cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իլյա Վառլամով
Կենսագրություն
2012 թվականի ապրիլին հաղթելով «Օմսկ՝ քաղաքական» հրատարակչության «Քաղաքացի քաղաքապետ» փրայմերիզը՝ որոշեց մասնակցել Օմսկի քաղաքապետի ընտրություններին, որոնք պետք է անցկացվեին հունիսի 17-ին, սակայն չկարողացավ հավաքել ընտրողների՝ առաջադրման համար անհրաժեշտ ստրոագրությունների քանակը :
2012 թվականի հունիսի 4-ին Մաքսիմ Կացի հետ միասին հայտարարել է «Քաղաքային նախագծեր» հիմնադրամի ստեղծման մասին ։
Հեծանվային շարժման ակտիվիստ է, 2013 թվականից սկսած՝ եղել է «Колесо-Колёсико»՝ ՌԴ-ում Peugeot,Gitane, Definitive և Puch հեծանիվներ ներկրող ընկերության համահիմնադիր ։ Դուրս է եկել նախագծից 2015 թվականին։
Ընտանիք
Ամուսնացած է Լյուբով Վառլամովայի հետ, ունի մեկ դուստր՝ Ելենան (ծնվ. 2009 թվ. նոյեմբերի 3-ին)։ 2017 թվականի սեպտեմբերի 8-ին ծնվել է նրանց որդին՝ Լևը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Մոսկվայի ճարտարապետության ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանում «օտարերկրյա գործակալներ» ճանաչված անձինք
Սանտա Սեսիլիա դե Վոլտրեգա
Սանտա Սեսիլիա դե Վոլտրեգա (կատ.՝ Santa Cecília de Voltregà) մունիցիպալիտետ Իսպանիայի Կատալոնիա ինքնավար համայնքի Բարսելոնա պրովինցիայի Օսոնա շրջանի կազմում։ Զբաղեցնում է 8.6 կմ² տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2007 թվականի տվյալներով եղել է 189, խտությունը՝ 23,41 մարդ/կմ² ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Զինվորական գերեզմանատուն № 81 (Մենցինա Վելկա)
Փոքրլեհական վոևոդության մշակութային հուշարձան ։ գրանցման համար՝ А-577 Զինվորական գերեզմանատուն № 81 (Մենցինա Վելկա) (Cmentarz wojenny nr 95 - Stróżówka), զինվորական գերեզմանատուն, գտնվում է Լեհաստանի Փոքրլեհական վոևոդության Մենցինա Վելկա գյուղի շրջակայքում։ Գերեզմանատունը մտնում է Առաջին աշխարհամարտի տարիների Արևմտագալիցյան զինվորական դամբարանների խմբի մեջ։ Գերեզմանատանը թաղված են Ավստրիական և Ռուսական բանակների զինծառայողներ, ովքեր զոհվել են Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ 1915 թվականի մայիսին։ Փոքրլեհական վոևոդության հուշարձան։
Պատմություն
Գերեզմանատունը կառուցվել է 1915 թվականին Կրակովի զինվորական դամբարանների և ռազմական պարետատան դեպարտամենտի կողմից, ավստրիացի ճարտարապետ Հանս Մայրի նախագծով։ 163 քմ մակերեսով գերեզմանատանը գտնվում են 8 եղբայրական և 9 անհատական գերեզմաններ, որոնցում թաղված են 17 ավստրիացի և 28 ռուս զինվորներ։
1988 թվականի հունիսի 30-ին գերեզմանատունը ներառվել է Փոքրլեհական վոևոդության հուշարձանների ռեեստրի մեջ (№ А-570):
Նկարագրություն
Գերեզմանատունը գտնվում է Մենցինա Վելկա և Մենցինա Մալա գյուղերի միջև գտնվող ճանապարհի կողքին։ Գերեզմանատան վիճակը լավ է, այն շրջափակված է քարե պատերով։ Գերեզմանատան տարածքում գտնվում է խաչի տեսքով հուշարձան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի հուշարձաններ
Զինվորական գերեզմանատուն № 79 (Սենկովա)
Պատմություն
Գերեզմանատունը կառուցվել է 1915 թվականին Կրակովի զինվորական դամբարանների և ռազմական պարետատան դեպարտամենտի կողմից, ավստրիացի ճարտարապետ Հանս Մայրի նախագծով։ 1893 քմ մակերեսով գերեզմանատանը գտնվում են 52 եղբայրական և 53 անհատական գերեզմաններ, որոնցում թաղված են 1206 զինվորներ՝ 468 ավստրիացի, 372 գերմանացի և 366 ռուս զինվորներ։
Գերեզմանատան ճարտարապետական գլխավոր օբյեկտը համարվում է բարձունքի վրա տեղակայված եռանկյունաձև քարե խաչը։ Գերեզմանատունը շրջափակված է քարակտոր ցանկապատով։
Հուշարձանի վրա լեհերեն և գերմաներեն լեզուներով գրված է՝
Գերեզմանատունը վերականգնվել է 1999 թվականին։
Ալզերգրունդ
Ալզերգրունդ (Alsergrund), Վիեննայի իններորդ շրջանը։ Քաղաքին է միացել 1862 թվականին։ Հարավ-արևելքում սահմանակցում է Ներքին քաղաքի, հարավ-արևմուտքում` Յոզեֆշտադտի, արևմուտքում` Հենալսի և Վերինգի, հյուսիսում` Դյոբլինի, արևելքում, որտեղ սահմանն անցնում է Դանուբի ջրանցքով` Բրիգիտենաուի և Լեոպոլդշտադտի հետ։
Ալզերգրունդը խիտ բնակեցված թաղամաս է` մունիցիպալ բնակարանների բազմությամբ։ Շրջանի տարածքում են գտնվում Վոթիվկիրխե եկեղեցին, աղբի այրման գործարանը Շպիտելաու ջերմակայանով (ճարտարապետ` Ֆրիդենսրայխ Հունդերտվասեր), Ռոսաուեր զորանոցները, որոնցում տեղակայված է Ավստրիայի պաշտպանության ու սպորտի նախարարությունը։
Հասարակական տրանսպորտ
Ալզերգրունդ շրջանով անցնում են մետրոյի երեք գծերը, կա 9 կայարան։ U6 գիծն անցնում է շրջանի արևմտյան սահմանով` Գյուրտել փողոցով, U4 գիծը` Ալզերգրունդի արևելյան սահմանով` Դանուբի ջրանցքով, U2 գիծը` շրջանի հարավային հատվածով։
Տրամվայի մի քանի գծեր ուղևորվում են Շոտենտոր կայարանից, որը գտնվում է Վիեննայի ծայրամասում` Ռինգշտրասեում` հատվելով Ալզերգրունդի հետ։ Ավելի կարևոր են համարվում 37, 38, 40, 41, 42, 43, 44 գծերը։ Տրամվայի 5-րդ (Praterstern/Westbahnhof) և 33-րդ (Josefstädter Straße/Floridsdorfer Brücke) գծերն ուղղահայաց հետևում են տրամվայի վերոնշյալ գծերին` ամբողջ շրջանն ծայրեիծայր անցնելով շառավղով։
Կրթություն
Ալզերգրունդ շրջանը Վիեննայի ուսանողական թաղամասերից է համարվում, քանի որ այստեղ տեղակայված են մեծ թվով ուսումնական մասնաշենքեր և Վիեննայի ուսանողական հանրակացարանները ։ Ալզերգրունդի տարածքում է գտնվում Վիեննայի համալսարանը` իր բազմաթիվ մասնաշենքերով։ Գլխավոր մասնաշենքից ոչ հեռու` կենտրոնական հին հոսպիտալի տեղում է գտնվում մասնաշենքը` բազմաթիվ մասնաճյուղերով։
Շրջանի հյուսիսում գտնվում է Վիեննայի պետական տնտեսագիտական համալսարանը, որը ներկայումս զբաղցնում է Վիեննայի ագրարային համալսարանը ։ Ազերգրունդի հյուսիսային մասում են գտնվում Վիեննայի հմալսարանի աշխարհագրական, մաթեմատիկայի, դեղագործության ու կենսաբանության ֆակուլտետները։ Վերինգերշտրասե (Währingerstraße) փողոցում են տեղակայված քիմիայի, ֆիզիկայի, ինչպես նաև ինֆորմատիկայի ֆակուլտետները։
Վիեննայի պետական բժշկական համալսարանը գերմանախոս երկրների խոշորագույն բժշկական համալսարաննն է։ Այն գտնվում է Շպիտալգասե (Spitalgasse) փողոցում` ընդհանուր հոսպիտալի (Allgemeines Krankenhaus) շենքում։
Ալզերգրունդում են գտնվում Վիեննայի հայտնի ֆրանսիական լիցեյը (Lycée Français de Vienne), որ տրամադրում է նախադպրոցական, տարրական, միջին ու ամբողջական կրթություն ֆրանսերենով, Նորաձևության ու տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցը, որտեղ ներկայացված են նորաձևության ոլորտի մասնագիտացումները և մշակութային զբոսաշրջությունը ։ Բացի դրանից` շրջանն առանձնանում է միջին ու հատուկ կրթական հաստատությունների մեծ ընտրությամբ։
Առողջապահություն
Ալզերգրունդի հյուսիսում` բժիշկների թաղամասից հեռու, գործում են Հերա առողջարանը, Ավետարանական հիվանդանոցն ու ծերերի համար նախատեսված տունը ։
Թատրոններ և օպերա
Ալզերգրունդի տարածքում գտնվում են մի շարք թատրոններ և օպերա.
Թանգարաններ
Շրջանում են գտնվում Վիեննայի բազմաթիվ թանգարաններ։ Բերգասե 19 (Berggasse 19) հասցեում են գտնվում Զիգմունդ Ֆրոյդի բնակարանն ու աշխատանքային կաբինետը։ Ֆրոյդն այստեղ ապրել է 1891 թվականից մինչ Անգլիա տարագրվելը 1938 թվականին։ Ներկայումս այդ հասցեում գործում է Զիգմունդ Ֆրոյդի թանգարանը։
Քանի որ Ալզերգրունդը Վիեննայի առողջապահական կենտրոնն է, այնտեղ այժմ գործում են բժշկական բազմաթիվ թանգարաններ` Հիմարների աշտարակ պաթոլոգիա-անատոմիական թանգարանը, Ատամնաբուժական թանգարանը Համալսարանական ատամնաբուժական կլինիկայում, Դեղագործական ու դեղագիտական, Բժշկության պատմության և Դատաբժշկության ինստիտուտի թանգարանները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիեննայի շրջաններ
Ավետիք Էլոյան
Ավետիք Էլոյան, հայ ճարտարապետ։ Ամերիկյան ճարտարապետների ինստիտուտի անդամ (2017)։
Կենսագրություն
Ավետիք Էլոյանը ծնվել է 1975 թվականին Երևանում։ 1992-1998 թվականներին սովորել է Երևանի ճարտարապետաշինարարական ինստիտուտի Ճարտարապետության և քաղաքաշինության ֆակուլտետում։ «Մարսելի պատմական կենտրոնի վերակառուցման նախագիծ» ծրագրի շրջանակում 1997 թվականին ստաժավորում է անցել Ֆրանսիայում։ 1998 թվականին վերապատրաստվել է Հնդկաստանում Նյու Դելի մարդկային տարաբնակեցման ղեկավարման ինստիտուտում, որտեղ ուսումնասիրել է քաղաքաշինության ղեկավարման հիմնախնդիրները։ 1998-2000 թվականներին սովորել է Մոսկվայի քաղաքաշինության գիտահետազոտական ինստիտուտում։ 2001 թվականին Երևանի պետական Ճարտարապետաշինարարական համալսարանում պաշտպանել է թեկնածուական թեզ` ստանալով ճարտարապետական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան։ 2016 թվականին Կալիֆորնիայի ճարտարապետների պալատի կողմից ստացել է ճարտարապետական և քաղաքաշինական նախագծման արտոնագիր։ 2001-2002 թվականներին եղել է «Պողոսյան Հրաչ ճարտարապետական արվեստանոցի» ճարտարապետ, 2002-2006 թվականներին՝ Բար Հարբոր քաղաքի «Ռոք Քայվանո արքիթեքթս» արվեստանոցի ճարտարապետ, 2006-2008 թվականներին՝ Չիկագոյի «Պապաջորջ-Հայմս փարթներս» նախագծային արվեստանոցի ճարտարապետ, 2008- 2012 թվականներին՝ Սան Ֆրանցիսկոյի «Մաքդոնալդ արքիթեքթս» ճարտարապետական արվեստանոցի նախագծերի ղեկավար ։
2012-2018 թվականներին ԱՄՆ-ում հիմնադրել և ղեկավարել է «Էլոյան արքիթեքթս» ճարտարապետական արվեստանոցը։ Նախագծել է մի շարք կառույցներ Լոս Անջելեսում, Չիկագոյում, Սան Ֆրանցիսկոյում, Մոսկվայում և այլն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ
Զինվորական գերեզմանատուն № 78 (Ռոպիցա Ռուսկա)
Զինվորական գերեզմանատուն № 78 (Ռոպիցա Ռուսկա) (Cmentarz wojenny nr 95 - Stróżówka), զինվորական գերեզմանատուն, գտնվում է Լեհաստանի Փոքրլեհական վոևոդության Ռոպիցա Ռուսկա գյուղի շրջակայքում։ Գերեզմանատունը մտնում է Առաջին աշխարհամարտի տարիների Արևմտագալիցյան զինվորական դամբարանների խմբի մեջ։ Գերեզմանատանը թաղված են Ավստրո-Հունգարական և Ռուսական բանակների զինծառայողներ, ովքեր զոհվել են Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ 1915 թվականի առաջին կեսին։
Պատմություն
Գերեզմանատունը կառուցվել է 1915 թվականին Կրակովի զինվորական դամբարանների և ռազմական պարետատան դեպարտամենտի կողմից, ավստրիացի ճարտարապետ Հանս Մայրի նախագծով։ 1158 քմ մակերեսով գերեզմանատանը գտնվում են 38 եղբայրական և 42 անհատական գերեզմաններ, որոնցում թաղված են 287 ավստրիացի և ռուս զինվորներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի հուշարձաններ
Բեսուդե
Բեսուդե (Bessude), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիայի մարզում՝ Սասսարի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 501 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 19 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 501 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 7040։ Հեռախոսային կոդը՝ 079։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Սարդինիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վլադո Բուչկովսկի
Վլադո Բուչկովսկի (Владо Бучковски, դեկտեմբերի 2, 1962, Սկոպյե, Հարավսլավիայի Սոցիալիստական Ֆեդերատիվ Հանրապետություն (ներկայում՝ Մակեդոնիա)), մակեդոնացի պետական գործիչ, Մակեդոնիայի վարչապետ 2004-2006 թվականներին։
Կենսագրություն
Վլադո Բուչկովսկին ծնվել է 1962 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Սկոպյեում։ 1986 թվականին ավարտել է Սկոպյեի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, 1992 թվականին՝ մագիստրատուրան։ 1998 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Հռոմեական ու ժամանակակից գրավադրման իրավունք» թեմայով։
1987 թվականից մինչ 1988 թվականը Վլադո Բուչկովսին աշխատել է Մակեդոնիայի Սոցիալիստական Հանրապետության կառավարությունում։ 1988 թվականից մինչ 2002 թվականը Սկոպյեի իրավաբանական ֆակուլտետում եղել է դասախոս ու ասիստենտ։ 1998 թվականին դարձել է հռոմեական իրավունքի դոցենտ, իսկ 2003 թվականին՝ հռոմեական իրավունքի ամբիոնի պրոֆեսոր։
Քաղաքական կարիերա
1998 թվականից մինչ 2000 թվականը Վլադո Բուչկովսկին եղել է Ընտրական պետական հանձնաժողովի անդամ, իսկ 2000-2001 թվականներին գլխավորել է Սկոպյեի քաղաքային խորհուրդը։ 2001 թվականին կարճ ժամանակով եղել է պաշտպանության նախարար։ 2002 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում Մակեդոնիայի սոցիալ-դեմոկրատական միության ու նրա կողմնակիցների տարած հաղթանակից հետո Վլադո Բուչկովսկին նորից դառնում է պաշտպանության նախարար։ Այդ պաշտոնը նա զբաղեցնում է մինչև 2004 թվականի դեկտեմբեր։
2003 թվականի սեպտեմբերի 15-ին դառնում է կառավարության Իրավաբանական խորհրդի նախագահ։ 2004 թվականի նոյեմբերի 26-ին ընտրվում է Մակեդոնիայի սոցիալ-դեմոկրատական միության առաջնորդ և ստանում նոր կառավարության ձևավորման մանդատ։ 2006 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ նրա կուսակցությունը պարտություն կրեց, և կառավարությունը հրաժարական տվեց։
Դատավարություն
2008 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Վլադո Բուչկովսկին մեղավոր ճանաչվեց 2001 թվականի զինված հակամարտության ժամանակ Т-55 տանկերի համար անօրինական ճանապարհով պահեստամասեր ձեռք բերելու համար։ Դատարանը նրան դատապարտեց երեքուկես տարվա ազատազրկման ։
Դատավճռում ասվում է. «2001 թվականին զբաղեցնելով Մակեդոնիայի պաշտպանության նախարարի պաշտոնը՝ որոշում է ընդունում առանց անհրաժեշտության ձեռք բերել պահեստամասեր Т-55 տանկերի համար, ինչի արդյունքում Մակեդոնիայի պետական բյուջեն կրել է $2,5 միլիոն ընդհանուր վնաս» ։ Միաժամանակ ազատազրկման են դատապարտվել նաև մի շարք նախկին բարձրաստիճան պաշտոնյաներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի վարչապետներ Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի նախարարներ
Կուրություն (վեպ)
Համառոտ սյուժե
«Կուրություն»-ը կուրության անբացատրելի մասսայական համաճարակի պատմությունն է, որով տառապում են անանուն քաղաքի գրեթե բոլոր քաղաքացիները, և որն արագ հետամուտ է լինում սոցիալական անկմանը։ Վեպը նկարագրում է մի բուռ կերպարների դժբախտությունները, որոնք առաջիններից են, որոնք վարակվեցին, իսկ կենտրոնում «բժշկի կինն» էր, նրա ամուսինը, նրա մի քանի հիվանդները որոնք պատահաբար հավաքվում են միասին։ Ապաստանում երկարատև և տրավմատիկ կարանտինից հետո խումբը հավաքվում է ընտանիքի նման բաժանմունքում` ապրելու իրենց ողջամտությամբ և անբացատրելի բախտի շնորհիվ, որ բժշկի կինը փրկվել է կուրությունից։ Կուրության հանկարծակի սկիզբը և անբացատրելի ծագումն ու բնույթը տարածում են համատարած խուճապը, և հասարակական կարգը արագորեն բացահայտվում է, քանի որ կառավարությունը փորձում է զսպել ակնհայտ վարակը և կարգուկանոն պահել ավելի ու ավելի ճնշող և աննպաստ միջոցառումներով։
Վեպի առաջին մասում նկարագրվում է կենտրոնական կերպարների կենսափորձերը կեղտոտ, գերբնակեցված ապաստաններում, որտեղ նրանք և մյուս կույր մարդիկ արդեն կարանտինացվել են։ Հիգիենան, կենսապայմանները և բարոյական մակարդակը շատ կարճ ժամանակահատվածում սարսափելիորեն քայքայվում է՝ ի ցույց դնելով հասարակության արտաքին հայելային կողմը։
Սննդի հասանելիության անհանգստությունը, որը պայմանավորված է առաքման անկանոնություններով, նպաստում է համերաշխությունը խաթարելուն իսկ կազմակերպման բացակայությունը խանգարում է ներկաներին արդարորեն բաշխել սնունդը կամ առօրյա գործերը։ Զինվորները, որոնց հանձնարարված է պաշտպանել ապաստանն ու հետևել կալանավորների բարօրությանը, գնալով ավելի ու ավելի են ատելի դառնում, քանի որ մեկը մյուսի հետևից վարակվում է։ Զինվորականները հրաժարվում են թույլ տալ ընդունել հիմնական դեղամիջոցները, որպեսզի հասարակ վարակը դառնա մահացու։ Վախը բռնկվելուց հետո զինվորները գնդակոծում են կալանավորների մի բազմություն, որը սպասում է սննդի առաքմանը։
Պայմանները էլ ավելի են վատթարանում, քանի որ զինված հանցախումբը վերահսկում է սննդի մատակարարումը՝ հպատակեցնելով իրենց զինակիցներին և ենթարկելով բռնաբարության և զրկանքների։ Սովի հետ առերեսվելով՝ կալանավորները կռվում են միմյանց դեմ և այրում ապաստանը, միայն թե պարզեն, որ բանակը լքել է ապաստանը, որից հետո գլխավոր հերոսները միանում են դրսում գրեթե անօգնական կույրերին, որոնք թափառում են ավերված քաղաքում և միմյանց դեմ պայքարում գոյատևելու համար։
Պատմությունն այնուհետև նկարագրում է բժշկի կնոջը, նրա ամուսնուն և նրանց հանպատրաստից «ընտանիքին», երբ նրանք փորձում են գոյատևել դրսում, հիմնականում հոգում են բժշկի կնոջ համար, որը դեռևս կարող է տեսնել (չնայած նա պետք է թաքցնի այս փաստը սկզբում)։ Հասարակության անկումը գրեթե ընդհանուր է։ Օրենքը և կարգը, սոցիալական ծառայությունները, կառավարությունը, դպրոցները և այլն, այլևս չեն գործում։ Ընտանիքները բաժանվել են և չեն կարողանում գտնել միմյանց։ Մարդիկ հավաքվում են լքված շենքերում և մուրում սննդի համար։ Բռնությունը, հիվանդությունը և հուսահատությունը սպառնում են հաղթահարել մարդու քիվը։ Բժիշկը և նրա կինը ու նրանց նոր «ընտանիքը», ի վերջո, մշտական բնակություն են հաստատում բժշկի տանը և իրենց կյանքի համար նոր կարգ են հաստատում, երբ կուրությունը քաղաքից վեր է բարձրանում այնքան հանկարծակի և անբացատրելիորեն, որքանով որ պաշարել է այն։
Բժշկի կինը
Բժշկի կինը ողջ վեպի միակ հերոսն է, որը չի կորցնում տեսողությունը։ Վեպում այս երևույթը մնում է անբացատրելի։ Ամուսնուն չցանկանալով թողնել բանտարկության մեջ, նա ստում է բժիշկներին և պնդում, որ կույր է։ Այս պահին նա բուժվում է մնացած տուժած անդամների հետ։ Ներսում գտնվելով՝ նա փորձում է օգնել բարդ կազմակերպությանը, բայց նա այլևս ի վիճակի չէ զսպել կազմակերպության կենդանական կերպարը։ Երբ պալատից մեկը սկսում է զերծ մնալ սնունդից և պահանջել, որ մյուս պալատների կանայք իրենց սննդի փոխանակման համար բռնաբարության ենթարկվեն, նա սպանում է իրենց պալատի ղեկավարին։ Փախչելուց հետո նա օգնում է իր խմբին քաղաքում գոյատևել։ Բժշկի կինը նրանց փոքր խմբի դե ֆակտո առաջնորդն է, չնայած որ վերջին հաշվով նա հաճախ սպասարկում է իրենց խեղված կարիքները ։
Բժիշկը
Բժիշկն ակնաբույժ է, որը կուրանում է կույր հիվանդի այսպես կոչված «սպիտակ հիվանդություն»-ը բուժելուց հետո։ Նա առաջիններից է, որն իր կնոջ հետ միասին կարանտինացվում է։ Բժշկական փորձաքննության շնորհիվ նա որոշակի հեղինակություն է վայելում կարանտինացվածների մեջ։ Այս ամենի մեծ մասն իրոք գալիս է այն բանից, որ կինը չի կուրացել, նա կարողանում է տեսնել թե ինչ է կատարվում հիվանդասենյակում և փոխանցում է դա իր ամուսնուն։ Երբ նրա հիվանդասենյակից խումբը վերջապես փախուստի է դիմում, այդ ավարտվում է նրանով, որ նրանք ճանապարհորդում և մնում են բժշկի և նրա կնոջ բնակարանում։ Մյուս հիմնական կերպարներից մի քանիսը այցելել էին բժշկի գրասենյակ, երբ համաճարակը սկսեց տարածվել ։
Մուգ ակնոցով աղջիկը
Մուգ ակնոցով աղջիկը նախկին մարմնավաճառ է, որն աշխատում է կես դրույք և վարակվել է իր հաճախորդից։ Ըստ երևույթին, նա «սպիտակ կուրությամբ» վարակվել է այն ժամանակ, երբ կոնյուկտիվիտի պատճառով այցելել էր ակնաբույժին (այստեղից էլ մուգ ակնոցը)։ Առանց որևէ ձևականության նրան հեռացնում են հյուրանոցից և կարանտին տեղափոխում։ Ներսում գտնվելիս նա միանում է այն մարդկանց փոքր խմբին, որոնք վարակված էին բժշկի գրասենյակում։ Երբ զուգարան գնալիս ավտոմեքենայի գողը շոյում է նրան, մուգ ակնոցով աղջիկը հարվածում է նրան՝ այնպիսի վերք հասցնելով գողին, որի արդյունքում նա ի վերջո կմահանա։ Ներսում գտնվելով նա նաև խնամում է շիլություն ունեցող տղային, որի մորը ոչ մի տեղ չեն գտնում։ Պատմության վերջում, նա և սև վիրակապով ծերուկը սիրեկաններ են դառնում ։
Սև վիրակապով ծերուկը
Սև վիրակապով ծերուկը առաջին մարդն է, որը միացել է առաջին հիվանդասենյակին։ Նա իր հետ բերում է շարժական տրանզիստորային ռադիո, որի միջոցով կալանավորները լսում են նորությունները։ Նա նաև խուլիգանական ջոկատի հիվանդասենյակի վրա հարձակված գլխավոր նախագծողն է՝ որոնք մթերում են օրապահուստը։ Երբ խումբը դուրս է գալիս կարանտինից, ծերուկը դառնում է մուգ ակնոցով աղջկա սիրեկանը ։
Արցունքներով շունը
Արցունքներով շունը միանում է կույրերի փոքր խմբին, երբ նրանք լքում են կարանտինը։ Չնայած նա հիմնականում հավատարիմ է բժշկի կնոջը, բայց և այնպես օգնում է ամբողջ խմբին՝ պաշտպանելով բոլորին շների ոհմակներից, որոնք օր օրի դառնում են ավելի սանձարձակ։ Նրան անվանում են արցունքներով շուն, որովհետև նա միացավ խմբին, երբ լիզեց բժշկի կնոջ աչքերից հոսող արցունքները ։
Շիլ աչքերով տղան
Շիլ աչքերով տղան բժշկի հիվանդն էր, որը, ամենայն հավանականությամբ, վարակված է։ Նրան բերում են կարանտին առանց մոր և շուտով միանում է առաջին հիվանդասենյակի խմբին։ Մուգ ակնոցով աղջիկը կերակրում է նրան և մոր պես խնամում ։
Մեքենայի գողը
Այն բանից հետո, երբ առաջին կույր տղամարդը կուրացավ ճանապարհի երթևեկելի հատվածում, մեքենայի գողը նրան բերեց տուն և, այնուհետև, գողացավ իր մեքենան։ Կուրանալուց անմիջապես հետո մեքենայի գողն ու առաջին կույրը կրկին հանդիպում են միմյանց կարանտինում, որտեղ նրանք շուտով կռվի են բռնկվում։ Նրանք ժամանակ չեն ունենում լուծելու իրենց կոնֆլիկտը, քանի որ մեքենայի գողը պահակախմբի կողմից սպանված առաջին կալանավորն է դառնում։ Նրան գնդակահարել են, երբ վերջինս փորձել է պահակներից դեղեր խնդրել իր վարակված ոտքի համար ։
Առաջին կույր տղամարդը
Առաջին տղամարդը, կուրանում է երթևկելի հատվածի կեսին, երբ կանգած էր կարմիր լույսի տակ։ Նրան անմիջապես տեղափոխում են տուն, այնուհետև` բժշկի աշխատասենյակ, որտեղ վարակում է մնացած բոլոր հիվանդներին։ Նա առաջին հիվանդասենյակի առաջին հիվանդներից է։ Նա նաև առաջինն է, որը վերականգնել է իր տեսողությունը, երբ վերջապես ավարտվել է համաճարակը ։
Առաջին կույր տղամարդու կինը
Առաջին կույր տղամարդու կինը շուտով կուրանում է՝ կարանտի մեջ գտնվող ամուսնուն օգնելու ժամանակ։ Կարանտինում նրանք վերամիավորվում են մաքուր պատահականությամբ։ Ներսում հայտնվելուն պես նա միանում է առաջին հիվանդասենյակին, բժշկի և բժշկի կնոջ հետ միասին։ Երբ խուլիգանների պալատը սկսում է պահանջել, որ կանայք քնեն իրենց հետ, որպեսզի կերակրեն նրանց, առաջին կույր տղամարդու կինը կամավոր գնում է, ի համերաշխություն մյուսների ։
Հրացանով տղամարդը
Հրացանով տղամարդը խուլիգանների պալատի առաջատարն է, որն արգելափակում է սննդի մատակարարումը կարանտինում։ Նա և իր պալատը ուժով վերցնում են օրապարենը և սպառնում են գնդակահարել բոլոր նրանց, ովքեր չեն ենթարկվի։ Այս պալատի հիվանդները շորթում են այլ կալանավորներից իրենց արժեքավոր իրերը և փոխանակում են սննդի հետ և երբ ապարանջաններն ու ժամացույցները սպառվում են, նրանք սկսում են բռնաբարել կանանց։ Նա ավելի ուշ դանակահարվում է բժշկի կնոջ կողմից ։
Կույր հաշվապահը
Այս մարդը այն մարդկանցից չէ, որը տառապում է «սպիտակ հիվանդությամբ», քանի որ ծնվելուց ի վեր նա կույր է եղել։ Նա հիվանդասենյակում միակն է, որը կարողանում է բրայլ կարդալ և գրել, և գիտի ինչպես օգտագործել ձեռնափայտը։ Բացի այդ նա խուլիգանների պալատի հրանցանով տղամարդու խմբի երկրորդ մարդն է։ Երբ բժշկի կինը սպանում է հրացանով տղամարդուն, կույր հաշվապահը վերցնում է ատրճանակը և փորձում է նշան բռնել, բայց նա իսկապես աջակցության կարիք ունի։ Նա մահանում է, երբ բռնաբարության զոհերից մեկը վառում է պալատը ։
Ոճ
Ինչպես Սարամագոյի շատ գործեր, այս վեպը նույնպես պարունակում է բազմաթիվ երկար, շնչասպառ նախադասություններ, որոնցում ստորակետները փոխարինում են վերջակետներին, չակերտներին, կետ-ստորակետներին և կրկնակետերին։ Երկխոսության շուրջ չակերտների բացակայությունը նշանակում է, որ բանախոսի ինքնությունը (կամ փաստը, որ երկխոսություն է տեղի ունենում) ընթերցողի համար անհասկանալի կարող է լինել։ «Կուրություն» վեպում համապատասխան կերպարների անվանումների բացակայությունը բնորոշ է Սարամագոյի վեպերից շատերին (օրինակ՝ «Բոլոր անունները»)։ Հերոսները փոխարենը նկարագրվում են նկարագրական անվանումներով, ինչպիսիք են՝ «բժշկի կինը», «մեքենայի գողը» կամ «առաջին կույր տղամարդը»։ Հաշվի առնելով կերպարների կուրությունը՝ այս անուններից ոմանք հեգնական են թվում («շիլ տղան» կամ «մուգ ակնոցով աղջիկը»)։
Կուրության պատճառով տուժած քաղաքը երբեք չի անվանվում, ոչ էլ նշվում է երկիրը։ Տրվում են մշակույթի մի քանի հստակ նույնականացումներ, որոնք նպաստում են վեպի ժամանակին և համընդհանուրությանը։ Որոշ նշաններ ակնարկում են, որ երկիրը Սարամագոյի Պորտուգալիայի հայրենիքն է, գլխավոր հերոսը նկարագրվում է չորիսո ուտելիս,  որը կծու երշիկ է, և որոշակի երկխոսությունը բնօրինակ պորտուգալերենով  կիրառվում է ծանոթ դիմելու ձևերի «տու» երկրորդ անձի եզակի բայաձևը (տարբերություն, որը բացակայում է Բրազիլիայի մեծ մասում)։ Եկեղեցին, իր բոլոր սուրբ պատկերներով, հավանաբար կաթոլիկ բազմազանությունն է խորհրդանշում։
Շարունակություն և վերամշակում
2004 թվականին Սարամագոն գրեց «Կուրություն» վեպի շարունակությունը, որը հայտնի «Լուսավորում» (Ensaio sobre a lucidez,բառացի անգլերեն թարգմանությունը՝ ակնարկ պարզության մասին), անվանմամբ, և որը նույնպես թարգմանվել է անգլերեն։ Նոր վեպի իրադարձությունները ծավալվում են նույն երկրում, որտեղ որ ծավալվել էին «Կուրություն» վեպի իրադարձությունները և դրանում գործում են միևնույն հերոսներից մի քանիսը։
«Կուրության» անգլալեզու ֆիլմը էկրանավորվել է Ֆերնանդո Մեյրելիշի կողմից։ Նկարահանումները սկսվել են 2007 թվականի հուլիսին, իսկ գործող աստղերը՝ բժշկի դերում Մարկ Ռուֆալոն է, իսկ բժշկի կնոջ դերում՝ Ջուլիան Մուրը։ Ֆիլմը ցուցադրեց Կաննի 2008 թվականի կինոփառատոնը ։
2007 թվականին 59E59 թատրոններում Դրամա Դեսկ մրցանակ հաղթող Գոդլայթ թատրոնային ընկերությունը բեմադրեց «Կուրություն»-ը Նյու Յորքի թատրոնի թատերական պրեմիերայում։ Այս բեմական տարբերակը ադապտացվել և ղեկավարվել է Ջո Տնետալոյի կողմից։ Առաջին կույր տղամարդու դերում էր Մայք Ռոշը ։
Բեմադրման բացօթյա ադապտացիան առաջին անգամ բեմադրվել է 2010 թվականի հունիսին լեհական Teatr KTO-խմբի կողմից։ Այն ժամանակվանից ի վեր այն ներկայացվել է մի շարք վայրերում, ներառյալ Էդինբուրգի համալսարանի Հին Քվադ քոլեջում՝ Էդինբուրգի 2012 թվականի փառատոնի ընթացքում։
Մահվանից քիչ առաջ Սարամագոն գերմանացի կոմպոզիտոր Աննո Շրեյերին իրավունք տվեց վեպի հիման վրա նկարահանել օպերա։ Լիբրետոն գրված է գերմաներենով՝ Կերսթին Մարիա Փոհլերի կողմից։ Վեպի գերմաներեն թարգմանության պես, օպերայի վերնագիրն է՝ «Die Stadt der Blinden»: Դրա առաջին ներկայացումը տեղի ունեցավ 2011 թվականի նոյեմբերի 12-ին Ցյուրիխի օպերայի տանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1995 վեպեր Կատեգորիա:Հետապոկալիպտիկ վեպեր Կատեգորիա:Ֆանտաստիկ վեպեր Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն Կատեգորիա:Հակաուտոպիական վեպեր
Վիկտոր Չեբոտնիկով
Վիկտոր Իվանովիչ Չեբոտնիկով (Виктор Иванович Чеботников, ), ռուս բանաստեղծ, արձակագիր, լրագրող, շինարար։ Ռուսաստանի գրողների միության անդամ (1996), Ռուսաստանի ժուռնալիստների միության անդամ (1985) ։
Կենսագրություն
Վիկտոր Իվանովիչը ծնվել է 1935 թվականին Մարիուպոլում` զինծառայողի ընտանիքում։ 1942 թվականից ապրել է Նովոչերկասկում, սովորել տեղի դպրոցներից մեկում։ 1946 թվականից 11 տարեկանում սկսել է աշխատել Նովոչերկասկի ինժեներո-մելիորատիվ ինստիտուտի շինարարների բրիգադում։ 1951-1953 թվականներին Վոլգա-Դոնյան նավատորմում եղել է նավաստի։ 1963-1967 թվականներին բնակվել է Մոսկվայում, աշխատել է որպես  փականագործ և շինարարությունում վարպետ։ Մինչև թոշակի անցնելը (1990) աշխատել է որպես աշխղեկ Նովոչերկասկի,  Մոսկվայի, Սախալինի և Կոլայի թերակղզու տարբեր օբյեկտներում (արդյունաբերական և բնակարանային շինարարություն)։ Վիկտոր Իվանովիչը հաճախ էր գալիս, մեկնում,  նորից վերադառնում Նովոչերկասկ։ Այստեղ էլ 2014 թվականի մայիսի 20-ին ավարտվում է նրա երկրային ուղին։ Նա թաղված է Նովոչերկասկյան գերեզմանատանը  ։
Ստեղծագործական ուղի
Վիկտոր Իվանովիչ Չեբոտնիկովը բանաստեղծություններ գրել է վաղ հասակից, բայց դրանք տպագրել է ուշ` 25 տարեկանում։  Սկզբում տպագրվել է թերթերում, հետագայում «Դոն», «Մոսկվա», «Խորհրդային զինվոր», «Ուսանողական միջորեական» ամսագրերում, «Բագուլնիկ» (Մոսկվա) և այլ կոլեկտիվ ժողովածուներում։
1986 թվականին լույս տեսավ նրա բանաստեղծությունների առաջին գիրքը «Պարույր» անվանումով, «Երիտասարդ գվարդիա» հրատարակչությունում։ 1996 թվականին  Ռուսաստանի գրողների միության արտագնա քարտուղարությունում,  Վյազմա քաղաքում (Սմոլենսկի մարզ) Վիկտոր Նիկոլաևիչին ընդունեցին Միության անդամ։ 1998 թվականին «Смядынь» սմոլենսկյան հրատարակչությունում լույս տեսավ նրա բանաստեղծությունների երկրորդ գիրքը` «Ճակատագիրը»։
1999 թվականին վերադառնալով հայրենիք` բնակվում է Նովոչերկասկում, հրատարակում, «Երկու ճակատագիր», «Իրեն չկորցնել», «Դատապարտված…  կյանքին», «Կյանքը դժողքից հետո», «Մարդկային ճակատագրեր», վիպակները, բանաստեղծությունների երրորդ գիրքը «Հանդիպում Շուկար պապի հետ» վերնագրով և «Այո դա Վերմոդան է» վեպը։ Շարունակում է համագործակցությունը թերթերի հետ որպես Ռուսաստանի ժուռնալիստների միության անդամ։
Ստեղծագործություններ
Ընտրված հրապարակումներ Պարբերականներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ժուռնալիստների միության անդամներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Հակինթ (բույս)
Հիացմունք, Հակինթ, շուշանազգիների ընտանիքի կոճղեզավոր բազմամյա բույսերի ցեղ։
Ծաղկագործության մեջ տարածված է Հիացմունք (Հակինթ արևելյան), (H. orientalis) տեսակը (ունի 400-ից ավելի սորտեր)։
Կենսաբանական նկարագիր
Սոխուկը լայն կոնաձև է։ Տերևները արմատամերձ են, նշտարաձև, հյութալի, փայլուն կանաչ գույնի։ Ծաղկակիր ցողունը գլանաձև է, հյութալի, անտերև, բարձրություն՝ 20-50 սմ։ Ծաղկաբույլը հասկանման ողկույզ է, ծաղիկները զանգակաձև են, պարզ կամ լիաթերթ, հասկանման ծաղկաբույլում հավաքված, կապույտ, սպիտակ, դեղին, կարմիր, վարդագույն և այլն, հաճելի բուրմունքով։ Ծաղկում է ապրիլ-մայիսին։ Պտուղը մսոտ է, կլորավուն, մուգ դարչնագույն կամ սև։
Տարածում
Հայրենիքը Միջերկրական ծովի արևելյան երկրներն են (Սիրիա, Փոքր Ասիա, Հունաստան և այլն), որտեղից և մշակության մեջ է մտել 16-րդ դարում։ Ամենատարածված, վաղ գարնանը ծաղկող սոխուկավոր բույսերից է։
Աճեցում և բազմացում
Հակինթները նախընտրում են լուսավոր և արևոտ հողամասեր, այգու կիսապարարտ, թեթև ջրաթափանց հողեր։ Կտրած ծաղիկներ ստանալու համար նկուղում պահված սոխուկները բաց գրունտում տնկում են սեպտեմբեր ամսին, որպեսզի մինչև ցրտերն սկսվելը կարողանան արմատակալել։ Սոխուկները տնկում են 10-12 սմ խորությամբ, բույսը բույսից 10-12 և շարքը շարքից 15-20 սմ հեռավորությամբ։ Մեր պայմաններում առատ ոռոգում են պահանջում։ Խիստ ձմռանը անհրաժեշտ է սոխուկները ծածկել փտած գոմաղբի 10-15 սմ հաստության շերտով, իսկ վաղ գարնանը, մինչև տերևների երևալը գոմաղբը հեռացնել, թողնել տեղում միայն 1-2 սմ շերտ։
Անհրաժեշտ է սիստեմատիկաբար քաղհանել դաշտը և մաքրել մոլախոտերից։ Այդ նույն ժամանակ էլ տեղում մնացած գոմաղբը խառնել հողի հետ։ Ծաղիկները կտրելիս պետք է աշխատել տերևները չվնասել, որպեսզի բույսը շարունակի իր նորմալ վեգետացիան և սոխուկները հասունանան։ Եթե նախատեսված է բույսերը թողնել տեղում՝ հետագա տարիներին ծաղկեցնելու համար, ապա մեր պայմաններում անհրաժեշտ է սեզոնի ընթացքում դաշտը միքանի անգամ ոռոգել, որպեսզի սոխուկները նորմալ աճեն և չցամաքեն։ Փխրեցումը անհրաժեշտ է կատարել մակերեսային, քանի որ տերևները ոչնչանալուց հետո բույսի տեղը չի երևում և հողուրագից սոխուկները կարող են վնասվել։ Ինչ վերաբերում է այն սոխուկներին, որոնք նախատեսված են ձմեռվա ընթացքում վաղ ծաղկեցման համար, ապա դրանք պետք է գրունտից հանել հունիսի վերջին, այն ժամանակ, երբ տերևները դեղնում ու չորանում են։ հանված սոխուկները չորացնելուց հետո փոխադրում են սառը նկուղ ու պահում մինչև թաղարների մեջ կամ գրունտում տնկելը։ Լավագույն գեղազարդիչ բույսերից է։
Տեսակներ
Հայտնի է 3 տեսակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շուշանազգիներ‎ Կատեգորիա:Բույսեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թունավոր բույսեր Կատեգորիա:Սենյակային բույսեր
Պոլ Գրիմո
Պոլ Գրիմո (Paul Grimault, ), ֆրանսիացի ռեժիսոր-մուլտիպլիկատոր, նկարիչ և գրող։
Կենսագրություն
Հետաքրքրվում էր մուլտիպլիկացիայով, ինչի տեխնիկան անընդհատ կատարելագործվում էր։ 1936 թվականին ստեղծում է «Les Gémeaux» սեփական ստուդիան (André Sarrut-ի հետ միասին)։ Փարիզի Միջազգային ցուցահանդեսի համար նկարահանված «Էլեկտրական երևույթներ» մուլտֆիլմում նա առաջին անգամ Ֆրանսիայում կիրառել է տեխնիքոլոր, որն ուսումնասիրել էր Լոնդոնում։
1939 թվականին սկսված՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառով դադարեցվել են «Գոն թռչուններին հյուր» ֆիլմի նկարահանումները։ Գրիմոն շարունակում էր աշխատել նաև օկուպացիայի ժամանակ (Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին․ «Les Gémeaux»-ն եղել է օկուպացված Եվրոպայի միակ մուլտիպլիկացիոն ստուդիան)․ «Մեծ արջի ուղևորները» (1941), «Նոտաներ վաճառողը» (1943), «Խրտվիլակ» (1943), «Կախարդական ֆլեյտա» (1946) ֆիլմերում առաջին անգամ հայտնվել է պարզահոգի կատակերգու և թռչունների ընկեր Նիգլոն՝ ռեժիսորի շատ ֆիլմերի մշտական կերպարը ։ Օկուպացիայի պայմաններում բոլոր այս ֆիլմերը ժամանցային բնույթ էին կրում։ «Փոքրիկ զինվորը» (նկարահանվել է պատերազմից հետո՝ 1947 թվականին) ֆիլմը Գրիմոյի և Ժակ Պրևերի առաջին համատեղ աշխատանքն է (ֆիլմն առանձնանում էր խորությամբ և դրամատիզմով)։
Սեփական միջոցներով Պոլ Գրիմոն նկարահանել է առաջին ֆրանսիական լիամետրաժ նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմը՝ «Հովվուհին և ծխնելույզ մաքրողը» («La Bergère et le Ramoneur», Հանս Քրիստիան Անդերսենի մուլտֆիլմի հիման վրա Ժակ Պրևերի սցենարով, երաժշտությունը՝ Ժոզեֆ Կոսմա)։ Ֆիլմի աշխատանքները սկսվել են 1947 թվականին, բայց այն էկրան է բարձրացել միայն 1953 թվականին։ Մուլտֆիլմի հեղինակների տարաձայնությունների պատճառով այն թողարկվել է անավարտ տեսքով ։ Տարաձայնությունները հանգեցնում են «Les Gémeaux» ստուդիայի լուծարմանը և Պոլ Գրիմոյի և André Sarrut-ի միջև հարաբերությունների խզմանը։ Անգլալեզու երկրներում ֆիլմը տրվել է վարձույթի «The Curious Adventures of Mr. Wonderbird» անվամբ։
1952 թվականին Գրիմոն դարձել է «Les films Paul Grimault» ստուդիայի ղեկավարը։ 1956 թվականին սկսել է զբաղվել վավերագրական և գեղարվեստական ֆիլմերի թողարկմամբ։ Նրա հետ համագործակցում էին ռեժիսոր Յանկին Բելոնը, վավերագիրներ Քրիս Մորկերն ու Ֆրեդերիկ Ռոսիֆը, մուլտիպլիկատորներ Ժան-Ֆրանսուա Լագիոնին և Պիեր Պրևերը։ Գրիմոն հադես էր գալիս որպես օպերատոր, բեմանկարիչ, հատուկ էֆեկտների մասնագետ և կողմնակի ֆիլմերի նկարիչ։ 1969 թվականին վերադարձել է մուլտիպլիկացիային՝ նկարահանելով «Բրիլիանտ» (1969) և «Մելոման շունը» (1973) կարճամետրաժ ֆիլմերը։
1963 թվականին ռեժիսորը գնել է «Հովվուհին և ծխնելույզ մաքրողը» ֆիլմի նեգատիվը և 1967 թվականին Ժակ Պրևերի հետ կրկին ձեռնամուխ է եղել նրա վրա տարվող աշխատանքներին։ Սյուժեն այդ ընթացքում կրել է զգալի փոփոխություններ։ Ֆիլմի նոր տարբերակը էկրան է բարձրացել միայն 1980 թվականին «Թագավորը և Թռչունը» («Le Roi et l’Oiseau») անվամբ։ «Թագավորը և Թռչունը» նոր տարբերակում բախվում են իշխանության բռնությունն ու ոգու ազատությունը ։ Պատկերը միաժամանակ լի է սարկազմով և քնքշանքով, այն դաժան է և էմոցիոնալ։ Այս անգամ ֆիլմի երաժշտությունը պատկանում էր Վոյցեխ Կիլյարին։ Ֆիլմն արժանացել է Լուի Դելլյուկի մրցանակի։ Այն այդ ժամանակ դիտել է 1,7 միլիոն հանդիսատես ։
1988 թվականին Ժակ Դեմիի հետ միասին ստեղծել է «Պտտվող սեղանը» ֆիլմը (Պոլ Գրիմոյի վաղ ստեղծագործության ինքնատիպ հետահայաց ցուցադրություն, որտեղ տեղ են գտել 1931-1947 թվականների նրա յոթ ֆիլմերը)։
1989 թվականին ստեղծագործության համար ստացել է պատվավոր «Սեզար» կինոմրցանակ այդ մրցանակի հանձման 14-րդ արարողությանը։
Չեխոսլովակիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքական
Չեխոսլովակիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը ներկայացնում է Չեխոսլովակիան ֆուտբոլի միջազգային մրցաշարերում և առանձին հանդիպումներում։ Կառավարվել է Չեխոսլովակիայի ֆուտբոլի ասոցիացիայի կողմից։ Ստեղծվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմից և Չեխոսլովակիայի կազմավորումից հետո։ Միջազգային հարթակում թիմի դեբյուտը կայացավ 1920 թվականի Օլիմպիական խաղերին, երբ Չեխոսլովակիան հասավ մինչև առաջնության եզրափակիչ, որտեղ պետք է խաղար Բելգիայի դեմ։ Սակայն տեղի ունեցավ միջադեպ՝ առաջին խաղակեսից հետո, 2-0 հաշվի ժամանակ Չեխոսլովակիայի ֆուտբոլիստները լքեցին դաշտը՝ հրաժարվելով շարունակել խաղը անգլիացի մրցավար Լուիսի գործողությունների պատճառով։ Սրա պատճառով թիմը որակազրկվեց և զրկվեց օլիմպիական արծաթից։
Չեխոսլովակիայի հավաքականը 8 անգամ մասնակցել է Աշխարհի առաջնություններին և 3 անգամ՝ Եվրոպայի առաջնություններին։ 1976 թվականին հավաքականը հաղթեց Եվրոպայի առաջնությունում, իսկ Աշխարհի առաջնություններում նրանց լավագույն արդյունքը 2-րդ տեղն է՝ 1934 և 1962 թվականներին։
1993 թվականի հունվարի 1-ին Չեխոսլովակիան լուծարվեց, բայց Չեխոսլովակիայի հավաքականը շարունակեց մասնակցել 1994 թվականի Աշխարհի առաջնության որակավորման փուլ որպես Չեխիա և Սլովակիայի հավաքական։ Չկարողանալով անցնել որակավորման փուլը՝ ֆուտբոլի հավաքականը նույնպես լուծարվեց։ Չեխոսլովակիայի հավաքականի իրավահաջորդը դարձավ Չեխիայի հավաքականը, իսկ Սլովակիան ստեղծեց նոր ֆուտբոլի հավաքական։
Պուերտո Ռեալ
Պուերտո Ռեալ (Puerto Real), ծովային նավահանգիստ Իսպանիայի Անդալուզիայում, Կադիս մարզում։ 2012 թվականի դրությամբ ունեցել է 41․364 բնակչություն ։ Քաղաքը տեղակայված է Կադիսի ծովածոցի հյուսիսային ափին, Պորտուս Գադիտիանի հին հռոմեական բնակավայրի տարածքում։ Այս հինավուրց առևտրային տարածքը անշուշտ ամենահին բնակավայրն է Կադիս գավառի։ Քաղաքն իր ժամանակակից անվանումը ստացել է վերակառուցվելուց հետո 1488 թվականին, Ֆերդինանդ II Արագոնացուց և Իզաբելլա I Կաստիլիայի թագուհուց։
Աշխարհագրություն
Պուերտո Ռեալ քաղաքն ունի երկու առանձին գոտի՝ երկու առանձին հատկանիշներով․ ծովային գոտի և երկրային գոտի։ Կենտրոնական Պուերտո Ռեալը ամբողջովին գտնվում է ծովային գոտում, կանգնած լինելով Կադիսի ծոցում և Ատլանտյան օվկիանոսի վերին կողմում։ Մյուս գոտին, որը երկրի ներքին շրջանն է, ավելի մեծ է իր տարածքով, սակայն ավելի քիչ է բնակեցված։ Քաղաքը հարավ-արևելքից սահմանակից է Սան Ֆերնանդոյի մեծ ու փոքր քաղաքներին, Չիկլանա դե լա Ֆրոնտերա քաղաքին հարավից, Մեդինա Սիդոնիային՝ հարավ-արևելքից, Էլ Պուերտո դե Սանտա Մարիային՝ հարավ-արևմուտքից և Խերես դե լա Ֆրոնտերային՝ հյուսիսից և հյուսիս-արևելքից։ Քաղաքի մի հատված, որը գտնվում է Կադիսի բնական արգելոցի ներսում, հայտնի է իր աղի ճահճուտներով։ Այս ճահճուտների եղեգները որպես չմշակված նյութ օգտագործում են ձկնաբուծարանների վանդակների պատերի ձևավորման և խսիր գործելու համար։ Գարնանը և աշնանը այս խոնավ վայրում թռչուններ շատ են լինում։ Քաղաքի ծայրամասերում կան մի քանի աչքի ընկնող սոճու անտառներ, որոնց թվում են Լաս Կանթերասը և Լա Ալգաիդան։ Իր անտառների և ճահճուտների պատճառով Պուերտո Ռեալը երբեմն կոչում են Կադիսի ծովածոցի «կանաչ թոք»։
Գուադալետե գետի մի վտակը՝ Սան Պեդրո գետը, հոսում է քաղաքի հյուսիս-արևմտյան հատվածով՝ Պուերտո Ռեալն առանձնացնելով հարևան Էլ Պուերտո դե Սանտա Մարիա քաղաքից։ Պուերտո Ռեալը միավորված է Կադիսին Ժոզե Լեոն դե Կառանզա կամրջով, որն անվանվել է Կադիսի նախկին քաղաքապետի անունով։ 2007 թվականի դրությամբ պլանավորվել է երկրորդ կամրջի կառուցումը։ Քաղաքն աչքի է ընկնում աշխարհագրական այլ ասպեկտներով․ երկար կիրճերով, ձորերով, արհեստականորեն ստեղծված արահետներով, որոնք շրջանցում են համայնքը։ Դրանց թվում կա մի երկար կանաչ անցուղի, կազմելով Թրայել երկու ծովածոցերի մի մասը, որը միավորում է երկու մեծ ծոցերը Կադիս համայնքին, Կադիս ծոցը և Ալխեսիրասի ծովածոցը։
Պուերտո Ռեալ քաղաքի բնակչությունը կենտրոնացված է երկու քաղաքային սահմաններում, որոնք կապ չունեն քաղաքի կենտրոնական մասի հետ, դրանք են Ջարանայի շրջանն ու Սան Պեդրոյի շրջանը։
Պատմություն
Թեև քաղաքը հիմնադրվել է 1483 թվականին կաթոլիկների կողմից, Պուերտո Ռեալի իրական պատմությունը սկսվում է նախահռոմեական հին ժամանակներից։ Կան նախապատմական և հռոմեական բնակավայրեր, որոնք վկայում են այն մասին, որ հողը, որտեղ գտնվում է ժամանակակից քաղաքը, բնակեցված է եղել շատ երկար ժամանակ առաջ։ Պուերտո Ռեալը Պորտոս Գադիտանոսի հնագույն հռոմեական բնակավայրն է, որը նշանակում է «Գադսի նավահանգիստ» և հռոմեական գաղութի ծովեզրյա հավելումն է։ Այն գտնվում է Գադես (Կադիս) ծովածոցի շուրջը։ Իսպանական միապետերը որոշեցին կառուցել մի նոր «թագավորական» նավահանգիստ քաղաք, քանի որ ցանկանում էին անձամբ ներգրավվել եկամտաբեր առևտրում, որն այդ ժամանակ զարգացած էր Հյուսիսային Աֆրիկայում։ Հզոր ազնվականներն արդեն գերակշռում էին Արևմտյան Անդալուսիայի բոլոր մյուս նավահանգիստները (Կադիս, Ուելվա և ավելի քիչ թվով Սևիլյա)։ Հիմնադրման ժամանակից ի վեր Պուերտո Ռեալի բարգավաճումը սերտորեն կապված էր այս իսպանական նավահանգիստների, հատկապես Կադիսի հետ, որը շուտով հարստացավ Ամերիկայի հետ առևտրի արդյունքում։ 1820 թվականին տեղ ունեցավ Իսպանիայում հայտնի ազատական ապստամբությունը, որը ղեկավարում էր հեղափոխական գործիչ և հայրենասեր Ռաֆայել Ռիեգո ի Նունիեսը (1785-1823), ով վերականգնել է 1812 թվականի սահմանադրությունը, որն ուժի մեջ է մտել 1820 թվականի մարտի 7-ին։ Այս ապստամբությունը հանգեցրեց Կադիս քաղաքի Ֆերդինանդ VII թագավորի ազատազրկմանը։ Միապետերի միջազգային կոնֆերանսը, Վերինայի կոնգրեսը 1822 թվականի հոկտեմբերին Ֆրանսիային հանձնեց Ֆերդինանդի ազատումը և վերականգնեց բացարձակ իշխանություն Իսպանիայում։ Նա 1820 թվականից սկսված նոր հեղափոխության պայմաններում ընդունեց է 1812 թվականի սահմանադրությունը՝ միաժամանակ գլխավորելով հակահեղափոխությունը։ Հեղափոխության ճնշումից հետո Ֆերդինանդ VII-ը վերականգնեց բացարձակ միապետական վարչակարգը։
Տնտեսություն
Պուերտո Ռեալի տնտեսությունը հիմնականում արդյունաբերությունն է։
Նավաշինություն և ծովային վերանորոգում
Նավաշինության արդյունաբերությունը դարեր շարունակ եղել է տեղական տնտեսության հիմնասյունը։ Վերջին 10-15 տարիների ընթացքում այն լուրջ տնտեսական անկում է ունեցել, ինչը պայմանավորված է այլ նավաշինարարների, հիմնականում հարավարևելյան Ասիայի մրցակցությամբ։ Շինափայտի արդյունաբերությունն Իսպանիայում և Եվրոպայի մեծ մասում ի վիճակի չէ մրցակցել իրենց ասիական գործընկերների հետ։ Պատճառը մի շարք գործոններ են, այդ թվում՝ տնտեսական աստիճանը և արտադրողականության ավելի արդյունավետ մեթոդները։
Ավիացիոն արտադրում
Ի տարբերություն նավաշինության արդյունաբերության, որն անկում է ապրում, ինքնաթիռի շինարարությունը լավ է ընթանում։ «Airbus»-ն արտադրում է Պուերտո Ռեալի գործարանը, որը պատասխանատու է ետին կայունացուցիչի հավաքման, ղեկի և «Airbus A 380» օդանավի միջնամասի համար։ Գործարանը պատասխանատու է նաև «A 320» ինքնաթիռի կողային գծագրման և «A 330» ու «A 340» ինքնաթիռների ղեկի հավաքման համար։
Ավտոմասեր
Պուերտո Ռեալը հանդիսանում էր «Delphi» ավտոմասերի գործարանի տունը, որը փակվեց 2007 թվականին։
Խոշորածավալ շինարարություն
Օֆշորային հանքավայրերում տեղական ընկերություններն են ներգրավված։ Բացի այդ, Պուերտո Ռեալի ընկերությունը մտադիր է կառուցել աշխարհում ամենախոշոր բնական գազի հորատման պլատֆորմներից մեկը։
Տնտեսական վերափոխում
Պուերտո Ռեալն արդեն իսկ կորցրել է իր արդյունաբերական բազայի կարևոր մասը, որի պատճառով տնտեսապես տուժել է Կադիսի ծոցը։ Սա հանգեցրեց տարածաշրջանային տնտեսական արհեստական փոփոխության ` հեռու ծանր արդյունաբերության կախվածությունից, տանելով դեպի զբոսաշրջություն։ Սակայն քաղաքը տեղակայված չէ արևային լողափերի վրա, ինչպես իր հարևանները։ Արդյունաբերական տնտեսության վերափոխումը տուրիզմով բավականին դանդաղ էր և ծանր։
Պուերտո Ռեալը շարունակում է պահել իր բարձր ծնելիության մակարդակը, իսկ սովորական քաղաքացու տարիքը շարունակում է նվազել։ Աշխատատեղ չունեցող երիտասարդները ստիպված են լինում աշխատանք փնտրել Իսպանիայի այլ տարածքներում կամ անգամ մեկնում են երկրից։
Լողափերի պակասի պատճառով Պուերտո Ռեալն իր ուշադրությունը դեպի ներս է տանում։ Զբոսաշրջության խթանման համար քաղաքը հիմնականում կարևորում է «գյուղական տուրիզմի» գործունեությունը, գոլֆը, ձիասպորտը, զբոսնելը, արշավը, հեծանվասպորտը և բնության տեսարժան վայրերը։ Քաղաքի ծայրամասը դարձել է զբոսաշրջության հիմնական ակտիվ կենտրոնը, իսկ Պուերտո Ռեալը կազմակերպում է արշավային ուղիներ, գոլֆի դասընթացներ։
Քաղաքականություն
Պուերտո Ռեալը 1975 թվականից մինչև 1980 թվականը Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի բռնապետությունից՝ դիկտատուրայից դեպի ժողովրդավարություն և սահմանադրական միապետական կառավարումից անցել է քաղաքական սպեկտորի ձախ կողմը։ Երբեմն միացել է կոալիցիային, որոնք իշխել են տեղական և շրջանային ժողովրդավար մարմինները։
Մշակույթ
Քաղաքի հասարակական կյանքը հիմնված է հարևան միությունների, կրոնական կազմակերպությունների և այլ հասարակական ակումբների վրա։ Ամենամյա Մեծ պասին նախորդող կառնավալը տարեցտարի աճում է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Կադիս պրովինցիայի բնակավայրեր
Պերպերյան վարժարան (այլ կիրառումներ)
Պերպերյան վարժարան, կարող է վերաբերել՝
Պերսեպոլիս (այլ կիրառումներ)
Պերսեպոլիս, կարող է վերաբերել՝
Պերսևս (այլ կիրառումներ)
Պերսևս, կարող է վերաբերել՝
Համաշխարհային ցուցահանդես (2008)
Համաշխարհային ցուցահանդես 2008 կամ Էքսպո-2008 (Expo 2008), համաշխարհային ցուցահանդես, որ անցկացվել է Իսպանիայի Սարագոսա քաղաքում 2008 թվականի հունիսի 14-ից սեպտեմբերի 14-ը` «Ջուր և կայուն զարգացում» խորագրով։ Ցուցահանդեսը կազմակերպվել էր Էբրո գետի ափին։ Այն կոորդինացվել է Միջազգային ցուցահանդեսի գրասենյակի կողմից, որը միջազգային ցուցահանդեսներ կազմակերպելու միավորում էր։
Միջազգային ցուցահանդեսն ընդունած քաղաքը` Սարագոսան Արագոն ինքնավար համայնքի մայրաքաղաքն է ու բնակչության քանակով հինգերորդ քաղաքն Իսպանիայում։ Սարագոսան ընտրվել է Համաշխարհային ցուցահանդեսը հյուրընկալող քաղաք 2004 թվականի դեկտեմբերի 16-ին` հաղթելով հունական Սալոնիկին և իտալական Տրիեստին։
Ցուցահանդեսի առավել խորհրդանշական շինություններից են եղել Ջրային աշտարակը, որ մոտ 80 մ բարձրությամբ շինություն է, որը նախագծել է Էնրիկե դե Թերեզան և խորհրդանշում է ջրի կաթիլը, Զահա Հադիդի նախագծած Կամուրջ-տաղավարը և գետային ակվարիումը։ Ցուցահանդեսի կայքում կազմակերպվել են տարբեր միջոցառումներ, այդ թվում` Cirque du Soleil անունով ամենօրյա ներկայացումը։
Բացի տարբեր երկրներից` միջկառավարական կազմակերպությունները ևս մասնակցել են Էքսպո 2008 ցուցահանդեսին` պահպանելով ջրի և կայուն զարգացման թեման։ Մինչ միջոցառման անցկացումը ցուցահանդեսն ընդունող կոմիտեն հաշվարկել էր, որ ցուցասրահների ներկայացվածությունից կունենա 135 միլիոն եվրոյի շահույթ։
Կամուրջ-տաղավար
Կամուրջ-տաղավարում կայացել է «Ջուրը` ինքնատիպ ռեսուրս» ցուցադրությունը, որ մշակել էր Ralph Appelbaum Associates ընկերությունը։ Նա փորձել էր ջուրը ներկայացնել որպես մարդու համընդհանուր իրավունք, որպեսզի այցելուներին տեղեկացնի, թե ինչ յուրահատուկ ռեսուրս է ջուրը, ինչպես նաև բացատրի ջրային ռեսուրսների կառավարման կարգը` խրախուսելով քաղաքացիների մասնակցությունը։
Ջրի աշտարակ
Ջրի աշտարակը ընդունել է «Ջուր կյանքի համար» ցուցահանդեսը, որտեղ տեսողական ու լսողական էֆեկտները, լուսավորությունը համապատասխան բովանդակությունը հաղորդելու համար առանցքային դեր են խաղում։
Ակվարիում
Թեմատիկ տաղավար է, որ շահագործվել է ցուցահանդեսի ժամանակ ։ Համարվում է Եվրոպայի` քաղցրահամ ջրով ամենամեծ ակվարիումը, որ պարունակում է մոտ 300 տեսակի բույսեր` աշխարհի տարբեր գետերից, և 60 տերարիում։ Ներկայացված են հետևյալ գետերը.
Աղի իգլու
Նախագծել է Cloud 9 / Enric Ruiz-Geli ընկերությունը։ Այս պլազայի ճարտարապետությունը գաղտնի բաղադրիչներ ունի։ Դա փչվող կառուցվածք ուներ` պատված աղով, որ արտացոլում է արևի ճառագայթներն ու գիշերային լուսավորությունը այնպես, կարծես պահպանում է անհրաժեշտ ողջ էներգիան, որպեսզի շարունակի իր գործառույթը։
Թեմատիկ այս պլազան նախագծվել է Էքսպո-2008 ցուցահանդեսի պահանջներին համապատասխան։ Պոլիվինիլքլորիդի կիրառումը եղել է բացառապես էլեկտրական լարերով, ինչպես նաև փայտանյութով, սինթետիկ լաքերի ու ներկերի հիմքով, կիրառվել են ջրի խնայողության համակարգեր։ Բացի այդ, ամեն ինչ նախագծվել է այնպես, որ ցուցահանդեսի ավարտից հետո կառույցը չապամոնտաժվի։
Ֆտորոպլաստի կիրառումը շինության եռաշերտ տանիքում ավելորդ է դարձրել ոդորակիչների օգտագործումը։ Ֆտորոպլաստի շերտերից մեկը ծածկված է արծաթով, որպեսզի լույսը բեկի և խոչընդոտի արտաքին ջերմության ներթափանցումը շինություն։ Փչովի բաղադրիչներում և աղի համակարգում սառեցնում են ինտերիերը։ Այս ամենի շնորհիվ ստեղծվել է չափավոր շինություն, ինչը նշանակում է, որ ջերմակարգավորման համակարգն անհրաժեշտ է միայն մարմնի ջերմության դեմ, որն անջատվում է այցելուներից, և ցուցահանդեսում աշխատող սարքերի ջերմության դեմ։ Այդպիսով, կազմակերպիչները կարողացել են օգտագործել համակարգ, որը կլինի շատ ավելի կայուն ու ոչ թանկ, քան սովորական օդորակիչները։
Ջրերի քաղաք
Այս հրապարակը չի ունեցել պատեր, այդ պատճառով ջուրը տեսանելի է արտաքինից ։ Ցուցահանդեսը նվիրված է ջրին` որպես «քաղաքային ռեսուրսի և միակ բաղադրիչի», որի «բարելավման արդյունքում կյանքի որակը կբարձրանա քաղաքներում»։
Էքստրեմալ ջուր
Այս քառակուսին խորհրդանշում է այն պահը, երբ ալիքը կոտրվում է ափին ։ Այն բաժանված է երկու մասի. առաջինը 120 մոբիլային հատվածներով սենսորային շրջան է, որտեղ պրոեկտվում են տեսալսողական միջոցները, երկրորդը ինտերակտիվ հարթակով, պատկերներով և ջրի մասին տեքստերով հատված է։
Ջուր, օյկոս և էներգիա
Այս ցուցանմուշը նվիրված է ջրի` էներգիայի վերածմանը ։
Ընդհանուր ջուր
Թեմատիկ այս հրապարակը այցելուներին ցույց է տալիս, թե ինչպես են քաղաքական ստորաբաժանումներն ազդում ջրի կառավարման վրա ։
Ջրային ներշնչանք
Այս հարթակը մեջ վեց ցուցադրությամբ հյուրընկալել է El hombre vertiente շոուն, որը ստեղծվել է Արգենտինայում օրվա ։
Երկրների տաղավարներ
Էքսպո-2008 ցուցահանդեսին մասնակցել է ավելի քան 100 երկիր, ինչպես նաև տասնյակ ընկերություններ։ Հաստատագրված ցուցակում եղել են 104 երկիր ։ Ստորև ներկայացվում է մասնակից երկրների ցանկը։
2008 թվականին Համաշխարհային ցուցահանդեսին մասնակցել են նաև Իսպանիայի 17 ինքնավար համայնքները, երկու ինքնավար քաղաքներ` Սեուտան և Մելիլյան, ինչպես նաև ՄԱԿ-ը և Եվրամիությունը։
Պաշտոնական մասնակիցների համար տաղավարները բաժանված են եղել ութ մեծ շինությունների և հինգ տարբեր էկո-աշխարհագրական շրջանների։ Դրանք են`
Կազմակերպիչները ձևավորել են նաև համատեղ տաղավարներ, որոնք համապատասխանում են արոտավայերի, տափաստանների, սարահարթերի, սավաննաների, արևադարձային անտառների, կղզիների ու ափերի հատկանիշներին Աֆրիկայի, Լատինական Ամերիկայի ու Կարիբյան միության երկրների տաղավարների համար։ Մասնակից երկրների տաղավարների ընդհանուր մակերեսը կազմել է 61.667 մ² մակերես։
Իսպանիան ու Արագոնի շրջանը` որպես կազմակերպիչներ, ունեցել են իրենց առանձին տաղավարները։ Իսպանական տաղավարը նախագծել էր Պատսի Մանգադոն, իսկ Արագոնի տաղավարը` Դանիել Օլանոն։