cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
3Р41
Պատկերասրահ
3Р41 «Ալիք» ռադիոտեղորոշիչ կայանը «Վարյագ» հրթիռային հածանավի վրա, Վլադիվոստոկ, 2015 թվական, մայիսի 22
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զենք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային և ռուսական ռադիոտեղորոշիչ կայաններ
Մեյսարի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շամախիի շրջանի բնակավայրեր
Ջոն Ուիլյամս (երգահան)
Ջոն Թաուներ Ուիլյամս (John Towner Williams,), ամերիկացի երգահան և դիրիժոր,  պատմության մեջ ամենահաջողակ կինոկոմպոզիտորներից մեկն է ։ Իր ամբողջ կարիերայի ընթացքում Ուիլյամսը երաժշտություն է գրել այնպիսի ֆիլմերի համար, ինչպիսիք են՝«Տանը մենակ», «Տանը մենակ 2։ Նյու Յորքում կորածը», «Ծնոտներ», «Սուպերմեն», «Այլմոլորակայինը», «Ինդիանա Ջոնս», «Շինդլերի ցուցակը», «Յուրիի այգին», «Աստղային պատերազմներ», «Հարի Փոթեր» և այլն։ Ուլյամը երաժշտություն է ստեղծել Օլիմպիական խաղերի, շատ հեռուստասերիալների, և համերգային համարների համար։
Ուիլյամսը հայտնի է ամերիկացի հայտնի կինոռեժիսորների հետ համագործակցությամբ, ինչպիսիք են՝ Ջորջ Լուկասը և Սթիվեն Սպիլբերգը։
Կենսագրություն
Ջոն Ուիլյամսը ծնվել 1932 թվականին փետրվարի 8-ին, Նյու-Յորքում, ԱՄՆ։ 1948 թվականին նա ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Լոս Անջելես, որտեղ ընդունվել է Հյուսիսային Հոլիվուդյան ավագ դպրոց։ Հետագայում նա հաճախել է Լոս Անջելեսի Կալիֆոռնիական համալսարանը և Լոս Անջելեսի Քաղաքային քոլեջը, ինչպես նաև մասնավոր դասեր էր վերցնում երգահան Մարիո Կաստելնուովո- Թեդեսկոյից։ 1952 թվականին Ուիլյամսը աշխատանքի է հրավիրվել ВВС ԱՄՆ, որտեղ կատարել է ВВС նվագախմբի դիրիժորի պաշտոնը` մինչև ծաառայության ավարտը։
1980-1993-ական թվականներին աշխատել է Բոստոնի էստրադային նվագախմբում, որպես դիրիժոր, իսկ այժմ հանդիսանում է վերջինիս վաստակավոր դիրիժորը։ 2006 թվականին անսպասելիորեն պարտվել է 6-րդ Օսկարը՝ արգենտինացի երգահան Գուստավոր Սանտալալին` «Горбатая гора» դրամայի համար, որը արժանացել էր նաև «Գրեմմի», «Ոսկե գլոբուս» և BAFTA մրցանակների։
2017 թվականի մարտին, Ուիլյամսը Կոբի Բրայանի բանաստեղծության հիման վրա երաժշտություն է գրել «Սիրելի բասկետբոլ »կարժամետրաժ ֆիլմի համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Brit Awards մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոկոմպոզիտորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգահաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Կոկիմբո
Կոկիմբո (Coquimbo), քաղաք և նավահանգիստ Չիլիում։ Համանուն կոմունայի և Էլկի նահանգի վարչական կենտրոնն է։ Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 148 438 մարդ (2002)։ Քաղաքն ու կոմունան մտնում են Էլկի նահանգի և Կոկիմբո շրջանի կազմի մեջ։ Քաղաքը ներառված է Կոկիմբո Լա Սերենա քաղաքային ագլոմերացիայի կազմում։
Կոմունայի տարածքը կազմում է 1 427,3 կմ², բնակչությունը՝ 227 730 մարդ(2017)։ Բնակչության խտությունը 159,55 մարդ/կմ² է ։
Ստուգաբանություն
«Կոկիմբո» տերմինի ծագումը երկար ժամանակ եղել է վիճելի։ Որոշ ուսումնասիրողներ պարզել են, որ տերմինը բխում է կեչուա լեզվով Coquimpu բառից (թարգմանաբար նշանակում է «հանգիստ ջրերի տեղ»), որը, ներմուծվելով ափամերձ տարածքաներում ապրող տեղի բնակչության (Չանգո և Դիագիտա) կողմից, սկիզբ է տվել «Coquimbo» («Կոկիմբո») բառին։ Ուրիշները նշում են, որ այս տերմինը գալիս է Cuquimbu բառից՝ այն անվանումից, որով հայտնի է եղել Էլկի հովտի իջվածքը։ Այդ պատճառով Կոկիմբո է կոչվել այն ամբողջ տարածքը, որը ներկայում հայտնի է որպես Էլկի նահանգ։
Պատմություն
1553 թվականին բնակավայրի անվանումն առաջին անգամ հիշատակվել է Սիեսա դե Լեոնի «Պերուի ժամանակագրություն» գրքում։
«Այդ ցամաքալեզվակի մոտ կա Կոկիմբո նավահանգիստը, նրա և անցած ցամաքալեզվակի միջև յոթ կղզիներ են։ Նավահանգիստը գտնվում է 29 ½ աստիճանով» ։
Տարածքը, որտեղ գտնվում է քաղաքը (ծովախորշ և բլուրներ), բնակեցված է տեղաբնիկներով, ովքեր այն օգտագործել են որպես բնակության և ձկնորսության վայր։ Ինչպես Պեդրո դե Վալդիվիան, որն անցել է այդ տարածքով դեպի ապագա Սանտյագո իր արշավանքի ժամանակ (նա այդ մասին գրել է 1550 թվականին Կարլ V թագավորին ուղղված իր նամակում), այնպես էլ Խուան Բոոնը, ստեղծելով Լա Սերենա քաղաքը, համակարծիք էին, որ այս վայրը հարմար էր նավահանգստի ստեղծման համար։
Ծովափի առավելությունները նաև նկարագրվել են այդ դարաշրջանի տարբեր շտուրմանների ու ծովահենների նավային մատյաններում, ինչպիսիք են Ֆրենսիս Դրեյքը (որը Կոկիմբոյի տարածք՝ Պունտա Տորտուգա կոչվող վայր է ժամանել 1578 թվականին), Բարտոլոմեո Շարպին (որն այդ տարածքում ափ է իջել 1680 թվականին) և Էդվարդ Դևիսը 1686 թվականին։
19-րդ դարի սկզբին Կոկիմբոն եղել է ձկնորսական փոքրիկ գյուղ։ Սակայն երկաթգիծը, որը կապել է օգտակար հանածոների հանքավայրերը նավահանգստի հետ, ինչպես նաև պղնձի ձուլման գործարանները քաղաքին թույլ են տվել աճել և զարգանալ։ Կոկիմբոյի մունիցիպալիտետն ստեղծվել է 1867 թվականի մայիսի 5-ին, և առաջին ալկալդը դարձել է Խոսե Խոակին Էդվարդս Օսանդոնը։ Կոկիմբոն քաղաքի կարգավիճակ է ստացել 1879 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Անիբալ Պինտոյի օրոք։
1922 թվականին տարածքը տուժել է ցունամիից Ատակամա շրջանում տեղի ունեցած երկրաշարժի հետևանքով։ Երկրաշարժը Ռիխտերի սանդղակով հասել է 7 բալի և հարյուրավոր մարդկանց մահվան պատճառ դարձել։
1931 թվականի սեպտեմբերին քաղաքը դարձել է էսկադրայի ապստամբության վայր։ Ապստամբած էսկադրան խարսխված էր այդ նավահանգստում և ռմբակոծվել է Չիլիի ռազմաօդային ուժերի ինքնաթիռներով, որոնք կենտրոնացած էին հարևան Օվալլե քաղաքի Տուկի օդանավակայանում։
Աշխարհագրական դիրք
Կոմունան սահմանակից է․
Միլենիում խաչ
Միլենիում խաչը հուշարձան է, որը գտնվում է Էլ Վիխիա դե Կոկիմբո բլրի վրա։ Կառուցվել է կաթոլիկ եկեղեցու երկուհազարերորդ հոբելյանի առթիվ։ Նրա շինարարությունը սկսվել է 1999 թվականին և ավարտվել 2001 թվականին։ Այս կառույցը, որը բաղկացած է 3 մակարդակից, ունի 93 մետր բարձրություն և գտնվում է ծովի մակերևույթից 197 մետր բարձրության վրա։ Այն համարվում է Հարավային Ամերիկայի ամենաբարձր հուշարձանը։
Կոկիմբո մզկիթ
Մուհամեդ VI-ի մշակութային իսլամական կենտրոնը, որն ավելի հայտնի է որպես «Մզկիթ», գտնվում է Կոկիմբոյում՝ Վիլլա Դոմինանտե բլրի վրա։ Նրա շինարարությունն սկսվել է 2003 թվականին։ Սա Մարոկկոյի Մարաքեշ քաղաքի Կուտուբիա մզկիթի ավելի մասշտաբային կրկնօրինակն է, որի մակերեսը կազմում է 720 քառակուսի մետր իսկ մինարեթն ունի 40 մետր բարձրություն։
Ժողովրդագրություն
2012 թվականի մարդահամարի ընթացքում Վիճակագրության ազգային ինստիտուտի (INE) կողմից հավաքված տեղեկությունների համաձայն՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է ․
== Կարևոր բնակավայրեր ==
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չիլիի քաղաքներ Կատեգորիա:1867 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Չիլիի նահանգների կենտրոններ Կատեգորիա:Նավահանգստային քաղաքներ
Պաստաֆարիանիզմ
Պաստաֆարիանիզմ (Pastafarianism) կամ Թռչող Մակարոնե Հրեշի եկեղեցի (Church of the Flying Spaghetti Monster), ամերիկացի ֆիզիկոս Բոբբի Հենդերսոնի կողմից 2005 թվականին հիմնված ծաղրերգական կրոն, որն իր կողմից հիմնվել է որպես էվոլյուցիոն ուսմունքի այլընտրանք «Բանական մտադրության» կոնցեպտը դպրոցական ծրագրի մեջ ընդգրկելու Կանզաս նահանգի կրթության վարչության որոշման դեմ բողոքի ակցիա ։ Սեփական կայքում հրապարակված բաց նամակում Հենդերսոնը ազդարարել է գերբնական արարչի՝ մակարոնի կամ տեֆտելի նման՝ Թռչող Մակարոնե Հրեշի (ԹՄՀ) հավատքը և կապում է այն դպրոցներում այլ կրոնների հետ միասին պաստաֆարիանիզմի ուսուցմանը, այդպիսով օգտագործում է աբսուրդի հասցնման փաստարկը  ։
Պաստաֆարիանիզմի անվանումն կազմված է բառախաղի հիման վրա և ասոցիացվում է ռաստաֆարիանիզմի և «մակարոնե արտադրանք» նշանակող իտալերեն «պաստա» (pasta) բառի հիման վրա։ Պաստաֆարիանիզմի հետևորդները իրենց անվանում են «պաստաֆարիանականներ» ։
Թռչող Մակարոնե Հրեշը որպես պաստաֆարիանական աստվածություն առաջին անգամ նկարագրել է Բոբի Հենդերսոնը 2005 թվականին իր բաց նամակում ի բողոք որպես էվոլյուցիոն ուսմունքի այլընտրանք «Բանական մտադրության» կոնցեպտը դպրոցական ծրագրի մեջ ընդգրկելու Կանզաս նահանգի կրթության վարչության որոշման դեմ բողոքի ակցիա ։ Այդ նամակում Հենդերսոնը ծաղրում է կրեացիոնիզմը, ազդարարելով Թռչող Մակարոնե Հրեշի կրոնը։ Այդ թվում նաև նամակում ասվում է, որ ամեն անգամ, երբ գիտնական ռադիոածխածնային վերլուծություն է կատարում, նրա աստվածությունը համեմատում է չափման արդյունքը իր մակարոնե աջի հետ։ Հենդերսոնը պնդում է, որ իր համոզմունքները ոչ պակաս տրամաբանական են, քան «Բանական մտադրության» տեսություն, և կոչ է անում ուսումնասիրել այն հավասար էվոլյուցիայի տեսության և «Բանական մտադրության» տեսության հետ ։ Հենդերսոնի կողմից իր կայքում այդ նամակի հրապարակումից հետո Թռչող Մակարոնե Հրեշը դարձել է սովորական դպրոցներում «Բանական մտադրության» տեսության դասավանդման դիմակայման խորհրդանիշ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պաստաֆարիանիզմ Կատեգորիա:Կրոնի քննադատություն Կատեգորիա:Հորինված սննդե կերպարներ Կատեգորիա:Համացանցային մեմեր Կատեգորիա:Կրոնի ծաղրերգություն և երգիծաբանություն Կատեգորիա:Արարիչ աստվածներ Կատեգորիա:2005 հայտնված հորինված կերպարներ
Ռեքվիեմ երազանքի համար (ֆիլմ)
Ռեքվիեմ երազանքի համար (Requiem for a Dream), հոգեբանական դրամա` հիմնված Հուբերտ Սելբիի նույնանուն նովելի վրա։ Ռեժիսորը Դարեն Արոնոֆսկին է, գլխավոր դերերում են Էլեն Բյորստինը, Ջարեդ Լետոն, Ջենիֆեր Քոնելին և Մառլոն Ուեյանսը։ Ֆիլմն առաջին անգամ մեծ էկրան է բարձրացել 2000 թվականին։ Ֆիլմը պատմում է տարբեր մարդկանց մասին, որոնցից յուրաքանչյուրն իր սրտի խորքում պահած ունի մի երազանք, որին հասնելու համար օգտագործում են տարբեր միջոցներ` ոմանք կամա, ոմանք էլ ակամա զոհ գնալով այդ միջոցներին ։
Հարրիի կերպարը
Այսպես, չունենալով այլևս գումար` 3 ընկերների համար առավել դժվար է դառնում հերոին գտնելը։ Նրանք չէին կարող երկար դիմանալ առանց թմրանյութի, նրանք թմրամոլներ էին։ Չկա գումար, չկա թմրանյութ։ Հարրին Մերիոնին առաջարկում է գումար վաստակելու միակ միջոցը այդ պահին՝ մարմնավաճառություն։ Մերիոնը սեռական կապի մեջ է մտնում իր հոգեբույժի հետ և այդպես կարողանում ինչ-որ չափով փրկել իրեն ու իր ընկերներին՝ հայթայթելով գումար թմրանյութի համար։ Բայց Հարրին կարծես չի գնահատում այս ամենը։ Նա ինքը Մերիոնին դրդում է նման քայլի և ապա սկսում է չնկատել աղջկան։ Նրանց միջև անդունդ է առաջանում, և նրանց հարաբերությունները կամաց-կամաց սկսում են խզվել։ Հարրին և Թայրոնը գնում են մի թմրավաճառի մոտ, սակայն այնտեղ ծեծկռտուք է սկսվում, և նրանք այդպես էլ չեն կարողանում գնել իրենց հերոինը։ Վերադառնալով առանց թմրանյութի՝ Հարրին սկսում է վիճել Մերիոնի հետ և նրան է տալիս մեկ այլ թմրավաճառի՝ «Փոքրիկ Ջոնի» հեռախոսահամարը, որը պատրաստ էր թմրանյութեր տրամադրել սեռական հարաբերությունների դիմաց։
Սառան դեռ շարունակում է մնալ նույն գերլարված հոգեկան վիճակում։ Նա տեսնում է իրեն իր երազանքերի շոուն վարելիս, բայց մյուս աստղերն ու հանդիսատեսները ծիծաղում են և ծաղրում նրան՝ իր անբարենպաստ կենսական պայմանների համար։ Հալյուցինացիները հասնում են իրենց գագաթնակետին։ Սառան ճամփա է ընկնում դեպի հեռուստաընկերություն։ Անհանգստանալով կնոջ անկանոն հոգեվիճակի համար՝ ստուդիայի անվտանգության աշխատակիցը դիմում է բժիշկներին։ Սառան ակամա հայտնվում է հոգեբուժական բաժանմունքում, որտեղ ենթարկվում է անհաջող բժշկական բուժման։ Նա ենթարկվում է էլեկտրաշոկի թերապիայի՝ գոնե վերջնականապես իր խելքը կորցնելու համար։
Սյուժեի հետագա զարգացումը
Հարրին և Թայրոնը մեկնում են Մայամի` այնտեղ ինչ-որ գումար աշխատելու։ Սակայն ճանապարհին Հարրիի վիճակը վատանում է, և նրան տեղափոխում են հիվանդանոց Ջորջիայում։ Բժիշկը նկատում է թմրամոլության ախտանիշներ։ Հարրիին և Թայլոնին ձերբակալում են։ Թայրոնը ստիպված էր դիմակայել որպես պատիժ հարկադրված աշխատանքին, ռասիստ բանտակիցների ճնշումներին և առանց թմրադեղերի ապրելուն։ Հարրին բանտախցից տեղափոխվում է հիվանդանոց, որպեսզի բժիշկները կարողանան անդամահատել նրա ձեռքը, որն արդեն լիովին քայքայվել էր թմրանյութերից ու սրսկումներից։ Մերիոնը կապվում է Հարրիի տված հեռախոսահամարի տեր «Փոքրիկ Ջոն» թմրավաճառի հետ և իրեն զոհաբերելով՝ սեռական հարաբերությունների մեջ է մտնում տարբեր մարդկանց հետ և կարողանում է թմրանյութեր գտնել իր համար։
Ֆիլմի ավարտը
Ֆիլմն ավարտվում է հերոսներից յուրաքանչյուրի՝ իր երազած ապագային ուղղված հայացքով։ Սառան երազում է, թե ինչպես է շահում մեծ մրցանակը։ Այդ պահին նրա որդին հայտնվում է և ջերմորեն շնորհավորում էկրանների թագուհի դարձած մորը։ Իր երևակայության մեջ Հարրին նշանված է Մերիոնի հետ։ Սառան ու Հարրին գրկում են միմյանց, հանդիսատեսը ծափահարում է, բեմը շողում է լույսերով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2000 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Դարրեն Արոնոֆսկու ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Lionsgate ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Նյու Յորքում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան անկախ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:2000-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Summit Entertainment ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր թմրանյութերի մասին
Դատմելիք (լեռ)
Ավանդույթ
Գոյություն ունի անվան ծագման երկու ավանդույթ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի լեռներ
Վարդան Խաչատրյան (քաղաքական գործիչ)
Վարդան Վահանի Խաչատրյան, քաղաքական գործիչ, Հայաստանի Ազգային ժողովի նախկին պատգամավոր։
Կենսագրություն
Վարդան Խաչատրյանը ծնվել է 1960 թվականին հունիսի 28-ին Գյումրիում։ 1983 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետը, ստացել է փիլիսոփայի, սոցիոլոգի որակավորումը ։ 1990 թվականից Երևանի պետական համալսարանի կրոնագիտության ամբիոնի դասախոս է։ 1988-1992 թվականներին աշխատել է Հանրապետական կրոնագիտության կենտրոնում` որպես գիտության գծով փոխտնօրեն, 1999-2005 թվականներին` «Մտավորականների միություն» ՀԿ-ի նախագահ, 2000-2005 թվականներին` «Սոց ուժերի և մտավորականների միություն» դաշինքի նախագահ ։ 2007 թ. մայիսի 12-ին ընտրվել է Ազգային ժողովի պատգամավոր համամասնական ընտրակարգով «Ժառանգություն» կուսակցությունից ։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է, ունի երեք երեխա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հայ սոցիոլոգներ Կատեգորիա:ԵՊՀ դասախոսներ
Ժաննա Կորմինա
Ժաննա Կորմինա (Жанна Владимировна Кормина, ), ռուս սոցիալական մարդաբան։ Մշակութաբանության թեկնածու, Տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցի պրոֆեսոր (Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի կամպուս)։ Մենագրությունների և բազմաթիվ հոդվածների հեղինակ է, այդ թվում՝ «Մարդաբանական ֆորում», «Պետությունը, կրոնը, եկեղեցին Ռուսաստանում և արտասահմանում», «Անձեռնմխելի պաշար», «Նոր գրական տեսություն», «Կրոնագիտություն», «Ab Imperio», «De sciences sociales des religions», «Journal of Religion», «Journal of the American Academy of Religion»:
Կենսագրություն
Ժաննա Կորմինան ծնվել է 1971 թվականին Սվերդլովսկի մարզում։ Ոսկե մեդալով ավարտել է Սվերդլովսկի մարզի գյուղական դպրոցը։ Սեփական խոստովանության համաձայն՝ Ժաննան չէր պատրաստվում գիտնական լինել, սակայն «այդպես ստացվեց»։ 1994 թվականին ավարտել է Ուրալի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը ։ 1999 թվականին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի Եվրոպական համալսարանի ասպիրանտուրան (էթնոլոգիայի ֆակուլտետ) ։ Իր ուսուցիչներ է համարում Սանկտ Պետերբուրգի Եվրոպական համալսարանի պրոֆեսորներ Նիկոլայ Վախթինին, Եվգենի Գոլովկոյին և Ալբերտ Բայբուրինին։ 2000 թվականին Կորմինան պաշտպանել է մշակութաբանության գծով թեկնածուական դիսետրացիան՝ «Ռեքրութի ծիսակարգը, կառուցվածքը և իմաստաբանությունը» թեմայով ։ 2003 թվականից աշխատում է տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցում ։
Կորմինայի գիտական հետաքրքրություններից են կրոնի մարդաբանությունը, ռուսական ուղղափառ եկեղեցու սրբերի պաշտամունքը, ուխտագնացությունը, սոցիալական հիշողությունը ։
Ամուսինը սոցիալական մարդաբան Ս. Ա. Շտիրկովն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կին գիտնականներ Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ Կատեգորիա:Կին մարդաբաններ Կատեգորիա:Ռուս մարդաբաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի գիտնականներ Կատեգորիա:21-րդ դարի գիտնականներ Կատեգորիա:20-րդ դարի մարդաբաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի մարդաբաններ
Յոզեֆ Վենգլոշ
Յոզեֆ Վենգլոշ (Jozef Vengloš, ),  չեխ ֆուտբոլիստ, Չեխոսլովակիայի և Սլովակիայի ֆուտբոլի հավաքականների մարզիչ։ Նա գլխավորել է ութ ազգային առաջնությունների և հինգ ազգային հավաքականների ակումբներ՝ Ավստրալիա, Չեխոսլովակիա, Մալազիա, Սլովակիա և Օման։ Նա պաշտպանել է դոկտորական դիսերտացիան մարզական ոլորտում, մասնագիտացել է նաև հոգեբանության ոլորտում։ Նա մի քանի անգամ դասախոսել է աշխարհի FIFA-ի ակադեմիաներում։
Կենսագրություն
1954 թվականից մինչև 1966 թվականները եղել է Բրատիսլավայի «Սլովան» ֆուտբոլային ակումբի պաշտպան, թիմի ավագ և միաժամանակ հանդես է եկել ազգային հավաքականում։ Հեպատիտի պատճառով թողել է մարզական կարիերան և տեղափոխվել Ավստրալիա, որտեղ էլ սկսել է մարզչական կարիերա։ Սկզբում գլխավորել է Նոր Հարավային Ուելս նահանգի ակումբը, ապա այդ երկրի ազգային հավաքականը։ Հետագայում վերադարձել է Չեխոսլովակիա և գլխավորել երիտասարդական հավաքականը։ 1973 թվականին նա նշանակվել Բրատիսլավայի «Սլովան» ֆուտբոլային ակումբի մարզիչ։ Թիմի ղեկին երեք տարվա ընթացքում նա երկու անգամ նվաճել է  ազգային առաջնության գավաթը։ 1973-1978 թվականներին զուգահեռ նա եղել է Չեխոսլովակիայի ազգային հավաքականի մարզչի օգնականը։ Նրա թիմը 1976 թվականի Եվրոպայի առաջնության կիսաեզրափակչում հաղթեց Հոլանդիային, իսկ եզրափակչում՝ Գերմանիային։
1978 թվականին գլխավորել է Չեխոսլովակիայի ազգային հավաքականը։ 1980 թվականին նրա թիմը հասել է Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ, որտեղ ԳԴՀ-ի հավաքականին տանուլ է տվել։
1983-1984 թվականներին Վենգլոշը մարզել է Լիսաբոնի «Սպորտինգը», ապա տեղափոխվել Մալայզիա և երեք տարի մարզել տեղի ակումբներից մեկը և ազգային հավաքականը։ 1988 թվականին նա կրկին գլխավորել Չեխոսլովակիայի ազգային հավաքականը և դուրս բերել թիմին 1990 թվականի աշխարհի գավաթի խաղարկության քառորդ եզրափակիչ։
Ազգային հավաքականից հետո նա գլխավորել է անգլիական «Ասթոն Վիլլան»՝ դառնալով անգլիական ֆուտբոլի բարձրագույն դիվիզիոնի ակումբը գլխավորող առաջին արտասահմանցի ու ոչ իռլանդացի մարզիչը։
1991-1993 թվականներին Վենգլոշը մարզել է թուրքական «Ֆեներբախչեն»։
1993 թվականին նա դարձել է Սլովակիայի ազգային հավաքականի առաջին մարզիչը։ 1995-1997 թվականներին նա մարզել է Օմանի ազգային հավաքականը։
1998 թվականի հուլիսի 17-ին Վենգլոշը նշանակվել է Գլազգոյի «Սելթիկի» գլխավոր մարզիչ։ Մարզչական կարիերայի ավարտից հետո նա մնացել է ակումբում և զբաղվել տեխնիկական խորհրդատվությամբ ։
2002 թվականի մրցաշրջանում Վենգլոշը ղեկավարել է ճապոնական Ջեֆ Յունաթդ Իտիխարա Տիբա ակումբը։ Դրանից հետո նա ավարտել է իր մարզչական կարիերան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեխ ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Չեխ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սլովակ ֆուտբոլիստներ
Բինյամին Ավնիել
Բինյամին Ավնիել (בנימין אבניאל}, ի ծնե՝ Գատշտեյն՝ גטשטיין, ), իսրայելական քաղաքական գործիչ, Քնեսեթի պատգամավոր (II, III, IV, V, VI համաժողովների), սկզբից «Հերութի» շարժումակից, այնուհետև՝ «ԳԱԼԱԽ» բլոկի ներկայացուցիչ։
Կենսագրություն
Բինյամին Գատշտեյնը ծնվել է 1906 թվականի նոյեմբերի 1-ին՝ Օսմանյան Պաղեստինի տարածքում, ռաբբի Խաիմ Բարուխ հա-Քոեն Գատշտեյնի և նրա կնոջ՝ Վալլայի (ի ծնե՝ Մոսկովից) ընտանիքում ։ Բինյամինը սովորել է հեդերում, իսկ հետո՝ Երուսաղեմի ուսուցիչական սեմինարիայում։
Բարձրագույն կրթությունը ստացել է Բրյուսելի համալսարանում՝ կրթության և հասարակական գիտությունների բնագավառում։ Հասարակական գիտությունների և տնտեսագիտության ոլորտում ստացել է փիլիսոփայության դոկտորի կոչում։ 1934 թվականին ամուսնացել է ռաբբի Զէվի Ցվի Վինգրովի դստեր՝ (זאב צבי וינגרוביץ) Պնինիի հետ։
1951 թվականին առաջին անգամ ընտրվել է Քնեսեթում, աշխատել է աշխատանքի հանձնաժողովում, էկոնոմիկայի և օրենսդրական հանձնաժողովներում։ Եղել է բնակչության ծառայությունների հանձնաժողովի նախագահ։
«Հերութ» շարժումից վերընտրվել է Քնեսեթի 3-րդ, 4-րդ և 5-րդ նստաշրջաններում։ Քնեսեթի 6-րդ նստաշրջանում ընտրվել է նոր՝ «ԳԱԼԱԽ» բլոկից (ուր մտավ նաև «Հերութ»-ը)։ Քնեսեթի բոլոր գումարումներում (բացի երկրորդից) ծառայել է որպես էկոնոմիկայի հանձնաժողովի նախագահ, իսկ 6-րդ գումարման Քնեսեթում աշխատել է նաև ճանապարհային պատահարների դեմ պայքարի ենթահանձնաժողովի նախագահ։
Մատենագիտություն
Ավնեիլը մի քանի գրքերի հեղինակ է.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Քաղաքական գրողներ Կատեգորիա:Իսրայելցի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսրայելցի գրողներ
Ներոնի կամուրջ
Ներոնի կամուրջ (Pons Neronianus), անտիկ կամուրջ Իտալիայի մայրաքաղաք Հռոմում։ Կառուցվել է Կալիգուլա կամ Ներոն կայսրերի օրոք ։ Այն կապում էր Մարսի դաշտը Վատիկանի դաշտին։
Պատմություն
Կալիգուլա կայսրը կառուցել էր կրկես Տիբերի աջ ափին։ Հին հռոմեացի պատմիչ Կոռնելիոս Տակիտոսն ասում է, որ հենց այս կրկեսում է, որ Ներոն կայսրը մահապատժի է ենթակել այն քրիստոնյաներին, որոնք մեղադրվում էին, որ Ք․ ա․ 64 թվականին պատահած Հռոմի մեծ հրդեհի համար։ Ենթադրվում է, որ Ներոնը փոխարինել է Վիա Տրիումֆալիս փողոցի փայտե կամուրջը քարով, որն էլ անվանափոխվել է Pons Neronianus կամ Triumphalis, քանի որ նրա վրայով անցնում էր Հաղթական ճանապարհը։ Հռոմեացիները այս կամրջով հասնում էին Ներոնի կրկես։
Տիտոս կայսրը և մյուս հաղթանակած կայսրերը իրենց հաղթանակները տոնելիս մուտք էին գործում Հռոմ՝ անցնելով Ներոնի կամրջով և Վիա Տրիումֆալիս փողոցով։ Հավանաբար Ներոնի կամուրջը չէր կարողանում հաղթահարել Հռոմում օրեցօր աճող երթևեկության ծանրությունը, և նրա ավարտից մեկ դար հետո Հադրիանոս կայսրը կառուցում է Սուրբ Հրեշտակի կամուրջը երկու հարյուր մետր դեպի վեր։ Ներոնի կամուրջը նաև անվանում են Վատիկանի կամուրջ, քանի որ ձախ կողմում այն միացած է Վատիկանյան բլրին։ 4-րդ դարում հավանաբար կամուրջը ավերվել է։ Միջնադարում կամուրջը կոչվում էր Pons ruptus (կոտրված կամուրջ), քանի որ քանդված է եղել։ 15-րդ դարում Հուլիոս II Պապը պլանավորել էր վերականգնել այն ։
Ներոնի կամուրջը դասական գրականության մեջ կամ տարածային ցանկերում չի նշվում, այն միայն նշվում է միջնադարյան Mirabilia Urbis Romae և Graphia Aureae Urbis Romae ուղեցույցներում, որպես Հռոմի ավերակներից, որը կարելի էր տեսնել այդ ժամանակ։ Այն ապացույցը, որ Ներոնի կամուրջը այլևս չի գործածվում, առաջին անգամ վկայել է գերմանացի գիտնական Հենրի Ջորդանը։ Հռոմեացի բանաստեղծ Պրուդենցիոսի ստեղծագործությունում ևս հանդիպում է տողեր կամրջի մասին։
Ibimus ulterius, qua fert uia pontis Hadriani,
laeuam deinde fluminis petemus.
Transtiberina prius soluit sacra peruigil sacerdos,
mox huc recurrit duplicatque uota.
Ներոնի կամուրջը հատում էր գետը ներկայիս Վիտտորիո Էմանուելեի կամրջի հատվածում, սակայն այլ ուղղությամբ։ Այսօր անտիկ կառույցից միայն մի փոքր հատված է մնացել։ Երբ Տիբերի ջրի մակարդակը իջնում էր, հնարավոր էր տեսնել չորս պատնեշներից միայն մեկը։ Նրանք հեռացվել են, որպեսզի մակույկները կարողանային ապահով անցնել Տիբեր գետով։
Լարիսսա (արբանյակ)
Լարիսսա (Λάρισσα), նույնպես հայտնի է որպես Նեպտուն VII, Նեպտուն մոլորակից հեռավորությամբ հինգերորդ ներքին բնական արբանյակն է։ Արբանյակը անվանվել է Հունական աստված Պոսեյդոնի սիրուհի Լարիսսայի անունով։
Հայտնաբերումը
Լարիսսան հայտնաբերվել է 1981 թ. մայիսի 24-ին, Հարոլդ Ռեյտսեմայի, Ուիլյամ Հաբարդի, Լարի Լեբոֆսկու և Դևիդ Տոլենի կողմից, արբանյակի աստղի ծածկման պատահական դիտարկման շնորհիվ, և ստացել է S/1981 N 1 ժամանակավոր անվանում։ Այս մասին հայտարարվել է 1981 թ. մայիսի 29-ին ։ Արբանյակի գոյությունը հաստատվեց Վոյաջեր-2 ԱՄԿ-ի Նեպտունի մոտով թռիչքի ժամանակ 1989 թվականին, որից հետո այն ստացավ ևս մի անվանում՝ S/1989 N 2 1989 թ. օգոստոսի 2-ին ։ 1991 թվականի սեպտեմբերի 16-ին արբանյակը վերանվանվեց Լարսիսսա ։
Առանձնահատկությունները
Լարիսսան մեծությամբ չորրորդն է Նեպտունի արբանյակների միջև։ Այն ունի անկանոն (ոչ-գնդաձև) ձև և մակերևույթը ամբողջությամբ ծածկված է խառնարաններով, առանց որևէ երկրաբանական ակտիվության հետքերի։ Լարիսայի մասին կան շատ քիչ հավելյալ տեղեկություններ։
Լարիսսայի ուղեծիրը շրջանաձև է, այն ընկնում է Նեպտունի սինքրոն ուղեծրի շառավղից ներքև, այսինքն այն դանդաղ, պարորաձև մոտենում է մոլորակին մակընթացային ուժերի ազդեցության տակ պտույտի արագության նվազման պատճառով և ի վերջո այն կմտնի Նեպտունի մթնոլորտ, կամ հասնելով Ռոշի սահմանին կքանդվի և կառաջացնի ևս մի օղակ։
Ծագում
Հավանական է, որ Լարիսսան, ինչպես և Նեպտունի այլ ներքին արբանյակները, առաջացել է Նեպտունի կողմից Տրիտոնի որսալու ընթացքում առաջացած բեկորների իրար միանալուց։ Տրիտոնի ուղեծիրը որսալու սկզբնական ժամանակահատվածում չափազանց էքսցենտրիկ էր, և այն հավանաբար առաջացրել է քաոտիկ փոփոխություններ Նեպտունի նախկինում ունեցած ներքին արբանյակների մեջ, ստիպելով նրանց բախվել իրար և տրոհվել մասնիկների, առաջացնելով բեկորների սկավառակ ։ Միայն Տրիտոնի ուղեծրի շրջանաձև դառնալուց հետո այս մասնիկների սկավառակից առաջացել են այժմյան ներքին արբանյակները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նեպտունի արբանյակներ
Վլադիմիր Խաչատրյան
Պարգևատրվել է Հայաստանի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով և ԽՍՀՄ մեդալներով։ Թաղված է Եռաբլուրում։
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Ապրիլի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:2000 մահեր Կատեգորիա:Հունվարի 19 մահեր Կատեգորիա:1944 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ օդաչուներ Կատեգորիա:Հայ գնդապետներ Կատեգորիա:Եռաբլուր պանթեոնում թաղվածներ
Արտաշես Բաբալյան
Արտաշես Ադամի Բաբալյան, հայ բժիշկ, հասարակական-քաղաքական գործիչ, հրատարակիչ, դաշնակցական կուսակցության անդամ։ Հայաստանի Դեմոկրատական Հանրապետության կառավարության անդամներից մեկը, Հայաստանի առաջին և երկրորդ խորհրդարանների անդամ։ 1919 թվականի հոկտեմբերի 31-ից 1920 թվականի մայիսի 5-ը եղել է սոցիալական ապահովության նախարար։
Ուսում
Ծնվել է 1886 թվականի նոյեմբերի 17-ին, Լեռնային Ղարաբաղի Շուշի քաղաքում։ Սովորել է Շուշիի ռուսական ռեալական դպրոցում։ Պատանեկան տարիքից մասնակցել է ՀՅԴ աշակերտական խմբերին։ Վաղ երիտասարդ տարիքում անդամակցել է ՀՅԴ Շուշիի կոմիտեին, ապա՝ Ղարաբաղի կենտրոնական կոմիտեին։ Հայ-թաթարական կռիվների ժամանակ գործուն մասնակցություն է ունեցել Ղարաբաղի ինքնապաշտպանության ճակատում։ 1906-1907 թվականներին Բաքվում գործակատար է աշխատել նավ թարդյունաբերական մի ընկերությունում։ 1907-1912 թվականներին սովորել է Շվեյցարիայի Ժնև քաղաքի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում և բժշկության դոկտորի աստիճան ստացել։ Ժնևում ևս շարունակել է կուսակցական եռանդուն գործունեությունը, եղել «Ուսանող» ամսագրի խմբագրական կազմի անդամ և աշխատակցել ՀՅԴ օրգան «Դրօշակին»։ 1912 թվականին վերադարձել է Շուշի, ապա մեկնել Սանկտ Պետերբուրգ և Օբուխովի հիվանդանոցում բժիշկ է աշխատել։ Միաժամանակ պատրաստվել է պետական քննություն հանձնելու՝ Ռուսաստանում բժշկությամբ զբաղվելու թույլտվություն ստանալու համար։ 1913 թվականի օգոստոսին, որպես ՀՅԴ Ռուսաստանի ուսանողական միությունների խորհրդից ընտրված պատվիրակ, մասնակցել է Կարինում ՀՅԴ 7-րդ ընդհանուր ժողովին։
Քաղաքական գործունեություն
1915 թվականին, երբ ընթանում էր Առաջին համաշխարհային պատերազմը, թողնելով Խարկովը, մտել է Վարդան Մեհրաբյանի (Խանասորի Վարդան) հրամանատարած հայ կամավորական գնդի մեջ, եղել դրա բժշկապետը և գնդի հետ միասին հասել Վան։ 1915 թվականի մայիսի 7-ին Վանն ազատագրելուց հետո այդտեղ հիվանդանոցներ էկազմակերպել։ Համագործակցել է Վանի ժամանակավոր կառավարության հետ և նշանակվել ժամանակավոր կառավարության առողջապահության բաժնի պետ ու քաղաքապետության անդամ։ Վանի նահանջի օրերին, նրա ջանքերի շնորհիվ, հիվանդանոցներում բուժվող վիրավոր և հիվանդ հայ զինվորները Իգդիր են տեղափոխվել։ Այս տարհանումը հաջողությամբ կազմակերպելու և իրագործելու համար պարգևատրվել է ռուսական կառավարության Գեորգիևյան խաչի շքանշանով և մեդալով։ Կարճ ժամանակ Էջմիածնում զբաղվել է գաղթականների խնամատարության գործով։ 1916 թվականին ուղարկվել է Վան, այնտեղ վերադարձած գաղթականների խնամատարությունը կազմակերպելու առաքելությամբ։ Այնուհետև մեկնել է Թիֆլիս, երբ սկսվել է ռուսական բանակի նահանջը Կովկասյան ռազմաճակատից։ 1917-1920 թվականներին Թիֆլիսում հրատարակել է «Աշխատաւոր» օրաթերթը։ 1917 թվականին Թիֆլիսում ընտրվել է Հայոց ազգային խորհրդի անդամ, «Համառուսական քաղաքների միություն» կազմակերպության մեջ կարևոր պարտականություններ կատարել։ Անդրկովկասի սեյմի կազմավորումից հետո մասնակցել է ընտրապայքարին՝ որպես Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի անդամ։ 1918 թվականի ամռանը, Հայաստանի Հանրապետության հռչակումից հետո ՀՀ խորհրդարանի անդամ է ընտրվել։ 1918 թվականին գնացել է Կոստանդնուպոլիս` միանալու Ավետիս Ահարոնյանի պատվիրակությանը, որպես ՀՀ կառավարության խորհրդական։ 1919 թվականին սեպտեմբերին մասնակցել է Երևանում ՀՅԴ 9-րդ ընդհանուր ժողովին։ 1919 թվականի հոկտեմբերի 31-ից մինչև 1920 թվականի մայիսի 5-ը եղել է ՀՀ հանրային խնամատարության և աշխատանքի, ապա` հանրային խնամատարության և վերաշինության նախարար, մայիսի 5-ից հոկտեմբերի 30-ը եղել է այդ գերատեսչության նախարարի պաշտոնակատար։ 1920 թվականի մայիսին Ղարաքիլիսայում մասնակցել է բոլշևիկյան ապստամբության ճնշմանը։ 1920 թվականի սեպտեմբերին սկսված թուրք-հայկական պատերազմին, ՀՀ կառավարության որոշումով, Սիմոն Վրացյանի հետ ուղարկվել է Կարս-Սարիղամիշի ռազմաճակատ` կառավարության լիազոր ներկայացուցիչի իրավունքներով։ 1920 թվական հոկտեմբերի 30-ին Կարսի անկման ժամանակ թուրքերի ձեռքը գերի է ընկել։ 1920-1921 թվականներին արգելափակվել է Կարսի, ապա Կարինի բանտերում։ 1921 թվականին հոկտեմբերին գերությունից ազատվելուց հետո անցել է Թավրիզ, քանի որ Հայաստանն արդեն խորհրդայնացվել էր։ Բժշկի կինն ու երեխան հետագայում ևս Թավրիզ են տեղափոխվել։
Հասարակական գործունեություն
1931 թվականին և 1939 թվականին բժիշկը ծանր ողբերգություններ է ապրել կորցնելով զավակներին` Ռենոյին և Վիգենին։ Իր ծանր վիշտը փարատելու համար ամբողջությամբ նվիրվել է հանրային և կուսակցական գործերին։ 1943 թվականին սեպտեմբերին խորհրդային զորքերի Իրան մուտքից հետո ձերբակալվել է խորհրդայինների կողմից։ 1943-1945 թվականները անցկացրել է բանտում։ 1945 թվականի հունիսի 4-ին ազատվել է բանտից։ 1945 թվականին և հետագա տարիներին ընտրվել է Թեհրանի գործակալական ժողովի անդամ, ապա՝ Եկեղեցական վարչության ատենապետ, ապա Թեհրանի թեմի Պատգամավորական ժողովի անդամ և Թեմական խորհրդի փոխնախագահ, ապա՝ նախագահ։ Այնուհետև Հայոց ազգային խորհրդի նախագահ է ընտրվել։ Երկու անգամ մասնակցել է ՀՅԴ ընդհանուր ժողովներին։ 1959 թվականին Կահիրեում հրատարակել է հուշերի գիրք։ Նրա հոդվածները տպագրվել են Բեյրութի «Նաիրի» շաբաթաթերթում ։
Բժշկական պրակտիկա
1914 թվականին տեղափոխվել է Խարկով և Տրուդովսկու հիվանդանոցում աշխատել։ Մասնակցել է պետական քննություններին և ստացել վկայական՝ բժշկական ազատ գործունեությամբ զբաղվելու համար։ 1924 թվականին տեղափոխվել է Զանջան։ 1928 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել է Թեհրան և Պարսկաստանի մայրաքաղաքում հաստատվել։ 1928-1938 թվականներին բաժանմունքի վարիչ է աշխատել Թեհրանի «Փահլավի» զինվորական հիվանդանոցում։
Մահացել է 1959 թվականի օգոստոսի 1-ին, Թեհրանում, սրտի հիվանդությունից, 73 տարեկանում։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ Կատեգորիա:Հայաստանի Հանրապետության Խորհրդարանի (1918-1920) 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Ժնևի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ հրատարակիչներ
Կարմիր Ցարիցինի պաշտպանության հերոսների հուշարձան
Կարմիր Ցարիցինի պաշտպանության հերոսների հուշարձան (Памятник героям обороны Красного Царицына), քանդակագործական հորինվածք, որը նվիրված է Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի հերոսներին, ինչպես նաև Ցարիցին գյուղի (այժմ` Վոլգոգրադ) ձեռնարկությունների աշխատակիցներին, որոնք ակտիվորեն մասնակցել են 1918-1919 թվականների մարտերին։ Գտնվում է Վոլգոգրադի Մետաղագործների հրապարակում, Ցարիցինի օպերայի շենքի առջև ։
Պատմություն
Ցարիցինի պաշտպանությունը, որը եղել է խոշոր արդյունաբերական կենտրոն և երկրի կենտրոնական շրջանները Ներքին Պովոլժիեին, Հյուսիսային Կովկասին և Միջին Ասիային կապող հաղորդակցության առանցքային հանգույց, մեծ դեր է խաղացել քաղաքացիական պատերազմի իրադարձություններում։ Համառ պաշտպանության համար քաղաքը 1919 թվականի մայիսի 17-ին պարգևատրվել է Պատվավոր հեղափոխական կարմիր դրոշով, իսկ 1924 թվականի ապրիլի 14-ին` Կարմիր դրոշի շքանշանով ։
Քաղաքի պաշտպանների հուշարձանը, որը ստեղծել են քանդակագործ Ալեքսանդր Կիբալնիկովը և ճարտարապետ Վասիլի Շալաշովը, տեղադրվել է 1961 թվականին Ստալինգրադի Մետաղագործների հրապարակում` Լենինի անվան մշակույթի պալատի շենքի առջև (այժմ` Ցարիցինի օպերա) ։
Հուշարձանն ընդունվել է պետական պաշտպանության` ՌԽՖՍՀ նախարարների խորհրդի 1974 թվականի դեկտեմբերի 4-ի № 624 որոշմամբ ։
Նկարագրություն
4 մետր բարձրությամբ քանդակը ձուլված է բրոնզից և պատկերում է զենքը ձեռքներին վեց բանվորների, որոնք, կարծես, քարացել են շարժման մեջ։ Նրանց դեմքերն արտահայտում են ցանկացած պահի քաղաքը պաշտպանելու վճռականություն։ Քանդակը տեղադրված է 4-մետրանոց բետոնե պատվանդանին, որն ունի զուգահեռանիստի ձև և երեսպատված է մուգ մոխրագույն մարմարե սալիկներով։ Վերին կենտրոնական սալիկի վրա փորագրված է հետևյալ մակագրությունը. «Կարմիր Ցարիցինի պաշտպանության հերոսներին հավերժ փա՛ռք» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1961 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Վոլգոգրադի հուշարձաններ
Դու իմ միակն ես
«Դու իմ միակն ես» («Ты у меня одна»), ռուսական գեղարվեստական ֆիլմը, որը նկարահանել է ռեժիսոր Դմիտրի Աստրախանը  ։ Թողարկվել է 1993 թվականի փետրվարին։
Սյուժե
Ֆիլմի նախաբանում հակիրճ ներկայացվում է մի աղջկա՝ ԱՄՆ մեկնելու պատմությունը, որն անպատասխան սիրահարված է ավագ եղբոր ընկերոջը, որին նա դիմում է «քեռի Ժենյա»։
Անցնում է քսան տարի։ Նախկին բռնցքամարտիկ Եվգենի Տիմոշինը (Ալեքսանդր Զբրուև) աշխատում է որպես հասարակ ինժեներ Սանկտ Պետերբուրգի ինստիտուտներից մեկում՝ գիշերները գումար վաստակելով մթերային խանութում որպես բեռնակիր աշխատելով։ Տիմոշինն ապրում է իր սեքսոպաթոլոգ կնոջ (Մարինա Նեյոլովա) և դստեր՝ Օլյայի հետ խրուշչովյան շենքի մեկ սենյականոց բնակարանում։ Դուստրը մտերիմ է իր դասընկերոջ՝ Պետյայի հետ, որը ծնողների հետ մեկնում է արտերկիր։ Եվգենիի հայրը՝ նախկին նավաստի, մուրացկանություն է անում մետրոյում, շատ գոհ է կյանքից և իր գործունեությունից։ Իսկ հասունացած Աննա Կոլիվանովան (Սվետլանա Ռյաբովա), որը բիզնեսում կայացած կին է և դեռ սիրահարված է Եվգենիին, ԱՄՆ-ից գործնական այցով գալիս է նոր Ռուսաստան։
Կոնստրուկտորական բյուրոյում, որտեղ աշխատում է Եվգենին, հայտարարում են, որ ռուս-ամերիկյան համատեղ ձեռնարկություն է կազմակերպվում, և հաջորդ օրը կժամանի ամերիկյան կողմի ներկայացուցիչը։ Բյուրոյի մասնագետները պետք է անցնեն որոակի քասթինգ, քանի որ համատեղ ձեռնարկությունը վերցնում է միայն երկու աշխատակից։ Եվգենիի գործընկերը ենթադրում է, որ երկու թափուր տեղերից մեկն արդեն զբաղեցնում է պետը։ Տանը Եվգենին այս մասին պատմում է իր կնոջը, և նրանք միասին երազում են, թե ինչպես Եվգենին կընդունվի համատեղ ձեռնարկություն, և նրանք ամբողջ ընտանիքով կմեկնեն ԱՄՆ՝ այնտեղ ապրելու։ Ընտանեկան իդիլիան ընդհատվում է նախ վերևի աղմկոտ հարևանների, իսկ հետո մոտեցող մթերային ֆուրգոնի պատճառով։ Ապրանքները բեռնաթափելուց հետո Եվգենին քնում է հենց խանութում և հիշում, թե ինչպես է ծանոթացել իր կնոջ հետ. Եվգենին տարրական դպրոցում սիրահարված է եղել Նատաշային, որին նորից հանդիպել է Եվգենիի բռնցքամարտի մենամարտի ժամանակ, երբ երկուսն էլ քսան տարեկան էին, և որտեղ հավաքվել էին նրա բոլոր ընկերները։ Եվգենին Նատաշային ծանոթացրել է իր ընկերոջ՝ Լյոշայի հետ, որը պատրաստվում էր ամուսնանալ ամերիկուհու հետ, ինչպես նաև Լյոշինայի քրոջ՝ տասներկուամյա Անյայի հետ, որը սիրահարված էր Եվգենիին։ Նշելով Եվգենիի հաղթանակը ռինգում՝ ընկերները երեկույթ են կազմակերպում Լյոշայի և Անյայի բնակարանում, որի ընթացքում սկսվում են հարաբերությունները Եվգենիի ու Նատաշայի միջև հենց վրդովված, խանդող Անյայի աչքի առաջ։
Հաջորդ օրը ամերիկյան ընկերության ներկայացուցիչը ժամանում է կոնստրուկտորական բյուրո։ Ներկայացուցիչն Անյան է, որը բիզնեսում հաջողության է հասել ԱՄՆ-ում։ Նա անմիջապես ճանաչում է Եվգենիին, բայց անսպասելի հանդիպումից շփոթված՝ անցնում է կողքով՝ առանց նույնիսկ բարևելու։ Վրդովված Եվգենին գնում է տուն, որտեղ տոնական սեղանի շուրջ նրան սպասում են կինն ու դուստրը։ Նատաշան և Օլյան արդեն գիտեն, թե ով է ներկայացնում ամերիկյան ընկերությունը, և երկուսն էլ վստահ էին, որ հայրը հյուր կբերի իր վաղեմի ծանոթին։ Բայց Եվգենին գալիս է մենակ և ասում, որ Անյան ճանաչել է իրեն և անտեսել։ Նատաշան զանգահարում է «Աստորիա» հյուրանոց, որտեղ հանգրվանել է Աննան, և պնդում է, որ Եվգենին նրան հրավիրի իրենց տուն։ Եվգենին կտրականապես հրաժարվում է, և այս ամենը վերաճում է ընտանեկան խոշոր սկանդալի, որի ընթացքում կինն ու դուստրը փախչում են տնից, իսկ Եվգենը կոտրում է հեռախոսը և միայնակ հարբում պատրաստված սեղանի շուրջ։
Հենց այդ պահին Անյան գալիս է Եվգենիի տուն։ Նա խոստովանում է, որ միանգամից ճանաչել է նրան, նրա հանդեպ զգացմունքները չեն սառել, և որ ինքը եկել է նրան ոչ պաշտոնական միջավայրում տեսնելու։ Եվգենին նրան առաջարկում է միասին խմել, և վերջում Անյայի հետ դավաճանում է կնոջը։
Երջանիկ Անյան պատրաստակամություն է հայտնում Եվգենիին իր հետ տանել ԱՄՆ։ Նրանք երկուսով ծառայողական մեքենայով գնում են Անայի հյուրանոց։ Ճանապարհին նրանք զանգահարում են Լյոշային, որն ամերիկյան ձեռնարկության տնօրենն է, Աննան նրա հետ համաձայնեցնում է Եվգենիին համատեղ ձեռնարկությունում աշխատանքի տեղավորելու հարցը և պատվիրում ավիատոմսեր։ Այնուհետև նրանք կանգ են առնում խանութում, որտեղ Անյան դոլարով Եվգենիի համար գնում է թանկարժեք կոստյում։ Դրանով նա անհարմար դրության մեջ է դնում Եվգենիին (թվում է՝ նա դոլար առաջին անգամ է տեսնում), բայց աղջիկը հանգստացնում է նրան՝ ասելով, թե թող դա նվեր լինի Լյոշայից։
Տանը Եվգենին ու Նատաշան շարունակում են պարզել իրենց հարաբերությունները։ Գիշերվա կեսին վրդովված դուստրը՝ Օլյան, վերադառնում է Պետյայի մոտից և ականատես լինում ընտանեկան սկանդալի։ Այդ պահին բերևի հարկի հարևանների բնակարանից նորից սկսում է բարձր երաժշտություն լսվել։ Դա կատաղեցնում է Եվգենիին. նա գնում է հարևաններիմոտ և ծեծում տանտիրոջն ու նրա հյուրերին՝ հիշելով բռնցքամարտիկի իր անցյալը։ Վերադառնալով իր բնակարան՝ նա երաժշտություն է միացնում և որոշում է գնալ հյուրանոց՝ Անյայի մոտ։ Հեռանալիս նա խոստովանում է իր կնոջն ու դստերը դավաճանության մասին և ասում, որ հեռանում է նրանցից։
Առանց իր բնակարան բարձրանալու՝ Եվգենին մինչև առավոտ մտորումների մեջ կանգնում է իր շքամուտքի մոտ, և երբ Անյան գալիս է նրա հետևից, մերժում է գնալ նրա հետ։ Անյան հուսահատության մեջ փորձում է ինքնասպան լինել՝ նետվելով Եվգենիի շքամուտքի պատուհանից, բայց թիկնապահները փրկում և հանգստացնում են նրան։ Հաղթահարելով րոպեական թուլությունը և նորից տիրապետելով իրեն՝ Անյան, անցնելով Եվգենիի կողքով, ասում է նրան՝ «Ցտեսություն, քեռի Ժենյա», ու հեռանում է։
Եվգենին, գտնվելով շոկային վիճակում, վերադառնում է տուն։ Կինն ու դուստրը գրկում են նրան, լաց լինում, ներում խնդրում և հաշտվում։ Այդ պահին նրանց բնակարանի պատուհանների տակ գալիս է Եվգենիի հայրը իր մուրացկան ընկերների և սիրողական նվագախմբի հետ։ Նրանք նվագում են Եվգենիի սիրած երգը՝ «Դու իմ մենակ ես»։ Եվգենին դուրս է գալիս փողոց, և նրան հյուրասիրում են ալկոհոլ և խորոված։ Տոնին միանում են նաև Եվգենիի կողմից ծեծված հարևանները, որոնց հետ նա հաշտվում է, ինչպես նաև Աննայի թիկնապահը, որը բերել էր Եվգենիի՝ նոր կոստյումի գրպանում մոռացած անձնագիրը, և շրջակա բոլոր անտունները։
Ֆիլմի ավարտին Եվգենին կանչում է իր կնոջը և գոռում՝ «Նատաշկա, դու իմ միակն ես», որից հետո նորից մռայլվում է։
Ֆիլմի մասին
«Դու իմ միակն ես» վերնագիրը մեջբերում է Յուրի Վիզբորի երգից, որը հայտնի է եղել գլխավոր հերոսների երիտասարդության շրջանում։ Այն կրկներգի պես հնչում է ամբողջ ֆիլմում։
Բացատրության տեսարանում ռեժիսորը որոշել է հանել կնոջը ֆիզիկական անհավատարմությունը խոստովանելու արտահայտությունը, որն ի սկզբանե առկա էր սցենարում։ Սակայն նկարահանումների ավարտից հետո մոնտաժի և հնչյունավորման ընթացքում նա հասկացել է, որ այդ արտահայտությունն, այնուամենայնիվ, անհրաժեշտ է։ Աստրախանն սկսել է շտապ (ֆիլմի հանձնման վերջնաժամկետը մոտենում էր ավարտին) փնտրել, թե ով կարող էր այն արտասանել Զբրուևի ձայնով (որն այդ ժամանակ մեկնել էր արտասահման) և հարմար ոչ մեկին չգտնելով՝ ինքն է այն արտասանել բավականին արտիստիկ կերպով։
Կոլիվանովների լուսանկարում, որը Անյան նվիրել է Տիմոշինին, Լյոշայի կերպարում պատկերված է Սերգեյ Պարշինը՝ Իվան Պարշինի հայրը, որը մարմնավորել է Լյոշային երիտասարդ տարիքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:1993 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Դարանակ (գետ)
Դարանակ, գետ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում։ Սկիզբ է առնում Արևելյան Սևանի լեռներից և աջից միախառնվում Մասրիկին։ Երկարությունը՝ 20 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Մասրիկ գետի վտակներ
Դարանակ (այլ կիրառումներ)
Դարանակ անվանումը կարող է վերաբերել.
Վարենա
Քաղաքի անունը առաջացել է մոտակայքում գտնվող գետի անունից։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Վարենա գետից 81 կմ հեռավորության վրա։
Բնակչություն
Քաղաքում բնակվում է 10.106 մարդ։
Սենտ Էտիեն դը Տինե
Սենտ Էտիեն դը Տինե (Saint-Étienne-de-Tinée), համայնք Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում՝ Պրովանս-Ալպեր-Լազուրե ափ երկրամասի Ծովափնյա Ալպեր դեպարտամենտի Գրաս շրջանի Վալբոն կանտոնում ։ Մինչև 2015 թվականի մարտը կոմունան վարչականորեն ընդգրկված էր Լե Բար սյուր Լու լուծարված կանտոնի կազմում (Գրաս շրջան)։
Վարենա
Զինանշան
Վարենայի զինանշանը սահմանվել է 1969 թվականին Հանրապետական հանձնաժողովի կողմից։ 1970 թվականին, ինչպես և մյուս լատվիական քաղաքների զինանշանները ԿԵՆՏԿՈՄԻ երկրորդ քարտուղար Վ. Ի. Խարազովի ղեկավարությամբ վերականգնվել է 1994 թվականին։
Սենտ Էտիեն դը Տինե
Կոմունայի տարածքը կազմում է 173.81 կմ², 2006 թվականին բնակչությունը կազմել է 1323 մարդ աճի միտումով, 2012 թվականին՝ 1298 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 7.5 մարդ/կմ²։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2011 թվականին կազմել է 1296 մարդ, 2012 թվականին՝ 1298 մարդ.
Վարենա
Պատմություն
Քաղաքը առաջին անգամ հիշատակվում է 1413, 1483 թվականներին Վիտովտա Մեծի գրավոր հուշարձանների շարքում։ 1862 թվականին կառուցվել է 4 կմ երկարությամբ Սանկտ-Պետերբուրգ — Վարշավա երկաթուղին և այս վայրը կոչվել է Երկրորդ Օրան։ 1946 թվականին Վարենան ստացել է քաղաքի կարգավիճակ, իսկ 1950 թվականին ` շրջանային կենտրոնի։ 1980 թվականին հին և երկրորդ Վարենան միավորվել են մեկ վարչական միավորի մեջ։
Սենտ Էտիեն դը Տինե
Բնակչություն
Բնակչության թվաքանակի դինամիկան ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) 804 բնակիչներից 626-ը եղել են տնտեսապես ակտիվ, 178-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության գործակիցը կազմել է 77.9 %, 1999 թվականին եղել է 73.2 %: Աշխատունակ տարիքի 626 ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 609-ը (329 տղամարդ և 280 կին), 17 հաշվառված էին որպես գործազուրկ (5 տղամարդ և 212 կին)։ Աշխատունակ տարիքի 178 ոչ ակտիվ բնակիչներից 43-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 77-ը՝ թոշակառուներ, իսկ 58-ը՝ ոչ ակտիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Վարենա
Հայտնի մարդիկ
1875 սեպտեմբերի 10 (22) Վարենայում է ծնվել լիտվացի հայտնի նկարիչ և կոմպոզիտոր Միկալոյուս Կոնստանտինաս Չյուռլյոնիսը, ինչպես նաև ժամանակակից լիտվացի նկարիչ Ռոմաս Ժմույդզինավիչյուսը։
Սենտ Էտիեն դը Տինե
Տնտեսություն
2010 կոմունայում հաշվառված են եղել 601 հարկատու տնային տնտեսություններ, որտեղ ապրում էր 1203.0 մարդ։ 18 հարկատուին բաժին ընկնող շահույթը կազմել է 854 եվրո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Վարենա
Երկաթուղային ճանապարհ
Վարենայում գործում է Լյանտվարիս-Մարցինկոնիս երկաթուղային գիծը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիտվիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1377 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Դարանակ (լեռնագագաթ)
Դարանակ, լեռնագագաթ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզի և Արցախի սահմանագլխին, Զանգեզուրի լեռների հյուսիսային մասում, Ջերմուկ քաղաքից 12 կմ հյուսիս-արևելք (3388 մ) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Արցախի լեռներ Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի լեռներ
Տաթևի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Սյունիքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Սյունիքի մարզի Տաթև գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 71 հուշարձան (9 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Անտոն Օրեխ
Կենսագրություն
Խորհրդային հայրենական աշխատակցի` պետական հեռուստառադիոընկերության նախկին նախագահ Լեոնիդ Կրավչենկոյի որդին է ։
1994 թվականին ավարտել է ՄՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետը ։ Եղել է «Табель о рангах», «Реплика», «Радиодетали», «Русский бомбардир» հաղորդումների հաղորդավարը։ Ուրբաթ գիշերը «Эхо Москвы» ռադիոկայանով վարում է «Один» ռադիոհաղորդման երեքժամյա եթերը, որտեղ անցկացրել է հարյուրից ավելի հաղորդումներ` նվիրված Վլադիմիր Վիսոցկու գործունեությանը։ Եթեր զանգահարած պրանկերների սիրելի զոհն է` բոլոր զանգերին տված իր հետաքրքիր մեկնաբանությունների համար։ Ըստ Անտոնի խոստովանության` իր սիրելի զանգը պրանկերի զանգն է, որը տևել է մոտ 5 րոպե, որտեղ զանգահարող խուլիգանը պատմել է ձկնորսության ժամանակ իր դեպի Պրիպյատ կատարած ճանապարհորդության մասին մի երկար պատմություն։ Պրանկերը պատմել է հսկայական լոքոների մասին, իսկ զանգի վերջում հայհոյել է։ Այդ ժամանակվանից ի վեր Անտոնը հաճախ է հիշատակում այդ նույն զանգը` նշելով, որ «Ոչ ոք չի համեմատվի Պրիպյատի լոքոների սիրահարի հետ»։
«Հատուկ տառ» տեղեկատվական պորտալում վարում է իր սեփական սյունակը ։ «Ежедневный журнал» կայքի մեկնաբանն է ։ «Պուտինը պետք է հեռանա» նախագծի կողմնակիցներից մեկն է ։
2013 թվականի օգոստոսից մինչև դեկտեմբեր Վասիլի Ուտկինի և Միխայիլ Շացի հետ «Голеностоп-шоу» ալիքում վարել է «Նաշ Ֆուտբոլ» հաղորդումը ։
Օրեխի մեկնաբանություններն ու հայտարարությունները երբեմն բավականին սուր են, դրանք հաճախ են մեջբերում բազմաթիվ ԶԼՄ-ներ, այդ թվում և` արտասահմանյան    ։
Անտոն Օրեխի հոդվածները պարբերաբար հրապարակվում են «The other Russia» անկախ լրատվական պորտալում. Բրիտանական The Independent պարբերականը Անտոն Օրեխին անվանում է «հայտնի առաջադեմ լրագրող» ։
Անտոն Օրեխի ամենահայտնի հրապարակումներից կարելի է անվանել «երկնագույն պարեկությունը», որը պատմում է ուղղափառ ակտիվիստների կողմից Մոսկվայի փողոցներում համասեռամոլների հանդիպման վայրերի հնարավոր հսկման մասին, ինչպես նաև` «Պարոնայք, դուք գազաններ եք» հոդվածը, որը պատմում է ոստիկաններին սպանած հանցախմբին ձերբակալելու մասին ։ 2009 թվականի դեկտեմբերին «Ռուսաց լեզվի զարգացման կենտրոնի» կողմից անցկացված «Տարվա խոսք» մրցույթի ժամանակ Օրեխի բառախաղը երրորդ տեղն Է զբաղեցրել «Արտահայտություն-2009» անվանակարգում։
Ընտանիք
Ամուսնացել է «Эхо Москвы» ռադիոկայանի լրագրողուհի Իրինա Մերկուլովայի հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Ուղևորություն դեպի Հնդկաստան
«Ուղևորություն դեպի Հնդկաստան» (A Passage to India), ռեժիսոր Դևիդ Լինի դրաման է, որը թողարկվել է 1984 թվականին։ Էդվարդ Ֆորսթերի համանուն վեպի էկրանավորումն է։ Դևիդ Լինի կարիերայի վերջին ֆիլմն է։
Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները կատարվում են 1920-ական թվականներին։ Երիտասարդ հնդիկ բժիշկը ուղեկցում է անգլիացի զբոսաշրջիկներին դեպի քարանձավներ։ Նրանցից մեկը մեղադրում է բժշկին բռնաբարության մեջ։ Բժշկին ձերբակալում են։ Իր անմեղությունը ապացուցելը այդքան էլ դյուրին չէր, հաշվի առնելով այն փաստը, որ նրան դեմ է բրիտանական գաղութային համակարգը, որտեղ նրա խոսքը ոչինչ չի նշանակում սևամորթի խոսքի։
Ստեղծում
«Ռայանի դուստրը» ֆիլմի բացասական արձագանքներից հետո, Լինը մտադրվում է իրականացնել վաղեմի երազանքը՝ էկրանավորել Էդվարդ Ֆորսթերի  «Ճանապարհորդություն դեպի Հնդկաստան» վեպը։ Ռեժիսորը փորձում էր էկրանավորման թույլտվություն ձեռք բերել հեղինակից, բայց այն բանից հետո, երբ Ֆորսթերը Լոնդոնի Կատակերգության թատրոնում դիտում է ֆիլմի սցենարիստ Սանտա Ռամա Ռաուի ներկայացումը,  հրաժարվում է վաճառել այն։ Ֆորսթերի մահից հետո ֆիլմի պրոդյուսեր Ջոն Բրաբուրնին հաջողվել է գնել այն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան անկախ ֆիլմեր Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական թրիլեր ֆիլմեր
Կապույտ տաղավարը
«Կապույտ տաղավարը» (The Blue Bower), անգլիացի պրեռաֆայելիտ նկարիչ Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարը՝ ստեղծված 1865 թվականին։ Ներկայումս նկարը գտնվում է Բիրմինգհեմի Բարբերի արվեստի ինստիտուտի հավաքածուում։
Տեղեկություն նկարի մասին
Նկարի համար բնորդուհի է դարձել Ֆաննի Կորնֆորտը։ Հավանաբար նրա հետ կապված ձայնային զուգորդմամբ Ռոսսետտին նկարում պատկերել է տերեփուկ (անգլերեն՝ cornflowers) ։ Մյուս ծաղիկները՝ պասիֆլորա և պատատուկ, կարող են մեկնաբանվել որպես կրքի և սիրային կապերի խորհրդանիշ ։ Բնորդուհին կրում է սրտաձև մեդալիոն, որը հետագայում սկսել է պատկանել նկարչի սիրեցյալ Ջեյն Մորիսին ։
Անգլերեն bower («տաղավար») բառը նաև նշանակում է բնակարան կամ կացարան, որտեղ միջնադարում և ավելի ուշ ժամանակներում անցել են սիրահարների հանդիպումները ։ Անցյալի հետ պատմական զուգորդումները կիրառվում են ոչ միայն նկարի անվանման մեջ, այլև դասական վենետիկյան և տիցիանական տիպաժի շիկակարմիր մազերով կանացի գեղեցկության պատկերման մեջ ։ Նկարչի եղբայր քննադատ Ուիլյամ Մայքլ Ռոսսետտին համարել է, որ նկարը իր եղբոր ամենավառ և շքեղ աշխատանքներից մեկն է, ընդ որում այստեղ կնոջ կերպարը իդեալականացված չէ, այլ զգայական և երկրային է, այդ իսկ պատճառով թերագնահատվել է կամ էլ բացասաբար գնահատվել այլ աշխատանքների համեմատությամբ ։