cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գարի Լինեկեր
«Էվերթոն»
Շատ մասնագետներ պնդում են, որ թիմը, որին 1984-ից 1990 թվականը մարզում էր սըր Բոբի Ռոբսոնը, 1966 թվականի հաղթանակից հետո համարվում էր աշխարհի հզորագույն և հաջողված թիմերից մեկը։ Ռոբսոնի թիմի կազմում խաղում էին այդ տարիների լեգենդներ Բրայան Ռոբսոնը, Ստյուարդ Փիրսը, Մարկ Հեյթլին, Մարկ Ռայթը, Գերի Սթիվենսը, Պիտեր Շիլտոնը, Պիեր Բերդսլին, Ջոն Բարնսը, Փոլ Գասկոյնը, Կրիս Ուոդլը, Դևիդ Պլատը և ուրիշներ։ Մեքսիկայում անցկացվող աշխարհի առաջնությունում Ռոբսոնը վերձրեց միայն լավագույներին։ Անգլիան ցանկանում էր ապացուցել ամբողջ աշխարհին, որ Էյզելի ողբերգությունից հետո անգլիական ֆուտբոլն ապրում է։ Մարզման ժամանակ Լինեկերը կոտրել է դաստակը։ Ռոբսոնի առաջ դրված էր դժվար խնդիր։ Լինեկերն ուներ երկաթե բնավորություն, նա հրաժարվում է դիտել հավաքականի հանդիպումները հեռուստացույցով կամ տրուբունայից։ Անգլիայի ֆուտբոլի ֆեդերացիան հայց է ներկայացնում ՖԻՖԱ-ի ղեկավարությանը, որպեսզի այն թույլատրի Լինեկերին խաղալ վիրակապով։ Մեքսիկայում անցկացրած խաղերը որտեղ Լինեկերը խաղում էր ձեռքի վիրակապով, շրջեցին ամբողջ աշխարհը։ Հավաքականն անհաջող սկսեց առաջնությունը։ Առաջին հակառակորդներն ուժեղ պորտուգալացիներն էին, որոնց կացմում փայլում էին Պաուլու Ֆուտրեն Պաշեկուն և դարպասապահ Մանուել Բենտուն, որոնք կազմում էին Պորտու ֆուտբոլային ակումբի միջուկը, որն այդ հաժամանակ, հաղթելով Եվրոպական չեմպիոնների գավաթը՝ հանդիսանում էր հզորագույն թիմերից մեկը։ Պորտուգալացիները հաաղթեցին 1-0 հաշվով։ Հաջորդ խաղը Մարոկոյի հետ էր՝ Ռոբսոնի սաներն ամբողջ խաղն անցկացրին հարձակման գծում, սակայն այդպես ել չկարողացան հաղթել։ Ակտիվում ունենալով մեկ ոչ-ոքի և մեկ մրցանակային միավոր՝ Անգլիայի հավաքականը կարող էր դուրս գալ հաջորդ փուլ, եթե միայն հաղթեին լեհերին։ Լինեկերն այդ խաղի առաջին խաղակեսում դարձել է հեթ-տրիկի հեղինակ։ Հաջորդ փուլում հակառակորդը Պարագվայն էր, որի դեմ խաղում Լինեկերը խփեց 2 գոլ։ Հետո հաջորդեց բոլորին հայտնի խաղը Արգենտինացիների հետ, որոնց առաջնորդում էր Դիեգո Մարադոնան։ Դիեգոյի գոլը, որը հետագայում անվանվել է աստծո ձեռք, կանգնացրել անգլիացիներին։ Սակայն Մարադոնայի անցումն անգլիացիների համար դարձավ իսկական շոկ։ Լինեկերը հետ բերեց մեկ գնդակ, բայց ավելին անել անգլացիլերը չկարողացան։ 1986 թվականի աշխարհի առաջնությունում Լինեկերը խփած 6 գնդակով դարձավ լավագույն ռմբարկու։ «Ֆուտբոլ-Հոկեյ» շաբաթաթերթը, որն այդ ժամանակ թողարկվում էր ԽՍՀՄ-ում, Լինեկերին լայ ներկայացնում է խորհրդային երկրպագուներին։ «Խորհրդային սպորտը» թողարկեց մեծ հարցազրույց Գարի Լինեկերի հետ, «Սպորտի աստղերը „Խորհրդային սպորտի“ հյուրերում»։ Եվրոպայի լավագույն ֆուտբոլիստ կոչման համար նա զիջեց միայն Իգոր Բելանովին։
«Բարսելոնա»
Լինեկերը «Բարսելոնա» է տեղափոխվել 4 միլիոն ֆունտի դիմաց։ «Բարսելոնայի» օգտին կայացված ընտրությունը հիմնավորվում է նրանով, որ ակումբի ղեկին էր անգլիացի մասնագետ։ Գարիին օգնելու համար գնվելն էր Մարկ Հյուզը։ «Բարսելոնաին» դիմակայում էր «Ռեալ Մադրիդը», որի կազմում խաղում էր Ուգո Սանչես, Էմիլիո Բուտրագենո և Միխել եռյակը։ 1987/88 մրցաշրջանում «Բարսելոնան» կարողացավ հաղթել միայն Իսպանիայի գավաթը, ինչը չէր գոհացնում թիմի սեփականատերներին։ Մարզչի պաշտոնին հրավիրվել է «Բարսելոնայի» նախկին աստղ Յոհան Կրոյֆը, որը բոլորին հասկացրեց, որ օգտագործելու է բրիտանական մոդելը։ Նույն ժամանակ Լինեկերը ստացավ ծնկի վնասվածք և լիովին կազդուրվեց մինչև 1988 թվականի Եվրոպայի առաջնության շեմին, որտեղ Անգլիան բացի պարտություններից ոչնչով չառանձնացավ և երևում էր ինչպես 1886 թվականի հավաքականի խամրած ստվերը։ Կատալոնացիների կազմում Լինեկերը հաղթել է գավաթակիրների գավաթը՝ եզրափակչում հաղթելով իտալական «Սամպդորիային», որի կազմում փայլում էին երկու երիտասարդ աստղեր՝ Ռոբերտո Մանչինին և Ջանլուկա Վիալին։
1990 թվականի աշխարհի առաջնություն
Լինեկերն Իտալիա է եկել արդեն գտնվելով «Տոտենհեմ Հոտսպուրի» կազմում։ Նրա հետ միասին ժամանել է նաև Փոլ Գասկոյնը։ Սըր Բոբի Ռոբսոնը իտալացիների դատին է ներկայացրել լավ պատրաստված թիմ։ Ընկնելով նույն խումբը Եգիպտոսի Իռլանդիայի և Հոլանդիային հետ, անգլիացիները կարողացան դուրս գալ, ունենալով իր ակտիվում երկու ոչ ոքի և մեկ հաղթանակ (5 միավոր)։ Լինեկերը խփել է մեկ գոլ՝ Իռլանդիայի հավաքականի դարպասը։ Սակայն մեքսիկայի առաջնության լավագույն ռմբարկուից սպասում էի ավելին։ Բելգիայի հետ խաղում հանդիպան վերջին րոպեներին խփել է Դևիդ Պլատը։ Իսկ մեկ քառորդ եզրափակչում նրանց հետ մրցում էր առաջնության բացահայտում դարձած Կամերունի Հավաքականը, որին մարզում էր Վալերի Նեպոմնիշին։ Կիսաեզրափակչում անգլիացիները խաղում էին Ֆրանց Բեկենբաուերի սաների հետ, գերմանացիների հետ խաղի հիմնական ժամանակն ավարտվեց 1-1 հաշվով՝ Լինեկերի գոլը և Փոլ Փարկերի անհաջող անդրադարձը հասցրին խաղը մինչև հետխաղյա 11-մետրանոց հարվածաշարի փուլը, որը հաղթեցին գերմանացիները։ Հարցազրույցներից մեկում սըր Բոբի Ռոբսոնն ասել է.
Մենք, անգլիացիներս, վատ ենք խփում 11-մետրանոցները ոչ թե նրա համար որ չենք կարողանում, այլ ուղղակի Անգլիայում մենք սովոր ենք խաղալ այնքան, մինչև հաղթողը ճանաչվի խաղի միջոցով, այլ ոչ թե պատահականությամբ։ Իտալիայից անգլիացիները վերադարձան չորրորդ տեղի մեդալներով, դա հաջողություն էր։
«Տոտենհեմ Հոտսպուր»
Իտալիայում անցկացվող առաջնությունից առաջ Գարին անցել է «շպորների» կազմը։ Նրանց կազմում նա կրկին դարձել է առաջնության լավագույն ռմբարկու, սակայն Վեյնելբլսի գլխավորած թիմը այդ մրցաշրջանում կարողացավ հաղթել միայն Անգլիայի գավաթը։ Լինեկերը տանջվում էր վնասվածքներից, դրան գումարվում է որդու ծանր հիվանդանալը։ Շվեդիայում անցկացվող 1992 թվականի Եվրոպայի առաջնությանը նա գնացել է արդեն ավագի կարգավիճակով։ Դանիայի և ֆրանսիայի հետ խմբային փուլի հանդիպումները ավարտվեցին գոլազուրկ ոչոքիներով։ Սակայն «երեք առյուծների» հավաքականը զիջեց առաջնության տանտերերին՝ Շվեդներին։ Անգլիացիների այդ առաջնության միակ գոլը խփվել է Լինեկերի աջ եզրից կատարված նրբանկատ փոխանցումից հետո։ Իր կարիերան Լինեկերը ավարտել է ճապոնյաում որտեղ մեկնել էր ԵԱ-1992-ից հետո, նախապես հայտարարելով հավաքականի կազմում կարերայի ավարտը։ «Նագոյա Գրամպուս Էյտ» ակումբում լինեկերը անցկացրել է 2 տարի, սակայն վրասվածքները չէին թողնում նրան ամբողջ ուժով խաղալ։ 1994 թվականին հայրենիք վերադառնալով, հանրաճանաչ ֆուտբոլիստը թագուհու ձեռքերից ստացել է Բրիտանական կայսրության շքանշան։
Ձեռքբերումներ
Թիմային
«Էվերթոն» Բարսելոնա Տոտենհեմ Հոտսպուր
Անձնական
Քարտեր
600-ից ավելի խաղերում նա չի ստացել ոչ՛ դեղին, ոչ՛ էլ կարմիր քարտ ։ Ինքը Լինեկերը իր նվաճումը բացատրում է նրանով, որ հիմա այնպիսի բաների համար են քարտեր տալիս որոնց առաջ մատների արանքով էին նայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էվերթոնի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բարսելոնայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Տոտտենհեմ Հոտսպուրի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լեսթեր Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՖԻՖԱ 100 Կատեգորիա:Անգլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Արթուր Մալոյան
Արթուր Միքայելի Մալոյան, հայկական ծագմամբ ռուսաստանաբնակ ֆուտբոլիստ, «Ենիսեյ» ակումբի հարձակվող։
Կարիերա
«Սպարտակի» հիմնական կազմում իր նորամուտը նշել է 2008 թվականի նոյեմբերի 16-ին՝ մասնակցելով Ռուսաստանի առաջնության 29-րդ տուրի՝ «Լուչ Էներգիա» ակումբի դեմ խաղին Վլադիվոստոկում ։ 2008 թվականի նոյեմբերի 27-ին նշել է իր նորամուտը ՈՒԵՖԱ գավաթի խաղարկությունում՝ մասնակցելով Զագրեբի «Դինամոյի» դեմ խաղին ։ 2008 թվականին մասնակցել է ընդհանուր առմամբ երկու հանդիպման Ռուսաստանի առաջությունում և երեք հանդիպման ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի լիգայում։ 2009 թվականի հուլիսի 15-ին նշել է իր նորամուտը Ռուսաստանի գավաթի խաղարկությունում՝ մասնակցելով «Կրասնոդար» ակումբի դեմ հանդիպմանը։ Այդ խաղում նա խփել է գոլ և ստացել դեղին քարտ ։
2010 թվականի հունվարի 20-ին վարձավճարով տեղափոխվել է Բելգորոդի «Սալյուտ» ակումբ, սակայն փետրվարի 24-ին հայտնի է դարձել, որ Բելգորոդի ակումբը որոշել է խզել վարձավճարային պայմանագիրը Մալոյանի հետ ։ 2010 թվականի մրցաշրջանը Մալոյանը վարձավճարով անցկացրել է «Ուրալում»։ 2010 թվականի դեկտեմբերի 27-ին վարձավճարով տեղափոխվել է Բրյանսկի «Դինամո» ։ 2013 թվականի փետրվարի 15-ին տեղափոխվել է Յարոսլավլի «Շիննիկ» ։ 2014 թվականի ամռանը վարձավճարով սկսել է հանդես գալ Տուլայի «Արսենալում» ։ 2016 թվականի օգոստոսի 13-ին տեղափոխվել է Կրասնոյարսկի «Ենիսեյ»՝ կնքելով մեկ տարվա պայմանագիր ։ Նոր թիմի կազմում իր առաջին՝ «Լուչ Էներգիա» ակումբի դեմ խաղում աչքի է ընկել գոլով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սպարտակ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անժիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսահայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մորդովիա Սարանսկի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ալանիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Ժիրայր Մկրտչյան
Ժիրայր Արտաշեսի Մկրտչյան, հաշվողական տեխնիկայի բնագավառի հայ գիտնական։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1987), պրոֆեսոր (1987): ՀԽՍՀ վաստակավոր գյուտարար (1977):
Կենսագրություն
Աշխատանքները վերաբերում են էլեկտրոնային հաշվողական մեքենաների էլեկտրասնուցման միջոցների նախագծման և կիրառման տեսությանը, փոխակերպիչ տեխնիկային, էլեկտրամագնիսական համատեղելիության հարցերին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր գյուտարարներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ
Քյոլնի համալսարան
Քյոլնի համալսարան (Universität zu Köln), բարձրագույն ուսումնական հաստատություն Քյոլն քաղաքում, որը հիմնադրվել է 1388 թվականին։ Կենտրոնական Եվրոպայում հիմնադրված վեցերորդ համալսարանն է ։ Համալսարանն իր ուսանողների թվով գերմանական համալսարանների մեջ երրորդն է (Մյունխենի և Հագենից հետո)։
Հին համալսարան
Քյոլնի համալսարանը հիմնադրվել է 1388 թվականի մայիսի 21-ին և Սրբազան Հռոմեական կայսրությունում Պրահայի Կարլի համալսարանից, Վիեննայի համալսարանից, Հայդելբերգի համալսարանից հետո անընդմեջ դարձել է բարձրագույն դպրոց։ Կառուցման հավաստագիրը գրվել է Պերուջայում Ուրբան VI պապի կողմից։ Արդեն 1389 թվականի հունվարին առաջին յոթ հարյուր ուսանողների համար սկսվեցին դասախոսություները։
Նոր համալսարան
Ամբողջ 19-րդ դարի ընթացքում փակված համալսարանի վերաբացման փորձերը ապարդյուն էին։ 1919 թվականի մայիսի 29-ին Քլոնի քաղաքապետ Կոնրադ Ադենաուերը նոր համալսարանի բացման մասին որոշում է ստորագրել։ 1929 թվականի հոկտեմբերին Ալբերտ Մեծի անունը կրող հրապարակում սկսվել է հիմնական մասնաշենքի շինարարության աշխատանքները։
Ֆակուլտետներ
Համալսարանը բաղկացած է վեց ֆակուլտետից.
2005 թվականին համալսարանում սովորել են հինգ հազարից ավել արտասահմանյան ուսանողներ (մոտ11 %): Շատ արտասահմանցի ուսանողներից շատերը ծագումով Եվրոպայից, Ռուսաստանից և Չինաստանից են։
2007 թվականին համալսարանի ծախսերը կազմել է 357 միլիոն եվրո ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գերմանիայի համալսարաններ Կատեգորիա:1919 հիմնադրված կրթական հաստատություններ
Միգել Գալիարդո
Միգել Անխել Ֆելիքս Գալիարդո (Miguel Ángel Félix Gallardo, հայտնի է որպես El Padrino «Կնքահայր», ), թմրավաճառ, Գվադալախարական կարտելի հիմնադիր ։ Ձերբակալվել է 1989 թվականին Թմրավաճառների դեմ պայքարի վարչության գործակալ Էնրիկե «Կիկի» Կամարենայի սպանության համար։ Մեքսիկայի բանտում 37 տարվա ազատազրկում է կրում ։
Վաղ կյանք
Միգել Ֆելիքս Գալարդոն ծնվել է Սինալոա նահանգի Կուլիական քաղաքի ծայրամասում գտնվող Բելլավիստայում ռանչոյում։ Ավարտել է միջնակարգ դպրոցը և քոլեջում սովորել բիզնես։ Աշխատանքի է ընդունվել որպես Մեքսիկայի Դաշնային դատական ​​ոստիկանության գործակալ։ Սինալոա նահանգի նահանգապետ Լեոպոլդո Սանչես Սելիսի մոտ, որի քաղաքական կապերն օգնել են Միգել Գալարդոյին ստեղծել թմրանյութերի վաճառքով զբաղվող իր կազմակերպությունը, աշխատել է որպես ընտանիքի թիկնապահ ,։
Միգել Ֆելիքս Գալարդոն սկսել է աշխատել թմրավաճառների մոտ, որոնք զբաղվում էին պետական ​​պաշտոնյաների կոռուպցիայով, և Ռաֆայել Կարո Կինտերոյի և Էռնեստո Ֆոնսեկա Կարիլյոյի հետ, որոնք նախկինում աշխատում էին «Aviles» հանցավոր կազմակերպությունում, նրանք հսկողության տակ են վերցրել ապօրինի շրջանառության երթուղիներն այն բանից հետո, երբ Ավիլսը սպանվել է ոստիկանության հետ փոխհրաձգության ժամանակ։
Կապեր կոլումբիական կարտելների հետ
1980-ականների սկզբին Ֆլորիդան ուժեղացրել է թմրանյութերի մաքսանենգությությունը կասեցնելու պայքարը, որն այն ժամանակ անօրինական առևտրականների համար հիմնական նշանակման վայր էր։ Արդյունքում կոլումբիական կարտելները սկսել են օգտագործել Մեքսիկան որպես իրենց հիմնական փոխադրման կետ։
Խուան Մատա-Բալեստերոսը Միգել Ֆելիքս Գալիարդոյի հիմնական կապն էր կոլումբիական կարտելների հետ։ Մատա-Բալեստերոսը սկզբում ներկայացրել է Միգել Ֆելիքս Գալարդոյի նախորդին՝ Ալբերտո Սեսիլիա-Ֆալկոնին, Կալի կարտելի Սանտյագո Օկամպոյին, որն ԱՄՆ-ի կոկաինի մաքսանենգության խոշորագույն օղակներից մեկի ղեկավարն էր։ Գվադալախարա կարտելի մաքսանենգները իրենց ծառայությունների համար կանխիկ գումար վճարելու փոխարեն առգրավել են կոկաինի 50%-ը , որը նրանք մաքսանենգ ճանապարհով դուրս էին բերել Կոլումբիայից։ Սա չափազանց շահավետ էր նրանց. ըստ որոշ գնահատականների՝ Միգել Ֆելիքս Գալարդոյի, Էռնեստո Ֆոնսեկա Կարիլոյի և Կարո Կինտերոյի կողմից ղեկավարվող մարդկանց թրաֆիքինգի ցանցը տարեկան ստացել է 5 միլիարդ դոլար ։
Մինչև 1980-ականների վերջ Սինալոա կոալիցիան, որը ղեկավարել է Միգել Ֆելիքս Գալիարդոն (որը ներառում է Սինալոա, Տիխուանա, Խուարես և Պասիֆիկո սուր կարտելները), գրեթե մենաշնորհել է թմրանյութերի ապօրինի առևտուրը Մեքսիկայում ։
Ձերբակալություն
Ըստ ԱՄՆ պաշտոնյաների խոսքերի՝ Միգել Գալիարդոն նույնպես ժամանակ է անցկացրել Սինալոայի նահանգապետի տանը։
Միգել Ֆելիքս Գալյարդոյի ձերբակալությունը կատալիզատոր էր Մեքսիկայում քաղաքական և իրավապահ մակարդակներում տարածված կոռուպցիայի բացահայտման համար։ Գալիարդոյի ձերբակալությունից մի քանի օր անց և լրատվամիջոցների ճնշման տակ ձերբակալվել են ոստիկանության մի քանի հրամանատարներ, 90 սպա դասալքվել է։
Մշակույթում
2018 թվականին թողարկվել է «Նարկո։ Մեքսիկա» հեռուստասերիալը, որտեղ Ֆելիքս Գալիարդոյին մարմնավորել է դերասան Դիեգո Լունան։
2021 թվականի օգոստոսին Միգել Անխելը հարցազրույց է տվել իսպանալեզու ամերիկյան Telemundo հեռուստաալիքի երեկոյան շոուին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկայի թմրաբարոններ Կատեգորիա:Գանգստերներ
Յաննի
Յաննի ի ծնե՝ Յաննիս Քրիսոմալիս (Γιάννης Χρυσομάλλης, ), հույն կիթառահար, ստեղնաշարահար և երգահան։ 14 տարեկան հասակում լողի ազատ ոճում սահմանում է ռեկորդ և երազում դառնալ օլիմպիական չեմպիոն` նույնիսկ չմտածելով երաժշտության մասին։ 18 տարեկան հասակում մեկնում է ԱՄՆ` Մինեսոտայի համալսարանում սովորելու։ Ուսանողական տարիներին ծանոթանում է մի ռոք խմբի հետ և տարվում երաժշտությամբ։ Ավարտելով համալսարանական ուսումը (ստացել է հոգեբանի բակալավրի աստիճան)` մնում է խմբում որպես դաշնակահար։ Լինելով ինքնուս երաժիշտ ` չի կարողանում կարդալ և գրել նոտաները, այդ իսկ պատճառով ստեղծում է նոտանորի և ռիթմի սեփական մեթոդը, որի միջոցով անթերի ստեղծագործում է և կատարում իր երաժշտությունը։
Նա փնտրտուքների մեջ էր և ցանկանում էր գտնել իր ոճը, անընդհատ փորձեր էր կատարում ` նվագելով ռոք և ջազ։ Կարճ ժամանակ անց հաջողությամբ գործիքավորում է իր ստեղծագործությունները։ Երբեմն էլ ոչնչից ստանում է գեղեցիկ երաժշտություն։
Բավականին կարճ ժամանակ է պահանջվում մարդկանցից հասկանալու, որ նա փայլուն կոմպոզիտոր է և պրոդյուսեր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1954 ծնունդներ Կատեգորիա:Դաշնամուրի երգահաններ Կատեգորիա:Հույն երգահաններ Կատեգորիա:ԱՄՆ տեղափոխված հույներ Կատեգորիա:Հույն կոմպոզիտորներ
Նովոանդրեևկա (գյուղ, Վոլնովախսկի շրջան)
Նովոանդրեևկա (Новоандріївка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովոանդրեևկա գյուղում բնակվում էր 905 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1842 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նացատու
Նացատու (ნაცატუ), գյուղ Վրաստանի արևմտյան հատվածում՝ Սամեգրելո և Զեմո-Սվանեթի մխարեի Զուգդիդի շրջանում։
Աշխարհագրություն
Աշխարհագրորեն Նացատու գյուղը տեղակայված է Կովկասյան տարածաշրջանում՝ արևմտյան Վրաստանում։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 240 մետր բարձրության վրա։
Նացատուը շրջկենտրոն Զուգդիդ քաղաքի հետ միացված է ավտոխճուղով։ Զուգդիդի և Նացատուի հեռավորությունը կազմում է 11 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Նացատուի բնակչությունը կազմում է 544 մարդ։ Գյուղի բնակչության ճնշող մեծամասնությունը վրացիներն են։ Բացի զտարյուն վրացիներից՝ այստեղ ապրում են նաև վրացիների տարբեր էթնիկական խմբեր, հիմնականում՝ մեգրելներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զուգդիդի մունիցիպալիտետի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Guilty Conscience
Guilty Conscience  ռեպ երգիչ Էմինեմի երգն է՝ նրա ուսուցչի՝ Dr. Dre-ի մասնակցությամբ, թողարկվել է 1999 թվականին։ Սա ոչ միայն երկրորդ առևտրային երգն էր, այլ նրա առաջին  ալբոմի՝  «The Slim Shady LP» երրորդ երգը, որը լույս է տեսել նույն թվականին։  Երգը սկզբում ստեղծվել է՝ որպես Էմինեմի և Dr. Dre-ի միջև ռեպային իմպրովիզ և օգնել է Էմինեմին վերջնականապես ձևավորել իր երգի ոճը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էմինեմի սինգլներ Կատեգորիա:Էմինեմի երգեր
Բորիս Պրորոկով
Բորիս Իվանովիչ Պրորոկով (Борис Иванович Пророков, ), ռուս խորհրդային գրաֆիկ։ ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ (1971)։ ԽՍՀՄ Գեղարվեստի ակադեմիայի թղթակից անդամ (1954)։ ԽՄԿԿ անդամ 1945 թվականից։
Կենսագրություն
1929-1931 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Վխուտեինում։ Եղել է Բորիս Իվանովիչ Պրորոկով «Բաբյե Ցարի մուո», «Դա չպետք է կրկնվի» նկարաշարից, տուշ, ջրաներկ (1958-1959, Ռուսական թանգարան, Լենինգրադ) «Կոմսոմոլսկայա պրավդա» («Комсомоль-скай правда») թերթի (1931-1938), «Սմենա» («Смена») (1929-1937) և «Կրոկոդիլ» («Крокодил») (1938 թվականից) ամսագրերի աշխատակից։
Մրցանակներ
Թեմատիկ հաստոցային հիմնական նկարաշարերից են՝ «Ահա նա՝ Ամերիկան» (1948-1949, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1950), «Հանուն խաղաղության» (1950), «Մայակովսկին Ամերիկայի մասին» (1951-1954, այս և «Հանուն խաղաղության» նկարաշարի «Տրումենի տանկերի խորտակումը» ու «Ամերիկյան ժանդարմները Ճապոնիայում» գծանկարների համար արժանացել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակի, 1952, երեքն էլ Տրետյակովյան պատկերասրահում, Մոսկվա), «Դա չպետք է կրկնվի» (1958-1959, Ռուսական թանգարան, Լենինգրադ, լենինյան մրցանակ, 1961)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ վաստակավոր նկարիչներ Կատեգորիա:Լենինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Մարտական ծառայությունների համար» մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Ռուս փորագրիչներ
Ռոբերտ Սահակյանց
Ռոբերտ Արշավիրի Սահակյանց, հայ անիմացիոն ֆիլմերի ռեժիսոր, սցենարիստ, մուլտիպլիկատոր։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1950 թվականին Բաքվում։ 1964 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել են Երևան, որտեղ Սահակյանցը ավարտում է միջնակարգ դպրոցը և ընդունվում Խաչատուր Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարան։ 1970 թվականին, սովորելուն զուգահեռ նա սկսում է աշխատել Հայֆիլմ կինոստուդիայում, որպես նկարիչ-անիմատոր։ 1972 թվականին աշխատում է արդեն որպես ռեժիսոր-անիմատոր։ Այդ նույն ժամանակ ցածր հաճախելիության պատճառով Սահակյանցին հեռացնում են համալսարանից ։ 1987 թվականին ստացել է ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ կոչումը։ 2008 թվականին արժանացել է Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստի կոչմանը ։ Սահակյանցը եղել է իր մոտ 100 ֆիլմերի մեծամասնության սցենարի հեղինակը և բեմադրող ռեժիսորը։ Նրա ֆիլմերն արժանացել են միջազգային կինոփառատոնների մրցանակներին Ֆրանսիայում, Իտալիայում, Իսպանիայում, Գերմանիայում, Ճապոնիայում, ինչպես նաև Ուկրաինայում, Ռուսաստանում և Էստոնիայում։ Վախճանվել է 2009 թվականին, Երևանում, երկարատև հիվանդությունից և սրտի վրա բարդ վիրահատությունից հետո ։ Նա ամուսնացած էր Լյուդմիլա Սահակյանցի հետ և ուներ որդի ՝ Դավիթ Սահակյանց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՀՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Հայ մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Հայ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ
Տիբեթյան ժամանակակից արվեստի թանգարան
Տիբեթյան ժամանակակից արվեստի թանգարան (Museum of Contemporary Tibetan Art), թանգարան Էմմենում, Ռենսենպարկում, Նիդեռլանդների հյուսիս-արևմուտքում, Գերմանիայի սահմանի մոտ։ Այն ցուցադրում է Տիբեթյան ժամանակակից արվեստի մշտական և ժամանակավոր ցուցադրություններ։
Թանգարան
Թանգարանի ցուցանմուշները տարբերվում են պատի և հատակի նկարներից մինչև քանդակներ, թանգաներ, նկարներ և լուսանկարներ։ Թանգարանում ցուցադրվում են տարբեր տիբեթյան արվեստագետների, ինչպես, օրինակ, Սոնամ Դոլմա Բրաուենի, Թենզինգ Ռիգդոլի, Գոնկար Գյաթսոյի և Տուլկու Ջամյանգի աշխատանքները։ Թանգարանում ցուցադրվում են նաև թանգարանի համահիմնադիր Թաշի Նորբուի աշխատանքները ։ Նորբուի Քաղաքային Բուդդա արձանի տարբերակներից մեկը ժամանակավորապես ցուցադրվել է Ռեսենպարկում ։ Մշտական հավաքածուի կողքին ցուցադրվում են նաև ժամանակավոր ցուցադրություններ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ
Նիդերլանդահայ մամուլ
Նիդերլանդների հայկական մամուլ,Նիդերլանդներում հայկական առաջին պարբերականը հրատառրակչությունը Հոլանդահայերի ընկերակցության բյուլետենն է (1962-67, հոլանդ.)։ Հետագա տարիներին լույս են տեսել Հոլանդահայ միության «Տեղեկաթերթ» (1975, հայերեն, հոլանդ.) և «Լրաբեր» (1978-95, երկուսն էլ՝ Ամերսֆորտ) պարբները, «Դեպի հայրենիք» (1978-79, հայերեն, հոլանդ.), «Քնար» (1984-88, հայերեն, հոլանդ.,), «Պարապ վախտի խաղալիք» (1995-98, երեքն էլ՝ Հաագա) ամսաթերթերը, «Պայքար» (1979-81, Ալմելո) ամսագիրը, «Լուրեր հայրենիքեն» (1990-ական թթ., Ամստերդամ) եռամսյա թերթը և այլն։
Կատեգորիա:Նիդերլանդահայ մամուլ
(988) Ապելլա
(988) Ապելլա (Appella), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1922 թվականի նոյեմբերի 10-ին Վենիամին Ժեխովսկու կողմից Ալժիրում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,147755 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4091 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,8864 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2039,86 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,176483 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,58° անկյուն։
Ապելլա աստերոիդը պատկանում է Ֆեմիսի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի 535 անդամներ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 3,08 ա. մ., իսկ արտաքին սահմանը՝ 3,24 ա. մ. հեռավորության վրա։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:Ֆեմիսի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1922 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Վենիամին Ժեխովսկու կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Գրողի օրագիրը
«Գրողի օրագիրը» («Дневник писателя»), Ֆեոդոր Դոստոևսկու փիլիսոփայական-գրական հրապարակախոսության ամսագիրը, որ լույս է տեսել 1876-1877 և 1880-1881 թվականներին։ Նույն խորագրով Դոստոևսկին վարել է բաժին «Гражданин» շաբաթաթերթում 1873 թվականին։
Իր գրական տեսակով Դոստոևսկու ամսագիրը չունի համարժեքը ռուսական ու համաշխարհային լրագրության պատմության մեջ։ Իր կառուցվածքի, օրախնդիր հարցերի անդրադառնալու շնորհիվ «Գրողի օրագիրը» «իրավամբ կարող է կոչվել ռուսական կյանքի հանրագիտարան»։
Իգոր Վոլգինն ուշադրություն է դարձրել այն հանգամանքի վրա, որ հրատարակության վորնագրի «գրող» բառը նշանակել է ոչ թե մեկ անհատ, այսինքն՝ հրատարակիչ Դոստոևսկին, այլ մասնագիտությունը, որովհետև հեղինակի անունը նշվել է վերջում, որպես ստորագրություն տեքստի տակ։ «Գրողի օրագիրը» անձնական գրողական ընկալման միջով անցկացված հասարակական կյանքի օրագիր է։ Դոստոևսկին դիմում է «օրագրային» ասպարեզին բոլորովին էլ ոչ որպես լրագրող կամ հրապարակախոս, այլ հենց որպես գրող, ինչն էլ մասնավորապես հայտարարվում է»։ Հավանաբար այդ պատճառով է Դոստոևսկին ամսագրի խորագրի երկրորդ բառը գրել մեծատառով՝ «Дневник Писателя»։ Այդ տարբերակն օգտագործում է Վլադիմիր Զախարովը։ Իգոր Վոլգինը Դոտստոևսկու լրագրողական ռազմավարությունը դիտարկում է որպես քաղաքացիական հասարակություն ստեղծելու փորձ, երբ «Գրողի օրագրի» գլխավոր խնդիրը հայտարարվել է աշխարհաստեղծման նախագիծը։ Ներկայում «Գրողի օրագրի» ուսումնասիրությունն առանձնացվել է որպես դոստոևսկագիտության առանձին ճյուղ։
Հրատարակման պատմություն
Սկզբում հրատարակվել է որպես «Գրողի օրագիր» առանձին բաժին իշխան Վլադիմիր Մեշչերսկու «Гражданин» ամսագրի 1873 թվականի հունվարյան առաջին համարի հետ, որի խմբագիրն էր Դոստոևսկին։ 1873 թվականի օգոստոսի վերջից Դոստոևսկին դադարեցրել է «Գրողի օրագիր» բաժնի հրատարակությունը և սկսել է վարել «Гражданин» պարբերականի՝ արտաքին քաղաքականությանը վերաբերող բաժինը՝ «Արտասահմանյան իրադարձություններ» («Иностранные события»)։ 1874 թվականի գարնանը գրողը դուրս է եկել «Гражданин» ամսագրի խմբագրությունից՝ սկսելով աշխատել «Դեռահասը» վեպի վրա, որն ավարտելուց հետո վերադարձել է հրապարակախոսությանն ու վերսկսել աշխատանքը մեկ հեղինակի սեփական ամսագրի (մոնոամսագիր) վրա, որը լույս է տեսել որպես առանձին հրատարակություն։ Ընդ որում՝ «Գրողի օրագրի» վրա աշխատանքը Դոստոևսկու կողմից դիտարկվել է նաև որպես ստեղծագործական լաբորատորիա «Կարամազով եղբայրներ» մեծ վեպի համար նյութ նախապատրաստելու համար։ 1876 և 1877 թվականներին «Օրագիրը» լույս է տեսել ամենամսյա ինքնուրույն թողարկումներով, որ տպագրվել են իշխան Վլադիմիր Օբոլենսկու տպագրատանը։ Դրանից հետո, երբ գրողն զբաղված է եղել «Կարամազով եղբայրներ» վեպի վրա աշխատելով, հրատարակվել են միայն երկու համարներ՝ 1880 թվականի օգոստոյան և 1881 թվականի հունվարյան (լույս է տեսել հետմահու) համարները։
«Գրողի օրագիրը» մեծ հաջողություն է վայելել ամբողջ Ռուսաստանում, հատկապես երիտասարդության շրջանում։ Գրողի կենդանության օրոք ամսագրի՝ 1876 թվականի ամենամսյա հրատարակությունները երկու անգամ լույս են տեսել առանձին հրատարակությամբ 1877 և 1879 թվականներին ։ 1877 թվականի «Գրողի օրագիրն» առանձին հրատարակությամբ լույս է տեսել 1878 թվականին։
Աշխատակիցներ
«Գրողի օրագրի» միակ հեղինակը եղել է Ֆեոդոր Դոստոևսկին, որը հանդես է եկել որպես խմբագիր, լրագրող և վիպագիր։ Ըստ որում՝ իր մոնոամսագրի «աշխատակիցներ» Դոստոևսկին համարել է իր ընթերցող-թղթակիցներին, որովհետև որոշ հոդվածներ ստեղծվել են բաժանորդների նամակների հիման վրա։ Գրողի կինը՝ Աննա Դոստոևսկայան, վարել է պատասխանատու աշխատանք «Գրողի օրագրի» բաժանորդագրման և գրախանութների սեփականատերերի միջոցով նրա վաճառքը կազմակերպելու ուղղությամբ։ Կնոջից բացի ամսագրի հրատարակության և տարածման գործում Դոստոևսկուն օգնել է էջ կապող բանվոր Մ. Ալեքսանդրովը, որն այդ մասին գրել է հուշեր, որոնցում օգտագործել է Դոստոևսկու ուղղագրությունը՝ «Дневник Писателя» ։
Ժանրեր
Վլադիմիր Զախարովը գրել է, թե Դոստոևսկին լրագրության մեջ օգտագործել է գրեթե բոլոր ժանրերը՝ հոդված, ակնարկ, բանավեճ, նոթագրություն, ներքին ու արտաքին քաղաքականության տեսություն, գրական քննադատություն, գրախոսություն, նախաբան, հաշվետվություն, մահախոսական և այլն։ Ընդ որում՝ դրանցից ամենագլխավորը եղել է ֆելիետոնը։ «Գրողի օրագրի» անկրկնելի ժանրն ստեղծվել է ֆելիետոնային հիմքի վրա գրականության ու լրագրության սինթեզով։
Գեղարվեստական առանձնահատկություններ
«Գրողի օրագրում» Դոստոևսկին գլխավորապես հրապարակախոսական ձևով արձագանքնել է ժամանակի՝ իրեն անհանգստացնող դեպքերին։ Դրա հետ միաժամանակ «Օրագիրը» պարունակում է մի շարք գեղարվեստական ստեղծագործություններ՝ պատմվածքներ, ակնարկներ, հուշեր։
1870-ական թվականների քննադատությունը նշել է «Գրողի օրագրի» այդ գեղարվեստական էջերի կարևորությունը։ Իր ստեղծագործության վերջին շրջանում Դոստոևսկին իսկապես հասնում է արտասովոր հզորության պատմողական փոքր ժանրերում, որոնք էլ մշակել է այդ հրատարակությունում։ Նա ստեղծել է փիլիսոփայական և հոգեբանական վիպակի («Кроткая» և «Ծիծաղելու մարդու երազը», «Сон смешного человека»), ֆանտաստիկական պատմվածքի («Бобок»), ժամանակակից Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստական ակնարկների («Հարյուրամյան» («Столетняя»), «Мальчик у Христа на ёлке»), մեծ ընդհանրացումներով ու խորը եզրակացություններով գեղարվեստական հուշագրությունների («Мужик Марей») նոր ձևեր։
Ուսումնասիրություն
«Գրողի օրագրին» նվիրված առաջին մենագրությունը լույս է տեսել 1966 թվականին Ավստրալիայում և պատկանել է ռուս էլիգրանտ, դոստոևսկիագետ Դմիտրի Գրիշինի (1908-1975)գրչին ։ 1971 թվականին լույս է տեսել նոր, ուղղված հրատարակությունը։ Գրողի հայրենիքում խորհրդային դարաշրջանում «Գրողի օրագրին» նվիրված գրականագիտական ուսումնասիրությունները չեն խրախուսվել գաղափարախոսական պատկերացումներից ելնելով։ Առաջին դոստոևսկիագետներից մեկը, որ համալիր կերպով զբաղվել է այդ հարցի ուսումնասիրությամբ, եղել է Իգոր Վոլգինը 1970-ական թվականների։ Դրանից առաջ հրատարակվել են նեղ ուղղվածության աշխատանքներ, օրինակ՝ իրավունքի խնդիրներին վերաբերղ հոդվածների կամ ամսագրում հրատարակված գեղարվեստական ստեղծագործությունների ուսումնասիրություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆեոդոր Դոստոևսկի Կատեգորիա:Ռուսերեն ամսագրեր
Հակոբ Հիսուսի
Հակոբ Հիսուսի, XVII դարի հայ տարեգիր։
Կենսագրություն
Հայտնի է նրա շնորհիվ պահպանված պատմագրական «Ժամանակագրություն» աշխատության։ Այնտեղ պարունակվում են նաև կենսագրական որոշ տվյալներ։ Եղել է Եար Ազիզի որդին՝ Կեցկո գյուղից։ Եղել է ճիզվիտների կաթոլիկ վանական միաբանության կազմի անդամ։ Նրա «Ժամանակագրությունը» ընդգրկում է 1575 և 1636 թվականների միջեւ ընկած ժամանակահատվածը և, դատելով բովանդակությունից, Հակոբը նկարագրված իրադարձության ժամանակակիցն էր, սակայն նրա ծննդյան և մահվան ճշգրիտ ամսաթվերը հայտնի չեն ։
«Ժամանակագրություն»
Հակոբին վերագրվող ժամանակագրությունը հրատարակվել է արդեն 1914-1915 թվականներին, սակայն հետագա ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ այդ աշխատությունն իրականում երեք տարբեր տարեգրությունների կոմպիլյացիա է։ Առաջինը նկարագրվում են 1420-1545 թվականների, երկրորդը՝ 1467-1501 և երրորդը՝ 1575-1636 թվականների իրադարձությունները։ Ճիզվիտ Հակոբի հեղինակությանը պատկանում է միայն երրորդ մասը, իսկ առաջին երկուսը գրվել են XV-XVI դարերի անանուն հայ ժամանակագիրների կողմից ։ Անանուն ժամանակագիրներից առաջինը պատմական արժեք չունի, բայց երկրորդում հետաքրքիր տեղեկություններ կան Կարա-Կոյունլու ցեղերի մասին Ջահան Շահի մահից հետո (մասնավորապես՝ նրանց նոր առաջնորդ Հասան Ալիին), Ուզուն-Հասան և Աք-Քոյունլուի այլ կառավարիչների մասին ։ Իսկ Հակոբի «Ժամանակագրությունում» կարևոր են 1623-1639 թվականների թուրք-պարսկական պատերազմի մասին տեղեկությունները, մասնավորապես 1636 թվականին պարսկական զորքերի կողմից Երևանը գրավելու և դրան նախորդող իրադարձությունները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայ պատմիչներ Կատեգորիա:17-րդ դարի անձինք
Յոել Ասորո
Յոել Ասորո (Joel Asoro; ), շվեդացի ֆուտբոլիստ։ «Գանսկոն» ակումբի կիսապաշտպան, Սանդերլենդ ակումբի կիսապաշտպան։
Ակումբային կարիերա
Մանկության տարիներին նա հանդես է եկել «Հենինե» ՀԿ ակումբի կազմում։ Յոելը հանդիսանում է Շվեդական Բրոմապոիկարն ակադեմիայի սան։ 2015 թվականին նա Սանդերլենդի հետ պայմանագիր է կնքել, որտեղ առաջին շրջանում նա խաղաց երիտասարդական թիմի կազմում։
2016/2017 մրցաշրջանի սկզբում հրավիրվել էր հավաքների։ 2016 թվականի օգոստոսի 21-ին Անգլիայի Պրեմիեր Լիգայի «Դենդերսբրոչ» ակումբի դեմ խաղում նա ելույթ ունեցավ Դունկան Վոթմորի փոխարեն 81-րդ րոպեին փոխարինման դուրս գալով ։
Կարիերան հավաքականում
Ասորոն Շվեդիայի մինչև 17 տարեկանների պատանեկան հավաքականի խաղացող էր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Սուոնսի Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Ստեֆլոն Դոն
Ստեֆանի Վիկտորիա Ալեն (Stephanie Victoria Allen ), ավելի հայտնի է որպես Ստեֆլոն Դոն (Stefflon Don), բրիտանացի ռեփեր, երգչուհի և երգերի հեղինակ, որը հայտնի է դարձել 2017 թվականին «Hurtin' Me» սինգլի թողարկումից հետո։ Սինգլը ձայնագրվել է Ֆրենչ Մոնտանայի մասնակցությամբ։ UK Singles Chart հիթ-շքերթում երգը զբաղեցրել է յոթերորդ հորիզոնականը։ 2016 թվականին թողարկել է իր դեբյուտային «Real Thing» միքսթեյփը, իսկ 2018–ին՝ Secure։
Վաղ տարիներ
Դոնը՝ իր վեց քույր և եղբայրների հետ ծնվել է Մեծ Բրիտանիայի Բիրմինգեմ քաղաքում։ Նա ճամայական արմատներ ունի ։ Վեց տարեկանում իր ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Ռոտերդամ, ինչի շնորհիվ հիմա հանգիստ խոսում է հոլանդերեն ։ 14 տարեկանում վերադառնում է Մեծ Բրիտանիա և ընդունվում Լոնդոնի դպրոցներից մեկը ։ Երաժշտություն գրել և երգել Ալենը սկսել է դեռ տարրական դպրոցից։ 9 տարեկանում նա կարողացել է կրկներգ ձայնագրել Unique ռեփերի «Hard Knock Life» երգի համար ։ Թրեքը այդպես էլ լույս չի տեսել, սակայն Դոնի համար հաճելի էր լսել իր ձայնը ձայնագրության մեջ ։
Մինչև իր երաժշտական կարիերան սկսելը Ստեֆանին աշխատում էր որպես վարսավիր ու տորթեր ձևավորող ։
Անձնական կյանք
2019 թվականի փետրվարին Դոնը հաստատել է, որ հարաբերությունների մեջ է գտնվում աֆրոբիտ երգիչ Burna Boy–ի հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրիտանացի երգիչներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Յանա Դանիլովա
Յանա Անդրեևնա Դանիլովա (Яна Андреевна Данилова, ), ռուս ռեգբիստ, «ՌԳՈՒՏԻՍ-Պոդմոսկովիե» (ռեգբի-7) և «ՎՎԱ-Պոդմոսկովիե» ակումբների հարձակվող։ Ռուսաստանի ռեգբի-15 և ռեգբի-7 կանանց հավաքականների անդամ, Տոկիոյի 2020 թվականի Օլիմպիական խաղերի մասնակից  , Ռուսաստանի միջազգային կարգի սպորտի վարպետ ։
Կենսագրություն
Մինչև ռեգբիի անցնելն զբաղվել է բռնցքամարտով, թեթև ատլետիկայով և սահնակասպորտով։ Ազատ ժամանակ ֆուտբոլ է խաղացել և թիմի կազմում մեկնել Կրիմսկ՝ մասնակցելու Ռուսաստանի առաջնությանը որպես պահեստային դարպասապահ։ Կրիմսկում ծանոթացել է ռեգբիի հետ և հանդիպել Ռուսաստանի հավաքականի մերսող Դմիտրի Իկոննիկովի հետ, 2017 թվականին դարձել է «ՌԳՈՒՏԻՍ-Պոդմոսկովիե» թիմի խաղացող։ Առաջին մարզիչը եղել է Անդրեյ Կուզինը։ Դարյա Դանիլովան դարձել է Ռուսաստանի եռակի չեմպիոն, Ռուսաստանի ռեգբիի գավաթակիր (ռեգբի-7, 2019 թվական) ։ Ռեգբի-15 խաղում է «ՎՎԱ-Պոդմոսկովիե» ակումբի կազմում։
Ռուսաստանի ռեգբի-7ի կանանց հավաքականի կազմում դարձել է Եվրոպայի 2018, 2019 և 2021 թվականների չեմպիոն (Լիսաբոնում և Մոսկվայում անցկացված էտապների մասնակից), 2019 թվականի ռեգբիի Ունիվերսիադայի բրոնզե մեդալակիր Նեապոլում (ներկայացրել է Մոսկվայի միջազգային ակադեմիան) ։ Համաշխարհային սերիայի 42 խաղերում հավաքել է 35 միավոր (7 փորձ)։ Ռեգբի-15 հավաքականի կազմում դարձել է Եվրոպայի 2019 թվականի առաջնության բրոնզե մեդալակիր։
2020 թվականին մասնակցել է Bosco ընկերության համատեղ ֆոտոնախագծին Սնեժանա Կուլկովայի, Դարյա Շեստակովայի, Տագիր Գաջիևի, Վասիլի Արտեմևի, Յուրի Կուշնարևի, Վլադիմիր Օստրոուշկոյի և Գերման Դավիդովի հետ ։ 2021 թվականին մասնակցել է Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս մարզիկներ
Թագուհի Բարսեղյան
Թագուհի Ստեփանի Բարսեղյան, հայ գեղանկարիչ և կինոյի նկարիչ։ Աշխատել է կոնցեպտուալիզմի ձևում՝ սյուրռեալիզմի տարրերով։ 1981 թվականից Հայաստանի Նկարիչների միության անդամ է, 1988 թվականից՝ Ուկրաինայի Նկարիչների ազգային միության անդամ ։
Կենսագրություն
Թագուհի Բարսեղյանը ծնվել է 1959 թվականի հունվարի 19-ին Երևանում։ 1974 թվականին ավարտել է ուսումնառությունը Երևանի Փ. Թերլեմեզանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում։ Այնտեղ նա սովորել է Կ. Եղիազարյանի և Ա. Ղազարյանի ղեկավարությամբ։ 2 տարվա ընթացքում՝ 1978-1980 թվականներին, որպես բեադրող նկարիչ աշխատել է «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում և Երևանի հեռուստաստուդիայում (1985-1987)։
Հիմնական ստեղծագործություններ
Ստեղծագործությունները պահպանվել են Հայաստանի Ժամանակակից արվեստի թանգարանում, ԱՄՆ Ժամանակակից ռուսական արվեստի թանգարանում (Ջերսի Սիթիում), Խարկովի Ս. Վասիլկովսկու անվան քաղաքային պատկերասրահում։ Ապրել և ստեղծագործել է Խարկովում և Նյու Ջերսիում (1994 թվականից)։
Մին դինաստիա
Մին դինաստիա, Չինաստանի կառավարող դինաստիան 1368-1644 թթ` Յուան դինաստիայից հետո։ Էդվին Ռայշաուերը, Ջոն Ֆեյրբենկը և Ալբերտ Քրեյգը նկարագրել են Մին դինաստիայի կառավարման տարիները որպես «մարդկության պատմության ընթացքում կանոնակարգված կառավարության և սոցիալական կայունության ամենալավ ժամանակներից մեկը» : Մին դինաստիան վերջին էթնիկ Հան չինական դինաստիան էր։ Չնայած նրան, որ Մին դինաստիայի մայրաքաղաք Պեկինը գրավվեց 1644 թ-ին ապստամբության արդյունքում, որն առաջնորդում էր Լի Ցզիչենը, երկրի հարավը մնաց դինաստիայի իշխանության տակ մինչև 1683 թ.:
Թագուհի Բարսեղյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Հայ գեղանկարիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինայի նկարիչների ազգային միության անդամներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ
Մին դինաստիա
Հոնգվու կայսրը (1368–98 թթ.) փորձում էր ստեղծել հասարակություն, որում ծայրամասային համայնքները կանոնակարգված կլինեին խիստ և կայուն մի համակարգով, որի շնորհիվ նրա արքայատոհմը կունենար զինվորների մշտական դաս։ Կայսրության օրոք գործում էր մշտական նավատորմ և բանակ, որի թիվը հասնում էր մինչև 1 միլիոնի ։ Նանկին քաղաքի նավաշինարանը աշխարհում ամենամեծն էր։ Կայսրը նաև փորձում էր սահմանափակել պալատական ներքինիների և խոշոր գործարարների ուժը։ Նա ուղարկում էր իր որդիներից շատերին Չինաստանի տարբեր ծայրեր՝ որպես ավատատուներ՝ փորձելով այդ արքայազններին ուղղորդել ըստ Հուանգ Մին Ծու Սունի (Հոնգվու կայսրի թողած խորհուրդների գիրք)։
Այս փորձերը ձախողվեցին, երբ կայսեր պատանի որդին՝ Ցզյանվեն կայսրը, փորձեց զրկել իր հորեղբորը իշխանությունից՝ հրահրելով Ցզիննան ապստամբությունը, որի արդյունքում Յանի արքայազնը 1402 թվականին գահին նստեց՝ որպես Յունլե կայսր։ Վերջինս դարձրեց Յան քաղաքը երկրորդ մայրաքաղաք և վերանվանեց այն Պեկին, կառուցեց Արգելված քաղաքը և վերականգնեց Մեծ ջրանցքը և կեցզյույ կոչվող կայսերական քննությունների առաջնորդարանը։ Նա վարձատրում էր իր ներքինի աջակիցներին և օգտագործում էր նրանց՝ որպես կոնֆուցիական գիտնական-պաշտոնյաների դեմ հակակշիռ։ Նրանցից մեկը՝ Չժենգ Հեն, յոթ խոշոր ծովային հետազոտական արշավներ է ղեկավարել Հնդկական օվկիանոսով մինչև Արաբական թերակղզի և Աֆրիկայի ափեր։
Նոր կայսրերի և կուսակցությունների ի հայտ գալու պատճառով նվազեցին նմանատիպ շռայլությունները, իսկ Չժենգթոնգ կայսեր գերեվարումը 1449 թվականին՝ Տումու ճգնաժամի ժամանակ լիովին վերացրեց դրանք։  Կայսերական նավատորմը հայտնվեց վատ վիճակում, մինչդեռ հարկադրական աշխատանքի միջոցով  կառուցվում էր Լիադոնգի ցանկապատը, միացվում և ամրացվում էր Չինական մեծ պատը։ Տասը տարին մեկ անց էր կացվում մարդահամար, սակայն դրանք երբեք ճշգրիտ չէին լինում, քանի որ մարդիկ փորձում էին խուսափել աշխատանքից և հարկերից։ Բացի այդ Նանկինում այդ հսկայական արխիվները պահելը բավականին դժվար էր ։ Համաձայն հաշվարկների՝ ուշ Մին դինաստիայի օրոք բնակչությունը կազմում էր 160- 200 մլն. , սակայն տարեցտարի ավելի էր պակասում պետական հարկեր վճարողների թիվը, քանի որ նրանք կա՛մ անհետանում էին պաշտոնական տեղեկագրերից, կա՛մ էլ «նվիրաբերում էին» իրենց հողերը հարկերից ազատ ներքինիներին կամ տաճարներին։ Հայցզինի օրենքները, որոնք նախատեսված էին ափերը «Ճապոնացի» ծովահեններից (ուոկոու- 倭寇) պաշտպանելու համար, ավելի վատթարացրին իրավիճակը։ Առաջացան նոր ծովահեններ և մաքսանենգներ։
Մինչև 16-րդ դարը, սակայն, Եվրոպական առևտրի զարգացման հետ մեկտեղ Չինաստանում տարածվեց բերքի, բույսերի և կենդանիների Կոլումբոսյան փոխանակումը, որի արդյունքում Չինաստանի Սըչուան նահանգի խոհանոց ներմուծվեցին չիլի պղպեղը, եգիպտացորենը և կարտոֆիլը, որոնք նվազեցրին սովը և խթանեցին բնակչության աճը։ Պորտուգալացիների, իսպանացիների և հոլանդացիների հետ առևտուրը ստեղծեց չինական արտադրանքի մեծ պահանջարկ և ճապոնական և ամերիկյան արծաթի մեծ ներհոսք։ Սկսեցին շրջանառվել մետաղադրամները, այնինչ թղթադրամները բազմիցս հիպերինֆլյացիայի են ենթարկվել և այլևս չէին գործածվում։ Չնայած ավանդական կոնֆուցիականները դեմ էին, որ առևտուրը և ունեցվածքը այդպիսի մեծ դեր ունենան կյանքում, այլադավանությունը, որը ներմուծել էր Վան Յանմինը, ընդունում էր դրանք։ Չժան Ցզուչժենը սկզբում իրականացրել էր հաջող բարեփոխումներ, որոնք հետո, սակայն, կործանարար եղան և վնաս հասցրին գյուղատնտեսությանը։ Սա պայմանավորված էր փոքր սառցե դարաշրջանով, ինչպես նաև ճապոնական և իսպանական քաղաքականության մեջ փոփոխություններով, որոնք հանգեցրին արծաթի ներհոսքի կրճատմանը, որի պատճառով հողագործները անկարող եղան վճարել իրենց հարկերը։ Բացի այդ, բերքի ձախողուման, ջրհեղեղների և համաճարակի պատճառով արքայատոհմը անկում ապրեց մինչև ապստամբ Լի Ցզիչենը, ում հաղթել է «Ութ դրոշի բանակը», որն առաջնորդում էին մանջուրները, ովքեր էլ հետո հիմնադրել են Ցին դինաստիան։
Ապստամբություններ
Յուան դինաստիան (1271-1368), որի առաջնորդները մոնղոլներ էին, կառավարել է մինչև Մին դինաստիան։ Յուան արքայատոհմի անկումը բացատրվում է հան չինացիների դեմ ազգային խտրականություններով, որոնք հանգեցրին ապստամբությունների, գնաճի պայմաններում որոշ շրջաններում բարձր հարկերի գանձումով, ինչպես նաև ոռոգման բազմաթիվ նախագծերը անուշադրության մատնելու հետևանքով Հուանհե գետի ափերց դուրս գալով։ Քանի որ տնտեսության և գյուղատնտեսության մեջ քաոս էր տիրում, բազմաթիվ գյուղացիներ, ում ստիպում էին վերակառուցել Հուանհե գետի ամբարտակները, ապստամբություն բարձրացրին։ Մի շարք Հան չինացիներ, այդ թվում 1351 թվականին կարմրահոները ապստամբեցին։ Կարմրահոները միավորվել էին Սպիտակ Լոտոսի հետ, որը բուդդայական գաղտնի հասարակություն էր։ Չժու Յուանչժենը աղքատ գյուղացի և բուդդայական վանական էր, ով 1352 թվականին միացել էր կարմրահոների ապստամբությանը։ Նա ապստամբ առաջնորդի խորթ դստեր հետ ամուսնությունւց հետո հայտնի դարձավ։ 1356 թվականին Չժուի ապստամբ ուժերը գրավեցին Նանկին քաղաքը, որը նա հետագայում դարձրել է Մին դինաստիայի մայրաքաղաք։
Յուան դինաստիայի անկման ժամանակ, ապստամբների մրցակից տարբեր խմբեր սկսեցին պայքար մղել երկրի կառավարման, հետևաբար նաև նոր արքայատոհմ հիմնելու իրավունքի համար։ 1363 թվականին Չժու Յուանչժենը պայքարից դուրս թողեց իր ոխերիմ թշնամի և Հան խմբակցության առաջնորդ Չեն Յուուլիանին Պոյա Նհու լճի ճակատամարտում, որը պատմության ընթացքում ամենամեծ ռազմածովային ճակատամարտն է եղել։ Չժուի բանակը, որը հայտնի էր իր հրկիզանավերով և իր կազմում ուներ 200.000 Մին նավաստիներ, ի վիճակի եղավ հաղթել Հան ապստամբներին, որոնց թիվը երեք անգամ գերազանցում էր Չժուի բանակին։ Այդ հաղթությամբ վերջ դրվեց ապստամբություններին, իսկ Չժու Յուանչժենը մնաց Յանցզի գետի հովտի առաջնորդ։ 1367 թվականին կարմրահոների առաջնորդի կասկածելի մահից հետո, որը տեղի է ունեցել այն ժամանակ, երբ նրան հյուրընկալել էր Չժուն, ոչ ոք չմնաց, ով կարող էր պայքարել գահի համար։ 1368 թվականին Չժուն իր զորքն ուղարկեց Յուան դինաստիայի մայրաքաղաք Դադու կամ Հանբալըկ, այդպիսով պարզ դարձնելով իր մտադրությունները։ Վերջին Յուան կայսրը փախավ հյուսիս՝ վերին մայրաքաղաք Շանդու, իսկ Չժուն, Դադուի արքունական պալատները հիմնահատակ ավերելուց հետո, հայտարարեց Մին դինաստիայի հիմնադրումը։ Նույն տարում քաղաքը վերանվանվեց Պեկին ։ Չժու Յուանչժանը հայտնի դարձավ որպես Հոնգվու կայսր։
Հոնգվու կայսեր կառավարումը
Հոնգվու կայսրը միանգամից փորձեց վերակառուցել պետական ենթակառուցվածքները։ Նա Նանկին քաղաքի շուրջ կառուցեց 48 կմ երկարությամբ պատ, ինչպես նաև պալատներ և կառավարական սրահներ։ Մին դինաստիայի պատմություն աշխատության համաձայն, դեռևս 1364 թվականին Չժու Յուանչժանը սկսել էր նախագծել Կոնֆուցիական նոր օրենսգիրք, որն արդեն 1397 թվականին ավարտին էր հասցված և կրկնում էր 653 թվականի Թան դինաստիայի օրենսգրքի որոշ կետեր։ Հոնգվուն կազմեց ռազմական մի համակարգ, որը հայտնի է Վեիսուո անունով։ Այն նման էր Թան դինաստիայի (618–907) ֆուբին համակարգին (府兵制):
1380 թվականին Հոնգվուն մահապատժի ենթարկեց կանցլեր Հու Վեիյոնգին՝ իրեն գահընկեց անելու կասկածանքով։ Դրանից հետո Հոնգվուն վերացրեց դեսպանատունը ։ Նա գնալով ավելի էր կասկածում իր ենթականերին և նախարարներին, այդ պատճառով նա հիմնեց Ցզինիվեյը, որը նրա արքունական պահապաններից կազմված գաղտնի պահակազոր էր։ Հոնգվու կայսեր կառավարման ժամանակաշրջանում մահապատժի է ենթարկվել մոտ 100.000 մարդ։
Հոնգվու կայսրը արձակում էր բազմաթիվ հրովարտակներ, որոնցով արգելում էր մոնղոլների կենսագործունեությունը՝ ցանկանալով Չինաստանը ազատել բարբարոսների ազդեցությունից։ Սակայն նա նաև փորձում էր օգտագործել Յուան արքայատոհմի ժառանգությունը՝ Չինաստանում և Յուան դինաստիայի կառավարության տակ գտնվող շրջաններում իր դիրքն օրինականացնելու համար։ Նա ընդունել էր Յուան արքայատոհմի բազմաթիվ մարտական սովորությունները, հավաքագրում էր մոնղոլ զինվորների և շարունակում էր կորեացի ներքինիներ և հարճեր խնդրել։
Հարավարևմտյան սահմանագիծ
Ցինհայում Սալար մուսուլմանները կամավոր ենթարկվեցին Մին դինաստիայի կառավարմանը, իսկ նրանց տոհմերի առաջնորդները 1370 թվականին անձնատուր եղան։ Ուղյուրական զորքերը՝ զորավար Հալա Բաշիի առաջնորդությամբ 1370-ականներին ճնշեցին Միաո ապստամբությունները և հաստատվեցին Հունան նահանգի Չանդե քաղաքում ։ Հուեյ մուսուլմանական զորքերը նույնպես հաստատվեցին Չանդեում՝ բնիկ ժողովուրդների դեմ մղվող արշավանքների ժամանակ Մին դինաստիային ծառայելուց հետո ։ 1381 թվականին Մին դինաստիան զավթեց հարավ-արևելքում գտնվող տարածքները, որոնք եղել էին Դալիի թագավորության մասը այն ժամանակ, երբ Մին Հուեյ մուսուլմանական զորքերը հաղթեցին Յուաններին հավատարիմ մոնղոլներին և Յունան նահանգում հաստատված Հուեյ մուսուլմաններին։ Հուեյ զորքերը, զորավար Մու Յինի գլխավորությամբ, ով նշանակվել էր Յունանի կառավարիչ, վերաբնակվեցին այս տարածքում՝ գաղութացման նպատակով ։ Մինչև 14-րդ դարի վերջը, մոտ 200.000 զինվորական գաղութաբնակներ  հաստատվեցին մոտ 140.000 հա տարածք զբաղեցնող շրջանում, որն այժմյան Յունանի և Գույչժոուի տարածքն է։ Եվս կես միլիոն չինացիներ եկան բնակություն հաստատելու ավելի ուշ։ Այս գաղթի արդյունքում շրջանում ազգագրական նկարագիրը մեծապես փոփոխվեց, քանի որ բնակչության կեսից ավելին չէին պատկանում Հան չինացիների էթնիկ խմբին։ Այս կտրուկ փոփոխությունները բնակչության կազմում, ինչպես նաև կառավարությունում և քաղաքականության մեջ առաջ քաշեցին մեծ զայրույթ, որը հրարհրեց Միաոների և Յաոների նոր  ապստամբություններ 1464-1466 թվականներին, որոնց հակահարված են տվել 30.000-անոց Մին զորքերը, որոնք միացել էին 160.000-անոց տեղական Գուանսի զորքերը։ Գիտնական և փիլիսոփա Վան Յանմինը (1472–1529), այդ շրջանում մեկ այլ ապստամբություն ճնշելուց հետո, առաջադրեց չինացիների և տեղաբնակ էթնիկ ժողովուրդների մեկ միատարր կառավարում՝ տեղի ժողովուրդներին չինականացնելու նպատակով։
Արշավանքներ հյուսիս-արևելքում
1368 թվականին Մին դինաստիայի կողմից մոնղոլական Յուան դինաստիայի տապալումից հետո, Մանջուրիան մնաց Մոնղոլիայում հաստատված Հյուսիսային Յուան դինաստիայի մոնղոլների տիրապետության տակ։ Յուան դինաստիայի նախկին պաշտոնյա և Հյուսիսային Յուան դինաստիայի գեներալ Նագաչուն գերիշխանություն հաստատեց Մանջոըրիայի մոնղոլ ցեղերի վրա։ Նրա ազդեցությունն ուժեղ էր հատկապես հյուսիս-արևելքոմ, որտեղ նրա զորքերի թիվն այնքան մեծ էր, որ սպառնում էր նոր հաստատված Մին դինաստիային և կարող էր վերականգնել մոնղոլների իշխանությունը Չինաստանում։ Միները որոշեցին մոնղոլների հարձակմանը սպասելու փոխարեն պարտության մատնել նրան։ 1387 թվականին նրանք արշավանք կազմակերպեցին Նագաչուի դեմ, որի արդյունքում վերջինս հանձնվեց, իսկ Մանջուրիան անցավ Մին դինաստիայի տիրապետության տակ ։ Վաղ շրջանի Մին արքունիքը չէր կարող և չէր էլ ձգտում մոնղոլների ձեռքից վերցնել Մանջուրիայի չժուրչենների նկատմամբ իշխանությունը, սկայան այն մշակեց կամակերման որոշակի նորմեր, որոնք ծառայելու էին հյուսիսարևելյան սահմանի մոտ բնակվող մարդկաց հետ շփմանը։ Հոնգվու կայսեր կառավարման ավարտից հետո ձևավորվել էր չժուրչենների նկատմամբ հատուկ քաղաքականություն։ Մանջուրիայի բնակչության մեծ մասը, բացի վայրենի չժուրչեններից, խախաղություն էր պահպանում Չինաստանի հետ։ Միները շատ պահակախմբեր էին ստաղծել Մանջուրիայում, բայց պահակախմբի գոյությունը չէր ենթադրում քաղաքական իշխանություն։ 1409 թվականին՝ Յունլե կայսեր օրոք Մին արքայատոհմը Ամուր գետի ափին հաստատեց Նուրգան նահանգային ռազմական կոմիտեն։ Ծագումով հաիսի չժուրժեն (海西女真) ներքինի Իշիհային հրաման տրվեց արշավանք կազմակերպել դեպի Ամուր գետի գետաբերան՝ չժուրժեններին խաղաղեցնելու նպատակով։ 1435 թվականին Յունլե կայսեր մահից հետո Նուրգան նահանգային ռազմական կոմիտեն լուծարվեց, և Մին արքունիքը դադարեց էական ռազմական գործողություններ կատարել այս շրջանում, չնայած Մանջուրիայում պահակախմբերը շարունակեցին գոյատևել։ Մինչև ուշ Մին ժամանակաշրջանը՝ Մանջուրիայում նկատելիորեն նվազել էր Մին արքայատոհմի քաղաքական ազդեցությունը։
Հարաբերությունները Տիբեթի հետ
Ըստ «Մինշի » (“明史”` «Մին դինաստիայի պատմություն») աշխատության, որը կազմվել է 1739 թվականին՝ Քին դինաստիայի օրոք, Մին արքայատոհմը հիմնել էր շրջիկ հրամանատարություններ, որոնք հսկում էին Տիբեթի կառավարությունը՝ միաժամանակ վերականգնելով նախկին Յուան դինաստիայի պաշտոնյաների կոչումները և շռայլ տիտղոսներ շնորհելով Տիբեթի բուդդայական աղանդի առաջնորդներին ։ Ներկայումս գիտնականները քննարկում են այն հարցը, թե արդյոք Մին արքայատոհմը իրոք գերիշխանություն է ունեցել Տիբեթի նկատմամբ։ Ոմանք կարծում են, որ եղել է սյուզերենություն, որը վերացել է այն ժամանակ, երբ Ցզիացզին կայսրը (1521–67թթ.) արքունիքում սկսել է ճնշել բուդդայականությունը՝ նախապատվությունը տալով դաոսականությանը։ Ուրիշները պնդում են, որ Տիբեթի լամաների հետ հարաբերությունների մասին գիտելիքները ներկայումս թերի են։
14-րդ դարում միները հազվադեպ ասպատակություններ էին իրականացնում Տիբեթում, որոնք տիբեթցիները հաջողությամբ ճնշում էին։ Որոշ գիտնականներ նշում են, որ, ի տարբերություն մոնղոլների, Մին արքայատոհմը մշտական զոքերչէր կայազորում Տիբեթում։ Վանլի կայսրը (1572–1620թթ.) փորձեց վերահաստատել սինո-տիբեթական հարաբերությունները1578 թվականին մոնղոլ-տիբեթական միության հաստատումից հետո։ Վերջինս մեծ ազդեցություն ունեցավ հետագա մանջուրական Ցին դինաստիայի արտաքին քաղաքականության վրա, որը ուղղված էր Գելուգպաո ուղղության դալայ-լամայի աջակցությանը : Մինչև 16-րդ դարի երկրորդ կեսը մոնղոլների ազդեցությունը մեծացավ Տիբեթի Ամդո շրջանում, որի արդյունքում Գուշի-խանը (1582–1655) 1642 թվականին գրավեց Տիբեթը։ Սա ապացուցեց, որ մոնղոլները գելուգպաո ուղղության զինված պաշտպաններն են :