cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արկադի Շեր
Կենսագրություն
Դրանից բացի, Արկադի Շերը եղել է այնպիսի մուլտֆիլմերի բեմադրող նկարիչ, ինչպիսիք են՝ «Ինչպես ավանակը տխրությամբ հիվանդացավ» («Как ослик грустью заболел», 1987, ռեժիսոր՝ Յուրի Պրիտկով), «Կատուն, որը կարողանում էր երգել» («Кот, который умел петь», 1988, Նաթան Լերներ), «Кважды ква» (1990, Ելենա Ֆեոդորովա ) և այլն։
Արկադի Շերը հեղինակել է «Тридесятые сказки, или Вот такие пирожки» (1990), «Попался волчок на крючок» (1990) և «Пять минут до счастья» (2008) մանկական գրքերը, որոնք ինքն էլ նկարազարդել է։
2014 թվականին լույս է ընծայել «Հայացք պատուհանից» («Взгляд из окна») հուշերի գիրքը։
Եղել է Ռուսաստանի կինեմատոգրաֆիստների միության անիմացիոն կինոյի հանձնաժողովի անդամ ։ Համագործակցել է Քրիսթմաս Ֆիլմզ ստուդիայի հետ։
Արկադի Շերը մահացել է 2018 թվականի օգոստոսի 7-ին Մոսկվայում երկարատև հիվանդությունից հետո։ Թաղվել է Դոլգոպրուդնենսկի գերեզմանատանը ։
Սյուժեներ «Фитиль» կինոհանդեսից
Բեմադրող նկարիչ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Սցենարիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս մանկագիրներ
Գլորիա Սթայնեմ
Գլորիա Մարի Սթայնեմ (Gloria Marie Steinem, ), ամերիկացի ֆեմինիստ, լրագրող, սոցիալական և քաղաքական ակտիվիստ, ազգային ճանաչված առաջնորդ և 1960-ական թվականների վերջին և 1970-ական թվականների սկզբին ֆեմինիստական շարժման ներկայացուցիչ  ։
Սթայնեմն աշխատել է որպես «New York Magazine»-ի մեկնաբան և եղել «Ms» ամսագրի հիմնադիրներից մեկը ։ 1969 թվականին Սթայնեմը հրատարակել է հոդված «After Black Power, Women's Liberation» վերնագրով, որը նրան ազգային ճանաչում է բերել որպես ֆեմինիստական շարժման առաջնորդ ։
Մարեկ Հլասկո
Մարեկ Հլասկո (Marek Hłasko, ), լեհ գրող։
Գլորիա Սթայնեմ
2005 թվականին Սթայնեմը, Ջեյն Ֆոնդան և Ռոբին Մորգանը դարձել են «Women's Media Center» ոչ առևտրային կազմակերպության համահիմնադիրները, որի նպատակն էր ԶԼՄ-ներում կանանց դրական կերպարի ստեղծումը ։
Մարեկ Հլասկո
Կենսագրություն
Մարեկ Հլասկոն ծնվել է 1934 թվականի հունվարի 14-ին Վարշավայում։ Եղել է ծնողների միակ զավակը, սակայն ծնողներն ամուսնալուծվել են, երբ Մարեկը եղել է երեք տարեկան ։ Երկու տարի անց հայրը մահացել է։ Ընտանիքը տեղափոխվել է Վրոցլավ՝ հարազատների մոտ։ Մայրը շատ է աշխատել, ապա կրկին ամուսնացել է։ Խորթ հոր հետ Մարեկի հարաբերությունները չեն ստացվել։ Նա ծանր է տարել պատերազմի տարիները։ 1944 թվականին Վարշավայի ապստամբության ժամանակ եղել է մայրաքաղաքում, իսկ ապստամբության ճնշումից հետո տեղափոխվել է Չեստոխովա, որտեղ ներկա է եղել նրա ազատագրմանը ։
Գլորիա Սթայնեմ
Ժամանակի մեծ մասը հատկացրել է հանրային ելույթներին` նվիրված հավասարության թեմային, երկրի տարբեր մասերում հանդես է եկել դասախոսություններով ։
Մարեկ Հլասկո
Կենսագրություն
Սովորել է քիչ ու վատ, առանձնացել է ըմբոստությամբ ։ 1951 թվականից ապրել է Վարշավայում, զբաղվել լրագրությամբ։ Գրական դեբյուտը կայացել է 1954 թվականին, երբ տպագրվել է նրա պատմվածքների ժողովածուն։ Երիտասարդության շրջանում լայնորեն հայտնի է դարձել որպես իր ժամանակաշրջանի լեգենդ։ 1958 թվականին տեղափոխվել է արևմուտք, հրատարակվել Եժի Հեդրոյցի փարիզյան «Մշակույթ» հրատարակչությունում։
Գլորիա Սթայնեմ
Վաղ կյանք
Սթայնեմը ծնվել է 1934 թվականի մարտի 25-ին Օհայոյի Տոլեդո քաղաքում ` Ռուֆ (ծննդյամբ` Նունևիլեր) և Լեո Սթայնեմների ընտանիքում։ Մայրը եղել է պրեսբիտերական, ունեցել է գերմանական (այդ թվում պրուսական), ինչպես նաև շոտլանդական արմատներ ։ Հայրը հրեա էր, որի ծնողները ներգաղթյալներ էին Գերմանիայից և Լեհաստանից  ։ Հայրական տատը՝ Պոլին Պերլմատտեր Սթայնեմը, եղել է կանանց ընտրական իրավունքի ազգային ասոցիացիայի կրթական կոմիտեի նախագահ, կանանց միջազգային խորհրդի 1908 թվականի պատվիրակ և Տոլիդոյի կրթության խորհրդում ընտրված առաջին կինը, ինչպես նաև մասնագիտական կրթության շարժման առաջատարը ։ Պոլինը իր ընտանիքի բազմաթիվ անդամներին փրկել է Հոլոքոստից ։
Մարեկ Հլասկո
Կենսագրություն
Գրողը խիստ կարոտել է Լեհաստանին, սկսել է ալկոհոլ օգտագործել։ Նրա դատողությունները դարձել են ավելի կտրուկ, պահվածքը՝ անհավասարակշիռ։ Այս շրջանում նրան համեմատել են Ջեյմս Դինի հետ, որին Հլասկոն նման էր նաև արտաքնապես։ Հլասկոն ապրել է Ֆրանսիայում, Իտալիայում, Շվեյցարիայում, Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությունում, Իսրայելում, ԱՄՆ-ում։
Գլորիա Սթայնեմ
Վաղ կյանք
Սթայնեմի ընտանիքն ապրել և ճամփորդել է անվավոր շարժական տնակով, որի պատճառով հայրն զբաղվել է հնավաճառությամբ ։ Մինչ Գլորիա Սթայնեմի ծնվելը, նրա մայրը, որն այդ ժամանակ 34 տարեկան էր, նյարդային խախտում է ունեցել, ինչի հետևանքով հաշմանդամ է դարձել ։ Նա դարձել էր «եռանդուն, ուրախ, գրքասեր անձնավորություն, որը վախենում էր միայնակ մնալ»։ Սակայն հազվադեպ էր կարողանում կենտրոնանալ գրքի ընթերցանության վրա ։ Ռուֆը երկար ժամանակ անցկացրել է հոգեկան հիվանդների առողջարանում ։ Սթայնեմը տասը տարեկան էր, երբ նրա ծնողները 1944 թվականին ամուսնալուծվել են ։ Նրա հայրը աշխատանք գտնելու նպատակով տեղափոխվել էր Կալիֆոռնիա, իսկ նա մոր հետ շարունակել է ապրել Տոլիդոյում ։
Մարեկ Հլասկո
Կենսագրություն
1960 թվականին ամուսնացել է գերմանացի կինոդերասանուհի Սոնյա Ցիմանի հետ, որը գլխավոր դերերից մեկն է կատարել Ալեքսանդր Ֆորդի «Շաբաթվա ութերորդ օրը» ֆիլմում. այն նկարահանվել էր Հլասկոյի սցենարով։
Գլորիա Սթայնեմ
Վաղ կյանք
Չնայած, որ նրա ծնողներն ամուսնալուծվել էին մոր հիվանդության հետևանքով, Սթայնեմը դա չէր համարում հոր կողմից շովինիզմի դրսևորում, Սթայնեմը պնդել է, որ «հասկացել է և երբեք նրան չի մեղադրել ամուսնալուծության մեջ» ։ Այնուամենայնիվ այդ իրադարձությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել նրա անձի ձևավորման վրա։ Սթայնեմը եկել է այն եզրակացության, որ աշխատավայրում մնալու մոր անկարողությունը վկայում է աշխատող կանանց նկատմամբ ընդհանուր թշնամանքի մասին ։ Նա նաև եկել է այն եզրակացության, որ իր մոր նկատմամբ բժիշկների ընդհանուր անտարբերությունը ծագել է կանանց հանդեպ նախապաշարմունքի պատճառով ։ Մոր փորձից Սթայնեմը համոզվել է, որ կանանց պակասում է սոցիալական և քաղաքական հավասարությունը ։
Մարեկ Հլասկո
Կենսագրություն
1964 թվականին գրողը երկու անգամ փորձել է ինքնասպան լինել։ Բազմիցս խնդիրներ է ունեցել ոստիկանության հետ, մի քանի տեղափոխվել է հոգեբուժարան։ 1966 թվականին Հլասկոն ու Ցիմանն ամուսնալուծվել են։
Գլորիա Սթայնեմ
Վաղ կյանք
Սթայնեմը սովորել է Տոլիդոյի Ուեյթի միջնակարգ դպրոցում և Վաշինգտոնի Արևմտյան միջնակարգ դպրոցում ։ Այնուհետև նա ընդունվել է Սմիթի քոլեջ, որի հետ մինչ օրս կապ է պահպանում, և որը նա ավարտել է որպես Phi Beta Kappa ընկերության անդամ ։
Մարեկ Հլասկո
Կենսագրություն
1968 թվականի դեկտեմբերին Լոս Անջելեսում, երբ ուղեկցում էր հայտնի կոմպոզիտոր Քշիշտոֆ Կոմեդային, որը գտնվում էր ալկոհոլի ազդեցության տակ, Հլասկոն կատակով հրել է նրան, որի պատճառով Քշիշտոֆն ուղեղում արյան զեղում է ստացել։ Կոմպոզիտորն ընկել է կոմայի մեջ և չնայած կատարված վիրահատությանը՝ մահացել։
Գլորիա Սթայնեմ
Վաղ կյանք
22 տարեկանում Սթայնեմը աբորտ է արել ։
Մարեկ Հլասկո
Կենսագրություն
Հլասկոն կնոջն ասել էր, որ եթե Կոմդան մահանա, ինքն ինքնասպանություն կգործի, ինչն էլ կատարել է Գերմանիայում՝ հյուրանոցային համարներից մեկում՝ ստանալով ալկոհոլի մեծ բաժին։ 1957 թվականին նրա աճյունափոշին տեղափոխվել է Վարշավա և թաղվել Պովոնզկի գերեզմանատանը։ Լեհաստանում Հլասկոյի գրերտ սկսել են տպագրել 1983 թվականից։
Գլորիա Սթայնեմ
Վաղ կյանք
1950-ական թվականների վերջին Սթայնեմը Չեսթեր Բոուլսի հիմնադրամի կրթաթոշակով երկու տարի անցկացրել է Հնդկաստանում ։ Միացյալ Նահանգներ վերադառնալուց հետո նա աշխատել է Անկախ կազմակերպության հետազոտական ծառայության տնօրեն, որը ֆինանսավորում էր անանուն հովանավորը, որը պարզվել է ԿՀՎ-ն է ։ Նա աշխատել է ոչ կոմունիստական ամերիկացի ուսանողներին 1959 թվականի երիտասարդության և ուսանողների համաշխարհային փառատոնին ուղարկելու համար ։ 1960 թվականին նրան վարձել է «Ուորեն» հրատարակչությունը, նա դարձել է «Օգնություն» ամսագրի առաջին աշխատակիցը ։
Մարեկ Հլասկո
Ճանաչում
Հլասկոյի շատ գործեր էկրանավորվել են Լեհաստանում, Գերմանիայում, ԱՄՆ-ում, ընդ որում, դա կատարվել է նաև նրա մահից հետո։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ գրողներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Լեհ սցենարիստներ
Գլորիա Սթայնեմ
Ֆեմինիստական տեսակետեր
Չնայած Սթայնեմը առավել հաճախ դասվում է ազատական ֆեմինիստների շարքին, այնուամենայնիվ նա իրեն անվանում է արմատական ֆեմինիստուհի ։ Նա սովորաբար դա բացատրում է նրանով, որ համաձայն չէ ֆեմինիզմի դասակարգմանը և այն համարում է «կոնկրետ խնդիրների նկատմամբ ոչ կառուցողական»։ «Ես պարբերաբար կարող եմ հայտնվել կատեգորիաներից որևէ մեկում, ուստի ինձ համար դժվար է լուրջ ընկալել այդ բաժանումը»,- ասել է նա ։
Այնուամենայնիվ Սթայնեմը բավականին կայուն կարծիք ունի կոնկրետ հարցերի վերաբերյալ։
Ֆեմինիստական տեսություն
Ֆեմինիզմի ակադեմիական աշխատանքները քչերին են հետաքրքիր։ Դրանք գրվում են հանուն գործունեության։ Ակադեմիայում խեղճ կանայք պարտավորված են զգում խոսել այս հիմար լեզվով, որը ոչ ոքի հասկանալի չէ... Բայց ես հասկանում եմ, որ դա այն պատճառով է, որ մենք ունենք այս հիմար համակարգը, որտեղ որքան դժվար է հասկանալ տեղեկատվությունը, այնքան դա ավելի շատ է գնահատվում ակադեմիական շրջանակներում։
Կանանց և տղամարդկանց թլպատում
Սթայնեմը գրել է «The International Crime of Female Genital Mutilation» հոդվածը, որտեղ նա ամերիկյան հանրությանը պատմում է կանանց թլպատման մասին։ Հոդվածը հրապարակվել է 1979 թվականի մարտին Ms ամսագրում ։
Էմիլի Անդերդաուն
Էմիլի Անդերդաուն (Emily Underdown, ), անգլիացի գրող և բանաստեղծուհի։ Առավել հայտնի է հիմնականում Դանթե Ալիգիերիի աշխատանքները ժողովրդականացնելու և իր գրած մանկական ստեղծագործություններով։ Նրա գործերից շատերը գրվել են Նորլի Չեստեր կեղծանունով. այս անունը ենթադրաբար փոխառված է Չեշիր կոմսության Նորլի գյուղի անունից, որը գտնվում է Չեստեր քաղաքից ոչ հեռու ։ Կեղծանունների օգտագործումը սովորական էր այն ժամանակվա կին գրողների համար։ Նա նաև նկարազարդել է «The Pageant of The Year: A Garden Record In Verse» գիրքը։
Գլորիա Սթայնեմ
Կանանց և տղամարդկանց թլպատում
Հոդվածում պատմվում է «կանացի թլպատման հետևանքով տուժած 75 միլիոն կնոջ մասին» ։ Ըստ Սթայնեմի` «կանանց թլպատման իրական պատճառները կարող են բացատրվել միայն պատրիարքության համատեքստում. տղամարդիկ ցանկանում են վերահսկել կանանց մարմինները, որոնք օգտագործվում են ծնունդ տալու համար, նրանք ցանկանում են սահմանափակել կնոջ սեռականությունը» ։
Էմիլի Անդերդաուն
Ըստ գրականագետ Չոսերի՝ Անդերդաունը «...թերևս մանկական ամենամտահոգ հեղինակն է... նա ծանր աշխատանք է կատարել և... գրել է ամենախոհուն գրքերի շարքերից մեկը, որը մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում փիլիսոփայական և պատմական տեսանկյունից» ։
Գլորիա Սթայնեմ
Կանանց և տղամարդկանց թլպատում
Հոդվածը պարունակել է փաստարկներ, որոնք հետագայում լրամշակել է փիլիսոփա Մարտա Նուսբաումը ։
Էմիլի Անդերդաուն
Նա նաև հայտնի է որպես «առաջնագծի բանաստեղծուհի»` Առաջին աշխարհամարտի տարիներին գրված «Պատերազմի նվերները» ստեղծագործությամբ։
Գլորիա Սթայնեմ
Կանանց և տղամարդկանց թլպատում
Ինչ վերաբերում է տղամարդկանց թլպատմանը, նա մեկնաբանել է. «հայրիշխանական վերահսկողությունը սահմանափակում է նաև տղամարդկանց սեռականությունը... տղամարդկանց խորհրդանշական կերպով խնդրում են իրենց սեռական օրգանի մի մասը մատուցել հայրապետական իշխանությանը։ Այս պրակտիկան 90 % դեպքերում բժշկական տեսանկյունից անհրաժեշտություն չունի։ Ես պաշտպանում եմ իմ եղբայրների պայքարը՝ այս պրակտիկան վերացնելու համար» ։
Էմիլի Անդերդաուն
Կենսագրություն
Էմիլի Անդերդաունը ծնվել է 1863 թվականի հուլիսի 28-ին, Անգլիայւմ, Հայեր Բրոթոնում։ Նրա ծնողներն էին գնդապետ-լեյտենանտ Ռոբերտ Ջորջ Անդերդաունը և Լիդիա Անդերդաունը։ Նա չորս երեխաներից երկրորդն էր։ Վաղ կյանքի մասին շատ բան հայտնի չէ, բացի այն, որ նա 1898 թվականին ավարտել է Լոնդոնի համալսարանական քոլեջը։ Նա կյանքի առաջին տարիներին ապրել է Լանկաշիրում և Յորքշիրում՝ 1901 թվականից հետո ինչ-որ պահի տեղափոխվելով Լոնդոն։ Ամուսնացած չի եղել ։
Գլորիա Սթայնեմ
Պոռնոգրաֆիա
Սթայնեմը պոռնոգրաֆիային վերաբերում է քննադատությամբ՝ նշելով, որ այն տարբերվում է էրոտիկայից։
Էմիլի Անդերդաուն
Կենսագրություն
Մահացել է Լոնդոնում, 1947 թվականի սեպտեմբերի 5-ին։ Նրա եղբայրը՝ Հերբերտ Ուիլյամ Անդերդաունը (ծնվել է 1864 թվականի հուլիսի 8-ին, Չարթերհաուսում, Քեմբրիջ), ճանաչված իրավաբան էր, հնահավաք և գիտնական ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Անգլիացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Գլորիա Սթայնեմ
Պոռնոգրաֆիա
«Էրոտիկան տարբերվում է պոռնոգրաֆիայից, ինչպես սերը՝ բռնաբարությունից, արժանապատվությունը՝ նվաստացումից, զուգընկերությունը՝ ստրկությունից, ցավը՝ հաճույքից» ։
Շրջուի եկեղեցի
Շրջուի եկեղեցի, հայկական առաքելական ավերված եկեղեցի ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Որդուարի շրջանի Շրջու գյուղի հյուսիս-արևելյան լեռնալանջի փեշին ։
Գլորիա Սթայնեմ
Պոռնոգրաֆիա
Սթայնեմը դա հիմնավորում է նրանով, որ շատ կարևոր է տեսնել փոխադարձության և գերիշխանության միջև եղած տարբերությունը։
Շրջուի եկեղեցի
Պատմություն
1730 թվականի Մարգար գրչի ձեռագրերից մեկի հիշատակարանում նշված էր Սուրբ Թովմա վանքի միաբանական դասի անդամների անունները, որոնց թվում՝ «Աղեքսանդր վարդապետն Շրջուացին» ։
Ճարտարապետություն
Եկեղեցին կառուցվել էր 13-րդ դարում և գտնվում էր Շրջու գյուղի հյուսիս-արևելյան լեռնալանջի փեշին։ Առաջին անգամ հիշատակվում է 1680 թվականին ։ Եկեղեցու Ճարտարապետը անհայտ է, ինչպես նաև պատվիրատուն և մեկենասը։ Եկեղեցին եռանավ բազիլիկայի հորինվածք ուներ։ Որպես շինանյութ օգտագործվել էր սրբատաշ բազալտ և տեղական քար։ Ուներ չորս մույթեր։ Միակ մուտքը արևմտյան կողմից էր և բացվում էր գավիթ-սրահի մեջ։
Գլորիա Սթայնեմ
Պոռնոգրաֆիա
Նույնասեռ պոռնոգրաֆիայի վերաբերյալ Սթայնեմը պնդում է, որ․
Շրջուի եկեղեցի
Ճարտարապետություն
Խորանը հնգանիստ կազմություն ուներ, որի երկու կողմերում ուներ ավանդատներ։ Խորանի, ավանդատների և շինության այլ մասերում կային թաքստոցներ։ Եկեղեցու ավանդատները և խորանը լուսավորվում էին մեկական նեղ լուսամուտներով։ Աղոթասրահը լուսավորվում էր հարավային որմի համանման երեք և արևմտյան ճակատի մեկ մեծ և երկու նեղ լուսամուտներով։ Հյուսիսային որմում լուսամուտ չկար, որը պայմանավորված էր եկեղեցու թեքադիր վայրում կառուցվելու հանգամանքով։ Բեմի հատվածում կար ագուցված արձանագիր խաչքար։
Գավիթ-սրահ
Արևմտյան ճակատին կից ունեցել էր գավիթ-սրահ։ Գրավում էր եկեղեցու արևմտյան ճակատ ամբողջությամբ։ Չորս մույթերի կառուցվածք ուներ։ Հյուսիսային և հարավային ճակատները կամարակապ բացվածքներով բաց էին։ Արևմտյան ճակատի չորս մույթերի կամարները նստած էին եկեղեցու արևմտյան որմի տրոմպների վրա։
Գլորիա Սթայնեմ
Պոռնոգրաֆիա
«Անկախ մասնակիցների սեռից, ամբողջ պոռնոգրաֆիան, այդ թվում` տղամարդկանց միջև, տղամարդ-կին հարացույցի նմանակում է, նվաճող-զոհ, և գրեթե բոլորն իրականում պատկերում կամ ենթադրում են ստրկացված կանանց և տիրոջ» ։
Աթեշգա (Բաքու)
Աթեշգա (, Atəşgah), որը հաճախ կոչվում է «Բաքվի կրակի տաճար», դղյակի նման կրոնական տաճար է Բաքվի արվարձան Սուրախանի քաղաքում ։
Գլորիա Սթայնեմ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կին լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սոցիալիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Սոցիալիստ ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հումանիստներ Կատեգորիա:Հրապարակախոսներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կանայք Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կանայք Կատեգորիա:Հրեա ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի խմբագիրներ Կատեգորիա:Կին իրավապաշտպաններ
Շրջուի եկեղեցի
Պարիսպ և օժանդակ շինություններ
Եկեղեցու տարածքը շրջապատված էր պարսպով։ Ներսի հատվածում ունեցել էր բնակաելի և օգտագործման շինություններ։
Աթեշգա (Բաքու)
Պարսկական և հնդկական գրությունների հիման վրա տաճարը օգտագործվել է որպես հինդու, զրադաշտական և սիկհական երկրպագության վայր։ Պենտագոնալ համալիրը, որն ունի բակ, որը շրջապատված է վանականների համար խուցերով, իսկ մեջտեղում՝ խորանը, որը կառուցվել է 17-18-րդ դարերում։ Այն լքվեց 19-րդ դարի վերջին, հավանաբար տարածքում հնդկական բնակչության քչանալու պատճառով։ Բնական հավերժական բոցը դուրս եկավ 1969 թվականին՝ տարածքում նավթի և գազի գրեթե մեկ դար շահագործումից հետո, բայց այժմ վառվում է մոտակա քաղաքից խողովակաշարով ստացվող գազով ։
Շրջուի եկեղեցի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օրդուբադի շրջանի վանքեր և եկեղեցիներ ք ք Կատեգորիա:Հայկական առաքելական կորուսյալ վանքեր և եկեղեցիներ (Նախիջևան) Կատեգորիա:Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության հայկական հուշարձաններ Կատեգորիա:Ադրբեջանի նախկին շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ադրբեջանում ոչնչացված հայկական հուշարձաններ
Աթեշգա (Բաքու)
Բաքվի Աթեշգան ուխտագնացության և փիլիսոփայական կենտրոնն էր Հնդստան թերակզղու հյուսիսարևմտյան հատվածում բնակվող զրադաշտականների համար, որոնք Կասպյան տարածաշրջանի հետ առևտուրով էին զբաղվում «Մեծ առևտրային ճանապարհով»։ Նրանց հավատքի չորս սուրբ տարրերն էին աթեշին (կրակ), բադին (օդը), աբին (ջուր) և հեքին (երկիր)։ Տաճարը դադարեց պաշտամունքի վայր լինել 1883 թվականից սկսած`Սուրախանիում նավթային գործարանների ստեղծվելուց հետո։ Համալիրը թանգարանի է վերածվել 1975 թվականին։ Թանգարանի այցելուների տարեկան թիվը 15 000 է։
Կրակի տաճարը 1998 թվականին Գյուլնարա Մեհմանդարովայի կողմից առաջադրվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության վայրերի ցուցակ մտնելու համար ։ 2007 թվականի դեկտեմբերի 19-ին, Ադրբեջանի նախագահի հրամանագրով, այն հայտարարվեց պետական պատմա-ճարտարապետական արգելոց ։
Ստուգանություն
Սուրախանի՝ այն քաղաքի անվանումը, որտեղ գտնվում է Աթեշգան, հավանաբար նշանակում է «անցքերի շրջան» (պարսկերեն سراخ /suraakh-բառը «փոս» է նշանակում), բայց գուցե կարող է վկայակոչել նաև կրակի փայլին (պարսկերեն՝ سرخ/sorkh  բառը նշանակում  «կարմիր»)։ Ընդհանուր առմամբ, Ադրբեջանի համար պատմական այլընտրանքային անուն է դարձել Օդլար Յուրդուն (ադրբեջաներեն՝ «կրակների երկիր») ։ Սուրախանի բառի սանսկրիտի ստուգաբանությունը «իմ աստվածներ» է, որտեղ sura բառը նշանակում է «աստված», որը asura (դև) բառի  հականիշն է։
Թաթերեն Սուրախանին նշանակում է «շատրվանով փոս»։
Պատմություն
Սուրախանին գտնվում է Ապշերոնյան թերակղզում, որը հայտնի է այն վայրով, որտեղ նավթը բնականորեն գետնի վրա այրվում են։
7-րդ դարում Անանիա Շիրակացու Աշխարհացույցը Յոթնփորակյան Բագինկ անունով վայրը հիշատակվում է Փայտակարանի նահանգում, որը, կարծում են, որ Աթեշգան է ։ 8-րդ դարի հայ պատմիչ Ղևոնդը, նկարագրելով 730 թվականի խազարական արշավանքը Աղվանք, նշում է «Աթշի-Բագուան» տարածքը։ Սառա Աշուրբեյլին նշում է, որ Աթշը Աթեշ (կրակ) բառի աղավաղվախ ձևն է և Աթշի-Բագուան նշանակում է «Բագուանի կրակներ», որը վերաբերվում է Բաքվին։ Բագուան բառը առաջացել է Բագա բառից, որը հին պարսկերենից թարգմանաբար նշանակում է «աստված», եւ भग (Բհագա) բառից, որը սանսկրիտ թարգմանաբար նույնպես նշանակում է «աստված»։
«Հավերժական կրակներից յոթ անցքը» հիշատակվում է գերմանացի ճանապարհորդ Էնգելբերտ Կաեմպֆերի կողմից, ով այցելել է Սուրախանի 1683 թվականին։
Իսթախրին հիշատակում է, որ Բաքվից ոչ հեռու (այսինքն՝ Ապշերոնի թերակղզում) ապրում էին կրակի երկրպագուներ ։ Դա հաստատեց Մովսես Կաղանկատվացին Բհագավան գավառի մասին իր հիշատակման մեջ ։
18-րդ դարում արտրուշան այցելել են զրադաշտականները։ Պարսկական ձեռագիր «Նասկ» մակագրությունը խցերից մեկի մուտքի բացվածքի վրա է գրված, որը խոսում է Սպահանից զրադաշտականների այցի մասին։
Կառուցվածքը
Որոշ գիտնականներ ենթադրում են, որ Աթեշգան կարող է լինել հին զրադաշտական գերեզմանատուն, որը քանդվել է Պարսկաստանի և նրա հարևան շրջանների արաբական նվաճման ժամանակ իսլամական բանակներ ներխուժելու միջոցով ։ Հաստատվել է նաև, որ «պատմական աղբյուրների համաձայն, մինչև 17-րդ դարի վերջին Սուրախանիում Հնդկական կրակի տաճարի (Աթաշգահ) կառուցումը, տեղի բնակիչները նույնպես երկրպագում էին այս վայրում»։
Կրակը սուրբ է համարվում հինդուիզմի, զրադաշտականության և սիկհիզմի հնդիրանական ճյուղերում, և քննարկումներ են եղել այն մասին, թե արդյոք Աթեշգան ի սկզբանե եղել է հինդուական կառույց, զրադաշտական կամ սիկհիական։ Կառույցի վերին հատվածում տեղադրված եռանկյունը սովորաբար հստակ հինդու սուրբ խորհրդանիշ է և զրադաշտագետ գիտնականների կողմից վկայակոչվել է որպես Աթեշգան որպես հինդուական տեղ համարելու հատուկ պատճառ ։ Այնուամենայնիվ, Բաքվի պատմության վերաբերյալ ադրբեջանական ներկայացումում, որը սրբարանը անվանում է «հինդու տաճար», եռյակը նույնացնում է որպես «լավ մտքերի, լավ խոսքերի և բարի գործերի» զրադաշտական խորհրդանիշ ։
Վաղ եվրոպական մեկնաբան Ջոնաս Հանուեյը համադրել է զրադաշտականներին, սիկհերին և հինդուսներին միասին՝ իրենց կրոնական համոզմունքների առնչությամբ. «Այս կարծիքները, մի քանի փոփոխություններով, մինչ այժմ պահպանվում են հին հնդիկների և պարսիկների սերունդներից մի քանիսի կողմից, որոնք կոչվում են Գեբերներ կամ Գաուրներ և շատ նախանձախնդիր են իրենց նախնիների կրոնը պահպանելու հարցում, մասնավորապես՝ կրակի տարրի համար իրենց հարգանքի տուրքի կապակցությամբ» ։ Գեբերը պարսկերեն զրագաշտական տերմին է, իսկ Գաուրները հինդուական քահանայական կաստան է։ Հետագայում գիտնական Վիլյամս Ջեքսոնը տարբերակեց երկու խմբերի միջև։ Հայտարարելով, որ «այն տիպական հատկությունները, որոնք Հանվեյնը նշում է, հստակ հնդկական են, այլ ոչ թե զրադաշտական», որը հիմնված է երկրպագուների հանդերձների, նրանց խիստ բուսական դիետաների և կովերի համար բաց հարգանքի վրա ։
Հնդիկ տեղացի բնակիչները և ուխտավորները
Սամուել Գոթլիեբ Գմելինը «Reise durch Russland» գիրքը (1771) մեջբերվում է Կառլ Էդուարդ վոն Reise in den Caucasus (Շտուտգարտ, 1834) գրքում, որտեղ Գմելինը ասում է, որ նկատում է յոգայի խստությունները, որոնք կատարում են ուխտավորները։ Երկրաբան Էյխվալդը իրեն սահմանափակում է հիշատակելով Ռամայի, Կրիշնայի, Հանումանի և Աղնիի երկրպագության մասին ։
Զրադաշտական տեղացի բնակիչները և ուխտավորները
Կան որոշ տվյալներ, որ տաճարում հինդուսներից բացի, ներկա են եղել նաև զրադաշտները (Պարսիս և Գյուբրես) և սիկհերը։ 17-րդ դարում Չարդինը հաղորդեց պարսկական Գյուբրեսի մասին, որը երկրպագում էր հավիտյան այրվող կրակին, որը գտնվում էր Շեմախայից (Ապշերոնի վրա) երկու օրվա ճանապարհ հեռավորության վրա ։
1683 թվականին Սուրախանի այցելած Էնգելբերտ Քեմփֆերը գրել է, որ կրակ երկրպագողների թվում երկու տղամարդ էլ պարսիկների սերունդ են, ովքեր գաղթել են Հնդկաստան ։
Գերմանացի ճանապարհորդ Լերչը, ով այցելել է տաճար 1733 թվականին, գրել է, որ այստեղ կան 12 Գյուբեր կամ հին պարսկական կրակի երկրպագուներ ։
Ջ․ Հանվեյնը 1747 թվականին այցելել է Բաքու և քիչ թվով գրառումներ թողել Աթեշգայի մասին։ Մարդիկ, ովքեր Աթեշգայում կրակ էին երկրպագում, նա անվանում է «հնդիկներ», «պարսիկներ» և «գյուբրեսներ» ։
1820 թվականին ֆրանսիացի հյուպատոս Գամբան այցելում է տաճար։ Ըստ Գամբայի այստեղ ապրում էին հինդուսներ, սիկհեր և զրադաշտականներ՝ Զրադաշտի հետևորդները ։
1898 թվականին «Հնդկաստանի տղամարդիկ և կանայք» ամսագրում լույս տեսավ «Բաքվում զրադաշտական հին տաճարը» հոդվածը։ Հեղինակն Աթեշգային անվանեց «Պարսկական տաճար» և նշում, որ վերջին զրադաշտական քահանան այնտեղ ուղարկվել է մոտ 30 տարի առաջ (այսինքն՝ 1860-ական թվականներին) ։ Ջ․ Հենրին 1905 թվականին իր գրքում նաև նշել է, որ Սուրախանիում 25 տարի առաջ (այսինքն`մոտ 1880 թվականին) մահացավ վերջին պարսից քուրմը ։
1925 թվականին այցելած պարսիկ Դաստուր Մոդին շեշտեց, որ այն զրադաշտական տաճար չէ իր ձևավորման և այլ նկատառումների պատճառով։ Նա հավատում էր, որ դա Հինդու տաճար է ։
Գրություններ և շինարարության հավանական ժամանակաշրջան
Աթեշգայի վրա կան մի քանի արձանագրություններ։ Դրանք բոլորը կա՛մ սանսկրիտ լեզվով են, կա՛մ փենջաբերեն, բացառությամբ մեկ պարսկական արձանագրություն ։ Չնայած պարսկական արձանագրությունը պարունակում է քերականական սխալներ, բոլոր արձանագրությունները պարունակում են նույն տարեթիվը՝ մեր թվարկության 1745 թվականը (Սամվատ/ संवत 1802/१८०२ և Հիջրի 1158/١١٥٨) : Որպես հավաքածու՝ արձանագրությունների գրման թվականները տատանվում են Սամվաթ 1725-ից մինչև Սամվատ 1873 թվականը, որը համապատասխանում է մ.թ.1668 թվականից մինչև 1816 թվականների ժամանակաշրջանին։ Այն, որ կառուցվածքը համեմատաբար նոր է թվում, պատճառ է դարձել, որ որոշ գիտնականներ 17-րդ դարը համարեն որպես դրա կառուցման հավանական շրջան  ։  Մամուլի մեկ զեկույցում նշվում է, որ գոյություն ունեն տեղական գրառումներ, որտեղ նշվում է, որ այդ կառույցը կառուցվել է Բաքու-Հինդու առևտրական համայնքի կողմից Շիրվանշահի դինաստիայի անկման և Ռուս-պարսկական պատերազմից հետո (1722–1723) Ռուսական կայսրության կողմից անեքսիայի ժամանակահատվածում ։
Տաճարում գտնվող սանսկրիտ (Նագարի Դևանագարի գրատեսակով) և փենջաբերենը գրված արձանագրությունները նշում են, որ կառույցը որպես հինդու և սիկհ երկրպագության վայր է և ասում են, որ այն կառուցվել և օծվել է Ջվալա Ջիի՝ ժամանակակից հինդուական կրակի աստվածության համար։  Ջվալա (जवाला / ज्वाला) սանսկրիտից թարգմանաբար նշանակում է կրակը եւ Ջին Հնդստան թերակղզում հհարգալից դիմելաձև է։ Կա մի հանրահայտ սրբավայր Հիմաչալ-Պրադեշ նահանգի Կանգրա շրջանում, որը նվիրված է Ջվալա Ջիին և այն շատ նման է Աթեշգային։  Այնուամենայնիվ, այլ գիտնականներ ասում են, որ Ջվալա Ջիին նվիրված «Կանգրա» սրբավայրը անվանում են «փոքր Ջվալա Ջիի» և Բաքվի տաճարը` «մեծ Ջվալա Ջի»։  Գրություններում հիշատակված մյուս աստվածությունները ներառում են Գանեշան և Շիվան։
Ցար Ալեքսանդր III-ի այցը
1925 թվականին կային տեղական հիշատակումներ, որ 1888 թվականին Բաքվում գտնվող ռուս ցար Ալեքսանդր III-ը այս վայրում ականատես է եղել հնդիկների կրակի աղոթքի ծեսերին ։ Սակայն վերջին հիշատակումը չի հաստատվել։ <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2015)">մեջբերում է պետք  ]
Հասարակական ճանաչում
Բաքվի Կրակի տաճարի նկարազարդումը ներառվեց 1919 թվականին թողարկված Ադրբեջանի առաջին նամականիշից երկուսի վրա։ Հետին պլանում հայտնվում են հինգ նավթաշտարակներ ։
2007 թվականի դեկտեմբերին տրված նախագահական հրամանի համաձայն՝ այն տաճարային համալիրը, որը պաշտոնապես կապված էր «Շիրվանշահի պալատի համալիր պետական պատմական և ճարտարապետական թանգարան-արգելոցի» հետ ( Государственного историко-архитектурного музея-заповедника «Комплекс Дворца Ширваншахов» ), ճանաչվեց Ադրբեջանի կառավարության կողմից հատուկ արգելոց («Աթեշգայի տաճարի պետական պատմական ճարտարապետական արգելոց, Государственным историко-архитектурным заповедником« Храм Атешгях») :
2009 թվականի հուլիսին Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը հայտարարեց 1 միլիոն մանաթ դրամաշնորհ տրամադրելու մասին սրբավայրի պահպանության համար ։
2018 թվականի ապրիլին Հնդկաստանի արտաքին գործերի նախկին նախարար Սուշմա Սվարաջը այցելեց և հարգանքի տուրք մատուցեց սրբավայրին։
Արտաքին հղումներ և լուսանկարներ
Կատեգորիա:1975 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Բաքվի թանգարաններ Կատեգորիա:Բաքու Կատեգորիա:Pages with unreviewed translations
Անտոնինա Դվորյանեց
Անտոնինա Գրիգորևնա Դվորյանեց (Антоніна Григорівна Дворянець, ի ծնե` Նեչիպորենկո, ), ուկրաինացի քաղաքական ակտիվիստ, Չեռնոբիլի աէկի վթարի հետևանքների վերացման մասնակից, մասնագիտությամբ ինժեներ-հիդրոտեխնիկ։ Զոհվել է Ուկրաինայի ՆԳՆ «Բերկուտ» հատուկ ստորաբաժանման կողմից Եվրոմայդանի գրոհի ժամանակ։ 2014 թվականի նոյեմբերի 21-ին հետմահու արժանացել Է Ուկրաինայի հերոսի կոչման ։
Կենսագրություն
Անտոնինա Նեչիպորենկոն ծնվել է 1952 թվականին։ Նրա ծննդյան վայրի մասին տվյալները տարբեր են, կան աղբյուրներ, ըստ որոնց նա ծնվել է Չեռնոբիլում կամ Չեռնոբիլի շրջանի Ստարոսելյե գյուղում ։ «Небесна сотня: Герої не вмирають» գրքում և «Երկնային հարյուրյակի» հիշատակի կայքում որպես ծննդավայր նշված է Բրովարի քաղաքը ։ Անտոնինան ավարտել է Չեռնոբիլի գիշերօթիկ դպրոցը ։ 1967 թվականին ընդունվել է Հիդրոմելիորացիայի Բոյարի տեխնիկում, որն ավարտել է կարմիր դիպլոմով։ 1972 թվականից Գորնոստայպոլ գյուղում աշխատել է որպես հիդրոտեխնիկ ինժեներ ։ 1973 թվականի մայիսի 1-ին ամուսնացել է Իվան Գրիգորի Դվորյանեցի հետ ։ Նրանք ունեցել են երկու երեխա՝ Վլադիմիրը և Սվետլանան ։
1985 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Չեռնոբիլ, որտեղ Իվանն ստացել է երեքսենյականոց բնակարան։ Անտոնինան աշխատել է Չեռնոբիլի չորացման համակարգերի կառավարման նախագծային խմբի ավագ ինժեներ ։ Չեռնոբիլի աէկի վթարից հետո ընտանիքը տեղափոխել է Շիբենոյե գյուղ, ավելի ուշ նրանք տեղափոխվել են Պերեսլավ Խմելնիցկի, սակայն Դվորյանեց ամուսինները շուտով Չեռնոբիլ են վերադարձել որպես վթարի հետևանքների վերացնողներ ։
1988 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Բրովարի ։ 1988-1994 թվականներին ծառայել է որպես ոռոգման համակարգերի Բրովարի վարչության կադրերի բաժնի ավագ տեսուչ։ 1994-2011 թվականներին աշխատել Է Կիևի «Չեռնոբիլվոդէքսպլուատացիա» ԲԲԸ-ի առաջատար ինժեներ-հիդրոտեխնիկ, այնուհետև աշխատել է Չեռնոբիլում` զբաղեցնելով նույն պաշտոնը ։ 2012 թվականին անցել է թոշակի ։
Քաղաքական ակտիվիզմ
Անտոնինա Դվորյանցին քաղաքական ակտիվիստ էր, «Նարնջագույն հեղափոխության» ժամանակ մասնակցել է «Ուկրաինան առանց Կուչմայի» բողոքի արշավին ։ 2013 թվականին` ուսանող-ակտիվիստներին նոյեմբերի 30-ին ծեծելուց հետո, ամուսնու հետ միացել է Եվրոմայդանին ։ Մայդանում Դվորյանեցը օգնել է Արհմիությունների տան խոհանոցում, մաքրել է փողոցը, ուտելիք է բերել տնից ։ Նրա համախոհներից մեկի խոսքերով՝ Դվորյանեցը քաղաքական ակտիվությամբ է զբաղվել հանուն իր երեխաների և թոռների ապագայի ։
2014 թվականի փետրվարի 18-ին Դվորյանեցը բողոքի ցույցի է գնացել Գերագույն ռադայի մոտ։ Մայդանը ցրելուց քիչ անց որդուն մոր հեռախոսից զանգահարել է անհայտ անձը։ Նա ասել է, որ Դվորյանեցին բուժօգնություն են ցուցաբերում։ Այնուհետև նույն անձը զանգահարել է ևս մեկ անգամ և հայտնել, որ կինը մահացել է։ Որդու հեռախոսի մարտկոցը լիցքաթափվել է, և նա այլևս ոչինչ չի կարողացել պարզել ։ Դվորյանեցի մարմինը հայտնաբերվել է Ինստիտուտսկայա փողոցի բարիկադներից մեկում, նրան ճանաչել են Չեռնոբիլի աղետի լիկվիդատորի վկայականով ։ Մահվան հանգամանքները և պատճառները անհայտ են։ Նրա հարազատները գտել են լուսանկարչին, որը պատմել է, որ ինստիտուտի վրա հարձակման ժամանակ ինքը Դվորյանեցի հետ փախել է բարիկադների ուղղությամբ, սակայն նա փորձել է պաշտպանել մի քանի ակտիվիստների, որոնց ծեծել են ոստիկանները, և նրան նույնպես հարվածել են։ Դրանից հետո, լուսանկարչի խոսքով, ինքն ուշագնաց է եղել գլխին ստացած հարվածից ։ 2019 թվականին Ուկրաինայի արդարադատության նախկին նախարար Ելենա Լուկաշը հայտարարել էր, որ Եվրոմայդանում զոհվածներից շատերն իրականում սխալմամբ են հայտնվել հերոսների թվում։ Նրա տվյալներով՝ Դվորյանեցը մահացել է սրտի անբավարարությունից «Կրեշչատիկ» կայարանի շրջանում հրմշտոցի ժամանակ ։ Անտոնինայի այրու խոսքով՝ ընտանիքին հրաժարվել են հանձնել նրա մարմինը, քանի դեռ նրանք չեն ստորագրել փաստաթուղթը, որ Անտոնինան մահացել է սրտի կաթվածից ։
Հիշատակ և նշանակություն
Անտոնինա Գրիգորևնա Դվորյանեըն «Երկնային հարյուրյակի» Եվրոմայդանի զոհված ակտիվիստներից առաջին կինն էր ։ Նա նաև դարձել է Եվրոմայդանում զոհված և Ուկրաինայի հերոսի կոչմանն արժանացած Բրովարի միակ բնակիչը ։ Առաջարկ է եղել Պոստիշևի փողոցը Դվորյանեցի անունով վերանվանելու և նրա հուշարձանը քաղաքի տարածքում տեղադրելու, սակայն առաջարկը մերժվել է Բրովարի վարչակազմի կողմից ։ «Բրամա» օրաթերթում նաև նշվում էր, որ Դվորյանեցին «Բրովարի քաղաքի պատվավոր քաղաքացի» կոչում է շնորհվելու։ Սակայն իրականում 2012 թվականին ընդունված «Բրովարի քաղաքի պատվավոր քաղաքացի» կոչումը շնորհելու մասին դրույթը հետմահու կոչում շնորհելու հնարավորություն չէր նախատեսում ։ Ի դեպ, 2014 թվականի օգոստոսին Բրովարի քաղաքային խորհուրդը համապատասխան փոփոխություններ է կատարել այդ կոչման մասին դրույթում, որից հետո սեպտեմբերի 19-ին Անտոնինա Դվորյանեցին հետմահու շնորհեցին այդ կոչումը ։
2015 թվականի ապրիլի 17-ին Կորոլենկո 56ա հասցեում գտնվող տանը, որտեղ բնակվել էր Անտոնինա Դվորյանեցը, նրա պատվին հուշատախտակ են տեղադրել ։ Դեկտեմբերի 25-ին նրա պատվին փողոց է անվանակոչվել, որն ավելի վաղ կրում էր Չուբարյայի անունը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեռնոբիլի ատոմակայանի վթարի լիկվիդատորներ Կատեգորիա:Եվրամայդանի մասնակիցներ
Էմմի Դամերիուս-Քյոնեն
Կենսագրություն
Էմմին ծնվել է 1903 թվականի մարտի 15-ին։ Ավարտել է պետական դպրոցը և երկուսուկես տարի սովորել երեկոյան առևտրային դպրոցում։ Աշխատել է տպարանում և մի քանի հրատարակչություններում։ Մինչև 1923 թվականը նա մասնակցում էր բնապահպանական և պացիֆիստական կազմակերպությունների աշխատանքներին։ 1923 թվականին միացել է Գերմանիայի կոմունիստական երիտասարդական լիգային, իսկ 1924 թվականին՝ Գերմանիայի կոմունիստական կուսակցությանը։ 1922 թվականից մինչև 1927 թվականը ամուսնացած էր ռեժիսոր Հելմուտ Դամերիուսի հետ. նրանց երեխան մահացել է վաղ տարիքում։
Մինչև 1934 թվականը Էմմի Դամերիուսը աշխատում էր հիմնականում կամավոր հիմունքներով Բեռլինի և Բրանդենբուրգի KKE շրջանի գրասենյակում և ղեկավարում էր կանանց գործերի բաժինը։ 1934 թվականին Դամերիուսը աշխատել է Կոմունիստական միջազգային կազմակերպության կանանց քարտուղարությունում, 1935-1936 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Արևմուտքի ազգային փոքրամասնությունների կոմունիստական համալսարանում՝ Էմմի Դուբլին կեղծանունով։ Համալսարանի լուծարումից հետո 1936 թվականին աշխատել է Պրահայի, Ցյուրիխի և Փարիզի ՔՊԳ-ի ղեկավարությունում։ 1939 թվականին հունվարին արտագաղթել է Անգլիա։ Աշխատել է Լոնդոնում, 1943 թվականին դարձել է Լոնդոնի Ազատ գերմանական շարժման հիմնադիրներից։ 1940 թվականից մինչև 1941 թվականը եղել է Մեն կղզում։
1945 թվականի դեկտեմբերին Վիլհելմ Կայնենի հետ միասին վերադարձել է Գերմանիա։ Աշխատել է Հալլում և Դրեզդենում որպես խմբագիր, ներգրավվել է քաղաքային մակարդակի կանանց հանձնաժողովների ստեղծման գործում։ 1946 թվականից Սաքսոնիայի կանանց կոմիտեի երկրորդ նախագահն էր։
Էմմի Դամերիուս-Քյոնենը որոշիչ դեր է խաղացել Գերմանիայի Ժողովրդավարական կանանց միության նախապատրաստական հանձնաժողովի կազմում։ 1947 թվականի մարտի 7-ից 9-ը Բեռլինի Ադմիրալսպալաստում տեղի ունեցած Գերմանիայի կանանց համաշխարհային կոնգրեսի ժամանակ Էմմի Դամերիուս-Քյոնենը հանդես է եկել միջազգային հարցերի վերաբերյալ հիմնական զեկույցով և ընտրվել է կանանց նոր կազմակերպության նախագահի չորս տեղակալներից մեկը։ 1948 թվականի ապրիլին ընտրվել է Գերմանիայի Դեմոկրատական կանանց միության նախագահ։ Միջազգային աշխատանքի կուտակված փորձը նպաստել է Էմմի ղեկավարած կանանց կազմակերպության միջազգային ճանաչմանը և դրա ընդգրկմանը Կանանց միջազգային ժողովրդավարական ֆեդերացիայում։
Թաղված է Բեռլինի Ֆրիդրիխսֆելդի կենտրոնական գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Կոմինտերնի գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի լրագրողներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ Կատեգորիա:1987 մահեր Կատեգորիա:Մայիսի 21 մահեր Կատեգորիա:1903 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 15 ծնունդներ
Թարգմանչաց վանք (Նորակերտ)
Թարգմանչաց վանք, հայկական առաքելական ավերված վանական համալիր ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Որդուարի շրջանի Նորակերտ գյուղի կենտրոնական մասում, հարթ տարածության վրա ։ Վանքն ավերվել է 1997-2006թթ ընկած ժամանակահատվածում ։
Պատմություն
Գտնվում էր պատմական Մեծ Հայքի Վասպուրական նահանգի Գողթն գավառում։ Վերանորոգվել էր 18-րդ դարում։
Ճարտարապետություն
Եկեղեցին կառուցվել էր 1662 թվականին և գտնվում էր Նորակերտ գյուղի կենտրոնական մասում, հարթ տարածության վրա ։ Եկեղեցու Ճարտարապետը անհայտ է, ինչպես նաև պատվիրատուն և մեկենասը։ Եկեղեցին  քառամույթ եռանավ բազիլիկայի հորինվածք ուներ։ Կառուցված էր սրբատաշ և կիսամշակ բազալտից։ Կառուցող Եսայի վարդապետն էր։
Հորինվածքը բաղկացած էր արևելյան կողմում գտնվող կիսաշրջանաձև խորանից, զույգ ավանդատներից և աղոթասրահից։ Աղոթասրահի չորս քառակուսի կտրվածքով մույթերով եկեղեցին բաժանվել էր երեք նավ։ Միակ մուտքը արևմտյան կողմից էր։ Զարդաքանդակներ, պատկերաքանդակներ և որմնանկարներ չի ունեցել։
Ինչպես ներքին տարածությունը, այնպես էլ արտաքին հարդարանքը զուսպ էր։ 17-րդ դարի վերանորոգման ժամանակ հյուսիսային և հարավային ավանդատների բարավորներին ագուցվել էր մեկական քանդակազարդ խաչքար։ Խաչքարերը ունեին 1.5 մետր բարձրություն և 0.8 մետր լայնություն, որոնց վրա կային հնաոճ խաչաքանդակներ։ Խաչքարերից մեկը նվիրված էր «պարոն Լսինին»
Պարիսպ և օժանդակ շինություններ
Եկեղեցու շուրջը գոյություն է ունեցել վանքապատկան շինություններ և պարիսպ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օրդուբադի շրջանի վանքեր և եկեղեցիներ ք Կատեգորիա:Հայկական առաքելական կորուսյալ վանքեր և եկեղեցիներ (Նախիջևան) Կատեգորիա:Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության հայկական հուշարձաններ Կատեգորիա:Ադրբեջանի նախկին շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ադրբեջանում ոչնչացված հայկական հուշարձաններ
Բրունո Շուլց
Բրունո Շուլց (Bruno Schulz, ), հրեական ծագումով լեհ գրող, նկարիչ։ Հայտնի է «Շագանակագույն կրպակներ» և «Առողջարանը ջրի ժամացույցի տակ» պատմվածքների ժողովածուներով։ Ապրել ու աշխատել է Դրոգոբիչում, որտեղ նրան նվիրված գրական թանգարան կա։
Վերնագրի տեքստ
Բրունո Շուլցը ծնվել է 1892 թվականի հուլիսի 12-ին Դրոգոբիչ քաղաքում (այն ժամանակ Ավստրո-Հունգարիայի տարածք, ներկայումս Արևմտյան Ուկրաինա)։ 1914-1915 թվականներին գեղանկարություն է ուսանել Վիեննայում։ Դրոգոբիչում նկարչության ուսուցիչ է աշխատել Վլադիսլավ Յագելոնիի թագավորական գիմնազիայում։ «Շագանակագույն կրպակներ» (1934) և «Առողջարանը ջրի ժամացույցի տակ» (1937) պատմվածքների ժողովածուների հեղինակն է։
Նրա տեքստերը, որոնցում գավառական փոքրիկ քաղաքի առօրյա կյանքը դառնում է աշխարհի ճակատագրի մասին ֆանտաստիկ դատողությունների առարկա, բեմադրվել են թատերական բեմերում ( Թադեուշ Կանտոր, «Մեռած դասակարգ»), դարձել են ֆիլմերի հիմք (Վոյցեխ Եժի Հաս, «Առողջարանը ջրի ժամացույցի տակ»), անիմացիոն ֆիլմերի նյութ (Սթիվեն և Թիմաթի Կուայ, «Կոկորդիլոսների փողոց»), երաժշտական ստեղծագործությունների հիմք են հանդիսացե (Ջ. Վուլրիչ, «Կոկորդիլոսների փողոց» օպերա)։
1938 թվականին Լեհաստանի գրականության ակադեմիան նրան պարգևատրել է ակադեմիայի ոսկե դափնիով։
Նրա գեղարվեստական շատ ստեղծագործություններ և նկարներ անհետացել են։
Մահվան հանգամանքներ
Բրունո Շուլցին հովանավորել է հաուպտշարֆյուրեր Ֆելիքս Լանդաուն։ 1942 թվականի նոյեմբերին Լանդաուն սպանել է ՍՍ-ի սպա Կառլ Գյունտերի անձնական ատամնաբույժին։ Ի պատասխան դրան, վիժառությունից դրդված՝ Գյունտերը սպանել է Բրունո Շուլցին՝ Լանդաուին ասելով. «Դու սպանեցիր իմ հրեային, ես էլ սպանեցի քոնին» ։
Հետմահու ճանաչում
Ամերիկացի գրող Սինտիա Օզիկի «Ստոկհոլմի մեսիան» գիրքը (1987) նվիրված է Շուլցի իբր թե հայտնաբերված «Մեսիա» վեպին։ Շուլցի մասին վեպ է գրել իսրայելցի գրող Դավիթ Գրոսսմանը («Բրունո», 1986), Բորիս Խազանովը («Հրաշագործը», 1990), իտալացի արձակագիր Ուգո Ռիկարելին («Կարծես թե Շուլց անունով մարդը», 1998)։ Նրա ազդեցությունն իրենց ստեղծագործության վրա ընդունել են Բոհումիլ Հրաբալը, Դանիլո Կիշը, Ֆիլիպ Ռոթը, Իսահակ Բաշևիս Զինգերը։ ԱՄՆ-ում սահմանվել է Բրունո Շուլցի մրցանակ արտասահամանյան լավագույն գրողի համար, որի լավագույն մրցանակակիրներից մեկը եղել է Դանիլո Կիշը։
Գրականություն
(Wyd. 2-e — 2006)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ գրողներ Կատեգորիա:Հոլոքոստի զոհեր Կատեգորիա:Լեհ նկարիչներ Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Գրաքննադատներ
Ֆինլանդիայի ազգային թանգարան
Ֆինլանդիայի ազգային թանգարան (Kansallismuseo, Nationalmuseum) թանգարան, որը գտնվում է Ֆինլանդիայի մայրաքաղաք Հելսինկիում։ Թանգարանում ցուցադրվում են Ֆինլանդիայի պատմությանը վերաբերվող մեծ թվով ցուցանմուշներ։
Պատմություն
Ֆինլանդիայի ազգային թանգարանի շենքը կառուցվել է ճարտարապետներ Գ. Գեզելլիուսի, Էլիել Սաարինենի և Ա. Լինդգրենի կողմից, ովքեր աշխատում էին Gesellius-Lindgren-Saarinen ճարտարապետական ֆիրմայում։ Այն գտնվում է Մաներհեյմի պողոտայում։ Շենքի կառուցումը սկսվել է 1905 թվականին, ավարտվել 1910 թվականին։ 1916 թվականին թանգարանը բացվել է այցելուների համար։ Թատրոնի ճեմասրահը զարդարված է ֆինլանդացի նկարիչ Ակսելի Գալլեն-Կալլելայի որմնանկարներով։
Ցուցադրություն
Ազգային թանգարանի ցուցադրությունը բաժանվում է վեց մասի։ Այն ներկայացնում է մետաղադրամների, մեդալների, շքանշանների, արծաթի, զարդերի և զենքերի հավաքածուներ։ Ֆինլանդիայում հնագիտական պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել են բազմաթիվ ցուցանմուշներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1916 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Ֆինլանդիայի թանգարաններ Կատեգորիա:Հնագիտական թանգարաններ Կատեգորիա:1910 հիմնադրված թանգարաններ
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի (Նախիջևան)
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի, հայկական առաքելական ավերված եկեղեցի ներկայիս Ադրբեջանի Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության մայրաքաղաք Նախիջևանում ։
Պատմույթուն
Եկեղեցին 1869 թվականին հիմնովին կառուցվել է տեղում նախկինում գոյություն ունեցող եկեղեցու հիմքերի վրա ։ Արդեն 1872 թվականին կառուցումն ավարտված էր ։
Խորհրդային տարիներին դեռևս կանգուն հուշարձան էր ։ Եկեղեցին ամբողջությամբ քանդվել է 1997-2005 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում ։
Ճարտարապետական նկարագիր
Սուրբ Գևորգ եկեղեցին ուներ քառամույթ գմբեթակիր բազիլիկայի հորինվածք։ Կազմված էր ուղղանկյուն հատակագծով ավագ խորանից, զույգ ավանդատներից և դահլիճից։ Աղյուսից շարված գմբեթը գտնվում էր շինության խաչաձև ծածկի կենտրոնում՝ չորս մույթերի վրա ։
Արտաքին պատերը երեսպատված էին Աստապատ գյուղի Կարմիր վանքի ձորի քարհանքից բերված սրբատաշ կարմիր տուֆով ։
Եկեղեցին արտաքնապես բավականին հետաքրքիր տեսք ուներ, բայց համեստ հարդարանքով։ Զարդաքանդակները միայն մուտքերի և պատուհանների կամարների վրա էին ։
Արևմտյան կողմում գտնվող զույգ պատուհանների վրա՝ շրջանակի մեջ, քանդակված էր Սուրբ Սարգսի կոմպոզիցիոն պատկերաքանդակը։ Սուրբ Սարգիսը պատկերված էր հեծյալ և ձիու ոտքերի տակ օձ-վիշապին խաչակոթ նիզակով սպանելու տեսքով։ Ձիու դիմաց աղոթելու տեսքով պատկերված էր նաև մի մարդ։ Սուրբ Սարգիսի գլխին պատկերված էր լուսապսակ ։
Աղահեցիկի Սուրբ Խաչ վանք (Ողոհի)
Պատմություն
Գտնվում էր պատմական Մեծ Հայքի Վասպուրական նահանգի Գողթն գավառում։ Վանքի կալվածատիրական վիմական արձանագրությունը վանքի ավերվելուց հետո տեղափոխվել էր Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի ։ Վերջինս կազմված էր 14 տողից, քանդակված էր մետ 0.45 մետր լայնության և 0.7 մետր բարձություն ունեցող մի քարի վրա։
Ճարտարապետություն
Եկեղեցին կառուցվել էր 14-րդ դարում և գտնվում էր Ողոհի գյուղի հյուսիսարևմտյան մասում։ Եկեղեցու Ճարտարապետը անհայտ է, ինչպես նաև պատվիրատուն և մեկենասը։ Եկեղեցին հորինվածքը նույնպես անհայտ է։
Պարիսպ և օժանդակ շինություններ
Եկեղեցու շուրջը գոյություն է ունեցել վանքապատկան շինություններ և պարիսպ։
Այլ տեղեկատվություն
Վանքի ավերվելուց հետո տեղացիները ավերակների վրա մատուռ էին կառուցել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օրդուբադի շրջանի վանքեր և եկեղեցիներ ք ք Կատեգորիա:Հայկական առաքելական կորուսյալ վանքեր և եկեղեցիներ (Նախիջևան) Կատեգորիա:Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության հայկական հուշարձաններ Կատեգորիա:Ադրբեջանի նախկին շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ադրբեջանում ոչնչացված հայկական հուշարձաններ
Բենջամին Ուոքեր
Բենջամին Ուոքեր (Benjamin Walker Scodelario-Davis, ), ամերիկացի դերասան, «Թոնի» մրցանակի դափնեկիր։
Կենսագրություն
Բենջամին Ուոքեր Դևիսը ծնվել է 1982 թվականին Ջորջիա նահանգի Կարտերսվիլ քաղաքում։ Ավագ դպրոցը ավարտելուց հետո սովորել է Միչիգանի արվեստի ակադեմիայում։ 2004 թվականին Նյու Յորքի Ջուլիարդի դպրոցում ավարտել է դերասանական դասընթացներ։ Որոշ ժամանակ մասնակցել է Նյու Յորքի և Լոս Անջելեսի կատակերգական շոուներին։
2007 թվականի փետրվարին խաղացել է Լիցեյ թատրոնում՝ Բերտրամ Քեյթսի բրոդվեյական «Կհնձես փոթորիկ» բեմադրությունում, իսկ 2008 թվականի ապրիլին՝ Ռաունդեբաութ թատրոնի բեմում «Վտանգավոր կապեր» բեմադրությունում Շևալ Դենսենի դերով։
Ahora Dice
«Ahora Dice» (Հիմա խոսում է), պուերտոռիկացի երգիչ Քրիս Ջեդայի երգը, որի ձայնագրության մեջ մասնակցություն են ունեցել Arcángel-ը, Ջեյ Բալվինը և Օսունան։ Պրեմիերան կայացել է 2017 թվականի մարտի 17-ին ։ Երկու օր անց՝ մարտի 19-ին, հրապարակվել է պաշտոնական երաժշտական տեսահոլովակը (2019 թվականի մարտի տվյալներով՝ տեսանյութը հավաքել է ավելի քան մեկ միլիարդ դիտում) ։
Բենջամին Ուոքեր
Կենսագրություն
Բենջամինի մնացած թատերական աշխատանքներից են՝ «The Arrangements» Ատլանտյան թատերական համագործակցություն, մի քանի ներկայացում Լինքոլնի անվան թատրոնի բեմում, «Lady Windermere’s Fan» և «Ռոմեո և Ջուլիետ» Ուլիամս Թաուն թատերական փառատոնում ։
Ahora Dice
2018 թվականի փետրվարի 11-ին թողարկվել է երգի ռեմիքսը, որը ձայնագրվել է Anuel AA-ի, Քարդի Բիի և Offset-ի մասնակցությամբ ։
Բենջամին Ուոքեր
Կենսագրություն
Բենջամինը «Bloody Bloody Andrew Jackson» մյուզիքլում խաղացել է նաև Էնդրյու Ջեքսոնի դերը։ Այդ դերի համար հրաժարվել է «Իքս մարդիկ։ Առաջին դաս» ֆիլմում Զվերի դերից։
Ahora Dice
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քարդի Բիի սինգլներ
Բենջամին Ուոքեր
Կենսագրություն
2012 թվականին նա խաղացել է «Նախագահ Լինքոլն։ Վամպիրների որսորդ» ֆիլմի գլխավոր դերում, իսկ 2015 թվականին՝ «Ծովի սրտում» ֆիլմում ։
Անձնական կյանք
2011 թվականին հուլիսի 16-ին ամուսնացել է դերասանուհի Մեմի Գամերի հետ, իսկ 2013 թվականի մարտին զույգը բաժանվել է ։
2014 թվականի ապրիլին սկսել է հանդիպել դերասանուհի Կայա Սկոդելարիոյի հետ։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 28-ին կայացել է նշանադրությունը, իսկ 2015 թվականի վերջին զույգը ամուսնացել է։ 2016 թվականի նոյեմբերի վերջին զույգը ունեցել է որդի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունիսի 21 ծնունդներ Կատեգորիա:1982 ծնունդներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ Կատեգորիա:«Թոնի» մրցանակի դափնեկիրներ
Երկիր ավետյաց (ֆիլմ, 1975)
Երկիր ավետյաց (Ziemia obiecana), լեհական ֆիլմ-դրամա, որ 1974 թվականին նկարահանել է ժամանակակից լեհ նշանավոր կինոռեժիսոր Անջեյ Վայդան Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր լեհ գրող Վլադիսլավ Ռեյմոնտի նույնանուն վեպի հիման վրա (վերնագիրն ունի հեգնական երանգ)։ Գործողությունները ծավալվում են 19-րդ դարի 80-ական թվականներին, արդյունաբերական Լոձ քաղաքում, դեռևս հում կապիտալիզմի պայմաններում։ Երեք ընկեր՝ լեհ շլյախտիչի զավակ Կարոլ Բորովեցկին (Դանիել Օլբրիխսկի), գերմանացի ֆաբրիկատիրոջ որդի Մաքս Բաումը (Անջեյ Սևերին) և հրեա Մորից Վելտը (Վոյցեխ Պշոնյակ) մտադրվում են հիմնել իրենց սեփական ֆաբրիկան։ Եվ, ինչպես սովորաբար է լինում, անհրաժեշտ նախնական կապիտալի կուտակումն ուղեկցվում է բարոյական զգալի կորուստներով։ Մորիցը, ստիպված, դիմում է վտանգավոր արկածախնդրության, Կարոլը զոհաբերում է իր սերը, սիրուհուն, որ հրեա մեծահարուստի կին էր, օգտագործում է որպես միջոց անձնական հաջողության հասնելու համար, կեղծ վկայություն է տալիս Աստվածաշնչի վրա երդվելով... Կինոնկարի վերջում հարստացած, բայց հոգեպես ընկած, խեղաթյուրված հերոսները հրաման են տալիս գնդակոծելու բողոքի ցույցի դուրս եկած բանվորներին։
Վայդան ներկայացրել է քաղաքի ցնցող պատկերը՝ կողտոտ ու վտանգներով լեցուն ֆաբրիկաներով և մեծահարուստների ցուցադրական-շքեղ տներով՝ զուրկ ճաշակից ու կուլտուրայից : Կինոռեժիսորը գնացել է Չարլզ Դիքենսի, Էմիլ Զոլայի, Մաքսիմ Գորկու ոտնահետքերով։ Ֆիլմում զգացվում է նաև  գերմանացի էքսպրեսիոնիստների՝ Կնոպֆի, Մայդների, Գրոշի ազդեցությունը, ովքեր իրենց ստեղծագործություններում արտացոլել են սոցիալական բողոքը ։
2015 թվականին Լոձի Լեհական կինեմատոգրաֆիայի թանգարանի անցկացրած հարցումների արդյունքներով Երկիր ավետյաց ֆիլմը առաջին տեղն է զբաղեցրել բոլոր ժամանակների լեհական լավագույն կինոնկարների ցանկում ։
Պարգևներ
1975 թվականին Մոսկվայի միջազգային 9-րդ կինոփառատոնում «Երկիր ավետյաց» կինոնկարն արժանացել է ոսկե մրցանակի ։ Ֆիլմը առաջադրվել է «Օսկար» կինոմրցանակի «Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ» անվանակարգում ։
1975 թվականին Գդանսկում անցկացված լեհական խաղարկային ֆիլմերի 2-րդ փառատոնում «Երկիր ավետյաց»-ին շնորհվել է գլխավոր՝ «Ոսկե առյուծներ» մրցանակը։ Բացի այդ, մրցանակներ են ստացել կինոդերասան Վոյցեխ Պշոնյակը («Տղամարդու դերի լավագույն կատարում» անվանակարգում՝ Մորից Վելտի կերպարը վարպետորեն մարմնավորելու համար), բեմադրող նկարիչ Թադեուշ Կոսարևիչը, երաժշտության հեղինակ, կոմպոզիտոր Վոյցեխ Կիլարը (ֆիլմում հնչող վալսը նրա լավագույն ստեղծագործություններից մեկն է համարվում)։
1976 թվականին Վալյադոլիդի կինոփառատոնում Անջեյ Վայդայի «Երկիր ավետյաց»-ը արժանացել է «Ոսկե հասկ» մրցանակի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կինո Կատեգորիա:Լեհաստանի արվեստ Կատեգորիա:Լեհական կինո Կատեգորիա:Լեհերեն ֆիլմեր
Հարի Սթայլզի սկավառակագրություն
Անգլիացի երգիչ Հարի Սթայլզի սկավառակագրությունն ներառում է` երկու ստուդիական ալբոմ, մեկ վիդեո ալբոմ, յոթ սինգլ, հինգ երաժշտական տեսահոլովակ և մեկ գովազդային սինգլ։ 2017 թվականի ապրիլի 7-ին Սթայլզը թողարկել է իր առաջին` «Sign of the Times» սոլո սինգլը, որը զբաղեցրել է UK Singles Chart չարթի առաջին հորիզոնականը ։ Նրա նույնանուն դեբյուտային ստուդիական ալբոմը թողարկվել է 2017 թվականի մայիսի 12-ին , որից հետո այն առաջին հորիզոնականն է զբաղեցրել տարբեր երկրների, ներառյալ ԱՄՆ-ի, Մեծ Բրիտանիայի և Ավստրալիայի չարթերում ։