cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Երեք գրոշանոց օպերա
Առաջին գործողություն
Պոլին կատարում է «Ծովահեն Ջենի» զոնգը.
Չկարողնալով կանխել ամուսնությունը՝ Փիչըմը որոշում է ոստիկանության միջոցով ազատվել փեսայից. Մաքիթը վաղուց էր արժանի կախաղանի։ Բայց Լոնդոնի ոստիկանապետ Բրաունը և Մաքիթը հին ընկերներ էին, մի ժամանակ նրանք միասին ծառայել էին Հնդկաստանում և մինչ օրս միմյանց ծառայություններ էին մատուցում․ «Չի եղել մի դեպք, որ նա՝ ամենակարող ոստիկանապետը, շուրջկալում նշանակեր, առանց տեղեկացնելու երիտասարդ տարիների իր ընկերոջը․․․»:
Պոլին վերադառնում է և երգելով «Երբ անմեղ մի աղջիկ էի դեռ» երգը ծնողներին հասկացնում, որ ինքը իրոք ամուսնացել է ավազակ Մաքիթի հետ։
Փիչըմը ոչ մի կերպ չի կարողանում համակերպեվել դստեր ամուսնության փաստին. դստեր կորուստը նրա համար լիակատար սնանկացում էր նշանակում։ Փիչըմը, զուր փորձելով Պոլիին համոզել բաժանվել Մաքիթից, որոշում է հանձնել նրան ոստիկանությանը։ Դա դժվար չի լինի հինգշաբթի օրերին Մաքիթին կարելի էր գտնել հասարակաց տանը։
Ընտանիքը կատարում է առաջին գործողության վերջերգը.
Երկրորդ գործողություն
Հինգշաբթի, հետմիջորե։ Դաշույն Մեքին կնոջը հրաժեշտ է տալիս, որ աներոջից փախչի Հայգեյթի ճահճուտը։
Մաքիթը պատրաստվում է ամբողջությամբ զբաղվել բանկային գործունեությամբ․ դա և՛ շահավետ է և անվտանգ։ Քանի որ պատկառելի բանկատիրոջը ավազակներ պետք չեն, նա Բրաունի համար իր հանցակիցների ցուցակն է կազմում և, բոլոր գործերը տալով Պոլիին, անհետանում է։
Տիկին Փիչըմը, Բրաունի վրա հույս չդնելով, կաշառում է պոռնիկներին, որոնց հաճախ այցելում էր Մաքիթը։ Ինչպես և նա ենթադրում էր, լոնդոնցի ավազակների արքան, քաղաքը լքելու փոխարեն, եկել էր հասարակաց տուն, և, Ջենի Մալինը՝ նախկին ընկերուհին, նրան հանձնում է ոստիկան Սմիթին։ Ոստիկանները Մաքիթին բանտ են ուղարկում, Բրաունը հուսահատ է, հատկապես, որ բանտապետը բարկացած է Մաքիթի վրա իր դստեր՝ Լյուսսի հետ ունեցած կապի համար։
Լյուսին գլխի էլ չի ընկնում Մաքիթի և Պոլիի ամուսնության մասին։ Բայց Մաքիթը հայտարարում է, որ ինքը չի էլ մտածել ամուսնանալու մասին և աղջկան իր ձեռքն ու սիրտն է առաջարկում։ Նույնիսկ երբ բանտ է գալիս Պոլին, նա շարունակում է պնդել, որ ամուսնացած չէ։ Լյուսին Մաքիթին օգնում է փախչել։ Նա դուրս է գալիս բանտից և գնում պոռնիկների մոտ։
Երրորդ գործողություն
Թագադրման օրը Փիչըմը կազմակերպում է թշվառության մի ցույց, որպեսզի սովի և աղքատության ցուցադրությամբ խաթարի թագադրության տոնահանդեսը։ Պոռնիկները գալիս են պահանջելու Մաքիթին մատնության համար իրենց հասանելիք գումարը։ Փիչըմը մերժում է, քանի որ Մաքիթը միևնույն է այլևս բանտում չէ։ Ջենի Մալինը վրդովված գոչում է. «Մաքիթը Լոնդոնի վերջին ջենթլմենն է։ Եվ եթե մեր ընկերուհի Սյուքի Թոդրին հիմա այստեղ չէ, ապա պատճառն այն, որ պարոնը գնաց սփոփելու նաև նրան։ Այսպես նա երկրորդ անգամ է մատնում Մաքիթին։
Հայտնվում է Վագր Բրաունը։ Նա փորձում է մուցականներին թույլ չտալ թագադրությանը։ Մուրացկանները երգում են «Ունայնության երգը».
Փիչըմը ցույց է տալիս իր զորությունը. նրա կարգադրությամբ այնքան մուրացկան փողոց դուրս կգար, որ տոնը լիովին կփչանար։ Վախեցած Բրաունը խոստանում է աղքատներին չվնասել, բացի այդ անհապաղ ձերբակալել իր ընկերջը՝ Մաքիթին։
Բանտում պատժին սպասելիս Մաքիթը փորձում է կաշառել ոստիկան Սմիթին, բայց ո՛չ Պոլին, ո՛չ նրա զինակիցները չեն կարողանում անհրաժեշտ գումար հայթայթել, կամ չեն ուզում, նույնիսկ իրենց պարագլխին հրաժեշտ տալու համար շատերը չեն էլ գալիս. չէ որ թագադրություն ամեն օր չէ որ լինում է։ Մաքիթը մոտենում է կախաղանին։ Նա երգում է.
Այդ պահին մի հեծյալ է մոտենում՝ թագուհու սուրհանդակը։ Նա հայտնում է, թագադրության առիթով թագուհին հրամայել է ազատ արձակել կապիտան Մաքիթին, միևնույն ժամանակ նրան ցմահ տոհմիկ ազնվականի կոչում է շնորհում, Մարմարել դղյակը, ինչպես նաև տասը հազար ֆունտ դրամագլուխ։ Բոլորը ցնծում են, ավարտական երգչախումբը կոչ է անում առավել հանդուրժող լինել չարի նկատմամբ.
Զոնգեր
«Երեք գրոշանոց օպերայի» զոգերը, որոնց երաժշտության հեղինակը Կուրտ Վայլն է, հաճախ առանձին են կատարվել՝ ընդգրկվելով բազմաթիվ հայտնի երգիչների երգացանկերում։ Օրինակ Դաշույն-Մեքիի մասին բալլադը կատարել են՝ Էռնստ Բուշը, Լուի Արմսթրոնգը, Էլլա Ֆիցջերալդը, Ֆրենկ Սինատրան, Բոբբի Դարինը, Սթինգը, Ռոբբի Ուիլյամսը, The Young Gods-ը և ուրիշներ։ Պահպանվել է Դաշույն Մեքի մասին, ինչպես նաև «Մարդկային ձգտումների ունայնության մասին» ("Das Lied von der Unzulänglichkeit menschlichen Strebens") բալլադների ձայնագրությունները նաև Բրեխտի կատարմամբ ։ Վերջինը լայն տարածում է ստացել գլխավորապես Էռնստ Բուշի կատարմամբ։ Հայտնի է նաև «Ծովահեն Ջենին» երգը (Seeräuberin Jenny), որը ներառված էր թատրոնի և կինոյի հայտնի դերասանուհի, երգչուհի Մայ Գիզելի համերգային երգացանկում ։
Առաջին բեմադրություն
«Երեք գրոշանոց օպերայի» առաջնախաղը տեղի է ունեցել բեռլինյան Շիֆբաուերդամի թատրոնում 1928 թվականի օգոստոսի 31-ին։ Բեմադրությունը իրականացրել է Էրիխ Էնգելը։ Նկարիչ Կասպար Նեերը ներկայացման ձևավորման համար օգտագործել է իր կողմից ավելի վաղ ևս կիրառված մի շարք հնարներ․ ցածր վարագույր, գրություններով վահանակներ, բեմի երկու կողմերում տեղադրված քաթանե էկրաններ, որոնց վրա երևում էին կատարվող զոնգերի անվանումները։ Նվագախումբը տեղավորված էր բեմի վրա, խորքում գտնվում էր երգոհեոնը, որը կարծես հանդիսատեսին հիշեցնում էր մի վեհաշուք ակադեմիական օպերա, ինչի պարոդիան էր և Բրեխտի պիեսը։ Զոնգերի կատարման ժամանակ դեպի երգեհոնն էին ուղղվում լուսարձակները և բեմը լուսավորվում էր ոսկեգույն լույսով։
Մաքիթի դերը կատարում էր Գերալդ Պաուլզենը, Փիչըմինը՝ Դյուսելդորֆում և Դրեզդենում հայտնի գավառական կատակերգու Էրիխ Պոնտոն, Սելիա Փիչըմինը՝ Ռոզա Վալետին ։ Բեմադրության երաժշտական նվագակցությունը ապահովում էր Լյուդվիգ Ռյուտի նվագախումբը։
Ներկայացումը աղմկահարույց հաջողություն ունեցավ։ Մամուլում կարծիքները միմյանցից բավականին տարբեր էին։ Քննադատների զգալի մասը ներկայացումը բարյացակամորեն ընդունեց, «Das Tagebuch»-ի գրախոս Ստեֆան Գրոսմանը այն Բրեխտի հաղթանակը համարեց․ «Բրեխտը վերջապես հաղթեց»,- այսպես էր նա վերնագրել «Երեք գրոշանոց օպերայի» մասին պատմող իր հոդվածը։ «Թատրոն» (Das Theater) ամսագրի քննադատ Քյուրշները անսամբլի հաջողությունը գնահատեց որպես «խաղաշրջանի ամենատպավորիչ հաջողություն» ։
Ներկայացման մասին բացասական կարծիքները, սակայն, ևս քիչ չեն եղել։ Այսպես, «Das Tageblatt» թերթի գրախոսը 1929 թվականի հուլիսի 24-ին գրել է․ «Ամեն ինչ, առանց բացառության ամեն ինչ այստեղ ոտնատակ է տրված, ապականված է, ոտնահարված՝ սկսած Աստվածաշնչից և հոգևորականությունից մինչև ոստիկանությունը և ընդհանրապես ամբողջ իշխանությունը․․․ Լավ է, որ որոշ բալլադների կատարման ընթացքում, ամեն ինչ չէ որ լսելի էր» ։ «Հանրությունը,- գրում է Էռնստ Շումախերը,- «Երեք գրոշանոց օպերան» ընկալեց որպես հաճույք ստանալու համար նախատեսված «խոհարարական թատրոնի» վառ օրինակ, որին Բրեխտը ձգտում էր հակադրել իր «էպիկական թատրոնը» ։ Ամեն դեպքում պիեսի հաջողությունը անհերքելի էր։
1929 թվականին ներկայացումը վերսկսվեց նույն թատրոնում, բայց դերասանական այլ կազմով ։
Այլ բեմադրություններ
«Երեք գրոշանոց օպերան» եվրոպական շատ թատրոններում է բեմադրվել։ Գրեմանիայում այն բեմադրվել է խոշոր քաղաքների թատրոններում, այդ թվում Լայպցիգի, Մյունխենի («Կամերշպիլե»), Քյոլնի («Քյոլներ Շաուշպիլհաուզ») ։
Նացիստների իշխանության գալուց հետո «Երեք գրոշանոց օպերայի» բեմադրությունն արգելվեց, ինչպես և Բրեխտի մյուս ստեղծագործություններինը։ Նույնիսկ գրամոֆոնի սկավառակները, որոնց վրա ձայնագրված էին «Երեք գրոշանոց օպերայի» զոնգերը, ոչնչացվեին։ Միայն պատահականության շնորհիվ Քյոլնում պահպանվել է սկավառակների 4 օրինակ, Ջենիի դերակատար Լոթե Լենյայի և Պոլի Փիչըմի դերակատար Կարոլա Նեերի կատարմամբ։
Պիեսը Բրեխտին բավականին եկամուտ է բերել արտագաղթի տարիներին, և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո այն սկսել է հաճախ բեմադրվել ամերիկյան և եվրոպական թատրոններում։ Սակայն հանրաճանաչությունը պիեսի հետ չար խաղ խաղաց․ Բրոդվեյի թատրոնում այն վերածեցին ուրախ մյուզիքլի, չնայած, ինչպես գրում է Էռնստ Շումախերը, դա Բրեխտին ամենից քիչ հոգեհարազատ ոլորտն էր» ։ ««Երեք գրոշանոց օպերան»,- նշում է գերմանացի ռեժիսոր Կլաուս Պայմանը,- ամենից շատ հիացրել էր բուրժուազիայն, որի դեմ այն ուղղված էր» ։ Իրավիճակը, Շումախերի վկայությամբ, չփոխեց նաև 1948 թվականին Բրեխտի կողմից Մյունխենում պիեսի բեմադրության համար արված մշակումները ։ 2009 թվականին Կիրիլ Սերեբրենիկովը Ա․ Չեխովի անվան Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնում պիեսը բեմադրելիս փորձեց այն ազատել բրոդվեյան ազդեցությունից․ նրա կողմից պատվիրված նոր թարգմանությունը Ապտի դասական թարգամանությունից առավել հստակ ստացվեց, ռեժիսորը դերասաններից պահանջեց, որ զոնգերի կատարումները տարբերվեն էստրադային երգեցողությունից, ինչպես և այդ ցանկանում էր Բրեխտը, նա բեմը լրացրեց գռեհիկ և գարշելի կերպաներով, որոշ քննադատների կարծիքով ստացվեց լիովին «այլանդակ», այլոց կարծիքով «հրապուրիչ» մի բան։
Բրեխտի պիեսը բեմադրվել է նաև Հայաստանում։ 1966 թվականին այն բեմադրել է Մարատ Մարինոսյանը Երաժշտական կոմեդիայի թատրոնում ։ Պիեսում խացաղել են նաև Կարպ Խաչվանքյանը՝ Մաքիթի դերում, Սվետլանա Գրիգորյանը՝ Սելիա Փիչըմի դերում, Ստեփան Հարությունյանը՝ Մաթիասի դերում ։ Պիեսը բեմադրվել է նաև 1979 թվականին՝ Երևանի երիտասարդական էքսպերիմենտալ թատրոնում։
2010 թվականին պիեսը բեմադրվել է Համազգային թատրոնում՝ Սոս Սարգսյանի 80-ամյակին նվիրված թատերաշրջանի ընթացքում ։ Բեմադրիչը Արմեն Մելիքսեթյանն էր ։ Գլխավոր դերերը խաղացել են՝ Ավո Խալաթյանը (Մաքիթ), Ալլա Սահակյանը (Պոլի), Արմինե Պողոսյանը (Սելիա Փիչըմ), Կարեն Խաչատրյանը (Ջոնաթան Երեմիա Փիչըմ), Նարինե Գրիգորյանը (Լյուսի)։ Պարերը բեմադրել էր Աննա Կարապետյանը, նկարիչը Դավիթ Մինասյանն էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բերթոլդ Բրեխտի պիեսներ Կատեգորիա:Գերմաներեն օպերաներ Կատեգորիա:Բրոդվեյան մյուզիքլներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն Կատեգորիա:1928 Կատեգորիա:Պիեսներ Կատեգորիա:Գերմաներեն գրքեր Կատեգորիա:Գերմաներեն գրականություն
Կարապետ Դիլուրգյան
Կարապետ (Գարաբետ, Տեր-Կարապետ) Դիլուրգյան (ծնվ. 1861 թվականին - մահվան ամսաթիվը՝ 1940 թվականից հետո), հայ կաթողիկե եկեղեցու քահանա, ԽՍՀՄ հայ կաթոլիկների առաքելական կառավարչի տեղապահ։
Կենսագրություն
Կարապետ Դիլուրգյանը ծնվել է 1861 թվականին ։ Ծագումով Դերլուգյան տոհմից է, ովքեր բնակվել են Արդվինի տարածաշրջանում։ Սովորել է Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության հայկական դպրոցում, ապա վերադարձել Արդվին, որտեղ կարևոր դեր է խաղացել հայ կաթոլիկ համայնքի կյանքում։ Կազմակերպել է Արդվինից հայերի արտագաղթը թուրքերի կողմից այն գրավելուց հետո։ 1916 թվականից հոգ է տարել Մոսկվայի, հետագայում էլ Կրասնոդարի հայ կաթոլիկների մասին։
1931 թվականից եղել է ԽՍՀՄ հայ կաթոլիկների առաքելական կառավարիչ Տեր Դիոնիս Կալատազովի տեղապահը, ով մահացել էր հիվանդությունից։ Կարապետ Դերլուգյանը ամեն ինչում փորձել է համապատասխանել խորհրդային օրենքների պահանջներին։ 1934 թվականին նա ապարդյուն փորձեր է կատարել Հայաստանի կենտրոնական գործադիր կոմիտեից համաձայնություն ստանալու հայ քահանաների գոնե ժամանակավոր նշանակումների վերաբերյալ՝ Լենինականում և Ստեփանավանում կրոնական ծեսերի կազմակերպման նպատակով։
1936 թվականի հունիսին ձերբակալվել է Կրասնոդարում և երեք ամիս հետաքննությունից հետո՝ հոկտեմբերին (75 տարեկան հասակում), դատապարտվել երեք տարվա աքսորի Կիրովից հյուսիս-արևելք գտնվող Լոինո գյուղի ճահճային, բնակության համար անբարենպաստ տարածք։ Ազատվելուց հետո նա որոշ ժամանակ շարունակել է գաղտնի ծառայել Կրասնոդարի երկրամասի հարավային փոքր քաղաքներում և գյուղերում, այնուհետև ստիպված է եղել տեղափոխվել Աբխազիա՝ Օչամչիրա։
Մահվան ամսաթիվը անհայտ է (1940 թվականից հետո)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հոգևորականներ
Զելյոնի Գայ (գյուղ, Զնամենկայի շրջան)
Զելյոնի Գայ (Зелений Гай), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Զնամենկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զելյոնի Գայ գյուղում բնակվում էր 280 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,889 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 148,23 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Զնամենկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Գների մասշտաբ
Տես նաև
Կատեգորիա:Փող Կատեգորիա:Տնտեսագիտական տերմիններ
Լենինսկոե (քաղաքատիպ ավան, Շաբալինսկի շրջան)
Լենինսկոե (Ленинское), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի, Կիրովի մարզի Շաբալինսկի շրջանի կազմում։
Գյուղացիական ռեֆորմ Հայաստանում (1870)
Ռեֆորմ Անդրկովկասում
Ռուսաստանում ճորտատիրական իրավունքի վերացումից հետո 1864—1865 թվականներին ցարական կառավարությունը ռեֆորմ անցկացրեց Թիֆլիսի և Քութայիսի, իսկ 1870 թվականին՝ Երևանի, Բաքվի և Ելիզավետպոլի նահանգներում։ Հայաաոանում և Ադրբեջանում ռեֆորմը նախապատրաստելու համար կազմվեցին բեգական հանձնաժողովներ, որոնք պետք է որոշեին խաների, բեգերի, աղալարների ու մելիքների հողատիրական իրավունքները։ Երևանի նահանգի հանձնաժողովը բեգական դասին պատկանող 586 տոհմից օրինական ճանաչեց 282-ի հողատիրական իրավունքը, որոնցից 142-ը՝ Երևանի, Էջմիածնի և Նոր Բայազետի, իսկ 140-ը՝ Նախիջևանի գավառներում։ Կովկասի փոխարքայությանը կից ստեղծված հատուկ կոմիտեն տեղական հանձնաժողովների նյութերի հիման վրա 1869 թվականի վերջերին մշակեց Երևանի, Բաքվի և Ելիզավետպոլի նահանգներում անցկացվելիք ռեֆորմի կանոնադրության նախագիծը և ներկայացրեց կառավարությանը։
Լենինսկոե (քաղաքատիպ ավան, Շաբալինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4944 մարդ։
Գյուղացիական ռեֆորմ Հայաստանում (1870)
Ռեֆորմի նշանակությունը մուլքադարական գյուղացիների համար
1870 թվականի մայիսի 14-ին Ալեքսանդր II հաստատեց այդ նախագիծը, որը օրենքի ուժ ստացավ։ Մայիսի 14-ի կանոնադրությունը տարածվեց միայն մուլքադարական գյուղացիների վրա (պետական մուլքադարական գյուղացիներ), որոնք կազմում էիև ողջ գյուղացիության շուրջ 20%-ը։ Ըստ կանոնադրության 15 տարին լրացրած արական յուրաքանչյուր շունչ կարող էր փրկագնման միջոցով ձեռք բերել մինչև 5 դեսյատին հող. մինչդեռ կալվածատերերը վերցնում Էին մշակության համար պիտանի հողի 1/3-ը, որը պակասելու դեպքում լրացվում Էր գյուղացիների հողաբաժնից։ Օգտվելով այդ իրավունքից՝ կալվածատերերը խլում Էին գյուղացիների լավագույն հողակտորները։ Անտառները, արոտավայրերն ու խոտհարքները ևս մնացին կալվածատերերին։ Գյուղացիների համար կենսական նշանակություն ունեցող ոռոգման հարցը բնավ չշոշափվեց։ Գյուղացիներին թողնվում Էին տնատեղերը, այգիները, արհեստագործական շենքերը, որոնք կարող Էին ժառանգվել կամ վաճառվել։
Լենինսկոե (քաղաքատիպ ավան, Շաբալինսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կիրովի մարզի Շաբալինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1854 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գյուղացիական ռեֆորմ Հայաստանում (1870)
Ռեֆորմի նշանակությունը մուլքադարական գյուղացիների համար
Ծանր Էին հողի ետգնման պայմանները։ Մեկ դեսյատին հողի արժեքը սահմանվել Էր՝ Երևանի նահանգում 122 ռուբլի, Ելիզավետպոլի նահանգում՝ 202 ռուբլի։ Գյուղացիները սահմանված փրկավճարը միանվագ և լրիվ մուծելուց հետո միայն կարող Էին ազատվել կալվածատիրոջից։ Քանի որ նրանք ի վիճակի չէին իրենց հասանելիք հողաբաժինը ետգնելու նման բարձր գներով, իսկ պետությունն էլ չէր օգնում նրանց, ապա փրկագնում գրեթե տեղի չունեցավ։ Պաշտոնական վիճակագրական տվյալներով Երևանի նահանգում 30 տարվա ընթացքում ընդամենը 41 դեսյատին հող էր ետգնվել։
Այդպիսով, 1870 թվականի մայիսի 14-ի ռեֆորմը գյուղացիներին չտվեց ո՛չ հող, ո՛չ ազատություն։ Պահպանվեց նրանց կախյալ և կիսակախյալ վիճակը, սակավահողությունն ու հողազրկությունը։ Այդ օրենքը գրեթե ամբողջությամբ պահպանում էր գյուղացիների նախկին պարտավորությունները (բահրա կամ մալջահաթ, կոռ ու բեգյար և այլն) կալվածատերերի հանդեպ։ 1877 թվականի սեպտեմբերի 5-ի և 1883 թվականի մարտի 15-ի լրացուցիչ հրամանագրերով 1870 թվականի օրենքը տարածվեց նաև կալվածատիրական այն գյուղացիների վրա, որոնք դուրս էին մնացել ռեֆորմի գործադրության շրջանակներից։ Դա ևս էական փոփոխություն չմտցրեց գյուղացիների դրության մեջ։ Նրանք շարունակում էին դժգոհել ու բողոքել կալվածատերերի ցարական չինովնիկների դեմ։ Հետռեֆորմյան շրջանում գյուղացիական շարժումները նոր թափ ու ծավալ ստացան, գյուղացիական ռեֆորմը Հայաստանում էական փոփոխություն չմտցրեց գյուղացիների դրության մեջ, սակայն այն օբյեկտիվորեն նպաստեց երկրի սոցիալ-տնտեսության, մասնավորապես, կապիտալիզմի զարգացմանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի նահանգ Կատեգորիա:Ելիզավետպոլի նահանգ Կատեգորիա:Բաքվի նահանգ Կատեգորիա:Թիֆլիսի նահանգ Կատեգորիա:Քութայիսի նահանգ Կատեգորիա:Հարավային Կովկաս Կատեգորիա:Ցարական Ռուսաստան Կատեգորիա:Ռեֆորմներ Կատեգորիա:Գյուղացիական ռեֆորմներ Կատեգորիա:Գյուղատնտեսություն
Մոկլին
Մոկլին (Moclín) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Գռանադա շրջանում՝ Անդալուզիա ինքնավար մարզի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լոխի շրջանում։ Բնակչությունը՝ 4237 մարդ (ըստ 2010 թվականի)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Իմուկվեռե (գյուղ, Պալամուսե շրջան)
Իմուկվեռե (Imukvere), գյուղ Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պալամուսե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 61 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պալամուսե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ջեքսոն շրջան (Միսսուրի)
Ջեքսոն շրջան (Jackson County), ԱՄՆ Միսսուրի նահանգի 114 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.567 կմ² է, բնակչությունը՝ 674.158 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Կանզաս Սիթի և Ինդեպենդենս բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1826 թ.։
Կատեգորիա:Միսսուրիի շրջաններ
Noir Désir
Ծանուցումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական ռոք խմբեր Կատեգորիա:1980 հիմնադրումներ Կատեգորիա:1983 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Անալային միազ
Անալային (ռեկտալային) միազ (myiasis analis (rectalis)), սրբանի միազ։
Կլինիկական պատկեր
Հետևյալ միազի զարգացման համար նախատրմադրող ֆակտորներ են համարվում անալային մասի հիվանդությունները, անմաքրասիրությունը։
Վարակումը հնարավոր է կեղտոտ սպիտակեղենի վրա առկա թրթուրների ներթափանցումից, կամ երբ ճանճերը ձվեր են դնում այդ մասում, որտեղից էլ թրթուրները մտնում են ստամոքս (այսպես կոչված ռեկտալային միազ)։
Ռեկտալային միազ կարող են առաջացնել Eristalis Tenax, Fannia canicularis, Muscina stabulans և այլ թրթուրները։
Անալային միազ է առաջացնում Musca Nebulo թրթուրը ։
Անալային միազ կարող է առաջանալ սրբանի հատված քաղցկեղ ունեցող հիվանդների մոտ։ Հիվանդության ախտանիշներն են անալային հատվածում ուժեղ ցավերը։ Ինվազիան ուղեկցվում է խոցերի զարգացումով ։
Ուղիղ ալիքի արտանկումը նույնպես կարող է անալային միազով վարակվելու պատճառ դառնալ։ Ուսումնասիրությունների ժամանակ նկատվել է մկանների նեկրոզ, որի պատճառը թրթուրներն էին։ Նաև նկատվում է թարախի հավաքում և թրթուրների մեծ քանակ ։
Անալային միազը հիմնականում լինում է տնային կենդանիների մոտ ։
Բուժում
Բուժումը իրականցվում է թրթուրների հեռացումով և վերքերի բուժմամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միազներ
Մասաի Մարա
Մասաի Մարա, արգելոց Քենիայի հարավ-արևմուտքում, Նարոկ շրջանում։ Սերենգետի ազգային պարկի Հյուսիսային շարունակությունն է։ Արգելոցն անվանվել է մասայ ցեղի անունով՝ տարածաշրջանի ավանդական բնակչությունը և այն բաժանող Մարա գետը։ Մասաի Մարան հայտնի է դրանում բնակվող մեծ թվով կենդանիներով, ինչպես նաև տարեկան վայրի բնության միգրացիայով, որը տեղի է ունենում սեպտեմբերին և հոկտեմբերին։
Աշխարհագրություն
Տարածքը 1510 կմ² է։ Գտնվում է Արևելյան Աֆրիկայի ճեղքվածքային համակարգում, որը տարածվում է Կարմիր ծովից մինչև Հարավային Աֆրիկա։ Մասաի Մարայի լանդշաֆտները խոտածածկ սավաննա են՝ հարավ-արևելյան մասում գտնվող ակացիաների պուրակներով։ Արգելոցի արևմտյան սահմանը ձևավորվում է Ռիֆտ հովտի լանջերից մեկի կողմից, և հենց այստեղ են ապրում կենդանիների մեծ մասը, քանի որ ճահճային տարածքը երաշխավորում է ջրի հասանելիությունը։ Արևելյան սահմանը գտնվում է Նայրոբիից 220 կմ հեռավորության վրա, որն ամենից շատ այցելում են զբոսաշրջիկները։
Կենդանական աշխարհ
Մասաի Մարան առավել հայտնի է իր առյուծներով, որոնք այստեղ ապրում են մեծ քանակությամբ։ Այստեղ է ապրում առյուծների ամենահայտնի հպարտությունը, որը կոչվում է ճահճի հպարտություն։ Նրա դիտարկումն, ըստ ոչ պաշտոնական տվյալների, իրականացվում է 1980-ական թվականների վերջից։ 2000-ական թվականների սկզբին գրանցվել է մեկ հպարտության մեջ առանձնյակների քանակի ռեկորդ՝ 29 առյուծ։
Արգելոցում ապրում են հեպարդներ, որոնք ոչնչացման վտանգի տակ են, հիմնականում պայմանավորված են զբոսաշրջիկների գրգռվածության գործոնով, որոնք խանգարում են նրանց ցերեկային որսին։
«Մեծ հնգյակի» մնացած բոլոր կենդանիները նույնպես ապրում են արգելոցում։ Սև ռնգեղջյուրի բնակչությունը ոչնչացման վտանգի տակ է, 2000 թվականին գրանցվել է ընդամենը 37 անհատ։ Գետաձիերը մեծ խմբերով ապրում են Մարա և Թալեկ գետերում։
Արգելոցի կենդանիների շրջանում ամենամեծ բնակչությունը վայրի բնության այծքաղներն են։ Ամեն տարի, մոտավորապես հուլիսին, Այս կենդանիները հսկայական նախիրներով սերենգետիի հարթավայրերից գաղթում են Հյուսիս՝ թարմ խոտ փնտրելու համար, իսկ հոկտեմբերին վերադառնում են Հարավ։ Այլ այծքաղներ նույնպես բնակվում են Մասաի Մարայում՝ Թոմսոնի Գազելը, Վիթ Գրանտիլը, իմպալան, տոպին և այլն։ Բնակվում են նաև զեբրաներ, ընձուղտներ։ Մասաի Մարան խայտաբղետ բորենու հետազոտության հիմնական կենտրոնն է։ Արգելոցում գրանցվել է ավելի քան 450 տեսակի թռչուն։
Անվտանգություն
Մասաի Մարան կառավարվում է Քենիայի կառավարության, միջազգային կազմակերպությունների կողմից։ Որպես արգելոց ժամանակակից սահմաններում հիմնադրվել է 1961 թվականին։ Արգելոցի հեռավոր տարածքներին օգնում են հետևել մասայներին։
Տոմիսլավ Նիկոլիչ
Տոմիսլավ Նիկոլիչ (Томислав Николић, ), սերբ պետական գործիչ, Սերբիայի նախագահը 2012 թվականի մայիսի 31-ից մինչև 2017 թվականի մայիսի 31-ը ։
Մինչև 2008 թվականի սեպտեմբերի 7-ը եղել է ծայրահեղ ազգայնական սերբական արմատական կուսակցության փոխնախագահը, որը փաստացի գլխավորել է, քանի որ նրա նախագահ Վոիսլավ Շեշելը Հաագայի տրիբունալում էր։ 2008 թվականից մինչև 2012 թվականը եղել է պահպանողական Սերբական առաջադիմական կուսակցության առաջնորդ։ 2012 թվականի մայիսի 20-ին Երկրորդ փուլում ընտրվել Է Սերբիայի նախագահ։
2014 թվականին Հայաստանի նախագահի հրամանագրով պարգևատրվել է Փառքի շքանշանով ։
Կրթություն և գործունեություն
Նույն քաղաքում նա ավարտել է տեխնիկական ուսումնարանի շինարարական բաժինը, ստանալով ինժեներ-շինարար մասնագիտություն , իսկ հետո ընդունվել է Իրավագիտության ֆակուլտետ, սակայն այն թողել է 1971 թվականին ։
1971 թվականից Նիկոլիչն աշխատել է «սոցիալիզմի շինհրապարակներում», զբաղվել է ճանապարհների և թունելների շինարարությամբ  ։ 1978-1990 թվականներին նա գլխավորել Է «22 դեկտեմբեր» («22.decembar») ընկերության ներդրումային ստորաբաժանումը Կրագուեվացում, իսկ 1990-1992 թվականներին եղել է քաղաքի Կոմունալ ծառայության տեխնիկական տնօրեն ։
Մինչև 1992 թվականը աշխատել է շինհրապարակներում և շինարարական կազմակերպություններում։
Քաղաքական գործունեություն
Քաղաքականությամբ սկսել է զբաղվել քաղաքական ճգնաժամի և Հարավսլավիայի փլուզման ժամանակ, երբ սկզբում մտել Է Ժողովրդական Արմատական կուսակցության կազմի մեջ։ Արագ դարձել է ԱՌՆ նախագահի առաջին տեղակալ։ 1992 թվականին ընտրվել է խորհրդարան, որտեղ գլխավորել է ռադիկալների պատգամավորական խումբը։ 1998 թվականին զբաղեցրել Է Սերբիայի փոխվարչապետի, իսկ 1999 թվականին՝ Հարավսլավիայի Միութենական Հանրապետության վարչապետի տեղակալի պաշտոնը։
Մասնակցությունը նախագահական ընտրություններին
Մասնակցել է 2000 թվականի արտահերթ նախագահական ընտրություններին, որի ընթացքում երրորդ տեղն Է զբաղեցրել Սլոբոդան Միլոշևիչից և Վոյիսլավ Կոշտունիցայից հետո՝ հավաքելով ձայների 5,79 %-ը։ Նախագահական ընտրություններում առաջին փուլում հավաքել է 30,6 %, երկրորդում՝ 45,4 %՝ զիջելով Բորիս Տադիչին։ 2007 թվականի մայիսի 8-ին ընտրվել Է Սերբիայի ժողովրդական Սկուպշչինայի՝ խորհրդարանի խոսնակ, սակայն արդեն մայիսի 13-ին ձևավորվել է եվրոպամետ կոալիցիան, և Նիկոլիչը հրաժարական է տվել։
2008 թվականի նախագահական մրցավազքում կրկնվել է 2004 թվականի իրավիճակը։ Նիկոլիչն առաջին փուլում հավաքել է 40 %, սակայն երկրորդ փուլում կրկին զիջել է Տադիչին՝ 47,97 % արդյունքով։
2008 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Նիկոլիչը հրաժարական էր տվել Սերբական Արմատական կուսակցության փոխնախագահի պաշտոնից՝ իր կուսակիցների հետ տարաձայնությունների պատճառով, որոնք կապված էին ապրիլի վերջին ԵՄ-ի և Սերբիայի կառավարության միջև ստորագրված կայունության և Ասոցացման համաձայնագրի վավերացման համար Սկուպշչինում քվեարկության հարցի հետ ։ Նույն թվականի հոկտեմբերի 21-ին ստեղծել է իր կուսակցությունը՝ Սերբական առաջադիմությունը և դարձել նրա առաջնորդը։
Պրիվոլժսկի (գյուղ, Էնգելսկի շրջան)
Պրիվոլժսկի (Приволжский), գյուղ Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Էնգելսկի շրջանի կազմում։
Տոմիսլավ Նիկոլիչ
Սերբիայի նախագահ
2012 թվականի նախագահական ընտրություններում առաջին փուլում հավաքել է 24,99 %՝ զիջելով Բորիս Տադիչին, սակայն երկրորդ փուլում հաղթել է տոգոյին՝ հավաքելով ձայների 49,4 %-ը, և ընտրվել Է Սերբիայի նախագահ։
Ճապոնիայի օրհներգ
Ճապոնիայի օրհներգ (|君が代|| «Կիմի Գա Յոն») Ճապոնիայի ազգային օրհներգը (հաճախ թարգմանվում է որպես «Իմպերատորի իշխանություն»)։ Երգի բառերը գրվել է Հեյան դարաշրջանի Ճապոնական ավանդական վակա ոճի հիման վրա։ Այն աշխարհի ամենից հին օրհներգն է (երաժշտւթյունն առավել երիտասարդ է) և ամենակարճ օրհներգներից է։
Տոմիսլավ Նիկոլիչ
Սերբիայի նախագահ
2015 թվականին Երևան է ժամանել Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին նվիրված միջոցառումներին մասնակցելու նպատակով ։
Պրիվոլժսկի (գյուղ, Էնգելսկի շրջան)
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 33818 մարդ։
Տոմիսլավ Նիկոլիչ
Սերբիայի նախագահ
Սերբիայում 2017 թվականի ապրիլի 2-ին կայացած նախագահական ընտրություններին չի մասնակցել Սերբական առաջադիմական կուսակցության աջակցությունը կորցնելու պատճառով։
Ճապոնիայի օրհներգ
Փաստացի «Կիմի Գա Յոն» հանդիսացել է Ճապոնիայի հիմնը Մեյձիի հեղափոխությունից ի վեր, սակայն պաշտոնապես պետական դրոշն ու հիմնը օրենքով ընդունվել է 1999 թվականին։
Տոմիսլավ Նիկոլիչ
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է, ունի երկու որդի։
Պրիվոլժսկի (գյուղ, Էնգելսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Էնգելսկի շրջանի բնակավայրեր
Ճապոնիայի օրհներգ
«Կիմի Գա Յո» ի տեքստը որպես անանուն բանաստեղծություն ի հայտ է եկել 10-11- րդ դարերում։ Հետագայում հրատարակվել է տարբեր ծաղկաքաղներում (անալոգիաներում) մինչև Մեյձիի հեղափոխությունը։
Տոմիսլավ Նիկոլիչ
Անձնական կյանք
Տիրապետում է ռուսերեն լեզվին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբիայի նախագահներ Կատեգորիա:Փառքի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Սերբիայի քաղաքական գործիչներ
Ճապոնիայի օրհներգ
1880 թվականին կայսերական հանձնաժողովը ընտրել է օրհներգի երաժշտության նոր տարբերակը արքունական երաժիշտ Հիրոմորի Հայասիի և աշակերտներ Յոսիսո Օկուի և Ակիմորի Հայասիի կողմից։ Գերմանացի երաժիշտ Ֆրանց Ֆոն Էկերտը երաժշտությանը հաղորդել է եվրոպական ներդաշնակություն։ Օրհներգի այս տարբերակը առաջին անգամ բեմադրվել է 1880 թվականին կայսր Մեյձիի ծննդյան կապակցությամբ։
Օրհներգը ընդունվել է 1999 թվականին և վարչապետ Կեյձո Օբուտին հայտարարել է, որ կիմին  նշանակում է կայսր, որը, ըստ սահմանադրության, հանդիսանում է պետական խորհրդանիշ, ժողովրդական միասնություն։
«Քո թագավորությունը» («Կիմի Գա Յո») հասկացվում է որպես ճապոնական պետություն։
Օրհներգի տեքստը բնօրինակ լեզվով
君きみが代よは 千ち代よに八や千ち代よに 細さゞれ石いしの 巌いわおとなりて 苔こけの産むすまで
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրհներգեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Ազգային օրհներգեր Կատեգորիա:Ճապոնիայի պետական խորհրդանիշեր Կատեգորիա:Ճապոնիայի մշակույթ Կատեգորիա:Ճապոնիայի երաժշտություն
Ալգըռնա
Ալգըռնա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կոմմունար (այլ կիրառումներ)
Կոմմունար, կարող է վերաբերել՝
Օկտավիանոս Օգոստոս
Օկտավիանոս Օգոստոս կամ Օգոստոս Օկտավիանոս (պաշտոնական անունը՝ Գայոս Հուլիոս Կեսար Օկտավիանոս Օգոստոս, , ծննդյան ժամանակ տրված անունը՝ Գայոս Օկտավիոս Թուրինոս, Gaius Octavius Thurinus, ), հին հռոմեական քաղաքական գործիչ, Հռոմեական կայսրության հիմնադիրը։ Տասներեք անգամ զբաղեցրել է կոնսուլի պաշտոնը (մ.թ.ա. 43 թվական, մ.թ.ա. 33 թվական, մ.թ.ա. 31-23 թվականներ անընդմեջ, մ.թ.ա. 5 թվական, մ.թ.ա. 2 թվական), մ.թ.ա. 12 թվականից եղել է մեծ պոնտիֆեքս, մ.թ.ա. 23 թվականից ունեցել է տրիբունի (tribunicia potestas) լիազորություններ, մ.թ.ա. 2 թվականին ստացել է «հայրենիքի հայր» պատվավոր տիտղոսը։
Ծագումով եղել է հարուստ ընտանիքից, Կեսարի քրոջ թոռն էր։ Մ. թ. ա. 44 թվականին որդեգրվել է վերջինիս կողմից ըստ կտակի և հայտնվել Հռոմեական Հանրապետության քաղաքական կյանքի կենտրոնում՝ ունենալով Կեսարի բազմաթիվ կողմնակիցների աջակցությունը։ Մ.թ.ա. 43 թվականին կեսարական Մարկոս Անտոնիոսի և Մարկոս Էմիլիանոս Լեպիդոսի հետ ստեղծել է երկրորդ եռապետությունը՝ ընդհանուր թշնամիների դեմ պայքարելու նպատակով։ Մարկոս Բրուտոսին և Սեքստոս Պոմպեոսին հաղթելուց հետո եռապետերի միջև սկսվել է պայքար հանուն իշխանության, որն ավարտվել է Անտոնիոսի և Օկտավիանոսի միջև ծավալված պատերազմով։ Մ.թ.ա. 27-23 թվականներին Օկտավիանոսն իր ձեռքում է կենտրոնացրել մի շարք սովորական և արտակարգ պաշտոններ, որոնք թույլ էին տալիս նրան կառավարել Հռոմեական հանրապետությունը՝ խուսափելով բաց միապետության հաստատումից։ Նոր կարգի բնութագրման համար կիրառվում է «պրինցիպատ» տերմինը, իսկ Օկտավիանոսը համարվում է առաջին կայսրը՝ այդ բառի ժամանակակից իմաստով։ Իր կառավարման ժամանակաշրջանում Օկտավիանոսը նշանակալիորեն ընդլայնել է Հռոմեական պետության սահմանները՝ դրա մեջ ներառելով մեծ տարածքներ Հռենոսի և Դանուբի ափերին, Իսպանիայում, ինչպես նաև Եգիպտոսը, Հուդեան և Գալաթիան։ Ակտիվ արտաքին քաղաքականություն վարելը հնարավոր է դարձել տնտեսության զարգացման, պրովինցիաների յուրացման և ռազմական բարեփոխման շնորհիվ։ Օկտավիանոսի կառավարումը նշանավորվել է հռոմեական քաղաքականության վրա սենատի ազդեցության կրճատմամբ և կայսեր պաշտամունքի սկզբնավորմամբ (վերջինիս արտահայտման ձևերից է ամիսներից մեկը օգոստոս վերանվանելը)։ Քանի որ կայսրը չուներ որդիներ, իր կառավարման ընթացքում նա դիտարկել է տարբեր հնարավոր ժառանգների։ Ի վերջո, նա իշխանությունը թողել է իր խորթ որդուն՝ Տիբերիոսին, իսկ Օգոստոսի կողմից հիմնադրված Հուլիոս Կլավդիոսների արքայատոհմը կառավարել է Հռոմեական կայսրությունը մինչև 68 թվականը։
Ծագում
Օկտավիանոսի հայրը՝ Գայոս Օկտավիոսը, ծագում էր հարուստ պլեբեյական ընտանիքից, որ պատկանել է հեծյալների դասին։ Հռոմում հայտնի է եղել Օկտավիոսների պլեբեյական տոհմը, որն իբր թե սկիզբ է առել թագավորական ժամանակներից։ Նրա ներկայացուցիչներն զբաղեցրել են կոնսուլի բարձրագույն պաշտոն 128, 87, 76 և 75 թվականներին։ Սակայն ապագա կայսեր ազգակցական կապն այդ Օկտավիոսների հետ պարզ չէ. որոշ պատմաբաններ ընդունում են Սվետոնիոսի՝ Օկտավիանոսի կենսագրի ներկայացրած վարկածն այն մասին, որ կայսեր նախնիներն ու կոնսուլ Օկտավիոսները եղել են մ.թ.ա. 230 թվականի կվեստոր Գնեոս Օկտավիոս Ռուֆոսի երկու որդիներից, բայց մյուս պատմագիրները նրանց ազգակցական կապը համարում են Օգոստոսի կողմնակից այն պատմագիրների հորինածը, որոնք ցանկանում էին կայսեր համար ապահովել ավելի հեղինակավոր ծագումնաբանություն ։
Օկտավիանոսի նախնիները սերել են Հռոմից ոչ հեռու գտնվող Վելիտրի քաղաքից (ժամանակակից Վելետրի) և զբաղվել են բանկային գործունեությամբ։ Ընտանիքը հայտնի է եղել այդ քաղաքում, և նրանց պատվին այտեղ կոչվել է փողոց ։ Հեծյալների դասին պատկանելու փաստը եղել է ընտանիքի հարստության վկայություն։ Այնուամենայնիվ, Օկտավիանոսը չի եղել հռոմեական վերնախավի՝ նոբիլիտետի ներկայացուցիչ։ Այդ պատճառով Օկտավիանոսի հակառակորդները ընդգծել են նրա ազնվական ծագում ունենալը, իսկ ինքը Օկտավիանոսը հետագայում ձգտել է հեռանալ իր տոհմանունից։ Մարկոս Անտոնիոսը նույնիսկ պնդել է, թե իբր Օկտավիանոսի նախապապը եղել է ազատարձակ, բայց դա հավանաբար ճիշտ չէ ։
Օկտավիանոսի մայրը՝ Աթիան, սերել է Հուլիոսների տոհմից։ Նա եղել է Կեսարի քրոջ՝ Հուլիայի և սենատոր Մարկոս Աթիոս Բալբոսի՝ Գնեոս Պոմպեոսի ազգականի դուստրը։ Նա եղել է Գայոս Օկտավիոսի երկրորդ կինը, որի հետ ամուսնացել է, ըստ տարբեր տվյալների, մ.թ.ա. շուրջ 65 կամ 70 թվականներին ։ Այդ միությունից ծնվել է նաև Օկտավիանոսի քույրը՝ Օկտավիա կրտսերը։ Գայոսի առաջին կնոջ՝ Անխարիայի մասին, որն ունեցել է Օկտավիա ավագին, ոչինչ հայտնի չէ։
Ծնունդ, մանկություն և պատանեկություն
Քանի որ Սվետոնիոսը հիշատակում է, որ ապագա կայսրը ծնվել է «հոկտեմբերյան օրացույցից ինը օր առաջ», ներկայում նրա ծննդյան օրը ավանդաբար համարվում է մ.թ.ա. 63 թվականի սեպտեմբերի 23-ը, բայց որոշ պատմագիրներ նշում են սեպտեմբերի 24-ը ։ Հայտնի է նաև, որ նա ծնվել է արևածագից քիչ առաջ ։ Այնուամենայնիվ, Սվետոնիոսը պնդում է, որ նա ծնվել է այծեղջյուրի նշանի ներքո (ձմռան կեսերին) , և հետագայում Օկտավիանոսը հատել է այդ նշանով մետաղադրամներ և այն դարձրել իր պատվին կոչված լեգեոնի խորհրդանիշը։ Սվետոնիոսի աստղագիտական վկայությունները համարվում են կամ սխալ (ընդ որում, հնարավոր է համարվում, որ Օկտավիանոսը բեղմնավորված լիներ այծեղջյուրի նշանի ներքո), կամ էլ մեկնաբանվում է, թե նրա ծննդյան պահին այծեղջյուրի համաստեղությունում էր գտնվում ոչ թե Արևը, այլ Լուսինը։ Որոշակի շփոթմունքի պատճառ կարող էին դառնալ նաև այն լուրջ անհամապատասխանությունները, որ կային 354 օրվանից կազմված հռոմեական տարվա ու աստղագիտական ժամանակի միջև, որ վերջնականապես ուղղվել է միայն Գայոս Հուլիոս Կեսարի օրոք՝ մ.թ.ա. 46 թվականին։ Մի շարք անհայտ փաստերի հիման վրա Յոհան Կեպլերն Օկտավիանոսի ծննդյան օր է համարել հուլիսի 2-ը, իսկ 20-րդ դարի որոշ պատմաբաններ, ընդհակառակը, նրա ծննդյան օրը տարել են դեկտեմբերի կեսեր՝ ըստ ժամանակակից հաշվարկների ։ Ըստ անտիկ սովորության՝ հին ժամանակների հեղինակները նրա ծննդյան հետ կապել են տարբեր նշաններ, որոնք իբր թե կանխատեսել են մեծ մարդու ծնունդը ։
Ոչ ազնվական շատ հռոմեացիներ, այդ թվում նաև ապագա կայսեր հայրը, չեն ունեցել կոգնոմեն (անվան երրորդ մաս)։ Գայոսը ծննդյան օրվանից ունեցել է կոգնոմեն՝ «Թուրինոս» (Thurinus — «Թուրիացի») ի պատիվ այդ քաղաքի մոտ Սպարտակի ապստամբ ստրուկների նկատմամբ իր հոր տարած հաղթանակի։ Օկտավիանոսն իր կոգնոմենը ծագած է համարել Ապոլլոնի հունական էպիտետներից մեկից՝ որպես դռների պահապան (θυραῖος [thuraios] — «դռան հետևում գտնվող») ։ Դիոն Կասսիոսը մի անգամ ապագա կայսերը կոչել է «Գայոս Օկտավիոս Կայպիոս» (Καιπίας), բայց այլ աղբյուրներում այդ կոգնոմենը չի հանդիպում։ Գոյություն ունեն այդ բառի նշանակության տարբեր մեկնաբանություններ՝ Թուրիայում հռոմեական գաղութի լատիներեն անվան (Copiae) աղավաղված տարբերակից մինչև լատիներեն «այծեղջյուր» բառի (Caper, Capricornus) ոչ ճիշտ փոխանցում ։ Համընդհանուր ընդունելություն գտած կոգնոմենը Թորինոսն է։
Մ.թ.ա. 61 թվականից մինչև 59 թվականը Գայոսի հայրը եղել է Մակեդոնիա պրովինցիայի կուսակալ, սակայն հայտնի չէ, թե գնացել են արդյոք նրա հետ կինն ու երեխաները ։ Մ.թ.ա. 59 կամ 58 թվականին Գայոս ավագը մահացել է, այդպես էլ չհասնելով կոնսուլության, որ բարձրագույն պաշտոնն էր Հռոմեական հանրապետությունում։ Միանգամից երկու եռապետերի հետ ունեցած ազգակցական կապերի շնորհիվ Աթիան կարողացել է գտնել իրեն արժանի ամուսին, չնայած արդեն ուներ երեք երեխա։ Օկտավիանոսի խորթ հայրն է դարձել մ.թ.ա. 56 թվականի կոնսուլ Լուցիոս Մարցիոս Ֆիլիպը։ Հարսանիքը կայացել է մ.թ.ա. 57 կամ 56 թվականին ։ Իր կյանքի առաջին մի քանի տարիներն Օկտավիանոսը հավանաբար անցկացրել է Վելիտրիում, սակայն հոր մահվանից հետո նրան ուղարկել են մորական տատի՝ Հուլիայի (Դիոնիսոս Կասսիոսի քույրը) մոտ։ Մ.թ.ա. 51 թվականին նա մահացել է, և պատանի Օկտավիանոսը դամբանական է կարդացել թաղման ժամանակ ։ Փարիզ III համալսարանի պրոֆեսոր Ժան Պիեռ Ներոդոն ենթադում է, որ Աթիայի ու Հուլիայի տանը մնալու շնորհիվ Օկտավիանոսն սկսել է հետաքրքրվել քաղաքականությամբ և ծանոթացել Կեսարի գործունեությանը ։ Օկտավիանոսը չէր կարող հանդիպել իր նշանավոր ազգականի հետ, քանի որ նա զբաղված էր Գալլական պատերազմը վարելով, այդ պատճառով էլ Կեսարի հետ նա անձամբ հանդիպել է ամենայն հավանականությամբ միայն քաղաքացիական պատերազմն սկսվելուց և վերջինիս՝ Իտալիա վերադառնալուց հետո.
Հռոմում Օկտավիանոսն ստացել է լավ կրթություն. նրա ուսուցիչների թվում են եղել հայտնի ստրուկ-մանկավարժ Սֆերոսը, փիլիսոփաներ Արիոս Ալեքսանդրացին, Աթինոդորոս Կանանիտեսը, Տարսոնից, հույն հռետոր Ապոլլոդորոսը և լատին հռետոր Մարկոս Էպիդիոսը (վերջինիս աշակերտներից են եղել Մարկոս Անտոնիոսը և Վերգիլիոսը)։ Անտիկ հեղինակները տարբեր կերպ են գնահատել նրա կողմից հին հունարենի իմացության մակարդակը, որը տարածված էր որպես գիտության ու մշակույթի լեզու կրթված հռոմեացիների շրջանում. Պլինիոս Ավագը ենթադրում է, թե Օկտավիանոսը լավ գիտեր այդ լեզուն, սակայն Սվետոնիոսը պնդում է հակառակը։ Դիոս Կասսիոսը նշել է, որ Օկտավիանոսն անցել է ռազմական հատուկ պատրաստություն և հատուկ ուսումնասիրել քաղաքականություն, սակայն դրա վերաբերյալ այլ վկայություններ չկան  ։ Արդեն մանուկ հասակում Գայոսը ծանոթացել է Մարկոս Վիպսանիոս Ագրիպպայի և այլ հասակակիցների հետ, որոնք ապագայում իրեն օգնել են ղեկավարել կայսրությունը։
Մ.թ.ա. 49-45 թվականների քաղաքացիական պատերազմի սկվելու ժամանակ Օկտավիանոսը դեռևս երեխա էր, իսկ նրա ինիցիացիան կայացել է մ.թ.ա. 48 կամ 47 թվականի հոկտեմբերին  ։ Մ.թ.ա. 47 թվականին Կեսարի հովանավորությամբ Օկտավիանոսն ստացել է իր առաջին երկու պաշտոնները՝ պատվավոր տեղ պոնտիֆեքսների կոլեգիայում, որն ազատվել էր Լուցիոս Դոմիցիոս Ահենոբարբոսի մահվանից հետո, և քաղաքային պրեֆեկտի (praefectus urbi) հանդիսակարգային պաշտոն, երբ նա ֆորմալ կառավարել է Հռոմը Լատինական փառատոնի անցկացման օրերին ։ Թեև Օկտավիանոսը չէր կարող մասնակցել Կեսարի աֆրիկյան արշավանքին, զորավարը նրան հրավիրել է մասնակցելու մ.թ.ա. 46 թվականին տրիումֆին։ Ընդ որում, Կեսարը նրան հատկացրել է պատվավոր տեղ՝ մարտակառքից անմիջապես հետո, և նույնիսկ պարգևատրել է նրան արշավանքի իրական մասնակիցներին հավասար ։ Այդ ժամանակից ի վեր Օկտավիանոսը դիկտատորի հետ ավելի հաճախ է հայտնվել հասարակական միջոցառումներին, ինչի պատճառով բազմաթիվ հռոմեացիներ ձգտել են արժանանալ նրա բարեհաճությանը և խնդրել են իրենց համար միջնորդել Կեսարի մոտ ։ Նրա հանձնարարությամբ մ.թ.ա. 46 թվականին Օկտավիանոսն զբաղվել է թատերական բեմադրությունների կազմակերպմամբ, թեև նրա ջանքերը մթագնել են անհայտ հիվանդության նոպայով ։ Նա հույս է ունեցել մասնակցել Կեսարի իսպանական երկրորդ արշավանքին, սակայն անհայտ պատճառներով ուշացել է Մունդայի մոտ տեղի ունեցած վճռական ճակատամարտից (Սվետոնիոսը հիշատակում է նավաբեկության մասին, իսկ Նիկողայոս Դամասկոսցին գրում է, թե Օկտավիանոսն ուշ է ճանապարհ ընկել վատառողջության պատճառով և հաջողությամբ հասել է Իսպանիա ):
Թեև Հռոմեական հանրապետության իրավական ավանդույթները չեն նախատեսել իշխանության ժառանգական փոխանցում, իսկ Կեսարին՝ թագավորի (rex) իշխանությամբ օժտելու դեպքում նույնպես պետք կլիներ անցկացնել նոր կառավարչի ընտրություններ , սակայն Օկտավիանոսը՝ որպես պաշտոնական ժառանգորդ, հետագայում կկարողանար տնօրինել Գալիայում ձեռք բերված հարստությունները, ինչպես նաև օգտվել անձամբ Կեսարին նվիրված բազմաթիվ զինվորների աջակցությունից ։
Ժառանգորդի հարցը սուր էր դրված, որովհետև Կեսարն օրինական ամուսնությունից ծնված որդի չուներ։ Դիկտատորի միակ դուստրը՝ Հուլիան, մահացել էր ծննդաբերության ժամանակ Գնեոս Պոմպեոսից ունեցած երեխայի հետ միասին։ Դիկտատորի հետ առավել մոտ ազգակցական կապ ունեին երեք անձինք՝ Լուցիոս Պինարիոս, Քվինտոս Պեդիոսն ու Գայոս Օկտավիոսը ։ Ժառանգությունն ստանալու համար հուսալու որոշակի հիմքեր ուներ նաև Մարկոս Անտոնիոսը, որը միաժամանակ և՛ Կեսարի ազգականն էր, և՛ նրա մոտ զինակիցներից մեկը ։ Կեսարիոնը՝ Կլեոպատրայի որդին, ենթադրաբար եղել է դիկտատորի որդին, սակայն Կեսարը պաշտոնապես չի ճանաչել նրան և չի հիշատակել իր կտակում:
Մ.թ.ա. 45-44 թվականների ձմռանն Օկտավիանոսը Կեսարի հանձնարարությամբ ուղևորվել է Ապոլոնիա (ներկայիս Ալբանիայի Ֆիերի քաղաքի մոտ)։ Այնտեղ նա ավարտել է իր կրթությունն ու պատրաստվել մասնակցելու դիկտատորի նախատեսած պատերազմին (ըստ տարբեր վարկածների՝ նրա հակառակորդը պետք է դառնար Պարթևստանը կամ Դակիան ): Անտիկ հեղինակները նաև նշում են, որ Կեսարը պատրաստվում էր Օկտավիանոսին նշանակել հեծելազորի ղեկավար (Magister equitum), այսինքն՝ նրան վերապահել դիկտատորի տեղակալի պատասխանատու դիրքը Մարկոս Էմիլիոս Լեպիդոսի փոխարեն ։ Որոշ պատմաբաններ կասկած են արտահայտել այդ նշանակման ճշմարտացիության վերաբերյալ, որը, սակայն, այդպես էլ չի կայացել մ.թ.ա. 44 թվականի մարտի 15-ին Կեսարի սպանության պատճառով։
Մ.թ.ա. 44 թվականի գարուն-աշուն
Երբ Ապոլլոնիա է հասել Կեսարի սպանության լուրը, լեգեոներները խոստացել են պաշտպանել Օկտավիոսին դավադիրների հնարավոր մահափորձերից։ Պատանուն նույնիսկ առաջարկել են գլխավորել Բալկաններում բնակավորված լեգեոններն ու առաջնորդել նրանց դեպի Հռոմ, որպեսզի վրեժ լուծի Կեսարի սպանության համար (վերջին պատմությունը կարող էր հորինված լինել ավելի ուշ շրջանի պատմագիրների կողմից ): Ապոլոնիա ժամանած Օկտավիոսի ընկերները կողմ են եղել դեպի Իտալիա արշավելուն, բայց ծնողներն իրենց նամակներում նրան համոզել են զերծ մնալ լարվածությունը սրելուց ։ Ավելին, ավելի ուշ Օկտավիանոսի խորթ հայրը նրան նույնիսկ կոչ է արել հրաժարվել Կեսարի ժառանգությունից հանուն սեփական անվտանգության ։ Ինչպես հայտնում է Նիկողայոս Դամասկոսցին, Կեսարի սպանությանը հաջորդած սկզբնական ժամանակահատվածում շատերը վախենում էին, որ դավադիրները կսկսեն սպանել նաև դիկտատորի ազգականներին ։ Այնուամենայնիվ, Օկտավիանոսն ուղևորվել է Իտալիա, բայց առանց զորքի ։ Հավանաբար բանակի օգնությունից հրաժարվելը կապված է եղել այն հանգամանքի հետ, որ նա հավաստի տեղեկություններ չուներ այն մասին, թե ինչ է կատարվում Հռոմում։ Այն բանից հետո, երբ Իտալիայում դիկտատորի բանակի վետերաններն ուրախությամբ դիմավորում են նրա ժառանգորդին (մինչ այդ բոլորն իմացել էին դիկտատորի կտակի մասին), Օկտավիոսը հայտարարել է, որ մտադիր է ընդունել ժառանգությունը, ինչից հետո նրա անունը դարձել է «Գայոս Հուլիոս Կեսար Օկտավիանոս»։ Հռոմ գնալու ճանապարհին Օկտավիանոսը որոշ ժամանակ մնացել է Կամպանիայում, որտեղ խորհրդակցել է փորձառու քաղաքական գործիչների, առաջին հերթին՝ Ցիցերոնի հետ։ Նրանց զրույցների մանրամասներն անհայտ են, բայց մեծ հռետորն իր նամակներից մեկում գրել է, որ Օկտավիանոսը լիովին հավատարիմ է նրան ։ Որպես կանոն, ենթադրվում է, որ Ցիցերոնն արդեն այդ ժամանակ մտադրվել է անփորձ Գայոսին օգտագործել իր վաղեմի թշնամու՝ Մարկոս Անտոնիոսի դեմ պայքարում ։ Մայիսին նա ժամանել է Հռոմ ։
Մ.թ.ա. 44 թվականի ամռանն Օկտավիանոսն աստիճանաբար ամրապնդել է իր հեղինակությունը մայրաքաղաքում։ Հանրության առաջ իր վիշտը ցուցադրելու համար նա թողել է մորուքն ու չի սափրել այն ի նշան սգո դիկտատորի սպանության պատճառով։ Հուլիսին նա դարձել է Կեսարի հաղթանակների պատվին կազմակերպված խաղերի ղեկավարը, որոնց ընթացքում երկնքում հայտնվել է շատ պայծառ գիսաստղ։ Որոշ հռոմեացիներ հավատում էին, որ գիսաստղը կանխագուշակում է դժբախտություն, սակայն Օկտավիանոսը հավանաբար կարողացել է համոզել նրանց, որ դա աստվածացված Կեսարի հոգին է ։ Ի վերջո, նա յուրաքանչյուր հռոմեացու բաժանել է 300-ական սեստերց, որը դիկտատորը խոստացել էր իր կտակում։ Նա ստիպված է եղել վաճառել իր տոհմական կալվածքը կտակի տվյալ կետը կատարելու համար, քանի որ Անտոնիոսը հրաժարվել է Կեսարի անձնական գանձարանից միջոցներ հատկացնել օրինական ժառանգորդին ։ Մինչ Օկտավիանոսը վարել է հաջող քաղաքականություն իր ժողովրդականության ամրապնդման ուղղությամբ, Անտոնիոսը, որ լուրջ չէր վերաբերվում պատանի ժառանգորդին, կորցրել է իր հեղինակությունը հասարակ կեսարականների՝ ինչպես մայրաքաղաքի պլեբսի, այնպես էլ վետերանների շրջանում։ Դրա պատճառը եղել են դավադիրների հետապնդման հարցում ցուցաբերված անհետևողականությունը, քաղաքացիների խռովությունների դաժան ճնշումն ու իբր թե Կեսարի կողմից մտածված օրենքների հրապարակումը։ Աշնանը Մարկոս Անտոնիոսը գժտվել է սենատորների մեծ մասի և առաջին հերթին Ցիցերոնի հետ ։
Մուտինայի ճակատամարտ
Թեև Օկտավիանոսը ժողովրդականություն էր վայելում քաղաքային լեբսի շրջանում, գործող բանակն ու Կեսարի շատ վետերաններ հիմնականում պաշտպանում էին Անտոնիոսին, որ փորձառու զորավար էր ու դիկտատորի զինակիցը։ Իր հետաքրքրությունները պաշտպանելու համար Օկտավիանոսը մեկնել է Հարավային Իտալիա և սկսել է հավաքել բանակ՝ այնտեղ հող ստացած վետերաններին և բնակավորված լեգեոններին իր կողմը գրավելով փողով ու Կեսարին սպանողների հետ շուտափույթ հաշվեհարդար տեսնելու խոստումներով։ Շուտով նրա կողմն են անցել երկու լեգեոններ, որոնք նախկինում ընդունել էին Անտոնիոսի իշխանությունը ։ Մարկոսը տատանվող զինվորներին առաջարկել է 100 դինար (400 սեստերցի), սակայն լեգեոներները ծաղրել են նրան. Օկտավիանոսը նրանց առաջարկել է հինգ անգամ ավելի շատ։ Անտոնիոսը կազմակերպել է դեցիմացիա, որի ընթացքում մահապատժի են ենթարկվել խռովությունների 300 հրահրողներ, և բարձրացրել խոստացված գումարի չափը՝ միայն դրանով կարողանալով իր մոտ պահել մնացած զինվորներին ։ Հավաքելով 10 հազարանոց անձնական բանակ՝ Օկտավիանոսը շարժվել է դեպի Հռոմ և նոյեմբերի 10-ին զբաղեցրել Ֆորումը։ Այնտեղ նա ելույթ է ունեցել, որով կոչ է արել պատերազմ սկսել ընդդեմ Անտոնիոսի, որը խախտում է օրենքներն ու վիրավորում Կեսարի օրինական ժառանգորդին։ Սակայն նրա ելույթն ընդհատվել է անսպասելի կերպով. շատ զինվորներ, որ պատրաստ էին պաշտպանել Օկտավիանոսին հնարավոր մահափորձերից և կռվել Բրուտոսի ու Կասսիոսի դեմ նրա գլխավորությամբ, չեն ցանկացել կռվել հավատարիմ կեսարական Անտոնիոսի դեմ։ Հիշել են նաև պատանի Օկտավիանոսի՝ օրինական լիազորություններ չունենալը։ Սենատն անտարբեր է մնացել նրա առաջարկի հանդեպ։ Թեև քիչ զինվորներ չեն մնացել Օկտավիանոսի հետ, նա հեռացել է Հռոմից և ամրացել Արետիումում (ժամանակակից Արեցցո) ։
Օկտավիանոսի հեռանալուց կարճ ժամանակ անց՝ մ.թ.ա. 44 թվականի նոյեմբերի 24-ին, Անտոնիոսն իր զորքերի հետ մտել է Հռոմ։ Մարկոսը մի շարք նշանակալի պրովինցիաներ հատկացրել է կեսարականներին ու իր եղբայր Գայոսին. Օկտավիանոսին պետության թշնամի հայտարարելու փորձը հաջողությամբ չի պսակվել։ Դրանից հետո Անտոնիոսը շարժվել է դեպի Ցիզալպիական Գալլիա և պաշարել Մուտինայում (ժամանակակից Մոդենա) Դեցիմուս Բրուտոսի գտնվելու վայրը։ Այդ ընթացքում սենատն սկսել է պատարաստվել պատերազմելու ընդդեմ Անտոնիոսի, որը ցուցաբերել է բացահայտ անհնազանդություն։ Մ.թ.ա. 43 թվականի հունվարի 7-ին Ցիցերոնը հասել է նրան, որ Օկտավիանոսն ստանա պրոպրետորի լիազորություններ, ժամկետից շուտ դառնա սենատոր (սենատում տեղ ստանալը սովորաբար երաշխավորվում էր կվեստորի մագիստրատուրայի կատարումից հետո) և կարողանա բոլոր պաշտոններում ընտրվել նախկինում սահմանված ժամկետից տասը տարի շուտ։ Սենատը չեղարկել է տվել Անտոնիոսի մի շարք հրամաններ, այդ թվում նաև այն, որը վերաբերում էր նրան Ցիզալպիական Գալլիայի կուսակալ նշանակելուն։ Դրանից հետո երկու կոնսուլները՝ Գայոս Վիբիոս Պանսան ու Ավլոս Հիրցիոսը բանակ են հավաքել և ուղևորվել Մուտինա, որպեսզի հանեն պաշարումը։ Օրինական լիազորությունների փոխարեն Օկտավիանոսը համաձայնել է կոնսուլներին փոխանցել իր տնօրինության տակ գտնվող ամենառազմունակ զորքերը և շուտով շարժվել է դեպի Մուտինա ։ Ամենայն հավանականությամբ, շատ զինվորներ առանց առանձնակի խանդավառության են գնացել պատերազմ ընդդեմ կեսարականների շրջանում դեռևս ժողովրդականություն վայելող Անտոնիոսի, ինչն Օկտավիանոսին ստիպել է հաշվի առնել նրանց կարծիքը ։
Ապրիլին Պանսայի զորքերը ընկել են Գալլական ֆորումի (ժամանակակից Կաստելֆրանկո Էմիլիա) մոտ Անտոնիոսի կողմից կազմակերպված պաշարման մեջ։ Պանսան պարտություն է կրել ու զոհվել, բայց երբ Անտոնիոսն արդեն պատրաստվում էր տոնել հաղթանակը, պատերազմի դաշտ են հասել Հիրցիոսի ուժերը, որոնք հակառակորդին սեղմել են Մուտինայի պատերին, որտեղ մնացել էին զորքերը պաշարումը շարունակելու համար։ Մի քանի օր անց Հիրցիոսն ու Օկտավիանոսը հարձակվել են Անտոնիոսի վրա Մուտինայի մոտ, որպեսզի վերջնականապես հանեն այդ քաղաքի պաշարումը։ Նրանք Անտոնիոսին ստիպել են փախչել Ալպերով դեպի Նարբոնական Գալլիա, սակայն Հիրցիոսը մարտում ստացած մահացու վերքի պատճառով շուտով մահացել է։ Երկու կոնսուլների մահը եղել է կասկածելի, և անտիկ ժամանակաշրջանում նրանց մահվան համար երբեմն մեղադրվել է Օկտավիանոսը ։ Մարտերում Օկտավիանոսի մասնակցության ձևը պարզ չէ. Կայսրության ժամանակաշրջանի հեղինակները հայտնում են, թե իբր նա կռվել է առաջին շարքերում և նույնիսկ վերցրել է լեգեոնի դրոշը վիրավորված ակվիլաֆերի (դրոշակակիր) ձեռքից։ Մարկոս Անտոնիոսը նշել է, թե իբր Օկտավիանոսը վախկոտաբար փախել է կռվի դաշտից ։ Մարտից հետո Գայոսը դադարել է օգտակար լինել սենատի համար. մինչ այդ սենատին մոտ Մարկոս Բրուտոսն ու Գայոս Կասսիոսը հավաքել էին խոշոր բանակներ Հունաստանում, իսկ Անտոնիոսի դեմ հաղթանակ տանելու հարցը համարվում էր օրերի հարց։ Արդյունքում սենատն Օկտավիանոսից պահանջել է Դոցիմուս Բրուտոսին հանձնել կոնսուլական զորքերը, որ նա կոնսուլների մահվանից հետո ընդունել էր առանց օրինական հիմունքների։ Դրանից բացի սենատը հրաժարվել է նախկինում խոստացած պարգևները հանձնել Օկտավիանոսի բոլոր զինվորներին։ Սենատի գործողություններից դժգոհ Գայոսը հրաժարվել է օգնել Դեցիմուս Բրուտոսին Անտոնիոսին հետապնդելու գործում, և նա ստիպված է եղել գործել միայն պաշարումից հոգնած իր զինվորների ու կոնսուլական զորքերի հետ ։ Դրանից բացի երկու լեգեոնները, որ Օկտավիանոսը պետք է փոխանցեր Բրուտոսին, հրաժարվել են կռվել նախկին դավադրի գլխավորությամբ և մնացել են Գայոսի հետ ։