cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆրիդրիխ Էնգելս
Ազդեցություն
Չնայած ուտոպիստական ​​սոցիալիստներին ուղղված քննադատությանը, այնուամենայնիվ, Էնգելսի սեփական համոզմունքների վրա ազդել է ֆրանսիացի սոցիալիստ Շառլ Ֆուրիեն։ Ֆուրիեից նա բերում է չորս հիմնական կետեր, որոնք բնութագրում են կոմունիստական ​​պետության սոցիալական պայմանները։ Առաջին կետը պնդում է, որ յուրաքանչյուր անհատ կկարողանա լիովին զարգացնել իր տաղանդները՝ վերացնելով արտադրության մասնագիտացումը։ Առանց մասնագիտացման յուրաքանչյուր անձի թույլատրվում է կատարել իր նախընտրած ցանկացած կոչում այնքան, որքան կցանկանա։ Եթե ​​տաղանդները թույլ են տալիս, կարելի է մեկ տարի հացթուխ լինել, իսկ հաջորդը՝ ինժեներ։ Երկրորդ կետը հիմնվում է առաջինի վրա, քանի որ աշխատողների՝ իրենց ընտրած տարբեր աշխատանքների միջով շրջելու կարողության, քայքայվում է աշխատանքի սոցիալական բաժանման հիմնարար հիմքը, և արդյունքում աշխատանքի սոցիալական բաժանումը վերանում է։ Եթե ​​ինչ-որ մեկը կարող է կատարել որևէ աշխատանք, ապա ակնհայտորեն այլևս չկան որևէ բաժանումներ կամ խոչընդոտներ գործին անցնելու համար, հակառակ դեպքում այդպիսի տատանում բոլորովին այլ աշխատանքների միջև գոյություն չէր ունենա։ Երրորդ կետը շարունակվում է երկրորդից, քանի որ աշխատանքի սոցիալական բաժանումը վերանալուն պես գույքի սեփականության վրա հիմնված սոցիալական դասերի բաժանումը դրանով վերանում է։ Եթե ​​աշխատանքի բաժանումը մարդուն դնում է ագարակի պատասխանատու, ապա այդ ագարակատերը տիրապետում է ագարակի արտադրական ռեսուրսներին։ Նույնը վերաբերում է գործարանի կամ բանկի սեփականությանը։ Առանց աշխատանքի բաժանման ոչ մի սոցիալական դաս չի կարող պահանջել բացառիկ իրավունքներ արտադրության որոշակի միջոցի նկատմամբ, քանի որ աշխատանքի բաժանման բացակայությունը բոլորին թույլ է տալիս օգտագործել այն։ Վերջապես չորրորդ կետը եզրակացնում է, որ սոցիալական դասերի վերացումը ոչնչացնում է պետության միակ նպատակը, և այն դադարում է գոյություն ունենալ։ Ինչպես Էնգելսն ասում է իր հեղինակած գրքում, պետության միակ նպատակը դասային հակասությունների ազդեցության մեղմացումն է։ Սեփականության վրա հիմնված սոցիալական դասերի վերացման արդյունքում պետությունը հնանում է, և հասնում է կոմունիստական ​​հասարակությանը, գոնե Էնգելսի աչքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Մարքսիզմ Կատեգորիա:19-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Պոլիգլոտներ Կատեգորիա:19-րդ դարի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Գերմանացի աթեիստներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի լրագրողներ Կատեգորիա:Կոմունիստ գրողներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գերմանացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Գերմանացի գիտնականներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի սոցիոլոգներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Հեգելականություն
(4774) Հոբեցու
(4774) Հոբեցու (Hobetsu), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի փետրվարի 14-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,236811 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0446 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,429 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1221,92 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,294619 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,63° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սեյձի Ուեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Կանեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Արա Ղազարյան
Արա Ղազարյան, ամերիկաբնակ հայ հաղորդավար, պրոդյուսեր, լրագրող ։
Գործունեություն
12 տարեկանից սկսել է զբաղվել հաղորդավարական գործունեությամբ․ աշխատել է Հայաստանի պետական ռադիոյի «Պիոներական լուսաբաց», «Վաղորդյան զանգակներ» և Հայաստանի պետական հեռուստատեսության առաջին ալիքի «Խառուկ» հաղորդաշարերում։
1987-1992 թվականներին որպես հաղորդավար աշխատել է հեռուստաֆիլմերի «Երևան» ստուդիայում, պետական հեռուստատեսության «Մայրաքաղաք» խմբագրությունում։ Այնուհետև Արմենիա հեռուստաընկերությունում վարել է «Հրատ» հեղինակային հաղորդաշարը։ Դրանից հետո գործունեությունը շարունակել է «Պրոմեթևս» հեռուստաընկերության «Բարի լույս Հայաստան» շոու ծրագրում՝ որպես հաղորդավար։
2001-2008 թվականներին Լոս Անջելեսի «Հորիզոն» հեռուստաընկերությունում հեղինակել և վարել է «Prime time» շոու ծրագիրը։ Միաժամանակ Գլենդելի, Հոլիվուդի և Փասադենայի համերգասրահներում կազմակերպել և վարել է տարբեր մրցանակաբաշխություններ, համերգներ և այլ նախագծեր։
2008 թվականից սկսել է համագործակցել «USArmenia» հեռուստաընկերության հետ։ Մինչև 2010 թվականը Լոս Անջելեսից վարել է «Բարի գիշեր հայեր» հեռուստակամուրջը։ Մեկ տարի անց սկսել է զբաղվել պրոդյուսերական գործունեությամբ․ որպես գլխավոր պրոդյուսեր առաջին անգամ սփյուռքում սկսել է հեռուստատեսային բազմասերիանոց ֆիլմերի արտադրությունը՝ «Էմիգրանտները» (2009), «Լոս» (2010), «Մեղավորները» (2011)։
2012 թվականին հեղինակել է «Անմեղ մեղավորները» գեղարվեստական ֆիլմը։ Այն 45 օր ցուցադրվել է Երևանում, իսկ Լոս Անջելեսում դիտվել է ռեկորդային քանակությամբ` 8000 դիտում ։
2013 թվականին Լոս Անջելեսի «ARTN Shant» հեռուստաընկերությունում հաղորդավար Ռուբեն Հակոբյանի և Կարեն Մանթաշյանի հետ վարել է «Նորք Հոլիվուդ» թոք-շոուն ։
2015 թվականին ԱՄՆ-ում և Հայաստանում վարել է «Երեկոն Արա Ղազարյանի հետ» հաղորդաշարը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայ հաղորդավարներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ
Պոդյոլկի (գյուղ, Վյազեմսկի շրջան)
Պոդյոլկի (Подъёлки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմել է 5 մարդ։
Գտնվում է շրջանի արևելյան մասում՝ Վյազմա քաղաքից 9 կմ հյուսիս-արևելք, M1 Բելառուս մայրուղուց 4 կմ հյուսիս, Բոլդան գետի ափին։ Գյուղից 0,5 կմ հյուսիս գտնվում է Պոդյոլկի երկաթուղային կայարանը՝ Մոսկվա-Մինսկ գծի վրա։
Պատմություն
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ՝ 1941 թվականի հոկտեմբերին, գյուղը գրավել են նացիստական զորքերը, ազատագրվել է 1943 թվականի մարտին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի բնակավայրեր
Սլոբոդկա-Սկիպչանսկայա
2001 թվականի տվյալներով Սլոբոդկա-Սկիպչանսկայա գյուղում բնակվում էր 266 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,45 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 183,45 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Չեմերովեցի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ֆաննին և Ալեքսանդրը
«Ֆաննին և Ալեքսանդրը» (Fanny och Alexander), Ինգմար Բերգմանի ֆիլմերից մեկն է, որը ստացել է չորս «Օսկար» և մեկ «Սեզար»։ Այն դուրս է եկել երկու տարբերակով՝ լիամետրաժ հեռուստաֆիլմ (312 րոպե) և կրճատ կինոտարբերակ (188 րոպե)։ Ֆիլմի գործողությունները ծավալվում են XX դարի սկզբին և պատմում Ալեքսանդր Էկդալի և իր քրոջ՝ Ֆաննիի մասին։ Այն կազմված է նախաբանից, հինգ առանձին մասերից և վերջաբանից։
Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները ծավալվում են 1907-ից մինչև 1910 թվականները։
Ռոբեր Դեսնոս
Ռոբեր Դեսնոս (Robert Desnos, ), ֆրանսիացի բանաստեղծ, արձակագիր, ժուռնալիստ։
Ֆաննին և Ալեքսանդրը
Սյուժե
Առաջին մասը կոչվում է «Ծնունդ Էկդալների ընտանիքում»։ Այստեղ մենք ծանոթանում ենք Էկդալների բազմանդամ ընտանիքին, երբ նրանք հավաքված են մեծ սեղանի շուրջ տոնի առթիվ։ Այդ ժամանակ կարելի է ավելի մոտիկից ծանոթանալ հերոսներին և նրանց բնավորություններին։
Երկրորդ մասը կոչվում է «Մահ և թաղում»։ Այն պատմում է Օսկար Էկդալի մահվան մասին «Համլետ» պիեսի փորձի ժամանակ։ Այդ օրվանից Ֆաննին և Ալեքսանդրը որբանում են հորից։
Չորրորդ մասը կոչվում է «Ամառային իրադարձություն»։ Կյանքը եպիսկոպոսի տանը դառնում է անտանելի։ Երեխաները, հատկապես Ալեքսանդրը, գրեթե միշտ պատժվում էին։ Տանջանքին չդիմանալով՝ Էմիլին ցանկանում է բաժանվել Վերգերուսից, բայց օրենքը եպիսկոպոսի կողմն էր։ Եվ, ցավոք, նա չի կարողանում իրագործել իր ցանկոթյունը։ Այդ ժամանակ Էմիլին հղի էր։
Հինգերորդ մասը կոչվում է «Դևերը»։ Գործնական առաջարկի անունով Էկդալենի ընտանիքի հին ընկեր Իսահակ Յակոբը թաքուն դուրս է բերում երեխաներին եպիսկոպոսի տնից և բնակեցնում իր մոտ։ Որոշ ժամանակ անց Էմիլին Վերգերուսին քնաբեր է տալիս և փախչում նրա տնից։ Այդ ժամանակ եպիսկոպոսի տանը հրդեհ է սկսվում, և Վերգերուսը մահանում է։
Վերջաբանում մենք կրկին տեսնում ենք Էկդալների ընտանիքը, որը նստած է մեծ սեղանի շուրջ և ուրախ կենացներ ասում։
Դերասանական անձնակազմ
Ամբողջ դերասանական և նկարահանող անձնակազմի մասին անգլերեն լեզվով կարող եք իմանալ այստեղ
Տեխնիկական և այլ տվյալներ
Այլ երկրներում այն կայացել է
Ռոբեր Դեսնոս
Կենսագրություն
Ռոբեր Դեսնոսի բանաստեղծությունների տեքստերով երգեր են գրել երգահաններ Վիտոլդ Լուտոսլավսկին, Ֆրանսիս Պուլենկը, Անրի Դուտիլյոն, Կարոլին Ֆորշեն և այլք։
Նրա բանաստեղծություններից մի փոքրիկ փունջ հայերեն թարգմանությամբ լույս է տեսել 1984 թվականին Երևանի պետական համալսարանի հրատարակչության կողմից տպագրված «Ֆրանսիական պոեզիա» ժողովածուում։
Ուշագրավ փաստեր
Ռոբեր Դեսնոսի մասին Պոլ Էլյուարը գրել է. «Իմ ճանաչած բոլոր պոետների մեջ Դեսնոսն ամենաանմիջականն էր, ամենաազատը, նա մի բանաստեղծ էր, որից անբաժան էր ներշնչանքը, և ունակ էր այնպես խոսելու, ինչպես ի զորու չեն նույնիսկ գրելու շատ ու շատ պոետներ։ Նա ամենից համարձակն էր...»
Համակենտրոնացման ճամբարներում, հուսալքված գերյալներին ոգի ներշնչելու նպատակով, Դեսնոսը հայտարարել էր, թե ինքը, իբր, շատ ճշգրիտ գուշակություններ է անում մարդկանց ձեռնափերը ուսումնասիրելով, և  վհատվածներին երկար ու երջանիկ կյանք էր գուշակում, ամուսնություն, երեխաների ծնունդ և այդ կարգի այլևայլ լավ բաներ՝ նորից բորբոքելով հույսը նրանց հոգիներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ
Born This Way (այլ կիրառումներ)
Born This Way, կարող է վերաբերել՝
Իլգիշևո
Իլգիշևո (Илгышево, Йăлкăш), գյուղ Ռուսաստանի, Չուվաշիա հանրապետության Ալիկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 284 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Չուվաշիա հանրապետության Ալիկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Safe with Me
Safe with Me` բրիտանացի երգիչ Սեմ Սմիթի երգ, որն ընդգրկված է դեբյուտային ալբոմ՝ Nirvana-ում(2013)։ Այն զբաղեցրել է 86-րդ հորիզոնականը UK Singles Chart-ում։ Երգը գրվել է Սեմ Սմիթի և Two Inch Punch-ի կողմից, ով նաև երգի պրոդյուսերն է։
(18611) Բիուդելար
(18611) Բիուդելար , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Այս աստերոիդը հայտնաբերվել է 1998 թվականի փետրվարի 6-ին, Էրիկ Էլստի կողմից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1998 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ
Դմիտրի Պոժարսկի
Դմիտրի Միխայլովիչ Պոժարսկի, ռուս իշխան, զորավար։ 1613 թվականից բոյար։ Մասնակցել է Բոլոտնիկովի ապստամբության ճնշմանը, 1608-1610 թվականներին եղել է ռուս ցարական Վ. Շույսկու համախոհը Կեղծ Դմիտրի II-ի դեմ պայքարում։ 1610 թվականից Զարայսկի վոյեվոդան էր։ 1611 թվականին մասնակցել է Առաջին ժողովրդական աշխարհազորին U. լեհ-լիտվական ինտերվենտների դեմ Մոսկվայի ապստամբությանը։ Եղել է երկրորդ ժողովրդական աշխարհազորի հրամանատարներից և ժամանակավոր կառավարության ղեկավարներից (1611 թվականի վերջից 1613 թվականի սկիզբ)։ 1615-1618 թվականներին կռվել է լեհ․ ինտերվենտների դեմ։ 1617-1640 թվականներին ղեկավարել է տարբեր պրիկազներ։ 1628-1630 թվականներին Նովգորոդի վոյեվոդան էր։ Պոժարսուն և Կուզմա Մինինին նվիրված հուշարձաններ կան Մոսկվայում, Նիժնի Նովգորոդում։
Բասիլ Ասադ
Բասիլ Ալ-Ասադը, Սիրիայի նախկին նախագահ Հաֆեզ Ալ-Ասադի որդին էր ու Սիրիայի ներկայիս նախագահ Բաշար Ալ-Ասադի մեծ եղբայրը։ Նախատեսվում էր, որ նա պետք է հաջորդեր իր հորը՝ Հաֆեզ Ալ-Ասադին, բայց մահացավ 1994 թվականին ավտովթարից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ասադներ Կատեգորիա:Ավտոճանապարհային վթարներից զոհվածներ Կատեգորիա:Դամասկոսի համալսարանի շրջանավարտներ
Դաշլուջա
Դաշլուջա, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Երևանի նահանգի Սուրմալուի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Սպորտային համար
Սպորտային համար, սպորտի թիմային խաղատեսակներում խաղացողի համազգեստին գրված համար, նրան թիմի այլ մասնակիցներից առանձնացնելու և ճանաչելու համար։ Համարը, որպես կանոն, գրված է լինում համազգեստի հետևի մասում և հաճախակի համարի հետ լինում է սպորտսմենի ազգանունը։
Կատեգորիա:Թիմային մարզաձևեր Կատեգորիա:Թվեր
Պոդյուգա
Պոդյուգա (Подюга), գյուղ Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզի Կոնոշսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզի Կոնոշսկի շրջանի բնակավայրեր
Մուսա-կրան
Մուսա-կրան, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Տրապիզոնի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Ուրոլոգիան Հայաստանում
Կատեգորիա:Բժշկագիտության բաժիններ
Առեղծվածային ժառանգորդը
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1987 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Կալուգայի մարզային պատանի հանդիսատեսի թատրոն
Կալուգայի մարզային պատանի հանդիսատեսի թատրոն (Калу́жский областно́й теа́тр ю́ного зри́теля), թատրոն Կալուգա քաղաքում, երեխաների և պատանիների համար նախատեսված խաղացանկով։
Պատմություն
Կալուգային պատանի հանդիեսատեսի թատրոնի պատմությունն սկսվում է 1964 թվականից, երբ Կալուգայի մարզային դրամատիկական թատրոնի դերասանների և մի խումբ էնտուզիաստների կողմից Կալուգայում ստեղծվել է թատերախումբ ՌԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ Լ. Վ. Վոլսկայայի և Վ. Մ. Ցվետկովի գլխավորությամբ, ովքեր էլ դարձել են թատրոնի առաջին բեմադրող ռեժիսորները։ Թատրոնի առաջին թատերաշրջանը բացվել է Վալենտիա Լյուդմիլովայի «Մինչև 16 տարեկան երեխաներին...» և Լ. Դոլինինայի «Նրանք և մենք» ներկայացումներով։
1965 թվականին թատրոնի տնօրեն է նշանակվել Գ. Ա. Բուրիկը։ Ռեժիսոր Ա. Ա. Երմակի բեմադրություններից են «Ինչպես է կոփվում պողպատը» (Նիկոլայ Օստրովսկի), «Պղպջակներ» (Ալեքսանդր Խմելնիկ), «Դաշտում քամի փնտրիր» (Վլադիմիր Ալեքսանդրովիչ Լիֆշից), «Կախարդական կղզի» (Ա. Կաշուտին և Ե. Վալինա) «Հրավառություն» (Գ. Մամլին) ներկայացումները։ 1967 թվականին Կալուգայի մարզային ղեկավարության կողմից թատրոնին տրամադրում է սեփական շենք, նախկին «Ուդարնիկ» կինոթատրոնի շենքը Թատերական 36 հասցեում, քաղաքի պատմական մասում։ 1960-1980-ական թվականներին թատրոնում աշխատել են տաղանդավոր ռեժիսորներ ՌԽՀՍ վաստակավոր արտիստ Օ. Ե. Զարյանկինը, Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր գործիչներ Ն.Ս. Ուլյանովը, Վ. Ի. Յակունինը, հայտնի կալուգացի ռեժիսորներ Ի. Նիկոլաևը, Ե. Դենիսովը, Ն. Տրոիցկին։ Տեղի են ունեցել «Քաղաքն արշալույսին» (Ալեքսեյ Արբուզով), «Ամուսնություն» (Նիկոլայ Գոգոլ), «Խոակին Մուրյետեի աստղն ու մահը» (Պաբլո Ներուդա) պիեսների բեմադրությունների առաջնախաղերը։ 1970 թվականին թատրոնին կից բացվում է մանկական թատերական ստուդիա, որն աշխատում է մինչև հիմա։ Այդ ստուդիայում է իր դերասանական կարիերան սկսել հայտնի կալուգացի դրամատուրգ և արվեստաբան Գ. Կ. Սկոկովը։ 1992 թվականին թատրոնի ստեղծագործական գործընթացը ղեկավարում է թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր, Կալուգայի մարզի մշակույթի վաստակավոր գործիչ Միխայիլ Վիզգով Ալեքսեևիչը, ում ակտիվ մասնակցությամբ 1997 թվականին Կալուգայի մարզային պատանի հանդիսատեսի թատրոնն ստացել է «պրոֆեսիոնալի» կարգավիճակ։ 1996 թվականից սկսած Կալուգայի մարզային պատանի հանդիսատեսի թատրոնի տնօրեը Ռուսաստանի Դաշնության արվետսի վաստակավոր գործիչ Վալերիա Նիկոլաևնա Վիզգովան է։ 2014 թվականին թատնոը նշել է իր կազմավորման 50-ամյակը։ Թատերախմբի ամբողջական կազմը հասանելի է թատրոնի պաշտոնական կայքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատրոններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակույթ Կատեգորիա:1964 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Սեգուրա դե լա Սիեռա
Սեգուրա դե լա Սիեռա (Segura de la Sierra), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում` Խաեն պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը մտնում է Սիեռա դե Սեգուրա շրջանի կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 224 կմ² տարածք։ Բնակչությունը` 2026 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 160 կմ հեռավորության վրա։
Պատմություն
Սեգուրա դե լա Սիեռայի ամենակարևոր ժամանակաշրջանը արաբական նվաճումներն էին, երբ գյուղը կոչվում էր Սակուրա։ 781 թվականին Աբուլ Ասվարը գրավեց գյուղը և մի քանի պատ կառուցեց գյուղի շուրջ։ Բնակիչները Կորդոբայի արքաների իշխանության տակ էին գտնվում։
Ալ-Մոհադների հետ պայքարելուց հետո քրիստոնյաներն իշխանությունն իրենց ձեռքը վերցրին, և Ալֆոնսո VIII արքան գյուղը նվիրեց Սանտիագոյի ռազմական միաբանությանը։ Շատ ազնվականներ և հայտնի մարդիկ էին ապրում այնտեղ, որոնցից էր Խորխե Մանրիկեն։
Նապոլեոնի զորքի ներխուժմամբ գյուղը հրդեհվեց և արխիվի մեծ մասը ոչնչացվեց․ այդպիսով կորցվեց գյուղի պատմության զգալի մասը, որն այլևս նարավոր չեղավ վերականգնել։
Տոներ
Ամենամեծ տոնը Ռոսարիո կույսի տոնն է, որը նշվում է հոկտեմբերի 4-8-ն ընկած ժամանակահատվածում։ Տոնը կրոնի և մշակույթի խառնուրդ է։ Այդ օրերին գյուղ են գալիս մոտակա բնակավայրերից շատ բնակիչներ։
Արաբական հրապարակում մարդիկ հետևում են ցլամարտի։ Գիշերը լի է երաժշտությամբ և պարերով․ պարում են հատկապես պասադոբլ և խոտաս։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խաեն պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
(15817) Լյուչիանոտեզի
(15817) Լյուչիանոտեզի, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Այս աստերոիդը հայտնաբերվել է 1994 թվականի օգոստոսի 28-ին, աստղագետներ Անդրեա Բոատինիի և Մաուրա Տոմբելիի կողմից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ
Ալաստվեռե
Ալաստվեռե (Alastvere), գյուղ Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պիլտսամաա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 42 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պիլտսամաա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Վոյտեկ
Վոյտեկ (Wojtek, ), սիրիական գորշ արջ (Ursus arctos syriacus), որին փոքր ժամանակ գնել են Խորհրդային Միությունից տարհանված լեհական II կորպուսի զինվորներն Իրանի Համադան քաղաքի երկաթուղային կայարանից։ Իր հացաբաժինն ու փոխադրամիջոցը ապահովելու համար նա ի վերջո պաշտոնապես ընդունվել է շարքային զինվորական կոչումով, իսկ հետո ստացել եֆրեյտորի կոչում ։
Նա ուղեկցել է II կորպուսի նավաբեռը Իտալիա՝ ծառայելով 22-րդ հրետանային կորպուսին։ 1944 թվականին Իտալիայում Մոնտե Կասինոյի ճակատամարտի ժամանակ Վոյտեկն օգնել է տեղափոխել զինամթերքի արկղերը և հայտնի դարձել՝ դաշնակից գեներալների և պետական այրերի այցելությամբ։ Պատերազմից հետո, լեհական բանակից դուրս է բերվել և իր կյանքի մնացած մասն ապրել Շոտլանդիայի Էդինբուրգի կենդանաբանական այգում։
Կյանք
1942 թվականի գարնանը նորաստեղծ Անդերսի բանակը Խորհրդային Միությունից հեռացել է դեպի Իրան՝ հազարավոր լեհ խաղաղ բնակիչների ուղեկցությամբ, որոնք 1939 թվականին արտաքսվել էին Խորհրդային Միություն՝ արևելյան Լեհաստան խորհրդային ներխուժումից հետո։ 1942 թվականի ապրիլի 8-ին Իրանի Համադան քաղաքի երկաթուղային կայարանում լեհ զինվորները հանդիպեցին երիտասարդ իրանցի տղայի, որը գտել էր արջի քոթոթ, որի մորը գնդակահարել էին որոսորդները։ Նրանց մեջ գտնվող քաղաքացիական փախստականներից մեկը՝ տասնութամյա Իրենա (Ինկա) Բոկևիչը՝ գեներալ Բոլեսլավ Վիենյավա-Դլուգոշովսկու մեծ զարմուհին, տարված էր ձագով։ Նա դրդեց լեյտենանտ Անատոլ Տարնովեցկիին գնել արջուկին, որը հաջորդ երեք ամիսներն անցկացրեց Թեհրանի մոտ տեղակայված լեհ փախստականների ճամբարում, հիմնականում Իրենայի խնամքի ներքո ։ Օգոստոսին արջը նվիրաբերվեց 2-րդ կորպուսին, որը հետագայում դարձավ 22-րդ հրետանային կորպուս, և արջին զինվորները անվանեցին Վոյտեկ։ Վոյտեկ անունը մականուն է, հին սլավոնական «Wojciech»-ի (երջանիկ մարտիկ) փոքրացված ձևը կամ հիպոկորիզմը, որը դեռևս տարածված է Լեհաստանում ։
Վոյտեկը կրկնօրինակում էր մյուս զինվորներին՝ գարեջուր խմելով, ծխելով և նույնիսկ հետևի ոտքերի վրա նրանց կողքին քայլելով, քանի որ տեսել էր, որ նրանք այդպես են վարվում։ Վոյտեկն ուներ իր խնամակալը, որին հանձնարարված էր խնամել նրան։ Ձագուկը մեծացավ ճամբարում, և Մոնտե Կասինոյի ճակատամարտի ժամանակ նա արդեն կշռում էր 90 կիլոգրամ ։
Շարքային Վոյտեկ
Եգիպտոսից լեհական II կորպուսը նշանակվեց իտալական արշավում բրիտանական ութերորդ բանակի կողքին կռվելու համար։ Բրիտանական տրանսպորտային նավի կանոնակարգը, որը դրանք պետք է տեղափոխեր Իտալիա, արգելում էր թալիսմանն ու ընտանի կենդանիներին։ Այս սահմանափակումը շրջանցելու համար Վոյտեկը պաշտոնապես զորակոչվեց լեհական բանակ՝ որպես շարքային և ընդգրկվեց 22-րդ հրետանային կորպուսի զինվորների շարքում։ Հենրիկ Զախարևիչը և Դմիտր Շավլուգոն նշանակվեցին որպես նրա խնամակալներ։
Որպես զորակոչված զինվոր՝ իր սեփական վճարման գրքույկով, կոչումով և հերթական համարով, նա մյուս տղամարդկանց հետ ապրում էր վրաններում կամ հատուկ փայտե տուփի մեջ, որը տեղափոխվում էր բեռնատարով։ Մոնտե Կասինոյի ճակատամարտի ժամանակ Վոյտեկը օգնեց իր ստորաբաժանմանը զինամթերք փոխանցել՝ տանելով 100 ֆունտ (45 կգ) կշռող արկղեր 25 ֆունտանոց հրետանային արկերից՝ երբեք չթողնելով դրանցից ոչ մեկը։ Թեև այս պատմությունը հակասություններ առաջացրեց դրա ճշգրտության վերաբերյալ, սակայն մեկ պատմություն կա, որ բրիտանացի զինվորը հիշում է, որ տեսել է արջին զինամթերքով արկղեր տանելիս ։ Արջը կրկնօրինակում էր զինվորներին, երբ տեսավ, թե ինչպես են տղամարդիկ արկղերը բարձրացնում, սկսեց կրկնօրինակել։ Վոյտեկը կրում էր արկղեր, որոնք սովորաբար պահանջում էին 4 մարդ, որոնք նա դնում էր բեռնատարի կամ զինամթերքի այլ տուփերի վրա ։ Մոնտե Կասինոյում այս ծառայությունը նրան եֆրեյտորի կոչում բերեց։ Ի հավանություն Վոյտեկի հայտնիության՝ հրետանային արկ կրող արջի պատկերը ընդունվեց որպես 22-րդ կորպուսի պաշտոնական զինանշան ։
Հետպատերազմ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո՝ 1945 թվականին, Վոյտեկը 22-րդ կորպուսի մնացած անդամների հետ տեղափոխվեց Շոտլանդիա՝ Բերվիքշիր։ Նրանք տեղակայվել էին Ուինֆիլդ օդանավակայանում՝ Սանվիկ ֆերմայում, Շոտլանդիայի սահմանների Հաթոն գյուղի մոտ։ Շուտով Վոյտեկը հայտնի դարձավ տեղի քաղաքացիական բնակչության և մամուլի շրջանում, և Լեհ-Շոտլանդական ասոցիացիան նրան պատվավոր անդամ դարձրեց։
1947 թվականի նոյեմբերի 15-ին զորացրվելուց հետո Վոյտեկը հանձնվեց Էդինբուրգի կենդանաբանական այգուն, որտեղ նա անցկացրեց իր կյանքի մնացած մասը, նրան հաճախ այցելում էին լրագրողներ և նախկին լեհ զինվորներ, որոնցից ոմանք ծխախոտ էին նետում նրա համար, որպեսզի նա ուտի, ինչպես նա անում էր բանակում։ Լրատվամիջոցների ուշադրությունը նպաստեց Վոյտեկի հայտնիությանը։ Նա հաճախակի հյուրընկալվել էր BBC հեռուստատեսության երեխաների համար նախատեսված «Blue Peter» ծրագրին ։
Վոյտեկը մահացել է 1963 թվականի դեկտեմբերին՝ 21 տարեկանում, կշռելով մոտավորապես 500 կիլոգրամ և 1․8 հասակով ։
Ֆրենկ Կապրա
Ֆրենկ Կապրա (Frank Capra, Ֆրանչեսկո Ռոսարիո Կապրա, Ֆրենկ Ռասսել Կապրա, ), ծագումով իտալացի ամերիկացի կինոռեժիսոր և պրոդյուսեր, Օսկարի եռակի դափնեկիր (1935, 1937, 1939)։
Կենսագրություն
Ֆրանչեսկո Ռոսարիո Կապրան ծնվել է Սիցիլիայում։ Նրանց բազմաերեխա ընտանիքը ԱՄՆ է տեղափոխվել 1903 թ. և հաստատվել է Լոս Անջելեսում։ 1918 թ. ավարտում է հեղինակավոր Տրուպպի համալսարանը (հետագայում Կալիֆորնիայի տեխնոլոգիական ինստիտուտ) ճարտարագետ-մեխանիկի որակավորմամբ, նույն թվականի զորակոչվել է ԱՄՆ-ի բանակ, հիվանդացել է ծանր հիվանդությամբ և զորացրվել է հիվանդության պատճառով։ 1920 թվականից ԱՄՆ-ի քաղաքացի է Ֆրենկ Ռասսել Կապրա անուն ազգանունով։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին աշխատում էր ԱՄՆ-ի քարոզչության օգտին և հանդես է եկել 8 փաստագրական ֆիլմերում։ 1944 թվականին վերադառնում է իր սիրած կատակերգության ժանրին, նկարահանելով «Մկնդեղ և հին ժանյակ» ֆիլմը Քերի Գրանտ գլխավոր դերակատարմամբ։ Իսկ 1946 թվականին նկարահանում է իր թերևս ամենահայտնի «Այս հրաշալի կյանքը» ֆիլմը, այն գլխավորում է Ամերիկյան կինոակադեմիայի կողմից հրապարակված ամենաոգեշնչող ֆիլմերի ցանկը։ Ֆիլմը մինչ օրս համարվում է ամերիկացիների ամենասիրված ֆիլմերից մեկը և Սուրբ Ծննդյան տոներին ցուցադրվում է ԱՄՆ-ի առաջատար հեռուստալիքներով։ Ֆրենկ Կապրան աշխատել է մինչև 1961 թվականը։ Երկու անգամ ամուսնացած է եղել, ունի 4 երեխա։
Ստեղծագործություն
1926 թվականից սկսած նկարահանել է կոմեդիկ կարճամետրաժ ֆիլմեր, աշխատելով սցենարիստ Ռոբերտ Ռիսկինի հետ, ում հետ գործընկեր էր մինչև 1940 թվականը, դրանից հետո նրան փոխարինեց Սիդնի Բակմանը։ 1933 թվականին սկսել է «Դա տեղի է ունեցել մի անգամ գիշերը» ֆիլմի նկարահանումները և ավարտել ֆիլմը 1934 թ.։ Հենց այս ֆիլմը Ֆրենկ Կապրային ճանաչում բերեց և առաջին Օսկարը լավագույն ռեժիսոր անվանակարգում։ Շատ դերասաններ տարբեր պատճառներով հրաժարվեցին նկարահանվել ֆիլմում, արդյունքում գլխավոր դերերը բաժին հասան Կլարկ Գեյբլին ու Կլոդետ Կոլբերին, ովքեր Օսկար ստացավ լավագույն դերասան և դերասանուհի անվանակարգերում։ Ֆիլմը ստացավ ընդհանուր թվով 5 Օսկար (լավագույն ֆիլմ, լավագույն ռեժիսոր, լավագույն դերասան, լավագույն դերասանուհի և լավագույն հարմարեցված սցենար անվանակարգերում)։ Դրան հաջորդեցին «Միստեր Սմիթը գնում է Վաշինգտոն», «Դիմավորեք անհայտին», «Միստեր Դիդսը տեղափոխվում է քաղաք», «Քեզ հետ չես տանի» նույնպես հաջողված ֆիլմերը։ Կապրայի ֆիլմերում են նկարահանվել և և ճանաչում ձեռք բերել այդ ժամանակների ամերիկյան շատ դերասաններ՝ Ջեյմս Ստյուարտ, Բարբարա Սթենվիկ, Գերի Կուպեր, Քերի Գրանտ և այլք։ 1937 թ. նկարահանում է «Կորած հորիզոն» 6 ժամանոց ֆանտաստիկ ֆիլմը, որը սակայն հետագայում շատ փոփոխությունների է ենթարկվում՝ կրճատվելով մի քանի ժամով։
Ամերիկյան շատ հայտնի ռեժիսորներ ոգեշնչված են եղել նրա տարբեր ֆիլմերից ու նրա ոճից։
Ֆիլմագրություն
Մոտ 37 ֆիլմերի ռեժիսոր է։
Առավել նշանավոր ֆիլմերն են
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հակակոմունիստներ Կատեգորիա:Լավագույն ռեժիսոր Օսկարի մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Սլոբոդկա-Սմոտրիչսկայա
Սլոբոդկա-Սմոտրիչսկայա (Слобідка-Смотрицька), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Չեմերովեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սլոբոդկա-Սմոտրիչսկայա գյուղում բնակվում էր 556 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1644 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 338,2 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Չեմերովեցի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1454 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
(4775) Հանսեն
(4775) Հանսեն (Hansen), աստերոիդ Մարսի ուղեծիրը հատող աստերոիդների խմբում։ Հայտնաբերվել է 1927 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,396679 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,3174 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,476 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1355,23 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,265637 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,25° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1927 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մաքս Վոլֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Մարսի ուղեծիրը հատող աստերոիդներ
Վերին Պիցա
Վերին Պիցա (Верхняя Пица), գետ Ռուսաստանում, հոսում Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Հին գետի աջ ափին՝ 10 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 34 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ասկրիաուս լեռ
Ասկրիաուս լեռ (Ascraeus Mons) , հանգած հրաբուխ Մարսի վրա, որը տեղակայված է Թարսիս նահանգում, Մարսի հասարակածի հարևանությամբ։ Այս շրջանի հրաբուխներից ամենահյուսիսայինն է։ Նրանից հարավ են գտնվում Սիրամարգի լեռ, իսկ ավելի հարավ Արսիա լեռ հրաբուխները։ Դեպի հյուսիս-արևմուտք տեղակայված է Արեգակնային համակարգի ամենամեծ լեռը՝ Օլիմպոս հանգած հրաբուխը։
Ասկրիաուս լեռը համարվում է Մարսի ամենաբարձր հրաբուխներից մեկը։ Նրա բարձրությունն է 18 կմ Մարսի միջին բարձրության հանդեպ, մթնոլորտային ճնշումը այս լեռան գագաթին կազմում է 0.8 մԲար (80 Պա) ։ Հրաբուխը ունի 460 կմ տրամագիծ , այն ձևավորվել է համեմատաբար նոր հեղուկ լավայի ժայթքման հետևանքով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարսի հրաբուխներ Կատեգորիա:Մարսի լեռներ
Իլդուս (գյուղ, Դյուտյուլինսկի շրջան)
Իլդուս (Ильдус, Илдус), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Դյուտյուլինսկի շրջանի կազմում։
Զոր (Սուրմալուի գավառ)
Զոր, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Երևանի նահանգի Սուրմալուի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Իգդիրի շրջանի համայնքներ
Իլդուս (գյուղ, Դյուտյուլինսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դյուտյուլինսկի շրջանի բնակավայրեր
Նա Հե Սոկ
Նա Հե Սոկ (나혜석, Na Hye-sok;), կորեացի բանաստեղծ, գրող, մանկավարժ և լրագրող, ֆեմինիստական ​​շարժման ակտիվիստ։ Կորեացի երբևէ առաջին պրոֆեսիոնալ մոդեռն նկարիչը ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1896 թվականի ապրիլի 18-ին Սուվոնում ։ Այն ժամանակվա չափանիշներով առաջադեմ հայացքներ ունեցող մեծահարուստ պաշտոնյայի դուստրն էր, ինչը նրան հնարավորություն տվեց Ճապոնիայում ժամանակակից կրթություն ստանալ և նկարչություն սովորել։
Մասնակցել է 1919 թվականի մարտի 1-ին Կորեայի ազգային շարժմանը, ինչի համար բանտարկվել է։ 1920 թվականին Նա Հե Սոկը իր համախոհների հետ միասին հիմնադրել է P-yeho գրական ամսագիրը։ Եղել է Կորեայի առաջին ֆեմինիստներից։
Նա Հե Սոկի գրական աշխատանքը կենտրոնացած է եղել կանանց իրավունքների համար պայքարի վրա։ Նա ֆեմինիստական ​​պատմությունների և վեպերի հեղինակ է, որոնք քննադատում են 20-րդ դարի սկզբին ընտանիքի ինստիտուտը և կորեացի կնոջ իդեալականացված ավանդական դերը որպես «Լավ կին, իմաստուն մայր»։ Նա խրախուսել է իր ժամանակակիցներին աշխատել, մասնավորապես, զբաղվել արվեստով՝ շեշտելով, որ քսաներորդ դարի կինը կարող է հասցնել կատարել իր ընտանեկան պարտքը և լինել հասարակության ակտիվ անդամ։
Նա Հե Սոկը նկարել է ավելի քան երեք հարյուր յուղաներկ, սակայն դրանցից միայն քսանն է պահպանվել։ Նա կարևոր դեր է խաղացել Կորեայում յուղանկարչության ավանդույթի հաստատման և ընդհանուր բնակչության շրջանում արևմտյան գեղանկարչության բնույթի՝ դասական և փորձարարական գաղափարների տարածման գործում։ Իր կյանքի ընթացքում նա հիմնականում ստեղծել է իմպրեսիոնիստական ​​բնանկարներ։ Եվրոպա կատարած ճանապարհորդության ընթացքում նա ծանոթացել է ավանգարդի ուղղություններին և որոշ ժամանակ կուբիզմի և ֆովիզմի փորձեր արել։ Երբ նա Փարիզում էր, ստեղծել է Կորեայի պատմության մեջ առաջին կանացի ինքնապատկերը, որն իր նկարներից ամենահայտնին է։
Չկարողանալով վաճառել իր նկարները, էսսեները կամ պատմությունները՝ նա ապրել է աղքատության մեջ և կյանքի վերջին տարիներն անցկացրել բուդդայական բարեգործական վանքերում։
Մահացել է Պարկինսոնի հիվանդությունից՝ թափառական հիվանդանոցում։ Թաղման վայրն անհայտ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կորեացի գրողներ Կատեգորիա:Կորեացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կորեացի նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ արվեստագետներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Յալչիքյոյ
Յալչիքյոյ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Տրապիզոնի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Գիտարտադրական միավորում
Գիտարտադրական միավորում (Научно-производственное объединение), նախկին Խորհրդային Միությունում և դրա իրավահաջորդ պետություններում, ներառյալ Ռուսաստանում և այլ միութենական հանրապետություններում, գիտական հետազոտություն արտադրության համագործակցության ձև, որի նպատակն է գիտության և տեխնիկայի նորագույն ձեռքբերումների օգտագործմամբ արագացնել գիտատեխնիկական առաջընթացը, ստեղծել և տեսության մեջ ներդնել նոր մեքենաներ, սարքեր, նյութեր, տեխնոլոգիական գործընթացներ։
Գիտարտադրական միավորուման կանոնադրությունը հաստատվել էր ԽՍՀՄ Մինիստրների խորհրդի կողմից՝ 1976 թվականի հունվարին։ Միավորման կազմակերպման գործում հաշվի էին առնվում ձեռնարկությունների ու կազմակերպությունների աշխատանքի մասնագիտացումը, գիտատեխնիկական կապերը, տերիտորիալ սկզբունքը, ֆունկցիաների կենտրոնացումը, այն հաշվով, որ բարձրացվեր յուրաքանչյուրի գործունեության արդյունավետությունը։ Գիտարտադրական միավորումում ստեղծվում էին միավորման զարգացման, նյութական խրախուսման, սոցիալ-մշակութային միջոցառումների ու բնակարանային շինարարության, ամորտիզացիոն հատկացումների, նոր տեխնիկայի ստեղծման, ներդրման, խթանման և այլ ֆոնդեր։ Միացորման կազմի մեջ էին մտնում գիտահետազոտական, կոնստրուկտորական, նախագծային-կոնստրուկտորական ու տեխնոլոգիական կազմակերպություններ, գործարաններ (ֆաբրիկաներ) և այլ ձեռնարկություններ՝ կախված միավորման առջև դրված խնդիրներից։ Կազմում ընդգրկված առանձին կառուցվածքային միավորները դադարում են իրավական անձ լինելուց։
Կատեգորիա:Կազմակերպությունների տեսակներ
Սինոպսիս (պարբերական)
«Սինոպսիս» («Synopsis»), գիտական պարբերական։
Պատմություն
Հումանիտար և սոցիալական հետազոտությունների «Էյդոս» կենտրոնի հրատարակություն։
Լույս է տեսել 1992–1997 թվականներին (պարբերական 1–7) Երևանում։
Խմբագիրներ՝ Օլեգ Գաբրիելյան, Վլադիմիր Օսիպով։
Տպագրել է նաև անվանի գիտնականներ Չ. Գլենի և Դ. Ուելշի (ԱՄՆ), Յ. Պիետարինեի և Յ. Ռայկկայի (Ֆինլանդիա), Ս.Բրուկքի (Մեծ Բրիտանիա) հոդվածները։
Պոդշիվալովո
Պոդշիվալովո (Подшивалово), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Զավյալովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2003 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1733 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Զավյալովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ֆարախան
Ֆարախան (իսպ.` Faraján) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Մալագա գավառում, ինքնավար Անդալուսիա մարզում։ Մունիցիպալիտետի մի մասը գտնվում է Սռանիյա դե Րոնդա շրջանում։ Տարածքը զբաղեցնում է 21 կմ2։ Բնակչությունը` 252 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 120 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մալագա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Ռաֆիկ Գրիգորյան (հասարակական գործիչ)
Ռաֆիկ Գրիգորի Գրիգորյան (Rafik Grigorjan, ), հասարակական գործիչ, փիլիսոփայության դոկտոր, պրոֆեսոր, պատմաբան։ Երկու անգամ եղել է Էստոնիայի ազգաբնակչության նախարարի խորհրդական, ընտրվել է Տարտուի քաղաքային ժողովի պատգամավոր։ Պարգևատրվել է Էստոնիայի Պետական զինանշանի 5-րդ աստիճանի շքանշանով։ Տալլին քաղաքի պատվավոր քաղաքացի է , «Բլագովեստ» բարեգործական հիմնադրամի մրցանակի դափնեկիր։ Ավելի քան 250 գիտական և գիտահանրամատչելի հրապարակումների հեղինակ է։ Զեկույցներով հանդես է եկել ավելի քան 150 գիտաժողովներում և սեմինարներում, եղել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի փորձագետ։ Գիտամանկավարժական ստաժը 40 տարուց ավելի է։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1948 թվականի նոյեմբերի 20-ին Ուկրաինական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության Բելայա Ցերկով քաղաքում` Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակցի ընտանիքում։ Ռաֆիկ Գրիգորյանի պապերն առաջին անգամ ծանոթացել են Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին` գտնվելով Պեռնովում (Պյառնու) ռուսական զորքերի կազմում, որտեղ նրանց միջև սկսվեց ռազմաճակատային բարեկամությունը, որն հռտագայում 1946 թվականին իր ծնողների ամուսնությամբ վերաճել է ազգակցական հարաբերությունների։ Ստալինի մահից և Խրուշչովյան համաներումից հետո, երբ վերականգնվեցին աքսորյալ ժողովուրդները, և Կովկաս վերադարձան չեչեններն ու ինգուշները, սկսվեց ազգամիջյան կոտորած։ Ռաֆիկ Գրիգորյանի հայրը տեղափոխվել է Հյուսիսային Օսիա, և նրա ընտանիքը հայտնվել է հակամարտության կիզակետում։ 1955 թվականին Ռաֆիկ Գրիգորյանի ծնողները նրան տարել են Հայկական ԽՍՀ Լենինական քաղաքի թիվ 14 հայկական դպրոցից և տեղափոխել Հյուսիսային Օսեթիայի Բեսլան քաղաքի թիվ 1 դպրոց, որտեղ նա սովորել է մինչև 5-րդ դասարան։ 1959 թվականին նրա հայրը հայտնվել է Խրուշչովյան բանակի բարեփոխման տակ և զորացրվել զինվորական կենսաթոշակից 6 ամիս առաջ, իսկ ընտանիքը ստիպված է եղել վերադառնալ Հայաստան։ 1959-1966 թվականներին սովորել է Լենինականի թիվ 14 դպրոցում։ 11-րդ դասարանն ավարտելուց հետո որոշել է իրավաբանություն սովորել։ ԽՍՀՄ-ում կային ընդամենը երեք մասնագիտացված իրավաբանական ինստիտուտներ՝ Սարատովում, Խարկովում և Սվերդլովսկում։ Ռաֆիկ Գրիգորյանն ընտրեց Սարատովինը, բայց առաջին տարում փաստաթղթերը չընդունեցին, որովհետև բացակայում էր Կոմունիստական Կուսակցության Կենտրոնական կոմիտեից բնութագիրը, քանի որ նա նոր էր ավարտել դպրոցը։ Արդյունքում Ռաֆիկ Գրիգորյանը ստիպված է եղել աշխատել Սարատովի հաստոցաշինական գործարանում։ Գործարանում աշխատանքի հետ մեկտեղ մեծ հասարակական աշխատանք է կատարել կոմերիտմիության գծով և ընտրվել գեղարվեստական մասով կոմերիտական կազմակերպության քարտուղարի տեղակալ։ Հաճախ հանդես է եկել գործարանի գեղարվեստական ինքնագործունեության համերգներով։ Երգել ու նվագել է հարվածային գործիքների վրա։
Կրթություն և կարիերա
1967 թվականին Գրիգորյանն ընդունվել է Սարատովի պետական համալսարանի պատմության բաժին, որն ավարտել է 1972 թվականին` ստանալով «Պատմաբան, պատմության և հասարակագիտության դասախոս» որակավորումը։ Պարզվել է, որ պատմաբանի որակավորում ունենալը բավարար չէ, աշխատանքի տեղավորվելու համար անհրաժեշտ էր լինել ԽՄԿԿ-ի անդամ։ ԽՍՀՄ-ում պատմաբանները կոչված էին սպասարկել կուսակցության և կառավարության քաղաքականությունը։ Ռաֆիկ Գրիգորյանը ստիպված կրկին վերադարձել է Հայաստան, տեղավորվել գործարանում որպես փականագործ, որպեսզի անդամակացի կուսակցությանը։ Գորիսի տրիկոտաժի ֆաբրիկայում, որտեղ նա աշխատանքի է ընդունվել 1972 թվականին, կատարել է ոչ միայն փականագործի, այլ նաև իրավաբանի, առաքիչի, անվտանգության տեխնիկայի ինժեների աշխատանքը, իսկ աշխատանքից հետո ստիպված է եղել ժամային դրույքաչափով դասախոսություններ կարդալ մանկավարժական ինստիտուտում։ 1973 թվականին առաջին անգամ այցելել է Տարտու, որտեղ բանասիրական ֆակուլտետում սովորում էր նրա ապագա կինը՝ Նինա Լիննասմյագին։ Հանդիպումներից մեկի ժամանակ Տարտուի համալսարանի ԽՄԿ պատմության ամբիոնի վարիչ, պրոֆեսոր Հովհաննես Կալիտսը Գրիգորյանին հրավիրել է ԲՈՒՀ աշխատանքի՝ պայմանով, որ նա անդամակցի ԽՄԿԿ-ին։ 1974 թվականին դառնալով ԽՄԿԿ անդամության թեկնածու, եկել է Տարտու և սկսել աշխատել որպես ԽՄԿԿ պատմության կաբինետի վարիչ։ 1975 թվականին ամուսնացել և ընդունվել է Տարտուի համալսարանի ասպիրանտուրա։ 1975-1978 թվականներին եղել է Տարտուի համալսարանի հասարակական գիտությունների ամբիոնի դասախոս։
1978 թվականին ավարտել է Տարտուի համալսարանի ասպիրանտուրան։ Ավելի ուշ բարձրացրել է որակավորումը Մոսկվայի պետական համալսարանում և Աախեն քաղաքում (Գերմանիա)։ 1980 թվականին աշխատելով Տարտուի համալսարանի դասախոս, պաշտպանել է Էստոնիայում բարձրագույն կրթության պատմության գծով պատմական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան և ընտրվել ավագ դասախոս։ 1983 թվականին ստացել է դոցենտի որակավորում։ Վերապատրաստվել է Մոսկվայի պետական համալսարանին կից, ընտրվել է Տարտուի համալսարանի հասարակական գիտությունների ամբիոնի գիտական խորհրդի անդամ, իսկ 1989 թվականից՝ Տարտուի քաղաքային ժողովի պատգամավոր։ 1989-1992 թվականներին եղել է Տարտուի համալսարանի փիլիսոփայության ամբիոնի դոկտորանտ։ 1992 թվականին լինելով Տարտուի քաղաքային ժողովի պատգամավոր, Ռաֆիկ Գրիգորյանը, ինչպես նաև 1940 թվականից հետո Էստոնիա ժամանած շատ էստոնացիներ զրկվել են քաղաքացիությունից, այսինքն քաղաքական իրավունքներից։ Ավելին, երբ նա վերադարձել է Փիլիսոփայության և քաղաքագիտության ամբիոն, որտեղ որպես դոկտորանտ էր ամրագրված, նրան հայտարարել են, որ նա այլևս չի աշխատում։
Ռաֆիկ Գրիգորյանը պատմության և քաղաքացիագիտության ուսուցիչ է աշխատել Տարտուի թիվ 13 միջնակարգ դպրոցում (այժմ Աննելինի գիմնազիա), որտեղ աշխատել է որպես մեթոդիստ-ուսուցիչ մինչև 1997 թվականը։ 1995 թվականին ստացել է Էստոնիայի Հանրապետության քաղաքացիություն։ Կրկին ակտիվորեն ընդգրկվել է հասարակական կյանքում և 1996 թվականին երկրորդ անգամ ընտրվել Տարտուի քաղաքային ժողովի պատգամավոր։ 1995 թվականից Սոցիալ-հումանիտար ինստիտուտի պրոֆեսոր է։ Դասավանդել է Էստոնիայի մի շարք բուհերում պատմություն, փիլիսոփայություն, քաղաքական և իրավական ուսմունքների պատմություն, քաղաքագիտություն, մշակութաբանություն, պատմություն և քաղաքացիագիտություն, ազգամիջյան հարաբերությունների տեսության և պրակտիկայի հատուկ դասընթացների հեղինակ է։ 1999-2005 թվականներին եղել է Տարտուի համալսարանի Նարվայի քոլեջի պատմության և փիլիսոփայության դասախոս։ 2006-2013 թվականներին դասավանդել և աշխատել է Էստոնիայի տարբեր մասնավոր բուհերում, ինչպիսիք են Սոցիալ-հումանիտար ինստիտուտը, I Studium-ը, Lex-ը, «Ecoman» տնտեսագիտության և կառավարման ինստիտուտը և այլն։
Հասարակական-քաղաքական գործունեություն
Երկու անգամ (1997-1999 թվականներին և 2001-2002 թվականներին) եղել է Էստոնիայի ազգաբնակչության նախարարի խորհրդական, Էստոնա-ռուսական միջկառավարական հանձնաժողովի անդամ։ Հանդիսանում է Էստոնիայի ժողովրդական ճակատի ստեղծման նախաձեռնողներից մեկը, մտել է Տարտուի Էստոնիայի ժողովրդական ճակատի վարչության կազմի մեջ։ Էստոնիայի ժողովրդական ճակատի բոլոր չորս համագումարների պատվիրակն է։ 1988 թվականին Էստոնիայի ժողովրդական ճակատի առաջին կոնգրեսում Յուրի Միխայլովիչ Լոտմանի, Վիկտոր Ալեքսեևիչ Պալմի և Ռ. Ն. Բլյումի հետ միասին ընտրվել է Էստոնիայի ժողովրդական ճակատի խորհրդի լիազորված անդամ։ 1988-2017 թվականներին եղել է Հարավ-Էստոնական Հայ ազգային ընկերության նախագահ։ Երկու անգամ (1989-1993 թվականներին և 1996-1999 թվականներին) ընտրվել է Տարտուի քաղաքային ժողովի պատգամավոր։ Էստոնիայի ժողովուրդների ֆորումի կազմակերպիչներից և մասնակիցներից մեկն է, որը տեղի է ունեցել 1988 թվականի սեպտեմբերի 24-ին և աջակցել է Էստոնիայի ժողովրդի անկախության ձգտմանը։ 1993 թվականից Էստոնիայի «Լիրա» ազգային-մշակութային հասարակությունների միջազգային միավորման վարչության անդամ է։ 1997-2006 թվականներին եղել է Էստոնիայի նախագահներ Լեննարտ Մերիի և Առնոլդ Ռյույտելի ազգային փոքրամասնությունների կլոր սեղանի անդամ։ 2006 թվականից Intellectus վերլուծական և մշակութա- կրթական կենտրոնի ղեկավարն է։ 2006 թվականից Էստոնիայի կենտրոնամետ կուսակցության անդամ է։ 2006 թվականին «Էստոնիայի անկախության վերականգնման համար պայքարին» մասնակցելու համար պարգեւատրվել է «Պետական զինանշանի 5-րդ աստիճանի շքանշանով»։ 2007 թվականից հանդիսանում է Էստոնիայի ազգային փոքրամասնությունների ներկայացուցիչների պալատի նախագահը, Էստոնիայի ժողովուրդների երեք կոնգրեսների կազմակերպիչը (2007, 2010, 2016) ։ Նման Կոնգրես կազմակերպելու գաղափարը առաջացել է 2007 թվականի աշնանը։ Պալատի կազմում ընդգրկվել են ավելի քան 200 կազմակերպություններ։ Պալատի նախագահի տեղակալ Է դարձել Լեյվի Շերը՝ փորձառու լրագրող, Տալլինի նախկին փոխքաղաքապետ,մարդ, որի ղեկավարությամբ 2001 թվականին ստեղծվել է Տալլինի ինտեգրման այլընտրանքային ծրագիրը։ 2015-ին դարձել է Տալլինի պատվավոր քաղաքացի։ Հանդիսանում է Էստոնիայի մշակույթի նախարարությանը կից ազգային-մշակութային ընկերությունների խորհրդի գործող անդամ։ Ակտիվորեն ուսումնասիրում է ազգամիջյան հարաբերություններն ու ժողովուրդների մշակութային տարբերությունները Հայաստանում , Հունգարիայում, Գերմանիայում, Վրաստանում, Եգիպտոսում, Իսպանիայում, Իտալիայում, Լատվիայում, Լիտվայում, Մեքսիկայում, Ռուսաստանում, Սլովակիայում, Սլովենիայում, ԱՄՆ-ում, Չեռնոգորիայում, Չեխիայում, Էստոնիայում և այլ երկրներում։ Ներկայումս ավելի քան 45 տարի բնակվում է Էստոնիայում։ Ամուսնացած է էստոնուհի Նինա Գրիգորյանի (Լիննամյագի) հետ, ունի երեք երեխա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Էստոնացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Սարատովի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Նիկոլայ Ասեև
Նիկոլայ Ասեև (Николай Николаевич Асеев, ), ռուս խորհրդային բանաստեղծ։
Նիկոլայ Ասեևը ծնվել է 1889 թվականի հունիսի 27 (հուլիսի 7)–ին, Կուրսկի մարզի Լգով քաղաքում։ Տպագրվել է 1913 թվականից։ Նույն թվականին ծանոթացել է Վ. Վ. Մայակովսկու հետ, եղել է նրա գլխավորած «Լեֆ» գրական խմբակի անդամ։ Բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն՝ «Գիշերային սրինգ»-ը, գրված 1914 թ., կրել է սիմվոլիզմի, հատկապես՝ ֆուտուրիզմի ազդեցությունը։ Հեղափոխական–ռոմանտիկական պաթոսով են համակված «Սվերդլովյան փոթորիկը» (1924), «Սեմյոն Պրոսկակով» (1928) պոեմները, «Քսանվեց» (1925)՝ նվիրված Բաքվի կոմիսարներին, «Չերնիշևսկի» (1929) բանաստեղծությունները։ Վ. Ի. Լենինի կերպարը Ա. վերստեղծել է «Ռուսական հեքիաթ»–ում (1926)։ «Մայակովսկին սկսվում է» (1940) պոեմը արժանացել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակի (1941) ։ Հայրենական պատերազմի իրադարձություններն արձագանք են գտել Ասեևի «Առաջին դասակ» (1941), «Հաղթանակի բոցը» (1946) ժողովածուներում։ Նրա ստեղծագործական ժառանգության կարևոր մասն են կազմում կինոսցենարները։ Հիշարժան է հատկապես Սերգեյ Էյզենշտեյնի նշանավոր «Պոտյոմկին» զրահանավը» ֆիլմի սցենարը, որը նա գրել է Նինա Աղաջանովայի հեղինակակցությամբ ։ Ասեևը զբաղվել է նաև գրականագիտական հարցերով. այդ առումով հիշարժան է նրա «Ինչո՞ւ և ու՞մ է հարկավոր պոեզիան» խորագիրը կրող հոդվածների ժողովածուն (1961)։ Իր ստեղծագործական ողջ գործունեության ընթացքում հրատարակել է շուրջ 80 բանաստեղծական ժողովածու ։ Թարգմանել է Մաո Ցզե Դունի բանաստեղծությունները ։
Նիկոլայ Ասեևը պարգևատրվել է Լենինի, Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշաններով և մեդալով։ Մահացել է 1963 թվականի հուլիսի 16-ին, Մոսկվայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած ռուսական ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Սուրբ Աստվածածնի վանք (Մեծոփավանք)
Մեծոփավանք, ''Սբ. Աստվածածնի վանք'', հայկական վանք Մեծ Հայքի Տուրուբերան նահանգի Աղիովիտ գավառում, Ականց (Արճեշ) գյուղաքաղաքից մոտ 14 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Անվանումն ստացել է վանքից վերև գտնվող Մեծոփ (մեծ փոս) լճակի անունից։
Պատմություն
Ըստ արձանագրությունների՝ Մեծոփավանքը կառուցվել է 1120 թվականին։ 1201 թվականին Աստվածատուր Արճիշեցին կառուցել է վանքի Ս. Աստվածածին եկեղեցին։ Եկեղեցուց արևելք գտնված երկու մատուռներից մեկը կոչվել է Սբ. Հակոբ։ Մեծոփավանքը եղել է գավառի առաջնորդանիստ։
12-րդ դարի վերջից վանքում գործել է դպրոց։ 13-րդ դարի սկզբին այն ղեկավարել է «յոյժ իմաստուն և գիտնական» Թովման, իսկ դարավերջին (մինչև 1337 թվականը)՝ Գլաձորի համալսարանի սան Մխիթար Սասնեցին։ Նրան գործակցել է դասակից Հովհաննես Ոսպնակեր Արճիշեցին։ Իր ծաղկմանն է հասել 14-րդ դարում։ Այստեղ ապրել և գործել են բարձրակիրթ կրոնավորների մի քանի սերունդներ։ Մխիթար Սասնեցու օրոք Մեծոփավանքի դպրոցը, Գլաձորի համալսարանի ղեկավարությամբ, պայքարել է միարարների դեմ։
14-րդ դարի վերջին դպրոցի վարդապետը եղել է Տաթևի համալսարանի սան, Հովհան Որոտնեցու աշակերտ Հովհաննես Մեծոփեցին, որը վերակառուցել է Մեծոփավանքը և օժանդակ շինություններ կառուցել։ 1408 թվականին Գրիգոր Տաթևացին վանքում հիմնադրել է բարձր տիպի դպրոց (160 աշակերտով և 8 վարդապետով), որտեղ ավելի ուշ րաբունապետ են եղել Գրիգոր Խլաթեցին ու Թովմա Մեծոփեցին։
IO Interactive
Առաջին քայլերը
Երիտասարդ ստուդիայի առաջին նախագիծը գաղտագողի հրաձիգ Hitman: Codename 47-ն էր, որը թողարկվեց 2000 թվականին և դարձավ բեկումնային խաղ շատ առումներով։ Այն առաջիններից էր, ով կիրառեց ragdoll տեխնոլոգիան և ներկայացրեց «սոցիալական գաղտագողի խաղ» ենթաժանրը, որում կարևոր դեր է խաղում քողարկումը և ամբոխի մեջ մոլորվելու ունակությունը ։ Hitman 2. Silent Assassin-ի շարունակությունը, որը հաջորդեց 2002 թվականին, ամրացրեց սերիայի հաջողությունը՝ շտկելով առաջին խաղի թերություններից շատերը։
Սուրբ Աստվածածնի վանք (Մեծոփավանք)
Պատմություն
Մեծոփավանքի դպրոցը փաստորեն Խառաբաստավանքի և Տաթևի վանքի բարձր տիպի դպրոցների շարունակությունն էր։ Այստեղ գրվել ու ընդօրինակվել են մի շարք մատյաններ (Քարոզգիրք, Ճաշոց, Ավետարան, Հայսմավուրք, Շարակնոց, Ժամագիրք, «Գիրք հարցմանց», «Դավթի լուծմունք ճառից Աստուածաբանի», «Կարմիր Ավետարան» և այլն)։
Վանքն ունեցել է հարուստ մատենադարան. դպրոցում ծաղկել է հատկապես գրչության և մանրանկարչության արվեստը։ Սաներից հայտնի են 22 գրիչներ՝ Հովհաննես Մանկասարենցը, Հունանը, Հակոբը, Հովհաննես Բաղիշեցին, Պետրոսը, Թովման, Ղազարը, Մկրտիչը, Զաքարիան, Հակոբ Բերկրեցին, Կարապետ Վանեցին, Ստեփանոսը, Հայրապետը, Ներսեսը, Հովհաննես Արծկեցին, Կիրակոս Բանասերը և ուրիշներ, որոնցից մեզ է հասել շուրջ 200 ձեռագիր։
IO Interactive
Eidos և Square Enix
2003 թվականին Freedom Fighters-ի թողարկումից հետո IO Interactive-ը գնվեց հրատարակիչ Eidos Interactive-ի կողմից ։ Այս ընթացքում թողարկվել է Hitman շարքի երրորդ մասը՝ Contracts (2004 թ.)։