cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սանտա Մարգարիտա ի Մոնխոս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Ջայլամներ
Ջայլամներ, անողնուց թռչունների կարգ։ Թևերը թույլ են, թերզարգացած, թռիչքի համար ոչ պիտանի։
Ընդհանուր բնութագիր
Ոտքերը երկար են, ուժեղ, երկմատանի։ Մարմինը հավասարաչափ պատված է փետուրներով։ Հայտնի է 1 սեռ, 1 տեսակ՝ աֆրիկական ջայլամը (Struthio camelus), որը ժամանակակից թռչուններից ամենախոշորն է։ Մարմնի բարձրությունը մինչև 270 սմ է, կենդանի զանգվածը՝ մինչև 136 կգ։ Ջայլամ արուների փետուրները սև են, պոչի և թևերի փետուրները՝ սպիտակ։ Էգերն ունեն գորշ գույն։
Տարածում
Տարածված են Աֆրիկայում, մինչև 1914 թվականը հանդիպել են նաև Սիրիայում և Արաբիայում։ Բրածո ջայլամները գտնվել են նաև ԽՍՀՄ-ում (Ուկրաինայից մինչև Անդրբայկալ)։
Ձվադրում
Աֆրիկական ջայլամները ապրում են տափաստաններում, անապատնրում, երբեմն թփուտներում, սովորաբար՝ խմբերով։ Էգը դնում է 6-8 ձու, թխսում են 5—6 շաբաթ (ցերեկը՝ էգը, գիշերը՝ արուն)։
Սնունդ
Ջայլամները սնվում են բույսերի ցողուններով, տերևներով, սերմերով, պտուղներով, մանր թռչուններով, մողեսներով ու միջատներով։ Երկար ժամանակ կարող են ապրել առանց ջրի։ Կարող են վազել մինչև 70 կմ/ժամ արագությամբ, վտանգավոր են մարդու համար։ Արժեքավոր փետուրների համար նախկինում բազմացվում էին ֆերմաներում։ ԽՍՀՄ-ում պահվել են Ասկանիա-Նովա արգելանոցում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Կենդանիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ջայլամներ Կատեգորիա:Թռչուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Աֆրիկայի կենդանական աշխարհ
Բալյասնոե (գյուղ, Գադյաչի շրջան)
Բալյասնոե (Балясне), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գադյաչի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1815 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բալյասնոե գյուղում բնակվում էր 4 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,145 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 27,59 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գադյաչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1815 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բադով (գյուղ, Բերեգովոյի շրջան)
Բադով (Бадів), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Բերեգովոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բադով գյուղում բնակվում էր 546 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,45 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 376,55 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Բերեգովոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1927 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Թերեզա Մարոն
Թերեզա Մարոն (ծնյալ՝ Մենգս, ), գերմանացի նկարիչ, առավել ակտիվ գործունեություն է ծավալել Հռոմում։
Անտոն Ռաֆայել Մենգսի ավագ քույրն էր։
Թերեզան ծնվել է հյուսիսային Բոհեմիայի Ուստի նադ Լաբեմ (գերմ․ Aussig) քաղաքում, Դանիացի նկարիչ՝ Իսմայել Լենգսի Լյութերական ընտանիքում։ Նրա ծնունդը Բոհեմիայում զուտ զուգադիպություն էր, քանի որ, նրա հայրը արտաամուսնական կապ էր հաստատել իր տնային տնտեսուհի՝ Շառլոտ Բորմանի հետ և անօրինական երեխայի ծնունդը թաքցնելու նպատակով սիրուհուն «արձակուրդի» պատրվակի ներքո  ուղարկեց արտերկիր, որտեղ նա լույս աշխարհ բերեց աղջկան՝ Թերեզա Կոնկորդիային։
1765 թվականին, երբ Թերեզան 16 տարեկան էր, ընտանիքի հետ տեղափոխվեց Հռոմ, որտեղ ամուսնացավ ավստրիացի դիմանկարիչ և իր եղբոր աշակերտ՝ Անտոն վոն Մարոնի հետ։ Նա նկարել է մի շարք արծնապակե, պաստելե և մանրանկար դիմանկարներ, ներառյալ՝ ինքնադիմանկար և իր փոքր քրոջ Ջուլիայի դիմանկարը։ Նա մահացել է 1806 թվականին, Հռոմում։
Մարոնն աշխատել է նաև, որպես ուսուցչուհի։ Նրա աշակերտներից է եղել Ապոլոնիա Սեյդելմանը, Ֆրանչեսկա Բրաչին և նրա զարմուհի՝ Աննա Մենգսն ու Սոֆիա Քլերքը ։
Նշումներ
Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ
(7751) 1988 UA
(7751) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1988 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սեյձի Ուեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Կանեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կրեդիտորական պարտքեր
Կրեդիտորական պարտքեր, լայն առումով՝ ձեռնարկության պարտքերն են իրավաբանական կամ ֆիզիկական անձանց՝ նրանց մատակարարած ապրանքանյութական արժեքների, կատարած աշխատանքների կամ ծառայությունների դիմաց, հասարակական արդյունքի բաշխման գծով պարտավորությունները, ինչպես նաև՝ բանկային վարկերն ու փոխատվությունները։ Նեղ առումով՝ ձեռնարկության պարտքերն են մատակարարներին և գյուղատնտեսական արտադրանք հանձնողներին, ֆինանսական մարմիններին, պատվիրատուներին և այլ կազմակերպություններին ու անձանց։
Կազմակերպությունների կողմից իրականացված գործառնություններում մեծ կշիռ ունեն գնումները (օրինակ՝ հումքի, ծառայությունների, ապրանքների գնումները), որոնց գծով պարտավորությունները հաշվառվում են հաշվային պլանի 5-րդ դասում՝ 521 «Կրեդիտորական պարտքեր գնումների գծով» առաջին կարգի հաշվում։
Կատեգորիա:Հաշվապահություն Կատեգորիա:Տնտեսագիտական տերմիններ
Դևիդ Հիլի
Դևիդ Հիլի (David B. Healy, ), ամերիկացի աստղագետ և աստերոիդների հայտնաբերող։ Աշխատել է Ջանկ Բոնդի աստղադիտարանում։ Հայտնի է իր ներդրումով Բարնհամի երկնային ձեռնարկի ստեղծման մեջ ։ Նա աշխատել է Նյու Յորքի ավտոմոբիլային արդյունաբերությունում, իսկ դրանից հետո՝ որպես բրոքեր։ Թոշակի անցնելով՝ տեղափոխվել է Արիզոնա։ Նրա հետաքրքրությունների շրջանակում են եղել աստղագիտությունը և մոլորակների հայտնաբերումը։ Նյու Յորքում ապրելիս Հիլին երկար տարիներ անդամակցել է Լոնգ Այլենդի աստղագիտական միությանը։ Տեղափոխվելով Արիզոնայի Սիերա Վիստա քաղաք՝ դարձել է Հուաչուա աստղագիտական ակումբի անդամ։
Հիլին հայտնի է իր նորարական աշխատանքով՝ աստղալուսանկարչության ասպարեզում (մասնավորապես սառեցման և էմուլսիաների օգտագործման համար), բացի դրանից, առաջատար աստղագիտական հրատարակումներում նա կատարել է բազմաթիվ հրապարակումներ։ Հիլին հիմնել է Ջանք Բոնդ աստղադիտարանը Արիզոնայում։ Աստղադիտարանում տեղադրվել է 32 դյույմանոց Կրետյենի ռեֆլեկտոր աստղադիտակ, որը կիրառվել է աստերոիդների աստղաչափության համար։ Այս աստղադիտակով են կատարվել ավելին քան 500 հայտնաբերումներ ։
Դևիդ Հիլիին է վերագրվում 213 աստերոիդների հայտնաբերումը, որոնցից 3-ը նա կատարել է այլ աստղագետների հետ համատեղ ։ Այն բանից հետո, երբ 2008 թվականին մահացավ աստղադիտարանի գլխավոր աստղագետը, Ջեֆրի Մեդկիֆը, Հիլին սկսեց զբաղվել էկզոմոլորակների որոնմամբ։
1999 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Մայք Քոլինզի և Մ. Ուայթի կողմից հայտնաբերված աստերոիդը անվանվել է Դևիդ Հիլիի պատվին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ
Պի Ջեյ Սոուլս
Պամելա Ջեյ «Պի Ջեյ» Սոուլս (Pamela Jayne «P.J.» Soles), նախկինում՝ Հարոն (Hardon; ), ամերիկացի դերասանուհի, կինոպրոդյուսեր և լուսանկարիչ։
Կենսագրություն
Պամելա Ջեյ Հերդոնը ծնվել է 1950 թվականի հուլիսի 17-ին, Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետության Մայնի Ֆրանկֆուրտ քաղաքում, հոլանդացու և ամերիկացու ընտանիքում։ Դա կապած է նրա հետ, որ հայրը աշխատում էր միջազգային ապահովագրական ընկերությունում, այդ իսկ պատճառով նա և իր ընտանիքը ապրել են տարբեր երկրներում։ Սոուլսը ապրել է Մարոկկոյի Կասաբլանկա քաղաքում, Վենեսուելայի Մարակայբո քաղաքում, որտեղ սովորել է փոքր-ինչ խոսել իսպաներենով, այնուհետև ապրել է Բրյուսելում, որտեղ հաճախել է միջազգային դպրոց։ Ավարտելով Բրիակրիֆի քոլեջը՝ նա երազում էր դառնալ Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միության առաջին կին դեսպանը։ Նրա կարիերային կյանքը փոխվեց, երբ նա սկսեց հաճախել Նյու Յորքի դերասանական ստուդիա ։
Կարիերա
Պի Ջեյ Սոուլսը ֆիլմերում սկսել է նկարահանվել 1973 թվականից, և իր առաջին նկարահանված հեռուստաֆիմն ուներ «Սեր՝ ամենահոյակապ իրն այս աշխարհում» անվանումը։ Նա ընդհանուր նկարահանվել է 59 ֆիլմերում և հեռուստաֆիլմերում։
Ժորժ Սարգիսյան թատերախումբ
«Ժորժ Սարգիսյան» թատերախումբ, ստեղծվել է 1984 թվականին Համազգային մշակութային միության նախաձեռնությամբ՝ ի հիշատակ լիբանանահայ դերասան, ռեժիսոր, մշակութային գործիչ Ժորժ Սարգիսյանի։ Հիմնադիր և գեղարվեստական ղեկավար՝ Գալուստ Ճանսզյան։ Նպատակն է հայ մշակույթի և հայոց լեզվի պահպանումն ու զարգացումը Արգենտինայի հայ գաղութում։ 1990 թ-ից ներկայացումները տրվում են զուգահեռ թարգմանությամբ (իսպաներեն)։ Թատերախումբն ակտիվ մասնակցում է գաղութում կազմակերպվող ազգային բոլոր կարևոր միջոցառումներին։ Բեմադրություններից են Մուշեղ Իշխանի «Մեռնիլը որքան դժվար է» (1985), «Կիփկիո արքան» (1988), Պերճ Զեյթունցյանի «Մեծ լռություն» (1990), Վիլյամ Սարոյանի «Երջանիկ ծնունդ» (1991) և այլն։ Թատերախմբում են Սարգիս Մուշյանը, Էտկարատո Գևորգյանը, Հերմինե Ճանսգյանը և ուրիշներ։ Թատրոնը հյուրախաղերով հանդես է եկել Ուրուգվայում, Երևանում (1999)։
Պի Ջեյ Սոուլս
Կարիերա
1988 թվականին Պին հանդես եկավ որպես «Б.О.Р.Н.» ֆիլմի պրոդյուսեր, որտեղ նա նույնպես ուներ դեր (նա խաղում էր Լիզի դերը)։
Ժորժ Սարգիսյան թատերախումբ
Կատեգորիա:Հայկական թատերախմբեր Կատեգորիա:Արգենտինահայ մշակութային կազմակերպություններ Կատեգորիա:Արգենտինահայ թատրոն
Պի Ջեյ Սոուլս
Անձնական կյանք
1971-1975 թվականներին Պի Ջեյը ամուսնացած է եղել երաժիշտ Ջեեմ Սթիվեն Սոուլսի հետ, 1978-1983 թվականներին՝ դերասան Դեննիս Քուեյդի հետ (1954), 1983-1998 թվականներին՝ օդաչու Սքիփ Հոլմի հետ (1944)։ Վերջիններս ունեն երկու երեխա, որդի՝ Ջեֆրի Սքայ Հոլմը (1983) և դուստր՝ Էշլի Բրուկ Հոլմը (1988) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ջորջթաունի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Իոսիֆ Օլշանսկի
Իոսիֆ Օլշանսկի (Ольшанский, Иосиф Григорьевич, ), խորհրդային և ռուս դրամատուրգ, սցենարիստ։
Կենսագրություն
Ավարտել է Նիկոլայ Չեռնիշևսկու անվան Մոսկվայի փիլիսոփայության, գրականության և պատմության ինստիտուտը։
1942 թվականին Տոմսկում եղել «Օկոն ՏԱՍՍ»-ի աշխատակից։
1943 թվականին ծառայել է բանակում։
1944 թվականին սովորել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետում։ 1945-1949 թվականներին աշխատել է համամիութենական ռադիոյում, որպես խմբագիր։ 1949 թվականից զբաղվել է գրականության աշխատանքով։
Եղել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1958)։
Համամիութենական մրցույթի դափնեկիր է «Տունը, որտեղ ես ապրում եմ» ֆիլմի սցենարի համար (1956 թվական), Բրյուսելում և Սան Ֆրանցիսկոյում միջազգային կինոփառատոների դափնեկիր։
1960-1972 թվականներից անընդհատ սցենարիստների արվեստանոց է ղեվակավարել Սցենարիստների և ռեժիսորների բարձրագույն դասընթացներում    ։
Որդին կինոսցենարիստ և դրամատուրգ Վիկտոր Օրշանսկին է։
Մահացել է 2004 թվականին, թաղված է Խիմկինսկի գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ռուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ
Սանտա Պերպետուա դե Մոգուդա
Քաղաքի հովանավորն է համարվում սուրբ Սանտա Պերեպետուա մարտիր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Hawaiʻi Ponoʻī
Hawaiʻi Ponoʻī, ԱՄՆ-ի Հավայի նահանգի պաշտոնական օրհներգը։ Այն նախկինում՝ 19-րդ դարի վերջերին, ծառայել է որպես անկախ Հավայան Թագավորության պետական օրհներգ և շարունակել է մնալ Հավայիի պետական օրհներգը սկսած Միացյալ Նահանգների 1898 թվականի անեքսիայից։
Պատմություն
Երգի բառերը գրվել են 1874 թվականին Դեյվիդ Կալակաուլա թագավորի կողմից, իսկ երաժշտությունը կապիտան Հենրի Բերգերի, այնուհետև թագավորական նվագախմբի կողմից։ «Hawaiʻi Ponoʻī»֊ն Հավայան թագավորության պետական օրհներգերից մեկն է, այն նաև Հավայան Հանրապետության պետական օրհներգն էր։
Այն ընդունվել է որպես պետական օրհներգ 1876 թվականին՝ փոխարինելով Լիլիուոկալանիի «He Mele Lāhui Hawaiʻi» ստեղծագործությանը ։ Այն Հավայան Տարածքի կողմից ընդունված երգն էր, մինչ 1967 թվականը Հավայի նահանգի օրենսդիր մարմնով այն ընդունվեց որպես պետական օրհներգ։ Երաժշտությունը հիշեցնում է « Աստված Փրկիր Թագուհուն » ստեղծագործությանը և պրուսական օրհներգ «Heil dir im Siegerkranz»-ին։ «Hawaiʻi Ponoʻī» սովորաբար երգում են Հավայիում սպորտային միջոցառումների ժամանակ, ԱՄՆ-ի պետական օրհներգից անմիջապես հետո ։
Հավայերեն «Hawaiʻi Ponoʻī» նշանակում է «Հավայիի սեփականը»։
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Դեդոփլիսծղարո)
Դեդոփլիս-Ծղարոյի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, հայկական եկեղեցի, որը գտնվում է Վրաստանի Կախեթի մարզի Դեդոփլիսծղարո քաղաքում։
Պատմություն
Եկեղեցու շինարարական աշխատանքները սկսվել են 1883 թվականին, սակայն դրամական միջոցների սղության պատճառով աշխատանքներն ընդհատվել են ։ 1884 թվականին եկեղեցին եղել է կիսաշեն վիճակում, իսկ մեկ տարի անց արդեն նշվել է՝ «Սբ. Ա(ստուա)ծածնի եկեղեցի Հայոց Ցարսկի-Կօլօդցի նորաշէն» ։ Օծման արարողակարգը տեղի է ունեցել 1885 թվականի մայիսի 11-ին ։ Եկեղեցու կառուցման գործում իրենց դերակատարությունն են ունեցել Գրիգոր քահանա Մատինյանցը և երեցփոխ Արտեմ Օթարյանը ՝ «...Օթարեանը ջերմ մասնակցութիւն է ունեցել եկեղեցու կառուցման գործում, ծախսելով և իր փողերը, գեղարուեստական ճաշակով զարդարել է և ներկել տուել եկեղեցին, ծախսելով մօտ 1500 ր., որը հաւաքել էր կշէռքի կապալից կօպէկ-կօպէկ» ։
1893 թվականին եկեղեցու գավթում թաղված ուսանող Նիկողայոս Պաատյանի հայրը՝ սղնախեցի 2-րդ կարգի վաճառական Դավիթ Պաատյանը, որդու հիշատակը հավերժացնելու մտադրությամբ 1906 թվականին սկսել է զանգակատուն կառուցել։ Շինարարությունը ձգձգվել է մինչև 1910 թվականը և մնացել անավարտ, քանի որ ինքն էլ սպանվել է Սուրամում ։ Մեկ այլ աղբյուրի համաձայն զանգակատան կառուցումն ավարտվել է 1910 թվականին (բացի զանգից), ծախսը կազմել է 1500 ռուբլի ։
Եկեղեցու և դպրոցի նորոգման համար 1913 թվականին ծախսվել է 200 ռուբլի ։
1911-1916 թվականներին քահանան եղել է Հակոբ Գրիգորյանը  ։
Եկեղեցու շուրջը տարածված է ավերված գերեզմանոցը, որտեղ կա սրբատաշ սալատապան (չափերը՝ 75 x 67 սմ)՝ ռուսերեն հետևյալ արձանագրով՝
Ֆուժեր (քաղաք)
Ֆուժեր (Fougères), քաղաք Ֆրանսիայի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Բրետան շրջանի Իլ և Վիլենի դեպարտամենտում, համանուն շրջանի կենտրոնում և Ֆուժեր 1 և Ֆուժեր 2 կանտոններում: Քաղաքը գտնվում է Ռեն քաղաքից 40 կիլոմետր հյուսիս-արևելք և Լավալից 54 կիլոմետր հյուսիս-արևմուտք, A84 մայրուղուց 6 կիլոմետր հեռավորության վրա: Նանսոն գետը հոսում է քաղաքի միջով և Կուենոն գետ՝ դեպի հարավ: 2016 թվականի մարդահամարի տվյալներով բնակչության թիվը կազմել է 20 194։
Պատմություն
Բրետանի, Մեյնի և Նորմանդիայի սահմանին գտնվող քաղաքը հիմնադրվել է միջնադարում, չնայած նրա շրջակայքում բազմաթիվ մեգալիթյան հուշարձանների առկայությունը հուշում է, որ այս տարածքը բնակեցվել է նեոլիթի դարաշրջանում (մ.թ.ա. 5000-2000 թվականներ): Ֆուժեր ամրոցի մասին առաջին անգամ հիշատակվում է 10-րդ դարում, երբ այն փայտե պարզ ամրություն էր, որը գտնվում էր Նանսոն գետի հովտում և շրջակա ճահիճներում գերակշռող ժայռոտ լեռնաշղթայի վրա: Ֆուժերը տեղակայված էր հռոմեական երկու ճանապարհների խաչմերուկում՝ Շարտրից Կարա և Ավրանշից մինչև Նանտ: Սկսած 12-րդ դարից քաղաքի բնակիչները սկսել են բնակվել Նանսոնի ափից հեռու։ Քաղաքը մեծացել է՝ բաժանվելով երկու ծխական համայնքների. Սեն Սյուլպիս՝ ստորին և Սեն Լեոնար՝ վերին հատվածում։ Միջնադարից ի վեր, արհեստները զարգացել են ստորին քաղաքում՝ կաշեգործության, հյուսվածքի և վարագույրների արդյունաբերության շուրջ:
Ֆուժերի առաջին ամրոցը 1166 թվականին գրավվել է Անգլիայի թագավոր Հենրի II-ի կողմից և ավերվել։ Ռաուլ II դե Ֆուժերը կառուցել է ավելի պատկառելի կառույց և այն դարձել ամրոց, որը պաշտպանել է Բրետանի սահմանները Մոն Սեն Միշելից մինչև Նանտ։ Սակայն Ֆուժերի սենորիայի աշխարհագրական դիրքը և շահերը հաճախ հակվել են Ֆրանսիայի օգտին: Երբ Ռաուլ III դե Ֆուժերը իր ունեցվածքն առաջարկել է Լյուդովիկոս IX թագավորին, 1231 թվականին բրետոնացի դուքս Պիեռ I-ը գրավել է քաղաքը, բայց հետո ստիպված է եղել այն տալ թագավորին: Ռաուլ III-ի դուստրը՝ Ժաննա դե Ֆուժերը, կատարել է նոր ամրաշինական աշխատանքներ և գեղեցկացրել քաղաքը։ 13-րդ դարի վերջը Ֆուժերի համար եղել է խաղաղության և բարգավաճման շրջան:
1307 թվականին Ֆրանսիայի թագավոր Ֆիլիպ IV-ը գնել է Ֆուժերի սենյորությունը, սակայն Ֆրանսիայի թագավորության համար այն հատուկ հետաքրքրություն չի ունեցել: Հարյուրամյա պատերազմի ընթացքում թալանից ավերված Ֆուժերի բնակչությունը օգնության համար դիմել է Բրետանի դքսությանը, իսկ 1428 թվականին քաղաքը կցվել է Բրետանին: 1449 թվականին արագոնցի արկածախնդիր Ֆրանսուա դը Սյուրենը, որը ծառայության մեջ էր անգլիացիների մոտ, գրավել և թալանել է քաղաքը, որպեսզի ստիպի Բրետանին միանալ անգլիացիների հետ դաշինքին։ Քաղաքում կատարվել են բազմաթիվ սպանություններ, ինչը պատասխան է տվել Անգլիայի դեմ հանդես եկող բրետոնացու դուքս Ֆրանցիսկ I-ին: Ֆրանցիսկ I-ը դաշինք է կնքել Ֆրանսիայի թագավոր Շառլ VII-ի հետ և երկար պաշարումից հետո վերցրել Ֆուժերը: 1488 թվականին՝ Խելահեղ պատերազմի ժամանակ, ֆրանսիացի գեներալ Լուի II դե Լա Տրեմոիլը գրավել է Ֆուժերը՝ նախքան Սենտ Օբեն դյու Կորմյեում վճռական ճակատամարտը: 16-րդ դարում Ֆուժերը կորցրել է իր ռազմավարական նշանակությունը: Կրոնական պատերազմների ժամանակ քաղաքը մնացել է կաթոլիկ, իսկ հարևան Վիտրեն սատարել է հուգենոտներին: Ֆուժերի բնակիչները ողջունել են Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունը, բայց հոգևորականության քաղաքացիական կազմակերպության և զանգվածային զորահավաքի մասին հրամանագրերը փոխել են իրավիճակը: Ֆուժերը պաշտպանել է շուաններին, որոնք 1793 թվականին գրավել են քաղաքը, մի քանի շաբաթ անց հանրապետականները վերադարձել են Ֆուժեր, որից հետո քաղաքը 8 տարվա ընթացքում բազմիցս ձեռքից ձեռք է անցել, ինչն ուղեկցվել է զանգվածային սպանություններով և կողոպուտներով:
20-րդ դարի սկզբից Ֆուժերում սկսել է զարգանալ արդյունաբերությունը: Բացվել են կոշիկի մի քանի գործարաններ, որոնց աշխատողները գործադուլ են հայտարարել 1906-1907 թվականների ձմռանը։ Այս գործադուլը հայտնի է դարձել ամբողջ Ֆրանսիայում և աշխատողներին աջակցելու է եկել Ժան Ժորեսը: Բացի այդ, քաղաքն սկսել է մասնագիտանալ ապակու արտադրության մեջ` դրա շրջակայքում ավազոտ հողի (ավազն ապակու հիմնական բաղադրիչն է), անտառների (քանի որ ավազը պետք է հալվի) և մրգերի (սոդայով հարուստ բույսեր) առկայության պատճառով:
Տնտեսություն
Բնակչության զբաղվածության կառուցվածքը.
Գործազրկության մակարդակը (2015)՝ 16,2 % (ամբողջ Ֆրանսիան՝ 13,5 %, Իլ և Վիլենի դեպարտամենտ՝ 10,9 %)։ Մեկ անձի համար միջին տարեկան եկամուտը, եվրո (2015)՝ 18 641 (ամբողջ Ֆրանսիան՝ 20 150, Իլ և Վիլենի դեպարտամենտ՝ 20 926)։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի դինամիկա, մարդ
Սպորտ
Տուր դը Ֆրանս, բազմօրյա հեծանվավազք, որը բազմիցս անցել է Ֆուժերի միջով։ Տարբեր տարիներին քաղաքը հեծանվավազքի փուլերի մեկնարկային և ավարտական ​​կետն է եղել:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կապոսի վանք
Կապոսի վանք, ''Սբ. Հակոբ Մծբնա հայրապետի վանք'', հայկական կրոնական կառույց Մեծ Հայքի Բարձր Հայք նահանգի Դարանաղյաց ու Եկեղյաց գավառների սահմանագծին՝ Սեպուհ լեռան արևելյան լանջի դարավանդի վրա։ Հիմնվել է 12-րդ դարում (ավանդաբար կապում են Տրդատ Գ-ի ժամանակների հետ)։
Կապոսի վանքի դպրոց
Կապոսի վանքի դպրոցը հայ գրչության և ուսումնառության կենտրոններից էր։ Գրչության արվեստը ծաղկել է 13–15-րդ դարերում (13-րդ դարից հայտնի է երեք ձեռագրի ընդօրինակություն), իսկ դպրոցը համբավ է ձեռք բերել հատկապես 14-րդ դարի վերջից, երբ րաբունապետ է եղել Տաթևի համալսարանի սան Գևորգ Երզնկացին։ Կապոսի վանքի դպրոցում ուսանելու են եկել Հայաստանից և այլ վայրերից։ Հակոբ Ղրիմեցին այստեղ է հմտացել տոմարագիտության մեջ և հետագայում այդ առարկան դասավանդել նույն, ապա՝ Մեծոփավանքի դպրոցում։ Գևորգ Երզնկացու մահից (1416) հետո դպրոցը մի քանի տասնամյակ անշքացել է, բայց վերստին ծաղկել և համալսարան է դարձել Հովհաննես Համշենցու րաբունապետության օրոք։ Վանքի գրչատանն են ընդօրինակվել Մատենադարանում պահվող Հակոբ Ղրիմեցու ժողովածուն (1389), Քարոզգիրք (1416), Լուծմունք (1494, գրիչ՝ Մաղաքիա Բաբերտացի) և բազմաթիվ այլ ձեռագրեր։ Ընդօրինակությունների մի մասն էլ պահվում է Երուսաղեմի և Վիեննայի մատենադարաններում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:12-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:12-րդ դարի հիմնադրումներ Հայաստանում
Նորվեգիայի 1940-1945 թթ.-ի պաշտպանության մեդալ
Նորվեգիայի 1940—1945 թթ.-ի պաշտպանության մեդալ, Նորվեգիայի պետական պարգև։
Պատմություն
Պաշտպանության մեդալը հաստատվել է Նորվեգիայի Հակոն VII թագավորի կողմից 1945թ.-ի սեպտեմբերի 19-ին զինվորական և քաղաքացիական բնակչության այն ներկայացուցիչներին պարգևատրելու համար, ովքեր մասնակցել են երկրի պաշտպանությանը ֆաշիստա-գերմանական ուժերի դեմ, ինչպես նաև 1940-1945 թթ.-ներին օկուպացիայի ժամանակ դիմադրություն են ցուցաբերել ։
Նկարագրություն
Նորվեգիայի 1940—1945 թթ.-ի պաշտպանության մեդալը շնորհվում է ինչպես Նորվեգիայի քաղաքացիներին, այնպես էլ օտարերկրացիներին, ովքեր համապատասխանում են հետևյալ պահանջներից մեկին.
Մեդալը կրում են կրծքի ձախ կողմում։ Եթե պարգևատրվողը բացի 1940թ.-ին Նորվեգիայում տեղի ունեցող դեպքերից բացի Նորվեգիայի զինված ուժերի կամ դիմադրության ուժերի կազմում մասնակցել է նաև այլ գործողությունների, ապա ժապավենի վրա ամրացվում է արծաթե կցորդ-զարդ ։
Մեդալը ունի շրջանաձև տեսք և պատրաստված է բրոնզից։ Տրամագիծը 33 մմ է։ Դիմային հատվածում պատկերված է Նորվեգիայի զինանշանը կցորդ-զարդի ֆոնին։ Եզրերին գրված է «9 APRIL 1940» (վերևում), «8 MAI 1945» (ներքևում)։
Մեդալի ետնամասում պատկերված են երեք դրոշներ՝ թագավորական, առևտրային և զինված ուժերի, որոնց մեջտեղում նավի շղթա է շրջանակի ձևով։ Մեդալի վերևում գրություն է՝ «DELTAGER I KAMPEN» :
Մեդալի վերին հատվածում ձուլված է օղակ, որի միջոցով այն ամրացվում է ժապավենին։ Ժապավենը ունի կարմիր գույն՝ կենտրոնում լայն սպիտակ գիծ ։
Աղբյուրներ
պաշտպանության
Նովոմուսլյումովո (գյուղ, Մեչետլինսկի շրջան)
Նովոմուսլյումովո (Новомуслюмово, Яңы Мөслим), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մեչետլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1085 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մեչետլինսկի շրջանի բնակավայրեր
Բակուտի (գյուղ, Գադյաչի շրջան)
Բակուտի (Бакути), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գադյաչի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բակուտի գյուղում բնակվում էր 86 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գադյաչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հայկական բալետ
Հայկական բեմական պարի ու բալետի ստեղծման առաջին քայլերն արվել են 19-րդ դարի կեսերին։ Բալետի առաջին մշտական խումբը գործել է Կ. Պոլսի «Արամյան թատրոնում». հայտնի էին պարողներ Գևորգ Չիլինկիրյանը (Ձեննե Գևորգ), Թագուհին, Անտիկը, Մառին և ուրիշներ։
Բեմական պարի զարգացմանը մեծապես նպաստել է հայկական օպերետային թատրոնը, որտեղ պարային տեսարաններում հանդես են եկել դերասանուհիներ Անտիկ Չուխաճյանը, Գոհարիկ Շիրինյանը, Վիրգինիա Գարագաշյանը, Աստղիկը։ Պարերը բեմադրել է Երանոս Չափրաստը, որը հիմնադրել է նաև կենցաղային պարահանդեսային պարի դպրոցներ Կ. Պոլսում (1868), ապա՝ Զմյուռնիայում և Ադանայում։
1860-70-ական թթ-ից պարեր են ստեղծել հասարակական գործիչ Գալուստ Կոստանդյանը, դերասաններ Գարեգին Ռշտունին և Սերովբե Պենկլյանը։ Կոմպոզիտոր Տիգրան Չուխաճյանն իր «Արշակ Բ» և «Զեմիրե» օպերաներում ստեղծել է բազմաթիվ կենցաղային պարեր, օպերետներում («Արիֆ», «Քյոսե Քեհյա», «Լեբլեբիջի Հոր-հոր աղա»)՝ պարային տեսարաններ, ինչպես և բալետային ինտերմեդիաներ։ 1870-ական թթ-ից արևելահայ թատրոնում կատարվել են հայկական և ասիական պարեր՝ թե՝ հայ դրամատուրգների (Հովհաննես Գուրգենբեկյան, Միքայել Տեր-Գրիգորյան, Գաբրիել Սունդուկյան և ուրիշներ) պիեսների բեմադրություններում, թե՝ համերգներում։ 1900-ին Վերգինե Խաչիկյանը (Կ. Պոլիս) արևելյան պարերով Փարիզում մասնակցել է համաշխարհային փառատոնի։ 20-րդ դ-ի սկզբին Արշակ Պեևկլյանի, Ամիրագոյի (Պողոս Ամիրաղյան), Հովսեփ Ոսկանյանը, Բաղդասարյան-Սոտաբյանի օպերետային խմբերում հանդես են եկել հայ պարողներ ու պարուհիներ, առավել աչքի են ընկել դերասանուհիներ Արուս Ոսկանյանը, Լյուսի Սևումյանը, Մաշա Սուրաբյանը։
Բալետի և բեմական պարի ելույթներ
1910-ական թթ-ին բալետի պարող Կորգանովը ելույթներ է ունեցել Բաքվում՝ Մայիլյանների թատրոնում, Ամիրագոյի օպերետային խմբում, 1920-ական թթ-ից եղել է Բաքվի օպերայի և բալետի թատրոնի մենապարող։ Բաքվում է ստեղծագործել նաև պարերի բեմադրող Սերգեյ Կևորկովը, որը մեծապես նպաստել է ադրբեջանական ազգային բալետի զարգացմանը։
Նույն թվականներին մեծ համբավ է վայելել Արմեն Օհանյան (Սոֆյա Փիրբուդաղյան), որն արևելյան պարերում օգտվել է ամերիկացի պարուհի Այսեդորա Դունկանի «ազատ» ոճից։ 1920-ական թթ-ին Թիֆլիսի օպերայի և բալետի թատրոնում ասիական պարերով հանդես է եկել Ալբերտը (Գ. Շահինով)։ Հ. Ոսկանյանի, Գրիգոր Սյունու և այլոց օպերետներում նույնպես առանձնակի տեղ են գրավել ասիական ու հայկական պարերը։ Հիշարժան են նաև Արմեն Տիգրանյանի «Անուշ» օպերայի պարային տեսարանները։ 1917-ին Սրբուհի Լիսիցյանը Թիֆլիսում հիմնադրել է Արտասանության ռիթմի և պլաստիկայի ստուդիա (1924-ին վերակազմավորվել է Ռիթմի և պլաստիկայի ինստիտուտի), որը համերգներով հանդես է եկել Թիֆլիսում, Բաքվում, Մոսկվայում։ Ստուդիայի շրջանավարտներ Նազելի և Թամար Լիսիցյանները, Թամար Ադամյանը, Աննա Դուրինյանը, Հ. Սիրունյանը, Շողիկ Վարոսյանը և ուրիշներ մեծ ներդրում ունեն հայ պարարվեստի կատարողական, բեմադրական ու դասավանդման բնագավառներում։
Խորհրդային շրջանի բալետը։
Պրոֆեսիոնալ բալետային արվեստը Հայաստանում զարգացել է խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո։ 1920-ական թվականներին բալետի մի շարք հայազգի արտիստներ, կրթություն ստանալով Թիֆլիսի Մ. Պերինիի և Միխայիլ Մորդկինի, Բաքվի Մ. Կևորկովի ստուդիաներում, դարձել են օպերայի և բալետի թատրոնի մենակապարողներ՝ Սերգեյ Սերգեև (Վարդանբաբով), Ս.Գորսկի (Տեր-Ղևոնդյան), Գ. Բարխուդարով, Դմիտրի Շիկանյան, Լ. Բեկտաբեկովա, Կ. էջուբովա, Լ. Լեոնով, Հ. Ապրեսով և ուրիշներ։ Հայկական ազգային բալետի հիմնադիրներից Իլյա Արբատովը (Եղիա Յաղուբյան) նույնպես աշխատել է Հայաստանից դուրս՝ Թիֆլիսի, Բաքվի, Տաշքենդի, Կազանի և այլ օպերային թատրոններում։ Համերգային ծրագրերում պարերով հանդես են եկել Վահրամ Արիստակեսյանը, Ն. Լիսիցյանը, Մարիա Լիսիցյանը, Թ. Լիսիցյանը, Ա. Ախշարումյանը։ Ն. Սաֆարյանը (Սաֆարովա)՝ Բաքվում, Ս. Լիսիցյանը, Թ. Ադամյանը, Գ. Բարխուդարովը՝ Թիֆլիսում, Ն. Լիսիցյանը և Վ. Արիստակեսյանը Երևանում բեմադրել են պարային տեսարաններ։
Պարի դպրոցներ և մշակութային հաստատություններ
1922 թ-ից Մ. Վանշիրի ղեկավարությամբ գործել է Դոնի Ռոստովի երաժշտական կոմեդիայի հայկական թատրոնը, իսկ 1923-ին Շարա Տալյանը Լենինականում կազմակերպել է օպերա-օպերետային թատերախումբ. բալետի խմբում էին Թ. Ճաբուկիանին, Ս. Գորսկին և ուրիշներ, բալետային տեսարաններ են բեմադրել Ս. Սերգեևը, Ս. Լիսիցյանը, Ս. Գորսկին, Դ. Շիկանյանը։ Պարերով աչքի են ընկել նաև այդ օպերետային խմբերի դերասանուհիներ Ե. Լուսինյանը, Մարիաննա Սեդմարը, Աննա Ղումաշյանը և ուրիշներ։
1923-24-ին Երևանում գործել են Ս. Մխիթարյանի կենցաղային պարերի և Վ. Ավետիքյանի ռիթմի ու պլաստիկայի դպրոցները։ 1924-ին Վ. Արիստակեսյանը հիմնել է պարարվեստի ստուդիա, որտեղ դասավանդվել են հայկական, կովկասյան, դասական և բնութագրական պարեր։ 1926-ին ստուդիայի սաների ուժերով բեմադրվել է Հայաստանում առաջին բալետային ներկայացումը՝ Լեո Դելիբի «Կոպելիան»։ Ստուդիայի սաներից Էդուարդ Մանուկյանը, Պավլինե Բուռնազյանը, Մ. Ալավերդյանը, Զարեհ Մուրադյանը դարձել են Հայկական ժողովրդական երգի-պարի պետական անսամբլի ու Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնի (1933, 1939-ից՝ Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան) մենապարողներ և բալետմայստերներ։ 1962-ին Իջևանում կազմակերպվել է բալետի ստուդիա (հիմնադիր և ղեկավար՝ Ժենյա Խաչատրյան)։ 1980-ին ստեղծվել է Հայաստանի ռադիոյի և հեռուստատեսության կամերային բալետի խումբը (ղեկավար և բալետմայստեր՝ Ռուդոլֆ Խառատյան)։ 1933-ին Վլադիմիր Պրեսնյակովն ստեղծել է, Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնի բալետի խումբը և թատրոնին կից բալետի ստուդիան (1934-ին)։ Բալետի խումբն առաջին անգամ հանդես է եկել Ա. Սպենդիարյանի «Ալմաստ» օպերայի տեսարաններում (1933, բալետմայստերներ՝ Վ. Պրեսնյակով և Վ. Արիստակեսյան)։ 1938-ին թատերախումբը համալրվել է Լենինգրադի պարարվեստի ուսումնարանի շրջանավարտներով։ Բալետմայստեր Յուրի Ռեյնեկեն բեմադրել է առաջին բալետային ներկայացումը՝ Պյոտր Չայկովսկու «Կարապի լիճը» (1935), իսկ Ե. Կուգնեցովը՝ պարեր՝ Ալեքսանդր Դարգոմիժսկու «Ջրահարսը» օպերայում։ Հայկական ազգային պրոֆեսիոնալ պարարվեստի սկզբունքները մշակվել են ազգային օպերաներում։ Պարեր են բեմադրել Վ. Արիստակեսյանը (Ա. Սպենդիարյանի «Ալմաստ», Արմեն Տիգրանյանի «Անուշ», 1935), Ս. Լիսիցյանը (Հարո Ստեփանյանի «Քաջ Սազար», 1934, «Լուսաբացին», 1938), Ի. Արբատովը (Ռիկարդո Դրիգոյի «Առլեկինադա», 1938, Բորիս Ասաֆևի «Բախչիսարայի շատրվանը», 1939, Տիգրանյանի «Անուշ», Ա. Սպենդիարյանի «Ալմաստ»)։ 1939-ին ստեղծվել է ազգային առաջին՝ Արամ Խաչատրյանի «Երջանկություն» բալետը (բալետմայստեր՝ Ի. Արբատով), որտեղ համադրվել են դասական բալետի և հայկական ժողովրդական պարաձևերն ու լեզուն։ 1940-41-ին Միխայիլ Մոիսեևի ղեկավարությամբ բեմադրվել են Ալեքսանդր Գլազունովի «Ռայմոնդա», Անուշավան Տեր-Ղևոնդյանի «Անահիտ», Չեզարե Պունիի «Սապատավոր ձիուկը» բալետները։
1940-50-ական թթ-ին հայկական բալետում շարունակել են ստեղծագործել Լյուբով Վոինովա-Շիկանյանը, Ռուսուդանա Թավրիզյանը, Ելենա Արարատովան, Պ. Բուռնազյանը, Սերգեյ Մարզպանը, Զ. Մուրադյանը, Գեորգի Գեորգիյանը, երիտասարդ պարող-պարուհիներ Թերեզա Գրիգորյանը, Սիլվա Մինասյանը, Վանուշ Խանամիրյանը, Ֆրունզե Ելանյանը, Ա. Ղարիբյանը, որոնք մեծապես նպաստել են ազգային կատարող, ոճի ձևավորմանը։ 1947-ին Լենինգրադից հրավիրված արտիստներ Լյուդմիլա Սեմանովան, Իրինա Ուշակովան և Վիկտոր Բորիսովը իրենց արվեստով հայկական բալետը հարստացրել են լենինգրադյան պարարվեստի դպրոցի կատարողական ավանդույթներով։
1950-ական թթ-ին թատերախումբը համալրվել է նոր պարողներով՝ Բելա Հովնանյան, Վիլեն Գալստյան, Աննա Մարիկյան, Ջուլիետ Քալանթարյան, Ե. Մեհրաբյան։ 1960-ական թթ-ից խմբի առաջատարներից էին Էլվիրա Մնացականյանը, Հովհաննես Դիվանյանը, Ռ. Խառատյանը, Մ. Ավնիկյանը, Սերգեյ Պետրոսյանը, Թ. Այդինյանը, Մ. Դավթյանը, Բելա Խուդինյանը, Ե. Պավլիդին, Նադեժդա Խառատյանը։ Հայկական բալետի ձևավորման ու զարգացման մեջ մեծ ներդրում ունեն բալետմայստերներ Ի. Արբատովը, Ա. Դարիբյանը, Վ. Գալստյանը, Մաքսիմ Մարտիրոսյանը, Եվգենի Չանգան, Զ. Մուրադյանը, Աշոտ Ասատրյանը և ուրիշներ։
Ստեղծագործություններ
1960-1970-ական թթ-ին հայ կոմպոզիտորներն ստեղծել են մի շարք բալետային պարտիտուրներ, որտեղ համադրված են սիմֆոնիկ երաժշտության և երաժշտական թատրոնի ձևերն ու արտահայտչամիջոցները (Էմին Արիստակեսյանի «Պրոմեթևս» և Կոնստանտին Օրբելյանի «Անմահություն» բալետները, Երվանդ Երկանյանի «Օրեստես» և «Էդիպ արքա» խորեոգրաֆիկ սիմֆոնիաները, Է. Հովհաննիսյանի «Անտունի» բալետը՝ խմբերգային դրվագներով, «Սասունցի Դավիթ» օպերա-բալետը)։ Ընդլայնվել է նաև բալետի թեմատիկան (Է. Հովհաննիսյանի «Հավերժական կուռք», Գ. Եղիազարյանի «Արա Գեղեցիկ և Շամիրամ», Գրիգոր Հախինյանի «Ախթամար», «Ուռենի», «Լոռեցի Սաքո», Ա. Խաչատրյանի «Դիմակահանդես», Ստեփան Շաքարյանի «Ֆիզիկոսներ», Բորիս Սակիլարիի «Չոփչոփիկ», Հրաչիկ Մելիք-Մուրադյանի «Կարմիր գլխարկ» և այլն)։ 1961 -67-ին Ե. Չանգայի ղեկավարությամբ բեմադրվել են Արամ Խաչատրյանի «Սպարտակ» (1961), Սերգեյ Պրոկոֆևի «Մոխրոտը» (1963), Լյուդվիգ Մինկուսի «Դոն Կիխոտ» (1965), Էմին Արիստակեսյանի «Պրոմեթևս» (1967) և այլ բալետներ։
Մ. Մարտիրոսյանը (1988-89-ին՝ Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնի գլխավոր բալետմայստեր, 1989-92-ին՝ բալետմայստեր) իր բեմադրություներով՝ Գ. Եղիազարյանի «Անուրջների լիճը» (1968), Է. Հովհաննիսյանի «Անտունի», Կ. Օրբելյանի «Անմահություն» (1969), Ա. Խաչատրյանի «Գայանե» (1971) և այլն, ազգային պարարվեստը հարստացրել է գեղարվեստական նոր արտահայտչամիջոցներով։
1972-83-ին (ընդհատումներով) բալետի խումբը ղեկավարել է Վ. Գալստյանը, բեմադրություններից են Է. Հովհաննիսյանի «Սասունցի Դավիթ» օպերա-բալետը (1976), Արամ Խաչատրյանի «Գայանե» (1974) և «Սպարտակ» (1978) բալետները։ 1973-ից թատրոնում է աշխատել բալետմայստեր Աշոտ Ասատրյանը (Սերգեյ Բալասանյանի «Լեյլի և Սեջնուն», 1973, Կ. Օրբելյանի «Անմահություն», 1975, Էդվարդ Միրզոյանի «Լույսի սիմֆոնիա», 1977, Մորիս Ռավելի «Դափնիս և Քլոյե», 1980, Գ. Եղիազարյանի «Արա Գեղեցիկ և Շամիրամ», 1982, և այլն)։ Մ. Մնացականյանը բեմադրել է Է. Հովհաննիսյանի «Հավերժական կուռք» բալետը (1966), «Համլետ» (Դմիտրի Շոստակովիչի երաժշտությամբ), «Սպերաբիլիս» (Բելա Բարտոկի երաժշտությամբ), «Լորկիանա» (իսպ. ժողովրդական երաժշտությամբ) մեկ գործողությամբ բալետները։
1960-80-ական թթ-ին Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնում բալետներ են բեմադրել Մոսկվայի, Լենինգրադի, Թբիլիսիի, Օդեսայի օպերայի և բալետի թատրոնների բալետմայստերներ Ս. Սերգեևը, Նատալյա Դուդինսկայան, Տուրի Ժդանովը, Օլեգ Վինոգրադովը, Տ. Նիկիտինան, Գ. Ալեքսիձեն, Ն. Ռիժենկոն, Վ. Սմիռնով-Գոլովանովը։ Տարբեր տարիների բալետային ներկայացումները ղեկավարել են դիրիժորներ Կոստանդին Սարաջևը, Գևորգ Բուդաղյանը, Հակոբ Ոսկանյանը, Արամ Քաթանյանը, Դ. Շիկանյանը, Ռուբեն Ստեփանյանը, Գ. Տերտերյանը, Գ. Թորիկյանը, Մորիս Մկրտչյանը։ Ներկայացումները ձևավորել են Սիմոն Ալաջալովը, Սարգիս Արուտչյանը, Աշոտ Միրզոյանը, Կարապետ Մինասյանը, Մինաս Ավետիսյանը, Ալեքսանդր Շաքարյանը, Ռոբերտ Նալբանդյանը, Աշոտ Բայանդուրը, Բորիս Մեսերերը և ուրիշներ։ 1970-80-ական թթ-ին թատերախմբում էին նաև երիտասարդ պարողներ Մ. Աբրահամյանը, Մ. Բարանովը, Գ. Գալստյանը, Գ. Շաքարյանը, Լ. Գյուրջյանը, Ե. Հայրապետյանը և ուրիշներ։ Դասատու-փորձավարներն էին Ե. Արարատովան, Իրինա Ուշակովան, Բ. Հովնանյանը, Դոնարա Ալեքսանյանը, Մերուժան Մուրադյանը։ 1990-ական թթ-ից բեմադրվել են Ստեփան Լուսիկյանի «Ճպուռն ու մրջյունը», Տիգրան Մանսուրյանի «Ձյունե թագուհին» (1990), Լորիս Ճգնավորյանի «Օթելլո» (1993), Ս. Պրոկոֆևի «Մոխրոտը» (1998, բալետմայստեր՝ Է. Բեյլերյան), Բիզե-Շչեդրինի «Կարմեն-սյուիտը» (1998, բալետմայստեր՝ Արմեն Գրիգորյան), Լ. Մինկուսի «Դոն Կիխոտ» (1999), Ա. Խաչատրյանի «Գայանե» (2004, երեքն էլ՝ բալետմայստեր՝ Վ. Գալստյան), «Հավերժություն» (2003, բալետմայստեր՝ Մ. Մարտիրոսյան), «Սպարտակ» (2009, բալետմայստեր՝ Յուրի Գրիգորովիչ), Է. Հովհաննիսյանի «Վարդանանք» (2008), «Ստաբատ մատեր» (ըստ Ջովաննի Պերգոլեզիի երաժշտության), «Բախի իրքերը» (ըստ Յոհան Սեբաստիան Բախի երաժշտության, երկուսն էլ՝ 2010), Ս. Պրոկոֆևի «Ռոմեո և Ջուլիետ» (2011), Մ. Ռավելի «Բոլերո» (2012, վերջին հինգի բալետմայսեր՝ Ռ. Խառատյան) և այլ բալետներ։
Բալետի զարգացմանը նպաստել են դիրիժորներ Օհան Դուրյանը, Յուրի Դավթյանը, Կարեն Դուրգարյանը և ուրիշներ։
Թատերախումբը համալրվել է երիտասարդ պարողներով՝ Սոնա Առուստամյան, Սոնա Վարդանյան, Մարիա Դիվանյան, Սյուզաննա Փիրումյան, Ժակլին Սարխոշյան, Մերի Հովհաննիսյան, Մերի Վարդանյան, Իրինա Մկրտումյան, Հայկ Հարությունյան, Անդրանիկ Սարգսյան, Ռուբեն Մուրադյան, Սևակ Ավետիսյան, Զավեն Հարությունյան, Արմեն Գևորգյան, Նարեկ Մարտիրոսյան և ուրիշներ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայկական բալետ Կատեգորիա:Բալետ ըստ երկրի
Աստերոիդների ցանկ (244501-244600)
Աստերոիդների ցանկ (244401-244500) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (244601-244700)
Վլադիմիր Սենկո
Վլադիմիր Սենկո (Владимир Леонович Сенько, ), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։ Արտակարգ և լիազոր դեսպան։
Կենսագրություն
Ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանը և ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության բարձրագույն դիվանագիտական դպրոցը։
1973 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է, ունի երկու որդի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Կարկառ
Կարկառ, քաղաք (ամրոց, բերդ, գյուղ, գյուղաքաղաք, ավան) Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Կարկառի գավառակում ։ Հանդիսանում էր համանուն գավառակի կենտրոն։ Գտնվում էր Մալաթիա քաղաքից հարավ-արևելք, Եփրատ գետի աջ կողմում։
Անվանումներ
Բնակավայրն ունեցել է հետևյալ անվանումները. Գախթա, Գախտա, Գարգառ, Գարգար, Գեռգեռ, Գերգեր, Գերգեր գալեսի, Գյառգյառ, Կախթա, Կախտա, Կահտա, Կահտայն, Կառկառ, Կառկառ Նոր, Կարկար, Կեռկեռ, Կերկեռ քալեսի, Կերկեր, Կյախտա, Քարզալա, Քարքար, Քիխթա, Քյախթա, Քյախթե, Քյախտա, Քյուրքյուր։
Պատմություն
Բնակավայրի տեղում ժամանակին գտնվել է Կոմագենեի Արսամեա քաղաքը։ 1283 թվականին բնակավայրը Մարաշի հետ միասին գրավվել է եգիպտական սուլթանի կողմից։
Հայ բնակչության մի մասը բնաջնջվեց, իսկ մնացածը բռնի մուսուլմանացվեցին 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Կարկառն ուներ հայկական եկեղեցի և բերդ։ Բերդը կառուցված էր սև քարից՝ բարձր լեռան վրա։ Բերդի մասին տեսեկություններ են պահպանվել Մատթեոս Ուռհայեցու և Միխայիլ Ասորու մոտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Կարկառի շրջանի համայնքներ Կատեգորիա:Թուրքիայի քրդաբնակ բնակավայրեր Կատեգորիա:Ադըյամանի մարզի բնակավայրեր
Բոսնիա և Հերցեգովինայի բնակչություն
Բոսնիա և Հերցեգովինայի բնակչությունը, Բոսնիա և Հերցեգովինայի տարածքի բնակչության կազմը։
2016 թվականի հունիսի 30-ի տվյալներով Բոսնիա և Հերցեգովինան ունի 3 511 372 մարդ մշտական բնակչություն։
Մեխանիկական աճ
Բոսնիա և Հերցեգովինայի բնակչության մեխանիկական աճ Ծնելիությամբ Բոսնիա և Հերցեգովինան աշխարհում զբաղեցնում է 212-րդ տեղը։ Մահացությամբ Բոսնիա և Հերցեգովինան աշխարհում զբաղեցնում է 79-րդ տեղը։
Միգրացիա
Այս ցուցանիշով Բոսնիա և Հերցեգովինան աշխարհում զբաղեցնում է 76-րդ տեղը։
Ազգեր
Բոսնիացիներ 50 %, Սերբեր 32 %, Խորվաթներ 14 %, այլք 4 % (2013)
Կրոններ
Իսլամ 52 %, Ուղղափառ 30 %, կաթոլիկ 14 %, այլք 4 %
Լեզուներ
Բոսնիերեն, Խորվաթերեն, Սերբերեն։
Բոսնիա և Հերցեգովինայի ազգային կազմ
Ըստ առաջին մարդահամարի, որը կատարվել էր պատերազմից հետո, Բոսնիա և Հերցեգովինայում հաշվվում էր 2564,0 հազար մարդ, որոնցից 1136,1 հազարը սերբեր, 788,4 հազարը՝ մուսուլմաներ, 614,1 հազարը՝ խորվաթներ, 4,3 հազարը՝ սլովենացիներ, 3,1 հազարը՝ չեռնոգորացիներ, 0,8 հազարը՝ ալբանացիներ, 0,7 հազարը՝ մակեդոնացիներ և 0,5 հազարը՝ հունգարացիներ ։
Սուրբ Հակոբ Մծբնա վանք (այլ կիրառումներ)
Սուրբ Հակոբ Մծբնա վանք, կարող է վերաբերել․
Կրեզոլներ
Կրեզոլներ, մեթիլօքսիբենզոլներ, մեթիլֆենոլներ, CH3C6H4OH, օրգանական միացություններ։ Բնորոշ անդուր հոտով հեղուկներ են։ Հայտնի է կրեզոլների երեք (մետա-, օրթո-, պարտ-) իզոմեր։ Սահմանափակ են լուծվում ջրում, լավ՝ օրգանական լուծիչներում։ Թույլ թթուներ են, ալկալիների հետ առաջացնում են կրեզոլատներ։ Արդյունաբերության մեջ անջատում են քարածխի, գորշ ածխի և բնափայտի խեժերից, ինչպես նաև սինթեզում տոլուոլից։ Օրթոկրեզոլներ անջատում են իզոմերների խառնուրդից բազմաթորմամբ, իսկ մետակրեզոլներ և պարտկրեզոլներ՝ քիմիական եղանակներով։ Կիրառում են ներկանյութերի, բժշկական պատրաստուկների, պայթուցիկ և հոտավետ նյութերի արտադրության մեջ և այլուր։
Կատեգորիա:Ֆենոլներ
Վալդալիեռ
Բնակչությունը 2013 թվականի դրությամբ կազմում է 6099 մարդ, բնակչության խտությունը` 38.62 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 157.94 կմ² տարածք։
Բնակավայրը ստեղծվել է 2016 թվականի հունվարին` Վասի, Բերնիեռ լը Պատրի, Բյուրսի, Շենդոլե, Լը Դեզեր, Էստրի, Մոնշամ, Պիեռ, Պրել, Լա Ռոք, Ռյուլի, Սեն Շառլ դը Պերսի, Լը Թեյ Բոկաժ և Վիեսուա համայնքների միավորման արդյունքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:2016 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կյուրեղ Ալեքսանդրացի
Կյուրեղ Ալեքսանդրացի (Κύριλλος Α΄ Αλεξανδρείας, ), նշանավոր եկեղեցական գործիչ, 412-444 թթ. Ալեքսանդրիայի եպիսկոպոս, աստվածաբան, հունական հայրաբանության հիմնական ներկայացուցիչներից մեկը, քրիստոնյա եկեղեցու ընդհանրական տոնելի սուրբ։ Հայտնի է նեստորականության դեմ իր անզիջում կեցվածքով։ Կյուրեղի գրվածքները դեռևս վաղ միջնադարում թարգմանվել են հայերեն։ Կյուրեղի նշանավոր բանաձևը՝«Մի բնութիւն Բանին մարմնացելոյ», դարձել է Հայ Առաքելական Եկեղեցու` Քրիստոսի բնության վարդապետության հիմնաքարը ։
Կյուրեղ Ալեքսանդրացու երկերը և Հայոց եկեղեցին
Կյուրեղ Ալեքսանդրացու երկերը հայացվել են V–VIII դդ.: Մի շարք գործեր պահպանվել են միայն հայերեն թարգմանություններով։ 714–715 թվականներին Դավիթ Հյուպատոսի և Ստեփանոս Սյունեցու ջանքերով թարգմանվել է «Գիրք պարապմանցը», որի 44 ճառերի վերաբերյալ Գրիգոր Տաթևացին գրել է «Լուծմունք ի պարապմունս սրբոյն Կիւրղի» ընդարձակ և հմտալից մեկնությունը (տպագրվել է «Գիրք պարապմանցի» հետ)։ «Գիրք պարապմանցը» և «Գիրք գանձուցը» իբրև դավանաբանական կարևորագույն ձեռնարկներ մեկնաբանվել ու դասավանդվել են հայ միջնադարյան վարդապետարաններում, բարձրագույն դպրոցներում։ Կյուրեղ Ալեքսանդրացու աշխատություններից հատվածներ կամ ամբողջական գործեր են տպագրվել «Գիրք թղթոց» և «Կնիք հավատո» ժողովածուներում։
Կյուրեղ Ալեքսանդրացին և Հայ եկեղեցու քրիստոսաբանությունը
Կյուրեղ Ալեքսանդրացու աստվածաբանությունը երեք տիեզերական ժողովների դավանական որոշումների կուռ ամբողջացումն է, ուստի և Հայ եկեղեցու քրիստոսաբանությունը համերաշխ է Կյուրեղ Ալեքսանդրացու վարդապետությանը։ Հայ դավանաբանական մատենագրության մեջ լայնորեն կիրառվող «Քրիստոս յերկուց բնութեանց միացեալ» արտահայտությունը Աթանաս Ալեքսանդրացու ընդունած և Կյուրեղ Ալեքսանդրացու կանոնակարգած «Մի է բնութիւն Բանին մարմնացելոյ» կամ «Յերկուց բնութեանց մի» բանաձևի բյուրեղացումն է։ Հայ եկեղեցին, ընդունելով Կյուրեղ Ալեքսանդրացու քրիստոսաբանությունը, նրա ոգով և դավանական սկզբունքներով է պարզաբանել դավանական նոր խնդիրները, մերժել այն ամենը, ինչը շեղվել է նրանից։ Հայ դավանաբանները Կյուրեղ Ալեքսանդրացու գրվածքներն օգտագործել են իրենց հակաճառությունների մեջ՝ Հայ եկեղեցու ուղղափառությունը պաշտպանելիս։
Հայ եկեղեցին սուրբ Կյուրեղ Ալեքսանդրացու հիշատակը տոնում է տարին 2 անգամ. Սուրբ Ծննդյան երրորդ կամ երկրորդ կիրակիի նախորդ շաբաթ օրը և հոկտեմբերի վերջին շաբաթ օրը՝ «երկոտասան վարդապետաց» հետ։
Կյուրեղ Ալեքսանդրացին և Հիպատիան
Նոր շրջանի պատմագիտական և գեղարվեստական գրականության մեջ արծարծում է գտել անտիկ հույն փիլիսոփա և գիտնական Հիպատիայի սպանության մեջ Կյուրեղ Ալեքսանդրացու դերը։ Հիպատիան մասնակցում էր Ալեքսանդրիայի քաղաքականությանը, ուներ մեծ ազդեցություն քաղաքի կառավարիչ Օրեստեսի վրա։ Իր հերթին, Օրեստեսը հակամարտության մեջ էր գտնվում Կյուրեղի հետ՝ փորձելով սահմանափակել նրա իրավասությունները։ Ալեքսանդրիայում լուրեր էին շրջանառվում, որ Օրեստեսի և Կյուրեղի միջև հակամարտությունը հրահրվում էր նաև Հիպատիայի կողմից, որն Ալեքսանդրիայի կառավարչի մերձավորներից էր։
5-րդ դարի հույն պատմագիր, դեպքերին ժամանակակից Սոկրատես Սքոլաստիկոսի հաղորդմամբ Հիպատիային հարձակվել և սպանել է ոմն Պետրոսի գլխավորությամբ Կյուրեղի կողմնակիցներից բաղկացած ամբոխը։ Սոկրատես Սքոլաստիկոսը հետևյալ կերպ է նկարագրում տեղի ունեցածը
Ըստ պատմիչի, Հիպատիայի սպանությունը Կյուրեղի կողմից արտոնված չի եղել։ Սոկրատես Սքոլաստիկոսը գրում է, որ այն մեծ վիշտ է պատճառել Կյուրեղին և Ալեքսանդրայի եկեղեցուն, քանի որ «սպանությունները, խժդժությունները և նման կարգի այլ երևույթները բոլորովին խորթ են Քրիստոսի ոգով մտածող մարդկանց համար»։
Չնայած Սոկրատեսի պնդմանը, այլ ուշ շրջանի հեղինակներ Հիպատիայի մահվան մեջ մեղավորության բաժին են տեսնում նաև Կյուրեղի մեջ։ Պ.Ֆ. Պրեոբրաժենսկին նշում է, որ. «... Քրիստոնեական եկեղեցին որոշակի անհարմարություն էր զգում Հիպատիայի դեմ արյունարբու դատաստանի պատճառով։ Այն ստիպված էր մանրակրկիտ ձևով հովանու տակ առնել Կյուրեղ Ալեքսանդրացուն... Ճակատագրի տարօրինակ զավեշտով, այդ նախանձախնդիր ու անխոնջ մարտիկը... դարձավ աղջկա զազրելի պատառոտման գաղափարական ոգեշնչողը..» ։
Քննադատություն
Կյուրեղը նաև հայտնի է մի քանի այլ իրադարձություններում ներգրավված լինելու համար։ Ըստ եկեղեցական պատմիչ Սոկրատես Սքոլաստիկոսի, Ալեքսանդրիայում քրիստոնյա և հրեական բնակչության միջև բախումների արդյունքում Կյուրեղի միջնորդությամբ հրեաները արտաքսվել են քաղաքից։ Իր իշխանությունն օգտագործելով Կյուրեղը փակում էր նովաթականների եկեղեցիները և առգրավում նրանց ունեցվածքը։ Կյուրեղն ի վերջո Ալեքսանդրիայից արտաքսեց նաև նովաթականներին։
Հռոմի կայսր Թեոդոսիուս Երկրորդը քննադատում էր Կյուրեղին «հպարտ փարավոնի» պես իրեն պահելու համար։ Նեստորացի հոգևորականները Եփեսոսի Ժողովում նրան հայտարարեցին հերետիկոս, «հրեշ, որ ծնվել ու կրթվել է եկեղեցին կործանելու համար» ։
Ի. Մեյենդորֆը նշում է, որ Կյուրեղ Ալեքսանդրացին, որը ծանր վիճակում էր գտնվում 431 թ. Եփեսոսի ժողովում իր հակառակորդների դեմ ինքնակամ հաշիվներ մաքրելու համար, կարողացավ առաջարկել 2500 ֆունտ ոսկի Բյուզանդիայի մայրաքաղաքի դատարաններին կաշառելու նպատակով ։
Պատկերումը ժամանակակից մշակույթում
Կյուրեղը ներկայացված է եգիպտացի գիտնական Յուսեֆ Զիեդանի «Ազազիլ» վեպում։ 2009 թ.-ին վեպը շահեց Արաբական արձակագրության Միջազգային մրցանակ։ Վեպը պատմում է մ.թ. հինգերորդ դարում Եգիպտոսում և Սիրիայում տեղի ունեցող իրադարձությունների մասին, ինչպես նաև քրիստոնեության վաղ շրջանի պատմությունն է ներկայացնում։ Գիրքն առաջացրել է հակասական վերաբերմունք կրոնական մոլեռանդության և քրիստոնյա ամբոխների կողմից խմբակային բռնությունների տեսարաններ ներկայացնելու համար։ Վեպում Կյուրեղը պատկերված է որպես մոլեռանդ, ով սպանում է հրեաներին և այլոց, ովքեր չեն մերժում իրենց կրոնն ու ժխտում են քրիստոնեությունը։ Կյուրեղին նման լույսի ներքո պատկերելը շատ քրիստոնյաների է զայրացրել։
Կյուրեղ Ալեքսանդրացին նաև ներկայացված է 2009 թ.-ին նկարահանված Ագորա ֆիլմում ։ Այստեղ ևս նա պատկերված է որպես ծայրահեղական։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եկեղեցական հայրեր Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցու սրբեր Կատեգորիա:4-րդ դարի հռոմեացիներ Կատեգորիա:Եկեղեցու հայրեր Կատեգորիա:Եկեղեցու ուսուցիչներ
Առանձնակի վտանգավոր
Առանձնակի վտանգավոր (Barely Lethal), կատակերգական, արկածային ֆիլմ։ Ֆիլմը նկարահանել է ռեժիսոր Քայլ Նյումենը Ջոն դը Առկոյի սցենարի հիման վրա։ Գլխավոր դերերում՝ Հեյլի Ստեյնֆիլդ, Ջեսիկա Ալբա և Սեմյուել Ջեքսոն։ Ռուսաստանում շնորհանդեսը կայացել է 2015 թվականի մայիսի 7-ին ։
Սյուժե
Մեգանը՝ պետական դպրոցի երեխա-մարդասպանների մեջ լավագույն աշակերտներից մեկը, հոգնելով դեռահաս գործակալի կյանքից, կեղծում է իր մահը և գնում քաղաքամերձ ավագ դպրոցը։ Հուսալով ապրել սովորական դեռահասի կյանքով, նա բացահայտում է, որ այնքան էլ հեշտ չէ լինել հայտնի և գնալ ժամանդրություների, որքան նա կարծում էր։ Վիճակը ավելի է բարդացնում նախկին աշակերտուհի Վիկտորիան կամ այժմյան ոխերիմ թշնամին։
Նկարահանումներ
Ֆիլմի նկարահանումները տեղի են ունեցել Ջորջիա նահանգի վարչական կենտրոնում՝ Ատլանտայում ։
Ֆիլմի վարձույթ
Դիստրիբյուտորային վարձույթի ընկերության անունը «Պարադիզ» է, որը թվային լրատվամիջոցների մոտ թողարկվել է 800 օրինակ օրինակով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2015 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ատլանտայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան անկախ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան պատանեկան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր հասունացման տարիքի մասին
Բալաժեր
Բալաժեր (Балажер), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Բերեգովոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բալաժեր գյուղում բնակվում էր 816 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,2 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 370,91 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Բերեգովոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1323 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ջոզեֆ Լեմբ
Ջոզեֆ Ֆրենսիս Լեմբ, հայտնի ամերիկացի, XX դարի ԱՄՆ կոմպոզիտոր ռեգթայմի ժանրում։ Ի ծնե իռլանդացի, «Մեծ եռյակի» դասական ռեգթայմի կոմպոզիտորներից միակ ոչ աֆրոամերիկացին, որի մեջ բացի իրենիցմտել են Սքոթ Ջոպլինը և Ջեյմս Սքոթը։ Նրա գրած ժամանակաշրջանը բազմազան է. սկսած սովորական ստանդարտ շարժառիթներից մինչև բարդը։ Ըստ երևույթին, երաժշտության մեջ երկար երաժշտական ​​արտահայտությունների գործածության վրա ազդել են դասական գործերը, սակայն դաշնամուրի համար Ջոպլինի տևական ժամանակների ուսումնասիրությունն ակնհայտորեն ազդել է ստեղծագործությունների կառուցվածքի վրա։ 1950-ականներին նա իր հետագա ստեղծագործություններում հասել է ռեգթայմի տեխնիկայի կատարելության։ Նա եղել է ոչ միայն լավ ռեգթայմ կոմպոզիտոր, այլ շարունակել է կատարել ստեղծագործություններ. նրա բավականին լավ տեխնիկան վկայում է նրա տանը արված առնվազն երկու առանձին ձայնագրությունների մասին։
Կյանք և կարիերա
Լեմբը ծնվել է Նյու Ջերսի նահանգի Մոնթքլեր քաղաքում։ Չորս երեխաներից կրտսերն է։ Նա ինքն է սովորել դաշնամուր նվագել և շատ է հետաքրքրվել Սքոթ Ջոպլինի վաղ շրջանի ժամանակներով։ 1904 թվականին նա դուրս է եկել Սենտ Ջերոմոնի քոլեջից՝ չրերի արտադրության ընկերությունում աշխատելու համար։ 1907 թվականին, երբ Լեմբը գնում է իր կուռքերի՝ Ջոպլինի և Ջեյմս Սքոթի վերջին նոտաները Նյու Յորքի Ջոն Սթարքի և նրա որդու խանութից, նա պատահաբար հանդիպել է Ջոպլինին։ Ջոպլինին դուր ե եկել Լեմբի գրածը և այն առաջարկել է ռեգթայմի դասական հրատարակիչ Ջոն Սթարքին։ Հաջորդ տասնամյակում Սթարքը հրատարակել է Լեմբի գրվածքները՝ սկսած Sensation ragtime–ից։
Լեմբի տասներկու տաղավարները, որոնք Սթարքը հրատարակել է 1908-1919 թվականներին, կարելի է բաժանել երկու խմբի.
ա) «Ծանրերը», գրված Ջոպլինի հնության ժամանակների ոգով՝ օգտագործելով գրանցումների լայն տեսականի. բ) «Թեթև» ռեյգթայմներ կեկուոկ ոճով