Էվկլիդես
Սկզբունքներ
«Սկզբունքները» (լատիներեն՝ Elementa) Էվկլիդեսի ամենակարևոր աշխատությունն է։ Այս անվամբ գրքերը, որտեղ հաջորդաբար շարադրվում էին երկրաչափության և տեսական թվաբանության հիմնական փաստերը, նախկինում կազմվել էին Հիպոկրատ Քիոսացու, Լեոնտիոսի և Ֆեոդիոսի կողմից։ Սակայն Էվկլիդեսի գիրքը դուրս մղեց դրանց շրջանառությունից և շուրջ երկու հազարամյակի ընթացքում մնաց երկրաչափության հիմնական դասգիրքը։ Իր դասագիրքը ստեղծելով, Էվկլիդեսը շատ բաներ ընդգրկեց նրա մեջ իր նախորդների հայտնագործություններից, իհարկե մշակելով և համադրելով իր տեսակետների հետ։ «Սկզբունքները» կազմված է 13 հատորներից, որոնցից առաջինն ամբողջովին նվիրված է եռանկյունների և զուգահեռակողմ քառանկյունիների հատկություններին, այս գրքի հիմնասյուներից է Պյութագորասի հանրահայտ թեորեմը, որը վերաբերում է ուղղանկյուն եռանկյուններին։ 2-րդում տրվում են բազմանկյունը հավասարամեծ քառակուսի դարձնելու մեթոդներ և նվիրված է այսպես կոչված «երկրաչափական հանրահաշվին»։ 3-րդը շրջանագծերի մասին է, 4-րդը՝ շրջանագծերին ներգծյալ և արտագծյալ բազմանկյուններին, այս գրքերի վրա աշխատելիս, Էվկլիդեսը հիմնվել է Հիպոկրատ Քիոսացու ուսումնասիրությունների վրա։ 5-րդ գրքում տրված է Եվդոքսի կառուցած համամսնությունների ընդհանուր տեսությունը, իսկ 6-րդում այն համադրվում է նման պատկերների հետ, 7-րդ, 8-րդ և 9-րդ գրքերը նվիրված են թվերի տեսությանը և հանգնում են պյութագորասականներին։ VIII գրքի հեղինակը, հավանաբար, Արքիտասն է։ Այս գրքերում ուսումնասիրվում են համամսնությունների և երկրաչափական պրոգրեսիաների վերաբերյալ թեորեմներ, ներ են մուծվում նոր մեթոդներ երկու թվերի ամենամեծ քանակով բաժանարարների որոնման համար (այժմ հայտնի Էվկլիդեսի ալգորիթմ անունով), կառուցվում են զույգ՝ կատարյալ թվեր, ապացուցվում են պարզ թվերի բազմության անվերջությունը։ 10-րդ գրքում, որը իրենից ներկայացնում է «Սկզբունքների» ամենածավալուն և ամենաբարդ մասը, իռացոնալությունների դասակարգումը, հնարավոր է, որ այդ գրքի հեղինակը եղած լինի Թեաթեթ Աթենքցին։ XI գիրքը իրենից ներկայացնում է տարածաչափության հիմունքները։ Իսկ XII գրքում, բացառման մեթոդի օգնությամբ, ապացուցվում են շրջանների, ինչպես նաև բուրգերի և կոների մակերեսների համեմատության թեորեմները, այս գրքի հեղինակը, համընդհանուր ճանաչմամբ հանդիսանում է Եվդոքսոս Կնիդոսցին։ Եվ, վերջապես XIII-ը նվիրված է հինգ համաչափ բազմանիստերի կառուցմանը, համարվում է, որ կառուցողական մասը արվել է Թեաթեթ Աթենքցին։ Մեզ հասած ձեռագրերի մեջ, այս տասներեք գրքերի ն ավելացել են նաև երկուսը։ XIV-ը պատկանում է ՀԻպսիկլ Ալեքսանդրիացուն (մոտ. 200 թ. մ.թ.ա.), իսկ XV գիրքը ստեղծվել է, Կոստանդնուպոլսի սուրբ Սոֆյաի տաճարի քանդակագործ Իսիդոր Միլետացու կյանքի օրոք (մ.թ. VI դարի սկիզբ)։ «Սկզբունքները» իրենից ներկայացնում է Արքիմեդի, Ապոլլոնիոս Պերգացու և այլ անտիկ հեղինակների երկրաչափական տրակտատների համար ընդհանուր հիմք, որոնցում ապացուցված առաջարկությունները համարվում են բոլորի կողմից ընդունված։ «Սկզբունքների» համար, անտիկ դարաշրջանում, մեկնաբանություններ կազմել են Հերոնը, Պորփյուր Փյունիկեցին, Պապուս Ալեքսանդրիացին, Պրոկլը, Սիմպլիկուսը և ուրիշներ։ Պահպանվել է  I գրքի վերաբերյալ Պրոկլի մեկնաբանությունը, ինչպես նաև, Պապուս Ալեքսանդդրիացու մեկնաբանությունը X գրքի վերաբերյալ (արաբերեն թարգմանությամբ)։ Անտիկ հեղինակներից մեկնաբանական ավանդույթը փոխանցվել է արաբներին, իսկ հետո՝ միջնադարյան Եվրոպա։ «Սկզբունքները», Նոր դարաշրջանի գիտության ստեղծման և զարգացման համար մեծ դեր են խաղացել։ Նրանք մնացել են մաթեմատիկական տրակտատի համար տիպօրինակ, որով խստորեն և համակարգված շարադրվում են այս կամ այն մաթեմատիկական գիտության հիմնական դրույթները։