cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յիրումա
Կենսագրություն
Կոմպոզիտորի երրորդ ալբոմը՝ «From the yellow room» թողարկվել է 2003 թվականին, մինչ թողարկումը նախնական պատվերները կազմել են 30 000։ 2004 թվականին «Nocturnal lights… they scatter» ալբոմն առաջնաելույթ է կատարել կորեական հիթ-շարքերի առաջին հորիզոնականներում։ 2004 թվականի ձմռանը Յիրուման տարին հաջողությամբ ավարտում է համերգային շրջագայությամբ 2004 Drama Concert, բաղկացած 23 համերգներից Կորեայի տարբեր քաղաքներում։
2005 թվականի ապրիլին Յիրուման ձայնագրում է «Destiny of Love» ալբոմը, որը ընդգրկում էր «Tokyowankei» թեմաները և նոր ստեղծագործություններ։ Նույն թվականին ձայնագրվում է «Poemusic» ալբոմը։
Կորեացիների սերը Յիրուման վաստակել է ստեղծելով երաժշտական թեմաներ հայտնի հեռուստասերիալների համար, դրանց թվում են՝ «Ձմեռային սանատան» և նրա շարունակությունը՝ «Գարնանային վալսը»։ 2006 թվականին երաժիշտը դառնում է գովազդային դեմքը Korea Telecom’s KT icom G-cube-ում և Yamaha Korea-ում։ Նույն թվականին նա հրաժարվում է բրիտանական քաղաքացիությունից, որպեսզի հնարավորություն ունենա ծառայել Կորեայի Զինված ուժերում։
2008 թվականին ծառայությունը վերջացնելուց հետո երաժիշտը վերսկսեց իր համերգները, բայց 2010 թվականի սեպտեմբերին դադարեցրեց պայմանագիրը ձայնագրման կազմակերպության՝ Stomp Music հետ և ստորագրեց պայմանագիր Sony Music Entertainment Korea-ի հետ։ Stomp Music դատի է տվել երաժշտին և դատավարությունները նրա ստեղծագործությունների իրավունքների համար շարունակվել են մինչև 2011 թվականի վերջերը։
Անձնական կյանք
2007 թվականի մայիսի 27-ին կայացել է կոմպոզիտորի և Սոն Հե Իմի հարսանիքը, նույն տարվա հոկտեմբերի 7-ին ծնվել է նրա աղջիկը՝ Լոաննան։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի դաշնակահարներ
Մելկի վանական համալիր
Վաղ շրջան
11-րդ դարի սկզբից Մելկ քաղաքը հանդիսանում էր 976-1246 թվականներին Ավստրիայում իշխող Բաբենբերգների մարկգրաֆների ու կոմսերի դինաստիան։ Այստեղ է գտնվում Բաբենբերգների գլխավոր գերեզմանատունը։ 1014 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Մելկ են տեղափոխում նաև Սուրբ Կոլոմանի մասունքները։ Վանական համալիրի գրադարանում պահվող ձեռագրերը հուշում են, որ արդեն Ավստրիայի մակրոգրաֆ Լեոպոլդ I-ի օրոք Մելկը հանդիսանում էր ճանապարհորդական հենակետ, որտեղ գիշերում էին իշխող դինաստիայի ներկայացուցիչները, հազվադեպ նաև՝ բարձրաստիճան եկեղեցական գործիչները։
Ավստրիայում մակրոգրաֆության ընդլայնումով դեպի հյուսիսային և արևելյան ուղղություններով, ինչպես նաև նոր կեմնտրոնների հայտնվելով Մելկը աստիճանաբար սկսեց կորցնել իր կարևորությունը, այնուամենայնիվ, մնաց որպես Բաբենբերգների գերեզմնատուն։
Պապի գահի և Սրբազան Հռոմեական կայսրության գահի միջև պայքարի ժամանակ (կաթոլիկ եկեղեցու և աշխարհիկ իշխանության միջև տեղի ունեցած ամենամեծ հակամարտությունը Եվրոպայում) մակրոգրաֆ Լեոպոլդ II-ը Մելկում ապաստան է տրամադրում եպիսկոպոս Ալտման Պասաուսկուն, ով 1085 թվականին վտարվել էր Պասաուից Հռոմի պապի հանդեպ հավատարմության համար։ Հավանաբար հենց Ալտման Պասաուսկին ազդեցություն ունեցավ Լեոպոլդ II-ի վրա, ով էլ որոշեց Մելկում՝ Դանուբի ափին գտնվող ժայռապատ բլրի վրա կառուցել վանք։ 1089 թվականի մարտի 21-ին նորակառույց վանական համալիրում բնակություն հաստատցեին Զիգիբլոդ վանահոր առաջնորդությամբ Լամբախից ժամանած բենեդիկյան վանահայրերը
1122 թվականին Մելկի վանական համալիրը Պասաուի եպիսկոպոսության կողմից ղեկավարումից անցնում է Հռոմի Պապի անմիջական ենթակայության ներքո։
Վանքում կար ձեռագրատուն, որտեղ աշխատում էին ձեռագիրները։ Ամենայն հավանականությամբ, 12-րդ դարում նրանց թվում էր հոգևորական (այլ տվյալներով, վանական, ճգնավոր) և բանաստեղծ-երգիծաբան Հենրիխ ֆոն Մելկը, ով հանդիսացել է ժամանակակից գերմաներենի նախնական զարգացման շրջանի ներկայացուցիչ։
Վանքում աբբա (վանահայր) Վալտեի ժամանակաշրջանին (1224-1227թթ.) թվագրվող որոշ ձեռագրեր են պահպանվել, որոնց մի մասում առկա են գունավոր մանրանկարներ։ 1160 թվականով թվագրվող ձեռագրերից մեկը փաստում է, որ վանքում ակտիվորեն գործել է դպրոց։
1297 թվականի օգոստոսի 14-ին եկեղեցական կառույցները և տնտեսական շինությունները ոչնչանում են ուժեղ հրդեհի հետևանքով։ Հրդեհից ոչնչանում է գրադարանը, այդ թվում՝ ձեռագրերի և պատմական փաստաթղթերի մեծ մասը։
Ուշ միջնադար և մելկյան վանական բարեփոխումներ
Հրդեհից հետո վանքը վերածվել էր ավերակների։ Աբբա Ուլրիխ II-ի (1306-1324թթ.) ջանքերով հնարավոր եղավ վերականգնել միայն ամենաանհրաժեշտը:14-րդ դարի իրադարձությունները վանքին հնարավորություն չէին տալիս բնականոն կերպով զարգանալ։ ժանտախտը, ոչ բերքատու տարիները և Հռոմի եկեղեցու բաժանումը, որը տևեց 1378 թվականից մինչև 1417 թվականը, խարխլեցին վանական կարգապահությունն ու բացասաբար անդրադարձան վանական համալիրի գործունեության վրա։
Որոշակի դրական տեղաշարժեր նկատվեց հերցոգ Ռուդոլֆ IV-ի իշխանության տարիներին։ 1362 թվականին հերցոգը պատվիրեց և վանքին նվիրաբերեց շատ թանկարժեք ու գեղագիտորեն զարդարված խաչ՝ որպես բացառիկ մասունքների պահատուփ։ Մոտավորապես 1040 թվականին մակրոգրաֆ Ադալբերտի կողմից Մելկ են տեղափոխվել Հիսուս Քրիստոսի խաչափայտի մասնիկները, որոնք պահվում են խաչի մեջ։ Մեր օրերում Մելկի խաչը Մելկի վանական համալիրի ամենապաշտելի մասունքն է ։ Բացի այդ, հերցոգը վերակառուցում և ներկում է Սուրբ Կոլոմանի գերեզմանը։
Զեյրինգերին հաջողվում է Մելկում հաստատել խիստ վանական կարգապահություն։ Մելկի վանական բարեփոխումը խթան է հանդիսանում հետագա լայնամասշտաբ եկեղեցական բարեփոխումների համար։ Մելկի վանքի խորհրդի անդամները նշանակվում էին այլ վանքերի աբաներ։ Այդպիսով այն դարձավ եկեղեցական բարեփոխումների կենտրոն։ Բարեփոխումները աստիճանաբար ընդգրկեցին ամբողջ Ավստրիան, հետագայում նաև՝ Հարավային Գերմանիան և Շվարցվալդի շրջանը։
Հետագա ժամանակաշրջանում վանքը, սերտորեն համագործակցելով Վիեննայի համալսարանի հետ, դարձավ մշակույթի կենտրոններից մեկը։ Վանքից դուրս եկան կրոնական ոլորտի այնպիսի անուններ, ինչպիսիք են Պյոտր ֆոն Ռոզենհեյմը, Յոհան ֆոն Շպեյերը, Մարտին ֆոն Սենգինգը , Վոլֆգանգ ֆոն Շտայերը , Յոհան Շիլտպահերը։ Վանքի ձեռագրատանը ստեղծվել և արտագրվել են կրոնական և գիտական աշխատություններ։ Մեր օրեր հասաց մելկյան ձեռագրերի 2/3-ը պատրաստվել են այդ ժամանակաշրջանում։
Սակայն տնտեսական առումով վանական համալիրի գործրը վատ չէին. վանքը շարունակում էր պայքարել տնտեսական դժվարությունների դեմ։ Երկրում սկսվել էին հուսյան պատերազմները և Ֆրիդրիխ III հակամարտությունը ազնվականության հետ։ Վանքը հայտնվում է սյուզերենների ֆինանսական պահանջներում և ներքաշվում հակամարտությունների մեջ։ 1482 թվականին հունգարական Մատյաշ Հունյադի թագավորը պատերազմ է հայտարարում Ավստրիային, որը ավարտբվում է Հունգարիայի հաղթանակով։ 1483 թվականին աբատ Ավգուստին ֆոն Օբերնալը ստիպված էր լքել իր պաշտոնը։ Նրա փոխարեն վանքի աբբա դարձավ Ֆրիդրիխ III-ի հովանավորյալ Վոլֆգանգ Շեֆենրատը։
16 և 17-րդ դարերի անկում և վերածնունդ
16-րդ դարի սկզբներին օսմանյան պատերազմները վանական համալիրին պատճառեցին նոր ծախսեր, որոնք խարխլեցին վանքի տնտեսական հիմքերը։ Վանքի՝ Վիեննայի մոտ գտնվող տիրույթները ավերվել էին և արժեզրկվել։
Միևնույն ժամանակ մոտակա բնակավայրերի բնակիչներն ու հարակից ամրոցների տերերը պաշտպանեցին ռեֆորմացիան։ Արդյունքում Մելկի կաթոլիկ վանական համալիր ընդունվողների քանակը նվազեց։ 1566 թվականին վանքում մնացել էին ընդամենը տաս մարդ։ Այն հայտնվել էր վերջնական փակման եզրին։
1564 թվականին Մելկ է ժամանում նոր աբբա՝ Ուրբան Պենտազը, ումից էլ սկսվեց վանքի վերածնունդը։ Սկզբնական շրջանում նա ստիպված է հարթել հակասությունները աշխարհիկ պաշտոնյաների հետ, որոնց համար կարևոր էր պահպանել իրենց իշխանությունը վանքի նկատմամբ։ Ուրբանի նկատմամբ նույնիսկ մեղադրանք է ներկայացվել։ Արդյունքում նրան հաջողվում է ոչ միայն իր վրայից հանել այդ մեղադրանքները, այլև նաև Հռոմից ստանալ աբբայի պաշտոնին նշանակվելու պաշտոնական հաստատում։ Նա կարողացավ նորից վերականգնել վանքի տնտեսությունը և հասնել այն բանին, որ Հարավային Գերմանիայից բազմաթիվ երիտասարդներ սկսեցին ընդունվել վանական համալիր։ Ուրբան Պենտազի գործը շարունակեցին նրա հետևորդներ Կասպար Հոֆմանը (1587-1623թթ.) և Ռայներ ֆոն Լանդաուն (1623-1673)։ Երեսնամյա պատերազմի և Օսմանյան կայսրության սպառնալիքների հետևանքով սահմանված բարձր հարկերի ու տոկոսադրույքների՝ վանական համալիրը վերջապես կարողանում է վճարել իր պարտքերը և նույնիսկ գնել գրավադրված ունեցվածքը։ Վանքը և եկեղեցին վերակառուցվում և վերանորոգվում են, մասամբ նորից կառուցվելով կամ վերաձևափոխվելով։ Աշխարհիկ իշխանության ազդեցությունը վանքի նկատմամբ աստիճանաբար նվազում էր, իսկ որոշ ժամանակ անց նաև՝ ամբողջությամբ վերացվում։ Նախկին ժամանակների պես վանական համալիրի համայնքը սկսեց զարթոնք ապրել, և Մելկի վանահայրերը սկսեցին հրավիրվել այլ վանքեր։ 17-րդ դարի վերջում դրամահավաքի գործընթաց սկսվեց, որպեսզի հետագայում բարոկկո ոճով կառուցվի նոր վանք։
Այս իրադարձություններին զուգընթաց վանքը դառնում է հակառեֆորմացիայի շրջանային կենտրոնը։ Պասաուի եպիսկոպոսության համաձայնությամբ Մելկի վանքը հարակից ծխական համայնքներում նշանակում է վանականների, որպեսզի այդպիսով կանխվի լյութերական գաղափարների տարածումը։
Տնտեսական աճին զուգահեռ զարգացում է վանքում վերածնվում էգրական և գիտական գործունեությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում Մելկում ապրում էին, զբաղվում ուսումնասիրություններով և ձեռագիր աշխատություններ գրում Յոհաննես Զալերը և «Մելկի տարեգրության» հեղինակ Անսել Շրամբը։ Ընդլայնվում է նաև Մելկի վանական դպրոցը՝ վերափոխվելով 6 դասարանյա ճիզվիտական գիմնազիայի։ Սովորողները սկզբում ավարտում էին վանական չորսամյա դասափուլը, այնուհետև ուսումը ավարտելու նպատակով տեղափոխվում Վիեննայի ճիզվիտական քոլեջ։
Բարոկկո ոճով վանքի կառուցում
1700 թվականի նոյեմբերի 18-ին վանքի աբբա է ընտրվում երեսունամյա Բերտոլդ Դիտմայիրը, ով հենց սկզբից նպատակ դրեց բարձրացնել վանքի կրոնական, հոգևոր և քաղաքական կշիռը։ Այդ նպատակների իրագործման համար նա ցանկանում էր վանքը բարոկկո ոճով վերակառուցել։
Նախագիծը մշակվում է ճարտարապետ Յակոբ Պրանդտաուերի կողմից, ով էլ ղեկավարում էր շինարարությունը 34 տարիների ընթացքում՝ մինչև իր մահը (1726 թվականի սեպտեմբեր)։ Վանի կառուցման գործը ստանձնում է Յակոբի եղբորորդի Յոզեֆ Մունգենաստը։
1701 թվականին սկսվեց խորանի վերականգնման աշխատանքները, սակայն աշխատանքների սկսումից անմիջապես հետո որոշվեց կառուցել նոր եկեղեցի։ 1702 թվականին նոր եկեղեցու հիմքում դրվում է առաջին քարը։ Սակայն այդ պահին էլ որոշվում է կառուցել նոր վանքային համալիր։ Մեր օրեր է հասել վանքի 1711 թվականի հորիզոնական պրոեկցիայի նախագիծը։
Շինության ներքին ճարտարապետի պաշտոնը զբաղեցնելու համար Վիեննայից հրավիրեցին ինժեներ, թատերական ճարտարապետ և գեղարվեստական ձևավորող Անտոնինո Բեդուցիին (Բեդուչի)։ 1716 թվականից ծեփակերտության աշխատանքները ղեկավարում էր Յոհան Պյոկը։ Միևնույն ժամանակ նկարիչ Յոհան Միխաիլ Ռոտմայերը առաստաղի նկարում էր որմնանկարներ։ Շինարարությանն ու հարդարմանը մասնակցել են նաև հայտնի այլ նկարիչներ ինչպես տեղացի, այնպես էլ այլ վայրերից հրավիրված։ Գրադարանի և Մրամրյան սրահի որմնանկարները ստեղծել է ավստրիացի գեղանկարիչ Պաուել Տրչոգերը։ Դեկորատիվ ոսկեջրման համար պատասխանատու էր Վիեննայից ժամանած Կրիստիան Դավիդը։
1736 թվականին ինչպես վանքի, այնպես էլ եկեղեցու շինարարությունը, ընդհանուր առմամբ, ավարտվել էր։ 1738 թվականին վանքում կրկին ուժեղ հրդեհ է բռնկվում, որը ոչնչացնում է գրեթե բոլոր տանիքները, երկու աշտարակները և որոշ հանդիսությունների սրահներ։ Բերտոլդ Դիտմայերը անմիջապես կարգադրում է սկսել վերականգնողական աշխատանքներ, սակայն մինչև շինարարության ավարտը 1739 թվականին մահանում է։ Վերականգնման աշխատանքները հաջողվում է ավարտին հասցնել նրա հետնորդներին, և 1746 թվականին վերջապես օծում են նոր եկեղեցին։
18-րդ դարում սկսվում է վանքի գիտական և երաժշտական զարթոնքը։ Վանական համալիրի երկու բենեդիկտյան վանահայրեր՝ եղբայրներ Բերնարդ Պեցը և Իերոնիմ Պեցը, ովքեր լուսավորության դարաշրջանի ներկայացուցիչներ էին, անգնահատելի ավանդ են ունենում Ավստրիայի պատմության ուսումնասիրության ոլորտում։ Մեծ ուշադրություն և հեղինակություն ունեին երաժիշտները, ինչպիսին է կոմպոզիտոր, Յոզեֆ Հայդնի աշակերտ Ռոբերտ Կիմերլինգը, նրա աշակերտ, քահանա Մարիան Պարադայզերը ), ով մինչև իր կյանքի վերջին օրերը դասավանդել է վանքի գիմնազիայում, ինչպես նաև եկեղեցական կոմպոզիտոր և երաժշտության տեսաբան, ծխական քահանա Մակսիմիլիան Շտադլեռը։ Մինչև 1793 թվականը վանքի երգեհոնահարը եղել է Յոհան Գեորգ Ալբրեխտսբերգենը, ով հետագայում ստացել է Վիեննայի Սուրբ Ստեփանոսի մայր տաճարի երգչախմբի պետի պաշտոնը։
Լուսավորության շրջանի գաղափարներ ու ժոզեֆիզմ
1783 թվականին կայսերական հրովարտակի համաձայն Մելկում չեղյալ է հայտարարվում աստվածաբանության ուսուցումը։ Բոլոր կրոնավորները պետք է ուսուցանեին միայն Վիեննայի ընդհանուր սեմինարիայում։ Բոլոր նրանք, ովքեր Վիեննայում ուսանելուց հետո վերադառնում էին Մելկ, պետք է զարգացնեին և տարածեին նոր գաղափարները։
Բազմաթիվ պետական որոշումներն ու վճիռները սահմանափակում էին Մելկի վանական համալիրի ինքնուրույնությունը։ Պետությունն էր նշանակում հոգևորական նոր ծխերում, որոնք ստեղծվել էին համաձայն «հոգևորականների մասին պետական որոշման»։ Պետությունն էր վճարում հոգևորականների կացարանների և դպրոցների համար։ Կապված պետության համար վանքի նշանակալի գործունեության հետ՝ դպրոցները խուսափում են փակվելուց։ Սակայն 1785 թվականին աբբա Ուրբան Հայերի մահից հետո Իոսիֆ II կայսրը արգելեց նոր աբբայի ընտրությունները։ Փոխարենը Մելկի վանքի ղեկավարումը փոխանցվում է պետական կոմիսար-աբբային։
1790 թվականին Իոսիֆ II-ի մահից հետո Մելկի վանական համալիրի հետ կապված նրա կարգադրությունները չեղյալ են հայտարարվում։ Պետական կոմիսար-աբբա Իսիդոր Պայրհուբերը, ով 1788 թվականին վանքը պետության կողմից նշանակվել էր որպես հաստատության ղեկավար, ընտրվում է վանքի աբբայության նոր վերահաստատված ղեկավարի պաշտոնում։
Վանական համալիրը 19-րդ դարում
Չհասցնելով ազատվել պետության ազդեցությունից՝ Մելկի վանքի գործերին սկսեց խառնվել Սանկտ Պյոլտեն քաղաքի նոր եպիսկոպոսը։ 1787 թվականին նրա նախաձեռնությամբ վանքի գիմնազիան տեղափոխվեց Սանկտ Պյոլտեն, և միայն 1804 թվականին այն կրկին վերադարձվեց Մելկ։
Նապոլեոնյան պատերազմների ժամանակ վանական համալիրը հայտնվեց ծանր հարկային պարտավորության տակ՝ պահպանելով նաև Իոսիֆ II-ի կողմից սահմանված հարկերը։ Այդ իրավիճակից ելնելով վերցված պարտքերը վանքը կարողացավ մարել միայն Նապոլեոն Բոնապարտի իշխանության ավարտից հետո աբբա Մարիանե Ցվինգերի օրոք (1819-1837)։
1848 թվականի հեղափոխությունից հետո վանքը կորցրեց հողատարածքների սեփականության իրավունքը կորցրեց։ Այնուամենայնիվ, վանքին վճարվեց դրամական փոխհատուցում։ Այդ գումարների մի մասը ուղղվեցին վանական համալիրի շինությունների հիմնանորոգմանը, իսկ մնացած գումարով Մարգիտա քաղաքում գնվեց գույք (քաղաք ժամանակակից Ռումինիայում)։
Վանքի զարգացումը 20-րդ դարում և 21-րդ դարի սկզբին
20-րդ դարի սկզբին վանքի տարածքում տեղադրվում է խմելու ջրի և կոյուղատար ժամանակակից համակարգ, անցկացվում էլեկտրականություն և իրականացվում շինությունների հիմնանորոգում։ Նշված բոլոր աշխատանքները հաջողությամբ ավարտվեցին՝ չնայած արդեն սկսվել էրԱռաջին համաշխարհային պատերազմը։ Այնուամենայնիվ, ֆինանսական դժվարությունները ստիպեցին վանքին հրաժարվել որոշ արժեքավոր իրերից։ Մասնավորապես, վանքը ստիպված 1926 թվականին Եյլի համալսարանին վաճառվեց Գութենբերգի Աստվածաշունչը։
1938 թվականին Ավստրիայի անշլյուսից հետո նացիստները փակում են վանքի գիմնազիան, իսկ վանական համալիրին պատկանող բազմաթիվ շինություններ բռնագրավվում ու փոխանցում են պետական լրիվ միջնակարգ դպրոցի հաշվեկշռին։ Մտավախություն կար, որ նացիստները ամբողջությամբ կփակեն վանքը, սակայն ո՛չ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի և ո՛չ էլ դաշնակից զորքերի կողմից Ավստրիայի օկուպացիայի տարիներին վանական համալիրը գրեթե չի վնասվել՝ չհաշված խաղողի այգիների ոչնչացումը։
1960 թվականին ամբողջովին վերանորոգվում է վանքի ճակատային հատվածը։
1989 թվականին նշվեց Մելկի վանքի հիմնադրման 900 ամյակը, ինչի կապակցությամբ վանքում կազմակերպվեց ցուցահանդես, որը բաց էր մինչև 1990 թվականը։ Այդ ժամանակահատվածում ցուցադրությունը տեսնելու նպատակով վանք այցելեցին 1 միլիոն 100 հազար այցելու։ Ցուցահանդեսի բացման նախօրեին վերանորոգվել էին այն շինությունների մուտքերը, որոնցով այցելուները պետք է մտնեին վանքի տարածք, մասնավորապես՝ վերանորոգվեց վանքի մուտքն ու հոգևորականների սենյակների բակը։
1990 թվականին իրականացվեցին գրադարանի, Սուրբ Կոլոմանի սրահի և վանքի հյուսիսային հատվածի հենասյուների ամրացման աշխատանքներ։ 1991-1995 թվականներին վերակառուցվեց վանքի հյուսիսային հատվածը, արևելյան և հարավային ճակատները և այլ շինություններ։
Քանի որ վանքի արդյունաբերությունը, որն իրենից ներկայացնում է գյուղատնտեսական և անտառային աշխատանքներ, չի բավարարում նույնիսկ ընթացիկ ծախսերը ծածկելու համար, վերջին տարիներին եկամտի աղբյուր դարձավ նաև զբոսաշրջությունը։ Վանքը զբոսաշրջիկների համար բացեցին վերանորոգումից հետո, և այժմ այն այցելում է տարեկան շուրջ 500.000 մարդ։ Ներկայում էքսկուրսիաներից ստացված շահույթը հանդիսանում է վանքի բյուջեի հիմնական մասը։ Զբոսաշրջիկների համար ստեղծվել են նաև համապատասխան ենթակառուցվածքներ՝ ժամանակակից ընդարձակ ավտոկայանատեղի, իրերի պահման համար նախատեսված փակվող պահարաններով հեծանվակայանատեղ, ինչն էլ հեծանվորդներին հնարավորություն է տալիս այցելել վանք Դանուբի երկայնքով ձգվող հեծանվային արահետներով։ Վանքի տարածքում առկա է նաև ռեստորան, հաճախակի փոփոխվող բնապատկերներով վանական զբոսայգի։ Կազմակերպվում են էքսկուրսիաներ վանական համալիրում և զբոսայգու տարածքում։
Մելկի վանական համալիրը պատկերված է 1951 թվականին թողարկված ավստրիական 50 շիլլինգ անվանական արժեքով թղթադրամի ետնամասում։ Թղթադրամը դուրս է եկել շրջանառությունից եվրոյի ներդրման հետևանքով։
Վանական համալիրի ճարտարապետություն
Մելկի վանքը զարմացնում է իր չափերով։ Ավստրիայում այն համարվում է բարոկկո ոճով կառուցված ամենամեծ վանական համալիրը։ Վանքի զբաղեցրած տարածքը կազմում է 17.5 հազար մ², հարավային թևի երկարություն կազմում է 240 մ, հիմնական առանցքի ընդհանուր երկարությունը կազմում է 320 մ ։
Վանքի մուտք, արևելյան ճակատ
Որպես կանոն, այցելուները վանք են մտնում սյունասրահի միջով, որը գտնվում է վանքի պարսպի արևելյան հատվածում։ 1718 թվականին կառուցված սյունասրահի կողքերում կանգնած են ամրոցապարսպի աշտարակները։ Հարավային ամրացված աշտարակը կառուցվել է 1650 թվականին։ Հյուսիսային աշտարակը կառուցել է Յակոբ Պրանդտաուերը, ով հանդիսանում է նոր վանքային համալիրի հեղինակը։ Դարպասների աջ և ձախ կողմերում 1716 թվականին տեղադրվել են Ավստրիայի և Վիեննայի հովանավոր կարկոգրաֆ Սուրբ Լեոպոլդ III-ի և Սուրբ Կոլոմանի պատկերագիր արձանագրությունները, որոնց հեղինակը հանդիսանում է Վիեննայի պալատական քանդակագործ Լորենցո Մատիելին։ Նրա ձեռքին են պատկանում նաև սյունասրահի ճակտոնի հրեշտակները։
Անմիջապես Բակի դիմաց է գտնվում արևելյան շքեղ ճակատային հատվածը, որն ավելի շատ նման է պալատի։ Ճակատային հատվածի պատշգամբներից մեկից հին ժամանակներում աբբաները ավանդաբար ողջունում էին հյուրերին։
Վանական մեծ զբոսայգի և ռեստորան
Սյունասրահի մոտ գտնվում է դեպի վանական զբոսայգի մտնելու մուտքը։ Այգին հիմնվել է 1746-1747 թվականներին աբբա Թոմաս Պաերուի կարգադրությամբ և դեռևս պահպանում է իր յուրօրինակ կառուցվածքը։ Զբոսայգու հեղինակն է եղել ճարտարապետ և գեղանկարիչ Ֆրանց Ռոզենշթինգլը։ Այն ընդգրկված է Ավստրիայի առավել նշանակալի զբոսա-ճարտարապետական համալիրների ցուցակում և պահպանվում է որպես մշակութային հուշարձան։
Այգում է գտնվում բարոկկո ոճով կառուցված զբոսայգու տաղավարը, որը կառուցվել է 1747-1748 թվականներին Ֆրանց Մունգենաստի նախագծով։ Տաղավարի սրահների որմնանկարները ստեղծվել են 1763-1764 թվականներին Յոհան Բապտիստ Վենզել Բերգլի հորինվածքով։ Ներկայում զբոսայգու տաղավարում գործում է սրճարան, հաճախ կազմակերպվում են համերգներ։
Վանական զբոսայգին բաժանված է մի քանի գոտու, որոնցից է Դրախտային պուրակը, ինչպես նաև բարոկկո ոճով կառուցված ջրային ավազանը, որտեղ աճում են 250 ամյա լորենիներ։
Դարպասների դիմաց տեղակայված է զբոսայգու մյուս հատվածը, որտեղ գտնվում է վանական ռեստորանը սպասարկման այլ օբյեկտներ։
Սուրբ Բենեդիկտի սրահ և պրելատների բակ
Անցնելով պատշգամբի տակ գտնվող կամարի միջով՝ այցելուները հայտնվում են լուսավոր երկհարկանի սրահում՝ Սուրբ Բենեդիկտի սրահում։ Սուրբը պատկերված է առաստաղի որմնանկարներում։ Ֆրանց Ռոզենշտինգլի կողմից ստեղծված սկզբնական ոճը հետագայում՝ 1852 թվականին, համալրվել է ավստրիացի գեղանկարիչ, դիմանկարիչ և պատմական թեմաների նկարների հեղինակ Ֆրիդրիխ Շիլհերմի կողմից։ Սուրբ Բենեդիկտի սրահից բացվում է տեսարան դեպի Պրելատների բակ (բարձրաստիճան հոգևորականների բակ), Prälatenhof), որն ունի 84 մ х 42 մ չափեր։ Բակն ունի ուղղանկյուն քառակուսու տեսք՝ ուղղվածդեպի վանքի եկեղեցու գմբեթը, ինչը Պրելատների բակից ստացված տպավորությունն ավելի է ուժեղացնում։
Շինությունների ճակատային մասը, որը շրջանակի մեջ է վերցրել Պրելատների բակը, առանձնանում է իր պարզությամբ և հանգիստ ներդաշնակությամբ։ Կենտրոնական վերնաճակատին Ֆրանց Ռոզենշտինգլի կողմից բարոկկո ոճով նկարված որմնանկարները պատկերում էին չորս հիմնական առաքինությունները (համաձայն Պլատոնի)՝ չափավորություն (հյուսիսային կողմից), իմաստություն (արևմտյան կողմից), քաջություն (հարավային կողմից) և արդարություն (արևելյան կողմից)։ 19-րդ դարի կեսերին այդ որմնանկարները փոխարիննվեցին ավստրիացի գեղանկարիչ Ֆրիդրիխ Շիլհերմի որմնանկարներով։ Սակայն այդ որմնանկարները նույնպես չեն պահպանվել, քանի որ 20-րդ դարի 80-ական թվականների լայնամասշտաբ վերակառուցման ժամանակ հնարավոր չի եղել վերականգնել և փոխարինվել ենժամանակակից նկարիչ Պետեր Բիշոֆի և Հելմուտ Կրումպելի աշխատանքներով ։
Պրելատների բակի կենտրոնում գործում է Սուրբ Կոլոմանի շտրվանը, որը ստեղծվել է 1687 թվականին և վանքի տարածքում մնացել մինչև 1722 թվականը:, երբ աբբա Բերտոլդ Դիտմայերը այն վաճառեց Մելկ քաղաքին, որպեսզի տեղադրվի քաղաքի կենտրոնական՝ շուկայի հրապարակում։ 19-րդ դարի սկզբին շատրվանը գնվել է Վալդհաուզենի վանքից և այդ ժամանակվանից կրկին գտնվում է Պրելատների բակի տարածքում։
Կայսերական սանդուղք և կայսերական ապարանքներ
Պրելատների բակի ետին ձախ անկյունում (հարավ-արևելքում) գտնվող դարպասը հանդիսանում է արարողակարգային կայսերական սանդուղքի սկիզբը, որն էլ տանում է դեպի կայսերական բակ՝ վանական համալիրի այն հատվածը, որտեղ գտնվում էին կայսերական ընտանիքի հանգստարանները։ Ճոխ կայսերական սանդուղքը, որը զարդարված է սպիտակ կրաքարից պատրաստված սյուներով, ներքևի հատվածում թվում է ոչ բավարար լայն, բայց որը լայնանում է վերևում։ Սանդուղքի վերին հատվածը զարդարված է ծեփածո արվեստի գործերով և երկու առաքինությունների դավանաբանական քանդակներով՝ Constantia (հաստատունություն) և Fortitudo (քաջություն)։ Առաստաղի որմնանկարներում պատկերված է արծվի հետ խաղացող պատանիներ, որոնք մատնացույց են անում կայսերական երկգլխանի արծվին։ Այդ հանգամանքը վկայում է ոչ միայն այն մասին, որ կայսերական ապարանքի աշխարհիկ բնութագրի մասին, այլև այն քաղաքական դերի, որը խաղացել է վանական համալիրը Ավստրիայի պետական համակարգում։ Սրբազան Հռոմեական կայսրոթյան կայսր Կառլ VI-ը, ում կարգախոսն էր «Կայունություն և քաջություն» ("Constantia et fortitudine)", մշտապես ընդգծել է իր հատուկ վերաբերմունքը վանական համալիրին և վանքի աբբա Բերտոլդ Դիտմայերի հանդեպ։
Երկրորդ հարկում գտնվող կայսեր հանգստարանի երկարությամբ գտնվող կայսերական պատկերասրահն ունի 196 մետր երկարություն և անցնում է գրեթե ամբողջ հարավային շենքի երկարությամբ։ Պատերին փակցված են Բաբենբերգների և Հաբսբուրգների դինաստիաների ավստրիական առաջնորդները։ Նկարների հետ փակցված են նաև նրանց կենսագրական հակիրճ տվյալներ։ Հին նկարների մեծ մասը ստեղծվել էին 1759 թվականին վանական նկարիչ Ֆրանց Յոզեֆ Կրեմերի կողմից, ով հանդիսանում էր Պաուլ Տրոգերի նկարչական դպրոցի ներկայացուցիչ։
Սենյակները, որոնք նախատեսված էին կայսերական ընտանիքի համար, գտնվում էին պատկերասրահի ձախ կողմում։ Հետագայում կայսերական սենյակների կահույքը փոխանցվում է Լաուենբուրգ ամրոց։
Թանգարան
Մեր օրերում նախկին կայսերական սենյակներում տեղակայված է վանքի թանգարանը։ Յուրաքանչյուր սրահի ցուցադրություն վերաբերվում է ստորև նշված թեմաներից մեկին կամ միանգամից երկուսին
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիայի եկեղեցիներ Կատեգորիա:Ավստրիայի վանքեր Կատեգորիա:Ավստրիայի շենքեր և կառույցներ
Պորտուգալիայի պատմություն
Պորտուգալիայի պատմությունը սկսվում է 12-րդ դարից, տարածքը բնակեցված է եղել տակավին հին քարի դարում։ Բրոնզի դարում Պորտուգալիայի հյուսիսում զարգացել է մետաղամշակությունը։ Մ. թ. ա.1հազարամյակի 2-րդ կեսին։
Պորտուգալիայի տարածքում բնակություն են հաստատել կելտերը, մեր թվարկությունից առաջ 4-3-րդ դարերում՝ լուզիտանները (երկրի տարածքի մեծ մասում), որոնց հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր։ Մեր թվարկությունից առաջ 2 դարի սկզբից նրանք համառ պայքար են մղել երկիր ներխուժած հռոմեացիների դեմ և միայն մեր թվարկությունից առաջ 1-ին դարի վերջին է Հռոմին հաջողվել կոտրել լուզիտանների դիմադրությունը և նրանց տարածքը դարձնել Լուզիտանիա Հռոմ պրովինցիա։
Արաբներ
Հռոմեացիները տիրել են մինչև մեր թվարկությունից առաջ 5-րդ դարի սկիզբը, երբ Պիրենեյան թերակղզին նվաճել են սեները, այնուհետև՝ վեստգոթերը։ 713-718 թվականին Պորտուգալիան նվաճել են արաբներն ու բերբերները (ընդհանուր անվամբ՝ մծուվրեր) և 756 թվականից այն դարձել է Կորդովայի էմիրության (929 թվականից 4 խալիֆայության) մի մասը։
Պորտուգալիայի կոմսությունը Լեոնի մի մաս
Ռեկոնկիստայի ընթացքում 12-րդ դարից-13-րդ դարի սկզբին Պորտուգալիայի ազատագրված հողերը մտել են Իսպանիայի Լեոն թագավորության կազմի մեջ։ Լեոնի արևմտյան սահմաններն ամրացնելու նպատակով թագավոր Ալֆոնս Ե-ն ստեղծել է հատուկ կոմսություն և շնորհել իր փեսա Հենրի Բուրգունդացուն, որն անվանվել է պորտուգալիական կոմս (իր նստավայր Պորտուս Կալեի անունից)։ Հենրիի որդի կոմս Աֆոնսու էնրիկիշը մավրերի դեմ տարած խոշոր հաղթանակից (1139) հետո իրեն հռչակել է թագավոր։
Պորտուգալիայի անկախությունը Լեոնը ճանաչել է 1143 թվականին։ 13-րդ դարի կեսին Պորտուգալիայի տարածքը ամբողջովին ետ է նվաճվել մավրերից։ 12-13-րդ դարերին Պորտուգալիայում ձևավորվել են ֆեոդ, հարաբերությունները (որոնք սկզբնավորվել էին դեռևս 6-րդ դարը), գյուղացիության հիմնական մասը անձնական կախման մեջ է ընկել ֆեոդալներից, բայց պահպանվել է ագատ գյուղացիության զգալի խավ։ Շնորհիվ Պորտուգալիայի հարմար աշխարհագրական դիրքի (առևտրական ճանապարհների խաչմերուկում) արագորեն զարգացել են քաղաքները՝ Լիսաբոն, Պորտու, Բրագա, Կոիմբրա, Լագուշևն։
13-րդ դարում ձևավորվել են կորտեսուերը։ 14-15-րդ դարերին Պորտուգալիայի թագավորները վարել են պետական իշխանության կենտրոնացման քաղաքականություն, ճնշել խոշոր ֆեոդալների խռովությունները, հենվել ծառայող ազնվականության ու կաթոլիկ եկեղեցու վրա։ Ժուան 2-րդ թագավորի (1481-1495) օրոք հատկապես դրսևորվել է թագավորական իշխանության ուժեղությունը նա սահմանափակել է խոշոր ֆեոդալների իրավասությունները, դաժանորեն ճնշել 1483-1484 թվականների ֆեոդ, խռովությունը։ Բացարձակապետության ամրապնդման հետ է կապված արտաքին զավթումների քաղաքականությունը։
Ծովային առաջին արշավանքներ
Ծովային առաջին արշավանքների կազմակերպիչն էր արքայազն Հենրի Ծովագնացը։ Պորտուգալացիները զավթեցին Պորտու Սանտու (1419), Մադեյրա (1420) կղզիները, Ազորյան մի շարք կղզիներ (1432), հենակետեր ստեղծեցին Աֆրիկայի արևմտյան ծովափին։
Վասկո դա Գամայի կողմից Հնդկաստան տանող ծովային ուղու հայտնադործումը (1498) սկզբնավորեց պորտուգալիական նվաճումները Արևելյան Աֆրիկայում, Հնդկաստանում, Հյուսիսում Արևելյան Ասիայում։ 16 դարի 40-ական թվականներին նվաճվեց Բրազիլիան։ Առավել հզորության Պորտուգալիային հասել է Մանուել 1 թագավորի (1495-1521) օրոք զավթվեցին Մոզամբիկը, Գոան և Դիուն (Հնդկաստանում), Մուսլակկան, Օրմուզը, Մալայան կղզեխմբի մի քանի կղզիներ]։ Հեռավոր արևելյան ամբողջ առևտուրն անցավ պորտուգալացիների ձեռքը։ Գաղութների կողոպուտից ստացված եկամտի մեծ մասը բաժին էր ընկնում ֆեոդ, և եկեղեցական վերնախավին։ Հսկայական հարստության մուտքը մետրոպոլիա տնտեսական վերելք ապահովեց Պորտուգալիային։ Սակայն 16-րդ դարի 2-րդ կեսից սկսվեց տնտեսական անկումը։ 1581 թվականին Իսպանիան նվաճեց Պորտուգալիան։ 1640 թվականին պորտուգալացիներն ապստամբեցին, որի հետևանքով Պորտուգալիան անջատվեց Իսպանիայից։ Թագավոր հռչակվեց Բրագանսայի դուքսը՝ Ժուան 4րդը (1640-1656) անվամբ։
1668 թվականին միայն Իսպանիան ճանաչեց Պորտուգալիայի անկախությունը։ Իսպանական ժառանգության (1701-1714) համար պատերազմի մեջ ներքաշվելով Անգլիայի և Հոլանդիայի կողմում, Պորտուգալիան փաստորեն կախման մեջ ընկավ Անգլիայից (1703 թվականի Լիսաբոնի և Մետուենի պայմանագրեր)։ Տնտեսական և մշակութային որոշ վերելք նկատվեց Ժոզե 1-ի (1759-1777) օրոք, երբ երկրում անցկացվեցին բարենորոգումներ, այսպես կոչված, լուսավորյալ բացարձակապետության ոգով։ Նապոլեոնյան պատերազմների ժամանակ Պորտուգալիայան 1807 թվականին օկուպացրին ֆրանսիական զորքերը։ Թագավորական ընտանիքն ու արքունիքը փախան Բրազիլիա։ 1808 թվականին պորտուգալիյական ժողովուրդը ապստամբեց ֆրանսիական տիրապետության դեմ։ 1811 թվականին ֆրանսիացիները ստիպված հեռացան երկրից։
Բուրժուազիական հեղափոխություն
1820 թվականին Պորտուգալիայում սկսվեց բուրժուազիական հեղափոխություն, որի հիմնական պահանջն էր սահմանադրական միապետության հաստատումը։ 1822 թվականին ընդունվեց լիբերալ սահմանադրություն, նույն տարին Բրազիլիան իրեն անկախ հռչակեց և անջատվեց Պորտուգալիայից։ Սակայն կորտեսների ընդույնած առաջադիմական ռեֆորմների զգայի մասը չիրագործվեց լիբերալ բուրժուազիայի երկչոտության պատճառով։ 1824 թվականին արքայազն Միգել Բրագանսացու շուրջը համախմբված ֆեոդալակղերական տարրերը պետական հեղաշրջում կատարեցին, երկրում սկսվեց քաղաքացիական պատերազմ (Միգելյան պատերազմներ), որն ավարտվեց սահմանադրականների հաղթանակով։ 1834 թվականին Միգել Բրագանսացին (որին հաջողվել էր 1828 թվականին իրեն Պորտուգալիայի թագավոր հռչակել) ստիպված էր հրաժարվել գահից։
Շուտով սահմանադրականների ձախ թևը հանդես եկավ 1822 թվականին լիբերալ սահմանադրությունը վերականգնելու պահանջով։ Լիսաբոնում բռնկվեց ապստամբություն, որը 1836 թվականին վերածվեց բուրժոր (սեպտեմբերյան) հեղափոխության։ Իշխանության գլուխ անցան ձախ սահմանադրականները կամ սեպտեմբերականները, որոնց 1842 թվականին դուրս մղեցին աջ սահմանադրականները։ Միավորվելով կղերաֆեոդական տարրերի հետ, աջ սահմանադրականները կազմեցին արտիստների «Կարտիշտա» պահպանողական կուսակցությունը։ Չարտիստների պարագլուխ գենև․ Կաբրալը հաստատեց ռազմ, դիկտատուրա։
1846-1847 թվականներին ժողովրդական ապստամբությունը (այսպես կոչված, Մարիա դա Ֆոնտեի ապստամբություն) ճնշվեց բանակի և օտար ինտերվենտների օգնությամբ։ 1851 թվականին խարտիստների ձախ թևից և սեպտեմբերականներից կազմվեց «Ռեջեներադուշ» («Վերածնունդ») կուսակցությունը, որի ղեկավար Սալդանյան 1851-1856 թվականներին գլխավորեց կառավարությունը, իրականացվեցին մի շարք լիբերալ սահմանափակ ռեֆորմներ, որոշ տնտեսական և ֆինանսական միջոցառումներ, կառուցվեց առաջին երկպթուղին (1853)։
Կապիտալիզմի զարգացման ու պրոլետարիատի քանակի աճի հետ Պորտուգալիայում առաջ եկավ սոցիալիստական շարժումները 1875 թվականին ստեղծվեց սոցիալիստական կուսակցությունը։ Միաժամանակ ուժեղացավ հանրապետական շարժումը, ստեղծվեց հանրապետական կուսակցությունը։ 20 դարի սկզբին հանրապետական տրամադրությունները թափանցեցին բանակ և նավատորմ։ 1910 թվականին բուրժուազիական հեղափոխությունը վերացրեց միապետությունը։
Առաջին Հանրապետություն(1910-1926)
Պորտուգալիան հռչակվեց հանրապետություն (հոկտեմբերի 5-ին)։ Սակայն պահպանվեցին կիսաֆեոդերացիան ուժեղ մնացուկներ և եկեղեցու զորեղությունը։ Պորտուգալիայի առաջին համաշխարհային պատերազմին (1914-1918) մասնակցեց Անտանտի կողմում՝ 1916 թվականին պատերազմ հայտարարելով Գերմանիային։
Պորտուգալիայում ուժեղացավ հեղափոխական ու դեմոկրատական շարժումը, 1919-1920 թվականին նկատվեց գործադուլային շարժման վերելք։ Տնտեսական և քաղաքական ճգնաժամի աճի պայմաններում 1926-ին երկրում հաստատվեց գեներալ Կարմոնայի բռնատիրական վարչակարգը։
Երկրորդ Հանրապոտություն (1926-1974)
1932 թվականին կառավարությունը գլխավորեց Ա դի Օլիվեյրա Սաչազարը, որը հենվելով կալվածատերերի, ֆինանս, օլիգարխիայի և եկեղեցական վերնախավի վրա ֆաշիստականացրեց երկիրը, արգելվեցին բոլոր կուսակցությունները (բացի 1930 թվականին հիմնված Ազգային դաշինքից)։ Իսպանիան ժողովրդի ազգային հեղափոխական պատերազմի (1936-1939) ժամանակ Պորտուգալիան աջակցում էր իսպանական ֆաշիստներին և իտալաական գերմանական ինտերվենտներին։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում (1939-1945) Պորտուգալիան ձևականորեն չեզոք դիրք էր գրավում, բայց օգնում էր ֆաշիստական խմբավորմանը։ 1940-ական թթ․ վերջին Պորտուգալիան սատարեց ԱՄՆ-ին, ընդգրկվեց «ՆԱՏՕ-ի կազմում (1949), ստորագրեց (1950) «անվտանգության փոխապահովման» ամերիկապորտուգալական համաձայնագիրը։ 1950-1970-ական թթ․ սկիզբը նշանավորվեց դեմոկրատական, հակաբռնապետական լայն շարժումներով։ Հակառակ արգելող օրենքին տեղի էին ունենում գործադուլներ, ցույցեր, որոնք ճնշվում էին ամենայն դաժանությամբ։ 1968-ի սեպտեմբերին, Սալազարի ծանր հիվանդության պատճառով կառավարության ղեկավար և փաստական դիկտատոր դարձավ Մ․ Կաետանուն, որն իր դիրքերն ամրապնդելու նպատակով անցկացրեց որոշ ռեֆորմներ։ 1950-ական թթ․ պորտուգալական գաղութներում (1951-ից՝«անդրծովյան նահանգներ») ստեղծվեցին քաղաքական կուսակցություններ, որոնք գլխավորեցին ազգային-ազատագրական շարժումը Անգոլայում, Գվինեա Բիսաուում։ Հայրենասիրական ուժերը գաղութարարներից ազատագրեցին զգալի տարածք, ստեղծեցին իշխանության տեղական մարմիններ։ 1973-ին Գվինեա Բիսաուն հռչակվեց անկախ հանրապետություն։ Դեռևս 1961-ին պորտուգալական տիրապետությունից ազատագրվել էին Գոան, Դաման և Դիուն և վերամիավորվել Հնդկաստանին։ Գաղութային պատերազմը հյուծում էր Պորտուգալիայի տնտեսությունը, դժգոհություն առաջ բերում բնակչության մեջ և բանակում։ 1974-ի ապրիլի 25-ին ապստամբ զորքերը մտան Լիսաբոն։ Կաետանուի կառավարությունը տապալվեց, փոխվեցին «անդրծովյան նահանգների» նահանգապետները, կրվեցին Ազգային ժողովը, Պետական խորհուրդը, Ազգային ժողովրդական գործողության ֆաշիստական կուսակցությունը, ազատ արձակվեցին քաղբանտարկյալները։ Գեներալ դի Սպինոլան հռչակվեց նախագահ, ստեղծվեց ժամանակավոր կառավարություն, որի մեջ մտան նաև ՊԿԿ գլխավոր քարտուղար Ա․ Կունյալը և սոցիալիստական կուսակցության գլխավոր քարտուղար Ս․ Սոարիշը։ Ներքաղաքական սուր պայքարը, Զինված ուժերի շարժման ներսում եղած հակասություններն ու կոնֆլիկտները, ձախերի շարքերում միասնության բացակայությունը, տնտեսական դժվարությունները և արևմտյան երկրների քաղաքական և տնտեսական ճնշումը 1975-ի վերջին լրջորեն բարդացրին իրավիճակը Պորտուգալիայում։ Չնայած դրան, ազգայնացվեցին արդյունաբերության հիմնական ճյուղերը, բանկերը, մի շարք ձեռնարկություններում հաստատվեց բանվորական վերահսկողություն, Պորտուգալիայի հարավում սկսվեց ագրարային ռեֆորմի անցկացում և այլն։ 1975-ի ապրիլին տեղի ունեցան Սահմանադիր ժողովի ընտրություններ, որոնք ավարտվեցին կառավարական կոալիցիայի հաղթանակով։ 1976-ի ապրիլին ընդունվեց հանրապետության սահմանադրությունը, որը երաշխավորում էր պորտուգալացիների քաղաքացիական իրավունքներն ու դեմոկրատական ազատությունները։ 1978-1980-ին հաջորդաբար կառավարեցին Ա․ Նոբրե դա Կոշտայի, Կ․ Սոտա Պինտուի, Մ․ դի Լուրդիշ Պինտասիլգուի, Ֆ․ Սա Կառնեյրուի կոալիցիոն կառավարությունները։ 1980-ի հոկտեմբերին տեղի ունեցան հերթական պառլամենտական ընտրությունները։ Ձայների մեծամասնությունը (47,5%) շահեց Դեմոկրատական ալյանսը (ԴԱ)։ «Հանուն ժողովրդի միասնության դաշինք»-ը ստացավ քվեների 16,7%-ը։ 1980-ի դեկտեմբերի նախագահական ընտրություններում կրկին հաղթեց սոցիալիստական կուսակցության և ՊԿԿ թեկնածու գեներալ Ա․ Ռամալյու էանիշը։ 1981-ի հունվարին կազմվեց ԴԱ-ի նոր կառավարություն սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության նախագահ Ֆ․ Պի՝ նտու Բալսեմաուի գլխավորությամբ։
Տբիլիսկայայի շրջան
Տբիլիսկայայի շրջան (Тбилисский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1934 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տբիլիսկայա ։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 48273 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 48,66 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի շրջաններ
Լինար
Լինար (Linars), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 105 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 6 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Իշտոմա
Իշտոմա (Иштома), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Անդոգա գետի ափում։ Գետի երկարությունը 24 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Ունժա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Վոլգա գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ջուլիետա Վենեգաս
Ջուլիետա (Խուլյետա) Վենեգաս Պերսվոլտ (Julieta Venegas Percevault, ), մեքսիկացի երգչուհի և կոմպոզիտոր։ Վերջին տարիների իր երաժշտական կարիերայում հայտնի է որպես պոպ-լատինո երգերի հանրաճանաչ հեղինակներից մեկը։ Ստացել է ինչպես Գրեմմի, այնպես էլ Latin Grammy մրցանակներ։ Իր կարիերայի ընթացքում վաճառել է ավելի քան  6,5 միլիոն ձայնագրություններ ։
Կենսագրություն
Ջուլիետան ծնվել է 1970 թվականին Կալիֆոռնիայի Լոնգ Բիչ քաղաքում։ Ունի չորս եղբայր և մեկ զույգ-քույր։ Ծնողները մեքսիկացի լուսանկարիչներ են Ջուլիա Էդիտ Պերսեվոլտը (Julia Edith Percevault) և Խոսե Լուիս Վենեգասը ( José Luis Venegas): Ջուլիետայի ծնողները երեխաներին սովորեցրել են տարբեր արվեստներ։ Ջուլիետան զբաղվում էր գեղանկարչությամբ, բալետով և դաշնամուր նվագելով։ 8 տարեկան հասակում Ջուլիետան տարվում է երաժշտությամբ։ Նա սովորել է Կալիֆոռնիայի Սան Դիեգոյի «South Western College»-ում և «Escuela de Música del Noreste»-ում։ Երբ նա 17 տարեկան էր, դպրոցական ընկերուհին հրավիրում է "Chantaje" խումբ, որն ավելի ուշ կոչվեց Tijuana No!, որտեղ նա, Alex Zuñiga-ի հետ միասին ձայնագրում է խմբին մասսայականություն բերած «Pobre de Ti» երգը ։
22 տարեկանից նա տեղափոխվում է D.F. ֆիլմի ցուցադրության համար։ Ընկերները օգնեցին նրան իր ընդունակությունների դրսևորման հարցում։ Նույն տարում նա աշխատանքի է հրավիրվում Ֆրանցիսկո Ֆրանկո musicalizar «Caligula Probablemente», որը կայանում էր տարեկան մեկ անգամ կինոթատրոններում։ 1995 թվականին Ջուլիետան ստեղծում է «La Milagrosa» խումբը. Ջուլիետա անվանումը վերցվել է Carmen Buolluosa գրքից, խումբը նվագում էր «El Hábito» և «Rockotitlan»-ներում, ինչպես նաև D.F-ում, որոշ ժամանակ անց խումբը ցրվում է, բայց Ջուլիետան մինի-համերգներ էր կազմակերպում Զիգգի Ֆրատտայում և El Señor Gonález-ում։ 1996 թվականին Ջուլիետան լսում է BMG ընկերության ձայնագրությունները և նույն տարում 8 տարվա պայմանագիր է կնքում ու սկսում ձայնագրել իր մենահամերգի ալբոմը։
Aquí
BMG-ի օժանդակությամբ Ջուլիետան վերջապես Գուստավո Սանտաոլալյայի ղեկավարությամբ ձայնագրում է իր առաջին ալբոմը։ 1997 թվականին թողարկված «Aquí» ալբոմը ներառում է Ջուլիետայի 12 հեղինակային տրեքները և վաճառվում է Մեքսիկայում, Իսպանիայում և Լատինական Ամերիկայի այլ երկրներում։ Այս ալբոմով Ջուլիետան Մեքսիկայում սկսեց ժողովրդականություն վայելել մասսայական երաժշտության բնագավառում։ Առաջին ազդակը «De Mis Pasos» ալբոմից ջերմորեն ընդունվեց երիտասարդական լսարանի կողմից և արագորեն դարձավ այդ ժամանակի ռոք երաժշտության լավագույն գործերից մեկը, երկրորդ ազդակը եղավ այն որ «Como Sé» -ը շահեց MTV-ի մրցանակը «Լավագույն կանացի դեր» անվանակարգում։
Շուտով Ջուլիետա Վենեգասը ձայնագրեց «Amores Perros» կինոֆիլմի սաունդթրեքը։ Այս երգի ձայնագրումը իրականացվեց Էմանուել դել Ռեալի և  Quique Ráнгел (Սրճարան տացվբա)-ի հետ համատեղ, որը նաև օգնեց «Bueninvento» նոր ալբոմի ստեղծման գործում։
Bueninvento
Bueninvento-ն, ինչպես նաև Գուստավո Սանտաոլալյայի և Խոել Չիկարելլիի ստեղծագործությունները թողարկվեցին 2000 թվականի սեպտեմբերին։ Այն ձայնագրվեց Կալիֆոռնիա նահանգի Լոս-Անջելես, Մոնտրե և Մեխիկո քաղաքներում։ 14 երգերից 13-ը հեղինակել էր Ջուլիետա Վենգեսը։
Sí
2003 թվականի վերջին թողարկվեց «Sí» ալբոմը, որում աշխատում էին Կոտին (երգիչ) և Արգենտինայում ու Իսպանիայում ձայնագրված «Կաչերրո Լոպես»-ը։  Այս ալբոմը դարձավ նրա խոշորագույն կոմերցիոն հաջողություններից մեկը` վաճառվելով միլիոնից ավել քանակով գրավեց ավելի լայն շուկա։ Ալբոմում ընդգրկված «Andar Conmigo», «Lento» и «Algo Está Cambiando» երգերը դարձան լատինաամերիկյան երաժշտության հիմնը։ Այդ տարին արդյունավետ էր մասնագիտական և հոգևոր մակարդակներում, ինչպես նաև MTV VMA LA 2004 մրցույթում, որտեղ նա շահեց երեք  մրցանակ` «տարվա արտիստ»,  «տարվա մենակատար» և «Մեքսիկայի լավագույն կատարող» անվանակարգերում։  Նա պարգևատրվում է նաև իր առաջին Latin Grammy մրցանակով «Լավագույն  ռոկ-ալբոմ» կատեգորիայում։ «Sí»-ին տալիս են բավարար անվտանգություն, որ ցուցադրի իր կանացիությունը և ռիսկը, ինչպես նաև  փոփ-քննադատության միջոցները։ Նա սկսում է իր առաջին միջազգային շրջագայությունը Մեքսիկայում Teatro Metropólitan-ում հիշատակի համերգով, որը իր արտացոլումն է գտնում «Sí Special Edition» ալբոմում։
Քարի լիճ (այլ կիրառումներ)
Քարի լիճ կարող է նշանակել.
Ջուլիետա Վենեգաս
Limón y Sal
Ջուլիետան մեկ տարի ընդմիջում է վերցնում, որպեսզի պատրաստի իր հաջորդ ալբոմը, որն էլ ձայնագրվում է Բուենոս Այրեսում։ Միաժամանակ նա հարգանքի տուրք է մատուցում Անդրես Կալամարոյին  «Ոչ մի  փաստաթուղթ» երգով ։ 2006 թվականին թողարկվում է Ռանչերի  «Me Voy» երգը, որը հաղթահարում է տարածքային և լեզվական արգելքները և հասանելի դառնում անգլիացիների, իտալացիների և իսպանացիների ականջներին` բացելով նոր դռներ և հորիզոններ։ 2007 թվականին «Realmente Lo Mejor» վերնագրված ժողովածուն, Ջուլիետային հնարավորություն է տալիս կազմակերպել համաշխարհային շրջագայություն դեպի Իտալիա և Եվրոպայի մի շարք երկրներ։ Ինչ վերաբերվում է նրա երկրորդ Latin Grammy մրցանակին «Լավագույն  այլընտրանքային ալբոմ» անվանակարգում, ինչպես շահել էր իր առաջին Գրեմմին Ջիմ Կրոչեի պատմական փողկապով, և «Adentro» ալբոմին, «Best Latin Pop Album» անվանակարգում, նա ստանում է նաև մի շարք այլ մրցանակներ ինչպիսիք են  Shangay, Լուսին և այլն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:RCA Records-ի արտիստներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի դերասանուհիներ
Լաբինսկի շրջան
Լաբինսկի շրջան (Лабинский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Լաբինսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1843 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի շրջաններ
Delicate
«Delicate» (նուրբ, զգայուն (թեմա)), ամերիկացի երգչուհի Թեյլոր Սվիֆթի երգը՝ ձայնագրված նրա Reputation վեցերորդ ստուդիական ալբոմի համար։ Թողարկվել է 2018 թվականի մարտի 12-ին Big Machine Records լեյբլում ։
Պատմություն
ԱՄՆ-ում երգը թողարկվել է որպես Թեյլորի Reputation վեցերորդ ստուդիական ալբոմի չորրորդ, իսկ աշխարհում՝ վեցերորդ սինգլ։ Թողարկումը կայացել է 2018 թվականի մարտի 12-ին Big Machine Records լեյբլում ։ «Delicate» երգը գրել են Սվիֆթը, Մաքս Մարտինը և Յուհան «Շելբակ» Շուսթերը, վերջին երկուսը նաև ձայնագրության պրոդյուսերներն են։ «Delicate» երգի տևողությունը 3 րոպե և 52 վայրկյան է ։ Rolling Stone ամսագրից Ռոբ Շեֆիլդը երգը կոչել է առաջինը ամբողջ 2017 թվականի ընթացքում, իսկ Vanity Fair ամսագիրը ներառել է այն 2017 թվականի 17 լավագույն փոփ երգերի իր ցանկում (The 17 Best Pop Songs of 2017)՝ հայտարարելով, որ «նույնիսկ իր հրապարակային հետապնդման ժամանակ Թեյլոր Սվիֆթը տիրապետում է գաղտնի զենքի, որը նրան զերծ է պահում մրցակցությունից. նա հիրավի անթերի հեղինակ-կատարող է» ։
Երաժշտական տեսահոլովակ
«Delicate» երգի երաժշտական տեսհոլովակն առաջին անգամ ցուցադրվել է 2018 թվականի մարտի 11-ին 2018 iHeartRadio Music Awards մրցանակաբաշխությունում Թեյլորի՝ «Տարվա կին արտիստ» («Female Artist of the Year») մրցանակն ստանալուց հետո։ Ռեժիսորը Ջոզեֆ Կանն է ։ Առաջին 24 ժամվա ընթացքում տեսահոլովակը դիտվել է մոտ 13 միլիոն անգամ  ։
Տեսահոլովակի նկարահանումներն անցկացվել են Լոս Անջելեսի տարբեր վայրերում, ներառյալ՝ Millennium Biltmore Hotel-ում, Լոս Անջելեսի մետրոպոլիտենի 7th Street/Metro Center կայարանում, Los Angeles Theater թատրոնում և St. Vincent’s Cour-ի և Golden Gopher բարի մոտակայքում ։
2018 թվականի հուլիսին YouTube-ում տեսահոլովակի դիտումների քանակը գերազանցել է 220 միլիոնը ։
Քննադատություն
«Delicate» երգն ստացել է դրական արձագանքներ երաժշտական քննադատների և համացանցային հրատարակությունների կողմից, նրանց թվում են՝ Consequence of Sound (երգն անվանել է ամբողջ Reputation ալբոմի լավագույն պահերից մեկը «Gorgeous»-ի և «Call It What You Want»-ի հետ միասին), Newsweek , The Independent («Թեյլորի լավագույն երգերից մեկն այսօրվա դրությամբ»)
Առևտրային հաջողություն
ԱՄՆ-ում «Delicate» երգը՝ որպես առանձին սինգլ թողարկվելուց հետո կատարել է իր նորամուտը Billboard Hot 100 հիթ-շքերթի 84-րդ հորիզոնականում։ Մեկ շաբաթ անց այն բարձրացել է 66-րդ հորիզոնական։ Աստիճանաբար հասել է ամերիկյան հիթ-շքերթի 12-րդ հորիզոնականին՝ դառնալով Թեյլորի 41-րդ հիթը քսան լավագույն երգերի ցանկում։ Այն Reputation ալբոմի հինգերորդ երգն է, որ ընդգրկվել է քսան լավագույն երգերի ցանկում, ինչի շնորհիվ Թեյլորի ալբոմը դարձել է առաջինը վերջին երեք տարիների ընթացքում, որի հինգ երգերի հաջողվել է ընդգրկվել top-20-ում։ Նախորդը եղել է 1989 սկավառակը 2015 թվականին։ Երգը մեծահասակների համար նախատեսված ժամանակակից երաժշտության Adult Contemporary ռադիո հիթ-շքերթում իր նորամուտը կատարել է 24-րդ հորիզոնականում, ինչը եղել է ամենաբարձր նորամուտը այդ շաբաթում։ Mainstream Top 40 հիթ-շքերթում երգն իր նորամուտը կատարել է 32-րդ, իսկ Adult Top 40 հիթ-շքերթում՝ 37-րդ հորիզոնականներում՝ հետագայում հասնելով առաջին հորիզոնականին այդ երկու հիթ-շքերթներում, ինչը եղել է առաջինը Reputation ալբոմից։ Billboard ամսագրում նշվել է, որ Reputation ալբոմի մյուս սինգլների հետ համեմատած, որոնք սկզբում զբաղեցրել են հիթ-շքերթների բարձրագույն հորիզոնականները, իսկ հետո իջել ստորին հորիզոնականներ, «Delicate» երգն աստիճանաբար աճող ռադիոհիթ է, որը հետզհետե ճանաչում է ձեռք բերել, և ավելի շատ ունկնդիրներ են մնացել նրա հետ ։
Սինգլը դարձել է Billboard Pop Songs հիթ-շքերթի իններորդ չարթփոփերը (և երկրորդը Reputation ալբոմից «Look What You Made Me Do»-ից հետո, որը մեկ շաբաթ գլխավորել է 2017 թվականի հոկտեմբերի 28-ից)։ Այդ կերպ Սվիֆթը հասել է Maroon 5-ին, Բրունո Մարսին, և Փինկին, որոնք ունեին 9 հիթեր, որոնք զբաղեցրել էին № 1 հորիզոնականը այդ հիթ-շքերթում։ Եվ միայն Քեթի Փերրին ու Ռիհաննան ունեն ավելի շատ (11-ական) հիթեր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թեյլոր Սվիֆթի երգեր Կատեգորիա:Սենտիմենտալ սիրային երգեր
Կազարա
Կազարա (Казара), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Շուլմա գետի ափում։ Գետի երկարությունը 60 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Սուդա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Վոլգա գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Անդոգա
Անդոգա (Андога), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սեւդա գետի ափում։ Գետի երկարությունը 142 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Սուդա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Վոլգա գետն է։
Արծրուն Կծոյան
Արծրուն Սարգսի Կծոյան, հայ բժիշկ-պատմաբան, բժշկական գիտությունների դոկտոր (1965), պրոֆեսոր (1966)։ ՀԽՍՀ բժշկապատմաբանների ընկերության նախագահ (1964-1978)։
Ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը (1935)։ 1950 թվականից աշխատել է Երևանի բժշկական ինստիտուտի սոցիալական հիգիենայի և առողջապահության ամբիոնում, 1967-1978 թթ.՝ ամբիոնի վարիչ։
Անդոգա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Արծրուն Կծոյան
Աշխատանքները վերաբերում են հայ բժշկության պատմության հարցերին։ Հայտնաբերել և հրատարակել է XIII դարի հայ բժշկապետ Գրիգորիսի «Քննութիւն բնութեան մարդոյ եւ նորին ցաւոց» (1962) աշխատությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ ուսուցիչներ
Պավլոս Լամբրոս
Պավլոս Լամբրոս,, 19-րդ դարի հույն պատմաբան և դրամահատ։