cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վիտոլդ Գոմբրովիչ
Կյանքը Լեհաստանում
Երբ վերադարձավ Լեհաստան, սկսեց դիմել իրավական պաշտոնների համար և ունեցավ փոքր հաջողություններ։ 1920 թվականին սկսել է գրել, բայց շուտով թողել է լեգենդար վեպը, որի ձևը և առարկան պետք է դրսևորեր իր «վատ» և մութ կողմերը։ Նմանապես, փորձ է արել գրել հայտնի վեպը Tadeusz Kępiński-ի (Թադեուշ Կեպինսկի) հետ, բայց կնքվել է անհաջողությամբ. 1920-ական և 1930-ականներին նա սկսեց գրել պատմվածքներ, որոնք հետագայում տպագրվեցին «Հիշողություններ անհասունության ժամանակներից» (Memoirs Of A Time Of Immaturity) վերնագրի ներքո, այնուհետև խմբագրվել է Գոմբրովիչի կողմից, և հրատարակվել է «Bacacay» անվան տակ։ Bacacay-ը այն փողոցն է, որտեղ Գոմբրովիչը ապրել է իր Արգենտինա աքսորվելուց հետո։ Այս գրական սկզբից հետո, նրա ակնարկներն սկսեցին հայտնվել մամուլում, հիմնականում Kurier Poranny-ում (առավոտյան սուրհանդակ)։ Նա հանդիպում է այլ երիտասարդ գրողների և մտավորականների, ովքեր ձեւավորմում էին գեղարվեստական սրճարան Zodiak-ում եւ Ziemianska-ում, երկուսն էլ Վարշավայում. Ferdydurke(Ֆռեդիդուրկա)-ի հրապարակումը՝ իր առաջին վեպը, նրան բերեց հայտնություն գրողների շրջանում։
Աքսորումը Արգենտինա
Անմիջապես Երկրորդ Համաշխարհային Պատերազմի բռնկումից առաջ, Գոմբրովիչը մասնակցել է ծովային ճանապարհորդության լեհական Chrobry նավով դեպի հարավային Ամերիկա։ Երբ նա տեղեկացավ պատերազմի բռնկման մասին Եվրոպայում, նա որոշեց սպասել Բուենոս Այրեսում մինչև պատերազմի ավարտը, թեև նա դիմել էր Լեհաստանի զինվորական ուժերին 1941 թվականին, բայց համարվեց ոչ պիտանի զինվորական ծառայությանը. Գոմբրովիչը ստիպված էր մնալ Արգենտինայում մինչև 1963 թ. հաճախ՝ հատկապես պատերազմի ժամանակ, մեծ աղքատության մեջ։
1940 - ականների ավարտին Գոմբրովիչը փորձում էր ձեռք բերել հայտնություն Արգենտինայի գրողների շրջանում հրապարակելով հոդվածներ, տալով դասախոսություններ Fray Mocho սրճարանում, և վերջապես, 1947 թվականին հրապարակելով Ferdydurke-ի իսպաներեն թարգմանությունը իր ընկերների օգնությամբ՝ այդ թվում Virgilio Piñera։ Այսօր վեպի այս տարբերակը համարվում է գրական նշանակալի իրադարձություն Արգենտինայի գրականության պատմության մեջ։ Սակայն հրապարակվելուց հետո այն չի բերել մեծ հռչակ է հեղինակին, նմանապես Գոմբրովիչին հռչակ չի բերում «Ślub» դրամայի իսպաներեն տարբերակը 1948 թվականին։ 1947 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1955 թվականի մայիս Գոմբրովիչը աշխատել է որպես բանկի դպիր Banco Polaco-ում, Pekao SA բանկի Արգենտինայի մասնաճյուղում և ծանոթացավ Zofia Chądzyńska-ի հետ, ով ծանոթացրեց նրան Բուենոս Այրեսի քաղաքական և մշակութային վերնախավի հետ. 1950 թվականին նա սկսեց գրել նամակներ Jerzy Giedroyc-ին և 1951 թվականից նրա աշխատանքները սկսեցին հրատարակվել Փարիզի Culture ամսագրում, որտեղ 1953 թվականին Dziennik-ի (Diaries)-ից կտորներ հայտնվեցին։ Նույն թվականին նա հրատարակեց աշխատանք, որը ներառում էր slub դրաման և Trans-Atlantyk վեպը, որի հիմնական թեման արտագաղթի աճն էր. 1956 թվականի հոկտեմբերից հետո Գոմբրովիչի գրած չորս գրքերը հայտնվել են Լեհաստանում և նրան բերել են մեծ հռչակ։
Իր Diary (օրագիր)-ում (1953–1968) Գոմբրովիչը ակնարկում է իր միասեռական փորձերի մասին ցածր դասի երիտասարդ տղամարդկանց հետ. թեմա, որը նա վերցրել է, երբ նրանից հարցազրույց էր վերցնում Dominique de Roux-ը «Կտակի միտեսակ»-ում (1973). 1960-ականներին Գոմբրովիչը ձեռք բերեց ճանաչվում ամբողջ աշխարհում և շատ իր աշխատանքներ թարգմանվեցին, այդ թվում Pornografia (պոռնկագրություն)-ն և Kosmos (տիեզերք)-ը. Նրա դրամաները բեմադրվել են բազմաթիվ թատրոններում ամբողջ աշխարհում, հատկապես Ֆրանսիայում, Գերմանիայում և Շվեդիայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհ դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Լեհ գրողներ Կատեգորիա:Վարշավայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ
Ռազմագերիների կարգավիճակը
Ռազմագերիների կարգավիճակը համաձայն Ժնևի 1949 թվականի օգոստոսի 12-ի Կոնվենցիայի
Ռազմագերիներ են համարվում
Այսպես՝ ռազմագերիներ են համարվում միայն անմիջական ռազմական գործողություններին մասնակցած օրինական մարտիկները, կոմբատանտները (կոմբատանտ՝ ֆրանսերեն զինվոր, մարտիկ)։
Ռազմագերիները հանգագործներ չեն համարվում։ Նրաանց մեկուսացումը պայմանավորված է բացառապես ռազմական անհրաժեշտությամբ։
Ռազմագերիներ չեն կարող համարվել
Այս խմբի մարդիկ գեղեվարվելու դեպքում ռազմագերու կարգավիճակ չեն ստանում։ Վարձականներից ու լրտեսներից պետք է տարբերել կամավորներին և ռազմական հետախույզներին, ինչպես նաև զինվորական հրահանգիչներին։ Սրանք, ի տարբերություն վարձականների, համարվում են անմիջական ռազմական գործողությունների օրինական մասնակիցներ և գերվելուն պես ստանում են ռազմագերու կարգավիճակ։ Իսկ ռազմական հետախույզները հավաքում կամ փորձում են հավաքել ռազմական նշանակություն ունեցող տեղեկատվություն, կրելով իրենց զինված ուժերի համազգեստը։
Լեոն Կրուչկովսկի
Լեոն Կրուչկովսկի (Leon Kruczkowski, ), լեհ արձակագիր, դրամատուրգ, հասարակական գործիչ։ Լեհական բանվորական կուսակցության (1948 թվականից՝ լեհական միացյալ բանվորական կուսակցություն) անդամ 1945 թվականից։
Լեհական գրականության զարգացման մեջ նոր փուլ են նշանավորել Կրուչկովսկիի «Կորդիանը և անպատկառը» (1932 թ.), «Սիրամարգի փետուրներ» (1935 թ.), «Թակարդ» (1937 թ.) վեպերը։ Հայտնի են Կրուչկովսկիի «Հատուցում» (1948 թ.), «Գերմանացիներ» (1949 թ.), «Ազատության առաջին օրը» (1960), «Նահանգապետի մահը» (1961) պիեսները։ Եղել է Լեհաստանի գրողների միության նախագահը (1949-1956)։ Խաղաղության համաշխարհային խորհրդի անդամ (1950 թ.-ից)։ Արժանացել է ԼԺՀ պետական մրցանակի (1950 թ. և 1955 թ.), «Ժողովուրդների միջև խաղաղությունն ամրապնդելու համար» միջազգային Լենինի մրցանակի (1953 թ.)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհ արձակագիրներ Կատեգորիա:Լեհ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Խաղաղության համաշխարհային խորհրդի անդամներ Կատեգորիա:Լեհ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Լեհաստանի գրողների միության նախագահներ Կատեգորիա:Միջազգային Լենինի մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Լեհ սցենարիստներ Կատեգորիա:Լեհ գրողներ Կատեգորիա:Լեհ բանաստեղծներ
Star Tribune
Star Tribune (Стар трибьюн), ԱՄՆ-ի Մինեսոտա նահանգի ամենամեծ տպաքանակով թերթը ։
Պատմություն
2009 թվականի հունվարի 15-ին թերթը հայտարարեց իր սնանկության մասին։ Այս հրատարակությունից երկու տարի առաջ ձեռք է բերվել Avista Capital Partners մեդիա խումբը 530 միլիոն դոլարով։ Նյու Յորքի սնանկության գործով դատարանի փաստաթղթերի համաձայն, սնանկության պահին ակտիվները գնահատվել են 493,2 միլիոն դոլար, մինչդեռ պարտքերը գերազանցել են 661 միլիոն դոլարը։ Սնանկության ընթացակարգի պատճառը հայտարարվել է գովազդային շուկայի անկումը (2004 թվականին շահույթը կազմում էր 115 միլլիոն, 2007 թվականին 57 միլլոն, իսկ 2008 թվականին ընդամենը 36 միլլիոն դոլլար)։ Տպաքանակով թերթն այն ժամանակ զբաղեցնում էր տասներորդ տեղը ԱՄՆ-ում, իսկ օրական տպաքանակը կազմում էր մոտ 334000 օրինակ   ։
Հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի թերթեր Կատեգորիա:Անգլերեն թերթեր Կատեգորիա:Թերթեր Կատեգորիա:Մինեսոտա Կատեգորիա:Ամերիկյան ընկերություններ Կատեգորիա:1867
Լա Շապել Իվոն
Լա Շապել Իվոն (La Chapelle-Yvon), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 508 մարդ, բնակչության խտությունը` 72.47 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.01 կմ² տարածք։
2016 թվականի հունվարից Սեն Սիր դյու Ռոնսերե, Սեն Ժուլյեն դը Մայոկ, Սեն Պիեռ դը Մայոկ և Տորդուե համայնքների հետ միասին հանդիսանում է Վալորբիքե համայնքի մաս։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 150 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 55 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 348 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 253-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 95։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,7 %։ 253 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 225 անձ (123 տղամարդ և 102 կին)։ Գործազուրկ են եղել 28 անձ (13 տղամարդ և 15 կին)։ 95 անաշխատունակներից 19-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 50-ը` թոշակառուներ, իսկ 26-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ծերոն
Ծերոն, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն ծեր բառից։ Ծերուն անվան տարբերակներից մեկն է։ Գործածվել է Կոստանդնուպոլսում և Նոր Նախիջևանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Կումայրիի ճակատամարտ
Կումայրիի ճակատամարտ, ռազմական բախում Արմինիա կուսակալության և Արաբական խալիֆայութան միջև, որը տեղի է ունեցել 774 թվականին Կումայրիում։ Հայկական կողմի հրամանատարն էր Արտավազդ Մամիկոնյանը, իսկ արաբական կողմինը՝ զորավար Հասան իբն-Քահթաբան։ Այս ճակատամարտում հայերը հաղթանակ են տանում ։
Նախապատմություն
8-րդ դարում Արմինիայում տեղի են ունենում հակաարաբական ապստամբություններ, որոնք գլխավորում էին հիմնականում Մամիկոնյան ու Բագրատունի իշխանական տոհմերի ներկայացուցիչները։ Այդ ապստամբություններից մեկը 774 թվականին մեկնարկած ապստամբությունն է։
Ծրագրավորված և նախապատրաստած զինված ելույթը սկսում է Հմայակ Մամիկոնյանի որդի Արտավազդը։ Ստեղծված զորամասը փոքրաթիվ էր և մեծամասշտաբ ապստամբական շարժում սկսելու համար անբավարար։ Հայ զորավարը դիմում է վտանգավոր քայլի և ներկայանում ոստիկան Հասան իբն-Քահթաբային։
Հայոց հեծելազորն այդ ժամանակ աչքի էր ընկնում իր մարտունակությամբ և ամբողջ տարածաշրջանում մեծ հռչակ էր վայելում։ Այրուձին պահպանելու համար ծախսերը հոգալու նպատակով արաբները համաձայնվել էին գանձվող հարկերից դրամական հատկացում էին կատարում հայոց իշխաններին։ Արաբները հայոց իշխաններին չէին թողնում նույնիսկ զորամասեր պահել, քանի որ դրանք համարում էին ապստամբությունների ընթացքում ամենակազմակերպված ռազմական ուժը։ Այս պատճառով արաբները սկսել էին վարել այրուձին կրճատելու քաղաքականություն, որից հետո Արտավազդի համար ակնհայտ էր դառնում, որ արաբները չէին զինելու հայկական զորամասը։ Հայկական զորամասը զինելու համար հիմնավորումը պետք է արաբներին արժանապատիվ թվար, մյուս կողմից՝ հայկական զորամասին ոչնչի չպարտավորեցներ։
Ճակատամարտ
Արտավազդն իր մարտիկներին զինելուց հետո շարժվում է դեպի Կումայրի, որտեղ հանդիպում է արաբ հարկահաններին պաշտպանող զինված ստորաբաժանմանը։ Ըստ հայկական հրամանատարության ընդունած որոշման՝ գրոհը պետք է լիներ հանկարծակի և սրընթաց, որից հետո արաբները չէին կարողանա միասնական մարտաշար ձևավորել։ Գրոհից հետո, ինչպես մտածել էին հայերը, արաբները խուճապի են մատնվում, որից հետո չեն կարողանում ամբողջական մարտակարգ ձևավորել և պարտություն են կրում։ Արտավազդի մարտիկները խլում են արաբ հարկահանների վերցրած հարկերը, որից հետո հեռանում դեպի հյուսիս-արևմուտք։
Էվերուման
Էվերուման (Över-Uman, Över-Uman ), քաղցրահամ լիճ, որը գտնվում է Նորվեգիայի և Շվեդիայի սահմանային գոտում։ Այն Շվեդիայի հյուսիսում է, Լապլանդիայում։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Էվերուման լճի փոքր հատվածը գտնվում է Նորվեգիայի թագավորությունում։ Ի դեպ, այստեղ լիճն անվանում են նաև Ումբուկտա։
Էվերուման քաղցրահամ լճի որոշ թվային տվյալները ներկայացվում են ստորև. Էվերուման լճից սկիզբ է առնում Ումեէլվեն գետը։ Վերջինս թափվում է Բալթիկ ծովի մաս կազմող Բոթնիկական ծոց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի լճեր Կատեգորիա:Շվեդիայի լճեր Կատեգորիա:Եվրոպայի լճեր Կատեգորիա:Սահմանային լճեր
Շապկինո (գյուղ, Կոլոմենսկի շրջան)
Շապկինո (Шапкино), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կոլոմենսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կոլոմենսկի շրջանի բնակավայրեր
(7959) Ալիսչերի
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 1,942863 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7764 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,1093 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 989,15 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,363949 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 19,27° անկյուն։
Ալիսչերի աստերոիդը պատկանում է Հունգարիայի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 1,78 - 2,00 ա. մ. միջակայքում ընկած մեծ կիսաառանցքներով, ունեն 16-34° ուղեծրի թեքում և ոչ ավելին քան 0,18 էքսցենտրիսիտետ։ Հունգարիայի աստերոիդների ընտանիքը ունի միանգամից երկու մոլորակների հետ ուղեծրային ռեզոնանս՝ Մարսի հետ 3:2 և Յուպիտերի հետ 9:2։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարիայի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Հերջենրոտերի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու ներքին մասի աստերոիդներ
Ինտերվալ (այլ կիրառումներ)
Ինտերվալ ( միջակայք, հեռավորություն) եզրը կարող է վերաբերել՝
Օճառ մարդկային ճարպից
Օճառ մարդկային ճարպից, օճառ, որի ստացման համար, ըստ Նյուրնբերգյան դատավարության, աշխատել են Երրորդ ռայխի մի շարք գիտնականներ։ Ոչ մեծ խմբաքանակ արտադրվել է Դանցիգի անատոմիական ինստիտուտի պրոֆեսոր Ռուդոլֆ Շպանների կողմից։ Այս փորձարկումների նպատակն ու մասշտաբները ցայսօր էլ համարվում են հետազոտությունների և գիտական երկխոսությունների առարկա։
Պատմություն
Կարծիքները, որ գերմանացիները մարդկային դիակներից օճառ են պատրաստել, ի հայտ են եկել դեռևս Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին։ Անգլիական Թայմս պարբերականը 1917 թվականի ապրիլին հայտարարեց, որ գերմանացիներն իրենց զինվորների դիակներով օճառ և այլ արտադրանք են պատրաստում ։ 1925 թվականին Միացյալ Թագավորության վարչապետը այս հայտարարությունը որակեց կեղծիք ։
Շշուկներն այն մասին, որ Գերմանիայում կրկին օճառ են պատրաստում մարդկանց դիակներից, հայտնվեցին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբին։ Այստեղ արտադրված օճառների փաթեթի վրա գրված էր «RJF» հապավումը, որը վերծանվում էր որպես «Reines Jüdisches Fett» («մաքուր հրեական ճարպ»)։ Իրականում այն նշանակում էր «Reichsstelle für industrielle Fettversorgung» (Արդյունաբերական ճարպի մատակարարման պետական կառավարում)։
Ավելի ուշ, պրոֆեսոր Ռուդոլֆ Շպանները բանտարկյալների դիակներից արտադրեց 100 կիլոգրամ օճառ։ Նյուրնբերգյան դատավարության ժամանակ այս մասին հայտնել են ինստիտուտում այդ նախագծի վրա աշխատող անձինք։ 1945 թվականի մայիսի 28-ին Զիգմունդ Մազուրը հարցաքննության ժամանակ հայտնեց, որ աշխատել է այդ անատոմիական ինստիտուտում որպես պրեպարատոր՝ պատրաստուկագործ։ Դիակներն այնտեղ տեղափոխվել են Քյոնիգսբերգի և Դանցիգի բանտերից։ Ըստ բաղադրատոմսի օճառ ստանալու համար հարկավոր էր. 5 կգ մարդկային ճարպ, 10 լիտր ջուր և 500-1000 գրամ նատրիումի հիդրօքսիդ՝ կաուստիկ սոդա։ Այս ամենը եփում էին 2-ից 3 ժամ։ Սառելուց հետո օճառը բարձրանում էր մակերևույթ։ Այդ խառնուրդին ավելացնում էին սոդա, աղ, թարմ ջուր և կրկին եփում էին։ Օճառն ուներ անդուր հոտ, որի վերացման համար օգտագործում էին բենզալդեհիդ։ Մազուրը հայտնում էր, որ իր կարիքների համար՝ զուգարանի և լվացքի, վերցրել է 4 կգ այդ տեխնոլոգիայով ստացած օճառ։
Ըստ Մազուրի խոսքերի, անատոմիական ինստիտուտ են այցելել կրթության նախարար Բեռնհարդ Ռուստը, առողջապահության նախարար Լեոնարդո Կոնտին, Դանցիգի գաուլեյթեր Ալբերտ Ֆորստերը։ Ցուցմունք են տվել նաև երկու անգլիացի ռազմագերիներ՝ Ջոն Հենրի Վիթոնն ու Ուիլյամ Անդերսոն Նիլին, ովքեր շինարարությամբ են զբաղվել Դանցիգի անատոմիական ինստիտուտում։ Նրանք փաստել են, որ իրոք, այստեղ օճառ են ստացել մարդկային դիակներից։
Նացիստների որսորդ Տուվիահ Ֆրիդմանն իր ինքնակենսագրական գրքում հավաստիացրել է, որ երբ գերմանացիներից նոր ազատագրված Դանցիգում հետաքննիչ էր աշխատում, տեսել է այն շենքը, որտեղ այդպիսի փորձեր են կատարվել.
Ժամանակակից գնահատականներ
Լայն տարածում գտած պատմությունները, ըստ որոնց հրեաներից օճառներ են պատրաստել, մի շարք գիտնականներ համարում են ընդամենը ռազմական տարիների բանահյուսություն ։ Այս տարբերակի հետ համամիտ են պատմաբաններ Վալտեր Լակերը, Գիտտա Սերենին, Դեբորա Լիպշտադտը , Երուսաղեմի հրեական համալսարանի պրոֆեսոր Եդուգա Բաուրերն ու Յադ Վաշեմ արխիվի տնօրեն Շմուլ Կրակովսկին   ։ Մանրամասն կերպով այս տեսակետը շարադրվել է պրոֆեսոր Յոախիմ Նեանդերի կողմից «The Danzig Soap Case։ Facts and Legends around "Professor Spanner" and the Danzig Anatomic Institute 1944-1945» հոդվածում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նացիստական Գերմանիա Կատեգորիա:Հոլոքոստ Կատեգորիա:Քաղաքային լեգենդներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ Կատեգորիա:Նացիստական քարոզչություն
Տոպոլևկա (գյուղ, Դիկանկայի շրջան)
Տոպոլևկա (Тополівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Բարաբաշի։ Հիմնադրվել է 1953 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Տոպոլևկա գյուղում բնակվում էր 20 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,917 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 21,81 մարդ/կմ²։
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
Ցուցակում ներկայացված են 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարասկզբի Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրերը ըստ գավառների։
Սղերդի գավառակ
Այնամուլք, Ավդի (Ավթե), Բալոկ, Բեքենդ (Բեյքենդ), Բրհուրիկ (Բրհուր), Գազար (Կազար), Դեր (Մար-Յաղուբ), Թիլ, Թրգաբել (Դերգալիպ), Խոշյան, Կոտմիս (Կոտըմսո), Հասընի (Հուսեյնի), Ջաֆան (Ջաֆանան), Թաուլիկ (Տվլուկ), Քոշք։
Խարզանի գավառակ
Ալանզ, Այկանսըր (Այնխասըր), Առինջ (Առընջ), Ավիսկ (Ավիշկ Ստորին), Արբո (Արբու), Բաջաֆթ (Բաջըֆթ, Բաջութ), Բառինջ (Բառընջ), Բարզան Վերին, Բարզան Ստորին, Բեյբու, Բզեզի (Բզեզիկ), Բըրահ (Պարահ), Բիմեր (Բիմերան), Բինարին, Բրիկ (Բիրըք), Բոլունդ (Բոլընդ), Գյալհուկ (Կալհոկ), Գոլեմարիսան (Կյոլեմարիսան), Գրեհասան, Դերա (Դիրա), Դըլբի, Դըրբեսան (Թըրբեսա), Դիլան Վերին, Դիլան Ստորին, Դիմսարիկ (Դիմսարըկ), Դուսադիկ (Դուսադըկ), Զըննաֆ, Զիարեթ (Վոսըլղռան, Վեյսուլկարանիա), Զոխ, Զևիկ, Թախարի (Թաղարի), Թոժկան, Լըճիկ (Լիճըկ), Խանիկ (Խանըկ), Խրբեդարե, Խրբեկակո, Խրբեմալա, Խնդուկ (Խանդուկ), Խոշյար, Խուբին (Կուբին), Խուլիկ (Խուլըկ), Կանիբարզա, Կանիխուլ (Կանիկուլ), Կանիսորիկ, Կզըլա (Կըզլան), Հադհադք, Հազնամիր, Հալնի, Համդունան (Հըմդունա), Հաջրե (Հիջրի), Հասհաս (Հըսհըս), Հարֆազ, Հաքամի Վերին, Հաքամի Ստորին, Հաֆիկ (Հաֆըկ), Հոպ (Հոպե), Ճըման, Մալաֆան, Մամլահա (Մամլայե), Մարիանիս, Մարիբ, Մարմուրանա, Մելիքան (Մելքա), Մելհա (Մելհան), Մերկեռաջալ, Մըտղի, Մրերիկ (Մրերի), Նազդար, Շալմո (Շելմո), Ջազնի (Ջազնե), Ջալդական (Ջալդակա), Ջաֆան, Ջըմզարիկ, Ջոման, Ջվահեզ (Ջուվեյզ), Ռաշիկ (Ռաշըկ), Ռեդվան (Ռընդվան), Սալալ (Սալնալ), Սեհերդան (Սեերդան), Սեյիդ Մարիամ, Սըբհի, Սըրջան, Սիլախար, Սուլան Վերին, Սուլան Ստորին, Վասըթ (Վահսըթ), Տապի, Փալոնի, Քոխան (Քոխա), Քուչուլան (Քուչալա)։
Էրունի գավառակ
Բալոկա (Բալոկան), Բարաշան (Բարաշա), Բինգյոլ, Բուզըրքի, Գվինան, Դարհամ (Տարհամ), Դեհ (Տըհ), Դերավետ, Դերգոլ (Դերգուլ), Դերմարդաս, Դերշըմըշ, Թիլլ (Թըլե), Հադիդ, Հարգոլ (Հարկոր), Հլելի, Մլյանց (Մլյանս), Մսիֆա, Պարիս (Պարես), Պսիրան (Պսիրա), Սադախ, Սալփանա, Ֆընդըք։
Բարվառի գավառակ
Ալկեֆ, Ավելանց (Հավելանց, Վելաս), Ատեֆ (Ատաֆ), Արդվան Վերին, Արդվան Ստորին, Արջկանց, Բանիջան, Բեդար (Բիդար), Բորմ (Նըզար), Դաշտակ, Դեմթազ, Խասխեր, Կեփ, Հակուկ, Հարաթ, Հեշատ, Մալոկ (Մալըկ), Նորշեն, Ոզմ (Ոզիմ, Օզում), Պերոզ (Պիրոզ), Ռաբանոկ (Ռաբանոկան), Սանո (Սանու), Տերսես, Քերի Վերին, Քերի Ստորին։
Շիրվանի գավառակ
Ավավ (Հավավ), Ավին (Հավին), Բայթարուն, Բարվար (Բերվար), Բեղրան, Բըրք (Պըրք, Պըրքե), Գելի (Քելին), Գնձիկ, Գոնդեզիան, Գորինան (Կուրենա), Դարաբան, Դերավիլ (Դըրբալ), Դերզըն (Դերզնի, Զռըկան), Դերիկ Վերին (Տերըկ), Դերիկ Ստորին (Տերըկ, Էրունի), Զվզիկ, Խանդակ, Կավիժան, Կարվե, Կիգան (Քիքան), Հալընձե, Մադան, Մազորան, Մզրե, Մըրջ, Մինար (Մընար), Նաբային (Նըբայն, Նըբին), Շմիլան, Պուխ (Պուլ), Պուտկի (Պոթկի), Ջում (Ջումա), Սահրուս (Սերուս), Սերմետ (Սերմիտ), Սըմխոր, Սիսեռք (Սիզեռք), Սիֆոր, Սոք, Քյոսախ (Կոսախ), Քուֆրա (Քոֆրա, Քֆրա)։
Մանազկերտի գավառակ
Ակներ Վերին, Ակներ Ստորին, Ավթընա, Բագրան (Բաքրան), Բանգդա (Բանզդեն), Բաստամ (Բաստան), Բոյիչաբղուն, Բոստանղայա, Դերիկ (Տերիկ), Դյուգուկ, Դոլաղբաշ (Տոլաղբաշ), Եկմալ, Զըրքըրաշ (Զըռքեշ), Թոնդրակ (Թոնդրաս), Իկանախոջա (Այնախոջա), Ինդրիզի գյուղ, Խանիկ (Խանըկ), Խանօղլի Վերին, Խանօղլի Ստորին, Խասմիկ (Ըրզի Խասըմի), Խարաբախասմիկ, Խարաբակորիկ (Խասըմի), Խարալի (Կարալի), Խոթանլու (Քոթանլու), Խոշաջի (Կոշաջի), Կանիկոր (Կանիկորիկ), Կարակայա (Խարախայա), Կզըլ Յուսուֆ-Կուշտյան, Հաջիբոթ (Հաջի Բոթի), Հասան փաշա, Հասե (Հըսեն), Հասուներ (Հասունան), Մարմուս, Մոլլա Ալի (Մալա Ալի), Մոլլա Մուստաֆա, Մոլլաբախ, Յարամիշ, Նորադին (Նուրադին), Ողջին (Հողջին), Ռոշկան, Ռուսամգյադուկ (Ռստամգեդուկ), Սարդաուդ, Սուլթանլու, Տորախան, Փրեմասիան, Ֆիշյան (Ֆիշվան)
Վարդոյի (Վարդովի) գավառակ
Ամարակ, Անե (Հաներ), Բազկան (Բասկան), Գյումգյում, Գունդեմիր (Կուտեմիր), Դոդան, Թաթան, Սալըգան, Ուսթուկրան Վերին, Ուսթուկրան Ստորին։
Շատախ գյուղախումբ
Գեղաշեն, Գերմավ (Ավգերմ), Զայնըքներ, Իրիցանք (Երիցանք), Շուշանմերկ, Ծիծառնե, Տափըկ, Քոփ։
Գենջի գավառակ
Ալփիրան, Անդև, Արագիլ (Առաքել), Արծենք (Արծինք), Արշեն (Արտուշեն), Բայրաման (Պայրաման), Բարավ, Բեչար (Փեչար), Բոզլան (Պոլկան), Բողի (Պողե), Բունուրաղաջ, Գձու (Կծու), Դալանիկ (Դալանա), Դիարիբոք, Դուշմալան (Թուշմալան), Եղմուկ, Թալ, Թոխլան (Թոքոլան, Թոխլիան), Խարաբա (Խարաբե), Խորձավանք (Խոսրավանք), Խորջուր, Կըլա (Բերդ), Կոպար (Քուփար), Կռնոս, Հասանբեկ, Հասանովա (Հասանաբադ), Հերեզին (Երեզ), Հերքին, Ղալաբե (Խալբեն), Ղամարան, Ճապկնոտ, Մալաբերման (Մալաբերմի), Մըլզակ, Մոդան, Մուրդարիկ (Մորընդա), Նորեկ, Նորշեն, Շեն, Չմահեն (Չմայենի), Վալեր (Վալիր), Վեսմըրգ, Վերս, Րիզ, Ուլիա, Փարխու, Փարչանչ, Քարուտ (Գենջի), Քղմուտ, Օղնուտ։
Ճապաղջրի գավառակ
Դարբասան, Դիք (Դըք, Տըք), Թաքուրան, Թոյիրեկ, Ղարիբ, Ճապաղջուր (Չևլիք), Մաղրակ (Մատրակ), Մուշիկ, Սիմձոր (Սևձոր), Սիմսոր, Սնուկ, Փարխանդ (Ֆարխան)։
Գյուղախմբեր
Կատեգորիա:Բիթլիսի նահանգ
Կոնցովո (գյուղ, Ուժգորոդի շրջան)
Կոնցովո (Концово), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Ուժգորոդի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կոնցովո գյուղում բնակվում էր 1 278 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1308 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Ուժգորոդի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սարիհասան
Սարիհասան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Քոչհիսարի գավառակում ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղն ուներ հին հայկական եկեղեցի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բասենի ճակատամարտ (1049)
Բասենի ճակատամարտ՝ 1049 թվական, ճակատամարտ սելջուկ–թյուրքերի և բյուզանդական զորքերի միջև 1049 թվականի (պատմագրության մեջ հիշվում է նաև 1048 թվականը) սեպտեմբերի 18-ին, Բասենի դաշտում։
Ընթացք
11-րդ դարի 40-ական թվականներին սելջուկ–թյուրքերը, Տուղրիլբեկի եղբոր՝ Իբրահիմ Յանալի և Գթլմուշի գլխավորությամբ, ներխուժել են բյուզանդական տիրապետության տակ ընկած Հայաստան և հրի ու սրի մատնել բազմաթիվ շրջաններ ու քաղաքներ։ Բյուզանդիան փորձել է դիմակայել թշնամու ուժերին։ Բյուզանդական զորքը գլխավորել են Վասպուրականի կատապան (կառավարիչ) Ահարոն Բուլղարը, «Անիի և Իբերիայի» կատապան, հայազգի զորավար Կատակալոն Կեկավմենոսը, Հյուսիսային Միջագետքի կառավարիչ Գրիգոր Մագիստրոսը, որոնց օգնել է վրաց իշխան Լիպարիտը՝ իր քեռորդի Չորտվանելիի հետ։ Հակառակորդները հանդիպել են Բասենի դաշտում, Արջովիտ վայրի Կապետրու (Կապուտրու) բերդի մոտ։ Ահարոն Բուլղարը իր զորքով հեռացել է մարտից, իսկ բյուզանդական զորքը պարտվել։
Կատեգորիա:Ճակատամարտեր Կատեգորիա:1049 Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն
Օրիենտալիզմ
Օրիենտալիզմ (- արևմտյան արվեստաբանների, գրականագետների ու մշակութաբանների կողմից գործածվող տերմին Արևելքի ժողովուրդների մշակույթի, պատմության, գրականության և արվեստի իմիտացիայի ու նկարագրության համար։ Հիմնականում արևմտյան գրողներն ու ստեղծագործներն են նկարագրում ու սահմանում արևելյան մշակույթները։
Էդվարդ Սայիդի «Օրիենտալիզմ» գրքի (1978) տպագրվելուց ի վեր՝ «օրիենտալիզմ»-ը ակադեմիական քննարկումների մեջ հաճախ գործածվում է որպես մերձավոր արևելյան, ասիական և հյուսիսաֆրիկյան հասարակությունների նկատմամբ արևմտյան իշխողական վերաբերմունքն արտահայտող տերմին։ Ըստ Սայիդի վերլուծության՝ արևմուտքն այս հասարակություններին պատկերում է որպես անփոփոխ ու ոչ զարգացող, հետևաբար՝ ենթակա ուսումնասիրման, նկարագրման ու վերարտադրման։ Այս կեղծ պատկերացումը ենթադրում է, որ արևմտյան հասարակությունը զարգացած, բանական, ճկուն ու գերակա է։
Շրջաններ
Օրիենտալիզմը երաժշտության մեջ ունեցել է մի քանի շրջան։
XVII-XVIII դարերում ստեղծվել են զգալի թվով օպերաներ, որոնց սյուժեն վերցված էր Արևելքի ժողովուրդների կյանքից։ Իտալակա և գերմանական կոմպոզիտորների օպերաների մի զգալի մասը նվիրված էր հայ ժողովրդի պատմության առանձին դրվագների (Տ․ Ալինոնիի «Տիգրանը՝ Հայաստանի թագավոր», Մ․ Բոնոչինիի, Ա․ Մկարլատտիի, Ք․ Վ․ Գլյուկի «Տիգրան» օպերաները, Գ․ Ֆ․ Հենդելի «Ռադամիստ»-ը և այլն)։
Օրիենտալիզմի զարգացման նորագույն շրջան
Օրիենտալիզմի զարգացման նորագույն շրջանում (XIX-XX դարեր) զգալիորեն ընդլայնվել են արևելյան թեմատիկայի արտացոլման շրջանակները, կոմպոզիտորները ձգտել են յուրացնել և կիրառել արևելյան երաժշտությանը բնորոշ արտահայտչամիջոցներ։ Մեծ էր ռուս կոմպոզիտորների (Մ․ Գլինկա, Մ․ Բալակիրև, Ց․ Կյուի, Ա․ Բորոդին, Ն․ Ռիմսկի–Կորսակով) հետաքրքրությունը և ստեղծագործական ներդրումը արևելյան պոեզիայի, արվեստի, երաժշտության ավանդույթների կիրառման գործում։
Արևմտաեվրոպական կոմպոզիտորներ
Արևմտաեվրոպական կոմպոզիտորներից բազմաթիվ օրիենտալ գործեր են ստեղծել հատկապես ֆրանսիական կոմպոզիտորները (Ժ․ Բիզե, Ս․ Ֆրանկ, Մ․ Ռավել, Ա․ Ռուսսել, Ա․ Հոնեգեր, Օ․ Մեսսիան)։
Արևելյան երաժշտության տեսական հարցերով զբաղվել են Կ․ Զաքսը (Գերմանիա), Հ․ Ֆարմերը (Անգլիա), խորհրդային երաժշտագետեր Վ․ Վինոգրադովը, Ի․ Ցոլյանը, Զ․ Միխայլովը։ Հայ կոմպոզիտորական դպրոցի սկզբնավորման և զարգացման առածին շրջանում Օրիենտալիզմին որոշ տուրք են տվել Տ․ Չուխաճյանը, Գ․ Ղորղանյանը, Ա․ Սպենդիարյանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գեղարվեստական ոճեր Կատեգորիա:Արևելագիտություն Կատեգորիա:Օրիենտալիզմ
Տաճար
Տաճար (հին պարսկ. tacara - պալատ, ապարանք), կրոնին, ծեսերին, արարողություններին ծառայող պաշտամունքային շինություն, անտիկ շրջանում՝ հեթանոսական աստվածների տուն, կռատուն։ Տաճարի տիպերը, զարգացման պատմությունը, բացի պաշտամունքային պահանջներից, պայմանավորված են նաև տարբեր երկրների ժողովուրդների ճարտարապետության, շինարարական տեխնիկայի ընդհանուր զարգացմամբ։ Տաճարները առանձնանում են իրենց չափերով, հատակագծային, ծավալատարածական հորինվածքով, հարդարանքով, այլ հատկանիշներով։ Պատմության զանազան դարաշրջաններում դավանական հոսանքների ազդեցությամբ փոփոխվել է կրոնական ծիսակարգը, որը ինչպես և ժամանակի գաղափարագեղարվեստական ըմբռնումները թելադրել են տաճարների հորինվածքային, կերպարային փոփոխությունները, հաղորդել նրանց վառ արտահայտված ազգային ինքնատիպություն, որն ակնհայտ է եկեղեցիներում, մզկիթներում, սինագոգներում, բուդդայական տաճարներում։ Տաճարի նշանակությունը հաճախ շատ ավելի լայն է նրա կատարած պաշտամունքային դերից, մարմնավորած կրոնից, գաղափարներից, նրա ճարտարապետական և դեկորատիվ հարդարանքը խորհրդանշում են տիեզերքի մասին ամենատարբեր պատկերացումներ, շատ դարաշրջաններում հատկապես միջին դարերում, Եվրոպայում տաճարը եղել է նաև հասարակական ժողովների, հանդիսությունների անցկացման վայր, ունեցել մեմորիալ նշանակություն։ Տաճարային մոնումենտալ շենքերը, մեծ մասամբ կառուցված լինելով քաղաքային, վանքային համալիրներում, ունեցել են քաղաքաշինական կարևոր նշանակություն, առանձնացել իրենց ակտիվ դիրքով, նորարարական լուծումներով, արտահայտիչ հորինվածքային ձևերով, մտահղացումների համարձակությամբ, հնարամտությամբ։ Քրիստոնեական տաճարի, ինչպես ընդհանրապես եկեղեցու, պարտադիր բաղադրիչներն են. աղոթասրահը, ավագ խորանը՝ բեմի, դասի մասերով։ Քրիստոնեական պաշտամունքային ճարտարապետության մեջ ընդհանրական կամ թեմի գլխավոր տաճար անվանվում է Մայր Տաճարը՝ կաթողիկեն։
Շենքեր
Տաճարային առաջին շենքերը կառուցվել են Հին Աշխարհի երկրներում՝ Եգիպտոսում, Միջագետքում, Հունաստանում, Հռոմում։ Համընդհանուր ճանաչման են արժանացել Պարթենոնի, Փարիզի Աստվածամոր, Կոստանդնուպոլսի Սուրբ Սոֆիայի, Հռոմի Սուրբ Պետրոսի, Մոսկվայի Վասիլի Երանելու, Կիևի Սուրբ Սոֆիայի և այլ տաճարները։
Հայաստանի տաճարներ
Հայաստանի վաղագույն տաճարներից են էրեբունի ամրոցի տարածքում գտնվող Սուսիի, Խալդիի տաճարները։ Տաճարաշինությունը Հայկական բարձրավանդակում առանձնապես ծաղկում է ապրել մ.թ.ա. 3-րդ - մ.թ. 1-ին դարերում., երբ Հայաստանը գտնվում էր հելլենիստական մշակույթի ազդեցության ոլորտում։ Այդ շրջանին է վերաբերում Գաոնիի հեթանոսական տաճարը (1-ին դար)։ Քրիստոնեության ընդունման, տարածման ժամանակ (IV դ.) հեթանոսական տաճարները Հայաստանում հիմնականում ոչնչացվել կամ վերափոխվել են՝ հարմարեցվելով կրոնական նոր գաղափարախոսության ֆունկցիոնալ, գեղագիտական պահանջներին։ Քրիստոնեական տաճարները իրենց հատակագծային, ծավալատարածական հորինվածքով էապես տարբերվում են հեթանոսականներից, որոնց հորինված թեպետ մերժվեց, սակայն անվանումն անցավ նոր դավանանքի շենքերին։ Հայ միջնադարյան տաճարները (էջմիածնի Մայր տաճար., Անիի Մայր տաճար, Զվարթնոց, Հռիփսիմե, Մաստարա, Աղթամար, նաև իրենց բազմազան, ինքնատիպ հորինվածքներով քրիստոնեական պաշտամունքային ճարտարապետական լավագույն նմուշներից են։
Տես նաև
*
Միջկորեական կառավարական հանդիպում (2018)
Միջկորեական կառավարական հանդիպում (년 남북정상회담), Հյուսիսային Կորեայի գերագույն առաջնորդ Կիմ Ջոնգ Ունի և Հարավային Կորեայի նախագահ Մուն Չժե Ինի միջև տեղի ունեցած երկկողմ պաշտոնական հանդիպում, որը տեղի է ունեցել կորեական երկու հանրապետությունների սահմանագծում գտնվող սրահում ՝ 2018 թվականի ապրիլի 27-ին ։ Սա երկու երկրների առաջնորդների թվով երրորդ պաշտոնական հանդիպումն է։
1953 թվականից ի վեր՝ Սառը և Կորեական պատերազմենրի ավարտից հետո, սա առաջին դեպքն է, երբ Հյուսիսային Կորեայի առաջնորդը՝ ի դեմս Կիմ Ջոնգ Ունի, ոտք է դնում Կորեական թերակղզու հարավային մաս ։
Օրակարգ
Կորեական երկու հանրապետությունների բարձրագույն կառավարական պաշտոնյաներն ապրիլի 4-ին անցկացրեցին աշխատանքային մակարդակով հանդիպումներ, որոնց ընթացքում քննարկվեցին խաղաղության տանն անցկացվելիք գագաթնաժողովի մանրամասները ։ Արդյունքում պարզ դարձավ այն հանգամանքը, որ միջկորեական կառավարական հանդիպման ժամանակ օրակարգում լինելու է ապամիջուկայնացման հիմնահարցը, խաղաղության հաստատումը և փոխշահավետ համագործակցությունը։ Չնայած Ճապոնիայի վարչապետ Շինզո Աբեի հորդորներին՝ այնուամենայնիվ, Հյուսիսային Կորեայում մարդու իրավունքների ոտնահարման նախադեպերը գագաթնաժողովի օրակարգում չներառվեցին։
Հանդիպում
Հանդիպման վայրի ընտրությունը կատարվել է Հարավային Կորեայի նախագահ Մուն Չժե Ինի կողմից ։ ԿԺԴՀ գերագույն առաջնորդ Կիմ Ջոնգ Ունն իր հերթին հավանություն է տվել հարավկորեացի իր գործընկերոջ առաջարկին։ Արդյունքում՝ որպես կորեական երկու հանրապետությունների նախագահների հանդիպման վայր ընտրվել է երկու Կորեաների սահմանազատման գծի հարավային մասում գտնվող այսպես կոչված «խաղաղության սրահ»-ը։ Սա Հյուսիսային Կորեայի նախագահի առաջին այցն է Կորեա թերակղզու հարավային հատված ։ Երկու առաջնորդների հանդիպումը տեղի է ունեցել հանրային կերպով՝ մամուլի ներկայությամբ (ուղիղ հեռարձակմամբ)։
Հանդիպման նախաձեռնության հեղինակը եղել է Մուն Չժե Ինը, ով Հյուսիսային Կորեայի առաջնորդին հրավիրել է խաղաղության բանակցությունների։ ԿԺԴՀ գերագույն առաջնորդն իր հերթին ընդունել է առաջարկը՝ առաջ քաշելով իր օրակարգն ու պայմանները։ Բանակցություններից հետո երկու երկրների ղեկավարները անցկացրել է ծառատունկի արարողություն, որի ժամանակ օգտագործելով Կորեայի հարավային մասի ջուրն ու հյուսիսի հողը, երկու երկրների սահմանազատման վայրում տնկել են խաղաղության ծառ։ Դրանից հետո սկսվել է հյուրասիրության արարողությունը՝ կորեական խոհանոցին բնորոշ ճաշատեսակներով։ Հանդիպման սրահն ու շրջակայքը զարդարված են եղել կորեական ավանդական զարդանախշերով, իսկ բանակցությունների շենքը շրջափակված է եղել հարավկորեական պահակազորով։
Սրականջ գիշերաչղջիկ
Սրականջ գիշերաչղջիկ, չղջիկների ենթակարգի հարթաքիթ չղջիկների ընտանիքի կաթնասուն կենդանի։
Տարածվածություն
Արեալն ընդգրկում է Հարավային Եվրոպան, Արևմտյան Ուկրաինան, Մոլդովան, Ղրիմը, Կովկասը, Հյուսիսային Աֆրիկան, Առաջավոր, Փոքր և Կենտրոնական Ասիան, Իրանը, Աֆղանստանը։
Հայաստանում հանդիպում է կիսաանապատներից մերձալպյան գոտի (2350 մ բարձրություններում)։ Արցախում հայտնի է համարյա բոլոր լանդշաֆտային գոտիներում։ Համեմատաբար մեծ գաղութներ առաջացնում է Ազոխի (Հադրութի շրջան) և Ավանա Կարանի (Շուշիի շրջան) քարանձավներում։
Կենսակերպը
Բնակվում է ժայռաճեղքերում, քարանձավներում, շենքերի (նաև պանելային) տանիքներում, նկուղներում, կամուրջների տակ՝ առանձնյակներով կամ գաղութներով։ Վարում է մթնշաղագիշերային կենսակերպ։ Ունի գիշերային ակտիվության տարբեր տիպեր։
Արտաքին տեսքը
Մորթու մեջքային մասը կողմը մկնամոխրագույն է, մինչև մուգ գորշաշագանակագույն՝ հարդագույն խառնուրդի բծերով։ Ստորինկողմը կեղտոտ կամ մոխրափայլ է։ Մուգ է նաև թևաթաղանթը։ Ականջները գագաթում սրածայր են։ Մարմնի երկարությունը 58,8-73,9 մմ է, պոչինը՝ 45-58,7 մմ, նախաբազկինը՝ 52,5-61,1 մմ, կենդանի զանգվածը՝ 17,2-33,1 գ։ Գանգի կոնդիլոբազալ երկարությունը՝ 19,5-22 մմ։
Սնունդը
Թռչում է մեծ բարձրությունների վրա՝ երեկոյից լուսաբաց։ Սնվում է մեծ չափերի բզեզներով (մարմարյա, ռնգեղջյուր), թիթեռներով, ցատկող ուղղաթևներով և այլն։ Մայիսի վերջին ծնում է 1 ձագ։
Թշնամիները
Թշնամիներից են կատուները, կզաքիսները, աքիսները, առնետները և գիշերային գիշատիչ թռչունները։
Հիվանդությունները
Վարակվում է էկտո-, էնդոմակաբույծներով։
Նշանակությունը
Կարևոր նշանակություն ունի կենսացենոզների դինամիկ հավասարակշռության պահպանման գործում և որպես վնասատու միջատների դեմ պայքարի կենսաբանական միջոց    ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարթաքիթ չղջիկներ
Գյա Ի Գեսթիրի
Գյա Ի Գեսթիրի, լեռնանցք Թուրքիայի Բիթլիսի նահանգում, Բիթլիսի շրջակայքում, Բիթլիսից 48֊49 կմ հարավ֊արևելք, Գնդիքսու գետից արևելք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռնանցքներ Կատեգորիա:Լեռնանցքներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բիթլիսի նահանգ
Հինդուիզմը Հայաստանում
Հինդուիզմը Հայաստանում շատ քիչ է տարածված, որը երկրում սովորաբար ներկայացված է Կրիշնայի գիտակցության միջազգային կազմակերպության և հնդիկ ուսանողների փոքրամասնության միջոցով։
Պատմություն
Ըստ Զենոբ Գլակի՝ Հայաստանի առաջին կաթողիկոս Գրիգոր Լուսավորչի առաջին աշակերտներից մեկի՝ մ.թ.ա. 349 թվականին առնվազն 7 հինդուիստական քաղաքներ են հիմնադրվել Հայաստանում։ Նախարարական համակարգը ավելի վաղ հիմնադրվել է հինդուիստական թագավորների կողմից։ Զենոբը գրել է, որ Հայաստանում հնդկական գաղութը հիմնադրվել է երկու հնդիկ իշխանների կողմից, որոնք ապաստան են գտել Հայաստանում ։ Նրանք երկրպագել են Գանեշային, իսկ նրանց ժառանգները բազմացել են։ Մինչև Հայաստանում քրիստոնեության ընդունումը որպես պետական կրոն՝ հեթանոսական իշխանների օրոք հինդուիստական քաղաքները ծաղկում էին ապրում ։
Թուրքիայում գտնվող Սուրբ Կարապետի վանքի ավերակները այժմ գտնվում են հինդուիստական տաճարների տեղում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրոնը Հայաստանում Կատեգորիա:Հինդուիզմ
Վալ դը Ուազ
Վալ դը Ուազ (ֆրանսերեն՝ Val-d'Oise), դեպարտամենտ Փարիզի շրջակայքում։
Պատմագրական տեղեկություններ
Ստեղծվել է 1968 թվականի հունվարին, երբ նախկին Սեն և Սեն-Ուազ դեպարտամենտները բաժանվեցին վեց մասերի։ Տեղական սլենգով հայտնի է "quatre-vingt quinze" (այսինքն՝ "իննսունհինգ) կամ` "neuf cinq" (այսինքն՝ "ինը հինգ") անուններով, որոնցով հիշեցվում են դեպարտամենտի կարգային 95 թիվը։
Բնակչությունը մեկ միլիոն 157 հազար է։
Աշխարհագրական տվյալներ
Գտնվում է Փարիզից դեպի հյուսիս։ Տարածքը 1246 քառ.կմ է։ Անունն ստացել է Սենի վտակ Ուազի անունից, որն սկիզբ է առնում Բելգիայից։
Ֆրանսիայի գլխավոր՝ Փարիզի գլխավոր Շարլ դը Գոլ օդանավակայանի մի մասը գտնվում է Վալ-դը-Ուազի Ռուասի-ան-Ֆրանս համայնքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գավառներ
Սպարապետություն
Սպարապետություն, զինված ուժերը կառավարող արքունի գործակալություն հին և միջնադարյան Հայաստանում։ Գործակալը՝ գլխավոր հրամանատարը, կոչվել է սպարապետ։ 4-5-րդ դարերին սպարապետությունը ժառանգաբար վարել են Մամիկոնյանները։ Արշակունյաց թագավորության անկումից (428 թ.) հետո սպարապետությունը պահպանել է իր իրավունքները և զգալի դեր խաղացել մարզպանական Հայաստանի կառավարման գործերում։ Հայկական ռազմական ուժերը կենտրոնացնելով իր ձեռքում՝ սպարապետությունը պայքարել է երկրի ինքնուրույնության համար, գլխավորել Սասանյան Պարսկաստանի դեմ բռնկված հայ ազատագրական շարժումները (450-451 թթ., 481- 484 թթ. և այլն)։ 9-11-րդ դարերին Սպարապետություն վարել են Բագրատունիների, ապա՝ Պահլավունիների ներկայացուցիչները։ Կիլիկյան Հայաստանում սպարապետություն հիմնականում վարել են Ռուբինյանների և Հեթումյանների ներկայացուցիչները, սակայն այն չի եղել այդ տների մենաշնորհը։ Սպարապետություն հանձնվել է նաև զինվորական գործում աչքի ընկած այլ ավատատեր բերդատերերի։
Հայ նշանավոր սպարապետներ
Կատեգորիա:Արշակունիների թագավորության գործակալություններ
Ջոն Բրեյն
Ջոն Բրեյն (John Braine ), անգլիացի գրող, «Բարկացած երիտասարդ մարդիկ» խմբակի անդամ։
Կենսագրություն
Ջոն Բրեյնը ծնվել է Վեսթ-Յորքշիր կոմսությունում՝ Բրեդֆորդ քաղաքում։ 16 տարեկան հասակում թողել է դպրոցը, և աշխատել խանութում՝ որպես գիտական լաբորատորիայի տեխնիկական աշխատակից։ Եղել է նավատորմի զինվորական Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Պատերազմից հետո աշխատել է որպես պրոֆեսիոնալ գրադարանավար Բինգլի քաղաքում։ Ամուսնացել է 1955 թվականին, ունեցել է չորս երեխա։ Ստեղծագործել սկսել է, երբ հիվանդ է եղել թոքախտով։
Գրական հաջողությունների հասնելուց հետո նա տեղափոխվեց Անգլիայի հարավ։ 1959 թվականին լույս է տեսնում «Վոդայ» (1959) ինքնակենսագրական վեպը։ Վեպն արտացոլում է այն ժամանակահատվածը, երբ Բրեյնը հիվանդ էր տուբերկուլոզով։ Վեպում հերոսի առողջանալը կապված է չար ոգիների նկատմամբ նրա հաղթանակի հետ։
1962 թվականին Բրեյնը գրում է «Ճանապարհ դեպի վեր» վեպի շարունակությունը՝ «Կյանքը վերևում» վերնագրով։ Վեպի հերոսը՝ Լեմփթոնը, որն արդեն հասել է սոցիալական բարձունքներին, կասկածում է իր ընտրության ճշմարտացի լինելուն։ Ստեղծագործությունը էկրանավորվել է 1965 թվականին։
Երկար ժամանակ Բրեյնը համարվում էր «ձախ», մինչև որ 1960-ականներին նա բացահայտ հայտարարեց, որ զբաղեցնում է պահպանողական դիրքորոշումը։ 1967 թվականին՝ Վիետնամի պատերազմի ժամանակ, նա նամակ է հղում Միացյալ Նահանգներին, որտեղ հայտնում է իր աջակցության մասին։
1970-80-ականներին նա գրել է զանգվածային գրականությանը վերաբերող ստեղծագործություններ, որոնք հաջողություն չեն ունեցել ընթերցողների շրջանում ։ 1977 թվականին գրել է «Կրակե մատ» ստեղծագործությունը, որտեղ նկարագրել է Մեծ Բրիտանիայում հեղաշրջում ծրագրող ծայրահեղ ձախ կազմակերպության գործունեությունը։ Բրեյնը մահացել է 1986 թվականին, 64 տարեկան հասակում։
Մատենագրություն
Ռուսերեն թարգմանությամբ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Սցենարիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով
Պիեռ Դելադոնշամ
Պիեռ Դելադոնշամ (Pierre Deladonchamps, ), ֆրանսիացի դերասան ։ 2014 թվականին «Սեզար» մրցանակի դափնեկիր՝ որպես տարվա լավագույն երիտասարդ դերասան ։
Շարդար
Շարդար, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում ։
Բնակչություն
1906-1908 թվականներին գյուղն ունեցել է 69 կովկասի թաթար բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Պիեռ Դելադոնշամ
Կենսագրություն
Պիեռ Դելադոնշամը ծնվել է 1978 թվականի հունիսի 1-ին Ֆրանսիայի Նանսի քաղաքում։ Նրա մայրը միջնակարգ դպրոցի ուսուցչուհի էր։
2013 թվականին Դելադոնշամն իր առաջին մեծ դերը խաղաց Ալեն Գիրոդիի «Անծանոթը լճափին» ֆիլմում, որի համար «Տարվա լավագույն երիտասարդ դերասան» անվանակարգում նա արժանացել է Սեզար մրցանակի։
2016 թվականին գլխավոր դերով հանդես եկավ «Ժանի որդին» ֆիլմում։ 2017 թվականին կրկին գլխավոր դերով հանդես եկավ «Մեր խելագար տարիները» ֆիլմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասաններ Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ֆրանսիական շքանշանի ասպետներ
(7960) Կոնդորսետ
(7960) Կոնդորսետ (Condorcet), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի օգոստոսի 10-ին Էրիկ Էլստի կողմից Լա Սիլյայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էրիկ Էլստի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Դեննո
Դեննո  (Denno), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզի Տրենտո գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 1182 մարդ (2008), բնակչության խտություն՝ 118 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 10 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 38010։ Հեռախոսային կոդ՝ 0461։ Քաղաքի հովանավոր պաշտպանը Սանտի Ջերվազիո ի Պրոտասիոն է (Santi Gervasio e Protasio)։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Պերաֆիտա
Պերաֆիտա (կատ.`Perafita), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Բարսելոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայանքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Օսոնա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 18.5 կմ2։ Բնակչության թվաքանակը 2007 թվականի տվյալներով եղել է 394, խտությունը՝ 23,22 մարդ/կմ² ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոոխությունները.
Չեպրանո
Չեպրանո (Ceprano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո շրջանում՝ Ֆրոզինոնե պրովինցիայում։
Բնակչությունը կազմում է 8312 մարդ (2004), բնակչության խտությունը՝ 234 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 37 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 03024։ Հեռախոսային կոդ՝ 0775։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Արդուինը։ Տոնը նշվում է՝ հուլիսի 28-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Տրոյանի (գյուղ, Դիկանկայի շրջան)
Տրոյանի (Трояни), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տրոյանի գյուղում բնակվում էր 21 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,191 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 109,95 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Տիգրանակերտ (այլ կիրառումներ)
Տիգրանակերտ տեղանունը վերաբերում է մ.թ.ա. 95 - մ.թ.ա. 55 թվականներին Տիգրան Բ Մեծի կողմից հիմնադրված 4 քաղաքների.
Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԵՊՀ ԻՄ հոդվածներ 2023 բարելավում
Սոգնե ֆյորդ
Սոգնե ֆյորդ (Sogne fjord), ծովածոց Հյուսիսային ծովում, Սկանդինավյան թերակղզու հարավ-արևմտյան ափի մոտ, Նորվեգիայի ամենախոշոր ֆյորդը։ Երկարությունը 204 կմ է, լայնությունը՝ 1,5-6 կմ, խորությունը՝ 1208 մ։ Ունի ուղղաձիգ ժայռոտ ափեր (բարձրությունը մինչև 1500 մ), որոնք առաջացնում են կողքային ճյուղավորումներ։ Մակընթացությունը կեսօրյա է, մեծությունը՝ 1,5 մ։
Կատեգորիա:Նորվեգիայի ֆյորդեր
Հյուսիսարևմտյան դաշնային տարածաշրջան (ՌԴ)
Հյուսիսարևմտյան դաշնային տարածաշրջան Се́веро-За́падный федера́льный о́круг (СЗФО), վարչական միավորում Ռուսաստանի հյուսիսարևմտյան մասում։ Կազմավորվել է ՌԴ նախագահի 2000 թվականի մայիսի 13-ի հրամանով։
Ներառում է 11 մարզեր և մեկ դաշնային նշանակության քաղաք՝ Սանկտ Պետերբուրգ։ 2013 թ. դրությամբ բնակչության թիվը կազմել է 13 799 191 մարդ ։
Արտաքին հղումներ
*
Յուրի Բելով
Յուրի Վլադիմիրովիչ Բելով (Юрий Владимирович Белов, ), խորհրդային և ռուս նկարիչ, գեղանկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1992 թվականը՝ ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպության) ։
Կենսագրություն
Յուրի Բելովը ծնվել է Լենինգրադում 1929 թվականի մայիսի 27-ին բժիշկների ընտանիքում։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին վերապրել է Լենինգրադի շրջափակումը, քաղաքի պաշտպանությանը մասնակցելու համար պարգևատրվել է «Լենինգրադի պաշտպանության համար» մեդալով ։
Շապկինո (գյուղ, Մոժայսկի շրջան)
Շապկինո (Шапкино), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Մոժայսկի շրջանի կազմում։
Յուրի Բելով
Կենսագրություն
1941-1949 թվականներին սովորել է Գեղարվեստի Համառուսաստանյան ակադեմիայի գեղարվեստի միջնակարգ գեղարվեստական դպրոցում ։ 1949 թվականին ավարտել է Լենինգրադի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի գեղանկարչական ֆակուլտետը։ Սովորել է Վլադիմիր Սերովի, Պյոտր Բելոուսովի, Իվան Սորոկինի, Իվան Ստեպաշկինի մոտ ։ Երիտասարդ նկարչի ձևավորման վրա մեծ ազդեցություն են ունեցել, Յուրի Բելովի խոստովանությամբ, Լենինգրադի հայտնի գեղանկարիչ Վ. Սերովի պարապմունքները ։
Շապկինո (գյուղ, Մոժայսկի շրջան)
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Կորիտնյանի
Կորիտնյանի (Коритняни), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Ուժգորոդի շրջանում։
Յուրի Բելով
Կենսագրություն
1955 թվականին Բելովն ավարտել է ինստիտուտը Ռուդոլֆ Ֆրենցի արվեստանոցում՝ գեղանկարչության նկարչի որակավորման շնորհմամբ։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Բանվոր-նորարար» («Рабочий — новатор») ժանրային նկարը ։
Շապկինո (գյուղ, Մոժայսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Մոժայսկի շրջանի բնակավայրեր
Կորիտնյանի
2001 թվականի տվյալներով Կորիտնյանի գյուղում բնակվում էր 1 596 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,4 կմ²։
Յուրի Բելով
Կենսագրություն
1954 թվականից Բելովը մասնակցել է քաղաքային, հանրապետական, համամիութենական և միջազգային ցուցահանդեսների՝ ցուցադրելով իր աշխատանքները Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների ստեղծագործությունների հետ միասին ։ Ստեղծել է դիմանկարներ, բնանկարներ, նատյուրմորտներ, ժանրային և պատմական նկարներ։ ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի բաժանմունքի անդամ է 1960 թվականից ։
Կորիտնյանի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Ուժգորոդի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Յուրի Բելով
Կենսագրություն
Մահացել է 2017 թվականի հուլիսի 23-ին Սանկտ Պետերբուրգում։
Ստեղծագործություն
1960-1980 թվականներին նկարչի ստեղծագործության գլխավոր թեմաներից մեկն է դարձել Վլադիմիր Լենինի կերպարը, բոլշևիզմի և Ռուսաստանում հեղափոխական շարժման պատմությունը ։ Բելովի գեղանկարչական ոճը, «հիմնված խիստ օբյեկտիվիզմի, նկարչության կառուցողական դերը և տոնային կոլորիտի վրա, 1970-1980 թվականներին զարգանում է դեկորատիվության և իմպրեսիոնիստական հարստացման ուժեղացման, լոկալ գույնի և ձևի ընդհանրացման  ուղղությամբ» ։
Բելովի ստեղծած աշխատանքների թվում են՝ «Բնորդը որսորդի հագուստով» (1952), ''«Վ. Ի. Լենինը առաջարկում է բանաձև զինված ապստամբության վերաբերյալ» (1954), «Պ. Ի. Կուլյաբկոյի (ԽՄԿԿ անդամ 1898 թվականից) դիմանկարը» (1956), «Տատիկը թոռնուհու հետ» (1958), «Ա. Պ. Բելովայի դիմանկարը» (1959), «Երազանք» (1961), «Մ. Ֆ. Միխեդկոյի դիմանկարը» (1962), «Վ. Ի. Լենինը պուտիլովեցների մոտ 1917 թվականի հոկտեմբերի 28-ին» (1964), «Մ. Դ. Շոստոկովիչի դիմանկարը» (1965), «Гости ушли» (1970), «Վ. Ալեքսեևի դիմանկարը» (1971), «Գուրզուֆ։ Գարնանային ծաղիկներ» (1972), «Նատյուրմորտ Հերմեսի կիսանդրիով»'' (1976) և այլն։
Յուրի Բելովի ստեղծագործությունները գտնվում են թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում ,ինչպես նաև Ֆրանսիայում, ԱՄՆ-ում, Գերմանիայում և այլ երկրներում։<!--
Ցուցահանդեսներ
-->
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս բնանկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս դիմանկարիչներ
Օդարյուկովկա
Օդարյուկովկա (Одарюківка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օդարյուկովկա գյուղում բնակվում էր 85 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,559 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 152,06 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Քյոթու Ենիջե
Քյոթու Ենիջե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Քոչհիսարի գավառակում ։
Պատմություն
Բնակչությունը բռնությամբ տեղահանվել և զանգվածային ոչնչացվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
Մեծ եղեռնի նախօրեին ուներ 50 տուն՝ 400 հայ բնակչով։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահություն, երկրագործություն, արհեստներն ու առևտուրն էր։
Պատմամշակութային կառույցներ
Քյոթու Ենիջեն ուներ Ս. Գևորգ անունով եկեղեցի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Էդվարդ Էնհոլթ
Վաղ կյանք և կրթություն
Էնհոլթը ծնվել է Նյու Յորքում։ Նա սկսել է գրել 15 տարեկան հասակում, «Ժայռերի վրա» Ջորջ Բերնարդ Շոուի քաղաքական կատակերգության հիման վրա։ Շոուն քննադատել է նրան այն բանի համար, որ նա փչացրել է իր աշխատանքը, և դրա փոխարեն Էդվարդն ընդունվել է Կոլումբիայի և Փրինսթոնի համալսարաններ ։
Կարիերա
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Էնհոլթը ծառայել է Կալիֆոռնիայի Քալվեր Սիթի ռազմաօդային ուժերի առաջին ստորաբաժանումում՝ որպես ուսումնական ֆիլմերի սցենարիստ։
Պատերազմից հետո Էնհոլթն ավարտել է գրել սցենարներ թրիլերների համար, ի սկզբանե օգտագործելով Էնդրյու Հոլթ կեղծանունը։ Իր և իր կնոջ Էդնա Էնհոլթի աշխատանքները գրավել են Հոլիվուդի ուշադրությունը, և նրանք Նյու Յորքից տեղափոխվել են Լոս Անջելես, որտեղ 1946 թվականին տեղի ունեցավ նրա առաջին սցենարի դեբյուտը ։
Կոլումբիայի պայմանագրի համաձայն՝ Էնհոլթը գրեց «Բուլդոգ Դրամոնդը պատասխան հարված է հասցնում» ֆիլմի սցենարը (1947)։ Twentieth Century Fox-ում աշխատելուց հետո, որի ընթացքում նրանք «Օսկար» մրցանակի են արժանացել «Խուճապ փողոցներում» (1950) քաղաքային թրիլերի էկրանավորման համար, «ամուսին և կին» թիմը վերադարձել է Կոլումբիա՝ որպես սցենարիստ-պրոդյուսերներ՝ վաստակելով ևս մեկ անվանակարգ «Դիպուկահար» թրիլերի լավագույն պատմության համար 1952 թվականին ։
Էնհոլթները գրել են Կարսոն Մաքքալերսի «Հարսանիքի մասնակից» ֆիլմի էկրանավորումը 1952 թվականին, որում պահպանվել են Ջուլիա Հարրիսի, Բրենդոն դե Վայլդի և Էթել Ուոթերսի բեմական ներկայացումները ։
Զույգի բաժանումից հետո, Էնհոլթը բազմակողմանիորեն զարգացած անձնավորություն գտնվեց։ Նա գրել է Իրվին Շոուի «Երիտասարդ առյուծներ» (1958) և «կանայք և սիրեկաններ» (1963) վեպի էկրանավորումը ։ Սցենարիստը "Օսկարի" երկրորդ մրցանակն է ստացել Ժան Անույի «Բեկետ» (1964) պիեսի էկրանավորման համար ։