Չարլզ_էդուարդ_Ստյուարտ
Հետագա Կյանք
Վերադառնալով Ֆրանսիա, Չարլզը մի քանի սիրավեպեր ունեցավ, որոնցից մեկը իր առաջին զարմուհի Մարիա Լուիզա դե լա Տուր դ'Օվերնի հետ։ Այդ կապի արդյունքում նրանք վաղամեռիկ որդի ունեցան (1748-1749)։ Չարլզը մի քանի տարի ապրեց իր շոտլանդուհի սիրուհու՝ Կլեմենտինա Վոլկինշոուի հետ, որին հանդիպել էր 1745 թվականի ապստամբության տարիներին։ 1753 թվականին զույգը դուստր ունեցավ՝ Շառլոտ Ստյուարտ, հետագայում՝ Ալբանիայի դքսուհի։ Չարլզի ձախողված ծրագրերը նրա մոտ խմելու հակում առաջացրեցին, որը չէր կարողանում հաղթահարել։ Դրա հետևանքը եղավ այն, որ սիրուհին և դուստրը լքեցին Չարլզին և նրա հոր՝ Ջեյմսի թողտվությամբ հեռացան նրանից։ Հետագայում Չարլզի դուստրը՝ Շառլոտը երեք ապօրինի երեխա ունեցավ Բորդոյի արքեպիսկոպոս Ֆերդինանդ Մաքսիմիլիան Մերիդես դե Ռոհանից, որը լինելով ընտանիքի կրտսեր որդին դարձել էր կուսակրոն հոգևորական ուստիև ամուսնանալու իրավունք չուներ։ Կլեմենտինան Չարլզի համակիրներից շատերի կարծիքով Բրիտանիայի Հանովերյան կառավարության լրտեսն էր ։ Իր պարտությունից հետո Չարլզը Անգլիայում դեռևս մնացած իր յակոբինյան համակիրներին համոզում էր, որ թեև ընդունում է, որ որպես կաթոլիկ ինքն անկարող եղավ նվաճել Անգլիայի և Շոտլանդիայի գահը, սակայն կցանկանար որպես բողոքական թագավորեր Բրիտանիայում։ Ուստի, 1750 թվականին նա ծպտված մեկնեց Լոնդոն և ներկայանալով բողոքական համայնքին, հայտնեց, որ ինքը ցանկանում է անգլիական բողոքականություն ընդունել։ Նրան մկրտում է իր վաղեմի յակոբին համակիրներից մեկը՝ եպիսկոպոս Ռոբերտ Գորդոնը, որի տանը Չարլզը իջևանում էր Լոնդոնում եղած ժամանակ; Չարլզի այս քայլը, սակայն, որևէ քաղաքական հետևանք չունեցավ և այն ժամանակ, երբ նա պատրաստվում էր օրինական ամուսնություն կնքել, կրկին կաթոլիկություն էր դավանում։ 1759 թվականին, յոթնամյա պատերազմի ամենաթեժ պահին, Չարլզին կանչեցին Փարիզ՝ Ֆրանսիայի արտգործնախարար Էթյեն Ֆրանսուա դե Շուազյոլի հետ հանդիպման ։ Չարլզը, սակայն, լինելով չափազանց իրատեսական իր սպասելիքներում, չկարողացավ լավ տպավորություն թողնել։ Շուազյոլը ծրագրում էր Անգլիայի վրա լայնածավալ հարձակում ձեռնարկել՝ 100.000 -անոց բանակով, այսպես նա հույս ուներ Չարլզի գլխավորությամբ ավելացնել յակոբինների թիվը։ Այնուամենայնիվ, նա այնքան էր հիասթափվել Չարլզից, որ բոլորովին հրաժարվեց յակոբինների օժանդակությունից ։ 1759 թվականի ֆրանսիական ներխուժումը, որը Չարլզի վերջին իրական հնարավորությունն էր Ստյուարտների արքայատոհմի համար Բրիտանիայի գահին վերստին տիրանալու համար, վերջնականապես խափանվեց Կիբերոն ծոցի և Լագոսի ճակատամարտերում ֆրանսիական նավատորմի կրած պարտությամբ։ 1766 թվականին մահացավ Չարլզի հայրը։ Հռոմի Կղեմես XIII պապը, որն ընդունել էր Ջեյմսին որպես Անգլիայի, Շոտլանդիայի և Իռլանդիայի թագավոր, նույնը չարեց Չարլզի նկատմամբ։ 1772 թվականին Չարլզն ամուսնանում է արքայադուստր Լուիզա Ստոլբերգցի-Գեդերնի հետ։ Նրանք նախ ապրում էին Հռոմում, ապա 1774 թվականին տեղափոխվեցին Ֆլորենցիա, որտեղ նա ձեռք բերեց Պալացո դի Սան Կլեմենտ պալատը՝ որպես իր նստավայր։ Պալատն այսօր հայտնի է նաև «Հավակնորդի պալատ» անվամբ՝ ի պատիվ Չարլզ Էդուարդ Ստյուարտի։ Ֆլորենցիայում Չարլզը սկսեց օգտագործել «Ալբանիայի կոմս» տիտղոսը։ Այս տիտղոսը հաճախ է գործածվել Եվրոպական տպագիր մամուլում, իսկ նրա կնոջը՝ Լուիզային գրեթե միշտ կոչել են «Ալբանիայի կոմսուհի»։ 1780 թվականին Լուիզան լքեց Չարլզին։ Նա պնդում էր, որ ամուսինը դավաճանում է իրեն. ժամանակակիցները հիմնականում հավատում էին Լուիզային, նույնիսկ չնայած այն փաստին, որ Լուիզան ինքը սիրային հարաբերությունների մեջ էր իտալացի բանաստեղծ կոմս Վիտորիո Ալֆիերիի հետ ։ 1783 թվականին Չարլզը ստորագրում է որդեգրման փաստաթուղթ իր ապօրինի դստեր՝ Շառլոտ Ստյուարտի համար, որը ծնվել էր 1753 թվականին՝ Չարլզի և Կլեմենտինա Վոլկինշոուի կապի արդյունքում։ Չարլզը Շառլոտին տվեց նաև «Ալբանիայի դքսուհի» տիտղոսը և «Նորին թագավորական մեծություն» աստիճանը, թեև դրանք երբևէ Շառլոտին չտվեցին գահը ժառանգելու որևէ արտոնություն։ Հետևյալ հինգ տարիներին Շառլոտը հոր հետ ապրում էր Ֆլորենցիայում։