cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հայկական հարցը և հայերի ցեղասպանությունը պատմագրության մեջ
Գերմանական պատմագրություն
Հայկական հարցին գերմանական պատմագրությունը անդրադարձել է 19-րդ դարի վերջին՝ Թուրքիայում հայերի 1894-1896 թվականների կոտորածների առնչությամբ։ 1896 թվականին լույս է տեսել հումանիստ և հասարակական գործիչ Յոհաննես Լեփսիուսի «Հայաստանը և Եվրոպան։ Մեղադրանքներ քրիստոնեական մեծ տերություններին և կոչ քրիստոնյա Գերմանիային» գիրքը, որի հիմքում ընկած են գերմանական մամուլում հեղինակի տպագրած մի ամբողջ շարք հոդվածներ՝ «Ճշմարտությունը Հայաստանի մասին» ընդհանուր խորագրով։ Բերված նյութերը համոզիչ կերպով ապացուցում են, որ թուրքական ռազմական ու քաղաքացիական իշխանություններն անմիջական մասնակցություն են ունեցել հայերի կոտորածներին, թալանին, քրիստոնյաներին բռնի իսլամացնելու գործին։ Լեփսիուսը մերկացրել է հանցագործությունը թաքցնելու թուրքական իշխանությունների ջանքերը, բացահայտել արևմտահայերի կոտորածի լուրը Եվրոպա թափանցելու դեպքում մեղքը հայերի վրա բարդելու թուրքական կառավարող շրջանների մշակած մեխանիզմը։ Լեփսիուսը ապացուցել է նաև իրադարձությունների թուրքական մեկնության մյուս թեզի՝ թե իբր թուրքական իշխանությունները անկարող էին «կանգնեցնել» ջարդարարներին, սնանկությունը։ Քննության առնելով մեծ տերությունների քաղաքականությունը հայկական հարցում հանգել է այն եզրակացության, որ ստորագրելով 1878 թվականի Բեռլինի դաշնագիրը, նրանք միջոցներ չձեռնարկեցին այն կենսագործելու համար, որ հայ ժողովուրդը դարձավ այդ տերությունների երեսպաշտ քաղաքականության զոհը հետագա տարիներին։
1916 թվականին լույս տեսավ Լեփսիուսի «Հաղորդագրություն Թուրքիայում հայ ժողովրդի դրության մասին» աշխատությունը, որի մեջ մտան հեղինակի 1915 թվականին Կոստանդնուպոլիս կատարած այցելության ժամանակ գերմանական միսիոներներից ու ծառայողներից, չեզոք երկրներից դիվանագիտական ներկայացուցիչներից հավաքած վկայությունները, որոնք տալիս էին ցեղասպանության իսկական պատկերը և բացահայտում տեղահանության բուն նպատակը՝ հայ բնակչության ոչնչացումը։ Նրա հաշվարկներով սպանված ու տեղահանված հայերի ընդհանուր թիվը 1 396 350 մարդ է։ Նա ընդգծում էր, որ որոշ տեղերում հայերի կազմակերպած ինքնապաշտպանությունը միանգամայն օրինական միջոցառում էր խաղաղ բնակչության իրական բնաջնջման վտանգի դեմ հանդիման։ Լեփսիուսը պնդում էր, որ տեղահանության, նրա իրականացման եղանակների համար պատասխանատվությունը ընկնում է թուրքական կառավարության վրա, որը որևէ արդարացում չունի։ Նա առաջինն էր Եվրոպայում, որ Օսմանյան կայսրության արյունալի իրադարձությունները կապեց պանթյուրքիզմի գաղափարախոսության հետ։ 1919 թվականին «Հաղորդագրությունը...» վերահրատարակվեց կարևոր լրացումներով ու «Հայ ժողովրդի կործանումը» ենթավերնագրով (1930 թվականին իրականացվեց 4-րդ հրատարակությունը)։
Հայերի կոտորածի գերմանական առաջին վկայություններից եղավ Հալեպի գերմանական դպրոցի ուսուցիչ Մարտին Նիպագեի դիմումը՝ «Մի քանի խոսք գերմանական ժողովրդի պաշտոնական ներկայացուցիչներին» (1919. մինչ այդ հրատարակվել էր անգլերեն և ֆրանսերեն), որը մերկացնում էր երիտթուրքերի ոճրագործությունները, Գերմանիային մեղադրում հայկական հարցում վարած նրա քաղաքականության համար։
Արևելագետ Յոզեֆ Մարկվարտի «Հայ ազգի ծագումն ու վերածնությունը» աշխատության մեջ այն եզրակացությունն է արվել, որ օսմանյան կառավարությունը մոտալուտ համաշխարհային պատերազմը դիտել է առավել պատեհ առիթ՝ հայերի ոչնչացման վաղուց հղացած ծրագիրը իրականացնելու համար, որ սահմանադրության հռչակումից հետո դարձյալ Թուրքիայի կառավարող շրջանների հիմնական կարգախոսն էր՝ «երբ հայերը չլինեն, չի լինի նաև Հայկական հարցը»։ Հեղինակը նշել է, որ երիտթուրքերը իրենց դաժանությամբ ոչնչով չեն զիջել Աբդուլ Համիդ II-ին։ Յո. Մարկվարտը խստագույնս ղատապարտել է գերմանական կառավարությանը, գլխավոր շտաբն ու մամուլը, որոնք, նրա կարծիքով, նույնպես պատասխանատու են հայերի ցեղասպանության համար։
Ֆաշիզմի հաղթանակը Գերմանիայում, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմն ու հիտլերյան Գերմանիայի պարտությունը փաստորեն գերմանական հասարակայնության հիշողությունից ջնջեցին հայ ժողովրդի բնաջնջման փաստն ու այն մարդկանց անունները, ովքեր հանդես էին գալիս հայերի պաշտպանությամբ։ Մի քանի տասնամյակ գերմանական պատմագրությունը հատկապես չէր զբաղվում հայկական հարցի հետ կապված խնդիրների լուսաբանմամբ։ 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբի միջազգային հարաբերությունների և Գերմանիայի արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող գերմանական պատմաբանները շոշափել են սոսկ այդ խնդիրների որոշ կողմերը։ 1970-ական թվականներին գերմանական պատմագրության մեջ կրկին հետազոտության առարկա են դառնում հայկական հարցի և հայերի ցեղասպանության խնդիրները։
Ցեղասպանության հարցին է նվիրված Էռնստ Վեռների «Հայկական սարսափներ. 1915-1916՝ հայի հնարածն է արդյո՞ք» աշխատանքը, որը հրապարակվեց «Պատմության հետազոտությունների ամսագրում» (1973, N 2)։ 1977 թվականին Հայկական խնդիրների ինստիտուտը (Մյունխեն) հրատարակեց Պետեր Լաննեի «Հայաստան, հարյուրամյակի առաջին ցեղասպանությունը» աշխատությունը, որում մանրամասն լուսաբանված են Օսմանյան կայսրության 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի իրադարձությունները, հայերի կոտորածները Կիլիկիայում և Թուրքիայի մյուս մասերում։ «Ռուսական հեղափոխությունը և Կովկասյան ռազմաճակատը» գործում քննարկվում են Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո մինչև Բրեստի հաշտություն և Մուդրոսի զինադադար ընկած իրադարձությունները։ Ամենամեծ գլուխը («Նյուրնբերգը չկայացավ») նվիրված է հայկական հարցին՝ ընդհուպ մինչև 1921 թվականի Լոնդոնի կոնֆերանսը։ Պ. Լաննեն նշում է, որ հրեաների ցեղասպանության մեղավորները իրենց արժանի պատիժն ստացան Նյուրնբերգում, մինչդեռ մեր դարաշրջանի «առաջին ցեղասպանությունը մի հին քրիստոնյա կուլտուրական ժողովրդի նկատմամբ» մնաց անպատիժ. «Դատ չեղավ, նյուրնբերգյան դատավարություն տեղի չունեցավ, նույնիսկ դատաքննություն չկատարվեց» (էջ 7)։
1970-1980-ական թվականներին ԳՖՀ-ում լույս տեսնող «Պոգրոմ» ամսագրի էջերում տպագրվել են Օսմանյան կայսրության հայերի ցեղասպանության վերաբերյալ բազմաթիվ հողվածներ, փաստաթղթեր ու լուսանկարներ։ Այդ խնդրին է նվիրված ամսագրի մի հատուկ համար (1979, N 64), որտեղ զետեղված են հողվածներ, լուսանկարներ, տվյալներ են բերված 1894-1896 թվականների և 1915-1918 թվականների հայկական ջարդերի մասին։ Թեսսա Հոֆմանի ծավալուն հոդվածում («Հայերի դրության շուրջ») քննարկվում է հայ ժողովրդի աշխարհաքաղաքական դիրքը և դրա հետևանքները, հայկական հարցի «լուծման» թուրքական եղանակը, հակահայկական քարոզչությունը Թուրքիայում, հայկական հարցի ժամանակակից վիճակը։ Հեղինակը լայնորեն օգտագործում է Գերմանիայի արխիվների, Յոհաննես Լհփսիուսի, Արմին Վեգների և ուրիշների նյութերը։ Հայկական հարցին են նվիրված ամսագրի այլ համարներում տպագրված նույն հեղինակի և Ժ. Քոչարյանի բազմաթիվ հոդվածներ, որոնք ավելի ուշ լույս տեսան «Հայաստան։ Ցեղասպանություն։ Տեղահանություն։ Աքսոր» (1987) առանձին ժողովածուով։ 1987 թվականին Հերման Գոլցը հրատարակեց 1986 թվականին Յո. Լեփսիուսի հիշատակին Մարտին կութեր Քինգի ինստիտուտում տեղի ունեցած միջազգային գիտաժողովի նյութերի ժողովածուն։
Հայկական հարցին ու Օսմանյան կայսրությունում հայերի ցեղասպանության հարցերին զգալի տեղ են հատկացրել իրենց գրքում («Հռենոսի ե Արաքսի միջև, գերմանա-հայկական կապերի 900 տարին», 1988) Էննո Մեյերը և Արա Բեկյանը։ Ծավալուն փաստագրական նյութերի հիման վրա նրանք քննության են առնում Օսմանյան կայսրության քրիստոնյաների դրության, Բեռլինի կոնգրեսից հետո հայ բնակչության նկատմամբ թուրքական իշխանությունների վերաբերմունքի հարցերը, հայերի կոտորածներն ու Գերմանիայի վերաբերմունքը դրանց, Հայաստանի վիճակը Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո և այլն։ Գրքում խոսվում է գերմանական և շվեյցարական բարեսիրական կազմակերպությունների՝ հայ գաղթականներին ցույց տված օգնության մասին։
Գերմանական հետազոտողնհրը զգալի աշխատանք են կատարել հայկական հարցին և հայերի ցեղասպանությանը վերաբերող փաստագրական նյութերի հրատարակման ուղղությամբ։ Այդ կարևոր գործը սկզբնավորել է Յոհաննես Լեփսիուսը։
1916 թվականին Բեռլինում հրատարակվեց ժողովրդական վրիժառու Սողոմոն Թեհլերյանի դատավարության սղագրությունը, որտեղ մեծ հետաքրքրություն են ներկայացնում վկաների ցուցմունքներն ու Յո. Լեփսիուսի փորձագիտական եզրակացությունը, որոնք նպաստեցին Թեհլերյանի արդարացմանը։ 1980 թվականին Գյոթինգենում լույս տեսավ դատավարության արձանագրությունների նոր հրատարակությունը («Հայերի ցեղասպանությունը դատարանի առջև։ Թալեաթ փաշայի դատավարությունը», ներածությունը՝ Թ. Հոֆմանի)։
Հայկական հարցին վերաբերող փաստաթղթեր կան նաև 1922-1927 թվականներին Բեռլինում հրատարակված «Եվրոպական կաբինետների մեծ քաղաքականությունը։ 1871-1914» դիվանագիտական փաստաթղթերի 40-հատորյա շարքում, որի պատրաստմանը մասնակցել է Յո. Լեփսիուսը։
Թուրքիայում հայերի ցեղասպանության աղբյուրագիտության մեջ լուրջ ներդրում են 1987-1988 թվականներին հայկական խնդիրների ինստիտուտի հրատարակած «Հայերի ցեղասպանությունը» բազմահատորյակի առաջին երկու և 8-րդ հատորները։ Առաջին հատորը փաստաթղթերի, թերթերից, գրքերից բերված քաղվածքների հավաքածու է։ Տեքստերը բնագրի լեզվով են։ Ներածությունը գրել է Ֆ. Էրմակորան։ Երկրորդ հատորում տեղ են գտել Ավստրիայի արխիվներում Ա. Օհանջանյանի հայտնաբերած բազմաթիվ նոր վավերագրեր, որոնք լրացնում են արևմտաեվրոպական և ամերիկյան արխիվների նյութերը։ Ներածությունը գրել է Վ. Բիլը։ Գերմանական առաջադեմ պատմաբանները, գիտական շրջանառության մեջ դրած նրանց բազմաթիվ նյութերը մեծապես նպաստում են Հայկական հարցի և հայերի ցեղասպանության պատմության անկողմնակալ լուսաբանմանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական հարց Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանություն Կատեգորիա:Պատմագրություն
Խալկի (Դոդեկանես)
Խալկի (Χάλκη), Հունաստանին պատկանող կղզի Եգեյան ծովում՝ Դոդեկանեսյան կղզեախմբում ։
Ճաքվինջ
Աշխարհագրություն
Օիրեմեը շրջկենտրոն Զուգդիդ քաղաքի հետ միացված է ավտոխճուղով։ Զուգդիդի և Ճաքվինջի հեռավորությունը կազմում է 16 կմ։
Խալկի (Դոդեկանես)
Ըստ 2001 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ կղզու բնակչությունը կազմում է 313 մարդ։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 601 մետր բարձրության վրա։
Աշխարհագրություն
Խալկին փոքրիկ լեռնային կղզի է՝ քարքարոտ տեղանքով և նոսր բուսականությամբ։ Քաղցրահամ ջրի պաշարներն ապահովող բնական ջրի պաշարները գրեթե բացակայում են։ Տեղակայված է Հռոդոս կղզուց դեպի արևմուտք՝ Հռոդոս նավահանգստային քաղաքից 65 կմ (կամ 35 ծովային մղոն) հեռավորության վրա։
Ճաքվինջ
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Ճաքվինջի բնակչությունը կազմում է 996 մարդ։ Գյուղի բնակչության ճնշող մեծամասնությունը վրացիներն են։ Բացի զտարյուն վրացիներից՝ այստեղ ապրում են նաև վրացիների տարբեր էթնիկական խմբեր, հիմնականում՝ մեգրելներ։
Խալկի (Դոդեկանես)
Աշխարհագրություն
Կղզու ջրափնյա գծի ընդհանուր երկարությունը կազմում է շուրջ 40 կմ։ Կղզու վրա գտնվող եզակի բնակավայրերից է Նիմբորոն։ Այն գտնվում է լեռան լանջի բնական ամֆիթատրոնի արևելյան ափին։ Բավականին մեծ խորություններում գտնվում է կղզու նախկին մայրաքաղաքը՝ Խալկին, որը ներկայումս լքված գյուղ է։
Ճաքվինջ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զուգդիդի մունիցիպալիտետի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Խալկի (Դոդեկանես)
Պատմություն
Համաձայն կղզու անվան ծագումնաբանության վերաբերյալ առաջին տարբերակի՝ Խալկիի անվանումը կապված է հունարեն «χαλκός» բառի հետ, որը թարգմանաբար նշանակում է պղինձ։ Հավանաբար այս անվանումը կապված է անտիկ շրջանի պղնձեդարյան ժամանակաշրջանի հետ։
Համաձայն մեկ այլ տարբերակի՝ կղզու անվանումը կապված է «κάλχη» կամ «χάλκη» բառերի հետ, որոնք հայերեն թարգմանվում են, որպես «մանուշակ կամ մանուշակի գույն»։
Համաձայն հին հունական դիցաբանության՝ կղզու առաջին բնակիչները եղել են տիտանները։ Համաձայն հնագիտական հետազոտությունների՝ կղզին սկզբնական շրջանում բնակեցվել է պելասներով, և հետո նաև կարիացիներով, դորիացիներով և փյունիկացիներով։
Խալկիի մասին առաջին հիշատակությունը թվագրվում է մ.թ.ա. 477 կամ մ.թ.ա. 478 թվականին։ Այն հիշատակված է Աթենական ծովային միության տիրույթների ցանկում, որպես վերջինիս անդամ։ Կղզու մասին իրենց աշխատություններում նշել են նաև Թուկիդիդեսը (վերջինս նկարագրել է Խալկի կղզում տիրող իրադրությունը Պելոպոնեսյան երկարատև և արյունարբու պատերազմների շրջանում), Սկիլակը, Ստեփանոս Բյուզանդացին, ինչպես նաև Ստրաբոնը, Թեոփրաստեսը, Պլինիոս Ավագը և այլք։
Մ.թ.ա. 4-րդ դարի ավարտին Խալկին հայտնվել է հարևան Հռոդոս կղզու տիրապետության տակ և սկսել է ծառայել, որպես հռոդոսյան նավատորմի խարիսխային կայան։ Հունականության դարաշրջանում սկսվել է կղզու ծաղկման շրջանը, որն անմիջականորեն կապված էր Խալկիի բնակչության կողմից նավագնացությունների կազմակերպմամբ և հարևան կղզիների հետ առևտրային հարաբերությունների հաստատմամբ։ Այս շրջանում Խալկին համարվում էր միջերկրածովյան բավականին հայտնի առևտրային կենտրոն։ Դրան հաջորդեց այն, որ Հռոդոսի հետ մեկտեղ Խալկին ևս հայտնվեց Հռոմեական կայսրության տիրապետության ներքո։ Հռոմեական տարիներին Խալկին եղել է շարքային բնակավայր։ 7-րդ դարում կղզին բռնազավթել են մուսուլման արաբները, սակայն 825 թվականին այն ազատագրվել է։
11-12-րդ դարերում այստեղ իրենց իշխանությունն են տարածել խաչակիրները։ Խաչակիրների կառավարման շրջանում այստեղ կառուցվել է Խալկիի ամրոցը, որը կանգուն է մինչ օրս։ Հռոդոսը գրավելուց հետո շուտով կղզու տարածքը ասպատակել են թուրքերը։ Այդ իսկ պատճառով տեղի հույների մեծամասնությունը ստիպված են եղել թողնել կղզին ու հեռանալ։
1658 թվականին կղզու գրավման անհաջող փորձ են կատարել վենետիկցիները։ Հունական հեղափոխության արդյունքում Հունաստանի անկախ թագավորության հռչակումից հետո կղզին ետ է վերադարձվել հույներին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին կղզին բավականին վնասներ է կրել։ 1912 թվականին այն գրավել են իտալացիները։ 1923 թվականին Լոզանում կնքված պայմանագրով այն պաշտոնապես անցել է Իտալիայի թագավորությանը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո կնքված Փարիզի խաղաղության պայմանագրով այն անցել է Հունաստանի տիրապետության տակ և մինչ օրս էլ պատկանում է Հունաստանի Հանրապետությանը։
Պալաու դ'Անգլեսոլա
Պալաու դ'Անգլեսոլա  (Palau de Anglesola, El Palau d'Anglesola), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, մտնում է Լեիդա նահանգի, ինչպես նաև Կատալոնիա ինքնավար մարզի մեջ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Պալ դը Ուրժել շրջանում։ Տարածքը ՝ 12,3 կմ²։ Բնակչությունը ՝ 2120 մարդ (2010 թվականի տվյալներով ) ։
Լուտցինգեն
Լուտցինգեն (Lutzingen), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Շվաբիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Դանուբի Դիլինգենի շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 970 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 24.93 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 73 146։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Լավալ ան Լաննուա
Լավալ ան Լաննուա (Laval-en-Laonnois), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Լան-2 կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Լան։
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 255 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 177 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչների 135-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 42-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 76,3%, 1999 թվականին եղել է 67,6 %)։ 135 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 126-ը (70 տղամարդ և 56 կին), գործազուրկ էին 9 մարդ (4 տղամարդ և 5 կին)։ 42 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը՝ թոշակառուներ, 16-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով ։
Ավթանդիլ Վարազի
Ավթանդիլ Վարազի (ავთო ვარაზი, ), վրացի հայտնի նկարիչ, վրացական փոփ արվեստի պիոներ։
Ավթանդիլ Վարազին ծնվել է 1926 թվականին Վրացական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության Թբիլիսի քաղաքում։ Հայրը՝ Վասիլի Վարազին, եղել է նշանավոր գիտնական՝ ֆիզիոլոգ և կենսաքիմիկոս։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի նկարիչներ Կատեգորիա:Վրացի կենսաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ
Կարեն Փարեմուզյան
Կարեն Սերգեյի Փարեմուզյան (հունվարի 16, 1971, Ալավերդի, ՀԽՍՀ), ՀՀ Ալավերդի քաղաքի քաղաքապետ՝ 2015 թվականից։
Կենսագրություն
Կարեն Փարեմուզյանը ծնվել է 1971 թվականի հունվարի 16-ին Ալավերդի քաղաքում։ 1977-1987 թվականներին սովորել է Ալավերդու №5 միջնակարգ դպրոցը, իսկ 1977-1987 թվականներին՝ Երևանի Կ. Մարքսի անվան պոլիտեխնիկական ինստիտուտում և ստացել ինժեներ-էլեկտրոմեխանիկի մասնագիտություն։
1992-1995 թվականներին որպես տեսուչ է աշխատել Հայաստանի մաքսային ծառայության Այրումի մաքսակետում, այնուհետև որպես տեխնոլոգ՝ աշխատանքի է անցել Ալավերդու լեռնամետալուրգիական կոմբինատի մեխանիկական արտադրամասում։ Մեկ տարի անց՝ 1996 թվականից պաշտոնավարել է մեխանիկական նորոգման արտադրամասի պետի տեղակալի պաշտոնում։ 2004-2008 թվականներին ղեկավարել է նույն կոմբինատի մեխանիկական արտադրամասը։
Նիկոլոս Իզորիա
Նիկոլոս Իզորիա, (ნიკოლოზ იზორი, ), վրացի պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ։
Կենսագրություն
2004 թվականին Վրաստանում անցկացված ամառային օլիմպիական խաղերի ժամանակ երրորդ փուլից հետո դուրս մնաց մրցարշարից, պարտվելով Ադրբեջանի ներկայացուցիչ Ֆուադ Ասլոնովին։
2004 թվականին տեղի ունեցած սիրողական բռնցքամարտի առաջնությունում նվաճել է երրորդ պատվավոր հորիզոնականը։ 2008 թվականի օլիմպիական խաղերի ընթացքում նա հաղթել է Թատո Բատշեգին՝ 14-4 հաշվով, սակայն հետո պարտվել Շային Իմրանովին՝ 9-18 հաշվով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրացի բռնցքամարտիկներ
Հայ-ավստրիական հարաբերություններ
Հայ-ավստրիական հարաբերություններ (Armenien-Österreich Beziehungen), դիվանագիտական հարաբերությունները Հայաստանի և Ավստրիայի միջև։
Հայաստանի և Ավստրիայի միջև դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են 1992 թվականի հունվարի 24-ին ։ Հայաստանը և Ավստրիան Եվրոպայի անվտանգության և համագործակցության կազմակերպության և Միավորված Ազգերի կազմակերպության լիիրավ անդամներ են։ Ավստրիան նաև Եվրոպական Միության անդամ է, իսկ Հայաստանը՝ Եվրասիական Տնտեսական Միության։
Հայաստանը Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայում ունի դեսպանություն, իսկ Ավստրիան՝ հյուպատոսություն Երևանում։
Հայերն Ավստրիայում
Դեռևս 17-րդ դարում Ավստրիական կայսրության տարածքում ձևավորվում է հայկական գաղութ, որը Հայոց ցեղասպանությունից հետո վերածվում է ավստրիահայ սփյուռքի։
Ներկայումս Ավստրիայի տարածքում բնակվում է շուրջ 5 հազար հայ (ճնշող մեծամասնությունը՝ մայրաքաղաք Վիեննայում)։
Ավստրիահայ համայնքի ազգային կյանքը կազմակերպում են մի շարք բարեգործական և մշակութային կազմակերպություններ։ Գործում են Սուրբ Փրկիչ և Սուրբ Հռիփսիմե եկեղեցիները, Մխիթարյան միաբանության Աստվածաբանության ուսումնարանը, «Հովհաննես Շիրազ» շաբաթօրյա դասընթացները։ 1984 թվականին Վիեննայի Սուրբ Հռիփսիմե եկեղեցու բակում տեղադրվել է հուշարձան՝ նվիրված Մեծ եղեռնի զոհերի հիշատակին, իսկ 2001 թվականից եկեղեցու մերձակա հրապարակը կոչվել է Հայկական հրապարակ։ 1979 թվականից Ավստրիայի Ֆորառլբերգ նահանգը եղբայրացել է Հայաստանի հետ։
Ավստրիացիներն ու վիեննահայ գաղութը զգալի մարդասիրական օգնություն են ցուցաբերել 1988 թվականի դեկտեմբերյան երկրաշարժից տուժած Սպիտակին ու Գյումրիին։
Միսաք Մանուշյանի հուշարձան
Միսաք Մանուշյանի հուշարձան, հայ բանաստեղծ, Ֆրանսիայի ազգային հերոս Միսաք Մանուշյանի հուշարձանը Փարիզի Իվրի սյուր Սեն արվարձանի զինվորական գերեզմանոցում։
Պատմություն
1976 թվականին Հայրենական մեծ պատերազմի վետերանների խորհրդային կոմիտեն քանդակագործ Արա Հարությունյանին դիմել է «Ազատության մարտիկ» Միսակ Մանուշյանի արձանը կերտելու խնդրանքով ։ Հուշարձանի հանիդսավոր բացումը տեղի է ունեցել 1978 թվականի նոյեմբերի 4-ին, որին ներկա են գտնվել Միսաք Մանուշյանի այրին՝ Մելինեն, քանդակագործ Արա Հարությունյանը կնոջ՝ Ջուլիայի հետ, Ֆրանսիայում ԽՍՀՄ դեսպանը, Փարիզի և Իվրի շրջանի քաղաքապետերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի հուշարձաններ Կատեգորիա:Արա Հարությունյանի քանդակներ
Օղակ (այլ կիրառումներ)
Օղակ, կարող է վերաբերել՝
Օձ (այլ կիրառումներ)
Օձ, կարող է վերաբերել՝
Օհայո շրջան (այլ կիրառումներ)
Օհայո շրջան, կարող է վերաբերել՝
Օհայո (այլ կիրառումներ)
Օհայո, կարող է վերաբերել՝
Հասկովո
Հասկովո (Хасково), քաղաք Բուլղարիայում։ Տեղակայված է Հասկովոյի մարզում, Հասկովո համայնքի մի մասն է կազմում։
Գտնվելու վայր
Հասկովոն գտնվում է Բուլղարիայի հարավային մասում և Հասկովոյի մարզի տարածաշրջանային կենտրոնն է։ Քաղաքը գտնվում է Հունաստանի և Թուրքիայի սահմանի մոտ։
Ջրեր
Այստեղից սկիզբ են առնում Բանսկա, Հասկովսկա և Հարմանլյսկա գետերը։
Պատմություն
Ըստ հնագետների, ժամանակակից քաղաքի տարածքում առաջին բնակավայրը առաջացել է Նեոլիթի կեսին՝ մ.թ.ա. 5000-ական թվականներին։
1950-ական թվականներին քաղաքը ծխախոտի արդյունաբերության հիմնական կենտրոնն էր։ 1957 թվականների սկզբի դրությամբ գործել են մի քանի բամբակի և մետաքսի վերամշակող ձեռնարկություններ, ինչպես նաև սննդի արդյունաբերության ձեռնարկություններ (ցեմենտներ և նավթամթերքներ)։ Բացի այդ, քաղաքի բնակչության մի մասն զբաղվել է գյուղատնտեսության ոլորտում (Հասկովո մարզում գինու մշակման գործում) ։
1977 թվականին Հասկովոն Դիմիտրովգրադի հետ միասնական արդյունաբերական հանգույց էր, որը ճարտարագիտության և (այստեղ արտադրում էին քիմիական, սննդամթերքի և ծխախոտի համար նախատեսված սարքավորումներ) երկրի ծխախոտային արդյունաբերության կենտրոնն էր (Եվրոպայում գործող խոշորագույն ծխախոտային գործարաններից մեկը` «Տրակիան») ։
1981 թվականին Հասկովոյում հանձնվել է անօրինական քիմիական գործարան ։
1985 թվականին՝ քաղաքի հազարամյակի պատվին, քաղաքի կենտրոնում կառուցվել է «Մեմորիալ» մատուռը։
1986 թվականի սկզբին Հասկովոն արդյունաբերական կենտրոն էր, որի տնտեսությունը հիմք հանդիսացավ մեքենաշինության, տեքստիլ, ծխախոտի և սննդի արդյունաբերության ձեռնարկություներում ։
Լևոն Ներսեսյան
Լևոն Ներսեսյան, հայ դեղագործ։
Հասկովո
Կրոններ
Քրիստոնյաները` 85%, մուսուլմանները` 15%։
Լևոն Ներսեսյան
Կենսագրություն
Ծնվել է Կ. Պոլ­սում։ Դեղագործական կրթություն է ունեցել։ Փոքր Ասիայի արևմուտքի Սիվրիհիսար քաղաքում ունեցել է սեփական դեղատուն և դեղագործ աշխատել։
1907 թվականի նոյեմբերին, ի թիվս 14 հայ մտավորականների, ձերբակալվել է Սիվրիհիսարում։ Մի ուրբաթ օր ոստիկանը մտել է Լևոնի դեղատուն և ասել, թե քաղաքապետարանի ժողովը ցանկանում է նրան տեսնել, ուստի խնդրում է իր հետ գնալ այնտեղ։ Վատ բան չկասկածելով՝ Լևոնը ոստիկանի հետ գնացել է քաղաքապետարան։ Այստեղ Լևոնի վաղեմի բարեկամ, գավառապետ ալբանացի Խայրի բեյը խոժոռ դեմքով հարցրել է, թե արդյոք նրա մոտ զենք կամ վտանգավոր իրեր ու թղթեր չկան։ Լսելով բացասական պատասխան՝ Խայրի բեյը հրամայել է դատարկել գրպանները։ Արդյունքի չհասնելով՝ ոստիկանին հրամայել է Լևոնին մեկուսացնել մի դատարկ ու կեղտոտ սենյակում, որն աղոթավայր էր ծառայում կառավարության անդամների համար։
Հասկովո
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով
Լևոն Ներսեսյան
Կենսագրություն
Լևոնն առավոտյան տեսել է, որ քաղաքապետարանի բոլոր սենյակները հայերով են լցված։ Այդ օրը բոլոր ձերբակալվածների տներում խուզարկություն է կատարվել։ Լևոնի մայրը ոստիկանների առջև դուռը չի բացել։ Խուզարկուները հրավիրել են թաղի հայ աղաներից մեկին և քահանային ու դրսից բացատրել, թե խուզարկությունը կապացուցի որդու անմեղ լինելը և թույլ կտա, որ նրան ազատեն։ Խուզարկության ժամանակ բռնագրավել են Լևոնի բոլոր թղթերը, նամակները, թերթերը և այդ բոլորը կցել նրա գործին։ Հետագայում պարզվել է, որ նրանց մատնիչները եղել են երկու հոգի՝ Քել Պողոսը (կեղծ բժիշկ Պողոս Թեսթիճյանը) և ասորահայ Հեքիմ Աբդալլահը։
Երեք օր հետո ձերբակալվածներին և երկու լրտեսներին շղթայակապ տեղափոխել են Անկարայի կենտրոնական բանտ։ Մեղադրվել է 1905 թվականի օգոստոսի 7-ին (հուլիսի 8) Կ. Պոլսի Յըլդըզ թաղամասում ուրբաթ օրվա աղոթքի արարողության ավարտին սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ին սպանելու մահափորձին մասնակցելու համար։
Մեկուկես տարի տևած բանտարկության ընթացքում հայ բանտարկյալները բազմաթիվ հարցաքննությունների են ենթարկվել։ Նրանց հայհոյել են, ծեծել, վրաները սառը ջուր լցրել, չարչարել և այլն։ 1909 թվականի մայիսին, յուրաքանչյուր բանտարկյալից 500-ական ոսկեդրամ վերցնելով, փաստաբանների օգնությամբ, Կ. Պոլսի հայոց պատրիարքարանի միջնորդությամբ բոլորը ազատ են արձակվել՝ նյութապես, ֆիզիկապես ու հոգեպես քայքայված վիճակում։
Աղբյուր
Կատեգորիա:Հայ դեղագործներ Կատեգորիա:Կոստանդնուպոլիս քաղաքում ծնվածներ
Մեդլինգեն
Մեդլինգեն (Medlingen), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Շվաբիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Դանուբի Դիլինգենի շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 1564 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 17.07 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 73 153։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Ռուսաստանի Դաշնության դատախազություն
Ռուսաստանի Դաշնության դատախազություն (Прокуратура Российской Федерации), մարմինների դաշնային միասնական կենտրոնացված համակարգ, որը Ռուսաստանի Դաշնության  անունից հսկողություն է իրականացնում Ռուսաստանի Դաշնության Սահմանադրության պահպանման և Ռուսաստանի Դաշնության տարածքում գործող օրենքների կատարման համար։ Ռուսաստանի Դաշնության դատախազությունը կատարում է և այլ առանձնահատկություններ՝ սահմանված դաշնային օրենքներով։  Ռուսաստանի Դաշնության դատախազության լիազորությունները, գործունեության կազմակերպումը և կարգը  սահմանվում են Ռուսաստանի Դաշնության դատախազության մասին դաշնային օրենքով ։ Վերաբերում է պետական ռազմականացված կազմակերպություններին, որոնք իրավունք ունեն կրել մարտական հրաձգային և այլ զենքեր ։ Ռուսաստանի դատախազությունում իրականացվում է դաշնային ռազմական, իրավապահ և պետական քաղաքացիական ծառայություն։  Դատախազությունը պետք է իրականացնի իր լիազորությունները պետական իշխանության մարմիններից անկախ (օրենսդիր, գործադիր, դատական),  իշխանության ոչ մի ճյուղերի չի պատկանում։
1722 թվականի  հունվարի 12-ին Պետրոս I բարձրագույն հրամանով հիմնադրվեց Ռուսաստանի դատախազությունը։
Դատախազության գործունեության ուղղություններ
Օրինականության միասնության և ամրապնդման, օրենքի գերակայության ապահովման նպատակով, ինչպես նաև Ռուսաստանի Դաշնության օրենքով պաշտպանվող  հասարակության և պետության շահերի հսկողությունը իրականացնում է դատախազությունը
Դատախազները նաև մասնակցում են  դատարանների գործերի քննությանը, ներկայացնում են օրենքին հակասող դատական որոշումները, մասնակցում են իրավաստեղծագործական գործունեությանը, պետական իշխանության մարմինների և տեղական ինքնակառավարման մարմինների նիստերին, քննարկում են դիմումները, բողոքները և այլ դիմումներ ։
Դատախազության կառուցվածք
Ռուսաստանի Դաշնության դատախազություն՝ միասնական կենտրոնացված մարմինների և հաստատությունների համակարգ, Ռուսաստանի Դաշնության գլխավոր դատախազի ենթակայությամբ գտնվող վերադաս և ստորադաս դատախազները, որի մեջ մտնում են ։
Դատախազության մարմինների և  հիմնարկների կրթության վերակազմակերպումը և լուծարումը, նրանց կարգավիճակի և իրավասությունների որոշումը իրականացվում է Ռուսաստանի Դաշնության գլխավոր դատախազի կողմից։
Ռուսաստանի Դաշնության գլխավոր դատախազը գլխավորում է  Ռուսաստանի Դաշնության գլխավոր դատախազությունը, պաշտոնի է նշանակվում և պաշտոնից ազատվում է Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի ներկայացմամբ՝ դաշնային խորհրդի կողմից։
Ռուսաստանի Դաշնության գլխավոր դատախազության կառույցի մեջ են մտնում գլխավոր վարչությունները (այդ թվում՝ դաշնային ընտրատարածքների), բաժինները, ինչպես նաև Գլխավոր դատախազությունը՝  կառուցվածքային ստորաբաժանումների իրավունքով։  Սուբյեկտների դատախազները գլխավորում են Ռուսաստանի Դաշնության դատախազությունները և նշանակվում են Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի սուբյեկտների համաձայնությամբ (որպես կանոն, իրենց օրենսդիր (ներկայացուցչական) մարմինների կողմից)։
Ըստ Ռուսաստանի Դաշնության դատախազության մասին դաշնային օրենքի նախատեսված են հետևյալ պաշտոնները․
Ռուսաստանի Դաշնության գլխավոր դատախազություն
Բաժնի պետի պաշտոնը  բացակայում է շատ դատախազություններում, հավանաբար  անհրաժեշտության բացակայության պատճառով։ Ավագ օգնականները և դատախազի օգնականները պայմանականորեն միացվել են, այսպես կոչված, խմբերի, հոսքերի հսկողությանը և ենթարկվում են դատախազի համապատասխան տեղակալին։ Շրջանային դատախազության բաժնի պետը ոչ պաշտոնական անձ է համարվում և իր կարգավիճակով քիչ է տարբերվում դատախազի ավագ օգնականներից և օգնականներից։
Դատախազների հիմնական լիազորությունները
Դատախազն իր վրա դրված գործառույթները իրականացնելիս իրավունք ունի անարգել մտնել մարմինների հսկողւթյան տակ գտնվող տարածքներ և շինություններ, պահանջել տրամադրելու անհրաժեշտ փաստաթղթերը և նյութերը, բացատրության համար կանչել պաշտոնատար անձանց և քաղաքացիներին։
Դատախազը մասնակցում է  դատարանների կողմից գործերի քննմանը, ընդ որում, նա իրավունք ունի դիմել դատարան կամ մտնել գործի մեջ դատավարության ցանկացած փուլում։ Հարուցում է քրեական հետապնդում։ Հսկողություն է իրականացնում մինչդատական քրեական վարույթի օրինականության նկատմամբ, դատարանում պաշտպանում է մեղադրանքը, բողոքարկում է դատարանների վճիռները, դատավճիռները և որոշումները, հսկողություն է իրականացնում պատիժների և հարկադրանքի այլ միջոցների կիրառման օրինականության նկատմամբ։
Դատախազությանը կից քննչական կոմիտե՝  2011 թվականի հունվարի 15-ից  Ռուսաստանի Դաշնության դատախազությանը կից ստեղծվեց Քննչական կոմիտե։ Համապատասխան Դաշնային օրենքը № 403-ԴՕ  Ռուսաստանի Դաշնության Քննչական կոմիտեի մասին Ռուսաստանի նախագահը ստորագրել է  2010թվականի դեկտեմբերի 28-ին ։
Նոր օրենքը վերափոխեց Քննչական կոմիտեն, դարձնելով լիովին ինքնուրույն դաշնային պետական մարմին։ ՌԴ Քննչական կոմիտեի նախագահը ուղղակիորեն ենթարկվում է Ռուսաստանի Դաշնության նախագահին։
Դասային աստիճաններ
Դատախազների դասային աստիճաններ՝  Դաշնային օրենքի  № 2202-1 հոդվածի համաձայն անձնական ծառայողական տեսակներ, որը յուրացվում է դատախազության աշխատողների կողմից։ Դրանք շնորհվում են ըստ զբաղեցրած պաշտոնի  և աշխատանքային ստաժի համապատասխան, ինչը վկայում է  աշխատողի.ծառայողական և մասնագիտական աճի մասին։  ՌԴ դատախազությունում շնորհվում են հետեւյալ դասային աստիճանները։
Սկզբնական դասային աստիճանը շնորհվում էդատախազության  մարմինների և հիմնարկների աշխատողներին, որոնք անցել են ատեստավորումը և ունեն բարձրագույն իրավաբանական կրթություն։
2014 թվականից այն անձինք, ովքեր չունեն բարձրագույն կրթություն, չեն կարող ընդունվել  դատախազի պաշտոնում։
Դատախազության աշխատողներին, ովքեր ունեն բարձրագույն իրավաբանական կրթություն և առաջին անգամ են պաշտոնում նշանակված, շնորհվում է իրավաբանի 3-րդ դասի սկզբնական դասային աստիճան։
Զինվորական կոչումներ
Դատախազության աշխատակիցները, որոնց ծառայությունը անցնում է  զինվորական դատախազության մարմիններում,ունեն զինծառայողի կարգավիճակ։ Այդ աշխատողներին համաձայն «Զինապարտության և զինվորական ծառայության մասին» Դաշնային օրենքի, շնորհվում են զինվորական կոչումներ ։
Ծառայողական զենք
Դաշնային օրենքի՝ 17.01.1992 N 2202-1  Ռուսաստանի Դաշնության դատախազության մասին 45 հոդվածի հիման վրա  դատախազները իրավունք ունեն մշտական կրելու և պահելու ձեռքի մարտական հրաձգային զենք (ատրճանակներ, հրացաններ) և հատուկ միջոցներ, ինչպես նաև դրանց կիրառումը Ռուսաստանի Դաշնության օրենսդրությամբ սահմանված կարգով  ։
Ղեկավարություն
Ռուսաստանի Դաշնության դատախազություն Գլխավոր դատախազ
Առաջին տեղակալներ
Տեղակալներ Ռուսաստանի Դաշնության գլխավոր դատախազի խորհրդականները
Թվաքանակ
Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ի № 701 հրամանագրով՝ Ռուսաստանի Դաշնության դատախազության մարմինների ընդհանուր հաստիքային թվաքանակը կազմում է 51 014 մարդ, այդ թվում՝  զինվորական դատախազության մարմինների աշխատակիցները՝ 3102 մարդ (որից զինծառայողները՝ 2063 մարդ, քաղաքացիական անձնակազմ՝ 1039 մարդ) ։
Քննադատություն
Hewlett Packard ընկերությունը խոստովանել է, որ կաշառք  է տվել  անանուն ռուս մի պաշտոնյայի ՌԴ Գլխավոր դատախազության  համակարգիչների և ծրագրային ապահովման խոշոր մատակարարման համար։ Հետաքննությունը, որը անցկացվում էր ԱՄՆ Արդարադատության նախարարության կողմից, շրջանառվում են միլիոնավոր դոլարներ և եվրո, վճարվում են օֆշորային ընկերությունների կողմից, որոնցից մի քանիսը եղել են ուղղակիորեն կապված բարձրաստիճան պաշտոնյաների հետ։ Միջոցների լվացումը տեղի էր ունենում  Շվեյցարիայի, Լատվիայի, Լիտվայի և Ավստրիայի բանկային հաշիվների միջոցով ։
2011 թվականին Ռուսաստանի ԱԴԾ-ն Մոսկվայի մարզում  բացահայտել է ապօրինի խաղատների ցանց, որոնք հիմնել էին դատախազության բարձրաստիճան աշխատակիցները և մարզային ոստիկանությունը։ Ռուսաստանի քննչական կոմիտեն քրեական գործ է հարուցել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իրավապահ մարմիններ Կատեգորիա:Արդարադատություն
Ստանիսլավ Ժուկ
Ստանիսլավ Ժուկ (Станислав Алексеевич Жук, ), սպորտի վաստակավոր վարպետ, ԽՍՀՄ բազմակի չեմպիոն, Եվրոպայի գեղասահքի առաջնությունների բազմակի մրցանակակիր, գեղասահքի խորհրդային մարզիչ։ ԽՄԿԿ անդամ է եղել 1966 թվականից։
Կենսագրություն
Ժուկի ընտանիքը Լենինգրադ է տեղափոխվել Ուլյանովսկից։ Լենինգրադում Ստանիսլավը սովորել է ֆիզկուլտուրայի տեխնիկումում և սկսել է զբաղվել գեղասահքով։ 1957 թվականին նա դարձել է սպորտի վարպետ։
Ստանիսլավ Ժուկը հանդես է եկել զուգասահքում։ Նրա զուգընկերուհին էր Նինա Բակուշևան, ով էլ հետագայում դարձավ նրա կինը։ Ստանիսլավը և Նինա Ժուկը զուգասահքում եղել են Խորհրդային Միության 1957, 1958, 1959, 1961 թվականների քառակի չեմպիոններ։ Ստանիսլավ և Նինա Ժուկերը 1958-1960 թվականներին Եվրոպայի առաջնությունների արծաթե մրցանակակիրներ են։ 1958 թվականին զույգն առաջին անգամ կատարեց մեկ ձեռքով պահում։ Այդ ժամանակ այն համարվում էր վտանգավոր, հետևաբար որոշ դատավորներ հրաժարվեցին նման պահումը համարել օրինական էլեմենտ գեղասահքի համար, սակայն արդեն հաջորդ առաջնություններում այն արդեն թույլատրվեց։
1960 թվականին Սկվո-Վելլիում կայացած Օլիմպիական խաղերում Ստանիսլավ և Նինա Ժուկերը զբաղեցրին 69-րդ հորիզոնականը։
1965 թվականին Ստանիսլավ Ժուկին շնորհվել է ԽՍՀՄ վաստակավոր մարզչի կոչում։
Ստանիսլավ Ժուկի սաներից են եղել Տատյանա Ժուկը (Ստանիսլավ Ժուկի քույրը) և Ալեքսանդր Գորելիկը, Ալեքսեյ Ուլանովը և Ալեքսանդր Զայցևը, Մարինա Չերկասովան և Սերգեյ Շախրայը, Եկատերինա Գորդեևան և Սերգեյ Գրինկովը, Մարինա Պեստովան և Ստանիսլավ Լեոնովիչը, Վերոնիկա Պերշինան և Մարատ Ակբարովը, Սերգեյ Չետվերուխինը, Ելենա Վոդորեզովան, Աննա Կոնդրաշովան, Ալեքսանդր Ֆադեևը։ Մարզչական գործունեության քսան տարվա ընթացքում Ժուկի սաները Աշխարհի, Եվրոպայի առաջնություններում և Օլիմպիական խաղերին նվաճել են 67 ոսկե, 34 արծաթե և 35 բրոնզե մեդալներ։
1983 թվականի ապրիլի 27-ին «վարքագծի բարոյական չափանիշների սիստեմատիկ խախտման, մարզիկների նախապատրաստման մակարդակի իջեցման պատճառով ԽՍՀՄ սպորտկոմիտեն նպատակահարմար չհամարեց ներգրավվել Ս. Ա. Ժուկին որպես գեղասահքի ազգային հավաքականի մարզիչ» ։
1980-ականների կեսերին Ստանիսլավ Ժուկը որոշ ժամանակ որպես գեղասահքի մարզիչ աշխատել է Ճապոնիայում։
1986 թվականին քարոզարշավ սկսվեց՝ վարկաբեկելու համար Ստանիսլավ Ժուկին։ ԽՄԿԿ ԿԿ նամակ էր ստացել Աննա Կոնդրաշովայի և Մարինա Զուևայի ստորագրությամբ, որտեղ նրանք մեղադրում էին մարզչին «անբարո վարքի» համար։ Ոչ մի ապացույց նրանք չկարողացան ներկայացնել, սակայն, վերջնական արդյունքում, նրան հեռացրին մարզչական աշխատանքից։ Ելենա Վոդորեզովան գրեց իր նամակը, որտեղ ամբողջովին հերքում էր իր մարզչին ներկայացված մեղադրանքը։ 1990-ականների սկզբներին Ժուկը բացակայում էր ռուսական գեղասահքի աշխատանքներում։ Ապրում էր Մոսկվայում փոխգնդապետի թոշակով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գեղասահորդներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ սպորտի վարպետներ Կատեգորիա:Վագանկովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ չեմպիոններ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Վիլիի շոգենավը
Վիլիի շոգենավը (Steamboat Willie), ամենավաղ պահպանված ձայնային մուլտֆիլմերից, Դիսնեյ ստուդիայի առաջին ձայանյին և Միկի Մաուսի մասնակցությամբ` երրորդ մուլտֆիլմը ։
Անվանման այլընտրանքային թարգմանությունն է՝ «Վիլիի շոգենավը»։
Մուլտֆիլմը ստեղծվել է Բաստեր Քիթոնի «Steamboat Bill Jr.» («Վիլլի շոգենավը, կրտսեր») ֆիլմի մոտիվներով, որը նույնպես դուրս է եկել 1928 թվականին ։ Մուլտֆիլմը 1994 թվականից անիմացիայի պատմաբան Աջերի Բեկոնի 1994 թվականին կազմած 50 մեծագույն մուլտֆիմերի ցանկում զբաղեցնում է 13-րդ հորիզոնականը։
Սյուժե
Վարելով նավը՝ Փիթը հանում է ծամվող սիգար և, մի քիչ կծելով, թքում է այն։ Քամու հետ թքածը հետ է վերադառնում և խփում զանգին։ Զվարթացած Փիթը կրկին կծում է սիգարից և նորից է թքում՝ այս անգամ խփելով իր իսկ դեմքին։ Որոշ ժամանակ հետո շոգենավը կանգ է առնում, որպեսզի վերցնի ընտանի կենդանուն։ Երբ շոգենավը մեկնում է, մոտ է վազում Մինին` փորձելով հասնել նավին։ Միկին չի նկատում նրան, բայց նա վազում է շոգենավի հետևից ափով։ Միկի Մաուսը, տեսնելով Մինիին, օգտագործում է բեռնակիր ամբարձիչը նրան տախտակամած բարձրացնելու համար։
Իջնելով տախտակամածին՝ Մինի Մաուսը պատահաբար ցած է գցում կիթառը և մի քանի «Turkey in the Straw» նոտաների թերթեր, որոնք ուտում է այծը։ Երկու մկնիկները այծին օգտագործում են որպես գրամոֆոն, որի վրա նրանք նվագում են՝ կենդանու պոչը օգտագործելով որպես բռնատեղ։ Միկին «նվագակցում» է՝ օգտագործելով նավի վրա գտնվող զանազան իրեր և «նվագում» է կենդանիների վրա այնպես, ինչպես երաժշտական գործիքների վրա ։
Վերջապես գալիս է նավապետ Փիթը և ստիպում է Միկի Մաուսին կարտոֆիլ մաքրել։ Երբ Միկին ձեռնամուխ է լինում աշխատանքին, վերադառնում է նույն թութակը և սկսում է ծիծաղել մկնիկի վրա։ Մուլտֆիլմը ավարտվում է նրանով, որ մկնիկը թութակին հարվածում է կարտոֆիլով, և թռչունը ընկնում է ջուրը, իսկ Միկին սկսում է ծիծաղել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ուոլթ Դիսնեյ ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի սև ու սպիտակ մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր կատուների մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր երեխաների մասին
Մեքս (ապրանքանիշ)
Պատմություն
1970-ական թվականներին մոդելավորող Ռաթան Չադհան իր գործընկերներ Սեն Շարմայի, Էդու Էդվենիի, Սուվիր Էրորայի Ռոնի Լոմենսի, Հորատո Հոյի ր Էրուն Մեհթայի հետ միասին սկսում են արտադրել  հատուկ մոդելավորված և պիտակավորված հագուստեղեն և տրամադրել դրանք Նիդերլանդների մեծածախ վաճառասրահներին։ Ընկերությունը վերափոխելով՝ նրանք ստեղծում են հագուստի երկու հայտնի ապրանքանիշ՝ «Մուսթաշ» տղամարդկանից, իսկ «Էմանուել» կանանց համար։ 1968 թ․ երկու ապրանքանիշները միավորվում են․ M (Մուսթաշ)  + E (Էմանուել) + XX  (հապավումը «համբույր համբույր») ստեղծելով MEXX ։ Ժամանակի ընթացքում Մեքսը դարձել է միջազգային ապրանքանիշ՝ 55 երկրներում ունենալով շուրջ 800 վաճառասրահ և ավելի քան 10.000 վաճառքի կետ։ Այն ընդարձակվել է շատ արագ և ներկայում միջազգայնորեն ճանաչված ընկերություն է, որը աշխարհում ունի շուրջ 6.000 աշխատակից ։ 2001 թվականին Մեքսը գնվել է ամերիկացի մոդելավորող Լիզ Քլեյբորնի կողմից 264 միլիոն դոլարով և վաստակել 275 միլիոն դոլար ։ Այսպիսով, երկար տարիներ այն պատկանել է Լիզ Քլեյբորնին, բայց 2011 թվականին Լիզ Քլեյբորնը սնանկության պատճառով Մեքսը վաճառել է The Gores Group մասնավոր ընկերությանը, սակայն Մեքսը կարողացավ պահպանել հետաքրքրությունը վաճառասրահներում ։
Սնանկացում
2012 թվականին Մեքսը հայտարարեց 86 միլիոն եվրո, իսկ 2013 թվականին՝ 82 միլիոն եվրո կորցնելու մասին ։ 2014թ․ դեկտեմբերի 4-ին  Ամստերդամի տարածաշրջանային դատարանը Մեքսի երեք ընկերությունների սնանկ ճանաչեց ։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 5-ին նիդերլանդացի դատավոր Ֆրիթս Քեմփը հայտարարեց, որ Մեքսի 315 վաճառասրահները, որոնք տեղակայված են Կանադայում, սնանկ են։
Eroglu Holding-ը Մեքսի նոր սեփականատեր
2015 թվականի հունվարի 29-ին թուրքական Eroglu Holding-ը ձեռք բերեց Մեքս նորաձևության ապրանքանիշը և պլանավորեց բացել մեծ թվով վաճառակետեր ամբողջ Եվրոպայում։ 2015 թվականի փետրվարին Մեքսը վերաբացեց իր խանութները։
Արտադրանք
Տղամարդկանց, կանանց և երեխաների համար նախատեսված նորաձև իրերից բացի Մեքսն արտադրում է կոշիկից մինչև աքսեսուարներ, նաև պայուսակներ, շարֆեր, գորգեր և անկողնային պարագաներ։
Մեքսի վաճառակետերի ցանկը
Ընկերության հավաքածուները և աքսեսուարները վաճառվում են շուրջ 300 մանրածախ, հայտնի մասնաճյուղերի, մասնագիտացված և այլ վաճառակետերում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 հիմնադրումներ
Աշխարհի ծայր հրվանդան
Աշխարհի ծայր հրվանդանը գտնվում է Շիկոտան կղզու հյուսիս արևելքում, Ռուսաստանի Սախալինի մարզում։
Այն ժայռ է, որը երկարությամբ խորանում է Խաղաղ օվկիանոսի խորքերը և սուզվում 40-50 մետրանոց սանդղավանդերով ։ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին տարածված վայր է դարձել զբոսաշրջիկների և նկարիչների համար։ Հարավ արևելյան ուղղությամբ ցամաքի մոտակա կտորը գտնվում է 5400 կմ հեռավորության վրա։ Լավ եղանակին հրվանդանից երևում են հարևան կղզիների՝ Կունաշիրի և Իտուրուպի հրաբուխները։
Աշխարհի ծայր հրվանդանը կողքից կարելի է հետևել Կռաբ հրվանդանից, որը կղզու ամենա արևելյան մասն է ։ Սանդղավանդին հասնելու համար պետք է 10 կմ անցնել ոտքով։
Աշխարհի ծայր անվանումը հրվանդանին տվել է ռուսական մի արշավախմբի ղեկավար Յուրի Եֆրեմովը, ով հետազոտում էր կղզին, այն Ռուսաստանին միանալուց հետո ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիկոտան Կատեգորիա:Սախալինի մարզի հրվանդաններ Կատեգորիա:Խաղաղ օվկիանոսի հրվանդաններ Կատեգորիա:Հրվանդաններ այբբենական կարգով
Պինել դե Սոլսոնես
Պինել դե Սոլսոնես  (Pinell de Solsonès, Pinell de Solsones), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, մտնում է Լեիդա նահանգի, ինչպես նաև Կատալոնիա ինքնավար մարզի մեջ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սոլսոնես շրջանում։ Տարածքը ՝ 91, 1 կմ²։ Բնակաչությունը ՝ 215 մարդ (2010 թվականի տվյալներով ) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Լյուբո Բաբիչ
Լյուբո Բաբիչ (Ljubomir Tito Stjepan Babić, ), 20-րդ դարի խորվաթ նկարիչ, գրաֆիկ։
Կյանք և ստեղծագործություն
Լյուբո Բաբիչը ծնվել է 1890 թվականին ազնվականական ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Անտոն Բաբիչը, եղել է դատավոր։ Գիմնազիական կրթություն ստացել է Բելովարում և Զագրեբում (Զագրեբի գիմնազիան ավարտել է 1908 թվականին)։ Մասնավոր դասեր է վերցրել նկարիչներ Կլեմենտ Կրնչիչից և Բելա Չիկոշայից, սովորել է նաև Արվեստների դպրոցում։ 1908 թվականին հոր օրինակով ընդունվել է Զագրեբի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետ, սակայն հետո թողել է իրավագիտությունը և զբաղվել նկարչությամբ։ Բաբիչի դպրոցական ընկերոջ՝ Տեոդոր Պեյաչևիչի շնորհիվ՝ նա ընդունվել է Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիա, որտեղ ուսանել է Անգելո Յանկի (1910-1911) և Ֆրանց ֆոն Շտուկի (1911-1913) մոտ։ Մյունխենում Լյուբո Բաբիչը մարդակազմություն է սովորել Բժշկական դպրոցում, որն անհրաժեշտ էր նրան՝ որպես նկարչի։ 1913-1914 թվականներին նա անցկացրել է Փարիզում, սակայն Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելու հետ վերադարձել է հայրենիք։ Իր վարպետանոցում նկարիչը բացել է Ժամանակակից արվեստի դպրոց։ 1916 թվականին սկսել է դասավանդել Զագրեբի գեղարվեստի ակադեմիայում, իսկ 1940 թվականին դարձել է ակադեմիայի պրոֆեսոր և այնտեղից թոշակի անցել 1961 թվականին ։ Նրա աշակերտներից է եղել Վինկո Գրդանը ։ 1920 թվականին նկարիչը ճանապարհորդել է Իսպանիայում, որտեղ շատ է նկարել և ստեղծել նկարաշար՝ «Իսպանական աշխատանքներ»։ 1930-1936 թվականներին շատ է ճանապարհորդել հայրենի Խորվաթիայում, ստեղծել համանման շարք՝ «Խորվաթական աշխատանքներ»։ 1930-ական թվականներին Լյուբո Բաբիչը դասախոսություններով հանդես է եկել ինչպես Խորվաթիայի տարբեր դպրոցներում ու ինստիտուտներում, այնպես էլ եվրոպական երկրներում։ 1932 թվականին Զագրեբի համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետում արվեստի պատմության ոլորտում ստացել է գիտական աստիճան։
1919 թվականին Բաբիչը դարձել է Զագրեբի ժամանակակից արվեստի թանգարանի առաջին ղեկավարը։ Նա կազմակերպել է ժամանակակից ֆրանսիական ու գերմանական արվեստի ցուցահանդեսներ Զագրեբում, իսկ 1950 թվականին՝ Հարավսլավիայի ժողովուրդների արվեստի ցուցահանդես Փարիզում։ Բաբիչը եղել է «Խորվաթական գարնանային սալոնի» (1916), «Խորվաթ նկարիչների անկախ միավորման» (1923), «Երեքի խմբի» (1929), «Չորսի խմբի» (1928) և այլ միավորումների հիմնադիրներից։ 1928 թվականին ընտրվել է Հարավսլավիայի գիտությունների ազգային ակադեմիայի թղթակից-անդամ, իսկ 1950 թվականին՝ իսկական անդամ։
Լյուբո Բաբիչը հայտնի է որպես երկու համաշխարհային պատերազմների միջև ընկած ժամանակահատվածի հարավսլավացի ականավոր նկարիչ։ Նա դրսևորվել է և՛ որպես նկարիչ ու գրաֆիկ, և՛ թատերական զգեստների ու դեկորացիաների վարպետ, և՛ որպես մանկավարժ, արվեստի պատմաբան, թատերական գործիչ։ Նկարել է յուղաներկով, ջրաներկով։ Մյունխենյան շրջանի աշխատանքները կրել են սիմվոլիզմի ու մոդեռնի ազդեցությունը
Հիմնադրել է նաև տիկնիկային առաջին թատրոնը Զագրեբում (1920), որի հիման վրա էլ հետագայում ձևավորվել է Զագրեբի տիկնիկային թատրոնը (1948)։
Բաբիչի գեղարվեստական աշխատանքները 1910-1974 թվականներին Խորվաթիայում ու Հարավսլավիայում բազմիցս ներկայացվել անհատական ու խմբային ցուցահանդեսներում։ Նրա գործերը ցուցադրվել են Փարիզի համաշխարհային ցուցահանդեսում (1925, Թատերական արվեստի գրան պրի), Նյու Յորքում (1926), Վենետիկի 21-րդ Բիենալեում, Վիեննայի Սեցեսիոնում, Զագրեբի գարնանային սալոնում, Մյունխենի ցուցահանդեսներում և այլուր։
Գրականություն
Կատեգորիա:Խորվաթ նկարիչներ Կատեգորիա:Խորվաթ գրողներ Կատեգորիա:Գրաքննադատներ Կատեգորիա:Խորվաթ արվեստագետներ
Մյոդինգեն
Մյոդինգեն  (Mödingen), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Աբրահամ Գյուլխանդանյան
Աբրահամ Սահակի Գյուլխանդանյան, հասարակական և քաղաքական գործիչ, պատմաբան։ ՀՅԴ կուսակցության անդամ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Էջմիածնում 1875 թվականին։ Ավարտել է էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանը, 1914 թվականին՝ Յարոսլավլի Դեմիդովյան բարձրագույն վարժարանի իրավաբանական բաժինը։ 19 տարեկանում միացել է Հայ Հեղափոխական Դաշնակցությանը և տեղափոխվել Բաքու։ 1898 թվականից զբաղվել է Բաքվի նավթաշրջանի հայ բնակչության ազգային և սոցիալական պայքարը կազմակերպելու գործով։ 1905-1906 թվականներին հայ-թաթարական ընդհարումների ժամանակ մասնակցել է մարտերին, կազմակերպել Գանձակի հայության ինքնապաշտպանությունը։ 1906 թվականին խմբագրել է Բաքվում հրապարակվող «Գրոհ» թերթը։ ՀՅԴ Բյուրոյի անդամ 1908 թվականից։
1910 թվականին ցարական իշխանությունները Գյուլխանդանյանին ձերբակալել են և բանտարկել մինչև 1912 թվականը։ 1913 թվականին մտել է ազգային բյուրոյի կողմից Թուրքահայաստանում բարենորոգումներ անցկացնելու գործին օժանդակող պատասխանատու մարմնի մեջ։ 1916 թվականից՝ Բաքվի Հայոց ազգային խորհրդի նախագահ։ 1918 թվականին (Ռոստոմի հետ) մասնակցել է Բաքվի հայության դիմադրության կազմակերպմանը։
1942 թվականին եղել է Բեռլինում հիմնադրված Հայ ազգային խորհդրի փոխնախագահը ։ 1943 թվականին Արտաշես Աբեղյանի և Գարեգին Նժդեհի հետ միասին խմբագրել է Հայ ազգային խորհրդի պաշտոնաթերթը՝ «Ազատ Հայաստան», որը հանդես է եկել ֆաշիստական Գերմանիայի օգտին։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին, Փարիզը գերմանացիներից ազատագրելուց հետո, ֆրանսիացի կոմունիստների պահանջով որդու հետ ձերբակալվել է, բանտարկվել (1944 թվականի հոկտեմբեր - 1945 թվականի սեպտեմբեր)։ Առողջական վիճակը խաթարվել է բանտարկության ժամանակ։ Մահացել է 1946 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ Կատեգորիա:Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանի սաներ Կատեգորիա:Հայաստանի Հանրապետության Խորհրդարանի (1918-1920) 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ գրողներ
Հորդանանցիների ցանկ
Սա Հորդանանը ներկայացնող նշանակալի մարդկանց ցանկ է․
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հորդանանցիներ
Շվենինգեն (Դանուբ)
Ենթարկվում է Շվաբիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Դանուբի Դիլինգենի շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 416 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 25.02կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 73 164։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 10 գյուղական շրջանների։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Ումբերլիտո Բորժես
Ումբերլիտո Բորժես Թեյշեյրա կամ պարզապես Բորժես (Humberlito Borges Teixeira, ), բրազիլիացի ֆուտբոլիստ, «Պոնտե Պրետա» ակումբի հարձակվող։
Կենսագրություն
Մինչև 23 տարեկանը Ումբերլիտո Բորժեսը խաղացել է ստորին լիգաների ակումբներում։ 2004 թվականին հանդես է եկել «Սան Կաետանո» ակումբի կազմում, որը այդ ժամանակ Բրազիլիայում ամենաուժեղ ակումբներից էր։
2005 թվականին «Պարանայի» կազմում դարձել է 19 գոլի հեղինակ և ճանաչվել Բրազիլիայի առաջնության երկրորդ ռմբարկու՝ միայն երեք գոլով հետ մնալով Ռոմարիոյից։ Այնուհետև ֆուտբոլիստը կարճ ժամանակով մեկնել է Ճապոնիա, որտեղ դարձել է 2-րդ դիվիզիոնի լավագույն ռմբարկու։
Բրազիլիա վերադառնալուց հետո Բորժեսն սկսել է խաղալ «Սան Պաուլոյում»։ 2007 թվականին 7 գոլ է հեղինակել ազգային առաջնությունում, ինչը նրան թույլ է տվել կիսել իր ակումբի լավագույն ռմբարկուի կոչումը Դագոբերտոյի և Ռոժերիո Սենիի հետ։