cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Անտոն Սիլուանով
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 1-ին աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:«Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ
Փայլող սամուրայը
Սյուժե
Մուլտֆիլմը պատմում է երիտասարդ շան՝ Հենկի մասին, ով երազում է Սամուրայ դառնալ։ Նա պետք է փրկի Կակամուչո անունով մի գյուղ չար Իկա Չու կատվից, ով ցանկանում է գյուղն ազատել բնակչությունից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր կատուների մասին Կատեգորիա:2018 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր շների մասին Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն կինոկատակերգություններ
Նարեկ Մինասյան
Նարեկ Բորիկի Մինասյան (1990, նոյեմբերի 23, Կապան), հայ նկարիչ։
Նկարիչ Բորիկ Մինասյանի որդին է։
Կենսագրություն
Աշխատանքները գտնվում են Անգլիայի, Մոսկվայի, Երևանի, Սանկտ-Պետերբուրգի, Մագդեբուրգի մասնավոր հավաքածուներում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Կապան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:1990 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 23 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի շրջանավարտներ
Ախո (Բասենի գավառ)
Ախո, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բասենի գավառակում։ Գտնվում էր Խոզաղբյուր գյուղից հարավ։
Ըստ Ալիշանի Ախոն հնարավոր է, որ նույն Ախա գյուղն է ։
Ջոն Հոլթ (մանկավարժ)
Ջոն Քոլդվել Հոլթ, ամերիկացի գրող և մանկավարժ, «տնային ուսուցման» և մասնավորապես «չուսուցման» մոտեցման կողմնակից, երիտասարդության իրավունքների տեսության ռահվիրա։
Տնային ուսուցումից մինչև չուսուցում
Հոլթը մի քանի տարի դպրոցական համակարգում աշխատելուց հետո՝ հիասթափվեց։ Նա համոզված պնդում էր, որ դպրոցական համակարգի բարեփոխում հնարավոր չէ, ուստի սկսեց պաշտպանել տնային ուսուցման գաղափարը։ Նա հավատում էր, որ «այն երեխաները, ովքեր ապահովված են հարուստ և խրախուսող կրթական միջավայրով, կսովորեն այն, ինչին պատրաստ են և երբ պատրաստ են» ։ Հոլթը հավատում էր, որ երեխաները կարիք չունեն պարտադրանքով սովորելու. նրանք կսովորեն բնականորեն, եթե ազատություն ստանան՝ հետևելու իրենց նախասիրություններին և, եթե նրանց տրամադրվի ռեսուրսների հարուստ տեսականի։ Այդ տեսությունը ստացավ «չուսուցում» անվանումը։
1977 թվականին Հոլթի ստեղծած «Մեծանալ առանց դպրոցի» (GWS) տեղեկագիրը, տնային ուսուցման տեղեկագրերի շարքում, առաջինն էր Ամերիկայում։ Նա նաև հիմնադրեց «Ջոն Հոլթի գրախանութը», որը հատուկ ընտրված գրքերը հասանելի էր դարձնում փոստային առաքմամբ։ Սա լրացուցիչ եկամուտ էր ապահովում՝ շարունակելու տեղեկագրի հրատարակումը, քանի որ այն գրեթե գովազդ չէր պարունակում։
Հոլթի միակ գիրքը, որ վերաբերում է տնային կրթությանը և կոչվում է «Սովորիր ինքդ», լույս տեսավ 1981 թվականին։ Այն շատ արագ դարձավ վաղ տնային կրթության շարժման «Աստվածաշունչը»։ Գիրքը վերանայվեց նրա կոլեգա Պատրիկ Ֆարենգայի կողմից և «Perseus Books» հրատարակչատան կողմից վերահրատարակվեց 2003 թվականին։
Հոլթը կրթության մասին
Հոլթը գրել է մի քանի գրքեր, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել կրթության հակատրադիցիոնալ համակարգի վրա։ Այդ համակարգում առաջնային տեղ է տրվում սովորողի կողմից ընտրված գործունեությանը, փորձառությանը, խաղերին, տնային պարտականություններին, անձնական հետաքրքրություններին, ճամփորդություններին՝ աշխատանքային փորձին ընդհանրապես։ Հոլթի հեղինակած գրքերը իրենց ազդեցությունն են ունեցել շատ անհատների և կազմակերպությունների վրա։ Հոլթը չուներ դասավանդողի աստիճան, որը, շատերի կարծիքով, նրան թույլ է տվել դպրոցում աշխատելու ընթացքում ավելի օբյեկտիվ կարծիք ունենալ ամերիկյան դպրոցական համակարգի մասին։ Իր մանկավարժական կարիերայի առաջին տարիներին նա հաստատել է այն համոզմունքը, որ դպրոցներն, ընդհանուր առմամբ, սխալ մեթոդների և մանկավարժական մոտեցումների պատճառով չեն կատարում իրենց առաքելությունները և, որ այս ձախողումներն են պատճառը, որ երիտասարդ սովորողներն ավելի շատ կենտրոնանում են ոչ թե սովորելու, այլ չսովորելու ամոթից ու ծաղրից խուսափելու համար ։ Ինչպես Հոլթը գրում է իր առաջին՝ «Ինչու են երեխաները ձախողում» (1964) գրքում, «... ի վերջո, եթե նրանք (նկատի ունի մեզ) գիտեն, որ դու չես կարող անել որևէ բան, ապա նրանք չեն մեղադրի կամ պատժի քեզ միայն այն բանի համար, որ դու չես կարող կատարել իրենց հանձնարարածը»։ Այս համոզմունքը առաջնորդել է Հոլթին, որպեսզի նա փոփոխություններ կատարելու միջոցով ապահովի այնպիսի կրթական միջավայր, որտեղ սովորողները իրենց կզգան ավելի վստահ և հարմարավետ։ Իր կոլեգա Բիլլ Հալլի աջակցությամբ՝ Հոլթը սկսեց ավելի քիչ կարևորություն տալ թեստերին և գնահատականներին։ Ի վերջո, դասավանդման այդ նոր մեթոդների պատճառով, Հոլթը խնդիրներ ունեցավ դպրոցում, որը, ըստ նրա, հետևանքն էր այն բանի, որ դպրոցը ցանկանում էր հաստատել հին «նոր» մտքեր, այլ ոչ թե նոր «նոր» մտքեր։ Կոլորադոն լքելուց հետո՝ Հոլթը սկսեց փնտրել ուսուցման այլ հնարավորություններ։ Ի վերջո, նա եկավ այն եզրահանգմանը, որ դպրոցը «մի վայր է, որտեղ երեխաները սովորում են հիմար լինել»։ Նա գրեց իր երկրորդ գիրքը՝ «Ինչպես են երեխաները սովորում» (1967):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկավարժներ
Ձևեր (մաթեմատիկա)
Ձևեր մաթեմատիկայում, մի քանի փոփոխականի բազմանդամներ որոնց բոլոր անդամներն ունեն միևնույն աստիճանը։
տեսքի միանդամի աստիճան ասելով հասկանում ենք թիվը։ Այդ աստիճանը կոչվում է ձևի աստիճան։
Կիրառություն
Ձևերը կիրառություն ունեն մաթեմատիկայի տարբեր բաժիններում, ինչպես նաև մեխանիկայում։ (-ից n-փոփոխականի գծային (առաջին աստիճանի) ձևի ընդհանուր տեսքն է, որտեղ գործակիցները թվեր են։
Կիրառություններում առավել կարևոր դեր են խաղում քառակուսային (երկրորդ աստիճանի) ձևերը։ Օրինակ, եթե շարժվող մեխանիկական համակարգի վիճակը մնում է մոտ կայունին, ապա նրա կինետիկ և պոտենցիալ էներգիաները (եթե նրանք բացահայտորեն կախված չեն ժամանակից) համապատասխանաբար ներկայացվում են).
q_k-երը կամ q_k-երի բկատմամբ քառակուսային ձևերով։
Տարբեր աստիճանի ձևերը կիրառություններ ունեն հանրահաշվական երկրաչափության (հատկապես ինվարիանտների տեսության) և թվերի տեսության մեջ։
Դիֆերենցիալ երկրաչափության և Ռիմանյան երկրաչափություն
Դիֆերենցիալ ձևի օրինակներ են մակերևույթների տեսության առաջին և երկրորդ քառակուսային ձև։ Ինտեգրալ հաշվի շատ արդյունքներ, օրինակ Գրինի բանաձևը, Ստոքսի բանաձևը, Գաուս-Օստոգրադսկու թեորեմը ըստ էության կարող են դիտվել որպես տարբեր աստիճանի դիֆերենցիալ ձևի միջև կապ հաստատող բանաձևեր։
Ընդհանրացնելով այդ առնչությունները, ֆրանսիացի մաթեմատիկոս Է. Կարտանը կառուցեց արտաքին դիֆերենցման տեսությունը, որը կարևոր դեր է խաղում ժամանակակից մաթեմատիկայում։
Կատեգորիա:Բազմանդամներ Կատեգորիա:Հանրահաշվական երկրաչափություն Կատեգորիա:Գծային հանրահաշիվ
Նիկա Կվեկերսկիրի
Նիկա Կվեկերսկիրի (lang-ka|ნიკა კვეკვესკირი ), վրացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։
Ակումբային գործունեություն
Նա սկսել է իր կարիերան Բայանի (Զուգդիդի) ֆուտբոլային ակումբում, որի կազմում 2009 թվականի օգոստոսի 18-ին կատարել է իր դեբյուտը։
2011 թվականին միացել է Վրաստանի չեմպիոն «Դինամո» թիմին։
Միջազգային գործունեություն
Հրավիրվել է Վրաստանի Պատանեկան և երիտասարդական թիմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Վրաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Դինամո Թբիլիսիի ֆուտբոլիստներ
Բարձունք
Բարձունք, երկրի մակերևույթի ոչ այնքան բարձրադիր, փոքր հատված։ Կարող է լինել մեկուսացած թումբ, բլուր, զառիկող լանջերով նեղ ու երկար բարձրություն, ինչպես նաև լեռնագագաթ։ Ըստ ծագման բարձունքները լինում են տեկտոնական, հրաբխային, մնացորդային։
Կատեգորիա:Գեոդեզիա Կատեգորիա:Երկրաբանություն Լեռան վերին հատվածը
Ասպիրակ Վանհուտի
Ասպիրակ Վանհուտի (Spiraea Vanhouttei), մինչև 2 մ բարձրությամբ, խիտ, աղեղնաձև ճյուղավորված, կլորավուն պ-սակով հիբրիդային (Ա.կանտոնյան x Ա.եռաբլթակ) թուփ է։
Կենսաբանական նկարագիր
Տերևները ռոմբաձև են, մինչև 3,5 սմ երկարության, 3-5 բլթականի, թույլ ատամնաեզր, տերևաթիթեղի վերին մասը մուգ կանաչ է, ստորինը՝ կապտականաչավուն։ Ծաղիկները մանր են, սպիտակ, հավաքված տափակավուն հովանոցանման ծաղկաբույլերում։ Երևանում ծաղկում է շատ առատ, մայիսի առաջին տասնօրյակում՝ շուրջ 35 օր տևողությամբ։ Ծաղկման շրջանում ամբողջովին թուփը սպիտակ է, տպավորություն է ստեղծվում, թե պատված է ձյան փաթիլներով։
Նշանակություն
Վանհուտի ասպիրակն արագաճ է, ցրտադիմացկուն, լուսասեր, ջերմասեր, չորադիմացկուն, լավ է դիմակայում քաղաքային աղտոտվածությունը։ Հողի նկատմամբ պահանջկոտ չէ, հաջողությամբ բազմանում է ցողունային կտրոններով։ Խորհուրդ է տրվում օգտագործել մեր հանրապետության բոլոր գոտիների կանաչ տնկարկներում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Վարդազգիներ Կատեգորիա:Հայաստանի թփատեսակներ
Զոնտհոֆեն
Զոնտհոֆեն (գերմաներեն Sonthofen), քաղաք Գերմանիայում, Վերին Ալգոյ շրջանի կենտրոնն է, գտնվում է Բավարիա երկրամասում, Ալգոյան Ալպերի հյուսիսային սահմանի մոտ, ծովի մակարդակից 750 մետր բարձրության վրա (քաղաքի առանձին մասերը մինչև 1100 մետր), Գրյունտեն լեռան ստորոտում(1738 մետր), քաղաքի միջով հոսում է Իլլեր գետը Օստրախ վտակով։ Համարվում է Գերմանիայի ամենահարավային քաղաքը։
Ենթարկվում է Շվաբիայի ադմինիստրատիվ շրջանին։ Բնակչությունը կազմում է 21 311 մարդ (30.06.2013)։ Զբաղեցնում է 46,62 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ-09 7 80 139։
Արդյունաբերություն և ենթակառուցվածքներ
Այստեղ կան հետևյալ խոշոր արդյունաբերական ձեռնարկությունները.
Գարեջրագործություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բավարիայի քաղաքներ
Կայսրուհիների հովիտ
Կայսրուհիների հովիտ, հնում հայտնի է եղել «փարավոնի երեխաների հովիտ» անվանումով (տա-սեթ-նեֆերու), հնագիտական տարածք Նեղոսի արևմտյան ափին, Կայսրուհիների Հովտի կողքին, Լուքսորի հակառակ ափին (Թեբե)։ Հովտում բացվել է փարավոնների կանանց և երեխաների, ինչպես նաև քրմերի և մեծատոհմիկների մինչև յոթանասուն ժայռափոր դամբարաններ։ Բոլոր թաղվածները պատկանում են 18-րդ, 19-րդ կամ 20-րդ դինաստիաներին (մոտավորապես մ․ թ․ ա․ 1550 - 1070 թվականներ)։ Առավել տպավորիչ է Ռամզես II-ի կնոջ՝ Նեֆերտարիի դամբարան, որը զարդարված է գույնզգույն որմնանկարներով։
XVIII դինաստիա
Կայսրուհիների Հովտում առաջին դամբարաններից մեկը արքայադուստր Յահմասի՝ փարավոն Տաա Սեկեների և կայսրուհի Սիտջեհուտիի դստեր դամբարանն է։ Այս դամբարանը, հնարավոր է, պատկանում է Թութմոս I փարավոնի գահակալման։ Այդ ժամանակահատվածում դամբարանում թաղվել են նաև մի քանի ազնվականներ, ինչպես նաև գլխավոր ախոռապանը և վեզիրը ։
Երեք հորանների հովտի դամբարանները հիմնականում թվագրվում են Թութմոսների ժամանակաշրջանին։ Այդ դամբարանները նշված են A — L տառերով։ Հովտում կա երեք հողափոր դամբարան, որոնց շնորհիվ էլ հովիտը ստացել է այդ անվանումը։ Այդ դամբարանների ժամանակակից նշումներն են՝ QV89, QV90 и QV91 ։
«Դոլմեն» հովտում պահպանվել է մի արահետ, որով աշխատողները իրենց Դեիր էլ-Մեդինա գյուղից գնում էին Կայսրուհիների Հովիտ։ Այդ ճանապարհին գտնվում է ոչ մեծ ժայռափոր տաճար՝ նվիրված Պտահին և Մերիթսեգերին։
Այդ ժամանակահատվածի դամբարանները իրենց ձևով պարզ են և իրենցից ներկայացնում են հանքահոր։ Որոշ դամբարաններ մեծացրել են՝ մեկից ավելի մարդ թաղելու համար։ Այնտեղ թաղում էին արքայազներին և արքայադուստրերին, ինչպես նաև մի քանի ազնվականների։
Արքայադուստրերի Հովիտը պատկանում է Ամենհոտեպ III-ի ժամանակաշրջանին։ Դրա գտնվելու ներկայիս տեղը մոռացված է, բայց այնտեղ գտնվող նմուշները ցուցադրված չեն թանգարաններում ։ Գտածոների մեջ կա կուժի մի կտոր, որը պատկանել է Հենա փարավոնի կնոջը՝ XVIII դինաստիայի կեսերում։ Նրա անունը գրված է զարդատախտակի վրա։ Հայտնաբերվել են արքայազն Մանհեպերրի, Թութմոս III-ի և Մերիթրե Հատշեփսուտի որդու անուններով կանոպաների կտորներ։ Վերականգնվել է Նեբետնեհաթ փարավոնի գլխավոր տիկնոջ անունը, քանի որ այն գրված է զարդատախտակի վրա։ Նաև հայտնաբերվել է Տայ փարավոնի դստեր անունով կանոպայի կտորներ։ Վերջինս ապրել XVIII դինաստիայի կեսերին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Եգիպտոսում Կատեգորիա:Եգիպտոսի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Հին Եգիպտոսի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Զբոսաշրջությունը Եգիպտոսում Կատեգորիա:Հին Եգիպտոսի դամբարաններ Կատեգորիա:Եգիպտոսի տեսարժան վայրեր
Չորս կայսրերի տարի
Չորս կայսրերի տարի, պատմագիտության մեջ կիրառվող եզր, որը կապված է Հռոմեական կայսրությունում մեր թվարկության 69 թվականին տեղի ունեցող քաղաքական իրադարձությունների հետ։ Մասնավորապես այդ տարին նշանավորվում է նրանով, որ կայսերական Հռոմում հաջորդաբար կառավարում են չորս կայսրեր՝ Գալբան, Օտոնը, Վիտելլիոսը և Վեսպասիանոսը ։ Ներոն կայսեր սպանությունից հետո Հռոմում ստեղծվում է անորոշ քաղաքական իրադրություն, որի պայմաններում գահն անցնում է ազդեցիկ պատրիկ Գալբային, որը Հիսպանիայի ապստամբությունից հետո մեծ ժողովրդականություն էր վայելում կայսրությունում։ Սակայն, մի քանի ամիս կառավարելուց հետո Գալբան սպանվում է՝ դառնալով զինվորական դավադրության զոհ։ Հաջորդիվ գահն անցնում է դավադրության կազմակերպիչ Օտոնին, որը ևս սակայն չի կարողանում երկար կառավարել։ 69 թվականի ապրիլի 14-ին Բետրիակի ճակատամարտում Օտոնի զորքերը ջախջախվում են գահի մեկ այլ հավակնորդ՝ Վիտելլիոսի բանակի կողմից, իսկ վերջինս նախապես իմանալով այդ պարտության մասին ինքնասպան է լինում։ Արդյունքում՝ 69 թվականի ապրիլի 14-ին կայսերական գահն անցնում է Վիտելլիոսին, որն իր կառավարման կարճ ժամանակահատվածում կարողանում է աչքի ընկել իր նախնիններից շատ ավելի դաժան կեցվածքով և ընչաքաղցությամբ։ Վեիտելլիոսն արժանանում է միևնույն ճակատագրին, ինչ որ Օտոնը։ Վերջինիս իշխանությունը ևս լեգիտիմ չէր Հռոմեական կայսրությունում, որն էլ լավ առիթ էր գահի հավակնորդ Վեսպասիանոս Տիտոս Փլավիոսի համար։ Նույն տարում Ալեքսանդրիայում Վեսպասիանոսն ինքն իրեն հռչակում է Հռոմի կայսր։ Նրա կողմից էին Ասորիքի, Հուդայի և արևելյան մի քանի այլ պրովինցիաներում գտնվող լեգեոնները։ Անտոնիոս Պրիմոսի գլխավորությամբ նրանք շարժվում են դեպի Հռոմ, գրավում են այն և սպանում գործող կայսր Վիտելիոսին։ Այսպիսով՝ չորս կայսրերի տարին ավարտվում է Վեսպասիանոս կայսեր թագադրմամբ։ Վերջինս իր հերթին Հռոմում սկիզբ է դնում նոր արքայատոհմի՝ Փլավիոսների ժառանգական իշխանությանը։
Կայսրերի շարունակական փոփոխություններն իրենց հետևանքներն են ունենում երկրի սոցիալ-քաղաքական և ռազմական կյանքի վրա։ Ներոնի մահից հետո բռնկված քաղաքացիական պատերազմն ու զանգվածային անհնազանդություններն ընդունում են ավելի մեծ ծավալներ, կայսրության տարբեր հատվածներում բռնկվում են անջատողական ապստամբություններ, որի պայմաններում առաջանում էր ռազմական կենտրոնացվածության խնդիր։ Թերևս, այս շրջանի գլխավոր հետևանքը կարելի է համարել բատավյան ապստամբությունը, որը դժվարությամբ ճնշվում է հռոմեական լեգենոնների կողմից։
Քաղաքական ճգնաժամի ակունքներ՝ Ներոնի սպանություն
Ներոն Կլավդիոս Կեսարը կամ պարզապես Ներոնը եղել է Հռոմեական կայսրության բոլոր ժամանակների ամենանշանավոր գահակալներից մեկը։ Ներոնը վարում էր խիստ կենտրոնացված քաղաքականություն՝ այդ ճանապարհին անգութ գտնվելով շատերի հանդեպ։ 65 թվականին տեղի է ունեցած Պիզոնի ապստամբությունն անմիջականորեն ուղղված էր Ներոնի իշխանավարման դադարեցմանն ու հանրապետական կարգերի վերականգնմանը։ Սակայն, կայսեր հրամանով ապստամբությունը խստագույնս ճնշվում է հռոմեական լեգեոնների կողմից, իսկ կազմակերպիչները դատապարտվում են մահվան։ 68 թվականի մարտին գալիացի կառավարիչ Գայոս Հուլիոս Վինդեքսն ապստամբում է Ներոնի հարկահավաքների դեմ։ Ապստամբությունը ճնշելու հրաման է տրվում Վերին Գերմանիայի կառավարիչ Լուկիոս Վերգինիոս Հռուֆուսին։ Վինդեքսն օգնության է կանչում Տարակոնյան Հիսպանիայի կառավարիչ Սերվիոս Սուլպիկիոս Գալբային՝ խոստանալով հետագայում աջակցություն տրամադրել կայսր դառնալու համար։
Նույն տարվա մայիս ամսին Բիսանտիումի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտում Վերգինիոսի զորքը հեշտությամբ հաղթում է Վինդեքսին, ով ինքնասպան է լինում։ Սակայն, այս ապստամբությունը ճնշելով` Վերգինիոսի լեգեոնները փորձում են կայսր հռչակել իրենց հրամանատարին։ Վերգինիոսը հրաժարվում է դուրս գալ կայսեր դեմ, սակայն լեգեոնների դժգոհությունը և Իսպանիայում Գալբայի դիմակայությունը Ներոնին ծանր կացության մեջ են դնում։ Հռոմի կայսր Ներոնը մեր թվարկության 68 թվականին ինքնասպան է լինում՝ կտրելով իր կոկորդը։ Այսպիսով, Ներոնը դառնում է հանրապետական և կայսերական Հռոմի պատմության առաջին գահակալը, որը դիմել է ինքնասպանության։ Փաստացիորեն՝ Ներոնը դառնում է Հռոմի առաջին կայսերական արքայատոհմի վերջին օրինական ներկայացուցիչը։ Վերջինիս մահվանից հետո Հռոմում բռնկվում է քաղաքացիական պատերազմ, որոնք ընկալվում էին որպես գահակալական կռիվներ։ Նրա սպանությունից հետո Հռոմեական կայսրությունում սկիզբ է դրվում «չորս կայսրերի տարվան»։ Ներոնի մահվանից հետո Հռոմում բոլորը քաջատեղյակ էին, որ երկրի հաջորդ գահակալը լինելու է Պիրենեյան թերակղզում մինչև վերջին շունչը մարտնչող Գալբան։
Սերվիուս Սուլպիցիուս Գալբան հռոմեական գահին
Ներոն կայսեր մահվանից անմիջապես հետո Հիսպանիայի նախկին կառավարիչ Գալբան բազմում է հռոմեական գահին։ Իրադարձությունների այդ շրջադարձը հակոտնյա էր գերմանական լեգեոնների սպասումներին և սա էր պատճառը, որ վերջիններիս մինչև վերջ Գալբայի չեն տալիս իրենց հավատարմությունը, փոխարենը՝ նրա հասցեին հնչեցնելով մեղադրանքներ և ապստամբության կազմակերպման սպառնալիքներ։ Ի պատասխան գերմանական լեգեոնների ամպագոռգոռ հայտարարություններին և հոխորտանքներին՝ նորընտիր կայսրն առանց ժամանակ վատնելու վերացնում է իր իշխանության առջև առկախ գերմանական խնդիրը՝ լեգեոնների հրամանատար Ռաֆուսին պաշտոնանկ հայտարարելով։ Այդ պաշտոնում վերջինիս փոխարինում է Ավլոս Վիտելլիոսը։
Գերմանական հավատարմության նկատմամբ քաղաքական վստահության կորուստը հանգեցնում է վերջիններիս հանդեպ կայսեր կենտրոնախույս քայլերին։ Հենց այս ամենի արդյունքում էլ բռնկվում է բատավյան համաժողովրդական ապստամբությունը։ Չնայած իր գործադրած մեծ ջանքերին՝ Գալբան ոչ մի կերպ չէր ընդունվում ժողովրդի կողմից։ Այս ամենը շտկելու համար նա ոչնչացնում կամ հսկայական չափով տուգանում էր այն քաղաքներին, ովքեր անմիջապես չէին ճանաչում իրեն կայսեր պաշտոնում որպես հռոմեացի ժողովրդի բարձրագույն գահակալ։ Ստանձնելով Հռոմի տիրակալության ղեկը՝ Գալբան առ ոչինչ է հայտարարում նաև Ներոնի կատարած բոլոր բարեփոխումները՝ այդ թվում և բազմաթիվ կաևոր անձանց տրամադրվող բենեֆիսը։ Իր նախորդների պես Գալբան ևս չափազանց վախեցել է դավադրությունից և նույնիսկ կասկածի պարագայում առանց դատավարության մահապատժի է ենթարկել բազմաթիվ սենատորների։ Գալբայի անվճռական քաղաքականության հետևանքով դժգոհությունների ալիք էր կուտակվել նաև հռոմեական լեգեոնների շրջանում։ Գլխավոր պատճառն այն էր, որ Ներոնին փոխարինելուց հետո Գալբան հրաժարվել էր վճարել այն պարգևները, որոնք Նիմֆիդիոսը խոստացել էր կայսեր անունով։ Ավելին, 69 թվականի առաջին օրը՝ գերմանական լեգեոնները հրաժարվում են հավատարմության երդում տալ կայսերը։ Հաջորդ օրը՝ վերջիններս Վիտելլիոսին հռչակում են իրենց կայսր։
Տեսնելով այս ամենը՝ Գալբան խուճապի մեջ է ընկնում։ Իրավիճակը գլխիվայր շուռ է գալիս այն ժամանակ, երբ գործող կայսրը երիտասարդ սենատոր Լուցիոս Կալպուրնիուս Պիսո Լիցինիանոսին ճանաչում է որպես իր օրինական իրավահաջորդ։ Այս ճղճիմ քայլով Գալբան վիրավորում էր հռոմեական բարձր ազնվականությանը, նախ և առաջ՝ գահի ազդեցիկ և հավակնոտ թեկնածու Մարկոս Սալվիոս Օտոնին։ Շուտով Օտոնը կաշառում է պրետորիանական լեգեոնի զինվորներին, որոնք էլ ռազմական ապստամբություն են բարձրացնում գործող իշխանությունների դեմ։ Լսելով հեղաշրջման փորձի մասին կայսրը գնում է զինվորներին ընդառաջ՝ փորձելով կայունացնել իրավիճակը։ Սակայն, դա նրան չի հաջողվում, քանզի Օտոնի զինվորները սպանում են և՛ կայսերը, և՛ վերջինիս կողմից գահի իրավահաջորդի պաշտոնում անօրինաբար կարգված Լուցիոս Կալպուրնիուս Պիսո Լիցինիանոսին։
Մարկոս Սալվիոս Օտոնի իշխանավարում
Զինվորական դավադրության արդյունքում Գալբան սպանվում է, իսկ սենատը նույն օրը Օտոնին ճանաչում է Հռոմի կայսր։ Ակնկալվում էր, որ Օտոնը աշխարհակալ երկիրը կառավարելու էր բռնապետական կարգերով՝ աննախադեպ դաժանությամբ լի, մինչդեռ վերջինս ի սատար է կանգնում խաղաղությանը՝ նպաստելով կայունացմանն ու զարգացմանը։
Գուրամ Աջոև
Գուրամ Գուրամովիչ Աջոև, ազգությամբ եզդի ռուսաստանցի ֆուտբոլիստ, Տուլայի «Արսենալ» ակումբի հարձակվող։
Կենսագրություն
Նախկինում հայտնի ֆուտբոլիստ Գուրամ Աջոևի որդին է։ Ծնվել է 1995 թվականի փետրվարի 27-ին Բենգրիում, որտեղ ելույթ է ունեցել նրա հայրը։
«Սատուրն» և Մոսկվայի «Դինամո» ակումբների սան է։ 2016 թվականի փետրվարի 26-ին պայմանագիր է կնքել Տուլայի «Արսենալ» ակումբի հետ։ Նա իր դեբյուտը Ռուսաստանի պրեմիեր լիգայում նշել է 2017 թվականի ապրիլի 1-ին «Տոմի» ակումբի դեմ խաղում, փոխարինման է դուրս եկել 90-րդ րոպեում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Ղուկաս Պալդազարյան
Ղուկաս Գասպարի Պալդազարյան (Պալթազարյան) (1810, Զմյուռնիա - 1878, Զմյուռնիա), հայ հրապարակախոս, հասարակական գործիչ։
Ուսուցում
Սովորել է ծննդավայրի Մեսրոպյան վարժարանում։ 1840 թվականին Զմյուռնիայում հիմնադրել է աշխարհաբար «Արշալույս Արարատյան» շաբաթաթերթը, որի խմբագիրն է էղել մինչև իր մահը։
Լուսաբանում
Լուսաբանել է Զմյուռնիայի, Հնդկաստանի, Եգիպտոսի, Ռուսաստանի և այլ հայկական գաղթավայրերի հասարակական-մշակութային կյանքը, հրատարակել վավերագրեր, գրական ստեղծագործություններ, մշակել լրագրական նոր (աշխարհաբար) լեզու և ոճ։ Անդրադարձել է նաև ազգայնական կյանքին, ժողովրդի առօրյային և կենցաղին, ազգապահպանությանը, հայոց լեզվի և լուսավորության զարգացման խնդիրներին։
1844 թվականին հիմնել է սեփական տպարան և վաճառատուն։ Եղել է Մեսրոպյան և Սարգսյան (հետագայում՝ Հռիփսիմյան) վարժարանների տեսուչ։
Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:1810 ծնունդներ Կատեգորիա:1878 մահեր Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ
Մորիս Բուատել
Մորիս Բուատել ֆրանսիացի նկարիչ, ձևավորող և կերամիստ։
Կենսագրություն
Մորիս Բուետելը պատկանել է Փարիզյան դպրոցի ամենաերիտասարդ սերնդին, որոնց անվանում էին «La Jeune Peinture» («Young Picture»), այնպիսի նկարիչների հետ միասին, ինչպիսիք են Բեռնար Բյուֆեն, Իվ Բրայերը, Լուի Վյուլերմոզը, Պիեռ Էնրին, Դանիել դյու Ժաներանդը, Գաստոն Սեբիրեն, Պոլ Կոլոմբը, Ժեան Մոնրեն, Ժեան Ժոեն և Գեատեն դե Ռոսնեյը։
Վաղ կյանք
Մորիս Բուատելը ծնվել է Նորմանդիայի Տիյեր Սյուր Ավր քաղաքում, եղել է փաստաբանի և բուրգունդիական ծագումով փարիզուհու որդի։ Մինչև տասներկու տարեկանը Մորիս Բուետելը ապրել է Բուրգունդիայում՝ Ժեվրե Շամբերտենում։ Հենց այդ գեղատեիլ վայրերի պատկերմամբ է նա իր աշխատանքներում արտահայտել իր սերը բնության հանդեպ, ինչպես նաև «joie de vivre» (կյանքի ուրախության) զգացումըը։ Սկսել է նկարել հինգ տարեկանից։
Նկարչական արվեստի ուսուցումը
Մորիս Բուատելը սովորել է Բուլոն սյուր Մերի Գեղեցիկ արվեստների ազգային բարձրագույն դպրոցում և Ամիենում, որտեղ նրա ծնողները ապրել են մի քանի տարի։ Այնուհետև նրա ընտանիքը վերադարձել է Բուրգունդիա՝ Նյու Սեն Ժորժ։ Նա սովորել է Դիժոնի նկարչական արվեստի դպրոցում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբին լեռներում տեղի ունեցած կռվից առաջ։ Նա հաջող հանձնել է Կերպարվեստի ազգային ակադեմիայի ընդունելության քննությունները Փարզում։ 1942-1943 թվականներին, երբ գերմանական օկուպացիայի ամենադժվար ժամանակահատվածն էր, Փարիզի կենտրոնում գտնվող իր ստուդիայում Մորիս Բուատելը թաքցրել էր հրեա փախստականներին, որոնց շարքում է եղել նաև լրագրող Էնրի Ժելինեկը։
1942 թվականից մինչև 1946 թվականն ստեղծված նրա աշխատանքների մեծ մասը գնվել են բրիտանացի կոլեկցիոների կողմից և մինչ օրս գտնվում է Լոնդոնում։
Ցուցադրություններ, «սալոններ» և մրցանակներ
1946 թվականին Մորիս Բուատելն ստացել է Աբդ Ալ Լետիֆ մրցանակը, որը նրան հնարավորություն է ընձեռել երկու տարի իր կնոջ` Մարի Լյուսիի և որդու հետ ապրել Ալժիրում։ Ալժիրից վերադառնալաով Փարիզ՝ մասնակցել է երիտասարդ նկարիչների, անկախ նկարիչների (Jeune Peinture) ցուցահանդեսներին, Աշնանային սալոնում, այնուհետև Էսքիզների և ջրանկարչական գեղարվեստի սալոնում (Salon du dessin et de la peinture à l’eau), Ֆրանսիացի նկարիչների միությունում, Գեղեցիկ արվեստների սալոնում, Հակադրության սալոնում (Salon «Comparaisons») անցկացվող ցուցահանդեսներին և ընդհուպ մինչև 2004 թվականը եղել է վերջին երկու կոմիտետների անդամ։
1949 թվականին Մորիս Բուատելն անցկացրել է Ալժիրի մասին իր աշխատանքների անհատական ցուցադրությունը Էլիզե պատկերասրահում (Փարիզի Սանտ Օնորե Ֆոբուրգ փողոցում, որն այն ժամանակ եղել է Եվրոպական արվեստի առևտրի կենտրոնը։
1951 թվականին անցկացվել է նոր անհատական ցուցադրություն նույն սալոնում, բացի այդ Մորիս Բուատելը մասնակցել է խմբային ցուցահանդեսի Սյուլերո պատկերասրահում և հիմնական ցուցահանդեսի, որ գլխավորել է պրոդյուսեր Ժակ Իբերտոն Արվեստի սիրողների ասոցացիայի կազմում։
1958 թվականին Փարիզում նա ստացել է Ռոբերտ Լյուսիի մրցանակը, միաժամանակ անցկացրել է անհատական ցուցահանդես Ժամանակակից արվեստի թանգարանում և Ռենե Դրուետ պատկերասրահում, որը գտնվում է Փարիզի Սանտ Օնորե Ֆոբուրգ փողոցում, որտեղ քսան տարի շարունակ կազմակերպվել են նրա անհատական ցուցադրությունները։
1959 թվականին Մորիս Բուատելը ստացել է Վինսոր և Նյուտոն մրցանակները (Փարիզ, Լոնդոն)։
1950-ական թվականներին Մորիս Բուատելը ուղևորվել է ձևավորելու պետական ուսումնական երկու հաստատություն Մոնտրեում (Սեն Դանտ Դենի) և Մոնտժերոնում։
1963 թվականին Կերպարվեստի ազգային միության կողմից տրված Պյուվի դե Շավեննի մրցանակը օգնել է նրան ներկայացնել իր աշխատանքները Փարիզի Ժամանակակից արվեստի թանգարանում։
1966 թվականին նա ստացել է Ֆրանսիս Ստիտի մրցանակը, որը նրան հնարավորություն է ընձեռել մնալ Պորտուգալիայում։
1968 թվականին նա ստացել է Ֆրանսիացի նկարիչների ոսկե մեդալ, իսկ Կերպարվեստի ակադեմիան նրան շնորհել է Բաստեն Լապաժի մրցանակը։
1980 թվականին Ֆրանսիայի համալսարանը նրան է հանձնել Dumas-Milliers մրցանակը։ Նա արժանացել է ևս մի քանի մրցանակների, որոնցից մեկն էր 1974 թվականին ստացած Սենայի և Մարնի գլխավոր հյուպատոսի գրանտ պրին և ջրանկարչության համար ստացած Ռոջեր Դևերինայի մրցանակը, որն ստացել է Թայլերի հիմնադրամի կողմից։
Մորիս Բուատելն անհատական ցուցադրություններ է կազմակերպել Բուլոն սյուր Մերում (1976), Սան Մոր դե Ֆոսեում (1977), Մոնբարդում (1977), Մոնտրեյ Սյուր Մերում (1993), որոնք նրան թույլ են տվել ներկայանալ որոշ սրահներում Ֆրանսիայի, Իտալիայի, Իսպանիայի, Պորտուգալիայի, Հոլանդիայի և այլ երկրների բնանկարիչների հետ միասին։ 1990 թվականին ցուցահանդեսի է մասնակցել Փարիզի Աշնանային սալոնի երեք սրահներում և Գրանտ Պալե Փարիզում։
1999 թվականին Անկախ նկարիչների կոմիտեն և նախագահ Ժան Մոնրեն հրավիրել են Մորիս Բուատելին կազմակերպելու իր աշխատանքների հետադարձ ցուցադրությունը։ 2003 թվականին Կերպարվեստի ազգային կոմիտեն պարգևատրել է նրան ոսկե մեդալով։ 2007 թվականին Կերպարվեստի ազգային կոմիտեն ներեմուծել է պատվավոր անդամի տիտղոս, որը շնորհվել է Մորիս Բուատելին՝ որպես սալոնի ամենահայտնի նկարչի Մորիս Բուատելը եղել է պատվավոր հյուր մի շարք ցուցադրություններում, ինչպիսիք են Ռոսնի սու Բուան (1980), Բլյուին (1983), Վիմերոն (1984), Վիլնևլեն լի Ռուան (1984), Իվետոն (1986), Ալֆորտիվիլը (1987), Բուրժեն (1987), Սոմյուրը (1987), Մետզը (1991), Լիմոժը (1992), Տուրը (1992)։
Ստեղծագործությունների գտնվելու վայր
Մեծ Բրիտանիայի, ԱՄՆ-ի, Գերմանիայի, Շվեյցարիայի, Բրազիլիայի, Իրանի, Չինաստանի, Վենեսուելայի, Սաուդյան Արաբիայի, Լիբանանի և Մեքսիկայի հայտնի արվեստագետները արժանացել են Մորիս Բուետելի աշխատանքների մեծ մասին Ֆրանսիայի և Փարիզի հետ միասին։ Նրա աշխատանքներից մի քանիսը կարելի է տեսնել Դիժոնի, Սանտ Մոր դե Ֆոսեի, Սոյի, Վալյանսի, Ալժիրի, Կոնստանտինի և մասնավորապես Բեջայայում, նաև Փարիզի քաղաքական հյուպատոսությունում և ամբողջ աշխարհի Ֆրանսիայի դեսպանատներում։
Կերամիկա և որմնանկարչություն (1953 և 1955)
Մորիս Բուատելն ստեղծել է Վոլտերի (գտնվում է Մոնտրեյ սյուր Բուայում) և Ման Չարլզ Գատինոլի (Մոնտգերոնում) դպրոցների դասասենյակների բոլոր որմնանկարները։ Որպեսզի ինքնուրույն պատրաստի կերամիկա, նա իր ստուդիայում կառուցել է վառարան։ Այդ կերամիկական պանելները մինչ այսօր գտնվում են Փարիզի արվարձաններում գտնվող այդ դպրոցներում
Մտերիմ ընկերներ
Նկարչի մտերիմ ընկերներն են եղել նկարիչներ Դանիել դյու Ժեներարդը, Դանիել Դեշաամպսը, Լյու Վյուլերմոզը, Պիեռ Անրին, Անդրե Վինոլը, Պիեռ Գոլարդոտը, Ռոդոլֆ Կալեն, Ժան Պիեռ Ալեն, Բեռնար Բյուֆեն և ուրիշներ։ Նրա հետ ազգակցական կապ են ունեցել Էնրի Կորբլին (Կորբլին Բուրտոն), Ալբերտ Բեսոնը (Բժշկական ակադեմիա), Օլիվեր Լազարոտին։
Ստեղծագործություն
Մորիս Բուատելի ստեղծագործության անուղղակի վերագնահատումը շարունակվել է ամբողջ կյանքում. մինչև 1946 թվականը, երբ կայացել է նրա հարսանիքը, այդ աշխատանքները եղել է էքսպրեսիվ ստեղծագործություններ, այնուհետև 1946 թվականից մինչև 1952 թվականը նկարները և մասնավորապես Ալժիրում ստեղծվածները կենդանացել գույներով։ 1952 թվականից մինչև 1965 թվականը նրա արվեստում երևում է ինչ-որ խիստ անձնական, յուրօրինակ գիծ, իսկ նրա բնանկարներում առարկաները եզրագծված են սև տուշով։ Այս շրջանում նա աշխատել է Փարզում, Սանտ Մանդեյում և Գրիս Նեզ հրվանդանում՝ նկարելով փոթորիկներ, ծովի ափին գտնվող միայնակ նավակներ և պատերազմի ավերածությունները։ Դրանից բացի այդ շրջանում նա պատկերել է կերպարներ` ծաղրածուներ, ծովագնացներ և դիմանկարներ։ Այնուհետև 1958-1965 թվականներին նա ամեն ամառ աշխատել է է Կադակում (Իսպանիա)։ Բոլոր այս ժամանակներում աշխատել է նույն ոճում` մի փոքր շրջագծված ուրվագիծ, որտեղ գտնվում է լույսը և միջերկրածովյան թեթև արձագանքը (բնանկարներ, ծովային եղանակ, դիմանկարներ, ծովափին գտնվող մարդկանց ամբոխ)։
1965 թվականին նրա աշխատանքները դարձել են կառուցվածքային, չնայած նա հեռացնում է ուրվագծերը, բացի այդ Մորիսն ավելի շատ է նկարել ջրաներկով, մասնավորապես Նիցցայում, Իտալիայում և Սանսերոյայում։ Ամեն տարի նա մեկնում է Գրիս Նեզի հրվանդան, Գուերմենտ կամ Լիմուզին։ Իսկ Փարիզում, որտեղ ապրել է Մորիսը, եղել են բազմաթիվ վայրեր, որ ոգեշնչել են նրան, օրինակ՝ Մոնմարտրը, Վենսեն անտառը, Սենայի կղզին, Մառնը, Գուերմանտը և Կոնշ սյուր Գոնդուարը։
1980 թվականին նա աշխատել է իդիալականացնել իրականությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի նկարիչներ Կատեգորիա:Փարիզի գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պոստիմպրեսիոնիզմ
Պարլեր
Պարլեր (Parler), 14-րդ դարից մինչև 15-րդ դարի սկզբի ճարտարապետների ու քանդակագործների ընտանիք։ Աշխատել են Գերմանիայում և Չեխիայում։ Ուշ գոթական ոճի նշանավոր հուշարձաններ են ստեղծել։
Հայնիխ I Պարլերը (1351 թվականից Շվեբիշ-Դմյունդում կառուցել է Հայլիգկրյոյցկիրխեն, որը դարձել է 14-15-րդ դարերի հարավգերմանական դահլիճավոր եկեղեցիների նախատիպ), Յոհան Պարլերը (1354-1363 թվականներ) կառուցել է Ֆրայբուրգ-իմ-Րրայսգաուի տաճարի նոր ավագ խորանը, Հայնրիխ II Պարլերը (մոտ 1377—1383 թվականներին Միխայլևիչ II Պարլերի և Հայնրիխ III Պարլերի հետ ղեկավարել է Ուլմի տաճարի ավագ խորանի շինարարությունը։ Միխայլևիչ III Պարլերը (1383 թվականից ղեկավարել է Ստրասբուրգի տաճարի շինարարությունը։ Չեխական գոթիկայի խոշորագույն ներկայացուցիչ, ճարտարապետ և քանդակագործ Պարլերը (1330 թ., Շվեբիշմյունդ-հուլիսի 13, 1399 թ., Պրահա) 1356 թվականից աշխատել է Չեխիայում, ղեկավարել Պրահայի Ս․ Վիտ տաճարի, Կարլի կամրջի (1357-1372 թթ.) շինարարությունը, կառուցել Կոլինի Ս․ Բարդուղիմեոս եկեղեցու ավագ խորանը (1360-1378 թթ.)։ Քանդակային ստեղծագործություններից աչքի են ընկնում քարե կիսանդրիները 1374-1385 թթ.), Օտակար I-ի և Օտակար II-ի մահարձանները (1377 թ.) Ս․ Վիայի տաճարում։
Կատեգորիա:Գերմանիայի ճարտարապետություն
Բե Ջին Յոն
Բե Ջին Յոն, հարավկորեացի երգիչ և CIX հարավկորեական բոյ բենդի անդամ։ Նա եղել է Wanna One բոյ բենդի նախկին անդամ, Produce 101-ի 2-րդ եթերաշրջանում 10-րդ հորիզոնականն է զբաղեցրել և 2 տարի ակտիվ առաջընթաց է ունեցել մինչև 2019 թվականի հունվարին խմբի լուծարումը ։
Վաղ կյանք
Բե Ջին Յոնը ծնվել է 2000 թվականի մայիսի 10-ին Սեուլում, Հարավային Կորեա ։ Նա հաճախել է Լիլայի արվեստի ավագ դպրոցը ։
Արմեն Մարգարյան (ձեռնարկատեր)
Արմեն Մարգարյան, ամերիկահայ ձեռնարկատեր, ստրատեգ, Inc.5000 ամսագրի կողմից 2009 թվականին ԱՄՆ-ում ամենաարագ աճող մասնավոր ընկերություններից մեկը ճանաչված NexusLab Inc.-ի համահիմնադիր/գործադիր տնօրեն։
Բե Ջին Յոն
Նախքան դեբյուտը
Բե Ջին Յոնը եղել է C9 Entertainment-ի թրեյնի և վերապատրաստվել է 10 ամիս։
Արմեն Մարգարյան (ձեռնարկատեր)
Կենսագրություն
Արմեն Մարգարյանը ծնվել է 1978 թվականին Երևանում։ Մարգարյանների ընտանիքը տեղափոխվել է ԱՄՆ, երբ Արմենը դեռ պատանի էր։ 2001 թվականին ավարտել է Հարավային Կալիֆոռնիայի համալսարանը և ստացել Մոլեկուլային կենսաբանության բակալավրի աստիճան։
1998 թվականին Մարգարյանը դարձել է Ռոնալդ Էրվին ՄաքՆեյրի հետ-բակալավրիատի ձեռքբերումների ծրագրի գիտաշխատող և ԱՄՆ-ի Դեղագործության դպրոցում լայնածավալ հետազոտություններ է կատարել նյարդաբանության բնագավառում։ Նրա հետազոտությունը ներկայացվել է ՄաքՆեյր 5-րդ միջազգային համաժողովում ։
Բե Ջին Յոն
2017-2018․ Produce 101 և Wanna One
Բեն մասնակցել է հարավկորեական Produce 101 բոյ բենդերի գոյատևման շոուի 2-րդ եթերաշրջանին, որը ցուցադրել է Mnet-ը 2017 թվականի ապրիլի 7-ից հունիսի 16-ը։ Վերջին սերիայում նա գրավեց 10-րդ հորիզոնականը և դարձավ Wanna One տղաների խմբի նախագծի անդամ՝ YMC Entertainment-ի հովանու ներքո ։ Բեի պաշտոնական առաջնաելույթը Wanna One-ում՝ 1×1=1 (To Be One) մինի ալբոմով տեղի ունեցավ Wanna One Premier Show-Con-ի ընթացքում 2017 թվականի օգոստոսի 7-ին Gocheok Sky Dome-ում ։
Արմեն Մարգարյան (ձեռնարկատեր)
Կենսագրություն
2000-2002 թվականներին Մարգարյանը հետազոտություն է կատարել Լոս Անջելեսի կալիֆոռնյան համալսարանի սրտաբանության և սրտանոթային վիրաբուժության բաժանմունքում։ Համահեղինակ է «Cause of Atrioventricular Block in Patients After Heart Transplantation» հետազոտական հոդվածի ։
Մարգարյանը կրթությունը շարունակել է Հարավային Կալիֆոռնիայի համալսարանի Մարշալ բիզնեսի դպրոցում և 2006 թվականին ստացել Բիզնեսի կառավարման մագիստրոսի աստիճան։ Ուսումնառության տարիներին եղել է Հայ շրջանավարտների ասոցիացիայի նախագահը և ղեկավարել դրամահավաքի բազմաթիվ ծրագրեր` վերակառուցելու դպրոցներ և հիվանդանոցներ ամբողջ աշխարհում ։
Մարգարյանը հաճախ դասախոսություններ է կարդում Հարավային Կալիֆոռնիայի համալսարանում, Հայաստանի ամերիկյան համալսարանում և Թումո ստեղծարար տեխնոլոգիաների կենտրոնում ։
Բե Ջին Յոն
2019-ներկա․ անկախ գործունեություն և CIX
Wanna One-ի լուծարումից հետո, Բեն 4 ամսյա դադար վերցրեց նախքան ապրիլի 26-ին, որպես մենակատար, առաջնաելույթ ունենալը ։ Նրա առանձին ալբոմը, Hard To Say Goodbye, իր գագաթնակետին է հասել Գոանի ալբոմների հիթ շքերթի 3-րդ հորիզոնականում ։
Արմեն Մարգարյան (ձեռնարկատեր)
Գործունեություն
2002 թվականի մայիսին Մարգարյանը եղբոր` Հովհաննես Մարգարյանի հետ առանձին տրանսպորտային միջոցների և կորպորատիվ շարժակազմի կառավարման համար հիմնադրել են AutoIntel ավտոմոբիլային ձեռնարկությունը։
Բե Ջին Յոն
2019-ներկա․ անկախ գործունեություն և CIX
2019 թվականի հուլիսին Բեն առաջնաելույթ ունեցավ C9 Entertainment-ի կողմից ստեղծված նոր տղաների խմբում, որը կոչվում էր CIX:
Արմեն Մարգարյան (ձեռնարկատեր)
Գործունեություն
2006 թվականից Մարգարյանը NexusLab ապրանքանիշի ներքո Միացյալ Նահանգներում և Արևելյան Եվրոպայում սկսել և ղեկավարում է բազմաթիվ ձեռնարկություններ, այդ թվում՝ Eventish.com, LawyerOnIt, ArmeniaOne և LeaseSmart Calculator: Ընկերությունը մշակել է տեխնոլոգիա, որն օգնում է կազմակերպություններին և անհատներին օգտվել տարբեր համապարփակ լուծումներից։
Հանրային գործունեություն, բարեգործություն
Մարգարյանն ակտիվ գործունեություն է ծավալում համայնքային և միջազգային ոչ առևտրային կազմակերպություններում։ Նա եղել է Հայ-ամերիկյան առևտրի պալատի, Միջազգային ոսկրածուծի դոնորների ռեեստրի խորհրդի անդամ, ՀԿՀ հայ շրջանավարտների ընկերակցության նախագահ, ՀԿՀ հայ ուսանողների ընկերակցության համահիմնադիր-նախագահ ։
2013 թվականից Հովհաննես և Արմեն Մարգարյանները մեկնարկել են Մարգարյան կրթաթոշակային ծրագիրը, որը տարեկան կտրվածքով 5000-10000 դոլար է տրամադրում աշխարհում բացառիկ ուսանողներին` ելնելով նրանց ակադեմիական կատարողականից և իրենց ժառանգությանը, համայնքին և հասարակությանը նվիրվածությունից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկահայ ձեռնարկատերեր Կատեգորիա:Ամերիկյան տեխնոլոգիական ընկերության հիմնադիրներ Կատեգորիա:Ամերիկահայեր Կատեգորիա:Ամերիկահայ գործարարներ
Բե Ջին Յոն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մայիսի 10 ծնունդներ Կատեգորիա:2000 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգիչներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի պարային երաժիշտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ և երգչուհիներ
NaviBand
NaviBand, բելառուսական խումբ, որը ներկայացրել է Բելառուսը Եվրատեսիլ 2017-ում «Historyja majho žyccia» («Իմ կյանքի պատմությունը») երգով՝ դառնալով առաջին մասնակիցը մրցույթի պատմության մեջ, որ կատարել է բելառուսերեն երգ ։
Պատմություն
Կոլեկտիվը ձևավորվել է 2013 թվականին և սկզբում գոյություն է ունեցել որպես Քսենյա Ժուկի և Արտյոմ Լուկյանենկոյի զուգերգ NAVI անվանումով։ Առաջին համատեղ ձայնագրված երգը՝ «Абдымi мяне», միանգամից դարձել է ռադիոհիթ Բելառուսում, ինչի շնորհիվ զուգերգը շարունակել է հանդես գալ միասին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2017 երգի մրցույթի մասնակիցներ Կատեգորիա:2013 հիմնադրված երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Բելառուսական երաժշտական խմբեր
Սիցիլիայի կոմսություն
Սիցիլիայի կոմսություն, հայտնի է նաև որպես Սիցիլիայի և Կալաբրիայի շրջան, նորմանական պետություն՝ ստեղծված Մալթա և Սիցիլիա կղզիների վրա, եղել է Կալաբրիայի մաս 1071-1130 թվականներին ։ Կոմսությունը ձևավորվել է Սիցիլիական Էմիրաթի տեղում(գոյություն ունի 965 թվականից)։ Դեպի Սիցիլիա նորմանական ներխուժման ընթացքում (1060-1091)։
Պատմություն
Ստեղծվել է Ռոբերտ Գվիկսարի կողմից 1071 թվականին իր եղբայր Ռոբերտ Բոսի համար։ 1059 թվականին Հռոմի պապ Նիկոլայ Երկրորդը Ռոբերտ Գվինսկուն շնորհեց Անուլիի, Կալաբրիի և Սիցիլիայի հերցոգի տիտղոս մուսուլմանների դեմ տարած հաղթանակի համար։ 1061 թվականին Գվիկսարը գլխավորեց դեպի Սիցիլիա կատարված արշավանքը, որի ընթացքում հաղթեց Մեսսինային։ 1071 թվականին Էմիրաթի մայրաքաղաք Պալերմոն գրավելուց հետո Գվիսկարը այն դարձրեց նոր կոմսության մայրաքաղաք` տալով եղբորը սիցիլիական կոմսի տիտղոս և լիարժեք իրավունք թերակղզու վրա։ 1091 թվականին ընկավ Նոտոն։ Այդ թվականից սկսվեցին Մալթայի համար կռիվները, որոնք ավարտվեցին 1127 թվականին թերակղզու վրա արաբների վերահսկողությամբ։ Ռոբերտ Գվիկսարը Ռոժերին կանգնեցրեց երկընտրանքի առաջ։ Ռոժեր II Սիցիլիացու և Վիլհելմ II Ապուլինացու կառավարման ժամանակ երկու նորմանական պետությունների միջև բորբոքվեց հակասություն։ Կալիկաստ II պապի աջակցության շնորհիվ բարձրացած ապստամբությունը Ջոդան Արիանիի ղեկավարությամբ օգնությամբ ճնշելու փոխարեն իրեն ժառանգորդ է դարձնում Ռոջեր Սիցիլացուն (1121 թվական)։ Անժառանգ Վիլհելմը իրեն ժառանգորդ է դարձնում Վիլհելմ Սիցիլիացուն։ Երբ 1127 թվականին մահանում է Վիլհելմը, Ռոջերը ժառանգում է մայրցամաքը, իսկ երեք տարի անց՝ 1130 թվականին, պապ Անակլետի հաստատմամբ կոմսությունը դարձնում թագավորություն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմական երկրներ
Գրքի պալատի շենք (Երևան)
Գրքի պալատի շենք, պատմամշակութային հուշարձան Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում ։ Շենքի Տերյան փողոցի հատվածն ընդգրկված է Կենտրոն վարչական շրջանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։ Այս համալիրը նախագծվել է որպես պոլիգրաֆիական արդյունաբերության գլխավոր վարչության շենք։
Պատմություն
1935 թվականին Երևանի Գրքերի կամ Մամուլի պալատի շենքի կառուցման համար հայտարարված մրցույթին ներկայացվել է երկու նախագիծ` ճարտարապետներ Միքայել Մազմանյանի և Հովհաննես Մարգարյանի և ճարտարապետ Սեմյոն Պենի։ Պալատի շենքը նախագծվել է 1935 թվականին՝ ճարտարապետներ Միքայել Մազմանյանի և Հովհաննես Մարգարյանի կողմից։ Շենքը տեղակայված է Տերյան, Կորյունի, Քոչար, Իսահակյան փողոցներով պարփակված հատվածում։ Շենքի շինարարական աշխատանքները սկսվել են 1936 թվականին։ 1940 թվականին ավարտվել է Տերյան փողոցի կողմի մասը, որը Կիրովի (այժմ՝ Կորյունի) փողոցի կողմից սկսվում է սյունաշարով ։ Իսահակյան փողոցի հատվածում տեղակայված մասը կառուցված է 1960 թվականին` Միքայել Մազմանյանի, Հովհաննես Մարգարյանի և Սերգեյ Ներսիսյանի նախագծով։
Շենքի կենտրոնական մուտքը նախատեսված է եղել Կիրովի փողոցում, հանդիսավոր սյունաշարով և բակի միջով իրար էր միացնում տարբեր հիմնարկություններ։ Սակայն սկզբնական նախագծին համապատասխան կառուցվել է միայն շենքի Տերյան փողոցի մասը։ 1929-1935 թվականներին շենքում տեղակայված «Հայաստան» հրատարակչությունում է աշխատել Եղիշե Չարենցը։
Տպարանը ստեղծվել է 1948 թվականի դեկտեմբերի 1-ին` «Գրքերի տուն» անվամբ։ 1950 թվականին վերանվանվել է «Պոլիգրաֆ կոմբինատ», 1967 թվականին կրկին վերանվանվել է «Հակոբ Մեղապարտի անվան պոլիգրաֆ կոմբինատ»։ Այժմ տպարանը կոչվում է «Հակոբ Մեղապարտ տպագրատուն» փակ բաժնետիրական ընկերություն ։
Շենքում գտնվող «Պանդոկ Երևան» ռեստորանի տեղում եղել է պոլիգրաֆկոմբինատը, որտեղ լույս են տեսել «Հայկական սովետական հանրագիտարանի» 13 հատորները, գրքեր, բրոշյուրներ, տպագիր այլ արտադրանքներ։
Դեպի Իսահակյան փողոց իջնող հատվածում, որտեղ այժմ ՀՀ քաղաքացիական ծառայության խորհուրդն է, եղել է Հրատպետկոմը` Հայկական ԽՍՀ հրատարակչությունների, պոլիգրաֆիայի և գրքի առևտրի պետական կոմիտեն (ավելի վաղ` մամուլի կոմիտե)։ 1966 թվականին Իսահակյան 28 հասցեի քառահարկ շենքում տեղակայվել է ՀԿԿ Մյասնիկյանի շրջանային կոմիտեն։ Կուսշրջկոմը տեղավորված էր երկրորդ ու երրորդ հարկերում, երրորդում` նաև կոմերիտմիության շրջկոմը, չորրորդ հարկում՝ Արմենպրեսը` Հայկական ԽՍՀ նախարարների խորհրդին առընթեր Հայկական պետական լրատվական գործակալությունը, որը մի քանի սենյակ է ունեցել նաև 3-րդ հարկում։ Առաջին հարկում է գտնվել Հայկական ԽՍՀ պտուղբանջարեղենի տնտեսության նախարարությունը (1985 թվականին միացվել է Պետագրոարդին), այնուհետև այստեղ է տեղափոխվել «Հայաստան» հրատարակչությունը ։ Շենքի նկուղում է գտնվել ՀԿԿ կենտկոմի հրատարակչությունը՝ թերթերի տպարանը։ Շենքի առջև` Իսահակյան փողոցի կողմից, տեղադրված է Հակոբ Մեղապարտի հուշարձանը (քանդակագործ՝ Խաչատուր Իսկանդարյան) ։
Բանվոր և կոլտնտեսական արձան
Կառույցի բակի ավազանի մեջտեղում տեղադրված է եղել Երվանդ Քոչարի «Ալեգորիա» (Բանվոր և կոլտնտեսական) քանդակը։ Շենքի բակը բաց է եղել և մարդիկ կարողացել են տեսնել արձանը։ Հետագայում բարձրահարկ շենքը փակել է տեսադաշտը ։
2017 թվականի մարտի 14-ին ՀՀ մշակույթի նախարարության նախաձեռնությամբ Երվանդ Քոչարի Բանվոր և կոլտնտեսական արձանը Երևանի գրապալատի հետնաբակից տեղափոխվել է Գևորգ Քոչարի փողոց՝ Դրամատիկական թատրոնին կից Մոսկովյան պուրակ ։ Նախքան տեղափոխումը կատարվել են արձանի հիմքի ամրակայման աշխատանքներ, վերանորոգվել են վնասված հատվածները, տեղադրվել է բազալտե նոր պատվանդան ։
Ռուսական բանակի արտասահմանյան արշավանքներ (1813-1814)
Ռուսական բանակի արտասահմանային արշավանքներ 1813—1814, ռուս բանակի մարտական գործողությունները Գերմանիայում և Ֆրանսիայում՝ Շվեդիայում, 1813-ի օգոստոսից՝ Ավստրալիայի բանակների հետ համատեղ ընդդեմ նապոլեոնյան զորքերի։ Հայրենական պատերազմում նապոլեոնյան բանակի ջախջախումից հետո ռուս, կառավարությունը որոշեց ռազմական գործողությունները տեղափոխել Արմևմտյան Եվրոպա։ Ռուսական, բանակի ռազմական գործողությունները սկսվեցին 1812-ի դեկտեմբերին, իսկ 1813-ի փետրվարին զորքերը (100 հզ․ մարդ) ֆելդմարշալ Մ․ Կուռուզովի գլխավորությամբ մաքրեցին Լեհաստանի տարածքը (մինչև Վիսլա) ֆրանսիական բանակի մնացորդներից։ Այնուհետև գլխավոր ուժերը շարժվեցին Կալիշ, իսկ Պ․ խ․ Վիտգենշտեյնի և Ֆ․ Վ․ Մակենի կորպուսները՝ Բեռլին։ Փետրվարի 20-ին (մարտի 4-ին) ռուս, զորքերը ազատագրեցին Բեռլինը։ Ապրիլի կեսին Նապոլեոնին հաջողվեց 92 հազարանոց ռուս-պրուս․ միացյալ բանակի դեմ կենտրոնացնել 200 հազար մարդ։ Կուտուզովի մահից հետո ռուս-պրուս զորքերի հրամանատարն էր Վիտգենշտեյնը, իսկ մայիսի 17 (29)-ից՝ գեն․ Մ․ Բ․ Բարկլայ-դը-Տոլին։ Ապրիլի 20 (մայիսի 2)-ին Լյուտցենի և մայիսի 8—9 (20—21)-ին Բաուցենի մոտ Նապոլեոնը պարտության մատնեց դաշնակիցներին։ 1813-ի աշնանն արդեն դաշնակիցների զորքերի թիվը հասավ 492 հազարի, իսկ Նապոլեոնի բանակը՝ 440 հզ-ի։ Հարձակման անցնելով հոկտեմբերի 4—7 (16—19)-ին դաշնակից զորքերը Լայպցիգի (տես Լայպցիգյան ճակաւոամարւո 1813) մոտ ջախջախեցին Նապոլեոնի բանակը։ 1813-ի կամպանիան ավարտվեց ֆրանսիական զորքերի ջախջախումով և Գերմանիայի ազատագրումով։ 1813-ի դեկտեմբեր —1814-ի հունվարին դաշնակիցների բանակները (900 հազար մարդ՝ Նապոլեոնի 300 հազարի դիմաց) անցան Հռենոսը և սկսեցին հարձակումը դեպի Ֆրանսիայի խորքը։ Մարտին նրանք ջախջախեցին նապոլեոնյան բանակը և շարժվեցին Փարիզ, որը համառ պաշտպանությունից հետո մարտի 18 (30)-ին հանձնվեց։ Մարտի 25 (ապրիլի 6)-ին Նապոլեոնը հրաժարվեց գահից և աքսորվեց էլբա կղզին։ 1814-ի մայիսի 18 (30)-ին դաշնակիցների և Ֆրանսիայի միջև ստորագրվեց Փարիզի հաշտությունը։ Նապոլեոնյան լծից Արևմտյան Եվրոպայի ժողովուրդների ազատագրման գործում գլխավոր դերը կատարեց ռուս, բանակը։ Չնայած ազատագրված երկրներում հաստատվեցին հետադիմական վարչակարգեր, այդուհանդերձ Եվրոպայի ազատագրումը նապոլեոնյան Ֆրանսիայի տիրապետությունից՝ առաջադիմական էր։ Կ․ Մարքսի գնահատմամբ՝ բոլոր պատերազմները, որոնք մղվել են Նապոլեոնի դեմ, կրել են երկակի բնույթ՝ ազատագրական և հետադիմական։ Նապոլեոնի դեմ ռուս, բանակի արտասահմանյան արշավանքին մասնակցել են նաև շատ հայ զինվորականներ․ Վ․ Մադաթով, Դ․ Դելյանով, Դմ․ Ախշարումով, Ա․ Լազարև (Լազարյան), Պ․ Մելիքով, Գավիթ, Պյոտր և Ալեքսանդր Աբամելիքները, Գ․ Մելիք-Օսիպով, Բարսեղ և Գավիթ Բեհբութովները և այլք։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուսական բանակի արտասահմանային արշավանքներ 1813—1814
Բարձրություն
Բարձրություն, երկրի մակերևույթի, շրջապատի նկատմամբ հարաբերական բարձրադիր հատված (200 մ-ից ավելի, օրինակ՝ Վալդայան, Միջին Ռուսական)։ Հաճախ աստիճանաբար ձուլվում է կից դաշտավայրի հետ։ Մակերևույթը սովորաբար մասնատված է ոչ խոր հովիտներով և խանդակա-ձորային խիտ ցանցով։
Կատեգորիա:Գեոդեզիա Կատեգորիա:Երկրաբանություն
Փիքսի Լոտ
Կենսագրություն
Ծնվել է 1991 թվականի հունվարի 12-ին Բրոմլիում։ 13 տարեկան հասակում ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Բրենտվուդ։
Նրա դեբյուտային «Mama Do (Uh Oh, Uh Oh)» սինգլը թողարկվել է 2009 թվականին և կարճ ժամանակահատվածում հայտնվել է շքերթների առաջին հորիզոնականներում, այդ թվում նաև UK Singles Chart շքերթում ։ Նրա երկրորդ` «Boys and Girls» սինգլը նույնպես բարձր դիրքեր է գրավել չարթերում։ Դեբյուտային «Turn It Up» ստուդիական ալբոմը թողարկվել է 2009 թվականի սեպտեմբերին։ Ալբոմը զբաղեցրել է UK Albums Chart չարթի վեցերորդ հորիզոնականը, այն նաև երկու անգամ պլատինե է դարձել։
2010 թվականին ԱՄՆ-ում թողարկել է «Boys and Girls» սինգլը և իր դեբյուտային ալբոմի ընդլայնված տարբերակը՝ «Turn It Up Louder» անվամբ։
2011 թվականի նոյեմբերի 7-ին թողարկվել է նրա երկրորդ ստուդիական ալբոմը` «Young Foolish Happy»-ն։ Ալբոմի առաջին սինգլը դարձել է «All About Tonight» երգը ։
2014 թվականին թողարկվել է երգչուհու երրորդ` «Pixie Lott» ստուդիական ալբոմը։
Անձնական կյանք
2016 թվականի նոյեմբերից նշանված է մոդել Օլիվեր Չեշիրի հետ ։
Ազդեցություն
Փիքսին ասել է, որ իր երաժշտական ոճի վրա ամենաշատ ազդեցություններն են ունեցել Մրայա Քերին և Ուիթնի Հյուսթոնը ։ Digital Spy կայքում Լոտը ասել է, որ իր երկրորդ ալբոմի հնչողությունը ավելի նման է այս երկու երգչուհիների հնչողությանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրիտանացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:Մեցցո-սոպրանոներ Կատեգորիա:21-րդ դարի անգլիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի երաժիշտներ
Ամառային օլիմպիական խաղեր 1936
11-րդ Ամառային օլիմպիադա, անցկացվել է Բեռլինում (Գերմանիա) 1936 թվականի օգոստոսի 1-ից մինչև 16-ը։ Առագաստային սպորտաձև մրցումները անցկացվեցին Քիլ քաղաքում։ Այդ խաղերում սահմանվեց նոր ռեկորդ 49 երկրների և 3961 մասնակից մարզիկների թվաքանակով։ Խաղերի ամենահայտնի մարզիկը դարձավ Աամերիկացի Ջեսսի Օուենսը՝ 4 ոսկյա մեդալներով։ Ամառային օլիմպիական խաղերի բացման արարողության ժամանակ շարունակվեց 1928 թվականից ավանդույթ դարձած օլիմպիական կրակի վառումը։
Կազմկոմիտեի գլխավոր քարտուղար Իգր Կառլա Դիմայի նախաձեռնությամբ, համաձայն իր քարոզչական մտքերի և հունական ծիսակատարության, առաջին անգամ անցկացվեց Օլիմպիական կրակի համաշխարհային էստաֆետա։ Վազորդները հասան Օլիմպիա՝ օլիմպիական կրակը փոխանցելով միմյանց։ Սրանով դրվեց օլիմպիական նոր ավանդույթների սկիզբը։
Օլիմպիադայի բացումը առաջին անգամ ուղիղ եթերով հեռարձակվեց հեռուստատեսությամբ, իսկ օլիմպիական մրցումները դարձան Լենի Ռիֆենշթայլի «Օլիմպիա» վավերագրական ֆիլմի ստեղծման հիմքը։
Օլիմպիադայի մայրաքաղաքի ընտրություն
1936 թվականի Ամառային Օլիմպիական խաղերի անցկացման վայրի ընտրությանը հավակնում էին Եգիպտական քաղաք Ալեքսանդրիա, Իսպանական՝ Բարսելոնան, Հունգարիայի մայրաքաղաք Բուդապեշտ, Արգենտինայի մայրաքաղաք Բուենոս Այրես, Իռլանդիայի մայրաքաղաք Դուբլին, Ֆինլանդիա՝ մայրաքաղաք Հելսինկի, Ռիո դե Ժանեյրո՝ քաղաք Բրազիլիայում, Իտալյայի մայրաքաղաք Հռոմ և Լուիզիանա՝ (ԱՄՆ), ինչպես նաև գերմանիայի քաղաքներ՝ Բեռլին, Քյոլն և Մայնի Ֆրանկֆուրտ։ Որոշվեց հավակնությունը տալ Գերմանիայի մայրաքաղաք Բեռլինին՝ հաշվի առնելով 1916 թվականին 6−րդ օլիմպիական խաղերին այնտեղ չկայանալու փաստը։ Վերջնականապես որոշումը կայացվեց՝ Ամառային օլիմպիական խաղերն անցկացնել Բեռլինում (Գերմանիա)։