cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պետրոս Մեծի անվան Կենտրոնական ռազմածովային թանգարան
Պատմություն
2013-ի ապրիլին ավարտվեց թանգարանային հավաքածուի տեղափոխումը Կրյուկովսկի (ծովային) զորանոցների վերականգնված համալիր։ 2013 թվականի ամռանը սկսեցին գործել վեց սրահներից բաղկացած ցուցահանդեսային համալիրը, ատրիումում ցուցադրությունը և հիմնական ցուցադրության առաջին փուլը ՝ բաղկացած 6 սրահներից։ Ռազմածովային նավատորմի օրվա կապակցությամբ ՝ 2014 թվականի հուլիսի 27-ին, 19 սրահներից բաղկացած ցուցահանդեսն ամբողջությամբ բաց է այցելուների համար։
Թանգարանի հավաքածու
2015 — ի հունվարի 1-ի դրությամբ թանգարանի հավաքածուն ունի ավելի քան 719,000 թանգարանային իրեր, որոնք միավորված են 8 ֆոնդերում պահելու համար և համակարգված են 57 հավաքածուներում ՝ արտադրության նյութի և չափի լայն տեսականի։
Նավի ֆոնդ
Նավի ֆոնդն ունի նավերի ավելի քան երկու հազար եզակի մոդելներ, իսկ թանգարանի ամենաարժեքավոր ցուցանմուշներից մեկը Պետրոս I -ի հայտնի բոտիկն (փոքրիկ ռազմական նավ) է, որը հաճախ անվանում են «Ռուսական նավատորմի պապ»։ Մեծ հետաքրքրություն են ներկայացնում նաև կոնստրուկտոր Ստեփան Կառլովիչ Ջևեցկու 1881 թվականի սուզանավը, 1:12 մասշտաբի նավերի մոդելները և խորհրդային ժամանակների չիրականացված նախագծերի նավերից եզակի մոդելները։ Այստեղ ներկայացված է նաև 1937 թվականին պրոֆեսոր Ռուբեն Աբգարի Օրբելու ղեկավարած հնագիտական արշավախումբի կողմից  Հարավային Բուգ գետի հողում հայտնաբերված 360-ամյա կաղնու բնից պատրաստվախ մակույկը։  Ըստ Լենինգրադի անտառտնտեսության ակադեմիայի մասնագետների կողմից 1938 թվականին կատարված փայտի ֆիզիկական, մեխանիկական և քիմիական հատկությունների վերլուծության, մակույկը ջրի մեջ է եղել մոտ 3000 տարի։  Կա  թվագրության մեկ այլ տարբերակ ևս։ 1999 թվականին Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի նյութական մշակույթի պատմության ինստիտուտի լաբորատորիայում կատարված  ռադիոածխածնային հետազոտությունը հաստատել է, որ մակույկի  փայտի տարիքը մոտ 720 տարի։ 95% հավանականությամն մ․թ․ա  1214-1400 թվականների։ Այժմ այս նավը ներկայացված է Կենտրոնական ռազմածովային թանգարանի հավաքածուում։
Զենքի ֆոնդ
Զենքի հավաքածուն իրենից ներկայացնում է տարբեր ժամանակների և տարբեր երկրների սպառազինության իրեր։ Արժեքավոր ցուցանմուշներից են հին ռուսական զենքերը, որոնք պղնձից ձուլվել են Սեմյոն Չուգունկինի կողմից 1618 թվականին և վարպետ Իոսիֆ Բալաշևիչի կողմից Գլուխովում 1692 թվականին, ցուցանմուշների թվում են նաև կայսերական ընտանիքի անդամների և հայտնի ռուս նավատորմի հրամանատարների անձնական զենքերը։
Իզոֆոնդ
Հավաքածուն ներառում է ավելի քան 62,000 գեղանկարչության, գրաֆիկայի և քանդակի այնպիսի հայտնի վարպետների աշխատանքներ, ինչպիսիք են Հովհաննես Այվազովսկին, Պյոտր Կլոդտը, Ալեքսանդր Բրյուլովը, Մարկ Անտակոլսկին, Միխայիլ Միկեշինը և այլ ռուս և արտասահմանյան նկարիչներ և քանդակագործներ։
Գերբի ֆոնդ
Բացի մեդալների  և դրոշների հավաքածուից, այստեղ պահվում են 18-19-րդ դարերի նավաստիների համազգեստը, ռազմածովային ուժերի ժամանակակից համազգեստը։  Ներկայացված է ֆալերիստիկայի ՝ զինվորական տարբերանշանների, դրամագիտության և բոնիստիկայի ՝ հազվագյուտ մետաղադրամների և դրամանիշերի հավաքածու։
Վավերագրական ֆոնդ
Այստեղ պահվում են բնօրինակ փաստաթղթեր ՝ ռուս կայսրերի, այդ թվում ՝ Պետրոս I-ի ինքնագրերով, ինչպես նաև 1720 թվականի ծովային կանոնադրությունը և Պետրոսի պատվոգրերը, Հայրենական Մեծ պատերազմի ժամանակաշրջանի փաստաթղթերը և եզակի նյութեր ՝ ռուս նավատորմի հրամանատարների ստորագրություններով։
Սևանկարի ֆոնդ
Այս ֆոնդի հավաքածուն պարունակում է լուսանկարներ և լուսանկարչական ալբոմներ, բացիկներ և նեգատիվներ ՝ սկսած 19-րդ դարի կեսերից մինչև մեր օրերը։ Սա Ռուսաստանում ծովային լուսանկարչության ամենամեծ հավաքածուն է (մոտ 280 հազար պահեստային միավոր)։
Գծագրության ֆոնդ
Նկարչական ֆոնդը ներառում է նավերի մոտ 18,000 գծագրեր, նավաշինության պատմության վերաբերյալ գրքեր, նավերի նախագծերով փաստաթղթեր, Պետրոս Մեծի և պետության և նավատորմի այլ նշանավոր գործիչների ինքնագրերով նավերի գծագրեր։
Հատուկ ֆոնդ
Հատուկ ֆոնդը պարգևների, զարդերի և հուշանվերների հավաքածու է սպայական խցիկների ընկերություններից, որոնք պատրաստված են թանկարժեք մետաղներից և քարերից այնպիսի հայտնի վարպետների կողմից, ինչպիսիք են Կառլ Ֆաբերժեն և Պավել Օվչիննիկովը, Ալեքսանդր Լյուբավինը և այլ տաղանդավոր ոսկերիչներ։ Հավաքածուն պարունակում է շքանշաններ, մեդալներ և հուշանշաններ, ներկառուցված տախտակներ։
Ցուցադրություն
Թանգարանի ցուցադրությունը բաղկացած է 19 հիմնական սրահներից և ժամանակավոր ցուցադրությունների  համալիրից։
Մասնաճյուղեր
Հասցե ՝ Սանկտ Պետերբուրգ, Պետրովսկայա Նաբերեժնայա, «Ավրորա» հածանավ ։
Աշխատանքային ժամերը ՝ ամեն օր 11:00-ից 18:00, բացի երկուշաբթի և երեքշաբթի օրերից։
Հասցե ՝ Լենինգրադի մարզ, Վսևոլոժսկի շրջան, գյուղ Լադոգա լիճ ։
Երթուղի՝ Սանկտ Պետերբուրգից էլեկտրական գնացք Ֆինլանդիայի կայարանից դեպի «Լադոգա լիճ» կայարան։ Հասցե ՝ Կալինինգրադի մարզ, ք. Բալթիյսկ, փ. Կրոնշտադտսկայա, 1։
Աշխատանքային ժամերը ՝ ամեն օր 11:00-ից 18:00, բացի երկուշաբթի և երեքշաբթի օրերից :։
Հասցեն ՝ Կրասնոդարի երկրամաս, ք. Նովոռոսիյսկ, Նովոռոսիյսկի Հանրապետության փողոց, 2А ։
Երթուղի՝ ավտոբուսներով, տրոլեյբուսներով մինչև « „Սմենա կինոթատրոն“» կանգառը։ Հասցե ՝ Սանկտ Պետերբուրգ, Շկիպերսկի վտակ 10։
Հղումներ
Կատեգորիա:1709 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի թանգարաններ Կատեգորիա:Ծովային թանգարաններ
Մարկովո (ավան, Տուլչինի շրջան)
Մարկովո (Маркове), ավան Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տուլչինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մարկովո ավանում բնակվում էր 73 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,134 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 544,78 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տուլչինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Հիմնախնդիր դժոխքից. Ամերիկան ցեղասպանության դարաշրջանում
'''Հիմնախնդիր դժոխքից. Ամերիկան ցեղասպանության դարաշրջանում''' (A Problem from Hell": America and the Age of Genocide), ամերիկացի քաղաքագետ Սամանտա Փաուերի գիրքը, որը պատմում է 20-րդ դարում տեղի ունեցած ցեղասպանությունների և դրանց վերաբերյալ ամերիկյան կառավարության ունեցած դիրքորոշման վերաբերյալ։ Գրքի հրատարակման ժամանակ Փաուերը եղել է Հարվարդի համալսարանի Ջոն Ֆ. Քենեդու կառավարման դպրոցի մարդու իրավունքների ծրագրի պրոֆեսոր։ Հեղինակը գիրքը սկսում է 20-րդ դարի առաջին ցեղասպանությունից՝ Հայոց ցեղասպանությունից մինչև Կոսովոյում տեղի ունեցած էթնիկ զտումները։ 2003 թվականին Փաուերը արժանացել է «Ջ. Էնթոնի Լուկաս անվան գրական» և «Պուլիցերյան մրցանակների»։
Իր գրքում Փաուերը նշում է, որ ամերիկացի քաղաքական գործիչները հետևողականորեն չեն ցանկանում դատապարտել զանգվածային զտումները՝ որպես ցեղասպանություններ կամ կրել պատասխանատվություն միջազգային ռազմական միջամտությունների համար։ Նա կարծում է, որ առանց ամերիկյան հասարակության ուժեղ ճնշման, քաղաքական գործիչները չեն ընդունի «ցեղասպանություն» տերմինը որպես այդպիսին։ Փոխարենը, նրանք նախապատվությունը տալիս են ազգային շահերին կամ պնդում են (Փաուերը նշում է այս քայլը ոչ արժանապատիվ), որը ԱՄՆ արձագանքը կլինի անօգուտ։ Վերջինս, ըստ Փաուերի, արագացնում է բռնությունների ընդլայնումը և խորացումը ։
ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբաման, կարդալով Փաուերի գիրքը, հրավիրել է նրան իր աշխատակազմ՝ զբաղեցնելու ՄԱԿ-ում ԱՄՆ ներկայացուցչի պաշտոնը ։
Համառոտ շարադրանք
Փաուերը իր գրքի առաջին գլուխը նվիրել է Հայոց ցեղասպանությանը և միջազգային հանրության արձագանքին (Գլուխ 1)։ Այնուհետ նա ներկայացնում է Ռաֆայել Լեմկինի ջանքերը՝ ամերիկյան կառավարության ուշադրությունը կենտրոնացնելու Եվրոպայում նացիստական ուժերի գործողություններին (Գլուխ 2)։ 3-րդ գլխում Փաուերը անդրադառնում է առանձին անձանց ջանքերին, ովքեր փորձում էին ամերիկյան և դաշնակից ուժերի կառավարությունների ուշադրությունը կենտրոնացնել Հոլոքոստի ճանաչման միջազգային գործընթացի վրա։ Վերջինս նա բնորոշում է որպես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի և հակասեմական անտարբերության ծնունդ։ 4-րդ գլխում է նա շարունակում է ներկայացնել Լեմկինի գործունեությունը, թե ինչպես է վերջինս կարողացել միջազգային օրակարգ մտցնել ցեղասպանության թեման, որի արդյունքում 1948 թվականին ընդունվել է Ցեղասպանության հանցագործությունը կանխելու և դրա համար պատժի մասին ՄԱԿ-ի կոնվենցիան։ Հինգերորդ գլխում նա ներկայացնում է Լեմկինի հիասթափությունները և հակառակորդների ձեռքբերման գործընթացը, ընդհուպ մինչև նրա մահը՝ 1959 թվական։ Գլխում նա անդրադառնում է նաև սենատոր Ուիլյամ Փրոքսմիրի և մյուսների գործունեությանը, ովքեր շարունակեցին Լեմկինի սկսած գործը։ Յոթերորդ գլխում Սամանտան պատմում է սենատոր Փրոքսմիրի և նախագահ Ռեյգանի միացյալ ջանքերի մասին՝ ընդունելու Ցեղասպանությունը դատապարտող կոնվենցիան։ Գրքի մյուս գլուխներում Փաուերը անդրադառնում է լոկալ ցեղասպանություններին, ինչպես նաև ամերիկյան կառավարության արձագանքը Կամբոջիայում, Իրաքում, Բոսնիայում, Ռուանդայում և Կոսովոյում տեղի ունեցած իրադարձություններին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2002 գրքեր
Արամայիս Սրապյան
Արամայիս Սրապյան, հայ գրող, հասարակական-մշակութային գործիչ։
Կենսագրություն
Արամայիս Սրապյանը ծնվել է 1910 թվականի հոկտեմբերի 25-ին, Օրթագյուղում (Նիկոմեդիա՝ Թուրքիա)։ Հայոց ցեղասպանության (1915) ժամանակ որբացել է, ապաստանել է Կ.Պոլսի և Կորֆուի որբանոցներում։ 1929 թվականին ավարտել է Վենետիկի Մուրադ-Ռափայելյան վարժարանը, ապա, Մխիթարյան միաբանության կրթաթոշակով, Միլանի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ 1945 թվականին նրա նախաձեռնությամբ հիմնվել է Իտալիայի հայ մշակութային միությունը։ Գրողի չափածո գործերը («Հանդիպումներ մուսային հետ» (1949), «Ազոլոյեն Վենետիկ» (1956), ժողովածուներ) համակված են սիրո, գեղեցիկի և հայրենաբաղձության խոր ապրումներով։ Արձակ գործերում («Զենքի տակ» (1956), «Ալպյան ռազմիկներուն հետ» (1959) ժողովածուներ), Մեծ եղեռնը տեսած հայի աշխարհազգացողությամբ պատկերվել են երկրորդ աշխարհամարտի (1939-1945) անցքերը ։
Սրապյանը մահացել է 1969 թվականի փետրվարի 14-ին, Միլանում ։
Քենթերբերի
Քենթերբերին (Canterbury կամ, Cantuaria, Durovernum Cantiacorum), քաղաք Մեծ Բրիտանիայի հարավարևելյան մասում՝ Քենթ կոմսությունում։ Բնակչությունը 43 432 մարդ է (2001 թ-ի տվյալներով)։ Այստեղ է գտնվում Սուրբ Ավգուստինի աբբայությունը, Սուրբ Մարտինի եկեղեցին, Քենթերբերիի տաճարը, որոնք 1988 թ-ին մտել են ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության մեջ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Անգլիայի քաղաքներ
Գեոպարկ
Գեոպարկ, հատուկ պահպանվող կարգավիճակ ունեցող տարածաշրջան, որի տարածքում հստակ բացահայտված է Երկիր մոլորակի երկրաբանական պատմությունը, տեղական լանդշաֆտի ձևավորումը, օգտակար հանածոների հանքավայրերի և ապարների ձևավորումը, նախապատմական կենդանիների բրածո մնացորդների մասսայաբար պահպանումը։ Տարբեր երկրներում ստեղծված գեոպարկերում անցկացվում են ուսումնասիրական էքսկուրսիաներ, առավել նշանակալից վայրերը (երկրագոտիները) հագեցած են բացատրական աղյուսակներով։ Ինչպես արշավորդները, այնպես էլ հեծանվորդները կարող են շարժվել հատուկ տեղադրված երթուղիներով, որոնք հագեցած են նշաններով և երթուղային քարտեզներով։
Գեոպարկերի ստեղծման միտքոը ծագել է 1990-ական թվականներին և աստիճանաբար ընդգրկել է ողջ մոլորակը։ 2002 թվականից գործում է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ազգային գեոպարկների համաշխարհային ցանցի (Global Network of National Geoparks) ստեղծմանը աջակցելու հատուկ ծրագիր։ 2004 թվականից ստեղծված կազմակերպությունը զարգացնում է այսպես կոչված «Գեոտուրիզմը», որը ծառայում է ինչպես կրթական, այնպես էլ սոցիալ-էկոլոգիական նպատակներին։ 2010 թվականի հոկտեմբերից ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի այս կազմակերպությանը միացել են 24 երկրների 77 գեոպարկեր։
2000 թվականին ստեղծվել է գեոպարկերի Եվրոպական ցանցը, որի մեջ մինչև 2011 թվականի հուլիս ընկած ժամանակահատվածում գտնվում է 17 երկրներից Եվրոպայի 43 շրջան։ Այս ցանցում ընդգրկված գեոպարկերը կազմակերպչականորեն կապված են և միմյանց տրամադրում են տնտեսական և տնտեսվարական աջակցություն։ Եվրոպայում գեոպարկերը գտնվում են հետևյալ երկրներում՝ Ավստրիա, Գերմանիա, Հունաստան, Ֆրանսիա, Խորվաթիա, Մեծ Բրիտանիա, Շոտլանդիա, Ֆինլանդիա, Նորվեգիա[[, [[Իսպանիա, Իտալիա, Չեխիա, Ռումինիա, Իռլանդիա, Հյուսիսային Իռլանդիա։ Եվրոպայից բացի ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գեոպարկեր ստեղծված են նաև Չինաստանում, Վիետնամում, Մալազիայում, Հարավային Կորեայում, Կանադայում, Բրազիլիայում, Իրանում և Թայվանում։
Ներկայումս Ռուսաստանում գործում են մի քանի տարածաշրջանային գեոպարկեր։ 2020 թվականի հուլիսի 10-ին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գործադիր խորհրդի 209-րդ նստաշրջանում Յանգան-Տաու Գեոպարկը (Սալավատի շրջան, Բաշկորտոստան) ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Գլոբալ գեոպարկերի ցանկում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ Կատեգորիա:Երկրաբանություն Կատեգորիա:ՅՈՒՆԵՍԿՕ Կատեգորիա:Բնապահպանություն Կատեգորիա:Ազգային պարկեր
Աստերոիդների ցանկ (136101-136200)
Աստերոիդների ցանկ (136001-136100) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (136201-136300)
Մանտովա
Մանտովա (Մանտուա, Mantova, Mantoa, Mantua, Mantua), քաղաք հյուսիսային Իտալիայում, Լոմբարդիա մարզի Մանտուա գավառում, նույնանուն գավառի վարչական կենտրոնն է։ Քաղաքի տարածքով է հոսում Մինչո գետը։
Պատմություն
Քաղաքի քրիստոնյա սուրբ հովանավորն է Սուրբ Անսելմոսը։ Քաղաքի օրը նշվում է մարտի 18-ին։ Մանտովայում է ծնվել Վերգիլիոսը:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իտալիայում
Սան Մարկոյի զոհասեղան
Սան Մարկոյի զոհասեղան (Pala di San Marco), ինչպես նաև հայտնի է Մադոննան և սրբերը անունով, նկարիչ Ֆրա Բեատո Անջելիկոյի աշխատանքը, որն արվել է Ֆլորենցիայի Սբ Մարկոս ​​տաճարում։ Այս աշխատանքը պատվիրվել է 1438 թվականին Կոսիմո Մեդիչի Ավագի կողմից և ավարտվել 1443 թվականին։ Գլխավոր վահանակին ուղեկցելու համար, որը պատկերում է գահակալած Մարիամ Աստվածածինը, ստեղծվել են սահմանային 9 վահանակներ՝ պատմելով հովանավոր սրբերի՝ Կոսմասի և Դամիանոսի մասին լեգենդի մասին։ Այսօր Սուրբ Մարկոսի տաճարը ունի երկու վահանակ, որոնք տաճարը հետ է գնել դեռևս 2007 թվականին ։
Նկարագրություն
Սան Մարկոյի զոհասեղանին պատկերված է Աստվածածնի և մանկան դիմանկարը, որը նստած է գահին, շրջապատված է սրբերով և հրեշտակներով։ Հաշվի առնելով այս աշխատանքի մանրամասները, կարելի է նկատել բավականին նորարարական լուծումներ Կույսի և մանկան կերպարի մանրամասներում, որոնք օգնում են ավելացնել պատկերների որոշակի ներդաշնակ պատկեր լանդշաֆտով ։ Ասեղնագործ վարագույրը Մարիայի ետևում և երեխան հստակ հորիզոնական գիծ են դնում, որը կտավում պատկերված իրադարձությունները բաժանում է իր հետևի բնապատկերից։ Զոհասեղանը տեղադրված է նորաստեղծ մեկ ուղղանկյուն վահանակի վրա, որն օգնում է տափակաբերան նկարը վերածել խորանի հիմնական պատկերի։ Համապատասխան պատկերագրական տարածքում դրված գործիչների ներկայացումը նաև Ֆրա Բեատո Անժելիկոյի կողմից կիրառվող նոր տեխնիկա էր։ Պետք է ուշադրություն դարձնել այն ինքնաթիռին, որում գտնվում է գորգը, քանի որ այս տեխնիկան ուժեղացնում է նկարի խորությունը։ Ֆրայի տարածքի օգտագործումը բացառիկ է, քանի որ վարպետը հավասարակշռության զգացողություն է ստեղծում Կույսի և Երեխայի երկու կողմերում, բայց նաև մատչելի տեղ է թողնում գորգի վրա, որը մոտենում է Կույսին և Երեխային, որպեսզի դիտողը իրեն արգելափակված կամ ծանրաբեռնված չզգա։ Այս համաչափությունն ու կարգը հնարավորություն կտան դիտողին հեռվից հստակ տեսնել նկարը։ Նա նաև օգտագործել է նատուրալիստական ​​լուսային և գունային էֆեկտներ՝ զուգորդված տարբեր գունային նմուշների հետ։ Բնական գույները նպաստել են նկարի մի փոքր ավելի մուգ երանգին, որը կարող է ընդգծել տվյալ երթի սուրբ պահի ուժը։
Վերականգնում
XIX դարում նկարը ենթարկվել է վերականգնման աշխատանքների։ Մաքրումն իրականացվել է կծու սոդայի միջոցով, երբ ներկելուց առաջ նկարի մակերեսը սրբել են։ Դա հանգեցրել է նրան, որ նկարը կորցրել է իր փայլի մեծ մասը, ինչը լույսի և գույնի երանգ է հաղորդում։ Ֆրայի կողմից դեմքերի անշարժ պաթոսը բարձրացնելու համար օգտագործված գույնի և լույսի բոլոր նուրբ մոդուլյացիաները ջնջվել են։ Միակ բանը, որ պահպանվել է, վարագույրների ստորին եզրերին ձևավորված ստվերների չնչին հետքերն են, որոնք վկայում են, թե ինչպես է Ֆրան գեղեցկության և ձևի նոր երանգներ հաղորդել կոշտ միջնադարյան պատկերներին՝ թարգմանելով այն ներկայացուցչական ոճի ռացիոնալ լեզվով ։
Ալաջայի լեռնաշղթա
Ալաջա, լեռներ Հայկական Պարի արևմտյան մասում, Էրզրում քաղաքից մոտ 35 կմ հարավ-արևմուտք։ Ձգվում են հարավ-արևմուտք, հյուսիս-արևելք ուղղությամբ։ Ունի մոտավորապես 10 կմ երկարություն։ Ծածկված է ալպյան բուսականությամբ։ Բարձր գագաթներն են Շահդաղը և Խաչդաղը։ Ալաջայից սկիզբ են առնում Եփրատի ավազանի մի շարք գետակներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռնաշղթաներ Կատեգորիա:Էրզրումի մարզ
Ֆրոյդի երազների թանգարան
Ֆրոյդի երազների թանգարան, բացվել է 1999 թվականի նոյեմբերի 4-ին, նվիրված Զիգմունդ Ֆրոյդի «Երազների մեկնություն» գրքի հարյուրամյակին: Թանգարանը գտնվում է Սանկտ Պետերբուրգում, Մեծ պրոսպեկտի Պետրոգրադյան հատվածում, 18ա: Թանգարանի հիմնադիր՝ Վիկտոր Մազին, նկարիչ՝ Վլադիմիր Կուստով:
Էքսպոզիցիա
Էքսպոզիցիան իրենից ներկայացնում է «ընդհանուր ինստալյացիա», որը հիմնված է թանգարան այցելողների երևակայության վրա: Թանգարանում երկու սենյակներ կան, «ներածական» և «երազային»- լուսավոր և մութ: Առաջին սենյակում կան քսանութ ցուցափեղկեր, նվիրված հոգեվերլուծության հիմնադիրի կյանքի առանձին հատվածներին ու գործունեությանը: Երկու սենյակների մեջտեղում է գտնվում Ֆրոյդի տասը ամենահայտնի երազները, ներկայացված Պավել Պեպերշտեյնի նկարների միջոցով:
Գործունեություն
Թանգարանը հանդիսանում է մշակութային, կրթական եւ հետազոտական ​​կենտրոն։ Այստեղ պարբերաբար անցկացվում են ցուցահանդեսներ, դասախոսություններ, սեմինարներ, կոնֆերանսներ, ֆիլմերի ցուցադրություններ և փորձարարական երաժշտության համերգներ: Արդեն յոթ տարի է երեքշաբթի և ուրբաթ օրերին թանգարանում անցկացվում են սեմինարներ նվիրված ֆրանսիացի նշանավոր հոգեվերլուծաբան Ժակ Լականի արվեստին: Ինչպես նաև թանգարանում պարբերապար կազմակերպվում են էքսկուրսիաներ, որոնք պատմում են Ֆրոյդի կյանքի, հոգեվելուծության մեթոդների և երազների մեկնաբանման մասին: Թանգարանը մասնակցում է տարբեր հրատարակչական ծրագրերի ( «Գրասենյակ» ամսագիր, «Լականովյան տետրեր»)
Գրականություն
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի թատրոններ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստ
Չինջու
Չինջու (, Jinju-si), քաղաք Հարավային Գյոնգսանգ գավառ, Հարավային Կորեա։ Մինչև 1925 թվականը եղել է գավառի մայրաքաղաքը։
Պատմություն
Չինջու քաղաքի բնակչությունը հայտնի է վաղ ժամանակներից։ Կայա դաշնակցության դարաշրջանի ժամանակ այստեղ եղել է ցեղային միություն, հետո քաղաքը մտել է Հին Կորեական պետություն Պեկչեի մեջ։ Առաջին հազարամյակում քաղաքն ունեցել է բազմաթիվ անուններ, ինչպիսիք են Կոյոլսոն, Կանջու և այլն։ Գորյոի ժամանակաշրջանում Չինջուն ստացել է իր ժամանակակից անվանումը։ 1896 թվականին այստեղ էր տեղափոխվել Կյոնսան-Նամդոյի մայրաքաղաքը։ Մայրաքաղաքի կարգավիճակը կորցրեց միայն 1925 թվականին։ 1949 թվականի օգոստոսի 15-ին Չինջուն ստացել է քաղաքի կարգավիճակ (սի) ։
Տնտեսություն
Աշխարհագրական դիրքից ելնելով Չինջուում համեմատաբար լավ է զարգացած գյուղատնտեսությունը։ Բացի այդ, Չինջուն Հարավային Կորեայի կենսաարդյուանբերության կենտրոնն է։ Այս ճյուղի զարգացումը ապահովում է կառավարությունը, 2000-2004 թվականներին այս ճյուղի համար կառավարությունը օգտագործել է 5 մլն դոլար ։
Երկվորյակ քաղաքներ
Չինջուի երկվորյակ քաղաքները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի քաղաքներ Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:1995 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պարահանդես
Պարահանդես (bal, ballo, Ball), հասարակության` տարբեր սեռերի մեծ թվով ներկայացուցիչների հավաքույթ պարելու նպատակով։ Պարահանդեսները տարբերվում են սովորական պարերից կամ դիսկոտեկներից իրենց հանդիսավորությամբ, առավել խիստ վարվելակարգով և դասական պարերով, որոնց հերթականությունը սահմանվում է նախօրոք։
Պատմություն
Պարահանդեսները ծագել են ֆրանսիական և բուրգունդյան պալատներում։ Առաջին պարահանդեսը, որի մասին հիշատակումներ կան պատմության մեջ, կայացել է 1385 թվականին Ամյենում Կառլ 6-րդի և Իզաբելա Բավարացու պսակադրության առիթով։ Սակայն հայտնի չէ` արդյոք այդ ժամանակներում պարահանդեսին մասնակցել են արքայազները և հրավիրված ազնվականները։
15-16-րդ դարերում պալատներում և պալատական ամրոցներում պարային մեծ միջոցառումներ հազվադեպ են անցկացվել։ Միայն Մարիա Մեդիչիի (նրա օրոք ի դեպ Ֆրանսիայում առաջին անգամ դիմակահանդեսներ են կազմակերպվել) և հետագայում նրբակիրթ Հենրի IV արքայի օրոք պարահանդեսները լայն տարածում են գտել։ Պարահանդեսների ներկայիս ձևը ընդունվել է Լյուդովիկոս XIV-ի ժամանակներից, երբ դրանք տարածում ունեցան նաև գերմանական տարածքներում։
1715 թվականին Փարիզում պարահանդեսներ են կազմակերպվել օպերային թատրոնում (Bal de l’Opèra)` հնարավորություն ընձեռելով երրորդ դասակարգին վճարի դիմաց մասնակցելու միայն ուրախ պարերին։ Այդ ժամանակից էլ պարահանդեսը զվարճանքի միջոց է դառնում բոլոր խավերի համար։
Պարահանդեսները Ռուսական կայսրությունում
Պետրոս Առաջինի օրոք մի շարք այլ նորամուծությունների թվում տեղ է գտնում նաև պարահանդեսը։ Մինչ այդ Ռուսաստանում պարահանդեսներ չեն կազմակերպվել։ Կայսրուհի Ելիզավետա Պետրովնան, լինելով գրավիչ կին, հատկապես սիրել է պարել և պարահանդեսներ կազմակերպել։ Միտումը պահպանվել է նաև Եկատերինա II-ի օրոք, ով խրախուսում էր ազնվականական խելամիտ միջոցառումները։ Նրա կազմակերպած պարահանդեսները աչքի են ընկել հատուկ շքեղությամբ, ինչը նշել են նաև մարդիկ, ովքեր ականատեսն են եղել Վերսալի պալատի ճոխ պարահանդեսներին։
Պալատական պարահանդեսների կարևոր առանձնահատկությունն այն էր, որ դրանք փոխարինում էին պաշտոնական ընդունելություններին։ Պարահանդեսների այդ դերը պահպանվել է մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը։ Մասնավոր անձանց նախաձեռնությամբ կազմակերպվել են առանձին անհատներին կամ դեպքերին նվիրված պարահանդեսներ։ Այսպես` 1812 թվականին Վիլնյուսում կազմակերպվել է երկու պարահանդես, որոնցից մեկը նվիրված էր Ալեքսանդր I-ին, մյուսը` կայսր Նապոլեոնին ։
Ամենատեսարժան պարահանդեսներից մեկը կազմակերպվել է 1903 թվականին Ձմեռային պալատում, որին մասնակիցները ներկայացել են մինչպետրոսյան ժամանակի զգեստներով։ Կայսրական վերջին պարահանդեսը կազմակերպվել է 1913 թվականին, ինչին նվիրված է Ալեքսանդր Սոկուրովի «Ռուսական տապան» ֆիլմը ։
Պարահանդեսները 21-րդ դարում
Պարահանդեսներ կազմակերպվել են նաև 20-21-րդ դարերում։ Այսպես` ֆրանսիացիները սովորաբար կազմակերպում են դրանք Տրոկադերո պալատի (Փարիզ) ցուցահանդեսի բացման առիթով։ Վիեննայի պարահանդեսները մեծ հռչակ են վայելում ողջ աշխարհում. սկսած 1936 թվականից` Մեծ պահքին նախորդող հինգշաբթի օրը Վիեննայի պետական օպերայում կազմակերպվում է Վիեննական պարահանդեսը։ Ռուսաստանում ևս 21-րդ դարում սկսել են պարահանդեսներ կազմակերպել, որոնց ընթացքում սովորաբար պատմական զգեստներով կատարում են տարբեր դարաշրջանների պարեր։ Գործում է պատմական պարերի միջազգային կազմակերպություն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պարահանդեսներ
Գելերջի քյոյ
Գելերջի քյոյ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում ։ Գտնվում էր Հին Մալաթիայից 27 կմ հյուսիս-արևելք, սարավանդի վրա, Եփրատի փախ վտակներից մեկի աջ կողմում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բոդունի
Բոդունի (Бодуны), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Metallica
Metallica (մը-թա-լլիքա)-ն ամերիկյան ծանր մետալ խումբ է՝ կազմավորված Լոս Անջելեսում։ Այն կազմավորվել է 1981 թվականին, երբ վոկալիստ, կիթառահար Ջեյմս Հեթֆիլդն արձագանքում է հարվածային գործիքներ նվագող Լարս Ուլրիխի տեղական թերթերից մեկում տված հայտարարությանը։ Խմբի ներկայիս կազմում ընդգրկված են նշված երկու հիմնադիր անդամները, գլխավոր կիթառահար Քիրք Հեմմեթը և բաս կիթառահար Ռոբերտ Թրուհիլոն։ Նախկինում խմբում նվագել են նաև կիթառահար Դեիվ Մասթեինը, բասսիստներ Ռոն ՄըքԳովնին, Քլիֆ Բյորթնը և Ջեյսոն Նյուսթեդը։
Խմբի ստեղծած երաժշտության գործիքավորումը, արագ տեմպն ու ագրեսիվությունը նրանց տեղավորել են թրեշ մետալի հիմնադիր «մեծ քառյակի» մեջ, Slayer-ի, Megadeth-ի և Anthrax-ի կողքին։ Metallica-ն վաստակել է աճող երկրպագուների բանակ ստորգետնյա երաժշտական համայնքում և արժանացել է քննադատների հավանությանը իր առաջին չորս ալբոմներով, նրանց երրորդ ալբոմը` Master of Puppets-ը համարվում է ամենից ազդեցիկ և ծանր թրեշ մետալ ալբոմներից մեկը։ Metallica-ի հինգերորդ, համանուն ալբոմը` Metallica (1991)-ն պարունակելով համեմատաբար ավելի մելոդիկ երգեր ունեցավ կոմերցիոն հաջողություն և զգալիորեն մեծացրեց խմբի լսարանը։ Ալբոմը դարձավ նաև իրենց առաջին ալբոմը, որը զբաղեցրեց առաջին հորիզոնական Բիլբորդ 200-ում։ Այդ հաջողությունը նրանք ունեցան նաև հաջորդող չորս ստուդիո ալբոմներում։ 2000 թվականին խումբը միացավ Նեփսթերի դեմ դատական գործ բացած արտիստներին։ Նեփսթերը կիսվում էր խմբի հեղինակային պաշտպանված նյութերով առանց խմբի հետ որևէ համաձայնության։ Գործը հաջողություն ունեցավ, իսկ Նեփսթերը դարձավ վճարիր-օգտագործիր ծառայություն։ St. Anger (2003) ալբոմը դժկամությամբ ընդունվեց հանրության կողմից, նրանում բացակում էին կիթառի սոլո հատվածները, հարվածային գործիքների ձայնը որակյալ չէր։ Միաժամանակ լույս տեսած Some Kind of Monster դոկումենտալ ֆիլմում պատկերված էր ալբոմի ձայնագրության ընթացքում խմբում տիրող լարված մթնոլորտը։ 2008 թվականին հրատարակված Death Magnetic ալբոմով խումբը վերադարձավ իր արմատական ոճին, իսկ 2009 թվականին այն արժանացավ Rock and Roll Hall of Fame-ի։
Metallica-ի ալբոմները վաճառվել են ընդհանուր 100 միլիոն օրինակով ամբողջ աշխարհում, ինչը դարձնում է նրան կոմերցիոն ամենահաջող մետալ կոլեկտիվներից մեկը։ 2011 թ․-ին ամենամեծ մետալ ամսագրերից մեկը՝ «Kerrang!»-ը հունիսյան համարում Metallica-ն ճանաչել է վերջին 30 տարվա լավագույն մետալ խումբ։
Սկիզբ (1981-1983)
Metallica-ն կազմավորվել է Լոս-Անջելեսում 1981 թ․-ի հոկտեմբերի 15-ին կիթառահար և վոկալիստ Ջեյմս Հեթֆիլդի և թմբկահար Լարս Ուրլիխի կողմից, երբ նրանք տեղադրեցին հայտարարություն խմբի ստեղծման մասին «The Recycler» հրատարակությունում։ Սակայն, ինչպես հետո բացահայտվեց Ռոն ՄըքԳովնիի հարցազրույցից «So What!» ամսագրին, Ջեյմսին և Լարսին ծանոթացրել էր նրանց, ընդհանուր ընկերը՝ Հյու Տանները, ով այդ ժամանակ սոլո կիթառահար էր Ռոնի և Ջեյսի խմբում, «Leather Charm» անունով։ Դուետը հրավիրեց բասիստ Ռոնին, Հեթվիլդի ծանոթին անցած խմբից, սակայն խմբի վաղ շրջաններց անընդհատ առաջանում էին պռոբլեմներ կիթառիստների հետ, դրա պատճառով արդեն սկզբից փոխվել էին ոմանք՝ Լլոյդ Գրանտը, Բռեդ Պարկերը և Ջեֆֆ Ուորները։ Metallica-ն ստացավ իր անվանումը, երբ Ռոն Կուինտանսն խնդրեց Լարսին ընտրել իր նոր ամսագրի անվանումը ամերիկյան և բրիտանական մետալ խմբերի մասին։ Կուինտանան ուներ հետևյալ տարբերակները՝ «Metallica», «Metal Mania» և «Hesse»։ Ուլրիխը հասկացավ, որ «Metallica»-ն կլինի հոյակապ խմբի անվանում և ասաց Ռոնին, որ այդ անվանումը ոչ մեկին դուր չի գա։
Metallica-ի համար ոգեշնչում էր հանդիսանում Motörhead և Diamond head խմբերի երաժշտությունները, նաև «Black Sabbath», «Saxon», «Thin Lizzy», «Judas Priest», «Iron Maiden», «Mercyful Fate», «Venom», և ուրիշ բրիտանական մետալ խմբերից։ Նաև Metallica-ի երաժշտության վրա ազդել են փանկ-ռոք խմբեր Misfits, Zeroption, Discharge, և The Ramones։
1982 թ․-ից Ուլրիխը համոզել է Metal Blade Records-ի ստեղծողին և տիրոջը՝ Բրայան Սլեյջելին, միացնել «Hit the Lights» երգը առաջին Metal Masscare բանաքաղության մեջ։ Լիդեր կիթառիստի որոնման մեջ հուսահատված, Լարսը տեղադրեց հայտարարություն «The Recycler» ամսագրում։ Դեյվ Մասթեյնը Հաննինգտոն Բիչից, որը այդ ժամանակ արդեն նվագում էր Panic խմբում, պատասխանեց և հանդիպեց Metallica-ի անդամների հետ լսումների համար։ Ջեյմսը և Լարսը շատ տպավորված էին Մասթեյնի սարքավորումների և միայն նրա մարզանքով, որ խնդրեցին նրան միանալ խմբին լսումները դեռ չսկսված։
Պարգևներ
Գրեմմի ։
MTV Video Music Awards։
American Music Awards։
Billboard Music Awards։
Kerrang! Awards։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոք խմբեր Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Մետալ երաժշտություն Կատեգորիա:Մետալ խմբեր Կատեգորիա:Մետալ խմբեր ըստ ուղղվածության Կատեգորիա:Գինեսի գրքի ռեկորդակիրներ Կատեգորիա:NME Awards մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:1981 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Ֆրիդրիխ Պլատեն
Ֆրիդրիխ (Ֆրից) Պլատեն (Fritz Platten, ), շվեյցարացի կոմունիստ քաղաքական գործիչ։
(2907) Նեկրասով
(2907) Նեկրասով (Nekrasov), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1975 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Լյուդմիլա Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Ֆրիդրիխ Պլատեն
Ծնվել է բանվորի ընտանիքում։ 1904 թվականին ընդունվել է «Այնտրախտ» բանվոր լուսավորական միության մեջ։ 1906 թվականին անօրինական կերպով անցել է Ռուսաստան, մասնակցել Լատվիայում հեղափոխական շարժումներին։ 1911-1912 թվականներին եղել է Շվեյցարիայի խորհրդային դումայի կուսակցության անդամ, 1912 թվականին՝ վարչության քարտուղար։ Մասնակցել է Ցիմերվալդի (1915) և Կինտալի (1916) կոնֆերանսներին։ 1917 թվականին գարնանը կազմակերպել է Վլադիմիր Լենինի ղեկավարած քաղտարագիրների խմբի անցումը Շվեյցարիայից Ռուսաստան։
(2907) Նեկրասով
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,018067 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7358 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3003 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1915,1 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,18798 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,2° անկյուն։
Ֆրիդրիխ Պլատեն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոմինտերնի գործիչներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի հեղափոխականներ Կատեգորիա:Գերմանացի հեղափոխականներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հեղափոխականներ Կատեգորիա:Մարքսիստներ Կատեգորիա:1883 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 8 ծնունդներ Կատեգորիա:1942 մահեր Կատեգորիա:Ապրիլի 22 մահեր Կատեգորիա:Շվեյցարիայի քաղաքական գործիչներ
Երեք մանրակերտով նարդոսավարդագույն ձու
«Երեք մանրակերտով նարդոսավարդագույն ձու» (Розово-лиловое яйцо с тремя миниатюрами), ոսկերչական ձու, որը դարձավ Ֆաբերժեի 52 զատկական ձվերից մեկը՝ պատրաստված Կարլ Ֆաբերժեի ընկերությունում Ռուսաստանի կայսերական ընտանիքի համար։ Այն ստեղծվել է 1897 թվականին Նիկոլայ II կայսեր պատվերով։ Ոսկերչական ձուն Նիկոլայը Զատկի տոնին նվիրել է մորը՝ կայսրուհի Մարիա Ֆեոդորովնային։ Ձուն ցայսօր համարվում է կորսված։ Սակայն Վիկտոր Վեկսելբերգի հավաքածուի կազմում պահպանվել է ձվի անակնկալը՝ սրտի տեսքով շրջանակ՝ երեք մանրակերտով ։
Դիզայն
Ձվի իրական դիզայնի մասին որևէ փաստ չի պահպանվել։ Ֆաբերժեի հաշիվներում միայն պահպանվել է այն, որ այս ոսկերչական ձուն իրենից ներկայացնում է «երեք մանրակերտով նարդոսավարդագույն ձու» ։
Անակնկալ
Շրջանակ-անակնկալը պատրաստված է այդ տարիներին մեծ ճանաչում ունեցող նեոդասական ոճով։ Այն ունի սրտի տեսք։ Ադամանդակուռ է։ Պատված է մորեգույն-կարմիր էմալով։ Ադամանդներով նշված է ստեղծման տարեթիվը՝ «1897»: Շրջանակը տեղադրված է վեցանկյուն ոտքի վրա, որը պատրաստված է Լյուդովիկոս XVI ոճով։ Այն պատված է սպիտակ էմալով, որի վրա նկարազարդված է պարուրաձև բարձրացող խաղողի վազ։ Ոտքն էլ իր հերթին տեղադրված է գմբեթարդ սանդղավոր հիմքի վրա՝ պատված մորեգույն-կարմիր էմալով։ Այն զարդարված է ոսկյա դրասանգներով՝ դափնու տերևների տեսքով, ադամանդներով, փորագրված ոսկյա տերևաքանդակներով, ինչպես նաև չորս խոշոր մարգարիտներով ։
Երբ սեղմում են ոտքին, սիրտը բացվում է՝ վերածվելով եռատերև երեքնուկի։ Այն պատված է զմրուխտ-կանաչ էմալով՝ արևի տարածվող ճառագայթների նախշերով։ Յուրաքանչյուր տերևի վրա տեղադրված է մանրանկար՝ ադամանդե երիզվածքով։ Մեկ տերևի վրա կայսր Նիկոլայ II-ն է, մյուսի վրա իր կինը՝ Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնան, իսկ երրորդի՝ նորածին դուստրը՝ Օլգա Նիկոլաևնա Ռոմանովան։ Երեքնուկի թերթիկները փակվում են, երբ սեղմում են հիմքի վրա տեղադրված որևէ  մարգարտին։
Պատմություն
1897 թվականի ապրիլի 18-ին ոսկերչական ձուն Նիկոլայ II կայսրը նվիրեց մորը՝ այրիացած կայսրուհի Մարիա Ֆեոդորովնային։ Ըստ Ֆաբերժեի հաշիվների ձուն 3250 ռուբլի էր ։ Այս ձվի անակնկալի վրա նշված է ստեղծման տարեթիվը՝ 1897 թվական։
1978 թվականին Քրիստիս աճուրդի տանը ձվի անակնկալը վաճառվել է Forbes-ն, որը տեղակայված էր Նյու Յորքում։ 2004 թվականին Ֆորբսը վաճառվել է Վիկտոր Վեկսելբերգի ֆոնդին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ոսկերչություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն Կատեգորիա:Վեկսելբերգի հավաքածու Կատեգորիա:1897 աշխատություններ Կատեգորիա:Ֆաբերժեի ձվեր Կատեգորիա:Ֆաբերժե
Միրզա Ախունդով
Միրզա Ֆաթալի Ախունդով (, Mirzə Fətəli Axundov, ), հայտնի նաև որպես՝ Միրզա Ֆաթալի Ախունդզադե, ազարի գրող, հասարակական գործիչ, լուսավորական, փիլիսոփա, ադրբեջանական ռեալիստական գրականության հիմնադիր ։
Կենսագրություն
Ծնվել է հուլիսի 12-ին, Նուխիում (Շաքի), սովորել տեղի հոգևոր դպրոցում, ապա ավարտել ռուսական ուսումնարանը։ Տիրապետել է նաև արաբերենին, պարսկերենին։ 1834-1861 թվականներին արևելյան լեզուների թարգմանչի պաշտոնով աշխատել է Թիֆլիսում՝ Կովկասի փոխարքայի գրասենյակում։
Միաժամանակ ադրբեջաներեն է դասավանդել Թիֆլիսի հայկական գավառական դպրոցում 1837 թ., ուր տեսուչ էր Խաչատուր Աբովյանը, ապա պարսկերեն՝ Ներսիսյան դպրոցում 1852 թ.։ Ծանոթ է եղել Գ. Սունդուկյանի, Ս. Ներսիսյանցի հետ։ Եղել է Երևանում 1857-1858 թթ., շփվել տեղի հայ առաջավոր մարդկանց հետ։
Գործունեություն
Ախունդովի առաջին նշանակալից ստեղծագործությունը Ալեքսանդր Պուշկինի մահվան առթիվ գրած «Արևելյան պոեմ»-ն էր (1837)։ «Ալքիմիկոս մոլլա Իբրահիմ-Խալիլը» 1850 թ., «Բուսաբան մուսյո ժորդանը և հայտնի կախարդ դերվիշ Սասթալիշահը» 1850 թ., «Լենքորանի խանության վեզիրը» (1850 թ.), «Ավազակին հաղթած արջը» 1851 թ. կատակերգություններում քննադատել է նախապաշարմունքը, հետամնացությունը, բռնակալությունը։
Նշանակալից է «Ժլատի արկածները կամ Հաջի Կարա» 1852 թ. պիեսը, որտեղ ներկայացված են հայ ազնիվ և աշխատասեր գյուղացիներ Առաքելն ու Մկրտիչը։ Նրա լավագույն արձակ ստեղծագործություններից է համարվում «Խաբված աստղեր» (1857) վիպակը։ Նրա լուսավորական սկզբունքը դրսևորվել է արաբական այբուբենի փոփոխման համար մղած պայքարում։ Այս հարցում նրան աջակցել է իրանական լուսավորական, հայազգի Միրզա Մելքում խանը։
Իր փիլիսոփայական նամակներում Ախունդովը քննադատել է իդեալիզմն ու կրոնական մոլեռանդությունը, պաշտպանել մատերիալիստական հայեցողությունը։ Ժխտել է աշխարհն աստծո արարչագործություն լինելու տեսակետը, վերապահումներով ընդունել տիեզերքի նյութականությունը, դրա ամբողջական, եզակի, կատարյալ և համապարփակ էությունը («Պատասխան անգլիական փիլիսոփա Յումին», հրտատարակչություն 1938 թ.)։
Մահացել է փետրվարի 26-ին Թիֆլիսում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի գրողներ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի գրաքննադատներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Քյոնիգսբերգի ռմբակոծում
Քյոնիգսբերգի ռմբակոծում (Бомбардировка Кёнигсберга), Քյոնիգսբերգի ռմբակոծություն, որն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում իրականացվել է ավիացիայով։
ԽՍՀՄ
Քյոնիգսբերգի առաջին ռմբակոծությունն իրականացվել է Խորհրդային Ռազմաօդային ուժերի կողմից 1941 թվականին՝ Հայրենական մեծ պատերազմի հենց սկզբում։ Ի պատասխան գերմանացիների կողմից Մոսկվայի ռմբակոծության` Ստալինը հրամայեց ռմբակոծել Քյոնիգսբերգը, որը հաջողությամբ իրականացվեց սեպտեմբերի 1-ին։ Հարձակմանը մասնակցել են տասնմեկ Պե-8 ռմբակոծիչներ, որոնք օդ են բարձրացել Լենինգրադի մերձակայքում, և ոչ մի ռմբակոծիչ չի խոցվել ։
1943 թվականի ապրիլի 29-ին 5000 կիլոգրամանոց ռումբն առաջին անգամ նետվել է Քյոնիգսբերգի վրա։ Ռումբը տեղափոխում էր ԽՍՀՄ հեռահար ավիացիայի մաս կազմող Պե-8 ինքնաթիռը։
Խորհրդային ավիացիայի կողմից քաղաքի զանգվածային ռմբակոծմանը նախորդել էր 1945 թվականի ապրիլի 6-9-ը Քյոնիգսբերգի վրա հարձակումը, որը տեղի էր ունեցել Արևելապրուսական օպերացիայի ընթացքում։
Դաշնակիցներ
1944 թվականին Քյոնիգսբերգը ինտենսիվ ռմբակոծության ենթարկվեց բրիտանական թագավորական ռազմա-օդային ուժերի կողմից։ Դրանից հետո քաղաքը մի քանի օր այրվում էր։ Առաջին ռմբակոծությունն իրականացվել է 1944 թվականի օգոստոսի 27-ի գիշերը Բրիտանիայի ռազմաօդային ուժերի 5-րդ խմբավորման կողմից, որը բաղկացած էր 174 Լանկաստեր ռմբակոծիչներից։ Օդանավակայանները, որտեղից օդ էին բարձրանում ռմբակոծիչները, գտնվում էին օբյեկտից հազար հինգ հարյուր կիլոմետր հեռավորության վրա։ Առաջին գրոհը հատկապես հաջող չանցավ, ռումբերի մեծ մասն ընկավ քաղաքի արևելյան կողմում, խփվեց չորս ինքնաթիռ։ Երեք օր անց՝ 1944 թվականի օգոստոսի 30-ի գիշերը, օդ բարձրացան 5-րդ ռազմաօդային ուժերի 189 Լանկաստեր ռմբակոծիչներ։ Նրանք 480 տոննա ռումբ նետեցին քաղաքի կենտրոնի վրա։ Գերմանական կործանիչները խոցեցին 15 ռմբակոծիչ ։
Բրիտանական ռմբակոծությունների արդյունքում ավերվեցին արդյունաբերական օբյեկտների մոտ 20%-ը և Քյոնիգսբերգի բոլոր տների 41%-ը։ Քաղաքի պատմական կենտրոնում ոչ մի ռազմական օբյեկտ չկար, սակայն Ալտշտադի, Լյոբենիխտի և Կնայպհոֆի շրջանները, ամբողջությամբ ավերվեցին։ 14-րդ դարի մայր  տաճարից միայն պատերն էին մնացել։ Թագավորական ամրոցը, Քյոնիգսբերգի համալսարանի հին ու նոր շենքերը, հին քաղաքի բոլոր եկեղեցիները վերածվել էին ավերակների։ Զոհվեց  4200 մարդ, 200 հազարը մնացին անօթևան։ Առաջին անգամ օգտագործվել էին նապալմային ռումբեր ։
Գերմանացի-հրեա հեղինակ և երաժիշտ Միխայել Վիկը, որը ծնունդով Քյոնիգսբերգից էր, «Քյոնիգսբերգի մայրամուտը։ Գերմանացի հրեայի վկայությունը» գրքում գրել է, որ «Քյոնիգսբերգի բնակիչները երբեք չպետք է ջնջեն սարսափի այս գիշերները իրենց հիշողությունից» ։
Քաղաքի հետագա ավերումը տեղի ունեցավ 1945 թվականի ապրիլին։ Պատերազմից հետո որոշ շենքեր ապամոնտաժվեցին ԽՍՀՄ-ում գերմանացիների կողմից ավերված քաղաքները վերականգնելու համար։ Քաղաքի ծայրամասում գտնվող որոշ շենքեր և ցածրահարկ կառույցներ պահպանվել էին։ Քաղաքը նորովի վերակառուցվեց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի ճակատամարտեր Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ճակատամարտեր Կատեգորիա:Քյոնիգսբերգ
Վերդելինո
Վերդելինո  (Verdellino) կոմունա Իտալիայում, Լոմբարդիա մարզի Բերգամոյի գավառում ։
Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների կազմում է 7186 մարդ, խտությունը՝ 2232 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 3 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 24049։ Հեռախոսային կոդ՝ 035։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սան Բարտոլոմեո
Սան Բարտոլոմեո բազիլիկ (Basilica di San Bartolomeo all'Isola, ), տիտղոսակիր բազիլիկ Հռոմում։ Հիմնադրվել է 10-րդ դարում Օտտոն III կայսեր կողմից։ Եկեղեցում պահվում են Սուրբ Բարդուղիմեոս առաքյալի մասունքները ։ Եկեղեցին գտնվում է Տիբերինա կղզու վրա, նախկին Ասկլեպիոս տաճարի տեղում։
Սան Բարտոլոմեո տիտղոսակիր եկեղեցու վերջին կարդինալ քահանան Ֆրենսիս Ջորջն է եղել, որը մահացել է 2015 թվականի ապրիլի 17-ին։
Պատմություն
Հին Հռոմի ժամանակաշրջանում եկեղեցու տեղում գտնվել է Ասկլեպիոս տաճարը։ Տիբերինա կղզին ամբողջությամբ պատված է եղել մարմարով, որն էլ կղզուն տվել է նավակի տեսք։ Նավի քիթը մինչ օրս տեսանելի է ։
Օտտոն III կայսրը կառուցել է այս եկեղեցին, որը նվիրել է իր ընկերոջը՝ Ադալբերտին։ 1113 թվականին եկեղեցին վերանորոգվել է Պասքալիս II Պապի կողմից և 1180 թվականին, երբ բերվում են Բարդուղիմեոս առաքյալի մասունքները, եկեղեցին վերաօծվում է և կրկին վերանորոգվում։ Մասունքները Հռոմ էին ուղարկվել Բենեվենտոյից, իսկ այնտեղ դրանք բերվել էին Հայաստանից 809 թվականին։ Այժմ մասունքները տեղակայված են հիմնական խորանի տակ, անտիկ հռոմեական ծիրանաքարից պատրաստված ավազանի մեջ։
1557 թվականին եկեղեցին ջրհեղեղի պատճառով լրջորեն վնասվել է։ 1624 թվականին Օրացիո Տորրիանին վերանորոգել է այն, ճակատամասը կերտելով բարոկկո ոճով։ Հետագա վերանորոգումները իրականցվել են 1852 թվականին։ Եկեղեցու ինտերիերում պահպանվել են 14 անտիկ հռոմեական սյուները։
Սան Բարտոլոմեո եկեղեցում գտնված արձանագրությունները արժեքավոր աղբյուրներ են, որոնք լուսաբանում են բազիլիկի պատմությունը։ Դրանք հավաքագրվել և հրատարակվել են Վինչենցո Ֆորչելլայի կողմից ։
Էքստերիեր
Եկեղեցու դիմաց գտնվող հրապարակի կենտրոնում քառակողմ guglia՝ կոթող կա, որի խորշերում կերտված են սրբեր։ Քանդակագործը Իգնացիո Յակոմետտին է։ Կոթողն այստեղ կանգնեցվել է 1869 թվականին։
Եկեղեցու կողքին 12-րդ դարի աշտարակ է՝ Torre dei Caetani, որը միջնադարյան ամրոցի միակ մնացորդն է։ Վերջինս կղզու վրա կառուցվել էր Պիերլեոնիի կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վատիկան Կատեգորիա:Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցիներ
Բար սյուր Սեն (կանտոն)
Բար սյուր Սեն (Bar-sur-Seine), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Շամպան-Արդեն շրջանում։ Օբ դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Տրուա օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2006 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 10069 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 1004 է։ Կանտոնում կա 22 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Վիտալի Պետուխով
Վիտալի Ալբերտովիչ Պետուխով (Виталий Альбертович Петухов, ), ռուս խորհրդային և մարիական գրող, արձակագիր, դրամատուրգ և լրագրող։ ԽՍՀՄ գրողների միության (1990) և Ռուսաստանի լրագրողների միության անդամ։ Գրականության բնագավառում Մարի Էլ հանրապետության պետական մրցանակի դափնեկիր (1997)։ Մարի Էլի ժողովրդական գրող (2013)։
Կենսագրություն
1990 թվականից անդամակցել է ԽՍՀՄ գրողների միությանը, Մարի Էլ հանրապետության գրողների միության խորհրդի անդամ է, Մարիական ԻԽՍՀ գրողների միության լեռնային մարիի գրողների բաժնի անդամ և ղեկավար։ Պետուխովի առաջին գրական գործերը մամուլում սկսեցին հայտնվել 1968 թվականից, դրանք տպագրվել են Լեռնային Մարիի «Ленин корны» թերթում, հանրապետական «Ямде лий» թերթում և «Ончыко» գրական-գեղարվեստական հանդեսում, մասնավորապես՝ «Դյուցազուն» հեքիաթը (1969)։ 1980 թվականին Պետուխովը հանրությանը ներկայացրեց  բանաստեղծությունների մեծ ընտրանի, որոնք տպագրվեցին «Богатырь века» անթոլոգիայում։ Հետագայում գրվել են այնպիսի գրքեր ինչպիսիք են՝ «Թևավոր տարիներ» (1982), «Սոխակի աղբյուրը» վիպակը (1984), «Թող խաղաղություն լինի» պոեմը (1990), «Ակրամ» (1994), «Ծանր աղեղ, սուր նետեր» (2006) և «Բազեներ ու ուրուրներ» պատմական վեպերը (2013), այս երեք պատմական վեպերը բարձր գնահատեցին հայտնի գիտնականները, պատմաբան Գենադի Այպլատովը և գրականագետ Նիկոլայ Կուտորովը։ Բոլոր հիմնական ստեղծագործությունները տպագրվել են Մարիական գրահրատարակչության կողմից ։
1993 թվականին Պետուխովին շնորհվել է Մարի Էլի վաստակավոր լրագրողի պատվավոր կոչում, իսկ 2013 թվականին արժանացել է Մարի Էլ հանրապետության ժողովրդական գրողի կոչման ։ 1997 թվականին Պետուխովն արժանացել է գրականության բնագավառում Մարի Էլի հանրապետության Սերգեյ Չավայնի անվան պետական մրցանակի «Ակրամ» և «Ծանր աղեղ և սուր նետեր» պատմավեպերի համար ։
Մահացել է 2016 թվականի հունվարի 12-ին 62 տարեկան հասակում, Մարի Էլի Կուժեներ քաղաքատիպ ավանում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային դրամատուրգներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ժուռնալիստների միության անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ
Նիժնեե Սոլենոե
Նիժնեե Սոլենոե (Нижче Солоне), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բորովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1720 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նիժնեե Սոլենոե գյուղում բնակվում էր 408 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3866 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 105,54 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բորովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1720 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Օլեգ Սոլոմոնով
Օլեգ Սոլոմոնով (Оле́г Я́ковлевич Соломо́нов, ), ռուս և խորհրդային հնչյունային օպերատոր։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1936 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, Պետրոզավոդսկում ։
1958-1962 թվականներին Պետրոզավոդսկում աշխատել է որպես հնչյունային օպերատոր, 1962-1964 թվականներին եղել է «Վոլգա» ռադիոկայանի ավագ հնչյունային օպերատորը։
1964 թվականից եղել է Էկրան ստեղծագործական միության հնչյունային օպերատորներից մեկը, 1978 թվականից եղել է խաղարկային և անիմացիոն ֆիլմերի հնչյունային ռեժիսոր։
Մահացել է 2016 թվականի օգոստոսի 1-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս հնչյունային օպերատորներ Կատեգորիա:Խորհրդային հնչյունային օպերատորներ
Կուկշա (Տոմայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայնց պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոմը գտնվում է Նովոկուզնեցկ քաղաքից մինչև Կեմերովո քաղաք, գետի ենթաավազանը՝ Տոմ։ Գետի ավազանը՝ Վերին Օբից մինչև Իրտիշ թափվելը ։․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Բուր Բրուշ
Բուր Բրուշ (Bourg-Bruche), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 449 մարդ, բնակչության խտությունը` 29.89 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 15.02 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 360 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 55 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Պրիպյատ
Պրիպյատ (Прип'ять), լքված քաղաք (քաղաք-ուրվական) Ուկրաինայի Կիևի երկրամասում։ Գտնվում է Պրիպյատ գետի ափին՝ Չեռնոբիլի ատոմակայանից 3 կմ հեռավորության վրա։ Հեռավորությունը մայրաքաղաք Կիևից կազմում է 94 կմ։
Բուր Բրուշ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 280 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 206-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 74։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,6 %։ 206 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 187 անձ (101 տղամարդ և 86 կին)։ Գործազուրկ են եղել 19 անձ (10 տղամարդ և 9 կին)։ 74 անաշխատունակներից 21-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 32-ը` թոշակառուներ, իսկ 21-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պրիպյատ
Հիմնադրվել է 1970 թվականի Փետրվարի 4-ին։ Կառուցվել է որպես Չեռնոբիլի ատոմակայանում աշխատողների և նրանց ընտանիքների համար նախատեսված ապրելավայր ։ Քաղաքի կարգավիճակ ստացել է 1979 թվականին՝ ունենալով մոտ 49 000 բնակչություն։
Չեռնոբիլի ատոմակայանի վթարից մեկ օր անց՝ 1986 թվականի ապրիլի 27-ին, Պրիպյատի բնակչությունը ենթարկվել է զանգվածային տարհանման՝ ստեղծված վտանգավոր ռադիացիոն դաշտի պատճառով։ Քաղաքն անմարդաբնակ է մինչ օրս։
Պատմություն
Հիմնադրվել է 1970 թվականի փետրվարի 4-ին՝ Չեռնոբիլի ատոմակայանի աշխատակիցներին և նրանց ընտանիքներին բնակարաններով ապահովելու համար։ Եղել է Խորհրդային Միության թվով իններորդ ատոմային քաղաքը։ Պրիպյատը նաև ծառայել է որպես արժեքավոր ջրային և երկաթգծային կայարան։ Քաղաքային նախագիծը կատարվել էր մոսկովյան ճարտարապետների կողմից՝ այսպես կոչված «եռանկյունային սկզբունքով», ինչը այն ժամանակներին համարվում էր խորհրդային ճարտարապետության ամենատարածված և առաջադեմ քաղաքային նախագիծներից մեկը։ «Եռանկյունային նախագիծը» ենթադրում էր իրարից հավասարապես ընդմիջվող հինգ հարկանի շինություններ, որոնց հարևանությամբ գտնվում են ավելի բարձրահարկ շինություններ, իսկ միջկառուցային տարածություններում պիտի առկա լինեին լայնարձակ ծառուղիներ և բաց տարածություններ, յուրաքանչյուր անկյունից պիտի հնարավոր լիներ ազատ տեսնել հորիզոնը։ ունենալով եռանկյունային ձևաչափի բոլոր չափանիշները՝ Պրիպյատը ուներ լայն ճանապարհներ, որոնք պիկ ժամերին կանխում էին ավտոմեքենաների խցանումները։
Հիմնադրումից ինը տարի անց՝ 1979 թվականին, Պրիպյատը ստանում է քաղաքի կարգավիճակ։ 1985 թվականի նոյեմբերին անցկացված մարդահամարի տվյալներով Պրիպյատի բնակչությունը կազմել է 47 500 մարդ։ Բնակչության տարեկան աճը կամել է 1500 մարդ։ Տարեկան ծնելությունը կազմել է 800 մարդ։ Միության տարբեր ծայրերից տարեկան 500 - 600 մարդ բնակություն է հաստատել Պրիպյատում։
Բնակչության զանգվածային տարհանումը սկսվել է 1986 թվականի ապրիլի 27-ին և շարունակվել մինչև ապրիլի 29-ը։ Պրիպյատցիներին վերաբնակեցնելու համար Չեռնոբիլի ատոմակայանից 50 կմ դեպի հյուսիս-արևելք՝ Դնեպր գետի ձախ ափին կառուցվում է Սլավուտիչ քաղաքը։
Վթարից հետո անցկացվել են դիզռադիացիոն միջոցառումներ, որոնք նշանակալիորեն իջեցրել են քաղաքում տիրող ռադիացիոն միջավայրը։
Հետչեռնոբիլյան տարիներ
Ամայացումից հետո Պրիպյատի գույքը պարբերականորեն ենթարկվել է վանդալիզմի և շարունակաբար կողոպտվել։ Շինությունները 1986 թվականից չեն թարմացվել, այդ իսկ պատճառով դրանց տանիքները երբեմն փուլ են գալիս, իսկ վաղ գարնանը շենքերի սենյակները լցվում են ջրով։ Շինությունների տանիքներին և նույնիսկ պատշգամբներում և սենյակներում կարելի է տեսնել ծառեր, ինչն արդեն փաստում է դրանց անկայունության մասին։ 2005 թվականի հուլիսին փլուզվում է քաղաքի միջնակարգ դպրոցի չորս հարկանի շինության ետնամասը։
Պրիպյատի այցեքարտը համարվում է կենտրոնական զբոսայգում գտնվող պտտակարուսելը, որը կառուցվել էր հենց աղետի տարում՝ 1986 թվականին՝ Մայիսի 1-ի տոնին ընդառաջ, սակայն աղետի պատճառով երբևիցե չի օգտագործվել։
Ենթակառուցվածքներ և վիճակագրություն
1986 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ Պրիպյատում առկա է հետևյալ վիճակագրությունը.