cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լի Սյու-Չեն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հեղափոխականներ
Միխայիլ Սերգիյչուկ
Միխայիլ Նիկոլաևիչ Սերգիյչուկ (Михайло Миколайович Сергійчук, ), ուկրաինացի ֆուտբոլիստ, ուկրաինական «Օլիմպիկ» ֆուտբոլային ակումբի հարձակվող։
2008 թվականի սկսել է խաղալ «Վերես» ակումբի կազմում։ Հետո՝ կես տարի անց հանդես է եկել «Նիվա» ակումբի կազմում, ինչից հետո վերադարձել է «Վերես»։ Հետագայում հանդես է եկել «Սլավուտիչ» և «Նիկոլաև» ակումբների կազմերում, որտեղ երեք անգամ անընդմեջ մրցաշրջանում դարձել է ակումբի լավագույն ռմբարկու։ 2014 թվականին դարձել է լվովյան «Կարպատիի» ֆուտբոլիստը, իսկ 2015 թվականին վարձավճարային պայմանագրով հանդես է եկել «Գովերլուի» կազմում։
Խաղային կարիերա
Ֆուտբոլով Միխայիլը սկսել է զբաղվել Սարնիի Անատոլի Իվանովիչ Նազարչուկի անունը կրող սպորտային դպրոցում, հետո շարունակել է իր ֆուտբոլային կրթությունը «Շտուրմի» սպորտային ինտերնատում։ Այդտեղ նրա մարզիչն էր Իվան Ալեքսանդրովիչ Յարուտին ։ Լինելով 11-րդ դասարանի աշակերտ նա առաջարկ է ստանում երկրորդ լիգայում հանդես եկող «Վերեսից», որի կազմում է կատարում է իր նորամուտը 16 տարեկան հասակում ։
Հաջորդ տարի ակումբի գլխավոր մարզիչ Օլեգ Ֆեդորչուկը հրավիրում է Սերգիյչուկին երկրորդ լիգայի հավաքական՝ ՊՖԼ-ի գավաթի խաղարկությանը մասնակցելու նպատակով։ Կիսաեզրափակչում կայացած Ուկրաինայի ուսանողական հավաքականի դեմ խաղում Սերգիյչուկը չի կաթողանում հաջողությամբ իրացնել նշանակված 11 մետրանոց հարվածը, սակայն երրորդ տեղի համար ընթացող պայքարում աչքի է ընկնում առաջին լիգայի հավաքականի դարպասը հեղինակած երկու գոլով։ Այդ մրցաշարից հետո Ֆեդորչուկը հրավիրում է հարձակվողին իր մոտ՝ «Նիվա», սակայն ակումբում ընթացող բարձր մրցակցության պատճառով Սերգիյչուկը մեկ տարի անց ստիպված է լինում վերադառնալ «Վերես»։ Հետո որոշ ժամանակ անց հանդես է գալիս տեղի առաջնությունում՝ «Մայակի» կազմում։
2011 թվականի գարնանը Իվան Յարուտի երաշխավորմամբ «Սլավուտիչ» ակումբի մարզիչ Ալեքսանդր Կիրիլյուկը Սերգիյչուկին հրավիրում է Չերկասի։ «Միխայիլը» Սլավուտիչի կազմում սկսել է հանդես գալ տեղափոխությունից հետո կայացած հենց առաջին խաղից։ Հանդես գալով ակումբի հետ սիրողական առաջնությունում, նա չի կարողանում գոլի հեղինակ դառնալ, սակայն երբ ակումբը հայտնվում է պաշտոնական առաջնություններում՝ հարձակվողը սկսում է շատ արդյունավետ խաղալ ։ Երկրորդ լիգայում անցկացրած իր առաջին երկու մրցաշրջաններում հարձակվողը երկու անգամ անըդմեջ դառնում է ակումբի լավագույն ռմբարկու։
2013 թվականի ամռանը Օլեգ Ֆեդորչուկը գլխավորում է «Նիկոլաև» ակումբը և կրկին հրավիրում է Միխայիլին իր թիմ ։ Այս տեղափոխությունը հետաքրքրական էր նրանով, որ վերջին տաս տարվա մեջ առաջին անգամ «Նիկոլաևը» գումար վճարեց որևէ ֆուտբոլիստի համար ։ Արդեն իր երկրորդ խաղում Սերգիյչուկը տերնոպոլյան «Նիվայի» դեմ կայացած խաղում դուբլի հեղինակ է դառնում, իսկ հոկտեմբերին Ուկրաինայի գավաթի խաղարկության շրջանակներում «Նիկոլաևի» դեմ կայացած խաղից հետո, «Շախտյոր» ակումբի գլխավոր մարզիչ Միրչա Լուչեսկին արտահայտվում է Սերգիյչուկի մասին այսպես. «Ինձ դուր եկավ 9 համարը՝ Սերգիյչուկը։ Նա ակնհայտորեն տարբերվում էր»։ Հաջորդ տարվա մարտին հարձակվողը լքում է ակումբը, որպես առաջնության ամառա-աշնանային մասի լավագույն ռմբարկու. անցկացրած 20 խաղերում ուկրաինացին հեղինակել էր 10 գոլ ։
Սերգիյչուկը նշում է իր նորամուտը Պրեմիեր Լիգայում 2014 թվականի օգոստոսի 3-ին դոնեցկի «Մետալուրգի» դեմ խաղում ։ Հարձակվողը խաղադաշտ է դուրս գալիս հանդիպման 60-րդ րոպեին։ Օգոստոսի 23-ին «Չայկա» սիրողական ակումբի դեմ կայացած գավաթային խաղում Սերգիյչուկը հեղիանկում է իր ակումբի առաջին գոլը ։
Հաշվի առնելով բարձրագույն դիվիզիոնում հանդես գալու փորձի բացակայությունը, «Կարպատիի» կազմում անցկացրած Սերգիյչուկի առաջին լիակատար կիսամյակը իր ստեղծագործական վարպետության, որոշումներ կատարելու արագության և դիրք ընտրելու կարողության մասով բավարար էր։ Իր միակ գոլը Պրեմիեր Լիգայի շրջանակներում ֆուտբոլիստը հեղինակել է առաջնության 11-րդ տուրում ընդդեմ «Զարիի» ։ Բոգդան Ստրոնցիցկովի խոսքերով. «Միխայիլին չէր բավականեցնում կայունությունը, տաք և սառը գլխով խաղալու ունակությունները» ։
Հաջորդ մրցաշրջանի մեկնարկից առաջ Սերգիյչուկը հայտնվում է «Կարպատիի» կողմից մրցաշրջանի համար կազմվող հայտացուցակում, սակայն ֆուտբոլիստը առաջնության առաջին երկու տուրերին չի մասնակցում։ Խաղային պրակտիկա ձեռք բերելու նպատակով 2015 թվականի օգոստոսի 7-ին Սերգիյչուկը վարձավճարային պայմանագիր կնքելով համալրում է «Գովերլու» ակումբի կազմը ։ Պայմանագրի ժամկետը նշանակված էր մինչև 2015-16 թվականների մրցաշրջանի վերջը, սակայն «Կարպատին» ուներ նաև որոշումի չեղարկման հնարավորություն՝ մինչև ձմեռային տրանսֆերային պատուհանի բացումը ։ Հարձակվողը ուներ վարձավճարով այլ ակումբների կազմեր համալրելու նաև այլ տարբերակներ՝ «Ուիպեշտ» և «Մետալուրգ», սակայն Վիչեսլավ Գրոզնու հետ ունեցած խոսակցությունից հետո Սերգիյչուկը ընտրում է «Գովերլուն»։ 2015 թվականի դեկտեմբերի 7-ին հայտնի է դառնում, որ Սերգիյչուկը վերադառնալու է «Կարպատի», ընդ որում եթե լվովյան ակումբը չցանկանար, որ նա վերադառնա, ապա ֆուտբոլիստը հնարավորություն կունենար կարիերան վարձավճարով այլ ակումբներում շարունակելու ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Համբուրգի ազգագրության թանգարան
Համբուրգի ազգագրության թանգարան (Museum für Völkerkunde Hamburg), հիմնադրվել է 1879 թվականին։ Եվրոպայում ազգագրության ամենամեծ թանգարաններից մեկն է։ Հավաքածուն ներառում է շուրջ 350000 նմուշներ, տարեկան ունենում է մոտ 180000 այցելու, 2012 թվականին ունեցել է 130000 այցելու ։ Թանգարանը գտնվում է Համբուրգի Այմսբյուտել շրջանի Ռոտերբաում թաղամասում։
Պատմություն
Թանգարանը ձևավորվել է 1849 թվականից գործող քաղաքային գրադարանի փոքրածավալ ազգագրական հավաքածուից։ Այս հավաքածուն հետագայում դարձավ Համբուրգի բնական պատմության թանգարանի մի մասը, իսկ 1867 թվականին բացվեց հանրության համար որպես Համբուրգի «Die Ethnographische oder Sammlung für Völkerkunde im Anschluss an das Naturhistorische Museum»: 645 նմուշներից բաղկացած հավաքածուն վերահսկել են Ադոլֆ Օբերդյորֆերի և Ֆերդինանդ Վորլեի կողմից։ 1871 թվականին հավաքածուն վերանվանվել է «Պատմամշակութային թանգարան», քանի որ ձևավորվել է «Բնական պատմության թանգարան»-ից։
1879 թվականի ապրիլի 29-ին հիմնադրվել է «ազգագրության թանգարանը»։ Մինչև 1896 թվականը գործարար Կարլ Վ. Լյուդերը ղեկավարել է թանգարանը ։ 1904 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Գեորգ Թիլենիուսը լրիվ դրույքով զբաղեցրել է «Ազգագրության և նախապատմության թանգարանի» վարչական տնօրենի պաշտոնը։
Գեորգ Թիլենիուսը մեծապես աջակցել է հավաքածուն տեղավորելու համար առանձին թանգարան կառուցելուն։ Շինարարության ծրագիրը հաստատվելուց հետո կառուցումը տևել է 1908-1912 թվականներին, 1929 թվականին ավարտվել են աշխատանքային հատվածի ընդլայնման աշխատանքները։
1999 թվականից թանգարանը դարձել է հանրային իրավունքի ներքո գործող հիմնադրամ։
Հավաքածու
Թանգարանի հավաքածուն ներառում է նմուշներ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համբուրգի թանգարաններ Կատեգորիա:1879 հիմնադրումներ Գերմանիայում Կատեգորիա:1879 հիմնադրված թանգարաններ
Համլետ Պետրոսյան
Համլետ Լենսերի Պետրոսյան (, ԼՂՀ Ասկերանի շրջան), պատմաբան, հնագետ, մշակութաբան։ Պատմական գիտությունների դոկտոր (2004), պրոֆեսոր (2012)։
Կենսագրություն
Համլետ Պետրոսյանը ծնվել է 1955 թվականին Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի Խնածախ գյուղում, ծառայողի ընտանիքում։ 1972 թվականին ավարտել է Ստեփանակերտի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցը, 1972-1978 թվականներին սովորել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետում` հնագիտություն մասնագիտացումով։ 1978-1981 թվականներին սովորել է ՀԽՍՀ ԳԱ հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի ասպիրանտուրայում` ակադեմիկոս Բաբկեն Առաքելյանի ղեկավարությամբ։ 1984 թվականին «Գառնին 9-14-րդ դարերում. պատմա-հնագիտական ուսումնասիրություն» թեմայով պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն՝ ստանալով պատմական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։ 2004 թվականին «Խաչքարերի ծագումը, գործառույթը, իմաստաբանությունը. պատմա-հնագիտական ուսումնասիրություն» թեմայով պաշտպանել է ատենախոսություն` ստանալով պատմական գիտությունների դոկտորի աստիճան։ 2012 թվականին ստացել է պրոֆեսորի գիտական կոչում։
Գիտական հետաքրքրությունների հիմնական բնագավառներն են մերձավորարևելյան և հայ միջնադարյան մշակույթը և հնագիտությունը, ավանդական աշխարհընկալումը, ինքնությունը և պատկերագրությունը ։
Աշխատանքային գործունեություն
1978-1980 թվականներին աշխատել է Հայաստանի ազգագրության պետական թանգարանում` որպես հնեազգագրության բաժնի վարիչ, 1981-2007 թվականներին՝ հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտում` նախ որպես գիտաշխատող, 1988 թվականից` որպես ավագ գիտաշխատող։ 2007 թվականի մարտից Երևանի պետական համալսարանի Մշակութաբանության ամբիոնի վարիչն է ։
Որպես փորձագետ մասնակցել է Համաշխարհային բանկի, ՄԱԿ-ի զարգացման գրասենյակի, Բաց հասարակության ինստիտուտի քսանից ավելի հետազոտական ծրագրերի։ Աղքատության հաղթահարման ռազմավարական Ծրագրի շրջանակներում մշակել է Աղքատության հաղթահարման մշակութային համակարգը։ «Հայաստան» հիմնադրամի հանձնարարությամբ կազմել է Մշակութային հուշարձանների համակարգչային շտեմարանի հայեցակարգն ու գործառական մեխանիզմները, ստեղծել և տնօրինում է www.khachkar.am, www.Tigranakert.am ինտերնետային կայքերը, ՀՀ և Արցախի խաչքարերի թվային շտեմարանը, ՀՀ մշակույթի նախարարության հանձնարարությամբ` Լեռնային Ղարաբաղի իսլամական հուշարձանների թվային շտեմարանը։
Հեղինակ է տասից ավելի մենագրությունների, հարյուր հիսունից ավելի հոդվածների և հրապարակումների, որոնք լույս են տեսել Հայաստանում և արտասահմանում ։ Մասնակցել է մի շարք հանրապետական և միջազգային գիտաժողովների (Թբիլիսի, Օդեսա, Սուխումի, Բերկլի, Վիտորիա, Հռոմ, Ժնև, Լոս-Անջելես, Նիկոսիա, Փարիզ, Ֆլորենցիա, Լիոն, Լյուբլյանա, Երուսաղեմ), 1998 թվականին գիտական հետազոտություն է անցկացրել Միչիգանի պետական համալսարանում (ԱՄՆ)։
Անդամակցում է Հայկական ուսումնասիրությունների միջազգային ընկերակցությանը, ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետի գիտական խորհրդին, ՀՀ ԳԱԱ հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի գիտական խորհրդին, Մշակութաբանության գծով գիտական կոչումներ շնորհող մասնագիտական խորհրդին։
Հանդիսանում է ԵՊՀ և Ֆլորենցիայի համալսարանի համատեղ «Մետաքսի ճանապարհ. Հայաստան» գիտական ծրագրի համաղեկավարը. «Ջուղայի գերեզմանոցի թվային հայրենադարձություն» ծրագրի (Սիդնեյի կաթոլիկ համալսարան) գիտական խորհրդատուն։
Հնագիտական պեղումներ
Մասնակցել է Դվինի, Արտաշատի, Գառնիի, Սպիտակի հնագիտական պեղումներին, ինքնուրույն պեղումներ է կատարել Սիսիանում, Աղիտուում, Աքորիում, Երնջատափում, Գեղարքունիքում, Լեռնային Ղարաբաղում։ 2003 թվականից ղեկավարում է Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի Արցախի հնագիտական արշավախումբը, որն ընդարձակածավալ պեղումներ է իրականացրել Շուշիում, Հանդաբերդում։ Հայտնաբերել և պեղում է Արցախի Տիգրանակերտը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ հնագետներ Կատեգորիա:ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հայ մշակութաբաններ
Այբուբենի աշտարակ
Այբուբենի աշտարակ (ანბანის კოშკი), 130 մետր բարձրությամբ կառույց Վրաստանի Բաթում քաղաքում։ Աշտարակը խորհրդանշում է վրացական այբուբենի և ժողովրդի յուրօրինակությունը։
Պատմություն
Կառույցը ստեղծված է ԴՆԹ դիզայնով՝ կրկնակի պարուրանման ոճով։ Վրացական այբուբենի 33 տառերով հանդերձ աշտարակից վեր է հառնում խխունջանման պարույրը, որի 4 մետրը կառուցված է ալյումինից։
Կառույցի մեջտեղի հատվածում կա վերելակ, որը հասնում է մինչև շինության վերևի հարկ՝ կառույցի թագը, որտեղ գտնվում է վիթխարի, արծաթե գունդը։
Այբուբենի աշտարակը կառուցել է իսպանական CMD Ingeniero կազմակերպությունը։ Շինարարական աշխատանքները սկսվել են 2010 թվականի հոկտեմբերի 10-ին, կառույցի արտաքին տեսքը պատրաստ է եղել 2011 թվականի դեկտեմբերին։ Կառուցման համար ծախսվել է 65 միլիոն դոլար ։
Կառույցը
Աշտարակը բաղկացած է հեծանի ձողաձողի պողպատե խողովակների 11 մոդուլներից, որոնք ստեղծում են երկու կառույց՝ շենքի ներսակողը՝ դիտարժան վերելակը և աստիճաները և արտաքին դիզայնը՝ ի լրումն ամբողջական կառույցի։ Յուրաքանչյուր 10,8 մետր բարձրությամբ երկու կողմերը միացված են աստղանման միջնորմներով։ Վերևի հատվածում ապակե հարթակն է՝ կառուցված եռանկյուն տարրերից և խոռոչանման հատվածներից։ Հարթակի տրաբեր հարկերում կան սենյակներ։
Առաջին հարկը կոչվում է տեղափոխման հարկ, որտեղ կարելի է հասնել 2 տեսարժան վերելակներով։ Այստեղից մյուս վերելակներով կարելի է հասնել այլ հարկեր։
Ներկա պայմաններ
Կառուցման օրից շինությունը լքված է, քանի որ 2014 թվականին պարզվեց, որ վերելակը անսարք է, հարկերում կարելի էր հանդիպել հարյուրավոր սատկած թռչուններ, չնայած որ շինությունը լուսավորված է և բոլորովին նոր տեսք ունի ։ 2015 թվականին Բաթումի քաղաքապետարանը որոշել է 130 մետր բարձրությամբ աշտարակը վարձակալությամբ հանձնել անհայտ իսպանական ընկերությանը՝ 20 տարի ժամկետով։ Բաթումի քաղաքապետարանը տարեկան 700000 լարի էր ծախսում շինության պահպանման համար։
Հեղինակ
Ճարտարապետ՝ Ալբերտո Դոմինգո Կաբո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բաթումի շենքեր և կառույցներ
Նապոլեոն Ազիզյան
Նապոլեոն Սուրենի Ազիզյան, հայ քաղաքական գործիչ, գործարար, Ազգային ժողովի 2-րդ, 3-րդ և 6-րդ գումարման պատգամավոր, «Ազգային միաբանություն» կուսակցության անդամ ։
Կրթություն
Նապոլեոն Ազիզյանը 1971 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը՝ ստանալով ապրանքագետի որակավորում։
Աշխատանքային գործունեություն
1962-1964 թվականներին որպես բանվոր աշխատել է Երևանի թուղթ-ստվարաթղթի կոմբինատում, իսկ 1966-1976 թվականներին` առևտրի եւ հասարակական սննդի համակարգում։
1976-1982 թվականներին որպես նախ արտադրամասի վարիչ, արտադրության պետ, ապա նաև տնօրենի տեղակալ եղել է Երևանի պիտակ-փաթեթների կոմբինատում։ 1982-1983 թվականներին եղել է «Աջափնյակ» ունիվերսամի տնօրեն։ 1985 թվականին զբաղեցրել է «Բջնի» գործարանի տնօրեն։
Քաղաքական գործունեություն
1999-2003 թվականներին թիվ 22 ընտրատարածքից եղել է 2-րդ գումարման Ազգային Ժողովի պատգամավոր։
2003-2007 թվականներին Ազգային Միաբանություն կուսակցության համամասնական ցուցակով ընտրվել է 3-րդ գումարման ԱԺ պատգամավոր։ Եղել է ԱԺ ֆինանսավարկային, բյուջետային և տնտեսական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ ։
2017 թվականի ապրիլի 2-ին Ծառուկյան կուսակցությունների դաշինքի թիվ 4 ընտրատարածքի տարածքային ընտրական ցուցակով ընտրվել է 6-րդ գումարման ԱԺ պատգամավոր։
Ամուսնացած է, ունի երեք զավակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 6-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 3-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:«Ազգային միաբանություն» կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ գործարարներ
Լռության աշտարակ
Ամենավաղ գրական նկարագիրը այս աշտարակների մասին տրվել է IX դարի առաջին կեսերին, որտեղ օգտագործվել է ոսկրատուն տերմինը։ Մեկ այլ տերմին՝ դեխմագ (dakhmag), կիրառվել է զրադաշտականների գրություններում (IX-X դարեր)` վերաբերելով մահացած մարմինների համար նախատեսված բոլոր վայրերին։ Այս պահլավական տերմինը փոխառվել է ավեստերենի դախմա (dakhma) բառից, որը թարգմանաբար նշանակել է գերեզման։ Ավեստերենում տերմինը որևէ շինության հետ առնչություն չունի։ Իրանի Յեզդ և Քերման նահանգներում դախման անվանում են նաև դեմա (deme, dema)։ IX-X դարերի արձանագրություններում գործածվում է մեկ այլ տերմին՝ dagdah «սահմանված վայր»։ Բառը հանդիպում է նաև Իրանի և Հնդկաստանի ուշ զրադաշտական տեքստերում, սակայն XX դարում արդեն Հնդկաստանը նշանակություն էր տալիս ատրուշաններին։ Հնդկաստանում doongerwadi տերմինը օգտագործվեց այն բանից հետո, երբ դախման  սկսեց վերաբերել նույն կառույցին, սակայն կառուցված բլրի վրա։
Հիմունքներ
Զրադաշտական ավանդույթի համաձայն` մահացած մարմինը (հավելյալ կտրված մազեր և եղունգի մնացորդներ) համարվում է դև (Nasu), ոչ մաքուր, այսինքն՝ հետագա աղտոտում, վարակ։ Մասնավորապես ասում էին, որ մահացած դևը (ավեստերենում՝ nasu, daeva) ներխուժում է մարմին և արատավորում այն ամենը, ինչին առնչվում է։ «Վենդիդատ»-ն (կոդեքս ընդդեմ դևերի) ունի օրենքներ, որոնցով առնչվում է մահացածներին որքան հնարավոր է ապահով։
Հողի կամ կրակի աղտոտումից զերծ մնալու նպատակով մահացածների մարմինները տեղավորվում են աշտարակի վերևում արևից չորանալու և թռչունների բաժին դարձնելու նպատկով։ Այսպիսով՝ ամոնիֆիկացումն իր վնասակար հետևանքներով կանխվում է ։
Պատմություն
Զրադաշտականների՝ մահացածներին ուղղված ծիսակարգի մասին տեղեկություններ առաջին անգամ մեզ են հասել մ․թ․ա․ V դարի կեսերին Հերոդոտոսի գրություններից։ Վերջինս սովորույթը ուսումնասիրել էր Փոքր Ասիայի իրանական ժողովուրդների շրջանում։ Հերոդոտոսի արձանագրություններում նշվում է, որ արարողությունները գաղտնի են եղել, մինչև որ որևէ թռչուն կամ շուն մարմինը դեսուդեն չէին գցել։ Հետո մարմինը զմռսվում էր և դրվում փոսը ։
Մինչ մ․թ․ա․ V-IV դարերում Իրանում ոսկրատների հայտնագործումը ցույց է տալիս, որ ոսկորներն անջատված են եղել, այն, որ դրանք մասնատվել են ծիսակարգի ընթացքում դեռ ընդունելի չէ։ Հայտնաբերվել են նաև դամբարաններ, որնցում մարմինները պատված են եղել զմուռսով։ Աքեմենյան պետության Նաղշե Ռոսթամի և Պասարգադի դամբարանները նույնպես ոչինչ չեն լուսաբանում, քանի դեռ ոսկորները հավաքվածչեն։ Ավանդազրույցի համաձայն (Ֆիրդուսին ներառել է իր «Շահմանե»-ում), զրադաշտն ինքն էլ է թաղվել դամբարանում Բալխում (ներկայում՝ Աֆղանստան)։
Պարսկական մշակույթի մասին գրելիս Հերոդոտոսը նշում է մոգերի կողմից կատարվող պարսկական թաղման սովորույթների մասին, որոնք գաղտնի են պահվում։ Գրություններում նա նշում է, որ մահացած տղամարդու մարմինը ենթարկում են շների և գիշատիչ թռչունների կողմից հոշոտման, այնուհետև դիակը զմռսում են, իսկ հետո՝ թաղում ։
Կառուցվածք
Ժամանակակից աշտարակները, որոնք միանգամայն միանման են կառուցվածքով, ունեն գրեթե հարթ ծածկ, կողամասերը քիչ ավելի բարձր են, քան կենտրոնական հատվածը։ Աշտարակի տանիքը բաժանված է երեք համակենտրոն օղակաձև մաասերի։ Տղամարդկանց մարմինները դասավորվում էին արտաքին շրջանակում, կանանց մարմինները` մեջտեղի, իսկ երեխաներինը` ներքին շրջանակում։ Ոսկորները քամուց կամ արևից գունաթափվելուց անմիջապես հետո (որը կարող էր տևել ավելի քան մեկ տարի) հավաքվում էին աշտարակի կենտրոնում գտնվող ոսկրանոցում, որտեղ էլ կրաքարի հետ շփումից քայքայվում էին։ Մնացորդներն աստիճանաբար անձրևաջրերի հետ խառնվելով անցնում էին ածուխի և ավազի ֆիլտրերի միջով, այնուհետև լցվում ծով։ Ծիսավայր կարող էին մտնել միայն nusessalar-ներ կոչվող դագաղակիրների հատուկ դասը։
Իրանում
Իրանական զրադաշտական ավանդույթներում աշտարակները կառուցվել են բարձր բլուրների կամ ցածր սարերի վրա անապատային տարածքներում, որոնք հեռու էին գտնվում բնակավայրերից։ XX դարի սկզբին Իրանի զրադաշտականներն աստիճանաբար դադարեցրին դրանց օգտագործումը և սկսեցին նախապատվությունը տալ հուղարկավորությանը կամ դիակիզմանը։
Սովորույթի փոփոխության մասին որոշումն ընդունվեց է երեք նկատառումներով։ Առաջին խնդիրը ծագեց Dar ul-Funun բժշկական դպրոցի հիմնադրման հետ մեկտեղ։ Քանի որ իսլամը դիահերձումը որպես խեղման ձև չի ընդունում՝ այսպիսով արգելելով այն, օրինական ճանապարհներով ուսումնասիրության համար նախատեսված աճյուններ չեն եղել։ Աշտարակները շարունակաբար քանդվել են՝ ի հիասթափություն զրադաշտական համայնքի։ Երկրորդ նկատառումը հետևյալն է․ չնայած աշտարակները կառուցվել են բնակելի տարածքներից հեռու, քաղաքների մեծացումը հանգեցրել է աշտարակների՝ քաղաքների սահմաններից ներս գտնվելուն։ Եվ վերջապես՝ զրադաշտերից շատերն էին սովորույթն համարում հնացած։ Յազդի, Քերմանի և Թեհրանի anjuman հասարակություն հետ երկար բանակցություններից հետո որոշումը ընդունվեց մեծամասնության կողմից, և կառուցվեց գերեզմանատուն Թեհրանից մոտ 10 կմ հեռավորության վրա Ghassr-e Firouzeh-ում (Firouzeh's Palace), (Ֆիրուզե)։ Գերեզմանները տեղադրվել են քարերով և պատվել ցեմենտով հողի հետ ուղղակի կապը կանխելու նպատակով։ Յազդում և Քերմանում գերեզմաններից զատ, ուղղադավան զրադաշտերը շարունակում էին աշտարակ պահել մինչև 1970-ականները, երբ ծեսն արգելվեց օրենքով։
Հնդկաստանում
Հնդսկաստանի քաղաքների արագ ընդարձակմանը մեկտեղ այսօր նմանատիպ շինությունները մոտ են կամ գտնվում են բնակելի տարածքներում, սակայն այգիներով կամ անտառներով առանձնացված են քաղաքային անցուդարձից։ Զրադաշտական պարսերի ծեսերում մահացածների մարմինների՝ արևի և գիշատիչների բաժին դարձնելը նույնպես համարվում է անհատի վերջին բարի արարքը, որով թռչուններին է տրվում այն, ինչ հակառակ դեպքում կոչնչացվեր։
XX դարի վերջին և XXI դարի սկզբին Հնդկաստանում գիշատիչ թռչունների թիվը նվազել է․ 2008 թ.-ի համեմատ` 99.9% -ով։ Հիմնական պատճառ էր հանդիսանում 1990-ականներին գյուղատնտեսական կենդանիների համար ներկրված դիկլոֆենակ դեղամիջոցից թռչունների թունավորումը, մինչև 2006 թ. Հնդկաստանի կառավարության կողմից դեղամիջոցի օգտագործումն անասունների համար արգելվեց։ Որոշ պահպանված թռչուններ էլ հաճախ ի վիճակի չէին լինում ամբողջովին հոշոտել մարմինները ։ 2001 թվականին Հնդկաստանի պարսերը գնահատում էին գիշատիչ թռչունների պահպանումը և արեգակնային կուտակիչների օգտագործումը (որոնք սովորաբար մեծ հայելիներ են) քայքայումն արագացնելու նպատակով ։ Երբեմն ստիպված են եղել թաղել, քանի որ արևային կուտակիչներն գործում են միայն պարզ եղանակին։ Նախկինում գիշատիչները մահացած մարմին հոշոտում էին մի քանի րոպեում, և ոչ մի այլ մեթոդ այս հարցում արդյունավետ չէր համարվում։
Լռության աշտարակների օգտագործման իրավունքն առավել վիճելի է պարսերի շրջանում (տես՝ պարսեր)։ Շինությունները սովորաբար կառավարում են anjuman-ները՝ հիմնականում պահպանողական բնիկ զրադաշտական միավորումները։ Հնդկաստանի կանոնադրությունների համաձայն, այդ միությունները ներպետական հեղինակություն ունեն և իրավունք ունեն թույլատրելու կամ սահմանափակելու մուտքն ու օգտագործումը, որի արդյունքում միավորումները հաճախ արգելում են օգտագործումը «խառը ամուսնության» դիմած, (երբ մի ծնողը պարս է, իսկ մյուսը` ոչ) սերունդների կողմից։
Հայտնի մշակույթում
«Twenty One Pilots» երաժշտական դուետն իրենց հինգերորդ «Trench» ալբոմի հիմքում դրել են «Dema» կոչվող հորինված քաղաքը, որն էլ հիմնված է Դախմայի վրա։ Այս երկուսի մեջև նմանությունը հետևյալն է՝ գիշատիչների առկայություն, մահացած մարմիններ (կմախքներ) և հենց դախմայի ուրվագիծն ունեցող քաղաքը։ Խումբը նույնիսկ Դախմայի ներքին և արտաքին լուսանկարներ է տեղադրել cryptic website-ում, այսպիսով երկրպագուները բացահայտեցին առաջիկա ալբոմի մանրամասները։
Վերա Տերյոխինա
Վերա Նիկոլաևնա Տերյոխինա (Вера Николаевна Терёхина, ), ռուս արվեստագետ, արվեստի պատմաբան, գրականագետ։ Ռուսական ավանգարդիզմի ուսումնասիրող, Վլադիմիր Մայակովսկու, Օլգա Ռոզանովայի, Վելիմիր Խլեբնիկովի, Իգոր Սևերյանինի ստեղծագործությունների, ռուսական էքսպրեսիոնիզմի, ռուսական ֆուտուրիզմի ուսումնասիրող, Մաքսիմ Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտի առաջատար գիտաշխատող, բանասիրական գիտությունների դոկտոր (2006), Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի պրոֆեսոր։ Ռուսաստանի գրողների միության անդամ ։
Կենսագրություն
Վերա Տերյոխինան ծնվել է 1947 թվականի մայիսի 23-ին։ 1970 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը՝ ստանալով բանասերի և ռուսաց լեզվի ու գրականության ուսուցչի մասնագիտացում ։ 1979 թվականին ավարտել է նույն համալսարանի ասպիրանուրան ։
1993 թվականին Վերա Տերյոխինան պաշտպանել է ատենախոսություն «Վ. Վ. Մայակովսկու ստեղծագործությունը ռուսական արտասահմանյան քննադատությունում (1920-1930-ական թվականներ)» («Творчество В. В. Маяковского в критике русского зарубежья (1920—1930-е годы)») թեմայով՝ ստանալով բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան ։
2006 թվականին Վերա Տերյոխինան պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն «Էքսպրեսիոնիզմը 20-րդ դարի առաջին երեսնամյակի ռուսական գրականության մեջ։ Գենեզիս։ Պատմամշակութային համատեքստ։ Պոետիկա» («Экспрессионизм в русской литературе первой трети XX века. Генезис. Историко-культурный контекст. Поэтика») :
2010 թվականին Վերա Տերյոխինան Մաքսիմ Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտում կազմակերպել է կոնֆերանս՝ նվիրված Վելիմիր Խլեբնիկովի ծննդյան 125-ամյակին ՝: Կոնֆերանսի նյութերի ժողովածուն «Վելիմիր Խլեբնիկովը նոր հազարամյակում» խորագրով տպագրվել է 2012 թվականին Վերա Տերյոխինայի խմբագրությամբ։
Գիտական գործունեություն
Վերա Տերյոխինայի գիտական հետաքրքրությունների շրջանակներում են ռուսական ավանգարդիզմը, Վլադիմիր Մայակովսկու, Օլգա Ռոզանովայի, Վելիմիր Խլեբնիկովի, Իգոր Սևերյանինի ստեղծագործությունները, ռուսական էքսպրեսիոնիզմը, ռուսական ֆուտուրիզմը։
Մաքսիմ Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտի այլ աշխատակիցների՝ Եվգենի Արենզոնի, Վլադիմիր Դյադիչևի, Նինա Կորոլյովայի, Տատյանա Կուպչենկոյի, Նատալյա Միխալենկոյի, Ելենա Տյուրինայի հետ հրատարակության է պատրաստում Վլադիմիր Մայակովսկու երկերի նոր լիակատար ժողովածուն ։
Վերա Տերյոխինան հեղինակել է ավելի քան 150 գիտական աշխատանք ։
Հոդվածներ
-->
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս արվեստաբաններ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս գրականագետներ
Նաբուրգ
Նաբուրգ (Nabburg), կոմունա Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասի Շվանդորֆ շրջանում։
Ենթարկվում է Վերին Պֆալցի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 6041 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 62,39 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 3 76 144։
Ան-12-ի ավիավթար Աֆղանստանում
Ան-12-ի ավիավթար Աֆղանստանում ավիավթար, որը տեղի է ունեցել 2016 թվականի մայիսի 18-ին։ Ան-12 ինքնաթիռը թռչում էր Դվարեյի օդանավակայանից դեպի Աֆղանստանի օդանավակայան։
Ինքնաթիռը վարձակալվել էր ադրբեջանական ընկերության կողմից, որով նախատեսված էր իրականացնել բեռնափոխադրումներ դեպի Աֆղանստան։
Վթարի ժամանակ Ինքնաթիռում գտնվում էին 9 անձնակազմի անդամներ։
Ինքնաթիռ
Ան-12 ինքնաթիռը արտադրվել է 1963 թվականին Տաշքենդում։ Իր ամբողջ պատմության ընթացքում ինքնաթիռը մանրակրկիտ վերանորոգվել է ընդամենը չորս անգամ։ Ինքնաթիռի շահագործումը պետք է լրանար 2016 թվականի հոկտեմբերին։ Այդ բանից հետո, ինքնաթիռը պետք է գնար տեխզննման, որտեղ կվորոշեին ինքնաթիռը կշահագործվի թե ոչ ։
Ավիավթար
Տեղական ժամանակով ժամը 14:30 ինքնաթիռը վթարի է ենթարկվել։ Անձնակազմի անդամներից փրկվել են միայն երկու մարդ` Անդրեյ Գանժան և Ռամզի Ալիյեվը։ Մայիսի 20-ին օդանավի «Սև արկղ»-ը ուղարկվել է Բաքու, հետագա հետաքննության համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2016 իրադարձություններ
Գուրամ Օդիշարիա
Գուրամ Օդիշարիա (გურამ ოდიშარია, ), վրացի բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ, հրապարակախոս։
Ծնվել է 1951 թվականին Սուխումիում։ Ավարտել է Սուխումիի պետական համալսարանը, այնուհետև աշխատել է քաղաքային ռադիոյում և տարբեր պարբերականներում։ 1987-1994 թվականներին եղել է «Ռիծա» գրական-հասարակական հանդեսի գլխավոր խմբագիրը։ 2012-2014 թվականներին եղել է Վրաստանի մշակույթի և հուշարձանների պաշտպանության նախարարը։
Օդիշարիայի ստեղծագործությունները թարգմանվել են անգլերեն, ռուսերեն, աբխազերեն, հայերեն, ադրբեջաներեն, իտալերեն, սլովակերեն, գերմաներեն, ֆրանսերեն և այլ լեզուներով ։
Նրա «Պրեզիդենտի կատուն» վեպը թարգմանվել է անգլերեն, ռուսերեն, ուկրաիներեն, սլովակերեն, աբխազերեն, ադրբեջաներեն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Վրացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Վրացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Սուխումիի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Վրացի խմբագիրներ Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Վրացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Վրաստանի նախարարներ
Հայոց ցեղասպանության մասին Բունդեսթագի բանաձև
Հայոց ցեղասպանության մասին Բունդեսթագի բանաձև, փաստաթուղթ, որով Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությունը ճանաչում է 1915 թվականի Օսմանյան կայսրության՝ հայերի նկատմամբ իրագործած ոճրագործությունները որպես ցեղասպանություն։ Բանաձևն ընդունվել է 2016 թվականի հունիսի 2-ին ։
Գերմանիայի Բունդեսթագը 2005 թվականին ընդունել է բանաձև՝ 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում հայերի և ասորիների բնաջնջման, էթնիկ զտումների մասին։ 2015 թվականի ապրիլի 24-ին Բունդեսթագում քննարկման դրվեց 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում հայերի ցեղասպանությունը ճանաչող նոր բանաձև։ Նիստի ժամանակ Բունդեսթագի նախագահ Նորբերթ Լամերթը 1915 թվականի Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած պատմական դեպքերն անվանեց ցեղասպանություն։ Նիստի ընթացքում տարբեր կուսակցությունների ղեկավարներ հայտարարություններ արեցին՝ ընդունելով կատարվածը ցեղասպանություն։ Սակայն բանաձևի քվերակությունը հետաձգվեց անհայտ ժամանակով։ Մինչ այդ՝ ապրիլի 23-ին Բեռլինի մայր տաճարում կայացած Հայոց ցեղասպանության հիշատակի արարողության ժամանակ Գերմանիայի Դաշնության նախագահ Յոահիմ Գաուկն իր ելույթում հայերի կոտորածները որակեց «ցեղասպանություն»։ 2016 թվականի փետրվարի 25-ին Բունդեսթագում Հայոց ցեղասպանության բանաձևի ընդունման շուրջ նոր քննարկումներ ծավալվեցին՝ որոշվեց բանաձևը լրացուցիչ մշակել։ 2016 թվականի հունիսի 2-ին Գերմանիայի Բունդեսթագի պատգամավորները ձայների ճնշող մեծամասնությամբ, մեկ դեմ և մեկ կողմ քվեով ընդունեցին բանաձև, որով 1915 թվականին Օսմանյան կայսրության կողմից իրականացված հայերի զանգվածային կոտորածները ճանաչվեցին ցեղասպանություն։ Գերմանիայի կանցլեր Անգելա Մերկելը ներկա չի եղել Բունդեսթագում քվեարկությանը, քանի որ նրա օրակարգում այլ պաշտոնական միջոցառումներ կային ։ Բունդեսթագում ընդունված Հայոց ցեղասպանության մասին բանաձևի տեքստը հետևյալն էր ՝ Ցեղասպանությունն իրականացրած երիտթուրք պարագլուխներն ամեն ինչ անում էին՝ գաղտնի պահելու այդ մեծագույն ոճիրը, սակայն լուրերն արտահոսում էին երկրից ամենատարբեր ճանապարհներով։ Այս գործում մեծ էր Օսմանյան կայսրությունում աշխատող օտարերկրացիների, դիվանագետների, ինչպես նաև միջազգային հեղինակավոր  տեղեկատվական միջոցների դերը։ Մասնավորապես, նշանակալից էին Կոստանդնուպոլսում Ռուսաստանի դեսպանության պատասխանատու աշխատող Մ. Մանդելշթամի, ԱՄՆ դեսպան Հ. Մորգենթաուի, գերմանացի գիտնական ու հասարակական գործիչ Յո. Լեփսիուսի ծառայությունները։
ՙԱմբողջ հայ բնակչությունը,- գրել է Լեփսիուսը,- տեղահանվեց բարձրագույն հրամանով դեպի Միջագետք, անապատի հյուսիսային և արևելյան ծայրերը՝ Դեր Զոր, Ռաքքա, Մեսքենե, մինչև Մոսուլ։ Տեղահանվեց 1,4 միլիոն հայ՚... Նրա վկայությամբ՝ տեղահանվածների 2/3-ը շնչասպառ ընկավ ճանապարհին, մյուսները՝ կիսամերկ, կմախքացած ուրվականներ, հասան Սիրիա ու Միջագետք, անապատ քշվելու և այնտեղ անլուր տանջանքներով մեռնելու։ Բռնատեղահանվածների ճամբարներն անընդհատ դատարկվում ու լցվում էին։ Կանխամտածված և հոռի դիտավորությամբ դժբախտներին թողնում էին, որպեսզի մեռնեին անօթևան ու քաղցած, եթե չմեռնեին՝   նրանց կմեռցնեին։ Տիֆը, այդ զարհուրելի հիվանդությունը, սրի դաշնակիցն էր. դիակները դիզվում էին ճանապարհի երկայնքով, որոնք ապականում էին օդը։
Էրզրումում գերմանական հյուպատոս Շոյբների՝ այդ օրերի գրառումներում առանձնացվում են հետևյալ տողերը. ՙԹուրքերը խոստովանում են, որ իրենց նպատակը հայերին բնաջնջելն է։ Եվ որովհետև այդ նպատակին չի կարելի հասնել զանազան բռնությունների միջոցով, այստեղ հույս ունեն, որ մինչև Միջագետք երկարատև ճանապարհի զրկանքներն ու անսովոր կլիման կավարտեն ամեն ինչ։ Հայկական հարցի այս ՙլուծումը՚ իդեալական է համարվում ծայրահեղ ուղղության բոլոր կողմնակիցների կողմից, որին պատկանում են գրեթե բոլոր ռազմական և կառավարական պաշտոնյաները՚։
1916 թ. դեկտեմբերին ՙՄանչեսթր գարդիան՚ թերթը գրեց. ՙՄնում է մի բուռ Հայաստան, մի բուռ, որ հիշեցնում է ամենազարհուրելին՝ մի ամբողջ ժողովրդի բնաջնջմամբ հողին հավասարեցված երկիր՚։
Թուրքական ՙԻսթիքլալ՚ պարբերականն այսպես արձագանքեց. ՙԱռաջին համաշխարհային պատերազմը մեզանում առաջացրեց ամենաբարձր աստիճանի անասնական և անբարոյական ոգի՚։
Մորգենթաուն ոճրագործ Էնվեր փաշային հարց էր ուղղել՝ գուցե կառավարությունը տեղյա՞կ չէր, գուցե դա միայն պաշտոնյաների՞ ձեռքի գործն էր, որին երիտթուրք պարագլուխը պատասխանել է. ՙՍխալվում եք... Մենք այս երկրի բացարձակ տերերն ենք։ Ես մեղադրանքը մեր ստորադասների վրա բարդելու նպատակ չունեմ և ուզում եմ ստանձնել պատասխանատվությունն այն ամենի, ինչ պատահեց։ Ոչ ոք չէր հանդգնի առանց մեր հավանության նման քայլերի դիմել՚։
1915 թ. դեկտեմբերի 1-ին ՙՆյու Յորք Թայմս՚-ը տպագրեց ԱՄՆ 26-րդ նախագահ (1901-1909) Թեոդոր Ռուզվելտի նամակը, որում նա շեշտում էր. ՙՄիացյալ Նահանգները քիչ բան էր անում վայրագությամբ ու ծավալով աննախընթաց այն ոճիրի առթիվ, ինչպիսին հայկական կոտորածներն էին՚։
Թուրքիայի Կոնիա նահանգում բնակվող մի խումբ գերմանացիներ 1915 թ. օգոստոսին թուրքական իշխանությունների գործողությունների առնչությամբ դիմում են հղել Կ. Պոլսի գերմանական դեսպանին. ՙ...Եվ այսպես, ձեռնարկված բոլոր միջոցառումները, հավանաբար, կհանգեցնեն հայերի լրիվ ոչնչացման։ Այս անմարդկային վերաբերմունքն անջնջելի խայտառակություն է համաշխարհային պատմության մեջ ոչ միայն թուրքերի, այլև մեզ՝ գերմանացիներիս համար։
Ֆրանսիական ՙԼա ռեվյու՚ թերթը 1916 թ. հոկտեմբերի 26-ի համարում այսպես գնահատեց տեղի ունեցածը. ՙԳերմանիան Փոքր Ասիայում իր ծրագրերը հայերի միջոցով իրականացնել չկարողացավ... Պարզապես վճռեց նրանց դիակների վրայով հասնել իր նպատակներին՚։  Ֆրանսիայի քաղաքական շրջանակներում հնչեց նաև գնահատական, ըստ որի՝ Հայոց ցեղասպանությունը ՙթուրքական գործելակերպ էր, որն իրականացվեց գերմանական մեթոդով՚։
ՙՈչ մի կասկած չկա,- գրել է Մեծ Բրիտանիայի և Հյուսիսային Իռլանդիայի միացյալ թագավորության նախկին վարչապետ Ուինսթոն Չերչիլը (վարչապետ է եղել 1940-45 և 1951-55 թթ.),- որ ոճիրը ծրագրված ու գործադրված էր քաղաքական նկատառումներով։ Առիթը ներկայացել էր թուրքական հողն ազատելու մի քրիստոնյա ազգից, որն աշխարհագրական առումով գտնվում էր թուրքական ու կովկասյան իսլամական ժողովուրդների միջև... Պանթուրքիստները գտնում էին, որ եթե Կ.Պոլիսն ընկներ, և Թուրքիան պատերազմը տանուլ տար, անգամ այդ դեպքում հայերի բնաջնջումն ունենալու էր իր հետևանքները և թուրք ցեղի ապագայի համար մշտական առավելություն էր ստեղծելու։ Հայ ժողովուրդն Առաջին աշխարհամարտից դուրս եկավ կոտորված...՚։
Ամերիկյան ՙՍիթի՚ ամսագիրը 1980 թ. ապրիլին հրապարակեց ՙՀայեր՚ վերտառությամբ մի հոդված, որում տեղ էին գտել հետևյալ տողերը. ՙԹուրքերի կողմից 1915 թ. իրագործված հայ ժողովրդի Ցեղասպանությունը, որի հետևանքով զոհվեց ավելի քան 1,5 միլիոն մարդ, մինչ այժմ պաշտոնապես ճանաչված չէ շատ կառավարությունների, այդ թվում և մեր կառավարության կողմից։ Բայց փաստը մնում է փաստ. մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը Թուրքիայի արևելյան շրջաններում և Արարատ լեռան մերձակայքում բնակվող հայերի թիվը 2 միլիոնից ավելի էր։ Այժմ այստեղ հայեր չկան։ Ո՞ւր անհետացան նրանք՚։ Ռուսական ՙՊրավդա՚-ն  այդ հարցին տվեց հստակ պատասխան դեռևս 1918 թվականին. ՙԱվելի քան մեկ միլիոն հայեր իրենց կանանց ու երեխաների հետ սրի քաշվեին միայն այն բանի համար, որ նրանք հայեր էին՚։
Կարծում ենք, հարկ է ուշադրություն դարձնել Ցեղասպանության հերթական տարելիցի նախօրեին Թուրքիայի ձեռնարկած քայլերին, որոնք վկայում են, որ 98 տարի հետո էլ այդ երկրի նկարագիրն ամենևին չի փոխվել։ Ինչպես միշտ, թուրքական կողմն սկսել է ակտիվ աշխատել. գործի են դրված բոլոր մեխանիզմներն ու հնարավոր միջոցները՝ արտաքին աշխարհի վրա ազդեցություն ունենալու համար։
Թուրքիայի նախագահ Աբդուլլահ Գյուլը սույն թվականի ապրիլի սկզբներին Լատվիա և Լիտվա կատարած այցից հետո զրուցել է թուրք լրագրողների հետ՝ շեշտելով, որ մերձբալթյան երկրների ղեկավարներին զգուշացրել է զերծ մնալ Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչող օրինագծերից։  ՙՈրոշ խորհրդարաններ Թուրքիայի դեմ որոշումներ են ընդունում՝ կապված 1915 թվականի դեպքերի հետ։ Նշել եմ, որ թուրքական կողմը խիստ դեմ է Լիտվայի խորհրդարանի կողմից 2005 թ. նման փորձի համար։ Նշել եմ նաև, որ բարեկամական և դաշնակցային կապերն օգտակար են երկու կողմերի համար էլ՚,- ասել է Գյուլը։
Թուրքիայի ներկայիս նախագահը, ում քաջ հայտնի է, որ 2005 թ. դեկտեմբերի 15-ին Լիտվայի խորհրդարանը ճանաչել և դատապարտել է Հայոց ցեղասպանությունը, և որ դա ոչ թե փորձ էր, այլ պետության հստակ դիրքորոշում, ընդամենը ցույց տվեց իր դեմքը։ Ապացուցեց, որ Թուրքիայի այսօրվա իշխանությունների` Հայաստանի և հայ ժողովրդի նկատմամբ վարած քաղաքականությունը ոչնչով չի տարբերվում 1915 թվականին Հայոց ցեղասպանություն իրականացրած երիտթուրքական կառավարության գործելաոճից։
Պետք է ասել նաև, որ մեր օրերում Թուրքիան միայնակ չէ այդ քաղաքականությունը վարում. թուրք-ադրբեջանական միասնական գաղափարախոսության վկայությունը եղավ օրեր առաջ՝ ապրիլի 21-ին, թուրքական և ադրբեջանական ազգայնամոլական կազմակերպությունների՝ Հայաստանի հետ սահմանում՝ Ալիշան անցակետի մոտ  անցկացված ցույցը։ Այս մասին իրազեկում են հայկական տեղեկատվական աղբյուրները և ընդգծում, որ ադրբեջանաթուրքական խաժամուժը հակահայկական կոչեր է հնչեցրել, պաստառներ պարզել։
Միջազգային արձագանքներ
Հայոց ցեղասպանության մասին Բունդեսթագի բանաձևին արձագանքել են մի շարք երկրների ղեկավարներ ու միջազգային լրատվամիջոցներ:Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը, ով պաշտոնական այցով գտնվում էր Քենիայում, ասել է՝ Գերմանիայի կանցլեր Անգելա Մերկելը ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Ստոլտենբերգի հետ միասին մամուլի ասուլիսում նշել է՝
Թուրքիայի վարչապետ Բինալի Յըլդըրըմը նշել է ՝
Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար Մևլութ Չավուշօղլուն քննադատել քվեարկությունը և նշել՝ New York Times թերթը գրել է՝ Ռոյթերս միջազգային լրատվական գործակալությունը նույնպես անդրադարձել է բանաձևին ՝ Ցեղասպանագետ, միջազգային իրավունքի եգիպտացի պրոֆեսոր Այման Սալաման Թուրքիայի իշխանությունների արձագանքը խիստ քննադատության է արժանացրել նշելով՝ ԱՄՆ Հայ դատի հանձնախումբը նշել է ՝
Ընդունումից հետո
Բանաձևն ընդունելուց հետո Գերմանիայի Սահմանադրական դատարան է դիմել թուրք իրավաբան Մելիհ Աքքուրթը և պահանջել չեղյալ հայտարարել Բունդեսթագի ընդունած բանաձևը, քանի որ ըստ ՄԱԿ-ի ցեղասպանությունների կանխարգելման և պատժման համաձայնագրի 6-րդ հոդվածի՝ ցեղասպանությունների թեմայով որևէ որոշում կայացնելու իրավասություն ունեն միայն դատարանները ։
Տատյանա Դրուբիչ
Տատյանա Լյուսենովնա Դրուբիչ (ռուս.` Татьяна Люсьеновна Друбич, ), խորհրդային և ռուսական կինոդերասանուհի, բժիշկ։ Արժանացել է Ռուսաստանի կինոդերասանների գիլդիայի մրցանակին` «21-րդ դարում համաշխարհային էկրանին լավագույն Աննա Կարենինայի համար» (2009 թ.) և «Նիկա» կինոմրցանակին` կանացի լավագույն երկրորդական դերի համար (2012 թ. «Ռիտայի վերջին հեքիաթը»)։
Կենսագրությունը
Տատյանա Դրուբիչը ծնվել է Մոսկվայում` հրեաների ընտանիքում  ։ Երբ նա 18 տարեկան էր, հայրը մահացել է։ 1972 թվականին, 12 տարեկանում նրան հրավիրել են նկարահանվելու Իննա Թումանյանի «Տասնհինգերորդ գարունը» կինոնկարում։ Երկրորդ անգամ նկարահանվել է 1974 թվականին` Սերգեյ Սոլովյովի «Հարյուր օր մանկությունից հետո» կինոնկարում։ Կինոնկարն արժանացել է բազմաթիվ մրցանակների, այդ թվում Բեռլինի կինոփառատոնի «Արծաթե արջ», Ավելինոյի և Բելգրադի կինոփառատոների, ինչպես նաև այլ մրցանակների։
1977 թվականին դպրոցն ավարտելուց հետո, Տատյանան ընդունվել է Մոսկվայի Նիկոլայ Սեմաշկոյի անվան բժշկական ստոմատոլոգիայի ինստիտուտ, որն ավարտելուց հետո, շրջանային պոլիկլինիկայում աշխատել է որպես բժիշկ-ներզատաբան։ Միաժամանակ հաճախ նկարահանվում էր կինոյում։ Այդ ընթացքում նա նկարահանվել է Պավել Արսենովի «Զգացմունքների խռովք» (1977 թ.) և Սերգեյ Սոլովյովի «Փրկարարը» (1980 թ.) կինոնկարներում։
Տատյանա Դրուբիչը նկարահանվել է նաև Սերգեյ Սոլովյովի «Ասսա» (1987 թ.), Ռոման Բալայանի «Պահպանիր ինձ, իմ թալիսման» (1986 թ.), Ստանիսլավ Գովորուխինի «Տաս նեգրիկները» (1987 թ.), Էլդար Ռյազանովի «Ողջույն, տխմարներ» (1996 թ.) և այլ ֆիլմերում։ Զբաղվում է նաև բարեգործությամբ ։
Անձնական կյանքը
1983 թվականին Տատյանա Դրուբիչն ամուսնացել է ռեժիսոր Սերգեյ Սոլովյովի հետ։ Նրանք ունեն դուստր` Աննա Դրուբիչը, ով ներկայումս բնակվում է ԱՄՆ-ում և երաժշտություն գրում ֆիլմերի համար ։ 1989 թվականին Տատյանա Դրուբիչն ու Սերգեյ Սոլովյովն ամուսնալուծվել են։
Love Me like You Do
«Love Me Like You Do», անգլիացի երգչուհի Էլլի Գոլդինգի երգն է, որը ամերիկյան «Մոխրագույնի հիսուն երանգները» ֆիլմի սաունդթրեքն է։ Երգը թողարկվել է 2015 թվականի հունվարի 7–ին՝ որպես այդ ֆիլմի սաունդթերք ալբոմի երկրորդ սինգլ։ Երգը գրվել է Մաքս Մարտինի, Սավան Կոտեչայի, Իլյա Սալմանզադեի, Ալի Փեյեմիի և Թովե Լոյի կողմից։ Երգը նաև ընդգրկվել է Գոլդինգի «Delirium» կոչվող երրորդ ստուդիական ալբոմում։
Քննադատական արձագանքներ
Երգը ստացել է դրական արձագանքներ երաժշտական քննադատների կողմից։ Direct Lyrics կայքը երգի մասին իր անդրադարձում գրել է․ «Այն ամենը, ինչ Էլլի Գոլդինգը անում ու ձայնագրում է անթերի է, և «Love Me Like You Do» երգը բացառություն չէ» ։ «Time» ամսագրի լրագրող Սամանտա Գրոսմենը նույնպես երգին դրական գնահատական է տվել՝ անվանելով այն «կրքոտ» ։
Տեսահոլովակ
Երգի տեսահոլովակը, որի ռեժիսորն է Ջորջիա Հադսոնը, ներկայացվել է 2015 թվականի հունվարի 22-ին ։
Նոյկիրխեն Բալբինի
Նոյկիրխեն Բալբինի (Neukirchen-Balbini), կոմունա Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասի Շվանդորֆ շրջանում։
Ենթարկվում է Վերին Պֆալցի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 1129 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 47,07 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 3 76 146։
Ֆաթեն Համամա
Ֆաթեն Համամա (արաբ.` فاتن حمامة‎, ամբողջական անունը` Ֆաթեն Ահմեդ Համամա, ), եգիպտացի դերասանուհի և պրոդյուսեր: Համարվում է 20-րդ դարի եգիպտական կինեմատոգրաֆի մեծագույն աստղերից մեկը։
Կենսագրություն
Ֆաթեն Համաման ծնվել է աղքատ մուսուլմանական ընտանիքում։ Նրա հայրը Եգիպտոսի կրթության նախարարությունում գրագիր էր, իսկ մայրը` տնային տնտեսուհի։ Ընտանիքում կար չորս երեխա, նա ուներ երկու եղբայր և մեկ քույր։ Յոթամյա Ֆաթեն Համամայի լուսանկարը ծնողներն ուղարկել էին ռեժիսոր Մոհամմեդ Կարիմին, ով որոնում էր փոքրիկ աղջնակի` իր «Երջանիկ օրը» (1940թ.) կինոնկարում նկարահանելու համար։ 13 տարեկանում Ֆաթեն Համաման ընդունվել է Կահիրեի թատերական արվեստի դպրոց և այդ ժամանակներից սկսել է նկարահանվել տարեկան մի քանի ֆիլմում։
Երիտասարդ դերասանուհու ստեղծագործական կյանքում նոր փուլ է սկսվել, երբ նկարահանվել է ռեժիսոր Յուսեֆ Վահբիի «Գթասրտության հրեշտակը» (1946թ.) և «Կարմիր դիմակը» (1946թ.) մելոդրամաներում: Մինչ 1952 թվականին Եգիպտոսում տեղի ունեցած հեղափոխությունը, կինոֆիլմերի մեծամասնությունը երաժշտական կատակերգություններ էին, իսկ որոշ մասը դետեկտիվ ժանրի ֆիլմեր և մելոդրամաներ, որոնք համեմված էին երգերով և պորտապարով: Հուլիսյան հեղափոխությունից հետո, 1950-ական թվականներին, եգիպտական կինոարդյունաբերությունում հայտնվեցին նոր ռեժիսորներ և այդ ժամանակաշրջանը համարվում է «եգիպտական կինոյի ոսկե դար»: Ֆաթեն Համաման հաջողությամբ ընդգրկվեց այդ նորացված կինեմատոգրաֆում, խաղալով ռեժիսուրայի այնպիսի վարպետների ֆիլմերում, ինչպիսիք էին Սալահ Աբու Սեիֆի «Քո օրը, բռնակալ» (1952թ.) և Յուսեֆ Շահինի «Ամինի որդին» («Հայր Ամին» 1950թ.), իսկ հետո նաև «Դժոխքի երկինքը» («Պայքար հովտում» 1954թ.) կինոնկարներում, որոնք ցուցադրվել են Կաննի կինոփառատոնում:
Ֆաթեն Համամայի վրա քաղաքական ճնշումների պատճառով, դերասանուհին 1966-1971 թվականներին լքեց Եգիպտոսը։ Այդ տարիներին նա ապրում էր Լիբանանում և Լոնդոնում: Այն ժամանակների Եգիպտոսի նախագահ Գամալ Աբդել Նասերը խնդրում էր Եգիպտոսի հայտնի մարդկանց (քննադատների և գրողների), որպեսզի նրանք համոզեին դերասանուհուն` վերադառնալ հայրենիք։ Նախագահի կարծիքով Ֆաթեն Համաման «ազգային գանձ» էր։ 1971 թվականին դերասանուհու վերադարձը նոր շունչ տվեց եգիպտական կինոյին։
1980-1990 թվականներին Ֆաթեն Համաման շատ քիչ էր նկարահանվում, հազվադեպ հայտնվելով հեռուստաէկրաններին` խաղալով հիմնականում սերիալներում։
Անձնական կյանքը
1947 թվականին Ֆաթեն Համաման ամուսնացել է ռեժիսոր Էզզել Դինա Զուլֆիկարի հետ։ Նրանք ունեցել են մեկ դուստր։ 1954 թվականին ամուսնալուծվել են, քանի որ Ֆաթեն Համաման կինոնկարահանման հրապարակում ծանոթացել էր երիտասարդ դերասան Օմար Շարիֆի հետ և սիրահարվել։ Նրա հետ ամուսնանալու համար Օմար Շարիֆն ընդունել էր իսլամ: Զույգը միասին նկարահանվել է 1950-ական թվականների բազմաթիվ ֆիլմերում և նրանց ռոմանտիկ հարաբերությունները պարզ երևում էին նաև ֆիլմերում։ Նրանք ունեցել են մեկ որդի։ Սակայն Հոլիվուդ և Եվրոպա Օմար Շարիֆի մշտական նկարահանումների մեկնելու պատճառով, նրանց ամուսնությունը փլուզվեց և 1974 թվականին նրանք ամուսնալուծվեցին։ Հետագայում Ֆաթեն Համաման ամուսնացավ բժիշկ Մոհամեդ Աբդել Վահաբի հետ և ապրում էր Կահիրեում։
Ֆաթեն Համաման մահացել է 2015 թվականի հունվարի 17-ին` առողջական խնդիրների պատճառով։ Եգիպտոսի մշակույթի նախարարությունը հայտարարել էր երկօրյա սուգ, իսկ հուղարկավորության արարողությունը, որին ներկա էին հազարավոր երկրպագուներ, հեռարձակվում էր ուղիղ եթերով։ Կահիրեի կինոթատրոններից մեկը ի պատիվ դերասանուհու, անվանվել է «Ֆաթեն Համամա»:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եգիպտացի դերասաններ Կատեգորիա:Եգիպտացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Եգիպտացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Եգիպտացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ
Խայմե Ալաս
Խայմե Էնրիկե Ալաս Մորալես (Jaime Enrique Alas Morales, ), սալվադորցի ֆուտբոլիստ, «Մունիսիպալ» ֆուտբոլային ակումբի և Սալվադորի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կիսապաշտպան։
Ակումբային գործունեություն
2013 թվականի հուլիսի 17-ին Ալասին մինչև տարվա վերջ վարձավճարով տալիս են ամերիկյան «Սան Խոսե Էրթքվեյքսին» ։ Օգոստոսի 4-ին «Չիվաս ԱՄՆ-ի» դեմ խաղում Ալասը առաջին անգամ հանդես եկավ MLS-ում ։
2015 թվականի սկզբին Ալասը տեղափոխվել է գվատեմալական «Մունիսիպալ» ֆուտբոլային ակումբ։ Փետրվարի 1-ին «Մալակատեկոյի» դեմ խաղում նա առաջին անգամ հանդես է գալիս Գվատեմալայի առաջնությունում ։
Միջազգային գործունեություն
2010 թվականի հոկտեմբերի 9-ին «Պանամա» ֆուտբոլային ակումբի դեմ ընկերական խաղի ժամանակ Ալասը առաջին անգամ հանդես է եկել Սալվադորի հավաքականի կազմում ։ 2011 թվականի հունվարի 15-ին Կենտրոնական Ամերիկայի գավաթի մրցարշրավի ժամանակ Նիկարագուայի հավաքականի կազմում Խայմեն խփեց իր առաջին գոլը ազգային հավաքականում ։
2015 թվականին նույնպես ազգային հավաքականի կազմում Խայմեն մասնակցել է ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի խաղարկությանը։ Մրցախաղերում նա խաղացել է Կանադայի, Կոստո Ռիկայի և Ճամայկայի ազգային հավաքականների դեմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սալվադորցի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սալվադորի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Պարուհին նավի վրա
«Պարուհին նավի վրա», սովետական երաժշտական մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ։ Ռեժիսորը Լև Ատամանովն է ։
Սյուժե
Ճանապարհորդական լայների մեջ ի թիվս այլ ուղևորների կար նաև բալետի պարուհի։ Ուղևորության ժամանակ նա իր պարը փորձում է տախտակամածի վրա, հիանալով ծովի գեղեցկությամբ։ Եվ նրա պարով ոգեշնչված անձնակազմի անդամները փորձում են կրկնօրինակել նրան, ինչը հանգեցնում է տարատեսակ խնդիրների։ Արդյունքում բալերինային ստիպում են դադարեցնել իր վարժությունները։ Սակայն, երբ նավը նախ ընկնում է փոթորկի, և այնուհետև ջրապտույտի մեջ, հենց բալերինան է թռչող ցատկով հասնում ափին և ամրացնում խարիսխի պարանը, այդպիսով փրկում բոլորին մահից։ Նավահանգիստ հասնելուն պես ամբողջ անձնակազմը հանդիսավոր շարան է կազմում` բալերինային կերպով հրաժեշտ տալու համար։ Երկնքում հրավառություն է արվում։
Հետաքրքիր փաստեր
Մուլտֆիլմում չի հնչում ոչ մի բառ, հնչում է միայն Ալֆրեդ Շնիթքեի երաժշտությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Լև Ատամանովի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1969 մուլտֆիլմեր
Վեսկա (Կուշկայի վտակ)
Վեսկա (Веска), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Իվանովոյի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կուշկա գետի աջ ափին՝ 3 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։ Գետի վտակը կորում է Իլինսկոյի շրջանի, Իվանովոյի մարզի անտառներում
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Ներլ գետն է։ Գետի ենթաավազանը Օկա և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ուեյվերլի Փլեյսի կախարդները ֆիլմում
«Ուեյվերլի Փլեյսի կախարդները ֆիլմում» (Wizards of Waverly Place: The Movie), ամերիկյան հեռուստաֆիլմ, նկարահանված «Ուեյվերլի Փլեյսի կախարդները» հեռուստասերիալի մոտիվներով։ Ֆիլմն առաջին անգամ ցուցադրվել է 2009 թվականի օգոստոսի 28-ին Disney Channel ալիքով։ 2010 թվականին ֆիլմը ստացել է «Էմմի» մրցանակ լավագույն մանկական հաղորդման համար։ Ֆիլմում նկարահանվել է սերիալի ամբողջ անձնակազմը։ 2013 թվականին Disney Channel-ով ցուցադրվել է նաև ֆիլմի երկրորդ մասը՝ «Կախարդների վերադարձը. Ալեքսը Ալեքսի դեմ»։
Սյուժե
Ռուսսո կախարդների ամբողջ ընտանիքը մեկնում է Կարիբներ, որտեղ Ջերին և Թերեզան հանդիպել էին առաջին անգամ։ Ալեքսը տխուր է, քանի որ ստիպված է լինել իր ընտանիքի հետ արձակուրդի ժամանակ։ Նա, վերջնական արդյունքւմ, պատահաբար կախարդում է իր ծնողների հանդիպման առաջին շրջանը, որն ամբողջովին փոխում է նրանց առաջին հանդիպումը և վտանգի տակ դնում ամբողջ ընտանիքի գոյությունը։ Կախարդումը հերքելու համար, Ալեքսն ու Ջասթինը պետք է անցնեն ջունգլիների միջով և գտնեն «Երազանքի քարը»։ Այդ ժամանակ, նրանց կրտսեր եղբայր Մաքսը նույնպես փորձում է ծանոթացնել ծնողներին։