cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վիա դե լա Պլատա
Վիա դե լա Պլատա, Արծաթե ճանապարհ (Vía de la Plata), հին ճանապարհ, որը գտնվում է Պիրենեյան թերակղզու արևմտյան մասում։ Դարեր շարունակ նրանով երթևեկում էին առևտրական քարավանները և ուխտավորները։ Ճանապարհի վերջնակետներն էին՝ հարավում՝ Մերիդա քաղաքը և հյուսիսում՝ Աստորգան, բայց ճանապարհը շարունակվում էր դեպի հարավ մինչը Սևիլյա և դեպի հյուսիս մինչև Գիգիա։
1998 թվականին Իսպանիայի կառավարությունը առաջարկեց Արծաթե ճանապարհը ընդգրկել ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում։
Անվան ստուգաբանություն
Ճանապարհի իսպանական անվանումը՝ Վիա դե լա Պլատա բառացի թարգմանությամբ նշանակում է «Արծաթե ճանապարհ»։ Ինչպես հայտնի է, հռոմեական ժամանակաշրջաններում Պիրենեյան թերակղզում շատ արծաթ է արդյունահանվել, և մեկը մյուսի հետևից քարավանները շարժվում էին իսպանական ճանապարհներով՝ թանկարժեք մետաղը հասցնելով նավահանգիստներ։ Բայց ճանապարհի անվանումը կապված չէ հին հռոմեացիների հետ, այն առաջացել է արաբական Bal’latta բառակապակցությունից, որը նշանակում է «լայն քարահատակ ճանապարհը»։ 1-ին դար դարում Սևիլյայից մինչև Աստորգա ճանապարհը ամբողջությամբ սալարկվեց քարերով։ Անտիկ ժամանակներում ճանապարհը չուներ որևէ առանձնահատուկ անվանում։
Ճանապարհի կառուցման նպատակ
Հավանաբար, հռոմեացիները սկսել են ճանապարհի շինարարությունը Մերիդա քաղաքից, որը Լուսիտանիայի մայրաքաղաքն էր, և շարունակել են դեպի հյուսիս, որպեսզի նվաճեն այնտեղ բնակվող կելտական ցեղերին։ Ամբողջ ճանապարհի երկարությամբ պահպանվել են բնորոշ հետքեր, որոնք էլ վկայում են, որ ճանապարհը կառուցել են հենց հռոմեացիները։ Գայոս Պլինիոս Սեկունդոսը, որը Մ․թ․ա․ 73 թվականին Տառակոյան Իսպանիայի պրոկուրատոր էր, գրել է, որը այդ ճանապարհը կառուցվել է ոսկու տեղափոխման նպատակով։ Քաղաքը կապում էր երկու կարևոր շրջաններ՝ Լաս Մեդուլասը, որը Իսպանիայի հյուսիսարևմտյան մասի ոսկու արդյունահանման վայր էր, և Ռիյո Տինտո գետը Անդալուզիաում, որտեղ առ այսօր արդյունահանվում է պղինձ և երկաթ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հին Հռոմի ճանապարհներ Իսպանիայում Կատեգորիա:Իսպանիայի ճանապարհներ
Նոյ Ժորդանիա
Նոյ Նիկոլոզիս ձե Ժորդանիա (ნოე ნიკოლოზის ძე ჟორდანია, ), վրացի քաղաքական գործիչ, եղել է Վրաստանի Դեմոկրատական Հանրապետության (1918-1921 թթ.) կառավարության ղեկավարը։
Կենսագրությունը և գործունեությունը
Ծնվել է 1868 թ. Լանչխութիում։ Թիֆլիսի հոգևոր ուսումնարանն ավարտելուց հետո 1891 թ. տեղափոխվել է Վարշավա։ Վարշավայի անասնաբուժական ինստիտուտում սովորելու տարիներին ծանոթացել է մարքսիզմի գաղափարների հետ։ Վրաստան վերադառնալուց հետո դարձել է «Մեսամե դասիի» («Երրորդ խումբ») առաջնորդներից մեկը։
Եղել է Ռուսաստանի Սոցիալ-Դեմոկրատական Աշխատավորական կուսակցության երկրորդ կոնգրեսի (1903 թ.) պատվիրակ։ 1906 թ. Թիֆլիսից ընտրվել է որպես 1-ին Պետական Դումայի պատգամավոր, դարձել սոցիալ-դեմոկրատական խմբակցության ղեկավարը։ 1907 թ. Ռուսաստանի Սոցիալ-Դեմոկրատական Աշխատավորական կուսակցության հինգերորդ կոնգրեսը նրան ընտրեց որպես կենտրոնական կոմիտեի անդամ։ Վիբորգյան մանիֆեստը ստորագրելու համար 1907 թ. դատապարտվել է երեք ամսվա ազատազրկման։ 1917 թ. նոյեմբերին դարձել է Վրաց ազգային խորհրդի նախագահ։ 1918 թ. հունիսի 24-ին Վրաստանի Դեմոկրատական Հանրապետության կառավարության ղեկավարի պաշտոնում փոխարինեց Նոյ Ռամիշվիլիին։ 1921 թ. Վրաստանի խորհրդայնացումից հետո տեղափոխվել է Փարիզ՝ Ֆրանսիա, որտեղ մահացել է 1953 թ.:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրաստանի վարչապետներ Կատեգորիա:Վրացի լրագրողներ Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքական գործիչներ
Կալամանկայի շրջան
Կալամանկայի շրջան (Калманский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ալթայի երկրամասում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1820 կմ²։
Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 14244 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 7,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալթայի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Տուլի (Սոմի գավառ)
Տուլի (Tully), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 150 կմ հյուսիս-արևմուտք, Ամյեն քաղաքից 60 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 409 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 293-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 116։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,6 %։ 293 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 255 անձ (149 տղամարդ և 106 կին)։ Գործազուրկ են եղել 38 անձ (16 տղամարդ և 22 կին)։ 116 անաշխատունակներից 19-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 54-ը` թոշակառուներ, իսկ 43-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Աուերա
Աուերա  (Áurea), համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Էրեշինի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3 715 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 158,291 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 23,5 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1987 թվականի նոյեմբերի 24-ին։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի բնակավայրեր
Արտհաշաստրա
«Արտհաշաստրա» կամ Արտխաշաստրա (अर्थशास्त्र,, բառացի՝ գիտություն գործնական կյանքի մասին, գիտություն օգուտի մասին), Հինդուիզմում մարդկային կյանքի գլխավոր նպատակներից մեկին՝ արտհային (अर्थ, շահ, օգուտ) նվիրված առավել հայտնի սանսկրիտով գրված հին հնդկական քննախոսություն, պետական տնտեսական քաղաքականության և ռազմական ռազմավարության տրակտատ, հանրային կառավարման դրույթների ժողովածու։ Հեղինակը համարվում է Մաուրյաների պետության առաջին արքա՝ Չանդրագուպտայի (մ․թ․ա․ 321-297 թվականներ) գլխավոր խորհրդական, Թաքսիլայի ուսուցիչ Կաուտիլիեն (մ․թ․ա․ 4-րդ դար), որը հայտնի է նաև Չանակյա (մ․թ․ա․ 350–283 թվականներ), Վիշնու Գուպտա անուններով ։ Սակայն նա, հավանաբար, եղել է սոսկ «Արտհաշաստրայի» հիմնադիրը։ «Արտհաշաստրան» հետագայում, մինչև մ․ թ․ 2–3-րդ դարեր, վերամշակվել և լրացվել է ։ Հին Հնդկաստանի հասարակական հարաբերությունների, տնտեսության, քաղաքական հաստատությունների, հատուկ ծառայությունների գործունեության հիմնական սկզբունքների ուսումնասիրության կարևորագույն աղբյուր է ։
Արտհաշաստրայում սանքհյան և յոգան հիշատակվում են որպես աշխարհի կրոնա-իդեալիստական բացատրությունը արտահայտող հիմնական փիլիսոփայական ուղղություններ։
Ժամանակաշրջանը
Մ․թ․ա․ 2-3-րդ դարերը քաղաքական պառակտման պայմաններին զուգընթաց կարելի է անվանել Հին Հնդկաստանի էկոնոմիկայի ծաղկման ժամանակաշրջան, իսկ «Արտհաշաստրան»՝ այդ ժամանակաշրջանի Հին Հնդկաստանի տնտեսությունը, սոցիալական կառուցվածքը, տնտեսագիտական միտքը ուսումնասիրելու գլխավոր աղբյուր։
Ժողովածուն կազմվել է մեր թվարկության առաջին դարերում՝ լայնորեն օգտվելով այդ ժանրի առավել վաղ շրջանի աշխատություններից։ Կիրառվել է մինչև 12-րդ դար, երբ այն անհետացել է։ Ռ. Շամասաստրան (Shamasastry) 1904 թվականին հայտնաբերել և 1909 թվականին հրապարակել է ժողովածուն ։
Թարգմանություններ
Առաջին անգլերեն թարգմանությունը տպագրվել է 1915 թվականին ։ Թամիլ Նադու նահանգի Թանջավուր մարզից մի քուրմ Մայսուրի (այժմ Կառնատակա) Արևելագիտության գրադարանի (Oriental Research Institute Mysore) վերաբացմանը (1891) տնօրեն Բենջամին Լևիս Ռայսին ներկայացրել է Արտհաշաստրայի արմավենիների տերևների վրա սանսկրիտով գրված մանրանկարչական ձեռագրերի (մանուսկրիպտ) պատճենը։ Այդ տեքստը Շամաշաստրան նույնականացրել է որպես Արտհաշաստրա ։ Արտհաշաստրայի հյուսիս հնդկական տարբերակի անավարտ հատվածները հայտնաբերվել Գուջարաթում 1959 թվականին, և տարբեր է եղել 1904 թվականի բացահայտածից։ Արտհաշաստրայի քննադատական հրատարակությունը լույս է տեսել 1960 թվականին, իսկ հետագայում տպագրվել են բազմաթիվ թարգմանություններ ու մեկնություններ։
Պատրիկ Օլիվելեի (Patrick Olivelle) թարգմանությունը տպագրվել է 2013 թվականին Օքսֆորդի համալսարանի մամուլում։ Տեքստը դեռևս մնում է անբավարար թարգմանված ։
Կառուցվածք
Ժողովածուն գրված է սանսկրիտով, նոմինալ ոճով, որը բավական խրթին է առանց մեկնաբանությունների հասկանալու համար։ Կազմված է 15 մասից կամ «գրքից», որոնք էլ իրենց հերթին կազմված են 50 գլուխներից և 180 թեմաներից։ Ամեն «գիրք» պետության կառավարման այս կամ այն կարևոր բաղադրիչին է վերաբերվում։
Առաջինում տրվում է արքայի կենսակերպի վերաբերյալ ցուցումներ, երկրորդը նվիրված է տարբեր պետական կառույցների ղեկավարների գործունեությանը, երրորդում և չորրորդում դիտարկվում են դատելու և պատիժների հարցեր, հաջորդներում խոսվում է արտաքին քաղաքականության, գաղտնի ծառայությունների, բանակի կազմակերպման և այլն մեթոդների մասին։
Ժողովածուի կառուցվածքն ամբողջությամբ համապատասխանում է «արքայության յոթ անդամների» հին հնդկական հայեցակարգին։ Առաջին գրքում խոսքը առաջին երկու անդամների՝ արքայի և նրա գլխավոր խորհրդականի մասին է։ Երկրորդ գրքի սկզբում դիտարկվում են երրորդ և չորրորդ անդամները՝ գյուղական տարածքները և ամրակցված քաղաքները։ Հետագա բոլոր շարադրանքը վերաբերվում է հինգերորդ անդամին՝ գանձարանին։ Պատահական չէ, որ ամրոցներից հետո գալիս է գանձապետի մասին գլուխը։ Վարչակազմի ներկայացուցիչների գործունեությունը դիտարկվում է միայն մեկ տեսանկյունով․ ինչպիսի շահույթ նրանք կարող են և պետք է բերեն գանձապետարանին։
Հիմնական ուղղվածությունը։ Արտհա
Անվանումից հետևում է, որ ժողովածուն նվիրված է արտհային՝ նյութական շահին, գերակայելով դհարմային և կամային։ Արքայի համար արտհա է համարվում «բնակեցված տարածքների գրավումը» ։ Քաղաքականության հիմնական նպատակը պատերազմական կամ դիվանագիտական միջոցներով շրջապատող տարածքների վրա տիրակալի իշխանության տարածումն է, որի արդյունքում գանձարանը լցվում է, իսկ գանձարանի միջոցով հնարավոր է դառնում մեծացնել բանակը, որի վրա հենվելով արքան շարունակում է զավթողական քաղաքականությունը՝ «աշխարհակալ» դառնալու ակնկալիքով։ Այս ընդհանուր սկզբունքը բազմաթիվ անգամ կրկնվում է «Արտհաշաստրայում» և հանդիսանում է «քաղաքականության գիտության» հենքը։ Մնացած կանոնակարգերը ընդամենը հանգում են որոշակի հանձնարարականների գլխավոր նպատակին հասնելու համար, քանի որ «բոլոր գործերի հիմքը գանձարանն է» ։
Կիրառական նշանակություն
«Արտհաշաստրան» իր ժանրում եզակի է։ Այն նախատեսված է արքայի համար՝ որպես պետությունը ղեկավարելու հմտությունների ուղեցույց։ «Արտհաշաստրա» վերնագիրը հաճախ թարգմանվում է «քաղաքականության գիտություն» բայց Արտհաշաստրան առավել լայն գործողության ոլորտ ունի ։ Սա քաղաքականության և տնտեսագիտության վերաբերյալ կիրառական գիտելիքների առավել ընդգրկուն պահոց է, այն հնդկական քաղաքական արվեստի տնտեսական հանրագիտարան է։ «Արտհաշաստրան» համարվում է նաև հասարակության սոցիալական կառուցվածքի վերակառուցման լավագույն հուշարձաններից մեկը։ Այն պարունակում է բրահմանիզմի դրույթներ․ Ժառանգաբար փոխանցվող ազնվականության վարնաների գերիշխանության և աշխարհիկ իշխանների քահանայապետներին ենթարկվելու մասին առաջադրված գաղափարները լիովին համահունչ են բրահմանիզմի պոստուլատներին։ Արքան պետք է հետևի պալատական քահանային, ասվում է տրակտատում, «ինչպես աշակերտը՝ ուսուցչին, ինչպես որդին՝ հորը, ինչպես ծառան՝ տիրոջը»։ Սակայն տրակտատի հեղինակները օրենսդրական գործունեության գլխավոր դերը վերապահում են տիրակալին և արքաներին խորհուրդ են տալիս առաջնորդվել նախ և առաջ պետության ամրապնդման շահերից ելնելով, պետական օգուտի նկատառումներից ելնելով և, կրոնական պարտքը խախտելու առաջ կանգ չառնել, եթե իրավիճակը այդ է պահանջում: Տրակտատի հեղինակները հիմնական շեշտը դնում են ոչ թե թագավորական իշխանության կրոնական հիմնավորման, այլ պետության ղեկավարման կիրառական հանձնարարականների վրա։
Կիրառական նշանակության մասին խոսելիս պետք չէ կարծել, որ այն եղել է արքայի սեղանի գիրքը կամ ենթականերին ուղղված պահանջները խստորեն կատարվել են բոլոր վայրերում, ավելին, հավանաբար բնակչության մեծ մասը տեղյակ չէր դրանց գոյության մասին։ Այն սահմանափակ թվով մարդկանց համար է եղել ուսումնասիրության առարկա։ Այդուհանդերձ աշխատությունը էական տեղ է գրավում Հին Հնդկաստանի կուլտուրայի մեջ։
Ժողովածուի հենց սկզբում ասվում է, որ արքան պետք է տիրապետի չորս վարդապետության՝ հին հնդկական մատերիալիզմի «գիտելիքի չորս հիմնական ճյուղերին» (այդ թվում լոկայաթան)․ Եթե առաջին գիտելիքները ուսուցանվում էին գիտնական-բրահմանները և թագավորական խորհրդականները, ապա տնտեսագիտության մեջ հեղինակություն համարվում էին տարբեր տնտեսական մարմինների ղեկավարները, որոնց գործունեությանն է նվիրված ժողովածուի երկրորդ՝ ամենաընդարձակ գիրքը։
«Արտհաշաստրայում» տնտեսագիտությունը ոչ թե ընդհանրապես տնտեսության մասին ուսմունք է, այլ հատկապես՝ պետական տնտեսության մասին, պետական գանձարանը համալրելու մասին ուսմունք ։ Այդպիսով հեղինակը հեռանում է օրթոդոքսալ բրահմանական դիրքորոշումներից, որը կարող է պայմանավորված լինել տրակտատի ընդհանուր գործնական ուղղվածությամբ և լոկայաթիկներին հարելով։ Այդ կապակցությամբ Կաուտիլյեն տարբեր կողմերից կտրուկ քննադատության է ենթարկվել։
Վերլուծություն
Հետաքրքրական է, որ աշխատության մեջ մատնանշվում է միայն արքայի գործողությունները, և մի ամբողջ գլուխ նվիրված է այլ պետությունների դեմ ուղղված գործողություններին։ Այդպիսով կարելի է ենթադրել, որ հեղինակը ապրել է միապետության պայմաններում և մոլեռանդ միապետական, կամ ընդհակառակը, միապետական իշխանության մեջ չապրելով հանդերձ այն համարել է առավել ճիշտ կառավարման միջոց։
Մանրազնին վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քաղաքային բնակավայրերը շահութաբեր են։ Հեղինակը առավելապես թվարկում է այն կառույցները, որոնք պատկանում են արքայական նստավայրին և կապված են պալատի սպասարկման հետ։ Քաղաքի հիմնական տարածքի մասին հեղինակը խոսում է միայն մի քանի ընդհանուր բառերով ։
Նմանակերպ նկարագրվում է պետության ամբողջ տնտեսական կյանքը։ Գերմանացի հնդկագետ Բ․ Բրեոլերն իր ֆունդամենտալ ուսումնասիրության մեջ փորձել է ապացուցել, որ Հին Հնդկաստանի էկոնոմիկայի բոլոր ճյուղերը արքայի մենաշնորհներն էին ։ Այս տեսակետը պայմանավորված է «Արտհաշաստրայում» առավելապես արքայական տնտեսության վրա կենտրոնացվածությամբ։ Այս կոնցեպցիան հերքվել է նորագույն ուսումնասիրություններով ։ Հիմնական եկամուտը ստացվում էր ոչ թե պետական ձեռնարկություններից, այլ բնակչությունից գանձվող հարկերից ։
Հետաքրքրական մանրամասն կա «հողագործության հսկողի» մասին գլխում։ «Արքայի դաշտերը» ոռոգելու համար գյուղացիները պարտավոր են «ջրային հարկ» տալ իրենց ջրհորներից և լճակներից (սիտա) ։ Հասկանալի է, որ մասնավոր ջրհորի ջուրը հնարավոր էր օգտագործել արքայի հողերի համար, եթե ջրհորը մոտ է արքայի հողին։ Այստեղից ենթադրվում է, որ արքայի հողերը համատարած չէին, այլ մաս-մաս՝ արքայի և մասնավոր դաշտերի։ Հիշատակված ոռոգման կառույցները որպես կանոն պատկանում էին անհատներին կամ համայնական կազմակերպություններին, որոնցից օգտվում էին խիստ հերթականություն պահպանելով։ Իսկ արքայի հրամանով ստեղծվող մեծ կառույցներին մասնակցում էին բնակչության լայն մասսաները, որոնք հետագայում ստանում էին եկամտի իրենց մասը ։
Հարկերի երկար թվարկումը նույնպես վկայում է, որ տնտեսության հիմնական ճյուղերն ամենևին էլ արքայի մենաշնորհները չէին։
Արքայի պահեստներում պահվող ապրանքների թվարկումը վկայում է այն մասին, որ հարկերի մեծ մասը հավաքվում էր ոչ թե գումարով, այլ մթերքով։ Հարկեր էին գանձվում ալկոհոլային խմիչքների վաճառքից, մարմնավաճառությունից, մոլախաղերից։ Այդ բնագավառները պետք է հսկեին պալատական պաշտոնյաները, կազմակերպեին ալկոհոլային խմիչքների վաճառավայրեր, խաղատներ, և այլն ։
Առևտրում խարդախության մասին է վկայում վաճառականների նկատմամբ հսկողություն սահմանելու անհրաժեշտությունը։ Վաճառականներին անվանելով «գողեր, որոնք գող չեն կոչվում», «Արտհաշաստրան» արքաներին խորհուրդ է տալիս խիստ պետական հսկողություն, նաև ամենաբազմազան տուրքեր, հարկեր և տույժեր սահմանել չափերի և կշիռների վրա, ապրանքի որակի վրա, ներկրման և արտահանման վրա, պատժել մաքսանենգության կամ ապրանքը շուկայից դուրս՝ արտադրման վայրում վաճառելու համար, վաճառականների ինքնակամ փոխհամաձայնությամբ ապրանքների գները իջեցնելու կամ բարձրացնելու համար ։
Պետական քաղաքականություն վարելու հետաքրքիր օրինակ է օտարերկրյա այս կամ այն ապրանքի վրա արգելք դնելը կամ տուրքերից ազատելու միջոցով օտարերկրյա ապրանքների ներկրման համար գրավիչ պայմաններ ստեղծել և փոխարենը հայրենական արտադրանքը արտահանելը, հաշվի չառնելով ժամանակավոր վնասը, հանուն հետագա շահույթի և այլն։ Ներքին շուկայում վաճառականի սնանկացումը կանխելու նպատակով, օրինակ, կարելի է հրաման արձակել, որով արգելվի նմանաիպ ապրանք արտադրել, մինչև նա չվաճառի իր ապրանքը ։
Տնտեսական քաղաքականության հիմնական նպատակը պետական գանձարանը լցնելն էր։ «Արտհաշաստրան» պարունակում է բազմաթիվ «հմուտ մեթոդներ», ոչ միայն քաղաքական հակառակորդների և մրցակիցների նկատմամբ հաշվեհարդար տեսնելու համար, այլև ֆինանսական վիճակը կարգավորելու համար։ Օրինակ, կարելի է հարուստներին մեղադրել հանցագործության մեջ և սեփականությունը բռնագրավելով գլխատել։ Կամ կեղծ հրաշքներ կազմակերպել տաճարներում և սրբավայրերում, և դրամ հավաքել դյուրահավատ ուխտագնացներից։ Կարելի է կամավորության սկզբունքով դրամահավաքություն կազմակերպել հատուկ վճարովի գործակալների միջոցով, որոնք խոշոր գումարներ նվիրաբերելով հանդիմանեն նրանց, ովքեր բավականաչափ առատաձեռնություն չեն ցուցաբերում ։
Պետական հափշտակության 40 միջոցներ թվարկելով «Արտհաշաստրան» եզրակացնում է, որ ավելի դյուրին է գուշակել թռչունների թռիչքուղին երկնքում, քան խորամանկ ծառայողների հնարքները և չափածո իմաստությամբ սահմանափակում է․
Հափշտակությունների դեմ պայքարի համար Կաուտիլիեն խորհուրդ է տալիս կիրառել անուղղակի ապացույցներ՝ չափազանց մեծ ծախսեր, աշխատավարձին ոչ համապատասխան շքեղություն և այլն։ Առաջարկում է հաճախակի փոխել պետական ծառայողներին, քանի դեռ չեն յուրացրել չարաշահման միջոցները և չեն ձևավորվել սեփական կլանը (հանցախումբը) ։ Աշխատությունից պարզ է դառնում, որ վերահսկողություն իրականացնելու հիմնական միջոցը մատնությունն էր, իսկ մատնիչը ստանում էր հափշտակության մեջ մեղադրվողից բռնագրավված ունեցվածքի մասը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սանսկրիտ գրականություն Կատեգորիա:Հնդկական փիլիսոփայություն Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփայության աշխատություններ Կատեգորիա:Գրականություն Կատեգորիա:Հուշարձաններ Կատեգորիա:Արևելագիտություն Կատեգորիա:Հնդկագիտություն Կատեգորիա:Քաղաքական գրքեր Կատեգորիա:Հնդկական գրականություն Կատեգորիա:Ռազմական ռազմավարություն Կատեգորիա:Իրավունքի պատմություն Կատեգորիա:Տնտեսագիտական մտքի պատմություն
Մոլորակներ Նեպտունի ուղեծրից դուրս
Նեպտունը հայտնաբերելուց հետո 1846 թվականին կարծիք կար, որ նրա ուղեծրից դուրս կարող է լինել այլ մոլորակ։ XIX դարի կեսերին սկսվեցին նրա որոնումները։ 20-րդ դարի սկզբին Պերսիվալ Լոուելը ստանձնեց «X մոլորակի» որոնումը։ X մոլորակի վարկածով նա բացատրեց գազային հսկաների միջև եղած հաշվարկային և փաստացի տարբերությունները, մասնավորապես Ուրանի և նեպտունի, հաշվի առնելով, որ այդ շեղումները պայմանավորված են մեծ անտեսանելի 9-րդ մոլորակի գրավիտացիայով ։
Թվում էր ՝ Պլուտոնի հայտնագործումը, որը 1930 թվականին ավարտել է Տոմբո Կլայդը, հաստատում է Լոուելլի վարկածը։ Մինչև 2006 թվականը Պլուտոնը պաշտոնապես համարվում էր 9-րդ մոլորակը։ 1978 թվականին պարզվեց, որ Պլուտոնի զանգվածը շատ փոքր է, որպեսզի նրա գրավիտացիան ազդի գազային հսկաների վրա։ Դա հանգեցրեց «10-րդ մոլորակի» հանդեպ կարճաժամկետ հետաքրքրության։ 1990-ականների սկզբին նրա փնտրտուքները համարյա դադարեցվեցին, քանի որ հետազոտական տվյալների արդյունքում, որոնք ստացվել են տիեզերական «Վոյաջեր» զոնդից։ Պարզվեց, որ Ուրանի օրբիտայի շեղումները բացատրվում են Նեպտունի զանգվածի թերագնահատմամբ ։ 1992 թվականից հետո, բազմաթիվ տրանս-Նեպտունյան օբյեկտների հայտնաբերման արձյունքում հարց առաջացավ, արժե արդյոք Պլուտոնը դիտարկել որպես մոլորակ, թե հնարավոր է նրան և նրա «հարևաններին» վերագրել օբյեկտների նոր դասին, ինչպես դա արվել է աստերոիդների պարագայում, չնայած որ այդ խմբի որոշ մեծ անդամներ սկզբում համարվում էին մոլորակներ։ 2006 թվականին միջազգային աստղագիտական միությունը Պլուտոնին և նրա խոշոր հարևաններին որակավորեց որպես գաճաճ մոլորակներ, որի հետևանքով Արեգակնային Համակարգում մնաց ընդամենը ութ մոլորակ ։
Ժամանակակից աստղագիտական համայնքը հիմնականում հակված է այն մտքին, որ «X մոլորակը», ինչպես նախապես համարվել էր, գոյություն չունի, կամ, առնվազն, հայտնաբերված չէ։ Նույնիսկ որոշ աստղագիտական շրջանակներում «X մոլորակ» տերմինով անվանում են Արեգակնային համակարգի արտաքին մասի ցանկացած չբացահայտված մոլորակ։
Առաջին վարկածներ
1840-ականներին ֆրանսիացի մաթեմատիկ Ուրբեն Լեվերյեն, օգտվելով նյուտոնյան (դասական)մեխանիկայի օրենքներից, վերլուծեց Ուրանի օրբիտաների արատավորումը վերլուծեց և առաջադրեց վարկած, որ առաջացել են դեռ չբացահայտված մոլորակի գրավիտացիայով։ Լովերյեն հայտնաբերեց, թե ինչպիսին պետք է լինի այդ մոլորակի դիրքը երկնքում և ուղարկեց իր հաշվարկները գերմանացի աստղագետ Յոհան Գոտֆրիդ Գալլեն։ 1846 թվականի սեպտեմբերի 23-ին անմիջապես նամակը ստանալուց հետո, Գալլեն իր աշակերտի՝ Հենրիխ Լուի Դարրեի հետ հայտնաբերեցին Նեպտունը հենց այնտեղ, որտեղ նշել էր Լովերյեն ։ Բայց Ուրան և Նեպտուն գազային հսկաների շարժման մեջ նկատվում էին շեղումներ։ Նրանց գոյությունը վկայում է այն մասին, որ Նեպտունի օրբիտայից այն կողմ գոյություն ունի մեկ այլ մոլորակ։
Մինչև Նեպտունի հայտնագործումը կար մի գաղափար, որ բոլոր շեղումները բացատրել միայն մեկ մոլորակի առկայությամբ անհնար է։ Գանզենի կարծիքով Ուրանի շարժումը չի կարելի ամբողջությամբ բացատրել միայն մեկ տիեզերական մարմնի գոյությամբ, ինչի համար նա առաջարկեց, որ Ուրանի օրբիտայից դուրս կան ևս երկու մոլորակներ ։
X մոլորակ և Պլուտոն
1906 թվականին Լոուելլը, ձգտելով գտնել Ուրանի օրբիտայի դիրքի հանելուկների բացատրությունը, սկսեց մասշտաբային պրոյեկտ տրանս- Նեպտունյան մոլորակի նախագծի որոնումը։ Լոուելլը, օգտագործելով 5 դյույմանոց տեսախցիկ, խոշորացույցի օգնությամբ կատարել է ուսումնասիրություններ, բայց չգտավ ոչ մի մոլորակ։ Այդ ընթացքում Պլուտոնը գտնվում էր էկլիպտիկայի հարթությունից ավելի բարձր, որի համար որոնումների ընթացքում չհայտնաբերվեց։ Լոուելլից անկախ Պիկերինգը 1908 թվականին հայտարարեց, որ Ուրանի օրբիտայի շեղումները վերլուծելով, նա հայտնաբերել է 9-րդ մոլորակը։ Այդ հիպոթետիկ մոլորակը նա անվանեց «Օ մոլորակ», քանի որ նա հաջորդում է «N» տառին Նեպտուն։ Նա ունի միջին օրբիտային շառավիղ՝ 51.9 ա.մ.:
Պլուտոնի հայտնագործում
1930 թվականի սկզբին Տոմբոն իր որոնումները հասցրեց մինչև Երկվորյակ համաստեղություն։ 1930 թվականի փետրվարի 18-ին, աշխատելով մի ողջ տարի և ստուգելով մոտ 2 միլիոն աստղ, նա նկատեց շարժվող օբյեկտ նկարահանումների մեջ։ Դա բոլորի փնտրած X մոլորակն էր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արեգակնային համակարգ Կատեգորիա:Արեգակնային համակարգի մոլորակներ
WAV
Waveform Audio File Format (WAVE, WAV, waveform «ալիքաձև»), կոնտեյների ֆայլի ֆորմատ է թվայնացված աուդիոհոսքի ձայնագրության պահպանման համար, RIFF ենթատեսակ է։ Այս կոնտեյները, ինչպես կարգն է, օգտագործվում է կոդավորված իմպուլսային մոդուլյացիայի մեջ չխտացված ձայնի պահպանման համար։ Սակայն կոնտեյները չի պարտադրում ինչ-որ սահմանափակումներ օգտագործվող կոդավորման ալգորիթմի համար։
Ռուսական կայսրության կինեմատոգրաֆ
Ռուսական կայսրության կինեմատոգրաֆ (մինչ ռուսական հեղափոխությունը՝ Սինեմատոգրաֆ), Ռուսական կայսրության ժամանակների կինոարվեստը։
Բուռն կերպով զարգացել է 1907-1920 թվականներին և այդ տարիներին ստեղծվել է զգալի նկարահանող և տեսավարձութային ինֆրակառուցվածքներ։ Ռուսաստանում մինչև 1920 թվականը նկարահանված շուրջ 2700 գեղարվեստական ֆիլմերից, մեր օրերում պահպանվել է (որպես կանոն, հիմնականում մասերով) ընդամենը մոտ 300 ֆիլմեր, որոնք գտնվում են ռուսական և արտասահմանյան կինոարխիվներում։
Կատեգորիա:Կինոյի պատմություն
Կաստիլիոնե Ֆալետո
Կաստիլիոնե Ֆալեթո (Castiglione Falletto)՝ կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 668 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 167 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 4 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12060։ Հեռախոսային կոդ՝ 0173։
Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Աննան։ Տոնը նշվում է հուլիսի 26-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կամենսկի շրջան (Ալթայի երկրամաս)
Կամենսկի շրջան (Каменский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ալթայի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1974 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կամեն նա Օբի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3621 կմ²։
Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 11970 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,31 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալթայի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Կայսարա
Կայսարա (Caiçara) գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Ֆրեդերիկու Վեստֆալենի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 5 184 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 189,238 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 27,1 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1965 թվականի հոկտեմբերիի 19-ին։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի բնակավայրեր
Ժոնկուր
Ժոնկուր  (Joncourt), համայնք Ֆրանսիայում, Պիկարդիա մարզի Էնա գավառում։ Մտնում է Բոեն ան Վերմանդուա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Սեն-Կանտենի շրջան։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 02392։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 322 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով 208 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 149 -ը տնտեսապես ակտիվ էին, 59 -ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը - 71,6 %, 1999 թվականին եղել է՝ 65,2 %)։ 149 աշխատունակ բնակիչներից 134 -ը աշխատում էին (77 տղամարդ և 57 կին), անաշխատանք էին 15 -ը (12 տղամարդ և 3 կին)։ 59 անգործունակ մարդկանցից 15 -ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 22 -ը թոշակառու, 22 -ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Norton commander (NC) օպերացիոն թաղանթ
Օպերացիոն թաղանթները հատուկ ծրագրատեսակներ են, որոնք հեշտացնում են օպերացիայի հաղորդումը և ընկալումը, փոխում են համագործակցության ոճը աղյուսակայինի և գրաֆիկակայինի, աշխատանքին տալով առավել հարմարավետ և երկխոսական բնույթ։ Ամենատարածված թաղանթներից է Nortօn commander-ը (NC), որն օգտագործողի հետ համագործակցում է հատուկ գրաֆիկական օբյեկտների՝ պատուհանների օգնությամբ, որոնք օգտագործվում են տրամաբանական առումով շաղկապված տվյալների արտապատկերման համար։
Պանելներ
NC-ի տարատեսակ պատուհանների ցանկում առանձին տեղ են զբաղեցնւմ պանելները, որոնք գտնվում են աջ և ձախ կեսերում, և կոչվում են աջ և ձախ պանելներ, որոնցից յուրաքանչյուրին համադրվում է մագնիսական սկավառակների կուտակիչ՝ ընթացքը և, այդ կուտակիչի սկավառակի դիրեկտորիաներից մեկը։ Պանելները կարող են արտապատկերել դիրեկտուրիաների և ֆայլերի ցանկեր, որոնք կարող են ներկայացվել լրիվ և կարճ տարբերակներով, ֆայլերի և դիրեկտուրիաների չափսերով, ստեղծման տարեթվերով և ժամանակներով, և առանց այդ տվյալների։
Պանելների տեսակները
Գոյություն ունեն
Full (լրիվ)
Full պանելը արտապատկերում է ընթացիկ դիրեկտուրիայի բաղկացուցիչների ցանկը, նրանց չափսերը, ստեղծման տարեթվերը և ժամանակները։
Brief (կարճ)
Brief պանելը արտապատկերում է համադրված դիրեկտուրիայի բաղկացուցիչ դիրեկտուրիաների և ֆայլերի ցանկը։
Tree (ծառ)
Tree (ծառ) տեսակի պանելները ներկայացնում են ֆայլային կառուցվածքը։
Info (ինֆորմացիոն)
Info (ինֆորմացիոն)-ն՝ տեղեկություն հիշողության և սկավառակների մասին։ Ժամանակի յուրաքանչյուր պահին էկրանի վրա արտապատկերված պանելներից մեկը ակտիվացած է։ Պանելը ակտիվացվում է Tab ստեղնով։ Ակտիվացած պանելը բնորոծվում է լուսային կուրսորի առկայությամբ, որը կարելի է տեղափոխել պատուհանի տարածքով, նշել և ընտրել առանձին կետերը։ Կուրսորի տեղափոխումների կետերի նշումների համար օգտագործվում են կուսորի ղեկավարման ստեղները՝ Page Up, Page Down, Home, End, Left, Right և այլն։ NC-ն ունի հրամաններ, որոնց օգնությամբ ղեկավարվում են համակարգչի աշխատանքները ու թողարկվում են ֆայլային կառուցվածքային մշակման գործողությունները։ Սեփական հրամանները ունենալով հանդերձ՝ NC-ն պահպանում է նաև MS-DOS օպերացիոն համակարգի հրամանների կատարման հնարավորությունները։ NC-ի օգնությամբ կարող են ստեղծել և հեռացնել դիրեկտուրիաներ, դիտել ֆայլերի կառուցվածքը։ NC-ի օգնությամբ ստեղծելու և հեռացնելու համար օգտագործվում են MKDIR (Make Directory) և Delete հրամանները, որոնք թողարկվում են նաև F7 և F8 ստեղների օգնությամբ ((F7-MKDIR), իսկ (F8-Delete))։ Դիրեկտուրիաները և ֆայլերը կարող են վերանավանվել, որի համար էլ օգտագործվում է REMORE-ով, այսինքն Rename-ով և Move-տեղափոխման հրամանով, որը թողարկում է F6 ստեղնի սեղմով։ NC համակարգի օգնությամբ կարող են ստեղծվել տեքստային ֆայլեր, խմբագրել դրանք, տեղափոխել և պատճենահանել(copy)։ Copy հրամանը ունի նաև մեկ ուրիշ կարևոր կիրառում՝ կարող է օգտագործվել ֆայլերի տպման համար, որի համար ֆայլը նշվում է կուրսորով, թողարկվում է copy հրամանը և երկխոսական պատուհանում հավաքվում է Print (Prn)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վինդոուզի ծրագրային ապահովում Կատեգորիա:Ծրագրային ապահովում
Կիտմանովսկի շրջան
Կիտմանովսկի շրջան (Кытмановский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ալթայի երկրամասում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2550 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալթայի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ամետիստա դու Սուլ
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1992 թվականի մարտիի 20-ին։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի բնակավայրեր
Կոնստանտինոս Խալկիաս
Կոնստանտինոս «Կոստաս» Խալկիաս (Κωνσταντίνος «Κώστας» Χαλκιάς, ), հույն ֆուտբոլիստ, դարպասապահ, որն ավարտել է ֆուտբոլային կարիերան 2012 թվականին։
Կարիերա
Մասնագիտական կարիերան սկսել է 1995 թվականին «Պանաթինաիկոս» ֆուտբոլային ակումբում, 1996 թվականին տեղափոխվել է Աթենքի «Ապոլոն»։ 1998 թվականին վերադարձել է «Պանաթինաիկոս», այնուհետև 2001 թվականից 2 մրցաշրջան խաղացել է «Իրակլիս» ակումբում, որից հետո 2003 թվականին կրկին վերադարձել է «Պանաթինաիկոս»։ 2005 թվականին 5 հանդիպում է անցկացրել «Պորտսմուտի» կազմում, իսկ 2006 թվականին տեղափոխվել է Իսպանիայի «Ռեալ Մուրսիա» ակումբ, որի համար նա խաղացել է երկու հանդիպում։ Նույն 2006 թվականի ամռանը տեղափոխվել է «Արիս» ֆուտբոլային ակումբ , իսկ 2008 թվականի մայիսի 28-ին երկամյա պայմանագիր է կնքել «ՊԱՕԿ» ակումբի հետ ։
2002 թվականից խաղում է Հունաստանի ազգային հավաքականում։ 2004 թվականի Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնության չեմպիոն է, 2008 թվականի Եվրոպայի առաջնության մասնակից։ 2012 թվականի Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնության համար հայտագրված թիմերի բոլոր խաղացողների շրջանում ամենատարիքով ֆուտբոլիստն էր։
Նվաճումներ
Պանաթինաիկոս
Հունաստանի հավաքական
Կլյուչիի շրջան
Կլյուչիի շրջան (Ключевский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ալթայի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կլյուչի ։
Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 18211 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,98 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալթայի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Գևորգ Կոթյանց
Գևորգ Վարդանի Կոթյանց (Геворк Вартанович Котьянц, ), խոհրդահայ նկարիչ, ապրել և ստեղծագործել է Լենինգրադում։ Լենինգրադյան նկարչական դպրոցի ներկայացուցիչ ։ Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ ։
Կենսագրություն
Գևորգ Կոթյանը ծնվել է 1909 թվականին Շուշիում՝ արհեստավոր-ոսկերչի ընտանիքում։ 1909 թվականին Գևորգի ընտանիքը տեղափոխվում է Հյուսիսային Կովկաս՝ Պյատիգորսկ։ 1927-1929 թվականներին Կոթյանցը Պյատիգորսկում հաճախում է մասնավոր ստուդիա, գրքերից, վերարտադրումներից ինքնուրույն ուսումնասիրում հայտնի արվեստագետների գործերը, սովորում նկարել։ 1929 թվականին դառնում է Արվեստագետների հեղափոխական ընկերակցության Պյատիգորսկի մասնաճյուղի անդամ (Ассоциация художников революции, Assotsiatsia Khudozhnikov Revolutsii or AKhR 1928-1932)։ 1930 թվականին առաջին անգամ Պյատիգորսկում մասնակցում է ցուցահանդեսի, այնուհետև Հյուսիսային Կովկասի նաև այլ քաղաքներում ։
1931-1932 թվականներին Կոթյանցն որպես նկարիչ աշխատում է Պյատիգորսկի Հեղափոխության թանգարանում, որտեղ իրեն դրսևորում է որպես պատմական և հեղափոխական ժանրի նկարիչ։ Նրա ստեղծագործություններից շատերը գնվում են թանգարանի կողմից։
1933 թվականին Կոթյանցին ուղարկում են Լենինգրադ՝ ուսանելու։ 1934-1935 թվականներին Կոթյանցն անցնում է Արվեստագետների բարձրագույն ուսումնական դասընթացներ, որտեղ նրան դասավանդում են հայտնի նկարիչներ և արվեստի մանկավարժներ՝ Պավել Նաումովը, Ալեքսանդր Կարևը, Ռուդոլֆ Ֆրենցը։ Այս շրջանում Կոթյանցն աշխատում է պատմական և հեղափոխական ժանրերում։ Նրա «Սերգեյ Կիրովը Բաքվում» կտավն արժանանում է Ռուսական արվեստի ակադեմիայի երկրորդ մրցանակի։
Այնուհետև Կոթյանցն սկսում է տարվել ֆրանսիական իմպրեսիոնիստներով, ինչը մեծ ազդեցություն է ունենում նրա ստեղծագործական ուղղության վրա։ Արվեստագետների բարձրագույն ուսումնական դասընթացներն ավարտելուց հետո Կոթյանցն աշխատում է Լենինգրադի արվեստագետների կոմիտեում։
1945-1946 թվականներին Կոթյանցը նկարչություն է դասավանդում Լենինգրադի Տավրիչեսկայա արվեստի դպրոցում՝ միաժամանակ վերականգնելով պատերազմի ժամանակ կորցրած հմտությունները։ Այս շրջանի նրա գործերում առկա է գույնի արտահայտչական հնարավորությունները։
Կոթյանցի ստեղծագործությունները գտնվում են Ռուսաստանի, Ֆրանսիայի, Հայաստանի, ԱՄՆ-ի, Իտալիայի և այլ երկրների թանգարաններում ու մասնավոր հավաքածուներում ։
Մասնակցություն Մեծ հայրենական պատերազմին
1936 թվականին Կոթյանցը զորակոչվում է Կարմիր բանակ՝ ծառայության։ 1939-1940 թվականներին որպես զինվոր Կոթյանցը մասնակցում է Ռուս-ֆիննական պատերազմին, որը հայտնի է որպես 1939-1940 թվականների «ձմեռային պատերազմ»։ 1940 թվականին նա զորացրվում է և շարունակում ստեղծագործական աշխատանքը։ Նույն թվականին նա ընդունվում է Լենինգրադի նկարիչների միություն։
Մեծ հայրենական պատերազմի տարիներին Կոթյանցը ծառայել է Կարմիր բանակում՝ Լենինգրադյան ճակատում, 23-րդ վաշտում։ Երկու անգամ վիրավորվել է։ Արժանացել է բազմաթիվ պարգևների, այդ թվում՝
Զորացրվել է 1945 թվականին՝ որպես սերժանտ։
Ընտանիք
1947 թվականին Կոթյանցն ամուսնանում է ֆրանսերենի ուսուցչուհի Կատերին Կոստրոմեևայի հետ։ 1948 թվականին ծնվում է նրանց դուստրը՝ Տատյանան։
Մահը
Գևորգ Կոթյանը մահացել է 1996 թվականի օգոստոսի 28-ին, Սանկտ Պետերբուրգում, 87 տարեկան հասակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Հայ դիմանկարիչներ Կատեգորիա:«Մարտական ծառայությունների համար» մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ
Աբդիսարես
Աբդիսարես նաև Աբդիսար (հուն. Αβδισσαρης, ծննդյան և մահվան թվականներն անհայտ - մ.թ.ա. 2-րդ դարի վերջ), Ծոփքի թագավոր մ.թ.ա. 2-րդ դարի վերջում, մ.թ.ա. 220 թվականից ։ Ծոփքի Շավարշ Ա (Քսերքսես) թագավորի որդին կամ հայրը ։ Ըստ մեկ այլ տեղեկության՝ որդի և հաջորդ Արշամ թագավորի, հայր Շավարշ Ա-ի ։ Ըստ Լեոյի Շավարշ Ա-ի հայրը ։
Աբդիսարես արքայի դրամը
Աբդիսարես արքայի մեզ հասած դրամը արևելյան տեսք ունի։ Նա կրում է ցածրադիր, դեպի վեր նեղացող երեք ճյուղերի բաժանվող թագ, նման այն գլխարկներին, որոնք պատկերված են հայերի ու կապադովկիացիների գլուխներին՝ Պերսեպոլիսի բարձրաքանդակների վրա։ Աբդիսարեսը հակառակ հելլենիստական սովորության ունի մորուք ու թավ մազեր ծոծրակի վրա։ Աբդիսարեսի դրամի մյուս երեսին պատկերված է նույնպիսի արծիվ, որպիսին առկա է Արշամի դրամի վրա և հունարեն մակագրություն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ծոփքի արքաներ Կատեգորիա:Երվանդունիներ
Կոնստանտինա (Բրազիլիա)
Կոստանտինա (Constantina) համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Ֆրեդերիկու Վեստֆալենի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 9 424 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 202,999 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 46,4 մարդ/կմ²։
Ռումինիայի Օլիմպիական կոմիտե
Ռումինիայի Օլիմպիական կոմիտե (ռում.՝ Comitetul Olimpic şi Sportiv Român), Ռումինիայի ազգային օլիմպիական կոմիտե։ Հիմնադրվել և դարձել է ՄՕԿ-ի անդամ 1914 թվականին ։ Գրասենյակը գտնվում է Բուխարեստում։ Հանդիսանում է ՄՕԿ-ի, ԷՕԿ-ի և մի շարք այլ միջազգային սպորտային կազմակերպությունների անդամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազգային օլիմպիական կոմիտեներ Կատեգորիա:Ռումինիա
Կոնստանտինա (Բրազիլիա)
Պատմություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի բնակավայրեր
Ալեքսանդր Ռոդչենկո
Ալեքսանդր Միխայիլովիչ Ռոդչենկո (Александр Михайлович Родченкo, ), ռուս խորհրդային նկարիչ, գրաֆիկ, պլակատիստ, քանդակագործ, լուսանկարիչ, թատրոնի և կինոյի նկարիչ։ Կոնստրուկտիվիզմի հիմնադիրներից մեկը, ԽՍՀՄ դիզայնի և գովազդի նախահայր։ Հիմնականում աշխատել է իր կնոջ` նկարիչ- դիզայներ Վարվառա Ստեպանովայի հետ։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Ռոդչենկոն ծնվել է 1891 թվականին Սանկտ-Պետերբուրգում, նրա հայրը Միխայիլ Միխայիլովիչ Ռոդչենկոն (1852—1907) աշխատել է որպես թատրոնի բուտաֆոր, իսկ մայրը Օլգա Եվդոկիմովնա Ռոդչենկոն (1865—1933) լվացարարուհի։ 1902 թվականին նրա ընտանիքը տեղափողվել է Կազան, որտեղ 1905 թվականին Ռոդչենկոն ավարտել է Կազանի ծխական տարրական դպրոցը։ 1911—1914 թվականներին սովորել է Կազանի գեղարվեստի դպրոցում Նիկոլայ Իվանովիչ Ֆեշինի մոտ, որտեղ 1914 թվականին ծանոթացել է Վարվառա Ստեպանովայի հետ։
1916 թվականին Ռոդչենկոն Ստեպանովայի հետ սկսել է համատեղ կյանքը Մոսկվայում։ Նույն տարում նա զորակոչվել է բանակ և 1917 թվականից սկսած ծառայել է որպես Մոսկովյան զեմստվոյի սանիտարական գնացքի տնտեսվար։ 1917 թվականին, Փետրվարյան հեղափոխությունից անմիջապես հետո Մոսկվայում բացվել է նկարիչների արհմիություն։ Ռոդչենկոն դարձել է Երիտասարդ ֆեդերացիայի քարտուղար և հիմնականում զբաղվել է կենսապայմանների ապահովման կազմակերպման և երիտասարդ նկարիչների աշխատանքով ապահովելու հարցերով։ Հենց այդ ժամանակ Վլադիմիր Տատլինի, Գեորգի Յակուլովի և ուրշների հետ միասին Ռոդչենկոն աշխատել է Մոսկվայում գտնվող նախկին Սան-Գալիի պասաժում բացված «Պիտորեսկ» սրճարանի դիզայնի վրա, իսկ 1918 թվականից մինչև 1921 թվականը ծառայել է Ժողկրթժողկոմի գեղարվեստի բաժնում, ղեկավարել է թանգարանային բյուրոն։
Միաժամանակ աշխատելով Կրթության ժողովրդական կոմիսարիատում նա մշակել է գրաֆիկական, գեղանկարչական, տարածական, աբստրակտ-երկրաչափական և մինիմալիստական աշխատանքների սերիաները։ 1916 թվականին մասնակցել է ռուսական ավանգարդի կարևոր ցուցահանդեսների (նաև «Խանութ» ցուցահանդեսին որը կազմակերպել է Վլադիմիր Տատլինը) և ճարտարապետական մրցույթների։ «Բոլոր — գիտափորձեր» և «Գիծ» մանիֆեստի տեքստերում դրոշմվել է նրա ստեղծագործական հավատամքը։ Արվեստին վերաբերվել է ինչպես հնարված նոր ձևերի և հնարավորությունների, նայել է իր ստեղծագործությանն ինչպես մի մեծ էքսպերիմենտի, որտեղ յուրաքանչյուր աշխատանք ներկայացվում է ըստ գեղանկարչական տարրի ձևի և սահմանափակված է արտահայտող միջոցներում։ 1917—1918 թվականներին աշխատել է հարթության հետ, 1919 թվականին գրել է «Սևը սևի վրա» աշխատանքը, հիմնված միայն ֆակտուրայի վրա, 1919-1920 թվականներին սկսել է օգտագործել կետերն ու գծերը որպես գեղանկարչական անկախ ձևեր, 1921 թվականին «5×5=25» ցուցահանդեսում ցուցադրել է տրիպտիխ միատոն երեք` դեղին, կարմիր և կապույտ գույներով։ Նկարչության և գրաֆիկայի հետ զբաղվել է տարածական կառուցապատմամբ։ Առաջին ցիկլը` «Ծալվող և հավաքվող»` հարթ ստվարաթղթե տարրերից, երկրորդը` «Լույսն արտացոլող հարթությունները» (1920—1921)` ստվարաթղթի կտորներից համակենտրոնացված պատկերների (շրջան, քառակուսի, էլիպս, եռանկյուն, վեցանկյուն) տեսքով ազատ կախված ծածանակներ, երրորդ` «Միանման պատկերների սկզբունքով» (1920—1921)` կոմբինատորական սկզբունքով իրար միացված փայտահեսաններից պատրաստված տարածական պատկերներ։ 1921 թվականից անցում է կատարել «արտադրական արվեստ»-ի։
1919 թվականին Ռոդչենկոն դարձել է Գեղարվեստի քանդակագործության և ճարտարապետության հարցերի խորհրդի անդամ, 1920 թվականին եղել է Արվեստի աշխատողների միության կազմակերպիչներից մեկը։ 1920—1930 թվականներին որպես պրոֆեսոր դասավանդել է Վխուտեմաս (Բարձրագույն գեղարվեստա-տեխնիկական արվեստանոց Մոսկվայում) և Վխուտեին (Բարձրագույն գեղարվեստա-տեխնիկական արվեստանոց Լենինգրադում) ուսումնական հաստատությունների փայտամշակման և մետաղագործության ֆակուլտետներում (1928 թվականին ֆակուլտետները միավորված են եղել մեկ Փայտմետֆակում)։ Նա ուսանողներին սովորեցրել է դիզայնավորել բազմաֆունկցիոնալ առարկաներ առօրյա կայնքի և հասարակական կառույցների համար, աշխատել արտահայտչական ձևերի վրա ոչ ձևավորումների հաշվին, այլ առարկաների կառուցվածքի բացահայտման հաշվին, խելացիորեն փոխակերպել կառուցվածքները։ 1921 թվականից մինչև 1924 թվականը աշխատել է Գեղարվեստի մշակույթի համալսարանում («Ինխուկ»), որտեղ 1921 թվականին նախագահի պաշտոնում փոխարինել է Վասիլի Կանդինսկին։ 1930 թվականին եղել է «Հոկտեմբեր» նկարչական խմբի կազմակերպիչ։ 1931 թվականին կազմակերպվել է «Հոկտեմբեր» խմբի ցուցադրությանը, որը տեղի է ունեցել Մոսկվայի դրոշմների տանը։ Այդտեղ նա ներկայացերել է իր բանավեճային լուսանկարների շարքը։
Եղել է «ԼԵՖ» (Արվեստի ձախ ճակատ Левый фронт искусств) և «ՌԵՖ» (1923—1930) խմբերի մասնակից, «ԼԵՖ»(1923—1925)և «Նոր ԼԵՖ» (1927—1928) ամսագրի նկարիչ։ Եղել է «Ժամանակակից ճարտարապետների միության» և Ասնովայի (Նոր ճարտարապետների ասոցացիա) անդամ ։ 1925 թվականին նա գործուղվել է Փարիզ` ժամանակակաից դեկորատիվ և արդյունաբերական արվեստների միջազգային ցուցադրության խորհրդային բաժնի դիզայնի համար։ 1925 թվականին Փարիզյան ցուցադրությանն Ալեքսանդր Ռոդչենկոյի գովազդային պաստառները արժանացել են արծաթե մեդալների։
Կիրառել է ֆոտոմոնտաժ` գրքերի պատկերազարդման համար, օրինակ, Մայակովսկու «Այդ մասին»-ի (1923)։
1920-ական թվականներից մինչև 1930-ական թվականները աշխատել է «Գիիշերային Մոսկվա», «30 օր», «Տալիս ես», «Պիոներ», «Կրակ» և «Ռադիոունկնդիր» թերթերի ֆոտոթղթակից։ Միաժամանակ աշխատել է կինոյում (եղել է «Մասկվան Հոկտեմբերին», «Լրագրողուհի»,  «Տիկնիկը միլիոններով» և «Ալբիդում» ֆիլմերի նկարիչ) և թատրոնում («Ինգա» և «Փայտոջիլ» բեմադրություններում)` ստեղծելով օրիգինալ կահույք, կոստյումներ և դեկորացիաներ։ 1932 թվականին դուրս է եկել «Հոկտեմբեր» խմբից և դարձել է «Իզոգիզ» հրատարակչության մոսկովյան ֆոտոթղթակից։ 1930-ական թվականներին վաղ ստեղծագործական կյանքից հետո, տարվելով հեղափոխական ռոմանտիկ ոգևորությամբ, Ալեքսանդր Ռոդչենկոն անցել է պրոպագանդացված պետական առաջադրանքների կատարմանը։
1933 թվականին սկզբին գաղտնի գործուղվել է Բելոմորյան ջրանցք։ ՕԳՊՈւ-ի (Միավորված պետական քաղաքական ղեկավարություն) հանձնարարությամբ պետք է քարոզչական նպատակներով լուսանկարեր ջրանցքի բացումը, ինչպես նաև ստեղծել ֆոտոլաբարատորիա Գուլագում։ Ջրանցքի ղեկավարման հետ միասին դիմավորել է «Կարլ Մաքս» շոգենավը, որով ժամանել է Մաքսիմ Գորկիի գլխավորած գրողների խումբը։ Ռոդչենկոյի խոսքերով Բելոմորում նա արել է շուրջ երկու հազար լուսանկար։
1933 թվականի դեկտեմբերին նա աշխատել «ԽՍՀՄ-ը շինարարությունում» պատկերազարդված ամսագրի 12 համարի դիզայնի վրա և այն ամբողջովին ձևավորել է իր արած նկարներով։ Եղել է Բելոմորի ջրանցքի մասին «Գրողի մենագրություններ»-ի նկարիչը և լուսանկարիչը, որն անվանվել է « Ստալինի անվան Բելոմոր-Բալթյան ջրանցք»։ Եղել է «15 տարի Ղազախստանում», «Առաջին ձիավոր», «Կարմիր բանակ», «Սովոտական ավիացիա» և այլ ալբոմների դեզայներ։ Շարունակել է զբաղվել նկարչությամբ 1930-1940-ական թվականներին։ Եղել է շատ լուսանկարների ցուցահանդեսների նկարիչ-ձևավորող և ժյուրիի անդամ, եղել է պրոֆեսիոնալ կինոնկարիչների միության ֆոտոսեկցիայի նախագահության կազմում, եղել է ՄՕՍԽԱ-յի (ԽՍՀՄ նկարիչներ միության Մոսկովյան կազմակերպություն) անդամ 1932 թվականին։ 1936 թվականին մասնկացել է «Խորհրդային ֆոտոարվեստի վարպետների ցուցահանդես»-ին։ 1928 թվականին կանոնավոր կերպով իր աշխատանքները հանձնել է լուսանկարչական սալոններին, որոնք գտնվել են ԱՄՆ-ում, Ֆրանսիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Չեխոսլովակիայում և այլ պետություններում։ 1938-1940-ական թվականներին լուսանկարել է կրկեսի դերասանների և ավելի ուշ անցել է գեղանկարչության։ Թաղված է Նոր Դոնեցկյան գերեզմանոցում։
Ընտանիք
Խորհրդային և ռուս արվեստաբան, արվեստի պատմաբան, դիզայներ-գրաֆիկ և կուրատոր Ալեքսանդր Նիկոլայեվիչ Լավրենտովը նկարչի թոռն է։
Հետևորդներ
Այժմ նկարչի գործը շարունակում է իր թոռը` Ալեքսանդր Նիկոլայեվիչ Լավրենտովը, ով Մոսկվայի շատ նկարչական ուսումնական հաստատություններում դասավանդում է դիզայն և կոմպոզիցիա, մասնավորապես` Ալեքսանդր Ռոդչենկոյի անվան լուսանկարների և մուլտիմեդիայի Մոսկովյան դպրոցում և ՄՊԳԱՀ (Մոսկվայի Ս Ստրոգանովի անավան գեղանկարչական-արդյունաբերական համալսարան)։ Նաև եղել է Ալեքսանդր Ռոդչենկոյի մասին ուսումնական աշխատանքների խմբագիր և խորհրդատու։
Գալինա Պետրովայի հուշարձան (Նովոչերկասկ)
Գալինա Պետրովայի հուշարձան (Памятник Галине Петровой), Խորհրդային Միության հերոս, Սևծովյան նավատորմի Նովոռոսիյսկի ռազմածովային նավատորմի 386-րդ գումարտակի բուժքույր Գալինա Կոնստանտինովա Պետրովային նվիրված հուշարձան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Նովոչերկասկ քաղաքում։
Հուշարձանի հասցե՝ Ռուսաստան, Ռոստովի մարզ,  Նովոչերկասկ, Պրոսվեշենյա փողոց, տուն 126։
Պատմություն
Հարավռուսական պետական պոլիտեխնիկական համալսարանի գլխավոր մասնաշենքի դիմաց գտնվող հուշարձանն իրենից ներկայացնում է բարձր պատվանդանի վրա տեղադրված կիսանդրի։ Պատվանդանի վրա գրված են այս խոսքերը. «Գալինա Պետրովային։ 1920-1943 ուսանողներ»։ 2015 թվականին հուշարձանը վերականգնվել է։
Գալինա Պետրովան ծնվել է 1920 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Ուկրաինայի Նիկոլաև քաղաքում։ 1940 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Նովոռոսիյսկի դպրոցը, ընդունվել է Նովոչերկասկի ինժեներական-մելիորատիվ ինստիտուտի անտառտնտեսության բաժին։ Հայրենական պատերազմի սկսվելուն պես անցել է Կրասնոդարի բուժքույրերի դասընթացները։
Ավարտելուց հետո ծառայել է 386-րդ ռազմածովային գումարտակում (Նովոռոսիյսկի նավատորմ, Սևծովյան նավատորմ)։ 1943 թվականի աշնանը մասնակցել է Կերչ-Էլտիգենի դեսանտային գործողությանը, բուժքույր Պետրովան գերմանական կրակահերթի ներքո իջել է Սև ծովի ափին, Էլտիգեն գյուղի մոտ (այժմ՝ Գերոևսկոե, Ղրիմ), որից հետո, ետևում թողնելով մետաղալարերն ու ականապատ դաշտը, առաջ է նետվել, իր հետևից տանելով զինվորներին։ Մեկ գիշերվա ընթացքում բուժքույրը ռազմաճակատից դուրս է բերել մոտ քսան վիրավոր զինվորների։
ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի 1943 թվականի նոյեմբերի 17-ի հրամանագրով հրամանատարական հանձնարարականների օրինակելի կատարման, նացիստական ​​զավթիչների դեմ մարտերում ցուցաբերած քաջության ու հերոսության համար Գալինա Պետրովան արժանացել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչման։
Հետագայում Գալինա Պետրովան մասնակցել է գերմանական հարձակումների դիմագրավմանը, 1943 թվականի դեկտեմբերի 3-ին վիրավորվել է և ընկել դաշտային հիվանդանոց, որի վրա 1943 թվականի դեկտեմբերի 4-ին ռումբ է ընկել։ Զոհերի թվում էր բուժքույր Պետրովան։ Նրան թաղեցին Ղրիմում, Գերոևսկոե գյուղում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:1963 հիմնդրումներ Ռուսաստանում
Կրիստալ դու Սուլ
Կրիստալ դու Սուլ  (Cristal do Sul) համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Ֆրեդերիկու Վեստֆալենի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 2 765 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 97,716 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 28,3 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի բնակավայրեր
Կոսիխայի շրջան
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կոսիխա ։
Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17834 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 9,5 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալթայի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ֆրանկֆուրտի մայր տաճար
Ֆրանկֆուրտի մայր տաճար կամ Սուրբ Բարդուղիմեոսի կայսերական տաճար (Kaiserdom St. Bartholomäus), Մայնի Ֆրանկֆուրտի ամենամեծ տաճարը: Տաճարում նախկինում անցկացվել են Հռոմեական Սրբազան կայսրության կայսրերի թագադրման արարողություններ:
Իր գոյության ողջ ընթացքում տաճարը եղել է կայսերական և ոչ թե եպիսկոպոսության մայր տաճար: Նրա` որպես ազգային խորհրդանիշի ընկալումը կապված է Հռոմեական Սրբազան կայսրության քաղաքական-պատմական դերով: 19-րդ դարում տաճարը դարձել է գերմանական ազգի միավորման խորհրդանիշը:
Պատմություն
Տեղը, ուր վեր է խոյանում ներկայիս տաճարը, ժամանակին ընկած է եղել երկու գետերի միջև: Այս տեղանքը բնակեցված է եղել դեռևս նեոլիթի շրջանում: Այն մշտապես բնակեցված է եղել առնվազն կելտերի շրջանից, այսինքն` վերջին 2.500 տարիների ընթացքում:
Հռոմեական կայսրության շրջանում տաճարի տեղում կառուցված է եղել կապելա (83-260 թվականներ), այնուհետև դաստակերտ, հետո էլ` շինություն, որ նախորդել է ներկայիս տաճարին` Մերովինգների պալատական կապելան (6-րդ դար), Կարոլինգների պալատական կապելան (8-9-րդ դարեր) և Փրկչի բազիլիկը (9-13-րդ դարեր): 13-րդ դարում շինությունների մի մասը վերաշինվել է: Հենց այդ ժամանակաշրջանն էլ կարելի է համարել ներկայիս տաճարի հիմնադրման սկիզբը: