cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բեդիվեր
Գալֆրիդ Մոնմուտսկին և հետագա ավանդույթ
Արթուրի մահվան մի քանի անգլերեն տարբերակներում, այդ թվում՝ Մելորիի «Արթուրի մահը», «Alliterative Morte Arthure» և «Stanzaic Morte Arthur», Բեդիվերը և Արթուրը հայտնվում են Քամլանի ճակատամարտի մի քանի վերապրածների մեջ։
Արթուրի մահից հետո Բեդիվերը գնում է ճգնավորների տուն, որտեղ նա անցկացնում է իր կյանքի մնացած մասը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրիտանացիներ Կատեգորիա:Միջնադար
Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերի
Մանկություն, պատանեկություն
Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերին ծնվել է ֆրանսիական Լիոն քաղաքում։ Նա Վիկոնտ Ժան դը Սենտ-Էքզյուպերիի ու Մարի դը Ֆոնկոլոմբի հինգ երեխաներից երրորդն էր։ Չորս տարեկան հասակում կորցրել է հորը, երեխաների դաստիարակությամբ զբաղվել է մայրը։
1912 թվականին Ամբերի ավիացիոն դաշտում առաջին անգամ ինքնաթիռով օդ է բարձրացել։
Նա կատարելագործել է իր գիտելիքները, բայց...
1921 թվականին զորակոչվում է ֆրանսիական բանակ։ Չնայած ուներ տարկետման իրավունք, որ ստացել էր բուհ ընդունվելիս, Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերին մեկնում է բանակ՝ ընդգրկվելով Ստրասբուրգի՝ կործանիչ ավիացիայի 2-րդ գունդ։ Նախ նրան ուղարկում են վերանորոգման արհեստանոց, սակայն շուտով նրան հաջողվում է քաղաքացիական ինքնաթիռի օդաչուի քննություն հանձնել։ Նրան տեղափոխում են Մարոկկո, որտեղ ստանում է ռազմական ինքնաթիռ վարելու իրավունք, իսկ այնուհետև ուղարկվում է Իստր՝ վերապատրաստվելու։ 1922 թվականին Անտուանը Ավորում ավարտում է պահեստի սպաների կուրսերը և դառնում կրտսեր լեյտենանտ։ Հոկտեմբերին ուղարկվում է Բուրժա (գտնվում է Փարիզի մոտակայքում)՝ ավիացիոն 34-րդ գունդ։ 1923 թվականի հունվարին ենթարկվում է ավիավթարի. նա ստանում է գանգուղեղային վնասվածք։ Էքզյուպերին բնակություն է հաստատում Փարիզում, որտեղ սկսում է զբաղվել գրականությամբ։ Սկզբնական շրջանում հաջողության չհասնելով՝ նա անցնում է շատ դժվարությունների միջով։
Մահվան հանգամանքները
Երկար ժամանակ նրա մահվան մանրամասները հայտնի չէին։ Եվ միայն 1998 թվականին մի ձկնորս Մարսելի մոտ՝ ծովում, գտնում է թևնոց։ Դրա վրա կա մի քանի գրություն՝ «Antoine», «Consuelo» (այսպես էր նրա կնոջ անունը) և «c/o Reynal & Hitchcock, 386, 4th Ave. NYC USA»։ Դա այն հրատարակչության հասցեն է, որտեղ լույս էին տեսնում նրա գրքերը։ 2000 թվականի մայիսին ջրասուզակ Լյուկ Վանրելը հայտարարում է, որ 70-մետր խորության վրա հայտնաբերել է ինքնաթիռի մնացորդներ, որը, հնարավոր է, պատկանում է Սենտ-Էքզյուպերիին։ Ինքնաթիռի մնացորդները ցրված էին մեկ կիլոմետր երկարությամբ և 400 մետր լայնությամբ։ Գրեթե անմիջապես Ֆրանսիայի կառավարությունը արգելում է որևէ հետազոտություն կատարել այդ տարածքում։ Թույլտվությունը ստացվում է միայն 2003 թվականի աշնանը։ Փորձագետները բարձրացնում են ինքնաթիռի բեկորները։ Նրանցից մեկը օդաչուի խցիկն էր։ Պահպանվել է ինքնաթիռի սերիական համարը՝ 2734-L։ Ըստ Ամերիկյան ռազմական արխիվների գիտնականները համեմատել են բոլոր ինքնաթիռների համարները, որոնք անհետացել են այդ ընթացքում։ Այսպիսով, պարզվել է, որ ինքնաթիռի խցիկի սերիական համարը՝ 2734-L համապատասխանում է այն ինքնաթիռին, որը ԱՄՆ օդուժում նշված էր 42-68223 համարով, այսինքն՝ օդանավը Lockheed P-38 "Lightning», նորացված F-5B- 1-LO ֆոտոհետախուզական ինքնաթիռ էր, որը վարում էր Սենտ-Էքզյուպերին։
1944 թվականի հուլիսի 31-ին Լյուֆտվաֆֆեի տեղեկագրերում այդ տարածքում խփված ինքնաթիռների մասին գրառումներ չեն գտնվում, նաև գտնված բեկորների վրա՝ կրակի ակնհայտ հետքեր չեն լինում։ Այդպիսով՝ վթարի բազմաթիվ տարբերակներ առաջադրվեցին, ինչպես օրինակ՝ տեխնիկական անսարքությունը, օդաչուի ինքնասպանությունը։ Ըստ մամուլի 2008 թ. մարտի հրապարակումների , Լյուֆտվաֆֆեի 86-ամյա գերմանացի վետերան Հորստ Ռիպպերտը, «Յագդգրուպպե 200» էսկադրիլիայի օդաչուն, ասել է, որ հենց ինքն է իր «Մեսերշմիտտ M-109» ինքնաթիռով կործանել Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերիի ինքնաթիռիը։ Ըստ նրա հայտարարության՝ ինքը չի իմացել, թե ով է եղել թշնամու ինքնաթիռի ղեկին։
Այն մասին, որ խփված օդանավի օդաչուն Սենտ-Էքզյուպերին էր, գերմանացիներին հայտնի է դարձել, այդ օրերին ռադիոէլեկտրոնային հետախուզությունից՝ Ֆրանսիական օդակայանների բանակցությունները լսելով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Մանկագիրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ավիավթարից զոհվածներ Կատեգորիա:Անհետ կորած անձինք Կատեգորիա:Ֆրանսիացի օդաչուներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆեմինա մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բանակի սպաներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մանկագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ Կատեգորիա:Ինքնակենսագիրներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գիտա-ֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Պաշտպան Հայրենյաց
Պաշտպան Հայրենյաց, ազատագրական-հեղափոխական կազմակերպություն Կարինում (Արևմտյան Հայաստան)։ Հիմնադրվել է 1881 թվականի մայիսին՝ Խաչատուր Կերեքցյանի նախաձեռնությամբ՝ 1877-1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմից և հայերի համար անարդյունք ավարտված Սան Ստեֆանոյի պայմանագրից ու Բեռլինի կոնգրեսից հետո։ Մոտակա նպատակն էր հայ ժողովրդի ինքնապաշտպանության կազմակերպումը, վերջնական նպատակը՝ սեփական ուժերով Հայաստանի անկախության վերականգնումը։
Կազմակերպության ղեկավարությունն իրականացնում էր Գերագույն խորհուրդը (Խաչատուր Կերեքցյան, Ալեքսան Էթելեկյան, Հովհաննես Ասատրյան և ուրիշներ)։ Անդամներն էին մտավորականներ, արհեստավորներ, երկրագործներ, կազմված էր տասնյակների համակարգով։ Կազմակերպությանը հովանավորում էր Կարինի հոգևոր առաջնորդ Մաղաքիա Օրմանյանը։ «Պաշտպան հայրենյացն» իր մասնաճյուղերն ուներ Արևմտյան Հայաստանի մեծ մասում։ Կազմակերպությունը թռուցիկներ էր տարածում՝ միասնական ուժերով թուրքական լուծը թոթափելու կոչերով։ «Պաշտպան հայրենյաց»-ի «արմատական» թևը, ազատագրության միակ ուղին համարելով զինված ապստամբությունը, կողմ էր անհապաղ զինված ելույթին, իսկ «չափավոր» թևի կարծիքով, զինված ելույթը պետք էր իրականացնել մանրակրկիտ և երկարատև նախապատրաստությունից հետո։ ժողովրդի ինքնապաշտպանության համար զենք հայթայթելու նպատակով «Պաշտպան հայրենյացը» փորձել է նյութական միջոցներ գտնել, կապեր է հաստատել հայ քաղաքական և կրոնական գործիչների՝ Մ. Խրիմյանի (Խրիմյան Հայրիկ), Գ. Արծրունու, Կ. Պոլսի պատրիարք Ն. Վարժապետյանի, հայկական համանման կազմակերպությունների հետ։ 1882-ին ոստիկանությունը հայտնաբերել է կազմակերպությունը, ձերբակալել շատ անդամների (գրակ. մեջ նշվում են 72 և 52 մարդ)։ 1883 թ.տեղի է ունեցել դատը՝ հայերի առաջին քաղաքական դատավարությունը Օսմանյան կայսրությունում։ Հիմնադիր անդամները դատապարտվել են 5-15 տարվա բանտարկության։ Նրանց մեծ մասը 1884-ին ներում է ստացել։
Ստեղծման նախադրյալները
1877-1878 թվականների ռուս թուրքական պատերազմից և դրան հաջորդած Սան Ստեֆանոյի համաձայնագրից ու Բեռլինի կոնգրեսից հետո, եվրոպական տերությունների օգնության սին խոստումներից հիասթափված, հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչներից շատերն առաջադրեցին սեփական ուժով Հայաստանի քաղաքական վերածնությունն իրականացնելու խնդիրը։ Անհրաժեշտ էր ստեղծել մի կազմակերպություն, որը նախապատրաստեր հայ ժողովրդի զինված պայքարը։ որպես այդպիսին հանդես եկավ «Պաշտպան Հայրենյաց»-ը։
Կառուցվածքը և խնդիրները
Նախատեսված «Մասիս լեռների միության» փոխարեն, կոնսպիրատիվ նկատառումներով, այն կոչվեց «Երկրագործական ընկերություն»։ Անվանումն առաջացել է կազմակերպության անդամատոմսերի վրա եղած «Պաշտպան Հայրենյաց» դրոշմից։ «Պաշտպան Հայրենյաց»-ի անմիջական խնդիրն էր՝ հայ ժողովրդի ինքնապաշտպանության կազմակերպումը, իսկ վերջնական նպատակը՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումը։
Կազմակերպությունը ղեկավարվում էր հինգ հոգուց բաղկացած հեղափոխական շտաբը՝ Գլխավոր կամ Գերագույն խորհուրդը, որը գործում էր առանց գրավոր կանոնադրության։ «Պաշտպան Հայրենյաց»-ը ուներ լավ մտածված կոնսպիրատիվ սիստեմ, կազմակերպության նոր անդամը, Գերագույն խորհրդի ներկայացուցիչներից մեկին հավատարմության երդում տալուց հետո, հանձնարարություն էր ստանում հավաքագրել 10 վստահելի անձ և դառնալ նրանց հրամանատարը։ Տասնյակի անդամները ճանաչում էին միայն իրենց հրամանատարին, իսկ վերջինը գլխավոր խորհրդի միայն այն անդամին, որին երդում էր տվել։ Տասնյակի զինումը հրամանատարի պարտականությունն էր։ Սահմանված անդամավճարով, հանգանակություններով կամ նվիրատվություններով ձեռք բերված լրացուցիչ զենքը, անհրաժեշտության դեպքում, պետք է բաժանվեր բնակչությանը։ Կազմակերպության հիմնական ուժը քաղաքի արհեստավորական դասն էր և աշխատավոր գյուղացիությունը։ Պրոֆեսիոնալ գործիչները իրենց գաղտնի գործունեությունը քողարկում էին որևէ այլ զբաղմունքով։
Տարածումը և գործունեությունը
«Պաշտպան Հայրենյաց»-ը իր ճյուղավորումները ուներ Արևմտյան Հայաստանի մեծ մասում, որի շատ քաղաքներում ստեղծվել էին հեղափոխական խորհուրդներ։ Սերտ կապեր էին հաստատվել արևելահայերի հետ։ Պատրաստվում և տարածվում էին հեղափոխական թռուցիկներ՝ միասնական ուժով օսմանյան բռնատիրությունը թոթափելու կոչերով։ Ազատագրական միակ ուղին համարելով զինված ապստամբությունը՝ կազմակերպության «արմատական » թևը կողմ էր անհապաղ ելույթին, իսկ «չափավոր» թևի կարծիքով զինված ելույթը կարելի էր սկսել միայն երկարատև և մանրակրկիտ նախապատաստությունից հետո։
Բացահայտումը
Սակայն 1882 թվականի նոյեմբերին կազմակերպությունը պատահականորեն բացահայտվեց, իսկ 1883 թվականի ապրիլի 7-ին սկսվեց ձերբակալված անդամների դատավարությունը (արևմտահայերի առաջին քաղաքական դատավարությունը Թուրքիայում)։ 40 մարդ դատապարտվեցին տարբեր ժամկետների (5-15 տարի) բանտարկության։ 1886 թվականին բանտից ազատված Խաչատուր Կերեքցյանը և Հ. Իշղալացյանը փորձեցին վերականգնել կազմակերպությունը, բայց Կարինի զինված ելույթի ճնշումից հետո անհաջողության մատնվեցին։
Չնայած քաղաքական ասպարեզից հեռանալուն, «Պաշտպան Հայրենյաց»-ը կարևոր նշանակություն ունեցավ արևմտահայ ազգային-ազատագրական շարժման համար՝ իր գործունեությամբ նշանավորելով օսմանյան բռնապետության դեմ հայ ժողովրդի պայքարի նոր շրջանի սկիզբը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ազգային-ազատագրական կազմակերպություններ Կատեգորիա:1881 հիմնադրումներ Հայաստանում
Սալոնիկի պաշարում (1422-1430)
Սալոնիկի պաշարում, 1422-1430 թվականներին Օսմանյան կայսրության բանակի կողմից Սուլթան Մուրադ II-ի օրոք քաղաքի պաշարումը, որն ավարտվել է քաղաքի գրավմամբ։
1387-ից մինչև 1403 թվականը Սալոնիկը գտնվել են Օսմանյան վերահսկողության տակ, սակայն 1402 թվականին Անկարայի ճակատամարտում Բայազիդ I-ի պարտությունից և Օսմանյան կայսրության հետագա փլուզումից հետո բյուզանդական կայսրը վերադարձրել է քաղաքի իշխանությունը։ 1422 թվականին Օսմանյան միջթագավորություն ավարտից հետո Հովհաննես VIII Պալեոլոգը և Մանուել 2-րդ Պալեոլոգը աջակցեցին օսմանական գահի հավակնորդ Մուստաֆա Չելեբիին։ Հաղթելով և մահապատժի ենթարկելով Մուստաֆային՝ Սուլթան Մուրադ 2-րդը որոշել է պատժել բյուզանդացիներին և հարձակվել Սալոնիկի վրա։ 1423 թվականի սեպտեմբերին Անդրոնիկ Պալեոլոգը, որն անկարող է պաշտպանել քաղաքը, Սալոնիկին փոխանցել է Վենետիկի Հանրապետությանը։ Վենետիկի բնակիչները փորձել են պայմանավորվել Մուրադի հետ, որպեսզի նա քաղաքը ճանաչի իրենց տտիրապետության տակ, սակայն անհաջողության են մատնվել, քանի որ Մուրադը վենետիկցիներին համարում էր զավթիչ, իսկ քաղաքը՝ իրենը իրավամբ։ Այս հանգամանքները հանգեցրել են Սալոնիկի Օսմանյան շրջափակմանը, որը երբեմն ուղեկցվում էր քաղաքի վրա ուղղակի հարձակումներով։ Հակամարտությունը հիմնականում տեղի է ունեցել քաղաքի շրջափակման և Բալկաններում և Էգեյան կղզիներում միմյանց տարածքում փոխադարձ հարձակումների տեսքով։ Վենետիկի բնակիչները բազմիցս փորձել են ճնշում գործադրել Մուրադի վրա՝ արգելափակելով Գալիպոլիի նավահանգիստը Դարդանելի վրայով։
Շրջափակումը շուտով քաղց է առաջացրել քաղաքում, ինչը հանգեցրել է բնակիչների փախուստին։ Պաշարման բացասական հետևանքները, քաղաքին մատակարարելու և պաշտպանելու Վենետիկի անկարողությունը, սովորական իրավունքի խախտումները, կոռուպցիան և Վենետիկի պաշտոնյաների կողմից ապօրինի շահարկումները հանգեցրել են քաղաքում քաղաքի հանձնման կողմնակիցների կուսակցության ձևավորմանը, որն արագորեն քաշ էր հավաքում։ Եպիսկոպոս Սիմեոն Սոլունսկին իր հոտին դիմադրելու կոչ էր արել, սակայն 1426 թվականին տեղի բնակիչների մեծ մասը պատրաստ էր հանձնել քաղաքը՝ թալանից խուսափելու համար։ Օսմանների դեմ դաշնակիցներ փնտրելու Վենետիկի ջանքերը նույնպես հաջողությամբ չպսակվեցին. տարածաշրջանային մյուս տերությունները կամ իրենք էին Վենետիկի հակառակորդները, կամ  էլ պպարտվել էին օսմանների կողմից։
Աղբյուրներ
Սալոնիկի պաշարման աղբյուրների երեք խումբ կա՝ բյուզանդական, օսմանական և արևմտյան։ Բյուզանդական աղբյուրներից հիմնական են համարվում իրադարձությունների մասնակիցների հաշվետվությունները, որոնք հիմնականում քաղաքի բնակիչներ են։
Սֆրանձի քրոնիկաները (և Պսևդոսֆրանձի), Քաղկոկոնդիլան, Թեոդոր Սպանդունեսը, այսպես կոչված Բարբերինիի քրոնիկան, Բյուզանդական փոքր քրոնիկաները պարունակում են հիշատակումներ պաշարման համար նշանակալի իրադարձությունների մասին։
Օսմանյան աղբյուրների երկու տեսակ կա․
Արևմտյան աղբյուրները նաև ներկայացված են երկու տեսակով․
Հակամարտության նախապատմություն
14-րդ դարում Օսմանյան սուլթանները մշտապես ընդլայնել են իրենց պետության տարածքը։ 1354 թվականին ենթարկելով անատոլիական բեյլիկների մեծ մասին և գրավելով Գալիպոլին՝ օսմանները բնակություն են հաստատել Բալկաններում։ Տարածաշրջանի քրիստոնեական պետությունները թույլ էին և պառակտված, ինչը թույլ տվեց օսմաններին արագ նվաճել դրանք։ 1369 թվականին օսմաններին հաջողվել է գրավել Ադրիանոպոլը, որն ըստ կարևորության Բյուզանդական կայսրության երրորդ քաղաքն է Կոստանդնուպոլսից և Սալոնիկից հետո։ Սալոնիկցիները, որոնք կառավարվում են ապագա բյուզանդական կայսր Մանուել II Պալեոլոգի կողմից, իրենք են հանձնվել 1387 թվականին երկարատև պաշարումից հետո (1383-1387) Քրիստափոլիս և Քրիզոպոլիս քաղաքների հետ միասին։
Սկզբում այդ քաղաքներն ամբողջական ինքնավարություն ստացան խարաջին վճարելու դիմաց։ Սակայն 1391 թվականին կայսր Հովհաննես V Պալեոլոգի մահից հետո Մանուիլ II-ը, որը նախկին պատանդն էր Օսմանյան դատարանում, փախել է Կոստանդնուպոլիս, որտեղ թագադրվել է որպես կայսր՝ փոխարինելով հորը։ Սուլթան Բայազիդ I-ն ի պատասխան դատարկեց բյուզանդական տարածքները, ապա գրավեց և ավերեց Քրիզոպոլիսը։ Դուկան գրել է, որ Քրիզոպոլիսից հետո Բայազիդը գնացել է սալոնիկցիների մոտ։ Հնարավոր է, որ քաղաքը դիմադրում էր, բայց ոչ երկար, քանի որ Բայազիդը ներողամտություն ցուցաբերեց նրա բնակիչներին. Սալոնիկցիները պահպանեցին իրենց ինստիտուտները, իսկ քրիստոնյա բնակչությունը և ուղղափառ եկեղեցին՝ իրենց ունեցվածքի մեծ մասը[։ Սալոնիկցիները Օսմանյան կայսրության իշխանության տակ մնացին մինչև 1403 թվականը, երբ Անկարայի ճակատամարտից հետո փլուզված Օսմանյան կայսրությունը մտավ Միջագետքի և քաղաքացիական պատերազմի շրջան Բայազիդի որդիների միջև։ Այդ ժամանակ կայսր Մանուիլ  II-ը Օսմանյան կայսրության գահի համար պայքարում վերցրեց ավագ որդի Բայազիդի ՝ Սուլեյմանի կողմը։ Գալիպոլիի պայմանագրով այս աջակցության համար բյուզանդական կայսրը ստացել է Սալոնիկի, Քաղկիդիկի թերակղզու մի մասը և Ստրիմոնի ու Պինեյոսի գետերի միջև ափամերձ գոտին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Վենետիկի հանրապետության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Բյուզանդիայի ճակատամարտեր
Պետրաշովկա (գյուղ, Գլոբինոյի շրջան)
Պետրաշովկա (Петрашівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գլոբինոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պետրաշովկա գյուղում բնակվում էր 365 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2306 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 158,28 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գլոբինոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պեստովկա (Ռևաժի վտակ)
Պեստովկա (Пестовка), գետ Ռուսաստանում, հոսում Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ռեվաժ գետի աջ ափին՝ 3 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Նովոսյոլկի (գյուղ, Արզամասկի շրջան)
Նովոսյոլկի (Новосёлки), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Արզամասկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Արզամասկի շրջանի բնակավայրեր
Քեթրին Յորք
Քեթրին Յորք (Catherine of York), նաև՝ Քեթրին Պլանտագենետ (Catherine Plantagenet; )՝ անգլիական արքայադուստր Յորքերի տնից։
Անգլիայի թագավոր Էդուարդ IV-ի և Էլիզաբեթ Վուդվիլի վեցերորդ դուստրը։ Ամուսնության մեջ՝ կոմսուհի Դևոն։
Շուտով հոր մահից և Ռիչարդ III-ի կողմից գահը բռնազավթելուց հետո, Քեթրինը, ով չորս տարեկան էլ չկար, Էլիզաբեթ Վուդվիլի և Էդուարդ IV-ի մյուս երեխաների թվում, հայտարարվեց ապօրինածին։ Աղջկա մայրը, վախենալով իր երեխաների կյանքի համար, նրանց տեղափոխեց Վեստմինստերյան աբբայություն, որտեղ հանգուցյալ թագավորի ընտանիքը ապաստան ստացավ և մոտ մեկ տարի անցկացրեց այստեղ։ Ավելի ուշ նա տեղափոխվեց թագավորական պալատ։ Երբ Ռիչարդ III-ը մահացավ, իսկ գահին հայտնվեց Հենրի VII Թյուդորը, Էդուարդ IV-ի երեխաներին բաստարդ հռչակած ակտը չեղյալ հայտարարվեց։ Հենրի VII-ը ամուսնացավ Էդուարդի դուստրերից ավագի՝ Էլիզաբեթի հետ, իսկ Քեթրինը դարձավ դիվանագիտական արժեքավոր ակտիվ. նախատեսվեց նրա ամուսնությունը Հովհաննես Արագոնացու, իսկ ավելի ուշ՝ շոտլանդական արքայազն Ջեյմս Ստյուարտի՝ Ռոսսի դքսի հետ, սակայն երկու դեպքում էլ գործը չհասավ հարսանիքին։ 1495 թվականին Քեթրինը ամուսնացավ Ուիլյամ Կուրտենեի՝ Թյուդոր-թագավորի մոլի ջատագով Դևոնի կոմսի որդու և ժառանգորդի հետ։
1502 թվականին Քեթրինի ամուսինը սկսեց կասկածվել գահի Յորքյան հավակնորդ Էդմունդ դե լա Պոլի դավադրությանը մասնակցելու մեջ և շուտով ձերբակալվեց, զրկվեց ունեցվածքից և հոր տիրույթներն ու տիտղոսները երեխաներին փոխանցելու իրավունքից։ Քեթրինը՝ ինքը, քրոջ հովանավորության շնորհիվ մնաց ազատության մեջ։ 1509 թվականի ապրիլին Հենրի VII-ի մահից հետո նոր թագավորը ներեց Ուիլյամ Կուրտենեին և նրան վերադարձրեց բռնագրավված ունեցվածքը. շուտով մահացավ Քեթրինի սկեսուրը։ 1511 թվականի մայիսին Քեթրինի ամուսնուն վերադարձվեց հոր տիտղոսը, բայց մեկ ամիս անց Կուրտենեն մահացավ պլևրիտից։
Երեսուներկու տարեկանում այրի դառնալուց հետո Քեթրինը չամուսնանալու երդում տվեց։ 1512 թվականին նա թագավորից հանգուցյալ ամուսնու՝ Դևոն կոմսությունում բոլոր կալվածքներից ցմահ օգտվելու իրավունք ստացավ, նույն թվականին արքայադստեր 10-ամյա որդուն՝ Հենրիին, հանձնվեց Դևոնի կոմսի տիտղոսը։ Ամուսնու մահից հետո Քեթրինը հազվադեպ էր լինում պալատում. սակավաթիվ այցելություններից մեկը առիթը 1516 թվականին Հենրի VIII-ի դստեր՝ Մարիի մկրտությունն էր․ Քեթրինը աղջկա կնքամայրն էր։ Տիվերտոնում Քեթրինը շրջանի ամենաազդեցիկ ընտանիքի գլխավորն էր և խոշոր կալվածքի սեփականատերը, այնպես որ՝ կարող էր վարել իր ծագմանը համապատասխան ապրելակերպ։ Քեթրինը մահացել է Տիվերտոնի դղյակում, քառասունինը տարեկան հասակում և թաղվել տեղի Սուրբ Պետրոսի եկեղեցում՝ ճոխ արարողությամբ։ Քեթրինի երեխաները դարձել են Էդուարդ IV-ի բոլոր թոռներից միակները, ովքեր Յորքերի դինաստիայից ժառանգել են անգլիական գահի նկատմամբ հավակնությունները։
Ծագում և վաղ տարիներ
Քեթրինի ծննդյան ճշգրիտ ամսաթիվը հայտնի չէ։ Պահպանվել են Փիրս Դրեյփերի կողմից նրա համար պատրաստված մկրտության ավազանի հետ կապված փաստաթղթեր, ըստ որոնց, պատմաբանները արքայադստեր աշխարհ գալու ամսաթիվ նշում են 1479 թվականի օգոստոսի 14-ը կամ՝ դրանից քիչ ավելի վաղ։ Ծննդյան ենթադրյալ վայրը Գրինվիչի Էլթեմյան պալատն է։ Քեթրինը Անգլիայի թագավոր Էդուարդ IV-ի ու Էլիզաբեթ Վուդվիլի վեցերորդ դուստրն էր և նրանց տասը երեխաներից իններորդը։ Աղջկա ստնտուն Ջեյնն էր կամ Ջոանը՝ Ռոբերտ Կոլսոնի կինը, 1480 թվականի նոյեմբերին Էդուարդ IV-ը Քեթրինի ստնտուին անուիտետային վճարումներ էր նշանակել տարեկան հինգ ֆունտի չափով։
Քեթրինը վեց քույր ուներ, որոնցից հասուն տարիքի հասել են միայն չորսը՝ ավագներ Էլիզաբեթը, Սեսիլիան և Աննան և կրտսեր Բրիջիտը, 1467 թվականին ծնված Մարիան մահացել էր 14 տարեկանում ինչ-որ հիվանդությունից, իսկ 1472 թվականին ծնված Մարգարետը մահացել էր օրորոցում։ Քեթրինը նաև իրենից մեծ հինգ եղբայր ուներ, երեքը հարազատ և երկուսը՝ համամայր՝ մոր և Գրոուբիից Ջոն Գրեյի հետ ամուսնությունից՝ Թոմասը և Ռիչարդ։ Քեթրինի հարազատ եղբայրներից կրտսերը՝ Ջորջը, մահացել էր մոտ երկու տարեկան հասակում, իսկ մյուս երկու եղբայրները՝ Էդուարդը և Ռիչարդը, 1483 թվականին անհետացել են Թաուերից՝ իրենց հորեղբոր՝ Ռիչարդ III-ի կառավարման ժամանակ։
Հոր կողմից Քեթրինը սերում է Անգլիայի Էդուարդ III թագավորից։ Նրա հորական պապը Ռիչարդ Պլանտագենետն էր՝ Յորքի 3-րդ դուքսը՝ արական գծով Էդուարդ III թագավորի ծոռը և թագավորության ռեգենտը 1454-1455 թվականներին՝ Հենրի VI թագավորի հիվանդության ժամանակ։ Ռիչարդը հայտարարեց Յորքերի տան իրավունքը Անգլիայի թագին, և դրանով իսկ սկիզբ դրեց Վարդերի պատերազմին։ Արքայադստեր հորական տատիկը եղել է Սեսիլիա Նևիլը՝ Էդուարդ III թագավորի որդու՝ Լանքասթերյան դինաստիայի հիմնադիր Ջոն Գոնտի՝ իգական գծով թոռնուհին։ Քեթրինի՝ մորական նախնիները Վուդվիլներն էին՝ աղքատ և ոչ հայտնի ընտանիք։ Պապը՝ հասարակ սկվայր Ռիչարդ Վուդվիլը կարողացել էր ամուսնանալ հայտնի ֆրանսիական Լյուքսեմբուրգյան տոհմից Ժակետա Լյուքսեմբուրգցու հետ․ վերջինս առաջին ամուսնությամբ Բեդֆորդի դուքս Ջոն Լանքասթերի (Հենրի IV-ի որդին) կինն էր եղել։
Մանկություն
1483 թվականին, երբ Քեթրինը հազիվ չորս տարեկան էր, Էդուարդ IV-ը հանկարծամահ եղավ։ Դրան հաջորդեց քաղաքական ճգնաժամը, որը կտրուկ փոխեց նախկին թագուհու և նրա երեխաների վիճակը։ Քեթրինի ավագ եղբայրը՝ Էդուարդ V-ը, ով գահաժառանգն էր, փաստորեն ձերբակալվեց իր հորեղբոր՝ լորդ-պրոտեկտոր Ռիչարդ Գլոստերի կողմից, նրա հետ միասին ձերբակալվեցին նաև Էնթոնի Վուդվիլը և Ռիչարդ Գրեյը (համապատասխանաբար՝ քեռին և համամայր եղբայրը)։ Թագավորը տեղափոխվեց Լոնդոնի Թաուեր, որտեղ ավելի ուշ նրան միացավ միակ հարազատ եղբայրը՝ Ռիչարդը, մյուս երեխաների հետ միասին, որոնց թվում էր նաև Քեթրինը, այրիացած թագուհին թաքնվեց Վեստմինստերյան աբբայությունում։ Երկու ամիս անց, 1483 թվականի հունիսի 22-ին Էդուարդ IV-ի և Էլիզաբեթ Վուդվիլի ամուսնությունը անօրինական ճանաչվեց, հանգուցյալ թագավորի բոլոր երեխաները խորհրդարանական  ակտով անօրինական հայտարարվեցին և զրկվեցին գահի հանդեպ իրավունքներից և բոլոր տիտղոսներից։ Մի քանի օր անց մահապատժի ենթարկվեցին Էնթոնի Վուդվիլը և Ռիչարդ Գրեյը։ 1483 թվականի հուլիսի 6-ին Ռիչարդ Գլոստերը հայտարարվեց թագավոր, որից անմիջապես հետո դադարեցին որևէ տեղեկություն ստանալ Քեթրինի՝ Թաուերում փակված եղբայրների մասին։
1483 թվականի Սուրբ Ծնունդին Հենրի Թյուդորը, որի մայրը դավադրություն էր կազմակերպել Էլիզաբեթ Վուդվիլի հետ ընդդեմ Ռիչարդ III թագավորի, երդվեց, որ կամուսնանա Էդուարդ IV-ի ավագ դստեր Էլիզաբեթի կամ նրա քույր Սեսիլիայի հետ (Եթե Էլիզաբեթի հետ ամուսնությունը ինչ-ինչ պատճառներով անհնար լինի) այն բանից հետո, երբ կզբաղեցնի անգլիական գահը։ Սակայն Թյուդորի կուսակցության ապստամբությունը, որը գլխավորում էր Բեքինգհեմի դուքսը, տապալվեց դեռևս այդ երդումից առաջ։ Բեկինգհեմի ապստամբության ձախողումից հետո Ռիչարդ III-ը համաձայնեց բանակցել եղբոր այրու՝ Էլիզաբեթ Վուդվիլի հետ։ 1484 թվականի մարտի 1-ին թագավորը հրապարակավ երդվեց, որ աղջիկներին վնաս չի հասցվի և նրանց սրտնեղություն չի պատճառվի։ Բացի այդ, Ռիչարդը խոստացավ, որ նրանք չեն բանտարկվի Թաուերում կամ որևէ այլ բանտում, կապրեն «բարի անուն և հեղինակություն ունեցող պատվարժան վայրերում», իսկ հետագայում կնության կտրվեն «ազնվական ծագում ունեցող մարդկանց» և որպես օժիտ տարեկան 200 մարկ եկամտով հողեր կստանան։ Արքայադուստրերը տեղափոխվեցին պալատ՝ ապրելու իրենց «ողորմած հորեղբոր» խնամակալության ներքո։ Թյուդորների դարաշրջանի պատմաբան  գրել է, որ Ռիչարդ III-ը «իր եղբոր բոլոր դուստրերին ստիպեց հանդիսավոր կերպով գալ իր պալատ, կարծես նորովի՝ ընտանեվարի և զվարճանք սիրող, նրանք պետք է մոռանային ... նրա հասցրած վիրավորանքը և դրան նախորդած բռնապետությունը»։ Ըստ տարածված վարկածի՝ Քեթրինը քույրերի հետ տեղափոխվել է թագավորական պալատ, բայց կա ենթադրություն, որ Քեթրինը և նրա կրտսեր քույրը՝ Բրիջիտը ապաստանից դուրս գալուց հետո մնացել են իրենց մոր մոտ։
Երկու տարի անց, 1485 թվականի օգոստոսին Ռիչարդ III-ը զոհվեց Բոսվորտի ճակատամարտում և նվաճման իրավունքով նոր թագավոր դարձավ Հենրի Թյուդորը։ Նա կատարեց իր խոստումը և ամուսնացավ Էլիզաբեթ Յորքի հետ, ինչպես նաև չեղյալ համարեց Էդուարդ IV-ի երեխաների տիտղոսներից և գահի իրավունքներից զրկած Titulus Regius-ը։ Titulus Regius ակտը, ինչպես նաև դրա հետ կապված բոլոր փաստաթղթերը, հանվեցին արխիվներից։ 1492 թվականին մահացավ այրիացած թագուհի Էլիզաբեթը. Քեթրինը մասնակցել է նրա հուղարկավորության արարողությանը՝ դառնալով թագավորական հուղարկավորության ամենաերիտասարդ լալկան կանանցից մեկը։ Լիովին որբ մնացած Քեթրինը վերջնականապես հաստատվեց թագուհի-քրոջ արքունիքում։
Ամուսնության պլաններ և ամուսնություն
Քեթրինը, փաստացի, ցանկալի հարսնացու էր ծնվելուց անմիջապես հետո և հետագայում կարող էր խաղազինվոր դառնալ դինաստիական ամուսնությունների քաղաքականության մեջ։ Նրա լույս աշխարհ գալուց կարճ ժամանակ անց՝ 1479 թվականի օգոստոսին, ամուսնության առաջարկ է ստացվել կաթոլիկ թագավորների ժառանգորդ Հովհաննեսի՝ Աստուրիասի արքայազնի հետ, ով մեկ տարով մեծ էր արքայադուստրից։ 1479 թվականի օգոստոսի 28-ին կնքվեց այդ ամուսնության մասին նախնական համաձայնագիրը, 1482 թվականի մարտի 2-ին պայմանագիրը վավերացվեց իսպանական կողմի կողմից։ Սակայն 1483 թվականի ապրիլին հանկարծամահ եղավ արքայադստեր հայրը, և բանակցությունները դադարեցվեցին։
Հենրի Թուդորը, հայտնվելով գահին, սկսեց կնոջ հարազատների նկատմամբ վիթխարի ամուսնական ծրագրեր կառուցել։ Առաջին հերթին նա ցանկանում էր խաղաղություն հաստատել իր հյուսիսային հարևանի՝ Շոտլանդիայի թագավորության հետ։ 1487 թվականի նոյեմբերին նախնական պայմանավորվածություն ձեռք բերվեց Քեթրինի՝ Ջեյմս III թագավորի երկրորդ որդու՝ Ջեյմս Ստյուարտի հետ ամուսնության շուրջ․ վերջինս աղջկանից գրեթե երեք տարի մեծ էր։ Նույն պայմանավորվածության համաձայն՝ Քեթրինի քույրը՝ Սեսիլիան պետք է դառնար շոտլանդացի թագավոր Ջեյմս Ստյուարտի՝ Ռոթսեյի դուքսի կինը, իսկ այրիացած Ջեյմս III-ը պետք է ամուսնանար արքայադստեր մոր՝ այրի թագուհի Էլիզաբեթ թագուհու հետ։ Բայց Ջեյմս III-ը սպանվեց 1488 թվականի հունիսին՝ նախքան այդ ամուսնությունները կկնքվեին։ Բանակցությունները ընդհատվել են և այլևս չեն վերսկսվել։
Մինչ 1495 թվականի հոկտեմբերը, իր տասնվեցամյակից անմիջապես հետո, Քեթրինը ամուսնացավ Ուիլյամ Կուրտենեի՝ Դևոնի և Կորնուոլլի խոշոր և հայտնի հողատիրոջ և Հենրի VII-ի և Լանքասթերների կուսակցության մոլի համախոհի՝ Դևոնի կոմսի որդու և ժառանգորդի հետ։ Կուրտենե գերդաստանի ծագումնաբանությունը սկիզբ էր առնում ֆրանսիական ազնվականական Գաթինե կոմսությունից, իսկ իգական գծով սերում էր անգլիական թագավոր Էդուարդ I-ից՝ վերջինիս դուստր Էլիզաբեթ Ռուդլանցու միջոցով։ Քեթրինի և Ուիլյամի, ինչպես նաև Էդուարդ IV-ի մյուս դստեր՝ Աննայի ամուսնությունը խորհրդարանի կողմից հաստատվել է նույն նստաշրջանի ընթացքում։ Հայտնի է, որ Էլիզաբեթ թագուհին ինքն է վճարել է փեսացուի հարսանեկան զգեստների դիմաց և գումար է նվիրել նորապսակների ապագա երեխաների դաստիարակության համար։ Գտնվելով թագավորի հովանավորության ներքո՝ Կուրտենե ամուսինները իրենց ժամանակի մեծ մասն անցկացրել են արքունիքում, Քեթրինը որպես առաջին լեդի (principal lady) տարեկան 50 ֆունտ նվիրատվություն էր ստանում։ Արքունական սահմաններից դուրս Քեթրինը և Ուիլյամը նախընտրում էին որպես նստավայր օգտագործել Թիվերտոն ամրոցը կամ Կուրտենեի հնագույն տոհմական օջախը՝ ․ երկու տիրույթներն էլ գտնվում էին Դևոնում, բայց Քեթրինը նախապատվությունը տալիս էր Կոլկոմբին ։ Ամուսինները երեք երեխա են ունեցել՝ որդիները՝ Հենրին և Էդվարդը և դուստրը՝ Մարգարետը։
Շնորհազրկված կյանք
Հետագա տարիներին Քեթրինը մտերիմ էր իր քույր-թագուհու հետ։ Նա 1501 թվականի նոյեմբերին ներկա է եղել ավագ զարմիկի՝ Ուելսի արքայազն Արթուրի շքեղ հարսանիքին, 1502 թվականի հունվարին՝ Շոտլանդիայի թագավորի հետ ավագ զարմուհու՝ Մարգարիտի նշանադրության տոնակատարություններին։ Սակայն արդեն մի քանի ամիս անց սկսվում է շնորհազրկումը․ Ուիլյամ Կուրտենեն ձերբակալվում և բանտարկվում է գահին յորքիստ հավակնորդ Էդմունդ դե լա Պոլի դավադրությանը մասնակցելու կասկածանքով։ Նա մի քանի տարի անցկացրեց կալանքի տակ, թեև նրա մեղքի ոչ մի ապացույց չգտնվեց, հավանաբար, Կուրտենեի ձերբակալության միակ պատճառը նրա ամուսնությունն էր Յորքերի տան արքայադստեր հետ։ Ուիլյամը զրկվեց ունեցվածքից և հոր տիտղոսները և ունեցվածքը ժառանգելու, ինչպես նաև՝ դրանք իր երեխաներին փոխանցելու իրավունքից. Այսպիսով, կոմս Դևոնի մահից հետո նրա տիտղոսը և ունեցվածքը պետք է փոխանցվեին պետությանը։
Միայն թագուհի-քրոջ ազդեցիկ պաշտպանությամբ Քեթրինը մնաց ազատության մեջ և արքունիքում և ապրելու համար միջոցներ էր ստանում։ Էլիզաբեթ Յորքը կարգադրեց, որ Քեթրինի երեխաների դաստիարակությամբ և կրթությամբ զբաղվի լեդի Մարգարտ Կոտոնը, և դրա համար միջոցներ հատկացրեց։ Քեթրինի երեխաներին Կոտոնի պաշտպանության ներքո տեղափոխեցին սըր Ջոն Հասսիի ամառանոցը, որն այն ժամանակ գտնվում էր թագուհու կամ այրիացած թագուհու տիրապետման մեջ գտնվող հողերի վրա։ Երեխաների, ինչպես նաև նրանց մյուս ծառաների կեցության ծախսերը, որոնց թվում՝ երկու աղախինները, ձիերն ու դայակները, նույնպես վճարում էր թագուհին։ Նա նաև վճարում էր Քեթրինի՝ Թաուերում բանտարկված ամուսնու կարիքները։ 1502 թվականի հունիսին մահացավ Քեթրինի երկու որդիներից կրտսերը՝ Էդվարդը, ինչը ծանր հարված էր արքայադստեր համար։ Քեթրինի վիշտը խորն էր այն փաստով, որ երեխայի հիվանդությունը շուտահաս էր, և ինքը՝ մայրը, ով թագուհու հետ Նոթլիում էր, չհասցրեց մահացողի անկողնու մոտ գտնվել։ Քանի որ Քեթրինի որդու հուղարկավորության համար միջոցներ չեն եղել, բոլոր ծախսերը կրկին վճարել է նրա քույրը։ Էլիզաբեթը միջոցներ է հատկացրել արքայադստեր սգո զգեստապահարանի համար․ Քեթրինի զգեստապահարանի վերաբերյալ կարգադրությունները դարձել են քրոջ մասին թագուհու հոգածության վերջին դրսևորումներից մեկը։
1503 թվականի փետրվարին Էլիզաբեթ Յորքը մահացավ։ Քեթրինի համար քրոջ մահը մեծ կորուստ էր, քանի որ թագուհին նրա համար ոչ միայն բարեկամ և մտերիմ ընկեր էր, այլև՝ հովանավոր։ Սգո երկրորդ օրվանից սկսած Քեթրինը քրոջ հուղարկավորության արարողության ընթացքում գլխավորել է լալկան կանանց, առաջին օրը այդ պաշտոնը զբաղեցրել է հանգուցյալ թագուհու գլխավոր ֆրեյլինը ՝ լեդի, քանի որ Քեթրինի զգեստապահարանը պատրաստ չէր։ Քեթրինը միակն է, ով ներկա է եղել հանգուցյալ թագուհու համար մատուցված բոլոր երեք պատարագներին։
Մնալով առանց ընկերների և քրոջ աջակցության, Քեթրինը օգնության համար դիմել է սկեսրայրին։ Դևոնի դուքսը, մի շատ բարին կամեցող մարդ, թոռների համար առանձնացրել է ամենամյա վարձատրություն՝ 100 մարկի չափով Հենրիին և 200 մարկի չափով՝ Մարգարետին, սակայն Քեթրինին, հավանաբար, ոչ մի գումար չի հատկացվել, քանի որ չկա ոչ մի փաստաթուղթ, որը հաստատում է հակառակը։ Հավանաբար, մորաքրոջը ինչ-որ օգնություն ցուցաբերել է հանգուցյալ թագուհու որդին՝ Հենրին, որն այդ պահին դարձել Էր գահաժառանգ, սակայն դրա փաստաթղթային հաստատումներ ևս չկան։
Վերադարձ դեպի արքունիք
Հենրի VII-ը մահացավ 1509 թվականի ապրիլին, և Քեթրինի կյանքը կտրուկ փոխվեց։ Դառնալով նոր թագավոր՝ արքայադստեր զարմիկը՝ Հենրի VIII-ը, անմիջապես մորաքրոջը հրավիրեց արքունիք, որտեղ նա ներկա գտնվեց հանգուցյալ միապետի հուղարկավորությանը։ Նոր թագավորը վճարել էր Քեթրինի բոլոր ծախսերը՝ կապված արքունիք տեղափոխվելու հետ։ Այդ ժամանակ էլ Քեթրինը արքայի կրտսեր քրոջ՝ արքայադուստր Մարիայի ֆրեյլինի պաշտոնը ստացավ։ Հենրի VIII-ի առաջին պետական ակտերից մեկը Քեթրինի ամուսնուն՝ Ուիլյամ Կուրտենեին, ներելն ու ունեցվածքը վերադարձնելը եղավ։ Կուրտենե ամուսինները ներկա էին լինում պալատում կատարվող բոլոր տոնակատարություններին, և երկուսն էլ երիտասարդ թագավորի մոտ այնպիսի ֆավորիտ են եղել, որ Քեթրինը դարձել է 1511 թվականի հունվարի 1-ին աշխարհ եկած գահաժառանգ Հենրի Թյուդորի միակ կնքամայրը։
Քեթրինի սկեսրայրը մահացավ 1509 թվականին, և ֆորմալ առումով նրա ամուսինը դարձավ կոմսի տիտղոսի և ունեցվածքի ժառանգորդը, սակայն ժառանգությունն ստանալու համար Ուիլյամին պահանջվում էր թագավորի հավանությունը և դրանցից զրկվելու ակտի չեղարկումը։ Մինչ բոլոր ձևականությունները կպահպանվեին, Քեթրինին՝ «թագավորի ամենապատվելի մորաքրոջը», 200 մարկի չափով անուիտետային վճարումներ նշանակվեցին։ Չնայած մորաքրոջ և նրա ամուսնու նկատմամբ բարյացակամ վերաբերմունքին, Հենրի VIII-ը առաջ քաշեց մի շարք պայմաններ, որոնց դեպքում Ուիլյամ Կուրտենեին կարող էին փոխանցել նրա հոր տիտղոսն ու ունեցվածքը։ Այդ պայմաններից մեկը Քեթրինի կողմից Մարչի կոմսի հողի նկատմամբ պահանջներից հրաժարումն էր, որի նկատմամբ նա իրավունքներ ուներ և՛ որպես Աննա Մորտիմերի հետնորդ, և՛ անձնապես (չլինելով գահի սեփականություն՝ ժառանգել էր իր հորից)։ Քեթրինը, չունենալով ոչ միջոցներ, ոչ ցանկություն Մարչի սեփականության համար պայքարելու համար, ընդունեց քրոջորդու առաջարկը, և 1511 թվականի ապրիլի 12-ին կողմերը պայմանագիր ստորագրեցին։
1511 թվականի մայիսի 9-ին կամ 10-ին Ուիլյամին վերադարձվեց Դևոնի կոմսի տիտղոսը, ինչպես նաև չեղյալ հայտարարվեց ունեցվածքը երեխաներին ժառանգելու արգելքի մասին ակտը։ Թագավորը երաշխավորեց արքայադստեր հոր կառավարման օրոք հօգուտ գահի բռնագրավված որոշ տիրույթների փոխանցումը կոմսական զույգին։ Սրանից բացի, անձամբ Քեթրինին մի քանի կալվածքներ տրվեցին՝ ժառանգաբար դրանք փոխանցելու իրավունքով։
Այրիություն
Այն պահից, երբ ավարտվեցին Ուիլյամ Կուրտենեի տիտղոսի փոխանցման հետ կապված բոլոր ձևականությունները, նա արդեն լուրջ հիվանդ էր, հունիսի 9-ին կոմսը մահացավ պլևրիտից Պլացենտիա պալատում, որտեղ հյուրընկալել էր իր կնոջ հետ։ Թագավորը հատուկ թույլտվություն տվեց Բլեքֆրայերս աբբայությունում ճոխ հուղարկավորության համար, հուղարկավորության կազմակերպմամբ զբաղվեց Քեթրինը, որին ամուսինը իր կտակում անվանել էր իր վերջին կամքի գլխավոր կատարողը։ Հուղարկավորությունից հետո Քեթրինը կարգադրեց ամենօրյա պատարագներ կարդալ և շուրջօրյա մոմ վառել Ուիլյամի գերեզմանի վրա։
Երեսունմեկ տարեկանում այրիանալով՝ Քեթրինը 1511 թվականի հուլիսի 6-ին վերջնականապես պետությանը փոխանցեց Մարչի կոմսությունը, և որպեսզի ապահովի հետագա ազատ կյանքը ամուսնական պլաններից, հուլիսի 13-ին կուսակրոնության երդում տվեց ՝ ներկայությամբ ։ Ի ծնե լինելով շատ գործուն՝ Քեթրինը իր մնացած կյանքը նվիրեց իր և որդու տիրույթներում կարգուկանոն հաստատելուն։ 1512 թվականի փետրվարի 3-ին նա թագավորից Դևոն կոմսությունում հանգուցյալ ամուսնու բոլոր կալվածքները ցմահ օգտագործելու իրավունք ստացավ։
Որդու գործերը կարգավորելով՝ Քեթրինը չէր մոռացել իր միակ դստեր մասին․ 1512 թվականին նա սկսեց փեսացու փնտրել Մարգարետի համար։ Քեթրինը նամակներ ուղարկեց թագավորական ծառայողներին՝ խնդրելով պարզել իր աղջկա ամուսնու առավել շահավետ թեկնածուներին։ Հետագա իրադարձությունները պատմաբանների կողմից նկարագրված են հակասական. Մերի Էնն Էվերեթ-Գրինը վերապատմում է տեղի լեգենդն այն մասին, որ Հենրի Սոմերսեթի՝ Վուսթերի 1-ին կոմս Չարլզ Սոմերսեթի որդու և ժառանգորդի հետ ամուսնությունից կարճ ժամանակ անց Մարգարետը, ով այցելել էր մորը հորական Կոլկոմբի տոհմական ամրոցում, խեղդվել է ձկան ոսկորից և մահացել, նույն վարկածը հաստատում է նաև Մարգարետի գերեզմանի գրությունը։ Սակայն այլ աղբյուրներ հայտնում են, որ Քեթրինի դուստրը 1520 թվականին այցելել է իր զարմուհուն՝ Մարիային։ Մարգարետի մասին ոչ մի այլ տեղեկություն չկա, իսկ նրա ամուսինը, ով 1526 թվականին ժառանգեց հոր տիտղոսը, արդեն այդ պահին ամուսնացած է եղել մեկ այլ կնոջ հետ։
Վերջին տարիներ և մահ
Ամուսնու մահից հետո Քեթրինը հազվադեպ էր լինում պալատում՝ նախընտրելով ապրել Դևոնում գտնվող Տիվերտոն ամրոցում կամ Կոլկոմբում, թեև հաճախ հյուրեր էր ընդունում Կոլկոմբում։ Պալատում արքայադստեր քիչ այցելություններից մեկի առիթը Հենրի VIII-ի դստեր՝ Մարիի մկրտությունն էր․ Քեթրինը կնքամայրն էր։ Մեկ տարի առաջ նրա խնամակալությանն էր հանձնվել, ով դարձավ Քեթրինի որդու առաջին կինը։ Հենրիին շնորհվեցին մի քանի առանձնատներ և այլ բարիքներ։ Տիվերտոնում Քեթրինը շրջանի ամենաազդեցիկ ընտանիքի ղեկավարն էր և խոշոր կալվածքի սեփականատերը։ Նրա կալվածքները, որոնք կառավարվում են ծառայողների մի ամբողջ ցանցի կողմից, տարեկան շուրջ 2750 ֆունտի չափով եկամուտ էին ապահովում՝ խոշոր մի գումար, որի վրա պահպանվում էր տնային տնտեսությունը։ 1519 թվականին մահացավ Կուրտենե տոհմի որոշ տիրույթների հանդեպ հավակնություններ ունեցող Հյու Կոնվեյը, և Քեթրինին պառլամենտական ակտի միջոցով վերադարձվեցին այն հողերը, որոնք հանգուցյալի ցմահ օգտագործման ներքո էին գտնվել։
1520-ական թվականների սկզբից պահպանված մանրամասն հաշվետվությունները ցույց են տալիս, որ Քեթրինը իր ծագմանը վայել կենսակերպ է վարել․ նա պարբերաբար շքեղության իրեր է գնել՝ համեմունքներ, ֆրանսիական և ռեյնյան գինիներ ու թանկարժեք գործվածքներ (ինչպես, օրինակ, թավիշ և ատլաս)։ Արքայադստեր մատուռն ունեցել է բազմաթիվ գեղեցիկ հանդերձանքներ, սուրբ անոթներ, կրոնական գրքեր և սրբերի պատկերներ։ Քեթրինը լավ հարաբերությունների մեջ է եղել Դևոնի բարձրաստիճան կաթոլիկ և անգլիական հոգևորականների հետ, ստացել է նվերներ և Ֆորդի աբբաներից, Բակլանդից և ։ 1520-ական թվականներին արքայադուստրը զբաղվում էր որսով, լսում էր գուսաններին, երեք ծաղրածու էր պահում։ Նա հաճախ էր շրջում իր տիրույթներով, և 45 տարեկանում դեռ պահպանում էր ակտիվությունը․ շատ էր շրջում ձիով, որս էր անում, զբաղվում էր գործերով։ Ի դեպ, այն փաստը, որ Քեթրինի գույքի գույքագրման ցուցակում, որը կազմվել է նրա մահից հետո, ներառվել է ձիերի կառք, կարող է խոսել նրա՝ վերջին տարիներին ակտիվության նվազման մասին։
Արքայադստեր գերեզմանի վրա Նրա Որդու կարգադրությամբ հորիզոնական էֆֆիգիա է տեղադրվել։ Ռեֆորմացիայի ժամանակ մատուռը, որտեղ թաղվել էր Քեթրինը, քանդել են բողոքականները։ Հետագայում հայտնաբերվել է գերեզման, որում եղել են մի քանի մարդու մնացորդներ, ուստի հնարավոր չի եղել պարզել, թե դրանցից որոնք են պատկանում Յորքերի տան արքայադստերը։
Սերունդ
Քեթրին Յորքը և Ուիլյամ Կուրտենեն երեք երեխա են ունեցել՝
Քանի որ Թյուդորների դինաստիայի թագավորների կառավարումից առաջ չի ապրել արքայադստեր ոչ մի եղբայր, իսկ նրա քույրերը, բացի Էլիզաբեթ թագուհուց, թագակիր սերունդ չեն թողել, Քեթրինի երեխաները դարձել են Էդուարդ IV-ի թոռներից միակները, ովքեր, Յորքերի դինաստիայից ժառանգել են անգլիական գահի նկատմամբ վտանգավոր նկրտումները, ինչը ճակատագրական դեր է խաղացել արքայադստեր ժառանգների կյանքում։ Թեև Քեթրինի որդին՝ Հենրին, մոր մահից հետո որոշ ժամանակ դեռ գտնվել է թագավորի հովանու ներքո, 1538 թվականին, իր զարմիկ Ջեֆրի Պոուլի մատնությամբ հայտնաբերվել է Հենրիի և եղբայր Ջեֆրիի՝ կարդինալ-կաթոլիկ Ռեջինալդ Պոուլի հետ նամակագրությունը, ով հավակնում էր Անգլիայի գահին։ Հենրին իր կնոջ՝ Գերտրուդայի և որդու՝ Էդվարդի, հետ ձերբակալվել և կալանավորվել է Թաուերում, մեկ տարի անց Հենրիին մահապատժի են ենթարկել պետական դավաճանության մեղադրանքով։ Ամուսնու մահապատժից հետո Գերտրուդան զրկվել է ունեցվածքից, սակայն ազատություն է ստացել։ Գերտրուդայի միակ որդու բախտը շատ ավելի քիչ է բերել. նա բանտարկության մեջ է անցկացրել կյանքի մեծ մասը և ազատ է արձակվել միայն թագուհի Մարի I-ի օրոք։ 1554 թվականին Էդվարդը միայն պասիվ մասնակցություն է ունեցել Ուայաթի ապստամբությանը, որի պատճառով արտաքսվել է երկրից, այլ ոչ թե մահապատժի ենթարկվել։ Նա մահացել է Պադուայում 1556 թվականին՝ դառնալով Քեթրին Յորքի վերջին հետնորդը։
(7884) 1993 HH7
(7884) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1993 թվականի ապրիլի 24-ին Անրի Դեբեոնի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,272699 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0276 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5178 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1251,44 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,287668 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,49° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1993 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անրի Դեբեոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Քրիստիան Դոպլեր
Քրիստիան Անդրեաս Դոպլեր (Christian Andreas Dopple, ), ավստրիացի հայտնի մաթեմատիկոս և ֆիզիկոս։ Դոպլերը հայտնի է իր անունով կոչվող Դոպլերի էֆեկտի միջոցով։
Կենսագրություն
Դոպլերը ծնվել է Զալցբուրգում՝ քարտաշի ընտանիքում։ Սակայն, քանի որ նա թուլակազմ էր, պիտանի չէր քարտաշի ծանր աշխատանքի համար, ուստի ֆիզիկա և մաթեմատիկա էր ուսանում Վիեննայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում և փիլիսոփայություն՝ Զալցբուրգում։ 1829 թվականից նա արդեն աշխատում էր Վիեննայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում՝ որպես ավագ գիտաշխատող և գրում է իր առաջին գիտական աշխատանքը։ 1835 թվականից նա ֆիզիկա և մաթեմատիկա էր դասավանդում Պրահայի դպրոցներից մեկում, ապա՝ Պրահայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում։ 1836 թվականին նա ամուսնացավ Մաթիլդա Շթուրմի հետ։ 1840 թ. նա դարձավ Թագավորական գիտական ընկերության պատվավոր անդամ։ 1841 թվականին նա դարձավ Պրահայի Կարլ Ֆերդինանդ համալսարանի դասախոս՝ մաթեմատիկայի և ֆիզիկայի ամբիոններում։
Պրահայի համալսարանում դասավանդելու տարիներին նա հրապարակել է ավելի քան 50 աշխատություն ֆիզիկայի, մաթեմատիկայի ու աստղագիտության վերաբերյալ։ Իր գլխավոր աշխատությունը՝ «Կրկնակի աստղերի և մի քանի այլ երկնային մարմինների գունավոր լույսի մասին» ("Über das farbige Licht der Doppelsterne und einiger anderer Gestirne des Himmels"), նա ներկայացրել է Թագավորական գիտական ընկերության առջև 1842 թվականի մայիսի 25։ Այս աշխատությունում նա առաջ է քաշում այն գաղափարը, որ ճառագայթման դիտվող (չափվող) հաճախականությունը կախված է ճառագայթման աղբյուրի և դիտորդի հարաբերական շարժումից։ Այս գաղափարի հիման վրա նա բացատրեց կրկնակի աստղերի գունավորումը. դիտորդից հեռացող աստղը, որն անշարժ վիճակում սպիտակ է, անցնում է գույների հետևյալ հաջորդականությունը՝ կանաչ → կապույտ → մանուշակագույն → անտեսանելի (ուլտրամանուշակագույն), իսկ դիտորդին մոտեցողը՝ դեղին → նարնջագույն → կարմիր → անտեսանելի (ինֆրակարմիր)։ Դիտորդի և աստղի հարաբերական շարժման պատճառով ճառագայթման դիտվող հաճախականության փոփոխությամբ կրկնակի աստղերի գունավորման բացատրությունը այն ժամանակ աստղագետների գիտելիքների համաձայն անիրական էր թվում։ Ըստ նրանց՝ աստղերի պտույտը ընդհանուր ծանրության կենտրոնի շուրջ այնքան արագ չէ, որ հանգեցնի տեսանելի գունային փոփոխությունների։ Սակայն նրա ջանքերը՝ ուղղված դրա ճանաչմանը, շուտով հանգեցրին Դոպլերի էֆեկտի փորձնականորեն հաստատված փաստերի. պտույտը դրա համար բավականաչափ արագ էր, այնպես որ նրա անունը մնաց էֆեկտի հետ կապված։
Մարտի հեղափոխության ժամանակ նա իր ընտանիքի հետ 1848 տեղափոխվեց Վիեննա և 1850 թվականին Ֆրանց Յոզեֆ կայսեր կողմից հռչակվեց Վիեննայի ֆիզիկայի ինստիտուտի տնօրեն։ Արագ մեծացող մետրոպոլիայում նա փորձնական ֆիզիկայի առաջին պրոֆեսորն էր։ Որպես ընտանիքի հոր՝նրան մեծապես աջակցում էր իր կինը։
1853 թ. Դոպլերը մահացել է Վենետիկում՝ թոքախտից։ Սան Միշել գերեզմատան հենց մուտքի մոտ կա մի հուշատախտակ, սակայն նրա գերեզմանը մինչ օրս դեռևս չի գտնվել։
Պարգևներ
Ծննդյան 100-ամյակին Դոպլերի՝ Զալցբուրգի քաղաքային թատրոնի դիմաց գտնվող տան վրա ամրացվեց հուշատախտակ, իսկ Վիեննայում այդպիսին արդեն վաղուց կար։ «Քրիստիան Դոպլեր» Ֆոնդը ստեղծված է Դոպլերին՝ որպես գիտնական և նրա աշխատանքները հայտնի դարձնելու, հետազոտությունները Դոպլերի էֆեկտի գործածման համար կիրառելի դարձնելու համար ։
1972 թվականից Զալցբուրգի քաղաքային իշխանությունը գիտական ու տեխնիկական նվաճումների ու հետազոտությունների համար շնորհում է Քրիստիան Դոպլերի անվան պարգևներ ։ Քրիստիան Դոպլերի անվան ընկերությունը հանդիսանում է Քրիստիան Դոպլերի լաբորատորիայի հիմնադիրը, որի նպատակն էր ծառայել ավստրիական բուհերի առաջընթացին ։
Զալցբուրգում կա Դոպլերի անվան գիմնազիա՝ նախկին շրջանային նյարդաբանական կլինիկան։ Զալցբուրգի բնության տանը կա Քրիստիան Դոպլերին վերաբերող բավականին հարուստ ցուցադրություն ։ Լուսնի հակառակ երեսին Դոպլերի անունով է կոչվել մի խառնարան ։
Դոպլերի ծննդյան 150-ամյակի առթիվ ավստրիական կառավարությունը հատուկ նամականիշ է լույս ընծայել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Ավստրիացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ավստրիացի աստղագետներ Կատեգորիա:Ավստրիացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Ավստրիացի գիտնականներ Կատեգորիա:Ավստրիացի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Մերեշոր
Մերեշոր (Мерешор), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Մեժգորեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մերեշոր գյուղում բնակվում էր 711 մարդ։
Սկուբի Դուն և գոբլինների արքան
«Սկուբի Դուն և գոբլինների արքան» (Scooby-Doo And The Goblin King), 2008 թվականի ամերիկյան լիամետրաժ մուլտֆիլմ Սկուբի Դուի ֆրանշիզայից։
Սյուժե
Զարմանալի Կրադսկի անունով անհաջող կախարդը գողանում է Փերիների կախարդական ուժը և ուզում է բոլորին դարձնել Հելոուինի հրեշներ։ Սկուբի Դուն և Շեգգին մտադիր լինելով կանգնեցնել նրան, Դեյր Ռեյփեր երկաթուղով ճանապարհ են ընկնում դեպի ֆանտաստիկ աշխարհ, որպեսզի հետ վերցնեն Գոբլին թագավորի գավազանը մինչև կեսգիշեր։
Ճանապարհին նրանք հանդիպում են Անգլուխ ձիավորին, նրանց դդմից լապտերի օգնականներին և ցայտուն ցախավելին, որոնք առաջնորդում են նրանց դեպի հանդրձյալ կյանք։
Կարծիքներ և վաճառք
Den of Geek-ից Մարկ Օքլին մուլտֆիլմին տվել է 5 աստղից 2-ը և քննադատել սյուժեն, սակայն գոհ է եղել անիմացիայից ։ Mana Pop-ից Մայք Բրուքսը մուլտֆիլմին տվել է 10-ից 6-ը և ասել, որ այն «ունի շատ հստակ « Դիսնեյի մուլտֆիլմի» զգացողություն» ։
«Սկուբի Դուն և գոբլինների արքան» բերեց ավելի քան 2,5 միլլիոն դոլլար DVD-ի վաճառքից ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:2008 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հելոուինի մասին Կատեգորիա:Ֆիլմեր վհուկների մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ընտանեկան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Անգլերեն մուլտֆիլմեր
Գայոլա
Գայոլա (Gaiola), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 522 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 131 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 4 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12010։ Հեռախոսային կոդ՝ 0171։
Օգոստոսի 15-ին կոմունայում հատկապես նշվում է Սուրբ Աստվածածնի վերափոխման տոնը։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Հացտափ
Հացտափ (այժմ կոչվում է Աստաֆ Astaf), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանի Հանրապետության Դաշկեսանի շրջանում, պատմական Մեծ Հայքի Ուտիք նահանգի Գարդման գավառում։ Գտնվում է շրջկենտրոնից 20 կմ հարավ-արևմուտք, Շամքոր գետի աջ վտակի հարավարևմտահայաց ձորալանջին, ծովի մակերևույթից 1500-1680 մ բարձրության վրա ։
Պատմություն
Գյուղի մասին գրավոր տեղեկություններ մեզ չեն հասել։ Պահպանված պատմական հուշարձանները վկայում են, որ մերձակա գյուղերի նման հայաթափ է եղել 18-րդ դարի կեսերին։ Թուրք խաշնարածներով բնակեցվել է խորհրդային տարիներին ։
Շարոնովի տուն
Պատմություն
Շենքը 1912 թվականին մոդեռն ոճով կառուցվել է ճարտարապետության ակադեմիկոս Ֆեոդոր Շեխտելի նախագծով։ Մինչև 1917 թվական շենքը պատկանել է տագանրոգցի կալվածատեր և հացահատիկի առևտրական Եվգենի Իվանովիչ Շարոնովին, որն այս տունը կառուցել է իր դստեր՝ Մարիայի համար ։ 1920 -1922 թվականներին շենքում տեղավորվել է շերամապահական կայան, 1923 թվականից՝ մանկական համաբուժարան։ Տագանրոգի օկուպացիայի ժամանակ շենքը զբաղեցրել է Էվալդ ֆոն Կլեյստի Առաջին բանակային շտաբը ։ 1944 թվականից շենքում գործել են քաղաքային տարբեր կազմակերպություններ, այդ թվում նաև Օրձոնիկիձեի ԽՄԿԿ կենտրոնական կոմիտեն։ 1981 թվականից Շարոնովի տանը տեղակայվել է Տագանրոգի «Քաղաքաշինության և կենցաղի թանգարանը»։
Ճարտարապետական առանձնահատկություններ
Շենքի ճակատային մասը պատված է կերամիկական սալիկներով, որոնց վրա խճանկարային պատկերներ են։ Շենքի կենտրոնական հատվածի գագաթին, «Լողացող մակույկները» կոմպոզիցիան է՝ նկարիչ Նիկոլայ Ռերիխ։ Շինության աջ մասում «Ծովային ճակատամարտ» պաննոն է, որը նկարազարդել է Վիկտոր Վասնեցովը։
Շենքի վերակառուցումը 2017 թվականին
2017 թվականի գարնանը հայտնի դարձավ, որ «Ռուսաստանի մշակույթը» դաշնային ծրագրի շրջանակներում Շարոնովի տունը կվերականգնվի ։ Շինարարական աշխատանքները նախատեսվել են 2017-2018 թվականներին ։ Շարոնովի տան վերականգնման համար նախատեսվել է 77 միլիոն ռուբլի ։ Վերականգնման մրցույթը հաղթել է Լիպեցկի արտադրա-վերականգնման «ԼԱՅՄ ՊԱՐԿ» ընկերությունը ։ Աշխատանքները սկսվել են 2017 թվականի հուլիսից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1912 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Տագանրոգի առանձնատներ Կատեգորիա:Ֆեոդոր Շեխտելի կառույցներ Կատեգորիա:Տագանրոգի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
ՈՒԵՖԱ Սուպեր գավաթ 2016
ՈՒԵՖԱ Սուպեր գավաթ 2016՝ ՈՒԵՖԱ Սուպեր գավաթի 41-րդ խաղարկությունը, որը ամենամյա ֆուտբոլային հանդիպում է կազմակերպված ՈՒԵՖԱյի կողմից։ Հանդիպումը տեղի ունեցավ Եվրոպայի ակումբային երկու հիմնական մրցաշարերի` ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգայի և ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Լիգայի հաղթողների միջև։ Հանդիպմանը մասնակցեցին Ռեալ Մադրիդը, որը ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգա 2015-2016 թթ.-ի հաղթողն էր և Սևիլյան, որը ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի լիգա 2015–2016 թթ.-ի հաղթողն էր ։
Հանդիպումը տեղի ունեցավ Նորվեգիայի Տրոնհեյմ քաղաքի Լերկենդալ մարզադաշտում 2016 թվականի օգոստոսի 9-ին Ռեալ Մադրիդը հաղթեց 3-2 հաշվով լրացուցիչ ժամանակում։
Անցկացման վայր
Լերկենդալ մարզադաշտը հայտարարվեց ՈՒԵՖԱ Սուպեր գավաթի անցկացման վայր ՈՒԵՖԱ հատուկ կոմիտեի կողմից 2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ին ։ Այն նորվեգիայում առաջին ՈՒԵՖԱ եզրափակիչն էր ։
Ակումբներ
Այն երրորդ անընդմեջ և չորրորդ ընդհանուր իսպանական Սուպեր գավաթն էր ։