Դիսկուրսներ_Լիվիոսի_մասին
Կառավարությունների և կառավարիչների տեսակները
Գիրք առաջինը սկսվում է բացատրելով, թե ինչպես է ձևավորվում քաղաքը, որը կատարվում է տվյալ տարածքում գտնվող բնիկների կամ օտարերկրացիների կողմից՝ վկայակոչելով հատուկ օրինակներ, ինչպիսիք են Աթենքը և Վենետիկը։ Մաքիավելին այնուհետև բացատրում է այս գաղափարը և ասում, որ սա մեծապես փոխում է քաղաքը դիտելու ձևը, մասնավորապես Հռոմի համար։ Նա պնդում է, որ կան վեց հիմնական տարբեր կառավարման տեսակներ, որոնցից երեքը լավն են, բայց «ոչ մի նախազգուշական միջոց չի խանգարի նրան սայթաքել իր հակառակության մեջ, այնպես որ սերտորեն կապված են այդ երկուսի առաքինություններն ու արատները»։ Մասնավորապես, միապետությունը,  արիստոկրատիան և ժողովրդավարությունը կդառնան համապատասխանաբար բռնապետություն,  օլիգարխիա և անիշխանություն։   Այնուհետև Մաքիավելլին փորձում է պարզել,  թե ինչ տեսակի կառավարություն էր Հռոմը․  նա ասում է, որ դա Հանրապետություն էր,  որը խառնեց բոլոր երեք ֆունկցիոնալ քաղաքական համակարգերը միասին,  որոնք զսպում էին միմյանց բռնի միտումները։ Այնուհետև Մաքիավելին խորանում է ավելի խորը պատմական իրադարձությունների մեջ։ Հենց որ Տարքվինիան լքեց Հռոմը, թվում էր, թե հայրենասերների և դաշնակիցների միջև խաղաղություն և միություն է հաստատվել, բայց իրականում դա սուտ էր։  Այդ պառակտումը հանգեցրեց նրան,  որ Հռոմը վերածվեց Հանրապետության։  Շարունակելով,  նա ասում է,  որ Հանրապետությունը հնարավորություն ունի վերածվելու կայսրության,  ինչպես Հռոմը,  կամ պարզապես պահպանել այն,  ինչ կա։  Բացի այդ,  այլ քաղաքացիներին մեղադրելու թույլտվությունը անհրաժեշտ է հանրապետության ստեղծման համար, սակայն շշուկով արտասանվող զրպարտությունները, որոնք չեն կարող ապացուցվել կամ հերքվել դատարանում,  վնասակար են,  քանի որ դրանք անվստահություն են առաջացնում և նպաստում են ֆրակցիոնիզմի ստեղծմանը։ Այնուհետև Մաքիավելին խոսում է այն մասին, թե ինչպես հանրապետության հիմնադիրը պետք է «միայնակ գործի» և ստանա բացարձակ իշխանություն' երկարատև ռեժիմ ձևավորելու համար։ Նա մեջբերում է Ռոմուլուսի սպանությունը սեփական եղբոր՝ Ռեմուսի և համահեղինակ Տիտոս Տատիուսի վրա՝ իշխանություն ձեռք բերելու համար։ Այնուհետև Մաքիավելին արդարացնում է Ռոմուլին իր հանցագործությունների համար, ասելով, որ նա գործել է ընդհանուր բարիքի համար, բերելով «քաղաքացիական կյանք»։ Այնուհետև Մաքիավելին որոշում է, թե որ կառավարիչներն են առավել արժանի գովասանքի,  առաջինը առաջնորդներն են,  ովքեր ղեկավարում են կրոնի շնորհիվ, այնուհետև,  հանրապետություն կամ թագավորություն ստեղծողները։ Հռոմում կրոնը քաղաքի ուրախության հիմնական առիթն էր, քանի որ դա իսկապես կարևոր տարր է։ Նա նաև պնդում է, որ Լիբիան բազմաթիվ օրինակներ է բերում, երբ կրոնը օգտագործվել է քաղաքի վերակառուցման համար։ Նա ասում է, որ Նումա Պոմպիլիոսը Հռոմից ավելի կարևոր էր, քան Ռոմուլոսը՝ կրոնը օգտագործելու միջոցով թագավորություն զենք բերելու համար։ Թեև Մաչիավելին կարծում է, որ կրոնը բացարձակապես անհրաժեշտ է կառավարություն պահպանելու համար, նա նաև հավատում է բախտի ուժին և ազդեցությանը, առանց որի Հռոմեական կառավարությունը երբեք չէր կոտրվի Պոլիբիուսի ցուցադրած կառավարման ցիկլից։ Ֆորտունան նման է նաև աստվածների գործունեության, սակայն այն տարբերվում է նրանով, որ այն, ինչ գոյություն ունի բնական է, և օգուտ է բերում բոլոր նրանց, ովքեր ցուցաբերում առաքինությունը ։ Նա քննադատում է կաթոլիկ եկեղեցու անարդյունավետությունը Իտալիայի միավորման մեջ, գրելով․ ...Եկեղեցին պահել և շարունակում է մեր այս երկիրը պահել բաժանված, և իրոք, ոչ մի երկիր երբեք միասնական ու երջանիկ չի եղել բացառությամբ այն դեպքերի, երբ այն ամբողջությամբ ենթարկվել է մի Հանրապետության կամ իշխանի, ինչպես դա տեղի է ունեցել Ֆրանսիայի և Իսպանիայի հետ։ Եվ պատճառն էլ... դա բացառապես եկեղեցին է, քանի որ այն ձեռք է բերել և պահպանել ժամանակավոր կայսրությունը. այն այնքան հզոր չէր կամ այնքան առաքինի, որ կարողանար օկուպացնել մնացած Իտալիան և իրեն դարձնել իր իշխանը }}: