cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Փոփ Սմոուք
Կյանք և կարիերա
Ծնվել է 1999 թվականի հուլիսի 20-ին Նյու Յորքում՝ ճամայկուհի մոր և պանամացի հոր ընտանիքում ։ Ապրել է Կանարսիում։ Վաճառել է թմրադեղեր և երկու տարի եղել է տնային կալանքի տակ՝ իր մոտ անօրեն զենք պահելու համար ։
2019 թվականի հուլիսի 26-ին թողարկել է իր դեբյուտային՝ «Meet the Woo» միքսթեյփը։ Միքսթեյփի գլխավոր՝ «Welcome to the Party» սինգլը հայտնի դարձավ, և երկու ամիս անց թողարկվեց երգի երկու ռեմիքսները՝ Նիքի Մինաժի և Սկեպտայի մասնակցությամբ ։
2020 թվականի փետրվարի 7-ին Բաշարը թողարկել է իր երկրորդ՝ «Meet the Woo 2» միքսթեյփը։ Միքսթեյփում մասնակցել են այնպիսի արտիստներ, ինչպիսիք են Quavo-ն, A Boogie wit da Hoodie-ն, Ֆայվիո Ֆորինը և Lil Tjay-ն ։ Հինգ օր անց թողարկվել է միքսթեյփի դելյուքս տարբերակը, որում ներառված են երեք լրացուցիչ երգեր՝ «Wolves»-ը Nav-ի մասնակցությամբ, «Dior (ռեմիքս)»-ը Gunna-ի մասնակցությամբ և «Like Me»-ն PnB Rock-ի մասնակցությամբ ։
Փոփ Սմոուքի մահվանից հետո ռեփեր 50 Cent-ը կամավոր պրոդյուսերավորեց նրա հետմահու ալբոմը, որի թողարկումը պլանավորված էր 2020 թվականի մայիսին։ Հայտնի դարձավ, որ ալբոմում լինելու է համագործակցություններ ռեփեր Roddy Ricch-ի և երգիչ Davido-յի մասնակցությամբ ։
Ապրիլին հայտնի դարձավ, որ Փոփ Սմոուքի մասին վավերագրական ֆիլմ է թողարկվելու ։ Դեբյուտային ալբոմը պետք է թողարկվեր 2020 թվականի հունիսի 12-ին, սակայն թողարկումը տեղափոխվեց հուլիսի 3-ին ։
2020 թվականի հուլիսի 3-ին թողարկվել է ռեփերի դեբյուտային ստուդիական հետմահու ալբոմը՝ «Shoot for the Stars, Aim for the Moon»-ը։ Այն ներառում է համագործակցություններ այնպիսի արտիստների հետ, ինչպիսիք են՝ Lil Baby-ն, Future-ը, Roddy Ricch-ը, Quavo-ն, 50 Cent-ը, DaBaby-ն, Lil Tjay-ը, Swae Lee-ն, Tyga-ն, Ռոուդի Ռեյբելը, Կարոլ Ջին և King Combs-ը ։ Ըստ Billboard-ի, ալբոմի թողարկումից երկու շաբաթ անց վերջինիս բոլոր 19 երգերը ընդգրկվել են Billboard Hot 100 չարթում։
Խնդիրներ օրենքի հետ
2020 թվականի հունվարի 17-ին Ջեքսոնը ձերբակալվել է Ջոն Քենեդիի անվան միջազգային օդանավակայանում՝ մեքենա գողանալու և նահանգի սահմաններից դուրս տեղափոխելու մեղադրանքով։ Դա եղել է «Rolls-Royce Wraith», որի սեփականատերը հայտնել է առևանգման մասին այն բանից հետո, երբ Կալիֆոռնիայում ռեփերը մեքենան վերցրել է իբրև տեսահոլովակ նկարահանելու համար այն պայմանով, որ հաջորդ օրը այն վերադարձվելու է։ Մեքենան հայտնաբերվել է իշխանությունների կողմից՝ Բրուքլինի Կանարսի թաղամասում գտնվող Ջեքսոնի մոր տանը։ Մեքենայի վրա ալաբամական համարներ էին, իսկ ապակիները մգեցված էին։ Ռեփերն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ազատվել է նույն օրը՝ 250 000 դոլար գրավի դիմաց ։
Մահ
Սպանվել է 2020 թվականի փետրվարի 19-ին՝ Հոլիվուդում գտնվող իր շարժական տանը։
Ըստ այդ օրը արտիստի տան մոտ գտնվողների, մոտավորապես 04:30-ի սահմաններում չորս հոգի դիմակներով մոտեցել են տանը և գաղտնի մտել են բակ։ Ներս է մտել միայն նրանցից մեկը, մնացածները հսկել են դրսում։ Մի քանի րոպե անց կրակոցի ձայն է լսվել, մարդասպանը անմիջապես հեռացել է հանցագործության վայրից։ Ստացած հրազենային վնասվածքների արդյունքում Ջեքսոնը մահացել է ։
Արմինիըն Գարդիան
Պատմություն
Լույս է տեսել 1946-1970 թվականներին Նյու Յորքում՝ անգլերեն։ Ունեցել է խմբագրակազմ, խմբագիրը եղել է Մկրտիչ Մուրադյանը։
Կատեգորիա:Հայկական պարբերականներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հայկական պարբերականներ
Տիգրան Երվանդյան
Տիգրան Երվանդյան (ծննդյան և մահվան թվականները անհայտ են), Հայոց թագավոր մ.թ.ա. մոտ 560-525 թվականներին։ Հաջորդել է հորը՝ Երվանդ Ա Սակավակյացին։ Վարել է Հայաստանը Մարաստանի գերիշխանությունից ազատագրելու քաղաքականություն՝ նրա դեմ պայքարում կողմնորոշվելով դեպի նոր ձևավորող Աքեմենյան Պարսկաստանը։ Այդ մասին են վկայում Տիգրան Երվանդյանի և Աքեմենյան տերության հիմնադիր Կյուրոսի անձնական բարեկամության վերաբերյալ պահպանված ավանդախառն տեղեկությունները։
Տիգրան Երվանդյանը մասնակցել է Մարաստանի թագավոր Աստիագեսի դեմ Կյուրոսի պատերազմին, որն ավարտվել է Մարաստանի պարտությամբ և Աքեմենյան պետության հիմնադրմամբ։ Ըստ հայկական ավանդության, Տիգրան Երվանդյանը այդ հաղթական մարտում սպանել է Աժդահակին։ Տիգրան Երվանդյանի օրոք Հայաստանը, պահպանելով ներքին անկախությունը, տուրք է վճարել Աքեմենյան Պարսկաստանին և իր զորքերով մասնակցել նրա մղած պատերազմներին։ Տիգրան Երվանդյանը կարողացել է հպատակեցնել Հայաստանի հյուսիս-արևմուտքի սահմանին բնակվող խալդայների ռազմատենչ ցեղախմբին։ Տիգրան Երվանդյանի տերության տարածքը մոտավորապես համապատասխանել է Հայկական լեռնաշխարհի սահմաններին։ Հետագայում Կյուրոսը Հայաստանը վերածել է Աքեմենյան պետությանը ենթակա մարզի՝ սատրապության։ Տիգրան Երվանդյանի հետագա ճակատագրի մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել։
Դեռ մ.թ.ա. 612 թվականին մարական և բաբելոնական զորքերը, որոնց հետ միասին կռվում էին նաև հայկական զորաբանակներ, գրավեցին Ասորեստանի մայրաքաղաք Նինվեն և կործանեցին այն ։ Հայոց թագավորը փորձեց իր դաշնակիցներից՝ մարերից ու բաբելոնցիներից, աստիճանաբար հեռանալ և երկրի անվտանգությունն ապահովելու համար ամրացնել պետության բերդերն ու ամրոցները։ Մարական զորքերը մ.թ.ա. 585 թվականի մայիսի 28-ին ճակատամարտ տվեցին Լյուդիական թագավորության բանակներին Հալիս գետի մոտ։ Այն ավարտվեց արևի խավարման պատճառով, ինչը կողմերը համարեցին աստվածային նշան։ Պատերազմը դադարեց, երկու կողմերի միջև սահման ճանաչվեց Հալիս գետը, իսկ մինչև այն ընկած հողերը հանձնվեցին Երվանդականների թագավորությանը։
Երվանդ Սակավակյացից հետո գահ է բարձրանում իր որդիներից Տիգրանը (մ.թ.ա. 560-535) ։ Հայոց թագավորության սահմանները հարավ-արևելքում հասնում էին մինչև Մարաստան, իսկ հյուսիս-արևմուտքում՝ մինչև Սև ծովի ափերը։ Այն ներառում էր ոչ միայն Վանի թագավորության ողջ տարածքը, այլև անդրեփրատյան մի շարք երկրամասեր։ Նշանակալից էին թագավորության ռազմական ուժերը։ Երվանդականների թագավորությունը հզոր դաշնակից է ձեռք բերում ի դեմս պարսից արքա Կյուրոս Մեծի, ով ապստամբեց մարական տիրապետության դեմ ։
Տիգրան Երվանդյանը պարսից զորավար Կյուրոսի հետ մ.թ.ա. 550 թվականին մասնակցել է Մարաստանի, իսկ մ.թ.ա. 538 կամ 537 թվականին Բաբելոնի թագավորությունների կործանմանը։ Զորավարը հիմնադրում է նախադեպը չունեցող աշխարհակալ մի կայսրություն, որն իր սերունդների՝ Աքեմենյանների անունով կոչվում է Աքեմենյան Իրան՝ արիացիների պետություն։ Կյուրոս Մեծը՝ Երվանդ թագավորին ու իր ընտանիքին գերած մարական զորավար Կյուրոսի թոռը, Աքեմենյան պետության սահմաններն արևմուտքում հասցնում է մինչև Եգեյան և Միջերկրական ծովեր, արևմուտքում՝ Ինդոսի հովիտ (արևմտյան Հնդկաստան)։ Եգիպտոսը նվաճվում է մ.թ.ա. 525 թվականին։ Հյուսիսում բնական սահմանը Մեծ Կովկաս լեռնաշղթան էր։ Հայոց թագավորությունը, լինելով Կյուրոս Մեծի դաշնակիցը, իր արտոնյալ տեղն ուներ այդ տերության մեջ՝ շարունակելով մնալ գործնականում անկախ պետություն ։
Տիգրանին հաջորդել է Վահագն Երվանդյանը (մ.թ.ա. 535-515) ։ Մովսես Խորենացին նմանեցրել է նրան հայոց աստվածներից Վահագնի հետ ։ Այս թագավորների օրոք Վանը շարունակում էր մնալ հայոց պետության մայրաքաղաք։ Երկրորդ կարևոր քաղաքն էր Անի-Կամախը (Բարձր Հայքում), որը հոգևոր ու մշակութային կենտրոն էր։ Իրանում գահ է բարձրանում Կյուրոսի որդի Կամբյուսես II-ը (մ.թ.ա. 529-մ.թ.ա. 522) ։ Աքեմենյան կայսրությունում քաղաքական վիճակն արմատապես փոխվեց, երբ իշխանության գլուխ եկավ Դարեհ Ա Վշտասպ թագավորը (մ.թ.ա. 522-մ.թ.ա. 486) ։
Ծանոթագրություններ
Տիգրան Ա Կատեգորիա:Երվանդունիներ
Ռազդոլ (գյուղ, Գոլովանևի շրջան)
Ռազդոլ (Роздол), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Գոլովանևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ռազդոլ գյուղում բնակվում էր 538 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2482 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 216,76 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Գոլովանևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռիկսինո
Ռիկսինո (Рыксино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Պադերնա
Պադերնա  (Paderna), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Ալեսանդրիա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 247 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 59 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 4 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 15050։ Հեռախոսային կոդ՝ 0131։
(5370) Տարանիս
(5370) Տարանիս (Taranis), աստերոիդ ամուրի ընտանիքում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Ալեն Մաուրիի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,332828 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,2191 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 5,4465 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Տարանիս աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 0,2268 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2222,38 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,161989 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 19,09° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ալեն Մաուրիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ամուրի ընտանիքի աստերոիդներ
Կակու (գյուղ, Լասվա շրջան)
Կակու (Kaku), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Լասվա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 4 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Լասվա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Լոնգյուգան
Լոնգյուգան (Лонгъюган), գյուղ Ռուսաստանի, Յամալ-Նենեցյան ինքնավար օկրուգի Նադիմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին հայտնի գրանցված տվյալներով կազմում էր 1600 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1972 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Յամալ-Նենեցյան ինքնավար օկրուգի Նադիմսկի շրջանի բնակավայրեր
Արմինիըն Թայմս
«Արմինիըն թայմս» («Armenian Times» - «Հայկական ժամանակներ»), հասարակական-քաղաքական, պատմական, մշակութային պատկերազարդ պարբերաթերթ։
Պատմություն
Լույս է տեսնում 1994 թվականից Մոսկվայում՝ հայերեն, ռուսերեն և անգլերեն (տպաքանակը՝ 50 000)։ Հիմնադիր-խմբագիր՝ Արթուր Խանումյան։ Հովանավոր՝ «Տաշիր Գրուպ» ընկերություն։
Պարբերականն անդրադառնում է Հայաստանի հասարակական, քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական կարևոր իրադարձություններին, Ռուսաստանի հետ միջպետական հարաբերություններին, լուսաբանում է ռուսահայ համայնքի կյանքը։ Մեծապես նպաստում է արտերկրում հայապահպանությանը միտված ծրագրերին։ Տպագրում է հայ անվանի մտավորականների, ռազմական գործիչների, արվեստագետների մասին հոդվածներ, հայկական պատմագիտական, մշակութային նյութեր և այլն։
Պարբերականն անվճար տարածվում է Ռուսաստանի, ԱՊՀ-ի և Եվրոպայի մի շարք երկրների հայաշատ վայրերում։
ՀՀ սփյուռքի նախարարության համաձայնությամբ 2011 թվականից տպագրվում է նաև Հայաստանում (1000 օրինակ)։
Կատեգորիա:Հայկական պարբերականներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հայկական պարբերականներ
Նովոմարիևկա (այլ կիրառումներ)
Նովոմարիևկա, կարող է վերաբերել՝
Անտոշա Ռիբկին
«Անտոշա Ռիբկին» (Антоша Рыбкин), ռեժիսոր Կոնստանտին Յուդինի ռազմաճակատային կատակերգությունը։
Ֆիլմը շարունակում է պատմել «Ռազմական կինոժողովածու» № 3-ի հերոսի՝ խոհարար և ռազմիկ Անտոշա Ռիբկինի մարտական սխրանքների մասին։
Սյուժե
Նացիստների կողմից գրավված գյուղի վրա հարձակումից առաջ հրամանատարը ձեռնարկում է ուշադրությունը շեղող քայլ՝ ռազմաճակատային արտիստների բրիգադի համերգ։ Խոհարար Անտոշա Ռիբկինին հանձնարարվում է փոխարինել պակասող դերասանին և կատարել նրա դերը՝ մարմնավորելով գերմանացի եֆրեյտորի։ Թշնամու համազգեստ հագած՝ նա սողոսկում է հակառակորդի թիկունքը և օգնում է յուրայիններին ազատագրել գյուղը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1942 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային կինոկատակերգություններ
Նապոլեոն Աբդուլայ
Կենսագրություն
Նապոլեոն Աբդուլայը ծնվել է 1956 թվականին։ 1987 թվականին ավարտել է Մոսկվայի ժողովուրդների բարեկամության համալսարանի տնտեսագիտության և իրավունքի ֆակուլտետը` «միջազգային իրավունք» մասնագիտությամբ։ Այնուհետև, 1990 թվականին ավարտել է մագիստրատուրան Միդլսեկի համալսարանում։
1992 թվականից 1994 թվականները Լոնդոնում եղել է «Africa World Review» պարբերականի խմբագիր։ Բուրունդիում եղել է զինված հակամարտության խաղաղ կարգավորման նախագծի հեղինակներից մեկը, որը կազմվել է 1998 թվականին։ 1999 թվականից 2000 թվականները աշխատել է որպես քաղաքական վերլուծաբան Աֆրիկյան միասնության կազմակերպման գործում։ 2005 թվականից Լիբերիայում UNDP ծրագրի ղեկավար է ։
2017 թվականի հուլիսին նախագահ Նանա Ակուֆո-Ադոն նրան նշանակել Է Կուբայում Գանայի դեսպան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գանացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Գանայի քաղաքական գործիչներ
Սալմըկա Ներքին
Սալմըկա Ներքին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Բերկրիի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Կակու (գյուղ, Ռիուգե շրջան)
Կակու (Kaku), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 0 մարդ։
Ռոսկոշնոե (գյուղ, Գոլովանևի շրջան)
Ռոսկոշնոե (Розкішне), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Գոլովանևի շրջանում։
Դիպուկահար
Դիպուկահար, սնայպեր, հատուկ պատրաստված զինվոր (ինքնուրույն մարտական միավոր), ով վարպետորեն տիրապետում է դիպուկ կրակ վարելու, քողարկման և հետևելու արվեստին, թիրախը խոցում է, որպես կանոն, առաջին կրակոցից։
Ռոսկոշնոե (գյուղ, Գոլովանևի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Ռոսկոշնոե գյուղում բնակվում էր 301 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2227 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 135,16 մարդ/կմ²։
Դիպուկահար
Դիպուկահարի խնդիրն է համարվում հրամանատարական և կապավորական կազմերի, հակառակորդի գաղտնիքների խոցումը, կարևոր ի հայտ եկող, շարժվող, բաց և քողարկված առանձին թիրախների (հակառակորդի դիպուկահարների, սպաների և այլոց) ոչնչացումը ։ Դիպուկահարը զինվում է օպտիկական նշանոցով դիպուկազարկ հրացանով և այլ հատուկ սարքավորումներով, որոնք հեշտացնում են նշանառությունը։
Երբեմն դիպուկահար են անվանում նաև այլ զորքերի (հրետանի, ավիացիա) դիպուկ կրակողներին ։
Առաջին անգամ «դիպուկահար» բառը առաջացել է անգլիական բանակում Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, ծագել է Snipe – «մորակտցար» (փոքր և արագաշարժ թռչուն, որը դժվարաորս է համարվում այն պատճառով, որ նրա թռիչքի ուղղությունը անկախատեսելի է, և կրակոցը պետք է իրականացվի «պատահականորեն»)։
Պատմություն
Չնայած, որ ակոսավոր հրացանները հայտնի էին դեռևս 17-րդ դարում, դրանց արտադրությունը ծայրահեղ դժվար և թանկարժեք աշխատանք էր, և, որպես կանոն, դրանք բացառապես հազվագյուտ էին։ Երկարափող որսորդական հրացանների օգտագործման առաջին դեպքերը մարտական պայմաններում դիպուկ կրակ վարելու նպատակով արձանագրվել են Անգլիայում քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ (1642-1648 թթ.)։ Ամենահայտնի դեպքերից էր խորհրդարանի բանակի հրամանատար լորդ Բրուկի սպանությունը 1643 թվականի մարտին Լիչֆիլդ քաղաքի պաշարման ժամանակ։ Զինծառայող Ջոն Դայոտը, ով հերթապահում էր տեղական մայր տաճարի կտուրին, զինված էր երկար որսորդական հրացանով։ Նա կրակ է բացել լորդ Բրուկի վրա, երբ վերջինս անզգուշորեն դուրս է եկել պատսպարանից։ Ջոն Դայոտը դիպչել է Բրուկի ձախ աչքին։ Այդ ժամանակների չափանիշներով, նմանատիպ կրակոցը, որն իրականացվել էր հարթափող հրացանից 150 յարդ (137.2 մետր) հեռավորությունից, արտասովոր էր համարվում։
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
1915 թվականին բրիտանական ռազմական ղեկավարությունը, որն անհանգստացած էր գերմանացիների հաջողություններով, կազմակերպեց սեփական դիպուկահարների դպրոցը։ Դասընթացների տևողությունը կազմում էր 17 օր։ Ուսումնառության արդյունքում, սակայն, պարզվեց, որ դիպուկահարի համար միայն դիպուկ կրակելը բավարար չէ։ Բրիտանացի բազմաթիվ արհեստավարժ հրաձիգներ սովորել են պատերազմել բաց մարտերում, սակայն բացարձակապես չէին կարող քողարկվել, թաքնվել հակառակորդից և համբերատար դարան մտնել, և արագ զոհվում էին իրենց համար նոր պայմաններում։ Դիպուկահարների պատրաստման գործում բրիտանական բանակում լավագույն երիտասարդ հրաձիգներ են դարձել կանադական, ավստրալիական և հարավաֆրիկյան որսորդները, ովքեր կարողանում էին որսի օբյեկտի համար աննկատ մնալ։ Այդ ժամանակ նրանցից լավագույնն էր համարվում կանադական հնդկացի Ֆրանսիս Պեգխմագաբոուն, ով ուներ 378 հաստատված հաղթանակ։
Դիպուկահարների համար կանաչ կտորից և խոտի կապերից պատրաստված քողարկող հագուստը, որն առաջին անգամ կիրառվել է բրիտանացիների կողմից, դարձել է դիպուկահարների քողարկման ավանդական համազգեստն աշխարհի բազմաթիվ երկրներում։
Շոպական աղցան
Շոպական աղցան (Шопска салата, Шопска салата, ), Արևելյան Եվրոպայի խոհանոցի ուտեստներից, հայտնի է Բուլղարիայում, Մակեդոնիայում, Սերբիայում, Չեռնոգորիայում, Ալբանիայում, Չեխիայում։ Ծագումով Արևմտյան Բուլղարիայից (շոպերը բուլղարացիների էթնիկական խմբեր են)։
Դիպուկահար
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ պարզվեց, որ դիպուկահարի դեմ լավագույն միջոցը համարվում է այլ դիպուկահարը, պատերազմի ժամանակ առաջին անգամ տեղի են ունեցել դիպուկահարների մենամարտերը։
Շոպական աղցան
Աղցանի կազմի մեջ մտնում են հետևյալ բաղադրամասերը՝ լոլիկ, վարունգ, սոխ, բուլղարական պղպեղ (թարմ, մարինացված կամ տապակած), ֆետա պանիր, սիրենե (շոպական պանիր), մաղադանոս, ձիթապտուղ, ձիթապտղի յուղ, քացախ, աղ, մանրացված պղպեղ։ Բանջարեղենն ու կանաչին մանր կտրտում են, որից հետո ավելացնում են մանրացված պանրի և համեմում են ձիթայուղով։
Դիպուկահար
1920-1930-ական թվականներ
1927-1928 թվականներին ԽՍՀՄ-ում մշակվել է դիպուկազարկ հրացանի առաջին նմուշը՝ 1891 թվականի նմուշի Դրագունովի հրացանը Դինամո-III օպտիկական նշանոցով Ա. Ա. Սմիրնսկու հիմքի վրա, իսկ 1928 թվականին այդ տիպի հրացանները կիրառության մեջ են մտել սահմանապահ զորքերում ։ 1928 թվականին մեկնարկել է 1891 թվականի նմուշի հրացանի (Մոսինի հրացան) համար նախատեսված օպտիկական նշանոցների առաջին նմուշների սերիական արտադրությունը ։
Շոպական աղցան
Շոպական աղցանն համարվում է Բուլղարիայի ազգային ուտեստ ու այնտեղ շատ են պատրաստում բաղադրամասերը տեղադրելով հետևյալ հերթականությամբ՝ ներքևից լոլիկը, հետո վարունգ և վերևից ֆետա պանիրը։ Սպիտակ ֆետա, կանաչ վարունգ ու կարմիր լոլիկ՝ ստացվում է Բուլղարիա դրոշը։
Դիպուկահար
1920-1930-ական թվականներ
1929 թվականին ԽՍՀՄ-ում «Կրակոց» դասընթացների ժամանակ Մերձմոսկովյան շրջանում ստեղծվել է դիպուկահարների դասընթաց, որտեղ պատրաստում էին դիպուկահարների և դիպուկահար գործի ղեկավարների։ Ավելի ուշ դիպուկահարների պատրաստմամբ սկսեցին զբաղվել Պաշտպանությանը, ավիացիային և քիմիական կառուցմանը աջակցող կազմակերպության (Общество содействия обороне, авиационному и химическому строительству (ОСОАВИАХИМ)) հատուկ դասընթացները և զորամասերը ։ 1931 թվականին բանվորագյուղացիական կարմիր բանակում (ԲԳԿԲ) սկսեց կիրառվել 1891/31 թվականների նմուշի դիպուկազարկ հրացանը։ 1932 թվականին սկսեց զարգանալ հրաձգային մարզաձևը, կիրառության մեջ է մտել «Վորոշիլովյան հրաձիգ» կոչումը։
Շոպական աղցան
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բուլղարական խոհանոց Կատեգորիա:Մակեդոնական խոհանոց Կատեգորիա:Սերբական խոհանոց Կատեգորիա:Ալբանական խոհանոց Կատեգորիա:Չեռնոգորական խոհանոց Կատեգորիա:Աղցաններ
Դիպուկահար
1920-1930-ական թվականներ
1938 թվականի ամռանը ԲԳԿԲ դիպուկահարները մասնակցում էին Խասան լճի մոտ տեղի ունեցող մարտերում ։
40-ական թվականների վերջերից մինչև մեր օրեր
Դիպուկահարները ակտիվորեն գործում էին Կորեական և Վիետնամի պատերազմներում, երբ ԱՄՆ բանակում կազմավորվել էին դիպուկահարների մեծ խմբեր։ Այդ ժամանակ ստեղծվել են նաև դիպուկարներին պատրաստող կենտրոններ, որոնք հետագայում լուծարվել են, բացառությամբ ծովային հետևակների կորպուսում գործող դիպուկահարներին պատրաստող կենտրոնի։
Հետևակային դիպուկահարը (designated marksman) առաջին անգամ ստեղծվել է ԽՍՀՄ-ում 60-ական թվականներին։ Խորհրդային հայեցակարգի ազդեցության տակ, 1990-ական թվականներին հետևակային դիպուկահարի պաշտոնը մտցվել է ԱՄՆ և Իսրայելի զորքեր։
Ներկա դրությամբ հատուկ նշանակության բոլոր մարտական խմբերը իրենց կազմում ունեն դիպուկահարներ։
Դիպուկահար-դիվերսանտ
Դա դիպուկահարների ամենատարածված տեսակն է (sniper), որը հայտնի է համակարգչային խաղերից, կինոնկարներից և գրականությունից։
Հետևակային դիպուկահար
Հետևակային դիպուկահարը (designated marksman) առաջին անգամ ստեղծվել է ԽՍՀՄ-ում 60-ական թվականներին։ Խորհրդային հայեցակարգի ազդեցության տակ, 1990-ական թվականներին հետևակային դիպուկահարի պաշտոնը մտցվել է ԱՄՆ և Իսրայելի զորքեր։
Ոստիկանական դիպուկահար
Ոստիկանական դիպուկահարի խոցման շառավիղը երբեմն է գերազանցում 200 մետրը։ Դա պայմանավորված է նրանով, որ հրաձգությունը, որպես կանոն, տարվում է քաղաքային պայմաններում։ Սակայն դրա հետ մեկտեղ ոստիկանական դիպուկահարի թիրախը շատ փոքր է՝ ատրճանակով սպառնացող հանցագործին խոցելու համար, անհրաժեշտ է կրակել գլխի և պարանոցի հոդավորման շրջան։ Այդ դեպքում նա չի կարողանա կրակել նույնիսկ ռեֆլեքսորեն։ Այլընտրանքային մարտավարությունը՝ կրակի արձակում ձեռքի մատի կամ դաստակի մեջ։ ԽՍՀՄ ոստիկանական դիպուկահարների կրակային պատրաստության առաջին առաջադրանքներից էր համարվում «ատրճանակով ձեռք» թիրախի խոցումը 100 մետր հեռավորությունից։
Ռազմական օդաչու-դիպուկահար
Ռազմական օդաչու-դիպուկահարը Ռուսաստանի ռազմա-օդային ուժերի ստորաբաժանումներում 1–ին կարգի ռազմական օդաչու է, ով թռիչքներ է իրականացրել բոլոր տեսակի ինքնաթիռներիի (ուղղաթիռների) վրա, ինչպես նաև որոշակի քանակությամբ մարտական օգտագործման թռիչքներ է իրականացրել «գերազանց» գնահատականով։ Այս դասակարգումը տրվում է միայն Պաշտպանության նախարարության հրամանով։
Կինեմատոգրաֆ
Գեղարվեստական կինոնկարներ
Փաստագրական կինոնկարներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիպուկահարներ
Գրիգոր Ղազիև
Գրիգոր Նիկիտայի Ղազիև (Ղազիյան), նավթարդյունահանման բնագավառի գիտնական։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1947), պրոֆեսոր (1939): Ադրբեջանի ԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1945): Ադրբեջանական ԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1940)։
Հիդրոէներգետիկ-հիդրոտեխնիկ Էրաստ Ղազիևի հայրը։
Կենսագրություն
Գրիգոր Ղազիևը ծնվել է 1883 թվականին Աշան գյուղում (այժմ՝ ԼՂՀ Մարտունու շրջան)։ 1910 թվականին ավարտել է Մոսկվայի բարձրագույն տեխնիկական համալսարանը։ 1910-1920 թվականներին եղել է Կրասիլնիկյանների, Միրզոև եղբայրների, Մանթաշյանների նավթային ընկերությունների (Բաքու) հանքերի տեխնիկական ղեկավար և վարիչ, 1920-1938 թվականներին «Ազնեֆթ»-ի կենտրոնական արդյունագործական վարչության ավագ ճարտարագետ, տնօրենի օգնական, գլխավոր ճարտարագետ։ 1930-1940 թվականներին եղել է Ադրբեջանի նավթարդյունաբերության ակադեմիայի նավթահանքերի ամբիոնի վարիչ, 1941-1955 թվականներին՝ Նավթի ինստիտուտի նավթահանքերի բաժնի ղեկավար ։
Աշխատանքները վերաբերում են շերտային շարժընթացների հիդրոմեխանիկայի, շերտերի էներգետիկ աղբյուրների և ռեժիմի, նավթարդյունահանության ինտենսիվացման և նավթակուտակների ներթաքույց պաշարների առավելագույն օգտագործման հարցերին ։
Ափ (հանդես)
«Ափ», հասարակական, մշակութային, բնապահպանական եռամսյա հանդես։
Պատմություն
Լույս է տեսնում 2008 թվականից Երևանում։ Հիմնադիր-խմբագիր՝ Նովիկ Դարբինյան։
Անդրադառնում է Հայաստանի հասարակական-քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական, էկոլոգիական, գրական-մշակութային կյանքին։ Մշտական խորագրերն են՝ «Օրը ափի մեջ», «Գորդյան հանգույցներ», «Բեթհովենը, թե Գյոթեն», «Մենք թռչուններ չենք, որ ցրտերին չվենք մեր երկրից...», «Ռոմեո և Ջուլիետ», «Կանացիությունը գեղեցիկ հատկանիշ է...», «Այս ի՞նչ է կատարվում աշխարհում», «Ակոս» և այլն։
Ռինդելա
Ռինդելա (Рындела), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Կիրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2011 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 45 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Կիրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Արմինիըն Չըրչ
«Արմինիըն չըրչ» («The Armenian Church» – «Հայաստանյայց եկեղեցի»), կրոնաբարոյախոսական, բարեսիրական եռամսյա հանդես։ Հայաստանյայց առաքելական եկեղեցու Ամերիկայի արևելյան թեմի պաշտոնական հանդես։
Պատմություն
Լույս է տեսնում 1958 թվականից Նյու Յորքում՝ անգլերեն, հայերեն։ Գլխավոր խմբագիր՝ Խաժակ արք. Պարսամյան, հայկական բաժնի խմբագիր՝ Գրիգոր Մաքսուդյան, անգլերենինը՝ Արփի Նագաշյան Մըք Քուին։
Լուսաբանում է թեմի հոգևոր կյանքը, արծարծում է քրիստոնեական դաստիարակության խնդիրներ, ծանոթացնում է Հայ եկեղեցու տոներին։ Անդրադարձել է Հայաստանում, Արցախում, Սփյուռքում տեղի ունեցող կարևոր իրադարձություններին։
Կատեգորիա:Հայկական պարբերականներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հայկական պարբերականներ
Բուդուզո
Բուդուզո (Buddusò) համայնք Իտալիայում, գտնվում է Սարդինիա մարզի Օլբիա-Տեմպիո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 4035 մարդ(2008 թ.), բնակչության խտությունը՝ 19 մարդ/կմ², զբաղեցրած տարածքը՝ 218 կմ²։ Փոստային ինդեքսը՝ 7020, հեռախոսային կոդը՝ 079։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մայքլ Արլեն
Մայքլ Արլեն (Տիգրան Սարգսի Գույումճյան, ), սփյուռքահայ անգլիագիր գրող։ Նրա գրական վարպետությունը բարձր են գնահատել ամերիկյան արձակի այնպիսի խոշոր դեմքեր, ինչպիսիք են Սքոթ Ֆիցջերալդը և Էռնեստ Հեմինգուեյը, ինչպես նաև՝ Վիլյամ Սարոյանը։
Կենսագրություն
Մայքլ Արլենը ծնվել է 1895 թվականի նոյեմբերի 16–ին, Բուլղարիայի Ռուշչուկ (հիմա՝ Ռուսե) քաղաքում։ Նրա նախնիներն անեցիներ էին, որ գաղթել էին Կ. Պոլիս, այնտեղից՝ Բուլղարիա։
1913 թվականին նա մեկնում է Լոնդոն և ուսանում բժշկություն։ 1922 թվականից ընդունում է բրիտանական քաղաքացիություն։
1941 թվականից նա բնակություն է հաստատում ԱՄՆ–ում, ուր տեղափոխվել էր ընտանիքը։ Վախճանվել է 1956 թ. հունիսի 23-ին, Նյու Յորքում։
Գրական գործունեություն
1924 թվականին լույս է տեսնում նրա «Կանաչ գլխարկը» վեպը, որը նրան բերում է համաշխարհային փառք։ Վեպն արժանանում է մի քանի հրատարակության, թարգմանվում աշխարհի տարբեր լեզուներով։ Վեպը նաև բեմադրվել է ու էկրանավորվել։
«Կանաչ գլխարկը» մի սիրո պատմություն է։ Սիրող երիտասարդները ժամանակի բարոյական կաշկանդումների պայմաններում ստիպված են լինում որոշ ժամանակով հեռանալ իրարից, բայց 11 տարի անց նրանք վերագտնում են իրար։ Վեպում պատկերված է Անգլիայի բարձրաշխարհիկ հանրության կյանքը։ Հերոսուհու բարոյական կերպարը երկար տարիներ չափանիշ էր արևմտյան երիտասարդության համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիագիր հայ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ արձակագիրներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացիներ հայկական սերմամբ
Հաղթանակի հուշակոթող (Մոսկվա)
Հաղթանակի հուշակոթող (Монумент Победы), կոթող Ռուսաստանի Դաշնության մայրաքաղաք Մոսկվայում։ Գտնվում է Հաղթանակի հրապարակում, Պոկլոննայա լեռան վրա։ Ռուսաստանի ամենաբարձր հուշարձանն է ։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Կառուցվել է 1995 թվականին։ Հեղինակներն են ճարտարապետներ Լեոնիդ Վավակինը, Վլադիմիր Բուդաևը և քանդակագործ Զուրաբ Ծերեթելին ։
141,8 մետր բարձրությամբ կոթողը (պատերազմի յուրաքանչյուր օրվա համար` 1 դեցիմետր) ունի եռանիստ սվինի ձև և բարձրության մեծ մասում պատված է բրոնզե խորաքանդակներով ։ 104 մետր բարձրության վրա ստելային ամրացված է 25-տոննանոց բրոնզե քանդակագործական խումբ, որի մեջ մտնում են հաղթանակի Նիկե աստվածուհին, որի ձեռքին պսակ է, և հաղթանակը շեփորող երկու ամուր։ Հուշարձանը բացվել է 1995 թվականի մայիսի 9-ին` Հաղթանակի հուշահամալիրի կազմում։
Տեխնիկական նկարագրություն
Մետաղական հիմնակմախքը պատրաստված է հատուկ մշակված 09Г2У մակնիշի պողպատից, կառույցի ամբողջ զանգվածը մոտ 1000 տոննա է ։ Կոթողի մետաղական կառուցվածքները կոռոզիայից պաշտպանվել են գազաջերմային փոշեպատման միջոցով` Ն. Պ. Մելնիկովի անվան շինարարական մետաղակոնստրուկցիաների գիտահետազոտական և նախագծային ինստիտուտի նախագծով։
Հուշակոթողը եզակի կառույց է և ճարտարապետական մտահղացմամբ որոշվող բարդ ձևերի պատճառով ունի օդադինամիկական անկայունություն։ Նախագծման ընթացքում հուշարձանի մոդելը փչահարվել է կենտրոնական օդադինամիկական ինստիտուտի օդադինամիկական խողովակում, ինչը թույլ է տվել որոշել կաղապարի մի շարք օդադինամկական պարամետրեր։
Քամու ազդեցությամբ առաջանալիք ինքնատատումները կանխելու համար հուշարձանը հագեցվել է տատանումների դինամիկ մարիչների համակարգով, որոնցից գլխավորն ունի 10 տոննա զանգված և գտնվում է Նիկայի քանդակի թիկունքում։ Բլրի ներսում, որի վրա կանգնած է հուշակոթողը, գտնվում են ծառայողական տարածքներ, որոնցում կահավորված է կառույցի վիճակի դիտարկման կայան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1995 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Մոսկվայի հուշարձաններ
Աստերոիդների ցանկ (193001-193100)
Աստերոիդների ցանկ (192901-193000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (193101-193200)
|} Աստերոիդների ցանկ (192901-193000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (193101-193200)
Պարետո (կոմունա)
Պարետո  (Pareto), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Ալեսանդրիա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 649 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 16 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 41 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 15010։ Հեռախոսային կոդ՝ 019։
Պարետոն սահմանակից է Կարտոզիո, Ջուզվալա, Մալվիչինո, Միոլիա, Պոնցոնե, Սասելլո և Սպինո Մոնֆերատո մունիցիպալիտետներին։
Կոմունայի հովանավորներն են սուրբ Պետրոս և Պողոս առաքյալները։ Տոնը նշվում է հունիսի 29-ին։
Լոնդոկո-Զավոդ
Լոնդոկո-Զավոդ (Лондоко-завод), գյուղ Ռուսաստանի, Հրեական ինքնավար մարզի Օբլուչենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1067 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1913 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Հրեական ինքնավար մարզի Օբլուչենսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1938 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռինտալա
Ռինտալա (Ринтала, Rintala), գյուղ Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Լախդենպոխսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Լախդենպոխսկի շրջանի բնակավայրեր
Ալեքսեյ Կարամազով
Ալեքսեյ Ֆեոդորովիչ Կարամազով (Алексей Фёдорович Карамазов), Ֆեոդոր Դոստոևսկու «Կարամազով եղբայրներ» վեպի հերոս, Ֆեոդոր Պավլովիչ Կարամազովի որդին, Դմիտրի և Իվան Կարամազովների կրտսեր եղբայրը։
Վեպի գործողությունների սկսվելու ժամանակ Ալեքսեյ Կարամազովը քսան տարեկան է։ Հեղինակային նախաբանում Դոստոևսկին Ալյոշա Կարամազովին ներկայացնում է որպես գլխավոր գործող անձ։ Ծրագրված երկրորդ վեպում Ալյոշան պետք է դառնար գլխավոր հերոս, ինչի մասին բազմիցս նշել է Դոստոևսկին ։
Կերպարի ստեղծման պատմություն
«Կարամազով եղբայրներ» վեպի նախաբանում Ֆեոդոր Դոստոևսկին ասում է, թե սկսում է գրել Կարամազով եղբայրներից կրտսերի կենսագրությունը՝ նրան կոչելով «գործիչ»։ Սակայն վեպում գործողությունները ծավալվում են ոչ Ալեքսեյի շուրջը։ Դոստոևսկին նախատեսել էր գրել վեպի շարունակությունը, որտեղ հենց Ալյոշան պետք է դառնար գլխավոր գործող անձը, սակայն չի հասցրել, քանզի մահը վրա է հասել «Կարամազով եղբայրները» գրելուց հետո։
Գրողի՝ վեպի առաջին գրքի վերաբերյալ պահպանված նշումներն սկսում են չորրորդ գլխից՝ «Երրորդ որդին՝ Ալյոշան» և վերաբերում են 1878 թվականի սկզբին։ Այդ սևագիր նշումներում Ալյոշան հաճախ կոչվում է Ապուշ, ինչը ցույց է տալիս գրողի մտահղացման մեջ նրա և «Ապուշը» վեպի հերոս իշխան Միշկինի նմանությունը։ «Ապուշը» ստեղծագործության մեջ գրողը հրաժարվել է այն գաղափարից, որ պետք է ցույց տալ, թե մարդն «առավել գործունյա» է հենց գլխավոր հերոսի մեջ, որը նման չէ մյուսներին, սակայն վերադարձել է այդ մտքին Ալեքսեյ Կարամազովի կերպարում։ «Զարմանալի մարդը ոչ միայն «միշտ չէ», որ մասնակի և տարանջատ երևույթ է, այլև ընդհակառակը, երբեմն լինում է այնպես, որ գուցե նա՛ է իր մեջ կրում ամբողջության կորիզը, այնինչ իր դարաշրջանի մնացյալ մարդիկ՝ բոլորը, չգիտես ինչու, առժամապես անջատվել են նրանից, տարապայման մի քամուց քշված․․․»,– գրում է Դոստոևսկին Ալյոշայի մասին։ Տպագիր տարբերակում գրողը որոշել է իշխան Միշկինի հետ ուղղակի ասոցիացիաների տեղիք չտալ։
Գրողի սևագրերու բնորոշվում է նաև կերպարի բնավորությունը։ Ալյոշան, ըստ Դոստոևսկու մտահղացման, հակադրվել է «անկարգության ձգտող» պատանիներին, այդ պատճառով էլ թեև պատկանել է ակտիվ ու ճշմարտության ձգտող «նոր սերնդին», այնուամենայնիվ տարբերվել է «ֆանատիզմի» բացակայությամբ, որին փոխարինել է սերը։ Այդպիսով՝ ի տարբերություն հեղափոխական տրամադրված երիտասարդության, որը գիտակցաբար գնում էր դեպի վաղ կործանում, Ալյոշայի սխրանքը պետք է լինի մարդկանց ծառայելը․ «Այլոշան ընտրել է լոկ բոլորին հակադիր ճանապարհը, բայց շուտափույթ սխրանքի նույն ծարավով»։ «Միստի՞կ է արդյոք։ Երբե՛ք։ Ֆանատիկո՞ս։ Բոլորովի՛ն»,– գրում է Դոստոևսկին՝ պնդելով, որ վանք գնալ հերոսին ստիպել է մարդասիրությունը։
Արտաքին տեսք
Վեպում Ալյոշան նկարագրվում է հետևյալ կերպ. «գեղահասակ, կարմրաթուշ, պայծառ հայացքով տասնիննամյա պատանի էր, որից հորդում էր առողջությունը։ Շատ գեղեցիկ էր նույնիսկ, վայելչակազմ, միջինից բարձր հասակով, մուգ խարտյաշ, ուներ կանոնավոր, ձվաձև, թեև մի քիչ երկարուն դեմք, մուգ մոխրագույն, լայնադիր, փայլուն աչքեր, շատ խոհական էր և ըստ երևույթին շատ հանդարտ» ։
Վեպի գործողություններում
Վեպում Ալյոշան հանդես է գալիս լսողի դերում։ Մյուս բոլոր կերպարները՝ Դմիտրին, Իվանը, Գրուշենկան, Կատերինան, Լիզան, Սնեգիրյովը, Կրասոտկինը, Միխայիլ Ռակիտինը, ամբողջ վեպի ընթացքում հերթով իրենց սիրտը բացում են նրա առաջ։ Այդպիսով՝ Ալյոշան մեկ առ մեկ «բեմահարթակ է բերում հերոսներին»։
Բնութագիր
Ռուս գրականության ուսումնասիրող Կանոսկե Նակամուրան, որ երկար տարիներ զբաղվել է Ֆեոդոր Դոստոևսկու ստեղծագործության ուսումնասիրությամբ, Ալեքսեյ Կարամազովին բնութագրել է որպես գրողի համար նոր տիպի կերպար՝ «գործիչ»։ Ալյոշան վեպում հանդես է գալիս որպես վստահության օբյեկտ, օգնում է մյուս հերոսներին։ Ալյոշայից առաջ Դոստոևսկու հերոսի հիմնական տիպը եղել է տառապող մարդը, որն ուզում է, բայց չի կարողանում գործել։
«Գործչի» կերպարը հակադրվում է գրողի ստեղագործություններում հանդիպող «երազողի» բոլոր նախկին կերպարներին։ Այլոշան կարողանում է սիրել մարդկանց, պատասխանել նրանց վստահությանը, զգալ նրանց տառապանքը։ Նակամուրան նշում է, որ նմանատիպ «առողջ» կերպարի ստեղծումը հավանաբար խիստ դժվար է եղել Դոստոևսկու համար, որը սովոր էր իր հերոսների ոչ սովորական հոգեբանությանը, այդ պատճառով էլ Ալյոշայի մեջ նկատելի է որոշակի անբնականություն։ Սակայն այդ կերպարը եղել է գրողի երազանքը, այդ պատճառով էլ նա հայտնվում է վեպում։
Նախատիպ
Քանի որ Ալեքսեյը վեպի գլխավոր հերոսն է, «Կարամազով» ազգանվան իմաստը, ըստ բանասեր Մոիսեյ Ալտմանի, թաքնված է հենց նրա կերպարի մեջ։ Սևհարյուրյակային շարժման տեսաբաններից մեկը՝ Կոնստանտին Գոլովինը, իսկ ավելի ուշ նաև խորհրդային գրականագետ Լեոնիդ Գրոսմանը գրել են կերպարի ենթադրյալ «ոչ այնքան խաղաղասիրական» դերի մասին՝ ակնարկելով Դմիտրի Կարակոզովին, որը մահափորձ է կատարել Ալեքսանդր II կայսեր դեմ։ Բանաստեղծ և գրականության պատմաբան Պյոտր Վեյնբերգը նշել է, որ այդ մահափորձը Դոստոևսկու վրա մեծ տպավորություն է գործել։ Ըստ Ալեքսեյ Սուվորինի խոսքերի՝ գրողը ծրագրել է վանքից հետո Ալյոշային դարձնել հեղափոխական, որին մահապատժի կենթարկեն քաղաքական հանցագործության համար։ Դրանով իսկ նա կկրկներ Կարակոզովի ճակատագիրը։
Անվան ծագման վերաբերյալ առաջարկվել են մի քանի վարկածներ։ Այսպես, Դմիտրի Կարակոզովն ընդհատակում հայտնի է եղել որպես Ալեքսեյ Պետրով։ Մյուս կողմից, Լեոնիդ Գրոսմանը նշել է, որ Ալեքսեյի գրական նախատիպը կարող էր դառնալ Ժորժ Սանդի «Սպիրիդոն» վեպի հերոս աբեղա Ալեքսեյը։ Վլադիմիր Պոսեն ենթադրություն է հայտնել, թե Ալյոշայի նախատիպը կարող էր լինել նաև Ալեքսեյ Խրապովիցկի միտրոպոլիտը, քանի որ գրողը երկար ժամանակ շփվել է նրա հետ։ Դրանից բացի, ըստ բանասեր Մոիսեյ Ալտմանի, հերոսի անունը կարող է վերցված լինել «Վարք սրբոց» գրքի «Աստծո մարդ Ալեքսեյից», քանի որ Դոստոևսկին ծրագրել էր գրել համապատասխան ուղղվածության գիրք, իսկ կերպարին նման կերպ մի քանի անգամ կոչում են նրան շրջապատողները։
Գրականություն
Կատեգորիա:Կարամազով եղբայրներ Կատեգորիա:Դոստոևսկու ստեղծագործությունների հերոսներ
Քառորդտոնային համակարգ
Քառորդտոնային համակարգ, հնչյունային համակարգ, որը հիմնված է օկտավան սովորական 12 կիսատոների փոխարեն 24 հավասար քառորդ տոն ինտերվալների բաժանման վրա։ 1910 թվականից տեսականորեն հիմնավորվել է և կիրառվել որոշ կոմպոզիտորների ստեղծագործական պրակտիկայում։ Քառորդտոնային համակարգի ճանաչված կողմնակիցներից էր չեխ կոմպոզիտոր Ա․ Հաբան։
Կատեգորիա:Հնչյունաբանություն Կատեգորիա:Երաժշտություն
Մովսեսի կամուրջ
Մովսեսի կամուրջ (Mozesbrug), Նիդերլանդների Բերխեն օպ Զոմ համայնքում գտնվող Ֆորտ դե Ռուվեր բաստիոնի խրամը հատող «սուզված» հետիոտն կամուրջ է ։
Պատմություն
17-րդ դարում Արևմտյան Բրաբանտում Իսպանիայի և Ֆրանսիայի հարձակումներից պաշտպանվելու համար կառուցվել են մի շարք ամրոցներ և խրամներ։ Նրանցից մեկի՝ Ֆորտ դե Ռուվերի խրամի խորությունը այնքան էր, որ հետևակը չկարողանար անցնել, և այնքան ծանծաղ էր, որ նավարկելի չլիներ։ Նապոլեոնյան պատերազմներից հետո ամրոցը լքվել է։ Մինչև 2010 թվականի վերականգնումը խրամում ջուր չի եղել, իսկ ափերը ծառերով են պատվել ։
Վերականգնում
Ֆորտ դե Ռուվերի պաշտպանության և վերականգնման համար ստեղծվել է «Ֆորտ դե Ռուվերի բարեկամներ» հիմնադրամը ։ Նրա պատվերով RO & AD Architecten ճարտարապետական գրասենյակի ճարտարապետներ Էո Կոստերը և Ադ Կիլը 2010 թվականին նախագծել են այմպիսի կամուրջ, որը չէր խաթարի ամրոցի խրամի անմատչելիության պատրանքը ։ Քանի որ, կամուրջը կիսաընկղմված է ջրում և հեռվից նայողին չի երևում, դիտողի մոտ պատրանք է ստեղծվում, որ մարդիկ անցնում են ջրի միջով։ Նմանեցնելով Աստվածաշնչի Մովսեսի Կարմիր ծովն անցնելուն, կամուրջն անվանել են «Մովսեսի կամուրջ» ։
Կամուրջի կազմությունն ու նյութերը
Կամուրջը պատրաստված է սաղարթավոր ծառի Accoya ապրանքանիշի փայտից, որը սովորաբար օգտագործվում է նավերի տախտակամածների համար և մշակված է հատուկ հակասնկային նյութով ։ Անջրաթափանցիկության համար, արտաքինից պատված է նրբաթիթեղով ։ Ջուրը երբեք չի բարձրանում և լցվում կամրջից ներս, քանի որ նրա մշտական մակարդակը ապահովում են խրամի երկու ծայրերում գտնվող ամբարտակները։ Տեղումների ժամանակ կամրջի մեջ լցված ջուրը դուրս է մղվում այնտեղ տեղադրված պոմպի միջոցով ։
Հռոմի հայկական կաթոլիկ եկեղեցի
Հռոմի հայկական կաթոլիկ եկեղեցի (իտալ․՝ Սուրբ Նիկոլաս Տոլենտինացին Սալուստի պարտեզում), եկեղեցի Հռոմում։ Թե՛ Մելքիորիի, թե՛ Վենուտիի ուղեցույցներում այն հիշատակվում է որպես San Niccolò di Tolentino, իսկ ուրիշ տեղերում Capo le Case ։ Այն Հայաստանի երկու հռոմեական ազգային եկեղեցիներից մեկն է։ Եկեղեցին կառուցվել է 1599 թվականին ավգուստինյանների համար և ի սկզբանե նվիրված է եղել 13-րդ դարի ավգուստինյան վանական Սուրբ Նիկոլաս Տոլենտինացուն (կոչվում է նաև San Niccolò կամ Nicolò da Tolentino)։
Պատմություն
Հռոմի հայկական կաթոլիկ եկեղեցին վերանորոգվել է 1614-1620 թվականներին Կառլո Բուտիի և Մարտինո Լոնգիի կողմից՝ Պամֆիլինների ընտանիքի հովանավորությամբ։ 1654 թվականից սկսած, կրկին Պամֆիլինների հովանավորությամբ, եկեղեցին վերակառուցվել է Ալեսսանդրո Ալգարդիի հիմնական ուսանողներից մեկի՝ Ջովանի Մարիա Բարատտայի նախագծով։ 1883 թվականին եկեղեցին Հայրապետական ​​հայկական վարժարանին է հանձնվել Հռոմի պապ Լեո XIII-ի կողմից։ Հայ կաթոլիկ եկեղեցին լիակատար հաղորդակցության մեջ է Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու հետ ։
Սեմիդուբի (գյուղ, Գոլովանևի շրջան)
Սեմիդուբի (Семидуби), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Գոլովանևի շրջանում։
Հռոմի հայկական կաթոլիկ եկեղեցի
Ինտերիեր
Սան Ջովաննի Բատտիստայի գլխավոր զոհասեղանը պատկանում է Բաչիչիոյին։ Մադոննայի քանդակը մանկան հետ, որն առաջարկում է հրաշագործ հաց Սուրբ Նիկոլասին, Սուրբ Ավգուստինին և Սուրբ Մոնիկային գլխավոր խորանի վրա, ավարտվել է Դոմենիկո Գվիդիի կողմից։ Գլխավոր զոհասեղանը կառուցվել է Ալգարդի նախագծով ։
Սեմիդուբի (գյուղ, Գոլովանևի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Սեմիդուբի գյուղում բնակվում էր 466 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2515 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 185,29 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Գոլովանևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հռոմի հայկական կաթոլիկ եկեղեցի
Ինտերիեր
Աջ կողմում գտնվող առաջին մատուռն ունի Ֆիլիպո Լաուրենցիի Սուրբ Նիկոլաս Բարիի պատկերը (1710 թվական) ։
Աջ կողմում գտնվող երկրորդ մատուռում գտնվում է Լազզարո Բալդիի զոհասեղանը ։
Աջ կողմի երրորդ մատուռում կա կարդինալ Ֆեդերիկո Լանտե դելլե Ռովերեսի գերեզմանաքարը, որը պատկերել է Պիետրո Պաոլո Բալդինին ։
Ձախից երրորդ մատուռը՝ Գավոտտի մատուռը, նախագծվել է 1668 թվականին Պիետրո դա Կորտոնայի կողմից, ով սկսել է որմնանկարը առաստաղի վրա, թեև այն ավարտվել է նրա մահից հետո Չիրո Ֆերրիի կողմից։ Մատուռը նվիրված էր Սավոնայի Մադոննային ։
Սուրբ Կույսի՝ Սավոնական Անտոնիա Բոտտեին խորանի մոտ պատկերն ավարտվել է Կոզիմո Ֆանչելլին, Իսկ Սուրբ Հովսեփի՝ Էրկոլե Ֆերատայի և Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի արձանները՝ Անտոնիո Ռագգիի կողմից։
Ձախ կողմում գտնվող երկրորդ մատուռը՝ Բուրատի մատուռը, նախագծվել է Ջովանի Բատիստա Մոլան՝ Պեր Ֆրանչեսկո Մոլայի հայրը ։
Աջ կողմում գտնվող առաջին մատուռը Սուրբ Ֆիլիպ Ներին է, որը նկարել է Քրիստոֆարո Կրեոն ։
Գմբեթը ութանկյուն է՝ ութ պատուհաններով։ Գմբեթը որմնանկարված է (1643) Պիետրո Պաոլո Բալդինիի կողմից և պատկերում է չորս կին հրեշտակ, որոնք խորհրդանշում են ավգուստինյան կարգի չորս հիմնական առաքինությունները. մաքրաբարոյություն, խոնարհություն, աղքատություն և հնազանդություն։ Կա նաև ֆրեսկո, որը պատկերում է Ջովաննի Կոլիի և Ֆիլիպպո Գերարդիի Սուրբ Նիկոլաս Տոլենտինացու փառքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հռոմի եկեղեցիներ և բազիլիկներ Կատեգորիա:Հայ կաթողիկե եկեղեցի Կատեգորիա:1599 Կատեգորիա:Իտալիայի եկեղեցիներ
Բազմատիեզերք
Բազմատիեզերք (Multiverse ) կամ մետատիեզերք, հնարավոր անվերջ կամ վերջավոր տիեզերքների հիպոթետիկ բազմությունը (ներառյալ մեր տիեզերքը), որոնք միասին ներառում են գոյություն ունեցող ամեն ինչ. տարածության, ժամանակի, նյութի և էներգիայի ամբողջականությունը, ինչպես նաև դրանք նկարագրող ֆիզիկական օրենքները և հաստատունները։ Բազմատիեզերքի տարբեր տիեզերքները երբեմն կոչվում են «զուգահեռ տիեզերքներ» կամ «այլընտրանքային տիեզերքներ»։
Բացատրություն
Բազմատիեզերքի կառուցվածքը, յուրաքանչյուր տիեզերքի բնույթը նրանում և առնչությունները տարբեր բաղադրիչ տիեզերքների միջև կախված են տվյալ հիպոթեզով ներկայացվող յուրօրինակ բազմատիեզերքից։ Բազմաթիվ տիեզերքների հիպոթեզներ կան տիեզերագիտության մեջ, ֆիզիկայում, աստղագիտությունում, կրոնում, փիլիսոփայության մեջ, տրանսպերսոնալ հոգեբանության մեջ, գեղարվեստական գրականության մեջ, մասնավորապես՝ գիտական ֆանտաստիկայում և ֆենտեզիում։ Այս կոնտեքստներում զուգահեռ տիեզերքները, ի թիվս այլ անվանումների, հաճախ կոչվում են նաև «այլընտրանքային տիեզերքներ», «քվանտային տիեզերքներ», «փոխթափանցող չափականություններ», «զուգահեռ չափումներ», «զուգահեռ աշխարհներ», «այլընտրանքային իրականություններ», «այլընտրանքային ժամանակներ»։ «Բազմատիեքզերք» բառ 1895 թվականին հնարել է ամերիկացի փիլիսոփա և հոգեբան Ուիլյամ Ջեյմսը, սակայն այլ կոնտեքստում ։ Ֆիզիկոսները շարունակաբար վիճում են բազմատիեզերքի հիպոթեզների շուրջ։ Հայտնի ֆիզիկոսները համաձայնության չեն գալիս բազմատիեզերքի գոյության և նույնիսկ այդ հարցը գիտական ուսումնասիրության առարկա դարձնելու վերաբերյալ ։ Լուրջ անհանգստություն է առաջացնում բազմատիեզերքը փորձարարական ստուգումներից ազատելու ճիգերը, ինչը կարող է աղավաղել գիտության հանդեպ հանրության վստահությունը և վերջնականապես խաթարել հիմնարար ֆիզիկայի բնույթը ։ Ոմանք պնդում են, որ բազմատիեզերքի հարցը ավելի շուտ փիլիսոփայական է, քան՝ գիտական, քանի որ այն հերքելիության կարիք ունի. Տեսությունը գիտափորձերի միջոցով ժխտելու հնարավորությունը միշտ ընդունված գիտական մեթոդի մաս է կազմում ։ Պոլ Շտայնհարդտը պնդում է, որ ոչ մի գիտափորձ չի կարող բացառել տեսությունը, եթե այն տալիս է բոլոր հնարավոր ելքերը ։ Բազմատիեզերքի հիպոթեզի կողմնակիցներ են Սթիվեն Հոքինգը, Բրայան Գրինը Մաքս Տեգմարկը Ալան Գութը ,, Անդրեյ Լինդեն , Միչիո Կակուն , Դեյվիդ Դոյչը Լեոնարդ Սյուզկինդը Ռաջ Պաթրիան , Ալեքսանդր Վիլենկինը , Լաուրա Մերսինի-Հուգթոնը  , Նիլ Դեգրաս Թայսոնը և Շոն Քերոլը ։
Բազմատիեզերքի գաղափարը չօժանդակող գիտնականներից են Նոբելյան մրցանակակիր Սթիվեն Վայնբերգը, Նոբելյան մրցանակակիր Դեյվիդ Գրոսը , Պոլ Շտայնհարդտը , Նիլ Տուրոկը , Վյաչեսլավ Մուխանովը , Մայքլ Թյորները , Ռոջեր Փենրոուզը , Ջորջ Էլլիսը , Ջորջ Սիլկը , Ադամ Ֆրանկը , Մարչելո Գրեյզերը , Ջիմ Բագոտը և Պոլ Դեյվիսը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տիեզերք Կատեգորիա:Տիեզերագիտություն
Սիներգիայի համալսարան
Սիներգիայի համալսարան, ռուսական ոչ պետական (մասնավոր) բարձրագույն ուսումնական հաստատություն, որը հիմնադրվել է 1995 թվականին Մոսկվա քաղաքում։
Օդաջեռուցիչ
Տես նաև
Կատեգորիա:Ջերմակարգավորում
Էրաստ Ղազիև
Էրաստ Գրիգորի Ղազիև (Ղազիյան), հայ հիդրոէներգետիկ-հիդրոտեխնիկ։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1980):
Սիներգիայի համալսարան
Ամբողջական անվանումը - Ոչ պետական ուսումնական մասնավոր բարձրագույն ուսումնական հաստատություն «Մոսկվայի ֆինանսական և արդյունաբերական համալսարան «Սիներգիա» »։
Էրաստ Ղազիև
Նավթարդյունահանման բնագավառի գիտնական Գրիգոր Ղազիևի որդին։
Սիներգիայի համալսարան
Պատմություն
Սիներգիան հիմնադրվել է որպես <<Մոսկվայի ֆինանսական և արդյունաբերական ինստիտուտ (MFPI)>>, 1995 թ. Լիցենզիա է ստացել Ռուսաստանի Դաշնության կրթության նախարարությունից, իսկ 1999 թ. Սկզբին` անցել է պետական հավատարմագրման։
Էրաստ Ղազիև
Կենսագրություն
Էրաստ Ղազիևը ծնվել է 1931 թվականին Բաքվում։ 1953 թվականին ավարտել է Մոսկվայի էներգետիկայի ինստիտուտը։ 1958-1959 թվականներին աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ երկրաբանական գիտությունների ինստիտուտում, 1960-1983 թվականներին՝ Մոսկվայի Ջրնախագիծ ինստիտուտում, 1983-1992 թվականներին՝ Ֆրանսիայում ԽՍՀՄ դեսպանատան խորհրդական։ 1994 թվականից Մեքսիկայի ազգային ինքնավար համալսարան ճարտարագիտական ինստիտուտի պրոֆեսոր, 2002 թվականից՝ Մոսկվայի էներգետիկայի բնագավառում հիդրոդինամիկ դիտարկումների ծառայության կենտրոնի գլխավոր մասնագետ ։
Սիներգիայի համալսարան
Պատմություն
2001 թվականից համալսարանի բիզնես դպրոցի մագիստրոսական ծրագրերը հավատարմագրվել են AMBA- ի կողմից, ընդհանուր առմամբ, հավատարմագրումն անցել է վեց անգամ, իսկ ընթացիկ վկայականը ստացվել է 2016 թվականին։ 2003-ին համալսարանը դարձավ «Զարգացման եվրոպական հիմնադրամի» անդամ `«Սիներգիա» անգլիական անվան տակ, սակայն 2017-ին այն հեռացվեց հիմնադրամից։ 2005-ին MPPI-ն փոխեց իր անվանումը `դառնալով «Մոսկվայի ֆինանսական և արդյունաբերական ակադեմիա »(MFPA), իսկ 2011-ին` «Մոսկվայի ֆինանսական և արդյունաբերական համալսարան» «սիներգիա» »։
Էրաստ Ղազիև
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հիդրոէներգետիկներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ
Սիներգիայի համալսարան
Պատմություն
2015-2017 թվականներին Սիներգիայի համալսարան տեղափոխվեցին պետական հավատարմագրումից զրկված Ժամանակակից հումանիտար ակադեմիայի, Մարդասիրական-տնտեսական և տեղեկատվական-տեխնոլոգիական ինստիտուտի, Վյատկա սոցիալ-տնտեսական ինստիտուտի, Արխանգելսկի կառավարման ինստիտուտ, Մոսկվայի ձեռներեցության ակադեմիայի, Նատալիա Նեստերովայի համալսարանի, Մոսկվայի ձեռներեցության և իրավունքի ինստիտուտի, Մոսկվայի տեխնոլոգիական ինստիտուտի ուսանողների մի զգալի մասը։
2016 թ.-ին Արտոնագրից զրկված Արխանգելսկի կառավարման ինստիտուտի ուսանողները սոցիալական ցանցերի միջոցով ստացան Սիներգիայում ուսումը շարունակելու զանգվածային առաջարկներ։ Խոշոր ԲՈՒՀ-երից մեկի ղեկավարը, Ռոսոբռնաձորը պատմեց Սիներգիայի աշխատակիցների մասին. «Նրանք շրջում էին տարբեր մարզերով, գումար առաջարկում տնօրեններին, որպեսզի նրանք կարողանան համոզել գնալ Սիներգիա այն ուսանողներին, ովքեր կարող էին մնալ փողոցում։
2016-ի հուլիսից 2017 թվականը Ռոսոբռնաձորը մասամբ դադարեցրել է Սիներգիայի հավատարմագրումը կրթության և մանկավարժության ուղղությամբ
2017 թ.-ին, Մոսկվայի Հեռուստատեսության և ռադիոյի հեռարձակման ինստիտուտի կողմից հավատարմագրման կորստից հետո, Սիներգիան անհապաղ ստեղծեց թատրոնի, կինոյի և հեռուստատեսության ֆակուլտետ։
2020-ին հայտնի դարձավ համալսարանի հիմքի վրա անիմացիայի ֆակուլտետի բացման մասին, որտեղ հնարավոր կլինի վերապատրաստում անցնել «Հեղինակ և առևտրային անիմացիա», «Անիմացիա և համակարգչային գրաֆիկայի նկարիչ», «Անիմացիա և գրաֆիկա » բաժիններում։
Կառուցվածք
Լրատվամիջոցների հաղորդմամբ ՝ Սիներգիայի համալսարանը ուսանողների թվաքանակով և եկամուտով Ռուսաստանի ամենամեծ մասնավոր բարձրագույն ուսումնական հաստատությունն է։
Կրթությունն իրականացվում է 17 բաժանմունքներում, իսկ համալսարանն ունի մասնաճյուղեր Ռուսաստանի Դաշնության չորս մարզերում `Նոյաբրսկ, Օմսկ, Չերկեսկ և Էլիստա քաղաքներում, և Դուբայի (ԱՄԷ) էմիրությունում՝ միակ ռուսական կրթական կազմակերպությունում, որն ապահովում է բակալավրիատների և մագիստրոսների վերապատրաստում «Տնտեսագիտություն», «կառավարում», «իրավագիտություն» և «տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ» մասնագիտությունների գծով:Համալսարանը զարգացնում է ուսման տեխնոլոգիաները ինտերնետի միջոցով և ակտիվորեն նպաստում է այլ բուհերից ուսանողների տեղափոխմանը, ներառյալ նրանց, ովքեր կորցրել են իրենց հավատարմագրումը, հաճախ վերապատրաստման գնի բարձրացման հետ
Համալսարանն ունի մարզական մրցումների կամավորների պատրաստման կենտրոն, որոնց շնորհվ կայացել են խաղեր, ինչպիսիք են 2014-ի Սոչիի Օլիմպիական խաղերը և ՖԻՖԱ-ի 2018 թվականի աշխարհի գավաթի խաղերը։
Հանրային նախագծեր
2015 թվականից համալսարանը հանդիսանում է Միացյալ Թագավորությունում Ռուսաստանի կինոյի շաբաթվա համապրոդյուսեր և գլխավոր գործընկեր։
2016-ին, «Ռոսսոտրուդնիչեստվոյի» հովանու ներքո, ռուսաց լեզուն և մշակույթը խթանելու համար, համալսարանն իրականացրեց «Ռուսաստանի մարդասիրական արշավներ» մշակութային և հումանիտար նախագիծը։ Ծրագիրը կայացավ Հունաստանում, Սերբիայում, Չեխիայում, Պորտուգալիայում և այլ երկրներում (ընդհանուր առմամբ 9 երկիր)