cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լև Տոլստոյ
Գրական քննադատություն
Փիլիսոփա Կոնստանտին Լեոնտևը 1882 թվականին հրատարակած «Մեր նոր քրիստոնյաները» գրքույկում կասկած է հայտնել Դոստոևսկու և Տոլստոյի ուսմունքների հասարակական-կրոնական հիմնավորվածության շուրջ։ Լեոնտևի կարծիքով Դոստոևսկու պուշկինյան ճառը և Տոլստոյի «Ինչով են ապրում մարդիկ» պատմվածքը ցույց են տալիս նրանց կրոնական հայացքների խակությունը և եկեղեցու հայրերի աշխատություններին այդ գրողների ոչ բավարար ծանոթ լինելը։ Լեոնտևը գտնում է, որ տոլստոյյան «սիրո դավանանքը», որ ընդունվել է «հակասլավոնասերների» մեծամասնության կողմից, աղավաղում է քրիստոնեության իրական էությունը։ Այլ էր Լեոնտևի վերաբերմունքը Տոլստոյի գեղարվեստական ստեղծագործությունների հանդեպ։ «Պատերազմ և խաղաղություն» և «Աննա Կարենինա» վեպերը քննադատը հայտարարել է համաշխարհային գրականության ամենահզոր ստեղծագործությունները «վերջին 40-50 տարիների ընթացքում։ Ռուս գրականության մեծագույն թերությունը համարելով Գոգոլից սկիզբ առնող՝ ռուսական իրականության «նվաստացումը», քննադատը ենթադրում է, որ միայն Տոլստոյը կարողացավ հաղթահարել այդ ավանդույթը՝ պատկերելով «ռուսական բարձր դասը․․․ վերջապես մարդավայել, այսինքն՝ անաչառորեն, երբեմն նույնիսկ բացահայտ սիրով» ։ Նիկոլայ Լեսկովը, 1883 թվականին, «Կոմս Լ. Տոլստոյը և Ֆ. Դոստոևսկին որպես հերետիկոսներ (վախի դավանանքը և սիրո դավանանքը)» հոդվածում քննադատեց Լեոնտևի գրքույկը՝ նրան մեղադրելով «իրերը հեշտությամբ խեղաթյուրելու», սուրբ հայրերի գրվածքները չիմանալու և դրանցից ընտրված միակ փաստարկը չհասկանալու մեջ (ինչը Լեոնտևն ինքն էլ էր խոստովանում)։
Ավելի ուշ, ի տարբերություն դեմոկրատ քննադատների մեծամասնության, Տոլստոյի արվեստը բարձր է գնահատել Անդրեևիչը (Եվգենի Սոլովյով), ով իր հոդվածները հրապարակում էր «լեգալ մարքսիստների» «Ժիզն» ամսագրում։ Ուշ Տոլստոյի մոտ նա հատկապես գնահատում էր «պատկերման անհասանելի ճշմարտությունը», գրողի ռեալիզմը, որ մերկացնում էր «մշակույթի, հասարակական կյանքի պայմանականությունները»՝ բացահայտելով «բարձրագոչ խոսքերի տակ թաքնված սուտը» («Ժիզն», 1899, № 12) :
Քննադատ Ի. Իվանովը 19-րդ դարի վերջի գրականության մեջ տեսնում է Մոպասանից, Զոլայից և Տոլստոյից սկիզբ առնող «նատուրալիզմը», որն ընդհանուր բարոյական անկման արտահայտություն է ։
Կոռնեյ Չուկովսկու խոսքով «միայն պատկերացրեք՝ «Պատերազմ և խաղաղությունը» գրելու համար ինչ սարսափելի ագահությամբ պետք էր հարձակվել կյանքի վրա, աչքերով և ականջներով կլանել շրջապատը և կուտակել այդ ողջ հարստությունը․․․» («Տոլստոյը որպես գեղարվեստական հանճար» հոդվածը, 1908) ։
Ռուս գրող և բանաստեղծ, գրականության Նոբելյան մրցանակի մրցանակակիր Իվան Բունինը «Տոլստոյի ազատագրումը» ուսումնասիրության մեջ (Փարիզ, 1937) Տոլստոյ-արվեստագետի էությունը բնութագրել է բարդագույն մտավոր-գեղագիտական որոնումների ճանապարհին «գազանային սկզբի» և նրբաճաշակության լարված փոխազդեցությամբ ։
Կրոնական քննադատություն
Տոլստոյի կրոնական հայացքների հակառակորդն ու քննադատն էին եկեղեցու պատմաբան Կոնստանտին Պոբեդոնոսցևը, Վլադիմիր Սոլովյովը, քրիստոնեական փիլիսոփա Նիկոլայ Բերդյաևը, աստվածագետ-պատմաբան Գրիգորի Ֆլորովսկին, աստվածաբանական գիտությունների թեկնածու Յոհան Կրոնշտադտսկին։
Գրողի սոցիալական հայացքների քննադատություն
Արտասահմանում Տոլստոյի հոդվածին արձագանքեցին Ռոմեն Ռոլանը, Ուիլյամ Հոուլեսը, Էմիլ Զոլան։ Ավելի ուշ Ստեֆան Ցվեյգը, բարձր գնահատելով հոդվածի առաջին՝ նկարագրական հատվածը («․․․հազիվ թե երկրի երեսին երբևէ սոցիալական քննադատությունն ավելի հանճարեղ կերպով ցուցադրված լինի, որքան չքավորների ու նվաստների այդ սենյակների պատկերումն է), միաժամանակ նկատել է. «բայց հենց երկրորդ մասում ուտոպիստ Տոլստոյն ախտորոշումից անցնում է թերապիային և աշխատում է առաջարկել վերափոխման օբյեկտիվ տարբերակներ, յուրաքանչյուր հասկացություն դառնում է անորոշ, ուրվագծերը խամրում են, իրար հաջորդող մտքերը սայթաքում են։ Եվ այդ շփոթվածությունն աճում է խնդրից խնդիր»:
Վլադիմիր Լենինը 1910 թվականին Ռուսաստանում տպագրված «Լ. Տոլստոյն ու ժամանակակից աշխատավորական շարժումը» հոդվածում գրել է «կապիտալիզմի և փողի իշխանության հասցեին» Տոլստոյի «անզոր անեծքների» մասին։ Ըստ Լենինի՝ Տոլստոյի կողմից ժամանակակից կարգերի քննադատությունն «արտացոլում է միլիոնավոր գյուղացիների հայացքների բեկումը, այն գյուղացիների, որոնք հենց նոր ազատագրվել են ճորտությունից և հասկացել, որ այդ ազատությունն իր հետ բերել է սնանկացման, սովամահության, տնանկության նոր սարսափներ․․․»: Ավելի վաղ, «Լև Տոլստոյը՝ որպես ռուսական հեղափոխության հայելի» աշխատության մեջ (1908) Լենինը գրել է, որ Տոլստոյը ծիծաղելի է, ինչպես մարդկության փրկության նոր բաղադրատոմսեր հայտնագործած մարգարե։ Բայց, միևնույն ժամանակ, նա հզոր է՝ Ռուսաստանում բուրժուական հեղափոխությունից առաջ ռուս գյուղացիության մեջ տիրող գաղափարների և տրամադրությունների արտահայտման մեջ։ Միևնույն ժամանակ, Տոլստոյը բացառիկ է, քանի որ նրա հայացքներն արտահայտում են հեղափոխության՝ որպես գյուղացիական բուրժուական հեղափոխության, յուրահատկությունները : «Լ. Տոլստոյ» հոդվածում (1910) Լենինը մատնանշում է, որ Տոլստոյի հակասական հայացքներն «արտացոլում են հետռեֆորմյան, բայց նախահեղափոխական դարաշրջանի ռուս հասարակության տարբեր դասերի ու շերտերի հոգեբանությունը որոշող հակասական պայմաններն ու ավանդույթները»։
Գեորգի Պլեխանովը «Պատկերացումների խառնուրդ» հոդվածում (1911) բարձր է գնահատել Տոլստոյի կողմից մասնավոր սեփականության քննադատությունը։
Վլադիմիր Կորոլենկոն 1908 թվականին Տոլստոյի մասին գրել է, որ քրիստոնեության առաջին դարերի ավանդույթների հաստատման մասին նրա հիասքանչ երազանքը կարող է մեծապես ազդել պարզ հոգիների վրա, բայց մյուսները չեն կարող հետևել նրան՝ դեպի այդ «երազանքների երկիր»։ Կորոլենկոյի կարծիքով, Տոլստոյը գիտեր, տեսնում և զգում էր հասարակական կարգի միայն ամենացածր և ամենաբարձր խավերը, և նրա համար հեշտ էր հրաժարվել «միակողմանի» բարելավումներից, ինչպիսին էր, օրինակ, սահմանադրական կարգը :
Մաքսիմ Գորկին հիացմունքով էր վերաբերվում Տոլստոյ արվեստագետին, սակայն քննադատում էր նրա ուսմունքը ։ Այն բանից հետո, երբ Տոլստոյը դեմ արտահայտվեց զեմստվոյական շարժմանը, Գորկին, արտահայտելով իր համախոհների դժգոհությունը, գրեց, որ Տոլստոյն ինքն իր գաղափարի գերին է, հեռացել է ռուսական կյանքից և դադարել է ականջ դնել ժողովրդի ձայնին՝ Ռուսաստանի վրա չափազանց բարձր թևածելով ։
Սոցիոլոգ և պատմաբան Մաքսիմ Կովալևսկին ասում էր, որ Տոլստոյի տնտեսական ուսմունքը (որի հիմնական գաղափարը վերցված է Աստվածաշնչից), միայն ցույց է տալիս, որ Քրիստոսի վարդապետությունը, որ հրաշալի հարմարեցված էր Գալիլեայի հասարակ բարքերին, գյուղացիական և հովվերգական կյանքին, չի կարող որպես օրենք ծառայել ժամանակակից քաղաքակրթությունների համար ։
Տոլստոյի ուսմունքի հետ հիմնավոր բանավեճ է հանդիսանում ռուս փիլիսոփա Իվան Իլյինի «Չարի դեմ ուժով դիմակայելու մասին» հետազոտությունը (Բեռլին, 1925) ։
Տոլստոյի ստեղծագործությունների էկրանավորում
Լև Տոլստոյին և նրա ընտանիքին է նվիրված ռեժիսոր Սերգեյ Գերասիմովի «Լև Տոլստոյ» լիամետրաժ գեղարվեստական ֆիլմը (1984)։ Ֆիլմը պատմում է գրողի կյանքի վերջին երկու տարիների և նրա մահվան մասին։ Գլխավոր դերակատարն է ինքը՝ ռեժիսորը, Սոֆյա Անդրեևնայի դերում հանդես է գալիս դերասանուհի Տամարա Մակարովան։ «Նրա կյանքի եզերքը» ֆիլմում (1985) գրողի դերը կատարել է դերասան Ալեքսանդր Վոկաչը։ «Ուրիշ ինչ են ասում տղամարդիկ» ֆիլմում (2011) Լև Տոլստոյի երգիծական դերը կատարել է Վլադիմիր Մենշովը։ «Երկրպագուհին» ֆիլմում (2012) գրողի դերում հանդես է եկել դերասան Իվան Կրասկոն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Մանկագիրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ռուս մանկագիրներ Կատեգորիա:Ռուս փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Ռուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ Կատեգորիա:Անարխիստ գրողներ
Մեդվեդկովո (գյուղ, Խոլմ-Ժիրովսկի շրջան)
Մեդվեդկովո (Медведково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սուխայա Կրեմենկա
Սուխայա Կրեմենկա (Сухая Кременка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Լեբյաժինսկի շրջանում, Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կրեմենկա գետի աջ ափին՝ 1 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։
Գետի ակունքը գտնվում է անտառներում, Լեբյաժե գյուղից 5 կմ դեպի հյուսիս-արևմուտք։ Գետը հոսում է հյուսիս-արևելք։
Մոբիլիզմ
Մոբիլիզմ ( — շարժուն), հիպոթեզ, որը ենթադրում է երկրակեղևի (լիթոսֆերայի) մայրցամաքային խոշոր բեկորների հորիզոնական զգալի (մինչև մի քանի հզ․ կմ) տեղաշարժերը միմյանց և բևեռների նկատմամբ՝ երկրաբանական ժամանակի ընթացքում։ Մոբիլիզմը հակադրվում է ֆիքսիզմին (հիպոթեզ, որը ժխտում է այդպիսի տեղաշարժերը և երկրակեղևի զարգացումը հիմնականում պայմանավորում ուղղաձիգ շարժումներով)։ Մայր ցամաքների տեղաշարժման մասին ենթադրություններ արվել են տակավին XIX դարում, սակայն մոբիլիզմի գիտականորեն մշակված հիպոթեզը առաջին անգամ ձևակերպել է գերմանացի երկրաֆիզիկոս Ալֆրեդ Վեգեները (մայր ցամաքների դրեյֆի տեսություն)։ Մոբիլիզմի ժամանակակից տարբերակը՝ «նոր գլոբալ տեկտոնիկան» (կամ սալերի տեկտոնիկան), գլխավորապես հիմնված է օվկիանոսների հատակի ռելիեֆի և մագնիսական դաշտերի ուսումնասիրության, ինչպես նաև հնէամագնիսականության տվյալների վրա։
Կատեգորիա:Հիպոթեզ
Սուխայա Կրեմենկա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Թամար (վրաց թագուհի)
Գործունեություն
Թամարի հայրը՝ Գեորգի III-ը (թագավորել է 1156–84 թթ.-ին), 1178 թ.-ին նրան նշանակել է գահակից։ Ինքնուրույն գահակալել է հոր մահից (1184 թ.) հետո։
Գահակալության առաջին տարիներին ֆեոդալական ավագանին հանդես է եկել թագավորական իշխանության սահմանափակելու պահանջով։ Թագուհին թեև պահպանել է օրենսդրական և գործադիր իրավունքները, սակայն զրկվել է պետական հարցերը միանձնյա լուծելու հնարավորությունից։ Թամարի օրոք վրացական պետությունը հասել է իր հզորության ու ծաղկման գագաթնակետին։
Պետության և անձամբ թագուհու նեցուկն են դարձել Սարգիս Զաքարյանը և նրա որդիներ Զաքարե Բ-ն ու Իվանե Ա-ն։ Վերջիններս ազատագրելով Հայաստանի Բագրատունիների թագավորության տարածքը ստեղծեցին Զաքարյան Հայաստանը և պետական ունիայով գործակցեցին Թամար թագուհու գլխավորած Վրաստանի պետության հետ՝ ստանձնելով այդ երկրի բարձրագույն ռազմա-քաղաքական պաշտոնները։ Նրանք գլխավորել են պայքարը կենտրոնախույս ավագանու և արտաքին թշնամիների դեմ։
1195 թ.-ին վրացական և հայկական զորքերը՝ Զաքարե Բ Մեծի հրամանատարությամբ, Շամխորի ճակատամարտում պարտության են մատնել Ատրպատականի աթաբեկ Աբուբեքիրին և նրա դաշնակիցներին։ Հաջողությամբ են պսակվել նաև Թամարի ռազմական արշավանքները Սև ծովի առափնյա շրջան (որտեղ 1204 թ.-ին հիմնադրվել էր Տրապիզոնի կայսրությունը), Խլաթի սուլթանության՝ Շահ-Արմենների դեմ և Ատրպատականի ու Պարսկաստանի խորքերը (1210 թ.)։ Վրաստանի վասալ են դարձել Գանձակի և Էրզրումի ամիրները, Երզնկայի և Խլաթի սուլթանները, հյուսիսկովկասյան լեռնականների տիրակալները։
Թամար թագուհուն է նվիրված Շոթա Ռուսթավելու «Ընձենավորը» պոեմը։ Նրա կերպարին անդրադարձել է Ալեքսանդր Վերմիշևը՝ «Ամիրսպասալարը» վեպում։ Վրաց և ռուսաց եկեղեցիները Թամար թագուհուն կարգել են սրբերի դասը՝ որպես տոնելի սուրբ։ 1917 թ.-ից վրաց եկեղեցին ամեն տարի մայիսին նշում է սբ Թամարի տոնը՝ Թամարոբան։ Ախալցխայում կանգնեցվել է Թամար թագուհու հուշարձանը։
Խնձորեկ Ներքին
Խնձորեկ Ներքին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բասենի գավառակում ։ Գտնվում էր Հասանկալա քաղաքից 31 կմ հյուսիս, Օլթիի գետի ակունքների տարածքում, Խնձորեկ Վերին գյուղից 2 կմ հյուսիս-արևելք։
Տարածքը լեռնային էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Նենշտեթեն
Մտնում է Ալբ Դունայ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 827 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 8,30 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 08 4 25 083։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
(3335) Գուանչժոու
(3335) Գուանչժոու (Quanzhou), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1966 թվականի հունվարի 1-ին Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից Նանկինում ։
Լույսխաթուն
Լույսխաթուն, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն լույս և խաթուն բառերից ։ Գործածվել է 16-18-րդ դարերում։ Հնագույն հիշատակությունն է 1511 թվականին ապա հիշատակվել է 1512, 1629 , 1662 , 1673 , 1677 , 1710 , 1748 թվականներին և անթվական մի հիշատակարանում ։
(3335) Գուանչժոու
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,610654 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2828 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9385 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1540,72 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,233658 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,3° անկյուն։
Լույսխաթուն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
(3335) Գուանչժոու
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1966 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Բուրիկազգանովո
Բուրիկազգանովո (Буриказганово, Бүреҡаҙған), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիտամակսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիտամակսկի շրջանի բնակավայրեր
Պարտիզանական կայծ
«Պարտիզանական կայծ» («Партизанская искра»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանվել է 1957 թվականին ռեժիսորներ Ալեքսեյ Մասլյուկովի և Մեչիսլավա Մայևսկայայի կողմից Սերգեյ Պոլյակովի համանուն վեպի հիման վրա ։
Սյուժե
Ֆիլմը նվիրված է Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին ուկրաինացի պարտիզանների սխրանքներին Հարավային Բուգի ափին գտնվող Կրիմկա գյուղում։
Նկարահանող խումբ
Արտադրություն՝ Կիևի Ա. Դովժենկոյի անվան կինոստուդիա, ԽՍՀՄ, 1957
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1957 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ա. Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր
Մարիամ Աստվածածին
Մարիամ Աստվածածինն (նաև՝ Աստվածամայր, Տիրամայր, Աստվածածինն, սուրբ Կույս Մարիամ, מרים, Maryām/Մարիամ, սովորաբար թարգմանվում է որպես Տիկին, , ), քրիստոնեության մեջ՝ Հիսուս Քրիստոսի մայրը։ Հայ Առաքելական եկեղեցու, կաթոլիկ և ուղղափառ եկեղեցիների կողմից պատվում է որպես Աստվածածին կամ Աստվածամայր։
Ավետարանիչները Մարիամին անվանում են Հովակիմի և Աննայի դուստրը, Հովսեփի կինը։ Որոշ ուսումնասիրողներ գտնում են, որ Մարիամի պաշտամունքը ձևավորվել է բնության զարթոնքն ու պտղաբերությունը նախանշող նախաքրիստոնեական դիցամայրերի (Իզիդա, Իշտար, Մա, Կիբելա և ուրիշներ) պաշտամունքների ազդեցությամբ։ Քրիստոնեական աստվածաբանները 4-րդ դարում Մարիամին հռչակեցին «անարատ կույս»։ Եփեսոսի Տիեզերական երրորդ ժողովը (431 թվական) Մարիամին պաշտոնապես ճանաչեց աստվածամայր, որի երկրպագությունն այնուհետև տարածվեց քրիստոնեական աշխարհում, մանավանդ կաթոլիկների մեջ։ Մարիամին նվիրվեցին բազմաթիվ տաճարներ, սրբապատկերներ, նրա պատվին սահմանեցին տոներ և այլն։ 1854 թվականին կաթոլիկ եկեղեցին ընդունեց Մարիամի «անարատ հղիություն», 1950 թվականին՝ «երկինք համբարձվելու» մասին դոգմաները, իսկ 1964 թվականին Պողոս IV պապը նրան հռչակեց «եկեղեցու մայր»։ Միջնադարյան արվեստում տարածված են Մարիամի կերպավորումն իր մանկան հետ։ Վերածննդյան դարաշրջանում ստեղծվել են Ս. Բոտտիչելլիի, Լեոնարդո դա Վինչիի, Ռաֆայելի և այլոց մեծ կտավները՝ նվիրված Մարիամի կերպարին։
Արտաքին Հղումներ
Կատեգորիա:Քրիստոնեություն Կատեգորիա:Կրոնի հիմնադիրներ Կատեգորիա:Նոր Կտակարանի անձինք
Կարպիս Բոյաջյան
Կարպիս Բոյաջյան (նաև՝ Կարապետ, ), երգիչ (բարիտոն)։
Կենսագրություն
Ավարտել է Բեյրութի կոնսերվատորիան, կատարելագործվել Բոլոնիայի կոնսերվատորիայում, միաժամանակ ձայնը մշակել նշանավոր երգիչ-մանկավարժների ղեկավարությամբ։ Նույն շրջանում Թուրինի և Տրիեստի օպերային թատրոններում հանդես է եկել Ռիգոլետտոյի (Ջուզեպպե Վերդիի «Ռիգոլետտո»), 1975 թվականին Վերոնայի օպերային թատրոնում՝ Դոն Կառլոսի (Ջուզեպպե Վերդիի «Դոն Կարլոս») դերերգերով։ Երգել է նաև Համբուրգի, Վիեննայի, Շտուտգարտի, Մյունխենի, Նյու Յորքի («Մետրոպոլիտեն օպերա») և այլ օպերային թատրոններում (Ամոնասրո, Յագո՝ Ջուզեպպե Վերդիի «Աիդա», «Օթելլո», Դոն Ժուան՝ Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի «Դոն Ժուան», Էսկամիլիո՝ Ժորժ Բիզեի «Կարմեն»)։
Բոյաջյանի երգեցողությունն իտալական մամուլում բնորոշել են որպես «արվեստի բացառիկ կատարելություն»։ Հանդես է եկել նշանավոր երգիչներ Պլասիդո Դոմինգոյի, Մոնսերատ Կաբալյեի հետ։
Իրինա Դոբրյակովա
Իրինա Դոբրյակովա (Добрякова Ирина Михайловна, ), խորհրդային նկարիչ, գեղանկարիչ և Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ ։
Կենսագրություն
Իրինա Դոբրյակովան ծնվել է 1931 թվականի փետրվարի 16-ին, Լենինգրադում։ 1961 թվականին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի Շտիգլիցի անվան գեղարվեստաարդյունաբերական ակադեմիան` Անատոլի Կազանցևի արվեստանոցում։ Սովորել է Պյոտր Բուչկինի, Արսենի Սեմյոնովի, Լև Չեգորովսկու մոտ։ Ամուսնացել է նկարիչ Լև Չեգորովսկու հետ։ Տարբեր տարիներին ցուցադրվել է Ի. Չեգորովսկայա, Ի. Դոբրյակովա-Չեգորովսկայա և Ի. Դոբրյակովա ազգանուններով։
Դոբրյակովայի ստեղծագործություններից են «Երազ» (1957 թվական), «Նարինջները», «Նատյուրմորտ» (երկուսն էլ` 1965 թվական), «Նատյուրմորտ տերեփուկների հետ», «Հիշողություն» , «Արևածաղիկները» (բոլորը` 1969 թվական), «Նախաճաշ» (1970 թվական), «Ձուլորդ Իվան Բոյցովը» (1971 թվական), «Ինքնապատկերը» , «Աղջիկը և արևածաղիկները» (երկուսն էլ` 1972 թվական), «Զրույցը» (1975 թվական), «Ծեր ձկնորսը» (1977 թվական), «Իլյիչյովյան նավանորոգարաններում» (1980 թվական) և այլ նկարներ։ Իրինա Դոբրյակովայի ստեղծագործությունները պահվում են Ռուսաստանի, Գերմանիայի, Ֆրանսիայի և այլ երկրների թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարչուհիներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս նկարչուհիներ Կատեգորիա:Կին արվեստագետներ
Ռենե Զելվեգեր
Ռենե Քեթլին Զելվեգեր (Renée Kathleen Zellweger, ), ամերիկյան դերասանուհի, Օսկարի դափնեկիր։ Հանդիսատեսին հայտնի է «Ամուրին», «Բրիջիտ Ջոնսոնի օրագիրը», «Ես, կրկին ես և Իրենը», «Չիկագո» և «Ցրտահարվածը Մայամիից» ֆիլմերից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոլիվուդյան դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհի Օսկարի մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Լավագույն դերասանուհի Օսկարի մրցանակակիրներ
Մեդվեդյորովո
Մեդվեդյորովո (Медведёрово, Медведёров), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուշնարենկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 100 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուշնարենկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Տրիգուբի (գյուղ, Լեբեդինի շրջան)
Տրիգուբի (Тригуби), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Լեբեդինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տրիգուբի գյուղում բնակվում էր 7 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Լեբեդինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բուդի (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա)
Բուդի (Буди), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Խարկովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 18-րդ դարում։
2001 թվականի տվյալներով Բուդի քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 7 004 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4,84 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1447,11 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Խարկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:18-րդ դարում հիմնադրված բնակավայրեր
Տույա
Տույա (Tjuyu, հաճախ թարգմանվում է որպես Տուիյու, Տույու ), եգիպտացի ազնվականուհի և Տիյա թագուհու մայր, որը Յույա թագավորի կինն էր։ Եղել է Էխնաթոն փարավոնի տատիկն ու Թութանհամոնի նախատատը։
Զավակներ
Յույան ու Տույան Տիյա անունով դուստր են ունեցել, որը դարձել է փարավոն Ամենհոտեպ III-ի մեծ թագուհին։ Վերջինս եգիպտական բարձրագույն կրոնական պաշտոն էր և պաշտոնական արարողություններում և ծեսերում ներկա էր լինում փարավոնի կողքին։
Յույան ու Տույան նաև Անեն անունով որդի են ունեցել, որը կրել է Ստորին Եգիպտոսի ղեկավարի, Ամոնի երկրորդ մարգարեի, Հելիոպոլիսի քահանայի ու Աստվածային հայր կոչումները ։
Գերեզման
Տույան հուղարկավորվել է Արքաների հովտի KV46 դամբարանում իր ամուսնու՝ Յույայի հետ, որտեղ էլ 1905 թվականին հայտնաբերվել է նրանց հիմնականում չպղծված գերեզմանը։ Դա թագավորների հովտում նախքան Թութանհամոնի դամբարանը հայտնաբերելը պեղված լավագույնս պահպանված գերեզմանն էր ։ Այն հայտնաբերվել է ամերիկացի միլիոնատեր Թեոդոր Դեյվիսի անունից հնէաբան Ջեյմս Քվիբելի կողմից ղեկավարված բանվորների թիմի կողմից ։ Թեև դամբարանը թալանել էին հնագույն ժամանակներում, դրա պարունակության մեծ մասը դեռևս առկա էր՝ մահճակալներ, տուփեր, սնդուկներ, մեկ կառք ու գերեզմանատերերի սարկոֆագները, դագաղները և մումիաները ։
Տույայի մեծ ոսկեզօծ և սև ներկված փայտե սարկոֆագը դրվել է դամբարանի հարավային պատի մոտ ։ Ուղղանկյուն և թեք տանիքի տեսք ունեցող կափարիչով այս սարկոֆագը տեղադրված էր դեկորատիվ սահնակի վրա, որը չսահելու համար դրա տակ երեք ձողեր էին ամրացված ։ Այս սարկոֆագի մեջ, մեկը մյուսի մեջ դրված էին մարդկային կերպարանքով Տույայի երկու դագաղները։ Նախկին կողոպտիչները մասամբ այն փչացրել էին՝ կափարիչն ու երկար կողմերից մեկը դնելով դամբարանի մյուս կողմում, իսկ մյուս երկար կողմը հենել էին հարավային պատին։ Մարդկային կերպարանքով առաջին ոսկեզօծ դագաղը հեռացվել էր, դրա կափարիչը դրվել էր մահճակալների վրա, իսկ ներքևի մասը՝ դամբարանի հեռավոր անկյունում։ Երկրորդ դագաղի՝ նույնպես ոսկեզօծ կափարիչը վերցվել ու դրվել էր մի կողմ, թեև ներքնամասն ու մումիան մնացել էին սարկոֆագի մեջ։ Քվիբելը սա բացատրել է այս դագաղի կափարիչը հանելիս կողոպտիչների ունեցած որոշակի դժվարությամբ ։
Մումիա
Տույայի մումիացված մարմինը հայտնաբերվել է սպիտակեղենի մեծ սավանով ծածկված, որը հետևի մասում հանգուցված էր ու չորս բինտով ամրացված։ Այս կապերը ծածկված էին խեժով ու յուրաքանչյուր կապի դիմաց գտնվում էին նրա ոսկեզօծ տիտղոսները՝ ոսկե նրբաթիթեղներից պատրաստված։ Բինտերի ներքին շերտերի խեժածածկույթը պահպանել է լայն ուսեխի տեքսը ։ Մումիայի կապանքները, որոնցով մի ժամանակ ծածկված է եղել նրա փաթաթված մումիան, հայտնաբերվել են սենյակի հեռավոր անկյունի կարասների վրա ։
Մումիայի առաջին ուսումնասիրությունը կատարել է ավստրալիացի դիահերձող Գրաֆտոն Էլիոթ Սմիթը։ Նա պարզել է, որ Տույան եղել է ցածրահասակ տարեց կին, 1․495 մ հասակով ու սպիտակ մազերով։ Երկու ականջաբլթակներն էլ երկու տեղից դակված են եղել։ Ձեռքերն ուղիղ էին ու հենած ազդրերին։ Զմռսելու նպատակով արված կտրվածքը կարված էր թելով, որի ստորին ծայրին ամրացված էր սերդոլիկե տակառաձև ուլունքահատիկ․ նրա մարմնախոռոչը լցված էր խեժով ներծծված սպիտակեղենով։ Երբ ուսումնասիրության ընթացքում Սմիթին օգնող բժիշկ Դուգլաս Դերին (որը հետագայում իրականացրել է Թութանհամոնի մումիայի առաջին ուսումնասիրությունը) բացել է Տույայի ոտքերը՝ հասակի ճշգրիտ չափում անելու համար, նա պարզել է, որ մումիան ոսկե նրբաթիթեղներից սանդալներ է կրում։ Սմիթը նրա տարիքը գնահատել է ավելի քան 50 տարեկան՝ ելնելով միայն արտաքին տեսքից ։ Հետագայում արված համակարգչային շերտագրությունը պարզել է, որ մահվան պահին նա եղել է 50–60 տարեկան։ Ուղեղը հեռացված է եղել ու թեև տեղը ոչինչ չեն լցրել, երկու քթանցքներում սպիտակեղեն էր խցկած։ Ակնախոռոչներում տեղադրվել են զմռսման փաթեթներ, իսկ դեմքի կենտրոնական ու ստորին հատվածին ենթամաշկային լիցք է արվել ՝ իրական տեսքը վերականգնելու համար ։ Բերանի մեջ և կոկորդում նույնպես զմռսող նյութ է դրվել։ Մահվան ժամանակ ատամները վատ վիճակում են եղել, բացակայել են սեղանատամները ։ Ռենտգեն ճառագայթներն արձանագրել են թարախակույտեր ու մաշվածություն ։ Սքանավորմամբ պարզվել է, որ տառապել է ծանր սկոլիոզով՝ 25 աստիճանի Քոբի անկյունով։ Մահվան պատճառը բացահայտել հնարավոր չի եղել ։ Մումիան կրում է CG 51191 գույքագրման համարը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հին եգիպտացիներ Կատեգորիա:Կին Կատեգորիա:Հին Եգիպտոս Կատեգորիա:Անձինք ըստ երկրի Կատեգորիա:Մումիաներ
Զոլոտցա (Կովայի վտակ)
Զոլոտցա (Золотица), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կովա գետի ձախ ափին՝ 20 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
(3336) Գրիգար
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1971 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լյուբոշ Կոհոուտեկի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Նիք Վան Էքսել
Նիքի Մաքսվել «Նիք» Վան Էքսել (Nickey Maxwell "Nick" Van Exel, ծնվ.՝ նոյեմբերի 27, 1971), ամերիկացի նախկին բասկետբոլիստ, խաղարկող։ Ներկա պահին զբաղեցնում է NBA զարգացման լիգայի «Թեքզաս Լեջենդս» ակումբի գլխավոր մարզչի պաշտոնը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1971 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 27 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Լոս Անջելես Լեյքերսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Դենվեր Նագեթսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Դալաս Մավերիքսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Գոլդեն Սթեյթ Ուորիորսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Պորտլենդ Թրեյլ Բլեյզերսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Սան Անտոնիո Սփըրսի բասկետբոլիստներ
Աբրահամ Թովմասյան
Աբրահամ Թովմասյան (մահ. 2020 թ․ սեպտեմբերի 10, Բեյրութ), Հայաստանի ազատագրության հայ գաղտնի բանակի (ԱՍԱԼԱ) ազատամարտիկ ։
Կենսագրություն
Մահացել է Բեյրութում՝ 2020 թ․ սեպտեմբերի 10-ի երեկոյան՝ սեպտեմբերի 5-ին պատահած ավտովթարից հինգ օր անց ։
Այս առնչությամբ ԱՍԱԼԱ-յի տարածած հաղորդագրության մեջ ասվում է. "Ընկեր Աբրահամ Թովմասյանը համեստ էր, ծառայասեր, միշտ պատրաստ՝ անմնացորդ նվիրումով կատարելու իրեն հանձնարարված ամենադժվար պարտականությունները":
Սեպտեմբերի 14-ին Երևանի Եռաբլուր պանթեոնում հոգեհանգստյան արարողություն է կատարվել Թովմասյանի հիշատակին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀԱՀԳԲ-ի բացահայտված անդամներ Կատեգորիա:Լիբանանահայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:2020 մահեր
Ախսալ
Ախսալ, լեռ Վայքի լեռնաշղթայում, նրա կենտրոնական մասում, Արենի գյուղից մոտ 5 կմ հյուսիս։ Բարձրությունը 1930 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի լեռներ
Աթոս
Սուրբ Աթոս լեռ կամ Աֆոն (Ἄθως, պաշտոնապես՝ Άγιο Όρος - «Սուրբ լեռ»), լեռ և թերակղզի արևելյան Հունաստանի Քաղկեդոնի շրջանում (Մակեդոնիա), որն իրենից ներկայացում է ծովի մակերևութից 2033 մետր բարձրությամբ լեռ։ Ընդհանուր տարածությունը՝ 335,637 կմ² է։
Վարչականորեն հանդիսանում է Հունաստանի Հանրապետության հատուկ միավոր։ Ներառված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկի մեջ։
Թերակղզու նկատմամբ Հունաստանի ինքնիշխանությունը ամրագրվել է Լոզանի 1923 թվականի պայմանագրով, ինքնակառավարման կարգը հիմնված է Սուրբ լեռան Կանոնադրությունով («Տրագոս»), որը հաստատվել է 972 թվականին կայսր Հովհաննես Կուրկուասի կողմից Խրիսովուլլի կնիքով։
Թերակղզու կառավարումը հանձնված է 20 ուղղափառ եկեղեցիների տնօրինությանը։ 676 թվականին բյուզանդական կայսր Կոնստանդին Դ-ն թերակղզին հանձնեց այդտեղ բնակվող հոգևորականներին։ 1312 թվականից գտնվում է Կոնստանդնոպոլի Պատրիարքի իրավասության տակ։
Ի տարբերություն Կոնստանդնապոլյան Պատրիարքատի այլ մասերի, Աթոսում գործածման մեջ է միայն Հուլյան օրացույցը։
Հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանի վարչական բաժանում Կատեգորիա:Հունաստանի լեռներ Կատեգորիա:Հունաստանի թերակղզիներ Կատեգորիա:Հունաստանի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Թերակղզիներ այբբենական կարգով
Աստերոիդների ցանկ (146201-146300)
Աստերոիդների ցանկ (146101-146200) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (146301-146400)
|}
Նելինգեն
Նելինգեն  (Nellingen), կոմունա Գերմանիայի Բադեն Վյուրտեմբերգ երկրամասում։
Մտնում է Ալբ Դունայ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 1889 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 35,78 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 08 4 25 084։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Թագավորական ճակատամարտ (համակարգչային խաղի ժանր)
Թագավորական ճակատամարտ (անգլերեն՝ Battle Royale), զանգվածային բազմախաղացող առցանց խաղերի ժանրերից մեկը, որը միավորում է գոյատևման սիմուլյատորի տարրերը վերջին մարդուն կանգնած ռեժիմի հետ։ Battle Royale-ը սահմանափակ քարտեզի վրա հավաքում է խաղացողի կողմից կառավարվող մեծ թվով կերպարներ՝ նվազագույն հանդերձանքով. խաղացողները պետք է որոնեն քարտեզի վրա զենք գտնելու համար և ոչնչացնեն հակառակորդներին, մինչև խաղի մեջ մնա միայն մեկը։ «Արքայական ճակատամարտի» բնորոշ հատկանիշը «անվտանգ գոտին» է, որը խաղի ընթացքի հետ նվազում է. որքան երկար է տևում խաղը, այնքան քարտեզի փոքր մասը հասանելի է մնում խաղացողներին ։ Ժանրի անվանումը գալիս է ճապոնացի գրող Կոշուն Տակամիի «Արքայական ճակատամարտ» վեպից և դրա կինոադապտացիայից ։
Պատմություն
1999-ին լույս տեսավ ճապոնացի գրող Կոշուն Տակամիի «Արքայական ճակատամարտ» վեպը, որտեղ սյուժեում կա դպրոցականների ընտրանի, որոնք տարվում են ամայի կղզի (կամ ցանկացած այլ սահմանափակ տարածք) և ստիպված են եղել կռվել միմյանց հետ, մինչև մնա մեկ հաղթող։ 2000 թվականին Ճապոնիայում թողարկվեց համանուն ֆիլմի ադապտացիա, որտեղ դպրոցականների մի դաս ստիպված էին սպանել միմյանց մինչև վերջին փրկվածը։ Ժամանակակից խաղերում կարելի է նկատել այս ֆիլմի հղումները՝ առանձին կղզու կամ փակ վայրի, արգելված տարածքների երևացող, ինչպես նաև սննդի, դեղորայքի արդյունահանման և այլնի տեսքով ։
Թագավորական ճակատամարտի հիմնական տարրերը երկար տարիներ առկա են ԱՀ խաղերում. վերջին մարդը կանգնած ռեժիմը չափազանց տարածված է բազմախաղացող հրաձիգներում, մինչդեռ գոյատևումն ու անհրաժեշտ իրերի որոնումը հսկայական քարտեզի վրա դարձել են հանրաճանաչ՝ շնորհիվ գոյատևման սիմուլյատորների ։
2012 թվականին «Քաղցած խաղերը» թողարկվել է Սյուզան Քոլինզի համանուն վեպի հիման վրա; դրա ժողովրդականությունը հանգեցրեց Minecraft-ի ռեժիմին, որը կոչվում էր Hunger Games, որը հետագայում վերանվանվեց Survival Games (Գոյատևման խաղեր), նույն տարում։ Ֆիլմի հերոսների նման, խաղացողի կողմից կառավարվող կերպարները հայտնվում են քարտեզի կենտրոնում՝ արժեքավոր իրերի մի քանի սնդուկների կողքին։ Քանի որ խաղը զարգանում է, խաղացողները կարող են կամ պայքարել այս սնդուկների համար, կամ որոնել քարտեզի շուրջը ցրված այլ սնդուկներ։ Եթե կերպարը մահանում է, խաղացողը հեռացվում է մրցույթից, որը շարունակվում է այնքան ժամանակ, մինչև մնա միայն մեկ խաղացող   ։
2013 թվականին թողարկվեց ShootMania անունով խաղը Smurf ռեժիմի հետ մեկտեղ, որը նեղացրեց խաղադաշտը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տեսախաղի ժանրեր
Ա. Ս. Պուշկինի թանգարան (Գուրզուֆ)
'''Ա. Ա. Ս. Պուշկինի թանգարան (Գուրզուֆ),''' Ղրիմի գրականության և արվեստի հուշահամալիր-արգելոցի բաժանմունքներից մեկը։ Գտնվում է Ղրիմի հարավային ափին, Գուրզուֆ ավանում, Նովոռոսիայի և Բեսարաբիայի գեներալ-նահանգապետ Արման-Էմանուել դյու Պլեսի դե Ռիշելյեին պատկանող տանըhttp : Իր տունը Արման-Էմանուել Ռիշելյեն կառուցել է 1811 թվականին։ Մինչև 19-րդ դարի 30-ական թվականները, տունը միակ եվրոպական կառույցն էր ողջ հարավային ափին։ 1820 թվականին այս տանը ապրել է Ա. Ս. Պուշկինը:
Պուշկին և Ղրիմ, XIX դար
Երեք շաբաթ Ա. Պուշկինը Ռաևսկու հետ ապրել է Գուրզուֆում։ Բանաստեղծի խոսքով՝ սրանք իր կյանքի ամենաերջանիկ օրերն էին: :
Թանգարանի ստեղծման պատմություն, XX դար
Թանգարանի ստեղծման ուղին երկար է եղել։ Նրա ստեղծման գործում մեծ դեր է խաղացել նշանավոր գիտնական, պուշկինագետ Բ.Վ. Տոմաշևսկին։ Առաջին անգամ թանգարանը ստեղծվել է 20-րդ դարի 30-ական թվականներին, և հարյուրամյակների ընթացքում պայքարել է գոյության իր իրավունքի համար՝ բազմիցս «ձեռքից ձեռք» անցնելով տարբեր գերատեսչություններում։
Այսօր թանգարանի ցուցադրությունը ներկայացված է 6 սրահներում և պատմում է բանաստեղծի կյանքի Ղրիմի շրջանի, Ղրիմի տպավորությունների ազդեցության տակ գրված բանաստեղծությունների մասին։ Դահլիճներում ներկայացված են Պուշկինի կենդանության օրոք հրատարակված ստեղծագործությունները, պուշկինյան դարաշրջանի և 19-րդ դարասկզբի Ղրիմի կենցաղային առարկաները։ 2007 թվականին Տոմաշևսկու անձնական իրերից ստեղծվել է նրա հուշասենյակը։
Թանգարանն այսօր
Թանգարանն ավանդաբար նշում է Պուշկինի հիշարժան ամսաթվերը.
Փետրվար - Ա. Ս. Պուշկինի հիշատակի օր
Մայիս - Մեծ Յալթայի ուսանողների, երիտասարդ ասմունքողների և բանաստեղծների մրցույթ
Հունիս - պոեզիայի և երաժշտության օր Գուրզուֆում
Նոյեմբեր - Բ. Վ. Տոմաշևսկու հիշատակի օր։
Թանգարանի կառուցվածք և գիտական գործունեություն
«Ա. Ս. Պուշկինը և Ղրիմը», որը քննարկում է Ղրիմում Ա.Ս. Պուշկինի ճանապարհորդության, նրա շրջապատի հետ կապված հարցերը, Ա. Ս. Պուշկինի՝ Ղրիմի ստեղծագործական շրջանի, XIX դարի սկզբի տարածաշրջանի պատմության, Գուրզուֆում Ա. Է. Ռիշելյեի տան և դրա սեփականատերերի, Գուրզուֆում Ա. Ս. Պուշկինի թանգարանի պատմության հետ կապված հարցերը։ Թանգարանի աշխատակիցների ուժերով պատրաստվել և հրատարակվել են թեմատիկ բուկլետներ, բացիկներ, օրացույցներ, թանգարանի և Գուրզուֆի պուշկինյան վայրերի ուղեցույցներ։ Պարբերաբար հրատարակվում են թանգարանի թեմաներով հոդվածներ։ Աշխատանքների մի մասը ներկայացված է թանգարանի պաշտոնական կայքում։ Թանգարանն առաջարկում է էքսկուրսիոն ծրագրեր՝ «Գուրզուֆի պուշկինյան վայրերում», «Կեսօրվա բնության դրախտ ...»:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պուշկինի անվան թանգարաններ Կատեգորիա:1989 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Յալթայի թանգարաններ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Աքաղաղ (Ֆաբերժեի ձու)
«Աքաղաղ» (Петушок), ոսկերչական ձու, որը դարձավ Ֆաբերժեի 52 զատկական ձվերից մեկը՝ պատրաստված Կարլ Ֆաբերժեի ընկերությունում Ռուսաստանի կայսերական ընտանիքի համար։ Այն ստեղծվել է 1900 թվականին Նիկոլայ II կայսեր պատվերով ։ Ոսկերչական ձուն Նիկոլայը Զատկի տոնին նվիրել է մորը՝ այրիացած կայսրուհի Մարիա Ֆեոդորովնային։
Այսօր ոսկերչական ձուն պահպանվում և ցուցադրվում է Ֆաբերժեի թանգարանում (Նարիշկինների և Շուվալովների պալատ, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան) և մասն է կազմում Վիկտոր Վեկսելբերգի հավաքածուի ։
Անակնկալ
«Աքաղաղ» ոսկերչական ձվի անակնկալը գագաթին տեղադրված աքլորն է։ Ձվի գագաթի կոճակը սեղմելիս բացվում է ցանցկեն կափարիչը և հայտնվում է աքաղաղը՝ բնական փետուրներից պատրաստված։ Այն ծուղրուղու է կանչում, բացում է կտուցը և թափահարում թևերով, որից հետո կրկին ներս է մտնում և կափարիչը փակվում է։ Աքաղաղի աչքերը սուտակից են։ Այն հայտնվում է ինչպես կոճակը սեղմելիս, այնպես էլ ամեն նոր ժամի ։
Պատմություն
Նիկոլայ II կայսրը ձուն մորը՝ Մարիա Ֆեոդորովնային 1900 թվականի Զատկի տոնին է նվիրել։ 1917 թվականի Ռուսական հեղափոխության ժամանակ հեղափոխականները հափշտակեցին կայսերական ձվերի հավաքածուն և ուղարկեցին Կրեմլի զինապալատ։ 1927 թվականին ձուն վաճառում են Էմանուել Սնոումանին Լոնդոնից։ Նա վաճառում է Իզաբել Լոուին 1949 թվականին ։ 1970 թվականին ոսկերչական ձուն ձեռք է բերում Ռոբերտ Սմիթը Վաշինգտոնից ։ 1985 թվականին ձուն գնում է Ֆորբսը ։ 2004 թվականին Նյու Յորքի Սոթբիս աճուրդի տնից այս և այլ Ֆաբերժեի ձվեր գնում է Վիկտոր Վեկսելբերգը և նվիրում հայրենիքին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ոսկերչություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն Կատեգորիա:1900 աշխատություններ Կատեգորիա:Ֆաբերժեի ձվեր Կատեգորիա:Վեկսելբերգի հավաքածու Կատեգորիա:Ֆաբերժե
Ալեքսանդր Նևսկի (Պրոկոֆև)
«Ալեքսանդր Նևսկի»՝ op. 78 կանտատի հեղինակն է 20-րդ դարի ականավոր կոմպեզիտոր Սերգեյ Պրոկոֆևը։ Այն հերոսական-էպիկական մոնումենտալ ստեղծագործություն է, որը փառաբանում է ռուս ժողովրդի հերոսական անցյալը, նրա պայքարը օտարերկրյա զավթիչների դեմ՝ ազատության համար։ Կանտատը գրված է երգչախմբի, մեներգող մեցցո-սոպրանոյի և նվագախմբի համար։
Ստեղծագործության տեքստի հեղինակներն են Պրոկոֆևն ու ռուս գրող Վ․Լուգովսկին։
Կանտատը ստեղծվել է 1938-1939 թվականներին, համանուն ֆիլմի համար գրված երաժշտության հիման վրա, որը կոմպոզիտորը գրել է թատրոնի և կինոյի խորհրդային ռեժիսոր, սցենարիստ Սերգեյ Էյզենշտեյնի առաջարկով։
Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել Մոսկվայի Ռուսաստանի օպերայի և բալետի պետական ակադեմիական թատրոնում (Մեծ թատրոն) 1938 թվականի նոյեմբերի 23-ին ։
«Ալեքսանդր Նևսկին» երրորդ ստեղծագործությունն է, որ Պրոկոֆևը գրել է ֆիլմի համար։ Առաջինը Լեյտենանտ Կիժե նվագախմբային սուիտն է ( 1934), երկրորդը՝ Պիկովայա Դաման (1936) ։
Կանտատի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1939 թվականի մայիս 7-ին, հեղինակի ղեկավարությամբ, Մոսկվայի կոնսերվատորիայի մեծ դահլիճում։ Մեցցո-սոպրանոյի մեներգը կատարել է Վարվարա Գագարինան ։
Պատմություն
«Ալեքսանդր Նևսկի» կանտատում ներկայացվում է 1240-1242 թվականներին տեղի ունեցած դեպքերը, այդ թվում ՝ 1242 թվականի ապրիլի 5-ի վճռական մարտը, որտեղ ռուսական բանակը Ալեքսանդր Նևսկու գլխավորությամբ, պարտության է մատնում գերմանական խաչակիր ասպետներին Չուդ լճի սառույցի վրա։ Ճակատամարտը հայտնի է Սառցաջարդ անունով։
Կոմպոզիտորն արվեստագետին հատուկ խորաթափանցությամբ և գեղարվեստական մեծ ուժով է ներկայացրել պատմական անցյալից վերցրած դեպքերը։ Նա օգտագործել է տարբեր երաժշտական արտահայտչամիջոցներ՝ ռուս ժողովրդին և նրա թշնամիներին բնութագրելու համար։
Ռուս հայրենասեր հերոսներին բնութագրել է ժողովրդական երգերին մոտ մեղեդիներով, որոնք հնչում են լարային գործիքների, երգչախմբի և մեներգի կատարմամբ, իսկ Տևտոնացի ասպետներին՝ կոշտ, մռայլ երաժշտությամբ, օգտագործելով լարված դիսոնանս հնչողություններ, պղնձյա փողային և հարվածային գործիքների տեմբրեր, եկեղեցական երգչախմբի անկենդան հնչերանգներ ։
Կառուցվածք
Կանտատը բաղկացած է յոթ մասից․
2․ «Երգ Ալեքսանդր Նևսկու մասին» (երգչախումբ և նվագախումբ)
3․ «Խաչակիրները Պսկովում» (երգչախումբ և նվագախումբ)
4․ «Ելեք, ռուս մարդիկ» (երգչախումբ և նվագախումբ)
5․ «Սառցաջարդ» (նվագախումբ, երգչախումբ)
6․ «Մեռյալ դաշտ» (մեցցո-սոպրանո, նվագախումբ)
7․ «Ալեքսանդր Նևսկու մուտքը Պսկով» (երգչախումբ և նվագախումբ) Կանտատի տևողությունը 40 րոպե է։
№2 «Երգ Ալեքսանդր Նևսկու մասին»
Այս մասում երգչախումբը ներկայացնում է, թե ինչպես է Ալեքսանդրը հաղթել շվեդներին Նևայի գետաբերանում, և ջախջախել ու փախուստի մատնել նրանց։ Երգում լսվում են հետևյալ տողերը․ «Ով կգա Ռուսիա, մահացու հարված կստանա», «Չենք զիջի մենք հողը ռուսական»։
Այստեղ երաժշտությունը պատմողական և էպիկական բնույթ ունի։
Խմբերգը եռամասանի կառուցվածք ունի։ Նրա առաջին և վերջին բաժիններում երգչախումբը միաձայն է երգում։ Միջին մասն ավելի շարժուն բնույթ ունի։ Այստեղ տարբեր ձայների մոտ հնչող ֆրազները երգչախմբային գույների հակադրություն են ստեղծում։
№4 «Ելեք ռուս մարդիկ»
Կանտատի այս մասում կոմպոզիտորը կոչ է անում ռուս հայրենասերերին ոտքի ելնել հանուն հայրենիքի պաշտպանության։ Այս խմբերգը մարտական և հերոսական բնույթ ունի։ Այն եռամասանի է։ Առաջին և վերջին բաժինների մեղեդին հագեցած է հատու՛կ կոչ անող ինտոնացիաներով։ Միջին մասը հակադրություն է մտցնում երաժշտության մեջ և մեղեդին մարմնավորում է հաղթանակած հայրենիքի վեհ կերպարը․ «Հարազատ Ռուսիայում, մեծ Ռուսիայում չի լինի թշնամին»։
№5 «Սառցաջարդ»
Կանտատի այս մասը իրենից մի ծավալուն սիմֆոնիկ պատկեր է ներկայացնում, որտեղ նկարագրված է ռուսների և գերմանացի ասպետների բախումը։ Սիմֆոնիկ երաժշտության միջոցով Պրոկոֆևը վարպետորեն վերարտադրել է մարտի ընթացքը Չուդ լճի ափին․ թշնամիների գրոհը, ռուս հերոսների հակահարվածը, թշնամիների պարտությունը։
Տարբեր սիմֆոնիկ էպիզոդների հաջորդականությունն այս մասը մոտեցնում է ռոնդոյի կառուցվածքն։ Այն սկսվում է ցուրտ առավոտյան խաղաղ պատկերի վերարտադրությամբ, որն անհանգիստ սպասումի պահ է արտահայտում։ Այնուհետև հնչում է խաչակիրների հարձակման ազդանշանը, նրանց հանդիպումը, ռուս զորքի անհաղթելի ուժը։
Այս մասի վերջին բաժինը ռեպրիզայի դեր է կատարում։ Միաժամանակ հնչում են նաև տարբեր թեմաների զուգորդումները։
Երաժշտական գործիքներ, գործիքավորում
Լարային գործիքներ
Փայտյա փողային երաժշտական գործիքներ
Պղնձյա փողային գործիքներ
Հարվածային գործիքներ
Նվագախումբ՝ 2 գալարափող, 2 շեփոր, տենոր շեփոր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երաժշտական ստեղծագործություններ
Հրեշտակներ և դևեր (գիրք)
«Հրեշտակներ և դևեր» (Angels and Demons), ամերիկացի գրող Դեն Բրաունի վեպն է՝ գրված 2000 թվականին։ Գիրքը արկածային վեպ է՝ թրիլերի, ինտելեկտուալ դետեկտիվ պատմության տարրերով։ Դեպքերը հիմնականում տեղի են ունենում Հռոմում մեկ օրվա ընթացքում։ Գիրքը էկրանավորվել է 2009 թվականին Ռոն Հովարդի կողմից։
Հայերեն տպագրվել է 2023 թվականին «Զանգակ» հրատարակչությունում, անգլերենից թարգմանությունը՝ Արամ Արսենյանի ։
Նախապատմություն
Գիրքը պարունակում է մի քանի ամբիգրամներ, որոնք ստեղծվել է իրական տպագրիչ Ջոն Լենգդոնը։ Բացի «Հրեշտակներ և Դևեր»-ի ու «Լուսավորյալներ»-ի ձևավորումներից՝ գրքի վերնագիրը ներկայացված է նաև որպես ամբիգրամ՝ գրքի կոշտ կազմի վրա և թղթե տարբերակների ներսի շապիկին։ Գիրքը պարունակում է նաև Երկիր, Օդ, Կրակ և Ջուր բառերի ամբիգրամները, որոնք գրքի հռչակի շնորհիվ հանրության ուշադրությանը հրավիրեցին ամբիգրամների արվեստի վրա։ Գրքում հիշատակված «լուսավորյալների ադամանդը» չորս տարրերի ամբիգրամ է, որոնք դասավորված են ադամանդի տեսքով։
Սյուժե
Հռոմի պապի մահից հետո տեղի են ունենում մի շարք առեղծվածային իրադարձություններ։ ՑԵՌՆ-ում մեծ հադրոնային բախիչի մեկնարկից հետո մահացել է Լեոնարդո Վետրան (գիտնականներից մեկը), և գողացվել է տարրայով անտիմատերիան։ Շվեյցարական գվարդիայի շտաբում տեսահսկիչ սարքավորումների վրա հայտնվում է խորհրդավոր օբեկտի պատկեր՝ հետհաշվարկի ժամանակաչափով։ Վատիկանի ժանդարմերիան դիմում է Ռոբերտ Լենգդոնի օգնությանը վերջին հանցագործությունները բացահայտելու նպատակով, իսկ Կաթոլիկ եկեղեցին դիմում է ՑԵՌՆ-ին, քանի որ պատկերի վրա երևում է վերջինիս լաբորատորիայի խարանը։
Լենգդոնը հասկանում է, որ իլյումինատների գաղտնի միաբանությունը կրկին գլուխ է բարձրացրել։ Նա կասկածում էր, որ հանցավոր համայնքի թիրախը պետք է որոնել Վատիկանում, գալիս է Հռոմ և համագործակցում է շվեյցարական գվարդիայի հետ, որի խնդիրն է ապահովել վեհափառ հայրապետի անվտանգությունը։ Վատիկանում ճանապարհորդության ժամանակ նրան ուղեկցում են ՑԵՌՆ-ի հանգուցյալ պրոֆեսորի որդեգիր դուստրը՝ Վիտտորիան։ Նա պետք է գտնի տարրայով անտիմատերիան, հակառակ դեպքում 24 ժամվա ընթացքում մարտկոցը կսպառվի, և տեղի կունենա անհավանական ուժի պայթյուն։ Պապական գահը վերջին պապի մահից հետո գտնվում էր Sede Vacante վիճակում, իսկ Սիքստինյան կապելլայում նսում է կոնկլավը, որը պետք է հայտարարի կաթոլիկ եկեղեցու նոր առաջնորդին։ Խնդիրը այն է, որ գահի չորս գլխավոր թեկնածուներին առևանգել են։
Լենգդոնը չէր էլ կասկածում, որ այդ ամենի ետևում կանգնած էին իլյումինատները։ Նա կարծում էր, որ տարրայի գողությունն ու կարդինալները գտնվում էին իլյումինատների գաղտնի թաքստոցում։ Հնում եղբայրության շարքերում հայտնվել ցանկացողները պետք է իլյումիատների կողմից Հռոմի չորս ծայրերում թողնված նշանների օգնությամբ գտնեին ճանապարհը դեպի թաքստոց։ Օգտվելով Գալիլեյի կողմից թողնված աշխատության միակ պահպանված օրինակից, որը գտնվում էր Վատիկանի արխիվներում, Լենգդոնին հաջողվում է քայլ առ քայլ հայտնաբերել փնտրվող եկեղեցիները։ Հանելուկը բացահայտվում է մեծագույն քանդակագործ Բերնինիի աշխատանքների միջոցով, ով ենթադրաբար նույնպես եղել է իլյումինատ։ Խաչի յուրաքանչյուր բարձունքին Լենգդոնը գտնում է առևանգված կարդինալներից մեկի անկենդան մարմինը, ում կրծքին խարանված էր չորս հիմնական տարրերից մեկի ամբիգրամը։
Ի վերջո «լուսավորյալների ճանապարհը» Լենգդոնին հասցնում է իլյումինատների հավաքների ենթադրյալ վայրը՝ հին պապական Սուրբ Հրեշտակի ամրոց։ Նա բարձրանում է Լույսի տաճար և Վիտտորիայի հետ միասին հաշվեհարդար է տեսնում մարդասպանի նկատմամբ։ Օգտվելով «Անցումից» (Passetto)՝ նա Վիտտորիայի հետ սողոսկում է Վատիկանի առաքելական պալատ։ Հայտնի է դառնում, որ կամերլենգոն (քահանան, ով ղեկավարում էր Վատիկանը, երբ պապական Սուրբ Աթոռը թափուր էր)՝ Կառլո Վենտրեսկան, առանձնացել էր ՑԵՌՆ-ի տնօրեն Մաքսիմիլիան Քոլերի հետ առանձին զրույցի նպատակով։ Այս ամենը ավելի էր ամրապնդում այն համոզմունքը, որ իլյումինատական այս իրադարձության հիմքւմ հենց ինքը Քոլերն էր կանգնած։ Լսելով կամերլենգոյի ճիչը՝ կոտրում են վերջինիս սենյակի դռները, Քոլերը մահանում է փոխհրաձգության ժամանակ՝ հասցնելով մինչ մահը Լենգդոնին տալ տեսաժապավեն։
Մինչ անտիմատերիայի պայթյունը հաշված րոպեներ են մնացել։ Շվեցարական գվարդիան էվակուացնում էր կարդինալներին Վատիկանից։ Կամերլենգոն տաճարի ելքի մոտ տեսիլք է ունենում և նետվում է դեպի Սուրբ Պետրոսի տաճար, որտեղ ըստ իր տեսիլքի գտնվում էր անտիմատերիա։ Պայթունից հինգ րոպե առաջ գտնելով և վերցնելով անտիմատերիայով տարրան՝ կամերլենգոն և Լենգդոնը ցատկում են ուղղաթիռը և վեր բարձրանում։ Պայթյունը տեղի է ունենում հսկայական բարձրության վրա, որը վնաս չի հասցնում Հռոմի ժողովրդին։ Կամերլենգոյի օդապարիկը իջնում է Սուրբ Պետրոսի տաճարի գմբեթին, որտեղ իրեն դիմավորում է երախտապարտ ժողովուրդը։ Կարդինալները էմոցիաների ազդեցությամբ պատրաստվում են կամերլենգոյին ընտրել նոր Պապ։
Մինչ այդ Թիբեր կղզում վայր է իջնում և հրաշքով փրկվում Լենգդոնը։ Ուշքի գալուց հետո նա դիտում է տեսաժապավենը և շտապում Վատիկան։ Նա հավաքում է կարդինալներին և ներկայացնում նրանց Քոլերի տեսաժապավենը, որից էլ պարզ է դառնում, թե իրականում ով է կանգնած այս բոլոր հանցագործությունների հետևում։ Վիտտորիայի հոր հետ հանդիպման ժամանակ նախկին Պապը համաձայնություն է տվել նրա գաղափարներին, քանի որ հենց գիտությունն է իրեն ժամանակին որդի պարգևել։ Այս խոսքերը կամերլենգոյին ստիպեցին մտածել, թե Պապը խախտել է կուսակրոնության ուխտը, և հենց այդ պատճառով էլ արժանի չէ ապրելու։ Նա էլ թունավորել Վեհափառ հայրապետին, կազմակերպել անտիմատերիայի առևանգումը, կարդինալների առևանգումը և սպանությունը և հետո նաև Հռոմի փրկությունը՝ իրեն քողարկելով իլյումինատների անվան տակ, ովքեր մի քանի հազարամյակ է ինչ այլևս գոյություն չունեն։
Փաստեր, հորինվածքներ և անճշտություններ
Ընթերցողների խնդրանքով ՑԵՌՆ-ի կայքում հրապարակվեց էջ, որը բացատրում էր, թե ինչու է ֆիզիկայի տեսանկյունից գրքում նկարագրված իրադարձությունը հորինվածք ։ Մասնավորապես նշվում է, որ անտիմատերիայից ստեղծված ռումբը անհնարին է, և որ անտիմատերիան այն կերպ չի պատրաստվում, ինչպես ներկայացված է գրքում. գոյություն ունեցող արագացուցիչներով ընդամենը մեկ գրամ անտիմատերիան ստեղծելու համար անհրաժեշտ են միլիարդ տարիներ։ Անտիմատերիայի օգտագործումը որպես էներգիայի աղբյուր բացարձակ անօգուտ է. ՑԵՌՆ-ում ստեղծված ամբողջ անտիմատերիայի ոչնչացումից առացաջած էներգիան կբավականացներ ամենասովորական շիկացման լամպի ընդամենը մի քանի րոպե աշխատելուն ։ ՑԵՌՆ-ի աշխատակից Ռոլֆ Լանդուան (ով որոշ չափով հանդիսանում էր գրքի հերոսներից Լեոնարդո Վետրայի նախատիպը) իտալական Newton ամսագրի համար հարցազրույցի ժամանակ ասել է, որ մեկ գրամ անտիմատերիա ստանալը կարժենար 1000 տրիլիոն դոլար, համեմատության համար՝ ԱՄՆ-ի տարեկան բյուջեն կհերիքեր միայմ մի քանի միկրոգրամ անտիմատերիա ստեղծելու համար ։
Գրքի առաջին հրատարակությունը պարունակում էր բազմաթիվ անճշտություններ Հռոմում գտնվող վայրերի, ինչպես նաև իտալերենի սխալ կիրառման հետ կապված։ Լեզվական որոշ խնդիրներ շտկվել են հաջորդ հրատարակություններում։
Բացի հստակ ներածությունից՝ գիրքը ներկայացված են տարբեր գեղարվեստական փորձագետներ, որոնք բացատրում են գիտության, տեխնիկայի և պատմության հարցեր, որոնցում քննադատները մատնանշել են անճշտություններ։ Դրա օրինակն է հականյութի վերաբերյալ քննարկումները, որտեղ ասվում է, որ հականյութը կարող է արտադրվել օգտակար և գործնական քանակությամբ և կլինի էներգիայի անսահման աղբյուր։ ՄՀԵԽ-ը «Հրեշտակներ և դևեր»-ի մասին ՀՏՀ բլոգ է հրապարակել իր կայքում՝ նշելով, որ հականյութը չի կարող օգտագործվել որպես էներգիայի աղբյուր, քանի որ դրա ստեղծումն ավելի շատ էներգիա է պահանջում, քան այն արտադրում է։