cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կիստիբի
Ստուգաբանություն
Ռաուշինա Նուրմուհամեդովան իր աշխատությունում, որը նվիրված էր кыстыбый, җәймә, дучмак թաթարական ազգային ուտեստների անվանումների լեզվամշակութաբանական նկարագրությանը, Ռ. Գ. Ախմեդյանովայի ստուգաբանությունը և Ֆլերա Բայազիտովայի գրքի տվյալները բերել է ҡыҫтыбый, չուվաշերեն բարբառային` кастампи, մարիերեն` кыстывий, ուդմուրերեն` кыстыбый այլ ձևեր ։
Տոնենկոե (գյուղ, Յասինովատսկի շրջան)
Տոնենկոե (Тоненьке), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Յասինովատսկի շրջանում։
Կիստիբի
Հետաքրքիր փաստեր
Աշխարհի ամենամեծ կիստիբին ունեցել է 2 մ 10 սմ տրամագիծ, որը պատրաստվել է 2011 թվականին Բաշկորտոստանում և գրանցվել է Գինեսի ռեկորդների գրքում ։
Տոնենկոե (գյուղ, Յասինովատսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Տոնենկոե գյուղում բնակվում էր 320 մարդ։
Կիստիբի
Հղումներ
Կատեգորիա:Բաշկիրական խոհանոց Կատեգորիա:Թաթարական խոհանոց
Տոնենկոե (գյուղ, Յասինովատսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Յասինովատսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
(620) Դրակոնիա
(620) Դրակոնիա (Drakonia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1906 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Ջոել Մետկալֆի կողմից Թաունտոնում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,43555 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1106 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7605 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1388,33 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,259304 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,73° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս E Կատեգորիա:1906 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ջոել Մետկալֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Շաուրս (Էնայի գավառ)
Շաուրս (Chaourse), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Վերվեն կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Լան։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02160:
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 535 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Սիրան (Կանտալի գավառ)
Սիրան (Siran), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 516 մարդ, բնակչության խտությունը` 10.14 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 50.88 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 289 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 198-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 91։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 68,5 %։ 198 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 190 անձ (108 տղամարդ և 82 կին)։ Գործազուրկ են եղել 8 անձ (2 տղամարդ և 6 կին)։ 91 անաշխատունակներից 19-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 49-ը` թոշակառուներ, իսկ 23-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Տարսոնի գրավում (1097)
Խաչակիրների օժանդակությամբ էր հանդես գալիս նաև Լամբրոնի իշխան Օշին Գանձակեցին և վերջինիս եղբայրը՝ Բազունին։ Հետագայում արշավանքին է միանում նաև Բագրատ Կամսարականի գլխավորած զորաբանակը։
Ճակատամարտ
Տանկրեդ Տարենտացու գլխավորած խաչակիրների բանակը Կիլիկիայում ստանում է Լամբրոնի բարոն Օշին Գանձակեցու զինակցությունը և արշավանք սկսում Իկոնիայի սուլթանության տիրապետության ներքո գտնվող Տարսոն քաղաքի ուղղությամբ ։ Իմանալով Տանկրեդի զորաշարժի մասին՝ Իկոնիայի սուլթանության բանակն ինքն է նախահարձակ լինում, սակայն քրիստոնեական միացյալ բանակին հաջողվում է ետ մղել թշնամու զորախմբին։ Ետ նահանջած սելջուկներն ամրանում են Տարսոն քաղաքում և պատրաստվում պաշտպանողական մարտերի։ Զարգացնելով ռազմավարական հաջողությունները՝ հայ-խաչակրաց միացյալ բանակը 1097 թվականի սեպտեմբերին կեսերին պաշարում է քաղաքը։ Պաշարման ընթացքում քրիստոնյաներին են միանում նաև Բալդուին Բուլոնացու, Բալդուին Բուրգցու և Բագրատ Կամսարականի գլխավորած համալրիչ ուժերը։ Տեղեկանալով այդ մասին` սելջուկյան կայազորը համաձայնվում է հանձնել քաղաքի երկու աշտարակները` այն պայմանով, որ մնացած ամրություններն էլ կհանձնի քրիստոնյաների հիմնական բանակի տեղ հասնելուն պես։ Նվաճված տարածքների պատկանելիության շուրժ ծագած թեժ վեճից հետո քաղաքն անցնում է Բալդուինին, իսկ Տանկրեդն իր ուժերով շարժվում է Ադանայի ուղղությամբ։ Սեպտեմբերի 24-ին քաղաքի մատույցների մոտ է հասնում Տանկրեդ Տարենտացուն միանալ ցանկացող նորմանական զորաջոկատ, որին, սակայն, Բալդուինը թույլ չի տալիս ապաստանել Տարսոնում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիլիկյան Հայաստանի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Խաչակրաց առաջին արշավանք
Դահնա (լեռնանցք)
Դահնա, Դոտն Դահնա, Սադարակ, լեռնանցք, կիրճ Վայքի լեռնաշղթայում, Շարուրի դաշտի հյուսիսարևմտյան մասում։ Այստեղով է անցնում Արարատյան դաշտից Շարուրի դաշտը տանող ճանապարհներից մեկը։ Րաֆֆին հիշատակում է Սադարակ և «Դուռն Դահնա» անուններով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիրճեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի կիրճեր Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնանցքներ
Սերժ Իբակա
Սերժ Ջոնաս Իբակա Նգոբիլա (անգլ.՝ Serge Jonas Ibaka Ngobila, ), կոնգոյացի և իսպանացի պրոֆեսիոնալ բասկետբոլիստ։ Ներկա պահին հանդես է գալիս Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի (NBA) «Միլուոքի Բաքս» ակումբում՝ որպես կենտրոնական և ծանր հարձակվող։
Ընտրվել է NBA-ի 2008 թվականի դրաֆթի առաջին ռաունդի 24-րդ ընտրությամբ՝ «Սիեթլ Սուպերսոնիքսի» ակումբի կողմից (ավելի ուշ՝ թիմը վերանվանվեց «Օկլահոմա Սիթի Թանդեր»)։
«Տորոնտո Ռեպտորսի» կազմում 2019 թվականին ճանաչվել է NBA-ի չեմպիոն։
Պաշտպանական և հատկապես արդյունավետ բլոկշոտեր իրացնելու շնորհիվ Իբական թիմակիցների կողմից ստացել է «Օդային Իբակա», «Սերժ Պաշտպանիչ» և «Իբլոկա» մականուննեերը ։
Հանդես է գալիս նաև Իսպանիայի բասկետբոլի ազգային հավաքականում, որի կազմում նվաճել է արծաթե մեդալ 2012 թվականի Լոնդոնի օլիմպիական խաղերում, ինչպես նաև ոսկե մեդալ 2011 թվականի ՖԻԲԱ-ի Եվրոպայի առաջնության ժամանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 ծնունդներ Կատեգորիա:Իսպանացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Հուլիսի 21 ծնունդներ Կատեգորիա:Տորոնտո Ռեպտորսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Օռլանդո Մեջիքի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Օկլահոմա Սիթի Թանդերի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:2012 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիրներ
Դավաբոյնի
Դավաբոյնի, հրավանդակ և լեռ Վանա լճի հարավային եզրին, պատմական Ռշտունիք գավառում, Շատվան գյուղի մոտ։ Լեռան անտառապատ լանջին գտնվում էր Դավաբոյնի սուրբ Հարություն վանքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ Կատեգորիա:Վանի նահանգ
Կատրինա Կաիֆ
Կատրինա Կաիֆ (անգլ.` Katrina Kaif, իրական անունը` Կատրինա Տյուրքոտ (Katrina Turquotte), ), հնդկական կինոյի դերասանուհի և բրիտանական մոդել։ Համարվում է Հնդկաստանի ամենաբարձր վարձատրվող դերասնուհիներից մեկը։ 2009 թվականին, արժանացել է Filmfare Awards մրցանակի` «Նյու-Յորք» ֆիլմում կանացի լավագույն դերի համար։ Զբաղվում է բարեգործությամբ և հանդես գալիս զանազան շոու-բեմադրություններում։
Կենսագրությունը
Կատրինա Կաիֆը ծնվել է Բրիտանական Հոնկոնգում։ Հայրը գործարար էր, մուսուլման, ծնունդով Քաշմիրից, իսկ մայրը` անգլիական իրավաբան և բարեգործ, քրիստոնյա ։ Կատրինան ունի երեք ավագ և երեք կրտսեր քույրեր, ինչպես նաև մեկ ավագ եղբայր։ Քույրերից Իզաբելը նույնպես դերասանուհի է և մոդել։ Ծնողներն ամուսնալուծվել են, երբ Կատրինան դեռ փոքր էր, որից հետո հայրը մեկնել է ԱՄՆ։ Երեխաներին մեծացրել ու դաստիարակել է մայրը։ Մոր աշխատանքային բնույթի հետ կապված, նրանց ընտանիքն ստիպված էր ապրել տարբեր երկրներում` Չինաստան, Ճապոնիա, Ֆրանսիա, Շվեյցարիա, Լեհաստան, Բելգիա, Մեծ Բրիտանիա և այլն։ Հաճախակի տեղափոխումների պատճառով Կատրինան իր քույրերի և եղբոր հետ միասին կրթություն էին ստանում տնային պայմաններում ։
14 տարեկանում Կատրինան հաղթել է Հավայիում անցկացվող գեղեցկության մրցույթում և որպես մոդել, աշխատանքի անցել ոսկերչական ընկերությունում։ Մոդելի իր աշխատանքը շարունակել է Լոնդոնում, որտեղ մշտապես ելույթներ է ունեցել Լոնդոնի նորաձևության շաբաթում։ Այնտեղ նա գրավել է ռեժիսոր Կայզադ Գուստադի ուշադրությունը, ով նրան հրավիրել է նկարահանվելու անգլո-հնդկական «Բում» (2003 թ.) էրոտիկ ֆիլմում, որտեղ նկարահանվել էին նաև Ամիթաբհ Բաչչանը, Գուլշան Գրովերը, Ջեքի Շրոֆը և Զինատ Ամանը  ։ Հնդկաստանում նկարահանումների ժամանակ Կատրինան բազմաթիվ այլ առաջարկներ ստացավ և որոշեց մնալ այնտեղ։ 2003 թվականին նա Հնդկաստանում սկսեց մոդելային գործունեություն և ներկայացնում էր այնպիսի բրենդներ, ինչպիսիք էին Կոկա-Կոլան, LG Group-ը և Սամսունգը։
Թոփչյան
Թոփչյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ Կատեգորիա:Մականվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Թուրքերեն հիմքով ազգանուններ
Կատրինա Կաիֆ
Կենսագրությունը
2007 թվականին Կատրինան նկարահանվել է չորս բոլիվուդյան հիթերում. «Նամաստե Լոնդոն»` Ակշայ Կումարի հետ, «Հարազատ մարդիկ»` Դհարմենդրայի, Սաննի Դեոլի և Բոբբի Դեոլի հետ միասին, «Գործընկերը»` Սալման Խանի, Լարա Դատտայի և Գովինդայի հետ, ինչպես նաև «Բարի գալուստ» ֆիլմը` Ակշայ Կումարի, Նանա Պատեկարի, Մալիկա Շերավաթի և Անիլ Կապուրի հետ միասին։
Կատրինայի հաջորդ հաջողված ֆիլմերից էին «Մրցավազք» (2008 թ.) և «Սինգհ արքան» (2008 թ.) կինոնկարները։ «Ժառանգորդները» (2008 թ.) կինոնկարը հաջողություն չունեցավ։ 2009 թվականին Կատրինան մասնակցեց «Նյու-Յորք» կինոնկարի նկարահանումներին, որտեղ նրա խաղընկերներն էին Ջոն Աբրահամը և Նիլ Նիտին Մուկեշը։ Ֆիլմը դրական արձագանքների արժանացավ և դերասանուհին ստացավ Filmfare Awards մրցանակ` կանացի լավագույն դերի համար։
2010 թվականին Կատրինան նկարահանվել է «Քաղաքագետները» կինոնկարում, որտեղ նրա հետ նկարահանվել էին Աջայ Դևգանը, Արջուն Ռամպալը և Նանա Պատեկարը։ Ֆիլմի սյուժեն ներշնչված էր Մահաբհարաթայով և Մարիո Պյուզոյի «Կնքահայրը» վեպով։ 2011 թվականին, Հրիթիկ Ռոշանի հետ միասին նկարահանվել է «Կյանքը ձանձրալի չի կարող լինել» կինոնկարում, որն արդյունքում արժանացավ բազմաթիվ մրցանակների, իսկ «Իմ եղբոր հարսնացուն» կինոնկարի համար Կատրինան երկրորդ անգամ ներկայացվեց Filmfare մրցանակին։
2012 թվականին նկարահանված «Կար-չկար մի վագր» ֆիլմը վաստակեց 48 միլիոն դոլար, որտեղ Կատրինան հանդես էր եկել պակիստանյան հետախուզության գործակալի դերով։ Շահութաբեր էր նաև Յաշ Չոպրայի «Քանի դեռ ողջ եմ» կինոնկարը, որտեղ Կատրինան նկարահանվել էր Անուշկա Շարմայի և Շահրուխ Խանի հետ։
Անձնական կյանքը
2003 թվականից Կատրինա Կաիֆը հանդիպում էր Սալման Խանի հետ, իսկ 2010 թվականին նրանք բաժանվեցին որպես ընկերներ ։
2009 թվականին նկարահանված «Տարօրինակ սիրո զարմանալի պատմությունը» կինոնկարի նկարահանումների ժամանակ Կատրինան մտերմացել էր Ռանբիր Կապուրի հետ, սակայն 2016 թվականին նրանք արդեն բաժանվել են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հուլիսի 16 ծնունդներ Կատեգորիա:1983 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հնդիկ դերասանուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի մոդելներ Կատեգորիա:21-րդ դարի բրիտանացի դերասանուհիներ
Տրայրան ազգային անտառ
Տրայրան ազգային անտառ (Floresta Nacional do Trairão), ազգային անտառ Պարա նահանգում, Բրազիլիա։ Պարունակում է Ամազոնի խոնավ անտառի մի մեծ հատված, որն ունի բարձր կենսաբազմազանություն։ Այն կայուն օգտագործվող պահպանման միավոր է, որտեղ փայտամթերումը թույլատրվում է կառավարման պլանով, և որը ստեղծվել է այդ տարածքում անօրինական անտառահատումները խոչընդոտելու նպատակով։
Տեղագրություն
Տրայրան ազգային անտառն ընդգրկում է Ամազոն բիոմի 257.526 հա տարածքը։ Ստեղծվել է 2006 թվականի փետրվարի 13-ին և կառավարվում է Չիկո Մենդեսի Կենսաբազմազանության պահպանության ինստիտուտի կողմից ։ Ներառում է Տրայրան (69.2%), Ռուրոպոլիս (22.0%) ու Իտայտուբա (8.8%) մունիցիպալիտետներից որոշ հատվածներ՝ Պարա նահանգում ։ Մոտակա հիմնական քաղաքային կենտրոններն են` Տրայրան, Իտայտուբան, Ռուրոպոլիսը և Սանտարեն։ Ազգային անտառը արևելքից սահմանակից է Ռիոզինիո դու Անֆրիսիո արդյունահանող արգելոցին, իսկ հարավից՝ Ժամանշին ազգային պարկին ։ Այն անվանակոչվել է Տրայրան մունիցիպալիտետի անունով, որն էլ իր անունը ստացել է տրայրան ձկան (Hoplias lacerdae) անունից ։ Անտառի շրջակայքում 260905 մարդ է բնակվում՝ բնակչության խտությունը՝ 1.08 բնակիչ 1 քառ. կմ-ի վրա ։
Անտառը գտնվում է տարածաշրջանում, որտեղ կան 12 կայուն օգտագործվող պահպանման տարածքներ ու 6 լիարժեք պաշտպանված տարածքներ։ Վերջիններս՝ Ամազոնիա, Ժամանշին, Ռիո Նովո և Սերրա դու Պարդու ազգային պարկերը, ինչպես նաև Սերրա դու Կաշիմբու կենսաբանական արգելոցն ու Տերրա դու Մեյու էկոլոգիական կայանը ընդգրկում են 6670422 հա ։ Կայուն օգտագործվող տարածքները ներառում են՝ Տապաժոս բնապահպանական տարածքը և Ալտամիրա, Ամանա, Ժամանշին, Տրայրան և Իտայտուբա I, Իտայտուբա II ու Տապաժոս ազգային անտառները, որոնք ընդհանուր ունեն 7555889 հա տարածք ։
Մուտք
Միավորումը հասանելի է BR-163 մայրուղուց, որը անտառի արևմտյան մասում է ։ Իտայտուբա կարելի է հասնել նաև նավակով՝ Տապաժոս գետի միջոցով, որը հոսում է դեպի արևմուտք։ Սանտարենից մինչև Իտայտուբա նավակով ուղևորությունը տևում է 15 ժամ։ Անտառը գտնվում է Տապաժոս և Շինգու գետերի ավազանների որոշ մասերում ։ Պարկի ներսում գլխավոր ջրանցքներն են՝ Բրանկո, Իտապակուրա և Կուպարի գետերը ։ Թեև կան շատ գետեր ու վտակներ, որոնցից մի քանիսը հարմար են գետային տրանսպորտի համար՝ ծանծաղուտների, զառիթափերի, ծառի կոճղերի, նեղ ուղիների, սուր թեքությունների ու ընկած ծառերի շնորհիվ։ Ջրհեղեղի ժամանակ դժվար է հայտնաբերել նավարկելի հունը ։
Շրջակա միջավայր
Միջին բարձրությունը 51 մետր է։ Տարեկան տեղումների քանակը 2000 մմ է։ Անձրևոտ եղանակին՝ դեկտեմբերից մինչև մայիս ամիսներին ավելի զով է և ավելի տաք է չոր եղանակին՝ հունիս-նոյեմբեր ամիսներին։ Տարեկան ջերմաստիճանը 25-28 °C է ։ Բուսականության 70%-ը խիտ խոնավ անտառ է, իսկ 30%-ը բաց խոնավ անտառ ։
Անտառը գտնվում է ջրբաժան հատվածում, որը ստեղծում է բնակավայրի լայնածավալ փոփոխություններ՝ ներառյալ ջրվեժները, իգապո հեղեղված, գետեզրյա անտառը՝ սկիզբ տալով բարձր կենսաբազմազանության ։ 2009 թվականի սեպտեմբերին անտառի երկու վայրերում հերպետոֆաունայի կարճ ուսումնասիրության արդյունքում գրանցվել են երկկենցաղների ու սողունների 94 տեսակներ։ Կա երկկենցաղների 35, կրիաների 4, մողեսների 23 ու օձերի 31 տեսակներ ։ Տեսակների մեծ մասը բնորոշ են արևադարձային անտառներին ։ Կասկածելի է, թե արդյոք գրանցված տեսակների որոշ մասը ունեցել է դասաբաշխություն, թե կարող է նոր լինել գիտության համար ։ Հայտնաբերվել են ձկների 64 տեսակներ, այդ թվում՝ լոքո (16), պերկեսազգիներ (7) և այլն ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:2006 հիմնադրումներ Բրազիլիայում
Համկալություն
Համկալություն, (հարակաշություն, կիսրարություն, բաժնեկցություն, փոխնակություն, աղսընկերություն), աշխատավոր ձեռքերի, քաշող ուժերի և արտադրամիջոցների միավորմամբ երկրագործական և հովվական աշխատանքներ ու պարտականություններ կատարող կամավոր ընկերություն գյուղերում։ Կազմակերպվում էր հիմնականում հավասար ունեցվածքի տեր ազգականներից ու հարևաններից՝ համատեղ ուժերով վարող և հարթեցնող տեղական գործիքներ ու սայլեր, ինչպես նաև գործարանային արտադրության անհրաժեշտ տեխնիկա ձեռք բերելու համար։ Բաժնեկիցների իրավունքները բանավոր սահմանվում էին նախապես՝ հաշվի առնելով ներդրված աշխատուժը, միջոցները, հողի և անասունների չափն ու քանակը։ Հայաստանի գրեթե բոլոր շրջաններում համկալությունը գոյատևեց մինչև XIX դարի վերջը - XX դարի սկիզբը, կոլեկտիվացման հետևանքով վերացավ։
Կատեգորիա:Գյուղատնտեսություն
Գեղարվեստի ակադեմիաներ
Գեղարվեստի ակադեմիաները արվեստի վարպետների, գիտակների և արվեստասերների ստեղծագործական համայնքներ և կազմակերպություններ են, ինչպես նաև բարձրագույն մասնագիտացված ուսումնական հաստատություններ, որոնք կոչված են պահպանելու և զարգացնելու արվեստի ավանդույթները, մասնակցելու «դարաշրջանի գեղագիտական հայացքների, գեղարվեստական ստեղծագործության չափանիշների ու նորմերի ձևավորմանը, ինչպես նաև դրա հիման վրա մասնագիտական կրթությամբ արվեստի դպրոցի ստեղծմանը» ։ Արվեստի առաջին ակադեմիաները ի հայտ են եկել Վերածննդի ժամանակ Իտալիայում՝ կապված հնության նկատմամբ առաջացող հետաքրքրության հետ, որպես գեղարվեստական ստեղծագործության իրական հիմք։ Նրանք սկիզբ են առել արհեստագործական համայնքներից և նկարիչների արհեստանոցներից, որտեղ նրանց ուսանողներն ու աշակերտները նախնական վերապատրաստում են անցել։
Արվեստագետների պատրաստման դպրոցներ ստեղծվել են տարբեր մարդկանց, մանկավարժների և հովանավորների, ինչպես նաև պետական այրերի ու միապետների կողմից։ Ուստի XVII-XVIII դարերի կլասիցիզմի դարաշրջանում Արևմտյան Եվրոպայի և Ռուսաստանի ակադեմիաների մեծ մասը կոչվում էր թագավորական կամ կայսերական։ Համալսարանները կամ նկարչական մասնավոր դպրոցները հիմք են հանդիսացել ապագա ակադեմիաների համար։ Բայց նրանք նաև պահանջում էին հասարակության և կառավարությունների աջակցությունը ։ Գծագրական դպրոցները ուսանողներին տարրական գիտելիքներ են տվել գեղանկարչության, նկարչության և քանդակագործության վերաբերյալ, ինչպես նաև կրթություն բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում էին նվիրվել արվեստի ուսումնասիրությանը։ Նման դպրոցները, ինչպես նաև նկարների պարբերական և մշտական ցուցադրությունները դարձել են գեղարվեստական դաստիարակության միջոց։ Օրինակ՝ Սանկտ Պետերբուրգի Արվեստների խրախուսման նկարչական դպրոցը, Գեղարվեստի ակադեմիայի երեկոյան նկարչական դասընթացները, Մոսկվայի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության դպրոցը, Բարոն Շտիգլիցի տեխնիկական գծագրության կենտրոնական դպրոցը, բարեգործական ընկերություններում և արդյունաբերական ձեռնարկություններում նկարչական դպրոցները ։
Առանց ակադեմիաների գործունեության անհնար է պատկերացնել 19-20-րդ դարերի գեղարվեստական մշակույթի զարգացումը։ Բայց սրա հետ մեկտեղ ակադեմիաները հաճախ «վերածվում էին պահպանողականության հենակետի և քննադատվում էին նորարարական գեղարվեստական շարժումների ներկայացուցիչների կողմից»։ Դրանով է բացատրվում մասնավոր «ակադեմիաների» և առաջատար նկարիչների կողմից ստեղծված նկարչական ստուդիաների ի հայտ գալը՝ Ժյուլիանի, Կարերի և Ռանսոնի ակադեմիաները Փարիզում, Ա. Աշբեի դպրոցը Մյունխենում ։
Արվեստների ակադեմիաները Արևմտյան Եվրոպայում. Առաջացման պատմություն
Հին Հունաստանում ակադեմիան կոչվում էր փիլիսոփայական դպրոց, որը հիմնադրվել էր մ.թ.ա. 388 թվականին Պլատոնի կողմից։ Այն իր անունը ստացել է Աթենքի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող սուրբ պուրակից, որտեղ, ըստ լեգենդի թաղված է հին հունական հերոս Ակադեմը (Էխեդեմ)։ Պուրակը շրջապատված էր պարսպով, այնտեղ կար մուսաների զոհասեղան, Զևսի սրբավայր և գիմնազիաներ, որոնց տարածքում և հարակից այգիներում Պլատոնը հավաքում էր իր աշակերտներին։ Իտալական վերածննդի դարաշրջանում անտիկ փիլիսոփայությունն ուսումնասիրելու նպատակով, 1462 թվականին Ֆլորենցիայում՝ Կոզիմո Մեդիչի արքունիքում, Մ. Ֆիչինոյի մասնակցությամբ ստեղծվում է Պլատոնական ակադեմիան։
1542 թվականին Հռոմում, հին ճարտարապետությունը և Վիտրուվիոսի տրակտատում ամրագրված կանոնները ուսումնասիրելու նպատակով, նշանավոր ճարտարապետ և տեսաբան Ա. Պալադիոն հիմնել է Վիտրուվիանի կամ Արիության ակադեմիան (Accademia della Virtu):
1561 թվականին Ջորջիո Վազարին Ֆլորենցիայում, 1577 թվականին՝ Հռոմում ստեղծել է գծանկարի ակադեմիա։ 1593 թվականին մաներիստ նկարիչ Ֆեդերիկո Ցուկարին Հռոմում հիմնել է Սուրբ Ղուկասի ակադեմիան, որը կրում է բոլոր նկարիչների հովանավոր սուրբի անունը։ 1603 թվականին Հռոմում հիմնադրվել է «Linx-Eyed Ակադեմիան» (Accademia dei Lincei), 1657 թվականին Ֆլորենցիայում՝ Ֆլորենցիայի ակադեմիան։ 16-րդ դարում միայն Իտալիայում կար մոտ հինգ հարյուր ակադեմիա։
1587 թվականին (ըստ որոշ աղբյուրների՝ 1583 կամ 1600 թվականներ) Հենդրիկ Գոլցիուսը, Կոռնելիս Հարլեմսկին և Կարել վան Մանդերը Հարլեմում ստեղծել են Հարլեմի Արվեստի ակադեմիան (Նիդեռլանդներ)։ 1622 թվականին Ուտրեխտում կարավաջիստ Գերիտ վան Հոնթհորստի կողմից բացվել է Գեղանկարչության ակադեմիան, իսկ 1696 թվականին Ակադեմիան բացվել է Հաագայում։ 1673 թվականին Տոսկանայի դուքս Կոսիմո III Մեդիչին Հռոմում ստեղծել է Ֆլորենցիայի ակադեմիան (l'Accademia Fiorentina nell'Urbe)։ 1648 թվականին՝ Ֆրանսիայում, Լյուդովիկոս XIV թագավորի օրոք, կարդինալ Մազարինի ջանքերով ստեղծվել է Գեղանկարչության թագավորական ակադեմիան՝ թագավորի առաջին դիմանկարիչ Չարլզ Լեբրունի գլխավորությամբ։ Այն ղեկավարում էր ֆրանսիացի ականավոր ճարտարապետ, տեսաբան և մանկավարժ Ֆրանսուա Բլոնդել Ավագը։ Առանձին-առանձին գործում էր Արձանագրությունների թագավորական ակադեմիան, որը ստեղծվել էր Լյուդովիկոս թագավորի գործերը փառաբանելու համար։ Ֆրանսիական առաջին հեղափոխությունից հետո ակադեմիաները միավորվել են Արվեստների և գիտությունների ազգային ինստիտուտի մեջ։
Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ ակադեմիայի աշխատանքները դադարեցվել են, այնուհետև այն վերանվանվել է Գեղանկարչության և քանդակագործության ակադեմիա (Academie de Peinture et de Sculpture)։ 1816 թվականին տեղի է ունեցել երկու այլ գեղարվեստական կազմակերպությունների՝ (Երաժշտության ակադեմիայի ((հիմնադրվել է 1669 թվականին) և Ճարտարապետության ակադեմիայի (հիմնադրվել է 1671 թվականին)) վերամիավորում, որի արդյունքում ձևավորվել է Գեղարվեստի ակադեմիան։ 1817 թվականից այն հայտնի է դարձել որպես Գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոց (École Nationale Supérieure des Beaux-Arts ENSBA)։
17-րդ դարում կառավարությունների խնդրանքով ստեղծվել են արվեստի ակադեմիաներ։ Արվեստագետների շրջանակները իրենց անդամների նշանակմամբ վերածվել են ակադեմիաների՝ ցուցահանդեսներ կազմակերպելու և արտասահման մեկնելու համար։ Եվրոպական մյուս կառավարությունները սկսել են հետևել Ֆրանսիայի օրինակին։ Փարիզի մոդելով նրանք սկսել են արվեստի ակադեմիաներ ստեղծել Գերմանիայի խոշոր կենտրոններում։ 1694 թվականից Գեղարվեստի ակադեմիան գործում է Բեռլինում, 1692 թվականից՝ Վիեննայում։ Բացի Բեռլինից և Վիեննայից, արվեստի ակադեմիաներ կան Մյունխենում, Դյուսելդորֆում, Նյուրնբերգում և Շտուտգարտում։
1706 թվականին Բոլոնիայում նկարիչ և փորագրիչ Ջամպիետրո Զանոտին և այլ նկարիչներ հանդիպել են Պալացցո Ֆավայում (հարուստ հովանավոր և նկարիչ Էրկոլե Ֆավայի տուն)՝ հիմնելու նոր ակադեմիա։ 1710 թվականի հունվարի 2-ին գիտնական Լուիջի Ֆերդինանդո Մարսիլիի տանը բացվել է նկարիչների ակադեմիան (Accademia dei Pittori): Նրա կանոնադրությունը հաստատվել է Հռոմի Պապ Կլիմենտ XI-ի կողմից 1711 թվականի հոկտեմբերին և ակադեմիան ստացել է «Կլեմենտինայի ակադեմիա» (Accademia Clementina) անվանումը։ Նոր Ակադեմիան դարձել է Ազատական արվեստների և գիտությունների ինստիտուտի (Istituto delle Scienze e Arti Liberali) մի մասը, որը 1711 թվականի դեկտեմբերի 12-ին հիմնադրվել է Պապի աջակցությամբ։ 1714 թվականին ինստիտուտը փոխել է իր անվանումը և դարձել Accademia delle scienze dell'Istituto di Bologna:
Կլեմենտինայում դասավանդել են հայտնի Գալի Բիբիենա դեկորատորների ընտանիքի երեք անդամներ՝ Ֆերդինանդոն, Ֆրանչեսկոն և Ջուզեպպեն, ինչպես նաև՝ Վիտորիո Բիգարին, Գաետանո Գանդոլֆին, Էրկոլե Լելլին, Ֆրանչեսկո Ռոսասպինան և Անջելո Վենտուրոլին։ Կլեմենտինայի ակադեմիան փակվել է 1796 թվականին՝ Իտալիա Նապոլեոնի ներխուժումից հետո։ 1802 թվականին Նապոլեոնի վարչակազմը հիմնել է Գեղարվեստի նոր ազգային ակադեմիան (Accademia Nazionale di Belle Arti di Bologna)։ 1805 թվականին ակադեմիայի անունը փոխվեց Reale Accademia di Belle Arti-ի։ 1815 թվականին Նապոլեոնի պարտությունից և պապական իշխանության վերադարձից հետո ակադեմիան կրկին վերանվանվել է «Accademia Pontificia di Belle Arti»։ Իտալիայի միավորումից հետո դարձել է թագավորական (Regia Accademia di Belle Arti di Bologna):
Անգլիայում դիմանկարիչ Ջ. Ռեյնոլդսը և այլ նկարիչներ 1768 թվականին Լոնդոնում հիմնել են Արվեստի թագավորական ակադեմիան։
Գրականություն
Հիմնական հետազոտություններ Բառարաններ և հանրագիտարաններ Կատեգորիա:Արվեստի դպրոցներ Կատեգորիա:Դպրոցների տեսակներ
Տրոիցկոե (գյուղ, Յասինովատսկի շրջան)
Տրոիցկոե (Троїцьке), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Յասինովատսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տրոիցկոե գյուղում բնակվում էր 239 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Յասինովատսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Disclaimer (ալբոմ)
Disclaimer, Seether խմբի ալբոմ։ Ալբոմը թողարկվել է 2002 թվականի օգոստոսի 20-ին։ Ալբոմը Փոսթ-գրանջ ժանրի է։ Մի շարք երգեր ձայնագրվել են առաջին Fragile ալբոմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2002 ալբոմներ
Լը Ռուժե Պեր
Լը Ռուժե Պեր (Le Rouget-Pers), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում ։
Բնակչությունը 2013 թվականի դրությամբ կազմում է 1278 մարդ, բնակչության խտությունը` 52.64 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 24.28 կմ² տարածք։
Բնակավայրը ստեղծվել է 2016 թվականի հունվարին` Պեր և Լը Ռուժե համայնքների միավորման արդյունքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:2016 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Թիմուր Ալասխանով
Թիմուր Զայնդիևիչ Ալասխանով, ռուս չեչեն գեսահորդ, Ռուսաստանի գավաթի մրցանակակիր, Ղասախստանի չեմպիոն, Ռուսաստանի սպորտի վարպետ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1979 թվականի փետրվարի 22-ին։ Նա երեք ու կես տարեկան էր, երբ սկսել է զբաղվել գեղասահքով։ Առաջին քայլերն արել է Սերգեյ Ժուկի անվան դպրոցում։ Սկզբում հանդես է եկել մենախաղում, հետո սկսել է զբաղվել սառույցի վրա պարելով։ Նրա առաջին մարզիչը Նինա Ժուկն է եղել։ Նրա հետ միասին հերթականությամբ ելույթ ունեցան Սվետլանա Ժակելիան, Մարինա Վասիլևան, Քսենիա Չալովան, Եկատերինա Գվոզդկովան։ Ավարտել է Ռուսաստանի ֆիզիկական կուլտուրայի պետական ակադեմիան։
Ընտանիք
Հայրը - Զայնդի Ալասխանով, ազատ ոճի ըմբշամարտ, առաջին չեչեն, ԽՍՀՄ առաջնության մրցանակակիր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի սպորտի վարպետներ Կատեգորիա:Ռուս գեղասահորդներ
Տիգրան Մանսուրյան
Տիգրան Եղիայի Մանսուրյան, հայ կոմպոզիտոր, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1990)։ Հեղինակ է նվագախմբային, կամերային, երգչախմբային և վոկալ գործերի, որոնք կատարվել են ամբողջ աշխարհում։
Նա գեղարվեստական նոր հիմքի վրա վերածնել է կոմիտասյան սկզբունքները։
Կենսագրություն
Տիգրան Մանսուրյանը ծնվել է Բեյրութում։ 1940-ականների վերջերին ընտանիքով ներգաղթել է Հայաստան։ Մանսուրյանը 1956-1960 թվականներին կոմպոզիցիա է սովորել Երևանի Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում (Էդուարդ Բաղդասարյանի դասարան), ապա 1960-1965 թվականներին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում՝ Ղազարոս Սարյանի դասարանում, ում ղեկավարությամբ 1967 թվականին ավարտել է ասպիրանտուրան։ Ուսանողական տարիներին գրել է տարբեր ժանրի երկեր, արժանացել մրցանակների։ 1967-1986 թվականներին ժամանակակից երաժշտության տեսություն է դասավանդել կոնսերվատորիայում։ 1986 թվականին Մանսուրյանին շնորհվել է երաժշտության պրոֆեսորի կոչում։ 1992-1995 թվականներին զբաղեցրել է կոնսերվատորիայի ռեկտորի պաշտոնը։
Ստեղծագործական գործունեություն
Մանսուրյանը նախկին ԽՍՀՄ-ում ժամանակակից երաժշտության ռահվիրաներից մեկն է և առաջինը, ով կոմպոզիցիոն ժամանակակից հնարներ (ինչպես օրինակ՝ նեոկլասիցիզմ, դոդեկաֆոնիզմ, վեբեռնիզմ) է ներմուծել Հայաստան։ Կոմպոզիտորի ստեղծագործությունները մեծ հաջողությամբ են ընդունվում Լոնդոնում, Փարիզում, Հռոմում, Միլանում, Վիեննայում, Մոսկվայում, Վարշավայում, Նյու Յորքում, Լոս Անջելեսում և համաշխարհային երաժշտական այլ մայրաքաղաքներում։ Մանսուրյանի ստեղծագործությունները հայկական երաժշտարվեստի և ժողովրդական ավանդույթների հետաքրքիր միահյուսություն են՝ իրենց լուսապայծառ, արտահայտիչ մեղեդիներով և տպավորապաշտ, բարձրաճաշակ ու ընտիր հնչերանգներով։
2016 թվականի ապրիլի 14-ին Հայաստանի Նախագահի հրամանագրով նշանակվել է Հայաստանի Հանրային խորհրդի անդամ ։
2022 թվականին Հայաստանում հայկական դասական և ժամանակակից երաժշտության ու պոեզիայի վերածնման նպատակով կազմակերպվել է Մանսուրյանի անվան Կոմպոզիտորների միջազգային մրցույթ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Բեյրութ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Երևանի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Հայաստան) Կատեգորիա:ՀՀ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի անվան շքանշանակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Լիբանանցիներ հայկական սերմամբ Կատեգորիա:Ռոմանոս Մելիքյանի անվան պետական երաժշտական քոլեջի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ռեկտորներ
Դաշլուջան (գետակ)
Դաշլուջան (Դաշըջա, Դաշլիչայ, Դաշլուջա, Դաշուջան, Թաշուճան, Թաջլուհա, Թաշլուճան, Թաշուհան), գետակ Արածանիի ավազանում, նրա աջակողմյան վտակը։ Սկիզբ է առնում Հայկական պար լեռնաշղթայի հարավային փեշերից և մայր գետին միանում Ալաշերտի շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի գետեր
Էլ Այուն
Էլ Այուն կամ Լաայուն (Մագրեբիական արաբերեն՝ لعيون, Laʕyūn, իսպաներեն` El-Aaiún, բերբերերեն՝ Leɛyun, ժամանակակից ստանդարտ արաբերեն՝ العيون al-ʿuyūn), վիճարկելի տարածք Արևմտյան Սահարայի ամենամեծ քաղաքը և մայրաքաղաքն է։ Ասվում է, որ այժմյան քաղաքը հիմնադրել է իսպանացի գաղութարար Անտոնիո դե Օրոն 1938 թվականին ։ 2 տարի անց՝ 1940 թվականին իսպանացիները հռչակեցին քաղաքը Իսպանական Սահարայի մայրաքաղաք։ Քաղաքը նաև Մարոկկոյում և Արևմտյան Սահարայում գտնվող Լաայուն-Սակիա Էլ Համրա շրջանի կենտրոնն է։ Բնակչությունը՝ ։ Քաղաքն ունի 8 քույր քաղաքներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Սահարայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Աֆրիկյան մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:1938 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Դորոտի Ուեստ
Դորոտի Ուեստ (Dorothy West, ), ամերիկացի գրող, Հարլեմյան Վերածնունդ մշակութային շարժման անդամ։ Ուեստը առավել հայտնի է աֆրոամերիկյան կյանքի, հատկապես պատմությունների ու վեպերի մասին իր գրածներով։
Մանկություն և կրթություն
Դորոտի Ուեստը ծնվել է 1907 թվականի հունիսի 2-ին Մասաչուեթս նահանգի Բոստոն քաղաքում։ Նրա ծնողները նախկին ստրուկ Իսահակ Քրիստոֆեր Ուեստն ու Ռեյչել Ուեստն էին, ովքեր ծնվել էին Բոստոնում։ Նրա հայրը կարողացել էր դառնալ հաջողակ գործարար և նրանց ընտանիքը դարձել էր աֆրոամերիկացի մի քանի հարուստ ընտանիքներից մեկը։
Պատանեկության տարիներին Ուեստը հաճախ մասնակցել է գրական մրցույթների։ Իր տաղանդի և ընտանեկան հարստության շնորհիվ նա կարողացել է լրագրություն և փիլիսոփայություն սովորել Կոլումբիայի և Բոստոնի համալսարաններում ։
Հարլեմյան Վերածնունդ
Ուեստը, երբ վերադարձել է Նյու Յորք, ծանոթացել է բազմաթիվ աֆրոամերիկացի գրողների, երաժիշտների և նկարիչների հետ, որոնց թվում են եղել Լենգսթոն Հյուզը, Զորա Հրստոնը, Ուոլեսա Տուրմանը (Wallace Thurman), Կլոդ Մակեյը և Կաունտի Կալենան։ Այս խումբը դարձել է Հարլեմյան Վերածննդի ստեղծագործական սիրտը։ 1920-ական թվականներին Նյու Յորքում գտնվելու ընթացքում Ուեստն իր պատմվածքների համար հաղթել է գրական բազմաթիվ մրցույթներում ։
Ճանապարհորդություն Ռուսաստանում
1931 թվականին Դորոտի Ուեստը և աֆրոամերիկացի 21 այլ մտավորականներ, ինչպես նաև Լենգսթոն Հյուզը, Հենրի Լի Մուն և Լուիզա Պատերսոնը սկսել են աշխատել ԱՄՆ-ում ռասայական սեգրեգացիայի սովետական ​​կինոնախագծի վրա, որը կոչվում էր «Սև և սպիտակ»։ Ֆիլմը սովետա-գերմանական (Межрабпомфильм) կինոընկերության նախագիծ էր։ Ստուդիան խմբի անդամներին ամսական վճարում էր 400 ռուբլի, ինչն այդ ժամանակ լավ գումար էր համարվում։ Սակայն մասնակիցները զգում էին, որ ֆիլմի սցենարի հետ կապված խնդիրներ կան․ Ուեստի խումբը քննադատում էր ֆիլմի շատ ասպեկտներ որպես՝ Ամերիկայում ռասայական հակամարտությունների ոչ ճշմարտանման արտացոլում և փորձում էր բարելավել ֆիլմի այդ կողմերը։ Քաղբյուրոյի առաջարկությամբ Սև և սպիտակ ֆիլմը չավարտվեց։
Ուեստը Լանգսթոն Հյուզի հետ մնացել է Ռուսաստանում ևս մեկ տարի․ նա Միացյալ Նահանգներ Է վերադարձել հոր մահվան պատճառով ։ Ռուսաստանում մնալու մասին Ուեստն ասել է․ «Այդ տարին իմ կյանքի ամենաանհոգ տարին է եղել։» Թեև կոմունիզմի վերաբերյալ նրա սեփական տեսակետները հայտնի չեն, սակայն Ռուսաստան կատարած ուղևորությունը մեծ ազդեցություն է գործել Ուեստի ստեղծագործական կյանքի վրա։ Ավելի ուշ նա գրել է «Կարմիր հրապարակի սենյակը» (Room In Red Square), «Արկածախնդրություն Մոսկվայում» (An Adventure in Moscow) և «Ռուսական նամակագրություն» (Russian Correspondence), որն իր կյանքի այս ժամանակահատվածի մասին է։
Ուշ աշխատանքներ
Դորոտի Ուեստը 1934 թվականին ստեղծել է գրական ամսագիր (Challenge) և փորձել է վերակենդանացնել Հարլեմյան Վերածննդի ստեղծագործական էներգիան։ Նախագիծը ձախողվել Է ֆինանսական նկատառումներից ելնելով, ինչպես և 1937 թվականին դրա իրավահաջորդը՝ Նոր մարտահրավեր (New Challenge) ամսագիրը ։
Վեպերի հրապարակումներ
1947 թվականին նա վերադարձել է Մասաչուսեթս, իսկ հաջորդ տարի հրատարակել է իր առաջին վեպը՝ Ապրելը հեշտ է (The Living Is Easy), որն արժանացել է քննադատների ​​գովասանքին, բայց վատ է վաճառվել ։ Տասնամյակներ շարունակ նա լրագրող է աշխատել Մարտաս- Վինյարդ կղզում (Martha's Vineyard): Նա նաև գրել է պատմություններ, հուշեր և ակնարկներ Ռուսաստանի մասին ։
1980-ական թվականներին նոր ֆեմինիստական ​​շարժման ուշադրությանն են արժանացել նրա նախորդ աշխատանքները։ Նրա հին գործերից շատերը վերահրատարակվել են նոր ժողովածուներում, կամ տպագրվել են առաջին անգամ։ 1995 թվականին ժողովրդականության վերածնունդից հետո նա հրապարակեց իր երկրորդ վեպը՝ «Հարսանիքը» (The Wedding): Այս վեպը բազմաթիվ գովեստների է արժանացել և դարձել բեսթսելլեր։ 1998 թվականին Օփրա Ուինֆրին այս վեպի հիման վրա նկարահանել է հեռուստաֆիլմ ։
Մահ
Դորոտի Ուեստը մահացել է 1998 թվականի օգոստոսի 16-ին Մասաչուսեթս նահանգի Բոստոն քաղաքում։ Նա 91 տարեկան էր։ Հարլեմյան Վերածնունդը վերապրած ներկայացուցիչներից էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Աֆրոամերիկացիների իրավունքների շարժման ակտիվիստներ Կատեգորիա:Աֆրոամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին վիպասաններ
Դարաբի գետ
Դարաբի գետ, Դարաբիչայ, Տառապի, Տառապի գետ, Տուռապի, գետակ Արածանիի աջակողմյան վտակը։ Սկիզբ է առնում Հայկական Պար լեռնաշղթայի հարավային ստորոտից և հոսում Ալաշկերտի դաշտով՝ համանուն գյուղի մոտով։ Մայր գետին միանում Կարաքիլիսա գյուղաքաղաքից արևմուտք։ Արևմտահայերեն տառադարձությամբ՝ Տառապի գետ ։
Գազանը, որ սեր էր գոռում աշխարհի սրտում (պատմվածք)
«Գազանը, որ սեր էր գոռում աշխարհի սրտում», գիտաֆանտաստիկ կարճ պատմվածք՝ գրված ամերիկյան գրող Հարլան Էլիսոնի (Harlan Ellison) կողմից։ Արժանացել է Հյուգո մրցանակի։ Համարվում է Էլիսոնի գրական հասունության և նորարարության ապացույցներից մեկը։ Պատմվածքը փորձում է այլընտրանքային բացատրություն տալ մարդկանց ներհատուկ անբացատրելի չարության աղբյուրի մասին։
Ամփոփում
'''Ուշադրություն. այս հատվածը ներառում է տվյալներ, որոնք հնարավոր է՝ չցանկանաք իմանալ նախքան պատմվածքը կարդալը։''' Պատմվածքը կրում է փորձարարական բնույթ և կազմված է ժամանակագրական կարգով ոչ հաջորդական, բայց կապակցված իրադարձությունների շղթաներից։ Ներկայացվող ամփոփումը փորձում է ժամանակագրական հերթականությամբ ներկայացնել նկարագրված իրադարձությունների շղթաները։
Տիեզերքի կենտրոնում գտնվող գերզարգացած քաղաքակրթությունների միության գիտնականներից մեկը՝ Սեմֆը, ստեղծում է հանցագործների վայրագ և խենթ մտքերը «քամելու» հարմարանք, որը սակայն ոչ թե ամբարում, այլ դեպի տիեզերքի հեռավոր հատվածներ է ուղարկում նշված սարսափելի չարությունը։ Երբ գալիս է ժամը՝ պաշտոնապես կիրառելու նշված սարքը չարությունից յոթգլխանի դևի կերպարանք առած հանցագործի վրա, Սեմֆը խնդրում է որոշման կայացման իրավունք ունեցող իր ընկեր Լինահին չկիրառել այն, որովհետև տիեզերքի կենտրոնը մաքրելով ահռելի վնասներ են հասցնելու բոլորին և ամենուր։ Լինահը անդրդվելի է։ Այդժամ Սեմֆը հանցագործին քամելուց հետո քամում է ինքն իրեն․․․
452 թ․ Հռոմի պապ Լեո I-ը (Leo I) հանդիպում է Աթիլլային (Atilla the Hun) և խնդրում դադարեցնել դեպի Հռոմ ուղղված զորքի արշավը։ Հանդիպման ժամանակ մի պահ Աթիլլան կարծես սթափվում է սարսափելի գլխացավից և հրամայում զորքին ետ դառնալ։ Նրանից առաջ 410 թ․ Հռոմը գրավել էր Ալարիկը (Alaric), իսկ ընդամենը 3 տարի անց Հռոմը կգրավի Գենսերիկը (Genseric)։ Ավանդապատումներում հրաշքներով բացատրվող՝ Աթիլլայի մտափոխությունը կապված էր Սեմֆի անձնազոհ արարքի շնորհիվ տիեզերքով մեկ բաբախող չարի ալիքի մի պահ դադարելու հետ ։
Դավաճանական գնահատված արարքի համար Սեմֆը դատապարտվում է ոչնչացման։ Դահիճը իր իսկ ընկեր Լինահն է։ Մահվանից առաջ Սեմֆը ցավով նշում է, որ Լինահը տիեզերքի կենտրոնից դուրս բոլորին խենթ չարության է դատապարտել՝ հանուն մերձավորի հանդեպ սիրո։ Այնուհետև նա խնդրում է, որպեսզի ավանդաբար կանգնեցվող հուշարձանը իր փոխարեն պատկերի չարիքի պատճառները մարդկության համար բացահայտելու չափ կարևոր նշանակություն ունեցող մեկին։
Երկրի վրա Վիլյամ Ստերոգ անունով մի մարդ առանց որևէ տրամաբանական պատճառի սպանությունների քստմնելի շղթա է սկսում՝ հարյուրավոր հարևանների սննդի մահացու թունավորումից մինչև ստադիոնում խաղի ժամանակ հանդիսատեսների մասսայական գնդակահարությունը։ Նա դատապարտվում է մահվան։
Երկրի վրա սկսվում է 4-րդ համաշխարհային պատերազմը։
Ժամանակի և տարածության մեջ Երկիր մոլորակից աննկարագրելիորեն հեռու նոր մոլորակ ուսումնասիրող մի արշավախումբ հայտնաբերում է ահռելի արձան՝ գեղեցկագույն դեմքի արտահայտությամբ։ Սակայն ոչ ոք չգիտի, որ այդպիսին էր Վիլյամ Ստերոգի դեմքը, երբ վերջին ատյանի դատարանի կողմից մահապատժի դատապարտվելուց առաջ նա գոռում էր․ «Ես սիրում եմ բոլորիդ, և թող Աստված օգնի ինձ»։
Հրապարակում
բնօրինակի վերնագիր՝ The Beast that Shouted Love at the Heart of the World բնօրինակի լեզու՝ անգլերեն առաջին հրապարակման ամսաթիվ՝ 1968 թ. հունիս առաջին հրապարակման կրիչ՝ տպագիր. Գալակտիկայի գիտական ֆանտաստիկա հանդես [Galaxy Science Fiction] ժանր՝ գիտաֆանտաստիկ ձևաչափ՝ պատմվածք
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պատմվածքներ Կատեգորիա:Հյուգո մրցանակի արժանացած աշխատանքներ Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ աշխատություններ
Պիա Վունդերլիխ
Պիա Վունդերլիխ (Pia Wunderlich, 1975), գերմանացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հանդես է եկել Գերմանիայի հավաքականում։ Աշխարհի չեմպիոն (2003), Եվրոպայի եռակի չեմպիոն (1997, 2001, 2005), Ամառային օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիր (2004)  ։
Ակումբային
Պիա Վունդերլիխը յոթ տարեկանում սկսել է խաղալ «Շվարցենաու» ֆուտբոլային ակումբի կազմում։ Իր քրոջ՝ Թինա Վունդերլիխի հետ նա խաղում էր տղաների թիմում։ 1989 թվականին տեղափոխվել է «Բատենբերգ» ակումբ, որի կազմում խաղացել է մինչև 1993 թվականը։ «Բատենբերգ»-ում ելույթներից հետո պայմանագիր է կնքել «Ֆրանկֆուրտ» կանանց ֆուտբոլային ակումբի հետ, որտեղ անցկացրել է մնացած ամբողջ կարիերան։ «Ֆրանկֆուրտ»-ի կազմում Վունդերլիխը դարձել է ՈՒԵՖԱ-ի գավաթի եռակի հաղթող (2001/02, 2005/06, 2007/08), Գերմանիայի վեցակի չեմպիոն (1998/99, 2000/01, 2001/02, 2002/03, 2004/05, 2006/07), Գերմանիայի յոթակի գավաթակիր (1998/99, 1999/00, 2000/01, 2001/02, 2002/03, 2006/07, 2007/08) ։
Հավաքականում
1993 թվականի դեկտեմբերի 7-ին հիմնական ազգային հավաքականի կազմում առաջնախաղը նշեց Ռուսաստանի դեմ խաղում։ Առաջին գոլը խփել է 1996 թվականի մայիսի 5-ին Ֆինլանդիայի հավաքականի դարպասը ։ Հավաքականի կազմում դարձել է Օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիր (2004), Աշխարհի չեմպիոն (2003) և Եվրոպայի եռակի չեմպիոն (1997, 2001, 2005) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունվարի 26 ծնունդներ Կատեգորիա:1975 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆուտբոլիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գերմանացի կին ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2004 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրներ
Ադամյան թատերախումբ
Ադամյան թատերախումբ hայկական դրամատիկական թատերախումբ։ Կազմակերպվել է Հալեպում (1961)՝ Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության և Հայ երիտասարդաց ընկերակցության տեղական վարչությունների նախաձեռնությամբ։ Ադամյան թատերախումբ է կոչվել Պ. Ադամյանի անունով։ Ռեժիսորն է Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտ Պ. Քելեշյանը։ Խմբի կազմում են Հ. և Վ. Սամվելյանները, Պ. և Գ. Քելեշյանները, Հ. Միքայելյանը, Հ. Գալաճյանը, Ք. Գևորգյանը, Մ. Հրեշտակյանը և ուրիշներ։ Խաղացանկը կազմված է հայ և արևմտաեվրոպական հեղինակների դասական ու ժամանակակից գործերից։ Ադամյան թատերախումբը ներկայացումներ է տվել նաև Հոմսում (1962), Դամասկոսում (1967)։
Կատեգորիա:Հայկական թատերախմբեր Կատեգորիա:Հայերը Սիրիայում Կատեգորիա:Հալեպ
(621) Վերդանդի
(621) Վերդանդի (Werdandi), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1906 թվականի նոյեմբերի 11-ին Աուգուստ Կոպֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,124476 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6903 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5587 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2017,27 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,178459 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,32° անկյուն։
Վերդանդի աստերոիդը պատկանում է Ֆեմիսի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի 535 անդամներ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 3,08 ա. մ., իսկ արտաքին սահմանը՝ 3,24 ա. մ. հեռավորության վրա։ Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է F դասին ։
Դաշլուջան (լեռ)
Դաշլուջան, լեռ Թուրքիայի Աղրըի մարզում, Հայկական Պար լեռնահամակարգում, Գայլատու լճից արևելք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ Կատեգորիա:Աղրըի մարզ
Էնդրե Ադի
Էնդրե Ադի (Ady), հունգար բանաստեղծ և հրապարակախոս։
Դարբ Ալ Կանկարում
Դարբ Ալ Կանկարում , Դերբ ալ Կանկարում, Կանկրուտ, լեռնանցք Կիլիկիայում, Զեյթունի մոտակայքում։ Այստեղ 950 թվականի նոյեմբերի 20-ին տեղի է ունեցել ճակատամարտ ։
Էնդրե Ադի
Կենսագրություն
Ծնվել է նոյեմբերի 22-ին, Էրմինդսենդ գյուղում։ Որպես լրագրող եղել է Ռիվերայում և Փարիզում, հարել սիմվոլիզմին։ 1899 թ.–ին հրատարակել է «Բանաստեղծություններ» առաջին գիրքը։ Ճանաչվել է հեղափոխական ոգով գրված «Նոր բանաստեղծություններ» (1906) ժողովածուով։ Նրա հետագա բանաստեղծություններում իշխել է սիրային մոտիվը։ Գրել է նաև պատմվածքներ և հոդվածներ։ Մահացել է հունվարի 27–ին, Բուդապեշտում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունգարացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հունգարացի լրագրողներ Կատեգորիա:Հունգարացի գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Դարբ Ալ Կանկարում
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիլիկիա
Պաոլո Սալվատի
Պաոլո Սալվատի, իտալացի կերպարվեստագետ, նկարիչ և գծագրիչ։ Նրա բնանկարները բանաստեղծական արվեստի արտահայտությունն են, որոնք բնութագրվում են ինտենսիվ քրոմատիկ երանգով՝ որպես մարդու ներքին աշխարհի փոխաբերական ներկայացում։
Կենսագրություն
Պաոլոն ծնվել է Հռոմում 1939 թվականի փետրվարի 22-ին, Լաբիկանա փողոցի 50 տանը։ Նրա մորաքույրը՝ տարրական դպրոցի ուսուցչուհի Լինա Պատրիարկան, Պաոլոյին ուղարկել է տեխնիկական կրթություն ստանալու։ Ավարտելով ուսումը, ստացել է գեոդեզիական ճարտարագետի որակավորում, և բանակում ծառայելուց հետո համագործակցել է ճարտարապետ Մարչելլո Ռուտելի ի հետ։ Տարիների ընթացքում գեոդեզիստ-ինժեների մասնագիտությունից նա անցել է իր գեղարվեստական կարողությունների ազատ մեկնաբանությանը։ Որպես էքսպրեսիոնիստ նկարիչ՝ նրան ոգեշնչել են Ուիլյամ Թըրները, Կլոդ Մոնեն, Վինսենթ վան Գոգը, Անրի դը Թուլուզ-Լոտրեկը։ 1967 թվականին Կալյարիում, Օրիստանոյում, Բոսայում, Գիլարդզայում, Պաուլիլատինոյում ցուցադրել է մի քանի արվեստի գործեր՝ օգտագործելով յուղաներկի տեխնիկան։ 1970 թվականից մասնակցել է Ֆիգուրատիվ և կերպարվեստի փառատոնին Տրինիտա դեյ Մոնտիում (տիտղոսակիր եկեղեցի) և Ալբերտո Սորդի պատկերասրահում, նախկինում՝ Կոլոննա պատկերասրահ, Հռոմ։
Պատկերել է երևակայության առարկաներ, ինչպիսիք են «Կապույտ քարը (1973 - 1974), «Dreams of a Spring of a High Mountain» (1974), «Ամառ» (1975), «Կապույտ ծառեր» (1968 - 2011), «Դեղին լեռը» (1991), այնուհետև ստեղծում է մի շարք նկարներ, որոնք կոչվում են Կարմիր սաղարթ (1993, 1994, 2000), ծովանկարներ և դիմանկարներ։ Օգտագործել է այնպիսի տեխնիկա, ինչպիսիք են յուղաներկը, տեմպերան, ակրիլային ներկերը, անձամբ է պատրաստել կտավներ իր աշխատանքների համար։ 1973 թվականին Հռոմում աշխատել է որպես մանրանկարիչ և դիմանկարիչ Պիացցա Նավոնայում բազմաթիվ արվեստագետների և դերասանների ընկերակցությամբ, ինչպիսիք են Ֆեդերիկո Բոյդոն (1938-2014), յուղաներկով նկարել է հռոմեական տեսարաններ և երևակայական բնանկարներ պատկերող մանրանկարներ, դիմանկարների համար օգտագործել է թղթի վրա պաստելներ։ Նույն պատմական հրապարակում հանդիպել է Ջուզեպպե Ավառնային, դուքս Գուալտիերին, մարկիզ Կաստանեային, բարոն Շիկամինոյին (1916-1999), ով 1974 թվականի հունվարի 19-ին գրել և նվիրել է նրան պոեզիա, որը կոչվում է «Բարեկամ արտիստը»։
2000 թվականի օգոստոսին Անտիկոլի Կորադո իմպրովիզացված նկարչական մրցույթի 4-րդ հրատարակության ժամանակ Սալվատին ստացել է առաջին մրցանակը՝ 50x60 չափսի կտավ յուղաներկի վրա ախոռներ պատկերող գործի համար, ստեղծագործություն, որը 2001 թվականից ցուցադրվում է Անտիկոլի Կորադոյի անվան ժամանակակից արվեստի թանգարանում։
Պաոլոն մահացել է Հռոմում, 2014 թվականի հունիսի 24-ին։ Թաղված է Հռոմում՝ Վերանո գերեզմանատանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ
Դեճեր
Դեճեր, լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Անտիպոնտական լեռներում։ Գործածական է արևմտահայերենում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ
Ագրեսիվ միջավայր
Ագրեսիվ միջավայր, հեղուկ կամ գազային միջավայր, որը քայքայում է իր մեջ գտնվող պինդ նյութերը։
Ագրեսիվ միջավայր են՝ ջուրը, հիմքերը, թթուները, աղերը և նրանց ջրային լուծույթները, օդը և թթվածին, քլոր, ֆտոր, ազոտի օքսիդներ պարունակող գազերը են։ Ագրեսիվ միջավայր են նաև հողը և որոշ պինդ նյութեր, որոնց ագրեսիվ ներգործությունը պայմանավորված է խոնավության առկայությամբ։
Կատեգորիա:Քիմիա
Օպիտնոե (ավան, Յասինովատսկի շրջան)
Օպիտնոե (Опитне), ավան Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Յասինովատսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օպիտնոե ավանում բնակվում էր 755 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Յասինովատսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Յուրի Պավլով (նկարիչ)
Յուրի Միխայլովիչ Պավլով (Юрий Михайлович Павлов, ), խորհրդային և ռուս գեղանկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1992 թվականը՝ ՌԽՖՍՀ Նկարիչների միության Լենինգրադյան կազմակերպություն) ։ Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի վաստակավոր գործիչ (2013)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1935 թվականի դեկտեմբերի 14-ին Օրենբուրգի մարզի Բուզուլուկ քաղաքում։ 1953-1956 թվականներին սովորել է Լենինգրադի Ի. . Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի արվեստի տեսության և պատմության ֆակուլտետում։ 1956 թվականին ընդունվել է ինստիտուտի գեղանկարչական ֆակուլտետը, որն ավարտել է 1962 թվականին Վ. Օրեշնիկովի արվեստանոցում՝ գեղանկարչության նկարչի որակավորմամբ։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Ա. Պ. Չեխով և Ի. Ի. Լևիտան» ժանրային նկարը ։ Ավարտելուց հետո՝ 1962-1965 թվականներին, ուսումը շարունակել է Վ. Օրեշնիկովի արվեստի ակադեմիայի ստեղծագործական արվեստանոցում ։ 1965 թվականին դարձել Է Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։
Ստեղծագործություն
Մասնակցել է ցուցահանդեսներին 1964 թվականից՝ ցուցադրելով իր աշխատանքները Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների ստեղծագործությունների հետ միասին։ Նա ստեղծել է դիմանկարներ, լանդշաֆտներ, նատյուրմորտներ, բարդ կոմպոզիցիաներ։ «Վաթսունականների» սերնդին պատկանող Յուրի Պավլովը 1970-ականներին զարգացել է որպես իր անհատական կերպար ունեցող նկարիչ։ Նրա նկարչությունն առանձնանում է ասոցիատիվությամբ, օբյեկտիվ աշխարհի պատկերման կանխամտածված թերասացությամբ, նատուրալիզմից դիտավորյալ հեռանալով։ Կոլորիտը՝ որպես այդպիսին, կորցնում է իր ինքնաբավ նշանակությունը նկարչի գործերում՝ ձևավորելով մի տեսակ մթնշաղի միջավայր, ժամանակի անկայուն համարժեքը, որում հեղինակի կամքով խեղդվում է աննշան ամեն ինչ։
1970-1980 թվականներին պատկանել է Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության այդպես կոչված «ձախ թևին»։ Մասնակցել է լենինգրադցի տասնմեկ նկարիչների (1976) և լենինգրադցի և մոսկվացի 26 նկարիչների (1990) հայտնի ցուցահանդեսներին։ Նրա նկարներից են՝ «Պառավը վառարանի մոտ» (ռուս․՝ «Старуха у печки») (1963), «Արվեստագետ Դյակոնիցինի դիմանկարը» (1964), «Ա. Բլոկի դիմանկարը», «Ծածկապատշգամբ» (երկուսն էլ 1967), «Ձկնորսուհին Լադոգայից» (1971), «Ծաղիկներ», «Մրգեր երկնագույնի վրա» , «Նկարիչ Լ․ Պտիցինի դիմանկարը» (բոլորը 1972), «Ամառանոցում» (1975), «Երեկոն Գորուշկայում» , «Ամպրոպից առաջ» (երկուս էլ 1977), «Կիրակի» (1978), «Ինքնադիմանկար» , «Երկնագույն պատուհան» (երկուսն էլ 1979), «Բանաստեղծներ», «Քնած աղջիկ» (երկուսն էլ 1980), «Անձրևոտ օր» (1981), «Նատյուրմորտ բյուրեղապակով» (1982), «Անտիկ թատրոն գիշերը» (1986), «Համերգ (Ս. Ռիխտեր)», «Лариса» , «Երեկայն նատյուրմորտ» (բոլորը 1988), «Երաժշտության դաս» (1990), «Գլխարկով կին» (1998) և այլն։
Յուրի Պավլովի ստեղծագործությունները գտնվում են Ռուսական պետական թանգարանում, Տրետյակովյան պատկերասրահում, Ռուսաստանի, Չինաստանի, Գերմանիայի, Կորեայի, Բուլղարիայի, Լեհաստանի, Ֆրանսիայի և այլ երկրների թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։
Ծանոթագրություններ
<!--
Ցուցահանդեսներ
-->
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ