cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տիգրան Դևոյանց
Բանտարկությունը Վրաստանում
Տիգրան Դևոյանցի հետ կապվել է հայկական բանակի գեներալ Հովսեփ Քիշմիշյանը, ով տեղեկացրել է, որ հնարավոր է պատերազմ վրացիների հետ, հետևաբար անհրաժեշտ է տեղեկատվություն վրացական զորքերի մասին։ Դևոյանցը իր ցանցի օգնությամբ տվյալներ է փոխանցել Հայաստան, սակայն դրանից հետո 1918 թվականի մայիսյան ճակատամարտերի օրերին նրան ձերբակալում են Վրաստանի Սամտրեդիա կայանում ու տեղափոխում Թիֆլիսի Մետեխի բանտ։ 1918 թվականի դեկտեմբերին նա դատապարտվում է 12 տարվա տաժանակիր աշխատանքների։ Նրա համար գրություններ են ուղարկում բրիտանական բանակի ներկայացուցչությունից։ 1919 թվականի մարտի 1-ով թվագրված զեկուցագիր է ուղարկվում ռազմական նախարար Հովհաննես Հախվերդյանի ու գլխավոր շտաբի պետ Միխայիլ Զինկևիչի կողմից Հայաստանի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարար Սիրական Տիրգնյանին, որով կոչ էր արվում դիմել Վրաստանի ԱԳՆ-ին Դևոյանցիին ազատ արձակելու համար։ Դիմել է նաև Վրաստանում Հայաստանի դիվանագիտական ներկայցուցիչ Լևոն Եվանգուլյանը։ Նամակները կամ մնում էին անպատասխան, կամ բացատրվում էր, թե գործը դեռ քննության փուլում է ու ոչինչ անել հնարավոր չէ։ Արդյունքում օգնում է Դևոյանցի բազմաթիվ սիրեցյալներից մեկը Ասյա անունով, ով կաշառում է բանտի պաշտոնյաների, կազմակերպում է նրա փախուստը բանտից։ Նրան տալիս են կեղծ փաստաթղթեր Երևանցի Արամ Ստեփանյան անունով, արհեստով՝ հյուսն, ու մաշված բանվորի շորերով լուսադեմին Հավլաբարից լուսադեմին հասցնում են Նավթլուղ, որտեղից մեկնող գնացքով ճանապարհում Երևան։ Վրաստանի պաշտոնական թերթը լույս է տեսել «Կեցցե Դևոյանցը» հոդվածող, որտեղ քնանդատում էին պաշտոնյաներին նման կարևոր բանտարկյալի բանտում պահել չկարողանալու համար։ Այս դեպքից հետո աշխատանքից ազատում են բանտապետը, գործը վարող քննիչն ու դատախազը։ Երևանում Դևոյանցին ընդունում է ռազմական նորանշանակ նախարար Քրիստափոր Արարատյանը, ինչպես նաև Վրաստանում Հայաստանի ռազմական կցորդը, ով համբուրելով իր սուրը՝ նվիրում է Տիգրան Դևոյանցին։
Աշխատանքը Արևմտահայաստանում
Հայաստանի վերադառնալուց օրեր անց՝ 1919 թվականի մայիսի 24-ին նա գնդապետ Շնեուրի հետ գործուղվում է Թուրքիա։ Վերջինս վերադառնում է՝ թողնելով Դևոյանցին հետախուզական գործունեություն իրականացնելու։ Այստեղ նրա հետ կապի են դուրս գալիս դաշնակից պետություններից մեկի ներկայացուցիչը, ով առաջարկում է Դևոյանցին կազմակերպել իրենց հետախուզությունը։ Դրան Դևոյանցը համաձայնվում է այն պայմանով, որ տվյալները կուղարկի նաև Հայաստան ։
1919 թվականի դեկտեմբերին նրա մոտ է ժամանում Ղորղանյանի օգնական պորուչիկ Խան-Կոտուրսկին, ով հայտնում է, որ նախարարությունում ազգայնականացում է տեղի ունեցել, այն է որ ռուսական սպաներին փոխարինում են հայալեզու զինվորականները։ Գեներալ Նազարբեկյանը, Հախվերդյանը և շատ ուրիշներ հրաժարականների դիմումներ են ներկայացրել։ Խան-Կոտուրսկու հետ զրույցի արդյունքում պարզ է դառնում նաև, որ ամեն օր ուղարկվող տվյալները թուրքական զորքերի տեղաշարժերի, նախկինում հայերով բնակեցված գյուղերում բնակչության տեղաբաշխման ու քաղաքական կուլուարներում տեղի ունեցող իրդարձությունների մասին Երևանում գրեթե չեն վերլուծվում։ Ավելին՝ բարեփոխումների արդյունքում որոշվում է փակել ռազմական հետախուզական ծառայությունը ու բավարարվել միայն դիվանակգիտական հետախուզությամբ։ Այն իրականացնում էր Պոլսում Հայաստանի ներկայացուցիչ Ֆերնանդ Թախթաջյանը, ում հետ Դևոյանցը ուներ սառը հարաբերություններ՝ ըստ իրեն այն պատճառով, որ Թախթաջյանը բառացի խանդի զգացում ուներ, քանի որ գրեթե ոչ մի արժեքավոր աղբյուր չուներ, մինչ Դևոյանցի ամեն օրյա նամակներին լավատեղյակ էր։ Մինչև մեկնումը դաշնակից պետություններից մեկի ներկայացուցիչը Դևոյանցին առաջարկում է հրաժարվել Հայաստանում ծառայելուց ու շատ զգալի աշխատավարձով մնալ աշխատելու իրենց մոտ, ինչը սակայն Դևոյանցը մերժում է ։ 1920 թվականին նա գործուղվում է ղեկավարելու Կարսի հետախուզությունը, սակայն շարունակում է ստանալ տվյալներ Պոլսի իր ցանցից։ Հերթական նամակում, որի հեղինակն է եղել Քյազըմ Քարաբեքիրը, նշված է եղել թուրքական բանակի հարձակման մասին Հայաստանի վրա՝ գրավելու Օլթին, Սարիղամիշը, Արդահանը, Կարսը ու Իգդիրը։ Նամակը փաստորեն դրանից ամիսներ անց մեկնարկած հայ-թուրքական պատերազմի սցենարն էր։ Սակայն այս նամակը Հայաստանի շտաբի պետը լուրջ չի ընդունել, իսկ նախարարներից մեկը այն անվանել է «Դևոյանցի ցնդաբանություն» ։
1920 թվականին Տիգրան Դևոյանցը նշանակվում է ՀՀ ռազմական նախարարության հետախուզության բաժնի պետ ։
Հետագա տարիները
Հայաստանի Հանրապետության անկումից հետո Դևոյանցը տեղափոխվում է ԱՄՆ, որտեղ ապրում է որոշ ժամանակ։ Հետագայում նա տեղափոխվում է Բելգիա, որտեղ գրել է չափազանց արժեքավոր աշխատություններ իր հետախուզական կյանքի մասին ։
Այլ տվյալներ
Տիգրան Դևոյանցի հետախուզական ծածկանունը եղել է Դևո, Тигр և այլն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ զինվորականներ Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ Կատեգորիա:Հայ հետախույզներ
Ալ-Կաիդա
«Ալ-Կաիդա» (القاعدة, al-qāʿidah, IPA:, «Հիմք», «Հենակետ», «ֆունդամենտ», «սկզբունք»), ամենածայրահեղական-արմատական ահաբեկչական կազմակերպություններից մեկը , պատկանում է իսլամի վահաբիստական ուղղությանը։
Ստեղծվել է 1988 թվականին ։ Խորհրդային զորքերի Աֆղանստան ներխուժումից հետո «Ալ-Կաիդան» երկար պայքար սկսեց ԱՄՆ-ի՝ երկրի, որին այդ ժամանակ անվանում էին «Արևմտյան աշխարհ», և մուսուլմանական երկրներում գտնվող նրա դաշնակիցների դեմ։ Կազմակերպության նպատակն է հանդիսանում իսլամական երկրներում աշխարհիկ ռեժիմի տապալումը և «Իսլամական մեծ խալիֆաթի» ստեղծումը ։
1998 թվականին Քենիայի և Տանզանիայի մայրաքաղաքներում ԱՄՆ դեսպանատան պայթյուններից հետո «Ալ-Կաիդան» համարվեց աշխարհում թիվ 1 ահաբեկչական կազմակերպությունը։ «Ալ-Կաիդայի» կողմից իրականացվել են մի շարք ահաբեկչական գործողություններ, այդ թվում ԱՄՆ սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչական հարձակումները։ Դեպքերի շղթան սկսվում է 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից և կապված է «Ալ-Կաիդայի» գործունեության և դրա ճնշման հետ։ Սա առավել հայտնի է Ահաբեկչության դեմ պատերազմ անունով։ Համագործակցում է Լաշկարե Թայբայի, Կովկասյան էմիրաթի և այլ ահաբեկչական կազմակերպությունների հետ ։
Պատմություն
Արևմտյան հետազոտողները «Ալ-Կաիդայի» պատմությունը բաժանում են հինգ շրջանի՝ ծագումը (1980-ականների վերջ), «Վայրի» շրջան (1990-1996 թթ.), ծաղկում (1996-2001 թթ.), ցանցի տեսքով գոյության ժամանակաշրջան (2001-2005 թթ.) և մասնատում (2005 թվականից հետո)։
Աֆղանական պատերազմ (1979-1989 թթ.)
«Ալ-Կաիդայի» ծագումը կապվում է Աֆղանական պատերազմի հետ, իսկ ավելի կոնկրետ, ԱՄՆ-ի արձագանքի հետ, երբ խորհրդային զորքերը մտան Կենտրոնական Ասիայի այս պետություն։ ԱՄՆ-ն խորհրդային զորամասերի կուտակումը Պակիստանի սահմանին համարում էր խորհրդային ագրեսիայի աղաղակող դեպք։ Պատասխանը եղավ "Ցիկլոն" գործողությունը, որի ընթացքում Պակիստանի Միջազգային հետախուզության օգնությամբ ԱՄՆ-ն Աֆղանական մոջահեդներին ֆինանսական օգնություն է փոխանցում ։
Աֆղանստանում ընդդեմ խորհրդային զորքերի հայտարարվում է ջիհադ։ Պատերազմին են միանում մեծ թվով արաբ վարձկաններ։ Օգնություն է ուղարկվում իսլամական միջազգային կազմակերպություններից։ Դրանց թվում հատուկ տեղ է զբաղեցնում Մաքթաբ-ալ-Քիդմաթը, որը հիմնադրվել է 1984 թվականին Փեշավար քաղաքում (Պակիստան)՝ Ուսամա բեն Լադենի և Աբդուլլա Ազզամի կողմից։
«Մաքթաբ-ալ-Քիդմաթը» Փեշևարում ստեղծել է հյուրատներ և զինյալների պատրաստման ճամբարներ։ Ուսամա բեն Լադենը այս կազմակերպությանը օգնում էր իր անձնական միջոցներով։ 1987 թվականին Ազզամը և բեն Լադենը սկսեցին ճամբարներ ստեղծել հենց Աֆղանստանում։ Միաժամանակ «Մաքթաբ-ալ-Քիդմաթը» և արաբ վարձկանները պատերազմի ընթացքում ոչ մի դեր լուրջ չխաղացին։ Պետք է ասել, որ ընդդեմ խորհրդային զորքերի դուրս եկավ 250 հազար աֆղանցի, իսկ արաբ վարձկանները մարտի դաշտում միաժամանակ երբեք 2000- զինյալից ավելի չեն եղել։ Այնուհանդերձ Ազզամի և բեն Լադենի կազմակերպությունից 1982-1992 թվականներին աշխարհի 42 երկրներից պատերազմին մասնակցել է 35 հազար զինվոր։ Սովետական զորքերը 1989-ին դուրս եկան Աֆղանստանից, որից հետո ևս 3 տարի պաշտոնավարեց Նադջիբուլլիի կառավարությունը, որից հետո մոջահեդները գրավեցին Քաբուլը։
Ազզամի սպանությունից հետո 1989 թվականին «Մաքթաբ-ալ-Քիդմաթը» տապալվեց և նրա մեծ մասը միացավ «Ալ-Կաիդային»։
«Ալ-Կաիդայի» ծագումը
Ինչպես գրում է Լոուրենս Ռայթը, «Ալ-Կաիդան» ստեղծվել է 1988 թվականի օգոստոսի 11-ին, երբ կայացավ Եգիպտական իսլամական ջիհադի մի քանի բարձր ղեկավարների հանդիպումը։ Нրանք էին՝ Աբդուլլա Ազզամը և Ուսամա բեն Լադենը, որի ժամանակ որոշվեց միավորել բեն Լադենի գումարները Եգիպտական իսլամական ջիհադի փորձի հետ և խորհրդային զորքերի Աֆղանստանից հեռանալուց հետո ջիհադ հայտարարել ամբողջ աշխարհին։ Հանդիպումը անցել է Փեշևարում (Պակիստան) ։ Նաև «Ալ-Կաիդայի» ստեղծմանը մասնակցել է Լաշկարե Թայբայի ղեկավարը։
ԿՀՎ-ն քննադատության է ենթարկել Աֆղանստանում իսլամիստ զինյալների ֆինանսավորումը, ըստ նրանց հենց այդ գումարների շնորհիվ է ստեղծվել «Ալ-Կաիդան» ։ Գրող և լրագրող, իսլամական ահաբեկչության փորձագետ Ջեյսոն Բերկը այս քննադատությանը ի պատասխան գրել է որ ֆինանսավորումը ուղարկվել է Գուլբեդդին Հեկմատյարին, իսկ Ալ-Կաիդայի հետագա ղեկավարը և ստեղծողն է Ուսամա բեն Լադենը, իսկ այդ ժամանակ այն ոչ մի վտանգ չէր ներկայացնում, նրա խմբավորումը հազմիվ գերազանցում էր մի քանի տասնյակը և մեծապես կախված էր այլ իսլամական կազմակերպություններից, օրինակ՝ Եգիպտական իսլամական ջիհադը։ Իր «Аль-Каида՝ Ծայրահեղ իսլամի ճշգրիտ պատմությունը» գրքում Բերկը ապացուցումը է, որ ՝
Պատերազմը Պարսից ծոցում և «Ալ-Կաիդան» ընդդեմ ԱՄՆ-ի
Սովետական բանակի Աֆղանստանից հեռանալուց հետո Ուսամա բեն Լադենը վերադառանում է Սաուդյան Արաբիա (1989 թ.), իսկ 1990 թվականի օգոստոսին միացյալ Իրաքի զորքերը օկուպացնում են Քուվեյթը, սաուդյան նավթային դաշտի համար ստեղծելով լուրջ վտանգ։ Ուսամա բեն Լադենը թագավոր Ֆահադին առաջարկում է իր օգնությունը՝ Աֆղանստանից ուղարկելով մոջահեդների իրաքյան բանակի հավանական հարձակումը կանխելու համար։ Բայց միապետը նրա առաջարկից հրաժարվում է, դրա փոխարեն օգտվելով ԱՄՆ-ի օգնությունից։ Ամերիկյան և նրա դաշնակից զորքերը տեղակայվում են Պարսից ծոցում։ Սակայն բեն Լադենը համարում է, որ օտարերկրյա զորքերը պղծում են «երկու մզկիթների տարածքը» (Մեքքա և Մադինա)։ Նրա հրապարակային ելույթներից հետո իշխանությունները բեն Լադենին վտարում են Սաուդյան Արաբիայից (1991 թ.), և նա իր համակիրների հետ տեղափոխվում է Սուդան։
Սուդանում (1992-1996 թթ.)
Բեն Լադենը և իր համակիրները Սուդան են ժամանում իսլամիզմի գաղափարակից Հասան Թուրաբիի հրավերով։ Սուդանում հեղաշրջման հետևանքով Օմար ալ-Բաշիրի գլխավորությամբ հենց իսլամիստներն էին եկել իշխանության։ Համագործակցելով սուդանի կառավարության հետ և վարելով բիզնես բեն Լադենը կարողացավ զինյալների պատրաստման ճամբար ստեղծել։
Այս ընթացքում նաև սնանկանում է «Եգիպտական իսլամական ջիհադը»։ 1993 թվականին Եգիպտոսի վարչապետ Աթեֆա Սեդկիի վրա կատարված անհաջող մահափորձը հանգեցնում է դպրոցականի մահվան, որից հետո եգիպտական հասարակությունը երես է թեքում իսլամստներից։ Եգիպտական ոստիկանությունը ձերբակալում է ազ-Զավահիրի խմբավորման 280 անդամի և նրանցից վեցին դատապարտում մահապատժի։ 1995 թվականի հունիսին նախագահ Մուբարաքի վրա կատարված ավելի անհաջող մահափորձը բերում է նրան, որ «Եգիպտական իսլամական ջիհադը» վտարվում է Եգիպտոսից։ 1996 թվականի մայիսին սուդանի իշխանությունները որոշում են վտարել Ուսամա բեն Լադենին իրենց երկրից։ Այս ամենից հետո նա ուղևորվում է Աֆղանստան։
1996-2001 թթ.
1996-ից 2001 թվականներին «Ալ-Կաիդայի» ղեկավարությունը բազա տեղակայեց Աֆղանստանում։ «Կազմակերպության գործունեության հետ է կապված նաև թմրանյութերի վաճառքը, որն արտադրվում է Աֆղանստանում», նշվում է Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ Թոնի Բլերի դոսյեում՝ «Բեն Լադենի մեղավորության ապացույցը» ։
Այս ընթացքում ակտիվ աշխատում էին զինյալների պատրաստման ճամարները, որոնցից ամենամեծը եղել է Ալ-Ֆարուկը։
2001 թվականից հետո
Համաս խմբավորման կողմից Գազայի գոտու գրավումից հետո 2006 թվականին «Ալ-Կաիդան» խրամաբջիջներ ստեղծել այս տարածքներում ։ Այս երկու խմբավորումների միջև միաձայնությունը բերեց մեծամասշտաբ բախումների։ 2009 թվականի օգոստոսի 15-ին Ռաֆախ քաղաքում բախումների հետևանքով մահացավ ամենաքիչը 24 և վիրավորվեց ավելի քան 120 մարդ ։
Լիբիական իշխանությունների հաստատմամբ «Ալ-Կաիդան» մասնակից է եղել Լիբիայի քաղաքացիական պատերազմին ։
2011 թվականի հունիսին «Ալ-Կաիդան» դիմեց ամբողջ աշխարհի մուսուլմաններին, որպեսզի միանան «ծայրահեղական ջիհադին»։
Ըստ ԱԴԾ տօնրեն Ալեքսանդր Բորտնիկովի (2012 թվականի հոկտեմբեր)՝ «Ալ-Կաիդայի գաղափարական քարոզները թույլ են տալիս նրանց նոր համակիրներ ձեռք բերել, իսկ ժամանակակից ինֆորմացիոն-տեղեկատվական միջոցները այս գործընթացը դարձում են ավելի մասսայական» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ահաբեկչական կազմակերպություններ Կատեգորիա:1988 հիմնադրված կազմակերպություններ Կատեգորիա:Կազմակերպված հանցագործություն Կատեգորիա:Պանիսլամիզմ Կատեգորիա:1988 հիմնադրումներ Աֆղանստանում Կատեգորիա:Հակակոմունիստական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Իսլամական ահաբեկչական կազմակերպություններ
Կամպիոնե դ’Իտալիա
Կամպիոնե դ’Իտալիա (Campione d'Italia), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Կոմո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2190 մարդ, խտությունը՝ 1368 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 1,6 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 22060, 6911։ Հեռախոսային կոդ՝ 004191։
Ստեֆան դե Վրեյ
Ստեֆան դե Վրեյ (Stefan de Vrij, ), նիդերլանդացի ֆուտբոլիստ, իտալական «Լացիո» ֆուտբոլային ակումբի և Նիդերլանդների հավաքականի պաշտպան։ 2014 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության բրոնզե մեդալակիր։
Վաղ կարիերա
Ստեֆանը ծնվել է նիդերլանդական Աուդերկերկ-ան-դեն-Էյսել քաղաքում (Հարավային Հոլանդիա), որտեղ և «Սպիրիտ» ակումբում սկսել է զբաղվել ֆուտբոլով հինգ տարեկան հասակում։ 2002 թվականին, երբ Վրեյը 10 տարեկան էր, նա տեղափոխվել է «Ֆեյենորդ» ֆուտբոլային ակումբ։
Ակումբային կարիերա
2009 թվականի հուլիսի 17-ին ֆուտբոլիստը կնքել է իր առաջին պրոֆեսիոնալ պայմանագիրը «Ֆեյենորդի» հետ երեք տարի ժամկետով ։ Դեկտեմբերի 6-ին «Գրոնինգեն»-ի հետ խաղում (3:1) Ստեֆանը նշել է իր դեբյուտը «Էրեդիվիզի» կազմում։ Նա խաղադաշտ է դուրս եկել հանդիպման 89-րդ րոպեին՝ փոխարինելով Դեննի Լանձատային ։ Ռոտերդամյան ակումբի կազմում իր առաջին գոլը խփել է 2010 թվականի մայիսի 2-ին «Հերենվենի» դարպասին ։
Կարիերան հավաքականում
Ստեֆանը հանդես է եկել Նիդերլանդների մինչև 16, 17 և 19 տարեկանների հավաքականներում։ 2011 թվականից ֆուտբոլիստն ընդգրկվել է Նիդերլանդերի երիտասարդական հավաքականում։ 2012 թվականի մայիսին դե Վրեյը հայտնվել է Նիդերլանդների հավաքականի կազմում՝ մասնակցելու համար Եվրո-2012-ին, բայց վերջնական հայտացուցակում չի ընդգրկվել։
Նիդերլանդների գլխավոր մարզիչ Լուի վան Գալը դե Վրեյային ներառեց հավաքականի կազմում՝ մասնակցելու աշխարհի առաջնության։ Հունիսի 13-ին Ստեֆանը խփել է իր առաջին գոլը հավաքականի կազմում՝ մասնակցելով խմբային փուլի առաջին փուլում կայացած Իսպանիայի հավաքականի դեմ խաղին։
Նվաճումներ
Նիդերլանդների հավաքական Անձնական
Ընտանիք
Ստեֆանի հայրը՝ Յան դե Վրեյը, ֆուտբոլիստ է։ Ավագ եղբայրները՝ Նիլսը և Էրիկը, նույնպես սկսել են զբաղվել ֆուտբոլով վաղ տարիքից, բայց պորֆեսիոնալ խաղացող չեն դարձել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոլանդացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Նիդերլանդների հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ինտեր Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ
Դիթելբրուն
Դիթելբրուն (Dittelbrunn), համայնք Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասի Շվանդորֆ շրջանում։
Հարավային Մուլեն (կանտոն)
Հարավային Մուլեն (Moulins-Sud), կանտոն Ֆրանսիայում։ Գտնվում է Օվերն մարզի Ալյե դեպարտամենտում։ Մտնում է Մուլեն շրջանի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 0323։
Հարավային Մուլեն կանտոնի մեջ հաշվվում է 3 կոմունա, որից գլխավորն է Մուլենը։
Կանտոնի բնակչությունը 1999 թվականի տվյալներով կազմել է 14 463 մարդ։
Բնակչություն
Կանտոնի բնակչությունը 2007 թվականին կազմում էր 5 218 մարդ։
Ճապաղջրի դաշտ
Ճապաղջրի դաշտ, գտնվում է Հայկական լեռնաշխարհում, Արածանիի վտակ Գյունեկ գետի ստորին հոսանքում, Հայկական Տավրոսի հյուսիսային ստորոտին։ Խզման հետևանքով առաջացած իջվածք է՝ լցված նեոգեն-անթրոպոգենի լճա-գետային և հրաբխային նստվածքներով։ Տարածությունը մոտ 500 կմ2 է, բարձրությունը՝ 1000—1200 մ։ Կլիման ցամաքային է՝ տաք ամառներով և ցուրտ ձմեռներով։ Հունվարի միջին ջերմաստիճանը - 5 °C-ից մինչև —3 °C է, հուլիսինը՝ 22-24 °C, տարեկան տեղումները՝ 300-500 մմ։ Գերիշխում են տափաստանները։
Կատեգորիա:Բինգյոլի մարզի հարթավայրեր
Էվիպպե
Էվիպպե, Եվիպպե կամ Էվիպպա, Եվիպպա (Εὐίππη), հին հունական դիցաբանության կերպար, Էպիրոսի Տիրիմաս թագավորի դուստրը։ Ոդիսևսի սիրեցյալն է, Եվրիալոսի մայրը։
Դիցաբանություն
Էվիպպեն եղել է Էպիրոսի Տիրիմաս անունով թագավորի դուստրը։ Ուշ շրջանի առասպելներում ասվում է, որ Պենելոպեի փեսացուներին սպանելուց հետո Ոդիսևսը Իթակեից մեկնում է Էպիրոս՝ պատգամատնից խորհուրդ հարցնելու։ Տիրիմասն ընդունել է նրան՝ որպես թանկագին հյուրի։ Այստեղ Ոդիսևսը սիրել է Էվիպպեին, որը նրանից որդի է ունեցել՝ կոչելով նրան Եվրիալոս (Էվրիալոս, առասպելի այլ տարբերակներում՝ Լեոնտոփռոն կամ Դորիկլես)։ Ավելի ուշ Ոդիսևսը վերադարձել է հայրենիք։ Սպասելով, որ Էվրիալոսը մեծանա, Էվիպպեն հետը նամակ դնելով ուղարկել է նրան հորը որոնելու։ Մեկ այլ տարբերակի համաձայն՝ երբ պատանին առնականացել է, մայրը նրան ուղարկել է Իթակե՝ տալով նրան տախտակներ, որոնց վրա նկարված են եղել նշաններ։ Այդ նշաններով հայրը պիտի ճանաչեր որդուն ։ Այդ ժամանակ Ոդիսևսը բացակայում էր Իթակեից, իսկ երբ վերադառնում է, խանդից տանջվող Պենելոպեն ասում է ամուսնուն, որ պատանին ուղարկված է Ոդիսևսին սպանելու համար։ Վերջինս զայրույթի պահին սպանում է Էվրիալոսին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանության կերպարներ
Ուիլյամ Գեդդիս
Ուիլյամ Թոմաս Գեդդիս (William Thomas Gaddis, Jr., ), ամերիկացի գրող ։
Կենսագրություն
Ուիլյամ Թոմաս Գեդդիսը ծնվել է 1922 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Նյու Յորքում։
Առաջին հինգ գրքերից «Ճանաչումը» («The Recognitions») ընդգրկվել է «Թայմի»՝  1923-2005 թվականների «100 լավագույն վեպերի» ցուցակում, իսկ երկու այլ վեպեր՝ «J R»-ը և «A Frolic of His Own»-ը, արժանացել են ամերիկյան ամենամյա National Book Award for Fiction մրցանակի։
Ուիլյամ Գեդդիսը ամերիկացի առաջին և նշանակալի պոստմոդեռնիստ գրողներից է ։ Նրա ստեղագործությունների լեզուն և սյուժեն բարդ են։ Այսպես՝ նրա լավագույն գործերից երկուսը՝ «J R»-ը և «A Frolic of His Own»-ը, չընդհատվող երկխոսություն են, որոնցում գրեթե բացակայում են նկարագրությունն ու հեղինակի խոսքը։ Ի վերջո ընթերցողն ինքն է ստիպված տարբերակել, թե որը ում խոսքն է, և ով ինչ է ասում։ Այս հանգամանքը շատերն են թերություն համարում, իսկ ընթերցողների մի մասն էլ, ընդհակառակը, այն դիտում է իբրև առավելություն ։ Նրա արձակն աչքի է ընկնում գրական առատ մեջբերումներով և հղումներով ։
Մահացել է 1998 թվականի դեկտեմբերի 16-ին։
Հետմահու՝ 2002 թվականին, վերահրատարակվել են նրա բոլոր երկերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արձակագիրներ ըստ ազգության Կատեգորիա:Պոստմոդեռնիստ գրողներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ
Բիլոնային մետաղադրամներ
Բիլոնային մետաղադրամներ ( billon), ոչ լիարժեք (մանրադրամային, կրեդիտային) մետաղադրամներ, որոնց գնողունակությունը գերազանցում է նրանց մեջ պարոնակվող մետաղի արժեքին։ Ավելի նեղ իմաստով դրանք այնպիսի մետաղադրամներն են, որոնցում ազնիվ մետաղների (ոսկու կամ արծաթի) կազմում է փոքր մասը, իսկ լիգատուրան՝ մեծ մասը։ Ավելի նեղ իմաստով՝ արծաթե մետաղադրամներ 500-րդ կամ ավելի ցածր հարգի, որտեղ լիգատուրային մետաղի դերում, որպես կանոն, հանդես է գալիս պղինձը։
Բիլոն
13-րդ դարում Ֆրանսիայում «բիլոն» (billon) բառով անվանում էին որպես մետաղադրամ չհատված ազնիվ մետաղը, այսինքն ոսկին կամ արծաթը ձուլակտորի տեսքով կամ նույնիսկ ամբողջովին չմշակված տեսքով։ Անգլիայում այն տրանսֆորմացվեց հասկացության (ներդրումային, քաշային մետաղադրամ)։ Ֆրանսիայում, ինչպես նաև շատ այլ երկրներում (մասնավորապես Ռուսաստանում) 15-րդ դարում «բիլոն» բառը սկսեց նշանակել համաձուլվածք ազնիվ մետաղի աննշան պարունակությամբ, ավելի նեղ իմաստով՝ պղնձի և արծաթի համաձուլվածք, որտեղ արծաթի պարունակությունը կազմում է 50 %-ից պակաս («սպիտակ պղինձ»)։
Բիլոնային մետաղադրամների օրինակներ
Բիլոնը կիրառվում էր մետաղադրամների պատրաստման համար (բիլոնային մետաղադրամն այդ իմաստով՝ արծաթե մետաղադրամ 500-ից պակաս հարգով), ինչպես նաև զարդերի պատրաստման համար։ Հայտնի են բիլոնային մետաղադրամներ, որոնք հատվել են մ.թ.ա. 6-5 դարերում Փոքր Ասիայում, Լեսբոս կղզում և որոնք պարունակում էին 40 % արծաթ և 60 % պղինձ։ Այն բիլոնային մետաղադրամների պատրաստումը, որոնց լիգատուրային համաձուլվածքի մեջ գերակշռում էր պղինձը, մեծ թափ ստացավ Հռոմեական կայսրությունում (դենարիաներ, անտոնինիաներ), հասնելով իրենց գագաթնակետին Գալիեն կայսրի ժամանակ (253-268 թթ)։ Որպես մաշվածության հետևանք բազմաթիվ բիլոնային մետաղադրամներ պատրաստվում էին միջին դարերում։ Ըստ մետաղի գույնի տարբերում էին սպիտակ (argentum album) և սև մետաղադրամներ (argentum nigrum), համապատասխանաբար բարձր (օրինակ պրահյան գրոշ) և ցածր հարգի (չեխական դենարի)։
Ռուսական կայսրությունում 1867-ից մինչև 1917 թվականները 5,10,15 և 20 կոպեկ անվանական արժեքով մետաղադրամները հատվում էին բիլոնից 50% արծաթի պարունակությամբ (մինչև 1867 թվականը այդ մետաղադրամները թողարկվում էին 868 կամ 750 հարգի արծաթից). ՌԽՖՍՀ-ում (ավելի ուշ ԽՍՀՄ-ում) 1921-ից մինչև 1931 թվականները 10, 15 և 20 կոպեկ մետաղադրամները նույնպես թողարկվում էին բիլոնից (500 հարգի արծաթ)։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Մետաղադրամ Կատեգորիա:Մետաղադրամներ ըստ նյութի
Հյուսիսկովկասյան երկաթուղու վարչության շենք
Հյուսիսկովկասյան երկաթուղու վարչության շենք (Здание управления Северо-Кавказской железной дороги), շենք Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքի Թատերական հրապարակում։ Կառուցվել է 1911-1913 թվականներին մոդեռն ոճով ։ Հյուսիսկովկասյան երկաթուղու վարչության շենքն ունի մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ ։
Պատմություն
Դոնի Ռոստովում գտնված Վլադիկավկազի (այժմ՝ Հյուսիսկովկասյան) երկաթուղու վարչությունը երկար ժամանակ չի ունեցել սեփական շենք և զբաղեցրել է վարձակալած տարածքներ ։ 20-րդ դարի սկզբին որոշվեց վարչության համար շենք կառուցել։ 1910 թվականին անցկացվեց մրցույթ, որի հաղթող դարձավ ճարտարապետ Ն. Վալտերը։ Գծագրեր կազմելով և աշխատանքները կատարելով զբաղվում էր քաղաքացիական ճարտարագետ Ա. Պ. Բուտկովը ։ Շենքը կառուցելու համար Դոնի Ռոստովի ու Նոր Նախիջևանի (որը հետագայում ընդգրկվել է քաղաքի Պրոլետարսկի շրջանի կազմում) սահմանին ձեռք է բերվել հողակտոր։ Շինարարությունը սկսվել է 1911 թվականի ամռանը և հիմնականում ավարտվել է 1913 թվականի աշնանը ։ 1913 թվականի հոկտեմբերի 27-ին (նոր տոմարով՝ նոյեմբերի 9-ին), տեղի է ունեցել շենքի օծման հանդիսավոր արարողությունը ։
Շինարարության ավարտից հետո հայտնաբերվել են որոշ խնդիրներ։ Այսպես, 1913 թվականի աշնանը «Ուտրո Յուգա» թերթը գրում էր «անհավանական խոնավության» մասին, որի պատճառով «հեռախոսային լարերը հաճախ չեն աշխատում»։ Վարչության աշխատակիցները դժգոհում էին նաև վատ օդափոխությունից։ Բացի դրանից, հոդվածում նշվում էր, որ «շենքը կառուցվել է երեք տարի առաջ կազմված նախագծով, և այժմ, հաշվի առնելով այս ժամանակահատվածում աշխատակազմի ավելացումը, այն նեղ է։ Բոլոր սենյակներն այնքան բազմամարդ են, որ նախագծված նորմը չի համապատասխանում ներկա իրողությանը» ։
1920-ական թվականներին շենքում տեղակայված էր Հյուսիսկովկասյան հաղորդակցության ուղիների օկրուգը։ 1930-ական թվականների կեսերին այստեղ գտնվում էր Վորոշիլովյան երկաթուղու վարչությունը, որը հետագայում վերանվանվել է Հյուսիսկովկասյան երկաթուղու վարչություն։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ քանդվել են շենքի տանիքը, ծպեղներ, ատտիկոսները, պատուհաններն ու դռները։ 1948-1949 թվականներին շենքը վերանորոգվել է։ 2000-ական թվականների սկզբին վերակառուցվել են ճակատները ։
Ճարտարապետություն
Հյուսիսկովկասյան երկաթուղու վարչության շենքը ապագա Թատերական հրապարակի առաջին շինությունն էր։ Այն գերիշխում էր հարակից ցածր շինությունների նկատմամբ ։ Շենքը կառուցվել է մոդեռն ոճի ռացիոնալ ուղղության ավանդույթներով, բայց միևնույն ժամանակ նրա ճարտարապետության և ձևավորման մեջ նկատելի են էկլեկտիկայի մոտիվներ ։
Չորսհարկանի շենքի հատակագիծը զբաղեցնում է մի ամբողջ թաղամաս և ունի երեք ներքին բակ։ Ճակատի գունային գամման ձևավորվում է կարմիր և օխրայագույն ներկերով։ Շինության աղյուսե շարվածքը զուգակցվում է սվաղված մակերևույթների հետ ։ Ճակատները զարդարված են Վլադիկավկազի երկաթուղու ցցուն խորհրդանշաններով ։ Առաջին հարկը ձևավորված է կոպտատաշ քարով։ Երկրորդ հարկում երկաթուղու կառավարչի գրասենյակն էր, որի մեծ պատուհանները գտնվում են գլխավոր ճակատին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ Կատեգորիա:1913 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Ալեքսիս Դեմիրճյան
Ալեքսիս Դեմիրճյան, կանադահայ փաստաբան, 2015 թվականից Միջազգային քրեական դատարանի դատախաությունում աշխատում է որպես քրեական գործերով իրավաբան։ Նախկինում նա աշխատել է ՆՀՄՔԴ-ի (Նախկին Հարավսլավիայի միջազգային քրեական դատարան) Հաագայի դատախազությունում որպես դատական գործի փաստաբան ։ Նա 2002-2005 թվականներին նաև եղել է գեներալ Էնվեր Հաջիհասանովիչի պաշտպանական թիմի կազմում։ Մոնրեալի Քվեբեկի համալսարանից իր իրավաբանի բակալավրի աստիճանը ստանալուց հետո, ավարտել է Մոնրեալի Քվեբեկի համալսարանը՝ միջազգային իրավաբանության մագիստրոսի կոչումով ։ 2003 թվականից ի վեր է Քուբեքի բարի անդամ։
Մասնագիտական փորձ
Իր կարիերայի ընթացքում Դեմիրճյանը գործ է ունեցել մի շարք դատական դեպքերի հետ, որոնք առնչվել են պատերազմական հանցագործություններին և մարդկության դեմ ուղղված հանցագործություններին, ղեկավարության հետ կապված իրավիճակներին (ինչպես քաղաքացիական, այնպես էլ ռազմական իշխանությունների)։ Բացի գեներալ Հադիհասավոնիկի գործի վրա աշխատելուց, նա Վուկովարում հատկապես դատախազության դատական թիմի (ՆՅՄՔԴ-ում) 3 գործի անդամ էր (Միլե Մրքսիչ, Վեսելին Սլիվիվանցանին և Միրոսլավ Ռադիչ), Բոսնիայի և Հերցեգովինայի (Սերբիայի Հանրապետության ՆԳ նախարար Միկո Ստանիշիչի, ինչպես նաև նրա տարածաշրջանային ղեկավար Ստոան Զուպլջանինի) և Խորվաթիայի (Խորվաթիայի սերբական քաղաքական առաջնորդ Գորան Հաջիչի դեպքը)։ 2015 թվականից ի վեր  նա Միջազգային քրեական դատարանում եղել է Լորան Գբագբոյի և Չարլզ Բլե Գուդեի գործով դատախազության դատավորների թիմի անդամ։
Հրապարակումներ
Դեմիրճյանը հրապարակել է հոդվածներ միջազգային քրեական դատավարության ընթացակարգերի, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության թեմաների վերաբերյալ։ Նա խմբագրել և երկուսից աբել գիտական աշխատանքների համահեղինակ է եղել մի հատորում, որը կոչվում է «Հայոց ցեղասպանության ժառանգություն»՝ Հայոց ցեղասպանության հարյուրամյա տարելիցի առթիվ ։ Գիրքը հրատարակվել է Պալգրեյ Մակմիլանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերին ։ Միևնույն ժամանակ, 2015 թվականին մարտի 5-7-ը Հաագայում Դեմիրճյանը կազմակերպեց միջազգային գիտաժողով՝ քննարկելու գրքում տեղ գտած փաստաթղթերը ։
Նույն թեմայով Դեմիրճյանը 2018 թվականին հոդված է հրապարակել միջազգային քրեական արդարադատության ամսագրում «Մի շարժվող պաշտպանություն. Թուրքական պետությունը և Հայոց ցեղասպանությունը» վերնագրով՝ ուսումնասիրելով Թուրքիայի կառավարության ժխտման քաղաքականությունը 1915 թվականի ցեղասպանությունից ի վեր։ Դեմիրճյանը հրապարակել է նաև միջազգային ատյանների հետ պետական համագործակցության հարցի վերաբերյալ մի հոդված՝ փոփոխելով իր մագիստրոսական թեզի մի մասը, որը հրապարակվել է 2010 թվականի «Միջազգային քրեական իրավունքի» եռամսյակի կողմից՝ «Անթև հսկաներ. Համագործակցություն, պետական պատասխանատվություն և առաջարկներ ՄՔԴ-ի վերանայման համաժողովի համար» վերնագրով։
Դեմիրճյանը 2005 թվականին հրապարակեց մի փաստաթուղթ ՆՅՄՔԴ-ի Պաշտպանական Խորհրդի Ասոցիացիայի անդամ Ռոդնի Դիքսոնի հետ ՆՅՄՔԴ-ում հայցադիմումի վերաբերյալ, որտեղ նրանք նշել են, որ պաշտպանական փաստաբանները, որոնք խորհուրդ են տալիս հաճախորդներին, պետք է ծայրաստիճան հնարամիտ լինեն մեղմացման բոլոր հնարավոր հիմքերը ուսումնասիրելու համար՝ տալով Դատական պալատների լայն հայեցողական լիազորությունները։ Նրանք նշել են, որ պատժի կրճատումը քիչ հավանական է Դատական պալատների առջև հարուցված հանցագործությունների լուրջ բնույթի պատճառով, հավելելով, որ շատ դեպքերում Դատական պալատները հետևելու են OTP- ի առաջարկություններին։ Նրանք հայտնաբերեցին մի քանի հիմնական «մեղմացուցիչ հանգամանքներ», ներառյալ տրիբունալի ռեսուրսները, պաշտպանելով զոհերի շահերը և մեղքի իսկական ընդունում ։
Ուսուցում
2011 թվականից Դեմիրճյանը տարեկան մի անգամ դասավանդում էր միջազգային քրեական օրենսդրություն, մասնավորապես՝ «Պատասխանատվության ռեժիմներ» թեման՝ Լեյդենի համալսարանի Հագա համալսարանում և Ասերի ինստիտուտում կազմակերպված ամառային դասընթացների ընթացքում։
2019 թվականի հունվար ամսվա դրությամբ Դեմիրճյանը հանդիսանում է Ստոկթոնի համալսարանի Ընդհանուր ուսումնասիրությունների դպրոցի ասպիրանտ-դասախոս, և որպես Հոլոքոստի և Ցեղասպանության գծով ասպիրանտ, դասավանդում է « Ցեղասպանություն, միջազգային ատյաններ և դատարաններ » վերնագրով ամբողջ կիսամյակ տևող առցանց դասընթաց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կանադահայ իրավաբաններ
Բեյրութի փողոց (Երևան)
Բեյրութի փողոց, փողոց Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Անվանվել է ի պատիվ Երևանի քույր քաղաք, Լիբանանի մայրաքաղաք Բեյրութի։
Տվյալներ
Սկսվում է Շահումյանի անվան պուրակից (Մովսես Խորենացու փողոց) և ձգվում մինչև Մյասնիկյան հրապարակ (Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի փողոց)։ Հատող փողոցներ չունի։ Երթևեկությունը փողոցով միակողմանի է։
Պատմություն
Երևանի և Բեյրութի միջև համագործակցության շրջանակներում 1997 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Երևանում կնքվել է «ՀՀ Երևան քաղաքի և Լիբանանի Հանրապետության Բեյրութ քաղաքի միջև բարեկամության և համագործակցության մասին» համաձայնագիրը։ Ըստ այդ համաձայնագրի սկզբունքների՝ 2000 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Երևանում կնքվել է համաձայնագիր Բեյրութի և Երևանի միջև համագործակցության և եղբայրացման մասին։ Նույն թվականին Երևանի Խորհրդարանի փողոցի մի հատվածն անվանակոչվել է Բեյրութի փողոց, իսկ 2004-ին Բեյրութի փողոցներից մեկն անվանակոչվել է Երևանի փողոց ։
Նշանակալի օբյեկտներ
Փողոցի աջ կողմում է Մանկական այգին, որի՝ Բեյրութի փողոցին հարող հատվածում 2005 թվականին տեղադրվեց լիբանանցի գրող, փիլիսոփա, նկարիչ, բանաստեղծ Ջուբրան Խալիլ Ջուբրանի կիսանդրին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ
Ճաշակ ոսկեղենիկ դպրության
Ճաշակ ոսկեղենիկ դպրության (ամսագիր), պատմական, գիտական, բանասիրական ամսագիր, 1887 թ.-ից՝ տարեգիրք։ Լույս է տեսել 1886-1887 թթ., 1889 թ.-ին, Կ․ Պոլսում։ Խմբագիրներ՝ Մ․ Գարագաշյան, Հ․ Գուրգեն։ Գրաբարով ընթերցողներին է ներկայացրել պատմական հոդվածներ (Մեսրոպ Մաշտոցի կենսագրությունը ըստ Կորյունի, հայոց լեզվի ծագումն ու զարգացումը, տպագրության գյուտն ու ազդեցությունը մշակույթի առաջընթացի վրա և այլն), մատենագիտական, բանասիրական, լեզվաբանական տեսություններ, հայ և օտար (Լամարթին, Հյուգո, Լաֆոնտնն, Վոլտեր, Ռասին, Ֆենելոն և ուրիշներ) հեղինակների ստեղծագործություններ, առակներ, աշխարհագրական տեղեկություններ։ Ունեցել է գրաբար-աշխարհաբար բառարանային բաժին։
Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական գիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական մշակութային պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Շարմեյ
Շարմեյ (Charmeil), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Էսկյուրոլ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Վիշի շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03060։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 723 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 469 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 330-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 139-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 70,4 %, 1999 թվականին եղել է՝ 74,3 %)։ 330 աշխատունակ բնակիչներից 305-ը աշխատում էին (158 տղամարդ և 147 կին), անաշխատանք էին 25-ը (9 տղամարդ և 16 կին)։ 139 անգործունակ մարդկանցից 35-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 55-ը թոշակառու, 49-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կրեյսեր (ֆիլմ, 2016)
«Կրեյսեր» (USS Indianapolis: Men of Courage), ռեժիսոր Մարիո Վան Փիբլզի՝ 2016 թվականի ռազմական ֆիլմ, Նիկոլաս Քեյջի գլխավոր դերակատարմամբ ։ Հիմանական նկարահանումներն սկսվել են 2015 թվականի հունիսին Ալաբամա նահանգի Մոբիլ քաղաքում ։ Ֆիլիպիններում պրեմիերան կայացել է օգոստոսի 24-ին, իսկ ԱՄՆ-ում՝ սեպտեմբերի 1-ին։
Սյուժե
Ֆիլմի սյուժեի հիմքում ընկած են իրական դեպքեր։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ԱՄՆ-ի ռազմա-ծովային ուժերի «Փորթլենդ» դասի «USS Indianapolis (CA-35)» ծանր հածանավը Տինիան կղզու վրա գտնվող ամերիկյան բազա էր տեղափոխում «Փոքր տղա» ատոմային ռումբի մասեր, որը նախատեսված էր Հիրոսիման ռմբակոծելու համար։ 1945 թվականի հուլիսի 30-ին հետ ճանապարհին նավը տորպեդվեց Ճապոնիայի I-58 Կայսերական նավատորմի սուզանավի կողմից և 12 րոպե անց խորտակվեց։ Հետագա 4 օրերի ընթացքում հածանավի անձնակազմը օգնության էր սպասում ծովի մեջ, վառող արևի տակ և հետ էր մղում շնաձկների հարձակումները։
Կարծիքներ
Ֆիլմը կինոքննադատների կողմից ստացել է բացասական գնահատականներ    ։ Rotten Tomatoes կայքում ֆիլմն ունի 9 %  դրական կարծիք։ Metacritic կայքում ֆիլմը 100-ից 30 բալ է ստացել։ The New York Observer թերթից միայն -ը ֆիլմին տվել է դրական գնահատական՝ 4-ից 3 աստղ .:
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:2016 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Վաշինգտոն ԿՇ-ում
Օսկար Ուայլդի անվան գրախանութ
«Օսկար Ուայլդ» (Oscar Wilde Bookshop), առաջին գրախանութը, որը նախատեսված է է գեյերի և լեսբուհիների գրականության համար ։ Խանութը բացվել է 1967 թվականին Կրեյգ Ռոդվելի կողմից, և կոչվել է ի պատիվ հայտնի գեյ գրող Օսկար Ուայլդին։ Ի սկզբանե տեղակայված էր Մերսեր սթրիթ, 291 հասցեով ։ 1973 թվականին նա  տեղափոխվել է Գրինվիչ Վիիջ, Քրիստոֆեր սթրիթ ։
Չնայած հաճախորդների քչությանը, Ռոդվելը կտրականապես դեմ էր իր խանութում պոռնոգրաֆիկ բնույթի նյութերի վաճառքին ։ 1968 թվականի մարտին Ռոդվելը սկսել է հրատարակել «Պսալտըր» (Hymnal) ամենամսյա տեղեկագիրը ։ Չնայած Ռոդվելը չէր մասնակցում գեյերի և լեսբուհիների իրավունքների պայքարին, նա օգնում էր գեյ-ակտիվիստներին։ Առաջին հպարտության շքերթի կազմակերպիչների հավաքը` «Քրիստոֆեր սթրիթի ազատագրման օրը» տեղի է ունեցել նրա խանութում, իսկ սթոունվոլյան անկարգությունները գիշերը Ռոդվելը ապստամբներին զգուշացրել է որոգայթի մասին, որը հարևան փողոցում կազմակերպել էր ոստիկանությունը։
1993 թվականի մարտին, ստամոքսի քաղցկեղից մահանալուց երեք ամիս առաջ Ռոդվելը վաճառել է իր խանութը ։ 2003 թվականի հունվարի 19-ին, հայտարարվել է ֆինանսական խնդիրների պատճառով խանութի փակման մասին։ «Lambda Rising» գրախանութների ցանցի սեփականատերը գնել է խանութը, փրկելով այն փակվելուց ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օսկար Ուայլդ Կատեգորիա:Մանհեթենի մշակույթ
Շարմ (Ալյեի գավառ)
Շարմ (Charmes), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Գաննա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Վիշի շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03061։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 723 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 219 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 163-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 56-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 74,4 %, 1999 թվականին եղել է՝ 81,7 %)։ 163 աշխատունակ բնակիչներից 147-ը աշխատում էին (89 տղամարդ և 58 կին), անաշխատանք էին 16-ը (5 տղամարդ և 11 կին)։ 56 անգործունակ մարդկանցից 18-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 18-ը թոշակառու, 20-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Զանգականվագ
Զանգականվագ (գերմաներեն՝ Glockenspiel, ֆրանսերեն՝ Carillon) կամ գլոքենշփիլ, հարվածային երաժշտական գործիք, որը կազմված է խրոմատիկ կերպով դասավորված մետաղյա թիթեղներից (ինչպես դաշնամուրը) և նվագվում է փայտյա կամ կաուչուկե փայտիկներով։ Այսպիսով, զանգանվագը նմանվում է քսիլոֆոնին, սակայն քսիլոֆոնը կազմված է փայտյա թիթեղներից։ Այսուամենայնիվ, զանգականվագը ավելի փոքր է և ունի ավելի բարձր ձայնաստիճան ։ Զանգականվագը պատկանում է հարվածայինների իդիոֆոնների կարգին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զանգեր Կատեգորիա:Հարվածային երաժշտական գործիքներ
Ջորջո Կինալյա
Ջորջո Կինալյա (Giorgio Chinaglia,  ), իտալացի ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ Սկսել է ֆուտբոլային կարիերան Անգլիայում, այնուհետև տեղափոխվել է Իտալիա, որտեղ ցածրակարգ դիվիզիոններում անցկացրել է մի քանի մրցաշրջան։ 1969 թվականին տեղափոխվել է «Լացիո», խաղացել այդ հռոմեական ակումբի կազմում ավելի քան երկու հարյուր խաղ, 1973-74 մրցաշրջանում ակումբի հետ դարձել է Իտալիայի չեմպիոն և առաջնության լավագույն ռմբարկու։ Կարիերայի երկրորդ մասը անցկացրել է «Նյու Յորք Կոսմոս» ակումբի կազմում, որի հետ չորս անգամ հաղթել է Հյուսիսամերիկյան ֆուտբոլային լիգան ։
Իտալիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում Կինալյան մասնակցել է 1974 թվականի աշխարհի առաջնությանը, որտեղ նրա հավաքականը չի կարողանում դուրս գալ խմբից։ Հավաքականի կազմում ընդհանուր հաշվարկով անցկացրել է 14 հանդիպում և դարձել է չորս գոլի հեղինակ ։
Համարվում է Հյուսիսամերիկյան ֆուտբոլային լիգայի պատմության լավագույն ռմբարկուն. անցկացրած 254 խաղերում իտալացին 242 գոլ է անցկացրել։ 2000 թվականին ընդգրկվում է ԱՄՆ-ի ֆուտբոլի փառքի սրահ, ինչպես նաև ճանաչվում է «Լացիոյի» պատմության մեծագույն ֆուտբոլիստ։ Կարիերան ավարտելուց հետո աշխատել է, որպես սպորտային ֆունկցիոներ՝ մեծ մասամբ «Լացիոյի» նախագահի հետ։ Մի քանի անգամ պատասխանատվության առաջ է կանգնել տնտեսագիտական հանցագործությունների համար։
Վաղ տարիներ
Ջորջո Կինալյան ծնվել է 1947 թվականին փոքր տոսկյան ընտանիքում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Իտալիայում աշխատատեղերի քանակի խնդիր կար, այդ իսկ պատճառով ապագա ֆուտբոլիստի հայրը՝ Մարիոն, իր կնոջ՝ Ռիտայի հետ գաղթում է Ուելս, որտեղ ընտանիքի հայրը աշխատանք է գտնում պողպատաձուլական գործարանում։ Փոքր Ջորջոն շարունակում է ապրել իր տատիկի հետ Իտալիայիում մինչև 1955 թվականը, ինչից հետո տեղափոխվում է ընտանիքի մոտ՝ Քարդիֆ ։
Ուելսում Կինալյան սովորել է Ս. Պետրի կաթոլիկական դպրոցում, իսկ հետո Լեդի Մերիի գիմնազիայում։ Ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչը խորհուրդ է տալիս Կինալյային զբաղվել ռեգբիով, սակայն Ջորջոյի հայրը ասում է, որ «իտալացին պետք միայն ֆուտբոլ խաղա»։ Երբ Կինալյան դառնում է 13 տարեկան, նրա հայրը Քարդիֆում իտալական ռեստորան է բացում՝ «Մարիո Բամբու» անունով և այդ ժամանակ Կինալյան ֆուտբոլային մարզումները համատեղում է հոր ռեստորանում՝ սպասքալվացման աշխատանքների հետ ։
«Սուոնսի Թաուն»
Ի սկզբանե Կինալյայի ծառայություններով հետաքրքրվում էին «Քարդիֆ Սիթիի» ներկայացուցիչները, սակայն Ջորջոն հրաժարվում է փորձաշրջան անցնել այդ ակումբում։ Հետո նա առաջարկ է ստանում «Սուոնսի Թաունից», որն արդեն չի մերժում։ 1962 թվականին նա միանում է «Սուոնսիի» երիտասարդական կազմին։ Առաջին թիմը այդ պահին հանդես էր գալիս երրորդ դիվիզիոնում ։
Կինալյան իր նորամուտն է նշում «Սուոնսիի» կազմում 1964 թվականի հոկտեմբերին Լիգայի գավաթի շրջանակներում կայացած «Ռոթերեմ Յունայթեդի» դեմ խաղում, իսկ առաջնությունում նա անցկացնում է իր առաջին խաղը փետրվարին՝ ընդդեմ «Պորտսմութի»։ «Սուոնսիի» հետ Կինալյան հաղթանակ է տանում 1965 թվականի Արևմտյան Ուելսի մեծ գավաթի խաղարկությունում. եզրափակչում, «Լլանելիի» դեմ կայացած խաղում՝ Կինալյան գոլի հեղինակ է դառնում ։
1966 թվականին «Սուոնսիի» նոր նախագահ է դառնում Գլեն Դևիսը, ով չէր հավատում երիտասարդ Կինալյային ։ «Կարապների» կազմում ֆուտբոլիստը վերջին անգամ խաղում է 1966 թվականին կայացած «Բրենտֆորդի» դեմ խաղում, որում նա փոխարինում կատարելով մտնում է խաղի մեջ ։
«Մասեզե»
1966 թվականին 19 ամյա Կինալյան ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվում է ետ՝ Կարարու։ Ջորջոն վերադառնում է հայրենիք բրիտանական ակումբների կողմից անուշադրության մատնվելու պատճառով։ Բացի դրանից նա պետք է ծառայեր իտալական բանակին։ Նա որոշում է, որ բանակը իր կարիերան կգցի հունի մեջ.
Կինալյային արգելված էր հանդես գալ Սերիա A-ում 3 տարի ժամկետով, որովհետև նա պրոֆեսիոնալ մակարդակով խաղացել էր Իտալիայի սահմաններից դուրս։ Հայրը որդու տեղափոխության հարցով համաձայնության է հասնում Սերիա C-ում հանդես եկող «Մասեզե» ակումբի հետ, որի մարզադաշտը իրենց տնից հեռու չէր
«Ինտերնապոլի»
Նոր ակումբի կազմում Կինալյային նշանակում են ավելի բարձր աշխատավարձ, ինչպես նաև հավելյալ գումարներ հեղինակած գոլերի դիմաց։ «Ինտերնապոլիում» նա ծանոթանում է «Լացիոյի» իր ապագա խաղընկերոջ՝ Ջուզեպպե Ուիլսոնի հետ։ 1967-68 թվականների մրցաշրջանում նա դառնում է 10 գոլի հեղինակ և հրավեր է ստանում Սերիա C-ի հավաքականից, որի կազմում նա մասնակցում է երկու հանդիպման։ Այդ ձևով, նրան մնում էր անցկացնել ևս մեկ Սերիա C-ային մրցաշրջան, ինչից հետո նա արդեն կարող էր հանդես գալ բարձրագույն լիգայում հանդես եկող որևէ ակումբի կազմում։ Այդ ժամանակ նրան նկատում է «Լացիոյի» գլխավոր տնօրեն Կառլո Գալլին։ Ապրիլին մայրաքաղաքային ակումբը նրա և Ուիլսոնի համար առաջարկում է 200 մլն լիր և նեապոլյան ակումբը համաձայնվում է ։ Ինտերնապոլին ավարտում է մրցաշրջանը՝ առաջնությունում երրորդ հորիզոնականը զբաղեցրած, իսկ Կինալյան հեղինակած 14 գոլերի և խաղի համար ստանում է Սերիա C-ի «Օրինակելի ֆուտբոլիստ» մրցանակը։
«Լացիո»
«Լացիոյի» ընտրությունը Կինալյայի համար դառնում է բավականին ընդունելի. առաջին հերթին ակումբը հանդես էր գալիս եվրոգավաթներում, երկրորդ՝ Հռոմը մոտ էր Նապոլիին, որտեղ ապրում էր նրա ընկերուհին։ Կինալյայի մոտ լավ հարաբերություններ են ձևավորվում «Լացիոյի» գլխավոր մարզիչ Խուան Կառլոս Լորենսոյի հետ. մարզիչը հավատում էր թիմի նոր ֆուտբոլիստին և ուներ նպատակ նրան տակտիկական խաղում ընդգրկել և բարձր մակարդակի ֆուտբոլիստ դարձնել։ Կինալյան անմիջապես ցուցադրում է նպատակասլաց հարձակվողի խաղ. նա ջանք չխնայելով պայքարում էր ամեն մի գնդակի համար և հարվածներ էր կատարում մրցակիցների դարպասին ցանկացած տարածությունից։ Կինալյան իր նորամուտը առաջնությունում նշում է «Բոլոնիայի» դեմ կայացած արտագնա խաղում, որում նրա ակումբը պարտվում է նվազագույն հաշվով ։ Հաջորդ տուրում երիտասարդ հարձակվողը իր առաջին խաղն է անցկացնում հռոմեացի երկրպագուների առաջ՝ թիմի հիմնական կազմի հետ, 10 համարի մարզաշապիկով։ Մրցակիցը Եվրոպական չեմպիոնների գավաթի դափնեկիր «Միլանն» էր, որը գլխավորում է Ջանի Ռիվերան։ Հանդիպման 62-րդ րոպեին Կինալյան իր առաջին գոլն է հեղինակում Սերիա A-ում, որը դառնում է այդ խաղի համար միակը և հաղթականը ։ 1969 թվականի հոկտեմբերի 19-ին «Լացիոն» հաղթում է «Ֆիորենտինային» 5-1 հաշվով, իսկ Կինալյան աչքի է ընկնում դուբլով ։ Մրցաշրջանային արդյունքներով Կինալյան անցկացրած 28 խաղերում դառնում է 12 գոլի հեղինակ։ Շնորհիվ խաղային բարձր մակարդակի իտալացի ֆուտբոլիստը հրավեր է ստանում երկրի երիտասարդական հավաքականից։
Իր երկրորդ մրցաշրջանում Կինալյան հեղինակում է 9 գոլ, սակայն «Լացիոն» չի կարողանում խույս տալ բարձրագույն առաջնությունը լքելուց։ Անհաջող մրցաշրջանի մեղքը Լորենսոյին էր վերագրված և մարզիչը հեռացվում է իր պաշտոնից։ Կինալյան բավականին բացասական է ընդունում մարզչի հեռացումը և անգամ խնդրում է տնօրինությանը, որ իրեն թողնեն տեղափոխվել ուրիշ ակումբ, սակայն դրա փոխարեն նրան տուգանում են։ Չնայած «Լացիոյի» առաջնությունում ցուցադրած վատ խաղի, Կինալյան ակումբի հետ միասին հաղթանակ է տանում 1971 թվականի Ալպի գավաթի խաղարկությունում՝ եզրափակչում հաղթելով «Բազելին» 3-1 հաշվով ։ Սակայն Կինալյան հնարավոր էր, որ այդ խաղին չէր էլ մասնակցի, քանի որ ուներ առողջական խնդիրներ։ Ակումբի մարզիչ Տոմմազո Մաեստրելլին ֆուտբոլիստին լիմոնի հյութ է խմեցնում և վերջինս կարողանում է շարունակել խաղը և դուբլի հեղինակ դառնալ ։ Ժամանակի ընթացքում Կինալյան «լեզու է գտնում» մարզչի հետ. ֆուտբոլիստին դուր էին գալիս նրա մարզչական մեթոդները և մարդկային որակները։ Հենց այդ մրցաշրջանում Կինալյան «Լացիոյի» հետ մասնակցում է պատմության մեջ վերջին Տոնավաճառների գավաթի խաղարկությանը։ Առաջին փուլում կայացած «Արսենալի» դեմ տնային խաղում Կինալյան հանդիպման վերջին րոպեներին փրկում է «Լացիոյին»՝ երկու գոլ հեղինակելով։ Սակայն պատասխան խաղում լոնդոնյան ակումբը հաղթում է 2-0 հաշվով և անցնում առաջ ։
1972 թվականի օգոստոսի 29-ին «Լացիոն» նվազագույն հաշվով հաղթանակ է տանում հռոմեական «Ռոմայի» դեմ Իտալիայի գավաթի խաղարկության շրջանակներում կայացած դերբիում ։ «Լացիոյին» հաջողվում է վերադառնալ բարձրագույն առաջնություն. ակումբը երկրորդ հորիզոնականն է զբաղեցնում Սերիա B-ում, իսկ Կինալյան ավարտում է մրցաշրջանը, որպես լավագույն ռմբարկու՝ իր հեղինակած 21 գոլերով։ Մամուլում սկսվում է տեղեկություն տարածվել, որ հարձակվողի ծառայություններով հետաքրքրված է «Յուվենտուսը», սակայն ակումբի տնօրինությունը հրաժարվում է վաճառել իր առանցքային ֆուտբոլիստին ։
Վերադառնալով Սերիա A, «Լացիոն» վարում էր ակտիվ տրանսֆերային աշխատանքներ։ Չնայած դրան մինչմրցաշրջանային պատրաստության ժամանակ ակումբը խաղում էր ոչ համոզիչ, ինչի պատճառով Մաեստրելլին հայտնվում է սկանդալի կենտրոնում։ Բացի դրանից, ակումբը լավ է սկսում առաջնությունում և որոշ ժամանակ անց անսպասելիորեն սկսում է առաջատար դիրքեր զբաղեցնել։ Կինալյաով սկսում են համառորեն հետաքրքրվել ԶԼՄ-ները, ամսագրերը և թերթերը տեղադրում էին նրա լուսանկարը շապիկի վրա և փորձում էին իտալացուց հարցազրույց վերցնել։ Հանդերձարանում նա ոչ մշտական առաջատարն էր, սակայն ակումբում նկատվում էր առանձնացած երկու խումբ. մի կողմից՝ նա և Ուիլսոնը, մյուս կողմից՝ Լուիջի Մարտինին։ Չնայած դրան հանդերձարանում բանը կարող էր կռվին հասնել, սակայն խաղադաշտում բոլորը աջակցում էին իրար։ Այդ սովորությունը երևում է 1973 թվականի հունվարի 21-ին կայացած «Նապոլիի» դեմ խաղում, երբ «Լացիոյի» բոլոր ֆուտբոլիստները պատրաստ էին մեկը մյուսին օգնել մրցակցի հետ քաշքշուկների ժամանակ. այդ խաղն ավարտվում է նրանց օգտին 3-0 հաշվով ։
Լացիոն շարունակում էր պայքարել Սկուդետտոյի համար։ 1973 թվականի ապրիլի 21-ին «Միլանի» դեմ խաղում Կինալյան հուժկու հարվածով ուղարկում է գնդակը մրցակցի դարպասը։ Հարվածն այնքան ուժեղ էր, որ մրցակից թիմի դարպասապահ Պերանժելո Բելին կոտրում է ձեռքի երկու մատները ։ Այնուամենայնիվ Կինալյան և նրա ակումբը բաց են թողնում «Նապոլիի» դեմ եզրափակիչ տուրում հաղթելու և առաջնության չեմպիոն դառնալու հնարավորությունը։ «Լացիոն» պարտվում է՝ հանդիպման վերջին րոպեներին գոլ բաց թողնելով։ Արդյունքում Սկուդետտոն բաժին է հասնում «Յուվենտուսին» ։ Մրցաշրջանի ավարտից հետո «Լացիոն» ֆուտբոլային շրջագայության է մեկնում ԱՄՆ, որտեղ նրանք մասնակցում է մի քանի ընկերական խաղերի, այդ թվում ընդդեմ «Սանթոսի», որի կազմում այն ժամանակ հանդես էր գալիս Պելեն։ Այդ խաղում բրազիլացիները հաղթում են 3-1 հաշվով, իսկ Կինալյան հեղինակում է հռոմեացիների միակ գոլը ։
1973-74 թվականների մրցաշրջանը «Լացիոյի» համար ամենալավ ձևով է սկսում՝ երկու հաղթանակ անցկացրած երկու տուրերում։ Կինալյան հռոմեական դերբիում հեղինակում է հաղթական գոլ, աչքի է ընկնում «Նապոլիի» և Կալյարիի դեմ խաղերում, սակայն չի կարողանում հաջողությամբ իրացնել «Ֆիորենտինայի» դեմ խաղում նշանակված 11 մետրանոց հարվածը։ ՈՒԵՖԱ գավաթի խաղարկությունում ֆուտբոլիստը աչքի է ընկնում ձևակերպած երկու հեթ-տրիկներով՝ «Սոնի» և «Իսպվիչ Թաունի» դեմ կայացած խաղերում։ Նոր տարուց առաջ «Լացիոն» շարջվում էր մրցաշարային աղյուսակում առաջին հորիզոնականը զբաղեցրած։ 1974 թվականի փետրվարի 17-ին Կինալյան դուբլ է հեղինակում «Յուվենտուսի» դեմ կայացած խաղում և այդպիսով ակումբին պարգևում է 3-1 հաշվով հաղթանակ։ Երկրորդ շրջանում կայացած «Ռոմայի» դեմ խաղում Կինալյան գայլերի երկրպագուներին կատաղեցնում է իր խափուսիկ հնարքներով։ «Լացիոն» հաղթում է այդ խաղում 2-1 հաշվով։ Խաղը ուղեկցվում էր որոշ վիճաբանություններով, իսկ «Ռոմայի» երկրպագուները տարբեր անկարգություններ էին անում։ Մի քանի շաբաթ անց Կինալյան ստիպված է լինում թիմի գլխավոր մարզիչ Մաեստրելլի տանը թաքնվել «Լացիոյի» երկրպագուներից ։ Ապրիլի 7-ին կայացած «Նապոլիի» դեմ արտագնա խաղում, չնայած մրցակից թիմի պաշտպանների ուժեղ դիմադրողականությանը՝ Կինալյան հեթ-տրիկի հեղինակ է դառնում, իսկ խաղն ավարտվում է 3-3 հաշվով։ Հաջորդ տուրում կայացած «Էլաս Վերոնայի» դեմ խաղում Կինալյան սահմանաում է հանդիպման վերջնական հաշիվը՝ 4-2. ռմբարկուական պայքարում Կինալյան առաջին հորիզոնականը կիսում էր «Ինտերնացիոնալի» կազմում հանդես եկող Ռոբերտո Բինինսենիայի հետ։ 1974 թվականի մայիսի 12-ին «Լացիոն» Սկուդետտոյի շրջանակներում որոշիչ խաղ է անցկացնում «Ֆոջիի» դեմ և հաղթանակ է տանում շնորհիվ Կինալյայի հաջողությամբ իրացված 11 մետրանոց հարվածի։ Խաղի ավարտից հետո պարզ են դառնում որոշ բաներ. «Լացիոն» դառնում է առաջնության չեմպիոն, իսկ Կինալյան հեղինակած 24 գոլերով առաջնության լավագույն ռմբարկու ։
Անհաջող աշխարհի առաջնությունից հետո Կինալյան վերադառնում է Իտալիա ոչ ամենալավ հոգեբանական վիճակով։ «Լացիոյի» առաջադրանքը չեմպիոնական տիտղոսը պաշտպանելն էր։ Որակազրկումը կապված «Իսպվիչ Թաունի» դեմ եվրոգավաթային հարթակում կայացած խաղի ժամանակ տեղի ունեցած անկարգությունների հետ՝ հնարավորություն է տալիս «Լացիոյին» կենտրոնանալ միայն երկրի առաջնության վրա և «Լացիոն» լավ է մեկնարկում մրցաշարը ։ Իր հերթին Կինալյան մրցակից երկրպագուների կողմից արժանանում է տարբեր վիրավորանքների։ Բացի դրանից «Ռոմայի» երկպագուները սպառնում են նրա կնոջը և նա ապահովության համար տեղափոխվում է Նյու-Յորք։ «Լացիոյում» սկսում է անկում և ակումբը ցած է իջնում մրցաշարային աղյուսակի վերին մասից ։ Վերջիվերջո երկրապագուների կողմից ճնշման արդյունքում Կինալյան ուղղակի հրաժարվում է խաղալ այնպիսի ակումբների դեմ, ինչպիսիք են «Միլանը» և «Յուվենտուսը»։
1975 թվականի փետրվարին ակումբի մարզիչ Մաեստրելլին հիվանդանում է։ «Լացիոյի» գլխավոր մարզիչը տեղափոխվում է հիվանդանոց հետազոտությունների նպատակով, իսկ Կինալյան ամեն օր ուղեկցում էր նրան ։ «Տորինոյի» դեմ խաղից առաջ տեղեկացվում է, որ Մաեստրելլի մոտ ախտորոշվել է լյարդի քաղցկեղ և նա այլևս ապրելու հնարավորություն չունի։ Դրա մասին իմանալով ֆուտբոլիստը սկում է արտասվել անմիջապես հանդերձարանում։