cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լվովի պրոֆեսորների սպանություն
Ընթացք
1941 թվականի հուլիսի 3-ի լույս 4-ի գիշերը մի քանի խմբեր, որոնք բաղկացած են եղել էսէսականներից, ոստիկանությունից ու դաշտային ժամդարմերիայից, ՍՍ-ի սպաների գլխավորությամբ ազգությամբ լեհ մի քանի տասնյակ պրոֆեսորների են ձերբակալել, որոնք աշխատել են Լվովի բուհերում։ Բացի նրանցից՝ ձերբակալվել են 18-ից բարձր բոլոր տղամարդիկ, որոնք նրանց հետ գտնվել են նույն սենյակում։ Ցուցակները կազմված են եղել դեռևս մինչև քաղաք ներխուժումը։ Այս ցուցակների հետ առնչություն կարող էր ունենալ մի հոլանդացի՝ Փիթեր Մենտեն անունով, որը մուտք ուներ Լվովի հարուստ տներ և գիտեր, թե ով ինչպես է ապրում։ Հուլիսի 4-ի վաղ առավոտյան պրոֆեսորներից մեկը և բազմաթիվ սպասավորներ ազատ են արձակվել, մինչդեռ մնացածին գնդակահարել են Վուլեցկի անտառում կամ Աբրահամովիչների դաստիարակչական տան ներքին բակում։
Էդուարդ Մանասյան
Կենսագրություն
Ծնվել է 1969 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Ասկերանի շրջանի Ներքին Սզնեք գյուղում։ Ավարտել է միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև ընդունվել Երևանի գյուղատնտեսական ինստիտուտի ագրոնոմիայի ֆակուլտետը ։
Ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո ուսումը տեղափոխել է հեռակա բաժին և վերադարձել գյուղ ։
Լվովի պրոֆեսորների սպանություն
Ընթացք
Պրոֆեսոր Կազիմիր Բարտելը գնդակահարվել է ավելի ուշ՝ 1941 թվականի հուլիսի 26-ին։
Էդուարդ Մանասյան
Կենսագրություն
1991 թվականին կամավորագրվել է գյուղի ինքնապաշտպանական ջոկատում։ Մասնակցել է Մարտակերտի և Ասկերանի շրջանների պաշտպանական մարտերին ։
1993 թվականի մարտի 15-ին վիրավորվել է Աղդամի շրջանի Շելլիի գրոհի ժամանակ և ապրիլի 8-ին մահացել Երևանի հիվանդանոցներից մեկում։ Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ «Արիության համար» մեդալով ։
Լվովի պրոֆեսորների սպանություն
Ընթացք
1943 թվականի հոկտեմբերին գնդակահարվածների աճյունները տեղափոխվել են Կրիվչիցկի անտառ և այրվել տասնյակ այլ դիակների հետ՝ նացիստական հանցագործությունների հետքերը թաքցնելու նպատակով ։
Էդուարդ Մանասյան
Կենսագրություն
Ամուսնացած չէր։ Հանգչում է Ներքին Սզնեքի գերեզմանատանը ։
Լվովի պրոֆեսորների սպանություն
Ընթացք
Ինչպես նշում է լեհ պատմաբան Զիգմունդ Ալբերտը, սպանվածների տները զբաղեցրել են գեստապոյի բարձրաստիճան պաշտոնյաներն ու ուկրաինական ոստիկանությունը ։
Ուկրաինայի ԳԱԱ պատմության ինստիտուտի աշխատությունում, որը նվիրված է 1939-1956 թվականներին «Ուկրաինական ազգայնականների կազմակերպության» ու «Ուկրաինական ապստամբ բանակի» գործունեությանը, նշված է.
Ռիշարդ Տոժեցկու աշխատությունում, որին հղում են կատարում ուկրաինացի պատմաբանները, նաև նշված է.
Պատմության ինստիտուտի վերոնշյալ աշխատությունում խոսվում է այն մասին, որ գերմանական Համբուրգ քաղաքի դատախազությունը 1966 թվականին հայտարարել է.
Ապանվածների անվացանկ
Ուկրաինացի գորղ, հրապարակախոս Վլադիմիր Բելյաևը, ով երկար ժամանակ ուսումնասիրել է այս հարցը, ներկայացրել է սպանվածների հետևյալ ցուցակը.
Ֆաշիստական վայրագություններն ուսումնասիրող Լվովի հանձնաժողովի ցանկում ներառվել են նաև հետևալ անձինք.
Լեհ պատմաբան Զիգմունդ Ալբերտը ցուցակին ավելացնում է նաև հետևյալ անձանց.
Հետպատերազմյան իրադարձություններ ու ժամանակակից գնահատականներ
1946 թվականի փետրվարի 15-ին՝ Նյուրնբերգի դատավարության ժամանակ, դատական մեղադրող, խորհրդային կողմի ներկայացուցիչ Սմիրնովը մեջբերել է նյութերից հատվածներ, որոնք հավաքվել են «Լվովի մարզում գերմանական հանցագործությունները բացահայտելու» հատուկ հանձնաժողովը.
Ո՛չ «Նախտիգալ» գումարտակը, ո՛չ էլ նրա հրամանատարը՝ օբերլեյտենանտ Տեոդոր Օբերլենդերը, գործում չեն հիշատակվել։
Ինչպես վստահեցնում է պատմաբան Ալեքսանդր Գոգունը, Օբերլենդերի վարկաբեկումը սկսվել է ավելի ուշ՝ վեց տարի անց այն բանից հետո, երբ հակակոմունիստական հայացքներ ունեցող Օբերլենդերը նշանակվել ԳԴՀ-ի՝ փախստականների հարցերով նախարար (Կոնրադ Ադենաուերի կաբինետում)։ 1959 թվականին ԽՍՀՄ Պետական անվտանգության կոմիտեն Օբերլենդերին մեղադրել է այն բանում, որ նա 1941 թվականին, եղել է «Նախտիգալ» գումարտակի անդամ, որը մասնակցել է պատերազմի ժամանակ լեհերի ու հրեաների ոչնչացմանը, այդ թվում և Լվովում։ Կոմունիստական մամուլի միջոցով Գերմանիայի դեմոկրատական հանրապետությունում, Լեհաստանում, ԽՍՀՄ-ու ու ԳԴՀ-ում տեղեկություն է տարածվել «Նախտիգալի» մասնակցության մասին 1941 թվականի Լվովի ահաբեկչությունում։ ԳԴՀ-ում խորհրդային կողմի «Գերմանական միության կոմիտե» նախաձեռնությամբ հրապարակվել է «Ճշմարտությունն Օբերլենդերի մասին» գիրքը, որում ներկայացվել են նրա դեմ ցուցմունքներ։
1960 թվականի ապրիլի 29-ին Գերմանիայի դեմոկրատական հանրապետությունում կայացած դատավարությունը Օբերլենդերին մեղավոր է համարել Լվովի լեհ մտավորականության, ինչպես նաև լվովցի հրեաների սպանության մեջ։ 1960 թվականի մայիսի 4-ին Գերմանիայի դաշնային հանրապետությունը ստիպված Օբերլենդերին ուղարկել է թոշակի։
1993 թվական Օբերլենդերի նկատմամբ դատարանի որոշումը չեղարկվել է ։
Ամեն դեպքում, որոշ լեհեր նախկինի պես կարծում են, որ սպանությանը մասնակից է եղել «Նախտիգալ» գումարտակը։ 2004 թվականին լեհական «Ուկրաինացի ազգայնականների կազմակերպության զոհերի միավորման» ղեկավար Ստեպան Սեկերկան «Նախտիգալի» անդամների մասնակից չլինելը լվովցի մտավորականների սպանության գործին համարել է փաստերի աղավաղում ։
Գերմանացի մասնակիցների ճակատագիր
Կարլ Շյոնգարտը 1946 թվականին դատապարտվել է մահապատժի 1946 թվականին մայիսի 16-ին բրիտանացի պարաշյուտիստների սպանման մեղադրանքով և 1946 թվականի մայիսի 16-ին կախաղան է հանվել Համելնում։
Վալտեր Կուչմանը պատերազմից հետո փախել է Արգենտինա, Բուենոս Այրեսում ապրել Պեդրո Օլմո անուն-ազգանունով։ 1985 թվականին ձերբակալվել է Ինտերպոլի կողմից և հաջորդ տարի մահացել հիվանդանոցում։ ԳԴՀ-ին արտահանձնումը այդպես էլ չի կայացել։
Հանս Կրյուգերը ձերբակալվել է Նիդերլանդներում և ազատվել 1948 թվականին։ 1968 թվականին դատապարտվել է ցմահ ազատազրկման ոչ թե լվովցի պրոֆեսորների սպանության, այլ Ստանիսլավայում կատարած հանցագործության համար։ Ազատվել է 1986 թվականին և երկու տարի անց մահացել 78 տարեկան հասակում։
Կուրտ Ստավիցկին ապրել է ԳԴՀ-ում Կուրտ Շտայն անուն-ազգանունով։ Մահացել է 1959 թվականին, դատապարտման չի ենթարկվել։
Գրականություն
Կատեգորիա:Զանգվածային սպանություն Կատեգորիա:Լվովի պատմություն Կատեգորիա:Ուկրաինայի պատմություն
Սաֆիթայի գավառ
Սաֆիթայի գավառ, (lang-ar) Սիրիայի Արաբական Հանրապետության գավառի կարգավիճակ ունեցող վարչական միավոր, որը հանդիսանում է Տարտուսի մարզի 5 գավառներից մեկը։
Վարչական կենտրոնն է Սաֆիթա քաղաքը։ 2004 թվականի մարդահամարի տվյալներով գավառը ունի 129 632 բնակչություն ։
Սաֆիթայի գավառը բաղկացած է 6 շրջաններից՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սաֆիթայի գավառ
TCPView
TCPView, ոչ անվճար ծրագիր, որը աշխատում է Microsoft Windows օպերացիոն համակարգի վրա և մշակված է Sysinternals-ի կողմից։ Այն չի պահանջում տեղադրում և մանրամասն տեղեկություն է տրամադրում բոլոր TCP, UDP և TCPV6 ինտերնետ միացումների մասին, ինչպես նաև հեռակա հասցեների, որոնց հետ տեղադրվում է կապը։
Բնութագիր
TCPView իրենից ներկայացնում ճկուն և օգտագործման մեջ հասարակ ծրագիր, որը հավելում է Netstat ծրագրին, որն էլ մտնում է Microsoft Windows օպերացիոն համակարգի ստանդարտ ծրագրերի փաթեթում։
Ծրագիրը տրամադում է բոլոր TCP, UDP և TCPV6, պրոտոկոլով միացված բոլոր միացումների վերջնակետերի ցանկը, ինչպես նաև տրամադրում է մանրամասն տեղեկություն, այդ թվում հեռակա հասցեների, միացման կարգավիճակը, բաց պորտերը և ինչպիսի ծրագրեր են նրանք օգտագործում, և անհրաժեշտության ընթացքում անջատել այն, և այլն։
TCPView-ին ունակ է աշխատել Windows 95-ի վրա, եթե արդեն կա տեղադրված Winsock 2-ի թարմացումների փաթեթը։
Tcpvcon
Ստանդարտ TCPView ծրագիրը, ներառված է «Tcpvcon»-ում տեխնիկական հնարավորություններով, սակայն այն նախատեսված է հրամանների տողից աշխատելու համար։
Tcpvcon հրամանային տողի կարգավորումներ․
Արտաքին հղղումներ
Կատեգորիա:Ազատ ծրագրային ապահովում Կատեգորիա:Համակարգային ծրագրեր Կատեգորիա:Վինդոուզի ծրագրային ապահովում
Էկրան (ստեղծագործական միություն)
«Էկրան» ստեղծագործական միություն, խորհրդային և ռուսական կինոընկերություն, որը զբաղվում է հեռուստաֆիլմերի և մուլտիպլիկացիոն ֆիլմերի արտադրությամբ։
Պատմություն
Հիմնադրվել է 1964 թվականի փետրվարի 24-ին, «Կենտրոնական հեռուստատեսության ֆիլմերի արտադրության բաժին» անվամբ։ Մոսկվայում այդ ժամանակ բնության մեջ կատարվող նկարահանումներին մասնակցել է հինգ կինոօպերատոր։ 1968 թվականին «Կենտրոնական հեռուստատեսության ֆիլմերի արտադրության բաժինը» վերանվանվել է` կոչվելով «Էկրան» ստեղծագործական միություն` մտնելով ԽՍՀՄ հեռուստառադիոյի կազմի մեջ։ 1990 թվականի հոկտեմբերի 15-ին «Էկրան» ստեղծագործական միությունը վերանվանվել է` կոչվելով «Սոյուզտելեֆիլմ» ստեղծագործական-արտադրական միություն ։ 1997 թվականի մայիսի 15-ին դուրս է եկել «Օստանկինո» լիկվիդացիոն կոմիսիայից և վերաձևավորվել է որպես պետական միացյալ կազմակերպություն ։ 17 տարի շարունակ «Էկրանի» ղեկավարն է եղել Բորիս Հեսինը ։
Կառուցվածք
«Էկրան» ստեղծագործական միությունը բաղկացած էր վեց ստորաբաժանումներից.
«Մուլտտելեֆիլմ» ստուդիա
Ստուդիայի առաջընթացի համար «Սոյուզմուլտֆիլմ»-ից այստեղ են տեղափոխվում Բորիս Բուտակովը, Ռասա Ստրաուտմանեն, Լեոնիդ Արիստովը, Աիդա Զյաբլիկովան, Վլադիմիր Սամսոնովը և այլ ռեժիսորներ ու նկարիչներ։ 1970-ական թվականներին ստուդիա են տեղափոխվել Ռոզալիա Զելման, Նաթան Լերները, իսկ 1981 թվականին «Կիևնաուչֆիլմ»-ից գալիս են Ալեքսանդր Տատարսկին և Իգոր Կովալյովը, 1989-ին` Գենադի Տիշենկոն։ Ստուդիայի հետ աշխատել են այնպիսի հայտնի դերասաններ, ինչպիսիք են Կլարա Ռումյանովան, Տատյանա Պելտցերը, Գեորգի Բուրկովը, Վսեվոլոդ Աբդուլովը, Գեորգի Վիցինը, Մարիա Վինոգրադովան, Բորիս Ռունգեն, Վյաչեսլավ Նեվիննին, Զինաիդա Նարիշկինան, Օլգա Արոսևան, Սպարտակ Միշուլինը, Լեոնիդ Բրոնևոյը, Եֆիմ Շիֆրինը, կոմպոզիտորներ Վլադիմիր Շաինսկին, Էդուարդ Արտեմևը, Յուրի Չերնավսկին։ 1980-ական թվականներին ստուդիան գտնվում էր «Օստանկինո» հեռուստակենտրոնի առաջին հարկում, այսօր այնտեղ գտնվում է օպերատորական բաժին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի ընկերություններ
Ապրես Հովսեփյան
Ապրես Միքայելի Հովսեփյան (1966 հուլիսի 18, Ակնաղբյուր - 1993 օգոստոսի 15), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան պատերազմի մասնակից ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1966 թվականի հուլիսի 18-ին Հադրութի շրջանի Ակնաղբյուր գյուղում։ Ավարտել է գյուղի 8-ամյա դպրոցը, ապա՝ Ուխտաձորի միջնակարգ դպրոցը ։
1984-86 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո աշխատել է Ստեփանակերտի քարհանքի Հադրութի շրջանի Վարդաշատ գյուղի մասնաճյուղում ։
Արցախյան շարժմանը մասնակցել է 1988 թվականից։ Մասնակցել է շրջանի սահմանամերձ գյուղերի պաշտպանական մարտերին։ Զոհվել է 1993 թվականի օգոստոսի 15-ին մարտական գործողությունների ժամանակ ։
Ամուսնացած էր, ունի երկու երեխա։ Հանգչում է գյուղի գերեզմանատանը ։
Սին (քաղաք)
Սին (Sinj, Signo, Sign, Signa, Zein), քաղաք Խորվաթիայի հարավային մասում։ Բնակչությունը կազմում է 11478 մարդ (2011) :
Ընդհանուր տեղեկություններ
Սինը գտնվում է լեռնոտ տարածաշրջանում՝ Դալմաթիայի հյուսիսային ափին։ Ամենամոտ քաղաքներն են Սպլիտը, (25 կմ հարավ) և Կնինը (65 կմ հյուսիս-արևմուտք)։ 10 կմ դեպի հյուսիս-արևելք անցնում է Բոսնիա և Հերցեգովինայի սահմանը։ Սինի միջոցով անցնում է կարևոր խճուղի՝ Սպլիտ-Սին-Կնին-Կարլովաց, որը կենտրոնական մասի երկրները միացնում է Ադրիատիկ ծովին։
Քաղաքից 5 կմ հեռավորության վրա հոսում է Ցետինա գետը։ Սինը խոշորագույն քաղաք է, հայտնի է նաև Սինսկո Դաշտ կամ Ցետինսկա Կրայինա։ Հովիտը բոլոր կողմերից շրջապատված է լեռներով, որոնցից առավել բարձր է Դինարան՝ լեռնաշղթա Սինայի հյուսիս-արևելքում, որով անցնում է Բոսնիայի սահմանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորվաթիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Սպլիտսկո Դալմատինսկա Կատեգորիա:1524 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հենրիխ Հարությունյան
Հենրից Վաչենի Հարությունյան (1962 հունիսի 25, Գյունե Ճարտար, Մարտունու շրջան - 1994 հունվարի 27), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան պատերազմի մասնակից ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1962 թվականի հունիսի 25-ին Մարտունու շրջանի Գյունե Ճարտար գյուղում։ Ստացել է միջնակարգ կրթություն ։
Ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո աշխատել է կոնդենսատորների գործարանի Ճարտարի մասնաճյուղում ։
Արցախյան շարժմանը մասնակցել է 1991 թվականից։ Մասնակցել է Խոջավենդի, Ամիրանլարի, Կուրոպատկինոյի, Մուղանլուի, Ղուրուչուխի, Ղարադաղլուի, Մարտակերտի շրջանի, Գևորգավանի, Սիփանի համար մղված մարտերին ։
Զոհվել է 1994 թվականին հունվարի 27-ին «Սիփան 1» դիրքում։ Ամուսնացած էր, ունի մեկ երեխա, որը ծնվել է զոհվելուց հետո։ Հանգչում է Ճարտարի գերեզմանատանը ։
Հրայր Ստեփանյան
Հրայր Ռաֆիկի Ստեփանյան (1968 մարտի 10, Ստեփանակերտ - 1992 սեպտեմբերի 27, Քարագլուխ), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան պատերազմի մասնակից ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1968 թվականի մարտի 10-ին Ստեփանակերտ քաղաքում։ Ավարտել է թիվ 5 միջնակարգ դպրոցի ութերորդ դասարանը, իսկ թիվ 21 միջնակարգ պրոֆտեխուսումնարանում ստացել է խառատի մասնագիտություն և միջնակարգ կրթություն ։
Զինվորական պարտադիր ծառայությունն անցել է Թբիլիսի և Բաքու քաղաքներում։ 1989 թ թվականին զորացրվելուց հետո կամավորագրվել է պաշտպանական ջոկատներից մեկում։ Եղել է ՀՄՄ-2 զրահամեքենայի մեխանիկ վարորդ։ Մասնակցել է Կրկժանի, Շուշիի, Քյոսալարի, Ջանհասանի, Ջամիլուի, Նախիջևանիկի, Դահրազի, Քարագլխի համար մղված մարտերին ։
Զոհվել է 1992 թվականին սեպտեմբերի 27-ին, Քարագլուխ գյուղի պաշտպանության ժամանակ։ Հետմահու պարգևատրվել է ԼՂՀ «Արիության համար» և «Շուշիի ազատագրման համար» մեդալներով։ Ամուսնացած չէր։ Հանգչում է Ստեփանակերտի քաղաքային գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1968 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 10 ծնունդներ Կատեգորիա:Ստեփանակերտ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:1991 մահեր Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 27 մահեր Կատեգորիա:Քարագլուխ գյուղում մահացածներ Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի մասնակիցներ հայկական կողմից
Էտտորե Բաստիկո
Էտտորե Բաստիկո (Ettore Bastico, ), իտալացի ռազմական և պետական գործիչ։ Իտալիայի մարշալ (1942 թվականի օգոստոսի 12)։
Ծառայության սկիզբ
Բաստիկոն իր ծառայությունը սկսել է 1896 թվականից։ Ավարտելով Մոդենի ակադեմիան` ծառայության է անցել կրտսեր լեյտենանտի կոչումով բերսալիերների գնդում։ 1899 թվականի դեկտեմբերի 21-ից եղել է լեյտենանտ, իսկ հետո` կապիտան, 1909 թվականի սեպտեմբերի 3-ից ծառայել է բերսալյերների երկրորդ գնդում։
Իտալա-թուրքական պատերազմի և Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակից է։ Եղել է 50-րդ, 25-րդ, 28-րդ և 32-րդ դիվիզիաների շտաբների ղեկավարը։
1919-1923 թվականներին եղել է ռազմածովային ակադեմիայի համակարգողը Լիվորնոյում։
1923-1927 թվականներին եղել է բերսալյերների 9-րդ գնդի հրամանատարը, 1929-1931 թվականներին` «Գորինա»-ի 14-րդ բրիգադի հրամանատարը։
1932-1933 թվականներին եղել է «Արքայազն Եվգենի Սավոյսկի» 1-ին հեծելազորային դիվիզիայի հրամանատարը։
Աֆրիկական կազմակերպություն
1935 թվականին տեղափոխվում է Եթովպիա, որտեղ մասնակցում է Իտալա-էթովպական պատերազմին։ Այդ թվականից էլ «մարտի 23» սևվերնաշապիկավորների 1-ին դիվիզիայի հրամանատարն է։
1936-1939 թվականներին ղեկավարել է 3-րդ կորպուսը։
1936 թվականի դեկտեմբերի 24-ին նշանակվել է 2-րդ կորպուսի հրամանատար։
Վերադարձը Եվրոպա և մասնակցությունը Իսպանական պատերազմին
1936 թվականին Մուսոլինին որոշում ընդունեց ուղարկել իտալական զորքերին քաղաքացիական պատերազմի արդյունքում գրավված Իսպանիա։ Բաստիկոյին ուղարկեցին Իտալիա, նա նշանակվեց Իսպանիայում իտալական զորախմբի ղեկավար (Corpo Truppe Volontarie, CTV):
1938 թվականին մեկնել է Իտալիա։ Նշանակվել է 2-րդ բանակի հրամանատար, որը 1940 թվականից գտնվում էր Գլխավոր հրամանատարության հսկողության տակ։
1939 թվականից սենատոր է եղել։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցություն
1941 թվականի հուլիսի 12-ին ստացել է Դոդեկանեսի կղզիների գեներալ-նահանգապետի, Լիբիայի գեներալ-նահանգապետի և Առանցքի ուժերի և Հյուսիսաֆրիկյան ռազմագործողության երկրների ռազմական ուժերի հրամանատարի կոչում է ստացել։ Այդ ժամանակ պաշտոնապես իրեն էր ենթարկվում նաև Ռոմելի Գերմանական աֆրիկական կորպուսը, ինչպես նաև XX մոտոհրաձգային և XXI իտալական կորպուսները։ Սակայն փաստացիորեն Ռոմելն արհամարհում էր Բաստիկոյին և ինքն էր հրամաններ տալիս զորքերին` այդ մասին չտեղեկացնելով հրամանատարին։
Հեռացում և հրաժարական
1942 թվականի փետրվարին Ռոմելը փաստացիորեն հեռացրեց Բաստիկոյին ղեկավարումից, և նա վերադարձավ Իտալիա, որտեղ և հրաժարվեց գործերից։ 1943 թվականից պաշտոնապես թողել է դիրքերը։
Կյանքի մնացած հատվածն անցկացրել է զբաղվելով պատմությամբ և գրական գործունեությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի գրողներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Իտալիայի մարշալներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալիայի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Ռազմական պատմաբաններ
Յուստուս Լիբիխ
Յուստուս Լիբիխ (Liebig, ), գերմանացի քիմիկոս, ագրոքիմիայի հիմնադիրներից։ Հիսենի և Մյունխենի համալսարանների պրոֆեսոր, 1830 թվականիցից՝ Պետերբուրգի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ, 1860 թվականից՝ Բավարիայի Գիտությունների ակադեմիայի պրեզիդենտ։ Հիմնական հետազոտությունները վերաբերում են օրգանական քիմիայի բնագավառին։ Լիբիխի աշխատանքները նպաստել են ռադիկալների տեսության հաստատմանը։ Առաջինն է ֆրանսիացի քիմիկոս է. Սուբեյրանի հետ միաժամանակ և նրանից անկախ ստացել քլորոֆորմ (1831) և քացախալդեհիդ (1835), հայտնաբերել հիպուրաթթուն, կաթնաթթուն և այլ կարբոնաթթուներ։ Կատարելագործել է օրգանական միացություններում ածխածնի և ջրածնի որոշման եղանակները (1831—1833), տվել խմորման և նեխման քիմիական տեսությունը։ 1840-թվականին առաջ է քաշել բույսերի հանքային սննդառության տեսությունը, որը նպաստել է երկրագործության մեջ հանքային պարարտանյութերի լայն կիրառմանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի քիմիկոսներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Բոննի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների արվեստի և գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Էրցհերցոգ Ֆելիքս Ավստրիացի
Կյանքի վաղ շրջան
Էրցհերցոգ Ֆելիքս Ավստրիացին ծնվել է 1916 թվականի մայիսի 16-ին Վիեննայի Շյոնբրունի պալատում։ Նա Ավստրո-Հունգարիայի վերջին կայսեր` Կարլ I-ի (1887—1922) և նրա կնոջ` Ցիտա Բուրբոն-Պարմցու (1892-1989) վերջին երրորդ որդին է, էրցհերցոգ Օտտո ֆոն Հաբսբուրգի, Ռոբերտի, Կարլ Լյուդվիգի և Ռուդոլֆի եղբայրը ։
Ֆելիքսը մկրտվել է Շյոնբրունում 1916 թվականի հունիսի 8-ին կայսր Ֆրանց Իոսիֆ I-ի ներկայությամբ։ Նրա կնքահայրը եղել է իր հորեղբայր, Սաքսոնիայի արքա Ֆրիդրիխ Ավգուստ III-ը, իր տատիկի` արքայադուստր Մարիա Ժոզեֆա Սաքսոնացու եղբայրը ։ 1916 թվականի նոյեմբերի 21-ին` 96-ամյա կայսր Ֆրանց Յոզեֆ I-ի մահից հետո, Ավստրո-Հունգարիայի նոր կայսր է դարձել նրա թոռնիկ-զարմիկ Կարլ I-ը (Ֆելիքսի հայրը)։
1918 թվականին Ավստրո-Հունգարիան պարտություն է կրում Առաջին համաշխարհային պատերազմում և մասնատվում է առանձին պետությունների։ Ավստրիան ու Հունգարիան հռչակվում են հանրապետություններ։ 1919 թվականին կայսերական ընտանիքը ստիպված էր Ավստրիայից գաղթել Շվեյցարիա։ 1921 թվականին` կայսր Կարլի` Հունգարիայում իշխանության հասնելու անհաջող փորձերից հետո, կայսերական ընտանիքը արտաքսվում է պորտուգալական Մադեյրա կղզի։ 1922 թվականի ապրիլի 1-ին 34-ամյա կայսր Կարլ I-ը` Ֆելիքսի հայրը, Մադեյրայում մահանում է թոքերի բորբոքումից։ Նույն 1922 թվականին նրա այրին` Ցիտան, երեխաների հետ հաստատվում է Իսպանիայում, ապա 1929 թվականին անցնում Բելգիա։ Էրցհերցոգ Ֆելիքսը սովորել է Լյովենի կաթոլիկ համալսարանում։
1937 թվականի աշնանը էրցհերցոգ Ֆելիքս ֆոն Հաբսբուրգը թույլտվություն է ստանում Ավստրիա վերադառնալու, որտեղ սովորում է Վիներ Նոյշտադտի Թերեզիանա ակադեմիայում։ Նա միապետության անկումից հետո դառնում է առաջին Հաբսբուրգը, ով կարիերան շարունակել է որպես ավստրիական բանակի սպա ։ 1938 թվականին` Անշլյուսից հետո, էրցհերցոգ Ֆելիքսը քրոջ` Ադելաիդայի հետ Ավստրիայից փախել է Չեխոսլովակիա ։
Առնոլդ Բալայան
Առնոլդ Միքայելի Բալայան (, Նախիջևանիկ, Ասկերանի շրջան), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան առաջին պատերազմի մասնակից ։
Էրցհերցոգ Ֆելիքս Ավստրիացի
Կյանքի վաղ շրջան
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ էրցհերցոգ Ֆելիքսը և Կարլ Լյուդվիգը, ով այդ ժամանակ գտնվում էր ԱՄՆ-ում, ծառաության են կանչվել 101-րդ հետևակային զորագնդում, որը հայտնի էր «Ավստրիական ազատ զորագունդ» անվանումով։ Սակայն այդ զորագունդը, որտեղ զինվորների մեծամասնությունը հրեա կամավորներ էին, հրաժարվում է ավստրիացի էրցհերցոգներին իր շարքերում ընդունելուց ։
Առնոլդ Բալայան
Կենսագրություն
Ծնվել է 1954 թվականի հունիսի 19-ին Բաքու քաղաքում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ընտանիքով տեղափոխվել է Ստեփանակերտ, աշխատել էլեկտրատեխնիկական գործարանում։ Մասնակցել է մի շարք մարտերի ։
Էրցհերցոգ Ֆելիքս Ավստրիացի
Վերադարձ Ավստրիա
Էրցհերցոգ Ֆելիքսը, ի տարբերություն իր եղբայր Օտտոյի, չի հրաժարվել ավստրիական գահի հանդեպ ունեցած իր իրավունքներից և հայտարարել է, որ դա կհանգեցնի իր իրավունքների խախտմանը։ Արդյունքում նրան արգելել են Ավստրիա մտնել` բացառությամբ 1989 թվականին եռօրյա մուտքից` իր մոր` Ցիտայի թաղմանը մասնակցելու համար ։ 1996 թվականի մարտի 10-ին` այն բանից հետո, որբ Ավստրիան մտել է Եվրամիություն, Ավստրիայի և հարևան երկրների միջև սահմանային անցակետերը դադարել են աշխատել։ Էրցհերցոգ Ֆելիքսը նույն օրը ևեթ Գերմանիայից անցնում է Ավստրիա և հաջորդ օրը հրավիրում մամուլի ասուլիս, որպեսզի հայտարարի իր` հայրենիքում ապօրինի գտնվելու մասին ։ Այն բանից հետո, երբ նրա ներկայությունը բացահայտվում է, նա զգուշացվում է ավստրիական իշխանությունների կողմից, որ քրեական հետապնդման կենթարկվի, եթե երբևէ կրկին փորձի մտնել երկիր ։ Ի վերջո, համաձայնություն է ձեռք բերվում էրցհերցոգ Ֆելիքսի և Կարլ Լյուդվիգի ու ավստրիական կառավարության միջև։ Եղբայրները հայտարարում են իրենց հավատարմությունը հանրապետական ձևին և հրաժավում են ավստրիական գահի նկատմամբ իրենց ունեցած հավակնությունները հիշեցնելուց ։
Առնոլդ Բալայան
Կենսագրություն
Զոհվել է 1992 թվականի հուլիսի 15-ին, Ասկերանի շրջանի Նախիջևանիկ գյուղի մոտ։ Ամուսնացած էր, ունի չորս երեխա։ Հանգչում է Ստեփանակերտի քաղաքային գերեզմանատանը ։
Էրցհերցոգ Ֆելիքս Ավստրիացի
Վերադարձ Ավստրիա
19998 թվականին էրցհերցոգ Ֆելիքսը իր եղբոր` Կարլ Լյուդվիգի հետ համաձայնեցված ծրագերի համաձայն` փորձում է վերադարձնել իր նախնիների` Մարիա-Թերեզայի և նրա ամուսնու` Ֆրանց I-ի գույքը, որ նացիստներն առգրավել էին Անշլյուսի ժամանակ ։
Առնոլդ Բալայան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1954 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 19 ծնունդներ Կատեգորիա:1992 մահեր Կատեգորիա:Հուլիսի 15 մահեր Կատեգորիա:Նախիջևանիկ գյուղում մահացածներ Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի մասնակիցներ հայկական կողմից
Էրցհերցոգ Ֆելիքս Ավստրիացի
Վերադարձ Ավստրիա
Էրցհերցոգ Ֆելիքս Ավստրիացին հաջողությամբ զբաղվել է բիզնեսով Մեքսիկայում և Բրյուսելում, աշխատել է որպես մարքեթինգի խորհրդատու ։
Իր արտաքսման ընթացքում էրցհերցոգն ապրել է Պորտուգալիայում, Բելգիայում, Մեքսիկայում և ԱՄՆ-ում ։ Նա ապրել է Մեխիկոյի Սան Անխել գաղութում, որտեղ էլ մահացել է 2011 թվականի սեպտեմբերի 11-ին 95 տարեկան հասակում ։ Նա թաղվել է Մուրի աբբայության ընտանեկան դամբարանում` Ցյուրիխի մոտ։ Այդ աբբայությունը հանդիսանում է Հաբսբուրգների տոհմի անդամների թաղման սիրելի տեղը ։
Ամուսնություն և երեխաներ
1952 թվականի նոյեմբերի 18-ին Բոլյո սյուր Մերում (Ֆրանսիա) էրցհերցոգ Ֆելիքս Ավստրիացին ամուսնացել է արքայադուստր և հերցոգուհի Արենբերգցու հետԱննա-Եվգենյա (1925-1997), ով Արենբերգի հերցոգ Ռոբերտ-Պրոսպեր Պաուլի (1895-1972) և Գաբրիելա ֆոն Վրեդեի (1895-1971) փոքր դուստրն էր ։ Նրանք ունեցել են յոթ երեխա և քսաներկու թոռնիկ։
Ջոն Օգու
Ջոն Ուգոչուկվու Օգու (John Ogu Ugochukwu, ), նիգերիացի ֆուտբոլիստ, «Հապոել Բեեր Շևա» ակումբի և Նիգերիայի հավաքականի կիսապաշտպան։ 2018 թվականի աշխարհի առաջնության մասնակից։
ակումբային կարիերա
Օգուն իր կարիերան սկսել է «Ակվա Յունայթեդ» ակումբի երիտասարդական թիմի կազմում։ 2006 թվականին Ջոնը կնքել է իր առաջին պրոֆեսիոնալ պայմանագիրը սլովենական «Դրավա» ակումբի հետ, որի կազմում անցկացրել է 4 մրցաշրջան։ «Դրավա» ակումբից հեռանալուց հետո, առանց հաջողության, փորձել է ամրապնդել իր տեղը պորտուգալական «Ատլետիկոյում» և իսպանական «Ալմերիա» ակումբի երկրորդ կազմում։ 2012 թվականի սկզբին Օգուն տեղափոխվել է «Ունիան Լեյրիա» ակումբ։ Հունվարի 8-ին՝ «Բենֆիկա» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա կատարել է իր նորամուտը Սանգրիշ լիգայում ։ Հունվարի 15-ին՝ «Նասիոնալ Ֆունշալ» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա խփել է իր առաջին գոլը նոր թիմի կազմում ։
Նույն թվականի ամռանը Օգուն տեղափոխվել է «Ակադեմիկա Կոիմբրա» ակումբ։ Օգոստոսի 20-ին՝ «Բեյրա-Մար» ակումբի դեմ խաղում նա կատարել է իր նորամուտը նոր թիմի կազմում ։ 2013 թվականի մայիսի 5-ին՝ «Վիտորիա Սետուբալ» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ Ջոնը խփել է իր առաջին գոլը «Ակադեմիկա» ակումբի կազմում ։
2014 թվականին Օգուն պայմանագիր է կնքել իսրայելական Բեեր Շևայի «Հաոպել» ակումբի հետ։ Սեպտեմբերի 13-ին՝ «Բեյտար» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա կատարել է իր նորամուտը Իսրայելի առաջնությունում ։ Նոյեմբերի 29-ին՝ Նեթանյայի «Մաքաբի» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ Ջոնը խփել է իր առաջին գոլը նոր ակումբի կազմում ։ 2016 և 2017 թվականներին նա թիմին օգնել է հաղթել առաջնությունում։
Միջազգային կարիերա
2013 թվականի մարտի 23-ին 2014 թվականի աշխարհի առաջնության նախընտրական փուլի շրջանակններում կայացած Քենիայի հավաքականի դեմ խաղի ժամանակ նա կատարել է իր նորամուտը Նիգերիայի հավաքականի կազմում ։ 2013 թվականի մայիսի 31-ին Մեքսիկայի հավաքականի դեմ ընկերական խաղի ժամանակ Ջոնը խփել է իր առաջին գոլը Նիգերիայի հավաքականի կազմում ։ Նույն թվականին Օգուն մասնակցել է Բրազիլիայում կայացած Կոնֆեդերացիայի գավաթի խաղարկությանը։ Մրցաշարում նա մասնակցել է Թաիթիի, Ուրուգվայի և Իսպանիայի հավաքականների դեմ խաղերին։
2018 թվականին Ջոն Օգուն մասնակցել է Ռուսաստանում կայացած աշխարհի առաջնությանը։ Մրցաշարում նա այդպես էլ խաղադաշտ դուրս չի եկել և մնացել է պահեստայինների նստարանին։
Ձեռքբերումներ
«Հապոել» Բեեր Շևա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Նիգերիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նիգերիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ
Խոսող կենդանիներ
Խոսող կենդանիներ, կենդանիներ և թռչուններ, որոնք ունակ են կրկնօրինակել մարդկային ձայներ, իսկ, հնարավոր է նաև, ընդունակ են գիտակցորեն հաղորդակցվել մարդկանց հետ (սակայն այսպիսի դեպքերում չպետք է բացառել խաբեությունը)։
Լայն իմաստով՝ կենդանիներ, որոնք ունակ են հաղորդակցվել տարբեր նշաններով։
Խոսող կենդանիների ցանկ
Այսպիսի կենդանիներից են.
Սիզ (Էն)
Կոմունայի կոդը՝ 01106։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 170 մարդ։
Բերենիկա
«Բերենիկա» կամ «Բերենիսա» (Berenice), ամերիկացի գրող Էդգար Ալլան Պոյի գոթական գրականության ժանրի պատմվածքը՝ գրված 1835 թվականին։ Պատմվածքը ցնցեց ժամանակորդներին։ Հետագայում Էդգար Պոն հրատարակում է պատմվածքի խմբագրված տարբերակը ։
Սյուժե
Պատմությունը պատմվում է գլխավոր հերոսի՝ Էգեուսի անունից։ Նա ունի հորեղբոր աղջիկ Բերենիկա անունով, որը նրա հարսնացուն է։ Վերջինս երջանիկ և անհոգ անձնավորություն էր, բայց նրա մոտ առաջանում է սարսափելի հիվանդություն։ Աղջնակը մե՛կ տառապում էր էպիլեպտիկ նոպաներով, մե՛կ ընկնում էր լեթարգիայի վիճակի մեջ։ Նախկին ուրախ Բերենիկան այլևս չկար։ Հիվանդությունը գողացել էր աղջկա գեղեցկությունը. մազերը խամրել էին, աչքերը մթագնել էին, թարթիչները՝ թափվել։ Եվ ահա Էգեուսը մի անգամ տեսնում է իր վրա նայող Բերենիկային, որն անսպասելի ժպտաց՝ ցուցադրելով հիվանդությանը դեռ չհանդիպած իր հիասքանչ սպիտակ ատամները։ Այդ ատամներն այնպես էին դրոշմվել երիտասարդի հիշողության մեջ, որ նա չէր կարողանում դադարել դրանց մասին մտածել։ Էգեուսը համակվել էր մենագարությամբ. նա տեսնում էր ատամների ուրվականը։ Երբ Բերենիկան մահացավ, Էգեուսը գնաց նրան հրաժեշտ տալու։ Դագաղում պառկած աղջկա բերանը բացված էր. անգույն շրթունքների ետևից երևում էին փայլուն ատամները։ Այդ տեսարանը այնպես էր ապշեցրել Էգեուսին, որ նա դժվարությամբ էր հիշում վերջին իրադարձությունները՝ նաև հուղարկավորությունը։ Ծառան պատմում է նրան այն սարսափելի դեպքերի մասին, որոնք տեղի են ունեցել գերեզմանոցում։ Աղջկա մարմինը հանված էր և այլանդակված։ Այդ ժամանակ Էգեուսը նկատում է, որ նա թաթախված է արյունով և հողով, իսկ իր սեղանին դրված է փոքրիկ տուփը, որի մեջ էլ պահվում են 32 սպիտակ ատամները...
Մեջբերում
«''Գրադարանի դուռն ինչ-որ մեկը կամաց թակեց, և ներս մտավ ծառան՝ անգույն, ինչպես մեռյալը։ Նրա աչքերը սարսափած էին, և նա խոսեց ինձ հետ ցածր, դողացող ձայնով։ Ի՞նչ էր նա ինձ ասում։ Ես հասկացա միայն մի քանի արտահայտություններ։ Թվում էր, թե նա պատմում էր, որ գիշերը ապարանքում լսել է սարսափելի ճիչ, որ բոլոր սպասավորները հավաքվել են և վազել դեպի ճիչը։ Այդտեղ նրա ձայնը հասկանալի դարձավ. նա խոսում էր գերեզմանոցի անարգման, դագաղից հանված այլանդակված դիակի մասին, դիակի՝ դեռ շնչող, դեռ շարժվող, դեռ կենդանի''»
Ընթերցողի արձագանք և գրական քննադատություն
Պատմվածքն առաջին անգամ հրատարակվել է 1835 թվականի մարտին՝ Southern Literary Messenger ամսագրում։ Շատ ընթերցողներ ապշել էին «Բերենիկայի» դաժանությունից և բողոքներով դիմել էին ամսագրի խմբագրին՝ Թոմաս Ուայթին (Thomas W. White) : Դա հանգեցրեց նրան, որ 1840 թվականին հրատարակվեց պատմվածքի խմբագրված տարբերակը։ Նոր տարբերակի մեջ չներառվեց հատվածը, երբ Էգեուսը հուղարկավորությունից առաջ այցելում է Բերենիկային և հասկանում, որ նա դեռ կենդանի է։
Պոն համաձայն չէր այդպիսի բողոքների հետ։ Բերենիկայի հրատարակումից մեկ ամիս հետո նա գրեց նամակ Ուայթին, որում հաստատում էր, որ այլ ամսագրերին այդպիսի պատմվածքները միայն հայտնիություն են բերում։ Վատ ճաշակով թե ոչ, նա ընդունեց, որ «ձգտում էր հայտնիության, որին կարելի էր հասնել, եթե քեզ կարդան» ։
Ֆիլմեր
Պատմվածքը եղել է մի քանի գեղարվեստական ֆիլմերի հիմքը, որոնք սարսափ ժանրի էին
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պատմվածքներ Կատեգորիա:Ամերիկյան կարճ պատմվածքներ Կատեգորիա:Գոթական գրականություն
Անդրանիկ Մարգարյան (այլ կիրառումներ)
Անդրանիկ Մարգարյան.
Ոգեհարցության սեանս
Ոգեհարցության սեանս, առեղծվածային արարողակարգ, որ սովորաբար անցկացվում է հատուկ վայրում և որի մասնակիցները փորձում են տեսնել կամ ստանալ ինչ-որ հաղորդագրություն մահացած մարդու հոգուց։ Հաճախ, սակայն ոչ միշտ, սեանսի ժամանակ ներկա է լինում մեդիումը։ Արարողակարգը կարող է ընթանալ տարբեր կանոններով ։
Պատմություն
Տերմինը առաջացել է ֆրանսերեն «séance» բառից, որը նշանակում է «տեղ» ։ Այս փորձի մասին վերջին աշխատանքներից մեկը «Communitation With the Other Side» գիրքն է (հայերեն՝ Հաղորդակցություն այլ կողմից), որի հեղինակը անգլիացի Ջորջ Լիթլթոնն է և որը հրատարակվել է Անգլիայում 1760 թվականին ։ Նա իր գրքում վստահեցնում է, որ հաղորդակցվել է Պերիկլեսի և Ուիլիամ Պենի հոգիների և շվեդ թագուհի Քրիստինայի հետ։ Ոգեհարցության սեանսների հայտնիությունը զգալիորեն աճել է Մեծ Բրիտանիայում և ԱՄՆ-ում 19-րդ դարի կեսերին այն բանից հետո, երբ այդ ժամանակ ԱՄՆ-ի առաջի տիկինը՝ Մերի Լինկոլնը իր ամուսնու՝ Աբրահամ Լինքոլնի ներկայությամբ արարողություններ է անցկացնում իր տղայի մահվանից հետո ։ Բրազիլիայում առաջին հայտնի արարողակարգն անցկացվել է 1865 թվականին , ընդ որում՝ շուտով այդ երկրում այս երևույթը իր համատարածությամբ չի զիջում անգլալեզու երկրներին ։ 20-րդ դարի կեսերին ոգեհարցության սեանսների հայտնիությունը պակասում է, այդ ժամանակ քրիստոնեության մեջ մահացածների հոգիների հետ հաղորդակցության հավատի հիման վրա առանձին ուղղություն է առաջանում՝ սպիրիտուալիզմ ։
Արարողակարգի անցկացման օրինակներ
Ոգեհարցության սեանսի անցկացման ամենատարածված ձևերից մեկը հատուկ տախտակներ օգտագործելն է, որ հայտնի են որպես «խոսող տախտակներ» կամ «Ուիջի տախտակներ», որի վրա գրում են այբուբենի տառերը, թվերը և «այո» և «ոչ» բառերը։ Սեանսի մասնակիցները դնում են իրենց մատները հատուկ սլաքի վրա և կենտրոնանում ինչ-որ հարցի շուրջ. այնուհետև, զգալով մահացածի հոգու ներկայությունը, մասնակիցները նրա ազդեցությամբ սկսում են սլաքը տեղափոխել ինչ-որ սիմվոլի ուղղությամբ, որպեսզի պատասխան ստանան դրանից ։ Հնարավոր գիտական բացատրությունը բացատրում է այս գործուղությունը, որ սեանսի մասնակիցները, ովքեր իսկապես հավատում են տեղի ունեցողին, կարող են իրենք տեղափոխել սլաքը՝ չգիտակցելով դա ։
Քննադատություն
Չնայած նրան, որ ոգեհարցաության սեանսներըբ որպես իրականություն դիտարկողների շարքերում մինչև 20-րդ դարը հանդես էին գալիս որոշ հայտնի մարդիկ՝ այդ թվում և Արթուր Կոնան Դոյլը և հոգեբույժ Կարլ Գուստավ Յունգը, բայց և այնպես այդ ժամանակ ևս գիտնականների համայնքի անդամների մեծ մասը ժխտում էր ոգեհարցության սեանսի՝ հավանական լինելը։ Խորհրդային գիտնականները նման երևույթը համարում էին կա՛մ անիրական գործողություն կա՛մ բաց կողոպուտ, կա՛մ էլ աստվածաշնչի կողմից արգելված մեղք ։ Եկեղեցու սպասավորները նույնպես դա համարում էին խաբեություն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մահ
Մավրիկ Հայրապետյան
Մավրիկ Սալիմի Հայրապետյան, հայ ազատամարտիկ, Արցախյան պատերազմի մասնակից ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1966 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Մարտունու շրջանի Գիշի գյուղում։ Ավարտել է միջնակարգ դպրոցը։ Հետո ուսումը շարունակել է Մարտունու պրոֆտեխուսումնարանում։
Ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո աշխատել է հայրենի գյուղի կոլտնտեսությունում՝ որպես տրակտորիստ։ 1990 թվականից մասնակցել է շրջանի պաշտպանական մարտերին։
Զոհվել է 1992 թվականի փետրվարի 22-ին, Վերին Վեյսալու գյուղում։ Ամուսնացած չէր։ Հանգչում է Գիշիի գերեզմանատանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ
Կապրուսարի լեռներ
Կապրուսարի լեռներ, լեռներ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Բարգուշատի լեռների հյուսիսային ճյուղավորություններից։ Երկարությունը 11 կմ է, ամենաբարձր գագաթը Քարաժայռ լեռն է՝ 2931 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի լեռնաշղթաներ
Ռոմա Սիմոնյան
Ռոմա Աթանեսի Սիմոնյան (, Քարինտակ, Մարտակերտի շրջան), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան պատերազմի մասնակից ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1961 թվականի նոյեմբերի 22-ին Ասկերանի շրջանի Շոշ գյուղում։ Սովորել է տեղի միջնակարգ դպրոցում։
1979-1981 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում Մոսկվա քաղաքում։
Զոհվել է 1992 թվականի հունվարի 26-ին, Քարինտակի համար մղված մարտում։ Ամուսնացած չէր։ Հանգչում է Շոշ գյուղի գերեզմանատանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1961 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 22 ծնունդներ Կատեգորիա:Շոշ գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:1992 մահեր Կատեգորիա:Հունվարի 26 մահեր Կատեգորիա:Քարինտակ գյուղում մահացածներ Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի մասնակիցներ հայկական կողմից
Վիկտոր I (Հռոմի պապ)
Կենսագրություն
Վիկտոր I պապի պաշտոնավարման ժամկետների առաջնային աղբյուրները տարբեր են, բայց դրանք վկայում են, որ այն ընդգրկել է 2-րդ դարի վե8ջին տասնամյակը։ Եվսեբիոս Կեսարացին նշում է Կոմմոդոսի տասներորդ տարին (այսինքն մ.թ. 189), և դա Լիպսիուսն ընդունում է որպես ճիշտ տարեթիվ։ Ըստ Հիերոնիմոսի մատնանշվում է Պերտինաքս կայսեր կառավարման ժամանակաշրջանը, կամ Սեպտիմիոս Սևերոսի կառավարման առաջին տարին (մ․թ․ 193), մինչդեռ հայկական աղբյուրներում նշվում է Կոմմոդոսի 7-րդ տարին (մ․թ․ 186)։ Ըստ «Liber Pontificalis» տեղեկագրքի 186 թվականն է։ «Catalogus Liberianus» գրքում, որը հանդիսանում է նախորդի գոյատեվող պատճեն, նշվում է, որ պապը գլխավորել է 9 տարի, 2 ամիս և 10 օր, հայկական աղբյուրները՝ 12 տարի, իսկ «Liber Pontificalis»-ը՝ 10 տարի։ Եվ վերջապես, Եվսեբիոսը իր «Պատմություն» գրքում նշում է, որ Վիկտորին հաջորդել է Զեփյուռինոսը Սևերոսի 9-րդ տարում։
Լայոշ Գավրո
Լայոշ Գավրո (Ла́йош Га́вро, ), հունգարացի ինտերնացիոնալիստ, Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ակտիվ մասնակից, բրիգադայի հրամանատար (1936)։
Կենսագրություն
Լայոշ Գավրոն ծնվել է Բրաշով քաղաքում (Տրանսիլվանիա), հանքափորի ընտանիքում։ 16 տարեկանից մասնակցել է Ավստրո-Հունգարիայի բանվորական շարժմանը, 1912 թվականից եղել է Հունգարական սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության անդամ։ Հեղափոխական և քաղաքական ագիտացիայի համար դատապարտվել է մահապատժի, որը փոխարինվել է տուգանային վաշտով։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ մարտնչել է սերբական և իտալական ռազմաճակատներում, եղել է ավստրո-հունգարական բանակի 32-րդ գոնվեդական գնդի  պրապորչիկ։ Գտնվելով ռուսական գերության մեջ` 1916 թվականի մայիսի 26-ից ընդգրկվել է գերիների շրջանում ծավալվող հեղափոխական շարժման մեջ։ 1917 թվականի հունիսից եղել է Բոլշևիկների կուսակցության անդամ։
Քաղաքացիական պատերազմ
Հոկտեմբերյան սոցիալիստական հեղափոխության ժամանակ Գավրոն եղել է Սարատովում Կարմիր Գվարդիայի կազմակերպիչներից մեկը, Աստրախանում Կարմիր բանակի ինտերնացիոնալ զորամասերի կազմակերպման արտասահմանյան ռազմական խորհրդի նախագահ, 1918 թվականի մարտից մինչև հունիսի 1-ը Աստրախանյան թռչող ջոկատի, 1918 թվականի հուլիսից դեկտեմբեր 3-րդ ինտերնացիոնալ գումարտակի, 1918 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1919 թվականի ապրիլ Առաջին Աստրախանյան ինտերնացիոնալ Կոմունիստական գնդի հրամանատար։ 1919-1920 թվականներին 519-րդ Ինտերնացիոնալ գնդի, այնուհետև 173-րդ հրաձգային բրիգադի 58-րդ հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար։ Մասնակցել է Հարավային և Հարավ-Արևմտյան ռազմաճակատում մղվող մարտերին։ Լայոշ Գավրոն հատկապես աչքի է ընկել դենիկինցիների դեմ Կիևի համար և Բուգ գետի շրջանում լեհական զորքերի դեմ մղվող մարտերում։
Քաղաքացիական պատերազմից հետո
Քաղաքացիական պատերազմից հետո Լայոշ Գավրոն նշանակվում է Կիևյան Ամրաշրջանի պարետ, համարվելով Կիևյան նահանգի զինվորական կոմիսար, այնուհետև Ուկրաինայի և Ղրիմի ընդհանուր ռազմական ուսուցման պետ, Ուկրաինական ռազմական օկրուգի զորքերի հրամանատարի տեղակալ։ Ավելի ուշ գտնվում էր կուսակցական և պետական աշխատանքում։ 1924-1925 թվականներին աշխատել է Կոմունիստական ինտերնացիոնալում, փաստացի գտնվում էր ընդհատակյա աշխատանքում Բուլղարիայում ՌԿԿԱ շտաբի հետախուզական վարչությունում, բանտարկվել է, փախել է բանտից։ 1926 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1928 թվականի հոկտեմբեր Չուգուչակեում գլխավոր հյուպատոս, այնուհետև Ուրումչիում, Չինաստանում, Միջազգային լենինյան դպրոցի ունկնդիր (1928-1931), ՄՎՕ-ի 50-րդ հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար (1931 թվականի ապրիլ-1933 թվականի նոյեմբեր), սովորել է Մ.Ֆրունզեի անվան Ռազմական ակադեմիայի հատուկ խմբում (1933 թվականի հոկտեմբերից 1936 թվականի փետրվար)։ Ակադեմիան ավարտելուց հետո 1936 թվականի փետրվարին նշանակվում է 92-րդ Հեռավորարևելյան հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար։
Բանտարկություն, մահ
Բանտարկվել է 1937 թվականի հուլիսի 3-ին։ 1938 թվականի մայիսի 23-ին ԽՍՀՄ Գերագույն դատարանի Զինվորական կոլեգիայի որոշմամբ դատապարտվել է մահապատժի և գնդակահարվել։ Հետմահու 1956 թվականի հուլիսի 21-ին ԽՍՀՄ Գերագույն դատարանի Ռազմական կոլեգիայի որոշմամբ արդարացվել է։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է Կարմիր Դրոշի երկու շքանշանով (1919, 1924)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ռուս հեղափոխականներ Կատեգորիա:Կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ում գնդակահարվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Բոլշևիկներ
Վիրժինի Լեդուայեն
Վիրժինի Լեդուայեն (Virginie Ledoyen, ), ֆրանսիացի դերասանուհի։ Իրական անունը՝ Վերժինի Ֆերնանդես։ Ֆիլմերում սկսել է նկարահանվել դեռևս պատանի տարիքից։
Կենսագրություն
Կարիերան սկսել է երեք տարեկանից՝ նկարահանվելով գովազդային հոլովակներում։ Տասներեք տարեկան հասակում ուներ ոչ միայն փորձ նկարահանվելու գովազդային հոլովակներում, այլ նաև ֆիլմերում՝ հաջողությամբ անցնելով «Մայրիկ» ֆիլմի կաստինգը։ Դա եղավ նրա առաջին մեծ դերը։ Նույն թվականին խաղացել է «Երեխաների առևանգիչը» ֆիլմում, իսկ մեկ տարի անց մասնակցություն է ունեցել ռեժիսոր Մարսել Կարնեի նկարահանումներին։ Հաջորդ դերը խաղացել է Էլի Շուրակիի «Նվերը» ֆիլմում՝ մարմնավորելով Սամանթային, որի համար 1993 թվականին՝ 17 տարեկան հասակում արժանացավ իր առաջին մրցանակին՝ «Սեզար»։ 1994 թվականին «Սառը ջուրը» և 1996 թվականին «Միայնակ աղջիկը» ֆիլմերում իր դերերի համար արժանացել է մրցանակի, բայց բաղձալի արձանիկը այդպես էլ չի ստացել։
1998 թվականին Լեդուայենը Փարիզում կայացած կինոփառատոնում իր «Ժաննան և հոյակապ տղան» ֆիլմի դերի համար ճանաչվել է լավագույն կին դերասանուհի։
Վիրժինի Լեդուայեն նկարահանվել է ոչ միայն ֆրանսիական, այլ նաև ամերիկական, նույնիսկ թայվանական ֆիլմերում։
Ընտանիք
1995 թվականին Վիրժինին ծանոթացել է գեղազարդիչ Լուի Սուբրիրի հետ, որից ունեցել է մեկ աղջիկ՝ Լիլիաս Սուբրիր (ծնվ․ 29.09.2001)։
2007 թվականից մինչև 2005 թվականը Վիժինին փաստացի ամուսնացած է եղել դերասան Ար Էլմալի հետ։ Նախկին զույգը ունեցել է երկու երեխա՝ Իսաակ Էլմալը (ծնվ․ 2010 թվականի հուլիսին) և դուստրը Ամալիա Էլմալե (ծնվ․ 23.04.2014)։
Պարգևներ և մրցանակներ
1998 թվականին Փարիզում կայացած կինոփառատոնում իր «Ժաննան և հոյակապ տղան» ֆիլմում կերտած դերի համար ճանաչվել է լավագույն կին դերասանուհի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մոդելներ Կատեգորիա:Կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ
Մարիա Մոնֆերացի
Կենսագրություն
Մարիան Կոնրադ Մոնֆերացու և Երուսաղեմի թագուհի Իոլանտայի դուստրն էր։ 1192 թվականի ապրիլի 28-ին Կոնրադը սպանվում է Տյուրոսում ասասինների կողմից։ Թագավորությանն արքա էր հարկավոր և արդեն մի քանի օր անց Իոլանտան ամուսնանում է Հենրիխ II Շամպայնցու հետ, ընդ որում, համաձայն Վիլհելմ Տյուրոսցու, արդեն հղի լինելով Մարիայով ։ Մարիան ծնվում է 1192 թվականի ամռանը։
Հենրիխ II Շամպայնցին մահանում է 1197 թվականին։ Այդ ամուսնությունից Մարիայի մայրը ունենում է երեք դուստր՝ Մարիայի խորթ քույրերը։ Իոլանտայի հաջորդ (և վերջին) ամուսինն է դառնում Ամորի II-ը, ով մահանում է 1205 թվականի ապրիլի 1-ին։ Չորս օր անց մահանում է նաև Իոլանտան և Մարիան հռչակվում է Երուսաղեմի թագուհի։ Քանի որ նա անչափահաս էր, թագավորության խնամակալ է դառնում Ժան I դ'Իբելինը, Բեյրութի սենյորը, ով Մարիային քեռի էր գալիս ։ Ժան I-ը գործում է շատ իմաստուն, մասնավորապես, անկարող լինելով վերադարձնել 1187 թվականին կորսված տարածքները, նա ամրապնդում էր թագավորությունը նրա ներկայիս սահամաններում, խաղաղության դաշն կնքելով Սալահ ալ-Դինի եղբայր սուլթան ալ-Ադիլ I-ի հետ։
Խնամակալությունն ավարտվում է 1209 թվականին, երբ լրանում է Մարիայի 17 տարին և ազնվականությունը սկսում է թագուհու համար հարմար ամուսնու ընտրությունը՝ նրա կարգավիճակի ամրապնդման համար։ Բարոնները խորհրդի համար դիմում են Ֆրանսիայի արքա Ֆիլիպ II Օգոստոսին և արքան որպես թագուհու ամուսին խորհուրդ է տալիս շամպայնցի Ժան դը Բրիենին։ Սակայն Ժանը հարուստ չէր և Ֆիլիպ II Օգոստոս արքան և Իննովկենտիոս III Հռոմի պապը նրան, յուրաքանչյուրը 40 000 լիվր, փոխատվություն են տրամադրում՝ հարսանիքի կազմակերպման և թագավորության անհետաձգելի խնդիրների լուծման համար։ 1210 թվականի սեպտեմբերի 4-ին կայանում է Մարիայի և Ժանի հարսանիքը, իսկ հոկտեմբերի 3-ին, Տյուրոսի տաճարում, նրանք թագադրվում են որպես Երուսաղեմի արքա և թագուհի ։ Ժան դը Բրիենը շարունակում է Ժան դը Իբելինի խաղաղ քաղաքականությունը։ 1212 թվականին Մարիան ունենում է դուստր՝ Իոլանտա, ով Իզաբել II անվան տակ հետագայում դառնում է Երուսաղեմի թագուհի, սակայն շուտով մահանում է, հավանաբար ծննդաբերության տենդից։ Ժան դը Բրիենը պահպանում է թագը, սակայն միայն որպես իր դստեր խնամակալ, ով 1225 թվականին ամուսնանում է Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր Ֆրիդրիխ II Հոհենշտաուֆենի հետ։
Մարիայի տոհմը ընդհատվում է 1268 թվականին՝ նրա ոչ հարազատ ծոռ Կոնրադինի (կամ Կոնրադ III Երուսաղեմցի)։ Նա մահապատժի է ենթարկվում Հարավային Իտալիայում, Կառլ Անժուացու հրամանով։ Նրա մահից հետո արքայական տիտղոսն անցնում է Մարիայի կրտսեր խորթ քույր Ալիսայի ժառանգներին։
Ընտանիք
Ամուսնության ընթացքում ծնվում է Իոլանտա դե Բրիենը (Իզաբելա II), Երուսաղեմի թագուհի 1212 թվականից՝ հոր խնամակալության տակ, 1225 թվականից ամուսնացած է Ֆրիդրիխ II Հոհենշտաուֆենի հետ՝ Գերմանիայի արքա (հռոմեական արքա) 1212 թվականից, Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր 1220 թվականից։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երուսաղեմի թագուհիներ Կատեգորիա:Մոնֆերացիներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ Կատեգորիա:Միջնադարյան երեխա կառավարիչներ Կատեգորիա:Հետմահու երեխաներ
Քարաժայռ
Քարաժայռ, Գարագայա, Կարակայա, Ղարաղայա, լեռնագագաթ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Բարգուշատի լեռների հյուսիսային ճյուղավորություններում, Կապրուսարի լեռներում, Դաստակերտ քաղաքից 4,5 կմ արևելք։ Բարձրությունը 2931 մ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի լեռներ
Աուգուստո Ֆերնանդես
Աուգուստո Մատիաս Ֆերնանդես (Augusto Matías Fernández, ), արգենտինացի ֆուտբոլիստ, Արգենտինայի հավաքականի և «Ատլետիկո Մադրիդի» կենտրոնական կիսապաշտպան ։
Ակումբային կարիերա
Ֆերնանդեսը իր կարիերան սկսել է «Ռիվեր Փլեյթ» ակումբում՝ 2006 թվականին։ Դեբյուտը նշել է «Տիրո Ֆեդերալ» ակումբի դեմ խաղում (5-0), 2006 թվականի հունվարի 29-ին՝ դուրս գալով փոխարինման։ Առաջին մասնագիտական գոլը խփել է 2007 թվականի ապիլի 8-ին, «Բելգրանո» ակումբի դեմ խաղում (1-1)։ Դիեգո Սիմեոնեի գլխավորությամբ հաղթել է Կլաուսուրա 2008-ը, առաջնության 19 խաղից խաղալով 15-ում ։
Սենտ-Էտիեն
2009 թվականի օգոստոսի 28-ին, ինչպես արգենտինացի Գոնսալո Բերխեսսիոն, վարձակալական իրավունքներով միացավ ֆրանսիական «Սենտ-Էտիեն» ակումբին ։ Լիգա 1-ում իր նորամուտը նշեց 2009 թվականի սեպտեմբերի 13-ին, «Ռենն» ակումբի դեմ խաղում (0-1)։ Մեկ շաբաթ անց, «Բորդո» ակումբի դեմ խաղում խփեց իր առաջին գոլը նոր ակումբում (3-1)։ Այնուամենայնիվ, նոր ակումբում նա խաղաց ընդամենը 11 խաղ։
Վելես Սարսֆիլդ
2010 թվականի հուլիսի 9-ին արգենտինական Պրեմիերայի «Վելես Սարսֆիլդ» ակումբը 1,5 միլիոն դոլլարով գնեց Ֆերնանդեսին՝ կնքելով եռամյա պայմանագիր ։ Իր առաջին առաջնությունում Ֆերնանդեսը խաղաց 12 խաղ, իսկ ակումբը գրավեց երկրորդ տեղը։
Հաջորդ մրցաշրջանում «Վելես Սարսֆիլդը» հաղթեց Կլաուսուրաn, իսկ Ֆերնանդեսը խաղաց 17 խաղ և խփեց 4 գոլ։ Լիբերտադորեսի Գավաթի խաղարկությունում, որտեղ թիմը հասավ կիսաեզրափակիչ, նա խաղաց 10 խաղ և խփեց 4 գոլ։ Այդպիսով, նա 57 օրում խփեց ավելի շատ գոլ, քան իր ամբողջ կարիերայի ընթացքում։
Սելտա
2012 թվականի օգոստոսի 8-ին, Ֆերնանդեսը քառամյա պայմանագիր կնքեց իսպանական Լա Լիգայի «Սելտա Վիգո» ակումբի հետ։ Նա իր դեբյուտը նշեց 10 օր անց, «Մալագայի» հետ խաղում (0-1)։ Ֆերնանդեսը իր առաջինը գոլը Լա Լիգայում խփեց 2012 թվականի սեպտեմբերի 22-ին, «Խետաֆեի» դեմ խաղում ։
Ատլետիկո Մադրիդ
2016 թվականի հունվարի 1-ին նա իսպանական «Ատլետիկո Մադրիդի» հետ կնքեց 3,5 տարվա պայմանագիր։ 10 օր անց, «Սելտայի» դեմ խաղում (2-0) նա նշեց իր նորամուտը նոր ակումբում՝ խաղալով 54-րոպե՝ նախքան Յաննիկ Ֆեռեյրա Կառասկոյի փոխարինելը ։
Կարիերան հավաքականում
Ֆերնանդեսը Արգենտինայի հավաքականում իր դեբյուտը նշել է 2011 թվականի սեպտեմբերի 15-ին, Բրազիլիայի դեմ խաղում (0-0)։ 2013 թվականի հունիսի 14-ին Գվատեմալայի դեմ ընկերական խաղում նա խփել է իր առաջին գոլը Արգենտինայի հավաքականում։
Անձնական կյանք
Աուգուստոն ամուսնացած է Ջեսիկա Ալմադայի հետ և ունի երեք երեխա՝ Բենյամին, Ամբար, Զոի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սելտա Վիգոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ատլետիկո Մադրիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արգենտինայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Սիվրիո
Սիվրիո (Civrieux) կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Ռերյո կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի կոդը՝ 01105։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 380 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս՝ Լիոն քաղաք, 19 կմ է և 45 կմ հարավ-արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կոմունայի հարավային մասում հոսում է Մորբե գետը։
Կլիմա
Կլիման ցամաքային է ՝ ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1362 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 917 մարդկանցից 693-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 224-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 75,6% է, 1999 թվականին՝ 76,0%)։ 693 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 663-ը (353 տղամարդ, 310 կին), գործազուրկ է եղել 30 մարդ (15 տղամարդ և 15 կին)։ 224 պասիվներից 112 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 69-ը՝ թոշակառու, 43 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Էռնեստաս Շետկուս
Էռնեստաս Շետկուս (Ernestas Šetkus, ), լիտվացի ֆուտբոլիստ, իսրայելական «Հապոել Բեեր Շևա» ակումբի և Լիտվայի ազգային հավաքականի դարպասապահ։
Հովք (լեռ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Տավուշի մարզի լեռներ
Էռնեստաս Շետկուս
Ակումբային կարիերա
Պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է 2005 թվականին «Ժալգիրիս» ակումբում։ 2009 թվականին տեղափոխվել է «Տաուրաս»։