cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էստոնիայի պատմություն
Ծանոթագրություն
94. ↑ Хийо Т. Попытка коммунистического переворота 1 декабря 1924 года. Эстоника (8 октября 2009). Дата обращения: 3 января 2014. Архивировано 11 сентября 2014 года.
96. ↑ Леймус И. Деньги в Эстонии в XX веке. Эстоника (13 ноября 2009). Дата обращения: 15 марта 2014. Архивировано 14 июня 2013 года.
97. ↑ Советско-эстонские договоры 1920, 1932, 1939 // Советская историческая энциклопедия / Гл. ред. Е. М. Жуков. — М. : Советская энциклопедия, 1971. — Т. 13.
99. ↑ Паюр А. Годы Великого Кризиса. Эстоника (26 ноября 2009). Дата обращения: 18 марта 2014. Архивировано 14 июня 2013 года.
100.                  ↑ Jump up to:1 2 Паюр А. Годы авторитарного режима. Эстоника (26 ноября 2009). Дата обращения: 23 марта 2014. Архивировано 14 июня 2013 года.
101.                  ↑ Раукас А. Эстония. Энциклопедический справочник. — Таллин: Изд. Эстонской энциклопедии, 2008. — С. 320. — 766 с.
102.                  ↑ Республика Эстония. runivers.ru. Дата обращения: 14 октября 2013. Архивировано 10 июня 2015 года.
103.                  ↑ ''Кульков Е. Н.'' Война 1941-1945 гг. Факты и документы. — ОЛМА Медиа Групп, 2011. — С. 17. — 496 с. — (Историческая библиотека «Олма-пресс»). — ISBN 9785373039550.
104.                  ↑ Tauber, 2012, p. 24-25.
105.                  ↑ Hiden and Salmon, 1994, p. 110.
106.                  ↑ Пакт о взаимопомощи между СССР и Эстонской Республикой // Полпреды сообщают… — М.: Международные отношения, 1990. — С. 62—64
107.                  ↑ Зубкова, 2008, с. 99.
108.                  ↑ Jump up to:1 2 Варес П. На чаше весов: Эстония и Советский Союз, 1940 год и его последствия. — Таллин: Евроуниверситет, 1999. — 446 с. — ISBN 9985-9209-1-0.
109.                  ↑ Jump up to:1 2 ''Семиряга М. И.'' Глава 4. Тревожное лето. 1. На Балтике прохладно // Тайны сталинской дипломатии 1939—1941. — Москва: Высшая школа, 1992. — 303 с. — ISBN 5-06-002525-X.
110.                  ↑ Зубкова, 2008, с. 80-84.
111.                  ↑ Jump up to:1 2 Estonia 1940-1945: Reports of the Estonian International Commission for the Investigation of Crimes Against Humanity / ed. T. Hiio, M. Maripuu, I. Paavle. — Tallinn: Estonian Foundation for the Investigation of Crimes gainst Humanity, 2005. — P. 79-98. — 1357 p. — ISBN 978-9949130405.
112.                  ↑ Taagepera R. De-choicing of elections: July 1940 in Estonia (англ.) // Journal of Baltic Studies. — Fall 1983. — Vol. 14, no. 3. — P. 215—246.
113.                  ↑ Baltic states (2007) Архивная копия от 13 ноября 2007 на Wayback Machine. Encyclopædia Britannica
114.                  ↑ Зубкова, 2008, с. 85-91.
115.                  ↑ Taagepera, 1993, p. 62.
116.                  ↑ Tauber, 2012, p. 27.
117.                  ↑ ''Миронов Н. В.'' Правовое регулирование внешних сношений СССР, 1917-1970 гг. — Международные отношения, 1971. — С. 129. — 294 с.
118.                  ↑ Зубкова, 2008, с. 98.
119.                  ↑ Baltic states. Soviet occupation) (англ.). — статья из Encyclopædia Britannica Online.
120.                  ↑ Estonia Архивная копия от 16 апреля 2021 на Wayback Machine в энциклопедии «Колумбия», 2000
121.                  ↑ ''Мягков М. Ю.'' В поисках будущего: американская оценка участия СССР в послевоенном устройстве Европы 1941—1945 гг. // Вестник МГИМО (У) МИД РФ. — 2008. — № 3.
123.                  ↑ Мялксоо Л. Советская аннексия и государственный континуитет: международно-правовой статус Эстонии, Латвии и Литвы в 1940—1991 гг. и после 1991 г = Illegal Annexation and State Continuity: The Case of the Incorporation of the Baltic States by the USSR. — Тарту: Издательство Тартуского университета, 2005. — С. 149—154. — 399 с. — ISBN 9949–11–144–7. Архивная копия от 12 октября 2013 на Wayback Machine Архивированная копия (недоступная ссылка). Дата обращения: 30 сентября 2013. Архивировано 12 октября 2013 года.
124.                  ↑ Jump up to:1 2 John Hiden & other. The Baltic Question During the Cold War. — Routledge, 2008. — P. 119. — 224 p. — (Cold War History). — ISBN 9781134197309.
125.                  ↑ Гурьянов А.Э. Масштабы депортации населения в глубь СССР в мае-июне 1941 г. (недоступная ссылка). НИПЦ «Мемориал». Дата обращения: 8 июня 2014. Архивировано 14 июля 2014 года.
126.                  ↑ Государственная канцелярия. Государственные праздники и знаменательные даты. Департамент государственной инфосистемы (2 января 2014). Дата обращения: 28 июня 2014. Архивировано 6 июля 2014 года.
127.                  ↑ Subrenat, 2004, p. 139.
128.                  ↑ Кузнецов С., Курилов И., Нетребский Б. Вооружённое националистическое подполье в Эстонии в 40-50-х годах // Известия ЦК КПСС. 1990. № 8, с. 171
130.                  ↑ Марипуу М. Немецкая оккупационная власть в Эстонии. Эстоника (2 декабря 2009). Дата обращения: 21 апреля 2014. Архивировано 29 июля 2014 года.
131.                  ↑ Об участии эстонского легиона СС в военных преступлениях в 1941—1945 гг. и попытках пересмотра в Эстонии приговора Нюрнбергского трибунала. Министерство иностранных дел Российской Федерации (13 февраля 2004). Дата обращения: 28 июня 2014. Архивировано 21 января 2012 года.
132.                  ↑ Jump up to:1 2 3 4 5 6 7 Эстония Архивная копия от 22 февраля 2014 на Wayback Machine в энциклопедии «Кругосвет»
133.                  ↑ Jump up to:1 2 Hiden and Salmon, 1994, p. 130.
134.                  ↑ Jump up to:1 2 3 4 5 6 Estonian International Commission for Investigation of Crimes Against Humanity. Этап III — Оккупация Эстонии Советским Союзом с 1944 года (недоступная ссылка). The Estonian Institute of Historical Memory. Дата обращения: 8 апреля 2014. Архивировано 12 апреля 2013 года.
135.                  ↑ СИЭ, 1976, с. 624-625.
136.                  ↑ Таннберг Т. Территория и административное деление ЭССР. Эстоника (4 декабря 2009). Дата обращения: 4 ноября 2013. Архивировано 12 сентября 2014 года.
137.                  ↑ Страны и народы: научно-популярное географо-этнографическое издание в 20 томах / отв. ред. Г. М. Лаппо. — М. : Мысль, 1984. — Т. Советский Союз. Прибалтика. Белоруссия. Украина. Молдавия. — С. 26.
138.                  ↑ Зубкова, 2008, с. 303-318.
139.                  ↑ Misiunas and Taagepera, 1993, p. 83.
140.                  ↑ Зубкова, 2008, с. 256.
141.                  ↑ Jump up to:1 2 Hiden and Salmon, 1994, p. 129.
142.                  ↑ Депортации из Эстонии в 1941 г. и 1949 г. Архивная копия от 28 сентября 2007 на Wayback Machine Посольство Эстонии в Москве
143.                  ↑ Deporteerimised Eestis. Kuidas see toimus tegelikult. Aleksandr Djukov, Tallinn, Tarbeinfo OÜ, 2009—208 lk.
144.                  ↑ Зубкова, 2008, с. 182, 255.
146.                  ↑ Subrenat, 2004, p. 137.
147.                  ↑ Хийо Т. Завоевание Эстонии Красной армией в 1944 г.. Эстоника (2 декабря 2009). Дата обращения: 14 мая 2014. Архивировано 22 февраля 2015 года.
148.                  ↑ 23 августа 1939 года: общеевропейский день памяти жертв всех тоталитарных и авторитарных режимов (недоступная ссылка). Посольство Эстонии в Москве. Дата обращения: 1 июля 2014. Архивировано 17 мая 2014 года.
149.                  ↑ Репатриировались в 1940-м
150.                  ↑ Эмигрировали в 1943-1944-м
151.                  ↑ Эвакуировались или погибли в ходе Холокоста
152.                  ↑ Леймус И. Эстонская ССР как советская союзная республика. Эстоника (13 ноября 2009). Дата обращения: 16 февраля 2014. Архивировано 14 июня 2013 года.
153.                  ↑ Subrenat, 2004, p. 142-143.
154.                  ↑ Hiden and Salmon, 1994, p. 131.
155.                  ↑ Таннберг Т. Командная экономика и её последствия. Эстоника (19 февраля 2010). Дата обращения: 21 мая 2014. Архивировано 14 июня 2013 года.
157.                  ↑ Комментарий Департамента информации и печати МИД России в отношении «непризнания» вступления прибалтийских республик в состав СССР (недоступная ссылка). Посольство России в Латвии. Дата обращения: 1 июля 2014. Архивировано 9 мая 2006 года.
159.                  ↑ Ineta Ziemele. Baltic Yearbook of International Law. — Martinus Nijhoff Publishers, 2003. — P. 156. — 361 p. — (Baltic Yearbook of International Law Series). — ISBN 9789004137462.
160.                  ↑ Europarliament 13-01-1983 — фотокопия, On January 13, 1983, the European Parliament adopted the following resolution regarding the Baltic States Архивная копия от 23 мая 2014 на Wayback Machine — текст резолюции (англ.)
161.                  ↑ Министерство окружающей среды Эстонии: Ископаемые (недоступная ссылка). Дата обращения: 2 ноября 2010. Архивировано 21 февраля 2014 года.
162.                  ↑ Лийвик О. Фосфоритная война. Эстоника (7 ноября 2009). Дата обращения: 5 апреля 2014. Архивировано 13 марта 2015 года.
163.                  ↑ Хийо Т. Хозрасчетная Эстония. Эстоника (8 октября 2009). Дата обращения: 5 апреля 2014. Архивировано 15 апреля 2015 года.
164.                  ↑ Jump up to:1 2 Вярэ Э. Переломные годы. Эстоника (11 февраля 2010). Дата обращения: 6 апреля 2014. Архивировано 25 февраля 2014 года.
165.                  ↑ Декларация Верховного Совета Эстонской ССР о суверенитете Эстонской ССР. Дата обращения: 16 июля 2020. Архивировано 7 июля 2020 года.
166.                  ↑ Постановление Верховного Совета Эстонской ССР от 30 марта 1990 года «О государственном статусе Эстонии»
167.                  ↑ 1990 год. Хроника событий (недоступная ссылка). Стратегия. Дата обращения: 17 августа 2015. Архивировано 30 января 2016 года.
168.                  ↑ Постановление Верховного Совета СССР от 3 апреля 1990 года № 1410-1 «О введении в действие Закона СССР „О порядке решения вопросов, связанных с выходом союзной республики из СССР“». Дата обращения: 16 июля 2020. Архивировано 21 сентября 2020 года.
169.                  ↑ Закон ЭССР от 08.05.1990 «О СИМВОЛИКЕ ЭСТОНИИ» (недоступная ссылка). Дата обращения: 23 января 2016. Архивировано 21 июня 2013 года.
170.                  ↑ Договоры об основах межгосударственных отношений РСФСР-Эстония-Латвия. РИА Новости (13 января 2011). Дата обращения: 1 июля 2014. Архивировано 8 января 2014 года.
171.                  ↑
172.                  ↑ Вярэ Э. Путь к независимости. Эстоника (11 февраля 2010). Дата обращения: 3 января 2014. Архивировано 25 февраля 2014 года.
173.                  ↑ ''Маркедонов С. М.'' Референдум распада. Полит.ру (1 апреля 2011). Дата обращения: 15 марта 2014. Архивировано 14 августа 2021 года.
174.                  ↑ Постановление Верховного Совета Эстонской Республики от 20 августа 1991 г. «О государственной независимости Эстонии». Дата обращения: 23 января 2016. Архивировано 31 января 2016 года.
175.                  ↑ По Ленинским местам: смотрите, где в Эстонии ещё остались памятники вождю мирового пролетариата. Postimees.ru (23 апреля 2013). Дата обращения: 1 июля 2014. Архивировано 22 февраля 2014 года.
176.                  ↑ Постановление Государственного Совета СССР от 6 сентября 1991 № 3-ГС «О признании независимости Эстонской Республики». Дата обращения: 14 июля 2020. Архивировано 14 июля 2020 года.
177.                  ↑ Президент Республики 22-я годовщина восстановления независимости Эстонской Республики 20 августа 2013 г., розарий в Кадриорге (недоступная ссылка). Сайт президента Эстонии. Дата обращения: 2 января 2014. Архивировано 2 января 2014 года.
178.                  ↑ Справочник по практике Совета Безопасности—Дополнение за 1989—1992 годы Архивная копия от 2 октября 2013 на Wayback Machine, ООН
179.                  ↑ Будущему гражданину Эстонской Республики / Редактор: Кярт Янес-Капп. — 2. — Таллин: Фонд интеграции и миграции "Наши люди", 2010. — С. 12. — ISBN 978-9949-9083-5-6.
180.                  ↑ 1-я — 1920, 2-я — 1934, 3-я — 1938 — без учёта советских
181.                  ↑ Jump up to:1 2 Нутт М. Восстановление независимости и четвёртая конституция (1992-…). Эстоника (6 октября 2010). Дата обращения: 3 января 2014. Архивировано 6 апреля 2015 года.
182.                  ↑ В Эстонии хотят отмечать день окончания оккупации 31 августа. Postimees (31 августа 2012). Дата обращения: 3 января 2014. Архивировано 3 января 2014 года.
183.                  ↑ 31 августа всем надо праздновать День свободной Эстонии - эстонский министр сказал (недоступная ссылка). Портал русской общины Эстонии (31 августа 2013). Дата обращения: 3 января 2014. Архивировано 3 января 2014 года.
184.                  ↑ Эстония намерена отмечать 31 августа день окончания российской оккупации. Росбалт.ру (1 сентября 2012). Дата обращения: 3 января 2014. Архивировано 3 января 2014 года.
186.                  ↑ Eesti rände ja varjupaigapoliitika 2020 (эст.). Euroopa rändevõrgustiku (EMN) Eesti. Дата обращения: 19 декабря 2021. Архивировано 30 сентября 2021 года.
187.                  ↑ Сенат США принял резолюцию с требованием к России признать и принести извинения за «незаконную оккупацию и аннексию» Латвии, Литвы и Эстонии (недоступная ссылка). E-xecutive (20 мая 2005). Дата обращения: 9 февраля 2014. Архивировано 22 февраля 2014 года.
188.                  ↑ Сенат США принял резолюцию с требованием к России извиниться за оккупацию и аннексию стран Балтии. newsru.com (20 мая 2005). Дата обращения: 9 февраля 2014. Архивировано 22 февраля 2014 года.
189.                  ↑ Конгресс США потребовал от России признать "незаконную оккупацию и аннексию" СССР стран Балтии. newsru.com (22 июля 2005). Дата обращения: 9 февраля 2014. Архивировано 22 февраля 2014 года.
190.                  ↑ Черкасов А. Документы, принятые на сессии ПАСЕ 22 июня 2005 года. Ежедневный Журнал (27 июня 2005). Дата обращения: 18 декабря 2013. Архивировано 17 декабря 2013 года.
191.                  ↑ 22 июня 2005 года в Страсбурге на сессии ПАСЕ рассматривался вопрос о соблюдении России обязательств, принятых на себя при вхождении в Совет Европы (недоступная ссылка). Мемориал. Дата обращения: 18 декабря 2013. Архивировано 4 марта 2016 года.
192.                  ↑ В Эстонии прокурор отказался от обвинения защитника Бронзового солдата в организации беспорядков. NEWSru.com (9 января 2009). Дата обращения: 12 мая 2014. Архивировано 15 апреля 2014 года.
193.                  ↑ На Военном кладбище в Таллине осквернили Бронзового солдата. Известия (2012). Дата обращения: 8 июня 2014. Архивировано 15 апреля 2014 года.
194.                  ↑ Islam, Shafiqul, Conclusion: Problems of Planning a Market Economy, New York: Council on Foreign Relations Press, 1993, с.183-184
195.                  ↑ ''Вашанов В. А.'' Двадцать лет после распада // Независимая газета : газета. — 11.11.2011. Архивировано 17 апреля 2014 года.
196.                  ↑ Тере Й. МВФ: Эстония хорошо справилась с кризисом // The Baltic Course. — 26.03.2010. Архивировано 19 апреля 2014 года.
197.                  ↑ ВВП вырос в прошлом году на 3,1%. Postimees (11 марта 2011). Дата обращения: 22 мая 2014. Архивировано 15 марта 2016 года.
199.                  ↑ Эстония перешла на евро. Голос Америки (1 января 2011). Дата обращения: 19 декабря 2021. Архивировано 19 декабря 2021 года.
Գրականություն
·       Subrenat Jean-Jacques. Estonia: identity and independence. — Amsterdam: Rodopi, 2004. — 320 p. — ISBN 978-9042008908.
·       А. Мяэсалу, Т. Лукас, М. Лаур, Т. Таннберг. История Эстонии. Ч.1. Таллинн, Авита, 1997
·       Советская историческая энциклопедия / гл. ред. Е. М. Жуков. — М. : «Советская энциклопедия», 1976. — Т. 16. — С. 604—633. — 1002 с. — 56 000 экз.
·       ''Зубкова Е. Ю.'' Прибалтика и Кремль. 1940-1953. — М. : Российская политическая энциклопедия, 2008. — 351 с. — (История сталинизма). — 2000 экз. — ISBN 978-5-8243-0909-6.
·       Новгородская первая летопись старшего и младшего изводов // Полное собрание русских летописей / Подготовка А. Н. Насонова. — М. - Л. : Издательство АН СССР, 1950. — Т. 3. — 612 с.
·       Neil Taylor. Estonia. — Bradt Travel Guides, 2010. — 296 p. — ISBN 9781841623207.
·       Toivo Miljan. Historical Dictionary of Estonia. — Scarecrow Press, 2004. — 624 p. — ISBN 9780810865716.
·       Rein Taagepera. Estonia: Return to Independence. — Boulder, CO: Westview Press, 1993. — 288 p. — (Post-Soviet Republics Series). — ISBN 9780813317038.
·       Romuald J. Misiunas, Rein Taagepera. The Baltic States, Years of Dependence, 1940-1990. — University of California Press, 1993. — 400 p. — ISBN 9780520082274.
·       John Hiden, Patrick Salmon. The Baltic Nations and Europe: Estonia, Latvia and Lithuania in the Twentieth Century. — London: Routledge, 1994. — 240 p. — ISBN 978-0582256507.
·       Tuchtenhagen R. Geschichte der baltischen Länder. — München: C.H. Beck, 2005. — 127 S. — (Beck Reihe). — ISBN 9783406508554.
·       Tauber Joachim. Die Geschichte der baltischen Staaten bis 1945 // Die politischen Systeme der baltischen Staaten. — VS Verlag für Sozialwissenschaften, 2012. — S. 17-33. — ISBN 978-3-531-19555-1. — doi:10.1007/978-3-531-19556-8_2.
Հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի պատմություն Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմություն
Ռայան Հելլիգանի ինքնասպանություն
Ռայան Պատրիկ Հելլիգան (Ryan Patrick Halligan, ), ամերիկացի դպրոցական, կիբերհարձակման զոհ։ Ինքնասպանություն է գործել 13 տարեկանում՝ համացանցում և առօրյա կյանքում լինելով հալածատանջ եղած մարդ՝ դասընկերների կողմից մեղադրվելով համասեռականության մեջ ։
Վաղ տարիներ
Ռայան Հելլիգանը ծնվել է 1989 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Նյու Յորք նահանգի Պոուկպիզի քաղաքում ՝ Ջոն և Քելլի Հելլիգանների ընտանիքում։ Ավելի ուշ ընտանիքը տեղափոխվել է Վերմոնտ նահանգի Էսսեքս-Ջանքշեն բնակավայր, որտեղ Ռայանը երկու անգամ փոխել է ուսման վայրը, որոնցից վերջինը դարձել է Ալբերտ Դ. Լոտոնի ավագ դպրոցը ։ Հայրը նրան հիշում է որպես զգայուն երեխա, որը սկզբում ապրում էր զարգացման խափանումներ, որոնք ազդում էին երեխայի խոսքի տեխնիկայի և ֆիզիկական համակարգման վրա, թեև նա հաղթահարել է այդ դժվարությունները չորրորդ դասարանում։ Հայրը նշել է, որ դպրոցում սովորելը որդին հեշտ չի յուրացրել, սակայն նա միշտ ժպտադեմ էր և փորձել է գործադրել բոլոր ջանքերը ։
Ահաբեկում
2000 թվականի հունվարից մինչև հոկտեմբերը Ռայանը մի խումբ աշակերտների կողմից ստացել է իրեն ուղղված սպառնալիքներ և վիրավորանքներ, քանի որ հասակակիցների շրջանում աչքի էր ընկել հետաքրքրությունների յուրահատուկ շրջանակով։ Երբ նա կիսվել է իր ծնողների հետ, հայրը նրան խորհուրդ է տվել անտեսել նման անբարյացակամ դրսևորումները։ 2002 թվականի վերջին Հելլիգանը հորն ասել է, որ ահաբեկումը նորից սկսվել է։ Լսելով այդ լուրը՝ հայրը ցանկացել է այդ խնդրի մասին խոսել դպրոցի տնօրենի հետ, սակայն որդին նրան հետ է պահել այդ մտքից՝ կարծելով, թե դա միայն կվատացնի իրավիճակը։ Արդյունքում Ռայանը ինքնուրույն պաշտպանվելու որոշում է կայացրել ։
Նույն տարվա փետրվարին Հելլիգանը ծեծկռտուք է սարքել իրեն քարկոծող խուլիգանի հետ, որից հետո վերջինս դադարել է անհանգստացնել Ռայանին։ Ավելի ուշ նեղացնող անձն աշակերտների շրջանում լուրեր է տարածել, իբր Հելլիգանը գեյ է ։
Ռայանն իր ժամանակի մեծ մասն անցկացրել է համացանցում, սոցիալական տարբեր ցանցերում, որոնք աջակցում են իրական ժամանակում ռեպլիկներով փոխանակման գործառույթին։ Այդ ընթացքում նա բազմիցս իր էլեկտրոնային հասցեին ստացել է վիրավորանքներով և սպառնալիքներով հաղորդագրություններ։ Բացի այդ, տղային շարունակել են ծաղրել դպրոցում. մի անգամ նա, չդիմանալով դասընկերների հարձակումներին, արցունքներով դուրս է վազել դասասենյակից ։ Հետապնդումը շարունակվել է մինչև ամառը, երբ Հելլիգանը, հոր խորհրդով (ինչը, նրա կարծիքով, պետք է օգներ ցրել «համասեռականության» մասին ցանկացած բամբասանք), ընկերացել է ժողովրդականություն վայելող աղջկա հետ և սկսել նրա հետ համացանցով շփվել ։ Ամառվա շրջանում տղաները երկխոսություններ էին պահպանում համացանցում։ Երբ ուսումնական տարվա սկզբին Ռայանը մոտեցել է այդ աշակերտուհուն, նա նրան անհաջողակ է անվանել և ասել, որ իրականում ձևացրել է, թե նա համակրել է իրեն։ Զրույցի ընթացքում աղջիկը նաև իր համադասարանցիների շրջանում տարածել է իր կողմից չաթերում ստացած անձնական բնույթի տեղեկատվությունը ։
Ինքնասպանություն
2000-ական թվականների սկզբին Ռայանն այլ աշակերտների հետ նամակագրության մեջ խոստովանել է, որ ցանկանում է ինքնասպան լինել։ Մահվանից առաջ Հելլիգանը հաղորդագրություն է գրել իր զրուցակիցներից մեկին. «Այսօր հենց այդ գիշերն է։ Դու սրա մասին կկարդաս վաղը լրագրերում»։ Պատասխանը ծաղրական հայտարարություն էր. «Դա կլինի զվարճություն» ։ 2003 թվականի հոկտեմբերի 7-ի վաղ առավոտյան, երբ տղայի հայրն աշխատանքի էր, իսկ տան մնացած անդամները դեռ քնած էին, Ռայանը կախվել է։ Նրա մարմինը հետագայում հայտնաբերվել է նրա ավագ քրոջ կողմից։
Հելլիգանի ընտանիքի ողբերգությունը մեծ արձագանք է գտել մամուլում և Վերմոնտի ու այլ նահանգների օրենսդրությունում մի շարք փոփոխություններ առաջացրել ինտերնետային ցանցում ահաբեկման և դեռահասների ինքնասպանությունների կանխման խնդրի վերաբերյալ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ինքնասպաններ
Տարբագատայ (գյուղ, Տարբագատայսկի շրջան)
Տարբագատայ (Тарбагатай), գյուղ Ռուսաստանի Բուրյաթիա հանրապետության Տարբագատայսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5300 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բուրյաթիա հանրապետության Տարբագատայսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1710 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Երվանդ Խունդկարյան
Երվանդ Հենրիկի Խունդկարյան, Վաստակավոր իրավաբան, ՀՀ սահմանադրական դատարանի դատավոր, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախկին նախագահ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ իրավաբաններ Կատեգորիա:Մխիթար Գոշի մեդալակիրներ Կատեգորիա:1972 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 19 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ վաստակավոր իրավաբաններ Կատեգորիա:ՀՀ Սահմանադրական դատարանի դատավորներ
Բեգլի-Ահմեդ
Բեգլի-Ահմեդ, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Կարսի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Ժուրավլյովկա (գյուղ, Սիմֆերոպոլի շրջան)
Ժուրավլյովկա (Журавлівка, Miñlerçik), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Մինլերչիկ։
2001 թվականի տվյալներով Ժուրավլյովկա գյուղում բնակվում էր 1 339 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Նաիստևալլա (գյուղ, Մյառյամաա շրջան)
Նաիստևալլա (Naistevalla), գյուղ Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 22 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Իտավերավա
Իտավերավա (Itaverava),համայնք Բրազիլիայում՝ Մինաս Ժերայս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մինաս Ժերայս նահանգի հարավարևմտյան մասում։ Բնակչությունը կազմում է 6423 մարդ՝ 2007 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 282,642 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 22,7 մարդ/կմ2։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1962 թվականի դեկտեմբերի 30-ին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մինաս Ժերաիս նահանգի բնակավայրեր
Դալթոն-Պլան
Դալթոն-Պլան (Dalto՝n-plan), դպրոցական ուսումնադաստիարակչական աշխատանքի կազմակերպման համակարգ, որի հիմքում դրված է անհատական ուսուցման սկզբունքը։ Անունն ստացել է ԱՄՆ-ի Դալթոն քաղաքից, որտեղ առաջին անգամ 1904 թվականին կիրառել է կրթական գործիչ Ե․ Փարկհերսթը։ Դալթոն-Պլանը սովորողին տրամադրում է զբաղմունքի ընտրության և ուսումնական ժամանակի օգտագործման ազատություն։ Սովորողը ուսուցիչ խորհրդատուից ստանում է ցուցումներ, պլանավորում իր աշխատանքը տվյալ օրվա համար, որից հետո՝ պարապում ինքնուրույն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սովորողի հաշվետվությանը, որը կատարվում է փաստերի հաշվառման բարդ համակարգով։ Ուսուցիչը դառնում է խորհրդատու, վերացվում է պարապմունքի դասարան-դաս համակարգը։
Կատեգորիա:Կրթական համակարգեր
Սինուսոիդ
Սինուսոիդ, ( սինուսոիդ հունարեն είδος - տեսք, կերպ), y=sinx, ֆունկցիայի գրաֆիկը, հարթ կոր, որը ցույց է տալիս սինուսի փոփոխությունը՝ կախված արգումենտի (անկյան) փոփոխությունից։ Հաճախ սինուսոիդ է կոչվում Asin (со+ф0) ֆունկցիայի գրաֆիկը, որը ստացվում է у=sinх-ի գրաֆիկից՝ այն Oy առանցքի ուղղությամբ |A| անգամ ձգելով և Ox առանցքի ուղղությամբ |ա| անգամ ձգելով ու-ф0։ Ա չափով տեղափոխելով։ A թիվն անվանում են ամպլիտուդ (լայնույթ), co-ն՝ հաճախություն, фо-ն՝ սկզբնական փուլ։ Սինուսոիդը մեծ կիրառություն ունի տատանումների տեսության մեջ։
Կատեգորիա:Կորեր
Կոնստանտին Օրբելյան Կրտսեր
Կոնստանտին Գարիի Օրբելյան, դիրիժոր, դաշնակահար, ՌԴ վաստակավոր արտիստ (2004)։ Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար (2016-ից)։
Կոմպոզիտոր, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Կոնստանտին Օրբելյանի եղբոր՝ Գարեգին Օրբելյանի որդին է։
Կենսագրություն
Ծնվել է Սան Ֆրանցիսկոյում։ Հայրը հայ է, մայրը՝ ռուս։ Կոնստանտին Օրբելյանն իր դեբյուտը որպես վունդերքինդ դաշնակահար ունեցել է 11 տարեկանում, Սան Ֆրանցիսկոյի սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ։ Նյու Յորքի Ջուլիարդ երաժշտական դպրոցն ավարտելուց հետո սկսել է իր կարիերան որպես վիրտուոզ դաշնակահար, ելույթներ ունեցել խոշոր սիմֆոնիկ նվագախմբերի հետ ԱՄՆ-ում, Մեծ Բրիտանիայում, Եվրոպայում և Ռուսաստանում։ Շրջագայում է ամերիկյան աստղերի հետ ռուսական երաժշտական կենտրոններում և ռուսական աստղերի հետ՝ Հյուսիսային Ամերիկայի երաժշտական կենտրոններում, և այդ հիանալի համագործակցությունը հասել է Եվրոպա, Մեծ Բրիտանիա, Ճապոնիա, Կորեա և ամբողջ աշխարհի երաժշտական մայրաքաղաքները։
2004 թ. հունվարին նախագահ Պուտինը Օրբելյանին պարգևատրել է Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստի կոչմամբ, որը երբևէ չէր շնորհվել ոչ Ռուսաստանի քաղաքացու։ «Օպերա նյուզը» Օրբելյանին անվանել է «երգիչների երազած գործընկեր» և նշել, որ վոկալ երկացանկը նա իրականացնում է «առաջնորդ դաշնակահարի զգայունությամբ»։ Օրբելյանը հաճախ է համագործակցում Դմիտրի Խվորոստովսկիի հետ, որոնց երկացանկը ներառում է «Դելոս» ֆիրմայի արտադրած «Որտեղ եք, իմ եղբայրներ» և «Մոսկովյան գիշերներ» ձայնագրությունները, որ ներկայացվել են բազմաթիվ շրջագայությունների ժամանակ և կենդանի հեռարձակմամբ, այդ թվում՝ Մոսկվայի Կարմիր հրապարակից։
Օրբելյանի առաջին կինոաշխատանքը կոչվում է «Ռենե Ֆլեմինգ և Դմիտրի Խվորոստովսկի. մի ոդիսական Սանկտ Պետերբուրգում», նկարահանված Պետերբուրգի ամենից փառահեղ վայրերում, որ ներկայացնում է Ռենե Ֆլեմինգին և Դմիտրի Խվորոստովսկիին օպերայի տեսարաններում և արիաներ կատարելիս։
Դիրիժոր Նեեմե Յաարվիի հետ նրա ձայնագրած Խաչատրյանի դաշնամուրային կոնցերտը Միացյալ Թագավորությունում արժանացել է «Տարվա լավագույնը կոնցերտի ձայնագրություն» մրցանակին։
Իր գեղարվեստական նվաճումները Օրբելյանը մշտապես օգտագործել է միջազգային բարի կամքի գործերին ի նպաստ։ Նա և նրա նվագախմբերը մասնակցում են նաև երիտասարդների մշակութային հարստացման ծրագրերին, ինչպես Ռուսաստանում, այնպես էլ ԱՄՆ-ում։ 2001 թ. Օրբելյանին շնորհվել է Էլիս Այլենդի Պատվո մեդալը, որով պարգևատրվում են ներգաղթյալներին կամ նրանց զավակներին, որոնք բացառիկ ներդրում են կատարել Միացյալ Նահանգներում։ 2012 թ. Ռուսաստանի կողմից պարգևատրվել է Բարեկամության շքանշանով՝ ռուս մշակույթը երկրից դուրս ճանաչել տալու գործում ներդրման համար։
2016 թվականին նշանակվել է Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար ։
Ս. Պետերբուրգի արվեստի և գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս է (2000), Ս. Պետերբուրգի միջազգային երաժշտական փառատոնի հիմնադիր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դիրիժորներ Կատեգորիա:Օրբելյաններ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան)
Սուգայկասի
Սուգայկասի (Сугайкасы, Сугайкасы), գյուղ Ռուսաստանի Չուվաշիա հանրապետության Կանաշսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Չուվաշիա հանրապետության Կանաշսկի շրջանի բնակավայրեր
Դոլասքեդի
Դոլասքեդի (დოლასქედი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում ։
Ուիլյամ Պաուել
Ուիլյամ Պաուել (William Powell, ), ամերիկացի կինոյի և թատրոնի դերասան, Metro-Goldwyn-Mayer ընկերության ֆիլմերի աստղ, նկարահանվել է 1920-ական թվականներից մինչև 1950-ական թվականների սկիզբը։
Դոլասքեդի
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 77 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Դուշեթի շրջան
Ուիլյամ Պաուել
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Համր կինոյի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ
Նաիստևալլա (գյուղ, Հալլիստե շրջան)
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 10 մարդ։
Սահք
Սահք,
1. նյութերի դիմադրությունում, առաձգական մարմնի դեֆորմացիայի տեսակ, որը բնութագրվում է կիրառված ուժերի ազդեցությամբ մարմնի զուգահեռ շերտերի փոխադարձ տեղաշարժով՝ առանց դրանց հեռավորությունների փոփոխման։
Սահքի դեֆորմացիաների ուսումնասիրության համար մարմնից առանձնացնում են զուգահեռանիստի տեսքով անվերջ փոքր տարր։ Ընդհանուր դեպքում այդ տարրին կիրառված են լինում ուղղահայաց և շոշափող չարումներ։ Սահքի դեֆթրմացիաները և շոշափող լարումները Гт) պայմանավորված են մեկը մյուսով ուստի այդ դեֆորմացիաներն ուսումնասիրելիս պետք է հաշվի առնել միայն շոշափող լարումների ազդեցությունը (մաքուր սահք)։ Մաքուր սահքի դեպքում զուգահեռանիստը ծռվում է առանց նիստերի չափսերի փոփոխության (նկ․1)։ Տարրի մեկ նիստի AS գծային շեղումը մյուսի նկատմամբ կոչվում է բացարձակ սահք, ծռման у անկյունը՝ հարաբերական սահք կամ սահքի անկյուն (փոքր դեֆորմացիաների դեպքում Y^tg7)‘ սահքի դեֆորմացիայի և լարման շոշափողների միջև կապն արտահայտվում է գծային օրենքով (Հուկի օրենք)՝ x=Gy, որտեղ G-ն սահքի դեպքում առաձգականության մոդուլն է։
2. Շինարարական մեխանիկայում, կառուցվածքների կայունության խախտում, որը բնութագրվում է կառույցների որոշ տարրերի տեղաշարժով մյուս տարրերի նկատմամբ։ Սահք տեղի է ունենում այն դեպքում, երբ տեղաշարժող ուժերը գերազանցում են շփման և գրունտի հարակցման ուժերին։ Որպես կանոն Սահքի հետևանքով տեղի է ունենում կառույցի քայքայում։
Կատեգորիա:Ֆիզիկա Կատեգորիա:Նյութագիտություն Կատեգորիա:Բյուրեղագիտություն Կատեգորիա:Մեխանիկա
Կառափնատ
«Կառափնատ», թուրքահայ քաղաքական-երգիծական պատկերազարդ շաբաթաթերթ։ Լույս է տեսել 1909—10 թվականներին, Կոստանդնուպոլիսում։ Խմբագիրներ՝ Ա. Անտոնյան և Ե. Օտյան։ Հրապարակախոսության և երգիծանքի ժանրերի միջոցներով «Կառափնատը» պայքարել է հայ հասարակական կյանքում ազգային կուսակցությունների դեմ։
Կոչ է արել ձերբազատվել ներկուսակցական կռիվներից։ «Պատրիարքարանի որջերը» խորագրով հոդվածներ և ծաղրանկարներ է զետեղել հայ հոգևորականության վերնախավի դեմ։ Սուր քննադատության է ենթարկել Ազգային սահմանադրության դրույթները և Ազգային ժողովի ու դրա վարչության գործունեությունը։
Տպագրել է Օտյանի «Ժողովրդական պատմություն գազեզ «Արթին ամիրայի» («Կառափնատ»-ի հավելված), «Ճուղուպրիսթ և Ընկ.» (թերթոն), «Պրոպագանդիստը» և այլ գործեր, ինչպես նաև Արփիար Արփիարյանի հոդվածներն ու նամակները՝ ուղղված Ե. Օտյանին։
Կատեգորիա:Հայկական երգիծական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական քաղաքական պարբերականներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական շաբաթաթերթեր
Մակընթացություն այս ու այն կողմ
«Մակընթացություն այս ու այն կողմ» (Приливы туда-сюда), 2010 թվականի Իվան Մաքսիմովի մուլտիպլիկացիոն ֆիլմը։ «Քմահաճ բնության հետ համակեցություն» եռերգության եզրափակիչ կինոնկարը շարունակում է այն թեման, որը հնչում է «Ափի երկայնքով քամին» և «Անձրևը վերևից ներքև» ֆիլմերում։ Մաքսիմովի հորինված աշխարհի տարօրինակ, զվարճալի, աբսուրդային, բայց հաճելի ու հուզիչ բնակիչները բախվում են նոր բնական երևույթներին՝ մակընթացություններին ու տեղատվություններին։ Այդ շարքը ինչ-որ մեկն անվանել է բուդդայական, ոմանք՝ դաոսական, բայց բոլորը միաձայն դա համարում են ռեժիսորի ստեղծագործությունների գագաթնակետը ։
Սյուժե
Երկու գյուղ, որոնք բնակեցված են տարօրինակ արարածներով, գտնվում էին ծովի ափին։ Եթե դրանցից մեկում երաշտ է լինում, ապա մյուսում գրեթե ջրհեղեղ է։ Մուլտֆիլմի գլխավոր հերոսը փոփոխական եղանակն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2010 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Իվան Մաքսիմովի մուլտֆիլմեր
Տարդավկա
Տարդավկա (Тардавка, Тарҙау), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բելոկատայսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 102 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1880 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բելոկատայսկի շրջանի բնակավայրեր
Բեզիրգանքեչիկ
Բեզիրգանքեչիկ, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Կարսի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Ասուեբար
Ասուեբար (Azuébar, Assuévar), մունիցիպալիտետ և քաղաք Իսպանիայում։ Մտնում է Վալենսիա պրոնվիցիայի մեջ՝ Կաստելիոն ինքնավար համայնքում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ալտո Պալանսիա շրջանում։ Նրա տարածքը գրավում է 23,40 կմ², իսկ բնակչությունը կազմում է 345 մարդ (2010)։
Քաղաքի հովանավոր պաշտպանը համարվում է սուրբ Մատեոն։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Մոնդրենվիլ
Մոնդրենվիլ (Mondrainville), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 442 մարդ, բնակչության խտությունը` 139.43 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.17 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 220 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 12 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 302 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 224-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 78։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,2 %։ 224 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 210 անձ (106 տղամարդ և 104 կին)։ Գործազուրկ են եղել 14 անձ (6 տղամարդ և 8 կին)։ 78 անաշխատունակներից 26-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 41-ը` թոշակառուներ, իսկ 11-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Դոնաու Աուեն
Դոնաու Աուեն (Donau-Auen), ազգային պարկ Ավստրիայում, գտնվում է Ստորին Ավստրիայի տարածքում։ Պարկի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 93 կմ²։ Հիմնադրվել է 1996 թվականի հոկտեմբերի 27-ին։
Ազգային պարկը ձգվում է Դանուբ գետի երկայնքով։ Պարկի երկարությունը կազմում է 38 կմ։ Պարկից դեպի հյուսիս տարածվում է Մարշֆիլդ հարթավայրը։ Ազգային պարկի տարածքի մեծ մասը մարգագետիններ են և Դանուբ գետի երկայնքով ձգվող ջրատարածքներ։ Այստեղ կան բազմաթիվ լճեր և փոքր գետեր։ Դոնաու Աուենը համարվում է Կենտրոնական Եվրոպայի այն միակ պարկերից մեկը, որտեղ պահպանվում է մարդու կողմից ձեռք չտված բիոսֆերան։
Ազգային պարկում ապրում են բազմաթիվ կենդանիներ, այդ թվում հազվագյուտ և անհետացող տեսակներ։ Կա 100 տեսակ թռչուն, 8 տեսակ սողուն, 13 տեսակ երկկենցաղ և 60 տեսակ ձուկ։ Ֆլորան նույնպես բազմազան է։ Այստեղ աճում են ավելի քան 800 տեսակ բույս, այդ թվում այնպիսի բույսեր, ինչպիսին են արծաթագույն ուռենին և օրխիդեայի հազվագյուտ տիպերը։
Պարկի տարածքով անցնում է դանուբյան հեծանվային ճանապարհ, որը սկսում է գերմանական Պասաու քաղաքից և շարունակվում մինչև Հունգարիա։
Վենուստիանո Կառանսա
Խոսե Վենուստիանո Կառանսա դե լա Գարսա (José Venustiano Carranza De La Garza, ), մեքսիկացի քաղաքական և ռազմական գործիչ։ 1910-1917 թվականների մեքսիկական հեղափոխության ժամանակ եղել հյուսիսային հեղափոխական սահմանադրական բանակի առաջնորդներից, որը ջախջախեց Վիկտորիանո Հուերտայի հակահեղափոխական ռեժիմը։
1914 թվականին հռչակվել է ժամանակավոր նախագահ, 1917 թվականից՝ նախագահ։
Պետական հեղաշրջման հետևանքով տապալվել է և սպանվել մայրաքաղաքից փախչելիս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մեքսիկացի ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Մեքսիկայի նախագահներ Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:Մեքսիկայի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Մեքսիկայի քաղաքական գործիչներ
Իվանովկա (գյուղ, Սիմֆերոպոլի շրջան)
Իվանովկա (Іванівка, Cañatay), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ջանատայ։
2001 թվականի տվյալներով Իվանովկա գյուղում բնակվում էր 975 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վախթանգ Ռչեուլիշվիլի
Վախթանգ Շալվայի Ռչեուլիշվիլի (ვახტანგ შალვას ძე რჩეულიშვილი, ), վրացի քաղաքական գործիչ, Վրաստանի խորհրդարանի նախկին խոսնակ, Վրաստանի սոցիալիստական կուսակցության ղեկավարն է, բիզնեսմեն ։
Կենսագրություն
Վախթանգ Ռչեուլիշվիլին ծնվել է 1954 թվականի հունվարի 1-ին Վրաստանի մայրաքաղաք Թբիլիսիում։ Ավարտել է Թբիլիսիի պետական համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետը ։
1980-ական թվականներին աշխատել է կոմերիտմիությունում և կուսակցական մարմիններում ։ Գիտությունների ակադեմիայում աշխատել է 1992 թ.-ից 1995 թվականներին։ 1999 թ.-ից 2003 թվականներին եղել է Վրաստանի պառլամենտի վիցե-սպիկեր ։ 1995 թ.-ից 1999 թվականներին եղել է Վրաստանի ազգային ժողովի գումարման պատգամավոր ։ Էդուարդ Շևարդնաձեի նախագահության տարիներին համարվել է Վրաստանի ամենաազդեցիկ քաղաքական գործիչներից մեկը ։ 2002 թվականի դեկտեմբերին երկրի նախագահ Էդուարդ Շևարդնաձեն Վախթանգ Ռչեուլիշվիլիին նշանակեց Վրաստանի հատուկ ներկայացուցիչ վրաց-օսեթական հակամարտությունների գծով ։ «Վարդերի հեղափոխությունից» (նոյեմբեր, 2003 թվական) հետո հեռանում է քաղաքականությունից և սկսում բիզնեսով զբաղվել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրաստանի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Վրաստանի խորհրդարանի պատգամավորներ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից Կատեգորիա:Թբիլիսիի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Վրացի ֆիզիկոսներ
Հակահերոս
Հակահերոս, գրական կերպար, որը զուրկ է հերոսական գծերից (ինչպիսիք են իդեալիզմը, քաջությունը և բարոյականությունը  ) կամ օժտված է ակնհայտ բացասական գծերով, բայց չնայած դրան՝ կենտրոնական դիրք է զբաղեցնում գրական կամ այլ ստեղծագործության մեջ ։ Հակահերոսին մոտ հասկացություններ են տրիկստերը և բայրոնյան հերոսը ։
Հասկացության պատմություն
Արդեն հին դիցաբանության հանդիպում են երկիմաստ, բարոյապես «գորշ» հերոսներ, հատկապես տրիկստերներ, ինչպիսիք են Լոկին սկանդինավյան ժողովուրդների, Պանը հույների կամ Պեկը կելտերի մոտ։ Ամենավաղ հակահերոսը Հոմերոսի Թերսիտեսն է ։ Այս գաղափարը հայտնաբերվել է նաև դասական հունական դրամայում, հռոմեական սատիրայում և Վերածննդի գրականության մեջ, ինչպես, օրինակ, «Դոն Կիխոտը» և խաբեբայապատումները ։ Հակահերոսներ կարելի է գտնել բանահյուսության, ժողովրդական հեքիաթների, առակների մեջ, որտեղ հաճախ հանդիպում են զավեշտական հակահերոսներ՝ վախկոտ, հիմար, ժլատ։
Որոշակի պահ, երբ հակահերոսը հայտնվել է որպես գրական այլաբերություն, հնարավոր չէ նշել։ Antihero տերմինն սկսել է կիրառվել 1714 թվականին։ Ժամանակի ընթացքում հակահերոսը զարգացել է՝ փոխվելով (ինչպես հերոսի հասարակական հասկացության տեսանկյունը) Ֆաուստից և Շեքսպիրի Ֆալստաֆից դեպի Ֆիլիպ Թեյլորի «ավազակի խոստովանությունները» ։ 19-րդ դարում գրական ռոմանտիզմը նպաստել է հակահերոսի նոր տիպերի տարածմանը, ինչպիսին է գոթական նմանակը ։
Դասական գրականությունում
19-րդ դարի և 20-րդ դարի սկզբի դասական գրականության բնորոշ հակահերոսը եղել է բայրոնյան հերոսը՝ կասկածող ու ըմբոստ ավելորդ մարդը։ Նման հակահերոսներ էին նաև Եվգենի Օնեգինը Պուշկինի համանուն ստեղծագործությունից և Ռոդիոն Ռասկոլնիկովը Դոստոևսկու «Ոճիր և պատիժ» վեպից ։
Հեքլբերի Ֆինին (1884) անվանել են ամերիկյան մանկական գրականության առաջին հակահերոսը ։ Սոմերվիլի և Ռոսսի «Իսկական Շառլոտը» (1894) ստեղծագործության կերպարներից Շառլոտ Մալենը նկարագրվել է որպես հակահերոսուհի  ։
19-րդ դարի երկրորդ կեսի ռուս գրականության մեջ հակահերոսը հանդես է գալիս որպես մարդ, ում գոյությունն անիմաստ է, անուրախ, ենթակա է միջավայրի կարծրատիպերին և սեփական եսասիրական մղումներին։ Այդ արքետիպը հատուկ մարմնավորում է ստանում, օրինակ, Չեխովի և Դոստոևսկու ստեղծագործությունների կերպարներում, ինչպիսիք են Բելիկովը, Սվիդրիգայլովը, Լուժինը ։
Դոստոևսկին, որը գրական շրջանառության մեջ է դրել «антигерой» տերմինը («Գրառումներ ընդհատակից», «Записки из подполья», 1864), դրանում տեսել է հակապատկերի և միևնույն ժամանակ ավանդական դրական հերոսների անկատար «մրցակցի»։ Հակահերոսն իր սուր ռեֆլեքսիայով և զգայունությամբ ձգտում է իդեալին, բայց ունակ չէ իր ճնշող միջավայրի հերոսական ներքին հաղթահարման։ Հակահերոսը շարունակում է արևմտյան գրականության բայրոնյան կերպարների և ռուս գրականության «ավելորդ մարդկանց» (Օնեգին, Պեչորին) գիծը, բայց սոցիալական նվաստացման և անձեռնմխելիության հատկանիշների ավելացմամբ, ինքնամերկացման մոտիվների ուժեղացմամբ և «իրերի կարգավորման» կոչով ։
«Հակահերոս» հասկացությունը երբեմն վերագրվում է 20-րդ դարի երկրորդ կեսի արևմտյան մոդեռնիստական գրականության կերպարին՝ սովորական, անդեմ մարդուն, որը, ի տարբերություն 19-րդ դարի դասական արձակի «փոքր մարդու», ոչ այնքան հեղինակի կարեկցանքի առարկա է դառնում, որքան իր թշնամական աշխարհում գրողի կորստյան և օտարացման արտահայտիչը։ Նեոավանգարդիստական արձակում և դրամատուրգիայում նման կերպարը վերջնականապես վերածվում է իռացիոնալ և անհեթեթ ուժերի կիրառության անանուն կետի ։
Փոփ մշակույթում
Հակահերոսը բնորոշ է պլուտոսյան վեպին։ Նման ստեղծագործություններում պրոտագոնիստը հանցագործություններ է կատարում, որոնք բարոյական արդարացում չեն ստանում հեղինակի կողմից։ Սակայն հերոսը, միևնույն ժամանակ, հանդես է գալիս որպես տրիկստեր և արժանանում է ընթերցողի համակրանքին ոչ թե իր բարոյական հատկանիշների, այլ խելքի, ճարպկության և վճռականության շնորհիվ։ Այս տիպի հակահերոսների դասական օրինակներ են Ռեյնեկե աղվեսը «Վեպ աղվեսի մասին» ստեղծագործությունից, Չիչիկովը Գոգոլի «Մեռած հոգիներ» վեպից, Օստապ Բենդերն Իլֆի և Պետրովի գրքերից, Արսեն Լյուպենը։ Հանցագործ-հակահերոսի մյուս տեսակը ներկայացված է քրեական վեպում և քրեական ֆիլմերում, ինչպիսիք են՝ «Կնքահայրը», «Սպիով դեմքը» , «Կառլիտոյի ուղին», Քվենտին Տարանտինոյի («Քրեական ընթերցվածք», «Նողկալի ութնյակը», «Կատաղած շներ») և Գայ Ռիչիի («Խաղաթղթեր, փող, երկու փող», «Մեծ խաղագումար») բազմաթիվ ֆիլմերում։ Այստեղ հեղինակները չեն ցանկանում ոչ արդարացնել գլխավոր հերոսի հանցագործությունը, ոչ էլ համակրանք առաջացնել նրա նկատմամբ, այլ միայն ցույց են տալիս նրան՝ որպես քրեական աշխարհի տիպիկ ներկայացուցիչ։ Ոճով դրան նման Grand Theft Auto խաղերի շարքում խաղացողը կառավարում է հակահերոս գանգստերին։
Սուպերհերոսական կոմիքսներում հաճախ հանդիպում են հակահերոսական կերպարներ, ինչպիսիք են Դեդփուլը, Ռորշախը, դատավոր Դրեդը, Կուղխը, որոնք պայքարում են չարագործների և սուպերչարագործների դեմ՝ կիրառելով ծայրահեղ դաժան մեթոդներ ։
Հակահերոսներ հանդիպում են նաև մանկական գրականության մեջ։ Օրինակ, Նիկոլայ Նոսովիի գրքերի հերոս Անգետիկը հակահերոս է, նրա թերությունները և հիմար արարքները ծառայում են որպես բացասական օրինակ երեխաների համար, միևնույն ժամանակ՝ նա բավականին դրական կերպար է չարագործ լինելու համար։ Ոմանք հակահերոս են համարում նաև Աստրիդ Լինդգրենի գրքերի հերոս պարծենկոտ Կառլսոնին։
Ազդեցությունը հասարակական բարոյականության վրա
Խորհրդային դերասան և ռեժիսոր Գեորգի Բուրկովը, իր օրագրում անդրադառնալով 1980-ական և 1990-ական թվականների սահմանագծին հակահերոսների մեծ թիվը, այսպես է մեկնաբանում այդ միտումը. Չարի մեջ ամենասարսափելին ինքնարդարացումն է։ Կրկնակի սարսափելի է, երբ անարժան մարդու արդարացմամբ զբաղվում է արվեստը։ Այսօր էկրանին հայտնվում են շատ, այսպես կոչված, հակահերոսներ, և, ավաղ, շատ հաճախ այդ ֆիլմերի հեղինակներն ասես հանդիսատեսին ասում են՝ նայեք, նա այսպիսին է, որովհետև․․․ Եվ ներկայացնում են արդարացումների մի ամբողջ համակարգ, կարճ ասած՝ հանգամանքներն են մեղավոր։ Դա, իմ կարծիքով, վտանգավոր դիրքորոշում է։ Արվեստը պետք է մարդու մեջ խիղճ արթնացնի․ այդ ժամանակ է այն բարի է։
(6422) Ակագի
(6422) Ակագի (Akagi), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի փետրվարի 7-ին Տակաո Կոբայաշիի կողմից Օիզումիյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,624425 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2246 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0242 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1552,92 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,231821 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,63° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տակաո Կոբայաշիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
.қаз
.қаз, Ղազախստանի վերին մակարդակի ազգային դոմենն է կիրիլիկ տառերով։ Ստեղծվել է 2012 թվականի մարտին ։
Ծանոթագրություններ
рф
Աստերոիդների ցանկ (36201-36300)
Աստերոիդների ցանկ (36101-36200) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (36301-36400)
Նեո (գյուղ, Տապա շրջան)
Նեո (Näo), գյուղ Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Տապա շրջանում։