cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կռվան կտցար
Ձմեռային արեալ
Մեծ Բրիտանիայում և նրան մոտ Եվրոպայի շրջաններում բնային և ձմեռային արեալները խաչվում են, և այս տարածքում կռվան կտցարի կարելի է հանդիպել կլոր տարի։ Բացի այդ, չբնադրող թռչունների մի մասը գարնանը չեն չվում դեպի հյուսիս և ամառը անց են կացնում տաք արևադարձային կլիմայում։ Այս կտցարների հազվադեպ թռիչքներ նկատվել են հյուսիսամերիկյան մայրցամաքում՝ Ալյասկայում (որտեղ նրանք երբեմն բեղմնավորվում են), Կանադայում և ԱՄՆ-ի որոշ մայրցամաքային նահանգներում։ Բացի այդ, թափառող թռչուններ նկատվել են նաև Իսլանդիայում, Հարավային Ամերիկայի կենտրոնական և հյուսիսային մասերում, Մադագասկարում և Նոր Զելանդիայում։ Բնադրող թռչուններ գրանցվել են հիմնական արեալից հարավ՝ Ղազախստանի հյուսիսում, որտեղ թռչունները հիմնականում կանգ են առնում հանգստանալու համար ։
Կերպարվեստի պետական թանգարան (Շուշի)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության թանգարաններ Կատեգորիա:2013 հիմնադրումներ Շուշիում Կատեգորիա:Շուշիի թանգարաններ
Կռվան կտցար
Ձմեռային արեալ
Արուները, որոնք չեն մասնակցում թուխսին և սերնդի խնամքին, բույնը լքում են հունիսի վերջին կամ հուլիսի սկզբին։ Էգերը թռչում են ավելի ուշ՝ հուլիսին, իսկ քաշ հավաքած ձագերը՝ օգոստոս-սեպտեմբերին։ Արուները նաև հակված են ձմեռել ավելի հյուսիսային լայնություններում, քան էգերը, և այդ պատճառով հաղթահարում են ավելի կարճ ճանապարհ․ օրինակ, Բրիտանիայում ձմեռող գրեթե բոլոր կռվանները պատկանում են արական սեռին, իսկ ավելի շոգ Քենիայում մեծ մասամբ՝ իգական սեռին։ Այսպիսի տարբերակված չուն բնորոշ է շատ թռչունների տեսակների և ունի իր բացատրությունը։ Սա կերի նկատմամբ գոյության կռվի նվազմանն է նպաստւոմ, և արուներին հնարավորություն է տալիս որքան հնարավոր է շուտ վերադառնալ բնային արեալ, ինչը մեծացնում է նրանց վերարտադրողության շանսերը։ Բացի այդ, կռվան կտցարի արուները էգերից խոշոր են և, հետևաբար, ավելի հեշտ են տանում սառը եղանակը։
Գարնանային չուի ժամանակ թռչունները հետևում են ավանդական ուղիներին և հանգստի համար կանգնում են հատուկ վայրերում։ Մասնագետները նշում են, որ օղակավորված կռվան կտցարները տարեցտարի հանդիպում են նույն վայրերում։ Տեսական հաշվարկները ցույց են տալիս, որ նրանք հանգստանալու և սնվելու համար կանգ են առնում ավելի շուտ, քան իրենց թույլ է տալիս իրենց միջին զանգվածը, ինչը խոսում է թռիչքի ժամանակ որոշակի ստրատեգիայի և հանգստի համար սիրված վայրերի օգտագործման մասին։ Մաշկի տակ կուտակված ճարպը թռչունները օգտագործում են որպես «վառելիք», սակայն նրանք, ի տարբերություն կաթնասունների, լիպիդները օգտագործում են որպես ֆիզիկական էներգիայի հիմնական աղբյուր (միգրացիան հաշված), իսկ մարմնի ջերմաստիճանը հաստատուն պահելու համար անհրաժեշտության դեպքում թափահարվում են։ Լիպիդների օքսիդացման գործընթացը մինչ այժմ քիչ ուսումնասիրված է։
Բնակության միջավայրը
Բնադրման շրջանում բնակվում են խոտային ճահիճներում, խոնավ մարգագետիններում, բազմատեսակ, բացառությամբ չոր, տունդրաներում։ Տունդրայում սովորաբար հանդիպում են գետերի հովիտներում, տայգայում և անտառատափաստանում նույնպես հարթ ջրաբաշխներում։ Էգերը նախընտրում են բնակվել ավելի խոնավ, հաճախ ճահճային ցածրավայրերում՝ բուսականությամբ ծածկված, կնյուններով և հացազգիներով, մինչ արուները, ընդհակառակը, գերադասում են չոր վայրերը, բացատները և մամռային ճահիճները։ Սնվում են մոտակայքում կանգնած լճակների և տիղմոտ ջրամբարների ափերին։ Ձմեռանոցներում թռչունները տեղակայվում են քաղցրահամ կամ աղի լճակների ափերին, ժամանակավոր հեղեղների ժամանակ, որոնք կապված են սեզոնային հորդառատ անձրևների հետ, բրնձի դաշտերում։ Ընդհանուր առմամբ կռվան կտցարները ուղղակիորեն կապված չեն ծովափերի հետ, սակայն Աֆրիկայի ծայր հարավում հանդիպում են բուստալճակներում և տիղմոտ ափերի երկայնքում, որոնք առաջանում են տեղատվության ժամանակ։
Սնունդը
Ի տարբերություն մնացած կտցարների, կռվանի մոտ առկա է հստակ սեզոնային առանձնացում կենդանական և բուսական սննդի միջև (բացի նրանից, այսպիսի երևույթ առկա է նաև իսլանդական ավազահավի և մեծ իլիկակտցարի մոտ)։ Ամռանը սննդի հիմնական մասը կազմում են ջրային և ցամաքային միջատները և նրանց թրթուրները՝ բզեզները, երկթևանիները (ճանճեր, մոծակներ, երկարոտնիկներ), ջրային փայտոջիլները, ակրոցերիդի թրթուրներ և այլն։ Ավելի քիչ սնվում են փափկամարմիններով և խեցգետնակերպերով։ Բացի սպիտակուցային կերից, սննդի մեջ երբեմն օգտագործում են որոշ բույսերի սերմեր, ինչպիսիք են բոշխը և քարբեկը։
Ձմռանը տարածքի մեծ մասում գերակայում է բուսական սնունդը՝ խոտերի, ջրային բույսերի, կնյունի սերմեր։ Արևմտյան Աֆրիկայում կռվանները հաճախ են գյուղատնտեսությանը վնաս հասցնում՝ դաշտերում սերմեր հավաքելով՝ բրնձի, ցորենի, կորեկի և այլ հացազգիների տնկարկները։ Ձմեռելու գալով հորդառատ անձրևների ժամանակ, թռչունները սավաննայում իրենց համար գտնում են տարբեր ծաղիկների սերմեր։ Ավելի ուշ, երբ երաշտը սկսվում է և խոտերը չորանում են, կռվանները իրենց սերմերը գտնում են ճաքճքված գետնի մեջ։ Միայն մայրցամաքի ծայր հարավում կռվանները ձմեռում են ծովային ափերի մոտակայքում, որտեղ սնունդի մեջ մտնում է նաև կենդանական կեր՝ միջատներ, փափկամարմիններ, խեցգետնակերպեր, սարդեր, որդեր, մանր գորտեր և մանր ձկներ։
Ակտիվ է օրվա և լուսավոր, և մթնային փուլերում։ Սնունդը հայթայթում են հողի մակերեսից և բույսերից, երբեմն կտուցը մտցնում է հեղուկ ցեղի մեջ կամ էլ սնունդ է փնտրում ծանծաղուտներում։ Արևելյան Աֆրիկայում երբեմն լողում է և ջրի մակերեսից հավաքում է ուտելիքը։ Ուտելու ընթացքում կռվան կտցարները գզգզում են մեջքի փետուրները, գոտու շրջանում առաջացնելով փոմփոլիկ։ Այսպիսի առանձնահատկություն բնորոշ է նաև մեծ իլիկակտցարին։
Բազմացումը
Սեռահասուն դառնում են 2 տարեկանում ։ Պոլիգամ են, մշտական զույգեր չեն առաջացնում ։
Ամուսնական խաղեր
Կռվան կտցարի առանձնահատկություններից մեկը, ինչը բնորոշ է շատ քիչ թռչուններին, այն է, որ ամուսնական ցուցադրական վարքը կատարվում է ոչ թե էգերի համար, այլ ուրիշ արուների համար։ Բացի այդ, կռավանի արուների մոտ առանձնահատուկ, բազմապիսի ամուսնական հանդերձներ են առկա (հարյուր թռչունների մեջ դժվար է գտնել 2 միանման առանձնյակ), որոնք փոխանցվում է ժառանգաբար։ Արուների մոտ առանձնացնում են երեք ամուսնական ձևեր․ տիպիկ տերետորիալ արուներ, ենթակա արուներ՝ սպիտակ օձիքով և շատ հազվադեպ հանդիպող, վերջերս հայտնաբերված տիպ՝ էգերին բնորոշ փետրավորմամբ։ Առաջին տիպին պատկանում են ճնշող մեծամասնությունը, ընդհանուր քանակի մոտ 84 %-ը։ Նրանք ունենում են գունեղ երանգավորում, սև կամ մուգ շեկ ներկված օձիք և մշտապես գտնվում են կտղուցատեղում, որտեղ զբաղեցնում են ոչ մեծ, մոտ մեկ մետր տրամագծով, կենտրոնին մոտ տարածք (նրանց երբեմն անվանում են «ռեզիդենտներ»)։ Այս արուները սիրատածում են էգերին և ցուցադրում են այլ արուների նկատմամբ ագրեսիվ պահվածք։ Մշտական կտղուցատեղը, որտեղ մտապես հերթապահում են 5-20 տերիտորիալ արուներ, իրենից կարող է ներկայացնել տունդրայի բարձունքներ, գետերի հովիտների դաշտեր, ճահճի մոտակյքի չոր կղզյակներ և նույնիսկ ոչնչով չտարբերվող տարածք։
Յուրաքանչյուր տերետորիալ արու կարող է դառնալ հասարակական կտղուցատեղի հիմնադիր։ Երկնքում տեսնելով էգեր կամ արուների երամիկ, նա հրավիրում է նրանց, ամեն կերպով իր վրա ուշադրություն գրավելով՝ ցատկոտում է, պտտվում է նույն տեղում և թափահարում է թևերը։ Որքան շատ են մի վայրում հավաքվում արուներ, այնքան մեծ է հավանականությունը, որ այստեղ կգան նաև էգեր։ Կտղանքատեղում ոգևորված թռչունները թափահարում են թևերը, ցցում են փետուրները, խոնարհվում են, կքանստում, ցատկոտում, հարձակվում են միմյանց վրա։ Արտաքուստ դա ավելի շատ նմանվում է համր ներկայացման, քան հարաբերությունների պարզման։ Կտղուցատեղը հանկարծ ավարտվում է, և արուները քարանում են արտասովոր դիրքերով կամ էլ անցնում են կերի հայթայթման։ Սակայն բավական է մոտակայքով անցնի կտցարի նման որևէ թռչուն և կռիվը նորից սկսվում է։
Տերետորիալ արուների մոտ 90 %-ը ամեն տարի այցելում են միևնույն կտղուցատեղ և այնտեղ մնում են մինչև զույգ կազմելը կամ էլ սեզոնի ավարտը։ Իմանալով մշտական հակառակորդների սովորությունները, նրանք կարողանում են որոշել նրանց մրցունակությունը՝ այդ կերպ տվյալ խմբում առաջանում է հստակ հիերարխիա, որտեղ որոշ առանձնյակներ դոմինանտում են այլ թռչունների նկատմամբ։ Այսպիսի վարքը նվազեցնում է գոյության կռիվը և վնասվածք ստանալու վտանգը, որը իր հերթին վախեցնում է էգերին։ Դոմինանտող թռչունները ստանում են տարածքի մշտական կառավարման իրավունք, քանի որ միշտ այնտեղ են մնում և հանգիստ սպասում են, թե երբ դոմինանտողները առաջինը կգնան էգի ետևից։
Ավելի փոքր կարգի արուները, որոնց քանակը կազմում է մոտ 16 %, օժտված են օձիքի սպիտակ կամ պիսակավոր փետրավորմամբ և չունեն մշտական կտղուցատեղ։ Նրանք այցելում են ռեզիդենտների կտղուցատեղեր, որտեղ մնում են տարածքի ծայրերում և երբեմն մի կտղուցատեղից տեղափոխվում են մյուսը, փորձելով բեղմնավորվել էգի հետ, երբ մյուսները կռվում են։ Այսպիսի տիպը օրնիտոլոգները անվանում են բազմացման կլեպտոստրատեգիա ։ Տերետորիալ արուները չեն դիմադրում հյուրերին, թեպետ նրանք մրցակցում են էգին տիրելու համար, սակայն վերջիներս էլ հավաքվում են արուների մեծ քանակությամբ կտղուցատեղերում։ Բացի այդ, էգերը գերադասում են այն տարածքները, որոնց մոտակայքում կան բնադրման համար անհրաժեշտ պայմաններ, առաջին հերթին խոնավ, երկար խոտերով բացատներ։
Փետրավորման գունը և առանձնյակների վարքի առանձնահատկությունները պահպանվում են ողջ կյանքի ընթացքում, քանի որ օժտված են գենետիկական երկձևությամբ։ Սկզբից ենթադրում էին, որ երկու արուների միջև տարբերությունները կապված են սեռական գործոնների հետ, սակայն հետազոտությունները ցույց են տվել, որ այն գենի լոկուսը, որը պատասխանատու է ցուցադրական վարքի համար, գտնվում է աուտոսոմային քրոմոսոմների զույգերից մեկում, որը կապված չէ սեռի հետ։ Դա նշանակում է, որ ոչ միայն արուները, այլ էգերը նույնպես կարող են ունենալ գենի երկու տարբեր դրսևորումներ։ Սովորական պայմաններում ոչ տերետորիալ էգերը չեն դրսևորում իրենց գենոտիպը, սակայն, եթե նրանց օրգանիզմ ներմուծվի արական տեստոստերոն հորմոնը, նրանաց տարածքային վարքը նմանվում է համապատասխան գենային կազմով արուների վարքին։
Ավելի վաղ ենթադրում էին, որ ձագերի սնուցման օրակարգը հետագայում ազդում է վերարտադրողական ստրատեգիայի վրա, քանի որ ենթակա արուները սովորաբար փոքր են դոմինանտներից և օժտված են ավելի բաց գունավորմամբ։ Իրականում պատկերը հակառակն է՝ վերարտադրողական ստրատեգիան դրսևորվում է ըստ թռչնի չափերի։ Փորձերը ցույց են տվել, որ միանման սննդի պայմաններում տերետորիալ տիպի ձագերը ավելի շուտ են քաշ հավաքում, քան ենթադոմինանտ տիպի ձագերը։ Վերջիններիս պետք չէ տարածքի պաշտպանման համար էներգիա ծախսել և կարող են ավելի շատ ժամանակ տրամադրել կերի հայթայթման համար։ Մյուս կողմից, ենթակա արուները հաճախ են փոխում կտղուցատեղերը, և թռիչքների ժամանակ ծախսվող էներգիան ազդում է թռչնի քաշի վրա։
Արուների երրորդ տիպը, որոնք նմանվուն են էգերին, նկարագրվել են 2006 թվականին՝ թռչունների վարքի մեջ սա առաջին նմանատիպ դրսևորումն է։ Այս աքլորիկների մեկ տոկոսը զբաղեցնում են միջին դիրք սովորական արուների և էգերի մեջ։ Նրանք չունեն շքեղ ամուսնական հանդերձներ, ինչը բնորոշ է տարածքային և ենթակա արուներին, թեպետ նրանց համեմատ ունեն բավական մեծ սերմնարաններ։ Նման արուները կտղուցատեղ են այցելում էգերի հետ և բառացիորեն մնացած արուներից «գողանում են» բազմացման հնարավորությունը, երբ բազմացման պատրաստ էգերը սեղմվում են գետնին։ Այս տիպի արուներին նույնպես բնորոշ է գարնանային փետրափոխումը, երբ ձմեռային փետուրները փոխվում են գծավորներով։ Սակայն, եթե մնացած արուների մոտ տեղի է ունենում երկրորդ՝ ամուսնական, փետրափոխումը, որի ժամանակ կրծքի վրա երկար փետուրներից առաջանում է օձիք, ապա մարինման արուների մոտ դա տեղի չի ունենում։ Մասնագետները ենթադրում են, որ գարնանային փետրափոխումը ի սկզբանե համարվում էր ամուսնական, մինչև էվոլյուցիայի ընթացքում առաջացան այլ տիպի արուներ։ Չնայած էգերի հետ արտաքին նմանությանը, այս արուները չվում են այլ արուների հետ և նրանց հետ էլ ձմեռում են։
Երրորդ տիպի արուների հետ երբեմն փորձում են բեղմնավորվել ինչպես տարածքային, այնպես էլ ենթակա արուները, թեև նրանք ունակ են բացահայտել նույն սեռի առանձնյակներին։ Նախնական հետազոտությունների հիման վրա ենթադրվում է, որ այսպիսի վարքը պայմանավորվում է առանձին «դոմինանտ» գենով ։ Էգերը հաճախ են առավելություն տալիս երրորդ տիպի արուներին, բայց արուները, իրենց հերթին, նրանց հետ ավելի շատ կապեր են ունենում, քան մարիների հետ։ Կտղուցատեղում հավելյալ արուների առկայությունը, ենթակաների նման, գրավում է էգերի ուշադրությունը ։
Ոչ բոլոր բեղմնավորումներն են տեղի ունենում կտղուցատեղերում։ Արուները կարող են հետևել էգերին, կամ էլ հերթապահել լավ դիրքում, որտեղ նա մնում է սննդի համար։ Սեզոնի սկզբին՝ սառը եղանակին, արուները ավելի շատ զբաղված են կերի հայթայթմամբ, այդ պատճառով կտղուցատեղի արդյունավետությունը բարձր չէ։
Բազմամուսնություն հանդիպում է մի շարք մորակտցարների մոտ։ Բազմացման այս ձևը բնորոշ է նաև կռվան կտցարին, ընդ որում ավելի զգալի չափով, քան այլ թռչունների մոտ․ էգերի կեսը բեղմնավորվում է երկու և ավելի արուների հետ։ Մասնագետների կարծիքով, այսպիսի խառնաշփոթը նպաստում է թխսադրման և սերնդի կերակրման վարքի առաջացմանը, որին արուները չեն մասնակցում։
Թուխս նստելը և ձագերը
Թուխսը շարունակվում է 20-23 օր ։ Մարդու մոտենալու ժամանակ թխսադրման սկզբում էգը թողնում է բույնը և թաքնվում է խիտ բուսականության մեջ, ավելի ուշ մարդուն հեռացնում է բնի մոտից՝ թափահարելով թևերը կամ թռչելով երկվորի գլխավերևում և այլ կերպ իր վրա ուշադրություն գրավելով։ Ճտերը բնախույս տիպի են, բմբուլով ծածկված՝ վերևից գորշ դեղին, ներքևից սպիտակավուն, թեթև կարմրա-դեղին երանգով, առավել վառ արտահայտված կտնառքի մասում։ Առաջին օրերից նրանք ամբողջությամբ միայնակ կարողանում են սնունդ հայթայթել՝ մանր անողնաշարավորներ, սակայն այդ օրերում տաքանում են մոր շնորհիվ ։ Կարողանում են թռչել 25-28 օր հետո ։
Թշնամիները և կենսակայունությունը
Բնադրման ժամանակ հասուն կռվաններին և ձագերին որսում են մի շարք գիշատիչ թռչուններ, որոնց մեջ ավելի խոշորներն են ճայերը, արջնագռավները, սև և մոխրագույն ագռավները, մեծ և կարճապոչ հյուսիսային ուրուրները։ Ցամաքային կենդանիներից վտանգ ներկայացնում են արկտիկական աղվեսը և սովորական աղվեսը։ Կռվանների պոպուլյացիայի վրա այնպիսի գիշատիչների ազդեցությունը, ինչպիսիք են կնգումները և վայրի կատուները, մնում է վատ ուսումնասիրված ։ Թռչունների զանգվածային կուտակումներում կտցարների մահացության տոկոսը աճում է, քանի որ կտղուցատեղերը իրենցից ներկայացնում են որսի հեշտ գոտի, իսկ գրգռված թռչունները կորցնում են իրենց ուշադրությունը։ Անազատության պայմաններում մահացության հիմնական պատճառները կապված են ստրեսի և հիվանդությունների հետ ։ Հասուն թռչունների վրա էկտոպարազիտների ազդեցությունը մեծ չի,, սակայն ձմեռանոցներում կռվան կտցարները կարող են վարակվել մի շարք արևադարձային հիվանդություններ, ինչպիսին է թռչնամալարիան։
Կռվանների կյանքի միջին տևողությունը կազմում է 4,4 տարի։ Եվրոպայում հայտնի ամենամեծ տարիքը կազմում է 13 տարի 11 ամիս, որը գրանցվել է Ֆինլանդիայում ։
Բնապահպանական կարգավիճակը
Առավել մեծ խմբավորումներ նշվում են Ռուսաստանի և Շվեդիայի տարածքում․ այս երկրներում կռվան կտցարների տարածվածությունը վտանգ չի ներկայացնում։ Նորվեգիայում արեալը տարածվում է հարավային շրջանների հաշվին, իսկ Ֆինլանդիայում, Լեհաստանում, Լատվիայում և Նիդերլանդներում թվաքանակը կրճատվել է մոտ երկու անգամ, ինչը համարվում է Եվրոպայում 200 տարի տևող տենդեցիայի շարունակությունը։ Դեգրադացիայի հիմնական պատճառը համարում են ճահիճների չորացումը, հանքային պարարտանյութերի օգտագործումը, արոտավայրերի և չոր խոտերի կրճատումը ։
Բրածո մնացորդները, որոնք վերագրվում են պլեյստոցենին, ցույց են տալիս, որ միջսառուցյալ շրջանը կռվան կտցարները անց են կացրել ավելի հարավային լայնություններում, քան այժմ։ Ընդհանուր կլիմայական պայմանների փոփոխության նկատմամբ տեսակի զգայունությունը, ստորգետնյա ջրերի մակարդակը և խոտային բուսականության վերարտադրման արագությունը թույլ են տալիս ենթադրել, որ տեսակի աշխարհագրական տարածման փոփոխությունը կապված է գլոբալ տաքացման հետ։ Այսպիսով, կռվան կտցարը կարող է հանդիսանալ կլիմայի փոփոխման ինդիկատոր։ Թռչունների համար պոտենցիալ վտանգ կարող են ներկայացնել նաև վարակիչ հիվանդությունները, որոնցից նրանք զգայուն են թռչնի գրիպին, բոտուլիզմին և թռչնամալարիային ։
Թռչունը և մարդը
Կռվան կտցարը համարվում է արդյունագործական որս, մի շարք կտցարների հետ միասին, ինչպիսիք են անտառակտցարը, մորակտցարը, կրկնակտցարը։ Հատկապես որսը տարածված էր Միջին դարերում․ օրինակ, Անգլիայում Յորքի արքեպիսկոպոս Ջորջ Նևիլի (George Neville) ընտրության առթիվ 1465 թվականին սեղանին մատուցվել էր 2400 թռչնամիս։ Այն ժամանակ նրանց որսացել էին կտղուցատեղերում՝ որսորդական ցանցերի միջոցով, ինչպես նաև սպանդից առաջ նրանց կերակրել էին հացով, կաթով և սերմերով։ Ավելի ուշ կտցարների վրա սկսեցին որսալ փոքր որսորդական հրացանով։ 19-րդ դարի կեսերին այս որսի մասին նկարագրել է հայտնի ռուս բանաստեղծ և մոլեռանդ որսորդ Սերգեյ Ակսակովը։
Գարնանը նրանք մեծ և նույնիսկ հսկայական խմբերով հավաքվում են ճահիճների մոտ, լճերի ափերին, գետերի և արհեստական լճակների մոտ, որոնք գտնվում էին բնակավայրերից հեռու։ Նրանց նայելը զվարճալի էր․ նրանք աժխույժ վազում են նոր կանաչող մարգագետիններով, արևի տակ շողշողացնելով իրենց խայտաբղետ, ոսկեգույն երանգով փետուրները։ Լայն ծիածանի հայտնվելուն պես, անհրաժեշտ է կրակել նրանց վրա։ Չնայած այն բանին, որ նրանք վայրի և զգոն չեն, նրանց մեծ քանակով սպանելը հեշտ չէ, քանի որ նրանք չեն մնում նույն տեղում, այլ ցրվում են տարբեր կողմերի վրա և վազվզում են, չկանգնելով, ինչպես գետի առվակները։ Քո առջև տեսնելով այդ խայտաբղետ թռչունների բազմությունը չես բավարարվում մեկին սպանելով, իսկ նրանք միասին շատ հազվադեպ են փախչում և այդ պատճառով հաճախ կորցնում ես հարմար պահը։
1804 թվականին ռուս պոետ և Հայրենական պատերազմի ապագա հերոս Դենիս Դավիդովը գրում է «Արծվամարի, Տուրուխթան(կռվան կտցարի ռուսական անվանումը) և ցախաքլորը», որում արծավամարիի տակ ենթադրվում է Եկատերինա II, տուրուխթանի տակ՝ նրա մահից հետո գահ բարձրացած Պավել I-ին, իսկ ցախաքլորի տակ՝ Ալեքսանդր I-ին։ Առակը ակնարկում է Պավել I-ի սպանությունը Միխայելովյան ամրոցում, 1801 թվականին՝ Ալեքսանդ I-ի՝ Պավելի որդու մասնակցությամբ։ Ընդ որում տուրուխթանին տրվում է անպատվաբեր բնութագիր ։
Սանկտ Պետերբուրգում հայտնի է այսպես կոչված «ճանապարհ դեպի Տուրուխթանի կղզիներ»։ Այս ճահճային կղզիները, որոնք գտնվում էին Եկատերինգրոֆկա գետի ստորին հոսանքում, չորացվել են 1930-ական թվականներին։ Հայտնի օրնիտոլոգ և բանաստեղծ Ա․ Մալչեվսկին և Յ․ Պուկինսկին, ռուս կենդանաբան Եվգենի Բիխների «Սանկտ Պետերբուրգի թռչունները» աշխատության վրա հիմնվելով, պնդում են, որ կղզիները անվանվել են կտցարի անունով, որը այնտեղ բնակվել է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին։ Երկրորդ տարբերակը ոչ մի կերպ կապված չէ թռչունների հետ․ կղզիները կարող էին անվանվել դիմափոշու և օսլայի արտադրությամբ զբաղվող մանուֆակտուրայի պատվին, որը բացվել էր 1720 թվականին։ Մանուֆակտուրան գերմաներենից արտասանվում էր որպես «կրուխմալային» կամ «տրուխմանային» ։ Բայց և այնպես, կռվան կտցարը իրականում կապված է Պետերբուրգի հետ։ Այս թռչունների խրտվիլակները, որոնք այժմ պահպանվում են Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի ողնաշարավոր կենդանիների ամբիոնում, ստեղծվել են այն հումքից, որոնք հայտնաբերվել են Դեկաբրիստների կղզիներում։ Առաջ թռչունները ոչ հազվադեպ բնադրում էին Լախտայի շրջանում և մինչև այժմ էլ հանդիպում են քաղաքի խոնավ հատվածներում, օրինակ, Բրոնևայի երկաթգծային կայարանում։
Ռուսական օրնիտոլոգիայի հիմնադիր Մ․ Մենզբերը իր «Ռուսաստանի եվրոպական մասի և Կովկասի որսորդական արդյունագործական թռչունները» (1900) գրքում բերում է թռչնի այլ անվանումներ՝ կուրուխթան և կուրախտան, ինչպես նաև Ցարական Ռուսաստանի տարբեր վայրերում տարբեր անվանումներ՝ կռվարար (Աստրախանի նահանգ), տարատայկա (Խարկովի նահանգ), տրուխտանչիկ (Վորոնեժի նահանգ), աքլորիկ (Պերմի նահանգ) և ծովային աքլորիկ (Սիբիր)։ Ներկա պահին բոլոր այս անվանումները գրեթե չեն օգտագործվում։ Ռուս-ուկրաինացի լեզվաբան Լեոնիդ Բուլախովսկին ենթադրում էր, որ հենց կուրուխթան և կուրախթան («թռչուն, որը նման է հավի») անվանումներն են համարվում բնօրինակները և վերցվել են արևելյան լեզուներից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կենդանիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Եվրոպայի թռչուններ Կատեգորիա:Աֆրիկայի թռչուններ
Գերեզմանոց (այլ կիրառումներ)
Գերեզմանոց, կարող է վերաբերել՝
Ժովտնևենսկի գյուղական խորհուրդ (Բելոպոլսկի շրջան)
Ժովտնևենսկի գյուղական խորհուրդ  (Жовтнева селищна рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Ժովտնևենսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 6361 մարդ։ Խորհրդում կա 15 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Գերմուջեք (այլ կիրառումներ)
Գերմուջեք, կարող է վերաբերել՝
Գևորգ Հարությունյան (այլ կիրառումներ)
Գևորգ Հարությունյան, կարող է վերաբերել՝
Հին Եգիպտոսի ճարտարապետություն
Հին Եգիպտոսի ճարտարապետություն, ճարտարապետության տեսակ Հին Եգիպտոսի քաղաքակրթության մեջ, որը զարգացել է Նեղոսի ափի երկայնքով՝ տաք կլիմայի և որոշակի բուսականության պայմաններում։ Բազմադարյա պատմության ընթացքում այն առանձնանում է իր պահպանողականությամբ ։
Քամբերլենդ շրջան (Իլինոյս)
Քամբերլենդ շրջան (Cumberland County), ԱՄՆ Իլինոյս նահանգի 102 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 896 կմ² է, բնակչությունը՝ 11.048 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Տոլեդո բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1843 թ.։
Հին Եգիպտոսի ճարտարապետություն
Հնարավոր չէ սահմանել հնագիտական ճշգրիտ թվեր․ հարկավոր է ներկայիս գիտելիքներով դասակարգել հուշարձանները տվյալ ժամանակաշրջանի Դինաստիաների հերթականությամբ կամ դարաշրջաններով․
Քամբերլենդ շրջան (Իլինոյս)
Կատեգորիա:Իլինոյսի շրջաններ
Հին Եգիպտոսի ճարտարապետություն
Հին Եգիպտոսի ճարտարապետության տարբերակիչ առանձնահատկություններ
Հին Եգիպտոսը, որը հիմք դրեց ճարտարապետությանը, տարօրինակ, բուսազուրկ երկիր էր ։ Ծառերը նույնքան քիչ էին, ինչքան և աֆրիկյան անապատների մյուս օազիսներում, այստեղ հիմնականում աճում էին արմավենիներ, որոնք տալիս էին վատորակ փայտ և եղեգներ։ Այս ամենը մեծապես նպաստեց, որ հիմնական շինանյութեր դառնան հում աղյուսն ու քարը, գլխավորապես՝ կրաքարը՝ հայթայթված Նեղոսի հովտից, ինչպես նաև ավազաքարն ու գրանիտը ։ Քարը հիմնականում օգտագործվում էր թաղումների և գերեզմանների համար, մինչդեռ աղյուսն օգտագործվում էր պալատների, բերդերի, քաղաքների հարևանությամբ կառուցվող շինությունների և տաճարների, ինչպես նաև տաճարների համար օժանդակ շինությունների կառուցման նպատակով։
Օտրադա (գյուղ, Կրասնոկուտի շրջան)
Օտրադա (Одрада), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոկուտի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1850 թվականին։
Հին Եգիպտոսի ճարտարապետություն
Հին Եգիպտոսի ճարտարապետության տարբերակիչ առանձնահատկություններ
Հինեգիպտական տները կառուցում էին Նեղոսից բերված ցեխով։ Այն թողնում էին արևի տակ, որպեսզի չորանա և շինարարության համար պիտանի դառնա։
Հինեգիպտական ճարտարապետության տարբերակիչ առանձնահատկություններ ․
Օտրադա (գյուղ, Կրասնոկուտի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Օտրադա գյուղում բնակվում էր 32 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1045 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 30,62 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոկուտի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1850 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հին Եգիպտոսի ճարտարապետություն
Հին Եգիպտոսի ճարտարապետության տարբերակիչ առանձնահատկություններ
Եգիպտական շատ քաղաքներ չեն պահպանվել մինչև մեր օրերը, քանի որ գտնվում էին Նեղոսի ջրհեղեղային գոտում, որի մակարդակը բարձրացել է ամեն հազարամյակ, դրա հետևանքով շատ քաղաքներ խորտակվել են, իսկ շինարարության նպատակով օգտագործված ցեխը գյուղացիների դաշտերի համար պարարտանյութ է դարձել։ Հին քաղաքների տեղերում կառուցվել են նորերը, այդ պատճառով էլ հին բնակավայրերը չեն պահպանվել։ Բայց և այնպես Հին Եգիպտոսի չոր կլիման պահպանել է հում աղյուսով շինված որոշ կառույցներ` Դեյր Էլ Մեդինա գյուղը, Կահուն ՝ քաղաք, որը ծաղկեց Միջին թագավորությունում, (ժամանակակից Էլ–Լահունը), ամրոցներ Բուհենում և Միրգիսում։
Հինեգիպտական ճարտարապետության հիմնական հասկացողությունը հիմնված է կրոնական հուշարձանների, համեմատաբար լավ պահպանված կառույցների ուսումնասիրության հիման վրա ։ Թեբեական դարաշրջանում մետաղական ամրացումներ, ըստ երևույթին, բացարձակապես չեն օգտագործվել, միայն հազվադեպ օգտագործվել են ծիծեռնակի պոչի նման փայտե կեռներ` քարերը միմյանց միացնելու (Մեդինետ–Աբու Աբիդոս) կամ էլ ճեղքված մոնոլիտները միասին պահելու համար (Լուկսորի կոթողը) ։
Ներքին և արտաքին պատերը, ինչպես նաև սյուներն ու պիրսները ծածկվում էին հիերոգլիֆիկ և պատկերազարդ որմնանկարներով և փորագրություններով ։ Եգիպտական շենքերի զարդարման դրդապատճառները խորհրդանշական են և առնչվում են կրոնական կամ պատմական պատճառների հետ։ Այդպես և հաճախ հանդիպում են արմավենու տերևներ, պապիրուսի ծածկոցներ, լոտոսի ծաղիկներ ։ Հիերոգլիֆներն օգտագործվել են պատմական իրադարձությունները, պատերազմները, աստվածներին, փարավոնների իշխանությունը նկարագրելու նպատակով։
Վաղ թագավորության ճարտարապետություն
Մոնումենտալ ճարտարապետության հուշարձանները չեն պահպանվել, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում շինարարական հիմնական նյութը հեշտությամբ ավերվող հում աղյուսն էր։ Օգտագործվել են նաև կավ, եղեգն և փայտ։ Աղյուսաերեսպատման և փայտանյութի կեղևի ու դեկորների համադրությունը կարևոր առանձնահատկություն է, որը թույլ է տալիս այդ աշխատանքները վերագրելու Վաղ թագավորության ժամանակաշրջանի արվեստին։ Քարն օգտագործվում էր զուտ որպես հարդարման միջոց։ Այս դարաշրջանին է պատկանում ֆասադային պալատների տեսակը, որոնց պատկերները հանդիպում են I դինաստիայի փարավոնների քարակոթողների վրա։ Այս կառույցների առանձնահատկությունները հաճախ կրկնվել են թագավորական սարկոֆագների տեսքով։ Պաշտամունքային և հուշահամալիրային կառույցներն ավելի լավ են պահպանվել, քան պալատները․ դրանք առաջին հերթին սրբավայրեր են սերդաբներ և մաստաբաներ։ Սրբավայրերի զարդարանքը դեռևս կապ է պահպանում փայտե ճարտարապետության հետ, որի մեջ օգտագործված է եղեգնի հյուսքի զարդարանք։ Վաղ թագավորության ժամանակաշրջանում ձևավորվեց և նախագծման այնպիսի տեխնիկա, ինչպիսին փխրուն քիվերն էին, դեկորատիվ ֆրիզները (ճարտարապետություն) և խորը խորշով դռների ձևավորումը։
Տաճարային ճարտարապետության ավանդույթներից շատերը արտացոլված են հուշահամալիրային կառույցի տեսքով, որը շատ կարևոր էր հինեգիպտական մշակույթի համար, այն որոշիչ դեր ուներ հուղարկավորության պաշտամունքի մեջ։ I - II դինաստիաների հուղարկավորությունները կենտրոնացած էին Մեմֆիսի (Եգիպտոս)| և Աբիդոսի տարածքում, որոնք թաղման պաշտամունքի կենտրոն էին։
Հին թագավորության ճարտարապետություն
Մ․թ․ա․ մոտ XXX դ․–ում I դինաստիայի փարավոն Նարմերը կամ Մենես, Վերին և Ներքին Եգիպտոսները միավորեց մեկ պետության մեջ՝ Մեմփիս (Եգիպտոս) մայրաքաղաքով։
Հզոր կենտրոնացված պետության ստեղծումը փարավոնի տիրապետության տակ, որը համարվում է Ռա աստծո որդին, թելադրեց և ճարտարապետական կառույցների հիմնական տեսակը՝ դամբարան, որ արտաքին միջոցներով փոխանցում էր աստվածության գաղափարը։ III և IV դինաստիաների տիրակալների օրոք Եգիպտոսը հասնում է իր բարձրագույն վերելքին։ Ստեղծվում են չափերով ամենամեծ թագավորական դամբարանները, որոնց կառուցման վրա տասնյակ տարիներ աշխատել են ոչ միայն ստրուկները, այլ նաև գյուղացիները։ Պատմական այս ժամանակաշրջանը հաճախ անվանում են «բուրգերի ժամանակաշրջան», որի լեգենդար հուշարձանները չէին ստեղծվի Եգիպտոսում՝ առանց ճշգրիտ գիտությունների և արհեստների փայլուն զարգացման։
Քարե մոնումենտալ ճարտարապետության ամենավաղ հուշարձաններից մեկը III դինաստիայի Ջոսեր փարավոնի հուղարկավորության կառույց–համալիրն է։ Այն կառուցվել է եգիպտ ճարտարապետ Իմհոթեփի ղեկավարությամբ (չնայած այս պլանը մի քանի անգամ ենթարկվել է էական փոփոխությունների)։ Հրաժարվելով մաստաբայի ավանդական ձևերից՝ Իմհոթեփը կանգ առավ ուղղահայաց հիմքով բուրգի վրա՝ բաղկացած վեց աստիճանից։ Մուտքը հյուսիսային կողմում էր։ Հիմքի տակ փորված էին ստորգետնյա միջանցքներ և հորեր, որոնց ներքևում գտնվում էր հուղարկավորության պալատը։ Ջոսերի հուղարկավորության համալիրը ներառում էր նաև հարավային կենոտաֆ գերեզմանոցը՝ հարակից Սերդաբ մատուռով, և հեբ–սեդ ծիսակարգի համար նախատեսված բակը։
Աստիճանային բուրգեր կառուցել են նաև III դինաստիայի այլ փարավոններ (բուրգեր Մեդումում և Դահշուրում, որոնցից մեկն ադամանդաձև է)։
Բուրգ–դամբարանի գաղափարն իր կատարյալ արտահայտությունը գտավ գերեզմանատներում, որոնք կառուցվել են Գիզայում IV դինաստիայի — Քեոփս, (Խուֆու), Խաֆրեն (Խաֆրա) և Մինքերին (Մենկաուր) փարավոնների համար, դեռևս հին ժամանակներից այդ կառույցները համարվել են աշխարհի հրաշալիքներից։ Դրանցից ամենամեծը կառուցվել է ճարտարապետ Քեմյունի կողմից Քեոփս փարավոնի համար (Քեոփսի բուրգ։ Յուրաքանչյուր բուրգի համար կառուցվեց տաճար, որի մուտքը Նեղոսի կողմից էր և տաճարին միանում էր երկար փակ միջանցքով։ Բուրգերի շուրջ շարքերով տեղադրվեցին մաստաբաները։ Միկերինի բուրգը մնաց անավարտ, այն ավարտին է հասցրել փարավոնի որդին, նա շարունակել է կառուցել ոչ թե քարե բլոկներով, այլ աղյուսներով։
V—VI դինաստիաների հուղարկավորոթյան համալիրներում հիմնական դերը հատկացվում է տաճարներին, որոնք առանձնանում են իրենց շքեղությամբ։ Հին թագավորության ժամակաշրջանի վերջում ի հայտ է գալիս շինության նոր տեսակ՝ արևային տաճար։ Այն կառուցվել է բարձր տեղ և շրջապատվել պարսպով։ Ընդարձակ բակի կենտրոնում կանգնեցվել է քարե հսկայական մատուռ - կոթող՝ ոսկեզօծ պղնձե գագաթով և հսկայական զոհասեղանով։ Կոթողը խորհրդանշում էր սուրբ քարը՝ բեն–բենը, որի վրա, ըստ լեգենդի, ծագել է արևը՝ ծնվելով Միանձնուհի (առասպելաբանություն) անդունդից։ Ինչպես բուրգերը, այնպես էլ արևային տաճարը, միանում էր հովտի դարպասներով՝ երկար ծածկված  անցումներով։ Առավել հայտնի արևային տաճարների թվին է պատկանում Նիուսերրայի տաճարը Աբիդոսում ։
Միջին թագավորության ճարտարապետություն
Մ․թ․ա․2050թ․ Մենթուհոթեփ I–ը վերամիավորեց Եգիպտոսը և վերականգնեց փարավոնների միասնական զորությունը Թեբեի հովանու ներքո։ Միջին թագավորությունը Հին թագավորությունից բաժանող դարաշրջանը կարևոր նշանակություն ունեցավ եգիպտացիների հոգևոր կյանքում։ Երկրի փլուզումը, պատերազմները, կենտրոնի անկումը և փարավոնների աստվածային հզորությունը հիմք հանդիսացան անհատականության առաջացման համար։
Եգիպտացիների անհատականությունը հիմնականում դրսևորվեց նրանով, որ բոլորն սկսեցին մտահոգվել իրենց անմահության մասին։ Հիմա արդեն ոչ միայն փարավոններն ու ազնվականները, այլ նաև հասարակ մահկանացուներն սկսեցին պահանջել արտոնություններ անդրշիրիմյան կյանքի համար։ Այսպես է առաջացել մահից հետո հավասարության գաղափարը, որն անմիջապես արտացոլվեց մահացածների պաշտամունքի մեջ։ Գնալով այն պարզեցվեց։ Մաստաբա տիպի դամբարանները դարձել էին անհարկի շքեղություն։ Հավերժական կյանքն ապահովելու համար բավական էր մեկ սալաքար, որի վրա գրվում էին կախարդական խոսքեր և այն ամենը, ինչ հետագա կյանքի համար պահանջվում էր հանգուցյալի կողմից։ Միևնույն ժամանակ փարավոնները շարունակում էին կառուցել բրգաձև դամբարաններ՝ ցանկանալով ընդգծել գահի օրինականությունը, չնայած որ դրանք արդեն այն բուրգերը չէին, որոնք կառուցվել էին Հին Թագավորության դարաշրջանում․ չափերը զգալիորեն փոքրացել էին, կառույցների համար որպես շինանյութ օգտագործում էին ոչ թե երկտոննա բլոկներ, այլ հում–աղյուս, փոխվել էր նաև երեսպատման ձևը։ Հիմքը կառուցում էին ութ կապիտալ քարե պատերից ՝ բուրգի կենտրոնից թեք ճառագայթներ տանելով դեպի իր անկյունը և դեպի նրանցից յուրաքանչյուրի կենտրոնը։ Այդ պատերից 45 աստիճան անկյան տակ կային ևս ութ պատեր, նրանց միջև եղած բաժանումները լցվում էին քարե բեկորներով, ավազով, աղյուսով։ Բուրգերը վերևից երեսպատվում էին կրաքարային սալիկներով՝ իրար միանալով փայտե ամրակներով։ Ինչպես Հին Թագավորությունում՝ բուրգի արևելյան կողմում հուղարկավորության տաճարն էր, որից դեպի հովիտ գնացող փակ անցուղի կար։ Այդ բուրգերն այսօր ավերակի կույտեր են։
Բուրգերի հետ միասին, որոնք փաստորեն պատճենեցին Հին Թագավորության բուրգերը, ստեղծվեցին հուղարկավորության նոր կառույցներ՝ համատեղելով բուրգի և ժայռե դամբարանի ավանդական ձևը։ Այս հուշարձաններից ամենանշանավորը Դեյր Էլ– Բահրիում կառուցված Մենթուհոթեփ II–ի դամբարանն էր, դեպի որը տանում էր հովտից սկսվող 1200 մ երկարությամբ և 32 մ լայնությամբ, քարե պատերով պարսպված մի ճանապարհ։ Դամբարանների գլխավոր մասը հուղարկավորության տաճարն էր՝ սյունազարդ նախասրահով։ Թեքահարթակը կենտրոնից տանում էր դեպի երկրորդ կտուր, որտեղ դահլիճը երեք կողմից շրջապատվում էր սյունասրահներով։ Դահլիճի կենտրոնում քարակառույց բուրգն էր, որի հիմքը բնական ժայռ էր։ Արևմտյան կողմում բաց սյունազարդ գավիթ էր՝ ելքը դեպի դահլիճ և ժայռափոր սրբարան։ Փարավոնի գերեզմանը գտնվում էր սյունասրահի տակ։
Միջին Թագավորության նշանավոր կառույց է Ամենեմհեթ III–ի հուշահամալիրը Հավարայում։ Բուրգը կառուցված է աղյուսով և երեսպատված է կրաքարով, հուղարկավորության պալատը փորված է դեղին քվարցիտի ամբողջական ապառաժից։ Հատկապես հայտնի է բուրգի հուղարկավորության տաճարը։ Այդ տաճարը մշակույթի պատմության մեջ հիշատակվում է «լաբիրինթոս» անունով։ Տաճարն ընդգրկում էր 72000 քմ տարածք և երկու շարասյունով բաժանվում էր երեք նրբանցքի, որոնցից կենտրոնականն ավելի բարձր էր, քան կողայինները, լուսավորվում էին պատերի վերին մասերում գտնվող տարբեր բացվածքներից։
Նոր թագավորության ճարտարապետություն
Նոր թագավորության ճարտարապետության և արվեստի մեջ առաջատար դեր ունեն Թեբաները (Եգիպտոս)։ Կարճ ժամանակամիջոցում նրանցում կառուցվում են ճոխ պալատներ ու տներ, հոյակապ տաճարներ, որոնք ձևափոխում են Թեբեի տեսքը։ Քաղաքի փառքը շարունակվել է դարեր շարունակ։ Տաճարների կառուցումն իրականացվել է երեք հիմնական ուղղություններով․ ստեղծվել են վերգետնյա, ժայռափոր և կիսաժայռափոր տաճարային համալիրներ։
Վերգետնյա տաճարները ունեին ուղղանկյուն հատակագիծ, զանգվածեղ ու բարձր պատեր, դեպի Նեղոս տանող լայն ճանապարհ, որն ուղեկցվում էր Սֆինքսի արձաններով։ Տաճարի մուտքն սկսվում էր պիլոններով (սյունաշար), որի ներքին երկու աստիճանները տանում էին վերին հարթակ։ Արտաքին կողմից պիլոնին կցված էին բարձր ձողափայտեր, իսկ նրանց առջև կանգնեցված էին փարավոնի հսկա արձաններ ու ոսկեզօծ կոթողներ։ Մուտքից բացվում էր գունավոր բակի սյունասրահը, որն ավարտվում էր բակի մակերևույթից փոքր–ինչ վերև կառուցված պորտիկով։ Բակի կենտրոնում գտնվում էր զոհաքարը, իսկ նրա հետևում՝ տաճարի խորքում, աղոթարանն էր՝ բաղկացած մի քանի սրահներից։ Զոհաքարի կենտրոնում եղել է սրբազան նավ՝ գլխավոր աստծո արձանով, իսկ մյուս երկուսում՝ աստվածուհի-կնոջ ​​և աստված-որդու արձանները։ Աղոթարանի շուրջը՝ պարագծի երկայնքով, ձգվում էր շրջանցիկ միջանցք, որտեղից դռները տանում էին այլ սրահներ, տաճարի գրադարան, արձանների պահեստ, հատուկ ծեսերի սենյակներ։ Տաճարների այս տեսակին են պատկանում Թեբասի երկու տաճարներ՝ Քառնաքը և Լյուքսորը։
Ժայռափոր տաճարային համալիրները շրջված «Т» տառ են հիշեցնում։ Տաճարի ճակատային մասը փորվում էր ժայռի արտաքին մասում, մնացած բոլոր տարածքները գտնվում էին խորքում։ Այդպիսի տաճարի օրինակ է Ռամզես II–ի տաճարը Աբու Սիմբելում։ Համալիրը բաղկացած է երկու կառույցներից՝ մեծ և փոքր տաճարներից։ Մեծը նվիրված է փարավոնին և երեք աստվածներին՝ Ամոն, Ռա, Փթահ։ Փոքրը կառուցվել է աստվածուհի Հաթորի պատվին, որի կերպարը համապատասխանում էր Ռամզես II–ի կնոջ՝ Նեֆերտարիի կերպարին։
Նոր թագավորության ճարտարապետության մեջ նշանակալի նորամուծություն էր գերեզմանի առանձնացումը հուղարկավորության տաճարից։ Ավանդույթը խախտող առաջին փարավոնը Թութմոս I –ն էր, ով որոշեց իր մարմինը թաղել ոչ թե հուղարկավորության տաճարի ճոխ դամբարանում, այլ կիրճում փորված գերեզմանի մեջ, այսպես կոչված՝ «Թագավորների հովտում»։
Կիսաժայռափոր տաճարի օրինակ է Դեյր էլ-Բահարիում Հաթշեպսութ թագուհու տաճարը։ Նա իր տաճարը կառուցել է Մենթուհոթեպի II-ի տաճարի կողքին։ Նրա տաճարը գերազանցում էր Մենթուհոթեպի տաճարին ինչպես չափերով, այնպես էլ զարդարանքի հարստությամբ։ Այն իրար վրա դրված երեք խորանարդների համադրություն էր։ Ճակատային մասի ձևավորումը հիմնված էր տեռասների հորիզոնական գծերի ուղղությունների վրա։ Ստորին աստիճանում կար մի սյունասրահ, որը ձգվում էր արևելյան պատի ամբողջ երկարությամբ, իսկ մեջտեղից բաժանվում էր թեքահարթակով։ Դեպի երկրորդ կտուր տանում էր մի սանդուղք, որն ակնհայտորեն թեքահարթակի շարունակությունն էր։
Ամառնայի արվեստ
Ախենաթենի իշխանություն գալուց հետո սկսվում է Աթոնին նվիրված տաճարների կառուցումը։ Տաճարներն առաջվա նման տեղորոշված էին արևմուտքից արևելք, իսկ նրանց տարածքը շրջապատված էր պարսպով։ Մուտքը ձևավորված էր ցածր պիլոններով և ձողափայտերով։ Նրանք կառուցված էին աղյուսով, այդ պատճառով էլ չեն պահպանվել մինչև մեր օրերը։ Ամառնայի ճարտարապետության առանձնահատկությունը տաճարի բազմասյուն տանիքից հրաժարվելն էր․ այսպես արեգակնային աստվածության հետ հաղորդակցությունն առավել բաց ու անմիջական էր։ Աստվածության ավանդական արձանը հեռու էր պահվում մարդկանց աչքերից, ատոնիզմում այդպիսի արձան ընդհանրապես չկար․ այն փոխարինվել էր հենց արևով ։
Ուշ թագավորության ճարտարապետություն
Այս ժամանակաշրջանում Եգիպտոսում թագավորական ինքնավարության դերն զգալիորեն ընկնում է, իսկ քահանայության զորությունը նկատելիորեն ամրապնդվում։ Մ.թ.ա 1085թ. կառավարությունն անցնում է Սմենդեսին, որից հետո լիբիական ազնվականության ներկայացուցիչները գրավում են գահը։ Հիմնադիրը Շեշոնկ I -ն էր, ով կարճ ժամանակով կրկին միավորում է Եգիպտոսը։ Ուշ թագավորության իշխաններից շատերը, ընդօրինակելով մեծ թագավորներին, շինարարություններ էին կատարում Քառնակում, (օրինակ` Ամուն տաճարի ժամանակակից մուտքը կառուցվել է Շեշոնկ I –ի օրոք։ Պահպանվել է նաև փարավոն Թահարկայի կոլոնեզը։ Քուշի օրոք կառուցվում են բրգաձև աղյուսե դամբարաններ)։ Ընդհանուր առմամբ շենքերի կառուցումը ուղղորդվում էր դեպի դասական ավանդույթներ։ XXVI դինաստիայի տիրապետության օրոք թեբաները կորցնում են իրենց քաղաքական և գեղարվեստական արժեքը։ Եգիպտոսի նոր մայրաքաղաք է դառնում Սաիսը։ Սաիսյան շրջանի ճարտարապետական հուշարձանները գրեթե չեն պահպանվել։ Ոչ անվանի համալիրներում առկա են վերգետնյա և ժայռափոր կառույցներ, օգտագործվում են տաճարային ճարտարապետության որոշ տարրեր` հիպոստիլ, պիլոն, սրահների շղթա։
Պարսկական տիրապետության դարաշրջանի ճարտարապետությունը աստիճանաբար մերժում է մոնումենտալ համալիրների տեսակը։ Հին աստվածներին նվիրված տաճարներն ավելի փոքր են կառուցվում։ Նոր թագավորության դասական կոլոնադայի տեսակը պահպանվում է, բայց միևնույն ժամանակ նկատելիորեն ավելանում է դեկորի շքեղությունն ու մանրամասն մշակումը։ Հույների կողմից Եգիպտոսը նվաճվելուց հետո տեղի է ունենում տեղական գեղարվեստական մշակույթի սինթեզ հնագույն ավանդույթների հետ. դա անխուսափելի էր և արդյունավետ մշակույթի համար։ Նոր սինթեզող ոճի ինքնատիպությունը արտահայտվում է Քառնակի Պտղոմեոս III-ի տաճարի, Էդֆուիի Հորուսի տաճարի և մոտակայքում գտնվող «Իսիդի» համալիրի վրա, որը Հերոդոտոսն անվանել է «Եգիպտոսի մարգարիտ» ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հին Եգիպտոսի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Հին Եգիպտոս Կատեգորիա:Ճարտարապետության պատմություն Կատեգորիա:Ճարտարապետական ​​ոճեր Կատեգորիա:Եգիպտոսի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Եգիպտոս Կատեգորիա:Եգիպտագիտություն
Գևորգ Սարգսյան (այլ կիրառումներ)
Գևորգ Սարգսյան, կարող է վերաբերել՝
Գորոդոկ (գյուղ, Կամեն-Կաշիրսկիի շրջան)
Գորոդոկ (Городок), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կամեն-Կաշիրսկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1570 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Գորոդոկ գյուղում բնակվում էր 76 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,301 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 252,49 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կամեն-Կաշիրսկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1570 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ալի (Արճեշի գավառ)
Աղի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Արճեշի գավառակում։ Գտնվում էր Արճեշ քաղաքի մոտակայքում։ Հնում առավել հայտնի էր Աղի անունով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Դեուիտ շրջան (Իլինոյս)
Դեվիտ շրջան (DeWitt County), ԱՄՆ Իլինոյս նահանգի 102 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.031 կմ² է, բնակչությունը՝ 16.561 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Քլինտոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1839 թ.։
Կատեգորիա:Իլինոյսի շրջաններ
Գիբսոն շրջան (այլ կիրառումներ)
Գիբսոն շրջան, կարող է վերաբերել՝
Մորդովո-Ադելյակովո
Մորդովո-Ադելյակովո (Мордово-Аделяково), գյուղ Ռուսաստանի Սամարայի մարզի Իսկալինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սամարայի մարզի Իսկալինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ալբերտ Աղանով
Ալբերտ Վարդանի Աղանով, խորհրդահայ ֆիզիկոս, ֆիզքիմիկոս։ Քիմիական գիտությունների դոկտոր (1986), պրոֆեսոր (1986): Թաթարստան ի գիտության վաստակավոր գործիչ (1996): «Новости ЯМР в письмах» տեղեկագրի գլխավոր խմբագիր։ Ռուսաստան ի Բնական գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս (1996)։ ԱՊՀ միջուկային մագնիսական ռեզոնանսային սպեկտրոսկոպիստների ասոցիացիայի կազմակերպիչներից և փոխնախագահ։ «NMR- ի նորությունները նամակներում» տեղեկագրի խմբագիր։ Թաթարստանի Հանրապետության վաստակավոր գիտնական։ ԽՍՀՄ բարձրագույն կրթության նախարարության մրցանակի դափնեկիր (1971):
Կենսագրություն
Ալբերտ Աղանովը ծնվել է 1941 թվականի ապրիլի 21-ին, Ունդուրխան քաղաքում (Մոնղոլիա)։ 1963 թվականին ավարտել է Կազանի համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետը։ 1966 թվականից աշխատում է Կազանի համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետում։ 1985-1991 թվականներին եղել է ընդհանուր ֆիզիկայի ամբիոնի վարիչ, 1991 թվականից՝ դեկան, միաժամանակ միջուկային մագնիսական ռեզոնանսի (ՄՄՌ) լաբորատորիայի գիտական ղեկավար, ԱՊՀ երկրների միջուկային մագնիսական ռեզոնանսի սպեկտրասոպիստների ընկերության փոխնախագահ, «Новости ЯМР в письмах» տեղեկագրի գլխավոր խմբագիր ։
Աշխատանքները վերաբերում են մոլեկուլային սպեկտրաչափության և դինամիկայի, տարբեր ֆազային վիճակներում գտնվող օրգանական մոլեկուլների և նրանց կոմպլեքսների դինամիկական ՄՄՌ սպեկտրաչափությանը, քիմիական կապերի մագնիսական հատկություններին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Քիմիական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Թաթարստանի գիտության վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Կազանի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Գորոդեց (գյուղ, Շումյաչինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 146 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Շումյաչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Լիմբուրգ (Բելգիայի նահանգ)
Լիմբուրգ (Limburg, Limbourg), Բելգիայի թագավորության տասը նահանգներից և Ֆլանդրիայի հինգ նահանգներից մեկը։ Սահմանակցում է Անտվերպեն, Ֆլամանդական Բրաբանտ, Լիեժ նահանգներին և Նիդերլանդների թագավորությանը։ Վարչական կենտրոնը Հասելտ քաղաքն է։
Վարչական բաժանում
Նահանգը բաժանվում է 3 շրջանների (Հասելտ, Մաասեիկ և Տոնգրես), որոնք էլ իրենց հերթին բաժանվում են 44 համայնքների։ Դրանցից երկուսը՝ Վուրենը և Խերստապեն ունեն լեզվային լգոտներ ֆրանկոֆոնների համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգիայի նահանգներ
Գիգանտ (այլ կիրառումներ)
Գիգանտ, կարող է վերաբերել՝
Սպիտակ կին (ուրվական)
Սպիտակ կին, սպիտակ հագուստով կին ուրվական, որի կերպարը հանդիպվում է անգլո-սաքսոնական, գերմանական, սլավոնական և այլ ժողովրդական ավանդույթներում ։ Սպիտակ կնոջ պատմությունն ու կերպարը մեծամասամբ կապ ունեն ինչ-որ տեղական ողբերգական լեգենդի հետ, որը հաճախ կապված է ամուսնու, սիրեկանի կամ փեսայի կողմից կնոջ կորստի կամ դավաճանության հետ ։
Սպիտակ կնոջ կերպարը գերմանական բանահյուսության մեջ ունի որոշակի տարբերություններ։ Եթե կելտական, ​​իսկ հետագայում անգլիական, շվեյցարական լեգենդներում, սպիտակ կինը հաճախ հայտնվել է լքված գյուղում և կարող էր ունենալ հասարակ ծագում, իսկ նրա կերպարը հաճախ նույնացվել է իռլանդական բանահյուսության կերպար Բանշիի հետ, ապա գերմանական լեգենդներում, որոնք զարգացել են շատ ավելի ուշ՝ 15-րդ դարից ոչ շուտ, այս ուրվականը միշտ կապված է եղել ազնվական ընտանիքների հետ և հայտնվել է միայն ընտանեկան ամրոցներում ։ Նման պատմություններում Սպիտակ կնոջ հայտնվելը հաճախ նկարագրվել է որպես ընտանիքի անդամներից մեկի մահվան նախանշում, բայց միևնույն ժամանակ, այն դիտվել է որպես ընտանիքի նախնիների ուրվական, որի հայտնվելը ինքնին վտանգավոր չէր, այլ նախազգուշացում էր ինչ-որ բանի մասին։ Նմանատիպ սյուժեով լեգենդներ առկա են նաև ֆրանսիական բանահյուսության մեջ ։
Գերմանիայում ամենահայտնի լեգենդները Պլասենբուրգից Հոհենցոլերնների (նախանշել է այս ընտանիքի անդամների մահը և ենթադրաբար հայտնվել է մինչև 1940 թվականը ոչ միայն Պլասենբուրգում, այլ նաև ընտանիքի այլ ամրոցներում, ինչպիսիք են Անսբախը և Բայրոյթը) և Բեռլինի քաղաքային պալատի Սպիտակ տիկնոջ մասին են ։ Արդեն 16-րդ դարում Բերտա ֆոն Ռոզենբերգ (Bertha von Rosenberg) անունով հայտնի էր Բոհեմիայում ֆոն Նեյհաուսի և Ռոզենբերգի բարոնների ընտանիքի նախամայրն ու «սպիտակ տիկինը»։ Ենթադրաբար, Բեռլինի ամրոցում նրան տեսել են 1625-1628 թվականներին, այնուհետև բազմիցս մինչև 1790 թվականը, իսկ ԲԵՀԲ-ի համաձայն՝ 1840-1850-ական թվականներին։ «Սպիտակ տիկինը» հայտնվել է նաև Ռուսաստանի կայսրուհի Աննա Յոհանովնային մահից առաջ ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Եվրոպական դիցաբանության էակներ Կատեգորիա:Լեգենդներ Կատեգորիա:Քաղաքային լեգենդներ Կատեգորիա:Ոգիներ Կատեգորիա:Ուրվականներն արվեստում
Կոլոնե
Կոլոնե (Cologne), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 7033 մարդ, խտությունը՝ 499 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 13 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 25033։ Հեռախոսային կոդ՝ 030։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գիզա (այլ կիրառումներ)
Գիզա, կարող է վերաբերել՝
Մարտեն Տերյե
Լիլ
Տերյեն Լիլի ակադեմիայի սան է ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2016 թվականի հոկտեմբերի 22-ին՝ փոխարինելով Իվ Բիսումային Բաստիայի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը թիմի մեկնարկային կազմում անցկացրեց դեկտեմբերի 14-ին՝ Ֆրանսիայի լիգայի գավաթի Պարի Սեն-Ժերմենի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը պրոֆեսիոնալ կարիերայում խփեց 2017 թվականի հունվարի 7-ին՝ Ֆրանսիայի գավաթի ԱՍ Էքսելսիորի դեմ խաղում ։ Ֆրանսիայի առաջնությունում առաջին գոլը խփեց ապրիլի 29-ին՝ Մոնպելիեի դեմ խաղում ։ Լիլի կազմում Տերյեն անցկացրեց 15 հանդիպում՝ դառնալով 2 գոլի հեղինակ։
2017 թվականի օգոստոսի 18-ին Տերյեն 1 տարվա վարձավճարով միացավ Ստրասբուրգին ։ Իր դեբյուտը նշեց օգոստոսի 27-ին՝ թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Գենգանի դեմ խաղում ։ Առաջին գոլը Ստրասբուրգի կազմում խփեց սեպտեմբերի 30-ին՝ Դիժոնի դեմ խաղում ։ Հոկտեմբերի 28-ին Տերյեն գոլ խփեց Անժեի դեմ խաղում, իսկ հանդիպումն ավարտվեց 2-2 հաշվով ։ Դեկտեմբերի 8-ին ֆրանսիացին գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Բորդոյի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 3-0 հաշվով ։ Ստրասբուրգի կազմում Տերյեն անցկացրեց 29 հանդիպում՝ դառնալով 4 գոլի և 4 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
Օլիմպիկ Լիոն
2018 թվականի հունվարի 26-ին Տերյեն 11 միլիոն եվրոյի դիմաց տեղափոխվեց Օլիմպիկ Լիոն, ինչից հետո վարձավճարով վերադարձավ Ստրասբուրգ   ։ Իր դեբյուտը Լիոնի կազմում նշեց օգոստոսի 12-ին՝ փոխարինելով Մարիանո Դիասին Ամյենի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը խփեց օգոստոսի 24-ին՝ Ստրասբուրգի դեմ խաղում  ։ Սեպտեմբերի 26-ին Տերյեն գոլի հեղինակ դարձավ Դիժոնի դեմ խաղում՝ օգնելով Լիոնին հաղթել 3-0 հաշվով ։ Առաջին հանդիպումը եվրոպական առաջնություններում ֆրանսիացին անցկացրեց հոկտեմբերի 23-ին՝ Չեմպիոնների Լիգայի խմբային փուլի Հոֆենհայմի դեմ խաղում  ։
Միջազգային կարիերա
Տերյեն ներկայացրել է Ֆրանսիան մինչև 20 և մինչև 21 տարեկանների երիտասարդական հավաքականներում։ 2017 թվականին նա Մ20 հավաքականի կազմում մասնակցեց աշխարհի առաջնությանը՝ անցկացնելով 4 հանդիպում և գոլի հեղինակ դառնալով խմբային փուլի Հոնդուրասի դեմ խաղում ։ Ֆրանսիան հասավ մրցաշարի 1/8 եզրափակիչ, որտեղ 1-2 հաշվով պարտվեց Իտալիային ։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի հունվարի 2-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լիլի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ստրասբուրգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Օլիմպիկ Լիոնի ֆուտբոլիստներ
Ուլյանովսկի գյուղական խորհուրդ (Բելոպոլսկի շրջան)
Ուլյանովսկի գյուղական խորհուրդ  (Улянівська селищна рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Ուլյանովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 2998 մարդ։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Ռենե Բարի
Ռենե Բարի (ֆր․՝ le Bon Roi René, ), Լոթարինգիայի դուքս (1431-1453), Անժեյի դուքս (1434-1475), Նեապոլի, Երուսաղեմի  թագավոր, Գիզի կոմս (1417-1425)։
Լյուդովիկոս ॥ Անժուի և Յոլադա Արագոնացի երկրորդ որդին։
Իզաբելլա Լոթարինգիացու հետ ամուսնության շնորհիվ ժառանգություն է ստանում Բարի (1430) և Լոթարինգիայի (1431) դքսությունը։ Վերջին դքսությունը ուներ ևս մեկ հավակնորդ, որը Ֆիլիպ ৷৷৷ Բարեգործն էր։ Լոթարինգիայի պատերազմում Ռենեն գերի է ընկնում և պահվում է մինչև 1437 թվականը։
Այդ ժամանակահատվածում Լոթարիգիայի դքսության կայսր ճանաչվեց Սիգիզմունդը։ 1434 թվականին իր մեծ եղբայր Լյուդովիկոս III Անժուի մահից հետո ժառանգություն ստացավ Անժեի և Պրովանսի դքսությունը, ինչպես նաև Ջովանի ॥-ի ժառանգորդը լինելու կարգավիճակը։ Նրա մահից հետո  դարձավ Նեապոլի թագավոր։
Իտալական մոտեցում
Գերությունից ազատվելուց հետո Ռենեն գալիս է Իտալիա, որպեսզի հետ գրավի Նեապոլը Արագոնի և Սիցիլիայի թագավոր Ջովանիի նախկին ժառանգորդ  Ալֆոնս V-ից։ 1442 թվականին Ռենեն Ալֆոնս V-ի կողմից ենթարկվում է ջախջախիչ պարտության և վերադառնում է Ֆրանսիա, որտեղ գտնվում էր ԱՆժերի շքեղ արքունիքը։