cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա (Ալիքս)
Հանդիպում Նիկոլայ II-ի հետ
Ալիքսը առաջին անգամ հանդիպեց Նիկոլայ II-ին իր քրոջ՝ Էլիզաբեթի ամուսնության ժամանակ ռուս իշխան Սերգեյ Ալեքսանդրովիչի հետ (ով Նիկոլայի հորեղբայրն էր)։ Նիկոլայը անմիջապես սիրահարվեց Ալիքսին, ով իր հերթին անտարբեր չէր Նիկոլայի նկատմամբ։
Նիկոլայը Ալիքսի մասին պատմեց իր հորն ու մորը, բայց նրանց հակագերմանական հայացքների պատճառով նրանց դուր չեկավ Ալիքսի հետ հնարավոր ամուսնության հեռանկարը։ Ալիքսն իր հերթին կտրուկ հրաժարվեց հավատափոխ լինել ռուս օրթոդոքս եկեղեցուն։
1894 թվականին տեղի ունեցավ Ալիքսի եղբոր՝ Եռնստ Լյուդվիգի և իշխանուհի Վիկտորիա Մելիտայի ամուսնությունը, որին ներկա էին պազմաթիվ թագավորական ընտանիքներ՝ այդ թվում նաև Անգլիայի թագուհի Վիկտորիան, ով էլ հենց կազմակերպել էր հարսանիքը։ Ներկաների մեջ էր նաև Նիկոլայը։ Նա երկրորդ անգամ առաջարկություն արեց Ալիքսին, ով կրկին նրան մերժեց հավատափոխության պատճառով։ Սակայն Ալիքսին խորհուրդ տվեցին ընդունել առաջարկությունը նշելով օրթոդոքս եկեղեցու և բողոքական եկեղեցու նմանությունները։ Ալիքի քույրը՝ ով արդեն հավատափոխ էր եղել ամուսնությունից հետո, նրան նույնպես խորհուրդ տվեց ընդունել առաջարկությունը։ Երբ Նիկոլայը նրան երկրորդ անգամ առաջարկություն արեց, նա վերջապես ընդունեց այն։ Բացի Նիկոլայի ծնողներից տարբեր այլ անձնավորություններ նույնպես դեմ էին այդ միությանը՝ այդ թվում նաև Վիկտորիա Թագուհին։ Նա հանգիստ և քաղաքավարի Նիկոլայի մեջ մեծ առաջնորդ չէր տեսնում և վախենում էր իր թոռնուհու հետագա ճակատագրի համար։ Նա նաև անհանգստանում էր, թե ինչպես սառը բնավորությամբ ռուսները կընդունեին իր ամաչկոտ թոռնուհուն։ Սակայն Ալիքսը բազմիցս մերժել էր իրեն արած այլ ամուսնության առաջարկները և նույնիսկ առանձին խոսակցություն էր ունեցել Վիկտորիա Թագուհու հետ և նրան ասել էր, որ կամուսնանա միայն Նիկոլայի հետ։ Թագուհին զարմացել էր իր թոռնուհու համարձակության վրա, քանի որ նույնիսկ իր տղան չէր կարող այդպես խոսել իր մոր հետ։ Դրանից հետո նա թույլատրեց իր թոռնուհուն ամուսնանալ իր ընտրյալի հետ։
Նշանադրությունը և Ամուսնությունը
Նիկոլայ II-ի երկրորդ առաջարկությունից հետո նրանք պաշտոնապես նշանվեցին։ Նիկոլայի ծնողները կտրականապես դեմ էին այդ միաթյանը, սակայն Նիկոլայի հայրը՝ կայսր Ալեքսանդր III-ը գտնվում էր առողջական շատ վատ վիճակում և իր մահվանից առաջ նա վերջապես թույլատրեց այդ միությունը։
Նշանադրությունից հետո Ալիքսը իր տատի՝ Վիկտորիա Թագուհու հետ վերադարձավ Անգլիա։ Հունիսին Նիկոլայը նույնպես մեկնեց Անգլիա իր հետ տանելով իր հոր սեփական հոգևորականին՝ Ալիքսին ողղափառ եկեղեցու ցուցմունքներին ծանոթացնելու նպատակով։ Նույն տարվա վերջին Ալեքսանդր III-ի վիճակը ավելի վատացավ և նա ցանկացավ մահվանից առաջ անձամբ տեսնել Ալիքսին՝ պաշտոնական համազգեստով։
Ամուսնությունը
Ալեքսանրդ III-ը մահացավ 1894 թվականի նոյեմբերի 1-ին։ Նույն օրվա երեկոյան Նիկոլայը պաշտոնապես դարձավ Կայսր Նիկոլայ II: Հաջորդ օրը Ալիքսը պաշտոնական դավանանք ընդունեց Ռուս ՈՒղղափառ Եկեղեցին և ընդունեց Ալեքսանրա Ֆեոդորովնա անվանումը։ Նա ցանկանում էր վերցնել Եկատերինա անվանումը, սակայն Նիկոլայի խորհրդով ընդունեց Ալեքսանդրան։ Ալեքսանդրան մասնակցեց նախկին կայսրի թաղմանը, որը տեղի ունեցավ նոյեմբերի 19-ին։ Հարսանիքը տեղի ունեցավ նոյեմբերի 26-ին Նիկոլայի մոր՝ նախկին կայսրուհի Մարիա Ֆեոդորովնայի ծննդյան օրը։ Թաղման արարողությունը և հարսանիքը իրար ետևից լինելու պատճառով Ալեքսանդրան իր քրոջը նամակով գրել էր։ "Իմ հարսանիքը ինձ թաղման շարունակություն թվաց միայն մեկ տարբերությամբ՝ սև շորի փոխարեն և սպիտակն էի հագել":
Թագադրությունը
Չնայած այն փաստին, որ Նիկոլայն ու Ալեքսանդրա ամուսնացան 1894 թվականին, նրանց թագադրումը տեղի ունեցավ միայն 1896 թվականի մայիսի 14-ին Մոսկվայի Կրեմլում։ Թագադրության օրը դրսում հավաքվալ էին մի քանի հազար քաղաքացիներ, որոնց համար հատուկ պատրաստվել էին ուտելիքով և քաղցրավենիքով լի պարկեր։ Սակայն ներկա գտնվող քաղաքացիների թիվը մի քանի հազարով գերազանցում էր պարկերի թվին, դրա պատճառով ուտելիք ստանալու նպատակով քաղաքացիները սկսեցին իրար քաշքշել և խառնաշփոթ ստեղծեցին։ Արտակարգ իրավիճակի հետևնակով մահացան մի քանի հազար քաղաքացիներ։ Նիկոլային զեկուցեցին այդ լուրը և նա ցանկացավ ներկա չգտվել թագադրությունից հետո կայանալիք ֆրանսիական պարահանդեսին, բայց նրան դա խորհուրդ չտվեցին՝ ֆրանսիացիների հետ հարաբերությունները չփչացնելու նպատակով։ Ալեքսանդրան և Նիկոլայը փակվեցին իրենց սենյակում և մի քանի ժամ աղոթեցին մահացածների հոգիների համար սակայն դրա մասին ոչ մեկի տեղյակ չպահեցին։ Թագադրության առաջին օրվանից ռուս ժողովորուրդը բացասական տրամադրվեց նոր կայսրի և նրա գերմանացի կնոջ նկատմամբ։ Նիկոլայը իր սեփական հարստությունից մեծ գումար տրամադրեց մահացածների ընտանիքներին օգնություն տրամադրալու համար, սակայն դա նույնպես չօգնեց ռուս ժողովրդին նրան սիրել։ Ալեքսանդրա շատ էր ազդվել կատարված իրադարձությունների պատճառով և շատերը նրա աչքերում արցունքներ էին տեսել։
Նույն տարվա աշնանը Նիկոլայը, Ալեքսանդրա և իրենց մեկ տարեկան աղջիկը՝ Օլգան, մեկնեցին Շոտլանդիա՝ Վիկտորիա Թագուհուն տեսակցելու նպատակով։
Էսպալիոն
Էսպալիոն (Espalion), համայնք Ֆրանսիայի Օքսիտանիա երկրամասի Ավերոն գավառում ։
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա (Ալիքս)
Թագադրությունը
Այդ տեսակցությունը եղավ վերջին անգամ, երբ Ալեքսանդրան տեսավ իր շատ սիրելի տատիկին։ 1901 թվականին Վիկտորիա Թագուհին մահացավ և Ալիքսը չկարողացավ ներկա գտնվել թաղման արարողությանը՝ հղիության պատճառով։
Հարաբերությունը ռուսների և հարազատների հետ
Ի տարբերություն իր սկեսուրի՝ Մարիա Ֆեոդորվնայի, ում ռուս ժողովուրդը միանգամից ընդունեց և սիրեց, Ալեքսանդրային՝ իր չափից դուրս ամաչկոտության պատճառով, սկսեցին ատել։ Տարբեր վկայություններից երևում է, որ նա այնքան ամաչկոտ էր, որ մարդկանց ներկայությամբ չգիտեր իրեն ինչպես պահել և շատ հաճախ ուղղակի նստում էր և անհանգստությունից ձեռքերը շարժում էր։ Նա ուներ շատ քիչ մտերիմներ։ Իր սկեսուրի հետ գտնվում էր լարված հարաբերությունների մեջ, մոտ չէր Նիկոլայի քույրերի հետ, պալատական տիկնայք նույնպես նրան չէին հետաքրքրում։ Նա չէր հավանում ռուս մշակույթը, սակայն ֆանատիկ կերպով պաշտում էր ռուս ուղղափառ եկեղեցին։
Ռուս ժողուվուրդը նաև չէր հավանում Ալեքսանդրային այն պատճառով, որ նա չէր կարողանում կայսրությանը որդի և ապագա կայսր պարգևել։ Նրա մոտ գնում էին բազմաթիվ հոգևորականներ և գերբնական ուժեր ունեցող մարդիկ, սակայն նրանցից և ոչ մեկի աղոթքները չէին օգնում նրան որդի ունենալ։ Այդ մարդկանցից շատերին վերջում համարում էին շարլատան և վտարում էին Ռուսաստանից։
1902 թվականին նրանց առաջարկեցին ռուս սրբերի շարքը դասել Սերաֆիմ Սանովսկիին, որից հետո զույգը կունենար երկար սպասված որդուն։ Այդ որոշումը տարաձայնություններ առաջացրեց։ 1903 թվականին Սերաֆիմ Սանովսկին այնուամենայնիվ դասվեց ռուս սրբերի շարքը։
1904 թվականին ծնվեց երկար սպասված որդին, բայց շուտով պարզվեց, որ երեխան հիվանդ էր ժառանգական արյան հիվանդությունով՝ հեմոֆիլիայով, որի դեպքում արյունը չի մակարդվում և երեխան կարող է մահանալ նույնիկ մի փոքր քերծվածքից։ Ալեքսանդրան չէր հեռանում երեխայի կողկից։ Երեխայի ծննդից հետո նա դարձավ ավելի միայնակ և էլ ավելի նեղացրեց իր մտերիմների շարքը։ Նրա ամենամոտ ընկերուհին էր Աննա Վիրուբովան՝ պալատական ազնվական տիկինը և իշխանուհի Սոֆիա Օրբելիանին։ Ցարեվիչի ծննդից հետո Ալեքսանդրայի առողջական վիճակը վատացավ։ Նա շատ թույլ էր և տեղաշարժվում էր հաշմանդամի սայլակով։
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնան միշտ աջակցում էր իր ամուսնուն և երբենմ նրան խորհուրդներ էր տալիս։ Նա հավատում էր, որ միայն միապետական իշխանությունն էր ճիշտը։ Առաջին Համաշխարհային Պատերազմի ժամանակ ռուս ժողովրդի վերաբերմունքը Ալեքսանդրայի նկատմամբ ավելի վատացավ նրա գերմանացի լինելու պատճառով։ Պալատական կյանքում նրան նույնպես քննադատում էին իր ամուսնուն սխալ խորհուրդներ տալու և Ռասպուտինի հետ մոտ հարաբերություններ ունենալու պատճառով։
Ըստ մտերմների Ալեքսանդրա շատ բարի էր հանգիստ և այդ բնավորության կողմը ցույց էր տալիս միայն նեղ ընտանեկան շրջապատում՝ իր ամուսնու, երեխաների և մոտ ընկերների մոտ։
Մարիա Ֆեոդորվնա
Ալեքսանդրա Ֆեոդորվնան շատ լարված հարաբերությունների մեջ էր գտնվում իր սկեսուրի՝ նախկին կայսրուհի Մարիա Ֆեոդորվնայի հետ։ Երբ սկզբնական ժամանակում Ալեքսանդրան ժամանել էր Ռուսաստան, Մարիա Ֆեոդորվնան ցանկացել էր նրան ծանոթացնել ռուս ժողովրդի սովորությունների և կայսրուհու պարտականությունների մասին, սակայն Ալեքսանդրան նրա առաջարկը չէր ընդունել։ Ռուսական Կայսրությունում գործում էր օրենք, ըստ որի նախկին կայսրուհին իր աստիճանով ավելի բարձր էր ներկա կայրուհուց։ Մարիա Ֆեոդորովնան պնդել էր, որպեսզի այդ օրենքը խստորեն պահպանվեր, այդ իսկ պատճառով բոլոր հավաքույթների և պարահանդեսների ժամանակ առաջինը հենց ինքն էր մտնում՝ իր որդու հետ միասին, հետո նոր միայն Ալեքսանդրան։ Մարիա Ֆեոդորովնան ուներ հակագերմանական հայացքներ և դա նույնպես նրան թույլ չէր տալիս սիրել Ալեքսանդրային։
Հարաբերությունները երեխաների հետ
Նիկոլայ II-ը և Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնան միասին ունեցան հինգ երեխա՝
Նիկոլայի հետ ամուսնությունից մեկ տարի անց ծնվեց նրանց առաջին երեխան՝ Օլգան։ Ըստ Պավել I-ի սահմանած օրենքի, Ռուսաստանի գահին կին չէր կարող լինել՝ չնայած այն փաստին, որ մինչ Պավելը Ռուսաստանը կառավարել են չորս կայսրուհիներ։
Նիկոլայը հաճախ ասում էր, որ եթե նրանց առաջին երեխան տղա լիներ, նա կպատկաներ ռուս ժողովրդին, իսկ Օլգան աղջիկ լինելով պատկանում էր իր ծնողներին։ Օլգայից հետո ծնվեցին ևս երեք աղջիկներ՝ Տատիանան, Մարիան և Անաստասիան։ 1904 թվականին վերջապես ծնվեց երկար սպասված ժառանգորդը՝ ցարեվիչ Ալեքսեյը, սակայն երեխան հիվանդ էր ժառանգական անբուժելի հիվանդությամբ՝ հեմոֆիլիայով։
Աղջիկներին անվանում էին մեծ գույգ (Օլգան և Տատիանան) և փոքր զույգ (Մարիան և Անաստասիան)։ Նրանք բոլորը իրար հետ շատ կապված էին և պաշտում էին իրենց եղբորը։ Երբ Ալեքսանդրան հիվանդ էր, աղջիկները միշտ իր կողքն էին և խնամում էին իրենց մորը։ Տարիքով մեծ լինելով հանդերձ Օլգան և Տատիանան ակտիվ մասնակցում էին հասարակական գործունեության մեջ։ 1914 թվականին նրանք պետք է կատարեին իրենց պաշտոնական դեբյուտը որպես հասուն աղջիկներ, սակայն Առաջին Համաշխարհային Պատերազմի պատճառով դա տեղի չունեցավ։ Երեխաները գտնվում էին շատ մոտ հարաբերությունների մեջ իրենց մոր և հոր հետ, ինչպես Ալեքսանդրան նրանք մոտ չէին մյուս հարազատների հետ և նախընտրում էին ժամանակը անցկացնել ընտանիքի շրջանակում։ Համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Օլգան և Տատիանան օգնում էին խնամել վիրավոր զինվորներին։
Բացի երեխաներից Ալեքսանդրան երկու անգամ վիժել է՝ 1896 և 1902 թվականներին։ Բազմաթիվ հղիությունների պատճառով նրա առողջական վիճակը վատացել էր և նա շատ հաճախ տեղաշարժվում էր հաշմանդամի սայլակով։ Շատ քիչ էր ուտում, քնում էր և ընդհանուր շատ թույլ էր։ Բացի դրանից նրա հոգեկան վիճակը նույնպես կայուն չէր ցարեվիչի հիվանդության պատճառով։ Նա իրեն մեղավոր էր համարում երեխային հիվանդություն փոխանցելու պատճառով։
Ալեքսեյի հիվանդությունը
1904 թվականին վերջապես ծնվեց երկար սպասված ժառանգորդը՝ ցարեվիչը։ Ալեքսանդրան և Նիկոլայը ուրախության գագաթնակետում էին։ Ամբողջ կայսրությունը ցնծում էր։ Սակայն երեխայի ծննդից քիչ անց նրա առողջությունը կտրուկ վատացավ։ Բժիշկները հաստատեցին, որ երեխան հիվանդ էր ժառանգական անբուժելի հեմոֆիլիա հիվանդությամբ, որի ժամանակ արյունը չի մակարդվում։ Ալեքսեյը հիվանդությունը ստացել էր իր մորից, ով իր հերթին այն ժառանգել էր իր տատից՝ Թագուհի Վիկտորիայից։ Հեմոֆիլիան համարվում էր "արքայական հիվանդություն", քանի որ Վիկտորիան այն փոխանցել էր տարբեր արքայական տոհմերի։ Հիվանդությունը փոխանցվում էր միայն մոր միջոցով և արտահայտվում էր միայն տղաների մոտ։ Ալեքսանդրայի չորս աղջիկները նույնպես հիվանդության կրող էին, քանի որ ըստ տարբեր վկայությունների նրանք քերծվածքներից չափից ավելի արյուն էին կորցնում։
Ալեքանդրայի ուրախությունը շատ քիչ տևեց։ Նա իր տղայի կողքից չէր հեռանում։ Երեխան մի քանի անգամ մահվան եզրին էր և միայն հրաշքով էր փրկվում։ Ավելի մեծ վտանգ էին ներկայացնում ներքին արյունահոսությունները, որոնք ավելի ցավալի էին։ Ալեքսանդրան իր ողջ կյանքի ընթացքում իրեն մեղադրում էին հիվանդության փոխանցման մեջ։ Երեխայի հիվանդ լինելու փաստը տարիներ շարունակ գաղտնի պահվեց։ Դրա մասին իմանում էին միայն ընտանիքի անդամները։ Ալեքսանդրան օգնություն էր խնդրում տարբեր բժիշկներից, հոգևորականներից և հրաշագործներից, սակայն հիվանդությունը անբուժելի էր։ Ալեքսեյը շատ հաճախ ամիսներ էր անցկացնում անկողնում։ Նրա կողքին բացի մորից գտնվում էին նաև քույրերը, որոնք վերին աստիճանի խնամք էին ցուցաբերում եղբորը։ Երբ Ալեքսեյի վիճակը որոշ չափով լավանում էր նա կարողանում էր խաղալ և բավականին աշխուժանալ։
Գրիգորի Ռասպուտինը
1912 թվականին Ալեքսեյը գտնվում էր կյանքի և մահվան միջև։ Նրա վիճակը ծայրահեղ էր։ Անկողնու կողքը նստած Ալեքսնադրային ցարեվիչը ասել էր, որ իր մահվանից հետո էլ ոչ ոք չէր տառապի։ Ալեքսանդրան վստահ լինելով, որ կկորցնի տղային տագնապի մեջ հեռագրում է Ռասպուտինին։ Նա անմիջապես պատասխանում է, որ ցարեվիչին վտանգ չի սպառնում և նա չի մահանա։ Եվ իրոք երեխան մնում է ողջ։ Այդ միջադեպից հետո Ալեքսանդրան սկսեց ամբողջովին վստահել Ռասպուտինին։ Նա ազատ ելք ու մուտք ուներ դեպի պալատ, գտնվում էր մոտ հարաբերությունների մեջ նաև Ալեքսանդրայի չորս աղջիկների հետ։ Սակայն պալատում նրան չէին հավանում։ Մի քանի տարի ծանոթությունից հետո Ռասպուտինը սկսեց քաղաքական խորհուրդներ տալ Ալեքսանդրային, քանի որ նա մեծ ազդեցություն ուներ Նիկոլայի վրա։ Ռասպուտինը մեծ վտանգ էր ներկայացնում ամբողջ Ռոմանովների ընտանիքին և այդ իսկ պատճառով նրան սպանելու պլան մշակվեց։ Ռասպուտինը կանխազգալով իր մահը Ալեքսանդրային զգուշացրեց, որ իրեն որևէ բան պատահելու դեպքում նրա ընտանիքը կմահանա տանջանքների միջոցով։ Սակայն 1916 թվականի դեկտեմբերին իշխան Ֆելիք Յուսուպովի, իր կնոջ և մի քանի այլ մարդկանց միջոցով Ռասպուտինը սպանվեց։ Ըստ որոշ վկայությունների նա չէր մահացել նույնիսկ գլխի մի քանի կրակոցներից հետո։
Էսպալիոն
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 4477 մարդ, բնակչության խտությունը` 122.32 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 36.60 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 2447 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 1771-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 676։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,4 %։ 1771 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 1613 անձ (827 տղամարդ և 786 կին)։ Գործազուրկ են եղել 158 անձ (81 տղամարդ և 77 կին)։ 676 անաշխատունակներից 149-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 342-ը` թոշակառուներ, իսկ 185-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա (Ալիքս)
Գրիգորի Ռասպուտինը
Ռասպուտինի մահվանից հետո Ալեքսանդրան տագնապի մեջ էր և վախենում էր, որ նրա ասածները կիրագործվեին։
Առաջին Համաշխարհային Պատերազմը
1914 թվականին սկսած Առաջին Համաշխարհային Պատերազմից հետո Ալեքսանդրայի հեղինակությունը էլ ավելի ընկավ գերմանացի լինելու պատճառով։ Նրան մեղադրում էին գերմանացիների հետ գաղտնի կապ պահելու մեջ չնայած այն փաստին, որ նա ատում էր Գերմանիայի կայսր Վիլհելմ II-ին։
1915 թվականին Նիկոլայը մեկնեց ռազմաճակատ և իշխանությունը ամբողջությամբ թողեց Ալեքսանդրային։ Նա չէր իմանում ինչպես կառավարել երկիրը։ Ռուսները սկսեցին էլ ավելի մեղադրել Ալեքսանդրային սխալ որոշումներ կայացնելու հարցում։ Քանի որ Ալեքսանդրան մոտ չէր ընտանիքի մյուս անդամների հետ նա նրանցից խորհուրդներ չէր հարցնում և ստեղծվում էր այն տպավորությունը, որ նա ուղղակի չէր ցանկանում լսել մյուսների կարծիքը։
Պատերազմի ժամանակ Ալեքսանդրան և իր երկու ավագ աղջիկները՝ Օլգան և Տատիանան, սկսեցին խնամել վիրավոր զինվորներին։ Նրանք նույնիսկ վաճառքի էին դնում իրենց ձեռքով պատրաստած իրերը՝ զինվորներին օգնելու նպատակով։
Հեղափոխությունը
Առաջին Համաշախարհային պատերազմի ժամանակ Ռուսաստանի Կայսրության վիճակը կտրուկ վատացավ։ Ռազմաճակատներում զոհվում էին միլլիոնավոր քաղաքացիներ, քաղաքները դատարկվում էին, աշխատանք չկար, սով էր տիրում։ Ռուսական զորքերի բազմաթիվ պարտություններից վրդովված քաղաքացիները այդ ամենում մեղադրում էին Ալեքսանդրային նրա գերմանացի լինելու պատճառով։ Նրանց բոլորին թվում էր, որ Ալեքսանդրան կապի մեջ էր գտնվում գերմանացիների հետ և դեմ էր Ռուսաստանի հաղթանակին։
Վիճակի ավելի ծայրանալուց հետո Նիկոլայը ինքը մեկնեց ռազմաճակատ և կայսրության կառավարումը թողեց Ալեքսանդրային։ 1916 թվականին քաղաքական պայքարը գտվնում էր իր գագաթնակետին։ Ժողովուրդը դեմ էր կառավարող դինաստիային և ցանկանում էր փոփոխություններ կատարել։ 1917 թվականի մարտին տուն վերադարձող Նիկոլայ II ցարի գնացքը կանգնացրին և նրան հանձնեցին գահըկնեց անելու հրամանը։ Նա առանց երկար մտածելու այն ստորագրեց։ Նիկոլայի եղբայրը կայսրի պաշտոնը ստանձնել չուզեց, իսկ Ալեքսեյը դա չէր կարող անել հիվանդության պատճառով։
Այդ րոպեից նախկին ցարը դարձավ հրամանատար Նիկոլայ Ռոմանով։
Լուրը հասավ պալատ որտեղ Ալեքսանդրան խնամում էր իր կարմրուկով հիվանդ երեխաներին։ Վախենալով իրենց հետագա ճակատագրի համար Նիկոլայը սկսեց օգնություն խնդրել տարբեր անձանց իր ընտանիքին ապաստան տալու խնդրանքով՝ այդ թվում նաև Անգլիայի թագավոր Ջորջ V-ին։ Սակայն նրանցից ոչ ոք չկարողացավ ընտանիքին ապաստանել տարբեր պատճառներով, դրանցից մեկը նաև Ալեքսանդրայի գերմանացի լինելն էր։
Ժամանակավոր կառավարությունը բոլշևիկների գլխավորությամբ որոշեց որոշ ժամանակով նախկին կայսրի ընտանիքին տնային կալանքի ենթարկել Ցարսկոյե Սելոյում։
Ցարսկոյե Սելո
Մինչև 1917 թվականի օգոստոսը նախկին թագավորական ընտանիքի անդամները՝ Նիկոլայ II-ը, կինը՝ Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնան և նրանց հինգ երեխաները՝ Օլգան, Տատիանան, Մարիան, Անաստասիան և Ալեքսեյը տնային կալանքի տակ պահվեցին իրենց հայրենի Ցարսկոյե Սելոյում։ Նրանք իրավունք չունեին առանց պահակ-ուղեկցողների տեղաշարժվել, ունեին հաստատված ժամեր՝ ուտելու և զբոսանքների համար։ Պալատի առջև գտնվող փոքրիկ կամրջից այն կողմ նրանք իրավունք չունեին անցնել։ Տարբեր քաղաքացիներ հավաքվում էին պալատի շրջակայքում, որպեսզի տեսնեին կալանքի մեջ գտնվող թագավորական ընտանիքին։ Նիկոլայը իր օրագրում գրում էր, որ օրերը բոլորովին իրարից չէին տարբերվում։ Նրանք առանց հույսը կորցնելու սպասում էին օգնության։
Նովոնիկոլսկ (գյուղ, Մոգիլյով-Պոդոլսկիի շրջան)
Նովոնիկոլսկ (Новомикільськ), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Մոգիլյով-Պոդոլսկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1908 թվականին։
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա (Ալիքս)
Ցարսկոյե Սելո
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնայի առողջական վիճակը կայուն չէր։ Նա տեղաշարժվում էր սայլակով։ Քանի որ ընտանիքը ազատ ելք ու մուտքի իրավունք չուներ նա իր ժամանակը անց էր կացնում գործելով և գիրք կարդալով։ Նրա օրագրերում արած գրառումներից երևում է որ օրերը անցնում էին շատ անհետաքրքիր։
Նովոնիկոլսկ (գյուղ, Մոգիլյով-Պոդոլսկիի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Նովոնիկոլսկ գյուղում բնակվում էր 63 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,4 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 157,5 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Մոգիլյով-Պոդոլսկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1908 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա (Ալիքս)
Ցարսկոյե Սելո
1917 թվականի օգոստոսին նոր հրաման եկավ բոլշևիկների կողմից, ըստ որի Նիկոլայի ընտանիքը պետք է տեղափոխվեր Տոբոլսկ։ Նրանց թույլ տվեցին վերցնել բոլոր անհրաժեշտ իրերը՝ շորեր, օրագրեր, գրքեր և նույնիսկ կահույք։ Նախկին թագավորական ընտանիքը լքեց իրենց հարազատ Ցարսկոյե Սելոն։
Տոբոլսկ և Եկատերինբուրգ
1917 թվականի օգոստոսի մեկին ընտանիքին տեղափոխեցին Տոբոլսկ։ Հերթապահների և զինվորների քանակը պակաս էր։ Նրանց թույլ էր տրվում գնալ եկեղեցի։ Հատուկ պատրաստվել էր տուն՝ Տոբոլսկի քաղաքապետի տունը։ Ընտանիքը վարում էր համեստ ապրելակերպ։
1918 թվականի ապրիլին որոշվեց նախկին թագավորական ընտանիքին տեղափոխել Մոսկվա՝ դատաստանի ենթարկելու նպատակով, սայան դա այդպես էլ չիրագործվեց։ Դրա փոխարեն որոշվեց ընտանիքին տեղափոխել ավելի հեռու գտնվող Եկատերինբուրգ քաղաքի "հատուկ նշանակության" Իպատիևի տուն։ Նիկոլային և Ալեքսանդրային դրա մասին ոչինչ չէին ասել։ Քանի որ Ալեքսեյը լուրջ հիվանդ էր, որոշվեց ընտանիքը բաժանել երկու մասի՝ սկզբից կմեկնեին Նիկոլայը, Ալեքսանդրան և նրանց դուստր Մարիան, իսկ Ալեքսեյի ապաքինումից հետո նրանց կմիանային նաև Օլգան, Տատիանան, Անաստասիան և Ալեքսեյը։ Նրանք առաջին անգամ իրարից բաժանվեցին։ Նիկոլայը Ալեքսանդրան և Մարիան ճանապատհորդվեցին անհայտ ուղղությամբ։ Մինչև վերջին րոպեն Նիկոլայը դեռ այն հույսն ուներ, որ նրանց ազատ կարձակեին կամ կտանեին Մոսկվա։ Սակայն նա շատ զարմացավ, երբ հասավ Եկատերինբուրգ։ Նրա հույսերը լրիվ մարեցին։
Ընտանիքի նոր կացարանը՝ Իպատիևի տունը ամբողջությամբ շրջապատված էր զորքով։ Դռները երկաթապատված էին, իսկ պատուհանները ներկված սպիտակ ներկով։ Նրանք նույնիսկ շոգ օրերին իրավունք չունեին բացել պատուհանները։ Մարիան իր քույրերին նամակներում հայտնում էր տան սարսափելի իրավիճակի մասին։ Մի քանի ամիս հետո նրանց միացան մյուս չորս երեխաները։ Ընտանիքի անդամները իրավունք չունեին ազատ շրջել տանը։ Նրանց հատկացված էին միայն մի քանի սենյակներ։ Նիկոլայը Ալեքսանդրան և Ալեքսեյը քնում էին նույն սենյակում, իսկ աղջիկները միասին մեկ այլ սենյակում։ Հատկացված էր նաև ճաշասենյակ։ Ընտանիքին նաև միացել էին մի քանի աշխատողներ։ Նրանց հսկող զինվորները ընտանիքի հետ շատ կոպիտ էին վերաբերվում։ Նրանք գողանում էին այն ամենը ինչ կարող էին, ծաղրում էին նրանց։ Զորքի հրամանատարը հրեական ծագումով Յակոբ Յուրովսկին էր։
Երաժշտության ձայնագրման ընկերությունների ավստրալիական միություն
Երաժշտության ձայնագրման ընկերությունների ավստրալիական միություն (Australian Recording Industry Association, ARIA), երաժշտության ձայնագրող ընկերությունների շահերը ներկայացնող միություն Ավստրալիայում։ Հիմնվել է 1983 թվականին ։ Ներառված է միջազգային չարթ-կազմակերպությունների ցանկում, որոնք ընդունվել են Ֆոնոգրամմաների արտադրողների միջազգային դաշնության կողմից ։
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա (Ալիքս)
Տոբոլսկ և Եկատերինբուրգ
Իպատիևի տուն ժամանելուց հետո ընտանիքին հրամայեցին բացել ճամպրուկները։ Ալեքսանդրան հրաժարվեց։ Նրանց ասացին, որ իրենք էլ չէին գտնվում Ցարսկոյե Սելոյում և պետք է ենթարկվեին հրամաններին։ Նիկոլայի անվտնագության համար Ալեքսանդրա թույլ տվեց պահակախմբին խուզարկել ճամպրուկները։
Երաժշտության ձայնագրման ընկերությունների ավստրալիական միություն
Պատմություն
ARIA-ն ստեղծվել է 1983 թվականին վեց հիմնական ձայնագրող կազմակերպությունների կողմից՝ «EMI», «Festival», «CBS», «RCA», «WEA», ավելի վաղ գոյություն ունեցող «Ավստրալիական ձայնագրման ֆիրմաների միության» (AARM) փոխարեն, որը իր հերթին հիմնվել էր 1956 թվականին ։
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա (Ալիքս)
Տոբոլսկ և Եկատերինբուրգ
Իպատիևի տան իր ննջարանում Ալեքսանդրա պատին քերծել էր սվաստիկայի նշանը՝ որպես հաջողություն։
Երաժշտության ձայնագրման ընկերությունների ավստրալիական միություն
Պատմություն
Այս միության կազմի մեջ են մտնում ավելին քան հարյուր ձայնագրող կազմակերպություններ։ Միությունը ղեկավարում է տնօրենների խորհուրդը, որի կազմի մեջ են մտնում որոշ լեյբլների տնօրեններ։
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա (Ալիքս)
Տոբոլսկ և Եկատերինբուրգ
Իպատիևի տունը գտնվում էր 75 զինվորների հսկողության տակ։ Մինչ Յակոբ Յուրովսկիի ժամանելը այնտեղ որպես հրամանատար էր ծառայում Ալեքսանդր Ավադեևը, որին նկարագրում էին որպես իսկական բոլշևիկ։
Երաժշտության ձայնագրման ընկերությունների ավստրալիական միություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հիթ-շքերթներ Կատեգորիա:Ավստրալիայի երաժշտություն Կատեգորիա:Ընկերություններ այբբենական կարգով
Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա (Ալիքս)
Տոբոլսկ և Եկատերինբուրգ
Ռոմանովների համար Իպատիևի տունը մղջավանջ էր։ Նրանք չգիտեին, թե այն երբ և ինչպես էր ավարտվելու՝ ընտանիքի բաժանմամբ, թե ոչնչացմամբ։ Առավոտվա ժամերին ընտանիքը իրավունք ուներ չորս ու կես ժամով դուրս գալ ցանկապատած բակը զբոսնելու, սակայն Ալեքսանդրան նախընտրում էր մնալ ներսում և կարդալ Աստվածաշունչը կամ Սերաֆիմ Սանովսկիի գործերը։ Վերջին ամիսներին նրա առողջական վիճակը էլ ավելի էր ծանրացել՝ նա տառապում էր ջղաձգություններով և ատամի ցավով։
1918 թվականի հուլիսի 4-ին Իպատիևի տան հրամանատարը փոխվեց։ Նոր հրամանատարը՝ Յակոբ Յուրովսկին՝ հայտնի էր իր կոպիտ վերաբերմունքով։ Նա Ռոմանովներից վերցրեց նրանց բոլոր զարդերը։ Ալեքսանդրան պահեց միայն երկու ձեռնաշղթա, որոնք իրեն դեռ երեխա ժամանակ նվիրել էր իր հորեղբայր իշխան Լեոպոլդը։ Յուրովսկին չգիտեր, որ Ալեքսանդրայի չորս աղջիկները իրենց թանկարժեք քարերը կարել էին շորերի մեջ։ Դա պարզվեց միայն նրանց մահվանից հետո։
Շատերը հավատում էին, որ Ռոմանովիների ընտանիքի մահվան հրամանը տվել էր հենց Լենինը, բայց դա ապացուցված չէ։ Յուրովսկին մահվան հրամանը ստացավ հուլիսի 13-ին։
Սպանությունը
1918 թվականի ամռանը Եկատերինբուրգում ավելացան հակա-բոլշևիկյան ուժերը, որը շատացնում էր թագավորական ընտանիքի փախուստի հնարավորությունները։ Տեղի ունեցավ գաղտնի ժողով, որի արդյունքում որոշվեց սպանել ընտանիքի բոլոր անդամներին։ 1918 թվականի հուլիսի 16-ին ընտանիքը սովորականի նման պառկեց քնելու երեկոյան 10-ին։ Նրանց արթնացրին գիշերը և հրամայեցին իջնել ներքև։ Տանը հսկող զորքի գլխավոր հրամանատարը՝ Յակոբ Յուրովսկին էր, ով մասնագիտությամբ պրոֆեսիոնալ լուսանկարիչ էր։ Նա ասաց ընտանիքի անդամներին, որ լուրեր են տարածվել նրանց մահվան մասին և այդ լուրերը ժխտելու նպատակով նրանց պետք է նկարահանել։ Զինվորները նրանց խնդրեցին կանգնել հավասար, որպեսզի բոլորը երևան։ Նախկին թագավորական ընտանիքը ընդունեց նկարվելու դիրք։ Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնան աթոռ խնդրեց, Նիկոլայը իր ձեռքերում պահում էր հիվանդ ցարեվիչ Ալեքսեյին։ Յակոբ Յուրովսկին կարդաց մահապատժի հրամանը։ Նիկոլայը սարսափի մեջ շրջվեց և ասաց, որ սա անհնարին է։ Զինվորները առանց ժամանակ ծախսելու սկսեցին կրակել ընտանքի վրա։ Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնան Նիկոլայը մահացան միանգամից՝ գլխի կրակոցից։ Ալեքսեյը սարսափի մեջ վիրավոր ընկած էր գետնին։ Ամենաերկարը կյանքի համար պայքարում էին Նիկոլայի չորս աղջիկները, քանի որ նրանք իրենց թանկարժեք քարերը անվտանգության նկատառումներից ելնելով կարել էին իրենց շորերի արանքում։ Դա նրանց պաշտպանում էր կրակոցներից։ Զինվորները կրարեցին նրանց գլուխների վրա։ Ընտանիքի հետ մահացան նաև բժիշկ Եվգենի Բոտկինը, աղախին Աննա Դեմիդովան, խոհարար Իվան Խարիտոնովը և սպասավոր Ալեքսեյ Տրուպպը։ Այնուհետև զինվորները մարմիները բարձեցին բեռնատար ավտոմեքենայի վրա տարան Եկատերինբուրգի մոտակայքում գտնվող անտառը մարմնինները վառեցին և թաղեցին։
Գտնված մարմինները
Ցարի և իր ընտանիքի մարմինների տեղը ոչ ոքի հայտնի չէր։ Յուրովսկին իր օրագրերում նշումներ չէր արել մարմնինների թաղման վայրի հետ կապված։
1979 թվականին ռուս սիրողական հնագետ Ալեքսանդր Ավդոնինը Եկատերինբուրգի մոտակայքում՝ անտառում գտավ որոշ մարմինների մնացորդներ։ Ըստ նրա հողը այդ տարածքում ուրուցիկ էր։ Կատարված ԴՆԹ թեսթերը ապացուցեցին, որ մարմինները պատկանում էին թագավորական ընտանիքի ներկայացուցիչներին։ Նրանց հետ գտնվում էին նաև մյուս չորս աշխատողների մարմինները։ Սակայն պակասում էին ցարեվիչի և աղջիկներից մեկի մարմինները (հնարավոր է Մարիայի)։ 2007 թվականին նրանք նույնպես գտնվեցին։ Վերջնական պատասխանները ապացուցեցին, որ գտնված բոլոր մարմինները մահացած ընտանիքին էին պատկանում։ Գտնված մարմինները պաշտոնապես թաղվեցին Սանկտ-Պետերբուրգի Սուրբ Պողոս Պետրոս եկեղեցում 1998 թվականի հուլիսի 17-ին՝ ուղիղ 80 տարի նրանց մահվանից հետո։ Այն ժամանակվա նախագահ Բորիս Ելցինը ասաց "Սա շատ կարևոր օր է ռուս ժողովրդի համար": Եկատերինբուրգի Իպատիևի տունը քանդվեց և նույն տեղում կառուցվեց եկեղեցի՝ "Եկեղեցի արյան վրա": Նիկոլայ II-ը և իր ընտանիքի բոլոր անդամները դասվել էին ռուսական եկեղեցու սրբերի շարքերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նիկոլայ II Կատեգորիա:Ռոմանովներ Կատեգորիա:Վիկտորիայի և Ալբերտի թագավորական շքանշանի ասպետ կանայք
Կոզինո (գյուղ, Կոզինսկոե գյուղական բնակավայր)
Կոզինո (Козино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 74 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Միջնագետ (գետ)
Միջնագետ, գետակ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Մեղրու լեռներում, Արջահունի ձախ օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Մեղրու լեռների հյուսիսային լանջերից և մայր գետին միանում Լեռնաձոր գյուղից 8,5 կմ հարավ-արևելք։ Երկարությունը՝ 3,5 կմ ։
Նիմ (Փոքր Սունայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բալթիկ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Շույա, գետի ենթաավազանը՝ Սվիր (այդ թվում գետի ավազանում Օնեժի լիճ)։ Պատկանում է Նևա ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
(9902) Կիրկպատրիկ
(9902) Կիրկպատրիկ (Kirkpatrick), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1997 թվականի հուլիսի 3-ին Պաուլ Կոմբայի կողմից Պրեսկոտում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,210389 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0285 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,3923 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1200,33 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,299917 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,32° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1997 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Պաուլ Կոմբայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
931
Մահեր
Կատեգորիա:931 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ձյունապտղիկ սպիտակ
Ձյունապտղիկ սպիտակ (Symphoricarpos albus), պատկանում է ցախակեռասազգիների ընտանիքին։ Ունի 1-1.5 մ բարձրություն։ Կեղևը նուրբ է, մոխրավուն, տերևները ձվաձև կամ էլիպսաձև երկարավուն են, երբեմն՝ կլորավուն կամ լայն սեպաձև հիմքով և ունեն 2-6 սմ երկարություն, 1.8-5 սմ լայնություն։ Ամբողջաեզր, հոռաշվերի վրա հաճախ փոսիկավոր բլթակավոր, վերևից մուգ կանաչավուն և մերկ, ներքևի կողմից՝ բաց գույնի՝ ծածկված կարճ մազմզուկներով։ Ծաղկափթթությունները ծայրային են, հասկանման կամ ողկուզանման։ Ծաղիկները վարդագույն են և մանր։ Հատապտուղները կլոր են, ձյունասպիտակ, ուտելու համար պիտանի չեն։ Հայաստան է ներմուծված նախասովետական շրջանում, ամենուրեք օգտագործվել է որպես կենդանի ցանկապատ, քանի որ հեշտությամբ է խուզվում և դանդաղ աճի շնորհիվ տրված ձևը երկար է պահպանում։
Ծաղկում է ապրիլ-սեպտեմբեր ամիսների, իսկ պտուղները հասունանում են սեպտեմբեր-նոյեմբերին։ Ապրում են 50-60 տարի։ Լուսասեր բույս է, ցրտադիմացկուն է, նաև երաշտադիմացկուն, աճում է բոլոր տեսակի հողերում։ Պահանջկոտ չէ աճման պայմանների նկատմամբ։
Յուտո Նագատոմո
Յուտո Նագատոմո (ճապ.`長友 佑都, ), ճապոնացի պաշտպան, որը հանդես է գալիս Միլանի Ինտերում և Ճապոնիայի ազգային հավաքականում։ Հաղթել է Ասիայի գավաթը 2011 թվականին։
Կարիերա
Տոկիո
Նագատոմոն իր կարիերան սկսել է Տոկիո ֆուտբոլային ակումբում, որի կազմում անցկացրել է 3.5 մրցաշրջան։ Նագատոմոն Տոկիոյի կազմում խաղացել է մինչև 2010 թվականը, և անցկացրել է 72 հանդիպում Ճապոնիայի առաջնության շրջանակներում։
Չեզենա
2010 թվականի հուլիսին Նագատոմոն վարձավճարով տեղափոխվել է իտալական Չեզենա ։ Իսկ 2011 թվականի հունվարի 28-ին Չեզենան ամբողջովին գնել է ֆուտբոլիստի տրանսֆերը` 1.7 միլիոն եվրոյով։ Թիմի կազմում ֆուտբոլիստը անցկացրել է 16 հանդիպում։
Ինտեր
2011 թվականի հունվարի 31-ին նա տեղափոխվել է միլանյան Ինտեր և ստացել է 55 համարը։ Փետրվարի 6-ին նա իր դեբյուտն է նշել մրցելով Ռոմայի դեմ և փոխարինման է դուրս եկել 75-րդ րոպեին՝ Վեսլի Սնեյդերի փոխարեն։ Մարտի 6-ին նա իր առաջին գոլն է խփել միլանայան ակումբի կազմում՝ Ջենովայի դեմ խաղում։
Ազգային հավաքական
Նագատոմոն իր դեբյուտն ազգային հավաքականի կազմում նշել է 2008 թվականի մայիսի 24-ին մրցելով Կոտ դ'Իվուարի ազգային հավաքականի դեմ։ Նագատոմոն մասնակացել է 2010 թվականի աշխարհի առաջնությանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:Ինտեր Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ճապոնացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի ֆուտբոլի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Տուուդի
Տուուդի (Tuudi), գյուղ Էստոնիայի Լյաենեմաա նահանգի Լիհուլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 180 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Լյաենեմաա նահանգի Լիհուլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Մալայա Խլոպովայա (Մորոզովի շրջան)
Մալայա Խլոպովայա (Малая Хлоповая), գյուղ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Մորոզովսկի շրջանում։ Մտնում է Շիրոկո-Ատամանովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ 2009 թ. տվյալներով Բնակչությունը կազմում է 244 մարդ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Մորոզովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Միջնաջուր (գետ)
Միջնաջուր, գետակ Հայաստանի Տավուշի մարզում, Խաչաղբյուր գետի աջ օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Ցիցքար լեռան արևելյան լանջից և Ահնիձոր գյուղից 7,5 կմ հարավ-արևելքում միախառնվում մայր գետին։ Երկարությունը՝ 7 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տավուշի մարզի գետեր Կատեգորիա:Խաչաղբյուր գետի վտակներ
Քարադաշտ
Քարադաշտ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Գավաշի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կռմռուտ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Տավուշի մարզի լեռներ
Պիշչով
Պիշչով (Піщів), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Նովգորոդ-Վոլինսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1000 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պիշչով գյուղում բնակվում էր 799 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,4 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 332,92 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Նովգորոդ-Վոլինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1000 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:1650 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
933
Մահեր
Կատեգորիա:933 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Աշոտ Ղազարյան
Աշոտ Սուրենի Ծատրյան, հայ դերասան, հաղորդավար, կատակերգու և երգիչ։ ՀՀ ժողովրդական արտիստ (2014)։
Կրթություն
Ավարտել է Երևանի Չարենցի անվան միջնակարգ դպրոցը։ 1968-1973 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետում՝ Վարդան Աճեմյանի արվեստանոցում։
Դերասանական գործունեությունը
1967-1968 և 1975-1976 թվականներին աշխատել է Երևանի դրամատիկական թատրոնում՝ որպես դերասան։ 1973-1974 թվականներին աշխատել է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան թատրոնում՝ որպես դերասան։ 1976 թվականին եղել է Հայպետէստրադա «Ուրախ ժամ» համույթի մենակատար, «Ուրարտու» համույթի հանդիսավար։ 1977-1978 թվականներին աշխատել է «Ուրարտու» համույթում՝ որպես երգիչ։ 1979 թվականին եղել է Հայհամերգ միավորումի բեմադրող ռեժիսոր, «Միայն ծիծաղ» խմբի և «Նաիրի» համույթի գեղարվեստական ղեկավար։ Նկարահանվել է «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի և հայկական հեռուստատեսության մի շարք գեղարվեստական ֆիլմերում և հաղորդումներում ։ 2006 թվականին ստեղծել է Աշոտ Ղազարյանի հումորի, ծիծաղի և խոսքի դպրոց-ստուդիան։
2019-2020 թվականներին նկարահանվել է է Դ. Գրիգորյանի բազմասերիանոց «Անհասցե Ծնվածները» հեռուստասերիալում։ 2019 թվականին նկարահանվել է «Վերջին Ուսուցիչը» հեռուստասերիալում։ Իսկ այժմ նկարահանվում է Դ. Գրիգորյանի բազմասերիանոց «Սարի Աղջիկ» հեռուստասերիալում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:1949 ծնունդներ Կատեգորիա:Մայիսի 15 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևանի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:ՀՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Գարեգին Նժդեհ մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայ հաղորդավարներ Կատեգորիա:Հայ երգիչներ
Ակսակովո (գյուղ, Կարմասկալինսկի շրջան)
Ակսակովո (Аксаково, Аксаков), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կարմասկալինսկի շրջանի կազմում։
Նյալմա
Վտակներ՝
Ակսակովո (գյուղ, Կարմասկալինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 10 մարդ։
Նյալմա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բալթիկ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ ջրային ավազանային շրջան, գետի ենթաավազանը՝ Նևա և Լադոժսկի լիճ։ Պատկանում է Նևա ավազանային շրջանին։
Ակսակովո (գյուղ, Կարմասկալինսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կարմասկալինսկի շրջանի բնակավայրեր
Նյալմա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Աստերոիդների ցանկ (114701-114800)
Աստերոիդների ցանկ (114601-114700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (114801-114900)
934
Մահեր
Կատեգորիա:934 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Մորոզով (Մորոզովի շրջան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Մորոզովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
(2028) Խանեկեո
(2028) Խանեկեո (Janequeo), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1968 թվականի հուլիսի 18-ին Կառլոս Տոռեսի և Ս. Կոֆրեի կողմից Սեռո Էլ Ռոբլեում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,296094 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0356 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5566 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1270,82 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,283282 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,96° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1968 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլոս Տոռեսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ս. Կոֆրեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մոգվաց ջուր (գետ)
Մոգվաց ջուր, գետ Հայաստանի Շիրակի մարզում, Սևգետի ձախ վտակը։ Սկիզբ է առնում Արփի լճի ջրամբարի հարավարևելյան լճամերձ գոգավորությունից և Գտաշեն գյուղից 4 կմ հյուսիս-արևմուտքում դուրս գալիս Թուրքիայի տարածք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի գետեր Կատեգորիա:Սևգետ գետի վտակներ
Շլիշկովցի
Շլիշկովցի (Шлишківці), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Մոգիլյով-Պոդոլսկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1975 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Շլիշկովցի գյուղում բնակվում էր 333 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,4 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 138,75 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Մոգիլյով-Պոդոլսկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1975 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Էլիզաբեթ Նեյի անվան թանգարան
Էլիզաբեթ Նեյի անվան թանգարան (Elisabet Ney Museum), թանգարան ԱՄՆ Տեխաս նահանգի Օստին քաղաքում։ Տեղակայված է քանդակագործ Էլիզաբեթ Նեյի նախկին ստուդիայում և նվիրված է նրա կյանքին և գործունեությանը։ Թանգարանում ցուցադրվում են Նեյի ստեղծած դիմաքանդակներն ու կիսանդրիները և անձնական հուշերի մշտական հավաքածուն։
Պատմություն
Նեյն իր ստուդիան անվանել է Ֆորմոսա։ Կառույցն ընդլայնվել է 1902 թվականին։ Այն Տեխասում կառուցված ամենահին ստուդիաներից է։ 1907 թվականին Նեյի մահից հետո Էլլա և Յոզեֆ Բ. Դիբրելը գնել են ստուդիան՝ որպես Նեյի հիշատակի արվեստի կենտրոն պահպանելու համար ։ Օստին քաղաքի խանությունները 1941 թվականին ստանձնեցին կառույցի սեփականությունը։ Այն կառավարվում է Օստինի զբոսայգիների և հանգստյան վարչության կողմից։ Բացի տեղական և պետական պատմական նշանակալի վայր լինելուց, 1972 թվականի նոյեմբերի 29-ին այն ընդգրկվել է ԱՄՆ-ի պատմական վայրերի ազգային գրանցամատյանում։ 1980 թվականի հուլիսից մինչև 1982 թվականի նոյեմբեր ընկած ժամանակահատվածում թանգարանը փակվել է և վերանորոգման և կլիմայի կառավարման համակարգ տեղադրելու համար։ Մեկ այլ հիմնանորոգում իրականացվել է «Պահպանենք Ամերիկայի գանձերը» ծրագրի դրամաշնորհով ։
Հավաքածու
Թանգարանն ունի Նեյի ստեղծագործությունների բնօրինակների և կրկնօրինակների հավաքածու, ինչպես նաև ներառում է նրա անձնական իրերի և գործիքների մեծ մասը։ Ցուցադրված են եվրոպացի գործիչների ավելի քան հիսուն քանդակներ և մեդալիոններ, այդ թվում՝ Լյուդվիգ II Բավարիացու, Օտտո ֆոն Բիսմարկի, Ջուզեպպե Գարիբալդիի, Արթուր Շոպենհաուերի դիմաքանդակները, ինչպես նաև ամերիկյան ժամանակաշրջանում ստեղծված Ուիլյամ Ջեննինգս Բրայանի, Սեմ Հյուսթոնի, Սթիվեն Ֆ. Օստինի, Ալբերտ Սիդնի Ջոնսթոնի, Շեքսպիրի Լեդի Մակբեթի քանդակները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1907 հիմնադրումներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի թանգարաններ
Էդնա Պարկեր
Էդնա Պարկեր (Edna Parker, ),  ամերիկացի ուսուցչուհի, երկարակյաց։ 2007 թվականի  օգոստոսի 13-ից մինչ մահվան օրը համարվում էր ամենածեր մարդը ։ Կյանքի վերջին տարիները անցկացվել է Շելբիլվիլում (Ինդիանա)։ Էդնա Պարկերի մահից հետո ամենատարեց բնակիչ է ճանաչվել պորտուգալացի Մարիա դե Ժեզուշը ։
Կենսագրություն
Էդնա Պարկերը ծնվել է 1893 թվականի ապրիլի 20-ին Ինդիանա նահանգի ագարակներից մեկում։ Սովորել է Ֆրանկլինի անվան միջին դպրոցում, այնուհետև հաճախել է Ֆրանկլինի քոլեջ, որպեսզի ստանա բարձրագույն կրթություն։
Պարկերը մի քանի տարի դասավանդել է Սմիթլենդի դպրոցում։
Ամուսնու մահից հետո, երբ Էդնան 45 տարեկան էր, մնաց ապրելու ագարակում։ 100 տարեկան հասակում Էդնան տեղափոխվել է ավագ որդու՝ Քլիֆորդի մոտ։ Մի անգամ ձմռանը Քլիֆորդը և նրա կինը գնացին բասկետբոլի խաղի, իսկ Էդնան մնաց տանը մենակ։ Երբ նրանք վերադարձան, Էդնային գտան տան բակում՝ ձյան մեջ անգիտակից վիճակում։ Չնայած թեթև վնասվածքներին՝ Էդնան շուտափույթ ապաքինվեց։ Հետագայում Էդնային տարել են ծերանոց։
Պարկերը շատ էր սիրում կարդալ պոեզիա, սիրում Ջեյմս Ուիտկոմբա Ռայլիի ստեղծագործությունները, ամեն օր կարդում էր թերթեր և հաճախ ուղարկում էր ինքնագրեր։ 2007 թվականին իր ծննդյան 114-ամյակի կապակցությամբ նա շնորհավորական նամակ է ստացել ԱՄՆ-ի նախագահ Ջորջ Ուոկեր Բուշից։ Բացի այդ, Շելբիլվիլի քաղաքապետը նրան փոխանցել է քաղաքի խորհրդանշական բանալին։
2008 թվականին Պարկերը նկարահանվել է Մարկ Դոլանի «Աշխարհը ... և ես» վավերագրական ֆիլմի դրվագներից մեկում ։
Էդնան մահացել է ծերանոցում՝ Ինդիանա նահանգում, 2008 թվականի նոյեմբերի 26-ին, 115 տարեկան և 220 օրական հասակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երկարակյացներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ուսուցչուհիներ
Կոզինո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Կոզինո (Козино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 10 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Գրողների վաշտ
Գրողների վաշտ (Писательская рота), Կարմիր բանակի ստորաբաժանում, որը ձևավորվել է մոսկովյան աշխարհազորայիններից 1941 թվականին։ Գրողների վաշտում ծառայել են առավելապես պրոֆեսիոնալ գրական գործիչներ, Խորհրդային գրողների միության անդամներ։ Գրողներից են կազմված եղել Մոսկվայի ժողովրդական աշխարհազորի 8-րդ Կրասնոպրեսնենսկի դիվիզիան 22-րդ հրաձգային գնդի 1-ին գումարտակի 3-րդ վաշտը, ավելի քիչ՝ 2-րդ վաշտը ։ Գրական գործիչների զորակոչի հարցերով զբաղվել է այդ նպատակով ձևավորված Գրողների միության պաշտպանական հանձնաժողովը։
Ձևավորման պատմություն
8-րդ հրաձգային դիվիզիան ձևավորվել է 1941 թվականի հուլիսի-ին «Ժողովրդական աշխարհազորայինների դիվիզիաների կազմում Մոսկվայի և Մոսկվայի մարզի աշխատավորների կամավոր մոբիլիզացիայի մասին» թիվ 10 որոշման համաձայն։ Դիվիզիայում գրանցումը կատարվել է զուտ կամավոր ։ Բացի գրողների միության անդամներից, դիվիզիայի կազմում ընդգրկվել են նաև Մոսկվայի պետական համալսարանի աշխատակիցներն ու ուսանողները։ Առաջին շաբաթվա ընթացքում նրա շարքերը համալրել է 1065 մարդ՝ 213 մաթեմատիկոսներ և մեխանիկներ, 163 պատմաբան, 158 ֆիզիկոս, 155 աշխարհագրագետ, 148 քիմիկոս, 138 կենսաբան, 90 երկրաբան։ 24 մարդ ունեցել է պրոֆեսորի կոչում և գիտությունների դոկտորի աստիճան։ Աշխարհազորայինների կազմում ընդգրկվել են նաև երաժշտական և թատերական մասնագիտությունների ներկայացուցիչներ ։
Նույն կոլեկտիվի աշխատակիցներին փորձել են ուղարկել նույն ստորաբաժանում, ինչը նպաստել է նրանց մարտական ներդաշնակվածության բարձրացմանը։ Այսպես հայտնվել են «գիտնականների», «գրողների» վաշտերը, իսկ երաժիշտները ձևավորել են «Չայկովսկու անվան գումարտակը»։ Ընդ որում, նույն ստորաբաժանումում ծառայել են տարբեր տարիքի մարտիկներ, որոնցից ավագներն ունեցել են մարտական փորձ, որը ստացել էին քաղաքացիական և խորհրդա-ֆիննական պատերազմում։ Մարտիկների մի մասն ունեցել է Կարմիր բանակում ծառայելու փորձ կամ հրաձգային խմբակներում սովորել է զենքի օգտագործման կանոնները, բայց շատերը զուտ քաղաքացիական անձինք էին, այդ թվում՝ առողջական վիճակի պատճառով բանակ չզորակոչված ։
Առանձին խնդիր էր նյութական ապահովումը, որը մասնակիորեն իրականացվում էր Կրասնոպրեսնենսկի շրջանի ձեռնարկությունների հաշվին, իսկ երբեմն նաև մարտիկների անձնական նախաձեռնությամբ ։ 1941 թվականի հուլիսին դիվիզիայի մարտիկների ընդհանուր թիվը հասել է 7000-ի։ Մոսկվայի ռազմական օկրուգի հրամանատարի հրամանով հուլիսի կեսերին նրանք դուրս են եկել Մոսկվայից և կենտրոնացել են քաղաքից 30 կմ հեռավորության վրա՝ Նիկոլո-Ուրյուպինոյի և Բուզլանովոյի շրջաններում ։
Վաշտի կազմավորումն ու ռազմաճակատ ուղարկելը հետևյալ կերպ է նկարագրել այդ իրադարձությունների ականատես, խորհրդային հայտնի բանաստեղծուհի Մարինա Ցվետաևան ․
Հուլիսի 11-ին ռազմաճակատ գնաց Մոսկվայի աշխարհազորը, գնաց նաև գրողների վաշտը։ Ես տեսա այդ կամավորների վաշտը, նա անցավ Ապստամբության հրապարակով դեպի կենդանաբանական այգի, դեպի Կրասնայա Պրեսնա փողոց, դա մի տխուր ու ճմշող տեսարան էր․ այնպիսի ոչ կռվասիրություն։ Մեջքները կորացած, գրեթե բոլորը ակնոցավոր, սպիտակ տոմսավորներ, որոնք առողջական կամ տարիքի պատճառով ազատվել են զինվորական ծառայությունից, գնում էին ոչ թե զինվորական կարգով, այլ ինչ-որ քաղաքացիական շարասյունով…
Դիվիզիան հիմնական մարտերը վարել է 1941 թվականի հոկտեմբերի 6-ին և 7-ին Ելնյայում։ Շրջապատման մեջ ընկնելու վտանգից հետո նահանջելու հրաման չի ստացել և կտրվել է հիմնական ուժերից։ Կորուստները կազմել են կազմի կեսից ավելին, շատերը հայտնվել են անհայտ կորածների ցուցակում։ Մնացածները կարողացել են անցնել ճակատային գիծը և միանալ իրենց զորքերին կամ միացել են պարտիզանական ջոկատներին։ 1941 թվականի նոյեմբերի վերջին դիվիզիան պաշտոնապես կազմալուծվել է ։
Գրական վաշտերի կազմում ընդգրկված գրական գործիչների ցանկ
Գրողների վաշտի կազմը ներկայացվում է ըստ Բորիս Ռունինի.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ
Ուրալյան լեռներ
Ուրալյան լեռներ, լեռնային համակարգ, որը գտնվում է Արևելաեվրոպական և Արևմտասիբիրական հարթավայրերի միջև։ Ավելի քան 2000 կմ (Պայ Խոյի և Մուգոջարների հետ ավելի քան 2600 կմ) երկարություն և 40-150 կմ լայնություն ունեցող այս լեռնային համակարգը հանդիսանում է Եվրոպա և Ասիա աշխարհամասերի բնական սահմանագիծը։ Գրեթե ամբողջությամբ գտնվում է Ռուսաստանի Դաշնության, մասամբ՝ Ղազախստանի տարածքում։
Անվանում
Սկսած Առաջին տարեգրքից (հին ռուսերեն՝ Повѣсть времѧньныхъ лѣтъ), որը վերաբերում է մեր թվարկության 11-րդ դար-ին, ռուսները Ուրալյան լեռները անվանել են Գոտիային, Սիբիրյան կամ Մեծ Քար, կամ Երկրային Գոտի։
Համառուսական պետության առաջին քարտեզի՝ «Մեծ գծագրի» վրա, որը կազմված է 16-րդ դարի երկրորդ կեսին, Ուրալը, որը կոչվում էր Մեծ Քար, պատկերված է եղել լեռնային գոտու տեսքով, որից սկիզբ են առնում Զլատոուստովյան գործարանների շրջանում և դրանցից մի քիչ հարավ և մի քիչ հյուսիս գտնվող բազմաթիվ գետեր։ Ռուսները սկզբում լեռնաշղթայի միայն այս մասն էին կոչում Ուրալ (Մեծ գծագիր գրքում ասվում է, որ Սպիտակ գետը հոսել է Ուրալտովյան լեռներից)։ Մինչև այժմ ժողովուրդը լեռնաշղթայի միայն այս մասն է կոչում Ուրալ ։
"Բաշկիրերենում «Ուրալ» տեղանունը հասկացվում է որպես բավական հին, թերևս նախաթուրքական վիճակի ժամանակների անվանում։ Այն պետք է կապել үр ~ հին թուրքերեն *ör «բարձրություն, բարձրավանդակ»։ Բացի այս տարբերակի կա «Ուրալ» բառի ծագման մի այլ տեսություն՝ բաշկիրերեն «ուրաու», այսինքն ՝ «գոտի», «գոտևորել» ։ Ժամանակակից տեղանունաբանությունը դիտարկում է Ուրալ տեղանվան ծագման երկու հիմնական տարբերակներ ։ Անվանման ծագման մանսիական տարբերակի ստեղծող Է. Կ. Հոֆմանը Ուրալ անվանումը համեմատել է մանսիական ուռ-ի (լեռ) հետ։ XX դարում այդ տեսությունը զարգացրել են հունգարական գիտնականները մանսիերեն մանսիերեն՝ ուռ ալա (լեռան գագաթ), բայց այս տարբերակի թվացյալ համոզիչ լինելու հետ միասին մանսիներն իրենք Ուրալյան լեռները կոչում են Նյոր (Քար) և ուր ալա բառակապակցությունը երբեք չեն կիրառել և ոչ ընդհանուր Ուրալի, ոչ առանձին նրա գագաթների վերաբերյալ ։ Երկրորդ տարբերակը դիտարկում է տեղանվանման փոխառությունը բաշկիրերենից։ Իսկապես, Ուրալի բոլոր աֆտոխտոն ժողովուրդներից այս անունը հնուց ի վեր գոյություն ունի միայն բաշկիրների մոտ և աջակցություն է գտել այդ ժողովրդի լեզվի, առասպելների և ավանդույթների մակարդակով (Ուրալ Բատիր էպոս)։ Ուրալի այլ բնիկներ (խանտեր, մանսիներ, կոմեր, նենեցներ) Ուրալյան լեռների այլ ավանդական անուններ են կիրառում։ Իզ, մանսիերեն՝ Նյոր, խանտիերեն՝ Կև, Նգարկա պե։