Կարապ_արքայադուստր_(մուլտֆիլմ)
Գնահատականներ
Կինոքննադատ Ռոջեր Էբերթը, Chicago Sun-Times-ի գրախոսության մեջ նշել է, որ «Կարապ արքայադուստրը, ամենավերջինն է և, հավանաբար, լավագույնը Դիսնեյի լիամետրաժ անիմացիոն ֆիլմերի շարքում, որոնք համատեղում են երաժշտությունը, առաջադեմ գրաֆիկա և ավելի խճճված կերպարներ՝ Դիսնեյի վերջին հիթերի՝ «Ջրահարսը», «Գեղեցկուհին և հրեշը», «Ալադինը» և «Առյուծ արքան»: Նա նշեց, որ անիմացիոն ֆիլմը «միանգամայն չի համապատասխանում տրված չափանիշներին (երգերը այնքան էլ գրավիչ չեն, և անիմացիան այնքան էլ ճկուն և մանրամասն չէ), բայց որպես ընտանեկան տոնական զվարճանք այն բավականին լավն է, և առնվազն նույնքան հիասքանչ, որքան «Ջաֆարի վերադարձը»։ Նա կարծում է, որ Ռիչն ու Գորդոնը «Մանրամասն ուսումնասիրեցին Դիսնեյի վերջին հաջողություններին», քանի որ «նրանց կերպարը՝ արքայադուստր Օդետան, պատկանում է Փոքրիկ ջրահարսի ավանդույթին և չի կարող ուշադրության արժանանալ կամ լսելի լինել այն մարդու կողմից, ում սիրում է» և «նրա ամենամեծ հարստությունը երեք զվարճալի փոքրիկ ուղեկից կերպարներն են՝ կրիան, գորտը և թռչունը, որոնք երգիծական ​​միջավայր են ապահովում, ինչպես Դիսնեյի ֆիլմի ուղեկիցները»։ Բացի այդ, Էբերթը կարծում է, որ «Փոքրիկ ջրահարսի» հետ նմանությունն առկա է գլխավոր հերոսի մասնակցությամբ մի քանի երաժշտական ​​ներկայացումներում, որոնց գագաթնակետում «Օդետի հուսահատ փորձերն են՝ իր մասին հայտնելու արքայազնին, ում պատրաստվում են սարսափելի խաբել»։ Որպես իր սիրելի կերպար, «եթե միայն իր կատարյալ անվան համար», Էբերթը թվարկում է Ժան-Ջամփ գորտին, որը հնչյունավորել է Ջոն Քլիզը, նշելով «զվարճալի արկածի մասին, որը ներառում է ամրոցի խրամատը՝ պաշտպանված է երկու քաղցած ալիգատորներով, որոնք քրքջում են նրա վրա՝ գետը անցնելու նրա անվերջ փորձի ժամանակ»։ Նա նաև «սիրում էր Ռոթբարթին՝ Ջեք Փելանսի ձայնով («Պարոն անպարկեշտություն» ներկայացման ժամանակ, որտեղ նա նույնիսկ հրում վարժություն է կատարում մեկ ձեռքի վրա)»։ Միաժամանակ, Դերեկի կերպարի վերաբերյալ Էբերթը նշել է, որ «արքայազնը, ինչպես սովորաբար լինում է նման պատմություններում, թևատակերի դեզոդորանտի գովազդում մոդելի էությունն է պարունակում»։ Իսկ Օդետի մասին խոսելիս նա ուշադրություն է հրավիրում այն ​​փաստի վրա, որ նա «խելացի օրիորդ է, բայց ոչ այնքան խելացի, որպեսզի հեռու մնա չար Ռոթբարտի կախարդանքներից»։ Ընդհանուր առմամբ, Էբերթը կարծում է, որ «Կարապ արքայադուստրը» իրեն «բացահայտում է որպես ֆիլմ մեր քաղաքական ճիշտ ժամանակների մասին վաղ տեսարանում, որտեղ արքայազնը սխալվում է արքայադստերը ասելով, որ նա «գեղեցիկ է»։ «Արդյո՞ք այսքանը», - հարցնում է նա։ Էլ ի՞նչ է ինձ պետք։ Արքայազնը կորցնում է խոսքի ուժը. «Էլ ինչ է քեզ պետք»։ Եվ այսպես, արքայադուստրը լքում է իր կյանքը և հայտնվում է բոլոր տեսակի ծայրահեղ դժվար իրավիճակներում, պարզապես այն պատճառով, որ արքայազնը, որին նա ճանաչում էր մանկուց, չէր կարող ասել, որ նա նույնպես խելացի էր»։ Դրանում Էբերթը տեսնում է «առաջընթաց», քանի որ «գեղեցկությունը վաղուց եղել է արքայադստրերի միակ հատկանիշը հեքիաթներում, բացի ինչ-որ անիմաստ ակնածանքից»։ Ամփոփելով՝ Էբերթը նշել է, որ «Կարապ արքայադուստրն» ավելի լավ, ավելի կենդանի և հուզիչ տեսք ունի, քան խունացած «Մատնաչափիկ»-ն և «Ռոք-Կու-Կա-Րե-Կու»-ն՝ ոչ Դիսնեյի ամենամտերիմ մրցակիցները, ինչպես նաև ընդգծել է, որ. «Չնայած իր տրամադրության տակ եղած համեմատաբար սահմանափակ ռեսուրսներին, Ռիչարդ Ռիչը ցույց է տալիս, որ հասկանում է Դիսնեյի վերջին վերածնունդը և կարողանում է նման բան ստեղծել»։