cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հովհաննես Այվազովսկի
Ուսում
Այվազովսկին սովորել է Թեոդոսիայի հայկական ծխական դպրոցում, ապա, իր արվեստի երկրպագուների և հովանավորների շնորհիվ՝ 1830-33 թվականներին՝ Սիմֆերոպոլի ռուսական գիմնազիայում ։ Այնուհետև՝ 1833-1837 թվականներին նա պետության հաշվին սովորել է Սանկտ-Պետերբուրգի գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայում (Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիա), Մ. Ն. Վորոբյովի բնանկարի դասարանում ։ Հայտնի է նաև, որ պատանի Այվազովսկու նկարչության առաջին ուսուցիչը եղել է գերմանացիների գաղութում բնակվող նկարիչ Յոհան Լյուդվիգ Գրոսը, որի տված երաշխավորագրերով էլ նա ներկայացել է գեղարվեստի ակադեմիա։ Այվազովսկին Պետերբուրգ է ժամանել 1833 թվականի օգոստոսի 28-ին։ 1835 թվականին «Ծովը Պետերբուրգի մատույցներում» և «Օդը ծովի վրա» բնանկարների համար արժանացավ արծաթե մեդալի և նշանակվեց ֆրանսիացի մոդայիկ բնանկարիչ Ֆիլիպ Տաների օգնական։ Տաների մոտ սովորելու ընթացքում նա, չնայելով վերջինիս արգելքին, շարունակել է ինքնուրույն աշխատել, բնանկարներ ստեղծել որոնցից հինգը ներկայացրել է գեղարվեստի ակադեմիայի 1836 թվականի աշնանային ցուցահանդեսին։ Այդ աշխատանքներն արժանացան քննադատների բարեհաճ վերաբերմունքին։ Բայց երբ Տաներն Այվազովսկու մասին բողոք ներկայացրեց Նիկոլայ Առաջինին, ցարի կարգադրությամբ Այվազովսկու բոլոր գործերը հանվեցին ցուցահանդեսից։ Նկարչին ներում շնորհվեց միայն կես տարի անց, և նա ուղարկվեց մարտանկարչության (բատալիստիկա) դասարան՝ պրոֆեսոր Ալեքսանդր Իվանի Զաուերվեյդի մոտ՝ ծովային մարտանկարչության պարապմունքների։ Ընդամենը մի քանի ամիս սովորելով Զաուերվեյդի դասարանում՝ 1837 թվականի սեպտեմբերին Այվազովսկին իր վրձնած «Անդորր» նկարի համար արժանացել է ակադեմիայի առաջին կարգի ոսկե մեդալի։ Դա նրան իրավունք տվեց երկու տարով գործուղվել Ղրիմ՝ ինքնուրույն աշխատանքի ։ Իսկ ապա՝ գործուղվեց Եվրոպա՝ ճամփորդության և ուսման։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
Հակամարտության կրոնական ասպեկտներ
Խաղաղության գործընթացին դեմ որոշ խմբավորումներ առաջ են բերում կրոնական փաստարկներ իրենց անզիջողական դիրքորոշման համար ։ Արաբա-իսրայելական հակամարտության ժամանակակից պատմությունը մեծապես ազդվել է տարբեր կողմերի կրոնական համոզմունքների և ընտրյալ ժողովուրդ գաղափարի վերաբերյալ նրանց կարծիքների կողմից, որոնք ներառված են իրենց քաղաքականության մեջ ՝ ի դեմս Երուսաղեմի հետ կապված « Խոստացված երկիր » և « Ընտրյալ քաղաք » գաղափարների ։
Հովհաննես Այվազովսկի
Ստեղծագործական աշխատանք Ղրիմում և ներկայություն ռազմական գործողություններին
1839 թվականի գարնանը Հովհահաննես Այվազովսկին մասնակցել Է ռուսական կայսերական զինված ուժերի՝ Կովկասի ափերի մոտ ծավալված զորաշարժերին, ծանոթացել ծովակալներ Ս.Պ. Լազարևի, Պ. Ս. Նախիմովի, Վ. Ա. Կոռնիլովի հետ ։ Ղրիմում կատարած նկարների համար նույն տարվա աշնանը արժանացել է նկարչի կոչման ։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
Հակամարտության կրոնական ասպեկտներ
Քանանի երկիրը կամ Էրեց Յիսրայելը (Իսրայել երկիրը) ըստ հրեական Աստվածաշնչի Աստծո կողմից խոստացվել է Իսրայելի սերունդներին։ Սրա մասին նշված է նաև Ղուրանում ։ Թեոդոր Հերցելը 1896 թվականին գրած Հրեական պետություն իր մանիֆեստում հաճախ է անդրադառնում Բիբլիական Խոստացված երկիր գաղափարին ։ Լիկուդն այժմ իսրայելական ամենահեղինակավոր քաղաքական կուսակցությունն է, որ իր սկզբունքներում ընդգրկում է Աստվածաշնչյան պնդումը Իսրայել երկրի մասին ։
Հովհաննես Այվազովսկի
Ռուսական և եվրոպական մշակույթի գործիչների ազդեցությունը Այվազովսկու ստեղծագործությունների վրա
Այդ շրջանի կտավները («Յալթա», «Հին Թեոդոսիան», «Ծովափ», «Կերչ» և այլն) հիմնականում կրում են ուսուցչի՝ Ս. Ն. Վորոբյովի բնանկարների և Ս. Ֆ. Շչեդրինի ուշ շրջանի ստեղծագործության ազդեցությունը ։ Դրանցում զգացվում է նաև ինքնատիպության հասնելու, արտացոլվող լույսի վերարտադրման և տեսարանի ճշգրիտ պատկերման ձգտում ։ Նրա արվեստի կազմավորմանն օգնել է նաև իտալացի Ս. Ռոզայի, հոլանդացի Յ. Ռյոյսդալի, ֆրանսիացիներ Կ. Լոռենի, Թ. Կյուդենի և այլոց ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը ։ Ծանոթությունը Ա.Ս. Պուշկինի, Վ. Ա. Ժուկովսկու, Ի. Ա. Կռիլովի, Վ. Գ. Բելինսկու, Կ. Պ. Բրյուլովի, Մ. Ի. Գլինկայի հետ նպաստել Է Հովհաննես Այվազովսկու ստեղծագործական կյանքի հետագա ընթացքին, նրա գեղագիտական սկզբունքների ձևավորմանը ։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
Հակամարտության կրոնական ասպեկտներ
Մուսուլմաններն իրենց հերթին պնդում են իրենց իրավունքը տարածքի հանդեպ Ղուրանի համաձայն ։ Հրեական այն պնդմանը, որ այս տարածքը խոստացվել է միայն Աբրահամի կրտսեր որդու՝ Իսահակի սերունդներին հակակշիռ է արաբների այն փաստարկը, որ Քանաանի երկիրը խոստացվել է ըստ իրենց համոզման Աբրահամի ավագ որդուն՝ Իսմայիլին, ումից էլ սերում են արաբները ։ Ավելին, մուսուլմանները նույնիսկ հարգանքով են մոտենում աստվածաշնչյան իսրայելցիների շատ սրբավայրեր, ինչպես օրինակ Պատրիարքների քարանձավը և Մայր Տաճարը։ Վերջին 1400 տարիներին մուսուլմանները կառուցապատել են այս անտիկ իսրայելական վայրերը իսլամական սահմանաքարերով, ինչպես օրինակ Ժայռի գմբթեը և Ալ-Աքսայի մզկիթը Մայր Տաճարի վրա, որը հուդայականության ամենասուրբ վայրն է։ Սա հանգեցրեց երկու կողմերի բախմանը Երուսաղեմի հանդեպ իրավական դիրքի վերաբերյալ։ Ըստ մուսուլմանների Մուհամմադը դրախտային իր առաջին ճամփորդությունն անցել է Երուսաղեմով։ Համասը, որը կառավարում է գազայի հատվածը, պնդում է, որ Պաղեստինի ողջ տարածքը (ներկայիս Իսրայելն ու Պաղեստինյան տարածքները) իսլամական վակֆ է, որը պետք է կառավարվի մուսուլմանների կողմից ։
Հովհաննես Այվազովսկի
Արևմտյան Եվրոպայում
1840 թվականին ակադեմիան Այվազովսկուն գործուղել Է Արևմտյան Եվրոպա՝ կատարելագործվելու։ Եղել է Իտալիայում (նաև Սուրբ Ղազար կղզում), Իսպանիայում, Ֆրանսիայում, Հոլանդիայում, Անգլիայում, մասնակցել ցուցահանդեսների, արժանացել համընդհանուր ճանաչման։ Մտերմացել էր Կառլ Բրյուլովի և Միխայիլ Գլինկայի շրջանի արվեստագետների հետ։ 1840 թվականի հուլիսին Այվազովսկին և գեղարվեստի ակադեմիայի բնանկարի դասարանի նրա դասընկեր Վասիլի Շտեռնբերգը մեկնել են Հռոմ։ Ճանապարհին կանգ են առել Վենետիկում և Ֆլորենցիայում։ Վենետիկում գտնված ժամանակ Այվազովսկին այցելել է Սուրբ Ղազար կղզի, տեսակցել նաև այստեղ գտնվող եղբորը՝ Գաբրիելին, իսկ Ֆլորենցիայում ծանոթացել է Գոգոլի հետ։ Նկարիչը երկար ժամանակ աշխատել է Հարավային Իտալիայում, մասնավորապես՝ Սորենտոյում, որտեղ էլ մշակել է աշխատանքի իր յուրահատուկ ոճը, որի էությունը հետևյալն էր. բացօթյա մի կարճ ժամանակ աշխատելուց հետո բնանկարն ամբողջացնում էր արվեստանոցում՝ մտովի վերարտադրելով տեսածը և լայն տեղ տալով իմպրովիզացիային։ Այդ կերպ ստեղծված «Քաոս» նկարը գնվեց Գրիգորիոս XVI պապի կողմից, որը նկարչին շնորհեց նաև ոսկե մեդալ։ Այվազովսկու ստեղծագործության իտալական շրջանը, ամբողջությամբ վերցրած, պսակվեց հաջողություններով։ Քննադատները գովեստի խոսքեր էին շռայլում (մասնավորապես՝ նրա գործերի մասին շատ բարձր կարծիք հայտնեց Ուիլյամ Թյորները), Փարիզի գեղարվեստի ակադեմիան նրան պարգևատրեց ոսկե մեդալով, իսկ 1857 թվականին նա արժանացավ Պատվո լեգեոնի շքանշանի, Ամստերդամում՝ ակադեմիկոսի կոչման։ Գործերը գերազանց էին նաև նկարները վաճառելու առումով։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
Հակամարտության կրոնական ասպեկտներ
Քրիստոնյա սիոնիստները հաճախ աջակցում են Իսրայել պետության գոյությանը՝ հիմք ընդունելով Սուրբ երկրի վրա որպես նախնիների հողեր հրեաների իրավունքը։ Նման առաջարկով հանդես է եկել Պողոս առաքյալը Աստվածաշնչում հռոմեացիներին ուղղված իր նամակի 11-րդ գլխում։ Քրիստոնեական սիոնիզմը քարոզում է, որ հրեաների վերադարձը Իսրայել նախապայման՝ Քրիստոսի երկրորդ գալստյան համար ։
Ազգային շարժումներ
Արաբա-իսրայելական ժամանակակից հակամարտության արմատները դրվել են Սիոնիզմի ծագմամբ և Արաբ նացիոնալիզմի ազդեցությամբ, որը ծնվեց ի պատասխան Սիոնիզմի գաղափարախոսությանը 19-րդ դարի վերջին։ Այն տարածքը, որը հրեա ժողովրդի կողմից համարվում է պատմական հայրենիք միևնույն ժամանակ ըստ համաարաբական շարժման ներկայումս և պատմականորեն պատկանում է պաղեստինյան արաբներին։ Մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը, Մերձավոր Արևելքը, ներառյալ՝ Պաղեստինը (ավելի ուշ մանդատային Պաղեստինը), գտնվում էր Օսմանյան կայսրության տիրապետության տակ մոտ 400 տարի շարունակ։ Կայսրության անկման վերջին տարիների ընթացում, օսմանյանները սկսեցին ընդունել իրենց թուրքական էթնիկ ինքնությունը՝ պնդելով թուրքերի առաջնահերթությունը կայսրության մեջ, որն էլ հանգեցրեց արաների հանդեպ խտրականությանը ։ Օսմանյաններից ազատագրվելու խոստումը շատ արաբբների և հրեաների դրդեց աջակցելու դաշնակից ուժերին Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Սա հանգեցրեց Արաբ նացիոնալիզմի մասշտաբային ընդլայնմանը։ Թե՛ արաբ նացիոնալիզմը, և թե՛ Սիոնիզմը իրենց ձևավորման գործընթացը սկսել են Եվրոպայում։ Սիոնիստական Կոնգրեսը հիմնադրվել է Բազելում 1897 թվականին, մինչդեռ «Արաբական ակումբը» հիմնվել է Փարիզում 1906 թվականին։
Հովհաննես Այվազովսկի
Արևմտյան Եվրոպայում
1842 թվականի սկզբին Այվազովսկին Շվեյցարիայով և Հռենոսի հովտով ուղևորվեց Հոլանդիա, այնտեղից անցավ Անգլիա, իսկ ավելի ուշ այցելեց Փարիզ, Պորտուգալիա, Իսպանիա։ Բիսկայան ծոցում այն նավը, որով ճամփորդում էր նկարիչը, ընկավ փոթորկի մեջ և քիչ էր մնում խորտակվեր։ Փարիզյան որոշ թերթեր մինչև անգամ գրեցին, թե նավը խորտակվել է, Այվազովսկին էլ՝ զոհվել։ Բայց չորս տարի տևած ճամփորդությունը բարեհաջող ավարտվեց, և Այվազովսկին 1844 թվականի աշնանը, ողջ-առողջ և հռչակ ու փառք վաստակած, վերադարձավ Ռուսաստան։ Այնտեղ նա ստացավ Գեղարվեստի ակադեմիայի ակադեմիկոսի կոչում (1887 թվականից՝ պատվավոր անդամ) և նշանակվեց Ծովային գլխավոր շտաբի գեղանկարիչ ։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
Ազգային շարժումներ
19-րդ դարի վերջին Եվրոպայի և Մերձավոր Արևելքի հրեական համայնքները սկսեցին մեծ թափով ներգաղթել Պաղեստին և հողեր գնել տեղի Օսմանյան հողատերերից։ Այդ ժամանակ Պաղեստինում բնակչության թիվը հասնում էր 600 000-ի, որոնց հիմնական մասը մուսուլման արաբներ էին, բայց կային նաև զգալի քանակի հրեական, քրիստոնեական, դրուզական փոքրամասություններ և որոշ քանակի Սամարացիներ և Բահա՚իներ։ Այդ ժամանակ Երուսաղեմը չէր անցնում իր պարիսպների սահմանը։ Հրեաներն այստեղ սկսեցին հիմնել կոլեկտիվ տնտեսություններ կամ այսպես կոչված կիբուցնիկներ, ինչպիսին էր նաև ժամանակակից առաջին ամբողջապես հրեական քաղաքը՝ Թել Ավիվը։
Հովհաննես Այվազովսկի
Այվազովսկին փառքի գագաթին
1845 թվականին դարձել է գլխավոր ծովային շտաբի գեղանկարիչը, 1847 թվականին՝ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր, եղել է նաև եվրոպական մի շարք ակադեմիաների (Հռոմի, Փարիզի, Ֆլորենցիայի, Ամստերդամի, Շտուտգարտի) անդամ։ Այվազովսկին հիմնականում ծովանկարներ է նկարել, ստեղծել Ղրիմի ծովափնյա քաղաքների դիմապատկերների շարքեր։ Նրա կարիերան չափազանց հաջողված էր. պարգևատրվել է բազմաթիվ շքանշաններով, ստացել դերծովակալի կոչում։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
Մանդատի առաջին տարիները և ֆրանս-սիրիական պատերազմ
1917 թվականին, Պաղեստինը կառավարում էին բրիտանական ուժերը (ընդգրկում էին հրեական զորախումբ)։ Բրիտանական կառավարությունը հաստատեց Բալֆուրի հռչակագիրը, որը պնդում էր, որ կառավարությունը նպատակահարմար է տեսնում «Պաղեստինում ստեղծել ազգային օջախ հրեա ժողովրդի համար», բայց « ոչինչ չի արվի, որ կոտնահարի Պաղեստինում առկա ոչ հրեա համայնքների քաղաքացիական և կրոնական իրավունքները»։ Հռչակագիրը հաստատվեց կառավարության որոշ կարևոր անդամների, որոնց մեջ էր նաև վարչապետ Դեյվիդ Լլոյդ Ջորջը, համոզմունքի արդյունքում, ըստ որի պատերազմում հաղթանակելու մեջ հրեաների աջակցությունը չափազանց կարևոր էր։ Ամեն դեպքում, այս հռչակագիրը արաբական աշխարհում մի հզոր խռովության պատճառ դարձավ ։ Պատերազմից հետո տարածաշրջանն անցավ Բրիտանական հսկողության տակ որպես Պաղեստինի Բրիտանական մանդատ։ Տարածքը, որն ներառում էր ներկայիս Իսրայելը, Արևմտյան ափը և Գազայի հատվածը մանդատով հանձնվեց բրիտանացիներին 1923 թվականին։ Անդրհորդանանը առանձնացվեց որպես բրիտանական առանձին խնամակալության տարածք՝ Անդրհորդանանի էմիրություն, որը ստացավ ինքնավար կարգավիճակ 1928 թվականին և հասավ կատարյալ անկախության միայն 1946 թվականին բրիտանական մանդատի վերացման մասին ՄԱԿ-ի համաձայնությամբ։
Հովհաննես Այվազովսկի
Այվազովսկին փառքի գագաթին
1845 թվականին Այվազովսկին հեռացել Է Ռուսաստանի մայրաքաղաք Սանկտ Պետերբուրգից, մշտական բնակություն հաստատել Թեոդոսիայում, կառուցել արվեստանոց, փառաբանված արվեստագետի և հայրենասեր քաղաքացու իր մասնակցությունն Է բերել 1853-56-ի Ղրիմի պատերազմին։ Ստեղծել Է Սևաստոպոլի հերոսամարտին նվիրված մի շարք կտավներ («Սինոպի ծովամարտը», 1853, «Ծովամարտ», 1855, «Սևաստոպոլի պաշտպանությունը», 1859 և այլն), պաշարված քաղաքում բացել է ցուցահանդես (1854), ոգևորել և օգնել է նրա պաշտպաններին ։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
Մանդատի առաջին տարիները և ֆրանս-սիրիական պատերազմ
Արաբ նացիոնալիստների շրջանում շատ մեծ ճգնաժամ սկսվեց 1920 թվականին Սիրիայի Արաբական Թագավորության ստեղծման ձախողման հետևանքով։ Ֆրանս-սիրիական աղետալի պատերազմի արդյունքում ինքնահռչակ Հաշիմյան թագավորությունը իր մայրաքաղաք Դամասկոսով պարտվեց, իսկ Հաշիմյան ղեկավարը փախավ Մանդատային Իրաք։ Ճգնաժամի ընթացքում առաջին առճակատումը արաբ նացիոնալիստների և հրեական ուժերի միջև տեղի ունեցավ 1920 թվականի մարտին Թել Հայի ճակատամարտում:։ Առավել կարևոր է այն հանգամանքը, որ համաարաբական թագավորության անկումը հանգեցրեց տեղի պաղեստինյան տարբերակով արաբական նացիոնալիզմի հիմնվելուն Ամին ալ-Հուսեյնիի ՝ Դամասկոսից Երուսաղեմ վերադառնալուց հետո 1920 թվականին։
Հովհաննես Այվազովսկի
Այվազովսկին փառքի գագաթին
Այվազովսկին շատ է ճանապարհորդել. եղել է Եվրոպայի, Մերձավոր Արևելքի, Աֆրիկայի երկրներում, ԱՍՆ-ում, Ռուսաստանի տարբեր ծայրամասերում։ 1868 թվականին ուղևորվել է Կովկաս, նկարել լեռնային բնանկարներ («Գունիբ լեռան ամրոցը», «Դարյալի կիրճը», «Թիֆլիսի տեսարան» և այլն), 1869 թվականին Թիֆլիսում բացել հայ իրականության մեջ առաջին գեղարվեստական ցուցահանդեսը։ 1873 թվականին Ֆլորենցիայի ակադեմիայի պատվերով Պիտտի պալատի պատկերասրահի համար որպես օտարերկրյա մեծ նկարիչ կատարել է իր ինքնանկարը։ Այվազովսկին Ռուսաստանում առաջինն Էր, որ, հետապնդելով լուսավորական նպատակներ, իր ցուցահանդեսները կազմակերպել է ոչ միայն Պետերբուրգում, Մոսկվայում կամ Եվրոպայի մշակութային խոշոր կենտրոններում, այլև ռուսական ծայրամասային համարվող քաղաքներում, այդ թվում Թիֆլիսում և Բաքվում ։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
Մանդատի առաջին տարիները և ֆրանս-սիրիական պատերազմ
Այս ընթացքում Մանդատային Պաղեստին հրեաների ներգաղթը շարունակվում էր, չնայած ըստ որոշ կարծիքների նմանատիպ, բայց ավելի քիչ փաստարկված ներգաղթ տեղի էր ունենում նաև արաբական համայնքում, որ համալրվում էր Սիրիայից և հարևան այլ տարածքներից եկած աշխատողներով։ Պաղեստինի արաբները հրեաների այս արագընթաց ներհոսքը վտանգավոր էին համարում իրենց հայրենիքի և որպես ժողովուրդ իրենց ինքնության համար։ Ավելին, հրեաների կողմից հողի առևտրի քաղաքականությունը, արաբների աշխատանքի արգելքը հրեաներին պատկանող արդյունաբերական և տնտեսական ոլորտներում զայրացնում էր Պաղեստինի արաբական համայնքներին ։ Դեռևս 1920 թվականին տեղի ունացան ցույցեր, որտեղ արաբները բողոքում էին Պաղեստինը կառավարող բրիտանական մանդատի դեմ՝ հրեա ներգաղթածներին անարդար ձևով առավելություններ տալու համար։ Այս դժգոհությունները հանգեցրին բռնության կիրառմանը ավելի ուշ նույն տարում, երբ ալ-Հուսեյնիի զայրացած ամբոխը դուրս եկավ Երուսաղեմի փողոցներ։ Ուինսթոն Չերչիլի 1922 թվականին հրապարակած Սպիտակ թուղթը, որտեղ ժխտվում էր Բալֆուրի հռչակագրի ձգտումը ստեղծել հրեական պետություն, նպատակ ուներ հանդարտեցնել արաբ բնակչությանը։
1929 թվականի իրադարձությունները
1929 թվականին՝ Վլադիմիր Ժաբոտինսկիի քաղաքական խմբի ՝ Բեթարի ցույցից հետո, Արևմտյան պատի մոտ, ապստամբություններ սկսվեցին Երուսաղեմում և տարածվեցին ամբողջ Պաղեստինով։ Հեբրոնում արաբները սպանեցին 67 հրեաների, և սա հայտնի դարձավ որպես Հեբրոնի կոտորած։
Հովհաննես Այվազովսկի
Ստեղծագործության մի շարք բնութագրական գծեր
Այվազովսկին բարերար ազդեցության է գործել ռուսական գեղանկարչության վրա։ Նրա արվեստին հետևել են ռուս նկարիչներ Լ. Ֆ. Լագորիոն, Ռ. Գ. Աուդկովսկին, Ա. Պ. Բոգոլյուբովը, Ա. Ի. Կոլինջին, ծովանկարչի երեք թոռները՝ Մ.Պ. Լատրին, Ա. Ե. Դանզենը, Կ. Կ. Արցեուլովը և ուրիշներ ։
Ինչպես ամեն մի մշակութային խոշոր երևույթ, Այվազովսկու արվեստը արտացոլել է իր ժամանակի առաջադիմական գաղափարները ։
Այվազովսկու գործերը աճուրդով վաճառվել են մինչև $2 միլիոն 125 հազար ամերիկյան դոլարով։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
1930-ական և 1940-ական թվականներ
Մինչև 1931 թվականը Մանդատային Պաղեստինի բնակչության 17 տոկոսը կազմում էին հրեաները՝ աճելով 6 տոկոսով սկսած 1922 թվականից ։ Հրեական ներգաղթն իր գագաթնակետին հասավ Գերմանիայում նացիստների իշխանության գլուխ գալուց հետո՝ կրկնապատկելով հրեա բնակչության թիվը Բրիտանական Պաղեստինում ։
Հովհաննես Այվազովսկի
Ընտանիք
1848 թվականին Այվազովսկին ամուսնացավ։ Նրա առաջին կինը՝ Յուլիա Յակովի Գրևսը, անգլուհի էր, ռուսական ծառայության մեջ գտնվող շտաբս-բժշկի դուստր։ Նրանք ունեցան 4 դուստր՝ Ելենա, Մարիա, Ալեքսանդրա և Ժաննա։ Ամուսնությունից 12 տարի անց Յուլիա Գրևսը բաժանվեց ամուսնուց այն պատճառով, որ նա չէր ուզում ապրել մայրաքաղաքում։ Ամուսնալուծությունը պաշտոնապես ձևակերպվեց 1877 թվականին։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
1930-ական և 1940-ական թվականներ
1930-ական թվականների կեսերին Իզ ադ-դին ալ-Քասամը ժամանեց Սիրիայից և հիմնեց Սև Ձեռքը, որը հակասիոնիստական և հակաբրիտանական ռազմական կազմակերպություն է։ Նա կազմակերպես և իրականացրեց ռազմական մարզանքներ տեղի գյուղացիների համար և մինչև 1935 թվականը նա անդամագրել էր 200-ից 800 տղամարդ։ Խմբերը զինված էին ռումբերով և հրազեններով, որը նրանք օգտագործում էին տարածքի հրեա բնակիչներին սպանելու համար, ինչպես նաև հրեա բնակիչների մշակավայրերում վանդալիզմի գործողություն իրականացնելու համար ։ Մինչև 1936 թվականը աճող լարվածությունները տարան 1936-1939 թվականների Արաբական ապստամբությանը Պաղեստինում ։
Հովհաննես Այվազովսկի
Ընտանիք
Երկրորդ կինը Աննա Նիկիտայի (Մկրտչի) Սարկիսովա-Բուռնազյանն էր, որին նկարիչը տեսավ վերջինիս ամուսնու՝ թեոդոսիացի նշանավոր առևտրականի թաղման ժամանակ՝ 1882 թվականին։ Երիտասարդ այրու գեղեցկությունը անմիջապես գրավեց նկարչին։ Մեկ տարի անց նրանք ամուսնացան։ Թեոդոսիայի պատկերասրահում պահպանվում է Աննա Բուռնազյանի դիմանկարը՝ նկարված Այվազովսկու ձեռքով։ Ինչպես ասում էր մեծ ծովանկարիչը՝ «Աննան ինձ ավելի մոտեցրեց իմ ժողովրդին»։
Այվազովսկու համակրանքը հույների և իտալացիների ազատագրական պայքարի հանդեպ
Այվազովսկին մեծ համակրանքով արձագանքել և նյութապես օժանդակել է հույների, իտալացիների ազգային-ազատագրական պայքարին ։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
1930-ական և 1940-ական թվականներ
Արաբական ճնշմանն ի պատասխան՝ բրիտանական մանդատի իշխանությունները մեծապես կրճատեցին Պաղեստին հրեա ներգաղթողների թիվը (նայել 1939-ի Սպիտակ թուղթը)։ Այս սահմանափակումները մնացին մինչև մանդատի ավարտը։ Սա համընկավ նացիստական Հոլոքոսթի և հրեա փախստականների՝ Եվրոպայից արտագաղթելու ժամանակաշրջանի հետ։ Դրա հետևանով Մանդատաին Պաղեստին մտած հրեաների մեծ մասը համարվեցին անօրինական (Ալիյա Բեթ)՝ պատճառ դառնալով առավել մեծ լարվածության։ Խնդիրը դիվանագիտական ձևով լուծելու մի քանի ձախողված փորձերից հետո բրիտանացիները օգնության դիմեցին նոր ձևավորված Միավորված ազգերի կազմակերպությանը։ 1947 թվականի մայիսի 15-ին, Գլխավոր Ասամբլեան կազմեց մի հանձնաժողով (UNSCOP), որ բաղկացած էր տասնմեկ երկրների ներկայացուցիչներից ։ Հանձնաժողովն ավելի անաչառ դարձնելու համար ոչ մի հզոր պետություն այստեղ ներկայացված չէր ։ Հինգ շաբաթ երկրի ներսում հետազոտություններ անելուց հետո, Հանձնաժողովը Գլխավոր Ասամբլեային զեկույց ներկայացրեց 1947 թվականի սեպտեմբերի 3-ին ։ Զեկույցը պարունակում էր երկու՝ մեծամասնական և փոքրամասնական պլան։ Մեծամասնական պլանն առաջարկում էր տնտեսական միավորվածությամբ բաժանում, իսկ փոքրամասնական պլանը՝ Պաղեստինի անկախ պետություն։ Միայն թեթևակի բարեփոխումներով ըստ ՄԱԿ-ի` 1947 թվականի նոյեմբերի 29-ի 181 (II) որոշմամբ խորհուրդ տրվեց ընդունել և կիրառել Տնտեսական միավորվածությամբ բաժանման պլանը ։ Այս որոշումը ընդունվեց 33 կողմ 13 դեմ հարաբերակցությամբ, ևս 10 ձայն մնաց ձեռնպահ։ Բոլոր 6 արաբական երկրները, որոն ՄԱԿ-ի կազմում էին դրան դեմ քվեարկեցին։ Իրական դաշտում պաղեստինցի արաբներն ու հրեաները բացեիբաց պայքարում էին տարածաշրջանում ստրատեգիական կարևորության կետերի վերահսկողության համար։ Երկու կողմերն էլ որոշ կոպիտ խախտումներ արվեցին ։
Հովհաննես Այվազովսկի
Այվազովսկին և հայ ժողովուրդը
Պարգևների արժանանալով իր վաղ շրջանի բնանկարների ու ծովանկարների համար՝ նա սկսեց նկարել Ղրիմի ծովափնյա քաղաքների պատկերների շարքը։ Այնուհետև Այվազովսկին մեկնեց Եվրոպայի երկրներ։ Կյանքի հետագա շրջանում նրա ծովանկարների և նավանկարների շարքերը նրան արժանացրին Ռուսաստանյան նավատորմի մշտական ծառայողը լինելու պատվին։ Նա մի քանի պատկեր է նկարել նաև Օսմանյան սուլթանի համար, որոնք ներկայումս թուրքական թանգարաններում են։ Թուրքական սուլթանը շքանշանով պարգևատրել է Այվազովսկուն, սակայն երբ Թուրքիայում 1890-ական թվականներին տեղի ունեցան հայերի կոտորածները, Այվազովսկին թուրքական շքանշանը կապեց իր շան վզին, իսկ հետո տարավ և շպրտեց ծովը։ Այվազովսկուն խորապես հուզել է սուլթանական Թուրքիայի բռնատիրական լծի տակ տառապող իր հայրենակիցների ճակատագիրը ։ Աշխարհահռչակ ծովանկարչի անունը բուռն ոգևորության աղբյուր է եղել երկրագնդի տարբեր ծայրերում ապրող հայության համար ։ Իր ճանապարհորդությունների ժամանակ բազմաթիվ հանդիպումներ է ունեցել հայության լայն զանգվածների հետ, օգնել ազգային կազմակերպություններին, դպրոցներին, նվիրել նկարներ և բացել ցուցահանդեսներ ։ Փայփայել է այն երազանքը, թե կկարողանա մեկ ընդհանուր միության մեջ միավորել տարբեր երկրներում ապրող բոլոր հայ նկարիչներին և զարկ տալ հայ կերպարվեստի զարգացմանը ։ 1890-ական թվականներին հայկական կոտորածների ծանր օրերին նա ստեղծել Է «Հայերի ջարդը Տրապիզոնում 1895 թվին», «Նավերի բեռնումը», «Թուրքական նավերը Մարմարա ծովն են թափում հայերին» և այլ աշխատանքներ՝ արտահայտելով իր ցասումն ընդդեմ թուրք մարդասպանների ։ 1898-ին այդ նկարաշարը ցուցադրել Է Մոսկվայում, «Եղբայրական օգնություն Թուրքիայում տուժած հայերին» ժողովածուի համար կատարել նույն թեմայով գրչանկարներ ։ Նա ապաստան է տվել և նյութապես օգնել կոտորածից Ղրիմ փախած հայ գաղթականներին ։ Այվազովսկին եղել է Ղրիմի հայկական գաղթօջախի հովանավորը, Թեոդոսիայի պատվավոր քաղաքացին ։
Այվազովսկու ծառայությունները հայկական մշակույթին
Խոշոր են Այվազովսկու ծառայությունները հայ մշակութային կյանքում ։ Գեղանկարչության մեջ առաջին անգամ նա է պատկերել հայկական բնությունը, Արարատն ու Արարատյան հովիտը, Սևանա լիճը, արտացոլել հայրենի բնության գեղեցկությունները ։ Նրա «Թիֆլիսի տեսարանը» (1868) հայ կենցաղային ժանրի առաջին նկարներից է ։ Հայաստանի նկատմամբ Այվազովսկու տածած սերը արտահայտվել է «Արարատ լեռան հովիտը» (1882, մասնավոր հավաքածու), «Արարատ» (1868, 1887), «Հայ մարտիկի երդումը» (1891), «Հայ ժողովրդի մկրտությունը» (1892), «Բայրոնի այցը Սխիթարյաններին Ս. Ղազար կղզում», «Խրիմյան Հայրիկը Էջմիածնի շրջակայքում» (1895) և այլ կտավներում ։ Ծովանկարչության բնագավառում նրա անմիջական խորհուրդներով առաջնորդվել են Ս. Ճիվանյանը, Ս. Մահտեսյանը, Վ. Մախոխյանը ։ Նրա արվեստը որոշակի ազդեցություն է ունեցել Գ. Բաշինջաղյանի ստեղծագործության վրա ։ Այվազովսկու նկարները պահվում են աշխարհի նշանավոր թանգարաններում։ Նրա գործերի խոշոր հավաքածուներից է Ծովային Հայաստանի նշանավոր քաղաքի՝ Թեոդոսիայի Այվազովսկու պատկերասրահի ֆոնդը։ Հարուստ է նաև Հայաստանի ազգային պատկերասրահի՝ Այվազովսկու նկարների հավաքածուն («Չումակները», 1857, «Գիշերը Կոստանդնուպոլսում», 1862, «Նեապոլի ծովածոցը միգապատ առավոտյան», 1874, «Փոթորիկը ծովի վրա», 1876, «Նոյը իջնում է Արարատից», 1887, «Անդորրություն», 1892 և այլն)։ Հ. Այվազովսկու գործունեությունը նպաստել է հայ, ռուս և այլ եվրոպական ժողովուրդների մշակութային կապերի զարգացմանն ու ամրապնդմանը ։
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
Քաղաքացիական պատերազմը մանդատային Պաղեստինում
Մանդատի ավարտից մի քանի շաբաթ առաջ Հագանան կազմակերպեց մի շարք հարձակումներ, որի արդյունքում վերահսկողություն հաստատվեց ամբողջ այն տարածքի վրա, որը ՄԱԿ-ը նախատեսել էր Հրեական պետության համար։ Սրա արդյունքում առաջացան մեծ քանակությամբ փախստականներ և բռնազավթվեցին Տիբերիան, Հայֆան, Սաֆադը, Բեյսան և Յաֆան։
Հովհաննես Այվազովսկի
Այվազովսկու բարեգործական և հասարակական գործունեությունը
Այվազովսկին Թեոդոսիայում բացել է պատկերասրահ (1880, այժմ՝ իր անունով), Հնագիտական թանգարան (1874), Գեղարվեստական դպրոց (1865), գրադարան, համերգային դահլիճ, համագործակցել է նավահանգստի (1892-94), երկաթգծի կառուցմանը, քաղաքի մերձակա բլուրների անտառապատմանը և այլն ։ Նա մեծ գումարով օգնել է Ռուսաստանի՝ 1891-92-ի սովյալներին, Գեղարվեստի ակադեմիայի աշակերտներին, բելառուս չքավոր ուսանողներին ։ 1900 թվականի մարտի 18-ին Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիան հաստատել Է Այվազովսկու անվան թոշակ ։ Նրա անունով Թեոդոսիայում կոչվել է փողոց, զբոսայգի և մոտակա բլուրներից մեկը ։ 1887 թվականին մեծ շուքով նշվել է Այվազովսկու ստեղծագործական կյանքի 50-ամյա, 1897 թվականին՝ 60-ամյա հոբելյանը ։
Կյանքի վերջին օրեր
Այվազովսկին մահացել է 82 տարեկան հասակում, 1900 թվականի մայիսի 2-ին, ուղեղի արյունազեղումից՝ անավարտ թողնելով «Թուրքական նավի պայթյունը» կտավը ։ Մահից անմիջապես առաջ ավարտել է «Ծովածոց» նկարը, իսկ հենց մահվան օրը սկսել է նկարել«Թուրքական նավի պայթեցումը» կտավը, որը մնացել է անավարտ։ Թեոդոսիայի Ի.Կ.Այվազովսկու անվան պատկերասրահի կայքէջում այսպես է նկարագրված հանճարեղ նկարչի կյանքի վերջին օրը. 1900 թվականի ապրիլի 19-ի (մայիսի 2-ի) առավոտյան նկարիչը թեոդոսիական իր արվեստանոցում սովորականի պես տեղավորվեց նկարակալի առջև, ոչ մեծ ենթաշրջանակին քաշեց մաքուր կտավը՝ պատրաստվելով իրագործել իր վաղեմի ցանկությունը՝ մեկ անգամ ևս պատկերել թուրքերի դեմ հույն աշխարհազորայինների մղած ազատագրական պայքարի հերոսական դրվագներից։ Որպես սյուժե՝ նա ընտրել էր իրական մի դեպք՝ անվեհեր հույն մարտիկ Կոնստանտին Կանարիսի սխրանքը՝ Քիոս կղզու մոտ թուրքական ծովակալական նավի պայթեցումը։ Օրվա ընթացքում նկարիչը գրեթե ավարտին հասցրեց նկարը։ Խոր գիշերով՝ քնի պահին անակնկալ մահը կտրեց Այվազովսկու կյանքի թելը։ «Թուրքական նավի պայթեցումը» անավարտ կտավը այդպես էլ մնացել է նկարակալի վրա, նկարչի արվեստանոցում, որը, ինչպես նաև՝ նկարչի ողջ տունը, վերածվել է թանգարանի։
Այվազովսկու ստեղծագործությանը բարձր գնահատական են տվել նրա շատ ու շատ ժամանակակիցներ, իսկ նկարիչ Ի.Ն. Կրամսկոյը գրել է.«Ով ինչ էլ ասի, Այվազովսկին բոլոր դեպքերում առաջին մեծության աստղ է և՝ ո՛չ միայն մեզանում, այլև ընդհանրապես արվեստի պատմության մեջ»։ Այվազովսկուն՝ որպես Ռուսական կայսրության աստիճանակարգի վերևից երկրորդ աստիճանում գտնվող ազնվականի, դեր-ծովակալի և պատվավոր քաղաքացու հուղարկավորել են զինվորական պատվով։ Իր կտակի համաձայն՝ թաղել են Թեոդոսիայի Սուրբ Սարգիս միջնադարյան հայկական եկեղեցու բակում ։ 1903 թվականին նկարչի այրին մարմարե շիրմաքար է տեղադրել, որը իտալացի քանդակագործ Լ. Բիոջոլիի աշխատանքն է։ Շիրմաքարին գրաբար փորագրված են պատմահայր Մովսես Խորենացու խոսքերը. «Մահկանացու ծնեալ անմահ զիւրն յիշատակ եթող»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ղրիմահայ նկարիչներ Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Ղրիմահայ ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ ծովանկարիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Էթնիկ հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Անձինք մետաղադրամների վրա Կատեգորիա:Ուկրաինացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս բնանկարիչներ Կատեգորիա:Հայ արվեստագետներ
Արաբա-իսրայելական հակամարտություն
Քաղաքացիական պատերազմը մանդատային Պաղեստինում
1948 թվականի սկզբին Մեծ Բրիտանիան հայտարարեց իր հստակ ցանկությունը մայիսի 14-ին իր մանդատը Պաղեստինում ավարտելու վերաբերյալ ։ Դրան ի պատասխան, ԱՄՆ նախագահ Հարրի Ս. Թրումենը մարտի 25-ին հայտարարեց իր առաջարկը, որն էր խնամակալությունը վերածել անջատման՝ պնդելով, որ «ցավոք սրտի, պարզ է դառնում, որ խնամակալության պլանը հնարավոր չէ այս պահին իրականացնել խաղաղ ճանապարհով։ Առանց անհապաղ գործողությունների իրականացման Պաղեստինում չի կարող լինել ժողովրդական իշխանություն, որն ի վիչակի կլինի պահպանել կարգ ու կանոն։ Բռնությունն ու արյան հեղեղը կլցնեն Սուրբ հողերը, որի անխուսափելի արդյունքը կլինի լայնամասշտաբ կռիվների մարդկանց միջև» ։
1948 թվական. արաբա-իսրայելական պատերազմ
Նույն օրը Եգիպտոսի, Լիբանանի, Սիրիայի, Հորդանանի և Իրաքի զորքերը ներխուժեցին այն տարածքները, որոնք դեռ նոր էին դադարել համարվել բրիտանական մանդատային տարածքներ։ Սրանով սկսվեց 1948 թվականի արաբա-իսրայելական պատերազմը։ Նորաստեղ Իսրայելի պաշտպանական ուժերը տեղահանեցին արաբներին գրավված տարածքների մի մասից՝ այսսպիսով ընդարձակելով իր սահմանները UNSCOP-ի բաժանման իրական սահմաններից ։ Մինչև 1948 թվականի դեկտեմբեր իսրայելը վերահսկում էր Մանդատային Պաղեստինի մեծ մասը Հորդանան գետի արևմտյան հատվածում։ Մանդատային տարածքի մնացած հատվածը ընդգրկվեց Հորդանանի կազմին։ Այսպես, այն տարածքը, որ կոչվում էր Արևմտյան Բանկ վերահսկվում էր Հորդանանի կողմից, իսկ Գազայի հատվածը՝ Եգիպտոսի կողմից։ Այս հակամարտությունից առաջ և դրա ընթացքում 713.000 պաղեստինցի արաբ լքեց իր բուն հողերը՝ դառնալով պաղեստինյան փախստական, որոնց մի մասին արաբ առաջնորդները խոստացան վերադարձնել պատերազմում հաղթելուց հետո, իսկ մյուս մասը ստիպված էր հեռանալ իր հայրենի հողից իսրաելական զորքերի և հրեական ռազմական խմբավորումների՝ պաղեստինյան գյուղերի ու քաղաքների վրա հարձակվելու պատճառով ։
Շատ պաղեստինցիներ դուրս եկան այն տարածքներից, որտեղ այժմ Իսրայելն է՝ արձագանքելով այն ջարդերին, որ հրեական ռազմական կազմակերպություններն իրականացնում են արաբական քաղաքներում։ Այդպիսի կազմակերպություններից է Իրգունը և Լեհին։ Պատերազմն ավարտվեց 1949 թվականին Իսրայելի և իր յուրաքանչյուր արաբ հարևանի հետ զինադադարի պայմանագրերի կնքմամբ։
1949–1967 թվականներ
1948 թվականի արաբա-իսրայելական պատերազմում Իսրայելի հաղթանակի արդունքում, յուրաքանչյուր արաբ, ով գտնվում էր հրադադարի գծի սխալ կողմում, հնարավորությում չունեցավ վերադանալ իր բնակավայր, որտեղ արդեն Իսսրայել պետությունն էր։ Նմանապես, յուրաքանչյուր հրեա Արևմտյան ափին կամ Գազաի հատվածում զրկվեց իր բնակավայրից և ունեցվածքից և արտաքսվեց Իսրայել։ Ներկայիս պաղեստինայն փախստականները իրենց բնակավայրերը լքածների սերունդներն են և նրանց՝ իրենց հողերը լքել ու հեռանալու պատասխանատվությունը վիճելի հարց է Իսրայելի և Պաղեստինի միջև : Մորիսը եզրակացնում է, որ արաբների՝ իրենց բնակության վայրերը լքելու «վճռական պատճառը» կապված է հրեական զորքերի գործողություններից (վկայում է իրական ֆիզիկական պայթյուններ, ռազմական հարձակումներ բնակավայրերի վրա, կրակոցների ժամանակ զոհ դառնալու վախը, մոտակա բնակավայրերի կործանումը և տարածքը լքել հորդորելու քարոզարշավը) կամ դրա անմիջական հետևանքն է։ Միևնույն ժամանակ, արաբ առաջնորդների հրահանգով տարածքները լքել որոշողները կազմում են յուրաքանչյուր 392-ից 6-ը իր կողմից ուսումնասիրված և համեմատաբար քիչ արաբ բնակչություն ունեցող բնակավայրերում ։ Շուրջ 700.000 հրեա ներգաղթել է Իսրայել 1948-1952 թվականների ընթացքում, ընդ որում, նրանցից 285.000-ը արաբական երկրներից ։
1956 թվականին Եգիպտոսը փակեց Տիրանի նեղուցը Իսրայելի նավարկության համար և արգելափակեց Աքաբայի ծովածոցը՝ խախտելով 1988 թվականի Կոնստանդնուպոլսի կոնվենցիան։ Շատերը վիճարկում էին այն հարցը, որ սա խախտում է նաև 1949 թվականին կնքված զինադադարի համաձայնագիրը ։ 1956 թվականի հուլիսի 26-ին Եգիպտոսը ազգայնականացրեց Սուեզի ջրանցքի ընկերությունը և փակեց ջրանքը Իսրայելի նավարկության համար ։ Իսրայելը դրան պատասխանեց 1956 թվականի հոկտեմբերի 29-ին՝ բրիտանական և ֆրանսիական աջակցությամբ ներխուժելով Սինայի թերակղզի։ Սուեզի ճգնաժամի ընթացքում, Իսրայելը գրավեց Գազայի գոտին և Սինայի թերակղզին։ Շուտով ԱՄՆ-ի և ՄԱԿ-ի ճնշմամբ հաստատվեց հրադադար ։ Իսրայելը համաձայնեց դուրս բերել իր ուժերը եգիպտական տարածքներից։ Իսկ Եգիպտոսը համաձայնեց տարածաշրջանում ազատ նավարկելիությանը և Սինաի ապառազմականացմանը։ Ստեղծվեց ՄԱԿ-ի արտակարգ ուժեր ապառազմականացման գործընթացը վերահսկելու համար ։ Այս ուժերը տեղակայվեցին միայն եգիպտական կողմի սահմանում, քանի որ Իսրայելը թույլ չտվեց դրանց մուտքն իր տարածք ։
Օկտյաբրսկի (գյուղ, Վյազնիկովսկի շրջան)
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2017 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վլադիմիրի մարզի Վյազնիկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Բաթմանի մարզ
Բաթմանի մարզ (Batman ili), նահանգ Թուրքիայի Հանրապետության Հարավ-արևելյան Անատոլիա տարածաշրջանում։
Աշխարհագրություն
Բաթմանը արևմուտքում սահմանակից է Դիարբեքիրին, հարավում՝ Մարդինին, արևելքում՝ Սիիրթին և Բիթլիսին, հյուսիում՝ Մուշինին։ Բաթմանի միջով հոսում է Տիգրիս գետը։
Բնակչություն
Ունի 456 734 բնակիչ (2009)։ Բնակչության մեծամասնությունը կազմում են քրդերը։ Ամենամեծ քաղաքը Բաթմանն է (246 հազ. բնակիչ, 2000 թ.)
Տնտեսություն
Թուրքիայի նավթարդյունաբերական կարևորագույն շրջաններից մեկն է։ Հենց այստեղ է գտնվում նավթավերամշակման գործարանը։
Վարչական բաժանում
Բաժանվում է 6 շրջանների.
Տես նաև
Կատեգորիա:Թուրքական Քուրդիստան Կատեգորիա:Բաթմանի մարզ
(7022) 1992 JN4
(7022) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի մայիսի 2-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,614213 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4341 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7944 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1543,87 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,233181 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,07° անկյուն։
Աթենքի բրիտանական և քրիստոնեական թանգարան
Թանգարանի շենքը
Սկզբում թանգարանը գտնվում էր Աթենքի ակադեմիայի առաջին հարկում։ 1930 թվականին նա ստացել է իր սեփական Վիլլա Իլլիսա շենքը, Սոֆիա Լեբրունի ձմեռային նստավայրը։
Վիլլա Իլլիսա շենքը կառուցվել է 1848 թվականին հունական ճարտարապետ Ստամատիս Կլեանտիսի կողմից։ Շենքի անունը տրվել է Իլիսիա թաղամասի և հիմնական մուտքի մոտ հոսող Իլլիսոս գետի անուններով։ Պրոֆեսոր Գեորգիոս Սոտիրոսի առաջնորդության ներքո ճարտարապետ Արիստոտելիս Զահոսը պատրաստել թանգարանի ցուցահանդեսների սրահը։ 1993 թվականին սկսվեց ընդլայնվել թանգարանի տարարածքը և կառուցվեց երեք ստորգետնյա հարկեր, նախագծի գլխավոր ճարտարապետն է Մանոս Պերրակիսը ։ Արտաքին մասը և Իլլիսա կալվածքը մնացել է անփոփոխ։ Մինչև մուտքը կա մի սյուներով պատված սրահ, որը նախկինում եղել է ծառաների տունը։ Այցելուներին վերջում ցուցադրվում են ընդարձակ բակը շրջապատված է բազմաթիվ շենքերով, որոնց կենտրոնում կա մի շատրվան, ինչպես նաև վաղ քրիստոնեական խճանկարի նմուշներից։
Թանգարանի շենքը ունի երկու հարկեր և նկուղ, այն ինքնին ճարտարապետական հուշարձան է։ Պատերը դրսի կողմից պատված են մարմարով։
Ցուցադրություններ
2016 թվականի մարտին թանգարանում կազմակերպվել է «Հայաստան. Արարատի ոգին» խորագրով ցուցադրություն, որի ընթացքում ներկայացվել են Հայաստանի պատմության թանգարանից Հունաստան տեղափոխված 100-ից ավելի արժեքավոր ցուցանմուշներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աթենքի թանգարաններ Կատեգորիա:1914 հիմնադրված թանգարաններ
Փոքր Չեցա
Փոքր Չեցա (Малая Чеца), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է գետի աջ ափին՝ 57 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 75 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Մաքսիմ Դադաշև
Մաքսիմ Կաիբխանովիչ Դադաշև (Максим Каибханович Дадашев, ) ռուս պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ, առաջին միջին քաշային կարգի (մինչև 63,5կգ) ներկայացուցիչ։ Ռուսաստանի միջազգային կարգի սպորտի վարպետ, 2015 թվականի Եվրոպական խաղերի մասնակից, Ռուսաստանի սիրողական առաջնությունների մրցանակակիր։ Ազգությամբ լեզգի ։
Կենսագրություն
Ավարտել է Դմիտրի Ուստինովի անվան Բալթյան պետական տեխնիկական համալսարանը։
2015 թվականի Եվրոպական խաղերի 1/8 եզրափակչում նա գերակշռող առավելություն ուներ մրցակցի՝ Դինա Ուոլշայի դեմ։ Դադաշևը նույնիսկ առաջին ռաունդում իր մրցակցին նոկդաունի է ենթարկել։ Սակայն դատավորները, առանձին որոշումներով, հաղթանակը տվել են Ուոլշին։ Հետագայում նրանք որակազրկվել են, բայց մենամարտի արդյունքները նույնն են մնացել։ Եվրոպական խաղերից հետո Դադաշևը որոշել է տեղափոխվել պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտ ։
2019 թվականի հուլիսի 23-ին նա գիտակցության չգալով մահացել է՝ վերջին մարտում ստացած վնասվածքների պատճառով ։
Վասիլևկա (գյուղ, Մելեուզովսկի շրջան)
Վասիլևկա (Васильевка, Васильевка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 374 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի բնակավայրեր
Գարդապատ
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Պեգալախար
Պեգալախար  (Pegalajar), մունիցիպալիտետ և քաղաք Իսպանիայում։ Մտնում է Խաեն պրոնվիցիայի մեջ՝ Անդալուսիա ինքնավար համայնքում ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սերրա Մախինա շրջանում։ Նրա տարածքը գրավում է 79,7 կմ², իսկ բնակչությունը կազմում է 3116 մարդ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն։ Վարչական կենտրոնից գտնվում է 21 կմ հեռավորության վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խաեն պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Բրոսաս
Բրոսաս (Brozas), բնակավայր և համայնք Իսպանիայի արևմուտքում՝ Էստրեմադուրայի մաս հանդիսացող Կասերես ինքնավար պրովինցիայի Ալկանտարա շրջանում (կոմարկայում)։ Զբաղեցնում է 397 կմ² տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2010 թվականի տվյալներով եղել է 2112։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ Կասերես քաղաքից հեռավորությունը 51 կիլոմետր է։
Ժողովրդագրություն
1900 թվականից ի վեր՝ Բրոսասի բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները եղել են հետևյալը
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստրեմադուրայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կասերես պրովինցիայի բնակավայրեր
Նեգատիվ (կինոտեխնիկա)
Սևանկար կամ նեգատիվ ( — բացասական), սև-սպիտակ լուսանկարչության և կինոյի մեջ, պատկեր, որում լուսավորվածությունն ունի պատկերված առարկայի լուսավորվածությանը հակառակ պայծառություն։ Առարկայի լուսավոր մասերը սև են։ Լուսանկարչական սևացումը լույսի ազդեցությամբ լուսազգայուն թաղանթի վրա արծաթի մանր հատիկների առաջացման հետևանք է։
Հատիկների խտությունը, հետևաբար նաև սևացվածության աստիճանը, համեմատական է թաղանթին ընկած լույսի պայծառությանը։ Լուսանկարման պահին կինո կամ լուսանկարչական ժապավենի (թիթեղի) վրա առաջանում է առարկայի թաքնված պատկերը, որը տեսանելի են դարձնում սևանկարային պրոցեսի միջոցով։ Այն ֆիզիկաքիմիական պրոցես է, բաղկացած մի քանի փուլերից՝ սևանկարի հայտածում, ամրացում, լվացում և չորացում։ Լուսանկարչական ամրացման նպատակն է լույսի ազդեցությանը չենթարկված և արծաթի չքայքայված հալոգենիդները փոխարկել լուծելի աղերի, որոնք հեռացվում են լվացմամբ։ Սևանկարի որակը գնահատվում է սևացած մասերի օպտիկական խտությամբ, տարբեր մասերում սևացվածության աստիճանների հարաբերությամբ, մանրահատիկությամբ և այլն։ Սևանկարը սովորաբար օգտագործում են պատկերի պոզիտիվը ստանալու համար։ Որակյալ սևանկարը ապահովում է պարզ մանրամասներով և առարկայի պատկերը ճիշտ արտահայտող պոզիտիվի ստացումը։ Երբեմն, օրինակ, սպեկտրալուսաչափության մեջ, օգտագործում են ուղղակի սևանկար։ Գունավոր կինո- և լուսանկարչության մեջ․ պատկեր, որտեղ պատկերված առարկաները ներկված են ոչ թե իրական, այլ լրացնող գույներով․ կապույտը՝ դեղին, կանաչը՝ ծիրանի, կարմիրը՝ կապտականաչավուն։ Լուսանկարման պահին լուսազգայուն եռաշերտ թաղանթներում առաջանում են առարկայի երեք թաքնված պատկերները, որոնցից յուրաքանչյուրը համապատասխանում է մեկ հիմնական գույնի։ Սևանկարային պրոցեսն այս դեպքում ավելի բարդ է։ Հայտածման ընթացքում առաջանում են արծաթի հատիկներից բաղկացած պատկերներին համապատասխան պատկերներ՝ յուրաքանչյուր շերտում մեկ լրացնող գույնով։
Գունավոր սևանկարի որակը գնահատվում է տարբեր մասերի գույների հարաբերությամբ, առարկայի իրական գույների հետ նրանց համապատասխանությամբ (որպես լրացուցիչ գույներ), մանրահատիկությամբ և այլն։
Բրյանկա (այլ կիրառումներ)
Բրյանկա, կարող է վերաբերել՝
Աջարական Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն
Աջարական Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն (აჭარის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა՝ Աջարիս Ավտոնոմիուրի Սաբճոթա Սոցիալիստուրի Ռեսպուբլիկա), ինքնավար հանրապետություն Վրացական ԽՍՀ կազմում։ Կազմավորվել է 1921 թվականի հուլիսի 16-ին, լուծարվել 1990 թվականին՝ վերածվելով Աջարական Ինքնավար Հանրապետության։
Ի սկզբանե Աջարական ԻԽՍՀ-ն կազմավորվել էր որպես մուսուլման վրացիների ինքնավար հանրապետություն, և կոչվում էր Աջարիստանի ԻԽՍՀ։ Վերանվանվել է 1936 թվականին։ Մինչ կազմավորվելը մտնում էր Վրաստանի Դեմոկրատական Հանրապետության (1918-1921), ավելի վաղ՝ Ռուսական կայսրության Բաթումի մարզի մեջ։
Բնակչությունը կազմել է 392 707 մարդ (1989 թվականի համամիութենական մարդահամար), մեծամասնությունը՝ իսլամադավան վրացիներ ։ Բնակչության 46,3 %-ը կամ 181 768 մարդ, բնակվել է քաղաքներում, գերազանցապես՝ մայրաքաղաք Բաթումում։
Պետական կարգ
Աջարական ԻԽՍՀ-ն սոցիալիստական պետություն է Խորհրդային Վրաստանի կազմում։ Գործող սահմանադրությունն ընդունվել էր 1937 թվականի հոկտեմբերի 25-ին։
1921 թվականի նոյեմբերի 15-ին Աջարիստանի Հեղկոմի առաջին քարտուղար է ընտրվում Թենգիզ Ժգենտին, ով պաշտոնավարում է մինչև 1922 թվականի հունվարի 10-ը։
Պետական իշխանության բարձրագույն մարմիններն են՝ Գերագույն խորհուրդը (ընտրվում է 4 տարին մեկ) և նրա նախագահությունը։ Գերագույն խորհուրդը կազմում է կառավարություն՝ Մինիստրների խորհուրդ։
Պետական իշխանության տեղական մարմինները՝ աշխատավորների դեպուտատների քաղաքային, շրջանային, գյուղական խորհուրդներն ընտրում էր բնակչությունը 2 տարի ժամանակով։
Աջարական ԻԽՍՀ Գերագույն խորհուրդը 5 տարով ընտրում է գերագույն դատարան։
Լեռնագրություն
Աջարական ԻԽՍՀ-ն գտնվում էր Անդրկովկասի հարավ-արևմուտքում, Սև ծովի ափին։ Տարածքի մեծ մասով ձգվում են Փոքր Կովկասի լեռներն ու նախալեռները։ Հարավ-արևմուտքից հյուսիս-արլևելք ձգվում են Մեսխեթի (Սաղորնիա լ., 2755 մ), հարրավում՝ Շավշեթի (Խեվա լ., 2812 մ), հարավ-արևելքում՝ Արսիանի (Գոդերձի լեռնանցք, 2025 մ) լեռնաշղթաները։ Ծովափնյա նեղ շերտը Կոլխիդայի դաշտավայրի շարունակությունն է։
Օգտակար հանածոներից Աջարիայում հայտնի են պղնձի, բազմամետաղների (Մերիսի) և հրակայուն կավերի (Ցեցխլաուրի) հանքավայրերը։
Կլիմա
Կլիման ծովափնյա մասում և նախալեռներում խոնավ մերձարևադարձային է, լեռներում՝ խոնավ, չափավոր տաքից մինչև ցուրտ։ Հունվարի միջին ջերմաստիճանը ծովափնյա մասում 4 °C-ից 6 °C է, լեռներում՝ 2 °C-ից մինչև -2 °C, հուլիսինը՝ 20 °C, 23 °C (լեռներում՝ 20 °C, 16 °C)։ Տարեկան տեղումները ծովափնյա մասում 2400-2800 մմ է, լեռներում՝ 1400-1800 մմ։ Անսառնամանիք օրերի թիվը մերձծովյան գոտում՝ 300-350։ Սառնամանիքները հազվադեպ են և չեն գերազանցում -4 °C, -6 °C-ից։
Տրանսպորտ
Աջարական ԻԽՍՀ-ի ծովափնյա մասով անցնում են Սամտրեդիա-Բաթում էլեկտրիֆիկացված երկաթուղին, Նովոռոսիյսկ-Բաթում, Բաթում-Ախալցխա խճուղիները։ Բաթումը ներքին ու միջազգային փոխադրումների (հիմնականում՝ նավթամթերքներ) խոշոր նավահանգիստ է։
Կրթություն
1968-69 ուսումնական տարում Աջարական ԻԽՍՀ-ում գործում էին տարրական 200, ութամյա 111 և միջնակարգ 105 (այդ թվում հայկական՝ 3), բաներիտ և գյուղերիտ 24 դպրոց (71 800 աշակերտ, 1971), արտադպրոցական 16 հիմնարկ, պրոֆտեխնիկական 3 ուսումնարան, միջին մասնագիտական ուսումնական 7 հաստատություն, մանկավարժական ինստիտուտ, գիտահետազոտական 11 հիմնարկ, այդ թվում Վրացական ԽՍՀ ԳԱ Բաթումի ԳՀԻ-ը, Ֆիտոպաթոլոգիայի (Քոբուլեթ), թեյի և մերձարևադարձային բույսերի (Չաքվա) համամիութենական ինստիտուտների մասնաճյուղերը, 175 ակումբ, 222 գրադարան, 156 կինո, ժողովրդական թատրոն, 2 թանգարան։
Գրականություն
Աջարական գրականությունը վրաց գրականության մի մասն է։ Զարգացել է խորհրդային իշխանության տարիներին։ Հայտնի են Պ. Լորիայի վեպերը։ Աջարիայի գրականությունը հարստացրել են նաև Պ. Ռուրուան, Ն. Գվարիշվիլին, Ս. Վարշանիձեն, Ն. Սալազոնիան, Ի. Պագավան, Շ. Ռոքվան, Գ. Սսւլուկվաձեն և ուրիշներ։
Ճարտարապետություն
Աջարական ԻԽՍՀ ճարտարապետական հուշարձաններից են Գոնիա ամրոցը, բյուգանդական Պետրա քաղաք-ամրոցի մնացորդները (հիմնադրվել է 6-րդ դարում), Թամարիսցիխեն, Ախալթայի մեծ եկեղեցին (13-րդ դար), Սախոյի, Սախունցետիի, Դանդալոյի և Պուրտիոյի միակամար կամուրջները։
Խորհդրային իշխանության տարիներին Բաթումի և բուժավայրերի (Քոբուլեթ, Մախինջաարի, Ցիխիսձիրի և այլն) շինարարությունը լայն թափ է առել։ Բաթումում կառուցվել են՝ «Ինտուրիստ» հյուրանոցը (1939, ճարտ. Կ. Ի. Ջավախիշվիլի, Բ.Մ. Կիրակոսյան), Դրամատիկական թատրոնը (1952, ճարտ. Լ. Ս. Տեպլիցկի), Հեղափոխության թանգարանը (1955, ճարտ. Կ. Ի. Ջավախիշվիլի), «Թբիլիսի» կինոթատրոնը (1964, ճարտ. Ն. Աբսւշիձե)։
1958 թվականին հաստատվել են Բաթումի և Քոբուլեթի գլխավոր հատակագծերը։
Կերպարվեստ
Պրոֆեսիոնալ կերպարվեստը Աջարական ԻԽՍՀ-ում սկզբնավորվել է 20-րդ դարում։ Խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո երևան են գալիս պատմա-հեղափոխական թեմայով նկարներ (Շ. Գ. Խոլուաշվիլի, Ն. Ն. Ցակովենկո), բնանկարներ (Ս. Ն. Արտմելաձե, Շ. Ա. Զամթարաձե, Խ. Դ. Ինիաշվիլի)։
Զարգանում են քանդակագործությունը (Թ. Պ. Չսւնթուրիա, Մ. Ա. Բոլկվաձե), գրաֆիկան (Գ. Ա. Սեչենյան, Վ. Օ. Սեիդիշվիլի), բեմանկարչությունը (Դ. Խ. Իմնաիշվիլի, Ա. Ս. Ֆիլիպով), մոնումենտալ-դեկորատիվ արվեստը (Թ. Ս. Ջալագանիսւ), դեկորատիվ-կիրառական արվեստը (Շ. Ի. Քվեռնաձե, Օ. Չաչուա)։
Երաժշտություն
Աջարական ժողովրդական երգը բազմաձայն է, ունի քառյակային, և 3-4 մաս միավորող բարդ կառուցվածք։ Հատկապես տարածված էին «նադուրի» քառաձայն աշխատանքային երգերը, որ կատարվում են 8-12 տղամարդկանց երգչախմբով։ Աջարական երգերը գլխավորապես երկմաս և եռամաս չափի են, գործիքային երաժշտության մեջ կան նաև հնգամաս չափի մեղեդիներ։
Ժողովրդական չիբոնի (պարկապզուկ), չոնգուրի (եռալար նվագարան), դհոլի (թմբուկ), ճիանուրի, սալամուրի, սազ, քյամանչա գործիքները նվագակցելու համար են, երբեմն՝ մենակատարման։ Գործում են Մ. Կուխինիձեի անվ. երգի և պարի պետական անսամբլը և ֆիլհարմոնիան (1921 թվականից), երաժշտական ուսումնարանր (1929 թվականից)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աջարական ԻԽՍՀ Կատեգորիա:1921 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Հուլիսի 29
Հուլիսի 29, տարվա 210-րդ (նահանջ տարիներին՝ 211-րդ) օրն է։
Սալալա
Սալալա (صلالة), Օմանի երկրորդ քաղաքը բնակչության թվով, Դոֆար հարավային նահանգի վարչական կենտրոնը։
Սալալայի բնակչությունը կազմում է 178 469 մարդ (2005)։
Կլիմա
Չնայած նրան, որ Սալալան երեք կողմից շրջապատված է Արաբական անապատով, կլիման համեմատաբար մեղմ է տարվա մեծ մասի ընթացքում։ Հունիսի վերջից մինչև սեպտեմբերի սկիզբը հարավ-արևելքից քաղաքի վրա փչում են մոնսոններ։
Պատմություն
Սալալան հին քաղաք է։ Ասում են, որ պալատի ավերակները պատկանել են Շեբայի թագուհուն, իսկ հարևան Էլ-Կար լեռներում գտնվում է աստվածաշնչյան մարգարե Հոբի գերեզմանը։
Սալալան սուլթան Քաբոս բին Սաիդ ալ-Սաիդի ծննդավայրն է։ Նախքան 1970 թվականին գահին բարձրանալը, Քաբոս բին Սաիդը մշտապես ապրել է Սալալայում, իսկ այնուհետև տեղափոխվել մայրաքաղաք Մասկատ։ Այնուամենայնիվ, սուլթանը պարբերաբար այցելել է Սալալա՝ շեյխերի և հոգևոր առաջնորդների հետ հանդիպելու համար․ վերջին այցը եղել է 2006 թվականին, մինչ այդ՝ 2002 թվականին։
Տնտեսություն
Սալալաում կա օդանավակայան, որը հիմնականում սպասարկում է ներքին Օմանի և որոշ տարածաշրջանային չվերթներ, օրինակ՝ Քուվեյթից, Դուբայից և Դոհայից։ Աշնանը՝ տուրիստական ​​սեզոնի գագաթնակետին, օդանավակայանը թռիչքներ է ընդունում ավելի հեռավոր երկրներից։ Oman Air ընկերությունը Սալալայից օրական մի քանի ինքնաթիռ է ուղարկում Մասկատ և ետ ։
Սալալայում մեծ թվով միգրանտներ են ապրում՝ հիմնականում Հնդկաստանից, կա նույնիսկ հնդկական դպրոց։
Սալալան հայտնի է որպես «Արաբիայի օծանելիքի մայրաքաղաք»։ Քաղաքի շրջակայքում արածում են ոչխարների հոտերը, իսկ լեռնային առուների երկայնքով աճում են խնկի ծառերը։ Շրջակա լողափերը հիանալի են դայվինգի համար։
1998 թվականին քաղաքից մոտ 15 կմ դեպի հարավ-արևմուտքում կառուցվել է Օմանի Սալալա խոշորագույն նավահանգստը, որն ունի կարևոր ռազմավարական դիրք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օմանի քաղաքներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Green Day
Green Day, ամերիկյան փանկ ռոք խումբ, հիմնվել է 1987 թվականին Կալիֆոռնիայի Իսթ-Բեյ քաղաքում ։ Նրանք պայմանագիր են կնքել Reprise Records-ի հետ 1994 թվականին ։ Խումբի կազմի մեջ են մտնում երեք հիմնական անդամ՝ Բիլլի Ջո Արմսթրոնգ (վոկալ, կիթառ), Մայք Դյորնթ (բաս կիթառ, բեք վոկալ), Թրե Քուլ (թմբկահար) ։ Խումբը հինգ անգամ արժանացել է պատվավոր Գրեմմի մրցանակի :
2020 թվականի դրությամբ խումբը պաշտոնապես թողարկել է 13 ստուդիական ալբոմ, 3 համերգային ալբոմ, 5 հավաքածու և 43 սինգլ ։ Ամբողջ աշխարհում վաճառվել է խմբի ալբոմների ավելի քան 65 միլիոն օրինակ, ընդ որում միայն ԱՄՆ-ում՝ 25 միլիոն ։ 2011 թվականին, ըստ Rolling Stone ամսագրի անցկացված հարցման արդյունքների, խումբը ճանաչվել է որպես երաժշտության պատմության ընթացքում լավագույն փանկ-խումբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Green Day Կատեգորիա:Ալտերնատիվ ռոք երաժշտական խմբեր Կալիֆոռնիայից Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռոք խմբեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ալտերնատիվ ռոք երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Brit Awards մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:1987 հիմնադրված երաժշտական խմբեր