cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օկտավիանոս Օգոստոս
Բնավորություն, սովորություններ, հայացքներ
Հայտնի է, որ Օկտավիանոսը վատ է քնել, գիշերը մի քանի անգամ արթնացել է և հազվադեպ է քնել յոթ ժամից ավելի։ Դրանից բացի, կայսրը չի սիրել վաղ արթնանալ։ Արդյունքում կայսրը հաճախ է ննջել ցերեկը, իսկ մ.թ.ա. 36 թվականին քնելու պատճառով քիչ էր մնում բաց թողնի Նավլոխի ճակատամարտի սկիզբը ։ Տոթ եղանակին Օկտավիանոսը քնել է բաց դռներով սենյակում կամ շատրվանի մոտ տեղակայված ներքին բակում, և այդ ժամանակ նրան հովհարել է ստրուկը։ Ցերեկը նա ձգտել է խուսափել արևից՝ կրելով որևէ գլխանոց։ Ձմռանը կայսրը կրել է հաստ պատմուճան, մի քանի տունիկա և փաթաթել ոտքերը ։ Սվետոնիոսը հաղորդել է նաև Օկտավիանոսի՝ սննդի հետ կապված սովորությունները։ Ըստ հռոմեացի պատմագրի՝ նա քիչ է կերել, օրվա ընթացքում կերել է ամեն անգամ, երբ սով է զգացել։ Կայսրը նախընտրել է ուտել կոշտ հաց, արմավ, թաց պանիր, մանր ձուկ, վարունգ, հազար, թարմ և չորացրած խնձոր և այլ պարզ կերակուրներ ։ Ճաշկերույթների ժամանակ նա խնամքով ընտրել է հյուրերին, բայց սեղանին մոտեցել է բոլորից ուշ և հեռացել առաջինը , իսկ երբեմն էլ ճաշել է հյուրերի գալուց առաջ կամ նրանց գնալուց հետո ։ Ըստ հռոմեական չափանիշների՝ նա խմել է շատ քիչ՝ սովորաբար սահմանափակվելով երեք գավաթ էժանագին ռետիական գինով և հազվադեպ է խմել մեկ սեքստարիայից ավել (շուրջ 0,55 լ) ։ Ընդ որում՝ մ.թ.ա. 30-ական թվականներին, երբ Հռոմում եղել է պարենամատակարարման պակաս, Օկտավիանոսին մեղադրել են օլիմպիական աստվածների համար հատուկ շքեղությամբ ճաշկերույթ կազմակերպելու համար ։
Կայսեր սիրելի ժամանցը եղել է զառ խաղալը՝ հին ժամանակների ամենատարածված ազարտային խաղը։ Նա խաղացել է մշտապես, հարազատների, ընկերների ու ստրուկների հետ, ընդ որում՝ հաճախ փողով, և երբեմն տարվել է տասնյակ հազարավոր սեստերցիներ ։ Ֆիզիկական պատրաստությամբ և զենք օգտագործման մարզումներով նա զբաղվել է ընդհուպ մինչև քաղաքացիական պատերազմների ավարտը, իսկ հետագայում սահմանափակվել է գնդակով մարզումներով, զբոսանքներով ու վազքով։ Դրանից բացի նա սիրել է կարթով ձուկ որսալ ։ Կայսրը հավաքել է խոշոր կենդանիների ոչ սովորական ոսկորներ և հերոսների ասպազենքեր։ Ժամանակակիցների շրջանում ժողովրդականություն վայելող արվեստի գործեր նա, ընդհակառակը, չի հավաքել, թեև նրան մեղադրել են թանկարժեք կորինթական սկահակների նկատմամբ մոլություն ունենալու մեջ. իբր թե նա մարդկանց ընդգրկել է պրոսկրիպցիոն ցանկերում այդ սկահակների պատճառով ։
Գրական գործունեություն, գրողների հովանավորություն
Կայսրը բավական շատ է գրել՝ հեղինակելով «Բրուտոսի առարկությունները «Կատոնի» վերաբերյալ», «Փիլիսոփայության խրախուսում» բանավիճական աշխատությունները, «Իմ կյանքի մասին» մանրամասն ինքնակենսագրությունը, «Սիցիլիա» պոեմն ու էպիգրամների ժողովածու։ Նա սկսել է գրել նաև ողբերգություն, բայց շուտով ոչնչացրել է գրածը ։ Այդ բոլոր ստեղծագործությունները, բացի ողբերգությունից, հայտնի են եղել ժամանակակիցներին, բայց չեն պահպանվել։ Մինչ մեր օրերը հասել են միայն «Աստվածային Օգոստոսի գործերը» (քարի վրա փորագրված համառոտ կենսագրությունը) և հատվածներ նրա նամակագրությունից, որոնք հաճախ մեջբերվել են Սվետոնիոսի ու Ավլոս Գելլիուսի կողմից։ Ի տարբերություն իր ժամանակի հռետորների մեծ մասի՝ Օկտավիանոսը ժամանակ չի ծախսել հանրային ելույթների տեքստերը սովորելու վրա և ընթերցել է դրանք ։ Օկտավիանոսը կողմ է եղել գրավոր խոսքում բանավոր լատիներենի նորմերի կիրառմանը, ինչն արտահայտվել է ուղղագրական կանոններից որոշակի շեղումների առկայությամբ։ Սվետոնիոսը, որին հասանելի էին Օկտավիանոսի ինքնագրերը, հայտնում է, որ նա բառերը չի բաժանել բացատներով և չի անցել մյուս տողը՝ չտեղավորվող տառերը գրելով իրար կողքի: Հռոմեացի պատմագիրը գրի է առել Օկտավիանոսի սիրած մի շարք արտահայտություններ ու բառեր, որոնք հաճախ են հանդիպել կայսեր նամակներում ու աշխատություններում ։ Կրթություն ստացած իր բոլոր ժամանակակիցների նման կայսրը տիրապետել է հին հունարենին, բայց չի համարձակվել գրել դրանով։ Նա լավ է իմացել հունական պոեզիա և սիրել է դասական կատակերգակներին ։
Օկտավիանոսն ու հատկապես նրա ընկերները հովանավորել են հռոմեական մշակույթի զարգացումը, ինչի շնորհիվ կայսեր ամենամոտ զինակցի՝ Գայոս Կիլնիոս Մեկենասի կոգնոմենը դարձել է հասարակ անուն։ Օկտավիանոսի կառավարման հետ համընկել է հռոմեական գրականության «ոսկեդարը», երբ ստեղծագործել են Վերգիլիոսը, Հորացիոսը, Օվիդիոսը, Տիբուլլուսը, Սեքստոս Պրոպերցիոսը, Տիտոս Լիվիոսը և այլ հեղինակներ։
Առողջություն
Կայսեր՝ հաճախակի պատահող առողջական խնդիրների պատճառներն անհայտ են։ Մ.թ.ա. 46 թվականի ամռանը նրա վատառողջությունը կարող է բացատրվել արևահարության հետևանքներով. Օկտավիանոսն զբաղվել է թատերական ներկայացումների կազմակերպմամբ և մշտապես գտնվել է թատրոնում՝ բաց երկնքի տակ ։ Մյուս դեպքերում առողջական խնդիրների պատճառներ կարող էին լինել սննդային թունավորումը, վարակները և ուժասպառությունը ։ Դիոն Կասսիոսը Կանտաբրիական պատերազմների ժամանակ Օկտավիանոսի ունեցած առողջական խնդիրն ուղղակիորեն կապում է գերլարվածության հետ ։ Այդ արշավանքից վերադառնալուց հետո կայսեր մոտ, ըստ Սվետոնիոսի, սկսվել են լուրջ խնդիրներ՝ կապված լյարդի հետ: Օկտավիանոսի այդ անհայտ հիվանդությունը բուժել կամ զգալիորեն թեթևացրել է նրա նոր բժիշկը՝ Անտոնիոս Մուսան, որը կայսերը խորհուրդ է տվել տաք թրջոցների փոխարեն օգտագործել սառը կոմպրեսներ ։ Դրանից բացի, կայսրը հաճախ է հիվանդացել հարբուխով, իսկ ամեն տարվա գարնանն ու աշնանը զգացել է վատառողջություն։ Նա շատ վատ է տարել շոգն ու ցուրտը ։ Ի վերջո, ծերության տարիներին նա տառապել է ռևմատիզմով և ձեռքերի ու ոտքերի թուլությամբ ։ Սվետոնիոսը հիշատակում է միզապարկում ունեցած քարերի մասին ։
Թեև եղած տեղեկությունների հիման վրա ախտորոշում տալու փորձերը հաջողությամբ չեն պսակվել, ենթադրվում է, որ առողջության եղանակային վատացումներն ու մաշկի քերակի հաճախակի օգտագործումը վկայում են որոշակի ատոպիայի, այսինքն՝ ալերգիայի տարատեսակի մասին ։ Կայսեր հիմնական հիվանդությունը, սակայն, ախտորոշված չէ։ Տեսանելի ախտանշանների բացակայության և մինչ մ.թ.ա. 23 թվականը ցավերի անհետանալը որոշ պատմաբանների հիմք են տալիս ենթադրելու, որ Օկտավիանոսի առողջական խնդիրները եղել են մտացածին. իբր թե նրա հաճախակի հիվանդությունների ու մոտալուտ մահվան մասին լուրերը կարող էին ենթականերին ստիպել զգուշանալ նոր քաղաքացիական պատերազմի սկսվելուց ։
Օկտավիանոսի կերպարը պատմության մեջ
Օկտավիանոսի կենսագրությունն ու նրա ժամանակի պատմությունը լավ հայտնի են մի շարք անտիկ հեղինակների աշխատությունների շնորհիվ։ Սակայն չեն պահպանվել նրա մանրամասն ինքնակենսագրությունն ու ժամանակակիցների աշխատությունները (բացառությամբ Տիբերիոսի մերձավոր Վելեոս Պատերկուլոսի, որը կողմ էր պրինցիպատի նկատմամբ պաշտոնական տեսակետին ): Սենեկա Կրտսերն Օկտավիանոսին համարում է «բարի պրինցեպս», թեև պրինցեպսի կոչումը հավասարեցնում է թագավորի հետ ։ Տակիտոսը չի լուսաբանում Օկտավիանոսի կառավարման ժամանակը (նրա «Աննալներն» սկսում են առաջին կայսեր մահվանից), սակայն բազմիցս հիշատակում է նրան։ Նա խուսափում է միանշանակ գնահատական տալուց՝ փոխանցելով Օգոստոսի կողմնակիցների ու թշնամիները տեսակետները, բայց նրա բոլոր տիտղոսներն ու պաշտոնները համարում է ձևականություն՝ ռազմական ուժի վրա հիմնված միահեծան իշխանությունը քողարկելու համար ։ Հռոմեացի պատմագրի համար կայսեր միակ դրական օրինակը եղել է Վեսպասիանոսը ։ Կայսեր կենսագրության հեղինակ Սվետոնիոսը զերծ է մնացել ինքնուրույն եզրակացություններից՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով կազմել սեփական կարծիքը բոլոր գահակալների մասին ։ Այնուամենայնիվ, Միխաել ֆոն Ալբրեխտը ենթադրում է, որ Սվետոնիոսի՝ փաստերի հավաքման բնույթը վկայում է, որ նա բարձր է գնահատել Օկտավիանոսին ։ Ուշ անտիկ ժամանակաշրջանում և միջին դարերում Օկտավիանոսի նկատմամբ հետաքրքրությունը պահպանվել է ոչ միայն նրա քաղաքական գործունեության, այլև Հիսուս Քրիստոսի ծննդյան շնորհիվ ։ Մասնավորապես լայնորեն հայտնի էր լեգենդը Տիբուրտինյան սիբիլլայի մարգարեության մասին, որն իբր Օկտավիանոսին երկնքում ցույց է տվել Մարիամ Աստվածածնին նորածնի հետ, ինչից հետո զմայլված կայսրը խոնարհվել է նրանց առաջ։ Գոյություն են ունեցել այդ լեգենդի մի շարք տարբերակներ. իբր թե այդ իրադարձությունը տեղի է ունեցել այն ժամանակ, երբ Օգոստոսը փորձել է իրեն հայտարարել աստված, կամ էլ դա նրան հայտնվել է երազում։ Նշվել է նաև դեպքի ստույգ վայրը Կաիտոլիումում, որտեղ հետագայում կառուցվել է Սանտա Մարիա ին Արաչելի եկեղեցին ։ Հայտնի կայսեր շուրջը հյուսվել են նաև այլ լեգենդներ. օրինակ, XVI դարի սկզբի «Վլադիմիրի իշխանների մասին ասքում» ներկայացվել է մտացածին տոհմաբանություն, ըստ որի՝ Ռյուրիկը ծագել է Պրուսից՝ Օկտավիանոսի առասպելական եղբորից ։ Իվան Ահեղն իմացել է այդ լեգենդն ու բազմիցս նշել Օկտավիանոսի հետ իր ունեցած ազգակցական կապի մասին նամակներում և դիվանագիտական բանակցությունների ընթացքում ։
Ֆրանսիայում XVII-XVIII թվականներին Օկտավիանոսի նկատմամբ վերաբերմունքը եղել է երկակի. շատ պատմաբաններ և հրապարակախոսներ, հատկապես միապետության պատմաբանները, փառաբանել են նրան, բայց գոյություն են ունեցել նաև նրան քննադատող կարծիքներ (Պիեռ Կոռնեյլ, Վոլտեր, Մոնտեսքյո, Էդուարդ Գիբբոն) ։ Այդ ոգով գրված աշխատություններից մեկն է Շառլ Ռոլենի և Ժան Բատիստ Լուի Կրեվյոյի բազմահատոր «Հռոմեական պատմությունը»։ Հետագայում հայտնի գահակալի՝ իր ժամանակի իրադարձությունների պրիզմայի միջով գնահատելու ուղղվածությունը պահպանվել է։ 19-րդ դարում Նապոլեոնին կողմնակից հրապարակախոսներն Օգոստոսի մեջ տեսել են իրենց կուռքի նախնուն։ Այդ շրջանի պատմաբանների ու հրապարակախոսների մեծ մասը Կայսրության հաստատումը դիտարկել է որպես անկասկած դրական երևույթ, թեև առաջին կայսերը տրվող գնահատականներում նրանք միասնական չեն եղել ։
Մեծ Բրիտանիայում XIX-XX դարերի կեսերին տարածված էին զուգահեռների անցկացումը Բրիտանական ու Հռոմեական կայսրությունների, Լոնդոնի ու Հռոմի միջև, ինչով պայմանավորված է եղել մեծ հետաքրքրությունը անտիկ ժամանակաշրջանի հանդեպ։ Հիմնականում գտնվել են ժամանակակից աշխարհում Օկտավանոսի գործունեության հետևանքները, որն ուղղված էր բնիկ հռոմեական բնակչության թվաքանակի ավելացմանը ի հակադրություն պրովինցիայի բնակիչների, մայրաքաղաքի վերանորոգմանը և պրովինցիայի լայնամասշտաբ գաղութացմանը ։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Մեծ Բրիտանիայում Հռոմեական Հանրապետության ուշ պատմության նկատմամբ հետաքրքրությունը Հռոմեական կայսրության վաղ շրջանի և առաջին հերթին Օգոստոսի պրինցիպատի բարձր գնահատականով ։ Ժամանակակից աշխարհի հետ զուգահեռներ են անցկացվել նաև այլ երկրներում, առաջին հերթին Իտալիայում 1920-1930-ական թվականներին, իսկ 1937-1938 թվականներին Հռոմում լայնորեն տոնվել է Օկտավիանոսի ծննդյան երկուհազարամյակը։ Բենիտո Մուսոլինին պարբերաբար դիմել է Հռոմեական կայսրության պատմությանը իր հրապարակային ելույթներում և բազմիցս հիշատակել Օկտավիանոսին, թեև հաճախ դիմել է նաև Կեսարի կերպարի օգտագործմանը ։
Օկտավիանոսի գործունեության ուսումնասիրությունը պատմագրության մեջ
Առաջին կայսեր կյանքին ու գործունեությանը նվիրվել են բազմաթիվ հատուկ աշխատություններ։ 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին հիմնական ուշադրությունը դարձվել է Օգոստոսի իշխանության բնույթին։ Թեոդոր Մոմզենի շնորհիվ գիտության բնագավառում ամրապնդվել է «պրինցիպատ» տերմինը, որի էության վերաբերյալ եղել են բանավեճեր ։ Նախկինում պրինցիպատը համարվել է կամ դասական միապետություն, կամ միապետություն հանրապետական «արտաքինով», սակայն գերմանացի պատմաբանը նկատել է, որ Օկտավիանոսի իշխանությունը հիմնվել է պրոկոնսուլական ու տրիբունական լիազորությունների վրա ։ Պրինցիպատը հավասարեցնելով արտակարգ մագիստրատուրայի՝ Մոմզենը նշել է, որ այդ վարչակարգը, ի տարբերությունը դոմինատի, հիմնվել է իրավունքի վրա ։ Գործող սենատի պահպանումը Մոմզենը բացատրել է «դիարխիայի»՝ կայսեր ու սենատի երկիշխանության տեսության շրջանակներում ։ Թեոդոր Մոմզենի տեսակետը մեծ ժողովրդականություն է վայելել, թեև սկիզբ է դրել պատասխան տեսությունների Օկտավիանոսի իշխանության բնույթի վերաբերյալ։ Մասնավորապես Էդուարդ Մեյերն առաջարկել է Կեսարի դիկտատուրան համարել հելլենիստական օրինակով բացարձակ միապետության հաստատման փորձ, իսկ Օկտավիանոսի կառավարումը՝ «Պոմպեոսի պրինցիպատի» գաղափարական շարունակություն կամ միապետական վերնակառուցք պահպանված հանրապետական կարգի դեպքում։ Կառավարման վերջին ձևի տեսական հիմնավորումը Մեյերը կապել է Ցիցերոնի «Պետության մասին» տրակտատի հետ ։ Գուլիելմո Ֆերերոն առաջ է քաշել թեզ այն մասին, որ Օկտավիանոսը վերականգնել է Հանրապետությունը, բայց այն չի կարողացել գործել ինքնուրույն հռոմեական ազնվականության բաժանման պատճառով, ինչն էլ Օգոստոսին ստիպել է իր ձեռքում կենտրոնացնել ավելի շատ իշխանություն ։ Էրվին Գրիմը ենթադրել է, որ գրավոր սահմանադրության բացակայության պայմաններում կայսրերի իշխանության բնույթը կարող էր փոխվել ժամանակի հետ։ Նրա կարծիքով՝ Օգոստոսը Հռոմը կառավարել է հանրապետական ոգով, բայց արդեն Տիբերիոսն ու Կալիգուլան դրել են իսկական միապետության հիմքերը, իսկ վերջնականապես այն ձևավորվել է միայն Ադրիանոսի կառավարման օրոք ։ Վիկտոր Գարտհաուզենը հեռացել է պրինցիպատն իրավաբանական տեսակետից բացատրելուց՝ գալով այն եզրակացության, որ Օկտավիանոսն ունեցել է փաստացի բացարձակ իշխանություն ։
20-րդ դարի առաջին կեսի պատմագրության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվել ռազմական ուժի վրա կայսրերի հիմնվելու փաստին, ինչից եզրակացվել է, որ պրինցիպատը տիպական նմանություններ ունի նախ եվրոպական բացարձակ միապետության, ապա տոտալիտար վարչակարգերի հետ։ Պատմաբանները նաև Օգոստոսի իշխանության բնույթը փորձել են բացատրել Օկտավիանոսի անձնական «կուսակցության» օգնությամբ և auctoritas – բարոյական գերազանցության վրա հիմնված ազդեցության հետևանքով։ Սակայն ավելի մեծ ժողովրդականություն է վայելել «սահմանադրական տեսությունը», որ զարգացվել է Մեյսոն Հեմոնդի կողմից։ Ամերիկացի պատմաբանի տեսակետի համաձայն՝ Օգոստոսի պրինցիպատը չի հակասել հանրապետական ավանդույթներին, ինչը թույլ է տալիս այն համարել Հանրապետության շարունակություն ։ 1939 թվականին լույս է տեսել Ռոնալդ Սայմի «Հռոմեական հեղափոխություն» աշխատությունը, որում հեղինակը եկել է այն եզրակացության, որ Օգոստոսի կառավարման օրոք գրեթե ամբողջովին նորացվել է հռոմեական նոբիլիտետը ։ <!-- == Օգոստոսը և Հայաստանը == Օգոստոսի արևելյան քաղաքականության մեջ կարևոր տեղ է ունեցել նաև Հայաստանը. գիտակցելով, որ չի կարող նվաճել, ձգտել է Հայաստանն իր ազդեցությանը ենթարկել դրածո գահակալների միջոցով, սակայն մինչև մ. թ. ա. I դարը հայոց թագավորները վարել են ինքնուրույն քաղաքականություն։
Կայսրության արևելքում, դեռևս Օգոստոսի կենդանության օրոք, կառուցվել են նրան և Հռոմին նվիրված տաճարներ, կանգնեցվել են արձաններ (ամենահայտնին Վատիկանի Կյարամոնտիի թանգարանում է)։ Ի թիվս այլ երկրների՝ Մեծ Հայքը ևս հայտնվեց նման կախյալ թագավորությունների շարքում։ Առաջնորդվելով այս ուղեգծով՝ Հռոմը Հայաստանում գահ էր բարձրացնում Արտաշեսյան արքայատոհմի հետ հեռավոր արյունակցական կապ ունեցող անձանց, որոնց տրվում էին «Արտաշես» կամ «Տիգրան» դինաստիական անուններ, և որոնք հավատարմության երդում էին տալիս իրենց հովանավոր կայսրին։
Ճնշելով ապստամբությունը՝ հռոմեացիները Հայաստանում թագավոր հռչակեցին Արիոբարզանեսին (2-4 թթ.)։ Բայց սրան վիճակված չէր երկար թագավորել։ Քիչ անց նա դարձավ հայոց ավագանու կազմակերպած դավադրության զոհ։ Օգոստոսի կամքով Հայաստանի թագավոր հռչակվեց Արիոբարզանեսի որդին՝ Արտավազդ IV-ը (4-6 թթ.)։ Սա նույնպես զոհ գնաց դավադրության։
Այս անգամ դարձյալ Օգոստոսի հանձնարարությամբ Հայաստան ժամանեց հայկական գահի նրա նոր թեկնածուն՝ Հրեաստանի թագավորի թոռը՝ Տիգրան V-ը, որ իգական գծով Արտաշեսյան շառավիղ էր։ Հայոց այս «նոր թագավորը»գահակալեց ընդամենը մի քանի ամիս և գահընկեց եղավ հայերի ապստամբության հետևանքով։ Ընդդիմանալով Հռոմի կողմից Հայաստանում թագավոր նշանակվելու կարգին՝ հայերը գահ բարձրացրին Տիգրան IV-ի քրոջը՝ Էրատոյին (6-12 թթ.), իսկ այնուհետև՝ Պարթևստանի եոբեմնի թագավոր Վոնոն Արշակունուն (12-16 թթ.)։ Ինչպես Էրատոն, այնպես էլ Վոնոնը չճանաչվեցին Հռոմի կողմից։ -->
Ջասպեր շրջան (Միսսուրի)
Ջասպեր շրջան (Jasper County), ԱՄՆ Միսսուրի նահանգի 114 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.658 կմ² է, բնակչությունը՝ 117.404 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Քարտեյջ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1841 թ.։
Կատեգորիա:Միսսուրիի շրջաններ
Գոռ Երանյան
Գոռ Երանյան, պատմաբան, թուրքագետ, ՀՀ ԱԺ 7-րդ գումարման պատգամավոր։ Մանդատը ստացել է 2020 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1990 թվականի նոյեմբերի 28-ին Մասիսի շրջանի Դարակերտ գյուղում։
2011 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետի բակալավրիատը, 2013 թվականին ՝ նույն ֆակուլտետի մագիստրատուրան։ 2016 թ.՝  ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիայի պատմության ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ Պատմական գիտությունների թեկնածու։
2015 թվականից ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիայի պատմության ինստիտուտի գիտաշխատող է։ 2016 թվականից աշխատում է Մեսրոպ Մաշտոցի անվան հին ձեռագրերի գիտահետազոտական ինստիտուտում։ 2017-2020 թվականներին դասավանդել է Երեւանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետում։
2012-2020 թվականներին եղել է Սիվիլիթաս հիմնադրամի թուրքերենի թարգմանիչ և վերլուծաբան։
Մեկ մենագրության ու մի շարք գիտական հոդվածների հեղինակ է ։
Քաղաքական գործունեություն
2020 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ԱԺ պատգամավոր է ընտրվել «Իմ քայլը» կուսակցությունների դաշինքի համապետական ընտրական ցուցակով՝ փոխարինելով Արմեն Փամբուխչյանին։
Ընտանիք
Գոռ Երանյանը ամուսնացած է, ունի մեկ զավակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 7-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ թյուրքագետներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների թեկնածուներ
Աստերոիդների ցանկ (8001-8100)
Աստերոիդների ցանկ (7901-8000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (8101-8200)
Հավատ (հեռուստասերիալ)
«Հավատ» (կոր.신의, անգլ. Faith, անգլ. The Great Doctor )՝ 24 սերիա, ռեժիսոր Կիմ Չոն Հակ, 2012 թ. Հարավային Կորեա ։
Սյուժե
1351 թ. սահման Յուան։ Նոր թագավոր Կորյո Կոնմին իր կնոջ թագուհու Նո Գուկի հետ գնացել է Յուանից Կորյո։ Ճանապարհին նրանց վրա խումբ է հարձակվել, Գի Չհոլ-Յուանի թագուհու եղբայրը և Կորյոի ոչ պաշտոնական ղեկավարը։ Թագուհին ծանր վիրավոր էր։ Նրա մահը կարող է կործանել ամբողջ պետությունը։ Եթե նա մահանա, Յուանը առիթ կունենա հայտարարելու, որ Կորյոի թագաուհին անկարող է զբաղվել է իր պաշտոնով, և կունենար հնարավորություն Կորյոն դարձնել Յուանի ենթակայության տակ, բայց այնուամենայնիվ ինքնավար ՝ Յունաի պրովինցիաներից մեկի իշխանության ներքո։ Թագավորական բժիշկ Ջանը ասել է,որ թագուհուն կարող է օգնել միայն երկնային բժիշկը։ Երբ որ թագավորի խորհրդատուն Ջո Իլ Սին լսեց, և հիշեց, որ լեգենդում, հենց այս տարածքում կա երկնային դարպաս, որը բացվում է 100 տարին մեկ։ Հազար տարի առաջ հենց այս դարպասներով երկինք է գնացել մեծ բժիշկ Հվա Տա (Հյա Տո), ամեն 100 տարի նա ուղարկում է երկիր իր աշակերտներին։
Հենց այդ օրը Երկնային դարպասը բացվեց, որպեսզի փրկեն թագուհուն, կապիտան թագավորական պահակախմբի Չխվե Յոն պետք է գնար երկինք, որ բերեր այնտեղից Հվա Տաի աշակերտներից մեկին։ Բայց դարպասները նրան ուղարկեցին 2012 թ ապագա Սեուլ։ Այնտեղ նա գտավ Ին Սու-պլաստիկ վիրաբույժին։ Չխվե Յոն ժամանակ չուներ համոզելու նրան, որ գնա հիվանդի մոտ, բացատրելու, ապացուցելու Երկնային դարպասների գոյությանը, որովհետև դարպասները կարող էին փակվել ամեն րոպե, իսկ թագուհուն մնացել էր ապրելու ընդամենը երկու ժամ։ Դրա համար նա Ին Սուին ուժով փախցրեց։ Բայց տանելով նրան իր աշխարհից, նա խոստացավ, որ նրան հետ կտանի, եթե դա լինի իր կյանքի գնով։ Բայց այդ խոստումը պարզվեց, որ դժվար է կատարել, քան նա էր պատկերացնում։
Այդպես սկսվում է պատմությունը մեծ ռազմիկի, մեծ բժիշկի և մեծ հավատի մասին, հավատ դեպի սեր, որը կարող է հաղթահարել ժամանակը, ճակատագիրը և անգամ մահը։ Նաև ազատության պայքար քո պետության համար, և արժանապատիվ կյանք ժողովրդի համար։ Նաև այն մասին, թե ինչպես պետք է լինի իսկական ղեկավարը, և այն մասին, թե ով է հավատարիմ և ով է հավատարիմ ժամանակին։ Եվ այլ շատ բաների մասին։
Դերերում
Գլխավոր հերոսներ
Պալատ
Ուդալչի-թագավորական պահակախումբ
Կատեգորիա:Հարավկորեական հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:2012 հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Հարավկորեական ֆենտեզի հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Կորեերեն հեռուստասերիալներ
(5139) Ռումոյ
(5139) Ռումոյ (Rumoi), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի նոյեմբերի 13-ին Մասարու Մուկաիի և Մասանորի Տակեիշիի կողմից Կոգոշիմաում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,854928 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7567 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9531 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1761,94 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,20432 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,85° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մասարու Մուկաիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Մասանորի Տակեիշիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ինդա (գյուղ, Մյառյամաա շրջան)
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 6 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Զարինջայի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Արագածոտնի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Արագածոտնի մարզի Զարինջա գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ. հաստատվել է ՀՀ կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 8 հուշարձան (4 միավոր)։
|}
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի հուշարձանների ցանկեր
AOA Cream
AOA Cream, հարավկորեական AOA աղջիկների խմբի ենթախումբն է, ձևավորված FNC Entertainment-ի կողմից 2016 թվականին։ Այն կազմված է AOA խմբի երեք անդամներից՝ Յունան, Հեջոնը և Չանմին։ Խումբը տարբերվում է իր առաջնաելույթի սինգլով, որն ունի I'm Jelly Baby անունը ։
Պատմություն
2016 թվականի սկզբին, FNC Entertainment-ը պաշտոնապես հայտարարել է ենթախմբի ստեղծման մասին ։ Նույն թվականի փետրվարին, լեյբլը սկսեց ներկայացնել անդամների թիզերները սպասվելիք առաջնաելույթի համար  ։
Նրանց առաջին ելույթի սինգլը թողարկվել է 2016 թվականի փետրվարի 11-ին, "I'm Jelly Baby" անվանումով ։ Սինգլը զբաղեցրել է 25- րդ հորիզոնականը կորեական Գաոն չարթում ։
Նրանք հաջողության հասան ամսագրերի մի քանի էջերում, որոնցից է՝ Cosmopolitan-ը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավկորեական պարային երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:2016 հիմնադրված երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Քեյ փոփ երաժշտական խմբեր
Տետերևսկոե
Տետերևսկոե (Тетерівське), գյուղ Ուկրաինայի Կիևի մարզի Իվանկովի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ունին։ Հիմնադրվել է 1688 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1688 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Զելյոնի Գայ (գյուղ, Պետրովսկի շրջան)
Զելյոնի Գայ (Зелений Гай), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Պետրովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զելյոնի Գայ գյուղում բնակվում էր 58 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Պետրովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հայերը Ստավրոպոլի երկրամասում
Հայերը Ստավրոպոլի երկրամասում, Ռուսաստանի երկրորդ մեծ հայկական համայնքը (Կրասնոդարի երկրամասից հետո)։
Ստավրոպոլի երկրամասի հայ համայնքը իր կազմավորումը սկսել է 11-14-րդ դարերում՝ հին հայկական թագավորության անկումից հետո ։ Սակայն Ստավրոպոլի հայերի հիմնական մասը Լեռնային Ղարաբաղից ներգաղթյալների հետնորդներ են, որոնք տեղափոխվել են Հյուսիսային Կովկաս հիմնականում 18-19-րդ դարերում։
Այսօր հայերը տարածաշրջանում երկրորդ ամենամեծ ազգն են՝ ռուսներից հետո։ 2014 թվականին Ստավրոպոլի երկրամասում եղել է 11 գործող հայկական եկեղեցի և կոմպակտ հայ բնակչություն ունեցող շատ շրջաններ։
Պատմություն
Մարզի հայ համայնքը միատարր չէ, այն պայմանականորեն կարելի է բաժանել չորս խմբի՝ ըստ տարածաշրջանում իրենց բնակության ժամանակի․ Հայերը եկել են իրենց հատկացված տարածք՝ հիմնականում Լեռնային Ղարաբաղից։ Հայտնի է, որ 1764-1810 թվականներին տասնյակ հազարավոր հայ ընտանիքներ լքել են Արցախը (Լեռնային Ղարաբաղ) և տեղափոխվել Հյուսիսային Կովկաս, որոնց զգալի մասը բնակություն են հաստատել Ստավրոպոլի տարածքում։ Այսպիսով, մենք կարող ենք եզրակացնել, որ «բնիկ» ստավրոպոլահայերի մեծ մասը ղարաբաղահայության սերունդներն են։ Ժամանող հայերը կառուցել են իրենց թաղամասերը, եկեղեցիները, գյուղերն ու ամբողջ քաղաքներ։
Թվաքանակ
Ըստ 1979 թվականի  մարդահամարի տվյալների, Ստավրոպոլի մարզում ապրել է 40 հազար հայ, 2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով՝ 161 324: Այսպիսով, ըստ պաշտոնական տվյալների, հայերը կազմում են շրջանի բնակչության 6%-ը։ Ոչ պաշտոնական տվյալների համաձայն, Ստավրոպոլի երկրամասում բնակվում է շուրջ 300-400 հազար հայ (շրջանի բնակչության 11%-ից 15%)։
Ստավրոպոլ
Հետագայում քաղաքի մի նշանակալի հատված, որը գտնվում էր Հայկական փողոցին հարող տարածքում, կոչվեց հայկական թաղամաս։ Հենց այստեղ կանգնեցվեց կազակի հուշերում հիշատակված հայկական եկեղեցին։ Դրա կառուցման և ավերման պատմությունը ուշադրության է արժանի։ 1810 թվականին այստեղ հիմնադրված փայտե եկեղեցին կառուցվել է միայն 1830 թվականին։ Նրա երկու գմբեթներից մեկի փլվելուց հետո որոշվեց այդ վայրում կառուցել քարե եկեղեցի, որի շինարարությունն ավարտվել է 1881 թվականին։ 20-րդ դարի քսանական թվականներին թալանված, պղծված և խարխլված վիճակում այն մնաց ևս 40 տարի։ Քանդելուց հետո այդ վայրում կառուցվեց վարչական շենք։ Հայկական ազգանունները հազվադեպ չէին նախահեղափոխական Ստավրոպոլի ձեռներեցների շրջանում, ինչի վկայությունն են նրանց հովանավորությամբ կանգնեցված շենքերը և դրանց մասին  պահպանված փաստաթղթերը։ Գավառագետ Գերման Բելիկովը «Խաչի քաղաքը» գրքում նկարագրել է Կարապետ Իսաևիչ Յագոյանցի բազմաբնակարան շենքը, որը քաղաքի զարդն է եղել։ Քաղաքի հայկական թաղամասում հայ արհեստավորները կոմպակտ էին ապրում՝ կոշկակարներ, դերձակներ, շինարարներ, հետագայում նրանք բնակություն հաստատեցին ամբողջ քաղաքում։ Այժմ հայկական ազգանունները նույնպես բավականին տարածված են քաղաքի բժիշկների և ուսուցիչների շրջանում։
Հայկական փողոցը բաղկացած էր մեկ հարկանի փայտե խրճիթներից, որոնք ծածկված էին կավով պատված եղեգնյա տանիքով։ Նրանց փոխարինեցին քարե երկհարկանի պատշգամբներով տները, որոնք պահպանվել են մինչ օրս։ Երկար ժամանակ Հայկական փողոցը քաղաքի կենտրոնի ամենահարմար անկյուններից մեկն էր։ Հետագայում փողոցի տների հարավային շարքը անհետացավ, փոքր փողոցին  փոխարինեց գլխավոր փողոցը։ Այստեղ կառուցվել է ամուր քարե ցանկապատ։ Հայկական փողոցի հարևանությամբ մնացել էին միայն կենտ համարի տները, իսկ 1938 թվականի հունվարի 25-ին էլ փողոցը վերացել է։ Քաղաքային խորհրդի որոշմամբ հայկական փողոցը (ի թիվս 282 փողոցների, նրբանցների, հրապարակների) վերանվանվել է։ Այն կոչվել է ազգությամբ հայ, հեղափոխական, Կովկասի ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի կոմիսար, ծնունդով Թիֆլիսից Ստեփան Շահումյանի անունով, որին 1918 թվականին Կրասնովոդսկի մերձակայքում բրիտանացիները գնդակահարել են։
Այսօր քաղաքն ունի հայկական եկեղեցի, հայկական դպրոցներ, կան մի քանի միկրոշրջաններ կոմպակտ հայ բնակչությամբ։
Պյատիգորսկ
Հայերը սկսել են հաստատվել ներկայիս Պյատիգորսկի տարածքում 12-րդ դարում՝ Գորյաչևոդսկայա կայարանից  Հարավ-արևելք գտնվող  բացատի տարածքում, որը  հետագայում կոչվեց «Հայկական անտառ», որտեղ  կար մի փոքրիկ հայկական գյուղ՝ Հայկական աուլ։ Ավելի ուշ՝ 18-րդ դարի սկզբին, դեպի այս տարածք սկսվեց հայկական արտագաղթի նոր ալիք։ Սկզբում դրանք վաճառականներ և սպաներ էին, ովքեր իրենց առանձնատները կառուցում էին Պոդկումոկ գետի հովտում։ Իր «Մեր ժամանակի հերոսը» ստեղծագործության մեջ Միխայիլ Լերմոնտովը նկարագրում է Ն. Ա. Չելախովի հանրախանութը, որտեղից մարդիկ ամբողջ քաղաքից գալիս էին գնումներ կատարելու։
19-րդ դարում առողջարանային քաղաքի զարգացման հետ մեկտեղ հայ բնակչությունն ավելացավ արհեստավորների և շինարարների հաշվին։ 1870-1885 թվականներին քաղաքում կառուցվել է Հայ առաքելական Սուրբ Թարգմանչաց եկեղեցին։ Եկեղեցու առաջին երեցփոխանը Բաղդասար Խոջայանն էր, որի ընտանիքը քաղաքում մեծ հարգանք էր վայելում։
Ծնունդով հայ Ռուսաստանի կայսրության ներքին գործերի նախարար կոմս Լորիս-Մելիքովի ջանքերով Պյատիգորսկ քաղաքը դարձել է վարչական կենտրոն։ Նա նաև գումար է ներդրել Փրկչի տաճարի կառուցման համար։ Հայ գեներալ Ակիմ Խաստատովի տունը Կովկասյան հանքային ջրերի հոգևոր կյանքի կենտրոնն է եղել։ Հայերը զբաղեցրել են քաղաքապետի պաշտոնը, քաղաքի ազնվականության պարագլուխներն են եղել, ղեկավարել են բժշկական ու կրթական հաստատությունները, ակտիվ են եղել առևտրում։ Հայ վաճառականների առևտրային հաստատությունները հայտնի են եղել Կովկասյան հանքային ջրերի սահմաններից դուրս։ Եվ դրանք նույնիսկ խորհրդանշել են Պյատիգորսկը։ 20-րդ դարի սկզբին քաղաքի շենքերի մեծ մասը պատկանել է հայերին։ Կարևոր գործոն է համարվել նաև հայկական դպրոցի աշխատանքը, որտեղ նրանք հայոց լեզու և գրականություն ուսուցանելուն զուգահեռ ուսումնասիրել են հայ ժողովրդի պատմությունը, բեմադրել ներկայացումներ մայրենի լեզվով։
1915 թվականին քաղաքում գործել է Պյատիգորսկի հայ կամավորականների և փախստականների օգնության հայկական կոմիտեն։ Թուրքիայում հայերի ջարդերի սկսվելուց հետո կոմիտեն հրատարակել է Լեյզեր Օշերովովսկու «Ռուսաստանի պրոտեկտորատի տակ գտնվող Թուրքահայաստանի տարածքում ինքնավար համակարգի գաղափարը» գրքույկը։ Գիրքը տպագրվել է «Գ․ Դ․ Սուքիասյանցի Էլեկտրոպեչատնայա» քաղաքային տպարանում ։
1944 թվականին դպրոցը փակվել է, իսկ 1958 թվականին հայկական եկեղեցին ավերվել է։
Գործում է հայկական եկեղեցի, դպրոց, մարզական ակումբ, հայկական ժողովրդական պարերի սրահ և այլն։
Բուդյոնովսկ
Ներկայիս Բուդյոնովսկի տարածքում գտնվող բնակավայրը կոչվել է Ղարաբաղլի և հիմնադրվել է ղարաբաղցի հայ վերաբնակիչների կողմից 1799 թվականին, համաձայն Ռուսաստանի կայսր Պավել I-ի շնորհագրի։
Լենինսկոե (գյուղ, Լենինսկի շրջան)
Լենինսկոե (Ленинское), գյուղ Ռուսաստանի, Հրեական ինքնավար մարզի Լենինսկի շրջանի կազմում։
Հայերը Ստավրոպոլի երկրամասում
Բուդյոնովսկ
1797 թվականին 50 հայ և 20 վրացի ընտանիքներ դիմեցին Աստրախանի նահանգային կառավարությանը՝ իրենց ազատ հողեր հատկացնելու համար «Տոմուզլովկա գետի երկայնքով և նրա բերանից Կումա գետի հոսանքն ի վար, ձախ ափը մինչև Բույվոլա գետի գետաբերանը»։ Կառավարման խորհուրդը տվեց իր համաձայնությունը և 70 ընտանիքներից 30-ը տեղափոխվեցին այդ տարածքը,  ստեղծեցին  բնակավայր, այն անվանելով Կարաբաղլա (ի պատիվ Ղարաբաղի, որտեղից եկել էին հայերը)։ 1797-1798 թվականներին  հրապարկվում են 7.10.1797 և 4.08.1798 հրամանագրերը, որով որոշում են լրացուցիչ հողատարածք հատկացնել «Պարսկաստանից և Դերբենդից հեռացած և դեռ չբնակեցված 11 հազար ընտանիքների»։ 1799 թվականի հունվարի 1-ի և ապրիլի 15-ի ցարի հրամանագրերով  որոշեցին Պարսկաստանից և Դերբենդից ներգաղթյալների համար հողատարածքների  և անհրաժեշտ անտառի տարածքների հատկացման պայմանները։ Հոկտեմբերի 28-ին ցարը ստորագրեց շնորհագիր, ըստ որի թույլատրվում է քաղաք հիմնել այն վայրում, որտեղ գտնվում էին Հին Մաջարները՝ այն կոչելով «Սուրբ Խաչ»։ Այդ շնորհագրով որոշում էր «Աստրախանի, Կիզլյարի և Մոզդոկի հայ հասարակության իրավունքները, արտոնություններն ու ազատությունները»։ Ներգաղթյալների համար  սահմանվել էին  «տարբեր արտոնություններ և առավելություններ օգտակար հաստատություններ հիմնելու գործում, նրանց մոտ  նախանձ և աշխատսիրություն  առաջացնելու համար»։ Թույլատրվել է կառուցել եկեղեցիներ, զանգակատներ և այլ շինություններ։ 1842 թվականին 309 հայ ընտանիքներ, ովքեր ապրել են Մալախալինսկ, Կարաժալինսկ, Դերբենտ և Պարաբիչևսկ հայկական գյուղերում, տեղափոխվեցին քաղաք։ Նրանք կազակների դասից տեղափոխվեցին քաղաքացիական դաս ՝պարտադիր վերաբնակեցվելով Սուրբ Խաչ քաղաքում։ 1910 թվականին քաղաքում ապրում էր 15 հազար մարդ, այդ թվում՝ 10 հազար ռուս և ուկրաինացի (70%) և 5 հազար հայ (30%)։
Լենինսկոե (գյուղ, Լենինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6109 մարդ։
Հայերը Ստավրոպոլի երկրամասում
Բուդյոնովսկ
Այսօր քաղաքում գործում են երկու հայկական եկեղեցի (նախկինում կար երեք), հայկական դպրոցներ և մշակութային կենտրոններ։
Լենինսկոե (գյուղ, Լենինսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Հրեական ինքնավար մարզի Լենինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1858 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հայերը Ստավրոպոլի երկրամասում
Եդեսիա
Երկրամասում այժմ հայտնի հայկական բնակավայրերից առաջինը գտնվում է Կուրսկի շրջանում, Չեչնիայի հետ սահմանին։ Այն ունի 5800 բնակիչ, որոնց 95%-ը հայեր են։
Գյուղը հիմնադրվել է 1797 թվականին, կայսր Պավել I-ի հրամանագրով. «Անսալով Դերբենդի և շրջակա բնակավայրերի  հայերի խնդրանքին, ովքեր ցանկանում են վերաբնակվել, հանձնարարում եմ այդպիսի վերաբնակեցումներ կատարել, ժամանելուն պես ընտրել նրանց կյանքի տեսակը և նրանց կարիքների  համար հող հատկացնել»։
Եդեսիացիները ծագումով Ադրբեջանի ներկայիս  Դիվիչինի շրջանի տարածքում գտնվող Կիլվար գյուղից թուրքախոս (կամ թաթախոս ) հայեր են։ Անունը ծագում է Փոքր Ասիա յի Եդեսիա քաղաքից (Թուրքիայի ժամանակակից Շանլիուրֆա քաղաք), որտեղ, ըստ ավանդության, ապրել են նրանց նախնիները։
Գյուղում  գործում է 1830 թվականին կառուցված հայկական եկեղեցի (տարածաշրջանում ամենահինը)։
Կրոն
Ստավրոպոլի երկրամասի հայերի մեծ մասը Հայ Առաքելական եկեղեցու քրիստոնյաներ են։ Մարզում կան 11 Հայ Առաքելական եկեղեցիներ, այդ թվում․
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական սփյուռք Կատեգորիա:Ստավրոպոլի երկրամաս
Supremacy
2013 թ. հունվարի 16-ին խմբի պաշտոնական կայքում տեղադրվեց «Supremacy» տեսահոլովակի լիրիկական տարբերակը ։ Տեսահոլովակի պաշտոնական պրեմիերան կայացել է փետրվարի 7-ին ՅուԹյուբ կայքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Muse երգեր Կատեգորիա:2013 սինգլներ Կատեգորիա:2012 երգեր
Օդաբուժություն
Օդաբուժություն, աերոթերապիա (աերո և թերապիա), կլիմայաբուժության մեթոդ, որի հիմքում ընկած է մթնոլորտային օդի չափավորված ներգործությունն օրգանիզմի վրա՝ բուժիչ և կոփման նպատակներով։ Օդաբուժությունը մեծ տարածում է ունեցել Հին Հունաստանում և Հին Հռոմում։ Օդաբուժությունը լայն կիրառում է գտել ԽՍՀՄ-ում, հատկապես առողջարանային և բուժ-կանխարգելիչ հիմնարկներում։ Օդաբուժությունը առանձնապես օգտակար է, եթե շրջակա օդը հարուստ է թթվածնով, իոնացված է և պարունակում է ծովի ջրի տարրեր կամ բույսերի կենսագործունեության արգասիքներ, որոնք խթանում են շնչառությունն ու օրգանիզմի այլ ֆունկցիաները։ Օդաբուժության ամենատարածված ձևերն են՝ օդային լոգանքները և «պատշգամբային բուժումը»։ Օդաբուժության մեջ են մտնում նաև զբոսանքները, չափավորված քայլքը (տես Քայլաբուժություն), էքսկուրսիաները, մարզական խաղերը։ Օդային լոգանքների ներգործությունը պայմանավորված է «մաշկային շնչառության» ուժեղացմամբ, մաշկային ջերմաընկալիչների գործունեության խթանմամբ։ Օդաբուժությունը մարզում է օրգանիզմի ջերմակարգավորիչ մեխանիզմները, բարձրացնում օրգանիզմի դիմադրողականությունն արտաքին միջավայրի ջերմաստիճանային ազդակների հանդեպ, նպաստում թոքերի օդափոխությանը, քնի, սրտի աշխատանքի և արյան բաղադրության կարգավորմանը, արյան և հյուսվածքների թթվածնով հարստացմանը։ Օդաբուժության արարողությունների տևողությունը 1-2-ից մինչև 12-24 ժամ է։ Օդաբուժությունը ցուցված է սիրտանոթային, թոքային հիվանդությունների, սակավարյունության, նյարդային համակարգի ֆունկցիոնալ խանգարումների դեպքում։ Հակացուցված է սուր բորբոքային հիվանդությունների և տենդային վիճակների ժամանակ։
Իրպեն (քաղաք, Ուկրաինա)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ Կատեգորիա:1899 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պրիվոլժսկի (գյուղ, Կիմրսկի շրջան)
Պրիվոլժսկի (Приволжский), գյուղ Ռուսաստանի Տվերի մարզի Կիմրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 854 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Տվերի մարզի Կիմրսկի շրջանի բնակավայրեր
Սանտյագո Պոնտոնես
Սանտիագո Պոնտոնես (իսպ․՝ Santiago-Pontones), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Խաեն պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սիեռա դե Սեգուրա շրջանում։ Տարածքը կազմում է՝ 684 կմ2։ Բնակչությունը՝ 3702 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը օրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ 218 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խաեն պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
(5140) Կիդա
(5140) Կիդա (Kida), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,175536 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,8077 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5434 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2066,92 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,174172 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,43° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սեյձի Ուեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Կանեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ալիջան (Մշո գավառ)
Ալիջան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում, Մուշ քաղաքից հյուսիս։
1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ Ալիջանի հայ բնակչության մեծ մասը ոչնչացվեց։ 1860 թվականին ուներ 97, իսկ 1909 թվականին՝ 80 տուն հայ բնակիչ։ Բնակչությունը զբաղվում էր երկրագործությամբ ու անասնապահությամբ։
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Մուշի շրջանի համայնքներ
Նշան Գարաքեհեյան
Նշան Գարաքեհեյան (մկրտության անունը՝ Եղիա, ), հայ կաթողիկե եկեղեցու եպիսկոպոս, 1991 թվականից մինչև 2000 թվականի սեպտեմբերի 27-ը եղել է Հունաստանի միաբանության ղեկավարը, 2000 թվականի սեպտեմբերի 27-ից մինչև 2005 թվականի ապրիլի 2-ը՝ Սպահանի եպիսկոպոս, 2005 թվականի ապրիլի 2-ից մինչև 2010 թվականի հունվարի 6-ը՝ Արևելյան Եվրոպայի քահանայապետը։ Եղել է պատրիարքական հոգևորականության Բզոմարի ինստիտուտի վանական միաբանության անդամ։
Կենսագրություն
Նշան Գարաքեհեյանը ծնվել է 1932 թվականի ապրիլի 17-ին Հունաստանի Պիրեաս քաղաքում։ Նախնական կրթությունն ստացել է Հայ Կաթողիկե և ՀԲԸՄ միացյալ վարժարանում, Սուրբ Հակոբի ազգային վարժարանում, Հայ Կաթողիկե Հ. Օ. Խաչ միացյալ վարժարանում, Ֆրեր Մարիստ գիմնազիայում։ 1948 թվականին մտել է Զմմառի վանքի փոքր նորընծայարան, 1955 թվականին ընդունվել Հռոմի Լևոնյան վարժարան և 6 տարի հաճախել հիսուսյան հայրերի քահանայապետական Գրիգորյան համալսարանի փիլիսոփայության և աստվածաբանության դասերին։ 1960 թվականի հուլիսի 2-ին ձեռնադրվել է քահանա ։ 1961-1963 թվականներին եղել է Զմմառի նորընծայարանի հսկիչ, 1963-1968 թվականներին՝ Բուրջ Համուդի փոխժողովրդապետ, 1968-1969 թվականներին՝ Կահիրեի փոխժողովրդապետ, 1969 թվականին՝ Բեյրութի փոխժովրդապետ, 1969-1976 թվականներին՝ Տիքվանի Զմմառյան ճեմարանի տնօրեն, 1976-1977 թվականներին՝ Զմմառի Մեծավոր և ընդհանուր մատակարար, 1977-1978 թվականներին՝ Զալքայի հոգևոր հովիվ, 1978-1984 թվականներին՝ Սան Պաուլոյի ժողովրդապետ և եպիսկոպոսական փոխանորդ, 1984-1991 թվականներին՝ Մարսելի ժողովրդապետ, 1991 թվականին նշանակվել է Հունական միաբանության ղեկավար, 1991 թվականին՝ Հունաստանի հայ կաթողիկե թեմի առաջնորդ, 1993-2001 թվականներին՝ Առաջնորդական փոխանորդ կաթողիկե Հայաստանի, Վրաստանի, Ռուսաստանի և Արևելյան Եվրոպայի, 2001-2005 թվականներին՝ Իրանի հայ կաթողիկե թեմի առաջնորդ՝ 2001 թվականին ձեռնադրվելով Իսպահանի թեմի եպիսկոպոս։ 2003 թվականի հունվարի 7-ին նշանակվել է Հունաստանի միաբանության առաքելական կառավարիչ։ 2005 թվականի ապրիլի 2-ին նշանակվել է Արևելյան Եվրոպայի միաբանության և Հայկական Ադանայի տիտղոսակիր եպիսկոպոս։ 2010 թվականի հունվարի 6-ին հրաժարական է  տվել։
Մահացել է 2021 թվականի փետրվարի 15-ին Երևանի Հայ կաթողիկե առաջնորդարանում՝ 89 տարեկանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հոգևորականներ Կատեգորիա:Հայ եպիսկոպոսներ
Ջեֆերսոն շրջան (Միսսուրի)
Ջեֆերսոն շրջան (Jefferson County), ԱՄՆ Միսսուրի նահանգի 114 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.702 կմ² է, բնակչությունը՝ 218.733 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Հիլսբորո բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1818 թ.։
Կատեգորիա:Միսսուրիի շրջաններ
Լենինսկոե (գյուղ, Արզամասկի շրջան)
Լենինսկոե (Ленинское), գյուղ Ռուսաստանի, Նիժնի Նովգորոդի մարզի Արզամասկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Արզամասկի շրջանի բնակավայրեր
Կոմմունարովկա (այլ կիրառումներ)
Կոմմունարովկա, կարող է վերաբերել՝
Իրինա Շեստուա
Իրինա Վլադիմիրովնա Շեստուա (Ирина Владимировна Шестуа, ), կրկեսի խորհրդային արտիստուհի, ակրոբատ, դերասանուհի։ ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստուհի (1980)։
Կենսագրություն
Իրինա Շեստուան ծնվել է 1943 թվականի նոյեմբերի 11-ին կրկեսի արտիստների ընտանիքում։ Հայրը՝ Վլադիմիր Բորիսովիչ Շեստակովը (1912-1943), եղել է ծաղրածու, հանդես է եկել Չարլի Չապլինի դիմակով որպես կոմիկ-միմ։
Կրկեսում աշխատել սկսել է պատանեկան հասակում։
1948 թվականին կատարել է նորամուտը «Իկարիոսյան խաղեր» («Икарийские игры») համարում Վիկտոր Պլիների (1915-1999) ղեկավարությամբ։ Հետագայում աշխատել է ակրոբատ-ցատկորդների թատերախմբում Ֆ․ Ալեքսեևի ղեկավարությամբ և «Ակրոբատ-ոստույնախաղացների» խմբում Բ․ Իսաևի հետ։ Ստացել է բազմաժանր պատրաստություն ակրոբատիկայի կրկեսային դպրոցի լավագույն ավանդույթներով։
1959 թվականին Իրինա Շեստուան Իսաև եղբայրների հետ մասնակցել է «Ակրոբատ-ոստույնախաղացները ձողերով» յուրօրինակ համարի ստեղծմանը և դարձել է նրա ղեկավարը (ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս ստացել է «Ռուսական ձեռնափայտ» անվանումը), որը ակրոբատիկայում դարձել է մի ամբողջ ուղղություն և հռչակ բերել խորհրդային կրկեսին ։ 1960 թվականից այդ համարը կատարել է Ասատրյան եղբայրների հետ։
1963 թվականին Լեոնիդ Ենգիբարյանի հետ նկարահանվել է «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի «Ճանապարհ դեպի կրկես» ֆիլմում՝ կատարելով կանացի գլխավոր դերը (կամեո)։
1993 թվականին ավարտելով իր արտիստական կարիերան ՝ Իրինա Շեստուան դարձել է «Ռուսպետկրկեսի» (Росгосцирк) գեղարվեստական բաժնի ակրոբատիկայի գծով գլխավոր փորձագետ։
Հանդես է եկել որպես բազմաթիվ մրցույթների ժյուրիի անդամ, այդ թվում՝ «Նիկուլինյան գարունը Կուզմինկայում» և «Հին վրանի հովանու ներքո» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 2-րդ աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Կրկեսի դերասաններ
Գյուտարարական իրավունք
Գյուտարարական իրավունք (Изобретательское право), գյուտերի և այլ ստեղծագործական արդյունքների ստեղծման և արտադրության մեջ կիրառման հետ կապված հարաբերությունները կարգավորող իրավական նորմերի ամբողջություն Նախկին Խորհրդային Միությունում։
ԽՍՀՄ-ում գյուտարարական իրավունքի հիմունքները սահմանվել են ՌԽՍՖՀ ժողկոմսովետի 1919 թվականի հունվարի 30-ի հռչակագրով։ Գյուտարարական իրավունքի հիմնական սկզբունքները որոշվում էին Խորհրդային Միության և միութենական հանրապետությունների քաղաքացիական օրենսդրության հիմունքներով, միութենական հանրապետությունների քաղաքացիական օրենսգրքերով, հայտնագործությունների, գյուտերի և ռացիոնալիզատորական առաջարկությունների մասին կանոնադրությամբ (հաստատված՝ 1973 թվականի օգոստոսի 21-ին)։
Ըստ սահմանման, գյուտարարական իրավունքի նորմերը կոչված էին նպաստելու տեխնիկական նորամուծությունների արագ օգտագործմանն ու զարգացմանը, գյուտարարների նյութական և բարոյական շահերի ապահովմանը։ Գյուտարարական իրավունքը սահմանում էր գյուտարարների և ռացիոնալիզատորների գույքային և ոչ գույքային իրավունքները։ ԽՍՀՄ-ում գյուտարարներին շնորհվում էր հեղինակային վկայագիր կամ արտոնագիր, վարձատրություն ստանալու իրավունք, կարող էին պահանջել, որպեսզի գյուտը կոչվի իրենց կամ որնէ հատուկ անունով, գյուտարարական առաջարկությունը մշակելու և ձևակերպելու համար խնդրել օգնություն և այլն։ Այլ հավասար պայմանների դեպքում գյուտարարներին տրվում էր գիտահետազոտական ինստիտուտներում գիտական պաշտոններ զբաղեցնելու առավելություն, լրացուցիչ բնակտարածություն ստանալու իրավունք։
Ներդրված գիտական կամ խոշոր համարվող տնտեսական խնդիրներ լուծող գյուտերի հեղինակներին կարող էր շնորհվել գիտությունների թեկնածուի, իսկ առավել նշանավորևևրին, առանց ատենախոսության պաշտպանության, բացառության կարգով՝ գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան։ Ներդրված բոլոր գյուտարարական առաջարկությունների, դրանց վճարումների մասին նշվում էր գյուտարարի աշխատանքային գրքույկում։ Գյուտարարական իրավունքը սահմանում էր նաև գյուտի օգտագործման կարգը։ Եթե գյուտը ձևակերպվել էր հեղինակային վկայագրի միջոցով, դրա օգտագործման իրավունքն անցնում էր պետությանը։
Գի դը Լուզինյան
Գի դը Լուզինյան (Guy de Lusignan, ), ականավոր գործիչ Խաչակրաց արշավանքների պատմության մեջ, ֆրանսիական ասպետ Լուզինյանների տոհմից, Երուսաղեմի թագավորության արքա 1186-1192 թվականներին (իր կնոջ Սիբիլլա Երուսաղեմացու հետ համատեղ), Կիպրոսի սենյոռ սկսած 1192 թ.-ից։
Գուգո VIII դը Լուզինյանի որդին։
Ճանապարհ գահին
1173 թ. Գին ուղևորվում Երուսաղեմ, որպես խաչակիր ասպետ։ 1174 թ. նրա եղբայր՝ Ամորին ամուսնանում է Բալդուին դը Իբելինի դստեր հետ, ստանում է ազնվականության աջակցությունը։ Եղբոր հաստատումը Երուսաղեմում նպաստամ է նաև Գիին։ 1180 թ. ապրիլին ամուսնանում է արքայի դստեր՝ Սիբիլլաի հետ ամուսնությունից հետո ստանում է Յաֆֆայի և Ասկալոնի կոմսի կոչում։ Հետագայում ծնվում են նրա դուստրերը Ալիսան և Մարիան։ 1182 թ. արքայի առողջությունը զգալիորեն վատթարանում է և Գին նշանակվում է գահի խնամակալ։
Երուսաղեմի արքա
Երբ 1185 թ.-ին մահացավ Բալդուին IV-ը գահ բարձրացավ անչափահաս Բալդուին V-ը, նա մահացավ գահակալման առաջին տարում։ Գին իր կնոջ և զինված ուժերի հետ եկավ Երուսաղեմ իր խորթ որդու՝ Բալդուին V-ի թաղմանը, զինված ուժերը Գիի հրամանով քաղաքը վերցրեց վերահսկողուրյան տակ։ Ռայմոնդ III փորձեց դիմադրել, սակայն ապարդյուն, պատրիարք Հերակլեսը օծեց Գիին և Սիբիլլաին որպես Երուսաղեմի արքա։ Բնակչության աջակցությունը նրանք ստացան Ռենո դը Շատիլյոնի շնորհիվ, ով հայտարարեց, որ Սիբիլլան «li plus apareissanz et plus dreis heis dou rouame» («ամենաօրինական և ակնառու թեկնածուն է գահի համար»)։
Հաթթինի ճակատամարտ
Գիի անհեռատես քաղաքականության և Ռենո դը Շատիլյոնի սանձարձակությունների հետևանքով ծավալվեց կոնֆլիկտ ժամանակի ականավոր ռազմական գործիչ Սալահ ալ-Դինի հետ։ 1187 ապրիլի 4-ին խաչակիրները գլխովին ջախջախվեցին Հաթթինի ճակատամարտում Ռենո դը Շատիլյոնը և մի շարք նշանավոր ասպետներ այդ թվում նաև Գին գերեվարվեցին։ Սալահ ալ-Դինը անձամբ գլխատեց Ռենոին լուծելով իր քրոջ վրեժը։ Գին ուղարկվեց Դամասկոս։ Այդ ժամանակ Բալիան դը Իբելինը Սիբիլլաի հետ միասին կազմակերպեց հերոսական ինքնապաշտպանություն Երուսաղեմում, սակայն զորքերի քանակությունների խիստ անհավասարության պատճառով քաղաքը ընկավ 1187 թվականի հոկտեմբերի 2-ին։ 1188 թ. Գին բաց թողվեց։ Գին և Սիբիլան պատսպարվեցին քրիստոնյաների վերջին հենակետ Տյուրոսում։
Կիպրոսի սենյոռ
1192 թ. կորցնելով գահը Գին Ռիչարդ Առյուծասիրտից գնեց Կիպրոս կղզին 40 հազար ոսկե բեզանտի դիմաց։ Այսպիսով նա դարձավ Կիպրոսի սենյոր։
Մահ
1194 թ չթողնելով ժառանգներ նա մահացավ։ Կիպրոսի գահը փոխանցվեց նրա եղբորը։ Գին թաղվեց Նիկոսիաի տաճարականների եկեղեցում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երուսաղեմի արքաներ Կատեգորիա:Կիպրոսի արքաներ Կատեգորիա:Խաչակրաց երրորդ արշավանքի քրիստոնյաներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Զովասարի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Արագածոտնի մարզ)
|}
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Ջոն Մայքլ Քոսթերլից
Ջոն Մայքլ Քոսթերլից (John M. Kosterlitz, ), բրիտանացի ֆիզիկոս, Բրաունի համալսարանի ֆիզիկայի պրոֆեսոր։ Դունքան Հալդեյնի և Դեյվիդ Ջեյմս Թաուլես հետ համատեղ արժանացել է 2016 թվականի ֆիզիկայի ասպարեզում Նոբելյան մրցանակի, տոպոլոգիական փուլային անցումների և նյութի տոպոլոգիական փուլերի ասպարեզում տեսական հայտնագործությունների համար ։
Հետազոտություններ
Քոսթերլիցի հետազոտությունների ուղղություններն են խտացված նյութի տեսությունը, մեկ և երկու չափումներով ֆիզիկան, ֆազային անցումները՝ պատահական համակարգեր, էլեկտրոնների տեղաբաշխումը և սփին ապակիները, իսկ դինամիկայում՝ հալումը և սառեցումը։
Պարգևներ
Աբերդինի համալսարանում հիմնված Քոսթերլիցի կենտրոնը անվանվել է նրա հոր Հանս Քոսթերլիցի պատվին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Բրիտանացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ֆիզիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Բրիտանացի գիտնականներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Հրեա նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի աթեիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Բրաունի համալսարանի դասախոսներ
Մոխրոտիկ (Դիսնեյ)
Մոխրոտիկը (Cinderella), Դիսնեյի Մոխրոտիկ մուլտֆիլմի գլխավոր հերոսուհին է, հիմնված է Չարլզ Փերրայի «Մոխրոտը» հեքիաթի վրա։ Մոխրոտիկը ֆրանսական թագավորության արքայադուստրն է ։ Նա դարձավ արքայադուստր ամուսնանալով արքայազնի հետ։ Ծնվել է սովորական ընտանիքում։ Երբ մայրը մահացավ, հայրը այլ կին տուն բերեց`Տիկին Թրեյմին ։ Նա ունի երկու դուստր`Դրիզելլան և Անաստասիան ։ Աղջիկը համբերատար է և նուրբ։ Նա ֆրանսիացի է  ։
Մոխրոտիկը Դիսնեյի երկրորդ պաշտոնական արքայադուստրն է և ամենահինը,նա 19 տարեկան է ։