Դիսկուրսներ_Լիվիոսի_մասին
Կոռուպցիայի և բարեփոխումների մասին
Մաքիավելին խոսում է կոռուպցիայի մասին և այն մասին, թե որքան դժվար է աջակցել Հանրապետությանը,  որտեղ նա վերջերս ազատվել էր միապետությունից։  Նա ասում է,  որ նոր ազատագրված քաղաքում Հանրապետության պահպանման համար անհրաժեշտ է «սպանել բրուտի որդիներին»,  դաժան օրինակներ ցույց տալ ազատ ռեժիմի թշնամիներից՝  օրինակ բերելով իր որդիների բրուտի մահապատիժը։  Նա նմանատիպ խորհուրդներ է տալիս նաև «իշխաններին, ովքեր դարձել են հայրենիքների բռնակալները»։ Մաքիավելին ասում էր, որ կոռումպացված հանրապետությունն ազատ պահելու համար անհրաժեշտ է օգտագործել արտակարգ միջոցներ։ Քննարկելով ազատությունը, Մաքիավելին բացատրում է,  որ ազատությունը դառնում է խնդիր,  երբ կառավարության տեսակը փոխվում է։  Նա բացատրում է,  որ հռոմեացիները փչացած չէին, երբ նրանք կրկին ձեռք բերեցին իրենց ազատությունը,  և կարող է դրանով իսկ պահպանել այն։ Հարցնելով, թե ինչպես ազատ պետությունը կարող է պահպանվել կոռումպացված քաղաքում, Նա պնդում է,  որ Հռոմը կարգեր է ունեցել, որոնք հսկողության տակ են պահել քաղաքացիներին։ Այնուհետև նա անցնում է Հռոմի տիրակալների քննարկմանը և թե ինչպես ուժեղ կամ թույլ իշխանը կարող է պահպանել կամ ոչնչացնել թագավորություն։ Նա շարունակում է ասել,  որ թույլ իշխանից հետո թագավորությունը չէր կարող ուժեղ մնալ մեկ այլ թույլ իշխանի հետ։  Բարեբախտաբար,  առաջին երեք արքաներից յուրաքանչյուրն ուներ որոշակի ուժ, որն օգնեց քաղաքին։  Ռոմուլոսը կատաղի էր, Նուման՝  կրոնավոր,  իսկ Թուլուսը նվիրված էր պատերազմին։  Այնուհետև գիրքը փոքր-ինչ շեղվում է պետության վիճակի վերափոխման քննարկման շուրջ։  Մաքիավելին բացատրում է,  որ եթե մեկը ցանկանում է պետություն փոխել,  ապա նրանք պետք է պահեն նախորդ պետության որոշ տարրեր։  Նա նաև ասում է, որ իշխանը կամ հանրապետությունը չպետք է ժխտեն քաղաքացիների անհրաժեշտությունները։  Այնուհետև նա փոխանցում է, որ բռնապետական իշխանություն ունենալը ձեռնտու էր Հռոմ քաղաքին,  քանի որ հանրապետությունը միշտ չէ,  որ կարող է ճգնաժամով պահանջվող արագ որոշումներ կայացնել,  և այդ դեպքերում մեկ անձը կարող է ավելի լավ աշխատանք կատարել,  քան մնացածը։  Հռոմը ձեռնտու էր, քանի որ Դիկտատորի գրասենյակը գրված էր սահմանադրության մեջ, որպեսզի այն կարողանային օրինականորեն գործածել,  իսկ այնուհետև՝ թոշակի անցնել արտակարգ իրավիճակների ժամանակ։  Շարունակելով դրանով՝ թույլ հանրապետությունները իսկապես ի վիճակի չեն կարևոր որոշումներ կայացնել,  և որ ցանկացած փոփոխություն անհրաժեշտությունից է բխելու։ Նա նաև քննարկում է սկսում բռնակալ կառավարություն հիմնելու և պահպանելու մասին՝ օգտագործելով Ափիուս Կլավդիոսի օրինակը, մի անհատ, ով անխոհեմ էր այդ ջանքերի համար։ Նա ասում է, որ նրանք, ովքեր հաջողության են հասնում բացարձակապես ռեժիմների հաստատման գործում,  հարձակվում են ազնվականների վրա՝ դիմելով ժողովրդին, այնուհետև ճնշում են ժողովրդին, երբ վերանան իրենց բոլոր թշնամիները։ Հպարտության և անբարոյականության թեմաները հաճախ հանդիպում են դիսկուրսներում, և Մաքիավելին կարծում է, որ մարդը շատ հեշտ է կոռումպացված լինել։ Նաև լավ է, որ զինվորը պետք է ցանկություն պայքարելու համար անձնական հպարտության և փառքի. Մաքիավելլիի առաջին գրքի ավարտին ավելացնում է, որ քաղաքում տեղի ունեցող մեծ դժբախտությունները սովորաբար ուղեկցվում են ինչ-որ նշանով։ Այս նշանը կարող է աստվածային կամ տեսանելի լինել հայտնության միջոցով։ Նա կոնկրետ օրինակ է բերում, որ Ֆլորենցիայում հենց Լորենցո Մեդիչի ավագի մահվանից առաջ տաճարի վրա կայծակ է հարվածել։ Մաքիավելին բացատրում է, որ Լիբիոսը պնդում էր, որ մարդիկ ուժեղ են միասին, բայց թույլ են, երբ նրանք մենակ են, օրինակ բերելով հռոմեական պլեբսը։ Լիբիոսը նաև զգում է, որ ամբոխը իմաստուն է մեկ իշխանից։ «Այս գրքում ես քննարկում եմ տարբեր հարցեր, որոնք առաջանում են պետության ստեղծման ժամանակ, և դրանք դիտում եմ Հռոմից և Իտալիայից այլ մասերից կոնկրետ օրինակներով»։