Խաչակրաց_իններորդ_արշավանք
Արշավանքների հետևանքները
Էդուարդը ուղեկցում է Թեոբալդո Վիսկոնտիին, որը հետագայում դառնում է Գրիգորիոս X։ Նա 1272 թվականին նոր խաչակրաց արշավանքի կոչով է հանդես գալիս, բայց դա կյանքի չի կոչվում։ Ընդ որում քրիստոնեական պետությունների միջև առաջ են գալիս նոր գժտություններ, երբ Կարլ I Անժուացին, օգտվելով Հուգո III (Կիպրոսի թագավոր)ի, Տաճարականների և Վենեցիայի միջև եղած կոնֆլիկտից և փորձում է վերահսկողություն սահմանել Սուրբ Երկրում գտնվող տարածքների վրա։ Մարիա Անտիոքցին, ձեռք բերելով հավակնություն Երուսաղեմի թագավորության վրա, սկսում է քաղա քացիական պատերազմ Կիպրոսում։ 1277 թվականին Ռոջեր դե Սան-Սևերինոն գրավում է Աքքան Կարլի համար։ Երկպառակտչական կռիվները հյուծում էին թագավորությունը։ Նրանք հնարավորություն էին տալիս մեկ հրամանատարի իր շուրջը ուժեր համախմբել խաչակրաց արշավանքի համար։ Այդպիսին եղավ Կարլ Անժուացին։ Սակայն այդ հույսերը չէին արդարանում, քանի դեռ վենեցիացիները կատարում էին խաչակրաց արշավանք դեպի Կոստանդնուպոլիս, որտեղ Միխայիլ VIII Պալեոլոգոսը վերջերս հիմնել էր Բյուզանդական կայսրությունը և վռնդել էր վենեցիացիներին։ Գրիգորիոս պապը չի աջակցում արշավանքին, բայց Մարտին IV-ը 1281 թվականին ողջունում է այդ արշավանքը։ Սակայն Սիցիլիական. գիշերները` տեղի ունեցած 1282 թվականի մարտին, ստիպում է Կարլին վերադառնալ տուն։ Այդ լինում է վերջին արշավանքը` սկսված Եվրոպայում ընդդեմ Բյուզանդիայի և Սուրբ Երկրում՝ ընդդեմ մուսուլմանների։ Հաջորդ ինը տարիներին մամլուքները սկսում են առաջ քաշել նոր պահանջներ՝ կապված հարկերի հետ։ Այդ բոլորը խախտում է միջազգային հաշտության պայմանագիրը։ 1289 թվականին սուլթան Կալաուն ալ-Մանսուրը մեծ բանակ է հավաքում և շարժվում Տրիպոլիի վրա՝ քաղաքը պաշարելով և արյունահեղ գրոհով վերցնելով այն։ Քաղաքների գրավումը մամլուքների համար առանձնակի դժվարությամբ էր լինում։ Քրիստոնյաները մոլեռանդությամբ հակառակություն էին ցույց տալիս։ Ինքը՝ Կալաունը, կորցնում է ավագ որդուն։ Նրան երկու տարի էր պետք վերականգնվելու կորստից հետո և հավաքելու նոր բանակ։ 1275 թվականին Աբակ-խանը սուրհանդակի միջոցով նամակ է ուղարկեց Էդուարդին։ Խանը խնդրեց Էդուարդին կազմակերպել հերթական խաչակրաց արշավանքը և ասաց, որ հաջորդ անգամ ինքը մեծ օգնություն ցույց կտա։ Էդուարդը նույն տարում պատասխանեց նրան՝ շնորհակալություն հայտնելով Իններորդ Խաչակրաց արշավանքի ժամանակ համագործակցելու համար՝ նշելով նաև նրա՝ քրիստոնեությանը նվիրվածության մասին։ Նա նշեց նաև, որ չգիտի, թե երբ է տեղի ունենալու հաջորդ խաչակրաց արշավանքը և պատրաստ է ուրախությամբ վերադառնալու Սուրբ Երկիր և կտեղեկացնի Աբակային, եթե Հռոմի պապ նորից Խաչակրաց արշավանք հայտարարի։ Նամակն ուներ ձևական բնույթ, քանի որ Էդուարդը խաչակրաց արշավանքի համար չէր սկսել ինչ-որ նախապատրաստական աշխատանք տանել։ 1276 թվականին մեկ այլ սուրհանդակ եկավ նույն ուղերձով, և, որպես ավելացում, խանը ներողություն խնդրեց այն բանի համար, որ 1271 թվականին չի կարողացել էական օգնություն ցուցաբերել ։ 1275 թվականին ուխտագնացների խումբը Աքքայից ենթարկվեց հարձակման։ Որպես վրեժ սպանվեցին 18 մուսուլման վաճառականներ՝ Սիրիայից եկող քարավանին ուղեկցող։ Կալաունը պահանջեց վճարել մեծ գումար որպես փոխհատուցում։ Բայց պատասխան չստացվեց, և սուլթանը դա օգտագործեց որպես առիթ պատերազմի համար։ Նա 1291 թվականին պաշարեց Աքքան և գրոհով վերցրեց այն՝ դրանով վերջ դնելով խաչակիրների վերջին անկախ պետությանը Սուրբ Երկրում։ Ինքը՝ Կալաունը, մահացավ պաշարման ժամանակ, և Խալիլ ալ-Աշրաֆը` միակ կենդանի մնացածը նրա ընտանիքից, դարձավ նոր սուլթան։ Խաչակիրների հենակետը տեղափոխվեց հյուսիս` Տարտուս, հետո Կիպրոս։ 1299 թվականին մոնղոլական բանակը Ղազան - խանի գլխավորությամբ մի քանի հաջող արշավանք իրականացրեց մամլուքների դեմ։ Հետո մոնղոլները և հայերը իրականացրին ևս մեկ համագործակցություն Սիրիայի համար։ Վերջին հենակետը Սուրբ Երկրում Արվադն էր, որն ընկավ 1302 թվականին։ Դրանով ավարտվեցին Խաչակրաց արշավանքները Սուրբ Երկրում, որը Առաջին խաչակրաց արշավանքից հետո երկարաձգվել էր 208 տարի։