cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Փանոս Թերլեմեզյան
Փանոս Պողոսի Թերլեմեզյան, հայ նկարիչ և հասարակական գործիչ։ ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1935)։
Կենսագրություն
Ծնվել է Վան քաղաքի Այգեստան արվարձանում 1865 թվականին։ Սովորել է տեղի տարրական դպրոցում (1870), որտեղ էլ առաջին անգամ սեր է արթնանում նրա մեջ նկարչության հանդեպ։ 1881-1886 թվականներին սովորել է Վանի՝ Մկրտիչ Փորթուգալյանի անվան կենտրոնական վարժարանում։ Այդ տարիներին հարել է Արմենական կազմակերպությանը։
1886-1889 թվականներին գծագրություն, գեղագիտություն ու աշխարհագրություն է դասավանդում Վանի դպրոցներում։
1889 թվականին հարում է սուլթանական կառավարության դեմ պայքարող երիտասարդական խմբավորման, որի համար հետապնդվում է և 1890 թվականին ձերբակալվում։ Վեց ամիս հետո ազատ է արձակվում՝ ապացույցների բացակայության պատճառով։
1897 թվականի ամռանը ուսանողական ընկերների հետ ստեղծագործելու նպատակով մեկնում է Էստոնիա։ Այնտեղ էլ թուրքական կառավարության պահանջով ձերբակալվում է և կալանքն անցկացնում Ռևալի, այնուհետև՝ Սանկտ Պետերբուրգի, Մոսկվայի, Ռոստովի, Թիֆլիսի, Դիլիջանի ու Երևանի բանտերում։
1898 թ. գաղտնի աքսորվում է Պարսկաստան, որտեղից փախչում է Բաթում և մեկնում Փարիզ։ Ընդունվում է Փարիզի՝ Ժյուլիան ակադեմիա (ուսուցիչներ՝ Բենժամեն Կոնստան, Ժան-Պոլ Լորանս)։ Պարբերաբար մասնակցում է ֆրանսիացի նկարիչների և Արևելագետների ընկերության ցուցահանդեսներին։
1900 թ. Ժյուլիանի ակադեմիայի ուսանողական ցուցահանդեսում «Մերկ տղամարդու ֆիգուր» գծանկարն արժանանում է առաջին մրցանակի։
1901 թ. Խրիմյան Հայրիկի հրավերով մեկնում է Էջմիածին, նկարում բնանկարներ, ընդօրինակում Մուրիլյոյի «Անարատ հղություն» ստեղծագործությունը։ 1904 թ. ավարտում է Ժյուլիանի ակադեմիան և վերադառնում Հայաստան։ Լինում է Էջմիածնում, Սանահինում, ստեղծում է «Թումանյանը որսի ժամանակ», «Լոռեցի հովիվը», «Սանահին վանքի գավիթը» կտավները և այլ էտյուդներ ու բնանկարներ։ 1905-1908 թվականներին Թերլեմեզյանն ապրում և ստեղծագործում է Թիֆլիսում, դասավանդում Ներսիսյան և Հովնանյան դպրոցներում, ակտիվորեն մասնակցում մշակութային կյանքին։
1908 թ. Ճանապարհորդության է մեկնում Եգիպտոս, լինում Կահիրեում, Ալեքսանդրիայում, մեկնում է Ալժիր, այնտեղից՝ Ֆրանսիա։
1908-1910 թվականներին ապրում և ստեղծագործում է Փարիզում, նկարում Շիրվանզադեի դիմանկարը։
1910-1915 թ. ապրում է Պոլսում։ Այնտեղ մտերիմ փոխհարաբերություն է հաստատում Կոմիտասի, Դանիել Վարուժանի, Սիամանթոյի, Երվանդ Օտյանի և ուրիշների հետ։ 1907 թ. Պոլսում նկարիչ Լևոն Քյուրքչյանի հետ բացում է նկարչական դպրոց։
1912 թվականին Փանոս Թերլեմեզյանը Կոմիտասի հետ մեկնում է նրա ծննդավայրը՝ Կուտինա, որտեղ էլ ստեղծում է Կոմիտասի դիմանկարը։
1914 թվականին նա ստեղծագործական շրջագայություն է կատարում դեպի Վան։ Նկարում է «Սիփան սարը Կտուց կղզուց» և «Վանա լիճը» բնանկարները։
1915 թ. կազմակերպվում է Վանի ինքնապաշտպանությունը, որտեղ բնակվող շուրջ 23.000 հայերին միանում են նաև շրջակա գյուղերից այստեղ ապաստանած հազարավոր հայեր։ Ձևավորված ինքնապաշտպանական մարմինի անդամ էր նաև Փանոս Թերլեմեզյանը։ Նույն թվականին գաղթականների հետ գնում է Էջմիածին, այնտեղից՝ Թիֆլիս։ 1916-1917 թվականներին Հայ արվեստագետների միություն (1916) և նրա ռոստովյան մասնաճյուղի (1917) կազմակերպիչներից և հիմնադիր անդամներից մեկը։ 1920-1923 թվականներին ստեղծագործական ուղևորություններ է կատարում Իտալիա, Փարիզ, Պոլիս՝ նկարելով ծովային տեսարաններ, այդ թվում երգիչ Արմենակ Շահմուրադյանի դիմանկարը։
1920 թ. Պոլսի Հայ ակումբում կազմակերպվում է Թերլեմեզյանի ու Լևոն Քյուրքչյանի համատեղ ցուցահանդեսը։
1924 թ. մասնակցում է Վենետիկի XIV բիեննալեին։ Կազմակերպում է անհատական ցուցահանդեսներ Նյու Յորքում։ Ամերիկայում գրում է կտակ, որի համաձայն իր ստեղծագործություններն ու ողջ ունեցվածքը նվիրաբերում է Հայաստանի պետական թանգարանին։
1925 թ. անհատական ցուցահանդես Ֆրեզնոյում։
1928 թ. Հայաստանի կառավարության հրավերով Թերլեմեզյանը վերադառնում է հայրենիք և մշտական բնակություն հաստատում Երևանում։
1929 թ. անհատական ցուցահանդես Երևան պետական թանգարանում։
1928-1930 թվականներին ստեղծագործական շրջագայություն է կատարում Գորիս, Ղափան, Տաթև, Ալավերդի, Ձորագես՝ նկարելով արդյունաբերական թեմաներով պատկերներ, բանվորների դիմանկարներ, բնանկարներ։ Ստեղծում է Ռոմանոս Մելիքյանի, Ավետիք Իսահակյանի, Հրաչյա Աճառյանի, Ակսել Բակունցի և այլոց դիմանկարները։ 1930 թ. անհատական ցուցահանդես Թիֆլիսում։
1930 թ. Փանոս Թերլեմեզյանին շնորհվում է ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործչի կոչում։ Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով։
1932 թ. ԽՍՀՄ Նկարիչների միության անդամ։
Փանոս Թերլեմեզյանը վախճանվել է 1941 թ. Երևանում։ Թաղված է Կոմիտասի անվան այգու Պանթեոնում։
Հայաստանի կառավարությունը Թերլեմեզյանի անունով է կոչել Երևանի գեղարվեստի ուսումնարանը։
2015 թվականին Հայաստանի ազգային պատկերասրահում բացվել է Փանոս Թերլեմեզյանի ծննդյան 150-ամյակին նվիրված հոբելյանական ցուցահանդես ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության նկարիչներ Կատեգորիա:Հայ հեղափոխականներ Կատեգորիա:Խորհրդահայեր Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ
Եղիա Տնտեսյան
Եղիա Տնտեսյան, երաժիշտ, տեսաբան։
Կենսագրություն
Նախնական ընդհանուր և երաժշտական պատրաստությունն ստացել է Կ. Պոլսի Միջագյուղ թաղի դպրոցում։ 1848 թվականից որպես աշակերտ-տպագրիչ աշխատել է «Սրապյան» տպարանում, հետագայում Հ. Մյուհենտիսյանի ղեկավարությամբ կատարելագործել է արհեստը, մասնագիտացել նաև հայկական և եվրոպական նոտատպության գործում։ Երուսաղեմում և Սուրբ Էջմիածնում ուսումնասիրել է երգվող շարականները և դրանց խազագրությունը։ 1864 թվականին Կ. Պոլսում հրատարակել է «Բովանդակութիւն նվագաց Հայաստանեայցս ս. եկեղեցւոյ» «տետրը», որտեղ, եվրոպական հեղինակների (Յո. Շրյոդեր, Շ. Վիլլոտո, Հ. Պետերման) հրապարակումներից հետո, առաջին անգամ խորագիտակորեն ներկայացրել է շարականների սկսվածքները (ձայնեղանակների լադա-ելևէջային խտացված բանաձևերը) և հատընտիր շարականներ։ Տնտեսյանը եռանդուն մասնակցություն է ունեցել ազգային հոգևոր երաժշտությունը վերաձայնագրելու, կարգավորելու և հետագա խեղաթյուրումներից զերծ պահելու, ինչպես նաև ժողովրդի երաժշտագիտական լուսավորման նպատակով Կ. Պոլսում տարվող աշխատանքներին։ 1869–1871 թվականներին հայկական նոտաներով գրառել է Շարակնոցն ամբողջությամբ, կազմել հայկական նոտագրության համառոտ ձեռնարկ՝ «Տարերք երաժշտության» (հրատարակվել է 1933)։
1872 թվականից Կոստանդնուպոլսում սեփական տպարանում տպագրել է Գարեգին Սրվանձտյանի, Հակոբ Պարոնյանի և այլոց գործեր։ Տնտեսյանը մասնակցել է ազգային հոգևոր երաժշտությունը վերաձայնագրելու և կարգավորելու աշխատանքներին։ Մինչկոմիտասյան շրջանի հայ երաժշտագիտության կարևորագույն նվաճումներն է ամփոփում նրա «Նկարագիր երգոց Հայաստանեայցս ս. եկեղեցւոյ...» (1874) գիրքը։ Տնտեսյանը հրատարակել է նաև «Նուագք Հայկականք» պարբերականը (1879)։ Տնտեսյանի գործունեությունը նշանակալից հետք է թողել հայ երաժշտության տեսության բնագավառում։ Հատկապես կարևոր են հոգևոր երաժշտության մոնոդիկ (մեներգեցողության) էության ընկալումն ու հետազոտումը՝ կապված այդ երաժշտության հնչյունաշարի տեմպերացիայի առանձնահատկությունների և հայկական ձայնեղանակային համակարգի (տես Ութձայն) ամբողջականության հետ։ Տնտեսյան գիտահետազոտական և գործնական ձեռնարկումներն ուղղված են եղել ազգային երաժշտության ինքնուրույնության ու ինքնատիպության հաստատմանն ու պահպանմանը։
Տնտեսյանը 1880-ական թվականներին Արևմտյան Հայաստանում ծավալված համիդյան բռնությունների առաջին զոհերից է։ Իր «Նոր երգարան հայոց» ժողովածուում Միքայել Նալբանդյանի «Ազատություն», ազատախոհ այլ բանաստեղծություններ, ինչպես նաև ֆրանսերեն «Մարսելյեզը» տպագրելու առիթով բանտարկվել է և բանտում էլ մահացել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ երաժիշտներ Կատեգորիա:Հայ խմբավարներ Կատեգորիա:Հայ տպագրիչներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:19-րդ դարի Օսմանյան կայսրության անձինք
Չուֆարովո (գյուղ, Սերգաչսկի շրջան)
Չուֆարովո (Чуфарово), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Սերգաչսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Սերգաչսկի շրջանի բնակավայրեր
Կլինիկա
Կլինիկա (Κλινικη — բժշկում, բուժում, անկողին), ստացիոնար (հիվանդանոցային) բուժական հիմնարկ, որտեղ հիվանդների բուժումը զուգակցվում է բժշկական գիտահետազոտական և ուսումնաասախոսական (ուսանողների ուսուցում և բժիշկների որակի բարձրացում) աշխատանքների հետ։
Կատեգորիա:Հիվանդանոց Կատեգորիա:Բժշկական և առողջապահական կազմակերպություններ
Սրտի կառուցվածք
Սրտամկանի ձևաբանաֆունկցիոնալ առանձնահատկություն
Գիտենք, որ սրտամկանը յուրահատուկ միջաձիք զոլավոր մկան է։ Նախասրտերի հատվածում այն կազմված է երկու շերտից։ Ներքին շերտը շրջապատում է աջ և ձախ նախասրտերը առանձին-առանձին, իսկ արտաքինը` երկու նախասրտերը միասին։ Փորոքների հատվածում սրտամկանը բաղկացած է երեք շերտից ` արտաքին, միջին և ներքին։ Արտաքին շերտը սկսվում է աորտայի և թոքային զարկերակների արմատներից։ Ընթանալով դեպի սրտի վերին մասը արտաքին մկանային շերտը շրջվում է և շարունակվում որպես ներքին մկանային շերտ։ Պատված լինելով էնդոթելային բջիջներով, այս շերտը ձևավորում է սրտի խոռոչները։ Մկանային պատի միջին շերտը կազմված է օղակաձև մկաններից, որոնք շրջապատում են աջ և ձախ փորոքները  առանձին-առանձին։ Սրտամկանի բջիջները կոչվում են միոցիտներ, որոնց երկարությունը 40-130 մկ է, տրամագիծը 15-22 մկ, ձևով դրանք նմանվում են ուղղանկյան։ Մկանաթելերը դասավորված են այդ բջիջների ծայրամասերում։ Սրանք այլ կերպ կոչվում են նախաթելիկներ, որոնք միջաձիգ զոլավոր մկանների նման դասավորվելիս առաջացնում են միջաձիգ զոլավորություն։ Սրտամկաններում ցիտոպլազմատիկ ցանցը լավ արտահայտված չի, սարկոպլազմատիկ ցանցը լավ է զարգացած այն թելիկներում, որտեղ կծկումները ավելի հաճախակի են։ Մկանային բջիջները իրար են միանում հատուկ միջանկյալ կամ ներդիր սկավառակներով` դեսմոսոմներով, որոնք պարունակում են էներգետիկ պրոցեսները ապահովող մեծ քանակի ֆերմենտներ։ Դեսմոսոմնները հաղորդում են դրդելիությունը մի միոցիտից մյուսին։ Սրտամկանի բջիջները հարուստ են նաև միտոքոնդրիումներով, որոնց քանակը այստեղ հինգ անգամ ավելի է, քան սովորական կմախքային մկաններում։ Դրանով է բացատրվում սրտամականի էներգիայի ծախսման բարձր ակտիվությունը։ Սրտամկանի կազմում կա գլիկոգենով հարուստ Պուրկիների թելերից բաղկացած ատիպիկ հյուսվածք։ Սրանք սրտի հաղորդող համակարգը կազմող միոցիտներն են, որոնք հանդես են գալիս նյարդամկանային հանգույցների ձևով։ Այս միոցիտները ավելի խոշոր են և ավելի քիչ մկանաթելիկներ են պարունակում, հանգույցները հարուստ են նյարդային բջիջներով։
Սրտի աշխատանքի ցիկլ և ռիթմիկ կծկումների առանձնահատկություն
W = PR + PV2 2g ըրտեղ W – ն ցույց է տալիս աշխատանքը, P – ն` արյան կշիռը R- ը` - արյան միջին ճնշումը V – ն` արյան հոսքի արագությունը g – ն` ծանրության ուժի արագացումը Ըստ փորձնական արդյունքների, պարզ է այն, որ սրտի հզորությունը հանգիստ վիճակում մեկ րոպեում հավասար է 70 զարկի։ Սրտի կծկումների քանակի ավելացումը կոչվում է հաճախասրտություն (տախիկարդիա)։ Քնած ժամանակ սրտի կծկումների քանակը պակասում է մեկ րոպեում հասնելով 40-50-ի։ Սրտի կծկումների հաճախականության պակասեցումը կոչվում է բրոդիկարդիա, կան մարդիկ, որոնց մոտ սիմպաթիկ նյարդային համակարգը իշխում է պարասիմպաթիկի վրա։ Սրանք կոչվում են սիմպաթիկոտոնիկներ, որոնց սրտի կծկման հաճախականությունը նորմայից բարձր է։ Գոյություն ունի մարդկանց հակառակ խումբ, որոնց մոտ թափառող նյարդը գերիշխում է սիմպատիկի վրա։ Այս խմբին պատկանողները կոչվում են վագոտոնիկներ, որոնց սրտի կծկումների թիվը մեկ վայրկյանում 45-50 է։
Սրտամկանի գործունեության առանձնահատկություն
Սրտամկանի կծկումը արդյունք է նրանում ծագած գործունեության պոտենցիալի։ Այդ նույն գործունեության հոսանքը հանգում է նաև կմախքային մկանի կծկման, միայն այն տարբերությամբ, որ վերջինում կծկումը սկսվում է գործունեության հոսանքի ալիքի ավարտման պահին, և շատ կարճ է տևում (մի քանի մվ)։ Մինչդեռ սրտամկանի բջջի գործունեության հոսանքը բավականին երկար է տևում։ Այս պատճառով էլ կարդիոմիոցիտի գործունեության պոտենցիալը ավարտվում է թուլացման փուլի սկզբից հետո։ Այլ կերպ ասած` գործունեության հոսանքը և մկանի կծկումը որոշ շրջանում ժամանակի առումով համընկնում են։ Սրտամկանի յուրաքանչյուր հաջորդ կծկում առաջանում է միայն հաջորդ դրդելիությունից հետո։ Իսկ ամեն մի հաջորդ դրդելիութունը հնարավոր է դառնում միայն նախորդ պոտենցիալի բացարձակ ռեֆրակտոր փուլի ավարտումից հետո։ Սրտամկանը, ի տարբերություն սոմատիկ մկանի ընդունակ չէ տետանուսի (պրկանքի), ինչպես նաև մեկական կծկումների կուտակման։ Եթե սրտամկանը կծկվեր տետանիկ եղանակով, ապա, դիաստոլայի բացակայության պատճառով արյունը սրտում չէր հավաքվի և կխախժտվեր նրա հիմնական ֆունկցիան։ Գումարման հնարավորությունը ևս խանգարիչ հանգամանք կլիներ սրտամկանի համար, քանի որ սրտի մկանների բոլոր թելիկները գործում են  գրեթե միաժամանակ։ Մեկական ազդակների կուտակմանը կհանգեր սրտի նորմալ  գործունեության խախտման։ Սրտի նորմալ գործունեության վրա ազդում են մի շարք այլ գործոններ։ Դրանց թվին են պատկանում Ca2+  կատիոնը։ Սրտաբջջային հեղուկից  Ca2+  հեռացնելիս, թեկուզ գործունեության հոսանքը մնում է գրեթե անփոփոխ, սրտի կծկումները դադարում են։ Սրտամկանի գործունեությունը կանոնավորում կամ ուժեղացնում են ադրենալինը, նորադրենալինը, սրտային գլյուկոզաները և այլն։ Այսպիսով, սրտամկաննրի կծկման պատճառը ինքնածին կամ ոչ ինքնածին գործունեության պոտենցիալն է, որն իրականացնում է 2 եղանակով` 1.	Ներբջջային պահեստից Ca2+ կատիոնի դուրս բերմամբ։ 2.	Ca2+ պաշարի լրացմամբ պայմաններ ստեղծելով հետագա կծկման համար։
Էլեկտրասրտագիր
Սրտամկանի գործունեության հիմքում, ինչպես նշվեց վերևում ընկած են իոնների տեղաշարժման սկզբունքով առաջացող կենսաէլեկտրական երևույթները։ Մկանների դրդելիության պահին այդ պոտենցիալները ստեղծում են էլկտրական դաշտ, որը կարելի է գրանցել մարմնի մակերեսից։ Մարմնի տարբեր հատվածների միջև առաջանում է պոտենցիալների տարբերություն, որոնք  տատանվում են, կապված դաշտի լարվածության և մեծության փոփոխությունների հետ։ Պոտենցիալների տարբերության կորագծի գրառումը կոչվում է էլեկտրասրտագրություն, որը կատարում է էլեկտրասրտագիր կոչվող սարքի օգնությամբ։ Ժապավենը որի վրա գրի են առնում սրտի կենսաէլեկտրական պոտենցիալյները կոչվում է էլեկտրասրտաագիր (էլեկտրակարդիոգրամմա ԷԿԳ)։ Ուստի էլեկտրասրտագիրը արտահայտում է ոչ թե սրտի կծկումները, այլ դրդվելիությունը։ Քանի որ սրտագիրը գրանցվում է մարմնի մակերեսից, իսկ դրդման ամպլիտուդը այստեղ թույլ է լինում (1մկվ-ից պակաս), ուստի սրտագրերի վրա հարմարեցված են ուժեղարարներ, որոնց շնորհիվ 1 մվ-ին համապատասխանում է գրիչի տատանումը 1 սմ տարածության վրա (Նկ. 1): Դրդման ալիքի յուրաքանչյուր ցիկլը կազմում է համաչափորեն կրկնվող մի կորագիծ, որը ունի 5 կամ 6 ատամիկներ։ Սրտագրի կորի ատամիկները նշված են լատիներեն P, Q, R, S, T, U տառերով։ U հանգես է գալիս միայն որոշ դեպքերում ։ Ենթադրվում է, որ U ատամիկը արտահայտում է համակարգի վերջույթների վերաբևեռացում։ P ատամիկը արտահայտում է նախասրտերի դրդելիությունը, այս ատամիկի բարձրացող մասը արտացոլում է աջ, իս իջնողը ձախ նախասրտի դրդումը։ P, Q հատվածը կարճ է, այն տևում է 0.14վ. և համընկնում է այն ժամանակին երբ դրդման ալիքը ընդգրկում է նախասրտերից մինչև փորոքների սկիզբը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մարդու անատոմիա Կատեգորիա:Սիրտ-անոթային համակարգ
Գավրիլովա Սլոբոդա (գյուղ, Սերեդինա-Բուդայի շրջան)
Գավրիլովա Սլոբոդա (Гаврилова Слобода), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սերեդինա-Բուդայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գավրիլովա Սլոբոդա գյուղում բնակվում էր 86 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սերեդինա-Բուդայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բադ Բրյուքենաու
Բադ Բրյուքենաու (Bad Brückenau), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։ Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիա շրջանին։ Մտնում է Բադ Կիսինգենի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 6756 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի)։ Տարածքը կազմում է 23,73 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 6 72 113։ Քաղաքը բաժանված է 5 քաղաքային շրջանների։ Առողջարանային քաղաքի հյուրանոց՝ «Bellevue-ում 1908-1920 թվականներին եղել է ռուսական ուղղափառ տուն-եկեղեցի, որի անունն է եղել Մարիի Մագդալի, այստեղ ապրել են` Բադ Բրյուկենայի Անդրեյ Անդրեյվիչ Բուդբերգը և նրա կինը՝ Մարիա Ալեքսանդորվա Բուդբերգը և եղել է Սուրբ իշխան Վլադիմիր եղբայրություն խնամակալության տակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Քրիստիան շրջան (Կենտուկի)
Քրիստիան շրջան (Christian County), ԱՄՆ Կենտուկի նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.867 կմ² է, բնակչությունը՝ 73.955 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Հոպկինսվիլ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1796 թ.։
Կատեգորիա:Կենտուկիի շրջաններ
Հովսեփ Կարալյան
Հովսեփ Արտեմի Կարալյան (Կարալով), հայ խորհրդային նկարիչ, ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ։
Կենսագրություն
1914-1916 թվականներին սովորել է Թիֆլիսի նկարչական դպրոցում, 1936-1940 թվականներին՝ Մոսկվայի բարձրագույն Գեղարվեստատեխնիկական ինստիտուտում։ Ապրել և ստեղծագործել է Թիֆլիսում, Բաքվում, Մոսկվայում, 1953 թվականից՝ հաստատվել Երևանում։ 1922-1936 թթ. զբաղվում է մանկավարժական աշխատանքով։ 1936 թ. մասնագիտական կրթությունը շարունակում է Մոսկվայի բարձրագույն գեղարվեստա-տեխնիկական ինստիտուտի գրաֆիկայի բաժնում։ Ինստիտուտն ավարտելուց երկու տարի անց նկարիչների միության անդամ է դառնում։ 1947 թ. տեղափոխվում է Բաքու և Աշխաբադի՝ այնտեղ տարհանված գեղարվեստի ուսումնարանում դասավանդում գծանկար ու գեղանկար ։
Ստեղծագործական կյանք
Կարալյանի ժանրային պատկերներն արտացոլում են հին Թիֆլիսի և Սագարեջոյի անկյունները, մարդկանց նիստուկացը, աշխատանքային առօրյան։ Կարալյանի արվեստին հատուկ են մեղմ քնարական վերհուշը, ֆիգուրների անշարժ, կայուն դիրքավորումները, զուսպ արտահայտչականությունը («Դեպի քաղաք», 1958 թ., «Հանգիստ ճանապարհին», 1959 թ.)։
Մոսկվայի հայկական պետական դրամատիկական ստուդիայում ձևավորել է Գաբրիել Սունդուկյանի «Քանդած օջախ»-ը (1935 թ., ռեժիսոր Ռ. Սիմոնով)։ Ստեղծել է պլակատներ (Պետրոս Բարխուդարյանի «16-րդը» ֆիլմի համար - 1929, «Լենին», 1956 թ., «Արդյունաբերական էլեկտրականությունը տրված է ժամկետին», 1957 թ.), ձևավորել գրքեր, զբաղվել մանկավարժությամբ։
1969 թ. էկրան բարձրացած Ս. Փարաջանովի «Նռան գույնը» կինոնկարի զգեստների էսքիզների հեղինակն է։ Նա զբաղվել է նաև գրքի գրաֆիկայով եւ պլակատով։ Հանրապետական, համամիութենական ու արտասահմանյան ցուցահանդեսներին մասնակցելուց զատ, ունեցել է նաև անհատական ցուցահանդեսներ Երևանում, Մոսկվայում, Նովոսիբիրսկում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ
Մեր թաղի ձայները (ֆիլմ, 1960)
«Մեր թաղի ձայները», Յուրի Երզնկյանի 1960 թվականի նկարահանած կինոնկար։ Այն տարբեր բնավորության ու ճակատագրի տեր, ինքնուրույն կյանքի շեմին կանգնած երիտասարդների, նրանց ընկերության ու սիրո մասին է։
Հղումներ
Կատեգորիա:1960 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Յուրի Երզնկյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Ալտերտհայմ
Ալտերտհայմ  (Altertheim), քաղաք Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Վյուրցբուրգ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 2068 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 19,16 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 6 79 165։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Անդրկովկասյան ռուբլի
Անդրկովկասյան ռուբլի - (զակդենզնակ) Անդրկովկասյան Սոցիալիստական Ֆեդերատիվ Խորհրդային Հանրապետության դրամական միավորն է 1923-1924 թվականներին։
Պատմութուն
1922 թվականի մարտին ստեղծվեց Անդրկովկասյան Սոցիալիստական Ֆեդերատիվ Խորհրդային Հանրապետությունը, որի կազմում էին Ադրբեջանը, Հայաստանը և Վրաստանը։ Միության խորհուրդը դարձավ այս ասոցիացիայի բարձրագույն մարմինը։ Նրա հրամանագրերից մեկը նախատեսում էր Անդրկովկասում միասնական դրամավարկային համակարգի ստեղծում և մեկ թղթադրամի (զակդենզնակ) թողարկում։ Այդ ժամանակ խորհրդային հանրապետություններից յուրաքանչյուրը թողարկեց իր սեփական թղթադրամները՝ ազբոններ, հայսովզնակ և գրուզբոններ։ Բոլոր երեք հանրապետություններում շրջանառության մեջ են եղել նաև ՌՍՖՍՀ թղթադրամները (սովզնակներ, ապա՝ չերվոնեցներ)։ 1918 թվականին թողարկված Անդրկովկասյան կոմիսարիատի պարտատոմսերը շրջանառվել են նաև Ադրբեջանում և Վրաստանում (Հայաստանում դրանք շրջանառությունից հանվել են 1922 թվականին)։
1923 թվականի հունվարի 10-ին սկսվեց դրամավարկային ռեֆորմը և հանրապետությունների դրամաշրջանառության միավորումը։ Ադրբեջանի, Հայաստանի և Վրաստանի առանձին հարցերը դադարեցվել են. Կրծքանշանների փոխանակումն իրականացվել է փոխարժեքով` 1 ռուբլի կրծքանշաններով = 1 ռուբլի գրուզբոններով = 100 ռուբլի ազբոններով = 150 ռուբլի հայզնակերով։ Փոխանակման ժամկետը սահմանվել է 1923 թվականի հունվարի 10-ից մինչև մարտի 10-ը, ապա երկարացվել մինչև 1924 թվականի ապրիլի 10-ը։
Զակդենզնակի առաջին թողարկումը կատարվել է 1000-ից մինչև 1000000 ռուբլի անվանական արժեքով։ Բացի այս շարքից, 1923 թվականի վերջին թողարկվել է 10 000 000 ռուբլու զակդենզնակ։
1924 թվականի սկզբին Անդրկովկասի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետություն Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի ձևավորմամբ զակդենզնակին սկսեց թողարկվել ոչ թե Միութենական խորհրդի, այլ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի անունից։
Հակառակ ակնկալիքների, հանրապետությունների դրամավարկային համակարգերի միավորումը չը հանգեցրեց գնաճի նվազմանը։ Ընդհակառակը, զակդենզնակը սկսեց աներևակայելի արագ արժեզրկվել, հատկապես 1924 թվականին։ Դրամական շուկան ապահովելու համար անհրաժեշտ էր մեծացնել թղթադրամների թողարկումը և շրջանառության մեջ դնել անհավանական մեծ անվանական արժեքի թղթադրամներ։ Այսպիսով, 1924 թվականի հունվարի 1-ից մարտի 20-ն ընկած ժամանակահատվածում շրջանառության մեջ են դրվել 25 000 000 ռուբլի անվանական արժեքով թղթադրամներ, ապա՝ 250 000 000 ռուբլի։ Եվ վերջապես 1924 թվականի ապրիլին թողարկվեցին մեկ միլիարդ արժողությամբ թղթադրամներ։
Թղթադրամների փողի զանգվածի աճը 1923 թվականի հունվարի 10-ի համեմատ ներկայացված է աղյուսակում.
Ինչպես երևում է աղյուսակի տվյալներից, 1924 թվականի 3,5 ամսում Անդրկովկասում փողի զանգվածն աճել է մի քանի անգամ ավել քան ամբողջ 1923 թվականին։
1924 թվականի ապրիլի 1-ին թողարկվել է զակդենզնակ 1 000 000 000 ռուբլի անվանական արժեքով, իսկ նույն թվականի ապրիլի 1-ից մինչև ապրիլի 15-ն ընկած ժամանակահատվածում 10 000 000 000 ռուբլի։
Մասնագետները կարծում են, որ 1 և 10 միլիարդ ռուբլի արժողությամբ զակդենզնակը ամենահաջողն է 1923-1924 թվականներին թողարկված զակդենզնակերի ամբողջ շարքից՝ գեղարվեստական և տպագրության առումով։ Դրանց հետևի կողմում պատկերված է պտղաբերության աստվածուհին, որը նստած է գեղարվեստական ձևավորված պորտալի ցոկոլին, աջ ձեռքում բռնած խաղողի ողկույզը և հենված ձախ ձեռքում թելով կապած ցորենի խուրձին որի երևում խրվծ է մանգաղը։
Խորհրդային Միության ողջ տարածքում դրամաշրջանառությունը միավորելու նպատակով Անդրկովկասյան գործկոմի և Անդրկովկասյան ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի 1924 թվականի ապրիլի 4-ի հրամանագրով ապրիլի 15-ից դադարեցվեց զակդենզնակի թողարկումը։ Միևնույն ժամանակ, զակդենմարկերը հանվեցին շրջանառությունից՝ դրանք գնելով Անդրկովկասի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետություն Գերագույն տնտեսական խորհրդի կողմից սահմանված ֆիքսված փոխարժեքով։
Հետգնման տոկոսադրույքը սահմանվել է ԱՍՍՖՀ Գերագույն տնտեսական խորհրդի հատուկ որոշմամբ, որը հրապարակվել է 1924 թվականի ապրիլի 15-ին «Զարյա Վոստոկա» թերթում։«Անդրկովկասյան թղթադրամների ֆիքսված փոխարժեքը սահմանվում է 1924 թվականի ապրիլի 15-ից ոսկու մեկ ռուբլին 12 500 000 000 զակդենզնակի թղթադրամների դիմաց»։
Զակդենզնակիի շրջանառության ժամկետը սահմանափակվել է 1924 թվականի հունիսի 15-ով, իսկ փոխանակման ժամկետը՝ 1924 թվականի հունիսի 30-ով, այնուհետև երկու ժամկետներն էլ երկարաձգվել են համապատասխանաբար մինչև 1924 թվականի հունիսի 30-ը և հուլիսի 31-ը։
Տեղեկատվության համար՝ 1924 թվականին Թիֆլիսում լույս տեսած Անդրկովկասյան ֆինանսական և վիճակագրական ժողովածուի համաձայն, մինչև 1924 թվականի ապրիլի 14-ը թողարկվել է գրեթե 16 կվադրիլիոն (ավելի ճիշտ՝ 15,873,487,285,373,000) Անդրկովկասյան ռուբլի։
Հղումներ
Կատեգորիա:Շրջանառությունից հանված դրամներ Կատեգորիա:Կովկաս Կատեգորիա:Վրաստանի տնտեսություն Կատեգորիա:ԽՍՀՄ տնտեսություն Կատեգորիա:Ադրբեջանի տնտեսություն Կատեգորիա:Հայաստանի տնտեսություն Կատեգորիա:Ադրբեջանի դրամական միավորներ Կատեգորիա:Վրաստանի դրամական միավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Կատեգորիա:1923 հիմնադրումներ
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատավորների ցանկ
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը Ստրասբուրգում հիմնված (1959 թվական) միջազգային դատարան է, որի դատավորների թիվը համապատասխանում է Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիան վավերացրած Եվրոպայի խորհրդի անդամ պետությունների թվին։ Դատարանը գործադրում է Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիան ։ Դատավորները Դատարանի կազմում ընտրվում են Եվրոպայի Խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովի կողմից։ Այնուամենայնիվ, նրանք չեն ներկայացնում իրենց պետությունը, քանի որ դատավորները դիտում են գործերը որպես առանձին սուբյեկտներ։ Ստորև ներկայացված են Դատարանի դատավորները՝ ըստ հերթականության (2019 թվականի հոկտեմբեր ամսվա դրությամբ) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրոպայի խորհուրդ Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների եվրոպական դատավորներ
Իգոր Ստրավինսկի
Վաղ կյանքը Ռուսական կայսրությունում
Իգոր Ստրավինսկին ծնվել է 1882 թվականի հունիսի 17-ին Ռուսական կայսրության մայրաքաղաք Սանկտ Պետերբուրգի Օրանիենբաում արվարձանում և մեծացել Սանկտ Պետերբուրգում։ Հայրը՝ Ֆեոդոր Իգնատևիչ Ստրավինսկին (1843-1902), եղել է հայտնի օպերային երգիչ (բաս), Կիևի օպերային թատրոնի և Մարիինյան թատրոնի մեներգիչ, իսկ մայրը՝ դաշնակահարուհի և երգչուհի Աննա Կիրիլովնան (օրիորդական ազգանունը՝ Խոլոդովսկի, 1854-1939), ծնվել է Կիևում և եղել բարձրաստիճան պաշտոնյայի չորս դուստրերից մեկը։ Ֆեոդոր Ստրավինսկին սերել է լեհ մեծատոհմիկների, սենատորների ու հողատերերի ընտանիքից։ Համարվում է, որ Ստրավինսկիների տոհմն սկիզբ է առել 17-րդ և 18-րդ դարերում նրանցից, որ կրել են Սուլիմա և Ստրավինսկի գերբերը ։ Առավել հավանական է, որ Ստրավինսկիների ճյուղը սերած լինի Ստրավինսկաներից՝ լեհացած լիտվացիներից (կամ բելառուսներից), որ եղել են կալվածատերեր և ազնվականներ Լիտվական մեծ իշխանությունում։ Ըստ Իգոր Ստրավինսկու՝ նրա ընտանիքը նախապես կրել է Սուլիմա-Ստրավինսկի ազգանունը, իսկ Ստրավինսկի ազգանունը ծագել է Ստրավա բառից, որը Լիտվայում հոսող Ստրևա գետի անվան տարբերակներից է։
Հետագայում Ստրավինսկին հիշել է, որ դպրոցական տարիներին ինքը եղել է միայնակ և ասել է, թե ինքը երբեք չի հանդիպել մեկին, որն իսկապես կհետաքրքրեր իրեն։ Ստրավինսկին սկսել է դաշնամուր նվագել սովորել վաղ տարիքում՝ միաժամանակ սովորելով երաժշտության տեսություն և փորձելով ստեղծագործել։ 1890 թվականին նա դիտել է Պյոտր Չայկովսկու «Քնած գեղեցկուհի» բալետը Մարիինյան թատրոնում։ Տասնհինգ տարեկան հասակում նա յուրացրել է Մենդելսոնի «No. 1 դաշնամուրային կոնցերտը» և ավարտել Ալեքսանդր Գլազունովի լարային կվարտետի կրճատումը դաշնամուրի համար, որը, ըստ որոշ տեղեկությունների, համարել է, որ Ստրավինսկին ոչ երաժշտական է և քիչ է մտածել իր հմտությունների մասին։
Չնայած երաժշտությամբ տարված լինելուն՝ Իգոր Ստրավինսկին ծնողների պնդմամբ սովորել է իրավունք։ 1901 թվականին նա ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարան, սակայն ուսման չորս տարիների ընթացքում հաճախել է հիսունից էլ պակաս դասերի։ 1902 թվականի ամառը Ստրավինսկին Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովի ու նրա ընտանիքի հետ անցկացրել է Հայդելբերգում, որտեղ Ռիմսկի-Կորսակովը, որը հավանաբար իր ժամանակի ռուս առաջատար կոմպոզիտորն էր, Ստրավինսկուն առաջարկել է չընդունվել Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիա, այլ մասնավոր պարապմունքների միջոցով հասնել կոմպոզիտորական ունակությունների զարգացմանը, ինչի հիմնական պատճառը նրա տարիքն էր։ Այդ տարի Ստրավինսկու հայրը մահանում է քաղցկեղից, իսկ նա սկսում է ավելի շատ ժամանակ հատկացնել երաժշտությանը, ոչ թե իրավունքին։ 1905 թվականին համալսարանը փակվել է երկու ամսով Արյունոտ կիրակիի պատճառով. Ստրավինսկուն թույլ չեն տվել հանձնել ամփոփիչ քննությունները, իսկ 1906 թվականի ապրիլին նա ստացել է կես դասընթացի դիպլոմ։ Դրանից հետո նա կենտրոնացել է երաժշտության վրա։ 1905 թվականին նա սկսել է շաբաթական երկու անգամ մասնավոր դասեր առնել Ռիմսկի-Կորսակովի մոտ, ում նա համարում էր իր երկրորդ հայր։ Այդ դասերը շարունակվել են մինչև Ռիմսկի-Կորսակովի մահը 1908 թվականին։
1905 թվականին Ստրավինսկին նշանվել է իր զարմուհու (մորաքրոջ աղջիկը)՝ Եկատերինա Գավրիլիվնա Նոսենկոյի (Կատյա) հետ, որին ճանաչում էր վաղ մանկությունից։ Չնայած Ռուս ուղղափառ եկեղեցին արգելում է ամուսնություններն առաջին զարմիկների միջև, 1906 թվականի հունվարի 23-ին զույգն ամուսնացել է. նրանց առաջին երկու երեխաները՝ Ֆեոդորն ու Լյուդմիլան, ծնվել են համապատասխանաբար 1907 և 1908 թվականներին։
1909 թվականի փետրվարին Իգոր Ստրավինսկու նվագախմբային երկու աշխատանքները՝ «Scherzo fantastique» և «Feu d'artifice» (Հրավառություններ) ներկայացվել են Սանկտ Պետերբուրգում կայացած համերգի ժամանակ։ Այնտեղ դրանք լսել է Սերգեյ Դյագիլևը, որն այդ ժամանակ զբաղվում էր ռուսական օպերան ու բալետը Փարիզում ներկայացնելու հարցերի պլանավորմամբ։ Դյագիլևի վրա այնպիսի տպավորություն է թողել «Հրավառություններ» ստեղծագործությունը, որ նա Ստրավինսկուն հանձնարարել է կատարել մի քանի նոտայագրումներ, ապա գրել լիարժեք բալետ՝ «Հրեղեն հավքը»։
Ստրավինսկի և Ուկրաինա
Մոտավորապես 1890 թվականից մինչև 1914 թվականն Իգոր Ստրավինսկին հաճախ է այցելել Ուստիլուգ (ներկայում՝ քաղաք Ուկրաինայի Վոլինի մարզում) ։ Ամառների մեծ մասը նա անցկացրել է այնտեղ, որտեղ էլ ծանոթացել է իր մորաքրոջ դստեր՝ Եկատերինա Նոսենկոյի հետ։ 1907 թվականին Ստրավինսկին նախագծել և կառուցել է իր սեփական տունը Ուստիլուգում, որը կոչել է «իմ երկնային վայրը» ։ Այդ տանը Ստրավինսկին աշխատել է իր վաղ աշխատանքներից տասնյոթի վրա, որոնցից են՝ Feu d'artifice, «Հրեղեն հավք», «Պետրուշկա» և «Սրբազան գարուն»։ Վերանորոգվելուց հետո այդ տունը բացվել է որպես Ստրավինսկու տուն-թանգարան, որը միակն է որպես այդպիսին։ Այնտեղ ցուցադրվում են մեծ թվով փաստաթղթեր, նամակներ ու լուսանկարներ, իսկ մոտակա Լուցկ քաղաքում ամեն տարի անցկացվում է Ստրավինսկու փառատոնը ։
Կյանքը Շվեյցարիայում
Ստրավինսկիների ընտանիքը վերադարձել է Շվեյցարիա 1913 թվականի աշնանը։ 1914 թվականի հունվարի 15-ին Լոզանում ծնվել է նրանց չորրորդ երեխան՝ Մարիա Միլենան։ Դրանից հետո Եկատերինայի մոտ հայտնաբերվել է տուբերկուլոզ, և նա տեղավորվել է Լեզենում (Ալպերի վրա) գտնվող առողջարանում։ Իգոր Ստրավինսկին իր ընտանիքի հետ բնակվել է առողջարանի մոտակայքում, որտեղ էլ ավարտել է «Le Rossignol» օպերան մարտի 28-ին։
Ապրիլին նրանք կարողացել են վերադառնալ Քլարան։ Մինչ այդ Մոսկվայի ազատ թատրոնը սնանկացել էր, և «Le Rossignol» օպերան առաջին անգամ ներկայացվել է Դյագիլևի հովանու ներքո Փարիզի օպերայում 1914 թվականի մայիսի 26-ին. բեմադրության դեկորացիաներն և հագուստներն ստեղծվել էին Ալեքսանդր Բենուայի էսքիզներով։ «Le Rossignol» օպերան հաջողություն չի ունեցել հանդիսատեսի ու քննաատների շրջանում, ինչի պատճառը հավանաբար եղել է այն, որ չի արդարացրել այն ակնկալիքները, որ սպասում էին «Սրբազան գարուն» բալետի հեղինակից։ Այնուամենայնիվ, մի շարք կոմպոզիտորներ, որոնց թվում էին Մորիս Ռավելը, Բելա Բարտոկը և Ռեյնալդո Հանը, բարձր են գնահատել կոմպոզիտորի աշխատանքը և նույնիսկ պնդել են, թե նկատելի է Առնոլդ Շյոնբերգի ազդեցությունը։
Հուլիսին, երբ արդեն կանխազգացվում էր պատերազմը, Ստրավինսկին շուտափույթ մեկնել է Ուստիլուգ՝ տանելու իր անձնական իրերն ու ռուսական ժողովրդական երաժշտությանը նվիրված իր տեղեկատուները։ Նա վերադարձել է Շվեյցարիա պետական սահմանների փակումից առաջ, որ հետևել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուն։ Պատերազմի ու Ռուսական հեղափոխության պատճառով անհնար է դարձել Ստրավինսկու վերադարձը հայրենիք, և նա Ռուսաստան չի գնացել մինչև 1962 թվականի հոկտեմբեր։
1915 թվականի հունիսին Ստրավինսկին իր ընտանիքի հետ Քլարանից տեղափոխվել է Մորժ, որ տեղակայված է Լոզանից հարավ-արևմուտքում՝ Ժնևի լճի ափին։ Ստրավինսկիներն այնտեղ (երեք տարբեր հասցեներում) ապրել են մինչև 1920 թվականը։
Այդ շրջանում Ստրավինսկին ունեցել է ֆինանսական դժվարություններ։ Ռուսաստանը, իսկ ապա նաև Խորհրդային Միությունը չեն հետևել Բեռնի կոնվենցիային, ինչի պատճառով Ստրավինսկին հանդիպել է դժվարությունների Ռուսական բալետի համար ստեղծված իր բոլոր աշխատանքների համար հոնորարները հավաքելիս։ Ստրավինսկին իր ֆինանսական դժվարությունների համար մեղադրել է Դյագիլևին՝ նշելով, որ նա չի կատարում կնքված պայմանագրի պահանջները։ Նա դրամական օգնություն է խնդրել շվեյցարացի մարդասեր Ուորներ Ռեյնհարթից L'Histoire du soldat («Զինվորի պատմությունը») գրելու ժամանակ։ Ռեյնհարթը հովանավորել և մեծապես ապահովագրել է նրա առաջին ներկայացումը, որ տեղի է ունեցել դիրիժոր Էռնեստ Անսերմեի գլխավորությամբ 1918 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Լոզանի մունիցիպալ թատրոնում։ Որպես երախտագիտության նշան՝ Ստրավինսկին այդ ստեղծագործությունը նվիրել է Ռեյնհարթին և նրան տվել բնօրինակ ձեռագիրը։ Ռեյնհարթը շարունակել է աջակցել Ստրավինսկուն նաև հետագայում՝ հովանավորելով նրա կամերային երաժշտության համերգները 1919 թվականին, ներառյալ սյուիտը «L'Histoire du soldat»-ից՝ նախատեսված ջութակի, դաշնամուրի ու կլառնետի համար, որ առաջին անգամ ներկայացվել է 1919 թվականի նոյեմբերի 8-ին Լոզանում։  Ի պատասխան այդ օգնության՝ Ստրավինսկին «Երեք պիես կլառնետի համար» (1918 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր) ստեղծագործությունը նույնպես նվիրել է Ռեյնհարթին, որը սիրողական մակարդակի հիանալի կլառնետահար էր։
Կյանքը Ֆրանսիայում
Ստրավինսկին գործնական ու երաժշտական հարաբերություններ է հաստատել դաշնամուր արտադրող ֆրանսիական Pleyel գործարանի հետ։ Մասնավորապես Pleyel-ը հանդես է եկել որպես կոմպոզիտորի գործակալ իր աշխատանքների համար մեխանիկական հոնորարների հավաքման հարցում և նրան հատկացրել ամսական եկամուտ ու տարածք իր գլխավոր մասնաշենքում, որտեղ նա կարող էր ընդունել իր ընկերներին ու գործընկերներին ։ Ընկերության հետ կնքված նրա պայմանագրով Ստրավինսկին համաձայնել է իր նախկին աշխատանքների մեծ մասը հարմարեցնել Pleyel-ի ու Pleyel-ի արտադրության մեխանիկական դաշնամուրի համար։ Նա այնպես է արել, որ օգտագործվեն դաշնամուրի բոլոր ութսունութ նոտաները՝ առանց հաշվի առնելու մարդու մատների կամ ձեռքերի հնարավորությունները։ Դրանք չեն ձայնագրվել, սակայն ձեռագիր տարբերակի վրա նշումներ է կատարել Pleyel-ի piano roll բաժնի երաժշտական տնօրեն Ժակ Լարմանջատը։ Նման եղանակով թողարկված աշխատանքների թվում եղել են «Սրբազան գարուն», «Պետրուշկա», «Հրեղեն հավք» և «Սոխակի երգը» ստեղծագործությունները։ 1920-ական թվականների ընթացքում Ստրավինսկին ձայնագրել է Duo-Art roll-եր Aeolian ընկերության համար Լոնդոնում և Նյու Յորքում, սակայն դրանցից ոչ բոլորն են պահպանվել։
Ստրավինսկին միշտ ունեցել է հովանավորներ։ 1920-ական թվականների սկզբին Լեոպոլդ Ստոկովսկին պարբերաբար աջակցություն է ցուցաբերել Ստրավինսկուն բարերարի անվան տակ ։
Ստրավինսկին Վերա դե Բոսեի հետ ծանոթացել է Փարիզում 1921 թվականի փետրվարին, երբ Վերան ամուսնացած էր գեղանկարիչ և թատերական նկարիչ Սերգեյ Սուդեյկինի հետ։ Նրանց միջև սկիզբ է առել սիրավեպ, և արդյունքում Վերան բաժանվել է ամուսնուց ։
1921 թվականի մայիսին Ստրավինսկին իր ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Անգլետ, որ տեղակայված է հարավարևմտյան Ֆրանսիայում՝ Բիարիցի մոտ։ Այդ ժամանակից մինչև 1939 թվականին կնոջ մահը Ստրավինսկին վարել է երկակի կյանք՝ իր ժամանակը բաժանելով Անգլետում գտնվող իր ընտանիքի, Փարիզում բնակվող Վերայի ու շրջագայությունների միջև։ Ըստ որոշ տեղեկությունների՝ Եկատերինան ամուսնու դավաճանությունը տարել է մեծահոգությամբ, դառնությամբ ու կարեկցութամբ։
1924 թվականի սեպտեմբերին Ստրավինսկին գնել է «թանկարժեք տուն» Նիցցայում, որ կոչվել է Villa des Roses։
1931 թվականից մինչև 1933 թվականը Ստրավինսկիներն ապրել են Վորեպում, որ գտնվում է հարավարևմտյան Ֆրանսիայում՝ Գրենոբլի մոտ ։
Ստրավինսկիները 1934 թվականին ստացել են Ֆրանսիայի քաղաքացիություն և տեղափոխվել Փարիզ՝ Ֆոբուր Սենտ Օնորե փողոց։ Եվրոպայում բնակվելու այդ վերջին հասցեն Ստրավինսկին հետագայում հիշել է որպես ամենադժբախտն իր կյանքում, որովհետև տուբերկուլյոզով հիվանդացել է ոչ միայն կինը, այլև նրանց ավագ դուստրը՝ Լյուդմիլան, որը մահացել է 1938 թվականին։ Կատյան, ում հետ Ստրավինսկին ամուսնացած է եղել 33 տարի, մահացել է երեք ամիս անց՝ 1939 թվականի մարտին։ Ստրավինսկին ինքը հինգ ամիս անցկացրել է հիվանդանոցում. այդ ժամանակ մահացել է նրա մայրը։ Փարիզում անցկացրած վերջին տարիներին Ստրավիսկին կապեր է հաստատել Միացյալ Նահանգներում հայտնի անձանց հետ. նա արդեն սկսել էր աշխատել իր «Սիմֆոնիա in C» ստեղծագործության վրա, որ նախատեսված էր Չիկագոյի սիմֆոնիկ նվագախմբի համար, ինչպես նաև համաձայնել է դասախոսել (Չարլզ Էլիոթ Նորթոնի դասախոսություններ) Հարվարդի համալսարանում 1939-1940 ուսումնական տարվա ընթացքում։
Կյանքը Միացյալ Նահանգներում
Ստրավինսկին բնակություն է հաստատել Արևմտյան Հոլիվուդում։ Նա ավելի շատ ապրել է Լոս Անջելեսում, քան այլ քաղաքում և դարձել ԱՄՆ քաղաքացի 1945 թվականին։
Ստրավինսկին հարմարվել էր Ֆրանսիայի կյանքին, սակայն 57 տարեկանում Ամերիկա տեղափոխվելը նոր հեռանկարներ է բացել նրա համար։ Մի որոշ ժամանակ նա կապ է պահպանել ռուս ներգաղթյալների հետ, սակայն ի վերջո որոշել է, որ դա չի համատեղվում իր ինտելեկտուալ ու պրոֆեսիոնալ կյանքի հետ։ Նա ներգրավվել է Լոս Անջելեսի զարգացող մշակութային կյանքին, հատկապես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, երբ այդտեղ հաստատվել են բազմաթիվ գրողներ, երաժիշտներ, կոմպոզիտորներ ու դիրիժորներ, որոնց թվում էին Օտտո Կլեմպերերը, Թոմաս Մանը, Ֆրանց Վերֆելը, Ջորջ Բալանչինը, Արթուր Ռուբինշտեյնը։ Բեռնարդ Հոլանդը նշել է, որ Ստրավինսկին հատկապես սիրում էր բրիտանացի գրողներին, որոնք այցելել են նրան Բևերլի Հիլզում։ Նրանց թվում են եղել Ուիսթեն Հյու Օդենը, Քրիստոոֆեր Իշերվուդը, Դիլան Թոմասը։ Նրանք կիսում էին կոմպոզիտորի հակումը թունդ խմիչքների նկատմամբ, հատկապես Օլդոս Հաքսլին, որի հետ Ստրավինսկին խոսում էր ֆրանսերեն։
Ստրավինսկու կողմից Միացյալ Նահանգների հիմնի մշակման մեջ ոչ ավանդական սեպտակորդի պատճառով խնդիրներ են առաջացել Բոստոնի ոստիկանության հետ 1944 թվականի հունվարի 15-ին, և նրան զգուշացվել է, որ իշխանությունները կարող են տուգանել $100 ազգային հիմնն ամբողջությամբ կամ մասամբ որևէ վերափոխման ենթարկելու համար ։ Սակայն պարզվել է, որ ոստիկանությունը սխալ է եղել։ Օրենքն արգելում է ազգային հիմն օգտագործել որպես պարային երաժշտություն, մուտքի քայլերգ կամ խառնել ցանկացած կարգի որևէ երաժշտության հետ ։ Այնուամենայնիվ, այդ դեպքի պատճառով ստեղծվել է միֆ, թե իբր Ստրավինսկին ձերբակալվել է, մի քանի գիշեր անցկացրել կալանքի տակ և լուսանկարվել ոստիկանական արձանագրության համար։
Ստրավինսկու մասնագիտական գործունեութունը ծավալվել է 20-րդ դարի մեծ մասի ընթացքում, ներառել ժամանակակից բազմաթիվ դասական երաժշտական ոճեր, և նա ազդեցություն է թողել այլ կոմոզիտորների վրա ինչպես իր կենդանության օրոք, այնպես էլ մահվանից հետո։ 1940-ական թվականներին նրա ուսանողների թվում է եղել ամերիկացի կոմպոզիտոր ու երաժշտական մանկավարժ Ռոբերտ Ստրասբուրգը ։ 1959 թվականին Իգոր Ստրավինսկին արժանացել է Դանիայի բարձրագույն երաժշտական պարգևի՝ Սոննիգի մրցանակի։ 1962 թվականին նա հրավիրվել է վերադառնալու Լենինգրադ՝ տալու մի շարք համերգներ։ Խորհրդային Միությունում մնալու ընթացքում նա այցելել է Մոսկվա և հանդիպել խորհրդային մի շարք առաջատար կոմպոզիտորների հետ, որոնց թվում են եղել Դմիտրի Շոստակովիչն ու Արամ Խաչատրյանը։
1969 թվականին Ստրավինսկին տեղափոխվել է Նյու Յորքում գտնվող Essex House, որտեղ ապրել է մինչև մահ։ Իգոր Ստրավիսնկին մահացել է 1971 թվականի ապրիլի 6-ին (88 տարեկանում) սրտային անբավարարությունից ։ Թաղվել է Իտալիայի Սան Միքելե կղզում՝ Սերգեյ Դյագիլևի շիրմից ոչ հեռու ։
Երաժշտություն
Ստրավինսկու ստեղծագործական գործունեությունը պայմանականորեն բաժանվում է երեք ոճական շրջանների՝ ռուսական, նեոկլասիցիստական և սերիական։
Ռուսական շրջան (շուրջ 1907-1919)
Չնայած Ստրավինսկու վաղ շրջանի ստեղծագործություններից շատ քչերն են պահպանվել՝ նրա գործունեության ռուսական շրջանը երբեմն համարվում է պարզունակ, որն սկսվել է Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովի հովանու ներքո ստեղծված կոմպոզիցիաներով, որի մոտ նա սովորել է 1905 թվականից մինչև նրա մահը՝ 1908 թվականը։ Այդ աշխատանքների շարքն են դասվում Սիմֆոնիա Es-dur (1907), «Այծամարդն ու հովվուհին» (մեցո-սոպրանոյի ու նվագախմբի համար, 1907), «Ֆանտաստիկ սկերցո» (1908) և «Feu d'artifice» (1908/9) ստեղծագործությունները։ Դրանցում հստակ զգացվում է Ռիմսկի-Կորսակովի ազդեցությունը, սակայն, ինչպես ցույց է տվել Ռիչարդ Ռիչարդ Տարուսկինը, դրանցից հասկանալի է, որ Ստրավինսկին ծանոթ է եղել Գլազունովի, Տանեևի, Չայկովսկու, Վագների, Դվորժակի և Դեբյուսիի և այլոց աշխատանքներին։
1908 թվականին Ստրավինսկին գրել է «Թաղման երգը» (Погребальная песня), Op. 5, որ նվիրված է Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովի մահվանը։ Ստեղծագործությունն առաջին անգամ կատարվել է 1909 թվականի հունվարի 17-ին Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայի մեծ դահլիճում, սակայն դրանից հետո համարվել է կորած և գտնվել է 2015 թվականի սեպտեմբերին կոնսերվատորիայի արխիվում ։ Ավելի քան երկու հարյուրամյակի ընդմիջումից հետո այն նորից կատարվել է 2016 թվականի դեկտեմբերի 2-ին։ Այն ընդունվել է մեծ խանդավառությամբ, ինչի արդյունքում 2017 թվականին ու դրանից հետո ծրագրվել է ավելի քան 25 ներկայացում ։
Սանկտ Պետերբուրգում «Ֆանտաստիկ սկերցո» և «Feu d'artifice» ստեղծագործությունների ներկայացումները գրավել են Սերգեյ Դյագիլևի ուշադրությունը, որը Ստրավինսկուն հանձնարարել է գործիքավորել Շոպենի՝ դաշնամուրի համար նախատեսված երկու աշխատանքները «Սիլֆիդներ» («Les Sylphides») բալետի համար, որը պետք է ներկայացվեր 1909 թվականին իր նոր բալետային նախագծի նորամուտային «Ռուսական խաղաշրջանի» (Saison Russe) շրջանակներում։
«Հրեղեն հավք» օպերան առաջին անգամ ներկայացվել է Փարիզում 1910 թվականի հունիսի 25-ին Դյագիլևի Ռուսական բալետի կողմից։ Ինչպես Ստրավինսկու ուսանողական նախորդ աշխատանքները, այնպես էլ «Հրեղեն հավք» օպերան կրել է Ռիմսկի-Կորսակովի ազդեցությունը, որը նկատելի է ոչ միայն գործիքավորման, այլև ընդհանուր կառուցվածքի, ներդաշնակության կազմակերպման ու մեղեդային բովանդակության մեջ։
Ըստ Տարուսկինի՝ Ստրավինսկու՝ Ռուսական բալետի համար գրված երկրորդ բալետը՝ «Պետրուշկան», այն ստեղծագործությունն է, որում «Ստրավինսկին վերջապես դարձել է Ստրավինսկի»։
Երաժշտության մեջ օգտագործված են մեծ քանակով ռուսական ժողովրդական մեղեդիներ, ինչպես նաև վիեննացի կոմպոզիտոր Յոզեֆ Լանների երկու վալսերն ու Ֆրանսիական երաժշտական սրահի մեղեդին (La Jambe en bois, The Wooden Leg, «Փայտե ոտքը») ։
1915 թվականի ապրիլին Ստրավինսկին Վինարետա Զինգերից (Արքայադուստր Էդմոն դե Պոլինյակ) հանձնարարություն է ստացել ստեղծել փոքր թատերական գործ, որը պետք է ներկայացվեր իր փարիզյան սալոնում։ Արդյունքը եղել է «Ռենարդ» (Renard: Histoire burlesque, Байка про лису, петуха, кота да барана, 1916) ստեղծագործությունը, որը նա կոչել է «Բուռլեսկ երգով ու պարով» ։ «Ռենարդը» Ստրավինսկու առաջին փորձն էր էքսպերիմենտալ թատրոնում. պարտիտուրայի՝ կոմպոզիտորի կողմից գրված նախաբանում նշված է բեմի ձևը, որում ներկայացման բոլոր մասնակիցները (ներառյալ նվագողները), պետք է հայտնվեն միաժամանակ ու առանց ընդմիջման։
Նեոկլասիցիստական շրջան (շուրջ 1920-1954)
«Ապոլլոն մուսագետ» (1928), «Պերսեփոնե» (1933) և «Օրփեոս» (1947) օպերաներն արտացոլել են ոչ միայն Ստրավինսկու վերադարձը դասական շրջանի երաժշտությանը, այլև նրա անդրադարձը անտիկ դասական աշխարհի թեմաներին, ինչպիսին է հունական դիցաբանությունը։ Այդ շրջանի կարևոր ստեղծագործությունների թվում են «Օկտետ» (1923), «Կոնցերտ դաշնամուրի և փողային գործիքների համար» (1924), «Սերենադ in A» (1925) և «Սաղմոսների սիմֆոնիա» (1930) ստեղծագործությունները։ 1951 թվականին նա ավարտին է հասցրել իր վերջին նեոկլասիցիստական ստեղծագործությունը՝ «Թեթևսոլիկի արկածները» (The Rake's Progress) Ուիսթեն Հյու Օդենի ու Չեսթեր Կալմանի լիբրետոյով, որ հիմնված է Ուիլյամ Հոգարթի փորագրանկարների վրա։ Պրեմիերան կայացել է Վենետիկում նույն թվականին։ Հաջորդ տարի օպերան ներկայացվել է Եվրոպայում, ապա բեմադրվել Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն օպերայում 1953 թվականին։ 1962 թվականին այն ներկայացվել է Սանտա Ֆե օպերայում Ստրավինսկու փառատոնի շրջանակներում, որ նվիրված էր կոմպոզիտորի ծննդյան 80-ամյակին։ 1997 թվականին ստեղծագործությունը կրկին ներկայացվել է Մետրոպոլիտեն օպերայում։
Սերիական շրջան (1954-1968)
1950-ական թվականներին Իգոր Ստրավինսկին սկսել է օգտագործել սերիական կոմպոզիտորական տեխնիկաներ, ինչպիսին է դոդեկաֆոնիան՝ տասներկու տոնային տեխնիկան, որն առաջինը մշակել է Առնոլդ Շյոնբերգը ։ Սկզբում նա ոչ տասներկու տոնային սերիական տեխնիկաներով գրելու փորձեր է արել փոքր վոկալային ու կամերային ստեղծագործություններում, ինչպիսին են՝ «Կանտատա» (1952), «Սեպտետ» (1953) և «Երեք երգ Շեքսպիրից» (1953)։ Ամբողջովին այդ տեխնիկայի վրա հիմնված առաջին աշխատանքը «Դիլան Թոմասի հիշատակին» (1954) ստեղծագործությունն է։ «Ագոնը» (1954-57) նրա առաջին ստեղծագործությունն է, որ ներառում է տասներկու տոնային շարք, իսկ «Canticum Sacrum»-ն (1955) առաջինն է, որ որ լիովին հիմնված է տոների հերթագայության վրա։ Ստրավինսկին ընդլայնել է դոդեկաֆոնիայի օգտագործումն իր այնպիսի աշխատանքներում, ինչպիսին են՝ «Երեմիա մարգարեի ողբը» (, «Плач пророка Иеремии», 1958) և «Կանտատա»։  «Threni» և «Քարոզ, առակ և աղոթք» (Cantata: a Sermon, a Narrative, and a Prayer, «Проповедь, притча и молитва», 1961), ստեղծագործությունները հիմնված են աստվածաշնչյան տեքստերի վրա, ինչպես նաև «Ջրհեղեղը» (1962), որում «Ծննդոցի» աստվածաշնչյան տեքստերը համադրված են Յորքի ու Չեստերի միստերիաներից վերցված հատվածների հետ։
Անհատականություն
Ստրավինսկու գրական ճաշակն արտահայտել է նրա ձգտումը դեպի նոր բացահայտումները։ Դիտարկելով իր ստեղծագործությունների համար որպես գրական աղբյուր՝ նա սկզբում հետաքրրքվել է ռուսական բանահյուսությամբ, ապա դասական հեղինակենրով ու լատինական եկեղեցական արարողություններով, հետո անցում է կատարել ժամանակակից ֆրանսիական (Անդրե Ժիդ, «Փերսեփոնե» ստեղծագործությունում) և ի վերջո անգլիական գրականությամբ, ներառյալ Ուիսթեն Հյու Օդեն, Թոմաս Սթեռնս Էլիոթ և միջնադարյան անգլիական պոեզիա։
Ստրավինսկին մեծ ձգտում է ունեցել նաև ուսումնասիրելու գեղանկարչությունը, ինչն իր արտահայտությունն է գտել Փարիզում համագործակցությամբ ստեղծված նրա մի շարք աշխատանքներում։ Նա ոչ միայն եղել է Դյագիլևի Ռուսական Բալետի գլխավոր կոմպոզիտորը, այլև համագործակցել է Պաբլո Պիկասոյի (Պուլչինելա, 1920), Ժան Կոկտոյի (Էդիպուս արքա, 1927), Ջորջ Բալանչինի (Ապոլլոն, 1928) հետ։ Գեղանկարչության նկատմամբ ունեցած հետաքրքրությունը նրան ստիպել է ամուր կապեր հաստատել Պիկասոյի հետ, ում հետ նա ծանոթացել էր 1917 թվականին․ «Գեղանկարչական խանդավառության ու հուզմունքի շրջապտույտում ես ի վերջո հանդիպեցի Պիկասոյին»։ 1917 թվականից մինչև 1920 թվականը նրանք փոխանակել են արվեստի փոքր գործեր, որոնց թվում են Ստրավինսկու հայտնի դիմանկարը՝ ստեղծված Պիկասոյի կողմից և Ստրավինսկու «Կլառնետի համար երաժշտության էսքիզը»։ Այդ փոխանակումն անհրաժեշտ էր, որ որոշվեր, թե նրանցից յուրաքանչյուրն ինչպիսի մոտեցում է ցուցաբերելու «Պուլչինելայի» շուրջ համագործակցության իրենց հատվածին։
Ըստ Ռոբերտ Քրաֆթի՝ Ստրավինսկին մինչև կյանքի վերջը մնացել է համոզված միապետական և հենց սկզբից դեմ է եղել բոլշևիկներին ։ 1930 թվականներին նա նշել է. «Ես չեմ հավատում, թե ինչ-որ մեկը հարգում է Մուսոլինիին ավելի շատ, քան ես... Ես ճանաչում եմ բազմաթիվ վսեմ անձնավորութունների, և արտիստի իմ միտքը չի խուսափում քաղաքական ու սոցիալական խնդիրներից։ Բայց այսքան շատ իրադարձություններ և այսքան շատ ավելի կամ պակաս չափով ներկայանալի մարդկանց տեսնելուց հետո ինձ մոտ անհաղթահարելի ցանկություն կա հարգանքի տուրք մատուցել մեր դուչեին։ Նա Իտալիայի և, հուսանք, Եվրոպայի փրկիչն է»։ Ավելի ուշ՝ Մուսոլինիի հետ անձամբ զրուցելուց հետո, նա ավելացրել է. «Եթե իմ ականջները չեն խաբում ինձ, Հռոմի ձայնն Իլ Դուչեի ձայնն է։ Ես նրան ասացի, որ ես ինձ զգում եմ որպես ֆաշիստ... Չնայած չափազանց զբաղված լինելուն՝ Մուսոլինին ինձ մեծ պատիվ արեց՝ ինձ հետ զրուցելով երեք քառորդ ժամ։ Մենք խոսեցինք երաժշտության, արվեստի ու քաղաքականության մասին»։ Երբ նացիստները Ստրավինսկու ստեղծագործությունները ներառել են «Դեգեներատիվ երաժշտության» (Entartete Musik) ցանկում, նա պաշտոնապես դիմել է իր ռուսական տոհմաբանությունը կազմելու համար և հայտարարել. «Ես ատում եմ ողջ կոմունիզմը, մարքսիզմը, զզվելի խորհրդային հրեշին, ինչպես նաև ողջ լիբերալիզմը, դեմոկրատիզմը, աթեիզմը և այլն»։
1940-ական թվականներին Ամերիկա տեղափոխվելուց հետո Ստրավինսկին կրկին վերադարձել է իր երիտասարդության լիբերալիզմին՝ նշելով․ «Եվրոպացիները «կարող են ունենալ իրենց գեներալիսիմուսներն ու ֆյուրերները։ Թողեք ինձ պարոն Թրումանին, և ես գոհ կլինեմ» ։ Կյանքի վերջին տարիներին Ստրավինսկին այցելել է իր հայրենիք և ստեղծել կանտատա եբրայերենով ու մեկնել Իսրայել այն ներկայացնելու համար ։