cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դգվար
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1320 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Բորժոմից հեռու է 28 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 224 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Բորժոմի մունիցիպալիտետ
Ինեբոդու
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մուսիևկա (գյուղ, Ժիտոմիրի շրջան)
Մուսիևկա (Мусіївка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1937 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Մուսիևկա գյուղում բնակվում էր 16 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,14 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 114,29 մարդ/կմ²։
Տելելինցի
Տելելինցի (Телелинці), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Ժմերինկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տելելինցի գյուղում բնակվում էր 545 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2226 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 244,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Ժմերինկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Տնտեսագիտության հարցեր
«Վոպրոսի էկոնոմիկի» (Вопросы экономики - «տնտեսագիտության հարցեր»), Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի տնտեսագիտության ինստիտուտի գիտական ամսագիր։
Հրատարակվում է 1948 թվականից, Մոսկվայում։ Խորհրդային շրջանում պարգևատրվել է «Աշխատանքային կարմիր դրոշի» շքանշանով։
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ամսագրեր Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով պարգևատրված կազմակերպություններ
Հաղթանակ (ամսագիր)
Հաղթանակ (արևմտահայերեն՝ Յաղթանակ), քաղաքական, հասարակական և գրական ամսաթերթ։ Հնչակյան կուսակցության Ֆրանսիայի շրջանի վարչական մարմնի հրատարակչություն։ Լույս է տեսնում 1971-ից, Փարիզում (հայերեն և ֆրանսերեն)։ Խմբագիր՝ Պ. Կեոնճյան։ Սփյուռքահայության գոյատևման և Հայ դատի արդարացի լուծման նախապայման է համարում սփյուռքում գործող հայ քաղաքական կուսակցությունների, հասարակական կազմակերպությունների, ընկերակցությունների, հայ եկեղեցու միասնական գործունեությունը։ Տպագրում է տեղեկություններ կուսակցության գործունեության, հայկական գաղթավայրերի և հայրենիքի իրադարձությունների վերաբերյալ։
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի հայկական ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական քաղաքական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական հասարակական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Ա. Պուշկինի անվան պետական թանգարան
Ալեքսանդր Պուշկինի անվան պետական թանգարան Մոսկվայի թանգարան, նվիրված ռուս բանաստեղծ Ալեքսանդր Պուշկինին։ Բացումը տեղի է ունեցել 1961 թվականին Խրուշչովյան-Սելեզնյովի քաղաքային ազնվական կալվածքի շենքում, որը կառուցվել է 19-րդ դարում։ Պուշկինի ծննդյան 200-ամյակի կապակցությամբ 1999-ին Գլխավոր շենքն ու հարակից տնտեսական կառույցները միավորվեցին ապակե ատրիումով, որը ձևավորեց միասնական թանգարանային համալիրի տեսքը։ 2018 թվականի դրությամբ թանգարանային ֆոնդը բաղկացած է ավելի քան 200 000 միավոր պահեստից և ներառում է կենցաղային իրեր, բանաստեղծի անձնական իրեր, արվեստի հավաքածու և մասնավոր հավաքածուներ։ Թանգարանի կազմի մեջ մտնում են մասնաճյուղեր՝ Ալեքսանդր Պուշկինի հուշատունը Արբատում, Իվան Տուրգենևի թանգարանը Օստոժենկայում, Վասիլի Պուշկինի տուն-թանգարանը հին Բասմաննայայում, Անդրեյ Բելիի հիշատակի բնակարանը և Դենեժնի նրբանցքի ցուցահանդեսային դահլիճները.
Խրուշչովների-Սելեզնյովների կալվածք
Բարյատինսկի իշխանները, որոնք հողամաս էին ունեցել մինչև 1812 թվականի Մոսկվայի հրդեհը, վաճառել են հրդեհից հետո կիսաքանդ շենքը պաշտոնաթող ենթասպա Ալեքսանդր Խրուշչովին։ Նրա նախաձեռնությամբ 1814-1817 թվականներին տեղամասում կառուցվել է ամպիրային առանձնատուն ճարտարապետներ Դոմենիկո Ժիլյարդի և Աֆանասիա Գրիգորևի նախագծով։ Գլխավոր մասնաշենքի մոտ բարեկարգել են տնտեսական տարածքները և կոտրել այն ժամանակվա նորաձևության դեկորատիվ տաղավարներով փոքրիկ այգին ։ 1840-ական թվականներին կալվածքը անցել է թեյի առևտրով զբաղվող Ռուդակովների ընտանիքին, իսկ հետագայում՝ շտաբի կապիտան Դմիտրի Նիկոլաևիչ Սելեզնյովին։ 1910-ական թվականներին նրա դուստրը կալվածքը հանձնել է Մոսկվայի ազնվականությանը իր ծնողների՝ Աննա և Դմիտրի Սելեզնյովների անվան մանկատան համար ։
1924 թվականից մինչև 1931 թվականը շենքում էր գտնվում խաղալիքների թանգարանը։ 1940 թվականին կալվածքը փոխանցվել է գրական թանգարանին՝ Վլադիմիր Մայակովսկուն նվիրված ցուցադրություն ստեղծելու համար։  1945 թվականից հետո շենքը վերադարձվեց ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության տնօրինությանը, իսկ մի քանի տարի անց այն կրկին անցավ գրական թանգարանին, որը զբաղվում էր Ալեքսանդր Պուշկինի պետական թանգարանի կազմակերպմամբ ։
Թանգարանի հիմնադրում
1949 թվականին կալվածքում բացվել է ցուցահանդես, որը կազմակերպել է պետական գրական թանգարանը Ալեքսանդր Պուշկինի ծննդյան 150-ամյակի կապակցությամբ։ Ցուցադրության շրջանակներում ներկայացվել են բանաստեղծի հուշաքանդակները, ինչպես նաև կազմակերպվել են մի շարք հանրային դասախոսություններ։ Ցուցահանդեսի փակումից հետո այն ժամանակվա մշակույթի շատ գործիչներ, ինչպիսիք են Լեոնիդ Լեոնովը, Նիկոլայ Տիխոնովը, Կոնստանտին Ֆեդինը, Դմիտրի Բլագոյը, Սամուել Մարշակը, Միխայիլ Իսակովսկին, Իրակլի Անդրոնովը, Յուրի Զավադսկին, Պավել Կորինը, Գալինա Ուլանովան, Սերգեյ Բոնդին, նամակ են ստորագրել ԽՍՀՄ Նախարարների խորհրդին՝ խնդրելով Ալեքսանդր Պուշկինի կալվածքում թանգարան բացել ։
1957 թվականին ՌԽՖՍՀ նախարարների խորհուրդը հրամանագիր է ստորագրել, որի համաձայն՝ պետական գրական թանգարանում ստեղծվել է Ալեքսանդր Պուշկինի թանգարանը, սակայն արդեն մի քանի ամիս անց թանգարանը հայտարարեցին որպես անկախ հաստատություն։ Առաջին տնօրենը Ալեքսանդր Քրեյնն է, որի ժամանակ մեծածավալ աշխատանք է կատարվել առաջին մշտական ցուցադրության նախապատրաստման ուղղությամբ։ Քրեյնի թիմում ընդգրկված էին նաև գիտաշխատողներ՝ Նատալյա Բարանսկայան, Ե. Մուզան, Ս. Հովչիննիկովան, Ն. Նեչաևան, Ե. Պավլովան, Դ. Կրոպիվնիցկայան, Ն. Վոլովիչը, Ի. Էթկինը, Մ. Կոստովան, Ֆ. Վիշնեւսկին, Ա. Ֆրումկինան, Լ. Վուիչը, Ա. Տիշեչկինան, Ն. Վինոկուրը, Վ. Գոլդբերգը ։ Առաջին ցուցահանդեսի բացումը տեղի է ունեցել 1961 թվականին, որից հետո այն հիմք է դարձել մշտական ցուցադրության համար։ Թանգարանի ֆոնդն ստեղծվել է թանգարանի աշխատակիցների ձեռքբերումների, ինչպես նաև կոլեկցիոներներ՝ Ֆելիքս Վիշնևսկու, Յակով Զակի և այլոց օգնությամբ։ Վիշնևսկու գործունեության շնորհիվ հիմնադրամի կազմում ընդգրկվել են Կատերինա Բակունինայի՝ 1813 թվականի Օրեստ Կիպրենսկու մատիտային դիմանկարը, նկարիչ Ալեքսանդր Մոլինարեի Ելենա Դավիդովայի և Վերա Վյազեմսկու  ջրաներկ դիմանկարները, ինչպես նաև Պուշկինի ընկեր Մոդեստ Կորֆի պատկերը, որը ստեղծել է Էդուարդ Գաունը։ Յակով Զակը նաև օգնել է թանգարանին հազվագյուտ ցուցանմուշների ձեռքբերման հարցում, իսկ նրա մահից հետո 1971 թվականին թանգարանը լիովին ձեռք է բերել կոլեկցիոների հավաքածուն, որը բաղկացած է 4040 փորագրություններից և վիմագրություններից ։
1970-1980-ական թվականներին թանգարանի գործունեությունն ուղղված էր Պուշկինյան վայրերի թանգարանին և նոր մասնաճյուղերի ստեղծմանը։  Այսպիսով, 1986 թվականից սկսած, բացվել է Ալեքսանդր Պուշկինի բնակարանը Արբատում, Վուլֆովի տունը Բեռնովում, Վյազեմսկի իշխանների կալվածքը Օսթաֆևոյում, Անդրեյ Բելիի բնակարանը Արբատում։ 1999 թվականին թանգարանին է հանձնվել Հին Բասմաննայա թիվ 36 առանձնատունը, որտեղ երկար ժամանակ ապրել է բանաստեղծի հորեղբայրը՝ Վասիլի Պուշկինը ։
1996 թվականին սկսվեց շենքի լայնածավալ վերակառուցումը «Մոսպրոմստրոյ» ընկերության ղեկավարությամբ, շենքում փոխեցին ինժեներատեխնիկական կոմունիկացիաները, կառուցեցին թանգարանի ստորգետնյա հատվածը, որտեղ տեղավորվեց այցելուների հանգստի գոտին (զգեստապահարան, բուֆետ, հուշանվերային և գրախանութ), իսկ կալվածքային բակը ստացավ ապակեպատում, որը միավորեց մեկ ամբողջ շինության մեջ առանձին կալվածք ։
2007 թվականին թանգարանը նշեց հիմնադրման 50-ամյակը, որի պատվին պատրաստվել էին «Պարգևներ և նվիրատուներ» և «Ռուսական մենամարտ» ցուցահանդեսները ։
Հավաքածու
2018 թվականի դրությամբ թանգարանային ֆոնդի կազմում ընդգրկված է ավելի քան 200 000 միավոր պահոց, որոնցից շուրջ 70 000-ը մասնավոր նվերներ են, շատերը ընդունվել են թանգարանի հիմնադրումից հետո առաջին տարիներին։ Արժեքավոր ցուցանմուշների թվում է Պուշկինի մանկության դիմանկարը, Վսևոլոդ Յակուտի կողմից նկարված, Պ. Ֆ. Սոկոլովի Մարիա Վոլկոնսկայան որդու հետ ջրաներկ դիմանկարը, բժիշկների արկղը, որի հետ դոկտոր Նիկոլայ Արենդտը եկել էր մեռնող Պուշկինի մոտ ։ Բանաստեղծի անմիջական ժառանգները թանգարանին են փոխանցել նրա որդու՝ Ալեքսանդրի դայակի դիմանկարը, որը ստեղծել Է Սոֆյա Լանսկայան, ինչպես նաև Սերգեյ Ալեքսանդրովիչի թոռան՝ եղջյուրավոր լորնետի լուսանկարը և ժանյակավոր մանժետները, որոնք պատկանել են բանաստեղծ Վերա Մեզենցովայի թոռնուհուն։ Պուշկինի ծոռնուհին՝ Կլոտիլդա ֆոն Ռինտելենը, թանգարանին նվիրել է վեց պատկեր, իսկ Նատալյա Մերենբերգը՝ ինքնակենսագրական վեպի սև ձեռագիրը։ Ցուցահանդեսում ներկայացված է Իսահակ Հանիբալի՝ Պուշկինի հորեղբորորդու միակ հայտնի դիմանկարը և Պուշկինի թոռնուհու Նատալյա Դուբելտի պատկերը՝ Իվան Մակարովի աշխատանքը  ։
Այլ նվերների թվում են մասնավոր հավաքածուները՝ Իվան Ռոզանովի ռուսական պոեզիայի գրադարանը, Պավել Գուբարը, Տատյանա Մավրինան և Նիկոլայ Կուզմինը, Յակով Զակի էստամպների հավաքածուն և Ագրիպինա Վահանովայի ճենապակին։ 2010-ական թվականներին թանգարանի կազմում ներառվել է գիտնական Լև Կիշկինի կիրառական արվեստի առարկաների հավաքածուն, որը փոխանցվել է թանգարանի արխիվ նրա այրի Նատալյա Սեմիհատովա-Կիշկինայի կողմից ։ Արվեստի հավաքածուն ներկայացված է Վասիլի Տրոպինինի, Օրեստա Կիպրենսկու, Կարլ Բրյուլովի, Լև Բաքստի, Կուզմա Պետրովի-Վոդկինի, Կոնստանտին Կորովինի և այլոց կտավներով ։
Սրահների ձևավորում
Պուշկինը և նրա դարաշրջանը նորացված մշտական ցուցադրությունը բացվել է 1997 թվականին՝ բանաստեղծի ծննդյան 200-ամյակի առթիվ և տեղադրվում է կալվածքի գլխավոր տան 15 սրահներում։ Ընդհանուր առմամբ ներկայացված է ավելի քան 4000 միավոր պահոց՝ դիմանկարներ, գրքեր, ձեռագրեր, ինչպես նաև դեկորատիվ-կիրառական արվեստի առարկաներ ։ Նոր ցուցադրության գեղարվեստական նախագծի հեղինակ է դարձել հայտնի թանգարանային նախագծող Եվգենի Ռոզենբլյումը, որի մտահղացմամբ ցուցահանդեսի տարածքը կառուցվել է կենսագրական սկզբունքով ։
№ 1 դահլիճը կոչվում է Նախաբան և նվիրված է 18-րդ դարին, երբ ծնվել է բանաստեղծը։  Շենքում ցուցադրվում են ռուս և եվրոպացի վարպետների փորագրությունները, թագավորների, պետական գործիչների և ժամանակի մտածողների դիմանկարները։ Այսպես, այցելուները կարող են տեսնել գրականագետների՝ Միխայիլ Լոմոնոսովի, Դենիս Ֆոնվիզինի, Ալեքսանդր Սումարոկովի, Գաբրիել Դերժավինի, Նիկոլայ Կարամզինի կենդանության ժամանակ եղած հրատարակությունները ։
Գրականություն
Կատեգորիա:1957 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:1961 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պուշկինի անվան թանգարաններ Կատեգորիա:Մոսկվայի թանգարաններ
Գեորգ Ֆիլիպ Տելեման
Գեորգ Ֆիլիպ Տելեման (Georg-Philipp Telemann, ), գերմանացի կոմպոզիտոր, երգեհոնահար, կապելմայստեր։ Թողել է հսկայական ստեղծագործական ժառանգություն, պատմության մեջ առավել բեղմնավոր երգահաններից մեկն է։
Կենսագրություն
1701 թվականից Լայպցիգի համալսարանում ուսանել է իրավունք, որտեղ հիմնել է «Կոլլեգիում մուզիկում» երաժշտական խմբակը։ 1712-1721 թվականներին՝ կանտոր և մուզիկ-տնօրեն Մայնի Ֆրանկֆուրտում։ 1721 թվականից մինչև կյանքի վերջը ապրել է Համբուրգում, եղել քաղաքային մուզիկ-տնօրեն, ղեկավարել եկեղեցական կապելլաներ և օպերային թատրոն, հիմնել «Կոլլեգիում մուզիկում» ընկերությունը, 1728 թվականից հրատարակել «Der getreue Musikmeister» նոտային ամսագիրը։
Աշխատել է տարբեր ժանրերում (մոտ 40 օպերա, բազմաթիվ հոգևոր կանտատներ, օրատորիաներ, պասսիոններ, մեսսաներ, նվագախմբային նախերգանքներ, սյուիտներ, կոնչերտո գրոսսոներ, ստեղծագործություններ կլավիրի, ջութակի համար, տրիոսոնատներ և այլն)։ Լինելով Յոհան Սեբաստիան Բախի և Գեորգ Ֆրիդրիխ Հենդելի ժամանակակիցը՝ ազատ տիրապետել է պոլիֆոնիկ գրության տեխնիկային, յուրացրել ազգային մի շարք դպրոցների (հատկապես ֆրանսիական և լեհական) նվաճումները, մոտեցել իր ժամանակի համար նոր՝ հոմոֆոն-հարմոնիկ գրությանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:Լայպցիգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի երգեհոնահարներ Կատեգորիա:Օպերային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Գերմանացի դասական երաժիշտներ Կատեգորիա:Գերմանացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Գերմանացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Լուսաբացի նվաճողը կամ ծովագնացություն դեպ աշխարհի ծայրը
««Լուսաբացի նվաճողը» կամ ծովագնացություն դեպ աշխարհի ծայրը» (The Voyage of the Dawn Treader), անգլիացի գրող Քլայվ Սթեյփլս Լյուիսի վեպը, գրված ֆանտաստիկայի ժանրում, հրատարակվել է 1952 թվականի սեպտեմբերի 15-ին։ Երրորդ (հինգերորդ ըստ ժամանակային հերթականության) գիրքը «Նարնիայի ժամանակագրություններ» շարքում։ Նրանում Լյուսին և Էդմունդը երրորդ անգամ են ընկնում Նարնիայի աշխարհ, իսկ նրանց ազգական Յուստեսը՝ առաջին։ «Լուսաբացի նվաճողում» տրվում է Նարնիայի թագավորությունից արևելք ընկած օվկիանոսի նկարագրությունը և աշխարհի ընդհանուր կառուցվածքը, որում նրանք գտնվում են (Նարնիայի աշխարհի տեսանկյունից)։
«Լուսաբացի նվաճողը»
«Լուսաբացի նվաճողը» մի քանի հարյուրամյակի ընթացքում Նարնիայի առաջին նավն է։ Արքա Կասպիանը այն կառուցել է, որպեսզի ճանապարհորդության մեկնի և գտնի յոթ լորդերի, որոնց նրա հորեղբայր Միրազը ուղարկել էր տարածքներ գտնելու, որոնք գտնվում են դեպի արևելք, երբ բռնատիրել էր գահին։ Էդմունդ Պևենսիի, Լյուսի Պևենսիի և նրանց վնասակար ազգական Յուստեսի հետ նա ուղևորվում է Արևելյան կղզիներ և Արծաթե ծովի միջով դեպի Ասլանի երկիր՝ Աշխարհի ծայրին։
«Լուսաբացի նվաճողը» փոքր էր առագաստային խոշոր թիանավերի, առևտրական նավերի և գալեոնների համեմատությամբ, որոնք եղել են Նարնիայի մոտ այն ժամանակներում, երբ այն կառավարում էին Պևենսիները, սակայն Կասպիանի նախնիների կառավարման դարերի ընթացքում համարյա ամբողջ նավագնացությունը դադարել էր։ Թագադրումից հետո Կասպիանը կրկին սկսում է Նարնիայի բնակիչներին սովորեցնել նավագնացության արվեստին և «Լուսաբացի նվաճողը» եղել է լավագույնը այն բոլոր նավերից, որոնք նա պատրաստել էր մինչ այդ ժամանակ։
Սյուժե
Ինչը կարող էր ավելի վատ լինել Էդմունդի և Լյուսիիի համար, քան ամառային արձակուրդները իրենց գարշելի ազգական Յուստեսի ընկերակցությունում անց կացնելը։
Թախիծով նրանք դիտում էին նկարը, որում պատկերված էր քթին ոսկե հրեշով նավը, երբ նա հանկարծ սկսում է ճոճվել ալիքների վրա և փչում է սարսափելի քամի։ Նկարի շրջանակը անհետանում է և երեխաները հայտնվում են բաց ծովում։ Բռնելով նավից նետված ճոպանները, նրանք բարձրանում են նավի տախտակամածի վրա։
Այսպես Լյուսին, Էդմունդը և Յուստեսը ճանապարհորդություն են իրականացնում «Լուսաբացի նվաճողը» հիանալի նավով, արքա Կասպիանի հետ նավարկելով դեպի Արևելյան կղզիներ և փնտրելով նրա հոր յոթ կորած ընկերներին։ Թագադրման ժամանակ Կասպիանը խոստում էր տվել, որ պարտադիր կգտնի յոթ լորդերին, նրա հոր համախոհներին, որոնց նրա հորեղբայր Միրազը ուղարկել էր հետախուզելու արևելքի անհայտ երկիրները։ Եվ ահա, Նարնիայում կառավարիչ թողնելով իմաստուն թզուկ, լորդ-խնամակալ Տրամին, Կասպիանը հավաքում է քաջարի կտրիճների թիմ և «Լուսաբացի նվաճողը» նավով ուղևորվում է անհայտին հանդիման…
Նրանք հանդիպում են հրեշին, Ծովային Օձին, անտեսանելի մարդկանց ցեղի, հրաշագործ-աստղի, նրանք կրկին հանդիպում են Առյուծին՝ Մեծ Ասլանին։ Վերջ ի վերջո նրանք հայրենիք են վերադառնում կենդանի և անվնաս, գտնելով յոթ լորդերին։ Կասպիան X-ը ամուսնանում է Ռամանդուի դուստր Դուստր Աստղի հետ։
Բովանդակություն
Վեպը բաղկացած է տասնվեց գլուխներից
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Բրիտանական վեպեր Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված բրիտանական վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Ինդիրա Գանդի
Ինդիրա Գանդի (इंदिरा प्रियदर्शिनी गांधी Indirā Priyadarśinī Gāndhī, ), հնդիկ քաղաքական գործիչ, Հնդկաստանի վարչապետ 1966-1977 և 1980-1984 թվականներին։
Ջավահառլալ Ներուի դուստրը։
Կենսագրություն
Ինդիրա Գանդին ծնվել է 1917 թվականին Իլահաբադ քաղաքում, Հնդկաստանի ապագա վարչապետ Ջավահառլալ Ներուի ընտանիքում։ Նա Ներուի միակ զավակն էր։ Ավարտել է Ժողովրդական համալսարանը, ապա ուսումը շարունակել Շվեյցարիայում և Օքսֆորդում, որտեղ էլ ծանոթացել է ապագա ամուսնու հետ։ Ինդիրա Գանդին հոր մահից հետո՝ 1964 թվականին, ընտրվել է խորհդարանի ստորին պալատի պատգամավոր, ապա աշխատել Լալ Բախադուրա Շաստրիի գլխավորած կառավարությունում։ Շաստրիի մահվանից հետո նա դարձել է Հնդկական ազգային կոնգրեսի առաջնորդ և Հնդկաստանի վարչապետ (աշխարհում երկրորդ կին-վարչապետը Սիրիմավո Բանդարանայիկից հետո)։ 1971 թվականին նա հաղթել է խորհրդարանական ընտրություններում' «աղքատության դեմ պայքար» կոչի ներքո։ Ինդիրա Գանդին անցկացրել է բանկերի ազգայնացում, նրա կառավարման տարիներին երկրում արագ տեմպերով զարգացել է արդյունաբերությունը, այդ թվում՝ ծանր արդյունաբերությունը, գյուղատնտեսության բնագավառում կատարվում է «կանաչ հեղափոխություն», որի շնորհիվ Հնդկաստանն առաջին անգամ երկար տարիների ընթացքում արտադրանքի ներմուծման բնագավառում դառնում է անկախ։ Ինդիրան բազմիցս ընդգծել է իր կառավարության հավատարմությունը Ներուի քաղաքական սկզբունքներին։ Գանդին վարել է ռազմական բլոկներին չմիանալու, խորհրդային միության և սոցիալիստական մյուս երկրների հետ բարեկամական հարաբերությունները զարգացնելու և ամրապնդելու քաղաքականություն։ Պաշտոնական այցով բազմիցս եղել է ԽՍՀՄ-ում, 1976 թվականի հունիսին այցելել է Հայաստան ։
Սակայն ոչ բոլոր բարեփոխումներն են ժողովրդականություն վայելել, դրանց թվում՝ բնակչության աճը կանգնեցնելու նպատակով իրականացված ստիպողական խիստ միջոցառումները և քաղաքական ազատությունների սահմանափակումները։ 1977 թվականին Գանդին պարտվել է խորհրդարանական ընտրություններում, իսկ 1980 թվականին նորից վերադարձել իշխանության։ Նրա կառավարման երկրորդ փուլը բնորոշվել է Փենջաբ նահանգում ապրող սիկհերի հետ բախումներով։ Սիկհերի առաջնորդը սիկհերի համայնքը հայտարարել է անկախ ինքնակառավարվող մարմին։ Նրանք հարձակվել են հինդուիստների վրա և գրավել սիկհերի գլխավոր սրբատեղին՝ Ոսկե տաճարը։ Ի պատասխան՝ 1984 թվականին հնդկական կառավարությունն իրականացրել է պատերազմական գործողություն՝ «Երկնագույն աստղ» անունով, որի ընթացքում տաճարն ազատագրվել է, սակայն զոհվել են 500 մարդ։ Սիկհերի վրեժը երկար սպասեցնել չի տվել։ 1984 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Ինդիրա Գանդին սպանվել է անձնական թիկնապահների կողմից։
Վաղ կյանք և գործունեություն
Ինդիրա Գանդիի անունն ի ծնե եղել է Ինդիրա Ներու։ Ծնվել է 1917 թվականի նոյեմբերի 19-ին Իլահաբադում։ Հայրը՝ Ջավահառլալ Ներուն, ականավոր քաղաքական գործիչ էր Հնդկաստանը բրիտանական ազդեցությունից ազատելու հարցում։ Ընտանիքի միակ զավակն է եղել։ Նրան մեծացրել է մայրը՝ Կամալա Ներուն։ Մանկությունն անցկացրել է միայնության և տխրության մեջ։ Մայրը մահացել է տուբերկուլոզից, իսկ հոր հետ կապը եղել է միայն նամակագրական, որովհետև նա միշտ շրջագայել է քաղաքական գործերով։
Ինդիրան հիմնականում կրթություն է ստացել տանը։ Ընդմիջումներով դպրոց է հաճախել մինչև 1934 թվականը։ Նա սովորել է Դելիի մասնագիտացված դպրոցում, Սբ. Սեսիլիայի և Սբ. Մերիի քրիստոնեական եկեղեցիների դպրոցներում, Ժնևի միջազգային դպրոցում, Փանրայի և Բոմբեյի դպրոցում։ Երբ Ինդիրան եկել էր Եվրոպա՝ հիվանդ մորը տեսնելու, ցանկություն էր առաջացել մնալու և իր կրթությունը շարունակելու Օքսֆորդի համալսարանում։ Նա 2 անգամ հանձնել է ընդունելության քննությունը, որովհետև առաջին քննության ժամանակ լատիներենի իմացությունը թույլ էր։ Օքսֆորդում նա լավ էր պատմությունից, քաղաքական գիտություններից, տնտեսագիտությունից։ Եվրոպայում բնակվելու ժամանակաշրջանում Ինդիրան հիվանդացել է և ստիպված եղել թողնելու Օքսֆորդն ու մեկնել Շվեյցարիա՝ բուժվելու նպատակով։ Հետագայում Օքսֆորդի համալսարանը նրան շնորհել է դիպլոմ։ Մեծ Բրիտանիայում նա հանդիպել է իր ապագա ամուսնուն՝ Ֆերոզ Գանդիին (կապված չէ Մահաթմա Գանդիի հետ)։ Իլահաբադում ամուսնանալուց հետո զույգն ունեցել է երկու որդի՝ Ռաջիվ Գանդի և Սանջայ Գանդի։
Առաջին ժամկետը որպես վարչապետ (1966-1977 թվականներ)
Ինդիրայի կառավարման ժամանակաշրջանում Հնդկաստանը վերելք է ապրել։ Կոնգրեսականներն անգամ սիրում էին նշել, որ Հնդկաստանն Ինդիրան է, Ինդիրան՝ Հնդկաստանը ։
Առաջին տարի
Ինդիրան կազմել է կառավարություն Մորարջի Դեսայի հետ, որը նշանակվել էր փոխվարչապետ և ֆինանսների նախարար։ Իր կառավարման սկզբում նրա որոշումներն անընդհատ քննադատվել են, նրան անգամ տվել էին «անպետք խաղալիք» մականունը ։
1967-1971 թվականներ
Ինդիրայի առաջին ընտրական թեստը տեղի է ունեցել 1967 թվականի Լոկ Սաբայի և պետական համագումարների ընդհանուր ընտրություններում։ Ձայների մեծամասնությամբ Կոնգրեսական կուսակցությունն այս ընտրություններում հաղթել է։ Ընտրվող կուսակցությունը պարտավոր էր լուծել ապրանքների, գործազրկության, տնտեսական լճացման և սննդի ճգնաժամին վերաբերող բոլոր հարցերը։ Ինդիրան համաձայնվել է ռուպիի արժեզրկմանը, որը հնդիկ գործարարներին և սպառողներին դրել է ծանր դրության մեջ, իսկ ԱՄՆ-ից ցորենի ներմուծումը նվազել է քաղաքական վեճերի պատճառով։
Սպանություն
Իր մահից մեկ օր առաջ՝ 1984 թվականի հոկտեմբերի 30-ին, Ինդիրա Գանդին այցելել է Օրիսա, որտեղ վերջին անգամ ելույթ է ունեցել Օրիսայի քարտուղարության առջև։ Այդ ելույթում նա զարմանալիորեն խոսել է իր արյան և «երկրի առողջության» մասին։ Նա ասել է. «Ես այսօր ողջ եմ, բայց վաղը կարող եմ այստեղ չլինել։ Ես պարտավոր եմ ծառայել իմ երկրին մինչև իմ վերջին շունչը։ Երբ մահանամ, կարող եմ ասել, որ իմ արյան ամեն մի կաթիլը կբուժի և կհզորացնի Հնդկաստանը» ։
Գանդիի հուղարկավորությունը տեղի է ունեցել նոյեմբերի 3-ին Ռաջ Գաթի մոտ ։ Այն վայրը, որտեղ նա թաղված է, այսօր հայտնի է որպես Շատտի Սթալ։ Նրա հուղարկավորությունը հեռարձակվել է ներքին և միջազգային կայաններով, այդ թվում՝ «Բի-բի-սի»-ով։ Նրա մահից հետո միլիոնավոր սիկհներ տեղահանվել և մոտ երեք հազար մարդ սպանվել են հակասիկհական ջարդերում ։ Ռաջիվ Գանդին հեռուստատեսությամբ մեկնաբանել է կոտորածները. «Երբ մեծ ծառ է ընկնում, երկիրը ցնցվում է» ։
Արտաքին հարաբերություններ
Ինդիրա Գանդին կարողացել է իր կառավարման շրջանում հարաբերություններ հաստատել մի շարք պետությունների հետ։
Հարավային Ասիա
1971 թվականին, երբ Պակիստանում սրվել էր պատերազմական իրավիճակը, մոտ 10 միլիոն փախստականներ գաղթեցին Հնդկաստան ։ Շուտով՝ դեկտեմբեր ամսին, Ինդիրան հավաքում է զորք և ազատագրում է Արևելյան Պակիստանը ։ Եթե Ինդիրան համաձայնագրով օգնություն էր ստանում ԽՍՀՄ-ից, ապա Պակիստանին էլ աջակցում էր ԱՄՆ-ն ։ ԱՄՆ-ի նախագահ Ռիչարդ Նիքսոնը տանել չէր կարողանում Գանդիին։ Իր հեռախոսազրույցի ժամանակ նա անգամ Գանդիին անվանել է «կախարդ, խորամանկ աղվես» ։ Հարաբերություններն ԱՄՆ-ի հետ ավելի վատացան, երբ Ինդիրայի կառավարման ժամանակաշրջանում Հնդկաստանի քաղաքական, ռազմական և առևտրային գործերում ամենամերձ բարեկամը դարձավ ԽՍՀՄ-ը ։
Միջին Արևելք
Ինդիրան Արաբա-իսրայելական հակամարտության ժամանակ ցույց է տվել իր աջակցությունը Պաղեստինին։ Ինդիրան Հնդկաստանի և Իսրայելի բարեկամական հարաբերությունները հաստատեց համաձայնագրով, բայց երկու երկրների միջև կապը թուլացավ Պակիստանի հետ պատերազմի պատճառով ։
Ընտանիք, կյանք և հայացքներ
1942 թվականին՝ 25 տարեկանում, Գանդին ամուսնացել է Ֆերոզ Գանդիի հետ։ Ամուսնությունը տևել է 18 տարի՝ մինչև 1960 թվականը, երբ Ֆերոզը մահացել է սրտի կաթվածից։ Նրանք ունեցել են երկու որդի՝ Ռաջիվ Գանդի (ծնված 1944 թվականին) և Սանջայ Գանդի (ծնված 1946 թվականին)։ Փոքր որդին՝ Սանջայը, պետք է ժառանգեր իր մոր դիրքը, բայց հանկարծակի մահը խլում է այդ հնարավորությունը։ Գանդին համոզել է մյուս որդուն թողնել իր աշխատանքը՝ որպես օդաչու, և դառնալ քաղաքական գործիչ։ 1984 թվականին՝ մոր մահից հետո, Ռաջիվ Գանդին դարձել է վարչապետ՝ պաշտոնավարելով մինչև 1989 թվականը։ 1989 թվականի մայիսի 21-ին նրան պայթուցիկով սպանել են։ Գանդիի յոգայի ուսուցիչը՝ Դիրենդրան Բրամմաչարին, օգնել է նրան որոշումներ կայացնելիս, հատկապես 1975-ից 1977 թվականներին, երբ Գանդին «արտակարգ դրություն էր հայտարարել և կասկածի տակ էր դրել քաղաքացիական ազատությունները» ։
2017 թվականին Պրիյա Պոլ անունով մի կին հայտարարել է, որ ինքը Գանդիի թոռն է՝ որպես Սանջայ Գանդիի դուստր։ Նա ասել է, որ իրեն հանձնել են մանկատուն, որովհետև Ինդիրան ցանկացել էր գաղտնի պահել երեխայի գոյությունը ։
Պարգևներ
1971 թվականին Պակիստանին պարտության մատնելուց հետո Գանդին պարգևատրվեց Հնդկաստանի ամենաբարձր շքանշանով՝ Բհարատ Ռատնայով  ։ 2011 թվականին նա հետմահու պարգևատրվել է Բանգլադեշի ամենաբարձր շքանշանով Բանգլադեշի ազատագրման մեջ իր հսկայական ներդրման համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդկաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հնդկաստանի վարչապետներ Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Արտաքին գործերի կին նախարարներ Կատեգորիա:Հնդիկ սոցիալիստներ Կատեգորիա:Հնդկաստանի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կիևի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Կանայք քաղաքականությունում Կատեգորիա:Հրաձգային զենքից մահացածներ Կատեգորիա:Պաշտպանության կին նախարարներ Կատեգորիա:Հնդկաստանում հրազենից մահացածներ Կատեգորիա:Պետության կին ղեկավարներ Կատեգորիա:Կին վարչապետներ
Լեո XIII
Լեո XIII կամ Լուիջի Պեչչի, իսկ աշխարհիկ կյանքում՝ Վինչենցո Ջոակինո Ռաֆայել Լուիջի (,, Vincenzo Gioacchino Raffaele Luigi Pecci, ), Հռոմի պապ (1878 թվականի փետրվարի 20-ից մինչև 1903 հուլիսի 20-ը)։
Լեո XIII-ը հրատարակել է 88 էնցիկլիկ, որն ավելին է, քան իր նախորդներից կամ հաջորդներից որևէ մեկը։ Հռոմի պապերի շարքում նա ամենաերկարակյացն է եղել։ Տոնգայի թագավոր Ջորջ Տուպոու I-ի մահից հետո (1893 թվականի փետրվարի 18-ից մինչև իր մահը՝ 1903 թվականի հուլիսի 20-ը) եղել է աշխարհում գործող պետության ղեկավարներից ամենատարեցը։ Ըստ իր ղեկավարած տարիների (որը կազմել է 25 տարի և 5 ամիս) զբաղեցրել է երրորդ տեղը՝ Պիոս IX-րդից (1846-1878) և Հովհաննես Պողոս II-ից  (1978-2005) հետո։
Կենսագրություն
Վինչենցո Ջոակինո Ռաֆայել Լուիջին՝ Պեչչի կոմսը, ծնվել է 1810 թվականի մարտի 2-ին, Կարպինետո Ռոմանոյում՝ Անանյիի մոտ, հռոմեացի արիստոկրատների հարուստ ընտանիքում։ Վիտերբոյում և Հռոմում ուսումնասիրել է փիլիսոփայություն, աստվածաբանություն և իրավունք։ Եղել է շատ ընդունակ և բազմակողմանի զարգացած մարդ։ Լատիներեն բանաստեղծություններ է գրել, իսկ Դանթեն մեջբերել է հիշողությամբ:1836 թվականին դարձել է աստվածաբանության դոկտոր, ինչպես նաև՝ քաղաքացիական և եկեղեցական իրավունքի դոկտոր։
Գործունեություն
1837 թվականի փետրվարի 14-ին Գրիգոր XVI-ը նրան նշանակել է իր անձնական պրելատ, նախքան 1837 թվականի դեկտեմբերի 31-ին նրա քահանա ձեռնադրվելը։ Շուտով Պեչչին Բենևենտոյում նշանակվել է պապական լեգատ, որտեղ նա ջանադիր միջոցներ է ձեռնարկել ավազակությունը վերացնելու համար։ Այնուհետև նա ուղարկվել է Բրյուսել՝ որպես պապական նունցիա, սակայն 33-ամյա դիվանագետը չի կարողացել վերջ դնել տարաձայնություններին, որոնք ծագել էին տեղի ճիզվիտների և եպիսկոպոսականների միջև։ Ջակոմո Անտոնելիի կողմից նշանակվելով պետքարտուղար՝ 1843 թվականի հունվարի 27-ից մինչև 1846 թվականի հունվարի 19-ը, եղել է Դամիատի տիտղոսակիր արքեպիսկոպոս։ 1846 թվականին նշանակվել է եպիսկոպոս Պերուջի եպիսկոպոսությունում, որը ղեկավարել է մոտ 30 տարի։
1877 թվականին, Ջակոմո Անտոնելլիի մահից հետո, Պեչչին նշանակվել է կարդինալ-կամերլենգո (պապական գույքի կառավարիչ)։ Իտալիայի միավորումից հետո դարձել է առաջին պապ։ Պապական պետության լուծարումից հետո Լեո XIII- ը ստիպված է եղել գերագույն իշխանություն գործադրել Կաթոլիկ եկեղեցում, իսկ ստեղծված պայմանները նրան ստիպել են մշակել Հռոմի պապի գործառույթների նոր մոդել, որի անսխալական իշխանությունն ու գերակայությունը ճանաչվել են դոգմա, սակայն նրա իշխանության սահմանները և՛ քաղաքական, և՛ ներքին եկեղեցական ոլորտներում զգալիորեն սահմանափակ էին։ Թեև սկզբում մտադրվել էր լքել Հռոմը, բայց իր պետքարտուղար կարդինալ Ռամպոլայի խորհրդով որոշել է մնալ «Վատիկանի բանտարկյալ» («узником Ватикана»)։ Ընդ որում, կարդինալ Ռամպոլան այդ ժամանակ համարվում էր պապական քաղաքականության հիմնական շարժիչ ուժը։
Շատերն սպասում էին, որ Լեո XIII-ը հաշտվելու է աշխարհիկ իշխանության կորստի հետ, քանի որ նա համարվում էր Պիոս IX-ի անհաշտ քաղաքականության հակառակորդը, սակայն պապը հաստատել է կոնկլավի կողմից կազմված բողոքը Հռոմը իտալացիների կողմից գրավված լինելու դեմ և իր առաջին էնցիկլիկում (энциклик) պահանջել է աշխարհիկ իշխանության վերականգնում։ Ձգտել է ուժեղացնել պապականության կարևորությունը կաթոլիկ եկեղեցու ազդեցությունն ամրապնդելու և ընդլայնելու միջոցով ոչ միայն Արևմուտքում, այլ նաև Արևելքում և  իրեն համարել է ոչ թե որպես աշխարհիկ իշխանությունից զրկված, այլ միլիոնավոր կաթոլիկների առաջնորդ։
Ամուր պահելով եկեղեցու դերի միջնադարյան հայացքները՝ ձգտել է իրեն ենթարկել մշակութային և հասարակական հոսանքները. մի շարք էնցիկլիկներով դատապարտել է նոր գիտությունը և նոր փիլիսոփայությունը՝ նրանց առաջ խնդիր դնելով հաստատել բացահայտ ճշմարտությունները և հայտարարելով Թովմաս Աքվինացուն՝ որպես փիլիսոփայի և գիտնականի իդեալ։ Լեո XIII-ը կարողացել է հասնել արևմտաեվրոպական պահպանողական տարրերի զգալի մասի ղեկավարի դիրքին, որը հմտորեն օգտագործել է ի շահ եկեղեցու, հասնելով Գերմանիայում մշակութային պայքարի (Kulturkampf) ընթացքում ընդունված կաթոլիկության դեմ կայացրած որոշումների մեծ մասի չեղարկմանը։ Կարգադրել է ֆրանսիական հոգևորականությանը դադարացնել պետության դեմ պայքարը և այդպիսով, Ֆրանսիայում մասամբ հաշտեցրել է եկեղեցուն և պետությանը։
Տիրապետել է ֆրանսերենին և գերմաներենին, ինչը թույլ էր տալիս նրան օտար դիվանագետների հետ շփվել առանց վկաների։ Նրա անձնական պրելատը եղել է գերմանացի նշանավոր պատմաբան Իոհանն Յասենը։ Կյանքի վերջին տարիներին Լեո XIII- ը կարդինալ Ռամպոլային է փոխանցել Կաթոլիկ եկեղեցու ղեկավարման իր գործառույթների զգալի մասը։ 1903 թվականի փետրվարի 20-ին հանդիսավոր կերպով նշել է իր՝ Հռոմի պապի աթոռին նշանակվելու 25-րդ տարելիցը։ Նույն թվականի հուլիսի 20-ին մահացել է։ Լեո XIII պապը հուղարկավորվել է Լաթերանի բազիլիկ եկեղեցում։
«Rerum novarum» և այլ էնցիկլիկներ
«Rerum novarum» էնցիկլիկը 1894 թվականի մայիսի 15-ից ձևավորել է Հռոմեական կաթոլիկ սոցիալական ուսմունքի առաջին թեզիսները, որը Լեո XIII- ի իրավահաջորդները լրացրել և փոփոխել են՝  հասարակական-քաղաքական փոփոխված պայմաններին համապատասխան։
1894 թվականի հունիսի 20-ի Praeclara Gratulationis  էնցիկլիկը  դատապարտել է մասոնությունը և պարունակել է  Արևելքի քրիստոնյաներին  (Ուղղափառ եկեղեցի), հատկապես  սլավոններին ուղղված կոչ,  միավորվել  «Հռոմեական հայրապետ»-ի  գերագույն իշխանության ներքո ։ Ուղղափառները համարում  էին, որ 1895 թվականի օգոստոսին էնցիկլիկի թեզիսները աստվածաբանական  և պատմականորեն հերքվել են Կոստանդնուպոլսի պատրիարք  Անֆիմ VII- ի և նրա Սինոդի կողմից ։
1896 թվականի սեպտեմբերին հրապարակված Apostolicæ Curæ բուլլայում (միջնադարյան պապական փաստաթուղթ կապարե կնիքով), հաստատել է անգլիկյան ձեռնադրության ընդհանուր անվավերությունը ։ Այն հերքվել է հաջորդ տարվա փետրվարին Saepius Officio   հաղորդագրության միջոցով, որը ստորագրել են Կենտերբերի արքեպիսկոպոս Ֆեդերիկ Տեմպոլը և Յորսկիի արքեպիսկոպոս Վիլյամ Մակլագանը։
Լեո XIII. դիվանագիտություն
Լեո XIII պապը կարդինալ Ռամպոլլայի հետ մեծ ջանքեր է գործադրել, որ եվրոպական երկրներում պահպանի  կաթոլիկ եպիսկոպոսության աստիճանը։ Համաձայնագիր է կնքվել Գերմանական կայսրության հետ։ Բիսմարկը ստացել է Քրիստոսի շքանշան, իսկ Վիլհելմ II կայսրը Վատիկանում  երկու անգամ  այցելել է Լեո XIII-ին։ Պապը ֆրանսիացի կաթոլիկներին տրամադրել  էր հանրապետական ​​համակարգի հետ հաշտվելուն։ Լեո XIII-ը կապեր է որոնել նույնիսկ անգլիկանների հետ, որպեսզի  հասնի նրանց հաշտեցմանը առաքելական մայրաքաղաքի հետ։ Այդ  ընթացքում նա կարդինալ է նշանակել կաթոլիկություն ընդունած Ջոն Նյումենին(1801—1890): Ավելի բարդ էին  առաքելական մայրաքաղաքի և Ավստրիայի միջև հարաբերությունները, որը շարունակում էր  պահպանել իոսիֆիզմի ավանդույթները։ Պետական քարտուղարության դիվանագիտական ակտիվությունը այնքան էլ չէր բարձրացրել պապականության հեղինակությունը, որպեսզի  այն  պապական պետության վերականգնման  համար հույս փայփայեր,  դրա փոխարեն ուղի է հարթել քրիստոնեական ժողովրդավարության ճակատի քաղաքական համախմբման համար, որը  ակտիվ քայլեր է ձեռնարկել  աշխատավորության շրջանում սոցիալիզմի և կոմունիզմի ազդեցության դեմ պայքարում։ Լեո XIII պապի ձեռքբերումներից հարկ է նշել Թովմա Աքվինացու փիլիսոփայության վերածնունդը (որի փիլիսոփայությունը  պապը համարում էր վարդապետական և աստվածաբանական կաթոլիկ մտքի հիմքը), ինչպես նաև  աստվածաշնչյան  գրականության տարբեր ասպեկտների ուսումնասիրությունների և աստվածաշնչյան հնագիտության զարգացուը։ Պապը կարգադրել է բացել եկեղեցական արխիվները  կաթոլիկ հաստատություններում սովորողների համար, սակայն իր հսկողությունից բաց չթողնելով նրանց ուսումնասիրությունների արդյունքները և դրանց բովանդակությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի հակակոմունիստներ
Համալսարան
Համալսարան (Universität բառից, որն էլ իր հերթին ծագում է universitas - ընդհանրություն բառից), բարձրագույն ուսումնական հաստատություն, որը շնորհում է բոլոր մակարդակների ուսումնական կոչումներ (բակալավր, մագիստրոս, դոկտոր)։
Համալսարանի պատմությունը սկսվում է միջնադարից։ XI դարի բարձրագույն դպրոցներ են գործել Իտալիայում (Բոլոնիայի իրավունքի և Սալեռնոյի բարձրագույն բժշկական)։ XII-XIII դարերում ստեղծվեցին Փարիզի (1215 թ.) և Մոնպելյեի (1289 թ., Ֆրանսիա), Քեմբրիջի (1209 թ.) և Օքսֆորդի (Անգլիա), Սալամանկայի (Իսպանիա), Լիսաբոնի (1290 թ., Պորտուգալիա), XIV դ. Պրագայի (1348 թ., Չեխիա), Կրակովի (1364 թ., Լեհաստան), Վիեննայի (1365 թ., Ավստրիա), Հայդելբերգի (1386 թ., Գերմանիա), XV դ.՝ Ուփսալայի (1477 թ., Շվեդիա), Կոպենհագենի (1479 թ., Դանիա) համալսարանները։ Միջնադարյան համալսարաններն ունեին արտիստական կամ արվեստների (նախապատրաստական) և երեք բարձրագույն՝ իրավունքի, բժշկական և աստվածաբանական ֆակուլտետներ։ Արվեստների ֆակուլտետում (ավելի ուշ՝ փիլիսոփայական) դասավանդվել են յոթ ազատ արվեստները։ Դասավանդել են լատիներենով։ Բարձրագույն ֆակուլտետներում շնորհվել են գիտությունների մագիստրոսի և դոկտորի աստիճաններ։
Միջնադարյան համալսարանները մագիստրոսների և ուսանողների միավորումներ էին (այստեղից էլ նրանց անվանումը՝ universitas magistrosum et colarium՝ ուսուցիչների և սովորողների միավորումներ)։ Համալսարաններն ունեին իրենց վարչական ինքնավարությունը, իրավասությունը և կանոնադրությունը։ Առաջին համալսարանները հաճախ ազատ մտքի, առաջավոր գիտական և գաղափարական ուղղությունների օջախներ էին դառնում։ Եկեղեցին և աշխարհիկ իշխանությունները ձգտում էին ուժեղացնել իրենց ազդեցությունը համալսարանների վրա։ XV-XVI դարերում համալսարանական սխոլաստիկան մշակույթի և գիտության զարգացման արգելակ դարձավ։
Վերածննդի ժամանակաշրջանում մշակույթի զարգացումն ազդել է համալսարանների դասավանդման վրա։ Հումանիզմի կարևոր կենտրոններ դարձան Օքսֆորդի համալսարանն Անգլիայում, Կրակովինը՝ Լեհաստանում։ 1502 թվականին Գերմանիայում հիմնված Վիթթենբերգի համալսարանը դարձավ ռեֆորմացիայի կենտրոն։
Կապիտալիզմի դարաշրջանի համալսարանները հետագա զարգացում ապրեցին։ ԱՄՆ–ում համալսարանի զարգացումը երկար ժամանակ ետ էր մնում եվրոպականից։ Մինչև անկախության համար պատերազմը, Անգլիայի հյուսիսամերիկյան գաղութներում ստեղծվեց 9 քոլեջ (1636 թ.-ին՝ Հարվարդի, 1693 թ.-ին՝ Ուիլյամի և Մերիի և այլն), որոնք հետագայում (հիմնականում XIX դ.) վերածվեցին համալսարանների։ Լատինական Ամերիկայի երկրներում համալսարաններ հիմնվեցին իսպանական գաղութատիրության շրջանում (1538 թ.-ին՝ Սանտո–Դոմինգոյի, 1551 թ.-ին՝ Մեխիկոյի, Լիմայի և այլն)։ Դրանք միջնադարյան իսպանական համալսարանի պատճենն էին և գտնվում էին կաթոլիկ եկեղեցու ազդեցության տակ։ Ասիայի և Աֆրիկայի երկրներում, ընդհուպ մինչև XX դարը, ժամանակակից տիպի համալսարաններ համարյա չեն եղել։ Հնդկաստանում առաջին համալսարանը հիմնել են բրիտանական գաղութատերերը (Կալկաթայի, Մադրասի, Բոմբեյի, բոլորն էլ՝ 1857 թ.-ին, Փենջաբի՝ 1882 թ.-ին)։ Քոլեջի տիպի մի շարք բարձրագույն դպրոցներ հիմնեցին եվրոպական և ամերիկյան միսիոներական կազմակերպությունները Ամերիկյան (1866 թ.) և Սենթ Ջոզեֆի (1881 թ.) համալսարաններ Բեյրութում, Ալժիրինը՝ 1879 թ.]։
Ճապոնիայում համալսարաններ հիմնվեցին Տոկիոյում (1877 թ.), Կիոտոյում (1897 թ.)։ 1898 թ.-ին Չինաստանում բացվեց առաջին համալսարանը (Պեկինի)։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո անկախություն ստացած շատ երկրներում (Ինդոնեզիա, Լիբանան, Լիբիա, Մարոկկո, Սուդան, Իրաք, Թունիս) ստեղծվեցին ազգային առաջին համալսարանները։
Ռուսաստանում 1725 թ.-ին հիմնվեց Ակադեմիական համալսարանը (գիտությունների ակադեմիային կից)։ 1755 թ.-ին բացվեց Մոսկվայի համալսարանը, 1802-05-ին ստեղծվեցին Դորպատի (այժմ՝ Տարտուի), Խարկովի, Կազանի համալսարանները, 1819 թ.-ին՝ Սանկտ–Պետերբուրգինը։ Հետագայում բացվեցին փիլիսոփայության, իրավաբանական և բժշկակագիտության ֆակուլտետներ։ Բոլոր ֆակուլտետներում պարտադիր ուսումնասիրվում էին աստվածաբանություն, եկեղեցու պատմություն։ 1914 թ.-ին Ռուսաստանում կար 10 համալսարան (37,5 հզ. ուսանող)։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո համալսարանները սկսեցին վերակառուցվել սոցիալիստական գաղափարախոսության հիմքի վրա։ Բարձրագույն կրթությունը դարձավ անվճար, վերացվեցին դասային արտոնությունները, ազգային սահմանափակումը, կանայք տղամարդկանց հավասար բարձրագույն կրթության իրավունք ստացան։
Լեհաստանում 1816 թ.-ին հիմնվեց Վարշավայի համալսարանը։
Ուկրաինայում 1834 թ.-ին հիմնվեց Կիևի համալսարանը։ 1860-ական թթ. բարեփոխումների ժամանակաշրջանում վերականգնվեց համալսարանական ինքնավարությունը, ստեղծվեցին ուսանողական գիտական խմբակներ։ Համալսարանում առաջին անգամ թույլատրվեցին կին ազատ ունկնդիրներ։
Համալսարաններում մասնագետների պատրաստումը, համեմատած մյուս բուհերի հետ, ունի մի շարք առանձնահատկություններ, որոնք ապահովում են կրթության առավել բարձր ընդհանուր գիտական մակարդակ։ Այստեղ 5 տարվա ուսուցումը սերտորեն կապված է գիտական հիմնարար հետազոտությունների հետ։ Խոշորագույն համալսարաններ հիմնարար գիտությունների գծով գիտամանկավարժական մասնագետներ պատրաստող առաջատար բարձրագույն ուս. հաստատություններ են ։
Համալսարանները միջնադարյան Հայաստանում
Միջնադարյան Հայաստանում գործել են բարձր կարգի դպրոցներ, որոնցից մի քանիսը կոչվել են համալսարաններ, ինչպես օրինակ Տաթևի 9-15-րդ դարերում, Սանահինի 10-13-րդ դարերում Անիի 11-13-րդ դարերում Ավագ Վանքի 15-րդ դարում։ Միջնադարյան հայկական համալսարաններում դասավանդվել են իմաստասիրություն, մաթեմատիկա, բնագիտություն, տրամաբանություն, քերականություն, պոետիկա, պատմություն, մարդակազմություն, տարրաբանություն, աստվածաբանություն, երաժշտություն, նկարչություն, գրչություն, արվեստ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բարձրագույն կրթական հաստատություններ Կատեգորիա:Կրթության մակարդակներ Կատեգորիա:Բարձրագույն կրթություն
Սան Մաուրո Ֆորտե
Սան Մաուրո Ֆորտե (San Mauro Forte), կոմունա Իտալիայում՝ Բազիլիկատա մարզի Մատերա գավառում։ Սահմանակից է Աչետուրա, Կրակո, Ֆեռանդինա, Գարագուզո, Օլիվետո Լուկանո, Սալանդրա, Ստիլիանո համայնքներին ։
Բնակչության թվաքանակը 2014 թվականի տվյալներով եղել է 1581|особа|особи|осіб}} (2014) : Բնակչության խտությունը կազմում է 26,5 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 86,89 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 75010։ Հեռախոսային կոդը՝ 0835։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում Սան Մաուրոն։ Բնակավայրի տոնը նշվում է մայիսի 23-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
ZDFinfo
ZDFinfo - Գերմանական լրատվական թվային հեռուստաալիք ZDF հեռուստաընկերության կազմում, հասանելի է «Kabel Deutschland» կաբելային հեռուստատեսության օպերատորի բաժանորդներին ։ Եթեր է հեռարձակվում 1997 թվականի օգոստոսի 27-ից որպես «ZDFinfokanal», ստացել է ներկայիս «ZDFinfo» անվանումը 2011 թ. սեպտեմբերի 5-ին ։ 2012 թ. մայիսի 1-ից արբանյակային տիրույթներում հեռարձակվում է հեռուստաալիքի բարձր պարզության ֆորմատով տարբերակը (ZDFinfo HD) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:Գերմանալեզու հեռուստաալիքներ Կատեգորիա:Լրատվական հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:ZDF Կատեգորիա:Գերմանիայի հեռուստաալիքներ
Սաառե (գյուղ, Պիիռիսաառե շրջան)
Սաառե (Saare), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Պիիռիսաառե շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Պիիռիսաառե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
(1542) Շալեն
(1542) Շալեն (Schalen), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1941 թվականի օգոստոսի 26-ին Իրյո Վյայսյալյայի կողմից Տուրկուում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,094636 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7506 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,4387 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Շալեն աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,7515 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1988,44 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,181046 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,77° անկյուն։
Դվիրի
Դվիրի (დვირი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամցխե-Ջավախք մարզի Բորժոմի մունիցիպալիտետում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 920 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Բորժոմից հեռու է 18 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 712 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Բորժոմի մունիցիպալիտետ
Բոմոն սյուր Սեր
Բոմոն սյուր Սեր (Bosmont-sur-Serre), կոմունա Ֆրանսիայում՝ Պիկարդիա մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Մարլ կանտոնայի կազմի մեջ։ Կոմունայի շրջանը՝ Լան։
INSEE կոդը՝ 02101.
Բնակչություն
2010 թվականին բնակչությունը կազմել է 161 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կոմունաներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Կանդրի
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 12448 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1773 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Տույմազինսկի շրջանի բնակավայրեր
Չերեշնյա
Չերեշնյա ( ռուս.` Черешня), հայաբնակ գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Մեծ Սոչիի Ադլերի շրջանում։ Գտնվում է Ադլեր շրջկենտրոնից 2 կմ արևելք, իսկ Սոչիի կենտրոնից 26 կմ արևելք, ծովի մակարդակից 128 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
Համաձայն 2010 թվականի տվյաների, գյուղն ուներ 2426 բնակիչ, ովքեր զբաղվում են բանջարաբուծությամբ, պտղաբուծությամբ, ծխախոտի և եգիպտացորենի մշակությամբ։ Գյուղն ունի հայկական միջնակարգ դպրոց և բուժկայան։
Պատմությունը
Գյուղը հիմնադրել են Սամսունի շրջակայքի գյուղերից եկած հայերը` 1897 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի գյուղական բնակավայրեր Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի Սոչիի քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր
Լեմզագորի
Լեմզագորի (ლემზაგორი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Ռաճա-Լեչխում և Քվեմո Սվանեթ մարզի Լենտեխի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1200 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Լենտեխիից հեռու է 27 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 79 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Լենտեխի շրջան
Նովայա Ռուդնյա (գյուղ, Ժիտոմիրի շրջան)
Նովայա Ռուդնյա (Нова Рудня), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովայա Ռուդնյա գյուղում բնակվում էր 219 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1657 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 132,17 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ինոու
Ինոու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եվդոկիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության եզրափակիչ 2010
Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության եզրափակիչ 2010-ը տեղի էր ունենալու Հոլանդիայի և Իսպանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականների միջև։ Եզրափակիչը տեղի ունեցավ Սոկկեր Սիթի մարզադաշտում՝ Հուլիսի 11-ին։
Կատեգորիա:2010 ֆուտբոլում
Փոքր Կիրկիլա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Բիա գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի հետ միախառնման կետը։ Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Միքելե Վեդանի
Միքելե Վեդանի (Michele Vedani, ), իտալացի քանդակագործ։
Կենսագրություն
Միքելե Վեդանին ծնվել է Միլանում։ Հայրը եղել է քարտաշ։ 1892 թվականին ընտանիքը գաղթել է ԱՄՆ։ Այնուհետև Վեդանին վերադարձել է Իտալիա, սովորել է Բրերայի ակադեմիայում։ Էնրիկո Բուտիի ղեկավարությամբ Միլանի և Լոմբարդիայի բարձր հասարակության համար ստեղծել է մի շարք հուշարձաններ, կիսանդրիներ, բրոնզե արձաններ, դիմանկարներ, մոդելներ մեդալների համար։ Լեքոյում ստեղծել է երկրաբան Անտոնիո Ստոպպանիին (1824-1891) նվիրված հուշարձան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի քանդակագործներ
(9405) Ջոնռատիյե
(9405) Ջոնռատիյե (Johnratje), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի նոյեմբերի 27-ին Տակաո Կոբայաշիի կողմից Օիզումիյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,872591 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,682 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0632 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1778,32 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,202439 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,73° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տակաո Կոբայաշիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սվիստունովկա (գյուղ, Մաշևկայի շրջան)
Սվիստունովկա (Свистунівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Մաշևկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սվիստունովկա գյուղում բնակվում էր 94 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,9 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 32,41 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Մաշևկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Իշդիշոն
Իշդիշոն, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եվդոկիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Վերնաշապիկ
Վերնաշապիկ (նաև վերին շապիկը կամ դասական շապիկ), հագուստի տեսակ, որը պատկանում է վերին ներքնազգեստին։ Հնուց վերնաշապիկը վերաբերել է հենց ներքնազգեստին, սակայն 1960-ական թվականներից հնարավոր է դարձել այն կրել առանձին՝ առանց այլ հագուստով ծածկվելու։
Վերնաշապիկի պատմություն
Միայն Վերածննդի դարաշրջանում է վերնաշապիկը դարձել և՛ տղամարդկանց, և՛ կանանց հագուստի կարևորագույն բաղադրիչը։ Այդ ժամանակ կանացի զգեստների կրծկալ ներին, տղամարդկանց դուբլետների և թևերի վրա բազմաթիվ կտրվածքներ էին անում, որոնց տակից երևում էին վերնաշապիկները։ Վերնաշապիկի օձիքը նույնպես դուրս էր գալիս վերին հագուստի տակից, ուստի այն զարդարված էր ասեղնագործությամբ, ձևավոր ժանյակներով։ 16-րդ դարում հայտնվում և արևմտաեվրոպական տղամարդու և կանացի կոստյումի մասն է դառնում ծալավոր օձիքը, որը հարյուրամյակի վերջում հասնում է մեծ չափսերի։ 17-րդ դարում թևքածալ ն ու օձիքը դառնում են հարթ, բայց կրկին ասեղնագործվում են ժանյակներով կամ ամբողջությամբ պատրաստվում են ժանյակից։
19-րդ դարի սկզբին ժողովրդականություն էր վայելում ֆաթերմորդերի օձիքը։ Նորաձևությունը կրկին նրան է վերադարձել է 1910-1913 թվականներին ։ Ներկայումս նման օձիք հանդիպում է նաև կանացի հագուստների վրա ։
20-րդ դարում վերնաշապիկը, որպես քաղաքային զգեստի մաս, պահպանվել է միայն տղամարդկանց հագուստի մեջ, կանացի հագուստում դրան փոխարինել է գիշերազգեստը։
Կտրվածք
Վերնաշապիկը, որպես կանոն, բաղկացած է օձիքից, մեջքից, կոկետկայից, թևքերից, ձագից։ Կան կարճ և երկար (մինչև դաստակ) թևքերով վերնաշապիկներ։
Վերնաշապիկների մեծ մասի ձախ կողմում կա մեկ գրպան է, իսկ ամենօրյա կրելու համար նախատեսվածները կարող են ունենալ նաև լրացուցիչ գրպան աջ կողմում, ինչն էլ վերնաշապիկին տալիս է ավելի քիչ պաշտոնական տեսք ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ներքնազգեստ
Կիարոմոնտե
Կիարոմոնտե (Chiaromonte), կոմունա Իտալիայում, Բազիլիկատա մարզում՝ Պոտենցա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2126 մարդ (2008 թվական), բնակչության խտությունը կազմում է / մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 24 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 85032։ Հեռախոսային կոդը՝ 0973։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
24 Nights
24 Nights, բլյուզ-ռոք երաժիշտ Էրիկ Կլեպտոնի համերգային ալբոմը, թողարկվել է 1991 թվականին։
Ալբոմի մասին
24 Nights պլանավորվել է թողարկվել 1990 թվականին, 18 համերգներից հետո։ 1991 թվականին Կլեպտոնը ռեկորդ հաստատեց, նվագելով՝ Ալբերտ թագավորական սրահում 24 գիշեր։ Ալբոմը, նոր ձայնագրությունների հետ միասին, թողարկվեց մի քանի ամիս անց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 ալբոմներ Կատեգորիա:Անգլալեզու ալբոմներ