cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դիլոկ (այլ կիրառումներ)
Դիլոկ, կարող է վերաբերել՝
Ալիկ Միրզաբեկյան
Ալիկ Ռազմիկի Միրզաբեկյան, ՀՀ ռազմական գործիչ, ՀՀ Պաշտպանության նախարարի նախկին տեղակալ-Նյութատենիկական ապահովման դեպարտամենտի պետ, գեներալ-լեյտենանտ։ 2016 թվականի ապրիլի 26-ին ՊՆ տեղակալ-ՆՏԱ պետ պաշտոնից պաշտոնանկ է արվել ըստ ՀՀ նախագահի հրամանագրի ։
Պարգևներ
Ամուսնացած է, ունի 3 երեխա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գեներալներ Կատեգորիա:ՀՀ գեներալներ Կատեգորիա:ՀՀ գեներալ-լեյտենանտներ Կատեգորիա:1959 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 20 ծնունդներ Կատեգորիա:Բերդաշեն գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:«Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայ ռազմական գործիչներ
Ալաշկերտի գավառակ
Ալաշկերտ, Թոփրակկալա, Վալաշկերտ, Վաղարշակերտ, գավառակ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բայազետի գավառում, Ալաշկերտի հովտի կենտրոնական մասի հյուսիսային կողմում։ Ալաշկերտը եղել է Մեծ Հայքի Այրարատ աշխարհի բաղկացուցիչ մասը։ Կենտրոնը Ալաշկերտ քաղաքն էր։
Աշխարհագրություն
Ալաշկերտ գավառակը հյուսիսից շրջապատված է եղել Հայկական Պար լեռնաշղթայով, հարավում Ծաղկանց լեռներով։ Ունի արգավանդ հողատարածքներ և արագահոս գետեր։
Քելին
Քելին, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Շիրվանի գավառակում ։
Ալաշկերտի գավառակ
Բնակչության կազմը
Բնակչությունն հիմնականում կազմված էր հայերից և քրդերից։ Ըստ Ա. Երիցյանի տվյալների 1876 թվականին Ալաշկերտ գավառն ունեցել է 70 գյուղ, իսկ ըստ ռուսական աղբյուրների՝ 104 գյուղ։
Քելին
Պատմություն
1909 թվականին ուներ 10 տուն հայ բնակիչ ։
Ալաշկերտի գավառակ
Գյուղատնտեսություն
Բնակչությունն հիմնականում զբաղվում էր անասնապահությամբ, երկրագործությամբ։ Հիմնականում մշակում էին հացահատիկային կուլտուրաներ, որի մեծ մասը վաճառում էին Բիթլիսի և Վանի բնակիչներին։
Քելին
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ալաշկերտի գավառակ
Հայաթափություն
Գավառակի բնակիչները 1829 և 1878 թվականներին գաղթել են Անդրկովկաս։ Մնացած հայությունը բնաջնջվել է 1914-1915 թվականներին։
Մշակութային արժեքներ
1903 թվականի դրությամբ Ալաշկերտի գավառակում կար Ս. Հովհաննես (Ուչքիլիսա) վանքը և 32 հայկական եկեղեցիներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գավառներ
Ռիու Բրանկու (Մատու Գրոսու)
Ռիու Բրանկու (Rio Branco), համայնք Բրազիլիայի Կենտրոնաարևմտյան տարածաշրջանում՝ Մատու Գրոսու նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Մատու Գրոսու նահանգի հյուսիսարևելյան մարզում։ Բնակչությունը կազմում է 5.150 մարդ՝ 2020 թվականի տվյալներով ։ Գրավում է 501,496 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 9,2 մարդ/կմ2։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մատու Գրոսու նահանգի բնակավայրեր
Միխայել Բար Զոհար
Միխայել Բար Զոհար (מיכאל בר-זהר, ), հրեա պատամաբան, վիպասան և քաղաքական գործիչ։ 1980-ականներին և 1990-ականների սկզբին եղել է Քնեսեթի անդամ՝ Մաարախ և Աշխատավորական կուսակցություններից։
Կենսագրություն
Ծնվել է Բուլղարիայում, Իսրայել է ներգաղթել 1948 թվականին։ Հաճախել է Թել Ավիվի Հեհ ավագ դպրոց և շարունակել է ուսումը Երուսաղեմի հրեական համալսարանում` ուսումնասիրելով տնտեսագիտություն և միջազգային հարաբերություններ։ Սովորել է նաև Փարիզի համալսարանի Քաղաքագիտության ինստիտուտում, որտեղ և ստացել է փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան։
Քաղաքական գործունեություն
Բար Զոհարն սկսել է զբաղվել քաղաքականությամբ 1960-ականներին, միացել ՌԱՖԻ կուսակցությանը, երբ 1965 թվականին այն հիմնադրվել է։ 1968 թվականին ՌԱՖԻ-ն միացավ Մաարախին՝ ձևավորելով Աշխատավորական կուսակցությունը՝ ի վերջո միանալով դրա կենտրոնական կոմիտեին։
Առաջին անգամ Քնեսեթի անդամ է ընտրվել 1981 թվականի ընտրությունների ժամանակ՝ ներառվելով Մաարախի ցուցակին, անդամակցում էր նաև Կրթության և մշակույթի կոմիտեին։ Չնայած որ նա կորցրեց իր տեղը 1984 թվականի ընտրություններում՝ կարողացավ վերընտրվել 1988 թվականին, որից հետո ընտրվեց նաև Կրթության և մշակույթի կոմիտեի նախագահ։ Գտնվելով Մոշե Դայանի հովանավորության տակ՝ Բար Զոհարն Աշխատավորական կուսակցության ակտիվ պաշտպաններից էր։ Իր աթոռը կորցրել է 1992 թվականի ընտրություններին և այլևս չի վերադարձել Քնեսեթ՝ չնայած 1990-ականներին Աշխատավորական կուսակցության առաջին համարներից էր։ 2008 թվականին միացել է «Հզոր Իսրայել» կուսակցությանը՝ հիմնադրված Եփրայիմ Սնեհի կողմից, որը 2009 թվականի ընտրություններին չընտրվեց։
Ստեղծագործություններ
1965 թվականին Բար Զոհարն արժանացել է Սոկոլովի անվան մրցանակի՝ լրագրության ոլորտում ունեցած ձեքբերումների համար։ Հրատարակել է մի շարք գրքեր, այդ թվում՝ Դավիդ բեն Գուրիոնի և Շիմոն Պերեսի ինքնակենսագրականները, մի քանի գիրք իսրայելյան գաղտնի կազմակերպությունների մասին, ինպես նաև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նացիստներից փախուստի դիմած բուլղարական ծագում ունեցող հրեաների մասին։
Բերգմանը հետագայում պնդեցր, որ Բար Զոհարը և Միշալը խախտել են համաձայնությունը և դիմեց օտարերկրյա հրատարակողներին՝ կանխելու համար Բար Զոհարի և Միշալի գրքերի միջազգային հրատարակումը ։ 2013 թվականի օգոստոսին Բար Զոհարը և Միշալը ի պատասխան զրպարտության հայց ներկայացրին՝ ուղղված Բերգմանին ։ 2013 թվականի նոյեմբերին Բերգմանը դատական գործ հարուցեց Բար Զոհարի և Միշալի դեմ՝ մեղադրելով գրագողության, մտավոր սեփականության գողության, զրպարտության և այլնի մեջ ։
Ռևյու դյու մոնդ արմենիեն մոդեռն է կոնտամպորեն
«Ռևյու դյու մոնդ արմենիեն մոդեռն է կոնտամպորեն» («Revue du monde arménien moderne et contemporain» – «Ժամանակակից հայկական աշխարհի հանդես»), հայագիտական տարեգիրք։ Հայկական ուսմանց ընկերության հրատարակություն։
Պատմություն
Անդրադարձել է հիմնականում 18-րդ դարից հետո կատարված հայագիտական ուսումնասիրություններին՝ «Ռևյու դեզ էթյուդ արմենիեն»-ի աշխատանքներն ամբողջացնելու նպատակով։ Տպագրել է լեզվաբանական, պատմաբանասիրական, ազգագրական նյութեր, անտիպ հայագիտական հետազոտություններ, ծանոթացրել Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացին, սփյուռքահայ կյանքին։
Ալեքսեևկա (գյուղ, Ստարոսինյավսկի շրջան)
Ալեքսեևկա (Олексіївка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Ստարոսինյավսկի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Ստարոսինյավսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հաավակիվի
Հաավակիվի (Haavakivi), գյուղ Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պալա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 67 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պալա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Դոռնշտետեն
Գտնվում է Կառլսռուե վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Մտնում է Ֆրոյդենշտադ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 7.984 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով) ։ Զբաղեցնում է 24,21 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 08 2 37 019։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Անկշտանց
Անկշտանց, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթում, Գավաշի գավառակում (ըստ ոմանց Հայոց ձոր գավառում)։ Գտնվում էր Ոստան քաղաքի մոտակայքում։
Անվան ստուգաբանություն
Գյուղի անվանումը կապված է Հայկի և Բելի առասպելի հետ։ Իբր այս վայրում Հայկ նահապետը հանգիստ է առնում և անցնում։ Ուստի Հայկի մասին հարցնող զինվորներին պատասխանել են «Հայկ հանգիստ էառ և անց», որից էլ առաջացել է Հանկշտանց անունը։
Մեկ այլ տարբերակի վերծանմամբ նշանակում է «անկուշտների» գյուղ։
Պատմություն
Գյուղը թուրքերի կողմից կողոպուտի և ավերման է ենթարկվել 1895 թվականի ջարդերի ժամանակ։ Անկշտանցի բնակիչները մասնակցել են Վանի՝ 1915-ի պաշտպանությանը։ Նրանց մի մասին հաջողվել է փրկվել կոտորածներից և ապաստան գտնել Արևելյան Հայաստանում։
Բնակչություն
1850-ական թվականներին ունեցել է 14 տուն՝ 108 հայ բնակչով։ 1909 թվականին ուներ 60 տուն՝ 305 հայ բնակիչներով։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղի շրջակայքում պահպանվել էին միջնադարյան կառույցների՝ եկեղեցու և բնակավայրի ավերակներ։
Կրթություն
Գյուղում գործում էր հայկական նախակրթական վարժարան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Էնթոնի Օբի
Կենսագրություն
Օբին ծնվել է 1952 թվականի հունվարի 13-ին ։ Նա ժառանգել էր խնդիրներ Օսուն նահանգում՝ Իֆե և Մոդակեկե քաղաքների բնակիչների միջև հակամարտություններով, որը երբեմն վերաճում էր բռնության։ Ճգնաժամ սկսվեց, երբ նրա վարչակազմը որոշեց տեղական խորհրդի շտաբը տեղափոխել մի քաղաքից մյուսը ։ Էնթոնի Օբին ստեղծում է Թագավորական կոմիտե՝ ճգնաժամը լուծելու վերաբերյալ առաջարկություններ անելու համար և 1998 թվականի մարտին հայտարարում յոթօրյա ծոմապահության և աղոթքի ծրագիր՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով Իֆեի խաղաղության վրա ։
Օսուն նահանգի կառավարման տարիներին նա գործարկեց ջրային կորպորացիայի գրասենյակը Իֆետեդոյում, սակայն համապատասխան ջրամատակարարում չտրամադրեց ։ Երբ տեղական ինքնակառավարման աշխատակիցների արհմիության երկու խմբակցություններ սկսեցին հրապարակել երկու հակառակորդ տեղեկագրեր, Էնթոնի Օբին երկուսն էլ արգելեց ։
1998 թվականի սեպտեմբերին փոխգնդապետ Էնթոնի Օբին լրագրողներին հայտնում է, որ համաձայն գեներալ Աբդուլսալամի Աբուբաքարի մտադրության՝ ժամանակավոր կառավարող խորհրդի 31 անդամները և բոլոր 36 պետական ​​ռազմական կառավարիչները կհայտարարեն իրենց ունեցվածքի մասին, իսկ 1999 թվականի մայիսին մաքուր կառավարումը կհանձնեն քաղաքացիական կառավարիչներին ։
Որպես Աբիա նահանգի կառավարիչ, նա կառուցել է Camp Neyia-ն՝ կառավարության նստավայրը և գոլֆի դաշտ Իգբերի լեռնային տեղանքում, որը շահագործման հանձնվեց իր պաշտոնավարման վերջին օրը՝ 1999 թվականի մայիսի 28-ին ։
Օբին մահացել է 2022 թվականի հունվարի 1-ին 69 տարեկան հասակում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նիգերիացի ռազմական գործիչներ
Յոախիմ Պատինիր
Յոախիմ Պատինիր (Joachim Patinir), նաև՝ Պատենիր (Patenier, ), Վերածննդի դարաշրջանի հոլանդացի և ֆլամանդացի նկարիչ, ով համբավվել է հատկապես պատմական թեմաներով արած նկարներով ու բնանկարներով։ Ծնունդով ֆլամանդացի էր, ժամանակակից Վալոնիայի տարածաշրջանից, բայց հիմնականում աշխատել է Անտվերպենում, որ այն ժամանակներում Նիդերլանդների առևրտրի ու արվեստների կենտրոնն էր։
Հակիրճ տեղեկատվություն
Պատինիրը բնանկարի՝ որպես կերպարվեստի անկախ ժանրի նախակարապետն է և ֆլամանդացի առաջին նկարիչը, ով իրեն առաջին հերթին բնանկարիչ է համարել։ Նրան կարելի է բնորոշել իբրև այսպես ասած՝ աշխարհային բնանկարի (world landscape), այսինքն՝ բարձունքից դիտված ու արված համայնապատկերային բնանկարի հիմնադիրի։ Բնանկարի այդ տեսակի ստեղծումը, տեսակ, որ Հյուսիսային Վերածննդի վճռորոշ տարբերակիչ հատկանիշներից է, կարելի է համարել Պատինիրի կարևոր ներդրումը Արևմուտքի արվեստում։
Պատինիրի ստորագրությունը կրող ընդամենը հինգ նկար է մեզ հասել, սակայն այսօր կերպարվեստի շատ գործեր են վերագրվում նրան կամ հավանականության տարբեր աստիճաններով ենթադրվում են ստեղծված նրա արվեստանոցում։ 2007 թվականին Մադրիդի Պրադո թանգարանում կազմակերպված ցուցահանդեսում ներկայացվել են նրան ու իր արվեստանոցին վերագրվող 21 նկար, ևս յոթը հիշատակվել են կատալոգում՝ հետագայում ցուցադրելու նկատառումով ։
Պատինիրն ընկերական հարաբերություններ է պահպանել իր ժամանակի ճանաչված մի շարք նկարիչների, այդ թվում՝ Ալբրեխտ Դյուրերի, Քվինտեն Մասեյսի հետ, վերջինիս հետ նաև համագործակցել է. օրինակ՝ «Սուրբ Անտոնիոսի գայթակղությունը» նկարն ստեղծելիս ինքը բնանկարն է արել, Մասեյսը պատկերել է ֆիգուրները։ Արվեստի պատմաբաններից ոմանք ենթադրում են, որ Պատինիրը քեռին էր մեկ այլ նկարչի՝ Հերրի մետ դե Բլեսի, որը եղել է նրա հետևորդը և աշխարհային բնանկարի ժանրի զարգացնողը կերպարվեստի պատմության մեջ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆլամանդացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ֆլամանդացի գծանկարիչներ
Բաղլամա (այլ կիրառումներ)
Բաղլամա, կարող է վերաբերել՝
Цвет настроения чёрный (երգ)
«Цвет настроения чёрный», ռուս երգիչներ Եգոր Կրիդի և Ֆիլիպ Կիրկորովի երգը, որը թողարկվել է 2018 թվականի սեպտեմբերի 14-ին ։
Պատմություն
Սինգլի հաջողությունից հետո Եգոր Կրիդը գործարկել է «Цвет настроения чёрный» ֆլեշմոբը, որին մասնակցելու համար համացանցի օգտատերերը պետք է տեսագրություն նկարահանեին «Цвет настроения чёрный» երգով։ Լավագույն տեսանյութի հեղինակը կստանար 100000 ռուբլի մրցանակ ։
Տեսահոլովակ
Տեսահոլովակը թողարկվել է Black Star լեյբլի YouTube ալիքում երգի թողարկման օրը     ։ Ֆիլիպ Կիրկորովի խոսքով՝ «Цвет настроения чёрный» տեսահոլովակն ավարտում է « Цвет настроения синий » և «Ибица» տեսահոլովակների եռերգությունը ։
Երաժշտական տեսահոլովակի սկզբում Եգոր Կրիդը և Տիմատին առաջարկում են Ֆիլիպ Կիրկորովին համագործակցել և պայմանագիր կնքել Black Star լեյբլի հետ։ Պայմանագրի ստորագրումից հետո Ֆիլիպ Կիրկորովը փոխում է հագուստը և սկսում է ռեփ կարդալ։ Տեսահոլովակի վերջում «հին Կիրկորովի» երկրպագուները փորձում են վրեժխնդիր լինել Եգոր Կրիդից ։ Մեկ օրում տեսահոլովակը հավաքել է 5 միլիոն դիտում ։
Գնահատականներ և ձեռքբերումներ
Ռուսական InterMedia լրատվական գործակալության կայքում նկատել են, որ «դուետում օգտագործվել է Կիրկորովի վերջին «Цвет настроения синий» հիթի մեղեդին, սակայն տեքստը զգալիորեն փոխվել է, ինչպես և զգացմունքային երանգավորումը» ։ Համառուսաստանյան դաշնային « ՌԵՆ ՏՎ » հեռուստաալիքի կայքում նաև նշել են, որ սինգլը Ֆիլիպի «Цвет настроения синий» երգի վերամշակումն է, որը լրացվել Եգոր Կրիդի կողմից ռեփով.
2018 թվականի արդյունքներով «Цвет настроения чёрный» երգը զբաղեցրել է 5-րդ հորիզոնականը « Յանդեքս » որոնողական ծառայության տվյալներով կազմված ամենահայտնի հարցումների տասնյակում.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սինգլներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:2018 սինգլներ Կատեգորիա:2018 երգեր
Իվաշևո (գյուղ, Վաչսկի շրջան)
Իվաշևո (Ивашево), գյուղ Ռուսաստանի, Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վաչսկի շրջանի կազմում։
Սան Կառլոս դե Բարիլոչե
Սան Կառլոս դե Բարիլոչե (San Carlos de Bariloche), բնակչությունը կազմում է 108 250 մարդ 2010 թվականի տվյալներով։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Շրջապատված է լճերով (Նաուելի Ուապի, Գուտերես, Մոենո և Մասկարփձի) և լեռներ (Տռոնադոռ, Սեռռ լոպես) Սան Կառլոս դե Բարիլոչե հայտնի է հանգստյան վայրերով օտարերկրացիների համար։ Նա հայտնի է իր լեռնադահուկային առողջարաններով, տեսարժան վայրերով։ Հայտնի է նաև ջրային սպորտով և լեռնագնացությամբ։ Սեռռո Կատեդռալ լեռը համարվում է Հարավային Ամերիկայի միակ լեռնադահուկային վայրը։
Պատմություն
Անվանվում է Բարիլոչե, մապուչիական լեզվով Vuriloche, որը նշանակում է «մարդիկ լեռներում»
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Արգենտինայի քաղաքներ Կատեգորիա:1902 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պորշուր-Տուկլյա
Պորշուր-Տուկլյա (Поршур-Тукля), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ուվինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 870 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ուվինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ժողովածու (614)
Ժողովածու (614), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 614 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1625 թվականին Սիմոն գրիչի կողմից։ Ստացողը եղել է Պաղում Ճուղեին։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21×15 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 238 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ, աստառը՝ կապույտ կտավ։ Հիշատակարաններ՝ նախագաղափար 52ա (1355 թվական), գրիչ՝ 33ա, 85ա, 175բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Միլֆեյ
Ավանդաբար, միլֆեյը բաղկացած է շերտավոր խմորի երեք շերտերից (pâte feuilletée), որոնք փոխարինվում են եփած կրեմի երկու շերտերով (creme pâtissière): Խմորի վերին շերտը երբեմն պատում են հարած սերուցքով և կարելի է շաղ տալ շաքարի փոշի, կակաոյով, խմորի փշրանքներով կամ կտրատած նուշով։ Այն կարող է նաև ծածկվել միայն գլազուրով կամ պոմադկայով, կամ փոխարինվել սպիտակներով (գլազուրով) և շագանակագույնով (շոկոլադե) կամ այլ գունավոր գլազուրի շերտերով՝ «մարմարե» էֆեկտ ստեղծելու համար ։
Պատմություն
Բաղադրատոմսի բոլոր տարրերը առնվազն 16-րդ դարից ի վեր առկա են բազմաթիվ խոհարարական գրքերում, բայց միլֆեյի ճշգրիտ ծագումն անհայտ է։ Ըստ «Oxford Companion to Sugar and Sweets»-ի՝ 17-րդ դարի ֆրանսիական և անգլիական խոհարարական գրքերից միլֆեյի բաղադրատոմսերը շերտավոր տորթերի նախորդներն են։
«Միլֆեյ» անվան ամենավաղ հիշատակումը հայտնի է 1733 թվականին անգլալեզու խոհարարական գրքից, որը գրել է ֆրանսիացի խոհարար Վինսենթ Լա Շապելը ։ 18-րդ դարում միլֆեյլը կրեմի փոխարեն մատուցվում էր ջեմի և մարմելադի միջուկով։ Ֆրանսերենում միլֆեյի առաջին հիշատակումը հայտնվում է մի փոքր ուշ՝ 1749 թվականին, Մենոնի խոհարարական գրքում ։
«Միլֆեյ» բառը չի օգտագործվում 18-րդ դարի խոհարարական գրքերում։ Այնուամենայնիվ, Նապոլեոն Բոնապարտի օրոք փարիզյան ամենանորաձև հրուշակեղենի խանութներից մի քանիսը վաճառում էին այս տորթը ։ 19-րդ դարում բոլոր բաղադրատոմսերը տորթը նկարագրում են որպես ջեմով լցված, բացառությամբ 1876 թվականի Ուրբեն Դյուբուայի բաղադրատոմսի, որտեղ այն մատուցվում է բավարական կրեմով ։ Ալան Դեյվիդսոնը Oxford Companion to Food-ում պնդում է, որ խմորեղենի ձևի գյուտը (բայց ոչ բուն խմորը) սովորաբար կապված է հունգարական Սեգեդի հետ, որտեղ կարամելով պատված միլֆեյը կոչվում է «Սեգեդ տորթ» (Szegediner Torte) ։
Ամբողջական տեսք
Ավանդաբար, միլֆեյը բաղկացած է երեք շերտ շերտավոր խմորից և երկու շերտ հրուշակեղենի կրեմից։ Վերին շերտը պատված է շաքարի փոշիով ։ Ավելի ուշ տարբերակներում վերևը ծածկված է գլազուրով՝ որպես փոխարինող սպիտակ (գլազուր) և շագանակագույն (շոկոլադե) շերտերին, այնուհետև «սանրվում է»։ Այսօր կան նաև պիկանտային միլֆեյներ պանիրով և սպանախով կամ այլ պիկանտային միջուկներով։ Այն հաճախ լինում է բազմաշերտ մրգերով, առավել հաճախ՝ ելակով և ազնվամորիով ։
Տարբերակներ
Ըստ Լա Վարենի, այն նախկինում կոչվում էր gâteau de mille-feuilles («հազար թերթից պատրաստված տորթ»)՝ խմորի բազմաթիվ շերտերի պատճառով։ Օգտագործվում է ավանդական շերտավոր խմոր, որը բաղկացած է երեք շերտից՝ ընդհանուր 729 շերտից; որոշ ժամանակակից բաղադրատոմսերում դրանք կարող են լինել մինչև 2048-ը ։
Ֆրանսիայում Նապոլեոն կոչվող խմորեղենը բաղկացած է շերտավոր խմորի երկու շերտերից (pâte feuilletée), որոնք լցված են ֆրանժիպանով ։
Ավստրալիա
Ավստրալիայում միլֆեյի տարբերակը վանիլային սլայսն է (vanilla slice) կամ կրեմային սլայսը (custard slice), խոսակցական այն երբեմն անվանում են snot block կամ pus pie: Այն պատրաստվում է վանիլային կրեմով ժելատինով և, շատ դեպքերում, մարակույայի գլազուրով։ French Vanilla slice-ը վերաբերում է նմանատիպ արտադրանքին՝ առանց պոմոդե գլազուրի։ Նոր Զելանդիայում այն հայտնի է որպես կրեմային սլայս, «եփովի կրեմով շերտ», վանիլային սլայս կամ, մարակույայի գլազուրով պատված, «մարակույայի սլայս» ։
Բալկանյան երկրներ
Սերբիայում, Բոսնիա և Հերցեգովինայում նմանատիպ բաղադրատոմսը կոչվում է կրեմեշնիտե, կրեմնա րեզինա (kremna rezina) կամ kremšnita Սլովենյայում և Խորվաթիայում և krémeš Սլովակիայում։
Բելգիա և Նիդեռլանդներ
Բելգիայում և Նիդեռլանդներում նմանատիպ խմորեղեն են tom pouce-ը կամ tompoes-ը։ Բելգիայում կան մի քանի տեսակներ, բայց Նիդեռլանդներում աղանդերը ձեռք է բերել գրեթե խորհրդանշական կարգավիճակ՝ ձևի, չափի, բաղադրիչների և գույնի շատ փոքր փոփոխություններով (միշտ երկու շերտ խմոր, գրեթե միշտ վարդագույն գլազուր, բայց դառնում  է նարնջագույն ազգային տոների ժամանակ)։ Tom Pass-ի մուլտիպլիկացիոն հերոս Մարտին թենդերը կոչվում է Թոմասի (tompouce) անունով։
Կանադա
Կանադայում միլֆեյին հաճախ անվանում են gâteaux Napoléon կամ «Նապոլեոնի կտոր» (Napoleon slice) անգլերեն կանադերենով։ Այն վաճառվում է եփովի կրեմով, հարած սերուցքով կամ երկուսն էլ  միասին, նուշի մածուկը՝ ամենատարածված միջուկն է։ Միլֆեյ պատրաստելու ֆրանս-կանադական մեթոդն այն է, որ այն պատրաստվում է գրեմ կրեկերներով՝ շերտավոր խմորի փոխարեն, իսկ եփած կրեմի շերտը փոխարինվում է պուդինգով։
Գերմանական տեսակներ
Շվեյցարիայի գերմանախոս մասում, ինչպես նաև Ավստրիայում այն կոչվում է Cremeschnitte։ Իսրայելում այն հայտնի է այս անվամբ՝ կրեմշնիտ (קרמשניט)։
Հոնկոնգ
Հոնկոնգում՝ 拿破侖 («Նապոլեոն») պատված է կարագի կրեմով, բեզեով և ընկույզով։ Մայրցամաքային Չինաստանում նմանատիպ արտադրանքը, որը նույնպես վաճառվում է որպես Նապոլեոն (拿破侖; Nápòlún, կամ հաճախ՝ 法式千層酥), տարբերվում է ըստ տարածաշրջանի և փռի, բայց սովորաբար ունենում է հաստ շերտավոր խմորից վերին և ստորին շերտեր, որոնք պատրաստվում են բուսական յուղով, այլ ոչ թե կարագով, բիսկվիթով և արհեստական կարագով պատրաստած կրեմային միջուկով։
Հունգարիա
Հունգարիայում կոչվում է krémes ։ Francia krémes տարբերակը (ֆրանսիական Նապոլենոն), զարդարված հարած սերուցքով և կարամելով։
Իտալիա
Իտալիայում հայտնի է ինչպես mille foglie և պարունակում է նմանատիպ միջուկներ։ Պիկանտային, ոչ քաղցր իտալական տարբերակը բաղկացած է շերտավոր խմորից, շպինատի, պանրի և պեստո սոուսի միջուկից։ Իտալական տարբերակի ևս մեկ տարբությունն այն է, որ հաճախ բաղկացած է շերտավոր խմորից, ինչպես նաև բիսկվիթի շերտից (օրինակ՝ ներքևից վերև, շերտավոր խմոր, ելակի կրեմով բիսկվիթ, որին հաջորդում է շերտավոր խմոր)։
Իրան
Իրանում թխվածքը կոչվում է شيرينى ناپلئونى (բառացի՝ «նապալեոնական քաղցր թխվածք»)։ Կազմված է բարակ շերտավոր խմորից և հաճախ պատում են շաքարի փոշիով։
Լիտվա
Լիտվական ավանդույթի համաձայն՝ Նապոլեոնը կամ Napoleonas-ը շատ նման են ռուսական Նապոլեոնին։ Բաղադրատոմսը մի փոքր փոփոխված է, քանի որ լիտվացիները ավելացնում են մրգային միջուկի շերտ, օրինակ՝ ծիրան։ Այն հաճախ պատրաստում են հարսանիքների, այլ հանդիսությունների համար կամ նվիրում են։
Հյուսիսային Աֆրիկա
Թունիսում, Մարոկկոյում և Ալժիրում միլֆեյը պարբերաբար օգտագործում են, և այն հայտնի է իր ֆրանսիական ամվամբ։
Ֆիլիպպիներ
Ֆիլիպիններում դրանք կոչվում են napoleon (Napoleón եզակի թվում), և դրանք բաղկացած են երկու-երեք շերտերից՝  եփած կրեմով կամ սպիտակ կրեմով, որպես միջուկ, որը ծածկված է շաքարե գլազուրով։ Այն  հայտնի ուտեստ է Նեգրոս կղզում, հատկապես Սիլայ քաղաքում, կղզու այցելուները կարող են այն գնել որպես pasalubong:
Լեհաստան
Լեհաստանում խմորի տեղական տարբերակը պաշտոնապես կոչվում է Նապոլեոն, ավելի հազվադեպ՝ kremówka։ Այն բաղկացած է խմորի երկու շերտերից և նրանց միջև կրեմի հաստ շերտից։ Վերևից ամբողջ տորթը պատված է շաքարի փոշիով։
Հարավային Աֆրիկա
Հարավային Աֆրիկայում և Զիմբաբվեում այն կոչվում է custard slice:
Իսպանիա
Իսպանական milhojas-ում շերտավոր խմորը բարակ է և խրթխրթան։ Դրանք հաճախ շատ ավելի խորն են, քան խմորի ընդամենը երեք շերտերը և կարող են հասնել 0,5 ֆուտ (0,15 մ) բարձրության։ Կենտրոնական շրջաններում միլհոջաները սովորաբար բաղկացած են երկու կամ երեք շերտ շերտավոր խմորից, որոնք լցված են հարած սերուցքի կամ Chantilly կրեմի շատ հաստ շերտերով։
Մեծ Բրիտանիա
Միացյալ Թագավորությունում խմորեղենն առավել հաճախ անվանում են վանիլային կտոր, սերուցքային կտոր, բայց երբեմն նաև Միլֆեյ կամ Նապոլեոն ֆիրմային ապրանքներից։ Մեծ Բրիտանիայում ընդունված է օգտագործել միայն երկու թերթ խմոր, որոնց միջև կա մեկ հաստ շերտ լցոնում ։
Լատինական Ամերիկա
Լատինաամերիկյան milhojas-ում շերտավոր խմորեղենի շերտերը վերևում ծածկված են դուլսե դե լեչեով և շաքարի փոշիով։ Milhojas-ի կոլումբիական տարբերակում շերտերի միջև կա դուլսե դե լեչե և գուավայի հալված ժելե (bocadillo), իսկ վերևում այն ծածկված է հարած սերուցքով և կոկոսի փաթիլներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եվրոպական խոհանոց Կատեգորիա:Հունական խոհանոց Կատեգորիա:Լիտվական խոհանոց Կատեգորիա:Կանադական խոհանոց Կատեգորիա:Անգլիական խոհանոց Կատեգորիա:Շվեդական խոհանոց Կատեգորիա:Սերբական խոհանոց Կատեգորիա:Լեհական խոհանոց Կատեգորիա:Խորվաթական խոհանոց Կատեգորիա:Ամերիկյան աղանդեր Կատեգորիա:Սլովենական խոհանոց Կատեգորիա:Գերմանական աղանդեր Կատեգորիա:Ավստրալիական խոհանոց Կատեգորիա:Ֆրանսիական աղանդեր Կատեգորիա:Տորթեր
Բաբինո (գյուղ, Ստարոսինյավսկի շրջան)
Բաբինո (Бабине), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Ստարոսինյավսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բաբինո գյուղում բնակվում էր 695 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3014 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 230,59 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Ստարոսինյավսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1777 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սադա (Բուգաևսկի Շարի վտակ)
Սադա (Сада), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով, Նենեցյան ինքնավար օկրուգով։ Գետաբերանը գտնվում է Բուգաևսկի Շար գետի ձախ ափին՝ 4 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 11 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ալեքսանդրի սյուն
Ալեքսանդրի սյուն, գտնվում է Էրմիտաժի դիմաց՝ Պալատական հրապարակում։ Ամպիր ոճի է (lang-fr| թագավորական)։ Քանդակագործն է եղել Օգյուստ Մոնֆերրանը։ Կանգնեցվել է Նիկոլայ I կայսեր հրամանով՝ 1834 թվականին, ի հիշատակ իր եղբոր՝ Ալեքսանդր I-ի՝ Նապոլեոնի դեմ տարած հաղթանակի։
Ստեղծման պատմություն
Այս հուշարձանը ամբողջացրել է Գլխավոր շտաբի կազմը, որը նվիրված էր 1812 թվականին Մեծ Հայրենական պատերազմում տարած հաղթանակին։ Հուշարձանի շինարարության գաղափարը տվել է հայտնի ճարտարապետ Կառլ Ռոսսին։ Պալատական հրապարակը նախագծելիս նա ենթադրեց, որ հրապարակի կենտրոնում պետք է կանգնեցնել հուշարձան։ Պետրոս I-ի՝ ձիավորի ևս մեկ արձան տեղադրելու գաղափարը նա մերժեց։
The Deenjes
The Deenjes, հայկական երաժշտական նախագիծ, ստեղծված ռեժիսոր Միկա Վաթինյանի և ազգությամբ արաբ օպերատոր Թամմամ Համզայի կողմից։
Ալեքսանդրի սյուն
Ստեղծման պատմություն
Պաշտոնապես հայտարարվեց բաց մրցույթ Նիկոլայ I-ինի անունից 1829 թվականին եղբոր հիշատակին վերնագրով։ Օգյուստ Մոնֆերրանը պատասխանեց այս հայտարարությանը՝ առաջարկելով տեղադրել հսկա գրանիտե կոթող, սակայն այս տարբերակը մերժվեց կայսրի կողմից։
Այդ ծրագրի գծանկարը պահպանվել է և այժմ գտնվում է տրանսպորտային ինժեներների գրադարանում։ Մոնֆերրանն առաջարկեց տեղադրել հսկայական գրանիտե կոթող 25,6 մետր բարձրությամբ գրանիտե պատվանդանի վրա, որն ուներ 8,22 մետր բարձրություն։ Կոթողի դիմացի հատվածը առաջարկվում էր զարդարել խորաքանդակներով, որի վրա կպատկերվեր 1812 թվականի պատերազմական իրադարձությունները՝ հայտնի մեդալներով մեդալակիր Տոլստոյի գծագրով։
The Deenjes
Խումբը ստեղծվել է 2010 թվականի ձմռանը, ինչպես նշում են խմբի անդամները՝ « Երևանի շենքերից մեկի 108-րդ բնակարանում» ։
Նախագծի անունը փոքր-ինչ հումորային բնույթ ունի՝ the deenjes` դինջերը։
Ալեքսանդրի սյուն
Ստեղծման պատմություն
Ծրագրի գծանկարում նշված է, որ կոթողը պետք է անցներ իր բարձրության բոլոր ձուլվածքներին։ Նախագծի նկարչական հատվածը հիանալի է կատարված ջրաներկային տեխնիկայով և վկայում է Մոնֆերրանի բարձր վարպետության մասին արվեստի տարբեր բնագավառներում։
The Deenjes
Որպես խմբի ժանրեր Միկան և Թամմամը նշում են էլեկտրոնային, սին-փոփ, թրիփ-հոփ և էրոտիկ-պատրիոտիկ։
Ալեքսանդրի սյուն
Ստեղծման պատմություն
Փորձելով պաշտպանել իր նախագիծը՝ ճարտարապետը գործեց հրամանատարական օղակի շրջանակներում՝ ուղարկելով Նիկոլայ առաջինին իր շարադրությունը («Plans et details du monument consacré à la mémoire de l’Empereur Alexandre»), սակայն այնուամենայնիվ գաղափարը մերժվեց և Մոնֆերանիին արդեն հստակ հայտարարվել էր, որ հուշարձանի ցանկալի տեսքը խոյակն էր։
The Deenjes
Խմբի անդամներ
Միկա Վաթինյան՝ հիմնական վոկալ, երաժշտություն։
Ալեքսանդրի սյուն
Վերջնական նախագիծ
Երկրորդ նախագիծը, որը և իրականացվեց, կայանում էր սյունի տեղադրմամբ, որը Վանդոմսկայա սյունից ավելի բարձր էր (Նապոլեոնի հաղթանակի պատվին կանգնեցված)։ Որպես ներշնչանքի աղբյուր Մոնֆերանին առաջարկված էր Տրայանոսի սյունը Հռոմում։
The Deenjes
Խմբի անդամներ
Թամմամ Համզա՝ բեք վոկալ, երաժշտություն։
Ալեքսանդրի սյուն
Վերջնական նախագիծ
Նախագծի նեղ շրջանակները թույլ չէին տալիս ճարտարապետին դուրս գալ համաշխարհային հայտնի օրինակների ազդեցությունից, և նրա ստեղծագործությունները միայն թեթև փոփոխված տարբերակներն էին նախորդների։ Նկարիչն արտահայտեց իր անհատականությունը՝ հրաժարվելով հավելյալ զարդարանքների կիրառումից, ինչպիսիք են խորաքանդակները։ Մոնֆերանը ցույց տվեց վարդագույն գրանիտի հսկայական նուրբ ձուլվածքի գեղեցկությունը (Այն ուներ 25,6 մետր բարձրություն)։
Բացի այդ, Մոնֆերանը ստեղծեց իր հուշարձանը՝ ամենաբարձրը գոյություն ունեցող ձուլածո սյուներից։ Այս նոր տեսքով 1829 թվականի սեպտեմբերի 24-ին նախագիծը մինչ քանդակագործության ավարտն ընդունվեց պետի կողմից։ Կառուցումը ընթացավ 1829 թվականից մինչ 1834 թվականը ։ 1831 թվականից Սուրբ Իսահակի տաճարի շինարարության հանձնաժողովի նախագահի կողմից որոշվեց ընդունել Հուլիոս Լիտտայի գծագիրը։
The Deenjes
Ստեղծման պատմություն
Միկա Վատինյանի «Ժաննան և ձայները» ֆիլմի նկարահանման համար որպես օպերատոր հրավիրվում է Թամմամ Համզան։ Ծանոթանում և մտերմանում են, որին հաջորդում է առաջին՝ «Ինչու չես խոսում հայերեն» ստեղծագործության ծնունդը։
Ալեքսանդրի սյուն
Նախապատրաստական աշխատանքներ
Գրանիտե ձուլվածքի՝ սյունի հիմնական մասի համար օգտագործվել է ժայռ, որը քանդակագործը նշել էր իր՝ Ֆինլանդիա գնալուց առաջ։ Լեռնային և նախնական մշակումը արտադրվում էր 1830-1832 թվականներին Պյուտերլակսկի քարհանքում, որը գտնվում էր Վիբորգի և Ֆրիդրիխսգամի միջև։ Այդ աշխատանքներն իրականացվում էին Ս. Սուխանովի մեթոդով, ղեկավարում էին Ս. Կոլոդկինը և Վ. Յակովլևը։
The Deenjes
Ստեղծման պատմություն
Խմբի ստեղծագործությունների մեջ հիմնականում օգտագործվում են հայ հայտնի պոետների, հատկապես Եղիշե Չարենցի, Պարույր Սևակի բանաստեղծությունները։
Ալեքսանդրի սյուն
Նախապատրաստական աշխատանքներ
Կոտրված հատվածի հեռացումից հետո այդ իսկ ժայռից կտրվեցին հսկայական քարեր հուշարձանի հիմքի համար, որոնցից ամենամեծերը կշռում էին 25000 փութ (ավելին, քան 400 տոննա)։ Նրանց տեղափոխումը Սանկտ Պետերբուրգ կատարվեց ջրային ճանապարհով, որի համար նախատեսված էր հատուկ կառուցված զբոսանավ։
Հաղթահրելով բոլոր դժվարությունները՝ սյունը բեռնեցին տախտակի վրա, իսկ ձուլվածքը ուղարկվեց Կրոնշտանդտ երկու շոգենավով, որպեսզի այնտեղից ուղարկվեր Սանկտ Պետերբուրգի Պալատական ծովափ։
The Deenjes
Ստեղծման պատմություն
Հարցազրույցներից մեկում Միկա Վաթինյանը նշում է՝"Ամեն ինչ հենց հայ բանաստեղծների գործերից սկսեց, երբ փորձեցինք դրանք երգերի վերածել ու տեսանք, որ ստացվում է։ Հիմնականում Չարենցի, Տերյանի բանաստեղծություններն են, դրանք մի տեսակ երգվում են, երաժշտական են։ Ուրիշներ էլ ենք փորձել, բայց չի ստացվում։ Երբեմն մեր տեքստերն էլ են լինում, բայց քանի որ այդ կոնցեպտը կա, պահում ենք։ Ինձ դուր է գալիս, որ այդ տեքստերը, որոնք ծանոթ են մարդկանց, նոր բանի են վերածվում, նոր կյանք են ստանում :"
Ալեքսանդրի սյուն
Նախապատրաստական աշխատանքներ
Յակովլևի աշխատանքի որակը, աննկարագրելի ջանասիրությունը գնահատվեցին Մոնֆերանի կողմից։
Աշխատանքներ Սանկտ Պետերբուրգում
1829 թվականից Սանկտ Պետերբուրգի Պալատական հրապարակում սկսեցին հիմքի և սյունի պատվանդանի նախապատրաստական աշխատանքները։ Աշխատանքները վերահսկում էր Մոնֆերրանը։
The Deenjes
Սկավառակագրություն
Առայժմ The Deenjes խումբը ունի մեկ ալբոմ «Mother Tongue» անունով։
Ալեքսանդրի սյուն
Աշխատանքներ Սանկտ Պետերբուրգում
Սկզբում ձեռնարկվեց տարածքի երկրաբանական հետազոտություն, որի արդյունքում հրապարակի կենտրոնից ոչ հեռու, 5,2 մետր խորությունում հայտնաբերվել է ավազե ամուր հիմք։ 1829 թվականի դեկտեմբերին սյան դիրքն արդեն որոշված էր։ Կտրվեց 1250 սոսու վեցմետրանոց սյուներ։ Այնուհետև սյուները կտրվեցին հարթաչափով չափվելուց հետո՝ ձևավորելով հրապարակը հիմքի տակ յուրօրինակ ձևով. Փոսի ներքևի մասը լցրեցին ջրով և սյուները կտրեցին ջրային հայելու մակարդակով, որպեսզի այն ապահովի հրապարակի ուղղահայացությունը։
Այս տարբերակն առաջարկվել էր գեներալ-լեյտենանտ Ա. Բետանկուրի կողմից, ով ճարտարապետ, ինժեներ և Ռուսական Կայսրության շինարարության և տրանսպորտի կազմակերպիչն էր։ Սրանից առաջ նմանատիպ ձևով կառուցվել էր Սուրբ Իսահակի տաճարի հիմքը։
The Deenjes
Սկավառակագրություն
Ալբոմում ներառված են հետևյալ ստեղծագործությունները՝
Ալեքսանդրի սյուն
Աշխատանքներ Սանկտ Պետերբուրգում
Հուշարձանի հիմքը պատված էր 0,5 մետր լայնություն ունեցող քարից և գրանիտից։ Այն հանվել էր քարե պահոցից մինչև հրապարակի հորիզոնը։ Նրա կենտրողում դրված էր բրոնզե արկղիկ մետաղադրամներով՝ 1812 թվականի հաղթանակը հիշատակող։ Աշխատանքները ավարտին հասցվեցին 1830 թվականի հոկտեմբերին։
Պատվանդանի կառուցումը
Հիմքի տեղադրումից հետո նրա վրա դրվեց հսկայական 400 տոննա ունեցող քար՝ բերված Պյուտերլակսկի քարհանքից։ Մեծ քարի տեղադրման ինժեներական հանձնարարությունը կատարված էր Մոնֆերրանի կեղմից հետևյալ կերպ։
Ձուլվածքի ճշգրիտ տեղադրում
Վերին հատվածի տեղադրումն ավելի հեշտ կատարվող աշխատանք էր՝ չնայած բարձրությանը
Սյան տեղադրումը
1832 թվականի հուլիսին սյան ձուլվածքը գրեթե, իսկ պատվանդանը արդեն պատրաստ էին։ Ամենադժվար աշխատանքի՝ պատվանդանի վրա սյունը դնելու ժամանակն էր։
Գեներալ-լեյտենանտ Ա. Բետանկուրի տվյալներում կար բարձրացման մշակված, յուրահատուկ համակարգ՝ օգտագործված Սուրբ Իսահակի տաճարի կառուցման ժամանակ 1830 թվականին։ Դրա մեջ էին մտնում 47 մետր բարձրությամբ ծառերի կառուցողական համակարգ, 60 ձողեր և այն օգտագործվում էր հետևյալ կերպ.
Բոլոր աշխատանքների ավարտից հետո նշանակվեց տոնական բարձրացման օրը։ 1832 թվականի օգոստոսի 30-ին այդ արարողությանը նայելու էր եկել մարդկանց հոծ բազմություն. Նրանք զբաղեցնում էին ամբողջ հրապարակը և բացի այդ Գլխավոր շտաբի շենքի լուսամուտներն ու տանիքը նույնպես լցված էին մարդկանցով։ Բարձրացմանը եկել էր թագավորն ու թագավորական ամբողջ ընտանիքը։
Սյունն ուղղահայաց դիրքով կանգնեցնելու համար օգտագործվեց 2000 զինվորի և 400 աշխատողների ուժը։ Նրանք 1 ժամ և 45 րոպեում տեղադրեցին ձուլվածքը։
Քարե գունդը բարձրացվեց, հաջողակ կերպով կանգնեցվեց և դրվեց պատվանդանի վրա։ Ժողովուրդն այդ ժամանակ բարձրաձայն գոռաց «Ուռա՜»: Թագավորը շատ բավարարված էր աշխատանքի հաջողակ ավարտով։
Վերջնական փուլ
Սյան տեղադրումից հետո մնացել էր միայն խորաքանդակային թիթեղներ ու դեկորային մասնիկներ ամրացնել և փայլեցնել սյունը։ Սյունը բրոնզե խոյաքանդակներով էր զարդարված և նրա վրա դրված էր բրոնզե գլանաձև պատվանդան՝ վերին կիսաշրջանաձև հատվածով։
Սյան կառուցմանը զուգահեռ 1830 թվականի սեպտեմբերին Մոնֆերանն աշխատում էր այն հուշարձանի վրա, որը ենթադրվում էր, որ կդրվի սյան վրա (Նիկոլայ 1-ինի ցանկության համաձայն)։ Նախնական տարբերակում սյան վրա պետք է դրվեր խաչ, որին շրջափակում էր օձը։ Բացի այդ, նկարչության ակադեմիայի քանդակագործ Բ. Օրլովսկիի կողմից առաջարկվել էր հրեշտակներից պատրաստված հավաքածուների մի քանի տարբերակներ և առաքյալներ՝ խաչը ձեռքերին։ Կար Ալեքսանդր Նևսկի կայսրի քանդակի տեղադրման տարբերակը։
Արդյունքում ընդունվեց խաչով հրեշտակի քանդակի տեղադրման տարբերակը՝ իրագործված քանդակագործ Բ. Օրլեվսկիի կողմից։
Ռիկոշետ (ռեստլեր)
Թրևոր Ման (Trevor Mann, ), առավել հայտնի Ռիկոշետ (Ricochet [Ռիկոշե՛յ]) ռինգային անվամբ, ամերիկացի պրոֆեսիոնալ ըմբշամարտիկ (ռեստլեր)։
Հանդես է գալիս ճապոնական «Dragon Gate», և վերջինիս ամերիկյան մասնաճյուղ՝ «Dragon Gate USA» կազմակերպություններում, որտեղ նվաճել է Open the Freedom Gate, Open the Dream Gate, Open the Brave Gate, Open the Twin Gate, Open the Triangle Gate և Open the United Gate չեմպիոնական տիտղոսները։ Միաժամանակ հանդես է գալիս նաև ամերիկյան «Pro Wrestling Guerrilla» (PWG) կազմակերպությունում։ Նախկինում մրցել է «Chikara» և «New Japan Pro Wrestling» (NJPW) առաջնություններում։
Ալեքսանդրի սյուն
Հուշարձանի բացումը
Հուշարձանի բացումը տեղի ունեցավ 1834 թվականի օգոստոսի 30-ին և աշխատանքի ավարտը հայտարարվեց Պալատական հրապարակի մաքրումից հետո։ Արարողությանը ներկա էին կայսրը, թագավորական ընտանիքը, դիվանագիտական ներկայացուցիչները, ռուսական հարյուր հազար-անոց բանակը և ռուսական զորքի ներկայացուցիչներ։ Այն իրականացավ ընգծված ուղղափառ պատվիրակության ներկայությամբ և ուղեկցվեց աստվածամեծար հանդիսավոր արարողությամբ։ Սյան առջև ծնկի իջան զորքերը և հենց ինքը՝ կայսրը։
Բաց երկնքի տակ իրականացած այդ երկրպագությունը զուգահեռներ առաջացրեց 1814 թվականի մարտի 29-ին Փարիզում տեղի ունեցած ուղղափառ Զատիկի հետ։
Ռիկոշետ (ռեստլեր)
Արքայազն Կատվառյուծ (Prince Puma) անվամբ ելույթներ է ունենում նաև «Լուչա Անդերգրաունդ» հեռուստաշոուում, որտեղ հռչակվել է Լուչա Անդերգրաունդի անդրանիկ չեմպիոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1988 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 11 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոֆեսիոնալ ըմբշամարտիկներ Կատեգորիա:Դիմակավոր ռեստլերներ
Ալեքսանդրի սյուն
Հուշարձանի բացումը
Այնուհետև հրապարակում անցկացվեց զինվորական շքերթ։ Դրան մասնակցում էին 1812 թվականին Մեծ Հայրենական պատերազմին մասնակցած խմբերը։ Ամբողջ շքերթին մասնակցում էին մոտ հարյուր հազար մարդ։
Այս իրադարձության առիթով արտադրվեցին հիշատակային ռուբլի՝ 15000 շրջանառությամբ։
Հուշարձանի նկարագրությունը
Ալեքսանդրի սյունը հիշեցնում է անտիկ ժամանակաշրջանի հաղթական կառույցները, հուշարձանն ունի չափերի զարմանալի համաչախություն, լակոնիկ ձև և ուրվագծի գեղեցկություն։
Հուշարձանի թիթեղի վրայի գրվածքը՝
Սա աշխարհի ամենաբարձր հուշարձանն է՝ պատրաստված ամբողջական գրանտից և բարձրությամբ երրորդն է Մեծ բանակի սյունից (Բուլոն-սյուր-Մեր-ում) և Տրաֆալգարյան հրապարակից (Լոնդոնում) հետո։ Այն ավելի բարձր է աշխարհի նմանատիպ հուշարձաններից՝ Վանդոմսկյան սյունից, Տրայանի սյունից, Պոմպեի սյունից։
Հատկանիշներ
Սյունը կանգնած է գրանիտի վրա առանց որևէ հարմարանքների, միայն իր սեփական ծանրությամբ։
Պատվանդան
Սյան պատվանդանը՝ չորս կողմից զարդարված բրոնզե բարելյեֆներով, պատրաստվել է Չարլզ Բերդի գործարանում՝ 1833-1834 թվականներին։ Պատվանդանը զարդարելու վրա աշխատել է հեղինակային մեծ կազմ՝ ուրվագծային պատկերները նախագծում էր Մոնֆերրանը, այնուհետև նկարիչներ Ջ. Բատիստան, Վ. Սոլեվյևը, Ֆ. Բրյուլլոն, Մարկովը քանդակներն էին գծագրում իրենց ջանքերով։
Քանդակագործներ Պ. Ցվինցովը և Ի. Լեպպեն ձուլման համար քանդաներ էին քանդակում։ Երկգլխանի արծիվների մոդելները պատրաստեց քանդակագործ Ի. Լեպպեն, իսկ ծաղկեպսակներն ու մյուս զարդարանքները՝ գծագրող-մոդելավորով Ե. Բալինը։
Սյան պատվանդանի քանդակները այլաբանորեն ներկայացնում են Ռուսաստանի զինված ուժերի հաղթանակը և խորհրդանշում են ռուսական բանակի քաջութունը։ Քանդակների մեջ մտնում են հին ռուսական զինվորական զգեստները, սաղավարտներն ու վահանները՝ պահվող Մոսկվայի Զինական պալատում։
Հին ռուսական այս պատկերները հայտնվեցին ֆրանսիացի Մոնֆերրանի աշխատանքներում այդ ժամանակ Նկարիչների ակադեմիայի նախագահի՝ ռուսական հնությունների սիրահար Ա. Օլենինի ջանքերով։
Բացի զենք ու զրահից, պատվանդանի հյուսիսային հատվածում պատկերված են այլաբանական պատկերներ՝ թևավոր աղջիկները բռնում են ուղղանկյուն տախտակ, որի վրա գրված է «Ալեքսանդր առաջինին՝ շնորհակալ Ռուսաստանից»։ Տախտակի տակ պատկերված են զինական պալատի իրերի ճշգրիտ կրկնօրինակները։
Զենքրի կողքին սիմետրիկ դասավորված պատկերները (ձախից՝ գեղեցիկ, երիտասարդ կին, որը հենվել է աղբյուրի վրա, իսկ աջից՝ ծերուկ-ջրհոս) խորհրդանշում են Վիսլա և Նեման գետերը, որոնք նպաստել էին ռուսական բանակին Նապոլեոնի հետապնդման ժամանակ։
Ուրիշ քանդակների վրա պատկերված են Հաղթանակն ու Փառքը՝ պատմական պատերազմերի արտացոլանքները։ Բացի այդ, պատվանդանի վրա գրված են հաղթանակ և խաղաղություն, անաչառություն և բարեսրտություն իմաստություն և առատություն արտահայտությունները։
Պատվանդանի վերին եզրերում զետեղված են երկգլխանի արծիվների պատկերները, որոնցում նրանք պահում են կաղնու ծաղկեպսակներ։ Սյան դիմային հատվածից, ծաղկեպսակների տակ, շրջանակի մեջ պատկերված է ամենատես աչքը և գրված է 1812 թվական։
Բոլոր քանդակներում պատկերները դասական ոճում են, որոնք
Սյունը և հրեշտակի քանդակը
Քարե սյունն իրենից ներկայացնում է նուրբ տարր՝ վարդագույն գրանիտից։ Սյան հիմքը գլանաձև է։ Սյան վերևի մասում կան խոյաձև, բրոնզե գլխատառեր։ Նրա վերևի հատվածում ուղղանկյուն աբակ է՝ ոսկե երեսպատմամբ։ Դրա վրա դրված է գլանաձև պատվանդան՝ վերևում շրջանային հատվածով, որի մեջ լցված է զանգված՝ պարունակող գրանիտ, աղյուս և ևս երկու տարր։
Հուշարձանը արտահայտում է հրեշտակի պատկեր, որը Բորիս Օրլովսկիի աշխատանքն է։ Հրեշտակն իր ձախ ձեռքում պահում է քառածայր լատինական խաչ, իսկ աջը՝ մեկնում է դեպի վեր։ Հրեշտակի գլուխը կախածը, հայացքը՝ դեպի ներքև։
Օգյուստ Մոնֆերրանի սկզբնական նախագծով՝ սյան վերևում քանդակը հենված պետք է լիներ երկաթե ձողի վրա, որը հետագայում հեռացվեց և 2002-2003 թվականների վերականգնողական աշխատանքների ժամանակ պարզվեց, որ հրեշտակը պահվում էր իր սեփական տարողությամբ։
Չնայած նրան, որ սյունը ավելի բարձր է Վանդոմսկի սյունից, հրեշտակի քանդակը բարձրությամբ գերազանցում է Վանդոմսկի սյան վրա տեղադրված Նապոլեոն առաջինի քանդակին։ Բացի այդ, հրեշտակը ոտնահարում է օձին, որը խորհրդանշում է խաղաղությունը, որը Եվրոպա բերեց Ռուսաստանը՝ հաղթելով Նապոլեոնի զորքին։
Քանդակագործը նմանություն է ստեղծել հրեշտակի և Ալեքսանդր առաջինի դեմքերի մեջ։ Այլ տեսակետով՝ հրեշտակը Եղիսաբեթ Կուլմանի քանդակագործական դիմանկարն է։
Հրեշտակի թեթև քանդակը, նրա հագուստը, ճշգրիտ ուղղահայաց խաչը, շարունակելով հուշարձանի ուղղահայացությունը, ընդգծում է սյան մեջ ամփոփված խիզախությունը։
Հուշարձանի շրջակայքը
Ալեքսանդրի սյունը պատված էր բրոնզե պարսպով՝ մոտ 1,5 մետր բարձրությամբ։ Այն իրագործվել է Օգյուստ Մոնֆերրանի նախաձեռնությամբ։ Պարիսպը զարդարում էին 136 երկգլխանի արծիվներ և 12 ռազմական գնդացիրներ, որոնց շրջապատում էին երեքգլխանի արծիվները։
Հեղինակի նախագծով՝ պարսպի դարպասին կախվեցին փականներ։
Բացի այդ, նախագիծը ներառում էր բրոնզե լապտերներով սյուների տեղադրումը, որոնք կինեին գազային լուսավորմամբ։
Պարիսպն իր յուրահատուկ տեսքով դրվեց 1834 թվականին, բոլոր առարկաները վերջնականապես դրվեցին 1836-1837 թվականներին։ Պարսպի հյուսիսարևելյան հատվածում տեղադրված էր պահակային տաղավար, որտեղի պահակային խումբը գիշեր-ցերեկ հսկում էր հուշարձանի տարածքը և հետևում կարգուկանոնին։
Պատմություններ և լեգենդներ՝ կապված Ալեքսանդրի սյան հետ
Ալեքսանդր Նևսկին քաղաքի երկնային պահակն է, այդ իսկ պատճառով Ալեքսանդրի սյան վրա դրված հրեշտակը միշտ համարվել է պահապան։
Մարդկանց այդ վախերից ազատելու համար Մոնֆերանն ամեն առավոտ քայլում էր իր շնիկի հետ հենց սյան կողքով։ Նա անում էր դա գրեթե մինչև մահը։
Հիշատակումներ արվեստում
Ըստ արվեստաբանների ՝ Մոնֆերրանի ստեղծագործությունը լիքն է համամասնությունների ճշտությամբ, գծերի և ուրվանկարի գեղեցկությամբ։ Դա ոգեշնչում է արվեստի ներկայացուցիչներին։
Որպես խորհրդանիշ՝ այն բազմիցս պատկերվել է նկարիչների կողմից։
Արդի օրինակ է համարվում «Սեր» անունով երգի տեսահոլովակը։ Այս տեսահոլովակում օգտագործվում է նաև սյան կրկնօրինակը և տիեզերանավի ուրվագիծը։
Ինչպես նաև սյունը պատկերված է պետերբուրգյան «Refawn» խմբի «Lemur of the Nine» ալբոմի շապիկին։
Բացի այս, ժամանակակիցները Պուշկինին գրել են երկտողներ. В России дышит всё военным ремеслом И ангел делает на караул крестом
Императорский виссон И моторов колесницы, - В чёрном омуте столицы Столпник-ангел вознесён. Օսիպ Մանդելշտամ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի հուշարձաններ Կատեգորիա:Պետերբուրգյան միամսյակ նախագծի հոդվածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Պյատրո Գլեբկա
Պյատրո Ֆեոդորովիչ Գլեբկա (Пятро Глебка), ), բելառուս բանաստեղծ և դրամատուրգ, ԲԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1957)։
Տպագրվել է 1925 թվականից։ Գրել է «Արիություն» (1934 թ.) պոեմը՝ նվիրված Վլադիմիր Իլյիչ Լենինին և «Այն օրերին» (1937 թ., նոր խմբագրություն 1957 թ.) պոեմը՝ Հոկտեմբերյան հեղափոխության հերոսական իրադարձությունների մասին։ Գլեբկայի բանաստեղծական վարպետության հասունացումը կապված է Հայրենական մեծ պատերազմի տարիների հետ։ Ունի նաև դրամատիկական պոեմներ՝ «Բերյոզա գետի վրա» (1939 թ.), «Լույսը արևելքից» (1946-1947 թթ., նոր խմբագրություն 1955 թ.)։ Պարգևատրվել է Լենինի և այլ շքանշաններով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բելառուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բելառուս գիտնականներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Բելառուսական ԽՍՀ ԳԽ 5-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Բելառուսական ԽՍՀ ԳԽ 6-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Բելառուսական ԽՍՀ ԳԽ 7-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բելառուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Հաավամեցա
Հաավամեցա (Haavametsa), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Մեեկսի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 8 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Մեեկսի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Նիդերլանդական ոսկեդար
Նիդերլանդական ոսկեդար (Gouden Eeuw), Նիդերլանդների պատմության ժամանակաշրջան, որի ընթացքում Միացյալ պրովինցիաների հանրապետությունը ծաղկում է ապրել՝ զարգացման բարձրակետի հասնելով առևտրի, գիտության, տարբեր արվեստների բնագավառներում։ Այդ շրջանում Նիդերլանդների տնտեսության և մշակույթի առավելագույն զարգացումը տեղի է ունեցել 17-րդ դարում։
Պատմություն
Ժամանակակից Նիդերլանդների պատմականորեն նախորդը համարվող Ուտրեխտյան ունիայի՝ 1579 թվականին տեղի ունեցած կազմավորումը, որն իրականություն դարձավ Ութսունամյա պատերազմի ավարտը նշանավորած Հոլանդական հեղափոխության արդյունքում, բարենպաստ պայմաններ ստեղծեց երկրում ձևավորելու այնպիսի կառավարություն, որը կրոնական և այլ ազատություններ շնորհեց իր քաղաքացիներին։ Եվ դա կատարվեց մի ժամանակաշրջանում, երբ մնացյալ Եվրոպայի տնտեսության զգալի հատվածը գտնվում էր ճահճացման վիճակում։ Ուստի պատահական չէր, որ Եվրոպայի զանազան ծայրերից տեղի ունեցավ ազատությունների ծարավի ներգաղթյալների հսկայածավալ հոսք դեպի երիտասարդ հանրապետություն, որտեղ ստեղծվել էին սովորելու և աշխատելու լայն հնարավորություններ։ Բազմաթիվ գիտնականներ, գրողներ եկան Հոլանդիա՝ իրենց աշխատությունները հրատարակելու, Լեյդենի համալսարանում դասախոսելու նպատակադրումով ։ Սկիզբ առած շարժումը հանգեցրեց նրան, որ երկիրը դարձավ գիտությունների ու արվեստների կարևորագույն կենտրոն, աշխարհում ճանաչվեց որպես ծովագնացության և տնտեսության մեջ հզորության հասած երկիր։ Դա հիմք է տվել ճանաչված պատմաբան Կ. Վ. Սվարտին՝ այդ ժամանակաշրջանի Հոլանդիան բնութագրելիս գործածելու «նիդերլանդական հրաշք» դարձվածքը ։
Ոսկեդարի վերջնակետի հարցում ուսումնասիրողները միակարծիք են. այդպիսին համարվում է 1672 թվականը՝ անգլո-հոլանդական երրորդ պատերազմի սկիզբը, պատերազմ, որի ռազմական գրեթե բոլոր գործողությունները ծավալվեցին Հոլանդիայի տարածքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նիդերլանդների պատմություն Կատեգորիա:Նիդերլանդների արվեստ
(4978) Սեյց
(4978) Սեյց (Seitz), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1973 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1973 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կոռնելիս վան Հաուտենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ինգրիդ Հաուտեն-Գրունենվելդի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Թոմ Գերելսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ժողովածու (524)
Ժողովածու (524), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 524 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 24.8×17.5 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 188 թերթից։ Գրված է միասյուն, երկսյուն, նոտրգրով։ Պահպանակը ունի 2 էջ, գրված է թղթի վրա՝ բոլոգրով (Յասմաւուրք)։ Կազմը` դրոշմազարդ կաշի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Բեղրան (Շիրվանի գավառ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Դիմինո (այլ կիրառումներ)
Դիմինո, կարող է վերաբերել՝
Բաղլու (այլ կիրառումներ)
Բաղլու, կարող է վերաբերել՝
Սալերանո սուլ Լամբրո
Սալերանո սուլ Լամբրո (Salerano sul Lambro), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Լոդի գավառում ։
Բնակավայրի հովանավորն է՝ Մադոննա դելա Քնդելորա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Իվաշկովո (գյուղ, Գագարինսկի շրջան)
Իվաշկովո (Ивашково), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 321 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի բնակավայրեր
Դիմակահանդեսները Ռիո դե Ժանեյրոյում
Դիմակահանդեսները Ռիո դե Ժանեյրոում (Carnaval do Rio), ամենամյա անցկացվող դիմակահանդեսներ, որի ընթացքում Բրազիլիայի Ռիո դե Ժանեյրո քաղաքի բնակչության մեծ մասը տարբեր հագուստներ հագած դուրս են գալիս փողոց։
Ընթացակարգ
Շքերթների հաջորդականությունը որոշվում է վիճակ գցելու միջոցով։
Դիմակահանդեսը պաշտոնապես տեղի է ունենում ընդամենը երկու օր՝ կիրակի և երկուշաբթի։ Դրա ընթացքում ելույթ են ունենում Բրազիլիայի վեց դպրոցներ։ Մասնակիցների ընդհանուր քանակը կազմում է մինչև 3 հազար մարդ։ Մասնակիցները բաժանվում են խմբերի, որոնց թիվը կազմում է առավելագույնը քառասուն խումբ։
Դիմակահանդեսների ցուցադրության ժամանակ պետք է կապվեն անվտանգության բոլոր կանոնները։ Յուրաքանչյուր խմբի ելույթը պետք է կազմի ոչ ավելի քան 82 րոպե (2009 թվականի որոշմամբ)։  Դիմակահանդեսները հեռարձակվում են Բրազիլիայի մի շարք հեռուստաալիքներով՝ ուղիղ եթերով։