cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օրեգոն
Կրթություն
2013-2014 ուսումնական տարում պետության հանրակրթական և միջնակարգ դպրոցներում սովորել են 567,000 աշակերտներ: Գորրծում են 197 հանրակրթական դպրոցներ, որոնք պատկանում են 19 կրթական կազմակերպությունների: 2016 թ.-ին պետության ամենամեծ կրթօջախները եղել են Պորտլենդյան հանրային դպրոցները` 47,323 ուսանող, Սալեմ-Քեյզերի դպրոցը, որն ուներ 40565 սովորող, Beaverton դպրոցը, որն ուներ 39.625 սովորող, Հիլսբորոյի դպրոցական շրջան, որն ուներ 21.118 սովորող և Հյուսիսային Կլաչամասի դպրոցը, որն ուներ 17,053 սովորող:
Քոլեջներ և համալսարաններ
1990 թ. անցման շրջանում, երբ սահմանափակվում էր գույքահարկի մակարդակը, Օրեգոնը պայքարում էր բարձրագույն կրթության ֆինանսավորման համար: Այդ ժամանակից ի վեր Օրեգոնը կրճատեց իր բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների կրթական բյուջեն և այժմ մեկ ուսանողի պետական ​​ծախսերի չափով զբաղեցնում է 46-րդ տեղը երկրում: Այնուամենայնիվ, 2007 թ. Օրենսդրությունը ստիպեց ուսման վարձը տարեկան կտրվածքով բարձրացնել 3% -ով և ֆինանսավորել բուհական համակարգը : Օրեգոնը աջակցում է յոթ պետական ​​համալսարանների և մեկ մասնաճյուղի: Այդ մասնաճյուղը գտնվում է երեք պետական ​​հետազոտական ​​համալսարաններում. Eugene համալսարանը և Կորվալլիսում գտնվող Օրեգոնի պետական ​​համալսարանը (OSU), որոնք դասակարգվում են որպես շատ բարձր հետազոտական հաստատություններ: OSU- ն ԱՄՆ-ի պետական ​​բարձրագույն և ամենաակտիվ ընտրովի համալսարան է:
Պետության հովանավորության տակ կան 17 համայնքային քոլեջներ: Օրեգոնն ունի նաև բազմաթիվ մասնավոր քոլեջներ, որոնց մեծ մասը գտնվում են Պորտլենդի տարածքում:
Պորտլենդի համալսարանը և Marylhurst համալսարանը կաթոլիկ համալսարաններ են: Դրանք  Սուրբ Խաչի միաբանության, Հիսուսի և Մարիամի Սուրբ անունները կրող համալսարաններն են: Ռեդ Քոլեջը, Պորտլենդի խոշոր ազատական ​​արվեստի քոլեջը, Forbes-ի կողմից  2015 թվականին համարվել է  52-րդ լավագույն քոլեջը երկրում:
Պորտլենդում գտնվող այլ մասնավոր հաստատությունների թվում են Կոնկորդիա համալսարանը, Լեվիս և Կլարկ Քոլեջը (Lewis & Clark College), Մուլնոմա (Multnomah) համալսարանը, Պորտլենդի Աստվածաշնչյան քոլեջը (Warner Pacific College), Կասկադի քոլեջը (Cascade College), բնական բժշկության ազգային համալսարանը, արևմտյան ճեմարանը, աստվածաբանական դպրոցը: Խաղաղօվկիանոսյան համալսարանը գտնվում է Պորտլենդյան դաշտավայրում (Forest Grove):
Վիլամետի հովտում (Willamette Valley) կան շատ մասնավոր քոլեջներ., հարավում McMinnville- ը Լինֆիլդ Քոլեջի շենքն է, իսկ մոտակա Նոբբերգում գտնվում է Ջորջ Ֆոքսի համալսարանը:
Սալեմում գտնվում են երկու մասնավոր դպրոցներ` Վիլամետի համալսարանը (պետության ամենահին համալսարանը) և Կորբան համալսարանը (Corban University):
Սալեմի մոտ է գտնվում Ամերիկայի խոշորագույն հռոմեական կաթոլիկ սեմինարիաներից մեկը:
Լեբինոնում (Lebanon) գտնվում է պետության երկրորդ բժշկական դպրոցը, Խաղաղասիրական բժշկության քոլեջը (Northwest):
Էուջեն (Eugene) ունի երեք մասնավոր քոլեջներ` Հյուսիս-Արևմտյան Քրչիստոնեական Համալսարանը (Northwest Christian University), Նոր հույս (New Hope) քրիստոնեական քոլեջը և Գուտենբերգի քոլեջը:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրեգոն Կատեգորիա:1859 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի նահանգներ
Էդմոնդ Մակարյան
Էդմոնդ Էդուարդի Մակարյան (հուլիսի 25, 1987 թ. Երևան) հայ կոմպոզիտոր։ Հեղինակ է սիմֆոնիկ, կամերային, վոկալ ստեղծագործությունների, էստրադային երգերի, ֆիլմերի և հեռուստահաղորդումների երաժշտության։
Կենսագրություն
Էդմոնդ Մակարյանը ծնվել է Երևանում։ 2001թ. ավարտել է Հ.Դանիելյանի անվան արվեստի դպրոցը, 2003 թվականին՝ Երևանի թիվ 197 միջնակարգ դպրոցը։ 1996-2001 թթ. կոմպոզիցիայի դասերի է հաճախել Ս.Շաքարյանի, Ա.Սաթյանի, Ռ.Ասատրյանի, Մ.Ավանեսովի մոտ։ 2003-2007 թթ. ուսանել է Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի «Ձեռնարկությունների տնտեսագիտություն և կառավարում՝ կապի ճյուղում» ֆակուլտետում՝ ստանալով տնտեսագետի որակավորում, 2007-2011 թթ.՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի (ԵՊԿ) կոմպոզիցիայի բաժնում (ղեկ.` Ա. Սաթյան)։ 2012 թ. ավարտել է ԵՊԿ մագիստատուրան (ղեկ.` Ա. Սաթյան)։ 2008 թ. կազմակերպել է պատանի կոմպոզիտորների «Մարո» մրցույթը։ Հանդիսանում է Էդվարդ Միրզոյանի անվան պատանի կոմպոզիտորների համահայկական ամենամյա մրցույթի գեղարվեստական ղեկավարը (անցկացվում է 2014 թվականից)։ 2013 -2018 թթ․ վարել է Հայաստանի կոմպոզիտորների միության Հասարակայնության հետ կապերի բաժնի ղեկավարի պաշտոնը։ 2018 թվականից նույն կազմակերպության Համերգային-կազմակերպչական բաժնի ղեկավարն  է։ 2013 թվականից հանդիսանում է Հայաստանի կոմպոզիտորների միության, 2022 թվականից՝ Ալեքսանդր Սպենդիարյանի տուն-թանգարի գեղարվեստական խորհրդի անդամ։
2015 – 2016 թթ. եղել է Հայ մշակույթի, կրթության և գիտության զարգացման հիմնադրամի տնօրենը։ 2019 թվականից դասավանդում է Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանում։ 2022 թվականին երաժշտության դասեր է տվել «Զինվորի տուն» վերականգնողական կենտրոնում (հասարակական հիմունքներով)։
Հանրապետական և միջազգային մրցույթների դափնեկիր է։ 2017թ․ պարգևատրվել է ՀՀ մշակույթի նախարարության Ոսկե մեդալով։ 2020 թվականին Ռուսաստանի երաժշտական միության կողմից արժանացել է պատվոգրի՝ ժամանակակից կոմպոզիտորական արվեստի զարգացման գործում ունեցած նշանակալի ներդրման համար։ 2021 թվականին ՀՀ ՊՆ կից «Ֆիդայիններ» ռազմահայրենասիրական կազմակերպության կողմից արժանացել է «Մոնթե Մելքոնյան» մեդալի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:1987 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 25 ծնունդներ
Հայրապետովյան թատրոն
Հայրապետովյան թատրոն (Гайрабетовский театр), նախկին թատրոն Նոր Նախիջևանում (այժմ` Դոնի Ռոստովի Պրոլետարսկի շրջանի կազմում)։ Գտնվել է Բոլշայա Սադովայա փողոցի և Նիկոլաևյան նրբանցքի (այժմ` Սեմաշկոյի նրբանցք) խաչմերուկում։ Շենքը գոյատևել է 1862-1896 թվականներին։
Պատմություն
1862 թվականի աշնանը քաղաքագլխի նախաձեռնությամբ տեղի մեծահարուստ բնակիչներ Կ. Մ. Հայրապետովը, Ի. Ի. Գրիբանովը և Մ. Բ. Դրաշկովիչը կազմակերպեցին թատերական տնօրենություն` քաղաքում դրամատիկական թատրոնի շինարարություն կազմակերպելու նպատակով։ Թատրոնի շենքի շինարարությունը տևել է մեկ տարի։ Շենքը կառուցվել է Կարապետ Հայրապետովի և Մարկ Դրաշկովիչի միջոցներով` քաղաքի կողմից դրամական օժանդակության տրմամբ։ Նախարարությունը մերժել էր դրամական օժանդակություն տրամադրել մասնավոր անձանց, սակայն Հայրապետովն ու Դրաշկովիչը դատական հայց էին ներկայացրել և շահել գործը։
Հայրապետովյան թատրոնը բացվել է 1863 թվականի հունիսի 23-ին։ Նույն թվականին այնտեղ հանդես է եկել ռուս դերասան Միխայիլ Շչեպկինը։
1882 թվականին վաճառական, Ռոստովի ծխախոտի ֆաբրիկայի սեփականատեր Վ. Ի. Ասմոլովը կառուցեց քաղաքում առաջին քարե թատրոնը, որը դարձավ մրցակից Հայրապետովյան հին թատրոնին։ Հայրապետովյան թատրոնի սեփականատերերը կարծում էին, որ իրենք քաղաքային իշխանության հետ կնքել են այնպիսի պայմանագիր, ըստ որի` Ռոստովում ոչ ոք իրավունք չուներ կառուցելու այլ թատրոն։ Ռոստովի ղեկավարությունը գնաց փոխզիջման և նոր թատրոնն անվանեց Ասմոլովի համերգային դահլիճ։ 1883 թվականի հոկտեմբերի 19-ին կայացավ Ասմոլովյան թատրոնի բացումը, և հանդիսատեսը լքեց Հայրապետովյան թատրոնը։ Նրա փայտե շենքը կանգուն մնաց մինչև 1896 թվականը, որից հետո քանդվեց։
1897 թվականին, նախկին թատրոնի տեղում, անվանի ճարտարապետ Ալեքսանդր Պոմերանցևի նախագծով սկսվեց Քաղաքային դումայի շենքի շինարարությունը։
Ճարտարապետություն
1862 թվականին բացված Հայրապետովյան թատրոնը գտնվում էր ցածր փայտե գերանաշեն շենքում։ Հանդիսասրահում բազկաթոռների 22 շարք էր, թատերահարկի երկու օթյակ և երեք պատշգամբ։
Դեպի պատշգամբ տանում էր երկու շրջադարձով սանդուղքը փողոցից, շենքի ձախ կողմում։ Պատշգամբում կար նստարանների 4 շարք։ Պատշգամբի նստատեղերը համարակալված չէին։ Այնտեղ կարող էր տեղավորվել 420 մարդ։ Բեմը փոքր էր և անհարմար։ Բեմի հետնամասում կար երկու շարք հարդասենյակ, որոնց հնարավոր էր հասնել նեղ անցումներով։ Դեպի կուլիսներ ելքն անցնում էր բուֆետային սենյակով։ Թատրոնի շենքի հետնամասում կար ևս մեկ ելք, որից հազվադեպ էին օգտվում։
Նվագախմբի համար նախատեսված հատվածում կարող էր տեղավորվել մինչև 15 երաժիշտ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի թատրոններ
Ահմադխան Աբու-Բաքար
Ահմադխան Աբու-Բաքար (Ահմադխան Աբաքարով, ), դաղստանցի խորհրդային արձակագիր, թատերագիր, բանաստեղծ, հրապարակախոս, սցենարիստ։ Ծագումով քուբաչի է (քուբուչիները Դաղստանում ապրող ցեղերից են)։ Գրել է դարգիներեն։ Համարվում է դարգին առաջին պրոֆեսիոնալ թատերագիրը։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1931 թվականի դեկտեմբերի 12-ին, Դաղստանի ԻՍՍՀ Քուբաչի աուլում։ Ավարտել է Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտը, ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիայի կոմիտեին առընթեր սցենարական դասընթացները։ Աշխատել է որպես հանրապետական «Ленинское знамя» թերթի թղթակից, հետագայում՝ խմբագիր։ 1965 թվականից Դաղստանի գրողների միության պատասխանատու քարտուղարն էր։ Գրական ասպարեզ է իջել «Հրացոլք» (1954) բանաստեղծությունների ժողովածուով։ Գրել է վիպակներ՝ «Թեմիր–Բուլաթ» (1957), «Հուշարձան ճանապարհի մոտ» (1958)... Նրա «Դարգին աղջիկներ» վիպակը (1958) թարգմանվել է ռուսերեն, ֆրանսերեն, անգլերեն, գերմաներեն, իսպաներեն, լեհերեն։
ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ էր 1957, ԽՍՀՄ ժուռնալիստների միության անդամ՝ 1980, ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ՝ 1978 թվականից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
(932) Հուվերիա
(932) Հուվերիա (Hooveria), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1920 թվականի մարտի 23-ին Յոհան Պալիսայի կողմից Վիեննայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,419589 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1998 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6394 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1374,71 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,261874 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,12° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին ։
ԱՄՆ և Կանադա. տնտեսություն, քաղաքականություն, մշակույթ
Պատմություն
Հանդեսը հիմնվել է 1970 թվականին «ԱՄՆ. տնտեսություն, քաղաքականություն, գաղափարախոսություն» («США — экономика, политика, идеология») վերնագրով։
1976 թվականին տպաքանակը կազմում էր 34 հազար նմուշ, իսկ 1985 թվականին՝ 29,5 հազար։ Առաջին գլխավոր խմբագիրն էր Վալենտին Բերեժկովը։
Ժամանակակից անվանումը հանդեսը կրում է 1999 թվականից։ Երկար ժամանակ հանդեսի գլխավոր խմբագիրն էր պ.գ.թ. Էդուարդ Իվանյանը։
Հանդեսը շարունակում է բարձր հեղինակություն վայելել և ընդգրկված է Ռուսաստանի Կրթության և գիտության նախարարության ԲՈՀ ռուսական գիտական հանդեսների ցանկի մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի հանդեսներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գիտական հանդեսներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ԿԳՆ ԲՈՀ հանդեսներ Կատեգորիա:ՌԳԱ ԱՄՆ և Կանադայի ինստիտուտ
The Crystal Method
The Crystal Method, ամերիկյան էլեկտրոնային երաժշտական դուետ` Կեն Ջորդանի և Սքոտ Քիրքլենդի մասնկացությամբ ։ The Prodigy, Fatboy Slim, The Chemical Brothers և այլ երաժիշտների հետ հանդիսանում են ԲիգԲիթ ժանրի պիոներները։ Առավել հայտնի են դարձել Legion of Boom ալբոմի թողարկումից հետո, որը առաջին շաբաթվա ընթացքում վաճառվել է 25,000 օրինակով։ The Crystal Method-ի կատարումներն ակտիվորեն օգտագործվել են մի շարք հայտնի հոլիվուդյան ֆիլմերում և համակարգչային խաղերում։
Կենսագրությունը
Չնայած Կենը և Սքոթը ծննդով Նևադայից են, այնուհանդերձ խումբը ստեղծվել է Լոս Անջելեսում, Կալիֆոռնիայում։ Խումբը իր ստեղծագործությունների մեծ մասը ստեղծել է վարձակալված տան ռումբապաստանում, որից հետո տեղափոխել են իրենց ստուդիան ավտոտնակ։
Օքսանա Միսինա
Օքսանա Միսինա (Окса́на Анато́льевна Мы́сина, ), ռուսական թատրոնի և կինոյի դերասանուհի, թատերական ռեժիսոր, ռադիոհաղորդավարուհի, երգչուհի, «ОКСи-РОКс» խմբի հիմնադիրը։
Կենսագրություն
Ավարտել է Գնեսինների անվան երաժշտական ուսումնարանը՝ սովորելով ալտի դասարանում։ 1986 թվականին ավարտել է Մ. Ս. Շչեպկինի անվան բարձրագույն թատերական ուսումնարանը (Միխայիլ Ցարևի կուրս)։ Ամուսնացած է Ջոն Ֆրիդմանի հետ, ով ամերիկացի լրագրող և թատերական քննադատ է։ Ներկայումս ղեկավարում է թատերական ստուդիայի խումբ Բուլգակովի տանը։
«Այնտեղ, որտեղ վերջանում են բառերը…» հաղորդման վարողն է, որը հեռարձակվում է «Օրֆեյ» ռադիոյով։
Հայացքներ ու ակտիվություն
Օքսանա Միսինան բազմիցս մասնակցել է զանգվածային բողոքի ակցիաների, այդ թվում՝ «Հանուն արդար ընտրությունների» , «Երթ սրիկաների դեմ»  և «Խաղաղության երթ» ։ 2014 թվականին  եղել է «Ճշմարտության երթի», իսկ 2015 թվականին՝ «Հանուն կառավարության փոփոխության» հանրահավաքի վարողը ։ Հանդես է եկել «Ճահճային գործի» և «Pussy Riot» խմբի մասնակիցներին ազատություն տալու օգտին ։ Մասնակցել է «Մտավորականության կոնգրեսին ընդդեմ պատերազմի, Ռուսաստանի ինքնամեկուսացման և տոտալիտարիզմի վերականգնման»  ։ 2013 թվականին Մոսկվայի քաղաքապետի ընտրություններին սատարել է Ալեքսեյ Նավալնիին  ։
2011 թվականին դերասանուհին ստորագրել է «Մշակույթի գործիչներին ուղղված նամակը», որում պուտինյան ռեժիմը բնութագրում է որպես «խորապես արատավոր, անբարոյական և անընդունելի»   ։ 2014 թվականին «Դեկտեմբերի 12-ի կլոր սեղան» բանավիճային հրապարակի մյուս մասնակիցների հետ հրապարակել է «Երկրի իրավիճակի, քաղաքացիական հասարակության և քաղաքական վերնախավի պատասխանատվության մասին հայտարարությունը», որում նշվում էր, որ Ռուսաստանում «կատարվում է անցում տոտալիստական ռեժիմի ֆաշիստական տիպին»   ։
Ստեղծագործություններ
1994-2001 թվականներին խաղացել է Նոր դրամատիկական թատրոնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ Կատեգորիա:Թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Լևենս
Լևենս (Levens), համայնք Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում՝ Պրովանս-Ալպեր-Լազուրե ափ երկրամասի Ծովափնյա Ալպեր դեպարտամենտում ։ Մինչև 2015 թվականի մարտը կոմունան վարչականորեն հանդիսանում էր Լևենս լուծարված կանտոնի վարչական կենտրոն (Նիսի շրջան)։
Կոմունայի տարածքը կազմում է 29,85 կմ², 2006 թվականին բնակչությունը կազմել է 4427 մարդ բացահայտ աճի միտումով, 2012 թվականին՝ 4761 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 159,5 մարդ/կմ²։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2011 թվականին կազմել է 4709 մարդ, 2012 թվականին՝ 4761 մարդ ։
Բնակչության թվաքանակի դինամիկան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Բոեդո (շրջան, Բուենոս Այրես)
Բոեդո (Boedo), Արգենտինայի մայրաքաղաք Բուենոս Այրեսի շրջաններից մեկը։ № 5 համայնքի բաղկացուցիչ մասն է կազմում ; Զբաղեցնում է մոտավորապես 2,61 քառակուսի կիլոմետր տարածք; Բնակչության թվաքանակը 2001 թվականի տվյալներով եղել է 45.563, բնակչության խտությունը կազմել է 17.457 մարդ / կմ² ։ Շրջանը և նրա մեջտեղով անցնող Ավենիդա Բոեդո պողոտան կոչվել են 19-րդ դարի ազատագրական շարժման կարկառուն գործիչներից մեկի՝ փայլուն իրավաբան, Բուենոս Այրեսի պրովինցիայի պատգամավոր, հետագայում՝ Տուկումանի օրենսդիր մարմնի՝ կոնգրեսի փոխնախագահ, դոկտոր Մանուել Բոեդո Խոակինի անունով։ Ավենիդա Բոեդոյի և Սան Խուան փողոցի անկյունում է գտնվում Esquina Homero Manzi շենքը, որը հայտնի է նրանով, որ այդտեղ պարբերաբար անց են կացում արգենտինական տանգոյի փառատոներ։ Շրջանին ճանաչում ու համբավ է բերել նաև 1920-ական թվականներին այստեղ գործած «Բոեդո» գրական խմբակը, որին անդամակցել են սոցիալիստական հայացքներ ունեցող արգենտինացի և ուրուգվայցի անվանի գրողներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բուենոս Այրես Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Ֆինլանդիայի նախագահ
Ֆինլանդիայի նախագահը պետության ղեկավարն է։
Ֆինլանդիայի նախագահի պաշտոնը հիմնադրվել է 1919 թվականին։ 2012 թվականի մարտի 1-ից այդ պաշտոնը զբաղեցնում է Սաուլի Նինիստոն, որը հաղթել է 2012 թվականի փետրվարի 5-ի նախագահական ընտրություններում և երկրորդ անգամ վերըտրվել՝ 2018 թվականի հունվարի 28-ի ընտրություններում ։
Ընտրության կանոններ
Ընտրության կանոնները սահմանվել են Ֆինլանդիայի Սահմանադրությամբ, որն ուժի մեջ է մտել 2000 թվականի մարտի 1-ից:
Ֆինլանդիայի Հանրապետության նախագահն ընտրվում է ուղղակի համաժողովրդական քվեարկությամբ: Իրադարձությունների բնականոն ընթացքի դեպքում նախագահական ընտրություններն անցկացվում են 6 տարին մեկ։ Գործող նախագահի պարտականությունների կատարման անհնարինության դեպքում նոր նախագահն ընտրվում է հնարավորինս սեղմ ժամկետում:
Երկրի նախագահ կարող է դառնալ միայն ֆինլանդացին։ Նույն անձը կարող է նախագահ ընտրվել ոչ ավելի, քան երկու հաջորդական ժամկետով։
Նախագահի թեկնածու կարող է առաջադրել այն քաղաքական կուսակցությունը, որը խորհրդարանում առնվազն մեկ տեղ է ստացել նախորդ ընտրություններում, կամ ընտրողների առնվազն 20 000 ձայն։
Եթե առաջադրվել է միայն մեկ թեկնածու, ապա նա նախագահ է դառնում առանց քվեարկության։ Հակառակ դեպքում քվեարկության առաջին փուլը տեղի է ունենում հունվարի երրորդ կիրակի օրը։ Եթե թեկնածուներից մեկը հավաքում է 50% + 1 ձայն, նա դառնում է նախագահ։ Հակառակ դեպքում 3 շաբաթ անց նշանակվում է քվեարկության երկրորդ փուլ, որին մասնակցում են առաջին փուլում ամենաշատ ձայներ հավաքած երկու թեկնածուները: Երկրորդ փուլում ամենաշատ ձայներ հավաքած թեկնածուն հաղթում է։ Ձայների հավասարության դեպքում ընտրությունների արդյունքները որոշվում են վիճակահանությամբ։
Նոր նախագահը պաշտոնը ստանձնում է ընտրություններին հաջորդող ամսվա առաջին օրը (փետրվարի 1-ին կամ մարտի 1-ին)՝ ժամը 12:00-ին հանդիսավոր ելույթ ունենալով խորհրդարանի առջև: Դրանից հետո (ժամը 12։20-ի սահմաններում) սկսվում են նոր նախագահի լիազորությունները և ավարտվում նախորդի լիազորությունները։
Երդում
Երդման տեքստն ամրագրված է Ֆինլանդիայի Սահմանադրության 56-րդ հոդվածով։
Նստավայր
Ֆինլանդիայի նախագահն ունի երեք պաշտոնական նստավայր՝ նախագահական պալատ և Մանթյունիեմի (Հելսինկիում), ինչպես նաև ամառային նստավայր՝ Կուլտարանտա (Նաանտալիի մոտ)։
Աշխատավարձ
2012 թվականից ի վեր նախագահի աշխատավարձը կազմում է տարեկան 160 հազար եվրո: Նախագահը նաև ստանում է շուրջ 200 հազար եվրո հանդիպումների և ներկայացուցչական այլ կարիքների կազմակերպման համար: Ֆինլանդիայի և արտերկրի պետական այցերի, ինչպես նաև այլ հանդիպումների համար 2012 թվականին հատկացվել է 2,9 միլիոն եվրո: 2012 թվականի ընդհանուր նախահաշիվը կազմել է 19 միլիոն եվրո (2011 թվականին՝ 21,8 միլիոն եվրո) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆինլանդիայի նախագահներ Կատեգորիա:Նախագահների ցանկեր
Տագանրոգի պոլիտեխնիկական թանգարան
Տագանրոգի պոլիտեխնիկական թանգարան, Հարավային դաշնային օկրուգի Տագանրոգի տեխնոլոգիական ինստիտուտի պոլիտեխնիկական թանգարան (Таганрогский политехнический музей / Политехнический музей ТТИ ЮФУ), գիտատեխնիկական թանգարան, որը գտնվում է ՌԴ Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում, Հարավային դաշնային օկրուգի Տագանրոգի տեխնոլոգիական ինստիտուտի (ՀԴՕ ՏՏԻ) տարածքում։
Թանգարանի մասին
Թանգարանի հանդիսավոր բացումը տեղի է ունեցել Տագանրոգի ռադիոտեխնիկական ինստիտուտի (ՏՌՏԻ, այժմ` համալսարան, ՏՌՏՀ) 50-ամյակի օրը` 2002 թվականի սեպտեմբերի 12-ին, «Բ» մասնաշենքում` լրագրող Օլեգ Նաբոկովի ջանքերով։ Բացման արարողության ժամանակ կարմիր ժապավենը կտրել են Տագանրոգի քաղաքապետ Սերգեյ Շիլոն, ՏՌՏՀ-ի ռեկտոր Վլադիսլավ Զախարևիչը և Օլեգ Նաբոկովը ։
Տագանրոգի պոլիտեխնիկական թանգարանը առաջիններից մեկն է հրավիրվել ICOM-ի (Թանգարանների միջազգային խորհուրդ) ռուսաստանյան կոմիտեի գիտատեխնիկական թանգարանների ասոցիացիա, իսկ նրա հիմնադիր և տնօրեն Օլեգ Նաբոկովը ընտրվել է այդ կազմակերպության ղեկավարության կազմի անդամ ։
Թանգարանի ցուցադրություն
Թանգարանի ցուցադրությունը ներկայացնում է գիտության և տեխնիկայի այն ուղղությունների զարգացման պատմությունը, որոնցից ապագա մասնագետներ է նախապատրաստում Տագանրոգի տեխնոլոգիական ինստիտուտը.
Թանգարանի մի շարք տաղավարներ և ցուցափեղկեր նվիրված են ՏՌՏԻ/ՏՌՏՀ/ՏՏԻ-ի նշանավոր ղեկավարների և գիտնականների կյանքին ու գործունեությանը։ Նրանցից են ՏՌՏԻ-ի առաջին տնօրեն Կոնստանտին Շապոշնիկովը, Վիկտոր Բոգդանովը, Անատոլի Կալյաևը, Ալեքսեյ Խարինը, Ալեքսանդր Սոլովյովը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տագանրոգի թանգարաններ Կատեգորիա:Թանգարաններ այբբենական կարգով
(933) Սյուզի
(933) Սյուզի (Susi), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1927 թվականի փետրվարի 10-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,367682 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,975 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7604 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1330,71 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,270532 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,54° անկյուն։
Սյուզի աստերոիդը պատկանում է Էրիգոնեի աստերոիդների ընտանիքին, որը տեղաբշխված է հիմնական աստերոիդների գոտում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էրիգոնեի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1927 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Փոինթ Հոփ
Փոինթ Հոփ (Point Hope, ալ.-ին․՝ Tikiġaq), «քաղաքի» (city) կարգավիճակով բնակավայր ԱՄՆ Ալյասկա նահանգի Նորթ Սլոփ շրջանում։ Գտնվում է համանուն հրվանդանի ափին, որը հյուսիսից սահմանակից է Կոցեբուեի ծոցին։ Բնակչության մեծամասնությունը տիկիգագմիութներ (էսկիմոսների ճյուղ) են։
Աշխարհագրություն և կլիմա
Բնակավայրը գտնվում է նահանգի հյուսիսարևմտյան մասում՝ ամբողջությամբ զբաղեցնելով համանուն հրվանդանը։ Հյուսիսից, արևմուտքից և հարավից այն ողողում են Չուկոտի ծովի ջրերը (սառույցից ազատ է հունիսի վերջից մինչև սեպտեմբերի կեսերը), արևելքից ցամաքին միացված է ցամաքալեզվակով, որի լայնությունը ամենանեղ հատվածում հազիվ հասնում է 400 մետրի։ Պաշտոնապես քաղաքի տարածքը 16,6 կմ քառակուսի  է, որից 0,3 կմ քառակուսին զբաղեցնում են բաց ջրային տարածքները։ Ընդ որում, ըստ էության, բոլոր բնակիչներն ապրում են ուղղանկյուն թաղամասում, որի չափերը կազմում են մոտավորապես 600 մ և 1000 մ։ Այս գոտին գտնվում է ծովի մակարդակից ընդամենը 1-2 մետր բարձրության վրա, ուստի այն ենթակա է հեղեղումների, որպես տարհանման կետ օգտագործվում է մոտակա Բիկոն բլուրը, որի բարձրությունը 14 մետր է, և որի ուղղությամբ կառուցված է ամրացված ճանապարհը։ Քաղաքը սպասարկում է համանուն օդանավակայանը.
Փոինթ Հոփում միջին տարեկան խոնավությունը կազմում է 76,7 %․ ամենախոնավ ամիսը դեկտեմբերն է (82 %), ամենաչորայինը՝ ապրիլը (71 %) ։
Պատմություն
Ներկայիս քաղաքի տեղում եղած բնակավայրի մասին առաջին հիշատակումները վերաբերում են 1861 թվականին, երբ այն նկարագրել է նավապետ Պյոտր Տիխմենևը Տիեկագագմիուտ անունով, և շուտով այս գյուղը ռուսական քարտեզների վրա նշվել է որպես Տիեկագա։ Այնուհետև այնտեղ ապրել են էսկիմոսները, որոնք իրենք իրենց բնակավայրը կոչել են Տիկարակ կամ Տիկիգակ, ինչը նշանակում էր « ցուցամատ »: Իսկապես, հրվանդանը, որի վրա այն գտնվում է, եռանկյունաձև է և դուրս է գալիս ծով մոտ 20 կիլոմետր, իսկ «եռանկյան հիմքը» մոտ 15 կիլոմետր է։
1958 թվականին ԱՄՆ կառավարությունը որոշել է տարածաշրջանում իրականացնել «խաղաղ» միջուկային պայթյուն՝ ջերմամիջուկային զենքի փորձարկում՝ «Մարտակառք» նախագիծը, որի համար առաջարկվել է գյուղը վերաբնակեցնել, քանի որ այն պետք է ավերվեր պայթյունի հետևանքով։ Պայթյունը նախատեսվել է Փոինթ Հոփից մոտ 48 կիլոմետր հեռավորության վրա, և արդյունքում պետք է առաջանար խորը ծովածոց, որը կարող էր օգտագործվել տարեկան երեք ամիս։ Հակապատերազմական և բնապահպանական ակտիվիստները կարողացել են կանխել գյուղի ավերումը և բուն փորձությունը.
1966 թվականի հունվարի 5-ին Փոինթ Հոփ բնակավայրն ստացել է «քաղաքի» (city) կարգավիճակ։
Ժողովրդագրություն
1930 -ական թվականներից սկսած գյուղի բնակչությունը անընդհատ, թեև շատ անհավասար, աճում էր, միայն 2000 -ականներին բնակիչների թիվը սկսեց նվազել։
2000 թվականի մարդահամարի ժամանակ Փոինթ Հոփն ուներ 757 մարդ, 186 տնտեսություն և 151 ընտանիք։ Ռասայական կազմը սպիտակ էր՝ 8.72%, սևամորթ / աֆրոամերիկացի՝ 0.13%, բնիկ ամերիկացի (հիմնականում էսկիմոս)՝ 87.05%, ասիական՝ 0.13%, այլ՝ 0.13%, խառը ցեղ՝ 3.83%, իսպանախոս (ցանկացած ռասա)՝ 1.72%:
Տնային տնտեսությունների 50% -ը ամուսնական զույգեր էին, ովքեր ապրում էին միասին, 19.4% -ը կանայք էին`ընտանիքի գլուխներ առանց ամուսինների, 18.3% -ը` ընտանիք։ Միջին ընտանիքը բաղկացած էր 4,5 մարդուց։ Բնակչության 42.5% -ը մինչև 18 տարեկան էին, 11.6% -ը ՝ 18-24 տարեկան, 26% -ը՝ 25-44 տարեկան, 14.7% -ը՝ 45-64 տարեկան, իսկ քաղաքի բնակիչների 5.2% -ը՝ 65 -ից բարձր, քաղաքացու միջին տարիքը 22 էր։ 100 իգական սեռի ներկայացուցիչներին բաժին էր ընկնում 122,6 տղամարդ, իսկ 100 չափահաս կնոջը՝ 118,6 համադրելի տարիքի տղամարդ։
Ընտանիքի միջին եկամուտը կազմում էր տարեկան 63,125 դոլար, իսկ ընտանիքի եկամուտը՝ 66,250 դոլար։ Տղամարդիկ միջինում վաստակում էին 41,750 դոլար տարեկան, կանայք՝ 35,625 դոլար, մեկ շնչի հաշվով եկամուտը՝ տարեկան 16,641 դոլար։ Ընտանիքների 13.9% -ը և Փոինթ Հոփի բնակիչների 14.8% -ն ապրում էին աղքատության շեմից ցածր, այդ թվում՝ անչափահասների 17.3% -ը և թոշակառուների 16.2% -ը։
2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով, Փոինթ Հոփում կար 674 մարդ՝ 352 տղամարդ և 322 կին; Նրանցից 190 -ը 15 տարեկանից ցածր էին, իսկ 42 -ը՝ 65 -ից բարձր, քաղաքի բնակչի միջին տարիքը 26 տարի էր։ Ռասայական կազմը սպիտակ էր՝ 5,79%, սև / աֆրոամերիկացի՝ 0,45%, բնիկ ամերիկացի (հիմնականում էսկիմոս) 89,47%, այլ 0,15%, խառը ցեղ՝ 4,15%, իսպանախոսներ (ցանկացած ռասա)՝ 1,93% ։
2012 թվականին մոտավորապես 695 մարդ էր ապրում Փոինթ Հոփում ՝ 52,3% տղամարդիկ և 47,7% կանայք։ Քաղաքի բնակչի միջին տարիքը 25,3 տարի էր, իսկ Ալյասկայի միջինինը `35,3 տարի։ Տնային տնտեսության միջին եկամուտը կազմում էր տարեկան 80,503 դոլար, Ալյասկայի միջին հաշվով `67,712 դոլար; մեկ շնչի հաշվով եկամուտ `տարեկան 23,486 դոլար։ Նախնիների ծագումը՝ Գերմանացիներ`2.1%, գ` 1.8%, Սև Աֆրիկայից մարդիկ`1.6%: 15 տարեկանից բարձր բնակիչների հարցումը ցույց է տվել, որ նրանցից 48,2% -ը ամուսնացած չեն և երբեք մեկում չեն եղել, 31,6% -ը ամուսնացած են և միասին են ապրում, 2,4% -ը ամուսնացած են, բայց ապրում են առանձին, 8, 9% -ը՝ այրի, և 8.9% -ը՝ ամուսնացած։ բաժանված. Փոինթ Հոփի բնակիչների 3.4% -ը ծնվել են Միացյալ Նահանգներից դուրս, իսկ Ալյասկայի միջին ցուցանիշը`6.4% :
Մոտավոր հաշվարկներով 2013 թվականին 683 մարդ էր ապրում Փոինթ Հոփում։ Գործազրկությունը կազմել է 5,2%, Ալյասկայի միջինը՝ 5,9% :
Նիլ Ֆիլատովի հուշարձան (Մոսկվա)
Նիլ Ֆիլատովի հուշարձան (Памятник Нилу Филатову), հուշարձան Ռուսաստանի մայրաքաղաք Մոսկվայում։ Տեղադրվել է 1960 թվականին Դևիչյե դաշտի պուրակում։ Հուշարձանի հեղինակներն են քանդակագործ Վ. Ե. Ցիգալը, ճարտարապետներ Գ. Ի. Գավրիլովը, Ե. Ի. Կուտիրևը ։ Հուշարձանն ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ ։
Նկարագրություն
Սև գրանիտից պատրաստված 2,5 մ բարձրությամբ պատվանդանի վրա տեղադրված է 3,5 մ բարձրությամբ  բրոնզե քանդակը։ Ֆիլատովը պատկերված է աշխատելիս, իր մասնագիտության բոլոր պարագաներով։ Նա կանգնած է ամբողջ հասակով, իսկ ձախից, սեղմվելով նրա ձեռքին, նստած է մերկ փոքրիկ տղան։ Բժիշկը կարծես հենց նոր է ավարտել հիվանդ երեխայի զննումը և խոր մտածմունքի մեջ է։ Նրա դեմքը լուրջ է, հանգիստ և մի քիչ թախծոտ։ Հայացքն ուղղված է դեպի երեխան, սակայն, թվում է, անցնում է նրա կողքով ։
Հուշարձանի տեղադրման վայրն անհնար է դարձնում նրա դիտումը հեռվից։ Շրջակա ծառերի պատճառով դիտողը միշտ գտնվում է բավական մոտ, որպես կանոն, արձանի ճակատային կողմից։ Այս առանձնահատկությունը հաշվի է առել քանդակագործը։ Նա փորձել է լուծել Ֆիլատովի գլխի և դեմքի լավագույն ընկալման խնդիրը ։
Այս հուշարձանի ընդհանուր մարդասիրությունն արտացոլվում է նաև պատվանդանի մակագրությամբ. «Երեխաների ընկեր Նիլ Ֆեոդորովիչ Ֆիլատովին։ 1847-1902» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1960 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Մոսկվայի հուշարձաններ
Պֆորցհայմ
Պատմություն
Քաղաքի ներկայիս տարածքում շուրջ երկու հազար տարի առաջ հին հռոմեացիները բնակավայր են հիմնել։ Իր տարեգրության ընթացքում Պֆորցհայմը երկու անգամ հիմնիվեր ավերվել է. 1789 թվականին՝ հրդեհի, 1945 թվականին՝ դաշնակից զորքերի օդուժի ռմբակոծությունների հետևանքով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի համայնքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բադեն-Վյուրթեմբերգի բնակավայրեր
Անդրե Չալիշիր
Անդրե Չալիշիր (André Calisir, ), հայ ֆուտբոլիստ, շվեդական «Գյոտեբորգ» ակումբի և Հայաստանի հավաքականի պաշտպան ։
Ակումբային կարիերա
Շվեդիայի առաջնությունում իր նորամուտը նշել է 2010 թվականի մայիսի 9-ին ՝ «Էրեբրու» ակումբի դեմ խաղում, որի 59-րդ րոպեին փոխարինել է Յուսիֆ Արուբային։ 2011 թվականի մրցաշրջանի ընթացքում վարձավճարով տեղափոխվել է երկրորդ դիվիզիոնի «Յոնչյոպինգս Սյոդրա» ակումբ։ Վարձավճարային պայմանագրի ժամկետի ավարտից հետո ակումբի հետ կնքել է լիարժեք պայմանագիր։ 2015 թվականին «Յոնչյոպինգսը» դարձել է երկրորդ դիվիզիոնի հաղթող և անցել բարձրագույն լիգա։ 2017 թվականի մրցաշրջանի արդյունքում թիմը վերադարձել է երկրորդ լիգա՝ զիջելով փլեյ-օֆֆի խաղերում, իսկ Անդրե Չալիշիրը հեռացել է ակումբից և տեղափոխվել «Գյոտեբորգ»։
Կարիերան հավաքականում
Իր ֆուտբոլային կարիերայի սկզբում Անդրե Չալիշիրը հանդես է եկել Շվեդիայի մինչև 19 տարեկանների հավաքականում։
2018 թվականի մայիսին առաջին անգամ հրավիրվել է Հայաստանի հավաքական՝ մասնակցելու Մալթայի և Մոլդովայի հավաքականների դեմ ընկերական խաղին։ Հունիսի 4-ին կատարել է իր նորամուտը հավաքականում՝ մասնակցելով Մոլդովայի հավաքականի դեմ ողջ խաղին։
Անձնական կյանք
Չելիշիրի հայրը ազգությամբ ասորի է, ով ծնվել է Թուրքիայում, իսկ մայրը հայ է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գյոթեբորգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Յուրգորդենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հայաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ստոկհոլմ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ
Արշակ Օհանյան
Արշակ Տիգրանի Օհանյան, հայ դերասան, գեղանկարիչ։
Կենսագրություն
Արշակ Օհանյանը ծնվել է 1956 թվականին Կիրովականում (այժմ` Վանաձոր)։ Ավարտել է Երևանի Կինոդերասանի դպրոց-ստուդիան, ապա` Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը։ 1985 թվականից աշխատել է Երևանի Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնում  ։
(934) Թուրինգիա
(934) Թուրինգիա (Thuringia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1920 թվականի օգոստոսի 15-ին Վալտեր Բաադեի կողմից Բերգդորֆում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1920 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Վալտեր Բաադեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Յակուբ Սաննու
Աբու Նադդարա (أبو نظارة՝ ակնոցավոր), ի ծնե անունը՝ Յակուբ Սաննու, ), բանաստեղծ, երգիծաբան, հրապարակախոս, Եգիպտոսի ազգային թատրոնի հիմնադիր (1873)։ Արաբական վերածննդի նշանավոր գործիչ է, արաբական հրապարակախոսության հայտնի դեմքերից մեկը։ Ծագումով ղպտի։
Կենսագրություն
Յակուբը եգիպացի հուդայական էր, ով ծնվել էր եգիպտացի մոր և իտալացի հոր ընտանիքում։ Հայրն աշխատում էր Յանկեն արքայազնի մոտ, ով Եգիպտոսի ու Սուդանի խեդիվ Մուհամմադ Ալի փաշայի թոռն էր։ Տասներեք տարեկանում պատանի Յակուբը գրում է առաջին բանաստեղծությունը՝ արաբերենով, և կարդում արքայազնի առաջ։ Տաղանդավոր պատանին հետաքրքրում է նրան։
Յակուբը ստանում է ավանդական հրեական կրթություն և պատանի հասակում ուսումնասիրել է եվրոպական լեզուներ։ Փաշայի հովանավորության շնորհիվ նա իր բանասիրական կրթությունն ավարտում է Իտալիայի Լիվոռնո քաղաքում, ուր սովորում է լեզուներ և արվեստներ։ Եգիպտոս վերադառնալով սկսում է դասավանդել լեզուներ և իր հոդվածներով հանդես գալիս անգլիական տիրապետության դեմ։
Ստեղծագործություն
Սաննուն հետաքրքրված էր թատրոնով և 1870 թվականին Եգիպտոսում բացում է առաջին պրոֆեսսիոնալ դրամատիկական թատրոնը արաբերեն խոսակցական լեզվով։ Շատ կարճ ժամանակում նա գրում է 32 պիես, որտեղ նա ծաղրում էր տգետներին, կոպիտ փաշաներին և ֆեոդալներին։ Դրանով իսկ Սաննուն իր դերն է խաղում լուսավորականության և ռեֆորմների պայքարի համար։ Սանուին գնահատում է Իսմայիլ խեդիվը, ով եվրոպականացմանն կողմնակից էր և անգամ տալիս է նրան «Եգիպտոսի Մոլիերի» տիտղոսը։
Սակայն «Եգիպտոսի Մոլիերին» հետաքրքրում էր ոչ միայն թատրոնը, նա նաև հասարակական կյանքով էր հետաքրքրվում։ Իր աշակերտների շարքում ֆրանսերեն սովորելու եղել են ալ-Աֆղանին և Մուհամմադ Աբդոն։ Շուտով Սաննուն ուսուցչից վերածվում է աշակերտի տարված լինելով ալ-Աֆղանիի գաղափարներով, կտրուկ փոխում է իր կարծիքը։ Նրա թատրոնը փակվում է «Հայրենիք և ազատություն» բեմադրությունից հետո և Սաննուն սկսում է զբաղվել լրագրությամբ։
Սկզբում համագործակցում է մոդեռնիստերի թերթերի հետ իսկ հետո բացում է իր սեփական սատիրիկ թերթը, որը կոչվում է «Աբու նազարա զարկա» («Երկնագույն ակնոցներով մարդը»)(ابو نظارة زرقاء)։ Դրանում Սաննուն հրատարակում էր հոդվածներ ուղղված խեդիվի և նրա վարչակարգի, եվրոպական էքսպանսիայի դեմ և ազատագրական պայքարի կոչ անում՝ «Եգիպտոսը եգիպտացիների համար» կարգախոսով։ Այս թերթում նրա հոդվածներում առկա է սատիրա ժանրը, որը նորություն էր արաբական հրապարակախոսության մեջ։ Նա այստեղ ծաղրի էր ենթարկում թե էմիրներին և խեդիվներին և թե թուրք և եվրոպացի կառավարիչներին։
Կյանքի վերջին տարիներ
Քաղաքական գործունեության համար ենթարկվել է հալածանքի, 1878 թվալկանից ապաստանել Փարիզում, հրատարակել «Աբու Նադդարա» երգիծական հանդեսը։ Քաջատեղյակ էր հայ ժողովրդի պատմությանն ու մշակույթին։ Փարիզում սերտ կապեր Է հաստատել «Հայոց հայրենասիրական միության» անդամների հետ (1886), հանդես եկել սուլթանական ցեղասպան քաղաքականության դեմ։
Յակուբ Սաննուն առաջինն էր, ով ստեղծագործեց ժողովրդին հասկանալի լեզվով՝ եգիպտական արաբերենով։ Նա մահացել է 1912 թվականին։ Իր գործը շարունակել են թատերագիր Թաուֆիկ ալ-Հաքիմը, Մուհամմադ Թեյմուրը և ուրիշներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եգիպտացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Եգիպտացի լրագրողներ Կատեգորիա:Արաբ լրագրողներ Կատեգորիա:Եգիպտացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Արաբ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Արաբ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Եգիպտացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հրեա բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հրեա գրողներ Կատեգորիա:Երգիծաբաններ Կատեգորիա:Դրամատուրգներ
Սվեն Նորդքվիստ
Սվեն Նորդքվիստ (Sven Nordqvist, ), շվեդ գրող և մանկական գրքերի նկարազարդող, առավել հայտնի է իր «Փեթսոն և Ֆինդուսը» շարքով, որը պատմում է ծեր ֆերմեր Փեթսոնի և նրա տաղանդավոր Ֆինդուս կատվի մասին։ Նա նաև կոմիքսների հեղինակ է։
Կենսագրություն
Սվեն Նորդքվիստը ծնվել է 1946 թվականին Շվեդիայի Հելսինգբորգ քաղաքում։ Երիտասարդությունն անցկացրել է Հալմստադում։ 15 տարեկանից նա ցանկացել է նկարիչ դառնալ։ Նույնիսկ մի քանի անգամ անհաջող փորձեր է արել արվեստի տարբեր հաստատություններ ընդունվելու համար։ Ի վերջո, նա ստիպված է եղել ճարտարապետություն սովորել Լունդ քաղաքի տեխնիկական դպրոցում, որտեղ որոշ ժամանակ դասախոսել է ճարտարապետություն։ Միաժամանակ նա աշխատել է որպես նկարազարդող Հալմստադում գովազդային ընկերությունում, որտեղ նախագծել է պաստառներ և գրքեր։
Ի վերջո, 1983 թվականին նա մասնակցել է գրքի լավագույն մանկական նկարազարդման մրցույթին, որն անց է կացրել «Օփալ» հրատարակչությունը։ Այդ նպատակով նա գրել է իր գիրքը («Ագաթոն Էմանը և այբուբենը» հեքիաթը) և, նկարազարդելով այն, գրավել է առաջին տեղը։ Հաջորդ տարի այդ հեքիաթը լույս է տեսել որպես առանձին գիրք։ Այդ ժամանակվանից նա սկսել է աշխատել միայն որպես մանկական գրքերի հեղինակ և նկարիչ։
1984 թվականին լույս է տեսել նրա «Ծննդյան տորթ» գիրքը՝ առաջինը հայտնի մատենաշարում ծեր ֆերմեր Փեթսոնի և նրա խելացի կատու Ֆինդուսի մասին։ Այդ մատենաշարի շնորհիվ, որը հետագայում հրատարակել է ևս 8 գիրք, նա հայտնի է դարձել նախ իր հայրենիքում, իսկ հետո Եվրոպայում, առաջին հերթին՝ Գերմանիայում, որտեղ նրա հերոսները հայտնի են Փեթերսոն և Ֆինդուս անունով։
Ֆինդուսի և Փեթսոնի մասին գրքերի հիման վրա ստեղծվել են ֆիլմեր և մուլտֆիլմեր, ինչպես նաև ստեղծվել է համակարգչային խաղ։
2007 թվականին նա ստացել է Օգոստոսյան գրական մրցանակ՝ մանկական գրքերի անվանակարգում ։
2005-2009 թվականներին Նուրդքվիստի բազմաթիվ գրքեր թարգմանվել են ռուսերեն և հրատարակվել Ռուսաստանում, որից հետո Նուրդքվիստը մեծ ճանաչում է ձեռք բերել ռուսալեզու ընթերցողների շրջանում։ Ռոգաչովի կենտրոնի սրահներից մեկը զարդարված է Նուրդքվիստի էսքիզով արված նկարով ։
Ղրիմում հայկական մշակութային ժառանգություն
Ղրիմում հայկական մշակութային ժառանգություն, մեծ մասամբ ներկայացված է միջնադարյան կրոնական կառույցներով։ Ստորին Դոնում ղրիմահայերի վերաբնակեցումից հետո այս մշակութային կառույցները 1778 թվականից սկսած լքվեցին։ Սակայն հնագետների հետաքրքրությունն այս թեմայի վերաբերյալ էապես աճեց մեծաքանակ գտածոների շնորհիվ, և 21-րդ դարի սկզբին ընդարձակվեց միջնադարյան հայկական հուշարձանների որոնման աշխարհագրությունը ։
Եկեղեցիներ և վանքեր
Հայերը հիմնականում եղել են Հայ Առաքելական և Հայ կաթողիկե եկեղեցու հետևորդներ։
14-րդ դարից հայ նորաբնակները Ղրիմում ակտիվ շինարարական գործունեություն են ծավալում։ Ըստ 14-րդ դարի սկզբի Ղրիմի հայկական ձեռագրերից մեկի՝ այդ ժամանակ արդեն Կաֆֆային կից գոյություն ուներ Գամչակ վանական համալիրը, որում կառուցվել էր գմբեթային եկեղեցի։ Կաֆֆայում կային հայկական դպրոցներ, տասնյակ եկեղեցիներ, բանկեր, առևտրի տներ, քարվանսարաներ, արհեստագործական արտադրամասեր և այլն։ Քաղաքը ղրիմահայերի հոգևոր կենտրոններից մեկն էր, այնքան հայտնի և կարևոր, որ 1438 թվականին կաֆֆացի հայերին առաջարկվում է իրենց ներկայացուցիչներն ունենալ Ֆլորենտինյան տիեզերական եկեղեցում։ 14-15-րդ դարերում Կաֆֆայից հետո հայ բնակչության մեծամասնությամբ երկրորդ քաղաքը Սուրխաթն էր։ Հավանաբար Սուրխաթ անվանումն առաջացել է տեղի Սուրբ Խաչ վանական համալիրից, որը հիմնադրվել է 1358 թվականին Ստարիյ Կրիմ քաղաքին կից։ Այնտեղ եղել են շատ հայկական եկեղեցիներ, դպրոցներ, թաղամասեր։ 12-15-րդ դարերում խոշոր հայկական բնակավայրերից է եղել նաև Սուդակը։ 15-րդ դարի վերջում Սուրբ Խաչ համալիրին կից գոյություն ուներ նաև Կազարաթ հայկական փոքր քաղաքը։ Հայ իշխաններն իրենց զորքը պահում էին այնտեղ, որը նաև պաշտպանում էր Կաֆֆան ։
Ղրիմահայերի հասարակական կյանքը հատկապես աշխուժացավ 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին։ Բազմաթիվ հասարակական կազմակերպությունների մեջ առանձնահատուկ երևում է եկեղեցական հոգաբարձություների գործունեությունը, որոնք գոյություն ունեն գրեթե բոլոր հայկական բնակավայրերում։ Մեծահարուստ հայերն ու եկեղեցին ջանում էին ազգը «բարձրացնել» ժամանակից քաղաքակրթության մակարդակի, ինչպես նաև անցկացնել բարեգործական միջոցառումներ։ Հոգաբարձուների ֆինանսական և նյութական միջոցներն էին եկեղեցու դրամական օժանդակություններն ու նվիրատվությունները ։
Առանց թվանշանների առավոտ
Սյուժե
Գլեբը շատ է ցանկանում դպրոց գնալ հատկապես այն բանից հետո, երբ հանդիպում է ապագա առաջին դասարանցու՝ Նատաշա Ալյաբինային։ Բայց Գլեբը ընդամենը վեց տարեկան է, և դպրոց պետք է գնա միայն հաջորդ տարի։ Սակայն տղան դիմում է խորամանկության․ գրչահատի դիմաց նա դպրոցական համազգեստ է վերցնում իր ընկեր Կոստյա Կորոլկովից, որը անգինայի պատճառով չի կարողացել դպրոց գնալ։
ԱՄՆ-ի պատմություն (1964-1980)
ԱՄՆ-ի պատմությունը 1964 թվականից 1980 թվականներին ներառում է երկրի տնտեսության կտրուկ փոփոխություններ, բարգավաճման շրջանի ավարտ և 1970-ականների խորը տնտեսական ճգնաժամ, միջազգային տնտեսական մրցակցության սրացում, նավթի և այլ ապրանքների գների կտրուկ աճ։ Քաղաքական կյանքում գագաթնակետին է հասնում ԱՄՆ-ում սևամորթների քաղաքացիական իրավունքների շարժումը, և ավարտվում է Վիետնամի պատերազմը, սառը պատերազմում տեղի է ունենում լիցքաթափում, ԱՄՆ-ն առաջ է անցնում տիեզերական մրցավազքում՝ իր տիեզերագնացներին վայրէջք կատարելով Լուսնի վրա։ Այս դարաշրջանում Ամերիկայում սրվում է սերունդների հակամարտությունը, տեղի է ունենում սեռական հեղափոխություն, տարածվում է թմրանյութերի օգտագործումը։ Շրջանը ավարտվում է նախագահի պաշտոնում Ռոնալդ Ռեյգանի ընտրությամբ, որով բացվում է «Ռեյգանի դարաշրջանը»։
Ազատականացում
Եթե 1950-ականները քաղաքական պահպանողականության ժամանակաշրջան էին, ապա 1960-ականները պատմության մեջ մտան որպես Ամերիկայի ազատականացման ժամանակաշրջան։ Նախագահ Ջոնսոնի իշխանության գալուց հետո ԱՄՆ-ում վերացվում է ռասայական տարանջատումը, ապահովվում են գունավոր բնակչության քաղաքացիական իրավունքները, ընդլայնվում են սոցիալական ապահովության և կրթության պետական ծրագրերը բոլոր մակարդակներում, սուբսիդավորվում են շրջակա միջավայրի պահպանության նոր ծրագրերը, մարդասիրական նախագծերը և արվեստի գործերը, ինչպես նաև աղքատության վերացման մի շարք ծրագրեր ։ Ժամանակակից պատմաբանները կարծում են, որ սա տնտեսական և սոցիալական արդարության նոր տեսլականի ժամանակաշրջան էր, որն իր քաղաքական գունավորմամբ հակակոմունիստական է և ընդհանրապես առանց արմատականության կամ նույնիսկ ԱՄՆ-ի համար ավանդական մոնոպոլիզմի դեմ արշավների, որոնք հիմնված էին քեյնսյան տեսության վրա՝ պետական բյուջեից կրթության, առողջապահության, կենսաթոշակային ծառայությունների և բնակարանաշինության ֆինանսավորման համար, որպեսզի միաժամանակ խթանեն տնտեսության աճը ։ Ջոնսոնի նախաձեռնած Մեծ հասարակության կառուցման ծրագրերը շարունակվեցին նրա իրավահաջորդ Ռիչարդ Նիքսոնի կողմից. պահպանողականների արձագանքը հետևեց միայն 1980 թվականին Ռոնալդ Ռեյգանի ընտրությունից հետո ։
Քաղաքացիական իրավունքների շարժում
1960-ականները հայտնի են որպես սոցիալական լարվածության, փողոցային բողոքների, ցույցերի և բախումների, հակապատերազմական ելույթների և հակամշակութային հեղափոխության ժամանակաշրջան ։ Աֆրոամերիկացի երիտասարդները փողոց են դուրս եկել Մարտին Լյութեր Քինգի, գունավոր բնակչության առաջընթացի խթանման ազգային ասոցիացիայի և այլ զանգվածային կազմակերպությունների կոչով ։ Մարտին Լյութեր Քինգը ոչ միայն ականավոր խոսնակ էր, այլև հմտորեն օգտագործում էր լրատվամիջոցները՝ իր կողմնակիցների ոչ բռնի ելույթների հակառակորդների դաժան հարձակումները ցույց տալու և լրատվական ալիքների հեռուստադիտողների համակրանքը խթանելու համար։ Այս մարտավարությունը հետագայում լայնորեն կիրառվեց նաև այլ փոքրամասնությունների կողմից, ինչպիսիք են ֆեմինիստները և համասեռամոլները (1969-1972 թվականներ), որոնք նաև արշավներ էին կազմակերպում ԶԼՄ-ների ներգրավմամբ՝ հասարակական կարծիքի վրա ազդելու համար, ինչպես նաև դատական գործընթացներ էին նախաձեռնում իշխանությունների քաղաքականությունը փոխելու համար։
Հասարակական կարծիքի վրա ուժեղ տպավորություն թողեց նաև Ջոն Քենեդու սպանությունը, որի՝ գունավոր փոքրամասնությունների նկատմամբ վերաբերմունքն ազատականացնելու մտադրությունն իրականացրեց նրա փոխնախագահ և իրավահաջորդ Լինդոն Ջոնսոնը՝ ընդունելով մի շարք օրենքներ ընդհանրապես քաղաքացիական իրավունքների և հատկապես ընտրական իրավունքների ապահովման վերաբերյալ։ Չորս տարվա ընթացքում հարավային շրջաններում ընտրություններին մասնակցող ընտրողների թիվը կրկնապատկվել է։
Աղքատության դեմ պայքար
Մեծ հասարակություն կառուցելու սոցիալական ծրագրերի հիմնական նպատակներն էին աղքատության և ռասայական խտրականության վերացումը։ Դաշնային ծրագրերը նախատեսում էին ֆինանսավորում կրթության, առողջապահության, քաղաքային բարեկարգման և հասարակական տրանսպորտի համար։ Իրենց ոգով և ուղղվածությամբ դրանք հիշեցնում էին նախագահ Ֆրանկլին Ռուզվելտի նոր գործարքի ծրագրերը։ Դրանցից ամենամեծը եղել են մինչ այժմ գործող Մեդիքեյր (տարեցների անվճար բժշկական սպասարկում) և Մեդիքեյդ (աղքատության պետական նպաստ) ծրագրերը։
Սերունդների բախում և հակամշակույթ
1960-ականներին շատ երիտասարդներ բացահայտորեն դեմ էին սոցիալական նորմերին և ավագ սերնդի պահպանողականությունը, ընդդեմ Վիետնամի պատերազմի և ընդհանրապես սառը պատերազմի։ Սեռական հեղափոխության և քաղաքացիական իրավունքների շարժման ալիքի վրա աշխուժացել են նաև ֆեմինիզմն ու էնվայրոնմենտալիզմը։ Ի հայտ եկավ բողոքական երիտասարդական նորաձևություն՝ տղամարդկանց երկար մազերով սանրվածքներից մինչև ռոք երաժշտության սիրահարվածություն։ Հիպի մշակույթն իր դիտավորյալ խաղաղությամբ, համընդհանուր սիրով և ազատությամբ միացավ հիմնական հոսքին։ Սիրո ամառ 1967-ին հիպպիները ամբողջ Ամերիկայում ստեղծեցին սոցիալական հարաբերությունների նոր եզակի նմուշ, որում նախկինում անծանոթ մարդիկ հեշտությամբ համախմբվում էին ընդհանուր ենթամշակույթի հիման վրա։ Տարածվել է փսիխոդելիկների օգտագործումը, ինչպիսիք են մարիխուանան, փսիխոդելիան և ժողովրդական ռոքը՝ որպես մշակութային երևույթներ։ Երիտասարդների բողոքի ամենակարևոր ակցիաները 1967 թվականի հոկտեմբերին «Պենտագոնի արշավն» էին և 1968 թվականի օգոստոսին Չիկագոյում ԱՄՆ դեմոկրատական կուսակցության համագումարի ժամանակ բողոքի ցույցերը։ 1969 թվականի օգոստոսին Վուդսթոք փառատոնը դարձավ հիպպիների դարաշրջանի խորհրդանիշ։
Տիեզերական մրցավազքի ավարտ
1957 թվականին «Սպուտնիկ 1»-ի գործարկումից ի վեր ԱՄՆ-ը փորձեց հետևել ԽՍՀՄ-ին արտաքին տարածության զարգացման գործում։ 1961 թվականին Յուրի Գագարինի թռիչքից հետո նախագահ Քենեդին ուրվագծեց ՆԱՍԱ-ի ռևանշի ուղիները ՝ խոստանալով, որ ամերիկացիները պետք է առաջինը լինեն Լուսնի վրա մինչև տասնամյակի ավարտը ։ Ջեմինի ծրագրով թռիչքները սկսվել են 1965-66 թվականներին։ Դրան հաջորդել Է Ապոլոն ծրագիրը։ Չնայած «Ապոլոն 1»-ի անձնակազմի ողբերգական մահվանը, թռիչքները շարունակվեցին, և 1969 թվականին «Ապոլոն 11» նավի մարդիկ առաջին անգամ հասան Լուսին։
ԽՍՀՄ-ն այդ ժամանակ կենտրոնացավ ուղեծրային կայանների կառուցման վրա, որոնցից առաջինը «Սալյուտ 1» կայանն էր (1971)։ ԱՄՆ-ի «Սքայլաբ» նմանատիպ կայանը ուղեծիր է դուրս եկել 1973 թվականին։ ԽՍՀՄ-ի և ԱՄՆ-ի միջև հարաբերությունները ժամանակավորապես բարելավվեցին, և երկու գերտերությունները մրցակցությունից անցան տիեզերքում համագործակցության։ 1975 թվականին «Սոյուզ-Ապոլոն» ծրագրով տեղի ունեցավ ամերիկացիների և ռուսների առաջին համատեղ թռիչքը։
Վիետնամի պատերազմ
Պատերազմի էսկալացիան հնարավոր դարձավ Կոնգրեսի կողմից 1964 թվականին Տոնկինի բանաձևի ընդունումից հետո, որն ընդունվել էր Տոնկինի ծոցում ամերիկյան նավերի վրա ենթադրաբար հարձակումներից հետո, որոնց համար մեղադրվում էին Հյուսիսային Վիետնամի զինված ուժերը։ 1968 թվականին ամերիկացիները օգնեցին Հարավային Վիետնամի բանակին հետ մղել կոմունիստների Տետական հարձակումը, բայց նախագահ Ջոնսոնի համար դա վտանգավոր էր ոչ այնքան ռազմական, որքան քարոզչական առումով։ Ամերիկացիների ուշադրությունը սևեռվել է հեռավոր օտար երկրում մնալու իրենց բանակի անպտուղ փորձերի վրա։ Հանրապետականները, այդ թվում՝ Կալիֆոռնիայի նահանգապետ Ռոնալդ Ռեյգանը, սկսեցին պահանջել կամ հաղթանակ կամ զորքերի դուրսբերում, իսկ ձախերը ուղղակիորեն հանդես եկան Վիետնամից ամերիկյան զորքերի ամբողջական դուրսբերման օգտին ։
Հակապատերազմական շարժում
Վիետնամի պատերազմի դեմ ամերիկյան շարժումը սկսվել է դեռևս 1964 թվականին։ դրա մասնակիցների մի մասը հանդես էր գալիս բարոյականության դիրքերից, մի մասը՝ Վիետնամի գունավոր բնակիչների հետ համերաշխությունից։ Հատկապես սուր էին Ամերիկայի գունավոր բնակչության ելույթները 1968 թվականին՝ Մարտին Լյութեր Քինգի սպանությունից հետո։ Մի մասը, հատկապես էլիտար համալսարանների ուսանողները, չէին ցանկանում ծառայել բանակում, մի մասը վերաբերում էր նոր ձախերին ։ Պատերազմի իրադարձությունների լուսաբանման և հասարակական կարծիքի ձևավորման գործում աննախադեպ դեր են խաղացել լրատվամիջոցները։ Այս պատերազմը կոչվում էր առաջին հեռուստատեսային պատերազմ։
1968 թվականը և դեմոկրատական կուսակցության պառակտումը
1968 թվականին նախագահ Ջոնսոնի կողմնակիցների կոալիցիան, որը նրան իշխանության բերեց, փլուզվեց։ Լիբերալ հանրապետականները վերադարձան իրենց կուսակցության շարքերը և ընտրություններում աջակցեցին Նիքսոնին։ Սպիտակ հարավցիների մեծ մասը պաշտպանում էր Ջորջ Ուոլասի թեկնածությունը։ Աֆրոամերիկացիները, ուսանողները և մտավորականները դարձան Ջոնսոնի և նրա քաղաքականության անհաշտ հակառակորդները և հակված էին սենատոր Եվգենի Մաքքարթիի թեկնածությանը, որը դեմ էր Վիետնամի պատերազմին։ Զրկվելով անգամ սեփական կուսակցության աջակցությունից՝ Ջոնսոնը որոշեց դուրս գալ մրցապայքարից ։ Նրա փոխարեն Ռոբերտ Քենեդին սկսեց հավակնել նախագահի աթոռին, բայց 1968 թվականի հունիսի 5-ին՝ Մարտին Լյութեր Քինգի սպանությունից անմիջապես հետո, նա նույնպես սպանվեց։
Դեմոկրատական կուսակցության նախընտրական հավաքը Չիկագոյում ուղեկցվել է հզոր հակապատերազմական ցույցերով։ Կուսակցությունը պառակտվեց, և նրա կողմից առաջադրված նախագահի թեկնածու գործող փոխնախագահ Համֆրին, որն ընդհանուր առմամբ պաշտպանում էր Ջոնսոնի քաղաքականությունը, այդ թվում՝ պատերազմի վերաբերյալ, լայն աջակցություն չէր վայելում նույնիսկ սեփական կուսակցությունում։ Նրա հիմնական հակառակորդը՝ հանրապետական Ռիչարդ Նիքսոնը, դիմում էր նրանց, ում ինքն էր անվանում «լուռ մեծամասնություն». միջին վիճակագրական ամերիկացուն, ով չէր սիրում հիպիի հակամշակույթը։ Ինչ վերաբերում Է Վիետնամին, Նիքսոնը ընտրողներին խոստացավ «խաղաղություն պատվով»։ Ընտրություններում հաղթելուց հետո նա առաջարկեց ռազմավարություն, որը կոչվում էր Նիքսոնի դոկտրինա, ըստ որի կոմունիզմին դիմակայելու ԱՄՆ ջանքերը սահմանափակվում էին ամերիկյան շահերով, իսկ տեղական պատերազմների հիմնական ծանրությունը տեղափոխվում էր տվյալ տարածաշրջանում ԱՄՆ դաշնակիցների ուսերին ։ Այս դոկտրինի համաձայն՝ ԱՄՆ-ը կարող էր սկսել իր զորքերի դուրսբերումը Վիետնամից՝ չսպասելով պատերազմի ավարտին։