cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մրգավան
Պատմություն
Գյուղի մեջ կա բազալտից հուշարձան-աղբյուր՝ Հայրենական մեծ պատերազմի (1941-1945) զոհվածների հիշատակին նվիրված։
Գյուղը ունի երկու եկեղեցի՝ Սուրբ Աստվածածին և Սուրբ Հակոբ։ Առաջինը կառուցվել է 1833 թվականին Մուխսի Բադալի և Վարդանի կողմից։ Այն գործել է մինչև 1919 թվականը ։
Երկրորդը՝ Սուրբ Հակոբ Եկեղեցին, կառուցվել է բարերար վաճառական Անդրեաս Սարգսյանի կողմից մոտավորապես 1901-1908 թվականներին, իսկ շինարարական աշխատանքներին մասնակցել է ողջ գյուղը։
1918 թվականին Հայաստան մտած թուրքերը նահանջելիս իրենց հետ տանում են եկեղեցու զանգերը, թաքցնում Արաքսի ափին գտնվող գյուղերից մեկում, իսկ Անդրեասի որդին, Սարոն, 5 ոսկի տալով մի ադրբեջանցու, գտնում է զանգը և վերադարձնում։
Խորհրդային իշխանության որոշմամբ 1920 թվականին եկեղեցին անջատվում է պետությունից, դպրոցը՝ եկեղեցուց։ 1953 թվականին Խորհրդային կառավարությունը որոշում է քանդել եկեղեցիները։ Գյուղացիները հրաժարվում են քանդելուց, ուրիշ տեղից մարդիկ են բերում, որոնք հանում են խաչերը, քանդում գմբեթները։ Գյուղի կանայք բողոքում են Երևանի կոմիսարին, և եկեղեցին փրկվում է քանդվելուց։ Հետագայում որոշ ժամանակ այն դարձնում են գյուղի պահեստ։ Այնուհետև այն գործել և մինչև այժմ գործում է որպես եկեղեցի։ Գյուղի Հարությունյանների տոհմի ներկայացուցիչ Հովհաննես Ղազարյանը մեծ ներդրումներ է կատարել եկեղեցին ավելի գեղեցիկ դարձենելու համար։ Այդ ամենի համար նա ծախսել է ավելի քան 20 միլիոն դրամ։
Բնակչություն
Գյուղի բնակչությունը զբաղվում է խաղողագործությամբ, բանջար-բոստանային, կերային կուլտուրաների մշայությամբ և անասնապահությամբ։
Մրգավանի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Շինարարություն
Մինչ 1920 թվականը գյուղի բնակելի շենքերը կառուցվել են աղյուսից, փայտից, եղեգնից, իսկ խորհրդային իշխանության տարիներին՝ քարից և երկաթբետոնից։
Տարիների ընթացքում Մրգավանում կատարվել են կուլտուր-կենցաղային նշանակություն ունեցող մի շարք շինարարական աշխատանքներ։ Հին մշակույթի շենքը 1941-1948 թվականներին եղել է մանկատուն։ 1960 թվականին կառուցվել է մշակույթի նոր շենքը, որտեղ գտնվել են կինոն, գյուղապետարանը, գրադարանը և բուժկետը։
Հին մանկապարտեզը կառուցվել է 1930 թվականին, իսկ վերկառուցվել՝ 1958 թվականին։ 1996-2008 թվականներին մանկապարտեզը չի գործել։ 2008 թվականի մայիս ամսին այն տեղափոխվել է նոր շենք և սկսել է գործել։ 1926 թվականից այստեղ գործում է ծննդատուն, որը համարվում է խորհրդային իշխանության առաջին գյուղական ծննդատներից մեկը։
Գյուղը էկելտրիֆիկացվել է 1937 թվականին, իսկ գազաֆիկացվել է՝ 1998 թվականին։ 2004 թվականին գյուղը վերահիմնադրվել է և դրա առթիվ Հովհաննես Ղազարյանը և Ստեփան Շահբազյանը տեղադրել են հուշարձան։
Վերջին երեք տասնամյակում կառուցվել են գյուղի նոր թաղամասեր։
Գյուղատնտեսություն
1831 թվականից գյուղացիները զբաղվել են ցորենի, գարու, բրնձի, կորեկի, բամբակի, քնջութի, սեխի մշակությամբ։ Գյուղը այդ ժամանակ ունեցել է 16 հա հող և 2 հա խոտհարք։ Անասնապահության զարգացած ճյուղը համարվել է տավարաբուծությունը։
1929 թվականին, Խորհրդային իշխանության տարիներին, երկրում հայտարարվել է համատարած կոլեկտիվացում և դրա արդյունքում Մրգավանում ստեղծվել է առաջին կոլտնտեսությունը։
Անասնապահություն
ըստ տվյալների.
Մշակույթ և կրթություն
Կովկասյան ուսումնական օկրուգի թույլտվությամբ 1911 թվականին գյուղում բացվել է մեկամյա դպրոց, որը շարունակել է գործել մինչև 1915 թվականը։ Սկզբնական շրջանում ուսումնարանում սովորել են 44 աշակերտ, իսկ վերջում՝ 100 աշակերտ ։
Գյուղի նոր դպրոցը կառուցվել է 1970 թվականին, իսկ մինչ այդ դպրոցները գործել են մասնավոր տներում։
Հերոսամարտ
Հերոսամարտը թուրքերի դեմ սկսվել է 1917-1918 թվականներին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցել են 150 մրգավանցիներ, որոնցից 63-ը զոհվել են ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արարատի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:1831 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Աստղային դեսանտ: Մարսի դավաճանը
'''Աստղային դեսանտ. Մարսի դավաճանը''' (Starship Troopers: Traitor of Mars), լիամետրաժ համակարգչային ֆիլմ, նկարահանված է անիմե ոճով։ Թողարկվել է 2017 թվականին, «Ներխուժում» մուլտֆիլմի ուղղակի շարունակությունն է։
Գլխավոր դերերը հնչյունավորել են Կասպեր Վան Դինը և Դինա Մեյերը, որոնք նկարահանվել են Պաուլ Վերհուվենի «Աստղային դեսանտ» ֆիլմում ։ Ամերիկյան կինոասոցիացիայի վարկանիշների համակարգի ռեյտինգային նշանակումն R է, ինչը նշանակում է, որ ֆիլմը դիտելիս 16-ից ցածր անձանց համար պետք է հասուն մարդկանց ներկայություն։
Սյուժե
«Ներխուժում» ֆիլմի իրադարձություններից հետո գեներալ Ջոնի Ռիկոյի կոչումն իջեցվում է մինչև գնդապետ, և ուղարկվում է Մարսի արբանյակ` երիտասարդ զինվորներին նախապատրաստելու համար։ Ի դժբախտություն Ռիկոյի` այս երիտասարդ զինվորներն իր մոտ վերապատրաստում անցած զինվորներից վատագույնն են։ Քանի որ Մարսը պատերազմական գոտիներից հեռու է, մոլորակի բնակիչները անակնկալի են գալիս սարդակերպերի հարձակումից։ Ռիկոն նորեկների իր խմբի հետ պետք է հետ մղեր հարձակումը։ Միևնույն ժամանակ ամերիկացի օդաչու Էմի Սինփը ցանկանում էր ոչնչացնել մոլորակը և մեղքը գցել Ջոնիի ընկեր, հետախուզության նախարար Կարլ Ջենկինսի վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիամետրաժ անիմացիոն ֆիլմեր Կատեգորիա:2017 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ճապոնական մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Համակարգչային անիմացիոն ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:2017 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր այլմոլորակայինների մասին Կատեգորիա:Ֆիլմեր հրեշների մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ճապոնական մարտաֆիլմեր
Կրավալիանա
Կրավալիանա (Cravagliana), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզում։ Մտնում է Վերչելի գավառի կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 34 կմ² տարածք։ Բնակչությունը 2008 թվականի տվյալներով 283 մարդ է։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 8 մարդ/կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 13020 Հեռախոսային կոդը՝ 0163։
Օգոստոսի 15-ին կոմունայում հատկապես նշվում է Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման տոնը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության դինամիկա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վերչելլի նահանգի քաղաքներ
Լիտորալ դի Կամոսին ի Ակարաուի գավառ
Լիտորալ դի Կամոսին ի Ակարաուի գավառ (Microrregião do Litoral de Camocim e Acaraú), գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Սեարա նահանգի մեջ։ Մտնում է Հյուսիս-արևելք Սեարա նահանգի մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 347 331 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 8666,728 կմ²։ Բնակչության խտությունը 40,1 մարդ/կմ²։
Գավառի կազմ
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Սեարա նահանգի գավառներ
Աիդա Զյաբլիկովա
Աիդա Պետրովնա Զյաբլիկովա (Аида Петровна Зябликова, ), խորհրդային ​​և ռուս ռեժիսոր-մուլտիպլիկատոր։ Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի վաստակավոր գործիչ (2014) ։
Կենսագրություն
Աիդա Զյաբլիկովան ծնվել է 1940 թվականի մարտի 16-ին։ 1958-1963 թվականներին սովորել է Յարոսլավլի գեղարվեստի ուսումնարանում ։ Նկարչություն է դասավանդել Գեղարվեստի դպրոցում (1963-1967), ՎԳԻԿ-ում՝ նկարիչ-մուլտիպլիկատորների դասընթացներում (1967-1973)։
Աշխատել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում (1971-1974), իսկ հետո «Մուլտհեռուստաֆիլմ» ստուդիայում և «Էկրան» ստեղծագործական միությունում։ Աշխատել է նկարիչներ Գենադի Սմոլյանովի, Աննա Պոտրյասաևայի, Օլգա Տիտովայի և այլոց հետ։
Էկրանավորել է Տատյանա Ալեքսանդրովայի «Տնային ոգի Կուզյան» («Домовёнок Кузя», 4 ֆիլմ, 1984-1987) հեքիաթները՝ ըստ Մարինա Վիշնևեցկայայի և Վալենտին Բերեստովայի սցենարի ։
Աշխատել է նաև «Քրիսթմաս Ֆիլմզ» ստուդիայում (1993-2002), իսկ հետո՝ «Սոյուզմուլտֆիլմ կինոստուդիա» ձեռնարկությունում։
Մասնակցել է Մեծ Բրիտանիայի հեռուստատեսության պատվերով իրականացված «Շեքսպիրն անիմացիայում», «Աստվածաշունչն անիմացիայում» նախագծերին ։
2003 թվականին սկսել է դասավանդել Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտում։ Նկարահանվել է «Տիկնիկները մարդկանց աշխարհում» («Куклы в мире людей») վավերագրական հեռուստաֆիլմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի վաստակավոր գործիչներ
Մեծ վեզիր
Մեծ վեզիր (, Sadrazam)՝ պարսկական «վազիր» (وزير) բառից՝ Օսմանյան կայսրության սուլթանի գլխավոր նախարարը, որն օգտվում էր նրա բացարձակ վստահությունից և տեղաշարժվում էր միայն անձամբ սուլթանի հրահանգով։
Հենց մեծ վեզիրի մոտ էր պահվում կայսրության կնիքը, նա կարող էր մյուս վեզիրներին հրահանգել՝ հավաքվելու պետական հարցերի լուծման համար։ Վեզիրների ժողովները տեղի են ունեցել Թոփքապը պալատի այն տարածքում, որը կոչվում էր «Կուբբեալտա» («գմբեթի տակ»)։ Մեծ վեզիրի ծառայությունները վեաբերում էին Բարձր դռանը։
Օսմանյան կայսրության գոյության առաջին շրջանում օգտագործվել է միայն «վեզիր» տերմինը։ «Մեծ վեզիր»–ի տիտղոսը Օսմանյան վեզիրներից առաջինը ստացել է Չանդարլի Կարա Խալիլ Հայրեդին փաշան։ «Մեծ վեզիր» տիտղոսի ներդրման նպատակը սուլթանական կնիքի պահապանին այլ վեզիրների շարքից առանձնացնելն էր։ Ի սկզբանե մեծ վեզիրի համար օգտագործվող «vezir-i azam» տերմինը աստիճանաբար փոխարինվել է «sadr-ı azam»–ով։ Օսմանյան կայսրության պատմության մեջ մեծ վեզիրին հիշատակելու համար օգտագործվել են նաև «sadr-ı âlî» («բարձրագույն վեզիր»), «vekil-i mutlak» («բացարձակ վստահություն վայելող»), «sâhib-i devlet» («երկրի պահապան»), «serdar-ı ekrem», «serdar-ı azam» և «zât-ı âsafî» տերմինները։
Քյոփրյուլյուի դարաշրջանում կայսրությունում եղել են խոշոր ազդեցության մի շարք մեծ վեզիրներ, որոնք վերահսկում էին ողջ կայսրությունը։ Այս դարաշրջանի տարբերակիչ առանձնահատկությունն այն էր, որ սուլթանների իշխանությունը հարաբերականորեն անարդյունավետ էր և իշխանության մի մասը փոխանցվել էր ավելի ցածր մակարդակներին։
Թանզիմաթի դարաշրջանից սկսած մեծ վեզիրը սկսել է եվրոպական երկրներում վարչապետի դերի հետ համեմատելի դեր խաղալ։
Շփում սուլթանի հետ
Մեծ վեզիրի՝ սուլթանին արվող առաջարկները, որոնք կոչվում էին գրություններ կամ ռեզյումեներ, տիրակալին փոխանցվում էին դիվանատան միջոցով։ Եղել են տարբեր տեսակի գրություններ՝ թելխիս, մյուստակիլ թելխիս։ Այդ փաստաթղթերի կազմումը ռեիս ուլ-կուտտաբայի (պաշտոնյա, ով պատասխանատու էր Դիվանում գործող բոլոր բաժինների և ամբողջ գործավարության համար) պարտականությունն էր։ Գրությունը կազմելուց հետո այն վերաշարադրվում էր խոշոր նասխով, պարզ ոճով՝ հստակ նշված իմաստով (դա արվում էր սուլթանին չձանձրացնելու համար) և ուղարկվում էր պալատ։ Ծանոթանալով փաստաթղթին՝ տիրակալը վերևից կարճ գրություն էր գրում՝ «Ծանոթացել եմ», «Կատարել», «Հետ վերադարձնել», «Գնիր», «Ժամանակը չէ», «Երջանկություն քեզ», «Անհնար է», և գրությունը վերադառնում էր մեծ վեզիրին, ով սուլթանի կամքին համապատասխան կարգադրություններ էր արձակում։ Բոլոր ցանկությունները, նամակները և նման փաստաթղթերը մեծ վեզիրից սուլթանին են փոխանցվել այդ թելխիսների տեսքով ։
Պաշտոնային պարտականություններ
Մեծ վեզիրը հիմնականում զբաղվում էր պետության մասշտաբով պաշտոնային նշանակումներով (Օսմանյան կայսրությունում պաշտոնները տրվում էին որոշակի ժամկետով)։ Եթե ժամկետը լրանալուց հետո պաշտոնի նշանակվում էր նոր կատարող, դա կոչվում է տևջիխ (շնորհում), եթե լիազորությունները երկարաձգվում էին՝ կոչվում էր իբիկա (երկարաձգում) կամ մուկարրեր (հաստատում)։ Որպես կանոն, նշանակումները կատարվում էին շավվալ ամսվա սկզբին, այսինքն՝ ռամազանի տոնից հետո և՝ միաժամանակ չորս ցուցակով՝ 1) վիզիրներ, բեգլերբեգիներ, սանջակների բեյեր, 2) այլ պետական գործիչներ, 3) զինվորական կորպուսների հրամանատարներ և 4) Դիվանի քարտուղարներ (խոջալար)։ Մեծ վեզիրի ներկայացմամբ նշանակումները կատարվում էին բոլոր ոլորտներում, բացառությամբ՝ աստվածաբանական դասի. աստվածաբանական հիերարխիայում պաշտոնների բաշխման առաջարկները արվում էին Շեյխ ուլ-իսլամի կողմից և հաստատվում մեծ վեզիրի կողմից սուլթանին ներկայացնելուց հետո։ Երբ մոտենում էր շավվալ ամիսը, մեծ վեզիրը հանձնարարում էր կազմել երկու ցանկ (մեկը նոր նշանակումներ, մյուսը՝ լիազորությունների երկարաձգման), և համապատասխան գրություն էր ուղարկում սուլթանին, ով իր հայեցողությամբ փոփոխություններ էր մտցնում ցանկերում։ Դրանից հետո մեծ վեզիրը սուլթանի հաստատման էր ներկայացնում շտկված ցուցակը։ Նոր նշանակվածներին և նրանց, ում լիազորությունները երկարաձգվել էին, մեծ վեզիրի կոմից ուղարկվում էին ծանուցումներ (ռուուս), բացի դա, այդ մարդկանց անունները մուտքագրվում էն հատուկ գրանցամատյանում։ Ռուուսը հանձնելուց հետո նրանց համար, ովքեր սկսելու էին իրենց պարտականությունների կատարումը Ստամբուլում, գոյություն ուներ նաև սուլթանի կողմից շնորհված խալաթը հագնելու ավանդույթը։
Տեսչական ստուգումներ
Մեծ վեզիրի պարտականությունների մեջ կարևորվում էին տեսչական ստուգումները։ Դա կոչվում էր «ստուգայցի դուրս գալ» կամ «ստուգումներ կատարել»։ Մեծ վեզիրը, ում ուղեկցում էր ստամբուլյան քադիի գլխավորությամբ մեծ շքախումբը, այցելում էր առևտրական շարքերն ու շուկաները, վերահսկում արհեստավորների աշխատանքն ու գները, ինչը շատ կարևոր էր Օսմանյան կայսրությունում։ Ստուգումներն իրականացվում էին որոշակի երթուղիներով։ Մեղավոր արհեստավորները և առևտրականները անմիջապես պատժվում էին՝ կախված խախտման աստիճանից. արհեստավորները շատ էին վախենում այդ հանկարծակի պատժամիջոցներից։
Մեծ վեզիրի մեկ այլ կարևոր պարտականությունն էր նավաշինարանների ստուգումը։ Այս ձեռնարկությունների հաջողությունը կախված էր մեծ վեզիրի և կապուդան– փաշայի միջև հարաբերություններից. եթե այդ հարաբերությունները նորմալ էին, ապա ստուգումը հանգիստ էր անցնում, եթե լարված, ապա խնդիրներ կարող էին առաջանալ։
Մեծ վեզիրը վերահսկում էր նաև մի քանի խոշոր վակուֆներ և այստեղ իր մարդկանց էր նշանակում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության քաղաքականություն Կատեգորիա:Թուրքական տիտղոսներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պատմություն
Լիվերի դրոշ
Լիվերի դրոշը ուգրո-ֆիննական ծագումով լիվեր ցեղի նշանն է։ Այն օգտագործվում է լիվերի կողմից սկսած հին ժամանակներից։ Դրոշի գույների հարաբերությունը 2։1։2 է, իսկ դրոշի լայնքի և երկայնքի հարաբերությունը 1։2։ Կանաչ գույնը խորհրդանշում է անտառները, սպիտակ գույնը՝ Ռիգայի ծոցին հարող տարածքը, իսկ կապույտ գույնը՝ օվկիանոսը։ Դրոշը օգտագործվել է 1923 թվականի մարտի 2-ից։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Լիվեր Կատեգորիա:Ազգային դրոշներ Կատեգորիա:1923 դրոշներ Կատեգորիա:Դրոշներ այբբենական կարգով
Fly
Fly, բրիտանական ընկերություն, որն արտադրում է բջջային հեռախոսներ և ցուցանակներ։ Ընկերությունը հիմնադրվել է 2002 թվականին։ Ունի գրասենյակներ Մեծ Բրիտանիայում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Ռուսաստանում, Ուկրաինայում և Նիգերիայում։ Ընկերության հիմնական շուկաներն են Հնդկաստանը, Ռուսաստանը և Ուկրաինան։ Գլխավոր գրասենյակը գտնվում է Լոնդոնում ։
Պատմություն
Ընկերությունը ներկայացնում է երեք հիմնական մոդելները `S288, S588, և S688
Արտադրանքներ
Ներկայում հիմնական հեռախոս արտադրող ընկերությունն Fly է։ Fly ներգրավված է զարգացման մեջ։ Նախկինում Fly ընկերությունն աշխատում էր պատրաստի արտադրանքով, բայց հիմա ընկերությունը հայտարարում է, որ դիզայնը փոխել է։ 2013 թվականին ընկերությունն ընդլայնելով գիծը ստեղծում է նոր կառուցվածքի սարքեր,արտադրելով պլանշետներ, Fly Flylife 7, Fly Flylife 8, IQ360 3G, օգտագործելով Samsung Exynos 4412 պրոցեսորը։
Թվային տեսախցիկներ
Ներկայումս ընկերությունն ունի երկու տեսախցիկներ `Fly DC800 Սև և Fly DC810.
GPS նավիգատոր
Fly ապրանքանիշի ներքո արտադրվում է նաև GPS նավիգատոր, Fly GPS200.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բջջային հեռախոս արտադրողներ Կատեգորիա:2002 հիմնադրված ընկերություններ Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության ընկերություններ
Գամբիայի տեղական ինքնակառավարման տարածքներ
Գամբիայի տեղական ինքնակառավարման տարածքները (ՏԻՏ) 8-ն են.
Որոշ տեղական ինքնակառավարման տարածքներ համապատասխանում են Գամբիայի վարչական մարզերին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Գամբիայի տեղական ինքնակառավարման տարածքներ
Used to Love You
«Used to Love You», ամերիկացի երգչուհի Գվեն Ստեֆանիի երգը։ Այն թողարկվել է 2015 թվականի հոկտեմբերի 20-ին՝ որպես նրա «This Is What the Truth Feels Like» անվանումը կրող երրորդ անհատական ալբոմի երկրորդ սինգլ ։ Երգը գրվել է Գվեն Ստեֆանիի, Ջասթին Թրանտերի, Ջուլիա Մայքլսի և Ջոնաթան Ռոտեմի կողմից ։
Տեսահոլովակ
Երգի տեսահոլովակը, որի ռեժիսորն է Սոֆի Մյուլերը, ներկայացվել է 2015 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Ստեֆանիի Ֆեյսբուքի էջում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2015 սինգլներ Կատեգորիա:Սենտիմենտալ սիրային երգեր
Սոխ կլոր
Սոխ կլոր (Állium rotúndum), սոխազգիների ընտանիքի բազմամյա, միաշաքիլ մոլախոտ։ Որը մինչև 2-3 տերևի փուլը չի տարբերվում աշնանացան հացաբույսերի ծիլերից։ Կազմակերպվելով վեգետատիվ բազմացման օրգանը դա սոխուկն է։ Այդ թաղանթի տակ գտնվում են 10-50 հատի հասնող սոխուկների։ Ցողունը կլոր, ուղղականգուն, 80 սմ բարձրությամբ կեսից տերևակալած։ Պտուղը տուփիկ 3-6 սև սերմերով։ Ծաղկում է մայիսից հունիս ընկած ժամանակակահատվածում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Մոլախոտեր Կատեգորիա:Եվրոպայի բուսական աշխարհ
Դմիտրի Մամին-Սիբիրյակ
Դմիտրի Նարկիսովիչ Մամին-Սիբիրյակ (իսկական ազգանունը՝ Մամին, ), ռուս գրող։
Կենսագրություն
1868-1872 թվականներին սովորել է Պերմի հոգևոր ճեմարանում, 1872 թվականին ընդունվել է Պետերբուրգի բժշկա-վիրաբուժական ակադեմիայի անասնաբուժական ֆակուլտետը, չավարտած տեղափոխվել է Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ 1877 թվականին ստիպված թողել է համալսարանը, մեկնել Ուրալ, որտեղ մնացել է մինչև 1891 թվականը։ Այնուհետև ապրել է Պետերբուրգում և Ցարսկոյե Սելոյում։
Ստեղծագործություններ
Նրան ճանաչում են բերել «Պրիվալովների միլիոնները» (1883, հայերեն հրատարակություն՝ 1955 թվական), «Լեռնային բույն» (1884), «Վայրի երջանկություն» (1884), «Երեք ծայր» (1890), «Ոսկի» (1892), «Հաց» (1895) վեպերը, ինչպես նաև «Ուրալյան պատմվածքներ» (1888-1901), «Սիբիրյան պատմվածքներ» ակնարկների, վիպակների ու պատմվածքների շարքերը։
Գործունեություն
Մամին-Սիբիրյակի գործունեությունը բուրժուական գիշատչության երգիծական տարեգրությունն է և ժողովրդի կյանքի վիթխարի էպոպեան։ Գրողի աշխարհայացքը ձևավորվել է 1860-1880-ական թվականների դեմոկրատական փիլիսոփայության և հեղափոխական շարժման ազդեցությամբ։ Ռուսական գրականության պատմության մեջ նա մտել է որպես ականավոր գրող-ռեալիստ։ Գրել է նաև դրամատիկական երկեր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս մանկագիրներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ
Թոմաս Ադես
Թոմաս Ադես ( նաև Ադես Thomas Adès, ), բրիտանացի կոմպոզիտոր, դաշնակահար, դիրիժոր։
Կենսագրություն
Սովորել է Գիլդհոլի երաժշտության և թատրոնի դպրոցում Փոլ Բերկովիցայի (Paul Berkowitz, դաշնամուր) և Ռոբերտ Սեքստոնի (կոմպոզիցիա) մոտ, ապա ավարտել է Քեմբրիջի արքայական քոլեջը (1992, գերազանց), որտեղ սովորել է Ալեքսանդր Գյորի և Ռոբինա Հոլլոուեյի մոտ։
1993֊1995 թվականներին եղել է Հալլե նվագախմբի կոմպոզիտոր, իսկ 1998֊2000 թվականներին՝ Բիրմինգմի ժամանակակից երաժշտության կամերային նվագախմբի երաժշտական առաջին ղեկավար։ 1999֊2008 թվականներին եղել է Ալդբորոյի փառատոնի գեղարվեստական ղեկավար, 2000 թվականից՝ Օխայում անցկացվող կալիֆորնիական երաժշտական ամենամյա փառատոնի կոմպոզիտոր։
Եղել է Թագավորական երաժշտական ակադեմիայի (Լոնդոն) կոմպոզիցիայի պրոֆեսոր։
Եղել է դիրիժոր ինչպես իր սեփական, այնպես էլ այլ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների ժամանակ ։ Հանդես է եկել BBC֊ի նվագախմբի, Նյու Յորքի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի, «Լոնդոնի Սիմֆոնիետա» կամերային նվագախմբի և բազմաթիվ հայտնի նվագախմբերի հետ։
Նաև հանդես է գալիս որպես դաշնակահար, իսկ սոլո սկավառակը թողարկվել է EMI ստուդիայի կողմից։
Ստեղծագործություն
1990 թվականին թողարկել է «Էլիոթյան հինգ լանդշաֆտ» առաջին ստեղծագործությունը գրված սոպրանոյի և դաշնամուրի համար։
Նրա օպերաները բեմադրվել են բազմաթիվ օպերային թատրոններում, այդ թվում նաև Մետրոպոլիտեն օպերայում ։ 2007 թվականին Ադեսի ստեղծագործությունները ներկայացվել են Լոնդոնի Բարբիկան կենտրոնում, Հելսինկի փառատոնի ընթացքում և ֆրանսիական ռադիոյում։
Սկավառակագրություն
Թոմաս Ադեսի ելույթների և ստեղծագործությունների ձայնագրությունները կատարել են Warner Classics, EMI Classics, Avie Records և այլ ընկերությունները ։
Կարծիքներ
Ըստ երաժշտական քննադատ Բ. Ֆիլանովսկու՝ Ադեսը պատկանում է «ժամանակակից այն հազվադեպ հրաշամանուկ-կոմպոզիտորների թվին, ովքեր մեծանալով դարձել են լուրջ մասնագետներ», քանի որ «արդեն 18 տարեկանում հասցրել էին գրել հիանալի ստեղծագործություններ՝ շարունակելով փոխվել և զարգանալ» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օպերային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ
Վարդատերեփուկ թուրանական
Վարդատերեփուկ թուրանական բարդածաղկավորների ընտանիքին պատկանող ծածկասերմ բույս, որը գրանցված է ՀՀ Կարմիր գրքում։
Նկարագրություն
Միամյա բույս է, որն ունի 2-15 սմ բարձրություն։ Ցողունները կարճ են՝ ծածկված կարճ-գանգուր մազիկներով։ Արմատամերձ տերևները ամբողջական եզրերից ատամնավոր են, ցողունային տերևները՝ փետրաձև-բլթակավոր կամ փետրաձև բաժանված։ Զամբյուղները գագաթնային են, միայնակ, կարճ ծաղկակոթերի վրա։ Եզրային ծաղիկները սակավաթիվ են, բաց դեղին։ Սերմնիկները պապուսի հետ միասին ունեն 4-5,5 մմ երկարություն ։
Տարածվածություն
Հայաստանում հայտնի է Երևանի (Խոր Վիրապ ամրոցի շրջակայքից) և Մեղրու (Կարչևան, Ագարակ) ֆլորիստիկական շրջաներում։ Հանդիպում է նաև Հարավային և Արևելյան Անդրկովկասում, Ռուսաստանում, Իրանում, Կենտրոնական և Միջին Ասիայում, Աֆղանստանում, Պակիստանում, Արևմտյան Սիբիրում ։
Էկոլոգիա
Հայաստանում աճում է ստորին լեռնային գոտում՝ ծովի մակարդակից 700-800 մ բարձրությունների վրա, չոր քարքարոտ լանջերին, կիսաանապատային բուսականության կազմում։ Ծաղկում է ապրիլ-մայիս ամիսներին, պտղաբերում՝ մայիս-հունիսին ։
Պահպանություն
Վտանգված տեսակ է։ Առկա է 2 ֆլորիստիկական շրջաններում։ Տարածման շրջանի մակերեսը 5000 կմ²-ից պակաս է, բնակության շրջանի մակերեսը՝ 500 կմ²-ից պակաս։ Հայաստանի Կարմիր գրքի առաջին հրատարակության մեջ ընդգրկված չէր։ Ընդգրկված չէ նաև CITES–ի և Բեռնի կոնվենցիաների հավելվածներում։
Պահպանության միջոցառումներ չեն իրականացվում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Բարդածաղկավորներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված բույսեր Կատեգորիա:Միամյա բույսեր
Աուրանո
Աուրանո  (Aurano), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 112 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 5 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 21 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28812։ Հեռախոսային կոդ՝ +39 0323։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Հունաստանի ազգային թատրոն
Հունաստանի ազգային թատրոն (Εθνικό Θέατρο), պետական թատրոն, որը գտնվում է Հունաստանի մայրաքաղաք Աթենքում։
Թատրոնը հիմնադրվել է 1880 թվականին, որպես շահույթ չհետապնդող հաստատություն, որի նպատակն է Հունաստանում մշակութային և ազգային ինքնության պահպանումը։
Նպատակներ
Հունաստանի ազգային թատրոնի ստեղծման նպատակներն են.
Պատմություն
Հունաստանում թատրոնի ստեղծման և զարգացման համար ֆինանսական աջակցություն են տրամադրել հույն բարերար Եվստրատիս Ռալլիստը և Հունաստանի թագավոր Գեորգիոս I-ը։
Թագավորի հովանավորությամբ ստեղծված թատրոնը կոչվեց Հունաստանի թագավորական թատրոն։ Ըստ էության, թատրոնի շինարարությունը սկսվել է 1881 թվականին Նիկոլաս Տոնու անունով մեծահարուստի կալվածքում, որը գտնվում էր Սուրբ Կոնստանտինի փողոց հասցեում։
Նախագծի հեղինակն էր Էռնաստ Զիլլերը, որը հայտնի էր որպես Պանատինաիկոս մարզադաշտում, Հունաստանի ազգային գրադարանի, Հունաստանի Հանրապետության նախագահի նստավայրի և այլ նշանավոր աթենական շենքերի նախագծմամբ։
Թատրոնի շինարարությունը տևեց շուրջ 20 տարի։ Շինարարության ավարտից հետո՝ 1900 թվականին թատրոնի տնօրեն է նշանակվում Անգելոսի Վլախոսը, իսկ գեղարվեստական տնօրեն՝ Թոմաս Օիկոնոմուն։ 1901 թվականի նոյեմբերի 7-ին թատրոնին կից ստեղծվում է թատերական դպրոց։
1908 թվականին թագավորական թատրոնը հայտարարել է, որ դադարեցնում է իր գործունեությունը Հունաստանում։ Նա շարունակում է շրջագայել Եվրոպայում։
1930 թվականին ընդունվում է հատուկ որոշում, որի համաձայն Հունաստանում ազգային թատրոնը վերաբացվում է՝ Հունաստանի ազգային ակադեմիական թատրոն անվան տակ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հունաստանի թատրոններ Կատեգորիա:1900 հիմնադրումներ Հունաստանում
Պաֆոսի հնագիտական պարկ
Պաֆոսի հնագիտական պարկ՝   հնագիտական թանգարան բաց երկնքի տակ, գտնվում է Պաֆոս քաղաքում, Կատո-Պաֆոս նավահանգստի մոտակայքում։ Հնագիտական պարկի հիմնական կառույցները Նեո-Պաֆոս անտիկ քաղաքի պեղումնավայրերն են։ Հայտնի է 1960-ականներին հայտնաբերված մեծ քանակությամբ լավ պահպանված հռոմեական խճանկարներով։ Պարկի հարավային մասում գտնվում է Սարանտա Կոլոնես միջնադարյան բերդի ավերակները։ Պարկի տարածքում են գտնվում նաև 2-րդ դարի մի շարք այլ կառույցների ավերակներ՝ ագորաներ, օդենոններ և Ասկլեպիոսի տաճարը։ Հնագիտական պարկի պեղումները սկսվել են 1960 թվականից և շարունակվում են մինչև օրս։ Պաֆոսի հին մասը, որի բաղկացուցիչ մաս է կազմում հնագիտական պարկը, մտում է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկի մեջ ։
Դիոնիսի տունը
Պաֆոսի հնագիտական պուրակի ամենահայտնի խճանկարները գտնվում են այսպես կոչված Դիոնիսի տան մեջ՝ Պաֆոսի հարուստ քաղաքացու բնակավայրի ավերակներում, որը պատկանում է հռոմեական ժամանակներին։ Հենց այս հաստատությունից է 1962 թվականին շինարարական աշխատանքների ժամանակ պատահականորեն հայտնաբերվել հնագիտական խճանկարները, և այստեղից է սկսվել ներկայիս հնագիտական պարկի տարածքում հնագիտական պեղումները։ Ի սկզբանե ենթադրվում էր, որ տունը պատկանում էր հռոմեական պրոկոնսուլի (հին հռոմեական մարզի կառավարիչ), որի նստավայրը գտնվում էր Պաֆոսում։ Սակայն պրոկոնսուլի պալատի և մի քանի այլ տների հարուստ խճանկարային զարդարանքներով փլատակների հայտնաբերումից հետո, եկան այն եզրակացության, որ նմանատիպ զարդարանքները սովորական էին համարվում Պաֆոսի հարուստ բնակիչների համար։ Դիոնիսի տունը թվագրվում է մեր թվարկության 2-րդ դարին և կառուցված է մեր թվարկության 1-ին դարի շինարարական հիմքով։ 2 հազ. մ² տարածքով տնակազմը զբաղեցնում էր մի ամբողջ քաղաքային թաղամաս, տան մեջ կար 40 սենյակ և 15 խճանկարային հատակ (556 մ² խճանկար)։ Բացի խճանկարներից տան մեջ հայտնաբերվել են բազմաթիվ կենցաղային իրեր, որնոնք ներկայումս ցուցադրված են Պաֆոսի Հնագիտական թանգարանում։ Դիոնիսի տունը քանդվել է 332 և 324 թվականների խոշոր երկրաշարժերից, որոնցից խիստ տուժել է ամբողջ քաղաքը։
Բնակարանի կենտրոնում տեղակայված էր սյունազարդ գավիթով ատրիումը, մնացած սենյակները՝ ննջասենյակ, խոհանոց, արհեստանոց, լոգարան, տեղակայված էին նրա շուրջ։ Սյունազարդ և ծածկված գավիթից մնացել են միայն անջատ ճարտարագիտական բեկորներ, որոնք հայտաբերվել են պեղումների ժամանակ։ Ատրիումի առաստաղին եղել են անձրևաջրերի հոսքի համար նախատեսված անցքեր, իսկ նրա տակ՝ գավիթի մեջտեղում, տեղակայված էր ոչ մեծ ուղղանկյուն լողավազան, ջրի հավաքման համար։ Տունը ուներ կոյուղագիծ։ Սենյակները բացի խճանկարից զարդարված էին նաև որմնանկարներով։
Դիոնիսի տան ամենահին խճանկարները իրենցից ներկայացնում էին պարզ երկրաչափական նկարներ և հավաքված էին սպիտակ, սև և շականակագույն հղկված գետաքարից։ Ավելի ուշ խճանկարների ստեղծման համար օգտագործում էին անհամաչափ կտրված քարեր, այս խճանկարները կամ գունավոր էին կամ սև ու սպիտակ ։ Ենթադրվում է, որ խճանկարների աշխատանքի մեծ մասը կատարվում էր ենթավարպետների կողմից, նախապես հարթեցված մակերեսին հաջորդաբար ավելացվում էի ոչ մեծ քարերից շերտ և կրային լուծույթ, հետո ջարդված քարերից և անոթներից բեկորներ ապա վերևից ավելացնում էին ևս մեկ շերտ կրաքար։ Խոնավ կրաքարի վրա վարպետները շարվում էին խճանկարը։ Խճանկարի պատրաստման համար օգտագործում էին տեղի քարերը, տարբեր գույների ապակիներ (վառ գազարագույնի, երկնագույնի կանաչի և այլ երանգների ստացման համար), ինչպես նաև Կիպրոս ներմուծվող մարմար։ Խճանկարի գծանշումը պարզեցնելու համար պատրաստվում էին քառակուսի մոդուլներ, հավանաբար տան տերը նախապես կարող էր ընտրել իրեն դուր եկած պատկերը։
Դիոնիսի տան հնագույն խճանկարները գտնվում են տան մուտքի մոտ։ Նրանցից մեկում պատկերված է միֆական հրեշ Սկիլլան։ Կողքին ոչ մեծ պարզ երկրաչափակն նախշով շրջանակված է երկու դելֆինների պատկտերը։ Այս խճանկարը համարվում է Կիպրոսի ամենահին խճանկարներից մեկը և թվագրվում է մ.թ.ա 9-րդ դարի վերջից 3-րդ դարի սկիզբ։ Այն հավաքված է սև, սպիտակ և շականակագույն հղկված գետաքարից և ընդհակառակը հռոմեական ժամանակների խճանկարը, որի մեջ պատկերված է Նարկիսոսը՝ հունական դիցաբանության աստված՝ Կեֆիսի որդին, որ հիանում էր լճի մեջ իր արտացոլումով։ Սրա հարևանությամբ գտնվում է խճանկար, որում պատկերված է տարվա չորս եղանակները՝ ճխանկարի անկյուններում տեղակայված և մեջտեղում ժամանակը մարմնավորող նկարով ։
Ատրիումի հարուստ զարդարված արևմտյան սյունազարտ գավիթից հյուրերը անցնում էին դեպի սեղանատուն՝ տան տոնական, շքեղ հատվածը, որը ծառայում էր որպես ճաշասենյակ։ Այս սենյակի հատկը տան ապետամեծ հատակներից մեկն է, և զարդարված է հարուստ խճանկարային գորգով։ Խճանկարի կենտրոնական մասը երեք կողմից շրջանակում է խճանկարային լայն ժապավենը, որի վրա պատկերված են խաղողի ցողուններ (չորրորդ՝ արևմտյան հատվածում ժապավենի նկարը պահպանված չէ)։ Կենտրոնում՝ վատ պահպանված, խաղողի բերքահավաքի տեսարան է, պահպանված կտորներից կարելի է դատել նկարչի բարձր վարպետության մասին, ով շատ կենդանի փոխանցել է և՛ խաղող հավաքողների կերպարները և՛ հատապտուղներ կտցող թռչուններին ու կենդանիներին, առանձնանում է ամուրի կերպարը՝ մեծ սիրամարգի պոչից բռնած։ Տարածքի արևելյան պատին, սեղանատան մուտքի մոտ գտնվում է Դիոնիսի հաղթական երթը պատկերող խճանկարը։ Կենտրոնում գինիների աստվածն է երկու հովազներով լծած կառքով, նրան ուղեկցում են տարբեր երաժշտական գործիքներ նվագող սատիրներ և մենադներ (բաքոսուհիներ) և այծոտն աստված Պանը։ Դիոնիսի հաղթանակի նկարի կողքին առանձին դրոշմներով ներփակված են Դիոսկուրների պատկերը ։ Միջանցքներից մեկում տեղակայված խճանկարում պատկերված է Փաեդրան և Հիպպոլիտուսը։ Փաեդրան՝ աթենյան թագավոր Թեսևսի կինը, սիրահարվել է Հիպպոլիտուսին, իր ամուսնու առաջին ամուսնությունից ունեցած որդուն։ Ամուսնու բացակայության ժամանակ նա Հիպպոլիտուսին ուղարկում էր սիրային ուղերձներ, բայց վերջինս մերժում է նրա սերը, այդ ժամանակ Փաեդրան զրպարտում է նրան Թեսևսի մոտ ասելով, որ Հիպպոլիտուսը նրան սիրային նամակներ է ուղարկել։ Բարկացած Թեսևսը կանչում է Պոսեյդոն աստծուն և վերջինս մեծ ալիք է ուղարկում այն ափ, որտեղով անցնում էր Հիպպոլիտուսը։ Նրա ձիերը վախենալով ալիքներից խրտնում են և երիտասարդը կործանվում է ժայռերում։ Փաեդրան իմանալով կատարվածի մասին ինքնասպանություն է գործում։ Խճանկարում պատկերված է Հիպպոլիտուսը Փաեդրայի ուղերձով։ Նրանից աջ նստած է մտածկոտ Փաեդրան, նրա վերևում իր զգացմունքները խորհրդանշող ամուրը՝ վառվող ջահով ։
Ատրիումից հարավ գտնվող սենյակներից մեկի խճանկարում պատկերված է թե ինչպես է Զևսը արծիվի վերածվելով առևանգում Գանիմեդեսին։ Վարպետի կողմից հմտորեն պատկերված է մեծ թռչունի թռիչքը, որ տարածել էր թևերը երիտասարդի փխրուն կազմվածքի վրա։ Պատկերը շրջանակված է բարդ կառուցվածք ունեցող ութագագաթով և գալարազարդով ։ Ատրիումից արևմուտք գտնվում էին խոհանոցները և օժանդակ սենյակները, որոնք հիմնականում ունեին հողե հատակ։ Սակայն սենյակներից մեկում կարելի է տեսնել սև սպիտակ խճանկար պարզ երկրաչափական պատկերներով։ Մասնիկները որոնցից այն հավաքած է երկու անգամ ավելի մեծ է մյուս խճանկարների մասնիկների հետ համեմատած։ Պեղումների ժամանակ ծածկը կառուցելիս այստեղ հայտաբերվել է ամֆորա, որի մեջ եղել է 2500 ոսկե մետաղադրամ, որոնք պատկանում էին Պտղոմեոսների ժամանակաշրջանին։ Մետաղադրամները հատվել են Պաֆոսի սեփական դրամահատարանում և թվագրվում են մ.թ.ա 204-88 թվականներն։ Հարևան սենյակի խճանկարը ունի բարդ երկրաչափական պատկեր, որ ավելի հատկանշական է Ֆրանսիայի համար, քան Արևելյան Միջերկրածովի ։ Ատրիումից արևելք գտնվում են սեփականատերերի ննջարանները, նրանց առանձնասենյակները և լոգարանները, շինության այս հատվածի հատակը հիմնականում կրաքարի ցեմենտից է, որ լցված է մանր հղկված գետաքարերի վրա։ Մեջտեղում տեղակայված է փոքրիկ բակը, ձկնաբուծության համար նախատեսված լողավազանով։
Թեսևսի տունը
Դիոնիսի տնից դեպի արևմուտք մեծ տան ավերակներ են, որ բացահայտվել է 1966 թվականին լեհ հնագետների կողմից։ Ենթադրվում է, որ այս շենքը հարուստ զարդարանքներով կարող էր հանդիսանալ Կիպրոսում հռոմեական պրոկունսուլի ամառանոցը։ Տունը, որը թվագրվում է որպես մեր թվարկության 3-րդ դարի կառույց, քանդվել է մեր թվարկության 4-րդ դարում տեղի ունեցած երկրաշրժից, հետո նորից վերակառուցվել է, և վերջնական փլուզվել է մեր թվարկության 7-րդ դարում արաբական արշավանքներից հետո։ Տունը հռոմեական ժամանակաշրջանի Կիպրոսի ամենամեծ շենքերից մեկն է։ Շենքի մեջտեղում գտնվում է պերիստիլ ներքին բակը, շրջապատված վարչական, տնտեսական, ծիսական, բնակելի նշանակություն ունեցող տարածքներով, տունն ներառում էր ավելի քան 100 սենյակ։ Շենքի հարավ-արևելյան թևում հայտնաբերվել են վերնապարանքի ավերակներ ։
Տան հատակի խճանկարները վերաբերում են մեր թվարկության 3-ից 5-րդ դարերին։ Խճանկարներից ամենահայտնին թվագրվում է մեր թվարկության 3-րդ դար, այն պատկերում է Թեսևսի և Մինոտավրոսի մենամարտը։ Մենամարտի տեսարանը տեղադրված է շրջանի մեջ, այն բոլորված է բավիղի սխեմատիկ պատկերով։ Մեդալիոնի կենտրոնական մասում գտնվում է Թեսևսի կերպարը, նրա հետևում բավիղն է պատկերված ծեր մարդու կերպարով։ Խճանկարի վերևի ձախ մասում պատկերված է Արիադնեի նկարը իսկ վերևի աջ մասում Կրետե կղու պատկերն է ներկայացված կանացի կերպարով։ Ներքևի աջ մասում պարտված Մինոտավրոսն է։ Խճանկարը հավանաբար վերականգնվել է 4-րդ դարի երկրաշարժից հետո, վերականգնված հատվածների (օրինակ Թեսեևս գլուխը) հավաքման տեխնիկան հիշեցնում է բյուզանդականը։ Ենթադրվում է, որ տան ամենամեծ հատվածը ծառայել է որպես ունկնդրության սրահ։ Այս սենյակի հատակը մարմարե սալիկներից էր, սենյակի հարավային մասում հատակին կաին խճանկարներ, որոնցից լավ պահպանվել էր միայն մեկը, Աքիլլեսի լվացվելու առաջին տեսարանը։ Կոմպոզիցիան հիշեցնում է բյուզանդական եկեղեցիներում Քրիստոսի առաջին լվացման պատկերները։ Խճանկարի ձախակողմյան հատվածում պատկերված է Աքիլլեսին գրկած ծծմայրը, դեպի աջ Աքիլլեսի ծնողների կերպրներն են Պելևսը և Թետիսը։ Թետիսի հետևում պատկերված են երեք մոյրաներ, ճագատագրի աստվածուհիներ։ Խճանկարը թվագրվում է 5-րդ դարին։ Գլխավոր դահլիճի այլ խճանկարներում, որոնք գրեթե պահպանված չեն, պատկերում եմ Աքիլլեսի կյանքի այլ դրվագներ ։
Էոնի տունը
Թեսևսի տան դիմաց գտնվող շենքի ավերակները, մուտքի խճանկարից դեպի արևմուտք ընկած հատվածն է, որ կոչվում Էոնի տուն։ Այստեղի պեղումները դեռևս ավարտված չեն։ Սենյակների մեծ մասի հատակներին եղել են խճանկարներ, պարզ երկրաչափական նախշերով։ Միայն տան կենտրոնական սենյակում է, որ ծառայում էր որպես հյուրասենյակ և ճաշասենյակ հատակին արված էր մեծ խճանկար առասպելական սյուժեով, որ թվագրվում է 4-րդ դարի երկրորդ կեսին։ Տան պատերը զարդարված էին որմնանկարներով, առանձին որմնանկարներ վերականգնվել են և ցուցադրված են Պաֆոսի հնագիտական թանգարանում։ Վերականգնված է նաև պատերց մեկը, որի որմնախորշում որ ենթադրաբար եղել են քանդակներ ։
Կենտրոնական դահլիճի խճանկարներն ունեն վառ գունային սպեկտր և հավաքված էին 2-5 մմ չափերով մոդուլներից։ Նկարների հերոսների անունները տեղադրված են կերպարների կողքին հունարեն գրառումներով։ Խճանկարային հատակի մեջտեղի մասում պատկերում են գեղեցկության մրցույթ Կասսիոպեաի և ծովային հավերժահարս ներեուհիների միջև։ Խճանկարի երկու մասերից մեկը ծովային է։ Մեջտեղում պատկերված է հավերժության աստված Էոնի կերպարը, որ մարմնավորում է արդարադատությունը։ Ավելի վերև պատկերված են Կասսիոպեան և Ներևսի երեք ամենագեզեցիկ դուստրերը՝ Գալատեան, Դորիսը և Թետիսը։ Վճիռ մարմնավորողը ծաղկեպսակ է դնում հաղթող Կասսիոպեաի գլխին։ Պարտված հավերժահարսերին ծովային աստվածները տանում են ծովի խորքը։ Վերևում մրցույթին հետևում են Զևսը և Աթենասը։ Խճանկարի վերևի ձախ անկյունում պատկորված է Զևսի և սպարտացի թագուհի՝ Լեդայի հանդիպումը։ Առսապելի համաձայն Զևսը հիացած էր Լեդայի գեղեցկությամբ և ներկայանալով նրան որպես գեղեցիկ կարապ ամուսնանում է նրա հետ։ Այնուհետև Լեդան լույս աշխարհ է բերում երկու ձու՝ առաջինից դուրս է գալիս Հեղինե Չքնաղը, իսկ մյուսից՝ Դիոսկուրներ երկվորյակները։ Նկարում պատկերված է գետերի աստծուն մարմնավորող Լեդայի Երոտ գետում լողալը։ Զևսի կարապի կերպարի պատկերը վատ է պահպանվել։ Վերևի աջ նկարում պատկերված է Դիոնիսի առաջին լոգանքը։ Նորածնին իր ծնկների վրա է պահում Հերմեսը, ոչ հեռու երեք հավերժահարսեր նորածնին պատրաստվում են լոգանքի։ Ներքևի ձախ նկարում պատկերված է Դիոնիսի հաղթանակը, կրոնական արշավի տեսքով։ Առջևում աստծո ուղեկցորդուհիներից մեկն է, մենադան և սատիրը, որ պահում էր մրգերով սկուտեղը։ Սրան հաջորդում է Դիոնիսի կենտավրոսներին լծած, բայց վատ պահպանված նկարը։ Դիոնիսի հետևում Տրոֆևսն է և զամբյուղը գլխին մի աղջիկ։ Վերջին նկարում՝ ներքևի ձախ մասում, պատկերված է, թե ինչպես է Ապոլլոնը պատժում Մարսյասին։ Մարսյասը այնքան կատարյալ էր նվագում ֆլեյտայի վրա, որ համարձակվում է Ապոլլոնին հրավիրել մրցության։ Դատավորները Մուսաներն էին և Մարսյասը հաղթեց, բայց հետո Ապոլլոնը սկսեց երգել և նվագել կիֆարայի վրա, որից հետո Մարսյասը պարտվեց մենամարտը։ Այդ ժամանակ Ապոլլոնը հրամայեց Մարսյասին կախել բարձր սոճիից և քերտել նրա կաշին ։ Նկարում պատկերված է վճիռը կայացնող Ապոլլոնը և երկու մրցանավակները, որ տանում էին Մարսյասին ծառի մոտ, որպեսիզի նրան մաշկատեին։ Ապոլլոնից ձախ մոլորության մարմնավորում Պլանեն է, Ապպոլոնի ոտքերի մոտ ծնկաչոք Օլիմպիան է, Մարսիասի աշակերտը, որ ներում է խնդրում իր ուսուցչի համար ։ Օրփեոսի տունը
Եվս մի շենք, որի ավերակները գտնվում են ծովի մոտ, հատակագծով հիշեցնում է Դիոնիսի տունը՝ ոչ մեծ ատրիում շրծապատված բազմաթիվ սենյակներով։ Կացարանը, որի ավերակները հայտաբերվել էին դեռևս 1940 թվականին, կառուցված է եղել մեր թվարկության 2-րդ դարի վերջին։ Այս հատվածի հնագիտական պեղումները սկսել են համեմատաբար ուշ՝ 1982 թվականին։ Օրփեոսի տան ատրիումում պահպանեվել է պերիստիլ սյունագավիթը։ Շենքի արևմտյան մասը, որտեղ գտնվել են ոչ մեծ տարածքներ (ենթադրաբար ննջասենյակներ) շինարարական նյութերի առևանգման պատճառով գրեթե ամբողջությամբ քանդվել են։ Համեմատաբար լավ պահպանված հյուսիսային մասում գտնվում են հասարակական բաղնիքները և հյուրասենյակները։ Սենյակների մեծ մասի հատակները եղել են հողե, հյուսիսային մասում գտնվող սենյակներից միայն երեքի հատակն է եղել խճանկարով զարդարված։ Խճանկարներից ամենամեծի վրա, որից դուրս գալով էլ կացարանը ստացել է իր անունը, պատկերված է քնար նվագող Օրփեոսը, նրան շրջապատում են երաժշտությամբ կախարդված վայրի կենդանիներ։ Խճանկարի վերևի մասում հունարեն տառերով գրված է տան տիրոջ անունը, Տիտա Գայա Ռեստիտուտա։ Հարևան խճանկարում պատկերված է ֆրիգյան գլխարկով զգեստավորված ամազոնուհի, որ ձեռքին պահել էր կրկնակի կացին։ Խճանկարն ունի ուղղանկյուն հիշեցնող ձև, նկարը շրջանակված է ալիքաձև երկրաչափական զարդանախշով։ Ամազոնուհու ներկայացված կերպարը հատկանշական չէր հռոմեական ժամանակաշրջանի խճանկարին, ամազոնուհիները գրեթե միշտ պատկերվում էին ձի հեծած, որսի տեսարաննորեում կամ հելլենների հետ մարտերում։ Մյուս սենյակի խճանկարում պատկերված էր Հերակլեսի և նեմեյան առյուծի մենամարտը։ Այս խճանկարի պատկերագրությունը հիշեցնում էր դիոնիսի տան խճանկարների որսի տեսարանները։ Ներկայացված տեսարանում հերոսը, դեն նետելով իր գավազանը, պատրաստվում է խեղդել առյուծին։ Հերակլեսի կերպարի վերևում պատկերված է ամազոնուհին իր ձիու հետ։ Տան երրորդ խճանկարը վատ է պահպանվել, քանի որ գնտվել է գետնի մակերեսին մոտ։ Այն կազմված է բաց կանաչ խորանարդիկներից, քառակուսիներով բաժանվող ութագագաթ երկրաչափական զարդանախշերով ։
Սարանտա-Կոլոնես ամրոց
Սարանտա-Կոլոնեսը բյուզանդական ամրոց է, հիմնադրվել է 7-րդ դարում, արաբական արշավանքներից քաղաքի և Պաֆոսի նավահանգստի պաշտպանության համար, և էականորեն վերակառուցվել է խաչակիրների կողմից 1200 թվականին։ Ամրոցի անվանումը կապված է բազմաթիվ գրանիտե սյուների հետ, որ գերակշռում են նրա ներքին կառուցվածքի մեջ։ Ամրոցը ամենայն հավանականությամբ, կառուցվել է բյուզանդացիների կողմից 7-րդ դարի առաջին կեսին, վրա հասնող արաբական արշավներից քաղաքը և նավահանգիստը պաշտպանելու համար։ Ամրոցը գրավվել և ավերվել է արաբների կողմից, Կիպրոսի վրա կատարված նրանց երկրորդ արշավանքի ժամանակ՝ 653-654 թվականներին։ Մի քանի տարի անց ամրոցը կրկին կառուցվել է, սակայն 688 թվականին համաձայն արաբա-բյուզանդական համաձայնության «Կիպրոսյան կոնդոմինիումի» ստեղծումով (կղզու համատեղ կառավարում), ամրոցը ապամոնտաժվում է ։ 965 թվականին ամրոցը նորից վերակառուցվում է։ 1222 թվականի երկրաշարժի հետևանքով ավերվելուց հետո, ամրոցն այլևս չի վերակառուցվել, իսկ այժմ նրա ավերակները մտնում են Պաֆոսի հնագիտական պարկի մեջ։
Իր տեսակով այս կառույցը իր վերջնական տեսքով վերաբերում էր կրկնակի ամրոցներին։ Արտաքին ամրոցը բաղկացած էր երեք մետր հաստությամբ ամրոցի պատերից, անկյուններում չորս զանգվածային կլոր աշտարակներ կաին։ Ամրոցի գլխավոր դարպասները գտնվում էին արևելյան կողմում և ունեին նալի տեսք։ Ներքին ամրոցում կաին բազմաթիվ ռազմական և տնտեսական կառույցներ, այդ թվում զորանոցներ, հացի փուռ, դարբնոց, ջրաղաց շաքարեղեգի շաքարավազի համար, բաղնիք, ձիանոցներ, մարմարե լողավազաներ և մի շարք այլ կառույցներ։ Ամորոցի վերևի հարկում գտնվում էր մատուռը։
Այլ օբյեկտներ
Հնագիտական պարկի տարածքում, նրա հյուսիսային մասում, ևս մի քանի օբյեկներ կան, որ վերաբերում են մեր թվարկության 2-րդ դարին, դրանք են՝ ագորան (միջնաբերդ), Ասկլեպիոսի (Ասկլեպիոն) տաճարը և թատրոնը (օդեոն)։ Սրանք բոլորը գրեթե ամբողջությամբ ավերվել են 4-րդ դարի երկրաշարժից։ Նեո-Պաֆոսի գլխավոր հրապարակ էր համարվում ուղղանկյունաձև ագորան։ Հրապարակի կողքին էին գտնվում ամֆիթատրոնի մի քանի շարքեր՝ անտիք օդիոնի մնացորդներ։ Իսկզբանե ամֆիթատրոնում եղել է 25 շարք, վերակառուցված է նրանցից միայն 11-ը։ Ամռանը, հունական ողբերգությունների, օպերայի և բալետի ներկայացումների ժամանակ, օդիոնը օգտագործվում էր որպես բարձրաբեմ, որտեղ կարող էր տեղավորվել 1200 հանդիսատես։ Օդիոնից հարավ գնտվում էր Ասկլեպիոսի տաճարի ավերակները, պահպանվել են միայն սյուները և պատերից փոքրիկ հատվածներ։ Օդիոնից արևմուտք գտնվում է փարոսը։ Հնագիտական պարկի հյուսիս-արևմուտքում կարելի է տեսնել հելլենիստական քաղաքի պատերը, նույն ժամանակաշրջանի ողունները, խրամները և քարե կամուրջները։ Պարկի հարավային մասում, մուտքի մոտ գտնվում է Պանագիա Լիմենիոտիսսի բազիլիկը։ Այս եռանավ տաճարը կառուցվել է 5-րդ դարում, 653 թվականին կողոպտվել է արաբների կողմից և օգտագործվել է նրանց կողմից որպես ձիանոց։ 7-րդ դարի վերջում, արաբների հեռանալուց հետո, բազիլիկը վերակառուցվել է, տաճարը վերջնականապես ավերվել է 1159 և 1222 թվականների երկրաշարժերից։ Մեր օրեր են հասել հիմքի որոշ հատվածներ, սյուներ և խճանկարային հատակը զարդարված երկրաչափական զարդանախշերով։
Վաղը չի լինելու
«Վաղը չի լինելու» (No Tomorrow), ռոմանտիկ կատակերգություն-դրամա, որի պրեմիերան կայացել է է The CW-ում՝ 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ին ։ Սերիալը մշակվել է Քորինա Բրինկերհոֆի կողմից և հիմնված է «Ինչպես վայելել աշխարհի վերջը» (Como Aproveitar o Fim do Mundo) բրազիլական հեռուստասերիալի վրա, որը թողարկվել է 2012 թվականին Globo-ի կողմից ։
2016 թվականի նոյեմբերի 16-ին CW-ն պաշտոնապես հայտարարել է, որ առաջին եթերաշրջանում կլինեն ընդամենը 13 դրվագներ, իսկ եթերաշրջանի եզրափակիչ դրվագը ցուցադրվել է 2017 թվականի հունվարի 17-ին ։ 2017 թվականի մայիսի 8-ին հայտնի է դարձել, որ սերիալը դադարեցվել է մեկ եթերաշրջանի ավարտից հետո ։
Քննադատների արձագանքներ
TV Guide-ի խմբագիրները «Վաղը չի լինելու» սերիալն ընդգրկել են 2016/17 թվականների հեռուստասեզոնի ամենասպասվող նոր նախագծերի տասնյակում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի հեռուստասերիալներ
Աննա Մնացականյան
Աննա Մնացականյան, հայ օպերային երգչուհի (սոպրանո)։
Կենսագրություն
Աննա Մնացականյանը ծնվել է Երևանում։ 1990-1993 թվականներին սովորել է Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանի երաժշտագիտական բաժնում։ 1993 թվականին ընդունվել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիա՝ Գոհար Գասպարյանի դասարան, որն ավարտել է 1999 թվականին։ Այնուհետև՝ 1999-2000 թվականներին, ուսումը շարունակել է կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրայում ։
2001-2002 թվականներին վարպետության դասեր է ստացել օպերային երգչուհի Զարուհի Դոլուխանյանից։ Հայաստանի պետական ակադեմիական կապելլայի և Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ միասին հանդես է եկել որպես մենակատար՝ Հովհաննես Չեքիջյանի ղեկավարությամբ ։
1999 թվականից՝ Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի մեներգչուհի ։
Համերգներով շրջագայել է Ֆրանսիայում, Բելգիայում, Լիբանանում, Ավստրիայում և Ռուսաստանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:ՀՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռոմանոս Մելիքյանի անվան պետական երաժշտական քոլեջի շրջանավարտներ
Ախիրլի
Ախիրլի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում։ Գտնվում է Դիարբեքիր քաղաքից 21 կմ հարավ-արևմուտք՝ Տիգրիսի ավազանի Կարաջաչայ գետակի աջ ափին՝ սարահարթի վրա ։
Արշալույս Աղայան
Արշալույս Աղայան, իրանահայ նկարիչ։
Կենսագրություն
Արշալույս Աղայանը ծնվել է 1945 թվականին Իրանի Ալիգուդարզ նահանգի Ֆարջաբադ գյուղում։ Սովորել է Թեհրանի «Արարատ» հայկական դպրոցում, 1970 թվականին ավարտել է Քյամալոլմոլք արվեստի ուսումնարանը։ Այնուհետև նկարչություն է դասավանդել Թեհրանի մի քանի դպրոցներում։ 1973 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել են Հայաստան։ 1978 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի գեղանկարչության բաժինը ։
Հայաստանում համագործակցում է Հայաստանի նկարիչների միության հետ։ Աղայանի գործերի հիմնական թեմաներն են պատմական կարևոր իրադարձությունները, հայ ժողովրդի բարքերը, ավանդույթները, կենցաղը ։
Ցուցահանդեսներ
Աղայանի առաջին ցուցահանդեսը տեղի է ունեցել Թեհրանի «Աբովյան» հայկական միությունում, որի հիմնադիրներից է եղել նաև Աղայանը։ 1968-1972 թվականներին Իրանում մասնակցել է մի շարք ցուցահանդեսների, Թեհրանում բացել իր անհատական ցուցահանդեսը։ 1980 թվականին իր անհատական գործերը ներկայացրել է Հայաստանի ժուռնալիստների տանը։ 1992 թվականին Լոս Անջելեսում, Իրանահայ միության նախաձեռնությամբ, կազմակերվել է Աղայանի գործերի ցուցահանդես-վաճառք ։
Մեթյու Շեփարդ
Մեթյու Ուեյն Շեփարդ (Matthew Wayne Shepard, ), ամերիկացի ուսանող, հոմոսեքսուալիստների նկատմամբ ատելության հողի վրա կատարված հանցագործության զոհ, որը դարձել է ԼԳԲՏ մարդկանց նկատմամբ հոմոֆոբիայի, բռնության և նախապաշարմունքների դեմ պայքարի խորհրդանիշը  ։ 1998 թվականի նրա սպանությունը լայն արձագանք է գտել և հանրության ուշադրությունը հրավիրել ԼԳԲՏ համայնքի խնդիրների վրա ։ Հետագայում ԱՄՆ-ում ընդունվել է այսպես կոչված «Մեթյու Շեփարդի և Ջեյմս Բորդ կրտսերի ակտը», որն ընդլայնել է ատելության հողի վրա հանցագործության օրենսդրական սահմանումը ։
Կենսագրություն
Դենիս և Ջուդի Շեփարդների ավագ որդին՝ Մեթյու Ուեյնը, ծնվել է 1976 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Վայոմինգ նահանգի Կասպեր քաղաքում։ Նա վաղաժամ է ծնվել և ողջ է մնացել բժիշկների ջանքերի շնորհիվ ։ Մեթը սովորել է Կրեստ-Հիլլի տարրական դպրոցում, այնուհետև Դին Մորգանի դպրոցում և երկու տարի Կասպեր քաղաքի Նատրոնի շրջանի դպրոցում։ Դրանից հետո մեկնել է Եվրոպա՝ ճամփորդել, սովորել իտալերեն և գերմաներեն, 1995-ին ավարտել է Լուգանոյի ամերիկյան դպրոցը ։ Վերադառնալով ԱՄՆ՝ սովորորել է Սոլսբերիի Կատոբայի քոլեջում, ապա Կասպերում, իսկ 1998 թվականին ընդունվել է քաղաքագիտության և միջազգային հարաբերությունների բակալավրիատի առաջին կուրսը Լարամի քաղաքում գտնվող Վայոմինգի համալսարանում։ Նրա ծնողներն այդ ժամանակ գտնվել են Սաուդյան Արաբիայում, որտեղ Դենիս Շեփարդն աշխատել է «Saudi Aramco» նավթային ընկերությունում ։
Վաղ հասակից Մեթյուն հետաքրքրություն է ցուցաբերել արվեստի նկատմամբ, դպրոցում և քոլեջում խաղացել է թատերական ներկայացումներում։ Նա նաև զբաղվել է ֆուտբոլով, լողով, վազքով, դահուկավազքով և պարով։ Հարազատների խոսքերով՝ Մեթյուն գիտեր, որ ինքը «աշխարհի լավագույն մարզիկը չէ», բայց սիրում էր մրցումային ոգին և սպորտային մրցումներին մասնակցում էր ուղղակի հուզմունքով։ Ծնողների հետ միասին նա եղել է Եպիսկոպոս Մարկոսի եկեղեցու անդամ։ Բացի այդ, Շեփարդը եղել է բնապահպանական ակտիվիստ և Վայոմինգ նահանգի շրջակա միջավայրի պահպանության խորհրդում ընտրվել է ուսանողական ներկայացուցիչ ։
Մոտիկների հիշողություններով՝ Մեթյուն բարի էր, գթասիրտ, շփվող, կարողանում էր գրավել մարդկանց, հեշտությամբ էր ձեռք բերում ընկերներ, միշտ պատրաստ էր օգնել։ Ընդ որում՝ նա դյուրահավատ էր, միամիտ, շրջապատի մեջ տեսնում էր միայն լավը։ Մեթյուն հանդես է եկել հավասարության և մարդկանց միջև տարբերությունների ճանաչման համար։ Շեփարդի ծանոթները նաև նշել են նրա խելքը, էրուդիցիան, կենդանի հումորը։ Շեփարդը համասեռամոլ է եղել, հաճախ է այցելել գեյ-բարեր, եղել է տեղի ԼԳԲՏ խմբի անդամ, որտեղ ծանոթացել է ակտիվիստ Ռոմեյն Փաթերսոնի հետ։ Նա բավականին բաց է եղել սեքսուալության հարցում, և եթե հանդիպել է մի մարդու, ով իրեն հանգիստ և բարյացակամ է թվացել, պատմել է իր կողմնորոշման մասին ։
Այնուամենայնիվ, չի կարելի Շեփարդի կյանքն անվանել առանց խնդիրների։ Սպանությունից երեք տարի առաջ նա դաժան հարձակման է ենթարկվել Մարոկկոյում տուրիստական ուղևորության ժամանակ։ Մի գիշեր Մեթյուն չի կարողացել քնել և գնացել է զբոսնելու այն փողոցով, որտեղ նրան է հանդիպել մարոկկացիների ավազակախումբ, որի անդամները բռնաբարել, ծեծել ու թալանել են նրան։ Դրանից հետո Շեփարդը դեպրեսիա, խուճապի նոպաներ և գիշերային մղձավանջներ է ունեցել ։ Նա եղել է ՄԻԱՎ վարակակիր և նույնիսկ մտածել է ինքնասպանության մասին ։
Սպանություն
1998 թվականի հոկտեմբերի 6-ին ԼԳԲՏ համալսարանական դաշինքի անդամները հավաքվել են մշակելու հաջորդ շաբաթվա միջոցառումների ծրագիրը, որոնցից գլխավորը պետք է լիներ «Որքանով է անվտանգ Վայոմինգում բացահայտ գեյ լինելը» թեմայով բանավեճը։ Ընկերների հետ հանդիպումից հետո Մեթյուն որոշել է գնալ տեղական բար։ Նա ընկերներին հրավիրել է գնալ իր հետ, սակայն նրանք հրաժարվել են և զգուշացրել նրան գիշերային զբոսանքի վտանգի մասին ։