cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ժողովրդային տուն
Ժողովրդային տները Սկանդինավիայում
Սկանդինավիայում ծանօթ է իբրեւ (folkets hus)։ Ժողովրդային տները, եղած են Սկանյինավիական աշխատավորական շարժման շտաբները, այնտեղից է աշխատավորական շարժումը տարածում իր գաղափարներն ու ծրագիրները.անտեղից է որ երկրի բոլոր աշխատավորները միանում են պայքար են մղում անարդարության եւ անհավասարության դեմ։ սոցիալ դեմոկրատ եւ ձախ կուսակցությունները, արհմիություններն ու այլ աշխատավորական կազմակերպությունները ժողովրդական տներին դարձուցած են իրենց մշակութային կենտրոնը։
Ժողովրդային տները այլ երկրներում
Իսպանիայում ծանօթ է իբրեւ (casa del pueblo)որը հարաբերություն ունի սոցիալիստական եւ արհմիությունների հետ։ Իտալիայում ծանօթ է իբրեւ (Casa del Popolo)։ Ռուսաստանում՝ իբրեւ(Народный дом)։ Թուրքիայում՝ իբրեւ(halkevleri)։
Կատեգորիա:Մշակույթ Կատեգորիա:Հասարակական շարժումների պատմություն Կատեգորիա:Մշակույթի կենտրոններ
Manhunt
Manhunt (հայերեն՝ Մարդու որս), երրորդ անձի գաղտագողի գործողություն և գոյատևման սարսափ տեսախաղ է, որը մշակվել է բրիտանական Rockstar North ստուդիայի կողմից և հրատարակվել ամերիկյան Rockstar Games ընկերության կողմից 2003 թվականի նոյեմբերին։ Խաղի պաշտոնական թողարկումները Միացյալ Նահանգներում տեղի են ունեցել 2003 թվականի նոյեմբերի 18-ին PlayStation 2-ի համար, 2004 թվականի ապրիլի 20-ին Microsoft Windows պլատֆորմի և Xbox-ի համար և 2013 թվականի մայիսի 14-ին PlayStation 3-ի համար։
Խաղը դրականորեն ընդունվեց քննադատների կողմից, սակայն բռնության և սպանության բարձր բովանդակության պատճառով այն իր շուրջ բազմաթիվ հակասություններ առաջացրեց և արգելվեց աշխարհի շատ երկրներում։ Նա մեղադրվում էր սպանություն հրահրելու մեջ և հաճախ մեղավոր էր ճանաչվում երեխաների կողմից իրականացված սպանությունների համար, ովքեր խաղում էին Manhunt-ը։ Այնուամենայնիվ, ոստիկանության հետաքննությունը հերքեց խաղի և սպանությունների միջև որևէ կապ ։
2007 թվականի հոկտեմբերի 29-ին թողարկվեց շարունակությունը՝ Manhunt 2 ։
Սյուժե
Խաղի գլխավոր հերոսը Ջեյմս Էրլ Քեշն է (կամ պարզապես Քեշը)՝ փորձառու մարդասպան և հանցագործ, որը դատապարտվել է ներարկման միջոցով մահապատժի։ Մահապատժից հետո Քեշը արթնանում է Կարսեր Սիթիում՝ անգործունակ արդյունաբերական քաղաքում, որտեղ տիրում է քաոսը, անօրինությունն ու ամենաթողությունը։ Պարզվեց, որ գլխավոր հերոսը չի մահացել, քանի որ նրան թմրանյութ են ներարկել, որից նա կորցրել է գիտակցությունը, և վայվուդի նախկին տնօրեն Լայոնել Սթարքուեզերը իրեն «փրկել է», որպեսզի Քեշը «մասնակցի» ինչ-որ գոյատևման խաղի։ Ուստի գլխավոր հերոսը սկսում է մասնակցել Սթարքվեյսերի դաժան խաղին։ Նա ճանապարհ է անցնում Կարսեր Սիթիի թաղամասերով՝ կատարելով տարբեր առաջադրանքներ, ինչպես նաև դաժանորեն սպանելով իր ճանապարհին կանգնած ցանկացած «որսորդների»։ Պարզվում է, որ նրանց բոլորին աշխատանքի է ընդունել անձամբ Սթարքուեզերը, ում ամեն ինչում օգնել է իր հանցակիցը՝ Ռամիրեսը, դաժան ու կոպիտ զինվորականը։
Կենդանաբանական այգում հերթական «խաղի» անցնելու ժամանակ Քեշն իմանում է, որ իր ընտանիքը գերի է ընկնում այսպես կոչված «պատերազմի շներին»։ Նա ներթափանցում է պարիսպները՝ հաջողությամբ ազատելով ընտանիքի բոլոր չորս անդամներին։ Որոշ ժամանակ անց Քեշը տնօրենից հերթական պատվերն է ստանում՝ գնալ առևտրի կենտրոն, որտեղից պետք է տեսաերիզ վերցնել և տեսնել, թե ինչ է ձայնագրված դրա վրա։ Արդյունքում պարզվում է, որ ժապավենի վրա արձանագրվել է Քեշի ողջ ընտանիքի մահապատիժը։ Սթարքվեյզերը դա բացատրում է նրանով, որ ինքը չէր կարող այդքան հեշտությամբ բաց թողնել Քեշի ընտանիքի բոլոր անդամներին, իսկ հետո նրան ասում է, որ «հիմա նա իր ընտանիքն է»։ Կանխիկը խափանում է հեռուստացույցը մինչև տեսանյութը մինչև վերջ դիտելը։ Արդյունքում, գլխավոր հերոսը ցանկանում է վրեժխնդիր լինել, սակայն այս իրավիճակում գոյատևելու միակ միջոցը Starkweather-ի պահանջների կատարումն է։
Ինքը՝ ռեժիսորը, շարունակում է անհանգստացնել հերոսին տարբեր պատվերներով, օրինակ՝ բոմժին տանել գերեզմանոցով, գտնել թաքնված սարը և կոտրել կողպեքը, բերել որսորդի մարմինը և ցույց տալ տեսախցիկին, որպեսզի տնօրենը բացի այն։ դուռ. Ի վերջո, հոգեբուժարանում նապաստակի հագուստով տղամարդուն հետապնդելիս, Սթարքուեզերը բացահայտորեն ակնարկում է Քեշին, որ նրա մահվան ժամանակն է, սակայն Քեշին հաջողվում է փախչել կլինիկայից դարպասի միջով, որը հսկում էր Կերբերուսը (անգլերեն Cerberus) - Սթարքվեյսերի անձնական վարձկանները։ «Պատերազմի շները» Ռամիրեսի գլխավորությամբ սկսեցին որսալ Քեշի համար, սակայն գլխավոր հերոսին հաջողվում է սպանել նրան և փախչել։ Այս պահին նրան հանդիպում է մի լրագրող, ով պատմում է, որ ռեժիսորը Սթարքուեզերն է։ Լրագրողն ինքը պետք է ստանա փաստաթղթեր, որոնք մատնանշում են Սթարքուեզերի մեղքը, սակայն նրան հաջողվել է կաշառել Կարսեր քաղաքի ողջ ոստիկանությանը, որը նույնպես սկսել է Քեշի որսը։ Գլխավոր հերոսն օգնում է լրագրողին մտնել իր բնակարան և հրավիրում է նրան հավաքել իրերն ու հեռանալ քաղաքից, որից հետո նա գնում է մետրո և հայտնվում երկաթուղային կայարանում, որտեղ նրան կրկին բռնում է Կերբերուսը։
Կանխիկ գումարը բերում են մասնավոր բակ, այնուհետև գցում ավտոտնակ և պատրաստվում են գնդակահարել, սակայն դրսում ինչ-որ մեկը դաժանորեն հարվածում է պարեկին։ Օգնության է գալիս Կերբերուսը, իսկ Քեշը մենակ է մնում ավտոտնակում։ Հասնելով Սթարքուեզերի առանձնատուն՝ Քեշը նկատում է, որ տարածքը մեծապես հսկում է Կերբերուսը։ Նրան հազիվ է հաջողվում ներխուժել առանձնատուն, որտեղ իրեն սպասում է Կերբերուսի հերթական խմբաքանակը։ Քեշը գտնում է վերելակ և հայտնվում հսկայական ձեղնահարկում, որտեղ նրա վրա հարձակվում է Խոզուկը (անգլերեն Piggsy) ՝ խելագարը, որը գլխին խոզի կաշի է կրում և զինված է բենզասղոցով։ Արդյունքում գլխավոր հերոսին հաջողվում է սպանել Խոզին, իսկ դրանից հետո նա հանդիպում է անձամբ Սթարքուեզերի հետ։ Կանխիկ փորոտում է ու սպանում տնօրենին նույն բենզասղոցով։ Դրան հաջորդում է վերջին կտրվածքը, որտեղ լրագրողը հայտնում է, որ Սթարքուեզերը դաժանաբար սպանվել է իր թիկնապահների հետ միասին անհայտ մարդասպանի կողմից։ Գլխավոր հերոսի հետագա ճակատագիրն ու գտնվելու վայրը հայտնի չեն։
Պիրոգով (գյուղ, Տիվրովի շրջան)
Պիրոգով (Пирогів), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տիվրովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1792 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պիրոգով գյուղում բնակվում էր 266 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,01 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 132,34 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տիվրովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1792 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պակաժա
Պակաժա (Pacajá), համայնք Բրազիլիայում՝ Պարա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Պարա նահանգի Հարավ-արևելյան մարզում։ Մտնում է Ալտամիրա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 31 179 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 11 832,183 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 2,6 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1988 թվականի մայիսի 10-ին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Պարա նահանգի բնակավայրեր
Սինե
Սինե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Հազրոյի գավառակում ։ Գտնվում էր Սասնո գետի աջ վտակներից մեկի հովտում, Հազրո քաղաքից 8 կմ հյուսիս։
Կրասնոե (գյուղ, Պերեսլավսկի շրջան)
Կրասնոե (Красное), գյուղ Ռուսաստանի Յարոսլավլի մարզի Պերեսլավսկի շրջանի կազմում։
Սինե
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 60 տուն եզիդի քուրդ բնակիչ ։
Կրասնոե (գյուղ, Պերեսլավսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 77 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Յարոսլավլի մարզի Պերեսլավսկի շրջանի բնակավայրեր
Սինե
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մեծ Նիմզաս
Մեծ Նիմզաս (Большой Нымзас), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կեմերովսկի մարզում։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Կոնդոմա գետն է, գետի ենթաավազանը Տոմ գետն է։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Բիորկի
Բիորկի (Биорки), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կոլոմենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1569 մարդ։
Նովոուպլատնոե
Նովոուպլատնոե (Новоуплатне), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բլիզնյուկովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1925 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բլիզնյուկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1925 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
12-րդ հյուսիսային զուգահեռական
12-րդ հյուսիսային զուգահեռականը այն կետերից կազմված շրջանագիծն է, որոնք որպես գագաթ հանդիսացող Երկրի կենտրոնով և հասարակածի վրայի համապատասխան կետերի հետ կազմում են 12°-ի անկյուն։
Անցնում է Աֆրիկայով, Ասիայով, Հնդկական օվկիանոսով, Խաղաղ օվկիանոսով, Կենտրոնական Ամերիկայով, Հարավային Ամերիկայով և Ատլանտյան օվկիանոսով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հյուսիսային զուգահեռականներ
Լինյեր (կանտոն)
Լինյեր (Lignières), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Կենտրոն շրջանում։ Շեր դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Սենտ Աման Մոնտրոն օկրուգի մեջ։ Համաձայն 1999 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 4287 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 1818 է։ Կանտոնում կա 9 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Սենյա դի Բոնավենտուրա
Սենյա դի Բոնավենտուրա (Segna di Bonaventura, ), վաղ Վերածննդի դարաշրջանի իտալացի նկարիչ, կերպարվեստի սիենական դպրոցի ներկայացուցիչ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ
Սերիդո Օրիենտալ Պարաիբանուի գավառ
Գավառի կազմ
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Պարաիբա նահանգի գավառներ
Մաթիա Դե Շիլյո
Մաթիա Դե Շիլյո (Mattia De Sciglio, ), իտալացի ֆուտբոլիստ, պաշտպան։ Հանդես է գալիս Միլան ակումբի և Իտալիայի ազգային հավաքականի կազմում։
Ակումբում
Թարմացվել է մայիսի 18-ին 2014 թ.։
2 Այլ մրցաշարը Իտալիայի սուպերգավաթն է։
Թորոս Ռոսլին (միություն)
Թորոս Ռոսլին, ֆրանսահայ նկարիչների միություն։ Հիմնվել է 1968 թվականին, Փարիզում։ Նպատակն էր կապ ստեղծել գաղթավայրերում ապրող հայ արվեստագետների և Խորհրդային Հայաստանի միջև, մասսայականացնել հայ արվեստը, կազմակերպել ցուցահանդեսներ։ Միության կազմում ընդգրկվել են երեսունից ավելի արվեստագետներ՝ Գառզուն, Ժանսեմը, Զ. Մութաֆյանը, Ռ. Ժերանյանը, Պ. Կոստանյանը, Ժ. Փափազյանը, Ժ. Ժիրակոն, Դ. Պետիկյանը, Բ. Բոտոսյանը և ուրիշներ։ Անդրանիկ նախագահ է ընտրվել Գևորգ Հակոբյանը։
Կատեգորիա:Ֆրանսահայ մշակութային կազմակերպություններ Կատեգորիա:Ֆրանսահայ կերպարվեստ
Ալտվիլեր
Ալտվիլեր (Altwiller), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում ։
Բնակչությունը 2014 թվականի դրությամբ կազմում է 416 մարդ, բնակչության խտությունը` 25.65 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16.22 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 340 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 70 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 271 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 192-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 79։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,8 %։ 192 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 182 անձ (105 տղամարդ և 77 կին)։ Գործազուրկ են եղել 10 անձ (1 տղամարդ և 9 կին)։ 79 անաշխատունակներից 24-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 32-ը` թոշակառուներ, իսկ 23-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պոդլեսովկա (գյուղ, Տիվրովի շրջան)
Պոդլեսովկա (Підлісівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տիվրովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1768 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պոդլեսովկա գյուղում բնակվում էր 25 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,33 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 75,76 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տիվրովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1768 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ջիցերիա
Ջիցերիա (Gizzeria), կոմունա Իտալիայում, Կալաբրիա մարզի Կատանձարո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3833 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 106,7 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 35,9 կմ² մակերես տարածք։
Փոստային ինդեքսն է՝ 88040։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0968։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
(2816) Պիեն
(2816) Պիեն (Pien), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1982 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,727588 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2144 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2408 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1645,38 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,218794 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,72° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1982 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կրասնոե (գյուղ, Ուվինսկի շրջան)
Կրասնոե (Красное), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ուվինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 652 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ուվինսկի շրջանի բնակավայրեր
Խաչիկ Մուրադով
Խաչիկ Շաբաբի Մուրադով, հայաստանցի քուրդ բանաստեղծ, թարգմանիչ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1945 թվականից։ ԽՄԿԿ անդամ 1955 թվականից։ Գրական անունը Կաչախե Մրադ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Կարս քաղաքում։ 1938 թվականին ավարտել է Երևանի ռուսական մանկավարժական ինստիտուտը։ 1939-1958 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում, մասնակցել Հայրենական մեծ պատերազմին։ 1959-1960 թվականներին աշխատել է Երևանի հեռուստատեսության և ռադիոյի քրդերեն հաղորդումների խմբագրությունում; 1960-1973 թվականներին «Ռյա թազա» քրդերեն թերթի պատասխանատու քարտուղարն էր, 1974-1979 թվականներին՝ նույն թերթի խմբագրի տեղակալը։ 1966 թվականին ավարտել է Երևանի հեռակա մանկավարժական ինստիտուտի բանասիրական ֆակուլտետը։
Քրդերեն առանձին գրքով լույս է տեսել նրա «Հեքիաթ Միրզա Մահմուդի մասին» (Թիֆլիս, 1954), «Կանթեղ» (Երևան, 1959), «Գյուլփերի» (Երևան, 1962), «Նոր գարուն» (Երևան, 1965), «Չորրորդ քայլ» (Երևան, 1972)։
Միրոե Ասադի հեղինակակցությամբ դասագրքեր է կազմել քրդական դպրոցի համար։
Ռուսերենից քրդերեն է թարգմանել Լև Տոլստոյի «Կովկասի գերին», Ալեքսանդր Պուշկինի «Ոսկե ձկնիկը», Միխայիլ Լերմոնտովի «Պոետի մահը» և այլ գործեր։ Քրդերեն է թարգմանել նաև հայ գրողների մի շարք գործեր։ Մահացել է 1979 թվականի դեկտեմբերի 4-ին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քուրդ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Քուրդ թարգմանիչներ Կատեգորիա:1914 ծնունդներ Կատեգորիա:1979 մահեր Կատեգորիա:Կարս քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԵՊԼՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Թորման կաթսա
Թորման կաթսա, նախատեսված է հասարակ թորման միջոցով տարբեր եռման ջերմաստիճան ունեցող հեղուկ նյութերն իրարից բաժանելու համար։ Կաթսայում եռում է ելային հատուկ նյութերի խառնուրդը։ Առաջացած գոլորշին անընդհատ մտնում է սառնարան, խտանում և հոսում դեպի ընդունարան։ Թորման կաթսան օգտագործվում է սննդի արդյունաբերության մեջ, նավթի վերամշակման ժամանակ և ժողովրդական տնտեսության տարբեր բնագավառներում։
Կատեգորիա:Քիմիական սարքավորումներ
Երաժշտության տուն (Վիեննա)
Երաժշտության տուն (Haus der Musik), ինտերակտիվ թանգարան Վիեննայի կենտրոնում։ Բացվել է 2000 թվականին, համարվում է հնչյունի ու երաժշտության լավագույն թանգարաններից մեկը Ավստրիայում։ Մակերեսը 5.020 մ² է ։
Բակ
Թանգարանի բակում սովորաբար կազմակերպվում են ժամանակավոր ցուցադրություններ։
Առաջին հարկ
Առաջին հարկը զբաղեցնում է Վիեննայի ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը։ Այնտեղ ներկայացված են կոլեկտիվի ստեղծման պատմությունը, նվագախմբի հիմնադրման հրամանը, նրա պարգևները։ Հատուկ ձևավորված սրահում, որն ունի պրոեկցիոն էկրան, ներկայացված են Վիեննայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի համերգների ձայնագրությունները։
Երկրորդ հարկ
Երկրորդ հարկում գտնվում է այսպես կոչված «Երազոլորտը», որտեղ ցուցադրված են ինտերակտիվ նմուշներ. դրանք թույլ են տալիս հնչյունային փարձարկումներ անել։
Երրորդ հարկ
Երրորդ հարկը նվիրված է այն կոմպոզիտորներին, ում անունները կապվում են Վիեննայի հետ։ Ներկայացված են Յոզեֆ Հայդնը, Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտը, Լյուդվիգ վան Բեթհովենը, Ֆրանց Շուբերտը, Յոհան Շտրաուսը, Գուստավ Մալերը, ինչպես նաև Վիեննայի նոր դպրոցի հիմնադիրները` Առնոլդ Շյոնբերգը, Ալբան Բերգը և Անտոն Վեբերնը։
Չորրորդ հարկ
Չորրորդ հարկում սրահ է` նվիրված ապագայի հնչյուններին։ Գաղափարը, որ մարմնավորված է տեխնոլոգիաներում, կոչված է մարդկանց օգնելու դրսևորվելու հնչյունների շնորհիվ։ Այստեղ կարելի է տեսնել գործիքներ, որոնց հնչել կարող է ստիպել ձեր մարմինը։ Այսպես, «Գիտակցության անտառ» («Mind Forest») սրահում գտնվում են հնչող պատեր, որոնք արձագանքում են ձեռքերի շարժումներին։
Չորրորդ հարկում գործում է նաև հուշանվերների խանութ։
Մրցանակներ
Իր ցուցանմուշների հավաքածուի համար Երաժշտության տունն արժանացել է Ավստրիայի թանգարանների մրցանակին ։
Բալբինուս
Դեցիմուս Կաելիուս Կալվինուս Բալբինուս, հռոմեական պատմագրության մեջ ավելի հայտնի որպես Բալբինուս, հռոմեական կայսր, որը իշխանության ղեկին էր 238 թվականին։
Աղբյուրներ
Բալբինուսի կենսագրությունը, որը գրվել է Հուլիոս Կապիտոլինի կողմից, որպես կայսերական կենսագրությունների «Օգոստոսների պատմություն» ժողովածուի մաս, հիմնված է հիմնականում երեք պատմաբանների՝ Կորդայի, Պուբլիուս Հերեննիուս Դեքսիպուսի և Հերոդիանոսի աշխատությունների վրա, որոնցից վերջինիս աշխատությունը՝ «Կայսերականի պատմություն» Մարկոսի իշխանությունը» պահպանվել է մինչ օրս։ Այն, որ այն ուղղակիորեն օգտագործվել է Կապիտոլինոսի կողմից, երևում է վերջինիս սերտ կապից Հերոդիանոսի պատմության հետ, ինչը, անկասկած, կարելի է տեսնել Պուպիենոսի և Բալբինուսի կենսագրություններում։ Բալբինուսի մասին հիշատակումներ կան նաև երկու Մաքսիմինների և երեք Գորդիացիների կենսագրություններում։ Բալբինուսի կենսագրությունը պարունակում է բազմաթիվ անճշտություններ՝ կապված ամսաթվերի հետ, ինչպես նաև մի շարք մտացածին փաստաթղթեր, ինչպիսիք են Սենատի նիստի արձանագրությունը և հյուպատոս Կլավդիուս Ջուլիանից ստացված շնորհավորական նամակը։ 5-րդ դարի վերջի բյուզանդական պատմիչ Զոսիմոսի Բալբինոսի թագավորության նկարագրությունը բավականին շփոթեցնող է և լիովին տարբերվում է Հուլիոս Կապիտոլինի պատմածից։ Հակասական է նաև XII դարի բյուզանդացի պատմիչ Ջոն Զոնարայի պատգամը. Բալբինայի մասին քիչ տեղեկություններ կարելի է գտնել Եվտրոպիուսի և Ավրելիոս Վիկտորի աշխատություններում։ Բալբինայի պատմությունը 7-րդ դարի բյուզանդացի պատմիչ Հովհաննես Անտիոքացու տարեգրության մեջ, ընդհանուր առմամբ, վերադառնում է Հերոդիանոսի աշխատությանը։ Բացի պատմական աղբյուրներից, հարկ է նշել նաև մետաղադրամների առասպելներում և լատիներեն ու հունարեն արձանագրություններում պարունակվող տեղեկությունների կարևորությունը։
Ծագում և կարիերա
Բալբինի ծագման և մինչև իշխանության գալը նրա կյանքի մասին շատ քիչ տեղեկություններ են պահպանվել։ Նրա ծննդյան ստույգ ամսաթիվը հայտնի չէ։ Ըստ Ջոն Զոնարայի՝ Դեցիմուս Կաելիոսը կայսր է հռչակվել վաթսուն տարեկանում, որից կարելի է եզրակացնել, որ նա ծնվել է մոտ 178 թվականին։ Այս տեղեկությունը կարող է որոշակիորեն համակերպվել այն փաստի հետ, որ Բալբինուսը միացել է սալիների քահանայական քոլեջին ոչ շուտ, քան 191 թ. Հայտնի է, որ նա ընդունվել է քոլեջը նույն տարում, երբ այն թողել է Կոռնելիոս Սկիպիոն Օրֆիտուսը, ով իր հերթին 189 թվականին դարձել է սալեյ։ Մինչդեռ 190-ին խորհրդի կազմի մեջ փոփոխություններ չեն եղել։ Որպես կանոն, Պալատինի Սալիի ընդունվում էին միայն շատ երիտասարդներ։ Բալբինուսի ընդգրկվելը Սալիիում պատմաբանների կողմից թվագրվում է 195 կամ 197/198 թվականներով։ Մ.Գրանթը Բալբինի ծննդյան առավել հավանական տարեթիվը համարում է 165 կամ 170 թվականը։ Ամեն դեպքում, գահ բարձրանալու պահին Դեկիմուս Կելիոսն արդեն մեծ տարիքում էր։ Բալբինի ծագման մասին հավաստի տեղեկություններ չկան։ Ըստ Հուլիոս Կապիտոլինուսի, Դեցիմուս Կելիոսն ինքը հետևել է իր տոհմածառին ոմն Կոռնելիոս Բալբա Թեոֆանեսին, ով ստացել է հռոմեական քաղաքացիություն Գնեոս Պոմպեոս Մեծի հովանավորությամբ, քանի որ նա ազնվական ընտանիքից էր և պատմաբան էր։ Ակնհայտ է, որ այս անձը Բալբինուսի կենսագրության հեղինակի գյուտն է, և նրա անունը ձևավորվել է հանրապետական ​​դարաշրջանի երկու քաղաքական գործիչների անունների խառնուրդից՝ պատմաբան և խորհրդական Պոմպեոս Թեոֆանես Միթիլենացու և Հուլիոս Կեսարին մոտ Լյուսիուս Կոռնելիուս Բալբայի որը Կադիսից էր։ 4-րդ դարի պատմիչ Եվտրոպիոսի աշխատությունը հայտնում է, որ Բալբինուսը «շատ մութ ծագում» ուներ։ Հին պատմաբանները հաճախ սխալմամբ փոխանցում են Բալբինա անունը։ Այսպիսով, կա Կլոդիուս Բալբինուսի (ակնհայտորեն առաջացել է նրա համիշխանի անվան հետ շփոթության արդյունքում) տարբերակ՝ Կեսիլիուս Բալբինուս և Ալբինուս։ Ըստ երևույթին, Դեցիմուս Կելիուսը ծագում էր պատրիկների ընտանիքից, քանի որ Պալատին Սալիի շարքերում գրանցված էին միայն պատրիկները, թեև հնարավոր է, որ նա պատրիցական կալվածք ընդունվեր միայն Սեպտիմիուս Սևերուսի օրոք։ Թերևս Բալբինա ընտանիքը ծագել է իսպանական Բետիկա նահանգից։ Դեսիմուսը, հավանաբար, 184-185 թվականներին Կապադովկիայի լեգատիրոջ՝ Կելիուս Կալվինի ազգականն էր (որդի կամ եղբոր որդին)։ The History of the Augustans-ում ասվում է, որ Բալբինների ընտանիքը զգալի կարողություն ուներ, որը նա ավելացրեց ժառանգությամբ։
Ըստ ամենայնի, Բալբինը բավականին հաջող կարիերա է ունեցել։ Հերադիանոսը պատմում է, որ նա «անթերի կառավարում էր գավառները»։ Հուլիոս Կապիտոլինոսը բացահայտում է Դեցիմուս Կաելիոսի ծառայության արձանագրությունը ավելի մանրամասն՝ նշելով նրա կառավարած գավառները՝ Ասիա, Աֆրիկա, Բյութանիա, Գաղատա, Պոնտոս, Թրակիա և Գալիա։ Բացի այդ, հին աղբյուրներում նշվում է, որ Բալբինոսը երկու անգամ զբաղեցրել է կոնսուլի պաշտոնը։ Ըստ երևույթին, նա առաջին անգամ եղել է սուֆեկտ հյուպատոս (ըստ մի վարկածի՝ 210 կամ 211, մյուսի՝ 203), երկրորդ անգամ՝ սովորական հյուպատոս 213 թվականին՝ Կարակալլա կայսրի հետ միասին։ Այնուամենայնիվ, Ք.Լորիոտը քիչ հավանական է համարում, որ Բալբինուսը, ով իր համկառավարիչ Պուպիենուսից առնվազն տասնչորս տարով փոքր էր, երկրորդ հյուպատոսությունը շնորհվել է վերջինիս հյուպատոսությունից քսանմեկ տարի շուտ։ Այս կապակցությամբ պատմիչը վարկած է առաջ քաշել, որ 213-ի հյուպատոսը Բալբինոսի հայրն է։ Decimus Caelius C. Lorio-ի առաջին հյուպատոսությունը թվագրվում է մոտավորապես 211 թվականին, իսկ երկրորդը՝ 234-ից 238 թվականներին։ Ա.Ստայնը վերակառուցում է Բալբինոսի զբաղեցրած պաշտոնների հաջորդականությունը հետևյալ կերպ. մինչև առաջին հյուպատոսությունը՝ կուսակալություն Գալիայում, Թրակիայում, Պոնտոսում և Գալատիայում, երկրորդ հյուպատոսությունից հետո՝ կուսակալություն Բիթինիայում և Ասիայում ։ Դ. Կինաստը կասկածի տակ է դնում «Օգոստոսների պատմության» մեջ տրված գավառների ամբողջ ցանկը։ Հուլիոս Կապիտոլինոսը նշում է, որ Բալբինոսը նաև Հռոմի պրեֆեկտ էր, բայց, ըստ երևույթին, սխալմամբ։
Բալբինի կնոջ և երեխաների մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել, սակայն «Աուգուստիների պատմության» մեջ հիշատակվում է Էսկվիլինի լանջին գտնվող Բալբինի տան մասին, որը պատկանում էր նրա ժառանգներին։ Յուլիուս Կապիտոլինը հայտնում է, որ Բալբինը «բարձր հասակով էր, առանձնանում էր ինքն իրենով»։ Դեցիմուս Կաելիուսի կենսագրության մեջ բազմիցս ընդգծվում է նրա բնավորության մեղմությունն ու երկչոտությունը՝ ի տարբերություն Պուպիենուսի խստության ու խստության։ Բացի այդ, Յուլիուս Կապիտոլինը նշում է նրա պերճախոսությունն ու բանաստեղծական տաղանդը։
Իշխանության բարձրանալը
Մարտի սկզբին կամ 235 թվականի փետրվարի վերջին Ալեքսանդրը, Սևերոսների դինաստիայի վերջին ներկայացուցիչը, մահացավ զինվորների ձեռքով իր մոր՝ Ջուլիա Մամեայի հետ միասին Մայնցում՝ Ալեմանների գերմանական ցեղի դեմ արշավի ժամանակ։ Նրա սպանությունից հետո զինվորականները կայսր հռչակեցին Մաքսիմինոս անունով հրամանատարներից մեկին, ով ստացավ Թրակիացի մականունը։ Արիստոկրատները թշնամաբար էին տրամադրված Մաքսիմինի նկատմամբ, այդ թվում՝ նրա խոնարհ ծագման պատճառով։ Ինքը՝ կայսրը, ով չուներ դիվանագետի տաղանդներ, նույնպես հակված չէր բարեկամական հարաբերություններ հաստատել ազնվականության հետ, թեև շարունակում էր ազնվականության ներկայացուցիչներ նշանակել պետական ​​բարձրագույն պաշտոններում։ Ակնհայտ է, որ Մաքսիմինն իրեն ավելի հարմարավետ էր զգում մարտի դաշտում։ Հայտնի է, որ նա Հռոմ է ուղարկել գերմանական ցեղերի հետ մարտերի պատկերներ՝ այդպիսով փորձելով համոզել հասարակական կարծիքն իր օգտին։ Այնուամենայնիվ, Մաքսիմուսի երկարատև արշավները հանգեցրին պետական ​​ծախսերի ավելացմանը, ինչը հանգեցրեց գավառներում հարկաբյուջետային բեռի ավելացմանը։ Բացի այդ, Միջագետքը կորցրեց պարսկական արշավանքը Մաքսիմինոսի օրոք։ Ի վերջո, Մաքսիմինուսի քաղաքականությունից դժգոհությունը հանգեցրեց ապստամբության Աֆրիկայում 238 թվականին ։
238 թվականի սկզբին աֆրիկյան երիտասարդ գավառական ազնվականությունը, դժգոհ հարկային կոշտ շորթումներից, կազմակերպեց կայսերական դատախազի սպանությունը Թիսդրայի մոտ։ Դրանից հետո կայսր հռչակվեց տարեց պրոկոնսուլ Գորդիանը, ով համկառավարիչ դարձրեց իր որդուն։ Նա պատվիրակություն ուղարկեց Հռոմ՝ ուղերձով Հռոմի սենատին և ժողովրդին։ Սենատն անցավ ապստամբ նահանգապետի կողմը՝ հաստատելով նրա կայսերական տիտղոսը և Մաքսիմին հայտարարելով պետության թշնամի։ Գորդիանի կողմնակիցները կազմակերպեցին պրետորիայի պրեֆեկտ Վիտալյանի սպանությունը, անկարգությունների արդյունքում սպանվեց քաղաքի պրեֆեկտ Սաբինը։ Սակայն ապստամբության մեկնարկից մի քանի շաբաթ անց Նումիդիայի կառավարիչ Կապելիանոսը Մաքսիմինին հավատարիմ մնացած զինվորների գլխավորությամբ պարտության մատնեց Գորդիայի բանակին Կարթագենում։ Գորդիան կրտսերը մահացել է, իսկ Գորդիան ավագն ինքնասպան է եղել։ Միաժամանակ Մաքսիմինոսը թողեց Սիրմիումի ձմեռային թաղամասը և ապստամբությունը ճնշելու նպատակով տեղափոխվեց Իտալիա։
Գորդյանների մահից հետո Սենատը ստանձնեց Մաքսիմինոսի դեմ պայքարի ղեկավարությունը։ Իմանալով, որ նրանից մեղմություն ակնկալելն անօգուտ է, սենատորները գործի անցան արտասովոր եռանդով։ Երբ գորդացիների մահվան լուրը հասավ Հռոմ, սենատորները հավաքվեցին Յուպիտեր Կապիտոլիումի տաճարում հանդիպման (ըստ Հուլիուս Կապիտոլինուսի, որն ավելի արժանահավատ է համարում Ա. Շտայնը՝ Կոնկորդիայի տաճարում) ընտրել նոր կայսրեր։ Դատելով Հերոդիանոսի պատմությունից՝ ընտրություններն անցկացվել են երկու փուլով. նախ՝ ընտրվել են «համապատասխան տարիքի և պաշտոնի» մի շարք սենատորներ (ըստ ամենայնի, հետագայում նրանք ստեղծեցին vigintiviri ex senatus consulto rei publicae curandae հանձնաժողովը). որոնք ամենաշատ ձայները ստացած Բալբինուսը և Պուպիենուսը հռչակվեցին կայսրեր։ Այս ընթացակարգը, որի բացառիկ բնույթը չի կարելի գերագնահատել, ակնհայտորեն ներշնչված էր հանրապետական ​​ավանդույթներով։ Դիմելով դրան՝ սենատը հանդիսավոր կերպով հաստատեց իր կոչը՝ մարմնավորելու հռոմեական ժողովրդի ինքնիշխանությունը և նրա կամքը և իշխանություն շնորհելու միայն ազատ ընտրությունների միջոցով։ Մյուս կողմից, ընտրելով միանգամից երկու կայսրերի՝ օժտված հավասար լիազորություններով և նույն կոչումներով (ներառյալ բարձրագույն պոնտիֆիկոսի տիտղոսը, որն առաջին անգամ կրում էին միանգամից երկու հոգի), Սենատը փորձեց վերականգնել սկզբունքը. կոլեգիալությունը և կանխել բռնակալության հնարավորությունը։
Հստակ հայտնի չէ սենատորների կողմից ընտրված vigintiviri ex senatus consulto rei publicae curandae հանձնաժողովի նպատակը, որի վերաբերյալ կա երկու վարկած. կա՛մ vigintiviri-ն ներկայացնում էր ժամանակավոր կառավարություն, որի հիմնական խնդիրն էր օգնել Բալբինուսին և Պուպիենուսին կառավարելու հարցում։ հասարակական գործերը, կամ, ըստ Պատմության Օգոստոսի երեք գորդյանների կենսագրության, նրանք ընտրվել են, որպեսզի «իրենց միջև բաշխվեն Իտալիայի որոշ շրջաններ՝ պաշտպանելու նրանց Մաքսիմինից»։ Անհնար է ասել, թե Վիգինտիվիրների հանձնաժողովին վիճակված էր դառնալ մշտական ​​մարմին։ Անկասկած, սենատորները ցանկանում էին վերստեղծել Ալեքսանդր Սեվերուսի օրոք արիստոկրատական ​​խորհրդի նման մի բան, որը Մաքսիմինուսը լուծարեց իշխանության գալուց հետո։ Բալբինուսի և Պուպիենի իշխանության գալու տարբեր ժամկետներ կան՝ փետրվարի սկիզբ, մայիսի 22 կամ ապրիլի 22։
Գորդիան III-ի ընտրությունը որպես Կեսար
Բալբինուսի և Պուպիենուսի ընտրությունից հետո հռոմեական բնակչության արձագանքը եղավ։ Երբ Սենատի նիստի ավարտին նոր կայսրերը գնացին Կապիտոլիումի Յուպիտերի տաճար՝ զոհաբերություններ կատարելու, ժողովրդի դժգոհ զանգվածները փակեցին բլրի մոտեցումները՝ բողոքելով Սենատի ընտրության դեմ։ Այս և Հռոմում հաջորդած ապստամբությունները հետևողականորեն պատմվում են Հերոդիանոսի կողմից, մինչդեռ Հուլիոս Կապիտոլինոսը խառնեց մի քանի հաղորդումներ և ներառեց այս ապստամբության տեսարանները հետագա ապստամբությունների պատմության մեջ, թեև նա որոշ մանրամասներ փոխանցեց ավելի ճշգրիտ։ Ըստ ամենայնի, իրադարձությունները տեղի են ունեցել հետեւյալ կերպ. Բնակչությունը բացասաբար էր վերաբերվում Պուպիենուսին, ով ատելություն առաջացրեց Հռոմը որպես պրեֆեկտի կառավարման խստության և «ամբոխի անարժեք և անլուրջ մարդկանց դեմ վճռական միջոցների պատճառով»։ Վրդովված մարդիկ, սպառնալով սպանել երկու կայսրերին, պահանջում էին, որ կայսերական տիտղոսը պահպանվի Գորդիների ընտանիքի կողմից և իշխանությունը փոխանցվի Գորդիան I-ի թոռանը՝ Մարկ Անտոնի Գորդիանին, որը հազիվ տասներեք տարեկան էր։ Բալբինուսը և Պուպիենը փորձեցին ճեղքել շրջապատը, բայց ապարդյուն։ Միայն այն ժամանակ, երբ կայսրերի ուղեկիցները բերեցին երիտասարդ Գորդիանին, բարձրացրին նրան իրենց ուսերի վրա և ցույց տվեցին ամբոխին, վերջիններս նահանջեցին, և կայսրերը կարողացան ազատորեն մտնել Պալատինի պալատ։ Նույն օրը Սենատը Գորդիանոս Կեսար հռչակեց։
Գորդիանոսի ընտրությունը հավասարազոր էր նրան գահաժառանգ ճանաչելուն։ Այսպիսով, Սենատի կողմից ընտրովի միապետության համակարգ ստեղծելու ջանքերը ձախողվեցին։ Այս դրվագը բեկումնային է 238 թվականի ճգնաժամի զարգացման մեջ՝ ցույց տալով արիստոկրատիայի ազդեցության սահմանները և ժողովրդի միապետական ​​տրամադրությունների խորությունը։ Մնում է բաց հարց՝ արդյո՞ք այս ապստամբությունն ինքնաբուխ էր, և եթե ոչ, ո՞վ է դրա ոգեշնչողը։ Հերոդիանոսն արդեն ենթադրել էր, որ ժողովրդի վրդովմունքը տեղի է ունեցել «Գորդիանոսի ընկերների և հարազատների դրդմամբ», որոնք հավանաբար սենատում ուժեղ կուսակցություն են ստեղծել, նույնիսկ եթե այնտեղ մեծամասնություն չեն կազմում։
Անկարգություններ Հռոմում
Բալբինուսի և Պուպիենուսի առաջին գործողություններից մեկը երկու Գորդյանների աստվածացումն էր։ Դրանից հետո Վետտիուս Սաբինուսը նշանակվեց Հռոմի պրեֆեկտ, իսկ Պինարիուս Վալենսը՝ պրետորիումի պրեֆեկտ։ Դրանից հետո ժողովրդի համար կազմակերպվում էին թատերական ներկայացումներ՝ կրկեսային խաղերի ու գլադիատորական մենամարտերի հետ մեկտեղ, բաժանվում էր զգալի կոնգիարիա։ Քայլ կատարվեց երկու կառավարիչների միջև պետական ​​խնդիրների բաշխման ուղղությամբ։ Մինչ Բալբինոսը մնաց Հռոմում, Պուպիենուսը պատերազմեց Մաքսիմինոսի հետ։ Պուպիենուսի հեռանալուց հետո Հռոմում վերսկսվեցին անկարգությունները, որոնք հանգեցրին արյունալի մարտերին։ Այս անգամ տեղի ունեցան բախումներ պրետորականների և ժողովրդի ու սենատորների միջև, որի պատճառը հետևյալ «Սենատից երկու տղամարդկանց հանդուգն արարքն էր»։ Երբ Սենատը հավաքվեց՝ քննարկելու իրավիճակը, Պուպիենուսի կողմից Հռոմում թողածներից մի խումբ անզեն պրետորական վետերաններ ժողովրդի հետ մոտեցան Սենատի մուտքին՝ պարզելու, թե ինչ է կատարվում։ Մի քանի պահակայիններ, հետաքրքրությունից դրդված, ներխուժեցին հավաքների սրահ։ Այնտեղ նրանց դանակահարել են հյուպատոս Լուսիուս Դոմիցիուս Գալիկանուս Պապինիանուսը և նախկին պրետոր Մաեկենասը, ովքեր իրենց հետ զենք են բերել։ Տեղեկանալով այդ մասին՝ մնացած պրետորացիները, կատարվածից ցնցված, փախան իրենց ճամբար։ Գալիկան հրահրված քաղաքաբնակները թալանեցին զինապահեստները և զորանոցից ազատված գլադիատորների հետ պաշարեցին պրետորական ճամբարը։ Երեկոյան սկսվելուն պես, անհաջող մարտերից հետո, պաշարողները սկսեցին նահանջել։ Տեսնելով դա՝ պրետորացիները կատաղեցին և սպանեցին իրենց հակառակորդներից շատերին։ Սակայն հարձակումները շարունակվեցին ավելի մեծ դաժանությամբ։
Բալբինը ապարդյուն փորձեց դադարեցնել անկարգությունները. նա հրամանագիր արձակեց, որտեղ ժողովրդին խնդրում էր գնալ հաշտության, իսկ զինվորներին համաներում էր խոստանում, բայց նրա խնդրանքները արդյունք չտվեցին։ Հուլիոս Կապիտոլինն ասում է, որ երբ կայսրը դուրս է եկել քաղաքաբնակների մոտ, նրան քիչ էր մնում քարով հարվածեին կամ, ըստ մեկ այլ վարկածի, նույնիսկ փայտով վիրավորեին։ Երբ վերջապես պաշարողները, ճամբարը գրավելու երկար անարդյունք ջանքերից հետո, կտրեցին ջրի խողովակները, որոնք տանում էին դեպի կաստրա պրետորիա, պրետորացիները, հուսահատված, սկսեցին մեկ այլ աղետ։ Սկսվեցին կատաղի փողոցային մարտեր, որոնց ժամանակ իբր այրվեց քաղաքի մեծ մասը և շատ մարդիկ զոհվեցին։ Կ.Լորիոն առաջարկել է, որ անկարգություններ հրահրող Գալիկանը գործել է ի շահ Գորդիանի կողմնակիցների և, հմտորեն օգտվելով զինվորների նկատմամբ ամբոխի թշնամանքից, փորձել է անկարգություններ հրահրել՝ երիտասարդ Կեսարի համիշխաններին վերացնելու համար։
Ներքին և արտաքին խնդիրներ
Մինչ Հռոմում քաղաքացիական ընդհարումները հանգեցրին մեծ զոհերի, նոր կառավարության ամենավտանգավոր հակառակորդ Մաքսիմինուսին գրեթե առանց կորուստների դիմեցին։ Թեև Սենատը լայնածավալ պաշտպանական միջոցներ ձեռնարկեց ամբողջ Իտալիայում և մեծ հավաքածուներ ներկայացրեց, Պուպիենուսը չհաջողվեց կռվել, քանի որ Ռավեննայում գտնվելու ժամանակ նրան տեղեկացրին, որ Մաքսիմինոսը մահացել է իր իսկ զինվորների ձեռքով Ակվիլեայի պատերի մոտ։ Այն բանից հետո, երբ Պուպիենուսը այցելեց Ակվիլեա, նա վերադարձավ Հռոմ, որտեղ Մաքսիմինոսի մահվան լուրը մեծ ուրախություն առաջացրեց։ Մայրաքաղաքի ճանապարհին Պուպիենին դիմավորել են քաղաքների պատգամավորներ և շնորհավորել հաղթանակի կապակցությամբ։ Նա բանակ ուղարկեց տեղակայման վայրեր՝ իր հետ թողնելով միայն պրետորացիներին և գերմանական օգնական զորքերին։ Երբ Մաքսիմինուսի գլուխը բերեցին Հռոմ, Բալբինոսը հրամայեց կառուցել հեկատամբ և «մեծագույն ուրախությամբ» սկսեց սպասել Պուպիենուսի վերադարձին, թեև դժգոհ էր սենատի կողմից վերջինիս տված պատիվներից՝ հասկանալով, որ. լուրջ վնաս էր հասցվել նրա իշխանությանը։ Չնայած Բալբինուսին և Պուպիենուսին հաջողվեց վերականգնել կայսրության միասնությունը, նրանք ստիպված էին դիմակայել արտաքին ներխուժման սպառնալիքին, ինչպես նաև լուրջ ֆինանսական դժվարություններին և շարունակվող ներքաղաքական լարվածությանը։ Ըստ Յուլիուս Կապիտոլինի, նրանք կարգավորել են ռազմական գործերը, զբաղվել օրենսդրական և դատական ​​գործունեությամբ։ Թողարկված մետաղադրամները պետք է ցույց տան համիշխանների միջև խաղաղություն և ներդաշնակություն. ձեռքսեղմման պատկերը վկայում էր նրանց՝ որպես «Սենատի հայրերի» համատեղ կառավարման մասին, իսկ մակագրությունները խոսում էին նաև բարեկամության, փոխադարձ վստահության և միմյանց հնազանդվելու պատրաստակամության մասին։ (լատ. AMOR MUTUUS AUGG., CARITAS MUTUA AUGG ., FIDES MUTUA AUGG., PIETAS MUTUA AUGG., CONCORDIA AUGG.)։
Ըստ երևույթին, Բալբինուսի և Պուպիենի իշխանությունը ճանաչվել է կայսրության գրեթե բոլոր գավառներում։ Միայն Աֆրիկան ​​և Նումիդիան, որտեղ Կապելիանոսը, ըստ երևույթին, կարողացավ պահպանել իր պաշտոնը մինչև Գորդիան III-ի գահակալության առաջին ամիսները, հրաժարվեցին ճանաչել կենտրոնական իշխանությունը։ Նաև Տարակոնյան Իսպանիան, որը ղեկավարում էր Դեցիուսը, հավատարիմ մնաց Մաքսիմինուսին նույնիսկ վերջինիս մահից հետո, մինչև այնտեղ ուղարկվեց Ռուտիլիուս Պուդենտ Կրիսպինը, ով մասնակցում էր Ակվիլեայի պաշտպանությանը։ Կայսրերի առջև դրված էր արտաքին թշնամիների հարձակումները ետ մղելու խնդիր։ 236-237 թվականներին Մաքսիմինոսի արշավանքներից հետո Դանուբի սահմանին բարբարոսների գրոհը որոշ չափով թուլացավ։ Բայց ձեռք բերված արդյունքները լիովին զրոյացան 238-ի քաղաքական ճգնաժամից, երբ հռոմեական բանակը Սիրմիումից հեռացավ Իտալիա, ինչը դրդեց Անդրդանուբյան ժողովուրդներին վերսկսել իրենց հարձակումները։ Հուլիոս Կապիտոլինը, հղում անելով Դեքսիպուսին, պատմում է Կարպերի ներխուժման մասին Ստորին Մեզիա և գոթերի արշավանքի մասին Պոնտական ​​Իստրիա քաղաք։ Բալբինոսը և Պուպիենուսը ուղարկվեցին Դանուբյան Տուլիուս Մենոֆիլոսի նահանգներ, որոնք այնտեղ մնացին մինչև 241 թվականը։ Վտանգավոր իրավիճակ ստեղծվեց արևելյան սահմանին, որտեղ պարսից Արտաշիր թագավորը գրավեց Խառանը և Մծբինը։ Հուլիոս Կապիտոլինուսը, որի վկայությունը չի կարող հաստատվել, պատմում է, որ Պուպիենը ծրագրել էր արշավել պարսիկների դեմ, իսկ Բալբինոսը՝ գոթերի դեմ։
Մահ
Շուտով Բալբինի և Պուպիենի հարաբերությունները սկսեցին արագորեն վատանալ։ Տարաձայնության առաջին խթանը Բալբինուսի նախանձն էր Պուպիենուսին տրված պատիվների հանդեպ։ Որոշ ժամանակ անց նրանց միջև ծագած վեճերը, թեև թաքնված, այլևս ոչ մեկի համար գաղտնիք չէին։ Երկու կայսրերն էլ վիճել են առաջնության շուրջ՝ իրենց օգտին փաստարկներ ներկայացնելով։ Բալբինուսը վկայակոչել է իր ազնվական ծագումը և երկու անգամ զբաղեցրել է հյուպատոսի պաշտոնը, իսկ Պուպիենուսը՝ փորձը և Հռոմի պրեֆեկտ լինելու փաստը։ Նրանց տարաձայնություններից օգտվեցին պրետորացիները, որոնք առիթ էին փնտրում սպանելու Սենատի ղեկավարներին։ Ըստ երևույթին, սրանք այն պահակներն էին, ովքեր Մաքսիմինոսի հետ արշավի էին դուրս եկել և Պուպիենոսի հետ վերադարձել Հռոմ ։ Եթե ​​պրետորացիներն ի սկզբանե բացասաբար են հակված եղել Բալբինուսի և Պուպիենուսի նկատմամբ, ապա նրանց տրամադրությունն ավելի է վատացել զինվորների հասցեին սենատորների վիրավորական արտահայտությունների պատճառով։ Արդյունքում, երբ պալատականների և պահակների մեծ մասը Կապիտոլինյան խաղերի կապակցությամբ թատերական ներկայացումներին էր, դառնացած պրետորացիներն օգտվեցին այն պահից, երբ գերմանացի թիկնապահները Բալբինուսի հետ էին (բայց ոչ նրա անմիջական հարևանությամբ), և ներթափանցեց պալատի այն հատվածը, որտեղ ապրում էր Պուպիենը։ Նա ապարդյուն խնդրում էր Բալբինուսին օգնության կանչել գերմանացիներին, բայց Դեցիմուս Կելիուսը կարծում էր, որ Պուպիենը ցանկանում է նրանց օգնությամբ հաստատել միանձնյա իշխանություն և այդ պատճառով հրաժարվեց։ Վիճաբանող կայսրերին բռնեցին պրետորիանները, որոնք գրավեցին երկու Ավգուստին, պատառոտեցին նրանց հագուստները և, տանջելով ու ծեծելով, քարշ տվեցին փողոցներով դեպի իրենց ճամբարը։ Գերմանացիները, իմանալով կատարվածի մասին, շտապել են օգնության։ Տեղեկանալով նրանց մոտեցման մասին՝ պահակները վերջացրին գերիներին և նրանց մարմինները նետեցին փողոց։ Մարդասպանները հռչակեցին Գորդիան III կայսրը, որը դարձավ Հռոմեական կայսրության միակ կառավարիչը։ Բալբինուսի և Պուպիենուսի համատեղ թագավորությունը տևեց 99 օր։
Բալբիանոսի Սարկոֆագը
1927-1928 թվականներին Հռոմի մերձակայքում գտնվող Ապիյան ճանապարհի վրա գտնվող Պրետեքստատի կատակոմբների մուտքի վերևում կատարված հնագիտական ​​պեղումների ժամանակ հայտնաբերվեց մի փոքրիկ կառույց՝ Պոմպեյան պերիստիլի տեսքով։ Այստեղ հայտնաբերվել են հռոմեական սարկոֆագների մի քանի հարյուր բեկորներ, որոնց վերականգնումը 1929 թվականին ձեռնարկել են հնագետներ Հ. ֆոն Շյոնեբեկը և Մարգարետ Գուտշովը։ Այս ձեռնարկության առաջին և ամենակարևոր արդյունքը 2,3 մետր երկարությամբ, 1,17 մետր բարձրությամբ և 1,30 մետր լայնությամբ սարկոֆագն էր։ Այս սարկոֆագի վրա միևնույն ամուսնական զույգը պատկերված է երեք անգամ՝ մեկ անգամ լրիվ չափով՝ պառկած կափարիչի վրա և երկու անգամ՝ ռելիեֆով կողային պատին՝ կենտրոնում և աջ կեսին։ Մինչ աջ կողմում գտնվող տղամարդը, ինչպես պառկած կերպարը, կրում է տոգա, կենտրոնական կոմպոզիցիայում նա պատկերված է զրահով և պալուդամենտում, կարմիր թիկնոց, որը հռոմեական զորավարները (և հետագայում կայսրերը) կրում էին զրահի վրա և ամրացված ձախ կողմում։ ուս. Նրա գլուխը կորել էր, իսկ ճեղքման կետի վրա կախված ժապավենի ծայրերը, որոնք, ըստ երևույթին, ամրացված էին նրա գլխի վերին մասում, իսկ Վիկտորյա աստվածուհին, թռչելով դեպի ձախ, հավանաբար թագ է բարձրացրել նրա գլխին։ Իր կնոջ հետ, ով այստեղ ներկայացված է որպես Վեներա, նա մատաղ է անում արդեն կորած եռոտանի վրա։ Զույգին շրջապատում են Մարսն ու Վիրտուսը, իսկ ձախում՝ օրհնող Աբունդանտիան։ Մարգարետ Գյուտշովը սարկոֆագի վրա պատկերված ամուսնական զույգին նույնացրել է կայսր Բալբինի և նրա կնոջ հետ։ Հետագայում պարզվեց նաև, որ Քլիվլենդի գեղարվեստի թանգարանում պահվող Բալբինի արձանի գլուխը նախկինում պատկանել է այս քանդակային հորինվածքին։
Հարկ է նշել, որ եթե Բալբինի սարկոֆագը հայտնաբերվել է 1927-1928 թվականներին, ապա Քլիվլենդի գլուխը հայտնվել է հռոմեական հնությունների շուկայում 1925 թվականի սկզբին և թանգարանը ձեռք է բերել նույն տարում։ Թերևս գլուխը գտնվել է մի վայրում, որտեղ հայտնաբերվել է սարկոֆագը։ Գլուխը հեշտությամբ կարող էր մի կողմ նետվել, երբ թաղումը քանդվեց, և ի վերջո թաղվեց հեռավոր վայրում։
Սանտա Մարիա
Սանտա Մարիա կղզի (Santa Maria []), մտնում է Ատլանտյան օվկիանոսում գտնվող Ազորյան կղզեխմբի արևելյան խմբի մեջ, պատկանում է Պորտուգալիային։ Կղզին անվանում են նաև «Դեղին կղզի»։ Կղզու մակերեսը կազմում է 97,18 կմ²։ Սանտա Մարիայում է գտնվում Վիլա դու-Պորտույի՝ կղզեխմբի ամենահին բնակավայրի քաղաքապետարանը։
Պատմություն
Ելնելով երկրաբանական տվյալներից՝ կղզու տարիքը կազմում է 4,8 միլիոն տարի։ Այս կղզին կղզեխմբում ամենաառաջինն է հայտնաբերվել։ Կղզին հայտնաբերել է Դիեգու Սիլվեշը 1427 թվականին Մադեյրա կղզի նավարկելու ժամանակ։ Առաջին բնակիչը եղել է Գոնսալու Վելյուն, որը այստեղ հիմնավորվել է ընտանիքով և ընտանեկան կենդանիների հոտով։
Տրանսպորտ
Կղզում գտնվում է միջազգային օդանավակայանը։ Կղզին կապված է Սան Միգել կղզու հետ լաստանավային հաղորդակցությամբ։
Տեսարժան վայրեր
Կղզում պահպանվել է 15-րդ դարի տուն, որը պատկանել է կապիտան Դոնատարիոին։ Ամեն տարի կղզում անցկացվում են ավտոմրցարշավներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կղզիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կղզիներ Կատեգորիա:Կղզիների ցանկեր
Գավառի Լևոն Քալանթարի անվան պետական դրամատիկական թատրոն
Գավառի Լևոն Քալանթարի անվան պետական դրամատիկական թատրոն (նախկինում՝ «Նոր Բայազետի ժողովրդական թատրոն»(1931), «Նոր Բայազետի պետական թատրոն» (1935), Կամոյի պետական թատրոն), թատրոն Գավառ քաղաքում։ Կազմակերպվել է 1931 թվականին՝ ժողովրդական թատրոնի հիման վրա, 1935-ին ստացել պետական կարգավիճակ։ Առաջին ներկայացումը տեղի է ունեցել ապրիլի 5-ին, բեմադրվել է Ռաֆֆու «Սամվել» պատմական ողբերգությունը 5 գործողությամբ։ Թատրոնը չի ունեցել հիմնական շենք և իր գործունեությունը ծավալել է տարբեր տեղերում` կուլտուրայի տանը, այդ ժամանակվա մեծահարուստ և բարերար Կոլոտ Հայրապետի կառուցած դպրոցի շենքում, հետո երաժշտական ուսումնարանում։
Ստեղծագործական կազմը 1937-1940 թթ
Տարբեր տարիներ թատրոնում աշխատել են դերասաններ Վաղինակ և Վարդուհի Դովլաթյանները, Ռ. և Ա. Ազարյանները, Ս. Խաչիկյանը, Ա. Ղազանչյանը, Ա. Աֆրիկյանը, Գ. Նաջարյանը, Ա. Նազարեթյանը, Կ. Ավետիսյան-Մանվելյանը, Գ. Տալյանը, ռեժիսորներ Աշ-Մաթը (Ա. Մաթևոսյան), Հ. Մանվելյանը, Հ. Բաղդասարյանը, Կ. Վարդանյանը, նկարիչներ Ե. Սավոյանը, Ա. Ամրազյանը, Ա. Եգանյանը և ուրիշներ։ Բեմադրվել են Շիրվանզադեի «Պատվի համար», Կոռնեյչուկի «Պլատոն Կրեչետ», Գաբրիել Սունդուկյանի «էլի մեկ զոհ», Մուրացանի «Ռուզան», Ֆրիդրիխ Շիլլերի «Սեր և խարդավանք», Ա. Բաբայանհ «Սիրտը կանչում է» և այլ պիեսներ։
1959 թվականին Կամոյի պետական թատրոնը կոչվել է Լևոն Քալանթարի անունով։ Կոլեկտիվը համալրվել է նոր կադրերով։ Իր ստեղծման օրվանից թատրոնը կոչված է եղել բավարարելու աշխատավորության գեղագիտական պահանջները։ Թատրոնի ուղին հարթ չի ընթացել թե ստեղծագործական, թե կազմակերպչական առումով։ Սակայն դժվարություններն ու խոչընդոտները չեն ընկճել արվեստը լայն հասարակությանը ներկայացնող արվեստագետներին։ Վերջին բեմադրություններից են Նազիմ Հիքմեթի «Բոլորից մոռացվածը», Մարսել էմեի «Երրորդ գլուխ», Սուրեն Բաբայանի «Արևն ինչ է ասում» և այլն։ Թատերախմբի կազմում են՝ Կ. Գևորգյանը (գլխավոր ռեժիսոր), Հովհաննես Եղիկյանը (նկարիչ), ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ Ա. Ղազազյանը, Գ. Հակոբյանը, Ա. Մուրադյանը, Գ. Մեսրոպյանը, Բ. Մնեյանը, Վ. Առաքելյանը, դերասան֊դերասանուհիներ է. Հովհաննիսյանը, Հ. Գալստյանը, Գ. Գրիգորյանը, Ա. Մովսիսյանը և ուրիշներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գավառի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Հայաստանի դրամատիկական թատրոններ
Օույան Սյու
Օույան Սյու, Սուն կայսրության դարաշրջանի չինացի պետական գործիչ, պատմագիր, ուրվագծագիր և պոետ։ Նրա բազմակողմանի տաղանդը դասվում է եվրոպական վերածննդի գործիչների շարքին հավասար։.
Հայտնի է նաև իր երկրորդ Յունշու անունով,իսկ կյանքի վերջին տարիներին հենց իր կողմից հորինված  «ծեր հարբեցող» 醉翁 մականունով,ինչպես նաև որպես «Ճգնավոր Լյու» 六一居士, ինչ-որ տեղ էլ Լյու-ն կազմված է «վեց» և «մեկ» թվականներից, այսինքն՝ «վեցից մեկը»։ Այն հարցին, թե ինչ «վեցի»  մասին է խոսքը, մի անգամ նա իր հյուրին պատասխանեց, որ իր տանը ընդամենը կա 10 000  գրքեր, 1 000՝ այդ թվում նաև այդ ժամանակների արքայատոհմ Սյա, Շան և Արևմտյան Չժոու  հնագույն տղամարդու վերնազգոստներ, մեկ գուցին, մեկ շախմատի հավաքածու և մի թեյնիկ գինի։ Անցկացնելով կյանքը այս հինգի մեջ,նա վեցերորդն էր ։ Իր ուսուցչի, Ֆան Չժունյանի հետ միասին, ղեկավարում էր 1040-ական թվականներին  երգված բարեփոխումները, Վան Անշիի կանխագործման բարեփոխումները։ 1053 թվականին իր ղեկավարությամբ  կազմվում է  «Պատմական գրառումներ հինգ տոհմերի մասին » ժամանակագրությունը, իսկ 1060 թվականին՝ «Տան տոհմի նոր պատմություն» կարևորագույն չինական ժամանականգրության աշխատություններից մեկը ։
Օույան Սյուն հայտնի է որպես արձակագիր և պոետ, այդ դարաշրջանի երկու՝ (շի և ցի) բանաստեղծական ժանրերի վարպետ էր։ Նա հարստացրել է ուրվագծագրությունը ժիուխա (քննարկում բանաստեղծությունների մասին) ժանրի ստեղծմամբ։ Ինչպես նաև եղել է այդ դարաշրջանի խոշորագույն հնագրագիտական աշխատության «Հնագույն մակագրությունների հավաքածուներ՝ պարզաբանմամբ», որոնցում գրի է առել և մեկնաբանել է հարյուրավոր հնագույն մակագրություններ մետաղների և քարերի վրա։ Ռուս ընթերցողին ավելի հայտնի են նրա ինքնակենսագրական արձակ տեքստերը՝  «Գինովցած ծերուկի գրառումները» (1046 թվական) և «Ճգնավոր Լյու-ի կենսագրությունը» (1070 թվական)։ Նրա որոշ երկեր տպագրվել են ռուսերենով 1959 թվականին «Չինական դասական արձակ» և «Սուն դարաշրջանի պոեզիան» ժողովածուներում։
Օույան Սյու-ին, որպես խոշորագույն պատմագիրին է պատկանում լեգիտիմոստի ժխտման առաջնությունը, չինական տոհմի գերբնական  նշան-«խորհրդանշանը» և «հինգ տարրերի» տեսությունը։ Դրա փոխարեն նա ղեկավարում է չինական տարախքները ։ Նրա առարկությունները «Խմբավորումների մասին» (朋黨論) դարձել է որպես  գաղափարախոսական մի փաստաթուղթ,որին էին դիմել Դունլինսկյան շարժման կողմնակիցները  (東林黨, Մին դարաշրջան),  1724 թվականին կայսր Յունչժեն նույնպեսՂ ։
Նովոպավլովկա (գյուղ, Բլիզնյուկովի շրջան)
Նովոպավլովկա (Новопавлівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բլիզնյուկովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1820 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նովոպավլովկա գյուղում բնակվում էր 4 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,13 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 30,77 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բլիզնյուկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1820 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բիչկի (գյուղ, Դմիտրիևսկի շրջան)
Բիչկի (Бычки), գյուղ Ռուսաստանի Կուրսկի մարզի Դմիտրիևսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1677 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կուրսկի մարզի Դմիտրիևսկի շրջանի բնակավայրեր
Անդրեյ Պալեոլոգ
Ծագում
Թոմաս Պալեոլոգի և Կատերինա Զաքարիայի որդին է, կայսր Մանուել II Պալեոլոգի թոռը և Կոստանդին XI Դրագաշի եղբորորդին, Մոսկվայի մեծ դքսուհի Սոֆյա Պալեոլոգի եղբայրը։
Կենսագրություն
1453 թվականի մայիսի 29-ին Կոստանդնուպոլսի անկումից հետո Անդրեյը շարունակել է ապրել Մորեայում մինչև 1460 թվականը, որի ղեկավարն էր նրա հայր Թոմաս Պալեոլոգը՝ Կոստանդին XI Դրագաշի կրտսեր եղբայրը։ Օսմանյան կայսրության Մորեա ներխուժումից հետո Պապական արքունիքի պաշտպանության ներքո Անդրեյը փախել է Իտալիա՝ Հռոմ։
Անդրեյը մնացել է Իտալիայում։ Նրան շրջապատում վերաբերվել են որպես կայսերական գահի ժառանգորդի։ Անդրեյն ինքը միշտ հանդես է եկել որպես Կոստանդնուպոլսի կայսր ։ 1480 թվականին նա եկել է Մոսկվա, որտեղ, ակնհայտորեն, փորձել է բարելավել իր ֆինանսական վիճակը և բացի այդ նա իր դուստր Մարիային ամուսնացրել է արքայազն Վասիլի Վերեյսկու հետ։
1480 թվականին նա ամուսնացել է Կատերինա անունով մի հասարակ հռոմեացի կնոջ հետ և պարտքերի մեջ ընկել։ Անդրեյը համոզել է Հռոմի պապ Սիքստոս IV-ին երկու միլիոն դուկատ տալ իրեն դեպի Մորեա արշավանք կազմակերպելու համար, բայց դրանք ծախսել է այլ նպատակներով։ Այնուամենայնիվ, ո՛չ սա, ո՛չ էլ հավակնոտ օտարերկրացիներին որևէ տիտղոս և արտոնություններ վաճառելու նրա պատրաստակամությունը չեն բարելավել իր ֆինանսական վիճակը։ Անօգուտ էր նաև Ռուսաստան՝ նրա քրոջ՝ Սոֆյայի արքունիք կատարած ուղևորությունը, որը նա ձեռնարկել է մոտ 1490 թվականին։ Վերջապես, Անդրեյը գործընկեր է գտել ի դեմս Ֆրանսիայի թագավոր Չարլզ VIII-ի, ում այցելել է 1490 թվականին։ Դրանից հետո վճարել է իր պարտքերի մի մասը։ Անդրեյը ողջունել է Չարլզի ներխուժումը Իտալիա 1493 թվականին և շտապել երկրի հյուսիս՝ միանալու նրան։ 1494 թվականի սեպտեմբերի 16-ին նա պայմանագիր է կնքել Չարլզի հետ, համաձայն որի՝ նա Կոստանդնուպոլսի, ինչպես նաև Տրապիզոնի և Սերբիայի գահերին իր բոլոր իրավունքները առատաձեռնորեն փոխանցել է վերջինիս՝ իրեն թողնելով միայն Մորեայի բռնապետությունը։ Հաջորդ տարվա մայիսին Չարլզը Նեապոլում հաստատվելուց հետո Անդրեյին խոստացել է տարեկան 1200 դուկատ աշխատավարձ։ Չարլզի մահից անմիջապես հետո Անդրեյը կրկին հայտնվել է պարտքերի մեջ։ 1502 թվականի սկզբին նա ստորագրել է նոր պայմանագիր, որով իր բոլոր իրավունքները փոխանցել է իսպանացի միապետներ Ֆերդինանդին և Իզաբելլային ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բյուզանդական կայսրեր
Լյուրի սյուր Արնոն (կանտոն)
Լյուրի սյուր Արնոն (Lury-sur-Arnon), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Կենտրոն շրջանում։ Շեր դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Վիերզոն օկրուգի մեջ։ Համաձայն 1999 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 5513 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 1819 է։ Կանտոնում կա 9 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ