cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(138) Տուլուզա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,448876 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0528 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,845 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Տուլուզա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,0419 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1399,74 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,25719 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,21° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:1874 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ժոզեֆ Պերոտենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Debug (հրաման)
debug —ը համարվում է կարգավիճակի ծրագիր, որն օգտագործվում է գործադիր ֆայլերը ստուգելու և կարգաբերելու համար։ Օգտագործվում է DOS օպերացիոն համակարգի միջոցով։ Օպերացիոն համակարգերի ավելի ուշ տարբերակների համար այն աշխատում է DOS emulator- ի միջոցով և ունի սահմանափակ հնարավորություններ։ Այն հաճախ անվանում են Նաև ծրագրի կարգաբերման գործընթաց։
Debugger- ի գործարկում
Ծրագիրը կանչվում է հետևյալ հրամանային տողի միջոցով. DEBUG DEBUG սկավառակ:][ճանապարհ]ֆայլի_անուն[պարամետրեր DEBUG C:\мойпуть\My.com
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեբագ Կատեգորիա:Տեքստային իներֆեյս Կատեգորիա:DOS Կատեգորիա:Ապամոնտաժումներ
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի (Տող)
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի, Հայ առաքելական եկեղեցու տաճար Արցախի Հանրապետության Հադրութի շրջանի Տող գյուղի հարավարևմտյան մասում, ընդարձակ գերեզմանոցի մոտ ։
Պատմություն
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցին գոյություն է ունեցել վաղուց, և մելիք Եգանն ու նրա որդին միայն նորոգել են եկեղեցու կտուրը։ Այս մասին վկայում է Մակար եպիսկոպոս Բարխուտարյանցը, ով եկեղեցու դռան ճակատակալ քարի վրա կարդացել է․
Կոխանովո (այլ կիրառումներ)
Կոխանովո, կարող է վերաբերել՝
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի (Տող)
Պատմություն
Գերեզմանոցի հյուսիսարևմտյան մասում, զառիվեր լանջին, գտնվում է Կուսանաց անապատ կոչվող եկեղեցին, որը գրեթե կիսով չափ ծածկված է հողով։ Պատերի մոտ նկատելի են վանական խցերի հետքերը։ Եկեղեցու միակ արձանագրությունը արված է մուտքի վերևում տեղադրված խաչքարի վրա. «Սուրբ Վարդանի Խաչ»։ Հավանաբար, եկեղեցին նույնպես կոչվել է Սուրբ Վարդանի անունով։ Ավարայրի ճակատամարտի հերոս՝ Վարդան զորավարի անունը սրբություն է եղել ժողովրդի համար և Հայաստանի տարբեր շրջաններում նրա պատվին կառուցվում էին եկեղեցիներ, մատուռներ և խաչքարներ։
Ճարտարապետություն
Հատակագիծը ներկայացնում է 12 մետր x 7,8 մետր չափի ուղղանկյուն դահլիճ, որը արևելյան կողմից պսակում են բեմև և խորանների խորշերը։ Բեմ-աբսիդն ունի շեշտված կիսագլանաձև տեսքը ։ Թաղածածկ շենքը կառուցված է ճեղքված, մաքուր տաշած և կոպտատաշ քարերով։ Ճակատային պատերը կառուցված են կոպտատաշ, իսկ թաղի կամարները, մուտքը և լուսամուտները՝ սրբատաշ մեծ քարերով։ Որմնամույթերը կառուցված են պատի շարվածքի սկզբունքով՝ արտաքին երեսները սրբատաշ քարերից, միջուկը՝ բուտաբետոնից, դրանք են հիմնականում կրում շենքի ծանրությունը։ Շարվածքում օգտագործված բեկորները կաթնագույն տուփ են (ատամնավոր քիվի և քանդակազարդ գոտու, խաչքարերի և տապանաքարերի բեկորներ)։
Տեղանքի թեքության պատճառով եկեղեցու դահլիճը ոչ մի տեղ չի բարձրանում բակի նիշից և մասամբ նույնիսկ խրված է գետնի մեջ՝ 1,5 մետր խորությամբ։ Այս հանգամանքը թելադրված է նաև նրանով, որ եկեղեցին ստորգետնյա գաղտնի անցուղիով կապված է եղել դրսի հետ։
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցու պատերի մեջ ագուցված են 51 խաչքար։ Դրանք ոչ միայն բազմազան են ու խայտաբղետ, այլև ժամանագրական առումով խաչքարերի մի ուշագրավ հավաքածու են կազմում։ Այստեղ կարելի է հանդիպել և պարզունակ հավասարաթև խաչքարերի և զարդաքանդակված խաչքարերի։ Խաչքարերի մեծ մասի վրա առկա են վիմագրական արձանագրություններ։
Եկեղեցու շրջապատում, բլրի գագաթին ու լանջերին կան հեծյալների, զինվորների, որսորդների, երաժիշտների, գինու մատուցման տեսարաններով պատկերաքանդված հարյուրավոր հին տապանաքարեր, որոնք թեմատիկային բազմազանությամբ ու արվեստով առանձնահատուկ տեղ են գրավում համանամ հուշարձանների շարքում։
Կասկածից վեր է, որ Սուրբ Ստեփանոսը ժամանակին վանական համալիր է եղել։ Այդ է հաստատում աղոթասրահի հարավային պատի փոփոխությունը։ Աբսիդների կառուցումը չի թաքցրել երբեմնի գմբեթավոր եկեղեցու հիմնապատերը։ Դրանց հետքերը տեսանելի են ինչպես կառույցի ներսում, այնպես էլ դրսում՝ եկեղեցու հարավային ճակատային պատի շարունակությունը կազմող տարածության վրա։ Այժմյան աղոթասրահն իր ծավալատարածական հորինվածքով բաղդատվում է Գտչավանքի գավթի հետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հադրութի շրջանի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Արցախի թեմի վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Արցախի տեսարժան վայրեր
After Hours (ալբոմ)
«After Hours», կանադացի երգիչ The Weeknd-ի չորրորդ ստուդիական ալբոմը, որը թողարկվել է 2020 թվականի մարտի 20-ին։ Ալբոմի անունը ներկայացվել է 2020 թվականի փետրվարի 13-ին ։ Ալբոմին աջակցելու համար թողարկվել են չորս սինգլներ՝ «Heartless», «Blinding Lights», «In Your Eyes» և «Save Your Tears»։ Սա The Weeknd-ի առաջին ստուդիական ալբոմն է 2016 թվականի «Starboy»-ից և 2018 թվականի «The Weeknd in Japan» հավաքածուի թողարկումից հետո ։ Ալբոմին աջակցելու համար նախատեսվում է The After Hours Tour շրջագայությունը, որը տեղի է ունենալու Հյուսիսային Ամերիկայում և Եվրոպայում։
Պատմություն
Առաջին անգամ The Weeknd-ը հիշատակել է, որ աշխատում է նոր ալբոմի վրա 2018 թվականի նոյեմբերին, երբ ելույթի ժամանակ ասել է. «4-րդ մասը շուտով կլինի» ։ 2019 թվականի հունվարի 12-ին Թեսֆայեն շարունակել է պատմել ալբոմի և դրա ձայնի մասին՝ թվիթ գրելով. «Այլևս չի լինի ցերեկային երաժշտություն», ինչը թույլ է տալիս ենթադրել, որ ալբոմում կշարունակվեն այն գաղափարները, որոնք եղել են «My Dear Melancholy»-ում ։ 2019 թվականի օգոստոսի 6-ին՝ համատեղ մի քանի սինգլերից հետո, The Weekend-ը հայտարարել է, որ շարունակում է աշխատանքը նոր ալբոմի վրա ։ Նոյեմբերի 24-ին «Blinding Lights» սինգլը օգտագործվել է Mercedes-Benz-ի հեռուստատեսային գովազդում, իսկ հաջորդ օրը հայտարարվել է նոր «Heartless» սինգլի թողարկման մասին  ։ Նոյեմբերի 27-ին Beats 1 ռադիոյի Memento Mori-ի The Weeknd's հաղորդման ժամանակ կայացել է «Heartless» երգի պրեմիերան ։ Ռադիոյով երգի պրեմիերայից ժամեր առաջ The Weeknd-ը հայտարարել է իր վերադարձը «Անկումն սկսվում է վաղը երեկոյան» և «Այսօր մենք սկսում ենք նոր գժական գլուխ, որը պատմում է ուղեղի հալոցիքի մասին։ Գնացի՛նք» գրություններով ։ Երկու սինգլերն էլ առևտրային առումով հաջողակ են եղել և քննադատների դրական արձագանքին են արժանացել  ։ «Heartless»-ը դարձել է Weekend-ի չորրորդ երգը, որն առաջին տեղն է զբաղեցրել Billboard Hot 100-ում, իսկ «Blinding Lights»-ը առաջին տեղն է զբաղեցրել տարբեր երկրների շքերթներում  ։ 2020 թվականի փետրվարի 13-ին Թեսֆայեն հայտարարել է ալբոմի անունը 48 վայրկյանանոց հոլովակով ։
Աստվածամայրը մանկան հետ (նկար, Վրուբել)
Աստվածամայրը մանկան հետ, սրբապատկեր՝ ստեղծված Միխայիլ Վրուբելի կողմից Կիևի Կիրիլյան եկեղեցու միահարկ մարմարե միջնապատի համար 1884-1885 թվականներին ։ Վրուբելին հատկապես այս աշխատանքը բերեց ճանաչում լայն հասարակությունում և ծառայեց որպես հիմնական նշաձող նկարչի հետագա հաջողության համար։ Չնայած այն բանին, որ կերպարը կատարված է ուղղափառ սրբապատկերագրման բոլոր կանոնների համաձայն, արվեստաբանները և նկարիչները մատնանշում են նրա արտահայտչականությունը և անսովորությունը   ։ Որպես Աստվածածնի և Քրիստոս-մանկան դեմքեր Վրուբելը օգտագործել էր արվեստաբան Ադրիան Պրախովի կնոջ և կրտսեր աղջկա դեմքերը։
Գրքարվեստ
Գրքարվեստ, գրքի գեղարվեստական ձևավորման արվեստ։ Գրքարվեստում համադրվում են զուտ գեղարվեստական (արտահայտչական, խորհրդանշական, գեղազարդիչ) և գրքի կառուցվածքատեխնիկական ու նշանային տարրերը, որոնցով տպագրությունը ձեռք է բերում գեղարվեստական նշանակություն։
Գրքի կառուցվածքի, գեղարվեստական ձևավորման և էջկապի խնդիրները լուծվում են գրքի դիզայնի եղանակներով։ Գրքարվեստը ժամանակակից իմաստով՝ որպես գրքի գեղարվեստական ձևի ստեղծման և տպագրության արվեստի ինքնուրույն տեսակ, ձևավորվել է գրատպության գյուտից հետո (Եվրոպայում՝ 1440-ական թվականներ)։ Այն համադրում է տեքստը, գրաֆիկան (գծանկար, փորագրություն, վիմագրություն և այլն), տառարվեստն ու տպագրաֆիկան և ամբողջանում հրատարակիչների, խմբագիրների (գրական, գեղարվեստական, տեխնիկական), նկարիչների, լուսանկարիչների և պոլիգրաֆիստների համատեղ աշխատանքով։
Աստվածամայրը մանկան հետ (նկար, Վրուբել)
Նկարագրություն և պատկերագրություն
Սրբապատկերը նկարված է ցինկե թիթեղի վրա յուղաներկով, ոսկեզօծ մասնիկներով։ Չափերը 202 х 87սմ։
Գրքարվեստ
Պատմություն
Ժամանակակից գիրքն իր տեսքով և կառուցվածքային բաղադրիչներով նման է կոդեքսին։ Միջին դարերում այն ձեռագիր էր, բավական ստվարածավալ, հաստությունը հաճախ գերազանցել է լայնությանը։ Տեքստերում որպես պատկերազարդում օգտագործել են զարդարուն սկզբնագրեր, հյուսկեն մոտիվերով գլխազարդեր, վերջազարդեր ու լուսանցազարդեր, հյութեղ ներկերով ու ոսկով արված մանրանկարներ և այլն։ XIII–XV դարերում ստեղծվել են պատկերազարդ մատյաններ, մշակվել է գունազարդ գլխատառերի աստիճանակարգություն (փոքրատառ և մեծատառ), որտեղ լայնորեն կիրառվել են նաև մանրանկարչական տարրեր։ XV դարում Իտալիայում գրքի պատկերազարդում­ներում օգտագործվել են անտիկ ճարտարապետության մոտիվներ ու զարդանախշեր։ Տպագրվել են հին դասականների երկեր, որոնց էջերն անհամեմատ թեթև էին, տառերի գունային ցայտունությունը՝ նվազեցված։ Առաջին տպագիր գրքերը ձեռագրերի վերատպություններ են, որոնք լրամշակվել են ձեռքով (ներկում, սկզբնատառերի ավելացում, նախշազարդում և այլն)։ Իսկ դարավերջին տպագրության հիմնական գույնը դարձել է սև-սպիտակը։ Կանոնավորվել են գրքի ներքին կառուցվածքը, տեքստում կողմնորոշման և ծավալի չափման (համարակալում, ցուցիչներ) միջոցները, ի հայտ է եկել տիտղոսաթերթը (XIV դարում՝ նախշազարդ), մշակվել են տպատառերի գծապատկերման սկզբունքները և այլն։ XVII դարում փայտափորագրությանը փոխարինել է մետաղափորագրությունը, որը հնարավորություն է տվել փորագրանկարում արտահայտելու պատկերի ավելի նուրբ մանրամասեր և նրան հաղորդել թեթևություն։ Պղնձափորագրությամբ ստեղծվել են առանձին ներդիրներ, հաճախ՝ գրքից ավելի մեծ չափերով, և որպես ներդիր փակցվել գրքերին։ 1820–30-ական թվականներին գրքարվեստում տեղի են ունեցել ոճական կտրուկ փոփոխություններ. գերակշռել են ռոմանտիզմի տարրերը։ Մշակվել են ավելի արտահայտիչ գծապատկերով ու համամասնություններով տիտղոսագրային տառեր։ Տիտղոսագրերի և շապիկների մակագրությունների շարվածքներում հերթագայում են տառի գծապատկերների ու չափերի կտրուկ անցում­ները, իսկ տեքստի շարվածքում օգտագործվել են առավել ընդգծված տառեր, գլխանիստային (կատարվել է փայտանյութի ընդլայնական սղոցվածքի վրա) փորագրանկարի ներդրման շնորհիվ հնարավոր է դարձել զգալիորեն բարելավել փորագրանկարի որակը, և պատկերազարդման կլիշեն անմիջապես տեղադրել էջկապի մեջ ու նրան հաղորդել նկատելի շարժունություն։
Աստվածամայրը մանկան հետ (նկար, Վրուբել)
Նկարագրություն և պատկերագրություն
Ըստ պատկերագրության այս սրբապատկերը պատկանում է Պախարանտա ձևին։ Այս ձևին բնորոշ է մանուկ Քրիստոսը ծնկներին, գահին բազմած Մարիամ Աստվածածնի պատկերը։ Գահը խորհրդանշում է Աստվածամոր արքայական վեհությունը։ Պատկերի այս տեսակը ստեղծվել է Բյուզանդիայում 11-12-րդ դարերում ։
Գրքարվեստ
Պատմություն
XX դարում առավել տարածվել են գրքարվեստի գործածության համար հարմար եղանակներն ու ձևերը։ Մանկական գրքերում առավել կարևորվել են խաղային և ստեղծագործական ունակություններ զարգացնող տարրերը. պատկերազարդում­ները գերակշռել են տեքստին, լայնորեն կիրառվել է գունավոր տպագրությունը և այլն։ Գիտական գրականության մեջ ներդրվել են նյութի խմբավորման և տեքստի ու տեսողական շարքերի համադրման գեղարվեստական-կառուցվածքային մեթոդներ։ Գրքարվեստը նկատելիորեն զարգացել է հատկապես XX դարի 2-րդ կեսին՝ պայմանավորված պոլիգրաֆիայի կտրուկ առաջընթացով, տպագրության եղանակների (օֆսեթ, խոր տպագրություն և այլն) կատարելագործմամբ, լուսաշարվածքի, դարավերջին նաև համակարգչային տեխնիկայի ներդրմամբ, գրքի լուսանկարչական տեսանելիացմամբ, որը նպաստում է նրա հավաստիության տպավորության ստեղծմանը։
Աստվածամայրը մանկան հետ (նկար, Վրուբել)
Նկարագրություն և պատկերագրություն
Պատանի Քրիստոսը նստած է Մայր Աստվածածնի ձեռքերին, աջ ձեռքով նա օրհնում է, իսկ ձախով բռնած է թղթագլանը, ինչը համապատասխանում է պատկերագրական Քրիստոս Ամենազորի տեսակին։ Համաձայն Տերունական պատկերի՝ ցանկացած սրբապատկերի վրա նրան հեշտ է ճանաչել հատուկ լուսապսակով, նրա վրա լավ տեսանելի է խաչը։ Կոմպոզիցիայի կենտրոնն է համարվում Քրիստոսը, որը դիմում է գալիք դիտորդներին, Աստվածամայրը նույնպես պատկերված է դեմից՝ գլխի թեթև թեքությամբ։ Մանուկ Քրիստոսը պատկերված է խիստ դիմահայաց, տեսանելի է օրհնող աջ ձեռքը՝ երկմատ ժեստով։
Գրքարվեստ
Պատմություն
Ժամանակակից ավանգարդիզմի արտահայտչամիջոցները հնարավորություն են տալիս ընդլայնելու գրքի բլոկի և բացվածքի ձևերն ու շարժունությունը։ Դրանց հիման վրա զարգանում են նաև գրքի գեղարվեստական կառուցվածքի ստեղծման դիզայներական եղանակներ։
Աստվածամայրը մանկան հետ (նկար, Վրուբել)
Նկարագրություն և պատկերագրություն
Մայր Աստվածածինը պատկերված է չարչարանքներ և արքայական ծագում խորհրդանշող կարմիր հագուստով։ Ճակատին և ուսերին պատկերված են երեք ոսկե աստղեր որպես նշան նրա կուսության. ըստ ավանդազրույցի, Աստվածածինը մինչև Քրիստոսի ծննդյան օրը, ծնվելու օրը և ծննդյան օրից հետո եղել է կույս, բացի այդ երեք աստղը խորհրդանշում է Սուրբ Երրորդությունը։ Համաձայն Մայր Աստվածածնի ուղղափառ պատկերագրության, նրա գլխավերևում նախշագրված են հունարեն տառեր ΜΡ ΘΥ -հապավում՝ «Աստծո մայր»։
Նկարչի ընտրություն
Բոլորին անծանոթ երիտասարդ նկարիչ Միխայիլ Վրուբելին աշխատանքի մեջ է ներգրավել Կայսերական գեղարվեստի ակադեմիայի հայտնի դասավանդող և արվեստաբան Ադրիան Պրախովը ։ Պրախովին հանձնարարվել էր հետևել Կիևում կառուցվող Վլադիմիրյան տաճարի հարդարմանը։ Միաժամանակ Պրախովը սկսեց ղեկավարել Կիրիլլյան եկեղեցու ներքին հարդարման աշխատանքները։
Գրքարվեստ
Հայկական գրքարվեստ
Հայերեն առաջին գրքերը (ձեռագիր մատյաններ) գրվել են մագաղաթի, 971 թվականից՝ նաև թղթի վրա։ Գրքի չափերն ընտրվել են նրանց նշանակությանը համապատասխան. գրպանի կամ ձեռքի գրքերը (Սաղմոսարան, Աղոթագիրք, Նարեկ և այլն) պատրաստել են փոքր՝ 4 x 6 սմ-ից մինչև 10 x 14 սմ չափերով, հոգևոր-եկեղեցական գրքերը (ընթերցվում էին ձեռքին բռնած)՝ միջին չափերի, եկեղեցուց դուրս չբերվող գրքերը (Ճաշոց, Հայսմավուրք, Վարք սրբոց և այլն)՝ մեծ՝ 40 x 60 x 20 սմ չափերով, և գրվել են հաստ (կոշտ) մագաղաթի վրա, խոշոր թավ տառերով, աշխարհիկ գրքերը՝ փոքրադիր (շարվել են 8 կչփ-ի մանր և գեղեցիկ բոլորգրով)։
Կալինինի փողոց (Դոնի Ռոստով)
Կալինինի փողոց (Улица Калинина), փողոց Ռուսաստանի Դաշնության Դոնի Ռոստով քաղաքի Ժելեզնոդորոժնի և Խորհրդային շրջաններում։ Անվանվել է խորհրդային քաղաքական գործիչ, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս, ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի Նախագահության նախագահ Միխայիլ Իվանովիչ Կալինինի (1875-1946) պատվին։ Սկիզբ է առնում Ռաբոչայա փողոցից և ավարտվում Ռիխարդ Զորգեի փողոցի հետ հատումով։ Երկարությունը 2200 մետր է։
Գրքարվեստ
Հայկական գրքարվեստ
Մեզ հասած հայերեն ամենահին նկարազարդ և թվագրված ամբողջական ձեռագիր մատյանը՝ IX դարի «Լազարեան Աւետարան»-ը, գրված է բոլորաձև երկաթագրով։ X–XII դարերում ձևավորվել է բոլորգիրը և հետագայում դարձել գերիշխող նաև տպագրության մեջ։ Սկզբում գրել են չընդհատվող, հարադիր բառերով և փոքրատառ (նաև հատուկ անունները)։ Գլխատառով գրել են միայն գլուխների, բաժինների, նոր պարբերությունների սկզբնատառերը։ Եկեղեցական գրքերում առանձին բառերի վրա դրվել են առոգանության նշաններ՝ ընթերցանության, և երաժշտական խազեր՝ երգելու համար։ Պատրաստի ձեռագիրը նկարազարդել է զարդանկարիչը (ծաղկող). նախ լրացրել է բաց թողնված սկզբնատառ-գլխագրերը (հիմնականում՝ կարմիրով, որի շնորհիվ կոչվել է կարմիր տող), ապա գրել գլխագրերը, որպես կանոն, զարդատառերով, որոնցից առավել շքեղները կոչվել են փառագիր։ Գործածվել են պատկերազարդման խորան (Ավետարան, Ճաշոց, Շարակնոց, Ճառընտիր և այլն), լուսանցազարդ, սկզբնատառ, գլխազարդ, վերջազարդ ևն տեսակները։ Զարդանկարչից հետո մանրանկարիչը նկարել է արդեն բնագրի բովանդակությանը վերաբերող պատկերները, Ավետարաններում՝ 4 ավետարանիչների դիմանկարները՝ իրենց խորհրդանշաններով, Աստվածաշնչում՝ աշխարհի արարման, ջրհեղեղի և ընդհանուր տեսարաններ, մարգարեների պատկերներ և այլն։ X դարի վերջին և հատկապես XI դարի 2-րդ կեսին ձևավորվել են գլխազարդով՝ հիմնականում խորանով կամ կիսախորանով, հաճախ՝ ավետարանիչի խորհրդանշանով կամ նրա հետ կապված զարդարուն սկզբնատառով, տեքստից ավելի մանր գրված վերնագրով տիտղոսաթերթեր։ XII դարում ի հայտ են եկել հաճախ ամբողջ էջի բարձրության սկզբնատառերի դիմաց՝ աջակողմյան լուսանցքում գեղեցիկ խաչով պսակված լուսանցազարդերով։ Զարդարուն շրջանակով գլխազարդը կամ կիսախորանը ստացել են հիմնականում ուղղանկյուն ձևեր, որոնք, խորանների նման, վերևում զարդարված են խաչի, ծաղկի կամ անոթի շուրջը պատկերված խորհրդանշական թռչուններով։
Կալինինի փողոց (Դոնի Ռոստով)
Նկարագրություն
Դոնի Ռոստով քաղաքի Կալինինի փողոցը սկսվում է Ռաբոչայա փողոցից, հատում 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ, 6-րդ Կոլցևայա փողոցները, Օսիպենկոյի, Կրայնյայա, Զապորոժսկայա, Մանեժնայա, Կրասնոսելսկայա, Միչուրինի, Պետրոզավոդսկայա, Սոդրուժեստվոյի փողոցները և ավարտվում Ռիխարդ Զորգեի փողոցի հետ հատումով։ Երկարությունը 2200 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 225 շինություն։
Գրքարվեստ
Հայկական գրքարվեստ
XII դարից Կիլիկիայում, Վասպուրականում, Գլաձորում, Տաթևում, Ղրիմում և այլուր տիտղոսաթերթը դարձել է ձեռագրի ամենագեղեցիկ էջերից։ Համեմատաբար համեստ են մյուս գրքերի (Ճաշոցներ, Մաշտոցներ, Ճառընտիրներ, Շարակնոցներ և այլն) տիտղոսաթերթերը։ Հայկական մատյանների տիտղոսաթերթերն իրենց հարուստ զարդարվեստով զուգադաս են խորանների ու խաչքարերի զարդարվեստին և ունեն նույն խորհրդանշական իմաստը։ Այլ ձևերով, բայց նույնպիսի հարուստ զարդարվեստով են արված միայն իռլանդական և անգլիական միջնադարյան ձեռագրերի տիտղոսաթերթերը։ Ավարտուն ձեռագիրը (մատյան, գիրք) կազմել է կազմարարը։ Համեմատաբար ստվարածավալ գրքերի կազմերի վրա դրվել է նաև կաշվե կամ մետաղե փակիչ՝ ճարմանդ։ Փառակազմ Ավետարաններն ու Աստվածաշունչներն ունեցել են նաև մետաքսե շապիկներ՝ շուշպաներ։
Կալինինի փողոց (Դոնի Ռոստով)
Նկարագրություն
Կալինինի փողոցի փոստային դասիչներն են՝ 311004, 344004, 344058, 344090, 346743։
Գրքարվեստ
Հայկական գրքարվեստ
Հայ հնագույն տպագրությունը երկգույն է. վերնագրերը և տեքստի որոշ հատվածներ տպագրվել են կարմիր, մնացածը՝ սև։ Տպատառերը (առանց զարդագրերի) 2 տեսակի են՝ բոլորգիր և գլխագիր։ Հիմնական շարվածքը կատարվել է խոշոր, ուղիղ բոլորգրով՝ մոտ 14 կչփ-ով, գլխատառերը՝ 16 կչփ-ով։ Բոլոր գրքերում օգտագործվել են զարդագրեր։ Գրքերը 8-ծալ են (մամուլում՝ 16 էջ), Հակոբ Մեղապարտի բոլոր 5 գրքերի յուրաքանչյուր էջի վերևի մասում զետեղված է փայտափորագիր ժապավենաձև զարդ-շրջանակ՝ գլխազարդ (24-ն են), որոնց մեջ գրված են տվյալ էջերի խորագրերը. դրանք ավելի հաճախ կիսվել ու տեղադրվել են բացվածքի աջ և ձախ շրջանակներում, օրինակ՝ Երազ Ացոյց, Ծննդեան Տղայոց կամ Ճաղիանոց Հաքիմ և այլն (Ուրբաթագիրք)։ Աբգար Թոխաթեցու տպագրությունները նույնպես երկգույն են՝ զարդափակ էջերով և ուղղանկյան մեջ առնված խորագրերով։ Առաջին իսկական տպագրական տառերը 1579 թվականին ձուլել է տվել Սուլթանշահ Աբգարյան Թոխաթեցին՝ ֆրանսիացի գրաձուլող Ռոբերտ Գրանժոնին, որոնք հիմք են դարձել հետագա հայկական տպագիր բոլորգրի համար։ Դրանք 3՝ 10–12, 16 և 36 կչփ-երի տառեր էին՝ քիչ դեպի աջ թեքված։ Պատրաստել է նաև ավելի խոշոր զարդագրեր (ուղիղ), որոնք օգտագործել է պարբերությունների սկզբի գլխատառերի համար։ Նրա և Հովհաննես Տերզնցու տպագրած «Տօմար Գրիգորեանը» (1584) ուշագրավ է բարձր վարպետությամբ կատարված մեծաքանակ աղուսակներով ու բոլորակներով։ Հայ տպագրական արվեստի նոր որակ են Ոսկանյան տպագրությունները։ Ոսկան Երևանցու հրատարակած գրքերն աչքի են ընկնում բարձրարվեստ շարվածքով, գրագետ խմբագրված և սրբագրված բնագրերով ու տպագրության բարձր որակով։ Դրանց շնորհիվ նրա տպագրած գրքերի զգալի մասը հետագայում տարբեր տպարաններում նույնությամբ վերատպվել ու տարածվել է։ Ոսկան Երևանցու՝ 1666-1668 թվականներին տպագրած Աստվածաշնչում օգտագործվել է տպատառերի 7 տեսակ։ Նրա փոքր տառերը (երկրորդ ձեռք) կոչվել են «Ոսկանյան» և լայնորեն տարածվել են հայ տպագրության մեջ ու հասել մինչև մեր օրերը (10 կչփ-ի հասարակ)։ Ոսկանյան տպագրություններն առանձնանում են նաև պատկերների առատությամբ (Ներսես Շնորհալու «Յիսուս Որդի» պոեմում՝ շուրջ 100 պատկեր, Աստվածաշնչում՝ 159, ևն, երբ մինչ այդ եղած հրատարակություններում օգտագործվել են առավելապես 1 տասնյակ պատկերներ)։ Զգալիորեն ավելացվել է նաև գրքի տպաքանակը (Աստվածաշունչը՝ 5000 օրինակ), և մեսրոպատառ գիրքն առաջին անգամ տարածվել է աշխարհում։
Կալինինի փողոց (Դոնի Ռոստով)
Նկարագրություն
Փողոցն անվանվել է խորհրդային քաղաքական գործիչ, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս, ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի Նախագահության նախագահ Միխայիլ Իվանովիչ Կալինինի (1875-1946) պատվին։ 1920 թվականի գարնանը Միխայիլ Կալինինն այցելել է Ռոստովի մարզի Նովոչերկասկ ու Կրասնի Սուլին և վերջինի կայարանամերձ հրապարակում ելույթ ունեցել բանվորների առջև՝ կոչ անելով պայքարել հակահեղափոխականների դեմ ։
Կալինինի փողոցի 3-րդ Կոլցևայա փողոցից մինչև Օսիպենկոյի փողոցն ընկած հատվածում գործում է տրամվայի թիվ 7 երթուղին։ Ամբողջ երկայնքով փողոցի երթևեկությունը երկկողմանի է։ Կալինինի փողոցն ասֆալտապատված չէ։ Սոդրուժեստվոյի փողոցից մինչև Ռիխարդ Զորգեի փողոց այն չափազանց նեղանում է, և այնտեղով կարող են անցնել միայն հեծանիվներն ու մոտոցիկլները ։
Գրքարվեստ
Հայկական գրքարվեստ
Հայկական գրքարվեստի հետագա զարգացումն ընթացել է այդ ավանդույթների և տպագրական արվեստի եվրոպական միտում­ներին համահունչ՝ յուրաքանչյուր վայրում իրեն բնորոշ առանձնահատկություններով։
Կատեգորիա:Գրքեր
Կալինինի փողոց (Դոնի Ռոստով)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի փողոցներ
Գեղեցիկ տղամարդ (ֆիլմ)
«Գեղեցիկ տղամարդը» (Keinohrhasen, անականջ նապաստակ), 2007 թվականի գերմանական կինոկատակերգություն։
Սյուժե
Լուդոն աշխատում է լրագրող և տրամադրում է նյութ «դեղին» մամուլին։ Լուդոն ունի նաև «հոբբի», գայթակղել աղջիկներին և գնալ աջ և ձախ։ Նրա անհաջող փորձից հոտո Լուդոյին դատապարտում են 8 ամիս ազատազրկման և Լուդոյի առջև պայման են դնում, որ նա պետք է աշխատի 300 ժամ մանկապարտեզում։ Պարզվել է մանկապարտեզի դաստիարակը Լուդոյի դասընկերուհին էր և Լուդոն ծաղրում էր նրան։ Այդ աղջիկը հիշում էր դրա մասին և փորձեց դաս տալ նրան ։ Լյուդոն հասկանում է, որ ավելի շատ է համակրում Աննային, քան նախկինում կարծում էր։ Տեղի թատրոնում մանկական փառատոնի ժամանակ նա խանգարում է ներկայացումը և սեր խոստովանում նրան՝ երեխաների հետ դահլիճում նստած։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:2007 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Գերմանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Գերմաներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ
Աստվածամայրը մանկան հետ (նկար, Վրուբել)
Նկարչի ընտրություն
Պրախովը հանձնարարված աշխատանքին լուրջ էր վերաբերվում և 1981-1982 ինչպես նաև 1986-1987 թվականներին նախատեսեց մի քանի ճանապարհորդություններ Եգիպտոս, Պաղեստին, Սիրիա, Հունաստան, եվրոպական Թուրքիա և Իտալիա բյուզանդական ավանդույթները ուսումնասիրելու համար ։
Պրախովը Չիստյակովին պատմում է նախկին Կիրիլլյան վանքում իր հայտնաբերած ու առանց վերականգնման թողած որմնանկարների մասին ու խնդրում խորհուրդ տալ աշակերտներից որևէ մեկին, «ով կհամաձայներ գնալ Կիև և 1200 ռուբլով, իր նյութերով ցինկե սկավառակների վրա բյուզանդական ոճով նկարեր չորս պատկեր միահարկ մարմարե նկարակալի վրա» ։ Այդ ժամանակ ինչ-որ մեկը թխկացնում է դուռը.
Պրախովին պետք չեկավ երկար համոզել հարկադրաբար դասուսուցմամբ փող աշխատող ու բոլորին անհայտ 27-ամյա Միխայիլին, Վրուբելի համար 1200 ռուբլին մեծ գումար էր, իսկ Պրախովի համար «դրամական միջոցներից ժլատորեն բաց թողնված գումար»։
Նախապատրաստական աշխատանքներ, էսքիզներ
1884 թվականի մայիսին Պրախովի կիևյան բնակարանում հայտնվեց «նիհար, խարտյաշ մազերով, դեմքի նուրբ դիմագծերով ամաչկոտ երիտասարդ ։ Պրախովի կիևյան բնակարանում, որը գտնվում էր Большая Житомирская փողոցի համար 6 տանը, լինում էին շատ հյուրեր. նախապատվորեն՝ արվեստի մարդիկ, որոնց Պրախովը ընդգրկում էր Վլադիմիրյան տաճարի աշխատանքներին։ Այդ սրահի տանտիրուհին Պրախովի կինն էր, երեք երեխաների 32-ամյա մայրը՝ Էմիլիա Պրախովան, որի դեմքը Վրուբելն օգտագործեց որպես նախատիպ Աստվածածնին նկարելիս։ Որպես Աստվածածնի գրկի մանուկ Հիսուսի նախատիպ ընտրվեց Էմիլիայի կրտսեր դուստրը՝ Օլգան ։
Բեմի չորս կերպարների հիմնական աշխատանքին անցնելուց առաջ, Վրուբելը նկարեց որմնանկարներ Կիրիլյան եկեղեցում, ինչպես նաև արեց ուրվանկարներ բեմի կերպարների համար։ Նիկոլայ Պրախովը, որն այն ժամանակ 11 տարեկան էր, հիշում էր, որ Վրուբելը, երբ իր կիևյան բնակարանից գնում էր Կիրիլովյան, սովորություն ուներ այցելել Պրախովների ամառանոց, որտեղ հաճախ էր վերցնում Պրախովների ավագ դստեր մանկական նկարչական ալբոմը և դրա մեջ սկսում ջրաներկով նկարել ընտանիքի որևէ անդամին, ավելի հաճախ՝ Էմիլիա Պրախովային՝ ինչ-որ աշխատանք կատարելիս։ Վրուբելը դրանք ավարտին չէր հասցնում։ Պրախովները հաճախ վերցնում և պահում էին այդ ուրվանկարները, քանի որ Վրուբելը սովորություն ուներ օգտագործել դրանք որպես սևագրեր և հաճախ նկարում էր հենց դրանց վրա։
Առաջին նկարը՝ «Աստվածամոր գլուխը», (1884 թվական; ջրաներկ, գուաշ) վեց մասերից իրար միացված թերթը գտնվում է Կիևի ռուսական կերպարվեստի ազգային թանգարանում։ Վրուբելն այն սկսել էր Պրախովի աշխատանքային սենյակում ։ Սպիտակ ոչ մեծ թղթի վրա, վարդագույնով եզրագծած լուսաբացի ոսկեգույնի ֆոնին, թեթև յասամանագույնով գծված է գլուխը։ Գտնելով շագանակագույն ստվարաթղթի հաստ թերթ, Վրուբելը սոսնձեց դեռ չավարտած ջրաներկը, իսկ աջ ներքևի կողմից՝ մոխրագույն նկարչական թուղթ։ Երբ այն փոքր-ինչ չորացավ, նա սկսեց աջ կողմում սևաներկով նկարել զարդաքանդակավոր ծաղիկներ, բայց այդպես էլ չավարտեց։ Ն.Պրախովը հիշում էր նաև, որ «իր մայրն (Էմիլիա Պրախովան) ուներ հրաշալի մուգ կապույտ աչքեր և գեղեցիկ ընդգծված շուրթեր»։ Պրախովների ընտանիքում պահպանվել է իտալական մատիտով արված շատ հետաքրքիր նկար, որի վրա Էմիլիա Պրախովայի կողքից արված կիսակազմվածքն է՝ թեքված ինչ-որ աշխատանքի վրա։ Վրուբելը վատմանի թղթի կտորի վրա ուրվագծել է երեք քառորդ պտույտով գլուխը, նույն դեմքը այլ պլանում, որն Աստվածամոր համար նրան թվում էր ավելի հարմար։ Պրախովի խոսքերով՝ Վրուբելը հետ մղվելով առաջին, պրոֆիլից արած բոլորովին իրական նկարից, ապագա կերպարի համար որպես ակնարկ արած երկրորդ նկարից՝ հիշողությամբ ստեղծեց երրորդ նկարը, որն այժմ գտնվում է Տրետյակովի ազգային պատկերասրահում։
Ձախ մասում, մազերի վրա կա բաց-օխրայով յուղաներկի վրձնախազ։ «Տեսնելով իր նկարը Պրախովների տանը, Վրուբելը ցանկացավ յուղաներկով վերանկարել ամբողջ դեմքը, նա բացեց իր ներկապնակը և արեց մեկ վրձնահարված։ Էմիլիան բոլորին կանչեց նախաճաշի, և Վրուբելը գնաց, իսկ Ն.Պրախովը քրոջ հետ, որոշելով, որ նկարիչը միայն կփչացնի վերանկարելով նկարը, պահեցին այն պահարանի հետևում։ Նկարը չգտնելով իր տեղում, Վրուբելը չհարցրեց, թե ուր է այն անհայտացել։ Փակեց իր ներկապնակը, հրաժեշտ տվեց և հեռացավ»։
Աստվածամոր էլի մեկ ուրվանկար ջրաներկով Վրուբելը կատարեց կես «торшон» վատմանի հետևին. «Ծաղկեփունջ» ։
Աշխատանքը Վենետիկում
Վրուբելը սրբապատկերի վրա հիմնական աշխատանքը կատարեց Վենետիկում, ուր ուղևորվեց 1884 թվականի նոյեմբերին։ Երկյուղելով, որ նկարչի Կիևում ապրելու ցրված կենսաձևը կխանգարի Վրուբելին կենտրոնանալ պատասխանատու աշխատանքի վրա՝ Պրախովը նրան խորհուրդ տվեց ձմռանը գնալ Իտալիա և այնտեղ նկարել դիմանկարները.
Առաջարկությունը Վրուբելին դուր եկավ և Վիեննայից հետո նա գնաց Վենետիկ։
Վենետիկում Վրուբելը մեկ սենյակին կից արվեստանոց վարձեց San Maurizio № 174 փողոցի վրա, Սուրբ Մարկոսի տաճարից ոչ հեռու, և սկսեց նկարել Աստվածամոր դիմանկարը։ Վրուբելի խորթ մայրն իր քրոջ՝ Անյուտային գրած նամակում հայտնում է, որ «Վրուբելը ամսական 125 ֆրանկով տեղավորվել է սեղանով ու սպասավորով բնակարանում»։ Նա ասում է նաև, որ Վրուբելի սենյակը շատ սառն է, ընդամենը 7 աստիճան ջերմությամբ, և Վրուբելը ստիպված է «քայլել բրդի մեջ ու գլխարկով»։
Ցինկե թիթեղը Վրուբելը գնեց Վենետիկից, իտալացիները օգտվեցին նկարչի անփորձությունից և պատրաստեցին հիմքը ոչ թե ցինկի մեկ կտորից, այլ աջ կողմից ողջ երկարությամբ զոդեցին նեղ կտոր։ Վրուբելն առաջին անգամ էր աշխատում մետաղական հիմքի վրա և չգիտեր, թե ինչպես պետք է այն նախապատրաստել աշխատանքին։ Ներկերը սահում էին, նկարելը հարմար չէր, ուստի նկարիչը Պրախովից նամակով խորհուրդ խնդրեց։ Պրախովը խորհրդակցեց Կիևի համալսարանի քիմիայի պրոֆեսոր Ս.Ն. Ռեֆորմատսկու հետ, որը խորհուրդ տվեց սկզբում մակերևույթը մշակել աղաթթվի թույլ լուծույթով, որպեսզի ներկը լավ պահվի։ Խորհուրդը օգնեց, սակայն Վրուբելն այն կարողացավ կիրառել միայն մնացած երեք դիմանկարները նկարելիս ։
Մուրաշկոն Աստվածամոր դիմանկարում ճանաչեց ինչ-որ «ընդհանուր ծանոթուհու Ռուսաստանից»։ Մուրաշկոյի խոսքերով՝ նմանությունը «վառ արտահայտված էր», և նա դա չէր կարող չնկատել։ Վրուբելն, ի պատասխան Մուրաշկոյի ռեակցիայի, ծիծաղեց. «Դուք ճանաչեցի՞ք»։ Մուրաշկոն պատասխանեց․ «Այո, միայն թե դուք տվել եք դեմքին այլ արտահայտություն։ Իրականում այն անզուսպ ճչացող է, իսկ ձեզ մոտ՝ հեզ, խաղաղ արտահայտություն»։ Վրուբելը սկսեց պաշտպանել իր բնորդին․ «Մ՞իթե նա ճչացող է, ոչ այդ դու՛ք նրան չգիտեք։ Երևում է մենք նույն սուբյեկտից ստացել ենք տարբեր տպավորություններ»։
Սիրահարվածություն
Ըստ Վրուբելի որոշ կենսագրագետների, սրբապատկերի վրա աշխատելու ժամանակ նկարիչը սիրահարված էր ինչ-որ մեկին։ Վրուբելի ստեղծագործությունների հետազոտողների մեծամասնությունը կարծում են, որ նա սիրահարված էր Է․Լ․ Պրախովային ։
Ըստ Պրախովների սերնդի տարբերակի, երիտասարդ Վրուբելը սիրահարվել էր Էմիլիա Պրախովային և ամբողջ ուժով աշխատում էր գրավել նրա ուշադրությունը. Իբր նույնիսկ գոյություն ուներ նամակագրություն Վրուբելի և Էմիլիայի միջև, որը վերջինիս խնդրանքով մահից հետո վերացրել է Պրախովայի կրտսեր աղջիկը՝ Օլգան։ Վրուբելի և Էմիլիա Պրախովայի Նամակագրության ոչնչացման փաստը լրագրողների համար ծառայեց որպես հաստատում  իբրև Վրուբելի անպատասխան սիրո և այդ պատճառով Պրախովի Վլադիմիրի տաճարում նկարելու հնարավոր մերժման։ Սակայն ժամանակակիցների վկայություններում չկա ոչ մի հիշատակում Վրուբելի Պրախովայի նկատմամբ տածած կրքի մասին։
Կոնստանտին Կորովինը հիշատակում է, որ մի անգամ տոթ ամռանը գնացել էր Վրուբելի հետ լողանալու այգու լճակում․ «Այդ ի՞նչ մեծ սպիտակ սպիի նման բծեր են ձեր կրծքին»-հարցրեց Կորովինը։ Վրուբելը պատասխանեց․ «Այո, սրանք սպիներ են, ես խազել եմ ինձ դանակով»։ Վրուբելը մտավ լողանալու, Կորովինը հետևեց նրան՝ շարունակելով զրույցը․ «Լողանալը լավ է, ամռանն ընդհանրապես շատ բան է լավ կյանքում։ Այնուամենայնիվ ասացեք, Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ, այդ ինչ բան է, որ ձեզ խազել եք դանակով, չէ՞ որ այն պետք է որ ցավոտ լիներ։ Ինչ է դա, վիրահատութու՞ն է ինչ է»։ Կորովինը զննելով՝ տեսավ բազմաթիվ սպիտակ մեծ սպիներ։ «Կհասկանա՞ք դուք, -պատասխանեց Վրուբելը, -Նշանակում է, որ ես սիրել եմ կնոջ, իսկ նա ինձ՝ ոչ, և շատ բան խանգարոմ էր նրան հասկանալ ինձ։ Ես տառապում էի այդ խանգարող հանգամանքի մասին նրան բացատրելու անհնարինությունից։ Ես տառապում էի, բայց երբ խազեցի ինձ, տառապանքս մեղմացավ»։
Վրուբելն իրականում Վենետիկից գրում էր նամակներ Պրախովային, և մինչև մեր օրերը հասել են այդ նամակներից կտրված նկարներ, որոնք նա արել էր գրվածքը ձևավորելու համար։ Այդպիսի մի կտրվածքի հետևին, որի վրա նկարված էր կոնդոտիեր Բարտոլոմեո Կոլեոնիի արձանը, պահպանված է հետևյալ ֆրազը․ «Միայն թե դիպչեի․․․»'' :
Գնահատում և քննադատություն
Արվեստաբանները, քննադատներն ու նկարիչները միաձայն ընդունեցին ո՛չ միայն Աստվածամոր դիմանկարի հաջողությունը, այլ նաև այլ աշխատանքների, որոնք Վրուբելն արել էր Կիրիլի եկեղեցում։ Հայտնի հավաքորդ Պավել Տրետյակովը գովեց Վրուբելի այդ աշխատանքը, նա հատուկ եկավ Կիև՝ դիտելու այն և սաստիկ վշտացավ, որ չի կարող ձեռք բերել այն իր հավաքածուի համար ։
Արվեստաբան և քննադատ Ալեքսանդր Բենուան նշում էր Վրուբելի վարպետությունը և ընդգծում, որ համեմատելով Վրուբելի Կիրիլի եկեղեցու աշխատանքները Վիկտոր Վասնեցովի որմնանկարների հետ՝ վերջիններս «թվում են մակերեսային նկարազարդումներ»։ Բենուան ժխտում էր Վրուբելին «շառլատանության» ու «սեթևեթանքի» համար մեղադրանքները, սակայն միաժամանակ նշում էր, որ «Վրուբելը զուրկ չէր սեթևեթանքից» և, որ «Վրուբելը հանճար չէ, և ինչպես իր ժամանակակիցներից շատերը, մասնավորապես ռուս նկարիչներից, չի ճանաչում իր տաղանդի սահմանները, չգիտի իր ընդունակությունների շրջանակը և միշտ բարձր է էապես միայն իր համար օտար ոլորտներում։ Վրուբելը շարունակ «հանճար է ձևանում» և տհաճորեն վնասում է դրանով իր հրաշալի տաղանդին» ։
Քննադատ հավաքորդ Սերգեյ Մակովսկին կարծում էր, որ Վրուբելի դեբյուտային աշխատանքը Կիրիլի եկեղեցում համարվում է «Վրուբելի բարձրագույն ձեռքբերումը» և ժխտելով Վրուբելին «ոչ ռուսական (լեհական) ծագման» ու «էսթետիկ կոսմոպոլիտիզմի» համար մեղադրանքները՝ ընդգծում էր, որ ձեռքբերումն այդ «միանգամայն ազգային է»։ Միևնույն ժամանակ, Մակովսկին նշում էր, որ Վրուբելը «առաքելական հավատամքի տեսանկյունից՝ հեռու է անբասիր լինելուց․․․» և որ «բոլոր այդ սևեռուն, անհասկանալի լայնացված, մեծ բիբերից փչում է անդրշիրիմյան երկյուղ, որը հարազատ է նրա մշտական ուղեկից Նստած դևի պաթոսին »:
Վերականգնման աշխատանքներ և կորուստի վտանգ
Կիրիլի եկեղեցու պատկերակալի չորս դիմանկարներից խնդրահարույց է համարվում հենց Աստվածածնի դիմանկարը։ Վենետիկում Վրուբելը այն առաջինն էր նկարել և չգիտեր, որ ցինկե թիթեղի մակերևույթը անհրաժեշտ էր հատուկ ձևով նախապատրաստել, մյուս երեք դիմանկարների ժամանակ Վրուբելն այդ սխալը չկրկնեց։ Բացի այդ «Աստվածամայրը» կատարված է ոչ թե ցինկե ամբողջական թիթեղի վրա, այլ բաղկացած է երկու միացված կտորներից։
1929 թվականի հունիսի 27-ին հանձնաժողովը, որի կազմում էին պրոֆեսորներ Ֆ․Շմիդտը, Վ․Զումմերը, Ֆ․Էռնստը, ինչպես նաև Կ․ Մոշչենկոն, Վ․ Բազիլևիչը և Ա․ Ալեքսանդրովը, անցկացրեց «Աստվածածինը մանկան հետ» սրբապատկերի զննում։ Հանձնաժողովը որոշեց սրբապատկերի վերականգնումն սկսել լավրի վերականգնման արհեստանոցներում (վերանգնիչ Կ․Կրժեմանսկի) և նշեց ֆիզիկական և քիմիական հետազոտման անհրաժեշտությունը՝ պարտադիր ֆոտոֆիքսացիայով՝ հասկանալու նկարի կլպվելու պատճառը։ Քիմիական հետազոտությունն անցկացրեց Պոլիտեխնիկական ինստիտուտի պրոֆեսոր Սենկովը։ Բացի հանձնաժողովի անդամներից ներկա էր Ռուսական Պետական թանգարանի տնօրեն Նարադովսկին։ 1929 թվականի սեպտեմբերի 4-ին հանձնաժողովի ներկայությամբ դիմանկարը հանվեց նկարակալից և տեղափոխվեց եկեղեցու կենտրոնական բեմ վերականգնման համար ։ Ավելի ուշ, ցրտերն ընկնելու պատճառով, այն տեղափոխեցին լավրի վերականգնման արհեստանոցներ։
Ուկրաինայի անկախության ձեռքբերումից հետո, 1991 թվականին ուկրաինական իշխանությունները կայացրին որոշում՝ № 83, հաշվառելու տաճարները, ճարտարապետական հուշարձանները, որոնք ենթակա չէին եկեղեցի վերադարձնելուն, այդ հուշարձանների մեջ էր նաև Կիրիլի եկեղեցին։ Սակայն 2002 թվականին այդ վճիռը բեկանվեց, և Կիրիլի եկեղեցին փոխանցվեց (Մոսկովյան պատրիարխատի) Ուկրաինական ուղղափառ եկեղեցուն ։
Թանգարանային վերականգնիչների և աշխատողների կարծիքով, Կիրիլյան եկեղեցու շահագործումը «ըստ իրական նշանակության» տանում էր որմնանկարների ու նկարակալների անխուսափելի փչացման ու քայքայման։ Մոմերի հալված կաթիլները ընկնում են որմնանկարների ու սրբապատկերների մակերևույթին, անհրաժեշտ խոնավոււթյան պահպանումն անհնարին է, իսկ եկեղեցական տոներին հավատացյալները մեջքով և ուսերով մաքրում են ունիկալ որմնանկարը։
Ավելին, եկեղեցուց հեռացման վտանգի տակ ընկավ նաև Վրուբելի հայտնի պատկերակալը․ Ուկրաինական ուղղափառ եկեղեցու համայնքը նրա ստեղծագործությունը ճանաչեց «ոչ եկեղեցու կանոններով սահմանված» ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Սրբապատկերներ Կատեգորիա:Միխայիլ Վրուբելի նկարներ Կատեգորիա:1885 նկարներ Կատեգորիա:Մարիամ Աստվածածինը գեղանկարչության մեջ
Նովայա Կնյասպա
Նովայա Կնյասպա (Новая Княсьпа), գյուղ Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Կարպինսկ քաղաքային օկրուգի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Կարպինսկ քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
Սերգեյ Դայան
Սերգեյ Վարդգեսի Դայան (, թաղված է Վարդենիկում), կիբեռնետիկայի բնագավառի գիտնական, տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1979)։
Կենսագրություն
1957 թվականին ավարտել է Հայկական պետական մանկավարժական ինստիտուտի ֆիզիկայի ֆակուլտետը։ 1981-1983 թվականներին եղել է Երևանի «Ալգորիթմ» ԳԱՄ-ի լաբորատորիայի վարիչ։ Աշխատանքները վերաբերում են պատկերների ավտոմատ մշակման և ճանաչման հաշվողական համակարգերի նախագծման տեսությանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:1936 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 21 ծնունդներ Կատեգորիա:Վարդենիկ գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:1983 մահեր Կատեգորիա:Մայիսի 3 մահեր Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ
Կոկորևո (այլ կիրառումներ)
Կոկորևո, կարող է վերաբերել՝
Նելնյուգա (Շորդայի վտակ)
Նելնյուգա (Нельнюга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Շորդայ գետի ձախ ափին՝ 4 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 44 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Տոնիկյան (գրատուն)
«Տոնիկյան», հայկական գրատուն, տպարան, հրատարակչատուն, որը 1922 թվականին Դամասկոսում (Սիրիա) հիմնադրել է Կիրակոս Տոնիկյանը (1900-1972), իսկ 1924 թվականին փոխադրել է Բեյրութ (Լիբանան)։ Ներկայումս գործում է միայն իբրև գրախանութ ։
Գործունեություն
«Տոնիկյան» հրատարակչատունը հրատարակել է հայ գրողների (նաև օտարագիր` բնագրով և թագմանաբար) արձակ և չափածո ստեղծագործություններ, գիտական ուսումնասիրություններ, բառարաններ, հուշագրություններ, երգարաններ, դասագրքեր և այլն ։
Ժան Բատիստ Դյումա
Ժան Բատիստ Անդրե Դյումա (Jean Baptiste Andre Dumas, ), ֆրանսիացի քիմիկոս։ Փարիզի ԳԱ անդամ (1832), Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամ (1840), Պետերբուրգի ԳԱ արտասահմանյան թղթանդամ (1845), Բեռլինի ԳԱ անդամ (1880)։
Առաջարկել է գոլորշիների խտությունը, ինչպես նաև օրգանական միացություններում ազոտի քանակությունը որոշելու եղանակ։ Ձևակերպել է օրգանական միացություններում ջրածինը քլորով տեղակալելու էմպիրիկ կանոնները (1834)։ Նրա կարծիքով քիմիական միացություններում ամեն մի տարր կարելի է տեղակալել մի այլ տարրով։ Ֆրանսիացի քիմիկոս Ս․ Պելիգոյի հետ ցույց է տվել, որ ճարպերը էսթերներ են։ Հաստատել է մրջնաթթվի հոմոլոգիական շարքի գոյությունը։ Ուսումնասիրել է արյան քիմիական բաղադրությունը և սննդի ազդեցությունը կենդանիների կաթի բաղադրության վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քիմիկոսներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Փարիզի ԳԱ անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գիտնականներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների արվեստի և գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Վռամ Դովլաթյան
Վռամ Վաղինակի Դովլաթյան, հայ քիմիկոս-օրգանիկ։ Քիմիական գիտությունների դոկտոր (1965), պրոֆեսոր (1967)։ ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1980)։ ՀԽՍՀ գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս (1994, թղթակից անդամ՝ 1986) :
Ֆրունզե Դովլաթյանի եղբայրը։
Կենսագրություն
Վռամ Դովլաթյանը ծնվել է Նոր Բայազետում։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) գործողություններին։ 1949 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի քիմիական ֆակուլտետը։ 1954 թվականից աշխատել է Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտի ընդհանուր քիմիայի ամբիոնում, 1958-1989 թվականներին զբաղեցրել է ընդհանուր քիմիայի ամբիոնի վարիչի պաշտոնը։ 1962-2005 թվականներին եղել է նույն ինստիտուտի պեստիցիդների պրոբլեմային լաբորատորիայի վարիչ, 1962 թվականից, միաժամանակ՝ թունաքիմիկատների սինթեզի և փորձարարական լաբորատորիայի վարիչ, 1994 թվականից ՌԴ բնական ԳԱ անդամ։
Հեղինակ է ավելի քան 450 գիտական աշխատությունների։ Ստացել է հերբիցիդներ, հակասնկիկային նյութեր և աճման խթանիչներ (կրոտիլին, մեթազին, ցուլֆազին, ֆենագոն, լավին և այլն)։ Դովլաթյանի ղեկավարած պեստիցիդների գիտական պրոբլեմային լաբորատորիայում ստացված միացությունների շարքում հայտնաբերված նոր բարձրակտիվ հերբիցիդները, ֆունգիցիդներն ու աճի խթանիչները մեծ կիրառություն են գտել գյուղատնտեսության բնագավառում։ Ուսումնասիրել է ացետաքացախաթթվային բարդ եթերի քլորմեթօքսիմեթիլման ռեակցիաները, չորրորդային ամոնիումային աղերի կատալիտիկ ազդեցությունը կարբոնաթթուների բարդ եթերների առաջացման վրա։
Հայտնաբերել է քլորալկօքսի (թիո, ամինա)-սիմ-տրիազինների ինքնատիպ վերախմբավորման ռեակցիաներ (համակցված տարա-սիմ-տրիազինների ստացումով)։ Դովլաթյանի առաջարկած ցիանամինա-սիմ-տրազինների սինթեզի եղանակը արտոնագրված է Գերմանիայում, Ճապոնիայում, Շվեյցարիայում։ Ընդգրկված է համաշխարհային գիտության բնագավառի 500 ազդեցիկ առաջատարների ցուցակում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Քիմիական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:ԵՊՀ քիմիայի ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Անանիա Շիրակացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Հայ քիմիկոսներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայ օրգանիկներ
Դափնեկիր
Կատեգորիա:Մրցանակակիրներ ըստ թեմայի
Սադովոե (ավան, Սնիգիրյովկայի շրջան)
Սադովոե (Садове), ավան Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Սնիգիրյովկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սադովոե ավանում բնակվում էր 872 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Սնիգիրյովկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Յուզվերան
Անվան ստուգաբանություն
Յուզվերանը թուրքերեն բառ է, որը նշանակում է «100 տվող»։ Թուրքերն այդպես էին գյուղը կոչում, քանի որ վերջինս ուներ բերի հողեր և, իբր թե, տարին 100 բերք էր տալիս։
Բնակչություն
1878 թվականին ուներ 130 տուն հայ բնակիչ։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու երկրագործությունն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խորասանի շրջանի համայնքներ
Ակմեիզմ
Ակմեիզմ ( - «ինչ-որ բանի բարձր աստիճան, ծաղկող ուժ»), գրական ուղղություն, մոդեռնիստական հոսանք XX դարի 10-ական թթ. ռուսական պոեզիայում, որը ձևավորվել է մշակութային ճգնաժամի պայմաններում ։
«Ակմեիզմ» տերմինը 1912 թվականին առաջարկել են Նիկոլայ Գումիլյովը և Սերգեյ Գորոդեցկին. նրանց կարծիքով ճգնաժամ ապրող սիմվոլիզմին փոխարինելու է եկել նախկինների փորձը ընդհանրացնող և պոետին ստեղծագործական հաջողությունների նոր բարձունքի բերող ուղղություն։ Ժամանակակիցները տվել են տերմինի այլ բացատրություններ. Վլադիմիր Պյաստը տեսնում էր դրա ծագումը Աննա Ախմատովայի կեղծանվան մեջ, որը լատիներեն հնչում էր որպես «akmatus», իսկ որոշներն էլ մատնանշում էին տերմինի կապը հունական «akme»՝ «եզր, ծայր» բառի հետ։
Ակմեիստները ստեղծեցին «Պոետների ցեխ» խմբակը (1911-1914 և 1920-1922 թվականներ), հրատարակեցին «Հիպերբորեյ» ամսագիրը։ Հակադրվում էին սիմվոլիզմի միստիկ ձգտումներին, քարոզում էին իրականության կոնկրետ-զգայական ընկալում և պահանջում էին բառին վերադարձնել իր նախնական, ոչ սիմվոլիկ իմաստը։
Ակմեիզմը գրողների ստեղծագործություններում
Ակմեիզմի տեսաբաններն ու գեղարվեստական կիրառողներն են Նիկոլայ Գումիլյովը («Սիմվոլիզմի և ակմեիզմի ժառանգությունը» հոդվածը, 1913 թվական), Սերգեյ Գորոդեցկին («Մի քանի հոսանքներ արդի ռուսական պոեզիայում» հոդվածը, 1913 թվական), Օսիպ Մանդելշտամը («Ակմեիզմի առավոտը» հոդվածը, 1919 թ.), Աննա Ախմատովան, Միխայիլ Զենկևիչը, Գեորգի Իվանովը, Ելիզավետա Կուզմինա-Կարավաևան և ուրիշներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ակմեիզմ Կատեգորիա:Գրականություն
Կոմյագինո (այլ կիրառումներ)
Կոմյագինո, կարող է վերաբերել՝
Արևմտյան Հայաստան պետության զինանշան
Արևմտյան Հայաստան պետության զինանշանը, Արևմտյան Հայաստանի պետական խորհրդանիշներից մեկն է։ Այն հաստատված է կառավարության 2014 թվականի հոկտեմբերի 5-ի  որոշումով։ Զինանշանը հաստատված  է Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Ժողովի 2015 թվականի փետրվարի 4-ի որոշումով  հիմք ընդունելով  2014 թվականի հոկտեմբերի 5-ի Կառավարության որոշումը ։ Զինանշան-Վահանը եզրաշերտված է մուգ կապույտով և նարնջագույնով։ Վահանի կենտրոնում է հայոց պատմամշակութային ընկալումների մեջ հաստատուն տեղ ունեցող հավերժության նշանը ութանկյան մեջ, որի ճառագայթները  բաժնում  են Վահանը խաչով  չորս մասի։ Զինանշանը կրկնում է Արևմտյան Հայաստան պետության դրոշի` կապոյտ,  մուգ կապոյտ, նարջագույն գունային շարքը։ Զինանշան-Վահանը  թագավորական և պետական իրավունքի հինգ կարևոր խորհրդանշաններից մեկն է։
Պատմական ակնարկ
Մ.թ.ա. 247-225 -ին Վաղարշակ առաջինըը ստանձում է հայոց աշխարհի ղեկավարումը, նա դարձավ Արշակունյաց գահակալության հիմնադիրը Հայաստանում,  նստավայրը  Մծբին։ Արշակունիների գահակալության ժամանակ Մեծ Հայքի թագավրությունը վերականգնել է իր դիրքը տարածաշրջանում։ Արշակունիների  մասնակցությամբ  քրիստոնեությունը  ընդունվեց որպես պետական կրոն (301) իսկ հայ գիրը դարձավ հայության համար առաջին քաղաքարթական գործիքը (405)։ Արշակունիների գահակալությունը  դադարեց  Արտաշես Դ-ի օրոք՝ 428 թվականին ։
Մ.թ.ա. 189-ին կամ Արշակունյաց գահակալության հիմնադրումից 70 տարի անց,  Հայաստանում ձևավորվում է Արտաշեսյանների   թագավորական տունը։ Թագավորական տան ականավոր ներկայացուցիչն  է Տիգրան Մեծը, որի ժամանակ Հայաստանը դարձել է Միջին Արևելքի հզոր կայսրություն։ Արտաշեսյանները որպես թագավորական տուն դադարեցրել են իրենց գոյությունը մեր թվարկության առաջին դարում ։ Արտաշեսյանների անկումից հետո Արշակունյաց գահակալությունը  դժվաարությաբ բայց հաստատակամորեն հայոց պետության իրավունքը հասցրեց մինչև 428 թվական։
428 թվականից սկսված Մամիկոնյանների, Սյունիների, Բագրատունիների և Արծրունիների իշախանական տները պահպանեցին  Հայաստանի  վարչաքաղաքական և մշակութային-կրոնական կենտրոնի ամբողջությունը մինչև 885 թվականը ։ 869 թվականին Հայոց կաթողիկոս Զաքարիա Ձագեցին աշխահակալ ժողով է կազմակերպում իշխանական տոհմերի ներկայացուցիչների մասնակցությամբ և 457 տարի հետո իշխանական տները հոգևոր բարձրագույն դասի հետ Ժողովում որոշում կայացրեցին  վերականգնել թագավորական տունը և Աշոտ Բագրատունին հռչակվեց հայոց թագավոր։
885, Օգոստոսի 26-ին Աշոտ Բագրատունին ստանձում է հայոց աշխարհի ղեկավարումը։ Նա հանդիսացավ հայոց պատմության քրիստոնեական շրջանի  թագավորական համակարգի հիմնասյունը։ Աշոտ Առաջինը, Բագրատունիների թագավորության հիմնադիրը  Իշխանաց իշխան Սմբատ Խոստովանողի և Հռիփսիմե իշխանուհու որդին է։ 1076 թվականին Գագիկ Բ-ն երեք թիկնապահներով  մոտենում է   Կիզիստրա (կամ Կնդռոսկավիս) բերդի դարպասներին  որտեղ սպասում էին  բերդի տերերը ՝երեք հույն իշխանները։ Գագիկ Բ-ն  գերավարվում է  ապա սպանվում է։ Գագիկի մահվան վրեժը առել է Ռուբինյանների տոհմից Թորոս Ա իշխանը նա  սպանել է  երեք եղբայրներին և հետ վերցնելով Գագիկ բագրատունու թագն ու այլ արքայական հարստությունները։ Բագրատունիների զարմերը իրենց ծառայությունը կատարում են նաև այսօր ։
1080 թվականին Իշխան Ռուբենը ստանձում է հայոց աշխարհի ղեկավարումը  Կիլիկիայի հայկական թագավորությունից։  Իշխան Ռուբենը  թագավոր Գագիկ Բագրատունու  մերձավորն էր։ Իշխան Ռուբենը և նրա որդի  Կոստանդինը  հաստատվեցին  Սարոս գետի վերին հոսանքի աջ ափին գտնվող Վահկա բերդում և պատերազմ սկսեցին  Բյուզանդիայի դեմ  Լեռնային Կիլիկիայում։ 1097 թվականին  բյուզանդիան ճանաչեց Կիլիկիայի Հայոց իշխան Կոստանդին Ա-ի թագավորական իրավունքը,  Վահկան   հռչակվեց  իշխանապետության մայրաքաղաք։  Մոտ երկուհարյուր տարի   Ռուբինյանները կարողացան անառիկ պահել հայոց գահեը, տոհմի վերջին թագավոր Լևոն Ռուբինյանը կամովին  փոխանցեց Կիլիկիայի գահը  դստերը՝Զաբելին և 1226–ին դստերը  կնության տվեց Հեթումին, Կոնստանտին սպարապետի որդուն։ Սկիզբ դրվեց  Կիլիկիայի  Հեթումյանների թագավորական տոհմի։ Ռուբինյան-Հեթումյան թագավորական տան վերջին գահակալը  Կոստանդին Ե էր, ով դավադրաբար սպանվեց 1373 թվականին, Եգիպտոսի սուլթանի հետ հաշտության պայմանագիր կնքելու  պատճառով ։