cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Խորհուրդներ տալ սիրող նապաստակը
Սյուժե
Առավոտյան նա կովին սովորեցնում է բառաչել, իսկ կովը նրան պոզահարում է։ Քառասնոտանուն փորձում է սովորեցնել ճիշտ քայլել, բայց արդյունքում նրան դարձնում է հենակներով քայլող հաշմանդամ։ Լողալ սովորող գայլաձկանը տեսնելով՝ Նապաստակը նրան ջրից ափ է հանում և փորձում նրան սովորեցնել ճիշտ լողալ։ Այդ պահին գալիս է մայր-գայլաձուկը, փրկում է փոքրիկին և քշում Նապաստակին։ Լսելով ջութակ նվագող ծղրիդին և երգող սոխակին՝ նա ծղրիդից խլում է ջութակը և սկսում նրան նվագել սովորեցնել, իսկ սոխակին՝ ճիշտ երգել։ Այդ խորհրդից հետո Նապաստակին նորից վտարում են։ Տեսնելով, թե ինչպես է գայլը սողում գառնուկի հետևից, նրան խորհուրդ է տալիս մորը ծննդյան օրվա առթիվ ցուլ նվիրել։ Բայց վերջինս չի ցանկանում նվեր դառնալ և մի կողմ է շպրտում գայլին, իսկ գայլը գլխով զարկվում է ծառին։ Հերթական անպիտան խորհրդի համար գայլը բռնում է Նապաստակի ականջներից, իսկ երբ նա խնդրում է իրեն առանց ձեռքերի թողնել, գայլը բաց է թողնում նրա ականջները և ոտքով մի կողմ շպրտում։ Գետի ափին հայտնվելով՝ նա նկատում է աշխատասեր կուղբին, ով ամբարտակ էր կառուցում։ Որոշելով, որ նա սխալ է լողում, Նապաստակը, վզին քար կապելով, ցատկում է գետը և խեղդվում։ Այս վերջին խորհուրդը հանգեցնում է աներես, հիմար և անքաղաքավարի նապաստակի ողբերգական մահվանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր նապաստակների մասին Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր
Ֆրանսահայ կերպարվեստ
Ֆրանսահայ կերպարվեստի սկզբնավորումը սերտորեն առնչվում է նատյուրմորտի վարպետ Զաքար Զաքարյանի անվան հետ, որը ներշնչվել է 17-րդ դարի հոլանդական գեղանկարչությունից, նաև 18-րդ դարի ֆրանսիացի նկարիչ Ժան-Բատիստ Սիմեոն Շարդենից։ Նկարել է կենցաղային, գեղանկարչական իրեր, մրգեր և երաժշտական գործիքներ։
Պատմություն
Զաքարյանի կտավներին բնորոշ են կուռ կառուցվածքը, նյութի խոր զգացողությունը, մթնոլորտի լուսային խաղերը, արտահայտչալեզվի կատարելությունը (միջագգային ցուցահանդեսների Ոսկե մեդալներ՝ 1882 թվական, 1900 թվական, «Պատվո լեգեոն» շքանշան, 1889 թվական)։ Ֆրանսիական կերպարվեստում ճանաչված է օֆորտի նշանավոր վարպետ էդգար Շահինը, որը շուրջ 1000 գործերի հեղինակ է. «Մետրոյի շինարարությունը» Նկարաշարում (1906-1910 թվականներ) ցայտուն կերպով դրսևորվել է նկարչի առաջադիմական աշխարհայացքը։ Ստեղծել է նաև կրկեսի, ժողովրդական տոնախմբությունների նկարաշարեր, գործազուրկների ու դերասանների դիմապատկերներ, բնանկարներ, նկարազարդել գրքեր։ Նրա արվեստում առանձնահատուկ տեղ ունի հայկական թեման («Ալևոր հայը», «Պողոս Նուբար», «Տիկին Ձարմիկյան» և այլն)։
Ստեղծագործություններ
Շահինի ստեղծագործությունը հայ մշակույթի և 20-րդ դարի սկզբի եվրոպական կերպարվեստի նշանակալի երևույթներից է։ 1928 թվականին նա ընտրվել է խորհրդային Հայաստանի կերպարվեստագետների միության պատվավոր անդամ։ Վենետիկի միջագգային ցուցահանդեսում արժանացել է Ոսկե մեծ մրցանակի (1903 թվական), Ֆրանսիայի կառավարությունը նրան շնորհել է Պատվո լեգեոնի շքանշան և ասպետի աստիճան։ Օֆորտի բնագավառում հայտնի է նաև Տիգրան Պոլատը. հեղինակ է դիմանկարների, կենցաղային պատկերների («Ավել վաճառողը», «Փողոց Կահիրեում» և այլն), նկարազարդել է Անատոլ Ֆրանսի «Սուրբ Կլարայի ջրհորը» (1904 թվական), ժան դը Լաֆոնտենի «Առակների» ակադեմ. հրատ-ը (1930 թվական) և այլ գրքեր։ Նրա արվեստն առանձնանում է նուրբ արտահայտչականությամբ, սևի ու ճերմակի հարուստ երանգավորմամբ։
Զարգացում
Ֆրանսահայ բնանկարիչներ Կարապետ (Շառլ) Ադամյանի, Հովհաննես Ալխագյանի կտավներն օժտված են երփնագրային նուրբ վարպետությամբ, կենդանի և հուզիչ շնչով։ Նկարիչներ Վարդան Մախոխյանը, Արսեն Շապանյանը Հովհաննես Այվազովսկու արվեստի հետևորդներն են և մեծ ավանդ ունեն հայկական ծովանկարչության զարգացման մեջ։ Մոսկվայում և Փարիզում է ձևավորվել Հակոբ Գյուրջյանի արվեստը։ Նա բազմաժանր արձանագործության հիմնադիրն է հայ իրականության մեջ. օժտելով այն բազմակողմանի բովանդակությամբ և գեղարվեստական ընդհանրացումներով՝ հասցրել է համաշխարհային ճանաչման։
1910-ական թվականներին դասական ոճով է կերտել Մաքսիմ Գորկու, Սերգեյ Ռախմանինովի, Իսայ Դոբրովեյնի, Արշակ Չոպանյանի կիսանդրիները։ Նույն շրջանում ստեղծած նրա «Լև Տոլստոյը» հետագայում դրվել է Փարիզում՝ գրողի անվան պուրակում։ Գյուրջյանը կերտել է նաև մի շարք մոնումենտալ արձաններ՝ «Հաղթանակ» (1923 թվական), «Սալոմե» (1925-1926 թվականներ), «Պարուհիներ» (1929 թվական) և այլն։
Քանդակագործի մահից հետո նրա այրին Հայաստանին է նվիրել 400 աշխատանք, ՀԱՊ-ում գործում է նրա ստեղծագործությունների մշտական ցուցասրահ։ Ֆրանսիական դիմադրության շարժման մասնակից, քանդակագործուհի Դարիա Կամսարականը (աշակերտել է Էմիլ Անտուան Բուրդելին) ստեղծել է արտահայտիչ դիմաքանդակներ («Պողոս Նուբար», «Սաշա Փիթոև», «Ռոժե Վայան» և այլն), հայ մտավորականների հուշարձանը Բանյոյում (Փարիզ), նաև պատերազմ, թեմայով մի շարք քանդակներ։
Միջագգային ցուցահանդեսներ
Փարիզի (1937 թվական) և Վենետիկի (1947 թվական) միջագգային ցուցահանդեսներում արժանացել է Ոսկե մեդալների։ 1926 թվականին Փարիզում հիմնադրվել է հայ արվեստագետների «Անի» խմբակցությունը (գործել է մինչև 1931 թվականը)։ Նախագահ է ընտրվել Հովսեփ Փուշմանը (հետագայում տեղափոխվել է ԱՄՆ), քարտուղար՝ Մարգիս Խաչատուրյանը, որը հայտնի է 1915 թվականի հայ գաղթականների կյանքը պատկերող կտավներով և Հնդկաստանի հինավուրց որմնանկարների պատճենահանումներով։ Խմբակցության նպատակը Սփյուռքի հայ արվեստագետներին միավորելն էր, եվրոպական հասարակությանը հայ մշակույթին ծանոթացնելը, Հայաստանի պետական թանգարանի հարստացմանը նպաստելը։ 1931 թվականին ստեղծվել է «Հայ ազատ արվեստագետներ» միությունը (նախագահ՝ Ռաֆայել Շիշմանյան, 1947 թվականին հայրենադարձել է), որը պարբերաբար կազմակերպել է ցուցահանդեսներ։ 1968 թվականին կազմավորվել է «Թորոս Ռոսլին» միությունը (Փարիզ), որտեղ ընդգրկվել են նոր սերնդի արվեստագետներ։ 1950-ական թվականներից Փարիզում գործում է «Հայ արվեստի թանգարանը» (հիմնադիր՝ Նուրհան Ֆրենկյան)։
1940-1950-ական թվականներին գեղարվեստական լեզվի արդիականությամբ ֆրանսիական արվեստում որոշակիորեն առանձնացել են Պետրոս Կոնտուրաջյանը, Լևոն Թյությունջյանը, Հանրի Հերոն (Հրանտ Թեքեյան)։ Ստեղծագործական որոնումների ճանապարհով են ընթացել նաև Մելքոն Քեպապճյանը, Հրանտ Կյուլպենկյանը, Արմիսը (Արմենակ Միսիրյան), Բուզանդ Թոփալյանը, Զարեհ Մութաֆյանը։ Ֆրանսիական արդի գեղարվեստի խոշոր դեմքերից է Գառզուն (Գառնիկ Զուլումյան)։ 1924 թվականին հաստատվել է Փարիզում, հաճախել Մոնպառնասի «ազատ ակադեմիաները»։
1939 թվականին Փարիզում բացվել է Գառզուի առաջին անհատական ցուցահանդեսը։ 1941 թվականից նկարչի գործերը ցուցադրվել են «Անկախների» և «Աշնանային» սալոններում, 1945 թվականից՝ «Դրուան-Դավիդ» ցուցասրահում։ 1953 թվականից արժանացել է միջազգային ճանաչման։ 1950-ական թվականների գործերում ձևավորվել են պատերազմի արհավիրքն ապրած նկարչի հակապատերազմական տրամադրությունները և մարդասիրական աշխարհայացքը։
Պատկերել է լքված ու ավերված պալատներ, նավահանգիստներ, երկաթուղային կայարաններ, որտեղ իշխում են ամայությունն ու տագնապի զգացողությունը։ Նշանավոր են Գառզուի «Հայտնություն» (1956 թվական), «Ապոկալիպսիս» (1957 թվական), «Երկրային դրախտ» (1959 թվական) և այլ նկարաշարեր, մի շարք գրքերի նկարազարդումներ (Անդրե Մորուայի «Ֆրանսիա», 1958 թվական, Ալբեր Քամյուի «Հուշատետրեր», 1965 թվական, և այլն), բազմաթիվ գրաֆիկական գործեր (վիմագրություն)։ Նա հայտնի է նաև որպես բեմանկարիչ (Ադոլֆ Ադանի «ժիզել», նաև Ֆիլիպ Ռամոյի «Բարեկիրթ հնդիկները» և այլն)։
1979 թվականին Գառզուն ընտրվել է Ֆրանսիական գեղարվեստի ակադեմիայի անդամ։ Մասնակցել է միջազգային ցուցահանդեսների, արժանացել Հալմարկի (3 անգամ), «Իլ դը Ֆրանս» (1954 թվական), «Մեծ մրցանակ» (1955 թվական, Տոկիո), ՀՆՄ Մարտիրոս Սարյանի անվան (1981 թվական) մրցանակաների, Ֆրանսիայի Պատվո լեգեոնի շքանշանի (1956 թվական) և ասպետի աստիճանի (1971 թվական)։
Որմնանկարներ
1990-ական թվականներին Ֆրանսիայի Մանոսկ քաղաքի եկեղեցին վերածվել է Գառզուի որմնանկարների («Ապոկալիպսիս» շարքից) թանգարանի։ Ֆրանսիական արվեստում ճանաչված է նաև ժանսեմը (Հովհաննես Սեմերջյան), որը ժանսեմ. «Կանայք գետի մոտ» (1987 թվական) 1944 թվականից ցուցադրվել է «Անկախների» և այլ սալոններում։ Վաղ շրջանում ստեղծել է զուտ ազգային թեմաներով կտավներ («Հայուհին», 1946 թվական, «Հայկական հարսանիք», 1947 թվական, «Թաղում», 1951 թվական, «Հայ ծերունու մահը», 1956 թվական, և այլն), ապա՝ թշվառ, ընչազուրկ մարդկանց կենցաղը պատկերող բազմաֆիգուր, ծավալուն կոմպոզիցիաներ («Ընտանիք», 1953 թվական, «Շուկայում», 1954 թվական, «Ձկնավաճառներ», 1957 թվական, «Թափոր ջահերով», 1962 թվական, և այլն)։ «Պար» (1970 թվական), «Ցլամարտ» (1972 թվական), «Դիմակահանդես» (1978 թվական) հայտնի նկարաշարերում արտացոլվել են նկարչին մշտապես հուզող կյանքի ու մահվան, մարդու գոյատևման պայքարի գաղափարները։
Ժանսեմի ստեղծագործության վրա խոր հետք են թողել Մեծ եղեռնի արհավիրքները՝ կապված իր տխուր մանկության հիշողությունների հետ։ 2002 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտին է նվիրել իր «Եղեռն» (34 նկար) շարքը։ ճապոնիայում գործում է ժանսեմի ստեղծագործությունների 2 թանգարան։ Արժանացել է «Կոմպարեզոն» (1958 թվական, Մեքսիկա), բիենալեի (1962 թվական, Բրյուգե), նաև համահայկական «Վահագն» (2002 թվական) մրցանակների, ՀՀ Մեսրոպ Մաշտոցի (2002 թվական), Ֆրանսիայի Պատվո լեգեոնի (2003 թվական) շքանշանների։
2003 թվականից ՀՀ ԳԱԱ արտասահման անդամ է։ Հետպատերազմյան շրջանի ֆրանսահայ աչքի ընկնող գեղանկարիչներից են Արտավագդ Պերպերյանը, Շարթը (Մարգիս Հարությունյան), Ռիշար (Խաչատուր) Ժերանյանը, Փափագը (Հակոբ Փափազյան), քանդակագործ Տիգրան Խուբեսերյանը և ուրիշներ։ Ֆրանսիական արվեստում բարձր է գնահատվում պրիմիտիվիզմի ներկայացուցիչ Արման Կնյագյանը («Զինակոչիկները», 1966 թվական)։ Ճանաչված են Ռիշար Ժերասյան. «Բնանկար։ Պրովանս» (1962 թվական) նաև Գրիգոր Կարապետյանը, Մորիս (Արա) Տեր-Մարգարյանը, Բերժոն (Պերճ Կոստանյան) և Հովսեփ Ստամբուլյանը։
Արվեստի արդի հոսանքներում ինքնահաստատվել և հաջողությունների են հասել գեղանկարիչներ Ասատուր Պգտիկյանը, ժան Գազանջյանը, Տիգրան Դադերյանը, Արշակ Գառնիկյանը, Վահե Պարսումյանը, Ժերար Փամբուջյանը, Հրաչ Բասմաջյանը, ծաղրանկարիչ Էդմոն Քիրազը (Քիրազյան), քանդակագործներ Րաֆֆին (Սարգսյան), Ժակ Ասլանյանը, Կատյա Դակարյանը, Եվգինե Եփրեմյանը, Դավիթ Երևանցին և ուրիշներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսահայ կերպարվեստ
Պիևե Վերգոնտե
Պիևե Վերգոնտե (Pieve Vergonte), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2680 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 65 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 41 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28886։ Հեռախոսային կոդ՝ 0324։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Վիկենտիոսը և Անաստասիոսը։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Միխայիլ Բարանովսկի
Միխայիլ Վիկտորովիչ Բարանովսկի , ռուս ֆուտբոլիստ, դարպասապահ։
Կարիերա
Մոզիր քաղաքի ֆուտբոլի դպրոցի սան է։ Կալինինգրադի «Բալտիկա» ակումբում 2007 թվականին խաղացել է ընդմիջումով։ 2009 թվականի ձմռանը պայմանագիր է կնքել Առաջին դիվիզիոնի «Ժեմչուժինա-Սոչի» ակումբի հետ ։ 2011 թվականի ամռանը պայմանագիր է կնքել Բրյանսկի «Դինամո» ակումբի հետ։ 2012 թվականի հունիսին տեղափոխվել է Մոսկվայի «Լոկոմոտիվ» ակումբ։ 2012 թվականի հուլիսից մինչև 2013 թվականի հունվարը անցկացրել է Վոլգոգրադի «Ռոտոր» ակումբում, որտեղ նա անցկացրել է ընդամենը մեկ խաղ։ 2013 թվականի ձմռանը պայմանագիր է կնքել «Ուֆա» ակումբի հետ ։ 2013/2014 թվականի մրցաշրջանի ավարտից հետո լքել է ակումբը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Բելառուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ուֆայի ֆուտբոլիստներ
Պեդրան
Պեդրան (Pedrão), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Բաիա նահանգի հյուսիսկենտրոնական մարզում։ Մտնում է Ֆեյրա դի Սանտանայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 6728 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 172,458 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝39,0 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Լորաքս
«Լորաքս» (Dr. Seuss’ The Lorax՝ «Դոկտոր Սյուզի Լորաքս»), 2012 թվականի ամերիկյան լիամետրաժ անիմացիոն ֆիլմ, ռեժիսոր՝ Քրիս Ռենո և Քայլ Բալդ։ Ստեղծվել է Դոկտոր Սյուզի համանուն գրքի հիման վրա։ Ֆիլմն ստացել է 0+ սահմանափակում։
Դիպաշար
Ոչ հեռավոր ապագա։ Երկրի վրա չի մնացել ոչ մի կենդանի ծառ. նույնիսկ դրանք ստեղծված են պլաստիկից, սակայն ունեին արտասովոր հնարավորություններ՝ լույս են տալիս, երաժշտություն են հնչեցնում և այլն։ Տասներկու տարեկան Թեդը իր սիրելի աղջնակի՝ Օդրիի խնդրանքով փորձում էր գտնել գոնե մի իրական ծառ։ Տատիկի խորհրդով նա քաղաքից դուրս է գալիս, որպեսզի գտնի Նախոդկինսին (Once-ler), որը բնակվում է իր միայնակ տանը։ Նա պատմում է տղային, որ ինքն է մեղավոր ծառերի անհետացման մեջ, մի ժամանակ ամայի հարթավայրերի տեղում եղել էր հիանալի դաշտ, որտեղ աճում էին բազմաթիվ ծառեր, և ապրում էին բազմաթիվ կենդանիներ։ Երիտասարդ տարիներին այդտեղ եկավ Նախոդկինսը, որպեսզի հատի աճող ծառերը, տերևներն օգտագործի՝ ստեղծելու «Ամենապետքական» (Thneed) ունիվերսալ արտադրանք։
Կտրելով առաջինը՝ նա կանչում է անտառային ոգուն՝ Լորաքսին, որը մազոտ և մորուքավոր կենդանու տեսք ուներ, կամ նրան ինչպես անվանում է Նախոդկինսը՝ «փրչոտ մսագնդիկ»։ Նա սկզբում փորձում էր Նախոդկինսին կանգնեցնել ուժով, սակայն հետո նրանից միայն երդում է վերցնում, որ նա չի կտրի ծառերը, այլ ուղղակի կպոկի նրանց տերևները։ Սակայն հասակով հայտնի նրա հարազատներ «Բոլորիկպետքիկները», որոնք ժամանել էին «օգնելու» նրան, համոզում են սկսել կտրել ծառերը։ Նախոդկինսը հարստանում է, սակայն շուտով ամբողջ հովտում չի մնում ոչ մի ծառ։ Նրա հարազատները դրանից հետո հեռանում են նրանից այն պատճառով, որ շահույթ չուներ, իսկ Լորաքսը հեռանում է կենդանիների հովտից և ինքնուրույն թռչելով՝ քարերի վրա թողնում «Եթե միայն» փորագրությունը։
Այս պատմությունը Նախոդկինսը փոխանցել է Թեդին մի քանի օրվա ընթացքում։ Դրա մասին իմանում է Օ’Հերը՝ ընկերության սեփականատերը, որը շշերով մաքուր օդ էր թողարկում, որի համար շահավետ չէր ծառերի ի հայտ գալը, քանի որ բույսերն «անվճար» մաքրում էին օդը։ Նա սպառնում է Թեդին՝ փորձելով ստիպել նրան, որ չգնան քաղաքից, բայց Թեդը կրկին լսում է պատմությունը և Նախոդկինսից ստանում է վերջին կենդանի ծառի սերմը, որը կոչվում էր գետնասունկ ծառ։ Օ’Հերը փորձում է խանգարել տղային՝ ցանելու այն՝ ներգրավելով բնակչության աջակցությունը, որոնց պատմում է ծառերի վտանգների մասին, սակայն Թեդը կարողանում է նրանց իր կողմը գրավել։ Նա ցանում է սերմը քաղաքի կենտրոնում։ Շուտով ամբողջ հովիտը կրկին ծաղկում է, իսկ Նախոդկինսն առաջին անգամ երկար տարիների ընթացքում դուրս է գալիս տնից և տեսնում վերադարձած Լորաքսին, որը գովում էր նրան, որ նա վերջիվերջո ճանաչել է իր մեղավորությունը բնության առաջ, և ընկերները ծիծաղում են և գնում 9-րդ տուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2012 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Համակարգչային անիմացիոն ֆիլմեր Կատեգորիա:IMAX ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:3D մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆիլմ-հակաուտոպիա Կատեգորիա:Դոկտոր Սուսի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Ռե (Պիեմոնտ)
Ռե (Re), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 786 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 29 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 27 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0324։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Օրիսանգաս
Օրիսանգաս (Ouriçangas), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում։ Մտնում է Ֆեյրա դի Սանտանա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 7877 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 148,166 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 53,2 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1952 թվականի դեկտեմբերի 12-ին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Հայաստանի սահմանադրական հանրաքվե (2005)
Հանրաքվեն ընդդիմության կողմից կոչվեց «ուրվականների հանրաքվե» ։
Հանրաքվեից հետո
Հանրաքվեի անցկացումից հետո երկու շաբաթների ընթացքում ընդդիմությունն անցկացրեց մի շարք հանրահավաքներ, բայց մեծ թվով մարդկանց չներգրավեց, որն էլ մեծապես հաստատում է բնակչության զգալի մասի իրարամերժ զգացումները։ Նոյեմբերի 28-ի առաջին հանրահավաքը ներգրավել է հինգից տասը հազար մարդ, սակայն առաջիկա երկու շաբաթների ընթացքում հանրահավաքներն ավարտվեցին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ ընտրություններ
Աստրախանի գավառագիտական թանգարան
Աստրախանի գավառագիտական թանգարան, Ռուսաստանի հնագույն թանգարաններից է։ Ցուցադրությունն ընդգրկում է ավելի քան 300 հազար նմուշ, այդ թվում՝ ֆլորայի և ֆաունայի հնագիտական, ազգագրական, դրամագիտական հավաքածուներ։
Թանգարանում առանձնացված են վերականգնողական և նկարչական արվեստանոցներ, տաքսիդերմիկ լաբորատորիա, հյուսնի արհեստանոց։
Պատմություն
Աստրախանի թանգարան֊արգելոցի ստեղծման պատմությունն սկսվել է 1837 թվականի դեկտեմբերից, երբ նահանգապետ Իվան Սեմյոնովիչ Թիմիրյազևի որոշմամբ Աստրախանում բացվեց «Նահանգային թանգարան»։ Դրանում կային տարատեսակ հավաքածուներ, սակայն 1862 թվականին նյութական միջոցների բացակայության պատճառով թանգարանը փակվեց, իսկ ցուցանմուշները պահպանության հանձնվեցին այլ հաստատությունների։
1874 թվականին ստեղծվեց Աստրախանի մարզի հետազոտողների Պետրովյան հանրությունը։ Դրա ստեղծման տարեթիվը համընկավ Պետրոս I-ի ծննդյան 200֊ամյակի տոնակատարությունների հետ։ Հանրության անդամները հավաքեցին մարզի պատմության և բնության մասին նյութեր, թողարկեցին գավառական հոդվածների ժողովածուներ։ 1888 թվականին հանրությանը փոխանցվեցին հավաքածուներ, որոնք նախկինում հավաքվել էին նահանգային վիճակագրական կոմիտետի կողմից։ Քաղաքային վարչությունը տարածք հատկացրեց ցուցանմուշների ցուցադրության համար։
1890 թվականին կենդանաբանական, հնագիտական, դրամագիտական հավաքածուները և հանրության կողմից Կազանի առևտրա֊արտադրական ցուցահանդեսին ներկայացված նկարների ալբոմը արժանացան տարբեր մրցանակների։ 1897 թվականի մարտի 5-ին կայացավ Աստրախանի Պետրովյան թանգարանի պաշտոնական բացումը։ 1911 թվականին դրա հավաքածուները տեղադրվեցին «Քաղաքային հասստատություների» նոր շինությունում, որտեղ էլ գտնվում են մինչև հիմա։
Թանգարան֊արգելոցի գլխամասային շինությունը՝ գավառագիտական թանգարանը, տեղակայված է քաղաքային հաստատությունների շենքում, որը կառուցվել է 1901-1904, 1909-1912 թվականներին։ Ներկայումս այդ շենքում թանգարանից բացի տեղակայված են նաև մարզային ադմինիստրացիան նահանգապետի ընդունարանով և մարզային ներկայացուցչական կառույցը։
Համաշխարհային ճանաչում
Թանգարանի հնագիտական հավաքածուի մեջ կան սարմատական շրջանի ոսկյա և արծաթյա իրեր։
2005 թվականին «Սարմատների ոսկին» թանգարանային ցուցահանդեսը ավելի քան երկու ամիս ցուցադրվեց Հռոմի Պալացցո Վենեցիա թանգարանում, որտեղ ձեռք բերեց համաշխարհային ճանաչում։ Հռոմում ցուցադրվելու արդյունքում սավրոմատոյի յուրահատուկ իրերը Աստրախանի թանգարան֊արգելոցի ֆոնդային հավաքածուից ընդգրկվեցին համաշխարհային գիտական շրջանառության մեջ։
2005 թվականին Թաթարստանում «Ռուսաստանի թանգարաններ» ծրագրի շրջանակներում Աստրախանի թանգարան֊արգելոցի ֆոնդային հավաքածուի նմուշները Էրմիտաժի հավաքածուի հազվագյուտ նմուշների հետ ցուցադրվեցին «Ոսկե Հորդա․ պատմություն և մշակույթ» ցուցահանդեսում։
Վերջին տարիներին թանգարանը ակտիվ մասնակցություն է ունեցել միջազգային ցուցահանդեսների և ժամանակակից սոցիալ֊մշակութային ծրագրերի կազմակերպման գործում։
2014 թվականին Աստրախանի թանգարան֊արգելոցն ընդգրկվել է Ռուսաստանի թանգարաների միության մեջ։
Բաժանմունքներ
Աստրախանի պետական պատմա֊հնագիտական թանգարան֊արգելոցն ներառում է 14 բաժանմունք, որոնցից հինգը գտնվում են Աստրախանում, ինը՝ մարզի շրջաններում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:Աստրախանի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի արգելոց-թանգարաններ
Ձմեռային օլիմպիական խաղեր 2018
XXIII Ձմեռային օլիմպիական խաղեր (2018 Winter Olympics, Jeux Olympiques d’hiver de 2018), անցկացվել է 2018 թվականի փետրվարի 9-ից 25-ը Կորեայի Հանրապետության Փհենչհան քաղաքում։
Խաղերի պաշտոնական հայտերը ներկայացվել են 2009 թվականի հոկտեմբերի 15-ին։ 2011 թվականի հուլիսի 6-ին Միջազգային օլիմպիական կոմիտեն Դուրբանում (Հարավաֆրիկյան Հանրապետություն) կայացած իր 123-րդ նիստում հայտարարել է, որ XXIII Ձմեռային օլիմպիական խաղերը կանցկացվեն Փհենչհան քաղաքում ։
Մայրաքաղաքի ընտրություն
Օլիմիպիական խաղերն անցկացնելու հայտ ներկայացրել են 3 քաղաքներ (ամենաքիչ թվով հայտերը 1988 թվականի Ձմեռային օլիմպիական խաղերից հետո, որ անցկացվել է Կանադայի Կալգար քաղաքում)։
Հայտերի մանրամասներ
Քաղաքի ընտրության վերջնական քվեարկությունը տեղի է ունեցել 2011 թվականի հուլիսի 6-ին՝ Միջազգային օլիմպիական կոմիտեյի 123-րդ նիստում, որն անցկացվել է Հարավաֆրիկյան Հանրապետության Դուրբան քաղաքում։ Քվեարկությունն ավարտվել է առաջին փուլում, այսինքն՝ մասնակիցների կեսից ավելին քվեարկել է մեկ թեկնածուի օգտին ։
Թալիսման
Օլիմպիական խաղերի թալիսմաններն են Սուհորամ վագրը (Օլիմպիական խաղերում) և Պանդաբի արջը (Պարաօլիմպիկան խաղերում)։
Մեդալներ
Սեպտեմբերի 21-ին Կորեայի մայրաքաղաքում ներկայացվել են 2018 թվականի Օլիմպիական խաղերի մեդալները։ Մեդալների դիմերեսին գծեր են, որոնք խորհրդանշում են Օլիմպիական խաղերի պատմությունը և մարզիկների վճռականությունը։ Մեդալների հակառակ կողմում սպորտային մարզաձևերի նկարներ են։ Ձմեռային օլիմպիական խաղերի մեդալների ժապավեններն ստեղծվել են կորեական ավանդական կտորների օգտագործմամբ ։
Մասնակից երկրներ
Փհենչհանի Օլիմպիական խաղերը կմասնակցի 84 երկիր։ Փհենչհանում անցկացվող Ձմեռային օլիմպիական խաղերում առաջին անգամ կմասնակցեն երկու նոր երկրներ` Էրիթրեան և Կոսովոն։ 2017 թվականի դեկտեմբերի 2-ին հայտնի է դարձել, որ Կորեայի Ժողովրդադեմոկրատական Հանարապետության թիմը չի մասնակցի Օլիմպիական խաղերին ։
Հեռարձակում
Բացի այդ, կբացվի երեք հատուկ լրացուցիչ 24 ժամյա Eurosport ալիք (Eurosport-3, Eurosport-4, Eurosport-5), որը հասանելի կդառնա եվրոպական հեռուստադիտողների համար, բացառությամբ Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ձմեռային օլիմպիական խաղեր 2018 Կատեգորիա:2018 հարավկորեական սպորտում Կատեգորիա:2018 բազմասպորտային իրադարձություններում Կատեգորիա:Օլիմպիական խաղերը Հարավային Կորեայում Կատեգորիա:Ձմեռային օլիմպիական խաղեր ըստ տարեթվի
Սուրեն Հարությունյան (փիլիսոփա)
Սուրեն Մարտիրոսի Հարությունյան, հայ խորհրդային փիլիսոփա։ Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր (1970), ՌՍՖՍՀ գիտությունների վաստակավոր գործիչ (1974)։
Կենսագրություն
Ավարտել է Ն. Կ. Կրուպսկայայի անվան կոմունիստական դաստիարակության ակադեմիան (1939), ԽՄԿԿ ԿԿ-ին կից Հասարակական գիտությունների ակադեմիայի ասպիրանտուրան (1947)։ 1939-1943 թվականներին մանկավարժական և կուսակցական աշխատանք է տարել Բաքվում, 1947 թվականից Պյատիգորսկի օտար լեզուների մանկավարժական ինստիտուտի մարքս-լենինյան փիլիսոփայության ամբիոնի վարիչն է։ Հրատարակել է մի շարք գիտական աշխատություններ, որոնք նվիրված են ազգային հարցի մարքս-լենինյան տեսությանը։ ԽՄԿԿ անդամ 1942 թվականից։
Տիգրան Գևորգյան
Տիգրան Ալեքսանի Գևորգյան (, քաղաք Երևան), Հայաստանի պետական գործիչ։
Կոչումներ
Ունի ՀՀ դատական ծառայության առաջին դասի խորհրդականի դասային աստիճան։ Պահեստի լեյտենանտ է։
Անկուսակցական է։ Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1971 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 4 ծնունդներ Կատեգորիա:ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ
Ալեքսանդրի վեպը
Ալեքսանդրի վեպը (Άλεξάνδρου πράξεις կամ Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Historia Alexandri Magni, գրաբար՝ «Պատմութիւն Աղէքսանդրի Մակեդոնացւոյ»), կեղծ պատմական հունական վեպ՝ Ալեքսանդր Մակեդոնացու մասին։ Ետհելլենիստական շրջանի գրական–ժողովրդական հուշարձան։ Ձևավորվել է Ք․ ա․ II–I դդ․ և համեմատաբար ավարտուն տեսքի բերվել մեր թվականության III դարում։
Հեղինակի հարց
Վեպի ստեղծումը վերագրվել է տարբեր հեղինակների։ Մերթ համարվել է, որ այն գրել է Ալեքսանդր Մակեդոնացու ժամանակակից Կալիսթենես Ողյունթացին, ով իսկապես գրել է Ալեքսանդր Մակեդոնացու վարքը, մերթ էլ հեղինակ են համարվել Արիստոտելը, Եզոպոսը, Պտղոմեոսը և այլք։ Հետագայում, սակայն, բոլոր վարկածներն էլ մերժվել են, և համարվելով անհայտ հեղինակի աշխատանք, «Ալեքսանդրի վեպը» ներկայացվել է Կեղծ-Կալիսթենես (Pseudo- Callisthenes) պայմանական հեղինակի անունով։
Տեքստ
Ք.ա. II-I դարերում ստեղծված նախնական տեքստը չի պահպանվել, այլ միայն բնագրի տարբեր խմբագրություններ։ Մի քանի դարի ընթացքում այն ենթարկվել է տարբեր փոփոխությունների, կրճատումների ու լրացումների, այսինքն՝ խմբագրման և միայն մեր թվականության III դարում ընդունել է իր քիչ թե շատ վերջնական տեսքը։ Տարբեր խմբագրումների հունարենով գրված ձեռագրերը պահպանվում են Փարիզում՝ Ֆրանսիայի ազգային գրադարանում։
Խմբագրումներ
Ավանդազրույցից պահպանված ձեռագրերը բաժանվում են երեք հիմնական խմբի, որոնք պայմանականորեն համարակալվել են լատինական այբուբենի տառերով՝ A, B, C: Խմբագրման A տարբերակի ձեռագրերը (Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος) պարունակում են վեպի ամենահին տարբերակը։ Վեպի հռոմեական տարբերակը, որ խմբագրել է Հուլիոս Վալերիոսը մեր թվականության IV դարի սկզբին, իրենից ներկայացնում է հունարեն A տեքստի ազատ փոխադրությունը՝ որոշ կրճատումներով։ Խմբագրման A տարբերակին մոտ են նաև Վալերիոսի աշխատանքի հայերեն և ասորերեն թարգմանությունները։
Խմբագրման B տարբերակը ստեղծվել է IV դարից ոչ վաղ։ A տարբերակից առանձնանում է մի շարք լրացումներով. օրինակ, Օլիմպիադային և Արիստոտելին հղված նամակը, կամ Պորոսի ճամբարի նկարագրությունը և Ալեքսանդրին բնութագրող այլ հատվածներ, որոնք հատուկ են A տարբերակին, այստեղ ընդունել են ավելի հունական կոլորիտ։
Իսկ վերջնական C տարբերակն իրենից ներկայացնում է B տարբերակի զգալիորեն ընդարձակված մշակումը. օրինակ Օլիմպիադային գրված նամակը վերափոխվել է Հնդկաստանի հրաշքների մասին ֆանտաստիկ պատմության, ավելացված են թռչնի թևերի վրա նստած Ալեքսանդրի օդային ճանապարհորդության մասին լեգենդը, ապա նրա վայրէջքը դեպի ծովի խորքերը, այցելությունը դեպի Պաղեստին և այլն։
Վեպի միջով անցնում է երկու հիմնական գիծ՝ Ալեքսանդր Մակեդոնացու իրական կենսագրությունն ու գործունեությունը և ավանդազրույցները, որոնք չեն համարվում պատմական փաստ և լիքն են երևակայությամբ ու հրաշքներով։ Եվ այդպես, ըստ էության, «Ալեքսանդրի վեպն» իրենից ներկայացնում է պատմական եղելության միահյուսում բանահյուսական տարրերով հարուստ ավանդազրույցներին։
Թարգմանությունները տարբեր լեզուներով
Ալեքսանդր Մակեդոնացու կյանքի հանդեպ հետաքրքրությունն առաջացել է նրա մահից հետո և գագաթնակետին հասնելով մեր թվականության III դարում՝ Ալեքսանդր Սևերոսի օրոք, նոր թափ ստացավ, որի արդյունքում Կեղծ Կալիսթենեսի հին հունական վեպն առավել ընդլայնվեց, լրացվեց ու մշակվեց։ Բացի 4-րդ դարում Հուլիոս Վալերիոսի կատարած լատիներեն թարգմանությունից, հայտնի է վեպի լատիներեն ևս մեկ մշակում, որը կատարել է արքեպիսկոպոս Լևոն Նեոպոլիտանացին (10-րդ դար)։ Այն հայտնի է «Ալեքսանդր Մակեդոնացու ճակատամարտերի պատմություն» վերնագրով։ Եվս մեկ աշխատանք էլ 12-րդ դարում ստեղծել է Վալտեր դե Կաստիլիոնեն, որը հայտնի է «Ալեքսանդրեիդա» վերնագրով։
Ալեքսանդրի մասին կիսաառասպելական պատմությունը դարերի ընթացքում ձեռք բերեց մեծ ճանաչվածություն և հաջողություն՝ լայնորեն օգտագործվելով գրական տարբեր ստեղծագործություններում։ Փառապանծ զորավարի մասին պատումները տարածվեցին և՛ Արևմուտքում, և՛ Արևելքում, և տարբեր լեզուներով ստեղծվեցին մանրանկարներով պատկերազարդված բազմաթիվ ձեռագրեր, որոնք մեծ համբավ ունեին մինչև 18-րդ դարը։ Բոլոր տարբերակները, գրեթե առանց բացառության, հիմնված են Կեղծ Կալիսթենեսի հունական տարբերակի վրա։
Ուշագրավ են հայկական, ասորական, ղպտական, եթովպական հնագույն թարգմանությունները, Հուլիոս Վալերիոսի լատիներեն խմբագրությունը (IV դ․)։ Թարգմանված է նաև պարսկերեն ու արաբերեն։ Համանման վեպեր ի հայտ են եկել նաև Անգլիայում, Գերմանիայում, Իսպանիայում, Իտալիայում, տարածվել են ասպետական վեպի տեսք առած սերբական, ռուսական, չեխական «Ալեքսանդրիաները»։ Քիչ չեն նաև կերպարի գեղարվեստական մշակումները տարբեր լեզուներով։ Ալեքսանդրի մասին միջնադարում գրել են Արևելքի այնպիսի հռչակավոր բանաստեղծներ, ինչպիսիք են Ֆիրդուսին («Շահնամե»), Նիզամին («Իսկանդեր-նամե»), Ալիշեր Նավոին և այլք։
12-րդ դարում ի հայտ եկավ «Ալեքսանդրի վեպի» երկու ֆրանսիական տարբերակ՝ ըստ Լամբեր լը Տորի և Ալեքսանդր դը Բերնեի։ Ֆրանսիական տարբերակները հիմք դարձան անգլիական մշակումների համար՝ (King Alisander, XIV դ. և «Ալեքսանդրի վեպը»՝ թարգմանված 1438 թվականին Շոտլանդիայում)։
Վեպի գերմաներեն չափածո տարբերակը հայտնի դարձավ շուրջ 1130 թվականին՝ Լ. Լամպրեխտի անունով, ապա 13-րդ դարում տարածվեցին Ուլրիխ ֆոն Էշենբախի ու Ռուդոլֆ Էմսացու տարբերակները։ 16-րդ դարում հայտնի էր «Ալեքսանդրի վեպի» մոտ 90 մշակում՝ 24 լեզվով։ Հին Ռուսիայում ևս քաջ հայտնի էր Ալեքսանդր Մեծի մասին այս վեպը։
Հայերեն թարգմանություն
«Ալեքսանդրի վեպը» հայերեն աշխարհիկ բնույթի առաջին թարգմանությունն է։ Թարգմանության հավանական հեղինակն է համարվում Մովսես Խորենացին։ Հայերեն թարգմանությունում ստեղծագործության շատ կարևոր հատվածներ ավելի լավ են պահպանվել, քան լատիներեն խմբագրության մեջ, ուստի հայերենը, լատինականի ու ասորականի հետ բաղդատվելով, հնարավորություն է ընձեռվում համեմատելով վերահսկել բնագիրը և հնարավորին չափ վերականգնել հունարեն բոլոր բնագրերում պակասող կամ աղճատված մասերը (ըստ Հ․ Հյուբշմանի, Կ․ Պետերմանի, Կ․ Մյուլլերի, Յ․ Ջախերի, Թ․ Ռումհելդի, Ա․ Բաումհարդների, Տ․ Կուզնեցովայի և ուրիշների)։ Հայերեն թարգմանությունը՝ «Պատմութիւն Աղէքսանդրի Մակեդոնացւոյ» խորագրով, 10 ձեռագրերի հիման վրա, հրապարակվել է 1842 թվականին, Վենետիկում։ Այժմ հայտնի է շուրջ 80 ձեռագիր` Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում (հնագույնն է ձեռ․ № 10151, XIII դ․) և այլուր։ V դարի նախնական խմբագրման շրջանից (բնագիրն ընդհանուր գծերով հավատարիմ է հունարեն նախաբնագրին և դեռևս չի տեղայնացվել) հետո, ընդարձակ խմբագրության շրջանում (XIV–XVI դդ․) «Ալեքսանդրի վեպի» հայերեն թարգմանությունը ստեղծագործաբար վերաիմաստավորվել է՝ ժամանակի ազգային–հասարակական խնդիրներին համապատասխան, լրացվել արձակ հավելադրություններով, իսկ նրա դրվագներին ներհյուսվել է շուրջ 400 ընդմիջող երգ՝ կաֆա։
«Ալեքսանդրի վեպի» հայկականացման և ժողովրդականացման գործում մեծ դեր են կատարել Ֆրիկը, Խաչատուր Կեչառեցին (XIII– XIV դդ․), Գրիգորիս Աղթամարցին, Հովասափ Սեբաստացին, Զաքարիա Գնունեցին (XVI դ․) և ուրիշներ։ Առանձնապես արժեքավոր են Գրիգորիս Աղթամարցու և Զաքարիա Գնունեցու թողած «Պատմութիւն Աղէքսանդրի Մակեդոնացւոյ»-ի ինքնագիր օրինակները՝ հեղինակային կաֆաներով ու նկարազարդումներով։ «Վեպի» հայկական տարբերակը, անցնելով զարգացման դարավոր ուղի, հնամենի զրույցից վերածվել է նոր՝ վիպաքնարական բնույթի յուրօրինակ ստեղծագործության։ Այն տարածվել է ժողովրդի մեջ անկախ զրույցների ու ավանդությունների ձևով։ Մովսես Խորենացին, Ղազար Փարպեցին, Թովմա Արծրունին, Հովհաննես Դրասխանակերտցին, Ստեփանոս Ասողիկը ժամանակին օգտագործել են այն, իսկ միջնադարյան բանաստեղծներն ու մանրանկարիչները՝ ներշնչվել նրանով։ «Ալեքսանդրի վեպի» նկարազարդումներով սկզբնավորվել է հայ աշխարհիկ մանրանկարչությունը։ «Ալեքսանդրի վեպի» գրաբար տեքստի աշխարհաբար թարգմանություն դեռևս չի կատարվել։
Առաջին գիրք
Եգիպտոսի վերջին փարավոն Նեկտանեբ II-ը մի անգամ, մոգության շնորհիվ իմանալով, որ իր երկրին պետք է տիրեն պարսիկները, հագուստը փոխելով, փախչում է Մակեդոնիա՝ իր հետ տանելով ոսկիները։ Այստեղ՝ Պելլոսում, նա հմուտ մոգի համբավ է ձեռք բերում և սիրահարվում է Փիլլիպոս թագավորի կնոջը՝ Օլիմպիադային։ Նեկտանեբի կախարդանքով թագուհին բռնկվում է սիրով նրա հանդեպ՝ կարծելով, թե կապի մեջ է մտել Ամոն աստծու հետ, որի կերպարանքն էր ընդունում փարավոնը Օլիմպիադային այցելելիս։ Փիլիպոսը վերադառնալով իմանում է, որ Օլիմպիադան որդի է ծնելու, և Նեկտանեբի մոգության շնորհիվ՝ հավատում է, որ դա աստծու զավակն է։ Դեռևս պատանի հասակում Ալեքսանդրը ցուցաբերում է մեծ քաջություն և իմաստնություն, սանձում է մարդակեր նժույգ Բուկեփալոսին, օլիմպիական խաղերում հաղթում մարտակառքերով արշավի մրցույթում, իմաստուն պատասխաններ տալիս Դարեհի դեսպանին, որ եկել էր հարկ պահանջելու, հաշտեցնում է վիճող ծնողներին և այլն։ Փիլիպոսի մահից հետո գահ բարձրանալով՝ նա պարսիկների դեմ ազատագրական արշավանք է ձեռնարկում։ Անցնելով մի քանի երկրներ՝ Սիցիլիայում և Իտալիայում իրեն է ենթարկում հռոմեացիներին, ապա ուղևորվում է դեպի Աֆրիկա, որտեղ Լիբիական անապատում այցելում է Ամոնի պատգամաբերին։ Ստանալով վերջինիս կանխագուշակությունները՝ նա կառուցում է Ալեքսանդրիա քաղաքը։ Մեմփիս այցելելուց հետո, որտեղ եգիպտացիները, ըստ պատգամախոսի գուշակությունների, ճանաչում են իրենց Նեկտանեբ փարավոնի որդուն, որ պետք է վերադառնար, Ալեքսանդրը արշավում է Սիրիա և գրավում Տյուրոս քաղաքը, որի բնակիչները չէին կամենում ենթարկվել իրեն։ Պինարա գետի մոտ Ալեքսանդրը, ջախջախելով պարսից զորքը, փախուստի է մատնում նրանց առաջնորդող Դարեհ III արքային։ Այնուհետև, անսպասելիորեն դադարեցնելով ճակատամարտը, նա արշավում է դեպի Իլիոն, որի հերոսները երկրպագում են նրան։ Այստեղից էլ Ալեքսանդրն ուղևորվում է Հունաստան, կործանում է Թեբեն՝ չանսալով երգիչ Իսմենիասի խնդրանքներին խնայելու վերաբերյալ։ Սակայն ավելի ուշ նա վերակառուցում է քաղաքը։
Երկրորդ գիրք
Սկսվում է աթենացիների ժողովրդական ժողովով, որի ընթացքում Դեմոսթենեսը հանդես է գալիս Ալեքսանդր Մակեդոնացուն ենթարկվելու առաջարկով։ Սպարտացիներին հաղթելով՝ Ալեքսանդրը վերադառնում էր Ասիա։ Այստեղ նա դարձյալ մարտնչում է պարսիկների դեմ և անցնում Եփրատը։ Ալեքսանդրի ու Դարեհի միջև տեղի է ունենում երկար նամակագրություն։ Երազում Ամոնից ստացած խորհրդով Ալեքսանդրը զգեստները փոխած թափանցում է Դարեհի բանակային ճամբարը, սակայն, երբ պարսիկ զինվորները ճանաչում են նրան, նա փախչում է։ Կրկին ճակատամարտ տալով պարսիկներին՝ Ալեքսանդրը գերի է վերցնում Դարեհի ազգականներին։
Ինքը՝ Դարեհը, փախչում է՝ ազատվելով հետապնդողներից և ընկնում է իր երկու սատրապների ձեռքը, ովքեր մտադրվել էին սպանել նրան։ Ալեքսանդրը գտնում է մահացու վիրավորված Դարեհին, մեծահոգաբար օգնություն է ցուցաբերում նրան և խոստանում է ամուսնանալ նրա դուստր Ռոքսաննայի հետ։ Իսկ Դարեհին սպանողներին նա պատժում է։ Օլիմպիադային և դարեհի մորը նամակով տեղեկացնելով իր մտադրությունների մասին՝ Ալեքսանդրն ամուսնանում է Ռոքսաննայի հետ։
Երրորդ գիրք
Վերջին՝ Երրորդ գիրքը սկսվում է հույն զինվորների ընդվզման, Ալեքսանդրի՝ նրանց ուղղված ճառի և հաշտության նկարագրությամբ։ Շարունակության մեջ պատմվում է Հնդկաստանի թագավոր Պորոսի դեմ կատարված արշավանքի և նրան հաղթելու մասին։ Բրահմաններին կատարած այցելությունից և նրանց հետ ունեցած իմաստասիրական զրույցից հետո Ալեքսանդրն Արիստոտելին գրում է Հնդկաստանի հրաշալիքների և իր զինվորների ֆանտաստիկ արկածների մասին։ Ալեքսանդրն իր դեգերումների ընթացքում հանդիպում է զարմանալի մարդակերպ էակների՝ վեցձեռքանիներ, անգլուխներ, մարդիկ, որոնց աչքերը կրծքի վրա են, երեքաչքանիներ, շան գլխով կամ թռչնի մարմնով մարդիկ և այլն), լինում է վայրի տարածքներում, որտեղ թագավորում է կիզիչ արևը կամ անթափանց խավարը, իսկ գետինը, որի վրա ոտք են դնում զինվորները, ծածկված է անգին գանձերով։ Ինքը՝ Ալեքսանդրը մի հսկայական թռչնի վրա նստած բարձրանում է օդ, ապա իջնում ծովի խորքերը՝ ապակե վանդակի մեջ նստած։ Հնդկաստանից վերադառնալով նա, Անտիգոնեի անվան տակ թափանցում է Եթովպիայի թագուհի Կանդակայի պալատ։ Բայց թագուհին ճանաչում է նրան՝ իր մոտ ունեցած դիմանկարի շնորհիվ։ Ալեքսանդրը կրկին վտանգի մեջ է. Կանդակայի կրտսեր որդին, որ ամուսնացած էր Պորոսի դստեր հետ, մտադիր է վրեժ լուծել իր աներոջ սպանության համար։ Կանդական և նրա ավագ որդի Կանդավլը, որի կնոջն Ալեքսանդրն ազատել էր գերությունից, փրկում են վերջինիս և նվերներով ճանապարհ դնում։
Այնուհետև Ալեքսանդրը նամակագրություն է ունենում ամազոնուհիների հետ, որոնց հետ պայմանագիր կնքելով, նա վերադառնում է Բաբելոն։ Այստեղից նա նամակ է ուղարկում Օլիմպիադային և Արիստոտելին՝ պատմելով ամենի մասին։ Այնուհետև լինում են տարբեր չարագուշակ նշաններ, որոնք կանխանշում էին Ալեքսանդրի մոտալուտ մահը։ Մեռնելիս նա թողնում է իր կտակը։ Նրա աճյունը տանում են Մեմփիս, ապա՝ Ալեքսանդրիա։ Վեպն ավարտվում է Ալեքսանդրի հիմնադրած քաղաքների ցուցակով։
Ինչպես է հիշատակվում Հայաստանը «Ալեքսանդրի վեպում»
«Ալեքսանդրի վեպում» կա տեղեկություն, որ Ալեքսանդրը ձգտում էր անմահության, որին հասնելու համար նա «ճանապարհ ընկավ դեպի Հայաստան, որտեղ ակունքներն են Տիգրիսի ու Եփրատի»։ Աշխարհի հնագույն գրի առնված էպոսում՝ շումմերական «Գիլգամեշի վեպում», նույնպես գլխավոր հերոսն անմահություն գտնելու համար արևի աստծո խորհրդով մեկնում է Արատտա երկիրը (Հայաստան), որտեղ, դարձյալ շեշտվում է, որ գտնվում էին Եփրատ և Տիգրիս գետերի ակունքները, որի հարավային սահմանները եզերում էին Մասու (հունական տարբերակում՝ Մասիուս) լեռները։ Փաստորեն «Գիլգամեշի վեպի» այս դրվագի սյուժեն պարզապես ներմուծվել է «Ալեքսանդրի վեպի» մեջ։ Այս վերջինի ասորերեն թարգմանության մեջ կա մի դրվագ էլ, որտեղ Ալեքսանդրը հաղթահարում է Մասիս լեռնաշղթան։ Փաստորեն սա շումմերական վեպում նշվող նույն Մասու լեռների հիշատակությունն է։ Ստացվում է, որ «Գիլգամեշի վեպում» հիշատակվող Արատտա երկրի փոխարեն «Ալեքսանդրի վեպում» նշվում է Հայաստանը, երկու տեղում էլ շեշտվում է, որ սա այն երկիրն է, որտեղ գտնվում են Տիգրիսի ու Եփրատի ակունքները, «Մասու լեռների» փոխարեն ասորական թարգմանության մեջ գրված է «Մասիս լեռնաշղթա», և երկու վեպերի հերոսներն էլ այնտեղ են գնում՝ անմահություն գտնելու համար։ Ի դեպ, հրեաների կողմից գրի առնված աստվածաշնչյան գրերում ևս Հայաստանը նշվում է մի երկիր, որտեղ գտնվում էին չորս գետերի, այդ թվում՝ Տիգրիսի ու Եփրատի ակունքները, որոնց մեջտեղում էր դրախտը, իսկ դրա կենտրոնում էլ՝ կենաց ծառը։ Այս ամենը վկայում են, որ տարբեր ժողովուրդների (շումմերների, հրեաների, հույների) էպիկական մտածողության մեջ Հայաստանը համարվում է անմահության երկիր։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հին հունական գրականություն Կատեգորիա:Միջնադարյան գրականություն Կատեգորիա:Նամակագրական վեպեր
Վորմս
Վորմս (Worms), քաղաք Գերմանիայի Ռայնլանդ Պֆալց հողում, որը տեղակայված է Վերին Ռայնից 60 կիլոմետր հարավ-արևմուտք՝ Մայնի Ֆրանկֆուրտում։ 2015 թվականի դրությամբ քաղաքն ունի 82000 բնակիչ ։
Վորմսը Բուրգունդյան թագավորության մայրաքաղաքն է եղել դեռ 5-րդ դարի սկզբին, հետևաբար միջնադարյան լեգենդների տեսարանները վերագրվում են այս ժամանակահատվածին, ինչպես օրինակ «Նիբելունգների երգը» էպոսի առաջին մասում։ 614 թվականից սկսած Վորմսը նաև եղել է Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու եպիսկոպոսական կենտրոն և ամենակարևորը՝ Կառլոս Մեծի նստավայրը։ Վորմսի տաճարը կայսերական տաճարներից մեկն է ու Գերմանիայի Ռոմանական ճարտարապետության լավագույն օրինակներից մեկը։ Քաղաքը, որպես կայսերական քաղաք, բարգավաճեց միջնադարում։ Ավելի քան հարյուր կայսերական «Դիետ» ժողովներն անցկացվում էին այստեղ։ 1521 թվականի նմանօրինակ մի ժողովում Մարտին Լյութերը հռչակվեց որպես հերետիկոսություն։
Այսօր քաղաքը արդյունաբերական կենտրոն է և հայտնի է Liebfraumilch տեսակի գինով։ Արդյունաբերական մյուս ճյուղերից են քիմիական նյութերն ու մետաղական ապրանքները։
Աշխարհագրական դիրք
Վորմս քաղաքը գտնվում է Հռենոս գետի արևմտյան ափին՝ Լյուդվիգսհաֆեն ամ Ռայն և Մայնց քաղաքների միջև։ Քաղաքի հյուսիսային եզրով հոսում է Պֆրիմ, իսկ հարավային եզրով՝ Այսբախ գետերը։ Դրանք երկուսն էլ միանում են Հռենոսին։
Համայնքներ
Վորմսն ունի քաղաքի կենտրոնը շրջափակող 13 ավան։ Դրանք հետևյալն են․
Կլիմա
Հռենոսի հովտում ձմռանը կլիման չափազանց մեղմ է, իսկ ամռանը՝ բավականին հաճելի։ Տեղումների քանակը միջինից ցածր է շրջակա տարածքներում։ Ձյան շերտը ցածր է և հաճախ արագ հալչում է։
Քույր քաղաքներ
Վորմսի քույր քաղաքներն են․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Սեպիանա
Սեպիանա (Seppiana), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 166 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 33 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 5 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0324։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Get Weird
Get Weird, բրիտանական Girl group՝ Little Mix-ի երրորդ ստուդիական ալբոմը՝ թողարկված 2015 թվականի նոյեմբերի 6-ին, Syco Music և Columbia Records լեյբլներով։ Ալբոմին հաջորդել են «Black Magic» «Love Me Like You» երգերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլալեզու ալբոմներ
Ընտանեկան դիմանկար (նկար)
«Ընտանեկան դիմանկար» (Portrait of a Family), ֆլամանդացի նկարիչ և փորագրող, բարոկկոյի կարկառուն ներկայացուցիչ Յակոբ Յորդանսի նկարը։ Հեղինակը կտավը վրձնել է 1650 - 1652 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում։ Յուղաներկով կտավի չափերն են՝ 178,4 × 152,3 սմ։
Նկարագիր
Ըստ ժամանակակից արվեստաբանների՝ նկարն իրենից ներկայացնում է նշանադրության կամ ամուսնության այլաբանական ներկայացում։ Դա է վկայում պատկերված Էրոսը՝ նետը ձեռքին, որն ուղղված է դեպի կնոջ կուրծքը։ Նկարի ֆոնի ձախ կողմում վրձնած մեխակները դեռևս հին ժամանակներից խորհրդանշում են պսակադրությունը։ Դրասանգները ավանդաբար համարվում են մաքրության և առաքինության խորհրդանիշը։ Կնոջ ձեռքին կանգնած թութակը խորհրդանշում է ամուսնության հավատարմությունը ։
Ստեղծման պատմություն
«Ընտանեկան դիմանկար» ստեղծագործությունը ստեղծվել է 1650-ական թվականների սկզբին։ Հետո այն մնացել է նկարչի որդուն։ Հետո այն պատկանել է պրուսացի առևտրական Յոհան Գոցկովսկուն, որը 1764 թվականին՝ պարտքի դիմաց Եկատերինա II կայսրուհուն է տալիս գեղանկարների իր հավաքածուն, որոնց թվում էր նաև այս կտավը։ Արդյունքում «Ընտանեկան դիմանկար» ստեղծագործությունը համարվեց ապագա Էրմիտաժի առաջին նկարներից մեկը ։
Երբ կտավը հասավ Սանկտ Պետերբուրգ՝ Էրմիտաժում կարծում էին, որ այն Յորդանսի ընտանիքի դիմանկարն է։ 1902 թվականին հրատարակվել է պատկերասրահի քարտագրացուցակը, որը կազմել էր Անդրեյ Սոմովը։ Այդ կատալոգում նկարը նշվել է որպես «Ընտանեկան դիմանկար», իսկ հետո նաև «Այլաբանական ընտանեկան դիմանկար» , որպեսզի չշոփոթեն Յորդանսի մեկ այլ՝ «Ինքնադիմանկար ծնողների, եղբայրների և քույրերի հետ» կտավի հետ, որը նույնպես կոչում են «Ընտանեկան դիմանկար»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1650 նկարներ Կատեգորիա:Յակոբ Յորդանսի նկարներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների արվեստ Կատեգորիա:Էրմիտաժի նկարներ
Տրասկուերա
Տրասկուերա (Trasquera), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 279 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 7 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 39 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28868։ Հեռախոսային կոդ՝ 0324։
Տրասկուերան սահմանակից է Բոգնանկո, Կրևոլադոսոլա, Դոմոդոսոլա, Վարզո, Ցվիշբերգեն (Շվեյցարիա) մունիցիպալիտետներին։
Բնակավայրի հովանավոր սրբերն են համարվում Գերվասիուսը և Պրոտասիուսը։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Պեդրու Ալեշանդրի
Պեդրու Ալեշանդրի (Pedro Alexandre), համայնք Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Բաիա նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Բաիա նահանգի հյուսիսարևելյան մարզում։ Մտնում է Ժերեմոբուի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 18 522 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 110,078 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 16,7 մարդ/կմ²։
Կանտե (կոմունա)
Կանտե (Canté), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Սավերդեն կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Պամե շրջանը։
Պեդրու Ալեշանդրի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Կանտե (կոմունա)
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 203 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 136 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 98-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 38-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 72,1 %, 1999 թվականին եղել է՝ 69,9 %)։ 98 աշխատունակ բնակիչներից 84-ը աշխատում էին (50 տղամարդ և 34 կին), անաշխատանք էին 14-ը (9 տղամարդ և 5 կին)։ 38 անգործունակ մարդկանցից 7-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 16-ը թոշակառու, 15-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պիատան
Պիատան (Piatã), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Բաիա նահանգի հարավկենտրոնական մարզում։ Մտնում է Սեաբրայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 19 465 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 508,036 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 12,9 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1878 թվականին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Պրեմիա (քաղաք)
Պրեմիա (Premia), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 591 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 7 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 89 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28866։ Հեռախոսային կոդ՝ 0324։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Արտաքիրտ
Արտաքիրտ, էքսուդատ, բորբոքման ժամանակ արյունատար անոթի պատից արտանցած հեղուկ։ Պարունակում է սպիտակուցներ, ֆերմենտներ, ազոտային նյութեր, արյան ձևավոր տարրեր։ Արտաքիրտ լինում է՝ շճային, որը պարզ, թափանցիկ հեղուկ է, պարունակում է սպիտակուց (3–5%) և լեյկոցիտներ։ Առաջանում է շնչառական ուղիների, թոքամզի (պլևրայի), ստամոքս՜աղիքային համակարգի բորբոքումների դեպքում։ Ֆիբրինային, պարունակում է ֆիբրինոգեն, ալբումին, գլոբուլին և պրոթրոմբին։ Լինում է նշագեղձերի, արգանդի, թոքամզի և սրտապարկի բորբոքումների ժամանակ։ Թարախային, բաղկացած է արյան սպիտակ մարմնիկներից, սպիտակուցներից և քայքայված հյուսվածքների բջիջներից։ Արյունային, վարդագույն է, բնորոշ է արյան սպիտակ և կարմիր մարմնիկների առատությամբ։ Լինում է որովայնամզի, թոքամզի բորբոքումների, ինչպես նաև վիրուսային գրիպի դեպքում։
Օրոլանդիա
Օրոլանդիա (Ourolândia), համայնք Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Բաիա նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում։ Մտնում է Ժակոբինա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 17 632 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 276,011 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 13,8 մարդ/կմ²։ Քաղաքի տոնը նշվում է դեկտեմբերի 12-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Բոլորս հայ ենք
Բոլորս հայ ենք (Hepimiz Ermeniyiz), ստամբուլահայ լրագրող, «Ակօս» թերթի գլխավոր խմբագիր Հրանտ Դինքի սպանությունից հետո տեղի ունեցած ցույցերի ժամանակ կիրառված կարգախոս, որով հազարավոր մարդիկ անցել են Ստամբուլի փողոցներով։ Ցույցերը տեղի են ունեցել 2007 թվականի հունիսի 23-ին՝ Դինքի սպանությունից հինգ օր անց  ։ Ցույցերի ժամանակ կարգախոսը եղել է երեք լեզուներով՝ հայերեն, թուրքերեն և քրդերեն։ Հրանտ Դինքի հուղարկավորության կազմակերպման կոմիտեի ղեկավար Մուսա Չամը նշել է, որ «Բոլորս Հրանտ ենք, բոլորս հայ ենք» կարգախոսը այդ օրերին եղել է ամենաքննարկված թեմաներից մեկը։ Նա հավելել է, որ Հրանտ Դինքի սպանությունը տեղի է ունեցել խտրականության և նացիոնալիզմի հողի վրա, որի էթնիկ դրսևորումը Դինքի սպանությունն էր։ Դրա զոհ կարող են դառնալ ոչ միայն հայերը, այլ նաև ուրիշ ազգերի ներկայացուցիչներ։ Թաղման արարողությունից հետո որոշ վերլուծաբանների և քաղաքական կուսակցությունների առաջնորդների միջև սկսեցին քննարկումներ գնալ այն հարցի շուրջ, թե արդյոք մոտ ապագայում կարող են լինել նոր զոհեր։ Նրանց մտահոգում էր այն հարցը, թե արդյոք այս սպանությունը չի հանգեցնի ազգերի միջև բախումների ։
Պատմական ակնարկ
Աշխարհի տարեր երկրներում քսենոֆոբիայի, ռասիզմի և էթնիկ փոքրամասնությունների իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված ցույցերի ժամանակ կիրառվում են այսպիսի կարգախոսներ։ Առավել հայտնի է 1963 թվականի հունիսի 26-ին Ջոն Քենեդիի կողմից արտասանված «Ich bin ein Berliner» (Ես բեռլինցի եմ) կարգախոսը։ Դրանով Քենեդին իր սատարումն էր արտահայտում Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետության քաղաքացիներին՝ կոմունիզմի դեմ պայքարի գործընթացում ։ Գերմանիայում 1992 թվականին առավել տարածված լոզունգներից մեկն էլ « Ich bin ein Auslaender» (Ես օտարերկրացի եմ) կարգախոսն էր ։
Այսօրինակ կարգախոսների կիրառումը խաղաղ ցույցերի ժամանակ շարունակվում է      ։
Արձագանքներ
Ազգայնական շարժման կուսակցության առաջնորդ Դևլեթ Բահչելին ասել է, որ Թուրքիայի քրեական օրենսգրքի 301-րդ հոդվածը ոտնահարած անձի թաղման արարողության ժամանակ այսպիսի կարգախոսների առկայությունը ամենաքիչը տարօրինակ է ։ Արդարություն և զարգացում կուսակցության ներկայացուցիչ Նուման Քուրթուլմուշն էլ հավելել է, որ մենք բոլորս հայեր չենք և փառք Ալլահին, որ մուսուլման ենք։ Այդ իսկ պատճառով պետք է ապահովել մյուսների անվտանգությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քաղաքական կարգախոսներ Կատեգորիա:2007 ներմուծումներ
Ժողովածու (4664)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Minus One
Ծանոթագրություներ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2016 երգի մրցույթի մասնակիցներ Կատեգորիա:Կիպրոսը Եվրատեսիլ երգի մրցույթում Կատեգորիա:Կիպրոսի երաժշտություն
Հունաստանի ազգային պարկերի ցանկ
Հունաստանի տարածքը խիստ մասնատված է։ Ունի մեծ թվով էկոհամակարգեր։ Հունաստանի ամբողջ ափամերձ հատվածի գրեթե 5% -ը զբաղեցնում են էկոլոգիապես մաքուր ջրային տարածքներ։ Ընդհանուր բնակչության երկու երրորդը ապրում է ափից 2 կմ հեռավորության վրա, որտեղ գտնվում են երկրի խոշորագույն քաղաքները։ Նաև զբոսաշրջիկների մեծ հոսք է նկատվում դեպի Հունաստանի առափնյա շրջաններ։ Այս ամենը հսկայական ծանրություն է տարածաշրջանի էկոհամակարգերի վրա, և բնապահպանական հաշվեկշիռը պաշտպանելու համար ստեղծվել են պահպանվող տարածքներ՝ անտառներ և արգելավայրեր։
Ազգային պարկեր
Հունաստանում հաշվվում է 10 տարածք, որ ըստ Բնության պահպանության միջազգային միության չափանիշների համապատասխանում է ազգային պարկի (Εθνικός δρυμός) կարգավիճակին։