cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ջեյմս Նոքս Փոլկ
Նախագահությունից հետո
Նա մահացել է իր լիազորությունների ժամկետի ավարտից 103 օր անց (նախկին նախագահի կարգավիճակի ամենակարճ ժամկետը), հավանաբար, խոլերայից։ Նա ապրել էր ավելի քիչ, քան բոլոր նախագահները, չհաշված մահացած Քենեդին և Հարֆիլդին։ Փոլկի կինը, Սառան, նրանից հետո ապրել է գրեթե կես դար, և քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում հանդես եկավ որպես խաղաղարար, թողնելով իր տունը որպես չեզոք տարածք՝ հարավային և հյուսիսային կողմերի բանակցությունների համար։ Պետքարտուղար Ջեյմս Բյուքենենն ասել է, որ նա եղել է իր ճանաչած ամենաջանասեր անձնավորությունը։ Փոլկը երբեք  հայտնի անհատ չի եղել, ինչպես նրանից առաջ եղած  մյուս նախագահները, բայց գործադիր իշխանության  իր  սեփական ձևով նա նախագահի ինստիտուտին տվել է  առանձնահատուկ ուրվագիծ։
Ժիկիրիսա
Ժիկիրիսա  (Jiquiriçá), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ագլոմերացիա Սոլվադոր մարզում։ Մտնում է Սանտու Անտոնիու դի Ժեզուցի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 15 005 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 236,255կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 63,5 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Դենիել Լամբերտ
Դենիել Լամբերտ (Daniel Lambert, ), լեսթերյան կալանավայրի և սպորտային կենդանիների գիտակ, որը հայտնի է եղել իր անսովոր գիրությամբ։ 1806 թվականի ապրիլին ամբողջությամբ կորցնելով աշխատունակությունը և չունենալով գոյության այլ միջոցներ՝ տուն է վարձել Լոնդոնում և սկսել է մուտքի վճարներ վերցնել այցելուներից, որոնք ցանկանում էին դիտել նրան իր բնակարանում։ 1806-1809 թվականներին նախաձեռնել է ևս մի քանի կոմերցիոն հաջող ինքնացուցադրում Բիրմինգհեմում, Քովենթրիում, Յորքում և այլ բրիտանական քաղաքներում, ճանապարհորդություններից ազատ ժամանակ զբաղվել է որսով և վազող շների բուծմամբ։ 1809 թվականի հունիսին հանկարծամահ է եղել Սթամֆորդում։ Թաղված է սթամֆորդյան Սուրբ Մարտինի եկեղեցում։
Մահվան պահին Լամբերտի մարմնի քաշը եղել է 52 սթոուն 11 ֆունտ (335 կգ)։ Նրա գերեզմանի պատրաստման համար ծախսվել է 112 քառակուսի ֆուտ անտառ (10,4 մ²)։
Լամբերտի մահից հետո նրա՝ գիրության ռեկորդը բազմաթիվ անգամներ գերազանցվել է, սակայն ինքը Լամբերտը Լեսթերում ձեռք է բերել յուրատեսակ անձի կարգավիճակ։ 2009 թվականին Leicester Mercury («Լեսթերյան Մերկուրի») թերթը բնորոշել է Լամբերտին որպես «քաղաքային ամենասիրելի կուռքերից մեկը»։
Մանկություն և պատանեկություն
Դենիել Լամբերտը ծնվել է Բլու-բոուր-լեյն (Blue Boar Lane) ծննդատանը․ հասցեն՝ «Կապույտ Վարազ» իջևանատուն, որտեղ Ռիչարդ III-ն անցկացրել է իր վերջին գիշերը Բոսվորթի ճակատամարտում պարտությունից և մահից առաջ 1485 թվականի օգոստոսի 22-ին։ Կապույտ վարազը պատկերվել է Հենրիխ Թյուդորի դաշնակից, Օքսֆորդի 13-րդ կոմս Ջոն դե Վերեի խորհրդանիշի վրա` Ռիչարդի դեմ պայքարում։ Ռիչարդի ժամանակաշրջանում, սակայն «Կապույտ Վարազի» (Blue Boar) փոխարեն «Զանգակ» էր (Blue Bell) Լեսթերում 1770 թվականի մարտի 13-ին։ Նրա հայրը, որը ևս կրում էր Դենիել Լամբերտ անունը,մի ժամանակ ծառայել է որպես որսորդապետ Սթամֆորդի 4-րդ կոմսի՝ Հարի Գրեյի մոտ}, իսկ որդու ծննդյան ժամանակ զբաղեցրել է Բրայդուել լեսթերյան կալանավայրի բանտապահի պաշտոնը։ Դենիելից հետո Լամբերտ ավագի ընտանիքում ծնվել են ևս երեք երեխաներ՝ երկու դուստր և որդի, որը մահացել է մանուկ տարիներին։
Դենիելը մանկուց զբաղվել է սպորտով, ութ տարեկան հասակում եղել է հիանալի լողորդ և արդյունքում իր գրեթե ողջ կյանքում սովորեցրել է լեսթերյան երեխաներին լողալ։ Լամբերտի հորեղբայրը, ինչպես և հայրը, ծառայել է որպես որսորդապետ․ մայրական գծով պապը բուծում էր մարտական աքաղաղների։ Ինքը` Լամբերտը, պատանի տարիներին հետաքրքրվում էր որսով, ձկնորսությամբ և ձիավարությամբ, իսկ արդեն տասնինը տարեկան հասակում ձեռք էր բերել փորձագետի կարգավիճակ որսորդական շների բուծման և վարժեցման ոլորտում։
1784 թվականին Դենիելը սովորել է բիրմինգհեմյան գործարար Բենջամին Պատրիկին պատկանող Messrs Taylor & Co գործարանի փորագրաձուլական արհեստանոցում։ Մի քանի տարի անց այն արտադրանքը, որը թողարկում էր գործարանը, այլևս նորաձև չէր, և Պատրիկի ընկերությունը սնանկացավ։ 1788 թվականին վերադառնալով Լեսթեր՝ Լամբերտը սկսեց աշխատել որպես հոր օգնական կալանավայրում (ըստ որոշ աղբյուրների՝ Լամբերտը վերադարձել է Լեսթեր երեք տարի անց, երբ Messrs Taylor & Co գործարանի շինությունը քանդվել էր Բիրմինգհեմյան անկարգությունների ժամանակ 1791 թվականի հուլիսին)։ Երբ հայրը թոշակի էր անցել, Դենիելը ժառանգել էր բանտի գլխավոր բանտապահի պաշտոնը։ Լամբերտ կրտսերը շատ հարգված բանտապահ էր, բարիդրացիական հարաբերությունների մեջ էր բազմաթիվ բանտարկյալների հետ և անում էր ամեն բան, որպեսզի մեղմացներ իր` բանտում գտնվելը։
Բժշկական փորձագիտություն
Լամբերտը միանգամից գրավեց լոնդոնյան բժիշկների ուշադրությունը և մայրաքաղաք նրա մեկնումից հետո բրիտանական «Բժշկա-ֆիզիկական ամսագրում» (Medical and Physical Journal) նրա մասին հոդված հայտնվեց։ Բժիշկները փաստեցին «աշխարհում մեծագույն զվարճալիքի» իրական քաշը (50 սթոուն / ≈320 կգ) և հասակը (5 ֆուտ 11 դյույմ / ≈180 սմ)։ Մանրամասն բժշկական հետազոտությունը ցույց տվեց, որ ավելորդ քաշը ոչ մի կերպ չէր դժվարացնում նրա շնչառությունը։ Նախկին բանտապահը սիրում էր երգել․ խոսելու ընթացքում նրա ձայնը հնչում էր ոչ ճնշված, այլ բավականին ազատ։ Ծնկների, ոտքերի և ազդրերի, փորի ճարպային հատվածների ուռուցիկությունը ավշային հյուսվածքների բորբոքման արդյունքն էր։ Հետազոտվողը չուներ ոչ մի հիվանդագին ախտանշան։ Նկատվում էր աշխուժություն, կենդանի միտք, կարդացվածություն, հիանալի հիշողություն։ Սեփական պնդմամբ, նա միշտ խուսափում էր ուտելիքում ավելորդություններից, մոտավորապես 1795 թվականից սկսած՝ միայն ջուր է խմել և նույնիսկ երիտասարդ տարիներին չի մասնակցել ընկերական գինարբուքներին։ Լամբերտի մոտավոր գնահատմամբ՝ նա նախկինի պես կարող էր առանց դժվարության ոտքով մինչև չորս մղոն քայլել (≈400 մ)։ Լամբերտը միշտ նույն ժամին պառկում էր քնելու, բաց պատուհանով, և քնում էր ութ ժամից ոչ պակաս։ Քնի մեջ հավասարապես էր շնչում, առանց խռմփոցի։ Արթնանալով` նա հինգ րոպեից արդեն կարողանում էր նորմալ գործել, աշխույժ էր մնում ողջ օրվա ընթացքում և ցերեկային քնի կարիք չէր զգում։
Հիշատակ
Դենիել Լամբերտը մնում է Լեսթերի առանցքային պատմական կերպարներից մեկը («Լեսթերյան Մերկուրի» թերթի կարծիքով՝ «քաղաքային ամենասիրելի կուռքերից մեկը» ), նրա պատվին անվանակոչված են մի քանի լեսթերյան փաբեր և ֆիրմաներ։ Առաջին անգամ լեսթերյան Հեյմարկետ թատրոնում 1981 թվականին բեմադրված «Դենիել Լամբերտի ուրվականը» պիեսում նրա ուրվականը չցանկանալով դիտում է Լեսթերի քաղաքային պատմական կենտրոնի վերակառուցմանն ու ավերմանը 1960-ական թվականներին ։ Լամբերտը ոչ պակաս հայտնի կերպար է Սթամֆորդում․ նրա պատվին տեղի «Սթեմֆորդ» ֆուտբոլային ակումբի խաղացողներին անվանում են «Դենիելներ» (The Daniels) ։
2009 թվականին Լեսթերը նշել է «Դենիել Լամբերտի օրը»՝ նրա մահվան 200-ամյակը։ Նյուարկ Հաուզես թանգարանում տոնական միջոցառումների հյուրերն են եղել ավելի քան 800 մարդ ։
Գրականություն
• 2
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:18-րդ դարի անգլիացիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացիներ
Սարգիս Նաջարյան
Սարգիս Անուշավանի Նաջարյան, հայ հաղորդավար, դերասան, թարգմանիչ, ասմունքող։ ՀՀ վաստակավոր լրագրող (2005)։
Կենսագրություն
Սարգիս Նաջարյանը ծնվել է 1950 թվականի հուլիսի 12-ին, Երևանում։ Նախնիները գաղթել են Բայազետից  (Արևմտյան Հայաստան)։ Ավարտել է Վ. Տերյանի անվան  N 60 միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև` Երևանի օտար լեզուների ինստիտուտի անգլիական ֆակուլտետը և Մոսկվայի արվեստի համալսարանի թատերական ֆակուլտետի դերասանի վարպետության հեռակա բաժինը (1969-1971)։ Երկրորդ կուրսում մասնակցել է Հեռուստառադիոպետկոմի հաղորդավարների մրցույթին և ընդունվել աշխատանքի որպես հաղորդավար։ Խոսքարվեստի երեքամյա հատուկ դասընթացներ է անցել Մոսկվայի ռադիոհեռուստատեսությանը կից խոսքարվեստի ստուդիայում (1973)։ Խոսքարվեստի ուսուցիչներն են եղել հանրապետության վաստակավոր արտիստներ Մարատ Հալաջյանը, Ջոն Հակոբյանը, Լիա Կարապետյանը, Վերա Հակոբյանը, Հայկուհի Գարագաշը, ժողովրդական արտիստ Հրաչուհի Ջինանյանը։ Կարճ ժամանակ անց Սարգիս Նաջարյանը հրավիրվել է հեռուստատեսություն՝ վարելու  «Համայնապատկեր», «Կինոյի աշխարհում»,  «Լինում է չի լինում»,  «Մարդը և օրենքը», «Երևանը և երևանցիները», «Գրական կամուրջներ» հաղորդաշարերը։
Ռադիո և հեռուստահաղորդումներ
Շուրջ հինգ տարի Նաջարյանն անընդմեջ եղել է արտասահմանի հայության համար տրվող հաղորդումների խմբագրության մշտական հաղորդավար-խմբագիրը։ Երկար տարիներ մասնակցել է «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի Երևան կինոմիավորման բազմաթիվ ֆիլմերի կրկնօրինակումներին, թարգմանական և խմբագրական աշխատանքներին Հայֆիլհարմոնիայի «Ոսկե աշուն» տոնահանդեսներին և համերգներին։
1980-ական թվականներ
1984 թվականից Հայաստանի թատերական ընկերության անդամ է։ 1984 թվականին անգլերենից թարգմանել և 13 օր շարունակ «Ռոսիա» կինոթատրոնում  ներկայացրել է շվեդ կինոռեժիսոր Փեո Հոմքվեստի «Վերադարձ դեպի Արարատ» գեղարվեստական ֆիլմի հայերեն տարբերակը` նվիրված Հայոց մեծ եղեռնի զոհերի հիշատակին։ 1986 թվականից պատրաստում և վարում է «Կեսգիշերից առաջ» գրական գեղարվեստական, այժմ՝ հոգևոր ծրագիրը։
1990-ական թվականներ
1992 թվականից մոտ երեք ամիս հրավիրվել է Հանովեր հայկական համայնքի կողմից, ելույթներ ունցել Բերեմն և Քյոլն քաղաքներում (Գերմանիա)։ Շուրջ ութ տարի եղել է Հայաստանի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի և երգչախմբի մենակատար (հոգևոր համերգների ասմունքող-խմբագիր, դիրիժոր՝ Լորիս Ճգնավորյան)։ Հինգ տարի Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի դաստիարակության կենտրենի պատվերով պատրաստել, խմբագրել և ընթերցել է «Եվ ասե Աստված» հոգևոր ծրագիրը (Հանրային ռադիո), հաճախակի մասնակցել Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի վեհարանում կազմակերպվող հանդիսություններին և միջոցառումներին։ 1993 թվականին Հայաստանի հեռուստատեսության երաժշտական հաղորդումների գլխավոր խմբագրության հետ համատեղ նկարահանվել է «Արամ խաչատրյան»  հինգմասանոց հեռուստատեսային ֆիլմում, որպես պատմիչ, խմբագիր և թարգմանիչ (ռեժիսոր Լ. Զիգարջյան)։ Փարիզի «ԱՅԲ», Մոնտեվիդեոյի «Կոմիտաս» ռադիոկայանների և Աբովյան քաղաքի «Աբովյան» հեռուստաընկերության համար պատրաստել է հոգևոր, գրական-երաժշտական կոմպոզիցիաներ որոնք առ այսօր հնչում են վերոհիշյալ հեռուստաընկերության եթերում։ 1993-1999 թվականներին դասավանդել է «Դավիթ Անհաղթ» հումանիտար համալսարանում և եղել է ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի դեկան, Մոնթե Մելքոնյան հումանիտար համալսարանում մոտ յոթ տարի դասավանդել է «Հռետորական արվեստ», «Խոսքը եթերում», «Ռադիոժուռնալիստիկա» առարկաները։ Դասավանդել է նաև ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետում։ 1996 թվականին «Քինգ ընդ ֆեմիլի-301» ձայնագրման ստուդիայի պատվերով պատրաստել է մանկական Աստվածաշունչ գրքի ձայներիզային տարերակը (ութ ձայներիզ) և «Եղիշե Չարենց- 1897, 1937, 1997» գիրք ձայներիզը (չորս ձայներիզ)։ 1994-2000 թվականներին ղեկավարել է Ավետիք Իսահակյանի  հանրային գրադարանի ասմունքի խմբակը, որի սաները ասմունքի մրցութներում արժանացել են մրցանակների և դիպլոմների։ 1996 թվականին Նաջարյանի սցենարով և Կոմիտասի դերակատարմամբ Սոֆի Դևոյանի «Պարի և հոգու» թատրոնում բեմադրվել է «Կոմիտասը մեր աչքերով» ներկայացումը, որի հիման վրա նկարահանվել է նաև ֆիլմ-ներկայացում (ռեժիսոր` Գառնիկ Մակարյան)։ Կոմիտասի անվան  կամերային երաժշտության տանը աշխատել ու տասը տարիների ընթացքում (1987-1997) որպես սցենարիստ-ռեժիսոր կազմակերպել է շուրջ ութսուն շնորհալի երեխաների ցուցահանդեսներ, մրցույթներ, մեծարման երեկոներ, գրական երաժշտական համերգներ։ 2002 թվականից «Վեմ» ռադիոկայանում վարում է «Գանձասար»  հոգևոր ծրագիրը և այլ հաղորդումներ։
2000-ական թվականներ
2009 թվականին անձնական միջոցներով թողարկել է  «Պարույր Սևակ անկեղծ ասած», Գրիգոր Նարեկացու «Մատյան ողբերգության» պոեմի  ընտրանին, Սայաթ Նովայի «տաղեր և երգեր» հայկական պոեզիայի անթոլոգիա հայերեն և անգլերեն տարբերակներով, և Կոմիտաս «հավերժի Ճամբորդը» ձայներիզները։ 2009 թվականին ընթերցել է ռեժիսոր Հովիկ Հախվերդյանի «Մատենադարան» ֆիլմի անգլերեն տարբերակը(ձայներիզ, 30 մաս)։ 2014 թվականին նկարահանել է «Կարոտի կռունկ» գողտրիկ ներկայացում-ֆիլմ նվիրված մեծն Կոմիտասին։ 2014 թվականին «Կոմիտաս՝ հավերժի ճամփորդը» մոնոներկայացմամբ հանդես է եկել Գերմանիայում, Հունաստանում, Մոսկվայում, Տուլայում, Կալուգայում, Հորդանանում, Արաբական Էմիրություններում, Ավստրալիայում, Արցախում, Երևանում, Գավառում։
2015 թվականից դասավանդում է ԵՊՀ-ի «Մաս Մեդիա» գիտակրթական կենտրոնում։ 2016 թվականից Հայաստանի ազգային պարարվեստի միության անդամ է (նախագահ՝ Կարեն Գևորգյան)։ 2017 թվականին պատրաստել է Գրիգոր Նարեկացու «Մատյան Ողբերգության» պոեմի ձայներիզը ամբողջությամբ (տասնչորսուկես ժամ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1950 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ հաղորդավարներ Կատեգորիա:ՀՀ վաստակավոր լրագրողներ Կատեգորիա:ԵՊԼՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գարեգին Նժդեհ մեդալակիրներ Կատեգորիա:Վահան Տերյանի անվան թիվ 60 դպրոցի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Հայ ասմունքողներ
Յուզ Ալեշկովսկի
Յուզ Ալեշկովսկի (Юз Алешковский, իսկական անվանումը՝ Իոսիֆ Եֆիմովիչ Ալեշկովսկի, Иосиф Ефимович Алешковский, ), ռուս բանաստեղծ, արձակագիր, բարդ։ 1979 թվականից ապրում է ԱՄՆ-ում։ Արժանացել է Գերմանական Պուշկինյան մրցանակի (2001):
1947 թվականին Ալեշկովսկին զորակոչվել է ծառայության ռազմածովային նավատորմում, ծառայել է Սիբիրում, որտեղ կարգապահությունը խախտելու համար դատապարտվել է չորս տարվա բանտարկության։ 1950-1953 թթ. պատիժը կրել է ճամբարում։ 1950-ականներից սկսել է երգեր գրել իր խոսքերով։
Ալեշկովսկին պաշտոնապես համարվել է մանկական գրքերի և կինոյի ու հեռուստատեսության սցենարների հեղինակ, իսկ ոչ պաշտոնապես հանդես է եկել որպես սեփական երգերի կատարող, որոնցից առավել ճանաչված է Ստալինի մասին գրած երգը։ «Մետրոպոլ» ալմանախում «ճամբարային» երգերի տեքստերի հրապարակումից հետո Ալեշկովսկին ստիպված էր արտագաղթել ԽՍՀՄ-ից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկագիրներ Կատեգորիա:Սցենարիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ռուս գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային երաժիշտներ Կատեգորիա:Խորհրդային վիպասաններ Կատեգորիա:Հրեա բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային կիթառահարներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի շրջաններ
1. Հադրութի շրջան
2. Մարտունու շրջան
3. Շուշիի շրջան
4. Ասկերանի շրջան
5. Մարտակերտի շրջան
6. Ստեփանակերտ
7. Շահումյանի շրջան
7.1. Գետաշենի ենթաշրջան
]] Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզը, որը մտնում էր այդ ժամանակ Ադրբեջանի ՍՍՀ–ի մեջ բաժանված էր՝ 5 շրջանների։ Ինքնավար մարզի մայրաքաղաքը Շուշին էր և Ստեփանակերտը։ Բաժանված էր 5 շրջանի՝ Շուշիի, Ասկերանի, Մարտակերտի, Մարտունու, Հադրութի։ Մեծ բնակավայրեր էին Վանքը, Իվանյանը, Ճարտարը, Հաթերքը և այլն։ Ըստ Ադրբեջանի բարչական բաժանմանը տրոհված էր՝ Քելբաջարի, Խոչավենդի, Խոջալուի, Շուշայի, Տերտերի շրջանների։
Պատմություն
1920 թվականի ապրիլի 28-ին և դեկտեմբերի 2-ին ռուսական 11-րդ բանակի ներխուժման հետևանքով համապատասխանաբար խորհրդայնացվեցին Ադրբեջանն ու Հայաստանը։ Այդ թվականին Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև «Վիճելի տարածքների» լուծելու համար Խորհրդային Ադրբեջանի Հանրապետության տարծքում ստեղծվեց ԼՂԻՄ ։ Խորհրդային Հայաստանի ու Ադրբեջանի կառավարությունների միջև համաձայնագրի հիման վրա 1921 թ. հունիսին Հայաստանն Արցախը (Լեռնային Ղարաբաղը) հայտարարեց իր անբաժանելի մասը։ Միացման ակտը ողջունեցին ինչպես միջազգային հանրությունը, այնպես էլ Ռուսաստանը, և այն ամրագրվեց Ազգերի լիգայի ժողովի 1920 թվականի դեկտեմբերի 18-ի բանաձևում, Ազգերի լիգայի գլխավոր քարտուղարի` Ազգերի լիգայի անդամ-պետություններին ուղղված տեղեկանք-նոտայում և Ռուսաստանի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետության արտաքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի նախարարության իշխանության բարձրագույն մարմնին Խորհուրդների XI նստաշրջանին ուղղված 1920-1921 թվականների տարեկան զեկույցում։
Լեռնային Ղարաբաղի տարածաշրջանային կոմիտեի որոշմամբ ԼՂԻՄ-ը բաժանվում է 5 շրջանների՝ Ասկերանի, Մարտակերտի, Շուշիի, Հադրութի, Մարտունու։
Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի ձևավորվելուց հետո 1920-ական թվականներին կենտրոնը դարձավ Ստեփանակերտը (Խանկեդի)։ 1978 թվականին շրջանի կենտրոնը դառնում է Ասկերանը (Էսղերան), իսկ շրջանը վերանվանվում «Ասկերանի շրջան»։ 1979 թվականին շրջանն ուներ 52 քաղաք և գյուղեր ։
Ըստ Արցախի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման, Ասկերանի շրջանի նախկին տարածքը, մտնում է ԱՀ Ասկերանի շրջանի մեջ, իսկ ըստ Ադրբեջանի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման Ադրբեջանի Խոջալուի շրջանի կազմում։
Մարտակերտի շրջան
1930 թվականի օգոստոսի 8-ին ձևավորվեց Ջրաբերդի շրջանը։ 1939 թվականի սեպտեմբերի 17-ին վերանվանվեց Մարտակերտի շրջան։
Ղարաբաղյան հակամարտության ընթացքում ԼՂՀ-ն պահպանեց վերահսկողությունը ԼՂԻՄ-ի նախկին Մարտակերտի շրջանի մեծ մասի նկատմամբ, որը վերածվեց ԼՂՀ Մարտակերտի շրջանի։ ԼՂԻՄ-ի Մարտակերտի շրջանի նախկին տարածքների մի մասը գտնվում է Ադրբեջանի վերահսկողության տակ և ընդգրկվել է Թարթառի շրջանում։
Պատմություն
Շուշիի շրջանը, որպես Ադրբեջանի ԽՍՀ մաս, ստեղծվել է 1930-ի օգոստոսի 8-ին։ 1992-ի մայիսին Շուշիի շրջանի տարածքը Արցախյան հակամարտության ընթացքում ընկավ Հայաստանի Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության վերահսկողության տակ։ Դրանից հետո, նախկին Շուշիի շրջանի և Ադրբեջանի ԽՍՀ նախկին Լաչինի շրջանի մի մասի վրա, Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության իշխանությունները ստեղծեցին ԱՀ Շուշիի շրջանը։
1930 թվականի օգոստոսի 8-ին ձևավորվել է Դիզակի շրջանը։ 1939 թվականի սեպտեմբերի 17-ին այն վերանվանվեց Հադրութի շրջան անունով։
Ստեփանակերտ
Ստեփանակերտի նախագծային և կառուցման առաջին պլանը մշակել է Ալեքսանդր Թամանյանը (1926 թվական), երկրորդը՝ Ն. Սլոբոտյանիկը (1938 թվական), երրորդը՝ Բ. Դադաշյանը (1968 թվական)։ Բայց բոլոր այդ նախագծերում պահպանվել է Թամանյանի նախագծած կառուցվածքը։
Պատմություն
1988 թվականի մարտի 17-ին, այն բանից հետո, երբ Շահումյանի շրջանի խորհրդային (սովետական) իշխանությունները և Գետաշենի ենթաշրջանի իշխանությունները խնդրանքով դիմել են ԼՂԻՄ-ին, ԼՂԻՄ-ի ժողովրդական պատգամավորների արտահերթ նստաշրջանից հետո դիմել է Հայաստանի ԽՍՀ Գերագույն խորհրդին, Ադրբեջանի ԽՍՀ և ԽՍՀՄ-ին վերանայել և դրական լուծում տալ ԼՂԻՄ-ը Ադրբեջանից Հայաստան տեղափոխելու հարցը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԼՂԻՄ-ի շրջաններ
Ժիտաունա
Ժիտաունա  (Jitaúna), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ագլոմերացիա Սոլվադոր մարզում։ Մտնում է Սանտու Անտոնիու դի Ժեզուցի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 21 220 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 332,805 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 63,8մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Յուրի Այխենվալդ
Յուրի Այխենվալդ (Юрий Айхенвальд, ), ռուս բանաստեղծ, թարգմանիչ, հուշագիր, իրավապաշտպան։
Յուրի Այխենվալդի պապը` գրաքննադատ, հրապարակախոս, փիլիսոփա Յուլի Այխենվալդը, 1922 թվականին ԽՍՀՄ-ից արտաքսվել է ռուս մշակույթի նշանավոր գործիչների խմբի կազմում։ Հայրը՝ Ալեքսանդր Այխենվալդը, 1933 թվականից բանտարկվել է, ապա գնդակահարվել 1941 թվականին։ 1938 թվականին ձերբակալվել է մայրը, բռնաճնշումների են ենթարկվել նրա հարազատներից շատերը։
Վերականգնվելուց հետո ավարտել է մանկավարժական ինստիտուտը, 1957-1968 թթ. գրականություն է դասավանդել դպրոցի բարձր դասարաններում։ Հրապարակվել է 1957 թվականից։ 1960 թվականից Այխենվալդը և նրա բնակարանը, ուր մշտապես հավաքվում էին ազատական հայացքների տեր մտավորականները, եղել է պետանվտանգության աշխատակիցների սևեռուն ուշադրության նելւբո։ 1968 թվականին նա ստորագրել է Գինզբուրգի և Յուրի Գալանսկովի դատավարության դեմ գրված բողոքի նամակը, ինչի համար վտարվել է դպրոցից։ Հետո վերականգնվել է, բայց այլևս դպրոցում չի աշխատել, եղել է ազատ գրող, գրական և թատերական քննադատ, թարգմանիչ, մշակույթի պատմաբան։ 1975 թվականին դատախազությունում հարցաքննության ժամանակ սրտի ծանր կաթված է տարել։ Թաղված է Դոմոդեդովոյի գերեզմանոցում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային այլախոհներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս բանաստեղծներ
Նորավանք գիտակրթական հիմնադրամ
«Նորավանք» գիտակրթական հիմնադրամ ստեղծվել է 2000 թվականին ՀՀ կառավարության որոշմամբ։
Որպես ռազմավարական հետազոտությունների և նորարարական մշակումների կենտրոն՝ «Նորավանքը» ՀՀ առաջատար կազմակերպություններից է, որն աշխատում է արդի «ուղեղային կենտրոնների» ոճով։ «Նորավանքը» հրատարակում է «21-րդ ԴԱՐ» (հայերեն, ռուսերեն, անգլերեն), «Գազպրոմ Արմենիա» ՓԲԸ-ի հետ համատեղ «Գլոբուս» ամսագրերը ։
Նպատակներ
Հիմնադրամի նպատակներն են՝
Հայագիտական կենտրոն
ՀԱՅԱԳԻՏԱԿԱՆ ԿԵՆՏՐՈՆԻ (ղեկավար ` Արեստակես Սիմավորյան) խնդիրն է ուսումնասիրել Սփյուռքի հայ համայնքները և մշակել հայկական հանրության համախմբման մեթոդները։ Այս համատեքստում հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայության մտավոր, տեղեկատվական, կազմակերպչական, տնտեսական և այլ հնարավորությունների բացահայտմանը, գնահատմանը և դրանց կիրառման արդյունավետության բարձրացման ուղիների վերհանմանը։ Հայագիտական կենտրոնն իր աշխատանքներն իրականացնում է ՀՀ Սփյուռքի նախարարության և այլ կառույցների հետ համագործակցելով։
Տեղեկատվական հետազոտությունների կենտրոն
ՏԵՂԵԿԱՏՎԱԿԱՆ ՀԵՏԱԶՈՏՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԿԵՆՏՐՈՆԻ (ղեկավար` Գագիկ Հարությունյան) աշխատակիցներն ուսումնասիրում են գլոբալ զարգացումները տեղեկատվական ոլորտում, Հայաստանի և հայկական հանրության տեղեկատվական անվտանգության խնդիրները։
Աարոն Մարտին
Աարոն Մարտին (Aarón Martín, ), իսպանացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Մայնց 05-ի կազմում։ Խաղում է ձախ պաշտպանի դիրքում ։
Նորավանք գիտակրթական հիմնադրամ
Քաղաքական հետազոտությունների կենտրոն
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՀԵՏԱԶՈՏՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԿԵՆՏՐՈՆՈՒՄ կատարվում է տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական և աշխարհատնտեսական զարգացումների վերլուծություն՝ ՀՀ ազգային անվտանգության համատեքստում։
Ուսումնական կենտրոն
ՈՒՍՈՒՄՆԱԿԱՆ ԿԵՆՏՐՈՆԸ (ղեկավար՝ Աննա Ժամակոչյան) կազմակերպում է հրատապ թեմաների շուրջ դասընթացներ և ամառային դպրոցներ։ Կենտրոնի նպատակն է Հայաստանի և հայկական հանրության տարբեր շրջանակներին ներկայացնել արդիական միջդիսցիպլինար բնույթ կրող պատկերացումները ազգային անվտանգության վերաբերյալ։
Աարոն Մարտին
Էսպանյոլ
Մարտինը Էսպանյոլի ակադեմիայի սան է ։ Առաջին հանդիպումը Էսպանյոլ B-ի կազմում անցկացրեց 2015 թվականի մարտի 29-ին՝ Խիմնաստիկ Տարագոնայի դեմ արտագնա խաղում ։ Իր առաջին գոլը Էսպանյոլի երկրորդ թիմի կազմում խփեց 2016 թվականի հունվարի 16-ին՝ Ռեուս Դեպորտիուի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 2-0 հաշվով ։ 2016 թվականի հունիսի 13-ին Մարտինը երկարաձգեց իր պայմանագիրը ակումբի հետ մինչև 2020 թվականը ։
Նորավանք գիտակրթական հիմնադրամ
Հասցե
Հիմնադրամի գտնվելու վայրն է՝ քաղաք Երևան, Գարեգին Նժդեհի փողոց, շենք 23/1։
Աարոն Մարտին
Էսպանյոլ
Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը Մարտինը նշեց 2016 թվականի հոկտեմբերի 2-ին՝ փոխարինելով Դիեգո Ռեյեսին Վիլյառեալի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը թիմի մեկնարկային կազմում անցկացրեց հոկտեմբերի 14-ին՝ Լաս Պալմասի դեմ խաղում ։ 2017 թվականի հունվարի 28-ին Մարտինը երկարաձգեց իր պայմանագիրը ակումբի հետ մինչև 2022 թվականը ։ Էսպանյոլի առաջին թիմի կազմում իսպանացին անցկացրեց 66 հանդիպում։
Նորավանք գիտակրթական հիմնադրամ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական գիտական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Հայաստանի մշակութային կազմակերպություններ
Աարոն Մարտին
Մայնց 05
2018 թվականի օգոստոսի 6-ին Մարտինը 1 տարվա վարձավճարով միացավ Մայնց 05-ին   ։ Իր դեբյուտը նշեց օգոստոսի 18-ին՝ թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Գերմանիայի գավաթի Էրցգեբիրգեի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը Բունդեսլիգայում անցկացրեց օգոստոսի 26-ին՝ Շտուտգարտի դեմ խաղում ։ Նոյեմբերի 5-ին Մայնցը գնեց Մարտինի լրիվ տրանսֆերը՝ ֆուտբոլիստի հետ կնքելով 5 տարվա պայմանագիր    ։ Իր առաջին մրցաշրջանում իսպանացին անցկացրեց 34 հանդիպում՝ դառնալով 5 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
Միջազգային կարիերա
Մարտինը ներկայացրել է Իսպանիան բոլոր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ Իսպանիայի Մ19 հավաքականի կազմում նա մասնակցեց 2015 թվականի Եվրոպայի առաջնությանը ՝ խաղադաշտ դուրս գալով բոլոր 5 խաղերում և օգնելով իր թիմին հաղթել մրցաշարը ։ 2019 թվականին Ֆիրպոն Մ21 հավաքականի կազմում մասնակցեց Եվրոպայի առաջնությանը ՝ անցկացնելով 2 հանդիպում, դառնալով 1 գոլային փոխանցման հեղինակ և օգնելով իր թիմին նվաճել գավաթը ։
Իր դեբյուտը Կատալոնիայի ազգային հավաքականում Մարտինը նշեց 2016 թվականի դեկտեմբերի 28-ին՝ Թունիսի դեմ խաղում ։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դրությամբ
Միջազգային
Իսպանիա Մ19
Իսպանիա Մ21
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կատալոնիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էսպանյոլի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մայնց 05-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Լուսիլա Գամերո դե Մեդինա
Լուսիլա Գամերո դե Մեդինա (Lucila Gamero de Medina, ), հոնդուրասցի ռոմանտիկ վիպասան։ Առաջին կինն է Հոնդուրասում, որը գրական ստեղծագործություն է գրել և առաջին կինը Կենտրոնական Ամերիկայում, որը վեպեր է հրապարակել։ Քննադատ, գրող Լուիս Մարին Օտերոն նրան անվանել է «Հոնդուրասի գրականության մեծն տիկին»։ Լուսիլա Գամերո դե Մեդինան ուսանել է բժշկություն և դեղագործություն և, չնայած համալսարանում սովորելու խոչընդոտներին, բժշկության ֆակուլտետի դեկանից ստացել է բժշկության և վիրաբուժության դիպլոմ։ Նա ղեկավարել է հիվանդանոց, եղել է տեղական բաժնի բուժաշխատող։ Բացի բժշկական և գրական գործունեությունից, Գամերոն եղել է ակտիվ ֆեմինիստ, սուֆրաժիստ, մասնակցել է կոնֆերանսների, ինչպես նաև Հոնդուրասի կանանց կոմիտեի (Comité Femenino Hondureño) հիմնադրման աշխատանքներին։
Կենսագրություն
Լուսիլա Գամերո դե Մեդինան ծնվել է 1873 թվականի հունիսի 12-ին Հոնդուրասի Դանլի մունիցիպալիտետում՝ Մանուել Գամերոյի և Կամիլա Մոնկադայի ընտանիքում ։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է Կրթության քոլեջում և ցանկացել է արտերկրում բժշկություն ուսանել, սակայն նրան արգելել են ։ Լուսիլայի հայրը, ով բժիշկ էր, նրան բժշկություն է սովորեցրել, և նա ուսանել է և՛ բժշկություն, և՛ դեղագործություն ՝ աշխատելով հոր կլինիկայում և ընտանեկան դեղատանը ։ Ավելի ուշ Բժշկական ֆակուլտետի դեկան Դոկտոր Մանուել Գ. Սունգայի կողմից ստացել է բժշկության և վիրաբուժության դիպլոմ ։ 1924 թվականին նշանակվել է Դանլի հիվանդանոցի ղեկավար, 1930 թվականից եղել է El Paraíso Department-ի առողջապահական տեսուչ ։
Գրել սկսել է մանուկ հասակից ՝ 1891 թվականից տպագրվելով La Juventud Hondureña (Հոնդուրասյան երիտասարդություն) ։ Գամերոն առաջին հոնդուրասցի կինն է, որի Amalia Montiel վեպը 1892 թվականին տպագրվել է  El Pensamiento շաբաթաթերթում ։ Երկրորդ վեպը՝ Adriana and Margarita (1893), Հոնդուրասում տպագրված առաջին վեպն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոնդուրասցի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆեմինիստներ
Վիլհելմ VII Մեծ
Վիլհելմ VII Մեծ (Guglielmo VII detto il Gran Marchese, ) - Ալերամիչի տոհմի Սալոնիկի տիտղոսակիր թագավոր։
Կենսագրություն
Վիլհելմ VII-ը ծնվել է 1240 թվականին Տրինո քաղաքում, նրա ծնողներն էին Բոնիֆեյս II Մոնֆերատցին և Մարգարիտա Սավոյսկայան։ Բոնիֆեյսի մահից հետո 1253 թվականին նա ժառանգեց գահը, բայց փոքր տարիքի պատճառով մինչև 1257 թվականը ժամանակավոր կառավարիչ էր մայրը՝ Մարգարիտան։ 1258 թվականին Վիլհելմն ամուսնացավ Գլոստերի կոմս Ռիչարդ դե Կլերի դտեր՝ Իզաբելլա դե Կլերի հետ ։ Իր քաղաքականության մեջ Վիլհելմը հավատարիմ մնաց Գելֆի կուսակցության ծրագրին, որի պատճառով 1264 թվականին ստիպված պատերազմ սկսեց Օբերտո Պալավիչինոյի և Ալեսանդրիայի, Աստիի և Պավիայի կայսրությունների հետ։ Կառլ I Անժուացու աջակցությամբ պատերազմի արդյունքը հօգուտ Վիլհելմի էր, ինչը զգալիորեն ավելացրեց իր տիրույթը։ Անհանգստացած Կառլ Անժուացու կողմից Սիցիլիայի գերիշխանությունից հետո նրա ուժեղացմբ, Վիլհելմ VII-ը ստիպված էր բանակցություններ սկսել գիբելինների հետ, որի ղեկավարն այն ժամանակ Ալֆոնսո X-ն էր .: Այս դաշինքը հաստատվեց 1271 թվականին Վիլհելմ VII Մեծի և Բեատրիս Կաստիլիացու ամուսնությամբ, որը կնքվել է Մուրսիայում ։
Ալֆոնսոն Վիլհելմին նշանակեց Լոմբարդիայում իր տեղակալ և խոստացավ օգնել անժուացիների ներխուժումներից, սակայն Մոնֆերատի վրա հարձակման ժամանակ չպահեց խոստումը։ Անժուացիները գրավեցին Վիլհելմի տարածքի մի մասը, իսկ նորանկախ Ալեսանդրիան, Աստին և Ջենովան ապստամբեցին իրենց սյուզերենի դեմ։ Չնայած այն հանգամանքին, որ Հռոմի Պապ Գրիգորի Х-ը Վիլհելմին աքսորել էր եկեղեցուց, սակայն որոշեց պաշտպանել իրենց տարածքը։ 1274 թվականի նոյեմբերի 10-ին Վիլհելմ VII Մեծը Ռոկավիոնի ճակատամարտում հաղթեց Չարլզ Անժուացուն՝ հետ վերցնելով Տրինին, Թուրին և Սավոյան, 1278 թվականին Վերչելի քաղաքը նրան ճանաչեց որպես իր տեր, իսկ Ալեքսանդրիան նրան դարձրեց իր ազգային կապիտանը։ Այսպիսով, Վիլհելմը լուծեց խնդիրը զգալիորեն ամրապնդելով դիրքերը և տիրույթում նոր հողեր ձեռք բերելով։ Վիլհելմը դարձավ Ալեանդրիա, Նովարա, Տորտոնա, Ալբարետո դելա Տորե, Գենուա, Թուրին, Աստի, Բրեշիա, Կրեմոնա, Լոդի քաղաքների կառավարիչը։ 1278 թվականի օգոստոսի 5-ին Միլանը Վիլհելմ VII-ին նշանակց քաղաքի ազգային կապիտան` տարեկան 10,000 լիր աշխատավարձով։ Սա Վիլհելմ Մեծի զորեղ իշխանության ժամանակն էր։ Վիլհելմի իշխանության ուժեղացումը բացասական արձագանք ունեցավ հարևան պետությունների և ներքին թշնամիների կողմից։ Ալեսանդրիան և Աստին ապստամբեցին նրա իշխանության դեմ։ Դրանից հետո Թոմաս III Սավոյսկին Վիլհելմ VII-ին գերի վերցրեց։ 1280 թվականի հունիսի 21-ին ազատության դիմաց նա ստիպված էր զիջել Թուրինը, Գրուլյասկոն և Կոլենոն, ինչպես նաև ոսկու փոխհատուցում։ Այդ պահից սկսած Պիոմենտե իշխանությունը աստիճանաբար անցնում է Սավոյական տան ձեռքը։ 1281 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Վիլհելմը հեռացվեց Միլանից, իսկ նրա իշխանությունը բռնագրավեց Օտտոնե Վիկտոնտիի կողմից։ Միլանը կորցնելու համար որպես փոխհատուցում Վիլհելմ VII-ը ստացավ Ալբան ։
Մահ
1291 թվականին Աստիի քաղաքացիները մեծ գումարներ են վճարել Ալեսանդրիա քաղաքին մարկիզների դեմ ապստամբելու համար։ Մարկիզը ցանկանալով ճնշել դիմադրությունը, պաշարեց քաղաքը։ Քաղաքի բնակիչները հրավիրեցին նրան բանակցությունների, բայց երբ նա մտավ ամրոց, ձերբակալվեց։ Այնտեղ նա մահացավ 1292 թվականի փետրվարի 6-ին, հավանաբար սովից։ Վիլհելմ VII Մեծի մարմինը վերադարձվեց ընտանիքին և թաղվեց Համբարձման վանական համալիրում՝ Սանտա-Մարիա-դի Լուչեդիոյի աբբաությունում՝ հոր Բոնիֆեյս II-ի գերեզմանի կողքին։ Ենթադրվում է, որ Վիլհելմն այս վանքի հիմնադիրն էր, չնայած իրականում նա հիմնադիր ընտանիքի անդամ էր։ Չնայած քաղաքական և ռազմական խոչընդոտներին, Վիլհելմի մեծահոգությունը գնահատվում էր իր ժամանակակիցների կողմից։ Նա պետությունը կաառավարում էր առանց ճնշման եւ կոռուպցիայի, որի համար նրան կոչում էին «Մեծ» ։
Ընտանիք
Վիլհելմ VII Մեծը ամուսնացել էր 3 անգամ ։
1-ին կինը։ Ելենա դե Բոսկո, մարկիզ Անսելմո դե Բոսկոյի դուստրը։ Այս ամուսնությունից երեխաներ չկար։ 2-րդ կինը։ Իզաբելլա դե Կլեր(1240 — † 1270) — Ռիչարդ դե Կլերի դուստրը, այս ամուսնությունից ծնվեց 1 երեխա։ 3-րդ կինը:Բեատրիս Կաստիլացի (1254 — † 1280) — Կաստիլիայի թագավոր Ալֆոնսո Х-ի դուստրը
Նրանք ունեին 5երեխա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թագավորներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Ալ-Ռակկա
Ալ-Ռակկա (الرقة), քաղաք Սիրիայի Արաբական Հանրապետության հյուսիսում, Ալ-Ռակկայի մարզի Ալ-Ռակկայի գավառի համանուն շրջանում։ Մարզի վարչական կենտրոնն է։ Տեղակայված է Եփրատ գետի հյուսիսային ափին՝ Հալեպից 160 կմ դեպի արևելք։ Ունի 1962 կմ2 տարածք, 220 268 բնակչություն և Սիրիայի՝ մեծությամբ վեցերորդ քաղաքն է։ 1970-ական թվականների կեսերից քաղաքի տնտեսությունը հիմնված է էլեկտրաէներգիայի արտադրության, գյուղատնտեսության ու նավթարդյունեբերության վրա։ Քաղաքում գործում են պատմական ոչ մեծ թանգարանը, Աբբասյանների ապարանքը, Մեծ մզկիթը, որ կառուցվել է 8-րդ դարում։
Հելլենիստական ու բյուզանդական դարաշրջան
Ալ-Ռակկա քաղաքը հիմնադրվել է մ. թ. ա. 242 կամ 244 թվականին Սելևկյանների թագավոր Սելևկ II Կալինիկի կողմից և կոչվել է Կալինիկում կամ Կալինիկոս (Καλλίνικος, Latinized as Callinicum)։ Բյուզանդական դարաշրջանում վերանվանվել է Լեոնտուպոլիս, սակայն ավելի հաճախ շարունակել է կոչվել Կալինիկոս։ Այդ ժամանակ քաղաքը եղել է տնտեսական ու ռազմական կենտրոն։ Մ. թ. 542 թվականին քաղաքն ավերվել է Սասանյանների արշավանքի հետևանքով։ Վերջիններիս առաջնորդում էր Խոսրով I Անուշիրվանը։ Ավելի ուշ քաղաքը վերակառուցվել է բյուզանդական կայսր Հուստինիանոս I-ի կողմից։
Վաղ իսլամական դարաշրջան
796 թվականին Հարուն ալ-Ռաշիդը որոշում է Ալ-Ռակկան դարձնել իր նստավայրը։ Հետագա 30 տարիների ընթացքում Ալ-Ռակկան Հյուսիսային Աֆրիկայից մինչ Կենտրոնական Ասիա ձգվող Աբբասյանների խալիֆայության ձևական մայրաքաղաքն էր, սակայն կառավարությունը շարունակում էր մնալ Բաղդադում։ 809 թվականին մայրաքաղաքը կրկին տեղափոխվում է Բաղդադ, իսկ Ալ-Ռակկան շարունակում է մնալ կայսրության արևմտյան հատվածի (ներառյալ Եգիպտոսը) մայրաքաղաքը։
Անկման շրջան
9-րդ դարի վերջում Ալ-Ռակկան անկում ապրեց Աբբասյանների ու Թուլունիների, իսկ հետագայում նաև կարմատյան շիաների շարունակվող պատերազմների պատճառով 10-րդ դարի վերջից մինչ 12-րդ դարը գտնվել է բեդուինական տոհմերի տիրապետության տակ։
Օսմանյան ժամանակաշրջան ու ներկա
16-րդ դարում նորից հիշատակվում է Ալ-Ռակկան՝ որպես Օսմանյան կայսրության մաքսակետ Եփրատ գետի վրա։ Նույնիսկ հիմնադրվել է Ալ-Ռակկայի վիլայեթը, որի մայրաքաղաքը, սակայն, գտնվել է ոչ թե քաղաքում, այլ նրանից 200 կմ դեպի հյուսիս։
Ալ-Ռակկա քաղաքը կրկին բնակեցվել է 1864 թվականին։ Նախապես այն եղել է ռազմակայան, իսկ հետագայում՝ բնակավայր արաբ բեդուինների ու չեչենների համար (ընդհանուր անունով՝ «չերքեզներ»), ովքեր փրկվել էին 19-րդ դարում Կովկասում տեղի ունեցած պատերազմնեից։ Ֆրանսիական մանդատի տարիներին կառուցվել է կառավարության շենք, որտեղ այժմ տեղակայված է քաղաքային թանգարանը։
1950-ական թվականներին՝ Կորեական պատերազմի ժամանակ, աշխարհում մեծ թափ է ստանում բամբակի առևտուրը, ինչը խթանում է քաղաքի զարգացումն ու Եփրատի միջին հոսանքի հողերի մշակումը։
Սիրիայի քաղաքացիական պատերաազմի ընթացքում՝ 2013 թվականի մարտին, քաղաքը գրավվել է հեղափոխականների կողմից։ Ներկայումս քաղաքի վերահսկողությունը գտնվում է Իրաքի և Լևանտի իսլամական պետության կողմից։ Քաղաքում հաստատված է շիաների կառավարություն։
Գրականություն
Կատեգորիա:Սիրիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ալ-Ռակկայի մարզ Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 3-րդ դարի հիմնադրումներ Կատեգորիա:244 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ասիայի կաթոլիկ նստավայրեր Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության նախնական ցանկ
Լաշամ Ռաֆայել
Լաշամ Ռաֆայել (Lachamp-Raphaël), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 480 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 115 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 26 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 43 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 27-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 16։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 62,8 %։ 27 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 25 անձ (13 տղամարդ և 12 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (2 տղամարդ և 0 կին)։ 16 անաշխատունակներից 0-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 8-ը` թոշակառուներ, իսկ 8-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ժուան Դորադու (Բաիա)
Ժուան Դորադու (João Dourado), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ագլոմերացիա Սոլվադոր մարզում։ Մտնում է Սանտու Անտոնիու դի Ժեզուցի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 18 789 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 984,019 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 19,1 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Սև բերդ
Սև բերդ, հուշարձան Հայաստանի Շիրակի մարզի Գյումրի քաղաքում։ 1834 թվականին կառուցված ամրոց է ։ Անիի ստորգետնյա կառույցների նման Սև բերդի համար էլ ստորգետնյա ուղիներ են կառուցել և բերդից ճանապարհներ են եղել դեպի ներկայիս Մայր Հայաստան հուշարձանը և Կարմիր բերդը ։ Ընդգրկված է Գյումրիի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։
Պատմական ակնարկ
Բերդի կառուցման անհրաժեշտությունը ծագել է ռուս-պարսկական երկրորդ պատերազմի ավարտից հետո։ Թուրքիայի դեմ հնարավոր պատերազմը հաշվի առնելով՝ ռուսները սկսեցին հատուկ ուշադրություն դարձնել Գյումրու ամրացմանը։ 1828 թվականին Թիֆլիսի զինվորական նահանգապետը Անդրկովկասում գլխավոր հրամանատար Իվան Դիբիչին նամակ էր հղել, որում ասվում էր. «Թուրքերի դեմ հնարավոր պատերազմի դեպքում անհրաժեշտ կլինի Գյումրիում կառուցել բերդ և այն խիստ ամրացնել, որպես կարևորագույն ռազմական հենակետ»։ Սև բերդն ի սկզբանե եղել է Ալեքսանդրապոլի պաշտպանական կառույց, ծառայել է, որպես զինվորական բանտ։ Միայն 1877-1878 թվականների ռուս-թուրքական Բալկանյան պատերազմից հետո, երբ ռուսները գրավեցին Ղարսը, Ղարսի բերդը դարձավ առաջնակարգ պաշտպանական բերդ, իսկ Ալեքսանդրապոլի բերդը դարձավ հրետանու պահեստարան։ Բացի հիմնական բերդից, կառուցվում է նաև առանձնացված պաշտպանական կառույցներ՝ հիմնական կառույցից հեռու՝ նախամատույցների վրա, որպեսզի թշնամու առաջին հարձակումը կարողանան կասեցնել։
Պեղումների արդյունքում պարզվել է, որ այն քաղաքի ամենահին բնակելի հատվածն է։ Առաջին ուսումնասիրություններն այստեղ կատարվել են XIX դարի երկրորդ կեսին՝ մոտ 1875 թվականին։ Հետագայում՝ 1900 թվականին Սև «ղուլի» տակ պեղումներ է կատարել գերմանացի հնագետ Գեոսները, 1907-1908 թվականներին՝ Խառատյանցը։ Պեղումներ իրականացրել է նաև «Կումայրի» արգելոց-թանգարանի արշավախումբը։ Պեղումների արդյունքում գտնվել են մի փոքր բնակավայր, սրբատեղիով, փոքր արձան, ցլիկ, անտիկ ժամանակշջանի դամբարանադաշտ։ Ամբողջ հարթավայրը՝ սկսած աշտարակից մինչև ամրոցի վերջ, հոյակապ հնագիտական հուշարձան է, հիմնականում՝ դամբարանադաշտ ։ Բակի ներսում պեղվել է Ք.ա. 8-6-րդ դարերի թվագրության դամբարաններ։ Բերդի տարածքում սկսած բրոնզեդարյան ժամանակաշրջանից մինչև երկաթի դարաշրջան, մշակութային ժառանգություն կա։ Այս պատմական հուշարձանը վերջին ժամանակներում նաև սեփականաշնորհվել է։ Ժամանակին ռուսները բերդը հանձնել էին Հայաստանի պաշտպանության նախարարությանը։ 2005-ին կառույցը պաշտպանության նախարարությունից գնել է Հայկ Հայրապետյանը, իսկ 2012 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին կառույցը վերավաճառվել է Բալասանյանների ընտանիքին։ Սեփականատերը Միսակ Բալասանյանն է, նպատակը՝ բերդը տուրիզմի կենտրոն դարձնելն է։
Ժուազեյրու (Բաիա)
Ժուազեյրու  (Juazeiro), համայնք Բրազիլիայի Բաիա նահանգում, Սան Ֆրանսիսկու գետի ափին։ Հարևան և քույր քաղաք Պետրոլինայի հետ կապված է այդ գետի վրա գցված և Բրազիլիայի նախագահներից մեկի՝ Էդսոն Դուարտեի անունը կրող կամրջով (Դուարտեն ծնունդով ժուազեյրուցի է)։ Ժուազեյրուն «Ագլոմերացիա Սոլվադոր» անվանումը կրող մեզոտարածաշրջանի բաղկացուցիչ մասն է:։ Մտնում է Սանտու Անտոնիու դի Ժեզուցի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչության թվաքանակը 2010 թվականի տվյալներով եղել է 197 984 ։ Գրավում է 6 389,623 կմ2 տարածք ։ Բնակչության խտությունը՝ 32,5 մարդ/կմ²։
Սև բերդ
Կառուցվածք
1837 թվականին կառուցված Ալեքսանդրապոլի ամրոցն իրենից ներկայացնում է ռազմական, ճարտարապետական շինությունների համալիր։ Կենտրոնական մասում «Ալեքսանդրապոլ» ամրոցն է՝ 3 դարպասներով, կենտրոնում՝ Սուրբ Ալեքսանդրա եկեղեցու հատակագիծն է և Ալեքսանդրապոլի ընդհանուր պաշտպանական համալիր հանդիսացող հարավային և հյուսիսային բերդերը։ Հյուսիսային կողմում Կարմիր բերդն է։ Հին Ալեքսանդրապոլի հատվածում տեղակայված է 102-րդ ռուսական ռազմաբազան։ Նա նշում է, որ այս պատմական հուշարձանը Կումայրիի բաղկացուցիչ մասն է, որից քիչ հեռու գտնված է եղել հին բերդաամրոցը՝ VII դարի եկեղեցով։ Բերդն ունեցել է իր պարսպային մասերից անձրևներից պաշտպանող յուրահատուկ ջրահեռացման համակարգ։ Բերդի պաշտպանական համակարգի մեջ մտնում են փոքր բետոնյա ամրություններ, որոնք գնդացրային կետեր են։ Այն սկսվում է դրա շուրջ մեծ ու լայն փորված փորվածքով։ Միջնաբերդն ավելի բարձրադիր է և գտնվում է շինության կենտրոնում։ Միջնաբերդի պատերի վրա կան նեղ և բարձր բացվածքներ, որտեղից կարելի է հրացանային կրակ բացել հակառակորդի վրա։
Ժուազեյրու (Բաիա)
Պատմություն
Հիմնադրվել է 1832 թվականին, քաղաքի կարգավիճակ ստացել 1978 թվականի հուլիսի 15-ին ։ Անվանումն առաջացել է շրջակայքում տարածված ծառատեսակի անունից։
Սև բերդ
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի հայկական բերդեր և ամրոցներ Կատեգորիա:Գյումրի
Ժուազեյրու (Բաիա)
Ժողովրդագրություն
Քաղաքի բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:1833 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Էլֆերի թագավորը
«Էլֆերի թագավորը» (The King of the Elves), Ֆիլիպ Դիկի պատմվածքը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է «Beyond Fantasy Fiction» ամսագրում 1953 թվականին ։
Սյուժե
Ծերուկ Շադրակ Ջոնսը հանդիսանում է Դերիվիլլ քաղաքի հին ճանապարհի մոտ գտնվող բենզալցակայանի սեփականատերը։ Հաճախորդները շատ չեն, քանի որ քսան կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվում է որակով մի բենզալցակայան, որը նախընտրում են հաճախորդների մեծամասնությունը։ Նա քիչ գումար է աշխատում, սակայն դա բավական է միայնական ծերուկին ապրելու համար։
Մի անգամ երեկոյան Շադրակը իր բենզալցակայանի մետ էլֆերի ջոկատ է տեսնում, որոնք եկել էին իրենց թագավորի հետ. ջոկատը ջախջախված էր տռոլների կողմից, վարար անձրև էր գալիս, և բոլորը թրջվել էին։ Ծերուկը նրանց իր մոտ է հրավիրում։ Շուտով էլֆերի արքան մահանում է, սակայն մահից առաջ ասում է, որ նոր թագավորը դառնա իրենց ապաստարան տվող մարդը՝ Շադրակը։
Էկրանավորում
Walt Disney Animation Studios աշխատում է էկրանավորման վրա։ Պրոեկտի անոնսը տեղի է ունեցել թվականին, ի սկզբանե ֆիլմը պետք է նկարահաներին «Եղբայր արջը» մուլտֆիլմի ռեժիսորները ։ Ռելիզը նշանակվել էր 2012 թվականին, սակայն ֆիլմը այլևս չշարունակեցին նկարահանել 2009 թվականի դեկտեմբերին ։ 2010 թվականի հուլիսին «Էլֆերի թագավոր»-ի աշխատանքները շարունակվեցին, ռեժիսորը դարձավ Քրիս Ուիլյամսը՝ «Վոլտ»-ի ռեժիսորը ։ 2011 թվականի հունիսիսն նոր ռեժիսոր, ինչպես նաև սցենարիստ է նշանակվում Մայքլ Մարկովիցը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան կարճ պատմվածքներ Կատեգորիա:1953 գրքեր
Bratsch (խումբ)
Bratsch, 1972 թվականին ձևավորված ֆրանսիական երաժշտական խումբ, որը կազմալուծվել է 2015 թվականին։ Կատարել են գնչուական, կլեզմեր, ջազ, ռուսական, հայկական ժողովրդական երաժշտություն։
Խումբը ձևավորել են Դան Ղարիբյանը և Բրունո Ժիրարը։ Թողարկել են ավելի քան 10 ալբոմներ։ Խումբը հայտնի է եղել իր երաժշտական ազդեցությունների բազմազանությամբ և անդամների ու այցելու երգչների վիրտուոզությամբ ։
Խմբի ալբոմներում ընդգրկված են եղել «Նուբար», «Ո՜վ, սիրուն սիրուն», «Նա մի նազ ունի», «Արևիդ մեռնեմ, սիրուն ջան. Հայկական վալս» և այլ երգեր։ «Արևիդ մեռնեմ, սիրուն ջան. Հայկական վալս» երգը Ելիսեյան պալատի երգչախմբի անդամը կատարել է Հաշմանդամների տանը Շառլ Ազնավուրի հրաժեշտի արարողության ժամանակ ։
Խմբի բաժանումից հետո Դեն Ղարիբյանը հիմնել է «Ղարիբյան տրիո»-ն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական երաժշտական խմբեր
Սուրեն Ուզունյան
Սուրեն Ուզունյան (1883, Կ. Պոլիս - 23 փետրվարի, 1927, Բուխարեստ), հայ բժիշկ, Հայ մարմնակրթական ընդհանուր միության (ՀՄԸՄ) հիմնադիրներից մեկը
Կենսագրություն
Ծնվել է 1883 թվականին Կ. Պոլսում։ Մանկությունը ծնողների հետ անցկացրել է Կարին քաղաքում։ Վերադառնալով Կ. Պոլիս՝ սովորել է Պերպերյան վարժարանում։ Հետագայում կրկին տեղափոխվել է Կարին և սովորել Սանասարյան վարժարանում։ Այնուհետև ուսանել է Բեյրութի Սեն Ժոզեֆ Ֆրանսիական համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում։ Ավարտելուց հետո մեկնել է Փարիզ և «Օդել Դի­եո» հիվանդանոցում հետևել Դիյոլաֆուայի դասերին։
Վերադառնալով Կ. Պոլիս՝ թուրք-ռուսական սահմանագլխի առողջապահական քննիչ է նշանակվել։ 1911 թվականին հրաժարվելով պաշտոնից՝ հաստատվել է Կ. Պոլսի ասիական կողմի Սկյուտար թաղամասում։ 1914 թվականին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ զորակոչվել է օսմանյան բանակ և զինվորական բժիշկ ծառայել։ Ռազմաճակատում վիրավորվել է, բուժվել, ապա Գելիբոլուի զինվորական հիվանդանոցի բժշկապետ նշանակվել։ 1918 թվականին՝ պատերազմի ավարտից հետո վերահաստատվել է Սկյուտարում, ուր լայն ժողովրդականություն է վայելել։ Եղել է Տարագրելոց, Որբախնամի, Կարմիր խաչի և Հայ բժիշկներու միությունների անդամ։ Եղել է Հայ մարմնակրթական ընդհանուր միության (ՀՄԸՄ) հիմնադիրներից մեկը։
1920 թվականին ամուսնացել է հանրաճանաչ գրագիտուհի տիկին Անայիսի (Եվփիմե Ավետիսյան) դստեր՝ Մարգարիտ Ավետիսյանի հետ։ 1922 թվականի աշնանը ընտանիքով գաղթել է Ռումինիա և հաստատվել Բուխարեստ մայրաքաղաքում, ուր շարունակել է բժիշկ աշխատել և հանրային գործունեությամբ զբաղվել։ Բուլղարական դումայում ուշագրավ ատենախոսություն է կատարել։
Մահացել է 1927 թվականի փետրվարի 23-ին Բուխարեստում՝ 44 տարեկանում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ
Ժուկուրուսու (Բաիա)
Ժուկուրուսու  (Jucuruçu), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ագլոմերացիա Սոլվադոր մարզում։ Մտնում է Սանտու Անտոնիու դի Ժեզուցի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 9726 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 9726 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 6,8 մարդ/կմ²։
Բարբարա Ֆրիշմուտ
Բարբարա Ֆրիշմուտ (Barbara Frischmuth, ), ավստրիացի ժամանակակից գրող և թարգմանիչ։
Կյանք և գործունեություն
Բարբարա Ֆրիշմուտը ծնվել է ավստրիական լեռնային առողջարանային վայրում՝ հյուրանոցի սեփականատիրոջ ընտանիքում։ Նրա հորը՝ Անտոն Ֆրիշմուտին, Երկրորդ աշխարհամարտի ժամանակ զորակոչել էին գերմանական բանակ։ 1943 թվականին նա մահանում է Արևելյան ճակատում՝ ԽՍՀՄ-ում։ Մայրը շարունակում է վարել տնային տնտեսությունը մինչև 1956 թվականը և նորից ամուսնանում։ Բարբարան սովորել է Բադ-Աուսզե (1948-1951) դպրոցում, Գմունդենի (1951-1955) մենաստանի դպրոց-ինտերնատում, Գրացի Իոհան Հենրիխ Պեստալոցցու անվան գիմնազիայում (1955-1959): 1959 թվականին նա ընդունվում է Կարլի ու Ֆրանցի անվան գրացյան ինստիտուտը, որտեղ սովորում է անգլերեն, թուրքերեն և հունգարերեն։ Նա սովորում է Էրզրումում Քեմալ Աթաթուրքի անվան դպրոցում՝ 1960-1961 թվականներին՝ ստանալով թոշակ։ 1964 թվականին Բարբարա Ֆրիշմուտը գնում է Վիեննա և այստեղ ուսումնասիրում է թուրքագիտություն, իրանագիտություն և իսլամ։ 1964 թվականից թողնում է ուսումն ու մինչև հիմա ապրում իր գրած ստեղծագործություններով և թարգմանություններով վաստակած գումարով։
Գրական ստեղծագործություններ Բարբարա Ֆրիշմուտը սկսել է գրել դեռևս ուսանողական տարիներին. ահդ ժամանակ սկսել են լույս տեսնել նրա առաջին բանաստեղծությունները։ 1960 թվականին ծանոթացել է ֆորում-շդատպարկի խմբի անդամների (Forum Stadtpark), նա նրանց խմբին էր հարել այն ժամանակից, երբ սովորել է Էրզրումում։ 1961 թվականի գարնան հավաքույթին Ֆրիշմուտն առաջինը հրապարակայնորեն կարդաց իր ստեղծագործությունը ։ 1962 թվականին նա անդամակցել է Գրացյան խմբին (Grazer Gruppe): Մի քանի անգամ եղել է արտասահմանում, այցելել Թուրքիա, Չինաստան (1982), Ճապոնիա (1990), Եգիպտոս, ԱՄՆ, Մեծ Բրիտանիա և ուրիշ երկրներ։ 1976 թվականին, գտնվելով ԱՄՆ-ում, Ֆրիշմուտը երեք ամիս գրականությունից դասախոսություններ է կարդացել պոեզիայի մասին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի գրողներ Կատեգորիա:XX դարի գերմանացի գրողներ Կատեգորիա:Մանկական գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ավստրիայի մանկական գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Ավստրիացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ավստրիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Գրացի համալսարանի շրջանավարտներ
Հին Գերմանիա
Գերմանիա (Germania), Կոռնելիոս Տակիտոսի և Հուլիոս Կեսարի կողմից հին գերմանացիների զբաղեցրած տարածքներին տրված անվանում։ Նշված անվանումը Տակիտոսը գրել է «Գերմանացիների ծագումնաբանության մասին» գրքում, իսկ Կեսարը՝ «Նոթեր Գալլական պատերազմի մասին» գրքում։ Ըստ նրանց՝ գերմանական ցեղերի տարածքն ընդգրկում է Մաաս և Նեման գետերի միջև գտնվող տարածությունը։ Հենց այս տեղանունն էլ, ըստ որոշ գիտնականների, դարձավ Կենտրոնական Եվրոպայի ամենամեծ պետության անվանումը։
Հին Գերմանիայի ռոմանիզացիայի առաջին փորձը կատարել է Հուլիոս Կեսարը՝ շարժվելով դեպի Մաաս գետի հովտի խորքը, իսկ ավելի ուշ՝ ancnelwv Հռենոսը և հասնելով մինչև Ռուհր գետ։ Մինչև մ.թ.ա. 16-րդ դարը Գերմանիան եղել է Կոսմատյան Գալիայի (Gallia Comata) մարզերից։ Մ.թ.ա. 12-րդ դարում Ներոն Կլավդիա Դրուզի կողմից սկսվում է գերմանականացման լայնամասշտաբ գործընթաց, որի համար վերջինս ստանում է Գերմանիկոս տիտղոսը։ Կայսրության սահմանները ընդարձակվում են մինչև Ալբիսա (ժամանակակից Էլբա գետ) և մինչև մ.թ.ա. 9-րդ դարը գերմանական ցեղերի մեծ մասը արդեն նվաճվել էին։ Միավորման գործընթացը շարունակեց Տիբերիոսը։ Ոգեշնչվելով կատարված աշխատանքից՝ Օկտավիանոս Օգոստոսը ցանկանում էր ստեղծել Մեծ Գերմանիա (Germania Magna) Ալբիսի Հռենոսի միջը գտնվող տարածքներում, սակայն մի շարք ցեղեր շարունակում էին կռվել և ընդդիմանալիրենց տարածքների նվաճմանը։
Մ.թ.ա 16-13-րդ դարերում Բելգիական Գալիայում (Gallia Belgica) ստեղծվեցին Ստորին (Inferior) և Վերին (Superior) Գերմանիա անունները կրող ռազմական գոտիներ։ 83-84 թվականներին, երբ Դոմիցիանոսը ռազմական գոտիները վերափոխեց ինքնուրույն նահանգների, պաշտոնապես Ստորին և Միջին Հռենոսում բանակի հրամանատարները սկսեցին ենթարկվել Բելգիական Գալիայի կառավարչին։ Երկու շրջանների միջև բնական սահման դարձավ Հռենոս գետը՝ դառնալով լավ ամրացված սահմանագոտի։ Հռենոսի սահմանը կայսրության ամենաանկայուն սահմանագոտին էր, այդ իսկ պատճառով Հռոմը այնտեղ էր տեղակայել մարտունակ և ուժեղ կայազորեր։ Սակայն մոտավորապես 103 թվականից մինչև 4-րդ դարի վերջը այն պաշտպանում էին ընդամենը երկու կայազոր (Բոնում՝ I Minervia-ը և Կաստրե Վետերում՝ VI Victrix-ը, որը հետագայում հայտնի դարձավ որպես «exercitus Germanicus Inferior»): Մոտավորապես 400 թվականին Փլավիոս Ստիլիքոնը գրեթե ամբողջ կայազորը տեղափոխեց Իտալիա, և Գերմանիայում մնացին միայն որոշ ոչ մեծ ստորաբաժանումներ։