cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վիքիպեդիստներ
Թվաքանակ
Վիքիպեդիստների թվաքանակի դինամիկայի ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ Վիքիպեդիայի զարգացման վաղ տարիներին այդ թվաքանակն աճել է էքսպոնենտի օրենքով։ 2008 թվականի ապրիլին գրող Քլեյ Շիրկին (Clay Shirky) և համակարգչային մասնագետ Մարտին Մ. Ուատենբերգը (Martin M. Wattenberg) հաշվարկել են, որ Վիքիպեդիան ստեղծելու վրա մասնակիցները ընդհանուր առմամբ ծախսել են շուրջ 100 միլիոն ժամ ։ 2011 թվականի նոյեմբերին Վիքիպեդիայի՝ տարբեր լեզուներով գոյություն ունեցող բոլոր բաժիններում կային մոտ 31,7 միլիոն գրանցված մասնակիցներ, որոնցից 270 000-ը ակտիվ էր (ամսվա ընթացքում կատարում էր առնվազն մեկ խմբագրում) ։
Մոտիվացիա
Այս շարժառիթների վերաբերյալ մեկ այլ ուսումնասիրություն էլ անցկացվել է 2005 թվականին Անդրեա Ֆորտեի (Andrea Forte) և Էմի Բրուկմանի կողմից և հրապարակվել «Ինչո՞ւ են մարդիկ գրում Վիքիպեդիայի համար։ Ազատ հրապարակումների ստեղծմանը մասնակցելու շարժառիթները» (Why Do People Write for Wikipedia? Incentives to Contribute to Open-Content Publishing) վերնագրով։ Այդ հետազոտության մեջ օգտագործվում է «վստահության ցիկլերի» հայեցակարգը, որը վերցված է Բրունո Լատուրի և Սթիվ Վուլգարի «Լաբորատորային կյանք» (Laboratory Life) գրքից։ Այնտեղ որպես Վիքիպեդիային մասնակցելու խթան նշվում է համայնքում ճանաչում ձեռք բերելու ձգտումը ։
2007 թվականին Օդեդ Նովը գրում է «Ինչն է առաջ մղում վիքիպիդիստներին» (What Motivates Wikipedians) աշխատությունը այդ նույն թեմայով ։ Նովը հարցումներ է անցկացրել` ուսումնասիրելով այն 6 հիմնական շարժառիթները, որոնք արդեն իսկ ուշադրության էին արժանացել ավելի վաղ կատարված աշխատանքներում.
Դրանց նա ավելացրեց ևս 2-ը՝
Նովի ուսումնասիրությունը ցույց տվեց, որ Վիքիպեդիային մասնակցելու առավել տարածված շարժառիթներն են «հաճույքը», «գաղափարախոսությունը» և «արժեքները», իսկ մյուսները՝ «կարիերան», «հասարակայնություն» և «պաշտպանությունը», պակաս տարածված են ։
Եվս մեկ հետազոտական աշխատանք` «Վիքիպեդիայի մասնակիցների շարժառիթները» (Motivations of Wikipedia content contributors), հրապարակել են Խեն Լի Յանը և Չեն Յու Լահը (Heng-Li Yang և Cheng-Yu Lai) 2010 թվականին։ Նրանք առաջ քաշեցին այն վարկածը, որ եթե Վիքիպեդիայի մասնակցությունը իրականացվում է հասարակական հիմունքներով, ապա դրանից հաճույք ստանալը դառնում է գլխավոր շարժառիթը ։ Բայց այդ նույն հետազոտությունը ցույց տվեց, որ եթե անգամ մարդ հաճույք ստանալու համար է սկսում հոդվածներ գրել Վիքիպեդիայում,հետագայում այդ աշխատանքը շարունակելու առավել հավանական մոտիվը հիմնվում է «Ես հայեցակարգի» վրա, այսինքն՝ «ինձ դուր է գալիս կիսվել իմ գիտելիքներով, որոնք իմաստավորում են իմ անհատական ձեռքբերումները» ։
Հենց վիքիպիդիստները ժամանակ առ ժամանակ հրապարակում են հաղորդագրություններ իրենց սեփական փորձի և շարժառիթների մասին։ Ամենից հաճախ նշվում էր, որ մասնակցությունը և Վիքիպեդիայի անդամ լինելը ուրախություն է պատճառում։ Ջանա Տրապանին Lifehacker.com-ի բլոգում գրել է, որ «հանրագիտարանային հոդվածներ խմբագրելը բնավ վախենալու չէ։ Դա հեշտ է, դա բավականություն է պատճառում և կարող է ուժեղ կախվածություն առաջացնել» ։ Ջիմի Ուելսը նույնպես նշել է, որ Վիքիպեդիան հաճույք է պատճառում և կարող է կախում առաջացնել ։ Վիքիպեդիայում շնորհվում են վիրտուալ շքանշաններ նախագծում կատարված լավ աշխատանքի համար։ Այս երևույթը նույնպես ուսումնասիրվել է հետազոտողների կողմից ։
Վիքիպեդիայի ԶԼՄ
Գոյություն ունեն մի քանի մասնագիտացված հրատարակություններ Վիքիպեդիայի մասին, ինչպես նաև Վիքիպեդիայի համար։ Դրանցից ամենահայտնին The Signpost օնլայն շաբաթաթերթն է, որը ստեղծվել է 2005 թվականի հունվարի 10-ին։ Այնտեղ 2006-2008 թվականներին թողարկվում էր WikiWorld կոմիքսը, որի հեղինակը պրոֆեսիոնալ նկարիչ-ծաղրանկարիչ Գրեգ Ուիլյամսն (Greg Williams) է։ 2006-2009 թվականներին նաև թողարկվել է Wikipedia Weekly պոդկաստը։
Վիքիմանիա
Վիքիմանիան Վիքիմեդիա Հիմնադրամի տարեկան պաշտոնական գիտաժողովն է, որի ընթացքում ներկայացվում և քննարկվում են Վիքիմեդիայի նախագծերը՝ Վիքիպեդիան և քույր նախագծերը, ազատ ծրագրաշարերը, ազատ գիտելիքը, ազատ բովանդակությունը և դրանց առնչվող սոցիալական ու տեխնիկական հարցեր։
«Վիքնիկներ»
Վիքիպեդիայի մասնակիցների համար նախատեսված պիկնիկերը՝ «վիքնիկներ»-ը (wiknic), անցկացվում են ԱՄՆ-ի խոշոր քաղաքներում ամեն ամառ՝ սովորաբար հուլիսի 4-ից առաջ ։
Քննադատություն
Վիքիպեդիան ենթարկվել է մի շարք քննադատությունների ։ Seigenthaler և Essjay մասնակիցների հետ կապված դեպքերը կասկածի տակ դրեցին Վիքիպեդիայի հուսալիությունն ու օգտակարությունը  ։
2015 թվականին Էրազմուսի մրցանակը շնորհվել է Վիքիհամայնքին, որ միավորում է տասնյակ հազարավոր կամավորներ ամբողջ աշխարհում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիքիպեդիստներ
Տարրերի կլարկներ
Տարրերի կլարկներ, թվեր, որոնք արտահայտում են քիմիական տարրերի միջին պարունակությունը երկրակեղևում, ջրոլորտում, ամբողջությամբ Երկրում, տիեզերական մարմիններում և այլ երկրաքիմիական կամ տիեզերաքիմիական համակարգերում։ Կլարկները լինում են՝ կշռային (%-ներով, գ/տ-ներով կամ գ/գ-ներով) և ատոմային (%-ներով՝ ատոմների թվից)։ Երկրակեղևը կազմող տարբեր ապարների քիմիական բաղադրության վերաբերյալ տվյալների (մինչև 16 կմ խորությունը) առաջին ընդհանրացումը կատարել է ամերիկացի գիտնական Ֆ. Կչարկր (1889)։ Երկրակեղևի նրա հաշվարկած կազմում քիմիական տարրերի տոկոսային պարունակության թվերը հետագայում փոքր-ինչ ճշտեց Ա. Ֆերսմանը և առաջարկեց անվանել Կլարկի թվեր կամ կլարկներ։ Տարրերի միջին պարունակությունները երկրակեղևում հաշվարկել են Ա. Վինոգրադովը, Ս. Թեյլորը, Կ. Վեդեպոլը։ Ամբողջությամբ Երկրի միջին քիմիական կազմը հաշվարկվել է մետեորիտներում տարրերի պարունակության մասին տվյալների հիման վրա։
Կատեգորիա:Երկրաքիմիա Կատեգորիա:Քիմիական օրենքներ
Պելեսյոլ
Պելեսյոլ (Пелесъёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Իդժիդ Տերեխևեյ գետի ձախ ափին՝ 19 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 31 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Բոդեխրավեն-Ռեյուվեյկ
Բոդեխրավեն-Ռեյուվեյկ (Bodegraven-Reeuwijk ), համայնք Նիդերլանդների Հարավային Հոլանդիա մարզում։ Տարածքը 37,48 կմ² է, բնակչությունը՝ 32.772 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 13.500 եվրո է։
Կատեգորիա:Հարավային Հոլանդիայի համայնքներ Կատեգորիա:2011 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ծովի ներխուժումը
Ծովի ներխուժումը (ֆր. L'Invasion de la mer), ֆրանսիացի գրող Ժյուլ Վեռնի արկածային վեպը, որը մտնում է «Անսովոր ճանապարհորդություններ» շարքի մեջ։ Վեպը գրվել է 1904 թվականին։ Վեպի առաջին հրատարակությունը կայացել է Պիեռ Ժյուլ Էտցելի Magasin d'éducation et de récréation ամսագրում 1905 թվականի հուլիսի 1-ից մինչև օգոստոսի 1-ը։ Առանձին գրքով այն առաջին անգամ լույս է տեսել 1905 թվականի վերջերին՝ «Փարոսն աշխարհի ծայրին» վեպի հետ միասին։ Պատկերազարդ հրատարակության նկարազարդումները կատարվել են Լեոն Բենետտի կողմից ։
Վեպը հանդիսանում է վերջինը, որը հրատարակվել է Ժյուլ Վեռնի կենդանության օրոք։ Կան ենթադրություններ, որ վեպը ավարտին հասցնելուն օգնել է հեղինակի որդին՝ Միշել Վեռնը։ Վեպի սկզբնական անվանումը եղել է «Սահարայի ծովը»։ Վերջնական անվանումը, ենթադրաբար, առաջարկվել է Էտցել-որդու կողմից։ Վերջինս խմբագրել է նաև վեպի գործողությունները՝ այն տեղափոխելով 25 տարի հետ։
Սյուժե
Վեպի գործողությունները տեղի են ունենում ապագայում՝ 1930-ական թվականներին, Թունիսում, Գաբեսի օազիսում, ափամերձ մի գյուղում, որը ֆրանսիական գաղութ է։ Թարգի Խադջարը բանտարկյալ է Գաբեսի բանտում, նա մեղադրվում է երկրաբանական արշավախմբի վրա կատարած հարձակման մեջ։ Սակայն նրան բանտից ազատագրում են իր զինակից ընկերները։
Ֆրանսիացի գաղութարարները, որոնք պարզել են, որ Սահարա անպատի մի մասը գտնվում է ծովի մակարդակից ցածր, ցանկանում են այնտեղ ստեղծել ներքին ծով՝ ութ հազար կմ2 ընդհանուր մակերեսով։ Այդ նախագծի հիմքում ընկած է ֆրանսիացի Ֆրանսուա Ռուդերի հետազոտոթյունները։ Այդ ծրագիրն իրականացնելու համար հարկավոր է կառուցել մոտ 170 կմ երկարությամբ ջրանցք։ Այդ ջրանցքի միջոցով նրանք ցանկանում են Միջերկրական ծովից ապահովել ջրի հոսքը դեպի ներքին ծով։ Միջերկրական ծովի աղի ջուրը կգոլորշիանա և դրանով կապահովի տեղումների բնական քանակը։ Այդ կերպ հարակից հողերը կդառնան պտղատու։
Այդ ջրանցքի միջոցով նրանք նաև կկարողանան ֆրանսիական զորքերի համար ճանապարհ բացել դեպի Սահարա և նրանց օգնությամբ ապահովել գաղութների ապահովությունը և անվտանգությունը։
Բացի գիտա–տեխնիկական խնդիրներից, նրանք պետք է պայքարեն նաև տեղաբնակ քոչվորների դիմադրության դեմ։ Ջրանցքի կառուցման արդյունքում ջրի տակ կանցնեն բազմաթիվ օազիսներ և քարավանների ճանապարհներ։ Դա խոչընդոտ կհանդիսանա քոչվոր ցեղերի գոյատևման համար։ Տուարեգները և բեդվինները ամեն կերպ պաշտպանում են իրենց բնակության միջավայրը։ Ջրանցքի շինարարության պատճառով ինժեներ Շալլերի և նրա օգնական Ֆրանսուայի արշավախումբը ժամանում է Սահարա անապատ։ Նա այնտեղ է ժամանել, որպեսզի ղեկավարի ջրանցքի շինարարության աշխատանքների ընթացքը։ Արշավախումբը ճանապարհորդում է զինվորական պահակազորի ուղեկցությամբ։
Ջրանցքի շինարարության տեղամասերից մեկն ամբողջովին դատարկվել է՝ շինարարները լքել են այդ վայրը։ Տեղի բնակիչներից մեկը պարզաբանում է իրավիճակը։ Նա հայտնում է, որ այդ ամենի մեղավորները բերբերական ցեղերն են։ Արշավախումբը դադար է առնում։ Նրանց հետ է նաև կապիտան Հարդիգանի ղեկավարությամբ պահակազորը։ Հանկարծ նրանց վրա են հարձակվում ազատություն ստացած Խադջարի տուարեգների ջոկատը։ Ֆրանսիական պահակազորի առկայությունը չի կանգնեցնում նրանց, և ինժեներ Շալլերը գերի է ընկնում քոչվոր ցեղին։ Բայց շուտով նրան հաջողվում է փախչել գերությունից։ Նրանք ճանապարհ են ընկնում անապատի ավազների միջով և հասնում են օազիսային բլրակին։ Նրանք նկատում են, որ կենդանիների մի մեծ հոտ փախչում է այդ տարածքից։ Հաջորդ գիշեր ջրի մակարդակը ավելի է բարձրանում, և նրանք հայտնվում են կղզյակում։ Առավոտյան նրանք ականատես են լինում, թե ինչպես է ամբողջ երկրամասը անցնում ջրի տակ և ալիքների մեջ նկատում են խեղդվող Խադջարին։
Այդ ավերումների պատճառը երկրաշարժն է, որն առաջ է եկել ստորերկյա ջրերի հոսքի պատճառով երկրակեղևի հիմքի իջեցումից։ Միջերկրական ծովի ջրերը ահռելի հոսքով լցվում են անապատային հովիտ և խափանում շինարարական աշխատանքները։ Արշավախմբի անդանմերը փրկվում են շոգենավի անձնակազմի կողմից։
Բովանդակություն
Վեպը բաղկացած է տասնյոթ գլուխներից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1905 վեպեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն վեպեր
Կաբան (Բուշ դյու Ռոնի գավառ)
Բնակչությունը 2012 թվականի դրությամբ կազմում է 4357 մարդ, բնակչության խտությունը` 208.37 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 20.91 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 590 կմ հարավ, Մարսել քաղաքից` 75 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 2800 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 2032-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 768։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,6 %։ 2032 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 1791 անձ (978 տղամարդ և 813 կին)։ Գործազուրկ են եղել 241 անձ (90 տղամարդ և 151 կին)։ 768 անաշխատունակներից 231-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 231-ը` թոշակառուներ, իսկ 306-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
(4566) Չաոկուանգպու
(4566) Չաոկուանգպու (Chaokuangpiu), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի նոյեմբերի 27-ին Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից Նանկինում ։
Կաբան (Բուշ դյու Ռոնի գավառ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
(4566) Չաոկուանգպու
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,835245 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2289 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,4416 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1743,75 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,206452 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,76° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ալեքսանդր Բուտլերով
Ալեքսանդր Բուտլերով (Александр Михайлович Бутлеров, ), ռուս քիմիկոս։
Ալեքսանդր Բուտլերովը տվել է օրգանական նյութերի կառուցվածքի տեսությունը, առաջինը բացատրել իզոմերիայի երևույթը, հիմնադրել ռուսական քիմիական դպրոցը։
Կենսագրություն
1849 թ. ավարտել է Կազանի համալսարանը։ Աշխատել է Փարիզում՝ ֆրանսիացի քիմիկոս Շառլ Վյուրցի քիմիական աշխատանոցում։ Սինթեզել է ուրոտրոպինը և ֆորմալդեհիդի պոլիմերը, որից հետագայում ստացել են առաջին արհեստական շաքարանման նյութը։ 1861 թ. «Նյութերի քիմիական կառուցվածքի մասին» զեկուցման մեջ շարադրել, իսկ 1871 թ. վերջնականապես ձևակերպել է օրգանական միացությունների կառուցվածքի տեսության իր կանխադրույթները։
Ըստ այդ տեսության՝ օրգանական նյութերի հատկությունները պայմանավորված են մոլեկուլներում ատոմների հաջորդականության կարգով և նրանց փոխազդեցության բնույթով։ Բուտլերովի կանխադրույթներից բխում էին օրգանական նյութերի քիմիական կառույցի դասական տեսության մյուս բոլոր դրույթները։ Նա տվեց նաև քիմիական կառուցվածքի որոշման եղանակն ու ձևակերպեց դրա իրականացման կանոնը։
Բուտլերովն առաջինն է կատարել պոլիմերման շարժընթացի համակարգված ուսումնասիրություններ, որոնց արդյունքների հիման վրա հետագայում մշակվել է սինթետիկ կաուչուկի ստացման արդյունաբերական եղանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս քիմիկոսներ Կատեգորիա:Չիստոպոլ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ
Հանքային ներկեր
Հանքային ներկեր, բնական պիգմենտներ, գունավոր կավեր, օքսիդացած երկաթային հանքաքարեր, պիրոլյուգիտ, ազուրիտ, մալաքիտ, լազուրիտ, կինովար, բազմերանգ տուֆեր, թերթաքարեր, բարիտ և այլ ապարներ ու միներալներ, որոնք օժտված են ներկող հատկությամբ։ Ըստ ծագման առանձնացվում են հետևյալ հանքավայրերը՝ բուստալճակա-ծովային, դելյուվիալ-էլյուվիալ, ալյուվիալ, լճա-ճահճային և երակային։ Կախված միներալային հատկանիշներից, քիմական բաղադրությունից և տեխնոլոգիական հատկություններից՝ տարբերում են հանքային ներկերի հետևյալ տիպերը. երկաթ-օքսիդային և մանգան-երկաթ-օքսիդային (վառ կարմիր մումիա, շագանակագույն սիենա, մուգ կարմիր երկաթային սուսր, կավային (դեղին օխրա, սպիտակ կավ), կարբոնատային (սպիտակ կավիճ, սպիտակ դոլոմիտ), սուլֆատային (սպիտակ, անգույն կամ դեղին անհիդրիտ) և այլն։ Հանքային ներկերը լույսի և մթնոլորտի ազդեցության նկատմամբ իրենց կայունությամբ գերազանցում են սինթետիկ ներկերին։ Հանքային ներկերի բնական ելքեր ՀԽՍՀ տարածքում հայտնի են վաղուց, դրանց մի մասը մշակվել է տեղական բնակչության կողմից և օգտագործվել գեղանկարչության մեջ (մ.թ.ա. 7-րդ դար, Էրեբունի) ու կենցաղում որպես ներկող նյութեր։ Հանքավայրերի գիտական հետազոտությունը սկսվել է միայն 1935 թվականից հետո։ 1947 թվականին Երևանում հիմնադրվել է լաքերի և ներկերի գործարան, որն աշխատում է Արզականի (դեղին օխրա, կարմիր մատիտ) և ներկող տուֆերի (մումիա), Մեծավանի հանքավայրերի բազայի վրա։
Կատեգորիա:Հանքային ներկեր Կատեգորիա:Ներկանյութեր
Բրայան դե Պալմա
Բրայան դե Պալմա (Brian De Palma, ), ամերիկացի կինոռեժիսոր, սցենարիստ և պրոդյուսեր։
Կենսագրություն և կարիերա
Ավարտել է Friend’s Central School դպրոցը, այնուհետև ընդունվել է Կոլումբիային համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետը։ Երեք անգամ ամուսնացած է եղել, Նենսի Ալենի, Հեյլ Աննե Հարդի (աղջիկ Լոլիտա, ծնված 1991 թ.) և Դարնելլ Գրեգորրիո-դե Պալմայի (աղջիկ Փայպեր, ծնված 1996 թ.) հետ։
Իր առաջին կարճամետրաժ ֆիլմերը սկսել է նկարել դեռ ուսանող ժամանակից։ «Հարսանեկան երեկույթ», «Ողջույն», «Ողջույն, մայրիկ!» ֆիլմերում նկարահանվել է այն ժամանակ դեռ քիչ հայտնի դերասան Ռոբերտ Դե Նիրոն։ 1976 թվականին էկրանավորել է Սթիվեն Քինգի «Քերրի» վեպը այն ժամանակ սկսնակ դերասան Ջոն Տրավոլտայի մասնակցությամբ, որը փաստորեն իր առաջին ամենանշանավոր ֆիլմն էր և որը ունեցավ դրամարկղային հաջողություն։ 1983 թվականին Օլիվեր Սթոունի սցենարով նկարահանել է Հովարդ Հոուքսի ֆիլմի ռիմեյքը «Սպիով դեմքը»՝ Ալ Պաչինոյի գլխավոր դերակատարմամբ։ Հենց այդ ֆիլմը մեծ ճանաչում բերեց Բրայան դե Պալմային ամբողջ աշխարհում։ Ֆիլմը Ամերիկյան կինոակադեմիայի կողմից 2008 թվականին ընդգրկվեց Ամերիկյան բոլոր ժամանակների 10 լավագույն ֆիլմեր ըստ 10 ժանրերի ցանկում որպես գանգստերական ֆիլմերի 10-րդ տեղում, իսկ 1932 թվականին նկարահանված «Սպիով դեմքը» ֆիլմը նույն ցանկում 6-րդն է։
Ֆիլմեր
Առավել նշանավոր ֆիլմերն են
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:1940 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 11 ծնունդներ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի օպերատորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ
Պերխովո (գյուղ, Կրասնինսկի շրջան)
Պերխովո (Перхово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ադյան (Խիզանի գավառ)
Ադյան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խիզանի գավառակում։
1909 թվականին ուներ 3 տուն հայ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Նեյմանի խնդիր
Նեյմանի խնդիր, երկրորդ եզրային խնդիր, եզրային խնդիրներից մեկը, որ դրվում է մասնական ածանցյալներով երկրորդ կարգի դիֆերենցիալ հավասարումների համար։ Պարզագույն դեպքում, օրինակ Լապլասի հավասարման համար, նեյմանի խնդիրը հետևյալն է․ գտնել G տիրույթում հավասարման այն u(x,y,z) լուծումը, որը G-ի եզրագծի՝ \delta G-ի վրա ունի տրված g(s) նորմալ ածանցյալը՝ ։ Եթե G-ն սահմանափակ է, ապա նեյմանի խնդիրն ունի լուծում այն և միայն այն դեպքում, եթե ։ Հանգունորեն նեյմանի խնդիրը դրվում է ընդհանուր երկրորդ կարգի դիֆերենցիալ հավասարումների համար։ Նեյմանի խնդիրին են բերվում ֆիզիկայի և մեխանիկայի շատ խնդիրներ, մասնավորաբար տիրույթի եզրագծի վրա հոսքի տրված խտությունը ունեցող հեղուկի շարժման արագությունը (տիրույթի ներսում) որոշելու խնդիրը։ Առաջինը համակարգված ուսումնասիրել է գերմանացի մաթեմատիկոս Կ․ Նեյմանը։
Կատեգորիա:Դիֆերենցիալ հավասարումներ Կատեգորիա:Պոտենցիալի տեսություն
Սումլի Մեծ
Սումլի Մեծ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Լազիստանի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Շթեռնենֆելս
Շթեռնենֆելս (Sternenfels)), կոմունա Գերմանիայում, Բադեն Վյուրտեմբերգի տարածքում։
Մտնում է Էնց շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 2775 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով) ։ Զբաղեցնում է 17,32 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 08 2 36 028։
Զնամենկա (գյուղ, Մինուսինսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կրասնոյարսկի երկրամասի Մինուսինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1737 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Երևանի զինանշան
Երևանի զինանշան, Երևանի դրոշի և օրհներգի հետ համատեղ Երևան քաղաքի խորհրդանիշերից մեկն է ։
Նկարագիր
Կապույտ ֆոնին հայերեն բրոնզագույն մեծատառերով մակագրված «ԵՐԵՎԱՆ» պատվանդանին կանգնած, գլուխը ետ շրջած, իշխանության խորհրդանիշ գավազանը բռնած առյուծն է։ Նրա գլխավերևում թագն է՝ մեջտեղից բարձրացող Կենաց ծառի խորհրդանիշ վարսանդով։ Առյուծի կրծքին՝ հավերժության նշանի վրա, Արարատ լեռան պատկերն է։ Ողջ պատկերը երիզված է ուղղանկյունաձև վահանակով։ Գործածված են բրոնզագույն և կապույտ գույները ։
Երևանի զինանշանի հեղինակն է Ալբերտ Սոխիկյանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի խորհրդանիշներ Կատեգորիա:Զինանշաններ այբբենական կարգով
Գուստավ Ադոլֆի գիմնազիա
Գուստավ Ադոլֆի գիմնազիա (Gustav Adolfi Gümnaasium), Էստոնիայում ներկայումս գործող ամենահին հանրակրթական դպրոց։ Հիմնադրվել է 1631 թ.-ի փետրվարի 16-ին Տալլինի հին քաղաքում։ Ունի ավելի քան 1000 աշակերտ։
Պատմություն
1629 թ.-ին Շվեդիան գրավեց Լիվոնյան, և շվեդական թագավոր Գուստավ 2-րդը հրամայեց գրավյալ տարածքներում բացել ուսումնական հաստատություններ։ Այդ ժամանակ հիմնադրվեց նաև Գուստավ Ադոլֆի գիմնազիան, որի հանդիսավոր բացումը կայացավ 1631 թ.-ի հունիսի 6-ին։ 1890—1917 թթ.-ին գիմնազիան կոչվում էր Նիկոլայ 1-ին, 1917—1923 թթ.-ին՝ Տալլինյան արական գիմնազիա, ԽՍՀՄ ժամանակ՝ Տալլինի № 1 միջնակարգ դպրոց ։
Բուկել (համայնք)
Բուկել (Boekel ), համայնք Նիդերլանդների Հյուսիսային Բրաբանտ մարզում։ Տարածքը 34,51 կմ² է, բնակչությունը՝ 9.900 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 12.200 եվրո է։
Կատեգորիա:Հյուսիսային Բրաբանտի համայնքներ
Կարիբյան ծովի ծովահենները։ Աշխարհի ծայրին
«Կարիբյան ծովի ծովահենները։ Աշխարհի ծայրին» (Pirates of the Caribbean: At World's End), «Կարիբյան ծովի ծովահենները» ֆիլմաշարի երրորդ մասն է, ռեժիսոր Գոռ Վերբինսկիի ֆիլմերից, որի գլխավոր դերերը մարմնավորում են Ջոնի Դեփը, Ջեֆրի Ռաշը, Օրլանդո Բլումը, Քիրա Նայթլին, Բիլ Նային, Ջեք Դևենպորտը, Ջոնաթան Փրայսը, Ստելան Սկարսգարդը, Թոմ Հոլանդերը, Չոու Յուն Ֆատը։ Ֆիլմի վրա ծախսվել է 300 միլիոն դոլար, այս բյուջեով ֆիլմը համարվում է Հոլիվուդի պատմության ամենաթանկ ֆիլմը։
Սյուժե
Ջեք Ճնճղուկի և նրա ընկերներ Ուիլ Թերների և Էլիզաբեթ Սուոնի արկածների մասին պատմող երրորդ ֆիլմն է։
Ոսկե դարում ծովահինությունը մոտենում է ավարտին։
Արևելա Հնդկական ընկերության նավերը լորդ Բեկկետի գլխավորությամբ զանգվածաբար ոչնչացնում են ծովահեններին։ Դրանում նրանց օգնում է ծովի սատանան Դեյվիդ Ջոնսը- «Հոլանդացու» նավապետը, որի սիրտը գտնվում է Բեկկետի մոտ։ Այդ ժամանակ Էլիզաբետ Սուոնը, նավապետ Բարբոսսան և Ուիլ Տյոռները Սինգապուրում Փորձում էին Սինգապուրցի Սիաո Ֆենից ստանալ նավ և քարտեզ, որի օգնությամբ կարող էին գտնել Նավապետ Ջեկ Ճնճղուկին։ Խոսակցության ժամանակ նրանց վրա է հարձակվում Արևելա Հնդկական ընկերությունն, ովքեր գտան լրտեսի շնորհիվ։
Կռվի ժամանակ բացահայտվում է որ ՈՒիլ Տյոռները ՍԻաո Ֆենի հետ պայման է կապում, որի պատճառը դեռ հայսնի չէր։ Հերոսները ստանում են նավակը և ուղևորվեցին դեպի Աշխարի Վերջ, գտնվելով հեռավոր ցուրտ ծովերում և իրենից ներկայացնելով հսկայական ջրվեժ, որտեղից նավը գլխավոր հերոսներով ընկնում է ցած։ Ջեկ Ճնճղուկը բնակվելով Դեյվիդ Ջոնսի թակստոց բանտում։ Քանի որ նա մահացել էր ծովում, իսկ նրա հոգին չի ընկել այլ աշխարհ, այլ մնացել է ծովի հատակում։ Միայնության պատճառով նրա մոտ սկսվում է անձի պառակտում, և պատկերացնում նրան մի ամբողջ թիմ « Սև Մարգարտի» վրա։ Նա փորձում է բռնել քամու ուղությունը և շարժվել, բայց նա նկատում է որ նավը գտնվում է անծայրածիր անապատում։
Ավելին հայտնվելով անապատում նկատում է, որ իրեն հետևում է քարախիճը։ Քարերը վերածվում են ծովախեծգետնու և հրում « Սև Մարգարտը» դեպի ափ, որտեղ նստած են խորտակումից փրկվածները Էլիզաբեթը, ուիլը, Բարբոսան և միուսները։ Այդ պահին Բեկկետտ « Հոլանդացու» վրա զինվորների ջոկատ է իջեցնում ծովակալ Նորրինկտոնի գլխավորությամբ, և ծաղրում Ջոնսին, հիշեցնելով նրան, որ հիմա նա պատկանում է Արևելա Հնդկական ընկերությանը (Նրա սիրտը դեռ Նորրինկտոնի ձեռքում էր)։ Ջեկը և իր ընկերները լողում և ճանապարհին տեսնում մեռածների հոգիները, որոնք այդպես էլ չեն ընկել հաջորդ աշխարհ։ Այդտեղ նրանք տեսնում են զոհված մարզպետին։ Էլիզաբեթը փորձում է փրկել իր հորը, բայց անարդյունք։
Երկար ճանապարհից հետո նավի վրա վերջանում է մթերքը, բայց հնարամիտ Ջեկը շրջում է նավը և հերոսները նորից ընկնում են ողջերի աշխարհ և բեռնաթափվում կղզիում, որտեղ գտնվում է ծովի հրեշի դիակը, որին սպանել էր Ջոնսը կատարելով Բեկկեսի հրամանը։
«Մարգարտի» վրա հարձակվում է Սիաոն, և Ուիլի հետ կնքած պայմանը պարզվում է։ Սիաոն ստացավ Ջեկին, իսկ Ուիլը նավը, որի օգնությամբ նա կարող էր փրկել իր հորը «Թռչող Հոլանդացուն»։ Իր հերդին Սիաո Ֆենն Ճնճղուկին տալիս է Բեկկետին և խաղտում է սեփական պայմանը։
Այդ ժամանակ Ջեկը պայմանավորվում է Բեկկետի հետ, որ ցույց կտա նրան ծովահինների ժողովի տեղը, ինչպես նաև կստիպի նրանց դուրս գալ լավ պաշտպանված նավահանգստից դեպի բաց ծով, որտեղ առանց դժվարության կարող է սպանել Բակկետի նավատորմը։ Դրա փոխարեն Բեկկետը խոստանում է չպատմել Ջոնսին, որ Ջեկը դուրս է պրծել իր բանտից։ Սիաոի նավի վրա է հարձակվում «Հոլանդացին», և ճակատամարսի ժամանակ սիաոն մեռնում է։
Նա Էլիզաբեթին է փոխանցում իր իշխանության խորհրդանիշը— մեսաղադրամը- և նշանակում նոր նավապետ և ծովային բարոն։ Ողջ մնացած անձնակազմը գերվում է ծովակալ Նորինգտոնի հրամանատարության տակ գտնվող «Հոլանդացուն» վրա։ Նա ցնցված էր Էլիզաբեթի հետ հանդիպման ժամանակ, ով պատմում է իր հոր սպանությունը Բեկկետի հրամանով։ Նորինգտոնը երդվում է ու կապ չունի իր հոր սպանության հետ։ Բանտախցում Էլիզաբեթը հանդիպում է Բիլլ Տյոռնեռին- Ուիլի հորւ, ով արդեն միաձուլվել էր նավի հետ, նա պատմում է որ Ուիլը պետք է ընտրի կամ հորը կամ իր սիրուն, Ջոնսի սպանության դեպքում նա պարտավոր է փոխարինել նրան, դառնալով «Հոլանդացու» հավերժ նավապետը։
Նորինգտոնը օգնում է Էլիզաբեթին և իր անձնակազմին լքել նավը։ Նորինգտոնի վրա է հարձակվում նավի անձնակազմը և սպանում։ Ձոնսը Արևելա Հնդկական ընկերության զինվորներին վերցնում է գերի և նորից դառնում «Հոլանդացու» նավապետ։ Ինքը Ձոնսը իջնում է տախտակամած որ հետ վերադարձնի իր սրտի բանալին և սունդուկը սրտով։
Այդ ժամանակ կալանատնից փախչելով Ուիլը նշան է տալիս Բեկկետին, սպանելով զինվորներին և նետելով ծով։ Ձեկ բացահայտելով դա ՈՒիլին տալով կողմնացույցը նետում է ծով։ Տիա Դալման վիճելով Բարբոսայի հետ, որի հետևանքով նա բանտարկվում է նավում։ Խոսակցության ժամանակ պարզվում է որ կախարդուհին հենց ինքն է Կալիպսոն։ Հասնելով նավահանգիստ Ջեկը և Բարբոսան գնում են բարոնների հանդիպման։ Այնտեղ Բարբոսան ներկայացնում է Կալիպսոին ազատելու մարդկային մարմնից գաղափարը, բայց նրան դիմադրում են բարոնները։ Իսկ հետո հայտնվում է Էլիզաբեթը և զբաղեցնում է Սիաոի տեղը։ Բոլոր բարոնները բացի Ջեկ Ճնճղուկիը իրենց մետաղադրամները գցում են սկուտեղի մեջ։ Դրանով բացվում է ծովահենների ժողովը։ Իմանալով մոտալուր վտանգը ծովահենները սկսում են հարցնել թե ինչ պիտի անել։
Մի քանիսը առաջարկում են մնալ նավահանգստում, որը նման է իսկական ամրոցի։ Էլիզաբեթը առաջարկում է կռվել, և նրան աջակցում է Ջեկը։ Բարբոսան պատասխանում է, որ համաձայն ծովահինության օրենքի պատերազմ կարող է հայտարարել միայն Ծովահենների Թագավորը, և որի հաստատումը կարող է օրենքի պահապանը, նավապետ Տիգը - Ջեկի հայրը։ Լորդերը սկսում են քվեարկությունը և ամեն մեկը իրեն է քվեարկում, բացի Ջեկից, ով հանկարծակի քվեարկում է Էլիզաբեթին, և նրան դարձնում Թագավոր։
Բարբոսան հարձակվելով Ջեկի վրա խլում է նրա մետաղադրամը, նա հանում է Տիա Դալմաին բանտից և սկսում ծիսակարգը, արձակելով աստվածուհուն, հույսով որ նա կոգնի հաղթել Բեկկետի նավատորմին։ Բայց Կալիպսոն չարությամբ է լցված թե Ջոնսի, թե ծովահենների ովքեր իրեն փակել էին մարդկային մարմնում։ Երկու կողմից փչում է բարենպաստ քամի, և Բեկկետը տալիս է հրաման․ -հրամայեք Ջոնսին որ ոչ մեկին ողորմություն չտա։ Դրանում նա կուրախանա։
Բեկկետի հրաման է տալիս «Հոլանդացուն» և նրանք պատրաստում են զենքերը։ «Հոլանդացին» հանդես է գալիս ընկերության ծարքերում և հանդիպելու է գնում «Մարգարտին»։ Կալիպսոն ստեղծում է հորձանուտ։ Բարբոսան այդ հորձանուտով ծարժվեց աջ, իսկ Ջոնսը տանում է «Հոլանդացուն» ուղիղ դեպի հորձանուտ։
Սկսվում է հրաձգություն «Թռչող Հոլանդացու» և «Սջ Մարգարտի» միջև։ Ճակատամար ժամանակ Ջեկը դուրս է պրծնում «Հոլանդացու» բանտից և գողանում պահակախմբի մոտից սնդուկը որի մեջ է Ջոնսի սիրտը։
Ջեկը կտրում է Ջոնսի ծերեպուկը որի վրա էր սունդուկի բանալին։
Պատերազմի եռացող պահին Ոիլը Էլիզաբեթին ամուսնության առաջարկ է անում։ Նա համաձայնում է և խնդրում Բարբոսային ամուսնացնել նրանց, որպես նավի նավապետ ամուսնացնում է նրանց։ Ուիլը կռվում է հոր հետ, ով արդեն չէր ճանաչում որդուն։
«Մարգարտի» անձնակազմը նավակ են պատրաստում Էլիզաբեթի համար, որով նա կգնար կղզի ամուսնուն հանդիպելու։ Նախքան մայրամուտ Ուիլը պետք է վերադառնար իր նավը և չէր կարող նավից դուրս գալ 10 տարի։ Նա վստահում է Էլիզաբեթին հետևել նրա սրտին և լողում է նավը և ստիպված է անել այն ինչ անում էր Ջոնսը - տանել մեռելներին հաջորդ աշխարհ։ Ջեկը վերադառնում է Տորտուգա իր երկու ընկերուհիների մոտ։
«Սև Մարգարտի » անձնակազմը մոտենում է Բարբոսային, և հարցնում թե որն է նրանց հաջորդ նպատակը։
Բարբոսան պատմում է հավերժական երիտասարդության աղբյուրի մասին, որը փնտրել էր Խուան Պոնսե դե Լեոնը, բայց բացահայտում է, որ քարտեզի մի կտորը կտրված է։ Նա փակում է աչքերը և ասում անիծյալ Ջեկ, ով այդ ժամանակ նստաց նավակի մեջ նայում է քարտեզին, լողալով նոր ճանապարհորդության։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2007 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գոռ Վերբինսկիի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Կարիբյան ծովի ծովահենների մասին Կատեգորիա:Կալիֆոռնիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Walt Disney Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր դևերի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոէպոպեաներ Կատեգորիա:Ֆիլմեր ծովահենների մասին Կատեգորիա:Կարիբյան ծովի ծովահենները Կատեգորիա:Դիսնեյյան ֆիլմեր Կատեգորիա:2007 թվականի ԱՄՆ ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կատակերգական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր վհուկների մասին
Պենդեչկայայու
Պենդեչկայայու (Пендечкаяю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով, Նենեցյան ինքնավար օկրուգով։ Գետաբերանը գտնվում է Շապկինա գետի աջ ափին՝ 344 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 38 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Վելիկայա Չերնետչինա
Վելիկայա Չերնետչինա (Велика Чернеччина), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1672 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Վելիկայա Չերնետչինա գյուղում բնակվում էր 2 639 մարդ։
Լաուրա Փեռլզ
Լաուրա Փեռլզ, գերմանական ծագմամբ հայտնի հոգեբան և հոգեթերապևտ, որն օգնել է հիմնել հոգեթերապիայի Գեշտալտ դպրոցը։ Նա Ֆրիդրիխ (Ֆրեդերիկ) Փեռլզի կինն էր, որը նույնպես հայտնի հոգեթերապևտ և հոգեբույժ էր։
Նախապատմություն
Փեռլզը ծնվել է հարուստ վաճառականի ընտանիքում 1905 թվականին ։ Հինգ տարեկան հասակում սկսել է նվագել դաշնամուր և պրոֆեսիոնալ վարպետություն ցուցաբերել 18 տարեկանում ։ Ավելի ուշ, երաժշտությունը և պարը ներառվեցին նրա թերապիայի մեջ։ Նա սկսեց հետաքրքրվել հոգեբանությամբ, երբ 16 տարեկան էր։ Ուսանող լինելու ընթացքում Լաուրան սովորել է Պաուլ Թիլիխի և Մարտին Բուբերի հետ, որոնց հետ այնուհետև ուսումնասիրել է հոգեբանների աշխատանքը, ովքեր ստեղծել էին Գեշտալտ դպրոցը ։ Ինչպես նրանից առաջ, այնպես էլ նրանից հետո իր հանդեպ շատերի հետաքրքրությունը սկսվեց Ֆրոյդի 1899 թ․ «Երազների մեկնաբանությունը» կարդալուց հետո։ Երբ նա դարձավ հոգեվերլուծաբան, նա շարունակում էր դաշնակահարուհու կարիերան, նաև հաճախել է իրավաբանական դպրոց և ստացել գեշտալտ հոգեբանության գիտական աստիճան ։ Նա նաև գիտության դոկտորի կոչում է ստացել Գերմանիայի Ֆրանկֆուրտի համալսարանից ։
1930 թվականին նա ամուսնացավ Ֆրիդրիխ (Ֆրեդերիկ) Փեռլզի հետ։ Նրանք ծանոթացել էին Ֆրանկֆուրտի հոգեբանական ինստիտուտում աշխատելու ժամանակ։ Զույգը ունեցավ երկու երեխա, աղջիկ՝ Ռենատե Պելեսը, և որդի՝ Ստեփան Փեռլզը, ով նույնպես հոգեբան էր Ալբուրկերկում ։ Ավելի ուշ Լաուրան վերադարձավ իր ծննդավայր՝ Պֆորժիմ, որպեսզի ավելի մոտ լինի իր դստերը ։
Հորադիս (Վայոց ձորի մարզ)
Հորադիս, ներկայումս չբնակեցված գյուղ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում, Զառիթափից 12 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Նախնիները 1829-1830 թթ.-ին գաղթել են Պարսկաստանից։
Հորադիսի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում էր անասնապահությամբ և ծխախոտագործությամբ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Հորադիսում պահպանվել է մի եկեղեցի (1668 թ.), 2 կմ հարավ-արևելք՝ «Թուխ Մանուկ» մատուռը (XVII-XVIII դարեր), 500 մետր արևմուտք՝ 19-րդ դարի Զառավանքը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի գյուղեր
Լաուրա Փեռլզ
Նախապատմություն
Լաուրա Փեռլզը մահացել է Պֆորժիմում (Հարավային Գերմանիա) 1990 թվականին վահանաձև գեղձի հետ կապված բարդությունների պատճառով՝ իր 85-ամյակից մեկ ամիս առաջ։ Նրա միակ գրքի անգլերեն հրատարակությունը տպագրվել է հետմահու՝ 1992 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի գիտնականներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գերմանացիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացիներ Կատեգորիա:Հոգեվերլուծողներ Կատեգորիա:ԱՄՆ արտագաղթածներ Կատեգորիա:Գերմանացի կին գիտնականներ Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով
Կրասիլով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ
Կարստեն Կիրշչ
Կարստեն Կիրշչ (Karsten Kirsch, ), գերմանացի աստղագետ, աշխատել է Կառլ Շվարցշիլդի աստղադիտարանում։
Փոքր մոլորակների կենտրոնի գրառումների համաձայն, Կիրշչը հայտնաբերել է փրփք ատերոիդ 1973-ից 1981 թվականները, աշխատելով Կառլ Շվարցշիլդի աստղադիտարանում, համատեղ Ֆրեյմուտ Բորնգենի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի աստղագետներ
Գրանիտագնեյս
Գրանիտագնեյս (գրանիտագղձաքար), փոխակերպային ապար՝ գրանիտի միներալային կազմով։ Գրանիտից տարբերվում է թերթային և գնեյսային կառուցվածքով։ Առաջանում է թթվային կազմի գրանիտային, հրային ապարների միջին և բարձր աստիճանների փոխակերպման (ընդհուպ մինչև դրանց մասնակի հալումը), թերթայնացման և վերաբյուրեղացման հետևանքով։ Տարածված է ՀՀ Ծաղկունյաց, Զանգեզուրի, Փամբակի ու Բազումի լեռնաշղթաներում։ Օգտագործվում է շինարարության մեջ։
Կատեգորիա:Ապարներ
Կարլ Կլաուզևից
Կարլ Կլաուզևից (Carl Philipp Gottlieb von Clausewitz, ), գերմանացի ռազմական տեսաբան և պատմաբան, պրուսական գեներալ-մայոր։
1810 թվականին դասավանդել է ռազմագիտություն և ռազմավարություն։ 1812 թվականին ֆրանսիացիների կողմից օկուպացված Պրուսիայից անցել է Ռուսաստան և ծառայության մտել ռուսական բանակում։ Մասնակցել է Նապոլեոնի դեմ պատերազմներին։
1814 թվականին վերադարձել է պրուսական բանակ, մասնակցել Վաթեռլոոյի ճակատամարտին (1815)։ 1818-1830 թվականներին Բեռլինի ընդհանուր ռազմական ուսումնարանի տնօրենն էր, իսկ 1831 թվականից՝ պրուսական բանակի շտաբի պետը։ Հիմնական աշխատությունը՝ «Պատերազմի մասին» եռհատորյակը (1832-1834), համարվում է ժամանակակից քաղաքագիտության և ռազմարվեստի հիմնական գործերից մեկը։ Հայտնի են նաև Կլաուզևիցի ռազմապատմական այլ աշխատություններ՝ «Նապոլեոն Բոնապարտի 1796 թվականի իտալական արշավանքը» (1833), «1799 թվականը» (մաս 1-2, 1833-1834), «1812 թվականը» (1835)։
Կենսագրություն
Կլաուզևիցը մասնակցել է Ռեյնի արշավանքներին (1793-1794), ներառյալ Մայնցի պաշարմանը, երբ պրուսական բանակը Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ ներխուժել էր Ֆրանսիա և 1806-1815 թվականներին կռվել է Նապոլեոնյան պատերազմներում։ 1801 թվականին (21 տարեկան) ընդունվել է Բեռլինի «Կրեգսի ակադեմիա» (Kriegsakademie - կոչվում է նաև «Գերմանիայի ռազմական դպրոց», «Բեռլինի ռազմական ակադեմիա» և «Պրուսիայի ռազմական ակադեմիա», հետագայում՝ «Ռազմական ակադեմիա»)՝ հավանաբար ուսումնասիրելով փիլիսոփա Կանտի և / կամ Ֆիխտեի և Շլայերմախերի աշխատությունները և վաստակել է գեներալ Գերհարդ ֆոն Շարնհորստի հարգանքը (որն ապագայում՝ 1809 թվականին, նշանակվել է բարեփոխված պրուսական բանակի շտաբի առաջին պետ)։ Կլաուզևիցը, Հերման ֆոն Բոյնը (1771-1848) և Կառլ ֆոն Գրոլմանը (1777-1843) Շարնհորստի գլխավոր դաշնակիցներից են եղել 1807-1814 թվականներին Պրուսական բանակը բարեփոխելու նրա ջանքերում։
Կլաուզևիցը ծառայում էր Յենայի արշավի (1806) ընթացքում եղել է Արքայազն Ավգուստ Ֆերդինանդի ադյուտանտ։ 1806 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Յենա-Աուերսդտի ճակատամարտում, երբ Նապոլեոնը ներխուժեց Պրուսիա և ջախջախեց պրուսա-սաքսոնական մեծ բանակը՝ Բրունշվեյգի դուքս Կառլ Վիլհելմ Ֆերդինանդի հրամանատարությամբ, Կլաուզևիցը գերի է ընկել․ այդ օրը վերցված պրուսական բանակի 25000 գերիներից մեկն էր։ Նա 26 տարեկան էր։ Կլաուզևիցը և արքայազնը գերեվարված էին Ֆրանսիայում 1807-1808 թվականներին։ Վերադառնալով Պրուսիա՝ նա մասնակցել է պրուսական բանակի և պետության բարեփոխումներին ։
Հակադրվելով Պրուսիայի բռնի դաշինքին Նապոլեոն I- ի հետ, Կլաուզևիցը հեռացել է պրուսական բանակից և ծառայության է անցել Կայսերական ռուսական բանակում 1812-1813 թվականներին՝ ռուսական արշավի ընթացքում, մասնակցելով՝ Բորոդինոյի ճակատամարտին (1812)։ Ռուսաստանում ծառայած շատ պրուսական սպաների նման, նա 1813 թվականին միացել է ռուս-գերմանական լեգեոնին։ Ռուսական կայսրության ծառայության մեջ Կլաուզևիչը մասնակցել է Տաուրագեի կոնվենցիայի (1812) բանակցություններին, որը ճանապարհ բացեց Պրուսիայի, Ռուսաստանի և Միացյալ Թագավորության և նրա դաշնակիցների կոալիցիայի համար ։
1815 թվականին, երբ ռուս-գերմանական լեգեոնը ինտեգրվեց պրուսական բանակին, և Կլաուզևիցը կրկին մտել է պրուսական ծառայություն որպես գնդապետ ։ Շուտով նա նշանակվել է Յոհան ֆոն Թիլմանի III կորպուսի շտաբի պետ։ Այս կարգավիճակում նա 1815 թվականին Վաթերլոոյի արշավի ընթացքում կռվել է Լինիի և Վավրի ճակատամարտերում։ Նապոլեոնի գլխավորած բանակը 1815 թվականի հունիսի 16-ին Լինիում (Մոն Սեն Ժանից և Վաթեռլոո գյուղից հարավ) հաղթել է պրուսացիներին, բայց նրանք հետ են քաշվել լավ վիճակով։ Պրուսական ուժերը ոչնչացնելու Նապոլեոնի անկարողությունը հանգեցրել է նրան, որ զորքը պարտություն է կրել մի քանի օր անց Վաթեռլոոյի ճակատամարտում (1815 թվականի հունիսի 18), երբ ուշ երեկոյան պրուսական զորքերը մոտեցել էին նրա աջ թևին՝ աջակցելու անգլո-հոլանդական-բելգիական ուժերին, որոնք առաջ էին եկել։ Նապոլեոնն առաջ էր շարժվել համոզելով իր զորքերին, որ դաշտային մոխրագույն համազգեստը պատկանում է մարշալ Գրուշիի (Marshal Grouchy) նռնակորդներին։ Կլաուզևիցի ստորաբաժանումը մեծ թվով մարտեր է վարել Վավրում (1815 թվականի հունիսի 18–19)՝ թույլ չտալով, որ խոշոր ուժեղները հասնեն Նապոլեոնին Վաթեռլոոյի մոտ։
Պատերազմից հետո Կլաուզևիցը ծառայել է որպես Կրիգսի ակադեմիայի տնօրեն, որտեղ նա ծառայել է մինչև 1830 թվականը։ Նույն թվականին նա վերադարձել է ակտիվ զինվորական ծառայության։ Դրանից անմիջապես հետո Եվրոպայում բռնկվել են մի քանի հեղափոխություններ և Լեհաստանում՝ ճգնաժամ, որը, կարծես, ազդարարում էր եվրոպական նոր խոշոր պատերազմը։ Կլաուզևիցը նշանակվել է միակ բանակի շտաբի պետ, որը կարողանալու էր մեբիլիզացնել Պրուսիան այս արտակարգ իրավիճակում՝ ուղարկվելով Լեհաստանի սահման։ Երբ 1831 թվականի օգոստոսին խոլերայից մահացել է բանակի հրամանատարը՝ Գնեյզենաուն, Կլաուզևիցը ստանձնել է պրուսական բանակի ջանքերով խոլերայի մեծ բռնկումը կանխող պարսպաքարային առողջարան հիմնելու գործը (խոլերան առաջին անգամ հայտնվել էր ներկայիս Կենտրոնական Եվրոպայում՝ առաջացնելով տարածվելու խուճապ մայրցամաքում) ... Ինքը՝ Կլաուզևիցը, մահացել է նույն հիվանդությունից անմիջապես դրանից հետո՝ 1831 թվականի նոյեմբերի 17-ին ։
Նրա այրին 1832 թվականին խմբագրել, հրատարակել և գրել է պատերազմի փիլիսոփայության վերաբերյալ Կլաուզևիցի գլուխգործոցի առաջաբանը (այդ աշխատությունը սկսել էր գրել 1816 թվականին, բայց չէր հասցրել ավարտել այն) ։ Նա գրել է նաև «Պատերազմի մասին» գրքի նախաբանը և 1835 թվականին հրապարակել է Կլաուզևիցի ստեղծագործությունների ժողավածուն։ Տիկին Կլաուզևիցը մահացել է 1836 թվականի հունվարին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի գեներալներ Կատեգորիա:Խոլերայից մահացածներ Կատեգորիա:Քաղաքական ռեալիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի զորավարներ Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ռազմական պատմաբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Գերմանիայի ազնվականություն Կատեգորիա:Գերմանացի հուշագիրներ Կատեգորիա:Զորավարներ Կատեգորիա:Ռազմական տեսաբաններ
Էրեբունի-Երևան
Երևանի օրհներգ, 2004 թվականից որպես Հայաստանի Հանրապետության մայրաքաղաք Երևանի խորհրդանիշ սահմանված օրհներգն է։ Օրհներգի բառերի հեղինակը Պարույր Սևակն է, երաժշտությունը՝ Էդգար Հովհաննիսյանի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի խորհրդանիշներ Կատեգորիա:Երգեր
Ստեպանչիկովո գյուղն ու դրա բնակիչները
«Ստեպանչիկովո գյուղն ու դրա բնակիչները» (Село Степанчиково и его обитатели), Ֆեոդոր Միխայլովիչ Դոստոևսկու վիպակը՝ գրված 1859 թվականին։
Ստեղծման պատմություն
«Ստեպանչիկովո գյուղն ու դրա բնակիչները» վիպակի վրա Դոստոևսկին աշխատել է 2 տարի։ 1989 թվականին այն տպագրվել է «Հայրենական նոթերում»։ Արդեն 1860 թվականին առանց փոփոխությունների վիպակը տպագրվել է որպես առանձին գիրք։
Ֆեոդոր Դոստոևսկու այս աշխատանքի սկսելու պահը համընկնում է նրա Սիբիրում ապրելու հետ, սակայն նա գրում էր երկար դադարներով, քանի որ աշխատում էր ուրիշ՝ «Քեռու երազը» վիպակի վրա։
Ժամանակակիցների համար Ստեպանչիկովո գյուղը լավ տպավորոթյուն չթողեց։ Սակայն Դոստոևսկու մահից հետո վիպակը դարձավ շատ հայտնի, իսկ Ֆոմա Ֆոմիչ Օպիսկինի անունը դարձավ հասարակ։
Սյուժե
Սերգեյ Ալեքսանդրովիչը քեռուց նամակ է ստանում, որում ասվում է, որ նա պետք է արագ գնա Ստեպանչիկովո և «հնարավորինս արագ ամուսնանա իր նախկին դաստիարակչուհու՝ Եժեվկին ազգանունով մի աղքատ գավառական չինովնիկի դստեր հետ»։ Ստեպանչիկովո գնալուց նա ճանապարհին հանդիպում է Ստեփան Ալեքսեևիչ Բախչեևին, որը նրան կարճ պատմում է գյուղի նոր իրադարձություններն ու Ֆոմա Ֆոմիչի դերը այդ իրադարձություններում։ Հասնելով Ստեպանչիկովո Սերգեյ Ալեքսադնրովիչը հանդիպում է քեռուն և փորձում հասկանալ, թե ինչի համար է քեռին նրան հրավիրել, սակայն այդպես էլ հստակ պատասխան չի ստանում։
Աստիճանաբար պարզվում է, որ գնդապետ Ռոստանևը սիրահարված է Նաստենկային և ցանկանում է ամուսնանալ նրա հետ, բայց այդ ծրագրերի մասին գիտեն միայն նրա մայրն ու Ֆոմա Ֆոմիչը, որոնք փորձում են խանգարել ամուսնությանը։ Ֆոմա Ֆոմիչը հաճախ վիճում է, պահանջում է, որ նրա ծնունդը նշեն գնդապետի որդու՝ Իլյուշայի ծննդի հետ մի օր։ Գնդապետը չի դիմանում և փորձում է ազատվել Օպիսկինից առաջարկելով նրան 15 000 ռուբլի արծաթի հետ, ասելով, որ նա հեռանա Ստեպանչիկովոից։ Օպիսկինը հրաժարվում է գումարից, սպառնալով Ստեպանչիկովոյից հեռանալով, մեղադրելով գնդապետին, որ նա խորհրդավոր կերպով կապեր է հաստատում, որի մեջ նա ընկել է ինչպես հիմար։ Գնդապետը փոշմանում է իր արարքի համար և խնդրում է Ֆոմային մնալ։ Սակայն Օպիսկինը պահանջում է, որպեսզի գնդապետը դիմի նրան որպես «Ձեր գերազանցություն» և ի վերջո գնդապետը համաձայնվում է։ Երբ Ստեպանչիկովոյի բնակիչները հավաքվել են նշել Իլյուշայի ծնունդը, Ֆոմա Ֆոմիչը գնդապետին մեղադրել է «դժբախտ աղջկանը (Նաստենկային) հրապուրելու» համար և հայտարարել, որ լքում է տունը։ Գնդապետը դուրս է շպրտում Ֆոմային տնից և իր մորը խնդրում է համաձայնվել Նաստենկայի հետ ամուսնանալուն։ Գնդապետուհին մերժում է, պահանջելով Ֆոմային վերադարձնել տուն և խնդրելով Նաստենկային չամուսնանալ գնդապետի հետ։ Այդ տեսարանից հետո Նաստենկան մերժում է գնդապետի առաջարկը, քանի որ չի ցանկանում «իր միջոցով կռիվ բերել այս տուն»
Ֆոմա Ֆոմիչին վերադարձնում են Ստիպանչիկովո։ Նա արտասանում է բոցավառ խոսք, որից հետո Նաստենկայի և գնդապետ Ռոստանևի ամուսնությունը օրհնվում է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆեոդոր Դոստոևսկու ստեղծագործություններ
Մատաթիա առաքյալ
Մատաթիա (Ματθίας, Matthias, ), Հիսուս Քրիստոսի հետևորդներից, ով հետագայում համալրեց 12 առաքյալների շարքը։
Մատաթիա առաքյալը Նոր Կտակարանում
Այնուհետև Գործք առաքելոցը փաստում է. ''«Եվ ներկայացրին երկուսին՝ Հովսեփին, որին Բարսաբա էին կոչում, և որ վերանվանվեց Հուստոս, ու Մատաթիային։ Եվ աղոթք անելով՝ ասացին. «Տե՛ր, դու որ գիտես բոլորի սրտերը, ցո՛ւյց տուր այս երկուսից մեկին, որին ընտրեցիր, որպեսզի առնի վիճակն այն պաշտոնի և առաքելության, որից Հուդան ընկավ իր տեղը գնալու համար»։ Եվ նրանց համար վիճակ գցեցին. վիճակը ելավ Մատաթիային, և սա դասվեց տասնմեկ առաքյալների հետ»'' (Գործք. 1։21-26)։
Ավանդության համաձայն Մատաթիա առաքյալը քարոզել է Եթովպիայում։
Հիշատակության օրը
Սուրբ Մատաթիա առաքյալը Ընդհանրական Եկեղեցու սուրբ է։ Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին տոնում է նրա տոնը 12 առաքյալների հետ և Խաչի հինգերորդ շաբաթվա երեքշաբթի օրըը։ Հույն Եկեղեցին տոնում է օգոստոսի 9-ին, իսկ Լատին Եկեղեցին փետրվարի 24-ին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու Վարդապետություն Կատեգորիա:Քրիստոնեական սրբեր Կատեգորիա:Առաքյալներ Կատեգորիա:Նոր Կտակարանի անձինք
Ադնականց
Ադնականց, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Վանի գավառում։ Գտնվում էր Վան քաղաքից 17 կմ հյուսիս, Սև ջուր գետի ձախ ափին, հարթավայրում։
Գյուղը քարտեզների վրա նշվում է նաև Աբլակոնց անվանումով։
XX դարի սկզբին ուներ 23 տուն հայ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բրաունի (գետ)
Բրաունի գետ, Ուիր գետի ամենամեծ վտակը Անգլիայի Դարհեմ կոմսությունում։
Բրաունի գետն սկիզբ է առնում Վասկերլեյի հարավ-արևելքից` մոտավորապես մեկ մղոն հեռավորության վրա գտնվող Սքայլոք ժայռի արևելյան լանջի գլխավոր պլանտացիայի մի աղբյուրից։ Աղբյուրն առաջանում է Ուիր գետի վտակից մոտավորապես 500 մետր հեռավորության վրա, ճահճային, անտառային ու աղբյուրաշատ տարածքում, որը հարուստ է արդյունաբերական անցյալի վկայություն հանդիսացող քարածխահանքերով, քարհանքերով ու հանքային երկաթուղային գծերով։ Հոսելով արևելք դեպի Լանչեսթեր` գետն եզրագծում է գյուղի հարավային մասը։ Լանգլեյի պարկ և Վիթոն Ջիլբերթ գյուղերով անցնելով` գետը հոսում է հարավ ու եզրագծում Դարհեմի արևմտյան սահմանը։ Լանգլեյ Մուռի հյուսիսում գետին միախառնվում է Դիըրնես գետը, և Դարհեմի հարավում վերջապես միանում Ուիր գետին Սանդերլենդ կամրջի մոտ ։ Մինչև վերջին Սառցե դարաշրջանը Բրաունին թափվում էր Ուիր գետը Դարհեմ քաղաքի հյուսիսում, Փելոու անտառների մոտ։
Բրաունին աղտոտվել է տեղական արդյունաբերության, հատկապես կապարի ու քարածխի հանքարդյունաբերության պատճառով, բայց վերջին տարիներին մաքրվել է։ 2006 թվականին սեպտեմբերին գետ է բաց թողնվել մոտավորապես 3000 մոխրագույն ձկնատեսակ ։
Ավանդություն կա այն մասին, որ 1346 թվականին Նևիլի խաչի ճակատամարտում պարտություն կրելուց հետո Դավիդ II-ը գերի է ընկել, երբ թաքնված է եղել Բրաունի գետի կամրջի տակ Բեարփարկ գյուղի մոտ, Բյուրփեյր մենաստանի մոտ գտնվող այն տարածքում, որտեղ շոտլանդացիները ճամբարել էին գիշերվա համար։
Էնդրյու Բրիզը պնդում է, որ գետի անունից առաջացել է 'Բրունանբուրգ' բառը՝ Բրունանբուրգի ճակատամարտի տեղանունը։ Նա մեկնաբանում է 'Բրունանբուրգը' որպես 'Բրաունիի ամրոց', որն էլ վերաբերում է Լոնգովիցիում հռոմեական ամրոցին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի գետեր
Զնամենկա (գյուղ, Ուգրանսկի շրջան)
Զնամենկա (Знаменка), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի կազմում։
Գեորգիևյան խաչ
Պատմություն
Զինվորական պարգևի ստեղծման գաղափարը հայտնվել է 1807 թվականի հունվարի 6-ին Ալեքսանդր I-ին ուղղված գրությունում (հեղինակն անհայտ է), որտեղ առաջարկվում էր ստեղծել «5-րդ աստիճան կամ Սուրբ Գեորգիի շքանշանի հատուկ պարգև զինվորների և մյուս ցածր զինվորական աստիճանների համար, որը, օրինակի համար, կարող է կազմված լինել Գեորգիևյան ժապավենի վրա տեղադրված արծաթե խաչից»։ Ռազմական շքանշանի տարբերության պարգևը հաստատվել է 1807 թվականի փետրվարի 25-ին Ալեքսանդր I-ի հրովարտակով, որպես «անվախ համարձակության» համար ցածր աստիճանների պարգև ։ Հրովարտակի 4-րդ հոդվածում նշվում էր, որ Ռազմական պարգևի տարբերության նշանը պետք է կրել Սուրբ Գեորգիի շքանշանի նույն գույների վրա։ Նշանը պետք էր կրել միշտ և բոլոր դեպքերում, սակայն եթե պարգևի կրողը ստացել էր Սուրբ Գեորգիի շքանշան, 1807-1855 թվականներին նշանը հագուստին չի ամրացվել։
Զնամենկա (գյուղ, Ուգրանսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 538 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1662 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի բնակավայրեր
Գեորգիևյան խաչ
Պատմություն
Ստեղծման ժամանակ զինվորական խաչը աստիճաններ չի ունեցել, չկար նաև մի մարդուն տրված խաչերի քանակի սահմանափակում։ Ընդ որում նոր խաչ չէր տրվում, բայց ամեն ստանալուց ռոճիկը ավելացել է երրորդ, երկրորդ մասով։ Հատվել է 95-րդ հարգի արծաթից (հիմա՝ 990-րդ հարգ): 1808 թվականի հուլիսի 15-ի հրամանով նշանի կրողները ազատվում էին մարմնական պատիժներից ։ Նշանը կարելի էր վերցնել պարգևատրվածից միայն դատի և կայսեր պարտադիր իմացության դեպքում։
Հայտնի դեպք, երբ նշանը տրվել է գեներալ Միլորադովիչին, Լեյպցիգի մոտ զինվորների շարքում ֆրանսիացիների հետ կռվի համար։ Արծաթե խաչը հանձնել է Ալեքսանդր I-ը, ով հետևում էր մարտին ։
1813-1815 թվականներին նշանները տրվել են նաև Ռուսական կայսրության դաշնակիցների բանակներին՝ պրուսացիներին (1921), շվեդացիներին (200), ավստրիացիներին (170), անգլիացիներին (15)։