cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կարճականջ շուն
Սնունդը
Կարճականջ շունը համարվում է մսակեր կենդանի և սնվում է միջատներով և փոքր կենդանիներով։ Նրա սննդի մեջ մտնում են նաև տարբեր տեսակի մրգեր և կանաչեղեն։ Սննդի մեծ մասը կազմում են ձկները, միջատները և տարբեր տեսակի կրծողներ, ավելի քիչ մաս են կազմում խեցգետինները, գորտերը, թռչունները և որոշ սողուններ։
Պահվածքը
Կարճականջ շները ունեն բնավորության որոշ գծեր, որոնք բնորոշ են միայն նրանց։ Այս կենդանիների էգերը չափսով ավելի մեծ են, քան արուները։ Որոշ արուներ ընտրում են միայնակ կյանք և իրենց տարածությունը նշում են իրենց մեզը թողնելով ծառերի և քարերի վրա։ Երբ արուները վախենում են նրանք վեր են բարձրացնում իրեն մեջքի մազերը։
Կարճականջ շները սեռապես հասունանում են մեկ տարեկան հասակում։
Կյանքին սպառնացող վտանգ
Կարճականջ շները իրենց տարածքը կիսում են մեծ և հզոր կենդանիների հետ որոնցից են յագուարները, պումաները, ոցելոտները, երկարապոչ կատուները, հսկա ջրասամույրները և այլն։ Սնունդ հայթայթելու համար կարճականջ շները մրցում են այս կենդանիների հետ և հեշտությամբ կարող են սպանվել նրանց կողմից։ Փողոցային շները նույնպես վտանգ են ներկայացնում այս տեսակի համար, քանի որ նրանք կրում են տարբեր մահացու հիվանդություններ, որոնք կարող են փոխանցվել կարճականջ շներին։ Վտանգներից մեկն էլ մարդիկ են, որոնք կտրելով և ոչնչացնելով անտառային հատվածներ փոքրացնում են կարճականջ շների տարածքը և դժվարացնում նրանց կյանքը։
Կատեգորիա:Շնազգիներ
Կարդե
Կարդե  (իտալ․՝ Cardé)՝ կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վերինգ
Վերինգ (Währing), Վիեննայի 18-րդ շրջանը։ Գտնվում է քաղաքի հյուսիս-արևմտյան մասում։ Շրջանում գտնվում են արտասահմանյան մի քանի դեսպանատներ։ Բացի դրանից, Վերինգում են ի սկզբանե հուղարկավորվել Լյուդվիգ վան Բեթհովենը և Ֆրանց Շուբերտը։
Դիրրք
Վերինգը գտնվում է Վիեննայի հյուսիս-արևմուտքում և Վիեննական անտառի լանջերին, զբաղեցնում է 6.29 կմ² տարածք Գյուրտել և Հյոենշտրասե շրջանաձև մայրուղիների միջև։ Հյուսիսում սահմանակցում է 19-րդ շրջանին` Դյոբլինգին, արևելքում` 9-րդ շրջանին` Ալզերգրունդին և հարավում ու արևմուտքում` 17-րդ շրջանին` Հերնալսին։ Շրջանը սփռված է Վերինգի վտակի (Währingerbach) երկու կողմերում։
Անվան ծագումնաբանություն
Առաջին անգամ Վերինգ շրջանը հիշատակվել է 1170 թվականին` Warich անվանումով։ Այս անվան ծագման մասին կարելի է միայն ենթադրություններ անել։ Հնարավոր է, որ այն ունի սլավոնական ծագում։ Որոշ ուսումնասիրողներ Warich անվանումը վերագրում են գետակի կամ ջրային տարածքի` *varika սլավոներեն varъ բառից, որ նշանակում է տաք ջուր ։ Վերինգ անվան ծագման մյուս արժանահավատ տարբերակի համաձայն` այն ծագում է գերմաներեն Warich բառից, որը մեկ օրավար հողի նշանակություն ունի։ Անվան ծագման մեկ այլ տարբերակ է Werigandus անվանումը. Werigandus-ը եղել է հարևան Ալզերգրունդ շրջանում գտնվող Միհելբոերն վանքի վանահայրերից մեկը ։
Գերեզմանատուն
Վերինգում են գտնվում Վիեննայի մի քանի հայտնի գերեզմանոցներ։ Նրանցից առաջինը Վերինգի գերեզմանոցն է, որը ներկայումս հայտնի է Շուբերտի այգի անունով։ Այստեղ են ի սկզբանե հուղարկավորվել Լյուդվիգ վան Բեթհովենն ու Ֆրանց Շուբերտը։ Հետագայում` 1888 թվականին, երկու կոմպոզիտորների գերեզմաններն էլ տեղափոխվել են Վիեննայի կենտրոնական գերեզմանոց։ Սակայն այստեղ` նրա առաջին հուղարկավորման տեղում է մնացել Շուբերտի կիսանդրին, որի հեղինակը քանդակագործ Յոզեֆ Դիալերն է։ Տապանագիրը, որի հեղինակն ավստրիացի բանաստեղծ, դրամատուրգ Ֆրանց Գրիլպարցերն է, վկայում է. «Այստեղ է թաղված անգին գանձը, բայց ավելի շատ հույսեր նա տարել է իր հետ» (Die Tonkunst begrub hier einen reichen Besitz aber noch viel schönere Hoffnungen) :
Վերինգի Հրեական գերեզմանոցը (Jüdischer Friedhof Währing) բացվել է 1784 թվականին և եղել է Վիեննայի հրեական մշակույթի միավորման (Israelitische Kultusgemeinde Wien) ներկայացուցիչների հուղարկավորման գլխավոր վայրը։ Նախկինում գերեզմանոցը գտնվել է Վերինգի սահմաններում, բայց ներկայումս, շրջանի սահմանների փոփոխությամբ պայմանավորված, այն հայտնվել է Դյոբլինգ շրջանում, չնայած պահել է իր պատմական անվանումը։ Բացառությամբ Սուրբ Մարկի գերեզմանոցի` այն եղել է Վիեննայի վերջին գերեզմանատունը, որ ձևավորվել է բիդերմայեր ոճով։ 1880-ական թվականներին նրա փակումից հետո այն մասամբ ավերվել է Երրորդ Ռայխի կողմից և ներկայումս մասամբ է հասանելի խարխլվածության պատճառով։ Սկսած 2006 թվականից` տեղական և ֆեդերալ քաղաքական գործիչները և մի շարք մասնագետներ բարձրացրել են գերեզմանատան վերականգնման հարցը ։
Բնակչություն
Վերինգի բնակչության թիվը վերջին հարյուրամյակներում խիստ տատանվել է։ 20-րդ դարի առաջին տասնամյակներին նկատվել է արագ աճ, սակայն դրան հաջորդել է բնակիչների թվաքանակի կայուն կրճատում, որը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներից շարունակվում է մինչ օրս։ Ամենից քիչ բնակչություն շրջանն ունեցել է 1869 թվականին (17.879 մարդ), ամենից շատ բնակչություն` 1910 թվականին (87.658 մարդ)։ 2006 թվականին շրջանի բնակչությունը կազմել է 47.391 մարդ ։
Վերինգի անունով է կոչվել (226) Վերինգիա աստերոիդը, որը բացահայտվել է 1882 թվականի հուլիսի 19-ին Վիեննայի աստղադիտարանում ավստրիացի աստղագետ Յոհան Պալիսայի կողմից։
Միլանկուր
Միլանկուր (Millencourt), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 230 մարդ, բնակչության խտությունը` 39.72 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.79 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 130 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 24 կմ հյուսիս-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 147 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 103-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 44։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,1 %։ 103 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 96 անձ (56 տղամարդ և 40 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (3 տղամարդ և 4 կին)։ 44 անաշխատունակներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 18-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Օտոնե
Օտոնե  (Ottone), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզում՝ Պիաչենցա գավառում։
Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների, կազմում է 613 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 6 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 98 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 29026։ Հեռախոսային կոդը՝ 0523։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճ
Պոմպեյ (այլ կիրառումներ)
Պոմպեյ, կարող է վերաբերել՝
Պոնս (այլ կիրառումներ)
Պոնս, կարող է վերաբերել՝
Ավլախոտ սովորական
Ավլախոտ սովորական (Descurainia sophia), կաղամբազգիների ընտանիքի երկշաքիլավոր, ձմեռող մոլախոտ։ Աճում է նաև գարնանյին ձևերով։ Ծլելուն պես առաջացնում է լավ զարգացած, ճյուղավորվող, ճկուն արմատային համակարգ։
Գլխավոր ցողունը սովորաբար վերձիգ է, հիմքի մասում՝ ճյուղավոր։ Ծաղկաբույլը կազմված է բազմածաղիկ ողկույզներից, որոնք պտուղներ տալու ժամանակ երկարում են։ Ողկույզները սովորաբար դասավորվում են ցողունի վերին մասում։ Ծաղիկն ունի բաց դեղին պսակաթերթ, երկար ծաղկակոթ։ Պտղի երկարությունը 25 մմ-ի է հասնում։ Պատիճները բացվող են։ Բույսը տալիս է մինչև 700 000 սերմ։
Տարածված է մոլորակի բարեխառն գոտիներում, Հայաստանում աճում է մինչև ծովի մակերևույթից 2400 մ բարձրության վրա։ Որպես անասնակեր վտանգավոր է, հատկապես ծաղկման ու պտղաբերման փուլում, որովհետև այդ ընթացքում բույսի գեներատիվ օրգանները պարունակում են մինչև 1,5 տոկոս սինիգիրին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր
Հավատալիքներ
Հավատալիքներ, իրերի, կենդանիների, բույսերի, երկնային մարմինների, բնության երևույթների և այլնի հետ կապված կրոնա-պաշտամունքային դրսևորումների համակարգ։ Երբեմն հավատալիքներ են համարվել պաշտամունքի առարկաները։ Հավատալիքների առաջացման համար կարևոր նշանակություն են ունեցել բնության երևույթներն ու դրանց էության անբացատրելիությունը, բնակլիմայական առանձնահատկությունները, հասարակական կարգերը, սոցիալական պայմանները, սովորույթներն ու էթնիկական առանձնահատկությունները։ Հավատալիքներին, պաշտամունքին առնչվող պատկերացումները սկսել են ձևավորվել հին քարի դարի մուստիերյան փուլի վերջում (մոտ 50—35 հազար տարի առաջ)։ Նախնական հավատալիքները վերաբերում են մարդկային հասարակության նախամշակութային շրջանին և աղերսվում են նախամարդու ամենապարզունակ աշխարհընկալմանը, որի համաձայն՝ տեսանելի աշխարհն ու առարկաները ենթակա են առարկայական անընդհատ կերպափոխումների (մետամորֆոզ)։ Հավատալիքների հետ կապված ծիսական արարողությունները բաղկացած են եղել հիմնականում նմանողական մոգական գործողություններից (անձրևաբերության համար միմյանց վրա ջուր ցանել և այլն)՝ նպատակ ունենալով այդ կերպ բարերար ազդել բնության երևույթների վրա։ Նույն ժամանակաշրջանում ձևավորվում է մեռյալների ու նախնիների պաշտամունքը։ Ազիլյան շրջանում արդեն այն կազմավորված աշխարհայացք էր, որի հետ կապված առաջացել է թաղման և այլ ոգեպաշտական ծիսակատարությունների ամբողջական համակարգ։ Ազիլյան սրբազան քարայրերում գտնվել են նախնիների ոգիները խորհրդանշող երկնային մարմինների կամ մարդկանց պատկերներով գետաքարեր, որոնց վերագրվել են հրաշագործ կարողություններ։ Նախամարդու կյանքում նշանակալից տեղ են ունեցել տոտեմիստական հավատալիքները, որոնց համաձայն բույսերը, կենդանիներն ու նրանց ոգիները կարող էին լինել մարդու կյանքի և կենսագործունեության հովանավորողներ։ Ընտրելով տոտեմը (հովանավորող կամ նախածնող կենդանին, բույսը, առարկան)՝ մարդն իր հերթին խնամել ու պահպանել է նրան՝ ձգտելով շահել նրա բարյացակամությունը։ Նախածնող կենդանին կամ բույսը համարվել է անձեռնմխելի։
Տես նաև
Կատեգորիա:Հասարակագիտություն Կատեգորիա:Պաշտամունք
Արզամասի պատմա-գեղարվեստական թանգարան
Արզամասի պատմա-գեղարվեստական թանգարան (Арзамасский историко-художественный музей), Արզամասի և Արզամասկի շրջանի պատմության և մշակույթի թանգարան։ Գտնվում է քաղաքի պատմական կենտրոնում, Տաճարի հրապարակում, Կիրովի և Վլադիմիրի փողոցների խաչմերուկի մոտ ։
Պատմություն
1954 թվականին Արզամասը դարձել է մարզային քաղաք և անհրաժեշտություն է առաջացել բացելու գավառագիտական թանգարան։ Ուստի 1956 թվականի հոկտեմբերի 15-ին որորշվել է Իլյինկայա եկեղեցու նախկին շենքը հատկացնել նոր թանգարանին։ 1957 թվականի հուլիսի 1-ին թանգարանի տնօրեն է նշանակվել Ի. Գ. Կորաբլևը ։ Թանգարանն ուներ երեք աշխատակից` տնօրեն, տնտեսվար և հաշվապահ։ 2001 թվականին թանգարանի տնօրեն է դարձել Ն. Վ. Ռազինը, որը նախկինում աշխատել է որպես ֆոնդերի գլխավոր պահառու։ Ներկայիս աշխատակազմում ընդգրկված են 15 աշխատակից, այդ թվում`6 գիտաշխատող, հաշվապահ, տնտեսական գծով տնօրենի տեղակալ և տեխնիկական անձնակազմ ։
Թանգարանի շենք
Թանգարանի նախկին շենքը`Իլյինկայա եկեղեցին, 18-րդ դարի ճարտարապետական հուշարձան է։ Իլյինկայա եկեղեցու շենքի առանձնահատկությունը կառույցի տեսակի մեջ է («ութը չորսի վրա») և հնության (հիմնվել է 1746 թվականին)։ Այս քարե եկեղեցին ունի մի քանի հարկաշարք։ Կառուցված է ռուսական բարոկկոյի ոճով։
2013 թվականի հունվարի 1-ից սկսվել է թանգարանի նոր պատմությունը, քանի որ տեղափոխվել է 20-րդ դարի սկզբին կառուցված նոր շենք։ Տունը պատկանել է տիտղոսակիր խորհրդատու, դեղագործ Ալեքսանդր Ալեքսեևիչ Մոսկվինին ։ Այս շենքում 1919-1920 թվականներին գտնվել է Արզամասի քաղաքային երիտասարդական միությունը, որի աշխատանքներում ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Արկադի Գայդարը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արզամասի թանգարաններ Կատեգորիա:1957 հիմնադրված թանգարաններ
Կաստել Սան Ջովաննի
Կաստել Սան Ջովաննի (Castel San Giovanni), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզում՝ Պիաչենցա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 11 908 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 271 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 44 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 29015։ Հեռախոսային կոդը՝ 0523։
Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Հովհաննես Մկրտիչը։ Տոնը նշվում է ամեն տարի հունիսի 24-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Կիպրոսի հիմնախնդիր
Կիպրոսի հիմնախնդիր կամ Կիպրոսի ճգնաժամ, դեռևս հանգուցալուծում չգտած խնդիր։ Ծագել է 1974 թվականին Թուրքիայի` Հյուսիսային Կիպրոս ներխուժման և Կիպրոսի տարածքի մեկ երրորդի զավթման պատճառով։ Հակամարտությունը առաջացման սկզբից գտնվել է միջազգային հանրության ուշադրության կենտրոնում. խնդրի կարգավորման վերաբերյալ ընդունվել են ՄԱԿ-ի բազմաթիվ բանաձևեր  ։  Չնայած Կիրպոսի Հանրապետությունը ճանաչված է որպես միակ օրինական իշխանություն պետության տարածքում, հյուսիսային հատվածը դե ֆակտո գտնվում է ինքնահռչակ Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության իշխանության ներքո, որը պաշտպանվում է Թուրքիայի զինված ուժերի կողմից ։ Սկզբնապես, Բրիտանական կայսրության, ապա Օսմանյան կայսրության կողմից կղզու զավթման պայմաններում, Կիպրոսի հիմնախնդիրը դիտարկվում էր որպես հակամարտություն Կիպրոսի ժողովրդի և զավթիչների միջև` ինքնորոշման հասնելու համար։ Այնուհետև, սակայն, խնդիրը վերածվեց էթնիկ հակամարտության կղզու թուրքերի և հույների միջև ։ Արդյունքում խնդրի հնչեղությունը դուրս եկավ կղզու սահմաններից և Լոնդոնում և Զուրիչում կնքված երաշխավորության պայմանագրերի արդյուքնում ընդգրկեց նաև Թուրքիան, Հունաստանը, Միացյալ Թագավորությունը, ՄԱԿ-ը, ԵՄ-ը և ԱՄՆ-ը(ոչ պաշտոնապես) ։ 1974 թվականի Կիպրոսի հեղաշրջումը հանգեցրեց թուրքական ներխուժմանը և հյուսիսային հատվածի զավթմանը։ 1983 թվականին Կիպրոսի թուրքական համայնքը միակողմանիորեն հռչակեց անկախություն` ձևավորելով Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետությունը։ Պետությունը մինչ այժմ միջազայնորեն ճանաչվել է միայն  Թուրքիայի կողմից , որով այն հաստատեց դիվանագիտկան հարաբերություններ ինքնահռչակ պետության հետ` ոտնահարելվ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 1984 թվականի մայիսի 11-ին ընդունված 550-րդ բանաձևը։ Հետագա բախումներից խուսափելու համար ՄԱԿ-ը սահմանել է միջանկյալ բուֆերային գոտի երկու համայնքների միջև (United Nations Buffer Zone in Cyprus): Վերջին տարիներին կողմերի միջև լարվածությունը թուլացել է, ինչն էլ 2014 թվականին հանգեցերեց միավորման շուրջ բանակցությունների սկզբնավորմանը ։
Պատմություն
Կիպրոս կղզին իր բարենապստ բնակլիմայական պայմաններով և աշխարհագրական դիրքով մշտապես հրապուրել է տարբեր ժամանակների գերտերություններին ։ Կղզին մշտապես բնակեցված է եղել գլխավորապես հույներով։ Այն եղել է պարսիկների, Ալեքսանդր Մեծի, Եգիպտոսի, Հռոմեական կայսրության, ապա Արաբական խալիֆայության ենթակայության տակ։ 12-րդ դարում կղզում իշխանության է եկել Լուսինյանների ընտանիքը, որն էլ հիմնել է Կիպրոսի թագավորությունը։ 1570 թվականից սկսած երեք դար շարունակ կղզին ենթարկվել է Օսմանյան կայսրության հպատակությանը։
19-րդ դարից սկսած էթնիկ հույները ակտիվ միջոցներ են ձեռք առնում օսմանյան լուծը թոթափելու և Հունաստանի հետ միավորվելու համար։ 1878 թվականի Բրիտանիան ստանձնեց կղզու վարչական ղեկավարումը այն Ռուսաստանի ազդեցությունից հեռու պահելու համար։ Ապա բրիտանա-թուրքական գաղտնի գործարքի արդյունքում այն կրկին դարձավ թուրքահպատակ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, երբ Օսմանյան կայսրությունը մտավ պատերազմի մեջ Կենտրոնական տերությունների կողմից, Բրիտանիան չեղյալ հայտարարեց վերոհիշյալ գործարքը և այն հռչակեց Բրիտանական գաղութ։ 1915 թվականին Բրիտանիան առաջարկեց Հունաստանի Կոստանդին Առաջին թագավորին Կիպրոսը միացնել Հունաստանին` պայմանով, որ Հունաստանը մտնի պատերազմի մեջ հօգուտ դաշնակիցների։ Կոստանդինը, սակայն, մերժեց։
1918-1955 թվականներ
Բրիտանական իշխանության ներքո Կիպրոսը խուսափեց հույն-թուրքական հակամարտություններից և վայրագություններից. մասնավորապես 1919-1922 թվականների հույն-թուրքական պատերազմի ընթացքում։ Պետք է նշել, որ Կիպոսի թուրքերը մշտապես դեմ են եղել Հունաստանին միավորմանը։ 1930-ական թվականներին նոր թափով բորբոքվեցին Հունաստանի միավորվել ձգտող շարժումները։ Նման փորձ էր 1931 թվականի հեղափոխությունը։ Այն սկսվեց Նիկոսիայում, ապա տարածվեց պետության մյուս մասերում ևս։ Բրիտանիան դիմեց կտրուկ միջոցների։ Ռազմական նոր ստորաբաժանումներ ուղարկվեցին կղզի և հեղափոխությունը ճնշվեց  ։ Ձևավորվեցին հատուկ ոստիկանական խմբեր միայն կիպրական թուրքերից, որպեսզի պայքարեն հեղափոխականների դեմ  ։ Երկու եպիսկոպոսներ և բազմաթիվ քաղաքացիներ աքսորվեցին ։ Քաղաքային ընտրությունները դադարեցվեցին և մինչև 1943 թվականը բոլոր պաշտոնյաները նշանակվում էին կառավարության կողմից։
Մինչև 1954 թվականը մի շարք ակտիվ թուրքական կառույցներ էին ստեղծվել Կիպրոսում, ինչպիսիք են Ուսանողների ազգային միությունը, Կիպրոսում թուրքերի իրավունքների պաշտպանության կոմիտեն, Փխստականների առողջապահական կազմակերպությունը։ Բայց գլխավորապես թուրքական առևտրական միավորումներն էին, որ բարենպաստ մթնոլոտ էին ձևավորում կղզին թուրքական և հունական մասերի բաժանելու համար։ Այս ընթացքում ձևավորվում է նաև Կիպրոսի թուրքերի խորհրդարանական կազմակերպությունը` Թուրքական դիմադրության կազմակերպությունը։ 1950 թվականին Կիթիոնի եպիսկոպոս Մակարիոսը դարձավ Կիպրոսի արքեպիսկոպոս։ Պաշտոնի ստանձնման կապակցությամբ իր ելույթում նա երդվեց չհանգստանալ, քանի դեռ Կիպրոսը միացված չէ «մայր Հունաստանին»։ Աթենքում Էնոզիսը դարձել էր հասարակական քննարկման առարկա։ Կիպրոսցի գնդապետ Ջորջ Գրիվասը դարձել էր հայտնի իր կոշտ դիրքորոշմամբ։ Նա միացումը` էնոզիսը իրականացնելու համոզվածությամբ 1951 թվականի հուլիսին այցելեց Կիպրոս։ Նա քննարկեց իր գաղափարը Մակարիոսի հետ, բայց հիսթափվեց, քանի որ վերջինս Բրիտանական ազդեցությունը թոթոավելու քաղաքական պայքարի կողմանկից էր, այլ ոչ թե ապստամբական։ Մակարիոսին մտահոգեց Գրիվասի ծայրահեղական մոտեցումները, բայց նա շարունակեց պայքարը զուտ դիվանագիտկան միջոցներով. մասնավորապես փորձում էր խնդրի մասնակից դարձնել ՄԱԿ-ին։ Ի վերջո նպատակին հասնելու միջողների տարբերությունը նրանց դարձերց թշնամիներ։  1954 թվականի օգոստոսին ՄԱԿ-ում Հունաստանի մշտական ներկայացուցիչը պաշտոնապես դիմեց, որ Կիպրոսի բնակչության ինքնորոշման հարցը ներառվի Գլխավոր ասամբլեայի վեցերորդ նստաշրջանի օրակարգում։ Թուրքիան դեմ արտահայտվեց Հունաստանի ր Կիպրոսի միավորմանը։ Կիպրոսի թուրքական համայնքը ևս դեմ էր Էնոզիսին, քանի որ պնդում էին, որ Բրիտանական իշխանության ներքո իրենց իրավունքները և ինքնությունը պաշտպանված էին։ Հույնների ազգայանական տրամադրությունների աճին զուգընթաց աճում էին նաև թուրքերի ազգայանական տրամադրությունները։ 1954 թվականին արդեն Թուրքիայի կառավարությունը ակտիվորեն ներգրավվեց խնդրին։ Դրանով հակասությունները ավելի թեժացան ։ Դեկտեմբերին ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբելան հայտարարեց, որ իրավիճակին համապատասխան չի համարում այդ պահին որոշում կայացնելը։ Սա դժգոհությունների նոր ալիք բարձրացրեց Կիպրոսում։  Ի վերջո Կիպրոսը անկախացավ 1960 թվականի օգոստոսի 16-ին։
Սահմանադրական ձախողում և միջհամայնքային բանացկություններ
Սահմանադրական պայմանվորվածությունների համաձայն Կիպրոսը դարձավ անկախ պետություն հույն նախագահով և թուրք փոխնախագահով։ Կառավարական վարչակազմում տեղերը բաշխված էին 9 հույն, 3 թուրք համամասնությամբ ։ Բայց կառավարման նման բարդ համակարգն էլ չհաշտեցրեց երկու համայնքներին։ Ժամանակի ընթացքում առաջացան լուրջ տարաձայնություններ։ Դրանք հիմանակնում վերաբերում էին հարկահավաքությանը և քաղաքային ինքնավարություններին։ Եվ վետոյի իրավունքի պատճառով փակուղի էր ստեղծվում քաղաքական որոշումներ կայացնելիս։ Քանի որ թուրքերը կղզում փոքրամասնություն էին կազմում, հույները կարծում էին, որ իրավաբանական այս հավասարությունը իրականում խտրկանություն է թուրքերի նկատմամբ։ Այսպիսի մտքեր զարգանում էին հատկապես հունական ազգային շրջանակներում, որոնք փաստացի չէին հրաժարվել միավորման գաղափարից։ 1963 թվականին արքեպսկոպոս Մակարոիսը առաջարկեց մի շարք ուղղումներ մտցնել սահմանադրության մեջ, որը կնպաստեր պետական կառավարման բարելավմանը և համակենտրոնացմանը։ Թուրքերը սա համարեցին իրենց իրենց իրավունքների կրճատման փորձ և 1963 թվականի դեկտեմբերի 21-ից կղզում սկսվեցին անկարգություններ, որոնք վերածվեցին զինված բախումների երկու համայնքների միջև։ 1964 թվականի հունվարին Լոնդոնում հրավիրվեց կոնֆերանս Բրիտանիայի, Հունաստանի, Թուրքիայի ու Կիպրոսի մասնակցությամբ, որտեղ առաջարկվեց Կիպրոս ուղարկել միջազգայի զորքեր ՄԱԿ-ի դրոշի ներքո։ Որոշման հետ Կիպրոսը չհամաձայնեց և հարցը տեղափոխվեց Անվտանգության խորհուրդ։ Ի վերջո 1964 թվականի ապրիլի 14-ին Կիպրոս ուղարկվեցին ՄԱԿ-ի զորքերը համայնքների միջև բախումները կանխելու համար։ Սակայն Հունաստանն ու Թուրքիան շարունակում էին խառնվել Կիպրոսի ներքին գործերին։ Թուրքիան ռազմական օգնություն էր ցույց տալիս թուրքական համայնքնին, իսկ Հունաստանը հունական արմատaկան խմբավորումներին, որոնք պայքարում էին Մակարիոսի զիջողական քաղաքականության դեմ։ Արդյուքնում Հունաստանի օգնությամբ ակտիվացան Կիպրոսի հույն զինվորկաանները։ Նրանք անգամ փորձեցին սպանել Մակարիոսին, որը ձախողվեց։ Ըստ էության, Կիպրոսում իրավիճակը կախված էր Հունաստանից ու Թուրքիայից ու նրանց միջև եղած հարաբերություններից։ Չնայած երկուսն էլ ՆԱՏՕ-ի անդամներ էին, բայց ունեին լարված հարաբերություններ։ 1965-1967 թվականներին Հունաստանում անկայուն իրավիճակ էր։ Ձախակենտրոն կուսակցությունները մեծամասնություն էին կազմում պառլամենտում, բայց բավարար ուժ չունեին ուժեղ կառավարություն կազմելու համար։ 1967 թվականին երկրում եղավ հեղաշրջում։ Կոսնատդին թագավորը հարկադրված լքեց երկիրը։ Հեղաշրջմամբ իշխանության եկած զինվորակնների մոտ ամրապնդվում էր Կիպրոսը զենքի ուժով միացնելու միտքը։ Այդ միտքը շուտով տարածվեց Կիպրոսի հունական համայնքի շրջանում և հատկապես հավանության արժանացավ արմատկանների կողմից։ Մակարիոսը սակայն դեմ էր Էնոզիսին։ Նա ցանակնում էր խնդիրները հարթել` օգտագործելով թուրքական համայնքի ղեկավար Դենկտաշի հետ իր լավ հարաբերություները։ Նկատելով Կիպրոսում հունական զորքերի հրամանատարության տրամադրությունները, նա զգուշանում էր ռազմական հեղաշրջումից, ինչպես եղավ Հունաստանում – 200,000 : Այդ պատճառով 1974 թվականի հունիսի 10-ին Հունաստանի կառավարությանը դիմեց զորքերի մի մասը հետ կանչելու պահանջով։
1974 թվականի Հունաստանի հեղաշրջումը և Թուրքիայի ներխուժումը
Մակարիոսի պահանջը գտավ բուռն արձագանք. հաջորդ օրը նրա դեմ դուրս եկան արմատակնները և հունական զորքերի աջակցույամբ գրավեցին թագավորական պալատը։ Մակարիոսը անգլիացի մի դիվանագետի օգնությամբ կարողացավ փախչել Մեծ Բրիտանիա։ Օգտվելով Նիկոսիայում օրինական իշխանության բացակայությունից` գործին միջամտեց նաև Թուրքիան։ 1974 թվականի հուլիսի 20-ին Կիպրոս ճժամանեցին թուրքական զորքերը թուրք բնակչությանը պաշտպանելու համար։ Նրանք զավթեցին Կիպրոսի հյուսիսի գերազանցապես թուրքաբնակ շրջանները, որը կազմում էր պետության տարածքի շուրջ 37 տոկոսը։ Առաջացավ հույն-թուրքական պատերազմի վտանգ։ ՆԱՏՕ-ի երկու անդամների նման կեցվածքը անհանգստացրեց Վաշինգտոնին։ Հունական սև սպաները կորցրել էին ԱՄՆ աջակցությունը։ Կառավարման յոթ տարները ցույց տվեցին, որ զինվորկաններ կառավարությունը անարդյոինավետ էր, և Հյուսիսայի Կիպրոսի կորստի մեղքը բարդվեց զինվորական խունտայի վրա։ 1974 թվականի ամռանը Աթենքում սկսվեցին հակակառավարական ցույցեր։ Նաև միջազգային ճնշումների ներքո զինվորականները ստիպված եղան հուլիսի 23-ին թողնել իշխանությունը և հեռանալ:1974 թվականին Հունաստանը դուրս եկավ ՆԱՏՕ-ից, ուր չվերադարձավ մինչև 1980 թվականը։ 1974 թվականին Կիպրոսում վերականգնվեց Մակարիոսի իշխանությունը, ով կառավարեց մինչը 1977 թվականը։ Բայց նրան չհաջողվեց վերականգնել միասնությունը Կիպրոսում։ Թուրքական զորքերը մնացին հյուսիսային հատվածում։ Իսկ 1983 թվականին թուրքական համայնքը պաշտոնապես հայտարարեց Հյուսիսային Կիպրոսի անկախության մասին, որի պաշտոնական անվանումն է Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետություն։ Այս երկիրը ճանաչված է միայն Թուրքիայի կողմից։
Արտաքին հղումներ
Փաստաթղթեր
Կատեգորիա:Կիպրոսի պատմություն Կատեգորիա:Տարածքային վեճեր Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Թուրքիայի Հանրապետության պատմություն Կատեգորիա:Հույն-թուրքական հարաբերություններ Կատեգորիա:Հունաստանի արտաքին հարաբերություններ
Աճպարար
Աճպարար (արաբ.` աջաբ – զարմանալի + արար – զարմանալի բաներ անող), կրկեսի կամ էստրադայի արտիստ, որ տեսողական պատրանքի վրա հիմնվելով, օգտագործելով զանազան հնարքներ, ցուցադրում է իրերի, կենդանիների և մարդկանց հայտնվելը, չքանալը, փոխակերպվելը։ Աճպարարները, ինչպես և ձեռնածուները հայտնի են հին ժամանակներից, նրանց արվեստի տարրերը կիրառվել են թափառաշրջիկ դերասանների (կատակագուսանների, լարախաղացների, հիստրիոնների, ժոնգլյորների) ներկայացումներում ։
19–րդ դարում Փարիզում ելույթներ է ունեցել պատրանք ստեղծող սարքերի գիտարար Ի. Գուդենը։ Աճպարարությունը կրկեսային արվեստի ժանրերից է, որը ներառում է նաև այլ ժանրերի տարրեր (ժոնգլյորություն, ակրոբատիկա)։ Աճպարարները ներկայացումներում օգտագործում են հատուկ սարքավորում (աներևույթ զսպանակներով, կրկնակի հատակով արկղեր, հայելիների տարբեր համադրումներ և այլն), կիրառելով բնատեխնիկական գիտությունների` օպտիկայի, մեխանիկայի ընձեռած հնարավորությունները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրկես
Միրտու
Միրտու (Μύρτου), փոքր քաղաք Կիպրոսի Հանրապետության Կիրենիայի շրջանում։ Գյուղը դե ֆակտո գտնվում է Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետություն կոչվող պետության կազմում։ Բնակչությունը կազմում է մոտ 4,321 մարդ ։
Անվանում
Գյուղի անվան ծագման մի քանի տարբերակ կա։ Ըստ առաջինի՝ գյուղն իր անունն ստացել է մրտենի բույսից, որից քաղաքում շատ կա։ Թուրքական անվանումը (Çamlıbel)՝ Չամլիբել, նշանակում է սոճիների պուրակ, որից շատ կան մոտակա Ակդենիզ ազգային պարկում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի քաղաքներ Կատեգորիա:ՀԿԹՀ քաղաքներ
Միխայլովսկի պալատ
Միխայլովսկի պալատ (Михайловский дворец), նախկին մեծ իշխանական պալատ, որը գտնվում է Սանկտ Պետերբուրգի կենտրոնում՝ արվեստի հրապարակում, ճարտարապետության ամպիրի հուշարձան։ Շենքում գտնվում է Ռուսական պետական թանգարանը։
Ստեղծման պատմություն
Հիմնականում իշխան Միխայիլ Պավլովիչի նոր նստավայրի կառուցման գաղափարը պատկանում էր նրա հորը՝ Պավել I: 1798 թվականին կրտսեր որդուն՝ Միխայիլին հրամայեց խնայել գումարը պալատի կառուցման համար։ Պավել I չկարողացավ տեսնել իր գաղափարների իրականացումը, քանի որ պալատական հեղաշրջման արդյունքում նա մահացավ։ Չնայած դրան, կայսեր հրամանը կատարվեց։ Երբ լրացավ Միխայիլի 21 տարին, կայսր Ալեքսանդր I որոշեց սկսել պալատի շինարարությունը։
Կառուցվող պալատի ճարտարապետը Կարլ Ռոսսին էր։ Պալատի նախագծի վրա ճարտարապետը սկսեց աշխատել 1817 թվականից, ուզում էին Վորոնցովի պալատի տեղում ստեղծել մեծ իշխանի նոր նստավայրը, իսկ այնուհետև որոշեցին Չերնիշովի տան տեղում (այնտեղ արդյունում կառուցվեց Սանկտ Պետերբուրգի Մարինոյի պալատը) ։ Այդ ամայի վայրում պալատը կառուցելու որոշումից հետո ճարտարապետը սկսեց ստեղծել նախագիծ ոչ թե գոյություն ունեցող շենքերի վերակառուցման՝ այլ նոր քաղաքային անսամբլի համար։ Այստեղ ճարտարապետի կողմից ծրագրված էր կառուցել ոչ միայն պալատը, այլ նաև հրապարակ և երկու նոր փողոցներ (Ինժեներական և Միխայլովսկի)։
1819 թվականի ապրիլի սկզբին ստեղծվեց «Մեծ իշխան Միխայիլ Պավլովիչի կառուցման հանձնաժողովը»։ Շենքի հանդիսավոր հիմքը դրվեց հուլիսի 14-ին, իսկ բուն շինարարությունը սկսվեց հուլիսի 26-ին։ Մարսավայի դաշտի կողմից ստեղծվեց այգի, որը նույնպես կրում էր այդ նույն անվանումը։ 1825 թվականի օգոստոսի 30-ին (սեպտեմբերի 11) պալատը օծվեց ։
1895 թվականին Միխայիլ Պավլովիչի թոռները վաճառեցին գանձարանին։ 1825 թվականի ապրիլի 13-ին (25) Նիկոլայ երկրորդի հրամանով դարձավ կայսր Ալեքսանդր III անվան թանգարան։
Գրականություն
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պալատներ
Չարլզ Ֆոուլեր Սինգլթոն
Չարլզ Ֆոուլեր Սինգլթոն (Charles Fowler Singleton Jr.,), հայտնի է որպես Չառլի Հոս Սինգլթոն, ամերիկացի երգահան, առավել hայտնի է «Strangers in the Night» և «Moon Over Naples» (ավելի ուշ՝ «Spanish Eyes») երգերի համահեղինակը լինելու համար ։
Սինգլթոնը հազարավոր երգերի հեղինակ և համահեղինակ է։ «Անծանոթները գիշերվա մեջ» երգը առաջին հորիզոնականն է զբաղեցրել Billboard ամսագրում Ֆրենկ Սինատրայի կատարմամբ, իսկ «Իսպանական աչեր» երգը Էլվիս Փրեսլիի կատարմամբ վաճառվել է ավելի քան 3 միլիոն օրինակով ։
Միլանկուրտ ան Պոնտիե
Միլանկուրտ ան Պոնտիե (Millencourt-en-Ponthieu), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Չարլզ Ֆոուլեր Սինգլթոն
Կենսագրություն
Չառլզ Սինգլթոնը հաճախել է մի քանի դպրոցներ Ֆլորիդայում և ավարտել Ստենթնի ավագ դպրոցը (անգլ․՝ Stanton High School) 1935 թվականին։ Նա մշտապես հետաքրքված է եղել երաժշտությամբ և պարով և երբ ավարտեց դպրոցը արդեն փորձառու երգահան էր։ Նա նաև կազմակերպում էր միջոցառումներ տարբեր երաժշտական ներկայացումների համար, այդ թվում «April Frolics» ներկայացման համար, որը բեմադրվեց Ջեքսոնվիլի «LaVilla » գիշերային ակումբում։ Սինգլթոնը շարունակեց աշխատել Ջեքսոնվիլում մինչև 1940 թվականը ։
Միլանկուրտ ան Պոնտիե
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 353 մարդ, բնակչության խտությունը` 40.95 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.62 կմ² տարածք։
Չարլզ Ֆոուլեր Սինգլթոն
Կենսագրություն
1950-ականների սկզբներին Սինգլթոնը տեղափոխվեց Նյու Յորք և ներկայացրեց իր գրած երգի բառերը Decca Records խմբի համար, որից հետո նա պաշտոնապես դարձավ երգահան։ 1954-ականներին նա սկսեց համագործակցել Ռոզ Մարի Մքքոյի հետ (անգլ․՝ Rose Marie McCoy) և զույգը սկզբում այնպիսի հաջողություններ գրանցեց Ռիթմ ընդ բլյուզ (անգլ․՝ R&B) ժանրում, ինչպիսիք էին օրինակ՝ Ջո Թըրների (անգլ․՝ Joe Turner) «Well All Right» երգը, Ֆեյ Ադամսի (անգլ․՝Faye Adams) «It Hurts Me to My Heart» համար մեկ R&B հիթը և Ռութ Բրաունի (անգլ․՝ Ruth Brown) «Mambo Baby» երգը ։
Միլանկուրտ ան Պոնտիե
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 150 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 40 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Չարլզ Ֆոուլեր Սինգլթոն
Կենսագրություն
Սիգլթոնը և Մքքոյը նաև գրել են «Tryin' to Get to You» երգը, որը առաջին անգամ թողարկել է Վաշինգտոնյան The Eagles խումբը 1954 թվականին, բայց որն ավելի հայտնի է Էլվիս Փրեսլիի 1955 թվականին արված ձայնագրությամբ։ 1956 թվականին Սինգլթոնը և Մքքոյը արդեն ավելի հայտնի որպես Չառլի և Ռոզի ձայնագրեցին իրենց առաջին սինգլը ։
Միլանկուրտ ան Պոնտիե
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 257 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 170-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 87։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 66,1 %։ 170 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 163 անձ (88 տղամարդ և 75 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (1 տղամարդ և 6 կին)։ 87 անաշխատունակներից 32-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 36-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Չարլզ Ֆոուլեր Սինգլթոն
Կենսագրություն
«Strangers in the Night» երգը տարածում գտավ նաև գործիքային տարբերակով անվանվելով՝ «Beddy Bye», որի հեղինակն էր Գերմանացի կոմպոզիտոր Բերթ Քեմփֆերթը։ Այն դարձավ «A Man Could Get Killed» ֆիլմի սաուդթրեկը։ Երբ Ֆրենկ Սինատրայի պրոդյուսեր Ջիմի Բոուենը լսեց երաժշտությունը առաջարկեց Քեմփֆերթին այն երգի վերածել, և Քեմփֆերթը դիմեց Սինգլթոնին և ամերիկացի կոմպոզիտոր, երգահան Էդի Սնայդերին օգնության համար։ Սինգլթոնը գրեց երգի բառերը, իսկ Սնայդերը գրեց երաժշտությունը, որն էլ հետո վերածվեց մեզ հայտնի «Strangers in the Night» երգին ։ Սինատրան ի սկզբանե երգը չէր հավանել, քանի որ առաջին փորձից պիտի հեռացվեր կիթառիստի սխալի պատճառով, բայց նա փոխեց միտքը երկրորդ փորձի ժամանակ, երբ իպռովիզացիա արեց ավելացնելով՝ «dooby-dooby-doo» ։ «Strangers in the Night» երգը զբաղեցրեց առաջին հորիզոնականը Billboard Hot 100-ում և Adult Contemporary-ում 1966 թվականին ։
Սինգլթոնը և Սնայդերը միասին աշխատել են նաև Քեմփֆերթի այլ գործի՝ «Moon Over Naples» երաժշտության վրա վերածելով այն «Spanish Eyes» երգի, որը հաջողությամբ ձայնագրվել է Էլվիս Փրեսլիի, Ալ Մարտինոյի, Թոմ Ջոնսի, Խուլիո Իգլեսիասի և շատ այլ հայտնի երգիչների կողմից ։
Սինգլթոնը, ով նաև թողարկել է մի քանի պլատինե ալբոմներ մահացել է 1985 թվականին ։
Մի քանի աղբյուրներում Սինգլթոնին խառնում են Չառլի Սինգլթոն անունով մեկ այլ երաժշտի հետ, որը սաքսոֆոնիստ էր և ծնվել էր 1930 թվականին Կանզաս քաղաքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչ-երգահաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ
Էռնեստո Լակլաու
Էռնեստո Լակլաու (Ernesto Laclau, ), արգենտինացի քաղաքագետ, հետմարքսիստ (պոստմարքսիստ), Շանթալ Մուֆֆի հետ համահեղինակ է Hegemony and Socialist Strategy աշխատության, որն ավանդորեն համարվում է հետմարքսիստական, քանի որ հեղինակները ավելի վաղ եղել են 1960-ական թթ. սոցիալական և ուսանողական ակտիվիստներ, բայց մերժեցին ավանդական մարքսիզմի տնտեսական դետերմինիզմը և դասակարգային պայքարի շեշտադրումը։ Էսսեքսի համալսարանի պրոֆեսոր է, որտեղ աշխատում է որպես Տեսական քաղաքագիտության ամբիոնի վարիչ և երկար տարիներ է, ինչ դիսկուրսի գաղափարաբանության և քննադատական վերլուծության դոկտորական ծրագրերի տնօրեն է։ Նա ակտիվորեն դասախողություններով հանդես է եկել Հյուսիսային Ամերիկայի, Հարավային Ամերիկայի, Արևելյան Եվրոպայի բազմաթիվ համալսարաններում։
Կենսագրություն
Եղել է արգենտինական Ազգային ձախի սոցիալիստական կուսակցության (Socialist Party of the National Left) անդամ մինչև 1969 թվականը, երբ բրիտանացի պատմագետ Էրիկ Հոբսբաումը աջակցեց նրան Օքսֆորդում ելույթ ունենալու ժամանակ ։. Նա խզում է կապերը Խորխե Աբելարդո Ռամոսի՝ այդ կուսակցության հիմնադրի հետ. Որոշ հարցազրույցներում նա պնդում էր, որ ծագում է Իպոլիտո Իրիգոենի ընտանիքից և որ սոցիալիստական քաղաքական գործիչ Արտուրո Խաուրետչը՝ պրեզիդենտ Խուստոյի դիկտատուրայի ակտիվ հակառակորդը, իր հոր մտերիմ ընկերն է եղել ։.
Աշխատությունները
Է. Լակլաուի առավել կարևոր գիրքն համարվում է Hegemony and Socialist Strategy գիրքը (համահեղինակ՝ Շանթալ Մուֆֆ)։ Նրանց մտածողությունը, որպես օրենք, անվանում են հետ-մարքսիստական, քանի որ նրանք երկուսն էլ 1960-ական թթ. քաղաքականապես ակտիվ են եղել սոցիալական և ուսանողական շարժումների մեջ և, այդպիսով, փորձում էին բանվոր դասակարգն ու նոր սոցիալական շարժումները միավորել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարքսիստներ Կատեգորիա:Արգենտինացի քաղաքագետներ Կատեգորիա:Արգենտինացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Սոցիալիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:21-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ
Պոնտե (այլ կիրառումներ)
Պոնտե, կարող է վերաբերել՝
Պոչ (այլ կիրառումներ)
Պոչ, կարող է վերաբերել՝
Պոչինկովսկի շրջան (այլ կիրառումներ)
Պոչինկովսկի շրջան, կարող է վերաբերել՝
Կարու (քաղաք)
Կարու  (իտալ․՝ Carrù) կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 4264 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 164 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 26 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12061։ Հեռախոսային կոդ՝ 0173։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ֆեռիերե (Պիաչենցայի գավառ)
Ֆեռիերե (Ferriere), կոմունա Իտալիայում՝ Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Պիաչենցա գավառում, Հռոմից մոտավորապես 390, Բոլոնիայից՝ 150, Պիաչենցայից՝ 50 կիլոմետր հեռավորության վրա ։
Բնակչության թվաքանակը 2014 թվականի տվյալներով եղել է 1.336 ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 11 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 179 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 29024։ Հեռախոսային կոդը՝ 0523։
Ֆեռիերեն բարեկամական ու գործընկերային սերտ կապեր է հաստատել ֆրանսիական Նոժան սյուր Մառն (ֆր.՝ Nogent-sur-Marne - «Մառնի Նոժան») քաղաքի հետ ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Ջանիս Քեյ Դրինքվայն Բրյուեր
Վաղ տարիներ և ընտանիք
Ջեյն Բրուերը ծնվել է 1944 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Լոս Անջելեսում, Կալիֆոռնիա, Էդնայի (ի ծնե՝ Բեքքեն) և Նևադա նահանգի Հոթոռնի բանակային պահեստի քաղաքացիական ղեկավար Փերրի Ուիլֆորդ Դրինքվայնի ընտանիքում ։ Մինչև տասը տարեկան Բրյուերը և նրա ավագ եղբայր Փոլն ապրել են Հոթորնում։ Երբ Բրյուերը դարձավ տասնմեկ տարեկան, թոքերի հիվանդության պատճառով, որն առաջացել էր պահեստում պահվող քիմիական նյութերի մշտական ազդեցության պատճառով, մահացավ նրա հայրը։ Հոր մահից առաջ ընտանիքը տեղափոխվել էր Կալիֆոռնիա ։ Բրյուերն ունի անգլիական և նորվեգական արմատներ ։
Բրյուերը ռադիոլոգիական տեխնոլոգի վկայական է ստացել Գլենդելի քոլեջում և որոշ ժամանակ աշխատել Գլենդելում, Կալիֆորնիայում։ 1970 թվականին նրանք ընտանիքով տեղափոխվել են ամուսնու հայրենիք՝ Ֆինիքս, Արիզոնա։ Ավելի ուշ զույգը տեղափոխվել է Գլենդել, Արիզոնա, որտեղ Ջոնը դարձել է հաջողակ մանուալ թերապևտ ։
Քաղաքական կարիերա
2002 թվականի սկզբին Բրյուերն իր թեկնածությունն է առաջադրել Արիզոնա նահանգի պետքարտուղարի պաշտոնում։ Ընդհանուր ընտրություններում հաղթել է նահանգի սենատոր դեմոկրատ Քրիս Քամիսկիին՝ 23 000 ձայնի տարբերությամբ։ 2009 թվականի հունվարի 21-ին Բրյուերը երդվել է որպես Արիզոնա նահանգի նահանգապետ այն բանից հետո, երբ նախագահ Բարաք Օբաման Ջանեթ Նապոլիտանոյին նշանակել է ԱՄՆ ներքին անվտանգության նախարար։ Բրյուերը դարձել է Արիզոնայի չորրորդ կին նահանգապետը և երրորդ անընդմեջ պաշտոնավարող կին նահանգապետը։ 2010 թվականի նոյեմբերի 2-ին հերթական համընդհանուր ընտրություններում Ջանիսը վերընտրվել է նահանգապետի պաշտոնում՝ երկրորդ ժամկետով։ Բրյուերը հավաքել է ձայների 55%-ը, իսկ նրա մրցակիցը՝ դեմոկրատ Թերի Գոդդարդը, 42 % ։
2010 թվականից Բրյուերը հանդես է գալիս Արիզոնայում վաճառքի հարկի բարձրացման օգտին՝ 5,6%-ից մինչև 6,6%։ Դա անհրաժեշտ է բյուջեում տարեկան լրացուցիչ 1 միլիարդ դոլար ստանալու համար՝ դրա դեֆիցիտը 3 միլիարդ դոլար/տարեկան նվազեցնելու նպատակով ։
2011 թվականի նոյեմբերին Բրյուերը հրապարակել է Scorpions for Breakfast: My Fight Against Special Interests, Liberal Media, and Cynical Politicos to Secure America’s Border գիրքը ։
Անձնական կյանք
Նևադայում Բրյուերն ամուսնացել է Ջոն Լեոն Բրյուերի հետ։ Նրանք ունեն երեք որդի, որոնցից մեկը մահացել է 2007 թվականին, քաղցկեղից ։ Նրանց մյուս որդին մեղավոր է ճանաչվել 1989 թվականին կնոջ բռնաբարության համար և 22 տարի անցկացրել հոգեբուժարանում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ
Լի Դավիդ
Լի Դավիդ (հանգըլ՝ 이다윗, կորեերենի նոր ռոմանականացում՝ I Da-wit, ), հարավկորեացի դերասան ։ Առավել հայտնի է «Պոեզիա» և «Ճակատային գիծ» ֆիլմերում խաղացած դերերով  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:21-րդ դարի անձինք Կատեգորիա:Հարավկորեացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Հարավկորեացի դերասաններ
Հալասլե
Հալասլե  (halászlé), ավանդական հունգարական ձկնապուր։ Անունը գալիս է hal՝ ձուկ և lé՝ արգանակ բառերից։
Հալասլեի պատրաստման համար կտրատած սոխը և մանր կտորներով ձուկը արագ թաթախել կարմիր պղպեղով խոզի յուղի մեջ, վրան լցնել ջուր կամ լոլիկի հյութ և եփել մինչև այն ժամանակ, երբ ձուկը ամբողջովին եփված լինի ։ Այս ամենից հետո ապուրը անցկացնել քամիչով։ Ապա ավելացնել ձկան խոշոր կտորները և եփել մինչև պատրաստ լինի։ Հալասլե ապուրը մատուցվում է սպիտակ հացով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունգարական խոհանոց Կատեգորիա:Ձկնային ուտեստներ
Բարբարա Ֆրանկլին
Բարբարա Ֆրանկլին (Barbara Ann Hackman Franklin, ), ամերիկացի ձեռնարկատեր և կառավրիչ, ԱՄՆ-ի առևտրի 21-րդ նախարար։
Կենսագրություն
Բարբարա Ֆրանկլինը ծնվել է 1940 թվականի մարտի 19-ին Լանկաստերում, Փենսիլվանիա նահանգ։ Ավարտել է Հեմփֆիլդ դպրոցը, որից հետո սովորել է Փենսիլվանիա նահանգի համալսարանում, որն ավարտել է 1962 թվականին արվեստների բակալավրի աստիճանով։ 1964 թվականին ավարտել է Հարվարդի բիզնեսի դպրոցը ՝ դառնալով դառնալով այս ուսումնական հաստատության առաջին կին շրջանավարտներից մեկը և ստանալով բիզնես վարչարարության մագիստրոսի աստիճան ։
1969 թվականին դարձել է Citibank բանկի փոխնախագահի օգնական։ 1971 թվականից մինչև 1973 թվականը եղել է ԱՄՆ նախագահ Ռիչարդ Նիքսոնի շտաբի պետի օգնական։ Մինչև 1979 թվականն աշխատել է Սպառողների և արտադրանքի անվտանգության հանձնաժողովում ։
1979 թվականից մինչև 1992 թվականը եղել է Aetna ընկերության կառավարման մեջ, 1979 թվականից մինչև 1988 թվականը՝ Փենսիլվանիայի համալսարանի Ուորթոնի բիզնես դպրոցի ավագ գիտական աշխատող։ 1980 թվականին հիմնադրել է խորհրդատվության ոլորտի սեփական ընկերություն՝ Barbara Franklin Enterprises, որի հիմնադրման պահից Ֆրանկլինը համարվում է նրա նախագահը և գործադիր տնօրենը։ Նաև եղել է Dow Chemical, Westinghouse Electric, Stanley Black & Decker և Nordstrom ընկերությունների տնօրենների խորհրդի անդամ։ Երկու անգամ մտել է ԱՄՆ նախագահի առևտրի խորհրդատվական խորհրդի մեջ։
1992 թվականի փետրվարի 26-ին նախագահ Ջորջ Բուշ ավագի կողմից նրան առաջարկվել է Առևտրի նախարարի պաշտոնը ։ Նրա թեկնածությունն ընդունվել է երկրի Սենատի կողմից, և փետրվարի 27-ին տեղի է ունեցել Բարբարայի երդման արարողությունը ։ Նրա ղեկավարության ժամանակ ԱՄՆ-ին հաջողվել է մեծացնել արտահանվող ապրանքների քանակը դեպի Ռուսաստան, Չինաստան, Մեքսիկա և Ճապոնիա ։ Նրա նախաձեռնությամբ չեղյալ են հայտարարվել 1989 թվականի հունիսին Չինաստանի նկատմամբ Միացյալ Նահանգների սահմանած պատժամիջոցները։ Նախագահական ընտրություններին Բիլ Քլինթոնի հաղթանակից հետո Բարբարա Ֆրանկլինը հեռացել է պաշտոնից։
Պետական ծառայությունից հեռանալուց հետո Բարբարան շարունակել է իր գործունեությունը մասնավոր ոլորտում, եղել է Aetna, Dow Chemical, AMP, Inc., Guest Services, Inc. (1995-2002), JA Jones (1995-1998), MedImmune (1995-2007), Milacron (1996-2005), NASDAQ (1996-1997), Watson Wyatt (2000-2002), Aviron (2001-2002) և GenVec (2002-2007) ընկերությունների կառավարման անդամ։ Այժմ գլխավորում է սեփական Barbara Franklin Enterprises խորհրդատվական ընկերությունը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ Կատեգորիա:Կառավարչական մասնագիտություններ
Կատմանդուի հովիտ
Կատմանդու (հովիտ), հովիտ Նեպալում, որտեղ հանգրվանել են աշխարհի ամենանշանավոր բուդդիստական և հինդու տաճարներից մի քանիսը։ 2015 թվականի ապրիլին Նեպալում տեղի ունեցած երկրաշարժից Կատմանդուն տուժել է ։ Երկրաշարժը դարձել է շատերի մահվան պատճառը։
Նկարագրություն
Հովտում են տեղակայված երեք քաղաքներ՝ Պատանը, Բհակտապուրը և Նեպալի մայրաքաղաք Կատմանդուն։ Հովիտն այդպես է կոչվել ի պատիվ իր կենտրոնական Դուրբաթ հրապարակում գտնվող նշանավոր տաճարի։ Փայտե երկհարկանի տաճարը կոչվում է Կաստմանդապ, որը սանսկրիտից թարգմանվում է որպես «փայտածածկ ապաստարան»։ Ասում են, որ տաճարը կառուցվել է մեկ ծառի փայտից, և շինարարության ժամանակ չեն օգտագործվել ո՛չ մեխեր, ո՛չ էլ խեչակներ։ Սրբազան ուխտավայրից ամենահինը հրաշակերտ ու խորհրդավոր Սվայամբհունաթ ստուպան է։ Իր ոսկե սրաձողով, հսկայական սպիտակ գմբեթով և չորս ճակատներից յուրաքանչյուրի վրա նկարագրված ամենատես աչքերով այն բարձրանում է Կատմանդա նայող բլրի վրա։ Ստուպան (բուդդայական սրբավայրերի համար օգտագործվող եզրույթ) գտնվում է ուխտագնացության վայրում, որը չափազանց կարևորվել է բուդդիստների և հինդուների համար ՝ սկսած 5-րդ դարից, իսկ տաճարային համալիրը լի է աղոթքների շշունջներով, ուխտավայրերով, փոքր տաճարներով։ Պատանում ՝ Կատմանդու հովտի ամենագեղեցիկ քաղաքում, կան չորս ստուպաներ, որոնք ենթադրաբար կառուցվել են մ.թ.ա. 3-րդ դարում բուդդիստական հնդիկ կայսեր Աշոկա Մեծի (մ.թ.ա. 304-232 թթ.) դուստր Չարումատիի հրամանով ։ Ստուպաները տեղակայված են քաղաքի չորս կողմերում գտնվող գերեզմանաբլուրներին՝ քաղաքին մենաստանային կերպար հաղորդելով Պատանին։ Բհակտապուրը, որը հայտնի է նաև որպես «բարեպաշտների քաղաք», որի հսկայական հրապարակը լիքն է հին արվեստի և ճարտարապետության նմուշներով, դեկորատիվ տաճարներով, մենաստաններով, պալատներով, հուշարձաններով, իսկ հորիզոնում վեր է խոյանում Հիմալայները ։
Նյուարս
Նյուարսեցիները Կատմանդու հովտի քաղաքակրթության հիմնադիրներն էին։ Նրանց լեզուն այսօր հայտնի է որպես նևար լեզու ։ Նյուարսցիները հասկացվել են որպես տարբեր էթնիկ խմբերի  նախնիներ։ Գիտնականները նույնպես նրանց ներկայացնում են  որպես ազգ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կատմանդու Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով
Սարգիս Զաբունյան
Սարգիս Զաբունյան, Սարգիս, սփյուռքահայ նկարիչ, կոնցեպտուալ արվեստի ներկայացուցիչ։
Կենսագրություն
1955 թվականին Էդվարդ Մունկի «Ճիչ» ստեղծագործության արտատպված մի օրինակ տեսնելուց հետո նա սկսել է նկարել, այնուհետև սովորել է Ստամբուլի գեղարվեստի ակադեմիայում։ 1964 թվականից բնակվում է Ֆրանսիայում։ 1967 թվականին "Salon de Mai"-ում ներկայացնելով «Ճանաչո՞ւմ եք Ժոզեֆ Բոյսին» աշխատանքն արժանացել է Փարիզի բիենալեի մրցանակի։
1980-1990 թթ. եղել է Ստրասբուրգի Դեկորատիվ արվեստի դպրոցի տնօրեն, 1988-1995 թթ.` Պլաստիկ արվեստի ինստիտուտում վարել է մի շարք սեմինարներ։ 1980 թվականից բազմաթիվ միջազգային ցուցահանդեսներ է ունեցել Վենետիկում, Սիդնեյում, Ստամբուլում, Մոսկվայում, Հայաստանում, Ժնևի Մամկո (Mamco) թանգարանում։
1985 թվականին Բեռնի Քունստհալլեում բացվել է Սարգսի «Ma memoire est ma patrie» («Իմ հիշողությունն իմ հայրենիքն է») ցուցահանդեսը։ Սարգսի համար արվեստը հիշողությունից է սերում, առաջին հերթին զուտ կենսագրականը դուրս է մղվում՝ տեղը զիջելով բոլոր ձայներին, տեսածին, կարդացածին, որ ներառնելով կարող է տեր դարձնել մարդկության ողջ պատմությանն ու մշակույթին։
Ժնևի ժամանակակից արվեստի Մամկո (Mamco) թանգարանում կայացած «Hotel Sarkis» ցուցահանդեսին ներկայացվել է շուրջ 200 ստեղծագործություն։ Ինստալացիա, լուսանկար, ջրաներկ ու վիդեո։ Սարգիսը կապում է նկարչությունն ու կինոն՝ Արևմուտք-Արևելքն ինտելեկտուալ ավանդույթներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսահայ նկարիչներ Կատեգորիա:Թուրքահայ նկարիչներ
Պոպով (այլ կիրառումներ)
Պոպով, կարող է վերաբերել՝
Մաստոդոն
Մաստոդոն, ապակենտրոն, դաշնային սոցիալական ցանց է, կազմում է փոխկապակցված եւ ապակենտրոն Ֆեդիվերսի մասը, որն անկախ ղեկավարվող սերվերների ցանց է, որն օգտագործում է Ostatus պրոտոկոլը եւ ActivityPub֊ը, որին Մաստոդոնը աջակցում է սկսած իր 1.6 տարբերակից։ Մաստոդոնը միկրոբլոգ է ինչպես Թվիթերը, սակայն, Մաստոդոնը ապակենտրոն և ազատ ծրագրակազմի մասն է կազմում, ուր ամբողջ ելակետային կոդը հասանելի է բոլորին ներբեռնելու և փոփոխելու համար ։
Յուրաքանչյուր հանգույցի անդամ կարող է կապվել եւ հաղորդակցվել այլ հանգույցի անդամների հետ։ Օգտատերերը հրապարակում են կարճ հաղորդագրություններ, որոնք կոչվում են Թութեր (toots)։ Մաստոդոնի թալիսմանը շագանակագույն կամ մոխրագույն Պրոբոսկիդեան փղիկն է, որը պատկերվում է թաբլեթով կամ սմարտֆոնով։
Ծրագիրը տարբերվում է Թուիթերից, քանի որ այն ղեկավարվում է փոքր համայնքների կողմից, ի տարբերություն թուիթերի։ Սակայն, ինչպես Թուիթերում, այնպես էլ Մաստոդոնում օգտատերերը կարող են ուղարկել միմյանց անձնական հաղորդագրություններ։ Մաստոդոնում, թութերը կարող են լինել հրապարակային, ծածուկ, հասանելի միայն հետևորդներին և հասցեագրված։
= Նկարագրությունը = Մաստոդոնը միկրոբլոգ է, որում օգտատերերը կարճ հրապարակումներ են կատարում։ Մաստոդոնում այդ հրապարակումները սահմանափակված են 500 նիշով, ի տարբերություն Թուիթերի, որտեղ հրապարակումները սահմանափակված են 280 նիշով(նախկին 140֊ի փոխարեն) եւ այդ հրապարակումները կոչվում են Թութեր։ Օգտատերերը միանում են իրենց նախընտրած հանգոյցին, այլ ոչ թէ մեկ վեբ֊կայքի կամ ծրագրի։ Հանգույցները կապված են միմյանց հետ, եւ յուրաքանչյուր հանգույց կարող է ունենալ իր կանոնները, հաշվի արտոնությունները եւ այլն։ Գլխավոր հանգույցը Mastodon.social-ը ունի ավելի քան 163 հազար օգտատեր։ Հանգույցները կարող են հիմնված լինել նաեւ համայնքի հետաքրքրությունների վրա։ Ցանցում օգտատերերը կարող են կարգաւորել գաղտնիութիւնը։ իւրաքանչիւր թութ ունի գաղտնիութիւնն ընտրելու հնարաւորութիւն, եւ օգտատերերը կարող են ընտրել, իրենց հրապարակումը դարձնել հրապարակային կամ փակ։ Հրապարակային գրառումները ցուցադրուում են Դաշնային հոսքում, իսկ փակ հրապարակումները տարածուում են միայն օգտատիրոջ հետեւորդների համար։ Օգտատերերն իրենց հաշիւները նոյնպէս կարող են դարձնել ամբողջովին փակ։ Հանգոյցներում գրառումները կարող են ունենալ նաեւ «աշխատանքի համար ոչ ապահով» NSFW (ՔԸԽ) բովանդակութիւն, որն օգտագործուում է օգտատերերի կողմից, իրենց որոշ գրառումներ թաքցնելու համար։ Մաստոդոնում հոսքերը լինում են Տեղական եւ Դաշնային։
= Տեխնոլոգիա = Մաստոդոնը բաց կոդով միկրոբլոգ է, գրված է Ruby֊ով JavaScript֊ով(React.js եւ Redux)։ Ծառայությունը գործում է GNU social դաշնային ցանցի եւ այլ Ostatus պլատֆորմների հետ։ 1.6տարբերակից հետո համատեղելի է նաեւ ActivityPub֊ի հետ։
Ծրագրերը հասանելի են նաեւ մոբայլ, դեսքթոփ տարբերակներով։ Հասանելի է Անդրոիդ, iOS, SailfishOS, Windows օպերացիոն համակարգերի համար։
= Թութ = Մաստոդոնի տեղական հանգույցը կոչվում է Թութ, որի սպասարկիչը գտնվում է Երեւանում։ Թութում գրանցումը հրավարներով է, ցանկացած թութի օգտատատեր կարող է հրավիրել այլ մարդկանց։ Թութի խորհրդանիշը հայաստանի դրոշն է՝ Մարտիրոս Սարյանի տարբերակով։
Թութում գրառում կատարելը կոչվում է «Թթել»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազատ ծրագրային ապահովում Կատեգորիա:Սոցիալական ցանցեր‏‎
Պոլա Դոբրյանսկի
Պոլա Դոբրյանսկի (Paula Jon Dobriansky, ), ուկրաինական ծագմամբ ամերիկացի քաղաքական և պետական գործիչ, Լև Դոբրյանսկու դուստրը։
Բուշ կրտսերի հանրապետական վարչակազմի օրոք 2001 թվականից մինչև 2009 թվականը եղել է ԱՄՆ պետքարտուղարի տեղակալ ։ 2009 թվականի մարտից եղել է Հարվարդի համալսարանի պետական կառավարման ֆակուլտետի Բելֆերի գիտության և միջազգային գործերի կենտրոնի ավագ գիտաշխատող (Harvard University John F. Kennedy School of Government’s Belfer Center for Science and International Affairs) :
Սովորել է Ջորջթաունի համալսարանում, գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան է ստացել Հարվարդի համալսարանից (Խորհրդային քաղաքականության խնդիրները և ռազմական գործերը)։ Ֆերլի Դիքինսոնի անվան համալսարանի բանասիրության և Ֆլեգլերի քոլեջի իրավունքի պատվավոր դոկտոր։
Այդ պաշտոնում 2001 թվականին նրան առաջադրել է նախագահ Ջորջ Ուոքեր Բուշը, և թեկանծությունը հաստատվել է Սենատի կողմից։
Նրա իրավասության շրջանակներում են ժողովրդավարության, մարդու իրավունքների, աշխատանքի, թմրանյութերի դեմ պայքարի, օրինականության պահպանման խնդիրները, որոնք կապված են աշխատող ներգաղթյալների և հումանիտար օգնության հետ, ինչպես նաև բնապահպանական խնդիրները։ Պոլա Դոբրյանսկին եղել է Տիբեթի հարցերով հատուկ համակարգող։
Մինչ պետքարտուղարի տեղակալ նշանակվելը, Պոլա Դոբրյանսկին եղել է արտաքին հարաբերությունների խորհրդի փոխնախագահ և գրասենյակի տնօրեն։
Մրցանակներ
Պոլա Դոբրյանսկիի շքանշանների և պարգևների թվում են Ջորջթաունի համալսարանի շրջանավարտների նվաճումների համար ամենամյա պարգևը, Պետական դեպարտամենտի Բարձրագույն փառքը շքանշանը, 2001 թվականի միջազգային մրցանակը, Ժողովրդավարության մեջ ազգային ավանդի համար մեդալը, Լեհաստանի «Արժանիքների համար» շքանշանը, Լիտվայի Մեծ իշխան Գեդիմինասի շքանշանի Մեծ խաչը։
Ջին Քիրքպատրիկի անվան մրցանակի դափնեկիր (2008) է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիվանագետներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ջորջթաունի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին դիվանագետներ