cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մերսեդես Իսպանացի (1880)
Ամուսնություն
Արքայազն Կարլը երկու Սիցիլիաների տապալված դինաստիայից էր և Իսպանիա էր ժամանել մի քանի տարի առաջ՝ զինվորական ծառայություն անցնելու համար։ Մերսեդեսի հանդիպումը Կարլի հետ պատահականություն չէր։ Արքայազնին որպես Մերսեդեսի ամուսին ընտրել էին Մարիա Քրիստինան և ինֆանտ Իզաբելլան։ Նա այրի թագուհու զարմիկն էր։ Պալատում պարտադիր էին համարում գահի ժառանգորդին Բուրբոնների տան ներկայացուցչի հետ ամուսնացնելը, որպեսզի գահը թագավորական տան այլ ներկայացուցիչներ չժառանգեն։
Արքայազն Կարլը, արդեն չպատկանելով իշխող արքայատանը, մշտական բնակություն հաստատեց Իսպանիայում, ընդունեց իսպանական քաղաքացիություն, ինչը միայն մեծացրեց նրա՝ ամուսնության հնարավորությունները։ Իր անունն անգամ նա փոփոխեց իսպանական հնչողությամբ՝ դառնալով Կառլոս։ Արքայազնը հրաժարվեց նաև միապետության վերականգնման դեպքում սիցիլիական գահը ժառանգելու հնարավորությունից՝ այդ ժամանակ գտնվելով իրավահաջորդության երկրորդ գծում՝ հորից և ավագ եղբորից հետո։
Կառլոսն առանձնանում էր լուրջ բնութագրով, խելացի էր, ամաչկոտ, ինչով էլ գրավեց ժառանգորդուհու ուշադրությունը։ 1899 թվականի դեկտեմբերի 14-ին նրանք նշանադրվեցին։ Ինֆանտը անմիջապես բախվեց լիբերալ և հանրապետական կուսակցությունների խիստ անբարեհաճությանը, իսպանական հասարակությունը ևս չընդունեց նրա ամուսնությունը։ Նմանօրինակ նեգատիվ վերաբերմունքը այդքան կապված չէր Կառլոսի, որքան նրա հոր հետ, ով մասնակցություն էր ունեցել կարլիստական պատերազմներին։ Տագնապներ կային, որ ամուսնությունից հետո Կառլոսը իր հետ նոր պատերազմ կբերի. անգամ նրա՝ Կառլոս անունը անբարեհաճ ընդունվեց։ բացի դա, Սիցիլիական Բուրբոնների տունը համարվում էր ամենապահպանողականը կաթոլիկական բոլոր արքայատների մեջ, ինչը բնավ ընդունելի չէր լիբերալների համար։
Նրանց միությունը քննադատվել է իսպանական թերթերում, ցույցեր են տեղի ունեցել Մադրիդի, Սևիլիայի և Գրանադայի փողոցներում։ Վալյադոլիդ քաղաքի արքեպիսկոպոսը նույնիսկ նամակ է գրել թագուհուն՝ զգուշացնելով նրան այդօրինակ միության հետևանքների մասին։ Թագուհին, ի պատասխան, գրել է նրան. «Մոնսինյոր, գուցե Ձեզ համար ավելի լավ կլինի ուշադրություն դարձնել աղոթքներին և Ձեր մնացած պարտականություններին, և այդժամ մենք կխուսափենք այն արհավիրքից, որի մասին դուք մեզ զգուշացնում եք»։
Ինքը՝ Մերսեդեսը, մորաքույր Պասին գրած նամակում իր խորը հիասթափությունն է արտահայտում այդ նեգատիվ արձագանքների վերաբերյալ. «Ես երջանիկ եմ, որ ամուսնանում եմ նրա հետ, բայց շատ տխուր եմ։ Ով է այս ամենի հեղինակը։ Իմ մայրը տառապում է դրա պատճառով…և այս ամենը այն բանի համար, որ նրա հայրը կռվել է դոն Կառլոսի հետ։ Արդյո՞ք դա արդար է»։
Մայրաքաղաքի իրավիճակը մթագնեց այդ ամուսնությունը։ Պսակադրության օրը Մադրիդի փողոցները փակված էին, իսկ Թագավորական պալատը հայտնվել էր պահակախմբի խիստ հսկողության տակ՝ փողոց դուրս եկած վիթխարի քանակությամբ ցուցարարների պատճառով։ Ոչ մի էական միջադեպեր տեղի չունեցան, և հարսանիքը կայացավ 1901 թվականի փետրվարի 14-ին Մադրիդի Թագավորական պալատի մատուռում։
Մահ
Երկու որդիներին ունենալուց հետո Մերսեդեսը շատ էր ուզում դուստր ունենալ։ 1904 թվականի սեպտեմբերին նա դարձավ 24 տարեկան։ Դրանից հետո նա ուժեղ հիվանդացավ. նրա մոտ կույր աղիքի բորբոքում էր, ինչը սկզբնապես ախտորոշվել էր որպես աղիքների սովորակ սպազմ։ Հոկտեմբերի 16-ին նա վաղաժամ ծննդաբերեց իր դստերը՝ Իզաբելլա Ալֆոնսային։
Երեխայի ծննդյան օրը Մերսեդեսի վիճակը ծայրահեղ ծանր էր։ Երբ նա ծննդաբերեց երեխային, սկզբում բժիշկները ասացին, որ երեխան մահացած է, բայց պարզվեց, որ դա ճիշտ չէր։ Մերսեդեսը վախճանվեց հաջորդ օրը, 1904 թվականի հոկտեմբերի 17-ին։
Մերսեդեսի երեք երեխաները մնացին ապրելու Թագավորական պալատում Մարիա Քրիստինա տատիկի հետ։ Մոր մահից հետո ավագ որդին ժառանգեց նրա տիտղոսը, որը 1907 թվականին փոխանցեց դոն Ալֆոնսոյին՝ արքա Ալֆոնսո XIII-ի ավագ որդուն։
Հուղարկավորված է Էսկորիալում։ Նրա մահից հետո Կառլոսը երկրորդ անգամ ամուսնացավ Լուրիզա Օռլեանցու հետ՝ ունենալով մեկ որդի և երեք դուստր։ Նրանցից Մարիա դե լաս Մերսեդեսը եղել է Իսպանիայի Խուան Կառլոս թագավորի մայրը։
Պարգևներ
— Մարիա Լուիզա թագուհու շքանշանը (Իսպանիա)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ծննդաբերելիս մահացածներ Կատեգորիա:Իսպանացիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի անձինք
Մաքս Շրեք
Ֆրիդրիխ Գուստավ Մաքսիմիլիան «Մաքս» Շրեք (Friedrich Gustav Max Schreck, )<cite id=Brill>, գերմանացի դերասան, ով հայտնի է «Նոսֆերատու։ Սարսափի սիմֆոնիա» (1922) դասական սարսափ ֆիլմում խաղացած իր Կոմս Օռլոքի դերով։
Կենսագրություն
Մաքսիմիլիան Շրեքը ծնվել է 1879 թ. սեպտեմբերի 6-ին։ Դերասանական նախապատաստությունը ստացել է Բեռլինի պետական թատրոնում, որտեղ սովորել է մինչև 1902 թվականը ։ Իր դեբյուտը կատարել է Շպայեր քաղաքի թատրոնի բեմում, այնուհետև, երկու տարվա ընթացքում հյուրաղաղերի մեջ է գտնվել ամբողջ Գերմանիայով, ելույթ ունենալով Ցիտաուում, Էրֆուրտում, Լյուցեռնում, Բրեմենում, Գեռայում և Մայնի Ֆրանկֆուրտում ։ Վերադառնալով Բեռլին, նա միացել է փառաբանված Մաքս Ռայնհարդի դերասանակ խմբին ։ Այդ թատերախմբի շատ անդամներ, ինչպես Մաքսը, հետագայում մեծ ներդրում ունեցան կինեմատոգրաֆիայում ։
1915 թվականից մինչև 1918 թվականները, Շրեքը մասնակցեք Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ 1919 թվականին, նա մտավ Մյունխենի կամերային թատրոնի կազմի մեջ, որտեղ ելույթ ունեցավ երեք տարի։ Մյունխենում, նրա ամենանշանավոր դերը Բերտոլդ Բրեխտի դեբյուտային «Թմբուկները գիշերով» պիեսում խաղացած հրեշների կրկեսի տնօրենն էր։ Այդ ժամանակ նա իր առաջին քայլերն արեց կինոյում։ Որոշ ֆիլմերում իր հետ հայտնվեց նաև իր կինը՝ Ֆաննի Նորմանը, որոնց հարսանիքը տեղի էր ունեցել 1910 թվականին։
1922 թվականին, «Prana Film» կինոընկերությունը Մաքսին հրավիրեց «Նոսֆերատու։ Սարսափի սիմֆոնիա» իր առաջին ֆիլմում կոմս Օռլոքի դերում խաղալու։ Ֆիլմի թողարկումից անմիջապես հետ, ընկերությունն իրեն սնանկ հայտարարեց, որպեսզի խուսափի Բրեմ Սթոքերի հեղինակային իրավունքների համար սահմանված գումարը նրա այրի կնոջը՝ Ֆլորենսին վճարելուց ։ Ճաղատ, նիհար, կաշվոտ ձեռքերով և երկար եղունգներով կոմս Օռլոքը, որի կերպարը ստեղծել էր Մաքսը, հանրության վրա սարսափելի տպավորություն թողեց։
Երկու տարի անց, Շրեքը նկարահանվեց «Նոսֆերատու»-ի ռեժիսոր Ֆրիդրիխ Վիլհելմ Մուրնաուի ևս մեկ ֆիլմում՝ «Մեծն դքսի ֆինանսները», որը ընդհանրապես ոչ մի հաջողություն չունեցավ ։ Դրան հաջորդոզ տարիներին, Շրեքը շարունակեց իր կարիերան կինոյում, դրա հետ մեկտեղ չթողնելով Մյունխենի կամերային թատրոնում դերասանի աշխատանքը։ 1936 թվականի փետրվարի 19-ին, Շրեքը «Դոն Կառլոս» պիեսում խաղաց հավատաքննիչի դեր, որի ավարտին իրեն վատ զգաց և բժշկի հրամանով տեղափոխվեց հիվանդանոց։ Հաջորդ առավոտյան, 56 տարեկան հասակում, ինֆարկտից մահացավ Մաքս Շրեքը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի դերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Կինոդերասաններ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Պալո յոկի
Պալո յոկի (Пало-йоки), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կարելական ինքնավար հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Օլանգա գետի աջ ափին՝ 7,1 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բարենցի Սպիտակ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կովդա գետի ակունքն է մինչև Կումսկի հիդրոհանգույց, այդ թվում Պյաոզերո, Տոպոզերո լճեր, գետի ենթաավազանը բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը Կոլսկի թերակղզին և Կարելիի, թափվում է Սպիտակ ծով։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Անդրանիկ Մանուկյան (Խորհրդային Միության հերոս)
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում աչքի է ընկել Սևաստոպոլի, Ստալինգրադի, Կուրսկի պաշտպանության, Ուկրաինայի ազատագրման, Բեռլինի գրավման համար մղված մարտերում ։ Մարտերում խիզախությամբ ու հնարամտությամբ աչքի ընկնելու համար գործուղվել է մասնակցելու հրամանատարական կազմի դասընթացների, ավարտել է դրանք և 1943 թվականին նշանակվել Բելառուսական 1-ին ռազմաճակատի 1-ին գվարդիական տանկային բանակի 8-րդ գվարդիական մեքենայացված կորպուսի 1-ին գվարդիական տանկային բրիգադի հետախուզության պետ ։
Խորհրդային Միության հերոսի կոչման արժանացել է 1945 թվականի հունվարին Լեհաստանի գրավման ժամանակ կատարած հետախուզական գործողությունների համար։ Մասնակցել է նաև Օդերի գետանցմանը, Օդերի, Ֆրանկֆուրտի գրավմանը։
Պարգևատրվել է Լենինի, Կարմիր դրոշի 2, Կարմիր աստղի շքանշաններով։ 1946 թվականին զորացրվել է, աշխատանքի անցել Բաքվում։ Ծառայել է ներքին գործերի համակարգում, հասել գնդապետի կոչման (բանակից զորացրվել էր մայորի կոչումով)։ 1973 թվականից տեղափոխվել և բնակություն է հաստատել Երևան քաղաքում։ Մահացել է 1986 թվականին՝ Երևանում։
Լեզինյան Կորբիեռ
Լեզինյան Կորբիեռ (Lézignan-Corbières), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 9968 մարդ, բնակչության խտությունը` 264.54 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 37.68 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 6329 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 3994-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 2335։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 63,1 %։ 3994 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 3177 անձ (1708 տղամարդ և 1469 կին)։ Գործազուրկ են եղել 817 անձ (421 տղամարդ և 396 կին)։ 2335 անաշխատունակներից 456-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 743-ը` թոշակառուներ, իսկ 1136-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սիլովան Կակաբաձե
Կենսագրություն
Սիլովան Կակաբաձեն ծնվել է 1895 թվականի հուլիսի 31-ին (օգոստոսի 12) Խոնիում։ Եղել է բանվոր-մեխանիկ։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո հաճախել է Մոիսեյ Տոիձեի ստուդիա։ 1922-1930 թվականներին սովորել է նախ Թբիլիսիի գեղարվեստի ակադեմիայի կերպարվեստի, ապա նույն ակադեմիայի քանդակագործության ֆակուլտետներում, Յակով Նիկոլաձեի մոտ։ 1932 թվականից դասավանդել է նույն ակադեմիայում։ Ստեղծել է հուշարձաններ ու կիսանդրիներ։
Հավանաբար մահացել է 1993 թվականի հունիսի 10-ին Թբիլիսիում։
Արվեստ
1975 թվականին Լեսելիձե գյուղում տեղադրվել է Կոնստանտին Լեսելիձեի կիսանդրին, որի հեղինակն է Սիլովան Կակաբաձեն։ Աբխազիայի պատերազմի ժամանակ՝ 1992 թվականի սեպտեմբերին, երբ աբխազները գրավեցին Գագրա քաղաքը, հուշարձանը ոչնչացվել է։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Վրացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Վրացական ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քանդակագործներ
Կամենսկայա վտակ
Կամենսկայա վտակ  (Протока Каменская), գետ Ռուսաստանում,Կամչատկայի երկրամասում։ Գետի երկարությունը 30 կմ է։ Այն հոսում է Կամչատկա գետի ձախ մասում 114 կմ հեռավորության վրա։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Պանա (գետ, Պանօզերոյի վտակ)
Պանա (Пана), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կարելական ինքնավար հանրապետությունում։ Թափվում է Պանօզերո լիճ։ Գետի երկարությունը 16 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ուլունքագործություն
Ուլունքագործություն, ուլունքները մեկը մյուսին կարելու ասեղով կամ ուլունքի ասեղով թելելով միացնելու արհեստ կամ արվեստ է, կամ դրանք զգեստին կարելն է ։ Ուլունքները լինում են տարբեր տեսակի, ձևի և չափի։ Ուլունքներն օգտագործվում են ստեղծելու զարդեր կամ այլ անձնական զարդարանքի մասեր, դրանք նաև օգտագործվում են պատի կախիչների, քանդակների և այլ արվեստի գործերում։ Ուլունքագործության տեխնիկան լայնորեն բաժանվում է հետևյալ տեսակների․ հանգուցավոր և առանց հանգույցների հյուսվածքագործություն, թելագործություն, ուլունքներով ասեղնագործություն, ուլունքավոր մանվածքագործություն, ուլունքներովգործություն և ուլունքներով ժանյակագործություն ։ Հնագիտական արձանագրությունում պահպանված երկարակյաց նյութերից պատրաստված ուլունքները ի հայտ են գալիս ժամանակակից մարդու հայտվելու հետ մեկտեղ, Մարդ բանական ։ Ուլունքներն օգտագործվում են կրոնական նպատակներով, որպես հաջողության թալիսման, ինչպես նաև որպես բուժիչ միջոց։
Ժամանակակից ուլունքագործություն
Ժամանակակից ուլունքագործությունը շատ հաճախ օգտագործվում է որպես ստեղծագործ հոբբի՝ ստեղծելու զարդեր, պայուսակներ, սկուտեղներ, ներառյալ տասնյակ այլ արհեստներ, և նույնիսկ նկարչական պատճեններ։ Ուլունքները հասանելի են տարբեր դիզայնով, չափով, գույնով, ձևով և տեսակով, որը թույլ է տարատեսակ փոփոխություններ ուլունքի արհեստում և նախագծերում։ Սովորական նախագծերը կարող են ստեղծվել սկսնակ ուլունքագործների կողմից մեկ ժամից էլ քիչ ժամանակում, այնինչ բարդ ուլունքագործությունը կարող է տևել մանրակրկիտ աշխատանքի շաբաթներ՝ հատուկ գործիքներով և սարքերով։ Շատ ազատ օրինակներ և ուղեցույցներ կարող ենք գտնել համացանցում։
Անտիկ ուլունքագործություն
Հախճապակին կավի և կրի, սոդայի և սիլիկոնե ավազե փոշու խարնուրդ է։ Այն խառնվում է ջրով՝ մածուկ դարձնելու համար և ձեւավորվում է փոքրիկ փայտի կամ ծղոտի շուրջ։ Ապա այն պատրաստ է այրվելու և դառնալու ուլունք։ Քանի որ ուլունքը տաքանում է, սոդան, ավազը և կիրը հալվում են և դառնում են ապակի, որը միաձուլվում է և պատում է կավը։ Արդյունքում ստանում ենք ամուր ուլունք՝ պատված կապտագույն ապակիով։ Այս գործընթացը հավանաբար առաջին անգամ հայտնաբերվել է Միջագետքում և հետագայում ներմուծվել է հին Եգիպտոս։ Այնուամենայնիվ, հենց եգիպտացիներն էին, ովքեր այն դարձրեցին իրենց սեփական արվեստի ձևը։ Նախքան Նարմերի 1-ին դինաստիայից (ք․ա․ 3100 թվական) մինչև Պտղոմեոսյան թագավորության վերջին դինաստիան (ք․ա․ 33 թվական) և առ այսօր, հախճապակե ուլունքները պատրաստվել են նույն ձև։ Այս ուլունքները նախորդում են ապակե ուլունքներին և հավանաբար ապակեգործության հիմք են հանդիսացել։ Եթե ուլունքագործը մի փոքր ավելի քիչ կավ և քիչ լրացուցիչ կիր է վերցնում և եթե կրակը սովորականից ավելի տաք է լինում, խարնուրդը կդառնա ապակի։ Փաստորեն, որոշ գլանային հախճապակե ուլունքները սկզբնական կավից են լինում, այնուհետ նաև վերածվում են մաքուր ապակու։ Ըստ երևույթին, ուլուքները նույնիսկ չեն էլ այրվել։ Հախճապակե ուլունքները այնքան տարածված էին, քանի որ դրանք էժան էին և քիչ աշխատուժ էր պահանջում այն սարքելու համար, քան քարե ուլունքները։ Բացի անձնական օգտագործումից և ամենօրյա կրելուց՝ դրանք օգտագործվում էին ստեղծելու ուլունքներով ցանցեր՝ մումիաները ծածկելու համար։ Հնագիտական նմուշների մեծ մասը գալիս է թաղման վայրերից ։ Հին Թագավորության ժամանակաշրջանից (մոտ ք․ա․ 2670-2195 թվականները) եգիպտացի արհեստավորները ձևավորեցին աստվածների, թագավորների և մահկանացուների պատկերներ, որոնք կրում էին խողովակաձև և արցունքաձև ուլունքներից պատրաստված լան մանյակներ։ Այս մանյակները կարող էին ստանալ ծաղկային նախատիպերց։ Հնագույն ժամանակներում մանյակը կոչվում էր վեսեխ, բառացիորեն՝ «լայն» ։ Ամերիկայում Չերոկիները օգտագործում էր ուլունքագործություն՝ պատմություններ պատմելու համար։ Նրանք պատմում էին դրանք ուլունքների օրինակներով։ Նրանք օգտագործում էին չորացած հատապտուղներ, մոխրագույն հնդկական եգիպտացորեն, ոսկորներ, թրթուրներ և երբեմն ծովախեցիներ ։
3D ուլունքագործություն
3D ուլունքագործությունը ընդհանուր առմամբ օգտագործում է ուլունքներով գործելու տեխնիկան, հետագայում այն կարող է բաժանվել ուղիղ գործվածքի և առանց հանգույց ուլունքագործության։ Շատ 3D ուլունքագործության օրինակներ արվում են ուղիղ գործվածքով, բայց երբեմն էլ երկու տեխնիկան էլ համադրվում են նույն կտորի մեջ։ Երկու գործվածքներն էլ արվում են կամ ձկան թելով կամ նեյլոնի թելով։ Ձկան թելն ինքնին ավելի հարմար է ուղիղ գործվածքների համար, քանի որ այն ավելի ամուր է քան նեյլոնինը, ուստի այն ավելի ձիգ է կապում և ձգվելուց հեշտությամբ չի կտրվում։ Նեյլոնի թելը առավել հարմար է առանց հանգույցների գործվածքին, քանի որ այն ավելի փափուկ է և առավել ճկուն է քան ձկան թելը, որն թույլ է տալիս ուլունքները ուղիղ կապել միմյանց` արանք չթողնելով։ Փաստորեն, հազվադեպ չէ խաչաձև գործվածքի օրինակներով առանց հանգույց ուլունքագործելը։ Առանց հանգույց օրինակները շատ հեշտ է դիագրամային պատկերել, քանի որ դրանք տիպիկ ուղղաձիգ են։
Եվրոպական ուլունքագործություն
Ուլունքագործության պատմությունը Եվրոպայում սկսվում է դեռևս հազարամյակներ առաջ, երբ դեռ կեղևներն ու կենդանիների ոսկորները օգտագործվում էին որպես վզնոցների ուլունքներ։ Ապակե ուլունքները պատրաստվում էին 14-րդ դարի վերջին` Մուրանոյում։ Ֆրանսիական ուլունքները պատրաստվում էին 16-րդ դարում, և լամպերի ապակիները հայտնագործվեցին 18-րդ դարում։ Սերմերից պատրաստված ուլունքները օգտագործվում էին ասեղնագործության, թելագործության և զանազան մանվածքներ գործելու տեխնիկայի մեջ։
Ամերիկյան ազգային ուլունքագործություն
Ոլունքագործությունը ամերիկյան ազգային արվեստ է, որը զարգացել է հիմնականում Եվրոպայից և վերջերս նաև Ասիայից ներմուծված ապակե ուլունքներ օգտագործելով։ Ապակե ուլունքները Ամերիկայում օգտագործվում են արդեն մոտ 5 դար։ Ներկայումս ուլունքագործության լայն տեսականի կա։ Մեծ լճերում Ուրսուլին միանձնուհին տոհմի համար արտադրում էր ծաղկային նախշեր, ովքեր դրանք շատ արագ տեղադրում էին ուլունքագործության մեջ ։ Մեծ լճերի ցեղերը հայտնի էին իրենց գունավոր պայուսակներով, որը կարող էր մի ամբողջ տարի տևեր ավարտելու համար ։ 20-րդ դարում սարահարթային ցեղերը, ինչպիսին էր Մեզ Պերսեն, կատարելագործեցին կոնտուրային ոճի ուլունքագործությունը, որում ուլունքի գծերը կարվում են ընդգծելու պատկերազարդ պատկերը։ Հարթավայրային ցեղերը հմուտ ուլունքագործներ են, և այսօր տղամարդկանց և կանանց պարային ռեգալիանառանձնանում է տարբեր տեսակի ուլունքագործության ոճերով։ Այնինչ հարթավայրային և սարահարթաին ցեղերը հայտնի են իրենց ձիերի ուլունքագործ հեծելասարքերով, ինչպես նաև շների համար նախատեսված ծաղկային ծածկոցներով ։ Ներկայիս ամենահայտնի ուլունքագործներից մեկը` Մարկուս Ամերմանը, նախաձեռնեց բարձրակարգ իրատեսական ուլունքագործ դիմանկարներ ։ Նրա պատկերներն ընդգրկում են 19-րդ դարի բնիկ առաջնորդներից մինչև փոփ աստղեր, ինչպիսին են Ջանեթ Ջեքսոնը և Բրուք Շիլդսը։ Ջեմի Օկուման իր ուլունքագործ տիկնիկներով հաղթել է լավագույն մրցանակը, որը ներառում էր մի ամբողջ ընտանիք կամ ձիեր կամ ձիավարներ, ամբողջը ուլունքներով գործված ռեգալիայով։ Անտիկ վենետիկյան ուոլւնքները, որ նա օգտագործում էր 22° չափից էլ փոքր էին, մոտավոր աղի հատիկի չափով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հյուսում
Հաննես Թոր Հալդորսոն
Հաննես Թոր Հալդորսոն (Hannes Þór Halldórsson, ), իսլանդացի ֆուտբոլիստ, ադրբեջանական «Ղարաբաղ» ֆուտբոլային ակումբի և Իսլանդիայի ազգային հավաքականի դարպասապահը։ Մի քանի երգերի և տեսահոլովակների հեղինակ է և ներկայացրել է Իսլանդիան Եվրատեսիլ 2012 երգի մրցույթում։
Ակումբային կարիերա
Խաղացել է իսլանդական «Լեյկնիր», «Աֆտյուրելդինգ», «Ստյարնան», «Ֆրամ» և «Ռեյկյավիկ» ֆուտբոլային ակումբներում ։
2013 թվականի դեկտեմբերին Հաննեսը տեղափոխվել է նորվեգական «Սաննես Ուլֆ» ։
2015 թվականի հուլիսին երկուամյա պայմանագիր է կնքել ՆԵԿ ֆուտբոլային ակումբի հետ ։ 2018-ին պայմանագիր է կապել ադրբեջանական «Ղարաբաղ»-ի հետ։
Կարիերան հավաքականում
Իսլանդիայի հավաքականում իր նորամուտը նշել է 2011 թվականին՝ 2012 թվականի Եվրոպայի առաջնության որակավորման փուլի ընթացքում՝ ընդդեմ Կիպրոսի ազգային հավաքականի ։
Ներկայումս Հաննեսը համարվում է հիմնական Իսլանդիայի հավաքականի հիմնական դարպասապահը ։ Հավաքականի կազմում նա հաղթել է 2014 թվականի ընտրական փուլի բոլոր տասներկու խաղերում ։
Կարլուշկա վտակ
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Գրոյտեր Ֆյուրտ
Գրոյտեր Ֆյուրտ (գերմ.՝ SpVgg Greuther Fürth), գերմանական ֆուտբոլային ակումբ Ֆյուրտից, Բավարիա։ Թիմը ստեղծվել է 1903 թվականին և ներկայումս հանդես է գալիս Երկրորդ Բունդեսլիգայում։
2012-13 մրցաշրջանում Գրոյտեր Ֆյուրտը առաջին անգամ հանդես եկավ Բունդեսլիգայում, բայց հենց նույն տարում վերադարձավ Երկրորդ Բունդեսլիգա։
Ներկա կազմ
2017 թվականի օգոստոսի 31-ի դրությամբ
(վարձավճարով Շտուտգարտից)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանական ֆուտբոլային ակումբներ Կատեգորիա:1903 հիմնադրված ֆուտբոլային ակումբներ Կատեգորիա:1903 հիմնադրումներ Գերմանիայում
Ձայնիկ
Ձայնիկ, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն ձայն բառից։ Նորակերտ ու անսովոր անուն է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Մարի Նեյրատ
Մարի Նեյրատ (ծննդյան անունը՝ Ռեյդեմեյստեր, Marie Neurath (Reidemeister), ), ինֆոգրաֆիկայի վիեննական մեթոդը (Wiener Methode der Bildstatistik) մշակող թիմի անդամ, որը հետագայում վերանվանել է Իզոտիպ (նկարների լեզու)։ Երիտասարդ ընթերցողների համար գրել և ձևավորել է բազմաթիվ գրքեր։
Մաթեմատիկոս Կուրտ Ռեյդեմեյստերի քույրն է։
Կենսագրություն
Մարի Ռեյդեմեյստերը ծնվել է 1898 թվականին Գյոթինգենում։ 1917-1924 թվականներին Գյոթինգենում ուսանել է մաթեմատիկա և ֆիզիկա, 1919 թվականին տեղի նկարչական դպրոցում (Kunstschule) անհատական դասընթացներ է անցել։ Նախքան ուսումն ավարտելը հանդիպել է Օտտո Նեյրատին և տեղափոխվել Վիեննա։ 1925 թվականին աշխատել է Վիեննայի սոցիալ-տնտեսական թանգարանում (Gesellschafts- und Wirtschaftsmuseum)։ Թանգարանը հիմնադրվել է հանրությանը քաղաքի սոցիալական բարեփոխումների ծրագրին տեղեկացնելու համար։ Թանգարանային այս պաշտոնը դարձավ նրա դիզայներական գործունեության սկիզբը Օտտո Նեյրատի թիմում. խումբը մշակել է սոցիալական տեղեկատվություն պարունակող գրաֆիկական պատկերներ, որը տեղեկատվական դիզայնի ամենավաղ ձևերից է։
Նեյրատի խմբի հաջորդ կարևոր անդամը գերմանացի մոդեռն նկարիչ Գերդ Արնցն է, որը թիմին միացել է 1928 թվականին։ Մինչև 1934 թվական՝ Վիեննայում կարճատև քաղաքացիական պատերազմը, Մարի Ռեյդեմեյստերն աշխատել է Վիեննայի թանգարանում, այնուհետև ստիպված հեռացել է երկրից Նեյրատի (ակնհայտ սոցիալ-դեմոկրատ) և Արնցի (կապված է եղել ձախ ռադիկալների հետ) հետ։ Նրանք տեղափոխվել են Հաագա։
Մինչ Օտտո Նեյրատը հավաքում էր տեղեկատվություն, Արնցը մշակում էր պիկտոգրամներ և գրաֆիկա, իսկ Մարի Ռեյդեմեյստերը հասանելի տեսողական ձևով տվյալները փոխակերպում էր՝ աշխատանքի մեջ ներգրավելով տեխնիկական փորձագետների, գրաֆիկական դիզայներների և թիրախային լսարանին։ Այդ դիրքորոշումը Օտտո Նեյրատն անվանում էր «հանրային խնամակալ»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի գիտնականներ Կատեգորիա:Գերմանացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Գյոթինգենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ավստրիացի դիզայներներ
Վուդի Ալլենի ֆիլմագրությունը
Վուդի Ալլենը ամերիկացի կինոռեժիսոր, գրող, ջազային երաժիշտ, դերասան ու դրամատուրգ է։ Նա մասնակցություն է ունեցել մի շարք գեղարվեստական ու վավերագրական ֆիլմերում, ինչպես ռեժիսոր, մ սցենարիստ, դերասան կամ երեքը միասին։ Նա նաև պիեսների հեղինակ է։«A-ից մինչև Z», «Մի՛ խմեք ջուրը» (1966), «Մի անգամ էլ նվագիր, Սե՛մ» (1966) ։
Ֆիլմեր
I Ֆիլմի պրոդյուսերն է
II Ֆիլմի վրա հիմնված համանուն պիեսի հեղինակը
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վուդի Ալլենի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմագրություններ
Մանիակային համախտանիշ
Մանիակային համախտանիշ (μανία — «կիրք», «խելագարություն», «հակում»), համախտանիշ, որը բնութագրվում է ախտանշանների տրիադայով. բարձր տրամադրություն՝ հիպերթիմիայի տեսքով, գաղափարական և հոգեբանական գրգռվածություն՝ մտածողության և խոսքի արագացման տեսքով, շարժողական գրգռվածություն։ Մանիակային համախտանիշին նաև բնորոշ է, բայց ոչ միշտ է հանդիպում՝ բնազդային գործունեության ուժեղացումը (ախորժակի աճը, ինքնապաշտպանական միտումների ուժեղացումը), ուշադրության կենտրոնացման կորուստը, սեփական «ես»-ի գերագնահատումը։ Մանիակային սինդրոմի բացահայտման համար օգտագործվում է՝ մոլագարության բացահայտման թեստը, այսպես կոչված՝ Ալթմանի սանդղակը ։
Ծագումը (պատճառագիտություն)
Ավելի հաճախ մանիակային համախտանիշը դիտվում է երկբևեռ աֆեկտիվ խանգարման շրջանակներում։ Այդ դեպքերում ընթանում է նոպայի տեսքով՝ «դրվագներով»՝ բնորոշ զարգացման փուլերով։ Մանիակային դրվագների կառուցվածքում ներառված ախտանիշների արտահայտվածությունը կարող է լինել տարբեր, փոփոխվել՝ կախված հիվանդի մոտ հիվանդության զարգացման աստիճանից։ Բացի դրանից, մանիակային համախտանիշը կարող է դիտարկվել վարակիչ, թունավոր, օրգանական և այլ փսիխոզների ժամանակ, ուղեղային կամ ընդհանուր սոմատիկ հիվանդությունների հետևանքով։ Հետևաբար՝ հիվանդներին անհրաժեշտ է մանրակրկիտ հետազոտություն ։ Մասնավորապես, մանիակային համախտանիշը կարող է լինել հիպերտիրեոզի դրսևորում ։ Մանիակային համախտանիշը նաև կարող է առաջանալ՝ թմրամիջոցների կամ դեղորայքային միջոցների օգտագործումից (օրինակ՝ հակադեպրեսանտներ, բրոմիդներ, կորտիկոստերոիդներ, հալյուցիանգեններ, օպիատներ, կոկաին և այլ գրավչանյութեր) , զարգանալ՝ սոմատիկ հիվանդությունից կամ վիրահատությունից հետո ։ Դիֆերենցյալ ախտորոշման ընթացքում այն հիվանդներն, ում մոտ՝ հակադեպրեսանտների ընդունման ֆոնի վրա առկա է մաիակային համախտանիշ (նաև այն մարդկանց մոտ, ովքեր չարաշահում են հոգեմետ նյութեր) երկբևեռ աֆեկտիվ խանգարում աշտորոշման մասին կարելի է մտածել այն դեպքում, երե մանիայի ախտանշաններ հանդիպել են հակադեպրեսանտների կամ թմրամիջոցների ընդունումից առաջ ։
Սիմպտոմատոլոգիա
Մանիակային համախտանիշը՝ նման դեպրեսիվին, բաղկացած է դեպրեսիային հակադիր նշանների տրիադայից.
Դասակարգում
Մանիակային համախտանիշի «մաքուր» տարբերակից բացի հնարավոր են տարբերակներ, որտեղ նշաններից մեկը շատ կամ քիչ է արտահայտված։ Հետևաբար՝ հնարավոր է մանիակային համախտանիշի հետևյալ տարբերակները.
Տես նաև
Ընկճախտային համախտանիշ
Վիկտոր Չեռնոմիրդին
Վիկտոր Չեռնոմիրդին (Ви́ктор Степа́нович Черномы́рдин, ), խորհրդային և ռուս պետական գործիչ, Ռուսաստանի Դաշնության նախարարների խորհրդի նախագահ (1992-1993 թվականներ), Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահ (1993-1998 թվականներ), Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի պաշտոնակատար (1996 թվականի նոյեմբերի 5-6), Ուկրաինայում Ռուսաստանի դեսպան (2001-2009 թվականներ)։ 2009 թվականի հունիսի 11-ից մինչև կյանքի վերջ՝ Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի խորհրդական, ԱՊՀ մասնակից պետությունների հետ տնտեսական համագործակցության հարցերով Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի հատուկ ներկայացուցիչ ։ «Մեր տունը Ռուսաստանն է» կուսակցության հիմնադիրն և առաջնորդը։
Կենսագրություն
Վիկտոր Չեռնոմիրդինը ծնվել է 1938 թվականի ապրիլի 9-ին Օրենբուրգի մարզի Սարակտաշսկի շրջանի Չյորնի Օտրոգ գյուղում։ Ծնողները եղել են Ստեփան Մարկովիչը և Մարֆա Պետրովնան Չեռնոմիրդինան։ Հայրը վարորդ է աշխատել։ Ե՛վ հայրական, և՛ մայրական գծերով Չեռնոմիրդինը կազակ էր։ Ընտանիքում հինգ երեխա կար՝ Նիկոլասը, Ալեքսանդրը, Նատալիան, Վիկտորն ու Եկատերինան։ Ինչպես հիշում էր Չեռնոմիրդին տարիներ անց․ «մեզ դաստիարակել են խստությամբ, մեծերի մեծարմամբ, ինչպես ընդունված է կազակների ընտանիքներում... ամենաթանկ բանը, որ ծնողները կարողացել են մեզ փոխանցել, ընտանիքում հարաբերությունների օրինակն էր։» ։ Ծնողները «երբեք չեն բղավել, չեն ծեծել»։ Նա ասել է նաև․ «պետք է ասել, որ երբ ես ինքս դարձա չափահաս, ղեկավար, նախարար, նույնիսկ այդ իրավիճակում էլ չէի կարող վիճել եղբայրներիս հետ։ Եվ ինչու վիճել ... ավագ եղբոր մոտ չէր կարելի ծխել, անգամ երբ արդեն նախարար էի, մինչև ինքը չառաջարկեր։ Իսկ հայրիկի դեպքում՝ առավել ևս» ։
1962 թվականին ընդունվել է Կույբիշևի պոլիտեխնիկական համալսարան, որն ավարտել է 1966 թվականին՝ ստանալով ինժեներ-տեխնոլոգի դիպլոմ ։ 1967-1973 թվականներին աշխատել է ԽՄԿԿԿ քաղաքային կոմիտեում որպես հրահանգիչ, վարիչի տեղակալ, բաժնի վարիչ։
1982 թվականից եղել է ԽՍՀՄ գազի արդյունաբերության նախարարի տեղակալ։ 1983 թվականին նշանակվել է «Տյումենգազպրոմ» համամիութենական արդյունաբերական միավորման պետ, նախարարի տեղակալ։ 1985 թվականից մինչև 1989 թվականը եղել է ԽՍՀՄ գազային արդյունաբերության նախարար։
1980-ականներին կայացել է Չեռնոմիրդինի ծանոթությունը Բ. Ն. Ելցինի՝ այն ժամանակ ԽՄԿԿ Սվերդլովսկի մարզային կոմիտեի առաջին քարտուղարի հետ։
Ընտրվել է ԽՍՀՄ (1984-1989) և ՌԽՖՍՀ ԳԽ պատգամավոր (1985-1990)։ Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի անդամ (1986-1990)։
1989-1992թվականներին եղել է «Գազպրոմ» գազային պետական կոնցեռնի վարչության նախագահ։
1993 թվականի դեկտեմբերի 25-ից եղել է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահ ։
1992 թվականի դեկտեմբերի 14-ից մինչև 1998 թվականի մայիսի 26-ը եղել է Ռուսաստանի Դաշնության Անվտանգության խորհրդի մշտական անդամ ։
1993 թվականի փետրվարի 18-ին Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության անունից ստորագրել է «Միջուկային զենքից արդյունահանած բարձր հարստացված ուրանի օգտագործման մասին համաձայնագիրը» ։
1995 թվականի մայիսին ընտրվել է «Մեր տունը Ռուսաստանն է» համառուսաստանյան հասարակական-քաղաքական շարժման նախագահի պաշտոնում, որը 1995 թվականի դեկտեմբերին Պետական դումայի ընտրություններում հավաքել է ընտրողների 10,1 %-ը և դրանում ձևավորել իր խմբակցությունը։ 1996 թվականի հուլիսին նախագահական ընտրություններում Բորիս Ելցինի հաղթանակից և նրա՝ պաշտոնը ստանձնելուց հետո, Սահմանադրության համաձայն՝ կառավարությունը 1996 թվականի օգոստոսի 9-ին հրաժարական է տվել։ Վիկտոր Չեռնոմիրդինի թեկնածությունը Ելցինի կողմից կրկին ներկայացվել է կառավարության ղեկավարի պաշտոնում և ընդունվել Դումայի կողմից 1996 թվականի օգոստոսի 10-ին։
1995 թվականի հունիսին Բուդյոնովսկում (Ստավրոպոլի երկրամաս) տեղի ունեցած ահաբեկչական գործողությունից հետո Վիկտորը հեռախոսով բանակցություններ է վարել Շամիլ Բասաևի հետ, որի ջոկատը գրավել էր քաղաքային հիվանդանոցը և պատանդ վերցրել շուրջ երկու հազար մարդու։ Պատանդներին ազատ արձակելու գործողությունների և ծանր բանակցությունների արդյունքում հունիսի 18-ին պատանդների մեծ մասին հաջողվել է ազատ արձակել, սակայն գրոհայինները մնացած պատանդների քողի ներքո հունիսի 19-ին կարողացել են լքել քաղաքը և թաքնվել Չեչնիայի լեռնային շրջաններում։ Այդ ողբերգության հետևանքով զոհվել է մոտ 180 մարդ ։
1996 թվականի հուլիսի 25-ին Ռուսաստանի Դաշնության պաշտպանության խորհրդի կազմավորումից հետո և մինչև 1998 թվականի մարտի 3-ի լուծարումը, Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահ Վիկտոր Չեռնոմիրդինի վրա դրվել էին Ռուսաստանի պաշտպանության խորհրդի նախագահի տեղակալի պարտականությունները։
1996 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Բորիս Ելցինը ստորագրել է № 1378 «Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի պարտականությունները ժամանակավորապես կատարելու մասին» հրամանագիրը, որը Բորիս Ելցինի սրտի վիրահատության ժամանակ նախագահական լիազորությունները ամբողջությամբ հանձնել է Վիկտոր Չեռնոմիրդինին լրացուցիչ հրամանագրից հետո, որում նշվել էր, թե որ օրվանից և ժամից Վիկտոր Չեռնոմիրդինը համատեղությամբ կդառնա Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի ժամանակավոր պաշտոնակատարը։ Հրամանագրի համաձայն՝ նա ՌԴ-ի նախագահի պարտականությունները կատարել է 1996 թվականի նոյեմբերի 5-ի 7.00-ից մինչև 1996 թվականի նոյեմբերի 6-ի 6.00-ը ։
Վիկտոր Չեռնոմիրդինի հոբբին՝ որսը մի անգամ նրան կանգնեցրել է սկանդալի առաջ։ 1997 թվականին Սուրբ ծնունդի շաբաթվա ընթացքում Չեռնոմիրդինը մասնակցել է արջի որսի և սպանել երկու արջի, ինչին կտրուկ արձագանքել է հասարակությունը  ։
1998 թվակականի օգոստոսի 24-ից Վիկտոր Ստեպանովիչ Չեռնոմիրդինը կրկին կատարել է կառավարության նախագահի պարտականությունները, սակայն երկու անգամ չի հաստատվել Պետական դումայի կողմից, և երրորդ անգամ Բորիս Ելցինը Դումայի քննարկմանը ներկայացրել է Եվգենի Պրիմակովի թեկնածությունը, որի հաստատմամբ Վիկտոր Չեռնոմիրդինի՝ կառավարության նախագահի պաշտոնում կարճատև վերադարձը ավարտվել է։
1999 թվականի ապրիլի 14-ին նշանակվել է Հարավսլավիայի Խորհրդային Հանրապետության շուրջ առաջացած իրավիճակի կարգավորման հարցերով Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի հատուկ ներկայացուցիչ ։ 1999 թվականի հոկտեմբերի 7-ին ազատվել է այդ պաշտոնից «իր վրա դրված խնդիրների կատարելու կապակցությամբ» ։ 1999 թվականին Բալկաններում խաղաղարար ջանքերի և արտաքին քաղաքականության ոլորտում գործունեության համար առաջադրվել է Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի։ 2003 թվականին հրատարակվել է Վիկտոր Չեռնոմիրդինի «Մարտահրավեր» գիրքը, որում շարադրված է հեղինակի տեսակետը Բալկանյան ճգնաժամի իրադարձությունների վերաբերյալ։
2000 թվականի հունիսի 15-ին գլխավորել Է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի «Մեծ հյուսիսային ուղի» համաշխարհային շուրջերկրյա արշավախմբի կազմկոմիտեն և արշավախմբի ղեկավար Ս. Ա. Սոլովյովի և կազմկոմիտեի անդամ, Ռուսաստանում Նորվեգիայի դեսպան Օյվինդ Նորդսլեթենի հետ 2001 թվականի մարտի 5-ին մասնակցել է Զապոլյարնոյե քաղաքի արշավախմբի մեկնարկին ։
1995-2000 թվականներին եղել է «Մեր տունը Ռուսաստանն է» շարժման առաջնորդը։ 1999-2001 թվականներին եղել է Ռուսաստանի Դաշնության Դաշնային ժողովի Պետական դումայի պատգամավոր Յամալ-Նենեցյան ինքնավար օկրուգից։ 1999-2000 թվականներին եղել է «Գազպրոմ» ԲԲԸ տնօրենների խորհրդի նախագահ։
Ունեցել է պահեստազորի գնդապետի զինվորական կոչում ։ Վ. Ս. Չեռնոմիրդինը ժառանգական կազակ էր և Օրենբուրգի կազակական զորքերի գնդապետ ։ Վիկտոր Չեռնոմիրդինը նաև 2001 թվականի օգոստոսին զապորոժյան կազակ ձեռնադրված և զապորոժյան կազակների Գերագույն ատաման Դմիտրի Սագայդակու կողմից 2001 թվականի նոյեմբերի 22-ին պարգևատրել է «Կազակական փառքի» ոսկե խաչով և Զապորոժյան կազակների գեներալի ուսադիրներով՝ «կազակության վերածննդի և Ռուսաստանի և Ուկրաինայի կազակների համագործակցության ամրապնդման համար» Բուդեննովսկ քաղաքի պատվավոր քաղաքացի ։
Արժանացել է բազմաթիվ ռուսական և արտասահմանյան համալսարանների և ակադեմիաների պատվավոր կոչումների։ Նրան շնորհվել է Սամարայի պետական տեխնիկական համալսարանի պատվավոր պրոֆեսորի կոչում (1995 թվականի հունիսի 23), Մոսկվայի Մ․ Վ․ Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի պատվավոր պրոֆեսորի կոչում (1997 թվականի հունվարի 24) , Բրատիսլավայում Սլովակիայի տեխնիկական համալսարանի պատվավոր դոկտորի կոչում (1997 թվականի ապրիլի 14), Բրիջփորթի (Կոնեկտիկուտ նահանգ, ԱՄՆ) համալսարանի պատվավոր դոկտորի կոչում (1999 թվականի սեպտեմբերի 30) , Լենինգրադի պետական մարզային համալսարանի պատվավոր պրոֆեսորի կոչում (1999 թվականի հոկտեմբերի 7), Մոսկվայի պետական բաց համալսարանի պատվավոր պրոֆեսորի կոչում (2002 թվականի մայիսի 17) , Ռուսաստանի Գ․ Վ․ Պլեխանովայի անվան տնտեսական ակադեմիայի գիտությունների պատվավոր դոկտորի կոչում (2003 թվականի մարտի 25) , Ուկրաինայի ազգային ավիացիոն համալսարանի պատվավոր դոկտորի կոչում (2005 թվականի մարտի 15) և այլն։
2001 թվականի մայիսի 21-ից մինչև 2009 թվականի հունիսի 11-ը զբաղեցրել Է Ուկրաինայում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպանի պաշտոնը, Ուկրաինայի հետ առևտրատնտեսական հարաբերությունների զարգացման հարցերով Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի հատուկ ներկայացուցչի պաշտոնը ։ 2003 թվականի ապրիլի 10-ին նրան շնորհվել է արտակարգ և լիազոր դեսպանի դիվանագիտական աստիճան ։ 2007 թվականի նոյեմբերի 23-ից եղել է Ուկրաինայում հավատարմագրված դիվանագիտական կորպուսի դուայենը ։ Ռուսաստանի դեսպանի պաշտոնում նա աշխատել է ավելի քան ութ տարի, ինչը հակասում է արտասահմանում դիվանագիտական ներկայացուցչությունների ղեկավարների կանոնավոր հերթագայության գաղտնի կանոնին։
2001 թվականի նոյեմբերի 22-ին Ուկրաինայում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան, Ուկրաինայի հետ առևտրատնտեսական հարաբերությունների զարգացման հարցերով Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի հատուկ ներկայացուցիչ Վիկտոր Ստեփանի Չեռնոմիրդինը պարգևատրվել է «Կազակական փառքի» առաջին աստիճանի շքանշանով և արժանացել կազակական գեներալ կոչմանը։ Շքանշանը և գեներալի ուսադիրները Վիկտոր Չեռնոմիրդինին Կիևում հանձնել է կազակական գեներալ, Զապորոժսկու զորքերի գերագույն ատաման Դմիտրի Սագայդակը։ Նրա խոսքով՝ ռուս դիվանագետն արժանացել է պարգևին «կազակության վերածննդի գործում նշանակալի ավանդի համար ոչ միայն Ուկրաինայում և Ռուսաստանում, այլև ամբողջ աշխարհում» ։
2008 թվականի փետրվարի 4-ին Չեռնոմիրդինը՝ որպես Շոլոխովյան միջազգային կոմիտեի ղեկավար, Ռուսաստանի պետական գրադարանին է հանձնել «Խաղաղ Դոն» վեպի ձեռագրի եզակի ֆաքսիմիլային հրատարակության հարյուր օրինակ։ Երկար ժամանակ կորած համարվող ձեռագիրը ռուսական պետության կողմից գնվել է Միխայիլ Շոլոխովի ռազմաճակատային ընկեր Վասիլի Կուդաշևի ժառանգներից  ։
Վ. Ս. Չեռնոմիրդինի 70-ամյակի կապակցությամբ 2008 թվականին լույս է տեսել լրագրող Ալեքսանդր Գամովի՝ Չեռնոմիրդինին նվիրված գիրքը («Хотели как лучше…»), որը պարունակում է քաղաքական գործչի աֆորիզմները և հարցազրույցները։
2009 թվականի հունիսի 11-ին Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը Վ. Ս. Չեռնոմիրդինին նշանակել Է Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի խորհրդական՝ միաժամանակ նրա վրա դնելով Անկախ Պետությունների Համագործակցության մասնակից պետությունների հետ տնտեսական համագործակցության հարցերով Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի հատուկ ներկայացուցչի պարտականությունները ։
Ընտանիք
Կինը Վալենտինա Ֆեոդորովի Չեռնոմիրդինան է (Շեպելևա), որը ծնվել է 1938 թվականի հուլիսի 6-ին Օրենբուրգի մարզի Օրսկ քաղաքում։ 1961 թվականից ամուսնացած է Վ. Ս. Չեռնոմիրդինի հետ։ Զբաղվել է ռուսական պարերով, ռուսական և ուկրաինական երգերի կատարմամբ, 2001-2005 թվականներին Վ․ Նեստերենկոյի ղեկավարած «Ռուսաստանի անկյուն» համույթի հետ ձայնագրել է երկու ձայնասկավառակ՝ «Поёт Валентина Фёдоровна Черномырдина» և «Песни для мужа, детей и внуков…» ։ Վ. Ֆ. Չեռնոմիրդինան մահացել է 2010 թվականի մարտի 12-ին, թաղված է Մոսկվայի Նովոդևիչյան գերեզմանատանը ։ «Կոմսոմոլսկայա պրավդա» լրագրի թղթակիցները հոդված են գրել Վալենտինա Ֆեոդորովի մասին Վիկտոր Ստեփանովիչի հիշողությունների հիման վրա՝ «Կինս ուկրաինացի էր...» վերնագրով  ։ Վիկտոր Ստեփանովիչի և Վալենտինա Ֆեոդորովնայի երկու որդիներն են Վիտալին և Անդրեյը, չորս թոռներն են Մարիան, Անդրեյը, Անաստասիան, Վիկտորը և ծոռն է Դմիտրին։
Ավագ որդին՝ Վիտալին (ծնված 1962 թվականին), ավարտել է Մոսկվայի Ի․ Մ․ Գուբկինի անվան նավթաքիմիական և գազային արդյունաբերության ինստիտուտը։ Ամուսնացած է։ 6 տարի աշխատել է Զապոլյարիում, ապա 1989 թվականից՝ «Գազպրոմի» համակարգում։ 2000 թվականից ի վեր Վիտալի Չեռնոմիրդինը ղեկավարում է Չեռնոմիրդինի տարածաշրջանային հանրային հիմնադրամը, որն ուղղված է միջին խավին աջակցությանն ու զարգացմանը ։ 2018 թվականի ապրիլի 24-ից ի վեր Վիտալի Չեռնոմիրդինը Մոսկվայի իրավարարական դատարանի որոշմամբ սնանկ է ճանաչվել ։
Կրտսեր որդին՝ Անդրեյը (ծնված 1970 թվականին), Մոսկվայի Ի․ Մ․ Գուբկինի անվան նավթաքիմիական և գազային արդյունաբերության ինստիտուտն ավարտելուց հետո նույնպես աշխատանքի է ընդունվել «Գազպրոմում»։ Ամուսնացած է։ Զբաղվում է բիզնեսով ։ 2011 թվականին ընտրվել է Շոլոխովյան միջազգային կոմիտեի նախագահ ։
Մահ և հուղարկավորություն
Վիկտոր Ստեփանի Չեռնոմիրդինը մահացել է 2010 թվականի նոյեմբերի 3-ին՝ ժամը 03:42-ին, կյանքի 73-րդ տարում Կենտրոնական կլինիկական հիվանդանոցում՝ սրտամկանի ինֆարկտի հետևանքով, որը տեղի է ունեցել ծանր ուռուցքային հիվանդության և սուր երիկամային անբավարարության հետևանքով ։ Չեռնոմիրդինի մտերիմ ընկեր Իվան Շեպելյովը նշել է, որ կնոջ մահից հետո Վիկտոր Ստեփանովիչը «կտրուկ հանձնվել է» և, ըստ երևույթին, չի կարողացել հաղթահարել կորուստը ։
Ռուսաստանի նախագահ Դ. Ա. Մեդվեդևը 2010 թվականի նոյեմբերի 3-ին հրամանագիր է ստորագրել «Վ. Ս. Չեռնոմիրդինի հուղարկավորության կազմակերպման մասին», որով նախատեսվում էր Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի աշխատակազմի ղեկավար Ս. Ե. Նարիշկինի գլխավորությամբ ստեղծել Չեռնոմիրդինի հուղարկավորության կազմակերպման պետական հանձնաժողով ։
Վ. Ս. Չեռնոմիրդինի հրաժեշտի արարողությունը տեղի է ունեցել Վորոբիևյան լեռների ընդունելությունների տանը (Կոսիգինի փողոց, տուն 42) նոյեմբերի 4-ի ժամը 16:00-ից մինչև 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ի ժամը 10:00-ը: Այնուհետև տեղի է ունեցել քաղաքացիական հոգեհանգստյան արարողություն, որին ներկա են եղել Ռուսաստանի նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը, Ռուսաստանի վարչապետ Վլադիմիր Պուտինը, բազմաթիվ պաշտոնատար անձինք և օտարերկրյա պետությունների ներկայացուցիչներ, քաղաքական և հասարակական գործիչներ, Օրենբուրգի մարզի պատվիրակությունը, Վիկտոր Ստեփանի Չեռնոմիրդինի հարազատներն ու մերձավորները։ Վիկտոր Չեrնոմիրդինի հուղարկավորությունը տեղի է ունեցել 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ին Մոսկվայի Բոգորոդիցա-Սմոլենսկի Նովոդևիչի տաճարում ։ Չեռնոմիրդինի դին հուղարկավորության ավարտից հետո տեղադրվել է հրանոթային հրետասայլի վրա և տեղափոխվել Նովոդևիչյե գերեզմանատուն։ Հոգեհանգստյան պատարագը կատարել է Մոսկվայի և Համայն Ռուսիո պատրիարք Կիրիլը։ Վիկտոր Չեռնոմիրդինին հուղարկավորել են նրա կնոջ՝ Վալենտինա Ֆյոդորովնայի գերեզմանի կողքին ։
Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության տանը տրվել է սգո ընդունելություն։ Վ. Ս. Չերնոմիրդինի հուղարկավորության արարողությունը հեռարձակվել է ռուսական հեռուստաալիքներով։
Պարգևներ
Ռուսաստանի Դաշնության և ԽՍՀՄ պետական պարգևներ
Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի և կառավարության խրախուսում
Օտարերկրյա մրցանակներ
Ռուսաստանի Դաշնության սուբյեկտների մրցանակներ
Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցու պարգևներ
Գերատեսչական պարգևներ
Հանրային մրցանակներ
Հիշատակ
Վիկտոր Չերնոմիրդինի հիշատակը հավերժացնելու համար ստեղծվել է հանձնաժողով՝ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահի առաջին տեղակալ, «Գազպրոմ» բաց բաժնետիրական ընկերության տնօրենների խորհրդի նախագահ Վ. Ա. Զուբկովի գլխավորությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս գործարարներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:«Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 11-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի պետական դումայի անդամներ Կատեգորիա:Կուսակցության հիմնադիրներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Մխիթար Գոշի մեդալակիրներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 27-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:Ռուս կոմունիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի նախարարներ Կատեգորիա:Կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ռուս պետական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Մոսկվայի 850-ամյակի հուշամեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Դաշուշեն
Դաշուշեն, գյուղ Արցախի Հանրապետության Ասկերանի շրջանում, շրջկենտրոնից՝ 23 կմ, մայրաքաղաք Ստեփանակերտից՝ 6 կմ հեռավորության վրա։
Աշխարհագրություն
Գյուղը լեռնային է, ունի 620 հա տարածք, որից 266 հա գյուղատնտեսական նշանակության, 280 հա՝ անտառային հողեր։ Դաշուշեն գյուղի սահմանային գոտով հոսում է Կարկառ գետի վտակը։
Բնակչություն
Բնակչությունը կազմում է 133 մարդ, կա 33 տնտեսություն։
Տնտեսություն
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ՝ անասնապահությամբ և հողագործությամբ։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Գյուղի մասնակցությունն Արցախյան պատերազմին
1988 թ. Դաշուշենում ստեղծվել է Դաշուշենի ինքնապաշտպանական խումբը, ապա միավորվել գյուղում տեղակայված Բյուրեղավանի ջոկատի հետ (հրամանատար՝ Ս. Վարդանյան)։ Ջոկատն առանձին, ապա Ասկերանի պաշտպանական շրջանի ստորաբաժանումների կազմում մասնակցել է Ասկերանի, Շահումյանի և այլ շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Գյուղից զոհվել է 8 ազատամարտիկ։
Տեսարժան վայրեր
Կան պատմամշակութային հուշարձաններ՝ Սբ. Աստվածածին եկեղեցի (1843 թ.), գերեզմանոց (XIX դ.), կամուրջ (XIX դ.), աղբյուր (1898 թ.), Սբ. Սարիբեկ սրբատեղի (XVII-XVIII դդ.), հաշվառված է 16 հուշարձան։
Հասարարակական կառույցներ
Համայնքում գործում են գյուղապետարան, մշակույթի տուն, բուժկետ, հիմնական դպրոց (Վազգեն Օվյանի անվան)։
Անվանի մարդիկ
Այս գյուղում են ծնվել բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ, երգիծաբան Վազգեն Օվյանը, բանաստեղծ Գևորգ Աղաջանյանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության գյուղեր
Կրիվայա վտակ
Կրիվայա վտակ (Протока Кривая), գետ Ռուսաստանում, Կամչատկայի երկրամասում։ Գետի երկարությունը 31 կմ է։ Այն հոսում է Կամչատկա գետի ձախ մասում 119 կմ հեռավորության վրա։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Լիներոլ
Լիներոլ (Lignairolles), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 37 մարդ, բնակչության խտությունը` 5.06 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.31 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 640 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 165 կմ արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 32 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 23 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 12-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 11։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 52,2 %։ 12 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 10 անձ (5 տղամարդ և 5 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (2 տղամարդ և 0 կին)։ 11 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 6-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պարոս յոկի
Պարոս յոկի (Парос-йоки), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կարելական ինքնավար հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Օլանգա գետի աջ ափին՝ 2,9 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բարենցի Սպիտակ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կովդա գետի ակունքն է մինչև Կումսկի հիդրոհանգույց, այդ թվում Պյաոզերո, Տոպոզերո լճեր, գետի ենթաավազանը բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը Կոլսկի թերակղզին և Կարելիի, թափվում է Սպիտակ ծով։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Իսպանիայի հրապարակ (Հռոմ)
Իսպանիայի հրապարակ (Պիացցա դի Սպանիա, Piazza di Spagna), հրապարակ Հռոմի կենտրոնում, Կամպո Մարզիո շրջանում։ Նախկին անվանումը՝ Piazza della Trinita: Իրենից ներկայացնում է երկու անհավասար եռանկյուններ։ Հյուսիսային մասում այն ներառում է Իսպանական աստիճանը և Տրինիտա դեյ Մոնտի եկեղեցին։ Հարավային հատվածում գտնվում է Իսպանիայի Պալատը (Պալացցո դի Սպայնա, Palazzo di Spagna), Palazzo di Propaganda Fide, (բառացի՝ Հավատքի Տարածման պալատը) և Colonna dell’Immacolata (բառացի՝ «Անարատության կոնցեպցիայի սյուն») կոթողը։
Հրապարակը հռոմեական նորաձևության կենտրոններից մեկն է։ Ամենահռչակավոր իտալական նորաձևության ապրանքանիշերը ներկայացվում են Կոնդոտտի փողոցում, որն էլ սկսվում է Իսպանիայի հրապարակից։
Պիացցա դի Սպանիան իր անունը ստացել է Վատիկանում Իսպանիայի Մայր Աթոռի դեսպանատան անվանումից։ 17-րդ դարում դեսպանատան շրջանը նույնիսկ համարվել է իսպանական տարածք։
Հրապարակի կենտրոնում գտնվում է Բարկաչչա շատրվանը՝ մակույկաձև շատրվան, որը կերտել են Պիետրո Բերնինին և իր որդին՝ Լորենցո Բերնինին։ Նրանից աջ՝ անգլիացի գրող Ջոն Քիթսի տունն է, որն այժմ թանգարան է, իսկ ձախ կողմում՝ Բեբինգթոն թեյարանը (1893 թ.)։ Շատրվանի դիմաց Իսպանական աստիճաններն են, որոնք սկսում են Իսպանիայի հրապարակից և բարձրանում վեր՝ դեպի Տրինիտա դեյ Մոնտի եկեղեցի։
Տրինիտա դեյ Մոնտի եկեղեցի
Եկեղեցու կառուցումը սկսվել է 1502 թվականին ֆրանսիացի Լյուդովիկոս XII-ի (Ֆրանսիայի թագավոր) միջոցներով և տևել մինչև 1585 թվականը։ 1816 թվականին եկեղեցին լրջորեն ավերվել էր, որից հետո հիմնահատակ վերակառուցվեց։ 1789 թվականին Պիոս VI Պապի պատվերով Սալյուստիուսի այգիներից բերված անտիկ սյունը կանգնեցվեց եկեղեցու դիմաց։ Դանիելե դա Վոլտերայի «Խաչից իջեցում» որմնանկարը գտնվում է Տրինիտա դեյ Մոնտի եկեղեցում։
Պալատները և սյունը
Իսպանիայի հրապարակի հարավ-արևելքում, Միգնանելլիի հրապարակում, երկու պալատների դիմաց վեր է խոյանում Colonna dell’Immacolata (բառացի՝ «Անարատության Կոնցեպցիայի սյուն») կոթողը։ Այն հայտնաբերվել է 1777 թվականին վանքի տակ։ Կանգնեցվել է այստեղ 1857 թվականին։ Գագաթին կերտված է Կույս Մարիամի արձանը։
Պախե օյա
Պախե օյա (Паххе-оя), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կարելական ինքնավար հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ուխտա գետի ձախ ափին՝ 37 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բարենցի Սպիտակ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կեմ գետի ակունքն է մինրև Յուշկոզերսկի հիդրոհանգույց, գետի ենթաավազանը բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը Կոլսկի թերակղզին և Կարելիի, թափվում է Սպիտակ ծով։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Մյուս ափը
Մյուս ափը (გაღმა ნაპირი), 2009 թվականին ռեժիսոր Գիորգի Օվաշվիլիի նկարահանած վրացական ֆիլմ ։
2009 թվականին ֆիլմը ներկայացվել է «Ոսկե ծիրան» միջազգային կինոփառատոնի «Խաղարկային ֆիլմերի մրցույթ» ծրագրում ։