cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Անգլո-իռլանդական պայմանագիր
Դոյլի բանավեճ
Դեկտեմբերի 19-ին Գրիֆիթը հայտարարել է, որ Խորհրդարանը հաստատում է պայմանագիրը։ Դեկտեմբերի 19-ից հունվարի 7-ը ընկած ժամանակահատվածում պայմանագրի կողմնակիցների նախաձեռնությամբ անցկացվել են բաց նստաշրջաններ։ Հիմնական խնդիրը պետության սահմանադրական կարգավիճակն էր։ Եղան խղճուկ ելույթներ յոթդարյա օկուպացիայի մասին։ Գերիշխանության դիրքը վիրավորական էր թվում Դոյլի կեսի համար։ Որոշ պատգամավորներ հին դժգոհություններով էին դիմում հակառակորդներին. Կահալ Բրուն հիշեցրել է, որ նա -ի հիերարխիայում Քոլինզից բարձր է։ Մյուսները հայտարարել են իրենց համաձայնությունը միայն իռլանդական միասնական պետություն ստեղծելու մասին։ Կին պատգամավորներից շատերը պարզվել է, որ պատերազմի կողմնակիցներ են մինչ հաղթական միավորումը։ Այնուամենայնիվ, դեռ հունիսից պարզ էր, որ դա տեղի չի ունենա. Դե Վալերան զինադադարի շուրջ բանակցություններ է վարել Հյուսիսային Իռլանդիայի ապագա վարչապետ Ջեյմս Քրեյգի հետ։ Հունվարի 6-ին դե Վալերան ասել Է։
Հունվարի 7-ին խորհրդարանը 64 կողմ, 57 դեմ ձայների հարաբերակցությամբ հաստատել է պայմանագիրը։ Հունարի 9-ին դե Վալերան հեռացել է նախագահի պաշտոնից, որին ընտրվել է Գրիֆիթը էլ ավելի փոքր բացթողումով՝ 60-ը 58-ի դիմաց։ Հունվարի 10-ին դե Վալերան հրապարակել է պայմանագրի իր տարբերակը, որը հայտնի է որպես Թիվ 2 փաստաթուղթ։ Գրիֆիթը, որպես Նախագահ Դոյլ, աշխատել է Հարավային Իռլանդիայի ժամանակավոր կառավարության ղեկավար Քոլինզի կողքին, տեսականորեն (պայմանագրով), որը վերահսկվել է Հարավային Իռլանդիայի Համայնքների պալատի կողմից։ 1922 թվականի դեկտեմբերին Դոյլը ընդունել է Իռլանդիայի Սահմանադրությունը՝ ծառայելով որպես Հիմնադիր խորհրդարան։ 1922 թվականի հունվարի 14-ին Հարավային Իռլանդիայի Համայնքների պալատը նույնպես հաստատել է պայմանագրի կնքումը ։
Արդյունքներ
Դոյլի և ԻՀԱ-ի պառակտումը հանգեցրել Է ի վերջո 1922-1923 թվականների քաղաքացիական պատերազմին։ 1922 թվականին մահացել է Իռլանդիայի բանակցային պատվիրակության ղեկավարները և պայմանագրի հիմնական աջակիցները՝ Գրիֆիթը և Քոլինզը։ Գրիֆիթը մահացել է գերբեռնվածությունից ուղեղային արյունազեղումից հետո, իսկ Քոլինզը մահացել է մի քանի օր անց փոխհրաձգության արդյունքում։ Երկու թափուր պաշտոններն էլ լրացրել է Ուիլյամ Կոսգրեյվը։
Պայմանագրի կետերը, որոնք վերաբերել են միապետին, գլխավոր նահանգապետին և օրենսդրական գերակայությանը, հանվել են Իռլանդիայի սահմանադրությունից 1932 թվականին՝ Ուեսթմինսթերի կանոնադրության ընդունումից հետո։ Այսպիսով, Իռլանդիայի ազատ պետության կառավարությունը կարող էր փոխել Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարանի կողմից ավելի վաղ ընդունված օրենքները։ Այսպիսով, Քոլինզի խոսքերը, որ պայմանագիրը կտա «ազատություն՝ ազատության հասնելու համար», իրականություն դարձան։ Դե Վալերան հետագայում հայտարարել է, որ պայմանագիրը չճանաչելը սխալ էր։ Իռլանդիայի տասնմեկերորդ վարչապետ Բերտի Ահերնը նույնպես ասաց, որ պայմանագիրը օրինականացնում է Իռլանդիայի անկախությունը մնացած աշխարհի աչքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իռլանդիայի պատմություն Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի պատմություն Կատեգորիա:Միջպատերազմական ժամանակաշրջանի պայմանագրեր Կատեգորիա:Հաշտության համաձայնագրեր Կատեգորիա:Համաձայնագրեր Կատեգորիա:Պայմանագրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Սպորտը ՀԽՍՀ-ում
Սպորտը ՀԽՍՀ-ում, պատերազմից հետո ՀԽՍՀ-ում մեծ զարգացում է ապրում սպորտը, գրանցվում է մարզական արդյունքների բարելավում, սահմանվում են բազմաթիվ համաշխարհային ռեկորդներ։ Այդ ժամանակները օլիմպիական շարժման կատարելագործման ժամանակներ էին։
ՀԽՍՀ մարզիկներ
Այդ շրջանում համաշխարհային հռչակ են ձեռք բերում շախմատիստներ Տիգրան Պետրոսյանը, Ռաֆայել Վահանյանը, շախմատային կոմպոզիցիաների գիտակ Հենրիկ Գասպարյանը, մարմնամարզիկներ Հրանտ Շահինյանը և Ալբերտ Ազարյանը, աթլետուհի Ֆաինա Մելնիկը, հեռացատկող Ռոբերտ Էմիյանը, ֆուտբոլիստներ Արկադի Անդրեասյանը, Սարգիս Հովիվյանը, Էդուարդ Մարգարյանը, Հովհաննես Զանազարյանը, սամբիստ Գագիկ Ղազարյանը, թենիսիստ Բագրատ Բուռնազյանը, ծանրորդներ Ռաֆայել Չմշկյանը, Իվան Ազդարովը, Յուրի Վարդանյանը, Հոկսեն Միրզոյանը, Յուրի Սարգսյանը, բռնցքամարտիկներ Էդուարդ Արիստակեսյանը, Վլադիմիր Ենգիբարյանը, Իսրայել Հակոբկոխյանը, Սամսոն Խաչատրյանը, Նշան Մունչյանը, Լևոն Ջուլֆալակյանը, Բենուր Փաչյանը և ուրիշներ։ Հելսինկիի (1952), Մելբուրնի (1956), Հռոմի (1960), Տոկիոյի (1964), Մյունխենի (1972), Մոսկվայի (1980) համաշխարհային օլիմպիադաներում հայ մարզիկները մեծ հաջողությունների են հասնում։
1973 թվականին Երևանի «Արարատ» ֆուտբոլային թիմը, մարզիչ Նիկիտա Սիմոնյանի գլխավորությամբ, նվաճում է Խորհրդային Միության չեմպիոնի կոչումը՝ դառնալով ԽՍՀՄ գավաթակիր։
1985 թվականի տվյալների համաձայն՝ ՀԽՍՀ-ի տարածքում մարզիկները զբաղվում էին 50 մարզաձևերով, իսկ մարզական կազմակերպություններում և ֆիզկուլտուրային կոլեկտիվներում ընդհանուր առմամբ աշխատում էին 6518 մասնագետներ, որոնցից 4869-ն ունեին ֆիզկուլտուրային բարձրագույն, իսկ 995-ը՝ միջնակարգ կրթություն։
Մարզադպրոցների և մարզական կառույցների լայն ցանցի ստեղծմամբ և մարզչական-մանկավարժական կազմի բարձրագույն մասնագետներով էին պայմանավորված օլիմպիական խաղերում, ԽՍՀՄ ժողովուրդների սպարտակիադաներում և միջազգային մրցույթներում հայ մրազիկների հաջողությունները։ 1988 թվականի դրությամբ՝ հանրապետության տարածքում գործում էին 24 մարզադաշտ, 45 լողավազան, 1176 մարզադահլիճ, շուրջ 3000 մարզահրապարակ։ Այդ համալիրների թվում էին նաև Ծաղկաձորի օլիմպիական բազան, «Հրազդան» և «Դինամո» մարզադաշտերը, Ձորաղբյուրի հանրապետական մարզաբազան, Երևանի հեծանվահրապարակը, Տիգրան Պետրոսյանի անվան շախմատի տունը և այլն։
Հայազգի մարզիկներն այլ երկրներում
Աշխարհի տարբեր երկրների հայկական գաղթօջախներում բնակվող հայազգի բազմաթիվ մարզիկներ շարունակում էին հաջողություններ ձեռք բերել ոչ միայն օլիմպիական խաղերում, աշխարհի չեմպիոնատներում և այլ կարևորագույն մրցաշարերում, այլև իրենց պետությունների առաջնություններում։ Տարբեր մարզաձևերում միջազգային մեծ ճանաչում են ձեռք բերում Անդրե Աղասին (ԱՄՆ), Լևոն Իշխանյանը (Եգիպտոս), Վարդան Ազատյանը (Լիբանան), Արմենակ Ալաջաջյանը (Ռուսաստան), Հայկ Վարդանյանը (Ֆրանսիա), Շահան Մինասյանը (Թուրքիա), Մարատ Կիզիրյանը (Բրազիլիա), Արտաշես Սահիմյանը (Իրան), Ժորժ Վարդանյանը (Գերմանիա), Նելսոն Դավթյանը (Ուկրաինա), Նորայր Նուրիկյանը (Բուլղարիա), Արմանդ Փափազյանը (Գերմանիա), Աշոտ Ավետիսյանը (Իրան), Արմեն Քաջայանը (Սիրիա), հեռացատկորդ Իգոր Տեր-Հովհաննիսյանը (Ռուսաստան) և այլք։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:ՀԽՍՀ սպորտ
Միներբե
Միներբե  (Minerbe), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վերոնա գավառում ։ Բնակչությունը՝ 4581 մարդ (2004 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը կազմում է 158 մարդ/կմ²։ Տարածքը` 29,69 կմ²։ Փոստային ինդեքս` 37046։ Հեռախոսային կոդ՝ 0442։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Լավրենտին։ Տոնը նշվում է օգոստոսի 10-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վենիամին Խվոստով
Վենիամին Միխայլովիչ Խվոստով (Вениамин Михайлович Хвостов ), ռուս փիլիսոփա և սոցիոլոգ, Հռոմեական իրավունքի դոկտոր, Մոսկվայի համալսարանի հռոմեական իրավունքի պրոֆեսոր։
Կենսագրություն
Եղել գավառական գիմնազիայի ուսուցչի որդի, ավելի ուշ՝ Սիմֆերոպոլի շրջանային դատարանի գործընկեր դատախազ։ Հին շրջանի պատմության պատմաբան Մ.Մ.Խվոստովի ավագ եղբայրը։
1885 թվականին ավարտել է Կերչի Ալեքսանդրի գիմնազիան ոսկե մեդալով, 1889 թվականին Մոսկվայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը՝ 1-ին աստիճանի դիպլոմով։ Եղել է պրոֆեսոր Ն.Պ. Բոգոլեպովի ուսանող։ 1893-1895 թթ. գործուղվել է արտասահման։ 1885 թվականին պաշտպանել է մագիստրոսական թեզ «Aequitas եւ aequum jus հասկացությունները դասական հռոմեական իրավագիտության մեջ բնութագրելու փորձ»։
Համալսարանում դասավանդել է ընտանեկան և ժառանգական իրավունքի դասընթաց, 1895 թվականից` հռոմեական պարտավորությունների իրավունք:1898 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Հռոմեական իրավունքի բնական պարտավորություններ» հռոմեական իրավունքի դոկտորի աստիճան ստանալու համար։
Արտակարգ պրոֆեսոր (1899), Հռոմեական իրավունքի ամբիոնի պրոֆեսոր (1901-1911)։ 1911 թվականի սկզբին մի խումբ պրոֆեսորների հետ նա լքեց Մոսկվայի համալսարանը՝ ի նշան բողոքի հանրային կրթության նախարար Լ.Ա.Կասսոյի կողմից համալսարանական ազատությունների սահմանափակման դեմ («Կասոյի գործ»)։ Դասավանդել է կանանց բարձրագույն կուրսերում և Մոսկվայի Ա.Լ.Շանյավսկի անվան ժողովրդական համալսարանում։ Եղել է Մոսկվայի հոգեբանական ընկերության համանախագահ, 1910 թվականին մասնակցել է «սոցիալական հոգեբանության» բաժանմունքով գիտական ինստիտուտի կազմակերպմանը, սակայն պատերազմի բռնկման պատճառով այդ նախագիծն այն ժամանակ չի իրականացվել։ Ունենալով տարբեր հետաքրքրություններ՝ Վ.Մ.Խվոստովն աշխատել է պատմության փիլիսոփայության, հասարակագիտության մեթոդաբանության, էթիկայի, հոգեբանության և սոցիոլոգիայի հարցերի վրա։
Վերադարձել է Մոսկվայի համալսարան՝ որպես Մոսկվայի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի քաղաքացիական իրավունքի և քաղաքացիական դատավարության ամբիոնի պրոֆեսոր (1917-1918թվականներին), հասարակական գիտությունների ֆակուլտետի իրավական և քաղաքական բաժնի պրոֆեսոր (1919-1920 թվականներին)։ Ստացել է վաստակաշատ պրոֆեսորի կոչում ։
Իր հայացքներով պատկանելով ձախ լիբերալներին, սահմանադրականներին՝ Վ.Մ.Խվոստովը բացասաբար էր վերաբերվում հեղափոխությանը որպես սոցիալական հակասությունների լուծման ձևի։ 1917 թվականին նա փորձեց Մոսկվայում ստեղծել սոցիոլոգիական պրոֆիլի առաջին ռուսական գիտական ինստիտուտը՝ Սոցիալական հոգեբանության ինստիտուտը, որը դարձավ 1918-1920 թվականների փիլիսոփաների և հասարակագետների ինտելեկտուալ հաղորդակցության կենտրոն, այդ թվում՝ Պ. Սորոկին, Ն. Բերդյաև, Բ. Կիստյակովսկի, Ի. Պոկրովսկին և այն ժամանակվա այլ խոշոր մտածողներ։ Իր կյանքի վերջին տասնամյակում նա Դյուրկհեյմի հետևորդ էր։ «Պատերազմի կոմունիզմի» դարաշրջանի ավերածությունների հետևանքով առաջացած խորը դեպրեսիայի վիճակում նա կախվել է 1920 թվականի փետրվարին՝ թողնելով, ըստ ժամանակակիցի, մի գրություն. ազատվել խորհրդային իշխանությունից»։
Դուստր՝ Վերա Վենիամինովնա Խվոստովա է։
Գալինա Այվազյան
Գալինա Նիկոլաևնա Այվազյան (Гали́на Никола́евна Айвазя́н, ), ռուս բանաստեղծուհի։
Վենիամին Խվոստով
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:19-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ռուս սոցիոլոգներ
Գալինա Այվազյան
Կենսագրություն
Գալինա Այվազյանը ավարտել է Մոսկվայի քիմիա-դեղագործական տեխնիկումը։ 1951 թվականից ապրել է Պրիմորիեի երկրամասի Չեռնիգովկա գյուղում, որտեղ աշխատել է որպես պիոներական ջոկատավար, ինչպես նաև քիմիայի և կենսաբանության ուսուցչուհի ։ Ուսուցչական ինտիստուտն ավարտել է Վլադիվոստոկում։ Հետո ապրել է Չինաստանում, որտեղ ծառայում էր ամուսինը։
Վերադառնալով Մոսկվա՝ ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի բանթղթակցական ֆակուլտետը։ Հետո զբաղվել է լրագրողական գործունեությամբ։
1963 թվականից 2013 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է որպես դեղագործ ։ Զբաղվել է նաև երգարվեստով ։
Ընտանիք
Հայրը՝ Նիկոլայ Յակովլևիչ Գալկովսկի (1905-1937), խորհրդային բևեռային օդաչու։ Մայրը՝ Լիդիա Գալկովսկայա։
Ամուսինը՝ Զավեն Թադևոսի Այվազյան (1924-2008), ռազմական օդաչու ։ Որդին՝ Սերգեյ (Տիգրան)։
Ստեղծագործություններ
Երգերի համար բանաստեղծություններ գրել սկսել է 1988 թվականից ։ Ընդհանուր առմամբ գրել է շուրջ երեք հարյուր երգ։ Նրա գրած բառերով երգերը կատարել են՝ Օլգա Զարուբինան, Ֆիլիպ Կիրկորովը, Իոսիֆ Կոբզոնը, Վյաչեսլավ Դոբրինինը և այլք ։
Պարգևներ
Մայր Թերեզայի ոսկե շքանշան՝ 1989 թվական ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
(8882) Սակաետամուրա
(8882) Սակաետամուրա (Sakaetamura), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի հունվարի 10-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,364616 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8702 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,859 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1328,13 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,271059 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 23,08° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կին Էնդատեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Կաձուրո Վատանաբեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Օգոստոսի 2
Օգոստոսի 2, տարվա 214-րդ (նահանջ տարիներին՝ 215-րդ) օրն է։
Աբ (գյուղ)
Աբ, գյուղ Վրաստանի Ախալցխայի շրջանում ։
Բնակչություն
1905 թվականին գյուղն ուներ 250 բնակիչ ։
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում էր անասնապահությամբ, երկրագործությամբ և մասամբ՝ այգեգործությամբ ։
Միկի Մաուսի գավաթ
Քիչ կարևոր նվաճում
Առաջին անգամ նման տերմին հնչել է «Լիվերպուլի» երկրպագուների շուրթերից իրենց սկզբունքային հակառակորդ «Էվերթոնի» հասցեին։ 1977 թվականին «Էվերթոնը» դուրս է եկել Ֆուտբոլային լիգայի գավաթի եզրափակիչ, ինչն արժանացել է լիվերպուլցիների ծաղրանքին, որոնք այդ ժամանակ «եվրոպական տրեբլ (երեք գլխավոր հաղթանակներ)» ունեին և դրանով նվաստացրել են «Էվերթոնի» նվաճումը ։ Այդ տերմինով եբեմն անվանել են նաև միջազգային ակումբային մրցումները, օրինակ՝ ՈՒԵՖԱ Սուպեր գավաթը ։ Ամեն դեպքում, տերմինի ծագումը մնում է անհասկանալի։
Ներկայումս ևս Անգլիական լիգայի գավաթը երբեմն անվանում են «Միկի Մաուսի գավաթ». դրա մասին այդպես արհամարհական վերաբերմունք ունեն անգլիական Պրեմիեր լիգայի գրեթե բոլոր ֆուտբոլային ակումբները ։ Պատճառ կարող է լինել այն փաստը, որ Լիգայի գավաթի խաղերը պաշտոնապես վերահսկում է Անգլիայի ֆուտբոլային միավորումը, սակայն թույլ ակումբները այնտեղ են ուղարկում իրենց հիմնական կազմը, իսկ ուժեղ ակումբներն այնտեղ ուղարկում են իրենց պահեստային կազմը և այդպես իջեցնում են մրցակցության հեղինակությունը ։ Ակումբների նման քաղաքականությանը գումարվում է նաև երիտասարդական կազմի խաղացողներին կամ թիմի հիմնական կազմում հաճախ հանդես չեկող լիարժեք խաղացողներին հնարավորություն տալը ։
Իրական անվանում
2010 թվականին հաստատվել է Walt Disney World Pro Soccer Classic ֆուտբոլային մրցաշարը, որն անցկացվել է Ֆուտբոլի բարձրագույն լիգայի ակումբների միջև մրցաշրջանի սկզբից առաջ։ Հաճախ այն կիսապաշտոնական անվանում են Mickey Mouse League :
Վիրավորական երանգով կիրառում
«Միկի Մաուսի գավաթ» երբեմն երկրպագուներն անվանում են բացառապես ամեն գավաթ, որը նվաճում է իրենց սկզբունքային մրցակիցը. զգացմունքները, որոնք ունենում են երկրպագուները, երբ իրենց թիմը գավաթի պայքարում անհաջողության է մատնվում, իսկ նվաճումը հասնում է «անիծյալ թշնամուն», երբեմն այնքան ուժեղ է լինում, որ երկրպագուները կարող են նույնիսկ դա պնդել։ Երբեմն արվում է, որպեսզի փորձեն բարձրացնել իրենց թիմի մարտական ոգին կամ իջեցնեն մրցակցինը ։
Ոչ թե քանակ, այլ որակ
Երբեմն կիրառվում են նաև «Միկի Մաուսի դուբլ» (Mickey Mouse Double) կամ «Միկի Մաուսի տրեբլ» (Mickey Mouse Treble) տերմինները, որոնք բնութագրում են մրցաշրջանի ընթացքում թիմի նվաճած փոքր գավաթների խումբը։ Երբեմն ասում են «պլաստմասե տրեբլ»՝ ընդգծելով հակադրությունը «ոսկե տրեբլի» հետ ։ 2001 թվականին «Մանչեսթեր Յունայթեդի» երկրպագուները այդպես արհամարհաբար են արտահայտվել Լիգայի գավաթում, Անգլիայի գավաթի և ՈՒԵՖԱ-յի գավաթում «Լիվերպուլի» նվաճումների մասին ։
Առանձնյակ
Առանձնյակ (անհատ), կյանքի դրսևորման անբաժանելի միավորը։ Առանձնյակի ամենաէական հատկանիշը նրա բաղկացուցիչ մասերի խիստ փոխկապվածությունն է։ Առանց «անհատականության» կորստի հնարավոր չէ առանձնյակը բաժանել մասերի։ «Առանձնյակ» հասկացությունն ամբողջությամբ կիրառելի է միայն բարձրակարգ ոչ գաղութային օրգանիզմների նկատմամբ։ Գաղութային, վեգետատիվ բազմացող և համակեցության օրգանիզմների համար «առանձնյակ» հասկացությունը հարաբերական է։ էվոլյուցիոն տեսակետից առանձնյակը ձևաբանաֆիզիոլոգիական միավոր է՝ առաջացած 1 զիգոտից կամ գամետից, 1 սպորից կամ բողբոջից (վեգետատիվ բազմացման ժամանակ)՝ անհատականորեն ենթակա լինելով տարրական էվոլյուցիոն գործոնների ազդեցությանը։
Կատեգորիա:Կյանք Կատեգորիա:Կենսաբանություն
Զալցգիթեր
Զալցգիթեր (Salzgitter. (Eastphalian։ Soltgitter), քաղաք Գերմանիայում՝ Ստորին Սաքսոնիա երկրամասում  , վերջինիս մայրաքաղաք Հաննովերից մոտավորապես 50 կիլոմետր դեպի հյուսիս-արևմուտք, Հարց լեռների հյուսիսային մասում։ Հաննովեր-Բրաունշվայգ-Գյոթինգեն-Վոլֆսբուրգ մետրոպոլիսային տարածաշրջանի մաս է կազմում։ Ստացել է «ազատ քաղաքի», «շրջանային քաղաքի» և «մեծ քաղաքի» կարգավիճակներ (kreisfreie Stadt,  Stadtkreis), քանի որ բնակչության թվաքանակը դեռևս 1980-ական թվականներին անցել է 100 հազարի սահմանագիծը։ Անցյալում՝ XIV—XVI դարերում հռչակվել է զինագործական արտադրանքով։
Զբաղեցնում է 	223,96 կմ² տարածք։ 2021 թվականի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 103 694 ։
Տնտեսություն
Քաղաքում գործող խոշոր ձեռնարկություններից են հետևյալ ընկերությունների գործարաննրը.
Քույր քաղաքներ
Զալցգիթերի քույր քաղաքներն են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Սերգեևկա (գյուղ, Իվանովի գյուղական խորհուրդ)
Սերգեևկա (Сергіївка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոարմեյսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Սերգեևկա գյուղում բնակվում էր 159 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոարմեյսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սեն Սիրգ դը Ժորդան
Սեն Սիրգ դը Ժորդան (Saint-Cirgues-de-Jordanne), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 144 մարդ, բնակչության խտությունը` 8.87 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16.24 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 430 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 95 կմ հարավ-արևմուտք, Օրիյակ քաղաքից` 17 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Փոլ Օկոն
Փոլ Մայքլ Օկոն Էնգսթլեր (Paul Michael Okon Engstler, ), ավստրալիացի ֆուտբոլիստ, հենակետային կիսապաշտպան, հայտնի է «Բրյուգգե», «Միդլսբրո», «Լացիո» և Ավստրալիայի ֆուտբոլի հավաքականի թիմերում խաղերով։ 1992 թվականի Օլիմպիական խաղերի մասնակից։ Ներկայումս մարզիչ է։ Ունի իտալական և գերմանական արմատներ։
Ակումբային կարիերա
Օկոնը կարիերան սկսել է «Մարկոնի Ստալիոնս» ակումբում։ Նա ակումբի կազմում խաղացել է երկու խաղաշրջան։ 1991 թվականին Փոլը տողափոխվել է Եվրոպա, պայմանագիր է ստորագրել բելգիական «Բրյուգե» ակումբի հետ։ Ժյուպիլե լիգայում խաղացել է հինգ խաղաշրջան՝ հաղթելով առաջնությունում և մի քանի անգամ դառնալով Բելգիայի ֆուտբոլի գավաթի և Բելգիայի ֆուտբոլի սուպերգավաթի դափնեկիր։ 1996 թվականին Օկոնը ճանաչվել է Բելգիայի և Օվկիանայի տարվա ֆուտբոլիստ, նրանով հետաքրքրվել են Եվրոպական ֆուտբոլի բազմաթիվ գրանդներ։
Նույն տարում Փոլը տեղափոխվել է իտալական «Լացիո» ակումբ։ Չնայած այն բանին, որ նրա հիմնական մրցակից Ռոբերտո Դի Մատեոն տեղափոխվել է անգլիական «Չելսի», ծնկի վնասվածքի պատճառով Օկոնը չի կարողացել իրեն դրսևորել Հռոմում։ Նա գրեթե ամբողջ ժամանակ անցկացրել է թիմի լազարետում և երեք տարվա ընթացքում խաղացել է 19 խաղ։
1999 թվականին Օկոնը հեռացել է «Լացիո»-ից և առանց հաջողության փորձել է կարիերան վերականգնել «Ֆիորենտինե»–ում, «Վիչենցե»–ում, անգլիական «Միդլսբրո»–ում, «Ուոթֆորդ»–ում, «Լիդս Յունայթեդ»–ում և Բելգիայի «Օստենդե»–ում։
2005 թվականին Փոլը տեղափոխվել է Կիպրոսի «ԱՊՕԷԼ» ակումբ, որի հետ դարձել է Կիպրոսի գավաթի դափնեկիր։ 2006 թվականին Օկոնը վերադարձել է հայրենիք, որտեղ մեկ խաղաշրջան անցկացրել է «Նյուքասլ Յունայթեդ Ջետս» ակումբի կազմում։ 2007 թվականին ավարտել է կարիերան։
Միջազգային կարիերա
1991 թվականին Օկոնը նորամուտ է ունեցել Ավստրալիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում։ Մեկ տարի անց օլիմպիական հավաքականի կազմում մասնակցել է Բարսելոնայում կայացած Օլիմպիական խաղերին։ Մրցախաղում Փոլը խաղացել է Շվեդիայի, Լեհաստանի , Դանիայի և երկու անգամ՝ Գանայի ֆուտբոլի երիտասարդական թիմերի դեմ մրցախաղերում։
2001 թվասկանին Օկոնը մասնակցել է Կոնֆեդերացիայի գավաթին։ Ճապոնիայում և Հարավային Կորեայում կայացած մրցախաղում խաղացել է Մեքսիկայի, Ֆրանսիայի , Հարավային Կորեայի և Ճապոնիայի ազգային հավաքականների դեմ մրցախաղերում։ 2000 թվականին Փոլը դարձել է ՕՖԿ ազգերի գավաթի դափնեկիր։
Ձեռքբերումներ
Թիմային
«Բրյուգգե ՖԱ»
«Լացիո ՖԱ»
ԱՊՕԷԼ
Միջազգային
Անհատական
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ավստրալիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Միդլսբրոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆիորենտինայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ուոթֆորդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Օստենդեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լիդս Յունայթեդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լացիոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վիչենցայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրյուգգեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Օլիմպիական մարզիկներ Ավստրալիայից
Լյու Ծոնյուեն
Լյու Ծոնյուեն,, գիտնական, գրող և մտածող Թան դինաստիայի կեսին, բնիկ Հետոնից էր, նա նաև հայտնի է որպես Լյու Հետոն և Լյու ԼյուՃոու։ Լյու Ծոնյուենի ընտանիքը նշանավոր էր և հարուստ տարիներ շարունակ այս ընտանիքի սերունդները պաշտոնյաներ էին։ Երբ երիտասարդ էր, նա հպարտանում էր իր կարիերայով և մասնակցում էր Վան Շուվենի ՅոնՃոու (քաղաք) բարեփոխմանը, բայց, ցավոք, ամեն ինչ ձախողվեց, և նա դատապարտվեց ՅոնՃոուի անունը նվաստացնելու համար, և այդ ժամանակվանից նա երկար ժամանակ աքսորված էր և ֆիզիկապես ու հոգեպես միայնակ։ Տասը տարի անց նրան նաև վերագրվեց ԼյուՃոուի սպանության պատմությունը։
Ընտանիք
Լյու Ծոնյուենը սերում էր Հետոնում գտնվող Լյու կլանի արևմտյան ընտանիքից։ Հինգ Հուսի և Տասնվեց Թագավորությունների ժամանակաշրջանում Լյու Գոնը՝ Լյու Ծոնյուենի նախահայրը, առաջնորդեց իր կլանը դեպի հարավ, իսկ նրա ծոռը՝ Լյու Սենսին, 500 թվականին միացավ Հյուսիսային Վեյ դինաստիային և հարավային Ցի դինաստիային և դարձավ բարձրաստիճան պաշտոնյա ։ Լյու Սենսիի որդիները նույնպես ծառայում էին որպես բարձրաստիճան պաշտոնյաներ Արևմտյան Վեյ դինաստիայում։ Սուի և վաղ Թան դինաստիաների ժամանակ Լյու ընտանիքը որոշ ժամանակ հայտնի էր և ուշադրության կենտրոնինում էր, քանի որ փորձում էր մոտ լինել կառավարությանը և բազմիցս այդ ընտանիքի անդամներրը ամուսանցել էին թագավորական ընտանիքի հետ։ Լյու Շիի զարմուհին կայսր Գաոծոնի կայսրուհի Վանն էր։ Ծեթյանի իշխանության գալուց հետո կայսրուհի Վանը պաշտոնանկ արվեց և մահապատժի ենթարկվեց, իսկ Լյու Շին նույնպես ստիպված եղավ հրաժարական տալ վարչապետի պաշտոնից։ Նրա ընտանիքի անդամներին ուղարկեցին ստրուկների կամ աքսորիների մոտ, իսկ Լյու կլանի մեծ մասը, ովքեր պաշտոնյա էին, նվաստացած էին։ Այդ ժամանակից ի վեր Հետոնում գտնվող Լյու կլանը երբեք չի վերականգնել իր նախկին քաղաքական դիրքը՝ դառնալով սովորական «հին կլան»՝ շատ ավելի ցածր սոցիալական հեղինակություն ունեցող։ Ինչ վերաբերում է Շանտոնի մյուս ազնվականներին, ինչպիսիք են Պոլինում Կուի կլանը և Ճաոծունում Լի կլանը, ժամանակակից գիտնական Չեն Ռուոշուին մեկնաբանել է, որ այս ժամանակ Լյու կլանը դարձել էր «առաջին շարքի երկրորդ կարգի կլան» :
Լյու կլանը հավատարիմ էր հյուսիսային ազնվականների ավանդույթներին, հետևում էր կոնֆուցիական բարոյական նորմերին և վարվելակարգին, կարդում էր կոնֆուցիական դասականներ և երկար ժամանակ ապրում էր Չանանում՝ առանց տուն վերադառնալու։ Անշիի ապստամբության ժամանակ Լյու Ծոնյուենի հայրը՝ Լյու Ճենը, առաջնորդեց ընտանիքին փախչելու՝ սկզբում գետի արևելքում գտնվող Վանվու լեռը, իսկ հետո հարավում՝ Վուդի։ Պատերազմի ավարտից հետո Լյու Ճենը վերադարձավ Չանան՝ որպես պաշտոնյա, բայց այդ ժամանակ Հետոնում գտնվող Լյու ընտանիքը աստիճանաբար անկում ապրեց, բայց նա դեռևս սերտ կապ ուներ Կուենլոն խմբի հետ ։ Լյու Ծոնյուենի կինը Հոննոն Յանի ընտանիքից էր, իսկ սկեսրայր Յան Պինը Չանանի նահանգապետն էր։ Հետոնի Լյու կլանի կանայք նաև ամուսնացել է Շանդունի պարոնայքների հետ, ինչպիսիք են Լյու Ծոնյուենի մայրը Ֆանյան Լու տոհմից և նրա հորեղբոր կինը՝ Չժաո շրջանի Լի տոհմից։ Լյու Ծոնգյուենը ծնվել է հարուստ ընտանիքում։ Նրա ընտանիքը մի քանի հեկտար հող ուներ Չանանի արևմտյան արվարձանում և առատաձեռն աշխատավարձ էր ստանում։ Նրա ընտանեկան կրթությունը գերազանց էր, ունեին գրքերի հարուստ հավաքածու, սիրում էին գեղագրություն և երաժշտություն ։
Չանանի ժամանակաշրջան
Լյու Ծոնգյուենն ունեցել է խաղաղ մանկություն։ Երեք տարեկանում մոր մոտ պոեզիա է սովորել և հայտնի էր որպես մանկական հրաշամանուկ։ Երբ նա ավելի քան տասը տարեկան էր, նա հետևեց իր հորը՝ Լյու Ճենին մինչև Յանցզի գետի միջին հոսանքը։ 789 թվականին, տասնվեց տարեկան հասակում, նա մասնակցեց կայսերական քննությանը, հանձնեց քննությունը և վերջապես հասավ միջնակարգ դպրոց։ 793 թվականին, երբ մահացավ նրա հայրը՝ Լյու Ճենը, Լյու Ծոնյուենը սկսեց սուգ պահել։ Այս ընթացքում նա չէր կարող պաշտոնյա լինել։ Նա հետևեց իր հորեղբորը դեպի Պինճոու և Նինչճոու շրջաններ, և ճանապարհորդեց դեպի Ցինճոու և սահմանամերձ շրջանի այլ վայրեր : 796 թվականին նրա հորեղբայրը մահացավ, և Լյու Ծոնյուենը նույն թվականին ամուսնացավ Յանի հետ։ Պաշտոնական կարիերայի մեջ մտնելու համար նա պատրաստվել է երկու տարի և հաջողությամբ հանձնցլ «Մեծ խոսքի իմացություն» քննությունը։ 798 թվականին Լյու Ծոնյուենը սկզբում նշանակվեց Ճոնգու նահանգի Ծիսյան ակադեմիայի խմբագիր, իսկ ավելի ուշ տեղափոխվեց Լանթիեն շրջանի հրամանատար։ Երբ Լյու Ծոնյուենը Չանանում էր, նա ընկերացավ գրական առաջնորդների՝ Քուան Դեյուի, Կույ Չժիհանի և գիտնական առաջնորդ Վեյ Ճիիի հետ և ընկերացավ Հան Յուի, Սյաո Յուի, Լի Ծյենի, Ցույ Ցունի, Ցույ Յունին և այլնի և հատկապես Հան Թայի, Լի Ծինծյանի, Լյու Յուսիի, Լու Վենի և այլնի հետ : ԵՎ հատկապես Չեն Ծիան, Հան Յե, Լինգ Չժուն և այլնի հետ շատ մտերիմ են եղել։ Նրանք մտահոգված էին քաղաքական բարեփոխումներով և ցանկանում են քննարկել և փոխել երկիրը կառավարելու արվեստը : Վան Շուվենը, Վեյ Ճին և Լու Չունը բոլորն էլ այս փոքր շրջանակի առաջնորդներներն էին 805 թվականի հունվարին Թան Շունծոնը գահ բարձրացավ, և Վան Շուվենն արագ զավթեց իշխանությունը՝ առաջնորդելով Լյու Ծոնյուենին և միջին մակարդակի այլ մոտ 12 պաշտոնյաների Յոնճոուի բարեփոխում իրականացնելու՝ կադրերի և համակարգերի բարեփոխման, բայց մեծամասնության բարձրաստիճան պաշտոնյաների և այկ կարգի պաշտոնյաների կողմից այն համարվեց որպես խախտում և զավթելով իշխանությունը՝ առաջացնելով ընդդիմություն : Նույն թվականի օգոստոսին Շունծոնը հրաժարվեց գահից ներքինիների պատճառով։ Լյու Ծոնյուենը, Վան Շուվենը, Լյու Յուքսին, Հան Թայը և այլ տասը հոգի դատապարտվեցին և նվաստացվեցին և ավերիչ հարված ստացան։ Լյու Ծոնյուենը իջեցվել է Շաոճոուի պաշտոնից և սեպտեմբերին լքել Չանանը ։
Վերնագրի տեքստ
ՅոնՃոուի բարեփոխման ձախողումը շրջադարձային դարձավ Լյու Ծոնյուենի կյանքում, և նա երկար ժամանակով աքսորվեց։ 805 թվականին, երբ Լյու Ծոնյուենը գնում էր Շաոճոու, նրան լրացուցիչ պատժեցին և տեղափոխեցին ավելի հեռավոր Յոնճոու, Սիմա ։ Մոր և եղբորորդու Լու Ցունի ուղեկցությամբ նա տարեվերջին հասավ Յոնճոու, իսկ հաջորդ տարի մայրը մահացավ։ Այդ ժամանակ Լյու Ծոնյուենը այնքան մեղավոր էր իրեն զգում, որ մտածում էր ինքնասպանության մասին։ Նա Յոնճոում մնաց տասը տարի և երկար ժամանակ ամուրի էր : Նա միայն մի աղջիկ ուներ։ Նա երկար ժամանակ հիվանդ էր, ֆիզիկապես թույլ, ապրում էր միայնակ ու ցավոտ կյանքով։ Նա զգում էր, որ աշխարհն իր դեմ է, և որ ցավի մեջ կյանքը կարծես երբեք չի ավարտվի։ Շատ ընկերներ նրան օտարել էին, նույնիսկ հին գրերը ոչնչացրել։ Նա ուներ միայն Յոնճոում Վու Վուլինգի համախոհ ընկերը, և նա չուներ վարչական պարտականություններ ։ Քանի որ Սիմայում գործը հիմնականում վտարված պալատական պաշտոնյաներին ծառայալն է, նա ընդամենը կարող էր գրել նամակներ իր վերադասների համար.: Գրեթե անհույս վիճակում Լյու Ծոնյուենը վերածվեց գրողի և գիտնականի։ Ինչպես հետագայում ասաց Հան Յուն, եթե աքսորը չլիներ, Լյու Ծոնյուենը չէր կարողանա ստեղծագործություններ ստեղծել, որոնք կփոխանցվեին հետագա սերունդներին։ Նա տքնաջան աշխատեց կարդաց և գրեց, ուսումնասիրեց Յոնճոուի ամայի լեռները, մնաց լեռների և գետերի միջև և մխիթարություն գտավ լեռներից և ջրերից, և գրեց հայտնի էսսեներ հետագա սերունդներին ճանապարհորդությունների մասին ։
Լյու Ծոնյուենը բազմաթիվ նամակներ է գրել ազդեցիկ մարրդկանց՝ խնդրելով օգնել իրեն ներում ստանալ։ 815 թվականի սկզբին Լյու Ծոնյուենը հետ է կանչվել կայսերական արքունիքից և երկու ամիս անց վերադարձել Չանան և կրկին ծառայել որպես Լյուճոու նահանգապետ ։ Ինչպես Յոնճոուն, այնպես էլ Լյուճոում այն ժամանակ գիտնականների կողմից դիտվում էր որպես երկրի բարբարոս հաճախ ենթարկվում էր հարևան բնիկների կողմից ոտնձգությունների : Լյուճոում աշխարհ եկավ նրա որդին Լյու Շապաթը (Լիու Գաո), կենտրոնացավ քաղաքական գործերի վրա և կրճատեց գրությունը։ 819 թվականին Լյու Ծոնյուենը մահացավ Լյուճոում 46 տարեկան հասակում և թաղվեց Չանանում : Նրա մահից հետո ծնվել է երկրորդ որդին՝ Լյու Ճոուին : Լյուճոուի բնակիչները Լուոցիում կառուցել են տաճար՝ ի հիշատակ Լյու Ծոնյուենի։ Հետագայում աշխատանքները ներառվել են 45-րդ հատորում ։
Արձակ
Լյու Ծոնյուենի գրական միտքը պատկանում էր այն ժամանակվա գրականության հին տեսության հիմնական հոսքին և նման էր Հան Յուի գրին։ Հիմնական գաղափարն այն էր, որ գրականությունը ոչ միայն պետք է առաջ տանի կոնֆուցիականությունը, այլև հետամուտ լինի գեղարվեստական նվաճումների : Հոդվածի ոճը նույնքան կարևոր է, որքան բովանդակությունը։ Նրա հին արձակի տեսությունը ժառանգել է Լի Հուայի և Յուան Ջիեի և այլ հին նախորդների գաղափարները ինչպես նաև ոգեշնչվել է Հան Յուից ։ Երբ նա երիտասարդ էր, Լյու Ծոնյուենը մեծ ուշադրություն չէր դարձնում գրականությանը և գրական ստեղծագործությունը համարում էր հռետորական հմտություն, որը քիչ կարևոր է, քան քաղաքական գործերը, և ոգևորված չէր հին գրականությամբ։ Հետագայում նա կարծում էր, որ գրականությունը գործիք է, որն օգտագործվում է «Տաո»-ն պարզաբանելու համար։ Իսկ կոնֆուցիականության «արմատը» պարզաբանելու համար լավ ստեղծագործությունը կարող է ավելի արդյունավետ կերպով բացատրել կոնֆուցիականությունը, քան գեղարվեստական արժեք չունեցող ստեղծագործությունը ։ Այնուամենայնիվ, նա դեռ հավատում էր, որ կոնֆուցիականությունը խթանելու գրականության կարողությունը սահմանափակ է, և որ միայն քաղաքականությամբ զբաղվելով կարող է իրականացնել կոնֆուցիական իդեալները : Թեև գրականությունը կարող էր բացատրել կոնֆուցիականությունը, այն հնարավոր չէր իրականացնել :
Ճանապարհորդական գրառումներ
Լյու Ծոնգուենի գրելու ոճը հանգիստ է, ի տարբերություն Հան Յուի ագրեսիվ ոճի։ Նա առավել հայտնի է իր բնանկարային ճանապարհորդական նոտաներով և առակներով, հատկապես իր ճամփորդական գրառումներով՝ «ՅոնՃոուի ութ գրառումները» : Նա ճամփորդում էր Յոնճոու՝ լեռների ու գետերի հետ ծանոթանալու համար և ցանկանում էր օգտագործել բնապատկերը՝ իր ներքին ցավից ազատվելու համար ։ Բնանկարների ճամփորդական գրառումները միտումնավոր գրված էին հանգիստ և անկաշկանդ կերպով : նրա ներքին վիշտը այն էր, որ Յոնճոուի բնությունը արհամարհված է աշխարհի կողմից, ճիշտ այնպես, ինչպես Լյու Ծոնյուենին ուստի նա հատուկ գրառում է գրել Յոնճոուի բնապատկերի համար՝ մատնելով իր վիշտն ու զայրույթը : Այն ոչ միայն բնության գովքն է, այլ նաև վրդովմունք է սեփական դժբախտության վրա։ Այնտեղ ընդգծվում է Յոնճոուի լեռների և գետերի գեղեցկությունը, բայց այն լքված է, քանի որ այն հազարավոր կիլոմետրեր հեռու է մայրաքաղաքից ։ Թեև այն չէր զիջում հյուսիսի գեղատեսիլ վայրերին, այն լավ չընդունվեց և նույնիսկ համարվում էր ոչինչ. Ինքը՝ Լյու Ծոնյուենը, նույնպես լքված էր։ «Ճանապարհորդություն դեպի արևմտյան լեռ» ում նկարագրում է լեռան անհամեմատելիությունը և անուղղակիորեն համեմատում է հեղինակի սեփական եսի հետ։ ԵՎ արձանագրում բնության հետ միաձուլվելու խորհրդավոր փորձը և զգում է, որ նա գտնվում է ներդաշնակության մեջ ամեն ինչի հետ : Մտքի ազատությունը. «Կոբալտ Տանտանի պատմությունը» արտացոլում է, որ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մարդը վայելում է այնտեղ գտնվելու հաճույքը. բնության ընկերակցությունը, աշխարհի ցավերն ու անախորժությունները դեռ խորն են իր սրտում  : «Ճանապարհորդություն դեպի արևմտյան լեռ»-ը ողբում էր, որ տաղանդը վատնվել է հեռավոր և անծանոթ վայրում «Նախաբանը» արձանագրում է, որ նա գնել է հողատարածք Ռանսիում՝ կալվածք կառուցելու համար, վերանվանվել է Ռանսի Յուսի, բլուրը վերանվանվել է Յուկիու, ինչպես նաև Յուքուան, Յուգու, Յուչի, Յուդաո և իր սեփական տունը, որը կոչվում էր Յութան, և Յութինի տաղավարը նույնպես ։ Հոդվածը ավելի շուտ երկիծում է նրա անցյալի հիմարությունը, սխալները, և արտահայտում է բողոք և արհամարհանք, քան ափսոսանք ։
ԲՆանկարային առումով Լյու Ծոնգյուանը հատկապես լավ է նկարագրում սարերն ու ժայռերը : Որոշ գիտնականներ նաև կարծում են, որ Յոնճոուի ութ գրառումները ճամփորդական գրառումներ չեն : Հուան Յաոկունը կարծում է, որ «Ճանապարհորդություն դեպի Խիշան»-ում նկարագրված ճանապարհորդությունները և նույնիսկ Արևմտյան լեռները հորինված են, և հոդվածը միայն առակ է ։ Լիեծիի մտքերն արտահայտելու ձևը, լեռնային շրջագայությունը պարզապես մի տեսակ մեդիտացիա է։ Նի Հաոշին կարծում էր, որ Յոնճոու բառերի և արտահայտությունների վրա ազդել է լեգենդար Լի Գոծոուի «Նանկեի կենսագրությունը» :
Ստեղծագործության ճանապարհ
Լյու Ծոնգյուանը միշտ եղել է հայտնի գրող, և սոցիալական և ոգեկոչման հոդվածները, ինչպիսիք են նրա գրած «նախաբանը», երբ նա Չանանում էր, շատ տարածված էին։ Նրա գործերից շատերը պատկերում են խիստ կառավարությունից տառապող մարդկանց։ Ամենահայտնին «օձ որսացողն ասում է» աշխատանքը, որը պատմում է, որ Յոնճոու անապատում որոշ մարդիկ նախընտրում են վտանգի ենթարկվել թունավոր օձի կողմից, քան օձ բռնել այնտեղ (հարկեր վճարելու փոխարեն) : Լյու Ծոնյուենի մոտ 12 պահպանված գործեր կան, որոնք բոլորն էլ «լեգենդար» ոճով են գրված։ Համեմատած այլ լեգենդների հետ՝ Լյու Ծոնյուենը ը միշտ ուղղակիորեն գրում է պատմության իմաստը՝ հոդվածն ավելի շատ նմանեցնելով փաստարկային էսսեի, իսկ պատմությունը միայն փաստարկ է ։։ «Ծառ տնկող Գուո Ցիայոի լեգենդը» նշում է, որ Գուո Ցիաոյի հաջողությունը կայանում է նրանում, որ հետևում է ծառի խնամքին և փոխաբերական իմաստով կառավարում է երկիրը ճիշտ. «Լի Չիի կենսագրությունը» պատմում է մի խելագարի մասին, ով սիրահարվեց աստվածուհուն, արհամարհեց իր ընկերներին, և ի վերջո խեղդվեց, և պատմության դասն այն է, որ աշխարհում բացարձակ ճիշտն ու սխալը չկա ։ Կան մոտ տասը փրկված առակներ Լյու Ծոնյուենի կողմից գրված, որոնք հալածում են և իշխանության մեջ գտնվողներին, որոնց նմանեցնում է ձկներին, կապիկներին, արծիվներին, օձերին և այլն ։ Առակները նաև գովերգում են նրա անմեղությունն ու ազնվությունը Յոնճոուի հեղափոխության ժամանակ : Հիմնական հարցն այն է, թե արդյոք մարդիկ իրենց էությամբ հիմարներ են, և մարդիկ պայքարում են չնայած իրենց դժբախտությանը : Կարիճի հեքիաթը միջատներին և կարիճներին որպես օրինակ օգտագործում է մատնանշելու, որ անհագ, ագահ մարդիկ մահանում են ։ Այս ամենը ներկայացված է այլաբանության ձևով։ Հիշելով Յուսի աստծո պատասխանատվության մասին հերոսը մաքուր է, և՛ գեղեցիկ, և՛ օգտակար է աշխարհին, բայց այն չի ճանաչվում աշխարհի կողմից և կոչվում է «հիմար» այն պատճառաբանությամբ, որ այն ապրում է հեռավոր վայրում և անհայտ է։ Լյու Ծոնյուենը, որպես մեղավոր, հաճախ օգտագործում է երրորդ դեմքը սակայն այս ամենն իրականում ինքնապատում է ։
Պոեզիա
Կան ավելի քան 140 բանաստեղծություններ, որոնք փոխանցվել են Լյու Ծոնգյուանի կողմից, որոնցից մոտ 30%-ը բնապատկերային բանաստեղծություններ են։ Հայտնի ստեղծագործությունը «Ցզյան Սյու» «Հազարավոր լեռներ և թռչուններ թռչում են հեռու, և մարդիկ անհետանում են հազարավոր ճանապարհներից : Միայնակ նավակը և կարիճը, մենակ ձկնորսություն են անում գետի սառը ձյան մեջ» : Ձկնորսելը զարդարելու ձյան տեսարանը՝ արտացոլելով հեղինակի միայնությունը և զիջելու չկամությունը Նրա բնանկարային բանաստեղծությունները բավականին ազդված են Հարավային դինաստիայի Սի Լինգյունի կողմից :
Ցի Ֆու
Լյու Ծոնյուենը ժամանակին ընդօրինակել է Լի Սաոին և գրել տասնյակ բանաստեղծություններ։ Դրանցից «Ֆու սարի բանտարկյալը»-ը որտեղ Ցի Ֆու սարը նկարագրել է որպես բանտ, և նա բանտարկվել է բանտի հատակում, համեմատել իրեն խոզ ու կովի հետ ։ Եվ այնտեղի շունը մռնչում է, կարծես հսկում է իրեն չարից։ Նա նաև գրում է դժոխքի մռայլ նկարագրության մասին։ Նա իրեն նկարագրում է որպես մաքուր և ազնիվ, շփվելով բոլորի հետ և անհամբեր սպասում է ամեն օր հաջողությունների հասնել կայսր Յաոյի և Շունի մոտ։ Սակայն բարեփոխումների ձախողման համար նա մեղադրեց անզգույշներին, զրպարտությանը և խանդին, այնպես որ նա դատապարտվեց և հեռացվեց : Նա դատապարտվեց միայն այն պատճառով, որ նա հրաժարվեց համաձայնվել աշխարհի հետ, և նա չափազանց շատ էր հավատում իդեալներին։ «Չժու Բի Ֆանգվենը» քննադատել է Յոճոուի բնակիչներին տարօրինակ Բի Ֆանգ թռչնի նկատմամբ սնահավատության համար՝ կարծելով, որ Բի Ֆանգը հրդեհ է առաջացրել ։ Լյու Շին հայտնի էր իր բնապատկերների նկարագրությամբ և ոճերի բազմազանությամբ և հաճախ նրան համեմատում էին Տաո Յուանմինի հետ։ Լյու Ծոնյուենը հոգ էր տանում մարդկանց տառապանքի և մարդկանց բարօրության մասին, նա իրեն համարում էր Կոնֆուցի հետևորդ Միջին Թան դինաստիայում Կոնֆուցիական վերածննդի շարժման ներկայացուցիչ։ Նա կարծում էր, որ դրախտն ու բնությունը կապ չունեն մարդկային գործերի հետ, հերքում էր սնահավատությունն ու սովորույթները և ժառանգել էր Սյունզիի և Վան Չոնգի ռացիոնալիզմը։ Նա կարծում էր, որ կոմսական համակարգը գերազանցում է ֆեոդալական համակարգին, և որ ֆեոդալիզմը սրբերի առաջնային նպատակը չէր, և նրա «Ֆեոդալիզմ» գիրքը ոգեշնչեց բազմաթիվ սերունդների : Ինչ վերաբերում է դասականների ուսումնասիրությանը, ապա Լյու Ծոնյուենը հետևեց Ծիճուի և Լու Չունի «Գարնանային և աշնանային ուսումնասիրություններ»-ով և նա այն մտքին էր, որ դասականների ուսումնասիրությունը չպետք է «ծեծված լինի», այլ պարզաբանի իմաստունների արդարությունը և ազդի հետագա սերունդների ուսումնասիրությունների վրա։ Կրոնական լեզվով ասած՝ Լյու Ծոնգյուենը համաձայնել է բուդդիզմում առկա շատ օրենքների հետ և օգտագործել այն իր կարիերայում ։ Նա կարծում է, որ կոնֆուցիականության և բուդդիզմի միջև հակամարտություն չկա, և նրանք կարող են գոյակցել և լրացնել միմյանց։ Ավելի ուշ աշխարհին տրվեց Լյու Ծոնյուենի «Լիուհե արևելյան հավաքածուն» ։
Կոնֆուցիականություն
Լյու Ծոնյուենը իրեն համարում էր կոնֆուցիական բարեփոխիչ՝ Կոնֆուցիուսի ուղու և ժողովրդի խաղաղության առաքելությամբ։ նա մատնանշում էր, որ կոնֆուցիական ճանապարհը հաճախ անտեսվում է աշխարհի կողմից, և նա ցանկանում է վերակենդանացնել կոնֆուցիականությունը այս աշխարհում : ԵՎ այն, ինչ նա հետապնդում է, խոսքն է, հին լեզուն, հին ճանապարհը։ Հան Յուի և այլոց ազդեցության տակ նա խրախուսեց երիտասարդ գիտնականներին սովորել հին ճանապարհը և դառնալ հետևորդ : «Դաո»-ն վերաբերում է երկու կայսրերի և երեք թագավորների ուղուն, մարդկության հինգ հաստատունների ճանապարհին «Կոնֆուցին» վերաբերում է հին իմաստունների խոսքերին և գործերին, իսկ հնագույն ճանապարհը կոնֆուցիական իդեալն է։ կոնֆուցիական իմաստունները, ինչպիսիք են Կոնֆուցիուս Յաո Շունը, ամենահիասքանչ և գիտակ հին մարդիկ են, ովքեր գրել են, որ «իմ երկնային ճանապարհը գալիս է Յաոյից, Շունից, Յուից, Թանգից, Գաոզոնգից, Վեն թագավորից, Վու թագավորից, Չժոուի դուքսից և կոնֆուցիուսից» ։ Մենսիուսը կարծում էր, որ բարեգործությունն ու արդարությունը պետք է ընդգծվեն առանց շահ փնտրելու, մինչդեռ Լյու Ծոնյուենը դեմ էր՝ հավատալով, որ այդ տեսությունը անտեսվում է սոցիալական իրականության կեղմից :
Լյու Ծոնյուենի վերջնական մտահոգությունը ժողովրդի բարեկեցությունն է : Կոնֆուցիական ճանապարհը ժողովրդին բարեկեցություն բերելն է, և կոնֆուցիական հավատքը հիմնված է ժողովրդի տառապանքների հանդեպ կարեկցանքի և սրբերի կարեկցանքի և ժողովրդի տառապանքը թեթևացնելու վրա։ Կոնֆուցիոսի ամենաազնիվ հատկությունն այն է, որ նա չի հանդուրժեում ժողովրդի տառապանքը : Սովորական գիտնականները կարող են դժվարանալ խուսափել եսասիրական շահեր փնտրելուց, բայց նրանք միշտ պետք է մտածեն երկնային կյանքի մասին։ Քաղաքականություն մտնելը կոնֆուցիականություն կիրառելու ամենաարդյունավետ միջոցն է : Կոնֆուցիական ճանապարհը կառավարման ուղին է, այն նաև աշխարհը կառավարելու միջոց է, և գիտնականի համար ավելի արժեքավոր է պաշտոնյա դառնալը, քան կոնֆուցիացի գիտնական լինելը, և կառավարելու փոխհարաբերությունները. աշխարհն ու կոնֆուցիականությունը ավելի մոտ են, քան գրականության և կոնֆուցիականությունը ։ Լյու Ծոնյուենը հավատում էր, որ բացի աշխարհիկ կյանքից կոնֆուցիականության, կային կյանքի այլ ռացիոնալ ձևեր, ինչպիսիք են Դաոսիզմը կամ բուդդիզմը, և նա հոգևոր դաշտում տրվեց բուդդիզմին և Դաոիզմին, առանց վիճարկելու «բուդդայի ներսում կոնֆուցիականության» նախադրյալը ։
Նատուրալիզմ
Լյու Ծոնյուենը քննադատում էր Հան Ռուի երկնային ինդուկցիայի տեսությունը և բնական աղետները չէր համարում մարդկանց համար երկնային նախազգուշացումներ կամ պատիժներ։ Երկինք կոչվածը նյութական է երկիրը, բնությունը, ինչպես երկրի վրա գտնվող բոլոր երևեւյթները, նյութական են, և բնության փոփոխությունները անգիտակից են, իսկ մարդու գործունեությունը գիտակցված է : դրախտը չի կարող ո՛չ գովել տալ, ո՛չ պատժել դժբախտությամբ, իսկ աշխարհի դժբախտություններն ու օրհնությունները դրախտի հետ կապ չունեն. Սխալ է բողոքել դրախտից կամ մտածել, որ դրախտային ճանապարհը բարեգործական է և կփրկի աշխարհը : Լյու Ծոնյուենը հոդված է գրել «Երկնային ասույթներ» վերնագրով, որտեղ ցույց է տալիս, որ դրախտն ու մարդը կապ չունեն, մինչդեռ Շանչեն Սյունզին և Վան Չոնգժին քննադատում են ընդհանուր կոնֆուցիական համոզմունքը, որ դրախտը կարող է տիրել մարդուն, պարգևատրել բարին և պատժել չարին ։ Երկինքը և լեռնային ու գետային այլ խոտաբույսերը բնական երևույթներ են, և թեև կան տատանումներ, բայց դրանք ոչ մի կապ չունեն մարդկանց հետ : Լյու Ծոնյուենը նաև գրել է «տարվա եղանակների տեսությունը» և քննադատել «ծեսերի գիրքը»։ Նա կարծում էր, որ բնակա երևույթները, աղետները, բնության փոփոխությունը առհասարակ կապ չունեն մարդկության հետ և նա չի կարող լիովին հասկանալ այդ գործառույթները, բայց հաստատ է, որ այդ գործառույթները նախատեսված չեն մարդկանց համար ։
Մարդկային բարոյականությունը նույնպես կապ չունի դրախտի հետ, կա աշխարհի ընտրություն, դա բարոյական կոդ է, և չկա այլ տիեզերական կամ մետաֆիզիկական ճշմարտություն։ նա հատկապես զայրացած էր «դրախտի»՝ որպես արժեքի աղբյուրի մասին ավանդական կոնֆուցիական տեսակետից և ծայրաստիճան դեմ էր «երկնային ճանապարհին»։ նա ասում էր, որ բարոյական կոդերը աշխարհիկ են, չկա գերբնական, տրանսցենդենտալ, մետաֆիզիկական աղբյուր կամ հիմք, չկա կապ իրական աշխարհի և մյուս աշխարհի միջև : Կոնֆուցիական ճանապարհով չգնալն անպայման չի հանգեցնում աղետի։ Լյու Ծոնյուենի ըմբռնումը սահմանափակված է մարդկային հասարակության և աշխարհիկ մակարդակով և չունի ապրիորի կամ տիեզերաբանական հիմք ։
Քաղաքականություն և հասարակություն
Լյու Ծոնյուենը միշտ ուշադրություն է դարձրել տուժված մարդկանց, հատկապես նրանց, ովքեր տառապում են բռնակալությունից։ նա պաշտպանում էր հավատարմությունը կայսերական արքունիքին, և որ կառավարությունը պետք է նվազեցնի իր միջամտությունը ժողովրդին՝ արտացոլելով նրա դեմ այն ժամանակվա ֆեոդալական քաղաքների բաժանմանը և ռազմական ծախսերը հոգալու կառավարության ձգտումը ։ «օձ որսացող» ի մեջ նա քննադատել է միջին և Թանգ դինաստիաների հարկային համակարգը՝ արտացոլելով գյուղի դեպրեսիան և ավերակությունը։ նա մերժեց մանդատի հայեցակարգը և պաշտպանեց այն պնդումը, որ ժողովրդի աջակցությունը դինաստիայի օրինականության միակ աղբյուրն է, և դա ժողովրդի աջակցությունն է, որն ամրացնում է թագավորի իշխանությունը, և դա ժողովուրդն էր, որ ձեռնադրվեց ոչ թե երկնքի, այլ ուրիշների կողմից : նա միակ գիտնականն էր չինական ավանդույթի առաջատար մտածողներից, ով կոպտորեն հարձակվեց նախախնամության ուսմունքի վրա : Միապետը չի հաստատվում ոչ ժողովրդի աջակցությամբ, ոչ էլ աստվածային հրամաններով։ նա հրամայեց վերացնել խիստ և անարդար հարկերը՝ հավատալով, որ հասարակ ժողովուրդն աշխարհի տերն է, իսկ պաշտոնյաները միայն իրենց պետական ծառայողները : դաժան վերաբերմունքը նրանց նկատմամբ, ովքեր իրենց կողմից վարձվում են իրենց ծառայելու համար, ամենալուրջ անարդարությունն է։ Սա, հավանաբար, ամենամոտ գաղափարն է չինական ինտելեկտուալ ավանդույթի դեմոկրատիայի գաղափարին, և նույնիսկ Ցին դինաստիայի Հուան Ցոնգսիի նման լուսավոր մարդիկ չէին վիճարկում պաշտոնյաների պատասխանատվությունը այն տեսակետից, որ պաշտոնյաները պետական ծառայողներ էին,, ինչպես արեց Լյու Ծոնյուենը։ Նրա տեսակետները քաղաքականության ծագման և քաղաքական իշխանության հիմքերի վերաբերյալ կարելի է բնութագրել որպես կոնֆուցիական «հերետիկոսությանը» մոտ ։
Հին մարդկանցից շատերը կարծում էին, որ ֆեոդալական աշխարհը դրախտի որդու բաժանման արդյունքն է, սակայն Լյու Ծոնյուենի «ֆեոդալական տեսությունը» հակադարձեց հին տեսությունը և կարծում էր, որ ֆեոդալական աշխարհը փոքր քաղաքական կազմակերպությունների զարգացման վերջնական արդյունքն է դեպի մեծ ։ նա պնդում է, որ հին ֆեոդալական համակարգը ոչ թե սրբերի մտադրությունն էր և ոչ թե մարդկային ուժի, այլ պատմական զարգացման արդյունք, «հետևաբար, ֆեոդալիզմը սրբերի նպատակը չէ, այլ ներուժը ։ Ֆեոդալիզմը սուրբ չէ Գիտնականները վերանայել են «ֆեոդալական տեսություն» հոդվածը՝ հղում կատարելով Դու Յուի «ընդհանուր դասականների» տեսակետներին նա աջակցում էր ազնվականության անկմանը, հավատալով, որ բոլոր մարդիկ ըստ էության հավասար են և ծնվում : Մարդու հասարակական-քաղաքական կարգավիճակը պետք է որոշվի նրա որակներով, այլ ոչ թե ծագմամբ ։
Փոխհարաբերությունները աշխարհի հետ
Լյու Ծոնյուենը կարծում էր, որ որպես մարդ՝ մենք պետք է խելամիտ լինենք պաշտպանելու մեզ և գոյատևելու համար, հանդուրժել բոլոր տեսակի անախորժությունները և ներդաշնակորեն ապրենք ուրիշների հետ՝ վնասից խուսափելու համար «աշխարհում լավ մարդիկ քիչ են, վատ մարդիկ՝ շատ, իսկ կառքի նման լինելու համար պետք է ներսից և դրսից կլոր լինել»՝ նկատի ունենալով սեփական սկզբունքները և սահուն վարվել այս անկատար աշխարհի հետ : Նա վկայակոչում է կոնֆուցիական դրույթներ, ինչպիսիք են ցույց տալու անհրաժեշտությունը. լինել խոնարհ և հնազանդ։ Կոնֆուցիականությունը և Լաո Ցզիի մտքերը ըստ էության չեն տարբերվում, և երկուսն էլ սովորեցնում են մարդկանց լինել խոնարհ և ինքնաբավref name="陳" />։
Կրոնական գրություն
Լյու Ծոնյուենը հետևում էր Շուսուկեի և Լու Չունի «գարնանային և աշնանային» ուսումնասիրություններին, ջատագովելով, որ սուրբ գրությունների ուսումնասիրությունը չպետք է բավարարվի գլուխների և նախադասությունների աննշան ուսումնասիրությամբ : Նա եղել է գրագիր Լու Չունի անվանական աշակերտը և մոտ 802 թվականին Լյու Յուքսիի և Հան Թայի հետ սովորել է բանաստեղծությունների ժողովածու Գուոջիջյան ուսուցիչ Շի Շիքիից : Յոնչժոուում նա խորապես ուսումնասիրում էր սուրբ գրությունները՝ հավատալով, որ և՛ Մարոնգը, և՛ Չժեն Սյուանը պարզապես «գրի վարպետներ» էին, որ կարողաում էին բացատրել սուրբ գրությունները միայն մի քանի բառով։ նա վիճարկեց սուրբ գրությունների վերաբերյալ ավանդական մեկնաբանությունների վրա հիմնված մոտեցումը և պնդեց, որ սուրբ գրությունների նպատակն է հասկանալ սրբերին և «ուղու ակունքները» : այնուամենայնիվ, սուրբ գրությունների օբյեկտիվ ըմբռնումը հիմք է հետագա ուսումնասիրության համար, և նախորդ սերունդների մեկնաբանությունները կարևոր են :
Բուդդիզմ և Դաոսիզմ
Լյու Ծոնյուենը հավատացյալ բուդդայական չէր, բայց նա բուդդայականությամբ էր զբաղվում իր ողջ կյանքում։ նա մանկուց սիրում էր բուդդիզմը, և երբ նա Չանանում էր, ճանապարհորդում էր հարավային վանականների հետ : երբ նա առաջին անգամ ժամանեց Յոնճոու, նա ապրելու տեղ չուներ և ապրում էր Յոնճոուի արևմտյան արվարձանում գտնվող Լոնգսինգ տաճարում, քանի որ սիրում էր հավատալ բուդդիզմին, նրան նույնպես դուր եկավ այս նոր բնակավայրը, և նրա դուստրը դարձավ միանձնուհի : Լյու Ծոնյուենը չէր նստում մեդիտացիայի և բուդդայական երգեր արտասանում, այլ կարդում էր բուդդայական սուրբ գրություններ և մտքեր փոխանակում վանականների հետ։ նա կարծում էր, որ բուդդայականությունը իմաստության աղբյուր է, լուսավորված, որը թույլ է տալիս մարդկանց ավելի խորը թափանցել ճշմարտության մեջ, չծանրաբեռնվել առօրյան և այն եղել է նրա հոգու սյունը : նա մտերիմ հարաբերություններ ուներ Յոնճոուի տեղի բուդդայականների հետ, հատկապես՝ Թենդայ և Վինայա հետ, իսկ նրա ամենամոտ հոգևոր գործընկերը Լոնգսինգ տաճարի վանահայր Չոնգչունն էր, ինչպես նաև կապեր ուներ Նանյուե Հենշանի վանականների հետ։ նա գիտակցաբար և խորապես հասկանում էր բուդդայական ուսմունքը հիանում է «միջին ճշմարտությունների» գաղափարներով և կարծում էր, որ բուդդիզմի միջին ճշմարտությունները ընկած են բուդդայական ուսմունքների հիմքում Լյու Ծոնյուենի բուդդայական զգացմունքները հիմնականում արձագանք են սեփական կարիերայի անհաջողություններին։ Բուդդայական միտքը կարող էր նրան անկողմնակալ վերաբերմունք ցուցաբերել իր երկրային ձախողումների նկատմամբ առանց վարանելու : նա պաշտպանում էր Բուդդայի ներքին և արտաքին մտքերը։ Ենթադրվում է, որ բուդդիզմն ու կոնֆուցիականությունը չեն հակասում և կարող են գոյակցել ։ Բուդդայականությունը խոսում է Բուդդայի, այսինքն՝ Կոնֆուցիականության բնույթի մասին, բուդդայականության և կոնֆուցիականության մեջ հակասություն չկա, կենտրոնական գաղափարը հիմնականում նույնն է, Կոնֆուցիուսից հետո կոնֆուցիականությունը անկում է ապրել, բարեբախտաբար, բուդդիզմը եկել է վերականգնելու Կոնֆուցիական ճանապարհը. կարելի է ասել, որ բուդդայականությունը պետք է լինի ոչ թե կոնֆուցիականության թշնամին, այլ շարունակությունը։ Լյու Ծոնյուենը քննադատում էր Զեն բուդդայականությունը՝ համարելով, որ Զեն բուդդայականության համար Բուդդա դառնալու ուղիղ ճանապարհ չկա, և անհնար է մաքրվել առանց վարքագծի կանոնների և կանոնների պահպանման։ նա նաև քննադատեց Զեն բուդդիզմի ուսմունքը Բուդդայական սուրբ գրությունները չկարդալու և հակաինտելեկտուալ հակումների համար ։
Լյու Ծոնյուենը համաձայն էր Լաո Ցզիի փիլիսոփայության հետ, բայց արհամարհում էր այն միտքը,որ անմահությունն անհնար է, որ անմահության ձգտումը եսասիրական է և որ կյանքը անիմաստ է եթե չմեռնես, կարող ես հավերժ ապրել, և նա հարցնում է. եթե ծառերն ու քարերը ողջ են, դա նույնպես համարվում է իրենց ճանապարհը ։
Հակասնահավատություն
Լյու Ծոնյուենը քննադատել է աշխարհի բոլոր գերբնական և սնահավատ հասկացությունները, այդ թվում՝ անմահության, հրաշքների, գուշակության, կախարդության, աստղագուշակություն, ֆեն շույը, նախնիների ինը, բարենպաստ նախանշանները, ուրվականների և աստվածների պաշտամունքը,, և օրվա ընտրություն : Նա ընդիմացել է տարբեր գերբնական հասկացությունների վրա, որոնք գրանցված են «չինական» գրքում «ոչ չինականում» քննադատելով երկնքի տարբեր քննարկումներում, ինչպես նաև ծաղրելով առասպելներն ու լեգենդները, ինչպիսիք են մարդու գլուխը և օձի մարմինը, կարելի է ասել, որ պաշտպանում են էմպիրիզմը և ռեալիզմը։ Չկա որևէ կապ անձնական ճակատագրի և սեփական գործերի միջև, և չկա կարմա կամ բարի կամ չար։ Հին սրբերը երբեմն ստեղծում էին շինծու կրոններ, բայց Լյու Ծոնյուենը կասկածում էր, թե արդյոք իրենք սրբերն իսկապես հավատում էին ուրվականների և աստվածների գոյությանը :