Ֆրանսիայի_պատմություն
Նախապատերազմական իրադրություն և հուլիսյան ճգնաժամ
1871 թվականին Փարիզի մոտակայքում գտնվող Վերսալի դղյակում Ֆրանսիայի թագավորը հռչակեց Գերմանիայի տարածքների միավորումը։ 1871 թվականի մարտի 21-ին Բեռլինում Օտտո ֆոն Բիսմարկը հանդիսավոր կերպով հռչակվեց Գերմանիայի առաջին կանցլեր և իր երկաթյա կամքի համար ստացավ «երկաթյան կանցլեր» անվանումը։ Վերամիավորումից անմիջապես հետո Գերմանիան տնտեսապես մեծ վերելք ունեցավ, որ արդյունքում 20-րդ դարի առաջին տասնամյակին Գերմանիան իր տնտեսական ներուժով աշխարհում զիջում էր միայն Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներին։ Գերմանիայի նման զորեղացումը տագնապի մեջ էր պահում Ֆրանսիայի կառավարությանը և ժողովրդին։ 1882 թվականին Գերմանական կայսրությունը, Ավստրո-Հունգարիան և Իտալիան համատեղ ջանքերով ստեղծեցին Եռյակ դաշինքը։ Ամեն անդամ խոստացել էր պաշտպանել մյուսներին այլ գերտերության հարձակումից, ինչպես նաև Գերմանիային և Իտալիային Ֆրանսիայի հարձակումից։ Որպես հավելում, Իտալիան հայտարարեց, որ իր գործողությունները չեն լինի Մեծ Բրիտանիայի դեմ։ 1902 թվականի հունիսին Իտալիան գաղտնի նույնանման հայտարարություն ուղարկեց նաև Ֆրանսիային։ Որպես պայմանագրի բաղկացուցիչ մաս ո՛չ Ավստրո-Հունգարիան և ո՛չ էլ Իտալիան չպետք է առանց լրացուցիչ համաձայնության փոխեին ստատուս քվոն Բալկաններում։ Սակայն, եթե այնուամենայնիվ ստատուս քվոն խախտվի այլ ուժի կողմից, երկու երկրները իրավունք էին իրենց վերապահում փոխհամաձայնեցված կորգով օկուպացնել Բալկանները։ 1871 թվականի ֆրանս-պրուսական պատերազմից հետո Գերմանիայի վարչապետ Օտտո Բիսմարկին հաջողվեց դիվանագիտորեն մեկուսացնել Փարիզի կենտրոնական կառավարությանը։ Չնայած Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի միջև առկա քաղաքական, մշակութային և տնտեսական տարբերությունների՝ երկու երկրների հարաբերությունը գնալով լավանում էին։ 1888 թվականից սկսած Ֆրանսիան Ռուսաստանին տրամադրեց ցածր տոկոսադրույքներով վարկեր, ինչը օգնեց ռուսներին փակել բյուջեի դեֆիցիտը և կառուցել երկաթգծեր գերմանական ճակատի ամբողջ երկայնքով։ 1891 թվականին Ֆրանսիական նավատորմի ղեկավարները այցելեցն ռուսական Կրոնշտադտ նավահանգիստ և ջերմորեն ողջունվեցին ռուսաց ցար Ալեքսանդր III-ի կողմից։ Այցելության ընթացքում Ռուսաստանի տարածքում առաջին անգամ պաշտոնապես հնչեց Մարսելյեզը։ Ռուս-ֆրանսիական համաձայնագիրը կնքվեց 1894 թվականին Սանկտ Պետերբուրգում։ Ֆրանսիական կողմից այն ստորագրեց նախագահ Սադի Կառնոն։ Չնայած Մեծ Բրիտանիայի հետ ունեցած սուրբ հակասություններին՝ Գերմանիայի հետ պատերազմի վտանգը երկու երկրներին ստիպեց մերձենալ։ 1904 թվականի ապրիլի 8-ին Լոնդոնում հանդիպեցին ֆրանսիական և անգլիական կողմերը և հենց նույն օրն էլ կնքվեց ֆրանս-անգլիական արտաքին համաձայնագիր։ Պայմանագիրը բաղկացած էր երկու մասից՝ մեկը ենթակա էր հրապարակման, մյուսը գաղտնի էր։ Հրապարակման ենթակա բաժնում կողմերը պարտավորվում էին Մարոկկոյի հարցի շուրջ պահպանել 1880 թվականի Մադրիդյան վեհաժողովի սկզբունքները։ Գաղտնի հատվածում Մեծ Բրիտանիան ճանաչում էր Ֆրանսիայի իրավունքները Մարոկկոյի, իսկ Ֆրանսիան՝ Անգլիայի իրավունքները Եգիպտոսի նկատմամբ։ Ռուս-ճապոնական պատերազմի ավարտից հետո ձախողված Ռուսաստանը նորից թեքվեց դեպի Եվրոպա, որտեղ սակայն ուժերի վերադասավորման արդյունքում ռուսական շահերին հակոտնյա կանգնած էր Գերմանիան։ Հետևաբար՝ Մեծ Բրիտանիան այլևս չէր դիտարկվում, որպես հակառակորդ։ Բացի այդ, առկա էր նաև Ֆրանսիայի գործոնը, քանի որ վերջինս համարվում էր և՛ Ռուսաստանի, և՛ Մեծ Բրիտանիայի ռազմաքաղաքական դաշնակիցը։ 1907 թվականի օգոստոսի 31-ին Սանկտ Պետերբուրգում հանդիպեցին անգլո-ռուսական կողմերը և կնքվեց անգլո-ռուսական կոնվենցիան, որով վերջնական ձևավորում ստացավ Անտանտը՝ դառնալով ֆրանս-անգլո-ռուսական եռյակ խմբավորում, որը պետք է պայքարեր Եռյակ միության դեմ։