cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նորվեգիայում Բոսնիա և Հերցեգովինայի դեսպանություն
Պատմություն
Սկզբնական շրջանում ծառայել է, որպես Նորվեգիայում Հարավսլավիայի թագավորության և ապա՝ Սերբիայի դեսպանություն, որից հետո միայն փոխանցվել է Բոսնիա և Հերցեգովինայի դեսպանին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեսպանատներ Նորվեգիայում Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի քաղաքականություն
Սաթաթթու
Անգույն բյուրեղներ են, մոլելուլային զանգվածը՝ 118․09, հալ․ ջերմաստիճանը՝ 185°С, խտությունը՝ 1563 կգ/մ³ (20°С)։ Լուծվում է սպիրտում, եթերում, ջրում, չի լուծվում բենզինում, բենզոլում, քլորաֆորմում։ Սուկինաթթուն սպիտակ բյուրեղ է՝ մի փոքր թթու և մի փոքր աղի-դառը համով։
Աննշան քանակությամբ պարունակվում է գորշ ածխում, սաթում, բույսերում և կենդանի օրգանիզմներում։ Արդյունաբերության մեջ ստացվում է մալեինային անհիդրիդի կամ ֆումարաթթվի հիդրմամբ և այլ մեթոդներով։ Սաթաթթուի աղերը և եթերները կոչվում են սուկցինատներ։
Սննդի արդյունաբերության մեջ օգտագործվում է որպես թթվային միջոց, հայտնի է նաև որպես սննդային հավելանյութ E363։
Բուժական պատրաստուկներում սուկինաթթուն օգտագործվում է որպես ակտիվ նյութ`որպես նյութափոխանակության նյութ, որը բարելավում է նյութափոխանակությունը և հյուսվածքների էներգիայի մատակարարումը, նվազեցնում հյուսվածքների հիպոքսիան։
Ինչպես պարզ մոնո և երկկարբոքսիլաթթուները, այն վնասակար չէ, բայց կարող է գրգռիչ լինել մաշկի և աչքերի համար։
Արդյունաբերության մեջ այն ստացվում է ըստ ռեակցիայի ՝ մալեաթթու ջրածնի միջոցով
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կարբոնաթթուներ Կատեգորիա:Օրգանական թթուներ Կատեգորիա:Սննդային հավելումներ Կատեգորիա:Կենսամոլեկուլներ
Մոնտե Կավալլո
Մոնտե Կավալլո (Monte Cavallo), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մարկե շրջանում՝ Մաչերատա պրովինցիայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Նորվեգիայում Բրազիլիայի դեսպանություն
Նորվեգիայում Բրազիլիայի դեսպանություն (Brasils ambassade i Oslo,), Բրազիլիայի դիվանագիտական ներկայացուցչությունը Նորվեգիայի Թագավորությունում ։
Նորվեգիայում Բրազիլիայի դեսպանատունը գտնվում է մայրաքաղաք Օսլոյում։ Ներկայումս Նորվեգիայում Բրազիլիայի արտակարգ և լիազոր դեսպանի պաշտոնը զբաղեցնում է Ֆլավիո Հելմոլդը։
Պատմություն
Նովեգիայում Բրազիլիայի դեսպանությունը ստեղծվել է 1905 թվականին։ Համարվում է սկանդինավյան այս երկրում բացված առաջին դեսպանատներից մեկը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեսպանատներ Նորվեգիայում Կատեգորիա:Բրազիլիայի արտաքին հարաբերություններ
Ջեյն Ալեքսանդր
Ջեյն Ալեքսանդր (Jane Alexander, ), ամերիկացի գրող, դերասանուհի և «Արվեստի Ազգային Հիմնադրամի» նախկին տնօրեն։ Նա «Թոնի» մրցանակի դափնեկիր է և «Էմմի» մրցանակի կրկնակի դափնեկիր։
Ալեքսանդրը Բրոդվեյի դեբյուտը կատարել է 1968-ին՝ «Մեծ սպիտակ հույս»-ով և 1969-ին ստացել «Թոնի» մրցանակ՝ պիեսում կնոջ լավագույն դերի համար։ Նա ստացել է ընդհանուր առմամբ «Թոնի» մրցանակի յոթ անվանակարգ և 1994-ին մուտք է գործել ամերիկյան թատրոնի Փառքի Սրահ ։
Նա անցավ 1970-ին նկարահանված «Մեծ սպիտակ հույս» ֆիլմի տարբերակում և իր կատարման համար ստացավ «Ակադեմիայի» չորս մրցանակ անվանակարգերից առաջինը։ Նրա հետագա «Օսկար» անվանակարգերն են եղել՝ «Նախագահի բոլոր տղամարդիկ» (1976), «Կրամերն ընդդեմ Կրամերի» (1979) և «Կտակարան» (1983)։ «Էմմի» մրցանակի ութակի հավակնորդ է․ նա ստացել է իր առաջին անվանակարգը Էլեոնորա Ռուզվելտի դերի համար «Էլեոնորա և Ֆրանկլին» (1976) ֆիլմում, այն դերը, որը նրանից պահանջում էր 18-ից մինչև 60 տարեկան տարիք։ Նա երկու «Էմմի» մրցանակ է ստացել մինի-սերիալում կամ «ժամանակի խաղ»(1980) և «Ջերմ աղբյուրներ» (2005) երկրորդ պլանի նշանավոր դերասանուհու խաղի համար։
Վաղ կյանք
Ալեքսանդրը ծնվել է Բոստոնում, Մասաչուսեթս, բուժքույր Ռութ Էլիզաբեթի և օրթոպետիկ վիրաբույժ Թոմաս Բ. Քուիգլիի ընտանիքում ։ Նա ավարտել է Բիվեր Քանթրի ցերեկային դպրոցը, Բոստոնից ոչ հեռու, Չեստնաթ Հիլում աղջիկների դպրոցը, որտեղ բացահայտել է դերասանական արվեստի հանդեպ իր սերը ։
Իր հոր կողմից խրախուսվող քոլեջ գնալուց առաջ, նախքան դերասանական կարիերան սկսելը, Ալեքսանդրը այցելեց Սառա Լոուրենս քոլեջը, Բրոնքսվիլում, Նյու Յորք, որտեղ նա կենտրոնացավ թատրոնի վրա, բայց նաև ուսումնասիրում էր մաթեմատիկա՝ համակարգչային ծրագրավորում, որպես երկրորդ տարբերակ, եթե նա ձախողվեր որպես դերասանուհի։ Բացի այդ, լինելով Սառա Լոուրենսում, նա կիսեց իր բնակարանը Հոուփ Քուքի հետ, ով հետո պետք է դառնար Սիկիմի թագուհի-կոնսորտը։ Ալեքսանդրն իր առաջին տարին սովորեց Շոտլանդիայի Էդինբուրգի համալսարանում, որտեղ նա մասնակցեց Էդինբուրգի համալսարանի դրամատիկական ներկայացումներին։ Այս փորձը ամրապնդեց դերասանությունը շարունակելու իր վճռական որոշումը ։
Գործունեություն
«Քո կյանքի ժամանակը» պիեսը վերածնվել է 1972 թվականի մարտի 17-ին Լոս Անջելեսի Հանթինգթոն Հարթֆորդի թատրոնում ՝ Ալեքսանդրի, Հենրի Ֆոնդայի, Գլորիա Գրեհի, Լյուիս Ջ. Ստադլենի, Ռիչարդ Դրեյֆուսի, Ռոն Թոմփսոնը, Ստրոտեր Մարտինի, Ռիչարդ Հ.Սլեթերի և Փեփեր Մարտինի շնորհիվ ։
Ալեքսանդրը պատկերել է Էլեոնոր Ռուզվելտին երկու հեռուստատեսային բեմադրություններում ՝ «Էլեոնոր և Ֆրանկլին» (1976) և «Էլեոնոր և Ֆրանկլին. Սպիտակ տան տարիները» (1977)։ Նա նաև խաղացել է որպես Ռուզվելտի մայր՝ Սառա Դելանո Ռուզվելտ, «Ջերմ գարուններ» (2005) ֆիլմում ՝ Քենեթ Բրանայի և Սինթիա Նիքսոնի հետ, և այդ դերի համար ստացել է «Էմմի» մրցանակ երկրորդ պլանի լավագույն կանացի դերի համար։
Ալեքսանդրը Ռեյչել Ռոբերթսի հետ համատեղ խաղացել է Սթիվեն Գեթերի հեռուստահաղորդման և «Երեխաների շրջանակը» (1977) ֆիլմի մեջ, որը հիմնված է Մերի Մակրակենի ինքնակենսագրական գրքի հուզականորեն խանգարված երեխաների (շեշտը դնելով աուտիզմի վրա) վրա, որը ևս ստացավ «Էմմի» մրցանակ։
1979 թվականին թողարկվեց և տարածվեց «Սուպերսիսթերս» առևտրային քարտերի հավաքածուն, որոնցից մեկում պատկերված էին Ալեքսանդրի անունն ու լուսանկարը ։
Ալեքսանդրի մյուս հեռուստատեսային ֆիլմերից են Արթուր Միլլերի և Վանեսա Ռեդգրեյվի «Ժամանակի խաղը», որի համար Ալեքսանդրը ստացել է ևս մեկ «Էմմի» մրցանակ, «Չարությունը հրաշքների աշխարհում», «Արյուն և խոլորձներ» և «Սիրո և պատերազմի մեջ» (1987) դերակատարելով Ջեյմս Վուդսին, որը պատմում է Ջեյմսի և Սիբիլ Սթոքդեյլի պատմությունը Վիետնամում ԱՄՆ-ի գերության մեջ գտնվելու ութ տարիների ընթացքում։ Ալեքսանդրը նաև խաղացել է գլխավոր հերոս՝ դոկտոր Մեյ Ֆոսթերը, «Ասա ինձ, որ սիրում ես ինձ» դրամատիկական սերիալում։ Նրա կերպարը՝ հոգեթերապևտ, ծառայում է որպես կապող օղակ երեք զույգերի միջև, որոնք դիմագրավում են հարաբերական և սեռական դժվարություններին։ Շոուի անկեղծ պատկերացումը «ավագ» սեքսուալության և բացահայտ սեքսուալ տեսարանների միջև հակասություններ առաջացան, թեև ՀԱԵԾ-ի կողմից այն արժանացավ հազվագյուտ դրական արձագանքի։ Նա նաև փոքր դերակատարում ունեցավ որպես դոկտոր Գրազնիկ «Մատանին» ֆիլմում։ 1993 թվականին նախագահ Բիլ Քլինթոնը Ալեքսանդրին նշանակել է արվեստի ազգային հիմնադրամի նախագահ ՝ մի կազմակերպության, որը Արենա բեմում ֆինանսավորում էր տրամադրում «Մեծ Սպիտակ Հույս»-ին։ Ալեքսանդրը տեղափոխվել է Վաշինգտոն, Կոլումբիայի շրջան, և զբաղեցրել է ՀՎՀ նախագահի պաշտոնը մինչև 1997 թվականը։ Նրա «Թիմային խաղ. քաղաքականության թատրոնում դերասանուհին» (2000) գիրքը նկարագրում է այն խնդիրները, որոնց նա բախվել է ՆՀԱ-ն ղեկավարելու ժամանակ, երբ ԱՄՆ 104-րդ կոնգրեսը, որը ղեկավարում էր Նյուտ Գինգրիչը, ապարդյուն փորձում էր փակել այն ։ 1999 թվականին դարձել է Ամերիկայի Արվեստների և Գիտությունների Ակադեմիայի անդամ ։
2004 թվականին Ալեքսանդրն ամուսնու՝ Էդվին Շերինի հետ ընդունվել Է Ֆլորիդա նահանգի համալսարանի թատերական ֆակուլտետ ։
Նա աշխատում է տարբեր խորհուրդներում ՝ ներառյալ Վայրի բնության պահպանության միությունը, Օդյուբոնի Ազգային հասարակությունը, Գրինհոուփ նախագիծը, Ինսուլտի ազգային ասոցիացիան և կանանց գործողությունները միջուկային զինաթափման համար, ինչպես նաև ստացել է Իսրայելի մշակութային մրցանակ և Հելեն Կալդիկոտի մրցանակ առաջնորդության համար։ Նա նաև Առաջնորդների միջազգային ֆորումի անդամ է ։
2009 թվականին Ալեքսանդրը Փիթսբուրգի և Նյու Բրունսվիկի Ջորջ Սթրիթի թատրոններում խաղացել է Թոմասի «Լուսինը պարելու համար» պիեսում։ Ֆիլմի ռեժիսորն էր նրա ամուսինը՝ Էդվին Շերինը։
2016 թվականին Ալեքսանդրը հնչեցրել է Մայք Ռեյսի «Նյու Յորքի պատմություն» պիեսի դերը եթերում խաղալու, ոչ առևտրային կազմակերպության համար, որը կարճ պիեսներ է ձայնագրում (Հանրային ռադիոյի համար), որոնք գրվել են լավագույն դրամատուրգների կողմից և կատարվել են ականավոր դերասանների կողմից ։
Անձնական կյանք
Ալեքսանդրը հանդիպեց իր առաջին ամուսնուն ՝ Ռոբերտ Ալեքսանդերին, 1960-ականների սկզբին Նյու Յորքում, որտեղ երկուսն էլ զբաղվել են դերասանական կարիերայով։ Նրանք 1964 թ.-ին ունեցան մեկ որդի ՝ Ջեյս Ալեքսանդրը, սակայն զույգը բաժանվեց մեկ տասնամյակ անց։ Ալեքսանդրը պարբերաբար հանդես է եկել տարբեր տարածաշրջանային թատրոններում։ Ալեքսանդրը նկարահանվեց «Մեծ սպիտակ հույսը» ֆիլմի բնօրինակ թատերական ներկայացումում ՝ Շերինի ղեկավարությամբ, Արենա բեմում ՝ Բրոդվեյում պիեսի դեբյուտից առաջ։ Այս երկուսը դարձել էին լավ ընկերներ, և երբ ամուսնալուծվեցին իրենց կողակիցներից, ամուսնացան միմյանց հետ 1975 թ.-ին։ Նրանք չորս երեխա ունեն՝ Ալեքսանդրի որդին՝ Ջեյսը և Շերինի երեք որդիները՝ Թոնին, Ջեֆրին և Ջոնը ։ Էդվին Շերին մահացավ 87 տարեկան հասակում ՝ 2017 թվականի մայիսի 4-ին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Թոնի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բոստոն քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Էդինբուրգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Ստելյար տեսություն
Պրոտոստել
Պրոստոտելը բնորոշ է հնագույն բարձրակարգ բույսերին՝ պսիլոֆիտներին (ռինիա), lycophyta և sphenophyta տիպերին, պտերների ու ծածկասերմերի մի քանի ջրային ներկայացուցիչների, սերմնավոր բույսերի արմատներին։ Ստելի զարգացման հաջորդ փուլը՝ սիֆոնոստելն է, որին հատուկ է փոխադրող հյուսվածքներով շըր- ջապատված պարենքիմային միջուկը։ Ըստ ֆլոեմ և քսիլեմ դասավորության տարբերում են էկտոֆլոյ (ֆլոեմը շրջապատում է քսիլեմին դրսից, օրինակ, սերմնավոր բույսեր) և ամֆիֆլոյ (ֆլոեմըշրջապատում է քսիլեմին և դրսից, և՝ ներսից, օրինակ, պտերներ)։ Պարզ սիֆոնոստելները չունեն տերևային հետքեր, իսկ բազմաթիվ պտերների տերևային հետքերն այնքան յայն են, որ փոխադրող հյուսվածքը մասնագիտացված տեսք ունի և նմանվում է ցանցի (դիկտիոստել)։ Սիֆոնոստելի առավել կատարելագործված ձևը էուստևլնէ, որտեղ կոլատերալ և բիկոլատերալ փոխադրող խրձերն իսկական ցանց են կազմում, իսկ տերևային ճեղքերն ու միջխրձային գոտիները միմյանցից էականորեն չեն սահմանազատվում։ Բնորոշ է մերկասերմերին և երկշաքիլավորներին։ Անկանոն դասավորված խրձերով ստելը կոչվում էատակտոստել և հատուկ է միաշաքիլավորներին։ Ստելյար տեսություն․ բացահայտում է բույսերի առանցքային օրգաններում կենտրոնական գլասաելրների տիպերի էվոլյուցիայի սխեման։
Կատեգորիա:Բույսերի մորֆոլոգիա
Սիրիջի բերդ
Սիրիջի, բերդ Մեծ Հայքի Սյունիք նահանգի Հաբանդ և Բաղք գավառների սահմանագլխին։ Անվանումը հավանաբար առաջացել է շրեշ բույսից, որն առատությամբ աճում է բերդի տարածքում։ Հայտնի է  Շրեշ, Շիրիջ, Շիրիշ, Սիրիշ անուններով, հավանաբար նույն Ձագեձորի, Հաբանդի բերդն է։ Ներկայումս գտնվում է Գորիս քաղաքից հյուսիս, Գորիս գետի ափին (Վարարակն գետ)։ Բերդի մասին վիմագրական և մատենագիտական աղբյուրները սուղ են։  Ըստ Ստեփանոս Օրբելյանի բերդը կառուցել է Սիսակ նահապետի որդին՝ Ձագը, որից էլ առաջացել է Ձագաբերդ անվանումը ։ Ըստ ավանդության՝ պարսիկները փորձել են գրավել բերդը, որտեղ ապաստան էին գտել տարածքի հայերը։ Չկարողանալով այն գրավել՝ կոչել են այն Գյավուրղալա՝ Անհավատի բերդ։
Բերդը գտնվում է բնական ժայռի վրա, հնարավոր է բարձրանալ միայն պարաններով, որոշ հատվածներում պահպանվել են ձեռակերտ պարիսպի հետքերը՝  40 սմ ից մինչև 1,5 մետր հաստությամբ պատերով։ Բերդի եզրերը պատսպարված են ատամնավոր պարիսպներով, պահպանվել է նաև կիսաշրջանաձև դիտաշտարակը։ Կառույցն ընդգրկում է  70 մետր մակերես 140 մետր շրջանագծով տարածք։  Թեև տարածքում հնագիտական ուսումնասիրություններ չեն կատարվել, սակայն նշմարվում են որոշ կառույցներ՝ կացարանների մնացորդներ, ցորենի  հորեր, մարագներ, պահեստարաններ, մեծ թվով խեցեղեն, նաև մեծ փոս, որը հավանաբար ջրամբար է եղել։ Ժամանակին ունեցել է դեպի Վարարակն գետն իջնող գաղտնուղի, որը ներկայումս փակվել է և հազիվ է նշմարվում։
Բերդն ունեցել է ռազմավարական կարևոր նշանակություն, ծառայել է իբրև պատսպարան, դիտանոց և ռազմակայան։ Կառույցից 50 մետր հեռավորության վրա կան ժայռափոր այրեր, իսկ դեպի արևմուտք պահպանվել են միջնադարյան խաչքարեր, որոնք ներկայումս Ադրբեջանի հսկողության տակ են գտնվում։ 44-օրյա հայ-ադրբեջանական պատերազմի հետևանքով բերդի մի մասն անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բերդեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստան Կատեգորիա:Սյունիքի ամրոցներ
Բարեգործի հուշարձան (Կազան)
Բարեգործի հուշարձան, 2008 թվականին Կազան քաղաքի Հազարամյակի հրապարակում` Կազանի Կրեմլի պատի մոտ բացված հուշարձան, որը նվիրված է խորհրդային թաթար բարեգործ Ասգատ Գալիմզյանովին ։ Բրոնզե քանդակային կոմպոզիցիայում քանդակագործ Ասյա Միննուլլինան ստեղծել է ձիուն կցված քառանիվ սայլ, որի վրա նստած են երեխաներ, իսկ սայլապանին ստեղծել է Ասգատ Գալիմզյանովի դիմագծերով ։
Պատմություն
Բարերարի հուշարձանը Կազանում տեղադրվել է 2008 թվականի օգոստոսին` Թաթարստանի Հանրապետության օրվա առթիվ։ Հուշարձանի նախատիպն իրական մարդ է, Կազանի բարեգործ և բարերար, սայլապան Ասգատ Գալիմզյանովը։ Իր ողջ կյանքը նա զբաղվել է բարեգործությամբ. օգնել է մանկատներին և անօթևաններին, Չեռնոբիլի աղետից, Սպիտակի երկրաշարժից տուժածներին ։
Հուշարձանը կերտել է Ասյա Միննուլլինայի գլխավորած քանդակագործների խումբը։ Բրոնզե քանդակը պատկերում է միջին տարիքի տղամարդու` աշխատանքային հագուստով և թասակով, որը բռնել է ձիու սանձից, իսկ սայլին նստած են ուրախ երեխաները։ Հուշարձանի երկարությունը գրեթե յոթ մետր է։
Հուշարձանի բացման արարողությանը ներկա է գտնվել Ասգատ Գալիմզյանովը, ինչպես նաև Թաթարստանի Հանրապետության նախագահ Մինտիմեր Շայմիևը, ով եղել է Կազանի բարեգործի հուշարձանի գաղափարի հեղինակը, և նրա ընտանիքը միջոցներ է հատկացրել դրա իրականացման համար։ Թեև քանդակն ունի իրական նախատիպ, այն նվիրված է բոլոր նրանց, ովքեր պատրաստ են անշահախնդիր օգնել մարդկանց։
Պուրակը, որտեղ տեղադրված է հուշարձանը, 2016 թվականին կոչվել է Ասգատ Գալիմզյանովի անունով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կազանի հուշարձաններ Կատեգորիա:2008 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Պոլևոե (ավան, Շախտյորսկի շրջան)
Պոլևոե (Польове), ավան Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Շախտյորսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոլևոե ավանում բնակվում էր 155 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Շախտյորսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Հազարամյակի հրապարակ (Կազան)
Հազարամյակի հրապարակ (Meñyellıq məydanı), Կազանի պատմական կենտրոնում`  Կազանի Կրեմլի մոտ գտնվող ամենահայտնի և խոշորագույն երկու հրապարակներից մեկն է (Ազատության հրապարակի հետ միասին), գտնվում է քաղաքի Վախտովսկի շրջանում։ Ռուսաստանի և աշխարհի ամենախոշոր հրապարակներից մեկն է։ Հրապարակի համայնապատկերը Կրեմլի, Քուլշարիֆ մզկիթի և կրկեսի «թռչող ափսեի» հետ միասին համարվում են քաղաքի «այցեքարտը» և քաղաքի ամենատարածված տեսարժան վայրերից մեկը զբոսաշրջիկների համար։ Հրապարակի նախկին անվանումը եղել է Տոնավաճառային (Տաշայակ)։ 2005 թվականից այն կրում է ժամանակակից անվանում, որը շնորհվել է քաղաքի հազարամյակի տոնակատարության կապակցությամբ ։
Դիրք և բնութագիր
Հրապարակի հիմնական առանցքը ուղղված է հյուսիս արևմուտքից դեպի հարավ արևելք։ Հրապարակի երկարությունը կազմում է շուրջ 510 մ, լայնությունը 130 մ (մարզադաշտի գլխավոր մուտքի մոտ 250 մետր), ընդհանուր մակերեսը շուրջ  90 հազար քառակուսի մետր է։
Հրապարակի մեջ ներառված է սիզամարգերով թեք դաշտ (կանաչ խոտը պահպանվում է մայիսից մինչև հոկտեմբեր), հետիոտնային անցուղիներով և լուսավորության սյուներով լայն ճանապարհը Կրեմլյան պատվարից Կազանկա գետի ափով հասնում է մինչև Բուլակ վտակի սկիզբը, Ցենտրալնի մարզադաշտի դիմաց Կրեմլի և Կրկեսի դիմաց գտնվում է  ոչ մեծ պուրակ։ Ճանապարհահատվածի տակ կա ստորգետնյա անցուղի։ Հրապարակի երթևեկելի մասով են անցնում մի քանի տրոլեյբուսային և ավտոբուսային երթուղիներ, որոնցով կարելի է հասնել մինչև մետրոպոլիտենի «Կրեմլյան» կայարան։ Հրապարակում կա նաև  City Sightseeing  համաշխարհային ցանցի երկհարկանի զբոսաշրջային ավտոբուսների կայանատեղի։
Այժմեականություն
Հրապարակը համարվում է քաղաքում անցկացվող մշակութային մասսայական հասարակական միջոցառումների իրականացման գլխավոր վայրերից մեկը։ Այստեղ անցկացվում են տոնակատարություններ, ժողովրդական զբոսահանդեսներ, շքերթներ, հրավառություններ, հանրապետությա և քաղաքի օրվա (30 օգոստոսի) և Հաղթանակի օրվա (9 մայիսի), երաժշտական փառատոներ (օրինակ` «Աշխարհի արարումը») ցուցադրական ելույթներ (օրինակ, ավտոմոբիլային և մոտոցիկլային մրցարշավեր Kazan City Racing և Ֆորմուլա-1) և այլն, որոնց ժամանակ այստեղ հավաքվում են մի քանի հարյուր հազար քաղաքացիներ և հյուրեր, ինչպես նաև տեղակայվում են բեմահարթակներ և այլ հավաքովի շինություններ և հարմարանքներ։
Քաղաքի հազարամյակի տոնակատարության ժամանակ այս միջոցառումները տևել են մի քանի օր, Մարզադաշտի դիմացի հրապարակում տեղադրվեց բազմահարկ բեմահարթակ Մոնոմախի գդակի տեսքով, հզոր լուսատեխնիկայով, հրապարակում անցկացվում են ավիաշոուներ, իսկ երեկոյան հրապարակը և Կրեմլը լուսավորվում էին լազերա- լուսարձակային լուսավորությամբ և եզրափակիչ 1000-համազարկային հրավառությամբ։
Հրապարակում մարզադաշտի դիմաց ամեն տարի տեղադրվում է 40 մետրանոց հավաքովի Ամանորյա գլխավոր տոնածառը, անցկացվում են մշակութային, քաղաքական և մարզական միջոցառումներ (օրինակ` գլխավոր հանրապետական իֆտարը, շարժական Դյու Սոլեյ կրկես շապիտոյի հյուրախաղերը, հանրահավաքներն ու ցույցերը, մարաթոնների մեկնարկներն ու ավարտները), իսկ մնացած ժամանակ անցկացվում են ավտովարման դասընթացներ։
Կառույցներ
Հրապարակին հարում են հետևյալ շինությունները`
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կազանի հրապարակներ Կատեգորիա:Կազանի տեսարժան վայրեր
Նորվեգիայում Բուլղարիայի դեսպանություն
Նորվեգիայում Բուլղարիայի դեսպանություն (Bulgarias ambassade i Oslo,), Բուլղարիայի դիվանագիտական ներկայացուցչությունը Նորվեգիայի Թագավորությունում ։
Նորվեգիայում Բուլղարիայի դեսպանատունը գտնվում է մայրաքաղաք Օսլոյում։ Ներկայումս Նորվեգիայում Բուլղարիայի արտակարգ և լիազոր դեսպանի պաշտոնը զբաղեցնում է Ռումյանա Միտրևան։
Պատմություն
Նովեգիայում Բուլղարիայի դեսպանությունը ստեղծվել է 1906 թվականին։ Համարվում է սկանդինավյան այս երկրում բացված առաջին դեսպանատներից մեկը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեսպանատներ Նորվեգիայում Կատեգորիա:Բուլղարիայի արտաքին հարաբերություններ
(666) Դեզդեմոնա
(666) Դեզդեմոնա (Desdemona), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1908 թվականի հուլիսի 23-ին Աուգուստ Կոպֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,593955 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9801 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2078 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1525,96 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,235918 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,58° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1908 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Աուգուստ Կոպֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Օլիմպիական խորհրդանիշներ
Օլիմպիական խորհրդանիշները Օլիմպիական խաղերի ատրիբուտներից է, օգտագործվում է Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի կողմից նպաստելու աշխարհի Օլիմպիական շարժման գաղափարին:
Դրոշ և խորհրդանիշ
Օլիմպիական դրոշը սպիտակ կտավ է, որի կենտրոնում ասեղնագործված է հինգ միահյուսված օլիմպիական խորհրդանիշ: Խորհրդանիշը ստեղծվել է 1912 թվականին հույն Անգելո Բոլանկի կողմից, ներկայացվել է Միջազգային Օլիմպիական Կոմիտեի կոնգրեսում Փարիզում 1914 թվականին Պիեռ դը Կուբերտենի առաջարկությամբ:
Օլիմպիական խորհրդանիշն և Օլիմպիական դրոշը առաջին անգամ ներկայացվել է 1920 թվականի Անտվերպենի ամառային Օլիմպիական խաղերում:
1920 թվականի դրոշը, ներկայացվել է Անտվերպենի Խաղերում, 1988 թվականին նոր վերածվեց օլիմպիական դրոշի, որը ներկայացվեց Սեուլի ամառային օլիմպիական խաղերին: Իսկ հին դրոշը այժմ պահվում է Լոզանի օլիմպիական թանգարանում:.
Օլիմպիական շարժման դրոշը իրենից ներկայացնում է սպիտակ կտավ, որի կենտրոնում տեղադրված է Օլիմպիական խորհրդանիշը՝ 5 միահյուված օղակներ, որոնք տեղադրված են երկու շարքով (երեքը վերևում, իսկ երկուսը ներքևում). կապույտ, սև, կարմիր, դեղին և կանաչ :
Օղակները խորհրդանշում է աշխարհի հինգ մասերի միությունը (միասնություն) և Օլիմպիական խաղերի համաշխարհային կամքը:
Օղակները միացված են շղթայով՝ W-ի ձևով, ընդ որում ծայրերի (կապույտ, կարմիր) օղակներից յուրաքանչյուրը միսհյուսված է մեկը մյուսին, իսկ կենտրոնում տեղադրված երկու օղակները նույնպես միահյուսված են իրար:
Օղակները խորհրդանշում են հինգ մայցամաքները: Սակայն, ի տարբերություն տարածվածված տարբերակի, օղակներից յուրաքանչյուրը չի պատկանում որևէ կոնկրետ մայրցամաքի : Վեց գույն (կտավի սպիտակ ֆոնի հետ միասին) համակցված են, նրանք ներկայացնում են աշխարհի բոլոր երկրների ազգային գույներն առանց բացառության:
Մինչև 1951 թվականը պաշտոնական ուղեցույցի պնդմամբ, որ օղակների գույները համապատասխանում են աշխարհի տարբեր մասերին. Եվրոպան՝ կապույտ, Ասիան՝ դեղին, ԱֆրիկաՆ՝ սև, Ավստրալիան՝ կանաչ և Ամերիկան՝ կարմիր: Այնուամենայնիվ, այն հետագայում հեռացվել է այնտեղից, քանի որ ապացույցներ չկան, որ Պիեռ դը Կուբերտենը հենց այդ գույների դասավորություն է նկատի ունեցել.
Երդում
Հայտնի մարզիկներից մեկը արտասանում է երդումը՝ մասնակից մարզիկների անունից, ազնիվ մրցումներ անցկացնելու վերաբերյալ: Որից հետո մրցավարներից մեկը նույնպես արտասանում է երդումը արդար և օբյեկտիվ մրցավարության վերաբերյալ:
Այն առաջարկվել է Պիեռ դե Կուբերտինի կողմից՝ 1913 թվականին: Առաջին անգամ պաշտոնապես հայտարավեց 1920 թվականին՝ Անտվերպենի ամառային Օլիմպիական Խաղերում:
Նշանաբան և կարգախոս
Օլիմպիական խաղերի նշանաբան է՝ Citius, Altius, Fortius, որը լատիներենից թարգմանվում է «Արագ, Բարձր, Ուժեղ»: Այն ստեղծվել է ֆրանսիացի հոգևոր հովիվ Անրի Դիդոնի կողմից, 1894 թվականին Միջազգային Օլիմպիական կոմիտեի ստեղծման ժամանակ Պիեռ դե Կուբերտենը առաջարկեց այն ներկայացնել 1924 թվականի ամառային Օլիմպիական խաղերին՝ Փարիզ: Գոյություն ունի կարգախոս «Գլխավորը ոչ թե հաղթանակն է, այլ մասնակցությունը», հեղինակությունը վերագրվում է դե Կուբերտինին: Այս արտահայտությունը վերաբերում է վազող Պիետրի Դորանդեի ողբերգությանը, որը որակազրկվել էր (Լոնդոն, 1908) մարաթոնյան վազքի ժամանակ, քանի որ ցուցաբերվել էր օգնություն կողմնակի անձանց կողմից վերջնագծի ժամանակ: Հաջորդ օրը կայացել է հանդիասվոր արարողություն մրցանակների հանձնման: Թագավորական ընտանիքի անդամներից մեկը հրավիրեց իտալացի մարզիկին պատվանդանին և նրան հանձնեց ոսկե գավաթը սպորտային ակնառու նվաճման համար: Այդ օրը Պենսիլվանիայի եպիսկոպոսը Սուրբ Պետրոսի տաճարի ամբիոնից կարդաց հետևյալ խոսքերը. « Օլիմպիական Խաղերում գլխավորը ոչ թե հաղթանակն է, այլ մասնակցությունը»: Ըստ գորղներ Լասլո Կունայի և Վ.Վ. Ստոլբովայի, մասնակցությունը արտահայտված է այն իմաստով մարզիկի ապրումակցությամբ, որը պայքարում էր ամբողջ ուժով, բայց չկարողացավ հաղթել ։
Մեդալներ
Օլիմպիական մեդալներով՝ ոսկի, արծաթ և բրոնզ, պարգևատրվում են երեք մարզիկներ, որոնք ցուցաբերում են լավագույ արդյունքները մրցումներում: Իակ թիմային մարզաձևերում մեդալներ ստանում են թիմի բոլոր մարզիկները:
Մեդալի դիզայնը, որով պարգևատրում էին մարզիկներին առաջին ութ ամառային Օլիմպիական խաղերում, այն բավական տարբերվում էր, և մշակվել է ինքնուրույն յուրաքանչյուր Կազմկոմիտեի կողմից: 1920 թվականից մինչև 2000 թվականը օլիմպիական մեդալների երեսին օգտագործվել է ստանդարտ դիզայն. Նիկե Աստվածուհին աջ ձեռքին արմավենու ճյուղ բռնած, մեծարելով հաղթողին: Իսկ մեդալի հակառակ երեսի պատկերը փոխվում էր կախված տվյալ երկրի ցանկություններից, որտեղ անցկացվում էր Խաղերը : Սկսած 2004 թվականից, այդ սովորությունը նահանջ է ապրել, և մեդալի երկու երեսն էլ պատրաստվում է դիզայներական յուրահատուկ ձևով Խաղերի կազմակերպիչների կողմից:.
2008 թվականի Խաղերի մեդալի տրամագիծը 70 միլիմետր էր, իսկ հաստությունը 6 միլիմետր:
Ոսկե մեդալը, որպես կանոն պատրաստվում է հիմնականում արծաթից: Այսպիսով, 2008 թվականի Խաղերի ժամանակ ոսկե մեդալը կշռում էր մոտ 150 գրամ, որը բաղկացած էր մոտավորապես 6 գրամ ոսկուց: Արծաթե մեդալները պատրաստվում են արծաթից, իսկ բրոնզը պղնձից :
1896 և 1900 թվականների Խաղերում մեդալներ են շնորհվել միայն առաջին և երկրորդ տեղերը զբաղեցնող մարզիկներին: Այն ժամանակ ոսկե մեդալներ չի եղել, մարզիկները պարգևատրվում էին միայն արծաթե և բրոնզե մեդալներով: Ավելին, 1900 թվականի Խաղերին որոշ մարզաձևերում մեդալներով չեն պարգևատրվել, դրա փոխարեն մասանկիցներին կազամակերպիչները պարգևատրում էին գավաթներով և դիպլոմներով: Այնուամենայնիվ, տեղեկատվական գրականության միօրինակաբար մոտեցման համար օգտագործվում են նաև ոսկե, արծաթե և բրոնզե մեդալները՝ օգտագործվել է նաև այդ Խաղերում:
Մինչև 1960 թվականը մեդալները պատրաստվում էր առանց ամրակների և հաղթողներին մեդալը հանձնում էին հենց ձեռքին: Կազմակերպիչները Հռոմի 1960 թվականի Օլիմպիական խաղերում առաջին անգամ պատաստել էին բարակ բրոնզե շղթա ձիթենու ճյուղի տեսքով, որպեսզի մեդալները կարողանային գցել մարզիկների պարանոցին: Ներկայացնելով նորամուծությունը՝ նախատեսված կանոնների համաձայն, կազմակերպիչները ապահովագրեցին և պարգևատրեցին նաև աղջիկներին մեդալներով՝ մկրատով, առարկությունների դեպքում շղթան արագ կտրելու համար: Այնուամենայնիվ այդ գաղափարը դուր եկավ Կազկոմիտեին և մինչ այժմ օլիմպիական մեդաները ամրացվում է շղթայով կամ ժապավենով ։
Կրակ
Օլիմպիական կրակը առաջին անգամ վառվել է 1928 թվականի Օլիմպիական խաղերում, որը կայացել է Ամստերդամում:
Օլիմպիական կրակը վառում են Հունաստանում, աստվածուհի Հերայի քանդված տաճարում, որը գտնվում է Օլիմպիա բնակավայրում՝ պարաբոլուդների հայելիներով: Կրակով ջահը փոխանցվում է մեկ ատլեթից մյուսին բազմօրյա սիմվոլիկ էստաֆետայի միջոցով, որը անցնում է 5 մայցամաքների բնակավայրերով: Կրակը հասնում է այն վայրը, որտեղ պետք է անցկացվի Օլիմպիական խաղերի բացման արարողությունը: Վերջնագծին հասած ատլեթը ջահով վառում է օլիմպիական կրակը: Դա խորհրդանշում է խաղերի սկիզբը: Խաղերի ավարտից հետո Օլիմպիական կրակը մարվում է, որը խորհրդանշում է խաղերի փակումը:
Առաջին էստաֆետայի օլիմպիական կրակը Օլիմպիա բնակավայրից և արարողության կազմակերպումը անցկացվել է 1936 թվականի Օլիմպիական խաղերում,որը կայացել է Բեռլինում: Օլիմպիա բնակավայրում կրակը վառվել է 1936 թվականի հունիսի 20-ին, էստաֆետան ավարտվել է Բեռլինում 1936 թվականի օգոստոսի մեկին: Էստաֆետայի ավանդույթի, ինչպես նաև Հունաստանում կրակի վառման հեղինակը և հիմնադիրը հանդիսանում է Կարլ Դիմը, 1936 թվականի Խաղերի մարզական պաշտոնյա Գերմանիայում և Կազմկոմիտեի գլխավոր քարտուղարը: Այդ մտահղացումը Դիմի մոտ առաջ է եկել 1916 թվականին Գերմանիայում կայանելիք Օլիմպիական խաղերի նախապատրաստական աշխատանքների ժամանակ, հետաձգվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի կապակցությամբ:
Դափնու ճյուղ
Դափնու ճյուղ կամ «kotinos», իրենից ներկայացնում է փաթաթված ծաղկեպսակ ճյուղերով, որով պարգևատրում են հաղթանակած մարզինկին ոսկե մեդալի հետ միասին:
Ծաղկեպսակի հանձնաման ավանդույթը վերականգնվել է 2004 թվականի ամառային Օլիմպիական խաղերում՝ Աթենքում:
Հրավառություն
Օլիմպիական հրավառությունը հանդիսանում է հռոմեական հռավառության տարատեսակ, բայց ձեռքերը բարձրացնում են ավելի վեր:
Այս ողջույնի ձևը օգտագործվել է 1924 թվականին Փարիզի և 1936 թվականին Բեռլին Օլիմպիական խաղերի ժամանակ: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո հաշվի առնելով մեծ նմանությունը նացիզմի հրավառության հետ այն չի օգտագործվել, չնայած այն պաշտոնապես արգելված չի եղել:
Թալիսմաներ
Օլիմպիադաների ժամանակ յուրաքանչյուր երկիր թալիսմանը ընտրում է իր հայեցողությամբ: Սովորաբար թալիսմաներ ընտրում են որոշ կենդանիների կամ այլ ոճավորված պատկեր, որը ասոցացվում է հյուրընկալող երկրի մարդկանց մեծամասնության կարծիքի հետ:
Սկզբնական շրջանում Օլիմպիական խաղերի ժամանակ միայն խորհրդանիշն էր և դրոշը: Թալիսմաները վերջին ժամակահատվածում են ի հայտ եկել 1968 թվականին: Ավելին, ոմանք կարծում են, որ օլիմպիական թալիսմանի նախահայրը զվարճալի էր լեռնադահուկորդ Շյուսն է: Գրենոբլում դարձավ սպիտակ Օլիմպիական խաղերի խորհրդանիշը: Մյուսները վստահ են, առաջին թալիսմանը ամերիկյան հովազն է, որը հայտնվեց Մեքսիկայի Օլիմպիական խաղերում:
Ինչ էլ որ լինի, առաջին պաշտոնական թալիսմանը ճանաչվեց գորշուկաշուն Վալդին, որը Մյունխենի 1972 թվականի Օլիմպիական խաղերի թալիսման էր: Վալդին (տղամարդու անուն, քանի որ գերմաներենում գորշուկաշունը պատկանում է արական սեռին) ընտրել էին խաղերի թալիսման նրա համար, ինչպես գրված է Միջազգային Օլիմպիական կոմիտեի կայքում. «նա ունի հատուկ մարզիկի որակներ. դիմացկունություն, համառություն և ճարպկություն»: Վալդին հայտնի է նաև նրանով, որ Օլիմպիական խաղերի պատմության մեջ թալիսման դարձաձ միակ ընտանի կենդանին է:
Խաղերի էմբլեմա
Յուրաքանչյուր օլիմպիական խաղերն ունեն յուրահատուկ էմբլեմա, որը խորհրդանշում է և՛ քաղաք, և՛ ընդունող երկիր: Սովորաբար, բայց ոչ միշտ է,որ էմբլեմայի տարրերը համարվում է օլիմպիական օղակները: Պաշտոնական Օլիմպիական էմբլեման բաղկացած է օլիմպիական խորհրդանիշից և օլիմպիական կարգախոսից. խորհրդանիշը՝ դա հինգ միահյուսված գունավոր օղակներն են սպիտակ ֆոնի վրա, իսկ պաշտոնական կարգախոսն է Citius,, Altius, Fortius ( «Արագ, Բարձր, Ուժեղ»), որը վերջին Խաղերի ժամակա փոխվել է, կամ կարելի է ասել, ոչ պաշտոնական՝ հնարել են մեկ ուրիշը: Օլիմպիական էմբլեմայի օգտագործման իրավունքը միայն է ՄՕԿ-ին և ԱՕԿ-ին է: Ազգային Օլիմպիական կոմիտեները ամեն անգամ ունեցել են իրենց սեփական
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օլիմպիական խորհրդանիշներ
Սպորտանավային ակումբ (Տագանրոգ)
Սպորտանավային ակումբ (Яхт-клуб), երկհարկանի շենք Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում, Տագանրոգի ծոցի ափին։
Պատմություն
Տագանրոգի սպորտանավային ակումբը հիմնադրվել է 1908 թվականին Առևտրային ակումբի ժողովում, այնտեղ էլ սկզբնապես գտնվում էր նրա վարչությունը։ Ակումբի առաջին փայտե շենքը կառուցվել է 19-րդ դարի երրորդ քառորդում։ Շենքը կառուցվել է «Նավագնացության և առևտրի ռուսական ընկերության» միջոցներով։ Ակումբի հարևանությամբ գտնվել են նավակայանը և նավագնացության գործակալությունը։
Փայտյա շենքն ուներ վրանաձև աշտարակներով և պատշգամբներով ինքնատիպ ճարտարապետություն։ Դեպի պատշգամբ տանում էր ձևավոր զարդաձողերով սանդուղքը։ Շենքում կային ռեստորան և բիլիարդ։ Սպորտանավային ակումբի ռեստորանը գտնվել է ջրի վրա՝ նավահանգստում։ Մինչև 1917 թվականի հեղափոխությունը սպորտանավային ակումբի անդամ էին արտոնյալ դասի ներկայացուցիչները։ Մուտքը ակումբ կատարվում էր միայն ակումբի անդամների երաշխավորագրով։ Մուտքի վճարը կազմում էր քսանհինգ կոպեկ։ 1910 թվականին ռեստորանը պահում էր Տ. Նովոմլինսկին, ռեստորանում ամեն օր նվագում էր նվագախումբը։
Սպորտանավային ակումբում եղել է մոտ քսան մակույկ, որոնցով ցանկացողները կարող էին զբոսնել ծովածոցով, այստեղ կանգնած էին մասնավոր զբոսանավեր և մոտորանավակներ։ Տոնական օրերին ակումբում կազմակերպել են էքսկուրսիաներ մակույկներով մինչև Կուլժինսկու ամառանոց և մինչև քաղաքային այգի։ 1930-1950-ական թվականներին ակումբում մարզվել են մարզիկները՝ առագաստային սպորտի թիավարության վարպետները։ 1950 թվականի հունվարին ֆիզկուլտուրայի և սպորտի հանրապետական կոմիտեն որոշում է կայացրել Տագանրոգում սպորտանավային նոր ակումբի 1-ին հերթի շինարարության մասին։ Նոր շենքը կառուցվել է 1952 թվականին քանդված հին շենքի տեղում։ Շենքի նախագծի հեղինակն էր ճարտարապետ Վլադիմիր Իվանովիչ Գրիգորը։
Նոր շենքը կահավորված էր ընդհանուր նավասենյակով, այնտեղ կային ասուլիսների դահլիճ, ուսումնական դասարաններ, բուֆետ և կենցաղային սենյակ։ Կային նաև դիտահարթակ և աշտարակ։
Ներկայում (2017 թվական) նոր ակումբը օլիմպիական հերթափոխի հանրապետական թիվ 3 դպրոցն է ։ 1948 թվականից այստեղ ամեն տարի անցկացվում են գիշերային մրցավազքեր «Տագանրոգսկայա պրավդա» թերթի մրցանակի համար, համառուսաստանյան առաջնություններ և դպրոցական, ուսանող և մեծահասակ մարզիկների մրցումներ։
Սառա Քեյն
Սառա Քեյն (անգլ.՝ Sarah Kane, ), բրիտանացի դրամատուրգ և սցենարիստ։ Առավել հայտնի է իր պիեսներով, որոնք վերաբերվում են փրկագնող սիրո, սեռական ցանկության, ցավի, խոշտանգումների, ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ հոգեբանական, ինչպես նաև խելագարության և մահվան թեմաներին։ Նրա աշխատանքները բնութագրվում են բանաստեղծական լարվածությամբ, կտրված լեզվով և թատերական ձևերի ուսումնասիրությամբ։ Նրա վաղ աշխատանքներում օգտագործվել են էքստրեմալ և բռնի բեմական գործողություններ։
Սառա Քեյնը, ինչպես նաև նրա աշխատանքների հետազոտողները, ինչպիսիք են Գրեմ Սոնդերսը, նրա ոգեշնչումներից մի քանիսը սահմանում են որպես «էքսպրեսիոնիստների թատրոն» և «Յակոբի ողբերգությունը» ։ Քննադատ Ալեքսեյ Սիերցը նրա ստեղծագործությունները դիտարկել է որպես այն բանի մաս, ինչ նա անվանել է դրամայի ձև, որը կտրվել է նատուրալիստների թատրոնի պայմաններից ։ Սառա Քեյնի հրատարակված աշխատանքները բաղկացած են հինգ պիեսներից, մեկ կարճամետրաժ ֆիլմից և «Խնամակալը» The Guardian ամսագրի համար նախատեսված երկու թերթային հոդվածներից։
Կենսագրություն
Սառա Քեյնը ծնվել է 1971 թվականի փետրվարի 3-ին Բրենդվուդում՝ ավետարանիչների խորը կրոնական ընտանիքում, Էսսեքս կոմսությունում։ Շենֆիլդի Բարձրագույն դպրոցն ավարտելուց հերո, Սառան ընդունվել է Բրիստոլի համալսարան, որտեղ սովորել է դրամատուրգիան։ Ավարտելով համալսարանը 1992 թվականին՝ Սառա Քեյնը ընդունվել է Բիրմինգհեմի համալսարանի ասպիրանտուրա, որտեղ սովորել է հայտնի բրիտանացի դրամատուրգ Դեյվիդ Էդգարի դասընթացը ։ Ուսումնառության ավարտից հետո նա համագործակցել է Paines Plough թատրոնի հետ, որի համար գրել է պիեսներ և որտեղ եղել է հաստիքային դրամատուրգ 1998 թվականին։ Համագործակցել է նաև Լոնդոնի «Բուշ» թատրոնի հետ։
Մի շարք տարիների ընթացքում Սառա Քեյնը տառապում էր մանիակալ-դեպրեսիվ պսիխոզով և մի քանի անգամ կամավոր բուժման կուրս էր անցել Լոնդոնի Մոդսլեյ հոգեբուժարանում։ 1999 թվականին նա ընդունվել է Լոնդոնի կենտրոնում գտնվող Թագավորական քոլեջի հիվանդանոց, որտեղ խորը դեպրեսիայի վիճակում ինքնասպան է եղել՝ կախվելով լոգարանում գտնվող լարերից ։
Ստեղծագործական գործունեությունը
Սառա Քեյն ի սկզբանե ուզում էր դառնալ բանաստեղծ, սակայն ավելի ուշ որոշել է, որ չի կարող իր մտքերն ու զգացմունքները փոխանցել պոեզիայի միջոցով։ Նա գրել է, որ իրեն գրավել է տեսարանը, քանի որ «թատրոնը չունի հիշողություն, ինչը դարձնում է նրան առավել գոյատևելի արվեստ... Ես շարունակում եմ վերադառնալ այն հույսով, որ ինչ-որ մեկը մութ սենյակում ինչ-որ տեղ ցույց կտա ինձ մի պատկեր, որն այրում է ինձ իմ մտքում» ։
Սառա Քեյնի առաջին պիեսը՝ «Պայթածները» (1995), հայտնվել է Էդվարդ Բոնդի պիեսում, Լոնդոնի թատերական սկանդալում, երեխայի կողմից քարկոծման տեսարանից հետո խոշորագույն պիեսի կենտրոնում ։ Թատերական քննադատները հարվածել են Սառա Քեյնին՝ երիտասարդ գրողի դեբյուտային աշխատանքն անվանելով «զզվելի» և համեմատելով բեմադրության դիտումը «գլխի ընկղմումը աղբամանի մեջ» ։
Հետագայում Սառա Քեյնը սցենար է գրել «Կաշի» կարճամետրաժ ֆիլմի համար «Ֆեդերայի սերը» (1995), իսկ հետո սկսել է գրել պիեսը (1996), որն անվանել է «Իմ կատակերգությունը»։
Նրա երրորդ «Մաքուր» պիեսի պրեմիերան (1998) կայացել է «Յորքի Դուքսը» թատրոնում, 1998 թվականի ապրիլին Ջեյմս Մաքդոնալդը հանդես է եկել որպես ռեժիսոր։ Այն ժամանակ դա ամենաթանկ բեմադրությունն էր թագավորական պալատի պատմության մեջ։ Քեյնը պիեսը գրել է՝ կարդալով Ռոլան Բարտի այն պնդումը, թե՝ «սիրված լինելը դա Օսվենցիմում լինելն է» ։
Քննադատական կարծիքի փոփոխությունը տեղի է ունեցել Քեյնի չորրորդ՝ Ցանկություն (1998) պիեսում, որի ռեժիսորը Վիկի Ֆեզետստոունն էր և որը ներկայացրել է Պեյնս Պլուգը 1998 թվականին Էդինբուրգի Թրավերս թատրոնում։ Այս պիեսը գրվել է Մարի Քելվեդոն կեղծանվամբ (Մարին նրա երկրորդ անունն էր), մասամբ այն պատճառով, որ այդ գաղափարը զվարճացնում էր Սառային, բայց նաև այն բանի համար, որ պիեսը կարելի էր դիտել առանց վարկաբեկելու նրա հեղինակի տխրահռչակ հեղինակությունը ։ «Ցանկությունը» նշանավորում է Սառայի նախորդ աշխատանքների բեմական բռնության խզումը և անցումը նամակի ավելի ազատ, երբեմն լիրիկական ոճին, որը երբեմն ոգեշնչված է Աստվածաշնչի և Թոմաս Սթեռնս Էլիոթի ընթերցմամբ։ Այդ ժամանակ Քեյնը այն համարում էր իր գրած պիեսներից «ամենածանրը», երբ նա կորցրել էր հավատը սիրո նկատմամբ ։
Նրա վերջին պիեսը «Պսիխոզ 4,48» (1999), ավարտվել է նրա մահից քիչ առաջ բեմադրվել է 2000 թվականին Թագավորական բակում՝ ռեժիսոր Ջեյմս Մաքդոնալդի կողմից։ Սա Քեյնի ամենակարճ և հատվածական թատերական աշխատանքն է, այն առանց սյուժեի և բնույթի է և չկա որևէ նշում, թե քանի դերասան պետք է խաղան պիեսում։ Այն գրվել է այն ժամանակ, երբ Քեյնը տառապում եր ծանր դեպրեսիայից և նկարագրվել է նրա գործընկեր, դրամատուրգ և ընկեր Դևիդ Գրեյգի կողմից, որպես իր առարկայի «հոգեբանական միտք» ունեցող ։ Գրեյգի խոսքով անվանումը գալիս է ժամանակից՝ առավոտյան 4:48-ին, երբ Քեյնը, գտնվելով ընկճված վիճակում, հաճախ արթնանում էր առավոտյան։
Սառա Քեյնի ստեղծագործության վրա զգալի ազդեցություն ունեցած դրամատուրգներից թվում էին Էդվարդ Բոնդը, ինչպես նաև Գեորգ Բյուխները, Անտոնեն Արտոն և Սեմյուել Բեքեթը, ովքեր Մեծ Բեիտանիայում «ուղիղ դեմքին» նորաձև ոճի վառ ներկայացուցիչներ էին։ Սառա Քեյնի պիեսները մեծ ժողովրդականություն են վայելում տարբեր երկրների ժամանակակից ռեժիսորների մոտ։
Քննադատություն և ժառանգություն
Չնայած Սառա Քեյնի պիեսները Մեծ Բրիտանիայում մեծ լսարանի համար երբեք չեն բեմադրվել և սկզբում մերժվել են բազմաթիվ թերթերի քննադատների կողմից, սակայն նրա պիեսները լայնորեն բեմադրվել են Եվրոպայում, Ավստրալիայում և Հարավային Ամերիկայում։ 2005 թվականին թատերական ռեժիսոր Դոմինիկ Դրոմգուլը գրել է, որ նա «անկասկած ամենահետաքրքիր նոր գրողն էր միջազգային ասպարեզում» ։
Նրա գործընկեր դրամատուրգ Մարկ Ռավենհիլը հայտարարել է, որ իր պիեսները «գրեթե անկասկած հասել են կանոնական կարգավիճակի» ։ Ինչ-որ պահի Գերմանիայում նրա պիեսների 17 միաժամանակյա բեմադրություններ են եղել։ 2010 թվականի նոյեմբերին թատերական քննադատ Բեն Բրենթլին ներկայացումը Նյու Յորք Թայմսից անվանել է «Պայթեցնող», «Ցնցող», որը բացվել է երկու տարի առաջ Սոհոյում և դարձել է «Նյու Յորքի՝ տասնամյակի կարևորագույն վարչապետներից մեկը» ։ Դրամատուրգ Ռոբերտ Ասքինսը, ով Թոնի մրցանակի է արժանացել 2015 թվականին, Ձեռք առ Աստված պիեսի համար՝ մեջբերել է Սառա Քեյնին որպես հիմնական ոգեշնչողի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Անգլալեզու դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Բիրմինգհեմի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ
Իջիրակ (արբանյակ)
Իջիրակ, Սատուրնի անկանոն արբանյակն է, հայտնաբերվել է Բրետ Գլեդմանի կողմից 2000 թվականին։
Խաչեր Գալուստյան
Խաչեր Գալուստյան (արևմտ․հայ․՝ Խաչեր Գալուստեան, հոկտեմբերի 21, 1915, Մարաշ, Օսմանյան կայսրություն - դեկտեմբերի 3, 1986, Բեյրութ, Լիբանան), հայ մանկավարժ, պրոֆեսոր։ Իր անունն է կրում Մեծի Տանն Կիլիկո կաթողիկոսության մանկավարժական կենտրոնը ։
Կենսագրություն
Խաչեր Գալուստյանը ծնվել է 1915 թվականի հոկտեմբերի 21-ին Մարաշ քաղաքում։ Երբ 3 տարեկանն է լռանում նրա հորը զինորագրվում է, այդ իսկ պատճառով ընտանիքը ստիպված է լինում նրան հանձնել Պեյթ-շալոմ գերմանական որբանոց։ Մեծ եղեռնի արդյունքում կորցնում է մորը, քրոջը և երկու եղբայրներին։ 1921 թվականին, երբ Ֆրանսիայի զորքը լքում է Զեյթունը և Կիլիկիան, որբանոցներում գտնվող հայ երեխաներին, այդ թվում Խաչեր Գալուստյանին, ուղակում են Հոմս՝ Սիրիա։ 6 ամսից հետո նրանց ուղարկում են Բիբլոս (Ճիպէյլ) ։ Այնտող նա Մերձավոր Արևելքի Ընկերության որբանոցում է մնում մինչ 1924 թվականը։ Ապա Խաչեր Գալուստյանին ուղարկում են Հալեպ, որտեղ ինքը գտնում է իր հորը։ Ուսումը ստանում է Հալեպի Հայ Ավետարանական Պեթելի նախակրթարանում, ապա Հալեպի Ամերիկյան քոլեջում, որի շրջանավարտն է դառնում 1932 թվականին։
1941 թվականի հուլիսի 7 ամուսնանում է Վանուհի Միսիրյանին։ Վանուհին դարձավ Խաչեր Գալուստյանի բոլոր նախաձեռնությունների գլխավոր քաջալերողը և կյանքի ընկեր։ Իր հետ Խաչեր Գալուստյանը ունեցավ 4 զավակ՝ Մովսես-Վարուժան, Շահե, Սեդա, Հուրի-Սևան ։
1958 թվականին մագիստրոսի տիտղոսն է ստանում Բեյրութի Ամերիկյան համալսրարանում (մանկավարժություն)։ 1964 թվականին մեկնում է ԱՄՆ ուսումը շարունակոլու համար։ Երկու տարուց՝ 1966 թվականի փետրվարի 10-ին, Փենսիլվանիա նահանգի Ֆիլադելֆիա քաղաքի Թեմբլ համալսարանը Խաչեր Գալստյանին շնորհում է դոկտորի աստիճանը։ Բեյրութ վերադառնալիս ստանձնում է Հայկազյան քոլեջի (այժմ համալսարանի) մանկավարժության պրոֆեսորի պաշտոնը (1966-1976) ։
1974 թվականին իրականանում է իր երազանքը՝ իր դռնեռրն է բացում նրա դպրոցը (Գալուստյան հրապարփակ կրթական հաստատություն)։ Այն ստեղծվել է Վանուհու և նրանց զավակների ջանքերի շնորհիվ։ Դպրոցը գործել է մինչ 1981 թվականի օգոստոս, երբ Լիբանանում տեղի ունեցող քաղաքացիական պատերազմը այլևս թույլ չէր տալիս դպրոցներին ապահով գործել։
1984 թվականին, հրավերք ստալով, մասկանցում է Գլաձորի համալսարանի 700-ամյակի տոնակատարությանը ։
1985 թվականի դեկտեմբերի 3-ին 69 տարեկան հասակում մահանում է Խաչեր Գալուստյանը ։ 1987 թվականին ստեղծվում է Խաչեր Գալուստյանի անվան մանկավարժալան կենտրոնը Կիլիկիո կաթողիկոսարանի հովանու ներքո։
Արտաքին հղումներ
«Խաչեր Գալուստեան» մանկավարժական կենտրոնի պաշտոնական կայք
Ուղղիչ գաղութ
Ուղղիչ գաղութ, ազատազրկման դատապարտված չափահաս քաղաքացիներին պահելու համար նախատեսված ուղղիչ հիմնարկների տեսակ։ Տարածված էր ԽՍՀՄ-ում, իսկ այժմ՝ հետխորհրդային որոշ երկրներում։
Պատմություն
1929 թվականի հուլիսի 11-ին ԽՍՀՄ ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի «քրեակատարողական հիմնարկների աշխատանքի օգտագործման մասին» որոշմամբ ստեղծվում էին ազատազրկման վայրերի երկու զուգահեռ կառույցներ՝ ԽՍՀՄ Միավորված պետական քաղաքական կառավարում և Հանրապետական ՆԳԺԿ-ի կառավարում։ Առաջին կառույցի հիմքը երեք տարուց ավելի ժամկետով ազատազրկման դատապարտվածների ուղղիչ-աշխատանքային ճամբարներն էին, իսկ երկրորդ կառույցը ներառում էր մինչև երեք տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված անձանց ազատազրկման վայրերը, որոնց պահելու համար անհրաժեշտ էր կազմակերպել գյուղատնտեսական և արդյունաբերական գաղութներ։
1934 թվականին այդ ուղղիչ աշխատանքային գաղութները անցան ԽՍՀՄ գուլագների գլխավոր տնօրինության տակ։
1956 թվականի հոկտեմբերի 25-ի ԽՄԿԿ Կենտկոմի որոշման համաձայն, ԽՍՀՄ ներքին գործերի նախարարության բոլոր ուղղիչ աշխատանքային ճամբարները պետք է փոխանցվեին միութենական հանրապետությունների ներքին գործերի նախարարությունների ենթակայությանը և հետագայում վերակազմավորվեին ուղղիչ աշխատանքային գաղութի :ԽՍՀՄ և 1958 թվականի միութենական հանրապետությունների քրեական օրենսդրության հիմունքները նախատեսում էին ուղղիչ գաղութների ընդհանուր, ուժեղացված տեսակներ՝ խիստ և հատուկ ռեժիմներով, ինչպես նաև գաղութ-բնակավայրեր։
1997 թվականի հունվարի 1-ից Ռուսաստանում Ուղղիչ աշխատանքային գաղութը վերանվանվեց ուղղիչ գաղութ ։
Հիմնական տեսակներ և ռեժիմ
Ուղղիչ գաղութի տեսակը, որտեղ դատապարտյալը պետք է կրի պատիժը՝ որոշում է դատարանը։
Բնակավայր-գաղութներում պահվում են անզգույշ հանցագործությունների, ոչ մեծ և միջին ծանրության դիտավորյալ հանցագործությունների համար առաջին անգամ ազատազրկման դատապարտված, ինչպես նաև դրական բնութագրվող դատապարտյալները, որոնք իրենց համաձայնությամբ տեղափոխվել են ընդհանուր և խիստ ռեժիմի գաղութներից։ Դատապարտյալների այս երեք կատեգորիաները պահվում են տարբեր գաղութներում՝ բնակավայրերում։
Ընդհանուր ռեժիմի գաղութներում են առաջին անգամ դատապարտված, ինչպես նաև անզգույշ և ոչ մեծ կամ միջին ծանրության կանխամտածված հանցագործություններ կատարած հանցագործները, եթե իհարկե դատարանը անհնար է համարում նրանց ուղարկել գաղութ-բնակավայր։ Խիստ ռեժիմի գաղութներում բանտարկվում են առաջին անգամ ազատազրկման դատապարտվածները, ռեցիդիվի և վտանգավոր  ռեցիդիվի ժամանակ դատապարտված հանցագործներ և եթե նրանք նախկինում պատիժը կրել են ազատազրկման ձևով, առանձնապես ծանր հանցագործություններ կատարելու համար։
Ավելի վաղ այս ուղղիչ գաղութներում կային նաև դատապարտյալ կանայք, ովքեր պատիժը կրում էին հատկապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքերի համար։
Հատուկ ռեժիմի գաղութներում պահվում են առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի պայմաններում հանցագործություն կատարած, ցմահ ազատազրկման դատապարտված տղամարդիկ, ինչպես նաև նրանք, որոնց ներում է շնորհվել և նրանք մահապատժի ենթարկվելու փոխարեն ցմահ ազատազրկվել են ։
Կանանց և տղամարդկանց համար նախատեսված ուղղիչ գաղութները առանձին են։
Ընդհանուր, խիստ և հատուկ ռեժիմով ուղղիչ գաղութներում սահմանվել է պատժի կրման երեք տեսակ՝ սովորական, թեթևացված և խիստ։ Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ընդհանուր ռեժիմով գաղութ տեղափոխվող դատապարտյալները պատիժը կրում են սովորական պայմաններով։ Այդ նույն պայմաններում կարող են փոխադրվել թեթևացված պայմաններով պատիժ կրող դատապարտյալները, եթե նրանք ճանաչվել են պատիժը կրելու սահմանված կարգի չարամիտ խախտողներ։ Դրա հետ մեկտեղ, խիստ պայմաններում գտնվող դատապարտյալները սովորական պայմաններով պատիժ կրելու հնարավորություն են ստանում որոշակի ժամկետի ընթացքում տույժերի բացակայության և աշխատանքի նկատմամբ բարեխիղճ վերաբերմունքի դեպքում։
Թեթև պայմաններով ընդհանուր և խիստ ռեժիմով գաղութներում պատիժը կրում են այն դատապարտյալները, որոնք այնտեղ են տեղափոխվել սովորական պայմաններից, եթե նրանք չեն ունեցել պատժի կրման սահմանված կարգի խախտումներ և բարեխղճորեն են վերաբերվել աշխատանքին՝ որոշակի ժամկետի ընթացքում։
Սովորական և թեթև պայմանների դեպքում դատապարտյալները ապրում են հանրակացարաններում, իսկ խիստ պայմաններում՝ փակ սենյակներում նույնիսկ իրավունք ունեն օրական մեկուկես ժամ տևողությամբ զբոսանքի, եթե դրսում չեն աշխատում։
Դատապարտյալների անձնական հաշիվներում առկա այն միջոցները, որոնք դատապարտյալները կարող են ծախսել սննդամթերքի և առաջին անհրաժեշտության առարկաների ձեռքբերման համար՝ բացի պատիժը կրելու ընթացքում վաստակած և որպես կենսաթոշակ ու սոցիալական նպաստ ստացած միջոցներից, ինչպես նաև մերձավորների հետ տեսակցությունների, ծանրոցների և փաթեթների քանակը, որոնք նրանք իրավունք ունեն ստանալու, հեռախոսազանգերի, որոնց իրավունքը ևս ունեն, սակայն դրանք նույնպես կախված են գաղութի տեսակից և պայմաններից։
Արտաքին Հղումներ
Կատեգորիա:Բանտեր Կատեգորիա:Հարկադիր աշխատանք
Արեգյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Պոնյո ձկնիկը ժայռին
Պոնյո Ձկնիկը ժայռին (崖の上のポニョ), 2008 թվականին թողարկված ճապոնական ֆենթեզի անիմացիոն ֆիլմ է, որը գրել և նկարահանել է Հայաո Միյաձակին։ Սա Միյաձակիի ստեղծագործական կյանքի 10-րդ ֆիլմն է, և ութերորդը՝ Ghibli ստուդիայում։ Ճապոնիայում պրեմիերան կայացել է 2008 թվականի հուլիսի 19-ին, Կանադայում՝ 2009 թվականի օգոստոսի 14-ին և Միացյալ Թագավորությունում՝ 2010 թվականի փետրվարի 12-ին։ Ֆիլմը արժանացել է մի շարք մրցանակների, որոնց թվում՝ Ճապոնիայի Տարվա Անիմացիայի Ակադեմիական Մրցանակին (アニメーション作品賞)։
Անիմեն պատմում է Պոնյո անունով ոսկե ձկնիկի մասին, որը, հանդիպելով հինգամյա Սոոսկեին՝ մարդ-տղայի, ինքն էլ է ուզում մարդ-աղջիկ դառնալ։
Հերոսները
Սեյու՝ Յուրիա Նարա
Սեյու՝ Հիրոքի Դոի
Սեյու՝ Տոմոկո Յամագուչի
Սեյու՝ Կաձուշիկա Նագաշիմա
Սեյու՝ Ջոջի Տոկորո
Սեյու՝ Յուկի Ամամի
Արտադրությունը
Ֆիլմը թողարկել է Տոհոն, 2008 թվականի հուլիսի 19-ին, ամբողջ Ճապոնիայի թատրոններում ու կինոթատրոններում, ինչպես նաև վաճառքում։ Առաջին ամսում անիմեն բերեց 10 բիլիոն էնի շահույթ (մոտավորապես 91 միլիոն դոլար), իսկ մինչև 2008 թվականի նոյեմբերի 9-ը ամբողջ շահույթը կազմում է 15․0 բիլիոն էն (մոտավորապես 153․1 միլիոն դոլար)։
Տոկիոյի Անիմե Ֆեյրը ընտրել է Պոնյոն որպես 2008 թվականի լավագույն անիմե։
Կոնցեպցիան
Անիմեի վրա աշխատանքները սկսել են 2006 թվականի մայիսին։
Հայաո Միյաձակին՝ ֆիլմի ռեժիսորն ու սցենարիստը, ասել է, որ իր ոգեշնչման աղբյուրը Հանս Քրիստիան Անդերսոնի «Փոքրիկ Ջրահարսը» պատմվածքն է, բայց նա պատմվածքից շատ ավելի հեռու է գնացել։ Անիմացիայի ռեժիսոր Կացույա Կոնդոի ու գեղարվեստական ղեկավար Նոբորու Յոշիդայի հետ Միյաձակին իր առջև մի շարք նպատակներ էր դրել, որոնց թվում էր Պոնյոին նկարելիս բացառապես ավանդական տեխնոլոգիաների օգտագործումը, որպեսզի ներկայացվի Յոշիդայի արվեստը «մաքուր վիճակում» ու երեխայի ներաշխարհի անկեղծությունն ու կենսուրախությունը։