cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իդեալիզմ
Բացարձակ իրականություն
Շելլինգը պնդում է, որ Ֆիթչի «Ես»-ին պետք է ավելացնել «Ոչ» («Ոչ ես»), քանի որ չկա սուբյեկտ առանց օբյեկտի և հակառակը։ Այսպիսով, տարբերություն չկա սուբյեկտիվի և օբյեկտիվի միջև, այն է իդեալը և իրականությունը։ Սա Շելլինգի «բացարձակ իրականությունն» է. գաղափարները կամ մտավոր կերպարները մտքում նույնական են տևական օբյեկտներին, որոնք արտաքին մտքում են։ Բացարձակ իրականությունը ըստ Հեգելի գոյության ըմբռնելիությունն է, որպես ամեն ինչ ներառող ամբողջություն։ Հեգելը իր փիլիսոփայությունը անվանել է «բացարձակ իրականություն»՝ ի տարբերություն Բերկլիի «սուբյեկտիվ իդեալիզմի» և Կանտի ու Ֆիթչի «տրանսցենդենտալ իդեալիզմի», որոնք հիմնված չէին սահմանափակի և պատմության դիալեկտիկական փիլիսոփայության քննադատության վրա, ինչպես որ Հեգելի իդեալիզմն է։ Պատճառի և ինտելեկտի փորձը Հեգելին հնարավորություն է տալիս ճանաչելու պատմական բացարձակ իրականությունը, ինքնորոշման ֆենոմենոլոգիական կառուցվածքը, ինքնաիրազեկության դիալեկտիկական զարգացումը և անհատականությունը պատմության ոստանում։ Հեգելը իր «Տրամաբանության գիտություն» (1812–1814) աշխատությունում հերքում է այն փաստը, որ սահմանափակ որակները ամբողջությամբ իրական չեն, քանի որ նրանք կախում ունեն այլ սահմանափակ որակներից, որոնք որոշում են առաջիններին։ Մյուս կողմից որակական անսահմանությունը կլիներ ավելի ինքնորոշական, ուստի ավելի ամբողջական իրական։ Հեգելը անշուշտ մտադիր է պահպանել այն, ինչը իր կարծիքով գերմանական իդեալիզմի ճիշտն է, մասնավորապես Կանտի այն պնդումը, որ բարոյական պատճառը կարող է անցնել սահմանափակ շեղումներով ։ Հեգելի կարծիքով պետք է լինի մտքի նույնականություն և սուբյեկտի համար գոյություն, որպեսզի հնարավոր լինի ճանաչել յուրաքանչյուր դիտարկվող օբյեկտ՝ ամբողջությամբ։ Հեգելի "սուբյեկտ-օբյեկտ նույնականության" գաղափարի տակ հասկանում ենք, որ և սուբյեկտը և օբյեկտը ունեն Հոգի, որպես նրանց ներքին գաղափարային իրականություն և այդ առումով նույնական են։ Բայց մինչ տեղի կունենա Հոգու ինքնաձևավորումը և հոգին անցում կկատարի հոգուց դեպի բացարձակ հոգի կարգավիճակին, սուբյեկտը (մարդկային միտքը) սխալմամբ յուրաքանչյուր օբյեկտ տեսնելուց այն համարում է «օտար»։ Հեգելի բառերով՝ «Օբյեկտը տվյալ սուբյեկտին երևում է օտար և այն ինքն իրեն չի ճանաչում» ։
Իրական իդեալիզմ
Իրական իդեալիզմը իդեալիզմի ձև է, որը ստեղծել է Ջիովաննի Ջենտիլը, որը խորացել էր "հիմնավորված" իդեալիզմի մեջ՝ հակառակվելով Կանտին և Հեգելին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գոյաբանություն Կատեգորիա:Փիլիսոփայական ուղղություններ և դպրոցներ Կատեգորիա:Իդեալիզմ Կատեգորիա:Իմացաբանական տեսություններ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական տեսություններ Կատեգորիա:Մոնիզմ
Սուրբ Գրիգորիսի եկեղեցի (Նյուգդի)
Սուրբ Գրիգորիսի եկեղեցի, հայկական եկեղեցի, որը կառուցվել է 4-րդ դարի իրադարձությունների հիշատակին, Դաղստանի Դերբենտսկի շրջանի Նյուգդի գյուղում, Դերբենտից 37 կմ հեռավորության վրա։
Պատմություն
Սուրբ Գրիգորիսի մատուռի մուտքերից մեկի վերևում գտնվող հայերեն արձանագրության թարգմանության մեջ ասված է. «Տաճարը կառուցվել է Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի թոռան հոր Սուրբ Գրիգորիսի նահատակության տեղում, Գրիգոր և Լազար Պետրոսի Վանեցյանց եղբայրների հաշվին, Տիրոջ տարում 1916»։ Նյուգդիի Սուրբ Գրիգորիսի եկեղեցու ներկայիս շենքը փոխարինել է մատուռին, որը կառուցվել է նույն  տեղում մինչև 20-րդ դարի սկիզբը։ Նյուգդի (Մոլլա-Խալիլ) գյուղի Սուրբ Գրիգորիսի մատուռում գոյություն ունի  հայերեն մակագրությամբ մի քար, որը հայտնաբերվել է մեր ժամանակներում, քարի վրա արձանագրությունը թարգմանվել է և այն գտնվում է մատուռում։ Արձանագրության մեջ գրված է. «Ես՝ տիկին Ելիզավետա Կոչկաչյանցս, վերականգնեցի եկեղեցին՝ ի հիշատակ իմ և իմ ընտանիքի։ Տե՛ր, հիշի՛ր մեզ, երբ բառերն ավարտվեն, և գործը թագավորի։ 1879»։ Այսպիսի տեսք ուներ մատուռը 1899 թվականին:
Գրավոր աղբյուրներում Նյուգդիի Սուրբ Գրիգորիսի մատուռի մասին ամենավաղ հայտնի հիշատակությունները սկսվում են 1850 թվականից, երբ այնտեղ է այցելել Սարգիս արքեպիսկոպոս Ջալալյանցը (1819-1879)։ Նա այդ մասին գրել է «Ճանապարհորդություններ Մեծ Հայքում» գրքի երկրորդ մասում. «Կառուցվեց մի փոքրիկ մատուռ, որի ներսում կար քառակուսի գերեզման ...» : 1857 թվականին մատուռ է այցելել հայտնի հրապարակախոս, Դաղստանի ժողովուրդների պատմության և կյանքի հետազոտող Ռոստոմ-բեկ Երզինկյանը ։ Երզինկյանը գրել է «... Աղվանքում աղյուսով կառուցվել է մատուռ Գուրգանի գետակի ափին, լեռնոտ դաշտի եզրին։ Մատուռն ունի 18 ոտնաչափ երկարություն, 10 ոտնաչափ լայնություն և 20 ոտնաչափ բարձրություն։ Այս փոքր մատուռի հարավային պատը ունի երկու պատուհան, թաղածածկ կառուցվածք, ներսից փոքր աղյուսե կամարներ և բոստոնի պատի վերին մասում կախված են Քրիստոսի խաչելության, Քրիստոսի և Տիրամոր չարչարանաց հին պատկերներ՝առանց մակագրությունների։ Սուրբ մատուռի կենտրոնում կա մի փոքրիկ գմբեթ, որի բարձրությունը 5 ու կես թզաչափ է, լայնությունը՝ 3, իսկ երկարությունը՝ 4: Այն ունի 3 շատ փոքր պատուհան և դռան արևելյան կողմում, որտեղ խունկ են  ծխում ի պատիվ սուրբ մասունքների, օրհնված նշխարքների և երջանիկ նահատակի, այն ունի սրածայր գմբեթ, որի վրա դրված է երկաթե խաչ» ։
Մատուռը, իսկ 1916 թվականին՝ եկեղեցին, կառուցվել է ի հիշատակ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի թոռան և Սուրբ Վրթանեսի որդու՝ Գրիգորիսի, որը սրբադասվել էր։ 4-րդ դարի սկզբին Սուրբ Գրիգորիսը քրիստոնեություն է տարածել Վրաստանում և Ալբանիայում, ինչը, ի վերջո, հանգեցրել է նրա տանջալից նահատակության։
Ըստ վաղ միջնադարյան պատմաբանների՝ Մերձկասպյան տարածաշրջանի Սանեսանի մուսկուտների հեթանոսական ցեղերի արքայի հրամանով Գրիգորիսին կապել են ձիուց և քաշել ափամերձ քարերի վրայով, մինչ նա մահացել է։ Նրա աշակերտները սրբի մարմինը տեղափոխել են Ամարասի վանք և թաղել այնտեղ։ Հեթանոսների անարգանքներից խուսափելու համար թաղման վայրը չի նշվել և այն ժամանակի ընթացքում մոռացվել է։ Սուրբ Գրիգորիսի մասունքները հայտնաբերվել են ավելի ուշ՝ 489 թվականին, թագավոր Վաչագան III Բարեպաշտի կողմից։
Խորհրդային շրջանում եկեղեցին ճանաչվել է որպես պատմական հուշարձան, բայց եկեղեցու ներսում, երկար տասնամյակների պետական աթեիզմի տարիներին ամայություն է տիրել։ Նյուգդիի Սուրբ Գրիգորիսի եկեղեցու պատերը պահպանվել են, բայց ներքին հարդարանքը՝ ոչ։ Չնայած դրան, գյուղացիները չոչնչացրեցին հնագույն տաճարը, այլ, ընդհակառակը, հարգեցին իրենց տարածքում գտնվող կրոնի և ճարտարապետության հուշարձանը ։
Եկեղեցու երկարությունը 17 մ է, լայնությունը՝12 մ, բարձրությունը՝ շուրջ 18 մ գմբեթով։ Յուրաքանչյուր պատի վրա կան խորշեր՝ ուղիղ եռանկյուն պրիզմաների տեսքով, որոնք վերևում ավարտվում են հինգ ճյուղավորված  գծերով։ Չորս կողմից տանիքի տակ պատերին  խաչաձև անցքեր կան։ Եկեղեցում վերականգնման աշխատանքներ են ընթանում, որը երկար տարիներ ղեկավարում էր Դերբենտի հայ համայնքի և Ռուսաստանի հայերի միության Դաղստանի տարածաշրջանային մասնաճյուղի նախագահ Վիկտոր Դանիլյանը (1951-2019)՝ էնտուզիաստների խմբի աջակցությամբ։ Վերականգնվել է եկեղեցու ուխտագնացության ավանդույթը, երբ Դաղստանից, Հարավային Ռուսաստանից և այլ վայրերից հայ ընտանիքները գալիս են Սուրբ Գրիգորիսին երկրպագելու, ամեն տարի  օգոստոսի նախավերջին կիրակի օրը ։
2011 թվականի օգոստոսին տաճարը զգալիորեն վերափոխվել է։ Ներսում պատերի հարդարման աշխատանքներն  ամբողջությամբ ավարտվել  են, նորոգվել է քարե հատակը և խորանի վեհարանը, պատրաստվել է գմբեթի խաչ, տեղացի նկարիչ Մելիք-Մամեդ Ագաբալաևը, Դաղստանի հայերի հոգևոր առաջնորդ  Տեր-Սարգիսի հետ խորհրդակցելով, հայկական կրոնական ոճով նկարել է չորս տաճարական սրբապատկերներ՝ (Փրկչի, Աստվածամոր, Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի և Սուրբ Գեորգի)։ 2011 թվականի օգոստոսի 20-ին Հայ Առաքելական եկեղեցու Ռուսաստանի հարավի թեմի առաջնորդ Մովսես եպիսկոպոս Մովսեսյանը կատարեց վերականգնված գմբեթավոր խաչի և սրբապատկերների օծման արարողությունը ։ 2014 թվականին նրա տեղում տեղադրվել է գմբեթավոր խաչը։
2016 թվականի օգոստոսի 21-ին Նյուգդիում հանդիսավորությամբ նշվել է Սուրբ Գրիգորիս եկեղեցու 100-ամյակը, կատարվել է աղոթք, նոր ծխականների մկրտության արարողություն և տոնական հացկերույթ, ներկա են գտնվել դաղստանցի հայեր, հյուրեր Երևանից, Պյատիգորսկից, Կիսլովոդսկից, Դաղստանի ռուսական, մուսուլմանական և հրեական համայնքների և հանրապետական իշխանության մարմինների ներկայացուցիչներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1916 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հայկական եկեղեցիներ
Քաղաքացիական լրագրություն
Քաղաքացիական լրագրությունը ըստ տարբեր աղբյուրների, առաջին անգամ գործածվել է 1988 թ. ամերիկյան մամուլում, երբ փորձ էր արվում վերլուծել ամերիկյան լրագրության խնդիրները։ Քաղաքացիական լրագրության սահմանումը տարբեր մարդկանց համար կարող է լինել տարբեր. բլոգեր, հանրային լրագրող, ոչ պրոֆեսիոնալ լրագրող և այլն։ Քաղաքացիական լրագրողը նա է, ով մուտք ունի ինտերնետ, տիրապետում է սոցիալական մեդիայի տարրական հմտություններին և կարողանում է միտք ձևակերպել։ Քաղաքացիական լրագրությունը՝ ունենալով տարբեր գործառույթներ, հատկապես կարևորվում է այն երկրների համար, որտեղ մամուլը կորցրել է իր նշանակությունն ու տեղեկատվության միջոցով տարբեր սոցիալական խմբերի միջև փոխազդեցություն ապահովելու գործիքից դարձել է իշխանությունների և տարբեր քաղաքական խմբերի շահերը ներկայացնող միջոց։ Քաղաքացիական լրագրության հիմնական միջուկը անձի քաղաքացիական գիտակցության մակարդակն է ու ազատ, անմիջնորդ մտածողության առկայությունը։ Քաղաքացիական լրագրությունը հանդիսանում է լրագրության ինտեգրման գաղափար ժողովրդավարական գործընթացում։ Մասսայական տեղեկատվության միջոցները ոչ միայն տեղեկանցնում են հանրությանը, այլ նաև այն աշխատում է քաղաքացիների ներգրման ուղղությամբ և հանրային քննարկման ստեղծումով։ Լրագրության հասարակական շարժումը, Ալաբամայի համալսարանի պրոֆեսոր Դավիթ Կ. Պերիի խոսքերով, փորձ է հրաժարվել այն համոզմունքից, որ լրագրողները և նրա հանդիսատեսները ականատես են քաղաքական և սոցիալական գործընթացներում։ Նրա փոխարեն, լրագրության հասարակական շարժումը ձգտում է բուժել ընթերցողներին և հասարակության անդամներին ` որպես մասնակիցներ։ Ոչ շատ, բայց հավատարիմ կողմնակիցներով, քաղաքական լրագրությունը դարձավ այնքան փիլիսոփայական, որքան նրա փորձն է։
Սահմանում
Համաձայն նոր «Պոու» կենտրոնի քաղաքական լրագրության վերաբերյալ սահմանման, փորձը « համարվում է որպես փիլիսոփայություն և շատ արժեքներ հովանավորում որոշ զարգացող մեթոդներով, որպեսզի արտացոլի այդքանից երկուսը լրագրությունում։ Ժառանգաբար տարածվեց այն համոզմունքը, որ լրագրությունը պարտականություններ ունի հասարակական կյանքի առջև. Պարտականություն, որը շրջանակից դուրս է գալիս միայն ասելով նորությունները կամ բեռնաթափելով շատ փաստեր, ամբողջ լրագրությունը ազդեցություն ունեցավ նրան, որ հասարակական կյանքը շարժվեց առաջ։
Պատմություն
1920-ական թվականներին, մինչև հասարակական լրագրության հասկացության զարգացումը, Ոլտեր Լիպմանի և Ջոն Ձյուի միջև եղավ հայտնի բանավեճ այն մասին, թե ինչ դեր ունի լրագրությունը դեմոկրատական հասարակության մեջ։ Լիպմանը ուսումնասիրում էր լրագրողների դերը` միայն գրառեց այն, ինչ ասացին քաղաքագետները, իսկ հետո ապահովեց այդ տեղեկատվությունը հասարակության համար։ Հակառակ դրան, Ձյուին սահմանեց լրագրողների դերը՝ որպես ավելի ակտիվ մասնակցություն ունեցող հասարակության հետ և քննադատորեն ուսումնասիրեց տեղեկատվությունը հատկացված կառավարության կողմից։ Նա կարծում էր, որ լրագրողները պետք է կշռեն քաղաքականության ընդունած հետևանքները։ Ձյուին կարծում էր, որ զրույցը, քննարկումը և երկխոսությունը համարվում է դեմոկրատիա և այն, որ լրագրությունը կարևոր դեր ունի այդ խոսակցությունում։ Տասնամյակներ անց Ձյուիի փաստարկը լրացուցիչ ուսումնասիրվել է Ջեյ Ռոզենի և Դեվիս Մերիտտի կողմից, ովքեր ուսումնասիրում էին մասսայական տեղեկատվության միջոցների նշանակությունը դեմոկրատական պրոցեսում։ 1993 թվականին Ռոզենը և Մերիտտը ձևավորեցին հասարակական լրագրության հասկացությունը։ Իրենց ընդհանուր «մանիֆեստում» հասարակական լրագրության մասին, որը հրատարակվել է 1994 թվականին, Ռոզենը բացատրում է, որ « հասարակական լրագրությունը փորձում է տեղավորել լրագրողին քաղաքական հասարակության մեջ` պատասխանատու անդամի դերում, ունենալով լիակատար դեր հասարակական կյանքում։ Բայց այն չի հերքում կարևոր տարբերությունը լրագրողների և ուրիշ սուբյեկտների միջև՝ ներառյալ քաղաքական լիդերներին, հետաքրքրվող խմբերին և անձամբ քաղաքացիներին… Մի խոսքով, հասարակական լրագրողները ուզում են հասարակական կյանք աշխատելու համար։ Այդ պատճառով, որպեսզի ստիպեն այն աշխատեցնել, նրանք պատրաստ են ավարտ հայտարարել իրենց չեզոքությանը մի քանի հարցերում։ Օրինակ՝ գալիս է արդյոք հասարակությունը իր խնդիրների դիմաց կռվի, թե քաղաքականությունը վաստակում է ուշադրություն պնդում էր նա» ։ ։
Քաղաքացիական լրագրության հարթակներ
Քաղաքացիական լրագրության հարթակ է mynews.am կայքը։ Քաղաքացիական լրագրության գործում աշխատանքներ են տարվել նաև ՀՀ-ի թվով 5 քաղաքներում գործող Ինֆոտներում՝ Գյումրի ԻնֆոՏուն, Վանաձոր ԻնֆոՏուն, Արմավիր ԻնֆոՏուն, Մարտունի ԻնֆոՏուն, Գորիս ԻնֆոՏուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լրագրության տեսակներ
Պրիսլուչ (գյուղ, Պոլոննոեի շրջան)
Պրիսլուչ (Прислуч), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Պոլոննոեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պրիսլուչ գյուղում բնակվում էր 713 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2014 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 546,78 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Պոլոննոեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1620 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ժողովածու (4951)
Ժողովածու (4951), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4951 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 16-րդ դարում Մկրտիչ գրիչի կողմից։ Ստացողը եղել է Քնքուշն։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 27x18 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 154 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլոգրով։ Ունի նկար ծաղկողի կամ գրչի, կիսախորան և լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ կանաչ կտավ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 74ա, 103ա, 120բ, 143բ, 148բ և այլուր, հետագայի՝ 149ա (1788թ.) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Քեսթանե-Յոքուշի
Քեսթանե-Յոքուշի, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Տրապիզոնի գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Պոլիժակինո
Պոլիժակինո (Полижакино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի բնակավայրեր
Վալդեպենիաս դե Խաեն
Վալդեպենիաս դե Խաեն (Valdepeñas de Jaén), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Խաեն պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սեռա Սուր շրջանում։ Տարածքը կազմում է 183 կմ2։ Բնակչությունը՝ 4137 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 34 կմ հեռավորության վրա։
Կատեգորիա:Խաեն պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Էնգի
Էնգի (Ängi), գյուղ Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգի Սուուռե-Յաանի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 80 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգի Սուուռե-Յաանի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ժողովածու (1808)
Ժողովածու (1808), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1808 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1766 թվականին Հակոբ վարդապետ գրիչի կողմից Էջմիածնում։ Ստացողը եղել է Հակոբ վարդապետը։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 20.2×15.2 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 285 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ՝ 140բ, 284բ, հետագայի՝ աստառ Բ (1775 թ.), կնիք՝ 1ա (1805 թ., Մաթէոս) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Նրխի
Նրխի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բալուի գավառակում ։ Գտնվում էր Բալու քաղաքից հարավ-արևելք։
Պատմություն
Բնակչության մեծ մասը զոհվել է թուրքական յաթաղանից 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Գյուղն ավերվել է։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 31 տուն` 263 հայ բնակչով։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու հողագործությունն էր։
Պատմամշակութային կառույցներ
Նրխին ուներ '''Ս. Աստվածածին''' անունով եկեղեցի։
Կրթություն
Գյուղում գործում էր վարժարան, որն ուներ 25 աշակերտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Իլյասովո (գյուղ, Ուստյանսկի շրջան)
Իլյասովո (Илясово), գյուղ Ռուսաստանի, Արխանգելսկի մարզի Ուստյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզի Ուստյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Վարզեա Ալեգրի
Վարզեա Ալեգրի (Várzea Alegre), համայնք Բրազիլիայում՝ Սեարա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Սեարա նահանգի Հարավ-կենտրոնական մարզում։ Մտնում է Վարզեա Ալեգրի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 37 440 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 835,706 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 44,8 մարդ/կմ²։
Քաղաքի տոնը նշվում է հոկտեմբերի 10-ին։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրել է 1870 թվականանի հոկտեմբերի 10։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Սեարա նահանգի բնակավայրեր
Հրանտ Օհանյանց
Հրանտ Առաքելի Օհանյանց, հայ խորհրդային զինվորական, կապիտան, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակից, Խորհրդային Միության հերոս (1945, մարտի 24, ետմահու)։
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր
Պոլիկարպ (գյուղ, Շախունսկի շրջան)
Պոլիկարպ (Поликарп), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Շախունսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Շախունսկի շրջանի բնակավայրեր
Ժողովածու (2116)
Ժողովածու (2116), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում)։ Ձեռագիրը գրվել է 1637 թվականին Եսայի գրիչի կողմից Թավուզում, ստացող Աստվածատուր քահանա։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21․5×15․3 սմ չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 250 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Պահպանակը ունի 30 էջ, գրված է՝ մագաղաթի վրա՝ վրացերենով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ վանդակազարդ կապույտ կտավ։ Հիշատակարաններ՝205ա, ստացողի՝ 60ա, հետագայի՝ 3ա (1695), 252բ (1749) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Ռադգոսպնոե (գյուղ, Պոլոննոեի շրջան)
Ռադգոսպնոե (Радгоспне), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Պոլոննոեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ռադգոսպնոե գյուղում բնակվում էր 224 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,477 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 469,6 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Պոլոննոեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1987 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Զուրաբ Ժվանիա
Զուրաբ Ժվանիա (ზურაბ ბესარიონის ძე ჟვანია ― Զուրաբ Բեսարիոնիս ձե Ժվանիա, ), վրացի քաղաքական և հասարակական գործիչ։
Կենսագրություն
Զուրաբ Ժվանիան ծնվել է 1963 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Թբիլիսիում` զինվորականի ընտանիքում։ Մայրը՝ Ռեմա Անտոնովան, հոր կողմից հայ է, մոր կողմից՝ հրեա ։
1985 թ. ավարտել է Թբիլիսիի պետական համալսարանի կենսաբանության ֆակուլտետը, որից հետո՝ մինչև 1992 թվականը, աշխատել է նույն ֆակուլտետի մարդու և կենդանիների ֆիզիոլոգիայի ամբիոնում։
1989 թ. Վրաստանում ստեղծել է «Կանաչների» շարժումը, այնուհետև «Կանաչների» կուսակցությունը՝ դառնալով նրա առաջին նախագահը։ Երկու տարի շարունակ եղել է Եվրոպայի «Կանաչների» շարժման համանախագահ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Վրաստանի վարչապետներ Կատեգորիա:Դիդուբեի պանթեոնում թաղվածներ Կատեգորիա:Թբիլիսիի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Վրաստանի հրեա քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից Կատեգորիա:21-րդ դարի վրացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Վրացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Վրացիներ հայկական ծագմամբ
(4816) Կոնելի
(4816) Կոնելի (Connelly), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի օգոստոսի 3-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,587538 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8761 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,299 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1520,3 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,236796 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,82° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Արսեն Կիտուր
Արսեն Կիտուր (1883, Բայազետ - 1976, Բեյրութ), հայ հասարակական գործիչ։ 1905 թվականից հնչակյան կուսակցության անդամ։
Կենսագրություն
Ավարտել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանը (1908) և Կոստանդնուպոլսի Պետական բարձրագույն ուսուցչանոցը (1914)։ 1916 թվականին Բաղդադում կազմակերպել է «Տարագրելոց պաշտպանության մարմին» բարեգործական ընկերությունը, որը նյութական օգնություն է ցույց տվել 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ Իրաք տարագրված հայերին։
1917 թվականին տեղափոխվել է Անդրկովկաս, 1918 թվականին մասնակցել Սարդարապատի ճակատամարտին։ 1920 թվականի նոյեմբերին, գտնվելով Իրաքում, ողջունել է Հայաստանում խորհրդային կարգերի հաստատումը։
Աշխատությունները
Հրատարակել է մարքսիզմը մանրբուրժուական տեսանկյունից մեկնաբանող՝ «Պատմութեան փիլիսոփայութիւնը» (1911), «Մարքսիզմ, դարվինիզմ, հոգին ու նիւթը» (1939), հնչակյան կուսակցության անցյալն իդեալականացնող՝ «Հայ ազատագրութեան ճանապարհին» (1949), «Յուշեր եւ փուշեր» (Բեյրութ, 2-րդ հրատարակություն, 1956) և այլն գրքեր։ «Արարատ»-ում տպագրած մի շարք հոդվածներում պաշտպանել է ԽՍՀՄ արտաքին քաղաքականությունը՝ արտահայտելով սփյուռքահայ առաջադիմական ուժերի ձգտումները։ Խմբագրել է «Պատմութիւն Ս. Դ. Հնչակեան Կուսակցութեան» երկհատոր աշխատությունը (Բեյրութ, 1962)։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանի սաներ Կատեգորիա:Բայազետ քաղաքում ծնվածներ‎ Կատեգորիա:Բեյրութ քաղաքում մահացածներ‎ Կատեգորիա:Հայաստանի Հանրապետության Խորհրդարանի (1918-1920) 1-ին գումարման պատգամավորներ
ԷԼԴԻԿ
ԷԼԴԻԿ, Հունաստանի զինված ուժեր Կիպրոսում, Կիպրոսում մշտապես գտնվող Հունաստանի զինված ուժեր, որոնք իրենցից ներկայացնում են Նիկոսիա քաղաքի ծայրամասում գտնվող զորամասեր։ ԷԼԴԻԿ-ը հիմնադրվել է 1960 թվականի օգոստոսի 16-ին Նիկոսիայում Կիպրոսի Հանրապետության անկախ պետության կազմավորման մասին Ցյուրիխ-Լոնդոն համաձայնագրերի (1959) ստորագրման հետ միասին։
Ենթարկվում է Հունաստանի Գլխավոր շտաբի պետի առաջին տեղակալին։ Ներկա հրամանատարը հետևակի գնդապետ Պրոկոպիուս Մավրագանիսն է ։
Իր գոյության հենց առաջին օրվանից մինչ այսօր ԷԼԴԻԿ-ը համարվում է հունական բանակի առավել մարտունակ զորամասերից մեկը։ ԷԼԴԻԿ-ում ծառայող զինվորներին ոչ պաշտոնապես անվանում են «էլդիկարիաներ»։ Հարկ է նշել, որ ԷԼԴԻԿ-ը համարվում է անվտանգության և կայունության տեղական գործոնը, և առանձնահատուկ հարգանքի է արժանանում բոլոր հույն կիպրացիների կողմից։
ԷԼԴԻԿ-ի պատմություն
ԷԼԴԻԿ-ի ուժերը համալրվել են 1959 թվականի նոյեմբերի 20-ին Ագիոս Ստեփանոս արվարձանում (Արևելյան Ատտիկե, Հունաստան) «Կիպրոսի Հանրապետության հիմնադրման պայմանագրի» ստորագրումից հետո։ 1960 թվականի օգոստոսի 16-ին ԷԼԴԻԿ-ի զորքերը տանկա-դեսանտային «Ալյակմոն» նավից ափ են իջեցվել Ամոխոստոս (Ֆամագուստա) նավահանգստում ։ ԷԼԴԻԿ-ը բաղկացած էր հրամանատարությունից, շտաբից, 1-ին և 2-րդ հետևակային գումարտակներից, աջակցության վաշտից և ղեկավարությունից։ Անձնակազմի ընդհանուր թիվը կազմում էր 950 սպա և շարքային։ ԷԼԴԻԿ-ը տեղակայված էր Նիկոսիայից արևմուտք Երոլակոս գյուղում, և գտնվում էր Եռակողմ շտաբ-կայանի ենթակայության տակ։
1974 թվականի հուլիսի 15-ի իրադարձություններ
1974 թվականի հուլիսի 15-ին ԷԼԴԻԿ-ը Կիպրոսի Ազգային գվարդիայի ուժերի հետ միասին մասնակցում էր արքեպիսկոպոս Մակարիոս III-ի պաշտոնից հեռացմանը ։ Արդյունքում կարճ, բայց ինտենսիվ մարտերից հետո Կիպրոսում հաջողվել է փոխել գործող կառավարությունը։ Մասնավորապես, ԷԼԴԻԿ-ի ուժերը ակտիվ մասնակցություն են ունեցել Նիկոսիայի շրջանում մարտական գործողություններին` նախագահական պալատի վրա հարձակմանը, օդանավակայանի և քաղաքային բանտի գրավմանը ։
ԷԼԴԻԿ-ը այսօր
Այսօր ԷԼԴԻԿ-ը Կիպրոսում ունի երեք ճամբար, որոնք գտնվում են Նիկոսիայի մոտակայքում` Մալունդա և Ագիոս Իոաննիս գյուղերում, ինչպես նաև Ագլանձիա արվարձանի Ատալասա ազգային անտառապուրակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կիպրոսի Հանրապետության Ազգային գվարդիա Կատեգորիա:Հունաստանի զորամիավորումներ Կատեգորիա:Կիպրոսի հակամարտություն Կատեգորիա:1974 թվականը Կիպրոսում
Չինդո կղզի
Չինդո ,  իր մեծությամբ երրորդն է Կորեայի Հանրապետության Չեջուդո և Քոջեդո կղզիներից հետո, որը ավելի փոքր կղզիախմբերի հետ միասին ձևավորում է Չինդո վարչաշրջանը։ Տեղակայված է Չոլա-Նամդո նահանգում` Կորեական թերակղզու հարավ-արևմտյան հատվածում։ Մայրցամաքից բաժանվում է Մյոննյան նեղուցով, որի վրայով ձգվում է մալուխային կամուրջ։
Պատմություն
Կղզին հայտնի է նախապատմական ժամանակներից, երբ բնակեցվել է։ Ներկայիս անունը ստացել է 1001 թվականին։ 1231-1270 -ականներին մոնղոլների՝ Կորեա ներխուժման ժամանակ կղզին ծառայում է որպես ապաստան՝ Կորիո դինաստիայի դեմ ապստամբողների համար։ Այնուամենայնիվ, 1271թ. մոնղոլները գրավում են կղզին և ոչնչացնում ամբողջ բնակչությանը։ Մոնղոլների հարձակումից հետո կղզի վերադարձած բնակիչերն այս անգամ էլ տուժում են ճապոնական վակաուներից (wokou): 14-րդ դարի ժամանակահատվածում այդ կղզին գրեթե չի բնակեցվել։
1597 թվականի սեպտեմբերի 16ին՝ Իմդինյան պատերազմի ժամանակ, կորեացի ծովակալ Լի Սունսինը հաղթանակ է տանում Միոննյան ճակատամարտում։ Ունենալով 13 փանոքսոններ և 200 զինվորներ՝ նա Միոննյանի նեղուցում պարտության է մատնում ճապոնական նավատորմին, որը բազկացած էր 133 ռազմանավերից և 200 օժանդակ նավերից  ։ Այս հաղթանակը հնարավոր է դառնում՝ շնորհիվ ծովակալի խորամանկության և հմուտ ղեկավարման, նաև նրա՝ տեղի ծովային ջրերի բնույթը լավ իմանալու շնորհիվ, որոնք զանազանվում են ալեկոծություններով և հաճախակի հորձանուտներով ։
Շնորհիվ մայրցամաքից հեռու գտնվելուն՝ Չինդո կղզին լիովին պահպանել է իր յուրօրինակ մշակույթը և ժողովրդական արվեստը, որոնց վառ ներկայացուցիչներն են պանսորին (երաժշտական պատմողական ժանր), որը կատարվում է երգիչի կամ երգչուհու կողմից՝ թմբուկների ձայնի ուղեկցությամբ, կանկանսուլե՝ (կորեացի աղջիկների ավանդական խաղ), որն անց է կացվում Չհուսոկ բերքի փառատոնի ժամանակ՝ ուղեկցվելով երգերով և պարերով։ Չինդո արիրան-ազգային երգ հայտնի տեղի բնակչության մեջ, որը կատարվում է կորեական ավանդական գործիքների նվագակցոթյամբ ։
Չինդոդեգիո կամուրջ
Միոննյան նեղուցի վրայով անցնող Չինդոդեգիո կամուրջը, որը կղզին կապում է մայրցամաքի հետ, իրենից ներկայացնում է կրկնակի կամուրջ՝ բաղկացած նմանատիպ դիզայնի երկու երկվորյակ կամուրջներից։ Նրա շինարարությունը կատարվել է երկու փուլով։ Առաջին կամուրջը շահագործման է հանձնվել 1984թ. հոկտեմբերի 18-ին, որի գլխավոր կամրջասյան երկարությունը 344 մետր է, իսկ 2 կողայիններինը՝ 70-ական մետր։ Ընդհանուր երկարությունը կազմում է 484 մ., իսկ երկարությունը՝ 11,7 մետր։ Այդ կամրջի բացման պահին նա աշխարհում առաջին ամենաերկար և ամենանեղ կախովի կամուրջն էր։ Կամրջի ներքևի 200 մետրանոց տարածքը բաց է նավերի նավարկելու համար, որոնց բարձրությունը չի գերազանցում 20 մետրը ։
Մեքենաների քանակի աճը ստիպեց կառավարությանը 2005 թվականին կառուցել նույն երկարությամբ, բայց 12,5 մետր լայնությամբ 2-րդ կամուրջը։ Առաջին կամրջով մեքենաները շարժվում են դեպի կղզի, իսկ 2-րդով՝ դեպի մայրցամաք։ Երկվորյակ կամուրջների լուսավորությունը գիշերային ժամերին հատուկ ուշադրություն է գրավում, և նրա մոր գտնվող հանգստի այգին ամեն տարի այցելում են մոտ 2,6 միլիոն կորեացի և արտասահմանցի զբոսաշրջիկներ  ։
Կորեական չինդո
Չինդո կղզին հանդիսանում է կորեական չինդո կամ չինդոկկէ-ի հայրենիքը, որսորդական շան տեսակ, որը գրանցված է Կորեայի ազգային սեփականությունների ցուցակում № 53ի ներքո. 1950 թվականին այդ ցեղատեսակը գտնվում էր ոչնչացման եզրին։ 1962 թվականին Հարավային Կորեայի կառավարությունը այն հայտարարում է որպես ազգային սեփականություն, և ավելի ուշ այդ ցեղատեսակի պաշտպանությունն ապահովող օրենք է ընդունվում ։
1995 թվականին նախնական հիմունքներով, իսկ 2005-ին արդեն մշտական այդ ցեղատեսակը ճանաչվում է Կինոլոգիական միջազգային ֆեդերացիայի կողմից։ 1999 թվականին կղզում ստեղծվում է Չինդոկէ շնաբուծության կենտրոնը, որը համակարգոըմ է չինդո ցեղատեսակի պրոֆեսիոնալ ընտրությունը և ուսումնասիրությունը ։
Տարին երկու անգամ մասնագետների թիմը անասնաբույժի գլխավորությամբ այցելում է բնակավայրեր, որտեղ բուծում են շներին, որպեսզի պատվաստում կատարեն և որոշեն նրանց համապատասխանությունը ստանդարտներին։ Այն շներին, որոնք համապատասխանում են բոլոր պահանջներին, պարանոցի շրջանում ներպատվաստում են ծնողների և տերերի մասին ինֆորմացիա պարունակող միկրոչիպ ։
Հայտնի են շատ պատմություններ այդ ցեղատեսակի շների բարձր նվիրվածության մասին։ Այսպես օրինակ՝ մի չինդոկէ շուն նոր տիրոջ է վաճառվում, ով ապրում էր Թեջոնե քաղաքում, բայց շուտով շունը փախչում է և 300 կմ տարածություն անցնելով՝ վերադառնում է տուն ։
«Մովսեսյան հրաշք»
Տարին երկու անգամ կղզու մոտ տեղի է ունենում աստվածաշնչյան պատմություն հիշեցնող անսովոր բնական երևույթ, երբ Կարմիր ծովի ջրերը ետ են քաշվում Մովսեսի առաջ։ Կոգուն-միոն Հվեդոն-նի և Իզին-միոն և Մոդո-րի շրջանների միջև, ծովի ջուրը ետ է քաշվում, և 1 ժամով, 2,8 կմ երկարությամբ և 40 մետր լայնությամբ, Չինդո և Մոդո կղզիները կապող ճանապարհ է բացվում ։ Ցամաքի այդ նեղ շերտի հայտնվելու պատճառը հանդիսանում են հատկապես հզոր մակընթացության և տեղատվության հոսանքները, իսկ երբեմն էլ դա պատահում է, երբ Լուսինը, Արևը և Երկիրը մեկ ուղիղ գծի վրա են հայտնվում՝ մեծացնելով միմյանց ձգողականության ուժը, և մակընթացությունն առաջացնում է հայելային ուժի տեղատվություն, որի արդյունքում բացվում է կղզիների միջև ընկած ստորջրյա ավազոտ կամուրջ ։
Այդ երևույթին է նվիրված «Ճանապարհ ծովով» փառատոնը, որը անց են կացնում տեղաբնակները՝ կազմակերպելով տարբեր միջոցառումներ ։
Ուլիմսանբյան արվեստանոց
Կղզու վրա՝ Չոմչալսան լեռների արևմտյան հատվածում՝ Սսագեսի «երկու հովիտների» տաճարից ոչ հեռու, գտնվում է Ուլիմսանբանի արվեստանոցը, որտեղ կյանքի վերջին տարիներին ապրել և արարել է չինական Նամչժոնվայի բնանկարչության հարավային դպրոցի ներկայացուցիչ, կորեացի նկարիչ Հո Րյոն (1808-1893)։ Իր ուսուցչի մահվանից հետո նա հեռանում է մայրաքաղաքից, որտեղ նկարում էր թագավորական պալատների պատկերներ, վերադառնում է հայրենիք և ստեղծում արվեստանոց, որը մեծ համբավ է ձեռք բերում, երբ այստեղ նկարահանվում է « Թաքցված իրարանցում» ֆիլմը (2003), որտեղ խաղում էին դերասաններ Չոն Դո Յոնը և Պէ Յոնջուն ։
Դիտահրապարակ
Չինդո կղզու արևմտյան ափին է գտնվում Սեբաննակչո դիտահրապարակը։ Այնտեղից բացվում է Տադոհէ ծովային կղզեխմբի տեսարանը, որը հատկապես վերափոխվում է մայրամուրի ժամերի և դրա համար էլ ստացել է Սեբաննակչո անունը, «նակչո» կորեերենից թարգմանված նշանակում է «մայր մտնող արևի ճառագայթներ» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի կղզիներ Կատեգորիա:Կղզիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դեղին ծովի կղզիներ
Հրետանային ինքնագնաց կայանք
Հրետանային ինքնագնաց կայանք (ՀԻԿ) կամ ինքնագնաց հրետանային կայանք, խոշոր տրամաչափի հրանոթ է, որը տեղադրված է ինքնագնաց հենասարքի(շասսի) վրա։ Որպես մարտական մեքենա հրետանային ինքնագնաց կայանքը արտաքուստ նման է տանկի, բայց իրենից ներկայացնում է բացառապես հրետանային միջոց՝ զինված թնդանոթներով կամ հաուբիցային հրանոթներով և կատարում է այլ տակտիկական խնդիր։ Հրետանային ինքնագնաց կայանքը լինում է տարբեր տեսակի՝ զրահապատված կամ առանց զրահի, անիվավոր կամ թրթուրավոր հենասարքով, թնդանոթի աշտարակային կամ ֆիքսված մոնտաժումով։ Հրետանային ինքնագնաց կայանքը որպես այդպիսին առաջացել է դեռևս Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին տանկերի և ծանր հրանոթային զրահապատ մեքենաների զարգացման հետ։ Եթե գնահատենք ներկայիս չափանիշներով ապա ամենաառաջին տանկերից ֆրանսիական Սեն-Շամոնը և ՍԱ-1 Շնեյդերը իրենց հատկանիշներով ավելի շուտ հրետանային ինքնագնաց կայանք էին, քան թե տանկ։
Տանկի և հրետանային ինքնագնաց կայանքի տարբերությունը
Հրետանային ինքնագնաց կայանքը ի տարբերություն տանկի նախատեսված է բոլորովին այլ մարտական խնդիրների կատարման համար և կիրառման տակտիկայով բոլորովին այլ սկզբունքի է։ ՀԻԿ-ը կարող է կրակ վարել բավականին մեծ հեռավորությունների վրա, որը թույլ է տալիս խուսափել հակառակորդին հետ շփման գծին մոտենալուց, սրանով է պայմանավորված ՀԻԿ-ի համեմատաբար թույլ զրահավորվածությունը և մեծ գաբարիտները (հիմնականում բարձրությունը)։ Ի տարբերություն տանկի զրահի, ՀԻԿ-ի զրահը նախատեսված է հակառակորդի դիվերսիոն խմբերի և դեսանտի հրազենային հարձակումից անձնակազմի պաշտպանման համար, ուստի նրա վրա բացակայում են զրահի ակտիվ և դինամիկ պաշտպանության միջոցները։ ՀԻԿ-ի հրանոթը ավելի հզոր է, քան տանկինը, փողը ավելի ծանր ու երկար է, իսկ կողմնորոշիչ ու նշանառության միջոցները ավելի կատարելագործված են, ունի բալիստիկայի հաշվարկման և այլ լրացուցիչ օժանդակ միջոցներ։ Շնորհիվ այս հատկությունների ու նաև այն հանգամանքի կրակ վարելիս ՀԻԿ-ը գտնվում է անշարժ վիճակում, նրա կրակի արդյունավետությունը ավելի մեծ է քան տանկինը։
Հրետանային ինքնագնաց կայանքների դասակարգումը
Կախված իրենց առջև դրված խնդիրներից ՀԻԿ-երը կարող են լինել ՀԻԿ-երը կարող են դասակարգվել նաև ըստ զրահապատվածության(թեթև, միջին, ծանր), ըստ հրանոթի տրամաչափի(փոքր, միջին, խոշոր), ըստ հենասարքի տեսակի(անիվավոր, թրթուրավոր, համակցված) և այլ չափանիշներով։
Հրետանային ինքնագնաց կայանքների կիրառման տակտիկան
ՀԻԿ-երը հիմնականում կիրառվում են այլ տեսակի զիրքերին մարտի ժամանակ հրետանային կրակով օժանդակելու համար։ Հարձակման ժամանակ ՀԻԿ-երը, շնորհիվ իրենց բարձր շարժունակության, կարող են ուղեկցել տանկերին մինչև հակառակորդի պաշտպանության խորքերը՝ բարձրացնելով գրոհային ստորաբաժանումների(զրահատանկային և մոտոհետևակային) մարտունակությունը։ ՀԻԿ-երով համալրված հրետանային ստորաբաժանումները, նորից շնորհիվ բարձր շարժունակության, առանց այլ զորատեսակի աջակցման կարող են ինքնուրույն հրետանային կրակի տակ պահել հակառակորդին։ Դա կատարվում է հետևյալ կերպ՝ նախօրոք որոշվում և նշանակվում են նպատակակետերը, կատարվում է համապատասխան հաշվարկ և լիովին նախապատրաստվում են կրակի արդեն նախորոշված կրակային դիրքից, հետո ՀԻԿ-րը առաջ են շարժվում դեպի կրակային դիրքեր ու առանց նշանափորձման հրետակոծում նպատակակետերը, ավարտելով արագ հեռանում դեպի պահեստային դիրքեր, այսպիսով մինչ հակառակորդը կկատարի տեղորոշում ու պատասխան կրակ կբացի նրանք վաղուց արդեն լքում են կրակային դիրքերը։ Հակառակորդի կողմից պաշտպանական գծի ճեղքման դեպքում ՀԻԿ-երը հաջողությամբ կարող են օգտագործվել որպես հակատանկային միջոց, այդ դեպքերում ՀԻԿ-երի սպառազինության մեջ լինում են հատուկ բեկորա-ֆուգասային կառավարվող արկեր(օր.՝ Կրասնոպոլ, Կիտոլով, Սանտիմետր, Կոպերհեդ(ԱՄՆ) և այլն) կամ այլ հակատանկային արկեր։ Միջուկային մարտական գլխիկով արկերով համալրված ՀԻԿ-երը միայնակ կարող են ոչնչացնել հակառակորդի հույժ կարևորություն ունեցող օբյեկտներ(օդանավակայան, երկաթգծի կայարան, կայազորի տեղակայման վայր, կարևոր գործարաններ), այս դեպքում միջուկային արկը, ի տարբերություն տակտիկական միջուկային հրթիռի կամ ռմբակոծիչ ինքնաթիռի պրակտիկորեն անորսալի է, բայց հեռահարությունը և միջուկային պայթյունի հզորությունը համեմատաբար ցածր է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրետանային ինքնագնաց կայանքներ Կատեգորիա:Հրետանի
Պ․ Թ․ Սելբիտ
Պերսի Թոմաս Թիբլս, բեմական անուն՝ Պ․ Թ․ Սելբիտ (P. T. Selbit, Percy Thomas Tibbles, ), անգլիացի իլյուզիոնիստ, գյուտարար և գրող, առաջինը, որ ներկայացրել է կնոջը սղոցելու աճպարարությունը։ Աճպարարների մեջ նա աչքի է ընկել նորարարությամբ և գործարարական հոտառությամբ, որն օգնել է նրան կյանքի կոչել բազմաթիվ աճպարարություններ, որոնք բեմական մեծ հաջողություն են բերել։
Վաղ տարիներ
Պերսիվալ Թոմաս Թիբբլսը ծնվել է Լոնդոնի շրջաններից մեկում՝ Համպստեդում։ Երբ նրան տարել են արծաթագործի մոտ սովորելու, նա մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել յուրօրինակ ժանրի նկատմամբ։ Ոսկերչական խանութի նկուղային հարկը վարձակալության էր տրված իլյուզիոնիստ և գյուտարար Չարլզ Մորրիտին, որը նկուղն օգտագործում էր որպես «մոգական» արվեստանոց։ Նրա բացակայության ժամանակ պատանի Թիբբլսը հաճախ գաղտնի մտնում էր այնտեղ, որպեսզի ծանոթանա աճպարարի գյուտերին։
Թոմաս Թիբբլսն սկսեց մետաղադրամներով և գավաթներով հնարքը ցուցադրել Պ․ Տ․ Սելբիտ կեղծանունով, որն ինքն էր հորինել՝ ազգանունը գրելով հակառակ կողմից և մեկ բ–ն հեռացնելով։ Նա հետագայում օգտագործել է այս կեղծանունը նաև էթերթերից մեկում որպես լրագրող աշխատելիս, ավելի ուշ՝ մոգի ուղեցույցը կազմելիս  և իլյուզիոնիստների համար հատուկ ամսագիրը խմբագրելիս։
1902-1908 թվականներ
Սելբիտը մյուզիք-հոլերում աշխատել է Ջոադ Հիթեբի անունով։ Նա եկել է այն եզրակացության, որ հանդիսատեսը ձգտում է տեսնել ոչ սովորական, նորարարական բաներ։ Դիմահարդարումը, թիկնոցը, կեղծամն օգնել են նրան ստեղծել կեղծ եգիպտական պատկեր։ Սա արտացոլում է Սելբիտի բնավորության երկու հատկությունները, որոնք նրա իլյուզիոնիստական գործունեության մեջ ոչ պակաս դերակատարում են ունեցել․  հնարամտություն  ու ձեռնակատիրական հետաքրքրություն, որոնցով նա ձգտել է հանդիսատեսին մշտապես ուրախություն պատճառել որևէ առանձնահատուկ բանով։
Հնարքներ
1910 թվականին Սելբիտը հանդես է եկել «Հոգու նկարներ» հնարքով, որտեղ հանդիսատեսին առաջարկել են անվանել ցանկացած նկարչի և լույսերի ներքո հայտնվում էին այդ վարպետի ոճով աշխատանքները կտավների վրա։ Նրա հաջորդ ելույթի պաշտամունքային հնարքը «Ամենակարող պանիր» կոչվող համարն էր՝ հանդիսատեսին բեմ էր հրավիրում պանրի անիվի կլոր մոդելը փորձել շուռ տալու համար, բայց ոչ ոքի դա չէր հաջողվում, քանի որ հնարքը հիմնված էր գիրոսկոպի օգտագործման վրա ։
1912 թվականին Սելբիտն սկսել է աշխատել Մասկելինի և Դևանտի մոտ, ովքեր նպատակադրվել էին զավթել Բրիտանիայում իլյուզիոնիստական բիզնեսը՝ բեմադրություններ կազմակերպելով Եգիպտական և սուրբ Գեորգիի դահլիճներում։ Նրանց առաջին համագործակցությունը տեղի է ունեցել 1912 և 1913 թվականներին, երբ նրանք ելույթ են ունեցել մյուզիք-հոլլերում և ամերիկյան վարիետեներում՝ ներկայացնելով Դևանտի «Ուրվականների տան պատուհանը» հնարքը։
1914 թվականին Սելբիտը սուրբ Գեորգի դահլիճում առաջին անգամ աշխարհին ցույց է տվել մարդու՝ պատի միջով անցնելու հնարքը։
Կնոջ սղոցելու հնարք
Գոյություն ունեն այս հնարքի կատարման բազմաթիվ տարբերակներ, սակայն նրա ծագման հարցը մինչև օրս պարզ չէ․ ոմանք վկայակոչում են 1809 թվականով թվագրված հնարքի մասին հիշատակումը, մյուսները այն կարծիքին են, որ նման պատրանքների արմատները ծագում են դեռևս հին Եգիպտոսից։ Ժամանակակից մոգ–իլյուզիոնիստ Ջիմ Սթեյնմեյերն ասում է, որ ֆրանսիացի մեծ աճպարար Ժան Էժեն Ռոբեր–Ուդենն այդ պատրանքի նկարագրությունն առաջին անգամ տվել է 1858 թվականին, սակայն գաղափարը չի հաջողվել թերթում տպագրվելուց ավելիին հասցնել։ Այդ պատճառով հնարքի հեղինակությունը վերագրում են Սելբիտին, որն առաջին անգամ այն ցուցադրել է 1921 թվականի հունվարի 17-ին Լոնդոնի Ֆինսբերի զբոսայգու «Էմփայր» թատրոնում։ Իրականում, Սելբիտը սղոցումով հնարքը ցույց տվեց ավելի վաղ, 1920 թվականի դեկտեմբերին, սուրբ Գեորգի դահլիճում հատուկ հավաքված հանդիսատեսի առաջ՝ բաղկացած անտրեպրենյորներից և թատերական մագնատներից։ Այս քայլը կատարվել է հնարքն արտոնագրելու նպատակով, որպեսզի այն իր անունի հետ կապվի։ Սելբիտի տարբերակում կինը մտնում էր փայտե արկղի մեջ, որը դագաղի կառուցվածք ուներ, բայց մի փոքր ավելի մեծ էր։ Օգնականները կնոջ դաստակները, ծնոտն ու պարանոցը կապում էին պարանով։ Այնուհետև արկղը փակում էին և կինն այլևս չէր երևում։ Այն բանից հետո, երբ արկղը հորիզոնական դիրքով էր դրվում, Սելբիտն սկսում էր աշխատել ձեռքի մեծ սղոցով՝ արկղը կենտրոնական մասից սղոցելով։ Քանի որ տարածության մեջ շարժումները սահմանափակ էին, սղոցի սայրը պետք է անցներ կնոջ գոտկատեղի միջով և կտրեր այն։ Երբ արկղը վերջապես բացվում էր, պարաններով կապկպված կնոջը բաց էին թողնում և նա անվնաս դուրս էր գալիս բեմ ։
Հնարքի ազդեցությունը լսարանի վրա լիակատար էր, և Սելբիտը վերածվել էր «դրամարկղային մագնատի»։ Ջիմ Սթեյնմեյերը հնարքի ժողովրդականության արագ աճը վերագրում է ոչ միայն Սելբիտի սրամտությանը, այլև ճիշտ ժամանակին ճիշտ տեղ ընտրելու նրա ունակությանը։
1920 թվականին աշխարհը հոգնել էր ավանդական «կախարդանքից»։ Հասարակության մեջ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ձախորդություններից առաջացած փոփոխությունները սոցիալական և գիտական ոլորտներում առաջացած սրընթաց փոփոխությունների հետ մեկտեղ նշանակում էր, որ ճիշտ ժամանակն է հանրությանը ցնցել նոր մոգությամբ։ Նրբագեղ օգնականի ստեղծված կերպարը, ում իլյուզիոնիստները «կտտանքների» ու «խեղումների» են ենթարկում, սղոցով հնարքը դարձրեց նշանակալից։
Սելբիտի հնարքն անմիջապես փորձեցին նմանակել և կատարելագործել այլ աճպարարներ։ Մի քանի ամիս անց ամերիկացի իլյուզիոնիստ Հորաս Գոլդինի ցուցադրած տարբերակում օգնականի գլուխը, ձեռքերն ու պարանոցը տեսանելի էին հնարքի կատարման ամբողջ ընթացքում։ Գոլդինը գրագողության նակատմամբ երբեք էլ հանդուրժողականություն չէր ցուցաբերել, այդ պատճառով երբեք չէր մոռանում օրենքի երկաթե ձեռքի մասին։ Երբ Սելբիտը մեկնել էր Ամերիկա՝ գլխավոր համարի շրջագայություններով, հայտնաբերեց, որ Գոլդինը բազմաթիվ հնարավոր անուններով գրանցել է իր համարը «Գրագողներից մինիատյուրների պաշտպանության միությունում» ։ Այդպիսով, Սելբիտն ստիպված էր հրապարակել նոր անվանումով ցուցապաստառ; Դա «Կնոջ բաժանում» ցուցապաստառն էր, որը պակաս հրապուրիչ էր «Կնոջ սղոցում» Ամերիկայում արդեն հայտնի դարձած տարբերակից։ Գոլդինի դեմ իր գաղափարի գողության համար դատական հայց հարուցելու Սելբիտի փորձերը, հաջողությամբ չեն պսակվել․ դատարանը վճռել էր, որ Գոլդինի հնարքն զգալիորեն տարբերվում է Սելբիտի հնարքից։ Հետագայում, երբ սղոցումով համարն իր տարբերակներով փառք և առևտրային հաջողություններ է բերել Սելբիտին և այլ իլյուզիոնիստների, այն բազմաթիվ փոփոխությունների է ենթարկվել ։
Ավելի ուշ Գոլդինը հորինել է համարներ, որոնցում անհրաժեշտ չէր օգտագործել տուփի կափարիչը, իսկ սովորական ձեռքի սղոցի փոխարեն օգտագործել է կլորը։
Ալան Վակելինին է վերագրվում մեկ այլ հնարք, որն ակնհայտորեն ինչ-որ չափով կրկնում է Սելբիտի օրիգինալ տարբերակը։ Այնուամենայնիվ, Սելբիտը մինչև օրս համարվում է այս հնարքի գյուտարարը։ Երկար տարիներ մարդիկ սիրահարված են եղել և շարունակում են հմայվել նրա պատրանքով ամբողջ աշխարհում։
Վերածնունդ
1990-ական թվականներին անգլիացի հանրահայտ իլյուզիոնիստ Պոլ Դենիելսը իր «Գաղտնիքներ» հեռուստասերիալում ըստ արժանվույն անդրադարձել է Սելբիտին։ Պատմելով սղոցի հետ հնարքի ծագման մասին՝ Դենիելսը հնարքը կատարել է Սելբիտի օրիգինալ տարբերակով, այսինքն՝ ապակե թիթեղների օգտագործմամբ, որոնք այնպիսի տպավորություն են ստեղծում, ասես ասիստենտի գլուխն ու ոտքերը կտրված են և մարմինն էլ ուղղահայաց երկու կես է արված։
Հետագա գործունեություն և հնարքներ
1928 թվականին Սելբիտն օգնել է իլյուզիոնիստ Չարլզ Մորիթին, ումից իր գործունեության սկզբում գաղտնի սովորել էր «մոգություն» անել։ Մորիթին ձերբակալել էին և մեղադրել փողերի ապօրինի յուրացման մեջ․ ոչ ոք չէր հասկանում, որ իլյուզիոնիստը «Մարդը տրանսի մեջ» հնարքով դժվարությամբ վաստակում իր կյանքի ապրուստը։ Սելբիտը և Ուիլդ Գոլդսթոնը Մորիթին իրավաբանական պաշտպանության հարցում ֆինանսապես աջակցություն են ցուցաբերել և, ի վերջո, նա անմեղ է ճանաչվել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի գյուտարարներ
Դոմինիկյան Հանրապետության գետերի ցանկ
Սա Դոմինիկիայի Հանրապետության գետերի ցանկն է, ներկայացված ժամսլաքի ուղղությամբ հերթականությամբ սկսված հյուսիս-արևմուտքից։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Դոմինիկյան Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Գետերի ցանկեր ըստ երկրի Կատեգորիա:Ցանկեր:Դոմինիկյան Հանրապետություն
Իլյասովո (գյուղ, Լուխովիցկի շրջան)
Իլյասովո (Ильясово), գյուղ Ռուսաստանի, Մոսկվայի մարզի Լուխովիցկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 9 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Լուխովիցկի շրջանի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (181701-181800)
Աստերոիդների ցանկ (181601-181700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (181801-181900)
|}
Անգլա
Անգլա (Angla), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Լեիսի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 22 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Լեիսի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Քիրեզ-տերե
Քիրեզ-տերե, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Տրապիզոնի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Նորգեղ (Բալուի գավառ)
Նորգեղ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բալուի գավառակում ։ Գտնվում է Արածանի գետի հովտում, Բալու քաղաքից հյուսիս-արևմուտք։
Պատմություն
Հին գյուղը կոչվել է Հայգեղ և գտնվել է գյուղից 5 կմ հեռու։ Նորգեղը հիմնահատակ ավերվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 30-50 տուն` 300 բնակչով։
Կրթություն
Գյուղում գործում էր վարժարան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Պիվվա
Պիվվա (Пывва), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Վորիկվա գետի աջ ափին՝ 41 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 52 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած ակունքից մինչև Սիկտիվկար քաղաք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Վսեվոլոդ Լազարյան
Վսեվոլոդ Հարությունի Լազարյան, հայ մեխանիկոս։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1940), պրոֆեսոր (1941): Ուկրաինայի ԳԱ ակադեմիկոս (1972): Ուկրաինական ԽՍՀ գիտության և տեխնիկայի վաստակավոր գործիչ (1969): Ուկրաինական ԽՍՀ Գիտությունների ակադեմիայի մեխանիկայի ինստիտուտի հիմնադիր ։
Կենսագրություն
Վսեվոլոդ Լազարյանը ծնվել է 1909 թվականի հոկտեմբերի 3 (16)-ին, Օրեխով քաղաքում (Մոսկվայի մարզ)։ 1931 թվականին ավարտել է Դնեպրոպետրովսկի հանքային գործի ինստիտուտը (1931)։ 1934-1968 թվականներին եղել է Դնեպրոպետրովսկի երկաթուղային տրանսպորտի ճարտարապետների ինստիտուտի շինարարական մեխանիկայի ամբիոնի վարիչ, 1968-1978 թվականներին՝ Ուկրաինայի ԳԱ Մեխանիկայի ինստիտուտի Դնեպրոպետրովսկի բաժանմունքի հիմնադիր-ղեկավար ։
Աշխատանքները վերաբերում են ընդհանուր մեխանիկային, առաձգականության կիրառական տատանումների տեսությանը, երկաթուղային շարժակազմի դինամիկային։ Հեղինակ է ուսումնական ձեռնարկների։
Մահ
Վսեվոլոդ Լազարյանը մահացել է 1978 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, Դնեպրոպետրովսկում (Ուկրաինա)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ մեխանիկոսներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ
Haikyuu!!
«Haikyuu!!» (ハイキュー!!), սպորտային մանգա վոլեյբոլի մասին, որի հեղինակն է Հարուիտի Ֆուրուդատեն։ Մանգան թողարկվել է 2012 թվականի փետրվարից մինչև 2020 թվականի հուլիսը Weekly Shonen Jump ամսագրում և հրապարակվում է առանձին գլուխներով՝ տանկոբոնների հետ միասին, որոնք հրատարակում է Shueisha հրատարակչությունը։ Առաջին անգամ պատմությունը ներկայացվել և հրապարակվել է վանշոտի տեսքով Shueisha հրատարակչության Jump NEXT! ամսագրում մինչև ամբողջական թողարկումը։ 2019 թվականի մարտի դրությամբ Ճապոնիայում թողարկվել է այդ մանգայի արդեն երեսունվեց հատոր ։
Սյուժե
Շոյո Հինատան միջնակարգ դպրոցի աշակերտ է, որը պատահաբար հեռուստացույցով տեսնում է ազգային առաջնության խաղը, որից հետո սկսում է սիրել վոլեյբոլը։ Հինատան որոշում է նմանվել այն հայտնի խաղացողին, որին նա տեսել է հեռուստացույցով։ Հինատան ունենում է «փոքրիկ հսկա» մականունը ցածրահասակ լինելու պատճառով ։ Շուտով նա ստեղծում է վոլեյբոլի ակումբ դպրոցում, որտեղ սկսում է ինքնուրույն պրակտիկա։ Մասնակիցների բացակայության պատճառով ակումբը վերածվում է խմբակի, սակայն միջնակարգ դպրոցի վերջին տարում խմբակ է մտնում ևս հինգ մարդ, և Հինատան որոշում է վոլեյբոլի թիմ ստեղծել ու մասնակցել մրցաշարի։ Մրցաշարին մեկնում է երեք առաջնեկներից բաղկացած թիմը, որոնք դեռ լիովին չեն սովորել վոլեյբոլի կանոնները։ Առաջին մրցաշարում թիմը պարտվում է, քանի որ նրանք խաղում էին Կիտագավա Դայթի դպրոցի դեմ, որը հայտնի է իր ուժեղ խաղով և հայտնի խաղացող Տոբիո Կագեյամայով, որը ստացել է «հարթակի արքա» մականունը։ Չնայած պարտությանը, Հինատան ցույց է տալիս իր աներևակայելի բարձր թռիչքները, որոնք հետաքրքրում են Տոբիոյին։ Չպատրաստվելով ընդունել պարտությունը, Շոյոն երդվում է հաղթել և գերազանցել Կագեյամային։ Կարասունո ավագ դպրոց տեղափոխվելուց հետո Հինատան հանդիպում է իր վաղեմի մրցակցին։ Առաջին մի քանի օրերին նրանք շատ լարված հարաբերություններ են ունենում, բայց հետո նրանք ընդհանուր լեզու են գտնում, և նրանց կյանքը սկսում է շատ արագ փոխվել դեպի լավը։
Քննադատություն
«Haikyu!!»-ն հիմնականում ստացել է դրական արձագանքներ։ 2020 թվականի մայիսին մանգան հրատարակվել է 38 միլիոն օրինակով՝ զբաղեցնելով 4-րդ հորիզոնականը Weekly Shonen Jump-ում թողարկվող սերիաների շարքում ։
2016 թվականին մանգան հաղթել է շոնեն կատեգորիայում՝ Shogakukan 61-րդ մրցանակի համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մանգաներ
Հեղափոխության հրապարակ (Սամարա)
Հեղափոխության հրապարակ (Площадь Революции), հրապարակ Սամարայի պատմական հատվածում՝ Վենցեկա և Կույբիշևի փողոցների հատման վայրում։
Տեղանունություն
Հրապարակի բնօրինակ անունը եղել է Շուկայի հրապարակ, այնուհետև այն կոչվում էր Պանսկա, Ալեքսեևյան հրապարակ։ Այժմ կոչվում է Հեղափոխության հրապարակ։