cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գաբի Աշկենազի
Գաբի Աշկենազի (גבי אשכנזי‏‎, ), Իսրայելի պաշտպանության բանակի 19-րդ գլխավոր շտաբի պետ։ Նշանակվել է 2007 թվականի հունվարի 22-ին և պաշտոնում մնացել է մինչև 2011 թվականի փետրվարի 14-ը ։ Այդ պաշտոնում փոխարինել է Դան Հալուցին։
Կենսագրություն
Ինչպես և իր նախորդը` Աշկենազին մեծացել է Շարոն շրջանի Խագոր մոշավում։ Նրա հայրը ծնունդով Բուլղարիայից էր, վերապրել է Հոլոքոստը, նրա մայրը հայրենադարձվել է Սիրիայից։
1972 թվականին հաշվառվել է Գոլանի հետևակային բրիգադում։
1973 թվականին մասնակցել է Արաբա-իսրայելական պատերազմին։
1976 թվականին Աշկենազին գլխավորել է «Ամպրոպի հարված» ռազմական գործողությունն իրագործող դասակը, որի առաջադրանք էր փրկել Ուգանդայում եղած գերիներին, բայց նա չի մասնակցել Էնթեբո օդանավակայանի մարտին։
1978 թվականին եղել է Գոլանի գումարտակի հրամանատարի փոխարինող։ Նույն տարում «Լիտանի օպերացիայի» ժամանակ վիրավորվել է։
1982 թվականին Լիբանանի դեմ պատերազմի ժամանակ Աշկենազին աշխատել է որպես Գոլանի բրիգադի հրամանատար փոխարինող և 1986 թվականին ստացել է հրամանատարի պաշտոնը։
1996 թվականի ստացել է գեներալ-մայորի կոչում։
1998 թվականին նա նշանակվել է հյուսիսային ռազմական շրջանի հրամանատար, ինչն էլ նրան պատասխանատու է դարձրել իսրայելական զորքին Հարավային Լիբանանի անվտանգության գոտուց հանելու համար։
2002 թվականին նշանակվել է գլխավոր շտաբի հրամանատարի փոխարինող։
2005 թվականին հրաժարվել է գեներալ-մայորի կոչումից։
2006 թվականի հուլիսին նշանակվել է պաշտպանության նախարարության գլխավոր տնօրեն։
Աշկենազին ավարտել է ՑԱԽԱԼ-ի հրամանատարական անձնակազմի պատրաստման դպրոցը և ԱՄՆ ծովային հետևակի կորպուսի հրամանատարական անձնակազմի պատրաստման դպրոցը։ Նա նաև ունի քաղաքագիտության բակալավրի աստիճան, ավարտել է ԱՄՆ-ի Ջոն Քենեդիի անվան պետական կառավարման դպրոցը։
Աշկենազին ամուսնացած է և ունի երկու երեխա, ապրում է Կֆար Սավայում։
Աշկենազեյի եղբայրը` Ավի Աշկենազեն, ծառայել է Իսրայելի պաշտպանության բանակում մինչև բրիգադի գեներալի կոչումը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսրայելի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Մեծ Մասրիկ
Մեծ Մասրիկ, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Գեղարքունիքի մարզի Վարդենիս համայնքում ։
Աշխարհագրություն
Գյուղը տեղակայված է Վարդենիսից դեպի հյուսիսարևելք, Երևանից 170 կմ արևելք, մարզկենտրոն Գավառ քաղաքից 75 կմ հարավ-արևելք, Սևանա լճից 10 կմ և Սոթքից 7 կմ հեռավորության վրա։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Մեծ Մասրիկի մշտական բնակչությունը կազմել է 3132, առկա բնակչությունը` 3066 մարդ ։ Մինչև 1918 թ. գյուղը բնակեցված է եղել ադրբեջանցիներով, մինչև 1989 թ.` ունեցել խառը հայ-ադրբեջանական բնակչություն։ Մեծ Մասրիկի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Պատմություն
Մեծ Մասրիկը՝ հայկական իշխանանիստ-մելիքանիստ ավան էր։ XIV-դարի վերջում, այստեղ հիմնվեց առաջին հայ մելիքությունը (իշխանությունը)՝ Սոթքի Մելիք-Շահնազարյանների իշխանական տոհմը։ Գյուղում մինչ օրս պահպանվել է մելիքական հանգստարանը, մի շարք յուրօրինակ տոհմական խաչքարերով։ Գյուղի հիմնական բնակիչները հայերն են։ Գյուղից դեպի հարավ տեղակայված է Վարդենիսի շրջանի օդակայանը։ 1991 թվականին Հայաստանի անկախության հռչակումից հետո, օդակայանը դադարեց գործել։
ԱԲԱՍ ԲԵԿԻ ԽԱՉՔԱՐԸ ԵՎ ԼԵՌԸ
Աբաս Բեկի խաչքարը գտնվում է ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Մեծ Մասրիկ գյուղի կենտրոնում՝ Մելիք-Շահնազարյանների տոհմական տապանատանը։ Կանգնեցված է անմշակ պատվանդանին։ Խաչքարի քիվի կենտրոնում քանդակված է Հիսուս Քրիստոսը։ Քրիստոսի ոտքերի կողմերում քանդակված են 4 ավետարանիչները.
1. Մատթեոսը նույնացվում է մարդու հետ, որովհետև նրա Ավետարանը սկսվում է Քրիստոսի մարդեղության պատմությունով։
2. Մարկոսը ներկայացվում է առյուծի խորհրդանիշով, որովհետև իր Ավետարանի սկզբում առյուծի պես քաջաբար հայտարարում է, թե Հիսուս Աստծո Որդին է։
3. Ղուկասը նույնացվում է եզի հետ, որ զոհի խորհրդանիշն է, այն պատճառով, որ նրա Ավետարանը սկսվում է Զաքարիայի` տաճարում զոհի պատրաստության պաշտամունքի նկարագրությամբ։ Այս պատմությունն իր հերթին դիտվել է իբրև պատրաստություն Քրիստոսի զոհաբերության։
4. Հովհաննեսը ներկայացվում է արծվի խորհրդանիշով, որովհետև նա իր Ավետարանի սկզբում սավառնում է վեր` հայտարարելով Քրիստոսի աստվածությունը։
Խաչքարը ունի 5 տող վիմական արձանագրություն, որի համաձայն խաչքարը կանգնեցրել է Զոհրաբը, ի հիշատակ Աբաս Բեկի, ով Եսայի բեկի որդին էր ու Մելիք Շահնազարի թոռը։ Խաչքարը կանգնեցվել է 1641 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի բնակավայրեր Կատեգորիա:Սոթք գավառի բնակավայրեր
Ռոսոշ (գյուղ, Տյաչևի շրջան)
Ռոսոշ (Росош), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Տյաչևի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Տյաչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Աստերոիդների ցանկ (254501-254600)
Աստերոիդների ցանկ (254401-254500) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (254601-254700)
Մեձանո
Մեձանո (Mezzano), կոմունա Իտալիայի Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզի Տրենտո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1667 մարդ։ Բնակչության խտությունը՝ 35 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 48 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 38050։ Հեռախոսային կոդ՝ 0439։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Գեորգին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ֆարգանի
Ֆարգանի, գետ Սև ծովի ավազանում, Դեսերմեն գետի աջկողմյա վտակը։ Սկիզբ է առնում Այասերդաղ լեռան ստոռոտներից Գյումուշխանե քաշաքից 23 կմ հյուսիս, հոսում է հյուսիսի ուղղությամբ, անտառատատ, բուսականությամբ հարուստ վայրերով Ֆարգանի գետի մոտով ածից միանում է մայր գետին։ Նշանակված է Կովկասի 5-վերստանոց քարտեզում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր Կատեգորիա:Տրապիզոնի մարզ Կատեգորիա:Դեսերմեն գետի վտակներ
Ագրիչայ (Կուր)
Ագրիչայ, գետ Կուրի ավազանում։ Սկիզբ է առնում Խանչալի լճից և հոսում Ախալքալաքի սարահարթով՝ Նինոծմինդայի շրջան Վրաստանում) բաժանելով Խոջաբեկ գյուղից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գետեր Կատեգորիա:Կուրի ավազանի գետեր
Մարիաննա Վերտինսկայա
Մարիաննա Ալեքսանդրովնա Վերտինսկայա (Мариа́нна Алекса́ндровна Верти́нская, ), խորհրդային և ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասանուհի, ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (1991) ։
Կենսագրություն
Մարիաննա Վերտինսկայան ծնվել է 1943 թվականի հուլիսի 28-ին հայտնի շանսոնիե Ալեքսանդր Վերտինսկու (1889-1957) ընտանիքում, որը, երկար տարիներ վտարանդիության մեջ ապրելով, 1943 թվականին վերադարձավ Ռուսաստան։ Մայրը՝ Լիդիա Վլադիմիրովնան (1923-2013), նկարչուհի էր, կինոդերասանուհի, հայտնի դերասանուհի Անաստասյա Վերտինսկայայի (ծնվ․՝ 1944) կրտսեր քույրը ։
Դերասանուհու մայրը նրան տվել է Մարիաննա անունը Ռոբին Հուդի մասին հոլիվուդյան մի ֆիլմ դիտելուց հետո, որտեղ այդ անունն էր կրում գլխավոր հերոսի սիրելին։ Հատկանշական է, որ Մարիաննայի ամուսիններից Բորիս Խմելնիցկին խորհրդային ֆիլմերից մեկում խաղացել է Ռոբին Հուդի դեր։
Խենավին
Խենավին (նաև՝ Խանավին, ), գյուղ Իրանի Արևմտյան Ադրբեջան օսթանում, Սալմաստի շահրեսթանի Կուհսար բախշիի Շեպիրանի դահեստանում։
Պատմություն
Մեծ Հայքի թագավորության ժամանակաշրջանում գյուղի տարածքը մտել է Նոր Շիրականի բդեշխության Զարեհավան գավառի մեջ։ Հետագա ժամանակներից գտնվում է Պարսկահայաստանում, նախկինում գտնվում էր Սալմաստ գավառում։
Մարիաննա Վերտինսկայա
Կենսագրություն
1967 թվականին Մարիաննա Վերտինսկայան ավարտել է Բորիս Շչուկինի անվան թատերական ուսումնարանը, որից հետո աշխատանքի է անցել Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնում։ 2005 թվականից «Մոդեռն» թատրոնի դերասանուհի ։
Խենավին
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Ադրբեջան օսթանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Սալմաստ գավառի բնակավայրեր Կատեգորիա:Սալմաստի շահրեսթանի բնակավայրեր
Մարիաննա Վերտինսկայա
Կենսագրություն
Առաջին անգամ կինոյում նկարահանվել է 1961 թվականին՝ «Բերքառատ տարի» ֆիլմում կատարելով Կատյա Բորտաշևիչի դերը։ Մարիաննա Վերտինսկայայի հայտնի կինոաշխատանքը «Застава Ильича» ֆիլմում գլխավոր հերոսուհու՝ Անյայի դերակատարումն է ։
Անձնական կյանք
Մարիաննա Վերտինսկայան ամուսնացել է 3 անգամ․
Հարաբերություններ է ունեցել կինոռեժիսորներ Անդրեյ Կոնչալովսկու և Անդրեյ Տարկովսկու, կինոօպերատորներ Ալեքսանդր Կնյաժինսկու և Գեորգի Ռերբերգի, նկարիչ Լև Զբարսկու , թարգմանիչ Ա․ Էլդարովի հետ  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Բորիս Շչուկինի անվան թատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի անձինք Կատեգորիա:Վերտինսկիներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ
Ազնաբերդ (գետակ)
Ազնաբերդ, գետակ Արաքսի ավազանում, նրա ձախակողմյան վտակը։ Հոսում է Խոք գյուղի մոտով։ Ամռանը չորանում է և չի հասնում մայր գետին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի գետեր Կատեգորիա:Արաքս գետի վտակներ
1115
Կատեգորիա:1115 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Նազարովկա (գյուղ, Լուբնիի շրջան)
Նազարովկա (Назарівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նազարովկա գյուղում բնակվում էր 58 մարդ։
1114
Կատեգորիա:1114 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ռովնոե (գյուղ, Տյաչևի շրջան)
Ռովնոե (Рівне), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Տյաչևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ռովնոե գյուղում բնակվում էր 368 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Տյաչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ելենա Դոբրոնրավովա
Կենսագրություն
Ելենա Դոբրոնրավովան ծնվել է 1932 թվականի հուլիսի 21-ին Մոսկվա քաղաքում։ Ծնողները՝ Բորիս Դոբրոնրավովը (1896-1949) և Մարիա Դոբրոնրավովան (1900-1964) եղել են Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դերասաններ։ Դրամատիկական թատրոնի դերասանուհի է եղել նաև մորաքույրը՝ Ելիզավետա Ալեքսեևան, որն աշխատել է Ե. Վախթանգովի անվան թատրոնում։
Հետևելով ընտանեկան ավանդույթին՝ երիտասարդ Ելենան դառնում է դրամատիկական թատրոնի դերասանուհի։ 1950 թվականին՝ դպրոցը ոսկե մեդալով ավարտելուց հետո, ընդունվում է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնին կից գործող Վ. Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան դպրոց-ստուդիա, որտեղ սովորում է երկու տարի (1950-1952)։ Այնուհետև տեղափոխվում է Ե. Վախթանգովի թատրոնին կից գործող Բ. Շչուկինի անվան թատերական ուսումնարան, որն ավարտում է 1954 թվականին (դասախոս՝ Աննա Օրոչկո)։ Ելենա Դոբրոնրավովայի միևնույն կուրսում սովորել են Գրիգորի Աբրիկոսովը, Յուլիան Պանիչը, Լեոնիդ Սատանովսկին, Անտոնինա Դմիտրիևան և Ալեքսանդր Շվորինը։
Ուսումնարանն ավարտելուց հետո ընդունվում է Ե. Վախթանգովի անվան թատրոն, որտեղ աշխատում էր հարազատ մորաքույրը՝ Ելիզավետա Ալեքսեևան։ Նրանք հաճախ էին հանդես գալիս միասին։ Թատրոնում դերասանուհուն անմիջապես ընդգրկում են մի շարք ներկայացումներում։ Բացի այդ, նրան միանգամից նկատում են կինոռեժիսորները, և նա սկսում է նկարահանվել ֆիլմերում։ Ե. Վախթանգովի անվան թատրոնում դերասանուհին աշխատում է 1954 թվականից մինչև կյանքի վերջ։
Ելենա Դոբրոնրավովան մահացել է 1999 թվականի հունվարի 24-ին Մոսկվայում։ Թաղված է Նովոդևիչյան գերեզմանատանը (հողակտոր №2)՝ ծնողների կողքին ։
Ընտանիք
Հայրը՝ Բորիս Դոբրոնրավովը (1896-1949) եղել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դերասան։
Մայրը՝ Մարիա Դոբրոնրավովան (1900-1964), եղել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դերասանուհի։
Ամուսինը՝ Էդուարդ Շիմը (1930-2006), գրող է եղել։ Ամուսնալուծվել են։ Երեխաներ չի ունեցել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի անձինք Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Դոբրոնրավովներ
(8188) Օկեգայա
(8188) Օկեգայա (Okegaya), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Յոշիկանե Միզունոյի և Թոշիմասա Ֆուրութայի կողմից Կանիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,15755 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7361 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,579 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2049,39 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,175662 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 12,13° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Յոշիկանե Միզունոյի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Թոշիմասա Ֆուրութայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ֆլորա դե Պաբլո
Ֆլորա դե Պաբլո, իսպանացի բժշկագիտության դոկտոր, մասնագիտացել է բջջային և մոլեկուլային կենսաբանության բնագավառում :
Կենսագրություն
1975 թվականին ստացել է բժշկի որակավորում և շարունակել ուսումը Սալամանկայի համալսարանում՝ հոգեբանության ոլորտում: 1976-1979 թվականներին անցել է ավարտական պրակտիկա, իսկ նախադոկտորական պրակտիկան անցել է Սալամանկայի համալսարանի բուժական հիվանդանոցի էնդոկրինոլոգիայի ծառայության պաթոլոգիայի բաժանմունքում, որտեղ ստացել է դոկտորական աստիճան ներքին բժշկության և էնդոկրինոլոգիայի գծով: Մի քանի տարի աշխատել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում՝ որպես հետազոտող (1984-1991 և 1995-1996 թվականներին) ԱՄՆ-ի առողջապահության ազգային իստիտուտի (Բետեսդա) և Կալիֆոռնիայի տեխնոլոգիական ինստիտուտի (Փասադենա, Կալիֆոռնիա) համար: 1982-1984 թվականներին աշխատել է Բարսելոնայի Սանտա Կրուս Սան Պաբլո հիվանդանոցի էնդոկրինոլոգիայի ծառայությունում՝ որպես բժշկի օգնական։
1991 թվականին, որպես Գիտական հետազոտությունների բարձրագույն խորհրդի Կենսաբանական հետազոտությունների կենտրոնի գիտաշխատող (Center of Biological Research (CIB) of the Higher Council for Scientific Research (CSIC)), վերադարձել է Իսպանիա: 2007-2008 թվականներին Ֆլորա դե Պաբլոն եղել է Կառլոս III բժշկական ինստիտուտի տնօրեն, իսկ ներկայումս աշխատում է որպես Կենսաբանական հետազոտությունների կենտրոնի բջջային և մոլեկուլային կենսաբանության պրոֆեսոր-հետազոտող:
2001-2007 թվականներին եղել է «Կին տեխնոլոգների և հետազոտողների» ասոցիացիայի գլխավոր հիմնադիրներից և նախագահ: Ֆլորա դե Պաբլոն մտահոգված է գիտական և տեխնոլոգիական ոլորտներում աշխատող կանանց ճանաչելիության ցածր մակարդակով, ինչպես նաև բարձր պաշտոններում և որոշումների կայացման գործընթացում նրանց բացակայությամբ:
Հետազոտություններ
1991 թվականին նա ստեղծել է «Factores de Crecimiento en el Desarrollo de Vertebrados» հետազոտական խումբը, որը 2007 թվականից հայտնի է որպես «Laboratorio 3D: desarrollo, diferenciación, degeneración» ։ Նրա ուսումնասիրությունները հիմնականում կապված են եղել բջջային և մոլեկուլային կենսաբանության, սաղմնային զարգացման, ինսուլինի և աճի գործոնների, ինչպես նաև նեյրոգենեզի հետ: Թիմը, որը նա ղեկավարում է, ուսումնասիրում է պրոինսուլինի / ինսուլինի դերը կենտրոնական նյարդային համակարգի զարգացման գործում:
Շտիկովո
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1285 մարդ։
Ֆլորա դե Պաբլո
Հրատարակություններ
Ավելի քան 130 հետազոտական հոդվածների համահեղինակ է:
Ալազա (լեռ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիլիկիայի լեռներ
Շտիկովո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1883 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրիմորիեի երկրամասի Շկոտովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ֆլորա դե Պաբլո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի գիտնականներ Կատեգորիա:Սալամանկայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Իսպանացի բժշկուհիներ
Խաչի վանք
Խաչի վանք (מנזר המצלבה, ჯვრის მონასტერი, jvris monast'eri), Արևելյան ուղղափառ եկեղեցի Նայոթ թաղամասի մոտ, Երուսաղեմում, Իսրայել։ Այն գտնվում է Խաչի հովտում, Իսրայելի թանգարանի ու Քնեսեթի մոտ։
Պատմություն
Վանքը կառուցվել է 11-րդ դարում, Բագրատ IV-ի թագավորության ընթացքում։ Ենթադրվում է, որ վանքի հիմքը դրվել է դեռևս չորրորդ դարում, հռոմեացի կայսր Կոստանդիանոս Ա Մեծի ժամանակաշրջանում, ով հետագայում այն հանձնել է Քարթլիի արքա Միրիան III-ին` իր թագավորության` 327 թվականին քրիստոնեություն ընդունելուց հետո ։
Ըստ լեգենդի` վանքը կանգնեցվել է Ադամի գլխի թաղված տեղում, չնայած Երուսաղեմում ևս երկու վայր հավակնում են այդ վայրը լինելուն. դրանցից մեկն այն ծառի հիմքն է, որից պատրաստվել է Քրիստոսի Խաչելության խաչը ։
Մեծ պարտքերի պատճառով վանքը 1685 թվականին վրացիների կողմից վաճառվել է հույներին ։ Այժմ այն գտնվում է Երուսաղեմի պատրիարքարանի հույն ուղղափառ վանականների տիրապետության տակ։
Խաչակրաց արշավանքների ժամանակաշրջանի եկեղեցու մնացորդներն այսօրվա համալիրի փոքր մասն են կազում, որի հիմնական մասն այժմ վերանորոգվում ու վերակառուցվում է։ Այդ ժամանակաշրջանի կառույցներից են եկեղեցին և քարայրը, որտեղից պատուհան է բացվում դեպի այն ծառը, որից պատրաստվել է Քրիստոսի խաչելության խաչը։ Չորրորդ դարի մնացորդները ցաքուցրիվ են. դրանցից ամենակարևորը խճանկարի պատառիկն է։ Հիմնական համալրը ներառում է բնակելի հատվածներ, ինչպես նաև` թանգարան ու հուշանվերների խանութ։ Վանքի գրադարանում պահվում են հիմնականում վրացական ձեռագրեր։
Վրացական նմուշների ոչնչացում
2004 թվականի հունիսին, Վրաստանի նախագահ Միխեիլ Սաակաշվիլիի` Իսրայել կատարած այցելությունից կարճ ժամանակ անց, վանքի ներսի պատին արված վրացի բանաստեղծ Շոթա Ռուսթավելու որմնանկարը վնասվել է անհայտ անձանց կողմից։ Սա Ռուսթավելու միջնադարյան միակ հստակ պատկերն էր։ Պատկերի դեմքն ու արձանագրության մի մասը ջնջվել են։ Վրաստանը պաշտոնական բողոք է հղել Իսրայելին դեպքի առթիվ ։ Պատասխանելով այն հարցին, թե արդյոք հնարավոր է համարում, որ վանդալիզմն իրականացված լինի հույն ուղղափառ եկեղեցու ներկայացուցիչների կողմից, Իսրայելում Վրաստանի դեսպան Ռևազ Գաչեչիլաձեն նշել է. «Ես չգիտեմ։ Կասկածներ կան, սակայն վկայություններ` ոչ» ։ Որմնանկարը վերականգնվել է իսրայելցի մասնագետների կողմից։ Նմանատիպ դեպքեր վանքում կատարվել են նաև 1970-ական և 1980-ական թվականներին։ Վրացական ձեռագրերը ծածկվել են և փոխարինվել հունականով։ Շատ տեղերում նոր ավելացրած հունական ձեռագրերի տակ պարզորոշ երևում են վրացական տառերը։
Կղեմես Ալեքսանդրացի
Կղեմես Ալեքսանդրացի (Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς, Clemens Alexandrinus, Titus Flavius Clemens (Տիտոս Փլաբիոս Կղեմես), ), աստվածաբան, եկեղեցական մատենագիր, Ալեքսանդրիայի պատրիարք։ Ծնվել է բարեկեցիկ հեթանոս ընտանիքում, Աթենքում ստացել բարձր կրթություն։ Քրիստոնյա դառնալուց հետո ճանապարհորդել է Իտալիայում, Ասորիքում, Պաղեստինում, Եգիպտոսում և, ինչպես նշում է իր «Ստրոմատիս» երկում, աշակերտել ժամանակի նշանավոր քրիստոնյա մտածողներին։ Կղեմես Ալեքսանդրացու ուսումնառության կարևորագույն հանգրվանն է եղել Ալեքսանդրիան, որտեղ ուսանել է տեղի նշանավոր աստվածաբան. դպրոցում, աշակերտել դպրոցի առաջին ուսուցիչ, սիցիլիացի փիլիսոփա Պանտենոսին։ Վերջինիս մահից (200) հետո ստանձնել է Ալեքսանդրիայի դպրոցի տեսչի պաշտոնը, դարձել Ալեքսանդրիայի պատրիարք (200–203)։ Սեպտիմիոս Սևերոս կայսրի (193–211) հալածանքների ժամանակ, 203-ին ստիպված հեռացել է Ալեքսանդրիայից, տեղափոխվել նախ Կապադովկյան Կեսարիա և ապա՝ Երուսաղեմ, իր երբեմնի աշակերտ, Երուսաղեմի Ալեքսանդր եպիսկոպոսի մոտ։ Կյանքի հետագա տարիների մասին գրեթե ոչինչ հայտնի չէ։ Ըստ Եվսեբիոս Կեսարացու՝ Կղեմես Ալեքսանդրացին 215/216-ին Անտիոք է տարել Ալեքսանդր Երուսաղեմացու մի նամակը։ Ալեքսանդրյան դպրոցի ներկայացուցիչներից է։ Այստեղ նա հանդիպում է նշանավոր ուսուցիչ Պանտենոսի հետ։
Ուսմունքը
Կղեմես Ալեքսանդրացին Որոգինեսից հետո Ալեքսանդրիայի աստվածաբանական դպրոցի III դ. ամենանշանավոր ներկայացուցիչն է, առաջին քրիստոնյա գիտնականը, գիտական աստվածաբանության հիմնադիրը։ Նա քրիստ. հավատին ու վարդապետությանը հաղորդել է աստվածաբանական բնույթ՝ գիտական հիմքով, հելլենիստական կրթությունը և փիլիսոփայությունը ծառայեցրել քրիստոնեական հավատին։ Ըստ նրա՝ փիլիսոփայությունն օժանդակ միջոց է հավատին հասնելու, նախապատրաստություն հավատացյալին՝ ճշմարտությունն ընդունելու և ի Քրիստոս առաջնորդելու համար։ Հելլենիստական բարձր կրթություն ստացած Կղեմես Ալեքսանդրացին փիլիսոփայությունը համարել է «Աստծո գործ», աստվածային նվեր մարդուն և, հետևաբար, «բարի»։ Այն տրվել է հույներին այնպես, ինչպես Օրենքը՝ հրեաներին, Ավետարանը՝ ողջ աշխարհին։ Ձգտելով հույներին (հեթանոսներին) դարձի բերել՝ Կղեմես Ալեքսանդրացին ոչ միայն ապացուցել է քրիստոնեության առավելությունը հեթանոսությունից, այլև, նրանց չվիրավորելու համար, դրական վերաբերմունք է ցույց տվել հունական փիլիսոփայության նկատմամբ, այն համարել օգտակար և ձգտել քրիստոնեությունը բարձրացնել կրթված հույների մոտ հարգված փիլիսոփայության աստիճանի։ Ալեքսանդրիայի զարգացած քաղաքակրթության համար եկեղեցու ավետարանական տիպարը համարվել է պարզամիտ և անբավարար։ Կղեմես Ալեքսանդրացին փորձել է ավետարանական կամ եկեղեցական քրիստոնյային բարձրացնել «գնոստիկ» (իմացական, գիտուն) քրիստոնյայի մակարդակին, որը կդիմագրավեր հունական փիլիսոփայության և գնոստիկականության քննադատություններին։ Ըստ նրա, հավատացյալների մի մասը, որոնք հասել են գիտությանը, կարող են լինել «գնոստիկներ»։ «Գնոստիկ» քրիստոնյան Տիրոջ միակ ճշմարիտ աշակերտն է և Տիրոջ խորհուրդների ու վարդապետության միակ ճանաչողը, միակ բարեպաշտը, անմեղանչողը։
Նա է կատարյալ քրիստոնյան, որ մահից հետո ուղղակիորեն գնում է երկնային արքայություն։ Կղեմես Ալեքսանդրացին իրեն անվանել է «գնոստիկ»։ Նրա ուսմունքը թեև մեծ դեր է խաղացել հեթանոսության և հելլենիստ. մտածողության հանդեպ քրիստոնեության հաղթանակի գործում, սակայն նրա «գիտական քրիստոնեությունը» պարունակել է գնոստիցիզմի տարրեր։ Վարդապետ. մի շարք հարցերում թույլ է տվել սխալներ (նյութի հավիտենականության, Որդու արարած լինելու, Լոգոսի երևութական մարմնացման, հոգեփոխության ևն), որոնք հետագայում քննադատել են եկեղեցու հայրերը։
«Դաստիարակ»
«Դաստիարակը» ևս եռագրություն է։ Հեղինակի նպատակն է եղել հեթանոսությունից քրիստոնյա դարձածներին դաստիարակել նոր կրոնի հավատով ու բարոյականությամբ։ Ճշմարիտ դաստիարակն աստվածային Բանն է (Լոգոսը), որը լուսավոր վարդապետությամբ և փրկագործ. կյանքով դաստիարակում է հավատացյալին և բարձրացնում բարոյապես։ Հիմնական սկզբունքը, որով Լոգոսը դաստիարակում է իր որդիներին, գութն է և սերը և ոչ թե Հին կտակարանի երկյուղը։ «Դաստիարակ» երկը նաև մեծարժեք աղբյուր է Ալեքսանդրիայի բնակչության այն ժամանակվա կենցաղի և բարքերի ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունն ավարտվում է Քրիստոսին ուղղված գովաբան. աղոթքով։
Գրականություն
Կատեգորիա:Քրիստոնեական սրբեր Կատեգորիա:3-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Փլավիոսներ Կատեգորիա:Եկեղեցու հայրեր Կատեգորիա:Քրիստոնյա ագնոստիկներ Կատեգորիա:Եգիպտացի փիլիսոփաներ
Սյուզան Հեյվորդ
Սյուզան Հեյվորդ, ի ծնե` Էդիթ Մարեներ (Susan Hayward, Edythe Marrenner, ), ամերիկացի դերասանուհի, ով հինգ անգամ առաջադրվել է «Օսկարի» և մրցանակ ստացել 1959 թվականին՝ «Ես ուզում եմ ապրել» ֆիլմում հանցագործ Բարբարա Գրեմի դերի համար։
Կենսագրություն
Սյուզան Հեյվորդը (ի ծնե` Էդիթ Մարներ) ծնվել է 1917 թվականի հունիսի 30-ին Նյու Յորքի թաղամասերից մեկում՝ Բրուքլինում, և երեք երեխաներից՝ Ուոլթերից և Էլենից ամենափոքրն է եղել։ 1937 թվականին նա առաջին անգամ գնացել է Հոլիվուդ՝ հուսալով, որ կստանա Սկարլետ Օ'Հարայի դերը «Քամուց քշվածները» ֆիլմում։ Չնայած դերը նրան չի հասել, բայց աղջկա հետ պայմանագիր է կնքվել։ Պրոդյուսերները պնդել են, որ դերասանուհին ստանա այնպիսի անուն, որը հեռուստադիտողին կիշեցնի իրենց սիրելի Ռիտա Հեյուորթին։ 1940-ականներին Հեյվորդը քրտնաջան աշխատել է, և յուրաքանչյուր նոր կինոնկարի հետ կարծիքը բարելավվել է նրա դերասանական ունակության մասին։ Տասնամյակի կեսերին նա նկարահանվել է ֆիլմերում, որտեղ նրա գործընկերներն էին այնպիսի աստղեր, ինչպիսիք են Գերի Կուպերը և Ջոն Ուեյնը։ Աշխույժ կարմրահերը շարունակել է մնալ ուշադրության կենտրոնում ամբողջ հիսունական թվականներին։ 1958 թվականին ամերիկյան կինոարդյունաբերության գլխավոր մրցանակը ստանալուց հետո Հեյվորդի կարիերան մտել է ճգնաժամային շրջան։ Կինոքննադատները նրան մեղադրել են սենտիմենտալ դերերի նկատմամբ աճող հակվածության մեջ։ 1964 թվականին նա ստիպված հայտարարել է մեծ կինոյից հեռանալու մասին։
Հեյվորդը ամուսնացել է դերասան Ջես Բարկերի հետ և նրանք ունեցել են երկու երեխա՝ երկվորյակ որդիներ Գրեգորի և Թիմոթի Բարկերները (ծնվել են 02.19.1945): Հոլիվուդյան բամբասանքների սյունակներում ամուսնությունը նկարագրվում էր որպես «տուրբուլենտային»։ Նրանք ամուսնալուծվել են 1954 թվականին, որից հետո Հեյվորդը փորձել է ինքնասպան լինել։ 1957 թվականին ամուսնացել է գործարար Ֆլոյդ Իթոն Չոքլիի հետ։ Պարզվել է, որ այս ամուսնությունը երջանիկ էր, բայց այն ողբերգական ավարտ է ունեցել։ Չոքլին մահացել է 1966 թվականի հունվարի 9-ին, և Հեյվորդը երկար տարիների սգացել է նրա մահը։ Հաջորդ տարիներին նա քիչ էր խաղում կինոյում, և Ջորջիայից տեղափոխվել է Ֆլորիդա, քանի որ ամուսնու մահից հետո չի կարողացել ապրել իր նախորդ տանը և նույնիսկ տեղափոխվել է Կալիֆոռնիա։
Իր կյանքի վերջին երկու տարիներին Հեյվորդը պայքարել է գլխուղեղի ուռուցքի դեմ։ Այն հայտնաբերվել է 1973 թվականին։ 1975 թվականի մարտի 14-ին տանը նոպաներ է ունեցել՝ Բևեռլի Հիլզում, որից հետո նույն օրը մահացել է 57 տարեկան հասակում։ Դերասանուհու հուղարկավորությունը տեղի է ունեցել մարտի 16-ին, Ջորջիա նահանգում։ Շատերը նրա մահացու հիվանդությունը կապել են Նևադայում «Նվաճող» ֆիլմի նկարահանումների հետ, որտեղ 1953 թվականին փորձարկվել են միջուկային զենքեր ։ Նկարահանումներին մասնակցել է ընդհանուր առմամբ 220 դերասան և անձնակազմի անդամ, որոնցից 1980-ականների վերջին, ըստ People ամսագրի, 91 մարդ հիվանդացել է տարբեր տեսակի քաղցկեղով, որոնցից 46-ը՝ ներառյալ Ջոն Ուեյնը, Ագնես Մուրհեդը, Պեդրո Արմենդարիսը, Դիկ Փաուելը չեն կարողացել հաղթահարել հիվանդությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Լավագույն դերասանուհի Օսկարի մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ
Հրանտ Գուրապյան
Հրանտ Գուրապյան, հայ արձակագիր, բանաստեղծ։
Ծնվել է Կ. Պոլսում։ Նախնական կրթությունը ստացել է Բանկալթիի Աշխատասիրաց և Էսայան վարժարաններում, ապա հետևել է իրավաբանության և բժշկության։ 1919-ին հրատարակել է «Հայ բժիշկ» թերթը։ Գրել է վեպեր՝ 1925-ին՝ «Արծիվը», 1929-ին՝ «Սիմոն Փեհլիվան», 1930-ին՝ «Գազազ Արթին ամիրա և սուլթան Մահմուդ Բ», «Օրմանյան պատրիարք և կարմիր սուլթան»։ Նրա մի շարք վեպերն էլ լույս են տեսել պարբերականներում որպես թերթոն։ Դրանցից են «Երեք հոգի, չորս գավաթ թեյ» («Պատկեր»), «Եգիպտացի իշխանուհին և Հեյբելիի վանականը» («Նոր լուր»), «Մեղավոր Մարիամը» և այլն։ Գրել է նաև բանաստեղծություններ, որոնք նախ՝ լույս են տեսել մամուլում, ապա՝ 1912-ին «Կոկոն» խորագրով։ 1926-ին հրատարակել է «Ֆաքիր Թահրա պեյի զարմանահրաշ գործերը» գիրքը։ Աշխատակցել է «Հայ կին», «Հայ խոսնակ», «Ամսվան գիրքը», «Նոր լուր», «Ժամանակ», «Արևելք», «Զարթոնք» և այլ պարբերականների։ Որպես ծածկանուն օգտագործել է ''Գրոհ, Կ. Դիտող'' ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Թուրքահայ արձակագիրներ Կատեգորիա:Թուրքահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Թուրքահայ լրագրողներ
Մարգագետնային ձիաթռչնակ
Մարգագետնային ձիաթռչնակ (Anthus pratensis), խաղտտնիկների ընտանիքի պատկանող թռչուն։
Արտաքին կառուցվածք
Մարգագետնային ձիաթռչնակի մարմնի վերին մասը խայտերանգ է, ձիթապտղագույն, գլխի վրա կան երկայնակի բծեր, մեջքի վրա բծերն ավելի խոշոր են։ Թևերի թափահարող փետուրները և պոչը դարչնագույն են՝ երիզված բաց գույնի շերտով, որովայնը սպիտակ է՝ դեղնաշիկավուն երանգով, կոկորդի շրջանը, կտնառքը, կուրծքը ծածկված են սևագորշ բծիկներով։ Ամռանը որովայնի հատվածը բաց երենգ է ստանում։ Չափազանց նման է Անտառային ձիաթռչնակին։ Քաշը՝ 15,7-18 գ, թևի երկարությունը՝ 70-90 մմ։
Կենսակերպ
Հայաստանում համարվում է չուի ընթացքում հանդիպող և ձմեռող թռչուն։ Գարնանը չվում է փետրվարի վերջից մինչև մարտի վերջը, աշնանը՝ հոկտեմբերից մինչև նոյեմբեր։ Չուի ընթացքում կազմում է բազմաքանակ երամներ։ Հանդիպում է խոնավ մարգագետիններում, լճացված ջրերի, լճերի, գետերի և ջրամբարների ափերին։ Չուի հիմնական ճանապարհներն անցնում են Արարատյան հարթավայրի և Շիրակի բարձրավանդակի տարածքով։
Սննդառություն
Սնվում է գետնին, հիմնականում՝ միջատներով։
Տարածվածություն
Տարածված է Եվրոպայում և Ասիայում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Խաղտտնիկներ Կատեգորիա:Հայաստանի թռչուններ Կատեգորիա:Եվրոպայի թռչուններ
Ուակիտ (գյուղ, Բաունտովսկի էվենկիյսկի շրջան)
Ուակիտ (Уакит), գյուղ Ռուսաստանի Բուրյաթիա հանրապետության Բաունտովսկի էվենկիյսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 516 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բուրյաթիա հանրապետության Բաունտովսկի էվենկիյսկի շրջանի բնակավայրեր
Բրանդ (պիես)
«Բրանդ» (Brand), նորվեգացի թատերագիր Իբսեն Հենրիկի պիեսը՝ գրված 1865 թվականին։ Պիեսը բաղկացած է հինգ գործողությունից։ Ներկայացման պրեմիերան կայացել է 1867 թվականի մարտի 24-ին Ստոկհոլմում։
Բովանդակություն
Երիտասարդ պաստոր (բողոքականների քահանա) Բրանդը ճանապարհորդում է նորվեգական լեռներում։ Ճանապարհին հանդիպում է տարբեր մարդկանց։ Մի քրիստոնյա և իր որդին Բրանդին տարհամոզում են գնալ լեռներ և հուշում են պակաս վտանգավոր երթուղի։ Բրանդը նրանց խստորեն քննադատում է փոխզիջման տարբերակ փնտրելու համար, և նրանք շտապում են տուն՝ իրենց մահամերձ դստեր մոտ։ Այնուհետև Բրանդը հանդիպում է երկու սիրահարի՝ Ագնեսին և Էյնարային։ Ի դեմս Էյնարայի՝ նա գտնում է իր ընկերոջը։ Բրանդի անկեղծությունը նրանց զայրացնում և վանում է։ Դրանից հետո Բրանդը ծանոթանում է խենթ Հերդի հետ, որին հետապնդում էին ճուռակի և լեռներում իր փրկության մասին կպչուն մտքերը։
Մոտակա գյուղի բնակիչները, ովքեր տառապում էին քաղցից, խնդրում են Բրանդին դառնալ իրենց քահանան։ Նրանք ցնցված էին Բրանդի հոգևոր հզորությամբ, որն արտահայտվել էր բնակիչներից մեկի փրկության ժամանակ, ով, վշտից ու քաղցից խելագարվելով, սպանել էր սեփական երեխային։ Բրանդը օգնում է նաև Ագնեսին։ Վերջինս դրանից հետո որոշում է մնալ նրա հետ։ Ծնվում է նրանց որդին՝ Ալֆը։ Սակայն նա հիվանդանում է, և բժիշկները նրանց առաջարկում են տեղափոխվել ավելի բարենպաստ կլիմա ունեցող այլ բնակավայր։ Բրանդը պատրաստ էր համաձայնել, սակայն չէր կարող թողնել իր ծխականներին, ովքեր արդեն սկսել էին ապրել նոր օրենքներով։ Նա համոզում է նաև Ագնեսին։ Ալֆը մահանում է։ Կորստյան վիշտը Բրանդին և Ագնեսին ստիպում է Ալֆին դարձնել կուռք։
Բրանդը ոչ պակաս դաժանաբար է վարվում նաև իր մոր հետ, ում կամքով էլ նա դարձել էր քահանա, որպեսզի քավեր հոր մեղքերը. վերջինս անարդար միջոցներով էր հարստացել։ Բրանդը հրաժարվում է այցելել մահամերձ մորը՝ իմանալով, որ նա այդպես էլ չի համաձայնել իր կարողությունը տրամադրել բարեգործական նպատակներով։
Բրանդը կորցնում է բանականությունը և ծխականների մի մասին տանում լեռներ՝ նոր իդեալներ փնտրելու։ Հասկանալով, թե ինչ է կատարվում, ծխականները նրան լքում են։ Ավելի ուշ Բրանդին լեռներում գտնում է խենթ Հերդը։ Նա տանում է Բրանդին լեռան գագաթը, որտեղ էլ վերջինս մահանում է։
Գլխավոր հերոս
Պիեսի գլխավոր հերոսը` Բրանդը, ձգտում է ճիշտ վարքագիծ դրսևորել, այնպես անել, որ իր բոլոր արարքների արդյունքը լինի դրական։ Նա հավատում է անձի կամքի ուժին և առաջնորդվում «ամեն ինչ կամ ոչինչ» կարգախոսով։ Նրա համար դժվար է փոխզիջման գնալ կամ գործել իր բարոյական սկզբունքներին հակառակ։ Աստծո մասին նրա պատկերացումները վերցված են Հին Կտակարանից։ Հավատը Բրանդին հանգեցնում է կատարյալ միայնակության, քանի որ իր հանդիպած անձանցից ոչ ոք չի կարողանում հետևել իր օրինակին։ Բրանդն իդեալիստ է, ում առաքելությունը համարվում է աշխարհի կամ մարդկային հոգու փրկությունը։ Նրա հայացքները բարձրարժեք են, իսկ դատողությունները` դաժան և անարդար։ Այս պիեսը և Իբսենի ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են գործել Ալեքսանդր Բլոկի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորման վրա ։
Բեմադրություններ
«Բրանդը» չի դասվում այն պիեսների շարքին, որոնք շատ հայտնի են թատերական ռեժիսորների շրջանում։ Նորվեգիայում պիեսի ամբողջական տարբերակը բեմադրվել է միայն մեկ անգամ` 1895 թվականին։
Պիեսը բեմադրվել է հետևյալ բեմերում.
Տես նաև
Կատեգորիա:Նորվեգիայի գրականություն
(8189) Նարուկե
(8189) Նարուկե (Naruke), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Ցուտոմու Հիոկիի և Շուջի Հայակավայի կողմից Օկուտամայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,139243 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6515 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,627 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2031,59 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,177201 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,78° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ցուտոմու Հիոկիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Շուջի Հայակավայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Նիժնի Բուլատեց
Նիժնի Բուլատեց (Нижній Булатець), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նիժնի Բուլատեց գյուղում բնակվում էր 832 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մոռացված նախնիների ստվերները (վեպ)
Մոռացված նախնիների ստվերները, ուկրաինացի գրող Միխայիլ Կոցյուբինսկու կողմից գրված վեպ է, որը գրվել է 1911 թվականին Գուցուլների շրջանում ապրելու ժամանակահատվածում։ Աշխատությունը նկարագրում էր երկու ախոյան գուցուլ ընտանիքների երեծաների՝ Իվանի ու Մարիչկայի սիրո պատմությունը, և այդ պատմությունը երկուսի համար էլ ողբերգական ավարտ ունեցավ։ Այն կենտրոնանում է Գուցուլների կյանքի տեասկետների վրա և միավորում է ժողովրդական բանահյուսության տարրեր։
1960 թվականին Վիտալի Կուրեյկոյի երաժշտության նվագակցությամբ ըստ համանուն գրքի բեմադրվեց բալետ։ 1964 թվականին Սերգեյ Փարաջանովը վեպի հիման վրա նկարահանել է համանուն ֆիլմը։
Սյուժե
Երկու երեխաներ՝ Իվանն ու Մարիչկան, ապրում են Չերեմոշ գետի մոտ գտնվող գյուղում։ Կախարդության ու սատանայական ոգիների նկատմամբ ունեցած հետաքրքրության ու մենության պատճառով Իվանի մայրը հավատում էր, որ իրեն փոխարինող կգտնվի, քանի որ փերին նրան թողել էր մի վայրում որպես գողացված երեխա։ 17 տարեկանում, իր ծննդյան օրը Իվանը լսում է տարօրինակ մի ձայն, չնայած որ միայնակ էր։ Քիչ հետո իմանում է Պալիչյուկ և Գուտենյուկ ընտանիքների միջև եղած թշնամանքի մասին, և իր հոր վրա սպանության փորձ կատարած վկաները վիրավոր պարտություն են կրում մի քանի օր անց։ Որպես վրեժխնդրություն, իվանը հարձակվում է Մարիչկայի վրա, ով մարդասպանի դուստրն էր, և նրա մազերի ժապավենը նետում է գետի մեջ։ Սակայն, որոշ ժամանակ անց, երկուսն էլ մոռանում են պատահածի մասին։
Իվանն ու Մարիչկան սկսում են հոգ տանել իրենց ընտանիքների մասին՝ ոչխարներ արածեցնելով միասին, և վերջապես 13 տարեկանում սիրահարվում են։ Սակայն, Իվանի հոր մահից ի վեր, տնտեսությունը արագորեն անկում է ապրում։ Երիտասարդ տղամարդը գնում է մարգագետիններում աշխատելու ամռանը, հովվություն է անում, կաթ է կթում, և պատրաստում է ոչխարի պանիր։
Վեց տարի անց Իվանը կրկին վերադառնում է տուն։ Նա ասում է, որ Հունգարիայում աշխատել է որպես հովիվ։ Ամուսնանում է տեղի հարուստ մի ընտանիքի դստեր հետ և բնակություն հաստատում այնտեղ։ Սակայն նրա կինը սկսում է ամուսնուց գաղտնի հանդիպել Յուրա անունով մի մարդու հետ, ով ուներ կախարդական հմտություն և տիրապետում էր հզոր կախարդական ուժերի։ Այդ պատճառով Իվանը սկսում է Յուրայի հետ կռվել տեղի պանդոկներից մեկում և վիրավորում է նրան, սակայն հրաշագործը կոտրում է նրա զենքը։ Իվանը հեռանում է, սակայն կասկածում է, որ հրաշագործը  նրան դանդաղորեն կսպանի իր կախարդանքով։ Ապա սկսում է Յուրային հետևել, և տեսնում է, որ նա ունի մի կախարդական տինիկ, որը հիվանդություն ու մահ է պատճառում։
Իվանը վերադառնում է այն վայրը, որտեղ մի անգամ զբոսնում էր Մարիչկայի հետ, և աղջիկը նրան է հայտնվում մավկայի՝ անտառային ոգու տեսքով։ Հանկարծ նա անհետանում է, և Իվանը վառում է կրակը։ Մինչ Իվանը հիանում էր կրակով, անտառների աստված Չուգայստերը մոտենում է նրան։ Այն հարցնում է, թե որտեղ է մավկան, բայց հիշելով այն լեգենդը, որտեղ Չուգայստերը որսում է մավկային, Իվանը չի բացահայտում, որ տեսել է Մարիչկային։ Չուգայստերը Իվանին հրավիրում է պարի Իվանի մանկության երգի ներքո։ Պարից ուժասպառ լինելով՝ Իվանը քուն է մտնում։ Այնուամենայնիվ, մավկայի ձայնը նրան կանչում էր խոր անտառ, նա գնում է իր սիրելի էակին գտնելու։ Մինչդեռ նա քայլում էր խիտ մացառուտներում, ընկնում է անդունդի մեջ և շատ խիստ վնասվում է։ Հաջորդ օրը տեղի հովիվները նրան գտնում են ողջ, բայց սարսափելի վիրավոր վիճակում, և նա շուտով չի դիմադրում վնասվածքներին։
Իվանին հուղարկավորում են տեղական ավանդույթների համաձայն՝ երգով ու պարով։ Թաղման ժամանակ խրախճանքն արագորեն շատանում է, և պարի ու երգի հնչյունների ներքո Իվանի մարմինը սկսում է թափահարվել, կարծես շեփորի ձայնի շնորհիվ կրկին վերակենդանանում է։
Պատմություն
1910 թվականին Միխայիլ Կոցյուբինսկին այցելում է Կարպատների Կրիվորիվնյա գյուղ։ Նրա կարճ այցելությունը այդ տարածքում բավարար նյութ չէր տալիս վեպն ամբողջությամբ գրելու համար, բայց տեսարժան բնությունն ու բնակիչների կենսակերպը նրան ոգեշնչեցին, որպեսզի գրի Գուցուլների մասին։ Հետագայում նա նորից այցելեց այդ տարածքը, և որոշ ժամանակ մնաց այնտեղ ուսումնասիրելու բնակիչների սովորույթները, կյանքը, և տեղաբնիկների ժողովրդական բանահյուսությունը։ Ըստ Կոցյուբինսկու, Գուցուլները 20-րդ դարում մնացին որպես հեթանոսներ, և լեռնականների մասին նրա տպավորությունները հիմք դարձան իր վեպի ստեղծման համար։
Մոռացված նախնիների ստվերները
1964 թվականին Սերգեյ Փարաջանովը նկարահանեց « Մոռացված նախնիների ստվերները » ֆիլմը ըստ համանուն վեպի։ Գլխավոր դերերում էին Իվան Միկոլայչուկը (Իվան), Լարիսա Կադոչնիկովան (Մարիչկա), Տատյանա Բեստաևան (Պալագնա) և Սպարտակ Բագաշվիլին (Յուրա) ։
2014 թվականին Վիննիցան հյուրընկալեց գրական ու արտիստական մի նախագիծ, որը կոչվում էր «Մեկ աշխատության շրջագայություն», որն ուղղված էր Միխայիլ Կոցյուբինսկու ծննդյան 150-րորդ ամյակին։ Այդ իրադարձությունը պարունակում էր գրողների միության ցուցահանդեսը, որտեղ «Մոռացված նախնիների ստվերները» գրքի հիման վրա ցուցադրվում էր թատերական ներկայացում և տեսանկարահանում։ Թատերական ներկայացումը ընդմիջվում էր փորձագետների կողմից վեպի ու պատմվածքի մասին քննարկումներով ։
1960 թվականին Վիտալի Կուրեյկոն բեմադրեց բալետ։ Այն առաջին անգամ ցուցադրվոց Լվովի թատրոնում և նրա լիբրետոն ստեղծեցին Նատալիա Սկորուլսկան ու Ֆլորիան Կոցյուբինսկին։ Բալետը կրկին բեմադրվեց Կիևի Ազգային Օպերային թատրոնում, և 1990 թվականին երկրորդ ներկայացման հիման վրա ցուցադրվեց ֆիլմ-բալետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էկրանավորված վեպեր Կատեգորիա:Ուկրաինական գրականություն
Սոխի օղակներ
Սոխի օղակ, որը նաև կոչվում է ֆրանսիական տապակած սոխի օղակ, նախաճաշ կամ այլ ճաշատեսակի ձև է բրիտանական և  ամերիկյան խոհանոցում։ Այն օղակների տեսքով  կտրատված սոխ է, որը թաթախում են խմորի  կամ գլորում հացի փշրանքների մեջ, այնուհետև տապակում։ Սովորաբար մատուցվում է այլ ճաշատեսակների հետ։ Սոխի օղակները հաճախ ուտում են ինքնուրույն։
Պատմություն
1802 թվականի բրիտանական բաղադրատոմսը կոչ էր անում կտրատել սոխը կտորների, թաթախել խմորի մեջ, ավելացնել պարմեզան պանիր և տապակել խոզի ճարպի մեջ։ Այնուհետև ուտեստը մատուցվում է յուղի և մանանեխի սոուսով ։
Խորոված, տապակած սոխի կտորների կամ օղակների բաղադրատոմսերը հայտնաբերվել են 20-րդ դարում. մեկը Միդլթաուն (Նյու Յորք)1910 թվականին, մեկ ուրիշը 1933 թ. Crisco-ի գովազդում ։
Սննդի քիմիա
Խոհարարության գործընթացում սոխի մեջ քայքայվում է պրոպմեթիալ օքսիդը՝ բիսպրոպենիլ դիսուլֆիդի քաղցր հոտով և համով, որը պատասխանատու է սոխի օղակների թեթևակի քաղցր համի համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արագ սնունդ Կատեգորիա:Նախուտեստներ Կատեգորիա:Խավարտներ Կատեգորիա:Ուտեստներ
Ալարապ
Ալարապ, վայր Պոնտոսում, Ամասիա քաղաքից հարավ գտնվող Զելա բնակավայրի մոտ։ Բնույթը անորոշ է ։
1110
Կատեգորիա:1110 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ալարապ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհ Կատեգորիա:Պոնտոս
1109
Կատեգորիա:1109 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ամիթաբհ Բաչչան
Ամիթաբհ Բաչչան (Amitabh Bachchan, अमिताभ बच्चन, ), հնդիկ դերասան, քաղաքագետ, պրոդյուսեր, հաղորդավար։ Երեք ազգային կինոմրցանակների և 11 Filmfare Awards հաղթող։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1942 թվականի հոկտեմբերի 11-ին Ուտտար-Պրադեշ նահանգի Իլահաբադ քաղաքում, Կենտրոնական Հնդկաստան, հայտնի բանաստեղծ Հարիվանշ Ռայ Բաչչանի (իրական ազգանունը՝ Շրիվաստավ) և նրա կնոջ Տեջի Բաչչանի ընտանիքում։ Ունի փոքր եղբայր՝ Աջիթաբհը։
Կարիերա
Ամիթաբհ Բաչչանի դեբյուտը կայացել է 1969 թվականին նկարահանված «Յոթ հնդիկները» ֆիլմում, որտեղ նա հանդես է եկել գլխավոր դերերից մեկում։ Չնայած նրան, որ ֆիլմը չի ունեցել նկատելի հաջողություններ, Ամիթաբհ Բաչչանը պարգևատրվել է «Լավագույն նոր դերասան» ազգային կինոմրցանակով։
Մեծ հաջողության է հասել 1973 թվականին նկարահանված «Ձգձգված հատուցում» ֆիլմում գլխավոր դերը կատարելուց հետո։
Վնասվածք
1982 թվականին «Բեռնակիրը» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ, կռվի տեսարանը խաղալու ընթացքում ստացել է ծանր վնասվածք՝ փայծաղի պատռվածք, որի հետևանքով մի քանի շաբաթ մնացել է կոմայի մեջ։
Հեռուստատեսային կարիերա
2000-2005 թվականներին Ամիթաբհ Բաչչանը վարում էր «Ով է ուզում դառնալ միլիոնատեր» հեռուստախաղը։ 2007 թվականին նրան փոխարինել է Շահրուխ Խանը։ 2010 թվականից նորից զբաղեցրել է հաղորդավարի աթոռը։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է Հնդկաստանի բարձրագույն քաղաքացիական մրցանակներով՝
Կլյազմա
Կլյազմա (Клязьма), գետ Ռուսաստանի եվրոպական մասում, գլխավորապես Մոսկվայի և Վլադիմիրի մարզերում, Օկայի ձախ վտակը։ Սկիզբ է առնում Մոսկովյան բարձրավայրից։ Երկարությունը 686 կմ է, նավարկելի է գետաբերանից 302 կմ։ Կլյազմայի ափին են Շչոլկովո, Նոգինսկ, Օրեխովո-Զուևո, Վլադիմիր, Կուվրով քաղաքները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վոլգա գետի վտակներ Կատեգորիա:Կասպից ծովի ավազանի գետեր
1107
Ծնունդներ
Կատեգորիա:1107 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Յայսմաւուրք (4883)
Յայսմաւուրք  (4883), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4883 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1462 թվականին Խաչատուր, Հովհաննես Աբծկեցի եղբարք գրիչների կողմից Կտուց անապատում։ Ծաղկող՝ Մինաս կրոնավոր։ Ստացողներն եղել են Խաչատուրը և Ստեփաննոս աբեղաննները։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 32X21 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 615 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ դրոշմազարդ կտավ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 10բ, 227բ, 380բ, 447ա, 613ա և այլուր, հետագային՝ 615բ (17-րդ դար) ։
Սերգեյ Տուչկով
Սերգեյ Ալեքսեևի Տուչկով, Գեներալ-լեյտենանտ, սենատոր Տուչկովի տոհմից։ Մասոն, Քիշնևի «Օվիդ» օթյակի գանձապահ։ Շնորհալի բանաստեղծ։ «Ռազմական բառարան» ռուսական առաջին ռազմական հանրագիտարանի նախատիպի հեղինակը։
Կենսագրություն
Ծնվել է ազնվական ընտանիքում հինգ եղբայրներից երրորդը (Նիկոլայ ,, Ալեքսեյ, Պավել, Ալեքսանդր ):
15 Փետրվար 1773 - գրանցվել է որպես ֆուրյեր ֆուզիլերային 2-րդ գնդում։
• 1783 թ. հուլիսի 4 - ընդունվել է ծառայության Ֆուզիլիերի 2 -րդ գնդում որպես սերժանտ։
• 24 սեպտեմբերի, 1783 թ. - Շտիկ-Յունկեր ։
• 3 մարտի, 1785 – պոդպորուչիկ, երկրորդ լեյտենանտ։
• 1788-1790թթ. - Հյուսիսային պատերազմի(ռուս-շվեդական) մասնակից։ Գտնվելով թիանավի նավատորմում ՝ հրամանատարել է ծովային հրետանու գումարտակը, շնորհել է կապիտան-պորուչիկի և Կապիտանի կոչումների։
• 1789 թ. օգոստոսի 13-14-ը-մասնակցել է Ռոչենսալմում ծովային ճակատամարտին, ձեռքից, ոտքից և գլխից վիրավորվել է, ստացել է կոնտուզիա,։ Պարգևատրվել է Ոսկե սրով ։
• 1794 թվականի սկիզբ - կապիտանի կոչումով կազմավորեց ձի -հրետանային գումարտակ։
• 1794 թ. ապրիլի 12 - Լեհական ապստամբության սկզբում նա իր ստորաբաժանումով դուրս եկավ Վիլնյուս(Վիլնայի) շրջափակումից և միացավ գեներալ -լեյտենանտ Իգելստրոմի ջոկատին ՝ դուրս բերելով 11 թնդանոթ և  2313 անձնակազմ։
• 1794 թ. մայիսի 19 - պարգևատրվել է Սուրբ Գեորգիի 4 -րդ աստիճանի շքանշանով։
• Վիլնայի գրավմանը մասնակցելու համար պարգևատրվել է Սուրբ Վլադիմիրի 3 -րդ աստիճանի շքանշանով։
• Պրահայի գրոհի առդյունքում ստացել է գլխավոր-մայորի կոչում։
• 1796-1797 թթ. Մասնակցել է Ռուս-պարսկական պատերազմին։
1797 – Դերբենդ գրավման համար  արժանացել է փոխգնդապետի կոչմանը։
• 1797 թ. դեկտեմբերի 11 - պարգևատրվել է Գնդապետի կոչման ՝ Կամբեճ(Իորի) գետի վրա պարսկական զորքերի հետ ճակատամարտում տարբերվելու համար։
• 1798 թ. հուլիսի 8 - Ֆանագորիայի գրենադերի գնդի հրամանատար ։
• 1798 թ. նոյեմբերի 10 -ին Վրաստանի սահմաններում ապստամբ լեռնային ցեղերին խաղաղեցնելու համար շնորհվել է Գեներալ-մայորի կոչմումը, նշանակվելով Կովկասյան գրենադերի գնդի հրամանատար ։
• 1799 թ. Ապրիլի 21 ին- Տագաուրիի տրակտում ջախջախեց խռովարար չերքեզներին և [[կաբարդինցիներին։
• 1802 թ. Ռուսաստանին նոր միացած Վրաստանի քաղաքացիական վարչակազմի ղեկավար։
• 1804 թ. - մասնակցել է Գանձակ(Գյանջայի)գրոհին, Էրիվանի շրջափակմանը, գրոհով վերցրել է Էջմիածինը։
• 1804 թ. նոյեմբերի 18 - թոշակի անցավ։
• 1806 թ. օգոստոսի 24 - Կամչատկայի հրացանակիր գնդի պետ տեղափոխվեց  Մոլդովական բանակ։
• 1808 թ. - մասնակցել է թուրքերի հետ ռազմական գործողություններին։
1106
Մահեր
Կատեգորիա:1106 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Սերգեյ Տուչկով
Կենսագրություն
• 1810 - հետաքննության է ենթարկվել [[Սիլիսթրիայից դիտավորյալ հեռանալու մեղադրանքով
• 1810 թ. մոլդովական բանակի հերթապահ գեներալ։
• 1812 թ. hոկտեմբեր - [[Պ.Վ. Չիչագովի հրամանով ղեկավարել է Մոզիրի շրջանի 2 -րդ պահեստային կորպուսը, քայլարշավ կատարել դեպի Բորիսով և կարողացել մասնակցել Բերեզինայի մարտերին ։
• 1813 - Մասնակցել է Մոդլինի և Մագդեբուրգի պաշարմանը։
• 1814 թ. օգոստոսի 30 - Տուչկովի դեմ հետաքննությունը դադարեցվեց կայսերի հրամանով։
• 1826 թ. հուլիս ՝ Բաբադագի շրջանի ռազմական նահանգապետ։
• 1830 թ. դեկտեմբերի 27 - Իզմայիլի քաղաքապետ։ Իզմայիլի Մոտակայքում հիմնել է Տուչկով քաղաքը։
• 1836 թ. - հրաժարական տվեց հիվանդության պատճառով։
Մահացել է Մոսկվայում 1839 թվականին։ Թաղված է Նովոդևիչի վանքում։ Խորհրդային տարիներին գերեզմանը ավերվել է։
Պարգևներ
• Ոսկե սուր` «Արիության համար» (1789)
• Սուրբ Գևորգի 4 -րդ աստիճանի շքանշան (05/19/1794)
• Սուրբ Վլադիմիրի 3 -րդ աստիճանի շքանշան (1795)
• Մարտական խաչ` «Պրահայի գրավման համար» (1795)
• Սուրբ Աննայի շքանշան` 2 -րդ աստիճանի (1796 թ.); ադամանդով
• Սուրբ Վլադիմիրի 2 -րդ աստիճանի շքանշան (05/22/1828)
• Սպիտակ արծվի շքանշան (01/28/1834)
• «Ի հիշատակ 1812 թվականի Հայրենական պատերազմի»` արծաթե մեդալ
•  « Թուրքական պատերազմի մեդալ »
Աշխատություններ
• Ռազմական բառարան` (Մ., 1818, վերատպված ՝ 2008)
• Հավաքածուներ և բանաստեղծություններ` թարգմանությամբ Ս. Տուչկովի (Մ., 1797):
• Ս. Տուչկովի ստեղծագործություններ և թարգմանություններ` (մասեր 1-4. Սանկտ Պետերբուրգ, 1816-1817)։
• Խոստովաություն կամ Բաց գաղտնիք    Օդեսա, 1833
Ուբալարի
Ուբալարի (Убалары, Убалар), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Արխանգելսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 294 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Արխանգելսկի շրջանի բնակավայրեր
Աստրալ մարմին
Աստրալ մարմին (Աստղային մարմին), հասկացություն օկուլտականության, էզոթերիզմի և գիտակցված երազատեսության պրակտիկայի մեջ, որը երբեմն բնութագրվում է որպես նուրբ  մարմին, որը աստրալ ճանապարհորդության ժամանակ դառնում է միջանկյալ՝  հոգու և ֆիզիկական մարմնի միջև ։ Հասկացությունը  բխում է Պլատոնական փիլիսոփայությունից և մոլորակային ոլորտի աշխարհից (մոլորակ հասկացությունը աստղագիտության և աստղագուշակության մեջ տարրբերվում է իր իմաստով)։ Տասնիններորդ դարում տերմինը սկսվել է օգտագոործվել թեոսոֆիստների և ռոզենքրեյզերների կողմից։
Համաձայն Մաքս Հենդելի և  ռոզենքրեյզերների ուսմունքների, աստրալ մարմինը բաղկացած է ցանկություններից, որից մարդիկ արդեն ձևավորում են զգացումներ և զգացմունքներ ։ Այն դիտվում է հոգևոր տեսողությամբ, ձևի նման ամպի տեսքով, որը 16-ից մինչ 20 դյույմ ձգվում է ֆիզիկական մարմնի սահմաններից դուրս։ Այն ունի պտտվող չակրաների մի շարք։ Ցանկացողի մարմինը առաջացնում է գույներ, որոնք տարբերվում են յուրաքանչյուր մարդու մեջ, կախված նրա բնավորությունից և տրամադրությունից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նյու Էյջ Կատեգորիա:Օկուլտականություն Կատեգորիա:Էզոթերիզմ Կատեգորիա:Վիկկա
Հակոբ Գուրգեն
Հակոբ Գուրգեն (Պիպեռճյան), հայ մանկավարժ, խմբագիր։