Կանաչ_դուռը_(Օ․_Հենրի)
Սյուժե
Ռուդոլֆ Սթեյները երիտասարդ վաճառող է, ով ապրում և աշխատում է Նյու Յորքում։ Նա ռոմանտիկ է և ունի արկածներ որոնելու հազվագյուտ ու յուրահատուկ ոգի։ Հաճախ են լինում երեկոներ, երբ նա դուրս է գնում՝ փնտրելու անսպասելին։ Նրա արկածները միշտ չէ, որ հաճելի ավարտ են ունենում, դրանք երբեմն նույնիսկ դժբախտությամբ են ավարտվում։ Մի երեկո, երբ Ռուդոլֆն անցնում է մայթով՝ ատամնաբույժի ցուցանակի կողքով, մի բարձրահասակ սևամորթ, ով գովազդային քարտեր է բաժանում անցորդներին, հասցնում է մի քարտ էլ տալ Ռուդոլֆին։ Սովորաբար Ռուդոլֆն ուշադրություն չի դարձնում նման գովազդներին, բայց այս անգամ նա, նայելով քարտին, տեսնում է ձեռագրով գրված երկու բառ՝ «Կանաչ դուռ»։ Իրենից առաջ մի անցորդ դեն է նետում իր ձեռքի քարտը։ Ռուդոլֆը վերցնում է այն․ դրա վրա տպված է լինում ատամնաբույժի անունը, հասցեն, մատուցվող ծառայությունների ցանկը։ Խիստ հետաքրքրված՝ Ռուդոլֆն անցնում է փողոցը, ետ է գալիս ու նորից մի քարտ վերցնում։ Ու նորից իր քարտի վրա միայն երկու բառ է լինում՝ «Կանաչ դուռ»։ Նա ստուգում է մայթին թափված քարտերը․ դրանց վրա միայն ատամնաբույժի գովազդն է լինում։ Նա փորձում է երրորդ անգամ անցնել սևամորթի կողքով և մեկ անգամ ևս ճշտել քարտի վրա եղած բառերը, բայց հանդիպում է նրա սառը, արհամարհական հայացքին։ Նրա հայացքից խոցված՝ Ռուդոլֆը որոշում է, որ իր համար սկսվում է մի նոր արկած և որ ինքը պիտի սուզվի դրա մեջ։ Նա մտնում է այն մուտքով, որտեղ ատամնաբույժի աշխատասենյակն էր և, վեր բարձրանալով կիսամութ աստիճաններով, հայտնվում է մի կանաչ դռան դիմաց։ Նա թակում է դուռը, այն բաց է անում մոտ քսան տարեկան, չափազանց գունատ մի աղջիկ, այնքան թույլ, որ հազիվ է ոտքի կանգնում և կընկներ, եթե Ռուդոլֆը չբռներ նրան։ Ներս տանելով աղջկան, Ռուդոլֆը պառկեցնում է նրան մահճակալին և նայում շուրջը․ ակնհայտ է, որ աղջիկն ապրում է ծայրաստիճան աղքատության մեջ։ Երբ աղջիկն ուշքի է գալիս և բաց է անում աչքերը, Ռուդոլֆը հասկանում է, որ նա հենց այն մեկն է, որին ինքը այդքան երկար փնտրել է իր արկածներում։ Նա ապշում է, իմանալով, որ աղջիկը երեք օր ոչինչ չի կերել ու, վազելով դուրս, քիչ անց ետ է գալիս՝ բերելով այնքան ուտելիք, ինչքան կարող էր։ Նա օգնում է աղջկան նստել սեղանի շուրջ, մի քիչ կաթ է տալիս նրան, ապա թեյ, հետո այլ ուտելիքներ։ Աղջիկը նախ ուտում է որպես քաղցած գազան, ապա, ուժ հավաքելով, սկսում է խոսել։ Ռուդոլֆը շատ է ազդվում նրա պատմություններից ցածր աշխատավարձի, հիվանդության, կորցրած աշխատանքի մասին։ Ուտելուց և մի քիչ հանգստանալուց հետո աղջիկը սկսում է ննջել։ Ռուդոլֆը բարի գիշեր է մաղթում նրան և խոստանում է հաջորդ օրն էլ գալ։ Ճանապարհելիս աղջիկը հարցնում է, թե նա ինչպես իմացավ իր տեղը։ Ռուդոլֆը հիշում է քարտերը, բայց որոշում է երբեք չասել իր`այդտեղ հայտնվելու իրական պատճառը և ասում է, թե բնակարանն էր շփոթել։ Դուրս գալով, Ռուդոլֆն անցնում է երկար միջանցքով և նկատում, որ բոլոր բնակարանների դռները կանաչ են։ Նա բարձրանում է վերևի հարկ, որտեղ ևս բոլոր դռները կանաչ են լինում։ Դուրս գալով փողոց, նա տեսնում է, որ քարտեր բաժանող մարդը դեռ կանգնած է մայթեզրին՝ ձեռքին քարտեր։ Ռուդոլֆը հարցնում է, թե նա ինչու իրեն տվեց այդ քարտը։ Մարդը ցույց է տալիս փողոցի ներքևում գտնվող թատրոնի ցուցանակը, որի վրա գրված էր նոր ներկայացման անունը՝ «Կանաչ դուռ» և ասում, որ թատրոնի գործակալը խնդրել է գովազդել նաև նոր ներկայացումը ատամնաբուժարանի գովազդի հետ։ Լինելով ռոմանտիկայի և արկածների իրական հետևորդ, Ռուդոլֆ Ստեյները հավատում է, որ հենց Ճակատագիրն օգնեց իրեն գտնել և օգնել այդ աղջկան։