cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Անկանխիկ հասարակություն
Շրջանառության մեջ գտնվող կանխիկ գումարը
Պետք է հաշվի առնել, որ անկանխիկ գործարքների մասնաբաժնի նույն ցուցանիշով երկու երկրներում շրջանառության մեջ գտնվող կանխիկ գումարի չափը կարող է շատ տարբեր լինել։ Չնայած այն հանգամանքին, որ անկանխիկ հասարակության գաղափարը լայնորեն քննարկվում է, երկրների մեծ մասը մեծացնում է շրջանառության մեջ գտնվող կանխիկ գումարի քանակը։ Բացառություն են կազմում Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունը, որի թղթադրամների մատակարարումը կտրուկ տատանվում է երկրների մեծ մասի համեմատությամբ, և Շվեդիան, որը զգալիորեն կրճատել է կանխիկ գումարի քանակը 2007 թվականից ի վեր։ Չինաստանում կանխիկ դրամի ծավալը 2017 թվականից մինչև 2018 թվականը նվազել է.
Շրջանառության մեջ գտնվող կանխիկ դրամական միջոցների քանակը (պատմական տվյալներ)
Շրջանառության մեջ գտնվող կանխիկ գումարը վերջին տասնամյակների ընթացքում աճել է բոլոր երկրներում, բացի Շվեդիայից։ Միջազգային հաշվարկների բանկի ամենահին համեմատական տվյալները 1978 թվականի վիճակագրումն են ցուցադրում և ներառում են միայն ԱՄՆ դոլարը և 10 այլ արժույթներ։
Բիզնեսի ռիսկերի և ծախսերի կրճատում
Բիզնեսի տեսանկյունից անկանխիկ վճարումները վերացնում են հետևյալ բիզնես ռիսկերը ՝ փողի կեղծում, գողություն (այդ թվում՝ աշխատողների կողմից (յուրացում)։ Ֆիզիկական ապահովության, կանխիկ դրամի ֆիզիկական մշակման (հանում, տեղափոխում, հաշվառում) ծախսերը նույնպես նվազում են անկանխիկ համակարգի անցնելիս, ինչպես նաև դրամարկղում դրամական միջոցների փոփոխման համար կանխիկ չլինելու ռիսկը։
Կանխիկ գումարի միջոցով հիվանդության փոխանցման նվազեցում
Կանխիկը պաթոգենների կրող է  ։ Այնուամենայնիվ, կանխիկ գումարը ավելի քիչ հավանական է, որ փոխանցի հիվանդություն, քան շատ այլ ապրանքներ, ինչպիսիք են վարկային քարտերի տերմինալները ։ Վարակման վախը ստիպեց Գերմանիայի կենտրոնական բանկին՝ Գերմանիայի դաշնային բանկին, հայտնել, որ «կանխիկ գումարը վարակվելու մեծ վտանգ չի ներկայացնում հանրության համար» :
Հանցագործությունը նվազեցնելու նպատակով բարձրարժեք թղթադրամների վերացում
Փողի օգտագործման կարևոր խնդիր է դրա ապօրինի օգտագործմանը հակազդելը, օրինակ.
Ավանդական փողերով ապօրինի գործարքները կարող են քողարկվել՝ ներդրումներ կատարելով անշարժ գույքի, հնաոճ իրերի կամ այնպիսի ապրանքների, ինչպիսիք են ադամանդները, թանկարժեք մետաղները։ Անկանխիկ հասարակությունում գործարքների թափանցիկությունը կհեշտացնի անօրինական գործարքների հայտնաբերումը ։
Տնտեսագետ Քենեթ Ռոգոֆը առաջարկեց «նվազեցրած կանխիկ» սիսթեմ, ըստ որի փոքր թղթադրամները և մետաղադրամները առօրյա առևտրի համար, բայց բարձր արժեք ունեցող թղթադրամերը հարկավոր է հանել շրջանառությունից։ Դա կստեղծեր մի իրավիճակ, որտեղ կանխիկ գումարի օգտագործումը ֆիզիկապես անհարմար կլիներ։ Խոշոր թղթադրամները նաև ամենաարժեքավորն են կեղծիքի համար։ Նմանատիպ միջոցներ արդեն ձեռնարկվել են 1945 թվականին Մեծ Բրիտանիան արգելեց 5 ֆունտ ստեռլինգից բարձր անվանական արժեքով թղթադրամների շրջանառությունը՝ վախենալով նացիստական կեղծիքներից, 2000 թվականից Կանադան շրջանառությունից հանեց 1000 կանադական դոլարանոց թղթադրամը , Եվրոպական կենտրոնական բանկը 2019 թվականի դրությամբ այլևս չի թողարկում 500 եվրոյի թղթադրամներ ։
Տնտեսական տվյալների հավաքագրում
«Ծախսատար և պարբերական» հարցումներ անցկացնելու փոխարեն քաղաքացիների ծախսերի վերաբերյալ «իրական ժամանակում» հավաքագրված տվյալները կարող են օգնել արդյունավետ տնտեսական քաղաքականության մշակմանը և իրականացմանը։ Ֆինանսական գործարքները գրանցելով՝ կառավարությունը կարող է ավելի լավ հետևել փողի շարժին ֆինանսական հաշվետվությունների միջոցով, ինչն օգնում է վերացնել սև հաշիվները և անօրինական գործարքները ։
Անձնական պլանավորման և հաշվապահության պարզեցում
Քանի որ թվային վճարումները կատարվում են, գործարքները գրանցվում են։ Անկանխիկ վճարումները հեշտացնում են եկամուտներին և ծախսերին հետևելու ընթացքը և փողի շարժը գրանցելը։ Գործարքների գրառումներն օգնում են քաղաքացիներին ավելի արդյունավետ կառավարել իրենց բյուջեն։
Մարտահրավերներ բանկերում չգրանցվածների համար
Անկանխիկ համակարգերը կարող են խնդիր լինել այն սոցիալական խմբերի համար, որոնք ներկայումս ապավինում են կանխիկ գումարին։ Դրանք ներառում են աղքատները, հաշմանդամները, տարեցները, փաստաթղթեր չունեցող ներգաղթյալները և երիտասարդները ։ Էլեկտրոնային գործարքները պահանջում են բանկային հաշիվ և որոշակի ծանոթություն վճարային համակարգին ։ Աղքատ երկրներում և տարածաշրջաններում բացակայում են բանկային ծառայությունները ։ Միացյալ Նահանգներում 2012 թվականին բնակչության գրեթե մեկ երրորդը հասանելիություն չուներ հիմնական ֆինանսական ծառայությունների ամբողջական շրջանակին։ 2011 թվականին FDIC-ի ուսումնասիրությունը ցույց տվեց, որ տարեկան $15,000-ից պակաս եկամուտ ունեցող տնային տնտեսությունների մոտավորապես քառորդը բանկային հաշիվներ չունի : Միացյալ Նահանգների ընդհանուր բնակչության 7,7%-ը չուներ բանկային հաշիվ՝ ավելի քան 20%-ը որոշ քաղաքներում և գյուղական շրջաններում և ավելի քան 40%-ը որոշ մարդահամարային շրջաններում 2016 թվականի դրությամբ ։
«Smart Nation»-ի շրջանակներում Սինգապուրը գնում է դեպի անկանխիկ տնտեսություն։ 2017 թվականին երկրի բնակչության 14,4%-ը 65 տարեկանից բարձր էր և տարեց մարդկանց մեծ մասը դեռ օգտագործում էր կանխիկ գումարը որպես վճարման միակ եղանակ։ Մարդկանց համար, ովքեր սովոր չեն թվային վճարման եղանակներին, խնդիրների լուծումը, ինչպիսիք են կորցրած քարտերի կամ գաղտնաբառերի կառավարումը, կարող են պոտենցիալ խնդիրներ ստեղծել։
Թվային խարդախություն
Երբ վճարային գործարքները պահվում են սերվերներում, դա մեծացնում է հաքերների կողմից չարտոնված հակերության վտանգը ։ Ֆինանսական կիբերհարձակումները և թվային հանցագործությունը նույնպես մեծ ռիսկեր են պարունակում, երբ կանխիկ գումարը լքվում է : Շատ ընկերություններ արդեն տառապում են տվյալների արտահոսքից, այդ թվում՝ վճարային համակարգերից։ Էլեկտրոնային հաշիվները խոցելի են չարտոնված մուտքի և այլ հաշվի միջոցների փոխանցման կամ չարտոնված գնումների համար :
Հեռահաղորդակցության ենթակառուցվածքի վրա հարձակումները կամ պատահական անջատումները նույնպես խոչընդոտում են էլեկտրոնային վճարային համակարգի գործունեությունը, ի տարբերություն կանխիկ գործարքների, որոնք կարող են շարունակվել նվազագույն ենթակառուցվածքով ։
Ավտորիտար վերահսկողություն
Անկանխիկ հասարակության հակառակորդները նշում են, որ ամբողջովին անկանխիկ համակարգը, բացի բոլոր գործարքները հետևելուց, կենտրոնական կառավարությանը թույլ կտա.
Անկանխիկ հասարակություն Շվեդիայում
Շվեդիան օրինակներից մեկն է, թե ինչի են հանգեցնում անկանխիկ հասարակություն ստեղծելու ջանքերը։ Շվեդական հասարակությունը կտրուկ փոխվել է 2000 թվականից մինչև 2017 թվականը կանխիկ գումարը թվային վճարման եղանակներով փոխարինելու փորձերի պատճառով։ Անկանխիկ բանկային մասնաճյուղերի գաղափարը ծագել է Շվեդիայում 2000-2005 թվականներին, ընդ որում անկանխիկ մասնաճյուղը քայլ էր դեպի այդ մասնաճյուղի առաջիկա փակումը։ Մոտ 2008 թվականից շվեդական բանկերը սկսեցին իրենց հաճախորդներին տրամադրել հատուկ սարքավորումներ, որոնք կարող էին օգտագործվել տնից ֆինանսական գործարքների (օրինակ՝ թվային հաշիվների վճարումների) մշակման համար։ Այնուամենայնիվ, մարդիկ դեռևս ունեին կանխիկ գումար օգտագործելու ընտրություն, իսկ ցանկացողները կարող էին կանխիկ գումարով զբաղվել բանկի մնացած գրասենյակներում։
Շվեդիայում կանխիկ գումարիի սահմանափակ հասանելիությունը դժվարություններ է առաջացրել փոքր խանութների համար, որոնք կախված են կանխիկից, քանի որ այս ֆինանսական ռեժիմում աշխատելիս նրանք չեն կարող ամենօրյա մուտքերը մուտքագրել հաշիվներ կամ ստանալ անփույթ գումար։ Այս խնդիրները լուծելու համար շվեդական բանկերը ներդրեցին բջջային հեռախոսների վճարման համակարգը, որը հայտնի է որպես Swish: Բայց այս համակարգը նույնպես տառապում էր բազմաթիվ խնդիրներից ։
Բանկերը (և սկզբում լրատվամիջոցները) բողոքներն անվանեցին «տարեցների խնդիրներ», այսինքն՝ կարծում էին, որ բողոքները կապված են նոր տեխնոլոգիաների ուսուցման հետ, այլ ոչ թե ինքնին վճարման նոր եղանակից դժգոհության հետ։ Փոփոխության հակառակորդները, սակայն, մտահոգություն են հայտնել խարդախ գործարքների աճի վերաբերյալ, իսկ քվանտային համակարգիչների արագ զարգացումը ավելացնում է համակարգը կոտրելու մտավախությունը։ Անկանխիկ Շվեդիայի մասին բանավեճն ավելի բարդացավ, երբ շվեդական կառավարական կազմակերպությունը « Om Kriget Eller Krisen Kommer » (հայերեն՝ «Եթե պատերազմ կամ ճգնաժամ գա») նամակում հրապարակեց պահվող իրերի ցանկը։ տանը մշտապես, որն իր մեջ ներառում էր «կանխիկ գումար փոքր անվանական արժեքներով» : Շվեդիայում բացասական քննադատության ալիք բարձրացավ փորձագետների կողմից, ովքեր արտահայտեցին իրենց մտահոգությունը ։
Նախկին ոստիկանապետ Բյորն Էրիկսոնը 2016 թվականի գարնանը հիմնադրել է մի շարժում, որը հայտնի է որպես «Kontantupproret» կամ «Cash Petition»: Այս շարժումը արագորեն մեծ ժողովրդականության հասավ, և նրա անդամներից շատերը նկարագրում են այն խնդիրները, որոնք կապված են կանխիկի նկատմամբ բանկերի աճող թշնամական վերաբերմունքի հետ ։ Բողոքների սպեկտրն ընդգրկում է հարցերի լայն շրջանակ ։ Օրինակ, «TV3»-ի հայտնի անձնավորություն Ռոբերտ Էշբերգը բարձրաձայնեց գաղտնիության հետ կապված մտահոգությունները, այն բանից հետո, երբ նա վճարեց դեղատանը Swish համակարգով, նա գրեթե անմիջապես ստացավ գովազդ իր բջջային հեռախոսով նույն դեղատնից ։ Մաթեմատիկայի պրոֆեսոր Սվանտե Լինիուսսոնը պնդում է, որ «կանխիկի վերացումը կամաց-կամաց ոչնչացնում է մեր ժողովրդավարությունը» : Մալմյոյում բիլիարդի ակումբը, որը հրաժարվում էր որևէ այլ կերպ վճարումներ ընդունել, բացի կանխիկից, գրեթե ստիպված եղավ փակվել այն բանից հետո, երբ բանկը, որում նրանք աշխատում էին 20 տարի, մերժեց նրանց սպասարկումից (բանկը պնդում էր, որ կանխիկ գումարը չի հետագծվել հանցագործությունները հետաքննելու համար հավաքագրված գրառումներում։ ) ։ Լայքսելի հյուսիսում գտնվող ավանդական ամառային շուկան սնանկացել է համակարգչային սխալի պատճառով։ Քանի որ մարդկանցից պահանջվում էր վճարել հեռախոսով (Swish) և քարտերով, նրանք բավարար գումար չունեին իրենց շուկայում բիզնես վարելու համար ։
Սովորաբար փողերի լվացման մասին նոր օրենքները պահանջում են մեծ քանակությամբ կանխիկ գումարի աղբյուրների ապացույց։ Շվեդիայի բանկերը մեղադրում են Եվրոպական միության օրենքները, սակայն ԵՄ օրենքները թույլ են տալիս 15000 եվրոյից ոչ ավելի գործարքներ կատարել, մինչդեռ շվեդական բանկերը պահանջում են ապացույցներ և կարող են հրաժարվել կանխիկ գումար ընդունելուց կամ բռնագրավել կանխիկ գումարը առանց որևէ սահմանաչափի և փաստաթղթային բարձր պահանջներ ներկայացնել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անկանխիկ հասարակություն Կատեգորիա:Միջազգային ֆինանսներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Որոշակիություն պահանջող հոդվածներ Կատեգորիա:Pages with unreviewed translations
Սուրբ Զինովիի կյանքից պատկերներ
«Սուրբ Զինովիի կյանքից պատկերներ», Սանդրո Բոտիչելլիի վերջին շրջանի աշխատանքների շարքն է Սուրբ Զինովիի կյանքի թեմայով։ Վերջինս գործունեություն է ծավալել Ֆլորենցիայում 4–րդ դարի սկզբում։ Բոլոր նկարները բաժանված են մի քանի մասի և ընթերցվում են ձախից աջ.
Կատեգորիա:Նկարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Վերածննդի կերպարվեստ Կատեգորիա:Դրեզդենի պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:Սանդրո Բոտիչելլիի նկարներ
Տագամեցա
Տագամեցա (Tagametsa), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Սաուե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 102 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Սաուե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Մերկիշ Լուխ
Մերկիշ Լուխ (Märkisch Luch), քաղաք Գերմանիայի Բրանդենբուրգ երկրամասում։
Գտնվում է Հաֆելլանդ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը 1330 մարդ է (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալների) ։ Զբաղեցնում է 20,00 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝ 12 0 63 186։
Քաղաքը ստորաբաժանվում է 6 քաղաքային շրջանի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Մորոզովկա (գյուղ, Խմելնիկի շրջան)
Մորոզովկա (Морозівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Խմելնիկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1650 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Խմելնիկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1650 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լեոնտի Մագնիցկի
Լեոնտի Ֆիլիպովիչ Մագնիցկի (Леонтий Филиппович Магницкий, ), ռուս մաթեմատիկոս, մանկավարժ։ Ըստ որոշ տեղեկությունների, սովորել է Մոսկվայի Սլավոնա-հունա-լատինական ակադեմիայում։ 1701 թվականից մաթեմատիկա է դասավանդել Մաթեմատիկական և նավագնացային գիտությունների դպրոցում։ 1703 թ. տպագրել է «Թվաբանություն» դասագիրքը, որը մինչև XVIII դարի կեսերը մաթեմատիկայի հիմնական ձեռնարկն էր Ռուսաստանում։ Այս դասագիրքը, որը ավելի շուտ մաթեմատիկական հանրագիտարան է, մեծ դեր է խաղացել Ռուսաստանում մաթեմատիկական գիտելիքների տարածման գործում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ
Մարկո Վեռատտի
Մարկո Վերատտի (նոյեմբերի 5, 1992, Պեսկարա), իտալացի ֆուտբոլիստ, ով հանդես է գալիս Իտալիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում և ֆրանսիական «Պարի Սեն-Ժերմեն» ակումբում։
Պեսկարա
Վերատտին ունի հիանալի պլեյմեյկերի կարողություններ։ Իր առաջին ակումբը եղել է հարազատ քաղաքի համանուն ակումբը։ «Պեսկարա»-ում իր դեբյուտը նշել է 2008-2009 մրցաշրջանում (16 տարեկան)։ 2009-2010 մրցաշրջանում շատ անգամներ եղել է թիմի մեկնարկային կազմում։ Հենց այդ մրցաշրջանից էլ դարձել է թիմի առանցքային խաղացողներից մեկը։ Նրան համարում էին համաշխարհային ֆուտբոլի ծագող աստղերից մեկը։2011-2012 մրցաշրջանի վերջում գրավում է իտալական գրանդ ակումբների ուշադրությունը։ Իր լավ խաղի շնորհիվ նրան համեմատել են Անդրեա Պիրլոյի հետ, որը համարվում է աշխարհի լավագույն կիսապաշտպաններից մեկը։
Պարի Սեն-Ժերմեն
2012 թվականի հուլիսի 18-ին Վերատտին պաշտոնապես դարձավ «Պարի Սեն-Ժերմեն» ակումբի ֆուտբոլիստ, և նրա հետ կնքեց 5 տարվա պայմանագիր։ Վերատտիի համար ֆրանդիական ակումբը «Պեսկարային» վճարեց 12 միլիոն եվրո։ Իր դեբյուտը նոր ակումբի կազմում նշել է 2012 թվականի օգոստոսի 18-ին «Լորիեն»-ի հետ խաղում։ Սեպտեմբերի 18-ին իր նորամուտն է նշում Չեմպիոնների լիգայում Կիևի «Դինամո»-ի հետ խաղում։ Իր 2-րդ մրցաշրջանը ֆրանսիական ակումբում ավելի լավ է ստացվում։ Թիմը նվաճում է առաջնության և գավաթի հաղթողի կոչումը։ Այդ մրցաշրջանի վերջում ընդգրկվում է խորհրդանշական հավաքականում և ճանաչվում է ակումբի լավագույն երիտասարդ ֆուտբոլիստ։
Միջազգային կարիերա
2012 թվականի փետրվարի 28-ին իր նորամուտն է նշել Իտալիայի երիտասարդական հավաքականում։ 2012 թվականի մայիսի 13-ին ընդգրկվել է Չեզարե Պրանդելիի ընդլայնված ցուցակի մեջ, որոնք պետք է մասնակցեին Եվրո 2012-ին։ Բայց նա իր նորամուտն ազգային հավաքականի կազմում նշել է 2012 թվականի օգոստոսի 15-ին Անգլիայի դեմ ընկերական խաղում։ Իր առաջին գոլը խփել է 2013 թվականի փետրվարի 6-ին Հոլանդիայի դարպասը։
Նվաճումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 5 ծնունդներ Կատեգորիա:1992 ծնունդներ Կատեգորիա:Պարի Սեն Ժերմենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պեսկարա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Իտալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2016-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ
Վահան Տերյան
Տերյանի ստեղծագործությունների առաջին՝ «Մթնշաղի անուրջներ» ժողովածուն լույս է տեսել 1908 թվականին Թիֆլիսում և արժանացել է շատ ջերմ ընդունելության թե՛ ընթերցողների, թե՛ քննադատների շրջանում։ 1915 թվականին «Մշակ» թերթում հրատարակվել է բանաստեղծի հայրենասիրական բանաստեղծությունների «Երկիր Նաիրի» շարքը։ 1912 թվականին հիմնադրել է «Պանթեոն» հրատարակչությունը և ծավալել գրահրատարակչական, թարգմանական լայն գործունեություն։
1915-1916 թվականներին Տերյանը մասնակցել է Վալերի Բրյուսովի և Մաքսիմ Գորկու կազմած ու խմբագրած «Հայաստանի պոեզիան» և «Հայ գրականության ժողովածու» գրքերի ստեղծման աշխատանքներին։ Հայերենից ռուսերեն է թարգմանել Գաբրիել Սունդուկյանի «Պեպոն», Րաֆֆու « Կայծերի » առաջին հատորը, Շիրվանզադեի «Չար ոգին»։
1916 թվականին սկսել են նկատվել Վահանի կրծքում բուն դրած թոքախտի նշանները։ Նա բժշկվելու համար մեկնել է Կովկաս, բայց Փետրվարյան հեղափոխությունը նրան դրդել է թողնել բուժումը և գնալ Պետերբուրգ։ Խորհրդային իշխանության հաստատման առաջին իսկ օրերից դարձել է Ստալինի մոտիկ աշխատակիցը ։
1917 թվականի հոկտեմբերին Տերյանը ակտիվորեն մասնակցել է բոլշևիկյան հեղափոխությանը և այն հաջորդած քաղաքացիական պատերազմին։ Լենինի ստորագրությամբ մանդատով մասնակցել է Բրեստի խաղաղ պայմանագրի ստորագրմանը։ 1919 թվականին Տերյանը, լինելով Համառուսական Կենտրոնական Գործկոմի անդամ, առաջադրանք է ստացել մեկնել Թուրքեստան (այժմյան միջինասիական հանրապետություններ), սակայն ծանր հիվանդության պատճառով ստիպված է եղել մնալ Օրենբուրգում, որտեղ և վախճանվել է 1920 թվականի հունվարի 7-ին։
Տոհմագրություն։ Ծննդավայրը և ընտանիքը
Վահան Տերյանի նախնին համարվում է թոքատցի Ղազարոսը, որն ամուսնացած է եղել էրզրումցի Վարդուհու հետ և եղել է Էրզրումի (Կարինի) Կարճնկոց գյուղի քահանան ։ 1828-1829 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմից և 1829 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Ադրիանապոլսի հաշտության պայմանագրի կնքումից հետո՝ 1830 թվականի մայիս-հունիս ամիսներին Վահան Տերյանի նախնիները ևս գաղթել են և բնակություն հաստատել Ջավախքի Դիլիսկա գյուղում, իսկ Էրզրումում մնացած մյուս Տեր-Գրիգորյանները, ըստ Արամ Տեր-Գրիգորյանի, կոտորվել են թուրքերի կողմից․ «Մեր ցեղի անունը եղել է «Նալբանդենք», որովհետև այդ ընտանիքի մի քանի եղբայրները եղել են արհեստավոր-նալբանդներ և միաժամանակ հայտնի անասնաբույժներ Էրզրումի դաշտում։ Մի այլ աղբյուրից ստացածս տեղեկությունների համաձայն Նալբանդենք կոտորածից ազատվել են իբրև արհեստավորներ և ապաստան ու հովանավորություն են գտել տաճիկ զորքերի մեջ՝ իբրև նրանց համար պիտանի անասնաբույժներ և նալբանդներ։ Համենայն դեպս Էրզրումի շրջանում 1916-1917 թվականներին ես այդ ընտանիքից ոչ ոքի չկարողացա գտնել՝ չնայելով գործ դրած ջանքերին» ։
Դիլիսկա գյուղում, որը պատկանել է մահմեդականացած վրացի Մուսխելով կալվածատերերին, հայերի վիճակը ծանր է եղել, և Ղազարը տեղափոխվել է Ախալքալաքի գավառի Գանձա (Գանձանի) գյուղ, որի թուրք բնակիչները փախել էին ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ, և հետագայում այնտեղ բնակություն են հաստատել Արևմտյան Հայաստանից գաղթած հայեր. «Մշակ» թերթի թղթակիցը 1882 թվականին գրել է, թե այդ գավառում «զետեղված է հայոց այն տարրը, որ ընդունակ է տոկուն աշխատության, և որի վրա անփոփոխ մնացել են հայի ամեն առանձնահատկությունները և ինքնուրույնությունները» ։ Տերյանագետ Ս․ Հակոբյանը, անդրադառնալով Վահան Տերյանի վրա նրա ծննդավայրի ազդեցության հարցին, գրել է․ «Այս շրջանում նա խոսել է միայն հայ լեզուն և իմացել է միայն մայրենի լեզուն։ Մի միջավայր է դա, ուր պահպանված է մեր ժողովրդի ուրույն արժեքները և ուր չէ տիրում մյուս ազգերի ճնշող, հաճախ այլասերող ազդեցությունը։ Այս տեսակետից Ախալքալաքի Գանձա գյուղը անշուշտ ավելի նպաստավոր միջավայր էր հայ բանաստեղծ ծնելու համար, քան, օրինակ, Թիֆլիսը, Բաքուն, Աստրախանը, Մոսկվան, Նոր-Նախիջևանը։ Որովհետև հայ բանաստեղծ լինելու համար նախ և առաջ հարկավոր է կենդանի, նկարագեղ, ժողովրդական, արտահայտիչ ու պատկերավոր լեզու, ինչ որ պահպանված է այն վայրերում, ուր հայ ազգաբնակչության մեծամասնությունն է ապրում» ։ Տեր Ղազարը թափառել է Թուրքիայի հայկական բնակավայրերում և զբաղվել քարոզչությամբ, տուն վերադարձել հարուստ նվերներով ու վարձատրությամբ, սակայն կարճ ժամանակում շռայլել է վաստակածն ու նորից մեկնել քարոզչության. «Միշտ աղքատ ապրեց և աղքատ էլ մեռավ մեր բանաստեղծի այս նախատիպարը» ։
Տեր Ղազարի որդին՝ Գրիգորը, ըստ իր թոռան՝ Արամ Տեր-Գրիգորյանի, եղել է «եռանդուն, աշխույժ, վճռական, համարձակ, խիզախ, ուժեղ կամքի և ուժեղ ֆիզիկականի տեր» մարդ, երկար տարիներ եղել է տանուտեր (յուզբաշի), իսկ նրա տունը Ջավախքում, Ախալցխայում ու Գյումրիում հայտնի է եղել իբրև «հյուրընկալ, մարդասեր ու լիասիրտ մի նահապետական օջախ» ։ Հետագայում դարձել է քահանա և վաթսուն տարեկանում միստիկական-կրոնական ապրումների ազդեցությամբ սկսել է իր միջոցերով կառուցել Էջմիածնի տաճարի նման քարաշեն մի եկեղեցի Գանձայում՝ քարեր շալակած բարձրացնելով պատերի վրա։ Սակայն եկեղեցու շինարարությունը չավարտած կուրացել է ու մահացել և իր կնոջ հետ թաղված է իր շինած այդ եկեղեցու բակում ։
Գրիգորն ունեցել է հինգ որդի՝ Թորոսը, Փիլոսը, Սուքիասը, Գաբրիելն ու Հովհաննեսը, որոնցից որոշել է քահանա դարձնել Սուքիասին (1840-1914)՝ նրան համարելով ամենաաչքաբացն ու արժանավորը, որպեսզի կառուցվող եկեղեցին «անտեր չմնա ու քահանայությունն իր ցեղից չվերանա» ։ 1950-1859 թվականներին Սուքիասը սովորել է Ախալքալաքի հոգևոր դպրոցում, որտեղ ուսումնասիրել է կրոն, սուրբ պատմություն, քերականություն, թվաբանություն և եկեղեցական երգեցողություն ։ Սուքիասը, լինելով այնպիսի մարդ, «որոնց ծարավը դեպի գիտությունը և ուսումը չի հագենում մինչև նրանց կյանքի վերջը», ցանկացել է շարունակել կրթությունը (մասնավորապես աշխարհիկ ուղղվածությամբ), սակայն հայրը, ինքը լինելով կիսագրագետ և բավարար համարելով որդու ստացած գիտելիքները, որոշել է ամուսնացնել նրան ու խանգարել կրթությունը շարունակելու նրա ծրագրերին։ Առանց Սուքիասի համաձայնությունն ստանալու հայրը նրան նշանել է Չամդուրա գյուղի տիրացու (նաև կազմարար և «գրիչ») Գրիգորի դստեր՝ Յուղաբերի հետ, որը իր ժամանակի «բացառիկ երևույթներից» էր, «ուսումնական» աղջիկ և «ժամաշապիկը հագած՝ իր պապ չամդուրացի Տեր-Ղազարի մոտ սարկավագում էր», իսկ այն ժամանակ բացառիկ է եղել աղջկան եկեղեցու բեմում երգելիս կամ կարդալիս տեսնելը ։
Գաբրիել Բաբկենց
Կենսագրություն
Գաբրիել Բաբկենց սովորել է Երևանի պրոգիմնազիայում, ավարտել Թիֆլիսի ռեալական դպրոցը, ապա Օդեսայի համալսարանը։ Ուսանողական տարիներին տարվել է նարոդնիկական գաղափարներով։ Մամուլում հանդես է եկել Բաբկենց և Գաբրիել-Մաճկալ ստորագրություններով։ Հրատարակած պատմվածքներում՝ «Արձագանք»-ում և «Մուրճ»-ում, պաշտպանել է իրավազուրկ գյուղացու դատը («Մի պատկեր հայկական կյանքից», 1883, «Անանուն վեպ», 1884, «Գեղը կանգնի-գերան կկոտրի», 1894)։ Հայ գյուղացիության տառապանքն արտացոլող ռեալիստական գործերից է «Նորեկ» (1896) վեպը ։ Հրապարակախոսության ասպարեզում Գաբրիելին մտահոգող հարցը ջրասակավությունն էր ու հողի պակասը։ Որպես հարցի լուծում առաջարկել է գյուղացիներին զինել գյուղատնտեսական գիտելիքներով («Գյուղատնտեսական վարժարանները և նոցա կարևորությունը Անդրկովկասի համար», 1884)   ։
Վահան Տերյան
Տոհմագրություն։ Ծննդավայրը և ընտանիքը
Սուքիասը, որը չէր ցանկանում վշտացնել հորը և «վարկաբեկել» հարսնացուին, բայց և չթողնելով ուսումը շարունակելու միտքը, իմացել էր Փարիզում գործող հայկական դպրոցի մասին, որտեղ կարող էին անվճար կրթություն ստանալ չքավոր հայ պատանիները։ Յուղաբերի համաձայնությունն ստանալով և նրան հավատարմության խոսք տալով՝ Սուքիասը գաղտնի ճանապարհ է ընկել ոտքով (ըստ իր մշակած երթուղու՝ Կարս, Էրզրում, Պոլիս, Փարիզ ), սակայն նրան ճանապարհից (գիշերն անցել էր թուրքական սահմանն ու հասել Կարսի Ղզլչախչախ գյուղը) հետ են վերադարձնում նրա եղբայր Թորոսն ու Սահակ քեռին, որոնց ուղարկել էր հայրը։ Սուքիասին ամուսնացրել են, և նա սկսել է զբաղվել գյուղական գործերով։ 1860 թվականին նա դարձել է Գանձա գյուղի եկեղեցու դպիր, իսկ 1870 թվականին՝ սարկավագ, ապա՝ քահանա (նույն տարում) ։ Տեր-Սուքիասը շարունակել է եկեղեցու շինարարությունը, և հոր մահվանից հետո, երբ եղբայրները բաժանվել են, նրան մնացել է հոր պարտքերի մեծ մասը, քանի որ նա եկեղեցու շինարարությունը շարունակել էր եղբայրների կամքին հակառակ։ Տեր-Սուքիասն ստիպված է եղել ընտանիքի նյութական վիճակը բարելավել ամենօրյա ծանր աշխատանք կատարելով (այդ թվում նաև քահանային չպատշաճող «կեղտոտ» գործեր՝ գոմը մաքրել և այլն )։ Կարդալով հայերեն ինքնուրույն ու թարգմանական գրականությունը՝ Տեր-Սուքիասը բառարանների միջոցով սովորել է ռուսերեն և կարդացել ռուս և եվրոպական հեղինակների երկեր, փիլիսոփայական գրականություն ։ Ապրելով նյութական ծանր վիճակում՝ Տեր-Սուքիասն իր չորս որդիներին ուղարկել է Թիֆլիս, Մոսկվա և այլ քաղաքներ՝ կրթություն ստանալու (աղջիկների դեպքում բավարար է համարել պարզ գրագիտությունը) ։
Գաբրիել Բաբկենց
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ
Վահան Տերյան
Տոհմագրություն։ Ծննդավայրը և ընտանիքը
Վահան Տերանի մայրը՝ Յուղաբերը, եղել է ամուսնու հակապատկերը. «Քնքուշ դիմագծերով ու մարմնի կազմով, դեմքին ծաղկի թեթև նշաններով, սև, խորը և միշտ թաց աչքերով, բարակ, գեղեցիկ հոնքերով, թույլ կամքի տեր, փափկասիրտ, զգայուն ու լացկան մի կին» ։
Տերյանի մորը հատուկ է եղել հումորը, հեգնելու ընդունակությունը, ուրիշների թերությունները նկատելն ու դիպուկ բնութագրելը, հաճախ նաև մականուններ տալը ։ Վահան Տերյանը ջերմորեն կապված է եղել մոր հետ և նրա մահը, ըստ Հովհաննես Թումանյանի, եղել է նրա «մշտական ու թանկ վշտերից».
Վաղ տարիներ
Վահան Տերյանը ծնվել է 1885 թվականի հունվարի 28-ին (նոր տոմարով՝ փետրվարի 9) Գանձա գյուղում և եղել է Տեր Սուքիասի ու Յուղաբերի տասներկուերորդ երեխան. ծնողները կորցրել էին չորսին, կենդանի մնացածներից չորսն աղջիկ էին (Աշխեն, Թագուհի, Նախշուն, Հեղինե), չորսը՝ տղա (Ղազար, Արամ, Ներսես, Վահան)։ Վահանը եղել է տղաներից ամենափոքրը ։ Նրա ծննդյան մասին Գանձա գյուղի Ս. Կարապետ եկեղեցու «մետրիկական» մատյանում գրվել է. «յօրինաւոր ամուսնութենէ Սուքիաս քահանայի Տեր-Գրիգորեան ընդ Իւղաբերի Գրիգորեան ծնեալ է ուստր ի քսանութն հունվարի հազար ութն հարիւրութսունհինգ ամի (1885 ամի) և մկրտեալ յ 2 փետրվարի նոյն ամի ի ձեռն Արիստակես քահանայի Դիւգերեանց՝ անուանեալ է Վահան, կնքահայրն լեալ է Փիլիպոս Ղունկիանոսեան Կիւրգեանց» ։
1885 թվականից մինչև 1897 թվականը Վահան Տերյանն ապրել է Գանձայում. հայրենի բնությունը շրջապատող միջավայրն իր նշանակալի դերն է ունեցել ապագա գրողի ձևավորման մեջ. 1914 թվականին Նվարդ Թումանյանին ուղղված նամակում Տերյանը գրել է.
Վահան Տերյանն սկզբնական կրթությունն ստացել է տանը՝ «հոր անմիջական մասնակցությամբ», որը եղել է «զանազան առակների, դեպքերի ու մանկական հեքիաթների հմուտ պատմող» ։ Շուտով գյուղում դպրոց է բացվել, որտեղ դասավանդել է Ներսիսյան դպրոցի շրջանավարտ Աղասի Հովվյանցը. Վահան Տերյանի եղբայրները հաճախել են դպրոց, նա տարիքի պատճառով չի ընդունվել դպրոց, սակայն հաճախ է գնացել այնտեղ և սովորել է գրել ու կարդալ։ Վահան Տերյանը պաշտոնապես դպրոց է ընդունվել Հովվյանցի հեռանալուց հետո, և նրա առաջին ուսուցիչը եղել է Խեչոյանը (համեստ, իր գործն իմացող ու բարեխիղճ) ։ Նրան հաջորդել է Հովհաննիսյան «խելառ վարժապետը», որը մի կատարյալ հրեշ է եղել աշակերտների համար, և Վահանին դժվարությամբ են դպրոց ուղարկել» ։ Վահան Տերյանին հայրը դպրոց է ուղարկել Լազարյան ճեմարանի ընդունելության քննություններին նախապատրաստվելու համար, քանի որ հայրը երազում էր, որ որդին ընունվի այդ ուսումնական հաստատություն ։ Եղբայրը՝ Ղազարը, պատմելով Վահան Տերյանի մանկության մասին, գրել է.
Լիքը, թմբլիկ ու կարմրաթուշ արտաքինի համար Վահանին կոչել են Գոնդոլ (կոճղանման, կլոր), Ղասապ ։
Տեր Սուքիասը դիմել է Լազարյան ճեմարան, որպեսզի որդուն՝ Վահանին, ընդունեն կրթության (այդ ժամանակ հիվանդացել էր ընտանիքի մայրը, և հոր «դրամական միջոցները հալվեցին», այնուամենայնիվ, նա չի հրաժարվում որդուն Մոսկվա ուղարկելու ծրագրից), սակայն պատասխանն ուշանում է, և նա որոշել է մինչ երկրորդ դիմումի պատասխանն ստանալը որդուն ուղարկել Ախալքալաք։ Ըստ Վահան Տերյանի առաջին կենսագիր Պ. Մակինցյանի՝ «Վահանի կրթությունն սկսվում է Գանձայում, ապա թե նրան տանում են Ախալքալաք, որտեղ նա ավարտում է քաղաքային դպրոցը» (այդ տեսակետը տարածում է տել բազմաթիվ հոդվածներում ու դասագրքերում), սակայն իրականում նա այնտեղ մնացել է միայն մի քանի ամիս ՝ չհարմարվելով քաղաքում ու դպրոցում տիրող կարգերին, որտեղ քաղաքացիները արհամարհական ու կոպիտ վերաբերմունք են ցույց տվել գյուղացիների նկատմամբ ։ Ձմռանը վերադառնալով տուն՝ Վահան Տերյանը կտրականապես հրաժարվել է վերադառնալ Ախալքալաք։
1895 թվականի ամռանը Մոսկվայից դեռ պատասխան չէր ստացվել, ու չնայած մայրը ցանկանում էր, որ գոնե կրտսեր որդին մնա գյուղում, «մի քանի տարի հետո պսակվի և տեր դառնա տուն ու տեղին», և Տեր Սուքիասի նյութական վիճակն էլ սուղ էր, սակայն նա բարձր էր գնահատում կրթությունը և որոշում է Վահանին Արամի հետ ուղարկել Թիֆլիս, որտեղ նա պետք է եղբոր մոտ պատրաստվեր և ընդունվեր գիմնազիա։ Սակայն գիմնազիայում ազատ տեղ չի եղել, և Վահան Տերյանը հանձնել է «ավագ նախապատրաստական դասարանի» քննությունները՝ հետագայում գիմնազիա ընդունվելու համար ։ Քննությունները հանձնելուց հետո Վահան Տերյանը հավանաբար վերադարձել է գյուղ, և Թիֆլիս է մեկնել հաջորդ տարվա օգոստոսին, երբ սկսել է նոր ուսումնական տարին։ Թիֆլիսում Ներսեսը սովորել է Ներսիսյան դպրոցում, իսկ Արամն ու Վահանը «դառնում են գիշերօթիկներ «Յալթա» ռեստորանի տնօրեն Սարգիս Միքայելյանի տանը» ։ Վահանի հետ կանոնավոր պարապելուն զուգահեռ՝ Արամը այդ ժամանակաշրջանում եղել է «Ծիածան» աշակերտական ընկերության ղեկավարներից և ժամանակի զգալի մասը նվիրել է «Ծիածանին» ։ «Ծիածանը» (իր հնգամյա (1898-1902) գոյության ընթացքում միավորելով մինչև 500 անդամ) ընդգրկել է Թիֆլիսի միջնակարգ դպրոցների աշակերտներին, որոնք ուսումնասիրել են հայոց լեզու, գրականություն և պատմություն, ընդ որում՝ տարբեր դպրոցների ներկայացուցիչներից կազմված «մայր խմբի» պարապմունքներին որպես դասախոսներ հանդես են եկել Ստեփան Շահումյանը, Հովհաննես Թումանյանը, Ստեփան Մալխասյանցը, Նիկոլ Աղբալյանը, Ավետիք Արասխանյանը, Դերենիկ Դեմիրճյանը և այլք , իսկ այդ միջավայրում քննարկվող ամենահրատապ խնդիրը «հայկական հարցն էր, տաճկահայերի դատն ու հեղափոխական շարժումը» ։ Տերյանը ներկա է եղել «Ծիածանի» ժողովներին, ընթերցել նրա «Ընկեր» աշակերտական ամսաթերթը։ Հենց առաջին տարում էլ Արամը Վահան Տերյանի տետրում նկատել է գրական առաջին փորձերը, որոնք ունեցել են զավեշտական բնույթ (զավեշտասեր մորից ժառանգած գիծը), և որոնք «մանկավարժական տեսակետով, գերադասեցի չնկատել» ։
Արամ Տեր-Գրիգորյանը գրել է, որ Թիֆլիս գնալու երկրորդ տարում Վահանը «ոտք է դրել» գրական ասպարեզ.
Թիֆլիսում անցկացրած առաջին տարում Վահան Տերյանը լավ է սովորել գիմնազիայում անցածը և կանոնավոր պարապել է եղբոր հետ (դժվարացել է միայն ռուսերենի հարցում), սակայն երկրորդ տարում Արամը ամբողջ ժաանակը տրամադրել է «Ծիածանին» ու «Ընկեր» թերթին, ինչպես նաև մասնավոր դասեր է տվել (հոր ֆինանսական միջոցները սպառվել էին), ինչի հետևանքով պարապմունքները դարձել են անկանոն, սակայն Վահանն սկսել է ավելի շատ ընթերցել. ռուսերեն կարդացել է «Ռոբինզոնի պատմությունը», ապա Պուշկինի, Ակսակովի, Տոլստոյի պատմվածքներից, Ժյուլ Վեռնի վեպերից ։
1898 թվականին Տեր Սուքիասը հերթական անգամ դիմել է Լազարյան ճեմարան՝ խնդրելով հայտնել, թե երբ կհասնի իր որդու հերթը (1895 թվականին նրան հայտնել էին, որ որդին ընդգրկվել է ցուցակում), քանի որ իր նյութական դրությունը թույլ չէին տա որդուն նախապատրաստել ավելի բարձր դասարանների համար։ Նրան հայտնում են, որ Վահանը կարող է պատրաստվել երրորդ դասարանի քննություններին։ Հաջորդ տարի Տեր Սուքիասին հայտնում են՝ «այս տարվա օգոստոսի 12-ին ինստիտուտ հասցնել Ձեր որդի Վահան Տեր-Գրիգորյանին... քննությունները հանձնելու, որպեսզի իրավունք ստանա իբրև սան մտնելու գիմնազիայի չորրորդ դասարանը» ։ Չնայած Վահանը պատրաստված էր միայն երրորդ դասարանի քննություններին, ընտանիքը գտնվում էր ծանր նյութական վիճակում, իսկ Արամն էլ «ժանդարմական խիստ գանահարման հետևանքով տառապում էր «ջղային սուր քայքայումով», Տեր Սուքիասը որոշել է անձամբ որդուն տանել Մոսկվա։ Այնտեղ պարզվել է, որ չորրորդ դասարանի քննություններ հանձնելու մասին գրել են դիտմամբ, որպեսզի Վահանը հրաժարվի Մոսկվա մեկնելուց, իսկ նրա փոխարեն ճեմարան ընդունվի Պետերբուրգի հայոց եկեղեցու երկրորդ թեկնածուն՝ ճեմարանի ուսուցիչներից մեկի ազգականը, իսկ Տեր Սուքիասի դիմում-բողոքը ճեմարանի վարչությունը թաքցրել է ու չի ներկայացրել պատվավոր հոգաբարձուին ։ Քննությունները հանձնելով՝ Վահանը 1899 թվականին ընդունվել է Լազարյան ճեմարանի երրորդ դասարան ։
Լազարյան ճեմարանում։ Գրական նորամուտ
Ճեմարանում Տերյանը սովորել է մայրենի լեզու և գրականություն։ Ըստ Ս. Խանոյանի՝ 1890-ական թվականներին Րաֆֆին շարունակել է մնալ «մտքերի տիրակալը», ինչը հաստատել է ճեմարանի սան Պ. Մակինցյանը. «Րաֆֆին ամենասիրված հեղինակն էր։ Վահանի սիրած հերոսը «Կայծեր»-ի Ասլանն էր։ Հայ ազգային շարժման այդ մարգարեն «մտքերի իշխողն էր» ճեմարանում» (այդ փաստը հետագայում իր արտացոլումն է գտել «Կայծերը» ռուսերեն թարգմանելու գործում)։
1902 թվականին, երբ նշվել է Ռափայել Պատկանյանի մահվան 10-ամյա տարելիցը, այդ ժամանակ Նոր Նախիջևանում դրվել է նրա կիսարձանը, կազմակերպվել են զեկուցումն ու ելույթներ, և ըստ Խ. Փորքշեյանի՝ այդ առիթով Մոսկվայից Նոր Նախիջևան գնացած Ալեքսանդր Ծատուրյանը հայտնել է, որ Լազարյան ճեմարանի սաները հրատարակել են Պատկանյանի պատկերով բացիկներ։ Դրանից որոշ ժամանակ անց Խ. Փորքշեյանը Վահան Տեր-Գրիգորյանից ստացել է փոստով ուղարկված 200 բացիկ, մի քանի օր անց՝ ևս 200 բացիկ՝ տարածելու համար սեմինարիայի աշակերտների ու «դրսի հասարակության մեջ» ։
1902-1903 թվականներին Վահան Տերյանն իր ընկերների՝ Ց. Խանզադյանի, Պ. Մակինցյանի, Օ. Օհանջանյանի ու Մ. Քարամյանի հետ սկսել է լույս ընծայել «Հույս» ձեռագիր թերթը, որի համար իբրև բնաբան ընտրվել է Պատկանյանի բանաստեղծության «Որքան որ կուզե թող փչե հյուսիս, // Հուսով եմ՝ վաղ-ուշ՝ գարուն պիտի գա» հատվածը.
«Հույս» թերթում Տերյանը հրապարակել է խմբագրական ու առաջնորդող հոդվածները՝ անդրադառնալով ճեմարանի ներքին կյանքին վերաբերող ու գրական հարցերի, իսկ պոեզիայի բաժնում դրել է իր բանաստեղծությունները ՝ հանդես գալով Շվին, Volo և այլ կեղծանուններով, իսկ նյութերը խմբագրել է ճեմարանի տեսուչ պրոֆեսոր Խալաթյանը ։
Խ. Փորքշեյանը փաստել է, որ Նոր Նախիջևանի սեմինարիայում իրենց հիմնադրած «Լուսաբեր» աշակերտական ամսագրում տպագրելու համար Վահան Տերյանն ուղարկել է «կոկիկ ոճով գրված գողտրիկ ոտանավորներ» և «խիստ հրապուրիչ ոճով գրված» փոքր հոդված Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի մասին, որոնք չեն պահպանվել։ Հետագայում Տերյանը ուղարկել է մեկ այլ հոդված՝ «Բայրոնի «Չայլդ Հարոլդը» և Սմբատ Շահազիզի «Լևոնի վիշտը» (ստորագրել է Շվին կեղծանունով), որում նա Սմբատ Շահազիզին համարել է Բայրոնին «կուրորեն հետևող բանաստեղծ», իսկ նրա հերոսին՝ Չայլդ Հարոլդի «անհաջող լուսանկարը» ։ Հոդվածը շատերը բարձր են գնահատել, սակայն նշվել է, որ կարիք չկար այդպես կտրուկ գնահատական տալ Շահազիզին , և այն հրատարակվել է 1904 թվականի սկզբին՝ որպես «Լուսաբեր» աշակերտական ամսագրի հավելված ։
Պ. Մակինցյանը ներկայացրել է ճեմարանի «Մեր կյանքը» աշակերտական թերթում տեղ գտած երկու բանաստեղծություններ՝ «Կարկուտը եկավ, արտերս տարավ» և «Սարեր ու ձորեր կանաչ են հագել», որոնք գրվել են Հովհաննես Թումանյանի ու Ավետիք Իսահակյանի ազդեցությամբ ու նմանությամբ, և որոնց ստեղծման տարեթիվը հայտնի չէ, սակայն ենթադրվել է, որ գրվել են 1902 թվականից ոչ ուշ ։ 1903 թվականից Տերյանն արդեն «ինքնատիպ ու իսկական բանաստեղծ» էր. այդ թվականին նա գրել է «Էլեգիա» («Մեռնում է օրը։ Իջավ թափանցիկ», լույս է տեսել 1906 թվականին) և «Անծանոթ աղջկան» («Աղբյուրն անուշ հեքիաթի պես», լույս է տեսել 1908 թվականին), իսկ մեկ տարի անց՝ «Հրաժեշտ», «Ցնորք», «Վիհի եզերքին», «Իմ գերեզմանին դուք չմոտենաք», «Չարտասանված տխուր խոսքեր» բանաստեղծությունները, որոնք հետագայում ընդգրկվել են նրա «Մթնշաղի անուրջներ» (1908) ժողովածուում և «Բանաստեղծություններ» (1912) առաջին գրքում ։
1903 թվականին ճեմարանի վեցերորդ դասարան փոխադրված Վահան Տերյանը, իմանալով, որ մայրը ծանր հիվանդ է, մեկնել է տուն, վերջին անգամ տեսել մորը։ Նյութական ծանր վիճակում գտնվող հայրը հազիվ է կարողացել գումար գտնել որդուն Մոսկվա ուղարկելու համար։ Այնտեղ նա փորձել է աշակերտ գտնել, որպեսզի ծախսի որոշակի գումար ունենա ։ 1904 թվականին ճեմարանի ուսուցիչների հավաքած գումարով մեկնել է «հակապետական արարքների» համար Կուրսկի մարզի Շչիգրի քաղաք աքսորված եղբոր՝ Ղազար Տեր-Գրիգորյանի մոտ, որը երեք երեխա ուներ, հիվանդ էր և գտնվում էր նյութական խիստ ծանր վիճակում, այնտեղից նամակով բանաստեղծ Կ. Կուսիկյանին և ճեմարանի ուսուցիչ Բարսեղ Վարդանյանին խնդրել է օգնություն ուղարկել եղբորը, որը երկար տարիներ աշխատել էր որպես ուսուցիչ ։
Ց. Խանզադյանի խոսքով՝ 1904 թվականին ճեմարանի աշակերտական «մտավորականության» գլխավոր առաջնորդը եղել է Վահան Տեր-Գրիգորյանը, իսկ նրա փայլուն աշխատակիցը՝ Պողոս Մակինցյանը ։ Ցածր դասարաններից տարված լինեով «ազգի վշտով» ՝ 1904 թվականից արդեն սկսել են «ապրել հեղափոխության գաղափարներով» ։
1905 թվականի բուռն իրադարձությունների ժամանակ Լազարյան ճեմարանում, ինչպես և Ռուսաստանի ու Հայաստանի այլ ուսումնական հաստատություններում, հնարավոր չի լինում ճնշել խմորումներն աշակերտների շրջանում. «Ազատագրական շարժումը Տաճկաստանում, ապստամբությունները Սասունում, եկեղեցական կալվածքների գրավումը Ռուսաստանում, ռուս-ճապոնական պատերազմը – այս ամենը խորը ներգործություն է անում աշակերտների վրա» ։ Այդ ժամանակաշրջանում Տերյանը միացել է դասադուլին, ճեմարանի կրթական ծրագրում փոփոխությունների կատարելու (օրինակ՝ հայոց պատմության ուսումնասիրում) պահանջներին, անդրադարձել Բաքվում հայ-ադրբեջանական բախումների հարցին և այլն ։
1905 թվականի ամառը Տերյանն անցկացրել է Գանձայում. այդ ժամանակ Ախալքալաքում է եղել Ավետիք Իսահակյանը, որը հյուր է գնացել է Տեր-Գրիգորյանների ընտանիքին և Վարդավառի տոնին նրան միասին գնացել են Սբ. Հովհաննեսի մատուռը։ Դիտելով Վարդավառը տոնող գյուղացիներին՝ Վահան Տերյանը ասել է.
Տերյանի հետ Իսահակյանն այցելել է նաև Փարվանա լիճ, ու չնայած նա ոչինչ չի ասել իր ստեղծագործությունների մասին, սակայն հետագայում Իսահակյանը գրել է. «Եվ այս սրտագին զրույցներից ես այն խորին տպավորությունն առա, որ ես բանաստեղծական էության հետ գործ ունեմ, որ այս զգայուն հոգում ապրումները մթին խորության մեջ են կատարվում, որ նա աշխարհն զգում է երազներով ու երազների մեջ» ։
Օգոստոսին Մոսկվա մեկնելուց հետո Տերյանը դարձել է ճեմարանի երթևեկ սան, ապրել է պանսիոնատից դուրս, ակտիվորեն մասնակցել է հակակառավարական ցույցերին ու ելույթներին ։ Ճեմարանի՝ մինչև հունվարի 15-ը փակվելու որոշումից հետո Տերյանը նոյեմբերին մեկնել է Կովկաս ։ 1905 թվականի դեկտեմբերի վերջերին Տերյանն ու Պ. Մակինցյանը Թիֆլիսում հանդիպել են Ավետիք Իսահակյանին, որը, իմանալով, որ նրանք ուզում են ժողովրդի շրջանում քարոզչական աշխատանք տանել, նրանց իր հետ տարել է Շիրակ. այնտեղ Տերյանն ու Մակինցյանը մինչև 1906 թվականի հունվար պրոպագանդիստական գործունեություն են ծավալել Շիրակի գյուղերում (եղել են մոտ 40 գյուղում) ։ Այդ ընթացքում Տերյանը մտերմացել է Իսահակյանի հետ, և մի զրույցի ժամանակ Մակինցյանը ասել է, որ Տերյանը ստեղծագործում է։ Այդ դեպքի մասին Իսահակյանը գրել է.
Նյուրան եղել է ճեմարանի մաթեմատիկայի դասատու Բարսեղ Վարդանի Գասպարյանի աղջիկը՝ Աննան (նրան «Նյուրա» փաղաքշական անունը տվել է Տերյանը), որը սովորել է յոթերորդ դասարանում։ 1906 թվականին Վահան Տերյանն ավարտել է ճեմարանը, և նրանց ուղիները բաժանվել են ։
Անդրադառնալով այն հարցին, թե ինչու է Վահան Տերյանը, 1903-1905 թվականներին գրված «25 բարձրարվեստ բանաստեղծություններ ունենալով հանդերձ» (այդ թվում նաև՝ «Հրաժեշտի խոսքերից», «Չարտասանված տխուր խոսքեր», «Շիրակի դաշտերից», «Եվ մոռացված և անմոռաց հեքիաթներ», «Ինձ թաղեք, երբ կարմիր վերջալույսն է մարում», «Որպես ծաղիկն է անխոս գունատվում», «Սենտիմենտալ երգ», «Դժկամ նայում են ժայռերը խոժոռ») Իսահակյանին ցույց տվել «Արիւն» ժողովածուն, եզրակացրել է, որ պատճառը եղել է «ինքնաճանաչողության հարցը». «Ամեն ինչից երևում է, որ այդ տարիներին Տերյանն ապրում էր որոնումների, ժխտումների ու ձեռքբերումների շրջան, փորձում էր գտնել բանաստեղծական այն աշխարհը, որ ինքն էր բերելու, որով ներկայանալու էր հասարակությանը» ։ Հետագայում նրա «Մթնշաղի անուրջներ» ժողովածուում ընդգրկված 72 բանաստեղծություններից 29-ը եղել են այդ ժամանակաշրջանում ստեղծվածներից, որոնցից «շատերը այսօր իսկ շարունակում են մեզ հիացնել և կարող են ցանկացած «հատընտիր» ժողովածուի զարդեր լինել։ Տերյանը, սակայն, հասու չէր այս ճշմարտությանը և Իսահակյանին էլ թյուրիմացության մեջ է գցել՝ նրա քննությանը ներկայացնելով ոչ թե այդ հրաշակերտերը, այլ «Արիւն»-ը» ։
Մոսկվայի համալսարանում
1906 թվականի օգոստոսին Վահան Տերյանն ընդունվել է Մոսկվայի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետի ռուսաց լեզվի և ռուս գրանակության բաժին ։ Համալսարանում ընդյալնվում է Տերյանի ընկերների շրջանակը. շարունակելով մտերիմ մնալ ճեմարանական ընկերների հետ՝ ծանոթանում է այլոց հետ, որոնց թվում էին Ալեքսանդր Ծատուրյանը, Մարտիրոս Սարյանը և այլք ։ Նա շարունակել է պրոպագանդիստական գործունեությունը, հարել սոցիալ-դեմոկրատներին։
Ազնագուլովո (գյուղ, Կուգարչինսկի շրջան)
Ազնագուլովո (Азнагулово, Аҙнағол), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուգարչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 215 մարդ։
Վահան Տերյան
Մոսկվայի համալսարանում
1907 թվականի հունվարին Վահան Տերյանը, որը 1906 թվականին մամուլում Վահան Շվին և Վահան Տեր-Գրիգորյան ստորագրություններով տպագրել էր իր բանաստեղծությունները (հուլիսին՝ «Էլեգիան», սեպտեմբերին՝ «Էստոնական երգը» և «Ինձ թաղեք...», հոկտեմբերին՝ «Աշնան մեղեդին» և «Արդյոք նորից...», նոյեմբեր-դեկտեմբերին՝ «Աշնան երգը»), փորձում է սկսել իր բանաստեղծությունների գրքույկի հրատարակությունը, ինչի համար նա խնդրում է, որ Մոսկվայի հայոց եկեղեցիների խորհրդի կողմից իրեն տրվող ամսական թոշակը տրվի միանգամից մի քանի ամսվա համար, սակայն նրան մերժում են ։
1908 թվականի «Վտակ» շաբաթաթերթի հունվարի 16-ի համարում տպագրվել է Ավետիք Իսահակյանի «Հայոց գրականությունը 1907 թվականին» հոդվածը, որում Իսահակյանը, անդրադառնալով նախորդ տարի հայ գրողների հրատարակած գործերին, առանձնացրել է «...Պարբերական մամուլի մեջ երբեմնակի լույս տեսնող՝ Վահան Տերյանի ...մի քանի գեղեցիկ ոտանավորները» (խոքսը վերաբերում է Տերյանի՝ 1907 թվականին հրատարակված հինգ բանաստեղծություններին, որոնց թվում էին՝ «Fatum», «Անջատման երգ» «Հրաժեշտի խոսքերից») ։ «Վտակ» թերթում տպագրված մեկ այն գրախոսությունում նույնպես դրականն արձագանք է եղել Տերյանի մասին. խոսելով «Գեղարվեստ» հանդեսի № 1-ում տպագրված բանաստեղծությունների մասին՝ գրախոսողը գրել է. «շատ սիրուն է «Ցնորք» Վահան Տերյանի, որուն մեջ անկեղծ ներշնչում մը կթրթռա» ։
Մի քանի օր անց Տերյանը գնում է Թումանյանի մոտ՝ «Իլյա Մուրոմեցի» թարգմանությունը վերցնելու և «մի բան հարցնելու» համար. ծանոթանալով «նոր բանաստեղծի տետրին»՝ Թումանյանն ասել է.
Նույն թվականի մայիսին Տերյանն իր տետրը ցույց է տվել նաև Ավետիք Իսահակյանին, որը նույնպես դրական է արձագանքել. «Կեցցե՛ս, Վանիկ ջան. հրաշալի բաներ են, բյուրեղացած զգացումներ՝ անթերի ձևերի մեջ։ Իսկական քնարերգությունը սա է — մաքուր լիրիկա։ Զարմացա, որ «Նիւրա»-ից այստեղ ոչինչ չկար» ։ Տերյանը, պատասխանելով, որ «Երկուսիդ կարծիքը բացարձակ արժեք ունի ինձ համար։ Այլևս քննադատությունից վախ չունեմ», ինչպես նաև ունենալով իր ընկերների՝ Մակինցյանի, Մյասնիկյանի, Խանզադյանի աջակցությունը, սկսել է նախաձեռնել իր ստեղծագործությունների ժողովածուի հրատարակությունը ։ Լինելով նյութական խիստ ծանր վիճակում՝ Տերյանը, չկարողանալով Թիֆլիսում մնալ մինչև գրքի լույս տեսնելը, ստիպված է եղել մայիսի կեսերին մեկնել Գանձա։ Ճանապարհին նա Ալեքսանդրապոլում մի քանի օրով հյուրընկալվել է Իսահակյանին. այդ օրերին նա ծանոթացել է Իսահակյանի «Աբու-Լալա Մահարի» պոեմին, և նրա խորհրդով Իսահակյանը որոշակի փոփոխություն է կատարել պոեմում։
«Մթնշաղի անուրջներ»
1908 թվականի հուլիսին լույս է տեսել Վահան Տերյանի բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն՝ «Մթնշաղի անուրջները» (այդ ժամանակ Տերյանը գտնվել է Գանձայում և գրքի օրինակներն ստացել է օգոստոսին )։ Առաջին գրախոսականը, որը գրել է Նիկոլ Աղբալյանը. նա «մի համակրական հոդված է հրատարակում Թիֆլիսի «Զանգակ» թերթում, նրա երևումը ջերմապես ողջունելով» ։ Չնայած Տերյանը դրանից առաջ պարբերական մամուլում պարբերաբար հրատարակել է իր բանաստեղծությունները և նրա անունն արդեն հայտնի է եղել  , սակայն այդ ժողովածուի շնորհիվ նա արժանացել է առանձնահատուկ հռչակի և դարձել է իր ժամանակի արևելահայ ամենասիրված գրողներից մեկը ։
Տերյանի առաջին ժողովածուի մասին հետագայում գովասանքի խոսքեր են ասել նաև Հովհաննես Թումանյանը, Ավետիք Իսահակյանը , գրականագետներ Ց. Խանզադյանն ու Ն. Աղբալյանը, Ա. Տերտերյանը, Մ. Մանուչարյանը, սակայն եղել են նաև քննադատական և խիստ բացասական կարծիքներ, օրինակ՝ Տերյանին մեղադրել են միայն խիստ անձնական երկեր գրելու և հասարակության տրամադրությունները չարտահայտող (Հ. Սոլովյան , Դ. Անանուն  , Ավ. Տեր-Հարությունյան  )։
1909 թվականին մայիսին Տերյանի տունը կրկին խուզարկել են և տարել նրա թղթերն ու նամակները։ Նույն թվականի վերջին Տերյանը եղբոր՝ Արամ Տեր-Գրիգորյանի հրավերով մեկնել է Պետերբուրգ և այնտեղ մնացել մինչև հաջորդ տարվա հունվարի սկիզբը ։
1910 թվականին Տերյանը, շարունակելով սովորել Մոսկվայի համալսարանում, ավելի շատ զբաղվել է գրական-հասարակական և հրատարակչական գործունեությամբ. նա փորձել է կազմակերպել «Հայ գրականությունը սիրողների ընկերությունը», որի գլխավոր նպատակը պետք է լիներ ռուս գրականության թարգմանությունը ։ Նույն թվականին նա ընկերների (Կ. Կուսիկյան, Ալ. Ծատուրյան, Ց. Խանզադյան, Կ. Միքայելյան) օգնությամբ հրատարակել է «Գարուն» ալմանախի առաջին գիրքը։ Ապրիլին նա ելույթ է ունեցել Ալ. Ծատուրյանի գրական գործունեության 25-ամյակին նվիրված երեկոյի ժամանակ՝ ներկայացնելով «Ալեքսանդր Ծատուրյանի կյանքը և գործը» ռեֆերատը, իսկ մայիսին նա մեկնել է Կովկաս և ամռան ամիսներն անցկացրել Թիֆլիսում, Ախալքալաքում և Գանձայում։ Նա սկսել է թարգմանել Օսկար Ուայլդի «Սալոմեն» ֆրանսերեն բնագրից, իսկ աշնանը Մոսկվա վերադառնալուց հետո՝ սկսել է մտածել իր «Բանաստեղծությունների» առաջին հատորի տպագրության մասին, ինչին խանգարել է նրա նյութական սուղ վիճակը ։ Տերյանը մասնակցել է Լև Տոլստոյի թաղմանը՝ դա համարելով «ուխտագնացություն» և «սրբազան պարտականություն» ու դժգոհել կազմակերպման մակարդակից. «Տոլստոյի թաղմանը չէր մասնակցում ամբողջ Ռուսաստանն իսկ, մինչդեռ պետք է մասնակցեր ամբողջ աշխարհը» ։ Այդ «պատմական իրողության» վերաբերյալ նա գրել է «Լև Տոլստոյի թաղումը» և «Յասնայա Պոլյանայում» հոդվածները։
1911 թվականի վերջին Տերյանն ու Պ. Մակինցյանը կազմակերպել են «Պանթեոն» հրատարակչությունը, որի նպատակն էր տպագրել եվրոպական և ռուս գրողների երկերի թարգմանություններ ։ Միևնույն ժամանակ Տերյանն իր հոդվածներում քննադատել է հայերեն թարգմանվելիք երկերի ընտրությունը Կովկասյան հայոց հրատարակչական ընկերության կողմից։
1911 թվականի փետրվարին Վահան Տերյանն ամուսնացել է Սուսաննա Պախալովայի (1887-1936) հետ։ Վերջինս եղել է Նոր Նախիջևանից, գիմնազիան ավարտել է Ստավրոպոլում, սովորել է Մոսկվայի Գետիեի անվան «Կանանց բարձրագույն կուրսերում» (պատմալեզվաբանական մասնաճյուղ) ։ Տերյանը նրա հետ ծանոթացել էր 1908 թվականին։
Ուսանող լինելով՝ Տերյանը չի կարողացել աշխատել, ինչի պատճառով շարունակել է ապրել նյութական սուղ պայմաններում՝ չկարողանալով անգամ վճարել ուսման վարձը. «Չունևորությունը հոգիս հանեց և սիրտս մաշեց» ։
1912 թվականին «Պանթեոն» հրատարակչությամբ լույս է տեսել Վահան Տերյանի «Բանաստեղծությունների» առաջին գիրքը, որում ընդգրկվել են նախորդ տարիներին տարբեր պարբերականներում տպագրված բանաստեղծություններ, «Մթնշաղի անուրջներ» ժողովածուի մի մասը (հանել է գրքին ոչ հարմար էջերը), ինչպես նաև դեռևս չտպագրված ստեղծագործություններ ։ Ավետիք Իսահակյանը, որը 1911 թվականին փախել էր Թուրքիա, այնտեղ ստացել է Տերյանի գիրքը մի նամակի հետ, որում հեղինակը խնդրել է նշել իր հավանած բանաստեղծությունները։ Իսահակյանը գրել է.
1912 թվականին Վահան Տերյանը, ավարտելով Մոսկվայի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետի դասընթացը, ցանկացել է հետագայում սովորել իրավաբանական ֆակուլտետում, որպեսզի ապագայում կարողանա ապրուստի միջոցներ վաստակել (իրավաբաններ են եղել Տերյանի ընկերներից Ց. Խանզադյանը և Ն. Վիրաբյանը), սակայն շուտով հրաժարվել է այդ մտքից։ Այդ տարվա ամառը նա անցկացրել է Ստավրոպոլում՝ կնոջ ծնողների մոտ ։
1912 թվականի վերջերին Տերյանը դիմել է պոեմի ժանրին՝ նախաձեռնելով գրել երեք պոեմներ («Հուշեր Լազարյան ճեմարանի», «Դոն Ժուան», Վանի պաշտպանությանը նվիրված պոեմ), որոնցից ամենից «շոշափելի հետքեր» (Մակինցյանի խոսքն է) են մնացել «Հուշեր Լազարյան ճեմարանի» պոեմից, որը հավանաբար ոգնչվել է Ալեքսանդր Պուշկինի «Եվգենի Օնեգին» պոեմից և մնացել է անավարտ ։
1913 թվականին Տերյանը պատրաստվել է պետական քննություններին և հանձնել ռուս գրականության քննությունը, սակայն նրան հայտնել են, որ նա պետք է հանձնի ևս երեք քննությունից (դրանից առաջ ասել էին, որ նա կարող է չհանձնել այդ քննությունները), և Տերյանը որոշել է այդ քննությունները հանձնել հետագայում.
Տերանը ծրագրել է ստանալ միայն ավարտական տեղեկանք, որով հույս ուներ աշխատանքի ընդունվել։ Սակայն դա նրան չի հաջողվել, և նա ստիպված է լինում պատրաստվել պետական քննություններին ։ Միևնույն ժամանակ նա հույս ուներ աշխատանքի տեղավորվել Լազարյան ճեմարանում («Կոստանյանը այսպես ասաց. «Ձեզ համար ես միշտ տեղ կգտնեմ ճեմարանում» ։
Պետերբուրգի համալսարանում։ Գրական-հրատարակչական գործունեություն
1913 թվականի սեպտեմբերին Տերյանը մեկնել է Պետերբուրգ, որտեղ Կ. Կոստանյանի «հանձնարարական» նամակով գնացել է Նիկողայոս Մառի մոտ։ Վերջինս Տերյանին համոզել է ընդունվել Պետերբուրգի համալսարանի արևելյան լեզուների ֆակուլտետ ։
Հայ գրողների ընկերության նոյեմբերի 28-ի հերթական երեկույթը նվիրվել է Վահան Տերյանին, որտեղ նրան քննադատող Վ. Ահարոնյանին պատասխանել է ընկերության նախագահ Հովհաննես Թումանյանը.
1914 թվականին Տերյանն ընդունվել է Հայ գրողների ընկերության անդամ ։
Չկարողանալով ժամանակին մուծել ուսման վարձը (եղբոր՝ «իսկական զինվորական ծառայության զորակոչվելու հետևանքով» ՝ Տերյանը 1914 թվականի հոկտեմբերին հեռացվել է համալսարանից, սակայն դիմումով խնդրել է հետ ընդունել իրեն՝ խոստանալով վճարել վարձը։ Նա ստիպված է եղել հոնորարի համար աշխատակցել «Մշակ» թերթին, սակայն նամակներից մեկում նշել է, թե «իմ խղճի կամ համոզումների հակառակ չեմ գնա երբեք և ոչ նկատումով (որքան և ստիպողական լինեն պայմանները) չեմ գրի երբեք և ոչ մի խոսք» ։