cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լորենա ազգային անտառ
Լորենա ազգային անտառ (Floresta Nacional de Lorena), ազգային անտառ Բրազիլիայի Սան Պաուլու նահանգում։ Այն պաշտպանում է Ատլանտյան անտառի համեմատաբար փոքր հատվածը։
Տեղագրություն
Լորենա ազգային անտառը գտնվում է Սան Պաուլու նահանգի Լորենա մունիցիպալիտետում ։ Ունի 281.41 հա տարածք ։ Անտառն ունի Ատլանտյան անտառի ամենամեծ և ամենաբազմազան տարածքը մեծ հարթավայրում, որը հայտնի է Պարայիբա հովիտ անունով։ Այն սերմերի կարևոր աղբյուր է՝ ծառատեսակների գենետիկ բազմազանությունը պահպանելու համար։ Անտառը մասամբ շրջապատված է Լորենա քաղաքով և խոշոր եղջերավոր կենդանիների արոտավայրերով ու բրնձի դաշտերով։ Անտառն օգտագործվում է դպրոցականների և քաղաքի բնակիչների կողմից՝ որպես ավանդական հանգստյան գոտի։ Ամեն տարի անտառն ունի մոտ 2000 այցելու ։
Պատմություն
Էստասաու Ֆլորեստալ էքշպերիմենտալ Էպիտասիու Սանտյագուն ստեղծվել է 1934 թվականի ապրիլի 10-ի՝ թիվ 24․104 հրամանագրով։ 1975 թվականի մայիսի 28-ի 6․209 օրենքով փոփոխվեց պահպանման միավորի կարգը։ 2001 թվականի հուլիսի18-ի թիվ 246 հրամանագիրը պահպանման միավորումը վերանվանեց Լորենա ազգային անտառ, որն ունի 249 հա տարածք՝ Լորենա մունիցիպալիտետում ։
Նպատակն է խթանել բնական ռեսուրսների ճիշտ կառավարումը, ապահովել ջրային ռեսուրսների, տեսարժան վայրերի, պատմական և հնագիտական տեղերի պահպանությունը, խրախուսել հիմնական և կիրառական գիտական հետազոտությունների զարգացումը, ինչպես նաև օժանդակել բնապահպանական կրթության, հանգստի կազմակերպման, ժամանցի և զբոսաշրջության ոլորտներին ։ Ազգային անտառը դասվում է Բնության պահպանության միջազգային միության VI կատեգորիային (բնական ռեսուրսի կայուն օգտագործմամբ պահպանվող տարածք) ։
Բրազիլիայի շրջակա միջավայրի և վերականգնվող բնական պաշարների ինստիտուտը (IBAMA) 2005 թվականի օգոստոսի 30-ին ստեղծել է խորհրդատվական խորհուրդ ։ Անտառը դարձել է պահպանման միավորումների՝ Մանտիկեյրա մոզայիկի մի մասը, որը ստեղծվել է 2006 թվականին ։ 2008 թվականի օգոստոսի 5-ին IBAMA-ն և Չիկո Մենդեսի կենսաբազմազանության պահպանության ինստիտուտը (ICMBio) սկսեցին հետաքննություն անցկացնել փայտանյութի ու ավազի արդյունահանման, վայրի կենդանիների անհետացման և տնկիների վաճառքի խախտումների վերաբերյալ ։ Անտառն այժմ կառավարվում է Չիկո Մենդեսի կենսաբազմազանության պահպանության ինստիտուտի կողմից ։ Կառավարման ծրագիրը հաստատվել է 2016 թվականի մայիսի 10-ին ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1934 հիմնադրված բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի ազգային անտառներ
Ստեփան Ղամբարյան (քիմիկոս)
Ստեփան Պողոսի Ղամբարյան, հայ խորհրդային քիմիկոս, խորհրդահայ քիմիկոսների գիտական դպրոցի հիմնադիրը։ Քիմիական գիտությունների դոկտոր (1937), պրոֆեսոր (1926), ՀԽՍՀ ԳԱ թղթակից անդամ (1944) , ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1935)։
Պետրոս Ղամբարյանի եղբայրը։ Մարիա Ղամբարյանի հայրը։
Կենսագրություն
Ստեփան Ղամբարյանը ծնվել է 1879 թվականի հունիսի 23-ին, Կոջոր ավանում (Թիֆլիսի մերձակայքում), ծառայողի ընտանիքում։ 1898 թվականին ավարտել է Ռիգայի դասական գիմնազիան, ապա սովորել Մյունխենի, Լայպցիգի և Հայդելբերգի համալսարաններում (1899-1906)։ 1907-1911 թվականներին աշխատել է պրոֆեսորներ Թիլեի (Ստրասբուրգ), Վիլշտետերի, Վիլանդի (Մյունխեն) և Բյուխների (Բեռլին) հետ, 1911-1914 թվականներին Բաքվի ռուսական տեխնիկական ընկերության քիմիայի, 1914-1920 թվականներին՝ Թիֆլիսի երկրագործական դեպարտամենտի քիմիամանրէաբանության լաբորատորիաներում և դասախոսել Թիֆլիսի կանանց բարձրագույն դասընթացներում։ 1920 թվականին Ղամբարյանը հրավիրվել է Երևան, հիմնադրել և ղեկավարել Երևանի համալսարանի, պոլիտեխնիկական, բժշկական, գյուղատնտեսական և անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտների օրգանական քիմիայի ամբիոնները և լաբորատորիաները։ Ղամբարյանը քիմիական պարբերականների առաջին գրադարանի հիմնադիրն է Հայաստանում։ 1935-1938 թվականներին՝ ԽՍՀՄ ԳԱ հայկական մասնաճյուղի նախագահության անդամ և օրգանական քիմիայի բաժնի վարիչ։ 1938-1944 թվականներին աշխատել է Սեմիպալատինսկի մարզում, իսկ 1944 թվականից՝ ՀԽՍՀ ԳԱ քիմիայի ինստիտուտում։ Ստեփան Ղամբարյանը մահացել է 1948 թվականի մարտի 7-ին, Մոսկվայում, թաղված է Երևանում։
Անհիմն բռնադատվել է և աքսորվել (1938), հետագայում (1944) արդարացվել ։
Աշխատանքային գործունեություն
Ղամբարյանը առաջիններից էր, որ զբաղվեց օրգանական նյութերը գերօքսիդներով օքսիդացնելու ռեակցիաների հետազոտությամբ։ Ուսումնասիրելով դիֆենիլամինի ռեակցիաները բենզոիլ և ացետիլգերօքսիդների հետ՝ նա ցույց տվեց, որ առաջնային ակտում գոյացած գերօքսիդները տրոհվում են զուգաչափորեն 0-0 կապի տեղում՝ առաջացնելով ազատ ռադիկալներ (1905-1907)։ N - արիլ- N-ացիլօրթոամինաֆենոլի առաջացումն այդ ռեակցիաներում նա բացատրեց դիֆենիլհիդրօքսիլամինի հետագա վերախմբավորմամբ (1909)։ Ղամբարյանը հայտնաբերեց դիֆենիլամինի հեշտությամբ օքսիդանալու հատկությանը և առաջինն ստացավ տետրաֆենիլ հիդրազին։ Հետազոտելով վերջինիս փոխազդեցությունը թթուների հետ՝ Ղամբարյանը հաստատեց, որ տեղի է ունենում N-N կապի խզում։ Ավելի ուշ նա հիմնավորեց, որ ալկիլֆենիլամինի և բենզոիլպերօքսիդի փոխազդեցության դեպքում տեղի է ունենում ալկիլֆենիլ- հիդրօքսիլամինի վերախմբավորում։ Այդ հետազոտություններին զուգընթաց նա Հայաստանում զբաղվում է նաև տեղական այրվող թերթաքարերի, եթերայուղատու բույսերի ուսումնասիրությամբ, իսկ կարբիդի գործարանը գործարկելուց հետո՝ նաև ացետիլենի քիմիայով (քացախաթթվի, պլաստմասսաների, քլոր պարունակող օրգանական լուծիչների, գյուղատնտեսական կենդանիների պարազիտային հիվանդությունների դեմ պայքարի միջոցների՝ տետրաքլորէթիլենի և հեքսաքլորէթանի ստացումը և այլն), ացետիլենից քլորոպրենային կաուչուկի ստացման գիտական և տեխնոլոգիական չմշակված առանձին խնդիրների լուծմամբ։ Ղամբարյանի հետազոտությունները դարձան Հայաստանում օրգանական քիմիայի հետագա զարգացման հիմքը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քիմիկոսներ Կատեգորիա:Քիմիական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Լայպցիգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մյունխենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում թաղվածներ
Սարգիս Հովսեփյան (գրող)
Սարգիս Հովսեփյան, հայ արձակագիր, դրամատուրգ, սցենարիստ։ Հայաստանի գրողների միության անդամ (2013) ։
Կենսագրություն
Սարգիս Հովսեփյանը ծնվել է 1977 թվականի հունիսի 24-ին, Երևանում։ Ավարտել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի «Գրական ստեղծագործություն» բաժինը և մագիստրատուրան։ Արձակ ստեղծագործությունների, հեռուստատեսային ֆիլմերի սցենարների ու պիեսների հեղինակ է։ 2007 թվականից տպագրվում է գրական մամուլում, «Գրեթերթ», «Գրանիշ», «Դրամատուրգիա» հանդեսում, «Գրողուցավ», «Ինքնագիր» գրական կայքերում։ Հովսեփյանի պատմվածքներն ընդգրկված են մի շարք ժողովածուներում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ արձակագիրներ Կատեգորիա:Հայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ
Սիմֆոնիա № 2 (Արամ Խաչատրյան)
Սիմֆոնիա № 2 (e-moll), հայ կոմպոզիտոր Արամ Խաչատրյանի Հայրենական մեծ պատերազմին նվիրված ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկն է։ Կոմպոզիտորը սիմֆոնիան գրել է իր ստեղծագործական բուռն վերելքի տարիներին։
Երաժշտաքննադատ Գեորգի Խուբովը այս ստեղծագործությունն անվանել է «Զանգով սիմֆոնիա »՝ սկիզբը և ավարտը ազդարարող զանգերի պատճառով։ 1946 թվականին սիմֆոնիայի համար կոմպոզիտորն արժանացել է ԽՍՀՄ պետական 1-ին կարգի Ստալինյան մրցանակի։
Երևանում Սիմֆոնիան առաջին անգամ կատարվել է 1945 թվականի վերջին դիրիժոր Միքայել Արսենի Թավրիզյանի ղեկավարությամբ։
Սիմֆոնիայի պարտիտուրան առաջին անգամ հրատարակվել է 1946 թվականին (Մոսկվայում), հետագայում վերահրատարակվել է 1962 և 1969 թվականներին։ Ձեռագիր տարբերակը պահպանվում է Արամ Խաչատրյանի ընտանեկան արխիվում։
Պրեմիերա
Պրեմիերայից հետո Արամ Խաչատրյանը որոշ փոփոխություններ է կատարում պարտիտուրի մեջ, նաև փոխում է հատվածները տեղերով, իրականացնում է սիմֆոնիայի նոր խմբագրությունը։ Արդեն նոր խմբագրությամբ սիմֆոնիան հնչում է 1944 թվականի մարտի 6-ին Մոսկվայի Կոնսերվատորիայի մեծ դահլիճում, ԽՍՀՄ պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի կատարմամբ, Ալեքսանդր Գաուկի ղեկավարությամբ։
Երևանում և Թիֆլիսում Արամ Խաչատրյանի Երկրորդ սիմֆոնիան առաջին անգամ հնչել է 1945 թվականի վերջին կոմպոզիտորի մտերիմ ընկերներից մեկի՝ դիրիժոր Միքայել Արսենի Թավրիզյանի ղեկավարությամբ ։
Արտասահմանում Երկրորդ սիմֆոնիան առաջին անգամ կատարվել է 1945 թվականի ապրիլի 13-ին (Լենինգրադի ներկայացումից մեկ օր առաջ)՝ Նյու-Յորքում դիրիժոր ԼԵոնարդ Բերնսթայնի ղեկավարությամբ, որից հետո այն հաստատուն քայլերով մտնում է Ամերիկյան և Եվրոպական հայտնի նվագախմբերի խաղացանկի մեջ։
Սիմֆոնիայի գաղափար
Կոմպոզիտորի խոսքով՝ սիմֆոնիայի գաղափարը կապված է Հայրենական մեծ պատերազմի ահեղ իրադարձությունների հետ.
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի թեժ պահին գրված Արամ Խաչատրյանի Երկրորդ սիմֆոնիան պատկերում է այն ցավը, որը մարդկությունն ու ինքը՝ կոմպոզիտորը, զգում էին այդ ժամանակին։ Կոմպոզիտորը բնորոշեց իր ստեղծագործությունը՝ որպես «…զայրույթի ռեքվիեմ, պատերազմի և բողոքի ռեքվիեմ…» ։ Երկրորդ սիմֆոնիայում Խաչատրյանը ճշմարիտ ու պատկերավոր կերպով գովերգում է Հայրենական Մեծ պատերազմի օրերին խորհրդային ժողովրդի ցուցաբերած հերոսությունը, պայքարը, մտքերն ու ապրումները։ Պրեմիերայից օրեր անց Խաչատրյանը գրում է.
Պատմություն
Չնայած 1942 թվականի աշնանը սիմֆոնիայի վրա բավական աշխատանք էր տարվել, բայց աշխատանքի մեծ մասը դեռ առջևում էր։ Ինչպես և ենթադրվում էր, Արամ Խաչատրյանը շուտով՝ Գայանե բալետի պրեմիերայից հետո /1942 թվականի դեկտեմբերի 9/ 1943 թվականի հունվարին ընտանիքով վերադառնում է Մոսկվա։ Զբաղվածությունը նրան թույլ չի տալիս անմիջապես վերսկսել աշխատանքները սիմֆոնիայի վրա։ Միայն 1943 թվականի ամռանն է Արամ Խաչատրյանը կարողանում շարունակել ստեղծագործել։
1943 թվականի ամռանը Խաչատրյանը սկսեց աշխատել Երկրորդ սիմֆոնիայի կլավիրի շարադրանքի վրա՝ միաժամանակ կատարելով նաև պարտիտուրային ուրվագծումներ։ 1943 թվականի հուլիսի 31-ին կոմպոզիտորը ավարտեց առաջին մասի կլավիրը՝ 4 օրում գրելով Andante-ն, 6 օրում՝ Scherzo-ն, 7 օրում՝ ավարտը։ Սեպտեմբերի 7-ին Խաչատրյանը ավարտում է աշխատանքները կլավիրի վրա, իսկ նոյեմբերի վերջին արդեն պատրաստ էր նաև պարտիտուրը ։
Կառուցվածք
Սիմֆոնիան եռամաս է․
Սիմֆոնիան գրված է հետևյալ գործիքային կազմի համար՝
Փայտյա փողայիններ
Պղնձյա փողայիններ
Հարվածային գործիքներ
Լարային գործիքներ
և դաշնամուրի համար։
Երաժշտական ոճ
Համամարդկային աղետի մասին ազդարարող տագնապալի հնչյուններից, լարված պայքարի դրամատիզմից, խորը վշտից ու մարտական կանչից դեպի ֆինալի հաղթական հիմն. այսպես է զարգանում այս սիմֆոնիայի երաժշտությունը, այսպիսին է նրա երաժշտա-դրամատիկ կոնցեպցիան։ Եթե պատերազմի տարիներին այն պայքարի էր կանչում հանուն վերջնական հաղթանակի, ապա մեր օրերում սիմֆոնիայի ողբերգականությունը, հիշեցնելով անցած պատերազմի մասին, խաղաղության պահպանման կոչ է անում։ Երկրորդ սիմֆոնիան սկսվում է համամարդկային աղետի սկիզբն ազդարարող նախաբանով։
Երկրորդ սիմֆոնիայի առաջին մասը խտացնում է պայքարի առավել լարվածությունը, դաժանությունն ու դրամատիզմը։ «Նախաբանի զանգերի հարվածներն ընդգծում են կատարվածի կարևորությունը, ստիպում են կենտրոնանալ», - գրում է Արամ Խաչատրյանը։ Ես չէի ցանկանա, որ ունկնդիրները ֆաշիստ չարագործների պատճառած ոչ մարդկային տառապանքների կոնկրետ տեսարաններ փնտրեին այստեղ։ Բայց և չեմ կարող չխոստովանել, որ Andante-ն (III մասը) գրելիս աչքիս առջև գերմանական վայրագության ողբերգության տեսարաններն էին։ Այստեղ ես անդրադարձել եմ ռեքվիեմի ժանրին և ստեղծագործելիս օգտագործել եմ ժողովրդական հայկական մի երգ ազգային լացի թեմայով՝ «Որսկան ախպեր», որ մանկությանս տարիներին երգում էր մայրս» ։ Ֆինալում (IV մաս) ավարտվում է ստեղծագործության գեղարվեստական մտահղացումը։ Կյանքի հաստատման գաղափարն այստեղ մարմնավորվել է ինքնատիպ սիմֆոնիկ ձոնում ։
Իր ստեղծագործական կենսագրության մեջ կոմպոզիտորը մեծ տեղ էր տալիս Երկրորդ սիմֆոնիային։ «Եթե տասը տարի առաջ գրված առաջին սիմֆոնիան եզրափակեց իմ ստեղծագործության վաղ շրջանը, ապա նոր սիմֆոնիան, ասես, ընդհանրացնում է Դաշնամուրային կոնցերտի ստեղծմամբ սկսված ստեղծագործական գործունեությանս շրջանը» ։
Արվեստի դոկտոր, Մոսկվայի կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր, երաժշտագետ, մանկավարժ ՌՍՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Բորիս Յարուստովսկին, անդրադառնալով Արամ Խաչատրյանի ստեղծագործությունների ժողովրդականությանը, իր հայտնի հոդվածում անդրադարձել է նաև Երկրորդ սիմֆոնիային՝ այն համարելով ամենաժողովրդական սիմֆոնիաներից մեկը՝ գրված Հայրենական մեծ պատերազմի մասին։
Ուսումնասիրելով Արամ Խաչատրյանի ստեղծագործական կյանքը՝ հայ երաժշտագետ, Երևանի պետական կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր Իրինա Գևորգիի Տիգրանովան «Արամ Խաչատրյանի ոճի մի առանձնահատկության մասին» հոդվածում Արամ Խաչատրյանի ստեղծագործության, այդ թվում նաև նրա քնարերգության կարևոր ակունքներից մեկը համարել է հայկական ժողովրդական երաժշտությունը, ազգային կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները, ինչպես նաև Հայաստանի և ամբողջ Անդրկովկասի մշակույթի ավանդույթները։ Պատերազմի տարիներին կոմպոզիտորի ստեղծագործության մեջ ի հայտ եկան գաղափարական նոր ազդակներ։ Ինքը՝ կյանքը, արվեստին հաղորդեց նոր բովանդակություն, նոր բախումներ, կերպարներ և դրանց ճշմարտացի մարմնավորման համար պահանջեց նոր միջոցներ։ Խաչատրյանի երաժշտության մեջ երևան եկան ողբերգական և հերոսական կերպարներ՝ հագեցնելով այն ուժգին դրամատիզմով, սուր հակասություններով, մեծ հուզականությամբ։ Այսպես ծնունդ առան նրա ռազմաճակատային քնարական երգերը, որոնցում հերոսի զգացմունքներն անխզելիորեն կապված են հայրենիքի ճակատագրի, պատերազմի, թիկունքում, տանը մնացածների՝ մոր, սիրածի աղջկա հետ և այլն։ Այս շրջանի առավել նշանակալի ստեղծագործությունը Երկրորդ հերոսական ողբերգական սիմֆոնիան է, որում քնարական կերպարները հարստացել են ժամանակաշրջանի տրամադրություններից, զգացմունքներից ու մտքերից ծնված նոր բովանդակությամբ։ Ներշնչված լինելով հայրենիքի նկատմամբ անսահման սիրով՝ սիմֆոնիայի երաժշտությունը հերոսական-էպիկական պատկերների, լարված դրամատիզմի հետ միասին պարունակում է քնարական բազմաթիվ դրվագներ։ Դրանք ողջ սիմֆոնիայում սփռված թախծի, հառաչանքի, զայրույթի կամ հուսահատության, կարեկցանքի ինտոնացիաներն են, որոնք հայրենի երկրին հասած արհավիրքների նկատմամբ ունեցած հեղինակի վերաբերմունքի արտահայտությունն են։ Եվ, վերջապես, ողջ 3-րդ մասը, որը հերոսների հիշատակին նվիրված սիմֆոնիկ ռեքվիեմ է։ Ամբողջ մասով մեկ անցնող միջանցիկ երաժշտական թեմայի հիմքում կոմպոզիտորը դրել է «Որսկան ախպեր» հայկական ժողովրդական երգը։ Նրա սկզբնական տակտերն ու ինտոնացիոն որոշ դարձվածքներ հիմք են ծառայել թեմատիկ լայն ծավալման համար։ Ընտրելով ողբերգը (մայրը ողբում է որդու մահը)՝ Խաչատրյանը չափազանց ընդլայնում է նրա բովանդակությունը՝ հասցնելով մեծ ընդհանրացման ։
Հոդվածներ և հրապարակումներ
Արամ Խաչատրյանի երկրորդ սիմֆոնիային բազմիցս անդրադարձ է կատարվել թե՛ խորհրդային, և թե՛ օտարերկրյա մամուլում։ Հոդվածների հիմնական թեման հանդիսատեսի ջերմ վերաբերմունքի, բուռն ընդունելության և կոմպոզիտորի հեղինակային համերգներին են վերաբերում։ Հոդվածներով հանդես է եկել նաև ինքը՝ Արամ Խաչատրյանը ։
Պարգևներ և մրցանակներ
Երկրորդ սիմֆոնիայի համար Արամ Խաչատրյանը 1946 թվականին արժանանում է ԽՍՀՄ պետական 1–ին կարգի մրցանակի։
Երկրորդ սիմֆոնիայի մասին
Երկրորդ սիմֆոնիայի մասին հիացմունքով է գրում ռումինացի հայտնի դիրիժոր Ջորջե Ջորջեսկուն.
Երաժշտագետ, ՌՍՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Գրիգորի Շնեերսոնի հիշողություններից՝
Սիմֆոնիայի մասին քննադատական հոդվածներում հիմնականում կարելի է հանդիպել մասնակի նշանակության, հիմնականում ոչ էական դիտողությունների և մեկնաբանությունների։ Կոմպոզիտոր, մանկավարժ, երաժշտական քննադատ, հասարակական գործիչ, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1946) և Արվեստաբանության դոկտոր Նիկոլայ Յակովլևիչ Մյասկովսկին, ով նաև Արամ Խաչատրյանի ուսուցիչն էր, անդրադարձել է սիմֆոնիայի վերջին մասին, ինչպես նաև նյութի մասերի միջև հակադրություններին։ Սերգեյ Պրոկոֆևը ևս Արամ Խաչատրյանի երկրորդ սիմֆոնիան համարում է «…գերագույն մակարդակի տաղանդավոր, բայց նաև անհավասար սիմֆոնիա», ըստ էության, համակարծիք լինելով Ն. Յ. Մյասկովսկու մեկնաբանություններին ։
1784
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1784 Կատեգորիա:Տարեթվեր
1785
Գրիմ եղբայրներ - Գերմանացի մեծ հեքիաթագիր (վ. 1863 թ.)
Մահեր
Կատեգորիա:1785 Կատեգորիա:Տարեթվեր
1787
Մահեր
Կատեգորիա:1787 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Երեքնուկ մարգագետնային
Երեքնուկ մարգագետնային, բակլազգիների ընտանիքին պատկանող դեղաբույս։
Նշանակություն
Բուժական նպատակներով օգտագործում են տերևները և հաճելի հոտ ունեցող ծաղկաբույլերը։ Թարմ տերևներից պատրաստում են աղցաններ, իսկ ծաղկաբույլերն օգտագործում են թթու դնելիս ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Խոտաբույսեր Կատեգորիա:Մեղրատու բույսեր Կատեգորիա:Բազմամյա բույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Բակլազգիներ Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր Կատեգորիա:Եվրոպայի բուսական աշխարհ
(800) Կրեսսմանիա
(800) Կրեսսմանիա (Kressmannia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1915 թվականի մարտի 20-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,19235 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7491 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6356 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1185,67 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,303626 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,26° անկյուն։
Կրեսսմանիա աստերոիդը դասվում է Ֆլորայի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի ավել քան 7438 անդամներ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 2,17 ա. մ. հեռավորության վրա Արեգակից, իսկ արտաքին սահմանը՝ 2,33։ Այս ընտանիքի աստերոիդների էքսցենտրիսիտետները ընկնում են 0,109-0,168 միջակայքում, իսկ ուղեծրի թեքումը՝ 2,4°-6,9°։
Դանիել Մենդոզա
Դանիել Մենդոզա (Daniel Mendoza; ), ծագումով հրեա անգլիացի բռնցքամարտիկ, 1792-1795 թվականներին բռնցքամարտի Անգլիայի չեմպիոնը։
(800) Կրեսսմանիա
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:Ֆլորայի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1915 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մաքս Վոլֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Դանիել Մենդոզա
Կենսագրություն
Մենդոզայի գլխավոր մրցակիցը Անգլիայի չեմպիոնի կոչման մեկ այլ հավակնորդ Ռիչարդ Համֆրիսն էր՝ «բռնցքամարտի ջենտլմեն» մականունով։ Մենդոզայի դեմ եզրափակիչ մենամարտում նա պարտվել է երեք ռաունդից երկու ռաունդում՝ հաղթանակը և չեմպիոնական տիտղոսն իր մրցակցին տալով։
Մենդոզան չեմպիոնական թագից զրկվել է 1795 թվականին Ջիմ Ջեքսոնի հետ մենամարտից հետո, որը հաղթանակ էր տարել նրա նկատմամբ։ Դրանից հետո նա ևս երկու անգամ փորձել է ռինգ վերադառնալ՝ 42 և 56 տարեկան հասակում, սակայն այդ փորձերը մեծ հաջողությամբ չեն պսակվել։ Մենդոզան Թոմ Օուենի հետ անհաջող մենամարտից հետո ստիպված է եղել վերջնականապես թողնել բռնցքամարտը։
Մենդոզան մահացել է 1836 թվականին պարտքային բանտում, որտեղ հայտնվել էր բիզնեսով զբաղվելու անհաջող փորձի պատճառով։ Նրան թաղել են արևելյան Լոնդոնի հրեական գերեզմանատանը։ 1970-ականներին Կույս Մարիամի քոլեջի տարածքի ընդլայնման անհրաժեշտության պատճառով բռնցքամարտիկի աճյունը վերահուղարկավորվել է Էսսեքսի ընդհանուր գերեզմանում ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Անգլիացի բռնցքամարտիկներ
Յոզեֆ Իզենզեյե
Կենսագրություն
Ծնվել է 1937 թվականի հունիսի 10-ին Հիլդեսհայմում։ Ուսումնասիրել է իրավունք և փիլիսոփայություն Ֆրայբուրգ իմ Բրայսգաուում, Վիեննայում և Մյունխենում։ 1962-1970 թվականներին աշխատել է Էրլանգեն-Նյուրնբերգի համալսարանում, որտեղ նաև 1967 թվականին պաշտպանել է իր ատենախոսությունը «Օժանդակության սկզբունքը սահմանադրական իրավունքում. պետության և հասարակության հարաբերությունների կարգավորման հետազոտություն» (Subsidiaritätsprinzip und Verfassungsrecht: eine Studie über das Regulativ des Verhältnisses von Staat und Gesellschaft) թեմայով։ 1970 թվականին ստացել է «սահմանադրական և վարչական իրավունք» և «հարկային իրավունք» առարկաների դասավանդման արտոնագիր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրավունքի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:20-րդ դարի իրավաբաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի իրավաբաններ Կատեգորիա:Սաարի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Բոննի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Այխշտատ-Ինգոլշտադտ կաթոլիկ համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Ոչ գեղարվեստական գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի սահմանադրագետներ Կատեգորիա:Սահմանադրական իրավունքի գերմանացի մասնագետներ Կատեգորիա:Գերմանացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ
Մկրտիչ Փալանջյան
Մկրտիչ Գալուստի Փալանջյան (1879-1967)։ Գյումրի ում (այն ժամանակ՝ Ալեքսանդրապոլ) հաստատվել է 1918 թվականից թուրքերի կողմից սկսված հայահալած քաղաքականության պատճառով։ Մկրտիչ Փալանջյանը Ալեքսանդրապոլ է եկել Կարսից, որտեղ նա զբաղվել է լուսանկարչությամբ, նույն գործով նա զբաղվել է Սարիղամիշում։ Լինելով Կարսի մեծահարուստներից՝ նա Ալեքսանդրապոլ է հասել դատարկաձեռն ու այստեղ շարունակել լուսանկարչության գործունեությունը։ Նրա տունը եղել է հավաքատեղի ժամանակի մտավորականների և արվեստագետների համար։ Նա սերտ կապերի մեջ է եղել Ավետիք Իսահակյան ի, Հովհաննես Շիրազ ի, Հրաչյա Ռուխկյան ի, Վարդան Աճեմյան ի և այլ մեծերի հետ։
Մ. Փալանջյանը մասնակցել է Նեապոլում երկու ցուցահանդեսների ու շահել երկու մեդալներ։ Որդին՝ Ռաֆայել Մկրտիչի Փալանջյանը, դրանք նվիրատվության փաստաթղթով նվիրել է Ձիթողցոնց տուն-թանգարանին։ Գերմանիայում տպագրվել են բացիկներ, նամականիշներ, սակայն դրանք չեն պահպանվել։ Մ. Փալանջյանը պատրաստել է լուսանկարիչներ, սովորեցրել լուսանկարչության գաղտնիքները։ Նա է կրթել քաղաքի գրեթե բոլոր լուսանկարիչներին, իր ազգականներին ու մերձավորներին։ Աշակերտելով իր մոտ՝ առանձին լուսանկարչատներ են բացել քրոջ որդիները՝ Արամ, Վազգեն Նուլչաջյանները, աներորդիները՝ Արշալույս և Հարություն Վահրադյանները և ուրիշներ։ Այսպես ճյուղավորված տոհմածառի պես տարածվել է լուսանկարչության արվեստը՝ ընդգրկել ողջ Գյումրին։
Փալանջյանը աշխատել է մինչև մահ՝ 1967 թվական։ Կյանքին հրաժեշտ է տվել պատկառելի տարիքում։ Նրա գործը շարունակել է որդին՝ Ռաֆայել Մկրտիչի Փալանջյանը, որը ուներ այլ մասնագիտություն և զուգահեռ դասավանդում էր Մ. Նալբանդյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտում։ Նա նորություն էր մտցրել լուսանկարչության մեջ, նկարել երեխաներին տարբեր ձևերով՝ ֆիքսելով ակնթարթում ծիծաղը, լացը, զանազան դիմախաղեր։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ լուսանկարիչներ
Դվարկա
Դվար(ա)կա (գուջ. દ્વારકા, Հինդի द्ाार англा, Dwarka, Dvarka, Dwaraka, Dvaraka), քաղաք Հնդկաստանի Գուջարաթ նահանգի Ջամնագար շրջանում։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Արաբական ծովի ափին՝ Կաթիյավար թերակղզու արևմտյան մասում։
Ժողովրդագրություն
Համաձայն 2001 թվականի համահնդկական մարդահամարի՝ Դվարկայի բնակչությունը կազմում էր 33 614 մարդ, որոնցից տղամարդիկ կազմում էին 53 %, կանայք՝ 47%։ Մեծահասակների գրագիտության մակարդակը կազմել է 64 %, ինչը բարձր է միջին հնդկական մակարդակից (59,5%)։ Տղամարդկանց շրջանում գրագիտության մակարդակը կազմել է 72 %, կանանց շրջանում՝ 55 %: Բնակչության 13 % -ը մինչև 6 տարեկան երեխաներ էին։
Կրոնական նշանակություն
Սանսկրիտ գրականության մեջ Տրվում է քաղաքի մեկ այլ անվանում՝ Դվարավատի ։ Դվարական հինդուիզմի յոթ սուրբ քաղաքներից մեկն է։ Այստեղ է գտնվում Կրիշնայի ամենահայտնի տաճարներից մեկը՝ Դվարակադիշան։ Ըստ «Մահաբհարատայի» և Պուրանների՝ Դվարական Կրիշնայի Հին թագավորության մայրաքաղաքն էր։ Նկարագրվում է, որ Կրիշնայի մահից հետո սկզբնական Դվարական ընկղմվել է ծովի հատակը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդկաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սրբավայրեր Կատեգորիա:Սրբազան քաղաքներ Կատեգորիա:Ուխտագնացության վայրեր Կատեգորիա:Սանսկրիտ եզրույթներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Խաղամոլը
Խաղամոլը (Игрок), Ֆեոդոր Դոստոևսկիու վեպերից մեկը, առաջին անգամ տպագրվել է 1866 թվականին։ Վեպի մտահղացումը եղել է դեռ 1863 թվականի աշնանը սեպտեմբերի 18 (30)-ին, երբ Դոստոևսկին նամակ է ուղարկել Հռոմից Նիկոլայ Ստրախովին վեպի սյուժեով։ Վեպը գրվել է 21 (25) օրվա ընթացքում։
Ստեղծման պատմությունը
1863-ին Ֆեոդոր Դոստոևսկին այցելում է Բադեն-Բադեն։ Այնտեղ մի քանի օրվա ընթացքում պարտվել է իր ունեցած ողջ գումարը, բացի այդ սիրուհու՝ Պոլինա Սուսլովայի կանխիկ գումարը։ Պարտքերը հատուցելու նպատակով Դոստոևսկին պայմանագիր է կնքում հրատարակչական տան հետ։ Բադեն-Բադենում Դոստոևսկին մի քանի անգամ գնացել է խաղատուն և տանուլ տվել մեծ գումարներ։ Խաղից ստացված տպավորությունները օգտագործել է վեպը գրելուց։
Վեպը գրելու ընթացքում Դոստոևսկին մտերմացել է իր սղագրուհու՝ Աննա Սնոտկինայի հետ և հետագայում ամուսնացել։ Ամուսնանալուց հետո նորապսակները ուղևորվել են շրջագայության Եվրոպայով, մեծ մասամբ Բադեն-Բադեն։ Այնտեղ Ֆեոդոր Միխայլովիչը կրկին խաղում և պարտվում է։ Դրանից հետո նա երդվում է չխաղալ և պահում է երդումը՝ չխաղալով իր կյանքի վերջին 10 տարիներին։
Սյուժե
Գրքի իրադարձությունները տեղի են ունենում գերմանական հորինված քաղաքում՝ Ռուլետտենբուրգում Рулеттенбург։ Գրքի գլխավոր հերոսը՝ 25 տարեկան Ալեքսեյ Իվանովիչը, աշխատում է պաշտոնաթող գեներալի ընտանիքում, որպես նրա երեխաների ուսուցիչ։ Ալեքսեյը սիրահարված է գեներալի խորթ աղջկան՝ Պոլինային, որը իր հերթին՝ ֆրանսիացի Մարկիզ դե Գրիեին։ Ամբողջ ընտանիքը սպասում է Մոսկվայում բնակվող ծեր, մեծահարուստ բարեկամուհու՝ Անտանիդա Վասիլյևնայի (Антонида Васильевна Тарасевичева) մահվանը՝ հույս ունենալով ստանալ նրա ունեցվածքը։ Բայց 75-ամյա բարեկամուհին գալիս է Ռուլետտենբուրգ լիովին առողջ և հայտարարում, որ չի պատրաստվում գեներալին դրամական որևէ օգնություն հատկացնել։ Նա պատճառաբանում է գեներալի վերաբերմունքը իր հանդեպ։ Որպեսզի օգնի Պոլինային, Ալեքսեյը մեծ գումար է շահում նրա համար, բայց հպարտ աղջիկը չի ընդունում գումարը։ Ալեքսեյը լիովին տարվում է ռուլետկայով։ Որոշ ժամանակ բոլոր հերոսները ապրում են՝ «անտեղյակ» միմյանցից։ 2 տարի անց Ալեքսեյն իմանում է, որ ամբողջ այս ընթացքում Պոլինան իրեն է սիրել։
Մշակութային ազդեցությունը
1929 թվ.-ին՝ Բրյուսելում, առաջին անգամ տեղի ունեցավ «Խաղամոլ» օպերան, որի հեղինակը Սերգեյ Պրոկոֆևն էր, իսկ 1974-ին՝ Մոսկվայում։ Վեպը ունի բազմաթիվ ադապտացիաները՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էկրանավորված ռուսական վեպեր Կատեգորիա:Դոստոևսկու վեպեր
Իվետա Ռադիչովա
Իվետա Ռադիչովա, Սլովակիայի առաջին կին վարչապետ 2010 - 2012 թվականների ընթացքում։ Առաջնորդել է կոալիցիոն կառավարություն, որի վերջին հինգ ամիսների ընթացքում զբաղեցրել է Պաշտպանության նախարարի պաշտոնը։ 2005-2006 թվականներին Միկուլաշ Ձուրիանդայի կառավարությունում զբաղեցրել է Աշխատանքի նախարարի պաշտոնը ։
2009 թվականի նախագահական ընտրություններում պայքարել է Սլովակիայի նախագահի պաշտոնի համար, սակայն պարտություն է կրել։ 2012 թվականի մարտին հայտարարել է քաղաքականությունից հեռանալու մասին ։
Անձնական կյանք
Ծնվել է Բրատիսլավայում 1956 թվականի դեկտեմբերի 7-ին։ Հանրահայտ սլովակ կատակերգու և դերասան Ստանո Ռադիչի այրին է և ունի մեկ դուստր։ Բացի մայրենի սլովակերենից տիրապետում է նաև ռուսերենին, անգլերենին, գերմաներենին ու լեհերենին ։
Ակադեմիական կարիերա
Ակադեմիական կարիերան սկսել է Բրատիսլավայի Կոմենսկու անվան համալսարանում հասարակագիտություն ուսումնասիրելով, և 1981 թվականին Սլովակիայի գիտությունների ակադեմիայում ստացել փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան ։ 1979-1989 թվականների ընթացքում որպես սոցիոլոգ աշխատել է ակադեմիայում՝ համակարգելով հետազոտական թիմի աշխատանքը ընտանեկան քաղաքականության ասպարեզում։ 1990 թվականին Օքսֆորդի համալսարանում մեկտարյա հետդոկտորական դասընթաց է անցել ու 1991 թվականին հայրենիք վերադառնալով հիմնադրել Սլովակիայում առաջին ՀԿ-ներից մեկը՝ «Սոցիալական քաղաքականության վերլուծության կենտրոնը», և մինչև 2005 թվականն աշխատել որպես դրա գործադիր տնօրեն ։ Այս ժամանակահատվածում նաև դասախոսել է Կոմենսկու համալսարանի սոցիոլոգիայի, քաղաքագիտության և սոցիալական աշխատանքի ֆակուլտետներում ։ 2005 թվականին համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետի կողմից ճանաչվել է սոցիոլոգիայի պրոֆեսոր, որով դարձել է Սլովակիայի առաջին կին պրոֆեսորը սոցիոլոգիայի բնագավառում ։ 2013 թվականի գարնանը վերադարձել է Օքսֆորդ ։
Քաղաքական կարիերա
2005 - 2006 թվականներին վարչապետ Միկուլաշ Ձուրինդայի աջ-կենտրոնամետ կառավարությունում զբաղեցրել է Աշխատանքի, սոցիալական հարցերի ու ընտանիքի նախարարի պաշտոնը, որից հետո 2006 թվականի պառլամենտական ընտրություններում ընտրվել է Սլովակիայի պառլամենտի անդամ Սլովակիայի դեմոկրատական ու քրիստոնեական միություն- Դեմոկրատական կուսակցության ցուցակով ։
2006 թվականի ընտրությունից հետո այդ կուսակցությունը ընդդիմություն է դարձել և Ռադիչովան պաշտոնապես դարձել է դրա անդամը՝ հետագայում ընտրվելով կուսակցության փոխնախագահ ։ Աշխատել է նաև որպես սոցիալական հարցերի պառլամենտական հանձնաժողովի փոխնախագահ ։
2009 թվականի նախագահական ընտրություններում եղել է կուսակցությն թեկնածուն, միաժամանակ սատարելով Քրիստոնեա-դեմոկրատական շարժմանն ու Հունգարական կոալիցիցյի կուսակցությանը։ Մարտի 21-ին անցկացված ընտրության առաջին փուլում Ռադիչովան ստացել է քվեների 38.05% և գործող նախագահ Իվան Գաշպարովիչից հետո դարձել երկրորդը։ Ապրիլի 4-ին անցկացված երկրորդ փուլում ստանալով քվեների 44.47% Ռադիչովան պարտվել է Գաշպարովիչին, Սլովակիայի պատմության մեջ դառնալով երկրորդ կինը, որը հասել է մինչև պրեզիդենտական ընտրության երկրորդ փուլ։ Նախագահական ընտրություններում պարտվելուց հետո Ռադիչովան խնդրի առաջ է կանգնել պառլամենտական կանոնների խախտմամբ բացակա կուսակից գործընկերոջ փոխարեն քվեարկելու համար, որի արդյունքում 2009 թվականի ապրիլի 23-ին հրաժարվել է պառլամենտում իր աթոռից ։
Վարչապետ
2010 թվականի սկզբին բաց նախնական ընտրություններով Ռադիչովան ընտրվել է հաջորդ պառլամենտական ընտրությունների կուսակցական ցուցակի առաջին համարում։
2010 թվականի հունիսի 12-ի ընտրության ժամանակ նրա կուսակցությունն ստացել է քվեների 15.42%, իսկ վարչապետ Ռոբերտ Ֆիցոյի կուսակցությունը՝ 34.79%։ Սակայն վերջիններս իրենց վատ են դրսևորել, որի արդյունքում պառլամենտում տեղեր չեն ստացել ու քանի որ Ֆիցոն ի վիճակի չի եղել նոր կառավարություն ձևավորել, 2010 թվականի հունիսի 23-ին նախագահ Գաշպարովիչը խնդրել է ամենամեծ ընդդիմադիր կուսակցության առաջնորդ Ռադիչովային կառավարություն ձևավորել ։ 2010 թվականի հուլիսի 8-ին նա դարձել է Սլովակիայի առաջին կին վարչապետը։ Ռադիչովան խոստացել է, որ իր նոր կառավարությունը կկրճատիի պետական ծախսերը բյուջեի դեֆիցիտը նվազեցնելու համար, միաժամանակ խուսափելով հարկերի բարձրացումից։ Նա հայտարարել է. «Մենք պատրաստ ենք պատասխանատվություն վերցնել երկրի համար այն ժամանակ, երբ այն դիմակայում է տնտեսական խորը ճգնաժամի ազդեցությանը և մեր քաղաքական նախորդների անպատասխանատու որոշումներին»։ Նա նաև ասել է, որ Սլովակիայի կողմից 4,5 միլիարդ եվրոյի երաշխիքը ԵՄ կայունացման հիմնադրամին չափազանց մեծ էր, բայց նաև հայտնել է, որ չի արգելափակի ԵՄ-ի ներսում այդ սխեմայի հաստատումը, չնայած որ նա ձգտում էր վերաիմաստավորել իր երկրի ներդրումը դրանում ։ Նրա նոր կառավարությունը փորձել է կոալիցիոն գործընկեր Most-Hid-ի միջոցով վերականգնել կապերը Հունգարիայի հետ, որոնք վնասվել են վիճահարույց լեզվի և քաղաքացիության մասին օրենքների ընդունմամբ ։
2011 թվականի հոկտեմբերի 11-ին Ռադիչովան կորցրել է իր վստահության քվեն խորհրդարանում Եվրագոտու գծով դրամական միջոցների գանձման վերաբերյալ վեճից հետո, որը հանգեցրել է նրա կառավարության անկմանը։ 2012 թվականի մարտի 10-ին տեղի են ունեցել արտահերթ ընտրություններ ։ Ռադիչովան իր թեկնածությունը նորից չի առաջադրել։ 2013 թվականին իր վարչապետւթյան վերաբերյալ հրատարակել է «Վերջակետների երկիրը» գիրքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1956 ծնունդներ Կատեգորիա:Պաշտպանության կին նախարարներ Կատեգորիա:Կառավարության կին ղեկավարներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Կին սոցիոլոգներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Սլովակիայի քաղաքական գործիչներ
Կոնսերտգեբաու (Ամստերդամ)
Կոնսերտգեբաու (Koninklijk Concertgebouw, ), համերգասրահ Ամստերդամում, Նիդերլանդներ։ Հոլանդերենից «concertgebouw» թարգմանվում է «համերգային շենք»։ 2013 թվականի ապրիլի 11-ին շինության 125-րդ տարելիցի կապակցությամբ Նիդերլանդների թագուհի Բեատրիսը համերգասրահին շնորհեց արքայական կոչում ։ Ակուստիկայով պայմանավորված՝ Կոնսերտգեբաուն համարվում է աշխարհի ամենալավ երեք համերգասրահներից մեկը ։
Պատմություն
Շենքի ճարտարապետը Ադոլֆ Լեոնարդ վան Գենդտն է։ Շինարարական աշխատանքները սկսվել են 1883 թվականին ։
Սրահը բացվել է 1888 թվականի ապրիլի 11-ին համերգով, որի ընթացքում 120 երաժիշտներից և 500 երգիչներից բաղկացած երգչախումբը կատարել է Ռիխարդ Վագների, Գեորգ Ֆրիդրիխ Հենդելի, Յոհան Սեբաստիան Բախի և Բեթհովենի ստեղծագործություններից։ Կոնսերտգեբաուում հանդես է գալիս Ազգային երգչախումբը (Koninklijk Concertgebouworkest), որը իր առաջին համերգը ներկայացրել է 1888 թվականի նոյեմբերի 3-ին։ Կոնսերտգեբաուում հանդես են գալիս նաև Նիդերլանդների ֆիլհարմոնիկ երգչախումբը և Ռադիոյի ֆիլհարմոնիկ երգչախումբը։
Երգեհոն
Երգեհոնը պատրաստվել է 1890 թվականին, Ուտրեխտ քաղաքից երգեհոն պատրաստող Միքայել Մարշալկերվերդի կողմից։ Վերանորոգվել է 1990-1993 թվականներին Ֆլենտրոպի կողմից։ Ունի երեք բաժիններից բաղկացած 60 ձայնասահմաններ և ոտնակ ։
Լլոյդ Օսթին
Լլոյդ Ջեյմս Օսթին III (Lloyd James Austin III; ), ԱՄՆ բանակի գեներալ, 2013—2016 թվականների ԱՄՆ զինված ուժերի կենտրոնական հրամանատարության ղեկավար։ 2020 թվականի դեկտեմբերի 7-ին հայտարարվել է Օսթինին Ջո Բայդենի կաբինետում ԱՄՆ Պաշտպանության նախարարի պաշտոնում նշանակման մասին։ 2021 թվականի հունվարի 22-ին ԱՄՆ Սենատը հաստատել է այդ հայտարարությունը ։
Կյանքի վաղ տարիներ, կրթություն
Լլոյդ Ջեյմս Օսթին III-ը ծնվել է 1953 թվականի օգոստոսի 8-ին, Թոմասվիլլում՝ Ջորջիա նահանգում։ 1975 թվականին ավարտել է ԱՄՆ Ռազմական ակադեմիան (Վեսթ-Փոյնթ)՝ բակալավրի աստիճանով։ Այնուհետև Օբերնի համալսարանում ստացել է մագիստրոսի աստիճան մանկավարժության ոլորտում և Վեբստերի համալսարանում՝ բիզնեսի կառավարման ոլորտում։
ԱՄՆ Բանակային հրամանատարաշտաբային քոլեջի և ԱՄՆ Բանակային ռազմական քոլեջի շրջանավարտ է։
Զինվորական կարիերա
Վեսթ-Փոյնթում ուսումն ավարտելուց հետո ստացել է լեյտենանտի կոչում։ Նրա առաջին նշանակումը եղել է Գերմանիայի 3-րդ (մեքենավորված) հետևակային դիվիզիայում՝ որպես հրաձգային դասակի հրամանատար, ծառայել է 7-րդ հետևակային գնդի 1-ին գումարտակում, եղել է հետախուզական վաշտի հրամանատար։ Հետևակի սպաների վերապատրաստման դասընթացներին մասնակցելուց հետո ծառայության է անցել Հյուսիսային Կարոլինայի Ֆորտ Բրեգգեի 82-րդ օդադեսանտային դիվիզիայում, որտեղ ղեկավարել է ռազմական աջակցության վաշտը, օդադեսանտային 2-րդ գումարտակը, 508-րդ հետևակային գունդը և ծառայել է որպես 82-րդ օդադեսանտային դիվիզիայի 1-ին զորամիավորման հրամանատարի օգնական։
1981 թվականին Օսթինը գործուղվել է Ինդիանապոլիս՝ որպես ԱՄՆ բանակի զորակոչիկների հավաքագրման հրամանատար։ Այնուհետև ԱՄՆ բանակի զորակոչիկների գումարտակում նշանակվել է վաշտի հրամանատար։ Զինվորական առաջադրանքը կատարելուց հետո վերադարձել է Օբերնի համալսարան, որտեղ ավարտին է հասցրել կրթական ոլորտի վերաբերյալ հետազոտական աշխատանքը՝ մագիստրոսի կրթական աստիճան ստանալու համար։ Այնուհետև ուսումը շարունակել է Վեսթ-Փոյնթի Ռազմական ակադեմիայում և գործուղվել է Նյու Յորք, որտեղ ծառայել է որպես մարտավարական վաշտի հրամանատար։ Այս առաջադրանքը կատարելուց և Ֆորտ Լիվենվորթում (Կանզաս) բանակային հրամանաշտաբային քոլեջն ավարտելուց հետո Օսթինը գործուղվել է Ֆորթ Դրամի (Նյու Յորք) 10-րդ լեռնահրաձգային դիվիզիա, որտեղ ծառայել է օպերատիվ բաժնում, ապա 22-րդ հետևակային գնդի 2-րդ վաշտում՝ որպես հրամանատար։.
1993 թվականին Օսթինը վերադարձել է Հյուսիսային Կարոլինա՝ Ֆորտ Բրեգգի 82-րդ օդադեսանտային դիվիզիա, որտեղ ծառայել է որպես 505-րդ պարաշյուտահետևակային գնդի 2-րդ վաշտի հրամանատար։ Ավելի ուշ դարձել է 82-րդ օդադեսանտային դիվիզիայի գենշտաբի հրամանատար։ ԱՄՆ Բանակային ռազմական քոլեջն ավարտելուց հետո ստանձնել է 82-րդ օդադեսանտային դիվիզիայի հրմանատարությունը, ապա գործուղվել է Պենտագոն՝ Վաշինգտոն, որտեղ ծառայել է որպես համատեղ գործողությունների վարչության օպերատիվ բաժնի պետ։ 2003 թվականին օգնել է գլխավորել դիվիզիայի ներխուժումը Իրաք։
2003 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2005 թվականի օգոստոսը ծառայել է որպես 10-րդ լեռնահրաձգային դիվիզիայի հրամանատար, միաժամանակ եղել է 180-րդ Միացյալ Կոմբինացված նպատակամետ խմբի հրամանատարը՝ «Անխորտակելի ազատություն» Աֆղանստան օպերացիայի ժամանակ։
2006 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Օսթինը ստացել է գեներալ-լեյտենանտի կոչում և ստանձնել է 18-րդ օդադեսանտային կորպուսի հրամանատարությունը Ֆորտ Բրեգգում՝ Հյուսիսային Կարոլինայում։
2008 թվականի փետրվարին Օսթինն իր նշանակալիությամբ երկրորդ հրամանատարն էր Իրաքում, ով ստանձնել էր Իրաքի բազմազգ կորպուսի հրամանատարությունը՝ փոխարինելով գեներալ Ռեյմոնդ Օդիերնոյին ։ Որպես այս կորպուսի հրամանատար՝ ղեկավարել է մոտավորապես 152.000 համատեղ և կոալիցիոն ուժերի՝ Իրաքի բոլոր ճակատամասերում ։
2009 թվականին Օսթինը նշանակվել է Շտաբների ղեկավարների միացյալ կոմիտեի տնօրեն ։
2012 թվականին Օսթինը նշանակվել է ԱՄՆ Բանակի պետի տեղակալ ։
Աշխատանքը շարունակել է Raytheon Technologies ընկերությունում՝ որպես կառավարման խորհրդի անդամ ։
ԱՄՆ պաշտպանության նախարար
2020 թվականի դեկտեմբերի 7-ին հայտարարվել է Ջո Բայդենի ապագա կառավարության կազմում Օսթինին ԱՄՆ Պաշտպանության նախարարի պաշտոնում նշանակելու մասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի պաշտպանության նախարարություն Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ռազմաօդային ուժերի սպաներ Կատեգորիա:ԱՄՆ ռազմական ակադեմիայի շրջանավարտներ
Վիլյաբլանկա
Վիլյաբլանկա  (Villablanca) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում՝ անդալուզական Ուելվա պրովինցիայի Կոքսա Օքսիդենտալ շրջանում։ Տարածքը՝ 98 կմ2, բնակչությունը՝ 2800 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Մոցարտ և Սալիերի
«Մոցարտ և Սալիերի», Ալեքսանդր Պուշկինի երկրորդ «փոքրիկ ողբերգությունը»։ Պիեսի ստեղծման գաղափարը ծնվել և նախնական սևագիր տարբերակը գրվել է 1826 թվականին՝ Միխայիլովսկ գյուղում։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1831 թվականի վերջին՝ «Հյուսիսային ծաղիկներ» ալմանախում։ 1872 թվականին փոքր-ինչ փոփոխություններով պիեսը օգտագործվել է Ռիմսկի-Կորսակովի կողմից՝ որպես համանուն օպերայի լիբրետո։
Հիմնված լինելով Վ. Ա. Մոցարտի վաղաժամ մահվան պատճառների հետ կապված բազմաթիվ պատմություններից մեկի վրա՝ Պուշկինի «փոքրիկ ողբերգությունը» լայն տարածում ստացավ և զանգվածային գիտակցության մեջ դրանում կոմպոզիտոր Անտոնիո Սալիերիի ունեցած մասնակցության վերաբերյալ առասպելի ծագման և արմատավորման հիմք դարձավ ։
Մտահղացում և ստեղծման պատմություն
Պուշկինի ստեղծագործական ժառանգությունն ուսումնասիրողների կարծիքով փոքրիկ ողբերգության գաղափարը Պուշկինի մոտ ծագել է 1826 թվականին, համենայն դեպս հենց այդ թվականին է գրվել պիեսի սկզբնական տարբերակը։ Ենթադրաբար, որոշակի դրվագներ Պուշկինը մտածել է դեռևս «Բորիս Գոդունով» ողբերգության վրա աշխատելիս, որից նա ցանկանում էր առանձնացնել ինքնուրույն ստեղծագործություններ, ավելի կոնկրետ՝ «Դմիտրի և Մարինա» և «Կուրբսկի» տեսարանները։
Այն հարցը, թե 1826 թվականին Պուշկինը որքանով էր իրագործել իր մտահղացումը, լիարժեք պատասխան չունի, քանի որ պիեսի ձեռագրերը չեն պահպանվել, իսկ Միխայիլ Պոգոդինի օրագրում հանդիպում ենք 1826 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Դմիտրի Վենևիտինովի անունից արված մի գրառման, որտեղ ասվում է, որ Պուշկինը բացի «Բորիս Գոդունովից» գրել է նաև «Մոցարտ և Սալիերի» պիեսը ։ Ինչպես ենթադրում էր Բորիս Տոմաշևսկին, «Մոցարտ և Սալիերի» պիեսի մտահղացումն այնքան կոնկրետ է եղել, որ Պուշկինի ընկերները այն արդեն գրված էին համարում ։ Պահպանվել է հեղինակի կողմից կազմված նախատեսվող դրամատիկ ստեղծագործությունների մի ցուցակ. «Ժլատ ասպետը», «Հռոմուլոս և Հռեմոս», «Մոցարտ և Սալիերի», «Դոն Ժուան», «Հիսուս», «Բերալդ Սավոյացի», «Պետրոս I», «Սիրահարված սատանան», «Դմիտրի և Մարինա», «Կուրբսկի», որը մասնագետները վերագրում են 1827 թվականին։ Ամեն դեպքում Պուշկինն այս պիեսին նորից անդրադարձել է 1830 թվականի «Բոլդինյան աշնանը» և դեկտեմբեր ամսին։ Մոսկվա վերադառնալուց հետո նա Պյոտր Պլետնյովին հայտնում է, որ իր հետ մի քանի «փոքրիկ ողբերգություններ» է բերել՝ «Ժլատ ասպետը», «Մոցարտ և Սալիերի», «Խրախճանք ժանտախտի ժամանակ» և «Դոն Ժուան»։
Բոլդինյան շրջանի ձեռագրերից մեկում պահպանվել է Պուշկինի կողմից գրված «Նախանձ» վերնագիրը, ինչպես ենթադրում են հետազոտողները, այն եղել է ողբերգության անվանման տարբերակներից մեկը, որից, սակայն, ավելի ուշ Պուշկինը հրաժարվել է՝ վերադառնալով Պոգոդինի օրագրում հիշատակված սկզբնական անվանմանը ։ Ինչպես նրա մյուս դրամատիկական ստեղծագործությունները, «Մոցարտ և Սալիերի» պիեսը գրվել է անհանգ հնգոտնյա («շեքսպիրյան») յամբի ձևով, բայց «Բորիս Գոդոնուվի» համեմատությամբ, առավել անկաշկանդ, առանց երկրորդ ոտքում պարտադիր ցեզուրայի ։ Եթե «Բորիս Գոդունովում» Պուշկինը արժանին է մատուցել Շեքսպիրին, զոհաբերելով դասական եռամիասնությունից երկուսը, ինչպես նաև չորրորդը՝ «ֆրանսիական ողբերգության պարտադիր պայմանը»՝ լեզվական հմտությունների միասնությունը, ապա փոքրիկ ողբերգությունների կառուցվածքում մասնագետները նշում են ֆրանսիական կլասիցիզմի մեծ ազդեցությունը, նախ և առաջ Ժան Ռասինի, ում մոտ Պուշկինը տեսնում էր դրվագման խստության ու կանոնավորության գերազանցությունը Շեքսպիրից։ «Մոցարտ և Սալիերի» պիեսում պահպանված են գործողությունների, ժամանակների և լեզվական հմտությունների միասնությունը ։
Պիեսը գրելուց հետո Պուշկինը չէր շտապում այն հրատարակել, չնայած այն մի քանի այլ փոքրիկ ողբերգությունների հետ ներկայացրել էր իր ընկերներից մի քանիսին։ 1831 թվականի հուլիսին Վասիլի Ժուլովսկին գրում է Պուշկինին. «Մոցարտի և Ժլատի հետ կապված մի քանի դիտողություն ունեմ։ Կարծում եմ թե՛ մեկը և թե՛ մյուսը դեռ կարելի է ուժեղացնել»։ 1831 թվականի վերջին՝ պիեսը հրատարակվեց «1832 թվականի հյուսիսային ծաղիկներ» ալմանախում, որում նշված էր նաև պիեսն ավարտելու ամսաթիվը՝ «1830 թվականի հոկտեմբերի 26»։ Հետագայում ըստ հենց այս հրատարակության էլ վերատպվել է «Մոցարտ և Սալիերի» պիեսի տեքստը։
Բամբասանքներ Սալիերիի մասին
1824 թվականին, Մոցարտի մահից ավելի քան 30 տարի հետո, Վիեննայում շշուկներ էին տարածվել, իբր հայտնի կոմպոզիտոր, պալատական կապելմայստեր Անտոնիո Սալիերին, այդ ժամանակ գտնվելով հոգեբուժարանում, խոստովանել էր իր մեղքը նրա սպանության մեջ։ Այդ լուրը վերցվել էր մի քանի թերթերի՝ մասնավորապես «Բեռլինյան համընդհանուր երաժշտական թերթի» կողմից, իսկ ավելի ուշ ամենայն հավանականությամբ հենց դրանից էլ վերատպվել է ֆրանսիական «Journal des Débats»-ում։ Ելնելով այն հանգամանքից, որ Պուշկինը գերմաներենին լավ չէր տիրապետում՝ Վ. Ա. Ֆրանցևը ենթադրում էր, որ նա Սալիերիի առասպելական խոստովանության մասին հենց «Journal des Débats»-ում էլ կարդացել է. այս հրատարակությանը հեղինակը քաջ ծանոթ էր դեռևս Օդեսայում գտնվելու ժամանակ։
Ի պատասխան մամուլում տպագրված ոչ հավաստի այս լուրերի՝ դեռևս այդ ժամանակ՝ 1824 թվականին, մի շարք հերքում բովանդակող հոդվածներ տպագրվեցին, այդ թվում այդ ժամանակ Ռուսաստանում հայտնի կոմպոզիտոր և երաժշտական քննադատ Սիգիզմունդ Նեյկոմի կողմից։ «Բեռլինյան համընդհանուր երաժշտական թերթում», ապա նաև «Journal des Débats»-ում տպագրված նրա նամակը սկսվում է հետևյալ բառերով. «Շատ թերթեր գրում են, որ Սալիերին մահվան մահճում, խոստովանել է սարսափելի հանցանքը, այն, որ նա մեղավոր է Մոցարտի վաղաժամ մահվան մեջ։ Բայց այս թերթերից ոչ մեկը ցույց չի տալիս այդ սարսափելի մեղադրանքի աղբյուրը, որը ատելի էր դարձնում մի մարդու հիշատակը, ով 58 տարի շարունակ վայելել է Վիեննայի բնակիչների հարգանքը »: Մոցարտի և Սալիերիի փոխհարաբերությունների հետ կապված՝ Նեյկոմը հայտնում է. «Միմյանց հետ կապված չլինելով ջերմ ընկերական հարաբերություններով՝ Մոցարտը և Սալիերին միմյանց նկատմամբ այնպիսի հարգանք էին տածում, ինչպիսին միմյանց նկատմամբ ունենում են մեծ վաստակ ունեցող մարդիկ։ Երբեք ոչ ոք Սալիերիին չի կասկածել նախանձի զգացման մեջ »: Նեյկոմի նամակը հրատարակվել է «Journal des Débats»-ում 1824 թվականի ապրիլի 15-ին, Պուշկինի՝ Օդեսայից հեռանալուց կարճ ժամանակ անց։ Հենց այնտեղ էլ նրան կարող էին իտալական աղբյուրներից լուրեր հասնել, բանաստեղծ և լիբրետիստ Ջուզեպե Կարպանիի հերքող հոդվածի մասին։ Այսպիսով՝ այն նույն աղբյուրներում, որոնցում Պուշկինը կարդացել էր Սալիերիի խոստովանության մասին բամբասանքը, կարող էր նկատել նաև դրանց հերքումը հավաստող հոդվածները Ըստ Մ. Պ. Ալեքսեևի՝ այդ ասեկոսեն Պուշկինի ոգեշնչման ոչ միակ և, ամենայն հավականակությամբ, ոչ գլխավոր աղբյուրն է եղել։
«Մոցարտի պաշտամունք»
XIX դարի 20-ական թվականների կեսերին Ռուսաստանում արդեն կարելի էր խոսել «Մոցարտի պաշտամունքի» մասին (չնայած ոչ համընդհանուր), և այդ պաշտամունքի ջերմեռանդ սպասավորն էր Պուշկինին քաջ հայտնի երաժշտական քննադատ Ալեքսանդր Ուլիբիշևը : 1825 թվականին, Մոցարտին համեմատելով այդ ժամանակ հանրահայտ կոմպոզիտոր Ջոակինո Ռոսինիի հետ (օպերայի երկրպագուները այդ ժամանակ Ռուսաստանում բաժանվում էին «մոցարտականների» և «ռոսինիականների», ինչպես նրանց անվանում էր «Մոսկովյան տելեգրաֆը»), Ուլիբիշևը գրում է. «Աշխարհում կան երկու տիպի հանճարներ. ոմանք ծնվում են բոլոր դարերի, բոլոր ժողովուրդների համար և որոնք հասնում են արվեստի էության ըմբռնմանը, մյուսները միայն նրանով են հանճար, որ ճիշտ ժամանակին են հայտնվում՝ իրենց սեփական հոգուն համապատասխան...Մոցարտը դասվում է առաջին խմբին, Ռոսինին՝ երկրորդ...Այս երկու խմբի հանճարների տարբերությունն այն է, որ առաջինների ստեղծագործությունները հավերժ են, երկրորդներինը՝ ժամանակավոր... : Չնայած նրան, որ Ռուսինիի հարցում Ուլիբիշևը սխալվում էր, կանխաատեսելով նրա մոռացումը, Պուշկինը, ով երաժշտական ապրումների աշխարհից բավականին հեռու էր («սքանչացնող Ռոսինիի» մասին էլ գրել է «Եվգենի Օնեգինում»), հեղինակավոր քննադատի հոդվածում կարող էր ուշադրության դարձրած լինել ոչ միայն երաժշտական ստեղծագործության երկու տիպերին, այլև Մոցարտի վերաբերյալ նրա բառերին՝ «հանճար» բոլոր ժամանակների համար, ով հասել է «արվեստի իրական էության» ըմբռնմանը ։ Ուլիբիշևին է պատկանում նաև Մոցարտի «Ռեքվիեմի» մասին հիացական հոդվածը, որը հրատարկվել է 1826 թվականին. ««Ռեքվիեմի» ստեղծման պատմությունը հայտնի է։ Ամեն ինչ պետք է արտասովոր լիներ մարդու կյանքում, ում անունն արդեն իսկ արտահայտում է երաժշտական արվեստում կատարելության գաղափարը» ։ Պուշկինի ծանոթներից էր նաև Մոցարտի մյուս մոլի երկրպագու՝ կոմս Միխայիլ Վիելգորսկին, ով, Միխայիլ Բուտուրլինի խոսքերով, «գրեթե խենթացած էր մյուս բոլոր կոմպազիտորների նկատմամբ Մոցարտի գերազանցությամբ։
20-ական թվականների երկրորդ կեսին ռուսական ամսագրերի էջերում արրդեն պայքար էր մղվում գերմանական երաժշտության համար՝ «իտալաբանության» դեմ, արտահայտելով ռուս ռոմանտիկների գերմանամոլ միտումները, Մոցարտի պաշտամունքը նույնպես՝ որպես հանճարի պաշտամունքի ռոմանտիկական մարմնավորում, ներթափանցել էր Գերմանիայից. նույնիսկ պիեսում եղած Մոցարտի համեմատությունը Ռաֆայելի հետ այդ ժամանակ հայտնի երաժշտական հրատարակություններում խիստ տարածված էր։
«Իոսիֆ Բերլինգերի երաժշտական կյանքը»
Այն ժամանակ, երբ Պուշկինը աշխատում էր իր «փոքրիկ ողբերգությունների» վրա, արդեն իսկ գոյություն ուներ Սալիերիի բավականին մանրամասն կենսագրությունը, գրված Իգնաց ֆոն Մոզելի կողմից և հրատարակված 1827 թվականին, չհաշված բազմաթիվ մահախոսականները, որոնք հրատարկվել էին տարբեր երկրներում կապված 1825 թվականի մայիսին կոմպոզիտորի մահվան հետ. նրա մասին որոշ կենսագրական տեղեկություններ տպագրվեցին նաև ռուսական մամուլում։ 1826 թվականի հունվարին «Սանկտպետերբուրգյան թերթում» Ուլիբիշևի խմբագրութամբ՝ ֆրանսերեն լեզվով տպագրված մահախոսականում Սալիերին անվանվում էր «մեծանուն կոմպոզիտոր»։ «Սալիերիի և ոչ մի կենսագրականում,- գրում է Միխայիլ Ալեքսևևը,- եթե այդիսին նույնիսկ հայտնի էին Պուշկինին, նա չէր կարող գտնել իր մատնանշածներից ոչ մեկը, որոնց հիման վրա պիեսում կառուցում է իր հերոսի գրական կերպարը» ։ Այս մատնանշումներն ըստ գրականագետի, բոլորովին այլ աղբյուր ունեն. Վիլհելմ Վակենրոդերի և Լյուդվիգ Տիկի «Արվեստի և արվեստագետների մասին. ճգնավորի, գեղեցիկի սիրահարի մտորումներ, հրատարակված Լ. Տիկի կողմից» գիրքը, որից մի շարք վաղ գերմանական ռոմանտիկներ, ներառյալ Էռնստ Թեոդոր Հոֆմանը, փոխառել են պատրաստի բանաստեղծական սխեմաներ։ Այս ստեղծագործությունը Ռուսաստանում բավականին հայտնի էր, «Մոսկովյան տելեգրաֆի» 9-րդ համարում՝ 1826 թվականին, հրատարակվեց դրա երկրորդ մասից մի հատված՝ «Իոսիֆ Բերլինգերի ուշագրավ երաժշտական կյանքը», իսկ կարճ ժամանակ անց, նույն 1826 թվականին, Մոսկվայում հրատարակվեց նաև դրա թարգմանված ամբողջական տարբերակը ։ Երկրորդ մասում ուշադրության է ներկայացվում հերոսի հաջողության հասնելու դժվարին ուղին.
Իոսիֆի նամակներից մեկում կարելի է կարդալ.
Երաժշտի ստեղծագործական ուղու այս սխեման, որն այժմ բնորոշ և նույնիսկ սովորական է թվում, 1826 թվականին, Ռուսաստանում, «բացարձակ նորություն» էր, և հազիվ թե պատահական համընկնում լինի այս տեքստի ընդհանրությունը պուշկինյան Սալիերիի առաջին մենախոսության հետ։
Վակենրոդեր-Տիկի գրքի առաջին գլուխներում առկա են նաև պուշկինյան ողբերգությունում քննվող երկու գլխավոր խնդիրները՝ հռչակավոր վարպետի նախանձը «աստվածային հանճարեղությանը» մրցակից արվեստագետի և ստեղծագործության «հանճարեղ» թեթևության և ինքնաբերականության հակադրությունը ստեղծագործական ջանքերի ռացիոնալիստական գործընթացին։ «Աշակերտը և Ռաֆայելը» գլխում Անտոնիո անունով պատանին փորձում է Ռաֆայելից իմանալ նրա գաղտնիքները, բայց Ռաֆայելն իր նկարչական արվեստին բնորոշ կերպով պատասխանում է. «...Իմն ինձ բնությունն է տվել, ես դրա վրա բնավ չեմ չարչարվել, այն հնրավոր չէ սովորել և ոչ մի ջանքի գնով» ։ Գրքում կա նաև մի պատմվածք գեղանկարիչ Ֆրանչեսկո Ֆրանչայի մասին, ում մահվան պատճառը, ըստ Վակենրոդերի, Ռաֆայելի հանդեպ ունեցած նախանձն է եղել։ «Ի՜նչ մեծ բարձունքից նա ընկավ հանկարծ»,- գրում է Վ. Գ. Վակենրոդերը և զայրանում այն քննադատների վրա, ովքեր պնդում էին, թե Ֆրանչեսկո Ֆրանչան թունավորվել է։