի նույն համբույրը։ Հետագայում նա խոստովանեց, որ լիովին համոզված չէ, որ Մուսկարելլոն է հենց այդ մարդը ։ Սակայն համբուրվող նավաստուն ճանաչեց հարազատ մայրը։ Գնելով Life ամսագրի հերթական համարը՝ զանգահարեց որդուն և ասաց. «Դու ինչ է չգիտե՞ս, որ չպետք է համբուրվել անծանոթների հետ։ Դու կարող ես վարակվել»։ Ճապոնիայի դեմ տարած հաղթանակի 60-ամյակին նվիրված տոնակատարության ժամանակ Էդիթ Շեյնին ուղեկցում էր ֆլորիդացի պաշտոնաթող ոստիկան Կարլ Մուսկարելլոն, որը պնդում էր, որ ինքն է լուսանկարի նավաստին։ Շեյնը նրան մի քանի հարց տվեց այն օրվա մասին, և Մուսկարելլոն դրանց ճիշտ պատասխանեց. երիտասարդները համբուրվել էին և անմիջապես անհետացել ամբոխի մեջ ։
Սակայն որոշ ժամանակ անց հայտնվեց Մուսկարելլոյի մրցակիցը։ Նա ԱՄՆ ռազմա-ծովային ուժերի 80-ամյա վետերան Գլեն Մակդաֆին էր։ Որպեսզի ապացուցի իր արդարացի լինելը, 2007 թվականին Մակդաֆին լուսանկարը վերլուծելու համար դատական փորձագետ Լոիս Գիբսոնի մոտ տարավ մոտ 100 լուսանկարներ, որտեղ վետերանը հագել էր ծովային համազգեստ և կանգնած էր նույն դիրքով, ինչ-որ նկարում, միայն աղջկա փոխարեն ձեռքին բռնել էր բարձ։ Թվային լուսանկարների և դեմքի ու ձեռքի ոսկորների չափումների միջոցով Գիբսոնը եզրակացրեց, որ հենց Մակդաֆին է լուսանկարում։ Բացի այդ, նա հաջողությամբ անցավ պոլիգրաֆի 10 թեստերը, սակայն հասարակական կարծիքում նա չկարողացավ ապահովել հայտնի նավաստիի իր տեղը։ Լոս Անջելեսում բնակվող Էդիթ Շեյնին չհաջողվեց մեկնաբանություն ստանալ այս առումով ։
2008 թվականի նոյեմբերի 10-ին Էդիթ Շեյնը ներկա գտնվեց Բրոդվեյում ներկայացվող South Pacific մյուզիքլին, որից հետո հանդիսավոր կերպով լուսանկարվեց ռազմածովային համազգեստ հագած դերասանների հետ։ Նոյեմբերի 11-ին՝ Վետերանների օրը, նախկին բուժքույրը գլխավորում էր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցների շարասյունը ։
2014 թվականի մարտի 9-ին Գլեն Մակդաֆին 86 տարեկան հասակում մահացավ Տեխասի ծերանոցում։ Նրա մահվան պատճառը չի նշվում, բայց կյանքի վերջին տարիներին նա ծանր հիվանդ էր (2007 թվականին հաղորդվել էր, որ նա ուռուցք ունի)։ Նա ուներ 1 դուստր ։
Կոմպոզիցիա
Կադրի կենտրոնում գտնվող զույգն առաջին իսկ հայացքից ուշադրություն է գրավում, նավասատու սև և բուժքրոջ սպիտակ հագուստի երանգային լուծումը, չնայած կատարյալ ներդաշնակության խիստ տարբերությանը, հետին պլանում երևացող փողոցի հեռավոր տարածությունը մեծացնում են խորությունը։ Նրբերանգները, որոնք անմիջապես չես նկատվում, ավելացնում են միայն վստահությունը, որ քո առջև արվեստի ստեղծագործություն է։ Այդ զույգին շրջապատողների բարեսրտություն արտահայտող դեմքերը բացահայտ խոսում են այդ օրվա ընդհանուր մթնոլորտի մասին, իսկ գրաֆիկորեն գլխավոր հերոսների բեկված ձեռքերը նկարին հաղորդում են դրամատիզմ և այն հարստացնում լուռ հակամարտությամբ։
Մշակութային ազդեցություն
Լուսանկարն սկսեցին տպագրել շապիկների վրա, ֆոնը ջնջելով՝ այն իրենց տանը կախել էին հազարավոր մարդիկ, որոնցից որոշները նույնիսկ հորինել էին զույգի նոր կյանքը Լեգո խաղալիքների պատկերների տեսքով ։ 2005 թվականին Life ամսագիրը լուսանկարը կրկին տեղադրեց իր համարներից մեկի շապիկին։ 2007 թվականին Թայմս-սքվերում, ի պատիվ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտի 60-ամյակին, հայտնվեց լուսանկարը պատկերող գունավոր քանդակ, սակայն քաղաքային իշխանությունները որոշեցին այն չտեղադրել մշտական հիմունքներով։ ԱՄՆ-ի՝ Ճապոնիայի դեմ տարած հաղթանակի 65-ամյակի առթիվ օգոստոսի 13-ին Թայմս-սքվերում բացվեց նավաստու և բուժքրոջ համբույրի 26 ֆուտանոց արձանը։ Էդիթ Շեյնի մասին «Պահպանում ենք 45-ի ոգին» շարժման ազգային տեսուչ Ուորեն Հեգն այսպես է արտահայտվել.
Ամեն տարի օգոստոսի 14-ին արձանի մոտ հավաքվում են հարյուրավոր մարդիկ, որպեսզի վերաստեղծեն լուսանկարը։ Նշանակված ժամանակ զույգերն սկսում են միաժամանակ համբուրվել, ընդ որում՝ շատ աղջիկներ հագնում են կարճ սպիտակ շրջազգեստներ, իսկ տղամարդիկ՝ նավաստու հագուստ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1945 լուսանկարներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի լուսանկարներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի պատմություն Կատեգորիա:Համբույր Կատեգորիա:Չնույնականացված մարդիկ
Կյուդունո
Կյուդունո (Chiuduno),կոմունա Իտալիայի Լոմբարդիա մարզի Բերգամոյի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 5348 մարդ (2004)։ Բնակչության խտությունը՝ 840 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 6 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 24060։ Հեռախոսային կոդ՝ 035։ Բնակավայրի հովանավորն է համարվում Սուրբ Սան Լուքիոն։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Միխալե (գյուղ, Իվանիչևի շրջան)
Միխալե (Михалє), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Իվանիչևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1991 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Միխալե գյուղում բնակվում էր 203 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5,2 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 39,04 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Իվանիչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1991 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:1876 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հեյ ագահ մարդ, հեյ անհոգ մարդ, միտքդ երկար, կյանքդ կարճ
Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս քառյակը գրել է 1919 թվականի նոյեմբերին։ Թումանյանի ընտանիքի արխիվում պահվում են երկու ինքնագրեր։ Քառյակն առաջին անգամ տպագրվել է 1922 թվականին Թիֆլիսում հրատարակված Հովհաննես Թումանյանի «Քառյակներ» ժողովածուի 27-րդ էջում, այնուհետև՝ Կ․ Պոլսում լույս տեսած Թումանյանի «Բանաստեղծություններ» ժողովածուի 57-րդ էջում, ապա՝ Թումանյանի երկերի ժողովածուի առաջին հատորի 211-րդ էջում։ Քառյակն արտատպվում է Թիֆլիսում լույս տեսած «Բանաստեղծություններ» ժողովածուից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի քառյակներ
Բալախոռ (այլ կիրառումներ)
Բալախոռ, կարող է վերաբերել՝
Արտելնոե (գյուղ, Լոզովայայի շրջան)
Արտելնոե (Артільне), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Լոզովայայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Չումլեկիոյ, Չուլեն։ Հիմնադրվել է 1813 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Արտելնոե գյուղում բնակվում էր 618 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1154 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 535,53 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Լոզովայայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1813 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Անժիկուսի գավառ
Անժիկուսի գավառ (Microrregião de Angicos), գավառ Բրազիլիայի Ռիու Գրանդի դու Նորտի նահանգում։ Մտնում է Ռիու Գրանդի դու Նորտիի մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 49 324 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Զբաղեցնում է 4079,762 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 12,1 մարդ/կմ²։