cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էմբեր Վալեթա
Վաղ տարիներ
Դերասանուհին ծնվել է ԱՄՆ-ի Արիզոնա նահանգի Ֆինիքս քաղաքում։ Մանուկ հասակում Էմբերը ցանկանում էր դառնալ սոցիոլոգ կամ աշխատել սոցիալական ոլորտում։
Հետագայում նա մեկնեց Միլան, որտեղ գտավ իր առաջին աշխատանքը իտալական «Vogue» ամսագրում։ Դրան հաջորդեց ֆրանսիական «Elle» ամսագրի առաջին էջին նրա նկարը՝ Հանս Ֆյուրերի կողմից նկարված։
Էմբերը գնում է Փարիզ և այնտեղ դառնում է իսկական սենսացիա։
Կարիերա
Դերասանուհին մասնակցել է աշխարհահռչակ ապրանքանիշների գովազդներին, ինչպիսիք են՝ Prada, Calvin Klein, DKNY, Valentino, Armani, Alberta Ferretti, Jil Sander, Gucci, Versace և Chanel։
1996 թվականի սեպտեմբերին Էմբերը դարձավ «Elizabeth Arden» ընկերության էքսկլյուզիվ դեմքն ամբողջ աշխարհում։
Էմբերն իր ընկերուհի Շալոմ Հարլոուի հետ զբաղեցրին MTV's «House of Style» Սինդի Քրոուֆորդի տեղը։
1995 թվականի նոյեմբերին նա կազմակերպեց «Supermodels Stepping Out Against Hunger» նորաձևության ցուցադրությունը՝ «Tulsa Community Food Bank» իր հարազատ քաղաքում։
Անձնական կյանք
Առաջին ամուսնությունը մոդել Էրվի Լի Բիհանի հետ տևել է 2 տարի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1974 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ֆինիքս քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Փետրվարի 9 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հաղորդավարուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դեմքեր Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ
Դեն Բիլզերյան
Դեն Բիլզերյան (Dan Bilzerian, ), ամերիկահայ պրոֆեսիոնալ պոկեր խաղացող, դերասան և ինտերնետային աստղ։
Պոկերային կարիերա
Պրոֆեսիոնալ պոկերում Դեն Բիլզերյանի առաջին մեծ հաջողությունը եղել է 2009 թվականին՝ Պոկերի միջազգային մրցախաղին։ Նա հայտնվել է այդ մրցախաղին նվիրված հեռուստատեսային շոուի 6 դրվագներում։ Այդ մրցախաղում նա գրավել է 180-րդ հորիզոնականը և հաղթել 36 626 դոլար ։ Համարվում է Victory Poker-ի հիմնադիրներից մեկը ։ 2010 թվականին Թվիթերում Bluff ամսագրի կողմից անվանվել է ամենածիծաղելի խաղացողներից մեկը ։ 2011 թվականի մարտի 9-ին 385 000 դոլար վաստակելու համար մասնակցել է ընկերական մրցավազքի ԱՄՆ վերին դատարանի անդամ և իրավաբան Թոմ Գոլդշտեյնի հետ։ Մրցույթը անցկացվել է Լաս Վեգասում, և հաղթել է Դենը։ Բիլզերյանը հանդես էր գալիս 1965 թվականին թողարկված AC Cobra մեքենայով, իսկ Գոլդշտեյնը՝ 2010 թվականին թողարկված Ferrari 458 Italia-ով ։
Կարիերան կինոյում
2013 թվականին Դեն Բիլզերյանը մասնակցել է «Օլիմպոսի անկումը» ֆիլմի նկարահանումներին։ Ներդրել է մեկ միլիոն դոլար «Վերապրող» ֆիլմի ստեղծման համար և ստացել է դերերից մեկը։ 2014 թվականին նաև նկարահանվել է «Այլ կին» և «Մեծն հավասարեցնող» ֆիլմերում ։
Անձնական կյանք
30 տարեկան հասակում ստացել է սրտի երկու կաթված ։ Դենի հայրը՝ Փոլ Բիլզերյանը, հայտնի նախկին թրեյդեր է Ուոլ սթրիթում, իսկ եղբայրը ՝ Ադամ Բիլզերյանը, նույնպես պրոֆեսիոնալ պոկեր խաղացող է։
Նախագահի թեկնածու
2015 թվականի հունիսին Բիլզերյանը հայտարարեց 2016 թվականին ԱՄՆ նախագահական ընտրություններում իր թեկնածությունը դնելու մասին լուրը :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկահայ դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԱՄՆ նախագահական ընտրությունների 2016 թեկնածուներ Կատեգորիա:Ամերիկահայեր
Վիլնյով սյուր Ֆեր
Վիլնյով սյուր Ֆեր (Villeneuve-sur-Fère), կոմունա Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Էնա գավառում։ Մտնում է Շատո Տիերի կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Շատո Տերրիի շրջանի կոմունա։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 02806։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 286 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով՝ աշխատունակ տարիքի 177 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 122-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 55-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 68,9 %, 1999 թվականին եղել է 76.1 %)։ 122 աշխատունակ բնակիչներից 110-ը աշխատում էին (57 տղամարդ և 53 կին), անաշխատանք էին 12-ը (6 տղամարդ և 6 կին)։ 55անգործունակ մարդկանցից 7-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ էին, 28-ը՝ թոշակառու, 20-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Էսպերանսա դու Սուլ
Էսպերանսա դու Սուլ (Esperança do Sul), համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Տրես Պասուսի գավառի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3 238 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 148,381կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 21,8 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի բնակավայրեր
Լևոն Վարդանյան (տնտեսագետ)
Լևոն Եղիշեի Վարդանյան, հայ տնտեսագետ, մեքենագետ։ Տնտեսագիտության դոկտոր (1972), պրոֆեսոր (1972)։ Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարանի ռեկտոր (1984-1991)։
Կենսագրություն
Լևոն Վարդանյանը ծնվել է 1926 թվականի նոյեմբերի 29-ին Կրասնոդարում։ 1930 թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Երևան։ 1944 թվականին ավարտել է Խաչատուր Աբովյանի անվան դպրոցը, 1949 թվականին՝ Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի մեխանիկական ֆակուլտետը։ 1953 թվականին Լենինգրադի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն։ 1957-1961 թվականներին եղել է «Հայէլեկտրամեքենա» գործարանին կից գիտահետազոտական ինստիտուտի մասնաճյուղի տնտեսագիտական հետազոտությունների սեկտորի պետ։ 1972-1984 թվականներին եղել է ԵՊԻ մեքենաշինության արտադրության տնտեսագիտության և կազմակերպման ամբիոնի վարիչ, 1984-1991 թվականներին` ՀՊՏՀ ռեկտոր, 1991 թվականից` միկրոտնտեսագիտության ամբիոնի պրոֆեսոր ։
Գիտական գործունեությունը
Աշխատանքները վերաբերում են մեքենաշինական ձեռնարկություններում արտադրական շարժընթացների կազմակերպման, դրանց արտադրական կառուցվածքի, արտադրական ներուժի օգտագործման արդյունավետության բարձրացման հարցերին։ Վարդանյանը հրատարակել է ավելի քան 150 գիտական աշխատանք, այդ թվում՝ մեկ դասագիրք (համահեղինակությամբ), երեք ուսումնական ձեռնարկ, չորս մենագրություն։ «Մեքենաշինական ձեռնարկության կազմակերպում, պլանավորում և կառավարում» (1984), «Արտադրության կազմակերպում» (1997)։ Եղել է Հայաստանի գիտատնտեսագիտական և գիտատեխնիկական ընկերությունների նախագահ (1982-1987 թվականներ, 1986-1989 թվականներ.) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ տնտեսագետներ Կատեգորիա:ՀՊՏՀ ռեկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ գիտության և տեխնիկայի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների դոկտորներ
Պերպերիկոն
Պերպերիկոն (Перперикон), հին թրակիական քաղաք։ Գտնվում է Ռոդոպների արևելյան մասում՝ Կիրջալի քաղաքից 15կմ հյուսիս-արևելք։ Տեղակայված է 470մ բարձրություն ունեցող ժեռուտ բլրի վրա։ Այն հսկայական սրբավայր է, որը հին ժամանակներում նվիրված է եղել Դիոնիսոսին ։ Համարվում է, որ Պերպերիկոնում է գտնվում Օրփեոսի գերեզմանը ։ Սրբավայրը վերագրվում է նեոլիթի շրջանին։ Միջին դարերում եղել է Բյուզանդական կայսրության, Բուլղարիայի առաջին և երկրորդ թագավորությունների քաղաքային կարևոր կենտրոն։
Պատմություն
Բուլղարացի հնագետ Նիկոլայ Օվչարովը Պերպերիկոնում պեղումներ է սկսել 2000 թվականին՝ հայտնաբերելով ճարտարապետական հին համալիրի մնացորդները ։ Մարդու գործունեությունը այդ տեղանքում թվագրվում է Ք. ա. 5000 թվականին։ Բլրի վրա քաղաքակրթության առաջին հետքերը թվագրվում են բրոնզե դարին. այդ են վկայում պեղումների ընթացքում հայտնաբերված իրերը, այդ թվում՝ 2մ տրամագծով կլորավուն զոհասեղանը։
Անվան ծագում
Պերպերիկոն անունը (սկզբնական տարբերակը՝ Hyperperakion) առաջացել է միջնադարում։ Կա անվան ծագման երկու վարկած, որոնք կապվում են ոսկու և տարածքից ոսկի արդյունահանելու հետ։
Եկեղեցի
Բուլղարացի հնագետները 2005 թվականի սեպտեմբերի 10-ին հայտնաբերել են եկեղեցու ավերակներ։ Սա այս կարգի առաջին գտածոն էր Բուլղարիայում։ Եկեղեցին հավանաբար կառուցված է եղել 4-րդ դարի վերջին կամ 5-րդ դարի սկզբին՝ բյուզանդական տիրապետության շրջանում։ Այն 16.5մ երկարությամբ բազիլիկ է, ինչը բնորոշ է եղել քրիստոնեական վաղ շրջանում։ Եկեղեցին առատորեն զարդարված է քարե փորագրված նախշերով։ Քարերի վրա պարզորոշ նկատվում է լայն բացած թևերով արծիվը, որը կրում է հունարեն հինգ արձանագրություն. դրանք հնագետների ենթադրությամբ պաշտամունքային գրվածքներ են ։
Վարկածներից մեկի համաձայն՝ եկեղեցին կանգուն է եղել մինչև 14-րդ դարը և հողին է հավասարվել օսմանյան զավթիչների կողմից։
Սելենգինսկի շրջան
Սելենգինսկի շրջան (Селенгинский район, Сэлэнгын аймаг), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բուրյաթիա հանրապետությունում։
Պերպերիկոն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թրակիա Կատեգորիա:Բուլղարիայի հուշարձաններ
Սելենգինսկի շրջան
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Գուսինոոզյորսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 8269 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 45711 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,53 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Селенгинский район
Պավել Վասիլև
Պավել Սերգեևիչ Վասիլև (Павел Сергеевич Васильев, մարտի 1, 1995), ռուս ֆուտբոլիստ, որը հանդես է գալիս հայկական «Միկայում»։
«Լադա Տոլյատի»
2014 թվականին ֆուտբոլիստը պայմանագիր է կնքել ռուսական «Լադա Տոլյատի»։ Իր նորամուտը Ռուսաստանի առաջնությունում նշել է 2014 թվականի օգոստոսի 1-ին Զենիթի դեմ խաղում ։
«Միկա»
2015 թվականին Պավելը տեղափոխել է հայկական «Միկա ՖԱ»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միկայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ
Աշոտ Մելքոնյան (պատմաբան)
Աշոտ Աղասու Մելքոնյան, հայ պատմաբան, պատմական գիտությունների դոկտոր (2002 թ.), պրոֆեսոր (2004 թ.), ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամ (2006 թ.), ակադեմիկոս (2014 թ.), ՀՀ ԳԱԱ Պատմության ինստիտուտի տնօրեն (2002 թ.) , «Ջավախքին աջակցություն» հիմնադրամի համահիմնադիր, հոգաբարձուների խորհրդի անդամ
Կենսագրություն
Աշոտ Մելքոնյանը ծնվել է 1961 թվականի փետրվարի 16-ին, Ախալքալաքում, վաստակավոր լրագրող Աղասի Հարությունի Մելքոնյանի ընտանիքում։ 1967 թ. ընդունվել և ոսկե մեդալով 1977 թվականին ավարտել է Ախալքալաքի Դերենիկ Դեմիրճյանի անվան թիվ 4 հայկական միջնակարգ դպրոցը։ 1977–1982 թթ. ուսանել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետում, որն ավարտել է գերազանցության դիպլոմով։ 1982–1985 թթ. եղել է ասպիրանտ նույն համալսարանի Հայոց պատմության ամբիոնում։ 1989 թ. պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Արևմտյան Հայաստանի Էրզրումի նահանգի հայ ազգաբնակչությունը XIX դարի առաջին երեսնամյակին» թեմայով՝ ստանալով պատմական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան։ 1986 թվականի հոկտեմբերից աշխատանքի է անցել ՀՀ ԳԱԱ Պատմության ինստիտուտում` նախ որպես լաբորանտ, ապա` գիտաշխատող, գիտքարտուղար, գիտական հարցերով փոխտնօրեն։ 2002 թվականի ապրիլի 26-ին պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն «Ջավախքը XIX դարում և XX դարի I քառորդին» թեմայով։ 2004 թվականին ստացել է պրոֆեսորի գիտական կոչում։ 2006-2014 թթ. ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամ էր։ 2014 թվականին Աշոտ Մելքոնյանն ընտրվել է ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս։
Աշոտ Մելքոնյանը 2002 թվականի հուլիսից ՀՀ ԳԱԱ Պատմության ինստիտուտի տնօրենն է։ Նա գլխավորում է ՀՀ ԳԱԱ պատմության ինստիտուտի գիտական և պատմության ինստիտուտում գործող 004 Հայոց պատմության մասնագիտական խորհուրդները։ ԵՊՀ խորհրդի, պատմության ֆակուլտետի, ՀՀ ԳԱԱ Արևելագիտության ինստիտուտի, Երևան քաղաքի պատմության թանգարանի գիտական խորհուրդների և մի շարք գիտական հանդեսների (Պատմաբանասիրական հանդես, Լրաբեր հասարակական գիտությունների, Բանբեր Հայաստանի արխիվների, Կանթեղ, Պատմություն և մշակույթ և այլն) խմբագրակազմերի անդամ է։ Նա 16 գրքի և ավելի քան 450 գիտական հոդվածի հեղինակ է։ Աշխատությունները լույս են տեսել աշխարհի 14 երկրներում՝ ավելի քան 10 լեզուներով։ Գիտական զեկուցումներով հանդես է եկել աշխարհի շատ երկրներում ։
Աշոտ Մելքոնյանի գիտական հետաքրքրությունների շրջանակի մեջ մտնում են Արևմտյան Հայաստանի, հայկական հարցի, հայոց ցեղասպանության, Ջավախքի պատմության, հայ-վրացական հարաբերությունների, Հայաստանի պատմական ժողովրդագրության հիմնահարցերը։
Մելքոնյանի աշխատությունները լույս են տեսել Հայաստանում, Ռուսաստանում, ԱՄՆ-ում, Անգլիայում, Ֆրանսիայում, Վրաստանում, Լիբանանում, Եգիպտոսում, Իրանում, Արգենտինայում, Հունգարիայում` հայերեն, ռուսերեն, անգլերեն, ֆրանսերեն, վրացերեն, պարսկերեն, իսպաներեն, թուրքերեն, հունգարերեն լեզուներով։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Գարեգին Նժդեհ մեդալակիրներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀՀ վարչապետի հուշամեդալակիրներ
Ծերունու առավոտը
«Ծերունու առավոտը», ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ Էդուարդ Իսաբեկյանի 1964 թվականին ստեղծած կտավը։ Գտնվում է Հայաստանի ազգային պատկերասրահում ։
Պատմություն
1964 թվականին ստեղծած «Ծերունու առավոտը» («Փետրվարյան առավոտ») ստեղծագործությամբ Իսաբեկյանի դիմանկարային արվեստում սկիզբ է դրվում ռետրոսպեկտիվ կենսագրական տարեգրություն հասկացությանը, որն իր «վերջնակետին» է հասնում «Հոգեհանգիստ Իգդիրում» վերնագրով խոշորագույն կտավում։ Հոր զուսպ, ինքնամփոփ, համբերատար բնավորությանը համապատասխան, նկարիչը վերստեղծում է ծեր տղամարդու ուրվապատկերը՝ կեցվածքի բնորոշ հատկանիշներով, աջ ձեռքով հենված ձեռնափայտին։
Կտավում շագանակագույն վերարկուի ուրվապատկերային գծի իրար հաջորդող նյարդային անհանգիստ դինամիկան ու հստակ, անշտապ որոշակիությունը, երանգների լուսաթափանց ու խուլ հատվածների գունային հագեցածությունը, հարթապատկերայնության ընդհանրացումները նպաստում են յուրահատուկ հուզա-զգայական արտահայտությանը ։
Պարգևներ
1985 թվականին աշխատանքն արժանացել է պետական մրցանակի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էդուարդ Իսաբեկյանի նկարներ Կատեգորիա:1964 նկարներ Կատեգորիա:Հայաստանի ազգային պատկերասրահի նկարներ
Ամյեն ՖԱ
Ամյեն, ֆրանսիական ֆուտբոլային ակումբ Ամյենից, Օ-դե-Ֆրանս։ Ակումբը ստեղծվել է 1901 թվականին և ներկայումս հանդես է գալիս Լիգա 1-ում՝ Ֆրանսիայի բարձրագույն դիվիզիոնում՝ 2016-2017 մրցաշրջանում Լիգա 2-ից տեղափոխվելուց հետո։ Տնային խաղերն անցկացնում է Ստադ դե լյա Լիկորն մարզադաշտում։ Ակումբը երբեք խոշոր տիտղոսներ չի նվաճել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆուտբոլային ակումբներ Կատեգորիա:1901 հիմնադրումներ Ֆրանսիայում
Դոտոր Մաուրիսիու Կարդոզու
Դոտոր Մաուրիսիու Կարդոզու (Doutor Maurício Cardoso), համայնք Բրազիլիայի Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգում։ Մի մաս է կազմում Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մարզի։ Մտնում է տնտեսա-վիճակագրական Տրես Պասուսի գավառի մեջ։ Բնակչության թվաքանակը  ըստ 2006 թվականի տվյալների եղել է 5 679։ Տարածքը՝ 256,323 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 22,2 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի բնակավայրեր
Անի Բատիկյան
Անի Բատիկյան, հայազգի ջութակահարուհի։
Կրթություն
Անի Բատիկյանը 1998 թվականին ընդունվել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան` դառնալով այնտեղ սովորած ամենաերիտասարդ ուսանողներից մեկը։ Կոնսերվատորիան ավարտել է գերազանցության դիպլոմով ։
2003 թվականին Անին ստացել է լրիվ կրթաթոշակ Երաժշտության թագավորական ակադեմիայում սովորելու համար։ Այնտեղ նա ստացել է DipRAM դիպլոմ, ինչպես նաև ջութակի հիասքանչ կատարման համար արժանացել գլխավոր մրցանակի։
Հետագայում ուսումը շարունակել է Կրեմոնայում (Իտալիա), որտեղ նրան դասավանդել է լեգենդար վիրտուոզ Սալվատորե Ակարդոն։
Տարբեր ժամանակներում նրա ուսուցիչներն են եղել Հենրիկ Սմբատյանը, Պիտեր Լիսսաուերը և Հու Կունը։ Նա նաև ցուցումներ է ստացել Թոմաս Բրանդիսից, Տիբոր Վարգայից, Պյեր Ամոյալից, Ցվի Ցեյտլինից և Սիլվիա Ռոզենբերգից։
Ստեղծագործական գործունեությունը
Որպես Dewar մրցանակակիր, նա ելույթ է ունեցել Շոտլանդիայի խորհրդարանում անցկացվող The Dewar Arts Awards մրցանակաբաշխության հինգերորդ հոբելյանական համերգին։
2007-2012 թթ. Անին ջութակի դասեր է անցկացրել Շոտլանդիայի թագավորական երաժշտական և դրամատիկական ակադեմիայում։
Անի Բատիկյանը մասնակցել է «Music Alp» փառատոնին Ֆրանսիայում, Լևոն Չիլինգարյանի փառատոնին Հայաստանում, Շլեզվիգ-Հոլշտեյն փառատոնին Գերմանիայում և Լոզանի երաժշտական փառատոնին Շվեյցարիայում։
Անին ձայնագրել է «My Favorite Encore» անվանումով ձայնասկավառակ, որում ընդգրկված են հայտնի գործեր, այդ թվում՝ հայ հեղինակների երեք ստեղծագործություն՝ Արամ Խաչատրյանի «Պար N1», Կոմիտասի «Կռունկը» և Էդուարդ Բաղդասարյանի «Ռապսոդիան» ։
Անձնական կյանքը
Անի Բատիկյանը ներկայումս բնակվում է Մեծ Բրիտանիայի Բրայթոն քաղաքում։ Ամուսնացած է, ունի մեկ դուստր։
Մրցանակները և պարգևները
Անի Բատիկյանը արժանացել է բազմաթիվ մրցանակների և պարգևների ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ջութակահարներ
Անտոն Կոզլով
Անտոն Կոզլով (Антон Серге́евич Козлов, ), ռուս ֆուտբոլիստ, ով հանդես է գալիս հայկական «Միկայում»։
«Միկա»
2015 թվականին ֆուտբոլիստը պայմանագիր է կնքել հայկական «Միկայի» հետ։
Միջազգային հավաքական
2009 թվականին Ռուսաստանի Մ21 հավաքականում մասնակցել է Եվրոպայի Մ21 առաջնությանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միկայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Սալամբո
Սալամբո, Գյուստավ Ֆլոբերի պատմական վեպն է, գրվել է 1857-1862 թվականներին։ Գործողությունը տեղի է ունենում Կարթագենում մ. թ .ա. 3-րդ դարում։
Կարթագենի թեմայով գիտական ուսումնասիրությունների բացակայության պայմաններում Ֆլոբերն օգտվում էր հին գրողների գործերից։ Սալամբոյի հերոսուհու կերպարը Համիլկարայի անանուն աղջկա կերպարի էվոլյուցիան է, ում հիշատակում է հին գրողներից մեկը։
Վեպի վրա աշխատելու առաջին ամիսներին Ֆլոբերն ուսումնասիրեց հին հեղինակների բոլոր վկայությունները Կարթագենի մասին։ 1858 թ. ամռանը Ֆլոբերը մեկնում է Թունիս՝ ծանոթանալու պատմական Կարթագենին։ Աստիճանաբար ուրվագծվում է վեպի ֆաբուլան։ Մինչև Թունիս ժամանելը վեպի գրառումները Ֆլոբերն այրում է, քանզի այստեղ համոզվում է, որ սխալ էր պատկերացնում փյունիկյան քաղաքակրթությունը։
1862 թ.՝ 5 տարի տքնաջան աշխատելուց և վեպն ավարտելուց հետո, Ֆլոբերը հրատարակչի հետ քննարկում է հեղինակային հոնորարի հարցը։
«Սալամբոն» լիովին արդարացնում է ֆրանսիական հասարակության սպասումները արևելյան էկզոտիկայի նկատմամբ։ Մեծ աղմուկ է հանում երեխաների զոհաբերության տեսարանը. այն համարում են անգամ սադիստական։ Բավական համարձակ է նաև Սալամբոյի և օձի համատեղ տեսարանը։
Վեպի հռչակից փյունիկյան զգեստները նորաձև են դառնում։
Կատեգորիա:Պատմական վեպեր Կատեգորիա:1862 վեպեր Կատեգորիա:Գյուստավ Ֆլոբերի ստեղծագործություններ
Էլիզաբեթ Սյոդերստրյոմ
Էլիզաբեթ Աննա Սյոդերստրյոմ (Elisabeth Anna Söderström ), շվեդ երգչուհի (սոպրանո)։
Կենսագրություն
Էլիզաբեթ Սյոդերստրյոմի հայրը երգիչ է եղել, ծնունդով՝ շվեդ։ Մայրը` ռուս երգիչ և դաշնակահար Աննա Պալասովան, արտագաղթել էր Հոկտեմբերյան հեղափոխության ժամանակ։ Նախնական երաժշտական կրթությունը Էլիզաբեթը ստացել է Ռուսաստանի կայսերական օպերայի նախկին երգչուհի Ադելաիդա Անդրեևա ֆոն Սկիլոնձից։ 1947 թվականից մինչև 1949 թվականը սովորել է Ստոկհոլմի երաժշտական թագավորական ակադեմիայում։ Առաջնելույթը տեղի է ունեցել 1947 թվականին Մոցարտի «Բաստիեն և Բաստիենա» օպերայով (1947) Դրոտինգհոլմի պալատական թատրոնի բեմում։ 1949-1980 թվականներին եղել է Շվեդիայի թագավորական օպերայի մենակատար։ Էլիզաբեթ Սյոդերստրյոմը ելույթներ է ունեցել աշխարհի ամենամեծ օպերային բեմերում`Քովենթ Գարդենում, Վիեննայի պետական օպերայում, Մետրոպոլիտենում և այլն։ 1993-1996 թվականներին ղեկավարել է Դրոտինգհոլմի պալատական թատրոնը։ Եղել է բազմաթիվ երաժշտական փառատոների ժյուրիի անդամ, այդ թվում՝ 1989 թվականի «Աշխարհի երգիչ» փառատոնի։ Սյոդերստրյոմի վերջին ելույթը տեղի է ունեցել 1999 թվականին՝ Մետրոպոլիտեն օպերայի բեմում (Չայկովսկու «Պիկովայա դամա» օպերան)։ Մահացել է կաթվածից հետո առաջացած բարդություններից։
Խաղացանկ
Երգել է Կլաուդիո Մոնտեվերդիի, Պերգոլեզիի, Գլյուկի,Մոցարտի, Բեթհովենի, Գունոյի, Օֆենբախի օպերաներում և օրատորիաներում։ Հայտնի է դարձել Շտրաուսի («Վարդերի ասպետը»), Դեբյուսիի («Պելլասը և Մելիսանդեն»), Բերգի («Վոցցեկ»), Էնգելբերտ Հումպերդինկի («Հենզելն ու Գրետելը»), Յանաչեկի («Ենուֆա», «Կատյա Կաբանովա», «Մակրոփուլոսի միջոցները»), Լիգետինի («Մեծ մեռած արխիվը») օպերաներում գլխավոր դերերի կատարմամբ։
Վլադիմիր Աշկենազիի հետ ձայնագրել է Սերգեյ Ռախմանինովի վոկալ ստեղծագործությունների ամբողջական հավաքածուն։
Պարգևներ
Հովսունգերսկայի պատվավոր կոչում (1959): Շվեդական թագավորական ակադեմիայի անդամ (1965):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ օպերային սոպրանոներ Կատեգորիա:Շվեդ երգչուհիներ Կատեգորիա:Շվեդ օպերային երգիչներ
Տարբագատայի շրջան (Բուրյաթիա)
Տարբագատայի շրջան (Тарбагатайский район, Тарбагатай аймаг), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բուրյաթիա հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տարբագատայ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3300 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17056 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,17 մարդ/կմ²։
Դերուբադաս
Դերուբադաս (Derrubadas) քաղաք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Տրես Պասուսի գավառի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3 153 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 361,284 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 8,7 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1992 թվականին։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի բնակավայրեր
Վրաստանի օկուպացված տարածքներ
Վրաստանի օկուպացված տարածքներ (საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიები), տիրույթներ, որոնք օկուպացվել են Ռուսաստանի Դաշնության կողմից 2008 թվականի ռուս-վրացական պատերազմի ընթացքում։ Այդ տարածքներն են Աբխազիայի Ինքնավար Հանրապետությունը և նախկինում Վրացական ԽՍՀ-ի մաս կազմող Հարավային Օսիայի ինքնավար մարզը (Վրաստանի վարչական բաժանման համաձայն նախկին մարզի տարածքը բաժանվել է վրացական երկու մխարեների միջև)։ Ներկայումս՝  Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի միջազգային ճանաչումը Վրաստանի տարածքային ամբողջականության առանցքային խնդիրն է։
Աբխազիան և Հարավային Օսիան, որոնք միջազգային հանրության գերակշիռ մասի կողմից ճանաչված են, որպես Վրաստանի անբաժանելի մաս, նախքան օկուպացումը կազմել են Վրաստանի տարածքի 20 %-ը։ 2008 թվականին ընդունվել է «Վրաստանի օկուպացված տարածքների մասին օրենք», որը քրեականացնում է մուտքը Աբխազիա և Հարավային Օսիա։ Վրացական օրենքը արգելում է նաև տնտեսական կամ ֆինանսական գործունեություն ծավալել գրավյալ տարածքներում։ Վրաստանը և միջազգային հանրությունը (Չեխիան, Լատվիան, Լիտվան, ԱՄՆ-ն, Ճապոնիան, Եվրոպական Միությունը, ՆԱՏՕ-ն, ԵԱՀԿ-ն, Եվրախորհուրդը և այլն) Աբխազիան և Հարավային Օսիան ճանաչում է, որպես զինագրավված տարածքներ՝ միևնույն ժամանակ դատապարտելով Ռուսաստանի զավթողական գործունեությունը։
Պատմություն
Ռուս-վրացական պատերազմից հետո՝ 2008 թվականի օգոստոսի 26-ին, Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը ստորագրում է հրամանագիր, որը Աբխազիան և Հարավային Օսիան ճանաչում է անկախ պետություններ։ Ի պատասխան սրա՝ օգոստոսի 28-ին Վրաստանի խորհրդարանը պաշտոնապես հայտարարեց Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի օկուպացված լինելու մասին և կոչ արեց ռուսական զորքերին լքել գրավված տարածքները։ Անկախության հռչակումից հետո Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի ինքնահռչակ կառավարությունները դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատեցին Ռուսաստտանի հետ, իսկ կարճ ժամանակ անց ռուսական զորքերը տեղակայվեցին երկու երկրների ամբողջ սահմանի երկայնքով։ Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարար Սերգեյ Լավրովը, կարևորելով սահմանագծում ռուսական զորքերի առկայությունը, նշեց, որ ռուս զինվորների սահմանային գծի վերահսկողությունը պարտադիր պայման է՝ Վրաստանի փոխադարձ ագրեսիայի դրսևորումները կանխելու համար։
Պատերազմից հետո ռուսական զորքերն աստիճանաբար դուրս բերվեցին տարածաշրջանից, բացի Հարավային Օսիայի և Վրաստանի շփման գծում գտնվող Պերև գյուղից։ 2008 թվականի դեկտեմբերի 12-ին ռուսական զորքերը լքեցին նաև Պերևը։ Վրաստանի արտգործնախարարությունը ողջունեց Պերև գյուղից ռուսական զորքերի դուրս գալու հանգամանքը և դա անվանեց «ճիշտ ուղղությամբ արված քայլ»։ Վրաստանի ԱԳՆ-ի տարածած հաղորդագրության մեջ, նշեց, որ այդ քայլը միկրոսկոպիկ է և կրկին կոչ արեց Ռուսաստանին «հարգել միջազգային իրավունքի նորմերը»։ Ռուսական զորքը Պերևից դուրս բերելու որոշումն ընդունվել է Ժնևում կայացած ռուս-վրացական բանակցության ժամանակ ։ 2009 թվականին Վրաստանի նախագահ Միխեիլ Սաակաշվիլին իր հայտարարություններում մի քանի անգամ հիշատակեց այն փաստը, որ Ռուսաստանը գտնվում է Վրաստանի մայրաքաղաք Թբիլիսիից ընդամենը 40 կիլոմետր հեռավորության վրա։ 2009 թվականի հունիսին Վրաստանի Ռաճա-Լեչխում և Քվեմո Սվանեթ մարզում՝ Մամիսոնի անցուղի տանող ճանապարհի շրջակայքում գտնվող կամրջի վրա տեղի է ունեցել խոշոր պայթյուն, որի հետևանքով վրացի սահմանապահները ստիպված են եղել մի քանի կիլոմետր հետ քաշվել։ Կովկասագետ Մամուկա Արեշիձեն նշել է, որ «հետ քաշվելը կարող էր պայմանավորված լինել այն հանգամանքով, որ Վրաստանի իշխանությունների փորձում են կանխել Ռուսաստանի հետ բախումը»։
2010 թվականի ապրիլին Վրաստանի խորհրդարանի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովը դիմել է 31 երկրների օրենսդիր մարմիններին՝ խնդրելով Աբխազիան և Հարավային Օսիան ճանաչել, որպես Ռուսաստանի կողմից օկուպացված տարածք, ինչպես նաև դատապարտել այդ տարածքներում վրացիների էթնիկ զտումները։ 2011 թվականի մարտին ռուսները պահանջում են Աբխազիայի հյուսիսարևմտյան հատվածում գտնվող Աիբգա գյուղը միացնել Կրասնոդարի երկրամասին։ Խորհրդային Միության գոյության տարիներին գյուղը բաժանված է եղել երկու մասի․ հարավային մասը գտնվել է Վրացական ԽՍՀ-ի, իսկ հյուսիսայինը՝ ՌԽՍՖՀ-ի վերահսկողության տակ։ Հետագայում ռուսական իշխանությունները Աբխազիայից պահանջեցին նաև160 կիլոմետր տարածք Գագրայի շրջանից։ Չնայած այս ամենի՝ աբխազական իշխանությունները կարողացան ապացուցել, որ Աիբգա գյուղի հարավային հատվածը գտնվել է Վրացական ԽՍՀ-ի կազմում և գյուղը Ռուսաստանի Դաշնությանը միացվեց մասամբ։
2014 թվականի հունիսի 11-ին վարչապետ Իրակլի Ղարիբաշվիլին հերքեց «BBC News»-ի այն հայտարարությունը, թե Ռուսաստանը «շահագրգռված չէ Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի հետ հարաբերություններում»։ Ընդդիմադիր միասնական ազգային շարժում կուսակցության անդամները քննադատեցին միջազգային ասպարեզում Ղարիբաշվիլու կողմից հնչեցված այս հայտարարությունը՝ այն որակելով երկրի ազգային շահերի պաշտպանությանը հակասող։ Նույն տարվա նոյեմբերին Ռուսաստանը Աբխազիայի, իսկ 2015 թվականի մարտին՝ Հարավային Օսիայի հետ «դաշինքի և ինտեգրացիայի» վերաբերյալ համաձայնագիր է կնքում։ Համաձայն այդ համաձայնագրերի՝ զինվորական և տնտեսական համագործակցությունից բացի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքականություն Կատեգորիա:Անջատողականությունը Վրաստանում Կատեգորիա:Աբխազիա Կատեգորիա:Հարավային Օսիա Կատեգորիա:Վրաստանի տարածքային վեճեր Կատեգորիա:Եվրոպայի վիճելի տարածքներ Կատեգորիա:Ռուս-վրացական հարաբերություններ Կատեգորիա:Ռուս-վրացական պատերազմ Կատեգորիա:Կովկասի աշխարհագրություն Կատեգորիա:1991 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:Վրաց-աբխազական հակամարտություն
Դեյա
Դեյա (Deià, Deyá), փոքրիկ ծովափնյա գյուղ Իսպանիայում։ Այն տեղակայված է Վալդեմոսայից 9 մղոն դեպի հյուսիս։ Հայտնի է իր գրական և երաժշտական գործունեությամբ զբաղվող բնակիչներով։ Քաղաքի բնակչությունը 2012 թվականի տվյալներով կազմում է 755 մարդ։ Զբաղեցնում է 15,21 կմ² մակերես։ Տեղակայված է ծովի մակարդակից 181 մ բարձրության վրա։ Գտնվում է Պալմայից 20 կմ հեռավորության վրա ։
Դեյան ընդգրկում է 5 կմ երկարությամբ ծովեզրը և ներառում է Սա Ֆորադադա և Դեյա (Sa Foradada and Deià), Կալա դե Դեյա (Cala de Deià) և Կալա դե Լլուկալկարի (Cala de Llucalcari) տարածքները։ Այն գտնվում է Սեռա դե Տրամունտնա լեռնաշղթայի տարածքում՝ համանուն շրջանում։ Մալյորկայի երկրորդ ամենաբարձր լեռը՝ Տեիքսը, գտնվում է Դեյայի տարածքում ։
Դեյայի նարինջի և ձիթապտղի այգիները գրավում են Առաջին համաշխարհային պատերազմի գերմանացի, անգլիացի և ամերիկացի փախստականներին։ Անգլիացի վիպասան Ռոբերտ Գրեյվսը համարվում է այս տարածքի առաջին բնակիչներից։ Ամերիկացի և ֆրանսիացի գրող Անաիս Նինը (Anaïs Nin), 1920 թվականին գալով այստեղ, զբաղվել է ստեղծագործական կյանքով և գրել մի քանի պատմվածքներ։ Կարմեն Նարանխոն, տեղի մթնոլորտից ոգեշնչվելով, նույնպես ստեղծագործել է։ Դեյայում որոշ ժամանակ ապրել են նաև ուրուգվայցի վիպասան Քրիստինա Պերի Ռոսին և նիկարագուացի բանաստեղծուհի Կլարիբել Ալեգրիան։
Ներկայումս Դեյայի տարածքում կան մոտավորապես 20 ռեստորաններ և բարեր, որոնք շատ հայտնի են այցելուների շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Մեդելին Մանթոք
Մեդելին Մանթոք (Madeleine Mantock, ), անգլիացի դերասանուհի։
Կենսագրություն
Ծնվել է Անգլիայի Նոթինգհեմ քաղաքում։ 2011 թվականին ավարտել է Լոնդոնի արվեստի դպրոցը։ Դեբյուտը կատարել է քոլեջում սովորելու տարիներին՝ դերակատարում ունենալով «Կատաստրոֆա» հեռուստասերիալում ։ 2013-2014 թվականների ընթացքում նկարահանվել է «Ապագայի մարդիկ» հեռուստասերիալում  ։ 2014 թվականին նկարահանվել է «Ապագայի սահմանը» ֆիլմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի անգլիացի դերասանուհիներ
Ռոքսանա
Ռոքսանա (Raoxšna, , Rukhshāna` «շողացող», Ῥωξάνη, Roxana), Բակտրիայի իշխանուհի և Ալեքսանդր Մակեդոնացու կինը։
Կենսագրություն
Ռոքսանան ծնվել է Բակտրիայում (պարսկական տերության արևելյան մաս, ներկայիս Աֆղանստանի հյուսիսային տարածք, Տաջիկստանի և Ուզբեկստանի հարավային մաս) և տեղի մեծատոհմիկ Օկսիարտի (Վակսուվադարվա) դուստրն էր, ով Ալեքսանդր Մակեդոնացու արշավանքի ժամանակ կանանց ու երեխաներին ուղարկել էր Սոգդիանայի ժայռ կոչվող անառիկ ամրոցը։ Բայց ք.ա. 327 թվականին մակեդոնացիների ճնշման տակ ամրոցը հանձնվեց և տեղի բոլոր բնակիչներն այդ թվում Օկսիարտի կանայք և երեխաները դարձան Ալեքսանդրի գերիները։ Հույն պատմիչ Արիանոսն այսպես է ներայացնում գերիներից մեկի ճակատագիրը. «Գերի աղջիկներից մեկի անունը Ռոքսանա էր։ Արշավանքի բոլոր մասնակիցները կրկնում էին, որ նա Ասիայում իրենց տեսած կանանցից ամենասիրունն էր՝ բացառելով միայն Դարեհի կնոջը։ Ալեքսանդրը սիրահարվեց Ռոքսանային առաջին իսկ հայացքից, ու չնայած նա գերի էր, հրաժարվեց նրան բռնությամբ տիրելու կրքոտ ցանկությունից ու որոշեց ամուսնանալ նրա հետ»» ։
Ըստ պատամաբանների այդ ժամանակ Ռոքսանան մոտ 14-16 տարեկան էր։ Կուրտիքսը գրում էր, որ Ալեքսանդրը Ռոքսանային նկատել էր շքեղ խնջույքի ժամանակ, որտեղ նրան բերել էր հայրը 30 այլ նշանավոր աղջիկների հետ արքայի ժամանցի համար։ Արքայի շրջապատը դժգոհ էր դրանից. «… Ասիայի և Եվրոպայի արքան կնության վերցրեց խնջույքի աշխուժացման համար բերված աղջկա, որպեսզի նրանից ծնվի նա, ով կկառավարի հաղթողներին» ։
Բուռն սիրահարվածությունից բացի Ռոքսանայի հետ ամուսնությունը նաև մտածված քաղաքական քայլ էր Ալեքսանդրի կողմից։ Պլուտարքոսը հետևյալ ձևով է մեկնաբաում. ''«Նրա ամուսնությունը գեղեցկուհի Ռոսաքնայի հետ, ում նա սիրահարվեց խնջույքի ժամանակ շուրջպարի ընթացքում, բոլորն ընկալում էին որպես մտահղացման իրագործում, քանի որ այդ ամուսնությունը մտերմացնում էր Ալեքսանդրին բարբարոսների հետ. նրանք արժանացել են նրա վստահությանը և շատ սիրել են նրան, քանի որ նա ցուցաբերել է մեծագույն հանդուրժողականություն և չի ցանկացել անօրեն կերպով տիրել այն միակ կնոջը, ով գերել է իրեն»:''
Ռոքսանան ուղեկցելէ Ալեքսանդրին դեպի Հնդկաստան կատարած արշավանքի ու Բաբելոն հետդարձի ժամանակ (ք.ա. 326-324 թթ.): Ավելի հին վկայությունների համաձայն հնդկական արշավանքի ժամանակ մահացել է Ռոքսանայի ու Ալեքսանդրի նորածին զավակը ։ Արշավանքից հետ գալուց հետո, նրա ռոմանտիկ զգացմունքները Ռոքսանայի նկատմամբ, հավանաբար, տեղի էին տվել և նա ամուսնացել է պարսից թագավոր Դարեհի դուստր Ստատիրաի հետ։ Ք.ա. 323 թվականին Ալեքսանդրը հանկարծամահ է լինում։ Ռոքսանան այն ժամանակ հղի էր։ Ալեքսանդրի մահից մեկ ամիս հետո նա ծննդաբերեց՝ որդուն տալով Ալեքսանդր անունը։ Երիտասարդ Ռոքսանան և նորածին Ալեքսանդրը, մնալով մենակ ու անպաշտպան, հայտնվել էին փլվող կայսրության քաղաքական խարդավանքների կիզակետում։ Բակտրիայի արքայադուստրն աչքի չէր ընկնում հեզ բնավորությամբ, խնամակալ Պերդիկկայի համաձայնությամբ նա սպանել է Ստատիրային։ Պլուտարքոսը վկայում է. ''«Նա, ծայրաստիճան խանդելով ու ատելով Ստատիրային, կեղծ նամակի միջոցով ծուղակը գցեց նրան ու նրա քրոջը, երկուսին էլ սպանեց, դիակները ջրհորը նետեց ու հողով ծածկեց»։ ''
Պերդիկայի մահից հետո Ռոքսանան որդու հետ ապրել է մակեդոնական Ամֆիպոլ քաղաքում Անտիպատրայի խնամակալության տակ։ Նրա մահից հետո, հավանաբար կռվելով Էվրիդիկի՝ մակեդոնական անվանական արքա Ֆիլիպ Արրիդեի կնոջ հետ, ք.ա. 318 թվականին նրանք տեղափոխվել են Էպիրոս Ալեքսանդրի մոր Օլիմպիադայի հովանավորության տակ և նրա հետ միասին զորքի գլխավորությամբ մտել են Մակեդոնիա։ Մակեդոնացիները պաշտել են Ալեքսանդրին։ Տեսնելով նրա մորը, ժառանգորդ որդուն և կնոջը՝ նրանք հանձնել են Օլիմպիադային Մակեդոնիայի իշխանությունը, որը նա տնօրինել չկարողացավ։ Մի տարի էլ չանցած Անտիպատրայի որդի Կասսանդրը պաշարեց Պիդնեն, որտեղ էլ գտնվում էին Օլիմպիադան և Ռոքսանան որդու հետ։
Ռոքսանայի որդին մեծանալով կարող էր շուտով գահի թեկնածու լինել՝ օգտվելով հոր հեղինակությունից և Կասսանդրի ազդեցիկ հակառակորդների աջակցությունից։ Նրա հրամանով 14-ամյա տղային և նրա մայր Ռոքսանային գաղտնի սպանեցին ք.ա. 309 թվականին։
Ռոքսանայի պատվին աստերոիդ է անվանակոչվել (317), որը հայտնաբերվել է 1891 թվականին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Թագուհիներ
Թել Ավիվի համալսարան
Թել Ավիվի համալսարան (אוניברסיטת תל אביב), Իսրայելի խոշորագույն համալսարաններից մեկը, գտնվում է Թել Ավիվ քաղաքի Ռամաթ Ավիվ շրջանում ։ Համալսարանը հիմնադրվել է 1956 թվականին և ունի 9 ֆակուլտետ։ Այնտեղ սովորում է ավելի քան 26 300 ուսանող ։
Պատմություն
Համալսարանի բացվելուն նախորդել են մի շարք ոչ մեծ բարձրագույն դպրոցներ և ինստիտուտներ, որոնք Թել Ավիվում գործում էին դեռևս նախքան Իսրայել պետության ձևավորումը։ Հատկապես հարկ է նշել 1935 թվականին հիմնադրված «Իրավագիտության և տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցը», որի ակունքներում են եղել Պալտիել Դիկշթեյնը, Շմուել Էյզենշտադտը, Մաքս Լազերսոնը և Բենյամին Զիվը։
Ֆակուլտետներ
Համալսարանում կա 9 ֆակուլտետ, որոնցում գործում է ավելի քան 100 ինստիտուտ, դպրոց և հավելյալ ակադեմիական ստորաբաժանում։ Ֆակուլտետներն են․
Փարիզի ֆոնդային բորսա
Փարիզի ֆոնդային բորսա (Bourse de Paris), ֆոնդային բորսա Փարիզում (Ֆրանսիա), հայտնի է Euronext Paris անվամբ։
Պատմություն
1724 թվականին առևտրային միջնորդների միջև գործարքների կայացման համար Փարիզում կառուցվեց հատուկ շինություն։ Այն ստացավ «Բորսա» անվանումը։ Այստեղ կնքվում էին փոխանակման այնպիսի գործարքներ, որոնք, ըստ էության, ամբողջովին չէին համապատասխանում բորսային առևտրի սկզբունքներին (առաջին հերթին բացակայում էր գների բարձրաձայն հայտարարման մեխանիզմը)։ Արքայական պետական խորհրդի կանոնադրության համաձայն 1724 թվականի սեպտեմբերի 24-ին հիմնադրվեց Փարիզի բորսան, որով արգելվում էր կանանց մուտքը բորսայի տարածք։ Այդ կանոնադրությունը փոխվեց միայն 1967 թվականին։ 1774 թվականի մարտի 30-ին բորսայում ստեղծվեց հատուկ տարածք՝ «le Parquet», որը նախատեսված էր բացառապես այն գործակալների համար, որոնց վերագրվում էր ապահովել գների բարձրաձայնումը «a la criee» գոչումով։ Մինչ այդ ոչ մի կարգ գոյություն չուներ․ գործարքները իրականացվում էին անկանոն՝ ցանկացած պատահական վայրում ։ 1973 թվականի մարտի 23-ին բորսան փակվում է (1789 թվականին սկսվեց Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունը) և բացվում է միայն 1801 թվականին Նապոլեոնի օրոք։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի տնտեսություն Կատեգորիա:Փարիզի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Ֆոնդային բորսաներ
Nikon D3000
Nikon D3000-ը փոխարինում է Nikon D40-ին, որպես Nikon-ի սիրողական DSLR ֆոտոխցիկ։ Այն հրապարակվել է Nikon կորպորացիայի կողմից 2009 թվականի հուլիսի 30-ին։ Ներառում է 3.0 դյույմ, 230,000 կետայնությամբ LCD էկրան, CCD սենսոր 100-1600 (3200) ISO հնարավորությամբ և 3D tracking Multi-CAM1000 11-point AF համակարգ, որի շնորհիվ նմանվում է Nikon D200-ին։ Nikon D3000-ը, ինչպես Nikon D40,D40x,D60 և D5000-ը, չունեն իրենց ներսում ավտոֆոկուսային համակարգ, ավտոֆոկուսային համակարգը աշխատում է այն ժամանակ, երբ տեսադրված ոսպնյակը ունենում է դրա հնարավորությունը։Այլ ոսպնյակների դեպքում, ֆոկուսի բերելը կատարվում է ձեռքով։ Այն գնահատվում էր 599$, սակայն այժմ նրա գինն անհամեմատ իջել է։
= Հնարավորությունների ցանկ =
Տվյալներ
1. Սենսոր - 23.6 mm × 15.8 mm Nikon DX format RGB CCD սենսոր, 1.5 × FOV crop
2. Կետայնությունը - 3,872 × 2,592 (10.2 մեգափիքսել)
3. Ոսպնյակ - Փոփոխվող, Nikon F-mount
4. Փականի արագություն - 30 վայրկյանից մինչև 1/4000 վայկյան
5. Լուսավորում - TTL 3D Color Matrix Metering II metering ,420 pixel RGB սենսորով, տեսակները ՝ Auto modes (auto, auto [flash off]), Guide Mode, Advanced Scene Modes (Portrait, Landscape, Sports, Close-up, Night Portrait), programmed auto with flexible program (P), shutter-priority auto (S), aperture-priority auto (A), manual (M), (Q) quiet mode.
6. Ֆոկուս - 11-area AF system, Multi-CAM 1000 AF Sensor Module, Instant single-servo (AF-S); continuous-servo (AF-C); auto AF-S/AF-C selection (AF-A); manual (M)
7. Կադր/վայրկյանում - 3
8. տեսադաշտ որոնող հարմարանք - Optical 0.80x, 95% Pentamirror
9. Մոնիտորի չափսը - 3.0 դյույմ, 320×240 փիքսել (QVGA) TFT-LCD
10. Հիշողության քարտ - Secure Digital (SD), SDSC, SDHC, SDXC,
11. Ելքային մուտքեր - USB*, 802.11b/g Wi-Fi, GPS,
12. Քաշը - 485 գրամ, առանց ոսպնյակ և հիշողության քարտ,
13. ISO - 100 - 1600 (Մինչև 3200 հնարավորությամբ)
14. Ստեղծման վայրը - Թաիլանդ
Կատեգորիա:Լուսանկարչական սարքեր
Նավալվիլյար դե Պելա
Նավալվիլյար դե Պելա (Navalvillar de Pela), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Էստրեմադուրա ինքնավար համայնքում՝ Բադախոս նահանգի Լաս Վեգաս Ալտաս շրջանում ։ Զբաղեցնում է 248 կմ² մակերես։ Բնակչությունը կազմում է 4860 մարդ (2010 թվական)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բադախոս պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստրեմադուրայի բնակավայրեր
Արցախյան ազատամարտ
Արցախյան ազատամարտ (նաև Արցախյան ազատագրական պատերազմ), Արցախի հայ բնակչության պայքարը հանուն Հայաստանի հետ միացման և ընդդեմ ադրբեջանական ագրեսիայի։ Չարդախլու հայկական գյուղում 1987 թվականին տեղի ունեցած հայ-ադրբեջանական ընդհարումներից Ադրբեջանական ԽՍՀ-ում սկսվեց հայերի բնաջնջում, ինչից հետո հակամարտությունը աստիճանաբար վերաճեց հայ-ադրբեջանական լայնամասշտաբ պատերազմի  ։
Արցախյան ազատագրական պայքարի սկիզբ
1988 թվականից Ադրբեջանը սանձազերծեց Հայ-ադրբեջանական պատերազմ։ Լավ զինված ադրբեջանական բանակը, ջոկատներից սկսեցին լայնածավալ հարձակումները Հայ-ադրբեջանական սահմանի ամբողջ երկայնքով։ Պատերազմի հորձանուտում հայերը միացյալ ուժերով ստեղծեցին հայոց ազգային բանակ, որը կազմում էր մոտ 20-25 հազար։ Ադրբեջանի բանակը 75-80 հազար։ Սակայն հայերը կարողացան հետ մղել հակառակորդի գրոհը և ազատագրել Արցախը։ Ադրբեջանական բանակի նշանառված հարվածներին զոհ են գնում հազարավոր հայ խաղաղ բնակիչներ։ Հայկական կողմը կորցրեց Արծվաշենը, Մարտակերտի, Մարտունիի, Շահումյանի շրջանների մի մասը։ Հայկական ուժերի վճռական գործողություններին հակառակորդը չկարողանալով դիմադրել և վախենալով ավելի ծանր կորուստներ կրելու մտքից՝ զինադադար է խնդրում, որը կնքվում է 1994 թվականի մայիսի 12-ին։ Արդյունքում հայերը ունենում են 5 հազար զոհ (ինչպես նաև՝ հազարավոր զոհեր խաղաղ բնակչության շրջանում), իսկ Ադրբեջանցիները՝ 40 հազար զոհ։ Արցախյան գոյամարտում հայ ազգը ցույց տվեց իր միասնականության ուժը, կարողացավ կասեցնել հակառակորդի ագրեսիան և ազատագրել հայկական տարածքների մի մասը։
Արցախյան ազատամարտ
Արցախյան շարժման առաջին իսկ օրերից (1988 թվականի փետրվար) Ադրբեջանում սկսվել է սանձարձակ հակահայկական քարոզչական պատերազմ։ «Հայերին բնաջնջել, հողն արյամբ նվաճել» և այլ մոլեռանդ կոչերով հագեցած ադրբեջանական պետական քարոզչությունը գրգռել է ամբոխին, ինչի հետևանքով Ադրբեջանում սկսվել են հայերի նկատմամբ բացահայտ բռնարարքներ ու ջարդեր։
Հակառակորդը դիմել է տնտեսական շրջափակման ամենատարբեր ձևերի՝ արտաքին աշխարհից, մանավանդ Հայաստանից ԼՂԻՄ-ի մեկուսացմանը, ժողովրդատնտեսական բեռների, սննդամթերքի, վառելանյութերի և առաջին անհրաժեշտության այլ իրերի ներկրման կամ տեղափոխման արգելակմանը ևս։ Դադարեցվել է երկաթուղային շարժակազմերի և բեռնատար ավտոմեքենաների մուտքը ԼՂԻՄ, արգելափակվել են մարզի ներքին հաղորդակցության ավտոճանապարհները։
Սկսվել են Սումգայիթի, Գանձակի, Բաքվի հայ բնակչության ջարդերն ու տեղահանությունները (տես Սումգայիթի ջարդեր, Բաքվի ջարդեր, Կիրովաբադի ինքնապաշտպանություն), որոնք պատերազմական գործողությունների յուրօրինակ դրսևորում էին՝ ուղղված Արցախի ու արցախցիների դեմ, քանի որ այդ քաղաքների հայերի մեծ մասը արցախյան ծագում ուներ կամ ծնվել էր հենց Արցախում։
Ադրբեջանական ագրեսիայի առաջին թիրախներ են դարձել Հյուսիսային Արցախի բնակավայրերը։ Դեռևս 1987-ի վերջերին Ադրբեջանական ԽՍՀ ՆԳՆ ստորաբաժանումները բռնություններ են իրագործել մարշալներ Հովհաննես Բաղրամյանի ու Համազասպ Բաբաջանյանի ծննդավայր Չարդախլու գյուղում և այն հայաթափել։ Դա և 1990 թվականի հունվարի 12–14-ին Ազատի, Գետաշենի ու Մանաշիդի վրա հարձակումները դարձել են Հյուսիսային Արցախի հայության բացահայտ բռնի տեղահանության սկիզբը, ինչն ավարտին է հասցվել հակամարտության հերթական փուլի ընթացքում։
Ագրեսիայի այդ նախապատրաստությունները, այդ թվում՝ 1988 թվականի փետրվարից մինչև 1991թվականի ապրիլն ընկած ժամանակամիջոցում ադրբեջանցիների ավազակախմբերի, Ադրբեջանական ԽՍՀ ՆԳՆ ՄՀՆՋ-ի և ԽՍՀՄ ներքին զորքերի ստորաբաժանումների համատեղ պատժիչ գործողությունները, անձնագրային ռեժիմի պահպանման քողի տակ իրականացված ձերբակալությունները, բռնությունները և սպանությունները, արցախահայությանն ի վերջո կանգնեցրել են զինված ինքնապաշտպանության դիմելու անհրաժեշտության առջև։
Մանավանդ, 1991 թվականի ապրիլի 30-ին Կենտրոնի ձեռնարկված «Օղակ» ռազմական գործողությունը, որի ընթացքում հայաթափվել են Հյուսիսային Արցախի Գետաշեն ու Մարտունաշեն բնակավայրերը, Հադրութի շրջանի ծայրամասային գյուղերը և Շուշիի շրջանի Բերդաձորի ենթաշըրջանը, փաստորեն հաստատել է հիմնահարցը պատերազմի միջոցով լուծելու Ադրբեջանի որդեգրած քաղաքական գծի անշրջելիությունը։
ՂԱՊ-ը կարելի է բաժանել 5 հիմնական փուլերի, որոնք ընդմիջվել են ընդհանուր և կարճատև օպերատիվ հրադադարներով։
Օղակ գործողություն
«Օղակ» ռազմական գործողության ժամանակ ունեցած նախնական հաջողություններով ոգևորված՝ Ադրբեջանի ղեկավարությունն իր ենթակայության տակ դրված խորհրդային բանակի ստորաբաժանումների միջոցով շարունակել է մարտական գործողությունները Շահումյանի շրջանում։ ՀՀ սահմանամերձ շրջաններում, Գետաշենի ենթաշրջանում և Շահումյանի շրջանում ինքնապաշտպանական կամավորական ջոկատների գործողությունները համակարգելու, անհրաժեշտ կադրեր պատրաստելու, նյութական, ռազմական և կազմակերպչական օժանդակություն ապահովելու, ադրբեջանական ՄՀՆՋ-ականների ճնշմանը և հարձակումներին դիմագրավելու, մարզի պաշտպանությունը կազմակերպելու նպատակով 1990 թվականին ԼՂ Ազգային խորհրդի «Պ» («Պաշտպանություն») ժամանակավոր խմբի հիմքի վրա կազմավորվել է Ինքնապաշտպանության ընդհատակյա կոմիտե։ Ստեղծվել է նաև ինքնապաշտպանական ուժերի շտաբ, որը կազմավորել և զինել է արագ հակազդման ջոկատներ, ղեկավարել հայկական բնակավայրերի ինքնապաշտպանությունը։ 1991 թվականի ապրիլին գործել է Համակարգող գաղտնի խորհուրդը (անդամներ՝ Վ. Բալայան, Ժ. Գալստյան, Գ. Պետրոսյան, Մ. Պետրոսյան, Ս. Սարգսյան և Ռ. Քոչարյան)։ Հետագայում՝ 1991 թվականիի մայիսի 4-ին, Երևանում ստեղծվել է ՀՀ Պաշտպանության կոմիտե, Արցախում 1992 թվականի մարտի 26-ին՝ Պաշտպանության (ինքնապաշտպանության) կոմիտե, 1992 թվականի օգոստոսի 15-ին՝ Պաշտպանության պետական կոմիտե (ՊՊԿ)։ 1991 թվականի հուլիսի 14-ին խորհրդային և ադրբեջանական զորքերը ներխուժել են Մանաշիդ, Բուզլուխ և Էրքեջ։ Հակառակորդի հետագա առաջխաղացումը կանգնեցվել է Վերինշենի մատույցներում։
Արցախահայության համար դժվարին այդ օրերին, 1991 թվականի սեպտեմբերի 2-ին հռչակվել է Արցախի Հանրապետության անկախությունը, որով պետական հիմքերի վրա է դրվել ադրբեջանական ագրեսիային դիմագրավելու, հայ բնակչության անվտանգությունն ու կենսագործունեությունն ապահովելու խնդիրը։ Ընդ որում, պետական շինարարության և ԶՈւ կազմավորման գործընթացները տեղի են ունեցել զինված ընդհարումների և տեղաբնույթ մարտերի, Արցախի բնակավայրերի վրա մշտական հարձակումների ու գնդակոծությունների պայմաններում։
Խորհրդային զորքերը սեպտեմբերին հեռացել են Շահումյանի շրջանից, ինչից օգտվելով՝ ինքնապաշտպանության շրջանային ուժերը սեպտեմբերի 14–18-ին կարողացել են ազատագրել Բուզլուխ, Մանաշիդ ու Էրքեջ գյուղերը և դիրքեր գրավել Մարտունաշենից մոտ 4 կմ հեռավորության վրա։ Այս և 1991 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Հադրութի շրջանի Տող գյուղի ադրբեջանական թաղամասի ռազմական հենակետերի վնասազերծումն ազատամարտիկների առաջին նշանակալի հաջողություններն էին։
1991 թվականի նոյեմբեր
Նոյեմբերին, հիմնականում Հադրութի և Մարտունիի շրջաններում ծավալված մարտերի ընթացքում, ճնշվել են Հալիֆշա (6.11.1991), Հախլլու (7.11.1991), Սալաքյաթին (7.11.1991) և Խոջավենդ (19.11.1991) բնակավայրերի կրակակետերը, ազատագրվել Սարինշեն, Ծամձոր (15.11.1991) ու Քարագլուխ (20.11. 1991) գյուղերը։ Այդ մարտերի հիմնական նշանակությունն այն էր, որ նախ ազատագրվել են բռնազավթված բնակավայրերը, հայ ազատամարտիկները ձեռք են բերել ռազմական գործողություններ պլանավորելու և վարելու որոշակի փորձ և, որ պակաս կարևոր չէր, հայկական գյուղերում արագ թափով վերաբնակեցվող ադրբեջանցի զավթիչներն արժանի հակահարված են ստացել, որով խափանվել են նրանց Արցախում արմատավորելու Ադրբեջանի իշխանությունների ծրագրերը։
1991 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Արցախում անցկացվել է համաժողովրդական հանրաքվե, որով ազգաբնակչության մեծամասնությունը քվեարկել է Արցախի անկախության օգտին։ Այդ պատմական իրողությունը կարևոր քաղաքական գործողություն էր մինչ այդ՝ դեկտեմբերի 8-ին, Մինսկի մերձակա Բելովեժյան թավուտում, Ռուսաստանի, Ուկրաինայի և Բելառուսի ղեկավարների՝ ԽՍՀՄ-ի՝ որպես միջազգային սուբյեկտի ու աշխարհաքաղաքական իրողության գոյության դադարեցման համաձայնագրի ստորագրման համատեքստում։
Շահումյանի շրջանը սահմանակից Կասում Իսմայիլովին միացնելու և Գերանբոյի շրջան ստեղծելու (14.1.1991) կամ ԼՂԻՄ-ը լուծարելու (26.11.1991) մասին որոշումները բացահայտել են Ադրբեջանի բուն նպատակը, այն է՝ ադրբեջանական բնակավայրերը ռազմական հենակետերի վերածելուց զատ, դարձնել նաև «միջանկյալ օղակներ»՝ արցախյան այս կամ այն հողատարածքը պոկելու և Ադրբեջանի հարակից շրջանին բռնակցելու համար։ Հետևաբար, Արցախի ինքնապաշտպանության պատասխանատուների առաջնահերթ խնդիրներից են եղել Ադրբեջանի այդ նկրտումներին հակազդելն ու հաղորդակցության կարևոր ճանապարհներն ադրբեջանցի զինյալների վերահսկողությունից ազատելը։
Ստեփանակերտին մերձակա Ջամիլլու գյուղը վնասազերծվել է դեկտեմբերի 15-ին։ Հաջորդ օրը Ասկերանի շրջանի Հասանաբադ գյուղի մոտ հայ ազատամարտիկների խումբը բախվել է ՄՀՆՋ-այինների ու վարձկան ռուս զինվորների միացյալ ուժերին։ Մի քանի ժամ տևած մարտի արդյունքում հայ ռազմիկները փախուստի են մատնել հակառակորդին։ Թեև օրակարգում Կրկժանի ազատագրումն էր, սակայն Արցախի ինքնապաշտպանական ջոկատները գործողություններ են ձեռնարկել Լեսնոյեի ուղղությամբ՝ նպատակ ունենալով վնասազերծել վտանգավոր «միջանկյալ օղակներից» մեկը և Կրկժանից շեղել հակառակորդի ուշադրությունը՝ նրա մեծաթիվ ուժերը գամելով Լեսնոյեին։ Այն մշտական սպառնալիք էր Բադարա, Աստղաշեն ու Դահրավ գյուղերի համար և Խոջալուի հետ ռազմավարական գիծ ստեղծելու հավակնություն է ունեցել։
Ռազմական գործողությունն սկսվել է դեկտեմբերի 23-ի գիշերը։ Յոթ ժամ տևած մարտերն ավարտվել են հակառակորդի այդ կարևոր հենակետի վնասազերծմամբ։ Դեկտեմբերի 22–23-ին վնասազերծվել են նաև Մարտակերտի շրջանի ադրբեջանական Իմերեթ-Քերեվենդ և Ումուդլու գյուղերի հենակետերը։
Դեկտեմբերի 25-ին և 26-ին Արցախից դուրս է բերվել ԽՍՀՄ ներքին զորքերի հատուկ նշանակության դիվիզիան, և միանգամից անպաշտպան են մնացել Արցախի բազմաթիվ բնակավայրեր և ժողովրդատնտեսական կարևոր օբյեկտներ, իսկ սահմանագծի ողջ երկայնքով ակտիվացել են ադրբեջանական զինված խմբավորումների խժդժությունները։ Ադրբեջանցիների ակտիվացումը պայմանավորվել է Բաքվից և Աղդամից 300-ական զինյալներ ընդգրկող 18 գումարտակների, ինչպես նաև ռազմական տեխնիկայի և մեկ ՄԻ–24 ուղղաթիռի Արցախ տեղափոխման հանգամանքով։ Տագնապալից իրավիճակի թելադրանքով ՀՀ ՊԿ-ից Արցախ է գործուղվել Արկադի Տեր-Թադևոսյանը, որին հանձնարարվել է անհապաղ ավարտել կանոնավոր զինված ջոկատների կազմավորումը։ Տարբեր ժամանակներում Արցախի զինված ուժերի իրենց գործընկերներին օգնել են բազմաթիվ հայազգի կադրային զինվորականներ՝ Ռ. Գզողյանը, Ք. Իվանյանը, Հ. Հարոյանը, Ռ. Մաղաուզյանը, Ն. Հարությունյանը, Ա. Զինևիչը և ուրիշներ։ Հադրութի և Մարտունիի շրջանների զինված ջոկատներում ներգրավվել են 400-ական, իսկ Ասկերանում, Մարտակերտում և Ստեփանակերտում՝ 500-ական մարտիկ։
1992 թվականի հունվար
1992 թվականի հունվարի 19–20-ին ազատագրվել է Ստեփանակերտի արվարձան Կրկժանը, որից հետո հայ մարտիկները դիրքեր են զբաղեցրել տիրապետող բարձունքների վրա։ Հունվարի 25-ի լույս 26-ի գիշերը Շուշիի սարահարթից հակառակորդը հարձակման է անցել Քարինտակի ուղղությամբ։ Սակայն հարևան գյուղերից և մայրաքաղաքից օգնության հասած ինքնապաշտպանական ջոկատների ճնշման տակ հակառակորդը հետ է քաշվել (տես Քարինտակի ինքնապաշտպանություն)։