cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վոլնովախայի մոտ ավտոբուսի գնդակոծում
Ուկրաինայի վարկածներ
Կրակոցների դրդապատճառները, որոնք անմիջականորեն հանգեցրել են ողբերգության, գլխավոր շտաբի ներկայացուցիչ, գեներալ Բոգդան Բոնդարը ձևակերպել է այսպես. «Ահաբեկիչները կրակ են բացել Դոկուչաևսկի կենտրոնից, որտեղ գտնվում էին տեղի և ռուսական ալիքների թղթակիցները, որպեսզի նկարահանեն նյութն այն մասին, թե ինչպես են մեր զինվորականները կրակելու քաղաքի կենտրոնում» ։ Բոնդարը հերքել է ավտոբուսի գնդակոծությանը Ուկրաինայի ԶՈւ մասնակցության մեղադրանքները ։
Ուկրաինայի ԱԳՆ պաշտոնական հայտարարության մեջ ասվում է. «Գնդակոծությունն իրականացվել է Դոկուչաևսկ քաղաքի շրջանից, որը գտնվում է անօրինական զինված խմբավորումների վերահսկողության տակ։ Բոլոր փաստերը ցույց են տալիս, որ այդ սարսափելի ողբերգությունը պատահականություն չէր. բլոկպոստի շրջանում Ուկրաինայի Զինված ուժերի դիրքեր չկան, հետևաբար ահաբեկիչները գիտակցաբար թիրախավորել են խաղաղ քաղաքացիներին» ։
Ուկրաինայի անվտանգության ծառայության ներկայացուցիչ Վալենտին Նալիվայչենկոն հայտարարել է, որ Վոլնովախայի շրջանում խաղաղ բնակիչների զոհվելու գործով հիմնական կասկածյալը Դոնեցկի Ժողովրդական Հանրապետության առաջնորդ Ալեքսանդր Զախարչենկոն է։ Նալիվայչենկոյի խոսքով՝ ահաբեկչությունը ծրագրված է եղել ԴԺՀ ղեկավարության կողմից և կատարվել է նրանց հրահանգով ։
ԴԺՀ-ի վարկած
Սկզբում ԴԺՀ-ի կառավարության անանուն աղբյուրը ՏԱՍՍ-ին հայտնել է, որ ավտոբուսի գնդակոծումը տեղի է ունեցել ինքնահռչակ Դոնեցկի Ժողովրդական Հանրապետության զինված կազմավորումների կողմից վերահսկվող տարածքում, Դոկուչաևսկ բնակավայրում։ ԴԺՀ-ի պաշտպանության նախարարությունը նաև հայտարարել է, որ ապստամբները մասնակից չեն հրետակոծությանը, և կատարվածը որակել է որպես «սադրանք Ուկրաինայի կողմից» ։
ԴԺՀ-ի Արտաքին գործերի նախարարության կայքում պաշտոնական հայտարարություն է տեղադրվել, որում ԴԺՀ-ն հայտարարում է կատարվածին իր մասնակցության մասին և պահանջում է «տվյալ ողբերգության անկախ հետաքննություն» անցկացնել ։
Տուժած տրանսպորտային միջոցի առաջին հրապարակված լուսանկարները կասկածի տակ են դնում ուկրաինական կողմի պաշտոնական վարկածը ԴԺՀ-ի զինված ուժերի հրետակոծման մասին։ Մենք կարծում ենք, որ տեղի ունեցածի առավել հավանական բացատրությունը ավտոբուսի գնդակոծումն է Ուկրաինայի զինծառայողների կամ ազգայնական պարամիլիտարական կազմավորումների ներկայացուցիչների կողմից :
ԴԺՀ-ի Ժողովրդական խորհրդի նախագահ Անդրեյ Պուրգինը հայտարարություն է արել, որի համաձայն ԴԺՀ-ի ուժերը չէին կարող գնդակոծել այն ավտոբուսը, որը գտնվում էր «խորը ուկրաինական թիկունքում», և նրանք «հնարավորություն չունեին գնդակոծելու այդ բլոկպոստը ոչ Թելմանովոյի, ոչ էլ Ելենովկայի կողմից» ։
ԴԺՀ-ի ներկայացուցիչները, մերժելով ԴԺՀ-ի գնդակոծման մասին վարկածը, ենթադրում էին, որ ավտոբուսը կրակի տակ է ընկել հրաձգային զենքից. «կրակել են ինքնաձիգից կամ գնդացիրից, 50 մետրից։ ...եթե կրակեին «Գրադներից», ինչպես պնդում է ուկրաինական կողմը, ավտոբուսը չէինք կարող իմանալ։ «Գրադներից» գնդակոծումը հետևանքների բոլորովին այլ բնույթ ունի։ Եվ ավտոբուսում «Գրադներով» կրակելուց հետո վիրավորվածներ հաստատ չէին մնա» ։
Հետագայում հայտնվել է ՄՕՆ-50-ի ուղղորդված գործողության հակացուցված բեկորային ականանետի կամ ցատկող ՕԶՄ-72-ի պայթելու վարկածը, որով ականապատվել են բլոկ-պոստայի մոտ ճանապարհի եզրագծերը, այդ թվում՝ ավտոբուսի կանգառի վայրում ։
Այս վարկածների շրջանակներում է նաև ավտոբուսի վարորդ Սերգեյ Չերենկոյի հարցազրույցը, որը հայտնվել է 2015 թվականի հունվարի 19-ին Կորեսպոնդենտ ամսագրի կայքում։ Վարորդը նշել է. «Կրակել են ավտոբուսի մուտքին։ Ես գնում էի Դոնեցկի ուղղությամբ, կրակոցները գալիս էին ձախ կողմից, Վոլնովախայից։ Դա մեզ մոտ կոչվում է «Հյուսիսային շրջան»։ Ոչ Դոկուչաևսկից… …Բլոկպոստը գնդակոծել են Գրադարները։ Բայց եթե Գրադների արկ լիներ, ես ձեզ հետ չէի խոսի։ Պարզապես բլոկպոստի մոտ դեռ ականներ կան։ Եվ դա աշխատեցրել է ականը, հենց բեկորը» ։
Հունվարի 18-ին ԴԺՀ-ի Ժողովրդական խորհրդի փոխնախագահ Դենիս Պուշիլինը հայտարարել է, որ համաձայն է ԵԱՀԿ հանձնաժողովի եզրակացությունների հետ և հայտնել է դրա «անկողմնակալության» մասին։ Պուշլինն ասել է. «Մենք ստիպված ենք արձանագրել, այնուամենայնիվ, ճիշտ մոտեցում և անկողմնակալություն (ԵԱՀԿ) վերջին աղմկահարույց աղետի մեջ, որը տեղի է ունեցել ալիքի տակ, այնտեղ, որտեղ արդեն ԵԱՀԿ առաքելությունն արձանագրել է առնվազն այն կողմը, որտեղից արկը թռել է» ։
Ականատեսների վկայություններ
Ավտոբուսի տուժած ուղևորները մանրամասն հարցազրույցներ են տվել։ Նրանց կարծիքով՝ գնդակոծությունը կատարվել է Դոկուչաևսկ քաղաքի կողմից «Գրադ» համակարգից ։
Հետաքննություն
Ուկրաինայի գլխավոր դատախազությունը տեղի ունեցածն ահաբեկչական գործողություն է ճանաչել ։ Դոնեցկի մարզի դատախազությունը դեպքի առթիվ քրեական վարույթ է հարուցել Ուկրաինայի Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասով (ահաբեկչական գործողություն)  ։
Դոնեցկի Ժողովրդական Հանրապետության դատախազությունը քրեական գործ է հարուցել «անհայտ անձանց կողմից ահաբեկչական գործողություն կատարելու փաստի առթիվ, ինչը ծանր հետևանքներ է առաջացրել ավտոբուսի ուղևորների մահվան տեսքով» ։
ԵԱՀԿ հատուկ մոնիթորինգային առաքելության (ՍՄՄ, SMM) անդամները ողբերգության վայրում հայտնվել են հենց նույն օրը՝ ժամը 17:45-ին: Առաջին հաշվետվության համաձայն՝ նրանք ականատես են դարձել ավտոբուսից երկու զոհվածների մարմինների հեռացմանը. զննելով ողբերգության վայրը՝ նրանք պարզել են, որ «ավտոբուսում վնասվածքներ են եղել բեկորային անցքերի տեսքով, որոնք համապատասխանում են մոտակայքում պայթած հրթիռային արկի ազդեցությանը, ՍՄՄ-ի գնահատմամբ՝ ավտոբուսի կողքից 12-15 մետր հեռավորության վրա» ։
Հունվարի 15-ին առաքելությունն իրականացրել է ողբերգության վայրի աէրոհետախուզություն։ Անօդաչու թռչող սարքը իրադարձությունների վայրում հարվածային խառնարանների կերպարներն ու տեսոդելներն է հավաքել։ ՍՄՄ-ում հայտնել են, որ ողբերգության հետաքննությամբ կզբաղվի աշխատանքային խումբը՝ Ուկրաինայի և Ռուսաստանի Դաշնության զինվորականների, ինչպես նաև ԴԺՀ-ի ներկայացուցչի կազմում ։ ԵԱՀԿ փորձագետների զեկույցի համաձայն, որոնք ուսումնասիրել են 5 խառնարան, որից 2 խառնարան մանրամասն՝ ավտոբուսից 10 մետր հեռավորության վրա, պարզել են, որ ավտոբուսի գնդակոծությունն իրականացվել է «Գրադի» կայանքներից հյուսիս-հյուսիս-արևելք ուղղությամբ, ինչը միանշանակ չի գնահատվել։ ԵԱՀԿ-ում ՌԴ-ի մշտական ներկայացուցիչ Անդրեյ Կելինը հյուսիս-հյուսիս-արևելքից գնդակոծման ուղղությամբ ԵԱՀԿ-ի տվյալները գնահատել է որպես Կիևի և Վաշինգտոնի հակասական վարկածներ։ Նրա խոսքով՝ այդ վարկածը կայանում էր նրանում, որ գնդակոծությունն իրականացվել է «արևելքից բաժանման գծով», մինչդեռ հյուսիս-արևելքից գնդակոծության հաստատված փաստը «խախտում է նախկին վարկածը»։ Նա նաև հայտարարել է, որ գնդակոծության սահմանված ուղղությամբ բաժանարար գիծը բարդ ձև ունի, ինչն անհնար է դարձնում հրետակոծության ենթարկված կողմի տեղակայումն առանց մանրակրկիտ քննության ։
Եթե ռուս պաշտոնատար անձինք և ԶԼՄ-ները ԵԱՀԿ եզրակացությունները մեկնաբանել են որպես Կիևի պնդումներին հակասող, ապա ուկրաինական ԶԼՄ-ները (այդ թվում ՈՒԱԼԳ գործակալությունը), իրենց հերթին, մեղադրել են նրանց զեկույցի արդյունքները խեղաթյուրելու մեջ՝ ընդգծելով, որ հետաքննությունը «ընդհակառակը, հաստատում է Կիևի կասկածները», քանի որ «նշված ուղղությամբ (հ-հ-ա) գտնվում են Դոկուչաևսկը, Ելենովկան, Նովոտրոիցկին և այլ բնակավայրեր, որոնք վերահսկվում են զինյալների կողմից» ։
Հունվարի 19-ին Ուկրաինայի գլխավոր դատախազ Վիտալի Յարեման հրապարակել է ուկրաինական հետաքննության առաջին տվյալները։ Ուկրաինացի քննիչների և փորձագետների եզրակացության համաձայն՝ ընդհանուր առմամբ ուկրաինական բլոկպոստի տեղակայման շրջանում 88 հրթիռ է արձակվել՝ միաժամանակ ԲՄ-21 Գրադ երեք ռեակտիվ համակարգերից։ Անկառավարելի 120 մմ բեկորային-ֆուգասային հրթիռի ընկնելուց փոսը գտնվել է ավտոբուսից 12 մետր հեռավորության վրա և նրա արտաքին նշաններով փորձագետները պարզել են, որ այն արձակվել է 52-55 աստիճանի անկյան տակ՝ Դոկուչաևսկի հյուսիսարևելյան ծայրամասի «19 կմ հեռավորության վրա» ։
Դեպքի վայրն ուսումնասիրվել է Human Rights Watch-ի մասնագետների կողմից, որոնք հանգել են այն եզրակացության, որ տեղի ունեցածը «Գրադ» համազարկային հրթիռային կայանքներից հյուսիս-արևելքից՝ ապստամբների կողմից վերահսկվող տարածքից գնդակոծման հետևանք է։ Կազմակերպության մասնագետների կարծիքով՝ ավտոբուսի վնասվածքները բնորոշ են բեկորային-ֆուգասային մարտական մասով հրթիռի պայթյունի համար, համանման վնասվածքներ են նկատվել նաև այլ դեպքերում՝ ռեակտիվ արկերով գնդակոծման հետևանքով տրանսպորտային միջոցների վնասվածքներ ։
Տուժածներ
Մահացել է ընդամենը 12 մարդ ։ Դեպքի վայրում զոհվել է 10 մարդ, որոնցից 4-ը՝ տղամարդ, 6-ը՝ կին, այդ թվում՝ 14-ամյա աղջիկ ։ Եվս 18 մարդ ստացել են վնասվածք, նրանցից 13-ը տեղափոխվել են Վոլնովախայի հիվանդանոց։ Նրանց թվում են 1 ոստիկան և 1 սահմանապահ։ Արդեն Վոլնովախայի հիվանդանոցում ևս մեկ կին է մահացել։
Դոնեցկի մարզային պետական վարչակազմի հրապարակած տվյալների համաձայն՝ ընդհանուր առմամբ վիրավորվել է 17 մարդ, որոնց թվում 16-ը մնացել են Վոլնովախայում, ևս 1-ը տեղափոխվել է Մարիուպոլ ։ Հետագայում հայտնի է դարձել, որ մահացել է ևս մեկ տղամարդ ։
Արձագանք
2015 թվականի հունվարի 14-ը սգո օր էր հայտարարվել Դոնեցկի մարզում, հունվարի 15-ը՝ սգո օր ողջ Ուկրաինայում ։
Ուկրաինայի շատ քաղաքներում սգո երթեր ու հանրահավաքներ են տեղի ունեցել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2015 ահաբեկչություններ
Նովոշարեևո
Նովոշարեևո (Новошареево, Яңы Шәрәй), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Արխանգելսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 258 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Արխանգելսկի շրջանի բնակավայրեր
Ներգաղթ Շվեդիա
Ներգաղթ Շվեդիա, արտերկրից եկածների հաշվին երկրի բնակչության համալրման գործընթաց։ Շվեդիայի ողջ պատմության ընթացքում ժողովրդագրական պատկերը բնութագրվել է ներգաղթի և արտագաղթի գործընթացներով։ Այսպիսով, եթե 19-րդ դարում տեղի ունեցավ շվեդների զանգվածային արտագաղթ ԱՄՆ, Կանադա, Ավստրալիա, ապա Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Շվեդիան սկսում է ակտիվորեն ընդունել աշխատանքային միգրանտներ Սկանդինավիայից, Իտալիայից, Հունաստանից, Հարավսլավիայից, Թուրքիայից, այնուհետև փախստականների Մերձավոր Արևելքի երկրներից, Աֆրիկայից, Բալկաններից և նախկին ԽՍՀՄ-ից ։
Տարեկան մոտ 150 հազար մարդ է արտագաղթում Շվեդիա։ Նրանք հիմնականում գալիս են Սիրիայից, Լեհաստանից, Իրաքից, Հնդկաստանից, Սոմալիից, Աֆղանստանից, Ֆինլանդիայից, Գերմանիայից, Մեծ Բրիտանիայից ։
2018 թվականին Շվեդիայի միգրացիայի պետական բյուրոյի կողմից տրված 132.7 հազար բնակության թույլտվությունից 33.8%-ը եղել են ընտանիքի վերամիավորման, 30.9% -ը երկրում աշխատելու, 18.9%-ը՝ ապաստան ստանալու, 10,6%-ը՝ ուսման նպատակով, 5,4%-ը տրվել է ԵՄ / ԵՏՄ քաղաքացիներին
Ներգաղթը էական ազդեցություն է ունենում Շվեդիայի ժողովրդագրության վրա՝ ապահովելով բնակչության կայուն աճ, ինչպես նաև շվեդական հասարակությանը դարձնում է մշակութային, քսաներորդ դարում բավականին համասեռ, ավելի միջազգային և բազմամշակութային։ 2018 թվականի դեկտեմբերի 31-ի դրությամբ Շվեդիայում բնակվող 10.2 միլիոն մարդուց 930 հազարը (9,1%) այլ երկրների քաղաքացի են եղել։ Արտերկրում են ծնվել շուրջ 1,1 միլիոն Շվեդիայի քաղաքացիներ։ Շուրջ 2,5 միլիոն մարդ (երկրի ընդհանուր բնակչության 24.9%-ը) ունեն օտարերկրյա արմատներ (այսինքն՝ նրանք կամ նրանց ծնողներից երկուսն էլ ծնվել են արտերկրում) ։
Միջնադար և Նոր ժամանակներ
Պատմության ընթացքում Շվեդիան ականատես է եղել ինչպես լայնամասշտաբ արտագաղթի, այնպես էլ ներգաղթի։ Հավանաբար երկրի ներկայիս տարածքը բնակեցված է եղել մինչև վերջին սառցե դարաշրջանը։ Ժամանակակից շվեդները համարվում են մասամբ որսորդների և հավաքչությամբ զբաղվողների ժառանգներ, որոնք այնտեղ են եկել 12-13 հազար տարի առաջ ։
Ավելի ուշ վիկինգները Սկանդինավյան թերակղզուց տեղափոխվեցին Բրիտանական կղզիներ, Ֆրանսիայի հյուսիս, ինչպես նաև տիրապետեցին արևելյան ուղղությանը` Նովգորոդին, Կիևին։ Համարվում է, որ այս վայրերից նրանք ստրուկներ են բերել ։
Դեռևս միջնադարում, Հանզայական միությունից գերմանացիները սկսեցին գալ Շվեդիա։ 16-րդ դարում եկան ֆինները, ռոմերը, 17-րդ դարում` մետալուրգիայի զարգացման հետ վալոնները` Բելգիայից։ Ներգաղթյալների հիմնական խմբերից մեկը, որոնք սկսեցին ժամանել 18-րդ դարում հրեաներն էին, ինչպես նաև ֆրանսիացի մտավորականները, փիլիսոփաներն ու նկարիչները ։
Շվեդիայի պատմության վրա հսկայական ազդեցություն են ունեցել 1850-1930-ական թվականներին զանգվածային արտագաղթը ԱՄՆ, Կանադա, Հարավային Ամերիկա և Ավստրալիա։ Այդ պահին, կյանքի ավելի լավ պայմանների որոնման ակնկալիքով, ինչպես նաև կրոնական հետապնդումներից խուսափելու նպատակով երկիրը լքել է ավելի քան 1,5 միլիոն շվեդ, ինչը կազմում է բոլոր տղամարդկանց 20%-ը և 19-րդ դարի վերջին ծնված բոլոր կանանց 15%-ը ։
Արտագաղթը Շվեդիա Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո
Հետպատերազմյան զարգացող տնտեսությանը անհրաժեշտ էին աշխատանքային ռեսուրսներ, որն էլ խթան հանդիսացավ աշխատանքային ներգաղթի համար։ Սկանդինավիայի, Իտալիայի, Հունաստանի, Հարավսլավիայի, Թուրքիայի և այլ երկրների բնակիչները այնտեղ էին գնում իրենց նախաձեռնությամբ, ինչպես նաև պաշտոնական իշխանությունների պահանջով։
1969 թվականի հուլիսի 1-ին ստեղծվեց Շվեդիայի միգրացիայի պետական վարչությունը, որը զբաղվում էր ինտեգրման և ներգաղթի հարցերով ։
Աշխատանքային ներգաղթը դառնում է ավելի վերահսկելի։ Որպեսզի Շվեդիայում աշխատանք ստանար, դիմումատուն պետք է ներկայացներ աշխատանքի առաջարկ, ինչպես նաև ապացուցեր, որ ինքը ապրելու տեղ ունի։ Սա զգալիորեն կրճատեց աշխատանքային միգրացիան ոչ-սկանդինավյան երկրներից։ Միևնույն ժամանակ, Շվեդիայի քաղաքացիություն ստանալու համար երկրում գտնվելու ժամանակահատվածը կրճատվեց  յոթից դառնալով հինգ տարի ։
1980-2000-ականների ժամանակաշրջանը բնութագրվում է փախստականների ներհոսքով, ինչպես Մերձավոր Արևելքից, այնպես էլ նախկին Հարավսլավիայից։ Այսպիսով, շվեդները Բալկաններից ստացան 100 հազարից մի փոքր ավելի փախստական։ Մյուս կողմից, 1995 թվականին Շվեդիան միացավ ԵՄ-ին (իսկ 2001 թվականին մտնում է Շենգենյան տարածք)։ Սա մեծացնում է տարբեր ժամանակահատվածների Շվեդիա ժամանող ԵՄ քաղաքացիների թիվը ։
2015 թվականի եվրոպական միգրացիոն ճգնաժամը շրջադարձային դարձավ միգրացիոն քաղաքականության մեջ։ Այդ տարի միայն Շվեդիայում ապաստան էր հայցել 162.877 մարդ, որոնցից ավելի քան 50 հազարը Սիրիայի քաղաքացիներ էին։
2016 թվականին կառավարությունը մի շարք միջոցներ ձեռնարկեց ապաստանի օրենսդրությունը խստացնելու համար։ Եթե նախկինում փախստականներին անմիջապես տրվում էր մշտական բնակության թույլտվություն, ապա այժմ այն տրվում է ժամանակավոր `երեք տարի ժամկետով։ Նաև զգալիորեն սահմանափակեց ընտանիքի վերամիավորման հնարավորությունը ։
Գործող հաստատություններ և իրավական դաշտ
Շվեդիայի միգրացիոն վարչությունը (Migrationsverket) քննում է այն անձանց դիմումները, ովքեր ցանկանում են ձեռք բերել Շվեդիայում կացության թույլտվություն կամ քաղաքացիություն, ինչպես նաև դիմում են փախստականի կարգավիճակ ստանալու համար։ Ապաստան հայցողների դիմումի քննարկման ընթացքում, նրանց տրամադրում են բնակարան և սնունդ ։
Միգրացիոն վարչությունը իր աշխատանքում ղեկավարվում է կառավարության նորմատիվ ակտերով, օրենքներով, կանոնակարգերով և միջազգային պայմանագրերով ։
Ներգաղթի հարցերը կարգավորող հիմնական օրենքը «Ներգաղթի մասին» օրենքն է (Utlänningslag (2005: 716), որը սահմանում է Շվեդիայում օտարերկրացիների մուտքի, ելքի, կացության և աշխատանքի կանոնները, ինչպես նաև նրանց ապաստանի իրավունքը։
2016 թվականին ընդունված, նոր ժամանակավոր օրենքով  սահմանափակվում է փախստականների և նրանց ընտանիքների հնարավորությունը Շվեդիայում բնակության թույլտվություն ստանալու համար ։
Վիճակագրություն
2018 թվականին Շվեդիայում բնակության իրավունք է ստացել 132.696 մարդ։ Դրանցից 33,8%-ը ընտանիքի վերամիավորման նպատակով, 30.9%-ը՝ աշխատանքի հարցերով, 18.9%-ը ստացել է ապաստան, 10,6%-ը եկել է ուսման։ 5,4%-ը ԵՄ / ԵՏՀ քաղաքացիներ են ։
Կենտրոնական վիճակագրական բյուրոյի տվյալներով, 2018 թվականին Շվեդիա է ներգաղթել 122 653 մարդ, իսկ 2017 թվականին՝ 145 հազար ։ Միգրացիայի բյուրոյի կողմից 2017 թվականին տրված 135 հազար կացության թույլտվություններից 35.39%-ը եղել է ընտանիքի վերամիավորման համար, 26.22%-ը՝ ապաստանի, 23.83%՝ աշխատանքի համար, 9,9%՝ ուսման համար և 3.87%՝ ԵՄ / ԵՏՀ բնակիչների համար ։
Կենտրոնական վիճակագրական բյուրոյի կանխատեսումներով, երկարաժամկետ հեռանկարում ներգաղթի մակարդակը աստիճանաբար կնվազի մինչև տարեկան շուրջ 100 հազար մարդու ։ Նշվում է  նաև, որ ներգաղթի մակարդակը դեռևս ավելի բարձր կլինի, քան արտագաղթի մակարդակը ։
2016 թվականին Շվեդիա ժամանած 163 հազար ներգաղթյալներից 51.5 հազարը եկել է Սիրիայից (31,6%)։ Զգալի թվով ներգաղթյալներ են եկել Էրիտրեայից, Լեհաստանից, Իրաքից, Հնդկաստանից, Սոմալիից, Աֆղանստանից, Ֆինլանդիայից, Գերմանիայից և Մեծ Բրիտանիայից ։ 2018 թվականին 132,7 հազար բնակչության թույլտվություններից առավելագույնը տրվել է Սիրիայի (17 304), Հնդկաստանի (12 829), Աֆղանստանի (11 468) քաղաքացիներին ։
Եթե խոսենք հետխորհրդային տարածքի մասին, ապա 2018 թվականին Շվեդիայում բնակության թույլտվություն են ստացել Ռուսաստանի Դաշնության 1.690 քաղաքացի, Բելառուսի 360 քաղաքացի, Ուկրաինայի 2697 քաղաքացի (համեմատության համար՝ 2017 թվականին բնակության թույլտվություն են ստացել  Ռուսաստանի 1689, Բելառուսի 375, Ուկրաինայի 1907 քաղաքացիներ ): Ավելին, բոլոր երկրների համար թույլտվությունների մեծ մասը տրվել է աշխատանքի հետ կապված ։
Ժողովրդագրական պատկեր
2018 թվականի դեկտեմբերի 31-ի դրությամբ Շվեդիայում բնակվող 10.2 միլիոն մարդուց 930 հազարը (9,1%) եղել են այլ երկրների քաղաքացիներ, արտերկրում ծնվել են 1,1 միլիոն Շվեդիայի քաղաքացի, 2,5 միլիոն մարդ (երկրի ընդհանուր բնակչության 24.9%-ը) ունեն օտարերկրյա արմատներ (այսինքն՝ նրանք կամ նրանց ծնողներից երկուսն էլ ծնվել են արտերկրում) ։
Համեմատություն այլ երկրների հետ
Միավորված ազգերի կազմակերպության կողմից միջազգային ներգաղթյալների թվաքանակի փոփոխությունների վերաբերյալ կատարված ուսումնասիրության արդյունքներով, 2017 թվականին Շվեդիայում եղել է 1.747.710 ներգաղթյալ, ինչը կազմում է երկրի ընդհանուր բնակչության 17.6% -ը ։
Այս ցուցանիշը մի փոքր ավելի բարձր է, քան եվրոպական այլ երկրներում։ Այսպես, ներգաղթյալներից է բաղկացած Գերմանիայի բնակչության 14.8%-ը, Մեծ Բրիտանիայի` 13.4%-ը, Ֆրանսիայի` 12.2%-ը։ Արևելյան Եվրոպայում ներգաղթյալների թիվը համեմատաբար պակաս է՝ Բելառուսում այն կազմում է՝ 11,4%, Ուկրաինայում՝ 11,2%, Ռուսաստանում՝ 7,9%, Լեհաստանում՝ 1,7%: Եթե խոսենք Հյուսիսային Ամերիկայի մայրցամաքի մասին, ապա ԱՄՆ-ում ներգաղթյալների թիվը կազմում է 15.3%-ը, իսկ Կանադայում նրանց թիվը գերազանցում է Շվեդիային կազմելով`21.5% :
Նշանակությունը հասարակության համար
Ներգաղթը էական ազդեցություն է ունենում Շվեդիայի ժողովրդագրության վրա։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, Շվեդիայում, ինչպես զարգացած այլ երկրներում, ծնելիության մակարդակը սկսեց անկում ապրել։ Այժմ շվեդները աշխարհի ամենատարեց ազգերից մեկն են։ Ներգաղթողները ապահովում են բնակչության կայուն աճ, այսպես, օրինակ, 2018 թվականին Շվեդիայում ծնվել է 115.8 հազար երեխա, և երկիր է տեղափոխվել 132.6 հազար մարդ ։
20-րդ դարում շվեդական հասարակությունը մշակութային առումով համեմատաբար միատարր էր, օտարերկրացիների այդպիսի ներհոսքը շվեդական հասարակությունը դարձրեց ավելի բազմազգ և բազմամշակութային ։
Ներգաղթի ազդեցությունը Շվեդիայի տնտեսության վրա միանշանակ չի գնահատվում։ Որոշ հետազոտողներ պնդում են, որ փախստականներին ապաստան տրամադրելը բյուջեի վրա էական բեռ է դառնում, որը չի փոխհատուցվում բնակչության այս խմբից ստացված միջոցներով ։ Ավելին, Շվեդիայում շվեդների և միգրանտների միջև զբաղվածության  մակարդակի մեծ բաց կա։ Դա, ըստ հետազոտողների, բացասաբար է անդրադառնում երկրում սոցիալական ապահովության վրա, ինչպես նաև խաթարում է հավատը պետական հաստատությունների նկատմամբ ։
Մյուս կողմից, Շվեդիայում ներգաղթի վերաբերյալ գիտական գրականության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ այս երևույթը դրական ազդեցություն է ունեցել երկրի տնտեսական աճի վրա, հատկապես բարձր կրթված ներգաղթյալների պատճառով ։ Ավելին, ըստ Bloomberg-ի, ներգաղթ ը դարձել է  Շվեդիայի 2015 թվականի տնտեսական վերելքի հիմնական գործոններից մեկը։ Եվրոպական միգրացիոն ճգնաժամի պայմաններում փախստականների մատուցվող ծառայությունների աճը և  ռեկորդային թվով օգնությունների տրամադրումը  նպաստում են  երկրում գործազրկության կրճատմանը  ։
Շվեդիայի կառավարությունը հերքում է նաև ներգաղթի բացասական ազդեցությունը երկրում ստեղծված իրավիճակի վրա՝ ներկայացնելով փաստեր, որոնք վկայում են, որ տնտեսությունն աճում է, և երկարաժամկետ գործազրկությունը ԵՄ-ում ամենացածրներից մեկն է։ Շվեդիայի իշխանությունները հերքում են նաև տարածված այն կարծրատիպը, թե իբր Շվեդիայում ներգաղթյալների պատճառով հանցագործության աճ կա ։
Հասարակական կարծիք
90-ականներից ի վեր, մինչև 2010 թվականը բարելավվեց շվեդների վերաբերմունքը փախստականներ ի և ներգաղթյալների նկատմամբ։ SOM ինստիտուտի (Գյոթենբուրգի համալսարան) անցկացրած սոցհարցումները ցույց են տվել, որ «Շվեդիայում ավելի քիչ փախստականներ ընդունելու» թեզի կողմնակից շվեդների թիվը գրեթե անընդհատ նվազում է 1990 թվականի 61%-ից՝ 2009 թվականին հասնելով 45% ։
Ըստ SOM ինստիտուտի քաղաքագիտության պրոֆեսոր Մարի Դեմկերի, վերջին տարիներին շվեդները հիմնականում դարձել են ավելի քիչ քսենոֆոբ ։ Ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ ավելի քիչ մարդիկ են համաձայն «Շվեդիայում չափազանց շատ օտարերկրացիներ կան» արտահայտության հետ։ Այսպես, 1993 թվականին այս թեզի հետ համաձայն էին շվեդների 52%-ը, իսկ 2009 թվականին այդ ցուցանիշը իջավ մինչև 36% ։
2015 թվականի անցկացրած սոցհարցման արդյունքներով հարցվածների 40%-ը կողմ էր արտահայտվել փախստականների ընդունումը շարունակելու առաջարկությանը, մինչդեռ 37%-ը համաձայն չէր դրա հետ։ 2016 թվականին անցկացված հետազոտությունը ցույց տվեց որ  փախստականների նկատմամբ վերաբերմունքը փոխվել է, 52%-ը պաշտպանում էր ավելի քիչ փախստականներ ընդունելու գաղափարը, իսկ 24%-ը` հակառակը։ 2017 թվականին այդ համամասնությունը դարձավ 53%՝ 23%-ի դիմաց ։
Այնուամենայնիվ, ընդհանուր առմամբ, Շվեդիայում օտարերկրացիների նկատմամբ վերաբերմունքը մնում էր դրական։ Եյլի համալսարան ի կողմից կատարված ուսումնասիրությունը ցույց տվեց, որ շվեդների 64%-ը դրական է վերաբերվում այն փաստին, որ հասարակության մեջ կան տարբեր մշակույթների ներկայացուցիչներ ։
Ներգաղթ և քաղաքականություն
Շվեդիայում ներգաղթի նկատմամբ ոչ միարժեք վերաբերմունքը արտացոլվում է քաղաքական կուսակցությունների ծրագրերում, որոնք ներկայացնում են ամբողջ բազմակարծությունը։ Օրինակ ՝ ծայրահեղ աջ պոպուլիստական «Շվեդիական  դեմոկրատներ» կուսակցությունը պաշտպանում է ներգաղթի օրենսդրության խստացումը, մինչդեռ Շվեդիայի Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունը, Կենտրոնական կուսակցությունը, Կանաչների կուսակցությունը և Ձախերի կուսակցությունը, որոշ վերապահումներով, աջակցում էին ապաստանի իրավունքի ապահովման գաղափարին, ինչպես նաև ներգրավում բարձրակարգ մասնագետների     ։
Ռոստուշաղի
Ռոստուշաղի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Դեյան Գեորգիևսկի
Դեյան Գեորգիևսկի (Дејан Георгиевски, ), հյուսիսմակեդոնացի թեկվոնդիստ։ Օլիմպիական խաղերում մեդալ նվաճած երկրորդ մարզիկն իր երկրից ։ Տոկիոյի 2020 թվականի Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր։
Կենսագրություն
2018 թվականին 19 տարեկան մարզիկը մեծահասակների միջազգային մակարդակում նվաճել է իր առաջին մեդալը՝ զբաղեցմելով երկրորդ տեղը Միջերկրածովյան խաղերում ։ Այնուհետև թեկվոնդիստը բազմաթիվ մեդալներ է նվաճել խոշոր մրցաշարերում, սակայն մարզիկների ընդհանուր վարկանիշում նա ցածր դիրքերում է եղել ։
Մասնակցություն Օլիմպիական խաղերին
Բուլղարիայի մայրաքաղաք Սոֆիայում կայացած որակավորման մրցաշարում հաջող հանդես գալու շնորհիվ մակեդոնացին նվաճել է Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերի ուղեգիր   ։ Այդ մրցաշարում նա շատերի համար անսպասելի հասել է եզրափակիչ, որտեղ լարված պայքարում զիջել է ռուսաստանցի Վլադիսլավ Լարինին (9։ 15) ։
Օլիմպիական խաղերի բացման արարողության ժամանակ Գեորգիևսկին եղել է իր հավաքականի երկու դրոշակակիրներից մեկն ազգերի շքերթում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հյուսիսմակեդոնացի թեկվոնդիստներ Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի մարզիկներ
Կոտորած Լովասում
Խորվաթական աղբյուրների համաձայն՝ զոհվածների ընդհանուր թիվը կազմել է 75 մարդ, ռազմական հանցագործությունների հետաքննության սերբական դատարանը հաշվել է 70 զոհ։
Նախապատմություն
Լովասը և Օպատովացը Արևելյան Սլավոնիայում երկու գյուղ են, որոնք գտնվում են Վուկովարից հարավ-արևելք։ 1991 թվականի մարդահամարի համաձայն՝ Լովասում ապրել է 1.681 մարդ (86 տոկոս` խորվաթներ, 8 տոկոս` սերբեր), Օպատովացում՝ 550 մարդ (43 տոկոս` խորվաթներ, 26 տոկոս` սերբեր)։
Խորվաթիայի անկախության հռչակումից հետո երկրի մի շարք շրջաններում բախումներ են սկսվել խորվաթական մասերի և Հարավսլավական ժողովրդական բանակի մասերի միջև՝ սերբական կիսապատերազմական կամավորական կազմավորումների աջակցությամբ։ 1991 թվականի սեպտեմբերին Սերբիայի տարածքից խորվաթական Սլավոնիայի վրա զանգվածային հարձակում է սկսվել, որը նշանավորել է Վուկովարի համար ճակատամարտի սկիզբը։ Սերբական հարձակումն ուղեկցվել է էթնիկ զտումներով։
Շրջափակում և սպանություններ
1991 թվականի սեպտեմբերի 27-ին ՀԺԲ-ի հրամանատարությունը Լովասի բնակիչներին հրավիրել է խաղաղ բանակցությունների։ Գյուղացիներին առաջարկվել է հանձնել իրենց մոտ եղած բոլոր զենքերը։ Տեղեկություններ ունենալով հարևան խորվաթական գյուղերի տխուր ճակատագրի մասին՝ Լովասի բնակիչները մերժել են այդ պահանջը։ 1991 թվականի սեպտեմբերի 30-ին ՀԺԲ-ն հարձակվել է Լովասի վրա։ Գյուղացիները 10 օրվա ընթացքում կարողացել են պաշտպանվել՝ հույս ունենալով խորվաթական գվարդիայի աջակցության վրա, սակայն վերջինս չի հասել։ Հրետակոծության ընթացքում ավերվել է Լովասի կաթոլիկ եկեղեցին։ 1991 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ՀԺԲ-ի զորքերն ու սերբ պարավոեն ջոկատները մտել են Լովաս։ Նույն օրը նրանց կողմից սպանվել է խորվաթական ազգության 22 խաղաղ բնակիչ ։ Չորս օր անց գրավվել է Օպատովացը, դրան հաջորդել են նաև նոնկոմբատանտների սպանությունները։
Լովասում ամբողջությամբ ավերվել է 261 տուն ։ Տների մի մասը ավերվել է օկուպացիայից առաջ` հրետանային գնդակոծության ընթացքում, սակայն այն տների մի մասը, որտեղ ապրում էին խորվաթները, պայթեցվել է արդեն այն բանից հետո, երբ սերբերը գրավել են գյուղը։
Փրկվածների վկայությամբ՝ խորվաթական ազգության բնակիչները բռնության, դաժան վերաբերմունքի և կտտանքների են ենթարկվել։ Նրանք բոլորը պարտավոր էին սպիտակ ժապավեններ կրել՝ ի նշան այն բանի, որ նրանք խորվաթներ են ։ Գյուղի գրադարանը վերածվել է բանտի, որտեղ տղամարդիկ ու կանայք ենթարկվել են կտտանքների ու բռնաբարությունների։
Բոլոր երեք կաթոլիկ եկեղեցիները (երկուսը Լովասում և մեկը Օպատովացում) թալանվել են և մասամբ կամ ամբողջությամբ ավերվել։ Եկեղեցու մոտ գտնվող գերեզմանատանը ընդհանուր գերեզման է փորվել, որտեղ նետել են սպանված բնակիչների մարմինները (ընդհանուր առմամբ այնտեղ թաղվել է 68 զոհ)։
Հոկտեմբերի 18-ին Լովասի շուրջ 50 խորվաթ բնակիչներ սերբերի կողմից հարկադրաբար վռնդվել են ականադաշտ, որը սերբական ջոկատները գյուղի կողքին տեղադրել են դրա գրավման նախօրեին, որպեսզի «մաքրեն» այն։ Հրաժարվողներին գնդակահարում էին։ Միայն այդ օրը, ըստ ռազմական հանցագործությունների հետաքննության սերբական դատարանի տվյալների, ականներից և փամփուշտներից զոհվել է 22 մարդ, շատերը վիրավորվել և խեղվել են։
Լովասում սպանություններն ու ծաղրուծանակը շարունակվել են մինչև դեկտեմբեր, երբ ստորագրվել է հրադադարի մասին համաձայնագիրը, և կողմերը համաձայնել են տարածաշրջան մտցնել UNPROFOR միջազգային խաղաղապահ ուժեր։
Հետևանքներ
Լովասում սպանվել է ավելի քան 70 խաղաղ բնակիչ, նրանցից 11-ը կանայք են եղել ։ 1341 մարդ Լովասից և 320-ը Օպատովացից փախել են սերբերից և կարողացել են վերադառնալ հայրենի վայրեր միայն պատերազմից հետո ։ Գյուղի մի շարք բնակիչներ ճամբարներ են ուղարկվել Սերբիայի տարածք՝ սերբ ռազմագերիների հետ հետագայում փոխանակման նպատակով։ Արևելյան Սլավոնիան խաղաղ վերաինտեգրվել է Խորվաթիայի կազմի մեջ 1995 թվականին, Դեյտոնյան համաձայնագրերի ստորագրումից հետո։ 1997 թվականին սկսվել է Լովասում ռազմական հանցագործությունների հետաքննությունը, գերեզմանոցում զանգվածային թաղումը արտաշիրիմվել է, զոհերը վերահուղարկավորվել են։
Նախկին Հարավսլավիայի հարցով միջազգային տրիբունալը Լովասում ռազմական հանցագործությունները ներառել է Սլոբոդան Միլոշևիչի գործի քննության մեջ, գյուղի որոշ բնակիչներ ականատես են եղել դատավարությանը ։ 2003 թվականին Խորվաթիայի դատարանը մեղադրանք է առաջադրել 18 մարդու դեմ սպանությունների, կտտանքների և այլ հանցագործությունների համար, որոնք մտնում էին Լովասի սերբական ուժերի կազմի մեջ։ Նրանցից միայն մեկն է ձերբակալվել, մյուսները հեռակա կարգով են դատապարտվել։ 2007 թվականի մայիսին այդ անձանցից մի քանիսը ձերբակալվել էին Սերբիայում։ 2007 թվականի նոյեմբերին Բելգրադի դատարանը մեղադրանք է առաջադրել 14 անձանց՝ Լովասի կոտորածի կապակցությամբ ։ Մեղադրյալների թվում են ՀԺԲ-ի նախկին չորս սպա, «Դուշան Մեծ» սերբական կամավորական ջոկատի 6 անդամ և տեղի սերբ աշխարհազորի 4 անդամ։ Գրոծընթացը մեկնարկել է 2008 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զանգվածային սպանություն
Էլեկտրական ենթակայան
Էլեկտրական ենթակայան, էներգետիկական համակարգի մաս, որտեղ մեկ լարման էլեկտրական էներգիան փոխակերպվում է այլ լարումների էներգիայի և բաշխվում օդային ու կաբելային առանձին գծերով։ Ենթակայանի կազմի մեջ մտնում են տրանսֆորմատորներ կամ ավտոտրանսֆորմատորներ, կոմուտացիոն ապարատներով և հավաքովի տողերով բարձր և ցածր լարման բաշխիչ սարքեր։ Էներգահամակարգում գործում են բազմաթիվ (այդ թվում՝ փոփոխական հոսանքի 300 կմ լարման սարքավորմամբ) ենթակայաններ։
Կատեգորիա:Էլեկտրակայաններ
Եղիր օրինակելի, Սկուբի Դու
«Եղիր օրինակելի, Սկուբի Դու» (Be Cool, Scooby-Doo!), ամերիկյան մուլտսերիալ Սկուբի Դուի և նրա ընկերների արկածների մասին։ Պրեմիերան կայացել է 2015 թվականի հոկտեմբերի 5-ին ԱՄՆ-ում։
Լուիզա Կեսսենիխ-Գրաֆեմուս
Կյանքի վաղ տարիներ և ռազմական կարիերան
Լուիզան ծնվել է 1786 թվականին, հավանաբար, Պրուսիայի Հանաու քաղաքում։ Ապրել է հրեա ոսկերիչների ընտանիքում և ծննդյան պահին ստացել է Էսթեր Մանուե (Esther Manue) անունը, բայց 19 տարեկանում ընդունել է քրիստոնեություն և ստացել նոր անուն՝ Լուիզա։ Ամուսնացել է Գրաֆեմուս (Grafemus) ազգանունով մի տղամարդու հետ, ով աշխատում էր զարդերի արհեստանոցում որպես ենթավարպետ։ Լուիզայի ամուսնու անունը պատմություն չի պահպանվել, բայց դատելով նրա ազգանունից՝ նա եղել է լյութերական. բազմաթիվ գերմանացի լյութերականներ ռեֆորմացիայի ժամանակ կրել են լատինական ազգանուններ։ Լուիզան ամուսնու հետ ապրել է Ֆուլդա քաղաքում։ 1806 թվականին Գրաֆեմուս ընտանիքում ծնվել է դուստր, 1808 թվականին՝ որդի ։
Որդու ծնվելուց անմիջապես հետո Լուիզայի ամուսինը՝ գերմանացի ջերմեռանդ հայրենասերը, փորձելով պայքարել իր երկրի անկախության համար, լքել է իր ընտանիքը և 1809 թվականին մեկնել Ռուսաստան, որպես կամավորական ընդգրկվել Ուլանյան գնդի կազմում։ Երբ ռուսական բանակը հետապնդելով Նապոլեոնի զորքերին 1813 թվականին մտել է Պրուսիայի տարածք, Լուիզան որոշել է երեխաներին թողնել հարազատների խնամքին, կամավոր ընդգրկվել Պրուսական բանակում՝ ամուսնուն գտնելու և հանդիպելու համար։ Լուիզան որոշել էր միանալ բանակին և դառնալ ուլանական, ինչպես իր ամուսինը, բայց կամավորների ցանկությունը բավարար չէր, քանի որ կամավորը ստիպված էր հայտնվել գնդում լիովին հանդերձավորված և զինված։ Կամավորներից շատերին հանդերձավորում և զինում էին քաղաքները և համայնքները, իսկ մյուսներն իրենց հաշվին էին համազգեստ և զենք գնում։ Եվ եթե համեմատաբար էժան էր հետևակին զինելն ու հանդերձավորելը, ապա հեծելազորայինների համար դա այն ժամանակ բավականին մեծ գումար էր։ Ձիերի, զենքի և համազգեստի գնման հովանավորներ փնտրելիս Լուիզան դիմել է Մարիա Աննային՝ Պրուսիայի արքայազն Վիլհելմի կնոջը։
Այս ռոմանտիկ խնդրանքն արդյունք ունեցավ. արքայազնը և իր կինը Լուիզային տվեցին անհրաժեշտ միջոցները։ Լուիզա Գրաֆեմուսը կամավոր անդամագրվեց Քյոնիքսբերգի 2-րդ Ուլանյան աշխարհազորային գնդին, որի հրամանատարն էր մայոր Գերմանը։ Լուիզան միակ կինը չէր, ով թաքցնելով իր սեռը մեկնեց պատերազմ և մարտնչեց տղամարդկանց հետ կողք կողքի. պատմությանը հայտնի են այդպիսի 22 գերմանացի կանայք, ովքեր դարձան 1813-1815 թվականների պատերազմի հերոսուհիներ ։
1814 թվականի սկզբին պրուսական բանակը շարժվեց դեպի Ֆրանսիայի մայրաքաղաք։ Գունդը, որի կազմում ծառայում էր Գրաֆեմոսը, Ֆրանսիայի մայրաքաղաք շարժվեց Հոլանդիայով։ Այդ արշավի ընթացքում Լուիզա Գրաֆեմոսը գերի վերցրեց թշնամու մի սպայի և վեց զինվորի։ Այս սխրագործության համար նա պարգևատրվեց Երկաթյա խաչով։ Լուիզան իր գնդի հետ միասին հաղթական քայլերթ կատարեց դեպի Փարիզ։ Երբ Դաշնակից ուժերը 1814 թվականի մարտի 29-ին մտան Փարիզ, անցնող Ռուսաստանի ուլանյան գնդի շարքում, Լուիզան հանկարծակի նկատեց ամուսնուն։ Ուրախության և երջանկության ահռելի զգացողությունը համակեց Լուիզային, նրանց շրջապատող զինվորները նույնպես անակնկալի եկան` տեսնելով, թե ինչպես է պրուսական ուլանը փարիզյան փողոցի մեջտեղում հեկեկալով գրկախառնվում և համբուրվում է ռուսական ուլանի հետ։ Ուլանների գրկախառնությունները և համբույրները շատ ավելին էին քան ընկերական զգացմունքներն ու դաշնակցական հարաբերությունները։ Եվ երբ ամեն ինչ պարզ դարձավ, որ ամուսինները հանդիպել են երկարատև բաժանումից հետո, զինակիցները նրանց դիմավորեցին «ուռռա» բացականչություններով։
Հաջորդ օրը` Մոնմարտրի բարձունքների մոտակայքում տեղի ունեցած արյունալի մարտերի ժամանակ Լուիզայի ամուսինը՝ ռուսասկան ուլանյան գնդի հեծյալ վերակա Գրաֆեմուսը, զոհվեց։ Դժվար է պատկերացնել հուսահատությունն ու վիշտը, որ համակել էին երիտասարդ կնոջը, որը երկարատև փնտրտուքից ու դժվարություններից հետո գտնելով ամուսնուն, հաջորդ օրը հավերժ կորցրեց նրան։
Հականապոլեոնյան արշավի ավարտից հետո Լուիզային, որպես ռազմական գործողությունների մասնակից, կենսաթոշակ նշանակվեց 1816 թվականի մարտից սկսած։ Առաջին անգամ Լուիզան ստացավ իր կենսաթոշակը 1816 թվականի օգոստոսին, որի չափը ամսական կազմում էր 2 թալեր։ Դա սովորական կենսաթոշակ էր պրուսական բանակի զինվորների ստորին դասի համար։ Այդպիսի կենսաթոշակը վիրավորեց Լուիզային, քանի որ նա իրեն համարում էր 1813-1815 թվականների պատերազմի հերոսուհիներից մեկը, և շարքային զինվորի կենսաթոշակի նշանակումը վիրավորում էր նրա արժանապատվությունը։ Ամսական 2 թալերով հնարավոր էր շատ համեստ կյանք վարել՝ դժվարությամբ ծայրը ծայրին հասցնելով։ Պրուսական կենսաթոշակի բարձրացման ուղղությամբ Լուիզայի բոլոր փորձերը անհաջողությամբ ավարտվեցին, բայց պարզվեց, որ նա կարող է կենսաթոշակ պահանջել նաև Ռուսաստանից ծառայության ժամանակ  մահացած իր ամուսնու՝ հեծյալ վերակա Գրաֆեմուսի համար։ 1817 թվականի մարտի վերջին Լուիզան ստացավ իր վերջին կենսաթոշակը Պրուսիայում, այնուհետև ձևակերպեց իր կենսաթոշակի փոխանցումը Ռուսաստան և մեկնեց Սանկտ Պետերբուրգ։ Հայտնի չէ, թե ում մոտ մնացին նրա երեխաները Պրուսիայում, նրանք ապրում էին Բեռլինում կամ Ֆուլդայում։ Ճակատագիրը այնպես դասավորվեց, որ Լուիզան այլևս չվերադարձավ Պրուսիա և մինչև իր կյանքի վերջը բնակվեց Ռուսաստանում։
Կյանքը Սանկտ Պետերբուրգում
Կենդանության օրոք Լուիզան ասում էր. «Մի ցանկություն ունեմ՝ թաղվել գետնի վրա»։ Ասում են, որ այդ ցանկությունը կատարվել է։ Վոլկովսկու գերեզմանատան հնաբնակների մոտ մի լեգենդ կար, որ Լուիզա Կեսսենիխն իսկապես թաղվել էր «գետնից վեր», Ցինկե սարկոֆագում, որը կախված էր շղթաներով։ Հնարավոր չէ ստուգել կամ հերքել այդ փաստը համապատասխանում է իրականությանը, քանի որ Լուիզա Կեսսենիխի գերեզմանը չի պահպանվել և չկան գերեզմանի լուսանկարներ։
Հիշատակ
1990-1996 թվականներին Սանկտ Պետերբուրգի գերմանական «Գերեզմանատուն» ընկերության կողմից Վոլկովյան Լյութերական գերեզմանատանը անցկացվել է հետազոտություն, գերեզմանոցի մանրամասն հատակագիծը կազմելու համար։ Հայտնաբերվել, լուսանկարվել և նկարագրվել են ավելի քան 2000 հին գերեզմանների հուշարձաններ։ Հնարավոր է եղել  նաև որոշել Լուիզա Կեսսենիխի թաղման ամենահավանական վայրը, և այդ վայրում կանգնեցվել է խաչ նրա դիմանկարի լուսանկարով։ Սանկտ Պետերբուրգում Լուիզա Կեսսենիխի տոհմը շարունակվում է. խորհրդային հայտնի դերասանուհի Տատյանա Լվովնա Պիլեցկայան համարվում է նրա ծոռան դուստրը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի հրեաներ Կատեգորիա:Կանայք պատերազմում
Բոյուքդյուզ
Բոյուքդյուզ կամ Բոյուկ Դուզ (Böyükdüz), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Քենգերլիի շրջանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քենգերլիի շրջանի բնակավայրեր
Զաբոլոտնոե (գյուղ, Իրշավայի շրջան)
Զաբոլոտնոե (Заболотне), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Իրշավայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զաբոլոտնոե գյուղում բնակվում էր 797 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Իրշավայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1340 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նովոշարիպովո
Նովոշարիպովո (Новошарипово, Яңы Шәрип), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դաոլեկանովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 44 մարդ։
Պիսարևշչինա (գյուղ, Գադյաչի շրջան)
Պիսարևշչինա (Писарівщина), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գադյաչի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Յարեմչա։ Հիմնադրվել է 1870 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պիսարևշչինա գյուղում բնակվում էր 114 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1419 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 80,34 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գադյաչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1870 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սալամլի
Սալամլի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բորուսիա Մյոնխենգլադբախ
Բորուսիա Մյոնխենգլադբախ (Borussia Mönchengladbach), գերմանական ֆուտբոլային ակումբ Մյոնխենգլադբախ քաղաքից։ Ակումբը ստեղծվել է 1900 թվականին և ներկայումս հանդես է գալիս Բունդեսլիգայում՝ Գերմանիայի բարձրագույն դիվիզիոնում։
Բորուսիան 5 անգամ հաղթել է Բունդեսլիգան, 3 անգամ նվաճել Գերմանիայի գավաթը և 2 անգամ՝ ՈՒԵՖԱ Գավաթը։ Ակումբի գույներն են՝ կանաչ, սև, սպիտակ, իսկ պաշտոնական թալիսմանը՝ Յունտեր քուռակը (Jünter)։
Ներկա կազմ
2017 թվականի սեպտեմբերի 1-ի դրությամբ
(վարձավճարով Վեստ Հեմից)
Ոչ պաշտոնական կայքեր
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային ակումբներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գերմանական ֆուտբոլային ակումբներ Կատեգորիա:1900 հիմնադրված ֆուտբոլային ակումբներ
Վևե
Վևե (Vevey), քաղաք Շվեյցարիայի արևմուտքում՝ ֆրանսախոս Վո կանտոնում։ Շվեյցարական ռիվիերայի հիմնական կենտրոններից մեկն է։ Ընկած է Ժնևի լճի ափին՝ Լոզանի և Մոնտրյոյի միջև, գինեգործական Լավո (Lavaux) շրջանի կենտրոնում։
Պատմություն
Վևեցի դեղագործ Հենրի Նեստլեն XIX դարի կեսերին ձեռնամուխ է եղել տեղական սննդարդյունաբերության զարգացմանը և մեծ հաջողությունների է հասել հատկապես շոկոլադի արտադրության գործում։ Այդ ժամանակից ի վեր Վևեում է գտնվում սննդաբերության հսկայի համբավ վայելող Nestlé ընկերության գլխավոր գրասենյակը։ Քաղաքի հետ առնչվող պատմական հիշարժան իրադարձություններից մեկն էլ այն է, որ 1931 թվականին հենց այստեղ է կնքվել միջազգային գազային պայմանագիրը։
Ժողովրդագրություն
Քաղաքի բնակչության թվաքանակը ժամանակի ընթացքում կրել է հետևյալ փոփոխությունները
Տեսարժան վայրեր
Հիշարժան շինություններից է նաև 1923 թվականին Վևեի մերձակայքում՝ Կորզոյում շվեյցարացի մեծահամբավ ճարտարապետ Կորբյուզիեի կառուցած վիլլան (fr:Villa Le Lac);
Քաղաքում հուշարձաններ են կանգնեցված ինչ-որ ժամանակ այստեղ ապրած նշանավոր մարդկանց, այդ թվում՝ Չարլի Չապլինին, ռումին բանաստեղծ Միհայ էմինեսկուին ։ Քանդակագործական ուշագրավ աշխատանքներից է Ժնևի լճում՝ ափից ոչ հեռու կանգնեցված հսկայական պատառաքաղ-արձանը, որ կերտվել է քաղաքում գործող Սննդի թանգարանի պատվերով .;
Քույր քաղաքներ
Վևեի քույր քաղաքներն են ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Շվեյցարիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վո կանտոնի բնակավայրեր
(7807) Գրիեր
(7807) Գրիեր (Grier), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1975 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Շելտ Բասի կողմից Պալոմարում ։
Հովհաննես Հովակիմի Լազարյան
Կենսագրություն
Հովհաննես Լազարյանը ծնվել է Մոսկվայում։ Սովորել է Մոսկվայի համալսարանական պանսիոնում, ապա՝ Պետերբուրգի գերմանական ուսումնարանում։ Ծառայել է ռուսական կայսերական գվարդիայում, արտաքին գործերի մինիստրությունում։ 1815 թվականից եղել է Լազարյան ճեմարանի հոգաբարձուն, 1836 թվականից՝ Ռուսաստանի արքունի սենեկապետ, 1837 թվականից՝ պետական խորհրդական։ 1826 թվականից հանդիսացել է Պերմի Լազարյանների գործարանի սեփականատերը։ 1938 թվականին օժանդակել է Խուդաբաշյանի հայ-ռուսերեն բառարանի տպագրությանը, կատարել իրավաբանական փաստաթղթերի թարգմանություններ (հայերենից ռուսերեն)։ 1851 թվականին Լազարյան ճեմարանի նախակրթարանի բացման համար 60000 ռուբլի է նվիրաբերել։
(7807) Գրիեր
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,17169 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,8635 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,4798 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2063,17 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,174489 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,24° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1975 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Շելտ Բասի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Հովհաննես Հովակիմի Լազարյան
Կենսագրություն
Մահացել է Պետերբուրգում, թաղված է Պետերբուրգի հայկական գերեզմանոցի եկեղեցում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լազարյաններ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ մշակութային գործիչներ
Օնեսիմոս Նեսիբ
Օնեսիմոս Նեսիբ (Onesimoos Nasiib), օրոմո ժողովրդի ներկայացուցիչ, ով դարձել է լյութերական և Աստվածաշունչը թարգմանել է օրոմո լեզվով։
Կենսագրություն
Օնեսիմոս Նեսիբը ծնվել է Օրոմիյա շրջանում։ Սկզբում ծնողերը տղային անվանեցին Հիկա (հետագայում նա վերցրեց անունը ի պատիվ 70 Օնիսիմի քարոզիչների պատվին)։
4 տարեկան հասակում կորցրել է հորը, իսկ 1869 թվականին առևանգվել է ստրկավաճառների կողմից։ Նեսիբը անցել է ութ տերերի ձեռքի տակով, քանի դեռ Մասսաուայում չազատագրվեց Վերներ Մունցինգերի կողմից։ Այնուհետև պատանին ուղարկվել է ուսուցման Իմկուլլուի շվեդական ավետարանական առաքելությունում ։ 1872 թվականի մարտի 31-ին, զատկի կիրակի օրը Նեսիբը մկրտվեց։ Դրանից հետո Նեսիբը ուղարկվեց Շվեդիա ուսումը շարունակելու համար, որտեղ անցկացրեց հինգ տարի։ Եթովպիա վերադառնալուց հետո ամուսնացավ Մեհրետ Հայլուի հետ։
Օսենիմոսը նախատեսում էր վերադառնալ իր հայրենի Օրոմիա շրջանը, սակայն Մենելիկ II-ը սահմանափակեց երկրում օտարերկրյա քարոզիչների գործունեությունը։ Այդ ժամանակ Նեսիբը փորձեց գնալ Սուդան, սակայն հիվանդության և մահդիստների ապստամբության պատճառով ստիպված էր վերադառնալ Իմկուլու։ 1886 թվականին նա սկսեց Աստվածաշունչը մայրենի լեզվով թարգմանելու գործը։
1904 թվականին Նեսիբը ի վերջո կարողացավ վերադառնալ Ուոլլեգա (Օրամիա շրջան), որտեղ սկսեց քարոզ կարդալ օրոմո լեզվով։ Քանի որ եթովպիացի քահանաները չէին հասկանում այդ լեզուն, նրանք Նեսիբի գործունեությունը ընդունեցին բացահայտ թշնամությամբ, հայտարարելով, որ նա վատաբանում է Մարիամ Աստվածածնին։ Նրանց մեղադրանքով Օսենիմոսը ստիպված էր ներկայանալ Աբունա Մաթեոսին, ով կարգադրում է աքսորել քարոզչին։ Սակայն այդ որոշումը չեղարկվեց Մենելիկ II-ի կողմից, ով, այնուամենայնիվ, Նեսիբին արգելեց քարոզ կարդալ ։
Չնայած Նեսիբի հանրային գործունեությունը, մի քանի տարիների ընթացքում սահմանափակվում էր Նեկեմտե դպրոցում աշխատելով, աքսրովելու սպառնալիքը շարուակում էր կախված մնալ նրա գլխին։ Բայց 1916 թվականին Իյասու V-ը Նեսիբին թույլ տվեց իր հավատքը քրոզել։ Չնայած Իյասուն շուտով գահընկեց եղավ, սակայն նրա հրամանը չչեղարկվեց, այնպես որ Օսենիմոսը շարունակեց քարոզել և Տարածել Աստվածաշնչի իր թարգմանությունները։
Գլարուս
Գլարուս (Glaris; Glaris; Glarona; Glaruna), Շվեյցարիայի նույնանուն կանտոնի վարչական կենտրոնը։ 2011 թվականի հունվարի 1-ից նրան են միացվել Էնենդա, Նետստալ և Ռիդերն համայնքները ։ Գլարուսը գտնվում է Լինթ գետի ափին՝ Շվեյցարական Ալպերի մաս հանդիսացող Գլեռնիշ սարի ստորոտին։ Քաղաքի խորհրդանշական տեսարժան վայրը նրա՝ նոր ռոմանական (նեոռոմանական) ոճով կառուցված եկեղեցին է։ Գլարուսի տնտեսության տիրապետող ճյուղերն են փայտամշակման, տեքստիլ, պլաստմասսաների արտադրությունը և հրատարակչական բիզնեսը։
2017 թվականի դեկտեմբերի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 12,521, որի 24.9%-ը օտարերկրացիներ էին։
Ժողովրդագրություն
Քաղաքի բնակչության թվաքանակը պատմական ժամանակի ընթացքում կրել է հետևյալ փոփոխությունները.
Քույր քաղաքներ
Գլարուսի քույր քաղաքներն են ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Շվեյցարիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գլարուսի կանտոնի բնակավայրեր
1972-73 NBA մրցաշրջան
1972 թվականի NBA դրաֆթի ժամանակ «Պորտլենդ Թրեյլ Բլեյզերս» ակումբի կողմից՝ առաջին համարի ներքո ընտրվել է կենտրոնական Լարյու Մարտինը։ Դրաֆթի ժամանակ 2-րդ համարի ներքո ընտրվել է Բոբ ՄըքԱդուն, իսկ 12-րդ համարի ներքո՝ Ջուլիուս Իրվինգը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի դրաֆթներ
Սպիտակ Բիմ Սև ականջ (ֆիլմ)
«Սպիտակ Բիմ Սև ականջ», երկմասանոց խորհրդային գեղարվեստական կինոնկար՝ նկարահանված 1977 թվականին։ Ստանիսլավ Ռոստոցկու թվով ութերորդ ֆիլմը ։ Գավրիիլ Տրեոպոլսկու համանուն՝ «Սպիտակ Բիմ Սև ականջ» գրքի էկրանավորումը։
Ֆիլմի նկարահանումները կատարվել են Կալուգայում։ Առաջին վարձույթի ժամանակ ֆիլմը դիտել է ավելի քան 20 միլիոն հանդիսատես։ Կենտրոնական հեռուստատեսությամբ առաջին անգամ ցուցադրվել է 1980 թվականին. առաջին սերիան օգոստոսի 26-ին, երկրորդ սերիան օգոստոսի 27-ին:
Ֆիլմն առաջադրվել է «Օսկարի» 1979 թվականին, որպես լավագույն ֆիլմ օտար լեզվով անվանակարգում ։
Սյուժե
Շոտլանդական սետտեր ցեղատեսակի շան ձագուկը ծնվում է ոչ դասական գունավորմամբ. սևի փոխարեն նա սպիտակ էր՝ շիկակարմիր բծերով, իսկ մի ականջը ընդհանրապես սև էր։ Չնայելով ցեղական շեղվածությանը, ծեր բանաստեղծ Իվան Իվանովիչը շանը վերցնում է իրեն։ Վերջինս հրապուրված էր որսորդությամբ և սիրում էր բնությունը։ Բայց այն բանից հետո, երբ տերը հայտնվեց հիվանդանոցում Բիմը մեկնեց փնտրելու իր տիրոջը։ Արդյունքում շունը դարձավ անտուն։ Փոխելով մի քանի տերերի, Բիմն արդյունքում սատկում է՝ բախվելով մարդկային անտարբերությանն ու դաժանությանը։
Դերերում
Բիմի դերը խաղացել է անգլիական սետտեր Ստիվը (մյուս անունը Ստյոպա) և նրա կրկնորդ Դենդին  ։ Նկարահանումների լարված ռեժիմը ազդել է Ստիվի առողջության վրա և դրանից մի քանի ամիս անց նա սատկում է սրտի նոպայից։ Շների հետ աշխատել է կինոլոգ Վ. Սոմովը ։ Բիմի պատվին Վորոնեժի Հեղափոխության պողոտայում կանգնեցվել է նրա արձանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1977 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ֆիլմեր շների մասին Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ընտանեկան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ռուսաստանում
Ուրացիլ
Ուրացիլ (խորհրդանիշ U կամ Ura), ՌՆԹ-ի չորս նուկլեոտիդներից մեկը։ Մյուսներն են ադենինը (A), ցիտոզինը (C) և գուանինը (G): ՌՆԹ-ում ուրացիլը միանում է ադենինին երկու ջրածնային կապերի միջոցով։ ԴՆԹ-ում ուրացիլային նուկլեոտիդը փոխարինվում է թիմինով (T): Ուրացիլը թիմինի դեմեթիլացված ձև է։
Ուրացիլը սովորական և բնական ծագում ունեցող պիրիմիդինի ածանցյալ է ։ «Ուրացիլ» անվանումը ստեղծվել է 1885 թվականին գերմանացի քիմիկոս Ռոբերտ Բեհրենդի կողմից, ով փորձում էր սինթեզել միզաթթվի ածանցյալները ։ Սկզբնապես հայտնաբերվել է 1900 թվականին Ալբերտո Ասկոլիի կողմից, այն մեկուսացվել է խմորիչի նուկլեինի հիդրոլիզով ։ այն հայտնաբերվել է նաև խոշոր եղջերավոր կենդանիների թիմուսում և փայծաղում, ծովատառեխի սերմնահեղուկում և ցորենի ծիլերում ։ Այն չհագեցած միացություն է, որն ունի լույս կլանելու հատկություն ։