cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յուրի Անտոնյան
Կենսագրություն
Յուրի Անտոնյանը ծնվել է 1963 թ. նոյեմբերի 16-ին Ասկերանի շրջանի Աստղաշեն գյուղում։ Ավարտելով ութամյա դպրոցը՝ 1981 թ. ընդունվել է Ստեփանակերտի գյուղատնտեսական տեխնիկումի անասնաբուժական բաժինը։ 1982-84 թթ. ծառայել է Խորհրդային բանակի շարքերում։ Զորացրվելուց հետո շարունակել է ուսումը։ 1989 թ. զինվորագրվել է Դաշբուլաղի կամավորական ջոկատին, 1992 թ.՝ Արցախի Պաշտպանության բանակին, եղել է հրամանատար։ Մասնակցել է Կարագյավի, Հովսեփավանի, Խոջալուի, Նախիջևանիկի, Ղարբանդի, Աղդամի և այլ մարտերի։ Զոհվել է 1994 թ. ապրիլի 28-ին Ղարբանդում։ Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով և «Շուշիի ազատագրման համար» մեդալով։ Ամուսնացած էր, ունի 2 երեխա։ Հանգչում է հայրենի գյուղի գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 16 ծնունդներ Կատեգորիա:1963 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 28 մահեր Կատեգորիա:1994 մահեր Կատեգորիա:Աստղաշեն գյուղում ծնվածներ
Կամբիլի
Կամբիլի (Καμπυλή, Hisarköy), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Կիրենիայի շրջանում։ Գյուղը դե ֆակտո գտնվում է Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետություն կոչվող պետության կազմում։ Ըստ 2011 թվականի տվյալների՝ բնակչությունը կազմում է 194 մարդ ։ Տեղակայված է Միրտու քաղաքից 3 կմ դեպի արևելք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Միա Լավ
Միա Լավ (Ludmya Bourdeau "Mia" Love, ), ամերիկացի քաղաքական և պետական գործիչ, 2015 թվականի հունվարից Յուտայի 4-րդ ընտրական շրջանից ԱՄՆ ներկայացուցիչների պալատի անդամ, որը ներկայացնում է ԱՄՆ հանրապետական կուսկացությունը։
Կենսագրություն
Միա Լավը ծնվել է 1975 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Նյու Յորքում, նրա ծնողները՝ հայիթյան գաղթականներ Մերի և Ժան Մաքսին Բուրդոնը, մեկնել են ԱՄՆ` տուրիստական վիզա ստանալու նպատակով, վախենալով տոնթոն-մակուտների հետապնդումներից և հայրենիքում թողնել երկու ավագ երեխաներն։ Երբ Լավը հինգ տարեկան էր, նա ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Նորուոլք, Կոնեկտիկուտ նահանգ, որտեղ ավարտել է դպրոցը, ապա ուսանել Հարթֆորդի համալսարանում։
1998 թվականին Միան, մորմոնիզմ ընդունելուց և Continental Airlines ավիաընկերությունում բորտուղեկցորդուհի աշխատելուց հետո, տեղափոխվել է Յուտա։ Այնտեղ նա ամուսնացել է Ջեյսոն Լավի հետ։
2012 թվականին, 2010 թվականի մարդահամարի արդյունքների համաձայն՝ Յուտայում ստեղծվել է նոր՝ 4-րդ ընտրատարածք։ Լավն իր թեկնածությունն է առաջադրել այդ տեղի համար, նրա մրցակիցը դեմոկրատ, 2-րդ շրջանի կոնգրեսական Ջիմ Մեթիսոնն էր։ Նա աջակցություն է ստացել նախագահի հանրապետական թեկնածուներ և փոխնախագահներ Միթ Ռոմնիի և Փոլ Ռայանի, ինչպես նաև Ներկայացուցիչների պալատի խոսնակ Ջոն Բեյների կողմից, բայց չնայած դրան՝ պարտվել է ընդամենը 768 ձայնով՝ 245 277 քվեարկած ընտրողների դեպքում (տարբերությունը կազմել է 0,31 տոկոս)։
2013 թվականի մարտին Լավը հայտարարել է, որ լրջորեն ուսումնմասիրում է Ներկայացուցիչների պալատի ընտրություններին կրկնակի մասնակցությունը ։ Նույն տարվա մայիսին Միան հայտարարել է, որ մասնակցելու է 2014 թվականի ընտրություններին։ 2013 թվականի հուլիսին Լավն արդեն հավաքել էր 475 000 դոլար իր ընտրարշավի համար ։ 2013 թվականի դեկտեմբերին Մեթիսոնը հայտարարել էր, որ չի վերընտրվի նոր ժամկետով, և Լավը դարձել է նախընտրական արշավի ֆավորիտը։ Արդյունքում նա հաղթանակ է տարել՝ հավաքելով ընտրողների ձայների 53,76%-ը ։
2009 թվականին Միա Լավն ընտրվել է Սարատոգա-Սփրինգսի քաղաքապետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պետական գործիչներ
Էնիսոֆոբիա
Էնիսոֆոբիա, վախ հասարակության կողմից քննադատության հանդեպ։ Այս ֆոբիայով տառապող մարդը սովորաբար վստահ չէ իր կամ իր ուժերի վրա, ինքնամփոփ է և իրեն մեղավոր է զգում այլ մարդկանց մոտ։
Պատճառներ
Էսինոֆոբիան շատ դեպքերում կապված է անցյալի տհաճ փորձի հետ։ Ֆոբիայով տառապող շատ մարդիկ նախկինում ստիպված են եղել ստորացում, ամոթ կամ անհարմարություն զգալ։ Օրինակ, դա կարող է լինել մանկական հիշողությունը, երբ ուսուցիչը վատ սովորած դասի համար ցածր թվանշան է նշանակում։ Ժամանակի ընթացքում փակվածությունն ու անինքնավստահությունը միայն ավելանում են. հասուն տարիքում ղեկավարից նկատողություն ստանալիս մարդն ունենում է նույն ապրումները, ինչ ունեցել է մանկության տարիներին։ Աստիճանաբար մարդն առհասարակ դադարում է ինքն իրեն հավատալ և նախօրոք համոզվում է իր ձախողման մեջ։ Սակայն երբեմն ուղեղը հաղթահարում է վախն առանց տեսանելի պատճառի։ Այս խնդրի սկզբնապատճառը վեր հանելով` կարելի է ազատվել դրանից` պարզապես սադրող գործոնները բացառելով։ Առավել խոցելի են առհասարակ վախին ու տագնապին հակված մարդիկ, ինչպես նաև նրանք, ում հեշտ է վիրավորել ու հուսահատեցնել ։ Էնիսոֆոբիան բավականին տարածված վախ է, որը շատ մարդիկ բազմիցս ապրել են, սակայն այն ամեն մարդու մոտ տարբեր կերպ է արտահայտվում։ Սա ֆոբիա է, որի ախտանիշները տարբեր կերպ են դրսևորվում։ Այս հիվանդության ախտանիշները կարող են նման լինել այլ հիվանդությունների ևս, այդ պատճառով այն հեշտ է շփոթել այլ հիվանդությունների հետ։ Վախը կարող է ինչպես ինքնուրույն հիվանդություն լինել, այնպես էլ` ուղեկցել այլ հոգեբանական խնդրին։
Հետևանքներ
Քննադատության հանդեպ վախի պատճառով մարդուն թվում է` ասես ինչ-որ մեկը գողացել է նրա ներշնչանքն ու մոտիվացիան։ Վախն ավերում է երևակայությունը, ստեղծագործականությունն ու որևէ բան անելու ցանկությունը, իսկ անզգույշ ասված բառը կարող է խորապես վիրավորել մարդուն, ծանր ապրումներ ու սթրես առաջացնել։
Էնիսոֆոբիան ունի արտահայտման երկու տարբեր ձև.
Ախտանշաններ
Քննադատության վախն արտահայտվում է ոչ միայն առողջական խնդիրներով, այլ նաև մարդուն կարող է հասցնել տագնապային իրավիճակի։
Խնդրի յուրաքանչյուր դեպք անհատական է։ Այն կարող է ժամանակի ընթացքում անցնել կամ վերաճել առավել լուրջ հիվանդության ։
Բուժում
Բուժման համար հաճախ դիմում են հոգեթերապիայի։ Շատ մասնագետներ ընդգծում են նեյրոլինգվիստիկ ծրագրերի կիրառումը։ Դեղերով բուժման համար օգտագործվում են.
Ցանկացած դեղամիջոց պետք է ընդունել միայն ըստ նշանակման։
Տարածված է նաև հիպնոսով բուժման տարբերակը։ Մարդն ընկում է հիպնոսային տրանսի մեջ, երբ գիտակցության գործունեությունը նվազում է, և վեր է բարձրանում ենթագիտակցականը։ Մարդը հնարավորություն է ստանում վերապրել կյանքի այն պահերը, որոնք օժանդակել են վախերի զարգացմանը, և փոխել իր վերաբերմունքը դրանց հանդեպ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոգեբանություն Կատեգորիա:Հասարակագիտություն
Իջվի
Իջվի (Idjwi) (-2.11667°N, 29.08333°W), Կիվու ծովի ամենամեծ կղզին է, ընդ որում պատկանում է նաև աշխարհի ամենամեծ կղզիների շարքին։
Աշխարհագրություն
Կղզին զբաղեցնում է 285 կմ² տարածք, տեղակայված է Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությում, ունի մոտ 40 կմ երկարություն։ Կղզու՝ արևելքից հարավ հատվածը սահմանակից է Ռուանդայի ջրային տարածքին։
Բնակչություն
Կղզու մարդահամարը անցկացվել է 1996 թվականին և կազմել մոտավորապես 112000 մարդ Կոնգոյի բնակիչ, որոնցից 50000-ը Ռուանդայից ներգաղթյալներ էին, որոնք գաղթել էին սեփական երկրից միջէթնիկական պատճառների հետևանքներով 1990 թվականի կեսերին։ 1993 թվականին՝ նույն ժամանակահատվածում բնակչությունը կազմում էր 50000 մարդ։ Բնակչությունն ունի առողջական խնդիրներ. կղզու 9000 բնակիչների 54 %-ն ունի խպիպ, իսկ 1,1 %-ն կրետիմիզմ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության կղզիներ Կատեգորիա:Աֆրիկայի կղզիներ
Բարտոշ Բերեշինսկի
Բարտոշ Բերեշինսկի (Bartosz Bereszyński, ), լեհ պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Սամպդորիայի և Լեհաստանի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է աջ պաշտպանի դիրքում ։
Լեխ Պոզնան
Բերեշինսկին Լեխ Պոզնանի ակադեմիայի սան է։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2010 թվականի մարտի 21-ին՝ փոխարինման մտնելով Յագելոնիայի դեմ խաղում ։ 2011-12 մրցաշրջանը Բերեշինսկին վարձավճարով անցկացրեց Վարտա Պոզնանում։ Առաջին հանդիպումը ակումբի կազմում անցկացրեց 2011 թվականի հուլիսի 23-ին՝ Արկա Գդինիայի դեմ խաղում ։ Օգոստոսի 27-ին նա 2 գոլային փոխանցում տվեց Սանդեցյայի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը պրոֆեսիոնալ կարիերայում Բերեշինսկին խփեց 2012 թվականի ապրիլի 22-ին՝ Ռուխ Ռաձյոնկուվի դեմ խաղում ։ Վարտա Պոզնանի կազմում լեհը անցկացրեց 27 հանդիպում՝ դառնալով 1 գոլի և 5 գոլային փոխանցման հեղինակ, ինչից հետո վերադարձավ Լեխ Պոզնան։ Առաջին հանդիպումը եվրոպական առաջնություններում անցկացրեց 2012 թվականի հուլիսի 26-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի որակավորման երկրորդ փուլի Խազար Լենկորանի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը Լեհաստանի առաջնությունում խփեց նոյեմբերի 26-ին՝ Պոդբեսկիձեի դեմ խաղում ։ Լեխ Պոզնանի կազմում Բերեշինսկին անցկացրեց 17 հանդիպում՝ դառնալով 1 գոլի հեղինակ։
Լեգիա Վարշավա
2013 թվականի հունվարի 18-ին Բերեշինսկին միացավ Լեգիա Վարշավային ։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց փետրվարի 23-ին՝ Կորոնա Կելցեի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը Եվրոպայի Լիգայում անցկացրեց նոյեմբերի 7-ին՝ Տրաբզոնսպորի դեմ խաղում ։ Դեկտեմբերի 8-ին Բերեշինսկին հեռացվեց խաղադաշտից Լեխիա Գդանսկի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 83-րդ րոպեին ։ Իր առաջին գոլը Լեգիայի կազմում խփեց 2014 թվականի հունիսի 1-ին Լեխ Պոզնանի դեմ խաղում ։ Իր դեբյուտը Չեմպիոնների Լիգայում նշեց 2016 թվականի սեպտեմբերի 14-ին՝ Բորուսիա Դորտմունդի կազմում ։ Լեգիայի կազմում Բերեշինսկին անցկացրեց 108 հանդիպում՝ դառնալով 1 գոլի և 7 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Միջազգային կարիերա
Բերեշինսկին ներկայացրել է Լեհաստանը տարբեր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ Լեհաստանի ազգային հավաքականում իր դեբյուտը նշեց 2013 թվականի հունիսի 4-ին՝ փոխարինելով Բարտոշ Սալամոնին Լիխտենշտայնի դեմ խաղում և այս խաղում դառնալով գոլային փոխանցման հեղինակ ։ Առաջին հանդիպումը հավաքականի մեկնարկային կազմում անցկացրեց 2014 թվականի հունվարի 18-ին՝ Նորվեգիայի դեմ ընկերական խաղում ։ 2018 թվականի հունիսի 4-ին Տեոդորչիկը ընդգրկվեց Լեհաստանի՝ աշխարհի առաջնության համար վերջնական կազմում ։ Առաջնությունում նա մասնակցեց բոլոր 3 խաղերին, իսկ Լեհաստանը դուրս մնաց խմբային փուլից  ։
Ակումբային վիճակագրություն
2018 թվականի սեպտեմբերի 4-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2018 թվականի սեպտեմբերի 4-ի դրությամբ
Ակումբային
Լեխ Պոզնան
Լեգիա Վարշավա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Լեհ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լեհաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լեխ Պոզնանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վարտա Պոզնանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լեգիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սամպդորիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ
Վարձակալություն սպորտում
Վարձակալություն սպորտում՝ գործարք, որը իրականացվում է ինչպես հատուկ խաղացողների առք ու վաճառքի համար հատկացված ժամանակահատվածում (տրանսֆերային պատուհան), այնպես էլ դրանից դուրս, պայմանների համաձայն, ըստ որի մարզական ակումբը  ժամանակավորապես մարզիկին թույլ է տալիս հանդես գալ այլ ակումբում՝ վարձակալության իրավունքով։ Գործարքը կնքվում է նախապես սահմանված ժամկետում, ակումբ-վարձատուին համապատասխան փոխհատուցմամբ (դրամական կամ այլ)։ Վարձակալական գործարքները կարող են կնքվել տարբեր ժամկետներում  առանձին խաղից մինչև մի քանի տարի։ Աշխատավարձի վճարումը մարզիկի դեպքում վարձակալության պայմանագրով, կախված է պայմանագրի առանձնահատկություններից, կարող է վճարվել ինչպես ակումբի վարձակալի այնպես էլ ակումբի կողմից, որը  ֆուտբոլիստին վարձակալության է վերցնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային եզրույթներ
Սանտա Կրուս դե լա Պալմա
Սանտա Կրուս դե լա Պալմա (Santa Cruz de la Palma), քաղաք և վարչատարածքային միավոր Լա Պալմա կղզու արևելյան հատվածում՝ Իսպանիայի Թագավորությանը պատկանող Կանարյան կղզիների Սանտա Կրուս դե Տեներիֆե նահանգում ։ Գտնվում է արևելյան ափին։ Սանտա Կրուսը Լա Պալմա կղզու երկրորդ խոշորագույն քաղաքն ու մայրաքաղաքն է։
Ըստ 2013 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Սանտա Կրուս դե լա Պալմայի բնակչությունը կազմում է 16 330 մարդ ։ Վերջիններս դավանում են հիմնականում կաթոլիկություն և խոսում իսպաներեն։ Քաղաքը զբաղեցնում է 43,38 կմ² տարածք և գտնվում է ծովի մակարդակից ոչ ավելի քան 4 մետր բարձրության մետր բարձրության վրա։
Պատմություն
Սանտա Կրուս դե լա Պալմա քաղաքը հիմնադրվել է 1493 թվականի մայիսի 3-ին Ալոնսո Ֆերնանդես դե Լուգոյի կողմից։ Այն գտնվում է երկու գետերի միջև՝ Տեդոտե կոչվող քարանձավի շրջակայքում։ Հին քաղաքը, որն ի սկզբանե կոչել է Վիլլա դե Ապուրոն, ծառայել է որպես առևտրային նավահանգիստ, որը զբաղվել է դեպի Ամերիկա շաքարավազի արտահանմամբ։
Միջնադարյան ժամանակներում քաղաքը բազմիցս ենթարկվել է ծովահենների հարձակումներին։ Սանտա Կրուս դե լա Պալմայի տարածքում կան բազմաթիվ պաշտպանական ամրություններ։ Դրանց թվում են Սանտա Կատալինայի և Լա Վիրխենի ամրոցները։ Իսպանիայի տնտեսական ճգնաժամը, որը մեծապես ազդել է նաև գյուղատնտեսության ոլորտի վրա, կրճատել է բնակչության թիվը։ Քաղաքի բազում բնակիչներ լքել են Կանարյան կղզիները և հաստատվել մայրցամաքային Իսպանիայում։ Ճգնաժամի տարիներին Սանտա Կրուս դե լա Պալմայի բնակչությունը կազմել է շուրջ 11 հազար, մինչդեռ ներկայումս այդ թիվը կազմում է գրեթե 18 հազար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Կանարյան կղզիներ
Վահան Սեթյան
Վահան Սեթյան, ԱՄՆ բնակվող հայագետ։
Նա փորձել է հետազոտել մի շարք քաղաքակրթությունների դիցաբանությունը, լեզուն և մշակույթը։ Հետազոտություններից են «Language as a Fingerprint» աշխատության երկու հատորները ։ Իր աշխատությունում նա գրել է մի շարք ազգերի և քաղաքակրթությունների մասին, որոնց լեզուները հեղինակի կարծիքով նմանություններ ունեն հայոց լեզվի հետ։ Վահան Սեթյանը հանդիսանում է նաև հոգեբանական գիտությունների դոկտոր, իսկ 2015 թվականի սեպտեմբերի մեկին Վահան Սեթյանը հարցազրույց է ունեցել Ջիմի Չրչի հետ, որտեղ խոսել է հայերի իրական պատմության մասին իր տեսակետի և այն մասին, թե ըստ իրեն ինչպես է կեղծվել հայերի պատմությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հայագետներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ գիտնականներ
Սուրեն Անտոնյան (ազատամարտիկ)
Սուրեն Վլադիմիրի Անտոնյան (27 օգոստոսի, 1962, Զագլիկ, Մարտակերտի շրջան - 18 մարտի, 1994, Օմարի լեռնանցք), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Կենսագրություն
Սուրեն Անտոնյանը ծնվել է 1962 թ. օգոստոսի 27-ին Մարտակերտի շրջանի Զագլիկ գյուղում։ Ավարտել է Հաթերքի միջնակարգ դպրոցը, Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի քիմիա-տեխնոլոգիական ֆակուլտետը։ Ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո աշխատանքի է անցել Հայաստանի քիմիական ֆիզիկայի ինստիտուտի Ստեփանակերտի մասնաճյուղում։ Առաջին իսկ օրերից մասնակցել է ազգային-ազատագրական շարժմանը։ 1990 թ. ադրբեջանական օմոնականների կողմից գերի է վերցվել և մեկուկես ամիս պահվել բանտում։ Արցախյան պատերազմի տարիներին մարտնչել է Մարտակերտի պաշտպանական շրջանի կազմում, եղել է հրետանային դիվիզիոնի շտաբի պետը, ապա՝ ականանետային դիվիզիոնի հրամանատարը։ Մասնակցել է բազում մարտերի։ Զոհվել է 1994 թ. մարտի 18-ին Օմարի լեռնանցքում, ականանետային արկի պայթյունից։ Հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական խաչ» երկրորդ աստիճանի շքանշանով։ Ամուսնացած էր, ունի երկու երեխա։ Հանգչում է Ստեփանակերտի քաղաքային գերեզմանատանը  ,։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 27 ծնունդներ Կատեգորիա:1962 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 18 մահեր Կատեգորիա:1994 մահեր Կատեգորիա:Զագլիկ գյուղում ծնվածներ
Յուշո
Յուշո (Uchaux), համայնք Ֆրանսիայում, Վոքլյուզ դեպարտամենտում, Պրովանս Ալպեր Լազուր ափ երկրամասում։ Պատկանում է Օրանժ Էստ կանտոնին։
Աշխարհագրական դիրք
Յուշոն գտնվում է Ավինյոնից 26 կմ հյուսիս։ Հարևան կոմունաներն են՝ հյուսիսից՝ Ռոշգյուդ, հյուսիս-արևելքից՝ Լագարդ Պարեոլ։ Հարավ-արևելքից սահմանակից է Սերնյան դյու Կոնտային, հարավ-արևմուտքից՝ Պիոլենկին, արևմուտքից՝ Մորնասին, իսկ հյուսիս-արևմուտքից՝ Մոնդրագոնին։
Ժողովրդագրություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1386 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Ազգային վիճակագրության ինստիտուտ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Կավանգո հարավ-արևմտյան բանտու լեզուներ
Կավանգո հարավարևմտյան բանտու լեզուներ բանտու լեզուների խումբ։ Կավանգո հարավարևմտյան բանտու լեզուները տարածված են Անգոլայում, Զամբիայում, Նամիբիայում և մի քանի այլ երկրներում։ Այս լեզուների խումբը բաժանված է 2 ստորաբաժանումներ։ Դրանք են Կավանգո լեզուներ և հարավարևմտյան բանտու լեզուներ։ Հարավ-արևմտյան բանտու լեզուները ի տարբերություն կավանգո լեզուների, ունեն ավելի լայն տարածում։ Կավանգո հարավարևմտյան բանտու լեզուների դասակարգումն է.
Նիգեր-Կոնգոյական լեզվաընտանիք
Կատեգորիա:Հարավ-արևմտյան բանտու լեզուներ
TAROM
TAROM (Transporturile Aeriene Române), ազգային ավիափոխադրող, խոշորագույն ավիաընկերություններից է Ռումինիայում։ Իրականացնում է ներքին և արտաքին չվերթներ։ Ավիաընկերությունը հիմնված է Անրի Կոնադա միջազգային օդանավակայանում, որտեղ էլ գտնվում է ընկերության գրասենյակը։ 2010 թվականին հունիսի 25-ին ավիաընկերությունը մտավ SkyTeam դաշնիքի մեջ։
Չվերթ
2010 թվականի օգոստոսի 16-ի դրությամբ ավիաընկերոթյան չվերթը բաղկացած էր հետևյալ օդանավերից ՝
Պատահարներ
1974 թվականին դեկտեմբերի 9-ին վթարի է ենթարկվել Ան-24 օդանավը, որը իրականացնում էր ներքին թռիչք Բուխարեստից դեպի Սիբիու։ Ինքնաթիռը բախվել է լեռան վրա 22 կմ դեպի Սիբիուից հարավ։ Վթարի հետևանքով զոհվել են 25 ուղևորները և 5 անձնակազմի անդամները։
1955 թվականի մարտի 31-ին վթարի է ենթարկվել A310-324 պատկանող ինքնաթիռը որը թռչում էր Բուխարեստից Բրյուսել։ Ինքնաթիռը ամբողջությամբ այրվել է։ Վթարի հետևանքով զոհվել են բոլոր 60 ուղևորները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավիաընկերություններ Կատեգորիա:Օդային տրանսպորտի միջազգային ասոցիացիայի անդամներ
Չայնա-թաուն (Լոնդոն)
Լոնդոնի չայնա-թաուն՝ չինացիների բնակավայր Լոնդոնում։ Տարբեր ժամանակներում չայնա-թաուն անունը ստանում էին քաղաքի տարբեր թաղամասերը, ներկա պահին չայնա-թաունը կենտրոնացված է Ջերարդ-սթրիթի շրջակայքում՝ Սոհո զվարճալից թաղամասում ։
Պատմություն
Լոնդոնյան առաջին չայնա-թաունը տեղակայվել է լոնդոնյան Լայմհաուսի նավահանգիստների և աշխատող Իստ Էնդի շրջանում։ 20-րդ դարի սկզբին Լոնդոնի չինական բնակչությունը կենտրոնացված է նավահանգստային շրջանում, քանի որ շահույթի հիմնական ձևը եղել է Դոքլենդս եկող չինական նավաստիների սպասարկումը։ Այս շրջանը վատ համբավ է ունեցել, այստեղ իրականացրել են ափիոնի առևտուր, իսկ բնակիչները ապրել են խրճիթներում։ Թաղամասի մեծ մասը ավերվել է լոնդոնյան բլիցի ժամանակ` Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում, սակայն որոշ տարեց չինացիներ մինչև հիմա այստեղ են ապրում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո` չինական խոհանոցի աճող ժողովրդականության և Հոնկոնգից ներգաղթյալների շատացման շնորհիվ մեկը մյուսի հետևից սկսեցին հայտնվել չինական ռեստորաններ։
Վեստ Էնդի ժամանակակից չայնա-թաունը ստեղծվել է 1970-ական թվականներին։ Մինչև այդ ժամանակները այս շրջանը պատկանել է Սոհոյին և զբաղվել է սրճարաններով, տարատեսակ խոհանոցներ ունեցող ռեստորաններով և սուպերմարկետներով։ Նրանց աստիճանաբար դուրս են մղել չինական փոքր խանութները և ռեստորանները։
Ներկա ժամանակներ
Չինական բնակչությունը առաջին հերթին աշխատում է չայնա-թաունում, սակայն այստեղ կան և բնակելի համալիրներ։ Չայնա-թաունի հիմնական շահույթը բերում է ռեստորանային բիզնեսը, ինչպես նաև սննդի ապրանքների, հուշանվերների, չինական դեղերի առևտուրը և մամուլը։ Ռեստորանների և խանութների ցուցափեղկերը, ինչպես փողոցային ցուցանակները, կրկնօրինակված են հիերոգլիֆներով։
Չայնա-թաունում ամեն տարի անց է կացվում Չինական Ամանորի տոնակատարությունը։
Բնակչություն
Մեծ բնակելի համալիրը, որում ապրում է Լոնդոնի չինական բնակչությունը, կառուցվել է 1980-ականներին և անվանվել է Vale Royal House: Համալիրի տակ կա մեծ ավտոկայանատեղի։
Չայնա-թաունում է ապրում ապօրինի՝ կանոնադրական աշխատավարձից ցածր աշխատավարձ ստացող աշխատողների մեծ մասը։ Լոնդոնի չինական սփյուռքի որոշ ներկայացուցիչներ ենթադրաբար կապված են Տրիադա հանցավոր կազմակերպության հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լոնդոնի շրջաններ Կատեգորիա:Լոնդոն Կատեգորիա:Լոնդոնի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիա Կատեգորիա:Չինացիներ
Ալեն Բոսկե
Կենսագրություն
Ալեն Բոսկեն (Անատոլի Բիսկը) ծնվել է Ալեքսանդր Ակիմի Բիսկի ընտանիքում, 1919 թվականի մարտի 28-ին։ Տղան վեց տարեկան էր, երբ նրանց ընտանիքը տեղափոխվեց Բելգիայի մայրաքաղաք Բրյուսել։ Հենց այստեղ էլ նա հաճախեց դպրոց, որն ավարտելուց հետո՝ 1938 թվականին ընդունվեց Բրյուսելի Ազատ համալսարանը։ Ընդ որում՝ ապագա գրողը բարձրագույն կրթություն ստանալու հետ մեկտեղ սերտորեն աշխատակցում էր տարատեսակ պարբերական հրատարակությունների։
Երբ սկսվեց Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, նա զինվորական ծառայության անցավ բելգիական բանակում, բայց այն բանից հետո, երբ վերջինս զենքերը վայր դրեց ֆաշիստական Գերմանիայի առջև, Բոսկեն մեկնեց Ֆրանսիա և ծառայության մտավ ֆրանսիական զինված ուժերում։
1942 թվականին տեղափոխվեց Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ, որտեղ սկսեց աշխատել որպես «Ազատ Ֆրանսիա» և «Ֆրանսիայի ձայնը» ամսագրերի խմբագիր։ Այստեղ Բոսկեն ծանոթացավ եվրոպացի բազմաթիվ գրողների հետ, ովքեր ռազմական գործողությունների պատճառով ստիպված էին եղել հեռանալ հայրենի, հարազատ վայրերից։ Նոր ծանոթների մեջ էին Մորիս Մետեռլինկը, Ժյուլ Ռոմենը, Թոմաս Մանը, որոնց հետ նա մտերմիկ հարաբերություններ հաստատեց։
1944 թվականին Բոսկեն ամերիկյան զորքի կազմում մասնակցել է ֆրանսիական Նորմանդիայում Դաշնակիցների մեծաքանակ դեսանտի ափհանման գործողություններին, որոնց ղեկավարումն իրականացնում էր Դ. Էյզենհաուերը։
1945 թվականին գրողը՝ որպես խորհրդական, աշխատանքի է անցել Դաշնակիցների բեռլինյան Վերահսկիչ խորհրդում, ուր պաշտոնավարել է մինչև 1951 թվականը։
1947 թվականին Ալեքսանդր Կովալի և Էդուարդ Ռոդիտիի հետ մեկտեղ հիմնել է գերմանալեզու Das Lot («Հնչեղ տող») գրական ամսագիրը, որից շուրջ հինգ տարվա ընթացքում լույս է ընծայվել վեց համար։
1951 թվականին, վերադառնալով Փարիզ, Բոսկեն շարունակել է ուսումը Սորբոնի համալսարանում։
1958 թվականին ֆրանսիական գրականության պատմություն է դասանանդել Բրանդիսի համալսարանում, այնուհետև՝ 1959-1960 թվականներին՝ ամերիկյան գրականության պատմություն՝ Լիոնի համալսարանում։ Միաժամանակ, որպես արտահաստիքային գրաքննադատ, թղթակցել է ֆրանսիական հղինակավոր Le Mond, Le Figaro պարբերականներին։
Ալեն Բոսկեն ղեկավարել է բանաստեղծների, գրողների Մալարմե ակադեմիան, գլխավորել Մաքս Ժակոբի անվան գրական մրցանակները շնորհող հանձնախումբը, ընտրվել բելգիական թագավորական ակադեմիայի անդամ։
Մահացել է 79 տարեկան հասակում, Փարիզում։
Լուկրեցիա Բորջիա
Լուկրեցիա Բորջիա (Lucrecia Borgia, Lucrècia Borja, Lucretia Borgia, Lucrezia di Borgia, ), Հռոմի պապ Ալեքսանդր VI-ի և նրա սիրուհի Վանոցցա դեի Կատանեիի անօրինական դուստրը, ամուսնական ազգանունը՝ կոմսուհի Պեզարո, Բիշելեի դքսուհի, Ֆերարայի կոնսորտ դքսուհի։
Նրա եղբայրներն են եղել Չեզարե, Ջովաննի և Ջոֆրե Բորջիաները։
Արտաքին
Չկան Լուկրեցիա Բորջիայի կենդանության օրոք արված արժանահավատ դիմանկարներ։ Համարվում է, որ Պինտուրիկկոյի արած որմնանկարում, որտեղ պատկերված է սուրբ Եկատերինայի բանավեճը կայսեր հետ Վատիկանում գտնվող Բորջիաների առանձնատանը, նրա դիմագծերը արտահայտված են սրբի դեմքին։ Լուկրեցիայի դիմանկարը ամենայն հավանականությամբ նրա մոտ ծառայող նկարիչ Բարտոլոմեո Վենետոյի չստորագրված կանացի նկարն է։
Մելբուռնի Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահում պահվում է քահանայի հագուսով պատանու դիմանկար (գնվել է 1965 թվականին որպես անհայտ իտալացի նկարչի դիմանկար), 2008 թվականի նոյեմբերին թանգարանի պահապանները հայտարարել են, որ նկարում ոչ թե պատանի է, այլ Լուկրեցիա Բորջիան ։ Սակայն մասնագետներին այդ շշմեցուցիչ հայտարարությունը կասկածելի է թվում ։
Ժամանակակիցները Լուկրեցիայի արտաքինը նկարագրել են, երբ նա եղել է քսան տարեկանից փոքր-ինչ ավել.
"Նա միջահասակ է, հիասքանչ կազմվածքով։ Դեմքը երկարավուն է, քիթը՝ ուղիղ, մազերը ոսկեգույն են, աչքերը՝ անորոշ գույնի։ Բավականին մեծ բերան ունի, ձյունասպիտակ ատամներ, գեղեցիկ բարեկազմ պարանոց, շքեղ կուրծք։ Միշտ ուրախ է և ժպտուն։"
Ծագում
Կարդինալ Ռոդրիգո Բորջիայի դուստրը մանուկ հասակում դաստիարակության է հանձնվել հոր զարմուհուն՝ իսպանուհի Ադրիանա դե Միլային, որի մահացած ամուսինը ծագում էր հռոմեական ազդեցիկ Օրսինի ընտանիքից։ Աղջիկը նրանից տնային լավ կրթություն է ստացել, խոսել է իտալերեն, կատալոներեն և ֆրանսերեն, կարդացել է լատիներեն, հասկացել է պոեզիա, լավ պարել է։ Հոգևորականների կուսակրոնության ուխտի խախտումը արդեն այն ժամանակ ընկալվում էր որպես փոքր մեղանչում, սակայն հայրը թաքցնում էր իր երեխաների առկայությունը (մանավանդ, որ իտալական արիստոկրատիան նրան չէր սիրում որպես օտար իսպանացի), պաշտոնապես նրանց անվանում էին նրա զարմիկներ։
Մինչև 13 տարեկանը Լուկրեցիան երկու անգամ նշանվել է նեապոլիտանական արիստոկրատների հետ, բայց նշանադրությունները հարսանիքի չեն հասել։
Առաջին ամուսնություն
1492 թվականին պապ դառնալով՝ Ռոդրիգո Բորջիան 1493 թվականի հունիսին կնության տվեց իր դստերը Ջովաննի Սվորցայի հետ, որը Միլանի դքսության կառավարիչ Լյուդովիկո Սֆորցայի ապօրինի զարմիկն էր, և որի հետ միությունը այդ պահին ձեռնտու էր։ Ջովաննին (կնոջից 13 տարով մեծ այրի տղամարդ) որպես օժիտ 31 000 դուկատ է ստացել և ծառայության է անցել պապական բանակում։ Ամուսնության առաջին ամիսները (ամենաքիչը մինչև 1493 թվականի նոյեմբեր) նրան կնոջ մոտ չեն թողել, քանի որ նա դեռ շատ երիտասարդ էր համարվում ամուսնական մահճի համար։ Հետագայում ամուսիններն ապրել են կամ Հռոմում, կամ Ջովաննիի կալվածքում՝ Պեզարո քաղաքում։
1497 թվականին քաղաքական իրադրության փոփոխության պատճառով (Իտալական պատերազմներ) Բորջիաների ընտանիքի և միլանյան Սֆորցա ընտանիքի միությունը փլուզվել է։ 1497 թվականի մարտին Ջովաննին շտապով լքել է Հռոմը։ Ասում էին, որ Լուկրեցիան զգուշացրել է Ջովաննիին, որ նրան ուզում են սպանել։ Հավանաբար Ջովաննիի սպանության հրամանը միայն խոսակցություն էր, բայց նրա հարաբերությունները Բորջիա ընտանիքի հետ խիստ վատթարացել էին դեռ շատ վաղուց, երբ նա, ըստ որոշ տվյալների, փորձել էր լրտեսել իր հարազատներին նեապոլցիների դեմ 1494-1495 թվականներին, իսկ 1496 թվականին փախել է Հռոմից, որպեսզի չմասնակցի Ալեքսանդր VI-ի պատերազմին ընդդեմ Օրսինիի։
Պապը համոզել է Ջովաննիի հորեղբորը՝ կարդինալ Ասկանիո Սֆորցային, որ անհրաժեշտ է բաժանվելու համաձայնություն տալ, որովհետև ամուսնության կոնսումացիա չէր եղել, այսինքն Ջովաննին իբր թե չէր կարողացել կնոջը կուսազրկել։ Դա ըստ միջնադարյան օրենքի ամուսնալուծության ամենահիմնավոր պատճառներից մեկն էր։ Փեսայի հրաժարվելու դեպքում պապը կարող էր ամուսնալուծել իր իշխանությամբ, այդ ժամանակ Բորջիա ընտանիքը կպահանջեր վերադարձնել Լուկրեցիայի օժիտը։ Չցանկանալով ծաղրի առարկա դառնալ՝ Ջովաննին հրաժարվել է ամուսնալուծությունից՝ պնդելով, որ կինը զրպարտում է իրեն։ Նրան առաջարկել են սեռական կապի մեջ մտնել կնոջ հետ վկաների ներկայությամբ՝ ապացուցելու իր կարողունակությունը, սակայն նա հրաժարվել է (հնարավոր է՝ որոշելով, որ հուզմունքից իրոք ոչինչ չի ստացվի)։ Սֆորցա ընտանիքը Ջովաննիից պահանջել է ընդունել Բորջիաների պայմանները՝ հակառակ դեպքում սպառնալով զրկել նրան իր պաշտպանությունից։ Ընտրություն չունեցող Ջովաննին եկել է Հռոմ՝ ստորագրելու իր սեռական անկարողության փաստաթղթերը, և ամուսնությունը պաշտոնապես կորցրել է իր ուժը 1947 թվականի դեկտեմբերի 22-ին։ Բորջիա ընտանիքի կողմից հրապարակայնորեն խայտառակված լինելով՝ Ջովաննի Սֆորցան սկսել է լուրեր տարածել նախկին կնոջ և նրա հոր միջև արյունապիղծ կապի մասին։
"Իսկ երբ Նորին պայծառափայլությունը հարցրեց, թե արդյոք պապի հայտարարությունը ճիշտ է ամուսնական պարտականություններ իրականացնելու անկարողության և այն մասին, որ Լուկրեցիայի հետ նրա ամուսնությունը, ըստ էության, կեղծ է, նա կտրականապես հակադարձեց։ Ընդհակառակը, կնոջ հետ նա հաճախակի հարաբերություններ ուներ։ Սակայն պապը նրանից խլել է Լուկրեցիային, որպեսզի ինքն օգտվի նրանից։ Վերջում նա հայտնեց այն ամենը, ինչ մտածում է Նորին սրբության մասին,- այսպես է նկարագրել Ջովաննիի պահվածքը Ֆերարայի դեսպանը իր տիրոջն ուղղված նամակում։"
Ինցեստի մասին Ջովաննիի տարածած լուրը տարածվեց տարբեր կողմերով և վառ մանրամասներ ձեռք բերեց։
Արտամուսնական հղիություն
Ջովաննիի հետ ձգձգված ամուսնալուծության, ինչպես նաև այդ թեմայով բազմաթիվ քննարկումների, բամբասանքների և ասեկոսեների ժամանակ Լուկրեցիան պապական հանձնաժողովին երդմամբ վկայել է, որ ինքը կույս է և պատրաստ է զննության ենթարկվել, մինչդեռ 1497 թվականի վերջին Լուկրեցիան հավանաբար արդեն երեխայի էր սպասում։ 1497 թվականի ամռանը նա Հռոմից մեկնել է Սուրբ Սիքստի դոմինիկյան վանք։ 1498 թվականի գարնանը հակասական լուրեր ի հայտ եկան նրա երեխայի ծնվելու մասին։
Լուկրեցիան հավանաբար ինտիմ հարաբերություններ էր ունեցել Հռոմի պապի կամեռլենգո Պեդրո Կալդերոնի (Պերոտտո) հետ, որը լրաբեր էր ծառայում հոր և դստեր միջև։ Վենետիկյան դեսպան Պաոլո Կապելլոյի նամակները պատմում են, որ Չեզարե Բորջիան իբր սրով վազում էր պապական պալատով քրոջ սիրեկանի՝ Պերոտտոյի հետևից, և սրով հարվածել նրան հենց պապի աչքի առաջ։ Ճիշտ է դա, թե հորինվածք է, բայց Պերոտտոյից ազատվել են. ավելի ուշ՝ 1498 թվականի փետրվարին, երիտասարդի դիակը գտել են Տիբերում ։
Այս կոնդակների հետ կապված տարածվել են մեղադրանքները ոչ միայն հոր և դստեր միջև արյունապիղծ կապի մասին, այլև մեղադրանքը Լուկրեցիայի և երեք հարազատ եղբայրների հետ կապի մասին։ Ավելի ուշ չարակամ անձանց ասեկոսեները դրսևորվել են Ալեքսանդր VI-ին (նրա համաձայնությամբ են բաժանել Նեապոլի թագավորությունը) տանել չկարողացող նեապոլցի սատիրիկ բանաստեղծ Սանաձարոյի երկտող դամբանականում.
«Այստեղ իբր թե հանգչում է Լուկրեցիան, ըստ էության՝ Թաիսը, Ալեքսանդրի դուստրը, և՛ հարսը, և՛ կինը »։
Այնուամենայնիվ, բոլոր տեսակի սեռական շեղումներն ընդհանուր առմամբ իտալական բամբասանքների սիրելի թեմաներն էին։ Այսպես, Բորջիաների ժամանակակից Պերուջայի ղեկավարի՝ Ջանպաոլո Բալոնիի մասին պատմում էին, որ նա դեսպանների էր ընդունում՝ իր հարազատ քրոջ հետ անկողնում պառկած։
Երկրորդ ամուսնություն
1498 թվականի հունիսի 21-ին Հռոմում Լուկրեցիան ամուսնացել է Բիշելեի դուքս և Սալերնոյի իշխան Ալֆոնսոյի՝ Նեապոլի արքա Ալֆոնսո II-ի ապօրինի որդու հետ։ Նա մի տարով փոքր էր կնոջից։ Բացի դա պապը պլանավորել էր նաև Չեզարե Բորջայի ամուսնությունը Նեապոլի թագավոր Ֆեդերիգոյի օրինական դստեր՝ Կառլոտայի հետ, որը դաստիարակվել էր ֆրանսիական արքունիքում։ Լուկրեցիայի ամուսնությունը նրա զարմիկի հետ միայն քայլ էր այդ միությունն ստեղծելու համար (որն այդպես էլ չկայացավ հարսնացուի կտրուկ հրաժարվելու պատճառով)։
Նորապսակները բնակվել են Հռոմում, Լուկրեցիայի առաջին հղիությունն ավարտվել է վիժմամբ։ 1499 թվականի օգոստոսին Ալեքսանդր VI-ի և Չեզարեի մտերմությունը ֆրանսիացիների հետ վախեցրել է նեապոլական իշխող ընտանիքին, և երիտասարդ Ալֆոնսոն հեռացել է Հռոմից, թեպետ շուտով վերադարձել է կնոջ մոտ։ Հղի Լուկրեցիային հայրը չի ուղարկել նրա մոտ, այլ նշանակել է Սպոլետո քաղաքի կառավարիչ։ Իր իշխանության մի քանի ամիսների ընթացքում նա կարողացել է հաշտեցնել Սպոլետոյի բնակիչներին իրենց թշնամիների՝ հարևան Տեռնի քաղաքի բնակիչների հետ։ Բացի այդ, հայրը նաև դստերը նվիրել է Նեպի ամրոցը, որը կարդինալից բռնագրավել էր Սֆորցա ընտանիքը։
1499 թվականի նոյեմբերի 1-ին Լուկրեցիան Հռոմում ունեցել է որդուն։ Այդ տղան՝ Բիշելե դուքս Ռոդրիգոն, մահացել է 1512 թվականին 13 տարեկանում՝ մոր կենսագրությունում նշանակալի հետք չթողնելով։
Նեապոլի թուլացած թագավորական տների միավորումն այլևս պետք չէր Չեզարեին։ 1500 թվականի հուլիսի 15-ի երեկոյան Լուկրեցիայի ամուսնուն Հռոմում Սուրբ Պետրոսի բազիլիկայի մոտ դանակի մի քանի հարված են հասցրել։ Ալֆոնսոն վնասվածք է ստացել վզին, թևին և ազդրին, սակայն ողջ է մնացել, նրան փրկել է ժամանակին հասած պահակախումբը։ Լուկրեցիան մեկ ամիս խնամել է ամուսնուն, սակայն օգոստոսի 18-ին նա խեղդամահ է արվել իր անկողնում։ Վենետիկի և Ֆլորենցիայի դեսպանները իրենց ղեկավարությանը գրել են, որ սպանողը եղել է Միքելե դե Կորելլան՝ Չեզարե Բորջայի վստահված անձը, որին աներորդին իբր թե մինչ այդ սպառնացել էր։ Այնուամենայնիվ, հայտնի է եղել, սպանվածը էլի թշնամիներ է ունեցել հռոմեացի բարոնների շրջանում։ Նրան թաղել են գրեթե գաղտնի։
Լուկրեցիայի նվիրել է Սերմոնետա ամրոցը, որը պապը վերցրել էր Կաետանի տոհմից։ Նա սկսել է աշխատել Վատիկանում պապի գրասենյակում՝ հոր բացակայության ժամանակ պատասխանելով նամակներին։ Այդ կերպ դեռևս երիտասարդ տարիքում նա ցուցաբերել է կազմակերպչական հստակ կարողություններ։
Երրորդ ամուսնություն
Կարճ ժամանակ անց Ալեքսանդր VI-ն սկսել է մտածել աղջկա նոր, առավել շահավետ ամուսնության մասին։ Նրա ձեռքն առաջարկել են երիտասարդ այրի Ալֆոնսո I դ'Էստեին՝ Պապական մարզի ամենազորեղ կուսակալներից մեկի՝ Ֆերարայի դքսի ավագ որդուն և ժառանգին։ Նա շատ ավելի հաջող տարբերակ էր, քան Լուկրեցիայի առաջին երկու ամուսինները՝ իշխող գերդաստաններրի ոչ հարուստ ապօրինի զավակները։ Այս ամուսնության մեջ ևս առկա է եղել քաղաքական երանգ. խոսքը Պապի և Ֆերարա ընտանիքի հավանական միության մասին էր՝ ընդդեմ իրենց հյուսիսային հարևան Վենետիկի նկրտումների։ Սկզբնապես հայր ու որդին հրաժարվել են Լուկրեցիայի վատ համբավի պատճառով. Հռոմում Ֆերարայի դեսպանը գրել է, որ նա զրպարտել է առաջին ամուսնուն և ապօրինի զավակ է ունեցել։ Սակայն Ֆրանսիայի արքա Լյուդովիկոս XII-ի դրդմամբ և 100 000 հսկայական օժիտի առկայությամբ ստիպված էին համաձայնվել։ Ֆերարայի նոր դեսպանն այսպես է նկարագրել դքսի ապագա հարսնացուին. "Մադոննա Լուկրեցիան բարձր աստիճանի խելացի և հիասքանչ է, ինչպես նաև բացառիկ սիրալիր։ Նա համեստ է, նուրբ սիրտ ու հիանալի շարժուձև ունի։ Բացի այդ, նա ճշմարիտ աստվածավախ քրիստոնյա է։ Վաղը նա գալու է խոստովանության և սուրբծննդյան շաբաթվա ընթացքում հաղորդություն է ընդունելու։ Նա շատ գեղեցիկ է, սակայն նրա դյութիչ վարքագիծն ամենաշատն է գրավում։ Կարճ ասած, նրա բնույթն այնպիսին է, որ անհնար է նրա մեջ մեղսավորության նշույլ գտնել։"
1501 թվականի փետրվարի 2-ին նա մեծ շքախմբով մեկնել է Ֆեռարա։ Իր երկրորդ ամուսնուց որդուն՝ Ռոդրիգոյին, նա ավանդույթի համաձայն չի տարել իր հետ նոր ընտանիք։ Թեպետ Էստեի ընտանիքը դժկամորեն է համաձայնություն տվել ամուսնությանը, սակայն Լուկրեցիան ամենայն հավանականությամբ կարողացել է ժամանակի ընթացքում լեզու գտնել սկեսրոջ և ամուսնու հետ, Ալֆոնսոն հատուկ դեր է հատկացրել նրան և կանոնավոր գիշերել է նրա ննջարանում։ 1503 թվականին Ալեքսանդր VI-ի մահից հետո ամուսնությունը կորցրել է քաղաքական նշանակությունը, սակայն Ալֆոնսոն չի փորձել ազատվել կնոջից (Հռոմի պապ Հուլիոս II-ից պահանջելով Ջովաննի Սֆորցայի հետ նրա ամուսնալուծությունը համարել անօրինական և հետ ուղարկել նրան), թեպետ նրան ակնարկել էին այդ տարբերակը։
Այդ ամուսնության ընթացքում Լուկրեցիան մի քանի անգամ հղիացել է, սակայն առողջությունը թույլ էր, նա մի քանի անգամ վիժել է և նորածինների մահ տեսել։ Նրա առաջին հղիությունը 1502 թվականին ավարտվել է ծանր հիվանդությամբ և մեռած աղջնակի ծնունդով։ Միայն 1508 թվականին է նա կարողացել ամուսնուն պարգևել երկար սպասված ժառանգորդին՝ Էրկոլեին։ 1503 թվականի սկզբին նա ծանոթացել է բանաստեղծ և փիլիսոփա Պիետրո Բեմբոյի հետ, նրանք վարել են երկար և նուրբ նամակագրություն՝ միմյանց ուղարկելով բանաստեղծություններ և դիմանկարներ, սակայն 1503 թվականի ավարտին հավանաբար այլևս իրար հետ չեն հանդիպել։ Շատ հնարավոր է, որ նրանց միջև կապ չի եղել, իսկ Լուկրեցիան ուղղակի եղել է բանաստեղծի կատարյալ սիրեցյալը՝ համաձայն այդ դարաշրջանի կուրտուազական ավանդույթների։ Բեմբոն հետագայում աշխատել է որպես Ֆեռարաների թշնամի Հռոմի պապ Լեո X-ի անձնական քարտուղար։ Հետագայում Լուկրեցիան աստիճանաբար մտերմացել է Մանտովայի մարքիզ Ֆրանչեսկո Գոնզագոյի հետ, կամ այն պատճառով, որ անախորժություն պատճառի նրա կնոջը՝ Իզաբելա դ՛Էստեին՝ Ալֆոնսոյի քրոջը (որն արհամարհում էր Լուկրեցիային), կամ էլ հույս ուներ, որ Ֆրանչեսկոն կարող էր օգնել իր ամեն ինչ կորցրած եղբորը՝ Չեզարեին (Ֆրանչեսկոն նույնիսկ Իսպանիա դեսպանորդ է ուղարկել՝ նրան ազատելու խնդրանքով)։ Նրանց նամակագրությունը շարունակվել է մինչև 1519 թվականի սկզբին Ֆրանչեսկոյի մահը։ Հնարավոր է, որ նրանց նամակագրության գաղտնիքների հետ է կապված 1508 թվականին Ֆեռարայում բանաստեղծ Էրկոլե Ստրոցիի հանելուկային սպանությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ծննդաբերելիս մահացածներ Կատեգորիա:Իտալիայի ազնվականություն Կատեգորիա:16-րդ դարի իտալացիներ Կատեգորիա:15-րդ դարի իտալացիներ Կատեգորիա:16-րդ դարի Եվրոպայի առաջնորդներ Կատեգորիա:15-րդ դարի անձինք Կատեգորիա:Իտալացի կանայք Կատեգորիա:Բորջիաներ
Էլիզաբեթ Սիդալ
Էլիզաբեթ Էլիոնոր Սիդալ (Elizabeth Eleanor Siddal, ), ծննդյամբ՝ Սիդալ (Siddall), բրիտանացի բնորդուհի, բանաստեղծուհի և գեղանկարիչուհի։ Մեծ ազդեցություն է ունեցել պրեռաֆայելիտների վրա։ Պատկերված է Ռոսսետտիի վաղ շրջանի գրեթե բոլոր կանացի դիմանկարներում, նաև կեցվածք է ընդունել Ուիլյամ Հոլման Հանտի, Ջոն Էվերեթ Միլլեի և Ուոլտեր Դևերելի համար։ Մասամբ պատկերված է «Օֆելյա» նկարում (1852)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1829 թվականի հուլիսին՝ շեֆիլդցի աշխատավորի բազմազավակ ընտանիքում։ Վաղ մանկությունից օգնել է մորը և քրոջը էժանագին հագուստներ կարելու գործում։ Տասնութ տարեկանում աշխատել է դերձակուհի Քովենթ Գարդենի լոնդոնյան շրջանում՝ գլխարկների խանութում։ 1849 թվականին այստեղ հանդիպել է Ուոլտեր Դևերելին և մոր միջոցով առաջարկել է նրան կեցվածք ընդունել նրա մոտ։
Բնորդուհի պրեռաֆայելիտների համար
Դևերելը Էլիզաբեթին Վիոլայի կերպարում պատկերել է Շեքսպիրի «Տասներկուերորդ գիշեր» պիեսի մոտիվներով նկարում։ Գունատ և կարմրամազ Էլիզաբեթը իրենից մարմնավորում էր պրեռաֆայելիտների պատկերացմամբ քվատրոչենտո կանացի տիպը։ Նա իսկական մուսա է դարձել եղբայրության անդամների համար, որոնք հրաժարվում էին ակադեմիական պայմանականություններից և նոր կերպարներ էին որոնում։ Ամենահայտնի նկարը, որում պատկերված է Սիդալը Միլլեի «Օֆելյա»-ն (1852) է։ Նկարչի համար, որը ձգտում է բոլոր մանրամասների հավաստի պատկերմանը, նա կեցվածք էր ընդունում լոգարանում։ Դեպքը տեղի է ունեցել ձմռանը, և որպեսզի աղջիկը չմրսի, լոգարանի տակ Միլլեն տեղադրել էր լամպեր, որոնք տաքացնում էին ջուրը։ Ինչպես պատմում է Ուիլյամ Ռոսսետտին, մի անգամ լամպերը մարել են, Էլիզաբեթը հիվանդացել է, և հայրը Միլլեից պահանջել է, որ վերջինս վճարի բժշկի ծառայությունների համար։ Սիդալին նշանակվել է լաուդանում. այն ժամանակվա համար սովորական դեղամիջոց։ Այս միջադեպը հավանաբար քայքայել է աղջկա առանց այն էլ փխրուն առողջությունը։
Նկարը հաջողություն է ունեցել քննադատների և հանդիսատեսի մոտ, Էլիզաբեթը հայտնի է դարձել։ Բայց նա ոչ միայն բնորդուհի էր, այլ նաև ինքն էր նկարում ու գրում էր բանաստեղծություններ։
Կյանք Ռոսսետտիի հետ
Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտին Սիդալի հետ ծանոթացել է 1852 թվականին Միլլեի արհեստանոցում։ Երիտասարդները սիրահարվել են և բնակություն հաստատել Չեթեմ Փլեյսում գտնվող տանը։ Աղջիկը դարձել է Ռոսսետտիի մշտական բնորդուհին։ Կիրքը ոգեշնչում էր նկարչին Դանթեի և Բեատրիչեի սյուժեների մարմնավորմանը․ «Պաոլո և Ֆրանչեսկա դա Ռիմինի» և «Դանթեի սերը» նկարներում կանացի կերպարներում Էլիզաբեթ Սիդալն է։ Նկարիչը խրախուսում էր նրա գրական ստեղծագործությունն ու գրաֆիկայի պարապմունքները։ Սիդալի բանաստեղծությունները հաջողություն չեն ունեցել, բայց նա հայտնի է դարձել որպես նկարիչ։ Ջոն Ռասկինը Սիդալին նկարների համար կրթաթոշակ է նշանակել։ Նա միակ կին նկարիչն էր, որը մասնակցել է պրեռաֆայելիտների՝ 1857 թվականի Ռասել Փլեյսի ցուցահանդեսին։ Նրա աշխատանքները ցուցադրվել են 1858 թվականին Ամերիկայում բրիտանական արվեստի ցուցահանդեսում։ Ռոսսետտիի, Ուիլյամ Մորիսի և Բյորն Ջոնսի հետ 1859 թվականին Մորիսներ զույգի համար ձևավորել է Կարմիր տունը (Red House)։
Դանթեի և Էլիզաբեթի հարաբերություններում ամեն ինչ չէ, որ հարթ էր․ նկարիչը չնայած Սիդալի նկատմամբ իր գերագույն սիրուն ոչ մի կերպ չէր կարողանում կապերը խզել այլ կանանց, այդ թվում՝ Ֆաննի Կորնֆորտի և Էննի Միլլերի (Հանտի ընկերուհու) հետ։
Հիվանդություն և մահ
Էլիզաբեթի առողջությունը վատանում է։ 1860 թվականի սկզբին նա ծանր հիվանդանում է, և այդ ժամանակ Ռոսսետտին խոստանում է ամուսնանալ նրա հետ հենց առողջանա։ Հարսանիքը կայանում է 1860 թվականի մայիսին։ 1861 թվականի մայիսին Էլիզաբեթը լույս աշխարհ է բերում մահացած երեխայի։ Սիդալը ընկնում է դեպրեսիայի մեջ, սկսվում են Դանթեի հետ վեճերը և խելագարության նոպաները։ 1862 թվականին նա մահանում է լաուդանումի չափից մեծ դոզայից։ Ռոսսետտիին կնոջ մահից ծանր ցնցում է ապրում։ Կյանքի մնացած մասը տառապել է ընճախտի նոպաներից, մղձավանջներից և խղճի խայթից։ Թեթևություն է գտել ալկոհոլի և թմրանյութերի մեջ։
Էլիզաբեթ Սիդալի հիշատակին Ռոսսետտին նկարել է «Երանելի Բեատրիչեն» (1864-1870), որտեղ ներկայացրել է նրան «Նոր կյանքի» Բեատրիչեի կերպարում։ Կնոջ մահվան հետ է կապված նաև դանթեական թեմայով նրա վերջին աշխատանքը՝ «Դանթեի տեսիլքը» (1871)։
Թաղման ժամանակ հուսալքության մեջ գտնվող Ռոսսետտին Էլիզաբեթի դագաղին է դրել իր բանաստեղծությունների ձեռագիրը և երդվել է թողնել պոեզիան։ Մի քանի տարի անց նա որոշել է հրատարակել պատանեկան բանաստեղծությունները և որպեսզի դրանք հանեն, բացել են Հայգեթի գերեզմանատանը գտնվող Սիդալի գերեզմանը։ Բանաստեղծությունների գիրքը լույս է տեսել 1870 թվականին։ Ռոսսետիի այդ քայլը ցնցել է նրա ծանոթներին և ընկերներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնորդուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Պրեռաֆայելիտների բնորդուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի մոդելներ
Կարտինյանո
Կարտինյանո  (իտալ․՝Cartignano), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 185 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 31 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 6 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0171։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Լավրենտիյը։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Անդամ (լեռ)
Անդամ, լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Կոտուրի լեռնահամարգում, Բայազետ քաղաքից մոտ 26 կմ հարավ, Բայազետ-Թավրիզ ճանապարհից աջ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի գետեր
Բուլցի
Բուլցի (Bulzi), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիայի մարզում՝ Սասսարի գավառում։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Սարդինիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սամվել Ապրեսյան (այլ կիրառումներ)
Սամվել Ապրեսյան, կարող է վերաբերել՝
Աշոտ Ապրեսյան
Աշոտ Ապրեսյան (մարտի 13, 1964, Ստեփանակերտ - մարտի 29, 1993, Ջանյաթաղ, Մարտակերտի շրջան), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Կենսագրություն
Աշոտ Ապրեսյանը ծնվել է 1964 թվականի մարտի 13-ին Ստեփանակերտ քաղաքում։ Ավարտել է թիվ 10 միջնակարգ դպրոցը։ Զինվորական պարտադիր ծառայությունն անցել է Կալինինգրադում։ Զորացրվելուց հետո աշխատանքի է անցել Ասկերանի նավթի բազայում, այնուհետև՝ Ստեփանակերտի մանկավարժական ինստիտուտում՝ որպես պահեստապետ։ Երբ պատերազմն արդեն բացահայտ բնույթ է ստացել, կամավորագրվել է սակրավորական գումարտակին, մասնակցել մի շարք մարտերի։ Զոհվել է 1993 թվականի մարտի 29-ին Մարտակերտի շրջանի Ջանյաթաղ գյուղի ազատագրական մարտում։ Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ Արիության մեդալով և ԼՂՀ «Արիության համար» մեդալներով։ Ամուսնացած էր, ունի երկու երեխա։ Հանգչում է Ստեփանակերտի քաղաքային գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Մարտի 13 ծնունդներ Կատեգորիա:1964 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 29 մահեր Կատեգորիա:1993 մահեր
Մորֆասո
Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների, կազմում է 1214 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 15 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 83 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 29020։ Հեռախոսային կոդը՝ 0523։
Օգոստոսի 15-ին կոմունայում հատկապես նշվում է Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման տոնը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Ֆուզինյանո
Ֆուզինյանո  (Fusignano), քաղաք Իտալիայում՝ Էմիլիա Ռոմանիա մարզում՝ Ռավեննա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 7919 մարդ (2004), խտությունը՝ 322 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 32 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 48010, հեռախոսային կոդ՝ 0546։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Սամվել Յուրիի Ապրեսյան
Սամվել Ապրեսյան (9 ապրիլի, 1965, Բաքու - 26 փետրվարի, 1992), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Կենսագրություն
Սամվել Ապրեսյանը ծնվել է 1965 թ. ապրիլի 9-ին Բաքու քաղաքում։ Նույն թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Ասկերան ավան։ Սովորել է Ասկերանի միջնակարգ դպրոցում, աշխատել Ասկերանի գինու գործարանում։ Զինվորական պարտադիր ծառայությունն անց է կացրել ԳԴՀ-ում տեղակայված զորախմբում։ Զորացրվելուց հետո վերադարձել և որպես վարորդ աշխատել է Ասկերանի հոգեբուժական հիվանդանոցում, այնուհետև՝ շրջանային կենցաղսպասարկման կոմբինատում։ Կամավորագրվել է ինքնապաշտպանական ջոկատներից մեկում, մասնակցել Խրամորթ գյուղի պաշտպանությանը։ Զոհվել է 1992 թ. փետրվարի 26-ին Խոջալուից նահանջող թուրքերի կրակից։ Ամուսնացած էր, ունի երկու երեխա։ Հետմահու պարգևատրվել է «Արիության համար» մեդալով։ Հանգչում է Ասկերանի գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Ապրիլի 9 ծնունդներ Կատեգորիա:1965 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 26 մահեր Կատեգորիա:1992 մահեր
Յոհան Էլերտ Բոդե
Յոհան Էլերտ Բոդե (Johann Elert Bode, ), գերմանացի աստղագետ։
Կենսագրություն
Բոդեն ծնվել է 1747 թվականի հունվարի 19-ին Գերմանիայի Համբուրգ քաղաքում։ 1772 թվականից Լամբերտի հրավերով աշխատել է Բեռլինի աստղադիտարանում՝ 1786 - 1825 թվականներին տնօրենի պաշտոնում։ Հայտնաբերել է մի քանի գիսաստղեր։ 1772 թվականին ուրվագծել է մոլորակների հեռավորությունները հիմք ընդունելով ավելի վաղ Յ. Դ. Տիցիուսի (Տիցիուս - Բոդեյի օրենք) կողմից կատարած ուսումնասիրությունների և օրենքների վրա։ Դրա էությունն այն է, որ մոլորակների հեռավորությունը Արեգակից դասավորված են երկրաչափական պրոգրեսիայով։ 1776 թվականին շարունակում է Արեգակից դասավորության տեսակետը, մոտ նրան, որը 1795 թվականին զարգացրել է Հերշելը։
Բոդեն առաջարկել է Ուրան մոլորակի անուն։ Հիմնել է մեծ և հայտնի «Բեռլինյան աստղագիտական տարեգիրքը» («Berliner astronomisches Jahrbuch») (1774, լույս է տեսել 1776 թվականից մինչև 1959 թվականը), 51 տարիների ընթացքում եղել է տարեգրքի համահեղինակ և հրատարակող։ Մեծ տարածում ուներ նրա «Représentation des astres» (1782) աշխատությունը, որը իր 34 ոչ մեծ էջերի վրա ընդգրկում էր անզեն աչքով տեսանելի ողջ աստղերը, աստղադիտակով ուսումնասիրված գլխավոր աստղերը, տեղեկատուներ և առանձին համաստեղությունների դիցաբանական բացատրություններ։
Նրա առանձին ստեղծագործություններից պետք է նշել
1789 թվականին նա դարձել է Լոնդոնի թագավորական միության պատվավոր անդամ։
Յոհան Բոդեի պատվին են կոչվել.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի աստղագետներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ
Աղցանային ամոքունք
Աղցանային ամոքունք, աղցանային սոուսներ, դրեսսինգներ, օժանդակ ճաշատեսակ-համեմունքներ, հստակ բաղադրություններ՝ նախատեսված աղցաններին լրացուցիչ համային որակներ (բարկահամություն, հյութալիություն, քաղցրություն, թթվաշություն) հաղորդելու և աղցանի բաղադրիչները միմյանց միացնլու համար։ Ռուսաստանում առավել տարածված աղցանային ամոքունքներ են բուսական յուղը, թթվասերը և մայոնեզը։
Եվրոպական խոհանոցում հում բանջարեղենից պատրաստված աղցանների համար առավել տարածված է տիպիկ ֆրանսիական խառնախորտիկային ամոքունքը, որը պատրաստվում է քացախից և բուսական յուղից ստացված էմուլսիայից՝ երբեմն այլ համեմունքներ՝ մանանեխ և սխտոր ավելացնելով։ Համարվում է, որ քացախից և բուսական յուղից ստացվող խառնուրդը հայտնի է եղել դեռևս հին եգիպտացիներին ։ հայտնի են նաև աղցանների մի քանի ավելի թանձր ամոքունքներ, որոնք պատրաստվում են մայոնեզի կամ կաթնային մթերքի՝ սերուցքի, բնական յոգուրտի, թանի կամ կրեմ-ֆրեշի հիման վրա, որոնք աղցանին հաղորդում են թեթև թթվաշավուն համ և հաճախ մատուցվում են առանձին՝ որպես դիպ-սոուսներ, այսինքն՝ դրանց մեջ բանջարեղենը թաթախելու համար։ Աղցանային ամոքունքների մեջ նաև օգտագործվում է գինի, մանանեխ, կտրտած կանաչի, կիտրոնի հյութ կամ լայմի հյութ, տոմատի մածուկ ։ Հատուկ տարատեսակությամբ առանձնանում են Հարավային Կովկասի խոհանոցների ամոքունքները։ Բարդ աղցանային ամոքունքները պարունակում են բազմաթիվ բաղադրամասեր, դրանց հարաբերակցությունը կարող է փոփխվել յուրաքանչյուր բաղադրատոմսի հետ։ Այդ իսկ պատճառով բաղադրատոմսերում երբեմն միայն մատնանշում են բաղադրիչները, բայց դրանց հարաբերակցությունը և թնդությունը թողնում են տնային տնտեսուհիների հայեցողության ներքո։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սոուսներ Կատեգորիա:Աղցաններ
Հեգելականություն
Հեգելականություն, իդեալիստական փիլիսոփայական այն հոսանքների անվանումը, որոնք ելնում էին Գեորգ Վիլհելմ Ֆրիդրիխ Հեգելի ուսմունքից և զարգացնում նրա գաղափարները։ Ծագել է Գերմանիայում, XIX դ. 30—40-ական թթ.։ Կրոնի հարցերի շուրջը վիճաբանության ընթացքում առանձնացել են աջ հեգելականները (հին հեգելականներ), որոնք Հեգելին մեկնաբանում էին կրոնական ուղղադավանության ոգով (Կ. Հեշել, Հ. Հինրիխս, Հ. Գաբլեր), և օպոզիցիոն ձախ հեգելականները (երիտասարդ հեգելականներ՝ Դ. Շտրաուս, Ա. Ռուգե, Բ. Բաուեր, Լ. Ֆոյերբախ), որոնք ընդգծում էին պատմության մեջ սուբյեկտիվ գործոնի վճռական նշանակությունը՝ այն հակադրելով հեգելյան համաշխարհային ոգուն։ Միջանկյալ դիրք էր գրավում «ուղղափառ» հեգելականությունը, որը ձգտում էր պահպանել Հեգելի ուսմունքի «անաղարտությունը»։
19-րդ դարի 2-րդ կեսին և 20-րդ դարի սկզբին առաջացել է նեոհեգելականությունը։
Կատեգորիա:Հեգելականություն Կատեգորիա:Փիլիսոփայական ուղղություններ և դպրոցներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական տեսություններ
Անտոն Նազարոս Ապրակունեցի
Անտոն Նազարոս Ապրակունեցի, կրոնական գործիչ, գրող, դիվանագետ ։
Կենսագրական համառոտ տեղեկություններ
Անտոն Նազարոսի մասին բավականին քիչ տեղեկություններ են հայտնի։ Նա ծնվել է Երնջակ գավառի Ապրակունիս ավանում ։