Քրիստոսի_հայտնությունը_Մարիամ_Մագթաղենացուն_հարությունից_հետո
Պատմություն
Նկարիչների քաջալերման կայսերական ընկերության թոշակառուի կարգավիճակում Ալեքսանդր Իվանովը 1830 թվականին գնացել է Իտալիա, իսկ 1831 թվականից ապրել և աշախատել է Հռոմում։ Հայտնի է, որ 1833 թվականին արդեն նրա մոտ գաղափար ծագեց մոնումենտալ, բազմաֆիգուր «Մեսսիաի հայտնությունը մարդկանց» կտավի ստեղծման համար, այս գաղափարի մասին նա իր նամակում հայտնեց Նկարիչների քաջալերման կայսերական ընկերությանը։ Այնուամենայնիվ, սկզբից նկարիչը որոշեց փորձել նկարել պարզ, երկֆիգուրանի կոմպոզիցիա, իսկ 1834 թվականին նա ձեռնամուխ եղավ « Հիսուս Քրիստոսի հայտնությունը Մարիամ Մագթաղենցուն», որը նույն ժամանակ կարևոր նախապատրաստական էտապ հանդիսացավ ապագա «Քրիստոսի հայտնությունը մարդկանց» կտավի համար ։ Միևնույն ժամանակ այս կտավը պետք է դառնար Նկարիչների քաջալերման կայսերական ընկերության հաշվետու աշխատանքը, որի միջոցներ հաշվին Իվանովը գործուղվել էր Իտալիա։ « Հիսուս Քրիստոսի հայտնությունը Մարիա Մագթաղենցուն» կտավը ավարտվել է 1835 թվականի դեկտեմբերին և դրվեց նկարչի արվեստանոցում։ Այցելուներից մեկը Ալեքսեյ Տիմոֆեևն էր, որը այսպես է արձագանքել նկարի մասին՝ «„Փրկչի հայտնությունը հարությունից հետո Մագթաղենացուն“, սյուժետ, որի վրա աշխատել են շատ գեղանկարիչներ, բայց այս կտավում առանձնահատուկը Փրկչի դիրքն է, Նա Աստված է։ ՄՎեհություն, հեզություն, վստահություն, փառավորություն, սրբություն, հզորություն։ Այս կտավը հիասքանչ է»։ Իվանովի արվեստանոցում եղել են նաև ուրիշ նկարիչներ։ Մասնավորապես, Բերտել Տորվալդսենը արտակարգ լավ արտահայտվեց կտավի և հեղինակի վարպետության մասին։ Իր հորը՝ Անդրեյ Իվանովին ուղղված նամակում, նկարիչ Ալեքսանդր Իվանովը պատմում էր՝ «Իմ նկարը տեսել են շատ նկարիչներ։ Տորվալդսենը բոլորին առանձնահատկորեն հայտարարել է իր գոհունակությունը նրա մասին։ Դա շոյում է իմ ինքնասիրությունը։ Վայելել Տորվալդսենի գովասանքը հեշտ չէ։ Այն գնել ո՛չ փողով, ո՛չ լկտիությամբ հնարավոր չէ»։ Նկարը գովասանքի է արժանացրել նաև իտալացի նկարիչ Վինչենցո Կամուչչինին, ով այդքան էլ բարիացկամ չէր Իվանովի գործունեության նկատմամաբ 1836 թվականի սկզբին կտավը ցուցադրվել է Կապիտոլյան թանգարաններում, որտեղ, բացի նրանից, ցուցադրված էին ռուս գեղանկարիչներ Օրեստ Կիպրենսկու և Միխայիլ Լեբեդևի, ինչպես նաև գերմանացի նկարիչներ Ավգուստ Ռիդելի և Ֆրանց Լյուդվիգի աշխատանքները։ Ինչպես գրում է հենց ինքը Իվանովը, «ես հասարակության ուշադրությունը հրավիրեցի կտավին, և այստեղ, ինչքան հնարավոր է նշել, իմ կտավը մի շարք պայծառ և գունագեղ կտավների շարքում, չէր ձուլվում մյուսներին »: Այդ նույն 1836 թվականին կտավը տեղափոխվեց Պետերբուրգ։ Չնայած, Հռոմում կտավի ստացած լավ կարծիքներին, Ալեքսանդր Իվանովը լրջորեն անհանգստանում էր թե ինչպես նրան կընդունեն Պետերբուրգում։ Մասնավորապես, Իվանովը խնդրել էր նրան ցուցադրել «կիսաերանգային» սրահում, որը կլուսավորվեր վերևից, որպեսզի այդ լույսը «օգներ նկարին, այսիքն, որպեսզի նման լիներ կամ թվար առավոտյան այն լուսավորությանը, երբ Փրկիչը երևաց Մագթաղենացուն»։ Անդրեյ Իվանովը, իր հորը, խորհուրդ տվեց, որ կտավը անհրաժեշտ է տեղադրել ոսկեգույն շրջանակում և «շրջանակը բոլոր կողմերից ձգել կոշտ, կանաչ կտավով մի արշին հեռավորությամբ այնպես, որպեսզի նրան ոչ մի կտավ չկպներ ու չվնասել» ։ Նկարչի անհանգստությունները անտեղի էին, քանի որ պետերբուրգում նրան շատտ բարձր գնահատեցին։ Հայրը գրում էր նրան, որ իզուր էր անհանգստանում շրջանակի և այլ բաների համար՝ այդպիսի կտավը «իր սեփական ուժով վերցնում է ամեն ինչ, այցելուի վրա թողնում է ուժեղ տպավորություն նրա մեջ արտահայտված հույզերի միջոցով»։ Իսկ նկարիչ Ալեքսեյ Եգորովը, որի մոտ Ալեքսանդր Իվանովը սովորել է Նկարիչների քաջալերման կայսերական ընկերությունում, գովեց նրան կարճ, բայց բովանդակալից՝ «Ինչպիսի ոճ...» : Այս կտավի համար 1836 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Իվանովին Կայսերական գեղավերստի ակադեմիան ակադեմիկոսի կոչում շնորհեց։ Ինքը նկարիչը, ով չէր ձգտում նման կոչումների, այսպես ձևակերպեց դա իր հորը ուղղված նամանկում՝ «Ափսոս, որ ինձ ակադեմիկոս դարձրին, իմ նպատակն էր երբեք ոչ մի կոչում չունենալ։ Բայց ինչ արած, հրաժարվել պատվից, նշանակում է վիրավորել պատվողներին»։ Նկարիչների քաջալերման ընկերությունը նվիրաբերեց կտավը Նիկոլայ I կայսերը, և այն տեղադրվեց Էրմիտաժի Ռուսական պատկերասրահում։ 1897 թվականին կտավը Էրմիտաժից տեղափոխվեց Ալեքսանդր III-ի այն ժամանակ կառուցվող Ռուսական թանգարանը (այժմ՝ Ռուսական պետական թանգարան), որտեղ էլ գտնվում է առա այսօր։