cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իսայա Բեռլին
Աշխարհայացք
Անդրադառնալով Կանտի, Ռուսոյի, Հեգելի մտքերին «դրական» ազատությանը՝ Բեռլինը նշել է, որ նման գաղափարների զարգացումը հանգեցրել է ազատության նույնացմանը տարբեր տեսակի քաղաքական սահմանափակումների, հատկապես 19-ից 20-րդ դարերում, երբ դրանք լայնորեն օգտագործվել են որպես ազգային ինքնորոշման, ժողովրդավարական ինքնակառավարման և մարդասիրության կոմունիստական մեկնաբանման հիմք։ Արտահայտման ամենաբարձր կետում այս գաղափարները, պարադոքսալ կերպով, մեկնաբանում են անհատի ազատությունը որպես հավաքական վերահսկողության ձև, որն անհրաժեշտ է ազգերի, սոցիալական խմբերի և, հավանաբար, ամբողջ մարդկության համար։ Այսպիսով, Բերլինը կապ էր ստեղծում ազատության «դրական» մեկնաբանության և ամբողջատիրության միջև։ «Բացասական» ազատությունը, համապատասխանաբար, ընդհակառակը, ծառայում է, նրա կարծիքով, մարդու կամ մարդկանց խմբերի ազատության անխախտ սահմանների ապահովմանը։
Բեռլինը բազմիցս խոսել է այն ազդեցության մասին, որը ունեցել է գերմանական իդեալիզմի ավանդույթը նրա և, մասնավորապես Կանտի վրա։ Արժեքների բազմակարծությունը գաղափար է, որը Բերլինը փոխառում է Նիկոլո Մաքիավելիից, Ջամբատիստա Վիկոյից և Յոհան Գոթֆրիդ Հերդերից (մշակութային բազմակարծության առավել մշակված ձևով), ինչպես նաև գերմանական ռոմանտիզմից։ Նույն հսկայական ավանդույթի ընդունումը, որը Բեռլինը անվանում է հակահեղափոխություն, կապված է հասարակական հարաբերությունների և պատմության բնագավառում գիտական մոդելների ներխուժման մերժման հետ, որը համարվում է մարդկային գործերի պատմություն ։ Ընդ որում, բանականության քննադատության վրա հիմնված ռոմանտիկ ավանդույթը Բեռլինը հասկանում է ոչ այնքան որպես լուսավորության դարաշրջանների զարգացման խոչընդոտ, այլ ավելի շուտ որպես դրա անհրաժեշտ բևեռային հակադրություն, առանց որի քաղաքական լիբերալիզմը և արևմտյան մշակույթի ժամանակակից անհատականությունը հնարավոր չի լինի։ Սա հիմնական «պարադոքսներից» մեկն է, որը խիստ բնորոշ է Բեռլինի ոճական մտածողությանը ։
Ինչպես նշում է Մոսկվայի պետական համալսարանի պրոֆեսոր Մասլինը, լինելով ռացիոնալիստական պահեստի մտածող, Բերլինը մեծ հետաքրքրություն չի ունեցել Ռուսաստանի կրոնական փիլիսոփայության նկատմամբ, նրա սիրելի ռուս մտածողը եղել է Հերցենը, որը նրան համարել է Ռուսաստանի երեք հիմնական «մարգարեներից» մեկը՝ Տոլստոյի և Դոստոևսկու հետ միասին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հրեա փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Լատվիայի հրեաներ Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ռուս փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Լիբերալիզմ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հրեաներ Կատեգորիա:Անգլիացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հրեա պատմաբաններ Կատեգորիա:Անգլիացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամներ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքներ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքներ, համաշխարհային պատմության մեջ աննախադեպ պատերազմի՝ 1914 թվականից մինչև 1918 թվականը տևած Առաջին համաշխարհային պատերազմի (ԱՀՊ) հետևանքները։
Այդ պատերազմը վճռական նշանակություն ունեցավ ХХ դարի պատմության համար։ Առաջին համաշխարհային պատերազմը սահմանեց այն աշխարհակարգի վերջը, որը ձևավորվել էր Նապոլեոնյան պատերազմներից հետո։ Համաշխարհային զինաբախումը կարևոր գործոն էր նաև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ծագման համար։
Առաջին աշխարհամարտն ամեն ինչից զատ, պատմության մեջ մտավ խաղաղ բնակչության առաջին զանգվածային սպանություններով, որոնք հետագայում ստացան «ցեղասպանություն» սահմանումը։
Այդ առումով, Առաջին համաշխարհային պատերազմը հսկայական նշանակություն ունեցավ հայ ժողովրդի պատմության համար, որն ունեցավ սարսափելի աղետներ, մասնավորապես՝ Հայոց ցեղասպանությունը, որի արդյունքում հայ ազգի մեծ մասը ենթարկվեց եղեռնի, բռնի տեղահանության, բռնի կրոնափոխության ու բռնի ուրացման, իսկ պատմական Հայաստանի՝ Հայքի մեծագույն մասը անցավ օտարերկրյա տիրապետության ներքո, այդ թվում՝ Մեծ Հայքի մեծ մասը, Փոքր Հայքը, Կիլիկիա-Սիսվանը, Հայոց Միջագետքն ու Գամիրքը՝ ամբողջությամբ։
Գերմանիայի շրջափակում
1918 թվականի նոյեմբերի 11-ի Կոմպիենյան զինադադարից մինչև Գերմանիայի հետ Անտանտի հաղթող պետությունների կողմից հաշտության պայմանագրի կնքումը՝ 1919 թվականի հունիսի 28-ին, հաղթող պետությունները շարունակում էին Գերմանիայի ռազմածովային շրջափակումը, որը նրանք սկսել էին դեռևս պատերազմի ընթացքում։ Հաշվի առնելով այն իրողությունը, որ Գերմանիան որոշակի կախվածություն ուներ ապրանքների ներմուծումից, գնահատվել է, որ դրա հետևանքով իրենց կյանքը կորցրեցին նրա շուրջ 523 000 քաղաքացիական բնակիչներ ։ Ն.Պ. Հովարդը (N. P. Howard), Շեֆֆիլդի համալսարանից (University of Sheffield), կարծում է, որ ևս քառորդ միլիոն (250 000) մարդ մահացան հիվանդություններից և սովից, որոնք տեղի ունեցան պատերազմի փաստացի ավարտից 8 ամիս հետո՝ զինադադարից մինչև հաշտության պայմանագրի կնքումը և պատերազմի պաշտոնապես ավարտվելը ։ Ուստի Գերմանիայի քաղաքացիական բնակչության զոհերի թիվը կազմել է ավելի քան 770 հազար մարդ (523 000 + 250 000 = 773 000): Ռազմագործողությսւնների ավարտից հետո շրջափակման շարունակումը, ինչպես գրող Ռոբերթ Լեքքին (Robert Leckie) գրում է իր «Չարագործի կողմից առաքված» երկում, շատ բան արեց, որպեսզի «տառապեցնի գերմանացիներին ... և անհույս կատաղությամբ նրանց նետի չարագործի ձեռքերի մեջ»։ Հասկանալի է, որ գրողը նկատի է ունեցել գերմանական ազգի կողմից զանգվածաբար նացիոնալ-սոցիալիզմին (ազգայնական-ընկերավարությանը) հարելը և վերջինիս թիվ մեկ առաջնորդի՝ Ադոլֆ Հիտլերի իշխանության գալը։ 1918 թվականի նոյեմբերի 11-ի Կոմպիենյան զինադադարի պայմանները թույլ էին տալիս սնունդի առաքումը դեպի Գերմանիա, սակայն իրականում հաղթող դաշնակից պետությունները (Անտանտա) պահանջում էր Գերմանիայից, որպեսզի վերջինս ինքն ապահովեր առաքման համար անհրաժեշտ միջոցները, ասենք՝ նավերը։ Ուստի, Գերմանիայի նոր կառավարությունը հարկադրված էր օգտագործել իր ոսկու պաշարը, քանզի ի վիճակի չէր պարտք ստանալու Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներից։
Պատմաբան Սալի Մարքսը (Sally Marks) պնդում է, թե մինչդեռ «մինչդեռ Անտանտայի դաշնակից հաղթող պետությունների ռազմանավերը կանգանծ էին իրենց տեղում՝ ընդդեմ հնարավոր թշնամական գործողությունների վերսկսման, միաժամանակ դաշնակիցներն առաջարկում էին սնունդ և դեղորայք տրամադրել զինադադարից հետո, սակայն Գերմանիան հրաժարվել է թույլ տալ իր նավերին իրականացնելու մատակարարումները»։ Այնուհետև Սալի Մարքսը նշում է, թե, չնայած Գերմանիայի կառավարության կողմից հարուցված խնդիրներին, Անտանտայի երկրներն, այնուամենայնիվ, սննդի մատակարարումներ ուղարկեցին Գերմանիա, նախքան Վերսալում կատարված մեղադրանքների բարձրացվելը ։
Պատմաբան Սալի Մարքսի դիրքորոշումը պաշտպանում է նաև Էլիզաբեթ Գլեյզերը (Elisabeth Gläser), նկատելով, թե Գերմանիայի բնակչությանը կերակրելու համար Անտանտայի համապատասխան ռազմական ուժ էր առնանձնացվել, որը գործում էր 1919-ի սկզբներից մինչև 1919-ի մայիսը, այդպիսով «Գերմանիան դարձել էր Ամերիկյան և Անտանտի սննդի մատակարարուկների գլխավոր ստացողը»։
Գլեյզերը նշում է, որ Գերմանական կառավարության մեղքով էր, որ սննդի մատակարարումները դանդաղեցին կամ հետաձգվեցին, քանզի գերմանական կողմը հրաժարվեց հանձնելու իր ամբողջ առևտրական նավատորմը Անտանտային։ Վերջապես, Գլեզերը եզրակացնում է, թե «օգնության ամբողջ հաջողությունը ինքնին զրկեց Անտանտայի երկրներին՝ լուրջ սպառնալիքի հնարավորությւնից, որպեսզի հենց այդ սպառնալիքի միջոցով ստիպեին Գերմանիային՝ ստորագրելու Վերսալյան պայմանագիրն իրենց համար առավելագույնս ընդունելի ձևով»
Վերսալի պայմանագիր
Փարիզի հաշտության համաժողովից հետո 1919 թվականի հունիսի 28-ին տեղի ունեցավ մի կողմից՝ պարտված Գերմանիայի, մյուս կողմից՝ հաղթական Անտանտի երկրների՝ Ֆրանիսյաի, Իտալիայի, Մեծ Բրիտանիայի և նրանց այլ փոքր դաշնակից պետությունների միջև հաշտության պայմանագրի ստորագրումը, որը պաշտոնապես վերջ տվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմին։
Կնքվեցին նաև այլ պայմանագրեր, որոնցով պաշտոնապես ավարտվեցին պատերազմական հարաբերությունները Ամերիկայի Միացյալ Նահանգերի և Կենտրոնական տերությունների՝ Գերմանիայի, Ավստրո-Հունգարիայի, Օսմանյան կայսրության և Բուլղարիայի միջև։
Վերսալի պայմանագրի թվով 440 հոդվածների մեջ ներառվեց հաղթական Անտանտի երկրների պահանջը, որպեսզի Գերմանիան պաշտոնապես ընդունի, թե ինքը պատասխանատու է պատերազմն սկսելու համար՝ Վերսալի պայմանագրի հոդված 231-րդ և վճարում է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տնտեսական ռեպարացիաները։
Վերսալի պայմանագիրը նաև կտրուկ սահմանափակեց Գերմանիայի ռազմական մեքենայի հզորությունը։ Գերմանական զորքերը՝ ցամաքային և ծովային, կրճատվեցին մինչև 100 000-ի սահմանը և այդ երկրին արգելվեց մշակելու և ունենալու հիմնական ծանր ռազմական այնպիսի սպառազինություններ, որոնք կարող են հարձակողական դեր խաղալ՝ մասնավորապես տանկեր, ռազմանավեր և սուզանավեր։
Մարդկային կորուստները ռազմաճակատներում
Առաջին համաշխարհային պատերազմի արդյունքում զոհվեց շուրջ 10 000 000 (10 մլն) զինծառայող (ներառյալ այն 1 000 000 զինծառայողները, որոնք համարվում էին անհետ կորած)։ Այս կարծիքն ընդունվում է նաև հայ ակադեմիական պատմագրության կողմից։ «Մասնագետներն Առաջին աշխարհամարտում մարդկության ունեցած կորուստների վերաբերյալ զանազան հաշվարկներ են անում։ Առավել ընդունված տեսակետն այն է, որ պատերազմում զոհվել է ավելի քան 20,5 միլիոն մարդ, որից շուրջ 10 միլիոնը՝ ռազմի դաշտում։» Բացի այդ, վիրավորվեց շուրջ 21 000 000 (21 մլն) զինծառայող։ Ստորև բերված է երկրների ցանկը՝ ըստ Առաջին համաշխարհային պատերազմում զոհվածների թվի.
Ըստ հակամարտ դաշինքների՝
Ներկայացված չէ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ զոհված հայ զինծառայողների թիվը, սակայն հայտնի է, որ միայն Օսմանյան կայսրության ավելի քան 3 մլն հայ բնակչությունից 300 000 հայ երիտասարդ զորակոչվեց Օսմանյան Թուրքիայի բանակ, որտեղ նրանք ենթարկվեցին գրեթե համընդհանուր ոչնչացման   ։ Բացի այդ, Ռուսական կայսրության մեջ բնակվող 2 միլիոն 54 հազար (2 054 000) հայերից ռուսական կայսերական բանակ զորակոչված գրեթե 250 000 - 300 000 հայ զինծառայողներից (այդ զինվորականները կազմում էին արևելահայերի 13%-15%-ը:) և նույն բանակի համար մարտնչող շուրջ 10 000 հայ կամավորականներից ևս հազարավոր, եթե ոչ՝ տասնյակ հազարավոր զոհեր եղան Ըստ պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, գնդապետ Ա. Հ. Հարությունյանի՝ ռուսական բանակի Արևմտյան և Կովկասյան ռազմաճակատներում մարտնչել են շուրջ 300 հազար հայ ռազմիկներ ։ Ֆրանսիայի, Անգլիայի և ԱՄՆ-ի բանակններում զորակոչված հայ զինվորների թիվը անցնում էր 50 հազարից ։ Ուստի, պետք է ենթադրել, որ հարյուրավոր, եթե ոչ հազարավոր զոհեր եղան նաև Ֆրանսիայի, Բրիտանական կայսրության և ԱՄՆ-ի բանակներում մարտնչող շուրջ 50 000 հայ զինծառայողների թվից ։
Պատերազմի յուրաքանչյուր րոպեն, որոշ գիտնականների հաշվարկներով տարել է 4 զինվորի կյանք, իսկ 9-ից մի փոքր քիչ մարդ, ամեն րոպե վիրավորվում էր։
Մարդկության պատմության մեջ աննախադեպ այդ պատերազմին մասնակցում էր 34 պետություն, որոնց բնակչության ընդհանուր թիվը կազմում էր շուրջ 1 000 000 000 (1 միլիարդ) մարդ, ինչը կազմում էր մոլորակի այն ժամանակվա բնակչության 67%-ը։ Զորահավաքի էր ենթարկվել շուրջ 65 միլիոն տղամարդ։
Հաշվի առնելով, որ այդ ժամանակ աշխարհում ապրում էր մոտ 6 միլիոն հայ, ապա բոլոր երկրների, այդ թվում՝ Հայաստանի առաջին հանրապետության բանակում զորահավաքված հայ զինծառայողների ընդհանուր թիվը կազմում էր մոտավորապես 650-700 հազար (300 հազար օսմանյան կայսրության բանակում + 300 հազար ռուսական կայսրության բանակում  + 50 հազար Ֆրանսիական, Բրիտանական, Ամերիկյան բանակներում, մոտ 40 հազար՝ ՀՀ բանակում, մոտ 10 հազար՝ Վան-Վասպուրականում, Բաքվի հայկական զորքերում, Լեռնահայաստանում և այլուր) ։ Հայաստանը պատերազմի արդյունքում ստացավ 700 հազար փախստականներ, պատմական Հայաստանի հողերի որոշ մասը կամ ամբողջը վերադարձնելու մշուշոտ հույսեր և դատավարություններ Հայոց ցեղասպանությունն իրագործածա թուրքական պետության, պետական ապարատի, բնակչության և միայն մի մասը կազմող երիտթուրքական կուսակցության անդամներից ոմանց հանդեպ, որոնք ավարտվեցին ընդամենը երիտթուրքական մի քանի երկրորդական դեմքերի մահապատժով ու բանտարկությամբ։ Մյուսների դատավճիռների կենսագործումը ստիպված ստանձնեցին հայկական կազմակերպությունները, մասնավորապես՝ Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն կուսակցությունը (տե՛ս Նեմեսիս գործողություն)։
Տոկոսային հարաբերությամբ ամենամեծ զոհերը կրել է
Ավերածություններ
Պատերազմը դանդաղեցրեց, արգելակեց ու հետաձգեց մի ամբողջ սերնդի տնտեսական ու մշակութային զարգացումը։ Խոշորագույն տնտեսական կորուստները այդ պատերազմից կրեցին.
Քաղաքական հետևանքներ
Աշխարհի քաղաքական քարտեզը ենթարկվեց լուրջ փոփոխությունների։ Մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը գոյություն ունեցած 59 պետություններին ավելացավ ևս 12 նոր պետություն։ Այսպիսով՝ մոլորակի քաղաքական քարտեզի վրա հայտնվեց 71 պետություն։ Ընդ որում, նոր անկախ պետությունների թիվը կարող էր ավելին լինել, եթե նրանցից ոմանց դեմ նվաճողական քաղաքականություն չվարեին «հեղափոխական» քեմալական Թուրքիան և «հեղափոխական» բոլշևիկյան Ռուսաստանը։ Մասնավորապես անկախ պետություններ դառնալու հնարավորություն ունեին Հայաստանի Հանրապետություն, որը փաստացի նվաճվեց Խորհրդային Ռուսաստանի կողմից, իսկ ապա՝ պաշտոնապես մտցվեց նորաստեղծ ԽՍՀՄ-ի կազմի մեջ, ինչպես նաև Հայաստանին հարևան Վրաստանն ու Ադրբեջանը։ Արևմտահայերի պետություն դառնալու բոլոր հնարավորություններն ուներ նաև հայկական Կիլիկիան, որը սակայն զոհ գնաց թուրք-ֆրանս-անգլիական դավադիր քաղաքականությանը։
Մինչև առաջին համաշխարհային պատերազմը գոյություն ունեցած և աշխարհի քաղաքական քարտեզից վերացած պետություններից որոշները բազում դարեր գոյություն ունեցած հզոր տերություններ էին։
Օսմանյան Թուրքիայի կայսրության փլուզումը և տարածքային կորուստներն ու ձեռքբերումները
Օսմանյան կայսրությունը փլուզվեց։
Նրան սպառնում էր չորրորդական պետության կարգավիճակ և նույնիսկ՝ գրեթե իսպառ ջնջում քարտեզի երեսից։ Կից քարտեզում պատկերված են Օսմանյան Թուրքիայի տարածքային կորուստները 1920 թվականի օգոստոսի 10-ի Սևրի պայմանագրով։
Աշխարհաքաղաքական հետևանքներ
ՀՀ ԳԱԱ Պատմության ինստիտուտի տնօրեն, ակադեմիկոս Աշոտ Մելքոնյանը գտնում է, որ «Հետպատերազմյան շրջանում ստեղծվեցին աշխարհաքաղաքական նոր իրողություններ։» Հաղթանակած Անտանտի երկրներն աշխարհին պարտադրեցին իրենց մշակած Վերսալ-վաշինգտոնյան համակարգը ։ 1920 թ. այդ համակարգի մեջ փաստորեն ընդգրկվեցին նաև դաշնակից Հայաստանի Հանրապետության շահերը ։ Սևրի դաշնագրով, ապա՝ վիլսոնյան իրավարար վճռով Հայաստանին տրվում էին հողային այնպիսի սահմաններ, մասնավորապես՝ ելք դեպի Սև ծով, որով ցեղասպանության ենթարկված ժողովուրդը ստանում էր կենսագոյության ու զարգացման հնարավորություններ ։ Սակայն ցավոք, քաղաքական հանգամանքների բերումով, այդ ծրագիրը մնաց թղթի վրա ։ Բայց այն, այնուամենայնիվ, մնաց անկատար միջազգային իրավական գետնի վրա, չեղյալ չհայտարարվեց ստորագրած երկրների կողմից ։ Այնպես որ, Առաջին համաշխարհային պատերազմից մնացած ամենածանր հետևանքներից մեկը՝ Հայոց ցեղասպանության ու հայրենազրկման խնդիրը առ այսօր բաց է և իր իրավական լուծումը պետք է գտնի ճիշտ այնպես, ինչպես Երկրորդ աշխարհամարտից հետո՝ հրեական հարցը ։ Այս խնդիրն էլ դառնալու է հայության գործելակերպի ողնաշարը։
Տնտեսական հետևանքներ
ԱՄՆ
Մեծ Բրիտանիա
Ֆրանսիա
Գերմանիա
Նոյեմբերյան հեղափոխություն
Տե՛ս Նոյեմբերյան հեղափոխություն
Տե՛ս Դաուեսի պլան
Ռուսաստան
Տե՛ս Ռուսական հեղափոխություն, Փետրվարյան հեղափոխություն, Հոկտեմբերյան հեղափոխություն, Հոկտեմբերյան հեղաշրջում
Ազգերի լիգա
Տե՛ս Ազգերի լիգա
Հայկական լեռնաշխարհի, Փոքր Ասիայի, Բալկանների, Հյուսիսային Միջագետքի բնիկ ազգերի ոչնչացումը Օսմանյան Թուրքիայում
Օսմանյան կայսրությունում 1914-1918թթ. ցեղասպանության է ենթարկվել 1,5 միլիոն հայ, 500–800 հազար ասորի, 100–350 հազար հույն ։
Հայոց ցեղասպանություն
1914 թվականի նոյեմբերին Օսմանյան կայսրությունը պատերազմի մեջ մտավ Գերմանիայի ու Ավստրո-Հունգարիայի կողմից։ Երիտթուրքերը հասկացան, որ ռազմական ժամանակի պայմաններում կարելի է արագ և առանց աղմուկի լուծել «հայկական», «ասորական» և «հունական» հարցերը։ Եվ դա կատարվեց աներևակայելի դաժանությամբ։ Բնականաբար, միլիոնավոր մարդկանց կոտորածն ու տեղահանությունն առանց աղմուկի չստացվեց։ Արդյունքում՝ Օսմանյան Թուրքիայում հավատարմագրված դիվանագետները հեռագրեր էին հղում իրենց կառավարություններին կոտորածների մասին, որոնք էլ իրենց հերթին վրդովմունքն էին հայտնում և բողոքի նոտաներ էին ուղարկում երիտթուրքերի կառավարությանը։ Բայց օտարերկրյա միաջմտություն արդեն ուշացած էր։ Մինչ 1916 թվականը «ոչ թուրքական» բնակչության զտումը գրեթե ավարտված էր։ Իսկ ով ողջ էր մնացել, Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո զոհ գնաց նախկին երիտթուրք, իսկ այդժամ՝ նոր Թուրքիայի ստեղծող դարձած գեներալ Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի բանակին, որը հայերի ու հույների ոսկորների վրա հիմնեց ժամանակակից Թուրքիան։
Հայ ժողովրդի կորուստները թվական տվյալներով՝ համաշխարհային կորուստների համեմատությամբ
Ուստի նաև լիովին արդարացի է հայ պատմաբան ակադեմիկոսի հետևյալ եզրահանգումը. «Հայ ժողովուրդը, որ այդ պատերազմի սանձազերծմանը որևէ մասնակցություն չուներ, վերոհիշյալ տվյալների համեմատության դեպքում միանշանակ ներկայանում է որպես այդ պատերազմի գլխավոր զոհ, հանգամանք, որը, ցավոք, ստեղծված ահռելի գրականության մեջ հիմնականում շրջանցված է։»
Ասորիների ցեղասպանություն
Օսմանյան կայսրությունում 1914-1918թթ. ցեղասպանության է ենթարկվել 500–800 հազարը՝ ասորի ։
Հույների ցեղասպանություն
Օսմանյան կայսրությունում 1914-1918թթ. ցեղասպանության է ենթարկվել 100–350 հազարը՝ հույ ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի հակամարտություններ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմ Կատեգորիա:Ռազմական պատմություն Կատեգորիա:1918
Օմալո (այլ կիրառումներ)
Օմալո, կարող է վերաբերել՝
Վլադա Ռոսլյակովա
Կենսագրություն
Ելենա Ռոսլյակովան ծնվել է 1987 թվականի հուլիսի 8-ին Օմսկում։ Սովորել է Օմսկի №63 դպրոցում։
Երբ Ելենա Ռոսլյակովան սկսել է զբաղվել մոդելային բիզնեսով, Փարիզում նրան խորհուրդ են տվել վերցնել ոչ սովորական անուն, և նա ընտրել է հոր անունից սերած անուն՝ Վլադա։
Մոդելի կարիերան Վլադա Ռոսլյակովան սկսել է Ռուսաստանում պատանի տարիքում, ապա շարունակել է Տոկիոյում ու Նյու Յորքում։ Նա հայտնի է իր տարբերվող քայլվածքով ու տիկնիկանման դեմքով (մոդելներ Ալեքսանդրա Պիվովարովայի, Ջեսիկա Ստամի, Լիզա Քանթի, Լիլի Քոլի և Ջեմմա Ուորդի նման) ։ Վլադա Ռոսլյակովան մասնակցել է հայտնի նորաձևության տների ու դիզայներների ցուցադրությունների, ինչպիսիք են՝ Alberta Ferretti, Alexander McQueen, Balenciaga, Blumarine, Bottega Veneta, Burberry Prorsum, Calvin Klein, Céline, Chanel, Chloé, Christian Dior, Comme des Garçons, Dolce & Gabbana, DSquared², Emanuel Ungaro, Emilio Pucci, Etro, Fendi, Gianfranco Ferrè, Giorgio Armani, Givenchy, Gucci, Hermès, Jean Paul Gaultier, Jil Sander, Kenzo, Lanvin, Loewe, Louis Vuitton, MaxMara, Missoni, Miu Miu, Moschino, Mugler, Nina Ricci, Prada, Ռոբերտո Կավալի, Salvatore Ferragamo, Sonia Rykiel, Stella McCartney, Valentino, Versace, Viktor & Rolf, Yohji Yamamoto and Yves Saint Laurent : Ինչպես նաև նա գովազդել է Nina Ricci, Moschino, Hermès, MaxMara, Christian Lacroix, Dolce & Gabbana, Jill Stuart Beauty, DKNY, Daks Japan, Gap, Barney's, Anna Sui, Etro, Cartier, Sonia Rykiel, Belstaff, Hobbs, Alcacuz, Swarovski, Diamond Dazzle, Derercuny, Karl Lagerfeld և Lacoste ապրանքանիշերը։ 2007 թվականին նա դարձել է Dolce & Gabbana-ի դեմքը 2007/2008 աշուն-ձմեռ սեզոնում։ Վլադա Ռոսլյակովան աշխատել է լուսանկարիչներ Մարիո Տեստինոյի, Ստիվեն Քլյայնի, Թերի Ռիչարդսոնի հետ։ Վլադա Ռոսլյակովայի լուսանկարները տպագրվել են այնպիսի հայտնի ամսագրերում, ինչպիսիք են՝ Vogue, Numéro, W, V, Dazed & Confused, Harper's Bazaar, Marie Claire, Elle, L'Officiel, AnOther Magazine, Pop Magazine և i-D: Նա հայտնվել է նաև բազմաթիվ ամսագրերի շապիկներին, ինչպիսիք են՝ Vogue (ֆրանսիական, ճապոնական, կորեական, իտալական և բրազիլական տարբերակներ), Numéro Tokyo, Numéro Russia, Harper's Bazaar (Կորեա, Ռուսաստան, Իսպանիա), L'Officiel (Ֆրանսիա, Ռուսաստան), Elle (Գերմանիա, Ռուսաստան), Marie Claire (Կորեա, Ռուսաստան), Allure (Ռուսաստան), W Korea:
2011 թվականին Վլադա Ռոսլյակովան դարձել է Սվարովսկի ավստրիական ընկերության դեմքը։
Ֆրանսիական Vogue ամսագրի կողմից Վլադա Ռոսլյակովան ընդգրկվել է 2000-ական թվականների 30 ամենապահանջված մոդելների ցանկում, որում ներառված են նաև Նատալյա Վոդյանովան, Աննա Սելեզնյովան, Նատաշա Պոլին, Սաշա Պիվովարովան և այլք ։
Վլադա Ռոսլյակովան ամուսնացած է, ապրում է Նյու Յորքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս մոդելներ
Սերբական Հանրապետության զինված ուժեր
Սերբական Հանրապետության զինված ուժեր (Војска Републике Српске (ВРС),, նաև կոչվում է Բոսնիացի սերբերի բանակ, Սերբական Հանրապետության զորք), Սերբիական Հանրապետության ռազմական ստորաբաժանումներ, որոնք ներկայում հանդիսանում են Բոսնիա և Հերցեգովինայի պետական կարգի մաս (էնտիտետ)։
Գոյություն են ունեցել 1992-ից 2006 թվականների ժամանակահատվածում։ Ակտիվ մասնակցություն են ունեցել Հարավսլավիայի քաղաքացիական պատերազմում ի աջակցություն սերբ ազգաբնակչության։
Պատերազմից հետո Սերբական Հանրապետության զինված ուժերի բարձրաստիճան մի շարք ղեկավարներ հետապնդվել են Հաագայի Նախկին Հարավսլավիայի գործով Միջազգային տրիբունալի կողմից ռազմական հանցագործությունների և մարդկության դեմ հանցագործությունների համար մեղադրանքներով։
2003 թվականից սկսվել է Սերբական Հանրապետության զինված ուժերը Բոսնիա և Հերցեգովինայի զինված ուժերի կազմի մեջ մտնելու գործընթացը։ 2005 թվականին Բոսնիա և Հերցեգովինայի բարեփոխված բանակի ստորաբաժանումները, որոնք բաղկացած էին բոսնիացի, խորվաթ և սերբական ստորաբաժանումներից, կոալիցիոն ուժերի կազմով ուղարկվել են Իրաք։ 2006 թվականի հունիսի 6-ին Սերբական Հանրապետության զինված ուժերը վերջնականապես դադարել են գոյություն ունենալ, մտնելով Բոսնիա  և Հերցեգովինայի բանակի կազմի մեջ ։
Նախապատմություն
Բոսնիա և Հերցեգովինան պատմականորեն եղել է բազմազգ պետություն։ 1991 թվականի մարդահամարի տվյալներով բնակչության 43,7 %-ը եղել են բոսնիացի մուսուլմաններ, 31,4 %-ը ` սերբեր, 17,3 %-ը` խորվաթներ  և 5,5 %-ը իրենց համարել են հարավսլավացիներ ։ Հարավսլավացիների մեծամասնությունը սերբեր էին կամ խառնամուսնությունների երեխաներ։ 1991 թվականի տվյալներով Հարավսլավիայում ամուսնությունների 27 %-ը խառնամուսնություններ էին։
1990 թվականի նոյեմբերին կայացած առաջին բազմակուսակցական ընտրությունների արդյունքում հաղթել են երեք խոշոր ազգայնական կուսակցություններ. Կուսակցությունները իշխանությունը բաշխեցին էթնիկ գծով այնպես, որ հանրապետության ղեկավար դարձավ բոսնիացի մուսուլման Ալիա Իզետբեգովիչը, խորհրդարանի նախագահ դարձավ սերբ Մոմչիլո Կրաիշնիկը, իսկ վարչապետ դարձավ խորվաթ Յուրե Պելիվանը։ 1991 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Բոսնիա և Հերցեգովինայի խորհրդարանը Սարաևոյում ձայների պարզ մեծամասնությամբ ընդունեց «Հուշագիր Բոսնիա և Հերցեգովինայի ինքնիշխանության մասին»  ։ Հուշագիրը բուռն առարկությունների հանդիպեց բոսնիական խորհրդարանի սերբ անդամների կողմից, ովքեր պնդում էին, որ սահմանադրական փոփոխություններին վերաբերող հարցերը պետք է ստանան խորհրդարանի անդամների 2/3 -ի աջակցությունը։ Չնայած դրան, «Հուշագիրը» հաստատվեց, որը հանգեցրեց բոսնիացի սերբերի կողմից խորհրդարանը բոյկոտելուն։ Բոյկոտի ընթացքում ընդունվեց հանրապետության օրենսդրությունը ։ 1992 թվականի հունվարի 25-ին բոսնիական խորհրդարանի նստաշրջանի ժամանակ կոչ արվեց  փետրվարի 29-ից մարտի 1-ը անկախության հանրաքվե անցկացնել։
Անկախության հանրաքվե
1992 թվականի փետրվարի 29-ից մարտի 1-ը Բոսնիա և Հերցեգովինայում տեղի է ունեցել պետական անկախության մասին հանրաքվե։ Հանրաքվեին մասնակցությունը կազմել է 63,4 %։ Ընտրողների 99,7 %-ը քվեարկել է անկախության օգտին ։ Հանրապետության անկախությունը խորհրդարանի կողմից հաստատվել է 1992 թվականի մարտի 5-ին։ Սակայն սերբերը, որոնք կազմում էին Բոսնիա և Հերցոգովինայի բնակչության մեկ երրորդը, բոյկոտել են հանրաքվեն և հայտարարել են երկրի նոր ազգային կառավարությանը չհնազանդվելու մասին։ Սերբերը, Բանյա Լուկա քաղաքը կենտրոն ընտրելով, ապրիլի 10-ին սկսել են ձևավորել սեփական իշխանության մարմինները։ Սերբերի ազգային շարժումը գլխավորել է Ռադովան Կարաջիչի Սերբական դեմոկրատական կուսակցությունը։
Բանակի ձևավորում
Բանակի ձևավորման գործընթացում բոսնիական սերբերին զգալի օգնություն է ցուցաբերել հարավսլավական քաղաքական և ռազմական ղեկավարությունը։ Սերբիայից ՀՍՖՀ Նախագահության անդամ Բորիսավ Իովիչն իր օրագրում 1991 թվականի դեկտեմբերի 4-ին գրառում է կատարել բոսնիական սերբերին օգնություն ցուցաբերելու վերաբերյալ  :
1992 թվականի հունվարի 3-ին Հարավսլավիայի Ազգային Բանակը վերակազմակերպվեց։ Նրա ստորաբաժանումները Բոսնիա և Հերցեգովինայի տարածքում դարձան 2-րդ Ռազմական շրջան` Սարաևոյի շտաբով և գեներալ-գնդապետ Միլուտինա Կուկանյացի հրամանատարությամբ։ Հերցեգովինայի տարածքի մի մասը մտավ 4-րդ Ռազմական շրջանի պատասխանատվության գոտի գեներալ-գնդապետ Պավլե Ստրուգարի հրամանատարությամբ։  Բոսնիա և Հերցոգովինայում գտնվող բազմաթիվ ռազմական դպրոցների ուսանողների  և դասախոսների հետ միասին Հարավսլավիայի ԱԲ թվաքանակը հանրապետության տարածքում կազմում էր մինչև 110 000 մարդ։ Սպառազինությունը կազմում էր. ՌՕ ուժերը Բոսնիայում տեղակայել էին Հարավսլավիայի ԱԲ ստորաբաժանումներից բացի բոսնիացի սերբերը ապավինում էին Տարածքային պաշտպանության ջոկատներին, որոնց` 1991 թվականի աշնանը իրենց հսկողության տակ էին վերցրել Սերբական դեմոկրատական կուսակցության ֆունկցիոներները, ստեղծելով ճգնաժամային շտաբներ։ Այսպիսով, 1992 թվականի գարնանը Բոսնիայում գոյություն ունեցեր երկու Տարածքային Պաշտպանություն (ՏՊ). մեկը վերահսկում էին սերբերը. դրանք այն համայնքներում էին, որտեղ սերբերը կազմում էին մեծամասնություն, մյուսը վերահսկվում էր մուսուլմանա-խորվաթական կառավարության կողմից։ 1992 թվականի ապրիլի կեսերին բոսնիացի սերբերի Տարածքային պաշտպանության և կամավորական ստորաբաժանումների թվաքանակը կազմում էր մոտ 60 000 մարդ։ ՏՊ ջոկատների կազմը բազմազան էր. Բոսանկե Կրուպեում 300 զինյալներից մինչև 4 200` Սոկոլաց և Օլովոյի համայնքների միացյալ ուժերում։ Յուրաքանչյուր ստորաբաժանում ճգնաժամային շտաբի ենթակայության ներքո էր գտնվում, որը գլխավորում էր ՍԴԿ կազմակերպության տեղական միության նախագահը։
Ռադովան Կարաջիչն ավելի ուշ այսպես էր հիշում այն ժամանակը, երբ ձ ևավորվում էր ՍՀ Բանակը.
1992 թվականի մարտի 5-ին Բոսնիա և Հերցեգովինան հռչակեց իր անկախությունը։ Այն հրաժարվեցին ճանաչել բոսնիացի սերբերը. Հանրապետության տարածքում բախումներ սկսվեցին, որոնք վերաճեցին մարտական գործողությունների։ Բոսնիայի տարածք մտցվեցին խորվաթական զորքերը, որոնք հարձակվեցին հարավսլավական բանակի ստորաբաժանումների և բոսնիացի սերբերի ջոկատների վրա։ Բոսնիացի մուսուլմանների առաջնորդ Ալիյա Իզետբեգովիչը Հարավսլավիայի ԱԲ զորանոցների վրա համընդհանուր հարձակման հրաման էր տվել։ Ապրիլի 27-ին ԲևՀ Նախագահությունը, որը ոչ լրիվ կազմով էր հավաքվել, հարավսլավական բանակից պահանջեց զենքը վայր դնել և լքել հանրապետության տարածքը։ 1992 թվականի մայիսի 2-ին մուսուլմանների ուժերը պաշարեցին Սարաևոյում գտնվող Հարավսլավիայի ԱԲ զորանոցները և պարեկների  և ռազմական օբյեկտների վրա մի շարք հարձակումներ իրականացրեցին։ 1992 թվականի մայիսին Բոսնիա  և Հերցեգովինայում ուժեղացող մարտերի պայմաններում Հարավսլավիայի Ազգային Բանակը սկսեց լքել հանրապետությունը։ Այդ ժամանակ այնտեղ գրեթե միայն սերբերը  և չեռնոգորցիներն էին մնացել։ Բոսնիացի սերբերի առաջ կանգնեց սեփական բանակ ստեղծելու անհրաժեշտությունը։ Հարավսլավիայի ղեկավարությունը որոշում կայացրեց աջակցել բոսնիացի սերբերին  և օգնել բանակի ձևավորման գործում։ Հարավսլավիայի ազգային բանակը (ՀԱԲ) դուրս բերելու ժամանակ Բոսնիա  և Հերցեգովինայի Սոցիալիստական Հանրապետությունում ծնված սպաներն ու զինվորները մնացին հայրենիքում և ծառայության անցան ՍՀ նոր ստեղծվող ԶՈՒ (1992 թվականին Բոսնիայում ՀԱԲ ուժերի 80%-ը բոսնիացի սերբեր էին)։ ՀԱԲ-ը նոր բանակին թողեց նաև իր ծանր սպառազինությունը, տանկերը, ավիացիան և այլն (երբ, մայիսի 20 -ին ՀԱԲ-ը արագ և կազմակերպված ձևով ԲևՀ-ից տեղափոխվեց Հարավսլավիայի Դաշնային Հանրապետություն` Սերբիա և Չեռնոգորիա)։
Բոսնիացի սերբերի սկուպշչինայի Հռչակագիր
Բոսնիացի սերբերը Ռադովան Կարաջիչի ղեկավարությամբ ստեղծեցին սեփական պետական միավորում և ապրիլին բաց առճակատման անցան հանրապետության կառավարության հետ, քանի որ չէին ցանկանում անկախ, ունիտար Բոսնիական պետության մասը լինել։ Բոսնիացի սերբերը հավատացած էին (Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի փորձից ելնելով), որ միասնական Բոսնիայում մուսուլման-խորվաթ դաշինքի գերիշխող պայմաններում կհայտնվեն երրորդական փոքրամասնության մեջ։
1992 թվականի մայիսի 12-ին տեղի ունեցավ բոսնիացի սերբերի Սկուպշչինայի նիստը, որտեղ ձևակերպվեցին Բոսնիա և Հերցեգովինայում սերբ ժողովրդի պայքարի ռազմական և քաղաքական նպատակները։ Ընդունված Հռչակագրի հիմնական կետերն էին. Մայիսի 12-ին բոսնիացի սերբերի Սկուպշչինան որոշեց զինված ուժեր ստեղծել ։ Բանակի գլխավոր հրամանատար նշանակվեց ՀԱԲ նախկին սպա Խորվաթական պատերազմի մասնակից, գեներալ Ռատկո Մլադիչը, որը մինչ այդ գլխավորել էր Սերբական Կրաինայի մարտերը, եղել էր Կնինի 9-րդ կորպուսի հրամանատարը։ Այդ նշանակումը Սլոբոդան Միլոշևիչի համար Բոսնիայում սերբերի գործողություններին հետևելու լավ հնարավորություն էր ։
1992 թվականի մայիսին արդեն ձ ևավորվել է հինգ ստորաբաժանում և Գլխավոր Շտաբ, որի պետ դարձավ գեներալ Մանոյլո Միլովանովիչը։ Հիմնականում ՀԱԲ ստորաբաժանումները, որոնք միաձուլվեցին ՍՀ Բանակի հետ, մարտական գործողությունների փորձ էին ձեռք բերել Խորվաթիայում։ Բանակի գլխավոր շտաբ, որը ձևավորվել էր 2-րդ Ռազմական շրջանի շտաբի հիման վրա, համալրվեց փորձառու սպաներով։
Սերբական Հանրապետության բանակը պատերազմի տարիներին
1992 թվականին Բոսնիայի և Հերցոգովինայից հարավսլավական բանակի դուրս բերումից հետո բոսնիացի սերբերի բանակի հիմնական նպատակն էր վերահսկողության տակ վերցնել այն տարածքները, որտեղ մեծամասնությունը սերբեր էին և այն շրջանները, որոնց հավակնում էր Սերբական Հանրապետությունը։
Արդեն 1992 թվականի գարնանը Սարաևոյում մարտեր սկսվեցին, որոնք վերաճեցին քաղաքի երկարատ և պաշարման։ ՍՀԶ և կամավորական ջոկատները, որոնք ամրապնդվել էին սերբերով բնակեցված արվարձաններում, պաշարել էին ԲևՀ մայրաքաղաքը մինչ և Դեյթոնի համաձայնագրերի ընդունումը։ Սարաևոյի պաշարումը խիստ բացասաբար անդրադարձավ բոսնիացի սերբերի  և նրանց բանակի իմիջի վրա։ Արևմտյան Բոսնիայում սերբերը վերահսկողության տակ էին վերցրել Պրիեդորը, Բոսանսկա Կրուպան, Սանսկի Մոստը և Կլյուչը։ Պոսավինում նրանց դիմակայեցին ինչպես իսլամական կազմավորումները, այնպես էլ բոսնիական խորվաթների ստորաբաժանումները և Խորվաթիայի կանոնավոր բանակը։ Բոսնիասի սերբերը կարողացան կտրել, այսպես կոչված, «Կյանքի միջանցքը». Բրչոյի տարածքում մի նեղ շերտ, որը կապում էր Սերբսկի Կրաինան և ՍՀ արևմտյան շրջանները ար ևելյան շրջանների և Հարավսլավիայի Դաշնային Հանրապետության հետ։ «Միջանցք-92» կոչվող երկարատև օպերացիայի արդյունքում ջախջախվեցին խոշոր խորվաթական ուժերը, իսկ ինքը` «Միջանցքը» սերբ վերահսկողության տակ էր գտնվում ամբողջ պատերազմի ընթացքում։ Սերբերի մեկ այլ խոշոր հաղթանակը եղավ «Վրբաս-92» օպերացիան, որի ընթացքում ՍՀԲ կարողացավ գրավել Յայցեն և նրա մերձակայքը, ինչպես նա և Վրբաս գետի վրայի երկու կար ևոր ՀԷԿ-երը։ Ար ևելյան Բոսնիայում և Պոդրինյեում ՍՀԲ-ն քշեց մուսուլմաններին Բիելինայից, Զվորնիկից, Վիշեգրադից, Ֆոչայից և այլ քաղաքներից։ Սակայն սերբերը չկարողացան ամրապնդվել Սրեբրենիցայում է, որտեղ մուսուլմանական անկլավ էր առաջացել։ Ար ևելյան Հերցեգովինայում 1992 թվականի ամռանը բոսնիացի խորվաթները և Խորվաթական բանակը իրականացրեցին խոշոր հարձակում, որի արդյունքում սերբերի ուժերը Մոստարից դուրս շպրտվեցին։ 1992 թվականի դեկտեմբերին Պոդրինյեում մուսուլմանների անկլավի աճող ակտիվության հետևանքով ՍՀԲ կազմում կազմավորվեց Դրինի կորպուսը։ 1993 թվականի սկզբին ՍՀ բանակը ետ է մղել «Միջանցքը» հաղթահարելու մուսուլմանների և խորվաթների փորձերը։ Մայիսին  և հուլիսին սերբերն այն ընդլայնելու մի քանի գործառնություններ են ձեռնարկել, կարողանալով դուրս մղել հակառակորդի զորամիավորումները։ Ձմռանը` մինչև գարուն սերբերը ետ են մղել մուսուլմանների հարձակումները Սրեբրենիցայից. վերջիններս իրենց շրջայցերի ընթացքում ոչնչացրել են մի քանի սերբական գյուղեր։ Որից հետո ՍՀԲ-ն, օգտվելով հարավսլավական բանակի աջակցությունից հարձակման անցավ, զգալի վնաս պատճառելով մուսուլմանների ուժերին։ Ստեղծված իրավիճակում ՄԱԿ-ը միջամտեց` քաղաքը անվտանգության գոտի հայտարարելով։ Ինչպես նաև սերբերը գարնանը առաջխաղացում ունեցան Վիշեգրադի շրջանում` հսկողության տակ վերցնելով զգալի չափերով տարածքներ։ 1993 թվականի հուլիսին ՍՀԲ-ը ծավալեց «Լուկավեց-93» օպերացիան, որի արդյունքում գրավեց Տրնովոն և մի շարք այլ բնակավայրեր, իսկ Սարա ևոն հայտնվեց լրիակատար շրջափակման մեջ։ Արևմտյան Բոսնիայի սերբերը աջակցեցին Ֆիկրետ Աբդիչին, որը դուրս էր եկել Սարաևոյի կառավարության ենթակայությունից։ Նրա ուժերը, հենվելով Սերբական Կրաինայի և Սերբական Հանրապետության բանակների կողմից աջակցության վրա, մարտական գործողություններ սկսեցին ընդդեմ ԲևՀԲ-ի 5-րդ կորպուսի։ Ամերիկացի հրապարակախոս Առնոլդ Շերմանը 1993 թվականին գրել է.
1993 թվականի ամռանը ՍՀ բանակի Գլխավոր շտաբը մշակեց «Դրին-93» ընդհանուր անվանումով մի շարք հարձակողական գործողություններ, որոնք ծրագրվել էին Օզրենի և Տուզլայի ինչպես նա և Բիխաչի գրպանի շրջանում։ Սերբական հարձակումը սկսվել է 1993 թվականի նոյեմբերին և ավարտվել է 1994 թվականի փետրվարին, հասնելով մասնակի հաջողությունների։ Այդ ժամանակ էլ ՄԱԿ-ի և ՆԱՏՕ-ի ճնշման տակ ՍՀԲ ծանր սպառազինությունը հեռացրեց Սարաևոյից։ Մարտի վերջին սերբերը Գորաժդեում խոշոր հարձակում սկսեցին մուսուլմանական անկլավի վրա։ Ի սկզբանե այն հաջողությամբ էր ընթանում, բայց հետո նրա ընթացքի վրա ազդեց ՆԱՏՕ-ի միջամտությունը` ռմբակոծելով ՍՀ ԶՈւ դիրքերին։ Հյուսիսատլանտյան դաշինքի ճնշման տակ սերբերը ստիպված էին դադարեցնել օպերացիան` համաձայնելով անկլավում տեղակայել ՄԱԿ-ի խաղաղապահներին։ 1994 թվականը բոսնիացի սերբերի բանակի համար նշանավորվեց նաև ճակատի ողջ երկայքով պաշտպանական մարտերով, Կուպրեսի անկմամբ  և Բիխաչի գրպանի համառ մարտերով։ 1994 թվականի գարնանից մարտական գործողությունները վերսկսվեցին բոսնիացի սերբերի  և խորվաթների միջև, որոնք վերականգնեցին մուսուլմանների հետ դաշնակցային հարաբերությունները։
1995 թվականի գարնանը ԲևՀ-ում սկսվեցին խոշոր ռազմական գործողություններ։ Սերբերը կարողացան հետ մղել Վլաշիչա, Մաևիցա լեռներում և Կալինովիկայի շրջանում մուսուլմանների հարձակումը` մի շարք հակակարձակումներ տալով։1995 թվականի ամռանը ՍՀ ԶՈւ-ը նաև Սարաևոյի շորջ եղած դիրքերը կարողացել են պահել` պատճառելով ծանր կորուստներ մուսուլմանական բանակի 1-ին կորպուսին։ Հուլիսին սերբերը գրավեցին Սրեբրենիցան և Ժեպան։ Ըստ Հաագայի տրիբունալի տվյալների, այն ուղեկցվել է մուսուլման ռազմագերիների նկատմամաբ զանգվածային բռնությամբ։ Այդ օպերացիան և դրան հաջորդած իրադարձությունները հսկայական վնասներ են հասցրել ՍՀ ԶՈւ-ի հեղինակությանը։ Հուլիսին սերբերը նաև ձեռնարկեցին խոշոր հարձակում Բիխաչում։ Սակայն բոսնիացի խորվաթները և Խորվաթիայի Կանոնավոր բանակի ստորաբաժանումներն իրենց հերթին հարձակումներ սկսեցին Գլամոչի  և Բոսանսկո Գրախովոյի վրա։ Երբ այս երկու քաղաքները ընկան, ՍՀ ԶՈւ-ը ստիպված էին դադարեցնել Բիխաչի օպերացիան։ 1995 թվականի օգոստոս-հոկտեմբեր ամիսներին սերբերը անցան պաշտպանության` շփման գծի ողջ երկարությամբ։ Մուսուլմանա-խորվաթական ու ՆԱՏՕ-ի ավիացիայի զանգվածային ավիահարվածների համատեղ հարձակման արդյունքում Սերբական Հանրապետությունը զրկվեց Արևմտյան Բոսնիայի զգալի տարածքներից, Օզրենի մասից  և այլն։
Հետպատերազմյան ժամանակ
Բոսնիայի և Հերցոգովինայի պատերազմի ավարտից հետո Սերբական Հանրապետության Բանակում սկսվեցին աստիճանական բարեփոխումներ կատարել։ Մոտավորապես 180 000 զինվորներ և սպաներ ունեցող անձնակազմի թվաքանակը մի քանի տարում կրճատվեց մինչև 20 000 մարդ։ Զուգահեռաբար ընթանում էր կառուցվածքի փոփոխության գործընթաց. վեց կորպուսից մնաց չորսը, իսկ հետո երեքը։ Գլխավոր շտաբը վերանվանվեց Գերագույն շտաբի և տեղափոխվեց Բիելինա։ 2000-ական թվականների սկզբում ՍՀ Բանակի թվաքանակը կազմում էր 10 000, իսկ ժամկետային ծառայությունը հանելուց հետո նվազեց մինչև 7 000 զինվոր։ ԲևՀ ԶՈւ-ի մեջ ներառվելուց հետո ՍՀ ԶՈՒ-ն բաղկացած էր 3 981 զինվորներից և սպաներից։
Նույնիսկ բարեփոխումներից և կրճատումներից հետո Սերբական Հանրապետության Զորքը սպառազինության զգալի պաշարներ ուներ։ 1999 թվականին ուներ Մ-84 տեսակի 73 և T-55 տեսակի 204 տանկեր։ Այլ տեսակի զրահատեխնիկաներից ուներ 118 հատ Մ-80 ՀՄՄ, 84 հատ ԲՏՌ М-60, 5 հատ թեթև լողացող ПТ-76 տանկեր, 19 հատ ԲՏՌ-50, 23 հատ БОВ-ВП։ Հրետանին հաշվվում էր 1522 միավոր, այդ թվում` 95 հրթիռային կայանքների և РСЗО համակարգ, 720 ինքնագնաց, դաշտային և հակատանկային զենքեր, 561 առանց հակազդեցության զենք (Безоткатное орудие)  և 146 ականանետ։ ՌՕՈւ ունեին 22 ինքնաթիռ և 7 մարտական ուղղաթիռ։ Ընդ որում, մինչև Դեյթոնյան համաձայնագիրը ՍՀԲ-ն իրավունք ուներ ունենալ միայն 137 տանկ, 113 ԲՏՌ  և ՀՄՄ  և 500 հրետանային զինատեսակներ։ 2005 թվականի օգոստոսին ՍՀ Սկուպշչինան լայն ռազմական բարեփոխումների շրջանակներում համաձայնեց ընդունել Բոսնիայում և Հերցեգովինայում միասնական զինված ուժերի և պաշտպանության նախարարության ձևավորման պլանը։ 2005 թվականի նոյեմբերին ՍՀ Սկուպշչինան ընդունեց նա և ԲևՀ ոստիկանության բարեփոխումների ծրագիրը, որն առաջարկել էր Եվրամիությունը, և որը նախատեսում էր ստեղծել միասնական բազմազգ իրավապահ մարմիններ։ Իսկ 2005 թվականի դեկտեմբերին Սարաևոյում ԲևՀ միջազգային վարչակազմի հովանու ներքո սկսվեցին եռակողմ բանակցություններ երկրի սահմանադրությունում փոփոխություններ մտցնելու մասին` միասնական ազգամիջյան իշխանական կառույցների դերի և լիազորությունների հզորացման ճանապարհով, այսինքն, ըստ էության, Դեյթոնյան համաձայնագրերի չեղյալ հայտարարելու մասին։ ՍՀ Նախագահ Դրագան Չավիչը` մեկնաբանելով ՍՀ Պաշտպանության նախարարության լուծարման մասին որոշումը, նշել է, որ դա «ցավոտ էր, բայց, այնուամենայնիվ, ներդրում էր ապագայի համար»։ Նա նա և ընդգծել է, որ բոսնիայի սերբերը հետաքրքրված են ԲևՀ ՆԱՏՕ-ի հետ անդամակցելուն, քանի որ դա համապատասխանում է «երկրում անվտանգության հետ կապված ընդհանուր իրավիճակի շահերին» ։
ՍՀ Բանակը Բոսնիա և Հերցեգովինայի Զինված ուժերում ընդգրկվելուց հետո սպառազինությամբ պահեստներն անցան բոսնիական զինվորականների և խաղաղապահների համատեղ վերահսկողության տակ։ Ռազմական տեխնիկայի մի մասը ոչնչացվեց որպես «ավելցուկային սպառազինություն», իսկ մի մասը փոխանցվեց մի շարք մասնավոր ընկերությունների, ովքեր հետագայում դրանք վաճառեցին այլ երկրներ, մասնավորապես Վրաստան։ Զենքի մի մասը ՍՀԶ զինանոցներից հայտնվեց սիրիական ընդդիմության ձեռքերում ։
Մասնակցություն ռազմական հանցագործություններում
Սերբական Հանրապետության զինված ուժերի մի շարք գործողություններ (ինչպես, օրինակ, Սարաևոյի պաշարումը, Սրեբրենիցայի ջարդերը և այլն) գնահատվում են որպես ռազմական հանցագործություններ։ Պատերազմից հետո ՍՀԶ մի շարք բարձրաստիճան ղեկավարներ հետապնդվել են Հաագայում Նախկին Հարավսլավիայի վերաբերյալ միջազգային տրիբունալի կողմից ռազմական հանցագործությունների  և մարդկության դեմ հանցագործությունների մեղադրանքներով։ Նրանցից ոմանք ձերբակալվել են Բոսնիա և Հերցեգովինայում, մյուսները` Սերբիայում  և այլ երկրներում։
Սարաևոյի պաշարման համար, որի ընթացքում ՍՀ բանակի կողմից քաղաքը ենթարկվել է հրետանային և դիպուկահար հրաձգության, որոնք հանգեցրել էին զանգվածային զոհերի խաղաղ բնակիչներ շարքերում, դատապարտվել են գեներալներ Ստանիսլավ Գալիչը  և Սլոբոդան Միլոշևիչը ։ Սրեբրենիցայում կատարված ջարդերի համար, որի ընթացքում` նախկին հարավսլավիայի տրիբունալի կայացրած դատավճիռների համաձայն սպանվել են մինչ և 8000 բոսնիացի մուսուլմաններ, դատապարտվել են գեներալներ Զդրավկո Տոլիմիրը (1948-2016), Ռադիսլավ Կրստիչը և Լյուբիշա Բեարան (1939-2017)։
Սերբական Հանրապետության մի շարք զինվորականներ և ոստիկանության սպաներ դատապարտվել են Արևմտյան Բոսնիայի ոչ սերբ բնակչության զանգվածային տեղահանության համար, մասնավորապես Պրիեդորից և նրա շրջակայքից,  և մի քանի բանտերի ստեղծման համար, որոնք բնորոշվել են որպես համակենտրոնացման ճամբարներ։ Նախկին հարավսլավիայի գործով տրիբունալն ընդհանուր առմամբ մեղադրել է ՍՀԲ շարքերից 53 սերբական զինվորականների։
1993 թվական
ՍՀԲ հիմքը եղել են մի քանի կորպուսներ, որոնցից հինգը ստեղծվել էր 1992 թվականի մայիսին, իսկ մեկը (Դրինի կորպուսը)` նույն թվականի նոյեմբերին։ Կորպուսների կառուցվածքը ստանդարտացված էր, մեծապես նման էր նրան, ինչը կիրառվել էր ՀԱԲ Ցամաքային զորքերում։ Կորպուսներից յուրաքանչյուրն ուներ շտաբ, մի քանի բրիգադ, հրետանային, հակատանկային և ճարտարագիտական գնդեր, ինչպես նա և ռազմական ոստիկանության գումարտակ և սանիտարական գումարտակ։ Որոշ կորպուսներ ունեին նա և այլ ստորաբաժանումներ։ Անհրաժեշտ է նշել, որ ՍՀԲ-ի երկու զրահատանկային բրիգադները գտնվում էին Կրաինի 1-ին կորպուսի կազմում։ 1993 թվականին բանակի կառուցվածքը հետևյալն էր.
Սերբական Հանրապետության Ռազմա-օդային ուժեր
Սերբական Հանրապետությունը իր ՌՕՈւ ավիացիոն տեխնիկան ստացել էր Հարավսլավական ազգային բանակից, վերջինիս Բոսնիան թողնելուց հետո, և ակտիվորեն կիրառել է ողջ պատերազմի ընթացքում։ Բոսնիացի սերբերի ՌՕՈՒ հիմնված էին այն ստորաբաժանումների վրա, որոնք 1991 թվականի ամռանից մինչև աշնան տարհանվել էին Սլովենիայի Ցերկլե  և Խորվաթիայի Պլեսո և Լուչկո օդակայաններից։ Նրանք տեղակայված էին Բանյա Լուկայում և Բիխաչում  և ՀԱԲ բարեփոխումներից հետո, 1992 թվականի սկզբին փոխանցվել են ՌՕՈՒ-ի և ՀՕՊ-ի 5-րդ օպերատիվ խմբի հրամանատարությանը։ Ըստ հարավսլավական ղեկավարության` ՀԱԲ ուժերը Բոսնիա և Հերցեգովինայից դուրս բերելու որոշման, 5-րդ օպերատիվ խմբի անձնակազմի անդամները գրեթե ամբողջությամբ հեռացվել են դաշնային բանակի կազմից, որից հետո շատ մարտիկներ մտել են ՍՀ նորաստեղծ ՌՕՈՒ  և ՀՕՊ միավորումների կազմի մեջ։
Բոսնիացի սերբերը ՀԱԲ-ից ստացել են 22 Ј-21 Јастреб, 12 Ј-22 Орао, 27 Գազել ուղղաթիռներ, 14 Ми-8 ուղղաթիռներ, ինչպես նա և ՀՕՊ համալիրներ։ Պաշտոնապես ՍՀ ՌՕՈՒ և ՀՕՊ ձևավորվել են 1992 թվականի մայիսի 27-ին։ Այդ օրը նրանք կատարել են 16 մարտական թռիչք, հարվածներ պատճառելով խորվաթական դիրքերին Պոսավինայի ուղղությամբ։ Բոսնիայի Դաշնային բանակից դուրս գալուց հետո ՍՀԲ-ն ձեռնամուխ եղավ նոր ավիացիոն ստորաբաժանումների ձևավորմանը։ 1992 թվականի հունիսի 16-ին Գլխավոր շտաբը որոշեց ՌՕՈՒ-ի և ՀՕՊ-ի կազմակերպչական-հաստիքային կառուցվածքը։ Այն հետևյալն էր. ՍՀ ՌՕՈՒ-ի և ՀՕՊ-ի գլխավոր տեղակայման վայրը Բանյա Լուկայի մոտակայքում գտնվող Մախովլյանի օդանավակայանն էր։ ՌՕՈւ հրամանատար նշանակվեց օդաչու գեներալ Ժիվոմիր Նինկովիչը։ Մարտական գործողությունների ընթացքում զոհվել են ՌՕՈՒ-ի և ՀՕՊ-ի 79 զինվորներ և սպաներ ։ 2006 թվականին, ինչպես ՍՀ բոլոր զինված ուժերը, ՌՕՈւ-ն նույնպես լուծարվել է  և ընդգրկվել է Բոսնիա և Հերցեգովինայի ՌՕՈւ մեջ
Կիսառազմական և կամավորական կազմավորումներ
Բոսնիա և Հերցեգովինայի պատերազմի ընթացքում, հատկապես հակամարտության սկզբում, բոսնիացի սերբերի զինված ուժերում մեծ դեր են խաղացել կամավորական և կիսառազմական ջոկատները։
1992-1995 թվականներին պատերազմի ժամանակ բոսնիայի սերբերը աջակցություն են ստացել մի շարք երկրների սլավոնական և ուղղափառ կամավորների կողմից, ներառյալ Ռուսաստանի։ Հունական կամավորները Հունական կամավորական գվարդիայից նույնպես մասնակցել են պատերազմին, մասնավորապես, երբ սերբերը Սրեբրենիցան էին գրավում։ Քաղաքը գրավելուց հետո նրա վրա բարձրացվել է հունական դրոշը ։ Ըստ արևմտյան մի շարք հետազոտողների, բոսնիացի սերբերի կողմում կռվել են մինչև 4 000 կամավորներ Ռուսաստանից, Ուկրաինայից, Հունաստանից, Ռումինիայից, Բուլղարիայից և այլ տեղերից։
1992 թվականիս սեպտեմբերին Ար ևելյան Հերցեգովինայի Տեբինյե քաղաքում ստեղծվել էր Բոսնիայում ռուս կամավորների առաջին ջոկատը, որը հաշվվում էր 10 զինյալներ ։ Այն գլխավորել է նախկին ծովային հետ ևակային Վալերի Վլասենկոն։ Նա կռվել էր բոսնիական խորվաթների բանակի և խորվաթական բանակի կանոնավոր ստորաբաժանումների դեմ 1992 թվականի սեպտեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին ։ Ջոկատի միջուկը Սանկտ-Պետերբուրգի կամավորների խումբն էր։ Ջոկատը գործում էր սերբա-ռուսական ստորաբաժանումների կազմում։ 1992 թվականի վերջին РДО-1 (ՌԿՋ-1, Ռուսական կամավորական ջոկատները Հարավսլավիայում) դադարեցրել է իր գոյությունը։ РДО-2, որը մի քանի մասնակիցների միապետական համոզմունքների համար ստացել էր «Ցարական գայլեր» մականունը,  ստեղծվել էր 1992 թվականի նոյեմբերի 1-ին, Վիշեգրադում։ Նրա հրամանատարն էր Մերձդնեստրում 1992 թվականի գարուն-ամառ մարտերին մասնակցած 27-ամյա Ալեքսանդր Մուխարևը, ով ըստ իր անվան սկզբնատառերի ստացել էր «Աս» մականունը։ Հրամանատարի տեղակալն էր Իգոր Գիրկինը (այժմ հայտնի է որպես «Ստրելկով»)։ 1993 թվականի հունվարի 28-ին «Ցարական գայլերի» հիմնական մասը տեղափոխվել էր Պրիբոյ, իր հետ տանելով նաև ջոկատի դրոշը։ Այնտեղ, Պրիբոյում ջոկատը մոտ երկու ամիս հաջողությամբ կռվել է։ Այնուհետև, մարտի 27-ին, «Ցարական գայլերը» տեղափոխվել են Սարաևոյի արևմտյան ծայրամաս, Իլիջա։ 1993 թվականի օգոստոսին РДО-2 դադարեցրել է իր գոյությունը, դրոշը հանձնել է Բելգրադի Սուրբ Երրորդության Տաճարին։
1993 թվականի աշնանը ստեղծվեց РДО-3, որը կազմված էր վետերաններից և կրկին ժամանող կամավորներից։ Նոյեմբերին ջոկատի գլուխ կանգնեց ծովային հետ ևակի նախկին ենթասպա և Աբխազիայի մարտական գործողությունների վետերան` 39-ամյա Ալեքսանդր Շկրաբովը։ РДО-3 տեղակայվել էր Սարաևոյի հարավարևելյան ծայրամասում, մտնելով Նովոսարաևյան ջոկատի կազմի մեջ, որը ղեկավարում էր չետնիկների ղեկավար Սլավկո Ալեքսիչը։
2013 թվականին Սերբական Հանրապետության կառավարությունը որոշում կայացրեց նախկին ԽՍՀՄ-ից 29 կամավորների հետմահու պարգ ևատրել Միլոշի Շքանշանով ։
Սպառազինություն
Սերբական Հանրապետության զորքը սպառազինության մեծ պաշարներ է ունեցել։ Հիմնականում այն ժառանգել է Հարավսլավական Ազգային Բանակի ստորաբաժանումներից, որոնք թողել էին Բոսնիա և Հերցեգովինայից հեռանալով։ ՍՀ զորքի սպառազինությունը բաղկացած էր Т-34-85  և Տ-55 խորհրդային տանկերից, կային նաև հարավսլավական արտադրության М-84 մարտական ժամանակակից տանկեր։ Հարավսլավական բանակի թողած ԲՏՌ  և ԲՄՊ-երի մեջ կային հարավսլավական արտադրության` М80 հետևակի մարտական մեքենա, M-60 զրահափոխադրիչ և BOV-VP (M-86) ռազմական ոստիկանության զրահափոխադրիչներ, ինչպես նա և խորհրդային ԲՄՊ-50 և ԲՌԴՄ-2։
Զինվորական երդում
Սերբական Հանրապետության բանակի զինվորի զինվորական երդում
2005 թվականին երդման խոսքերը փոփոխվել են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբական Հանրապետություն Կատեգորիա:Սերբական Հանրապետության զինված ուժեր Կատեգորիա:1992 Կատեգորիա:Բոսնիական պատերազմ Կատեգորիա:Խորվաթական պատերազմ Կատեգորիա:Հարավսլավական կամավորական խմբավորումներ Կատեգորիա:Զինված ուժեր
Սամանտա Բոնդ
Սամանտա Բոնդ (Samantha Bond,), թատրոնի, կինոյի և հեռուստատեսության բրիտանացի դերասանուհի։ Առավել հայտնի է օրիորդ Մանիպենի դերով Ջեյմս Բոնդի մասին պատմող 4 ֆիլմերում և օրիորդ Ռոզամունդ Պենսվիկի դերով «Դաունթոնի աբբայություն» հեռուստասերիալում։
Կարիերա
Սամանտա Բոնդի առաջնախաղը տեղի է ունեցել 1983 թվականին «Daisy Pulls It Off» պիեսում՝ Սաուտհեմփթոնում, իսկ դրանից հետո Վեսթ-Էնդում ։ Նույն թվականին նա կատարել է Մարի Բերտրամի դերը «Մենսֆիլդ այգի» հեռուստասերիալում, որ նկարահանվել է ըստ Ջեյն Օսթինի համանուն վեպի։ 1985 թվականին նա նկարահանվել է Ագաթա Քրիստիի «Հայտարարված է սպանություն» վեպի էկրանավորման մեջ՝ օրիորդ Մարփլի մասին պատմող սերիաներում։ 1989 թվականին Բոնդը կատարել է «Վիկինգ Էրիկ» գեղարվեստական սերիալի երկրորդական դերերից մեկը։
1990 թվականին Բոնդը նկարահանվել է «Պուարո Ագաթա Քրիստի» սերիալի սերիաներից մեկում, 1992 թվականին՝ «Տեսուչ Մորս» հեռուստասերիալում։ 1997 թվականին նա կատարել է օրիորդ Թեյլորի դերը «Էմմա» հեռուստաֆիլմում։ 1999 թվականին ներկայացվել է Թոնի կինոմրցանակի «Amy’s View» պիեսում դերակատարման համար։
1995 թվականին «Ոսկե աչք» գեղարվեստական ֆիլմում առաջին անգամ կատարել է Օրիորդ Մանիպեննիի՝ МИ-6 М  ղեկավարի քարտուղարի դերը։ Դրանից հետո նա ևս երեք անգամ խաղացել է 007 գործակալի դերը տարբեր ֆիլմերում․ 1997 թվականին՝ «Վաղը երբեք չի մահանա», 1999 թվականին՝ «Եվ ամբողջ աշխարհն է քիչ», 2002 թվականին՝ «Մահացիր, բայց ոչ հիմա»։ Նա լքել է նախագիծը Բրոսնանայի հեռանալու հետ միասին։