Մշակութային_բազմազանություն
Դեմ և կողմ կարծիքներ
Կենսաբազմազանության նմանությամբ, որը դիտարկվում է որպես կենդանի աշխարհի երկարատև գոյատևման գործոն, կարելի է պնդել, որ մշակութային բազմազանությունը կենսական կարևորություն ունի մարդկության երկարատև գոյատևման համար և որ ինքնաբավ մշակույթների պահպանումը կարող է կարևոր լինել, քանի որ այն պահպանում է կենսաբանական տեսակների ու էկոհամակարգի գոյությունն ամբողջապես։ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գլխավոր խորհրդաժողովն այս եզրակացությանն է եկել 2001 թվականին՝ հաստատելով Մշակութային բազմազանության վերաբերյալ համընդհանուր հռչակագրի առաջին հոդվածը, որն ասում է, որ «մշակութային բազմազանությունն անհրաժեշտ է մարդկությանն այնպես, ինչպես կենսաբազմազանությունն անհրաժեշտ է բնությանը» ։ Որոշ մարդիկ մի քանի պատճառներով վիճարկում են այս պնդումը։ Նախ, ինչպես մարդկային էության էվոլուցիոն գործոնների մեծ մասը, մշակութային բազմազանության կարևորությունը շարունակականության համար չստուգված հիպոթեզ է, որը չի կարող ո՛չ հաստատվել, ո՛չ մերժվել։ Երկրորդ, կարելի է հակադրվել՝ ասելով, որ «ավելի քիչ զարգացած հասարակությունները» պահպանելն էթիկայի կանոններին դեմ է, քանի որ դա զրկում է այդպիսի հասարակությունների մաս կազմող մարդկանց օգտվել այնպիսի տեխնիկական ու բժշկական նորույթներից, որոնցից օգտվում է «զարգացած աշխարհը»։ Այսպես, աղքատության խթանումը ցածր զարգացած երկրներում որպես «մշակութային բազմազանություն» համարվում է էթիկային դեմ, ճիշտ այնպես, ինչպես ցանկացած կրոնական ծեսերի խթանումը, եթե դրանք ուղղակի դիտարկվում են որպես մշակութային բազմազանության բաղադրիչ մաս։ Որոշակի կրոնական ծեսեր էթիկային դեմ են ճանաչվել Համաշխարհային առողջապահական կազմակերպության և ՄԱԿ-ի կողմից, այդ թվում են կանացի թլպատումը, բազմակնությունը, ամուսնությունը երեխաների հետ և մարդկային զոհաբերությունը ։ Գլոբալացման ծագման հետ պատմականորեն ձևավարոված մի շարք պետություններ ընկել են անասելի ճնշման տակ։ Տեխնոլոգիաների զարգացման մեր ժամանակաշրջանում տեղեկատվությունն ու կապիտալը դուրս են գալիս աշխարհագրական սահմաններից ու վերաձևափոխում են շուկաների, երկրների ու մարդկանց միջև հարաբերությունները։ Մասնավորապես, զանգվածային լրատվամիջոցների զարգացումն էականորեն ազդել է մարդկանց ու հասարակությունների վրա ամբողջ աշխարհում։ Որոշակի օգտակարության հետ նման համընդհանուր հասանելիությունը բացասաբար է ազդում հասարակությունների ինքնության վրա։ Աշխարհում տեղեկատվության արագ տարածման հետ վտանգվում են մշակույթի նշանակությունն ու մշակութային արժեքները։ Արդյունքում անձի ու հասարակության ինքնանույնականացումն սկսում են թուլանալ ։ Որոշ մարդիկ, մասնավորապես, նրանք, ովքեր կրոնական խիստ համոզմունքներ ունեն, պնդում են, որ հասարակության որոշակի մոդելի պահպանումը բխում է յուրաքանչյուր մարդու և համայն մարդկության շահերից։ Ներկայումս երկրների միջև շփումներն առավել ինտենսիվ են դառնում։ Եվ ավելի ու ավելի շատ ուսանողներ են որոշում սովորել այլ մայրցամաքներում, որպեսզի իրենց վրա զգան մշակութային բազմազանությունը։ Նրանց նպատակն է ընդլայնել իրենց մտահորիզոնն ու զարգացնել իրենց անձը այլ մայրցամաքներում կյանքը ճանաչելու միջոցով։ Օրինակ, ըստ Ֆենգլինգի, Չենի, Դու Յանյունի ու Յու Մայի «Ակադեմիական ազատատությունը Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունում ու Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում» աշխատության, Չինաստանում կրթությունը մեծապես կառուցվում է «ինչպես ընդունված է, նյութի մանրամասն բացատրման և մեխանիկորեն անգիր սովորելու վրա»։ Չինական ավանդական կրթական համարկարգը հիմնված է ուսանողի կողմից որոշակի նյութ անգիր անելու վրա։ Եվ «լսարաններում չինացի պրոֆեսորները գիտելիքի կրողն են ու իշխանության խորհրդանիշը, ուսանողները Չինաստանում իրենց դասավանդողներին մեծ հարգանքով են վերաբերվում»։ Մյուս կողմից, ԱՄՆ-ի կրթական համակարգում «ամերիկյան ուսանողները քոլեջի դասախոսներին իրենց հավասար են համարում»։ Բացի դրանից, խրախուսվում են բանավեճերը դասախոսների հետ։ Ամենատարբեր թեմաներով բաց քննարկումները հատուկ են ամերիկյան քոլեջների ու համալսարանների մեծամասնությանը։ Քննարկումն ամերիկյան ու չինական կրթական համակարգերի գլխավոր տարբերությունն է։ Սակայն անհնար է միանշանակ հայտարարել, թե որն է դրանցից ավելի լավ, քանի որ յուրաքանչյուր մշակույթ ունի իր առավելություններն ու բնորոշիչ գծերը։ Հենց այդ մշակութային տարբերություններն ու բազմազանությունն են աշխարհն ավելի բազմագույն դարձնում։ Արտերկում սովորող ուսանողները, ովքեր զարգացման համար համադրում են երկու տարբեր մշակույթների դրական կողմերը, առավելություն են ունենում իրենց ամբողջ կարիերայի համար։ Մասնավորապես, հաշվի առնելով ներկայիս գլոբալացվող տնտեսության գործընթացը, տարբեր մշակույթների փորձը կրող մարդիկ ժամանակակից աշխարհում ավելի մրցունակ են ։