Դիսկուրսներ_Լիվիոսի_մասին
Գիրք երրորդ
Գլուխ վեցը՝ գրքի ամենաերկար գլուխը, վերաբերում է դավադրություններին։ Մաքիավելին կարծում էր, որ դավադրության վտանգը պետք է բարձրացվի, քանի որ «շատ ավելի իշխաններ են երևում, որ կորցրել են իրենց կյանքն ու պետությունները սրանց միջոցով, քան բաց պատերազմով։ Քանի որ իշխանի դեմ բաց պատերազմներ կարողանալը տրվել է քչերին, սակայն բոլորին է տրված դեմ արտահայտվել» ։ Նա մեջբերում է Կորնելիա Տացիտի վճիռը, որ բոլորը պետք է ընկերանան, քանի որ ասում է, «մարդիկ պետք է հարգեն անցյալը և հնազանդվեն ներկային. և նրանք պետք է ցանկանան լավ իշխաններ և հանդուրժեն նրանց, և իսկապես, ով հակառակն է անում, ամենից հաճախ կործանում է իրեն և իր հայրենիքը» ։ Մաքիավելին անմիջապես հասկացնում է, որ «իշխանը, ով հուզել է իր դեմ այս համընդհանուր ատելությունը, ունի առանձնահատուկ անհատներ, ովքեր ավելի շատ են վիրավորել իրենից, և որոնց ցանկությունն է վրեժ լուծել» ։ Նմանապես, ինչպես հինգերորդ գլխում, լավ կառավարիչ լինելու խթան կա։ Մաքիավելին գրում է, որ «ունեցվածքն ու պատիվը երկու բան են, որոնք ավելի շատ են վիրավորում տղամարդկանց, քան ցանկացած այլ հանցագործություն, որից իշխանը պետք է իրեն պահպանի» ։ Տղամարդկանցից վերցված փառքից, ավելի կարևոր կանայք են։ Նա օրինակ է բերում ժամանակակից Իտալիայից, երբ Ջուլիո Բելանտին դեմ է արտահայտվել Պանդոլֆո Պետրուչիին, Տիրան Սիենային, երբ նրա դուստրը առևանգվել է Պանդոլֆոյի կինը դառնալու համար ։ Դավադրության մեկ այլ դրդապատճառ այն է, երբ տղամարդը ցանկություն է հայտնում ազատել իր հայրենիքը բոլոր նրանցից, ովքեր տիրացել են դրան։ Սա հիմնականում այն էր, ինչը դրդեց Բրուտոսին և Կասիուսին դեմ կանգնել Կեսարին ։ Մաքիավելին օրինակներ է բերում այն մասին, թե ինչպես կարող է ցանկացած մարդ ստեղծել դավադրություն՝ սկսած այն ազնվականից, ով սպանեց Մակեդոնիայի թագավոր Ֆիլիպին, մինչև իսպանացի գյուղացին, ով դանակով հարվածում էր թագավոր Ֆերդինանդին» ։ Նա պնդում է, որ  «բոլոր դավադրությունները կատարվում են մեծ մարդկանց կողմից, ովքեր շատ լավ ծանոթ են արքայազնի հետ» ։ Թեև ցանկացած տղամարդ կարող է դավադրություն վարել, միայն մեծ մարդիկ կարող են ամբողջովին կատարել այն։ Վտանգները հանդիպում են դավադրությունների մեջ երեք անգամ՝ նախ և առաջ գործով ։ Մաքիավելին գրում է, որ երբ դավադրությունը բացահայտվում է, պետք է մեծ մարդ լինես, որպեսզի կարողանաս հանձնվել, այլ ոչ թե մատնես դավադրությանդ ընկերներին։ Նման բարի մարդկանց Ժամանակակից օրինակները փոքրաթիվ են, բայց Մաքիավելլին օրինակ է բերում Լիբիան «Հերոնիմ թագավորի դեմ դավադրության մասին, Սիրակուզ թագավորը, որի մեջ Թեոդորը, դավադիրներից մեկը, բռնվեց և մեծ առաքինությամբ թաքցրեց բոլոր դավադիրներին և մեղադրեց թագավորի ընկերներին» ։ Հռոմեական պատմությունից Մաչիավելիի մեկ այլ օրինակ բերում է Ներոնի դեմ փիսոնյան դավադրությունը։ Այնուհետև նա բերում է դավադրության օրինակներ իր ժամանակների՝ գրելով Պազզիի դավադրության մասին Լորենցո և Գուլիանո դե Մեդիչիի դեմ ։ Դավադրության կատարման անհաջողությունը բխում է միայն կատարողի սեփական վախկոտությունից ու անհոգությունից ։ Մաքիավելլիի խոսքով՝ օրինակ կարելի է գտնել Լիվիի գրություններում, երբ «այն բանից հետո, երբ Մարիուսը վերցվեց Մինթուրնականների կողմից, նրան սպանելու համար ուղարկվեց մի ստրուկ, որը, վախենալով այդ մարդու ներկայությունից և նրա անվան հիշողությամբ, վախկոտ դարձավ, և կորցրեց ամբողջ ուժը նրան սպանելու համար» ։ Նա հաստատում է, որ «դավադրությունները, որոնք արվում են հայրենիքի դեմ, ավելի քիչ վտանգավոր են, քան իշխանները ընդդեմ իշխանների» ։