cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ժորժ Կարպանտիե
Հիշատակ
Ֆրանսիայի մի քանի փողոց և մարզադաշտ կրում են նրա անունը։ Նրա անունով է կոչվում նաև  Ժորժ Կարպանտիեի մարզական սրահը, որը գտնվում է Փարիզի 13-րդ շրջանում։
Հետաքրքիր փաստեր
«Խոլորձ» մականունը նա ստացել է այդ ծաղիկների հանդեպ ունեցած հակումից։ Կարպանտիեն հաճախ էր դրանք կրում իր կոստյումի դարձածալերում։
Նկարահանվել է կինոյում։ Ամենահայտնի դերը եղել է ամերիկյան «Հրաշք մարդը» գեղարվեստական ֆիլմում՝ 1920 թվականին։
1920 թվականին գրել է «Դարչնագույն բուի եղբայրները» գիրքը, որը թարգմանվել է մի քանի լեզուներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարզիկներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մարզիկներ ըստ ազգության Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բռնցքամարտիկներ Կատեգորիա:Բռնցքամարտիկներ ըստ երկրների Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Աշխարհի չեմպիոններ Կատեգորիա:Բռնցքամարտիկներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Եվրոպայի չեմպիոններ
Մ.թ.ա. 496
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 496
Միխայիլ Կոլցով
Միխայիլ Եֆիմովիչ Կոլցով (Михаил Ефимович Кольцов, ի ծնե՝ Մոիսեյ Խաիմովիչ Ֆրիդլյանդ [Моисей Хаимович Фридлянд], ), ռուս բոլշևիկ հեղափոխական, խորհրդային գրող, լրագրող, ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի (ՆԿՎԴ) գործակալ։ ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամ (1938)։ ԽՄԿԿ անդամ (1918-1940)։ 1917 թվականի Փետրվարյան և Հոկտեմբերյան հեղափոխությունների մասնակից։
1918 թվականին դարձել է բոլշևիկյան կուսակցության անդամ, մասնակցել է Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմին։ Տվյալ ժամանակահատվածում համարվել է խորհրդային մտավոր վերնախավի առանցքային դեմքերից, և, ենթադրաբար, ամենահայտնի լրագրողը ԽՍՀՄ-ում՝ շնորհիվ գրված ծաղրական գործերի («Բթամտության հարցի առթիվ», 1931 թ., «Իվան Վադիմովիչ, մակարդակով մարդ», 1933 թ.), որոնցում քննադատում էր բյուրոկրատիան և խորհրդային իրականության այլ երևույթներ։ Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով։
Որպես ՆԿՎԴ գործակալ անցել է Իսպանիա և լուսաբանել քաղաքացիական պատերազմը։ 1936—1937 թթ.-ին «Պրավդա»-ում տպագրված ակնարկաշարը 1938 թ.- ին լույս է ընծայել առանձին գրքով՝ «Իսպանական օրագիր» խորագրով։ Հիմնադրել ու խմբագրել է «Օգոնյոկ» («Огонек»), «Չուդակ» («Чудак») «Կրոկոդիլ» («Крокодил») հանդեսները, Մաքսիմ Գորկու հետ պատրաստել «Աշխարհի օրը» (1937 թ.) ժողովածուն։
1937 թվականին վերադարձել է ԽՍՀՄ և մտերմացել այն ժամանակվա Ներիքին գործերի ժողկոմ Նիկոլայ Եժովի կնոջ՝ Եվգենիա Եժովայի հետ։ Եժովայի ինքնասպանությունից և Եժովի պաշտոնազրկվելուց հետո 1938 թվականի դեկտեմբերին Կոլցովը ձերբակալվել է։ 1939 թվականին, երբ Եժովը ձերբակալվեց, հարցաքննողներին ասաց, որ Կոլցովն ու Եժովան սիրեկաններ են եղել։ Կոլցովի անունն ընդգրկվեց մահապատժի ենթակա 346 «ժողովրդի թշնամիների» ցուցակում, որը նոր ժողկոմ Լավրենտի Բերիան 1940 թվականի հունվարի 16-ին ներկայացրել էր Քաղբյուրոյի դատին։ Ցուցակում ներառված էին Եժովը, առնվազն 60 նախկին ՆԿՎԴ սպաներ և Եժովայի՝ առնվազն երկու նախկին սիրեկաններ, որոնցից մեկը գրող Իսահակ Բաբելն էր։ Կոլցովը գնդակահարվեց 1940 թվականի փետրվարի 2-ին ։ Նրա երրորդ կինը ՝ Մարիա Օստենը նույնպես դատապարտվեց մահապատժի։
Ստորին Նալդեգ
Ստորին Նալդեգ (Нижняя Налдэг), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Հյուսիսային Միլվա գետի ձախ ափին՝ 125 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 25 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազան՝ ը Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Չանկով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Նենադիևկա (գյուղ, Ռոմնիի շրջան)
Նենադիևկա (Ненадіївка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հայնց Ֆիշեր
Հայնց Ֆիշեր (Heinz Fischer, ), ավստրիացի պետական և քաղաքական գործիչ։ Հայնց Ֆիշերը 2004 թ-ի հուլիսի 8-ից Ավստրիայի նախագահն է։ Ավարտել է Վիեննայի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետը։ Առաջին անգամ խորհրդարանի պատգամավոր դարձավ 1971 թ-ին։ Շատ տեսաբաններ նշում են, որ նա միշտ խուսափում է քաղաքական կոնֆլիկտներից։ Ամուսնացած է, ունի երկու որդի։ Հետաքրքրվում է ալպինիզմով։ 2010 թ-ի ապրիլի 25-ին վերընտրվել է Ավստրիայի նախագահ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պետության գործող ղեկավարներ Կատեգորիա:Ավստրիայի նախագահներ Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքական գործիչներ
Ագիլ (Գյումուշխանեի գավառ)
Ագիլ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Գյումուշխանեի գավառում։ Գտնվում էր Գյումուշխանե քաղաքից հարավ՝ Գայլ (Կելկիթ) գետի ձախակողմյան շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Մ.թ.ա. 495
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 495
Արևմտյան Հունաստան
Արևմտյան Հունաստան (Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας), պերիֆերիա Հունաստանի արևմտյան ափամերձ հատվածում՝ Պելոպոնես թերակղզվու վրա։ Պերիֆերիայի վարչական կենտրոնը համարվում է Պատրաս քաղաքը, որը հանդիսանում է նաև երկրի խոշորագույն քաղաքը։
Ըստ 2011 թվականի տվյալների, Արևմտյան Հունաստանը երկրի 4-րդ ամենաբնակեցված պերիֆերիան է՝ 679 796 մարդ բնակչությամբ։ Երկրի բնակիչների մեծ մասը հույներն են, ովքեր խոսում են հիմանակնում հունարենով։
Բնակչության խտությունը կազմում է 59,89 մարդ/կմ²։ Այս ցուցանիշով նահանգը գրավում է 5-րդ տեղը Հունաստանում։ Տարածքի չափերով 6-րդ ամենամեծ պերիֆերիան է՝ ընդամենը 11 350 կմ² տարածքով։
Պատմություն
Արևմտյան Հունաստանի պերիֆերիան հիմնադրվել է 1987 թվականին կատարված բարեփոխումներից հետո։ 2010 թվականին այն ստացավ պերիֆերիայի կարգավիճակ՝ համաձայն Կալլիկրատիսի ծրագրի։
Հետո նահանգին հանձնվեց նաև Հոնիական ծովի հունական կղզիները և Պելոպոնես թերակղզին իր հարակից տարածքներով մեկտեղ։ Վարչական կենտրոնը և ամենամեծ քաղաքը համարվում է Պատրաս քաղաքը։
Պերիֆերիան վարչականորեն բաժանված է երեք տարածքային միավորների միջև (որոնք նախապես կոչվել են շրջան)՝ Աչայեա, Այետոլիա Ակարնանիա և Էլիս։ 2010 թվականին նահանգապետ է ընտրվել Ապոստոլոս Կաթսիֆարասը, ով 2014 թվականին վերընտրվել է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստան Կատեգորիա:1987 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:Հունաստանի վարչական շրջաններ Կատեգորիա:Հունաստանի ավանդական աշխարհագրական բաժանում Կատեգորիա:Կենտրոնական Հունաստան Կատեգորիա:Հունաստանի վարչական բաժանում
Լիվինգստոն շրջան (Լուիզիանա)
Լիվինգստոն շրջան (Livingston Parish), ԱՄՆ Լուիզիանա նահանգի 64 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.821 կմ² է, բնակչությունը՝ 128.026 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Լիվինգստոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1832 թվականին։
Կատեգորիա:Լուիզիանայի շրջաններ
Ումվատ
Ումվատ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Հեքյարիի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մոխակար
Մոխակար (Mojácar), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Ալմերիա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Տարածքը կազմում է 72 կմ2։ Բնակչությունը՝ 7745 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 90 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ալմերիա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Պերսի Բիշի Շելլի
Պերսի Բիշի Շելլի (Percy Bysshe Shelley, ), նշանավոր անգլիացի բանաստեղծ։
Մերի Շելլիի ամուսինը։
Կենսագրություն
Շելլին ծնվել է 1792 թ. Ֆիլդ-Փլեյսում, արիստոկրատական ընտանիքում։ Նրա հայրը պառլամենտի գործիչ էր։ Շելլին սովորել է Իտոնի արտոնյալ քոլեջում, ապա Օքսֆորդի համալսարանում, որը սակայն չի ավարտել։ Այնտեղից վտարվել է իր աթեիստական հայացքների համար։ Նա լույս է ընծայում «Աթեիզմի անհրաժեշտության մասին» գրքույկը, որի մեջ Շելլին հավաքել էր անգլիական ու ֆրանսիական փիլիսոփա-մատերիալիտների բոլոր պատճառաբանությունները, ի ապացույց այն թեզի, որ Աստված գոյություն չունի։ Շելլին կարդում էր ֆրանսիական լուսավորիչներին, հատկապես Հելվեցիուսին, Ռուսսոյին։ Համալսարանից վտարվելը զայրացնում է Շելլիի հորը և նա զրկում է որդուն ընտանիքի օգնությունից։ Շելլին միանում է բոհեմական երիտասարդների մի խմբի, որոնց անդամներին միավորում էր դժգոհությունը իրենց ընտանիքներից, իրենց միջավայրից։ Նա լինում է Իռլանդիայում, վերադառնում է, իսկ երբ ծանոթանում է Վիլյամ Գոդվինի հետ, լինում է նրանց տանը, սիրահարվում է նրա աղջկան՝ Մերիին և ամուսնանում նրա հետ։ Հասարակական կարծիքն ուղղվում է Շելլիի դեմ։ 1814 թ. Շելլին թողնում է Անգլիան և հեռանում, վերադառնում է 1816 թ., իսկ 1818 թ. նա վերջնականապես լքում է իր հայրենիքը, մեկնում է Իտալիա և իր կյանքի մնացած տարիներն անց է կացնում այնտեղ։ 1822 թ. Լիվոռնոյից Լերիչի վերադառնալու ճանապարհին Շելլիի մակույկը շրջվում է, և նա զոհվում է։ Նրա հուղարկավորությանը մասնակցած սակավաթիվ բարեկամների թվում էր նաև նրա մահից ցնցված Բայրոնը։
Շելլիի հայացքները
Շելլիի հայացքները հակասական են, նրա փիլիսոփայության մեջ առկա են և՛ մատերիալիստական, և՛ իդեալիստական տարրեր։ Նա աթեիստ էր, բայց մյուս կողմից էլ աստվածացնում էր բնությունը՝ պանթեիստ էր։ Ըստ Շելլիի, բնությունը ներդաշնակ է, իսկ սոցիալական հարաբերությունների մեջ մշտական աններդաշնակություն է տիրում։ Շելլին լավատես էր, նրա հայացքներն ուտոպիական էին։
Թագուհի Մաբ
Շելլին իր ստեղծագործության առաջին շրջանում գրել է «Թագուհի Մաբ» պոեմը, որը Գոդվինի ուտոպիական ուսմունքի բանաստեղծական շարադրանքն է։ Այստեղ արտահատված են մարդկության անցյալը, ներկան և ապագան, այսինքն՝ պոեմը տիեզերական ընդգրկում ունի։ Շելլին պատկերում է, թե ինչպես փերիների թագուհին՝ Մաբը, այցելում է քնած Դանթեին և նրան տանում ամպերից վեր։ Աղջկա հայացքի առջև բացվում են մարդկության անցյալը, ներկան և ապագան։ Շելլին գրում է, որ անցյալում եղել են նվաճումներ, ստեղծվել են կոթողներ, բայց անցյալը նաև չարագործությունների, պատերազմների պատմություն է։ Ներկան ևս սփոփիչ չէ, որովհետև գահերի վրա են թագադրված չարագործներ։ Այժմ ամեն ինչ վաճառվում է, անգամ սերը, պատիվը։ Բայց Շելլին իր բոլոր հույսերը կապում է ապագայի հետ և ցույց է տալիս, որ կգա այն երանելի ժամանակը, երբ կլինի ազատություն, և մարդը կվերափոխի աշխարհը։ Պոեմում արտահայտված է Շելլիի պատմական խոր լավատեսությունը։
Իսլամի ապստամբությունը
Առաջին շրջանում Շելլին գրում է նաև «Իսլամի ապստամբությունը» պոեմը։ Այն հեռավոր ձևով հիշեցնում է ֆրանսիական մեծ հեղափոխության իրադարձությունները։ Սկզբում ներկայացնում է այլաբանական մի տեսարան՝ արծվի և օձի պայքարը։ Արծիվը չարի մարմնացումն է, օձը՝ բարու։ Հաղթում է արծիվը, բայց հայտնվում է փերին, որը վերցնում է վիրավոր օձին, որպեսզի նրան ապաքինի և վերստին կյանքի կոչի։ Ապա Շելլին ներկայացնում է մի ապտամբութուն, որը տեղի է ունենում Իսլամ կոչված երևակայական երկրում։ Այստեղ ժողովրդական զանգվածները սիրող զույգի՝ Լաոնի և Սիտնայի գլխավորությամբ գահընկեց են անում երկրի բռնակալին, սակայն խնայում են նրան և ողջ թողնում։ Բայց շուտով այդ բռնակալը, դաշնակցելով օտար ուժերի հետ, ճնշում է հեղափոխությունը և մահապատժի ենթարկում առաջնորդին։ Զոհվում են Լաոնը և Սիտնան։ Կարևորը այն է, որ ժողովուրդը, որ մեկ անգամ արդեն ճաշակել է ազատ լինելու հաճույքը, կշարունակի պայքարել։ Այստեղ Շելլին այն եզրակացությունն է անում, որ ժամանակին յակոբինյան տեռորը բավականաչափ ուժեղ չէր, որպեսզի կարողանար հեղափոխության արդյունքները պահպանել։
Քաղաքական բանաստեղծություններ
Շելլին իր լավագույն ստեղծագործությունները գրել է 1817-1821 թթ.: 1819 թ. Անգլիայի որոշ շրջաններում, հատկապես Պիտերֆիլդում գործազուրկների բողոքի ցույցեր եղան։ Կառավարությունը արյունոտ հաշվեհարդար տեսավ ցույցերի մասնակիցների հետ. այդ դեպքերը կոչվեցին Պիտերլոու։ Այդ դեպքերի ազդեցությամբ Շելլին գրեց իր քաղաքական բանաստեղծությունները՝ «Անարխիայի դիմակահանդես», «Անգլիան 1819 թ.», «Նոր ազգային հիմնը», «Անգլիայի զավակներին», «Երկու քաղաքական գործիչ» և այլն, որոնք գրված են հռետորական դիմումի ձևով և որոնց մեջ Շելլին դատապարտում է կառավարող շրջաններին՝ նրանց վարած անգութ քաղաքականության համար։ Միաժամանակ դիմում է Անգլիայի զավակներին, մարդկանց՝ ասելով, թե ինչու են նրանք օրնիբուն աշխատում այն ծույլ բոռերի համար, որոնք ոչ միայն նրանց աշխատանքի արդյունքն են յուրացնում, այլև ժողովրդի արյունն են ծծում։
Ազատագրած Պրոմեթևսը
1819 թ. Շելլին գրում է ամբողջությամբ լավատեսությամբ համակված իր «Ազատագրած Պրոմեթևսը» դրամատիկական ստեղծագործությունը, որի մեջ օգտագործում է հին հունական առասպելը տիտան Պրոմեթևսի մասին, որը Օլիմպոսից հափշտակել էր աստվածային կրակը և նվիրել մարդկանց։ Այս առասպելը մ.թ.ա. V դարում մշակել է էսքիլեսը և նրա տրիլոգիայի պահպանված մասը՝ «Շղթայված Պրոմեթևսը», արտացոլում է տիտանի տառապանքները, բարբարոսության նկատմամբ քաղաքակրթության հաղթանակի մոտիվը, իսկ Շելլին շեշտը դնում է այն համընդհանուր ցնծության վրա, որի աղբյուրը բռնակալ իշխող ուժի՝ Յուպիտերի կործանում է։ Պրոմեթևսի կերպարում Շելլին մարմնավորել է մարդկային լավագույն հատկանիշները՝ արիությունը, հոգու մեծությունը, խիզախությունը։ Դա հերոս է, որի նպատակները ազնիվ են, բարոյական, իսկ  ինտելեկտուալ ուժերը՝ կատարյալ։ Պրոմեթևսը իր սխրանքով մոտեցնում է պայծառ ապագան։ Նա մենակ չէ, նրան օգնում է բնությունը։ Շելլին ներմուծել է կերպարներ, որոնք չկային հին առասպելում։
Չենչի
1819 թ. գրում է նաև «Չենչի» դրաման։ Այս առթիվ նա գրում է, որ եթե իր մինչ այդ գրած բոլոր գործերը պատկերում էին գեղեցիկը և բարին, ապա «Չենչին» դառը իրականույթունն է։ Այս ստեղծագործության թեման Շելլին վերցրել է իտալական հին քրոնիկներից, որոնցից մեկում ներկայացված է իտալական ամենահին արիստոկրատական ընտանիքներից մեկի՝ Չենչի ընտանիքի ողբերգական պատմությունը։ Շելլին պիեսում օգտագործել է շեքսպիրյան ավանդույթները, բայց չի հասել շեքսպիրյան կատարելության։ Հեղինակը արտահայտել է նաև իր հայացքները որբերգության և որբերգականի մասին։ Նա գրում է, որ որպեսզի ողբերգությունն ազդեցություն թողնի ընթերցողի վրա, պիտի ունենա ազգային և համազգային բովանդակություն։ Այն պիտի գրված լինի ժողովրդին հասկանալի լեզվով։ Նրանում արտահայտված բարոյախոսությունը չպիտի լինի սևեռուն։ Եվ վերջապես, ողբերգությունը պետք է ազդի մարդկանց հոգիների վրա, վերափոխի նրանց։ Շելլին նաև հրաշալի բանաստեղծ է. նրա քնարերգությունը կարող ենք կոչել «հիմն ինտելեկտուալ գեղեցկությանը»։ Նրա բանաստեղծությունները արտացոլում են կյանքի հավերժական շարժումը, փոփոխությունը։ Շելլին քամու, ամպի պատկերներով ցույց է տվել փոփոխությունը, կյանքի անցողիկությունը. այն ամենը՝ գեղեցկությունը, հմայքը, քնքուշ աչքերը և մազերը, ինչը այսօր կա, վաղը այլևս չի լինի։ Միայն փոփոխությունն ու շարժումն է հավերժական։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Աթեիզմ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Անգլիացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Անգլիացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի աթեիստներ Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի գրողներ
Հանրախանութի ցուցափեղկի ետևում
«Հանրախանութի ցուցափեղկի ետևում» «За витриной универмага», խորհրդային կինոկատակերգություն, որը նկարահանել է կինոռեժիսոր Սամսոն Սամսոնովը 1955 թվականին։
Հետաքրքիր փաստեր
Ֆիլմի վերջաբանի մեղեդին ավելի ուշ օգտագործվել է «Երաժշտական կրպակ («Музыкальный киоск») հեռուստածրագրում։
Քննադատություն
Կինոքննադատ Ռոստիսլավ Յուրենևը կարծում էր, որ ֆիլմը «բոլորովին ծիծաղելի չէ». «Բարի մտադրություններ կարելի է նկատել Ս. Սամսոնովի՝ Ա. Կապլերի սցենարով նկարահանված «Հանրախանութի ցուցափեղկի ետևում» ֆիլմում։ Սակայն այս ֆիլմը կատակերգություն անվանելը դժվար է, քանի որ այն բոլորովին ծիծաղելի չէր»։ «Ե՛վ «Բարի առավոտ»--ում, և՛ «Հանրախանութի ցուցափեղկի ետևում» ֆիլմում,— գրել է քննադատը,— ռեժիսուրան ավելի թույլ էր, քան դրամատուրգիան, որը նույնպես չէր փայլում հատուկ արժանիքներով»։
Աստղաշեն
Աստղաշեն, գյուղ Արցախի Ասկերանի շրջանում։ Գտնվում է շրջկենտրոնից 15 կմ արևմուտք` 800 մետր բարձրության վրա, իսկ Ստեփանակերտից` 20 կմ հեռավորության վրա։ Հեռուստատեսությունը և ռադիոն համայնքում հասանելի են։ Գործում է 2.5 G բջջային կապի համակարգ, անլար հեռախոսակապն առկա է։ 2014 թվականից ի վեր ինտերնետ ծառայությունը հասանելի է` ապահովված է Wi-Fi ինտերնետ կապով։ Աստղաշենն ունի գյուղապետարան, մշակույթի տուն, բուժկետ և միջնակարգ դպրոց (Ժան Անդրյանի անվան), որտեղ սովորում են 73 աշակերտ (2017 թվականի դրությամբ)։ 2010 թվականին Վիլհելմ Կարապետյանի օժանդակությամբ գյուղում բացվել է արվեստի դպրոց ։
Անվան ծագում
Մինչև թուրք-սելջուկների հարձակումը գյուղը կոչվում էր Քարաղբյուր։ Հետագայում կոչվել է Դաշբուլաղ, իսկ 1988 թվականին վերանվանվել է Արցախաշեն։ Արցախի տարածքում հայտնաբերվել են բրածո կենդանիներ, ինչպես նաև փայտի քարացած մնացորդներ։ Աստղակերպ քարացած մնացորդների առկայությունը, վայրի բացառիկությունը հակտորոշ երևույթ է գնահատվել և Արցախաշեն վերանվանված գյուղը 1996 թվականի հունվարի 31-ին վերանվանվել է Աստղաշեն։ Իսկ գյուղի պատմական անունը Քարաղբյուր է ։
Բնակչություն
Գյուղի բնակչության քանակը տարբեր տարիներին․
Ըստ Սերգեյ Մելքումյանի «Լեռնային Ղարաբաղը» 1990 թվականին Լույս ընծայված գրքի` գյուղում կար 450 տուն, 1600 բնակիչ, 1987 թվականին` 208 տուն` 708 բնակիչ, 1988 թվականի Արցախյան շարժման նախօրյակին` հայ-136 ծուխ` 342 բնակիչ և ադրբեջանցի` 59 ծուխ` 345 բնակիչ։ 2000 թվականին` 140 ծուխ միայն հայկական` 500 բնակիչ, 2002 թվականին` 144 ծուխ` բնակիչ` 506։
2015 թվականի դրությամբ Աստղաշենի բնակչության թիվը կազմում է 507 մարդ ։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Աշխարհագրություն
Համայնքը լեռնային է, ունի 1595.7 հա տարածք, որից 1263.08 հա գյուղատնտեսական նշանակության, 177.69 հա` անտառային հողեր։ Աստղաշեն համայնքի սահմանային գոտով հոսում է Բադարա գետը։
Աստղաքարեր
Աստղաշեն գյուղում հայտնաբերված աստղաքարերը 165 –145 մլն «տարեկան» են ։ Ենթադրում են, որ այնտեղ ժամանակին օվկիանոս է եղել։ Օվկիանոսի հատակին մանր կենդանիների մնացորդներ կային, որոնք աստիճանաբար կպել են իրար և այդպես քարացել ։ Աստղաշենի բրածո տեղանքը մինչ օրս լուրջ ուսումնասիրության չի ենթարկվել, թերևս առաջին փորձը 2013 թվականի աշնանն Ազոխի քարանձավի հնագիտական արշավախմբի կողմից կատարված ուսումնասիրությունն է։ Ուսումնասիրության նախնական տվյալների մասին տեղեկություններ է հայտնել Ազոխի քարանձավի հնագիտական արշավախմբի ղեկավար Լևոն Եպիսկոպոսյանը։ Աստղաշենի հաջորդականության բրածո պարունակող տեղամասը գտնվում է անմիջապես ճամփեզրի տակ, բացի Հյուսիսից, Հյուսիս–արևմուտքից դեպի Հարավ–արևմուտք ուղղությամբ մոտ 75 մ փոքր արահետից։ Շերտադարսման անկումը հարավ-արևմտյան ուղղությամբ մոտ 16° է։ Բրածոներով հարուստ տեղամասը գլխավորապես հանդիպում է Աստղաշենի հաջորդականության հիմնահարթակում և միջնամասում։ Այս հորիզոնները բավական խոշոր հատիկավորված են՝ կլորավուն հատիկներ պարունակող բեկորային քարաշերտերով և կենսաշերտային նյութով։ Որոշ քարաշերտեր մուգ են և, ըստ երևույթին, կազմված բազալտից։ Աչքի են ընկնում նաև հանքայնացման կանաչ օջախներ, որոնք կարող են լինել հանքային քլորիտի կամ գլաուկոնիտի առկայության նշաններ։
«Տարածքը հարուստ է ծովային բրածո մնացորդներով, որոնք լավ են պահպանվել ժայռապարների շերտադարս մակերեսներին։ Դրանք, որպես կանոն, ընկղմված չեն նստվածքաշերտի հաստության մեջ, որը բավական փխրուն է։ Բրածո նյութը մասնատված է և վատ տեսակավորված։ Կենսաշերտը հիմնականում պարունակում է ծովաշուշանների մնացորդներ, իսկ աստղաձև բրածոներն իրականում այս բուսատեսակներին պատկանող աստղաձև ոսկրիկներ են (ցողունային հատվածներ)։ Հնարավոր է, դրանք ծովաշուշանների Pentacrinites ցեղատեսակի ներկայացուցիչներ են (կամ, ամենայն հավանականությամբ, ցեղակից որևէ տաքսոնի, ինչպես օրինակ՝ benthic isocrinids): Pentacrinites ցեղատեսակը գոյություն է ունեցել տրիասից մինչև էոցեն ժամանակաշրջանը, այնուամենայնիվ, հայտնի է, որ այն առավել տարածված է եղել յուրայի շրջանում։ Ծովաշուշանները ծովաստղի և ծովոզնու ցեղակիցներ են և պատկանում են փշամորթների տիպին»,—տեղեկացնում է Լևոն Եպիսկոպոսյանը։ Աստղաշենի այս հատվածից վերցվել են աստղաձև ոսկրիկների նմուշներ, որոնք ուղարկվել են հետազոտման Հյուսիսային Եվրոպա ծովաշուշանների մասնագետի, ով այժմ փորձում է պարզել՝ արդյոք դրանք նոր տեսակներ են, թե՝ ոչ։ Աստղաշենում հայտնաբերված այլ բրածո մնացորդների թվում էին ծովաոզնու շուրջբերանային հատվածը և նիզակակիր ծովաոզնու բավականին խոշոր փշերը։ Գտնվել են նաև ուսոտանիների տեսակներ խիստ կողավորված խեցիներով։ Աստղաշենի ժայռահարթակը, ըստ էության, հանդիսանում է կոշտից մինչև շատ կոշտ կենսաշերտ՝ ներառված յուրայի ժամանակաշրջանի «ստանդարտ» կրաքարային 34 հաջորդականության մեջ, ինչը, ընդհանուր առմամբ, բնորոշ է այս տարածաշրջանին ։
Տնտեսություն
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ` անասնապահությամբ և հողագործությամբ ։ Համայնքն ապահովված է էլեկտրաէներգիայով, առկա է նաև գազամատակարարման համակարգ։  Ջրամատակարարումն իրականցվում է համայնքի կողմից` ինքնահոս եղանակով, համակարգը սնվում է 2 ակունքներից։ Գյուղում գործում են առևտրի 4 օբյեկտներ։ Համայնքի տարածքում առկա են թվով 11 աղբյուրներ` Քարե (հենց Քարե աղբյուրի անունից էլ առաջացել է Քարաղբյուր անվանումը), Ալեքսանի, Պլպլան, Վերին, Նապաստակի, Վանուն, Ալիսանի, Քրամի, Վետանց, Ղշլաղեն և Մոսունց ծորին։
Տրանսպորտ
Համայնքային ենթակայության ճանապարհներն պատված է խճով ու կոպճով, չմշակված կապակցող նյութերով։ Տրանսպորտային կապը կարգավորված է։ Ուղևորափոխադրումներն իրականացվում են Պատարա-Ստեփանակերտ-Պատարա թիվ 112 և Խանցք-Ստեփանակերտ-Խանցք թիվ 123 միջշրջանային կանոնավոր ավտոբուսային երթուղիներով։
Պատմամշակույթային հուշարձաններ
Համայնքի տարածքում են Սուրբ Գևորգ եկեղեցին (19-րդ դարի կես), Ֆռանգյուլաց, Կապենխաչ, Չմանենխաչ, Երե նահատակ սրբատեղիները, ինչպես նաև դամբարաններ (մ.թ.ա. 2-1 հազ), աղբյուր` 1930 թվական։ Աստղաշենում հաշվառված է 53 հուշարձան։ Ս. Գևորգ եկեղեցին կառուցված է երեք կամարների վրա, ունի ուղղանկյուն հատակագիծ (չափերը՝ 17.3 x 8.4մ) ։ Միանավ բազիլիկա է՝ կառուցված 19-րդ դարում։ Ներկայումս այն վերանորոգված է։ Ծածկը թիթեղապատ է, տանիքը՝ թաղակապ։ Միակ մուտքը բացվում է հարավային կողմից ։ Ունի 5 պատուհան, որոնք բացվում են հարավային, արևելյան և արևմտյան կողմերից։ Մուտքից աջ, ագուցված մի քարի վրա արձանագրված է. Եկեղեցու բակում կան երկու ուշագրավ խաչքարեր՝ բնորոշ 16-17-րդ դարերին։ 2007 թվականին «Սուրբ Գևորգ» եկեղեցին վերակառուցվեց ամերիկահայ բարերարներ բժիշկ Յակոբ և տիկին Լուդովիկա Այնթապլյանների հովանավորությամբ, Արմեն Էդվարդի Ղահրամանյանի և Բորիս Պետրոսյանի նախաձեռնությամբ։
Գյուղի կենտրոնում կառուցված է հուշարձան՝ երկարությունը 7 մետր, լայնությունը 3.5 մետր, բարձրությունը 3.5 մետր, որը նվիրված է Արցախյան ազատամարտում զոհված աստղաշենցիների հիշատակին, կառուցված է կարմիր տուֆից, կամարակապ է, կենտրոնում հրեշտակ է՝ ձեռքին սուր, կամարների վրա զարդանախշեր են, վերին և ստորին մասերում կան արձանագրություններ։
Գյուղի սրբավայրերն էին` Փռունգյուլաց Սուրբը, Խաչին տակը կամ Կապեն Խաչը, Չիմանեն Խաչը, Յերե նահատակը` Խաչին դոշը։
Գյուղի վերևի մասում կա մի քարանձավ, որը տեղացիներն անվանում էին «Սանգար»։ Ժամանակին այնտեղ կատարում էին պեղումներ։ Քարանձավի մեջ կային նախնադարյան մարդկանց ոսկորներ, որոնք ուսումնասիրել են և ասել են, որ հազարավոր տարիների պատմություն ունեն այդ ոսկորները։
Աստղաշենը Հայրենական մեծ պատերազմում
Գյուղում կա նաև Հայրենական մեծ պատերազմում նահատակված 124 մարտիկներին նվիրված հուշարձան (1970-ական թվականներ.), որը կերտել է համագյուղացի Աբել Իսահակի Պետրոսյանը։
Աստղաշենցիներն Արցախյան պատերազմում
Աստղաշենում 1991 թվականին կազմավորվել է կամավորական ջոկատ, որն առանձին, ապա Բադարայի վաշտի կազմում մասնակցել է Ասկերանի (Նախիջևանիկ, Խրամորթ), Մարտակերտի, Աղդամի, Քելբաջարի և այլ շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Աստղաշենի հրամանատարներն են եղել Վ. Ղազարյանը, Կ. Գասպարյանը, Ա. Եգորյանը, Յ. Անտոնյանը։ Գյուղից զոհվել է 12 ազատամարտիկ ։ Նրանց հիշատակի անկյունը բացել են Աստղաշենի դպրոցում 1994 թվականի դեկտեմբերի 21-ին։ Գյուղի զոհված ազատամարտիկների պատվին գյուղում բացվել է հուշարձան, որը կառուցվել է ՀՀ ՊՆ Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարանի հրամանատար, գեներալ-մայոր, աստղաշենցի  Արմեն Ղահրամանյանի նախաձեռնությամբ` 2009 թվականին։
Սուրբ Էջմիածին եկեղեցի (Ձորադիր)
Ձորադիրի Սուրբ Էջմիածին եկեղեցի, հայկական եկեղեցի էր պատմական Վասպուրական նահանգում։ Նման է եղել Աղթամարի Սուրբ Խաչ եկեղեցուն։ Ոչնչացվել է Մեծ Եղեռնի ժամանակ։
Կատեգորիա:6-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Հայկական առաքելական գոյություն չունեցող վանքեր և եկեղեցիներ (Թուրքիա) Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական կառույցներ Կատեգորիա:Թուրքիայի ավերված շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայ առաքելական եկեղեցիներ Կատեգորիա:Թուրքիայի ավերված եկեղեցիներ Կատեգորիա:Մուսուլմանների կողմից ավերված եկեղեցիներ
Աբեթասունկ թեփուկավոր
Աբեթասունկ թեփուկավոր, աբեթասնկայինների  ընտանիքի ներկայացուցիչ։ Աճում է բոլոր մարզերի սաղարթավոր անտառների բների կամ փտած կոճղերի վրա՝ կղմինդրաձև դասավորված մեծ խմբերով (450-2200 մ բարձրություններում)։ Գլխարկի տրամագիծը 5-50 սմ, հաստությունը 0.5-10 սմ է, կիսակլոր է, կողքային, բաց դեղնավուն, մակերեսը՝ չոր՝ ծածկված գորշ, օղակաձև դասավորված թեփուկներով, եզրերը՝ բարակ, երբեմն՝ ներս ոլորված։ Ոտիկը գլխարկի գույնի է, հիմքում՝ սևացած գլանաձև, հաստ, կարճ։ Խողովակների շերտն սկզբում սպիտակ է, ապա՝ դեղնավուն։ Պտղամիսն ամուր է, սպիտակ, հաճելի համով և հոտով։ Ուտելի է, օգտագործվում են միայն երիտասարդ պտղամարմինները՝ թարմ և չորացած։ Գերիշխող մասը բնափայտը քայքայող սնկեր են, կան նաև բուժական նշանակություն ունեցող տեսակներ։
Կատեգորիա:Աբեթասնկեր Կատեգորիա:Թունավոր սնկեր
Մ.թ.ա. 494
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 494
Մ.թ.ա. 493
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 493
Նիժնյայա Սայկա
Նիժնյայա Սայկա (Нижняя Сайка), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Գրախովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2003 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 16 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Գրախովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ֆերենց Ռակոցի II
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1676 ծնունդներ Կատեգորիա:1735 մահեր Կատեգորիա:Հունգարիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հունգարիայի քաղաքական գործիչներ
Եվբուլյակ
Եվբուլյակ (Евбуляк, Яубүләк), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ասկինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 116 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ասկինսկի շրջանի բնակավայրեր
Անատոլի Աքսակով
Անատոլի Աքսակով (Анатолий Геннадьевич Аксаков, ), ռուս պետական և քաղաքական գործիչ։ Ռուսաստանի Դաշնության 6-րդ և 7-րդ գումարումների Դաշնային ժողովի Պետական դումայի պատգամավոր «Արդար Ռուսաստան» կուսակցությունից։
6-րդ գումարման Պետական դումայում՝ 2015 թվականի ապրիլի 21-ից մինչև 2016 թվականի հոկտեմբերի 5-ը, նա եղել է տնտեսական քաղաքականության, նորարարական զարգացման և ձեռներեցության հանձնաժողովի նախագահ, 7-րդ գումարման Պետական դումայում (2016 թվականի հոկտեմբերից 5)՝ Պետական դումայի ֆինանսական շուկայի հանձնաժողովի նախագահ։
«Ռուսաստան» բանկային ասոցիացիայի խորհրդի նախագահն է, Ռուսաստանի արդյունաբերողների և ձեռներեցների միության (RSPP) խորհրդի անդամը, «Արդար Ռուսաստան» կուսակցության նախագահության անդամը, Ռուսաստանի Դաշնության կառավարությանն առընթեր ֆինանսական համալսարանի վարկային և տնտեսագիտական ֆակուլտետի գիտական ղեկավարը։ 2002-2009 թվականներին եղել է Ռուսաստանի Դաշնության կենտրոնական բանկի ազգային բանկային խորհրդի անդամ (ըստ Ռուսաստանի Դաշնության Պետական դումայի քվոտայի)։ Ռուսաստանի Դաշնության Կենտրոնական բանկի Ազգային ֆինանսական խորհրդի անդամ է Պետական դումայի քվոտայով (2016 թվականից) ։
«Արդար Ռուսաստան» կուսակցության կենտրոնական խորհրդի նախագահության անդամ է։ Չուվաշիայի Հանրապետության ղեկավարի Օլեգ Նիկոլաևի զինակիցն է ։
Ծագում
Ծնվել է 1957 թվականի նոյեմբերի 28-ին Բաշկիրական ինքնավար խորհրդային սոցիալիստական հանրապետության Կույուրգազինսկի շրջանի Երմոլաևո գյուղում։ Հայրը վարորդ էր, մայրը՝ տնտեսագետ ։ 1975 թվականին ավարտել է Ղրիմի շրջանի Բախչիսարայի շրջանի Վիլինո գյուղի միջնակարգ դպրոցը (ծնողները թաղված են Ղրիմում )։ Երկու տարի աշխատել է արտադրության մեջ որպես փականագործ Ղրիմի Պետխորհրդի «Մագարաչ» ֆերմայում և որպես բանվոր Կիևի քիմիական և դեղագործական գործարանում։
1983 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան Մոսկվայի պետական համալսարանը, 1986 թվականին՝ Մոսկվայի պետական համալսարանի տնտեսագիտության ֆակուլտետի ասպիրանտուրան և դարձել տնտեսագիտության թեկնածու։ 1986 թվականին ամուսնացել է Չուվաշիայի ՀԽՍՀ Գերագույն Խորհրդի նախագահության նախագահ Ա. Պ. Պետրովի դստեր՝ Մոսկվայի պետական մանկավարժական ինստիտուտի ուսանողուհի Տատյանայի հետ և տեղափոխվել Չեբոքսարի քաղաք։
Աշխատանք Չուվաշիայում
1986 թվականից Չուվաշիայի պետական համալսարանի դասախոս, տնտեսական տեսության և շուկայական տնտեսության ամբիոնի դոցենտ է։
Ընտրվել է Չուվաշիայի Հանրապետության պետական խորհրդի պատգամավոր (1994-1995)։ 1994-1997 թվականներին եղել է էկոնոմիկայի, ֆինանսների և իրավունքի ինստիտուտի փոխտնօրեն (Չեբոքսարի)։
1995-1997 թվականներին ղեկավարել է Մոսկվայի առևտրային բանկերի Չեբոքսարի մասնաճյուղերը, եղել է «Ռոսիա-ՄԱԼՍ» առևտրային բանկի չուվաշյան բաժանմունքի տնօրենը։
1997-2000 թվականներին եղել է նախարարների կաբինետի նախագահի տեղակալ՝ Չուվաշիայի Հանրապետության էկոնոմիկայի նախարար։ Անատոլի Աքսակովի ղեկավարությամբ մշակվել են Չուվաշիայի Հանրապետության շուկայական հարաբերությունների անցման ծրագիրը, 1998 թվականի հակաճգնաժամային ծրագիրը և 1998-2003 թվականներին Չուվաշիայի սոցիալ-տնտեսական զարգացման ծրագիրը։ Մշակել և ներդրել է հանրապետության շրջանների և քաղաքների ղեկավարների աշխատանքի գնահատման չափանիշները, կանգնած է Չուվաշիայի բնակչության հիփոթեքային վարկավորման ներդրման ակունքներում, տարածաշրջանում բնակարանաշինության խթանման տարբեր մեխանիզմների, փոքր և միջին բիզնեսի աջակցության, խոշոր արտադրությունների արդիականացման հիմքում։
Պետական գործունեություն
1999-2003 թվականներին եղել է ՌԴ երրորդ գումարման Պետական դումայի պատգամավոր (ընտրվել է միամանդատ Չեբոքսարի օկրուգում), տնտեսական քաղաքականության և ձեռներեցության կոմիտեի նախագահի տեղակալ։
2003-2007 թվականներին՝ ՌԴ չորրորդ գումարման Պետական դումայի պատգամավոր (ընտրվել է միամանդատ Չեբոքսարի օկրուգում), վարկային կազմակերպությունների և ֆինանսական շուկաների կոմիտեի նախագահի տեղակալ։
2007-2011 թվականներին՝ ՌԴ հինգերորդ գումարման Պետական դումայի պատգամավոր (ընտրվել է «Արդար Ռուսաստան» քաղաքական կուսակցության ցուցակով), վարկային կազմակերպությունների և ֆինանսական շուկաների կոմիտեի նախագահի տեղակալ։
2011 թվականին եղել է ՌԴ 6-րդ գումարման Պետական դումայի պատգամավոր (ընտրվել է «Արդար Ռուսաստան» քաղաքական կուսակցության ցուցակով), մինչև 2015 թվականի ապրիլը՝ ֆինանսական շուկայի կոմիտեի նախագահի տեղակալ, 2015 թվականի ապրիլին ընտրվել է տնտեսական քաղաքականության, ինովացիոն զարգացման և ձեռներեցության կոմիտեի նախագահ։
2002-2009 թվականներին եղել է Ռուսաստանի Դաշնության կենտրոնական բանկի Ազգային բանկային խորհրդի անդամ (ՌԴ Պետական Դումայի քվոտայով)։
Քաղաքական գործունեություն
Անատոլի Աքսակովի նախաձեռնությամբ կազմակերպվել և անցկացվել են խորհրդարանական լսումներ և կլոր սեղան՝ երկրի տնտեսական անվտանգության ապահովման, տնտեսության մեջ ներդրումների խթանման, բնակարանաշինության, միջազգային ֆինանսական կենտրոնի և Ռուսաստանում ժամանակակից բանկային համակարգի ձևավորման, ներմուծման փոխարինման աջակցության և զարգացման թեմաներով։
Եղել է Ռուսաստանի տարածաշրջանային բանկերի ասոցիացիայի նախագահ, Ռուսաստանի արդյունաբերողների և ձեռներեցների միության խորհրդի անդամ, Ռուսաստանի Դաշնության կառավարությանն առընթեր ֆինանսական պետական համալսարանի վարկային և տնտեսագիտական ֆակուլտետի գիտական տնօրեն, Ֆինանսական կրթության և կորպորատիվ սոցիալական պատասխանատվության ամբիոնի վարիչ։
Պատգամավորի դիմումների և հարցումների համաձայն Չուվաշիայի սոցիալական, սպորտային, կրթական, մշակութային և արդյունաբերական ոլորտների տասնյակ օբյեկտներ ֆինանսավորվել են դաշնային, հանրապետական բյուջեներից (FAIP, FTP նախաձեռնության միջոցով) և մասնավոր ներդրողների միջոցներից, ներառյալ՝ երեխաների վերականգնողական կենտրոնի, վետերանների և հաշմանդամների վերականգնողական կենտրոնի, օլիմպիական մարզադաշտի, աթլետիկայի արենայի և սառցադաշտի, միջնակարգ և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների կրթական շենքերի, գազատարների և գազի բաշխման ցանցերի, Չուվաշիայի պետական թատրոնների կառուցումը և վերակառուցումը։
2004-2007 թվականներին՝ Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի նախագահի առաջին տեղակալ, կուսակցության Չուվաշիայի տարածաշրջանային բաժանմունքի նախագահ ։
Նա պատգամավոր է Չուվաշիայի Հանրապետությունից։ Ռուսաստանի Դաշնության 7-րդ գումարման Դաշնային ժողովի Պետական դումայի ընտրություններում նա առաջադրվել է Չուվաշիայի Հանրապետության Կանաշի 37-րդ միամանդատ ընտրատարածքում և ընտրվել Պետական դումայի պատգամավոր։ Նա նաև «Ներդրողների դասակարգման մասին» օրենքի տխրահռչակ հեղինակն է, որը ոտնահարում է ներդրողների՝ իրենց սեփական միջոցներն ազատ տնօրինելու իրավունքները։
Ընտանիք
Ամուսնացած է Տատյանա Ալեքսանդրովնա Պետրովայի հետ, որը Չուվաշիայի խորհրդարանի նախկին ղեկավար Ա.Պ. Պետրովի դուստրն է։
Երեխաներն են՝ Դմիտրին և Ալեքսանդրը, որոնք Տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ են։
Մեդիսոն շրջան (Լուիզիանա)
Մեդիսոն շրջան (Madison Parish), ԱՄՆ Լուիզիանա նահանգի 64 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.686 կմ² է, բնակչությունը՝ 12.093 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Թալուլա բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1838 թ.։
Կատեգորիա:Լուիզիանայի շրջաններ
Մ.թ.ա. 492
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 492
Չեչելնիկ (գյուղ, Դունաևցիի շրջան)
Չեչելնիկ (Чечельник), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Չեչելնիկ գյուղում բնակվում էր 790 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2735 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 288,85 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ուռի (Հեքյարիի գավառ)
Ուռի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Հեքյարիի գավառում ։ Մտնում էր Մեծ Ջելլուի գյուղախմբի մեջ։
Բնակչություն
1901 թվականին ուներ 40 տուն նեստորական ասորի բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Հոգոց վանք
Կատեգորիա:Հայկական առաքելական գոյություն չունեցող վանքեր և եկեղեցիներ (Թուրքիա)‎ Կատեգորիա:6-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական կառույցներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական եկեղեցիներ
Կրիմնո (գյուղ, Ստարովիժևի շրջան)
Կրիմնո (Кримне), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ստարովիժևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1509 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կրիմնո գյուղում բնակվում էր 2 019 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8086 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 249,69 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ստարովիժևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1509 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մ.թ.ա. 491
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 491
Ժոզեֆ Պերոտեն
Անրի Ժոզեֆ Անաստաս Պերոտեն (Henri Joseph Anastase Perrotin, ), ֆրանսիացի աստղագետ։
Կենսագրություն
Աշխատել է որպես դիտորդ Թուլուզի աստղադիտարանում, այնուհետև եղել է Նիսի մոտ Բիշոֆսհայմի կողմից կառուցված աստղադիտարանի տնօրեն։ Աշխատել է նաև Փարիզի մոտ գտնվող Մեդոնի (Parc de Meudon) աստղադիտարանում՝ որպես աստղագետ։ Նրա հիշարժան աշխատություններից են՝ «Observations des taches du Soleil», «Théorie de Vesta», Մարսի ջրանցքների, Սատուրնի օղակների և այլ դիտարկումներ։
Հայտնաբերել է վեց աստերոիդ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ
Անկախության սերունդ կուսակցություն
Անկախության սերունդ կուսակցություն, հայկական քաղաքական կուսակցություն։ Կուսակցությունը հիմնադրվել է 2021 թվականի ապրիլի 30-ին։ ։
Պատմություն
Կուսակցությունը հիմնադրվել է 2020-2021 թվականներին Հայաստանում տեղի ունեցած բողոքի ակցիաների ժամանակ և չունի որևէ քաղաքական ներկայացուցչություն Ազգային ժողովում։ Ներկայումս կուսակցությունը գործում է որպես արտախորհրդարանական ուժ։ Կուսակցությունը հաստատել է 2021 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցելու իր մտադրությունը, սակայն, ի վերջո, չի կարողացել գրանցվել ։
Գաղափարախոսություն
Կուսակցությունը ձգտում է կառուցել ուժեղ պետություն, որը հիմնված է ազգային գաղափարախոսության և պետական շահերի վրա։ Սակայն կուսակցության հիմնական նպատակը երիտասարդների համար նոր հնարավորություններ ստեղծելն է։ Կուսակցությունը հավատում է Հայաստանի երիտասարդության արտագաղթի կրճատմամբ տնտեսության, կրթության, գիտության, մշակույթի և գյուղատնտեսության ոլորտներում զարգացման հնարավորությունների ստեղծմանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայաստանի կուսակցություններ
(4248) Ռանալդ
(4248) Ռանալդ (Ranald), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1984 թվականի ապրիլի 23-ին Ալան Գիլմորի և Պամելա Կիլմարտինի կողմից Լեյք Տեկապոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,304586 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0668 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5424 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1277,87 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,281718 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,83° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1984 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ալան Գիլմորի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Պամելա Կիլմարտինի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Նիժնյայա Սարաֆանիխա
Նիժնյայա Սարաֆանիխա (Нижняя Сарафаниха), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Կրասնոբակովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Կրասնոբակովսկի շրջանի բնակավայրեր
Վլադիմիր Մայակովսկի
Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ Մայակովսկի (Владимир Владимирович Маяковский, ), ռուս խորհրդային պոետ, դրամատուրգ։ 20-րդ դարի մեծագույն գրողներից է  ։ Գրել սկսել է 1909 թվականից՝ հարելով ֆուտուրիստներին։ Մայակովսկու մի շարք ստեղծագործություններ թարգմանվել են հայերեն՝ ունենալով բազմաթիվ հրատարակություններ ։
Իրեն դրսևորել է ոչ միայն որպես բանաստեղծ, այլև դրամատուրգ, կինոսցենարիստ, կինոռեժիսոր, կինոդերասան, նկարիչ, խմբագիր։
Կենսագրություն
Ծնվել է Վրաստանում՝ Բաղդաթ գյուղում՝ Վլադիմիր Կոնստանտինովիչ Մայակովսկու (1857-1906) ընտանիքում, ով երրորդ կարգի անտառապետ էր Երևանի նահանգում։ Բանաստեղծի մայրը՝ Ալեքսանդրա Անդրեևնա Պավլենկոն (1867-1954), սերում էր Կուբանից, տեղացի կազակներից։ Ապագա բանաստեղծն ուներ երկու քույր՝ Լյուդմիլան (1884-1972) և Օլգան (1890-1949) և եղբայր՝ Կոնստանտինը, ով մահացել է երեք տարեկան հասակում՝ տենդից։ 1902 թվականին Մայակովսկին սկսեց դպրոց հաճախել՝ Քութայիսում։
1906 թվականի հուլիսին արյան վարակումից մահացավ հայրը։ Հոր մահվանից հետո Մայակովսկին մոր և քույրերի հետ տեղափոխվեց Մոսկվա, որտեղ ընդունվեց №5 դպրոցի (այժմ՝ Մոսկվայի № 91 դպրոց) IV դասարան, որտեղ սովորել է Բորիս Պաստեռնակի եղբոր՝ Շուրայի հետ նույն դասարանում։ 1908 թվականի մարտին հեռացվեց դպրոցից ուսման վարձը չվճարելու պատճառով։
Առաջին բանաստեղծությունը Մայակովսկին հրապարակել է «Ուժգին պոռթկում» անօրինական ամսագրում, որը տպագրվում էր երրորդ բարձրագույն դպրոցի կողմից։ Ըստ նրա՝ «Ստացվեց, աներևակայելի հեղափոխական, սակայն տգեղ»։ Մոսկվայում Մայակովսկին ծանոթանում է հեղափոխական հայացքների տեր ուսանողների հետ, և հետաքրքրվում մարքսիստական գրականությունով։ 1908 թվականին միանում է բոլշևիկյան կուսակցությանը (РСДРП)։ Զբաղվում է հրապարակախոսությամբ առևտրաարդյունաբերական թաղամասում։
1908-1909 թվականներին նրան երեք անգամ ձերբակալում են (ընդհատակյա մամուլին մասնակցության կասկածով, էքսպրոպրիատորների անարխիստական մի խմբի հետ կապված լինելու կասկածով, Նովինսկու բանտից մի խումբ կանանց փախուստին նպաստելու կասկածով). առաջինի դեպքում հանձնել են ծնողական հսկողությանը, պատճառաբանելով նրա անչափահաս լինելը, որ գործում է «առանց հասկանալու», երկրորդ և երրորդ գործերը կարճվել են ապացույցների բացակայության հիմքով։ Բանտում Մայակովսկին սիրում էր սկանդալներ սարքել, այնպես որ հաճախ տեղափոխվում էր մասից մաս՝ Բասմաննայա, Մեշչանսկայա, Մյասնիցկայա և վերջապես, Բուտիրսկայա բանտերում, որտեղ նա 11 ամիս անցկացրել է մենախցում։
1909 թվականին Մայակովսկին կրկին սկսեց գրել բանաստեղծություններ, բայց դժգոհ էր իր գրածից։ Իր հուշերում նա շնորհակալություն է հայտնում վերակացուներին, որ բանտից իր դուրս գալու ժամանակ վերցրին տետրը, թե չէ՝ կարող է նույնիսկ տպագրեր։ Չնայած այսպիսի ինքնաքննադատական վերաբերմունքին, Մայակովսկին այս տետրակից է դրել ստեղծագործական կյանքի սկիզբը։ Երրորդ ձերբակալությունից հետո նա ազատ է արձակվել 1910 թվականի հունվարին։ Ընդհատել է կուսակցական աշխատանքը, կրկին ձեռք զարկել ուսումին։ Մայակովսկին փորձում է իր տեղը գտնել նկարչական արվեստում և սկսում է սովորել Ստրոգանով դպրոցի նախապատրաստական դասարանում, ապա նկարիչներ Ժուկովսկու և Կյոլինի ստուդիաներում։
1911 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության դպրոց։ Ծանոթանում է Դավիթ Բուռլյուկի հետ և միանում ֆուտուրիստներին, հրատարակում «Գիշեր» վերնագրված (1912) բանաստեղծությունը, որը նրա առաջին տպագիր գործն է համարվում։ 1913 թվականին նրանք հրատարակում են իրենց առաջին ժողովածուն, որտեղ զետեղված էր նաև Մայակովսկու «Ես» քառամաս բանաստեղծությունը։ Նույն տարում բանաստեղծը գրել է դրամաներ։
1915 թվականին Մայակովսկին գրում է «Պատերազմ և խաղաղություն» պոեմը, «Նոր Սատիրկոն» ամսագրի համար՝ «Հիմներ և մանկական երգեր»։ 1920 թվականին նա ավարտում է «150.000.000» բանաստեղծությունը, որն արծարծում է համաշխարհային հեղափոխության թեման։ 1921 թվականին գրում է «Լավ է» ստեղծագործությունը։
1926-1929 թվականներին ակտիվորեն համագործակցել է «Կոմսոմոլսկայա պրավդա»-ի հետ։ Հրատարակվել է տարբեր ամսագրերում։ 1927 թվականին նա սկսել է գրել իր կենսագրությունը՝ «Ես ինքս»։ Իր գործերում Մայակովսկին անդրդվելի էր։ Քննադատները անվանում էին նրան ավելի շուտ միայն «ուղեկից», քան «պրոլետարական գրող», ինչպես ինքը՝ գրողն էր ցանկանում տեսնել իրեն։ Մայակովսկին կանգնած էր խորհրդային գովազդի ակունքներում։ Գովազդային և քարոզչական գործունեության համար բանաստեղծը քննադատության էր ենթարկվում Բ. Պաստեռնակի, Վ. Կատաևի և Մ. Սվետլովի կողմից ։ 1929 թվականին նա փորձեց կազմակերպել իր ստեղծագործական կյանքի 20-ամյակին նվիրված ցուցահանդես, սակայն նրան խոչընդոտում էին։ Բանաստեղծի անձնական կյանքը սկսում է սրվել։
Միգուցե դա էլ հանգեցրեց նրան, որ 1930 թվականի ապրիլի 14-ին, ժամը 10։15-ին Մայակովսկին ինքնասպան եղավ՝ ատրճանակից կրակելով սրտին։ Դա տեղի ունեցավ Մոսկվայում։ Ակնհայտ է, որ դա ինքնասպանություն էր։ Սակայն, չնայած բանաստեղծն իր թողած գրության մեջ խնդրել էր իր մահվան մեջ չմեղադրել որևէ մեկի և չբամբասել, քանի որ «հանգուցյալը դա չի սիրում», սպանության տարբեր վարկածներ առաջ քաշվեցին, սակայն հետագա հետաքննությունների ժամանակ որևէ համոզիչ ապացույց չգտնվեց։
Մայակովսկու գեղարվեստական աշխարհը ինքնին սինթետիկ դրամա է, որը ներառում է տարբեր դրամատիկական ժանրեր՝ ողբերգություն, առեղծված, էպոսային-հերոսական դրամա, կատակերգություն, կինեմատոգրաֆիա և այլն։ Պետք է նաև նշել, որ ոչ միայն իր պիեսները, այլ նաև բանաստեղծությունները դրամատիկական և հաճախ ողբերգական են։
Անձնական կյանք
Ստեղծագործական երկարատև կյանքի ընթացքում Մայակովսկու մուսան Լիլիա Բրիկն էր։ Մայակովսկին և Լիլիա Բրիկը ծանոթացել են 1915 թվականի հուլիսին Բրիկի ծնողների առանձնատանը, որը գտնվում է Մոսկվայի մոտ՝ Մալախովկայում։ Հուլիսի վերջին Բրիկի քույրը՝ Էլզա Տրիոլեն, ով թեթև սիրավեպի մեջ էր Մայակովսկու հետ, Ֆինլանդիայից նոր ժամանած Մայակովսկուն տանում է Բրիկների պետրոգրադյան բնակարան (Ժուկովսկու փողոց, 7)։ Բրիկները, գրականությունից հեռու մարդիկ, զբաղվում էին ձեռնարկատիրությամբ, ժառանգելով ծնողներից ոչ մեծ, բայց շահութաբեր կորալային բիզնեսը ։
Մայակովսկին նրանց տանը կարդաց դեռ չտպագրված «Облако в штанах» պոեմը, և հիացական ընդունելության արժանանալով՝ նվիրեց այն տանտիրուհուն. «Քե՛զ, Լիլիա»։ Հետագայում այդ օրը գրողն անվանել է «ամենաուրախ օր»։ Օսիպ Բրիկը՝ Լիլիայի ամուսինը, 1915 թվականի սեպտեմբերին հրատարակեց պոեմը փոքր տպաքանակով։ Հրապուրվելով Լիլիայով՝ Մայակովսկին բնակություն հաստատեց Պետրոգրադում` Պուշկինի փողոցի վրա գտնվող «Պալե Ռոյալ» հյուրանոցում, այդպես էլ չվերադառնալով Ֆինլանդիա և թողնելով այնտեղ իր «սրտի կնոջը»։ Նոյեմբերին ֆուտուրիստը տեղափոխվեց ավելի մոտ Բրիկների տանը՝ Նադեժդինսկայա փողոց, 52։ Շուտով Մայակովսկին ծանոթացրեց նոր ընկերներին ֆուտուրիստ ընկերների՝ Բուռլյուկի, Կամենսկու, Պաստեռնակի, Խլեբնիկովի և մյուսների հետ։ Բրիկների՝ Ժուկովսկու փողոցի վրա գտնվող բնակարանը դառնում է բոհեմական դահլիճ, ուր այցելում էին ոչ միայն ֆուտուրիստները, այլև Կուզմինը, Գորկին, Շկլովսկին, Յակոբսոնը, ինչպես նաև ուրիշ գրողներ, գրականագետներ, լեզվաբաններ, նկարիչներ ։
Շուտով, Օսիպի հերթական թողատվությամբ, Մայակովսկու և Լիլիա Բրիկի միջև ծագեց բուռն սիրավեպ։ Այս սիրավեպը իր արտացոլումը գտավ «Флейта-позвоночник» (1915) ու «Человек» (1916) պոեմներում և «Ко всему» (1916), ''«Лиличка! Вместо письма» բանաստեղծություններում (1916)։ Դրանից հետո Մայակովսկին իր բոլոր ստեղծագործությունները սկսեց ձոնել Լիլիա Բրիկին (բացի «Владимир Ильич Ленин»''-ից)։ 1928 թվականին, իր երկերի առաջին ժողովածուի տպագրության ժամանակ, Մայակովսկին նվիրեց նրան նաև այն բանաստեղծությունները, որոնք գրվել էին իրենց ծանոթությունից առաջ։
1918 թվականին Լիլիան ու Վլադիմիրը նկարահանվեցին Մայակովսկու սցենարով ստեղծվող «Закованная фильмой» կինոժապավենում։ Ներկայումս պահպանվել է ֆիլմից մի քանի դրվագներ։ Մնացել են նաև նկարներ և մի մեծ պաստառ, որի վրա պատկերված է Լիլիան՝ փաթաթված ժապավենով։
Չնայած Լիլիա Բրիկի հետ ունեցած մտերմիկ կապերին, Մայակովսկու անձնական կյանքը նրանով չէր սահմանափակվում։ Համաձայն այն վկայությունների ու նյութերի, որ հավաքված են համառուսաստանյան հեռուստաընկերության Առաջին ալիքի «Երրորդն ավելորդ է» փաստագրական ֆիլմում, որը ցուցադրվել է գրողի ծննդյան 120-ամյակի առթիվ` 2013 թվականի հուլիսի 20-ին, Մայակովսկին հանդիսանում է խորհրդային քանդակագործ Գլեբ-Նիկիտա Լավինսկու (1921—1986) հարազար հայրը։ Գլեբ-Լավինսկու նկարիչ մոր հետ Մայակովսկին ծանոթացել է 1920 թվականին «Окна сатиры РОСТА»-ում աշխատելիս ։
/Ըստ Անդրեյ Վոզնեսենսկու հուշերի/ :
Քանի որ 1922 թվականից Մայակովսկու բազմաթիվ ստեղծագործություններ սկսեցին տպագրվել «Известия»-ում, նա կարող էր իրեն թույլ տալ Բրիկների ընտանիքի հետ ճանապարհորդել և երկար ժամանակ մնալ արտասահմանում։
1922 թվականին Լիլիան Ռիգայի «Новый путь» թերթում հրատարակեց հոդված ֆուտուրիստների և Մայակովսկու մասին։ Ռիգայում մնացել են 9 օր, տեղավորվել էին «Բելվյու» հյուրանոցում, որտեղ Մայակովսկին ավարտել է իր «Люблю» պոեմը։
1922 թվականի վերջին Բրիկը սիրավեպի մեջ էր նաև Պրոպբանկի տնօրեն Կրասնոշչյոկովի հետ։ Այս սիրավեպը գրեթե հասցրեց Մայակովսկու հետ հարաբերությունների խզման. Մայակովսկին և Բրիկները երկու ամիս առանձին էին ապրում։ Այս պատմությունը արտացոլվել է «Այդ մասին» պոեմում։
1923 թվականին, «Այդ մասին» պոեմը գրելուց հետո, կրքերը կամաց - կամաց մեղմացան, և նրանց հարաբերությունները անցան կայուն, հանգիստ վիճակի։
1923 թվականի ամռանը Մայակովսկին և Բրիկները մեկնեցին Գերմանիա։ Առաջին երեք շաբաթները նրանք անցկացրին Գեթինգենում, հետո մեկնեցին երկրի հյուսիս՝ Նորթերի կղզի, որտեղ հանգստանում էին Վիկտոր Շկլովսկու և Ռոման Յակոբսոնի հետ։
Երեխաներ
Մայակովսկին երբեք փաստաթղթով ամուսնացած չի եղել։ Հայտնի է նրա երկու երեխաների մասին՝
Ինքնասպանություն
1930 թվականն անհաջող սկսվեց Մայակովսկու համար։ Շատ էր հիվանդանում։ Փետրվարին Լիլիա և Օսիպ Բրիկները մեկնեցին Եվրոպա։ Մամուլում Մայակովսկուն ծանր քննադատության էին ենթարկում որպես «խորհրդային իշխանության ուղեկցի» այն ժամանակ, երբ ինքն իր մեջ տեսնում էր պրոլետար գրողի ։ Ամոթալի իրավիճակ ստեղծվեց նրա երկար սպասված «20 տարվա աշխատանք» ցուցահանդեսի ժամանակ, որին չայցելեց ականավոր գրականագետներից և պետության ղեկավարներից ոչ մեկը, թեև բանաստեղծը հույս էր փայփայում։ Մարտին առանց հաջողության անցավ «Բաղնիք» («Баня») պիեսի պրեմիերան, ձախողման էր դատապարտված նաև «Փայտոջիլ»-ի («Клоп») ներկայացումը։ 1930 թվականի ապրիլի սկզբին «Մամուլը և հեղափոխությունը» («Печать и революция») ամսագրի էջակապից հանեցին «պրոլետար մեծ բանաստեղծին՝ աշխատանքի և հասարակական գործունեության 20-ամյակի առթիվ» ողջույնը։ Գրական շրջանակներում խոսակցություններ էին պտտվում, որ Մայակովսկին սկսել է խմել։ Բանաստեղծին մերժեցին վիզա տրամադրել արտասահմանյան ուղևորության համար։ Ինքնասպանությունից 2 օր առաջ՝ ապրիլի 12-ին, Մայակովսկին Պոլիտեխնիկական ինստիտուտում ունեցավ ընթերցողների հետ հանդիպում, որին հիմնականում կոմերիտականներ էին մասնակցում. տեղից բազմաթիվ գռեհիկ արտահայտություններ լսվեցին։ Բանաստեղծին ամենուր հետապնդում էին վեճերն ու սկանդալները։ Նրա հոգվիճակը դառնում էր ավելի տագնապալի և ընկճված ։