cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կարո Խաչատուրյան
Կենսագրություն
1935 թ. ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի քիմիայի ֆակուլտետը։ 1939 թվականից դասախոսել է Կ. Ե. Վորոշիլովի անվան ռազմածովային ակադեմիայում, 1945 թ.՝ նշանակվել Ա. Ն. Կռիլովի անվան ակադեմիայի թերմոդինամիկայի և այրման տեսության ամբիոնի պետ։ 1960 թվականից Երևանի համալսարանի քիմիայի ֆակուլտետի տեսական քիմիայի ամբիոնի վարիչն է։ 1967-1977 թթ.՝ նույն համալսարանի գիտական գծով պրոռեկտոր։
Գիտական աշխատանքները վերաբերում են հեղուկների ու լուծույթների մակերևութային լարվածության թերմոդինամիկայի և հրթիռային շարժիչներում վառելանյութի այրման ու գազային պրոցեսների տեսության հարցերին։ Բրատիսլավայի (Չեխոսլովակիա) համալսարանի պատվավոր դոկտոր (1970), ԽՍՀՄ ԳԱ բարձր ջերմսատիճանային ջերմաֆիզիկայի խորհրդի անդամ (1974)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քիմիկոսներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ ֆիզիկոսներ
Մալոսամբորսկի գյուղական խորհուրդ (Կոնոտոպսկի շրջան)
Մալոսամբորսկի գյուղական խորհուրդ  (Малосамбірська сільська рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Մալոսամբորսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 709 մարդ։ Խորհրդում կա 2 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Զաստավա Մ70 (ինքնաձիգ)
Zastava M70 (Զաստավա Մ70), հարավսլավական ինքնաձիգ («Застава Оружие» ընկերության արտադրություն), որ թողարկվում է 1970 թվականից, խորհրդային Կալաշնիկովի ինքնաձիգների ԱԿ և ԱԿՄ տիպերի արտոնագրված տարբերակ ։ «Զաստավան» դարձել է Հարավսլավիայի ժողովրդական բանակի հիմնական ինքնաձիգը 1970 թվականից և ներկայում ընդգրկված է Արևելյան Եվրոպայի մի շարք երկրների սպառազինության մեջ։ Հասանելի է ինչպես առանձին կրակոցով, այնպես էլ անընդհատ կրակահերթով հրաձգություն։ Միացյալ Նահանգներում վաճառվում է սպորտային տարբերակը միայն առանձին կրակոցներ վարելու ռեժիմով։
Պատմություն
Կալաշնիկովի ինքնաձիգի կլոնի մշակումն սկսվել է 1959 թվականին։ «Զաստավայում» արտադրված և ռազմադաշտային փորձարկման ուղարկված առաջին օրինակները պիտակվել են որպես М64 և М59. դրանք ունեցել են ֆրեզով մշակված փողատուփեր, ակոսավոր փողեր, ֆիրմային ատրճանակային բռնակներ, հրացանային նռնակներով կրակ վարելու հարմարանք և ԱԿ-ի այլ տարրեր, ինչպես նաև վերալիցքավորման բռնակ, որ եղել է աջ կողմից։ Չնայած նրան, որ փորձարկումներն անցել են հաջող, Հարավսլավիայի ռազմական ղեկավարությունն ինքնաձիգը չի ընդունել սպառազինության մեջ։
1970 թվականին, սակայն, սկսվել է AP M70 (Automatska Puška Model 1970 / Աուտոմատսկա Պուշկա Մոդել 1970) և M70A տիպի ինքնաձիգների զանգվածային արտադրություն։ M70A-ի տարբերությունը եղել է ծալովի կոթի առկայությունը։ Ինքնաձիգը կոչվել է Zastava M70 և դարձել Հարավսլավիայի ժողովրդական բանակի գլխավոր հրաձգային զենքը ։ Տեղի է ունեցել որոշակի պարզեցում փակաղակների ու փողերի արտադրության պլանում (մասնավորապես անցում է կատարվել դրոշմոցմանը և փողը փողատուփին միացնելուն)։
Zastava M70-ի բոլոր տարբերակներն ունեցել են նաև հրացանային նռնակներով կրակելու հնարավորություն, երկարացված փայտե փողակալ առեցման համար երեք անցքերով, մեխանիկական նշանոցներ և խավարում ավելի դիպուկ կրակոցի համար լուսավորման հնարավորությամբ, նռնակներ կրակելու ժամանակ փողատուփը տեղում պահող զարկան և չքրոմապատված փող։ Կրակը փոխանցող համարանքն ունեցել է J («jedinačna / jединачна») ռեժիմ առանձին կրակոցների համար և R («rafalna / рафална») ռեժիմ անընդհատ կրակահերթի համար։
Բնութագիր
Կալաշնիկովի ինքնաձիգից Zastava M70-ի հիմնական տարբերություններն են փողակալի վրա եղած երեք անցքերը, ավելի բաց գույնի փայտե դետալներն ու պիտույքների տուփի ռետինե կափարիչը M70 B ֆիքսված կոթով տարբերակներում։ M70 ունի նաև ավանդական նշանոց նռնականետային կրակահերթի համար։ Կրակոցի համար օգտագործվել են հրացանային նռնակներ, որ տեղադրվել են 22 մմ տրամաչափով փողի վրա։ Փողատուփի հաստությունը 1,5 մմ է, ի տարբերություն ԱԿՄ-ի մմ-ի, ինչը տուփը դարձրել է ավելի կոշտ։ Անցումային փողանցքը նման է ՌՊԿ-ի փողանցքին։ Փողը քրոմապատ չէ, ինչը մեծացնում է կրակոցի դիպուկությունը, սակայն այն դարձնում է ավելի անկայուն կոռոզիայի նկատմամբ (նման տեխնոլոգիան հատուկ է նաև Zastava M59/66 հրացաններին)։ Ի տարբերություն ԱԿ մյուս տարբերակների, փողատուփի վրա ձախից կա կոճակ, որը պետք է սեղմել, որպեսզի գործի դրվի վերադարձնող զսպանակը և շարժվի ֆիլտրը։ Այդ մեխանիզմը հավանաբար ներդրվել է ինքնաձիգի հուսալիության բարձրացման նպատակով, որովհետև դրանից կրակել են նաև նռնակներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավսլական ինքնաձիգներ
Նովի Չիզվիկ
Նովի Չիզվիկ (Новий Чизвик), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Շևչենկոյի շրջանում։
1977 թվականի տվյալներով Նովի Չիզվիկ գյուղում բնակվում էր 12 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Շևչենկոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Փարիսեցիներ
Փարիսեցիներ, կրոնաքաղաքական հոսանք հին Հուդայում մ․թ․ա․ 2-րդ - մ․թ․ 2-րդ դարերում։ Ձևավորվել է սադուկեցիների դեմ պայքարում, արտահայտելով հասարակության միջին, հատկապես արհեստավորա-առևտրական խավերի շահերը։ Հավատի միակ աղբյուրը համարելով Հին կտակարանը, քարոզել են հոգու անմահության, աշխարհի կործանման և փրկչի գալստյան մասին ուսմունք, պայքարել են տաճարային եկամուտները յուրացնող հոգևորական վերնախավի դեմ, ջանացել են զոհաբերությունները փոխարինել աղոթքերով, մերժել օտարամուտ ազդեցությունները հրեաների կյանքում։ Սնապարծությամբ, ցուցադրական և կեղծ բարեպաշտություններով փարիսեցիները սքողել են իրենց զեխ ցանկությունները, հակաժողովրդական վարքն ու բարքը։ Փարիսեցիների վարդապետությունը հետագա զարգացում է ստացել Թալմուդում։ Փոխաբերական առումով «Փարիսեցի» նշանակում է «կեղծավոր», «կեղծ բարեպաշտ»։
Մուրադիմովո (գյուղ, Բիժբուլյակսկի շրջան)
Մուրադիմովո (Мурадымово, Мораҙым), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիժբուլյակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 242 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիժբուլյակսկի շրջանի բնակավայրեր
Ժողովածու (3654)
Ժողովածու (3654), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3654 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1356 թվականին՝ Ղուկաս քահանա գրիչի կողմից Մակուում։ Ստացողը եղել է Թադևոս քահանան։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 15․5x11․3 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 294 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորագրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակը գրված է՝ մագաղաթի։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ կարմիր մետաքս։ Հիշատակարաններ՝ 267ա, 33ա, 161ա, 209ա, 244բ, 267բ, 294ա, 125ա, 162ա ։
Պետրովկա (գյուղ, Կրոլևեցի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Պետրովկա գյուղում բնակվում էր 109 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կրոլևեցի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սամարղանդ
Սամարղանդ (Samarqand), քաղաք Ուզբեկստանում, Ուզբեկստանի Սամարղանդի մարզի կենտրոնը։ Ուզբեկստանի երկրորդ քաղաքն է (Տաշքենդից հետո) բնակչությամբ։ 2015 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ բնակչության թիվը կազմում էր 513 572 ։ Գտնվում է Զերավշանի հովտում (Դարգոմ և Սիաբ ջրանցքների միջև), ծովի մակերևույթից 702 մ բարձրության վրա։
Հիմնադրման թվականն անհայտ է․ որոշ վարկածների համաձայն՝ հիմնադրվել է մ․թ․ա․ 8-7-րդ դարերում։ Ավելի քան երկու հազար տարի առաջ քաղաքը կարևոր վայր է եղել Չինաստանի և Եվրոպայի միջև՝ գտնվելով Մետաքսի ճանապարհին, նաև եղել է միջնադարյան արևելքի գիտության զարգացման կարևորագույն քաղաքներից մեկը։ 14-րդ դարում դարձել է Լենկթեմուրի կայսրության մայրաքաղաքը։
2001 թվականին Սամարղանդն ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության կազմում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ուզբեկստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ուզբեկստանում Կատեգորիա:Նախկին մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:Մետաքսի ճանապարհի բնակավայրեր
Գուսիրա
Գուսիրա (Гусыра, Гуысыра), գյուղ Ռուսաստանի Հյուսիսային Օսիա-Ալանիա հանրապետության Ալագիրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 21 մարդ։
Սպարտակ (ֆիլմ-բալետ, 1975)
«Սպարտակ» («Спартак»), խորհրդային գունավոր լայնէկրան ֆիլմ-բալետ, որը նկարահանվել է «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում, Մեծ թատրոնի համանուն ներկայացման էկրանավորումը Արամ Խաչատրյանի երաժշտության վրա (1968)։ Բեմադրվել է 1975 թվականին Վադիմ Դերբենյովի համահեղինակությամբ պարուսույց Յուրի Գրիգորովիչի հետ ։ Առաջին անգամ վարձույթում հայտնվել է 1977 թվականի հունվարին ։
Պատմությունն
Կոմպոզիտոր Արամ Խաչատրյանի երաժշտությամբ և Սիմոն Վիրսալաձեի բեմադրությամբ Յուրի Գրիգորովիչի բալետի պրեմիերան տեղի է ունեցել ԽՍՀՄ Մեծ թատրոնում 1968 թվականին, 1970 թվականին ներկայացման ստեղծողներն ու կատարողները արժանացել են Լենինյան մրցանակի։ 1975-1976 թվականներին ներկայացումը էկրանավորվել է բալետի արտիստների և Մեծ թատրոնի նվագախմբի մասնակցությամբ. կինոթատրոններում ֆիլմ-բալետի պրեմիերան կայացել է 1977 թվականի հոկտեմբերի 7-ին։ 2007 թվականին ֆիլմը վերականգնվել է «Մոսֆիլմ» կինոընկերության կողմից։
Սյուժե
Բալետի հիմքում Ռաֆաելո Ջովանոլիի «Սպարտակ» պատմական վեպի սյուժեն է, որը պատմում է մ. թ. ա. I դարում Հին Հռոմում տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին։ Գլադիատոր Սպարտակը դառնում է ստրուկների ապստամբության ղեկավարը, որը դաժանորեն ճնշում է հռոմեական զորավար և պետական գործիչ Մարկոս Կրասսոսը։ Ապստամբության ֆոնին զարգանում է Սպարտակի և նրա կնոջ՝ Ֆրիգիայի սիրային պատմությունը, որին հակադրվում է Կրասսոսի և կուրտիզանուհի Էգինայի սիրային ինտրիգը։
Արտաքին հղումններ
Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:1977 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր
Բարլեսոն շրջան (Տեխաս)
Բարլեսոն շրջան (Burleson County), ԱՄՆ Տեխաս նահանգի 254 վարչական միավորներից մեկը։ 2000 թվականին բնակչության թիվը կազմում էր 16 470 մարդ, 2008 թվականին՝ 16 610 մարդ, իսկ 2010 թվականին՝ 17 187 մարդ ։ Շրջկենտրոնը Քոլդուել բնակավայրն է ։
Պատմություն
Բերլեսոն շրջանը պաշտոնապես կազմավորվել է 1846 թվականին Մայլեմ շրջանից։ Բարլեսոն շրջանն իր անվամնումը ստացել է Տեխասյան հեղափոխության գեներալ և քաղաքական գործիչ Էդվարդ Բարլեսոնի պատվին։
Աշխարհագրություն
ԱՄՆ վիճակագրության բյուրոյի տվյալներով շրջանի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 1,750 կմ², որից 1,710 կմ²-ն զբաղեցնում է ցամաքը, իսկ 47 կմ²-ն կամ 2,6 %-ը՝ ջրային տարածքները ։
Բնակչություն
2000 թվականի մարդահամարի տվյալներով շրջանի բնակչությունը կազմում էր 16,470 բնակիչ, 2008-ին՝ 16 610 մարդ, իսկ 2010 թվականին՝ 17 187 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 10 մարդ/կմ²։ Շրջանի տարածքում հաշվվում է 8,197 բնակելի շինություն՝ մոտ 5 շինություն/կմ² խտությամբ։ Ռասայական կազմը հետևյալն է՝ սպիտակամորթներ - 74.07 %, աֆրոամերիկացիներ - 15.06 %, արմատական ամերիկացիներ (հնդկացիներ) - 0.50 %, ասիացիներ - 0.17 %, խաղաղօվկիանոսյան կղզիների բնակիչներ - 0.02 %, այլ ռասաների ներկայացուցիչներ - 8.25 %, երկու կամ ավելի ռասաների ներկայացուցիչներ - 1.92 %: Իսպանախոսները կազմում են բնակչության 14.64 %-ը՝ ռասայից անկախ։ 2000 թվականի դրությամբ բնակչության 18,8 %-ը գերմանացիներ էին, 11,3 %-ը՝ ամերիկացիներ, 10,7 %-ը՝ չեխեր և 6,2 %-ը՝ իռլանդացիներ։
Շրջանի բնակչության տարիքային կազմը հետևյալն է՝ 26,90 % - 18 տարեկան, 8,00 % - 18-24 տարեկան, 25,80 % - 25-44 տարեկան, 23,20 % - 45-64 տարեկան և 16,10 % - 65 և ավելի բարձր։ Շրջանի բնակչի միջին տարիքը 38 տարեկան է։ Յուրաքանչյուր 100 կնոջը բաժին է ընկնում 94,70 տղամարդ։ 18 տարեկանից բարձր յուրաքանչյուր 100 կնոջը բաժին է ընկնում 91,50 տղամարդ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տեխասի շրջաններ
Մելնյանսկի գյուղական խորհուրդ (Կոնոտոպսկի շրջան)
Մելնյանսկի գյուղական խորհուրդ  (Мельнянська сільська рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Մելնյանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 468 մարդ։ Խորհրդում կա 1 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Կեսոն
Կեսոնը (개성시), քաղաք Հյուսիսային Կորեայում։ 10-14 դդ․-ում եղել է Կորեայի մայրաքաղաքը։ Մինչև Կորեայի բաժանումը (1948 թ.) գտնվել է Հարավային Կորեայի կազմում։ Քաղաքը գտնվում է Կորեայի կենտրոնկանան մասում։ Հյուսիսային Կորեայի ամենահարավային քաղաքն է։ Կեսոնի տարածքի մեծ մասը պատված է բլուրներով, որոնց բարձրությունը չի գերազանցում 100 մ։
Կատեգորիա:Հյուսիսային Կորեայի քաղաքներ Կատեգորիա:Նախկին մայրաքաղաքներ
(3708) 1974 FV1
(3708) , աստերոիդ Յուպիտերի տրոյացիներից։ Հայտնաբերվել է 1974 թվականի մարտի 21-ին Չիլիի համալսարանի կողմից Սեռո Էլ Ռոբլեում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 5,211676 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 4,3798 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 6,0436 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 4345,75 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,08284 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,37° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1974 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Չիլիի համալսարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Յուպիտերի տրոյացի աստերոիդներ
Ալմաչար
Ալմաչար, (Almáchar) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում՝ Անդալուսիա ինքնավար համայնքի Մալագա պրովինցիայի Ախարկիա-Կոստա դել Սոլ շրջանում (կոմարկայում) ։ Տարածքը՝  15 կմ2։ Բնակչությունը՝ 1899 մարդ (2010 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը՝ 126,13 մարդ/կմ² ։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 35 կմ հեռավորության վրա։
Ալմաչարի տեսարժան վայրերից են 17-րդ դարում Վերածննդի ու գոթիկայի ոճերով կառուցված Սբ. Մատեո եկեղեցին և հնավանդ մի տան մեջ տեղավորված խաղողի ու չամչի թանգարանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մալագա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (154801-154900)
|}
Աստերոիդների ցանկ (154701-154800) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (154901-155000)
Կոնստանտին Օրբելյան
Կոնստանտին Աղապարոնի Օրբելյան, խորհրդային դաշնակահար, դիրիժոր, երգահան։ Ազգությամբ՝ հայ։ ՀԽՍՀ (1974) և ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1979)։
Կենսագրություն
Կոնստանտին Օրբելյանը ծնվել է 1928 թվականի հուլիսի 29-ին Արմավիր քաղաքում։ Երաժշտական ունակություններն ի հայտ են եկել դեռ մանուկ հասակում։ Շնորհալի փոքրիկին ծնողներն ուղարկել են Բաքվի կոնսերվատորիային կից տաղանդավոր երեխաների համար նախատեսված երաժշտական հատուկ դպրոցը։ Դժբախտաբար, նա շատ քիչ է սովորել այնտեղ։ Օրբելյանի ծնողները դարձել են ստալինյան արյունալի բռնությունների զոհը։ Հորը ձերբակալել են 1936 թվականին, ապա գնդակահարել, իսկ մորը 2 տարի անց ձերբակալել են, ապա ուղարկել ստալինյան ճամբար։ Կոնստանտինին հեռացրել են դպրոցից, և եղբայրները մեծ քաղաքից տեղափոխվել են Լեռնային Ղարաբաղի փոքրիկ գյուղերից մեկը։
1942 թվականին ավիացիոն կորպուսի ջազային խմբում Կոնստանտինին աշխատանքի են ընդունել որպես դաշնակահար։ Որոշ ժամանակ անց պատանին ռազմական նվագախմբի հետ միասին համերգներով սկսել է հադես գալ Երևանում։ Հայաստանի ջազ երաժիշտներն իրենց համար նոր տաղանդ են բացահայտում այդ համերգների ժամանակ և տղային հրավիրում նվագելու Հայաստանի էստրադային նվագախմբում։ Այդ ժամանակ էլ դրվում է Օրբելյան արտիստի ստեղծագործական փայլուն կարիերայի ամուր հիմքը։
1945 թվականից Օրբելյանն ուժերը փորձում է նաև երգահանության ասպարեզում և բավական լուրջ հաջողություններ է գրանցում։ Նվագախմբի համար վերամշակում էր ժողովրդական երգերը, ինչպես նաև ստեղծում նոր մեղեդիներ։ Առաջին գործերից է «Օրորոցայինը»։ Հայազգի մեծանուն կոմպոզիտոր Արամ Խաչատրյանի արվեստը Օրբելյանի համար ուղեցույց է դարձել դեպի երաժշտական մեծ աշխարհ։ 1952 թվականին Օրբելյանը հեռացել է էստրադային նվագախմբից և ընդունվել Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարան, այնուհետև՝ Երևանի պետական կոնսերվատորիա։ 1955 թվականին հայ կոմպոզիտորը փորձել է ուժերը մեկ այլ ասպարեզում՝ գրելով «Սիրտը երգում է» ֆիլմի երաժշտությունը, որը մեծ հաջողություն է ունեցել։ 1956 թվականին Օրբելյանը հրավիրվում է ղեկավարելու Հայաստանի էստրադային նվագախումբը։ Երկար մտածելուց հետո համաձայնում է՝ դառնալով խմբի դիրիժորը և գեղարվեստական ղեկավարը։ 1956 թվականից սկսած նա շուրջ երեք ու կես տասնամյակ ղեկավարել է Հայաստանի պետական էստրադային նվագախումբը։ Էստրադային և ջազ կատարողների համար բազմաթիվ երգերի հեղինակ։
1957 թվականին Օրբելյանը դարձել է ԽՍՀՄ կոմպոզիտորների միության անդամ ։ 1962 թվականին Մոսկվայում անցկացվող «ԽՍՀՄ երիտասարդ կոմպոզիտորներ» մրցույթի հաղթող ճանաչվել է Օրբելյանը։
1961 թվականին ավարտել է Երևանի կոնսերվատորիան (Էդվարդ Միրզոյանի ստեղծագործական դասարան)։ 1956 թվականից՝ Հայաստանի էստրադային նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավար։ Արտահայտման անմիջականությամբ և քնարական հագեցվածությամբ աչքի է ընկնում Օրբելյանի լարային կվարտետը (1956 թ., առաջին մրցանակ Երիտասարդության և ուսանողների համաշխարհային 6-րդ փառատոնում, 1957 թ., Մոսկվա)։
1992 թվականից բնակվում էր ԱՄՆ-ում։
Մահացել է 2014 թվականի ապրիլի 24-ին ։ Թաղված է Կոմիտասի անվան պանթեոնում ։
Սիմֆոնիկ գործեր
Ճանաչում են գտել նրա սիմֆոնիան (1961 թվական) և «Անմահություն» բալետը որը բեմադրվել է 1969 թվականին, Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի թատրոնում։ Դրանցում յուրովի են վերակերպվել հայկական ժողովրդական երաժշտության լադաինտոնացիոն ու ռիթմական առանձնահատկությունները, ժամանակակից սիմֆոնիզմի նվաճումները։
Սիմֆոնիկ գործերի թվում են նաև «Հուշարձան» (1955 թ.) և «Դեպի թռիչք» (1956 թ.) խորեոգրաֆիկ պատկերները, «Տոնական նախերգանքը» (1967 թ.) և «Զանգեզուր» պոեմը (1973 թ.)։ Գրել է «Սիրում եմ քեզ, դու իմ Մոսկվա» (երգի միջազգային փառատոնի մրցանակ, Բուդապեշտ, 1967 թ.), «Երևանյան մեղեդի», «Ռեքվիեմ», «Կեչիների աղմուկը», «Արևիկ», «Սերը չի ծերանում» և բազմաթիվ այլ երգեր, էստրադային պիեսներ (1966 թ. Պրագայի ջազային երաժշտության միջազգային փառատոնում մրցանակի է արժանացել նրա «Պոլիֆոնիկ պրելյուդը» 4 տրոմբոնների և էստրադային նվագախմբի համար), ջազային կոմպոզիցիաներ։
Սինաի (թուր)
Սինաի (竹刀 — սինաի, տակեմիցու, «հնդկեղեգի թուր»), թուր՝ պատրաստված հնդկեղեգից, որն օգտագործվում է կենդո ճապոնական սուսերամարտում։ Գոյություն ունեն նաև պլաստիկից պատրաստված թրեր, որոնք օգտագործվում են մրցումների ժամանակ։ Դրանք նույնպես կոչվում են հնդկեղեգի սինաիներ։
Պատմություն
Ենթադրվում է, որ սինաի թրի նմանվող առաջին մարզական թուրը հայտնագործել է Կամիիձումի Իսե նո կամի Նոբուցունան 16-րդ հարյուրամյակի սկզբին և կոչվում էր հիկիհադա (蟇肌) : Ինչպես ժամանակակից սինաի թուրը, այն նույնպես պատրաստված էր հնդկեղեգից, սակայն բաղկացած էր ավելի շատ քանակությամբ մասերից և կաշվեպատ էր ։
Կառուցվածք
Սինաի թուրը բաղկացած է չորս հնդկեղեգի շերտերից (տակե, (竹)), որոնք կապված են կաշվի կտորներով, պարանով (ցուրու), բռնակից (ցուկա) և կապից (նակայույ), ինչպես նաև պաշտպանիչ հարմարանքից (ցուբա դաստապան) և նրա ռետինե ամրացուցչից (ցուբադոմե)։ Հնդկեղեգի շերտերը ամրացվում են երկու կողմերից կաշվի բռնակներով և ծայրերով, որոնք, իրենց հերթին, ամուր ամրացվում են պարանով։
Կոնստանտին Օրբելյան
Պարգևներ
2012 թվականին Հայաստանի Նախագահի հրամանագրով պարգևատրվել է Պատվո շքանշանով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Հայ դաշնակահարներ Կատեգորիա:Հայ ջազմեններ Կատեգորիա:Օրբելյաններ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայ դիրիժորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Խորհրդային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ջազմեններ Կատեգորիա:21-րդ դարի կոմպոզիտորներ
Սինաի (թուր)
Պարամետրեր
Սինաի թրի երկարությունը կախված է սուսերամարտիկի տարիքից՝ Նվազագույն երկարությունը կազմում է 9 սմ։
Տասներկու սուրբ մարգարեներ
Տասներկու սուրբ մարգարեներ (նրանց անվանում են նաև Փոքր մարգարեներ, ի տարբերություն Եսայի, Երեմիա, Եզեկիել և Դանիել մեծ մարգարեների), մարգարեներն Աստծո խոսնակներն էին երկրի վրա, նրանց միջոցով Աստված խոսում էր և ժողովրդին հայտնում իր կամքը։ Մարգարեները խրատում և նախազգուշացնում էին Իսրայելի ժողովրդին վերահաս վտանգների մասին՝ հետ պահելով մեղքի մեջ ընկնելու գայթակղությունից։ Մարգարեներն Իսրայելի ժողովրդին քարոզում էին հավատքն ամուր պահել առ Աստված։ Նրանք հստակ գիտակցում էին, որ Աստված է իրենց միջոցով խոսում, այդ պատճառով է, որ Աստվածաշնչում հաճախ հանդիպում ենք հետևյալ արտահայտություններին. «Աստված ասաց ինձ», «Այդպես է ասում Աստված» և այլն։
Մարգարեները իրենց հայտնություններն ստանում էին տեսիլքների, առակների, խորհրդանշանների ձևով։ Նրանք կապող օղակ էին Աստված-մարդ հարաբերության մեջ։ Սբ. Մարգարենեերի նպատակն էր բյուրաղեցնել և ժողովրդի մեջ արմատավորել այն գիտակցությունը, որ Աստված է իրենց առաջնորդը, ինչպես նաև ամրապնդել նրանց մեջ Մեսիայի գալստյան, Նրա արքայության նկատմամաբ հավատը Մեսիայի վերաբերյալ բոլոր մարգարություններն իրականացման Նոր Ուխտում՝ Հիսուս Քրիստոսով։
Սուրբ մարգարեներ
Տարբեր ժամանակներում ապրել և գործել են 12 սուրբ մարգարեներ՝
Ովսե մարգարե
Ամովս (մարգարեացել է Ք. Ա 8-րդ դարում) ամենահին մարգարեն է, որի գործերն ու խոսքերն առանձին սուրբգրային ժողովածու կազմեցին։ Եղել է հովիվ՝ բնակվելով Բեթղեհեմից ոչ հեռու գտնվող Թեկուա գյուղում։ Գործել է Ը դարի երկրորդ քառորդում։ Իր մարգարեության մեջ խոսում էր Աստծո մեծության, իշխանության և արդարության, օրենքի, հատկապես պաշտամունքի մասին, կարևորում աղքատների ու կարիքավորների իրավունքների պահանջները։ Խիստ ձայնով դիմում է հարուստներին, հզորներին, դատավորներին ու քահանաներին։
Միքիա մարգարե
Միքիա մարգարեն մարգարեացել է Ք. Ա 8-րդ դարում։ Մորեստ գյուղից է, որին շատերը նույնացնում էին մեր օրերեի Թել-ալ- Ջադիդայի հետ։ Նա բոլորին նախազգուշացնում է Երուսաղեմի կործանման մասին, որը հետևանք էր ժողովրդի գործած մեղքերի ու տիրող ընկերային անարդարության՝ կոչ անելով ժողովրդին ապաշխարության ու հնազանդության Աստծո կամքին։
Հովել մարգարե
Հովել մարգարեն մարգարեացել է Ք. Ա 5-րդ դարում, Իսրայելի գերությունից հետո։ Նրա ապրած ժամանակաշրջանի և մարգարեության շարադրման ժամանակն անհայտ է։ Խոսում է « Տիրոջ օրվա» մասին՝ հորդորելով ժողովրդին, որ դառնան դեպի Աստված։ Մարգարեացել է, որ մի օր Աստված իր Հոգին է հեղեղելու մարդկանց վրա։ Այս մարգարեությունը կատարվեց Հոգեգալստին, երբ Սբ. Հոգին հրեղեն լեզուների տեսքով իջավ մարդկանց վրա։
Աբդիու մարգարե
Աբդիու մարգարեի մարգարեությունը ամենակարճ մարգարեական գիրքն է, նրա գիրքը բաղկացած է մեկ գլխից, ամենակարճը Հին Կտակարանում։ Հավանաբար գրվել է Ք.Ա. 587 թվականից հետո։ Մարգարեն հայտնում է, որ Իսրայելին թշնամի մյուս ժողովրդների հետ կործանվելու է նաև Եդոմի ժողովուրդը։ Եսավի հետնորդները՝ հասկացնելով իսրայելցիներին, որ վերջին խոսքն Աստծունն է, որ գալու է դատելու բոլոր ժողովրդներին։
Հովնան մարգարե
Հովնան մարգարեն Աստծո կամքին չհնազանդվող մարգարե էր, և անընդհատ ձախորդությունների մեջ հայտնված մագարե, որն ամեն կերպ փորձում էր չհնազանդվել Աստծո կամքին, բայց ապարդյուն։ Երեք օր նա մնում է կետ ձկան փորում, սակայն ապաշխարելուց հետո Աստված հրամայում է կետին դուրս ձգել Հովնանին։ Քրիստոս բազմիցս վկայաբերում է այս պատմոությունը։
Նավում մարգարե
Նավում մարգարե թարգմանաբար նշանակում է մխիթարիչ կամ զորացնող։ Գիրքը գրված է 663 թվականին, Ն. Ք. Ասորեստանցիների կողմից Թեբեի գրավման և 612 թվական բաբաելոնացիների կողմից Նինվեի կործանման միջև ընկած ժամանակահատվածում։
Ամբակում մարգարե
Ամբակում մարգարեի մասին ստույգ տեղեկություններ չեն հասել։ Նա ապրել է ճգնաժամային ժամանակաշրջանում։ Ամբակումը տառապել է ուրիշների դժբախտությամբ, դատապարտել չարիքը։ Գիրքը գրվել է հավանաբար Է դարի վերջին և Զ դարի սկզբին Ն.Ք.:
Սոփոնիա մարգարե
Սոփոնիա մարգարեն քարոզել է Է դարի վերջին Ն. Ք., նախորդելով Ամբակումի մարգարեությանը։ Սոփոնիան պատասխանում է մարդկանց մոտ կուտակված հարցերին, թե արդյո՞ք Աստված հետաքրքրվում է մարդկանցով, Նա՞ է, որ տնօրինում է պատմությունը։
Անգե մարգարե
Անգե մարգարեն քարոզոում է ի նպաստ Երուսաղեմի տաճարի վերականգնման։ Այն միտքն է առաջ տանում, որ ժողովրդի աղքատության և բերքի սակավության պատճառը Տաճարի ավերված և լքված լինելն է։ Փոքր ճառերը գրված են մոտ 520 թվականին Ն.Ք.:
Զաքարիա մարգարե
Զաքարիա մարգարեն ժամանակակիցն է Անգե մարգարեի։ Գիրքը բաղկացած է երկու մասից. Առաջին մասում պարունակում է 520-518 թթ. Վերաբերվող մարգարեություններ, իսկ երկրորդ մասը գրված է ավելի ուշ։
Մաղաքիա մարգարե
Մաղաքիա մարգարե գիրքը գրվել է Ե դարի առաջին կեսին Ն. Ք.: Մաղաքիան, տեսնելով տիրող կացությունը, հաղորդում է ժողովրդին և քահանաներին, որ փոխեն իրենց վարքը։ Մարգարեն հիշեցնում է Աստծո սիրո, Նրա գալստյան և դատաստանի մոտալուտ լինելու մասին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարգարեներ Կատեգորիա:Աստվածաշունչ Կատեգորիա:Հին Կտակարան Կատեգորիա:Աստվածաշնչյան մարգարեներ Կատեգորիա:Հին Կտակարանի գրքեր Կատեգորիա:Քրիստոնեություն Կատեգորիա:Հուդայականություն Կատեգորիա:Կաթոլիկություն Կատեգորիա:Հին Կտակարանի անձինք Կատեգորիա:Հրեական գրականություն Կատեգորիա:Քրիստոնեական տերմիններ
Յակով Նեյշտադտ
Յակով Իսաևիչ Նեյշտադտ (Яков Исаевич Нейштадт, ), իսրայելցի, նախկինում՝ խորհրդային, ռուսաստանցի շախմատիստ և շախմատային հեղինակ, ԽՍՀՄ սպորտի վարպետ (1961), ԻԿՉՖ-ի միջազգային վարպետ (1971), համամիութենական կարգի մրցավար (1975), ԻԿՉՖ-ի վաստակավոր միջազգային վարպետ (2003) ։
Եղել է «Շախմատը ԽՍՀՄ-ում» («Шахматы в СССР») ամսագրի պատասխանատու քարտուղարը (1955-1973), գլխավոր խմբագրի տեղակալը (1974-1976), այնուհետև «Սովետսկի սպորտ» օրաթերթի շախմատին և շաշկուն նվիված «64» ամենշաբաթյա հավելվածի գլխավոր խմբագիրը (1977-1979, մինչև նրա փակվելը) ։ Շախմատի պատմության և տեսության վերաբերյալ բազմաթիվ գրքերի և հոդվածների հեղինակ է, որոնցից մի քանիսը թարգմանվել են օտար լեզուներով։
1975 թվականին դարձել է համամիութենական կարգի մրցավար ։
Գրող Վիկտոր Արդովի զարմիկն է։
Կենսագրություն
Հայրենական մեծ պատերազմի սկզբին Նեյշտադտը լեյտենանտի կոչումով ավարտել է հետևակային ուսումնարանը, եղել է հրաձգային դասակի և վաշտի հրամանատար, մասնակցել է Խարկովում, Կրիվոյ Ռոգում, Կիրովոգրադում, Մոլդովական ԽՍՀ-ում տեղի ունեցած մարտերին ։ Երկու անգամ վիրավորվել է (1942, 1944)։ Զորացրվելուց հետո ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը ։
1990-ական թվականների սկզբին հաստատվել է Իսրայելի Բեեր Շևա քաղաքում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Մարզական լրագրողներ Կատեգորիա:Շախմատիստներ այբբենական կարգով
Զամայի ճակատամարտ
Զամայի ճակատամարտ, ճակատամարտ Հռոմեական Հանրապետության և Կարթագենի միջև, որը տեղի է ունեցել մ.թ.ա. 202 թվականի հոկտեմբերի 19-ին։ Զամայի ճակատամարտը ազդարարեց Պունիկյան երկրորդ պատերազմի ավարտը։ Հռոմեական ուժերը գլխավորում էր Սկիպիոն Աֆրիկացին, իսկ կարթագենական զորքերի հրամանատարն էր հին աշխարհի նշանավոր զորավար Հաննիբալ Բարկան։
Չնայած նրան, որ Հաննիբալի զորքերը գերազանցում էին Հռոմեական լեգեոներներին, սակայն Սկիպիոնը կարողացավ շփոթեցնել Հաննիբալին և հաղթանակ տանել Զամայի ճակատամարտում։ Զամայի ճակատամարտը նաև համարվում է Հաննիբալի միակ ռազմական պարտությունը։
Ճակատամարտից հետո, Կարթագենի սենատը վճռեց խաղաղության պայմանագիր կնքել Հռոմեական Հանրապետության հետ։ Սակայն Հռոմի թելադրած պայմանները նվաստացուցիչ էին Կարթագենի և Հաննիբալի համար։ Ի վերջո Կարթագենի և Հռոմի միջև կնքվեց պայմանագիր, ըստ որի ավարտվեց 17 տարի տևած Պունիկյան պատերազմը։
Նախապատմություն
Անցնելով Ալպյան լեռները` Հաննիբալի բանակը իջավ Պո գետի հովիտը Այստեղ ապրող գալլերը, որոնք Հռոմի վաղեմի թշնամիներն էին, ուրախությամբ միացան Հաննիբալի բանակին։ մ.թ.ա. 218 թվականին սկսվեց Պունիկյան երկրորդ պատերազմը։
Հռոմեական զորքերը պատրաստվում էին հարձակվել Հաննիբալի վրա Իսպանիայում, սակայն իմանալով Հաննիբալի բանակի ներխուժման մասին, շտապեցին Հյուսիսային Իտալիա` նրան ընդառաջ։ Դրանից առաջ, Սկիպիոնը ինքն էր որոշել նախահարձակ լինել Կարթագենի վրա, սակայն չէր կարողանում ստանալ սենատի և ծերակույտի համաձայնությունը։
Մի քանի ճակատամարտում Հաննիբալը ջախջաեխեց հռոմեական լեգեոներներին և ներխուժեց Միջին Իտալիա։ Մ.թ.ա. 216 թվականին Կաննե գյուղի մոտ տեղի ունեցավ ճակատամարտ, որում Հաննիբալի զորքերը ջախջախեցին հռոմեական լեգեոներներին։
Պարտությունից հետո հռոմեացիներն արագ ուշքի եկան և նոր բանակ կազմեցին։ Սենատը դիկտատոր նշանակեց Ֆաբիոս Մաքսիմոսին։ Մաքսիսոսը խուսափում էր մեծ ճակատամարտերից և թիկունքից անընդհատ հարձակվում էր Հաննիբալի բանակի վրա։
Հռոմեացիները շուտով հաղթեցին Հաննիբալի կողմն անցած իտալիկներին և հույներին, գրավեցին Սիրակուզան և ողջ Սիցիլիան։ Դրանից հետո հռոմեացիներն իրենք հարձակվեցին Կարթագենի վրա։ Հռոմեական մի լեգեոն, Սկիպիոնի գլխավորությամբ ափ իջավ Աֆրիկայում և սկսեց ավերել Թունիսի շրջակայքը։ Կարթագենի սենատը Իտալիայից հետ կանչեց Հաննիբալ Բարկային։
Հաննիբալը թեև ոչ մի պարտություն չէր կրել, սակայն ստիպված էր հեռանալ Իտալիայից։
Սկիզբ և ընթացք
Մ.թ.ա. 203 թվականին Սկիպիոնը ափ իջավ Աֆրիկայում ։ Հաննիբալի զորքերը ուղևորեցին դեպի հյուսիս-արևմուտք, մինչ դեռ հռոմեացիները տեղակայված էին հարավում։ Զորքերը միմիյանց հանդիպեցին մ.թ.ա. 202 թվականի հոկտեմբերի 15-ին ներկայիս Թունիս քաղաքից 130 կմ հեռավորության վրա՝ Զամա քաղաքի մոտ։
Հաննիբալի բանակը բաղկացած էր 36,000 հետևակներից, 4,000 հեծելազորից և 80 մարտական փղերից, իսկ Սկիպիոնը ուներ 29,000 հետևակային և 6,100 հեծելազոր ։
Առաջինը հարձակվեցին հռոմեացիները։ Հռոմեական փաղանգը միանգամից ջախջախեց առաջին գծում կանգնած անփորձ կարթագենացի վարձկան հեծալազորին և շարժվեց առաջ։ Երկրորդ գծում կանգնած էին կարթագենական մարտական փղերը։ Հաննիբալը միավորեց հետևում կանգնած մնացած երեք գծերը և շարժվեց փղերի հետևից։ Փղերից առաջ կանգնած էին խառը վարձկաններ և գալլեր, որոնք ուղորդում էին փղերից։
Սկիպիոնը ևս կենտրոնացրել էր իր երեք գծերը, որոնք փաղանգի տեսքով հարձակվում էին փղերից առաջ կանգնած մակեդոնացիների և գալլերի վրա։ Այդ պարագայում, Սկիպիոնի միակ մտահոգությունը մարտական փղերն էին, որոնք համարվում էին անհաղթելի զորքեր։ Փղերը տապալում էին առաջին գծում կանգնած հռոմեացիներին և Սկիպիոնը միավորեց մնացած երկու լեգեոնները։
Հաննիբալը կարծում էր թե փղերը կտապալեին հռոմեական բանակի դիմային հատվածում կանգնածներին, իսկ փղերից հետո կանգնած երկու գծերը կոչնչացնեին հռոմեացիներին և պատերազմմը կավարտվեր Հաննիբալի և իր զորքի հաջողությամբ։ Սակայն այդպես չեղավ։ Հռոմեացիներին հաջողվեց փղերի մի մասը ուղղել Կարթագենի ուղղությամբ։ Իսկ պատերազմի կեսերից հռոմեացիներին միացան նաև Սիցիլիայից ժամանած հռոմեական ուժերը։
Հռոմեացիները կարողացան ջախջախել կարթագենական զորքերին ։ Ընդհանուր առմամբ զոհվեց 20,000 կարթագենացի, և մոտավորապես նույնքան քանակութամբ գերի ընկավ։
Հռոմեացիները տվեցին 2,500 զոհ և 4,000 վիրավոր։
Արդյունք
Սկիպիոնի հաղթանակից անմիջապես հետո, Կարթագենի հաշտություն խնդրեց Հռոմից։ Սակայն այս պայմանագիրը նման չէր Պունիկյան I պատերազմից հետո կնքված պայմանագրի, քանի որ այս պայմանագրի համաձայն Կարթագենը վերածվեց շարքային քաղաք-պետության։
Կարթագենը զրկվեց նավատորմից, և վճարեց չափազանց մեծ ռազմատուգանք, որը սնանկացրեց երկրին։ Հաննիբալը ստիպված էր Կարթագենից փախչել։ Փախուստի ճանապարհին Հաննիբալը ինքնասպան է լինում, քանի որ նա երդվել էր ողջ կյանքում լինել հռոմեացիների թշնամին, իսկ այս պայմանագիրը հակասում էր այդ երդմանը։
Կարթագենին հաղթելով՝ Հռոմը դարձավ Միջերկրածովային ամենաուժեղ պետությունը։
Մի քանի տասնամյակ անց Կարթագենը նորից սկսեց հարստանալ։ Վախենալով նոր մրցակցությունից՝ հռոմեացիները հարձակվեցին Կարթագենի վրա և մ.թ.ա. 146 թվականին, երեք տարի պաշարումից հետո, կործանեցին այն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պունիկյան պատերազմներ Կատեգորիա:Կարթագենի պատերազմներ Կատեգորիա:Հռոմեական կայսրության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Հռոմի հանրապետության ճակատամարտեր
Բուրգեն
Բուրգեն , (Burggen), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Բավարիա շրջանին։ Գտնվում է Վայլհայմ Շոնգաու շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 1698 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 24,94 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 1 90 118։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Ժողովածու (3956)
Ժողովածու (3956), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3956 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21x17 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 24 թերթից։ Գրված է երկսյուն նոտրգրով։ Կազմը`ստվարաթուղթ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Շառլ Միշել
Շառլ Իվ Ժան Գիզլեն Միշել (Charles Yves Jean Ghislaine Michel, ), բելգիացի պետական և քաղաքական գործիչ, Բելգիայի ֆրանսախոս համայնքի ներկայացուցիչ, «Ռեֆորմատորական շարժում» կուսակցության առաջնորդ սկսած 2011 թվականի փետրվարի 14-ից։ Զբաղեցնում է Եվրոպական խորհրդի նախագահի պաշտոնը 2019 թվականից։ Նա նախկինում զբաղեցրել է Բելգիայի վարչապետի պաշտոնը 2014-ից 2019 թվականներին։ Բելգիայի 69-րդ վարչապետ ։
Վաղ տարիներ
Շառլ Միշելը ծնվել է 1975 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Նամյուր քաղաքում, Մարտին և Լուի Միշելների ընտանիքում։ Մանուկ հասակում Շառլն իր հոր քաղաքական պաստառներն էր փակցնում քաղաքի պատերից, իսկ արդեն 16 տարեկան հասակում միացավ «Ժոդուանի երիտասարդ ռեֆորմատոր-լիբերալներ» կազմակերպությանը (Jeunes Réformateurs Libéraux de Jodoigne) : 1992-1999 թվականներին Շառլը հանդիսանում էր այդ կազմակերպության նախագահը, իսկ 1994 թվականին 18 տարեկան հասակում ընտրվեց որպես Վալոնյան Բրաբանտ նահանգի խորհրդական։ 1998 թվականին Շառլն ավարտեց Բրյուսելի ֆրանսախոս և Ամստերդամի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, ինչից հետո դարձավ իրավաբան ։
1999 թվականին ընտրվեց Բելգիայի ներկայացուցիչների պալատ։ 2000 թվականին Շառլը նշանակվեց Վալոնիայի կառավարության ներքին գործերի նախարար, այդպիսով 25 տարեկան հասակում նա ճանաչվեց Բելգիայի պատմության մեջ ամենաերիտասարդ նախարարը ։ Նույն թվականին նա դարձավ Վավրի քաղաքային խորհրդարանի անդամ, իսկ 2004 թվականին Շառլը նշանակվեց քաղաքաշինության խորհրդական։ 2006 թվականին նշանակվում է Վավրի քաղաքագլուխ։ 2007 և 2010 թվականներին պառլամենտական ընտրությունների արդյունքում Միշելը վերընտրվում է Վալոնյան Բրաբանտի պալատի ներկայացուցիչ ։
Բելգիայի վարչապետ
2014 թվականի պառլամենտական ընտրություններից հետո անհրաժեշտություն եղավ ձևավորել նոր կառավարություն։ Հունիսի 27-ին Բելգիայի Ֆիլիպ թագավորն այդ առաջադրանքը հանձնարարեց Միշելին ։ Հոկտեմբերի 7-ին «Նոր ֆլամանդական ալյանս», «Քրիստոնյա դեմոկրատներ և ֆլամանդացիներ», «Ֆլամանդական լիբերալներ և դեմոկրատներ» և «Ռեֆորմատորական շարժում» կուսակցությունների միջև ստորագրվեց համաձայնություն նոր կոալիցիոն կառավարության ստեղծման համար ։ Հոկտեմբերի 11-ին Ֆիլիպ թագավորը Շառլ Միշելին պաշտոնապես նշանակեց Բելգիայի վարչապետ  նոր կառավարության տասնչորս նախարարների և չորս պետական քարտուղարների հետ մեկտեղ  ։ Այդպիսով 38 տարեկան հասակում Շառլը ճանաչվում է Եվրոպայի ամենաերիտասարդ լիդերներից մեկը, ինչպես նաև Բելգիայի ամենաերիտասարդ վարչապետը սկսած 1840 թվականից      ։
2015 թվականի հունիսի 11-ից մինչև հունիսի 14-ը Շառլ Միշելը մասնակցեց Բիլդերբերգյան կոնֆերանսի աշխատանքներին, որն անց է կացվել Տելֆսում (Ավստրիա) ։
Հունիսի 18-ին, պատասխանելով «Նոր ֆլամանդական ալյանս» կուսակցության պատգամավոր՝ Պետերա դե Ռովերայի հարցին, Միշելը Բելգիայի կառավարության անունից ասաց, որ 1915 թվականի իրադարձությունները «պետք է գնահատել որպես ցեղասպանություն», որն իրականացվել է հայերի նկատմամբ    :
Դրանից առաջ, մայիսի 21-ին «RTBF» հարցազրույցում Միշելն արդեն ճանաչել էր հայերի ցեղասպանությունը ։ Դե Ռոբերը, որը նախօրոք պատրաստել էր ցեղասպանության տարելիցի հետ կապված հռչակագրի ծրագիրը, ի դեմս Միշելի նշեց, որ մեծ աջակցություն է ստացել ծրագիրն իրականացնելու համար, իսկ «Հումանիստական դեմոկրատական կենտրոն» կուսակցության լիդեր՝ Բենուա Լյուտգենն ասաց, որ «այս ճանաչումը Բելգիայի կառավարության կողմից մեծ քայլ է, որը պետք է բերի նրան, որ ամբողջ Բելգիան կճանաչի այս ցեղասպանությունը» ։
Անձնական կյանք
Շառլ Միշելի քաղաքացիական կինն է հանդիսանում՝ Ամելի Դերբաուդրենգյենը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պետության գործող ղեկավարներ
Ժորժ Բիզե
Ժորժ Բիզե (Alexandre-César-Léopold Bizet, մկրտության ժամանակ ստացել է Ժորժ (Georges) անունը, ), ֆրանսիացի երգահան, հեղինակել է նվագախմբային ստեղծագործություններ, ռոմանսներ, դաշնամուրային երկեր, ինչպես նաև օպերաներ։ Համարվում է 19-րդ դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիացի խոշորագույն կոմպոզիտորներից մեկը։ Նրա լավագույն ստեղծագործություններից են՝ «Կարմեն» օպերան և Ալֆոնս Դոդեի «Արլեզիանուհի» դրամայի համար գրված երաժշտությունը։
Կենսագրություն
Ժորժ Բիզեն ծնվել է 1838 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Փարիզում՝ երգեցողության ուսուցչի ընտանիքում։ Ծննդյան անունն է եղել Ալեքսանդր-Ցեզար-Լեոպոլդ Բիզե, մկրտությունից հետո ստացել է Ժորժ անունը, որով էլ հետագայում հայտնի է դարձել։ Բիզեն ընդունվել է Փարիզի կոնսերվատորիան, երբ երկու շաբաթից նոր պիտի լրանար նրա տասը տարին։ Կոնսերվատորիայում սովորելու տարիներին (1848-1857), Բիզեն փորձում է իրեն կոմպոզիտորության բնագավառում։ Այս շրջանում նա արդեն լիովին տիրապետում է կոմպոզիտորական տեխնիկային։
1857 թվականին նա Շառլ Լեկոկի հետ կիսում է Ժակ Օֆֆենբախի կողմից կազմակերպված մրցույթի Հռոմեական մրցանակը՝ իր «Բժիշկ Միրակլը» օպերետի համար։ Նույն տարում նա մրցույթի է ներկայացնում «Կլովիս և Կլոտիլդա» կանտատը, որի համար նույնպես ստանում է Հռոմեական մրցանակ, ինչը հնարավորություն է տալիս նրան ապրել Հռոմում երեք տարի, ստեղծել երաժշտություն ու զբաղվել իր գործունեությամբ։ Այս շրջանի հաշվետու ստեղծակործությունը Դոն Պրոկոպիո օպերան էր։ Հռոմում ապրելուց հետո Բիզեն ամբողջ կյանքն անցկացրեց Փարիզում։
Հռոմից Փարիզ վերադառնալով՝ Բիզեն շարունակում է գրել երաժշտություն։ 1863 թվականին նա գրում է «Մարգարիտ որոնողները» օպերան։ Այս ժամանակաշրջանում է գրում նաև «Փերթ գեղեցկուհին», «Մանկական խաղեր» դաշնամուրի համար։ Նա գրեց նաև «Ջամիլե» ռոմանտիկ օպերան, Դո մինոր սիմֆոնիան։ Նույնիսկ Բիզեն էր մոռացել այդ սիմֆոնիան, որի մասին հիշեցին միայն 1935 թվականին, երբ գտան կոնսերվատորիայի գրադարանում։ 1874-1875 թվականներին նա աշխատում էր «Կարմեն» օպերայի վրա։ Օպերայի պրեմիերան կայացավ իսպանական Օպերա-Կոմիկ թատրոնում, 1875 թվականի մարտի 3-ին, սակայն ձախողվեց։ Իր երկրորդ սիմֆոնիան Բիզեն անավարտ թողեց։
Ստեղծագործությունը
Բիզեի ստեղծագործությանը հատուկ են մտքի ճշգրտությունն ու հստակությունը, արտահայտչամիջոցների թարմությունն ու պարզությունը, ձևի ավարտվածությունն ու նրբինությունը։ Բիզեին հատուկ է հոգեբանական սուր վերլուծությունը՝ մարդկային զգացմունքների և արարքների ըմբռնումը։ Բիզեի բազմաժանր ստեղծագործության մեջ կենտրոնական տեղը պատկանում է օպերային։ Կոմպոզիտորի օպերային արվեստը ծագել է ազգային հողի վրա և սնվել ֆրանսիական օպերային թատրոնի ավանդույթներով։
19-րդ դարի 60-ական թվականներին Ֆրանսիայի օպերային թատրոնը կորցնում է առաջատար բնույթը։ «Մեծ» օպերան, որը մի ժամանակ արտացոլում էր ազգի հասարակական վերելքը, վերածվել էր անբովանդակ տպավորիչ ներկայացման, կոմիկական օպերան դարձել էր անմիտ և զուտ զվարճալի։ Լիրիկական օպերան, որը ծնունդ առավ դարակեսին, իր լավագույն նմուշների գեղարվեստական բոլոր արժանիքներով հանդերձ, զուրկ էր վառ նորարարական ձգտումներից։ Ֆրանսիայի բուրժուական հասարակության սրտին ամենամոտը օպերան էր իր կանկանով, շքեղ զգեստներով ու թեթևամիտ սյուժեներով։ Այդ տարիներին էր, որ Բիզեն սկսեց օպերային կոմպոզիտորի ուղին։
Քննադատաբար օգտագործելով ֆրանսիական օպերայի նվաճումները, Բիզեն համարձակորեն և վճռականորեն իր լավագույն ստեղծագործություններում ժխտում էր այն ամենը, ինչ հնացած էր և խանգարում էր նրա ստեղծագործական նոր խնդիրների լուծմանը։ Պայքարելով բուրժուական հասարակության նախապաշարմունքների դեմ՝ Բիզեն ռեալիզմի ճանապարհը գտավ օպերային ժանրում։ Նրա ստեղծագործական ձգտումները ֆրանսիական արվեստի ռեալիստական միտումների (Վիկտոր Հյուգո, Ֆլոբեր, Էմիլ Զոլա, Կուրբե) ընդհանուր աճի արտացոլումն էին։ Բիզեի լիովին ավարտուն ստեղծագործությունների քանակը համեմատաբար մեծ չէ։ Բայց և այն, ինչ Բիզեն հասցրել է ստեղծել իր կարճատև կյանքի ընթացքում, բավական է, որպեսզի խոսվի նրա հսկայական ներդրման մասին համաշխարհային արվեստի գանձարանում։
Ստեղծագործության առանձնահատկությունները
Բիզեի 1870-ական թվականների հասուն ստեղծագործությունները ի հայտ են բերում նրա ինքնօրինակ գեղարվեստական ոճը։ Բիզեի արվեստը հագեցած է լավատեսությամբ, խորապես մարդկային է, հաստատում է կյանքը և միաժամանակ բացահայտում նրա հակասություններն ու կոնֆլիկտները։ Առանձին մարդկանց ողբերգական ճակատագրերը չեն կարող խախտել կյանքի հավերժ ներդաշնակությունը։ Բիզեի ստեղծագործությունների հերոսները, որոնք վայելում են նրա համակրանքը, ուժեղ կրքերով ապրող, իրենց երջանկության համար պայքարող համարձակ և հպարտ մարդիկ են։ Հերոսների ճակատագրերը բացահայտված են ժողովրդի կյանքի հետ սերտ կապի մեջ։
Օպերային արվեստը
Կյանքի հյութեղ գույների, վառ, ցայտուն կերպարների նկատմամբ ունեցած հակումը Բիզեին հանգեցրեց հարավային և արևելյան ժողովուրդների կյանքի պատկերմանը։ Այսպես ստեղծվեցին արևելյան կոլորիտ ունեցող «Մարգարիտ որոնողները» և «Ջամիլեն», պրովանսյան «Արլեզիանուհին» և իսպանա-գնչուական «Կարմենը»։ Բիզեն զարմանալի ճշմարտանմանությամբ վերաստեղծում է Արաբիայի, Իսպանիայի, հարավային Ֆրանսիայի տեղային կոլորիտը։
Պատկերելով Իսպանիայի, Պրովանսի, Արևելքի ժողովրդական կյանքի պատկերները, Բիզեն հազվադեպ է օգտագործում բուն ժողովրդական մեղեդիներ, բայց ուսումնասիրելով այդ ժողովրդի կենցաղն ու երաժշտական ֆոլկլորը և ասես հարմարվելով դրանց, կոմպոզիտորը ստեղծագործական հանճարեղ ներըմբռնմամբ կռահում է ամենաբնորոշը, տիպականը և դրանցով հագեցնում է իր ստեղծագործությունների երաժշտական կտավը։ Ստեղծագործական շփումը ժողովրդական երաժշտության հետ հարստացրեց կոմպոզիտորի մեղեդային և առանձնապես լադահարմոնիկ լեզուն։
Նվագախմբային ստեղծագործությունները
Երաժշտական թեմատիզմի ժողովրդական էությունը հաճախ հանգեցնում է զարգացման վարիացիոն ձևին դիմելու անհրաժեշտությանը։ Դա կարելի է տեսնել գլխավորապես կոմպոզիտորի նվագախմբային ստեղծագործության մեջ։ Բիզեի երաժշտական ոճին, նրա հարմոնիզացիային, ձայնատարությանը, գործիքային և վոկալ ֆակտուրային հատուկ են հստակությունն ու նրբությունը, փոքր ու մեծ մասշտաբների երաժշտական ձևերն ու կառուցվածքները օպերային ու գործիքային ժանրերում գերում են տրամաբանությամբ, ավարտվածությամբ և ներդաշնակ գեղեցկությամբ։
Բիզեն Ֆրանսիայի նշանավոր սիմֆոնիստներից մեկն է։ «Կարմեն» օպերայի նախերգանքը, նույն օպերայի անտրակտները, «Արլեզանուհու» երաժշտությունից կազմված երկու նվագախմբային սյուիտները՝ այս ամենը Բիզեի սիմֆոնիկ երաժշտության, ավելին՝ ամբողջ ֆրանսիական սիմֆոնիկ երաժշտության գլուխգործոցներն են։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:1838 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 25 ծնունդներ Կատեգորիա:1875 մահեր Կատեգորիա:Հունիսի 3 մահեր Կատեգորիա:Փարիզ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դաշնակահարներ
Մորիս Դրյուոն
Մորիս Դրյուոն (Maurice Samuel Roger Charles Druon, ) - ֆրանսիացի անվանի արձակագիր, ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ, 1985 -1999 թթ. այդ ակադեմիայի նախագահ
Կենսագրություն
Մորիս Դրյուոնը ծնվել է Փարիզում։ Հայրը՝ ռուսաստանցի հրեա Լազար Կեսելը, գաղթել էր Ֆրանսիա, երիտասարդ հասակում (21 տարեկան էր) ինքնասպանությամբ վերջ էր տվել իր կյանքին։ Մայրը, երբ Մորիսն արդեն ութամյա մանուկ էր, ամուսնացել է երկրորդ անգամ, ընդունել երկրորդ ամուսնու՝ իրավաբան Ռենե Դրյուոնի ազգանունը։ Իր խնամակալի ազգանունն ընդունեց նաև Մորիսը, որի մանկությունն անցել է Նորմանդիայում։ Սովորել է Միշել դը Վանվե լիցեյում։ Նա զարմիկն է գրող, ժուռնալիստ, ֆրանսիական հակաֆաշիստական Դիմադրության շարժման հերոս Ժոզեֆ Կեսելի, ում հետ համագործակցելով՝ Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին ռուսերեն բնագրից թարգմանել է «Պարտիզանների երգը», որը դարձել էր  Դիմադրության շարժման ոչ պաշտոնական օրհներգը։ Մորիսն ինքն էլ Դիմադրության անդամներից էր, 1943 թվականին՝ որպես այդ շարժման ներկայացուցիչ, այցելել է Լոնդոն, մասնակցել BBC-ի «Պատիվ և հայրենիք» ծրագրին։
1948 թվականին Դրյուոնն արժանացավ Գոնկուրյան մրցանակի՝ իր «Համբավավոր ընտանիքներ» վեպի համար, որի շարունակությունը հանդիսացող ևս երկու հատոր հրատարակեց հետագայում։ Ֆրանսիական ակադեմիայի՝ 1966 թվականի դեկտեմբերին կայացած 30-րդ նստաշրջանում նա ընտրվեց այդ ակադեմիայի անդամ՝ հաջորդելով Ժորժ Դյուամելին։ 1985 թվականին էլ ընտրվեց ակադեմիայի մշտական նախագահ, բայց 1999 թվականին, նկատի առնելով իր տարիքը, գերադասեց հրաժարվել այդ պաշտոնից և փոխարենն առաջադրեց Էլեն Կառեր դ՛Անկոսին /օրիորդական ազգանվամբ՝ Զուրաբիշվիլի/, որը եղավ այդ պաշտոնում ընտրված առաջին կինը։ Հաջորդ տարում Մորիս Դրյուոնին ընտրեցին ակադեմիայի մշտական պատվո նախագահ, իսկ 2007 թվականի մարտի 2-ին՝ Անրի Թրուայայի վախճանվելուց հետո, նա, լինելով ակադեմիայի հնագույն անդամը, դարձավ այդ ակադեմիայի կաճառապետը։
Դրյուոնն այս պատիվներին ու պաշտոններին արժանացել է իր գիտական աշխատությունների համար, սակայն առավելապես հռչակվել է 1950-ական թվականներին յոթ հատորով հրատարակած «Նզովյալ արքաները» պատմական վեպերի շարքով։ Այդ վեպերի հիման վրա գրված սցենարները ֆրանսիական հեռուստատեսությունը նկարահանել ու ցուցադրել է 1972 թվականին՝ ապահովելով հսկայական հաջողություն, աշխարհով մեկ այդ երկերի միլիոնավոր տպաքանակով հրատարակություն և վաճառք։
2005 թվականին պատմավեպերը էկրանավորվել են ևս մեկ անգամ, ընդ որում՝ գլխավոր դերերում հանդես է եկել աշխարհահռչակ դերասանուհի Ժաննա Մորոն։ Ճանաչված գրող Ժորժ Մարտենը հավաստել է, որ Դրյուոնի պատմավեպերն են ներշնչել իրեն՝ գրելու «Սառույցի ու հրի երգը» վիպաշարը և նրան անվանել է «Ֆրանսիայի լավագույն պատմավիպասանը Ալեքսանդր Դյումա Հոր ժամանակներից ի վեր»։
Մանուկների համար Մորիս Դրյուոնը գրել է ընդամենը մեկ ստեղծագործություն՝ «Կանաչ բթամատերով տղան»։
1973-1974 թվականներին Մորիս Դրյուոնը պաշտոնավարել է որպես Ֆրանսիայի մշակույթի նախարար, 1978 թվականին ընտրվել Ֆրանսիայի խորհրդարանի պատգամավոր  Փարիզից։
Մարտական գնահատելի ծառայությունների և ստեղծագործական մեծ վաստակի համար Դրյուոնն արժանացել է ոչ միայն Ֆրանսիայի, այլև Մեծ Բրիտանիայի, Իտալիայի, Ռուսաստանի, Մալթայի, Արգենտինայի, Բելգիայի, Բրազիլիայի, Հունաստանի, Լիբանանի, Մարոկոյի, Մոնակոյի, Պորտուգալիայի, Սենեգալի, Թունիսի պետական բարձրագույն պարգևների՝ շքանշանների, մեդալների, ինչպես նաև՝ արվեստի բնագավառի մի շարք մրցանակների։ Նրան շնորհվել են Ռուսաստանի Դաշնության գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամի, Տորոնտոյի, Բոստոնի, Տիրանայի համալսարանների պատվավոր դոկտորի կոչումներ։
Մորիս Դրյուոնը վախճանվել է իր փարիզյան բնակարանում  2009 թվականի ապրիլի 14-ին՝ 91 տարեկան հասակում։
Հայերեն լույս են տեսել նրա,, Այս աշխարհի հզորները,, վեպը /,,Համբավավոր ընտանիքներ,, եռագրության առաջին մասն է և արժանացել է Գոնկուրյան մրցանակի/, ինչպես նաև՝ մի շարք նորավեպեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Գոնկուրյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մանկագիրներ
Մուրադ Մուրադյան (քաղաքական գործիչ)
Մուրադ Սահակի Մուրադյան, քաղաքական գործիչ, Հայաստանի Ազգային ժողովի նախկին պատգամավոր,
Կենսագրություն
Մուրադ Մուրադյանը ծնվել է 1957 թվականի օգոստոսի 4-ին Արմավիրի մարզի Մուսալեռ գյուղում ։ 1975-1977 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում։ 1994 թվականին ավարտել է Երևանի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտի առևտրի և հասարակական սննդի էկոնոմիկայի կառավարման ֆակուլտետը։ Ստացել է տնտեսագետի որակավորումը։ 1977-1979 թվականներին եղել է Մասիսի ստվարաթղթի կոմբինատի մեքենավար ։ 1979-1982 թվականներին եղել է Դաշտավան գյուղի կոլտնտեսության բրիգադավար։ 1982-1989 թվականներին եղել է «Հայկոոպ»-ի շրջկոոպի շինանյութի խանութի տնօրեն, իսկ 1989-1993 թվականներին եղել է Մասիսի կոշտ վառելիքի բազայի պետ։ 1996-1998 թվականներին եղել է Հայաստանի Պաշտպանության Նախարարության զինվորական առևտրի վարչության պետ։ 2000-2001 թվականներին եղել է Հայաստանի բնապահպանության նախարար։ 2003-2012 թվականներին եղել է «Արկամար» ՍՊԸ տնօրեն։ 1999-2000 թվականներին եղել է Ազգային Ժողովի պատգամավոր (թիվ 29 ընտրատարածք)։
Եղել է Ազգային Ժողովի պետական-իրավական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։ Եղել է «Կայունություն» խմբակցության անդամ։ Ոչ մի կուսակցության չի պատկանում։ 2012-2017 թվականներին եղել է Ազգային Ժողովի պատգամավոր (թիվ 16 ընտրատարածք)։ Եղել է Ազգային Ժողովի գյուղատնտեսական և բնապահպանական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։ Եղել է «Հանրապետական» (ՀՀԿ) խմբակցության անդամ, ՀՀԿ անդամ։ 2017 թվականի ապրիլի 2-ին ընտրվել է Ազգային Ժողովի պատգամավոր ՀՀԿ թիվ 5 ընտրատարածքի տարածքային ընտրական ցուցակով։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է, ունի երեք զավակ։
Ջեյ Կատլեր (բոդիբիլդեր)
Ջեյսոն Այզեկ Կատլեր (Jason Isaac Cutler, ), ամերիկացի նախկին պրոֆեսիոնալ բոդիբիլդեր։
Մասնագիտական կարիերայում չորս անգամ արժանացել է «Միստր Օլիմպիա» տիտղոսին (2006, 2007, 2009, և 2010)։