cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Աբակավիր/Լամիվուդին
Աբակավիր/լամիվուդինը օգտագործվել է բժշկության մեջ 2004 թվականին ԱՄՆ-ում ։ Այն Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության հիմնական դեղերի ցանկում է, որում ներառված են առողջապահության ոլորտում կիրառվող ամենաէֆեկտիվ և ապահով դեղորայքները։ Մեծածախ վաճառքի գինը զարգացող երկրներում տատանվում է 14.19-16.78$ -ի սահմանում մեկ ամսում ՝ ըստ 2014 թվականի տվյալների ։ Ըստ 2015 թվականի տվյալների, ԱՄՆ-ում մեկ ամսվա կուրսի արժեքը գերազանցում է 200 $ը ։
Անվանումներ
Շատ երկրներներում վաճառվում է Կիվեքսա վաճառքային անվան տակ, իսկ ԱՄՆ-ում վաճառքային անվանում Էպիզկոմ է ։
Իրավական խնդիրներ
Teva Pharmaceuticals-ը և Lupine Ltd-ը ներկայացրեցին ՄԻԱՎ-ի բուժման նոր դեղամիջոցի սինթեզման դիմումներ (ANDAs)։ Օգտագործվել էր աբակավիրի, լամիվուդինի և ԱԶՏ տարբեր համակցություններ։ 2013 թ.-ին ԱՄՆ Դելավեր քաղաքի դատարանը հաստատեց արտոնագրի վավերությունը, ըստ որի դեղամիջոցը պարունակում էր Էպիզկոմ և Թիզիվիր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության հիմնական դեղեր Կատեգորիա:Օրգանական սուլֆիդներ Կատեգորիա:Պուրիններ Կատեգորիա:Արոմատիկ ամիններ Կատեգորիա:Սպիրտներ Կատեգորիա:ՁԻԱՀ
Սանկտ Մորից
1928 և 1948 թվականներին Սանկտ Մորիցը եղել է Ձմեռային օլիմպիական խաղերի մայրաքաղաք։
Պատմություն
Քաղաքն առաջին անգամ հիշատակվել է 1137 թվականին։ Քաղաքի անվանումը հետագայում ստացավ գերմանական ձև և հնչողություն, սակայն կապը սուրբ Մավրիկիոսի հետ, միևնույն է, պահպանվեց։
Ձմեռային սպորտ
1928 և 1948 թվականներին Սանկտ Մորիցում անվկացվել են ձմեռային օլիմպիական խաղեր։ Բացի նրանից` օլիմպիական խաղերը կրկնակի հյուրընկալել են Ինսբրուքը և Լեյք Փլեսիդը։
1934, 1974, 2003 և 2017 թվականներին Սանկտ Մորիցում անցկացվել են լեռնադահուկային մարզաձևից աշխարհի առաջնությունները։ Ամեն տարի այստեղ կազմակերպվում են լեռնադահուկային մարզաձևի աշխարհի գավաթի առաջնությունները։
Սանկտ Մորիցը բոբսլեյի հայրենիքն է համարվում ։ Այստեղ կազմակերպվում են բոբսլեյի, սահնակային սպորտի և սկելետոնի մրցաշարեր։ Ի տարբերություն համանման խոշոր այլ կենտրոնների` սահուղին այստեղ բնական է և ամեն ձմեռ կրկին ձևավորվում է։
Տրանսպորտ
Կոմունան Բեռնի էլեկտրական երկաթուղով կապված է Բեռնինա լեռնանցքին։ Ալբուլա երկաթգծով կապված է Կուր քաղաքին` Գրաուբյունդեն կանտոնի մայրաքաղաքին, իսկ Էնգադինյան երկաթուղով` Վերին և Ներքին Էնգադինի բնակավայրերին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ձմեռային օլիմպիական խաղերի մայրաքաղաքներ
Պուլչինելլա
Պուլչինելլա (Pulcinella), մեկ գործողությամբ բալետ Իգոր Ստրավինսկու երգեցողությամբ, ստեղծվել է 1919-1920 թվականներին, ըստ Ջովաննի Բատիստա Պերգոլեզիի և 18-րդ դարի այլ կոմպոզիտորների երաժշտության։ Բալետը ստեղծվել է իտալական ավանդական կոմեդիա դել'արտեի մոտիվներով, որտեղ Պուրչինելլան ելույթ է ունենում որպես տղամարդու գլխավոր կերպար։ Լիբրետոն ստեղծվել է Ռուսական խաղաշրջանի կազմակերպիչ Սերգեյ Դյագիլևի, կոմպոզիտոր Իգոր Ստրավինսկու, խորեոգրաֆ Լեոնիդ Մյասինի և բեմանկարիչ Պաբլո Պիկասոի համատեղ ջանքերով։ Առաջին բեմադրությունը կայացել է 1920 թվականի մայիսի 15-ին, Դյագիլևի ռուսական բալետ խմբի ջանքերով, Փարիզի Գրանդ օպերայում, որը ղեկավարում էր Էռնեստ Անսերմեն։ Բալետը վերածբել է 19-րդ դարում զգալի կերպով թուլացած հետաքրքրությունը Պուլչինելլաների` որպես կոմեդիա դել'արտեի գործող անձանց, հանդեպ ։
Պատմություն
Լեոնիդ Մյասինը իր հուշագրություններում գրել է, որ բեմադրության մտահղացումը առաջացել է Նեապոլի թագավորական պալատի գրադարանում` կոմեդիա դել'արտեի ուսումնասիրության ընթացքում, որտեղ էլ խորեոգրաֆը գտել էր 18-րդ դարի սցենարնների շարք. «երկար մտածմունքներից հետո ես որոշեցի, որ հենց Պուլչինելլայի բնավորությունն է ամենից լավ մարմնավորում բալետային ձևերը»։ «Այդ ամառ 1919 թվականին Նեապոլում ես հաճախ էի գնում տիկնիկային ներկայացումներ դիտելու, որտեղ Պուլչինելան գլխավոր դեր էր կատարում։ Ես հիանում էի նրա անընդհատ փոխվող ժեստերով, երկար ոտքերով, դիմակով, որն ուներ կեռ քիթ, դեմքի ծիծաղող և լացող կողմերով։ Ծեր իտալացի դերասանից ես գնեցի Պուլչինելլայի դիմակը, որը նախկինում պատկանել էր 18-րդ դարի դերասան և ռեժիսոր Անտոնիո Պետիտային։ Ես դրեցի այն և փորձեցի վերարտադրել Պուլչինելլայի շարժումներն ու ժեստերը»։ Բալետմաստերը բալետը կազմել էր 18-րդ դարի սկզբի սցենարի համաձայն և երբ մտահաղացման մասին պատմել է Դյագիլևին, նա առաջարկել է բալետի համար օգտագործել Պերգոլեզի երաժշտությունը։ Նեապոլի Սան Պետրո ա Մայելայի կոնսերվատորիայի գրադարանում Դյագիլևը և Մյասինն ընտրել են գործիքային 15 պիես, որոնք մինչ այդ դեռ չէին հրապարակվել։
Բալետը կազմել էր Դյագիլևը 18-րդ դարի լիբրետոյի հիման վրա. ըստ իր մտահղացման բալետը պետք է բեմադրվեր ըստ իրական երաժշտության, դրա համար ընտրվել էին Ջովանի Պերգոլեզի ստեղծագործությունները` տասը հատված (վեց վոկալային) ։ Ողջ երաժշտությունը վերագրված էր Պերգոլեզին, սակայն դրա մեծ մասը սխալ է վերագրված, և որոշ կոմպոզիցիաներ գրել են Դոմենիկո Գալոն, Ունիկո Վիլեմ վան Վասենարը, Կարլո Իգնացիո Մոնցան և, հնարավոր է, Ալեսանդրո Պարիզոտին  ։ Համաձայն Ստրավինսկու հուշագրությունների` Դագիլևը հանել է նաև Լոնդոնի գրադարանում հավաքված Պերգոլեզի ստեղծագործությունների պատճենները։ Ավելի ուշ կատարված հետազոտությունները վկայում են, որ Դյագիլևը Ստրավինսկուն առաջարկել է հատվածներ Պերգոլեզի «Սիրահարված վանական» (1732 թվական) և «Ֆլամինիո» (1735 թվական) օպերաներից, Կանտանտ № 4-ից, Գավոտը երկու վարիացիաներով և  թավջութակի ու կոնտրաբասի համար սինֆոնիայից, հատվածներ` երկու ջութակների և թվային բասի համար տրիո սոնատից, ալգրո կլավեսինի համար № 7 սոնատից և այլ ստեղծագործություններից  ` ըստ Վ. Պ. Վարունցի ցուցակի։
1919 թվականին դիրիժոր Էռնեստ Անսերմեն Ստրավինսկուն գրել է հնարավոր գործիքավորման հեռանկարի մասին։ Սկզբում կոմպոզիտորը խանդավառությամբ չի վերաբերվել առաջարկին, նրան դուր չէր գալիս ուրիշի երաժշտության մշակման գաղափարը։ Սակայն ուսումնասիրելով Դյագիլևի` Նեապոլի և Լոնդոնի գրադարաններից հավաքած նյութերը, Ստրավինսկին մտափոխվում է և անցնում աշխատանքի։ Ըստ կոմպոզիտորի հիշողությունների` այդ աշխատանքը իրեն մեծ ուրախություն էր պարգևում, ստիպում էր նրան զգալ սերտ հոգևոր կապ և նույնիսկ ընդհանրություն իր և Նեապոլի կոմպոզիտորի զգացմունքների միջև, որի ստեղծագործությունների հանդեպ նա «միշտ զգում էր մեծ հակում և բոլորովին այլ քնքշություն» ։
Այդ աշխատատար աշխատանքը «ըստ սահմանված սցենարի տարբեր բնավորության տեսարաններով» պահանջում էր կոորդինացիա բալետի հիմնական ստեղծողների հետ, այդ պատճառով մեծ քանակությամբ խորհրդակցություններ են տեղի ունեցել Դյագիլևի, Պիկասոի և Մյասինի միջև, որի ժամանակ էլ առաջացել են տարբեր անհամաձայնություններ` հանգեցնելով բավականին բուռն տեսարանների ։ Բանը նրանում էր, որ Մյասինը պարերը բեմադրում էր ըստ կլավիրի, որոնք մասերով նրա համար Փարիզ էր ուղարկել Ստրավինսկին Շվեցարիայի Մորժ արվարձանից այն ժամանակ, երբ ավարտում էր դրանց գործիքավորումը։ Դրա հետ կապված նրանց միջև առաջացել էին որոշ անհամաձայնություններ, որոնք էլ տարբեր մոտեցումներով արտահայտված են բալետի կոնցեպցիայում։ Կոմպոզիտորի կարծիքով Մյասինի նախնական խորեոգրաֆիան, նրա բնավորությունը և պարերի ընդգծված կարևորությունը չէին համընկնում իր գաղափարին` առաջին հերթին փոքր կամերային նվագախմբի «համեստ» հնչողությանը. «հետևաբար պետք էր պարերը նորից բեմադրել` դրանք հարմարեցնելով իմ հնչողությանը։ Մյասինին և բալետի արտիստներին այս ամենը ձանձրացնում էր, սակայն նրանք գիտակցում էին, որ այլ ելք չկար» ։
Ստրավինսկին ամբողջովին, բացառությամբ որոշ խորեոգրաֆիկ դրվագների, շատ գոհ էր իր ստեղծած բալետից, որը նրա կարծիքով այն եզակի ներկայացումներից մեկն էր, որտեղ «ամեն ինչ խիստ հավասարակշռված էր և որտեղ ողջ բաղադրիչ տարրերը` սյուժեն, երաժշտությունը, խորեոգրաֆիան, դեկորատիվ ձևավորումը դառնում են մեկ կանոնավոր ամբողջություն» ։ Ավելի ուշ Ստրավինսկին հարցազրույցներից մեկի ընթացքում ասել է, որ խորեոգրաֆիան տեղ-տեղ մեխանիկական է, սակայն միայն վարիացիաներով դրվագը չի համապատասխանել երաժշտությանը, որն էլ բալետում նվագախմբի հնարավոր առկայության դեպքում անհամաձայնություն է առաջացնում (Դյագիլևը Մյասինին ասել է, որ կոմպոզիտորը օգտագործում է տավիղների մեծ նվագախումբ) ։ Կոմպոզիտորը առանձնացրել է Մյասինի դերը, որն էլ կարողացել էր թափանցել Նեոպոլի թատրոնի ոգով, իսկ իր պոլչինելլայի դերակատարումը վեր էր յուրաքանչյուր գովեստից։ Պիկասոն ստեղծել էր իրական հրաշք, և նա նույնիսկ չէր կարող հստակ արտահայտել, թե ինչն էր իրեն ավելի շատ հիացրել. «գույները, պլաստիկան, թե այդ հիանալի մարդու ապշեցուցիչ բեմական հոտառությունը» ։
Լ. Միխեևան նշել է, որ «Չորս ծաղրածուներ» հեքիաթը լիբրետոյի հիմքն է դարձել. ըստ կոմպոզիրտորի հուշագրությունների` որպես հեղինակ հանդես են եկել Դյագիլևը, Պիկասոն, Ստրավինսկին և Մյասինը։ Ֆ. Խարտնոլը, Ա. Դեգեն և Ի. Ստուպնիկովը նշել են, որ բալետը բեմադրվել է ըստ կոմեդիա դել'արտեի «Չորս ծաղրածուներ» հեքիաթի։ Սերգեյ Դյագիլևի և Լորկա Մյասինի (Լեոնիդ Մյասինի որդին) խմբի ռեժիսորը գրել է, որ լիբրետոն ստեղծել է Լեոնիդ Մյասինը։ Ե. Սուրիցը որպես սցենարի հեղինակ նշել է Դյագիլևին, Ստրավինսկուն և Մյասինին։ Կոստյումների ձևավորման ընթացքում նկարիչը փորձել է կառչել պատմական ճշգրտությունից, այդ պատճառով նա որոշ չափով շեղվել էր կուբիզմի պարզեցումից։
Երաժշտության յուրահատկություններ
1921 թվականին կոմպոզիտորը ստեղծել էր ստեղծագործության նվագադարձություն մեխանիկական դաշնամուրի համար։ Բալետի երաժշտության հիման վրա Ստրավինսկին 1922 թվականին գրել է նվագախմբային իտալական սյուիտը, որի պրեմիերան անցկացվել է Բոստոնի սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ, Պիեռ Մոնտյոյի ղեկավարությամբ, 1922 թվականի դեկտեմբերի 22-ին։ Սյուիտի երկրորդ խմբագրումը տեղի է ունեցել 1949 թվականին, երրորդը` 1965 թվականին։ Դրա հետ մեկտեղ Ստրավինսկին երաժշտության հիման վրա գրել է սյուիտ ջութակի և դաշնամուրի համար (1925 թվական), «Իտալական սյուիտ» թավջութակի և դաշնամուրի համար (1933 թվական), «իտալական սյուիտ» ջութակի և դաշնամուրի համար (1933 թվականին) ։ Թավջութակի և ջութակի «Իտալական սյուիտը» ստեղծվել է դրանց առաջին կատարողներ Գրիգորի Պյատիգորսկիի և Ս. Դուշկինի համագործակցության ընթացքում ։
Ստրավինսկու բալետը, ստեղծված կամերային օպերայի համար, մենակատարներով հաճախ համարվում է նեոդասական շրջանի առաջին ստեղծագործությունը։ Վերջնական տարբերակում ստեղծագործությունը գրված է երեք մենակատարների համար (1 սոպրանո, 1 տենոր և 1 բաս), բացի դրանից նվագախմբում առկա էր 2 ֆլեյտա (2 պիկոլո), 2 հոբոյ, 2 ֆագոտ, 2եղջյուր(F), 1 շեփոր (C), 1 տրոմբոն, «կոնցերտ» (2 ջութակներ, 1 ալտ, 1 թավջութակ, 1 կոնտրաբաս) և «ռիպիենո» (8 ջութակներ, 4 ալտ, 3 թավջութակներ և 3 կոնտրաբաս) ։
Բորիս Ասաֆևը նկատել է, որ Ստրավինսկու վերաբերմունքը դարաշրջանի երաժշտության` բարոկկոյի հանդեպ, ցույց է տալիս կոմպոզիտորի կայուն հիմքի որոնումը` ժամանակակից երաժշտություն ստեղծելու համար։ Ի պատասխան Ստրավինսկու դեմ մեղադրանքի` անկման և «փարիզյան ոճով» կույր ընդօրինակման վերաբերյալ Ասաֆևը գրել է. «Նա չի ընդօրինակում, այլ իրեն են ընդօրինակում։ Նա թելադրում է իր ոճը։ Նա առաջինն է վերցնում և վերափոխում ըստ իրեն, ստանում նոր հումք, որն իրենից առաջ ոչ ոք չէր արել» ։ Խորհրդային քննադատի կարծիքով բալետն այնքան էլ բնորոշ չէ ոճավորման և արխաիկացման համար, ինչպես դա կարող էր թվալ առաջին հայացքից, այս խորը ժամանակակից երաժշտական ստեղծագործությունը, որ մեջ «սիրով և քնքշորեն ներկայացված են իտալական մելոսի պլաստիկ գեղեցկությունը, միշտ կենդանի և հրապուրիչ» ։ Նույն հեղինակը հայտնի կապ է տեսնում այս բալետի և Ստրավինսկու «Մավրա» կատակերգական վոդևիլ-օպերայի միջև։ Ասաֆևը բալետի երաժշտական առանձնահատկությունների շարքին է դասում.
Սյուժե
Պուլչինելլայի պատմությունը վերցված է նեոպոլյան ձեռագրերից` ժամանակագրված 1700 թվականին, այն պարունակում էր նեապոլյան բեմի պարային, բնորոշ և հանրահայտ կատակերգությունների շարք։
Մեկ գործողությամբ բալետի գործողությունները ծավալվում էին Նեապոլում 18-րդ դարի սկզբին։ Պատմությունը սկսվում է Ֆլորինդոյի և Կավիելոյի սերենադներով` ուղղված Պրուդենցին և Ռոզետային։ Երկու կանայք էլ տպավորված չէին երաժշտությունից և պատասխանում են` պատուհանից լվացքաջուր թափելով։ Այլոց մեջ հայտնվում է նաև Պրուդենցի հայրը` բժիշկը, որը հետևում էր անհաջողակ երկրպագուներին։ Զվարճասեր Պուլչինելլային սիրահարված Պրուդենցը և Ռոզետը հետևում են իրենց ցանկալի օբյեկտին։
Պրեմիերա
Դյագիլևի ռուսական բալետի փարիզյան իններորդ սեզոնի հանրության հիմնական սպասելիքները վերաբերվում էին «Պուլչինելլա» բալետի պրեմիերային։ Պրեմիերայի ժամանակ հիմնական կատարողներն են։
Առաջին ցուցադրությունը մեծ հաջողություն է ունեցել, բալետն ընդգրկվել է Դյագիլևի խմբի խաղացանկում։ Համաձայն Դյագիլևի ռուսական բալետի ժամանակագրության` «Պուլչինելլա» բալետը խումբը վերջին անգամ կատարել է 1928 թվականի հունիսի 25-ից հուլիսի 28-ը ընկած ժամանակահատվածում, Լոնդոնի Նորին Մեծություն թատրոնում (His Majesty’s Theatre):
Գնահատականներ
Համաձայն Ս. Գրիգորևի գնահատականի` Մյասինի խորեոգրաֆիան «հիանալի էր, միաժամանակ` բանաստեղծական և զվարճալի»։ Հենց ինքը` խորեոգրաֆը, հոյակապ կատարել է գլխավոր դերը։ Կարսավինան, Չերնիշյովը և Նեմչինովան նույնպես հիանալի էին պարում։
Ի. Ֆ. Ստրավինսկին բարձր է գնահատել բեմադրությունը և այն նկարագրել է որպես իրական հաջողություն։ ««Պուլչինելլա» բալետը այն եզակի ներկայացումներից մեկն է, որտեղ ամեն ինչ խիստ կանոնակարգված է և որտեղ բոլոր բաղադրիչ տարրերը` սյուժեն, երաժշտությունը, խորեոգրաֆիան, դեկորային ձևավորումը մեկ միասնականություն են դառնում։ Ինչը վերաբերվում է խորեոգրաֆիկ տեսանկյանը, պետք է ասել, որ բացառությամբ որոշ դրվագների, որոնք այդպես էլ չեն փոխանցվել, այս բալետը Մյասինի լավագույն բեմադրություններից մեկն էր, որն իրոք կարողացել է թափանցել իր նեապոլյան թատերական ոգով։ Նաև Պուլչինելլայի նրա դերակատաարումը վեր էր յուրաքանչյուր գովասանքից։ Ինչը վերաբերվում է Պիկասոյին, նա ստեղծել էր իրական հրաշք և ինքը նույնիսկ չէր կարող հստակ արտահայտել, թե ինչն էր իրեն ավելի շատ հիացրել «գույները, պլաստիկան, թե այդ հիանալի մարդու ապշեցուցիչ բեմական հոտառությունը»։
Մ. Ֆ. Լարիոնովայի կարծիքով Պ. Պիկասոյի «Պուլչինելլա» բալետի ձևավորումը ավելի սքանչելի էր, քան նրա ավելի վաղ կատարած ձևավորման աշխատանքներ Դյագիլևի խմբի համար։
Վերաբեմադրություն
восстановление Леонида Мясина для театра Ла Скала, Милан[16]
Ֆերնանդինյո
Ֆերնանդո Լուիզ Ռոզա (Fernando Luiz Rosa, ավելի հայտնի Ֆերնանդինյո Fernandinho), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, անգլիական Մանչեսթեր Սիթիի և Բրազիլիայի ազգային հավաքականի կիսապաշտպան է։
Կենսագրություն
2003/04 մրցաշրջանում Ֆերնանդինյոն օգնեց Բրազիլիայի հավաքականին մինչև 20 տարեկանների աշխարհի առաջնությունում։
2004 թվականին Ֆերնանդինյոն խփեց 9 գոլ և «Պարանաենսե»-ի կազմում դարձավ Բրազիլիայի առաջնության արծաթե մեդալակիր։ 2005 թվականին ֆուտբոլիստը օգնեց թիմին հասնել Լիբերտադորեսի գավաթի եզրափակիչ, որից հետո 7,8 միլիոն եվրոյի դիմաց տեղափոխվեց Դոնեցկի «Շախտյոր», որի հետ ստորագրեց 5 տարվա պայմանագիր։
Ֆերնանդինյոն մեծ ծավալի աշխատանք կատարեց Դոնեցկի «Շախտյոր»-ում 2005/06 մրցաշրջանում, երբ այդ մրցաշրջանում իր թիմը հաղթեց Ուկրաինայի առաջնությունում։
Մատուլազեմի սկանդալային հեռացումից հետո Ֆերնանդինյոն դարձավ թիմի առաջատարներից մեկը։
2013 թվականի հունիսի 6-ին Ֆերնանդինյոն տեղափոխվեց 40 միլիոն եվրոյի դիմաց անգլիական Մանչեսթեր Սիթի ։
Կարիերայի վիճակագրություն
2014 թվականի մայիսի 11-ի դրությամբ
Հավաքականում կարիերան
Ֆերնանդինյոն Բրազիլիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում դեբյուտել է 2011 թվականի օգոստոսի 10-ին Գերմանիայի հետ ընկերական հանդիպմանը, որը ավարտվել է Գերմանիայի 3։2 հաշվով հաղթանակով։ Ֆերնանդինյոն դուրս եկավ խաղադաշտ մեկնարկային րոպեներից, բայց փոխարինվեց 69-րդ րոպեին ։
Բրազիլիայի կազմում մասնակցել է ԱԱ 2014-ին։
Միջազգային գոլեր
2014 թվականի հունիսի 12-ի դրությամբ
Ակումբ
Ատլետիկո Պարանաենսե
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մանչեսթեր Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Շախտյոր Դոնեցկի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ատլետիկո Պարանաենսեի ֆուտբոլիստներ
Մաքսիմ Կոլոմիեց
Մաքսիմ Վիկտորովիչ Կոլոմիեց (Максим Викторович Коломиец, ), ռուս ռազմական պատմաբան և գրող, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակների զրահատեխնիկայի և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակների տանկերի թեմայով գրքերի հեղինակ, պատմական գիտությունների թեկնածու, Ռուսատսանի Զինված ուժերի կենտրոնական թանգարանի գիտաշխատող, «ԿՄ ռազմավարություն» ՍՊԸ մասնագիտացված ռազմապատմական հրատարակչության գլխավոր տնօրեն։
Կենսագրություն
Մաքիմ Կոլոմիեցը ծնվել է 1968 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Մոսկվայում։
1987-1989 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում։ 1994 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Ն. Բաումանի անվան պետական տեխնիկական համալսարանը։ Նույն թվականին սկսել է աշխատել Ռուսաստանի Զինված ուժերի կենտրոնական թանգարանում։
1999 թվականին հիմնադրել է «ԿՄ ռազմավարություն» հրատարակչությունը, որը լույս է ընծայել «Фронтовая иллюстрация» ալմանախը։
Ընտանիք
Կինը՝ Օլգան, պատմական գիտությունների թեկնածու է։ Ունի մեկ որդի ՝ Վիկտոր (ծնվ.՝ 1996) և մեկ դուստր՝ Աննա (ծնվ.՝ 2002)։
Գնահատականներ և կարծիքներ
— Ոչ թե երեք, այլ երկու՝ 102 հազար՝ գերմանացիների 45 հազարի դիմաց։ Ոչ թե դիակներով են ծածկել, այլ երկաթով։ Եվ ճիշտ արեցին։ Դրանից մենք շատ ունենք։ Ավելի հեշտ է պատրաստել նոր տանկ, ավելի կատարյալ, քան վերանորոգել հինը։ Իսկ անձնակազմերը փորձում էին պահպանել։
Ուսումնասիրությունը, որը ձեռնարկեց Մաքսիմ Կոլոմիեցը, նվիրված է, կարծես, նեղ թեմային, և հեղինակը բացարձակապես հակված չէ հրապարակախոսության։ Խիստ ձևով։ Տեխնոլոգիա, հաշվետվություններ, ոչ մի կարգախոս, ոչ ձախ, ոչ աջ։ Բայց արդյունքում ընթերցողը ստանում է շատ համոզիչ (հենց խիստ տեխնոլոգիականության պատճառով) պատասխան համապատմական բնույթի մի քանի «անիծված հարցերի»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռազմական պատմաբաններ
Լուվր
Լուվր (Palais du Louvre), նախկինում ֆրանսիական թագավորական պալատ, ավերված Թյուիլրի պալատի հետ (Palais des Tuileries) Փարիզի գլխավոր ամրոց։ Պալատը գտնվում է Փարիզի կենտրոնում՝ ձախից Սեն գետի, աջից՝ Ռիվոլի փողոցի միջև։ Լուվրը իր հավաքածուով աշխարհի հռչակավոր թանգարաններից է, իսկ մակերեսով՝ Փարիզի ամենամեծ թանգարանը (210.000 մ², որից 68.000-ը տրամադրված է ցուցահանդեսին) ։ Թանգարանը ներկայացնում է բազմազան հավաքածուներ՝ սկսած անտիկ ժամանակներից մինչև 1848 թվականը, Արևմտյան Եվրոպայից մինչև Պարսկաստան, Հունաստան, Եգիպտոս, Մերձավոր Արևելք և Միջագետք։ Լուվրում ներկայացված ստեղծագործությունները բազմազան են՝ նկարներ, քանդակներ, կերամիկական ստեղծագործություններ, հնէաբանական գտածոներ, արվեստի ստեղծագործություններ, դեկորատիվ կիրառական արվեստ և այլն։ Համաշխարհային ճանաչում ունեն Լուվրում ներկայացված հունական անտիկ դարաշրջանի քանդակ Միլոսյան Վեներան, Լեոնարդո Դա Վինչիի «Մոնա Լիզան» (Ջոկոնդա), Էժեն Դելակրուայի «Ժողովրդին առաջնորդող ազատությունը» կտավը, և բազմաթիվ այլ ստեղծագործություններ։ Լուվրը աշխարհի ամենաշատ այցելուներ ունեցող թանգարանն է։ 2008 թվականին Լուվր է այցելել շուրջ 8.5 միլիոն մարդ ։ Լուվրի մշտական ցուցադրությունը ընդգրկում է շուրջ 35.000 ստեղծագործություն՝ տեղաբաշխված 60.600 մ² ընդհանուր մակերեսով դահլիճներում։
Լուվրը և Փարիզի մյուս թանգարաններ
Եվրոպական արվեստը սկսած 1848 թվականի Փարիզում ներկայացված է Օրսե թանգարանում (1848-1914 թվականներ) և Պոմպիդու կենտրոնում (1914-ից սկսած՝ ժամանակակից և մոդեռն արվեստ)։ Ասիական արվեստը ներկայացված է Գիմե թանգարանում (Guimet)։ Աֆրիկայի, Օվկիանիայի և Ամերիկայի բնիկների արվեստը Լուվրում գրավում է համեմատաբար փոքր տեղ (շուրջ հարյուր ստեղծագործություն), Փարիզում սրանք առավել ընդգրկուն ներկայացված են Բրենլի ափափողոցի(Le musée du quai Branly) թանգարանում։
Թագավորական պալատ
1190 թ. Ֆրանսիայի արքա Ֆիլիպ Օգոստոսը Սեն գետի ափին կառուցում է Լուվր ամրոցը ։ Ամրոցը կառուցված էր պաշտպանական նպատակներով։ 1317 թվականին թագավորական գանձարանը տեղափոխվում է Լուվր, իսկ Շառլ V թագավորը ամրոցը դարձնում է թագավորական նստավայր։ Քաղաքի մեծանալու հետ մեկտեղ ամրոցը հայտնվում է քաղաքի կենտրոնում և կորցնում է իր պատշտպանական նշանակությունը։ 1528 թվականին Ֆրանցիսկ I արքան քանդում է ամրոցը։ 1546 թվականին թագավորը սկսում է ամրոցի վերակառուցումը` որպես թագավորական ճոխ նստավայր։ Միջնադարյան պարսպի արևմտյան մասը քանդվում է և փոխարինվում է Վերածննդի ոճով կառուցված թևով (ճարտարապետ` Պիեռ Լեսկո)։ Այս աշխատանքները շարունակվում են Անրի II և Շառլ IX արքաների թագավորության ժամանակ։ Այնուհետև քանդվում է հին Լուվրի պարսպի հարավային մասը, որը փոխարինվում է Վերածննդի ոճով նոր շենքի հսկայական թևով։ 1594 թվականին Հենրի IV-ը որոշում է Լուվրի պալատը ավելի մեծացնելով միավորել Թյուիլրի պալատի հետ, որը ներկայումս չի պահպանվել։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Լուվրի ֆոնդերն էվակուացվում են, ըստ նախապես՝ 1938 թվականին որոշված պլանի, որն իրականացնում է թանգարանի տնօրեն Ժակ Ժոարը ( Jacques Jaujard) ։ Վերջինս 1936-ին Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ մեծ օգնություն է ցուցաբերում Պրադո թանգարանի ֆոնդերը Ֆրանսիայի տարածքով դեպի Շվեյցարիա տեղափոխելու գործում։ Նա նախագծում է նմանատիպ պլան նաև Լուվրի համար Փարիզի ռմբակոծվելու դեպքում։ Սակայն ինչպես գրում է Հեկտոր Ֆելիսիանոն. «Նա (Հիտլերը) խաղաղության պաշտոնական պայմանագրի համար հույս ուներ ստանալ Ֆրանսիայի ստորագրությունը, որպեսզի ձեռք բերեր Լուվրի հավաքածուի լավագույն նմուշները` որպես պատերազմի փոխհատուցում» ։
1939 թ. օգոստոսին, Փարիզի օկուպացիայից հետո, թվով 50 ստեղծագործություններ տարհանվում են Փարիզից և գերգաղտնի կերպով տեղափոխվում են châteaux de Chambord (Loir-et-Cher), Louvigny (Sarthe), Château de Pau, ևն... Ընդհանուր առմամբ տեղի է ունենում 5,446 արկղերի 200 տեղափոխություն։ Անտիկ հունական քանդակ [Սամոտրասի հաղթանակը հանգրվանում է château de Valençayում, իսկ Ջոկոնդան «Փակված կարմիր թավշյա պաստառով, այնուհետև կաղամախե պատերով արկղի մեջ, կրում է ինվ. համար NLP n°0 և երեք կարմիր կետ, մեծ արժեքի նշանի տարբերակիչ»։ Պատերազմի ընթացքի հետ ֆոնդերի տեղափոխություններն ավելի ու ավելի զգուշություն են պահանջում, մասնավորապես ազատ տարածքի գրավումից հետո։ Ի վերջո գերմանացիներին հաջողվում է ճշտել թաքստոցների ճշգրիտ վայրերը, սակայն Գերմանիայի արվեստի պաշտպանության հանձնաժողովի պատասխանատու կոմս Վոլֆը աչք է փակում սրա վրա՝ կարևոր համարելով միայն այն, որ արվեստի գլուխգործոցները հասնեն հաջորդ սերունդներին ։ Օկուպացիայի ժամանակ գերմանացիները Պատկերազարդ արվեստի հատուկ անձնակազմի ( Sonderstab Bildende Kunst) ղեկավարությամբ ամբողջ Ֆրանսիայով թանգարաններից և մասնավոր հավաքածուներից սկսում են արվեստի ստեղծագործությունների սիստեմատիկ կողոպուտ, գլխավորապես վտարված կամ փախուստի դիմած հրեաների բնակարաններից։ Լուվրի` հնագիտության բաժնի վեց դահլիճներ մասամբ վերածվում են պահեստի սրահի, որտեղ բերվում են հրեաներից գողացած ստեղծագործությունները, և որտեղ ռայխսմարշալ Հերման Գյորինգը 1941 թվականի մայիսի 3-ին իր անձնական նստավայրը զարդարելու համար ստեղծագործություններ է ընտրում ։ Ժյո դը Պոմմ ազգային պատկերասրահի շենքը վերածվում է թաքստոցի։ Ստեղծագործությունները պահպանվում են արկղերի մեջ, նախկին սեփականատերերի մասին նշումներով։ Հետագայում պատկերասրահի աշխատակից Ռոզ Վալանի ( Rose Valland) ջանքերով հենց թաքստոցում համարակալվում են, ինչը թույլ է տալիս պատերազմից հետո ստեղծագործությունները վերադարձնել իրենց նախկին սեփականատերերին։ Լուվրը նույնպես պատերազմից հետո գրեթե ամբողջությամբ վերագտնում է իր գլուխգործոցները։
Բաժիններ
Լուվրի թանգարանը բաղկացած է ութ բաժիններից՝
Հին արևելք
Հին Արևելքի բաժինը նվիրված է Մեձավոր և Միջին Արևելքի հին քաղաքակրթությունների արվեստին՝ սկսած հնագույն ժամանակներից՝ առաջին բնակիչներից՝ (մ.թ.ա. 10.000 տարի և ավելի) մինչև Իսլամի դարաշրջան։
Հին Եգիպտոս
Հին Եգիպտոսի բաժնում ցուցադրված են նեղոսյան քաղաքակրթության մնացորդները՝ նախապատմական ժամանակներից (մ.թ.ա. 4-րդ հզ) մինչև մ.թ.ա. IV դ.:
Հին Հունաստան, Էտրուսկ և Հռոմ
Այս բաժինը ներառում է երեք քաղաքակրթություն՝ հին Հունաստան, Էտրուսկ և հին Հռոմ, կողք կողքի ցուցադրելով մի հսկա տարածաշրջանի անտիկ ժառանգությունը՝ Հունաստան, Իտալիա, հին Բաբելոն, Շումեր, Աքքադ՝ Նեոլիթյան ժամանակաշրջանից (մ.թ.ա. 4րդ հազարամյակ) մինչև մթ VI դ. ։
Իսլամի արվեստ
Ներկայացնում է իսլամական արվեստը։ Իսլամական կրոնի հետ կապված քանդակներն ու նկարները։ Նաև իսլամ արվեստագետների ստեղծագործությունները։
Արվեստի ստեղծագործություններ
Այս բաժնում ներկայացված իրերը չափազանց բազմազան են թե՛ ժամանակաշրջանի, թե՛ օգտագործված նյութերի առումով։ Ցուցադրվում են զարդեր, գորգեր, կահույք, փղոսկրե, բրոնզե իրեր, կերամիկա, ևն։ Ցուցանմուշները ընդգրկում լայն ժամանակաշրջան՝ միջնադարից մինչև XIX դծ առաջին կես։
Գեղանկարչություն
Գեղանկարչության բաժինը ներառում է շուրջ 6000 կտավ՝ միջին դարերից մինչև 1848 թ։ 1848-ից հետո ընկած ժամանակաշրջանի գեղանկարչության հավաքածուն 1986 թ. Օրսե թանգարանի բացվելուց հետո տեղափոխվում է այդ թանգարան (չնչին բացառություններով)։ Գեղանկարչության բաժինը սկզբում ստեղծվել է արքայական հավաքածուից և հետագայում համալրվել է գնումների և նվիրատվությունների հաշվին։
Գրաֆիկական աշխատանքներ
Լուվրի վերջին՝ Գրաֆիկայի բաժնում ցուցադրվում են գրաֆիկական աշխատանքեր՝ կատարված տարբեր տեխնիկաներով։ Գրաֆիական աշխատանքների ցուցադրությունը կրում է բացառապես ժամանակավոր բնույթ՝ ստեղծագործությունները պարբերաբար փոփոխվում են, քանի որ այս մեթոդով արված աշխատանքները լույսի հանդեպ շատ զգայուն են։
Աֆրիկա, Ասիա, Օվկիանիա, Ամերիկա
Այս փոքրիկ բաժինը ներկայացնում է վերոնշյալ տարածաշրջանների արվեստի փոքրիկ հավաքածու՝ թվով 100 հատ, հիմնականում արձանիկներ և քանդակներ։ Բացվել է 2000 թ։ Այս բաժինը նախատեսվել է, որպես Բրենլի ափափողոցի թանգարանի ( Musée du quai Branly) մշտական ներկայացուցչություն Լուվրում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Փարիզի թանգարաններ Կատեգորիա:1793 հիմնադրումներ Ֆրանսիայում Կատեգորիա:Հին Հունաստանի թանգարաններ
Սերգեյ Սոլոմկո
Սերգեյ Սոլոմկո, ռուս նկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ։
Կյանքի և գործունեության վաղ շրջանը
Սերգեյ Սոլոմկոն ծնվել է 1867 թվականի օգոստոսի 10 (22)-ին Սանկտ Պետերբուրգում։ Սերում էր Չերնիգովյան շրջանի ազնվական ընտանիքից։ Հայրը նույնպես կոչվում էր Սերգեյ Սոլոմկո (1835—1897), ով գնդապետ էր և ծառայում էր Մեծ իշխան Կոստանդին Նիկոլաևիչին ու Օլգա Զանադվորովայային։ Նկարչի մանկությունն անցել է Կոստանդինյան պալատում, որ գտնվում է Սանկտ Պետերբուրգից ոչ հեռու, Ստրելնա գյուղում։ Ավարտել է Մոսկվայի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանը (1883–1887), իսկ 1887-88 թվականներին ազատ ունկնդիր է եղել Սանկտ Պետերբուրգի Գեղանկարչության Կայսերական ակադեմիայում։ 1880-ական թվականներից սկսում է մասնակցել կերպարվեստին նվիրված մի շարք ամսագրերի պատրաստման աշխատանքներին՝ որպես նկարիչ։ Նրա այդ շրջանի առաջին հանրահայտ աշխատանքները հրապարակվեցին 1888 թվականին «Север» (Հյուսիս) ամսագրում։ Միաժամանակ աշխատակցում էր նաև «Нива» (Նիվա) և «Արվեստի աշխարհ» ամսագրերին։ Պատկերազարդել է նաև Ա.Ս. Սուվորինի հրատարակությամբ լույս տեսած Պուշկինի («Քարե հյուրը» (1895), «Ջրահեղձը» (1895), «Հեքիաթ Սալթան արքայի մասին» (1896), «Բախչիսարայի շատրվանը» (1897)), Չեխովի «Կաշտանկա» (1892), Գոգոլի «Մեռած հոգիներ» և այլ ստեղծագործություններ։ Սերգեյ Սոլոմկոն նկարներ էր ստեղծում նաև թատերական զանազան ներկայացումների ժամանակ բեմը զարդարելու համար։ Ստեղծել է նաև գեղեցիկ բացիկներ՝ հին ռուսական ավանդազրույցների թեմաներով։ 1900-ական թվականներին նրա հռչակը հասավ գագաթնակետին և մեծացավ նրա աշխատանքների պահանջարկը։ Դրան նպաստեցին ոչ միայն պատմական թեմաներով նկարները (ջրաներկով) և գրքերի պատկերազարդումները, այլև ոսկերչական աշխատանքների ու հագուստների համար կատարած պատկերները։ Սոլոմկոն նաև մոդելներ կազմեց Ճենապակու Կայսերական գործարանի համար։ 1903 թվականին նա հին ռուսական տարազների էսքիզներ գծեց՝ Ձմեռային պալատում անցկացվելիք պարահանդեսի համար։
Գործունեությունը Ֆրանսիայում
1910 թվականից մշտական բնակության տեղափոխվեց Փարիզ, սակայն Ֆրանսիայում էլ ապրելով շարունակեց մեծապես մասնակցել Ռուսաստանի մշակութային կյանքին՝ հաճախակի մասնակցելով ցուցահանդեսների։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Փարիզում տեղի ունեցավ հաշտության միջազգային կոնֆերանս, որը տևեց 1919 թվականի հունվարից մինչև 1920 թվականի հունվարը։ Կոնֆերանսը հրավիրել էին հաղթանակած պետությունները՝ պարտված պետությունների հետ հաշտության պայմանագիր մշակելու և ստորագրելու նպատակով։ Այդ շրջանում Փարիզում տպագրվեց «Նահատակված Ազգեր» փոստային բացիկների շարքը, որոնք բոլորը կատարեց Սերգեյ Սոլոմկոն։ Բացիկների պատկերներում խորհրդանշական ձևով ներկայացված էին եվրոպական այն երկրներն ու ազգերը, որոնք ամենաշատն էին տուժել 1-ին աշխարհամարտում։ Բելգիայի, Լեհաստանի, Սերբիայի հետ մեկտեղ ներկայացված էր նաև Հայաստանը՝ մոր և մանկան պատկերով։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ
Մարիանոպոլիս դու Տոկանտինս
Մարիանոպոլիս դու Տոկանտինս (Marianópolis do Tocantins), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Միրասեմա դու Տոկանտինսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 4070 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 2 091,364 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 1,9 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Տոկանտինս նահանգի բնակավայրեր
Լեոնարդ Սմիթ
Լեոնարդ Սմիթ (Leonard Smith, ), ամերիկացի կինոօպերատոր։ «Օսկար» մրցանակի դափնեկիր լավագույն օպերատորական աշխատանք անվանակարգում «Եղնիկը» ֆիլմի համար։
Կենսագրություն
Լեոնարդ Սմիթը ծնվել է 1894 թվականի ապրիլի 19-ին Բրուքլինում (ԱՄՆ)։ Որպես կինոօպերատոր իր նորամուտը կատարել է 1915 թվականի «Աշխարհի մարտական կոչը» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ։ Հայտնի է ռեժիսոր Ֆրեդ Ուիլքոքսի «Լեսին վերադառնում է տուն» և «Լեսիի խիզախությունը» ֆիլմերով, ինչպես նաև ռեժիսոր Քլարենս Բրաունի «Ազգային թավիշ» և «Եղնիկը» ֆիլմերով։ Եղել է Ամերիկյան կինոօպերատորների միության նախագահը 1943 թվականից մինչև 1947 թվականը ։
Լեոնարդ Սմիթը մահացել է 1947 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Բևերլի Հիլզում (ԱՄՆ)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոօպերատորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կինոօպերատորներ
Բյուրական (գինի)
«Բյուրական», սեղանի տեսակավոր սպիտակ գինի։ Մշակվում է 1960 թվականից, հայկական Աշտարակի շրջանում, «Ոսկեհատ» և «Ճիլար» տեսակների խաղողից։ Թնդությունը՝ 15—16 ծավալային տոկոս, տիտրվող թթվությունը՝ 4,5—5,5 գրամ/լիտր։ «Բյուրական» հարդագույն է, ունի նշի դառնահամ։ Հնացման ընդհանուր ժամկետը՝ 2 տարի։ Համամիութենական և միջազգային մրցույթներոմ ու համտեսներում «Բյուրական» սպիտակ գինին արժանացել է 2 ոսկե և 1 արծաթե մեդալների։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական գինիներ
(720) Բոլինիա
(720) Բոլինիա (Bohlinia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1911 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Ֆրանց Կայզերի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,887752 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,8409 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9346 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1792,41 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,200846 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,36° անկյուն։
Բոլինիա աստերոիդը պատկանում է Կորոնիսի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի ավել քան 300 անդամներ։ Բավականին անսովոր է հանդիսանում այն փաստը, որ այս ընտանիքի անդամները շարժվում են գործնականորեն մի ուղեծրով ։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:Կորոնիսի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1911 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆրանց Կայզերի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Համո Ամիրխանյան
Համո Ազիզի Ամիրխանյան, հայ գրականագետ, լրագրող, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1941 թվականից։
Կենսագրություն
Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Վասպուրական նահանգի Հայոց ձոր գավառի Մաշտակ գյուղում։ Ապրել ու դաստիարակվել է մանկատներում։ 1923-1925 թվականներին որպես գործավար աշխատել է Հայաստանի լուսժողկոմատում։ 1925 թվականին եղել է Երևանի Երիտասարդական ակումբի վարիչը և ԼԿԵՄ Երևանի կոմիտեի ագիտացիայի բաժնի վարիչի տեղակալը, 1927-1929 թվականներին՝ Նոր Բայազետի և Էջմիածնի լուսավորության աշխատողների արհմիության գավառային կոմիտեի պատասխանատու քարտուղար, իսկ 1929-1931 թվականներին՝ ՀԼԿԵՄ Կենտկոմի ագիտացիայի և տեսական ուսուցման բաժնի վարիչի տեղակալ։
Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով ։
Օգտագործել է Ա., Հ. Ամ., Ազիզյան, Հ. Ազիզյան, Հ. Լուսինյան, Հ. Ա., А. Азизян ծածկանունները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գրականագետներ Կատեգորիա:Գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Ադրբեջանի պետական մանկավարժական համալսարանի շրջանավարտներ
Ռոգանսկոե
Ռոգանսկոե (Роганське), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Սլավյանսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Ռոգանսկոե գյուղում բնակվում էր 206 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Սլավյանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
11 Minutes (երգ)
Կենդանի կատարումներ
Yungblud-ը և Հոլզին, ինչպես նաև Բարկերը ելույթ են ունեցել «11 Minutes» երգով 2019 թվականի iHeartRadio երաժշտական մրցանակաբաշխությանը։ Ելույթի ընթացքում Yungblud-ը և Հոլզին էլեկտրակիթառ են նվագել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2019 երգեր Կատեգորիա:2019 սինգլներ Կատեգորիա:Հոլզիի երգեր
Ասպետություն
Ասպետություն, զինվորական դաս միջնադարյան Եվրոպայում՝ կազմված միջին և մանր ֆեոդալներից։ Ասպետները, որպես սենիորի (խոշոր ազնվականի) վասալներ, նրա բանակում զինվորական ծառայության դիմաց վարձատրվում էին հողով։ Ասպետությունը լայն տարածում է գտել XI-XIV դարերում։ Ասպետների եկամտի աղբյուրը գյուղացիության շահագործումը և պատերազմական ավարն էր։ Ասպետները թագավորական ռազմական ուժ էին և միավորվում էին հատուկ օրդենների մեջ, որոնք հետագայում ասպետության, որպես հողատիրական դասի վերացվելուց հետո, պահպանվեցին արքունի բանակներում։ Բացի արքունական ասպետական օրդեններից XI-XII դարերում ստեղծվել էին երեք օրդեններ, որոնց նպատակն էր ուղեկցել և օգնել խաչակիրներին, պաշտպանել և ուժեղացնել Մերձավոր Արևելքում առաջացած ֆրանկական պետությունները։ Այդ օրդեններն էին՝ Հիվանդախնամ կամ Հյուրընկալների (1113), Տաճարականների (1119) և գերմանական Տևտոնյան (1118), որոնք հիմնադրվել էին Երուսաղեմում և գտնվում էին պապականության հովանավորության ներքո։ Ասպետները Մերձավոր Արևելք եկան Խաչակրաց առաջին արշավանքի ժամանակ։ Նրանք հաստատվեցին նաև Կիլիկիաում և տեղի հայ մեծ իշխաններից ու թագավորներից ստանալով հողային նվիրատվություններ՝ դարձան նրանց վասալները։ Օրդենները պարտավոր էին ռազմական օգնություն ցույց տալ հայերին։ Նվիրատվությունները պայմանական բնույթ ունեին և ետ էին խլվում վասալների անհավատարմության դեպքում։ Ասպետական օրդենների (Հյուրընկալների, Տաճարականների, Տևտոնյան) տիրույթներր Կիլիկիայում հիշատակվում են XII դարի առաջին կեսից։ Տևտոնյան օրդենը նվաճողական քաղաքականություն էր վարում սլավոնական ժողովուրդների նկատմամբ Արևելյան Եվրոպայում։ Սակայն ռուսական հողերը գրավելու նրա փորձը վճռական հակահարված ստացավ. 1242 թվականին Նովգորոդի իշխան Ալեքսանդր Նևսկին Չուդ լճի ճակատամարտում ջախջախեց գերմանական ասպետներին։ Ֆեոդալական հարաբերությունների քայքայման, ինչպես և հրազենի երևան գալու հետևանքով ասպետությունը կորցնում է իր դերը և զրկվում երբեմնի հզորությունից։ Քայքայվող ասպետության որոշ մասը համալրում է մանր ազնվականության շարքերը։ Ասպետները հետևում էին պատվի վարքականոնի (chevalerie, chivalry, «ասպետականություն»), որի իդեալականացված պատկերը զարգացվել է միջնադարյան եվրոպական գրականության մեջ։ Պատվի ու պարտականության մասին ըմբռնումը հատկանշական էր ասպետության համար։ Այստեղից էլ փոխաբերական իմաստով «ասպետ» նշանակում է անձնուրաց և առաքինի, աշխատանքում բոլորանվեր անձնավորություն։
Սյունաշար (Յալթա)
Յալթայի սյունաշար (Колоннада в Ялте), Ղրիմի Յալթա քաղաքի Յուրի Գագարինի անվան զբոսայգու գլխավոր մուտքը։ Կառուցվել է 1950-ական թվականներին, հեղինակն է ճարտարապետ Ա. Ս. Խոտելովը ։
Պատմություն
Չայնայա Գորկա լանդշաֆտային զանգվածը, որտեղ այժմ գտնվում է «Կոլոնադա» ռեստորանը, Ռուսաստանի վերջին կայսր Նիկոլայ II-ի կնոջ սիրելի վայրերից էր։ Քանի որ այստեղից բացվում էին տպավորիչ տեսարաններ, նա հրամայել էր այստեղ կառուցել զրուցարան։ Այն կոչվում էր Չայնայա, քանի որ այնտեղ մշտական ​​թեյախմություններ էին, որոնք կազմակերպում էր թագավորական ընտանիքը։ Այն ժամանակ զբոսայգին կոչվում էր Չուկոռլար, որը մնացել էր Ղրիմի թաթարներից։ 20-րդ դարում այն ստացավ տիեզերքը նվաճած առաջին մարդու՝ Յուրի Գագարինի անունը ։
Սյունաշարը, որը Յալթայի Գագարինի անվան զբոսայգու գլխավոր մուտքն է և գրավում է բազմաթիվ այցելուների, կառուցվել է 1950-ական թվականներին ճարտարապետ Ա. Ս. Խոտելովի նախագծով ։
Սյունաշարը կառուցվել է Չայնայա Գորկայի սողանքավտանգ վայրում և մշտական ուշադրություն է պահանջում։ Կես դարում իրականացվել է մի քանի խոշոր վերակառուցում, սակայն հողի աստիճանական տեղաշարժը զգալ էր տալիս ։
Վերջապես 2010 թվականին մշակվեց ճարտարապետական ​​հուշարձանի ամրապնդման նախագիծ, որն ընդգրկվեց նրա հիմքի մոտ կիսավերգետնյա «Կոլոնադա» ռեստորանի շինարարության նախագծում։ Մեկ տարի անց սյունաշարն ու նոր ռեստորանը բացվեցին ։
Ճարտարապետություն
Զբոսայգու գագաթը պսակող հնգակամար երկշարք սյունաշարի դիտահարթակը ծովի կողմից եզրափակվում է կիսաշրջանաձև ճաղաշարքով։ Նրա կենտրոնական գծային ծավալը տեսողականորեն լրացնում են համաչափ բաց քառակուսի տաղավարները։ Ընդհանուր առմամբ համալիրը կառուցված է ստալինյան ամպիր ոճով՝ դասական տարրերի գերակշռությամբ. կլոր սյուների կորնթոսյան օրդերի խոյակները, զարդաճաղերի ձևավորումը, սյունամեջերի կամարաձև ձևավորումը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Յալթայի շենքեր և կառույցներ
Եվրոպական միասնացում
Եվրոպական միության անհրաժեշտությունը
Երկրորդ աշխարհամարտից հետո վերականգնվեց Պան-Եվրոպայի (ՀամաԵվրոպականության) գաղափարը։ Եվրոպական տնտեսական համագործակցության ձևավորման գլխավոր պատճառը հակամարտությունն էր արևմտյան և արևելյան խմբավորումների միջև։ Բացի այդ արևմտաեվրոպական երկրները փորձում էին ամրապնդել իրենց դիրքերը հետպատերազմյան աշխարհի տնտեսական կենտրոնների (ԱՄՆ, Ճապոնիա, սոցիալիստական համագործակցություն) առկայության պայմաններում։ Կար նաև միջպետական հակասությունները շտկելու անհրաժեշտություն։
ԱՊԵՄ, ԵՏՀ, Եվրատոմ
1951 թ.-ին ստեղծվեց Ածխի և պողպատի եվրոպական միավորումը (ԱՊԵՄ), որի մեջ մտան 6 երկիր։ 1957 թ.-ին Գերմանիան, Ֆրանսիան, Նիդերլանդները, Իտալիան, Բելգիան և Լյուքսեմբուրգը ստորագրեցին Եվրոպական տնտեսական համագործակցության (ԵՏՀ) ստեղծման վերաբերյալ պայմանագիր։ Մեծ Բրիտանիան, Դանիան, Իռլանդիան, Հունաստանը, Իսպանիան և Պորտուգալիան առավել ուշ միացան ԵՏՀ-ին։ ԵՏՀ-ի մասնակիցները հիմնեցին նաև Եվրատոմը և 1976 թ.-ից սկսած ԵՏՀ-ն, ԱՊԵՄ-ը և Եվրատոմը միավորվեցին Եվրոպական համագործակցություն կառույցի ներքո (Շտաբ-կայանը՝ Բրյուսել) ։
Մաաստրիխտի պայմանագիրը
Եվրոպական ընկերակցության պետությունների ղեկավարները 1992 թ.-ին Հոլանդիայի Մաաստրիխտ քաղաքում ստորագրեցին միության վերաբերյալ պայմանագիր։ Այն ամրացնում էր տնտեսական և արժույթային միությունը, ընդհանուր արտաքին քաղաքականությունը և համագործակցությունը արտաքին և ներքին գործերի համակարգում։ 1993 թ.-ից սկսած Եվրոպական համագործակցությունը վերանվանվեց Եվրոպական միություն։
1603
Մահեր
Կատեգորիա:1603 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Եվրոպական միասնացում
Շենգենյան համաձայնագիր
1985 թ.-ի Հունիսի 14-ին Շենգեն քաղաքում կնքվեց Շենգենյան պայմանագիրը։ Այն ստորագրեցին Եվրոպական տնտեսական համագործակցության անդամ 5 երկրները։ Հետագայում Շենգենյան սահմանները ընդարձակվեցին և այժմ ընդգրկում է մոտ 25 եվրոպական երկրներ։ Շենգենը Լյուքսեմբուրգի հարավ-արևելքում գտնվող գինեգործական քաղաքատիպ ավան է, որտեղ հատվում են Գերմանիայի, Ֆրանսիայի և Լյուքսեմբուրգի սահմանները։ Ավանը հայտնի դարձավ այնտեղ կնքված համանուն պայմանագրի շնորհիվ։
Աղբյուրներ
Համաշխարհային պատմություն 12. Հումանիտար հոսք
Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմություն
Ռոլանդ Մանուկյան
Ռոլանդ Մանուկյան, հայկական ծագումով դերասան։ Առավել հայտնի է «The Football Factory» ֆուտբոլային ֆիլմում (2004) Զեբերդիի դերակատարման և «Rise of the Footsoldier» ֆիլմում (2007) Քրեյգ Ռոլֆի դերակատարման շնորհիվ։ Նա նաև նկարահանվել է 1999 թվականների «Great Expectations», «The Bill», «The Vice» (2000), «The Business» (2005), «Rocknrolla» (2007), «Dead Cert» (2010), «Piggy» (2012) և «Once Upon a Time in London» (2018)։
Վաղ կյանք և կարիերա
Մանուկյանը ունի հայկական ծագում ։ Նրա դերասանական կարիերան մեծ առաջընթաց ապրեց 2004 թվականին նկարահանված «The Football Factory» ֆիլմում իր տարած Զեբերդիի դերի շնորհիվ ։ Նրա հաջորդ հայտնի դերը 2007 թվականի «Rise of the Footsoldier» ֆիլմի Քրեյգ Ռոլֆի դերն է՝ Քրեյգ Ֆեյրբրասի և Թերի Սթոնի հետ ։ Մանուկյանը նկարահնվել է նաև Գայ Ռիչիի «Rocknrolla» ֆիլմում, որը 2008 թվականի սեպտեմբերին առաջին տեղն է զբաղեցրել Բրիտանիայի կինովարձույթում իր դերասանական կազմի շնորհիվ, որի մեջ մտնում են Թոմ Ուիլկինսոնը, Ջերարդ Բաթլերը, Մարկ Ստրոնգը, Իդրիս Էլբան և Թոմ Հարդին ։ 1999 թվակնաին նկարահանվել է նաև Նիկ Լովի «Goodbye Charlie Bright»-ում և «The Business»-ում և «The Bill»-ի որոշ էպիզոդներում՝ որպես Բեն Գլովեր ։
2014 թվականին Մանուկյանին ընտրել էին Սպենսեր Հոուքենի 2016 թվականի «No Reasons» ֆիլմում նկարահանվելու համար՝ որպես Ջուլիեն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացիներ հայկական սերմամբ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Դերասաններ Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Հայկական սփյուռք
Բեատրիս Հովհաննիսյան
Վաղ կյանք և կրթություն
Բեատրիս Հովհաննիսյանը ծնվել է 1927 թվականին, Բաղդադում, հայ ընտանիքում։ Հայրը ծնվել էր Պարսկաստանում և Բաղդադ էր տեղափոխվել բրիտանացիների հետ Հնդկաստանում աշխատելուց հետո ։ Մայրը և երկու քեռիները որբացել էին Հայոց ցեղասպաության ժամանակ։ Ծնողները խրախուսել են, որ Բեատրիսը զբաղվի երաժշտությամբ ։ Ավարտել է Գեղարվեստի ինստիտուտը՝ ստանալով դաշնակահարի հատուկ հիշատակմամբ որակավորում ։ Ավարտելուց հետո եղել է իրեն դասավանդած ռումինացի պրոֆեսոր Ջուլիեն Հերցի օգնականը ։ Իրաքի կառավարությունից ստացել է կրթաթոշակ և ուսումը շարունակել Լոնդոնի Երաժշտության թագավորական ակադեմիայում, սովորել պրոֆեսոր Մաքս Պիրանիի մոտ ։ Չորս տարի ուսանելուց հետո ստացել է դաշնակահարի և մանկավարժի, իսկ երկրորդ մասնագիտությամբ՝ երգչուհու որակավորումներ ։ Ստանալով Ֆուլբրայթի կրթաթոշակ՝ սովորել է Նյու Յորքի Ջուլիարդ դպրոցում, որն ավարտելուց հետո դեբյուտային համերգով հանդես է եկել Քարնեգի հոլում։ Իրաքում հուլիսի 14-ի հեղափոխության պատճառով նրա կրթաթոշակը երկարաձգվել է ևս մեկ տարով ։
Մատեիրուս
Մատեիրուս  (Mateiros), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևելյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Ժալապան գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 1953 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 9 591,543 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 0,2 մարդ/կմ²։
Բեատրիս Հովհաննիսյան
Վերադարձ Իրաք
Այնուհետև Հովհաննիսյանը նշանակվել է Բաղդադի գեղարվեստի ինստիտուտի դաշնամուրային բաժնի վարիչ։ Ամառային արձակուրդների ընթացքում նա վարպետության դասերի և երաժշտական սեմինարների էր մասնակցում տարբեր երկրներում ։ 1961 թվականին Հովհաննիսյանը դարձել է Իրաքի ազգային սիմֆոնիկ նվագախմբի գլխավոր համերգային դաշնակահարը և պաշտոնավարել ավելի քան երեսուն տարի ։ 1969-1972 թվականներին, միաժամանակ, դասավանդել է Մինեսոտայի համալսարանում և Մաքալիսթեր քոլեջում ։ 1980 թվականին՝ Իրան-իրաքյան պատերազմի ժամանակ, նա գրեց առաջին իրաքյան արևմտյան ստեղծագործությունը, որն արժանացավ Իրաքի պաշտոնյաների, այդ թվում՝ նախագահ Սադդամ Հուսեյնի ուշադրությանը։ Հարցին, թե ինչ պարգև կցանկանար իր ձեռքբերումների համար, նա խնդրեց ավելի լավ դաշնամուր ։ Հովհաննիսյանին նվիրեցին Steinway & Sons մակնիշի մեծ դաշնամուր, որը նա թողեց Իրաքում, առաջին Իրաք-քուվեյթյան պատերազմից հետո ԱՄՆ-ում հաստատվելուց հետո։ Հովհաննիսյանի մահվանից առաջ, Իրաքի ազգային սիմֆոնիկ նվագախմբի իր ընկերներից մեկի կողմից պահվող դաշնամուրը, վերջապես, հասել է Մինեսոտա՝ պատված նրա գիշերազգեստներով ։
Մատեիրուս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Տոկանտինս նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:1992 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բեատրիս Հովհաննիսյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրաքահայ դաշնակահարներ Կատեգորիա:Իրաքահայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Կին դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Իրաքահայ երաժիշտներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ
Արտուստ
Արտուստ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, պատմական Տայքում, Բալախոռի շրջանում։ Գյուղում մինչև 20-րդ դարի սկզբները պահպանվել էին հին ավերակներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ռամոն Աբիլ
Կենսագրություն
Աբիլը իր պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլային կարիերան սկսել է «Ինստիտուտո» ակումբի կազմում։ 2008 թվականի օգոստոս 9-ին «Օլլ Բոյզ» ակումբի դեմ հանդիպման ժամանակ նա կատարեց իր դեբյուտը Պրեմիերա B-ում ։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 25-ին «Դեֆենսա և Հուստիսյա» ակումբի դեմ խաղում Ռամոնը խփեց իր առաջին գոլը «Ինստիտուտո» ակումբի կազմում ։
2011 և 2012 թվականներին Աբիլը ստացավ խաղային պրակտիկա վարձավճարային հիմունքներով հանդես է եկել «Ատլետիկո Սարմենտո» և «Դեպորտիվո Մորոն» ակումբների կազմում։
2014 թվականի սկզբին Ռամոնը տեղափոխվեց «Ուրական»։ Նրա տրանսֆերը կազմել է 270 հազար եվրո։ Փետրվարի 8-ին Կրուսերո-դել-Նորտե ակումբի դեմ խաղում Աբիլը կատարել է իր նորամուտը նոր ակումբի կազմում ։ մարտի 23-ին «Պոտրոնատո» ակումբի դեմ հանդիպմա ժամանակ Աբելը ձևակերպեց «դուբլ»՝ խփելով իր առաջին գոլը «Ուրական» ակումբի կազմում ։ Նույն թվականին նա օգնեց ակումբին նվաճել Արգենտինայի գավաթը և անցնել բարձրագույն լիգա։ 2015 թվականի փետրվարի 15-ին «Ունեիոս Սանտա-Ֆե» ակումբի դեմ խաղում Աբիլը կատարեց իր դեբյուտը արգենտինական Պրեմիերայում ։ Փետրվարի 21-ին «Արսենալ Սարանդի» ակումբի դեմ հանդիպման ժամանակ Ռամոնը խփեց իր առաջին գոլը բարձրագույն լիգայում ։ Նույն տարվա մարտի 22-ին «Արխենտինոս Հունիորս» ակումբի դեմ խաղում նա ձևակերպեց «հեթ-տրիկ» ։ Լիբերտադորեսի գավաթի խաղարկության պերուական «Ալյանսա Լիմա» և բոլիվիական «Ունիվերսիտարիո» ակումբի դեմ խաղում Աբիլը խփել է երկու գոլ։
2016 թվականին Ռամոնը տեղափոխվում է բրազիլական Կրուզեյրո ակումբ։ Նրա տրանսֆերի արժեքը կազմում է 3,6 միլիոն եվրո։ Հուլիսի 17-ին «Ֆլումենենսե» ակումբի դեմ խաղում նա կատարել է իր դեբյուտը բրազիլական Սերիա A-ում ։ Օգոստոսի 5-ին «Ինտերնացիոնալ» ակումբի դեմ խաղում Աբիլը խփել է իր առաջին գոլը «Կրուզեյրոի» կազմում ։
Ձեռքբերումներ
Ակումբային
«Ուրական»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Արգենտինայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Բդելոստոմա
Բդելոստոմա, բոլորաբերանավորների դասի լորձունների կարգին պատկանող քորդավոր կենդանի։ Չափազանց մեծ նմանություն ունի բոլորաբերանավորների դասի ներկայացուցիչ սովորական լորձունին։
Արդյունաբերական կամ տնտեսական որևէ նշանակություն չունի և սննդի համար միսը բոլորովին պիտանի չէ։ Մակաբուծությունը բդելոստոմայի կենսակերպի անբաժանելի մասն է։ Այս բոլորաբերանավորները լուրջ վնաս են հասցնում հատկապես ձկնաբուծությանը ։
Տարածվածություն
Բդելոստոմաները տարածված են Ամերիկայի հյուսիսային և կենտրոնական հատվածներում՝ Կանադայից մինչև Մեքսիկա։
Նկարագրություն
Բդելոստոման մակաբույծ կյանք վարող երկար և մերկ մարմնով կենդանի է՝ որդի նմանությամբ։ Սովորական լորձունից տարբերվում է միայն ֆիզիոլոգիական և մորֆոլոգիական կառուցվածքով։
Լողակներ ունի միայն մեջքի և պոչի հատվածներում։ Բդելոստոմայի մաշկը հարուստ է լորձային գեղձերով։ Լինելով մակաբույծ կենդանի` բդելոստոմաները լուրջ վնաս են հասցնում ձկնային տնտեսություններին։ Նա գլխով խրվում է ճառագայթալողակավոր ձկների մարմնի մեջ և լափում նրա բոլոր ներքին օրգանները ։
Մարմնի ընդհանուր երկարությունը կազմում է 50 սմ։ Մարմինն ունի համաչափ կառուցվածք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լորձուններ
Էվան Ջոգիա
Էվան Թյուդոր Ջոգիա  (Avan Tudor Jogia, ), կինոյի և հեռուստատեսության կանադացի դերասան, որն առավել հայտնի է «Վիքտարիուս» հեռուստասերիալում խաղացած Բեք Օլիվիերի և «Սոցիոպատ» հեռուստասերիալում խաղացած Դենի Դեսայայի դերերով։
Կարիերա
Էվանը սկսել է իր դերասանական կարիերան 2007 թվականին՝ «Այնպես, ինչպես ես» ֆիլմում, որը «Լավագույն հեռուստաֆիլմ» կատեգորիայում արժանացել է «GLAAD Media Awards» կինոմրցանակին, գլխավոր դերերից մեկը խաղալով։ 2007 թվականին էպիզոդիկ դեր է խաղացել «Սատանայի օրագիրը» կանադական սարսափ ֆիլմում, և «Օտարներն Ամերիկայում» սիթքոմի որոշ էպիզոդներում։ «Կապրիկա» և «Վիքտարիուս» հեռուստասերիալների էկրան բարձրանալուց հետո ձեռք է բերել լայն ճանաչում։ Բացի դրանից «Finding Hope Now» ֆիլմում նա խաղացել է գլխավոր դեր։ «Սոցիոպատ» հեռուստասերիալում խաղացել է գլխավոր դեր։ «Այստեղ» հեռուստասերիալում Էվանը Բեն Քինգսլիի հետ խաղացել է գլխավոր դեր։
Անձնական կյանք
2011-2016 թվականներին հարաբերությունների մեջ էր դերասանուհի Զոյի Դոյչի հետ   ։
2011 թվականին Էվանը միացել է «Straight But Not Narrow» ընկերությանը, որը պայքարում է հոմոֆոբիայի և հետերոսեքսուալ դեռահասների շրջանում սեռական փոքրամասնությունների հանդեպ բարձրացված հանդուրժողականության դեմ  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փետրվարի 9 ծնունդներ Կատեգորիա:1992 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կանադացի դերասաններ Կատեգորիա:Կանադացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Կանադացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Ռոստիսլավ Պլյատ
Ռոստիսլավ Յանովիչ Պլյատ (Ростислсв Янович Плятт, )՝ թատրոնի և կինոյի խորհրդային դերասան, ասմունքող։ ԽՍՀՄ ժովովրդական արտիստ (1961 թ.), ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիր (1982 թ.)