Վիտտորիա_Կալդոնի
Վիտտորիա Կալդոնի և ռուս նկարիչներ
1831 թվականի սկզբին Ալբանո ժամանեցին,Նկարիչների ակադեմիայի կրթաթոշակային գործուղման մեջ գտնվող երկու ռուս նկարիչներ՝ Ալեքսանդր Իվանովը և Գրիգորի Լապչենկոն։ Իվանովի մեկնումը ֆինանսավորել էր Նկարիչների աջակցության ընկերությունը, իսկ Լապչենկոն, հանդիսանալով գրաֆ Միխայիլ Վորոնցովի ճորտը գնացել էր նրա հաշվին։ Այն ժամանակներում ճորտերը կազմում էին պետերբուրգյան Նկարիչների ակադեմիայի աշակերտների զգալի մասը, նրանք քիչ չէին և հռոմեական նկարչական գաղութում։ Նկարիչները ընկերացել էին, իրար բարոյական աջակցություն էին ցուցաբերում և Հռոմի կենտրոնում զբաղեցնում էին հարևան արվեստանոցները։ Ժամանելով Ալբանո, նրանք հանգրվանեցին անմիջապես Կալդոնիների առանձնատանը և շատ շուտ ընկերացան Վիտտորիայի հետ։ Ջուլիանի խոսքերով նրանք իրենց շատ տնավարի էին պահում։ Թե երբ է տեղի ունեցել ծանոթությունը, ճշգրիտ հայտնի չէ, համենայն դեպս, 1831 թվականի ամռանը, Իվանովի քույրերին ուղղված նամակներում, Վիտտորիան հաշատակվում էր բազմիցս և այնպես, որ հասկացվում է, թե նրա մասին արդեն քույրերը վաղուց գիտեն։ Ալբանոյում 1831 թվականի ամառային ուսումնասիրություններից հետո Իվանովը գնաց ճանապարհորդության Իտալիայով, իսկ Լապչենկոն մնաց։ Նա ծրագրել էր, ռուսական արվեստում ծայրահեղ հայտնի, «Ծերունիներից ակնկալի եկած Սուսաննան» ավանդական բովանդակությամբ կտավը։ Նույն թեմայով էսքիզներ արել էր նաև Իվանովը, սակայն քննադատվել էր իր ուսուցիչ Վինչենցո Կամուչչինիի կողմից, և այլևս չէր անդրադարձել այդ թեմային։ 26-ամյա Վիտտորան, առաջին անգամ իր կյանքում, համաձայնեց Լապչենկոյի համար մերկ կեցվացք ընդունել, և արդեն 1831 թվականի հոկտեմբերի տասին Գրիգորի Իգնատովիչը Նկարիչների ակադեմիային ուղղված իր հաշվետվությունում հայտնեց, որ արդեն ավարտել է նկարը։ Կտավը Պետերբուրգ հասցվեց և ցուցադրվեց 1833 թվականի հոկտեմբերին բացված Ակադեմիայի ցուցահանդեսում։ Կոմպոզիցիան ճշգրտորեն հետևում էր ակադեմիական կանոնին, այդ իսկ պատճառով մարմինը պատկերված էր «քանդակորեն», սակայն նկարիչը, այն ժամանակներում թույլատրված որոշակի էրոտիզմ էլ էր օգտագործել կտավի մեջ։ Միևնույն ժամանակ դիրքը այնքան անբնական էր, չոր, իսկ բնորդուհու ետևի բույսերը կարծես «մետաղից ձուլված լինեին»{sfn|Джулиани|2012|с=56—57}}: Լապչենկոյի պետերբուրգյան ուսուցիչ Անդրեյ Իվանովին կտավը դուր չեկավ։ Նա որդուն գրում էր, որ Լապչենկոն հանրությանը ներկայացրել է ոչ թե բիբլիական Սուսաննային, այլ «ինչ-որ բնորդուհու, որը այնպիսի դիրքով է նկարված, որ գայթակղի դիտորդին»։ Սակայն, դատելով կոմպոզիցիան բարոյական տեսանկյունից, նա նշել է հաջողված գեղարվեստական լուծումները, առաջնայինը՝ կտավի մթնեցված մասի համադրությունը սպիտակ վերնաշապիկի և մերկ մարմնի միջանկյալ տոների հետ, Սուսաննային դարձնում էին ծավալային, կարծես թե նա դուրս էր գալիս նկարի սահմաններից։ Ցուցահանդես այցելած Նիկոլայ I կայսրը, հրամայեց տեղափոխել նկարը ուրիշ սրահ, որպեսզի այցելուների մեջ իրարանցում չառաջանա։ 1833 թվականի Իվանովի նամակներում հիշատակվում է, որ Լապչենկոն նկարել է նաև Վիտտորիայի մեկ այլ դիմանկար։ Կա կարծիք, որ այն պահվում է Հռոմում, համենայն դեպս, նրա կոմպոզիցիան հիշեցնում է Կարլ Բրյուլովի «Իտալական առավոտը», ներկա են նաև տեխնիկական լուծումներ, օրինակ, գույների մետաղական երանգը, որը հատուկ է հենց Լապչենկոյին։ Այդ ժամանակ «Ալբանոյի գեղեցկուհի խաղողագործուհի» Կալդոնիի պատկերին, անդրադարձել է նաև ինքը՝ Անդրեյ Իվանովը։ Նա բնորդել է նրա «Քրիստոսի հայտնությունը Մարիամ Մագթաղենացուն» կտավի համար ։ Իվանովի գեղանկարչության մեջ Կալդոնիի առավել ինքնատիպ բեկումնալից կերպար է դարձել «Երգեցողությամբ ու երաժշտությամբ զբաղվող Ապոլոնը, Հակինթը և Նոճին» կտավը։ Մի շարք ուսումնասիրողների կարծիքով, Նոճու պատանեկան կերպարում ներկայացված են հենց Վիտտորիային հատուկ դեմքի օվալը, վիզը, ինչպես նաև հայացքի շարժուձևը։ Հետագայում նա ձգտել է հանրահայտ բնորդուհու լիարժեք կերպարը, որի համար կատարել է մի քանի գրաֆիկական էսքիզներ, որոնցից մի քանիսը դիտվում են որպես ինքնուրույն աշխատանքներ։ Ավարտված դիմանկարը այժմ գտնվում է Ռուսական թանգարանում։ Նրա կոմպոզիցիան պարզ է և հստակ, հիմնական գերիշխողը դեմքի օվալն է, որը շրջափակված է հասարակ սանրվածքով և ուսերի վրայի շալով, մազերի մանուշակագույն ժապավենի երանգը խոսում է նկարի ֆոնի հետ, շալի փայլերը համապատասխանում են կապտասև մազերի երկնագույն ցոլքերին։ Ջուլիանիի կարծիքով Իվանովի դիմանկարըը զուրկ է «ջերմ զգացումից», հնարավոր է ճգնավոր-նկարիչը երկյուղել է բնորդուհու փառքի առաջ։ Ընդ որում իր նամակներից մեկում նա հաստատում է, որ նա չունի Վիտտորիային պատրկերելու բավարար կարողություններ։ 1834 թվականի գարնանը Իվանովը գրոմ է Լապչենկոյին, որ պատրաստվում է Վիտտորիային պատկերել Բոլոր Սգավորների Տիրամոր կերպարում։ Այդ նույն նամակում առաջին անգամ հանդիպում են մոդել Կալդոնիի և նկարիչ Լապչենկոյի մասին հիշատակությունները։ Իվանովը գրում է. «Եթե դու համոզված կերպով չհայտարարեիր, որ նա քո կինն է, ապա այդ ժամանակ ես նրա նկատամամբ այդքան խորը հարգանք չէի ունենա, ինչքան, որ՝ քո»։