cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ամառային օլիմպիական խաղեր 1984
Չնայած բոյկոտի պատճառով որոշ մարզաձևերի դաշտեր կրճատվել էր, 1984 թվականի խաղերին մասնակցել է 140 ազգային օլիմպիական կոմիտե, ինչը ռեկորդային թիվ էր այն ժամանակ ։ Ամենաշատ ոսկե և ընդհանուր մեդալները նվաճել է ԱՄՆ-ը, որին հաջորդում են Ռումինիա ն և Արևմտյան Գերմանիա ն։
1984 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերը համարվում են ֆինանսական առումով ամենահաջողված ժամանակակից Օլիմպիական խաղերը, որոնք օրինակ են ծառայելու հետագա օլիմպիական խաղերը վարելու համար ։ Շինարարական ցածր ծախսերի արդյունքում, առկա սպորտային ենթակառուցվածքի օգտագործման, մասնավոր կորպորատիվ ֆինանսավորման վրա հիմնված լինելու պատճառով, 1984 թվականի խաղերը  ստացան ավելի քան 250 միլիոն ԱՄՆ դոլարի շահույթ։
2009 թվականի հուլիսի 18-ին Լոս Անջելեսի Մեմորիալ Կոլիզեում տեղի ունեցավ 1984 թվականի խաղերի 25-ամյակի տոնակատարությունը։ Տոնակատարությունը ներառում էր Լոս Անջելեսի օլիմպիական կազմկոմիտեի նախկին նախագահ Փիթեր Ուեբերրոթի ելույթը, ինչպես նաև օլիմպիական կաթսայի վառման վերագործարկումը։
Լոս Անջելեսը 2028 թվականին երրորդ անգամ կընդունի ամառային Օլիմպիական խաղերը ։
Հյուրընկալողի ընտրություն
1972 թվականի ամառային Օլիմպիական խաղերի ահաբեկչությունից հետո, Մոնրեալի զգալի ֆինանսական պարտքերից (1976) և Ազգային օլիմպիական կոմիտեների կողմից տարբեր բոյկոտներից հետո, 1970-ականների վերջին մի քանի քաղաքներ պատրաստ էին ամառային Օլիմպիական խաղերին մասնակցելու համար։ Միայն երկու քաղաքներ էին(Թեհրանը և Լոս Անջելեսը) լուրջ հայտ ներկայացրել 1984 թվականի ամառային խաղերի համար, բայց մինչ 1978 թվականին «հաղթող» քաղաքի վերջնական ընտրությունը, Թեհրանի հայտը հետ է կանչվել Իրանի հեղափոխությունից հետո Իրանի քաղաքականության փոփոխությունների և այդ երկրի իշխող համակարգի փոփոխության հետևանքով:Այսպիսով, 1984 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերի ընտրության գործընթացը բաղկացած էր Լոս Անջելեսի մեկ վերջնական հայտից, որն ընդունեց Միջազգային օլիմպիական կոմիտեն (ՄՕԿ)։ Ընտրությունը պաշտոնապես կատարվել է ՄՕԿ-ի 80-րդ նստաշրջանում Աթենք ում 1978 թվականի մայիսի 18-ին ։
Լոս Անջելեսը անհաջող հայտ էր ներկայացրել նախորդ երկու ամառային օլիմպիական խաղերի համար (1976 և 1980 թվականներին, որոնք համապատասխանաբար գնացին Մոնրեա լ և Մոսկվա):Միացյալ Նահանգների օլիմպիական կոմիտեն (ԱՄՕԿ) 1944 թվականից ի վեր յուրաքանչյուր Օլիմպիական խաղերի համար ներկայացրել էր առնվազն մեկ հայտ, բայց 1932 թվականի Լոս Անջելեսի Օլիմպիական խաղերից հետո դա չէր հաջողվել, նախորդ անգամ միայն մեկ հայտ էր տրվել ամառային օլիմպիական խաղերի համար:
Ջահի փոխանցում
1984 թվականի օլիմպիական ջահի փոխանցումավազքը սկսվեց Նյու Յորքում և ավարտվեց Լոս Անջելեսում՝ անցնելով 33 նահանգներ և Կոլումբիայի շրջան։ Ի տարբերություն ավելի ուշ ջահերի փոխանցումների, ջահը շարունակաբար տեղափոխվում էր վազորդների կողմից ոտքով:Երթուղին կազմել է ավելի քան 9320 մղ (15000 կմ) և ներգրավել 3636 վազորդ։ Ջինա Հեմփհիլը՝ Ջեսսի Օուենսի թոռնուհին, ջահը տարավ Կոլիզեյում, անցկացրեց վազքուղու շուրջը, այնուհետև այն հանձնեց վերջին վազորդին՝ 1960 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերի տասնամարտի հաղթող Ռաֆեր Ջոնսոն ին։ Ջահով նա հպեց բոցը, որն անցավ հատուկ նախագծված դյուրավառ օլիմպիական տարբերանշանի միջով՝ վառելով բոլոր հինգ օղակները։ Ջոնսոնը դարձավ աֆրիկյան ծագում ունեցող առաջին մարդը, ով վառեց կաթսան օլիմպիական պատմության մեջ ։ Այնուհետև կրակն անցավ մինչև պերիստիլի վերևում գտնվող կաթսան և բոցավառ մնաց խաղեի ընթացքում։
Հղումներ
Games|url=http://dx.doi.org/10.4324/9781315714929|doi=10.4324/9781315714929}} ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամառային օլիմպիական խաղեր Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԲՊՀ հոդվածներ 2023
Նիֆլհեյմ
Նիֆլհեյմ կամ Նիբլհեյմ (հին սկանդինավերեն Niflheimr [nɪb̥l̥hɛimyr̥] — մթի տիրակալ)՝ սկանդինավյան դիցաբանությունում 9 աշխարներից մեկը, մշուշների և սառույցի երկիրը սառցե հսկաների բնակավայրը, առաջին աշխարհներից մեկը։ Պատմություններում ասվում է, որ այն գտնվում է Գինունգագապ անդունդից հյուսիս։ Ըստ լեգենդի այստեղից է բխել Հվերգեմիլ աղբյուրը։ Ցուրտը ջուրը դարձնում էր սառույց, սակայն աղբյուրը անդադար հարվածում էր՝ շարժելով սառցաբեկորները դեպի Մուսպելլհեյմ։ Երբ սառույցը մոտեցավ կրակի թագավորությանը, սկսեց հալվել, կայծերը որ դուրս էին թռչում հարևան թագավորությունից, խառնվեցին ջրի հետ, առաջացավ Իմիրը՝ առաջին կենդանի արարածը։
Նիֆլհեյմը մշակույթում
Կատեգորիա:Սկանդինավյան դիցաբանություն Կատեգորիա:Դժոխք
Ռոբերտ Ֆիցրոյ
Ռոբերտ Ֆիցրոյ (Robert FitzRoy, ), Բրիտանական նավատորմի սպա, օդերևութաբան, «Բիգլ» նավի արշավախմբի հրամանատար (որին մասնակցել է նաև Չարլզ Դարվինը), Նոր Զելանդիայի գեներալ-նահանգապետ, օդերևութաբանական վարչության հիմնադիր և ղեկավար։
ՖիցՌոյը եղել է Լոնդոնի Թագավորական ընկերության անդամ (1851), Փարիզի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ (1863) ։
Վաղ տարիներ
Ռոբերտ Ֆիցրոյը ծնվել է 1805 թվականի Հուլիսի 5-ին, Գրաֆթոնների Էմփթոն Հոլ ընտանեկան կալվածքում (Սաֆֆոլկկոմսություն)։ Հայրական կողմից Անգլիայի թագավոր Չարլզ II թագավորի անմիջական ժառանգն է (արտամուսնական), Գրաֆթոնի 3-րդ դուքսի թոռը։ Մայրական կողմից (մայրը՝ Ֆրենսիս Էն Ստուարտ) Լոնդոնդերիի 1-ին մարկիզի թոռն է։
1818 թվականի փետրվարին Ռոբերտ Ֆիցրոյն ընդունվել է Պորտսմութի Թագավորական ռազմածովային ակադեմիա։ 1819 թվականին սկսել է ծառայել նավատորմում, նախ որպես գարդեմարին «Օուեն Գլենդաուեր» նավի վրա, ապա «Հեյնդ» և «Ֆետիդա» նավերի վրա որպես միչման։ Լեյտենանտի պաշտոնում ծառայել է ծովակալ Օտուեյի «Գանգ» նավում։ 1828 թվականի հոկտեմբերին նշանակվել է «Բիգլի» կապիտան, որը Ֆիլիպ Պարկեր Քինգի 235 տոննա քաշով ջրագրական արշավախմբային նավն էր, որը զբաղվում էր Հարավային Ամերիկայի հարավային ափերի նկարահանումներով։
«Բիգլ» նավի կապիտան
«Բիգլ» նավի անձնակազմը, որն առանձնացել էր «Ադվենչուր» (Adventure) ընդհանուր արշավախմբի նավից, պետք է շարունակեր կատարել արևմտյան ափամերձ հատվածի ուսումնասիրությունը։ Ափի նկարահանումներն անցնում էին շատ դաժան բնակլիմայական պայմաններում։ Անձրևները, փոթորիկները դարձել էին «Բիգլ»-ի անձնակազմի հիմնական ուղեկիցները։ Անհյուրընկալ անապատային ափը, հրոերկրացիների ոչ բարեկամական վերաբերմունքը լրացնում էր պատկերը։ Մշտական խոնավությունն ու վիտամինների պակասը անձնակազմի մոտ առաջացրել էր ցինգա և ռևմատիզմ հիվանդություններ։ Կապիտան Ստոկսը, որը Ֆիցրոյից առաջ էր ղեկավարում նավը, չդիմանալով նավարկության այս դժվար պայմաններին, ինքնաապանություն էր գործել։ Սակայն քսաներեքամյա երիտասարդ կապիտանը, չնայած այդ դաժան եղանակային պայմաններին, կարողացել է բարեհաջող իրականացնել իր առջև դրված խնդիրը։
1830 թվականի աշնան սկզբին արշավախումբը վերադարձել է Անգլիա։ Կապիտան Քինգը նավարկության ավարտից հետո հրաժարական է տվել։ Հաջորդ նավարկության համար նա այդ ղեկավար պաշտոնում առաջարկել է Ֆիցրոյին՝ նրան ամենալավ բնութագիրը տալով։ Սակայն ծովակալությունը հրաժարվել է շարունակել Հրո Երկրի ափերի նկարահանումների հետագա պլաններից։
Հետագա հիդրոգրաֆիական հետազոտություններից Ծովակալության հրաժարվելով Ֆրիցրոյը հայտնվել է դժվարին կացության մեջ։ Հրոերկրացիներն Անգլիայում էին, իսկ Ֆիցրոյը նրանց խոստացել էր հայրենիք վերադարձ։ Այդ պատճառով նա ստիպված էր արձակուրդ վերցնել և իր խնամյալներին հետ ուղարկել իր հաշվին։ Այդ նպատակով նրանք 1000 ֆունտ ստերլինգով նավ են վարձել։ Այնուամենայնիվ, ոչ առանց ազդեցիկ հարազատների օգնության, ծովակալության լորդերի կարծիք փոխվել է, և Ֆիցրոյը, արդեն 3-րդ կարգի կապիտան կոչումով, նորից սկսել է «Բիգլ»-ը նավարկության պատրաստել։ Ֆիցրոյի նախաձեռնություններից մեկն էլ բնախույզների արշավախումբ հրավիրելն է եղել։ Բուսաբանության պրոֆեսոր Հենսլոուի հանձնարարականով ընտրվել է Չարլզ Դարվինը, ով վերջերս էր ավարտել Քեմբրիջի համալսարանը։
«Բիգլ»-ի շուրջերկրյա նավարկություն
Այսպիսով,1831 թվականի հուլիսի 4-ին «Բիգլ»-ը կրկին հանձնվել է Ռոբերտ Ֆիցրոյի ղեկավարությանը, և սկսվել է նավարկության պատրաստություն տեսնել, որը ըստ ծովակալության հրամանի, դառնալու էր շուրջերկրյա։ Խնդիրները, որոնք դրված էին «Բիգլ»-ի անձնակազմի առջև էականորոն ընդլայնվել էին ։ Ծովակալության գլխավոր հիդրոգրաֆիայի նավապետ Բոֆորտի հուշագրի համաձայն, բացի Հարավային Ամերիկայի ափերի նկարահանումներից անհրաժեշտ էր հստակեցնել ամբողջ երկրագնդի մի շարք վայրերի աշխարհագրական երկայնությունները։ Քարտեզագրական նկարահանումները պետք է սկսվեին Լա Պլատայի հարավից, շարունակելով նկարագրել Մագելանի նեղուցը և Հրո երկիրը։ Դրա հետ մեկտեղ պետք էր մանրամասնորոն հետազոտել Ռիո-Նեգրո գետը և Ֆոլկլենդյան կղզիները։ Հաջորդը պետք էր անցնել Խաղաղ օվկիանոսի ափով հնարավորինս դեպի հյուսիս։ Որից հետո այն տեղում, որտեղ կավարտվեր նկարահանումները, անհրաժեշտ էր անցնել Խաղաղ օվկիանոսը։ Դրա հետ մեկտեղ ցանկալի էր մտնել Գալապագոսյան կղզիները և Տահիտին, ինչպես նաև այցելել Տոռեսի նեղուցի և Արևելյան Հնդկաստանի մի շարք վայրեր։ Այս ամբողջ էքսպեդիցիան տևեց երկու տարի ։
Պատագոնիայի ընդլայնված ափերի ավելի արագ նկարահանման համար Մոնտեվիդեոյում Ֆիցրոյը ութ ամսով վարձեց երկու ոչ մեծ առագաստանավեր (9 և 15 տոննա)։ Շուտով այդ երկու նավերը լեյտենանտ Ջոն Վիքեմի և շտուրման Ջոն Ստոկսի հրամանատարությամբ սկսեցին առաջադրանքի կատարումը։ Ի տարբերություն Քինգի Ֆիցրոյը հարկ չէր համարել այդ մասին թույլատվություն ստանալ Լոնդոնից․ նամակագրության վրա ամիսներ կծախսվեին, կկորչեր թանկագին ժամանակը։ Նա այդ մասին ծովակալությանը տեղեկացրել է հետին ամսաթվով, ընդգծելով, որ եթե իր գործողությունները չհաստատվեն, ապա նա «ի վիճակի է և պատրաստ է վճարել» պահանջվող գումարը։ Ի պատասխան նրան մեղադրել են հրահանգները խախտելու համար և պահանջել՝ առաջին իսկ հնարավորության պես անմիջապես չեղարկել պայմանագիրը։ Ֆիցրոյը պայմանագիրը չի խզել ։
Օժանդակ նավի (այդպիսին կար առավել վստահելի կապիտան Քինգի էքսպեդիցիայի ժամանակ) անհրաժեշտություն է առաջացել աշխատանքների մեծ ծավալի հետ կապված, ինչպես նաև ուսումնասիրման օբյեկտներից նավահանգիստների հեռավորությամբ պայմանավորված։ Պաշարների համար մոտակա նավահանգիստ գնալն ամիսներ էր տևում։ Դրա համար Ֆոլկլենդում Ֆիցրոյը իր փողերով (6000 դոլար) գնել է 70 տոննա կշռող ծովաորսական «Յունիկորն» նավը, որը շուտով վերանվանվել է «Ադվենչուր»։ Այս անգամ ֆիցրոյը ծովակալությանը չի տեղեկացրել այդ մասին։ Դրա համար նավի ձեռքբերման և պահպանության բոլոր ծախսերը կատարել է արշավախմբի ղեկավարը։ Արդյունքում, նավը պահելու ծախսերը հոգալու դժվարությունից ելնեելով, այն ստիպված է եղել վաճառել։
1832 թվականի նոյեմբերի 27-ին «Բիգլ»-ը դուրս է եկել Մոնտեվիդեոյից և շարժվել դեպի Հոռն հրվանդան, որտեղ պետք է իջեցներ հրոերկրացիներին և հիմներ քրիստոնեկան առաքելություն։ Հորն հրվանդանում «Բիգլ»-ը ենթարկվել է ուժեղ փոթորկի և այն եզակի նավերից մեկն է, որը կարողացել է դիմակայել դրան։
Միսսիայի ձախողում
Հրոերկրացիներին ցած են իջեցրել Նասաուի ծոցի ափերին և Վուլիյա անվամբ տեղանքում սկսել են առաքելության իրականացումը։ Տեղաբնիկները սկզբում ցուցաբերել են լիովին ընկերական հետաքրքրասիրություն, հետո նրանց պահվածքը ավելի ագրեսիվ և անպարկեշտ բնույթ է կրել։ Առաքելությունը կարճ ժամանակ անց նահանջել է,իսկ «քաղաքակիրթ» հրոերկրացիները ոչ մի կերպ չեն ազդել համերկրացիներ վրա և շուտով լծվել են իրենց նախկին կենսակերպին։ Անգլիայից բերված կուլտուրական բույսերը տնկել էլ չի հաջողվել, քանի որ բնիկներն այդ ցանքերը տրորել են, իսկ վայրենիների համար հետաքրքրություն ներկայացնող բոլոր առարկաները գողացվել են։
Միսիոներ Ռիչարդ Մետյուզը այդպիսի պայմաններում չէր կարող հուսալ, որ հաջողության կհասնի և անորոշ ժամկետով հետաձգել է իր միսիոներական ծրագրերը։ Միակ հույսն այն էր, որ մնացած հրոերկրացիները ժամանակի ընթացքում կազդեն իրենց համերկրացիների վրա։ Սին հույս։ Մեկ տարի անց վերադառնալով, ճանապարհորդները էական փոփոխություններ չեն նկատել նրանց պահվածքում, այդ վայրում միակ «անգլիական» հրոերկրացին (Ֆիցրոյը նրան Ջեմի Բատտոն է անվանել) չէր մոռացել իր ընկերներին և չէր վայրենացել կրկին։ Նա ընտանիքի կազմելով առանձնացել էր իր ցեղակիցներից և այլևս հայրենիքիս հեռանալու ցանկություն չուներ։ Այսպիսով, հրոերկրացիներին քաղաքակիրթ դարձնելու գաղափարը ձախողվել էր։
Խաղաղ օվկիանոսում
«Հրո Երկիր» կղզեխմբի և Ֆոլկլենդյան կղզիների ուսումնասիրությունից հետո, արշավախումբը, հետևելով նշված ցուցումներին, ուղևորվել է դեպի հյուսիս՝ Խաղաղ օվկիանոսյան ափերով դեպի Հարավային Ամերիկա։ «Ադվենչուր»-ի անձնական ծախսերը հոգալու անհնարինությունից ելնելով, Ֆիցրոյը ստիպված է եղել նավը վաճառել (1834թ հոկտեմբեր)։ Զրկված լինելով օժանդակ նավից՝ արշավախումբը կորցրել է ափերը հետազոտելու մեծ հնարավորությունները։ Դարվինը իր օրագրում գրել է. «Վերջին երկու ամիսների ընթացքում կապիտան Ֆիցրոյը աշխատում է ուժերից առավել, ընդ որում նրան ամբողջ ընթացքում խանգարում են։ Նավի վաճառքը, ծովակալության անտարբերությունը և հազար ու մի վիրավորական մանրուքները նրան ծանր նյարդային խանգարման են հասցրել»։ Ֆիցրոյը որոշ ժամանակով հրաժարվել է արշավախմբի ղեկավարումից՝ ղեկավարությունը փոխանցելով լեյտենանտ Վիքեմին ։
Ամռանը և աշնանը Չիլիի ափին գտնվող Չիլոե կղզու տարածքում նկարահանումներ են ընթացել։ 1835 թվականի փետրվարին «Բիգլը» լքել է այդ վայրը և հասել Վալդիվիա նավահանգիստ։ Այդ ժամանակ տեղի է ունեցել ուժեղ երկրաշարժ՝ ավերելով գրեթե ողջ Կոնսեպսիոնը։ Երկրի շերտերի տեղաշարժը հանգեցրել էր օվկիանոսային հոսանքների փոփոխության, որի հետևանքով բրիտանական ռազմածովային ուժերի «Չելենջեր» նավը ժայռերին բախվելով՝ վթարի է ենթարկվել։ Նավի հրամանատարը Ֆիցրոյի ընկեր Մայքլ Սեյմուրն էր։ Ֆիցրոյն անձամբ անձնակազմը փրկելու միջոցներ է ձեռնարկել՝ համառորեն հայցելով տեղական բրիտանական իշխանությունների օգնությունը, որոնք չէին շտապում կատարել իրենց պարտականությունները։ Ի վերջո, նա իր ծառայություններն է առաջարկել ռազմածովային բազայի հրամանատար Մեյսոնին և մի որոշ ժամանակ թողել է «Բիգլը»՝ մեկ այլ նավով գնալով նավաստիներին փրկելու։
1835 թվականի Սուրբ Ծննդյան նախօրեին արշավախումբը հասել է Նոր Զելանդիա։ Գալով այդտեղ Ֆիցրոյը մտերմացել է Նոր Զելանդիայի միսիոներնների հետ։ Այդտեղ մնալու տասը օրերի ընթացքում կարողացել է ամբողջությամբ ծանոթանալ գործերի վիճակի հետ։ Շատ առումներով այս ծանոթությունը կանխորոշել է հետագայում, յոթ տարի անց՝ որպես նահանգապետ, նրա գործողությունները։ Հետագայում արշավախմբի ճանապարհն անցել է Սիդնեյով, Թասմանիա կղզի, Հնդկական օվկիանոսի Կոկոսյան կղզիներ, Մավրիկիոս կղզի, Հարավային Աֆրիկայի Քեյփթաուն։ Ատլանտյան օվկիանաոսում «Բիգլը» եղել է Սուրբ Հեղինեի, Համբարձման կղզիներում և հատելով օվկիանոսը, նորից հասել է Հարավային Ամերիկայի ափերը։
1836 թվականի նոյեմբերի 2-ին «Բիգլը» հասել է Ֆալմուտ և արշավախմբի աշխատանքն ավարտվել է։
Անգլիայում
Արշավախմբի հաջողությունները գրավել են լայն հասարակության ուշադրությունը։ Հինգ տարի տևած հետազոտության արդյունքներն արժանացել են բարձր գնահատանքի։ Ֆիցրոյը պարգևատրվել է Թագավորական ընկերության ոսկե մեդալով։ Հետազոտության արդյունքներից ելնելով, նա ստեղծել է «Նավիգացիոն հրահանգ» այն նավերի համար, որոնք նավարկում էին Հարավային Ամերիկայի ափերի մոտ։ Ղեկավարելով արշավախումբը նա նաև զբաղվել է «Բիգլ»-ի նավարկության մասին գրքի հրատարակմամբ։ Արդյունքում, 1839 թվականին լույս է տեսել գիրք՝ չորս հատորով։ Առաջին հատորը իր մեջ ներառված է Ֆիլիպ Պարկեր Քինգի ղեկավարությամբ առաջին ուղևորության նյութերը։ Երկրորդ հատորը նվիրված է «Բիգլի» շուրջերկրյա նավարկությանը։ Երրորդ հատորը գրել է Չարլզ Դարվինը։ Այնուհետև դա լույս է տեսել առանձին, և հայտնի դարձել որպես «Բնագետի ճանապարհորդությունն ամբողջ աշխարհում «Բիգլ» նավի վրա» վերնագրով։ Այս երկու գիտնականների տեսակետների տարաբևեռությունը դեռևս բարձր աստիճանի չէր հասել և այդ ժամանակ դեռևս համատեղ արդյունավետ աշխատում էին։ Լրացուցիչ՝ չորրորդ հատորը երկրորդի հավելվածն է և ներառում է ճանապարհորդության փաստաթղթերը (նավի մատյան, օդերևութաբանական օրագիր և այլն), ինչպես նաև Ֆիցրոյի նշումները տարբեր գիտական հարցերի վերաբերյալ։
Ֆիցրոյի աշխարհայացքը ընկալելու համար հետաքրքրություն են ներկայացնում հատկապես նավարկության հաշվետվության եզրափակիչ երկու գլուխները։ Հեղինակը համոզված գրել է. «Մարդիկ արյունով նման են միմյանց, բայց տարբեր կլիմայական պայմանների, տարբեր սովորությունների ու տարբեր սննդի ազդեցության տակ նրանք այլ տեսք են ստանում»։ Ֆիցրոյը եկել է այն համոզման, որ բոլոր մարդիկ ունեն մեկ նախահայրենիք և ուսումնասիրելով հոսանքներն ու գերակշռող քամիները կարելի կլինի պարզել մարդկության ընդհանուր նախահայրենիքը (չէ որ պարզունակ նավերը կարող էին քամուց քշվելով միայն նավարկել)։ Անկասկած, հետազոտությունների միջոցով, ֆիցրոյը ցանկացել է ապացուցել Աստվածաշնչի իսկության փաստը։ Վերջին գլուխը վերնագրված է «Ջրհեղեղի վերաբերյալ մի քանի դիտարկումներ»։ Այստեղ նա բերում է փաստեր ի օգուտ «Կեցություն» գրքի բառացի ընկալման։
Մերի Կեսսետ
Մերի Կեսսետ (Mary Cassatt, ), ամերիկացի նկարչուհի, որ երկար ժամանակ ապրել ու աշխատել է Փարիզում։ Էդգար Դեգայի երաշխավորությամբ ընդունվել է «Ընկերություն»՝ մասնակցել է իմպրեսիոնիստների 4-րդ (1879), 5-րդ (1880), 6-րդ (1881) և 8-րդ (1886) ցուցահանդեսներին ։ Նրա կտավների ստեղծմանը մոտիվացրել են կանայք հասարակությունում՝ հատկապես մայր և դուստր սերտ հարաբերությունները։
Ռոբերտ Ֆիցրոյ
Անգլիայում
1841 թվականին, իր մորեղբոր` Լոնդոնդերի 2-րդ մարկիզի առաջարկով, Ֆիցրոյը խորհրդարանական ընտրություններում ինքնառաջադրվում է Դարհեմից՝ «Թորի» կուսակցության կողմից։ Խորհրդարանում ընտրվելով՝ Ֆիցրոյը նշանակվում է Անգլիայի լոցմանական ասոցիացիայի ավագ, գետերիի և անտառների պահպանության վարչության տեսուչի պաշտոնակատար։ Այդ պաշտոնում նա պատրաստել է «Առևտրական նավի կապիտանի պաշտոն կամ կապիտանի օգնականի պաշտոն զբաղեցնել ցանկացող անձանց պարտադիր քննության մասին» օրինագիծը։ 1850 թվականին նավատորմի այս կատեգորիաների համար ներդրվել է պարտադիր ատեստավորման համակարգ։ Խորհրդարանում Ֆիցրոյի աշխատանքը կարճ է տևել։ Շուտով Նոր Զելանդիայի նահանգապետի պաշտոնը ստանձնելու առաջարկ է ստացել՝ փոխարինելով Նոր Զելանդիայի առաջին նահանգապետ, կապիտան Ուիլյամ Հոբսոնին, որը 1842 թվականին մահացել է։
Նոր Զելանդիայի գուբերնատոր
1843 թվականի հուլիսին Նոր Զելանդիայի նորանշանակ նահանգապետն իր ընտանիքի հետ (այդ ժամանակ նա արդեն ուներ 3 երեխա) միասին ժամանել էր նշանակման վայր։ Ֆիցրոյը լիովին մարդասիրական էր տրամադրված։ Քինգին գրված նամակում ասում է. «Դժվար է ասել ինձ ինչ է սպասվում։ Մենք կնոջս հետ այնտեղ ենք գնում մեր կամքով՝ ապավինելով Աստծոն և շատ ենք ցանկանում բնիկ նորզելանդցիներին օգտակար լինել։ Չեմ կարծում թե նրանց հետ դժվարություններ կառաջանան, դրա փոխարեն, սպիտակներից ոչ մի լավ բան չեմ սպասում»։ Հետագայում Քինգը գրեց. «Նա սկզբունքների զոհ դարձավ»։
Մերի Կեսսետ
Կենսագրություն
Կեսսետը ծնվել է Փենսիլվանիա նահանգի, Ալլեգեն քաղաքում, որը այժմ Պիտսբուրգ նահանգի մաս է կազմում։ Նրա հայրը՝ Ռոբերտ Ս․ Կեսսետ, հաջողակ փոխանակման միջնորդ էր, իսկ նրա մայրը՝ Կեթրին Ջոնսոնն Կելսոն, բանկային ոլորտի աշխատակիցների ընտանիքից էր։ Մերին մեծացել է այնպիսի ընտանիքում, որտեղ ճանապարհորդությունները համարվում էին ինքնակրթության մի մաս՝ 10 տարեկանում նա արդեն եղել էր Եվրոպայի նշանավոր մայրաքաղաքներում՝ ներառյալ նաև Փարիզ, Լոնդոն, Դարմշտադ և Բեռլին։
Ռոբերտ Ֆիցրոյ
Նոր Զելանդիայի գուբերնատոր
Սակայն իրականությունն իրականում շատ ավելի բարդ էր։ Այդ ժամանակ Նոր Զելանդիան բնակեցած էր սակավաթիվ սպիտակամորթ նորաբնակներով (մոտավորապես 15 հազար) և բազմաթիվ մաորիներով, որը համարձակ և նախաձեռնող ժողովուրդ էր։ Հոբսոնի ջանքերով մաորիները ճանաչեցին բրիտանական ինքնիշխանությունը և ստացան բրիտանական հպատակների իրավունքներ։ Այնուամենայնիվ, բրիտանական թագավորության այլ ներկայացուցիչների պլաններում տեղի բնակչության դերակատարումն աննշան էր։
Մերի Կեսսետ
Կենսագրություն
Թեպետ Մերիի ընտանիքը դեմ էր նրա պրոֆեսիոնալ նկարիչ դառնալու որոշմանը, նա սկսեց ուսումնասիրել գեղանկարչություն Փենսիլվանիայի կերպարվեստի ակադեմիայում, որը գտնվում էր Ֆիլադելֆիայում, 1861-1865 թվականներին։ Չդիմանալով ուսման դանդաղ տեմպերին, նաև տղամարդկանց վերաբերմունքին աշակերտների և ուսուցիչնեի նկատմամբ՝ Մերին ստիպված եղավ զբաղվել ինքնաուսուցմամբ։ Իսկ 1866 թվականին նա տեղափոխվեց Փարիզ։
Ռոբերտ Ֆիցրոյ
Նոր Զելանդիայի գուբերնատոր
1839 թվականին Էդվարդ Գիբբոն Ուեյքֆիլդը ուղարկել է արշավախումբ՝ կղզիներն ակտիվորեն գաղութացնելու նպատակով։ Գումարի մի մասը նա ստացել է իրեն դեռ չպատկանող հողերի վաճառքից։ Չնայած այն հանգամանքին, որ սկզբնական շրջանում տեղի բնակչության հետ հարաբերությունները ընդհանուր առմամբ վատ չէին, ի վերջո, սպիտակամորթների զավթողագործությունը հանդիպել է մաորիների դիմադրությանը։ Նոր նահանգապետի ժամանումից առաջ բախումներ էին եղել Ուարայի հովտում գտնվող հողերի համար։ Ի վերջո մաորիների առաջնորդին ձերբակալելու փորձ էր եղել, որը նրանք ընկալել են որպես անընդունելի նվաստացում։ Արդյունքում սպիտակամորթների խայտաբղետ ջոկատին հեշտությամբ փախուստի են մատնել, իսկ գերի հանձնված մաորիներին սպանել են իրենց սովորության համաձայն։
Ֆիցրոյին բաժին էր հասավ ծանր ժառանգություն։ Առավել ևս, որ նա հաստատակամորեն տրամադրված էր իր մարդասիրական սկզբունքներին հետևել։ Վաիրայում հակամարտության ժամանակ նա ընդունել է, որ մաորիները ճիշտ են, ինչը վրդովեցրել էր գաղութարարներին։ Այնուամենայնիվ, մաորինների շրջանում նրա հեղինակությունը չի բարձրացել։ Նրան թուլամորթության մեջ են մեղադրել երկու կողմերն էլ։ Այնուամենայնիվ, երբ գործը հասել է լուրջ մարտական գործուղություններին, առաջնորդների մեծ մասը կանգնել է նահանգապետի կողքին։
Մերի Կեսսետ
Կենսագրություն
Ֆրանկո-Պրուսական պատերազմի ժամանակ Կեսսետը վերադարձավ իր ընտանիքի մոտ՝ Միացյալ նահանգներ, սակայն այդ ժամանակ շատ դժվար էր գտնել բարերարներ իր ուսմանը աջակցելու՝ գեղանկարչության և գծանկարային մոդելներին հովանավորելու համար։ Նրա հայրը շարունակում էր չհամակերպվել Մերիի որոշման հետ, և վճարում էր միայն աղջկա կյանքին խիստ անհրաժեշտ միջոցները հոգալու հաա ր 1871 թվականին նա վերադարձավ Եվրոպա և Պիտսբուրգի արքեպիսկոպոսը նրան հանձնարարեց կատարել մի քանի նկարների պատճենումներ Իտալիայում։ Այս ամենից հետո, Մերին կարողանում էր ազատ ճամփորդել Եվրոպայում։
Ռոբերտ Ֆիցրոյ
Նոր Զելանդիայի գուբերնատոր
Ֆինանսական ծանր վիճակի հետևանքով Իրավիճակը սրվել է։ Մետրոպոլիան չէր ցանկանում օգնել գաղութներին՝ համարելով, որ նրանք պետք է ինքնածախսածածկմամբ հոգսերը հոգան։ Ֆիցրոյը, ինչպես նախկինում, «Բիգլ»-ով նավարկելու ժամանակ, խախտել է հրահանգները՝ գաղութային նախարարությանը չհայտնելով իր կողմից ձեռնարկված միջոցառումների մասին։ Արդյունքում այդ մասին Լոնդոնում իմացել են այլ աղբյուրներից, որոնք հստակորեն դեմ էին նահանգապետին, և դա նյարդայնացրել է նաև գաղութների նախարար Ստենլիին։ Նահանգապետին ուղղված Սթենլիի հեռագրերը լի են նրա գործուղությունների վերաբերյալ նյարդայնությամբ. «Նախ և առաջ, դուք պետք է չափազանց զգուշորեն ձևակերպեիք ձեր հայտարարությունները, հաստատակամորեն ձեռնարկեիք անհրաժեշտ միջոցներ և դրանք ճշտապահորեն հաղորդեիք»։
Գաղութարարներն էլ իրենց հերթին խնդրագրեր էին ուղարկել՝ խնդրելով հետ կանչել Ֆիցրոյին։ Նոր Զելանդիայի ընկերության միջնորդագրում նահանգապետը մեղադրվել է բռնապետության մեջ և «ավելի ժողովրդավարական կառավարում» ունենալու ցանկության մեջ։ Միևնույն ժամանակ պնդվել է, որ Ֆիցրոյը գործում է «բնիկների հետ գործ ունենալու ընդհանուր ընդունված պրակտիկային» հակառակ։ Սակայն Ֆիցրոյին հետ կանչելու որոշումը կայացվել է նախքան խնդրագրերը Լոնդոն կհասնեին։ 1845 թվականի նոյեմբերի 18-ին Ֆիցրոյը հետ է կանչվել Նոր Զելանդիայի նահանգապետի պաշտոնից։
Մերի Կեսսետ
Իմպրեսիոնիզմ
Հայտնի Եվրոպական թանգարաններում ինքնուսուցումից հետո, 1872 թվականին նրա ոճը ավելի հասունացավ և Փարիզում նա ուսումնասիրեց կտավներ Կամիլ Պիսսարոյի հետ։
Ռոբերտ Ֆիցրոյ
Օդերևութաբանության վարչության պետ
Նոր Զելանդիայից վերադառնալուն պես՝ Ֆիցրոյը, 1847 թվականին նշանակվել է Վուլվիչի նավաշինարանի կառավարիչ, որտեղ նա զբաղվել է շոգենավաշինության հարցերով։ 1850 թվականին առողջության վաթարացման պատճառով հրաժարական է տվել։ 1851 թվականին ընտրվել է Թագավորական ընկերության անդամ։ 1853 թվականին Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների սրման (Ղրիմի պատերազմ) հետ կապված՝ որոշ ժամանակ ծառայել է որպես Մեծ Բրիտանիայի ցամաքային զորքերի գերագույն գլխավոր հրամանատար լորդ Հարդինգի անձնական քարտուղար։ Նույն թվականին նա մասնակցել է ծովային օդերևութաբանություն խորհրդաժողովին, որն անցկացվել է Բրյուսելում։ 1854 թվականին Առևտրի կոմիտեն որոշում է կայացրել հիմնել օդերևութաբանական վարչություն։ Թագավորական ընկերության առաջարկությամբ Ֆիցրոյը Առևտրի խորհրդի առաջարկով նշանակվել է բաժնի վարիչ՝ որպես գլխավոր օդերևութաբանական վիճակագրության վարչության պետ։ Բաժնի անձնակազմը բաղկացած էր 3 հոգուց։ Ֆիցրոյին շնորհվել է փոխ-ծովակալի կոչում։
Վարչության պետը բրիտանական նավերի բոլոր նավապետներին պարտավորեցրել է հետևել եղանակին, օգտագործել շտորմգլաս օդերևութաբանական անոթ, նշել ջերմաստիճանը, քամու ուժգնությունը և ուղղությունը, գրանցել բարոմետրերի ցուցմունքները և տվյալները մուտքագրել հատուկ մշակված աղյուսակների մեջ։ Դրա համար նա բոլոր նավերը զինել է անհրաժեշտ սարքավորումներով։ Անգլիայի ափերին, ինչպես նաև եվրոպական որոշ երկրներում ստեղծվել են 24 օդերևութաբանական կայաններ, որոնցից 19-ը Անգլիայում, մեկը՝ Կոպենհագենում, մեկը՝ Հոլանդիայում, երկուսը՝ Ֆրանսիայում (Բրեստ և Բայեն) և մեկը՝ Լիսաբոնում։ Կայանները միացվել են եղանակի սպասարկման կենտրոնին վերջերս հայտնագործված Մորզեի հեռագրասարքով։ Այս կայարաններից հավաքված եղանակի վերաբերյալ տվյալները եղանակի սպասարկման կենտրոնում վերլուծության հիման վրա տրվում էին հանձնարարականներ, որոնք հեռագրով ուղարկվում էին կայաններ։ Այդ ժամանակ թողարկվել են առաջին օթերևութաբանական քարտեզները, որոնց հիման վրա էլ կատարվել են եղանակի կանխատեսումներ։ «Թայմս» թերթը սկսել է եղանակի տեսության առաջին հրապարակումները։
Մերի Կեսսետ
Իմպրեսիոնիզմ
1872 թ. Փարիզյան սրահի ժյուրին ցուցահանդեսի հանեց Մերիի առաջին կտավը։ Քննադատները հավաստիացնում են, որ նրա կտավների գույները շատ վառ էին, իսկ դիմանկարները իրականների համեմատ շատ ճշգրիտ էին։
Ռոբերտ Ֆիցրոյ
Օդերևութաբանության վարչության պետ
1862 թվականին հրատարակվել է Ռոբերտ Ֆիցրոյի «Եղանակի գիրքը»։ Հաջորդ տարի թողարկվել է գրքի երկրորդ հրատարակությունը։ 1865 թվականին գիրքը թարգմանվել է ռուսերեն և հրատարակվել է «Փոխ-ծովակալ Ֆիցրոյի գործնական օդերևութաբանություն» անվամբ։ «Մենք ապրում ենք օդային օվկիանոսում, եղանակի բոլոր փոփոխությունները կախված են արևի ճառագայթումից։ Պետք է հիշել, որ օդային օվկիանոսի վիճակն ավելի շատ խոսում է ապագա եղանակի, քան տվյալ պահի եղանակի մասին», - գրել է նա իր գրքի նախաբանում։ Չնայած օդերևութաբանական վարչության գործունեության անվերապահ օգտակարությանը, այստեղ ևս Ֆիցրոյին չի հաջողվել խուսափել շատ սուր քննադատությունից։ Քննադատության պատճառները Ֆիցրոյի համար պարզ էին։ 1863 թվականի հաշվետվության մեջ նա գրել է, որ իրեն քննադատողները «բոլոր առևտրային ընկերությունները և ֆիզիկական անձինք են, ովքեր հետաքրքրված են դրամական շահույթով, ովքեր նախընտրում են, որ ձկնորսներն, անկախ նախազգուշացումների, իրենց կյանքը ռիսկի տակ դնելով շարունակեն զբաղվել իրենց վտանգավոր գործով, միայն թե չվճարեն նավի պարապուրդի համար»։ Քննադատողների մեկ այլ կատեգորիա էլ տեսական պատճառներով չի համաձայնվել օդերևութաբանական վարչության գործունեության հետ։ Այնուամենայնիվ, նա չափազանց հիվանդագին է վերաբերվել քննադատություններին։
Ընդդեմ Դարվինի հայացքների
1859 թվականին լույս է տեսել Չարլզ Դարվինի «Տեսակների ծագումը» գիրքը, որը մեծ իրարանցում էր առաջացրել գիտական ​​հանրության շրջանում։ Ֆիցրոյը, ով նախկինում էլ չէր կիսում Դարվինի տեսակետները («Բիգլի» վրա վեճեր կային նրանց միջև), քննադատել է նոր ուսմունքը։ Սկզբում Թայմսում մի հոդված է լույս տեսել, որը ստորագրված էր «ծերունի» (Senex) կեղծանվամբ։ Հոդվածում հեղինակը վիճարկում է հնագետ Ջոն Էվանսի այն կարծիքը, որ Սոմա գետի ափին հայտնաբերված քարերը կացիններ են, պալեոլիթյան մարդկանց աշխատանքի գործիքներ, որոնք ապրել են 14000 տարի առաջ։ Զարմանալով, որ դրանց հետ այլ աշխատանքի գործիքներ չեն հայտնաբերվել, Senex-ը պնդում է, որ այդ քարերը թողել են քոչվոր ցեղերը, որոնք կորցրել են իրենց քաղաքակրթությունը։ 1860 թվականի հունիսի 25-ին Օքսֆորդում Գիտության առաջընթացի բրիտանական ասոցիացիայի ժողովի հանրային ելույթում նա հերքել է Հեքսլիի համոզմունքը, որ Դարվինի տեսությունը տրամաբանորեն բխում է փաստերից և հայտնել է, որ նա «հաճախ է իր ընկերոջը հորդորել վերանայել տեսակետները, որոնք հակասում են կեցություն գրքի առաջին գլխին»։
Մերի Կեսսետ
Իմպրեսիոնիզմ
Տեսնելով նկարների խանութում Էդգար Դեգայի յուղամատիտները՝ նա հասկացավ, որ սրահի դեմ ապստամբությունում նա միայնակ չէ։ «Ես ստիպված էի մոտենալ և անգամ քիթս սեղմել պատուհանին, որպեսզի հանարավոինս ընկալեի այն ամենը, ինչը նկարված էր այդ կտավների վրա»-նա այս ամենը գրել է իր ընկերոջը։ « Այս ամենը փոխեց իմ կյանքը, ես կարողացա տեսնել արվեստն այնպիսին, ինչպիսին ցանկանում էի տեսնել»։ 1874 թվականին նա հանդիպեց Դեգայի հետ, որը հրավիրել էր նրան ներկա գտնվելու իմպրեսիոնիստների ցուցահանդեսին, 1879 թվականին Մերիի նկարները ևս տեղ գտան ցուցահանդեսում։
Ռոբերտ Ֆիցրոյ
Հիվանդություն և մահ
Վերջին տարիներին Ֆիցրոյի մոտ նկատվել են գերհոգնածության նշաններ, որը պայմանավորված էր անդադար աշխատանքով։ Բժիշկը համառորեն պնդել է թողնել աշխատանքը և հանգստանալ, բայց ապարդյուն։ Նրա կինը օրագրում գրել է. «Նա անընդհատ նյարդայնանում է, բայց վիճակը մի փոքր թեթևանալուն պես, շտապում է դեպարտամենտ, իսկ այնտեղ հասնելուն պես համոզվում է, որ իրականում չի կարող աշխատել»։ 1865 թվականի ապրիլի 30-ին 59-ամյա ծովակալ Ֆիցրոյը ինքնասպանություն է գործել՝ կոկորդը ածելիով կտրելով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Ֆրանսիայի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ
Մերի Կեսսետ
Իմպրեսիոնիզմ
1877 թվականին արվեստի ասպարեզում իր առաջին հաջողություններից անմիջապես հետո, նա ստիպված եղավ թողնել արվեստը, քանզի ստիպված էր խնամել իր հիվանդ մորը և քրոջը, որոնք Փարիզ վերադառնալուց հետո նույն թվականին հիվանդացել էին։ 1882 թվականին մահանում է նրա քույրը, սակայն, նրա մայրը առողջացավ։ Կեսսետը շարունակեց կտավներով աշխատանքները 1880-ական թվականներից։
Սակայն նրա ոճը այլևս փոխվել էր։ Իմպրեսիոնիզմի փոխարեն նա արդեն նկարում էր ավելի պարզ և հասարակ ոճով։ 1886 թվականից ի վեր նա էլ չէր հետևում որևէ շարժման, այլ նկարում էր տարբեր ոճերով։ Նրա առավել հայտնի գործերը «մայր և երեխա» թեմաներով էին։
1891 թվականին նա ցուցադրության է հանում շատ օրիգինալ գունավոր վիմագրություններ, այդ թվում նաև «Լողացողը» և «Սանրվածք» կտավները, որոնք ստեղծվել էին դրանից 1 տարի առաջ Փարիզում կայացած ճապոնական ցուցադրությունից իր ստացած տպավորությունների հիման վրա։
Ուշ շրջանի գործունեությունը
1890-ական թվականները դարձան Մերիի կյանքի ամենաոգեշնչող և հաջողակ տարիները։ Նրան ընդօրինակում էին բազում երիտասարդ Ամերիկյան նկարիչներ, որոնք նրա խորհուրդների և օգնության կարիքն ունեին։ Նրանց թվում էր նաև Լյուսի Ա․ Բեկոնը, որին Մերին ներկայացնում է Կամիլ Պիսսարոյին։ 20-րդ դարի սկզբում նա աշխատում էր, որպես խորհրդատու հայտնի արվեստի կոլեկցիոներների մոտ, և նրանցից շատերին համոզում էի որպեսզի, իրենց հավաքածուները նվիրաբերեն Ամերիկայի հայտնի թանգարանների և Արվեստի կենտրոնների։
1906 թվականին մահանում է Մերիի եղբայրը՝ Ալեքսանդր Կեսսետը։ Եղբոր մահից հետո Մերին վրձնի չի դիպչել մինչ 1912 թվականը։
1910 թվականին մեկնում է Եգիպտոս։ Կեսսետը հիացած էր այդ հին երկրի գեղեցկությամբ։ 1911 թվականին բժիշկները նրան ախտորոշել էին մի շարք հիվանդություններ՝ դիաբետ, ռևմատիզմ, նեվրալգիա և կատարախտ։ Չնայած այս բոլոր հիվանդություններին, որոնք ներսից խժռում էին նրան, նա մինչև 1914 թվականը չհրաժարվեց նկարչությունից։ Իսկ 1914 թվականից ի վեր ստիպած էր հրաժարվել, քանզի կատարախտը նրան գրեթե կուրացրել էր։ Այնուամենայնիվ նա շարունակում էր ակտիվորեն մասնակցել կանանց նկարելու իրավունքի համար մղվող շարժումներին և 1915 թվականին նա իր 18 աշխատանքների ցուցադրություն է կազմակերպում՝ ի խրախուսում այս շարժմանը։
Մերին մահացել է 1926 թվականի հունիսի 14-ին Փարիզի մոտակայքում և թաղված է ընտանեկան հուղարկարանում։
2005 թվականին նրա նկարները վաճառվել են 2,87 միլիոն դոլարով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Փարիզի գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրաֆիկներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լուսանկարիչներ
(6260) Կելսի
(6260) Կելսի (Kelsey), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1949 թվականի օգոստոսի 2-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,675567 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2109 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1402 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1598,54 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,225206 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,94° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1949 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սյուզյու
Սյուզյու (Сюзью), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Իժմա գետի ձախ ափին՝ 295 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 140 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Կոնստանտինովկա (գյուղ, Ջանկոյի շրջան)
Կոնստանտինովկա (Костянтинівка, Konstantinovka), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Ջանկոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կոնստանտինովկա գյուղում բնակվում էր 356 մարդ։
Ռուբեն Դաշտոյան
Ռուբեն Պետրոսի Դաշտոյան, հայ հեղափոխական, կուսակցական գործիչ, ՌԿ(բ)Կ/ԽՄԿԿ անդամ (1902)։
Ծնվել է փոստ-հեռագրական ծառայողի ընտանիքում։ Սովորել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը, ապա տեղափոխվել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարան, որտեցից հեռացվել է։ Վերադառնալով Թիֆլիս՝ կրկին մտնում է Ներսիսյան ճեմարան, որն ավարտում է 1898 թվականին։ Այնուհետև աշխատում է Բաքվի նավարդյունաբերական ընկերություններում, իսկ 1902-1907 թվականներին՝ Թիֆլիսի քաղաքային լաբորատորիայում։
«Հայ սոցիալ-դեմոկրատների միության» և դրա օրգան «Պրոլետարիատ» թերթի հիմնադիրներից է։
1907 թվականին կուսակցությունը Դաշտոյանին ուղարկում է Բաքվի բոլշևիկյան «Օրեր» թերթում աշխատելու Այստեղ ակտիվ գործունեություն է ծավալում, որի համար ձերբակալվում է 1912 թվականին։ 1914 թվականին զգալի դեր է խաղացել «Նոր խոսք» պարբերականի հրատարակման գործում։ Աշխատակցել բոլշևիկյան մի շարք թերթերի։
1917 թվականին եղել է զինվորական ծառայության մեջ, ընտրվել է Ախալցխայի բանվորների և զինվորների դեպուտատների խորհրդի նախագահ։ Նույն թվականին Դաշտոյանը տեղափոխվում է Երևան։ Մասնակցել է 1920 թվականի մայիսմեկյան խռովություններին ։ Ռուսական 11-րդ կարմիր բանակի կողմից Հայաստանը գրավելուց և երկրում խորհրդային ռեժիմի հաստատումից հետո նշանակվել է Ղամարլուի (Արտաշատ), Նոր Բայազետի (1921) Հեղկոմի, Ղարաքիլիսայի (Վանաձոր, 1922), Դիլիջանի (1924) գավգործկոմների նախագահ, ԽՍՀՄ Կենտգործկոմի քարտուղար, միաժամանակ նախագահի տեղակալ։
Ընտրվել է ԽՍՀՄ Անդրֆեդերացիայի Կենտգործկոմների անդամ։
Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով։ Գնդակահարվել է 1937 թվականին։
Նատալյա Շախովսկայա-Շիկ
Նատալյա Դմիտրիևնա Շախովսկայա-Շիկ (Наталия Дмитриевна Шаховская-Шик, ), ռուս պատմաբան, գրող և թարգմանիչ, կենսագիր, մանկավարժ, կոոպերատիվ շարժման գործիչ։ thumb|right|200px|Նատաշա Շա[ովսկայան մանկության տարիներին, մոտ 1897 թվական
Կենսագրություն
Նատալյա Շախովսկայա-Շիկը ծնվել է 1890 թվականին Յարոսլավսկի գավառի Միխայլովսկոե գյուղում, պապի՝ հետևակազորի գեներալ, իշխան Իվան Ֆեոդորովիչ Շախովսկու կալվածքում։ Նատալյա Դմիտրիևնայի նախապապը դեկաբրիստ Ֆյոդոր Պետրովիչ Շախովսկին էր, հայրը՝ Դմիտրի Իվանովիչը հասարակական և քաղաքական գործիչ էր, Ժամանակավոր կառավարության պետական խնամակալության նախարար։
1907 թվականին ոսկե մեդալով ավարտում է Յարոսլավսկի կանանց գիմնազիան, իսկ 1913 թվականին Մոսկվայի բարձրագույն կանանց դասընթացները։ 1912-1917 թվականներին աշխատել է Կոնստանտին Նեկրասովի հրատարակչությունում, որտեղ էլ հրատարակվել են նրա մի քանի աշխատանքներ։ 1917 թվականին ղեկավարել է Դմիտրովսկի կոոպերատիվների միության ոչ առևտրային բաժինը։ 1919 թվականին տեղափոխվում է Սերգիև Պոսադ, որտեղ շարունակում է աշխատել Կոոպերատիվների միության տեղական բաժանմունքում, իսկ նրա լուծարումից հետո 1920 թվականի վերջին դասավանդում էր մանկավարժական տեխնիկումում։ 1920-ական թվականներին աշխատել է Մոսկվայի պատմության թանգարանում որպես էքսկուրսավար ։ 1931 թվականից նա բնակվել է Մալոյարոսլավեց քաղաքում, որտեղ էլ վերապրել է գերմանական օկուպացիան։ Մահացել է տուբերկուլյոզից, 1942 թվականին, Մոսկվայում։
Ընտանիք
Ամուսինը՝ (1918 թվականից) գրականագետ Միխաիլ Վլադիմիրովիչ Շիկը (1887-1937), 1926 թվականից դառնում է հոգևորական։ Ենթարկվել է ռեպրեսիայի և 1937 թվականի սեպտեմբերի 27-ին գնդակահարվել Բուտովսկի հրաձգարանում ։
Երեխաներ
Կրտսեր որդիներին` Դմիտրիին և Նիկոլային, մոր մահից հետո դաստիարակել և որդեգրել է մորաքույրը` Աննա Դմիտրիևնան (1889-1959), և տղաները վերցրել են նրա ազգանունը։
Ստեղծագործություն
Առաջին աշխատանքները տպագրվում են Կ. Ֆ. Նեկրասովի հրատարակչությունում աշխատելու ընթացքում, դրանք պատմական ակնարկներ  էին (Դանիիլ Գալիցկու մասին և  Սերգեյ Ռադոնեժսկու մասին), հետազոտություններ և որոնումներ 17-րդ դարի հարկատու գյուղացիների վերաբերյալ, Վլադիմիր Կորոլենկոյի կենսագրությունը (բարձր է գնահատվել Վլադիմիր Գալակտիոնովիչի կողմից, հեղինակին ուղղված նամակում նա նշում է. «Ընդունեք այս նամակն ի նշան երախտագիտության ձեր կատարած աշխատանքի համար, իմ կարծիքով ձեր առջև դրված խնդիրը կատարել եք լավ տոնայնությամբ և ուշադրությամբ։ Ես համաձայն եմ ձեր կողմից արված քննադատական դիտողությունների մեծ մասի հետ» ): Արդեն պատրաստ  էր, սակայն չհրապարակվեց իշխան Անդրեյ Կուրբսկու մասին աշխատանքը ։ 1920-ական թվականների վերջերին նորից վերադառնում է գրական գործունեությանը, համագործակցում է «Միջնորդ» հրատարակչության հետ, երեխաների և երիտասարդների համար թարգմանում և գրում է գրքեր հայտնի մարդկանց մասին (Իվան Կուլիբինի, Իվան Պոլզունովի, Մայքլ Ֆարադեյի և այլն)։ 1930-ական  թվականներին պատմվածքներ է գրում երեխաների մասին, որոնք առաջին անգամ հրատարակվում են միայն 1997 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Ռուս կին գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկագիրներ Կատեգորիա:Ռուս մանկագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ
Վիկտորյա Պեդրետի
Վիկտորյա Պեդրետի (Victoria Pedretti, ), ամերիկացի դերասանուհի։ Առավել հայտնի է Նեթֆլիքսի «Դարավանդի տան ուրվականները» (2018) սերիալում մեծահասակ Էլեանորի, դրա շարունակություն «Բլայ դաստակերտի ուրվականները» (2020) սերիալում Դանիել «Դանիի» և Նեթֆլիքսի «Դու» սերիալում Լավ Քուինի դերերով ։
Կենսագրություն
Վիկտորյա Պեդրետին ծնվել է 1995 թվականի մարտի 23-ին Փենսիլվանիա նահանգի Ֆիլադելֆիա քաղաքում։ Սովորել է Ֆեյրլես Հիլզի Փենսբերի միջնակարգ դպրոցում և Փիթսբուրգի Քարնեգի Մելոն թատերական դպրոցում, որտեղ 2017 թվականին դերասանական վարպպետությունից ստացել է գեղեցիկ արվեստների բակալավրի աստիճան ։
Պեդրետին կինոյում սկսել է նկարահանվել 2014 թվականից՝ հանդես գալով երկու կարճամետրաժ ֆիլմերում։ 2018 թվականին նա խաղացել է Էլեանոր «Նելլ» Քրեյն Վենսի դերը Նեթֆլիքսի «Դարավանդի տան ուրվականները» սերիալում ։ Քննադատները բարձր են գնահատել նրա աշխատանքը, և Պեդրետին առաջադրվել է «Սատուրն» մրցանակի և MTV Movie & TV Awards-ի ։ 2019 թվականին Պեդրետին խաղացել է Լեսլի վան Հաութենի դերը, առավել հայնտնի որպես Լուլու, Քվենտին Տարանտինոյի «Մի անգամ Հոլիվուդում» կատակերգական-դրամատիկ ֆիլմում ։ Ֆիլմն առևտրային հաջողություն է ունեցել ։
Կրկին 2019 թվականին Պեդրետին խաղացել է Լավ Քուինի դերը «Դու» սերիալի երկրորդ եթերաշրջանում, որը թողարկվել է 2019 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ։ Պեդրետին դերը խաղացել է նաև երրորդ եթերաշրջանում , որը հեռարձակվել է 2021 թվականին։ 2020 թվականին Պեդրետին նկարահանվել է Էվելին Պորտերի դերում «Զարմանալի պատմություններ» սերիալում , նույն թվականին խաղացել է Քեթրինի դերը «Շիրլի» կենսագրական-դրամատիկ ֆիլմում, որն արժանացել է քննադատների դրական արձագանքներին  ։
Պեդրետին խաղացել է Դանիել «Դենի» Քլեյթոնի դերը «Բլայ դաստակերտի ուրվականները» սերիալում, որը «Դարավանդի տան ուրվականները» սերիալի շարունակությունն էր  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ
Միլոշ Վելկովիչ
Միլոշ Վելկովիչ (Милош Вељковић / Miloš Veljković, ), սերբ և շվեյցարացի ֆուտբոլիստ, Բրեմենի «Վերդերի» պաշտպան։ Սերբիայի ազգային հավաքականի խաղացող։ Աշխարհի 2018 թվականի առաջնության մասնակից։
Ակումբային կարիերա
Միլոշ Վելյկովիչն իր կարիերան սկսել է շվեյցարական «Բազելի» ֆուտբոլային ակադեմիայում։ 2011 թվականից խաղացել է «Տոտտենհեմ Հոտսպուրի» երիտասարդական կազմում ։ 2014 թվականի ապրիլի 7-ին Միլոշն իր նորամուտն է նշել «Տոտտենհեմի» առաջին թիմում՝ «Սանդերլենդի» դեմ խաղում (5-1)՝ փոխարինելով Պաուլինիոյին ։
2014 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Վելկովիչը եռամսյա վարձակալությամբ տեղափոխվել է Չեմպիոնշիփի «Միդլսբրո» ակումբ ։ Այստեղ իր նորամուտը նշել է դեկտեմբերի 6-ին «Միլուոլի» դեմ խաղում (5-1) ։
2016 թվականի հունվարի 31-ին Վելկովիչը տեղափոխվել է գերմանական «Վերդեր», որի հետ կնքել է երեքուկես տարվա պայմանագիր։ Գործարքի գումարը կազմել է 300 հազար եվրո ։
Միջազգային կարիերա
2011 թվականին Վելկովիչը Սերբիայի մինչև 17 հավաքականի կազմում երեք հանդիպում է անցկացրել ՈՒԵՖԱ-ի 2012 թվականի Եվրոպայի պատանեկան առաջնության ընտրական փուլում ։ Երկու տարի անց Միլոշն իր նորամուտն է նշել հաջորդ տարիքային հավաքականում՝ մինչև 19 տարեկան։ Նրա կազմում մասնակցել է Եվրոպայի 2013 թվականի առաջնությունում։ Նորամուտը նշել է ընտրական մրցաշարում և անցկացրել բոլոր երեք հանդիպումները։ Այնուհետև Սերբիան անցել է մրցման եզրափակիչ փուլ, և Վելկովիչը մասնակցել է իր թիմի բոլոր հինգ խաղերին ։ Արդյունքում սերբերը դարձել են Եվրոպայի չեմպիոն, իսկ Միլոշը պարգևատրվել է մրցաշարի ոսկե մեդալով։
2015 թվականին Միլոշ Վելկովիչը հաղթել է Նոր Զելանդիայում կայացած մինչև 20 տարեկանների աշխարհի առաջնությունում։
Ազգային հավաքականում հանդիպումներ
Ընդհանուր՝ անցկացրած հանդիպումներ՝ 3 / խփած գոլեր՝ 0, հաղթանակներ՝ 1, ոչ-ոքիներ՝ 1, պարտություններ՝ 1։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վերդերի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Չառլտոն Ատլետիկի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Միդլսբրոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Տոտտենհեմ Հոտսպուրի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սերբիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սերբ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Պեդրո I (Արագոնի թագավոր)
Պեդրո I Սանչես (edro I de Aragón, Pere I d'Aragó ), Արագոնի և Նավառայի թագավոր 1094 թվականից, Սոբրարբեյի և Ռիբագորսի կոմսը 1085 թվականից։
Արագոնի և Նավառայի թագավոր՝ Սանչո Ռամիրեսայի և Ուրհելյաի կոմսի՝ էրմենգոլ III-ի և Իզաբելլա Ուրհելսկայի որդին։
Վաղ տարիներ
Պեդրոյի ծննդյան տարեթիվը անհայտ է, սակայն Սան Հուան դե լա Պենյա վանքում գտնվող հին նամակների հիմունքներից պարզ է դառնում, որ Պեդրոն մահացել է 35 տարեկան հասակում, իսկ ըստ եզրակացության ծնվել է 1068-1069 թվականների միջակայքում ։ Ինչպես նաև ժամանակագրությունը ցույց է տալիս, որ Ալֆոնսո Ռամիրեսայի երեք որդիները՝ Պեդրոն, Ալֆոնսոն և Ռամիրոն ծնվել են Սանչոյի և Ֆելիսա դը Ռամերունի ամուսնությունից հետո, սակայն դրան հակասում է Պեդրոյի ծննդյան հավանական տարեթիվը։ Ուրհել էրմենգոլ IV կոմսի կտակը, ով որպես ժառանգորդ նշել էր Պեդրոյին, եթե նրա տղան և եղբայրները մահանային առանց երեխա ունենալու, հաստատում է այն որ Պեդրոյի մայրը եղել է էրմենգոլի քույրը՝ Իզաբելլան ։
1085 թվականին Պեդրոյի հայրը՝ արքա Սանչոն, նրան է հանձնում Ռիբագորսի և Սոբրարբեյի կոմսությունները։ Հոր ապաագա ժառանգորդը՝ Պեդրոն, մասնակցել է մավրերի դեմ արշավանքների։ Նա գրավել է էստադուն (1087 թվական), Մոնտեարագոն (1088 թվական), Մոնսոնը (1089 թվական) և Ալմենարան (1093 թվական)։
Կառավարում
1094 թվականին Սանչո I-ի գլխավորությամբ բանակը պաշարում է Ուեսկին, բայց հունիսի 4-ին թագավորը սպանվում է։ Դառնալով Արագոնի և Պամլոնի թագավոր՝ Պեդրոն, շարունակում է նվաճողական քաղաքականությունը։ Առաջին հերթին նա շարունակում է Ուեսկիի պաշարումը։ 1905 թվականին Պեդրոն Ալկորասայի շրջանում ջախջախում է սարագոսների էմիրի՝ Ահմադ II ալ-Մուստաինի գլխավորած բանակը, որը օգնության էր գալիս պաշարված Ուեսկիին։ Քաղաքը գրավվել է 1096 թվականի նոյեմբերի 27-ին։ Պեդրոն Էլ Սիդի հետ միասին 1097 թվականին մասնակցել է Բայրենի ճակատամարտին։ 1100 թվականին Պեդրոն գրավել է Բարբաստրոն, իսկ 1101 թվականին՝ Սարինյանը՝ միացնելով դրանք Արագոնյան թագավորությանը։ 1104 թվականին Պեդրոն անհաջող կերպով փորձել է գրավել Սարագոսան և Տամարիտե դե Լիտերան։
Պեդրոյի գահակալության արդյունքում Էբրո գետից հյուսիս ընկած բոլոր տարածքները ընդգրկված էին Արագոնի թագավորության մեջ։ Պեդրոն մահացել է 1104 թվականի սեպտեմբերի 27-ին, թաղվել է Սան Հուան դե լա Պենյա վանքում։ Քանի որ նրա միակ որդին մահացավ նախքան իր հայրը, Արագոնը և Նավարայը ժառանգեց նրա եղբայրը՝ Ալֆոնսո I Ռազմիկը։
Ամուսնություն և երեխաներ
Առաջին կինը՝ 1086 թվականից (Հակա) (1072, 1097 կամ 1098 թվականի հունիսի 6-ին), Ակվիտանիի և Հիլդեգարդ Բուրգունդսկի կոմսի՝ Գիլոմ VIII-ի աղջիկը։
Երեխաները՝ Պեդրոն (մահացել է 1104 թվականի փետրվարի 1-ին) Արագոնի և Նավարիի արքայազնը, 1098 թվականից ամուսնացած է եղել Էլ Սիդի աղջկա՝ Մարիա Ռոդրիգեսի (մահացել է 1104-1106 թվականների միջակայքում) հետ։
Իզաբելլան՝ (մահացել է 1104 թվականին)
Երկրորդ կինը՝ հնարավոր է Սավոյան արքայատոհմի կոմս Պերայի և Ագնեսայի աղջիկը՝ Բերտան, երեխաներ չեն ունեցել։
Վելատ Կագրո
Վելատ Կագրո, բելգիացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, որը վերջին անգամ խաղացել է Նիդերլանդների ֆուտբոլի առաջին դիվիզիոնի «Breda» ՖԱ-ի կազմում կիսապաշտպանի դիրքում։
«Ուրարտու»
2019 թվականին՝ «Gent»-ի առաջին խմբին միանալու անհաջող փորձից հետո, Կագրոն կնքել է պայամանագիր Հայաստանի ֆուտբոլի առաջնության «Ուրարտու» ակումբի հետ ։ 2019 թվականի մարտի 3-ին նա իր պրոֆեսիոնալ նորամուտն է նշել «Նոա» ակումի դեմ խաղում, որն ավարտվել է ոչ-ոքի՝ 1։ 1 հաշվով ։ Կագրոն «Ուրարտուի» կազմում անցկացրել է ընդհանուր 10 հանդիպում ։
«Telstar»
2019-2020 մրցաշրջանի երկրորդ կեսին պայամանագիր է ստորագրել Հոլանդիայի երկրորդ դիվիզիոնի «Telstar» ակումբի հետ ։ Ակումբի կազմում առաջին հանդիպումն անցկացրել է 2019 թվականի փետրվարի 28-ին՝ «Jong Ajax» ակումբի դեմ խաղում, 81-րդ րոպեին փոխարինելով Ռաշան Ֆերնանդեսին, խաղն ավարտվել է ոչ-ոքի՝ 2։ 2 հաշվով ։ Դրանից անմիջապես հետո մրցումները դադարեցվել են և այդ ժամանակից ի վեր չեղարկվել COVID-19-ի պատճառով, ինչը նշանակում էր, որ Կագրոն այդ մրցաշրջանում միայն մեկ հանդիպում է անցկացրել ակումբի կազմում ։
«NAC Breda»
2021 թվականի նոյեմբերին՝ հաջող մրցաշրջանից հետ Կագրոն կնքել է պայամանգիր «Breda» ՖԱ-ի հետ ։ Նոյեմբերի 19-ին խմբի կազմում նորամուտը նշել է Նիդերլանդների ֆուտբոլի առաջին դիվիզիոնում «Jong Utrecht» ՖԱ-ի դեմ ոչ-ոքի՝ 1։ 1 հաշվով ավարտված խաղում՝ խաղակեսին փոխարինելով Յարքինո Անտոնիային ։
2023 թվականի մարտի 19-ին ընդհանուր համաձայնությամբ Կագրոն խզել է պայմանագիրը «Breda ՖԱ»-ի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անդերլեխտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Տելստարի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՆԱԿ Բրեդայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գենտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Աուդ Հեվերլե Լյովենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մեխելենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ուրարտուի ֆուտբոլիստներ
Սնարևո
Սնարևո (Снарево), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Օկուլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 17 մարդ։
Լը Գրան Վիլաժ Պլաժ
Լը Գրան Վիլաժ Պլաժ (Le Grand-Village-Plage), համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառում։ Մտնում է Լե Շատո դ՛Օլերոն կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ռոշֆոր շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17485։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 1013 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մեեգաստե
Մեեգաստե (Meegaste), գյուղ Էստոնիայի Վալգամաա նահանգի Պուկա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 44 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վալգամաա նահանգի Պուկա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Տաբորի (գյուղ, Տաբորինսկի շրջան)
Տաբորի (Таборы), գյուղ Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Տաբորինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1583 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Տաբորինսկի շրջանի բնակավայրեր
Վիլյարմայոր (Լա Կորունյա)
Վիլյարմայոր (Villarmayor), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Լա-Կորունյայի մեջ, որն էլ իր հերթին մտնում է Գալիսիա ինքնավար համայնքի մեջ։ Համայնքը մտնում է Բետանոս շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 30.1 կմ2։ Բնակչությունը՝ 1277 (2010)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Վարդաբաց (այլ կիրառումներ)
Վարդաբաց անունը կարող է վերաբերել՝
Աստերոիդների ցանկ (33001-33100)
Աստերոիդների ցանկ (32901-33000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (33101-33200)