cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պետրովի առանձնատուն (Դոնի Ռոստով)
Պետրովի առանձնատուն  (Особняк Петрова, Դոմբրովսկու առանձնատուն, Особняк Домбровского), շենք Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքում, որը գտնվում է Պուշկինի փողոցում (շենք 115)։ Տունը կառուցվել է 19-րդ դարի վերջին ռոստովցի ճարտարապետ Նիկոլայ Դորոշենկոյի նախագծով։ 1959 թվականից առանձնատունն զբաղեցնում է Ռոստովի կերպարվեստների մարզային թանգարանը ։ Շենքն ունի մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ ։
Պատմություն
Առանձնատունը կառուցվել է XIX դարի վերջին։ Տան առաջին սեփականատերը եղել է Ա. Ա. Դոմբրովսկին, որը շուտով այն վաճառել է։ Հայտնի է, որ 1898 թվականին առանձնատունը պատկանել է Վլադիկավկազի երկաթուղու վարչությանը ։
XIX դարի վերջին Վլադիկավկազի երկաթուղու վարչությունը երկարատև դատական գործընթացի մեջ էր՝ կապված երկաթուղային գծեր անցկացնելու նպատակով հողամասեր ձեռքբերելու հարցի հետ։ Այն ժամանակ երկաթուղու պետը հայտարարել էր, որ այն փաստաբանը, ով կշահի այդ գործը, որպես նվեր կստանա Դոմբրովսկու առանձնատունը։ Երկաթուղու շահերը սկսեց պաշտպանել ռոստովցի փաստաբան Ապոլոն Պետրովիչ Պետրովը, որը փայլուն կերպով շահեց այդ դատական գործը։ Արդյունքում նա նշանակվեց Վլադիկավկազի երկաթուղու վարչության իրավախորհրդատու և որպես նվեր ստացավ խոստացված առանձնատունը ։
Պուշկինի փողոցում գտնվող տանը Պետրովն ապրել է կնոջ և երեխաների հետ։ 1913 թվականից տունը պաշտոնապես պատկանել է նրա կնոջը՝ Սոֆյային։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Պետրովները տեղափոխվել են Ֆրանսիա։ 1920 թվականին շենքն ազգայնացվել է։ 1920-ական թվականներին այնտեղ տեղակայված են եղել Մանկական կոմունան, ապա՝ Լուսավորության աշխատողների տունը, այնուհետև՝ Լեռնագործների միությունը։ 1930-ական թվականներին առանձնատանը գտնվել են Ռոստովի մարզային խորհրդային արդյունաբերական կոոպերացիան, «Սպարտակ» ֆիզկուլտընկերությունը և Տեղական արդյունաբերության մարզային վարչությունը։ Հայրենական մեծ պատերազմից հետո շենքը փոխանցվել է շինարարության և ճարտարապետության գործերով մարզային բաժնին։ Այդ ժամանակահատվածում առանձնատանն ավելացվել է ձեղնահարկ, կառուցվել է բետոնե սանդուղք, քանդվել են փայտե պատշգամբը և մարմարե շատրվանն այգում։ Այդ ժամանակ կորսվել են նաև բուխարին և առանձնատան մի քանի փորագրովի դռները։ 1959 թվականին շենքը հանձնվել է Ռոստովի կերպարվեստների մարզային թանգարանին ։
Ճարտարապետություն
Պետրովի առանձնատունը կառուցված է էկլեկտիզմի ոգով, նրա ձևավորման մեջ համակցված են բարոկկոյի, կլասիցիզմի և վերածննդի տարրեր։ Գլխավոր (հարավային) ճակատը, որը նայում է Պուշկինի փողոցին, ունի անհամաչափ կոմպոզիցիա։ Հիմնական հարկի միջապատերը զարդարված են բարդ օրդերի սյուներով։ Պատուհանի բացվածքներն ունեն կողպեքային քարերով կիսաշրջանաձև ավարտ։ Կամարաղեղները հենվում են կարիատիդների վրա։ Գլխավոր մուտքի վերևում գտնվում է հերալդիկական նշանը։ Պատուհանների վերևի ծոփորն առատորեն զարդարված է ծեփակերտ տարրերով՝ կանանց գլխիկներով, գրիֆոններով, վահանազարդերով, բուսական զարդաքանդակներով։ Ճաղաշարքը բաղկացած է մի շարք զարդաճաղերից և կարճասյուներից ։
Պուշկինի փողոցից առանձնատան տարածքն առանձնացված է քարե հիմքով ձուլակերտ ցանկապատով։ Սկզբնապես դարպասները գտնվել են կողքերից, իսկ կենտրոնում եղել է դռնակ։ Հյուսիսային ճակատին հարակից են տնտեսական կառույցները։ Իսկ նախկինում այստեղ եղել են ախոռներն ու կառքամառանը ։
Մարմարե սանդուղքով գլխավոր նախասրահի շուրջը երկու մակարդակներով գտնվել են հիմնական դահլիճները։ Պատերը զարդարված են կորնթոսյան որմասյուներով, դռները շրջանակված են արխիվոլտներով, առաստաղը զարդարված է ծեփակերտ նախշերով։ Միջնահարկում սկզբում գտնվել են խոհանոցը, կաթսայատունը և սպասավորների սենյակները։ Ուտեստները դեպի վերև մատուցվել են հատուկ էսկալատորով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:19-րդ դարի հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Սերգիևսկի շրջան
Սերգիևսկի շրջան (Сергиевский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Սամարայի մարզում։
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սերգիևսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2720 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 44636 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 16,41 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սամարայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Եղևնի սովորական
Եղևնի սովորական, սոճազգիների ընտանիքին պատկանող 50 մ բարձրությամբ, բրգաձև սաղարթով գեղազարդ մշտադալար ծառ է։ Հայրենիքը համարվում է Եվրոպան։ Ասեղնատերևները մուգ կանաչավուն են երկարությունը 1-3 սմ է։ Ծաղկում է գարնան վերջին և ամռան սկզբին։ Կոները գլանաձև են երկարությունը 10-15 սմ է։ Սովորական եղևնին ցրտադիմացկուն է, խոնավասեր, ստվերատար, պահանջում է հզոր, պարարտ հողեր, շատ վատ է արձագանքում ծխին, փոշուն, գազին։ Սովորական եղևնին լավ է բազմանում սերմերի միջոցով, ունի մի շարք պարտիզային ձևեր (կոնաձև, բրգանման, գաճաճ)։ Երևանի պայմաններում տուժում է օդի չորությունից և շոգից։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ծառեր Կատեգորիա:Բույսեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Չվտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Սոճազգիներ Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր Կատեգորիա:Լիտվայի բուսական աշխարհ
Սան Ժուլյա դել Լիոր ի Բոնմատի
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Կոստրենա
Գտնվելով Ադրիատիկ ծովի ափին՝ Կոստրենան, ինչպես նաև հյուսիսային Խորվաթիայի մյուս բնակավայրերը գրավիչ են դառնում երկիր ժամանած զբոսաշրջիկների համար։
Աշխարհագրություն
Կոստրենա գյուղը տեղակայված է Խորվաթիայի հյուսիսում։ Ադրիատիկ ծովը մեծ ազդեցություն ունի բնակավայրի կլիմայի ձևավորման գործում։ Մերձակա շրջաններում ակնառու է տաք օդային հոսանքների ազդեցությունը։
Բարձրադիր լեռները գյուղում գրեթե բացակայում են։ Զբաղեցնում է ընդհանուր հաշվով 86 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Գյուղի հիմնական բնակիչները խորվաթներն են, որոնք մեծ մասամբ դավանում են քրիստոնեություն։ Գյուղի պաշտոնական լեզուն խորվաթերենն է, որը հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի սլավոնական լեզվախմբին պատկանող լեզու է։
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է սպասարկման ոլորտի աշխատանքներով։
Սևիլյա պրովինցիայի մունիցիպալիտետների ցանկ
Հետևյալ ցանկում ներկայացված են Իսպանիայի Անդալուսիա ինքնավար համայնքի Սևիլյա պրովինցիայի 105 մունիցիպալիտետների անվանումները հայերեն ու իսպաներեն և նրանց բնակչության թիվը` խմբավորած ըստ շրջանների (կոմարկաներ) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ցանկեր:Իսպանիա *
Գոլովկովա
Գոլովկովա (Головкова), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կոնգա գետի աջ ափին 8 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Վոլոդյա Մնացականյան
Կենսագրություն
Վոլոդյա Սերյոժայի Մնացականյանը ծնվել է 1958 թվականին Երևանում։ 1989 թվականից անդամագրվել է «Մեծ Հայք» ջոկատին և մասնակցել Վարդենիսի, Գորիսի, Նոյեմբերյանի շրջանների սահմանների պաշտպանական գործողություններին։ 1991 թվականին մասնակցել է Նոյեմբերյանի շրջանի Կոթ գյուղի, Իջևանի` Աչաջուր, Վարդենիսի` Զոդ, Արարատի, Երասխավանի պաշտպանական մարտերին։ 1992 թվականին ընդգրկվել է «Արծիվ մահապարտներ» հատուկ գումարտակի առաջին դասակի կազմում, որպես ականանետորդ։ Մասնակցել է ԼՂՀ Մարտակերտի շրջանի Վանք, Վաղուհաս, Հարությունագոմեր գյուղերի համար մղվող մարտերին։ Սեպտեմբերի 2-ին Հարությունագոմերի մոտ ծանր վիրավորվում է։ 1994 թվականի մարտի 4-ին ընդգրկվում է Էջմիածնի պայմանագրային զորամասի օպերատիվ խմբի կազմի մեջ, մեկնում Աղդամ` Փափրավանդ գյուղ, մասնակցում Մարտակերտի շրջանի Հակոբ Կամարի, Մաղավուզ, Տոնաշեն, Մատաղիս և Թալիշ գյուղերի ազատագրման մարտերին։ Մայիսի 6-ից, զինադադարից հետո մնացել է դիրքերում մինչև օգոստոսի 4-ը, այնուհետև զորացրվել։ Մահացել է 2015 թվականին, Երևանում։ Թաղված է Եռաբլուր պանթեոն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Ապրիլի 20 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:2015 մահեր Կատեգորիա:Մարտի 16 մահեր Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ
Վլադիմիր Ռենգարտեն
Ռենգերտեն Վլադիմիր Պավլովիչ, խորհրդային երկրաբան և հնէաբան, ԽՍՀՄ ԳԱ թղթ․ անդամ (1946 թ.)։
Ավարտել է Պետերբուրգի լեռնային ինստիտուտը (1908 թ.)։ Աշխատել է Երկրբ․ կոմիտեում (1908 թվականից), ինչպես նաև ԽՍՀՄ ԳԱ երկրբ․ գիտությունների ինստ-ում (1941 թվականից), Ֆ․ Ն․ Չեռնիշովի անվան երկրաբանական թանգարանի տնօրեն (1947-1949 թթ.)։ Հիմնական աշխատությունները վերաբերում են Կովկասի ռեգիոնալ երկրաբանությանը, գլխավորապես տեկտոնիկային, շերտագրությանը և հնէաբանությանը։ Կատարել է Կովկասի տեկտոնական շրջանացումը՝ համեմատելով այն Պամիրի հետ։ Մշակել է Կովկասի կավճի ժամանակաշրջանի նստվածքների շերտագրական սխեման։ Հնէաբանական հետազոտություններում Ռենգերտենը հատուկ ուշադրություն է դարձրել կավճի և մասամբ պալեոգենի ֆաունայի կարգաբանությանը, ֆիլոգենեզին և հնէակենսաաշխարհագրությանը։ Պետական մրցանակ (1948 թ.)։
Կատեգորիա:Խորհրդային երկրաբաններ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ
Հաթենհոֆեն (Բավարիա)
Հաթենհոֆեն (Hattenhofen), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիայում։
Ենթարկվում է Վերին Բավարիայի ղեկավարությանը։ Մտնում է Ֆյուրստենֆելդբրուկ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 1379 մարդ (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով) ։ Զբաղեցնում է 7,17 կմ քառ. տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 1 79 128:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Պիետրալունգա
Պիետրալունգա (Pietralunga), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Ումբրիա մարզի Պերուջա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2339 մարդ։ Խտությունը՝ 17 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 140 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 6026։ Հեռախոսային կոդ՝ 075։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սիզրանի շրջան
Սիզրանի շրջան (Сызранский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Սամարայի մարզում։
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սիզռան ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1887 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 25633 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 13,58 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սամարայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ռաշայա
Ռաշայա (راشيا‎‎), քաղաք Լիբանանի հարավ-արևելքում, Բեկաայի մարզում։ Հանդիսանում է Ռաշայայի շրջանի վարչկենտրոնը։
Աշխարհագրություն
Քաղաքը գտնվում է մարզի հարավարևելյան մասում, Հերմոն լեռների արևմտյան լանջերին, մարզի վարչկենտրոն Զահլե քաղաքից մոտավորապես 37 կմ հարավ-հարավ-արևմուտք (SSW), իսկ մայրաքաղաք Բեյրութից 50 կմ հարավ-արևելք։ Բարձրությունը ծովի մակարդակից կազմում է 1171 մ ։
Տեսարժան վայրեր
Քաղաքում տեղակայված է 18-րդ դարի ամրոց, որը հիմա գտնվում է լիբանանյան բանակի ղեկավարության ներքո։ Ռաշայայում գտնվում են Հռոմեական կայսրության դարաշրջանի տաճարի փլատակները։ Քաղաքի շրջակայքում գտնվում է լես Ֆակաան, որն ունի բնության տարածքների պահպանման կարգավիճակ։
Համայնքներ
Ռաշայայի համայնքային տարածքը կազմում է 67,52 կմ² (6752 հա)։ Այդ տարածքում գտնվում է 4 դպրոց (3 պետական և 1 մասնավոր) և 2 հիվանդանոց (պետական և մասնավոր) ։
Երկրորդ լիբանանյան պատերազմ
Լիբանանի ԶԼՄ-ների տեղեկությունների համաձայն 2006 թվականի հուլիսի 18-ին Իսրայելի ռազմաօդային ուժերի ինքնաթիռների կողմից քաղաքում գտնվող Սուրբ Գևորգի եկեղեցու հատակագիծը ենթարկվեց ռմբակոծության, ինչի հետևանքով 5 մարդ ստացավ վնասվածքներ։ Ռմբակոծության ենթարկվեցին նաև ճանապարհը և բենզալցակայանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիբանանի քաղաքներ Կատեգորիա:Բեկաայի մարզ
Իսպանական հարսանիք (նկար)
Իսպանական հարսանիք (The Spanish Wedding), հայտնի է նաև Լա Վիկարիա (La vicaria) անունով, իսպանացի նկարիչ Մարիանո Ֆորտունիի նկարներից մեկը։ Ստեղծվել է 1868-1870 թվականների միջակայքում, նկարված է յուղաներկով 60×93,5 սմ չափերով կտավի վրա  ։ Ներկայումս պահվում է Բարսելոնայում` Կատալոնական արվեստի ազգային թանգարանում ։
Պատմություն
Մարիա Ֆորտունին (1838-1874) 19-րդ դարի կատալոնացի և իսպանացի նկարիչ է, ժանրային գեղանկարչության ճանաչված վարպետ ։ Իր կտավներում նա պատկերել է պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների հասարակության բազմազան շերտերի մարդկանց ամենօրյա կյանքի դրվագներ ։ Ֆորտունին եղել է վունդերքինդ. նա տասներկու տարեկան հասակում պաշտպանել է մագիստրոսի կոչում ։ «Իսպանական հարսանիք» կտավը նկարիչը նկարել է երեսուներկու տարեկան հասակում ։ Կտավի պատկերը ներկայացնում է տեղեկատվական երեք շերտեր։ Առաջին հերթին դա հարսանիքն է` 19-րդ դարի իսպանացիների ու կատալոնացիների կյանքում ավանդական ու հատուկ կարևոր իրադարձություն ։ Երկրորդ, նկարը բացահայտում է որոշակի կերպարների պատմությունը ։ Եվ վերջապես, այն ներկայացնում է պատմական ու ժամանակակից տարրերի համադրում, ինչը բնորոշ է Մարիա Ֆորտունիի ժանրային նկարներին ։ «Իսպանական հարսանիք» կտավը Ֆորտունին ստեղծել է 1868-1870 թվականներին ։ Նա աշխատանքը սկսել է Հռոմում և ավարտել այն Փարիզ վերադառնալուց հետո ։ Նկարիչը բծախնդրորեն է պատրաստվել նկարը ստեղծելուն` կատարելով մեծածավալ ուսումնասիրություններ ։ Պահպանվել են տեքստային շատ էսքիզներ և ուրվանկարներ, որոնք թույլ են տալիս նկարի ստեղծման գեղարվեստական գործընթացի մասին լիարժեք պատկերացում կազմել ։ Ֆորտունին հայտնի էր նրանով, որ իր նկարները ստեղծելիս ընտանիքի անդամներին և ընկերներին, ինչպես նաև արհեստավարժ բնորդներին օգտագործել է որպես մոդել ։ «Իսպանական հարսանիք» նկարում պատկերված են նրա կինը` Սեսիլիա դե Մադրասոն, և նրա քույրը` Իզաբել դե Մադրասոն, ովքեր Պրադո թանգարանի տնօրեն Ֆեդերիկո դե Մադրասոյի դուստրերն էին, ինչպես նաև նկարիչ Ժան-Լուի- Էռնեստ Մեյսոնիեն ։
Կա կարծիք, որ «Իսպանական հարսանիք» նկարը ստեղծելիս Ֆորտունին ոգեշնչվել է Մադրիդի ծխական եկեղեցի այցով, որ կատարել է Սեսիլիա դե Մադրասոյի հետ ամուսնության նախապատրաստական աշխատանքների շրջանակում ։ Նկարն առաջին անգամ ցուցադրվել է 1870 թվականին` Ֆորտունիին բերելով միջազգային ճանաչում ինչպես քննադատների, այնպես էլ լայն հասարակության կողմից ։ Փարիզյան Սալոնի փոխարեն` նկարը ցուցադրվել է Ադոլֆ Գուպիլին պատկանող պատկերասրահում` Փարիզի Ռյու Շանտրալ փողոցի № 9 տանը ։ Գուպիլը արվեստի ստեղծագործությունների խոշոր վաճառական էր ։ Շուտով ցուցադրությունից հետո «Իսպանական հարսանիքը» 70.000 ֆրանկով ձեռք է բերում Ադել Կասենը ։ Դա շատ բարձր գին էր այն ժամանակների համար. դրանից բարձր վճարվել էր միայն Մեյսոնիեի վրձնին պատկանող «1814, Ֆրանսիական Շամպան» նկարի դիմաց. 1866 թվականին այդ նկարի դիմաց վճարվել էր 85.000 ֆրանկ ։ «Իսպանական հարսանիք» նկարը, Ֆորտունիի համար մեծ փառք ապահովելով, մեծացնում է պահանջարկը նկարչի գործերի հանդեպ, որոնք պահպանվել էին նկարչի կյանքի ընթացքում ։
Նկարը մասնավոր հավաքածուներում է մնացել մինչև 1922 թվականը, երբ այն Բարսելոնայի թանգարանի խորհրդի հետ ձեռք է բերվել Բարսելոնայի քաղաքային թանգարանի կողմից ։ Թյուրիմացության պատճառով հայտնի է դառնում, որ թանգարանը կարող է ձեռք բերել նկարի մի մասը միայն, քանի որ նկարի տերը տեղափոխվել էր Ամերիկա` նկարը տանելով իր հետ ։ Բարսելոնայի քաղաքապետարանը որոշում է կտավը վերադարձնել Իսպանիա` այդ նպատակով դրամահավաք կազմակերպելով։ 1922 թվականին նկարը վերադարձվում է Բարսելոնա։ Այն ներկայումս համարվում է Կատալոնական արվեստի ազգային թանգարանի հավաքածուի մաս ։
Նկարագրություն
«Իսպանական հարսանիք» նկարում պատկերված է կողմերի` հարսանեկան պայմանագիրը ստորագրելու պահը պսակադրության արարողակարգից հետո։ 19-րդ դարում հարսանիքների և եկեղեցական կյանքի տեսարաններ պատկերող նկարները մեծ պահանջարկ ունեին և լավ էին վաճառվում ։ Նկարում գերազանց դրսևորվել են Ֆորտունիի ստեղծագործական կարողությունները։ Գլխավոր կերպարները հարսն ու փեսան են` շրջապատված ընկերներով ու ընտանիքի անդամներով։ Քահանան, սեղանի եզրի մոտ կանգնած երկու տղամարդիկ և աջ կողմի նստարանին նստած ամուսնական տարեց զույգը նայում են, թե ինչպես է փեսան ստորագրում փաստաթղթերը ։
Ֆորտունիի օգտագործած գույները և լույսը վկայում են, որ նա տարված է Գոյայի աշխատանքներով։ Ինտերիերի մուգ գույները կտրուկ հակադրվում են հարսանեկան սեղանի բաց գույներին ճիշտ այնպես, ինչպես 17-րդ դարի հոլանդացի վարպետերի նկարներում, որոնց ստեղծագործությունները Ֆորտունին կրկնօրինակել էր իր ողջ կյանքի ընթացքում ։
Հեղինակի ճշգրիտ տեխնիկան նկարին տալիս է ջերմություն ու խորություն ։ Այս մեթոդը հիմնվում է վրձնի նուրբ աշխատանքին այնպես, որ մոտիկ տարածությունից դիտելիս ամեն ինչ երևում է գծիկների ու գույների տեսքով ։ Կտավն ամբողջական է դառնում, երբ այն դիտում ես որոշակի տարածությունից ։ Գույնի ու լույսի օգտագործումը ցույց է տալիս Գոյայի` «Կառլ IV-ը և իր ընտանիքը» նկարի ազդեցությունը ։ Որոշ արվեստագետներ նաև նշում են Մեյսոնիեի ազդեցությունը ։
Իր հերթին Ֆորտունիի այս նկարն իր ազդեցությունն է թողել նկարչի աներորդու` նկարիչ Ռեյմունդո դե Մադրասոյի վրա, ինչն առավել զգալի է նրա վերջին` «Ելք եկեղեցուց» նկարում ։ Վան Գոգը, ինչպես ժամանակի իսպանացի այլ նկարիչներ, նույնպես ներշնչվել է «Իսպանական հարսանիք» կտավով ։ Համարվում է, որ եթե Ֆորտունին ավելի երկար ապրեր, ավելի մեծ կլիներ նրա ազդեցությունը ժամանակակիցների ստեղծագործությունների վրա։ Ֆրանսիացի իմպրեսիոնիստների ի հայտ գալը հանգեցրեց Ֆորտունիի, ինչպես նաև ժանրային այլ նկարիչների նկարների նկատմամբ հետաքրքրության անկմանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1870 նկարներ Կատեգորիա:Կատալոնական արվեստի ազգային թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Մարիա Ֆորտունիի նկարներ
Անկախ ֆուտբոլային ասոցիացիաների կոնֆեդերացիա
Անկախ ֆուտբոլային ասոցիացիաների կոնֆեդերացիա (անգլ.՝ The Confederation of Independent Football Associations, ConIFA), ՖԻՖԱ-ի կազմում չմտնող ֆուտբոլի, ֆուտզալի և լողափնյա ֆուտբոլի ասոցիացիաների միջազգային կառավարող մարմին։ Ներկայումս պատասխանատու է Չճանաչված պետություննների ֆուտբոլի աշխարհի և Եվրոպայի առաջնությունների կազմակերպման համար։ Կոնֆեդերացիան ստեղծվել է 2013 թվականին, որպեսզի վերահսկի չճանաչված պետությունների միջև ֆուտբոլային մրցույթների կազմակերպումը։ Գլխավոր գրասենյակը գտնվում է Լուլեոում, Շվեդիա ։
Անդամներ
2017 թվականի հունիսի դրությամբ ։ Եվրոպա
Աֆրիկա
Ամերիկա
Օվկիանիա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային կազմակերպություններ Կատեգորիա:Սպորտի միջազգային ֆեդերացիաներ Կատեգորիա:2013 հիմնադրված կազմակերպություններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլը Շվեդիայում Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություններ Կատեգորիա:Շվեդիայի կազմակերպություններ Կատեգորիա:2014 հիմնադրված կազմակերպություններ
Կիպու (գիր)
Կիպու (khipu, quipu — «հանգույց», «հանգույց կապել», «հաշիվ»; chino — չինո ), ինկերի և Անդերում բնակվող նրանց նախնիների հնագույն մնեմոնիկական և հաշվեհամակարգ, յուրօրինակ գիր, որն իրենից ներկայացնում է թելերի բարդ միահյուսում և հանգույցներ, որոնք պատրաստվում էին հարավամերիկյան ուղտերի բրդից կամ բամբակից։ Կիպուում կարող են լինել մի քանի հատ կախված թելերից մինչև 2000 թելեր։ Այն գործածվում էր ինֆորմացիայի փոխանակման համար և իրականացվում էր սուրհանդակ՝ չասկիների կողմից հատուկ կառուցված կայսերական ճանապարհներով, ինչպես նաև հասարակական կյանքի ամենատարբեր ասպեկտներում, (որպես օրացույց, տեղագրական համակարգ, հարկերի և օրենքների գրանցման համար և այլն)։ Իսպանացի տարեգիրներից մեկը՝ Խոսե դե Ակոստան գրում էր.«ինկերի ողջ կայսրությունը կառավարում էր կիպուների միջոցով» և ոչ ոք չէր կարող խուսափել նրանցից ովքեր հաշվարկները կատարում էին հանգույցների միջոցով ։
Ավելի հին նախակիպուն (կազմված էր 12 կախված թելերից, իսկ որոշները հանգույցներով էին և փայտիկների շուրջ փաթաթված) հայտնաբերվեց պեղումների ժամանակ հերմետիկ սենյակում՝Կարալ հնագիտական օբյեկտի ամենախոշոր բուրգերից մեկում, հնագետ Ռութ Մարթա Շեյդի Սոլիսի (Ruth Martha Shady Solís) կողմից։ Այն ստրատոգրաֆիական շերտով թվագրվում է մոտավորապես մ.թ.ա. 3000 թվականով, ինչի համար էլ կարող է համարվել մարդկության պատմության մեջ հնագույն գրի տեսակներից մեկը՝շումերական սեպագիր արձանագրությունից և եգիպտական հիերոգլիֆներից հետո։ Մինչ այդ հնագույն կիպուն ռադիոածխածնային անալիզի միջոցով թվագրվում էր 779-981 թվականներով։ Տարեթվերի միջև այդքան մեծ ժամանակամիջոցը պատմաբանների կողմից դեռևս չի բացատրվում։
Գրավոր աղբյուրներում կիպուների մասին առաջին հիշատակումը հանդիպում են Էռնանդո Պիսառոյի նամակներում (նոյեմբեր 1533), որտեղ կոնկիստադորը գրում է. «նրանք հաշվում էին մի քանի թելերի վրա արված հանգույցների շնորհիվ» և որ «հնդկացիները փայտի և եգիպտացորենի պահեստներ ունեն և նրանք հաշվարկներ են անում իրենց թելերի վրա հանգույցների օգնությամբ», և նա առաջինն է նկատել, որ կիպուն օգտագործվում էր եկամուտների ու ծախսերի հաշվարկման համար։ Նա կիպուներին հանդիպեց Պաչամակ տաճարի գանձերի որոնումների ժամանակ։
1923 թվականին ամերիկացի պատմաբան Լեսլի Լելանդ Լոկկը իր «The ancient quipu» գրքում կարողացավ ապացուցել, որ ինկերի հանգուցային հյուսվածքներն իրականում գրեր են։ 2006 թվականին ամերիկացի հետազոտող Գարի Էրթոնը (Gary Urton) նաև հայտնաբերեց, որ հանգույցներում ինչ որ ծածկագիր է ամփոփված, որն ավելի շատ նման է հաշվարկման երկուական համակարգին։
Մարդկության պատմության մեջ կիպուն առաջին անգամ օգտագործվեց հաշվապահական հաշվառման այնպիսի ձևի հետ ինչպես կրկնակի գրառումն է։
Կիպուների պահպանման վայրերը
Quipu Database Project տվյալներով, որը ստեղծվել էր Հարվարդի պրոֆեսոր Գերի Էրթոնի և նրա գործընկեր Քերրի Բրայզերի կողմից, 831 կիպու (որոնցից 2/3 դասակարգվում են, որպես թվային կազմություն ունեցող) ցրված են ողջ աշխարհով մեկ՝ Եվրոպայից մինչև Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկա։ Դրանց մեծամասնությունը գտնվում է Անդյան երկրների սահմաններից դուրս, այնուամենայնիվ որոշները գտնվում են հարազատ վայրերում իրենց ստեղծողների սերունդների հսկողության տակ։
Հետազոտական կենտրոն
Կիպուների հարցերով հիմնական հետազոտական կենտրոնը համարվում է Khipu Database Project: Կենտրոնը գլխավորում է Հարվարդի համալսարանի հնագիտության բաժնի պրոֆեսոր Գերի Էրթոնը։ Կիպուների տվյալների բազայի կարգավորմամբ զբաղվում է Քերրի Բրայզերը (Carrie Brezine).
Կիպուների պահպանման խնդիրները
Կիպուների պահպանումը պահանջում է մի մեթոդիկայի կիրառում, որը թույլ կտա ցուցադրանմուշին որքան հնարավոր է երկար պահպանվել` նվազագույն վնասվածքներով։ Թանգարաններում, արխիվներում և հատուկ հավաքածուներում կիպուներն այնպես են պահվում, ինչպես և սովորական տեքստիլ գործվածքները։ Կիպուները պատրաստված են սպիտակուցային հիմք ունեցող թելերից՝ուղտի մորթուց կամ թաղանթանյութից(բամբակ)։ Կիպուների կախվող թելերը հաճախ պատրաստվում էին «հանգույցներով կապված թելերի բարդ համակարգով, որոնք զանազան գույներով էին ներկված և որոնց նշանակությունը հայտնի էր իշխանավորներին»։ Բնական, թե արհեստական գույնի պահպանումը խնդիր է համարվում, որը չի կարող լրիվությամբ լուծվել՝ գույնի փոփոխությունը արդեն տեղի է ունեցել և կարող է բերել թելերի հետագա վնասմանը։ Գույները հիմնականում խամրում են փոշուց։ Կիպուները հայտնաբերվել էին տարբեր զարդերով (օրինակ՝ կենդանիների խեցիներով) և այդ նյութերը կարող են լրացուցիչ բարդություններ առաջացնել պահպանման ժամանակ։
Ողջ տեքստիլային նյութը ենթարկվում է ուլտրամանուշակագույն լույսի բացասական ազդեցությանը։ Ջերմաստիճանը, խոնավությունը և լուսավորությունը վերահսկվում են HVAC ավտոմատ համակարգով։ Հարաբերական խոնավությունը պետք է կազմի 60 % և ցածր, ջերմաստիճանը պետք է ցածր լինի։ Բարձր ջերմաստիճանը կարող է մեծացնել դյուրաբեկությունը և արդյունքում բերել կիպուի մանրաթելերի վնասմանը։ Բարձր խոնավությունը կարող է անցանկալի պայմաններ ստեղծել կիպուի նյութի մեջ սպիտակուցների պահպանման համար։ Ինչպես և ցանկացած գործվածքի համար խոնավ, մաքուր, չոր և մութ պայմանները ամենաբարենսպաստն են համարվում։ Երբ կիպուները ցուցադրվում են էքսպոզիցիաներում, նույնպես հատուկ միջավայր է ստեղծվում։
Կիպուները պահվում են հորիզոնական տախտակների վրա, որոնք ծածկված են թթվայնությամբ չեզոք թղթով, որպեսզի կանխարգելեն թթվային հավանական վնասումը։ Կիպուի խստացված մշակումը կարող է նույնպես մեծացնել հետագա վնասվածքների ռիսկը։ Մանրաթելերը կարող են վնասվել նույնիսկ իրար քսվելուց։ Երբ Հարվարդի համալսարանի Մարդաբանության պրոֆեսոր Գերի Էրթոնին հարցրին. «դրանք փխրուն են ?»։ Նա պատասխանեց.«դրանցից որոշներն այո,դուք չեք կարող ձեռք  տալ դրանց հակառակ դեպքում դրանք կկոտրվեն կամ փոշու կվերածվեն։ Շատերը լավ են պահպանվել և դրանք կարելի է ուսումնասիրել առանց  դրանց  վնաս հասցնելու։ Իհարկե, միշտ երբ ձեռք ես տալիս նման հին կտորներին, ինչպես որ սա  է, այն մի փոքր վնասում ես, սակայն այս թելերը բավականին երկար են պահպանվել»։
Կիպուները մեր օրերում
Մոտ 15 կամ 20 չպահպանված կիպուներ հիշատակվում են իսպանական գաղութային փաստաթղթերում։ Այնուամենայնիվ կիպուի պարզագույն կիրառումը շարունակվում էր պերուական լեռնային տարածքում նույնիսկ իսպանացիների կողմից ինկերի գրավումից հետո։ Որոշ պատմաբաններ հավատացած են, որ միայն կիպուկամայոկները, որոնք ստեղծել են հատուկ կիպուներ, կարող էին և կարդալ դրանք։ Եթե դա այդպես է, ապա կիպուն չի կարելի գրի ձև համարել։ Այն ավելի շատ մնեմոնիկական սարքավորում։ Շատ պատմաբաններ, սակայն, փորձեր էին այնում բացահայտել կիպուի գաղտնիքը, քանի որ իմանալով ինկերի պատմության վարկածը, դա հնարավորություն կտար այլ կերպ նայել անցյալին։
1994 թվականին Ֆրենկ Սալոմոնը (Frank Salomon) հետազոտություն անցկացրեց պերուական Տուպիչոկա (Tupicocha) գյուղում, որտեղ կիպուն դեռևս համարվում է գյուղի հասարակական կյանքի կարևոր մասը։ 1994 թվականին դա եղել է միակ գյուղը, որտեղ կիպուն դեռ օգտագործվում էին տեղի պաշտոնական կառավարչական գրությունների համար։ 2005 թվականին Ֆրենք Սալոմոնը բազմաթիվ և բազմազան կիպուներ ուսումնասիրեց Ռապաս(Պերու) բնակավայրում։ 2009 թվականի սեպտեմբերի 12-ին, Պերուում՝ Կուպսոն հեռավոր բնակավայրում, Անկաշ շրջանում հարցազրույց անցկացվեց կիպուի կազմողի հետ։ Գրեգորիա «Լիկունա» Ռիվերա անունով կինը, այսպես կոչված «վերջին կիպուկամայոկ» է։ Պարզվեց, որ նա կիպու էր պատրաստում միայն համագյուղացիների մահվան կապակցությամբ։ Նրա կողմից ցուցադրված կիպուն մի քանի մետր երկար էր, բազում իրար նման հանգույցներով և կազմված էր կապույտ և սպիտակ թելերից։ Այդ կիպուն ծիսակարգային նշանակություն ուներ։ Այն, գոտու նման, փաթաթում էին հանգուցյալին իրանի շուրջ, որպեսզի «անդրշիրիմյան աշխարհ տեղափոխվելու ժամանակ այն վերջինիս պաշտպաներ հանգուցյալների ճանապարհներին»։ Գույնի նշանակությունը տվյալ կիպուում, եթե օգտագործենք Անտոնիո դա լա Կալանչի համապատասխանության ցուցակը, ապա դա կարող է նշանակել. «[անդրշիրիմյան] աշխարհ երկնքում»։ Քանի որ երկնագույնը նշանակում էր. «Կապույտ երկնքում ապրող Աստված», իսկ սպիտակը՝ «աշխարհ»։
Գլխավոր քուղի բանալին
Կիպուի գլխավոր (հիմնական) քուղի մեջ կարող էր բանալի տեղադրվեր (օրինակ՝ փայտի կտորներ, քարեր, հանքային աղեր, մետաղներ, բույսեր և այլն)։ Դա նշանակություն ուներ, քանի որ հնարավորություն էր տալիս խուսափել թելի գույնի մեկնաբանման խառնաշփոթից, որն այս դեպքում փոխում էր իմաստը։ Օրինակ՝դեղին գույնի թելը այլ հիմնական բանալիների առկայության դեպքում հնարավորություն էր տալիս տարբեր ձև «մեկնաբանել» կիպուն։
Գույնի ծածկագրում
Ընդհանուր հայտնի են թելերի 24 տարբեր գունավորումների մասին։ Հիմնականում հանդիպում են բամբակի կամ բրդի բնական գույները, դրանց հաջորդում են ներկված թելերը՝ գերակշռում են սպիտակը, կապույտը, դեղինը, կարմիրը, սևը, կանաչը և ամենից շատը շագանակագույնը։
Թելի գույնը, որպես առարկաների դասակարգման միջոց
Դրանք էին՝ Շագանակագույնը կիպուների մեջ հաճախ ենք հանդիպում, ինչպես և սպիտակ գույնը։ Գոյություն ունի շագանակագույնի 4 երանգ։ Դրանք են՝ բաց շագանակագույն ավելի բաց շագանակագույն(գրեթե դեղնավուն) մուգ շագանակագույն ավելի մուգ շագանակագույն (գրեթե սև) բաց կանաչ մուգ կանաչ մուգ կարմիր բաց կարմիր վառ և փայլուն մի քիչ խամրած ճերմակ սպիտակ (կաթնագույն), դեղնավուն սպիտակ, որը նաև կոչվում է «ֆլամանդական սպիտակ» (. blanco flamenco). կապույտ երկնագույն
Կինեմատոգրաֆիայում
Կիպուների կիրառման մի քանի օրինակներ ներկայացված են՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մաթեմատիկայի պատմություն Կատեգորիա:Պերուի պատմություն Կատեգորիա:Հաշվապահություն Կատեգորիա:Օրացույց Կատեգորիա:Հաշվարկման համակարգեր Կատեգորիա:Չվերծանված գրեր
Մարդու իրավունքների սիրիական դիտարան
Մարդու իրավունքների սիրիական դիտարան (Syrian Observatory for Human Rights (SOHR), المرصد السوري لحقوق الإنسان), նախագիծ, որ հիմնել և իրականացնում է Մեծ Բրիտանիայի Քովենթրի քաղաքում 2000 թվականից ապրող, Սիրիայի քաղաքացի Ռամի Աբդուլ Ռահմանը (կեղծանունը՝ Օսամա Սուլեյման)։
Պատմություն
Նախագծի հիմնադիր Ռամի Աբդուլ Ռահմանի մասին շատ քիչ բան է հայտնի, և հիմնականում իր սեփական խոսքերից։ Օսամա Սուլեյմանը ծնվել է 1970 կամ 1971 թվականին Սիրիայում ։ Մանկությունն անցել է ծովափնյա Բանիաս քաղաքում։ Երիտասարդ տարիներից հարել է Ասադին ընդիմադիր ուժերին։ Այդ ժամանակ էլ վերցրել է Ռամի Աբդուլ Ռահման կեղծանունը, որն էլ օգտագործել է հետագայում։ Կյանքի մանրամասները չեն հրապարակվում, վախենալով դեռևս Սիրիայում բնակվող ազգականների համար։ Վստահաբար չի կարելի ասել, որ իրական անունը Օսամա Սուլեյման է։ Սիրիայում ոչ մեծ հագուստի տեր է եղել։ 2000 թվականին մի քանի ակտիվիստներով ձերբակալվել են։ Սուլեյմանը կարողացել է փախչել Սիրիայից և քաղաքական ապաստան է աստացել Մեծ Բրիտանիայում։ Կնոջ՝ Էտաբ Ռեկամեայի և դստեր Ամանիի (2013 թվականին 6 տարեկան է եղել) հետ պրում է Քովենթրիում։ Ունի երկու հագուստի խանութ, Որոշ երկրներից և կազմակերպություններից քաղաքական գործունեության համար նյութական օգնություն է ստանում, որի մանրամասները գաղտնի են պահվում ։
Մարդու իրավունքների սիրիական դիտարան նախագիծը սկսել է 2006 թվականին, հենվելով Սիրիայում մնացած ակտիվիստների վրա ։ Նախապես՝ Սիրիայում մարդու իրավունքների խախտումներին հետևելու և դրանց մասին արևմտյան ընթերցողին տեղեկացնելումիջոց է հանդիսացել։ 2011 թվականին՝ քաղաքացիական պատերազմի սկզբի հետ, դարձել է արևմտյան զանգվածային լրատվական միջոցներին և քաղաքական շրջաններին Սիրիայի քաղաքացիական բնակչության տված զոհերի քանակի մասին փաստող հիմնական աղբյուրը ։
Քննադատություն
Չնայած, որ նախագծի տվյալները լայնորեն օգտագործվում են տարբեր երկրների զանգվածային լրատվական միջոցները, և զոհերի մասին ներկայաված տվյալները օգտագործվոիւմ են քաղաքական որոշումներ կայացնելիս, կասկածներ են հայտնվել տվյալների վստահելիության և անկանխակալություն վերաբերյալ։ Կասկածի հիմքն այն է, որ տվյալներ ներկայացվում են մեկ մարդու կողմից, ով չունի մասնագիտական կրթություն և հղվում է Սիրիայի չբացահայտված ակտիվիստների ցանցին  ։
Գերմանական Süddeutsche Zeitung հրատարակության հեղինակ Յոնաս Շայբլեն գտնում է, որ «կենտրոնից» եկող տեղեկատվությունը կասկածելի է ։
Լիբանանի Ալ Աքբար թերթը 2012 թվականին գրել է Օսամա Սուլեյմանի և Մեծ Բրիտանիայում ապրող նրա նախկին օգնական՝ Մուսաբ Ազավիի տարաձայնության մասին։ Որոշ ժամանակ երկու կողմերը իրար մեղադրում էին նախագծի անվանը բռնատիրանալու մեջ և պնդում, որ իրենց դոմեյնում է գտնվում իսկական Մարդու իրավունքների սիրիական դիտարանի կայքը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սիրիական ճգնաժամ Կատեգորիա:Իրավապաշտպան կազմակերպություններ
Սիրեյ
Սիրեյ (Sireuil), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 410 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 115 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 13 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 823 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 647-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 176։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,6 %։ 647 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 597 անձ (335 տղամարդ և 262 կին)։ Գործազուրկ են եղել 50 անձ (29 տղամարդ և 21 կին)։ 176 անաշխատունակներից 54-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 65-ը` թոշակառուներ, իսկ 57-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հեղինակային իրավունքների համամիութենական գործակալության հայկական հանրապետական բաժանմունք
Հեղինակային իրավունքների համամիութենական գործակալության հայկական հանրապետական բաժանմունք, հեղինակային իրավունքների պաշտպանության հասարակական կազմակերպություն նախկին Խորհրդային Միությունում։
Ստեղծվել է 1974 թվականին։ Կոչված էր պաշտպանելու «խորհրդային և արտասահմանյան հեղինակների և նրանց իրավահաջորդների հեղինակային իրավունքները ԽՍՀՄ-ում և արտասահմանում, նպաստելու գիտության, գրականության և արվեստի բնագավառների գործիչների աշխատանքի իրավական բարենպաստ պայմանների ստեղծմանը, միջազգային համագործակցության ընդլայնմանը այդ բնագավառներում»։
Կատեգորիա:Հեղինակային իրավունք
Մենթոս
Մենթոս (Ме́нтос), դրաժե ծամելու համար։ «Մենթոս» ապրանքանիշը պարունակում է «Պերֆետտի Վան Մելե» ընկերությանը։ Դրաժեն առաջին անգամ արտադրվել է Հոլանդիայում, 1950-ական թվականների սկզբին։ Ունի սեղմված օվալի ձև, արտաքինից պատված է չոր, համեղ շերտով, որի տակ գտնվում է ծամվող զանգվածը։ Սովորական տուփի մեջ կա 14 կոնֆետ։ «Մենթոս» ապրանքանիշով հիմա նաև արտադրվում են մի քանի տեսակի մաստակներ։
Մենթոսը և Կոլան
Սովորական մենթոսը Կոկա Կոլայի կամ այլ գազավորված ըմպելիքի մեջ հայտնվելու դեպքում, տեղի է ունենում ըմպելիքի գազի արտազատում, որն էլ առաջացնում է փրփուր։ Հատկանշական է, որ թթվահիմնային ռեակցիան այդ գործընթացին չի մասնակցում։ Փրփուրի առաջացման պատճառը դրաժեի մակերեսի անհարթություններն են, որոնք ծառայում են կենտրոններ ածխածնի երկօքսիդի արտազատման համար։ Գործընթացը նաև ուժեղացնում է ըմպելիքի մեջ եղած հավելումները՝ ասպարտամը (շաքարի փոխարինիչ)։ Շաքարի փոխարինիչը փոքրացնում է հեղուկի մակերևութային լարվածությունը, որը խթանում է գազի արտազատմանը։ Այլ բաղադրիչներ ևս պատճառ են հանդիսանում գազի արտազատման համար՝ նատրիումի բենզոատը (կոնսերվանտ) և կոֆեինը Կոկա Կոլայում, գումմիարաբիկը և դոնդողը մենթոսում։ Ավելի ուժեղ փրփրուր է առաջանում դիետիկ կոլայով և առանց գլազորի մենթոլով (ավելի անհարթ և ծակոտկեն)։ Լրացուցիչ հետազոտություններ ցույց են տվել, որ ռեակցիան պայմանավորված է կոնֆետի ֆիզիկական և ոչ թե քիմիական հատկություններով ։. Ներկայումս, Կոկա Կոլայի շատրվանի ռեկորդը 9 մետր է։ Ռեկորդը սահմանվել է «Լեգենդի կործանողներ» հաղորդաշարի հաղորդավարներ Ջեյմ Հայդեմանի և Ադամ Սեվիրջի կողմից ։.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոնֆետ Կատեգորիա:Մաստակներ
Բարդյաշ Բաշ
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը ստորին Ուսա, գետի գետային ավազանը Կամա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Սան Ժորդի Դեսվալս
Սան Ժորդի Դեսվալս (Sant Jordi Desvalls, մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Խիրոնա պրովինցիայի Կատալոնիա ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ժիրոնես շրջանի կազմում։ Տարածքը զբաղեցնում է 11,70 կմ²։ Բնակչությունը՝ 653 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Դոն Խուան Ավստրիացի մականունով խեղկատակը (նկար)
Նկարագրություն
Նկարում ամբողջ հասակով պատկերված է թագավորական խեղկատակը, ով կրում էր Դոն Խուան Ավստրիացի ծաղրական մականունը` ի պատիվ միապետի ազգականներից մեկի։ Նրա շուրջը հատակին պատկերված են զենքեր ու զինվորական պարագաներ` գնդացրի ականներ, հրացան, զրահի հատվածներ։ Խեղկատակի ձեռքերից մեկը դրված է գավազանին, մյուսը` թրին. սա մարտական, ներկայացուցչական դիրք է։ Լոպես Ռեյը նշում է, որ Վելասկեսն ամենայն հավանականությամբ իմացել է Ֆիլիպ III-ի դիմանկարի մասին, որ վրձնել էր Պեդրո Անտոնիո Վիդալն արքայական պալատում։ Այդ նկարում ևս թագավորը գավազան ու թուր է բռնել համանման ձևով, և նրա ոտքերի մոտ նույնպես ցրված են զենք ու զրահի պարագաներ ։ Դռան բացվածքից հետին պլանում բացվում է ծովամարտի տեսարան ։
Ինչպես և «Հովսեփի հագուստները» (1630) նկարում, Վելասկեսը կիրառում է հատակի սալիկների գույնը, որպեսզի շեշտի հեռանկարը, որն ուղղված է բացված պատուհանին։ Գլխի դիրքն ու կեցվածքը հիշեցնում են Վուլկանի պետկերումը «Վուլկանը դարբնոցը» նկարում։
Նախատիպ
Խուան Ավստրիացի անունն ավանդաբար եղել է Հաբսբուրգների արքայական բաստարդների անունը։ Նրանցից ամենանշանավորը եղել է կայսր Կառլ V-ի ապօրինի զավակը, ով եղել է նշանավոր զորավար և Լեպանտոյի ծովամարտի հերոս։ Երկրորդ Դոն Խուանը եղել է Վելասկեսի ժամանակիցը, Ֆիլիպ IV-ի ապօրինի զավակը և նույնպես զորավար։
Խեղկատակը, որի իսկական անունն անհայտ է, կարող էր այս անունը ստացած լինել խեղկատակներին արքայական մականուններ տալու ավանդույթի շրջանակներում, որ տարածված էր դարեր շարունակ ։ Նրա ծառայությունն իսպանական արքունիքում 1642-1654 թվականներին արձանագրվել է որպես «մարդ զվարճանքների համար» (hombre de placer), չնայած չի ունեցել ֆիքսված դրույքաչափ և չի ապրել Ալկասարում ։ Պանտորբան տեսակետ է առաջ քաշում, որ նա կարող էր լինել հին զինվոր, վետերան ։ Եթե դա այդպես է, գրում է Կամոն Ազնարը, ուրեմն մեր առաջ «Վելասկեսի կերպարներից ամենաողբերգական կերպարն է և մեր անկման խորհրդանիշը» ։
Մադրիդի թագավորական արխիվում կա հաշիվ, որը դետալներով ներկայացնում է 1632 թվականին Դոն Խուան Ավստրիացու համար ձեռք բերված կտորները։ Մորենո Վիլյան, ով հրատարակել է այս փաստաթուղթը, եզրակացրել է, որ կոստյումը, որի դետալները ներկայացված են հաշվետվության մեջ, այն նույնն է, որով խեղկատակը պատկերված է դիմանկարում։ Այս տեսակետը ներկայումս վիճարկվում է` հաշվի առնելով մեկ այլ շրջանի ոճային հատկանիշները ։
Հնարավոր է, Լեպանտոյի ծովամարտի կեղծ հաղթողի զինակիցը, ըստ իր ելույթների, եղել է Բարբարոսա անունով խեղկատակը, ով ներկայացված է Վելասկեսի մեկ այլ դիմանկարում, որը ենթադրաբար համարվում է այս դիմանկարի զույգը ։
Պատմություն
Բուեն Ռետիրոյի` 1701 և 1716 թվականների արձանագրությունները վկայում են. «Մեկ այլ նկար` «Դոն Խուան Ավստրիացի» անունով և ոտքերի մոտ զենքերի տարբեր տարրերով, պատկանում է Վելասկեսի վրձնին»։ Նա նշում է նկարի չափերը` 209 × 112 սմ։ Դիմանկարը տեղափոխվել է Մադրիդի թագավորական պալատ, իսկ բնորդի սոցիալական ցածր մակարդակը մոռացվել է։ Դրան սկսում են վերագրել ավելի բարձր կարգ, ինչի հետևանքով 1772 թվականին արձանագրություններում («Պաբլո դե Վալյադոլիդի» դիմանկարի հետ) այն համարվում է «հեծելազորայինի դիմանկար», որ պատկանում է Վելասկեսի վրձնին։ 1794 թվականին նա արդեն «իսպանացի գեներալ» է։ 1816 թվականի օգոստոսի 16-ին, երբ Ֆերդինանդ VII-ը Մադրիդի թագավորական պալատի այլ նկարների հետ ուղարկում է այս նկարը, նրանում պատկերված կերպարին արդեն տալիս են ազնվականի աստիճան` «Պեսկարի մարքիզ». հենց այս անունով էլ նկարը մնում է ակադեմիայում (1817, 1819, 1821, 1824 թվականների տեղեկամատյաններ)։ «Այս սխալը, պարզվում է, այդքան էլ անսպասեի չէր. եթե համեմատենք Ֆերդինանդ VII-ի դիմանկարը պատկերող նկարը, որ ստեղծել է Գոյան 1783-1784 թվականներին (Պրադո)», – գրել է իսպանացի արվեստագետ Խոսե Լոպես Ռեյը ։
Նկարը ռեստավրացիայի է ենթարկվել 1981 թվականին Պրադոյում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիեգո Վելասկեսի նկարներ Կատեգորիա:Պրադո թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:1632 նկարներ Կատեգորիա:1633 նկարներ
Գրոսետո
Քաղաքը գտնվում է Սիենա քաղաքից դեպի հարավ՝ Տիրենյան ծովից 14 կմ հեռավորության վրա։
Համարվում է Տոսկանայի մարզի համանուն գավառի վարչական կենտրոնը, խոշորագույն քաղաքը և արդյունաբերական գլխավոր կենտրոններից մեկը։
Ըստ 2011 թվականի Իտալիայի կենտրոնական բյուրոյի մարդահամարի տվյալների, քաղաքի բնակչությունը կազմում է 80 718 մարդ։ Բնակչության հիմնական մասը կաթոլիկ իտալացիներն են, որոնք խոսում են իտալերենով։
Պատմություն
Հին ժամանակներում քաղաքում բնակվել են էտրուսկները, որոնք ապրել են ներկայիս քաղաքից 5 կմ հեռավորության վրա գտնվող տարածություններում։
Քաղաքի մասին առաջին հիշատակվում են դեռևս մեր թվականության 803 թվականին։ 1137-1138 թվականներին քաղաքը անցել է Բավարական ծագմամբ Ֆրանկոնների թագավորական դինաստիայի տիրապետության տակ։
Քաղաքը հատկապես նշանավորվում է իր պատմական կարևոր հուշարձաններով և թագավորների արձաններով։ Քաղաքում է գտնվում Ավստրիայի դուքս Լեոպոլդ II-ի բրոնզաձույլ արձանը։
Քույր քաղաքներ
Իտալիայի Գրոսետո քաղաքը քույր քաղաք է ութ այլ քաղաքների հետ, որոնցից վեցը եվրոպական են, իսկ մյուս երկուսը՝ ասիական։
Քույր քաղաքներն են՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գրոսետո գավառի բնակավայրեր
Սան Ժոան լես Ֆոնս
Սան Ժոան լես Ֆոնս (Sant Joan les Fonts), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Խիրոնա պրովինցիայի Կատալոնիա ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լա Գարոչա շրջանի կազմում։ Տարածքը զբաղեցնում է 31,80 կմ²։ Բնակչությունը՝ 2697 մարդ (2007 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Ստավրոպոլսկի շրջան
Ստավրոպոլսկի շրջան (Ставропольский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Սամարայի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տոլյատի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3662 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 53543 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 14,62 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սամարայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Բոարա Պիզանի
Բոարա Պիզանի (Boara Pisani), կոմունա Իտալիայում՝ Վենետո մարզի Պադովա գավառում ։ Սահմանակից է Անգվիլարա Վենետա, Պոցոնովո, Ռովիգո, Ստանգելլա, Վեսկովանա համայնքներին ։
Բնակչությունը կազմում է 2507 մարդ։ Բնակչության խտությունը՝ 157 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 16 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 35040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0425։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Աբադդոն
Աբադդոն (ինչպես նաև Ավադդոն կամ Աբադդոննա), անդունդի հրեշտակ է, մահվան և ավերածությունների հզորագույն դևը, դժոխքի ռազմական խորհրդական։ Նրա անունը ծագել է եբրայերեն «մահ» բառից։ Մի քանի անգամ հիշատակվում է «Աստվածաշնչում» դժոխքի և մահվան հետ նույն շարքում. «Աբադդոնը և մահն ասում են…»:
Բոարա Պիզանի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Աբադդոն
Նոր կտակարանի « Հայտնություն Հովհաննեսի » գրքում` այն հատվածում, երբ հնչեց 5-րդ հրեշտակի անունը, դա «անդունդի հրեշտակի» անունն էր, մորեխների թագավորինը, ով դուրս էր եկել այդ անդունդից։
Աստվածաշնչյան մեկնաբանություններ
«Ավադդոն» բառը հին եբրայերեն նշանակում է ավերածության վայր կամ ոչնչացում։ Ռաբունական գրականության մեջ և Հին կտակարանում Ավադդոն են կոչում դժոխքի հատվածներից մեկը։ Այդպես Հին կտակարանում այս տերմինը օգտագործվում է 6 անգամ։ Հոբ գրքում և առակներում Ավադդոն բառը հիշատակվում է շեոլ բառի հետ նույն շարքում, որը նշանակում է գերեզման թե՛ արդարների, թե՛ անարդարների համար։ Այս գրքում Ավադդոն բառը ասոցացվում է «մահ» բառի հետ։
Վիկոս
Վիկոս (Φαράγγι του), կիրճ Հունաստանում։ Գտնվում է Պինդոսի լեռան ազգային պարկում` հունական Էպիրուս շրջանի հյուսիս-արևելքում։ Երկարությունը կազմում է 20կմ, խորությունը` 450-1600մ, լայնությունը՝ 400մ-ից մինչև 1-2մ ամենանեղ տեղերում ։
Աբադդոն
Աստվածաշնչյան մեկնաբանություններ
«Իրենց տեսքով մորեխները նման էին այն ձիերին, որոնց նախապատրաստել էին պատերազմի համար; և նրանց գլուխներին պսակներ էին` ասես ոսկյա; իսկ դեմքերը նրանց` ինչպես մարդկային դեմքեր; և մազերը նրանց` ինչպես կնոջ վարսերը, իսկ ատամները նրանց` ինչպես առյուծներինը, նրանց վրա երկաթե զենք ու զրահ կար, իսկ թևերի աղմուկն` ինչպես կառքերի ձայն, երբ հարյուրավոր նժուգներ վազում են պատերազմի, նրանք պոչեր ունեին ինչպես կարիճներինը, և նրանց պոչերին խայթող մի ասեղ, իսկ նարնց իշխանությունը 5 ամիս մարդկանց վնասել է։ Իրեն համար թագավոր նա ընդունել էր անդունդի հրեշտակին, իսկ անունը նրա եբրայերեն` Աբադդոն, իսկ հունարեն` Ապոլլիոն» ։
Վիկոս
Դիրք
Գտնվում է Վիկոս-Աոոս ազգային պարկի կենտրոնական մասում՝ Զագորիի շրջանում։ Սկիզբ է առնում Մոնոդենդրի և Կուկուլի բնակավայրերի մերձակայքից ։ Կիրճի համակարգի մեջ են մտնում մի քանի մանր գետակներ, որոնք թափվում են կիրճի մեջ ձևավորվող Վոյդոմատիս գետի մեջ։ Վոյդոմատիսի՝ ջրերով լցվելը սեզոնային բնույթ ունի. այն մշտապես հոսում է կիրճի ստորին մասում միայն ։ Գիտնականների համար կիրճը մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում մարդու կողմից չխաթարված էկոհամակարգի և հազվագյուտ տեսակների համար։
Աբադդոն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին Կտակարանի անձինք Կատեգորիա:Դևեր Կատեգորիա:Նոր Կտակարանի անձինք Կատեգորիա:Դժոխք Կատեգորիա:Հրեշտակներ քրիստոնեությունում Կատեգորիա:Հրեշտակներ հուդայականությունում
Վիկոս
Գեոմորֆոլոգիա
Կիրճի երկարությունը մոտ 20կմ է, որից 12-ը անցնում է արգելոցի տարածքով ։ Կիրճին բնորոշ են ռելիեֆի բազմազանությունը և բարձրությունների փոփոխությունը։ Թեք լանջերն ու զառիթափները գերիշխում են միջին մակարդակներում։ Բազմաթիվ հեղեղատներ կան կիրճի երկու կողմերում։ Հիմնական ուղղությունը հյուսիս-արևմուտքից հարավ-արևելք է ։ Կիրճը միլիոնավոր տարիներ ողողել են Վոյդոմատիս գետի ջրերը։ Գետի ջրերի մակարդակը կախված է տարվա եղանակից։ Տարվա մեծ մասում ջուր լինում է միայն կիրճի ամենաստորին մասում ։ Կիրճի վերին շերտերը կազմված են կրաքարե գոյացություններից, ներքին շերտերը՝ դոլոմիտից ։ Քանի որ կրաքարը լուծվում է ջրում, առաջանում է ջրահեռացման համակարգ՝ քարանձավներով ու միջանցքներով, որոնք ժամանակի ընթացքում մեծանում են։ Ավելի ուշ նրանք փշրվում են՝ առաջացնելով ժեռուտ բացվածքներ։ Այդ պատճառով էլ ջուրը հավադեպ է հոսում մակերևույթով. երբ այն չի կարողանում թափանցել խորքը, դուրս է գալիս մակերևույթ ։
Զբոսաշրջություն և հանգիստ
Կիրճի՝ Օկսիի հատվածում կա բնական դիտահրապարակ կիրճի ամենախոր մասի վերևում։ Այն գտնվում է Մոնոդենդրիի նոր ճանապարհից երեք կիլոմետր հեռավորության վրա։ Եվս մեկ դիտահրապարակ գտնվում է կիրճի արևելյան մասում. այնտեղ կարելի է բարձրանալ Վրադետո գյուղից։
Զբոսաշրջային հիմնական ուղղությունը Մոնոդենդրիի արահետն է, որը ձգվում է դեպի կիրճի հյուսիս՝մինչև Վոյդոմատիս լեռան ակունքը։ Այնուհետև արահետը տանում է դեպի կիրճի ելքը Պապինգո գյուղի մոտ հյուսիսային մասում կամ Վիկոս գյուղի մոտ հարավային մասում։ Հնարավոր է նաև անցնել Մոնոդենդրիի հարավում գտնվող քարե կամրջով (18-րդ դար)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի կիրճեր Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II
Ընձուղտը (մուլտֆիլմ)
«Ընձուղտը» (Zarafa), ֆրանսիական լիամետրաժ նկարչական մուլտֆիլմ։ Ստեղծվել է ռեժիսորներ Ռեմի Բեզանսոնի և Ժանա-Կրիստոֆա Լիի մտահաղացմամբ։ Հիմնված է իրական մի ընձուղտի պատմության վրա։
Մոնզա (Կոստրոմայի վտակ)
Մոնզա (Монза), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կոստրոմա գետի աջ ափում՝ 176 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 96 կմ է։
Ընձուղտը (մուլտֆիլմ)
Բովանդակությունը
Պապիկը պատմում է իր թոռներին Մակի անունով մի տղայի մասին, ով հաղթահարեց Աֆրիկայից դեպի Փարիզ ճանապարհը։ Նա անցավ անապատով, հանդիպեց ծովահեններին, ընկավ տարբեր վտանգավոր իրավիճակների մեջ, որպեսզի գտներ իր լավագույն ընկերոջը՝ ընձուղտին, որի անունը Զարաֆա էր։ Ընձուղտին վերցրել էին եգիպտական փաշան Մուհամեդ Ալի Եգիպտականը, որպեսզի այդ կենդանուն նվիրեր Ֆրանսիայի արքա Կառլ X-ին։
Մոնզա (Կոստրոմայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Կոստրոմա գետն է։։ Գետի գետային ավազանը՝ Վերին Վոլգայից մինչև Կույբիշևի։
Ընձուղտը (մուլտֆիլմ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր կենդանիների մասին Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր
Մոնզա (Կոստրոմայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Եգիպտական գայլ
Եգիպտական գայլ, գայլի ենթատեսակ, որը գտնվում է անհետացման եզրին։ Բնակվում է Եգիպտոսի հյուսիսում և Լիբիայի հյուսիս-արևելքում։ Նախկինում հանդիպում էր Եգիպտոսի ամբողջ տարածքում, սակայն որսը արմատապես նվզեցրել է եգիպտական գայլի պոպուլյացիան։ Եգիպտական գայլը կարող է դասակարգվել նաև չախկալի ենթադասում։
Դիցաբանություն
Եգիպտական Անուբիս աստվածը սովորաբար պատկերվում է եգիպտական գայլի գլխով։ Անուբիսի գլուխը պատկերվում էր սև, երկար ականջներով և երկար դնչով։ Այդ աստծո պատկերը Հին Եգիպտոսում համարվում էր ամենակարևոր դիցանբանական խորհրդանիշներից մեկը։
Բնութագիր
Սա նիհար ու երկարահասակ կենդանի է, մորթին բեժագույն կամ կեղտոտ դեղին է։ Հանդիպում է հազվադեպ։
Կատեգորիա:Միջին Արևելքի կաթնասուններ
Գազոսու
Գազոսու, գետակ Հայկական լեռնաշխարհում՝ Արածանիի ավազանում, հոսում է Մուշի միջով։ Նշանակված է Լինչի քարտեզում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր Կատեգորիա:Արածանի գետի վտակներ Կատեգորիա:Մուշի գավառ
Պուշկին քաղաքի պատմության և գրականության պետական թանգարան
Պուշկին քաղաքի պատմության և գրականության պետական թանգարան (Историко-литературный музей города Пушкина), պետական թանգարան Սանկտ Պետերբուրգի Պուշկինի շրջանի Պուշկին քաղաքում։
Պատմություն
Պուշկին քաղաքում առաջին գավառագիտական ցուցադրությունները հայտնվեցին 1970-ական թվականներին և դրանք հիմք հանդիսացան 1980-ական թվականներին հասարակական գավառագիտական թանգարանի ստեղծման համար։
Լենինգրադի քաղաքային գործադիր կոմիտեի 1987 թվականի հուլիսի 28-ի որոշմամբ Պուշկինի գավառագիտական թանգարանը գրանցվեց որպես Լենինգրադի պատմության պետական թանգարանի մասնաճյուղ։