cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մեծ թատրոն
Առաջին քայլեր
Երեքհարկանի աղյուսե շենքը՝ սպիտակ քարից դետալներով և տաշատախտակե տանիքով, կառուցվեց 5 ամիսների ընթացքում և Մեդոքսին արժեցավ 130 000 ռուբլի արծաթ։ Հանդիսավոր բացումը կայացավ 1780 թվականի դեկտեմբերի 30-ին ։ Թատրոնն ուներ պարտեր, 3 հարկանի օթյակ և պատշգամբ, որոնք տեղավորում էին մոտ 1000 հանդիսատես, 1788 թվականին թատրոնին կից կառուցեցին նոր կլոր դիմակահանդեսային դահլիճ՝ «Ռոտունդան»։ Այլ տվյալներով՝ սրահը տեղավորում էր 800 այցելու․ «Թատրոնը չորսհարկանի օթյակ և 2 լայնարձակ պատշգամբ ունի։ Պարտերում 2 շարք էր՝ կողքից փակ նստարաններով։ Շքեղ զարդարված օթյակների տոմսն արժեր 300-1000 ռուբլի և ավելին։ Պարտերի տոմսն արժեր 1 ռուբլի։ Թատրոնի դահլիճը տեղավորում էր 800 հանդիսատես, նույնքան մարդ էլ տեղավորում էին պատշգամբները» ։ Առաջին 14 տարիների ընթացքում, Պետրովսկի թատրոնում, որը պատկանում էր Մեդոքսին, բեմադրվել է 425 օպերային և բալետի ներկայացում։ 1794 թվականին Մեդոքսը ֆինանսական դժվարությունների պատճառով ստիպված էր թատրոնը փոխանցել արքունիքին, և այն դարձավ Կայսերական ։
Բուտիե Սեն Տրոժան
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 864 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 639-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 225։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,0 %։ 639 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 570 անձ (311 տղամարդ և 259 կին)։ Գործազուրկ են եղել 69 անձ (30 տղամարդ և 39 կին)։ 225 անաշխատունակներից 65-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 106-ը` թոշակառուներ, իսկ 54-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մեծ թատրոն
Առաջին քայլեր
Բովեի մտահղացմամբ, որը կյանքի էր կոչել իր կողմից մշակած և 1817 թվականին հաստատած Մոսկվայի գլխավոր հատակագիծը, թատրոնը պետք է դառնար Հայրենական մեծ պատերազմի հաղթանակը փառաբանող ամպիրային քաղաք-տաճար։ Թատրոնի մեծությունն ընդգծվում էր նրա առջև խիստ ուղղանկյուն հրապարակով, որը 1820-ականներին կոչվում էր Պետրովսկի, այնուհետև՝ Թատերական։ Բովեն Միխոյլովի նախագծած ծավալը համապատասխանեցրեց հրապարակին և Ապոլոնի մարտակարգի արձանախումբը շրջեց դեպի հանդիսատեսը ։
Բացումը 1825 թվականին
Թատրոնը բացվել է 1825 թվականի հունվարի 6-ին «Մուսաների տոնակատարությունը» ներկայացմամբ, պրոլոգը՝ Միխայիլ Դմիտրիևի, երաժշտությունը՝ Ֆրիդրիխ Շոլցի, Ալեքսեյ Վերստովսկու և Ալեքսանդր Ալյաբևի․ այլաբանական ձևով գրված սյուժեն պատմում էր, թե ինչպես է Ռուսաստանի հանճարը, միավորվելով մուսաների հետ, Մեդոքսի հրդեհված Մեծ Պետրովսկի թատրոնի ավերակներից ստեղծեց նորը։ Դերերը խաղում էին Մոսկվայի լավագույն դերասանները՝ Ռուսաստանի հանճար՝ ողբերգակ Պավել Մոչալով, Ապոլոն՝ երգիչ Նիկոլայ Լավրով, Տերպսիխորի մուսա՝ Մոսկվայի թատերախմի առաջատար պարուհի Ֆելիցատա Գյուլեն-Սոր։ Ընդմիջումից հետո ցուցադրվեց «Սանդրիլիոնա» (Մոխրոտիկը) բալետը՝ Ֆեռնանդո Սորի երաժշտության հիման վրա, բալետմեյստերներ Ֆելիցատա Գյուլեն Սոր և Իվան Լոբանով, բեմադրությունը տեղափոխվել է Մոխովայայի թատրոն։ Հաջորդ օրը ներկայացումը կրկին ցուցադրվեց։ Թատրոնի բացման մասին Սերգեյ Ակսակովն ասել է․ «Մեծ Պետրովսկի թատրոնը՝ վերածնված հին, հրդեհված ավերակներից․․․ հիացրեց և զարմացրեց ինձ․․․ Հրաշալի, վիթխարի շենքը՝ բացառապես նվիրված իմ սիրելի արվեստին, արդեն իսկ միայն իր տեսքով ինձ ուրախ հուզեց», իսկ Վլադիմիր Օդոևսկին, հիանալով բալետով, ներկայացման մասին գրել է․ «Հանդերձանքի փայլը, զարդարանքների գեղեցկությունը, մի խոսքով, այստեղ միախմբվել են բոլոր թատերական շքեղությունները» ։ 1842 թվականին թատրոնի ղեկավարումն անցավ Պետերբուրգի Կայսերական թատրոնների տնօրինությանը․ Պետերբուրգից Մոսկվա ժամանեց օպերային թատերախումբ։ Թատրոնի շենքի խոշոր վերակառուցում կատարվեց 1843 թվականին ճարտարապետ Ալեքսանդր Նիկիտինի նախագծով․ նա սյունասրահի իոնական խոյակները փոխարինեց Էրեխտեյոնի ոճի խոյակներով, վերակառուցեց եզրային օթյակների շարքը, կողասրահները և բեմական հատվածը, որտեղ հայտնվեց ետնաբեմը։
1853 թվականի մարտի 11-ին թատրոնը հրդեհվեց․ մի քանի օր տևած հրդեհից հետո փրկվեցին միայն շենքի արտաքին քարե պատերը և սյունասրահի սյունաշարը։ Թատրոնի վերականգնման մրցույթին մասնակցեցին ճարտարապետներ Կոնստանտին Տոնը, Ա․ Նիկիտինը, Ալեքսանդր Մատվեևը և Կայսերական թատրոնների գլխավոր ճարտարապետ Ալբերտ Կավոսը։ Հաղթեց Կավոսի նախագիծը․ թատրոնը վերականգնվեց 3 տարում ։ Ընդհանուր առմամբ պահպանվեցին շինության ծավալն ու հատակագիծը, սակայն Կավոսը փոքր-ինչ ավելացրեց շենքի բարձրությունը, փոփոխեց համաչափոթյունը և ամբողջովին վերամշակեց ճարտարապետական դեկորը՝ ճակատները ձևավորելով վաղ էկլեկտիկայի ոճով։ Հրդեհի ժամանակ կործանված Ապոլոնի գաջակիր արձանի փոխարեն մուտքի սյունասրահի վերևում տեղադրեց Պյոտր Կլոդտի բրոնզե մարտակառքը։ Վերնաճակատին տեղադրվեց գիպսե երկգլխանի արծիվ՝ Ռուսական կայսրության պետական զինանշանը։ Թատրոնը կրկին բացվեց 1856 թվականի օգոստոսի 20-ին Բելլինիի «Պուրիտաններ» օպերայով։
1886-1893 թվականներին շենքի ետևի կողմը ճարտարապետ Էդուարտ Գերնետի նախագծով վերակառուցվեց, որի արդյունքում Կավոսի պահպանած սյունասրահի սյուները հայտնվեցին պահեստային տարածքների մեջ ։ 1890 թվականին շենքի պատերին ճեղքվածքներ առաջացան․ կատարված հետազատությունը ցույց տվեց, որ թատրոնի հիմքը փտած փայտե ցցերի վրա էր։ 1894-1898 թվականներին ճարտարապետներ Իվան Ռերբերգի, Կոնստանտին Տերսկու և Կառլ Մաևսկու նախագծով թատրոնի տակ նոր հիմք գցվեց ։ Սակայն շենքի փլուզումը չդադարեց․ 1902 թվականին ներկայացման ժամանակ զգալիորեն նստեց դահլիճի պատը, որի արդյունքում օթյակի միջնամասի դռներն անշարժացան, և հանդիսատեսն ստիպված էր դուրս գալ հարևան դռներից։
Խորհրդային ժամանակաշրջան
1919 թվականից Մեծ թատրոնը սկսեց անվանվել ակադեմիական։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո մի քանի տարի չէին դադարում թատրոնի ճակատագրի վերաբերյալ վեճերը․ շատերը կողմ էին նրա փակմանը։ 1922 թվականին Համառուսաստանյան կենտրոնական կատարողական կոմիտեի նախագահությունը որոշեց թատրոնի փակումը համարել տնտեսապես աննպատակահարմար։ 1921 թվականին Մոսկվայի ականավոր ճարտարապետներից (Ալեքսեյ Շչուսև, Իվան Մաշկով, Սերգեյ Վոսկրեսենսկի, Իվան Ժոլտովսկի) բաղկացած կոմիտեն ուսումնասիրեց թատրոնի շենքը և եկավ այն եզրահանգման, որ դահլիճի կիսաօղակաձև պատը աղետալի վիճակում է․ այն հենարան էր ծառայում միջանցքների միացման և ամբողջ դահլիճի համար։ Իվան Ռերբերգի ղեկավարությամբ պատի ամրացման աշխատանքներն սկսվեցին 1921 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսներին և շարունակվեցին մի քանի տարի։ 1928 թվականին այցելուների աստիճանային հիերարխիան վերացնելու նպատակով ճարտարապետ Պ․ Տոլստիխը վերանախագծեց շենքի մի շարք աստիճաններն ու այլ տարածքները։ 1920-ական թվականների կեսերին հին վարագույրը՝ Ապոլոնի մարտակառքի պատկերով, փոխարինվեց նորով, որն արվել էր ըստ Ֆեոդոր Ֆեդորովսկու կտավի։
1955 թվականին թատրոնի բեմում հայտնվում է նոր շքեղ դիպակից վարագույր՝ կատարված Ֆ․ Ֆեդորովսկու նախագծով, որն ստացավ «ոսկյա» անվանումը․ 50 տարի շարունակ այս վարագույրը բեմի գլխավոր ձևավորումն էր։ Մեծ թատրոնի վերակառուցումից հետո վարագույրը, «վերանորոգված» և մի փոքր փոփոխված տեսքով (փոփոխված էին զինանշանները և գրառումները), կրկին զարդարեց երկրի գլխավոր թատրոնի բեմը։
1976-1991 թվականներին թատրոնը պաշտոնապես սկսեց կոչվել Լենինի կրկնակի շքանշանակակիր ԽՍՀՄ պետական ակադեմիական Մեծ թատրոն։
Նոր բեմ
2002 թվականի նոյեմբերի 29-ին Ռիմսկի-Կորսակովի «Ձյունանուշիկը» օպերայի պրեմիերայով բացվեց Մեծ թատրոնի Նոր բեմը։ Հիմնական բեմի վերակառուցման ժամանակ՝ 2005-2011 թվականներին, այստեղ էին բեմադրվում Մեծ թատրոնի բոլոր օպերային և բալետային ներկայացումները։ Ներկայումս Նոր բեմին բեմադրվում են ներկայացումներ Մեծ թատրոնի խաղացանկից, անց են կացվում ռուսական և արտասահմանյան թատերախմբերի հյուրախաղեր։
Պատմական շենքի վերակառուցում
2005 թվականի հուլիսի 1-ին Մեծ թատրոնի Հիմնական բեմը փակվեց վերակառուցման, որը ծրագրվում էր ավարտել 2008 թվականին։ Նախքան փակվելը Հիմնական բեմին բեմադրված վերջին ներկաայցումը Մուսորգսկու «Բորիս Գոդունով» օպերան էր (հունիսի 30, 2005)։ Բացման նախատեսված օրը 2011 թվականի հոկտեմբերի 28-ն էր, ներկայացումը՝ Գլինկայի «Ռուսլան և Լյուդմիլա» օպերայի պրեմիերան (ռեժիսոր-բեմադրիչ՝ Դմիտրի Չեռնյակով)։ Առաջիկա վերակառուցման նախապատրաստական աշխատանքները, որոնց արդյունքում պատմական շենքից մնաց միայն 3 կրող պատ՝ գլխավոր ճակատը և կողայինները, իսկ հիմքի տակ ավելի քան 30 մետրանոց վիթխարի փոսորակ փորվեց, խիստ ձգձգվեցին։
2009 թվականի սեպտեմբերին ՌԴ դատախազությանը կից հետաքննչական կոմիտեն քրեական գործ հարուցեց միջոցների անհիմն ծախսի վերաբերյալ ։ Հաշվողական պալատի տվյալներով՝ Մեծ թատրոնի վերակառուցման ժամանակաշրջանում դրա արժեքն ավելացել է 16 անգամ, իսկ Մշակույթի նախարար Ալեքսանդր Ավդեևի խոսքերով՝ 2011 թվականի մարտի դրությամբ այն գերազանցել է 20 մլրդ ռուբլին (500 մլն եվրո), որը, իբր, առաջին հերթին կապված էր ցեմենտի և աղյուսի գների խիստ բարձրացմամբ ։
2012 թվականի փետրվարի 14-ին ՌԴ Հաշվողական պալատը ցույց տվեց, որ «Մեծ թատրոնի վերակառուցումն արժեցել է 35.4 մլրդ ռուբլի՝ նախատեսված 37 մլրդ-ի փոխարեն, որը կազմում է նախահաշվի 95.5%-ը։ Կատարված ուսումնասիրությունների հիման վրա այսպիսի եզրահանգման եկան Ռուսաստանի Հաշվողական պալատի աուդիտորները» ։
2013 թվականին Մեծ թատրոնում տեղադրվեց նոր, թատրոնի պատմության մեջ չորրորդ փողային երգեհոնը, որն արտադրել էր գերմանական երգեհոնագործական «Գլատեր Գյոց» ընկերությունը։ Նոր երգեհոնն ունի երկու մանուալ, ոտնակ, 1819 փող՝ բաժանված 31 ռեգիստրի։ Գործիքը տեղադրված է բեմի մուտքից այն կողմ՝ ձախ կողմում, հատուկ ստորասրահի վրա՝ մոտ 10 մ բարձրության վրա, որը որոշակի դժվարություններ է ստեղծում կատարողների համար ։ Բոլոր փողերը թաքցված են բացովի շվելլերներով փայտե պատյանի մեջ։ Գործիքի տեղադրումն ավարտվեց հունվարին, սակայն երգոհոնն առաջին անգամ հնչեց միայն մայիսի 14-ին Մեծ թատրոնի ռուս երգեհոնահարների և երաժիշտների մասնակցությամբ հատուկ գալա ներկայացման ժամանակ ։
Ներկայացումների հեռարձակում
2010 թվականի մարտին Մեծ թատրոնը «Веl Air Media» ընկերության հետ համատեղ սկսեց հեռարձակել իր ներկայացումներն աշխարհի կինոթատրոններում։ 2012 թվականի մարտին «Google Russia» ընկերության հետ համատեղ Մեծ թատրոնը ՅուԹյուբ ալիքով Ռուսաստանի ամբողջ տարածքով սկսեց հեռարձակել իր բալետի ներկայացումները։
2016 թվականի հուլիսին Մեծ թատրոնը «Սումմա» խմբի և Մոսկվայի մշակույթի բաժնի աջակցությամբ սկսեց իր ներկայացումների հեռարձակումը փողոցներում ։ Հեռարձակումներն իրականացվում էին հատուկ, բոլոր եղանակներին հարմարեցված էկրանին, որը տեղադրված էր թատրոնի գլխավոր ճակատին։ Հուլիսի 1-ին և 2-ին ցուցադրվեց Ռիմսկի-Կորսակովի «Արքայական հարսնացուն», իսկ 8-ին և 9-ին Ջորջ Բալանչինի «Թանկարժեք իրերը» բալետը։
Սկանդալ չարաշահումների պատճառով
2011 թվականի աշնանը մեծ աղմուկ բարձրացավ տոմսերը չափազանց բարձր գնով վերավաճառողների պատճառով, որի արդյունքում Մեծ թատրոնը սահմանեց տոմսերի վաճառքն իրականացնել միայն անձնագրերի առկայությամբ։
Թատերախումբ
Թատրոնն ներառում է բալետի և օպերայի թատերախմբերը, Մեծ թատրոնի նվագախումբը և Բեմափողային նվագախումբը։ Թատրոնի ստեղծման պահին թատերախումբն ուներ ընդամենը 30 երաժիշտ և մոտ 30 արտիստ։ Ընդ որում թատերախմբում սկզբնական շրջանում չկար մասնագիտացում․ դրամատիկական դերասանները մասնակցում էին օպերաներին, իսկ երգիչներն ու պարողները՝ դրամատիկական ներկայացումներին։ Այսպես, թատերախմբի կազմի մեջ տարբեր ժամանակներում մտել են Միխայիլ Շչեպկինը և Պավել Մոչալովը, որոնք երգել են Լուիջի Քերուբինիի, Ալեքսեյ Վերստովսկու և այլ կոմպոզիտորների օպերաներում ։
1785 թվականին թատերախումբը մեծացավ մինչև 80 անձի և շարունակ շարունակեց աճել՝ 20-րդ սկզբի սկզբին հասնելով 500-ի, իսկ 1990 թվականին՝ ավելի քան 900 արտիստի։
Մեծ թատրոնի ամբողջ պատմության ընթացքում նրա արտիստները, նկարիչները, ռեժիսորները, դիրիժորները՝ չհաշված հանդիսատեսի կողմից հիացմունքի և երախտիքի արժանանալը, պետության կողմից բազմիցս գնահատվել են։ Խորհրդային ժամանակաշրջանում նրանցից ավելի քան 80-ը ստացել են ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստի կոչում, 4 անձ՝ ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ (ակադեմիկոսներ Ֆեոդոր Ֆեդորովսկի, Սիմոն Վիրսալաձե, Վադիմ Ռինդին, Վալերի Լևենտալ), ավելի քան 60-ն ստացել են Ստալինի մրցանակ, իսկ 12-ը՝ Լենինի շքանշան (Ելենա Օբրազցովա, Եվգենի Նեստերենկո, Իրինա Արխիպովա, Յուրի Գրիգորովիչ, Մարիա Լիեպա, Միխայիլ Լավրովսկի, Նատալյա Բեսսմերտնովա, Գալինա Ուլանովա, Մայա Պլիսեցկայա, Բորիս Պոկրովսկի, Սիմոն Վիրսալաձե, Վլադիմիր Վասիլև), 8-ին շնորհվել է Սոցիալական աշխատանքի հերոսի կոչում (Իրինա Արխիպովա, Յուրի Գրիգորովիչ, Ելենա Օբրազցովա, Իվան Կոզլովսկի, Եվգենի Նեստերենկո, Մայա Պլիսեցկայա, Մարինա Սեմյոնովա, Գալինա Ուլանովա՝ կրկնակի հերոս)։ 1991 թվականից հետո ընկած ժամանակահատվածում շատ արտիստներ դարձան ՌԴ ժողովրդական արտիստներ և ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ։
Բալետի թատերախումբ
ՌԴ վաստակավոր արտիստ
Բալետմեյստերներ
Սոցիալական աշխատանքի հերոս, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ
Խաղացանկ
Թատրոնի հիմնադրվելուց ի վեր այստեղ բեմադրվել է ավելի քան 800 ստեղծագործություն։ Թատրոնի թատերախմբի կողմից ստեղծված առաջին բեմադրությունը Դ․ Զորինայի «Վերածնունդ» օպերան էր (1777)։ Ժամանակակիցների հիշելով հանդիսատեսի շրջանում մեծ հաջողություն ուներ Մ․ Սոկոլովսկու «Мельник — колдун, обманщик и сват» օպերայի պրեմիերան (1779)։ Այս ժամանակաշրջանում թատրոնի խաղացանկը բավականին բազմազան էր․ ռուս և իտալացի կոմպոզիտորների օպերաներ, ռուսական ժողովրդական կենցաղի պարային դրվագներ, բալետ-զվարճանքներ, դիցաբանական սյուժեներով ներկայացումներ։
19-րդ դար
1840-ական թվականներին թատրոնում սկսում են բեմադրել հայրենական օպերա-վոդևիլներ և մեծ ձևաչափի ռոմանտիկ օպերաներ, որին շատ էր նպաստում կոմպոզիտոր Ալեքսեյ Վերստովսկու վարչական գործունեությունը, տարբեր տարիներին երաժշտության, խաղացանկի տեսուչները և Մոսկվայի թատերական գրասենյակի ղեկավարը։ 1835 թվականին կայացավ «Ասկոլդի գերեզմանը» օպերայի պրեմիերան։
Թատերական կյանքի իրադարձություններից են դառնում Գլինկայի «Կյանքը հանուն ցարի» (1842) և «Ռուսլան և Լյուդմիլա» (1845) օպերաների և Ադոլֆ Ադանի «Ժիզել» (1843) բալետի բեմդարությունները։ Այս ժամանակաշրջանում թատրոնը ցանկանում էր իսկական ռուսական խաղացանկ ստեղծել՝ գերզանցապես երաժշտական էպոսից։
19-րդ դարի երկրորդ կեսը բալետում նշանակալի է ականավոր պարուսույց Մարիուս Պետիպայի գործունեությունը, որը Մոսկվայում բեմադրել է մի շարք ներկայացումներ, որոնցից առավել նշանակալին Լյուդվիգ Մինկուսի «Դոն Կիխոտ»-ն է (1869)։ Այդ ժամանակ խաղացանկը հարստացվում է նաև Պյոտր Չայկովսկու ստեղծագործություններով՝ «Վոևոդ» (1869), «Կարապի լիճ» (1877, բալետմեյստեր՝ Վացլավ Ռեյզինգեր), որը կոմպոզիտորի առաջնելույթն էր օպերայում և բալետում, «Եվգենի Օնեգին» (1881), «Մազեպա» (1884)։ 1887 թվականին Չայկովսկու «Մաշիկներ» օպերայի պրեմիերան հեղինակի դիրիժորական առաջնելույթն էր։ Ի հայտ են գալիս «Հզոր խմբակ»-ի կոմպոզիտորների նշանավոր օպերաները՝ Մ․ Մուսորգսկու «Բորիս Գոդունով» ժողովրդական դրաման (1888), Ն․ Ռիմսկի-Կորսակովի «Ձյունանուշիկը» (1893) և «Սուրբ Ծննդյան նախօրեի գիշերը» (1898), Ա․ Բորոդինի «Իշխան Իգորը»։
Միաժամանակ Մեծ թատրոնում բեմադրվում են նաև Վերդիի, Գունոյի, Բիզեի, Վագների և արտասահմանյան այլ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները։
19-րդ դարի վերջ - 20-րդ դարի սկիզբ
19-րդ դարի վերջին 20-րդ դարի սկզբին թատրոնը ծաղկում է ապրում։ Պետերբուրգյան շատ արտիստներ հնարավորություն են ստանում մասնակցել Մեծ թատրոնի ներկայացումներին ։ Ամբողջ աշխարհում հայտնի են դառնում Ֆեոդոր Շալյապինի, Լեոնիդ Սոբինովի, Անտոնինա Նեժդանովայի անունները։
1912 թվականին Շալյապինը Մեծ թատրոնում բեմադրում է Մ․ Մուսորգսկու «Խովանշչինա» օպերան։ Խաղացանկում հայտնվում են Ռիմսկի-Կորսակովի «Пан Воевода», «Մոցարտը և Սալիերին», «Ցարական հարսը» օպերաները, Ա․ Ռուբինշտեյնի «Սատանա», Ռ․ Վագների «Նիբերլունգի մատանին», Լեոնկվալոյի, Մասկանիի, Պուչինիի վերիզմական օպերաները։
Այս ժամանակաշրջանում թատրոնի հետ ակտիվ համագործակցում է Սերգեյ Ռախմանինովը, որն իրեն դրսևորում է ոչ միայն որպես կոմպոզիտոր, այլև ականավոր օպերային դիրիժոր՝ ուշադիր կատարվող ստեղծագործության առանձնահատկություններին։ Ռախմանինովը կատարելագործում է դիրիժորի աշխատանքի կազմակերպումը․ այսպես, նրա շնորհիվ իր տեղն է տեղափոխվում դիրիժորական վահանակը, որը նախկինում գտնվում էր նվագախմբի ետևում (դեմքով դեպի բեմը)։
Խորհրդային շրջան
1917 թվականի հեղափոխությունից հետո առաջին տարիներն առաջին հերթին հատկանշական են Մեծ թատրոնի պահպանման պայքարով՝ որպես հենց այնպիսին, ինչպիսին որ կա, ինչպես նաև նրա խաղացանկի որոշակի մասի պահպանման համար պայքարով։ Այսպես, գաղափարական քննադատության է ենթարկվել «Ձյունանուշիկը», «Աիդա», «Տրավիատա» և ընդհանրապես Վերդին։ Հնչում էին նաև մտքեր բալետի վերացման մասին՝ որպես «բուրժուական անցյալի մնացորդ»։ Սակայն, չնայած դրան, Մեծ թատրոնում շարունակում է զարգանալ ինչպես օպերան, այնպես էլ բալետը։
Նոր բեմադրություններ են ստեղծում պարուսույց Ալեքսանդր Գորսկին, բալետի դիրիժոր Յուրի Ֆայերը․ 1919 թվականին Մոսկվայում առաջին անգամ բեմադրվում է Չայկովսկու «Մարդուկ-Ջարդուկը», իսկ 1920 թվականին՝ «Կարապի լիճ»-ը։
Պարուսույցները ժամանակին համընթաց նոր ձևեր են փնտրում արվեստում։ Կասյան Գոլեյզովսկին բեմադրում է Սերգեյ Վասիլենկոյի «Իոսիֆ Գեղեցիկ» բալետը (1925), Լև Լաշչիլինը և Վասիլի Տիխոմիրովը՝ Ռեյնգոլդ Գլիերի «Կարմիր կակաչ» ներկայացումը (1927), որը մեծ հաջողություն էր վայելում հանդիսատեսի շրջանում, Վասիլի Վայնոնենը՝ Բորիս Ասաֆևի «Փարիզի կրակը» բալետը (1933)։
Օպերայում գերակշռում էին Միխայիլ Գլինկայի, Ալեքսանդր Դարգոմիժսկու, Պյոտր Չայկովսկու, Ալեքսանդր Բորոդինի, Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովի, Մոդեստ Մուսորգսկու ստեղծագործությունները։ 1927 թվականին ռեժիսոր Վլադիմիր Լոսկին ստեղծում է «Բորիս Գոդունովի» նոր տարբերակը։ Բեմադրվում են խորհրդային կոմպոզիտորների օպերաները՝ Ալեքսանդր Յուրասովսկու «Տրիլբի» (1924), Սերգեյ Պրոկոֆևի «Երեք նարինջների հանդեպ սերը» (1927) ։
1920-ական թվականներին թատրոնը հանդիսատեսին ներկայացնում է նաև արտասահմանյան կոմպոզիտորների օպերաները՝ Ռիխարդ Շտրաուսի «Սալոմե»-ն (1925), Մոցարտի «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» (1926), Պուչինիի «Չիո-Չիո-սան»-ը (Մադամ Բատերֆլայ) (1925) և «Տոսկա» (1930) («Տոսկա»-ն անհաջողության մատնվեց՝ չնայած ներկայացման մեջ «հեղափոխական գծի» ընդգծմանը)։
1935 թվականին հանդիսատեսի շրջանում մեծ հաջողություն է ունենում Դմիտրի Շոստակովիչի «Լեդի Մակբեթը Մցենսկի գավառից» օպերայի պրեմիերան։ Սակայն այս ստեղծագործությունը՝ բարձր գնահատված խորհրդային և արտասահմանյան գնահատողների կողմից, առաջացնում է իշխանությունների խիստ տհաճությունը։ Լավ հայտնի է Ստալինին վերագրվող «Խառնաշփոթություն երաժշտության փոխարեն» հոդվածը, որը պատճառ հանդիսացավ Մեծ թատրոնի խաղացանկից այդ օպերայի հեռացմանը։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին՝ 1941 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1943 թվականի հուլիսը, Մեծ թատրոնը տարհանված էր Կույբիշև ։ Այդ ժամանակ թատրոնի աշխատակազմն ակտիվորեն միջոցներ էր բերում Պաշտպանության հիմնադրամ, որի համար Ստալինից շնորհակալագիր ստացավ ։
Հետագա տարիներին Մեծ թատրոնը դիմում է «եղբայրական երկրների»՝ Չեխոսլովակիայի, Լեհաստանի և Հունգարիայի կոմպոզիտորների ստեղծագործություններին (Բեդրժիխ Սմետանայի «Վաճառված հարսնացուն» (1948), Ստանիսլավ Մոնյուշկոյի «Գալկա» (1949) և այլն), ինչպես նաև վերանայում է ռուս դասական օպերաների ներկայացումները (ստեղծվում են «Եվգենի Օնեգին»-ի, «Սադկո»-ի, «Բորիս Գոդունովի», «Խովանշչինա»-ի և շատ այլ օպերաների նոր բեմադրությունները)։ Այս ներկայացումների զգալի մասը բեմադրել է օպերային ռեժիսոր Բորիս Պոկրովսկին, որը Մեծ թատրոն էր եկել 1943 թվականին։ Այդ և հետագա տարիներին նրա ներկայացումները մի քանի տասնամյակ Մեծ թատրոնի «դեմքն» էին։
1950-1960-ական թվականներին օպերային նոր բեմադրություններ են հայտնվում՝ Վերդի («Աիդա», 1951, «Ֆալստաֆ», 1962), Օբեր («Ֆրա-Դյավոլո», 1955), Բեթհովենի («Ֆիդելիո», 1954)․ թատրոնն ակտիվորեն համագործակցում է Իտալիայի, Չեխոսլովակիայի, Բուլղարիայի, ԳԴՖ-ի արտիստների, երաժիշտների, նկարիչների, ռեժիսորների հետ։ Ոչ երկար ժամանակ թատերախումբ է գալիս Նիկոլայ Գյաուրովը, որը նոր էր սկսում իր կարիերան։
Մեծ թատրոն է գալիս պարուսույց Յուրի Գրիգորովիչը, Մոսկվայի բեմ են տեղափոխվում նրա ստեղծած բալետները՝ Սերգեյ Պրոկոֆևի «Քարե ծաղիկը» (1959) և Արիֆ Մելիկովի «Սիրո մասին լեգենդը» (1965), որոնք նախկինում բեմադրվել էին Լենինգրադում։ 1964 թվականին Գրիգորովիչը գլխավորում է Մեծ թատրոնը։ Նա ստեղծում է Չայկովսկու «Մարդուկ-Ջարդուկը» (1966) և «Կարապի լիճ» (1969) բալետների նոր տարբերակները, ինչպես նաև բեմադրում է Արամ Խաչատրյանի «Սպարտակ»-ը (1968)։
Այդ ներկայացումը՝ ստեղծված նկարիչ Սիմոն Վիրսալաձեի և դիրիժոր Գենադի Ռոժդեստվենսկու հետ համատեղ և վիրտուոզ արտիստներ Վլադիմիր Վասիլևի, Մարիսա Լիեպայի, Միխայիլ Լավրովսկու մասնակցությամբ, գլխապտույտ հաջողություն է ունենում հանդիսատեսի շրջանում և ստանում է Լենինի շքանշան (1970)։
Թատրոնի կյանքում ևս մեկ իրադարձություն էր «Կարմեն սյուիտներ»-ի բեմադրությունը (1967), որը բեմադրել էր բալետմեյստեր Ալբերտո Ալոնսոն՝ Ժորժ Բիզեի և Ռոդիոն Շչեդրինի երաժշտության հիման վրա՝ հատուկ բալետի պարուհի Մայա Պլիսեցկայայի համար։
Մեծ թատրոնի թատերախումբը հաճախ է հյուրախաղերով շրջել, հաջողություն է ունեցել Իտալիայում, Մեծ Բրիտանիայում, ԱՄՆ-ում և շատ այլ երկրներում։
Ժամանակակից շրջան
Ներկայումս Մեծ թատրոնի խաղացանկում պահպանված են բազում դասական օպերային և բալետի ներկայացումների բեմադրություններ, սակայն այդուհանդերձ, թատրոնը ձգտում է նոր փորձարկումների։ Բալետի ոլորտում ստեղծվում են Դմիտրի Շոստակովիչի ստեղծագործությունների՝ «Светлый ручей»-ի (2003) և «Болт»-ի (2005) բեմադրությունները։
Օպերաների աշխատանքներում ներգրավվում են արդեն հայտնի թատերական կամ կինոռեժիսորներ։ Նրանց թվում են Ալեքսանդր Սոկուրովը, Տեմուր Չխեիձեն, Էյմունտաս Նյակրոշյուսը և այլք։
Աշխատանքներ են տարվում բնօրինակ օպերային պարտիտուրաները շերտանստվածքից ու նշումներից մաքրելու ուղղությամբ և վերջիններս հեղինակի սկզբնական տարբերակին վերադարձմանը։ Այսպես էր պատրաստվում Մոդեստ Մուսորգսկու «Բորիս Գոդունով»-ի (2007), Միխայիլ Գլինկայի «Ռուսլան և Լյուդմիլա»-ի (2011) նոր բեմադրությունները։ Որոշ նոր բեմադրություններ առաջ բերեցին հանդիսատեսի և Մեծ թատրոնի վաստակավոր վարպետների դժգոհությունները։ Այսպես, սկանդալն ուղեկցում էր Լեոնիդ Դեսյատնիկովի «Ռոզենտալի զավակները» (2005) օպերայի բեմադրությանը, որն ավելի շատ կապված էր լիբրետոյի հեղինակ, գրող Վլադիմիր Սորոկինի համբավի հետ ։ Նոր ներկայացման՝ «Եվգենի Օնեգին»-ի (2006, ռեժիսոր՝ Դմիտրի Չեռնյակով) համար զարմանք ու տհաճություն հայտնեց երգչուհի Գալինա Վիշնևսկայան՝ հրաժարվելով իր հոբելյանը նշել Մեծ թատրոնի բեմին, որտեղ նման ներկայացումներ են բեմադրվում ։ Այդուհանդերձ, վերոնշյալ ներկայացումներն ունեն իրենց հանդիսատեսը։
2010 թվականի մարտին Մեծ թատրոնը «Веl Air Media» ընկերության հետ համատեղ սկսեց հեռարձակել իր ներկայացումներն աշխարհի կինոթատրոններում։ 2012 թվականի մարտի 11-ին «Google Russia» ընկերության հետ համատեղ Մեծ թատրոնը սկսեց իր բալետի ներկայացումները հեռարձակել ՅուԹյուբ ալիքով ամբողջ Ռուսաստանով մեկ ։
Հոգաբարձուներ
Մեծ թատրոնի հոգաբարձուների խորհրդի գործադիր կոմիտեի ղեկավար Ալեքսանդր Բուդբերգի խոսքերով «Պատմականորեն Մեծ թատրոնը ռուսական ճորտական թատրոնների ժառանգորդն է։ Լինելով վերջիններիցս շատ ավելի մեծ՝ այսպիսի մեգանախագիծը կարող էր գոյություն ունենալ միայն պետական բյուջեի հաշվին։ Ո՛չ Յուսուպովները, ո՛չ Շերեմետևները, ո՛չ առաջին ռուսական կապիտալիզմի ժամանակվա հպարտ մագնատները չէին կարող իրենց թույլ տալ նման բան» ։ 21-րդ դարում իրավիճակը փոխվեց․ մեկենասների մի խումբ համախմբվեց Մեծ թատրոնին օգնություն ցուցաբերելու համար։ Այսպիսով, 2001 թվականին ի հայտ եկավ Մեծ թատրոնի հոգաբարձուների խորհուրդը։
2006 թվականի մայիսից հոգաբարձուների խորհրդի նախագահն է Ալեքսանդր Ժուկովը՝ ՌԴ պետական դումայի նախագահի առաջին տեղակալը, իսկ նրա տեղակալն է Միխայիլ Շվիդկոյը՝ ներկայումս ՌԴ նախագահի ներկայացուցիչը միջազգային մշակութային համագործակցության ուղղությամբ։ Հոգաբարձուներն օգնել են թատրոնի շատ նախագծերի, այդ թվում՝ Մեծ թատրոնի պատմական շենքի վերանորոգմանը, «Ռուսլան և Լյուդմիլա» օպերային, «Քնած գեղեցկուհին» բալետին , «Չղջիկը» օպերային, «Փարիզի կրակը» բալետին, «Ձյունանուշիկը» օպերային, «Տարանտելլա» բալետին, «Մոխրոտը» բալետին, «Ռոմեո և Ջուլիետ» բալետին, մասնակիորեն ֆինանսավորվել են Մեծ թատրոնի հյուրախաղերը Փարիզում և «Կամերային երեկոների» շարքը Բեթհովենյան սրահում, սիմֆոնիկ կոնցերտների շարքը և Մայա Պլիսեցկայայի պատվին կայացած փառատոնը։
Հոգաբարձուների խորհրդի անդամներ՝
Հոգաբարձուների խորհրդի գործադիր կոմիտեի կազմ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի օպերային թատրոններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի բալետի թատրոններ Կատեգորիա:Օպերայի և բալետի թատրոններ Կատեգորիա:Կառույցներ թղթադրամների վրա Կատեգորիա:Լենինի շքանշանով պարգևատրված հաստատություններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:1776 թատրոններ Կատեգորիա:Թատերական հրապարակի շենքեր և շինություններ (Մոսկվա) Կատեգորիա:Պետրովկա փողոցի շենքեր և շինություններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի օպերայի և բալետի ակադեմիական թատրոններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի պետական թատրոններ Կատեգորիա:1825 կառուցումն ավարտված թատրոններ
Երկար նշանդրեք (ֆիլմ)
«Երկար նշանդրեք» (Un long dimanche de fiançailles, A Very Long Engagement), ֆրանսիական ռազմական մելոդրամա՝ նկարահանված ռեժիսոր Ժան-Պիեռ Ժոնեի կողմից Սեբաստյան Ժապրիզոյի համանուն վեպի հիման վրա։ Պրեմիերան տեղի է ունեցել 2004 թվականին։
Ֆիլմը ներկայացվել է «Օսկար» մրցանակի Օպերատորի լավագույն աշխատանք և Նկարչի լավագույն աշխատանք անվանակարգերում։ Դրանից բացի ֆիլմն արժանացել է հինգ «Սեզարի» և մի շարք այլ մրցանակների։
Սյուժե
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում՝ Սոմմայի ճակատամարտի ժամանակ, ֆրանսիացի հինգ զինվորներ կանգնում են ռազմական դատարանի առաջ առավոտյան տեղի ունենալիք հարձակումից առաջ դիտմամբ իրենց մարմնական վնասվածք հասցնելու մեղադրանքով։ Ռազմական դատարանը բոլորին դատապարտում է մահվան, և նրանց ազատ են արձակում երկու ռազմաճակատների միջև ընկած չեզոք գոտում՝ «Բինգոն մթնշաղում» առաջնադիրքի մոտ։ Դրանից հետո այդ հինգ զինվորների մասին այլևս ոչինչ հայտնի չէ։
Այդ հինգ զինվորների՝ էկրանին հայտնվելու հերթականությամբ հինգերորդը Մանեկն է, ֆիլմի գլխավոր հերոսուհու՝ գեղեցկուհի Մաթիլդայի փեսացուն։ Աղջիկը չի հավատում, որ իր սիրելին մեռել է։ Նրա սիրտը հակառակն է վկայում։ Պատերազմի ավարտից հետո Մաթիլդան անցկացնում է սեփական հետաքննությունը՝ աստիճանաբար պարզելով, թե ինչ է տեղի ունեցել այն օրը «Բինգոն մթնշաղում» առաջնադիրքի մոտ։
Վարձույթ
Պրեմիերաների ամսաթվերը նշված են ըստ IMDb կայքի տվյալների ։
Մրցանակներ և անվանակարգեր
Մրցանակներ և անվանակարգերի ցանկը բերված է ըստ IMDb կայքի տվյալների ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:2004 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Գերմաներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ֆրանսիայում
Տուժողի հոգեբանություն
Կիրարկությունը
Իրավունքի հոգեբանության որոշ փոքրաքանակ մասնագետներ առանձնակի ուշադրություն են դարձրել բավականին նշանակալի մի կատեգորիայի՝ տուժողի հոգեբանական առանձնահատկություններին, այսպիսի հեղինակների շարքում են հիմնարար հետազոտություններով աչքի են ընկել Վասիլևը և Չուխարովսկին, որոնք տուժողի հոգեբանության առանձնահատկությունները ներկայացրել են որպես առանձին բաղադրամաս։ Հատկապես նախաքննության և դատաքննության գործընթացներում առանձնահատուկ կերպով կարևորվում է տուժողի հոգեբանական առանձնահատկությունների իմացությունը։ Այս առումով առանձնացվում է երկու հիմնական տիրույթ՝ Որի մեջ մտնում են անձի ազգային պատկանելիությունը, սեռը տարիքը սոցիալական կարգավիճակը, և այլն։ Որի մեջ մտնում են անձի վարքը հանցագործությանը անմիջապես նախորդած պահին, հանցագործությունից հետո և դրանց փոխադարձ կապը։ Գիտական վերլուծությունները պնդում են որ, բավականին հաճախ հատկապես անձի դեմ ուղղված հանցագործությունների դեպքում տուժողը որոշակիորեն ազդում է և արագացնում կամ ինտենսիվացնում իրավախախտ գործունեությունը։<Br /> Վերը նշվածը հիմնավորելու նպատակով բերենք փաստական տվյալներ՝<Br /> Անձի դեմ ուղղված հանցագործությունների շուրջ 80%-ի դեպքում ամբաստանյալը ու տուժողը գտնվում են ծառայողական, բարեկամական, ընկերական կամ ինտիմ կապերի մեջ և հանցագործությունը ներկայանում է որպես նրանց միջև ծագած կոնֆլիկտի վերջնական փուլ, սրանց շուրջ 65%ը գտնվել են անսթափ վիճակում՝ ալկոհոլի կամ թմրանյութերի ազդեցության ներքո։ Վերջիններիս ուղիղ կեսը հանցագործությունից մի փոքր առաջ ալկոհոլ կամ թմրանյութ են օգտագործել հենց ամբաստանյալի հետ։ Վիճակագրությունը վկայում է, որ բռնաբարությունների 40%-ը դեպքում տուժողը ինքն է գնում պրովոկացիայի՝ չափազանց ազատ պահվածքի, վուլգար հագուստի, երկիմաստ արտահայտություններով և այլ միջոցներով, ուստի եզրակացնելի է, որ տուժողի և ամբաստանյալի վարքը փոխկապակցված են, և ամբաստանյալի վարքագիծը հիմքում ունի տուժողի վիկտիմ վարքագիծը որպես դրդապատճառ։ Որպես իրավունքի կատեգորիա նախաքննության մարմնի համար տուժողը ներկայացնում է առանձնակի ուշադրության արժանի օբյեկտ, քանի որ իրավախախտ գործունեության ընթացքում հենց նրան է հասցվում ֆիզիկական կամ բարոյական որոշ դեպքում նաև նյութական վնաս, տրամաբանորեն տուժողը պետք է շահրգռված լինի օբյեկտիվ բացահայտման ուղղությամբ և նախաքննության մարմիններին ի տարբերություն վկաների՝ տրամադրի ավելի հստակ և արժանահավատ տեղեկատվություն։ Սակայն հատկապես բռնարարքների դեպքում տուժողների ճնշող մեծամասնության մեջ տեղի են ունենում հոգեբանական որոշ ապակառուցողական փոփոխությունների, սա է պատճառը, որ տուժողը հանցագործության հետևանքով կրելով ծանր սոմատիկ և հոգեբանական վնասվածքներ չի կարողանում հստակ հիշել հանցագործություն կատարողների թիվը, դեմքերը, մանմնակազմությունը և դրանք կարողանում է մտաբերել որոշ ժամանակ անց, անհընդհատ վերապրելով իր հետ կատարվածը, սա է պատճառը որ նպատակահարմար է համարվում տուժողին մի քանի անգամ հարցաքննելը։
Տուժողի հոգեբանության վտանգավոր միտումները
Կատեգորիա:Տուժողի հոգեբանություն Կատեգորիա:Սոցիալական հոգեբանություն Կատեգորիա:Ոճրական իրավունք Կատեգորիա:Իրավունքի հասարակաբանություն Կատեգորիա:Քրեաբանություն
Էտալոն (Սոմի գավառ)
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 149 մարդ, բնակչության խտությունը` 32.68 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.56 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 110 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 45 կմ արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 73 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 54-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 19։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,0 %։ 54 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 49 անձ (27 տղամարդ և 22 կին)։ Գործազուրկ են եղել 5 անձ (2 տղամարդ և 3 կին)։ 19 անաշխատունակներից 3-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 9-ը` թոշակառուներ, իսկ 7-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Բեռա
Բեռա (Berra), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Ֆերերա գավառում ։
Բնակչությունը՝ 5696 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 83 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 68 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 44033։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0532։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
ՅՈՒՆԻՍԵՖ
ՄԱԿ-ի Մանկական հիմնադրամ (United Nations Children's Fund; հպվ.։ պաշտ. ՅՈՒՆԻՍԵՖ; UNICEF), միջազգային կազմակերպություն, որը գործում է Միացյալ ազգերի կազմակերպության հովանու ներքո։
ՄԱԿ-ի Միջազգային արտակարգ մանկական հիմնադրամ անվանումով հիմնադրամը (United Nations International Children's Emergency Fund; Fonds des Nations unies pour l'enfance) ստեղծվել է 1946 թվականի դեկտեմբերի 11-ին ՄԱԿ-ի գլխավոր վեհաժողովի որոշումով՝ որպես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում տուժած երեխաներին օգնություն ցուցաբերող արտակարգ կազմակերպություն։ Ենթադրվում էր, որ հիմնադրամը կլինի ժամանակավոր, բայց 1953 թվականին ՄԱԿ-ն ընդլայնեց կազմակերպության գործունեության շրջանակները և նրա իրավասությունները երկարաձգեց անորոշ ժամկետով։ Հիմնադրամը ստացավ իր ներկայիս անվանումը՝ պահպանելով նախնական հապավումը UNICEF։ Կազմակերպության կենտրոնական գրասենյակը տեղակայված է Նյու Յորքում։
Հիմնադրամներ
ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը հիմնված է կառավարությունների և մասնավոր դոնորների ներդրումների վրա։ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի ընդհանուր եկամուտը 2015 թվականին կազմել է 5.009.557.471 ԱՄՆ դոլար։ Կառավարությունները նպաստում են կազմակերպության ռեսուրսների երկու երրորդին։ Ենթադրվում է ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի եկամտի 92 տոկոսը հանգանակվում է ծրագրային ծառայություններց։ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի ծրագրերն ընդգծում են համայնքային մակարդակով ծառայությունների զարգացումը, նպաստելով երեխանների առողջությանը և բարեկեցությանը։ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը պարգևատրվել է 1965 թվականին Խաղաղության Նոբելյան մրցանակով, 1989 թվականին Ինդիրա Գանդիի մրցանակով և 2006 թվականին Աստուրիայի արքայադստեր մրցանակով ։
1965 թվականին ՄԱԿ-ի Մանկական հիմնադրամը ստացավ Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ։
ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի հովանու ներքո 1989 թվականին անցկացվեց «Երեխայի տարի» ծրագիրը ։
ՄԱԿ-ի Մանկական հիմնադրամը օգնություն չի բաժանում մորն ու մանկանը։ Մինչ 2010 թ. ՄԱԿ-ի Մանկական հիմնադրամի նպատակներն էին՝
ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի այս և այլ նպատակաների իրագործմանն օգնում են ավելի քան 180 բարի կամքի դեսպանները։
Գրասենյակներ
ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի աշխատանքների մեծ մասը կատարվում է դաշտային պայմաններում, ներկայությունը 192 երկրներում և տարածքներում։ Յունիսեֆի ավելի քան 150 երկրի գրասենյակների, շտաբի և այլ գրասենյակների և 34 ազգային կոմիտեների ցանցը ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի առաքելությունն իրականացնում է ընդունող կառավարությունների հետ մշակված ծրագրերի միջոցով։ Յոթ տարածաշրջանային գրասենյակների անհրաժեշտության դեպքում, տրամադրում են տեխնիկական աջակցություն երկրի գրասենյակներին։ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի մատակարարման բաժինը հիմնված է Կոպենհագենում, և գործում է որպես առաջնային բաշխման կետ, այնպիսի սուբյեկտների համար, ինչպիսիք են՝ ՄԻԱՎ ունեցող երեխաների և մայրերի հակառետրովիրուսային դեղամիջոցները, սննդային հավելումները, վթարային ապաստանները, ընտանիքի վերամիավորումը և ուսումնական պարագանները ։ 36 անդամ ունեցող գործադիր խորհուրդը սահմանում է քաղաքականություն, հաստատում է ծրագրերը և վերահսկում է վարչական և ֆինանսական պլանները։ Գործադիր խորհուրդը կազմված է կառավարության ներկայացուցիչներից, որոնք ընտրվում են Միավորված ազգերի կազմակերպության տնտեսական և սոցալիական խորհրդի կողմից, սովորաբար երեք տարի ժամկետով։
ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի տարածաշրջանային գրասենյակներ
Հետևյալ երկրները հյուրընկալում են ՅՈւՆԻՍԵՖ-ի տարածաշրջանային գրասենյակները․
Հովանավորչություն
2006 թվականին սեպտեմբերի 7-ին ՅՈՒՆԻՍԵՖԻ-ի և «Բարսելոնայի»՝ Իսպանիայի կատալոնական ֆուտբոլային ակումբի միջև պայմանավորվածություն ձեռք բերվեց, որի արդյունքում ակումբը տարեկան 5 մլն եվրո նվիրաբերեց կազմակերպությանը։ Համաձայն պայմանագրի՝ «Բարսելոնան» կպահպանի ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի լոգոն՝ իրենց համազգեստի առջև դեղին գույնի վրա։ Սա առաջին անգամ է, որ ֆուտբոլային ակումբը հովանավորեց կազմակերպությանը, հակառակ նրան, ինչպես դա ընդունված է ամենուր։ Բարսելոնայի պատմության մեջ առաջին անգամն էր ,որ նրանք իրենց համզգեստի դիմաց մեկ այլ կազմակերպության անունն են ունեցել ։ 2016 թվականին թիմը ստորագրել է նոր քառամյա հովանավորության պայմանագիր՝ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի հետ, որ կազմակերպությանը տարեկան 1,5 մլն ֆունտ ստերլինգ և անվճար գովազդ ։ 2007 թվականի հունվարին ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը համագործակցեց Կանադայի ազգային վրանային հենարանների թիմի հետ։ Թիմը պաշտոնապես վերանվանվել է որպես «UNICEF Team Canada», և նրա մրցակիցները կրում են ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի լոգոն, և թիմի անդամները խթանում և միջոցներ են հավաքում ՄԻԱՎ-ի ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարի վերաբերյալ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի քարոզչության համար ։ Երբ թիմը դարձավ 2008 թվականի վրանի աշխարհահռչակ չեմպիոն, ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի դրոշը բարձրացվեց Կանադայի դրոշի կողքին՝ առաջին անգամ միջազգային Գրան Պրի ձիարշավի մրցույթի պատմության մեջ, որ ոչ պետական դրոշը օդ է բարձրացվել ։ Շվեդական ակումբը«Hammarby If» հետևեց Իսպանական և Կանադական թիմին 2007 թվականին ապրիլի 14-ին, նաև ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի համար միջոցներ հավաքելու և ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի անունը ցուցադրելու համար ։ Դանիայի ֆուտբոլային ակումբը Բրոնդի Իֆը 2008 թվականից մինչև 2013 թվականը մասնակցեց նման պայմանավերվածությանը ։ 2007 թվականին Race մեքենավար Ժակ Վիկենեվը ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի լոգոն է տեղադրել NASCAR-ի արհեստագործական բեռնատարների շարքում #27 Bill Davis Racing փիքափ բեռնատարի վրա ։ Ավստրալիայի A-League ակումբը հայտարարեց, որ նրանք կմասնակցեն նաև Ասիայի և Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի երեխաների համար ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի միջոցների հավաքագրմանը, ինչպես նաև կցուցաբերեն ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի լոգոն 2011-12 A-Leauge-ի մնացած ժամանակահատվածի համար ։ Բոտսվանայում ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը ֆինանսավորել է Բոտսվանա քաղաքի յուրաքանչյուր դպրոցահասակ երեխաների համար ՁԻԱՀ-ի զարգացումը TeachAIDS-ի շահույթ չհետապնդող կազմակերպությունից ։ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը հայտարարել է Շոտլանդական ակումբի Ռեյնջեր Ֆ.Կ. ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը համագործակցել է Ռեյնջերս բարեգործական հիմնադրամի հետ և խոստացել է բարձրացնել մինչև 300 հազար ֆունտ ստերլինգը։ 2010 թվականին ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը համագործակցեց Phi lota Alpha-ի հետ՝ դրանք դարձնելով ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի առաջին հունական նամակագրված կազմակերպությունը։ 2011 թվականին Phi lota Alpha-ն բարձրացրեց ավելի քան 20,000 ԱՄՆ դոլար «Հպատակային նախագծի» և «Խաբեյության» կամ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի քարոզարշավի համար ։ 2013 թվականին նրանք պայմանավորվել են հունական միության ֆուտբոլի չեմպիոն՝ Օլիմպիակոս Ֆ.Կ. հետ, որ նրանք իրենց վերնաշապիկի վրա կկրեն կազմակերպության լոգոն։
Կորպորատիվ գործընկերություն
ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը համագործակցում է աշխարհի տարբեր երկրներում գտնվող մեծ, ինչպես նաև փոքր և միջին բիզնեսների հետ։ 2004 թվականից կազմակերպությունն աջակցել է Montblanc-ին, համագործակցելով՝ օգնելով աշխարհի երեխաներին ավելի լավ կրթություն ստանալ։ Ըստ պատվաստանյութի News Daily, Merck և Co.-ը համագործակցել է ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի հետ 2013 թվականին հունիսին Հարավային Աֆրկայում մայրերի մահացության, ՄԻԱՎ-ի և տուբերկուլյոզի տարածման նվազեցման համար։ «Merck for Mothers» ծրագիրը կստանա 500 միլիոն ԱՄՆ դոլար, որով կբարելավի մայրերի և նրանց երեխաների կյանքը ։ 2010 թվականի մայիսին Crucell NV-ը ցանկացավ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ից 110 միլիոն ԱՄՆ լրացուցիչ դոլարի դրամաշնորհ՝ իր քաղցկեղային քվինքսեմ մանկական պատվաստանյութը զարգացող աշխարհում ապահովելու համար։
Կորպորատիվ սոցիալական պատասխանատվություն
ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ն ուղղակիորեն համագործակցում է ընկերությունների հետ՝ բարելավելով իրենց գործնական պրակտիկան, դրանք համապատասխանեցնելով միջազգային իրավունքին առնչվող պարտավորություններին և ապահովել, հարգելով երեխաների իրավունքները շուկայի, աշխատավայրի և համայնքի ոլորտներում ։ 2012 թվականին ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ն աշխատեց «Save the Children»-ի և ՄԱԿ-ի գլոբալ պայմանագրով՝ երեխաների իրավունքների և գործարար սկզբունքների մշակման համար, և այժմ այդ ուղեցույցները հիմք են հանդիսանում ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի ընկերությունների համար ։ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ն աշխատում է այն ընկերությունների հետ, որոնք ձգտում են բարելավել իրենց սոցիալական կայունությունը՝ դրանք ուղղորդելով համապատասխան ջանասիրության գործընթացի միջոցով, որտեղ կարող են հայտնաբերվել իրենց մատակարարման շղթայի, օրինակ, մանկական աշխատանքի մասին, և դրանց վրա վավերացնել գործողությունները ։
Մուլտֆիլմներ երեխաների իրավունքների համար
1994 թվականին ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ն անցկացրեց գագաթնաժողով՝ խրախուսելով անիմացիոն ստուդիաներն ամբողջ աշխարհում՝ ստեղծելով անհատական անիմացիոն կետեր՝ ցույց տալով երեխաների միջազգային իրավունքները։ Մուլտֆիլմներ երեխաների իրավունքների համար՝ մանկական իրավունքների մասին ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի կոնվենցիայի հիման վրա ստեղծված անիմացիոն հավաքածու։
Նիկոլաս Դանիլոֆ
Նիկոլաս Դանիլոֆ (Nicholas Daniloff, ), ամերիկացի լրագրող, պրոֆեսոր։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1934 թվականի դեկտեմբերի 30-ին։
Սերգեյ Դանիլովի որդին, ռուս գեներալ Յուրի Դանիլովի թոռը, որը 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո արտագաղթել էր Ռուսական կայսրությունից։ Ազատ տիրապետում է ռուսերենին ։
Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտ է։
Որպես UPI գործակալության և U.S. News & World Report ամսագրի թղթակից՝ աշխատել է Վաշինգտոնում, Լոնդոնում, Փարիզում և Մոսկվայում։ 1981-1986 թվականներին եղել է «US News & World Report»-ի մոսկովյան բյուրոյի ղեկավար ։
1986 թվականի սեպտեմբերի 2-ին ձերբակալվել է Պետական անվտանգության կոմիտեի կողմից և մեղադրվել լրտեսության մեջ։ Դանիլոֆը պնդել է, որ ինքն անմեղ է։ 1986 թվականի սեպտեմբերի 23-ին, ԱՄՆ-ի ու Խորհրդային միության միջև բանակցություններից հետո, Դանիլոֆն ազատ է արձակվել և հեռացել ԽՍՀՄ-ից։
Ենթադրաբար, Դանիլոֆի ձերբակալությունը եղել է ՊԱԿ-ի «պատասխանը» դրանից մի քանի օր առաջ ԱՄՆ Հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի կողմից ՄԱԿ-ում խորհրդային աշխատակից Գենադի Զախարովի ձերբակալությանը, որն աշխատոմ էր Նյու Յորքում ։
1989 թվականից լրագրություն է դասավանդել Հյուսիսարևելյան համալսարանում, իսկ ավելի ուշ նույն համալսարանում գլխավորել լրագրության դպրոցը։
Դրոզդով եղբայրներ
Դրոզդով եղբայրներ (ծնվ.` Դոնի զորքի մարզի (այժմ` Ռոստովի մարզի Շոլոխովսկի շրջան), Ելանսկի ստանիցայի Պլեշակով խուտորում), Պլեշակով խուտորի կազակներ, եղբայրներ Ալեքսեյ և Պավել Դրոզդովները։ Ալեքսեյը հանդիսանում է Միխայիլ Շոլոխովի «Խաղաղ Դոն» վեպի Գրիգորի Մելիխովի, իսկ Պավելը՝ Պյոտր Մելիխովի նախատիպը ։
Կենսագրություն
Դրոզդովների ընտանիքում երեք եղբայր և հինգ քույր էին։ 1917 թվականին հայրը՝ Գրիգորի Պանտելևիչն այլևս կենդանի չէր, տանտեր համարվում էր մայրը՝ Ագրիպպինա Մարկովնան։ Ծնողների տանը բնակվում էին որդիները՝ Պավել Գրիգորևիչը կնոջ Մարիա Անդրեևնայի հետ, Ալեքսեյ Գրիգորևիչը՝ կնոջ Մարիա Միխայլովնայի հետ, ինչպես նաև չամուսնացած աղջիկները՝ Ֆյոկլան, Ակուլինան և Դարիա «մեծը»։ Ավագ որդին՝ Միխայիլը, առանձին էր բնակվում։ Եղբայրները՝ Ալեքսեյ և Պավել Դրոզդովները, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ սպաներ էին դարձել։ Մեկ այլ տարբերակով Պավելը վերադարձել է խորունժի կոչումով և երկու Գեորգիևյան խաչերով, իսկ Ալեքսեյը, առանց կոչման և պարգևի։ 1917 թվականի գարնանից (այլ տվյալներով 1918 թվականից) մինչև 1919 թվականի աշուն գրողի ծնողները՝ Ալեքսանդր Միխայլովիչը և Անաստասիա Դանիլովնա Շոլոխովները իրենց միակ որդու՝ Մ. Ա. Շոլոխովի հետ վարձակալել էին Դրոզդովների տան կեսը։ Երբ ի պատասխան խորհրդային իշխանությունների կողմից իրականացվող խուզարկությունների, ձերբակալությունների և գնդակահարությունների և այլ ճնշումների վերինդոնյան կազակները 1919 թվականի գարնանը ապստամբեցին՝ Պավել Դրոզդովը, ավելի ուշ Պյոտր Մելիխովը «ԽաղաղԴոն» վեպում գլխավորեցին պլեշակովյան-կրիվսկյան ապստամբների հարյուրյակներին։ Հարյուրյակների մի մասին շրջապատեցին Անդրամուրյան հինգերորդ հեծելավաշտի գնդի զինվորները, այնուհետև հավատալով հավաստիացումներին, որ կապահովեն ապստամբների կյանքը, հանձնվեցին։ Սակայն դրանից հետո 28 (այլ տվյալներով 18-ից մինչև 24) կազակներ սպանվեցին, այդ թվում Պավել Դրոզդովը (Պավել Դրոզդովը երկու դիմահար կրակոցով, մյուսները սրախողող արվեցին)։
Երեք ամիս հետո Պավելի կինը՝ Մարիան, Վիլտովի յարի մոտ գնդակահարեց ապստամբների հետ հաշվեհարդար տեսածներից մեկին՝ Ելանսկի հեղկոմի անդամ Իվան Ալեքսեևիչ Սերդինովին («Խաղաղ Դոն» վեպում Իվան Ալեքսեևիչ Կոտլյարով), որի համար Դոնի բանակի հրամանատար գեներալ Վ. Ի. Սիդորինից ստացավ շնորհակալություն և կանխիկ 500 ռուբլի գումար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Քույրեր և եղբայրներ
Հեղաշրջման փորձ Իսպանիայում 1981 թվականի փետրվարի 23-ին
Հեղաշրջման փորձ Իսպանիայում 1981 թվականի փետրվարի 23-ին (Golpe de Estado del 23 de febrero de 1981 en España, հայտնի է նաև 23-F, երբեմն El Tejerazo անուններով), ծայրահեղական աջերի ապստամբություն, որը տեղի է ունեցել 1981 թվականի փետրվարի 23-ից 24-ին Իսպանիայում և ուղեկցվել է Մադրիդում գտնվող պատգամավորների կոնգրեսի շենքի գրավումով ու Վալենսիայում գտնվող 3-րդ բանակային կորպուսում կազմակերպված խռովությամբ։ Ապստամբությունն ուղղված էր երկրում ժողովրդավարական փոփոխությունների դեմ։ Նպատակն էր ֆրանցիսկյան ձևի բռնատիրական կարգերի հաստատումը երկրում։ Ճնշվել է 1981 թվականի փետրվարի 24-ին։
Ժողովրդավարություն ճգնաժամի պայմաններում
1975 թվականի նոյեմբերի 20-ին մահանում է բռնապետ Ֆրանցիսկո Ֆրանկոն, ով 36 տարի անընդմեջ ղեկավարել է Իսպանիան։ Պետության նոր ղեկավար թագավոր Խուան Կառլոս I Բուրբոնը որդեգրել էր համակարգային փոփոխությունների ուղին։ 1976-1977 թվականներին, հատկապես ազատական առաջնորդ Ադլոֆո Սուարեսի կառավարության օրոք, Իսպանիան ընդհանուր առմամբ անցում կատարեց դեպի պահպանողական միապետության ձևաչափով խորհրդարանական ժողովրդավարության։ Պետական կառավարման մարմիններից հեռացվեցին ֆրանցիսկյան ժամանակաշրջանի գործիչները, ֆալանգիստները և ультраконсерваторы «Բունկեր»-ի ծայրահեղ պահպանողականները։
Միևնույն ժամանակ երկրի սոցիալ-տնտեսական իրադրությունը մնում էր ծայրահեղ դժվարին։ Ինֆլացիան հասել էր 16 %-ի, գործազրկությունը՝ 20 %-ի։ Աճեցին քրեական հանցագործությունները և քաղաքական ահաբեկչությունը (ահաբեկչական գործողությունները հիմնականում կատարվում էին բասկյան անջատողականների կողմից)։ Վարչապետ Սուարեսին պահանջներ էին ներկայացվում այն համատեքստում, որ քաղաքական ժողովրդավարությունն իրականացվում էր տնտեսության և հասարակական կայունության հաշվին ։
Զինվորական շրջանակներում ուժեղանում էր ֆիանցիսկյան կարգերի նկատմամբ կարոտ։ 1977 թվականի ապրիլի 9-ին Իսպանիայի կոմունիստական կուսակցության օրինականացումը հանգեցրեց ռազմական ղեկավարության բողոքի։ 1978 թվականի նոյեմբերի 20-ին՝ Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի մահվան երրորդ տարելիցի օրը, աջ ծայրահեղ հայացքներ ունեցող սպաների մի խումբ ժանդարմերիայի փոխգնդապետ Անտոնիո Տեխերոյի գլխավորությամբ նախապատրաստել էր «Գալակտիկա գործողություն» անունը կրող հեղաշրժում։ Հեղաշրժման փորձը կանխվեց, և Տեխեոն ու նրա համախոհները կարճ ժամկետներով դատապարտվեցին։ Այդ իրադարձությունը ի ցույց դրեց բանակային միջավայրում անհամաձայնության հանգամանքը։
1980 թվականին տեղի ունեցավ ճգնաժամի սրացում։ Հրաժարական տվեցին Սուարեսի շրջապատի մի քանի ազդեցիկ, բայց ոչ հեղինակավոր նախարարներ։ Նույն թվականի մայիսին սոցիալիստական ընդդիմությունը նախաձեռնեց կառավարությանը անվստահություն հայտնելու քվեարկություն։ Չնայած վարչապետին հաջողվեց մնալ իր պաշտոնում՝ այնուամենայնիվ ակնհայտ դարձան նրա թույլ կողմերը։ 1981 թվականի հունվարի 29-ին Ադոլֆ Սուարեսը հայտարարեց պաշտոնից հրաժարվելու ցանկության մասին։ Որպես նրան փոխարինող հայտարարվեց Լեոպոլդո Կալվո Սոտելոյի անունը։ Երկրում ներքաղաքական իրադրությունը սկսեց սրվել, Բասկերի Երկրում տեղի ունեցավ նոր խոշոր ահաբեկչությունը։
Փետրվարի 18-ին նախատեսված խորհրդարանի նիստից ոչ շատ առաջ պահպանողական «ABC» թերթը հրապարակեց հեղինակավոր տեսաբան Էմիլիո Ռոմերո Գոմեսի հոդվածը։ Իր հոդվածում Էմիլիոն սուր քննադատության ենթարկեց վարչապետ Սուարեսին և նրա վարած քաղաքականությունը՝ հանդես գալով կառավարման ձևի փոփոխության օգտին։ Էմիլիո Գոմեսը կառավարության ղեկավարի պաշտոնում առաջարկեց գեներալ Ալֆոնսո Արմադայի թեկնածությունը, ով հայտնի էր իր ծայրահեղ աջ հայացքներով։
Փետրվարի 20-ին կայացավ նոր վարչապետի ընտրության քվեարկությունը։ Կալվո Սոտելոն չհավաքեց անհրաժեշտ քանակի ձայներ, և հաջորդ նիստը նշանակվեց փետրվարի 23-ին։
Խորհրդարանի գրավում
Կալվո Սոտելոյի թեկնածության քվեարկությունը սկսվեց 1981 թվականի փետրվարի 23-ին Մադրիդի ժամանակով ժամը 18:00-ին: Ժամը 18:22-ին իսպանական խորհրդարանի ստորին պալատի Կոնգրեսի սրահում հայտնվեցին Քաղաքացիական գվարդիայի մի խումբ ժանդարմներ Տեխերոյի գլխավորությամբ, ով վաղուց ազատ էր արձակվել և վերադարձել ծառայության։ Զենքը ձեռքին Տեխերոն բղավեց. - «Բոլորը լռե՛ն։ Բոլորը պառկե՛ն գետնին» ։
Տեխերոյի պահանջը կատարեցին գրեթե բոլորը։ Նրա հրահանգը արհամարհեցին միայն երեք անձ՝ վարչապետ Ադոլֆո Սուարեսը, պաշտպանության նախկին նախարար գեներալ Մանուել Գուտերես Մելյադոն և Իսպանիայի կոմունիստական կուսակցության գլխավոր քարտուղար Սանտյագո Կարիլիոն։ 68-ամյա գեներալ Գուտերես Մելյադոն, ով նախկինում եղել է ֆալանգիստ և քաղաքացիական պատերազմի մասնակից Ֆրանկոյի կողմից, ձեռնամարտ սկսեց ապստամբների հետ, ինչը տեսանկարահանվել է իսպանական հեռուստատեսության օպերատոր Պեդրո Ֆրանցիսկո Մարտինի կողմից ։
Խռովություն Վալենսիայում
Գեներալ Միլանս դել Բոսքը հանդիսանում էր Վալենսիայում տեղակայված Երրորդ զինվորական շրջանի հրամանատար։ Նրա ենթակայության ներքո գտնվում էր «Brunete» զրահատանկային դիվիզիան։ Ստանալով Մադրիդում տեղի ունեցող իրադարձությունների մասին տեղեկատվություն՝ դել Բոսկը իր հրամանատարության ներքո գտնվող տանկերը դուրս բերեց Վալենսիայի փողոցներ, հայտարարեց արտակարգ դրություն և արգելեց բողոքի միջոցառումների անցկացումը։ Վալենսիայի վարչական շինությունները թիրախավորվեցին տանկերի կողմից։
Աջ ծայրահեղական խռովության քաղաքացիական մասը ներկայացնում էր ֆրանկիստական արհմիութենական կազմակերպությունների նախկին ներկայացուցիչ ազգային սինդիկալիստ Խուան Գարսիա Կարեսը։ Նա իր վրա էր վերցրել միջշրջանային համակարգումն ու տեղեկատվական մոնիտորինգը։ Գարսիա Կարեսը հայտնեց Տեխերոյին, որ Զինվորական երրորդ շրջանին միանալու պատրաստ են միանալ Զինվորական երկրորդ (Սևիլյա), չորրորդ (Բարսելոնա) և հինգերորդ (Սարագոսա), ինչպես նաև առաջին (Մադրիդ), յոթերորդ (Վալյադոլիդ) շրջաններն ու Բալեարյա և Կանարյան կղզիների կայազորերը։ Այդ տեղեկությունները չափազանցացված էին։ Խռովությանը մասնակցում էր միայն դել Բոսկի ենթակայության ներքո գտնվողԶինվորական երրորդ շրջանը։ Մնացածները կա՛մ հայտարարում էին թագավորին իրենց ենթարկվելու մասին, կա՛մ էլ սպասում էին իրադարձությունների հետագա զարգացմանը։
Արմադայի պլան
Իսպանիայի ցամաքային զորքերի գլխավոր շտաբի պետի տեղակալ Ալֆոնսո Արմադան ցանկանում էր ազդել թագավոր Խուան Կառլոսի վրա, ով երիտասարդ տարիներին զինվորական դպրոցում եղել է նրա ուսանողը։