cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ադելաիդա Անն Փրոքթեր
Գրական կարիերա
Քննադատ Գիլ Գրեգորիի խոսքով՝ Փրոքթերը «բացարձակապես չի խորհում բանաստեղծին, մասնավորապես, կին բանաստեղծին անհանգստացնող հարցի և փառքին հասնելու մասին» ` ի տարբերություն ժամանակի շատ այլ կին բանաստեղծների, ինչպիսիք են Ֆելիչա Հեմանսը և Լետիտիա Էլիզաբեթ Լանդոնը։ Փոխարենը Փրոքթերը առաջին հերթին ուշադրություն էր դարձնում աշխատանքային դասերին, մասնավորապես` աշխատավոր կանանց ։ Փրոքթերի աշխատանքը հաճախ մարմնավորում է վիկտորիանական էսթետիկան սենտիմենտալությունը, բայց, ըստ Ֆրանցիսկ Օ'Գորմանի, դա անում է «յուրահատուկ ուժով». Փրոքթերն օգտագործում է հուզական ազդեցություն` առանց պարզեցման, պահելով «հուզական էներգիա [լարվածության մեջ] ... բարդությունների և նրբությունների դեմ» ։ Փրոքթերի լեզուն պարզ է և նրա պոեզիան նշանավորվում է «պարզությամբ և անմիջականությամբ» ։
Հեղինակություն
Փրոքթերը շատ հայտնի էր 19-րդ դարի կեսերին. նա եղել է Վիկտորիա թագուհու սիրելի բանաստեղծուհին, և Քովենթրի Փաթմորը հայտարարել է, որ նրա աշխատանքի պահանջն ավելի մեծ էր, քան ցանկացած այլ բանաստեղծի, բացառությամբ` Ալֆրեդ Թեննիսոնի ։ Ընթերցողները գնահատում էին Փրոքթերի բանաստեղծությունները իրենց արտահայտման պարզության համար , չնայած դրանք համարվում էին «ոչ այնքան ինքնատիպ, դրանք պարզապես «հավատացյալ սրտի» արտահայտություններ են, որոնք թափվում են իրենց լիությունից» ։ Փրոքթերն ինքը հատուկ ամբիցիաներ չի ունեցել իր աշխատանքի վերաբերյալ. նրա ընկերուհին՝ Բեսի Ռեյնոր Բելոքը, կարծում էր, որ Փրոքթերը վշտացած է նրանով, որ բանաստեղծի իր հեղինակությունը գերազանցել է հոր հեղինակությունը, և մեջբերել Է Փրոքթերի խոսքերը. «Հայրս է բանաստեղծը։ Ես միայն հատվածներ եմ գրում» ։
Փրոքթերի ժողովրդականությունը շարունակվել է նաև նրա մահից հետո։ «Լեգենդներ և բառեր» առաջին հատորը մինչև 1881 թվականը վերահրատարկվել է 19, իսկ երկրորդը՝ նույն ժամանակահատվածում` 14 անգամ ։ Նրա բանաստեղծություններից շատերը վերածվել են օրհներգերի կամ դրանց համար երաժշտություն է գրվել։ Դրանց թվում էր «Կորած ակորդը», որն ամենահաջողվածն էր 1870-ականներին և 1880-ականներին ինչպես Բրիտանիայում, այնպես էլ Միացյալ Նահանգներում ։ Նրա աշխատանքը տպագրվել է նաև Միացյալ Նահանգներում և թարգմանվել է գերմաներեն ։ 1938 թվականին Փրոքթերի հեղինակությունն այնքան է ընկել, որ դասագիրքը կարող էր հիշատակել նրա բանաստեղծությունները միայն այն բանի համար, որ դրանք հայտարարեր «հիմար, անկարևոր և ուսումնասիրման անարժան» ։ Այնպիսի քննադատներ, ինչպիսիք են Չերի Լարսեն Հոքլին, Քեթլին Հիքոկը և Նատալի Վուդալը, պնդում են, որ Փրոքթերի հեղինակության անկումը գոնե մասամբ պայմանավորված է նրանով, որ Չարլզ Դիքենսը նրան բնութագրել է որպես «միջին կարգի տնային հրեշտակի մոդել» և « փխրուն և համեստ սուրբ», այլ ոչ թե որպես «ակտիվ ֆեմինիստ և ուժեղ բանաստեղծ» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:1864 մահեր Կատեգորիա:1825 ծնունդներ Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Վլադիմիր Տատլին
Վլադիմիր Տատլին (Владимир Евграфович Татлин),, ռուս խորհրդային գեղանկարիչ, դիզայներ, գծանկարիչ և թատրոնի նկարիչ։ Ռուսական ավանգարդի խոշորագույն ներկայացուցիչներից մեկը, կոնստրուկտիվիզմի նախահայր։ Թաթլինի «Հուշարձան III Ինտերնացիոնալ» (1919-1920), դուրս բերված հիմքային կառուցվածքով, դարձավ համաշխարհային ավանգարդի կարևորագույն խորհրդանիշներից մեկը և ինքնատիպ այցեքարտ կոնստրուկտիվիզմի համար ։
Կարեն Առաքելյան (այլ կիրառումներ)
Կարեն Առաքելյան, կարող է վերաբերել՝
Վլադիմիր Տատլին
Կենսագրություն
Վլադիմիր Տատլինը ծնվել է դեկտեմբերի 16-ին (28), 1885 թվականին Մոսկվայում, երկաթուղայինների ընտանիքում։ Մոր մահից հետո ընտանիքը տեղափոխվեց Խարկով, 13 տարեկանում փախել է տնից՝ ապրելով պատահական աշխատավարձերով։ Վլադիմիրը աշխատել է առագաստանավի վրա, օգնում էր սրբանկարիչներին և թատրոնի նկարիչներին։ 1902 թվականին ընդունվեց Մոսկվայի գեղանկարչության ուսումնարանի քանդակագործություն ֆակուլտետ, բայց մեկ տարի անց դուրս մնաց ուսումնարանից․ «վատ առաջադիմության և վարքային բացասական դրսևորման համար»։ 1904 թվականին ընդունվեց Օդեսայի տնտեսական նավագնացության ուսումնարան, իսկ դրանից հետո՝ 1905 թվականից 1910 թվականները սովորեց Պենզայի գեղանկարչության ուսումնարանում։
1906 թվականին այցելեց Փարիզ՝ ձեռագործական ցուցահանդեսի շրջանակներում։
1910 թվականին մասնակցում էր՝ «Արվեստի աշխարհը», «Երիտասարդների միություն» և «Ավանակի պոչ» ցուցահանդեսներին։
1914 թվականին այցելեց Պաբլո Պիկասսոի արվեստանոցը․ արվեստանոց այցելելու գումարը վաստակում էր ուկրաինական երգեր երգելով և նվագակցելով ։
1915 մասնակցեց լեգենդար Վերջին Ֆուտուրիստական ցուցահանդեսին՝ 0.10, ներկայացրեց իր ստեղծած «կոնտրրլեֆները» (նյութական ընտրություն), ծավալային ստեղծագործություններ, որոնք մեկնաբանվում էին, իբրև «աննպատակ». ստեղծագործությունները կառուցված էին տարբեր նյութերի համեմատությունը ընդգծելով։
1925-1927 թվականներին Կիևի կերպարվեստի ինստիտուտում պրոֆեսոր էր։ Իր ուսանողներից է եղել Ի․ Կարակիսը ։
1927-1930 թվականների Վխուտեմասի պրոֆեսոր էր Մոսկվայում։ Դարձավ ՌՍՖՍՀ-ի արվեստի վաստակավոր գործիչ։
1930-1940-թվականներին Տատլինը ստիպված էր աշխատել որպես գրքանկարիչ։
Տատլինը մահացել է Մոսկվայում 1953 թվականի մայիսի 31-ին։ Հուղարկավորվել է Մոսկվայի Նովոդևիչյան գերեզմանատանը։
Պաուլ Բիլդտ
Պաուլ Հերման Բիլդտ (Paul Hermann Bildt, ), գերմանացի դերասան և կինոռեժիսոր, գերմանական թատրոնի բնահատուկ դերեր կատարող ականավոր դերասաններից մեկը, գերմանական կինոյի առաջին աստղերից։ Նկարահանվել է 150 ֆիլմում։
Կենսագրություն
Պաուլ Բիլդտը ծնվել է 1885 թվականի մայիսի 19-ին Բեռլինում։ Դաստիարակվել է առևտրական և պանդոկապան Ֆերդինանդ Վիլհելմ Բիլդտի բազմազավակ ընտանիքում։ 14 տարեկան հասակում Պաուլ Բիլդտը մասնակցել է քրիստոնյա երիտասարդների միության սիրողական ներկայացմանը։ Սովորել է, որպեսզի դառնա ոստիկան, սակայն կիսատ է թողել ուսումը և դերասանական վարպետության դասեր առել Ֆրիդրիխ Մյոստի մոտ դրամատիկական արվեստի բարձրագույն դպրոցում։
Բեմում Պաուլ Բիլդտի նորամուտը կայացել է 1905 թվականի մայիսի 2-ին Հանովերում՝ Լինզեմանի ամառային հյուրախաղային թատրոնում։ 1905 թվականի աշնանը Պաուլ Բիլդտն ընդունվել է Բեռլինի Շիլլերի անվան թատրոնի թատերախումբ, որտեղ աշխատել է ութ տարի։ Այնուհետև նա պայմանագիր է կնքել Բեռլինի Փոքր թատրոնի հետ։ 1910 թվականին առաջին անգամ նկարահանվել է կինոյում։ Պաուլ Բիլդտը զորակոչվել է մասնակցելու Առաջին համաշխարհային պատերազմին, սակայն շուտով զորացրվել է ծանր հիվանդության պատճառով։
Նացիոնալ-սոցիալիստների՝ իշխանության գալուց հետո Պաուլ Բիլդտը կարող էր զրկվել աշխատանքից իր հրեա կնոջ պատճառով։ Սակայն նա շարունակում էր աշխատել Պրուսական պետական թատրոնում՝ օգտվելով նրա ղեկավար Գուստավ Գրյունդգենսի պաշտպանությունից։ Նա նկարահանվել է Universum Film AG-ի բազմաթիվ ֆիլմերում, այդ թվում նաև պրոպագանդիստական կինոնկարներում։ Պատերազմի ավարտից կարճ ժամանակ առաջ ներառվել է այն տաղանդների ցանկում, ովքեր ազատվել են զինապարտությունից։ Երբ ավարտվել է պատերազմը, Պաուլ Բիլդտն իր դստեր հետ գտնվել է Գրյունդգենսի՝ Ցեեզենում գտնվող տանը։ Կարմիր բանակի՝ քաղաք մտնելուց հետո՝ 1945 թվականի ապրիլի 26-ին, Պաուլ Բիլդտն ու իր դուստրն ընդունել են բարբիտալի մեծ քանակ, ինչի հետևանքով Եվա Բիլդտը մահացել է, սակայն Պաուլ Բիլդտը կենդանի է մնացել երկարատև կոմայից հետո։ Ապաքինվելուց հետո Գրյունդգենսը Բիլդտին հրավիրել է աշխատելու Դյուսելդորֆի դրամատիկական թատրոնում։
1940-ական թվականների վերջին Պաուլ Բիլդտը եղել է Գերմանական թատրոնի թատերախմբում և նրա փոքր բեմում մասնակցել Բերտոլդ Բրեխտի ստեղծած «Բեռլիներ անսամբլ» թատրոնի առաջին ներկայացմանը. «Մայրիկ Կուրաժն ու իր երեխաները» լեգենդար ներկայացման մեջ Բիլդտը կատարել է խոհարարի դերը մինչև 1951 թվականին նրան փոխարինել է Էռնստ Բուշը ։ 1954 թվականին Բիլդտը տեղափոխվել է Մյունխենի կամերային թատրոն։ Նա համագործակցել է նաև Deutsche Film AG կինոստուդիայի հետ՝ նկարահանվելով այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են՝ «Աստվածների խորհուրդ» և «Սառը սիրտ»։ Դրանից բացի Բիլդտը մասնակցել է արտասահմանյան ֆիլմերի հնչյունավորմանը։
Կինոարվեստում ունեցած իր ներդրման համար Պաուլ Բիլդտը 1949 թվականին առաջիններից մեկն է ստացել ԳԴՀ պետական մրցանակ։
Պաուլ Բիլդտը մահացել է 1957 թվականի մարտի 13-ին։ Թաղվել է Բեռլինում՝ Դալեմի գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի դերասաններ Կատեգորիա:Գերմանացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:ԳԴՀ ազգային մրցանակի դափնեկիրներ
Էմմա Գոլդման
Էմմա Գոլդման (Emma Goldman, հայտնի է նաև Կարմիր Էմմա անունով, ), 20-րդ դարի առաջին կեսին հայտնի հյուսիսամերիկացի անարխիստուհի։
Կենսագրություն
Էմմա Գոլդմանը ծնվել է Կովնոյում հրեա ընտանիքում (այժմ՝ Կաունաս, Լիտվա), որտեղ նրա ընտանիքն ուներ փոքրիկ հյուրանոց։ Երբ նա 13 տարեկան էր, ընտանիքը տեղափոխվեց Սանկտ Պետերբուրգ։ Դա քաղաքական ճնշումների ժամանակաշրջանն էր, որը հաջորդեց Ալեքսանդր 2-րդ ցարի սպանությանը։ Այդ տարիներին հեղափոխական տրամադրությունը շատ տարածված էր երիտասարդների շրջանում։ Այդ հափշտակությունից չխուսափեց նաև Էմման։
17 տարեկանում Էմման իր ավագ քույր Ելենայի հետ արտագաղթեց ԱՄՆ, որտեղ սկսեցին աշխատել Նյու Յորք նահանգի Ռոչեսթր քաղաքի տեքստիլի գործարանում։ 1887 թվականին Էմման ամուսնացավ գործարանի աշխատող Ջեյկոբ Քերշների հետ և ստացավ ամերիկյան քաղաքացիություն։ Չորս անարխիստներին կախաղան հանելու մասին տեղեկագիրը, որոնք մասնակցել էին Չիկագոյի Հայմարքեթյան խռովությանը, դրդեցին Էմմային մասնակցելու ամերիկյան անարխիստական շարժմանը։ Նա ամուսնալուծվեց ամուսնուց, բաժանվեց քրոջից և տեղափոխվեց Կոնեկտիկուտ նահանգի Նյու Հեյվեն քաղաք, ապա՝ Նյու Յորք։ Այդ շրջանում նրա վրա մեծ ազդեցություն էր թողել Յոհան Մոստի խոսքերը, որը պաշտպանում էր քաղաքական և սոցիալական նպատակներին հասնելու բռնության օրինաչափականությունը։
Նյու Յորքում Էմման ծանոթացավ Ալեքսանդր Բերկմանի հետ, որն այդ շրջանում ԱՄՆ-ի անարխիստական շարժման կարևորագույն դեմքերից էր։ Նրանք սկզբից սիրային կապի մեջ էին, իսկ հետո մնացին ընկերներ մինչև 1936 թվականին Բերկմանի մահը, երբ Էմման Նիս եկավ մեռնող Բերկմանի մոտ նրա անհաջող ինքնասպանության փորձից հետո։ Ոգեշնչվելով Մոստի դրույթներով՝ նրանք սկսեցին նախագծել որոշակի գործողություներ, որոնք անհրաժեշտ էին հեղափոխության նպատակների համար։
Գոլդմանը և Բերկմանը մասնակցեցին Հոումսթեդի շուրջը տեղի ունեցած գործադուլին, որի ժամանակ աշխատավորները վերցրին գործարանը և դուրս արեցին ղեկավարներին, որից հետո դետեկտիվ Պինկերտոնը ուժով դուրս արեց նրանց գործարանից (մի քանի մարդ մահացավ)։ Բերկմանը մահափորձ պլանավորեց և իրականացրեց գործարանի ղեկավար Հենրի Կլեյ Ֆրիկի նկատմամբ։ Բերկմանը կալանավորվեց և դատապարտվեց 22 տարի բանտային կալանքի։ Էմման ակտիվորեն պայքարում էր Բերկմանի ժամանակից շուտ ազատման համար և հասավ այն բանին, որ նա դուրս եկավ բանտից 1906 թվականին՝ մնալով բանտում միայն 14 տարի։
1893 թվականին Գոլդմանը շատ շրջագայեց երկրում՝ հանդես գալով ձախ շարժմանը սատարող ելույթներով, և այդ նույն թվականին նա առաջին անգամ ձերբակալվեց ու տարվեց Բլեքվել Այլենդ բանտ սեփականազրկության կոչերի համար, որը նա անում էր Յունիոն սքվերում գործազուրկների առաջ (Պահանջե՛ք աշխատանք։ Եթե ձեզ չեն տալիս աշխատանք, պահանջե՛ք հաց։ Եթե ձեզ չեն տալիս հաց, վերցրե՛ք ինքներդ)։ Նյու Յորքի դատավորը, հավատալով մեկ ականատեսի վկայությանը և մերժելով 12 վկաների պաշտպանությունը, Էմմային դատապարտեց մեկ տարվա բանտարկության։
Երկրորդ անգամ Էմման բանտարկվեց ինը ընկերների հետ 1901 թվականի սեպտեմբերի 10-ին ԱՄՆ նախագահ Ուիլյամ ՄակՔինլիի նկատմամբ մահափորձի նախապատրաստությանը մասնակցելու համար։ Դրանից մի քանիր օր անց սեպտեմբերի 6-ին, լեհ էմիգրանտի որդի Լեոն Չոլգոշը մահացու վիրավորեց ՄակՔինլիին Համամերիկյան ցուցահանդեսի բացման ժամանակ Բուֆֆալոյում։ Մահափորձից առաջ մի քանի շաբաթ Չոլգոշը հանդիպել էր Գոլդմանի հետ և քննարկել անարխիզմի տեսական խնդիրներ։ Էմմայի մասնակցությունը մահափորձի պլանավորմանը չապացուցվեց, և սեպտեմբերի 24-ին Էմման ազատվեց բանտից։
Բերկմանի՝ բանտից դուրս գալուց հետո Գոլդմանի հետ նախաձեռնեցին ամենամսյա «Մայր հող» թերթի հրատարակում, որում Էմման մեկնաբանում էր տեղի ունեցող իրադարրձությունները անարխիստական ֆեմինիզմի տեսանկյունից։ Թերթում հրատարակվում էին նշանավոր անարխիստների աշխատանքներ, նաև Լև Տոլստոյի և Նիցշեի, որոնց հայացքները մեծ ազդեցություն էին թողել Գոլդմանի վրա։
1908 թվականին Էմման զրկվեց ամերիկյան քաղաքացիությունից։ Սակայն նա շարունակեց հանդես գալ ԱՄՆ-ի տարբեր քաղաքներում դասախոսություններով՝ քարոզելով անարխիզմ։ Իր քարոզներում նա դեմ էր արտահայտվում ամուսնությանը, կանանց կոչ էր անում ազատագրվել, այսինքն՝ «ազատ սիրուն»։
1914 թվականին նա մասնակցում էր Ջոն Ռոկֆելլերի դեմ անարխիստների բողոքի ցույցերին, որոնք ոստիկանները բռնի ուժով ցրեցին։ Բերկմանը և նրա ընկերներից չորսը որոշեցին վրեժ լուծել Ռոկֆելլերից՝ պայթեցնելով Նյու Յորք նահանգում գտնվող նրա ամառանոցը։ Ռումբը հավաքեցին Գոլդմանի տանը, 1914 թվականի հուլիսի 4-ին ռումբն ինքնաբերաբար պայթեց՝ ոչնչացնելով երեք դավադիրներին, որոնք գտնվում էին բնակարանում և վիրավորելով մի հանի հարևանների։ Հայտնի չէ՝ գիտեր արդյոք Էմման ռումբի մասին, բայց հաջորդ տարի նա բաժանվեց Բերկմանից, որը հեռացավ Սան Ֆրանցիսկո, որտեղ հիմնեց հեղափոխական «Պայթյուն» թերթը։
Գոլդմանի հաջորդ բանտարկությունը եղավ 1917 թվականին. համաձայն Լրտեսության մասին օրենքի 1917 թվականին նա ձերբակալվեց «Չորակոչի դեմ լիգայի» ստեծման և այլ գործողությունների համար, որով նպաստում էր քաղաքացիների՝ զորակոչից խույս տալուն։ Գոլդմանը մեղավոր ճանաչվեց և դատապարտվեց 2 տարվա բանտային կալանքի։
1919 թվականի վերջին Էմմա Գոլդմանը, Ալեքսանդր Բերկմանը և արտաքասվածների մի խումբ նստեցին շոգենավ («խորհրդային տապան») և ուղարկվեցին Խորհրդային Ռուսաստան։ ՌԽՍՀ-ում Գոլդմանը մեծ աջակցություն ստացավ, չնայած անարխիստների և կոմունիստների ուղիները վաղուց էին հեռացել։ Շուտով Գուլյայպոլեում տեղի ունեցավ նրա հանդիպումը Նեստոր Իվանովիչ Մախնոյի հետ։ Սակայն պարզվեց, որ իրականությունը հեռու էր պատկերացումներից։ Էմման Ռուսաստանում ապրեց երկու տարի (այդ ընթացքում նա հանդիպեց իր ծանոթներ Ջոն Ռիդի և Լուիզա Բրայանտի հետ) և առաջին իսկ սահմանը հատելու հնարավորության ժամանակ թողեց «աշխարհում առաջին աշխատավորների ու գեղջուկների տերությունը»։
Մի քանի տարի Էմման Անգլիայից Ֆրանսիա էր թափառում հին ընկերների մոտ, մինչև որ Պեգգի Գուգենհայմը գումար հավաքեց և Գոլդմանի համար տնակ գնեց Սեն Տրոպեում, որտեղ նա ապրեց մի քանի տարի։
1936 թվականին Գոլդմանը գնաց Իսպանիա, որպեսզի աջակցի հանրապետական կառավարությանը բռնապետ Ֆրանկոյի դեմ պայքարում։
Էմմա Գոլդմանը մահացավ 1940 թվականին Տորոնտոյում, թաղվել է Իլլյոնս նահանգի Ֆորեսթ Պարկ քաղաքում։
Էմմա Գոլդմանի գերեզմանին գրված է «Liberty will not descend to a people, a people must raise themselves to Liberty» («Ազատությունը չի ժառանգվում ժողովրդին, ժողովուրդը պետք է ինքը աճի մինչև Ազատություն»)։
Stand My Ground
Stand My Ground, Within Temptation խմբի առաջին սինգլը, The Silent Force ալբոմից։ Երգը ընդգրկվել է Նիդեռլանդական, Ֆրանսիական, Բելգիական Top տասնյակներում, ինչպես նաև երգը դարձավ «Արյուն և շոկոլադ» ֆիլմի սաունթրեք։
Չարթեր
Նիդեռլանդներում երգը հասել է չորրորդ հորիզոնական։ Երգը ընդգրկվել է Ֆրանսիական և Բելգիական Top տասնյակում, իսկ Գերմանիայում զբաղեցրել է 13-րդ տեղը։ Երգը գլխավորել է Իսպանական Spanish Airplay Chart և Los 40 Principales չարթերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2004 սինգլներ
Ելենա Ռժևսկայա
Ելենա Ռժևսկայա (Еле́на Моисе́евна Рже́вская, ), խորհրդային և ռուս գրող։ Ռժևի պատվավոր քաղաքացի (2000)։
Կենսագրություն
1937 թվականից մինչև 1941 թվականը սովորել է Մոսկվայի փիլիսոփայության, գրականության և պատմության ինստիտուտում։
Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։ Որպես ռազմական թարգմանիչ ծառայության է անցել 30-րդ բանակի շտաբում։ 1943 թվականից եղել է Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության անդամ։ Բեռլինի գրոհի ժամանակ մասնակցել է Հիտլերի որոնումների, ինքնասպանության ճանաչման և հանգամանքների քննության անցկացման մեջ։
1948 թվականին ավարտել է Գորկու անվան գրականության ինստիտուտը։ Հրապարակվում է 1950 թվականից։ 1962 թվականից եղել է ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ։ PEN միջազգային կազմակերպության ռուսական բաժանմունքի անդամ։
1980-ական թվականներին եղել է Հայրենական մեծ պատերազմի իրադարձություններին Ռժև քաղաքի պետական և հասարակական հավերժացման նախաձեռնողներից մեկը։ Այստեղից ծնվել է Զինվորական փառքի քաղաքների գաղափարը, և Ռժևը, 40 ռուսական քաղաքների թվում, ստացել է այս բարձր կոչումը։
Ելենա Ռժևսկայան մահացել է 2017 թվականի ապրիլի 25-ին 98 տարեկան հասակում ։ Հուղարկավորվել է Կունցևոյի գերեզմանատանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հրեաներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Բելառուս կին գրողներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ռուս կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Կունցևոյի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կանայք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում
Վարք հարանց (3208)
Վարք հարանց (3208), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3208 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 17-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որն ունի 14.8x10.3 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 169 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ դրոշմազարդ կտավ։ Հիշատակարան գրչի՝ 37բ, 49բ, 103ա, թարգմանչի՝ 151ա, կնիք՝ 1գ (Տէր Աւետիս) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Շիրլի Ջոնս
Շիրլի Ջոնս (Shirley Jones, ), ամերիկացի դերասանուհի և երգչուհի, «Օսկար» մրցանակի դափնեկիր՝ երկրորդ պլանի լավագույն դերակատարման համար։
Կարիերա
Շիրլի Ջոնսը ծնվել է 1934 թվականի մարտի 31-ին Փենսիլվանիա նահանգի Շարլերոյ թաղամասում։ Ծնողները նրան անվանակոչել են ի պատիվ դերասանուհի Շիռլի Թեմպլի։ 12 տարեկանից նա, Ռալֆ Լևանդոյի ղեկավարությամբ, սկսել է վոկալ պարապել։ Իմիջիայլոց, Ռալֆը հույս ուներ նրան օպերային երգչուհի դարձնել ։ 1952 թվականին, դպրոցն ավարտելուց հետո, Շիրլին մասնակցում է «Միսս Պիտսբուրգ» գեղեցկության մրցույթին և հաղթում։ 1953 թվականին ընդունվում է Նյու-Ջերսիի քոլեջ։ Ամառային արձակուրդներին Նյու-Յորքում Շիրլի Ջոնսը հանդիպում է մի գործակալի հետ, նրա հետ պայմանագիր է կնքում մյուզիքլներում ելույթ ունենալու համար։
1955 թվականին Շիրլի Ջոնսը մասնակցում է «Օկլախոմա» (անգլ. Oklahoma) մյուզիքլի էկրանավորման նկարահանմանը, որտեղ խաղում է գլխավոր դերերց մեկը։ Ֆիլմի հաջողությանը հաջորդում են մի շարք դերեր երաժշտական կինոնկարներ, իսկ ամենամեծ հաջողությանը նա հասնում է 1960 թվականին՝ նկարահանվելով Էլմեր Հանթիի ֆիլմում։ Դերի համար դերասանուհին արժանացել է «Օսկար» մրցանակի։
1960-ականներին սկսվում է Ջոնսի՝ հեռուստատեսային ակտիվ գործունեությունը։ Նկարահանվում է «Թատրոն 90», «Բոբ Հոուփը ներկայացնում է», «Մեր կյանքի օրերը», «Փողոց Սեզամ», «Փարտրիջների ընտանիքը» հեռուստասերիալներում։ Դերասանուհու ամենահայտնի հեռուստատեսային դերերից մեկը դարձել է «Փարտրիջների ընտանիքը» երաժշտական սիթքոմը, որտեղ Ջոնսը բազմաթիվ երաժշտական թեմաների երգեր է կատարել, որոնցից մեկը՝ «Think I Love You» -ը, առաջին տեղն է զբաղեցրել 1970 թվականին Billboards Top 100-ում։ Բացի դրանից, Շիրլի Ջոնսի ֆիլմագրության մեջ շատ են հեռուստատեսային ֆիլմերը, որոնց թվում է եղել «Կար ժամանակ, որ թանկ էր», որի դերը նրան արժանացրել է Էմմիի անվանակարգի։
2004 թվականին դերասանուհին վերադառնում է Բրոդվեյ, որտեղ մասնակցում է «42-րդ փողոց» ներկայացմանը։ 2008 թվականի օգոստոսին թողարկվում է «Shirley Jones-Then & Now» երաժշտական ժողովածուն, որը պարունակում է Ջոնսի երաժշտական կարիերայից 24 երգ։
Յանուսի օրագրերը
«Յանուսի օրագրերը», 2015 թվականին «Անտարես» հրատարակչության հրատարակած Մհեր Արշակյանի մտորումների գիրքը։ Խմբագիր՝ Արքմենիկ Նիկողոսյան։ Շապիկը՝ Նարինե Սարգսյանի։ 200 էջ։
Գրքի հանձնարարականը
Այս գիրքը մտքերի հավաքածու է։ Գրվել է յոթ տարվա ընթացքում՝ 2006-2012 թվականներին։ Մտքերից յուրաքանչյուրը, կամ գոնե հիմնական մասը չվերծանված պատմության մեկ տող է՝ դատապարտված թաքցնելու այդ նույն պատմությունը ։
Շիրլի Ջոնս
Անձնական կյանք
1986 թվականին Հոլիվուդյան փառքի ծառուղում տեղադրվում է Շիրլի Ջոնսի աստղը։
Յանուսի օրագրերը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2015 գրքեր
Շիրլի Ջոնս
Անձնական կյանք
2013 թվականին «Simon & Schuster' s Gallery Books» հրատարակչությունում լույս են տեսել Ուենդի Լիի հետ համահեղինակությամբ գրված «Shirley Jones: A Memoir» հուշագրությունները, որտեղ նա անկեղծորեն պատմում է իր մանկության տարիների, կարիերայի և Ջեք Քեսիդիի հետ ամուսնության մասին, ում հետ հանդիպել է քսանմեկ տարեկանում ։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:RCA Records-ի արտիստներ Կատեգորիա:Երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհի Օսկարի մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ
Տրանսպորտն Իսպանիայում
Իսպանիայում առկա են կոմերցիոն և հասարակական տրանսպորտի բոլոր հիմնական տեսակները։ Լավ զարգացած են ավտոմոբիլային, երկաթուղային, ջրային ճանապարհներն ու ուղիները։
Երկաթուղային տրանսպորտ
Իսպանիայում առաջին երկաթգիծը կառուցվել է 1848 թվականին։ 2008 թվականին ռելսային գծերի երկարությունը կազմել է 15293 կիլոմետր, որոնցից 9058 կիլոմետրը էլեկտրաֆիկացված է ։ Երկաթուղային գծերով տեղափոխվում է ցամաքային տրանսպորտային բեռների 6,5 %-ը և ուղևորների 6 %-ը։ Ներկա դրությամբ Իսպանիան ունի 1272 կիլոմետր գերարագ երկաթուղային գծեր, որոնք իրար են կապում Մալագա, Սևիլյա, Մադրիդ, Բարսելոնա և Վալյադոլիդ քաղաքները։ Գերարագ ճանապարհներից 1053 կիլոմետրը կահավորված է Գնացքների շարժի կառավարման եվրոպական համակարգով ։ Եթե արագընթաց երկաթուղային հաղորդակցության հետ կապված հավակնոտ նախագիծն իրականանա, ապա 2020 թվականին Իսպանիան կունենա 7000 կիլոմետր (4300 միլ) գերարագ երկաթուղային գծեր, որոնք հնարավորություն կտան երկրի ծայրամասերից ժամանել Մադրիդ 3 ժամից քիչ և Բարսելոնա մոտավորապես 4 ժամ ժամանակահատվածում։ Երկաթուղային գծերի մեծ մասը պատկանում է «Administrador de Infraestructuras Ferroviarias de España» (Adif) պետական ընկերությանը։ Երկաթուղային գծերով շարժը կարգավորում է RENFE պետական հաստատությունը։ Երկաթուղային շուկայում մասնակցում են նաև տարածաշրջանային ընկերություններ, որոնցից են FEVE-ն, FGC-ն, Euskotren-ը, FGV-ն, SFM-ը։
Իսպանիայում մետրոպոլիտեն առկա է Բարսելոնայում, Մադրիդում, Բիլբաոյում, Պալմա դե Մալյորկա, Սևիլյայում, Վալենսիայում, Մալագայում։
Ավտոմոբիլային տրանսպորտ
Իսպանիան ունի ավտոմոբիլային ճանապարհների զարգացած ցանց։ Դրանց ընդհանուր երկարությունը 681298 կիլոմետր է (համաձայն 2008 թվականի տվյալների)։ Արագընթաց մայրուղիների երկարությունը 16204 կմ է (համաձայն 2012 թվականի տվյալների)։ Երկրում առկա է շուրջ 19 միլիոն ավտոմեքենա։ Նախատեսված էր, որ 2014 թվականին երկիրն ունենա շուրջ 1 միլիոն էլեկտրական ավտոմեքենա։ Այդ ծրագիրը կառավարության մշակած էներգիայի տնտեսման ու շրջակա միջավայրի բարելավման նախագծի մաս է։
Իսպանիայի ճանապարհային ցանցը հիմնականում կենտրոնացված է 6 մայրուղիների շուրջ, որոնք մայրաքաղաք Մադրիդը կապում են Բասկերի երկրի, Կատալոնիայի, Վալենսիայի, Անդալուզիայի, Էստրեմադուրայի և Գալիսիայի հետ։ Բացի այդ, արագընթաց ճանապարհներ են անցնում նաև ատլանտյան ու միջերկրական առափնյա տարածքներով։
Ջրային տրանսպորտ
2010 թվականի դրությամբ Եվրոպական միությունում բեռնափոխադրումների ծավալով Իսպանիան գտնվում է չորրորդ հորիզոնականում։ Կոնտեյներներոով բեռնափոխադրումների ծավալը կազմել է 112 միլիոն տոննա, ինչը այս չափորոշիչով Իսպանիային բարձրացրել է մինչև առաջին հորիզոնական։ Նիդերլանդների, Բելգիայի, Ռումինիայի, Սլովակիայի և Բուլղարիայի հետ միասին Իսպանիան հանդիսանում է Եվրոպական միության տարածքից դուրս բեռնափոխադրումների ամենամեծ ծավալն ապահովող երկրներից մեկը։
Առևտրային նավատորմ
Իսպանիայի ծովային տրանսպորտի ոլորտում շահագործվում են 1,511 տոննա ընդհանուր բեռնատարողությամբ շուրջ 300 նավ։ Իսպանական դրոշի ներքո նավարկող նավերով տեղափոխող ներքին բեռնափոխադրումների ծավալը 30 միլիոն տոննա է։ 24 ծովային նավահանգիստներ վերահսկում են իսպանական բեռնափոխադրումների շուկայի գրեթե 93 %-ը։
2010 թվականի ցուցանիշներով իսպանական Ալխեսիրաս և Վալենսիա նավահանգիստները ընդգրկվել են բեռնատարողության տեսակետից Եվրոպայի 20 խոշոր նավահանգիստների շարքում։ Զբոսաշրջային ուղևորափոխադրումների ծավալով այդ դասակարգման մեջ են ընդգրկվել Ալխեսիրաս և Պալմա դե Մայորկա նավահանգիստները ։ Իսպանիայի նավահանգիստների ուղևորափոխադրումները տարեկան 20 միլիոն մարդ են։ Այս ցուցանիշով այն հեղինակությամբ Եվրոպայի 8-րդ երկիրն է համարվում ,:
Ստորև ներկայացված է 2010-2011 թվականներին իսպանական նավահանգիստների ցուցանիշները              ։
Նավահանգիստներ
Իսպանիան հանդիսանում է մասամբ ծովային պետություն, քանի որ օվկիանոսի ու ծովերի հետ ունի ընդարձակ սահմաններ։ Այդ է պատճառը, որ երկիրն ունի զարգացած նավահանգստային տնտեսություն։ Ստորև թվարկված է Ատլանտյան օվկիանոսի առափնյա առավել նշանակալի նավահանգիտսները՝
Ստորև թվարկված է Միջերկրական ծովի առափնյա առավել նշանակալի նավահանգիտսները՝
Խողովակաշարեր
Իսպանիայում առկա է նաև խողովակաշարային տրանսպորտը։ Ստորև ներկայացված է Իսպանիայում առկա տարբեր տեսակի նշանակության խողովակների երկարությունը՝
Օդային տրանսպորտ
Իսպանիայում զարգացած է օդային տրանսպորտի, հատկապես ինքնաթիռներով ուղևորափոխադրումների ոլորտը։ Այդ հանգամանքը պայմանավորված է նաև երկրի՝ զբոսաշրջային կենտրոն հանդիսանալու հետ։ Իսպանիայի օդային ուղևորափոխադրումների 2011 թվականի դրությամբ գերազանցել են 204 միլիոն մարդ։
Ստորև ներկայացված է Իսպանիայի խոշորագույն օդանավակայանների վիճակագրությունն ըստ 2011 թվականի ցուցանիշների ՝
Իսպանիայում ընդհանուր հաշվով գործում է 152 օդանավակայան :Իսպանիայի պետական օդանավակայանները ենթարկվում են «Իսպանական օդանավակայաններ և աերոնավիգացիա» (Aeropuertos Españoles y Navegación Aérea (Aena) հասարակական կազմակերպությանը, որն էլ իր հերթին ենթարկվում է Իսպանիայի զարգացման նախարարությանը։ Կատալոնիայի ինքնավարության մասին օրենքի համաձայն 2006 թվականից կատալոնական երեք օդանավակայաններ հանձնվեցին Կատալոնիայի ժեներալիտետի կառավարմանը, որն էլ այդ օդանավակայանները կառավարում է «Aerocat» հասարակական կազմակերպության հետ համատեղ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի տրանսպորտ Կատեգորիա:Իսպանիայի տնտեսություն
NGC 2
NGC 2, պարուրաձև գալակտիկա (մորֆոլոգիական տեսակը՝ Sab) Պեգասի համաստեղությունում։
Գալակտիկան հայտնաբերել է իռլանդացի աստղագետ Լոուրենս Փարսոնսը 1873 թվականի օգոստոսի 20-ին՝ 72 դյույմ (183 սմ) աստղադիտակի միջոցով։ Այն նկարագրվել է Նոր ընդհանուր կատալոգում (NGC) որպես «շատ մռայլ, փոքր, NGC 1-ից հարավ» ։
NGC 2-ի տրամագիծը մոտ 115000 լուսային տարի է, սակայն գալակտիկան 3-5 անգամ ավելի պայծառ է, քան Ծիր Կաթինը, քանի որ այն բավականին կոմպակտ է։ Մոտավորապես 1,8 աղեղային րոպե դեպի հյուսիս գտնվում է NGC 1 գալակտիկան։ Գալակտիկաները կազմում են տեսանելի զույգ, սակայն նրանք ֆիզիկապես կապված չեն միմյանց հետ, քանի որ նրանց միջև հեռավորությունը մոտ 45 Մպկ է (մոտ 140 միլիոն լուսային տարի)), գրեթե կեսը, ինչը մեզ բաժանում է NGC 2-ից։ Ավելի մռայլ NGC 2-ը չի նկատվել Հենրիխ դ’Արեստի կողմից, ով հայտնաբերել էր NGC 1-ը 1861 թվականին։ Գալակտիկան փոքր-ինչ երկարաձգված է և ուղղված է հյուսիս-արևմուտքից դեպի հարավ-արևելք, այն կարելի է տեսողականորեն դիտել սիրողական 10 դյույմանոց աստղադիտակներով ։
NGC 27-ի և մի քանի այլ գալակտիկաների հետ միասին այն մտնում է գալակտիկաների կուտակման մեջ, որը գտնվում է Պերսևս-Ձկներ գերկուտակումից այն կողմ ։
Այս օբյեկտը մտնում է «Նոր ընդհանուր կատալոգի» բնօրինակ հրատարակության մեջ ներառվածների թվում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հիմնական գալակտիկաների կատալոգի օբյեկտներ Կատեգորիա:Սլոանի թվայնացված երկնքի հետազոտության օբյեկտներ Կատեգորիա:Գալակտիկաներ այբբենական կարգով 0002 Կատեգորիա:Պեգասի համաստեղության գալակտիկաներ Կատեգորիա:Պարուրաձև գալակտիկաներ Կատեգորիա:1873 թվականին հայտնաբերված գալակտիկաներ Կատեգորիա:Նոր ընդհանուր կատալոգի օբյեկտներ
Ավելյանեդա (Ռիո Նեգրո)
Ավելյանեդա (Departamento de Avellaneda), դեպարտամենտ Արգենտինայում, Ռիո Նեգրո պրովինցիայի կազմում։ Տարածքը՝ 20 379 կմ²։ բնակչությունը՝ 32,3 հազար մարդ։ Բնակչության խտությունը՝1,6 մարդ/կմ²։
Դեպարտամենտը գտնվում է Կատամարկա պրովինցիայի հյուսիսում։ Սահմանակից է՝
Խոշորագույն բնակավայրեր
Կատեգորիա:Արգենտինայի դեպարտամենտներ
Կառլեն Առաքելյան
Կենսագրություն
Կառլեն Առաքելյանը ծնվել է 1962 թ. սեպտեմբերի 1-ին Մարտունու շրջանի Ճարտար գյուղում։ Ընտանիքով տեղափոխվել է Ստեփանակերտ։ Ավարտել է Ե. Չարենցի անվան թիվ 7 միջնակարգ դպրոցը։ Ծառայել է Խորհրդային բանակի շարքերում։ Զորացրվելուց հետո ստացել է ավտոփականագործի մասնագիտություն և աշխատել հեռուստատեսությունում։ Մասնակցել է արցախյան շարժմանը, ծառայել Մարտակերտի գնդում. «Շիլկայի» նշանառու էր, որը տեղակայված էր Մեհմանա գյուղի տարածքում։ Զոհվել է 1993 թ. հուլիսի 30-ին Մեհմանայում։ Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ Արիության մեդալով։ Ամուսնացած էր, ունի երեք երեխա։ Հանգչում է Ստեփանակերտի քաղաքային գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 1 ծնունդներ Կատեգորիա:1962 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 30 մահեր Կատեգորիա:1993 մահեր
Սահմանամերձ ճակատամարտ (1914)
Սահմանամերձ ճակատամարտ ճակատամարտերի շարք Ֆրանսիայի արևելյան սահմանին և Բելգիայի հարավում Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում։ Ճակատամարտի ռամզական մարտավարությունը Ֆրանսիայի կողմից նախագծել էր գեներալ Ժոզեֆ Ժոֆրեն համաձայն նախագիծ XVII-ի, իսկ Գերմանիայի հարձակողական մարտավարության հեղինակն էր Հելմութ ֆոն Մոլտկե կրտսերը։ Գերմանացիները իրենց զորքերը կենտրոնացրեցին աջ (հյուսիսային) թևում, նպատակն էր անցնել Բելգիայի տարածքով և հարձակվել Ֆրանսիայի վրա թիկունքից, սակայն նրանց դիմակայեցին գեներալ Շառլ Լանզերակի հինգերորդ բանակը հյուսիս արևմուտքից և Բրիտանական էքսպեդիցիոն զորքեր (ԲԷԶ) նրանց ձախ թևից։ Ֆրանկո-բրիտանական զորքերը հետ մղվեցին գերմանացիների գրոհների արդյունքում և գերմանացիները հնարավորություն ստացան ներխուժել հյուսիսային Ֆրանսիա։ Ֆրանկո-բրիտանական զորքերի դիմադրությունը թույլ տվեց Ֆրանսիային ժամանակ շահել և կազմակերպել Փարիզի պաշտպանություն, արդյունքում տեղի ունեցավ Մառնեի առաջին ճակատամարտը։
Բելգիա
Բելգիայի ռազմական մարտավարությունը կապվում էր մյուս ուժերի կողմից գերմանական հարձակումներից պաշտպանման վրա, չնայած անգլո-ֆրանսիական դաշինքը (1904) թողեց Բելգիացիներին միայնակ, իսկ բրիտանացիների վերաբերմունքը Բելգիայի նկատմամբ փոխվեց` համարելով Բելգիան բրիտանական պրոտեկտորիատ։ Գլխավոր շտաբը ձևավորվեց 1910 թվականին, սակայն Chef d'État-Major Général de l'Armée, գեներալ լեյտենանտ Հարի Յանգբլութը պաշտոնանկ արվեց 1912 թվականի հունիսի 30-ին և գեներալ լեյտենանտ Շավոլիե դը Սելիերս դը Մորանվիլը չնշանակվեց մինչև 1914 թվականի մայիսը։ Մորանցիը հուլիսի 29-ին որոշեց կենտրոնացնել բանակը բելգիական երկաթգծի կայարաններում։
Բելգիայի բանակը կենտրոնացվեց կենտրոնում, իսկ Լիեժը և Նամուրը մնացին սահմանապահների պաշտպանության ներքո։ Զորահավաքից հետո արքան դարձավ գլխավոր հրամանատար և նա էր որոշում որտեղ տեղակայեր բանակը։ Վերազինված բելգիական բանակը, որն անկազմակերպ էր և վատ վերապատրաստված մնաց կենտրոնում, մինչդեռ հիմնական ամրացված դիրքերը Լիեժում և Նամուրում էին։ Ֆրանսիացիները խորհուրդ տվեցին Բելգիայի հիմնական ուժերը կենտրոնացնել սահմանին, սակայն Բելգիայի հրամանատարությունը որոշեց գնալ փոխզիջման, երկու դիվիզիա ուղարկվեց Լիեժ և Նամուր, իսկ մնացած զորքը տեղակայվեց Գետե գետի հետևում։
Շլիֆեն-Մոլտկե նախագիծ
Ալֆրեդ ֆոն Շլիֆենը, ով կայսրության գլխավոր շտաբի պետն էր 1891-ից 1906 թվականին, ստեղծել էր մի քանի նախագիծ, որով Գերմանիան պետք է հաղթեր Ֆրանսիական բանակին, եթե Գերմանիան գտնվեր պատերազմի մեջ Բելգիայի կամ Ֆրանսիայի դեմ։ Aufmarsch I West նախագիծը ֆրանկո-գերմանական պատերազմի համար էր, որով Ֆրանսիան պետք է պաշտպանվեր, իսկ Գերմանիան հարձակվեր` անցնելով Բելգիան Անդվերպենով և Նամուրով և մուտք գործեր դեպի Վերդեն-Մառնե-Փարիզ պաշտպանական տարածք։ Գերմանական զորքերը պետք է պահեին տարածքը մինչև երկաթգծի միջոցով կստանային օգնություն և կկառուցեին հիմնական պաշտպանական գիծ, որից հետո կնախապատրաստվեին երկրորդ գրոհին։ Հելմուտ ֆոն Մոլտկե կրտսերը փոխարինեց Շլիֆենին 1906 թվականին և որոշեց, որ ֆրանկո-գերմանական պատերազմը միայնակ չի լինի, և իտալական և ավստրո-հունգարական զորքերը չեն կարողանա պաշտպանել ֆրանկո-գերմանական սահմանը ինչպես սկզբում նախագծվել էր։ Մոլտկեի օրոք Aufmarsch I նախագիծը չեղարկվեց, սակայն 1914 թվականին Aufmarsch I հարձակման մասը ներդրվեց Aufmarsch II նախագծում և հաստատվեց երկու ճակատով պատերազմի նախագիծը։
"Հետազոտելով Ֆրանսիայի պաշտպանողականությունը, Շլիֆենը համարում էր, որ Բելգիայով Ֆրանսիայի վրա հարձակվելու համար անհրաժեշտ կլինի 48,5 կորպուս, սակայն Մոլտկեն Բելգիայով հարձակման համար նախատեսեց 34 կորպուս։ Շլիֆանի նախագիծը քննադատությունների առարկա դարձավ 1914 թվականին, քանի որ Մոլտկեն առանց հիմնական զորքերի էր ներխուժելու Ֆրանսիա։ [...] Մոլտկեն հիմնվեց Շլիֆենի նախագծի վրա, սակայն հաշվի չառավ զորքի քանակը, որը մինչ այդ նախագծել էր Շլիֆենը։" Գերմանական հիմնական զորքերը փորձեցին հետևել Aufmarsch I, նախագծին` անցնելով Բելգիան և հարավից ներխուժեցին Ֆրանսիա, այսպիսով ֆրանսիական բանակները պետք է կենտրոնացվեին Մաաս, Էնա, Սոմ, Ուեազ, Մառնե և Սեն գետերի վրա, չթողնելով ներխուժել Ֆրանսիայի հիմնական տարածք։
Նախագիծ XVII
XVII նախագծով Ֆրանսիայի խաղաղ ժամանակների բանակը կազմված էր մոտ 2.000.000 զինվորից, որը բաժանված էր հինգ դաշտային բանակի, որոնք պահեստազորայինների հետ միասին պետք է պաշտպանեին իրենց հատվածները հարավից մինչև հյուսիս։ Բանակները կենտրոնացված էին գերմանական սահմանին Էպինալի, Նանսիի և Վերդենի շրջակայում, իսկ պահեստային բանակները` Սենտ Մենտուի և Կամմերսիի մոտ։ 1871 թվականից հետո Ֆրանսիան կառուցեց տասնվեց երկաթգիծ Գերմանիայի սահման, մինչդեռ Գերմանիան ուներ միայն տասներեքը և կարող էր սպասել մինչև իմանար Գերմանիայի մտադրությունների մասին։ Ֆրանսիայի ղեկավարությունը կայտնում էր, որ պատրաստ է Գերմանիայի գրոհին Լոթարինգիայից կամ Բելգիայի տարածքով։ Նրանք չէին սպասում, որ Գերմանիան կօգտագործի պահեստային ուժերը, ինչպես նաև հույս ունեին, որ Գերմանիան մեծ ուժեր կկենտրոնացնի Ռուսաստանի դեմ արևելյան ռազմաճակատում` թողնելով արևմտյան բանակից որոշ չափով զորք, որպեսզի Բելգիայով անցնի Մաաս և Սամբրե գետերը։ Ֆրանսիայի հետախուզությունը գերմանական հրամանատարության 1905 թվականի ծրագրերից էր հավաքագրել, որով գերմանական զորքերը չպետք Նամուրից հյուսիս գնային, իսկ Բելգիայի ամրոցները ի վիճակի պետք է լինեին դիմակայել հիմնական գրոհներին։
Գերմանացիների գրոհ հարավ արևելյան Բելգիայով Շառլվիլլ-Մեզյերի ուղղությամբ և հնարավոր հարձակումը Լոթարինգիայից Վերդենի, Նանսիի և Սենտ Դիի ուղղությամբ անսպասելի էր։ նախագիծը XVI նախագծի հիման վրա էր գրված, որում նախատեսվա էր գերմանացիների գորհը Բելգիայի տարածքով։ Առաջին, Երկրորդ և Երրորդ բանակները տեղակայվեցին Էպինալում և Վերդենում` պաշտպանելու հնարավոր գրոհենրը Էլզասից և Լոթարինգիայից, Չորրորդ բանակը տեղակայվեց Մոնմեդիից Սեդան և Շառլվիլլ-Մեզյերի տարածքներով և Հինգերորդ բանակը Վերդենից արևմուտք, պատրաստ շարժվելու արևելք և հարձակվելու գերմանացիների հարավային թևի վրա կամ դեպի հարավ հարձակվելու հյուսիսային թևի վրա Լոթարինգիայի ուղղությամբ։ Բրիտանացիների հետ ոչ մի ընդհանուր մարտավարություն չընդունվեց։
Պատերազմի հայտարարում
Հուլիսի 31-ի գիշերը լույս օգոստոսի 1-ին Գերմանիայի կառավարությունը վերջնագիր ներակայացրեց Ռուսաստանին, նույն օրը Լոնդոնի ֆոնդային բորսան փակվեց։ Օգոստոսի 1-ին Բրիտանիայի կառավարությունը հրամայեց նավատորմի զորահավաք կազմակերպել, Գերմանիայի կառավարությունը կազմակերպեց գլխավոր զորահավաքը և պատերազմ հայտարարեց Ռուսաստանին։ Լեհաստանի սահմանի բախումներից հետո Ֆրանսիան նույնպես զորահավաք կազմակերպեց, իսկ Գերմանիան վերջնագիր ներկայացրեց Բելգիային, պահանջելով, որ Բելգիան չխոչընդոտի գերմանական զորքի տեղաշարժը։ Ռազմական գործողությունները սկսվեցին ֆրանսիայի սահմանին, երբ Լիեպայա ն ռմբակոծվեց գերմանական ռազմանավ Աուգսբուրգի կողմից և Բրիտանիայի կառավարությունը նավատորմը ուղարկեց Ֆրանսիայի ափամերձ հատվածը պաշտպանելու համար։ Օգոստոսի 3-ին Բելգիայի կառավարությունը մերժեց Գերմանիայի պահանջները և Բրիտանիայի կառավարությունը երաշխավորեց Բելգիայի ռազմական օգնությունը։ Գերմանիան պատերազմ հայտարարեց Ֆրանսիային և Բրիտանիան կազմակերպեց զորահավաք, իսկ Իտալիան մնաց չեզոք։ Օգոստոսի 4-ին Բրիտանիան վերջնագիր ներկայացրեց Գերմանիային և նույն օրվա կեսգիշերին պատերազմ հայտարարեց։ Բելգիան խզեց դիվանագիտական հարաբերությունները Գերմանիայի հետ և Գերմանիան պատերազմ հայտարարեց Բելգիային։ Գերմանական զորքերը կտրեցին սահմանը և գրոհեցին Լիեժի ուղղությամբ։
Ֆրանսիայի հարձակվողական նախապատրաստում
Ժոզեֆ Ժոֆրին, ով Ֆրանսիական բանակի գլխավոր հրամանատարն էր 1911 թվականից և Պաշտպանության նախարար, Ադոլֆ Մեսիմին հանդիպեցին օգոստոսի 1-ին և համաձայնվեցին որ պատերազմի ժամանակ ռազմական գործողությունները պետք է գլխավորի գերագույն հրամանատարը։ Օգոստոսի 2-ին գերմանական փոքր զորախմբեր անցան Ֆրանսիայի սահմանը և Մեսիմին խնդրեց Ժոֆրիին, որ նա ազատ կարողանա հրաման տալ ֆրանսիացի զինվորներին դիմադրել գերմանացիներին, սակայն ոչ Բելգիայի սահմանին։ Ժոֆրին զգուշացնող հրաման ուղարկեց, որով ֆրանսիացիները պետք է փակեին սահմանամերձ գոտին, իսկ VII կորպուսը պետք է պատրաստվեր գրոհել Մյուլհաուզենի ուղղությամբ իսկ Բելֆորտի հյուսիս արևելքում XX կորպուսը պետք է սկսեր գրոհը Նանսիի ուղղությամբ։ Մինչև հրամանը տեղ կհասներ գերմանացի զինվորները մտան Լյուքսեմբուրգ և Չորրորդ բանակին հրամայվեց շարժվել Երրորդ և Հինգերորդ բանակների միջև և պատրաստ լինել գրոհել Վերդենի ուղղույթամբ։ Գործողությունները Բելգիայի տարածքում արգելված էին, չնակած գերմանացիները արդեն հատել էին Բելգիայի սահմանը։ Համաձայն ֆրանկո-ռուսական դաշինքի, Ժոֆրին հրամայեց պատրաստվել գրոհել Էլզասի և Լոթարինգիայի ուղղությամբ օգոստոսի 14-ին` չիմանալով Գերմանիայի գրոհի մասին Բելգիայի տարածքով։
Օգոստոսի 8-ին Հինգերորդ բանակին հրամայվեց դիրքավորվել Չորրորդ բանակի ձախ թևում և պատրաստ լինել գրոհելու գերմանացիների հարավային թևի ուղղությամբ դեպի Շառլվիլլ-Մեզյերի և Մուզոն, չնայած տեղանքը դժվարանցանելի էր։ Բոլոր չորս կորպուսները մնացին դիրքերում մինչև օգոստոսի 12-ը, երբ Ժոֆրին թույլատրեց գեներալ Շառլ Լանրեզակին շարժել I կորպուսը հյուսիս Գիվեի ուղղությամբ` խափանելու գերմանացիների հնարավոր փորձը անցնել Մաաս գետը Գիվեի և Նամուրի մոտ, 35 կմ դեպի հյուսիս, ինչը երկարացրեց ճակատը 80 կմ-ով։ Քանի որ Լանրեզակին հայտնի դարձավ գերմանական զորքերի քանակը Բելգիայում, նա ցանկացավ վերազինել ձախ թևը` շարժվելով դեպւ Նամուր։ Ժոֆրին մերժեց բանակի տրոհումը և հրամայեց Լանրեզակին բանակը պահել Շառլվիլլ-Մեզյերում և պատրաստ լինել դիմակայել գերմանացիների գրոհին Մուզոնից և Նամուրից։ Օգոստոսի 14-ին Ժոֆրին և Լանրեզակը հանդիպեցին, սակայն Ժոֆրին հավաստիացրեց, որ ընդամենը մի քանի գերմանական հեծելազորային և հետևակային խմբեր են անցել Մաասը։ Երբ Բրիտանական էքսպեդիցիոն զորքերը տեղաժարվեցին դեպի Մոբյոժ և Հիրսոն, Հինգերորդ բանակի վերադասավորումը խախտեց մյուս բանակների դասավորվածությունը։ Օգոստոսի 14 հետախուզությունը հայտնեց, որ ութ գերմանական կորպուսներ գտնվում են Լյուքսեմբուրգի և Լիեժի միջև և մյուս օրը Ժոֆրին թույլատրեց Հինգերորդ բանակի տեղաշարժը հյուսիս, որպեսզի գործեին Մաասի հետևում։ XI կորպուսը կցվեց Չորրորդ բանակին, իսկ XVIII կորպուսը առանձնացավ Երրորդ բանակից և միացավ Հինգերորդ բանակին, որի նպատակն էր պաշտպանել Մոբյոժը։
Ժոֆրին սկսեց արձակել հրամանատարներին օգոստոսի սկզբին, սկսելով VII կորպուսի հրամանատար Բոնուից և սեպտեմբերի վեցի դրությամբ ազատել էր երկու բանակների, տաս կորպուսների և 38 դիվիզիայի հրամանատարների, փոխադրելով նրանց Լիմոժ ("Limogé").: VII կորպուսը հարավում վերաձևավորվեց երկու դիվիզիայի` հեծելազորային դիվիզիայի և պահեստային դիվիզիայի առաջին խմբի։ Կորպուսը վերանվանվեց Էլզասի բանակ։ Երկրորդ բանակից հեռացվեց երկու կորպուս և դարձավ մարտավարական պահեստազոր։ Ժոֆրն օգոստոսի 16-ին հանդիպեց Ջոն Ֆրենչի հետ և իմացավ, որ բրիտանացիները պատրաստ կլինեն օգոստոսի 24-ին, Ժոֆրին նաև հրամայեց տարածքային դիվիզիաներին պահել Մոբյոժից Դանկրիկ տարածքը։ Գերմանացիների կողմից Լիեժի պաշարումը ավարտվեց օգոստոսի 16-ին և գերմանական 1-ին և 2-րդ բանակները տասներկու կորպուսներով, ինչպես նաև 3-րդ բանակը չորս կորպուսներով շարժվեցին առաջ։ Օգոստոսի 18-ին Ժոֆրին հրամայեց Հինգերորդ բանակին նախապատրաստվել հանդիպելու գրեմանացիներին Մաասի երկու ափերին։ Հինգերորդ բանակը սկսեց շարժվել Նամուրի ուղղությամբ։
Ֆրանսիայի հարձակման նախագիծ
Օգոստոսի 5-ին Ժոֆրին հրամայեց VII կորպուսին հարձակվել Առաջին բանակի աջ թևից, հարձակումը պետք կայանար օգոստոսի 7-ին Մյուլհաուսի ուղղությամբ։ Գերմանական 2-րդ բանակի վրա հարձակումը ըստ ժոֆրիի պետք է խախտեր նրանց դասավորվածությունը, քանի որ թևերը թողել էին բանակի կենտրոնը թույլ պաշտպանված և խոցելի կդարձնեին նրանց դիրքերը Նյոշատոյում և Արլոնում։ Օգոստոսի 8-ին Ժոֆրին հրապարակեց գլխավոր համար 1 ուղեցույցը, համաձայն որի զորքի հիմնական մարտավարությունը պետք է լիներ գերմանական բանակի ոչնչացումը, այլ ոչ թե հողերի գրավումը։ Էլզասի ուղղությամբ գրոհը, ինչպես նաև Լոթարինգիայի ուղղությամբ Առաջին և Երկրորդ բանակների գրոհները կստիպին գերմանացիներին վերադասավորվել և ստիպել օգնության հասնել Բելգիայի հարավի գերամանական զորքերին։ Ժոֆրին կանխատեսում էր, որ Գերմանական զորքերի կենտրոն գրոհելով թույլ դիմադրության կհանդիպի։ Օգոստոսի 9-ին հետախուզությունը հայտնեց, որ մեկ գերմանական կորպուս է տեղակայվեց Ֆրայբուրգի մոտ, Շվեյցարիայի սահամանի մոտակայքում, երեքը` Ստրասբուրգի մոտ, չորսը` Լյուքեմբուրգում և վեցը շարժվում են Լիեժից դեպի Լյուքսեմբուրգի հյուսիս, սրտեղ մինչ այդ տեղակայված էին հինգ կորպուս։
Ժոֆրին օգոստոսի 14-ը նշանակեց օր, երբ Առաջին և Երկրորդ բանակները պետք է անցնեին Լոթարինգիա Թուլի և Էպինալի միջև, դեպի գերմանական ամրացված Մեց-Թիոնվիլ հատված։ Առաջին բանակը պետք է հարձակվեր հարավային ուղղությամբ իր չորս կորպուսներով դեպի Զարբուրգ, Նանսիից 60 կմ արևելք։ Վոգեզներից Դոնոն բոլոր ճանապարհները պետք է գրավեին մինչև հիմնական բանակի ժամանումը։ Երկրորդ բանակը պետք է հարձակվեր Մորանժի ուղղությամբ, որը Նանսիից 45 կմ հյուսիս արևելք էր, իսկ երկու կորպուսներ Առաջին բանակի հյուսիսից և ձախ թևից երեք կորպուսներ պետք է շարժվեին հարավ դիմագրավելու գերմանացիների հարձակմանը Մեցից։ Ֆրանսիացիների հարձակումը դժվարացավ, քանի որ երկու բանակներ ուշանում էին նախատեսված ժամանակացույցից հատկապես հարավում դժվարանցանելի ճանապարհների պատճառով, ինչի արդյունքում զորքերի միջև տարածությունը կազմեց 150 կմ։ Առաջին և Երկրորդ բանակների նպատակն էր խառնել գերմանական զորքերի դասավորվածությունը` մանևրելով Բելգիայում և Լյուքսեմբուրգում, ինչի արդյունքում պետք է գտնեին գերմանական զորքերի թույլ կողմը և հարձակվեին։
Գերմանական զորքերի Մաաս գետի կամուրջների վրա հարձակման նորությունները Ժոֆֆեին ստիպեցին ենթադրել, որ գերմանացիներիը կհարձակվեն Շառլվիլլ-Մեզյերից Ժիվե` ֆրանսիական զորքրերի հյուսիսային թևից 40 կմ հյուսիս։ Օգոստոսի 12-ին Ժոֆրին թույլատրեց Լանրեզակին առաջին կորպուսը շարժել դեպի արևմուտք դեպի դինան Դինան, որը գտնվում էր Մաաս գետի վրա և օգոստոսի 15-ին Ժոֆրին հրամայեց Հինգերորդ բանակի հիմնական մասը տեղափոխել հյուսիս արևմուտք դեպի Սամբրե։ Սպասվում էր, որ Մաասե գետը հյուիսից կանցին ոչ մեծ գերմանական զորք, ինչը թույլ տվեց ենթադրել ֆրանսիացիներին, որ գերմանական զորքերի կենտրոնը սպասվածից թույլ է լինելու։ Օգոստոսի 18-ին Ժոֆրին հրամայեց Երրորդ, Չորրորդ և Հինգերորդ բանակներին բելգիացիների և բրիտանացիների հետ միասին գրոհել գերմանական բանակների վրա Տիոնվիլում և Լյուքսեմբուրգում, որտեղ համարվում էր, որ գտնվեւոմ էին գերմանական 13-15 կորպուս։ Երրորդ և Չորրորդ բանակները պետք է գերմանացիներին պարտության մատնեին Տիոնվիլի և Բաստոնի միջև։ Հինգերորդ բանակը պետք է հաղթանակեր Ժիվեի ուղղությամբ, միևնույն ժամանակ հաղթանակած չորրորդ բանակը կանցներ հյուսիս և կգրոհեր գերմանական բանակների հարավային թևից։ Երրորդ և Չորրորդ բանակները պետք է պարտության մատնեին գերմանական հիմնական բանակներին, այդ պատճառով Չորրորդ բանակի չորս կորպուսներին ավելացվեցին ևս երկու կորպուս մյուս բանակներից։
Մյուլհաուսի ճակատամարտ, օգոստոսի 7–10
Պատերազմի ընթացքում Ֆրանսիայի կողմից առաջին գրոհը հայտնի որպես Մյուլհաուսի ճակատամարտ, սկսվել է օգոստոսի 7-ին։ Ժոֆրին հրամայել էր Առաջին և Երկրորդ բանակներին իրենց վրա վերցնել որքան հնարավոր է շատ գերմանական դիվիզիաներ, որպեսզի հեշտացնեն ֆրանսիական զորքի գործը հյուսիսում։ Ֆրանսիական VII կորպուսը 14-րդ և 41-րդ դիվիզիաներով, գեներալ Բոնուի հրամանատարությամբ Բելֆորտից շարժվեցին դեպի Մյուլհաուս և Կոլմար, որը գտնվում էր 35 կմ դեպի հյուսիս արևելք։ Ֆրանսիացիները արագորեն նվաճեցին սահմանային ավան Ալտկիրշը, որը Մյուլհաուզից 15 կմ հարավ էր։ Օգոստոսի 8-ին Բոնուն զգուշորեն շարունակեց առաջխաղացումը և նվաճեց Մյուլհաուսը, որը գերմանացիները քիչ առաջ լքել էին։ Առաջին բանակի հրամանատար գեներալ Օգուստ Դյուբեյլը գերադասեց սպասել մինչև բանակը կավարտի զորահավաքը, սակայն Ժոֆրին հրամայեց շարունակել գրոհը։ Երբ ժամանեցին գերմանական 7-րդ բանակի երկու կորպուսները Ստրասբուրգից, գերմանացիները սկսեցին հակագրոհը օգոստոսի 9-ի առավոտյան Սերնեից։ Մյուլհաուսը վերանվաճվեց օգոստոսի 10-ին և Բոնուն նահանջեց Բելֆորտ։
Ժոֆրին հեռացրեց Բոնուին և նրա փոխարեն նշանակեց Գեներալ Պոլ Լուին։ VII կորպուսին միացվեց 44-րդ դիվիզիան, 55-րդ պահեստային դիվիզիան, 8-րդ հեծելազորային դիվիզիան և պահեստային դիվիզիայի 1-ին խումբը, որպեսզի վերանվաճեն Էլզասը մինչև օգոստոսի 14-ը, որը կլիներ Լոթարինգիայի վրա Առաջին և Երկրորդ բանակների ավելի մեծ գրոհի մասը։ Էլզասի բանակը սկսեց նոր գրոհը գերմանական չորս բրիգադների ուղղությամբ, VII կորպուսը շարժվեց Բելֆորտից երկու դիվիզիայով։ Ձախ թևում գրոհին միացան երկու դիվիզիա օգոստոսի 12-ին։ Օգոստոսի 14-ի երեկոյան Թանը նվաճված էր և զորքերը տեղակայված էին Թանի արվարձաններում։ Օգոստոսի 18-ին VII կորպուսը գրոհեց Մյուլհաուսի ուղղությամբ և նվաճեց Ալտկրիշը, իսկ հյուսիսային թևը գրոհեց Կոլմարի ուղղությամբ։
Գերմանացիները ստիպված էին նահանջել Մյուլհաուսի արևմւոտքի բարձունքներից դեպի Մյուլհաուսի արվարձաններ, որտեղ տեղի ունեցան փողոցային մարտեր։ Ծանր մարտերից հետո օգոստոսի 19-ին ֆրանսիացիները վերանվաճեցին քաղաքը։ Գերմանացիները պարտվելուց հետո նահանջեցին Հարդտ անտառ, սակայն վախենալով շրջափակումից անցան Հռենոսը և նահանջեցին Էնսիսհայմ, 20 կմ դեպի հյուսիս։ Ֆրանսիացիների ձեռքը ընկավ 24 թնդանոթ, 3000 ռազմագերի և մեծ թվով այլ զինատեսակ։ Նվաճելով Հռենոսի կամուրջները և հովիտները Էլզասի բանակը հսկողության տակ առավ վերին Էլզասը։ Ֆրանսիացիները նախապատրաստվում էին հետագա գրոհներին, սակայն նրանց կանգնեցրեց Լոթարինգիայում և Բելգիայում ֆրանսիացիների պարտությունները և Էլզասի բանակը նահանջեց դեպի ելման դիրք` Բելֆորտ։ Օգոստոսի 26-ին ֆրանսիացիները լքեցին Մյուլհաուզը և պաշտպանողական գիծ կառուցեցին Ալտկրիշի մոտ, սակայն հետագայում ևս նահանջեցին դեպի Փարիզ։ Էսլզասի բանակը լուծարվեց և VII կորպուսը ուղարկվեց Սոմ։ 8-րդ հեծելազորային դիվիզիան կցվեց Առաջին բանակին։
Հալենի ճակատամարտ. օգոստոսի 12
Հալենի ճակատամարտը հեծելազորային ճակատամարտ էր Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում։ Հալենը փոքր շուկայական քաղաք էր գերմանական կայսերական զորքերի առաջխաղացման ճանապարհին և կարևոր մարտավարական դիրք ուներ Գետե գետի ափին։ Ճակատամարտը տեղի ունեցավ 1914 թվականի օգոստոսի 12-ին գերմանական զորքի, Գեորգ ֆոն դեր Մարվիցի գլխավորությամբ մի կողմից և բելգիացի զինվորների Լեոն դը Վիթի գլխավորությամբ մյուս կողմից։ Բելգիացի ինժեներները վնասել էին Գետեի կամուրջը սակայն այն կիսով չափ էր շարքից դուրս եկել, և այնուամենայնիվ գերամանացի մոտ 1.000 զինվոր կարողացան անցնել գետը և մոտենալ Հալենի կենտրոնին։ Բելգիացիների հիմնական պաշտպանողական գիծը Հալենից արևմուտք էր, դժվարանցանելի վայրում, որտեղից տեսարանը դեպի հարձակվողները սահմանափակ էր։ Գերմանական 17-րդ և 3-րդ հեծելազորային բրիգադները տեղակայված էին Հալենի հարավում, որոնց փոխօգնության էին հասել հրետանավորները, սակայն գրոհները հետ մղվեցին մեծ կորուստներ պատճառելով։ Շատ հեծյալներ ընկնում էին պաշտպանվողների ծուղակը։ Օրվա վերջում Մարվիցը դադարեցրեց մարտը, 2-րդ հեծելազորային դիվիզիան նահանջեց Հասելտ, իսկ 4-րդ հեծելազորային դիվիզիան` Ալկեն։ Դը Վիթը հետ մղեց գերմանական հեծյալների գրոհենրը` հրամայելով իր հեծելազորին և հեծանվորդներին գրոհները դիմավորել տեղատարափ հրաձգային գնդակոծություններով, ինչը բերեց գերմանացիների մեծաթիվ կորուստների։ Գերմանական հեծելազորը որոշեց շրջանցել ճակատը և ճնշել բելգիացիներին թիկունքից, սակայն ապարդյուն։ Այնուամենայնիվ բելգիացիների այս հաղթանակը չունեցավ մարտավարակն նշանակություն, քանի որ գերմանացիները արդեն նվաճել էին Նամուրի, Լիեժի և Անդվերպենի ամրացված գոտիները, ինչի վրա հիմնված էր Բելգիայի մարտավարությունը։