cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լեո Պերուց
Երկրորդ ամուսնություն, արտագաղթ
Թել-Ավիվում գրողը շատ մեկուսացված կյանք էր վարում, թեև նա մտավ պաղեստինյան ՊԵՆ-ակումբ։ Նա հանդիպում էր միայն ընտրյալ մարդկանց հետ, այդ թվում` Առնոլդ Ցվայգի և Մաքս Բրոդի հետ։ Նրա ստեղծագործական աշխատանքում ճգնաժամ սկսվեց, նոր աշխատանքները կանգնեցված էին։ ԱՄՆ-ում գրական ճանաչում ստանալու հույսերը ապարդյուն էին, սակայն գրողը անսպասելիորեն Հարավային Ամերիկայում հայտնի դարձավ։ Այնտեղ թարգմանվել և հրատարակվել են Պերուցի բազմաթիվ վեպեր, գրքերի հիման վրա նկարահանվել են մի քանի կինոնկարներ։ Շատ դեպքերում, Պերուցին դա հաջողվեց Խորխե Լուիս Բորխեսի ժողովրդական գործունեության շնորհիվ։ Այնուամենայնիվ, նախապատերազմյան հաջողությունը գրողին չհաջողվեց կրկնել, իսկ 1949 թվականին նա գրեց իր մարգարեական խոսքերից մեկը. «Իմ հարությունը 40 տարի անց կլինի ավելի հավաստի, եթե որևէ մի գրականության պատմաբան ինձ նորից բացահայտի և ճչա, որ իմ վեպերը անարդարացիորեն մոռացվել են (Um so sicherer ist meine Auferstehung in 40 Jahren, wenn mich irgendein Literaturhistoriker wiederentdeckt und ein großes Geschrei darüber erhebt, dass meine Romane zu Unrecht vergessen sind) :
Վերադարձ Ավստրիա
1952 թվականին գրողը կրկին ստացել է ավստրիական քաղաքացիություն ։ Պերուցը իր կյանքի վերջին տարիները նվիրեց « Լեոնարդոյի Հուդան» վեպին (Der Judas des Leonardo, ռուսերեն թարգմանությամբ — «Иуда „Тайной вечери“»): Սա 16-րդ դարի սկզբին Միլանի կյանքից մի պատմություն է, առանց միստիկայի կամ սարսափ ժանրի գրականության որևէ տարրերի։ Աշխատության թեման արվեստի բարոյական իմաստն է։ Մեծ Լեոնարդո դա Վինչին փնտրում է մի մարդու, որին նա կարող էր իր հայտնի նկարում պատկերել Հուդայի տեսքով։ Եվ նա գտնում է նման նախատիպ։ Վարպետի նկարը դառնում է այդ անձի համար, որն անազնիվ գործ էր կատարել, հավերժ մեղադրող գործողություն։ 1957 թվականի հուլիսին գրողը ավարտեց վեպը։ Այն ավարտելուց հետո՝ Լեո Պերուցը, կնոջ ուղեկցությամբ, ուղևորվեց Եվրոպա` երկար ճանապարհորդության։ Նրանք այցելեցին Ֆրանսիա, Բելգիա և վերջապես Ավստրիա։ Այնտեղ, 1957 թվականի օգոստոսի 25-ին, Սենտ-Վոլֆգանգ քաղաքում, Լեո Պերուցը սրտի կաթված է ստանում։ Նույն երեկո նա մահանում է Բադ-Իշել հրեական հիվանդանոցում և թաղվում է տեղի գերեզմանոցում ։ Նրա վերջին վեպը, « Լեոնարդոյի Հուդան», հետմահու հրատարակվեց 1959 թվականին ։
Ճանաչում
Պերուցը համարվում եվրոպական միջպատերազմյան ժամանակաշրջանի կարևոր հեղինակ ։ Նրա պատվին սահմանվել է գրական մրցանակ, որը 2010 թվականից ամեն տարի տրվում է Վիեննայի քաղաքապետարանի և Ավստրիա գրավաճառական ասոցիացիայի կողմից ։ Պերուցը ազդել է, ինչպես ֆրանսիական ավանգարդիստական «նոր վեպի» (Ալեն Ռոբ-Գրիյե), այնպես էլ զանգվածային մշակույթի վրա (Ալֆրեդ Հիչքոք, Յան Ֆլեմինգ) ։ 1920-ական թվականներին Լեո Պերուցի ստեղծագործությունները թարգմանվել են 21 լեզուներով։
Դանիել Հարմսի օրագրերում հանդիպում է Պերուցի ազգանունը։ Հարմսն այն ներառել է «Համաշխարհային գրականություն» երկար ցուցակում ։ Հարմսի, Ա.Կոբրինսկու և Ա. Ուստինովի օրագրերի մեկնաբանությունների հեղինակների կարծիքով,Հարմսը սայթաքում է կատարել և իրականում ի նկատի է ունեցել մեկ այլ հրեա գրող` Պերեցի անունը ։ Սակայն հարկ է նշել, որ Լեո Պերուցի երեք վեպերը՝ «Թռիչք դեպի անհայտություն», «Ահեղ դատաստանի վարպետը» և «Վարսավիր Թյուրլուպենը», առաջին անգամ Խորհրդային Միությունում հրատարակվել են1924 թվականին, մինչդեռ վերը հիշատակված Հարմսի օրագրի նշումները սկսվում են 1926-1927 թվականներից։ Այսպիսով, Դանիել Հարմսը կարող էր կարդալ Լեո Պերուցին, և իր օրագրերում, հավանաբար, նշել է հատկապես նրա ազգանունը։
Աշխարհում Պերուցի վերադարձը սկսվել է 60-ական թվականներին, առաջինը՝ ռոմանական երկրներում։ 1962 թվականին Ֆրանսիայում, «Մարկիզ դը Բոլիբար» վեպի համար Պերուցը հետմահու պարգևատրվել է «Պրի նոկտյուրն» (Le Prix Nocturne) մրցանակով, որը բարձր էին գնահատել Պոլան և Կայուան։ 1980-ական թվականներին, նախկին ԳԴՀ-ում, Պերուցի ստեղծագործությունները տպագրվել են ամբողջ շարքով, և սկսվել է նրա ժառանգության իմաստավորումը,  որոշվել նրա տեղը գրական քննադատության մեջ։ «Գիշերները քարե կամուրջի տակ» վեպի հիման վրա կոմպոզիտոր Ցեզար Բրեսգենը գրեց «Պրահայի հրեշտակ» օպերան, որը1978 թվականին Զալցբուրգում բեմադրվեց դիրիժոր Բերնհարդ Կոնցի կողմից։ Անգլալեզու աշխարհում գրողի նկատմամբ հետաքրքրությունը վերսկսվեց 1980-90-ական թվականներին՝ Հարվիլ Պրեսսի հրատարակչության կողմից թողարկված վեպերի մի շարք թարգմանություններից հետո ։ 1989 թվականին ռեժիսոր Միխայել Կելմանը Վիեննայում ֆիլմ է նկարել Պերուցի «Ահեղ դատաստանի վարպետը» վեպի հիման վրա։ Արգենտինացի կինոռեժիսոր Լուիս Սասլավսկին, Ֆիլ Յուտցին, Գայ Մեդենը, Պետեր Փաթցակը և այլ ռեժիսորներ նույնպես նկարահանել են ֆիլմեր՝ Պերուցի ստեղծագործությունների հիման վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Ավստրիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Վիպասաններ Կատեգորիա:Ավստրիացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Ավստրիացի թարգմանիչներ
Թոխլիղայա
Թոխլիղայա, լեռնագագաթ Ադրբեջանի Շահբուզի շրջանում, Սյունյաց լեռների հարավային հատվածում, Նախիջևան գետի վերին հոսանքի ձախ կողմում, ջրբաժան շղթայի վրա։ Սրա արևմտյան լանջերից են բխում Կաքավաղբյուր, Շոռջուր, Սալարխ հորդառատ աղբյուրները, որոնք սկզբնավորում են Նախիջևան գետը ։
Գեորգի Դերլուգյան
Գեորգի Մատվեյի (Մարտիրոս) Դերլուգյան (Гео́ргий Дерлугья́н,, խորհրդահայ և ամերիկացի սոցիոլոգ, հրապարակախոս, Աբու Դաբիի Նյու Յորքի համալսարանի պրոֆեսոր։ Հայրը եղել է Հայ կաթողիկե եկեղեցու հետևորդ ։
Կենսագրություն
Գեորգի Դերլուգյանը ծնվել 1961 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Ռուսաստանի Կրասնոդար քաղաքում։ Նրա հորական պապը ծնվել է Արդվինում, ռուս-թուրքական պատերազմից հետո գաղթել է Ռուսաստանի կայսրություն։ Գեորգիի մայրը՝ Եկատերինա Կոնդրատեվնա Տարասենկոն, ծնվել է Կրասնոդարի երկրամասի Ստարովելիչկովսկայա գյուղում` Կուբանի կազակների ընտանիքի ընտանիքում։ Գեորգին մեծացել է իր մորական տատի մոտ, որը խոսել է միայն ուկրաիներեն ։
Թոխլիղայա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Շահբուզի շրջան
Գեորգի Դերլուգյան
Կենսագրություն
Գեորգին ավարտել է Կրասնոդարի միջնակարգ դպրոցներից մեկը, այնուհետև ուսումը շարունակել է Մոսկվայի պետական համալսարանի Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների ինստիտուտում, մասնագիտացվել է Աֆրիկյան ուսումնասիրությունների ոլորտում։ Ուսման ընթացքում վերապատրաստվել է Մոզամբիկի Տետե քաղաքում, աշխատել է Մոզամբիկում ։
1990 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ ԳԱ ընդհանուր պատմության ինստիտուտի ասպիրանտուրան, պատմական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի թեզի թեման եղել է «Պարտիզանական պատերազմի հասարա-քաղաքական ասպեկտները Մոզամբիկում»։
1990 թվականի օգոստոսից նա Իմմանուել Վալլերշտայնի հետ աշխատել է Բինգհեմթոնում՝ Նյու Յորքի Պետական համալսարանին կից Բինգհեմթոնի համալսարանում, եղել է  Իմմանուել Վալլերշտայնի ասպիրանտը, նույն համալսարանում պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն ։
Աշխատել է Միչիգանի համալսարանում, 1997 թվականից դասավանդում է Չիկագոյի Հյուսիսարևմտյան համալսարանում։
Պատմական գիտությունների թեկնածու և սոցիոլոգիայի գծով փիլիսոփայության դոկտոր է։
Աշխարհահամակարգերի վերլուծության տեսության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկն է։
Բազմաթիվ գրքերի և աշխատությունների հեղինակ է, որոնք թարգմանվել են աշխարհի տարբեր լեզուներով` ճապոներեն, չինարեն, կորեերեն, իսպաներեն, լեհերեն, թուրքերեն։ Դերլուգյանը բազմաթիվ պարգևների և մրցանակների է արժանացել իր ուսումնասիրությունների համար, այդ թվում պարգևատրվել է Մըք Արթուր հիմնադրամի «Խաղաղության և անվտանգության ընկերկցության»  «MacArthur Peace and Security Fellowship» պարգևով։
Էվիյ
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերխնեոբսկոմի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Բիա գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի հետ միախառնման կետը։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Շեկլիկ
Շեկլիկ, կաթնասունկ նրբահամ, բազիդիավոր սնկերի կարգի կաթնասնկերի ցեղի ներկայացուցիչ։
ՀՀ-ում տարածված է ասեղնատերև ծառատեսակներով հարուստ մարզերում, հողի վրա՝ ամռանը և աշնանը։
Կենսաբանական նկարագիր
Միկոռիզագոյացնող է, համակեցության մեջ է մտնում սոճու և եղևնու հետ։ Գլխարկը (տրամագիծը՝ 3-15 սմ) մսալի է, սկզբում՝ տափակ, ապա՝ ձագարաձև՝ ներծալված եզրերով, հարթ, թեթևակի լորձնային կամ չոր մակերեսով՝ շեկ, նարնջագույն, կանաչավուն, մուգ գունավորված շրջաններով։
Պտղամիսը սպիտակադեղին է, կտրելուց արագ կարմրում է, ապա՝ կանաչում։
Պարունակում է վառ նարնջագույն կաթնահյութ, որը մի քանի ժամ անց դառնում է մոխրականաչ։ Ունի հաճելի համ և մրգային հոտ։ Թիթեղները խիտ են, նեղ, փխրուն, իջնում են ոտիկի վրա, նարնջադեղին են կամ նարնջագույն, սեղմելուց կանաչում են։ Սպորափոշին սպիտակ է՝ թույլ դեղնավարդագույն երանգով։
Կիրառում
Լավորակ ուտելի սունկ է։ Օգտագործվում է թարմ, աղ և թթու դրած։
Գրականություն
Կատեգորիա:Կաթնասնկեր Կատեգորիա:Ուտելի սնկեր Կատեգորիա:Դեղասնկեր
Սանկարան չի մահացել (ֆիլմ)
Սանկարան չի մահացել (Sankara is Not Dead, Sankara n'est pas mort), 2019 թվականին բուրկինացի կինոգործիչ Լյուսի Վիվեի նկարահանած ֆրանսիական վավերագրական կինոնկար (պրոդյուսեր՝ Էժենի Միշել-Վիլետ) ։ Ֆիլմը պատմում է երիտասարդ բանաստեղծ Բիկոնտինի և Բուրկինա Ֆասոյի հյուսիսից դեպի հարավ նրա ճամփորդության մասին, ճամփորդություն, որ իրականացնում է այդ երկրի նախկին նախագահ Թոմաս Սանկարայի իշխանության օրոք՝  2014 թվականի հոկտեմբերին տեղի ունեցած ժողովրդական ապստամբությունից հետո  ։
Լյուբով Կազարնովսկայա
Լյուբով Կազարնովսկայա (Любо́вь Ю́рьевна Казарно́вская, ), խորհրդային և ռուսաստանցի օպերային երգչուհի (սոպրանո), մանկավարժ, Մոսկվայի տնտեսագիտական համալսարանի պատվավոր պրոֆեսոր (2016 թվական), Համամիութենական լենինյան կոմերիտմիության մրցանակի մրցանակակիր (1986 թվական)։
Սանկարան չի մահացել (ֆիլմ)
2021 թվականին այս կինոնկարը նվաճել է Բենինի կինոփառատոնի մրցանակը «Լավագույն պատմա-վավերագրական ֆիլմ» անվանակարգում ։
Լյուբով Կազարնովսկայա
Կենսագրություն
Ծնվել է Մոսկվայում գեներալ Յուրի Իգնատևիչ Կազարնովսկու և լեզվաբան Լիդիա Ալեքսանդրովնա Կազարնովսկայայի ընտանիքում։ Սովորել է Գնեսինների անվան ռուսական երաժշտական ակադեմիայի Երաժշտական կոմեդիայի ֆակուլտետում։ 21 տարեկանում իր առաջնաելույթն է ունեցել Մոսկվայի Ստանիսլավսկու և Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան երաժշտական ակադեմիական թատրոնում՝ Պյոտր Չայկովսկու Եվգենի Օնեգին օպերայի Տատյանայի պարտիայում։ 1974-1978 թվականներին ապրել է Երևանում։ 1982 թվականին ավարտել է կոնսերվատորիան, իսկ 1985 թվականին ասպիրանտուրան՝ Ելենա Շումիլովայի դասարանում։
Սանկարան չի մահացել (ֆիլմ)
Մրցանակներ
Սանկարան չի մահացել ֆիլմը ցուցադրվել է մի շարք միջազգային կինոփառատոներում և արժանացել քննադատների դրվատական գնահատականին ու մրցանակների ։
Լյուբով Կազարնովսկայա
Կենսագրություն
1981—1986 թվականներին իր երաժշտական կարիերան շարունակել է Մոսկվայի Ստանիսլավսկու և Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան երաժշտական ակադեմիական թատրոնում։ Երգել է Չայկովսկու «Իոլանտա», Ռուջերո Լեոնկավալոյի «Պայացներ», Ջակոմո Պուչինիի «Բոհեմ», Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովի «Ասք անտեսանելի Կիտեժ քաղաքի և կույս Ֆևրոնիայի մասին» օպերաների առաջնային պարտիաներում։ 1986-1989 թվականներին եղել է Մարիինյան թատրոնի երգչուհի։
Սանկարան չի մահացել (ֆիլմ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վավերագրական ֆիլմեր
Լյուբով Կազարնովսկայա
Կենսագրություն
1989 թվականից հանդես է գալիս արտասահմանում։ Նույն տարում Զալցբուրգի փառատոնի ժամանակ ստացել է Ջուզեպպե Վերդիի Ռեքվիեմի դերերից մեկը։ 1992 թվականից առաջնային դերեր է կատարել Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թատրոնի բեմում, իսկ արդեն 1996 թվականից՝ Միլանի Լա Սկալայում։
Պարապում է ուկրաինացի երիտասարդ կատարող Արտյոմ Սեմենովի հետ, որն առավել հայտնի է որպես տրավեստի-դիվա Ուրսուլա։ Վերջինս այն քիչ թվով օպերային երգիչներից մեկն է, որը միաժամանակ տիրապետում է կնոջ եզակի սոպրանոյին և տղամարդու տենորին։
Հանրային գործունեություն
1997 թվականին հիմնել է «Լյուբով Կազարնովսկայայի հիմնադրամը», որն աջակցում է ռուսական օպերային։ 2012 թվականից համարվում է ««Ստեղծագործական կրթության խթանում» կրթամշակութային շարժում» հիմնադրամի համահիմնադիրը և առաջնորդը։ 2015 թվականի մայիսից Կազարնովսկայան «Տոնական մշակույթի ակադեմիայի» հոգաբարձուների խորհրդի նախագահն է։
2011 թվականին եղել է Ռուսաստանի առաջին ալիքի «Օպերայի ուրվականը» նախագծի ժյուրիի անդամներից մեկը։ 2013 թվականի մարտի 3-ից մայիսի 26-ն էլ եղել է «Մեկին մեկ» (Один в один!) հաղորդման չորս ժյուրիներից մեկը, 2014 թվականի մարտի 2-ից էլ նույն հեռուստաընկերության «Լրիվ նույն» (Точь-в-точь) հաղորդման I-IV եթերաշրջանների ժյուրի ։ 2015 թվականին եղել է Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթի Ռուսաստանի ժյուրիի անդամ։
2015 թվականի ամռանը Կազարնովսկայան այցելել է Արցախ, որտեղ վարպետության դաս է տվել երաժշտական քոլեջում ։ Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարությունը քննադատել էր երգչուհու գործողությունները և նրան ներառել ոչ ցանկալի անձանց ցանկում, որոնց մուտքն արգելված է Ադրբեջան ։ Բազմիցս հանդես է եկել Արցախյան հակամարտության լուծման քննադատությամբ՝ նշելով, որ արցախցիները չեն կարող ապրել Ադրբեջանի կազմում։
Անձնական կյանք
Լյուբով Կազարնովսկայայի հայրը գեներալ-մայոր Յուրի Կազարնովսկին է, որը մահացել է 2014 թվականին, մայրը՝ Լիդիա Կազարնովսկայան (ի ծնե ազգանունը՝ Բուտկեվիչ)։ Լյուբով Կազարնովսկայայի ավագ քույրը՝ Նատալյա Բոկադորովան (1948-2017) եղել է Սորբոնի համալսարանի պրոֆեսոր, արվեստագետ։ Մահացել է թոքերի քաղցկեղից։
1989 թվականին Լյուբով Կազարնովսկայան ամուսնացել է խորվաթական ծագմամբ ավստրիացի պրոդյուսեր Ռոբերտ Ռոսցիկի հետ։ 1993 թվականին զույգն ունեցել է որդի՝ Անդրեյը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ
Պալացո դել Տե
Պալացո դել Տե, Պալացո Տե (Palazzo Te), պալատ Մանտուայի արվարձանում, Իտալիա։ Պատկանել է Ֆեդերիկո II Գոնզագային։ Մաներիզմի ճարտարապետության հիանալի օրինակ է։ Կառուցվել է 1524-1525 թվականներին Ջուլիո Ռոմանոյի նախագծով։ Պալատը ներկայումս կրում է Պալացո Տե անվանումը։
Նախապատմություն
Մանտուայի կառավարիչ Գոնզագա ընտանիքը հայտնի էր ձիաբուծությամբ և ձիեր էր մատակարարում եվրոպական արքունիքներին։ Ներկայիս պալատի տեղում 15-րդ դարի սկզբին գտնվում էր ձիաբուծարան։ Գոնզագայի երկրորդ կիրքը արվեստն էր։ Նրա մայրը Իզաբելա դˈԷստեն հայտնի էր իր ժամանակի մեծագույն արվեստագետների, այդ թվում` Լեոնարդո դա Վինչիի պաշտպանությամբ։
1524 թվականին Ֆեդերիկո Գոնզագան մտածեց ձիանոցի կողքին մի շինություն կառուցել, որտեղ կարող էր իր ազատ ժամանակն անցկացնել սակավաթիվ ընկերների և ընկերուհիների հետ։ Մտադրությունն իրագործելու համար Հռոմից հրավիրվեց Ռաֆայելի սիրելի աշակերտ Ջուլիո Ռոմանոն։
Ճարտարապետական լուծում
Կառույցը քառակուսի է, ներսում կա սյունաշարով երիզված այգի։ Շինությունը գտնվում է արվարձանում, ունի վիլլային և պալատին բնորոշ առանձնահատկություններ։ Արևելյան ճակատամասը մշակված է լոջիայով։ Կենտրոնական և հարավային ճակատների կենտրոնում կան առանց ֆրոնտոնի կամարներ, որոնք ուղղորդում են դեպի ներքին բակ։ Այստեղ են բացվում նաև մի քանի պատուհաններ։ Թեև կառույցի ճակատամասերը թվում են համաչափ, սակայն սյունաշարերի միջև ընկած տարածությունները չեն համընկնում։ Պալատի պատերը ձևավորված են սյուներով, որմնախորշերով և փակ պատուհաններով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Դրամագիտության թանգարաններ
Համահայկական բնապահպանական ճակատ
Համահայկական բնապահպանական ճակատ, ՀԲՃ, Հայաստանում և Արցախում գործող հասարակական կազմակերպություն։ ԲՃ-ն ներկայումս ունի գործող չորս աշխատանքային խումբ, որոնց կարող է անդամակցել յուրաքանչյուր ոք ։
Նպատակներ
Կազմակերպության նպատակն է Հայաստանի բնության պահպանությունը, ինչպես նաև սոցիալական արդարության ապահովումը բնության հետ ներդաշնակ զարգացման միջոցով ։ Համաձայն պաշտոնական տեղեկատվության, նպատակներին հասնելու համար կազմակերպությունը հետամուտ է, որպեսզի համապատասխան պետական մարմինները իրենց գործառույթները լիարժեք իրականացնեն մասնավորապես բնության պահպանման և վերականգնման ասպարեզում, ինչպես նաև ՀԲՃ-ն հետամուտ է բնական պաշարների ողջամիտ օգտագործման և վերարտադրության, բնական միջավայրի վրա տնտեսական և այլ գործունեության բացասական հետևանքների կանխման և վերացման, ինչպես նաև սոցիալական արդարության սկզբունքով բնական պաշարների օգտագործման արդյունքների բաշխման ուղղությամբ ։
Ինչպես նշված է կազմակերպության պաշտոնական կայքում, նպատակների իրականացման համար ՀԲՃ-ն ձևավորում է բնապահպանական մշտադիտարկման և գործողությունների կազմակերպման ու համակարգման համահայկական ցանց, որը կգործի օրինականության, թափանցիկության, հաշվետվողականության և բանականության սկզբունքներով ։
Ղեկավարություն
ՀԲՃ համակարգող խորհրդի անդամներն են՝ Մարիամ Սուխուդյանը, Լևոն Գալստյանը և Սյուզաննա Պետրոսյանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի բնապահպանական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության բնապահպանական կազմակերպություններ
Վավելի վիշապ (արձան)
Վավելի վիշապի արձան (Pomnik Smoka Wawelskiego), լեհական դիցաբանության հայտնի Վավելի վիշապին նվիրված հուշարձան Լեհաստանի Կրակով քաղաքում, Վավել բարձունքի ստորոտում՝ Վավելի վիշապի քարանձավի առջև ։
Նկարագրություն
Արձանը նախագծել է լեհ քանդակագործ Բրոնիսլավ Խրոմին։ Աշխատանքներն ավարտվել են 1969 թվականին ։ Ներկայիս վայրում արձանը տեղադրվել է 1972 թվականին (այս տարեթիվը կրկնվում է նաև այլ աղբյուրներում ): Բելովիչը նշում է, որ արձանը ստեղծվել է 1969 թվականին, սակայն մինչև 1972 թվականը չի տեղադրվել իր ներկայիս վայրում։ 6 մետր բարձրություն ունեցող արձանի նյութը բրոնզ է ։ Այն տեղադրված է կրաքարի վրա։
Արձանի որոշ վաղ նախագծերում ներառված էր նաև ավելի ավանդական շատրվան ։ Ավելի ուշ ներկայացված տարբերակն առաջարկում էր, որ այն պետք է մասնակիորեն ընկղմվի մոտակա Վիստուլա գետի մեջ, սակայն այդ առաջարկը մերժվեց։ Ի վերջո, արձանը նախագծվեց կրակ շնչող վիշապի տեսքով։
2010-ական թվականներին արձանն այնպես է արդիականացվել, որ կրակե շունչը կարելի է ուղարկել տեքստային հաղորդագրությամբ (արձանը կարող է կրակ շնչել առնվազն 15 վայրկյան ընդմիջումով ): Այս ծառայությունը մեծ տարածում է գտել, և յուրաքանչյուր օր ստացվում է առնվազն 2500 հարցում։ Որպես վառելիք՝ կրակի համար օգտագործվում է բնական գազ։ Առանց որևէ տեքստային հաղորդագրության՝ վիշապի կրակե շունչը տեղի է ունենում մոտ հինգ րոպե ընդմիջումով։
Արձանը նկարագրվում է որպես ժամանակակից Կրակովի «ավանդական» տարր և քաղաքի տուրիստական գրավչությամբ վայր, մասնավորապես երեխաների համար ։
Սելեն
Սելեն,, Se, տարրերի պարբերական համակարգի 4-րդ պարբերության 6-րդ խմբի քիմիական տարր։
Կարգահամարը՝ 34, ատոմական զանգվածը՝ 78,96։ Սելենը p-տարր է, ատոմի արտաքին էլեկտրոնային թաղանթի կաոուցվածքն է 4s24p4, K,L և M թաղանթները լրացված են։ Ատոմները պարունակում են երկուական չզույգված էլեկտրոններ։
Էպսոմիտ
Կատեգորիա:Սուլֆատներ Կատեգորիա:Մագնեզիումի միացություններ
Սելեն
Բնական սելենը բաղկացած է 74Se (0,87%), 76Se (9,02), 77Se (7,58), 78Se (23,52), 80Se (49,82) և 82Se (9,19) կայուն իզոտոպներից։ Ստացվել են սելենի՝ թվով 16 ռադիոակտիվ իզոտոպները, որոնցից կարևոր է 75Se (T1/2=121 օր)։
Պատմություն
Սելենը հայանաբերել է Յա․ Բերցելիուսը (1817) ծծմբական թթվի արտադրության թափոններում։
Պահպանվել է Բերցելիուսի պատմությունը, թե ինչպես է տեղի ունեցել տարի հայտնաբերումը.
Անվանում
Անվանել են Լուսնի անունով (σελήνη - լուսին)։ Սելենը հալկոգեն է, պատկանում է հազվագյուտ և ցրված տարրերի շարքին։
Բնության մեջ
Պարունակությունը երկրակեղևում՝ 5•10−6 % ըստ զանգվածի (տարածվածությամբ 68-րդ տարրն է)։ Առաջացնում է 38 հազվագյուտ հանդիպող միներալ։ Ուղեկցում է ծծմբին։ Սելեն են պարունակում (6-10−5 %) կավերը և թերթաքարերը։ Կենսոլորտում արագ տեղաշարժվող տարր է։ Հատկություններով նման է ծծմբին։
Սելենը երկիր ընդերքում պարաունակվում է մոտ 500 մգ/տ։ Սելենի կոնցենտրացիան ծովի ջրում 4·10−4 մգ/լ է ։
Ստացում
Սելենը ստանում են ծծմբական թթվի, թաղանթանյութի, թղթի արտադրության թափոններից և պղնձի էլեկտրոլիտային ռաֆինացման անոդային նստվածքներից։ Կիսահաղորդչային տեխնիկայում օգտագործվող սելենը մաքրում են վակուումային թորումով, զոնային հալմամբ (99,9999 %)։ Ավելի մաքուր սելեն ստանում են սելենաջրածնի ջերմային քայքայմամբ։
Ֆիզիկական հատկություններ
Լուսազգայուն է, էլեկտրահաղորդականությունը (10−2- 10−12 օհմ−1·սմ−1, 20 °С մթության մեջ) լուսավորելիս՝ աճում է մինչև 1000 անգամ։
Սովորական պայմաններում սելենը քիմիապես կայուն է՝ թթվածինը, ջուրը, չօքսիդացնող թթուները և մյուս քիմիական տարրերը (բացառությամբ F2) նրա հետ չեն փոխազդում։ Սելենը լուծվում է ազոտական թթվում, արքայաջրում։ Արժեքականությունը՝ II, IV և VI, միացություններում ցուցաբերում է մինչև +6 օքսիդացման աստիճաններ, ոչ մետաղ է։ Առավել բնորոշ է քառ արժեք վիճակը։
Իզոտոպներ
Բնական սելենը բաղկացած է 74Se (0,87%), 76Se (9,02), 77Se (7,58), 78Se (23,52), 80Se (49,82) և 82Se (9,19) կայուն իզոտոպներից։ Ստացվել են սելենի՝ թվով 16 ռադիոակտիվ իզոտոպները, որոնցից կարևոր է 75Se (T1/2=121 օր) ։
Քիմիական հատկություններ
Տաքացնելիս սելենը այրվում է օդում՝ առաջացնելով հեշտ ցնդող (317 °C) SeO2, որը լուծվում է ջրում և ալկալինևրում (ստացվում են H2SeՕ3 և սիլենիաներ) ։ Հայտնի են նաև SeO, Se2Օ3 և SeC3 օքսիդները։
Սելենական թթուն՝ H2SeC4 հատկություններով նման է ծծմբական թթվին (ավելի թույլ է), խոնավածուծ է։ Սելենը տաքացնելիս (500 °C) միանում է ջրածնի հետ․ սելենաջրածինը՝ H2Se տհաճ հոտով, ջրում լուծելի, խիստ թունավոր գազ է և ուժեղ վերականգնիչ, լուծույթը թուլ թթու է (սելենաջրածնական թթու)։
Սելենը հալոգենների հետ առաջացնում է հեշտ ցնդող հալոգենիդներ, ծծմբի և տելուրի հետ՝ պինդ լուծույթներ, ազոտի հետ՝ Se4N4, ածխածնի հետ՝ CSe2, ֆոսֆորի հետ՝ P2Se3, P4Se3, P2Se5։
Տաքացնելիս սելենը միանում է մետաղների հետ՝ առաջացնելով սելենիդներ։
Կիրառություն
Սելենը օգտագործում են կիսահաղորդչային ուղղիչներ (դիողներ), ֆոտոէլեկտրական սարքեր, ամորֆ սելեն՝ էլեկտրալուսանկարչական պատճենահանող սարքեր պատրաստելու համար։ Սելենիդները օգտագործվում են թերմոռեզիստորներում և որպես լյումինաֆորներ՝ հեռուստացույցներում, օպտիկական և ազդանշանային սարքերում։
Սելենը օգտագործվում է նաև կանաչ ապակին գունազրկելու, սուտակապակի ստանալու, պողպատի մեխանիկական հատկությունները լավացնելու համար և որպես կատալիզատոր։ Սելենը և հատկապես նրա միացությունները թունավոր են։
Կենսաբանական դեր
Կենդանի հյուսվածքները պարունակում են 0,01-1 մգ/կգ սելեն։ Մարդու, կենդանիների և որոշ բույսերի համար սելենը անհրաժեշտ միկրոտարր է, մեծացնում է աչքի ցանցաթաղանթի լուսազգայնությունը, որպես հակաօքսիդիչ ներգործում է ֆերմենտային ռեակցիաների վրա։ Սելենի մեծ պարունակությունը սննդում (2 մգ/կգ) առաջացնում է սուր և քրոնիկական թունավորում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ոչ մետաղներ Կատեգորիա:Բարձրաստիճան վտանգավոր նյութեր Կատեգորիա:Կիսահաղորդչային նյութեր Կատեգորիա:Սելեն
Մորիս Մետերլինկ
Մորիս Մետերլինկ (Maurice Maeterlinck, ), բելգիացի ֆրանսալեզու գրող, բանաստեղծ, դրամատուրգ, փիլիսոփա և Նոբելյան մրցանակակիր (1911) է։ Հանդիսանում է սիմվոլիզմի հայրը ֆրանսիական դրամատուրգիայում։
Կենսագրություն
Ծնվել է Բելգիայի Գանտ քաղաքում (Արևելյան Ֆլանդրիա)։ Դաստիարակվել է ճիզվիտական դպրոցում։ Ուսանել է նշանավոր Սենտ-Բարբ իրավաբանական վարժարանում։ Սակայն բանաստեղծությունը չափազանց մեծ տեղ է գրավում նրա պատանեկան կյանքում, և նա շատ շուտ հրաժարվում է փաստաբանի մասնագիտությունից և նվիրվում գրականությանը։
Կապվում է երիտասարդ բելգիացի գրողների հետ՝ մասնակցելով սիմվոլիստական շարժմանը։ 1887 թվականին Փարիզում լույս տեսած «Ջերմոցներ» պառնասական բանաստեղծությունների առաջին գրքով երիտասարդ փաստաբանը ներկայանում է գրական աշխարհին։ Գիրքը սկզբում ունենում է ընդամենը մի քանի տասնյակ ընթերցող, սակայն Մետերլինկին ողջունում է Գիյոմ Ապոլիները, որն ընդունում է Մետերլինկի մոդեռնիզմը՝ այն համարելով գլուխգործոց։ Անսահման մելամաղձը շարունակվում է նաև «Տասներկու երգ» և «Տասնհինգ երգ» ժողովածուներում։ Գուցե այդ մելամաղձից դուրս գալու համար է, որ Մետերլինկը նվիրվում է թատերական տոնախմբություններին. 1889 թվականին հրատարակում է առաջին դրաման՝ «Իշխանուհի Մալենը», որն անսպասելիորեն մեծ աղմուկ է բարձրացնում։ Խանդավառված քննադատ Օկտավ Միրբոն գովասանքներ չի խնայում Մետերլինկին. «Մետերլինկը մեզ է նվիրել մեր օրերի ամենահանճարեղ, ամենաարտառոց և ամենաանմեղ ստեղծագործությունը, որն իր արժանիքներով, համարձակվում եմ ասել, չի զիջում շեքսպիրյան լավագույն գործերին...»
Սրան հաջորդում են «Կույրերը», «Յոթ իշխանուհիներ», «Ինքնակոչը», «Պելեաս և Սելիզանդ» դրամաները, որոնք նրան դարձնում են սիմվոլիզմի ամենամեծ ներկայացուցիչը դրամատուրգիայում։ «Հյուսիսցի է, շատ դրական մարդ, որի միստիցիզմը ֆիզիկական տարաշխարհիկության արտահայտման ձև է», - գրում է Անդրե Ժիդը։
Մետերլինկն իր հարստությունը, որն հայտնվում է ճանաչման հետ, օգտագործում է հասարակությունից փախչելու, իր միայնության մեջ պարփակվելու համար՝ մերժելով բոլոր մեծարումները։ 1896 թվականին հեռանում է Բելգիայից՝ թողնելով մեծ քաղաքի անտանելի մթնոլորտը։ Գնում է ապրելու բնության մեջ։ Գրում է մի շարք հրաշալի ստեղծագործություններ։
1911 թվականին իր ամբողջ ստեղծագործությունների համար Մետերլինկը արժանանում է Նոբելյան մրցանակի։
Առաջին աշխարհամարտի տարիներին Մետերլինկը ձգտում է օգտակար լինել օկուպացված հայրենիքին։ Հայրենասիրական զեղումներով են գրված այդ շրջանի նրա ստեղծագործությունները։
1932 թվականին Բելգիայի թագավորը Մետերլինկին շնորհում է կոմսի տիտղոս։ 1937 թվականին նա ընտրվում է Ֆրանսիայի բարոյագիտական և քաղաքական գիտությունների ակադեմիայի անդամ։ 1947-1949 թվականներին նախագահում է գրողների միջազգային ՊԵՆ ընկերակցությունը։
Վախճանվում է Ֆևանսիայի Նիցցայում գտնվող իր սեփական կալվածքում՝ Օրլամոնդում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բելգիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բելգիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բելգիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բելգիայում ծնվածներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բելգիացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Թարգմանիչներ
Զիզիոլա
Զիզիոլա, ճանապարհային կայան Փոքր Հայքում, Նիկոպոլիս-Աստաղ ճանապարհի վրա՝ Օրբալիսենե գավառում՝ Գայլ գետի վերին հոսանքի մոտ, նրա ձախ կողմում, Սատաղ քաղաքից 18 մղոն հեռավորությամբ։ Նշանակված է Պևտինգերյան քարտեզում և այլուր։ Նիկողայոս Ադոնցը հնարավոր է համարում Զիզիոլան նույնացնել Պռոկոպիոս Կեսարացու(վեցերորդ դար) հիշատակած Սիսիլիս բերդի հետ և համարել Խաղտիք գավառի ամենահարավային բնակավայրը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կայարաններ
Ռեամուրիա սրոհունդանման
Ռեամուրիա սրոհունդանման, Կարմրանազգիներ ընտանիքի, Ռեամուրիա ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Տերևաթափ թուփ կամ կիսաթուփ է՝ 40-50 սմ բարձրությամբ։ Երիտասարդ ճյուղերի վրա կեղևը հարթ է, դեղնավում։ Տերևները կաշվեկերպ են, հաստ, տափակ, նշտարա-գծանման կամ էլիպսաձև, սրածայր, գրեթե նստադիր։ Ծաղիկները հավաքված են ողկույզներում։ Ծաղկակիցները գծանշտարաձև են։ Բաժակը խոր բլթակավոր է, նեղ թաղանթանման։ Պսակաթերթիկները ձվաձև են կամ երկարավուն, վարդագույն, մինչև 1,5 սմ երկարությամբ, 2 թիականման հավելուկներով։ Առէջները բազմաթիվ են, առաջացնում են 5 փնջեր։ Տուփիկը էլիպսաձև է։ Սերմերը երկարավուն, հակառակ-ձվաձև են։
Տարածվածություն
Տարածված է Կովկասում, Իրանում, Միջին Ասիայում։ Հայաստանի պայմաններում աճում է Արարատյան դաշտում, Վայքում և հազվադեպ՝ Սևանի ավազանում։ Աճում է չոր լանջերին, ֆրիգաններում, ծովի մակերևույթից 1400, երբեմն՝ 1950 մետր բարձրություններում։
Կիրառություն
Էկոլոգիական խումբը՝ VIII։ Մշակութային հավանական շրջանները՝ 2-3, 8, 12-15, 18-20, 22-28, 30 ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ծաղկավոր բույսեր
Թախտ (գետ)
Թախտ, գետ Հայկական լեռնաշխարհում Ճորոխի ավազանում։ Հոսում է Սպերի շրջանով։ Չշփոեթել Թախթ գետի հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի գետեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր
Մասայա (քաղաք)
Մասայա (Masaya), քաղաք և մունիցիպալիտետ Նիկարագուայի արևմտյան մասում, Մասայա դեպարտամենտի վարչական կենտրոնը։
Աշխարհագրական դիրք
Մասայան գտնվում է Գրանադա քաղաքից մոտ 14 կմ արևմուտք և Մանագուա քաղաքից 31 կմ հարավ-արևելք։ Քաղաքի արևմուտքում է է գտնվում Մասայա հրաբուխը, որի անունից էլ առաջացել է քաղաքի անունը։
Բացարձակ բարձրությունը ծովի մակարդակից 254 մետր է ։
Պատմություն
Բնակավայրը հիմնադրվել է գաղութային շրջանում, 1839 թվականի սեպտեմբերի 2-ին ստացել է քաղաքի կարգավիճակ, Նիկարագուայի տարածքի ամենահին քաղաքներից մեկն է։
1967 թվականին իսպանական ամրությունը պատմական հուշարձան (Monumento Histórico) է ճանաչվել։
1970 թվականին քաղաքի բնակչությունը կազմում էր 49,7 հազար մարդ, այն գյուղատնտեսական շրջանի կենտրոնն էր (ծխախոտի աճեցման գլխավոր կենտրոններից մեկը)։ Բացի կաշվի մշակումից և գյուղմթերքի վերամշակումից, այստեղ եղել է բամբակյա գործվածքների, ծղոտե գլխարկների և այլ սպառողական ապրանքների արհեստագործական արտադրություն, այստեղ է գտնվել նաև Թենդերի հնագիտական թանգարանը (երկրի երկու թանգարաններից մեկը) ։
Սանդինիստական ազգային ազատագրական ճակատի և ազգային գվարդիայի միջև ռազմական գործողությունների սկսվելուց հետո երկրում ռազմական դրություն Է մտցվել, բռնաճնշումներ են սկսվել ընդդիմության դեմ։ 1977 թվականի օգոստոսի սկզբին Մասայա քաղաքում տեղի է ունեցել Ազատագրության ժողովրդավարական միության Ազգային վեհաժողովը, որը բնակչությանը կոչ էր անում պայքարել արտակարգ դրության և մամուլի գրաքննության վերացման, արհմիութենական կազմակերպությունների և քաղաքական կուսակցությունների գործողությունների ազատության, քաղբանտարկյալների ազատ արձակման համար ։
1982 թվականի օգոստոսի 18-ին Մասայա քաղաքում ամերիկյան և իսրայելական արտադրության ավտոմատ հրացաններով զինված «կոնտրաս» խումբը կրակ է բացել ցուցարարների վրա, ինչի հետևանքով զոհվել է երեք և վիրավորվել ևս վեց մարդ ։
Բնակչություն
Ըստ 2013 թվականի վիճակագրության տվյալների՝ քաղաքի բնակչության թիվը կազմում է 92 540 մարդ ։
Բնակչության թվի դինամիկան ըստ տարիների․
Հայտնի բնիկներ
Մասայայում է ծնվել Էնրիկե Բոլանոսը՝ 2002-2007 թվականներին Նիկարագուայի նախագահը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նիկարագուայի քաղաքներ Կատեգորիա:Նիկարագուայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1839 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով
Թալինկայա
Թալինկայա, լեռ Շիրակի դաշտում, Գյումրի քաղաքի շրջակայքում։ Հիշատակում է Ղ. Ալիշանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի լեռներ
20-րդ դարի ծովահենները (ֆիլմ)
20-րդ դարի ծովահենները (Пираты XX века), հանրահայտ խորհրդային կինոնկար, որը նկարահանվել է 1979 թվականին ռեժիսոր Բորիս Դուրովի կողմից։ Շատ կինոքննադատներ այն համարում են առաջին խորհրդային մարտաֆիլմը ։ Կինոնկարը 1980 թվականի կինովարձույթի առաջատարն է, որը դիտել են 90 միլիոն հանդիսատես։ Խորհրդային կինովարձույթի պատմության մեջ այն եղել է ամենաշահութաբեր կինոնկարը ։
Սյուժեն
Խորհրդային «Նեժին» անվանումով բեռնատար նավը Ֆիլիպիններում դեղագործական արդյունաբերության համար ստանալով ափիոնի մեծ քանակությամբ բեռ, ուղևորվում է Վլադիվոստոկ։ Ճանապարհին, նավի անձնակազմը օգնում է ջրից դուրս գալու Սալեխ անունով մի մարդու, ով պատմում է, որ ինքը փրկվել է հրդեհված բեռնատար նավից։ Շուտով «Նեժին» նավի անձնակազմը նկատում է «Մերկուրի» անունով անհայտ ու լքված նավին։ Նավապետ Իվան Իլյիչը մի խումբ նավաստիներ է ուղարկում դեպի այդ նավը։ Այդ ընթացքում Սալեխը թափանցում է ռադիոխցիկ և մահացու վիրավորելով ռադիստին, շարքից հանում է ռադիոկայանը։ Հանկարծ անհայտ նավը «կենդանանում» է և մոտենում «Նեժինին»։ Անզեն խորհրդային նավաստիների հետ մարտի արդյունքում, ծովահենները զավթում են խորհրդային նավը, ողջ մնացածներին փակում նավասենյակներում, ափիոնի բեռը փոխադրում են իրենց նավ և պայթուցիկ տեղադրում «Նեժին»-ի վրա` այն խորտակելու նպատակով։ Սակայն մեխանիկ Սերգեյին հաջողվում է ազատվել կապանքներից և ազատ արձակել մյուսներին։ Նրանք գաղտնի իջեցնում են մակույկը, և մինչ նավը կխորտակվեր, թաքնվում են կրակի ու ծխի ետևում։
Ծովահենների առաջնորդը հայտնում է, որ աղջիկներն իրենց մոտ են, իրենց մոտ է նաև ռադիոկայանի ռադիոհաղորդիչի ելքային լամպը, բացի այդ, ծովախորշից դուրս գալու նավարկման ուղին հայտնի է միայն իրեն։ Առաջնորդը առաջարկում է փոխանակել նավը շարժիչանավակի, կողմնացույցի, քարտեզի և աղջիկների հետ։ Նավապետը չի համաձայնվում։ Խորհրդային նավաստիները բացում են գաղտնի պահարանը, որի մեջ գտնում են նավարկման ուղու քարտեզը և ծովահենների փողերը։ Սակայն այդ ընթացքում ծովահենների սուզորդը դուրս է բերում ստորջրյա ականները և փակում ծովախորշի ելքը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1979 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր
Դաշքաշ
Դաշքաշ, լեռ Փոքր Կովկաս լեռնահամակարգում, Վիրահայոց լեռներում, Մանես ավանից մոտ 28 կմ հարավ ։
Ֆեոդոր Դունաևսկի
Կենսագրություն
ԿԻնոյում հայտնվել է պատահաբար։ Նրա համադասարանցի Անաստասիա Նեմոլյաևան իր դասընկերներից մի քանիսի լուսանկարները տարել է «Մոսֆիլմի» դերասանական բաժին՝ ներկայացնելով քասթինգի: Ֆեոդորին հրավիրել են փորձերի և այնուհետև առաջարկել են գլխավոր դեր Կարեն Շահնազարովի «Ցրիչը» (1986) ֆիլմում   ։
Առնոլդ Շվարցենեգերի և Թոմ Քրուզի՝ Մոսկվա կատարած այցի ժամանակ Ֆեոդոր Դունաևսկին եղել է նրանց էքսկուրսավարը «Մոսֆիլմում» ։
1991 թվականին հայրենադարձվել է Իսրայել, խաղացել Թել Ավիվի կամերային թատրոնում։ Աշխատել է ռադիոյում, հնչյունավորել է սերիալներ։ Նկարահանվել է «Թել Ավիվի երիտասարդները» սերիալում։ Աշխատել է որպես մոդել դիզայներ Դորոն Աշքենազիի (Թել Ավիվ, Իսրայել) մոտ ։
1993-1995 թվականներին վերադարձել է Մոսկվա, սովորել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտի ռեժիսուրայի ֆակուլտետում (Սերգեյ Սոլովյովի, Վ. Ռուբինչիկի արվեստանոց):
1996-2000 թվականներին ապրել է Իտալիայում։ Կազմակերպել է ընկերություն, որը մասնագիտացած է բեռնափոխադրումների ոլորտում, բացել է նրա մասնաճյուղերը Ղազախստանում և Ուկրաինայում։ 2001 թվականին փակելով բիզնեսը՝ բացել է «Կալիտկա» պրոդյուսերական կենտրոնը ։
Մի քանի անգամ վերադարձել է Ռուսաստան, նկարահանվել սերիալներում ։
2016-2017 թվականներին զբաղվել է երաժշտությամբ՝ ստեղծելով «Banda Dunaevsky» խումբը։ Ֆեոդոր Դունաևսկին եղել է վոկալիստ, իսկ երաժիշտներ եղել են Վալենտին Պետրիչենկոյի «Բուրլեսկ-Նվագախումբը»։ Խումբը կատարել է իտալերեն երգեր՝ «Blue Canary», «Tu vuò fa l’americano», «Criminal Tango», «Quando Quando Quando» և այլն ։
2017 թվականին Դունաևսկին բանկային գործավարի դեր է կատարել «СерьГа» խմբի «Приметы» տեսահոլովակում ։
Անձնական կյանք
Ֆեոդոր Դունաևսկին մի քանի անգամ ամուսնացած է եղել։ Ունի հինգ երեխա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ
Նատրիումի դիտիտանատ
Ֆիզիկական հատկություններ
Նատրիումի դիտիտանատը ստեղծում է անգույն կրիստալներ։ Առաջացնում է բյուրեղահիդրատ Na2Ti2O5•H2O. բաղադրությամբ։ Չի լուծվում ջրում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նատրիումի միացություններ Կատեգորիա:Դիտիտանատներ
Պարսի է Տինի
Պարսի Է Տինի' (Parcy-et-Tigny), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Վիլեր Կոտրե կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Սուասոն։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02585։
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 249 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 171 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 136-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 35-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 79,5 %, 1999 թվականին եղել է 69,8%)։ 136 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 126-ը (65 տղամարդ և 61 կին), գործազուրկ էին 10 մարդ (5 տղամարդ և 5 կին)։ 35 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 17-ը՝ թոշակառուներ, 8-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նատրիումի դիթիոսուլֆատուրատ(I)
Նատրիումի դիթիոսուլֆատուրատ(I), անօրգանական միացություններ, նատրիումի թիոսուլֆատի և արսենաթթվի միացություն, Na3AsO2S2 քիմիական բանաձևով, ջրում լուծելի անգույն բյուրեղներ, բյուրեղահիդրատային ձևեր։
Ֆիզիկական հատկություններ
Նատրիումի դիթիոսուլֆատուրատ ձևերից են Na3AsO2S2•n H2O կառուցվածքով, որտեղ n = 7 և 11։
Նատրիումի դիթիոսուլֆատուրատը լավ լուծվում է ջրում։
Բյուրեղահիդրատը Na3AsO2S2•11H2, անգույն բյուրեղներ, բյուրեղացանցի կառուցվածքի տվյալները a = 1,255 նմ, b = 1,406 նմ, c = 0,9528 նմ, Z = 4 ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նատրիումի միացություններ Կատեգորիա:Անօրգանական թիոմիացություններ Կատեգորիա:Ոսկու միացություններ
Դրախտ (աղբյուր)
Դրախտ, աղբյուր Հայկական Լեռնաշխարհում, Ակնի շրջանում, Ակն գյուղաքաղաքից հյուսիս-արևմուտք, Նարվեր գյուղում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աղբյուրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թուրքիայի աղբյուրներ
Ուրալի արվեստի թանգարան
Ուրալի արվեստի թանգարան (Музей уральского искусства), թանգարան Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Իրբիտ քաղաքում։ Գործում է XIX դարի վերջում կառուցված վաճառական Կազանցևների տանը ։ Թանգարանը բացվել է 2006 թվականի մայիսի 25-ին։
Նկարագրություն
Ուրալի արվեստի թանգարանը Ուրալի ժամանակակից արվեստի ինքնուրույն թանգարան է։ Նրա ֆոնդերում կենտրոնացած է գեղանկարչության, գրաֆիկայի, քանդակագործության և դեկորատիվ արվեստի շուրջ չորս հազար նմուշ ։
Թանգարանում գործում է ուրալցի նկարիչ Ալեքսեյ Կազանցևի հիշատակային արհեստանոցը, որը կահավորված է գործիքներով, օֆորտի տախտակներով և վարպետի մյուս բոլոր իրերով ։
Մշտական ​​ցուցադրություն
Թանգարանում մշտապես գործում են գեղանկարչության, քանդակի, գրաֆիկայի, ոսկերչական գործի ցուցադրությունները։ Ներկայացված է Ուրալի տարածաշրջանի նկարիչների XX դարի սկզբից մինչև մեր օրերի ստեղծագործությունների հետահայաց ցուցահանդեսը՝ սկսած դասականից մինչև ժամանակակից արվեստ ։
Ներկայացված են հայտնի արվեստագետներ Իվան Սլյուսարևի, Գերման Մելենտևի, Եկատերինա Գիլյովայի, Վլադիմիր Իգոշևի, Ալեքսանդր Բուրակի, Եվգենի Գուդինի, Միշա Բրուսիլովսկու, Վիտալի Վոլովիչի, Ալեքսեյ Կազանցևի, Գերման Մետելյովի, Անդրեյ Անտոնովի, Նինա Կազանցևայի, Յուրի Ֆիլոնենկոյի, Մաքս Գուրևիչի, Սերգեյ Պիկասոյի և ուրիշների աշխատանքները, որոնք ակնառու են դարձնում Ուրալի կերպարվեստի էվոլյուցիան ։
Գործում է «Ուրալի հեղինակային ոսկերչական արվեստ» մշտական ​​ցուցադրությունը։ Այստեղ ներկայացված են 1960-1980-ական թվականների եզակի ծրագրային ստեղծագործություններ, որոնք պատրաստում էին Ուրալի ոսկերիչները ։
Շենքի պատմություն
Տան շինարարությունը սկսվել է 1889 թվականին հայտնի տեղական կապալառու Իվան Տորոպովի կողմից։ Ըստ վարկածներից մեկի՝ շինարարության պատվիրատուն եղել է Ուրալում հայտնի ու հարգված Կազանցևների վաճառականական ցեղի ներկայացուցիչ Գավրիիլ Ֆոմիչ Կազանցևը։ 1892-1894 թվականներին շենքին ավելացվել են ելուններ, ինչպես նաև կցակառուցվել է ձախ թևը ։
1918-2001 թվականներին շենքում գործում էր ծննդատուն։ 2002 թվականին շենքը հանձնվել է Իրբիտի կերպարվեստի պետական թանգարանին, իսկ 2006 թվականի մայիսի 25-ին վերակառուցումից հետո շենքում բացվել է Ուրալի արվեստի թանգարանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սվերդլովսկի մարզի թանգարաններ Կատեգորիա:2006 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
No Surprises / Running from Demons
No Surprises / Running from Demons, Radiohead ռոք խմբի 4-րդ մինի-ալբոմը։ «No Surprises / Running from Demons» ալբոմը լույս է տեսել 1997 թվականին։ Այս ալբոմում կա ընդամենը 6 երգ։ Եվ հենց այդ 6 երգերը իրենցից ներկայացնում են դեմո-տարբերակներ, որոնք ոչ լիովին նման են այս խմբի մյուս երգերին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երաժշտական ալբոմներ
Փրփրուկ թեղանման
Փրփրուկ թեղանման, վարդազգիների ընտանիքին պատկանող դեղաբույս։
Նկարագրություն
1-2 մ բարձրությամբ հոտավետ, կարճ, հաստ կոճղարմատով, ուղիղ, ամուր, բարձր, կողավոր, վերին մասում ճյուղավոր ցողունով, քամու և ջրի միջոցով տարածվող սերմերով, կոճղարմատի միջոցով բազմացող բազմամյա խոտաբույս է։ Ստորին հատվածը սպիտակ թավով ծածկված փետրաձև տերևների փոքր սղոցաեզր տերևիկները երկարավուն-ձվաձև են, մուգ կանաչ և մերկ։ 3-5-բլթակավոր, վերջին ծայրային տերևը խոշոր է։ Խիտ հուրանաձև ծաղկաբույլերում հավաքված են մանր, բազմաթիվ, սպիտակ, հոտավետ, հնգանդամ ծաղիկները։ Պսակաթերթիկները երկար եղունգներով են, իսկ բազմաթիվ առէջները երկար են պսակաթերթիկներից։ Չբացվող միասերմ, մերկ տերևապտուղը պարուրաձև ոլորված է ։
Տարածվածություն
Աճում է խոնավ մարգագետիններում, երբեմն՝ անտառներում։ Հանդիպում է Արագածոտնի, Վայոց ձորի և Գեղարքունիքի մարզերում ։
Նշանակություն
Բուժական նպատակներով օգտագործում են բույսի վերգետնյա մասը կամ ծաղկաբույլերը։ Չոր կամ թարմ ծաղիկներից պատրաստում են հատուկ հաճելի հոտավետ թեյ, որն օգնում է հազի, անգինայի, գլխացավերի, ստամոքսի, աղիքների ցավերի և խոցերի բուժման համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Խոտաբույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Բազմամյա բույսեր Կատեգորիա:Վարդազգիներ Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր
Արմեն Աբրահամյան (զինվորական)
Արմեն Անդրանիկի Աբրահամյան, հայ ազատամարտիկ, ռազմական գործիչ։ Գեներալ-մայոր (2006)։
Զաղիթափա
Զաղիթափա, լեռ Շիրակի սարահարթում, Ձիթհանքով գյուղից հարավարևմուտք։ Շրջակայքի նկատմամբ բարձրությունը մեծ չէ՝ 1770 մ ։
Արմեն Աբրահամյան (զինվորական)
Կենսագրություն
Ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը (1984)։ 1984-1988 թվականներին աշխատել է Արմավիրում (Ռուսաստանի Կրասնոդարի երկրամաս)՝ շինարար։ 1988 թվականից մասնակցել է Հադրութի կամավորական ջոկատների ստեղծմանը, եղել գնդի շտաբի պետ, 1997 թվականից՝ ՊԲ սահմանապահ զորամասի հրամանատար։ 1988-1994 թվականներին մասնակցել է Արցախի Հանրապետության Հադրութի, Մարտակերտի, Ֆիզուլիի, Ջաբրայիլի, Քարվաճառի և այլ շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։
Զաղիթափա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի լեռներ
Արմեն Աբրահամյան (զինվորական)
Կենսագրություն
2006 թ. ՀՀ Նախագահի հրամանագրով նշանակվել է ՀՀ ԱԱԾ Սահմանապահ զորքերի հրամանատար։
2013 թ. ապրիլի 12-ին ՀՀ Նախագահի հրամանագրով պարգևատրվել է Մարտական ծառայության մեդալով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Հայ ռազմական գործիչներ
Զուղու
Զուղու, լեռ Թուրքիայում, Չլդըրի լեռնահամակարգում, Օրթաքիլիսա գյուղից 7- 8 կիլոմետր հյուսիս արևմուտք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կարսի մարզի լեռներ
Ռոբերտ Բեդրոն
Ռոբերտ Բեդրոն (Robert Biedroń, լեհերեն արտասանություն․ <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ˈrɔbɛrt ˈbjedrɔɲ], ), լեհ քաղաքական գործիչ։ Եղել է Լեհաստանի Հանրապետության Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության, Ժողովրդավարական ձախ ուժերի միության և Պալիկոտի շարժման անդամ։ Մտնում է հոմոֆոբիայի դեմ Լեհական արշավի տնօրենների խորհրդի մեջ։ Սեյմի նախկին պատգամավոր, 2014-2018 թվականներին՝ Սլուպսկի քաղաքապետ։
Կրթություն
Ավարտած կրթական հաստատությունների և ստացած կոչումների ցանկը․
Քաղաքական գործունեություն
2005 թվականին Ռոբերտ Բեդրոնը Դեմոկրատական ձախ ուժերի միության անդամ է (SLD), Լեհաստանի Հանրապետության Սեյմի թեկնածու, Լեհաստանի խորհրդարանի ստորին պալատի անդամ։ 2006 թվականին հաղթել է Օլշտինում կայացած մարզային ժողովի ընտրություններում։ Ժողովում իր աշխատանքի ընթացքում առաջարկել է մարզային կանոնադրության ավելի քան 740 փոփոխություն, որոնցից ավելի քան 600-ը ընդունվել են։
2011 թվականի հոկտեմբերին խորհրդարանական ընտրություններում Ազդրոնն ընտրվել էր Սեյմ, որպես «Պալիկոտի շարժում» կուսակցության թեկնածու (Ruch Palikota), ստանալով 16 919 ձայն ք. Գդինի շրջանից ։ 2014 թվականին հաղթել է Սլուպսկ քաղաքի քաղաքապետի ընտրություններում՝ ստանալով ձայների 57 %-ը ։
2006 թվականին մեղադրվել է հավատացյալների կրոնական զգացմունքները վիրավորելու մեջ, 2010 թվականին՝ 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ի ցույցի ժամանակ ոստիկանության աշխատակցին մարմնական վնասվածքներ հասցնելու մեջ ։ Երկու գործընթացներում էլ արդարացվեց։
«Գարուն» (Wiosna) կուսակցության հիմնադիրներից մեկը 2019 թվականին։
Մրցանակներ
The Rainbow Laurel (2000)
«Rainbow Man» (2004) վերնագիրը
«Polityka» շաբաթաթերթի 10 լավագույն պատգամավորների վարկանիշում, որն անցկացվել է լեհ խորհրդարանական լրագրողների շրջանում՝ Արդարադատության կոմիտեի աշխատանքում աշխատասիրության, մշակույթի և ներդրման համար (2014 թ.)
Radio Tok FM-ի Աննա Լասզուկի մրցանակ (2015)։
Կանանց Կոնգրեսի բազմազանության մրցանակ (2016)
Newsweek-ի կողմից 8-րդ տեղն է զբաղեցնում լավագույն քաղաքների քաղաքապետերի վարկանիշում (2016)
13-րդ տեղը Newsweek-ի լավագույն քաղաքների քաղաքապետերի վարկանիշում (2017)
Ալան Թյուրինգ ԼԳԲՏԻՔ+ մրցանակներ Պրեմիո Հատուկ շնորհվում է Culture Business Pride փառատոնի կողմից ԼԳԲՏԻՔ+ մարդկանց, նրանց իրավունքների և տեսանելիության համար պայքարելու համար (2022)
«Խորհրդարանի պատգամավորի մրցանակ» «Բազմազանություն, ներառականություն և սոցիալական ազդեցություն» անվանակարգում՝ Եվրոպայում բազմազանության և ներառման խթանման գործում ներդրման և ձեռքբերումների համար (2023) https://www.mepawards.eu/winners-2023/
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կրակովի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ քաղաքապետեր
Հողօգտագործման իրավունք
Հողօգտագործման իրավունք, Իրավական նորմերի համակարգ, որով կարգավորվում են հողօգտագործողների հարաբերությունները։ Հայաստանի Հանրապետությունում հողօգտագործման հիմքում դրված է հողի նկատմամբ պետության, ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց սեփականության իրավունքը (ՀՀ Սահմանադրություն, հոդված 20)։ Հողօգտագործման իրավունք բոլոր սուբյեկտների (ֆիզիկական և իրավաբանական) մոտ ծագում է պետական ու համայնքային հողերի մասնավորեցման, ժառանգման, առուվաճառքի, նվիրատվության և հողի հետ կապված այլ գործարքների ու իրավաբանական փաստերի հիման վրա։ Սեփականատերը հողամասն օգտագործման է տրամադրում անհատույց (մշտական) կամ վարձակալության իրավունքով։ Պետության ու համայնքների սեփականության ներքո գտնվող հողերը վարձակալության են տրվում մինչև 99, իսկ գյուղատնտեսական նշանակության հողերը՝ մինչև 25 տարով։ Հողօգտագործման իրավունք լինում է հասանելի, անձնական, առաջնային, երկրորդային, գյուղատնտեսական և ոչ գյուղատնտեսական նշանակության։ 2001 թվականից գործող ՀՀ Հողային օրենսգրքում հաստատվում է, որ քաղաքացիներին, իրավաբանական անձանց կամ համայնքներին չպատկանող հողերը համարվում են պետության սեփականություն։ Անհրաժեշտության դեպքում պետությունը կարող է սեփականության իրավունքով հողամասեր գնել համայնքներից, քաղաքացիներից և իրավաբանական անձանցից։ Պետության կամ համայնքների սեփականություն հանդիսացող և քաղաքացիների ու իրավաբանական անձանց մոտ օգտագործման (մինչև դրա ժամկետի լրանալը) իրավունքով գտնվող հողամասերը չեն կարող օտարվել այլ անձանց, եթե պայմանագրային հարցերը լուծված չեն։ Հողօգտագործման իրավունքի կարևոր պայմաններից է նաև մասնավորեցված հողատարածքների ճշտումը, որպեսզի բացառվեն հողային սերվիտուտները՝ մեկ այլ սեփականատիրոջ կողմից տվյալ հողատարածքի օգտագործելու իրավունքը (օրինակ՝ այդ տեղով երթևեկելը կամ ջուր անցկացնելը)։
Հողօգտագործման իրավունքի համաձայն՝ հողամասի մասնավորեցման համար քաղաքացին կամ իրավաբանական անձը պետք է ներկայացնի՝
Պետության սեփականություն հանդիսացող հողամասերի անհատույց տրամադրումը կատարվում է վիճակահանությամբ։ Հողօգտագործման իրավունք կարող է դադարեցվել բացառապես օրենքով սահմանված կարգով։
Կատեգորիա:Հողային իրավունք
Սամսոն Խաչատրյան
Սամսոն Խաչատրյան, խորհրդային բռնցքամարտիկ, ԽՍՀՄ հնգակի չեմպիոն (1979-1983), Եվրոպայի չեմպիոն (1985), 1986 թվականի «Բարի Կամքի խաղեր»-ի արծաթե մեդալակիր։ ԽՍՀՄ սպորտի միջազգային կարգի վարպետ (1979)։ Մարզական կարիերայի ընթացքում տարբեր մակարդակներում անցկացրել է 202 մենամարտ, որոնցից 186-ում հաղթել է։
Կենսագրություն
Սամսոն Խաչատրյանը ծնվել է 1960 թվականի փետրվարի 2-ին Կիրովականում (ներկայումս՝ Վանաձոր)։ Սկսել է զբաղվել բռնցքամարտով 14 տարեկանից՝ Սուրեն Միրզոյանի ղեկավարությամբ։ 1978 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ չեմպիոն և Եվրոպայի երիտասարդների չեմպիոն։ 1979-1983 թվականներին հաղթել է ԽՍՀՄ մեծահասակների առաջնություններում ամենաթեթև (1979, 1980, 1982) և թեթևագույն (1981, 1983) քաշային կարգերում։ 1979 թվականից հանդես է եկել ԽՍՀՄ ազգային հավաքականի կազմում։ 1980 թվականին մասնակցել է Մոսկվայի Օլիմպիական խաղերին, 1981 թվականին դարձել աշխարհի գավաթի եզրափակչի մասնակից։ Հետագայում մի քանի տարի շարունակ, չնայած ԽՍՀՄ առաջնություններում բարձր արդյունքներին, ԽՍՀՄ հավաքականի մարզչական շտաբը թիմի կազմում չէր ընդգրկվում հիմնական միջազգային մրցումներում։ Միայն 1985 թվականին նրան հնարավորություն տրվեց հանդես գալ Բուդապեշտում կայանալիք Եվրոպայի առաջնությունում, և նա իր մարզական կարիերայում հասավ առավելագույն հաջողության՝ նվաճելով Եվրոպայի չեմպիոնի կոչումը։ 1986 թվականին մասնակցել է «Բարի Կամքի խաղեր»-ին և հասել եզրափակիչ։
1988 թվականին ղարաբաղյան հակամարտության սկսվելուց հետո ավարտել է մարզական կարիերան և ստեղծել կամավորական ջոկատ, որը մասնակցել է հայ-ադրբեջանական սահմանի հյուսիսային հատվածի պաշտպանությանը։ 1990 թվականների վերջին և 2000 թվականների սկզբին աշխատել է Լոռու մարզի մաքսանենգության դեմ պայքարի վարչությունում։