cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դիլիջան
Կլիմայական պայմաններ
Դիլիջանի կլիման բարեխառն լեռնային է, որը բնորոշվում է ցուրտ ձյունառատ ձմեռներով ու տաք (բավականաչափ խոնավ) ամառներով։ Այսօրինակ եղանակային պայմաններում հաճախակի են լինում մառախուղները։ Օդի հարաբերական խոնավությունը կազմում է 70%։ Օդի չորությունը առանձնապես արտահայտվում է ձմռան և գարնան ամիսներին։ Արևափայլի տևողությունը 2091 ժամ է։ Տարեկան մթնոլորտային տեղումների քանակը կազմում է 600-650 մմ։
Դիլիջանը միջին լեռնային անտառային գոտու տիպիկ կլիմայական առողջավայր է, որի հիմնական բուժական գործոններն են միջին և բարձր լեռնային կլիման, բարենպաստ թթվածնային ռեժիմը, անկրկնելի լանդշաֆտային առանձնահատկությունները, բուժիչ հանքային ջրերի առկայությունը։
Բնակչություն
Դիլիջանի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Դիլիջանում առավել զարգացած են առողջարաններին սպասարկող արդյունաբերության ճյուղերը։ Իբրև առողջարանային քաղաք Դիլիջանի համար կենսական նշանակություն ունի նաև գյուղատնտեսությունը, հատկապես անասնաբուծությունը և բանջարաբուծությունը։
1932 թ.-ին շահագործման է հանձնվել ՀԷԿ-ը։
1949 թ-ից գործում է քաղաքի արդյունաբերական խոշոր ձեռնարկություններից մեկը՝ «Դիլիջան» հանքային ջրերի գործարանը ։
2010 թ-ին շահագործման է հանձնվել Աղստև-1 ՀԷԿ-ը, որն ունի 2.88ՄՎտ հզորություն ։
Առողջարաններ
Դիլիջանը լեռնակլիմայական առողջարան է։ Քաղաքում գործում են տասնյակ հանգստյան տներ և առողջարաններ։ Այստեղ են գտնվում կոմպոզիտորների ստեղծագործական և հանգստյան տունը, «Դիլիջան» մանկական հակատուբերկուլյոզային հանգստյան տունը։
1921 թվականին անվանի բժիշկ Գրիգոր Սաղյանը տեղափոխվել է Դիլիջան, որտեղ հիմնել է մանկական տուբերկուլոզային առաջին դիսպանսերը։
1958 թվականին քաղաքի մոտակայքում տարածվող անտառահատվածում ստեղծվել է հանրապետության արգելանոցներից մեկը՝ Դիլիջանի արգելանոցը ։
Ամֆիթատրոն
2009 թվականին Դիլիջանում` Մյասինկյան փողոցում բացվում է Ամֆիթատրոն անվանումը ստացած կառույցը։ Մինչ այդ 19-րդ դարից սկսած քաղաքում գործել է Ռոտոնդան՝ բացօթյա ամֆիթատրոնը, որտեղ բեմ են բարձրացել բազմաթիվ հայ և օտարազգի անվանի դերասաններ։ 20-րդ դարի ընթացքում այն ենթարկվել է քանդման։ Նոր ամֆիթատրոնը միտված է եղել նաև վերականգնելու Դիլիջանում բացօթյան թատրոնի ժամանակին գործող ավանդույթը ։
Ներկա ամֆիթատրոնում անցկացվում են տարատեսակ միջոցառումներ, որոնց թվում է Լեոնիդ Ենգիբարյանի անվան մնջախաղի VII միջազգային փառատոնը (2019), և այլք ։
Կիրառական արվեստ
Կիրառական արվեստի հայտնի նմուշներից է Հաղարծնի տարածքում հայտնաբերված 1232 թ. պատրաստված պղնձե կաթսան, որը մետաղի գեղարվեստական մշակման եզակի օրինակ է և պահվում է Հայաստանի պատմության թանգարանում։ Այն ցուցադրվել է նաև Լոնդոնում։ Ինչպես ողջ Հայաստանում այնպես էլ Դիլիջանում կան բարձրարվեստ խաչքարեր, հատկապես մեծ վարպետությամբ է պատրաստված վարպետ Պողոսի խաչքարը (1291 թ.), որը դրված է Գոշավանքում։
Նոր ժամանակներում բնակավայրում զարգացած են եղել գորգագործությունը, ասեղնագործությունը, փայտի գեղարվեստական մշակումը, ձեռարվեստը և այլ ժողովրդական արհեստներ։ Հայտնի է Դիլիջանյան կարպետ տեսակը։ Ինչպես այդ, այնպես էլ գորգագործության և կարպետագործության շատ հետաքրքիր նմուշներ են պահպանվում Դիլիջանի թանգարանների հավաքածուներում։ Փայտագործ վարպետ Գառնիկ Ալիխանյանի ստեղծագործությունները լայն ճանաչում են ունեցել հանրապետության սահմաններից դուրս։ Առանձնապես մեծ արվեստով է պատրաստված տարբեր ծառատեսակների փայտի փոքրիկ կտորներից ստեղծված գորգը։ Այդ եզակի ստեղծագործությունը ցուցադրվում է Հայաստանի ժողարվեստի թանգարանի Դիլիջանի մասնաճյուղում։ Փայտագործ վարպետ Ռևիկ Հովսեփյանի պատրաստած նախշազարդ օրորոցները, ջահերը, փայտե կենցաղային իրերը մեծ արժեք են ներկայացնում։ Երիտասարդ վարպետ Գրիշա Հովսեփյանի ստեղծագործություններում ուրույն տեղ են գրավում հայկական ավանադական փայտե աղամանները և խաչքարերը։ Զարգացած է նաև ձեռարվեստը, որի գործում մեծ ներդրում են ունեցել արվեստագիտության թեկնածու Սերիկ Դավթյանը հետագայում ժողովրդական վարպետ Նուշիկ Մալխասյանը։ Ձեռարվեստի ճանաչված վարպետներից են Ֆլորա Պապյանը, Մարինե Պողոսյանը, Սոֆյա և Նազիկ Պարանյանները, Հրեղեն Գասպարյանը, Թամարա Դավթյանը, Մարիցա Հայրապետյանը և ուրիշներ։ Գորգագործության մեջ լուրջ ավանդ ունեն Զիրավարդ և Թագուհի Ղուլյանները։ Կիրառական արվեստի հետաքրքիր նմուշներ են պահպանվում Հայաստանի ժողարվեստի թանգարանի Դիլիջանի մասնաճյուղում և «Դիլիջան» պատմամշակութային արգելոց-թանգարանում ։
Ճարտարապետություն
19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին երբ ավելի է մեծանում Դիլիջանի առողջարանային համբավը, այստեղ կառուցվող տները իրենց մեջ պարունակում են Հարավային Կովկասի հայ մեծահարուստների ամառանոցների, Դիլիջանի տնաշինական ավանդությունների և XIX դարի 30-ական թվականներից այստեղ ներգաղթած ռուս աղանդավորականների՝ մոլականների տների հարդարման էլեմենտներ։ Տարածվում է այսպես կոչված ժողովրդական տների կառուցման «Դիլիջանյան ոճը»։
Քաղաքի վարչական կենտրոնը ձևավորվել է 1960-1980 թթ. 1961 թ. հաստատված քաղաքի գլխավոր հատակագծին համապատասխան։ Այստեղ են գտնվում մշակույթի պալատը (հեղինակներ՝ Ռ. Գևորգյան, Խ. Վաթինյան, Ս. Ավետիսյան) ՀԿԿ քաղկոմի շենքը (ներկայումս՝ քաղաքապետարան, հեղինակներ՝ Խ. Վաթինյան Ս. Ավետիսյան), քաղխորհրդի նախկին շենքը (հեղինակներ Ս. Գյուլզատյան, Կ. Մատինյան), կապի հանգույցի շենքը (հեղինակ՝ Գ. Աչյան), կինոթատրոնը (հեղինակներ՝ Ա. Մակարյան, Լ. Ինջիկյան), քաղաքային գրադարանը (հեղինակ Գ. Առաքելյան), կենտրոնական հանրախանութը (հեղինակներ՝ Ջ. Սարգսյան, Լ. Գասպարյան), հյուրանոցը (հեղինակ՝ Գ. Աչյան)։ Քաղաքի կենտրոնական հրապարակը վերակառուցվել է 2005 թվականին։
1983 թ.-ին շահագործման է հանձնվել Դիլիջան պատմաճարտարապետական հուշարձան համալիրը, (հեղինակներ Հ. Թելումյան, Թ. Գրիգորյան) Կոմպոզիտորների ստեղծագործական տունը շահագործման է հանձնվել 1963 թ., բաղկացած է վարչական երկհարկանի շենքից և 12 առանձնատներից (ճարտարապետ՝ Է. Ալթունյան)։ 1984 թ.-ին շահագործման է հանձնվել Բեթհովենի անվան համերգասրահը։
Կինեմատոգրաֆիստների ստեղծագործական տունը շահագործման է հանձնվել 1984 թ. ճարտարապետ Հ. Պողոսյան, բաղկացած է վարչական շենքից և մենատներից ։ Քաղաքի կենտրոնական մասում պահպանվում են XX դարի սկզբին կառուցված ու ազգագրական արժեք ներկայացնող տներ, որոնք կազմում են մի փոքրիկ հին թաղամաս։
Եկեղեցիները
Դիլիջանից արևմուտք են գտնվում «Ջուխտակ» վանքը և «Մաթոսավանքը» ։ Քաղաքն ունեցել է նաև 2 եկեղեցի, որոնք ներկայումս չեն պահպանվել։ Դրանցից մեկը ըստ երևույթին կանգնած է եղել ներկայիս Ավտոկայանի տեղում ու օծված է եղել որպես Սուրբ Աստվածածին։ Այն կիսավեր է եղել դեռևս 1842 թվականին՝ ըստ Սարգիս Հասան-Ջալալյանի հիշատակությունների։ Եվս մեկ եկեղեցի եղել է ներկայիս փոստատան հարևանությամբ, որը վերջնականապես խարխլվել է 1870-ականներին։ Դրա հարևանությամբ՝ ներկայիս «Դիլիջան» կինոթատրոնի տեղում կառուցվել է ևս մեկը, որը իր հերթին ավերվել է 1935-1936 թվականներին։
Մամուլ
Քաղաքը ապրել է հարուստ գրական կյանքով։ Դիլիջանում է ծնվել և իր մանկությունը անցկացրել հայտնի գրող Վախթանգ Անանյանը։ Քաղաքի սիրված բանաստեղծներից էր Գևորգ Զարենցը (Ղազարյանը), որը ունի նաև մանկական հիանալի ստեղծագործություններ։ Մի քանի հրատարակված բանաստեղծությունների հեղինակ է Մկրտիչ Գրիգորյանը։ Քաղաքի ճանաչված բանաստեղծներից է Միքայել Սերունցը (Անանյանը)։ Հանրապետական գրական մամուլում բազմաթիվ անգամ տպագրվել են բանաստեղծ Արծրուն Հովսեփյանի ստեղծագործությունները։
1958 թ.-ից հրատարակվում է «Դիլիջան» թերթը (ընդհատվել է 1963-1964 թթ.), վերահրատարակվել է 1965 թ. մայիսի 5-ին։ Այժմ այն երկշաբաթաթերթ է, ուր զետեղվում են քաղաքային կյանքի տարբեր ոլորտներին վերաբերվող հոդվածներ։ 2006 թ. մայիսից հրատարակվում է «Երիտասարդական գործունեության ակումբ» հասարակական կազմակերպության «Երիտասարդ Դիլիջան» ամսաթերթը։ 1993 թ. օգոստոսին հիմնադրվել է տեղական RT-V հեռուստաընկերությունը, որն ամենօրյա հաղորդումներով լուսաբանում է քաղաքային կյանքը ։
2016 թվականի դեկտեմբերից հրապարակվում է «Կորիզ» թերթը, որի խմբագիրներն են Դիլիջանի պատանիները։ «Կորիզը» Դիլիջանի միակ գունավոր թերթն է։ Թերթի համարները կարող եք գտնել այստեղ Http://dcc.am/:
Գեղանկարչություն
Գեղանկարչության զարգացման գործում մեծ ներդրում ունի ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ Հովհաննես Շարամբեյանը։ Նրա նախաձեռնությամբ ստեղծվել է կերպարվեստի դպրոց, որի սաներից շատերը շարունակելով կրթությունը դարձել են շնորհալի նկարիչներ։ Դիլիջանցի նկարիչների ստեղծագործությունների մեջ նշանակալի տեղ են գրավում «Հին Դիլիջան» թեմայով գործերը և այժմ Դիլիջանի թանգարանային հավաքածուներում կան հիշյալ թեմային վերաբերվող նկարիչներ Հովհաննես Շարամբեյանի, Ղազարոս Ղազարյանի, Վարազդատ Ամյանի, Համլետ Ասատրյանի, Սերժիկ Դավթյանի, Գևորգ և Համլետ Մակվեցյանների, Էդիկ Հարությունյանի, Սամվել Ֆրանգուլյանի և այլոց շուրջ 100 ստեղծագործություններ ։
Կրթական հաստատություններ
Դիլիջան քաղաքում գործում են 1 միջնակարգ՝ Վախթանգ Անանյանի անվան թ.5 դպրոց, 3 հիմնական՝ թ.2, թ.4, թ.6, և 1 ավագ դպրոց՝թ.1 ։ 2013-ից գործում են նաև Դիլիջանի կենտրոնական դպրոցը և Թումոյի մասնաճյուղը, 2014 թվականի սեպտեմբերից՝ Դիլիջանի միջազգային դպրոցը, իսկ վերջերս բացվեց Դիլիջանի Մոնթե Մելքոնյանի անվան վարժարանը։ Գործում են նաև երեք քոլեջներ` Դիլիջանի պետական քոլեջը, Դիլիջանի պետական բժշկական քոլեջը և Դիլիջանի արվեստի պետական քոլեջը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիլիջան
Պապի Ջիլոբոջի
Պապիսս Միսոն Ջիլոբոջի (El Hadji Papy Mison Djilobodji, ), սենեգալցի ֆուտբոլիստ, պաշտպան։ Հանդես է գալիս Չելսի ՖԱ-ում և Սենեգալի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում։
Վաղ գործունեություն
Ջիլոբոջին իր ֆուտբոլային գործունեությունն սկսել է «Սալյում» ֆուտբոլային ակումբում, իր առաջին պրոֆեսիոնալ խաղերը անց է կացրել 2007-2008 թվականի մրցաշրջանում ։ Սենեգալի պրեմիեր լիգայում «Սալյումի» կազմում երկու հաջող մրցաշրջանից հետո 2009 թվականի հոկտեմբերին նա տեղափոխվեց Ֆրանսիա սիրողական մրցաշարի «Սենար Մուասի» ակումբ ։ Հաջող անց կացնելով 2009-2010 մրցաշրջանի առաջին մասը՝ նա ուշադրության արժանացավ 2-րդ Լիգայի՝ «Նանտ» ակումբի կողմից, որտեղ էլ տեղափոխվեց 2009 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ։
«Նանտ»
2010 թվականի մայիսի 14-ին տեղի ունեցավ Ջիլոբոջիի առաջին խաղը «Նանտում» 2-րդ Լիգայի ապագա չեմպիոն «Կանայի» հետ (1:3) ։ Առաջին տարում դիմանալով մրցակցությանը՝ Ջիլոբոջին դարձավ հիմնական կազմի խաղացող՝ երկրորդ մրցաշրջանում մասնակցելով 27 խաղի և խփելով 2 գոլ ։ Պաշտպանությունում ունեցած նրա տպավորիչ խաղերը օգնեցին «Նանտին» 2012-2013 մրցաշրջանում հասնելու 1-ին Լիգա։ «Նանտում» վեց մրցաշրջանների ընթացքում Պապին խաղացել է 185 խաղ և խփել 9 գոլ։ 2015 թվականին տրանսֆերային պատուհանի ժամանակ հայտնի դարձավ, որ Ջիլոբոջիով հետաքրքրված են Պրեմիեր Լիգայի այնպիսի ակումբներ, ինչպիսիք են Սանդերլենդը և Աստոն Վիլլան։ Սակայն ոչ այս աումբներից չհաջողվեց ձեռք բերել սենգալցի կենտրոնական հարձակվողին ։
Չելսի
2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Ջիլոբոջին միացավ Պրեմիեր Լիգային «Չելսի» ակումբի կազմում՝ ստորագրելով 4-ամյա պայմանագիր ։ Փոխանցման արժեքը 2,7 միլիոն ֆունտ ստերլինգ էր ։ Առաջին խաղը «Չելսիի» կազմում կայացել է սեպտեմբերի 23-ին Ֆուտբոլային լիգայի գավաթի մրցաշարի 3-րդ փուլում «Ուոլսորի» դեմ խաղում փոխարինելով Ռադամել Ֆալկաոյին 90-րդ րոպեին (4:1 հաշվով) ։
Վարձավճար «Վերդերում»
2016 թվականի հունվարի 21-ին Ջիլոբոջին մինչև մրցաշրջանի ավարտը վարձավճարով տեղափոխվեց «Վերդեր» ֆուտբոլային ակումբին ։ Հունվարի 24-ին առաջին անգամ խաղալով Բունդեսլիգայում՝ հանդես եկավ մեկնարկային կազմում «Շալկե 04»-ի դեմ խաղում(3:1) ։ Փետրվարի 13-ին նա խփեց առաջին գոլը Բունդեսլիագայում «Հոֆենհայմի» դարպասը (1:1) ։
Միջազգային գործունեություն
2013 թվականի հուլիսի 31-ին Ջիլոբոջիին հրավիրեցին Սենեգալի հավաքական ակումբակից ընկեր Իսո Սիսոկոյի հետ մասնակցելու Զամբիայի դեմ ընկերական խաղում. Его дебют на Кубке африканских наций состоялся 19 января 2015 года в матче группового этапа против сборной Ганы, который закончился победой 2:1 : Նրա առաջին խաղը հավաքականի կազմում 2016 թվականի օգոստոսի 14-ին Զամբիայի դեմ ընկերական խաղում։ Նրա առաջին խաղը Աֆրիկյան ազգերի գավաթի մրցաշարում 2015 թվականի հունվարի 19-ին խմբային փուլում Գանայի ազգային հավաքականի դեմ խաղում, որն ավարտվեց 2-1 հաշվով հաղթանակով։ Մրցաշարում Ջիլոբոջին խաղաց երկու խաղում, իսկ նրա հավաքականը դուրս չեկավ խմբից՝ զբաղացնելով 3-րդ տեղ ։
Սինջար (Իրաք)
Սինջար (سنجار, Şingal), քաղաք Իրաքի հյուսիս-արևմուտքում՝ Նայնավա մուհաֆազայում։ Համանուն շրջանի վարչական կենտրոնն է հանդիսանում։ Սինջարը իրաքյան եզդիների բնակության խոշոր կենտրոններից մեկն է։
Աշխարհագրական դիրք
Սինջարը գտնվում է մուհաֆազայի արևմտյան հատվածում՝ լեռնային տեղադիրքում՝ համանուն լեռներից դեպի հարավ։ Քաղաքի բարձրությունը ծովի մակարդակից կազմում է 522 մետր։
Բնակավայրը 107 կմ հեռավորության վրա է գտնվում Մոսուլից՝ Նայնավա մուհաֆազայի վարչական կենտրոնից և 395 կմ հյուսիս-արևմուտք մայրաքաղաք Բաղդադից։
Բնակչություն
1965 թվականին իրականացրած մարդահամարի տվյալներով Սինջարի բնակչությունը կազմել է 7.984 մարդ։ Բնակչության փոփոխությունը ըստ տարիների՝
Պատմություն
Հռոմեապարսկական պատերազմների ժամանակ այս հայկական քաղաքը մի քանի անգամ ձեռքից ձեռք է անցել և հայտնի է եղել Սինգարա անվանումով։ Այն ռազմավարական մեծ նշանակություն ունեցող և բավականին ամուր ամրոց էր։
Գրականություն
Կատեգորիա:Իրաքի քաղաքներ Կատեգորիա:Եզդիներ Կատեգորիա:Իրաքյան Քուրդիստան Կատեգորիա:Իրաքի աշխարհագրություն
Երեքին գումարած երկու (ֆիլմ)
Սցենարի հիմքում ընկած է Սերգեյ Միխալկովի «Վայրենիները» պիեսը։
Սյուժե
Երեք մտերիմ ընկերներ՝ անասնաբույժ Ռոմանը, դիվանագետ Վադիմը և ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր պրոֆեսոր Ստեփանը, մեկնում են միասին արձակուրդ «ԳԱԶ-21» մեքենայով։ Նրանք սևծովյան անմարդաբնակ ափն էին ուղևորվում հանգստանալու։
Սակայն, պարզվում է, որ այն տեղին, ուր ընտրել էին ընկերները կանգառի համար, հավակնում են երկու ընկերուհիներ՝ կրկեսի արտիստ Զոյան և կինոդերասանուհի Նատաշան։ Նրանգ համառորեն փաստում են, որ այս վայրում իրենք հանգստացել են ամեն տարի։ Ոչ մի կողմը համառորեն չի ցանկանում զիջել տեղը ու ստեղծում են մեկը մյուսի համար հանգստի անտանելի պայմաններ։ Բայց աղջիկները գեղեցիկ են, տղաները՝ երիտասարդ ու ազատ. այսպիսի իրավիճակներում պատերազմելը երկար տևել չէր կարող։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Կատակերգություններ Կատեգորիա:1963 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ռուսական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ռիգայի կինոստուդիայի ֆիլմեր
Ջին Քենեդի
Ջին Սմիթ Քենեդի (Jean Kennedy Smith, ), ամերիկացի դիվանագետ և հասարակական գործիչ, 1993-1998 թվականներին Իռլանդիայում ԱՄՆ դեսպան։
Միացյալ Նահանգների նախագահ Ջոն Քենեդիի կրտսեր քույրն է։
Կենսագրություն
Ջին Էնն Քենեդին ծնվել է 1928 թվականի փետրվարի 20-ին (իր քրոջ՝ Քեթլինի 8-րդ ծննդյան օրը) Բոստոնում ։ Նախքան 1932 թվականին Թեդի եղբոր լույս աշխարհ գալը նա ընտանիքի կրտսեր զավակն էր։
Ավարտել է Մանհեթենվիլ քոլեջը (այդ ժամանակ Սուրբ Սրտի դպրոց), որտեղ նրա լավագույն ընկերուհիները Էթել Սքեյկելն ու Ջոան Բենեթը (Ջին Էնն Ռոբերտի և Թեդ եղբայրների ապագա կանայք)։
Ջինը Very Special Arts-ի (VSA) հիմնադիրն է, որը միջազգայնորեն ճանաչված շահույթ չհետապնդող կազմակերպություն է, որը նվիրված է հասարակության ստեղծմանը, որտեղ սահմանափակ կարողություններով մարդիկ կարող են զբաղվել ցանկացած արվեստով։ 2011 թվականին նա պարգևատրվել է Ազատության նախագահական մեդալով, երկրի բարձրագույն քաղաքացիական պարգևով, նախագահ Բարաք Օբամայի կողմից VSA-ում իր աշխատանքի համար։
Որպես Իռլանդիայի դեսպան, Սմիթը կարևոր դեր է խաղացել Հյուսիսային Իռլանդիայի խաղաղ գործընթացում, որպես Դուբլինում նախագահ Բիլ Քլինթոնի ներկայացուցիչ։ Իռլանդիայի նախագահ Մերի Մակելիսը 1998 թվականին նրան Իռլանդիայի պատվավոր քաղաքացիություն է շնորհել՝ ի նշան երկրում  նրա ծառայության ճանաչման։
2011 թվականին ներառվել է իռլանդա-ամերիկյան Փառքի սրահում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ազատության նախագահական մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին դիվանագետներ
Խավիեր Գրասիա
Խավիեր Գրասիա Կառլոս (Javier 'Javi' Gracia Carlos, ծնվել է 1970 թվական մայիսի 1, Պամպլոնա, Իսպանիա), իսպանացի ֆուտբոլիստ և ֆուտբոլային մարզիչ։ Այժմ «Ուոթֆորդ» անգլիական ակումբի գլխավոր մարզիչն է։
Կենսագրություն
Գրասիան «Աթլետիկ Բիլբաո» ակումբի սան է։ Հիմնական ակումբի կազմում նա ոչ մի խաղ չի անցկացրել՝ լինելով պահեստայինների կազմում։ 1992 թվականին նա տեղափոխվեց «Լերիդա» ֆուտբոլային ակումբ, որը 40-ամյա ընդմիջումից հետո հայտնվեց Լա Լիգայում։ 1993 թվականին Խավիերը տեղափոխվեց «Ռեալ Վալյադոլիդ», որտեղ երկու մրցաշրջանի ընթացքում իրեն բավական հաջող դրսևորեց։ 1995 թվականին Գարսիան պայմանագիր կնքեց «Վիլյառեալ» ակումբի հետ, որը Սեգունդայից դուրս մնաց։ 2004 թվականին նա ավարտեց իր կարիերան «Կորդովա» ակումբում։
Մի քանի խաղ անցկացրել է Իսպանիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում։
Մարզչական կարիերա
2004 թվականին «Վիլյառեալ» ակումբի երիտասարդական հավաքականում Գարսիան սկսեց իր մարզչի կարիերան։ Մինչև 2011 թվականը նա հիմնականում մարզել է իսպանական դիվիզիոնի տարրական ակումբներին։ Դրանից հետո Խավիերը ընդունեց հունական Վոլոս քաղաքի «Օլիմպիակոս» ակումբի հրավերը։ Հունաստանում նա մարզել է «Կերկիրային», իսկ հետո վերադարձել հայրենիք, որտեղ բավականին հաջող աշխատել է «Ալմերիա» և «Օսասունա» ակումբներում ։ 2014 թվականին Գրասիան փոխարինեց Բերնդ Շուստերին «Մալագա» ակումբի գլխավոր մարզչի պաշտոնում ։
2016 թվականի մայիսի 27-ին նա ղազախական «Ռուբին» ակումբի հետ կնքեց 4-ամյա պայմանագիր, ըստ որի նա ամեն տարի պետք է 2,5 մլն. եվրո ստանար։ Ղազախները նաև «Մալագային» 1,2 մլն. տուժավճար վճարեցին ։ 2017 թվականի հունիսի 8-ին երկու կողմերի համաձայնությամբ պայմանագիրը խզվեց ։
2018 թվականի հունիսի 21-ին Գարսիան դարձավ «Ուոթֆորդ» ակումբի գլխավոր մարզիչը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կորդովայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանիայի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի մարզիչներ Կատեգորիա:Ուոթֆորդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վիլյառեալի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Աթլետիկ Բիլբաոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Վալյադոլիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Սոսիեդադի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Կալինինի փողոց (Արզամաս)
Կալինինի փողոց  (Улица Калинина), փողոց Արզամասի կենտրոնում։ Սկսվում է Ստանցիոնայա փողոցից և հասնում մինչև Զավոդսկայա փողոց։
Տրանսպորտ
Փողոցով անցնում են երկու ավտոբուսային երթուղիներ
Արզամասի դրամատիկական թատրոն
Արզամասի մունիցիպալ դրամատիկ թատրոնը բացվել է 1943 թվականին։ Համարվում է քաղաքի ամենակարևոր լուսավորչական հաստատություններից մեկը։ Հասցե՝ Կիրովի փողոց 35։
Արզամասի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ
Արզամասի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը գտնվում է Կիրովի և Կալինինի փողոցների խաչմերուկի մոտակայքում՝ մայիսի 1-ին հրապարակում (հասցե` Կալինինի փողոց 19)։
Մ. Ֆ. Վլադիմիրսկու անվան շտապ բժշկական օգնության քաղաքային հիվանդանոց
Շտապ բժշկական օգնության քաղաքային հիվանդանոցը բացվել է 1957 թվականի հոկտեմբերի 25-ին։ Շտապ բուժօգնություն է տրամադրում Արզամաս քաղաքի բնակչությանը (105,8 հազար մարդ), Արզամաս շրջանին, Նիժնի Նովգորոդի շրջանի հարավային մասի բնակչությանը, ինչպես նաև Նիժնի Նովգորոդ-Սարանսկի, Նիժնի Նովգորոդ-Դիվևոյի ավտոճանապարհներին տուժածներին։ Հասցե՝ Կիրովի փողոց 58 (Կալինինի փողոցի անկյուն) ։
Մայակովսկու անվան մշակույթի և հանգստի կենտրոնական այգի
Այգին գտնվում է Լենինի պողոտայի, Կալինինի, Ժուկովսկու և Պարկովայայի փողոցների միջև։ Այգին գտնվում է Արզամասի կենտրոնում։ 30 հեկտար տարածքում կա ասֆալտապատ ճանապարհներով կանաչ գոտի, լճակ, «Փոքրիկ երկիր» մանկական խաղահրապարակը, ատրակցիոներ, շախմատի ակումբ, հուշային գոտի և մի քանի հուշարձաններ։
«Դրոշ» մարզադաշտ
«Դրոշ» մարզադաշտը Արզամաս ֆուտբոլային ակումբի տնային խաղադաշտն է։
«Արզամասի հաց» ՓԲԸ
Արզամասի քաղաքի հացի գործարան
«Օմեգա» առևտրի համալիր
25 հազար քառակուսի մետր տարածք ունեցող երկհարկանի առևտրի համալիր։ «Լումեն-ֆիլմ» եռասրահ կինոթատրոնն ունի 350 տեղ հանդիսատեսի համար։ Շինարարության պատվիրատու՝ «Մեգա Գրուպ» ԲԲԸ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Արզամասի փողոցներ
Պրիրեչնի (այլ կիրառումներ)
Պրիրեչնի, կարող է վերաբերել՝
Իսպանիայի արտաքին քաղաքականություն
Իսպանիայի Թագավորության արտաքին քաղաքականություն (Relaciones internacionales de España), Իսպանիայի երկկողմ հարաբերություններն արտաքին աշխարհի երկրների և քաղաքական ուժերի հետ։ Իսպանիան գտնվում է Հարավային Եվրոպայում և սահմանակցում է Ֆրանսիային, Պորտուգալիային և Անդորրային։ 1975 թվականին՝ դիկտատոր Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի մահից հետո Իսպանիայում հաստատվում է ժողովրդավարություն, որը հնարավորություն է ընձեռում վերականգնել հարաբերություններն ու կապերը արտաքին աշխարհի հետ։ Դրան նպաստում է նաև Ֆրանսիայի հետ սահմանային մեկուսացման վերացումն ու դիվանագիտական հարաբերությունների վերականգնումը։ Մերօրյա ժամանակներում Իսպանիայի արտաքին քաղաքականությունն ուղղված է երկրի վերջնական եվրոինտեգրմանը, արտաքին անվտանգությանն ու տարածաշրջանային ազդեցությանը։ Իսպանիայի Թագավորությունն անդամակցում է տասնյակ միջազգային կազմակերպությունների, որոնց թվում են Հյուսիսատլանտյան դաշինքը, Միավորված ազգերի կազմակերպությունը, Եվրոպական Միությունը, Եվրագոտոին, Շենգենյան համաձայնագիրը և այլն։
Արտաքին քաղաքականության առաջնահերթություններ
Իսպանիայի արտաքին քաղաքականության համար կարևոր նշանակություն ունի կապերն իսպանալեզու աշխարհի հետ։ Նախկինում վերջինիս գաղութը հանդիսացող մի շարք ամերիկյան պետություններ, ինչպիսիք են Մեքսիկան, Դոմինիկյան Հանրապետությունը, Արգենտինան, Չիլին, Կուբան և այլն, ներկայումս համարվում են Իսպանիայի գլխավոր առևտրատնտեսական և քաղաքական գործընկերները։ Վերջիններիս կապերում ընկած է պատմական և մշակութային ընդհանրության նպաստավոր գործոնը։ Դիկտատուրայից դեմոկրատիայի անցնցում անցման Իսպանիայի արդյունավետ օրինակը նշաձող է համարվել բազմաթիվ հարավամերիկյան պետությունների համար։ Իսպանիան պահպանում է բարեկամական հարաբերություններն իսպանալեզու Վենեսուելայի հետ, որն էլ չի ողջունվում Միացյալ Նահանգների կողմից, քանզի Ուգո Չավեսի պաշտոնավարման ընթացքում երկու երկրների միջև հսկայական անջրպետ է առաջացել։ Վերջինս նաև ունի կայուն և տարեց տարի աճող դիվանագիտական կապերը «հակաամերիկյան» պետությունների՝ Ռուսաստանի, Չինաստանի, Կուբայի և Մերձավոր Արևելքի պետությունների հետ։ 2007 թվականին քաղաքական անհամաձայնության հետևանքով կարճ ժամանակով խզվում են իսպանա-վենեսուեալական հարաբերությունները, սակայն կարճ ժամանակ անց վերականգնվում են։ Իսպանիան աստիճանաբար սկսում է ընդլայներ իր շփումներն աֆրիկյան մայրցամաքի երկրների հետ։ Վերջինս առանձին հետաքրքրություն է ցուցաբերում իր նախկին գաղութ հանդիսացող Հասարակածային Գվինեային նկատմամբ՝ տրամադրելով ֆինանսական մեծ օգնություններ։ Վերջին տարիներին սերտ կապեր է հաստատվել Սենեգալի, Մավրիտանիայի և Մալիի հետ՝ նպատակ ունենալով լուծել դեպի Կանարյան կղզիներ ապօրինի ներգաղթի խնդիրը։
Առավել մեծ կարևորություն է տրվում մերձավորարևելյան տարածաշրջանին, որտեղ վերջինս հայտնի է որպես ուժերի միջև առևտրական կամ բորսային գործարքների կնքման միջնորդ։ Իսպանիան Սաուդյան Արաբիային ճանաչում է որպես տարածաշրջանային ուժ՝ վերջինիս հետ ունենալով գազի և նավթի առքուվաճառքի համաձայնություն։ Իսպանիան ներկայումս փորձում է ընդլայնել երկկողմ հարաբերություններն Արևելյան Ասիայի երկրների՝ Չինաստանի, Ճապոնիայի և Կորեական Հանրապետության հետ՝ որպես տարածաշրջանային հետաքրքրության հիմնական կետեր։ Թաիլանդն ու Ինդոնեզիան ասիական մայրցամաքում Իսպանիայի գլխավոր դաշնակիցներն են։ Վերջին տարիներին աճում են նաև Իսպանիայի դիավանագիտական կապերը Վիետնամի, Հնդկաստանի և Մալայզիայի հետ։ Ի տարբերություն սրա՝ բավականին թույլ են հարաբերությունները նախկին գաղութ Ֆիլիպինների հետ։
Իսպանիան բարեհաջող կերպով պահպանում է բարեդրացիական կապերը հարևան պետությունների՝ Ֆրանսիայի, Անդորրայի և Պորտուգալիայի հետ։ Ֆրանս-իսպանական հարաբերությունները հատկապես ամրապնդվել են 1960-ականներին՝ անջատողական բասկերի ապստամբության համատեղ ճնշման ժամանակ։ Պորտուգալա-իսպանական հարաբերություններն ունեն պատմական խոր արմատներ, իսկ ներկայումս՝ զարգացման մեծ միտում։ Իսպանիան պահպանում է գործակցային հարաբերություններ հարավեվրոպական երկրների՝ Իտալիայի և Հունաստանի հետ։ Մեծ Բրիտանիայի հետ կապերն ընդհանուր առմամբ լավ են, չնայած նրան, որ Ջիբրալթարի հիմնահարցը մնում է վերջիններիս քննարկման օրակարգում, հատկապես Բրեքսիթից հետո։
Ներկայումս Իսպանիայի Թագավորության արտաքին քաղաքականության առանցքային խնդիրներից են Կատալոնիայի և Բասկերի Երկրի հիմնահարցն ու դեպի Կանարյան կղզիներ ապօրինի ներգաղթի խնդիրը։
Հայ-իսպանական հարաբերություններ
Հայաստանի և Իսպանիայի Թագավորության միջև դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են 1992 թվականի հունվարի 27-ին։ Իսպանիան ճանաչել է Հայաստանի անկախությունը 1992 թվականին, իսկ Թագավորության որոշ երկրամասեր ճանաչել են անգամ Հայոց ցեղասպանությունը։ Երկու երկրներն ունեն կայուն և զարգացման միտում ունեցող հարաբերություններ։
Կատալոնիայի հիմնահարց
Միջազգային հանրությունը ստեղծված իրավիճակում իր աջակցությունն է հայտնել Իսպանիայի իշխանություններին։ Եվրամիության նախագահ Դոնալդ Տուսկը հայտարարել է, որ ԵՄ-ի համար ոչինչ չի փոխվել. «Իսպանիան մնում է մեր միակ գործընկերը։ Հուսով եմ, որ Իսպանիայի իշխանությունները կնախընտրեն փաստարկների ուժը, այլ ոչ թե ուժը՝ որպես փաստարկ»։ ԱՄՆ պետդեպարտամենտը հայտարարել է, որ Կատալոնիան Իսպանիայի անբաժանելի մասն է. «Միացյալ Նահանգները աջակցում է Իսպանիայի իշխանությունների ցուցաբերած սահմանադրական միջոցներին, որպեսզի Իսպանիան մնա միասնական և ուժեղ»։
Տարածքային վիճարկումներ
Իսպանիայի արտաքին քաղաքականության օրակարգում են նաև արտաքին աշխարհի հետ տարածքային վիճարկումները։ Մերօրյա իրականությունում Իսպանիան վիճարկելի հարցեր ունի Մեծ Բրիտանիայի (Ջիբրալթարի հիմնահարց), Պորտուգալիայի (Օլիվենսայի պատկանելության հարց) և Մարոկկոյի (Սեուտայի և Մելիլյայի պատկանելության հարց) հետ։ Իսպանիայի ժառանգության պատերազմի ժամանակ անգլո-հոլանդական ուժերի կողմից Ջիբրալթարի գրավումից հետո վերւինս հանդիսաանում է Իսպանիայի և Մեծ Բրիտանիայի միջև վեճի առարկա։ Այն գտնվում է Պիրենեյան թերակղզու հարավում՝ Ջիբրալթարի նեղուցի վրա և կապում է Միջերկրական ծովն Ատլանտյան օվկիանոսի հետ։ Նման աշխարհագրական դիրքը Ջիբրալթարին տալիս է ռազմավարական մեծ նշանակություն։ Ներկայումս Ջիբրալթարը համարվում է Մեծ Բրիտանիայի անդրծովյան տարածք, որտեղ գտնվում է բրիտանական զինված ուժերի կարևորագույն ռազմակայաններից մեկը։
Ջիբրալթարի հարցում Իսպանիայի ավանդական դիրքորոշումը հիմնված է ՄԱԿ-ի 1960 թվականին ընդունված 1514-րդ բանաձևի վրա, որը սահմանում է պետությունների տարածքային ամբողջականությունը։ Ջիբրալթարն իր հերթին պնդում է, որ Իսպանիայի պահանջներն անհիմն են՝ մատնանշելով, ՄԱԿ-ի կողմից երաշխավորված և ամրագրված ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքը, որի առաջին հոդվածում բովանդակված է հետևյալը. Մարոկկոյի հետ տարածքային վեճի պատճառն են հանդիսանում Սեուտա և Մելիլյա էքսկլավները, որոնք դե ֆակտո պատկանում են Իսպանիայի Թագավորությանը։ Վերջիններիս նկատմամբ հավակնություններ ունի Մարոկկոն, որն ամեն կերպ ցանկանում է տարածքները տեսնել իր կազմում։ Այս վիճարկման կարգավորման համար հիմք է ծառայում տարածքային ամբողջականության սկզբունքը։ Իսպանական կողմը առաջ է քաշում նաև տարածքների գրեթե միատարր ազգաբնակչության փաստական հանգամանքը։ Այս վիճարկումն առաջ է եկել մարոկկո-իսպանական պատերազմից հետո։
Օլիվենսա քաղաքը տեղակայված է Պորտուգալիայի և Իսպանիայի սահմանի վիճահարույց հատվածում և հանդիսանում է երկու երկրների միջև վիճարկելի տարածք։ Քաղաքի բնակչության 80%-ը պորտուգալացիներ են, սակայն տարածքը դե ֆակտո և դե յուրե պատկանում է Իսպանիայի Թագավորությանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի արտաքին հարաբերություններ
Լեոնիդ Ամալրիկ
Լեոնիդ Ամալրիկ (Леони́д Алексе́евич Амальри́к, ), մուլտիպլիկացիոն ֆիլմերի խորհրդային ռեժիսոր։ ՌԽՖՍՀ վաստակավոր գործիչ (1965 թ.):
Պրյադկի (այլ կիրառումներ)
Պրյադկի, կարող է վերաբերել՝
Լեոնիդ Ամալրիկ
Կենսագրություն
Ծնվել է 1905 թվականի հուլիսի 8-ին, Մոսկվայում։ Հայրը` Ալեքսեյ Իվանովիչ Ամալրիկը, եղել է «Ռուսաստան» ապահովագրական ընկերության տեսուչ, կոմերցիայի թեկնածու, Մոսկվայի պատվավոր քաղաքացի։ Մայրը Աննա Միխայլովնա Ամալրիկն է ։ Հորական կողմից նախապապը` Ժան Ամալրիկը, Մոսկվա է եկել 19-րդ դարի կեսերից Ավինյոնից և բացել է ժանյակի արտադրամաս, սակայն հարբեցողության պատճառով կնոջ, տան ու գործարանի հետ այրվել է հրդեհից։ Փրկվել է միայն չորսամյա որդին` Ժանը, ով Իվան Իվանովիչ Ամալրիկ անունով դաստիարակվել է Մոսկվայի ֆրանսիական գաղութում։ Նա որպես վարպետ աշխատել է գործարանում, ամուսնացել է առևտրական Սերգեյ Բելկինի աղջկա հետ ։ Այդ ամուսնությունից ծնվել է չորս երեխա, նրանցից էին հայտնի դիսիդենտ Անդրեյ Ամալրիկը և Լեոնիդի հայրը` Ալեքսեյը ։ Մանկության տարիներին Լեոնիդը տարվել է գիմնաստիկայով։ Կույր աղիքի անհաջող վիրահատությունից հետո նա ստիպված է եղել մի քանի ամիս անցկացնել անկողնում և ժամանակը կրճատելու համար սկսել է նկարել։ Դա շարունակել է նրան հետաքրքրել հետագա ամբողջ կյանքի ընթացքում ։ 1925 թվականին Ամալրիկն ընդունվել է Կինեմատոգրաֆի պետական տեխնիկում, որն ավարտել է 1928 թվականին, նկարիչ-դեկորատորի դիպլոմով։ 1926 թվականից աշխատել է «Մեժրաբպոմ-Ռուս» ստուդիայում որպես դեկորների օգնական ։ 1928 թվականին, ուսումն ավարտելուց հետ, սկսել է աշխատել «Գոսվոենկինո» կինոստուդիայում որպես նկարիչ-մուլտիպլիկատոր, որտեղ աշխատել է Յուրի Մերկուլովի հետ ։ 1930-ականների սկզբին Ամալրիկը տեղափոխվում է «Մեժրաբպոմֆիլմ» կինոստուդիա։ «Բլեք ընդ ուայթ» («Սև ու սպիտակ») (1932 թ.) մուլտֆիլմում առաջին անգամ նրա անունը լուսագրերում հիշատակվել է որպես ռեժիսոր և նկարիչ։ 1930-ականների դարձել է Մոսկվայի ամենահայտնի մուլտիպլիկատորը ։ 1936 թվականին տեղափոխվել է նոր ձևավորվող Սոյուզմուլտֆիլմ կինոստուդիա։ Նա աշխատել է քաղաքական սատիրայի ժանրով, այնուհետև Վլադիմիր Պոլկովնիկովի հետ հետաքրրքություն է ցուցաբերել ժամանակակից հեքիաթների հանդեպ։ 1939 թվականին թողարկվում է առաջին հաջողված գունավոր մուլտֆիլմերից մեկը` «Լիմպոպոն» ։ Չնայած «Սոյուզմուլտֆիլմի» մի մասի` Սամարղանդ տարհանվելուն, Ամալրիկը մնում է Մոսկվայում, որտեղ դառնում է «Կինո-կրկես» (1942 թ.) սատիրիկ մուլտիպլիկացիոն պաստառի նկարահանման նախաձեռնողներից մեկը։ 1953 թվականին «Կախարդական խանութը» մուլտֆիլմի թողարկումից հետո Ամալրիկն ու Պոլկովնիկովն սկսում են առանձին աշխատել։
Ամալրիկի առաջին ինքնուրույն աշխատանքը դարձել է «Նետը թռչում է դեպի հեքիաթը» մուլտֆիլմը (1954 թ.): Ամալրիկին համընդհանուր ճանաչում են բերում ըստ Սամուիլ Մարշակի պիեսի նկարահանած «Կատվի տունը» (1958 թ.) ֆիլմ-օպերան, Հանս Քրիստիան Անդերսենի «Ջրահարսը» հեքիաթի էկրանավորումը, Ըստ Միլոշ Մացոուրեկի հեքիաթի նկարահանած «Պատվաստումներից վախեցող գետաձիու մասին» մուլտֆիլմը։ Իր ստեղծագործություններում Ամալրիկը մի քանի անգամ դիմել է սատիրայի ժանրին։ Հատկանշական է, որ Ամալրիկի բոլոր մուլտֆիլմերի երաժշտությունը գրել է Նիկիտա Բոգոսլովսկին։ «Վերնատնակ» (Терем-теремок) մուլտֆիլմի ստեղծումից հետո Ամալրիկը դադարեցրել է իր գործունեությունը կինոարվեստում։ Լեոնիդ Ամալրիկի կինը` նկարչուհի Նադեժդա Միխայլովնա Պրիվալովան, ամուսնու հետ աշխատել է նրա մի շարք մուլտֆիլմերում։ Թաղված է Մոսկվայի Պյատնիցկոյե գերեզմանատանը։
Նիկոպոլի շրջան
Նիկոպոլի շրջան (Нікопольський район), շրջան Ուկրաինայի Դնեպրոպետրովսկի մարզում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1940 կմ²։
Բնակչություն
2005 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 44716 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 23,05 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դնեպրոպետրովսկի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Տոռեզինա
Տոռեզինա (իտալ․՝ Torresina) կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 63 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 21 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 3 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12070։ Հեռախոսային կոդ՝ 0174։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Գեորգին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Իսպանիայի հրապարակ (այլ կիրառումներ)
Իսպանիայի հրապարակ եզրը կարող է վերաբերել
Պրոսյանկա (այլ կիրառումներ)
Պրոսյանկա, կարող է վերաբերել՝
Ռուբիերա
Ռուբերա  (Rubiera), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզում՝ Ռեջիո Էմիլիա գավառում։
Բնակչությունը` 13 041 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը` 515,45 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 25,3 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 42048։ Հեռախոսային կոդը՝ 0522։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Պրուդոկ (այլ կիրառումներ)
Պրուդոկ, կարող է վերաբերել՝
Պրոսյանսկի գյուղական խորհուրդ (այլ կիրառումներ)
Պրոսյանսկի գյուղական խորհուրդ, կարող է վերաբերել՝
Պրուտ (այլ կիրառումներ)
Պրուտ, կարող է վերաբերել՝
Նովոմոսկովսկի շրջան (Դնեպրոպետրովսկի մարզ)
Նովոմոսկովսկի շրջան (Новомосковський район), շրջան Ուկրաինայի Դնեպրոպետրովսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նովոմոսկովսկ ։
Բնակչություն
2005 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 75828 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 38,1 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դնեպրոպետրովսկի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Մարկ Նևելդայն
Մարկ Նևելդայն (Mark Neveldine, ), ամերիկացի կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր և կինոօպերատոր։
Կենսագրություն
Մարկը ծնվել է 1973 թվականի մայիսի 11-ին Նյու Յորք նահանգի Վոնթերթաուն քաղաքում։ Սովորել է Հոբարտի և Ուիլյամ Սմիթի (Hobart and William Smith Colleges) քոլեջի հոգեբան և թատերագրություն բաժիններում։ Թատերագրություն բաժնում սովորելու ընթացքում սկսել տիրապետել դերասանական հմտություններին։
Առաջին անգամ նկարահանվել է 1996 թվականին` խաղալով էպիզոդային դեր` «Զբոսնում ենք, բամբասում ենք» ֆիլմում։ Մարկը ստացել է մեծ համբավ սկսած 2006 թվականից, երբ Բրայոն Թեյլորի հետ ռեժիսոր էր «Ադրենալին» ֆիլմը ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի օպերատորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոօպերատորներ
Լևոն Քալանթար
Լևոն Ալեքսանդրի Քալանթար, նշանավոր թատերական ռեժիսոր և թատերագետ։ Պրոֆեսոր (1946): ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1954): Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ակադեմիական թատրոնի առաջին գեղարվեստական ղեկավարը։
Կենսագրություն
Լևոն Ալեքսանդրի Քալանթարը ծնվել է հայ մտավորականի ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Ալեքսանդր Քալանթարը, «Մշակ»-ի խմբագիրն էր, բարեկամներից շատերը գրականագետներ էին ու հասարակական գործիչներ։ Թիֆլիսի արական գիմնազիան ավարտելուց հետո, Լևոն Քալանթարը սովորել և 1916 թվականին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի արևելյան լեզուների ֆակուլտետը ։ Քալանթարը սկսում է հետաքրքրվել Արևելքի պատմությամբ, հայ-վրացական բանասիրությամբ և հնէաբանությամբ։ Եվ ռուս ականավոր գիտնական Ն. Յա. Մառը, որի մոտ սովորում էր Քալանթարը, 1921 թվականին նրան ներգրավում է միջնադարյան Հայաստանի մայրաքաղաք Անիի պեղումների աշխատանքի մեջ։
Քսանհինգամյա Լևոն Քալանթարը, Ս. Պետերբուրգում ուսումն ավարտելուց հետո, վերադառնում է Թիֆլիս և հրաժարվելով գիտական գործունեությունից, նվիրվում է թատերական արվեստին, սակայն մինչև կյանքի վերջը նա չի դադարում հետաքրքրվել պատմությամբ, բանասիրությամբ ու հնէաբանությամբ։
Երբ Լևոն Քալանթարը դեռ սովորում էր գիմնազիայում, դառնում է Թիֆլիսի թատրոնների մշտական հաճախորդը։ Լևոն Քալանթարի հայրը, ով մամուլում բազմիցս հանդես էր եկել թատերական հոդվածներով, մշտապես հետաքրքրվում էր թատրոնով։ Նրա քույրը՝ Իզաբելլա Քալանթարը, հաճախում էր դրամատիկական դասընթացների։
Քալանթարը Սանկտ Պետերբուրգում հաճախում է Ալեքսանդրյան թատրոնի դրամատիկական դասընթացներին, մասնավորապես ռեժիսորներ Անդրեյ Պետրովսկու, Ի. Շմիդտի և Ալեքսանդր Սանինի դասերին։
1918 թվականին Սուրեն Խաչատրյանի և հետագայում ամերիկյան հայտնի կինոռեժիսոր Ռուբեն Մամուլյանի հետ, Լ. Քալանթարը Թիֆլիսում կազմավորում է դրամատիկական ստուդիա։ Քալանթարի համոզմամբ ստուդիան պիտի անսամբլային թատրոնի ոգով դերասաններ դաստիարակեր։ Բայց այս ձեռնարկումից ոչինչ չի ստացվում և շուտով ստուդիան փակվում է։
Նույն այդ թվականներին Լ. Քալանթարը զբաղվում է գրական գործունեությամբ, գրում է հոդվածներ, Վահան Տերյանի հետ միասին մասնակցում Գորկու խմբագրությամբ «Հայ գրականության ժողովածուն» կազմելու գործին։
Ռեժիսորական կյանք
Վրաստանում խորհրդային կարգեր հաստատվելուց անմիջապես հետո Լ. Քալանթարը, Ստեփան Քափանակյանի հետ միասին, կազմավորում է Ստեփան Շահումյանի անվան երիտասարդական թատրոնը։
Նոր թատրոնի կազմավորման ժամանակ Քալանթարի համար առաջնահերթ խնդիրը դա թատրոնի հասարակական կողմն էր, դերասանի քաղաքացիական դերը, ամբողջ թատերախմբի աշխատանքի համընդհանուր ոգին։ Ռեժիսորի համոզմամբ ոչ թե առանձին դերասանի խաղն է հետաքրքրում նոր հանդիսականին, այլ ամբողջ խմբի ջանքերով ստեղծված գեղարվեստական պատկերը։ Այդ իսկ պատճառով Շահումյանի անվան թատրոնում Լևոն Քալանթարի համար չկային առաջատար և երկրորդական դերասաններ. նա այդ թատրոն էր հրավիրում դերասանական անհատապաշտությամբ դեռևս չվարակված երիտասարդ դերասանների։
Բոլոր կարևոր հարցերը վճռվում էին թատրոնի ստեղծագործական խմբում։ Բեմադրության ներկայացված պիեսը կարդում էր ողջ թատերախումբը։ Յուրաքանչյուր դերակատար պետք է լավ իմանար ամբողջ պիեսը, գործող անձանց դերերը։ Այդ իսկ պատճառով նոր թատրոնին հարկավոր չէին ոչ սցենարիստներ, ոչ էլ հուշարարներ։
Այն ժամանակ այս ամենը նորություն էր հայկական թատրոնի համար։ Լևոն Քալանթարն ու Ստեփան Քափանակյանը ստիպված էին շատ ջանք դնել, որպեսզի թատրոնի կյանքում արմատավորեն Գեղարվեստական թատրոնի փորձով մշակված այս սկզբունքները։
Այս թատրոնւմ Լևոն Քալանթարը հասցնում է բեմադրել Դելա-Գրացիայի «Կատաստրոֆա» և Մորիս Մետերլինկի «Սուրբ Անտոնիոսի հրաշագործությունը» պիեսները (1921 թվական)։
1921 թվականի օգոստոսի 16-ին հանրապետության կառավարության որոշմամբ Լուսժողկոմատին առաջարկվում է Երևանում կազմավորել պետական թատրոն, և այդ գործը հանձնարարվում է ռեժիսոր Լևոն Քալանթարին։
1928 թվականին Քալանթարը դուրս է գալիս Առաջին պետթատրոնից։ Երկու տարի աշխատելով Բաքվի հայկական թատրոնում, նա 1930-1931 թվականներին դառնում է «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի ռեժիսորը։ Հետագա հինգ տարիներին 1931-1936 թվականներին Քալանթարը ղեկավարում է Երևանի Գորկու անվան բանվորական թատրոնը, իսկ հետո 1937-1943 թվականներին Երևանի Ստանիսլավսկու անվան ռուսական թատրոնը։ Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ակադեմիական թատրոն Լ. Քալանթարը վերադառնում է քսանհինգամյա բաժանումից հետո՝ 1954 թվականին։
Կյանքի վերջին տարիներին Լ.Քալանթարը հազվադեպ է բեմադրություններ բեմադրում։ Վերջին տարիներին Քալանթարը գիտական գրքեր էր կարդում, հետազոտություններ խմբագրում, սիրով օգնում նրանց, ովքեր խորհրդի էին գալիս իր մոտ։
Թատրոնի հարցերին նվիրված Լ. Քալանթարի հոդվածները մեծ ներդրում են թատերագիտության մեջ։ Ռուս և արտասահմանյան հեղինակների պիեսները Լ. Քալանթարը հայերեն է թարգմանել հմտությամբ։
Լևոն Քալանթարը համարվում է հայ խորհրդային ռեժիսորական արվեստի հիմնադիրներից մեկը ։
1959 թվականին Գավառի պետական թատրոնը անվանակոչվել է Լևոն Քալանթարի անունով։
Լիմասոլի հայկական գերեզմանատուն
Լիմասոլի հայկական գերեզմանատունը տեղակայված է B8 ճանապարհի արևմտյան մասում, Կատո Պոլեմիդիա համայնքում։ Հողը հանձնվել է հայ-կիպրական համայնքին 1946 թվականին, սակայն սկսել է գործել 1960-ական թվականներից։ Գերեզմանատան շուրջը կառուցվել է պատ, որի ֆինանսավորումը կատարել է Լիմասոլ քաղաքի քաղաքապետ Կոստաս Պարտասիդեսը, ով Կիպրոսի աշխատավոր ժողովրդի առաջադիմական կուսակցության անդամ էր ։ Իսկ մինչ գերեզմանատան կառուցումը, հայ մահացածները թաղվել են հիմնականում մայրաքաղաք Նիկոսիայում կամ Լառնակա քաղաքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրահայ ճարտարապետություն Կատեգորիա:Կիպրոսի գերեզմանատներ
Վիզեու
Վիզեու (Viseu), քաղաք Պորտուգալիայում, համանուն շրջանի, մունիցիպալիտետի և Բեյրա Ալտա պատմական նահանգի կենտրոնը։ Քաղաքը շրջակայքի հետ միասին կազմում է Մեծ Վիզեու ագլոմերացիան։ Քաղաքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 47,2 հազար մարդ, մունիցիպալիտետի բնակչությանը՝ 98,2 հազար մարդ։ Քաղաքը և մունիցիպալիտետը մտնում են տնտեսա-վիճակագրական Կենտրոնական տարածաշրջանի և Դան Լաֆոյնշ ենթաշրջանի մեջ։ Հին վարչական բաժանմամբ մտել է Բեյրա Ալտա գավառի կազմի մեջ։
Դիրք
Քաղաքը գտնվում է Պորտուգալիայի մայրաքաղաք Լիսաբոնից 240 կմ հյուսիս-արևելք։ Մունիցիպալիտետը սահմանակից է.
Պատմություն
Վիզեու անունը ծագել է հռոմեական կայսրության ավարտին և վաղ միջնադարում, որտեղ քաղաքի անունն առաջացել է հռոմեական «Viso» տերմինից, որը թարգմանաբար նշանակում է լավ տեսք։ Հռոմեական ժամանակներում քաղաքը ընկած է եղել ճանապարհների խաչմերուկում, որտեղ էլ գտնվում էր ռազմական կայազորը։ Հին քաղաքի ընդհանուր մակերեսը կազմել է 38 հազար հեկտար։ Այժմ քաղաքի մակերեսը կազմում է 507.10 կմ², իսկ բնակչությունը՝ 98 167 մարդ ։
Տոռե Մոնդովի
Տոռե Մոնդովի (իտալ․՝ Torre Mondovì), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Վիզեու
Պատմություն
Ժամանակակից քաղաքը հիմնադրվել է 1123 թվականին։
Տոռե Մոնդովի
Բնակչությունը կազմում է 317 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 29 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 18 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12080։ Հեռախոսային կոդ՝ 0174։
Վիզեու
Տեսարժան վայրեր
Վիզեուն Եվրոպայի խոշորագույն քաղաքներից մեկն է, որը չունի երկաթուղային կայարան։ Տաճարը, որը կառուցվել է 830 թվականին, համարվում է սուրբ արվեստի թանգարան։ Բացի տաճարից, ճարտարապետական հուշարձանների շարքում գտնվում են մի քանի վանքեր և եկեղեցիներ, ինչպես նաև եպիսկոպոսի պալատը։
Տոռե Մոնդովի
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Գոտարդը։
Վիզեու
Մունիցիպալիտետի կազմ
Մունիցիպալիտետի կազմի մեջ մտնում են հետևյալ շրջանները.
Տոռե Մոնդովի
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Վիզեու
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պորտուգալիայի քաղաքներ
Տոռե Մոնդովի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Չախ-Չախ թագավորը (ֆիլմ)
Չախ-Չախ թագավորը, 1969 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի նկարահանած ֆիլմ։
Ախթամար
ա. Ախթամար՝ ըստ Հովհաննես Թումանյանի համանուն լեգենդի մոտիվների, 20 րոպե (505 մ)։
Սյուժե
Տղան ամեն գիշեր լողալով կտրում-անցնում է լիճը սիրած աղջկան տեսնելու համար։ Բայց մի գիշեր չար մարդիկ մարում են նրան ուղեցույց ծառայող կրակը ։
Աղքատի պատիվը
բ. Աղքատի պատիվը՝ ըստ Հովհաննես Թումանյանի պատմվածքի, 30 րոպե (815 մ)։
Սյուժե
Աղքատի կնոջը պատվազրկած հարուստի զավակը «պատժվում» է չնչին գումարի տուգանքով։
Հեքիաթում ծաղրվում են ապաշնորհ տիրակալները։
Դրվագներում
Բ. Գազազյան, Մ. Մխիթարյան, Հ. Մարգարյան, Ժ. Պետրոսյան, Ա. Սաֆարյան, Վ. Գալստյան, Կ. Ղազարյան, Կարեն Ջանիբեկյան, Մ. Թեյմուրազով, Ա. Սահակյան, Ս. Հովհաննիսյան։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1969 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Ֆարիդաբադ
Ֆարիդաբադ (फरीदाबाद — Pharīdābād, Faridabad), քաղաք Հնդկաստանի հյուսիսում, Հարյանա նահանգի գլխավոր արդյունաբերական կենտրոնը։ Ֆարիդաբադի գավառի վարչական կենտրոնն է։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1607 թվականին Ջահանգիր փադիշահի գանձապետ շեյխ Ֆարիդի կողմից այդ տեղով անցնող ճանապարհի պաշտպանության նպատակով։ Շեյխ Ֆարիդը կառուցել է ամրոց, շտեմերան և մզկիթ, որը ներկայումս ավերված է։ 1979 թվականի օգոստոսի 15-ին Ֆարիդաբադը դարձել է Հարյանա նահանգի 12-րդ շրջանը։
Աշխարհագրություն
Ֆարիդաբադի գավառը բաժանված է 5 շրջանների՝ Ֆարիդաբադ Բալլաբգարհ,Պալվալ, Հոդալ և Հոտխին։
Քաղաքը գտնվում է հարթավայրում, որի արևելյան կողմում հոսում է Յամունա գետը, իսկ արևելքում և հարավ արևելքում ձգվում են Արավալլի բլուրները։
Բնակչություն
Ֆարիդաբադի բնակչության մեծ մասը սիկհեր և հնդիկներ են։ Բնակվում են նաև հուջարներ, ջաթեր, բենգալցիներ, ներգաղթյալներ Պակիստանից և այլն։ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով՝ քաղաքի բնակչությունը կազմում է 1 404 653 մարդ։
Արդյունաբերություն
Ֆարիդաբադը հայտնի է որպես հինայի արտադրության կենտրոն։ Այնտեղ արտադրվում են նաև տրակտորներ, մոտոցիկլետներ, կոմուտատորներ, սառնարաններ, կոշիկներ և ավտոմեքենաների անվադողեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հնդկաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:1607 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Շիրոկոեի շրջան
Շիրոկոեի շրջան (Широківський район), շրջան Ուկրաինայի Դնեպրոպետրովսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Շիրոկոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1214,7 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 27962 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 23,02 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դնեպրոպետրովսկի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Պավլոգրադի շրջան (Դնեպրոպետրովսկի մարզ)
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Պավլոգրադ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1450 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դնեպրոպետրովսկի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Սանֆրոնտ
Սանֆրոնտ  (իտալ․՝ Sanfront), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։ Սանֆրոնտ Բնակչությունը կազմում է 2666 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 68մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 39կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0175։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Շոկոլադի թանգարան (Պոկրով)
Շոկոլադի թանգարան, գտնվում է Պոկորովոյում, Վլադիմիրի մարզում։
Պատմություն
Թանգարանը բացվել է 2004 թվականի մարտի 12-ին։ Թանգարանում ներկայացված է շոկոլադի ավելի քան չորս հարյուր հազար տարվա պատմությունը։ Ցուցահանդեսը պատմում է Շտոլվերկ գործարանի և նրա հիմնադիրների մասին, որը գործում է Պոկրովոյում սկսած 1997 թվականից։ 2001 թվականին ընկերությունը ձեռք է բերել ամերիկյան Կրաֆտ ֆուդս ընկերությունը, որը Ռուսաստանի խոշորագույն շոկոլադ արտադրող գործարաններից մեկն է, որը և դարձավ Վլադիմիրի մարզում այս արտասովոր թանգարանի բացման նախաձեռնողը։
2003 թվականին Շոկոլադի թանգարանը դարձավ նոր տուրիստական ծրագրերի և ցուցահանդեսների մրցույթի հաղթող, որը կազմակերպել էին Վլադիմիրի մարզի ֆիզիկական մշակույթի, սպորտի և տուրիզմի նախարարությունները։ Ցուցահանդեսը գտնվում է պոկրովսկյան տեղական թանգարանում և մի ժամանակ զբաղեցնում էր միայն մեկ սենյակ։ 2010 թվականին թանգարանը բացվեց կեստարյա վերակառուցումից հետո։ Այժմ այն համարվում է Ռուսաստանի նորագույն թանգարաներից մեկը, որի հսկողության համակարգը աշխատում է «Խելացի տուն» տեխնոլոգիայով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շոկոլադի թանգարաններ Կատեգորիա:2004 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:2004 հիմնադրված թանգարաններ
Սևադա Արզումանյան
Սևադա Յակովի (Հակոբի) Արզումանյան, հայ և խորհրդային նախկին ֆուտբոլիստ։ 2008-2012 թվականներին գլխավորել է «Ուլիսը»։ 2012 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2014 թվականի ապրիլը եղել է «Գանձասար» ակումբի գլխավոր մարզիչը։ Ներկա պահին զբաղեցնում է «Վան» ակումբի գլխավոր տնօրենի պաշտոնը ։
Կարիերայի սկզբնական փուլ
Կարիերան ավարտելուց հետո Արզումանյանը սկսեց գլխավորել Երևանի «Արարատ» ակումբը։ Նրա մարզչական կարիերան «Արարատում» ավարտվում է ճգնաժամի պատճառով։ 2004 թվականին «Արարատը» միավորվեց Կապանի Լեռնագործի հետ։ «Լեռնագործ-Արարատ» անվամբ ակումբը մտավ Հայաստանի 2004 թվականի առաջնության մեջ։ Առաջին մրցաշրջանից հետո ակումբի անվան առաջին մասը հանեցին և մնաց «Արարատ»։ Սակայն վեհափառ ակումբը երբեք ճնշող խաղ չէր ցուցադրում։ Երիտասարդ մասնագետ Արզումանյանի գլխավորությամբ, «Արարատը» կարող էր զբաղեցնել երկրորդ հորիզոնականը, սակայն վերջին մի քանի խաղերը հաջողությամբ չանցկացնելու պատճառով զրկվեց մրցանակային տեղից։ Արդյունքում «Արարատը» զբաղեցրեց 4-րդ հորիզոնականը։ Արզումանյանը հեռացավ ակումբից։ Որոշ ժամանակ հանգստանալուց հետո տեղափոխվեց Ուլիս։ Որոշ ժամանակ աշխատելուց հետո լքում է ակումբը։ Հենց այդ տարի ընդունում է Երևանի «Դինամոյի» հրավերը։ Դինամոացիները առաջնության միակ հավակնորդն էին, որոնք կարող էին մասնակցել առաջին առաջնությանը։ Արդյունքում «Դինամոն» զբաղեցրեց մրցաշարային աղյուսակի 4-րդ հորիզոնականը և միացավ առաջնությունում հանդես եկող մեծ ակումբներին, սակայն ակումբը կործանվեց։
«Ուլիս»
Արզումանյանը կրկին վերադարձավ Երևանի «Ուլիս», այս անգամ արդեն Սուրեն Բարսեղյանի օգնական։ 2008 թվականի գարնանը մամուլի ասուլիսում հանդես եկավ հայտարարությամբ․ գլխավոր մարզիչ, նրա օգնական, ակումբի նոր անձ։ Ակումբի նոր անձանց մեձ կար նաև Արզումանյանը։ Առաջին 4 տուրերում՝ ակումբը 3 պարտություն կրեց, և ակումբը Բարսեղյանին ուղարկեց հանգստի։ Նրա փոխարեն աշխատանքի անցավ Արզումանյանը։ Հենց այդ տարի «Ուլիսը» խաղաց իր հնարավորությունների սահմանում, և տեղ զբաղեցրեց առաջնության աղյուսակում։ Իսկ արդեն 2009 թվականին, Արզումանյանի ակումբը առաջնությունում զբաղեցրեց 3-րդ հորիզոնականը ։ Ընդ որում 3-րդ հորիզոնական ակումբը բարձրացավ վերջին երկու տուրից առաջ։ Ավելին, մրցաշրջանի լավագույն ռմբարկու ճանաչվեց «Ուլիսի» հարձակվող Արթուր Քոչարյանը։ 2010 թվականի սկզբին ակումբը նոր ֆուտբոլիստներ գնեց։ Ակումբը՝ մարտի 22-ին տեղի ունեցավ մամլո ասուլիսում ներկայացրեց նոր մասնտիրոջը, ակումբի ավագին և նոր ֆուտբոլիստներին ։ Արզումանյանը իր ակումբի կազմում անցկացրեց երկու հաղթական խաղ։ Այդ մրցաշրջանում ակումբը կատարեց իր առջև դրված խնդիրները և առաջնությունում զբաղեցրեց 3-րդ հորիզոնականը։ Իսկ հաջորդ մրցաշրջանի վերջում Արզումանյանի ակումբը դարձավ առաջնության հաղթող և ընդհատեց «Փյունիկի» հաղթական շարքը։