cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Անիի շրջան
Պատմություն
Պարսկական տիրապետության ժամանակ Անիի շրջանը Երևանի կուսակալության, ապա Երևանի խանության մի մասն էր։ Արևելյան Հայաստանը Ռուսաստանին միանալուց հետո, այն մտել է Հայկական մարզի, Երևանի նահանգի Ալեքսանդրապոլի գավառի, Հայաստանում խորհրդային կարգեր հաստատվելուց հետո՝ Լենինականի գավառի մեջ։
Ճարտարապետական հուշարձաններից նշանավոր են են Երերույքի տաճարը (5-րդ դար), Բարձրաշենի ու Սառնաղբյուրի եկեղեցիները (7-րդ դար)։ Կան կիկլոպյան ամրոցներ, կրոմլեխներ։
Շրջանային կուսակցական կազմակերպությունը ստեղծվել էր 1937 թվականին։ 1987 թվականին կար 69 սկզբնական կուսակցական, 83 կոմերիտական կազմակերպություն։ Լույս էր տեսնում «Անի» շրջանային թերթը։
Ռելիեֆ և կլիմա
Անիի շրջանը տարածքն զբաղեցնում է Շիրակի դաշտի հարավարևմտյան մասը։ Մակերևույթը բլրահարթավայրային է, բարձրությունը՝ 1300-2444 մ։ Տիրապետում են լեռնատափաստանային և ենթալպյան մարգագետնային լանդշաֆտները։ Հարուստ է շինանյութերով։
Կլիման բարեխառն է, հունվարի միջին ջերմաստիճանը՝ - 8 °C-ից մինչև -9 °C, հուլիսինը՝ 16-20 °C, տարեկան տեղումները՝ 400-500 մմ, վեգետացիայի շրջանը՝ 120-150 օր։ Արևմտյան սահմանով հոսում է Ախուրյան գետը։ Տարածքում են Սառնաղբյուրի և Ախուրյանի ջրամբարները։
Տնտեսություն
Տնտեսության առաջատար ճյուղերն են շինանյութերի արդյունահանումը, էլեկտրատեխնիկական սարքավորումների արտադրությունը, անասնապահությունը, հացահատիկի ու կերային կուլտուրաների մշակումը։ Գործում էր 9 արդյունաբերական ձեռնարկություն։ Արտադրանքի ծավալով առաջատար էին Մարալիկի լուսատեխնիկական էլեկտրասարքավորումների գործարանը, Մարալիկի և Անիպեմզայի շինանյութերի և իրերի կոմբինատները, Չկալովի անվ․ կարի արտադրական միավորման Սառնաղբյուրի և Գուսանագյուղի, «Ստրոմմաշինա» գործարանի և «Հայկերամիկա» կոմբինատի Անի կայարանի մասնաճյուղերը, Հիդրոհաղորդակ արտադր․ միավորման Մարալիկի գործարանը, Անիի գլխավորող պանրագործարանը, Մարալիկի բամբակամանվածքային ֆաբրիկան։
Կար 8 կոլեկտիվ և 7 խորհրդային տնտեսություն։ Երկաթուղիների երկարությունը 44 կմ էր, ավտոճանապարհներինը՝ մոտ 160 կմ։ Գործում էր 8 կապի բաժանմունք։
1986-87 ուսումնական տարում կար 12 միջնակարգ, 5 ութամյա, 1 երաժշտական, 1 մարզական, 1 գեղարվեստի դպրոց, 1 պրոֆտեխնիկական ուսումնարան։ 1987 թվականին գործում էր 22 գրադարան, 11 մշակույթի տուն, 7 ակումբ, 1 կինոթատրոն, 1 ժող․ թատրոն, 3 հիվանդանոց, 1 ամբուլատորիա։
Տես նաև
Կատեգորիա:Անիի շրջան
Կիևի հրեական Մազլ տով թատրոն-ստուդիա
Կիևի հրեական Մազլ տով թատրոն-ստուդիա, հրեական թատրոն, հիմնվել է խորհրդային Կիևում և գործել է Ուկրաինայում։ Թատրոնը մի շարք միջազգային փառատոների դափնեկիր է։ Թատրոնի անձնակազմում եղել է ավելի քան 60 մարդ և 1993 թվականին թատրոնի մի շարք գործիչներ արժանացել են Ուկրաինայի պատվավոր կոչումների։ Միջոցների բացակայության պատճառով թատրոնը փակվել է։
Փակում
Թատրոնն իր ամբողջ գոյության ընթացքում երբևէ օժանդակություն չի ստացել կառավարությունից։ Միայն ներկայացումների և համերգների հաշվին ստացված եկամուտով գոյատևել հնարավոր չէր։ Փակումից առաջ վերջին իրադարձությունն այն է եղել, որ ԱՄՆ-ում ներկայացումների ժամանակ տեղի հրեական համայնքը չի օժանդակել թատերախմբին գովազդի հարցում, իսկ Ուկրաինայի դեսպանատունը չի կարողացել ադեկվատ կերպով փոխհատուցել։ Այդ պատճառով Նյու Յորքում է մնացել ավելի քան 8 տոննա դեկորացիա և ռեկվիզիտ, որն Ուկրաինա հետ բերելու համար միջոցներ չեն գտնվել ։
Ինես Ֆունգ
Ինես Ֆունգ (Inez Y. Fung, ), ամերիկացի կլիմայագետ։ ԱՄՆ գիտությունների ազգային ակադեմիայի (2001), Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության (2014), Սինիկի Թայվանյան ակադեմիայի (2010), Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամ (2019), Բերկլիի Կալիֆոռնիայի համալսարանի պրոֆեսոր։
Կենսագրություն
Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում ստացել է կիրառական մաթեմատիկայի բակալավրի աստիճան՝ հիդրոդինամիկայի մասնագիտությամբ (1971), իսկ Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտից ստացել է օդերևութաբանական գիտությունների դոկտորի աստիճան (1977, Jule Gregory Charney ուսումնասիրությունների գիտական  ղեկավար)։ NASA-ի Գոդդարդի տիեզերական թռիչքային կենտրոնում եղել է գիտական աշխատանքների ղեկավար։ Համագործակցել է NASA-ի Գոդդարդի տիեզերական հետազոտությունների ինստիտուտի, Lamont–Doherty Earth Observatory Կոլումբիայի համալսարանի և Կանադայի Վիկտորիանական համալսարանի հետ։ 1998 թվականից դասավանդում է Բերկլիում Կալիֆոռնիայի համալսարանում, այստեղ ընդունվել է որպես Բերկլիի մթնոլորտային գիտությունների կենտրոնի հիմնադիր-տնօրեն, ներկայումս մթնոլորտային գիտությունների պրոֆեսոր է, նա նաև Բերկլիի շրջակա միջավայրի ինստիտուտի (Berkeley Institute of the Environment) գործադիր տնօրենն է։ Համարվում է Կլիմայական փոփոխությունների միջպետական փորձագիտական խմբի զեկույցների հեղինակը։
2012 թվականից Ազգային գիտական խորհրդի անդամ է։ Հանդիսանում է նաև Ամերիկյան օդերևութաբանական ընկերության, Ամերիկյան երկրաֆիզիկական միության (1996), Ամերիկյան արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամ։ Ամուսինը` Jim Bishop-ը, օվկիանոսագետ է։ Վերջին տարիներին Ինես Ֆունգը սիրում էր ջութակը նվագել ։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է NASA-ի Exceptional Scientific Achievement Medal-ով (1989), Ամերիկյան երկրաֆիզիկական միության Ռոջեր Ռովելլի մեդալով (2004), Ամերիկյան օդերևութաբանական ընկերության Carl-Gustaf Rossby Research Medal–ով (2019) և այլ մեդալներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կլիմայագետներ Կատեգորիա:Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին գիտնականներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գիտնականներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ
Բորիս Գրիգորյան
Բորիս Տիգրանի Գրիգորյան, հայ փիլիսոփա։ Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր (1972), պրոֆեսոր (1974):
Կենսագրություն
Բորիս Գրիգորյանը ծնվել է 1928 թվականի մարտի 26-ին, Բաքու քաղաքում։ 1952 թվականին ավարտել է Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտը։ 1955 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ ԳԱ Փիլիսոփայության ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ 1955 թվականից եղել է Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Փիլիսոփայության ինստիտուտի գլխավոր գիտաշխատող, 1956-1957 թվականներին՝ «Наука» փիլիսոփայական պարբերականի գիտական խմբագիր, 1957-1959 թվականներին՝ «БСЭ» փիլիսոփայական պարբերականի գիտական խմբագիր, 1959-1965 թվականներին՝ «Наука и религия» ամսագրի գլխավոր խմբագրի տեղակալ։ 1965 թվականից աշխատել է ԽՍՀՄ ԳԱ Փիլիսոփայության ինստիտուտում։ 1974-1993 թվականներին եղել է Արևմուտքի երկրների արդի բուրժուական փիլիսոփայության քննադատության բաժանմունքի վարիչ, 1992 թվականից՝ գլխավոր գիտաշխատող ։
Դեկրետ խաղաղության մասին
Դեկրետ խաղաղության մասին՝ Խորհրդային իշխանության առաջին դեկրետը։
Բորիս Գրիգորյան
Կենսագրություն
Աշխատությունները վերաբերում են կրոանական գաղափարախոսությանը, արդի արևմտյան փիլիսոփայության պատմությանը, մարդու էության փիլիսոփայական հիմնախնդիրներին ։
Դեկրետ խաղաղության մասին
Մշակվել է Վ. Ի. Ուլյանովի կողմից և միաձայն ընդունվել է 1917 թվականի նոյեմբերի 26-ին Գյուղացիների և զինվորական պատմագավորների խորհրդի 2-րդ համագումարի ժամանակ, այն բանից հետո, երբ զինված հեղաշրջման արդյունքում տապալվեց Ռուսաստանի ժամանակավոր կառավարությունը։
Խաղաղ նախաձեռնություններ
Դեկրետը հրապարակվեց «Նորություններ» թերթում և հնչեց ռադիոյով, սակայն պատերազմող կառավարությունները դրան չարձագանքեցին։
Բորիս Գրիգորյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Դեկրետ խաղաղության մասին
Խաղաղ նախաձեռնություններ
1917 թվականի նոյեմբերի 21-ի գիշերը Խորհուրդը ռադիոհաղորդագրություն ուղարկեց ռուսական բանակի գերագույն հրամանատար գեներալ Նիկոլայ Դուխոնինին՝ պատվիրելով նրան անհապաղ զինադադար առաջարկել բոլոր պատերազմող երկրներին։ Նույն օրը հանձնարարությունը չկատարելու համար գեներալ Դուխոնինը զրկվեց իր պաշտոնից։ Խորհուրդը դիմեց դաշնակից տերությունների դեսպաններին՝ առաջարկելով զինադադար հայտարարել և սկսել խաղաղ բանակցությունները։
1917 թվականի նոյեմբերի 22-ին խորհուրդի ներկայացուցիչ Վ. Ի. Լենինը հաղորդագրություն ուղղարկեց բանակի ողջ զորամասերին. «Թող դիրքավորված զորամասերն անցնեն թշնամու հետ բանակցությունների»
Նույն օրը դաշնակից երկրների դիվանագետ ներկայացուցիչները Սանկտ Պետերբուրգում որոշեցին մերժել Խորհրդի առաջարկը։
1917 թվականի նոյեմբերի 23-ին միավորված երկրների ղեկավարները ուժերի գերագույն հրամանատար գեներալ Դուխոնինին հանձնեցին կոլկտիվ գրառում, ըստ որի՝ ազդարարեցին իրենց բողոքը 1914 թվականի սեպտեմբերի 5-ի պայմանագրի խախտման դեմ։ Դուխոնինը տեքստը ուղարկեց ռազմաճակատի բոլոր ղեկավարներին։
Նույն օրը կոմիսարիատը դիմեց չեզոք պետություններին՝ իրենց վրա խաղաղության բանակցություններ վարեոլու պատասխանատվություն վերցնելու խնդրանքով։ Շվեյցարիայի, Նորվեգիայի և Շվեդիայի ներկայացուցիչները սահամափակվեցին ստացված հեռագրի մասին ծանուցում տալով։
1917 թվականի նոյեմբերի 27-ին Գերմանիան հայտնեց խաղաղ բանակցություններ սկսելու համաձայնության մասին։ Նույն օրը Վ. Ի. Լենինը դիմեց Ֆրանսիայի, Մեծ Բրիտանիայի, Իտալիայի, ԱՄՆ-ի, Բելգիայի, Սերբիայի, Ռումինիայի, Ճապոնիայի և Չինաստանի կառավարություններին՝ առաջարկելով միանալ խաղաղ բանակցություններին. «դեկտեմբերի 1-ին մենք անցնում ենք խաղաղ բանակցությունների։ Եթե միավորված երկրները չուղարկեն իրենց ներկայացուցիչներին, մենք գերմանացիների հետ բանակցություններ կվարենք միայնակ»։ Պատասխան չեղավ։
Պատմական գնահատականները
Ֆրանսիացի պատմաբան Էլեն Կարյեր դը Անկոսը բնութագրել է Խաղաղության մասին դեկրետը որպես «համաշխարհային հեղափոխության կոչ», որը բխում էր Լենինի՝ համաշխարհային պատերազմից համաշխարհային հեղափոխության անցնելու մասին տեսությունից, և նրա 1914 թվականի հետևյալ խոսքից. «իմպերիալիստական պատերազմը փոխակերպենք քաղաքացիական պատերազմի»։ Պատմաբանը նշել է, որ Խորհրդային Ռուսաստանի նոր կառավարության առաջին գործը վերաբերվում էր ոչ թե ուրիշ կառավարություններին, այլ «ժողովուրդներին՝ ընդդեմ կառավարությունների»։ Այս ձևով Խորհրդային Ռուսաստանը մերժեց դասական միջազգային հարաբերությունները՝ անցնելով միջկառավարական և միջպետական հարաբերությունների։ Ըստ բոլշևիկ առաջնորդների՝ ժողովուրդներն իրենք պետք է սկսեին կառուցել միջազգային հասարակություն, ինչի համար էլ նրանք պետք է անցնեին Ռուսաստանի ճանապարհով՝ կործանելով իրենց կառավարությունները, դրանով էլ լուծելով խաղաղություն հաստատելու խնդիրը։ Այս գործընթացում Ռուսաստանի իշխանության գրավումը բոլշևիկների կողմից իրենից ներկայացնում էր միայն համաշխարհային սոցիալիստական հեղափոխության առաջին փուլը ։
Բայց Լենինի ծրագրերը ձախողվեցին. ամբողջ ազգերից և կառավարություններից միայն Կենտրոնական կառավարությունները, որոնք հետաքրքրված էին խաղաղության հաստատմամբ արևելյան ճակատում, գնացին խաղաղ բանակցությունների խորհրդային կառավարության հետ։ Բրեստի խաղաղության եզրակացությունը ցույց տվեց, որ Լենինի ծրագիրը այլ երկրների հետ կապված չէր, որից հետո բոլշևիկները վերադարձան ավանդական միջպետական հարաբերություններին ։
Հետաքրքիր փաստեր
Խաղաղության մասին դեկրետն աշխարհում առաջին օրեսնդրական ակտն էր, որը հնչել է ռադիոյով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Վեստմինստեր (Լոնդոն)
Պատմություն
Վեստմինստերի պատմությունը սկսվում է Անգլիայի գրավմամբ ( նորմանդների կողմից)։ 11-րդ դարի կեսերին թագավոր Էդուարդ Խոստովանահայրը սկսեց Վեստմինստերի աբբայության շինարարությունը։ Աբբայության և գետի մեջտեղում նա կառուցեց պալատ, անգլիական թագավորների ապագա նստավայրը։ Այդ շինությունը դարձավ հարստության և իշխանության անցման սիմվոլը Լոնդոն Սիթիից՝ Վեստմինստր ։
Երկար դարեր Վեսմինստերի և Լոնդոն Սիթիի միջև կար աշխարհագրական տարբերություն։ Դա շարունակվում էր մինչ 16-րդ դար, երբ աճող քաղաքը անցավ իրեն շրջապատող դաշտերին՝ միացնելով իրեն գյուղերը, որոնք էին Մերիլեբոնը և Կենսինգտոնը։ Այդ ժամանակ սկսվեց ստեղծվել ժամանակակից Մեծ Լոնդոնը։
Ներկայիս Վենսմինստրը կազմավորվեց 1965 թվականին, երբ միացան երեք մայրաքաղաքային շրջանները՝ Մայրաքաղաքային շրջան Մերիլեբոն, Մայրաքաղաքային շրջան Պեդդինգտոնը և նրանցից ավելի փոքր Մայրաքաղաքային շրջան Վեստմինստերը, որը ներառում է Սոխոն, Մեյֆերը, Ջեյմսեսը, Սթրենդը, Վեստմինստերը, Պիմլիկոն, Բելգրավիյան և Գայդ-պառկը։ Միավորումը կատարվեց 1963 թվականին Լոնդոնյան կառավարման ակտի հաստատմամբ։ Այդ փոփոխություններից հետո Վեստմինստերի և Լոնդոնի սահմանները չէին փոփոխվում։
Բնակչություն
Ըստ 2011 թվականի տվյալների Վեստմինստերում բնակվում էր 219600 մարդ։ 14,9 %-ը կազմում են երեխաները (մինչև 15 տարեկան),72 %-ը կազմում են աշխատունակները (16-64 տարեկան) և 13,1 %-ը տարեց մարդիկ (65-ից բարձր)։
Էթնիկական կազմ
Հիմնական էթնիկական խմբերը ըստ 2007 թվականի մարդահամարի ։
71,2%-ը սպիտակամորթներ, այդ թվում 49,0%-ը սպիտակամորթ բրիտանացիները, 2,8 %՝ սպիտակամորթ իռլանդացիները և 19,4%-ը այլ սպիտակամորթները (հրեաներ, հույներ, ամերիկացիներ, իտալացիներ, պորտուգալացիներ, իսպանացիներ, ռուսներ, ֆրանսիացիներ, գերմանացիներ, շվեդներ, իսլանդացիներ, հունգարացիներ), 8,5 %՝ Հարավային Ասիայի եկվորներ, այդ թվում` 4,8 %՝ հնդիկներ, 2,3 %՝ բենգալացիներ և 1,4 %՝ պարսիկներ։
6,6 %՝ սևամորթներ, այդ թվում 2,5 %՝ սևամորթ կարիբցիներ, 3,4 %՝ սևամորթ աֆրիկացիներ (նիգերացիներ, գանցինե, կոնգոլեսցիներ) և 0,7 %-ը այլ սևամորթներ։
4,4 %՝ մետիսներ, այդ թվոիմ 1,5 %՝ ասիացիներ, որոնք խառնվել են սպիտակամորթների հետ, 0,8 %՝ կարիբյան սևամորթները, որոնք խառնվել են սպիտակամորթների հետ, 0,7 %՝ սևամորթ աֆրիկացիները, որոնք խառնվել են սպիտակամորթների հետ և 1,4 %-ը այլ մետիսներ։
3,2%՝ չինացիներ, 2,1 %՝ այլ ասիացիներ (թուրքեր, լիբանանցիներ, քրդեր, տաիսներ), 4,1 %՝ այլ (եգիպտացիներ, մարոկացիներ)։
Կրոն
2011 թվականի կրոնի վիճակագրության տվյալները ։
Ղեկավարություն
Վեստմինստերը բաժանվում է 20 ընտրական շրջանների, յուրաքանչյուրից ընտրվում է շրջանային խորհուրդ՝ 3-ական անդամ։ Ներկա ժամանակում Վեստմինստերական Խորհուրդը կազմվում է 48 պահպանողական կուսակցական անդամից և 12 լեյբորիստական կուսակցությունից։
Վարչական բաժանում
Վեստմինստերը ներառում է ամբողջական կամ մասամբ Լոնդոնի հետևյալ շրջանները՝
Տնտեսություն
Վեստմինստերում գտնվում են բազմաթիվ կազմակերպությունների գրասենյակները, ներառելով համաշխարհային շտաբներ։ Այստեղ են գտնվում ամենահայտնի համաշխարհային և ազգային կազմակերպությունները՝
Տեսարժան վայրեր
Լոնդոնի բազմաթիվ տեսարժան վայրեր գտնվում են Վեստմինստերում։ Տուրիստների ամենասիրված վայրերն են Բուկիգեմյան պալատը, Վեստմինստերյան պալատը, Բիգ-Բեն և մոտակայքում գտնվող Վեստմինստերյան աբբայությունը։
Զբոսայգիներ և պուրակներ
Վեստմինստերում գտնվում են Գրին-պարկը, Կայթ-պարկը, Կենսինգտոնյան այգիները, Ռիջենտս-պարկը և Սենթ-Ջեյմսյան պարկը։ Բացի զբոսայգիներից բոռո Բառնետի շրջանակում Վեստմինստերը ունի նաև դիահերձարան։
Կամուրջներ
Վեստմինստերում գտնվում են Չելսի, Հանգերֆորդ-Բրիդջ, Գրոսվենոր-Բրիդջ, Լամբերյան կամուրջ, Բոսկհոլյան կամուրջ, կամուրջ Վատերլո և Վեստմինստերյան կամուրջ։
Երկաթուղի
Այս տարածաշրջանի տարածքում կա չորս երկաթուղային կայարան՝ Չարինգ Կրոս, Մերիլիբոն, Պադինգտոն և Վիկտորիա։
Կրթություն
Վեստմինստերում աշխատում է համայնքային շատ մանկական, տարրական և միջին դպրոցներ։ Այստեղ գտնվում են նաև Անգլիական եկեղեցու կամավորական դպրոցները, հռոմա-կաթոլիկական եկեղեցին և ոչ աղանդավորական ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոնդոնի շրջաններ
Մորսանո ալ Տալիամենտո
Մորսանո ալ Տալիամենտո (Morsano al Tagliamento), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզում՝ Պարդենոնե գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2859 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտություն՝ 86 մարդ/կմ², տարածքը զբաղեցնում է 32 կմ² մակերես, փոստային ինդեքս՝ 33075, հեռախոսային կոդ՝ 0434։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մարտական արվեստներ
Մարտական արվեստներ, հիմնականում արևելա-ասիական ծագման ինքնապաշտպանական և մարտական համակարգեր են, որոնք հիմնականում օգտագործվում են ինքնապաշտպանության և ձեռնամարտի համար։ Ներկայումս բավական տարածված մարտարվեստներից են ձյուդոն, սամբոն, ըմբշամարտը և այլն։ Հայաստանում ձևավորված մարտարվեստներից է Կոխը։
Մարտարվեստները բաժանվում են ըստ ուղղությունների, տեսակների, ոճերի և դպրոցների։ Կան ինչպես բավականին հին, այնպես էլ՝ նոր մարտարվեստներ։ Բացի այդ, տարբեր ոճերի մարտարվեստները կարելի է բաժանել արտաքին և ներքին տեսակների, որոնց տարբերությունը կայանում է մարմնի մարզման և գիտակցության հետ աշխատանքի հարաբերակցությամբ։ Օրինակ՝ ներքին դպրոց՝ Տայցզիցյուանի, արտաքին-իգական Ցիգուն «երկաթյա շապիկ»։ Մարզման մեթոդները բաժանվում են նաև ներքինի (օրինակ՝ մեդիտացիա) և արտաքինի (օր.` մակիավարա) ։ Որպես ընդհանուր անուն բոլոր մարտարվեստի և մենամարտների համար որոշ ժամանակակից հեղինակներ օգտագործում են կեմպո տերմինը ։ Ճապոնական մարտարվեստի ամբողջությունը սովորաբար կոչվում է բուդո։
Որոշ մարտարվեստներ ձևավորվել են այլ մարտարվեստների զուգակցումից։ Օրինակ՝ կարատեն, այկիդոն, թեկվանդոն առաջացել են Ճապոնիայի` Օկինավա, Կենդզյուցու, Դզյուդզյուցու և Կորեայի` տեկեն ու սուբակը տեղական մարտարվեստների զուգակցումներից։
Արևելյան բազմաթիվ մարտարվեստներ սովորեցնում են նաև բժշկական գիտություններ։ Դա վերավերաբերվում է հատկապես չինական մարտարվեստներին, որոնք ուսուցանում են` ոսկորների ուղղում, ցիգունի փորձարկում, ասեղնաբուժություն, ակուպրեսուր և ներառում են չինական ավանդական բժշկության այլ բնագավառներ։
Մարտարվեստները կարող են կապված լինել նաև կրոնի և հավատքի հետ։ Նրանցից մի քանիսը հիմնվել և տարածվել են վանականների կողմից (առավել հայտնի են Շաոլինի վանականները)։
Մարտարվեստները կիրառվում են ժամանակակից բանակներում, օրինակ դանակների պաշտպանության մեթոդները, որոնք հայտնաբերվել են սուսերամարտի մասին գրքերում (Fechtbuch, հոգնակի՝ Fechtbücher), Ֆորի դե Լիբերի (Fiore dei Liberi ) և Վալեշտայն օրենսգրքում (Codex Wallerstein) գրված անհայտ հեղինակների կողմից, որոնք 1942 թվականից ներգրաված են ԱՄՆ-ի բանակի մարզումների ուղեցույցներում ։
Որոշ մարտարվեստներ գտնվում են կառավարության հովանավորության ներքո, որպեսզի դրանք քաղաքական նպատակերով դարձնեն ավելի սպորտի նման ։
Աշխարհի մարտարվեստներ
Մարտական արվեստները հիմնականում ասոցացվում են Արևելյան Ասիայի մշակույթի հետ, բայց ոչ մի դեպքում չեն համարվում ունիկալ Ասիայի համար։
Ամբողջ Եվրոպայում գոյություն ուներ լայնորեն տարածված մարտական արվեստների համակարգ, որոնց անվանում են «եվրոպական պատմական մարտական արվեստներ»։ Դրանք գոյություն են ունեցել մինչ վերջին ժամանակներս, իսկ այժմ վերականգնվում են։ Այսպես օրինակ, սավատը հանդիսանում է ոտքերով մարտարվեստի ֆրանսիական ոճ, որը ստեղծված է եղել նավաստիների և փողոցային մարտիկների կողմից։
Ամերիկայում հնդկացիներն ունեն բաց ձեռքերով մարտի սովորույթ, որը ներառում է ըմբշամարտը։ Հավայացիները պատմականորեն գործնականացրել են հոդերի մանիպուլյացիայի արվեստը։ Ծագումով խառը մարտարվեստներն ի հայտ են եկել Կապոեյրայի ատլետիկ շարժումներում, որը ստեղծվել է Բրազիլիայում` Աֆրիկայից բերված ստրուկների կողմից, հիմնված է եղել նրանց արվեստի վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարտական արվեստներ Կատեգորիա:Մտավոր մարզում
Poets of the Fall
Poets of the Fall, ֆիննական ռոք խումբ, որը ձայնագրվում է սեփական «Insomniac» լեյբլում։ Այն ձևավորվել է Հելսինկիում 2003 թվականին երկու վաղեմի ընկերների դուետից. վոկալիստ Մակո Սաարեստոյից և կիթառահար Օլի Տուկիայնենից, ինչպես նաև ստեղնաշարահար և պրոդյուսեր Մարկուս Կաարլոնենից։ Poets of the Fall խմբի համերգային կազմը ներառում է Յանի Սնելմանին (բաս կիթառահար, կոնտրաբասիստ), Յասկ Մյակինենին (կիթառ) և Յարի Սալմինենին (հարվածային գործիքներ, պերկուսիա)։
Խումբը հայտնի է դարձել լայն լսարանին՝ շնորհիվ «Late Goodbye», որը գրել են Max Payne համակարգչային խաղի շարունակության համար ։ Այն դարձավ խմբի դեբյուտային սինգլի վերնագիրը, որը թողարկվեց 2004 թվականի հունիսի 30-ին ։
Poets of the Fall ակտիվում 6 ստուդիական ձայնասկավառակ կա, որոնցից առաջին երկուսը՝ Signs of Life-ը և Carnival of Rust-ը Ֆինլանդիայում դարձել են պլատինե, երրորդը՝ Revolution Roulette-ը, չորրորդը՝ Twilight Theater, և հինգերորդը՝ Temple of Thought-ը դարձել են ոսկե ։
Խումբը բազում նշանակալի մրցանակներ է ստացել հայրենի երկրում (ներառյալ երկու Emma-gaala մրցանակ. վերջինս ֆիննական Grammy է համարվում), հաղթել է «Լավագույն ֆինն կատարող» անվանակարգում 2006 թվականի MTV Europe Music Awards-ի ժամանակ, իսկ «Carnival of Rust» երգի տեսահոլովակը հեռուստադիտողների կողմից ճանաչվել է «Ֆինլանդիայի բոլոր ժամանակների լավագույն տեսահոլովակ» ։
«Late Goodbye», «Lift» (2003—2004)
«Late Goodbye» երգը ողջ աշխարհում մեծ հետաքրքրություն առաջացրեց Poets of the Fall խմբի նկատմամբ։ Մի քանի ամիս անց նա Պոետներին իրենց առաջին մրցանակը բերեց՝ ի դեմս Սան Խոսեում (Կալիֆոռնիա) անցկացվող «G.A.N.G. Awards» ամենամյա երաժշտական մրցանակաբաշխության։ Վերջինս հեռարձակվում էր MTV միջազգային հեռուստաալիքով, ինչպես նաև G4TV հեռուստաալիքով՝ ԱՄՆ-ում։ «Late Goodbye» երգը դարձել է Max Payne 2: The Fall of Max Payne խաղի սաունդթրեքը։
Խմբի առաջին առաջին պաշտոնական թողարկումը դարձավ «Late Goodbye» սինգլը, որը թողարկվել է 2004 թվականի հունիսին Ֆինլանդիայում։ Այն պարունակում էր առաջնային ստեղծագործության տարբերակներ (այդ թվում՝ «unplugged» և գործիքային ), ինչպես նաև «Everything Fades» բոնուս-թրեքը։ Սինգլը ներառվել է ֆիննական չարթերի առաջին տասնյակի մեջ և չի լքել մի քանի ամիս շարունակ։
Հաջորդ սինգլը կոչվում էր «Lift» և թողարկվել է 2004 թվականի սեպտեմբերի 15-ին։ Ինչպես և «Late Goodbye»-ը, «Lift» ստեղծագործությանը զուգորդում էին տիտրերը, սակայն այս անգամ ոչ թե խաղում, այլ 3DMark05 բենչմարք-ծրագրում (գրաֆիկական թեստերի շարք, որոնք հաշվարկում են համակարգչի տեսահամակարգի արտադրողականությունը)։ «Lift» սինգլի բոնուս երգը «The Beautiful Ones»-ն է, որը շարունակում է POTF երգերի ռոմանտիկ գիծը։ Ֆինլանդիայի գլխավոր ռադիոկայանները ներառել են «Lift»-ը իրենց երգացանկի մեջ, իսկ ավելի ուշ երգը երկրորդ տեղն է զբաղեցրել «Տարվա լավագույն երգ» կատեգորիայում։
2004 թվականի դեկտեմբերի 17-ին Poets of the Fall խմբի անդամները նվեր մատուցեցին իրենց երկրպագուներին. նրանք ձայնագրեցին «Maybe Tomorrow is a Better Day» երգը հատուկ համացանցից անվճար ներբեռնելու համար։ Այդ երգը ավելի վաղ ոչ մի տեղ չէր կատարվել և չէր թողարկվել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2003 հիմնադրված երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Ֆիննական ռոք խմբեր
Գրիգոր Մելիք-Սարգսյան
Գրիգոր Համբարձումի Մելիք-Սարգսյան, գրող, իրավաբան, Հայաստանի Գրողների միության անդամ 2003 թվականից։ Նա Ռուսաստանի Դաշնության բնական գիտությունների ակադեմիայի և Բնության ու հասարակության մասին միջազգային ակադեմիայի ակադեմիկոս է։ Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, Մոսկվայի և Խարկովի կադրերի կատարելագործման ինստիտուտները։ Նա Հայաստանի ազնվականների միության (1985 թ-ից) անդամ է, շնորհվել է նրան իշխանի կոչում իր մելիք նախապապերի ժառանգության կարգով։ Ունի պրոֆեսորի, արդարադատության խորհրդականի կոչումներ։ Կառուցել է եկեղեցի (2002 թ) և մատուռ (2007 թ)։ Ավանի սուրբ Աստվածածին եկեղեցու ատենապետն է։ Վերաքննիչ դատարանի դատավոր է։
Ստեղծագործությունը.-Հրատարակել է իրավական, խոհական և երգիծական թեմաներով 28 գիրք՝ «Համբարձում», «Ծիծաղացավ», «Զվարճալիք», «Առեղծվածային տեսիլներ», «Հիմարության շքահանդես», «Հանցագործության լաբիրինթոսում», «Հանցավոր աշխարհի ուրվապատկերը», «Հուշարձան կատվին», «Արդյոք ովքե՞ր են», «Զավեշտի հանդես», «Պայազատ», «Հուշերի և անուրջների առկայծումներ», «Ադամի ճամփան», «Գիժ Համլետի կյանքն ու վախճանը», «Ուստա Սանոյի արկածները», «Հիմարության և խենթության անթոլոգիա», «Հերկեր», «Թույն մի թափեք բաժակիս մեջ», «Ադամորդու կատակարան», «Մարդ արարածը և իր արածը», «Հանաքներ և  ծանակներ», «Երգիծանք և քծնանք», «Հրավառվող վերջալույս», «Դիմաքանդակ», «Խեղկատակները», «Հողմապտույտ», «Գյումրվա տրնգի», «Անցավ վախճան»։ «Ոզնու» կրկնակի դափնեկիր է։ 2014-ին ճանաչվել է Վերաքննիչ քրեական դատարանի տարվա լավագույն դատավոր։ Նա ՀՀ դատախազության մասին օրհներգի տեքստի հեղինակն է։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Հայ իրավաբաններ
Միխայիլ Աստաֆև
Կենսագրությունը
Միխայիլ Իվանի Աստաֆյևը ծնվել է Կալուգայի մարզում 1821 թվականին՝ ազնվականի ընտանիքում ։ Նախնական կրթությունը ստացել է Ազնվական գնդի 20-րդ հրետանային բրիգադում, որն ավարտել է 1840 թվականին ։ 1840 թվականի հուլիսի 22-ին ստացել է ենթասպայի կոչում ։ 1842-1844 թվականներին սովորել է Կայսերական ռազմական Ակադեմիայում ու գերազանց առաջադիմության համար 1844 թվականի դեկտեմբերի 22-ին նրան շնորհվել է կրթսեր պորուչիկի կոչում ։ 1845 թվականի հունվարի 31-ին Աստաֆևը ուղարկվում է Օրենբուրգի առանձին կորպուս, սակայն կարճ ժամանակ անց՝ 1846 թվականի մարտի 6-ին ստանալով պորուչիկի կոչում՝ մեկնում է ծառայելու Կովկասյան առանձին կորպուսի կազմում։ 1849 թվականի ապրիլի 3-ին մեկնում է ծառայության Հյուսիսային ու Լեռնային Դաղստանի հրամանատարության ներքո՝ Կասպիական շրջան ։
1846-1859 թվականներին նրա հրամանատարներն են եղել իշխաններ Բեբուտով, Արգուտինսկի-Դոլգորուկովը, Օրբելիանին, կոմս Եվդոկիմովը, գեներալ-մայոր Բրիտտերը, իշխան Բարյատինսկին։
1849 թվականին ստացել է շտաբս-կապիտանի կոչում, սարեցիների դեմ պայքարում ցուցաբերած արության համար 1852 թվականին ստացել է կապիտանի, իսկ 1857 թվականին՝ գնդապետի կոչում ։ Այս տարիներին նա ստացել է մի շարք շքանշաններ ու ոսկե դաշույն «Արիության համար» մակագրությամբ։ Դարձել է Լեզգիական ռազմական միավորման շտաբի պետ։
1860 թվականին եղել է Մենգրելական գրենադերական գնդի հրամանատար ։
1868 թվականին նշանակվում է Կովկասում Պետական գույքի ու անտառների տնտեսության վարչության պետ ։ Իր գործունեության համար 1869 թվականին Երևանի ամենաերկար՝ Կրեպոստնայա փողոցը (ներկայիս Աբովյան փողոցը) անվանափոխվել է իր պատվին։
Հետագա տարիներին եղել է Կովկասում ու Անդրկովկասում գյուղատնտեսական ու արդյունաբերական հարցերով կառավարչի պաշտոնում, ինչպես Կովկասի փոխարքային կից Գլխավոր խորհրդի անդամ։ 1871 թվականին եղել է Մոսկվայի պոլիտեխնիական ցուցահանդեսին Կովկասի մասնակցության կոմիտեյի նախագահ ։
Անձնական կյանքը
Ամուսնացել է քաղաքացիական խորհրդական Իվան Դռեյերի այրի Սոֆիա Պավլովնա հետ։ Երեխաները` Միխայիլ (ծնվ․ 1866) ու Լյուբով (ծնվ․ 1871), ու կնոջ 6 երեխաները առաջին ամուսնությունից։ Կինն ու առաջին ամուսնությունից երեխաները դավանել են լյութերականություն, իսկ Աստաֆևն ու իր երկու երեխաները ուղղափառություն ։
Աստաֆևին պատկանել է մոտ 2000 դեստյատին (մոտ 2180 հեկտար) հող Անդրկովկասում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1821 ծնունդներ Կատեգորիա:1884 մահեր Կատեգորիա:Երևանի նահանգապետեր
Քրիս Ուեբեր
Մեյս Էդվարդ Քրիստոֆեր Ուեբեր III (անգլ.` Mayce Edward Christopher Webber III, ), ամերիկացի նախկին բասկետբոլիստ։
Մասնագիտական կարիերայի ընթացքում հանդես է եկել Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի (NBA) «Գոլդեն սթեյթ Ուորիորս», «Վաշինգտոն Վիզարդս», «Սակրամենտո Քինգս», «Ֆիլադելֆիա Սևնթի Սիքսերս» և «Դետրոյթ Փիստոնս» ակումբներում՝ որպես կենտրոնական և ծանր հարձակվող։ Հինգ անգամ ճանաչվել է NBA աստղ, արժանացել 1993-94 մրցաշրջանի տարվա նորեկի տիտղոսին։ Ընտրվել է NBA-ի 1993 թվականի դրաֆթի առաջին ռաունդի առաջին ընտրությամբ՝ «Օռլանդո Մեջիքի» կողմից։ Համալսարանային կարիերան անցկացրել է Միչիգանի համալսարանի բասկետբոլային հավաքականում, որի կազմում 1992 և 1993 թվականներին հասել է մինչև NCAA տղամարդկանց բասկետբոլի I դիվիզոնի եզրափակիչ։ Թիմն հետագայում ստանում է «Fab Five» անվանումը։ Հաջող է հանդես եկել նաև դպրոցական կարիերայում՝ ճանաչվելով համազգային ավագ դպրոցի բասկետբոլիստի կոչմանը և «Դետրոյթ քանթրի դեյ» ավագ դպրոցի հավաքականի կազմում նվաճելով Միչիգանի երեք նահանգային տիտղոս։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1973 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 1 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Գոլդեն Սթեյթ Ուորիորսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում ծնվածներ Կատեգորիա:Միչիգանի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԲԱԱ-ի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Վաշինգտոն Վիզարդսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Սակրամենտո Քինգսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆիլադելֆիա Սևնթի Սիքսերսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Դետրոյթ Փիստոնսի բասկետբոլիստներ
Գաբրիելե Դ'Աննունցիո
Գաբրիելե Դ'Աննունցիո, կոմս (Gabriele D'Annunzio, ի ծնե՝ Գաեթանո Ռապանիետո-Դ'Աննունցիո (Gaetano Rapagnetto d'Annunzio), ), իտալացի գրող, բանաստեղծ, դրամատուրգ, ռազմական և քաղաքական գործիչ։
Եղել է Բելգիայում գտնվող Ֆրանսիական լեզվի և գրականության թագավորական ակադեմիայի անդամ։
Կենսագրություն
Գաետանո Ռապանիետո-դ'Աննունցիոն ծնվել է 1863 թվականի մարտի 12-ին Իտալիայի Աբրուցո նահանգի Պեսկարա քաղաքում։ 11 տարեկանում ընդունվել է Չիկոնինիի արտոնյալ քոլեջ։ Վաղ հասակում իր մոտ հայտնաբերել է բանաստեղծական տաղանդ։ Դպրոցական տարիներին հրատարակել է բանաստեղծությունների ժողովածու, որի տպաքանակը բաժանել է դասընկերներին և մանկավարժներին։
Բայց ավելի ուշ իր վեպերում, բանաստեղծություններում և դրամայում Դ'Աննունցիոն արտացոլել է ոչ միայն ռոմանտիզմի, հերոսության և հայրենասիրության, այլև, հավասարապես, էպիկուրականության և էրոտիզմի ոգին։ Ուժեղ ազդեցություն է ունեցել ռուս ակմեիստների վրա։ Մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբն առավել հայտնի և սիրված իտալացի գրող էր։
Նա մտերիմ հարաբերություններ է ունեցել Լուիզա Կազատիի (որը հայտնի է Իզաբելլա Ինգիրամիի կերպարով) և Էլեոնորա Դուզեի (որը նախատիպ է հանդիսացել Դ'Աննունցիոյի «Բոց» վեպում) հետ։ Գաբրիելե Դ'Աննունցիոյի «Երգեր անդրծովյան սխրանքների մասին» բանաստեղծությունների շարքը (1911 թվական) նվիրված է իտալա-թուրքական պատերազմին։ 1915-1918 թվականներին Դ'Աննունցիոն մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի մարտերին՝ սկզբում ավիացիոն կազմում, ապա վիրավորումից հետո հետևակում։ Ծառայության ընթացքում հասել է մինչև մայորի (ըստ այլ տվյալների՝ փոխգնդապետի) կոչման։ Պատերազմից հետո դարձել է ֆաշիստական կազմակերպությունների հետ կապված ազգայնական շարժման առաջնորդներից մեկը։ 1919 թվականից աջակցել է Մուսոլինիին։ 1919 թվականի սեպտեմբերի 12-ին գլխավորել է Խորվաթիայի Ռիեկա նավահանգստային քաղաքը գրաված ազգայնական արշավը։ Իտալացիները, ինչպես նաև հունգարացիները, այս նավահանգիստն անվանում են Fiume (Ֆիումե)։ Իրեն «commandante» տիտղոսը շնորհելով՝ Գաբրիելե Դ'Աննունցիոն դարձել է Ֆիումի հանրապետության փաստացի դիկտատոր՝ մնալով այդ պաշտոնում ընդհուպ մինչև 1920 թվականի դեկտեմբեր։ Կոմանդանտե Դ'Աննունցիոն նպատակ է ունեցել բազմազգ Ռիեկան դարձնել իտալական հող։ Ռիեկայի օկուպացիայի ընթացքում փորձարկվել են ֆաշիստական Իտալիայի քաղաքական ոճի բազմաթիվ տարրեր՝ զանգվածային երթեր սև վերնաշապիկներով, ռազմատենչ երգեր և այլն։ 1920 թվականի դեկտեմբերին Անտանտի վճռական պահանջով Իտալիայի կառավարությունը ստիպել է Դ'Աննունցիոյին և նրա ջոկատին լքել Ռիեկան։
Դ'Աննունցիոն ողջունել է իտալական ֆաշիզմի ռազմական գործողությունները, գովաբանել նրա գաղութային զավթումները («Պահում եմ քեզ, Աֆրիկա» հոդվածների ժողովածուներ, 1936 թվական) և փորձել է ստեղծել ֆաշիստների հետ մրցակցող քաղաքական ուժի սեփական կենտրոն։ Ֆաշիզմի ժամանակ՝ 1924 թվականին, նա ստացել է իշխանի կոչում, իսկ 1937 թվականին գլխավորել Գիտությունների թագավորական ակադեմիան։
Գրողը մահացել է 1938 թվականի մարտի 1-ին Լոմբարդիայի Գարդա լճի Վիտտորիալ կալվածքում ապոպլեքսիկ հարվածից։ Մուսոլինիի ռեժիմը նրա համար հանդիսավոր հուղարկավորություն է կազմակերպել։
Ինքնակենսագրական աշխատանքներ
Դ'Աննունցիոյի նամակագրությունը հրապարակվել է հետմահու։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Իտալացի գրողներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հռոմի Սապիենզա համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Իտալացի լրագրողներ Կատեգորիա:Իտալիայի դքսեր Կատեգորիա:Իտալացի օդաչուներ Կատեգորիա:20-րդ դարի իտալացի գրողներ Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Իտալացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի ազնվականություն Կատեգորիա:Իտալացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Ալոխշո
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր ։
Իսաբելլա Լյովին
Իսաբելլա Լյովին (Isabella Lövin, ), շվեդացի քաղաքական գործիչ Կանաչների կուսակցությունից, 2019 թվականից շրջակա միջավայրի և կլիմայի նախարար, Շվեդիայի փոխվարչապետ։ 2016 թվականից համարվել է Կանաչների կուսակցության երկու խոսնակներից մեկը։
Մասնաիգտությամբ լրագրող Իսաբելլան ընտրություններից հետո 2009 թվականից մինչև 2014 թվականի հոկտեմբերը եղել է Եվրախորհրդարանի պատգամավոր, երբ զբաղեցրել է նախարարի պաշտոն։ Եվրախորհրդարանում ձկնորսության հարցերով է զբաղվել ։ Իսաբելլա Լյովինը լրագրության ոլորոտում աշխատանքի, մասնավորապես, ձկնորսության հոդվածների համար արժանացել է լրագրողների համար շվեդական Stora Journalistpriset մրցանակի ։
Կրթություն
Իսաբելլա Լյովինը ծնվել է նկարիչ Բյորն Լյովինի ընտանիքում։ Մանկությունն անցկացրել է Ավեստայում ։ Նա Ստոկհոլմի համալսարանում ուսումնասիրել է կինոյագիտություն, քաղաքագիտություն, հասարակագիտություն և իտալերեն։ Իսաբելլան նաև սովորել է կինոյի, ռադիոյի, հեռուստատեսության և թատրոնի համալսարանական քոլեջում ։
Կարիերա
Լյովինը Damernas Värld-ի, Veckorevyn, Elle-ի և Vi Föräldrar-ի համար եղել է լրագրող և ազատ հեղինակ, ինչպես նաև Expressen «Կանաչ կիրակի» կիրակնօրյա հավելվածի համար գրել է շրջակա միջավայրի մասին։ 1994 թվականից մինչև 1977 թվականը լրագրող և պրոդյուսեր է աշխատել Շվեդական ռադիոյի Slussen և Tendens ծրագրերում։ Հետագայում եղել է Månadsjournalen-ի խմբագրության քարտուղար և խմբագիր (մինչև 2002 թվականը)։ Նաև աշխատել է Allt om Mat խոհարարական ամսագրի, իսկ 2003 թվականին՝ Leva! ամսագրի խմբագիր։ 2004 թվականից նա կրկին դարձել է ազատ հեղինակ, իսկ 2005 թվականին աշխատել է Allt om Mat և միաժամանակ Femina-ում եղել է վեբխմբագիր ։
Լյովինիը 2009 թվականին Կանաչների կուսակցությունից Շվեդիայում Եվրախորհրդարանի ընտրությունների ժամանակ դարձել է Եվրոխորհրդարանի պատգամավոր։ 2014 թվականի Շվեդիայի Եվրոխորհրդարանի ընտրությունների ժամանակ նրան վերընտրել են և նշանակել ձկնորսության հարցերով կոմիտեի նախագահի տեղակալ ։
2014 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Իսաբելլա Լյովինը Շվեդիայի վարչապետ Ստեֆան Լյովենի կողմից նշանակվել է զարգացման նպատակով միջազգային համագործակցության հարցերով նախարար։
2016 թվականի մայիսի 9-ին Իսաբելլա Լյովինին առաջադրել են Կանաչների կուսակցության երկու խոսնակներից մեկի համար՝ որպես Օսա Ռոմսոնի իրավահաջորդ։
2019 թվականից զբաղեցնում է Շվեդիայի շրջանակա միջավայրի և կլիմայի նախարարի պաշտոնը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեդիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ստոկհոլմի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Շվեդ լրագրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ
Ջոզեֆ Քեմպբել
Ջոզեֆ Քեմպբել (Joseph John Campbell, ), ամերիկացի միֆոլոգ, գրող և դասախոս։ Նա առավել հայտնի է դարձել համեմատական կրոնաբանության և դիցաբանության ասպարեզում իր կատարած աշխատանքների շնորհիվ։ Նրա առավել հայտնի աշխատանքն է «Հազար երեսանի հերոսը» գիրքը։ Նրա փիլիսոփայությունը շատ հաճախ ամփոփվում է. «Հետևիր քո երանությանը» արտահայտությամբ ։
Վաղ շրջանը
Ջոզեֆ Քեմպբելը ծնվել է Նյու Յորք նահանգի Ուայթ Փլեյնս քաղաքում, միջին խաղվի իռլանդացի կաթոլիկների ընտանիքում 1904 թվականի մարտի 26-ին ։ Հետագայում նա եւ իր ընտանիքը տեղափոխվում են Նյու Յորք նահանգի Նյու Ռոշել քաղաք։ 1919 թվականին այրվում է նրանց տունը, որի պատճառով մահանում է Ժոսեֆ Քեմպբելի տատիկը ։
Երկու տարի անց 1921 թվականին Քեմպբելը ավարտում է Նյու Միլֆորդի Քենթերբուրի դպրոցը։ Դարտմուտի համալսարանում նա ուսումնասիրում էր կենսաբանություն և մաթեմատիկա, սակայն որոշում է, որ իր համար ավելի նախընտրելի են հումանիտար առարկաները։ Նա տեղափոխվում է Կոլումբիայի համալսարան որտեղ և ստանում է բակալավրի աստիճան անգլիական գրականություն բաժնում 1925 թվականին եւ մագիստրոսի աստիճան միջնադարյան գրականություն բաժնում 1927 թվականին։ Դարտմուտում սովորելու տարիներին նա նաև ընդունվում է «Դելտա Տաու Դելտա» ակումբ։ Լինելով տաղանդավոր ատլետ, նա մի քանի մրցանակներ է ստացել սպորտում ունեցած իր հաջողությունների համար, և որոշ ժամանակ նույնիսկ համարվել է ամենարագ կես մղոն վազողներից մեկը ամբողջ աշխարհում ։
Եվրոպայում
1924 թվականին Քեմպբելը իր ընտանիքի հետ գնացել է Եվրոպա։ Վերադարձի ժամանակ՝ նավի վրա Քեմպբելը հանդիպել է Ճիտու Քրիշնամուրդիին եւ նրանց քննարկում են ասիական փիլիսոփայությանը առնչվող թեմաներ, հենց այս դեպքն էլ Քեմպբելի մեջ հետաքրքրություն է առաջացնում դեպի հնդկական փիլիսոփայությունը ։ 1927 թվականին Կոլումբիայի համալսարանի օժանդակությամբ նա սկսում է սովորել Եվրոպայում։ Քեմպբելը սովորում է հին ֆրանսերեն, պրովանսալ և Սանսկրիտ Փարիզի և Մյունխենի համալսարաններում։ Քեմպբելը սովորեց կարդալ և խոսել ֆրանսերեն և գերմաներեն ։
Գիտական կոչման ձախողումները
Վերադառնալով Կոլումբիայի համալսարան 1929 թվականին, Քեմպբելը ցանկացավ շարունակել իր ուսումը սանսկրտի եւ ժամանակակից արվեստի ոլորտներում ի հավելումն միջնադարյան գրականության իր մագիստրոսի կոչմանը։ Սակայն չի ստացվում ստանալ տվյալ ֆակուլտետների համաձայանությունը, և նա մի կողմ է թողնում իր այդ մտադրությունը։ Հետագայում Քեմպբելը ծիծաղելով հիշում է որ այն բանը որ նա ուներ դոկտորական կոչում ազատ արվեստներ ի ոլորտում, իր աշխատանքային կարիերայի համար անկատարության նշան էր ։
Մեծ ճգնաժամը
Մեծ ճգնաժամի սկսվելուց մի քանի շաբաթ անց Քեմպբելը տեղափոխվեց վարձով ապրելու մի հյուղակում, որը գտնվում էր Վուդստոք փոքիրկ քաղաքում։ Քեմպբելը անցկացրեց հինգ տարի այնտեղ, 1929–1934 թվականները։ Այդ հյուղակում նա խորհեց իր կյանքի հետագա անելիքների մասին եւ դրա հետ մեկտեղ նա տարված էր ինքնակրթությամբ։ Հետագայում նա ասել է. «Ես կիսում էի օրը չորս - չորս ժամանոց մասերի, որոնցից երեքի ժամանակ ես պետք է կարդաի և միայն մեկի ընթացքում հանգստանաի. այսպիսով ես օրը ինը ժամ հատկացնում էի կարդալուն եւ այսպես շարունակվեց հինգ տարի» ։
Քեմպբելը ճամփորդում է դեպի Կալիֆորնիա մեկ տարով 1931–1932 թվականներին, շարունակելով իր ինքնակրթությունը և ընկերանալով ծագող գրող Ջոն Ստայնբեքի և նրա կնոջ Քերոլի հետ։ Մոնթերեյ թերակզում նա ինչպես և Ստայնբեքը ծանոթանում է ծովակենսաբան Էդ Ռիքեթսի հետ (նա հանդիսացել է Ստայնբեքի որոշ ստեղծագործությունների կերպարների մոդել )։ Որոշ ժամանակ Քեմպբելը եղել է Ռիքեթսի հարեւանը և մասնակցել է որոշ մասնագիտական եւ հասարարական քննարկումների իր հարևանի տանը, ինչպես նաև ընկերակցել է նրան, Քսենիա և Սաշա Կաշեւարոֆների հետ միասին, դեպի Ջունո կատարած նրա ճամփորդության ժամանակ ։ Քեմպբելը նաև սկսում է վեպ գրել որի գլխավոր հերոսը հանդիսանում էր Ռիքեթսը սակայն ի տարբերություն Ստայնբեքի նա այդպես էլ ավարտի չի հասցնում այն ։
Բրյուս Ռոբինսոնը գրում է. «Քեմպբելը անդրադառնալով իր կյանքի այս հատվածին անվանում է դրան այն պահը, երբ իր կյանքում ամեն բան սկսում էր որոշակի դառնալ... «հերոսի ճամփորդությանը» միֆոլգիայում Քեմպբել մեծ պատմագիրը ճանաչում է նմուշներ որոնք զուգահեռ էին իր և Ռիքեթսի չտպագրված գիտական էսսեների փիլիսոփայության մեջ։ Կարլ Գուստավ Յունգի, Ռոբինսոն Ջեֆերսի և Ջեյմս Ջոյսի արձագանքները կարելի է գտնել Ստայնբեքի, Ռիքեթսի և Քեմպբելի աշխատանքներում» ։
Քեմպբելը շարունակեց իր ինքնակրթությունը, երբ ուսուցանում էր Քենթերբուրիի դպրոցում 1933 թվականին, այս ժամանակահատվածում էլ նա փորձել է հրատարակել իր արձակ ստեղծագործությունները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Մյունխենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մարդաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի ազգագրագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ
Բելենկայա (Օսկոլի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Մաքս Շելեր
Մաքս Շելեր (գերմաներեն՝ Max Scheler, ), գերմանացի իդեալիստ փիլիսոփա, ֆենոմենոլոգիայի ներկայացուցիչ, փիլիսոփայական մարդաբանության, արժեքաբանության հիմնադիրներից։ Քյոլնի համալսարանի պրոֆեսոր (1919-1928)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մյունխենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հրեա փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գերմանացի մարդաբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի սոցիոլոգներ
Ռուբիկ Եղոյան
Ռուբիկ Վաչիկի Եղոյան  (ապրիլի 20, 1960, Արմավիր, Արմավիրի մարզ - հունիսի 29, 1992, Լենինավան, Մարտակերտի շրջան, Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն), հայ ազատամարտիկ, Երկրապահ կամավորականների միության հիմնադիրներից, Երկրապահ Արծիվ 13 ջոկատի հիմնադիր հրամանատար, կոչումը՝ լեյտենանտ (պահեստազորի)։ Ռուբիկը իր աշխատավայրը դարձրել էր զենքի արտադրամաս. իր նախագծով արտադրում էր ինքնաձիգներ, ատրճանակներ, ականներ և պայթուցիկ սարքեր։ Իր ստեղծած զենքերով զինում էր իր Արծիվ-13 ջոկատը, զինում էր նաև ուրիշ ջոկատների։
Ռուբիկի գլխավորությամբ 120 ականանետ և 17 հրանոթ ուղարկվեց Արցախ։ Պատերազմի դաշտից ռմբակոծված տանկեր էին բերում, վերանորոգվում Արցախ վերադարձնելու նպատակով։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1960 թվականի ապրիլի 20-ին, Արմավիր (նախկինում՝ Հոկտեմբերյան) քաղաքում։ 1966 թվականին ընդունվել է տեղի I միջնակարգ դպրոցը (այժմ Ռուբիկ Եղոյանի անվան)։ 1976 թ. գերազանց առաջադիմությամբ ավարտել է դպրոցը և նույն թվականին ընդունվել՝ Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի մեխանիկական ֆակուլտետը։ Միաժամանակ ընդունվել, սովորել և ավարտել է պոլիտեխնիկական ինստիտուտին կից իրավագիտական ֆակուլտետը։ 1983 թվականին ավարտել է բարձրագույն կրթությունը և ստացել՝ ինժեներ-մեխանիկի որակավորում։ Սովորելու ընթացում անցել է զինվորական դասընթացներ։ 1981-1983 թթ. ծառայել է Ստեփանակերտում, ԽՍՀՄ բանակում, և 3 ամիս ծառայելուց հետո ստացել է լեյտենանտի կոչում։ 1989-1991 թվականներին՝ Արմավիրի հաստոցաշինական գործարանի, 1991 թվականից՝ «Հայկ-1» ձեռնարկության հատուկ տեխնիկական միջոցների արտադրության գծով փոխտնօրեն։
1988 թ. նախկին Հոկտեմբերյանի շրջանից Ռուբիկ Եղոյանը առաջինն էր, որ կազմակերպել է ցույց Հոկտեմբերյան քաղաքի հրապարակում, որին հաջորդեց նրա մասնակցությունը Երևանի ցույցերին։ Արմավիր քաղաքում հիմնել Երկրապահ կամավորականների «Արծիվ-13» ջոկատը և իր ջոկատով մասնակցել հայրենիքի պաշտպանությանը։ Ջոկատների հիմքի վրա ստեղծեց Երկրապահ կամավորականների միությունը։
1989-1992 թվականներին իր ջոկատով մասնակցել է ՀՀ Արարատի շրջանի (Երասխ) և Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության Հադրութի, Մարտակերտի (Մաղավուզ, Ջրաբերդ, Հակոբ Կամարի, Մարաղա, Չայլու և այլն), Լաչինի (Ղոչազ) շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ 1991 թվականին ընտրվել է Արմավիր քաղաքի խորհրդի պատգամավոր։
1989 թ. մայիս-հունիս ամիսներին Երասխի ինքնապաշտպանական մարտերին մասնակցել է «Արծիվ-13» ջոկատով, և սկսել է նրա մարտական ուղին, որին հաջորդել են 1990 թ.-ի հունվար-փետրվար ամիսների Իջևանի սահմանային բախումները։ 1990 թ.-ի հոկտեմբերին ջոկատը Եղոյանի գլխավորությամբ մասնակցել է Նոյեմբերյանի ինքնապաշտպանական մարտերին։ 1991 թ.-ի ապրիլին «Արծիվ-13» ջոկատը նորից ինքնապաշտպանական մարտեր էր վարում Իջևանում։ 1991 թ.-ի օգոստոսին ջոկատը, Մարտակերտից մարտեր մղելով հակառակորդի դեմ, հասել է մինչև Հաթերք, իսկ 1992 թ.-ի հունվար-փետրվար ամիսներին մասնակցել է Լաչինի ազատագրմանը, այնուհետեւ մարտեր մղել է Մաղավուզ, Մատաղիս, Ջրաբերդ, Հակոբ-Կամար, Վերին Շեն և Չայլու գյուղերի ազատագրման համար։ Ջոկատում էին կռվում նաև Ռ. Եղոյանի եղբայր Հայկազ Եղոյանը և նրա հորեղբոր որդի Խաչիկ Եղոյանը։
1992 թ.-ի հունիսի 29-ին Ռուբիկ Եղոյանը, համալրելով իր ջոկատը՝ Ջրաբերդի կամավորականների, Զեյթուն և Արաբո ջոկատների հետ միասին, թվով 79 հոգի, պետք է ազատագրեին Մարտակերտի շրջանի Լենինավան (Հասանդայա) գյուղը։ Հունիսի 29-ի լուսաբացին, անցնելով ջրատարի վրայով, խաղողի այգիներում հակառակորդի հետ սկսում են մարտնչել։ Թվաքանակով շատ թշնամին, աննընդհատ համալրում ստանալով, շրջափակման մեջ է վերցնում հայ կամավորականներին։ Մարտը տևում է մոտ 2 ժամ, հայ կամավորները, հասկանալով, որ ընկել են շրջափակման մեջ, որոշում են կռվել մինչև վերջին փամփուշտը։ Հայկական ուժերին մի քանի անգամ գերազանցող ադրբեջանական Գյանջայի գումարտակը սեղմում էր շրջափակման օղակը, սակայն հայ կամավորները ոչ մի քայլ չնահանջեցին և հերոսաբար անմահացան։ Հերոսի մահով ընկավ նաև «Արծիվ-13» ջոկատի հրամանատար Ռուբիկ Եղոյանը։ Նա թաղված է հարազատ քաղաքի քաղաքային գերեզմանատանը։ Հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով, «Մայրերի երախտագիտություն», Արիության մեդալներով, «Հայաստանի երկրապահ» հուշամեդալով, «Մարտական գործողությունների մասնակից» կրծքանշանով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Ապրիլի 20 ծնունդներ Կատեգորիա:1960 ծնունդներ Կատեգորիա:Արմավիր քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հունիսի 29 մահեր Կատեգորիա:1992 մահեր Կատեգորիա:Լենինավան գյուղում մահացածներ Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի մասնակիցներ հայկական կողմից
Գառնիկ Գիլոյան
Գառնիկ Հարությունի Գիլոյան, հայ անասնաբույծ-ընտրասերումնաբան։ Գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտոր (1987), պրոֆեսոր (1989)։ ՀԳԳԱ թղթակից անդամ (1994)։ Հայաստանի Հանրապետության կենդանաբուժական բժշկագիտության գիտությունների միջազգային ակադեմիայի ակադեմիկոս (2010)։
Կենսագրություն
Գառնիկ Գիլոյանը ծնվել է 1937 թվականի նոյեմբերի 10-ին, Ախալքալաքի շրջանի Օլավերդ գյուղում։ 1962 թվականին ավարտել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտը։ 1976-1978 թվականներին աշխատել է Չադի ազգային համալսարանում։ 1968-1976 թվականներին և 1978 թվականից՝ աշխատել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի (1994 թվականից՝ Հայկական գյուղատնտեսական ակադեմիա) գյուղատնտեսական կենդանիների բուծման ամբինում։ 1990-1997 թվականներին եղել է վարիչ, 2001-2003 թվականներին՝ Հայկական գյուղատնտեսական ակադեմիայի մասնավոր անասնապահության ամբիոնի վարիչ ։
Մշակել է տավարի տարբեր ցեղերի բարդ վերարտադրական տրամախաչման մեթոդի առանձին խնդիրներ, ստացել բարձր մթերատու եռացեղ (կովկասյան գորշ, ջերսեյան, հոլշտինյան) խառնացեղեր։ Հեղինակ է գիտական աշխատանքների, այդ թվում՝ գիտամանկավարժական բնագավառում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ անասնաբույծներ Կատեգորիա:Հայ ընտրասերումնաբաններ Կատեգորիա:Գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Նոր ալիք (այլ կիրառումներ)
Նոր ալիք, կարող է վերաբերել՝
Նոր սերունդ (այլ կիրառումներ)
Նոր սերունդ, կարող է վերաբերել՝
Նոր սերունդ մշակութային միություն (այլ կիրառումներ)
Նոր սերունդ մշակութային միություն, կարող է վերաբերել՝
Պոչենիա
Պոչենիա (Pocenia), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզի Ուդինե գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2665 մարդ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչության խտություն՝ 111 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 24 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33050։ Հեռախոսային կոդ՝ 0432։
Կոմունայի հովանավոր սուրբն է հրաշագործ Սուրբ Նիկոլաս Միրլիկիցկին։ Տոնը նշվում է դեկտեմբերի 6-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Աշոտ Ադամյան (նկարիչ)
Աշոտ Խաչատուրի Ադամյան, հայ նկարիչ, քանդակագործ, մեդալագործ, ճարտարապետ, ձևավորող։
Կենսագրություն
Աշոտ Ադամյանը ծնվել է 1951 թվականին Երևանում։ 1973 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը՝ ճարտարապետի որակավորմամբ։ 1982 թվականից Հայաստանի նկարիչների միության անդամ է, 1985 թվականից՝ ԽՍՀՄ ճարտարապետների միության անդամ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Հայ ձևավորողներ
Նոր օր (այլ կիրառումներ)
Նոր օր, կարող է վերաբերել՝
Ալոկան
Ալոկան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Շատախի գավառակում։ Մտնում էր Նորադուզի գյուղախմբի մեջ։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 31 տուն քուրդ բնակիչ ։
Թեհրանի Ազատության աշտարակ
Թեհրանի Ազատության աշտարակ (ֆարսի` برج آزادی‎‎, տառադարձությամբ` Բորջ-է Ազադի), պաշտոնական անվանումն է Շահյադի (շահերի) աշտարակ (ֆարսի` برج شهیاد ), հուշարձան է, որը կառուցվել է Թեհրանի Ազատության հրապարակում։ Թեհրանի խորհրդանիշներից մեկն է ու գտնվում է արևմտյան դարպասի մոտ։ Կառուցվել է` ի նշանավորումն Պարսկական կայսրության 2500 ամյակի տոնակատարության։
Կառուցում
1966 թվականին ճարտարապետ Հոսեին Ամանաթը հաղթեց կառույցի դիզայնի համար հայտարարված մրցույթում`համադրելով Սասանյանների ու Աքեմենյանների դարաշրջանների ճարտարապետական տարրերն Իրանի ետիսլամական ճարտարապետության հետ ։ 1960-ական թվականների ընթացքում Իրանը դարձավ նավթամթերք արտահանող հիմնական երկիրը` օգտագործելով այդ ընթացքում հայտնաբերված պաշարը։ Շահ Մոհամադ Ռեզա Փահլավին զարկ տվեց երկրի արդիականացման ու արդյունաբերականացման ծրագրերին։ Արվեստի բնագավառը սկսեց ծաղկում ապրել այս ընթացքում. ըստ Ամանաթի խոսքերի` «Այդ ընթացքն Իրանում փոքր վերածննդի ժամանակաշրջանն էր» ։