cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Չհվե Սու Յոնգ
Դերասանական կարիերա
Դերասան Լի Ջոնգ Հյոկը և Սու Յոնգը միասին նկարահանվել են դորամայում։ Նրանք ընտրվել են գլխավոր դերերում «Ծանոթության գործակալություն „Սիրանո“» դորամայի համար։ Սու Յոնգը կերպարանափոխվում է գործակալության հիանալի աշխատակցի և դառնում է սիրահարված մարդկանց օգնականը ։
2014 թվականի հուլիսին Սու Յոնգին առաջարկել են գլխավոր դեր "Իմ կյանքի գարնանային օրերը" դորամայում։ Նա մարմնավորելու է Լի Բոմին, մահացու հիվանդ կնոջ, որին սրտի փոխպատվաստում են անում։ Կանգ Դոնգ Հա անունով գլխավոր հերոսին մարմնավորել է Գամգ Ու Սոնգը։ Նա հանդիպում է Լի Բոմին և սիրահարվում նրան, չկասկածելով, որ նրա մահացած կնոջ սիրտը հասնում է հենց նրան։ Դորամայի ցուցադրման ժամանակ, այն զբաղեցրել է առաջին հորիզոնականներ օրվա ցուցակում, իսկ Սու Յոնգի խաղը դրական է գնահատվել հեռուստադիտողների կողմից։
Հաղորդավարի կարիերա
Մինչ Girls Generation-ի առաջնաելույթը, 2005 թվականին, Սու Յոնգը եղել է DJ M.net Hello Chat-ում Super Junior խմբի անդամ Կանինի հետ։
2007 թվականի հուլիսից (մինչ SNSD-ի առաջնաելույթը) մինչև 2008 թվականի հունվարը նա եղել է ռադիո DJ, DMB ChunBangJiChuk ռադիոյում։ Սու Յոնգը պատմել է, որ երբեմն նա ստիպված էր դպրոցից միանգամից վազել դեպի ռադիո կայան, իսկ հետո SM պարապմուքների համար։
2009 թվականի մայիսից նոյեմբեր ընկած հատվածում Սու Յոնգը եղել է MBC հեռուստաալիքի «Fantastic Duo» մանկական խաղային հաղորդման հաղորդավարուհի, Օ Սանգ Ջինի և Կիմ Ջե Դոնգի հետ ։ Երկրորդը արդյունքում դարձել է նրա լավ ընկերը։
2012 թվականի մայիսից Սու Յոնգը համարվում է SBS Midnight TV Entertainment հաղորդման հաղորդավարուհի, հայտնի ռոքեր Յու Դոնգ Հյոնի հետ։ Հաղորդումը ցուցադրվում է յուրաքանչյուր չորեքշաբթի ուղիղ եթերով ։
2011 թվականի օգոստոսի 20-ին նա եղել է հաղորդավարուհի K-Pop All Star Live in Niigata-ի ժամանակ Յու Րիի և Թիֆանիի հետ ։
2012 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Սու Յոնգը եղել է SBS Entertainment Awards-ի հաղորդավարուհի Հա Հայի և Յու Դոնգ Հյոնի հետ ։
2013 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Սու Յոնգը վարել է «2013 Women’s Film Festival» փառատոնը։
Մոդել
Սու Յոնգը SNSD խմբի ամենաբարձրահասակ և ամենանիհար անդամն է։ Նա սկսել է հայտնվել ամսագրերում շատ վաղ։ 2003 թվականին, մինչ Girls Generation- առաջնաելույթը, ճապոնական Route 0 դուետի ապագա մասը, Սու Յոնգը դարձել է Chubbygang Clothing Line-ի հագուստի մոդել։
2004 թվականին նա դարձել է մոդել Skoolooks Uniform-ի համար Չանգ Գըն Սոկի և Յու Ա Ինի հետ ։ Նույն թվականին, Ճապոնիայից վերադառնալուց հետո, Սու Յոնգը նկարահանվել է Samsung AnyCall-ի գովազդում դերասան Փակ Ջոնգ Այի հետ ։
2009 թվականի մարտի 20-ին Սու Յոնգը առաջին անգամ անցել է պոդիումով, ներկայացնելով 2008-09 թվականների F/W SFAA Seoul Collection: Lee Joo-Young հավաքածուն ։
2010 թվականի մարտի 29-ին Սու Յոնգը Թեյոնի, Յու Րիի, Յունայի և Սոհյոնի հետ դարձել են Nintendo-ի մոդելները Կորեայում Nintendo DSi-ի առաջխաղացման համար ։ Սու Յոնգի (ինչպես նաև Թիֆանիի և Յու Րիի) հաջորդ գովազդային պայմանագիրը եղել է կոսմետիկ Biotherm ապրանքանիշը։
2011 թվականին Սու Յանհի Սանիի, Թիֆանիի, Յու Րիի, Ջեսիկայի և Հյո Յոնգի հետ ստորագրել են գովազդային պայմանագիր Dior ապրանքանիշի հետ։ Ըստ պայմանագրի թողարկվել է գովազդային հոլովակ և մի քանի լուսանկարահանումներ։
2012 թվականին Սու Յոնգը դարձել է Llang կոսմետիկ գործակալության դեմքը։
2013 թվականի փետրվարի 7-ին Double M ապրանքանիշը ընտրել է Սու Յոնգին, որպես իր ապրանքանիշի մոդել, հայտարարելով. «Մենք որոշել ենք աշխատել միասին այն բանից հետո, երբ զարդը, որը կրում էր Սու Յոնգը Wonder Girls խմբի անդամ Սոնյոի հարսանիքին, վայրկենական գնեցին։ Ինչպես նաև, Սու Յոնգի կերպարը համապատասխանում է մեր ապրանքանիշի կերպարին, ներկայացնելով նորաձևությանը հետևող նոր սերունդին։»
2013 թվականի սեպտեմբերին Սու Յոնգը ընտրվել է, որպես «Art of the Trench» от Burberry-ի» հավաքածուի մոդելներից մեկը :
Երգերի հեղինակ
Նրա առաջնաելույթային երգը, որպես լիրիկայի հեղինակ, եղել է Girls' Generation-ի երրորդ կորեական «The Boys» ալբոմի «How Great Is Your Love» երգը։ Խմբի մյուս անդամների հետ, Յու Րիի և Սոհյոնի հետ, նա գրել է լիրիկան «Baby Maybe» երգի համար, խմբի «I Got a Boy» ալբոմից։
Սու Յոնգը գրել է նաև «What Do I Do» երգի լիրիկան Թիֆանիի առաջին մինի "I Just Wanna Dance" ալբոմի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի պարուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի մոդելներ Կատեգորիա:Չունգ Անգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի հաղորդավարներ
Բժիշկ (ամսագիր, Բեյրութ)
Բժիշկ, բժշկագիտական և առողջապահական ամսագիր։ Լույս է տեսնում 1955-ից Բեյրութում։ 1964-ից հրատարակվում է լիբանանահայ բժշկական միության հովանավորությամբ։ Տպագրում է նյութեր համաշխարհային բժշկագիտության նվաճումների, բժշկության պատմության, նշանավոր բժիշկների մասին. Լայն տեղ է հատկացնում Հայաստանի առողջապահության բնագավառում ձեռք բերած նվաճումներին։
Կատեգորիա:Հայկական բժշկական մամուլ Կատեգորիա:Լիբանանի հայկական ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական գիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Լեսնոե (ավան, Վոլոդարսկի շրջան)
Լեսնոե (Лісне), ավան Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլոդարսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Լեսնոե ավանում բնակվում էր 65 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլոդարսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
1584
Մահեր
Կատեգորիա:1584 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Պարրոթիա պարսկական
Պարրոթիա պարսկական, համամելազգիների ընտանիքի, պարրոթիա (երկաթածառ) ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Տերևաթափ ծառ է՝ մինչև 25 մ բարձրությամբ, լայն-ձվաձև սաղարթով և մոխրագույն կամ գորշավուն կեղևով ծածկված բնով։ Ճյուղերը ձիթականաչավուն են, որոնք ավելի ուշ գորշանում են։ Երիտասարդ տարիքում ճյուղերը ծածկված են աստղաձև աղվամազով և սպիտակ ոսպնյակներով։ Վեգետատիվ բողբոջները իլիկաձև են, 6-11 մմ երկարությամբ, 2-4 արտաքին գորշ թեփուկներով, որոնք աստղաձև աղվամազով ծածկված լինելու հետևանքով թաղիքանման տեսք ունեն։ Գեներատիվ բողբոջները լայն-ձվաձև են, մինչև 8 մմ երկարությամբ։ Տերևները կաշվեկերպ են, հակառակ-ձվաձև կամ էլիպսաձև, ոչ սիմետրիկ, 5-12 սմ երկարությամբ և 3-8 սմ լայնությամբ, սրածայր, թեթևակի սրտաձև հիմքով, վերևից մուգ կանաչ, ծածկված թեթևակի աղվամազով, ներքևի կողմից ավելի բաց գույնի, ծածկված ավելի խիտ աստղանման մազմզուկներով (հատկապես ջղերի ուղղությամբ)։ Տերևակոթունների երկարությունը հասնում է 2-4 մմ-ի։ Վաղ գարնանը տերևները ձեռք են բերում գորշակարմրավուն գունավորում և ձմռանը պահպանվում են բույսի վրա։ Ծաղկում է մինչև տերևների բացվելը։ Ծաղիկները աննշան են, հավաքված կարճացած ընձյուղների ծայրերին, 2-5-ական գլխիկներով, շրջապատված գորշաթաղիքավոր, ձվաձև ծաղկակիցներով։ Պսակաթերթիկներ չունի, բաժակը զանգականման է, կազմված 5-7 թերթիկներից։ Առէջները 5-7-ն են, երկար թելիկներով և կարմիր փոշեպարկերով։ Սերմնարանը կիսացածրադիր է, երկու բնանի, դեպի դուրս ցցված երկու սռնակներով։ Պտուղը կլորա-օվալաձև է, 2 բնանի, երկսերմնանի փայտացած տուփիկ է 11-16 մմ երկարությամբ։ Սերմը ձվաձև է, սրածայր, բաց գորշավուն, փայլուն։ Ծաղկում է մարտին, պտուղները հասունանում են սեպտեմբերին։
Տարածվածություն
Տարածված է Լենքորանի հարթավայրի հարավարևելյան հատվածում, շագանակատերև կաղնու հետ բարձրանալով լեռները մինչև 700 մ, առանձին դեպքերում հասնելով մինչև 1200 մ բարձրության։ Ցածրավայրերում առաջացնում է խիտ տնկարկներ։ Ենթանտառում աճում են զկեռենին, սզնին, տոսախը։ Ճյուղերը սկսվում են անմիջապես գետնի մակերեսից։ Հպվելով գետնին' դրանք հեշտությամբ արմատակալում են, երբեմն սերտաճելով միմյանց և հարևան ծառերի հետ։ Դանդաղ է աճում և 150 տարեկանում հազիվ հասնում է 15 մ բարձրության, 30-40 սմ բնի տրամագծով։ Ապրում է մինչև 200 տարի։ Հատելու դեպքում առատ բնային մացառներ է տալիս։ Լավ է տանում խուզումը և տրված ձևը երկար է պահպանում։ Բնափայտը ամուր է, վարդագույն։ Անցյալում դրանից մանածագործական իլիկներ էին պատրաստում։ Ներկայումս սահմանափակ է օգտագործվում, մեքենաների մասեր պատրաստելու համար։ Հրաշալի է աճում Երևանի բուսաբանական այգում և կանաչ գոտում։ Հազվադեպ է ցրտահարվում։
Կիրառություն
Աչքի է ընկնում դեկորատիվ բարձր հատկանիշներով, ծաղկում և պտղաբերում է։ Առանձնապես լավ է աճում Իջևանի դենդրարիում, որտեղ ինքնացան է տալիս։ Խորհուրդ է տրվում լայնորեն օգտագործել անտառապատման և կանաչապատման նպատակներով, բացառապես հանրապետության ցածրադիր, տաք շրջաններում։ Էկոլոգիական խումբը՝ IV: Մշակության հավանական շրջանները 7,9-10, 18-20, 23-25, 31-32 ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Համամելազգիներ
Վլադիմիր Թաիրով
Վլադիմիր Քրիսաափորի Թաիրով (իսկական ազգանունը՝ Տեր-Գրիգորյան,, Լեռնային Ղարաբաղի Հադրութի շրջանի Խարմա գյուղում), դիվանագետ, 2-րդ կարգի զինվորական կոմիսար։
Կենսագրություն
Թաիրովի մանկության տարիները անցել են հարազատ գյուղում։ 10 տարեկանում մահանում է նրա մայրը, նա 4 եղբայրների և 2 քույրերի հետ տեղափոխվում են Բաքու՝ քեռու մոտ։ Ձմռանը սովորում է առևտրական ուսումնարանում, իսկ ամառային ամիսներն անց է կացնում  հարազատ գյուղում։ 1915 թվականին  ընդունվում է Կիևի առևտրական ինստիտուտը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին ինստիտուտը էվակուացվել են Սարատով։ Այստեղ Թաիրովը  երկու ամսով ձերբակալվում է սոցիալ դեմոկրատական շարժման մասնակից լինելու պատճառով։ Բանտից ազատվելուց հետո տեղափոխվում է Մոսկվա և ընդունվում առևտրային ինստիտուտը (այժմ Գ.Ա. Պլեխանովի անվան ժող-տնտեսության ինստիտուտ)։ Ինստիտուտը ավարտելուց հետո նրան նշանակել են Մոսկվայում գործող  4-րդ բանակի պետական հանձնակատար։ Նա եղել է ՌԽՖՍՀ-ի պետական բանկի կառավարիչը և միաժամանակ Մոսկովյան քաղսովետի ֆինանսների անդամ։
1918 թվականին Թաիրովը ընդունվել է Կարմիր բանակի շարքերը և պայքարել է Կամշինյան դիվիզիայի 10-րդ բանակում։ 1918 թվականի հոկտեմբերին նրան նշանակել են Կամշինկինի մարզի զինվորական հեղափոխության հարավային Ֆրոնտի խմբի ղեկավար։ 1919 թվականի հունիսին եղել է 9-րդ և 10-րդ բանակի շտաբի կոմիսար։ Թաիրովը երկու անգամ վիրավորվել է Բալաշով և Կամշին քաղաքների ազատագրման ժամանակ։ Արիության և խիզախության համար Թաիրովը կրկնակի պարգևատրվել է Կարմիր Դրոշի Շքանշանով։ 1922 թվականին խիզախ հրամանատար Թաիրովը աշխատել է լեգենդար Բուդեննիի բանակում, որպես քաղաքական կոմիսար։ Այդ նույն տարում Թաիրովը բաժանվել է թագավորական բանակից և ընդունվել Մ.Վ. Ֆրունզեի անվան Զինվորական ակադեմիան, և այն ավարտելուց հետո նշանակվել ԽՍՀՄ-ի դեսպանը Չինաստանում։ Երկար ժամանակ աշխատել է նաև ֆրանսիական դեսպանատանը։ Տիրապետել է ռուսաց, վրացերեն, ֆրանսերեն, պարսկերեն և անգլերեն լեզուներին։ Մեկ տարուց հետո ճակատագրի բերումով Թաիրովը եղավ Խաբարովսկում, որտեղ դարձավ հեռավոր արևելքի Կարմիր բանակի զիվորական խորհրդի անդամ, որտեղ աշխատում էր լեգենդար հրամանատար մարշալ Վ.Կ. Բլուխերը։ 1935 թվականին Թաիրովին նշանակում են ԽՍՀՄ-ի դեսպանը Մոնղոլիայի Ժողովրդական հանրապետությունում, որտեղ աշխատեց 2 տարի։ Սովետական կառավարությունը բարձր գնահատեց Թաիրովի աշխատանքը կապված դեսպանի աշխատանքի հետ և 1937 թվականի հունվարի 26-ին  նրան պարգևատրեցին Լենինի շքանշանով ։ 5 ամիս անց Թաիրովին հետ կանչեցին Մոսկվա և 1937 թվականի հունիսի 4-ին չհասնելով Կազանի կայարան նրան կնոջ հետ ձերբակալեցին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հադրութի շրջանում ծնվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Հայ կոմունիստներ Կատեգորիա:Բոլշևիկներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ում գնդակահարվածներ Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով
Բժիշկ (ամսագիր, Տրապիզոն)
Բժիշկ, բժշկական և առողջապահական ամսաթերթ։ Լույս է տեսել Տրապիզոնում (1911-1912) և Կոստանդնուպոլսում (1912-1914)։ Խմբագիր և տնօրեն՝ Վ. Ղազարյան։ Բժիշկը տպագրել է բժշկական զրույցներ, լուրեր ազգային հիվանդանոցների անցուդարձից, առաջարկել է հայկական վարժարաններում սահմանել բժշկական վերահսկողություն։ Պաշտպանել է հայ բժիշկների շահերը, բողոքել Թուրքիայում տիրող խտրականության դեմ։ Հրատարակել է Բժշկական տարեցույցը (1914)։
Կատեգորիա:Հայկական բժշկական մամուլ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական գիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Վլադիմիր Ալավերդյան
Վլադիմիր (Վրեժ) Ալավերդյան (26 հունվարի, 1972, Գրոզնի - 13 հունվարի, 1994, Կարմիր Շուկա), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Կենսագրություն
Վլադիմիր Ալավերդյանը ծնվել է 1972 թ. հունվարի 26-ին Գրոզնի քաղաքում։ Ութամյա կրթությունն ստացել է տեղի ռուսական դպրոցներից մեկում, այնուհետ սովորել է Մարտունու միջնակարգ դպրոցում։ Ուսումը շարունակել է Ստեփանակերտի գյուղատնտեսական տեխնիկումի մեխանիզացիայի բաժնում։ Ծառայել է Խորհրդային բանակում Մոսկվա քաղաքում։ Ծառայությունը կիսատ թողնելով՝ վերադարձել է Մարտունի քաղաք և ծառայության մտել Մերուժան Մոսիյանի հրամանատարությամբ գործող գումարտակում։
Զինվորական կոչումով ավագ լեյտենանտ էր, սակրավորների ջոկատի հրամանատարի տեղակալը։ Մասնակցել է Ամիրանլարի, Ֆիզուլիի, Հորադիզի և այլ բնակավայրերի ազատագրական և պաշտպանական մարտերին։ Զոհվել է 1994 թ. հունվարի 13-ին Կարմիր Շուկայի 24-րդ դիրքում։ Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ «Արիության համար» մեդալով։ Ամուսնացած չէր։ Հանգչում է Մարտունի քաղաքի գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Հունվարի 26 ծնունդներ Կատեգորիա:1972 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունվարի 13 մահեր Կատեգորիա:1994 մահեր
Բոգանդայի անվան ազգային թանգարան
Բոգանդայի անվան ազգային թանգարան, հայտնի է նաև Բարտելեմի Բոգանդայի անվան ազգային ազգագրական թանգարան անվանումով (Boganda National Museum, Barthélémy Boganda National Ethnographic Museum), ազգային մշակութային և գիտա-կրթական օջախ Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետության մայրաքաղաք Բանգիի Լանգեդոկ շրջանում ։
Պատմություն
Թանգարանի հիմքը դրվել է 1964 թվականին, իսկ նրա բացման պաշտոնական արարողությունը տեղի է ունեցել 1966 թվականի դեկտեմբերի 1-ին ։ Կոչվել է հանրապետության հիմնադիր և առաջին ղեկավար Բարտելեմի Բոգանդայի անունով ։ Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետությունում 2012 թվականին սկսված քաղաքացիական երրորդ պատերազմի, մասնավորապես՝ Բանգիի ճակատամարտի ժամանակ թանգարանը մասնակիորեն ավերվել է, թալանվել և 2013-14 թվականներին փակվել է։ Այդուհանդերձ, 3500 արտեֆակտների զգալի մասը պահպանվել է պահասենյակների մեծ սնդուկներում, և թանգարանը որոշ ժամանակ անց վերաբացվել է ու շարունակել իր գործունեությունը ։ Նրա հավաքածուում տեղ են գտել Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետության 16 մարզերից բերված, ազգագրական արժեք ներկայացնող , ինչպես նաև երկրում բնակվող զանազան ցեղերի մշակույթը արտացոլող ցուցանմուշներ ՝ խեցեղեն իրեր, հնագույն ու հին մետաղադրամներ, աֆրիկյան ավանդական դիմակներ, երաժշտական գործիքներ և այլն as well as weapons, hunting tools and religious objects. , որոնց մի մասը հայտնաբերվել է հնագիտական պեղումների արդյունքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետության թանգարաններ Կատեգորիա:Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետության մշակույթ Կատեգորիա:Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետության պատմություն Կատեգորիա:1963 հիմնադրված թանգարաններ
Իվան Զվորիկինի տուն
Իվան Զվորիկինի տուն (Дом Ивана Зворыкина, Զասլավսկայայի տուն, Дом Заславской), շենք Դոնի Ռոստովում, որը գտնվում է Պուշկինի փողոցի և Սեմաշկոյի նրբանցքի խաչմերուկում։ Կառուցվել է 1914 թվականին ճարտարապետ Վասիլի Պոպովի նախագծով ։ Մինչև 1917 թվականի հեղափոխությունը տանն ապրել է Ռոստովի քաղաքագլուխ, գեներալ-մայոր Իվան Նիկոլաևիչ Զվորիկինը ։ 1923-1926 թվականներին տանն ապրել է խորհրդային թատերագիր Վլադիմիր Կիրշոնը ։ Շենքն ունի մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ ։
Պատմություն
Շենքը կառուցվել է 1914 թվականին ճարտարապետ Վասիլի Պոպովի նախագծով։ Տանը տեղակայված էին Դոնի Ռոստովի քաղաքային վարչությունը և քաղաքագլուխ Իվան Զվորիկինի բնակարանը ։ Խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո տունն ազգայնացվեց։ Այնտեղ տեղակայվեցին տարբեր գրասենյակներ, հիմնարկություններ, բնակարաններ և խորկուսդպրոցի հանրակացարանը։ Սկզբնական դեկորի մի մասը կորսվեց ։
1923-1926 թվականներին տանն ապրել է խորհրդային թատերագիր Վլադիմիր Կիրշոնը։ Նրա կոմունալ բնակարանի համարը 10-ն էր, պատուհանները նայում էին դեպի բակ ։ Նրա կինը՝ Ռիտա Կոռն-Կիրշոնը, հիշում էր. «Փոքր, մաքուր, միշտ խնամված սենյակում կային գրասեղան, երկու աթոռ, մահճակալ։ Սեղանին գրքերի կույտ էր, թարմ ամսագրեր» ։
Ճարտարապետություն
Եռահարկ շենքը զբաղեցնում է թաղամասի անկյունային հատվածը, նրա գլխավոր ճակատները դուրս են գալիս դեպի Պուշկինի փողոց և Սեմաշկոյի նրբանցք։ Տունը կառուցվել է մոդեռն ոճով գոթիկայի տարրերով։ Ճակատների միասնական ճարտարապետագեղարվեստական նկարագիրը որոշում են լուսամուտատեղերի ձևերը, էրկերները և ելուստավորումները։ Ցոկոլային հարկը երեսպատված է կոպտատաշ քարով։ Գոթիկայի տարրերից շենքի ձևավորման մեջ առկա են երեքքառորդային սյուներով ծոփորները, առաջին հարկի պատուհանների վերևում` դեկորատիվ ծաղկամանները։ Շենքի ճակատները պսակված են սլաքաձև խորշերով ատտիկոսներով։ Շքամուտքն ունի սլաքաձև կամարի տեսք։ Շենքի անկյունն ընդգծվում է վեցանկյուն էրկերով, երկրորդ հարկի մակարդակում` եզրակալված պատշգամբով և փոքր աշտարակներով պսակված գմբեթով ։ Սկզբնապես աշտարակի քիվապատին տեղակայված էին ասպետների ֆիգուրներ (ապամոնտաժվել են 1960-ական թվականներին)։
Իվան Զվորիկինի տան հատակագիծն ունի բարդ կառուցվածք։ Այն բաժանված է առանձին մուտքերով երկու հատվածի` Պուշկինի փողոցի և Սեմաշկոյի նրբանցքի կողմից։ Յուրաքանչյուր հատվածում առկա են երկբազուկ սանդուղք և վերելակ։ Աստիճանասրահի շուրջ գտնվում են բնակարանները ։
Հուշատախտակներ
1962 թվականին շենքի ճակատին փակցվել է հուշատախտակ հետևյալ տեքստով.
Երկրորդ հուշատախտակը, որը տեղադրվել է 1997 թվականին, նվիրված է բանահավաք Ֆեոդոր Տումիլևիչին ։ Տախտակին գրված է.
Հիշատակում գրականության մեջ
Իվան Զվորիկինի տունը հիշատակվում է ռոստովցի բանաստեղծ Սերգեյ Կորոլյովի ստեղծագործությունում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ
Լևոն Գևորգյան
Լևոն Մուշեղի Գևորգյան, ճարտարապետ, ՀԽՍՀ վաստակավոր ճարտարապետ (1972)։ Ճարտարապետության միջազգային ակադեմիայի Մոսկվայի մասնաճյուղի պրոֆեսոր (1995), թղթակից անդամ (2001)։
Կենսագրություն
1953 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1953-1956 թվականներին՝ Ակտյուբինսկ քաղաքի և մարզի (Ղազախստան) գլխավոր ճարտարապետ։ 1956 թվականից՝ ՀՀ պետշինի, 1958 թվականից՝ Երևաննախագիծ ինստիտուտի խմբի ղեկավար, նախագծի գլխավոր ճարտարապետ, փոխտնօրեն, 1973-1977 թվականներին՝ տնօրեն։ 1971-1973 թվականներին և 1986-1989 թվականներին՝ Երևանի գլխավոր ճարտարապետի առաջին տեղակալ ։
Ստեղծագործական գործունեություն
Գևորգյանի նախագծերով իրականացվել են բնակելի տներ և վարչական շենքեր Ակտյուբինսկում (1956), Ջամբուլում (1956), Երևանում (1957 թվականից)՝ Գարեգին Նժդեհի հրապարակի ստորգետնյա հասարակական կենտրոնի համալիրը (1986-1992)՝ Երևանի մետրոպոլիտենի («Գարեգին Նժդեհ», 1987) կայարանով և այլն։
Երիտասարդ ճարտարապետների ստեղծագործության (1962), «Տարվա լավագույն կառույց» (1986) համամիութենական ստուգատեսների դափնեկիր։
Գրաֆիկական աշխատանքների ցուցահանդեսներ է ունեցել Երևանում (1980), Միլանում (1982) և Մինսկում (1991)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր ճարտարապետներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ
Ռինգերիկե
Ռինգերիկե (Ringerike), կոմունա Նորվեգիայի Բուսկերուդ ֆյուլքեյում։ Կոմունայի վարչական կենտրոնը Հյոնեֆոս բնակավայրն է։ Պաշտոնական լեզուն բուկմոլն է։ Զբաղեցնում է 1552.11 կմ² տարածք։ Որպես Նորվեգիայի ֆյուլքե՝ ստեղծվել է 1964 թվականի հունվարի 1-ին ։
Ռինգերիկեի զինանշանը
Ռինգերիկե կոմունայի զինանշանը հաստատվել է 1967 թվականի հունիսի 11-ին և իրենից ներկայացնում է կարմիր գույնով ներկված վահան, ներքևի մասը սուր, որի վրա պատկերված է ոսկեգույն շրջանակ։ Զինանշանի գույները խորհրդանշում են նորվեգական թագավորական զինանշանը, իսկ շրջանակը՝ կոմունայի բնակչության միասնությունը ։
Տեսարժան վայրեր
Ռինգերիկե կոմունայում գտնվում են բազմաթիվ եկեղեցիներ, որոնք զբոսաշրջության տեսանկյունից բավականին գրավիչ են իրենց հնությամբ։
Բնակչություն
Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Ռինգերիկե կոմունայում բնակվում է 28523 մարդ։ Կոմունայի բնակչության քանակը վերջին 60 տարում հիմնականում պահպանվել է նույն մակարդակի վրա՝ դրական շեղումով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուսկերուդ ֆյուլքեի կոմունաներ
Մանդալորացին
«Մանդալորացին» (The Mandalorian), նույնպես հայտնի է որպես «Աստղային պատերազմներ․ Մանդալորացին» (Star Wars: The Mandalorian), տիեզերական վեստերն ժանրի ամերիկյան հեռուստասերիալ, որը «Աստղային պատերազմների» տիեզերքի մի մասն է։ Պրեմիերան կայացել է ԱՄՆ–ում 2019 թվականի նոյեմբերի 12–ին Disney+ սթրիմինգային ծառայությունում, որը աշխատանքի է անցել նույն օրը։ Հեռուստասերիալի գործողությունը ծավալվում է «Ջեդայի վերադարձը» ֆիլմի գործողություններից հինգ տարի անց, իսկ գլխավոր հերոս է դարձել գլխերի որսորդ Դին Ջերինը մանդալորացիների կլանից, որն ապրում է Նոր Հանրապետության ծայրամասերում։
Հեռուստասերիալի ստեղծող, սցենարիստ և շոուրանները Ջոն Ֆավրոն է։ Նա նույնպես գործադիր պրոդյուսերներից մեկն է, Դեյվ Ֆիլոնիի, Քեթլին Քենեդիի և Քոլին Ուիլսոնի հետ միասին։ Գլխավոր դերը կատարում է Պեդրո Պասկալը։ Սերիալում նույնպես նկարահանվել են Ջինա Կարանոն, Նիկ Նոլթին, Ջանկառլո Էսպոզիտոն, Կառլ Ուեզերսը, Էմիլի Սուոլոուն և Վեռներ Հերցոգը։ Առաջին եթերաշրջանը կազմված է ութ դրվագներից ։ Երկրորդ եթերաշրջանի մասին պաշտոնապես հայտարարվել է, դրա պրեմիերան կայանալու է 2020 թվականի աշնանը ։
Սյուժե
Հեռուստասերիալի գործողությունը ծավալվում է Գալակտիկական Կայսրության անկումից հետո, բայց մինչև Առաջին Օրդենի հայտնվելը։ Սյուժեի կենտրոնում՝ միայնակ դիպուկահար–մանդալորացու արկածներն են, ով ժամանակին հզոր զինվորների ժողովրդի ներկայացուցիչն էր, ով հիմա ստիպված է ապրել հասարակության թափթփուկների հետ, Նոր Հանրապետության իշխանություններից հեռու։
Կամեո
Հորացիո Սանզը կատարել է Միթրոլ բաունթի դերը, իսկ Բրայան Փոզեյնը՝ սպիդերի օդաչուի դերը «Գլուխ 1․ Մանդալորացի»-ում ։ Հեռուստասերիալի ստեղծող Ջոն Ֆավրոն հնչունավորել է Պազ Վիզլային, ով հայտնվել է «Գլուխ 3․ Հանցանք»-ում ։ Ադամ Փելին և Ջեյսոն Սուդեյկիսը կատարել են երկու սկաուտ զինվորների դերերը «Գլուխ 8․ Քավում»-ում ։ Բացի այդ, 501-րդ լեգիոնի անդամները հրավիրվել են լրացուցիչ գրոհիչ ինքնաթիռների օդաչուների դերերը կատարելու համար ։
Երաժշտություն
Լյուդվիգ Յորանսոնը գրել է հեռուստասերիալի առաջին եթերաշրջանների բոլոր սաունդթրեքները       ։
Թողարկում
Պրեմիերան կայացել է 2019 թվականի նոյեմբերի 12-ին Disney+ սթրիմինգային ծառայության վրա ։
Մարկեթինգ
2018 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Disney-ը հրապարակել է սերիալի առաջին կադրը, որի վրա պատկերված է մանդալորացին զենքով ։ Մի շաբաթ անց Ֆավրոն իր պաշտոնական Instagram-կայքէջում տեղադրել է ևս մի քանի նկարներ հեռուստասերիալից ։
2019 թվականի ապրիլի 14-ին Ջոն Ֆավրոն, Դեյվ Ֆիլոնին և հիմնական դերասանական կազմը անցկացրել են Star Wars Celebration-ում հանդիպում, որը նվիրված էր «Մանդալորացու» թողարկմանը։ Միջոցառման ժամանակ ցուցադրվել են տարբեր մասեր սերիալից ։
Քննադատություն
Rotten Tomatoes կայքում հեռուստասերիալի վարկանիշը կազմում է 94%, 8,29/10 միջին գնահատականով 13 քննադատների ռեցենզիաների հիման վրա ։ Metacritic-ի վրա գնահատականը կազմում է 69/100, 27 ակնարկների հիման վրա, ինչը վկայում է հիմնականում դրական գնահատականների մասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստղային պատերազմներ Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Դիսնեյյան ֆիլմեր
Առողջապահիկ թերթ
Առողջապահիկ թերթ, բժշկա-սանիտարական մասսայական հանդես։ Հրատարակվել է 1903-1905 թվականներին, Թիֆլիսում։ Խմբագիրն էր Վահան Արծրունին։ Նպատակն էր ժողովրդի մեջ տարածել բժշկական և սանիտարա-հիգիենիկ գիտելիքներ։ Հանդեսին կից Բժշկի զրույցներ ընդհանուր խորագրով հրատարակվել են 35 անուն հանրամատչելի գրքույկներ։
Կատեգորիա:Հայկական բժշկական մամուլ Կատեգորիա:Վրաստանի հայկական հանդեսներ
Սսի ժողովներ
ՍՍԻ ԵԿԵՂԵՑԱԿԱՆ ԺՈՂՈՎՆԵՐ, գումարվել են XIII–XIV դդ., Կիլիկյան Հայաստանի Սիս մայրաքաղաքում, կրոնաեկեղեցական և քաղաքական կարևոր խնդիրների լուծման համար։ Կայացել է ութ ժողով։ Առաջինը (1204 թ.) կաթողիկոս Հովհաննես Զ Սսեցու նախաձեռնությամբ քննարկել և ընդունել է հիմնականում ծիսական հարցերին վերաբերող ութ կանոն։ Զաքարե Բ Մեծ Երկայնաբազուկի խնդրանքով թույլատրվել է, որ հայկական բանակում զինվորներն ունենան շրջիկ եկեղեցի և սեղան։ Երկրորդ ժողովը (1243 թ.) կաթողիկոս Կոստանդին Ա Բարձրբերդցու գլխավորությամբ սահմանել է քսանհինգ կանոն՝ ընդդեմ աշխարհականների և հոգևորականության մեջ տարածված չարաշահումների, կենցաղային ու եկեղեցական ախտերի (մերձամուսնության, ամուսնաթողության, ապօրինի կենակցության արգելում, պահքերի, աշխարհականների և եկեղեցականների կենցաղի կանոնավորում)։ Երրորդ ժողովը (1251) Հռոմի պապի առաջարկով քննել է Սուրբ Հոգու բխման խնդիրը։ Դեռ 1250 թ.-ին Հռոմի պապը դիմել էր հայերին՝ առաջարկելով ընդունել «Filioque»-ի վարդապետությունը, ըստ որի՝ Ս. Հոգին բխում է ոչ միայն Հայր Աստծուց, այլև՝ Որդի Աստծուց։ 1251 թ.-ի ժողովը, չկարողանալով վերջնական եզրակացության գալ, դիմել է արևելյան վարդապետներին, որոնք մերժել են ընդունել այն։ Սսի չորրորդ ժողովում (1289 թ.) Հեթում Բ թագավորը և Գրիգոր եպս. Անավարզեցին (կաթողիկոս Գրիգոր Է Անավարզեցի) Կոստանդին Բ Կատուկեցի կաթողիկոսին գահընկեց են արել՝ Հռոմի պապ Նիկողայոս IV-ի լատինադավանություն ընդունելու առաջարկին ընդդիմանալու համար։ Հինգերորդ ժողովը (1307 թ. մարտի 19) քննել է Եվրոպայից ռազմական օգնության դիմաց լատինադավանություն ընդունելու՝ Կղեմես V պապի պահանջը։ Թագավորահայր Հեթումի (Հեթում Բ), Լևոն Դ թագավորի և նորընտիր կաթողիկոս Կոստանդին Գ Կեսարացու ճնշմամբ ընդունվել է Կաթոլիկ եկեղեցու դավանանքը, ծեսը և Հռոմի պապի գերիշխանությունը։ Ըստ նոր ընդունված կանոնների, Հայ եկեղեցին փաստորեն միանում էր Կաթոլիկ եկեղեցուն։ Ժողովուրդը և արևելյան վարդապետներն ընդվզել են և չեն ենթարկվել նոր որոշումներին, ուստի Կիլիկիայի հոգևոր ու աշխարհիկ իշխանությունն երը նախապես նույնիսկ որոշումների իր ագործում չեն պահանջել։ Ապա եղել են նաև արևելյան վարդապետների գրավոր բողոք-հերքումներ, եկեղեցականների և աշխարհականների բազմամարդ ժողովներ՝ առանց թագավորի ու կաթողիկոսի ներկայության։ 1308 թ.-ի Ադանայի և Սսի վեցերորդ եկեղեցական ժողովները (1309 թ.) չեղյալ են հայտարարել 1307 թ.-ի (հինգերորդ) «իշխանաժողովի» որոշումները, ընդունվել են Հայ եկեղեցու ինքնուրույնությունն ապահովող կանոններ։ Նոր թագավոր Օշինը, չկարողանալով վերահաստատել նախորդի որոշումները, ժողովականներին ենթարկել է հալածանքների՝ բանտարկության և աքսորի (միայն 500 հոգևորական աքսորվել է Կիպրոս, որտեղ մեծ մասը զոհվել է), վերահաստատել է տվել Սսի 1307 թ.-ի եկեղեցական ժողովի որոշումները (տես Ադանայի եկեղեցական ժողով 1316 թ.): Յոթերորդ ժողովը (1345 թ.) գումարվել է կաթողիկոս Մխիթար Ա Գռներցու օրոք։ Ժողովը, Եվրոպայից ռազմ. օգնություն ստանալու հույսով, թեև ձևականորեն, ընդունել է Կաթոլիկ եկեղեցու հետ միանալու Հռոմի պապի առաջարկը։
Սակայն ակնկալած օգնությունը չստանալու պատճառով, ինչպես նաև բուն Հայաստանի հոգևորականության դիմադրության շնորհիվ, ժողովի որոշումները չեն իրագործվել։ Արևմուտքի և Հռոմի պապերի սին ու անիրականանալի խոստումներից և միարարական քաղաքականությունից դժգոհ Կոստանդին Դ թագավորի և Մեսրոպ Ա Արտազեցի կաթողիկոսի նախաձեռնությամբ 1361 թ.-ի ութերորդ ժողովը չեղյալ է հայտարարել Սսի 1307 թ.-ի և Ադանայի 1316 թ.-ի ժողովների որոշումները, վերացրել նորամուծությունները, վերահաստատել Հայ եկեղեցու անկախությունն ապահովող դավանական և ծիսական ավանդական  կանոնները։
Կատեգորիա:Հայոց եկեղեցական ժողովներ Կատեգորիա:Կիլիկյան Հայաստանի պատմություն
Իշխան Սարիբեկյան
Սարիբեկյան Իշխան Բարսեղի, Խորհրդային Միության հերոս (24․3․1945 թ.), ավագ սերժանտ։ 1941 թ.-ի մայիսին զորակոչվել է կարմիր բանակ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում մասնակցել Հյուսիսային Կովկասի պաշտպանությանը, Ուկրաինայի ազատագրմանը, Մերձբալթիկայի վերագրավմանը։ Հերոսի կոչման արժանացել է Ղրիմի ազատագրման մարտերում (1944 թ.-ի մայիս, Սապուն Գորայի մոտ) ցուցաբերած խիզախության և արիության համար։ 1945 թ.-ին զորացրվել է։
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր Կատեգորիա:ԽՍՀՄ հայազգի հերոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության հերոսներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Փառքի շքանշանի ասպետներ
Լուգովոե (գյուղ, Վոլոդարսկի շրջան)
Լուգովոե (Лугове), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլոդարսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Լուգովոե գյուղում բնակվում էր 89 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլոդարսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սինկլինորիում
Սինկլինորիում, խոշոր սինկլինալային ստրուկտուրա, որը բարդացված է մանր ծալքերով (անտիկլինալներ, սինկլինալներ, ֆլեքսուրաներ) և խզումնային խախտումներով։ Համեմատած անտիկլինորիումի հետ, ունի ավելի պարզ ծալքավոր կառուցվածք։ Սինկլինորիումի կազմում մասնակցում են միջանկյալ, ընդհատվող և լրիվ ծալքավոր ձևեր։ Սինկլինորիում հիմնականում առաջանում է երկրագնդի գեոսինկլինալային մարգերի կամ նրանց առանձին մասերի ինվերսիայի ժամանակ, երբ կատարվում է նշված տեղանքի ապարների ծալքավորություն, ինչպես նաև ինտրագեոանտիկլինալի իջեցման, ճկնաժամանակ, և երկրակեղևի այնպիսի խոշոր ճկվածքներում, որոնք տեկտոնական մի ամբողջ ցիկլում ունեցել են իջեցման տենդենց։ Սինկլինորիում խոշոր խզումնային խախտումներ առաջանում են ծայրամասերում, իսկ կենտրոնում նրանք համարյա բացակայում են։
Պայմանավորված ապարների ֆիզիկամեխանիկական հատկություններով՝ հաճախ Սինկլինորիումի կազմում նկատվում է աններ դաշնակ ծալքավորություն։
Կատեգորիա:Երկրաբանություն
1586
Մահեր
Կատեգորիա:1586 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Պրեչիստենսկիե դարպասներ հրապարակ
Պրեչիստենսկիե դարպասներ հրապարակ (Пло́щадь Пречи́стенские Воро́та, 1924-1993 թվականներ՝ Կրոպոտկինսկայա հրապարակ), համարվում է Վոլխոնկա, Պրեչիստենկա, Օստոժենկա փողոցների, Սոյմոնովսկի նրբանցքի և Գոգոլի բուլվարի միջև գտնվող Բուլվարային օղակի մի մասը, փաստացի՝ սկիզբը։ Տեղակայված է Մոսկվայի Խամովնիկի շրջանում։ Հրապարակում է գտնվում մետրոյի «Կրոպոտկինսկայա» կայարանը։
Անվանման ծագում
Հրապարակը ձևավորվել է Սպիտակ քաղաքի պատի դարպասների մոտ, որտեղից սկսվել է Պրեչիստենկա փողոցը։ Հրապարակի նախկին անուններն են՝ Չերտոլսկիե դարպասներ (16-րդ դար) ըստ Չերտոլե տարածքի, Պրեչիստենսկիե դարպասներ (մինչև 1924 թվական) Նովոդևիչի վանքի Եկեղեցու Սմոլենսկի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու անունով, Կրոպոտինսկի դարպասներ հրապարակ, Կրոպոտինսկի հրապարակ, Կրոպոտինսկի դարպասներ (1924-1993) ի հիշատակ իշխան, հեղափոխական, անարխիզմի տեսաբան, գիտնական, աշխարհագրագետ և երկրաբան, Արևելյան Ասիայի հետազոտող Պյոտր Կրոպոտկինի (1842-1921)։ Նա ծնվել է մոտակա Շտատնոմ նրբանցքում (այժմ՝ Կրոպոտինսկի նրբանցք)։
Նկարագրություն
Պրեչիստենսկիե դարպասներ հրապարակից սկսվում է Մոսկվայի Բուլվարային օղակը։ Այն գտնվում է Սոյմոնովսկի միջափողոցի և Գոգոլի բուլվարի միջև, որի հյուսիս-արևելքից հրապարակը հատելով անցնում է Վոլխոնկան՝ այն բաժանելով Պրեչիստենկա և Օստոժենկա փողոցների։ Սոյմոնովսկի միջափողոցի և Վոլխոնկայի անկյունում է գտնվում Քրիստոս Փրկչի տաճարն այգու հետ, իսկ Գոգոլի բուլվարից դեպի հրապարակ է դուրս գալիս «Կրոպոտկինսկայա» մետրոյի կայարանը (նախասրահի ճարտարապետ՝ Սամուիլ Կրավեց)։ Պրեչիստենկայա և Օստոժենկա փողոցների միջև է գտնվում Ֆրիդրիխ Էնգելսի հուշարձանը (1976 թվական, քանդակագործ՝ Իոսիֆ Կոզլովսկի)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի փողոցներ Կատեգորիա:Մոսկվայի հրապարակներ
1587
Մահեր
Կատեգորիա:1587 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Մասրենի չինական
Մասրենի չինական , վարդածաղկավորների ընտանիքի վարդազգիների ցեղի բույս։ Երբեմն անվանվում է նաև հնդկական կամ թեյի վարդ։
Տարածվածություն
Վայրի վիճակում չի հանդիպում։ Պատկանում է այն բույսերի թվին, որոնց վայրի նախնիները վաղուց անհետացել են և պահպանվել են միայն մշակության մեջ։ Տիպիկ արխեոֆիտ է։ Հայաստանի պայմաններում մշակվում է ամենուրեք։ Հատկապես լավ է աճում ցածրադիր գոտու պայմաններում։ Միջին և վերին գոտում երբեմն ցրտահարվում է, սակայն արագորեն վերականգնվում և առատորեն ծաղկում է։ Հայաստանի պայմաններում մշակվում են 140 — 150 բարձր դեկորատիվ սորտեր։
Կիրառություն
Ամենատարածված և մեծ մասսայականություն վայելող դեկորատիվ կուլտուրաներից մեկն է։ Հայաստանում մշակվում է անհիշելի վաղ ժամանակներից։ Դեռ հեթանոսական ժամանակներում տարածված էր ամենուրեք և պաշտամունքի առարկա էր հանդիսանում։ Վարդի մասսայական ծաղկման շրջանը համընկնում էր «Վարդավառ» տոնի հետ, որի ժամանակ մարդիկ մեկը մյուսի վրա ջրում նոսրացած վարդի հյութ էին շաղ տալիս։ Վարդը դեռ հազարամյակներ առաջ օգտագործվում էր հանդիսությունների և սգո արարողությունների ժամանակ։ Պատերազմից հաղթանակով վերադարձած հերոսներին օծում էին վարդի յուղով և վարդից հյուսած պսակով։ Դեռ հեթանոսական ժամանակներում կար հատուկ մեքենա, որի օգնությամբ վարդի թերթիկներից յուղ էին ստանում։
Այսօր էլ վարդը չի կորցրել իր նշանակությունը, որպես արժեքավոր դեկորատիվ բույս ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վարդազգիներ Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Ասիայի բուսական աշխարհ
Ալեքսանդր Ալեքսանյան (ազատամարտիկ)
Ալեքսանդր Ալեքսանյան (5 նոյեմբերի, 1968, Բաքու - 16 սեպտեմբերի, 1996), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 5 ծնունդներ Կատեգորիա:1968 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 16 մահեր Կատեգորիա:1996 մահեր
Նոր առողջապահիկ
Նոր առողջապահիկ, բժշկական հանրամատչելի երկշաբաթյա հանդես, 1914 թվականից՝ գրական-հասարակական, բժշկական ամսագիր։ Լույս է տեսել 1912-1915 թվականներին, Թիֆլիսում։ Խմբագիր՝ Ե. Մինասյան։ Նպատակն էր նպաստել ժողովրդի առողջապահական վիճակի բարելավմանը։ Տպագրել է բժշկությանը վերաբերող հոդվածներ և խորհրդատվություններ, առանձնահատուկ ուշադրություն նվիրել մանկապատանեկան տարիքի երեխաների առողջության պահպանման հարցերին, քննադատել ծխական հոգաբարձություններին ու քաղաքային վարչություններին՝ դպրոցներին բուժական անբավարար օգնության համար։ Ծանոթացրել է մարդակազմության հարցերին, միջնադարյան Հայաստանի բժշկական գիտությանը, հրատարակվող բժշկական գրականությանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական բժշկական մամուլ
Օպպիանյան բլուր
Սեպտիմոնցիումի՝ Հռոմի յոթ բլուրների բաժանումից առանձնանում է Ֆագուտալ գագաթը՝ որպես անկախ բնակավայր։ Դրանից կարելի է ենթադրել, որ ի սկզբանե Օպպիոսը միացած է եղել նրան՝ բացի արևմտյան ծայրից ։ Այս ծայրի հյուսիսային գագաթը նաև կոչվել է Կարինաե։ Այն ընկած է եղել Վելիան բլրի և Կլիվուս Պուլլիուսի միջև՝ Ֆագուտալին միավորված, և եղել է Հին Հռոմի բարձրակարգ թաղամասերից մեկը։
Օպպիանյան բլուրը կրոնական նպատակներով շարունակվել է օգտագործվել մինչև հանրապետության ժամանակաշրջանի ավարտը ։ Ըստ Մարկոս Վառոյի բլրի անվանումը կապվում է Տուսկուլի բնակիչ Օպպիոսի անվան հետ։ Տուլուս Հուստիլիուսի Վեիիի պաշարման ժամանակ վերջինս գալիս է Հռոմ՝ աջակցություն խնդրելու։ Այնուամենայնիվ բառի ստուգաբանությունն անհասկանալի է։ Հնարավոր է նաև լեռնագագաթը կրում է այն տոհմի անունը, որն ապրել է այս տարածքում ։ Դետլեֆսենի վարկածով Օպպիոսն առաջացել է Օպպիդուսից ։
Օպպիանյան բլրի տարածքը զբաղեցնում է շուրջ 9 հեկտար ։ 1871 թվականին, որպես քաղաքային վերակազմավորման մի մաս, այն սկսում են օգտագործել որպես հասարակական այգի։ 1928 թվականին ճարտարապետ Ռաֆֆաելե դե Վիչոն նախագծում և 1936 թվականին ավարտ է հասցնում այգու ձևավորումը։ Աշխատանքներում ընդգրկված շատրվանները, արձանները և մարմարե քանդակներն առ այսօր զարդարում են այգին ։ Բլրից իջնող կենտրոնական պողոտան ձգվում է մինչև Կոլիզեում։
Օպպիանյան բլրի այգին համարվում է հնագիտական զբոսայգի։ Այստեղ է գտնվել Ներոնի Ոսկե տունը, Տրայանոսի բաղնիքները, ինչպես նաև Տիտոսի բաղնիքները, որոնց մնացուկներն առ այսօր կան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հռոմի բլուրներ Կատեգորիա:Հռոմի տեսարժան վայրեր
Կալոնժե
Կալոնժե (Calonge), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Ժիրոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Բաշ-Էմպորդա շրջանում։ Տարածքը կազմում է՝ 33,57 կմ2։ Բնակչությունը՝ 10761 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ 44 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Նոր սերունդ (ամսագիր, Աթենք)
Նոր սերունդ, մարզական պատկերազարդ ամսագիր։ Լույս է տեսել 1926-1929 թվականներին, Աթենքում։ Խմբագիր՝ Ա. Տեր-Հակոբյան։ Շարունակել ՝ հունահայ մարզական պարբերականների ավանդույթները, լուսաբանել Հայաստանի և այլ երկրների մարզական կյանքը, ներկայացրել հայ անվանի մարզիկներին։ Հանդեսն անդրադարձել է անտիկ աշխարհի մարզական պատմությանը, նշել սպորտի ազդեցությունը հին հունական արվեստտի վրա։ Կարևորել է սպորտի դաստիարակչական և առողջապահական բնույթը, այդ առնչությամբ տպագրել անվանի բժիշկների ու մանկավարժների հոդվածներ։
Կատեգորիա:Հայկական մարզական պարբերականներ Կատեգորիա:Հունաստանի հայկական ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական գիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Խերսոնես (ավան, Վոլոդարսկի շրջան)
Խերսոնես (Херсонес), ավան Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլոդարսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Խերսոնես ավանում բնակվում էր 81 մարդ։
Չոջուք Մարջանլի
Չոջուք Մարջանլի (Çocuq Mərcanlı), գյուղ Ադրբեջանի Ջեբրաիլի շրջանում։ Գյուղը գտնվում է արցախաադրբեջանական սահմանագծից 3 կմ արևելք։
Գյուղը 1994 թվականից մինչև 2016 թվականի ապրիլը գտնվում էր հակամարտ զորքերի շփման գոտում։ Քառօրյա պատերազմի արդյունքում Ադրբեջանական զինուժը վերահսկողության տակ վերցրեց գյուղից 2,9 կմ հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Վարազաթումբ (Lalatapa) բարձունքը և ապահովեց գյուղի անվտանգությունը ։ 2017 թվականին Ադրբեջանի կառավարությունը 2 մլն եվրո հատկացրեց գյուղը վերաբնակեցնելու համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի գյուղեր
Նոր հավատք
Նոր հավատք, գրական հանդես։ Լույս է տեսել 1924 թ.-ին, Մարսելում (1 համար)։ Հրատարակել են Պետրոս Զարոյանը և Զարեհ Որբունին։ Տպագրել է ֆրանսահայ երիտասարդ գրողների (Գ. Ճիզմեճյան, Նիկողոս Սարաֆյան և ուրիշներ) սկզբնական շրջանի գործերը։
Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի հայկական հանդեսներ
Ամֆիպոլիսի հնագիտական թանգարան
Ամֆիպոլիսի հնագիտական թանգարան (Αρχαιολογικό μουσείο Αμφίπολης), գտնվում է Հոսնի բերանի (Struma) բերդաքաղաքում, Սալոնիկի «Էգնիտիա» - Կավալա երկաթուղու 2 կմ հեռավորության վրա, անմիջապես հնագիտական վայրում, որը հիմնադրվել է մ.թ.ա 437 թ. ե. Հին Ամֆիպոլիսի է Հունաստանի կենտրոնական Մակեդոնիայի շրջակայքում։
Նկարագրություն
Թանգարանը պարունակում է բազմաթիվ ցուցանմուշներ, որոնք վերաբերում են Ամֆիպոլիսի պատմությանը և մշակույթին, հնադարանից մինչև Հունաստանի պատմության բյուզանդական շրջանը։
Ցուցանմուշների կարևորագույն նմուշներից են նեոլիթյան դարաշրջանի (մ.թ.ա 6000-3000) կնիքները և արձանիկները, Ամփիպոլիսի հարևանությամբ գտնվող ոսկե արձանիկները, Պիրիխիոս (հունական ռազմական պար) պարը կատարողների արձանիկները, երեք արձաններ՝ Օրեստ և Էլեկտրա (մ.թ.ա II դար), կնոջ արձանիկ (մ.թ.ա. IV դար), Աֆրոդիտե և Էրոս (մ.թ.ա II դար), Ատիսի տեղական աստվածուհու կիսանդրին (մ.թ.ա I  դար), մազերը պոկող և կուրծք ծեծող հավերժահարսի արձանը, մի արծաթե տապանակ, որի մեջ հայտնաբերվել է ոսկե ծաղկեպսակ եւ մի մարդու թաղման ոսկե ծաղկեպսակ։
Առաջին հարկում տեղակայված են հնագույն Արգիլի գտածոները, հինավուրց Ամփիպոլիս նավահանգիստը, որը կանգնած է հինավուրց Ամփիպոլիսի 7 հարակից շրջանի պատմության հետ։
Թանգարանի մուտքի մոտ կա XVIII դարի պատմաբանների նամակագրություն, որը վերաբերում է հնագույն Ամֆիպոլիսին, 1913 թ.-ին պեղված լուսանկարներով եւ դրա վերականգնմանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանի թանգարաններ
1588
Մահեր
Կատեգորիա:1588 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Սուվաննա Ֆումա
Սուվաննա Ֆումա, Լաոսի քաղաքական գործիչ, արքայազն։ Եղել է Լաոսի թագավորական կառավարությունների վարչապաետ։ 1954 թ. ժնևյան համաձայնագրերից հետո երկրում վարել է քաղաքական կարգավորման գիծ, ինչին հասնելու նպատակով բանակցություններ է վարել Լաոսի հայրենասիրական ճակատի հետ։ 1962 թ-ին դարձել է ժամանակավոր կոալիցիոն կառավարության պրեմիեր նախարար, կոալիցիայի պառակտումից (1963-1964) հետո՝ թագավորական կառավարության (վիենտնյամյան գոտի) պրեմիեր նախարարը։ 1974 թ. ապրիլից մինչև 1975 թվականի դեկտեմբերին գլխավորել է ազգի միասնության ժամանակավոր կառավարությունը։ 1975 թ. դեկտեմբերից Լաոսի ժողովրդադեմոկրատական հանրապետության պրեմիեր նախարարի խորհրդականն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լաոսի վարչապետներ Կատեգորիա:Լաոսի արտաքին գործերի նախարարներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Լաոսի քաղաքական գործիչներ
Սուրեն Բաբայան
Սուրեն Գուրգենի Բաբայան, հայ կինոռեժիսոր, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (2009) ։
Կենսագրություն
1973 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետը, 1974-1975 թվականներին հանդես է եկել որպես դերասան Երևան հեռուստաթատրոնում։ 1980 թվականին ավարտել է Մոսկվայի ռեժիսորա-սցենարական բարձրագույն դասընթացները (Նիկիտա Միխալկովի արվեստանոցը)։ 1980 թվականից՝ Հայֆիլմի ռեժիսոր ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Հայ կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ
Հենրի V (ֆիլմ, 1989)
«Հենրի V» (Henry V), կինոնկար։ Էկրանավորումը կատարվել է Ուիլյամ Շեքսպիրի «Հենրի V» պիեսի հիման վրա։ Արժանացել է «Օսկար» և «Ֆելիքս» մրցանակների։
Սյուժե
Ֆիլմը սկսվում է կրկներգով։ Ժամանակակից հագուստով մարդը ներկայացնում է բեմադրության թեման։ Նա անցնում է դատարկ կինոստուդիայով, և իր մենախոսությունը ավարտում է հիմնական գործողության համար դռները բացելով։ Ֆիլմի ընթացքում կրկներգը մի քանի անգամ կրկնվում է։ Դա օգնում է բացատրել և խթանել գործողությունները։
15-րդ դարի սկիզբ, Անգլիա։ Իլիսկի եպիսկոպոսը և Քենթերբերի արքեպիսկոպոսը համաձայնության են գալիս։ Նրանք որոշում են շեղել երիտասարդ Հենրի V թագավորին և թույլ չտալ, որ նա որոշում արձակի, որովհետև այն կարող էր եկեղեցուն զրկել իր գույքից։ Նրանք պատրաստվում են համոզել թագավորին, որ նա հարձակվի Ֆրանսիայի վրա։ Քենթերբերի արքեպիսկոպոսը հայտնվում է թագավորության սրահում և թագավորի խորհրդականներին հայտարարում, որ Հենրին համարվում է ֆրանսիական գահի օրինական իրավահաջորդը։ Դա բացատրում է նրանով, որ Ֆրանսիայում Սալիկյան օրենքը անարդարացիորեն խախտում է գահի հանդեպ ունեցած իր իրավունքները և դրան պետք չէ ուշադրություն դարձնել։ Էքսետերի հերցոգի և Ուեսթմորլենդի կոմսի աջակցությամբ հոգևորականները կարողանում են համոզել թագավորին պատերազմ հայտարարել Ֆրանսիային, եթե գահին վերաբերող նրա իրավունքները մերժվեն։
Հենրի թագավորը Մաունջոյ է կանչում Ֆրանսիայի թագաժառանգ Լյուդովիկին։ Թագաժառանգը Հենրի թագավորին տալիս է թենիսի գնդակներով լցված արկղ։ Էքսետերի հերցոգը, արկղը բացելով, սարսափում է, բայց Հենրին վիրավորանքը հանգիստ է ընդունում։ Նա որոշում է հարձակվել Ֆրանսիայի վրա։ Ազատում է դեսպանին և սկսում է պլանավորել պատերազմը։
Բանակցություններն ավարտվում են։ Հենրի թագավորը նշանակվում է Անգլիայի և Ֆրանսիայի թագավոր։ Նա կարճատև սիրավեպ է սկսում Եկատերինայի հետ։ Այդ ժամանակ անգլիական և ֆրանսիական պատվիրակությունները կնքում են Տրուայի պայմանագիրը։ Ֆիլմը ավարտվում է այդ իրադարձություններից հետո տեղի ունեցած երևույթների մանրամասն նկարագրությամբ։
Աշոտ Ալեքսանյան (այլ կիրառումներ)
Աշոտ Ալեքսանյան, կարող է վերաբերել՝
Ռուս գրականություն
Ռուս գրականություն, ռուսերենով կան ռուս հեղինակների կողմից ստեղծված գրականությունը։ Սկիզբ է առել 10-րդ դարի երկրորդ կեսին, սակայն մինչև 19-րդ դարը, երբ սկսվել է ռուս գրականության «ոսկեդարը» , այն գրեթե անհայտ էր աշխարհին ։ Ռուս գրականությունը ռուսական մշակույթի կարևոր բաղադրիչներից մեկն է , որում առավել ամբողջականորեն ու որոշակիորեն արտահայտված են ռուս ժողովրդի ստեղծագործական ունակությունները ։
Նախապատմություն
Առավել տարածված կարծիքի համաձայն՝ ռուս հին գրականության սկզբնավորման համար խթան է հանդիսացել քրիստոնեության ընդունումը որպես պետական կրոն, քանի որ Ռուսիայում նոր հիմնադրված քրիստոնեական եկեղեցում անհրաժեշտ էին գիր ու կրոնական գրականություն    ։ Միևնույն ժամանակ գրականության ստեղծման համար հիմք հանդիսացան ժողովրդական բանավոր ստեղծագործությունները, որ գոյություն ունեին Ռուսիայում  ։
Մի խումբ հետազոտողներ (Վիկտոր Իստրին, Լև Յակուբինսկի, Սերգեյ Օբնորսկի, Բորիս Լարին, Պավել Չերնիխ, Անդրեյ Լվով) ենթադրում են, որ արևելյան սլավոնների գիր ունեցել են դեռ Ռուսիայի մկրտությունից առաջ ։ Գրի գոյության մասին կողմնակի վկայություններ կան մի շարք պատմական աղբյուրներում, որոնցից են «Մեֆոդիի ու Կոնստանտինի վարքերը» , Իբն Ֆադլանի ու Ֆահր ադ-Դին Մուբարաք-շահ Մարվարուդիի գրությունները , 911 և 945 թվականներին կնքված ռուս-բյուզանդական պայմանագրերում և այլն ։ Սակայն մինչքրիստոնեական Ռուսիայում գոյություն ունեցած գրական հուշարձանների մասին ուղղակի հիշատակություններ դեռևս չեն հայտնաբերվել ։
Պատմություն
Գիտական գրականության մեջ ռուս գրականության պատմությունը ենթարկվում է տարբեր պարբերացումների։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարանում, որ հրատարակվել է XIX դարի վերջին, առանձնացվում է ռուս գրականության պատմության երեք փուլ՝ գրական առաջին հուշարձաններից մինչև մոնղոլ-թաթարական լուծը, մոնղոլ-թաթարական լծից մինչև XVII դարի վերջը և XVIII դարի վերջից մինչև բառարանի հրատարակումը (այսինքն՝ մինչև XIX դարի վերջ) ։ Դմիտրի Սվյատոպոլկ-Միրսկու՝ 1927 թվականին Լոնդոնում հրատարակված ռուս գրականության պատմությանը նվիրված երկհատորյա աշխատությունում առանձնացված են հետևյալ փուլերը՝ հին ռուսական գրականություն (XI-XVII դարեր), անցումային գրականություն, կլասիցիզմի դարաշրջան, քնարերգության ոսկեդար, Գոգոլի դարաշրջան, ռեալիզմի դարաշրջան և իրեն ժամանակակից՝ 1881 թվականից հետո ընկած դարաշրջանը (Դոստոևսկու մահից հետո). : Մոտավորապես նույն թվականներին ԽՍՀՄ-ում հրատարակված «Գրականության հանրագիտարանում» («Литературная энциклопедия», 1929-1939) ռուս գրականության պատմությունը բաժանված է հետևյալ պարբերաշրջանների՝ հին ռուսական գրականություն, XVIII դարի գրականություն, XIX դարի գրականություն, XX դարի գրականությունը մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը և XX դարի գրականությունը Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո ։
Ժամանակակից էլեկտրոնային «Кругосвет» հանրագիտարանում առանձնացվում են ռուս գրականության զարգացման հետևյալ փուլերը՝ հին ռուսական գրականություն, XVIII դարի գրականություն, XIX դարի գրականություն, գրականութունը 1917 թվականից հետո և նոր ռուսական գրականություն ։
Հին շրջան
Հին ռուս գրականությունը (X դարի վերջ-XVII դար) սկզբնավորվել է Կիևյան Ռուսիայի ժամանակաշրջանում։ Այդ գրականությունը հիմք է դարձել ոչ միայն ռուսական, այլև ուկրաինական և բելառուսական գրականությունների համար։ X դարի վերջերին, երբ քրիստոնեությունը թափանցել է Ռուսաստան, սկսել են տարածվել եկեղեցական սլավոներենով ժամերգության տեքստերը, որոնք կազմվել են Բուլղարիայում։ Հետագայում՝ XI դարի 2-րդ քառորդից, բուն Կիևյան Ռուսիայում թարգմանվել են եկեղեցական տեքստեր, և ստեղծվել ինքնատիպ գրավոր հուշարձաններ՝ տարեգրություններ («Անցած տարիների պատմություն», մոտ 1113 թվական), վարքագրություններ, խրատներ ու քարոզներ, ճանապարհորդությունների նկարագրություններ, իրավական ժողովածուներ (Ռուսսկայա պրավդա, XI–XII դարեր)։
Հին ռուս գրականության ամենանշանավոր ստեղծագործությունը «Ասք Իգորի ճակատամարտի մասին» (XII դարի վերջ) հերոսական էպոսն է, որտեղ արտահայտված է ռուսական իշխանությունների միավորման հայրենասիրական գաղափարը։
Միջնադարյան շրջան
Մոնղոլ-թաթարական ասպատակությունը և այնուհետև մոնղոլ-թաթարական լուծը XIII-XIV դարերում կասեցրել են ռուս գրականության զարգացումը։ XV դարում սկսվել է ռուս գրականության տրոհումը ռուսականի, ուկրաինականի և բելառուսականի։ Սակայն որոշ գրողների ստեղծագործությունը հետագայում էլ միաժամանակ եղել է երկու կամ նույնիսկ երեք մշակույթների սեփականությունը։ Ռուս գրականության զարգացման կենտրոնը դարձել է Մոսկովյան իշխանությունը («Զադոնշչինա» պատմահերոսական վիպակը» XIV դարի վերջ, Կուլիկովյան ճակատամարտի վերաբերյալ ստեղծագործությունների շարքը)։ XV դարում և հատկապես XVI դարում ֆեոդալական կենտրոնացված պետության պայմաններում մեծ նշանակություն են ձեռք բերել տարեգրությունների ժողովածուները, ծաղկել է հրապարակախոսական արձակը։ XVII դարի սկզբից սկսվել և խորացել է գրականության դեմոկրատացման պրոցեսը, գրականությունն ավելի է մոտեցել սոցիալ-պատմական իրականությանը, ռեալ մարդու հոգեբանությանը։ Տիրապետող են դարձել աշխարհիկ ժանրերը՝ կենցաղային պատմությունը, դպրոցական դրաման, ներբողները, երգիծանքները։ Կատարելագործվել են բանաստեղծական ձևերը (Սիմեոն Պոլոցկի, 1629-1680), վարքագրական պատմությունները վերածվել են կենսագրականի (ավագ երեց Ավվակում, մոտ 1620-1682)։
18-րդ դարի գրականություն
18-րդ դարի 2-րդ կեսին լայնորեն տարածվել է լուսավորական ուղղության երգիծական ու հումորիստական գրականությունը՝ Դենիս Ֆոնվիզինի (մոտ 1744-1792), Յակով Կնյաժնինի (1742-91) կատակերգությունները, Մ․ Չուլկովի (1744 կամ 1743-92) արձակը, Ն․ Նովիկովի (1744-1818) և այլ հրատարակիչների երգիծական հանդեսները։ Մ․ իյերասկովի (1733-1807) և հատկապես Գավրիիլ Դերժավինի (1743-1816) կլասիցիստական պոեզիայում երևում են սենտիմենտալիզմի գծեր։ Սենտիմենտալիզմի գրականության մեջ (բանաստեղծ Իվան Դմիտրիև, 1760-1837, արձակագիր Նիկոլայ Կարամզին, 1766-1826) ձևավորվել է նոր՝ հուզական-հոգեբանական պատմելաձև։ 18-րդ դարի խոշորագույն գրողներից մեկը՝ Ալեքսանդր Ռադիշչևը (1749-1802) իր «Ճանապարհորդություն Պետերբուրգից Մոսկվա» (1790) գրքում հռչակել է գյուղացիական հեղափոխության գաղափարներ (գիրքը ոչնչացվել է, և նրա նշանակությունը երևացել է ավելի ուշ՝ դեկաբրիզմի շրջանում)։
Ռուս գրականության ոսկեդար
19-րդ դարը կոչվում է ռուս գրականության ոսկեդար է։ Ռուսական քնարերգության ոսկեդար է համարվում 19-րդ դարի սկիզբը՝ մինչև Պուշկինի մահը ։
«Ռուս գրականության ոսկեդար» արտահայտությունն առաջին անգամ կիրառել է Մասքիմ Անտոնովիչն իր «Литературный кризис» հոդվածում, որ տպագրվել է 1863 թվականին «Սովրեմեննիկ» ամսագրում ։