cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արգ-է Բամ
Հուշարձանը բաղկացած է տարբեր դարաշրջանների ճարտարապետական ենթաշերտերից, այդ թվում՝ հետպատերազմական ժամանակների վերականգնողական ազդեցության։ Բամի ամրոցի հնագույն շերտը կազմում է «Օրիորդաց ամրոցը», որի շինարարությունը սկսվել է VII դարում, հավանաբար, դեռևս Սասանյանների օրոք։ Ամրոցի ներսում կան XII դարի մի քանի դամբարան և 38 դիտաշտարակներ, ինչպես նաև Սեֆյանների առաջնորդական փոխանորդի նստավայրը և XVIII դարի մայր մզկիթը։ Բացառիկ հնագույն շինություն սառույց ստանալու և պահպանելու համար ։ Արգ-է Բամի պատերը մեկ անգամ չէ, որ վերակառուցվել են. դրանք շրջապատում է 10-15 մետր լայնությամբ խրամը։
Բամի Ոսկե դարն ավարտվել է XII դարում թյուրքական քոչվորների, ապա մոնղոլների  արշավանքների պատճառով։ Բամի ամրոցի վերածննդի սկիզբը դրեց Թամերլանը։ Նրա բարգավաճման գրավականը ստորգետնյա ոռոգման ջրանցքներն էին՝ քանաթները, որոնցից հնագույնները կառուցվել են դեռևս մեր թվարկությունից առաջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իրանում Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ասիայի անհետացած քաղաքներ
Օմուդ կամուրջ
Օմուդ կամուրջ (Aamodt bru), 1851 - 1852 թվականներին Նորվեգիայի մայրաքաղաք Օսլոյում Ակեր գետի վրա կառուցված կամուրջ։ Այժմ գործում է որպես հետիոտն կամուրջ։
Պատմություն
Կամուրջը նախապես կառուցվել է Մոսումում, Դրամեն գետի վրա Սիմոա առվակի գետաբերանի մոտակայքում։ Դա Նորվեգիայի թուջե շղթաներով երկրորդ շղթայավոր կամուրջն էր։ Հետագայում կամուրջը փոխարինվել է նորով։ 1952 թվականին հին կամուրջը քանդվել, և մաս առ մաս տեղափոխվել ու հավաքվել է Ակեր գետի վրա՝ հետագայում Տեխնիկական թանգարան ստեղծելու նպատակով։ Թանգարանը կառուցվել է այլ վայրում, բայց կամուրջը մնացել է տեղում ։
Արձանագրություն
Կամուրջը արձանագրություն ունի, որը զգուշացնում է՝ "100 MAND KAN IEG BÆRE, MEN SVIGTER UNDER TAKTFAST MARSCH." (նորվեգերեն)
100 մարդ կարող եմ տանել, բայց ոչ ռիթմային երթով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի կամուրջներ Կատեգորիա:1852 կառուցված
Սենտ Էտիեն սյուր Ռեսուզ
Սենտ Էտիեն սյուր Ռեսուզ (Saint-Étienne-sur-Reyssouze), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Ռոն Ալպ մարզի Էն գավառում։ Մտնում է Պոն դե վո համայնքի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Բուրակ ան Բրես շրջանի օկրուգը։
Տեղադրություն
Համայնքը տեղակայված է Փարիզից 340 կմ հարավ-արևելք, Լիոն քաղաքից 75 կմ հյուսիս, Բուրակ ան Բրես շրջանից 29 կմ դեպի հարավ-արևմուտք ։
Կլիմա
Համայնքում կլիման կիսացամաքային է ՝ խիստ ամառ ու ձմեռ։ Անձրևները հաճախակի չեն լինում՝ հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 531 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով 311 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 240-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 71-ը անգործունակ (Ակտիվության ցուցանիշը — 77,2%, 1999 թվականին եղել է՝ 71,8%)։ 240 աշխատունակ բնակիչներից 217-ը աշխատում էին (122 տղամարդ և 95 կին), անաշխատանք էին 23-ը (8 տղամարդ և 15 կին)։ 71 անգործունակ մարդկանցից 15-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 32-ը թոշակառու, 24-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Սուրեն Նալբանդյան
Սուրեն Ռուբենի Նալբանդյան, խորհրդահայ հունահռոմեական ոճի ըմբշամարտիկ, ԽՍՀՄ-ի հնգակի չեմպիոն (1975,1976,1977, 1979, 1980), Եվրոպայի չեմպիոն (1977), օլիմպիական չեմպիոն (1976), ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ, «Պատվո նշանի» շքանշանակիր (1976) ։
Կենսագրություն
Սուրեն Նալբանդյանը ծնվել է Գեղարդում։ Ընտանիքը 1964 թվականին տեղափոխվում է Աստրախան, որտեղ էլ 1969 թվականին նա սկսել է զբաղվել ըմբշամարտով։ 1972 թվականին եղել է ԽՍՀՄ պատանիների  չեմպիոն, իսկ 1974 թվականին՝ երիտասարդների։ 1975 թվականին Սուրեն Նալբանդյանը դարձել է  ամառային  Սպարտակիադայի և աշխարհի երիտասարդական առաջնության  հաղթող։ 1976 թվականին հաղթող է ճանաչվում  ԽՍՀՄ առաջնությունում և ընդգրկվում ԽՍՀՄ-ի հավաքականի կազմում, մասնակցում Լենինգրադի Եվրոպայի առաջնությանը և Մոնրեալի Օլիմպիական խաղերին։ Լենինգրադի Եվրոպայի առաջնությանը Սուրեն Նալբանդյանը նվաճում է  բորնզե մեդալ, իսկ  Մոնրեալի օլիմպիական խաղերին նվաճում է  ոսկե մեդալ և դառնում ամենաերիտասարդ օլիպիական ըմբշամարտի չեմպիոնը ։ Հաջորդ տարին նա նորից է դառնում  ԽՍՀՄ-ի և  Եվրոպայի չեմպիոն։ 1980 թվականին մասնակցում է Մոսկվայի Օլիմպիական խաղերին, սակայն չի կարողանում մեդալ նվաճել։ Դրանից հետո թողնում է իր  մարզական կարիերան և սկսում  զբաղվել մարզչական աշխատանքներով ։
Սուրեն Նալբանդյանի նկարները
Կատեգորիա:Խորհրդահայեր Կատեգորիա:ԽՍՀՄ օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետներ
Ամանդա Սիդվալ
Ամանդա Կարոլինա Վիլհելմինա Սիդվալ (Amanda Carolina Vilhelmina Sidwall, ), շվեդ նկարիչ։ Աշխատել է հիմնականում դիմանկարային ժանրում։
Կենսագրություն
Ամանդա Սիդվալը ծնվել է 1844 թվականին Ստոկհոլմում։ 1860 թվականին նա իր քրոջ՝ Մաթիլդայի հետ միասին ընդունվեց Ստոկհոլմի արվեստի և արհեստների դպրոց (Slöjdföreningen): Երբ 1864 թվականին արվեստի ակադեմիան սկսեց կանանց ընդունելությունը և Ամանդան առաջիններից մեկն էր, որ ընդունվեց այնտեղ, միևնույն ժամանակ շարունակելով հաճախել արվեստի դպրոց։
Շվեդիայում ուսումն ավարտելուց հետո Ամանդան իր նկարիչ ընկերուհիներ Սոֆի Սյոդերգրենի և Աննա Նորդգրենի հետ մեկնեց Փարիզ։ Նա ընդունվեց Ժյուլիանի ակադեմիա, որտեղ Թոնի Ռոբերտ-Ֆլուրին դարձավ նրա ուսուցիչը։ Ռոբեր-Ֆլյորին բարձր գնահատեց Ամանդայի տաղանդը՝ հատկապես նշելով նրա գունայինի զգացողությունը։ Նա խորհուրդ տվեց նրան ցուցադրել իր աշխատանքները սալոնում, և Սիդվալը մասնակցեց 1880 և 1882 թվականների սալոններին՝ ներկայացնելով դիմանկարներ և ժանրային տեսարաններ։ Փարիզում նկարիչը գտավ նկարելու ավելի ազատ և համարձակ ձևեր, քան նախկինում՝ նախընտրելով այժմ լայն վրձիններ և մաքուր գույներ։
Չնայած Փարիզում կարիերան շարունակելու ցանկությանը, 1883 թվականին Սիդվալը վերադարձավ Ստոկհոլմ, քանի որ նրա մայրը օգնության կարիք ուներ տնային տնտեսությունը վարելու հարցում։ Դրանից առաջ նա Ժյուլիանի ակադեմիայում տեղավորեց իր աշակերտուհի Մինա Կարլսոն-Բրեդբերգին։ Ավելի վաղ՝ 1876 թվականին, նա նկարել էր Մինայի դիմանկարը, որը 1877 թվականին ներկայարել էր Արվեստի ակադեմիայի ցուցահանդեսում և քննադատողների կողմից գնահատվել որպես ցուցահանդեսի ամենահետաքրքիր աշխատանքներից մեկը։
Ստոկհոլմում Սիդվալը սկսեց նկարչություն դասավանդել, նախ իր հայրական տանը, ապա` իր սեփական արվեստանոցում։ Նա մասնակցել է նաև մի շարք գեղարվեստական ցուցահանդեսների Շվեդիայում և Դանիայում։ Ամանդա Սիդվալը և նրա մայրը մահացել են 1892 թվականին գրիպի համաճարակից։ Նկարչի ստեղծագործությունները  երկար ժամանակ մոռացության էին մատնվել  և միայն 1942 թվականին՝ նրա մահվանից 50 տարի անց, նրա աշխատանքները առաջին անգամ ցուցադրվեցին Շվեդիայի ազգային թանգարանում։ 1980-ականներից սկսած Սիդվալի նկարները բազմիցս ցուցադրվել են կին նկարիչների ստեղծագործությունների ցուցահանդեսներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ պատկերազարդողներ Կատեգորիա:Շվեդ նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ժյուլիանի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ
Բազմածակ (գետակ)
Բազմածակ, գետակ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Սալվարդ գետի օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Զանգեզուրի լեռներից։ Երկարությունը 6 կմ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Սալվարդ գետի վտակներ
Սուվինի (կանտոն)
Սուվինի (Souvigny), կանտոն Ֆրանսիայում։ Գտնվում է Օվերն մարզի Ալյե դեպարտամենտում։ Մտնում է Մուլեն շրջանի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 0327։
Սուվինի կանտոնի մեջ հաշվվում է 11 կոմունա, որից գլխավորն է Սուվինին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սեմյուել Բոուլզ
Սեմյուել Բոուլզ (Samuel Bowles, ), ամերիկացի տնտեսագետ, նեո-մարքսիստական քաղաքական տնտեսության ներկայացուցիչ։ Քաղաքական գործիչ և դիվանագետ Չեսթեր Բոուլսի որդին։
Կենսագրություն
Սամուել Բոուլսը ծնվել է 1939 թվականին Նյու Հավենում (Կոնեկտիկուտ, ԱՄՆ)։
Յեյլի համալսարանի բակալավր (1960), Հարվարդի համալսարանի փիլիսոփայության դոկտոր (1965)։ «Յեյլ» ռուսական երգչախմբի հիմնադիրներից մեկը, որի կազմով մի քանի անգամ ներկայացումներով այցելել է Խորհրդային Միություն։ Աշխատել է Հարվարդում (1965-1974), Մասաչուսեթսի համալսարանում (Ամհերսթ, 1974-2001)։ Նրան հեռացրեցին Հարվարդից դասախոսների հետ բուռն «քննարկումից» հետո, չնայած նրան աջակցում էին գիտնականներ Ջոն Քենեթ Գելբրեյթը, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Վասիլի Լեոնտևը և Քենեթ Ջոզեֆ Արոուն ։
Նրան հրավիրվել էին Մասաչուսեթսի համալսարան՝ որպես «արմատական ուսուցիչների» խմբի անդամ, որի կազմում էին նաև մարքսիստներ Սթիվեն Ռեզնիկը և Ռիչարդ Վոլֆը։ Այժմ նա հետազոտություններ է կատարում Սանտա Ֆե ինստիտուտում (Նոր Մեքսիկա), դասավանդում է Սիենայի համալսարանում (Իտալիա) և Մասաչուսեթսի համալսարանի դասավանդում է միկրոտնտեսագիտություն։
Նա արմատական քաղաքական տնտեսության միության, ինչպես նաև «Վերլուծական մարքսիզմի» սեպտեմբերյան խմբի անդամ է։
Վ. Լեոնտևի մրցանակի դափնեկիր (2006)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Եյլի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ինստիտուցիոնալիստ տնտեսագետներ
Մուկեն դի Սան Ֆրանսիսկու
Մուկեն դի Սան Ֆրանսիսկու (Muquém de São Francisco), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բառա մարզում։ Մտնում է Կոտեժիպի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 9632 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 3 833,915 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 2,5 մարդ/կմ²։ Քաղաքի տոնը նշվում է փետրվարի 25-ին։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1989 թվականին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Վազգեն Սարգսյան փողոց (Երևան)
Վազգեն Սարգսյան փողոց, փողոց Հայաստանի մայրաքաղաք Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Անվանվել է ռազմա-քաղաքական գործիչ Վազգեն Սարգսյանի անվամբ։
Տվյալներ
Փողոցը սկսվում է Հանրապետության հրապարակից և ձգվում մինչև Շահումյանի պուրակին հարակից Իտալիայի փողոց և Մովսես Խորենացու փողոցի հատման խաչմերուկ։ Հատող փողոցներ՝
Պատմություն
Խորհրդային տարիներին փողոցի կենտ համարների շենքերով մայթին հարող հատվածը կոչվել է Շահումյան փողոց՝ ի պատիվ Ստեփան Շահումյանի։ Հայաստանի անկախության հռչակումից հետո վերանվանվել է Խորհրդարանի փողոց՝ ի պատիվ Հայաստանի առաջին հանրապետության խորհրդարանի։ Փողոցի զույգ համարների շենքերով մայթին հարող հատվածը մաս է կազմել Նալբանդյան փողոցին։ Փողոցի մի մասը Վազգեն Սարգսյանի անունով կոչվել է 2000 թվականին։ Նույն թվականին Խորհրդարանի փողոցից անջատվել է ևս մի հատված, որն անվանվել է Բեյրութի փողոց։
Նշանակալի օբյեկտներ
Վազգեն Սարգսյան և Դեղատան փողոցների խաչմերուկում են գտնվել Բանկի շենքը. Գյուղատնտեսական բանկը և Գյուղբանկի աշխատողների բնակելի տունը։
Աղվես Պատրիկեևնա
«Աղվես Պատրիկեևնա» («Лиса Патрикеевна»), 1982 թվականի խորհրդային մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ ռուսական ժողովրդական հեքիաթի մոտիվներով։
Սյուժե
Խորամանկ աղվեսը նապաստակին խնդրում է թույլ տալ գիշերել նրա տանը, և իր հետ տանում է հին տրեխ։ Հյուրընկալ նապաստակն ուրախությամբ ընդունում է աղվեսին։ Գիշերը վերջինս տրեխը վերցնում ու նետում է հեռու։ Երբ արթնանում են, ասում է, որ իրեն թալանել են, իսկ կորստին կարող է փոխարինել միայն նապաստակների տանն ապրող հավը։ Նապաստակն ստիպված էր հավը տալ, որպեսզի աղվեսն իրեն գող չհամարի։ Դրանից հետո աղվեսը խաբեությամբ անտառի բնակիչներից վերցնում է նրանց կենդանիներին, բայց, ի վերջո, տուժում է իր ագահության պատճառով։ Գտնելով նետած տրեխը՝ աղվեսն այն նորից է նետում, բայց այս անգամ տրեխն ընկնում է բակը, որտեղ շներ կային։ Փախչելով շներից՝ աղվեսը բաց է թողնում բոլոր կենդանիներին, որոնք անմիջապես վերադառնում են իրենց տերերի մոտ։ Իսկ ինքը հազիվ է փրկվում։
Վերաթողարկում DVD-ով
Մուլտֆիլմը DVD-ով բազմիցս թողարկվել է մուլտֆիլմերի հավաքածուներում. «Աղվես Պատրիկեևնա», «Շինարար աղվեսը», «Ներկված աղվեսը», «Աղվեսն ու գայլը», «Աղվեսն ու նապաստակը», «Պոչեր», «Ագռավը և աղվեսը, կկուն և աքաղաղը», «Պոյգան ու աղվեսը»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1982 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր աղվեսների մասին
Սթիվեն Դանեմ
Սթիվեն Դանամ Բաուերս (Stephen Dunham Bowers, ), ամերիկացի դերասան։
Ծնվել է Բոստոնում, մանկությունն անցել է Նյու Հեմփշիր նահանգի Մանչեսթեր քաղաքում։ Մահացել է սրտամկանի ինֆարկտից` 2012 թվականի սեպտեմբերի 14-ին։ Դերասանը մահացել է Բըրբանք քաղաքի հիվանդանոցում՝ իր ծննդյան 48-րդ տարեդարձի օրը    ։
Գործունեություն
Բաուերսի դերասանական դեբյուտը տեղի է ունեցել 1990-ականների սկզբին հեռուստատեսությամբ, որտեղ հետագայում նա խաղացել է «Նորաձևության ամսագիր», «ԴԱԳ», «Ինչու եմ քեզ սիրում», «Ժամանակագրություն», «էլիտար բնակավայր» և «Գեղեցկուհիները Կլիվլենդում» հեռուստասերիալներում։
Մեծ էկրանին դերասանը հայտնվել է «Մումիա» (1999), «Տրաֆիկ» (2000), «Բռնիր ինձ, եթե կարող ես» (2002), «Զայրույթի կառավարում» (2003), «Եթե սկեսուրը հրեշ է» (2005), «Լարիր գալարներդ» (2008) և «Բացառիկ վտանգավոր» (2012) ֆիլմերում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Մեհրաբ Միրզախանյան
Մեհրաբ Ստեփանի Միրզախանյան (Վարպետ Մեհրաբ, 1894 թ., Կիրովականի շրջան, Սարմսախլու (Քարաբերդ)), աղբյուրներ կառուցող քարտաշ վարպետ։ Աղբյուրներ է կառուցել Կիրովականի շրջանում, Ստեփանավանում (Երկրորդ աշխարհամարտի զոհվածներին նվիրված հուշաղբյուր), Պուշկինի լեռնանցքում («Պուշկինի աղբյուր» Ալեքսանդր Պուշկինի մահվան 100-ամյակի առթիվ ), Թումանյանում, Համզաչիմանում։ Քարտաշ-վարպետի աշխատանքը ուսանել է Բաքվում։ Երևանում Ալեքսանդր Թամանյանի հետ հանդիպումից հետո ստեղծել է կառավարական տան քանդակները, այնուհետև Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի շենքի քանդակները։ Թոշակի անցնելուց հետո կառուցել է աղբյուրներ։
Հիշատակ
1972 թվականին «Երևան» հեռուստաֆիլմերի ստուդիան նկարահանել է «Մեհրաբի աղբյուրները» 10 րոպե (277 մ) տևողությամբ գունավոր ֆիլմը, որը պատմում է հուշարձան-աղբյուրներ կառուցող քարտաշ վարպետ Մեհրաբ Միրզախանյանի մասին ։ Վարդգես Պետրոսյանը «Վերածնունդ» ժողովածուում «Մեհրաբի աղբյուրը» վերնագրով պատմվածք է գրել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քարտաշ վարպետներ
Ռավիսկանինա
Ռավիսկանինա (Raviscanina), կոմունա Իտալիայի Կամպանիա մարզի Կազերտա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1352 մարդ։ Բնակչության խտություն կազմում է 55 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 24 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 81049, հեռախոսային կոդ՝ 0823։
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
La chica dorada (ալբոմ)
La chica dorada (Ոսկե օրիորդ), մեքսիկացի երգչուհի՝ Պաուլինա Ռուբիոյի կողմից՝ դեբյուտային, անհատական, ստուդիայում ձայնագրած ալբոմ, որը թողարկվել է 1992 թվականի հոկտեմբերի 20-ին EMI Latin լեյբլի տակ ։
Դեկորատիվ արվեստի թանգարան (Փարիզ)
Փարիզի դեկորատիվ արվեստի թանգարան (Musée des Arts Décoratifs), դեկորատիվ արվեստի և դիզայնի թանգարան Փարիզում։ Տեղակայված է Փարիզի 1-ին շրջանում գտնվող Լուվրի պալատի արևմտյան հատվածում, որը հայտնի է որպես Մարսանի տաղավար (Pavillon de Marsan): Այն Փարիզի դեկորատիվ արվեստի երեք թանգարանային վայրերից մեկն է ։
La chica dorada (ալբոմ)
Սինգլներ
Պրոմոսինգլներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1992 ալբոմներ
Դեկորատիվ արվեստի թանգարան (Փարիզ)
Թանգարանը հյուրընկալում է նաև նորաձևության, գովազդի և գրաֆիկական արվեստի ցուցահանդեսներ իր նախկին հավաքածուներից, ինչպես նաև իր առանձնացված բաժիններ համարվող Musée de la Publicité և Musée de la mode et du tekstile կենտրոնների հավաքածուներից։
Ցուցադրություններ
Թանգարանի հավաքածուն հիմնադրվել է 1905 թվականին Դեկորատիվ արվեստի միության անդամների կողմից։ Թանգարանի ճարտարապետն է եղել Գաստոն Ռեդոնը։ Թանգարանի հավաքածուն ներառում և ցուցադրում է կահույք, ինտերիերի ձևավորում, խորաններ, կրոնական նկարներ, արվեստի գործեր, գոբելեններ, պաստառներ, կերամիկա և ապակյա իրեր, ինչպես նաև խաղալիքներ՝ միջնադարից մինչև մեր օրեր։
Հանրության համար հետաքրքրություն են ներկայացնում ժամանակաշրջանների սենյակները, այդ թվում Ժաննա Լանվինի տան մի մասը (որը ձևավորել է Ալբերտ-Արման Ռատյոն (1884-1938) 1920-ականների սկզբին) Փարիզի 16-րդ Բարբե-դե-Ժու շրջանում։ Մյուս սենյակներից են գրաֆիկ-նկարիչ Էժեն Գրասսեի 1880-ականների ճաշասենյակը, և Ավինյոն քաղաքի 1752 թվականի ոսկե պահարանը։ Եվ, ինչպես բնորոշ է ֆրանսիական թանգարաններին, այստեղ կա կուրտիզանուհի Լյուսի Էմիլի Դելաբինեի 1875 թվականի ննջասենյակը։
Այնտեղ մի առանձնահատուկ առաստաղ կա, որը ժամանակին պատկանել է այն ժամանակվա Սավոյի դուքսի սիրուհի Ժան Բատիստ դ՛Ալբերտ դե Լույնեսին։
Ցուցահանդեսներ
Թանգարանի հսկայական ցուցահանդեսներից մի քանիսն առանձնանում են։ 1950-ականների սկզբից ավելի քան չորս տասնամյակ թանգարանի համադրող, այնուհետև տնօրեն Իվոն Բրունհամերը վերահայտնաբերել է Էյլին Գրեյին և 1966 թվականին կազմակերպել է «Les Années 25». Art Déco / Bauhaus / Stijl Esprit Nouveau» ցուցահանդեսը։ Ցուցահանդեսն առաջ բերց ար-դեկո տերմինը, որը նկարագրում էր Համաշխարհային պատերազմների, մասնավորապես ֆրանսիական ժամանակակից դիզայնի միջև ձևավորումը։
Թանգարանը որոշ չափով նման է դեկորատիվ-արվեստի և դիզայնի վրա հիմնված հաստատություններին, ինչպիսին է Լոնդոնի Վիկտորիայի և Ալբերտի թանգարանը, ինչպես նաև ոգեշնչման աղբյուր է հանդիսացել Cooper Union-ի Հյուիթ քույրերի հավաքածուի համար։ Այնուամենայնիվ, Փարիզի թանգարանում ներկայացված կերպարվեստի, հրապարակայնության, նորաձևության և դիզայնի ցուցահանդեսների շնորհիվ թանգարանի հանդեպ ուշադրության կենտրոնացումը նվազել է և այն անվանվել է Musée des «Art Decoratifs»: 2016 թվականի հունվարին թանգարանի համար կիրառվում է MAD (mode, arts, design կամ՝ նորաձևություն, արվեստ, ձևավորում) անվանումը, չնայած որ հապավումը նույնն է, ինչ Նյու Յորքի MAD-ը (Արվեստների և դիզայնի թանգարան)։
Վերանորոգում
1996 թվականից մինչև 2006 թվականը թանգարանի շենքի և շուրջ 6000 նմուշների վերանորոգման պատճառով այն փակվել է։ Վերանորոգումն արժեցել է 35 միլիոն եվրո։ Թանգարանը վերաբացվել է 2006 թվականի սեպտեմբերի 15-ին։ Թանգարանի տնօրեն և վերականգնման վերահսկիչ Բեատրիս Սալմոնը հավաքածուն անվանել է «Ֆրանսիայում դեկորատիվ արվեստի և ձևավորման պատմություն» և նշել է. «Մարդիկ [Ֆրանսիայում] հասկանում են, թե ինչպես վերաբերվել նկարներին և քանդակներին թանգարանում, բայց չգիտեն ինչպես մեկնաբանել առարկաները» ։
Պերմ-Ալեքսիս Դումասը, Hermès International-ի տնօրենը և Fondation Hermes-ի նախագահ, 2015 թվականին ընտրվել է թանգարանի նախագահ։ Նա հաջորդել է Բրունո Ռոջերին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1905 հիմնադրումներ Ֆրանսիայում Կատեգորիա:1905 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Փարիզի թանգարաններ
Կամպուս դու Ջորդանի գավառ
Գավառի կազմ
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Սան Պաուլու նահանգի գավառներ
Հյուսիսային Վիշի (կանտոն)
Համայնքի INSEE կոդ՝ 0329։
Հյուսիսային Վիշի կանտոնի մեջ հաշվվում է 1 կոմունա՝ Վիշին։
Կանտոնը ձևավորվել է 1973 թվականին։
Բնակչություն
Կանտոնի բնակչությունը 2006 թվականին կազմում էր 12 596 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ագաթոն
Ագաթոն (Ագադրոն անհաղթ փիլիսոփա, Ագադրոն հայրապետ, Սուրբ Ագադրոն, Ագադորոն) (ծննդյան և մահվան թվականներն անհայտ են), հայ կեղծանուն հեղինակ։
Մեզ է հասել նրա «Վասն ժամանակին, որ հայտնելոց է․․․» («Բազմավեպ», 1913, №9-10)՝ գրված հավանաբար XIII դարի սկզբին։ Այնտեղ պատմվում է հայ Արշակունիների թագավորությունը վերականգնելու մասին միջնադարյան Հայաստանում տարածված զրույցը, ըստ որի, մի օր պիտի գա ոմն Վաղարշակ արքա և հռոմեացիների օգնությամբ երկրից վտարի «իսմայելացիներին» (թուրքերին)։
Ֆլանդրիացի ճանապարհորդ Վ․ Ռուբրուքը, 1255 թվականին լինելով Հայաստանում, վկայում է, որ «ամբողջ Հայաստանում պատմում էին այս մարգարեությունը»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ պատմիչներ
Եվա Գոթիե
Իդա Ժոզեֆին Ֆոեբ Եվա Գոթիե, կանադա-ամերիկացի մեցցո-սոպրանո, վոկալի ուսուցչուհի։ Իր կարիերայի ընթացքում կատարել և տարածել է ժամանակակից երգահանների ստեղծագործությունները, երգել Էրիկ Սատիի, Մորիս Ռավելի և Իգոր Ստրավինսկու մի քանի գործերի ամերիկյան պրեմիերների ժամանակ, այդ թվում՝ վերջինիս «Պերսեֆոնի» ստեղծագործության գլխավոր դերակատարումը ։
Լինելով լեդի Զոյա Լորիեի և սըր Ուիլֆրիդ Լորիեի զարմուհին, որոնք ի դեպ նրա հովանավորներն էին, սկզբնական կրթությունն ստացել ու հանդես է եկել Եվրոպայում, որից հետո տեղափոխվել Ճավա և չորս տարի իրեն նվիրել տեղական երաժշտությանը, որը Հյուսիսային Ամերիկա վերադառնալուց հետո ներկայացրել է ամերիկյան ունկնդրին։ 1937 թվականին դադարել է երգել, Նյու Յորքում բացել վոկալ ստուդիա ու դարձել «Երաժիշտների ամերիկյան գիլդայի» հիմնադիր անդամն ու աշխատել դրա տնօրենների խորհրդում։ Գնահատվել է իր երգեցողությամբ երաժշտությանը մատուցած մի շարք որակական հատկանիշների համար։ 1949 թվականին նրա մասին Սան Ֆրանցիսկոյի «Campion Society» միության մի մեջբերման մեջ ասվում է․ «նրա հազվագյուտ լայնախոհությանն ու անսահման ոգևորությանն են պարտական շատ ժամանակակից երգահաններ իրենց ճանաչման համար» ։
Ուսում Եվրոպայում
Ճանապարհորդել է դեպի Ֆրանսիա, որտեղ Փարիզի կոնսերվատորիայի դասախոս Ավգուստ-Ժան Դյուբուլից վոկալի մասնավոր դասեր է ստացել։ Ձայնալարերի հետ խնդիր է ունեցել, որը հարթվել է վիրահատական միջամտությամբ։ Այնուհետև դասեր է ստացել Ժակ Բուիից, որին հետագայում պետք է շնորհակալ լիներ իր ձայնային տեխնիկայի համար ։ 1906 թվականին զբաղվել է կանադացի երգչուհի Էմմա Ալբանիի հետ և ուղեկցել վերջինիս դեպի Անգլիա կատարած իր շրջագայության և կանադական հրաժեշտի վերջնահամերգի ընթացքում ։ Ալբանին Գոթիեի համար մենթորություն է ապահովել Կանադայում 30-շաբաթյա շրջագայության ընթացքում ։ 1906 թվականին լորդ Ստրատկոնան Գոթիեին դրամաշնորհ է շնորհել, որը նրան թույլ է տվել վերադառնալ Եվրոպա ու շարունակել վոկալի դասերը։ Նա վերադարձել է ու շարունակել և՛ սովորել, և՛ համերգներ տալ։ Իր առաջին օպերային բեմելը տեղի է ունեցել 1909 թվականին Իտալիայի Պավիա քաղաքում, Բիզեի «Կարմեն» օպերայում Միքայելայի դերակատարմամբ։ Օպերային երկրորդ դերակատարումը եղել է Կովենտ գարդեն արքունական թատրոնում բեմադրված Լեո Դելիբի «Լակմե» օպերայի Մալիկան։ Օպերան բացվել է 1910 թվականի հունիսին, և սոպրանո պրիմադոննա Լուիզա Տետրացինին, վախենալով, որ Գոթիեի ձայնը կնսեմացներ իրենը, պահանջել է, որ վերջինիս հեռացնեն օպերայից։ Տնօրենը լուռ համաձայնել է Տետրացինիի պահանջին և բացման երեկոյին տեղեկացրել Գոթիեին, որ նա չի երգելու։ Տեղի տալով արտիստական շանտաժին՝ Գոթիեն ընդմիշտ հեռացել է օպերայից ։
Տեղափոխություն Ճավա
Հիասթափվելով դեպի օպերային բեմ իր արգելված մուտքից՝ Գոթիեն հեռացել է Եվրոպայից ու մեկնել Ճավա ։ Այնտեղ հանդիպել է Ֆրանս Կնուտ անունով հոլանդացի տնկադաշտերի մենեջերին և ամուսնացել վերջինիս հետ 1911 թվականի մայիսի 22-ին։ Ուսումնասիրել է ճավայական երաժշտությունն ու այն ընդգրկել իր երգացանկում։ Նրա հետ աշխատում էր դաշնակահար Պոլ Սիլիգը, որը նախկինում եղել էր Սուրակարտա քաղաքի արքայական պալատի դիրիժորը, որն էլ Գոթիեի համար մի շարք հնարավորություններ է բացել ։ Ճավայական արքունիքի թույլտվությամբ սկսել է ուսումնասիրել տեղական նվագախմբային երաժշտությունը ․ հավանաբար դասական երաժշտական կրթությամբ առաջին եվրոպացի կինն էր, որին տրվել է նման հնարավորություն։ Ճավայում ապրելու տարիներին Գոթիեն շատ է ճանապարհորդել՝ համերգներ տալով Չինաստանում, Ճապոնիայում, Սինգապուրում, Մալայայում, Ավստրալիայում և Նոր Զելանդիայում։ Ճավայում ապրել է չորս տարի, իսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուն պես որոշել է հետ վերադառնալ Հյուսիսային Ամերիկա, մասնավորապես Նյու Յորք, 1914 թվականի աշնանը ։
Վերադարձ Հյուսիսային Ամերիկա
Նյու Յորք ժամանելով՝ Գոթիեն փորձել է գտնել իր տեղն առանց այն էլ մարդաշատ երաժշտական ասպարեզում։ Բեմադրել է Songmotion կոչվող վոդևիլը, որում ընդգրկված էին ճավայական երաժշտություն և պարողներ ։ Նյու Յորքում արդեն շատ էին հյուսիսամերիկացի և եվրոպացի երաժիշտ կատարողները, այսպիսով Գոթիեն կենտրոնացել է իր ճավայական երգացանկի վրա, որը նա համակցում էր ժամանակակից արևմտյան երգեցողության իմացությամբ ու հմտություններով։ Սկսել է տարեկան մենահամերգներ տալ Էոլիան համերգասրահում և 1917 թվականի նոյեմբերի նրա համերգը գրավել է մի շարք առաջատար երգահանների ուշադրությունը։ Իր համար հեղինակություն է ստեղծել, որով հայտնի էր որպես «հետաքրքիր, նորաստեղծ երգերի զգայուն ներկայացնող» ։ Ներկայացրել է Մորիս Ռավելի երեք երգ, այնուհետև Ստրավինսկու Three Japanese Lyrics -ի և Գրիֆեսի Five Poems of Ancient China and Japan-ի պրեմիերաները։ Ներկայացումը մեծ հաջողություն է ունեցել և նա սկսել է ժամանակակից երգահանների երգերը կատարելու հրավերներ ստանալ։ Ստրավինսկու հետ պայմանավորվել է ներկայացնել վերջինիս բոլոր երգերի պրեմիերները։
1920 թվականին Ամերիկայի երաժշտական լիգայի հանձնարարությամբ մեկնել է Փարիզ։ Այնտեղ ընկերացել և պրոֆեսիոնալ նամակագրական կապ է հաստատել Էրիկ Սատիի և Les Six կոչվող ֆրանսիացի վեց կոմպոզիտորների խմբի հետ ։ Սրա արդյունքում նա ավելի շատ երգեր է ստացել տարբեր երգահաններից, որոնք պետք է առաջին անգամ կատարեր իր համերգներին։ Ընդունել ու կատարել է համարյա բոլոր իրեն ուղարկված երգերը, բացի Առնոլդ Շյոնբերգի Pierrot Lunaire -ն։ Այս ձևով Գոթիեն ԱՄՆ-ում կատարել է ֆրանսիական ժամանակակից երաժշտության մի մեծ հատված, նաև իր համերգներում ընդգրկել ամերիկյան երաժշտություն։ Հաճախ էր շրջագայում Ամերիկայում, նաև Եվրոպա է վերադարձել 1922 և 1923 թվականներին ։ Համերգներում սկսել է օգտագործել նաև ջազ երաժշտություն, որի պատճառով արժանացել է բացասական քննադատությունների մի շարք երաժշտական քննադատների կողմից։
«Recital of Ancient and Modern Music for Voice» կոչվող 1923 թվականի նրա ամենամյա մենահամերգն Էոլիան համերգասրահում պատմական իրադարձություն է դարձել, երբ նա առաջին անգամ, ի թիվս այլ երգերի, ներկայացրել է Ջորջ Գերշվինի երեք աշխատանքները։ Գերշվինը դաշնամուրով նվագակցել է նրան իր երգերը կատարելիս, իսկ հանդիսատեսների շարքում էին այնպիսի կարևոր դեմքեր, ինչպիսիք են՝ Էրնեստինա Շաուման-Հայնկը, Թոմսոն Վիրջիլը, Պոլ Ուայթմենը։ Թեև որոշ քննադատների դուր չէր եկել երգացանկում ջազ երաժշտության ընդգրկումը, մենահամերգը հսկայական հաջողություն է ունեցել և պահպանողական ունկնդիրների շրջանում լուրջ քննարկում առաջ բերել այն մասին, թե արդյոք ջազը կարելի է լուրջ արվեստ համարել ։
Գոթիեն հանրահայտ է դարձել և շարունակել համերգներով հանդես գալ ԱՄՆ-ում, Եվրոպայում ու իր հայրենի Կանադայում։ 1927 թվականին, Կանադական Կոնֆեդերացիայի վաթսունամյակի կապակցությամբ Օտտավայում համերգ է կազմակերպել, որն առաջին տրանսկոնտինենտալ ռադիոհաղորդումն էր Կանադայում ։ Թեև ժամանակ առ ժամանակ համերգներով հանդես է եկել Կանադայում, Նյու Յորքում մասնակցել կանադական երաժշտության համերգների, ունեցել է բացասական կարծիք տեղացի երաժիշտների հանդեպ Կանադայի վերաբերմունքի մասին, ասելով, որ «կանադացիները նախընտրում են լսել այլազգիներին, քան թե իրենց սեփական ժողովրդին» ։
Հրաժեշտ բեմին
1920-ական թվականների վերջին հիվանդությունն ստիպել է Գոթիեին դադարեցնել համերգները, բայց նա բեմ է վերադարձել 1931 թվականին՝ համերգով հանդես գալով Կուբայի մայրաքաղաք Հավանայում ։ Ժամանակի հետ սկսել է ավելի ու ավելի շատ զբաղվել սովորեցնելով, ավելի ու ավելի քիչ՝ համերգներ տալով։ Ուսուցանելուց ստացվող նրա եկամուտն զգալիորեն ավելի մեծ էր, քան շրջագայությունների ժամանակ ստացվողը, արդյունքում՝ 1937 թվականին ամբողջությամբ հրաժարվել է բեմից ու Նյու Յորքում երաժշտական ստուդիա բացել։ Դարձել է «Երաժիշտների ամերիկյան գիլդայի» հիմնադիր անդամ և աշխատել դրա տնօրենների խորհրդում։ Մահացել է 1958 թվականի դեկտեմբերի վերջին Նյու Յորք քաղաքում ։
Քննադատների և հանդիսատեսի տեսակետներ
Գոթիեն հակասական երաժիշտ է համարվել․ երաժշտության նրա ընտրությունը երբեմն հավանության է արժանացել, երբեմն՝ քարկոծվել։
1917 թվականի մայիսի 1-ի «Նյու Յորք Թայմս» օրաթերթի ակնարկում բարձր է գնահատվում նրա բնական տաղանդը, որոշակի վերապահումներ անելով ձայնի չհղկված/անմշակ որակին։ Երգի ոգին զգալու նրա կարողությունը ևս բարձր է գնահատվել․ «մերօրյա ֆրանսիացի հեղինակների երգերի նրա երգեցողությունը հաճույք է պատճառում, քանի որ նա հասկանում է նրանց և ներկայացնում համապատասխան մեկնաբանությամբ» ։
1923 թվականի նոյեմբերի 12-ի «Թայմ» շաբաթաթերթի՝ Գոթիեի իտալական պատմական երգերի, ինչպես նաև մի շարք անգլիական, ֆրանսիական, ավստրիական, գերմանական ու ամերիկյան երգերի կատարման մասին ակնարկում ուշադրության է արժանացել ժամանակակից ջազ երաժշտության ընտրության հարցը։ Քննադատը նշել է․ «նրա ձայնը չափազանց լավն է ջազ երգելու համար» ։ Նրան նաև գովաբանել են որպես լուրջ, գիտակ արվեստագետի, որի երգեցողությունը «կոկիկ ու արտահայտիչ է»։ Հանդիսատեսի կողմից համերգն ընդունվել է մեծ ոգևորությամբ։
1923 թվականին Հյուսիսային Դակոտա նահանգի Ֆարգո քաղաքում կայացած համերգի մասին ակնարկը հանդիսատեսին ու քննադատներին բաժանել է մի քանի ճամբարի․ նրանք, ում համերգը բացահայտ դուր է եկել և նրանք ծափահարել են, նրանք, ում այն բացահայտ դուր չի եկել ու վատ են արտահայտվում համերգի մասին, նրանք, ովքեր չգիտեն ինչպես արտահայտվել համերգի մասին, որն իրենց դուր է եկել, բայց անպատշաճ են համարում և նրանք, ովքեր հավանել են համերգը, բայց դա ցույց չեն տալիս՝ վախենալով հիմար կամ անկիրթ երևալուց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանադացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Կանադացի օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգչուհիներ
Սեվսո գանձ
Սեվսո գանձ (հունգ. ՝ Seuso-kincsek; խորվ.՝ Seusovo բլագո, արծաթե առարկաներ (14 իրեր)` ուշ Հռոմեական կայսրությունից։ Առաջին կտորները հայտնվել են շուկայում (Լոնդոնում) 1980 թվականին, իսկ գանձը ձեռք է բերվել կոնսորցիումի կողմից, որը ղեկավարում էր Սպենսեր Կոմպտոնը։ Փաստաթղթեր են ներկայացվել, որոնցում նշվում է, որ այն գտնվել է Լիբանանի Տյուրոս և Սիդոն շրջաններում։ Գանձը Նյու Յորքում վաճառքի էր հանվել 1990 թվականին Սոթեբիսի կողմից, բայց վաճառքը դադարեցվել է այն ժամանակ, երբ փաստաթղթերը համարվել են  կեղծ, իսկ Հունգարիայի, Հարավսլավիայի (ներկայում Խորվաթիայի) և Լիբանանի կառավարությունները հայտարարել են իրենց սեփականության իրավունքի մասին։ Այս երկրների սեփականության մասին պահանջները մերժվել են ԱՄՆ-ի դատարանում, և գանձը մնացել է Նորդհեմփթոնի Մարկեսի տիրապետության տակ։ Շոտլանդական դատարանը դեռևս գործը բացահայտելու խնդիր ունի։ Գանձի ծագումը և առաջացումը հավանաբար հայտնի է, բայց հրապարակայնորեն չի ընդունվում։ Գոյություն ունեն բազմաթիվ գիտական ​​ապացույցներ այն մասին, որ այն առաջին անգամ ձեռք է բերվել 1970-ականներին հունգարացի զինվորի սպանությունից հետո, որը հայտնաբերել է գանձը Հունգարիայի հնագիտական ​​վայրում ապօրինի պեղում անելիս : 2014 թվականի մարտի 26-ին Հունգարիայի վարչապետ Վիկտոր Օրբանը հայտարարում է, որ Սեվսո գանձը (յոթ կտոր) կեսը կարող է գնվել Հունգարիայի կողմից ։ Վարչապետը դա որակում է որպես «Հունգարիայի ընտանիքին պատկանող արծաթ ։ 2017 թվականի հունիսին մնացած յոթ գտածոները նույնպես վերադարձվում են Հունգարիա 28 միլիոն եվրոյի դիմաց ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արծաթե զարդեր
Սենտ Էտիեն դյու Բուա (Էն)
Սենտ Էտիեն դյու Բուա (Saint-Étienne-du-Bois), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Ռոն Ալպ մարզի Էն գավառում։ Մտնում է Տրեֆոր Կյուիզիա համայնքի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Բուրկ ան Բրես շրջանի օկրուգը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 01350։
Տեղադրություն
Համայնքը տեղակայված է Փարիզից 370 կմ հարավ-արևելք, Լիոն քաղաքից 70 կմ հյուսիս, Բուրակ ան Բրես շրջանից 11 կմ դեպի հարավ-արևմուտք ։
Կլիմա
Համայնքում կլիման կիսացամաքային է ՝ խիստ ամառ ու ձմեռ։ Անձրևները հաճախակի չեն լինում՝ հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 2441 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով 1514 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 1177-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 337-ը անգործունակ (Ակտիվության ցուցանիշը — 77,7%, 1999 թվականին եղել է՝ 74,2%)։ 1117 աշխատունակ բնակիչներից 1105-ը աշխատում էին (589 տղամարդ և 516 կին), անաշխատանք էին 72-ը (27 տղամարդ և 45 կին)։ 337 անգործունակ մարդկանցից 111-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 167-ը թոշակառու, 59-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Արշակ Ագապյան
Արշակ Սարգսի Ագապյան, հայ գյուղագիր, մանկավարժ, հրապարակախոս։
Սովորել է Ներսիսյան դպրոցում (1870–75), ավարտել Թիֆլիսի Ալեքսանդրյան ռուսական ուսուցչական ինստ֊ը (1886)։ Դասավանդել է Գետաշենում, Զաքաթալայում, Մոզդոկում, Թիֆլիսում, Երևանում։
Առաջին թղթակցությունը լույս է տեսել 1881-ի մայիսի 30-ին, «Մեղու Հայաստանի»֊ում, իսկ 1888-ից տպագրվել է «Նոր դար»֊ում։ Ագապյանի նախասիրած ժանրն ակնարկատիպ պատմվածքն է։ Նա ստեղծել է հայ գյուղացիության սոցիալական կյանքն ու պայքարը վերարտադրող ճշմարիտ պատկերներ («Մուսինի գանգատը», 1888, «Անարդար պահանջ», 1889, «Գյուղի ճամփեն», 1896)։ Ամենածավալուն գործը «Մարդասպանը» վիպակն է (1896)։ Գ. Ի. Ուսպենսկու նման Ագապյանը մերժել է բուրժուական քաղաքը, նշել հողից կտրված գյուղացու կործանման անխուսափելիությունը («Դավթարից ջնջվածը», 1894)։ Նրա հասարակական իդեալը շահագործումից ազատ, լուսավորված գյուղն է։ Իր հոդվածներում Ագապյանը համակրանք է արտահայտել ռուս վաթսունականների նկատմամբ, արձագանքել մայրենի լեզվի ու գրականության հուզող հարցերին, պայքարել հանուն մանկավարժական առաջավոր սկզբունքների արմատավորման և մատաղ սերնդի ազգային դաստիարակության։ Մահացել է հոկտեմբերի 10-ին, ծննդավայրում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գյուղագիրներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ
Հադ (ֆիլմ)
Հադ (Hud), Մարտին Ռիթի ֆիլմը, որը էկրաններին է հայտնվել 1963 թվականին։ Լարի Մակմյորթրիի «Անցի՛ր, ձիավոր» (Horseman, Pass By) նովելի էկրանավորումը։ Գլխավոր դերերում են Փոլ Նյումանը և Բրենդոն Դե Ուալդը։ «Օսկար» մրցանակաբաշխության յոթ անվանակարգերում առաջադրված ֆիլմ, որոնցից հաղթել է երեքը՝ Պատրիցիա Նիլի և Մելվին Դուգլասի դերասանական և Ջեյմս Վոնգ Հոուի օպերատորական աշխատանքի համար։
Սյուժե
Գործողությունը տեղի է ունենում Բեննոն ընտանիքի տեխասյան ագարակատնում և հարևան փոքրիկ քաղաքում։ Հադ Բեննոնը (Փոլ Նյուման) կանանց սիրահար և անուղղելի զվարճասեր է, ով կարող է ամեն երեկո խնջույքների մեջ լինել, դրա հետ մեկտեղ նա կարող է իր հմայքի շնորհիվ մարդկանց հետաքրքրել և իր հետևից տանել։ Նա ապրում է ագարակում իր ծեր, խիստ բարոյական համոզմունքի տեր հոր՝ Հոմերի (Մելվին Դուգլաս) և 17–տարեկան զարմիկի՝ Լոննի (Բրենդոն Դե Ուայլդ) հետ։ Հոմերը   չի սիրում իր որդուն նրա ցինիզմի և եսասիրության պատճառով, և վերջինս էլ հորը նույն կերպ էր վերաբերվում՝ անկեղծորեն սպասելով խստագույն ծնողի մահը, որպեսզի հողամասը իշխի։ Այդ ընտանեկան կոնֆլիկտի կենտրոնում հայտնվում է երիտասարդ Լոննին, ով պետք է ընտրություն կատարեր իմաստուն պապիկի և թեթևամիտ հորեխպոր միջև։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:1963 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր ընտանիքի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ
Շեժամկա
Շեժամկա (Шежамка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետի երկարությունը կազմում է 77 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազանների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ագափյան օրիորդաց վարժարան
Քաղաքական աննպաստ պայմանների պատճառով 1876 թվականին փակվել է։ Նրա գործունեությունը շարունակել է Մեզպուրյան վարժարանը։
Շեժամկա
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ագափյան օրիորդաց վարժարան
Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական դպրոցներ Կատեգորիա:Նոր շրջանի հայկական դպրոցներ Կատեգորիա:Հայկական օրիորդաց դպրոցներ
Շեժամկա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Մուկուժե
Շապադա դա Դիամանտինա ազգային պարկը սահմանակից է համայնքին   ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Էյմի Մալինզ
Էյմի Մալինզ (Aimee Mullins, ), ամերիկացի մարզիկ, դերասանուհի, մոդել, առաջին անգամ հայտնի է դարձել իր մարմնամարզական ձեռքբերումների համար։ 1996 թվականի Ատլանտայի Պարալիմպիկ խաղերի մասնակից։
Կենսագրություն
Ուսումնառության տարիներին հավասար պայմաններում մրցակցել է Ուսանողական սպորտի ազգային ընկերակցության առողջ մարզիկների հետ (թեթև ատլետիկայում անձնական ռեկորդը՝ 100 մետր վազք՝ 15,77 վայրկյանում, 200 մետր՝ 34,60 վայրկյանում և 3,5 մետր երկարացատկի արդյունք)։
Մոդել
Մալինզին լուսանկարահանել են շատ հայտնի լուսանկարիչներ, այդ թվում՝ Նիք Նայթը, Սթիվեն Կլեյնը, Բրյուս Վեբերը, Վոլտեր Չինը, Ինես վան Լամսվերդը, Էլեն ֆոն Ունվերտը։ 1998 թվականին հայտնվել է Dazed & Confused ամսագրի շապիկին, որին հաջորդել են նորաձևության այնպիսի ամսագրեր, ինչպիսիք են Harper's Bazaar, Elle, Vogue, i-D, Another, Numero, Garage Magazine : 2009 թվականին որպես «25 Years of Non-Uniform Thinking» Քենեթ Քոլ արշավի մասնակից հայտնվել է գովազդային վահանակներում ։ Խոշոր պայմանագիր է կնքել L’Oréal ֆրանսիական ընկերության հետ և 2011 թվականին նշանակվել է գլոբալ L’Oréal-ի դեսպան ։
Դերասանուհի
2010 թվականի ապրիլի 15-ին հանդես է եկել ամերիկյան երգիծական «Կոլբերի հաշվետվությունը» շոուում և հայտարարել է, որ ունի 12 զույգ պրոթեզային ոտքեր, որոնց մի մասը «թանգարաններում է» ։
Անձնական կյանքը
2013 թվականից Մալինզը կապված է եղել դերասան Ռուպերտ Ֆրենդի հետ, 2014 թվականի մայիսին նրանք նշանադրվել են և մինչև 2014 թվականի դեկտեմբեր այդ լուրը գաղտնի պահել , 2016 թվականի մայիսի 1-ին՝ ամուսնացել։
Գրքեր
Մուլինզը հիշատակվել է հետևյալ գրքերում՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի մարզիկներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ջորջթաունի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հաշմանդամություն ունեցող անձինք
Վարդգես Պետրոսյանի անվան թիվ 51 դպրոց
Վարդգես Պետրոսյանի անվան թիվ 51 դպրոց, հանրակրթական դպրոց Երևանի Արաբկիր վարչական համայնքում։
Պատմություն
Երևանի N 51 դպրոցը հիմնադրվել է 1949 թվականին։ 2000 թվականին դպրոցն անվանակոչվել է գրող և հրապարակախոս Վարդգես Պետրոսյանի անունով, գրողի հարթաքանդակի հանդիսավոր բացումը կատարվել է 2006 թվականին (քանդակագործ՝ Էդուարդ Շախիկյան)։ Դպրոցն ունի նորակառույց կից մասնաշենք։ Դպրոցը անգլերենի խորացված ուսուցմամբ է ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երևանի դպրոցներ
Բետմալ (պանիր)
Բետմալ (Bethmale), կովի կաթից պատրաստված չեփած մամլված ֆրանսիական պանիր։ Արտադրվում է Հարավային Պիրենեյներում, Բտեմալ գյուղում (Արյեժ գավառում)։ Հավանաբար, կովի կաթից պատրաստվող պիրենեյան ավանդական պանիրներից ամենափափուկն է։
Պատրաստում
Պանիրը պատրաստում են կովի կաթից։ Դրա հասունացման ամսիներն են օգոստոսից-սեպտեմբեր, թեև կարող է նաև հասունանալ ապրիլից նոյեմբեր ամիսներին։ Պանրի գլխիկը ամեն օր մաքրվում է, ինչի շնորհիվ առաջանում է կարմրագույն կեղև։
Նկարագրություն
Պանրի գլխիկիմիջին չափը 4,5 կգ է։ Այն ունի թույլ արտահայտված թթու-քաղցր համ։ Լավագույն գինին Բետմալի համար՝ կարմիր գինիներն են, օրինակ Fronton-ը (կարելի է նաև սպիտակ գինիներ)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ֆրանսիական պանիրներ Կատեգորիա:Կովի կաթից պանիրներ
Լեզ Էրի լա Վիևիլ
Լեզ Էրի լա Վիևիլ (Le Hérie-la-Viéville), Ֆրանսիայում գտնվող համայնք, որը մտնում է Պիկարդիա մարզի և Էնա գավառի կազմի մեջ։ Համայնքը մտնում է նաև Մարլ կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանն է հանդիսանում Վերվենը։
Համայնքի INSEE ծածկագիրն է 02379։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով կազմել է 239 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին 152 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 94-ը եղել են առավել ակտիվ տնտեսվարողներ, 58-ը եղել են համեմատաբար ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 61,8 %, 1999 թվականին եղել է 71,1 %)։ 94 ակտիվ քաղաքացիներից 86-ը աշխատել են տարբեր ձեռնարկություններում (48 տղամարդ և 38 կին), անաշխատունակների թիվը կազմել է 8 մարդ (7 տղամարդ և 1 կին)։ 58 ոչ ակտիվ մարդկանցից 14-ը եղել են կամ աշակերտ կամ էլ ուսանող, 17-ը եղել են թոշակառու, 27-ը եղել է ոչ ակտիվ այլ պատճառներով ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Դենիս Փափազյան
Դենիս Նահապետի Փափազյան (Dennis R. Papazian, ), հայ պատմաբան, հասարակական գործիչ։ Պատմական գիտությունների դոկտոր (1966), պրոֆեսոր (1971)։ Միչիգանի համալսարանի Հայկական հետազոտությունների կենտրոնի հիմնադիր։
Կենսագրություն
Դենիս Փափազյանը ծնվել է 1931 թվականին։ 1954 թվականին ավարտել է Վեյնի պետական համալսարանի (Դեթրոյթ, Միչիգանի նահանգ) պատմափիլիսոփայական բաժինը, 1956 թվականին՝ նույն համալսարանի արևելաեվրոպական հետազոտությունների բաժնի և 1958 թվականին՝ Միչիգանի (Էնն Էրբոր) համալսարանի պատմության բաժնի մագիստրատուրաները։ 1961-1962 թվականներին աշխատել է Մոսկվայի պետական համալսարանում, ուսումնասիրել է Մոսկվայի և Լենինգրադի պետական արխիների նյութերը ։ 1966-2002 թվականներին դասախոսել է Միչիգանի (Դիրբոռն) համալսարանում, 1985 թվականից՝ Միչիգանի հայագիտական հետազոտությունների կենտրոնի տնօրեն, 1975-1978 թվականներին՝ Ամերիկայի հայկական համագումարի տնօրեն, 1973-1979 թվականներին՝ տնօրենների խորհրդի նախագահ ։
Աշխատությունները վերաբերում են 19-րդ դարի Ռուսաստանի, ԽՍՀՄ, Մերձավոր Արևելքի ու հայոց պատմության բազմաթիվ հիմնահարցերի, ինչպես նաև Հայկական հարցի ու հայոց ցեղասպանության լուսաբանմանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Միչիգանի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի դասախոսներ
Բազմաբերդ (գետ)
Բազմաբերդ, գետ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում։ Սկիզբ է առնում Արագած լեռան հարավարևմտյան լանջերից և աջից միանում Շամիրամի սելավի հունին։ Երկարությունը 18 կմ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շամիրամի սելավ գետի վտակներ Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի գետեր
Ֆրենսիս Բեկոն (նկարիչ)
Ֆրենսիս Բեկոն (Francis Bacon, ), անգլիացի նկարիչ- էքսպրեսիոնիստ, կերպարային նկարչության վարպետ։ Ստեղծագործության հիմնական թեման եղել է մարդկային մարմինը` մի փոքր ձգված, այլափոխված, վերածված երկրաչափական կերպարի, որը հիմնականում պատկերված է առարկայազուրկ ֆոնին։ Եռապատկերը նկարչի ստեղծագործության սիրելի ձևն է։ Ինչպես ինքը նկարիչն է նշել, ինքը «պատկերները տեսնում է հաջորդականության մեջ» ։ Պահպանվել են տարբեր չափերի 28 եռապատկերներ, իսկ մի քանիսը անձամբ հեղինակն է ոչնչացրել. նա խիստ բծախնդրորեն է վերաբերվել իր գործերին ։ Երիտասարդ հասակում Բեկոնը չի ստացել գեղարվեստական կրթություն և երկար ժամանակ չի կողմնորոշվել ապագա մասնագիտության հարցում` փորձարկելով գործունեության տարբեր ձևեր, այդ իսկ պատճառով նրա ոճը սեփական ընկալումների և փոխազդեցության մեջ գտնվող վառ կերպարների միախառնում է, որը նկատելի է նկարչի բազմաթիվ աշխատանքներում ։ Նկարչի կյանքում բեկումնային է եղել 1944 թվականը, երբ ստեղծել է «Երեք էտյուդ խաչելության ստորոտին» եռապատկերը, որը հասարակության ուշադրութունն է գրավել իր վառ գույներով, տառապանքի ու ճիչի կոպիտ պատկերումով։ Նկարն արժանացել է քննադատների բարձր գնահատանքին։ Հետագա աշխատանքները ևս մեծ հետաքրքրություն են առաջացրել` ստանալով ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական արձագանքներ։ Այսպես` Մարգարետ Թետչերը նրան անվանել է «մարդ, որ նկարում է սարսափելի նկարներ» ։ Ամեն դեպքում, կյանքի վերջին տարիներին նկարչին ամրացել էր 20-րդ դարի բրիտանացի նշանավոր նկարչի համբավը։ Ներկայումս Ֆրենսիս Բեկոնի գործերը բարձր են գնահատվում և ընդգրկված են ամենից բարձր վճարվող նկարների ցանկում։
Վաղ տարիներ
Ֆրենսիս Բեկոնը ծնվել է 1909 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Դուբլինում` Լոուեր Բեգոտ փողոցի № 63 տանը։ Հայրը` կապիտան Էդուարդ Մորտիմեր Բեկոնը, եղել է պաշտոնաթող զինվորական, զբաղվել է ձիաբուծությամբ։ Նա ծագել է հին, սակայն ունեզրկված ազգից։ Մայրը` Քրիստինա Վինիֆրեդ Լոքսլի Բեկոնը (ծնունդով` Ֆյորտ), եղել է երկաթի մագնատների ընտանիքից, ծագումով Շեֆիլդից ։ Ընտանիքում մեծացել է 5 երեխա` երեք տղա և երկու աղջիկ, որոնց դաստիարակությամբ զբաղվել է դայակը` Ջեսի Լայթֆուտը։ Բեկոնը ջերմ հարաբերությամբ էր կապված դայակի հետ, որը շարունակվել է մինչև վերջինիս մահը 1951 թվականին ։
1927 թվականին Բեկոնը հոր պնդմամբ ընտանիքի բարեկամի` Սեսիլ Հարկորտ-Սմիթի հետ վեցամսյա ուղևորություն է կատարել Բեռլին։ Հայրը հույս ուներ, որ նախկին զինվորականը դրական ազդեցություն կունենա Ֆրենսիսի վրա։ Բեռլինում Ֆրենսիս Բեկոնը հանդիպել է արվեստագետերի հետ, այցելել գիշերային ակումբներ։ Այստեղ նա ծանոթացել է Սերգեյ Էյզենշտեյնի և Ֆրից Լանգի հետ։ Ինչպես նկարիչն է հետագայում նշել, նրանց աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել իր վրա` հատկապես «Մետրոպոլիսը» և «Պոտյոմկին զրահակիրը»։ Հետագա կես տարին Բեկոնն անցկացրել է Ֆրանսիայում` Շանտիիում` ապրելով նշանավոր դաշնակահար տիկին Բոկենտենի հետ։ Այստեղ նա սովորել է ֆրանսերեն, այցելել գեղարվեստական ցուցահանդեսներ ։ Փարիզում Բեկոնն այցելել է Պաբլո Պիկասսոյի ցուցահանդես, ինչից հետո նկարիչ դառնալու որոշում է կայացրել ։ Այնուհետև վերադարձել է Լոնդոն, հաստատվել Քուինսբերի Մյուս Վեսթ փողոցի № 17 տանը (Հարավային Կենսինգտոն) և զբաղվել ինտերիերի դիզայնով։ 1930 թվականին նրա աշխատանքները հայտնվել են «The Studio» ամսագրում որպես 1930 թվականի «բրիտանական դեկորատիվ արվեստի նմուշներ»։ Բեկոնը ծանոթացել է Էրիկ Հոլլի հետ, ով դառնում է նրա սիրեկանն ու հովանավորը, և ավստրալիացի կուբիստ նկարիչ Ռոյ դե Մեյստրի հետ, ում հետ առաջին անգամ փորձել է յուղաներկով նկարել ։ 1930 թվականի վերջին նա դարձյալ այցելել է Բեռլին, որտեղ ստացել է կահույքի դիզայնի ու վերականգնման մեծ պատվեր։ 1933 թվականի ապրիլին այլ նկարիչների հետ մասնակցել է Մեյոր պատկերասրահում կազմակերպված ցուցահանդեսին, որտեղ նրա «Խաչելություն, 1933» նկարը, որը ստեղծվել էր Պիկասսոյի ազդեցությամբ, ձեռք է բերել հավաքորդ Մայքլ Սեդլերը։ Հետագա աշխատանքները, սակայն, ավելի վատ ընդունելության են արժանանում. 1934 թվականի փետրվարին նկարչի անհատական ցուցահանդեսում Բեկոնի նկարները վատ են վաճառվում և «Թայմս» թերթում բացասական արձագանքի են արժանանում, իսկ 1936 թվականի ամռանը Սյուրռեալիստական միջազգային ցուցահանդեսի կազմակերպիչները մերժում են նրան` նրա գործերը համարելով «ոչ բավարար սյուրռեալիստական» ։ Մի շարք անհաջողություններից հետո Բեկոնը ոչնչացրել է իր նկարների մեծ մասը և որոշ ժամանակ դադարել է նկարել ։
1935 թվականին Բեկոնը կրկին այցելել է Փարիզ։ Ճանապարհին նա ձեռք է բերել բերանի խոռոչի հիվանդությունների մասին գիրք, որում եղած նկարները մեծ ազդեցություն են գործել նրա հետագա ստեղծագործական կյանքի վրա։ 1937 թվականին Բեկոնը մասնակցել է ցուցահանդեսի, որ կազմակերպել էին Հոլլը և Դե Մեյստրը, ծանոթացել է անգլիացի նկարիչ Գրեհեմ Սազերլենդին։ 1940 թվականին մահացել է նրա հայրը, և Բեկոնը ժառանգություն է ստացել հոր ամբողջ կարողությունը, քանի որ նրա եղբայրներից ոչ մեկն այդ ժամանակ կենդանի չէր։ Երկրորդ աշխարհամարտին Բեկոնը քրոնիկ ասթմայի պատճառով չի զորակոչվել բանակ, սակայն բարեխղճորեն ծառայել է քաղաքացիական պաշտպանությունում։ Բեկոնի առողջությունը վատթարացել է, և 1942 թվականին նա լքել է ծառայությունը, ինչից հետո Էրիկ Հոլլի հետ քոթեջ է վարձակալլ Հեմփշիրի մոտակայքում, որտեղ շարունակել է զբաղվել գեղանկարչությամբ, սակայն այս շրջանից ոչ մի նկար չի պահպանվել։ 1943 թվականին Բեկոնը վերադարձել է Լոնդոն և հաստատվել Կրոմվելի հրապարակի № 7 տանը, որտեղ Հոլլի հետ ընդհատակյա խաղատուն է բացել ։ Շուտով նա ծանոթացել է նկարիչ Լյուսյեն Ֆրոյդի հետ, ով դարձել է նրա մտերիմ ընկերը։ Նրանք միասին այցելել են սրճարաններ, ակումբներ, Սոհոյի խաղատներ։ Ֆրոյդի հավաստմամբ նրանք 25 տարի ամեն օր հանդիպել են` սկսած 1940-ական թվականներից։ Ֆրոյդը զգալի ազդեցություն է ունեցել Բեկոնի գեղանկարչության վրա. նա դարձել է բազմաթիվ կտավների հիմնական օբյեկտ` «Երկու կերպար» (1953), «Լյուսյեն Ֆրոյդի դիմանկարի էտյուդ» (1964), «Լյուսյեն Ֆրոյդի դիմանկարի երեք էտյուդ» (1966), «Լյուսյեն Ֆրոյդի դիմանկարի երեք գծանկար» (1969)։ Նրանց մտերմությունն ավարտվել է 1970-ական թվականների սկզբին, երբ ստեղծագործական տարաձայնություններ են առաջացել նրանց մեջ. Ֆրոյդը Բեկոնի վերջին գործերը «սարսափելի» է համարել ։
Հաջողություն
1944 թվականին Բեկոնը ստեղծել է «Խաչելության կերպարների երեք էտյուդ» եռապատկերը։ Այս նկարը Բեկոնի ստեղծագործության անկյունաքարն է համարվում, քանի որ հենց այստեղ է ձևավորվել նրա ինքնատիպ ոճը, որը հետագայում դրսևորվել է նկարչի բոլոր գործերում։ Կտավում կոպիտ ձևով վառ նարնջագույն ֆոնին պատկերված են մարդանման երեք պատկերներ, որոնց համար հիմք են ծառայել էրինիաները` դիցաբանական այն կերպարները, որոնք դարձել են Էսքիլեսի «Օրեստիա» եռագրության գլխավոր կերպարները։ Նկարի անվանումը կերպարներին կապում է սրբերի հետ, որոնք կրոնական թեմայով գեղանկարչության մեջ ավանդաբար ամրակցվել էին խաչելության ստորոտին ։ Այս եռապատկերը Բեկոնի մեկ այլ` «Կերպարը բնապատկերում» նկարի հետ 1945 թվականի ապրիլին ներկայացվել է Լեֆևր պատկերասրահում` արժանանալով քննադատների հիացական կարծիքներին։ Դրանից հետո Բեկոնին ընդունել են որպես տաղանդավոր ու ազդեցիկ նկարչի ։ Ինքը նկարիչը եռագրությունը համարում էր իր առաջին հասուն գործը` խոչընդոտելով մինչ այդ նկարված իր աշխատանքների ցուցադրումը հասարակությանը։ Մինչև 1953 թվականը եռապատկերը գտնվել է Էրիկ Հոլլի մոտ, այնուհետև հանձնվել Լոնդոնի Թեյթ բրիտանական պատկերասրահին, որտեղ ցուցադրված է մինչ օրս ։ 1988 թվականին Ֆրենսիս Բեկոնը նկարել է նկարի երկրորդ տարբերակը, որը նախնական բնօրինակից երկու անգամ մեծ է, իսկ ֆոնը ներկայացված է արնանման կարմիրով ։