cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Աստղաբաշխություն
Աստղային դինամիկա
Աստղաբաշխության երրորդ բաժինը աստղային դինամիկան է։ Զբաղվում է երկնային մարմինների փոխադարձ ազդեցությունների և շարժումների ընդհանուր հատկությունների ուսումնասիրությամբ։ ժամանակակից աստղային դինամիկայի ձևավորումը կապված է Վ. Համբարձումյանի անվան հետ։ Ըստ Վ. Համբարձումյանի, աստղային համակարգի ներսում յուրաքանչյուր մարմին ենթակա է երկու տեսակի ուժերի ազդեցության՝ համակարգի բոյոր մարմինների համատեղ ձգողական ուժի (կանոնավոր աժ) և մարմինների մոտիկ անցումների հետեանքով առաջ եկող խանգարումների ուժի (անկանոն ուժ)։ Այն ժամանակամիջոցը, որի ընթացքում անկանոն ուժերի ազդեցությունը կուտակվելով հավասարվում է կանոնավոր ուժերի ազդեցությանը (ռելաքսացիայի ժամանակ), շատ մեծ է՝ շուրջ 1016 տարի։ Այդ պատճառով Գալակտիկայում շատ դեպքերում կարելի է արհամարհել անկանոն ուժերի ազդեցությանը։ Սակայն այնպիսի համակարգերում, ինչպիսին բազմակի աստղերն ու աստղակույտերն են, անկանոն ուժերը էական դեր են խաղում։ Աստղակույտերի ներսում, աստղերի շարժումների հետևանքով, տեղի են ունենում փոխադարձ մերձեցումներ։ Այդ մերձեցումների ժամանակ կատարվում է աստղերի էներգիաների փոխանակություն, որի շնորհիվ աստղակույտի որոշ աստղեր ձեռք են բերում խմբից հեռանալու համար անհրաժեշտ արագություն։ Այդ պրոցեսը հանգեցնում է աստղակույտի աստիճանական քայքայմանը (բաց աստղակույտերինը՝ 109 - 1010 տարում, իսկ գնդաձև աստղակույտերինը՝ 1012 - 1013 տարում)։ Աստղակույտի քայքայման համար անհրաժեշտ ժամանակամիջոցը նրա կյանքի տևողության գնահատականն է։ Այդ գնահատականները աստղակույտերի վերաբերյալ դիտողական տվյալների հետ միասին հիմք ծառայեցին Վ. Համբսւրձումյանի համար՝ հիմնավորելու այն տեսակետը, որ Գալակտիկայի կյանքի ժամանակակից վիճակի տևողությունը չի անցնում 1010 տարուց («ժամանակի կարճ սանդղակ»), որը շուրջ հազար անգամ պակաս է մինչ այդ ընդունված գնահատականից («ժամանակի երկար սանդղակ»)։ Անկանոն ուժերի ազդեցությունը հաշվի առնող նոր մեթոդների կիրառությունը թույլ տվեց եզրակացնել, որ բազմակի աստղերի բաղադրիչներն ունեցել են համատեղ ծագում, իսկ աստղասփյուռները երիտասարդ աստղերի լայնացող և արագ քայքայվող համակարգեր են. նրանց հասակը 107 տարվա կարգի է։ Անկանոն ուժերի ազդեցության տակ յուրաքանչյուր աստղային համակարգ աստիճանաբար Կմոտենա ամենահավանական կամ վիճակագրական հավասարակշռության վիճակի։ Մեր Գալակտիկան չի հասել հավասարակշռության վիճակի՝ դրա համար անհրաժեշտ ժամանակամիջոցը (1015 տարի) շատ մեծ է նրա տարիքից։
Տես նաև
Կատեգորիա:Աստղաբաշխություն
Մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութեր
Մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութեր, կիրառվում են էլեկտրատեխնիկական և ռադիոտեխնիկական սարքավորումներում՝ տարբեր պոտենցիալ ունեցող հոսանքակիր մասերի առանձնացման, կոնդենսատորների ունակության մեծացման համար։ Դրանք նաև ջերմահաղորդիչ միջավայր են էլեկտրական մեքենաներում, ապարատներում և այլն։ Իբրև մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութեր օգտագործում են դիէլեկտրիկները, որոնք հաղորդիչ նյութերի համեմատությամբ ունեն զգալիորեն ավելի մեծ տեսակարար ծավալային դիմադրություն (109-1020 օհմ•սմ)։ Մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութերի հիմնական բնութագրերն են՝ Մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութերը դասակարգվում են ըստ՝
Ագրեգատային վիճակ
Ագրեգատային վիճակից կախված՝ տարբերում են հետևյալ մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութերը՝ պինդ, ամենաընդարձակ խումբն են կազմում և իրենց հերթին ստորաբաժանվում են մի շարք ենթախմբերի՝ շերտավոր պլաստիկներ, թղթեր և գործվածքներ, լաքագործվածքներ, փայլարներ, Էլեկտւրախեցեղեն նյութեր և այլն։ Այս խմբին են պատկանում նաև լաքերն ու այն հեղուկ բաղադրությունները, որոնք իբրև Մ․ է․ ն․ օգտագործելուց առաջ պնդացվում են։ Էլեկտրական ամրությունը (20 °C-ի և 50 հց հաճախականության դեպքում) տատանվում 1 Մվ/մ-ից մինչև 120 Մվ/մ սահմաններում։ Հեղուկ, էլեկտրամեկուսիչ յուղերն են, այդ թվում նաև նավթային, բուսական և սինթետիկ յուղերը։ Սրանք միմյանցից տարբերվում են մածուցիկությամբ և էլեկտրական բնութագրերով։ էլեկտրական լավագույն հատկություններով օժտված են կոնդենսատորային և մալուխային յուղերը։ Սրանց էլեկտրական ամրությունը 12-25 Մվ/մ է։ Գոյություն ունեն կիսահեղուկ մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութեր՝ վազելիններ։ Գազանման են օդը, էլեգազը (ծծմբի հեքսաֆտորիդ), ֆրեոն-21-ը (դիքլորֆտորմեթան)։ Օդը բնական մեկուսիչ է, ունի 3 Մվ/մ էլեկտրական ամրություն։ Էլեգազի և ֆրեոն-21-ի էլեկտրական ամրությունը 7, 5 Մվ/մ է․ դրանք կիրառվում են հիմնականում մալուխներում և էլեկտրական զանազան ապարատներում։
Քիմիական բաղադրություն
Ըստ քիմիական բաղադրության՝ տարբերում են հետևյալ մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութերը․ Առավել տարածված են անօրգանական մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութերը (Փայլար, խեցենյութեր և այլն)։ Բացի այդ, դրանք լինում են Ըստ նյութի մոլեկուլների էլեկտրական հատկությունների, լինում են՝ Պինդ մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութերի համար մեծ նշանակություն ունեն մեխանիկական հատկությունները՝ ամրությունը, կարծրությունը, մշակելիությունը, ջերմային հատկությունները՝ ջերմակայունությունը, ջեռակայունությանը (բարձր ջերմաստիճանների ազդեցությանը դիմանալու հատկությունը), ինչպես նաև խոնավաանթափանցությունը, կայծակայունությունը և այլն։ Առավել ջեռակայուն են անօրգանական նյութերը (փայլար, ճենապակի, որոշ ապակիներ)։ Փխրուն նյութերի (ապակի, ճենապակի) համար կարևոր է նաև ջերմաստիճանի անկումներին դիմանալու հատկությունը։ Մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութերի կարևոր հատկություններից է նաև ջերմահաղորդականությունը։ Հեղուկ մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութերում ջերմահաղորդականության գործակիցը մեծացնելու նպատակով ավելացնում են հանքային լցիչներ։ Խոնավաանթափանցությունը բարձրացնելու համար ծակոտկեն մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութերը տոգորում են յուղերով, սինթետիկ հեղուկներով, կոմպաունդներով։ Բացարձակ խոնավակայուն մեկուսիչ էլեկտրատեխնիկական նյութեր կարելի է համարել ճենապակին, ապակին։
Մեհենագիր
Մեհենագիր, գրանշանների ենթադրվող համակարգ, որը, որոշ հայագետների կարծիքով (Աշոտ Աբրահամյան և ուրիշներ), գործածվել է հեթանոսական Հայաստանում՝ որպես հայ մեհենական գրականության գիր։ Հայագետների մի մասը (Հրաչյա Աճառյան, Էդուարդ Աղայան և այլք) չի ընդունում հայկական ինքնուրույն գրատեսակի գոյությունը մինչմեսրոպյան շրջանում։ Սակայն մեհենական գրականության առկայության փաստը, ինչպես և միջնադարյան մատենագրության մեջ հանդիպող գաղափարագիր նշանները ինչ-որ չափով հավանական են դարձնում մեհենագրի գործածությունը նախաքրիստոնեական Հայաստանում։ Բացառված չէ, որ այն եղած լինի քրմական դասի պաշտամունքային գաղափարագիրը՝ նաև հայերենով գրելու համար։
Պոլ Կուլակ
Պոլ Կուլակ (Paul Koulak, իրական ազգանունը՝ Կուլակսեզյան, ), ֆրանսիացի կոմպոզիտոր հայկական ծագումով։ Հայտնի է որպես հեռուստատեսային ծրագրերի և մի շարք մուլտֆիլմերի երաժշտության հեղինակ։ Աշխարհահռչակ Ֆորտ Բոյար հեռուստախաղի երաժշտության հեղինակն է։
Հղումներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մարտի 27 ծնունդներ Կատեգորիա:1943 ծնունդներ
Չաբաևկա
Չաբաևկա (Чабаевка, Сабай), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կրասնոկամսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 21 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կրասնոկամսկի շրջանի բնակավայրեր
Էստադիո Մանուել Մարտինես Վալերո
Էստադիո Մանուել Մարտինես Վալերո (Estadio Manuel Martinez Valero) ֆուտբոլային մարզադաշտ Իսպանիայի Էլչե քաղաքում։ Էլչե ՖԱ-ի «տնային» մարզադաշտն է։ 1988 թվականին անվանակոչվել է այդ ակումբի նախագահ Մանուել Մարտինես Վալերոյի պատվին ։ Այն հիմնականում օգտագործվում է ֆուտբոլային խաղերի համար, սակայն այստեղ տեղի են ունենում նաև այլ սպորտային և մշակութային միջոցառումներ։ Նախատեսված է 33 732 հանդիսականի համար։ Համարվում է խաղադաշտի ամենամեծ չափերն ունեցող մարզադաշտը Եվրոպայում։ Նստատեղերի քանակով Վալենսիա ինքնավար համայնքում զբաղեցնում է երկրորդ, ամբողջ Իսպանիայում՝ տասներկուերորդ տեղը։
2013 թվականի ամռանը մարզադաշտում վերակառուցման զգալի աշխատանքներ են իրականացվել, որոնց ընդհանուր արժեքն անցել է երկու միլիոն եվրոյից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզադաշտեր Կատեգորիա:Մարզադաշտեր Իսպանիայում
Կործանիչ հրեշտակ (ֆիլմ)
«Կործանիչ-հրեշտակը»(El ángel exterminador), մեքսիկական սև ու սպիտակ ցնդաբանական տրագիկոմեդիա, ռեժիսոր՝ Լուիս Բունյուել։
Սյուժե
Հրավիրված ընթրիքից հետո բարձրաշխարհիկ հյուրերի պարզ է դառնում, որ չեն կարող լքել հյուրասենյակը։ Հանելուկային, առեղծվածային պատճառները նրանց թույլ չեն տալիս անցնել տան շեմքը։ Երկօրյա անբացատրելի բանտարկությունից հետո հյուրերին պարուրել էր վախը և հուսահատությունը։
Ֆիլմի մասին
«Կործանիչ–հրեշտակը» նշանակալից էր Բունյուելայի ռեժիսուրայի սյուրռեալիստական ​​ծագմանն ավելի քան 30 տարի հետո մեքսիկական առևտրային կինոյում աշխատանքի վերադարձով։ Ֆիլմի գաղափարը տվեց հռչակավոր նկարիչ Ժերիկոյի «Մեդուզայի լաստանավակը» նկարը ։. Գլխավոր դերասանուհու կարծիքով Բունյւելայի նկարած իրավիճակը հիշեցնում է ժամանակակից իրականության ցուցադրության ։.
Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1962 թվականին՝ Կաննի կինոփառատոնի շրջանակներում, էկրաններին է 1962 թվականի դեկտեմբերի 16-ից (Իսպանիա)։ Criterion ընկերությունը 2009 թվականին ֆիլմը DVD տարբերակով թողարկեց Սիմոն ճգնավորի առակի (1994) հետ միասին։
Սթիվեն Քինգի կողմից ֆիլմը ներառվել է նաև 1950-1980 թվակաների սարսափ ժանրի 100 ամենանշանակալի նկարների շաքում։
Հետաքրքիր փաստեր
Ռեժիսոր Վուդի Ալենի «Կեսգիշերը Փարիզում» ֆիլմի գլխավոր հերոս Հիլ Պանդերը՝ դերակատար Օուեն Ուիլսոն, Լուիս Բունյուելին տալիս է ֆիլմի մտահղացումը."Օ, պարոն Բունյուել!Ես ձեր ֆիլմի համար հիանալի գաղափար ունեմ։ Մի խումբ մարդիկ հավաքվում են պաշտոնական ընթրիքի։ Ընթրիքի վերջում երբ նրանք ցանկանում են հեռանալ, չեն կարողանում... ...Պարզապես մտածեք։ Ո՞վ գիտի։ Գուցե մի օր, սափրվելու ժամանակ, այն ձեզ հետաքրքրի։""Oh, Mr. Bunuel, I had a nice idea for a movie for you. A group of people are at a formal dinner party and after dinner when they try to leave the room, they can't... ...Just think about it - that's all I'm saying - maybe one day you'll be shaving and it'll tickle your fancy."
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Լուիս Բունյուելի ֆիլմեր Կատեգորիա:1962 ֆիլմեր Կատեգորիա:Իսպաներեն ֆիլմեր
Մեհենական գրադարաններ
Մեհենական գրադարաններ, նախաքրիստոնեական Հայաստանում գործող գրադարաններ, որոնք գտնվել են տաճարներում՝ մեհյաններում կամ կից շինություններում։ Քրիստոնեությունից առաջ Հայաստանում եղել են երկու տիպի գրադարաններ՝ Հայ մատենագիրների, հատկապես Մովսես խորենացու, վկայություններից (գլխավորապես գրքերի ոչնչացման մասին) հետևում է, որ Հայաստանի մեհենական գրադարանները երբեմն մեծաքանակ գրականություն են ունեցել։ Գրադարաններում բացի հայերեն գրքերից եղել են նաև օտար լեզուներով գրված ձեռագրեր։
Պուհկովա
Պուհկովա (Puhkova), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Վայվառա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 35 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Վայվառա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
(1272) Գեֆյոն
Գեֆյոն աստերոիդը գլխավորում է Գեֆյոնի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի 766 անդամներ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 2,74 ա. մ. հեռավորության վրա Արեգակից, իսկ արտաքին սահմանը՝ 2,82 ա. մ.-ի վրա։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:Գեֆյոնի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1931 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Միխայլովո (գյուղ, Կոտելվայի շրջան)
Միխայլովո (Михайлове), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոտելվայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Միխայլովո գյուղում բնակվում էր 199 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոտելվայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Խաչատուր Ավագյան
Խաչատուր Աբգարի Ավագյան, հայ թատերագետ, դրամատուրգ, երգիծաբան, ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1984), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1984 թվականից։
Կենսագրություն
Ծնվել է ՀԽՍՀ Կոտայքի շրջանի Քանաքեռ ավանում (այժմ՝ Երևան քաղաքի շրջագծի մեջ)։ 1945 թվականին ընդունվել և 1950 թվականին ավարտել է Երևանի թատերական ինստիտուտի թատերագիտական ֆակուլտետը։ 1950 թվականին աշխատանքի է անցել Կոտայքի շրջսովետի գործկոմի կուլտլուս աշխատանքի բաժնում, սկզբում իբրև տեսուչ, 1951-1953 թվականներին՝ բաժնի վարիչ։ 1954-1956 թվականներին աշխատել է ՀԿԿ Կոտայքի շրջկոմի պրոպագանդայի և ագիտացիայի բաժնում որպես հաստիքային պրոպագանդիստ։ 1957-1989 թվականներին աշխատել է «Սովետական արվեստ» հանդեսի խմբագրությունում, 1954 թվականից եղել է հանդեսի պատասխանատու քարտուղարը։ 1974 թվականին «Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնի պատմությունը» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել արվեստագիտության թեկնածուի աստիճան։ 1966-1967 թվականներին, համատեղության կարգով, աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ արվեստի ինստիտուտում իբրև կրտսեր գիտաշխատող։
Հայաստանի թատրոնները բեմադրել են նրա «Ակունք», «Երազն ի բարին կատարվի», «Ջոնին և ավազակները», «Ճռճռացող դռներ», «Ամենապիտանին», «Ուղղում» և այլ պիեսներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ թատերագետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:21-րդ դարի արևելահայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Հայ մանկագիրներ Կատեգորիա:Հայ երգիծաբաններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ
Հայաստանի գրողների միության առաջին համագումար
Հայաստանի գրողների միության առաջին համագումարը տեղի է ունեցել 1934-ի օգոստոսի 1-5-ը, Երևանում։
Նորընտիր վարչության նիստը
Հայաստանի գրողների առաջին համագումարի փակումից հետո տեղի ունեցավ նորընտիր վարչության առաջին նիստը։
Միության վարչության նախագահ ընտրվեց Դրաստամատ Սիմոնյանը, քարտուղարներ ընտրվեցին Վահրամ Ալազանը և Հարություն Մկրտչյանը։ «Գրական թերթի» խմբագիր հաստատվեց Վահրամ Ալազանը, «Գրական սերունդի» խմբագիր՝ Դրաստամատ Սիմոնյանը, «Խորհրդայի գրականության» խմբագիր՝ Հարություն Մկրտչյանը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության համագումարներ
Շերեֆ
Շերեֆ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Լավեռնա
Լավեռնա (՝ ծագած latere բայից կամ levator՝ «գող» բառից), շահի հռոմեական աստվածուհի, որը համարվում էր նաև գողերի հովանավոր։ Սկզբնապես, ըստ երևույթին եղել է գիշերային խավարի աստվածուհի ։ Լավեռնային էր նվիրված մի պուրակ Հռոմի մերձակայքում, որի մոտ գտնվում էին Լավեռնյան դարպասները և զոհասեղան։ Լավեռնայի անվան հիշատակումներ հանդիպում են դեռևս էտրուսկյան դամբարաններում։ Լավեռնային զոհաբերություններ կատարել կարելի էր միայն ձախ ձեռքով։ Աստվածության պաշտամունքը տարածված էր նաև հռոմեական Իտալիայում։ Նրա անունն է կրում այժմ նաև Լավերնա (2103) աստերոիդը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հռոմեական աստվածներ և աստվածուհիներ Կատեգորիա:Հռոմեական դիցարանի աստվածուհիներ
Չաբանմախի
Չաբանմախի (Чабанмахи), գյուղ Ռուսաստանի Դաղստան հանրապետության Բույնակսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաղստան հանրապետության Բույնակսկի շրջանի բնակավայրեր
Լեոնիդ Բրեժնև
Լեոնիդ Իլյիչ Բրեժնև (Леонид Ильич Брежнев,, ), խորհրդային քաղաքական և պետական գործիչ, ԽՄԿԿ կենտկոմի գլխավոր քարտուղար (1964-1982), ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության նախագահ (1960–1964, 1977-1982), Lենինյան մրցանակի կրկնակի դափնեկիր, Խորհրդային Միության քառակի հերոս, սոցիալիստական աշխատանքի հերոս
1941-1945 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում, եղել է Հարավային ռազմաճակատի քաղվարչության պետի տեղակալ, 18-րդ բանակի քաղվարչության պետ, Չորրորդ Ուկրաինական ռազմաճակատի քաղվարչության պետ։ 1943 թվականին Բրեժնևին շնորհվել է գեներալ-մայորի կոչում։ Մասնակցել է մարտական գործողությունների Կովկասում, Ղրիմում, Ուկրաինայում, ինչպես նաև Չեխոսլովակիայի, Լեհաստանի, Հունգարիայի գրավման համար մղված մարտերին։
1946 թվականի օգոստոսից եղել է Զապորոժիեի, 1947 թվականի նոյեմբերից՝ Դնեպրոպետրովսկի մարզկոմի առաջին քարտուղար, 1950 թվականի հուլիսից՝ Մոլդավիայի կոմկուսի ԿԿ-ի առաջին քարտուղար։ ԽՄԿԿ XIX համագումարում ընտրվել է ՍՍԿԿ ԿԿ-ի Նախագահության անդամության թեկնածու և ԿԿ-ի քարտուղար։ 1953 թվականի մարտից մինչև 1954 թվականի փետրվարը եղել է խորհրդային բանակի և ռազմածովային նավատորմի գլխավոր քաղվարչության պետի տեղակալ, 1954 թվականի փետրվարից՝ Ղազախստանի կոմկուսի ԿԿ-ի երկրորդ, 1955 թվականի օգոստոսից՝ առաջին քարտուղար։ ԽՄԿԿ XX համագումարում Բրեժնևն ընտրվել է ԽՄԿԿ ԿԿ անդամ, Նախագահության անդամության թեկնածու և ԽՄԿԿ ԿԿ քարտուղար, 1957 թվականի հունիսից՝ ԽՄԿԿ ԿԿ Նախագահության անդամ։ ԽՍՀՄ Գերագույն սովետի V գումարման V նստաշրջանում (1960 թվականի մայիս) ընտրվել է ԽՍՀՄ Գերագույն սովետի Նախագահության նախագահ, 1963 թվականի հունիսից՝ ԽՄԿԿ ԿԿ քարտուղար։ 1964 թվականի հոկտեմբերին Բրեժնևն ընտրվել է ԽՄԿԿ ԿԿ-ի առաջին քարտուղար, փոխարինելով Նիկիտա Խրուշչովին։ Եղել է ԽՍՀՄ III—IX գումարումների Գերագույն սովետի դեպուտատ, դրա Նախագահության անդամ։
1961 թվականին Բրեժնևին շնորհվել է սոցիալիստական աշխատանքի, 1966 թվականին՝ Սովետական Միության, 1973 թվականին՝ Չեխոսլովակիայի Սոցիալիստական Հանրապետության, Բուլղարիայի Ժողովրդական Հանրապետության հերոսի կոչում, պարգևատրվել է ԳԴՀ բարձրագույն՝ «Կարլ Մարքս» շքանշանով (1974), Կուբայի Հանրապետության՝ «Խոզե Մարտի» (1974), ԼԺՀ «Վիրտուտի միլիտարի» (զինվորական արիության) շքանշաններով (1974), ՄԺՀ պատվավոր քաղաքացու Ոսկե աստղի շքանշանով, արժանացել է «Ժողովուրդների խաղաղությունն ամրապնդելու համար» միջազգային լենինյան մրցանակի (1973)։ Պարգևատրվել է Ֆ․ Ժոլիո-Կյուրիի անվան խաղաղության ոսկե մեդալով (1975), Լենինի չորս, Կարմիր դրոշի երկու և այլ շքանշաններով։
Բրեժնևի կառավարման տարիները բնութագրվում էին քաղաքական հարաբերական կայունությամբ, ինչպես նաև կոռուպցիայով, անարդյունավետությամբ, տնտեսական լճացմամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԽՄԿԿ գլխավոր քարտուղարներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության մարշալներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության հերոսներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսներ Կատեգորիա:Կիևի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Թբիլիսիի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ առաջին քարտուղարներ Կատեգորիա:«Մարտական ծառայությունների համար» մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային հուշագիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ պատգամավորներ Կատեգորիա:1906 ծնունդներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ղեկավարներ Կատեգորիա:Լենինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Կովկասի պաշտպանության համար մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 4-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 19-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 10-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 5-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 6-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 3-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 21-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 26-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 20-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 23-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 22-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 24-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 25-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:Կոմունիստ ղեկավարներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 7-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 9-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 8-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Ռուս կոմունիստներ
Ջոն Վիկտոր Էվանս
Ջոն Վիկտոր Էվանս (John Victor Evans, ), ամերիկացի քաղաքական գործիչ, Այդահոյի 27-րդ նահանգապետ ։
Կենսագրություն
Ջոն Վիկտոր Էվանսը ծնվել է 1925 թվականի հունվարի 18-ին Այդահո նահանգի Մալադ քաղաքում ։ Կրթություն է ստացել Այդահո նահանգի և Սթենֆորդի համալսարանն։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Էվանսը ծառայել է ԱՄՆ բանակի շարքերում։ Կյանքի մեծ մասը անցկացրել է հայրենի Մալադ քաղաքում, որտեղ նաև զբաղվել է գյուղատնտեսությամբ և անասնաբուծությամբ։
Էվանսը պաշտոններ է զբաղեցրել ազգային օրենսդրական կոմիտեում, եղել է Բեր գետի ջրօգտագործման ասոցիացիայի և Օնայդա շրջանի զարգացման, պաշտպանության և պաշարների կոմիտեի նախագահ։
1974 թվականին Էվանսը դարձել է Այդահոյի փոխնահանգապետ։ Երբ 1977 թվականի հունվարի 24-ին գործող նահանգապետ Սեսիլ Դեյլ Էնդրյուսին առաջարկվել էր տեղ զբաղեցնել Արտաքին գործերի նախարարությունում, Էվանսը զբաղեցրել է նրա պաշտոնը։ Նոր պաշտոնում նրա առաջին կարևոր փորձություններից են եղել Այդահոյում տեղի ունեցած մեծ երաշտը, որի տնտեսությունը մեծ մասամբ կախված է գյուղատնտեսությունից։ Էվանսը շարունակում էր զբաղվել շրջակա միջավայրի պաշտպանության հարցերով։ Նրան հաջողվել է հաղթել 1978 և 1982 թվականների ընտրություններում։ Իր նահանգապետության վերջին տարիներին գլխավորում էր արոտավայրերի ղեկավարության և ատոմային էներգետիկայի նահանգապետերի ազգային ասոցիացիայի ենթահանձնաժողովները։
Ջոն Էվանսը ամուսնացած է եղել Լոլե Դենիելսի հետ, որից ունեցել է հինգ երեխա։
Ջոն Վիկտոր Էվանսը մահացել է 2014 թվականի հուլիսի 8-ին, Մալադում, Այդահո։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սթենֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
(1273) Հելմա
(1273) Հելմա (Helma), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1932 թվականի օգոստոսի 8-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,393574 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0064 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7808 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1352,6 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,266154 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,41° անկյուն։
Հելմա աստերոիդը պատկանում է Վեստայի աստերոիդների ընտանիքը, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի 6051 անդամներ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 2,26 ա. մ. հեռավորության վրա Արեգակից, իսկ արտաքին սահմանը՝ 2,48 ա. մ.-ի վրա։
Բարրեյրու Ռիկո էկոլոգիական կայան
Բարրեյրու Ռիկո էկոլոգիական կայան (Estação Ecológica do Barreiro Rico), պետական մակարդակի էկոլոգիական կայան Բրազիլիայի Սան Պաուլու նահանգում։
Տեղագրություն
Բարրեյրու Ռիկո էկոլոգիական կայանը Անեմբի մունիցիպալիտետում է ։ Ունի 292.82 հա տարածք ։ Էկոլոգիական կայանը «խիստ բնական արգելոց է», որը գտնվում է Բնության պահպանության միջազգային միության Iա կատեգորիայի ներքո։ Ղեկավարվում է Սան Պաուլուի Ֆլորեստալի հիմնադրամի կողմից ։ Կայանը 1451 հա անտառային բլոկի մի մասն է։
Պատմություն
Բարրեյրու Ռիկո էկոլոգիական կայանը ստեղծվել է 2006 թվականի դեկտեմբերի 19-ի 51.381 հրամանագրով Սան Պաուլու նահանգի նահանգապետ Կլաուդիո Լեմբոյի կողմից։ Նպատակն էր պաշտպանել Ատլանտյան անտառի և նրա պրիմատների պոպուլյացիայի մնացած հատվածը ։
Շրջակա միջավայր
Ըստ Կյոպպենի կլիմաների դասակարգման` անձրևային սեզոն է սեպտեմբերից մինչև մարտ, իսկ չոր սեզոն՝ ապրիլից մինչև օգոստոս։ Բարձրությունը ծովի մակարդակից տատանվում է 500-ից մինչև 580 մետր։ Անտառային բլոկը պարունակում է կիսավաղանցուկ ենթլեռնային բուսականության մասեր։ Անտառային բլոկի հարավ-արևելքում կա սերրադոյի փակ անկլավ՝ մոտ 5 հա։ Կայանը ստեղծվել է, որպեսզի փորձի պահպանել այս անկլավը և շրջակա անտառը։ Արձանագրվել է միջին և խոշոր կաթնասունների երեսուն տեսակ, այդ թվում՝ յոթը վտանգված են Սան Պաուլուում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:2006 հիմնադրումներ Բրազիլիայում Կատեգորիա:Բրազիլիայի էկոլոգիական կայաններ Կատեգորիա:2006 հիմնադրված բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
(9133) դ'Արեստ
(9133) դ'Արեստ (d'Arrest), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1960 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,625077 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1691 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,081 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1553,5 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,231735 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 12,82° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1960 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կոռնելիս վան Հաուտենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ինգրիդ Հաուտեն-Գրունենվելդի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Թոմ Գերելսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Բարբարա Քինգսլովեր
Բարբարա Քինգսլովեր(Barbara Kingsolver, ), ամերիկացի գրող և բանաստեղծ։ 2010 թվականին արժանացել է «Օրանժ», Պուլիցերյան և Ամերիկյան գրական Փեն / Ֆոլքներ մրցանակի թեկնածու։
Կենսագրություն
Բարբարա Քինգսլովերը ծնվել է Մերիլենդ նահանգի Անապոլիսե քաղաքում, 1955 թվականին տեղափոխվել է Կենտուկի նահանգ Կարլայլե քաղաք։ Երբ 7 տարեկան էր, ընտանիքը տեղափոխվել է Լեոպոլդվիլ, Կոնգո, որտեղ նրա հայրը աշխատել է առողջապահության ոլորտում ։ Միջնակարգ դպրոցը ավարտելուց հետո, Կինգսլովերը ընդունվել է Հնդկաստանի Գրինկաստլերի Դեպաու համալսարանը, որտեղ ստացել է երաժշտական կրթաթոշակ, բայց հետո անցել է կենսաբանության դասընթացներ ։ Ուսման ժամանակ նա մասնակցել է Վիետնամի պատերազմի դեմ հանրահավաքների։ Ուսումը ավարտելուց հետո նա ընդունվել է Արիզոնայի համալսարանի ասպիրանտուրա, որտեղ ուսումնասիրել է տերմիտների սոցիալական կյանքը։
1980-ականներից սկսել է իր կարիերան, հրատարակվելով թերթերում և ամսագրերում։ Այդ ժամանակ նա ամուսնացել է Ջոզեֆ Հոֆմանի հետ, և 1987 թվականին ծնվել է նրանց դուստրը։ 1992 թվականին ամուսնալուծվել է, իսկ 1995 թվականին ամուսնացել է թռչնաբան Սթիվեն Հովայի հետ։ 2004 թվականից ամուսնու և դուստրերի հետ ապրում է Վիրջինյա նահանգի Վաշինգտոնի շրջանի ֆերմայում ։
Գրական կարիերա
Կինգսոլվերի առաջին վեպը` «The Bean Trees»-ը հրատարակվել է 1988 թվականին։ Դրանից հետո հրատարակվել են «Animal Dreams»-ը 1990 թվականին և« Pigs in Heaven»-ը 1993 թվականին, սակայն նրան մեծ ճանաչում է բերել «The Poisonwood Bible» վեպը, որը հրատարակվել է 1998 թվականին։ Այն պատմում է քրիստոնյա միսիոների կնոջ և չորս դուստրերի պատմությունը, որը ընտանիքը տեղափոխում է Կոնգո` Աֆրիկայում քրիստոնեական առաքելության շրջանակներում։ Վեպը դարձել Է Հարավային Աֆրիկայի գրքային ազգային մրցանակի դափնեկիր և առաջադրվել է Պուլիտցերյան մրցանակի՝ գեղարվեստական գրականության համար և ԱԱմերիկյան գրական Փեն / Ֆոլքներ մրցանակի ։ Նրա «Լակունա» վեպը, որը լույս է տեսել 2009 թվականին, 2010 թվականին արժանացել է «Օրանժ» մրցանակի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արիզոնայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի բանաստեղծներ
Պուհմու
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 8 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Կոեռու շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Հայաստանի գրողների միության երկրորդ համագումար
Հայաստանի գրողների միության երկրորդ համագումարը տեղի է ունեցել 1946 թվականի սեպտեմբերի 27-ից հոկտեմբերի 1-ը, Երևանում։ Համագումարում Հայաստանի գրողների միության վարչության նախագահ է ընտրվել Ավետիք Իսահակյանը։
Նորընտիր վարչության նիստը
1946 թվականի հոկտեմբերի 2-ին տեղի ունեցավ ՀԳՄ նորընտիր վարչության նիստը։ ՀԳՄ քարտուղարներ ընտրվեցին Հմայակ Սիրասը, Գուրգեն Բորյանը և Հրաչյա Քոչարը։ Պատասխանատու քարտուղար ընտրվեց Սիրասը։ «Սովետական գրականություն և արվեստ» ամսագրի խմբագիր հաստատվեց Սողոմոն Սողոմոնյանը, «Գրական թերթի» խմբագիր հաստատվեց Արշալույս Բաբայանը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության համագումարներ
Շըխլի (Սեբաստիայի գավառ)
Շըխլի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Էդուարդ II
Էդուարդ II, նաև անվանում էին Էդուրադ Կարնարվոնացի, Անգլիայի թագավոր 1307 թվականից մինչև իր պաշտոնանկությունը 1327 թվականի հունվարին։ Լինելով Էդուարդ I-ի չորրորդ որդին` Էդուարդը դարձավ թագաժառանգ իր ավագ եղբայր Ալֆոնսոյի մահից հետո։ 1300 թվականի սկզբին Էդուարդը փոխարինեց իր հորը Շոտլանդիայի դեմ պատերազմում և 1306 թվականին շնորհվեց ասպետի կոչում Ուեստմինստերյան աբբայությունում։ Իր հոր մահից հետո Էդուարդը դարձավ թագավոր 1307 թվականին։ 1308 թվականին նա ամուսնացավ Ֆրանսիայի հզոր թագավոր Ֆիլիպ IV Գեղեցիկի դուստր Իզաբելլայի հետ, որպես երկու թագավորությունների միջև ակնկալվող երկարամյա հաշտության գործարքի մաս։
Էդուարդը շատ մտերմիկ հարաբերություններ ուներ Պիրս Գավեստոնի հետ, ով միացել էր նրանց ընտանիքին 1300 թվականին։ Նրա և Գավեստոնի հարաբերությունների խորությունը պարզ չէ, նրանք կարող էին լինել ընկերներ, սիրեցյալներ կամ երդվյալ եղբայրներ։ Էդուարդի հարաբերությունները Գավեստոնի հետ ոգեշնչեց Քրիստոֆեր Մառլոին 1592 թվականին գրել Էդուարդ II պիեսը, բացի այդ գրվել են այլ պիեսներ, վեպեր, նկարահանվել են ֆիլմեր և այլն։ Այս աշխատությունների մեծ մասում կենտրոնացել են երկու տղամարդկանց սեքսուալ հարաբերությունների վրա։ Գավեստոնի իշխանությունը, որպես Էդուարդի սիրեցյալ, ավարտին հասավ Ֆրանսիայի թագավորական ընտանիքի և այլ բարոնների հետ հարաբերությունների վատթարացման հետ և Էդուարդը ստիպված էր արտաքել նրան։ Երբ Գավեստոնը վերադարձավ, բարոնները ստիպեցին Էդուարդին իրականացնել մեծածավալ բարեփոխումներ։ Նոր բարոնները մեկուսացրեցին Գավեստոնին, որի պատճառով Էդուարդը չեղարկեց բարեփոխումները և վերադարձրեց իր սիրեցյալին։ Էդուարդի զարմիկ Լանկեստերի կոմսի գլխավորությամբ մի խումբ բարոններ առևանգեցին Գավեստոնին և սպանեցին 1312 թվականին, ինչը բերեց մի քանի տարի տևած զինված ընդհարումների։ Անգլիական զորքերը հետ մղվեցին Շոտլանդիայում, որտեղ 1314 թվականին Էդուարդը պարտություն կրեց Ռոբերտ Բրյուսից Բաննոքբըրնի ճակատամարտում։ Դրան հաջորդեց լայնամասշտաբ սովը և թագավորի քննադատները վտանգ դարձան նրա իշխանությանը։
Դեսպենսեր ընտանիքը, հատկապես Հյու Դեսպենսեր Կրտսերը, դարձան Էդուարդի մոտիկ ընկերները և խորհրդականները, սակայն Լանկեսթերը և շատ այլ բարոններ նվաճեցին Դեսպենսերների հողերը 1321 թվականին և թագավորը ստիպված արտաքսեց նրենց։ Էդուարդի գլխավորությամբ սկսվեց կարճաժամկետ ռազմական արշավանք, որի արդյունքում Լանքեսթերը գերևարվեց և սպանվեց։ Էդուարդը և Դեսպենսերնրը մեծացրեցին իրենց իշխանությունը` սպանելով թշնամիներին և խլելով նրանց հողերը։ Չկարողանալով հաջողության հասնել Շոտլանդիայում` Էդուարդը վերջապես զինադադար կնքեց Ռոբերտի հետ։ Ընդդիմադիրները շատացան և երբ Իզաբելլան ուղարկվեց Ֆրանսիա, որպեսզի բանակցի խաղաղության շուրջ, նա դուրս եկավ Էդուարդի դեմ և հրաժարվեց վերադառնալ։ Սկզբում Իզաբելլան դաշինք կնքեց արտաքսված Ռոջեր Մորտիմերի հետ և 1326 թվականին փոքր բանակով ներխուժեց Անգլիա։ Էդուարդի ռեժիմը անկում ապրեց և նա հեռացավ Ուելս, որտեղ գերի ընկավ նոյեմբերին։ Թագավորը ստիպված էր հրաժարվել իր գահից 1327 թվականի հունվարին իր 14-ամյա որդու օգտին։ Էդուարդ III-ը դարձավ թագավոր, իսկ Էդուարդ II-ը մահացավ Բերքլի ամրոցում սեպտեմբերի 21-ին, հնարավոր է սպանվեց նոր ռեժիմի հրամանով։
Նախապատմություն
Էդուարդ II-ը Էդուարդ I-ի և նրա կին Էլեանոր Կաստիլիացու չորրորդ որդին էր ։ Նրա հայրը Անգլիայի թագավորն էր և հարավարևմտյան Ֆրանսիայում գտնվող Գասկոնի լորդը, որը ուներ ֆեոդալության կարգավիճակ և ենթարկվում էր Ֆրանսիայի թագավորին ։ Նրա մայրը Կատիլիայի թագավորական ընտանիքից էր և նրան էր պատկանում հյուսիսային Ֆրանսիայի Պոնտյուի կոմսությունը։ Էդուարդ I-ը հաջող ռազմական գործիչ էր, ով ղեկավարել էր բարոնական ապստամբության ճնշումը 1260-ական թվականներին և միացել էր Իններորդ խաչակրաց արշավանքին ։ 1280-ական թվականներին Էդուարդ I-ը նվաճեց հյուսիսային Ուելսը` իշխանությունից զրկելով բնիկ ուելսցի արքայազներին և 1290-ական թվականներին միջամտեց Շոտլանդիայի քաղաքացիական պատերազմին` տիրելով երկրի իշխանությանը ։ Նրան ժամանակակիցները անվանում են հզորագույն առաջնորդներից մեկը, ով կարողացավ իր հսկողության տակ առնել Անգլիայի ամենահզոր կոմսությունները ։ Պատմաբան Մայքլ Պրեստվիչը Էդուարդ I-ին բնորոշում էր որպես «թագավոր, ումից վախենում և հարգում էին» ։
Չնայած Էդուարդ I-ի հաջողությունների, երբ նա մահացավ 1307 թվականին և իր որդուն թողեց բազում չլուծված խնդիրներ ։ Ամենամեծ խնդիրն Անգլիայի իշխանության հարցն էր Շոտլանդիայում, որտեղ Էդուարդը երկար, սակայն ոչ արդյունավետ ռազմական գործողություններ վարեց, որոնք դեռ շարունակվում էին, երբ նա մահացավ ։ Էդուարդի վերասկողությունը Գասկոնի նկատմամբ լարեցին հարաբերությունները Ֆրանսիայի թագավորների հետ ։ Նախատեսված էր, որ Անգլիայի թագավորները պետք է տուրք վճարեին իրենց հողերի համար, սակայն Անգլիայի թագավորներն իրենց չէին համարում Ֆրանսիայի վասալներ, այստեղից լարվում էր հարաբերությունները ։ Էդուարդ I-ի թանկարժեք ռազմական գործողությունների արդյունքում նա բարձրացրել էր հարկերը, ինչը բարոնների շրջանում բերել էր անհանդուրժողականության աճի, բացի այդ իր որդուն թողեց մոտ £200,000 պարտք իր մահվանից հետո ։
Ծնունդ
Էդուարդ II-ը ծնվել է հյուսիսային Ուելսի Կարնարվոն ամրոցում 1284 թվականի ապրիլի 25-ին, Էդուարդ I-ի կողմից տարածաշրջանը նվաճելուց մեկ տարի չանցած և այդ պատճառով Էդուարդին նաև կոչում էին նաև Էդուրադ Կարնարվոնացի ։ Հավանաբար թագավորը նախապես էր որոշել երեխայի ծննդավայրը, քանի որ այն կարևոր նշանակություն ուներ բնիկ ուելսցիների համար, որը հիմնադրվել էր հռոմեական ժամանակներում և համարվում էր թագավորական ադմինիստրացիայի կենտրոնը հյուսիսային Ուելսում ։ Էդուարդի ծնունդը որոշ մարգարեների կողմից համարվում էր նշանակալի իրադարձություն, որոնք հավատում էին, որ աշխարհի վերջը մոտ է և հռչակեցին նրան նոր Արթուր արքա, ով կառաջնորդի Անգլիան դեպի փառավոր ապագա ։
Էդուարդ անունը ունի անգլոսաքսոնական ծագում, հղում կատարելով անգլոսաքսոնական սուրբ Էդվարդ Խոստովանող և ընտրվել է հոր կողմից, չնայած Էդուարդի եղբայրներին տրվել էր ավելի ավանդական նորմանական և կաստիլիական անուններ ։ Էդուարդը ունեցել է երեք ավագ եղբայր, Հովհաննեսը և Հենրին մահացել էին Էդուարդի ծնվելուց առաջ և Ալֆոնսոն, ով մահացավ 1284 թվականին` թողնելով Էդուարդին գահի ժառանգորդ ։ Չնայած Էդուարդը առողջ երեխա էր, կան հիշատակումներ, որ նա նույնպես մահվան շեմին է եղել և կարող էր հորը թողնել առանց տղա ժառանգորդի ։ Նրա ծնունդից հետո երեխային մի քանի ամիս խնամեց Մարիոտան կամ Մարի Մաուսելը, ով հիվանդացավ և նրան խնամեց Ալիս դը Լեյրավը ։ Նա միայն լսել էր իր իրական մոր Էլեանորի մասին, ով Գասկոնում էր հոր հետ երեխայի վաղ տարիներին ։
Մանկություն, ինքնություն և փորձառություն
Է~դուարդը մեծացավ հիմնականում անցկացնելով ժամանակը արքունիքում և 1293 թվականին տնային տնտեսությունը ղեկավարում էր Վիլհելմ Բլիբորոն ։ Հավանական է, որ Էդուարդը ստացել է կրոնական կրթություն Դոմինիկյան միաբանության կողմից, որոնց նրա մայրը հրավիրել էր 1290 թվականին ։ Նրա մագիստր էր նշանակվել տատիկի հետևորդներից Գայ Ֆերեն, ով պատասխանատու էր Էդուարդի կարգապահության համար, սովորեցնում էր ձիավարություն և ռազմական գործ ։ Հայտնի չէ որքան լավ կրթություն է ստացել Էդուարդը, կան քիչ տեղեկություններ, որ նա ունակ է եղել գրելու և կարդալու, չնայած նրա մայրը անձամբ է հետևել իր երեխաների կրթությանը և Ֆերեն համարվում էր ժամանակարջանի լավ կրթված անձանցից մեկը ։ Էդուարդը ավելի շուտ խոսացել է անգլո-նորմանական ֆրանսերենով առօրյա կյանքում, բացի այդ որոշ չափով տիրապետել է անգլերենին և հնարավոր է լատիներենին ։
Էդուարդը ուներ նորմալ դաստիարակություն թագավորական ընտանիքի անդամի համար ։ Արքայազնը հետաքրքրված էր ձիերով և ձիաբուծությամբ ու դարձավ լավ հեծյալ։ Նա նաև սիրում էր շներին, հատկապես գրեյհաունդներին ։ Իր նամակներում նա հումորով կատակում էր, որ իր ընկերներին ուղարկում էր չվարժեցված կենդանիներին, ինչպիսիք էին ձիերը, որոնց թամբելը դժվար էր և ծույլ շների, որոնք չէին ցանկանում նապաստակ որսալ ։ Նա այնքան էլ հետաքրքրված չէր որսորդությամբ, ինչը շատ տարածված էր 14-րդ դարում ։ Նա սիրում էր երաժշտություն, ներառյալ Ուելսական երաժշտություն և նոր հատնաբերված քրոթ գործիքը ։ Նա չէր մասնակցում ասպետական մենամարտերին, քանի որ նրան թույլատրված չէր սեփական անվտանգության համար, սակայն նա շատ էր սիրում սպորտը
Էդուարդը մեծացավ բարձրահասակ և մկանոտ և իր ժամանակների չափանիշներով համարվում էր բարետես տղամարդ ։ Ոչ հաճախ նա ընբոշխնում էր թիավարությունը, զբոսանքը և շփվում էր բանվորների և այլ ցածր դասի մարդկանց հետ ։ Նրա վարքը նորմալ էր դիտվում ազնվականների կողմից և քննադատության էր արժանանում ընդդիմախոսների կողմից ։
1290 թվականին նրա հայր Էդուարդը ստորագրում է Բիրգհեմի պայմանագիրը, որով նա խոստանում է իր վեցամյա տղային ամուսնացնել երիտասարդ Մարգարետ Նորվեգացու հետ, ով հավակնում էր Շոտլանդիայի թագին ։ Մարգարետը մահացավ նույն թվականին` վերջ դնալով Էդուարդի պլաններին ։ Շատ չանցած մահացավ Էդուարդի մայր Էլեանորը, որին հաջորդեց նրա տատ Էլեանոր Պրովանսացու մահը ։ Էդուարդ I-ը շատ վշտացավ իր կնոջ մահից և ճոխ թաղում կազմակերպեց։ Էդուարդը ժառանգեց Պոնտյուի կոմսությունը իր մորից ։ Դրանից հետո նախատեսվեց Էդուարդի ֆրանսիական ամուսնությունը որպես Ֆրանսիայի հետ խաղաղության մաս, սակայն պատերազմը բռնկվեց 1294 թվականին ։ Մտադրություն եղավ Էդուարդին ամուսնացնել Ֆլանդիայի կոմսի դստեր հետ, սակայն սա նույնպես անհաջողության մատվեց, քանի որ այն արգելեց Ֆիլիպ IV Գեղեցիկը ։
Վաղ արշավանքներ Շոտլանդիա
1297-ից 1298 թվականներին Էդուարդը կարգվեց Անգլիայում ռեգենտ, մինչ թագավորը արշավում էր Ֆլանդրիայում ընդդեմ Ֆիլիպ IV-ի, ով օկուպացրել էր Անգլիայի թագավորի հողերի մի մասը Գասկոնում ։ Իր վերադարձից առաջ Էդուարդ I-ը ստորագրեց հաշտության պայմանագիր, որի համաձայն նա ամուսնացավ Ֆիլիպի քրոջ Մարգարետի հետ և համաձայեց ամուսնացնել արքայազն Էդուարդին Ֆիլիպի դուստր Իզաբելլայի հետ, որը ընդամենը երկու տարեկան էր ։ Տեսականորեն այս ամուսնությունը կնշանակեր, որ Գասկոնի դքսությունը կժառանգեն Էդուարդի և Ֆիլիպի երեխաները, ինչը պետք է բերի երկարատև խաղաղության ։ Երիտասարդ Էդուարդը սկզբում լավ հարաբերություններ ուներ նոր խորթ մոր հետ, ով Էդուարդին երկու եղբայր պարգևեց` Թոմաս Բրադերտոնը և Էդմունդ Վուդսթոքը ։ Որպես թագավոր հետագայում Էդուարդը իր եղբայրներին ֆինանսական աջակցություն և տիտղոսներ պարգևեց ։
Էդուարդ I-ը նորից վերադարձավ Շոտլանդիա 1300 թվականին և այս անգամ իր հետ վերցրեց որդուն` դարձնելով նրան Կարլավերռոք ամրոցը պաշարող զորամիավորման հրամանատար ։ 1301 թվականի գարնանը թագավորը Էդուարդին հռչակեց Ուելսի արքայազն` պարգևելով նրան Չեսթերի կոմսությունը և Հյուսիսային Ուելսի հարակից հողերը։ Նա հույս ուներ որ դա կօգնի խաղաղեցնել տարածաշրջանը և իր որդուն կտա ֆինանսական անկախություն ։ Էդուարդը ստացավ տուրքերը Ուելսի հողերից և միացավ իր հորը Շոտլանդիայի արշավանքին 1301 թվականին։ Նա իր հետ վերցրեց 300 զինվոր և նվաճեց Թըրնբերի ամրոցը ։ Արքայազն Էդուարդը նաև մասնակցեց 1303 թվականի արշավանքին և վերանվաճեց Բրեշին ամրոցը` օգտագործելով սեփական պաշարման մեքենաները ։ 1304 թվականին Էդուարդը գաղտնի քննարկումներ ունեցավ շոտլանդացի ապստամբների առաջնորդների հետ թագավորի թիկունքում, երբ դրանք անհաջող ավարտ ունեցան, նա միացավ հորը Սթիրլինգ ամրոցի պաշարմանը ։
Պիրս Գավեստոն և սեռականություն
Այս ժամանակներում Էդուարդը մտերմիկ դարձավ Պիրս Գավեստոնի հետ ։ Գավեստոնը թագավորի ասպետներից մեկի որդին էր, ում հողերը գտնվում էին գասկոնում և Գավեստոնը դարձավ արքայազն Էդուարդի տնային տնտեսության անդամ 1300 թվականին, ենթադրաբար Էդուարդ I-ի միջամտությամբ ։ Էդուարդը և Գավեստոնը դարձան շատ մտերմիկ և շուտով Գավեստոնը դարձավ Էդուարդի կամպանիոնը, բայց մինչ այդ նրան տրվեց ասպետի կոչում 1306 թվականին ։ 1307 թվականին անհայտ պատճառներով թագավորը արտաքսեց Գավեստոնին ։ Ըստ ժամանակագիրների, Էդուարդը խնդրել էր գորը թույլատրել Գավեստոնին դառնալ Պոնտյուի կոմս, սակայն դա զայրացրել էր թագավորին, ով սպառնացել էր ժառանգությունից զրկել Էդուարդին, որից հետո արտաքսել է Գավեստոնին ։ Սակայն պաշտոնական արքունական հիշատակումներում գրված է, որ Գավեստոնը ժամանակավոր է արտաքսված և պատճառը նշված չի եղել ։
Էդուարդի և Գավեստոնի միջև հնարավոր սեքսուալ հարաբերությունները բազմիցս քննարկվել է պատմաբանների կողմից, որոնք հիմնվել են մեզ հասած փաստերի վրա, որոնցից կատարվել են ենթադրություններ Հոմոսեքսուալությունը կտրականապես մերժվում էր եկեղեցու կողմից 14-րդ դարում Անգլիայում, ինչը հավասարեցվում էր հերետիկությանը ։ Էդուարդը և Գավեստոնը ունեցել են սեքսուալ հարաբերություններ իրենց կանանց հետ, որոնք պարգևել են նրանց երեխաներ ։
Թագադրում և ամուսնություն
Էդուարդ I-ը համախմբեց մեկ այլ բանակ Շոտլանդիա արշավելու համար 1307 թվականին, որին պետք է միանար նաև արքայազն Էդուարդը ամռանը, սակայն ծեր թագավորը արդեն հիվանդ եր և մահացավ հուլիսի 7-ին Շոտլանդիայի սահմանին ։ Էդուարդը, իմանալով նորության մասին անմիջապես ճանապարհորդվեց Լոնդոնից նրան հասնելու համար և հուլիսի 20-ին հռչակվեց թագավոր ։ Նա շարունակեց ճանապարհը հյուսիս դեպի Շոտլանդիա, օգոստոսի 4-ին տուրք ստացավ իր կողմնակիցներից Շոտլանդիայում և չեղարկեց արշավանքը ու վերադարձավ հարավ ։ Էդուարդը անմիջապես հետ կանչեց Պիրս Գավեստոնին, ով գտնվում էր արտաքսման մեջ և նրան դարձրեց Կորնուելի կոմս, որից հետո կազմակերպեց նրա ամուսնությունը հարուստ Մարգարետ դը Կլարեի հետ ։ Էդուարդը նաև ձերբակալեց իր հին խորհրդական արքեպիսկոպոս Լոնգթոնին և ազատեց գանձապետի պաշտոնից ։ Էդուարդ I-ի մարմինը պահվեց Վոլթամի աբբայությունում մի քանի ամիս, որից հետո թաղվեց Վեսմինսթերում, որտեղ Էդուարդը կառուցեց հասարակ մարմարե շիրիմ իր հոր համար ։
1308 թվականին սկսվեց Էդուարդի և Իզաբելլայի ամուսնության գործընթացը ։ Էդուարդը մեկնեց Ֆրանսիա հունվարին` թողնելով Գավեստոնին իր տեղապահ բացակայության ընթացքում ։ Այս որոշումը տարօրինակ էր և բերեց Գավեստոնի դեմ ընդվզման ։ Էդուարդը հավանաբար հույս ուներ, որ ամուսնությունը կուժեղացնի իր դիրքերը Գասկոնում և կբերի նրան շատ ցանկալի ներդրումներ ։ Վերջնական քննարկումները այնուամենայնիվ չարդարացրեցին նրա հույսերը։ Էդուարդը և Ֆիլիպ IV-ը բոլորովի տարբեր բնավորություն ունեին, Ֆրանսիայի թագավորը կրճատեց Իզաբելլայի օժիտի չափը և Էդուարդի կառավարումը Ֆրանսիայում իր հողերի նկատմամբ ։ Որպես համաձայնության մաս Էդուարդը պետք է տուրքեր վճարեր Ակվիտանիայի դքսության համար և համաձայնվեց պահպանել 1303 թվականի Պարիզի պայմանագրի դրույթները ։
Զույգը ամուսնացավ հունվարի 25-ին Բուլոնում ։ Էդուարդը որպես ամուսնության նվեր Իզաբելային պարգևեց Սաղմոսարան, իսկ Իզաբելլայի հայրը նվիրեց 21.000 լիվրե ու Իրական խաչից մասունք ։ Զույգը վերադարձավ Անգլիա փետրվարին, որտեղ Էդուարդը հրամայեց մեծ շուքով նշել իրենց ամուսնությունը ։ Արարողությունը տեղի ունեցավ փետրվարի 25-ին Վեստմինստերյան աբբայությությունում ։
Ամուսնության ժամանակ Իզաբելլան ընդամենը 12 տարեկան էր, երիտասարդ տվյալ ժամանակի չափանիշներով և հնարավոր է Էդուարդը ունեցել է սեռական հարաբերություններ իր սիրուհիների հետ նրանց ամուսնության առաջին մի քանի տարիներին ։ Այս ժամանակ Էդուարդը դարձավ ապօրինածին Ադամի հայրը, ով հավանաբար ծնվել է 1307 թվականին ։ Էդուարդի և Իզաբելլայի առաջին որդին ապագա Էդուարդ III-ն էր, ով ծնվել է 1312 թվականին, որն հաջորդեցին ևս երեք երեխաներ` Հովհանը 1316 թվականին, Էլեանորը 1318 թվականին և Ժուաննան 1321 թվականին ։
Գավեստոնի հետ հարաբերություններ
Խորհրդարանը հանդիպեց 1308 թվականի փետրվարին լարված մթնոլորտում ։ Էդուարդը ցանկանում էր քննարկել կառավարական բարեփոխումների ծրագիրը, բայց բարոնները չէին ցանկանում սկսել նման բանավեճեր այնքան ժամանակ, քանի դեռ լուծված չէր Գևեստոնի խնդիրը ։ Իրավիճակը հավանական էր դուրս գար բախումների փուլ, եթե չհարթեր Լինքոլնի 3-րդ կոմս Հենրի դը Լասին, ով համոզեց բարոններին հետ կանգնել ։ Նոր խորհրդարան գումարվեց ապրիլին, երբ բարոնները նորից քննադատեցին Գավեստոնին՝ պահանջելով արտաքել նրան։ Այս անգամ նրանց աջակցեց նաև Իզաբելլան և Ֆրանսիայի միապետությունը ։ Էդուարդը ընդդիմացավ, սակայն վերջում տեղի տվեց և համաձայնվեց ուղարկել Գավեստոնին Աքվիտանիա, որտեղից եթե վերադառնար, Կենտերբերիի արքեպիսկոպոսը պետք է վտարեր նրան եկեղեցուց ։ Վերջին պահին Էդուարդը մտափոխվեց և Գավեստոնին ուղարկեց Դուբլին՝ նշանակելով նրան Իռլանդիայի լորդ լեյտենանտ ։
Պիեռլուիջի Գոլինի
Պիեռլուիջի Գոլինի (Pierluigi Gollini, ), իտալացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Ատալանտայի և Իտալիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է դարպասապահի դիրքում ։
Էդուարդ II
Գավեստոնի հետ հարաբերություններ
Էդուարդը վստահեցրեց Հռոմի պապին, որ Գավեստոնի հետ կապված վեճերը լուծված են ։ Այս խոստումների հիման վրա Հռոմի պապը համաձայնվեց չեղարկել արքեպիսկոպոսի հրամանը, որով սպառնում էր Գավեստոնին վտարել եկեղեցուց նրա վերադարձի դեպքում ։ Գավեստոնը վերադարձավ Անգլիա հունիսին, նրան դիմավորեց Էդուարդը ։ Հաճորդ ամիս գումարված խորհրդարանում Էդուարդը որոշ զիջումների գնաց, որպեսզի զսպի ընդդիմադիր բարոնների զայրույթը, ներառյալ սահմանափակեց լորդ ստյուարտի լիազորությունները, որխարենը խորհրդարանը համաձայնվեց ավելացնել հարկերը Շոտլանդիայի դեմ նոր պատերազմի համար ։ Ժամանակավորապես Էդուարդի և բարոնների միջև կայացավ հաջող համաձայնություն ։
Պիեռլուիջի Գոլինի
Վաղ կարիերա
Ֆուտբոլիստի կարիերան Գոլինին սկսել է Ֆիորենտինայում։ 2012 թվականին նա միացավ Մանչեսթեր Յունայթեդի ակադեմիային , որտեղ 2 տարի անցկացնելուց հետո տեղափոխվեց Վերոնա ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2014 թվականի սեպտեմբերի 24-ին՝ թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Ջենոայի դեմ խաղում ։ Իր դարպասը իտալացին առաջին անգամ անառիկ պահեց 2015 թվականի դեկտեմբերի 2-ին՝ Իտալիայի գավաթի Պավիայի դեմ խաղում ։ Վերոնայի կազմում Գոլինին անցկացրեց 30 հանդիպում՝ բաց թողելով 49 գնդակ։
2016 թվականի հուլիսի 8-ին Գոլինին 4 տարվա պայմանագիր կնքեց Աստոն Վիլլայի հետ   ։ Իր դեբյուտը Չեմպիոնշիպում նշեց օգոստոսի 7-ին՝ մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Շեֆիլդ Ուենսդիի դեմ խաղում ։ Աստոն Վիլլայի կազմում Գոլինին անցկացրեց 20 հանդիպում՝ բաց թողելով 17 գնդակ և 6 խաղում պահելով իր դարպասը անառիկ ։
Էդուարդ II
1311 թվականի բարեփոխումներ
Թագավորը և խորհրդարանը նորից հանդիպեցին 1310 թվականի փետրվարին և Շոտլանդիայի վերաբերյալ քննարկումներից անցում կատարվեց ներքին խնդիրների քննարկմանը ։ Էդվարդին առաջարկվեց հրաժարվել Գավեստոնից՝ որպես իր խորհրդական և փոխարենը ընդունի 21 ընտրված բարոնի խորհուրդ որը կիրականացներ համատարած բարեփոխումներ ինչպես կառավարության, այնպես էլ արքունիքում ։ Մեծ ճնշման ներքո նա համաձայնվեց առաջարկին և խորհուրդն ընտրվեց, որոնք կազմված էին ռեֆորմատորներից և պահպանողականներից ։ Մինչ խորհուրդն սկսում էր իր բարեփոխումները, Էդուարդը և Գավեստոնը հավաքագրեցին նոր բանակ 4,700 զինվորով Շոտլանդիայի դեմ, որտեղ ռազմական իրավիճակը շարունակում էր վատթարանալ ։ Ռոբերտ Բրյուսը հրաժարվեց ճակատամարտել և արշավանքը առաջխաղացում չունեցավ ամբողջ ձմռանը, մինչ մատակարարումը և գումարը վերջացավ 1311 թվականին և Էդուարդը ստիպված վերադարձավ ։
Այդ ժամանակ արդեն պատրաստ էր խորհրդի առաջարկած բարեփոխումների ծրագիրը և Էդուարդը քիչ շանս ուներ դրանք չընդունելու և ընդունեց դրանք հոկտեմբերին ։ Այս բարեփոխումներով սահմանափակվում էր թագավորի իրավունքը գնալ պատերազմի կամ հող տրամադրել առանց խորհրդարանի հաստատման՝ տալով խորհրդարանին վերահսկողություն թագավորական ադմինիստրացիայի վրա ։ Արդյունքում խորհուրը ևս մեկ անգամ արտաքսեց Գավեստոնին, այս անգամ չթույլատրելով ապրել Էդուարդի հողերում, ներառյալ Գասկոնում և Իռլանդիայում և նա պետք է զրկվեր իր կոչումներից ։ Էդուարդը զիջեց իր կալվածքները Վինձորում և Քինգս Լինգլիում։ Գավեստոնը լքեց Անգլիան հնարավոր է հյուսիսային Ֆրանսիա կամ Ֆլանդրիա ։
Գավեստոնի մահ
Էդուարդի և բարոնների միջև հարաբերությունները մնում էին լարված և կոմսերը ընդդիմանում էին թագավորի պահանջին պահել զորքերը պատրաստ վիճակում 1311 թվականի վերջում ։ Արդեն Էդուարդը հեռացել էր իր զարմիկից, Լանկեստերի կոմսից, ով նաև Լեսթերի, Լինքոլնի, Սալիսբերիի և Դերբիի կոմսն էր, ում եկամուտը տարեկան կազմում էր £11,000 և հաջորդ ամենահարուստ բարոնից հարուստ էր մոտ երկու անգամ ։ Միավորված լինելով Արունդելի, Գլոքեստերի, Հերֆորդի, Փեմբրոքի,, Վարվիքի բարոնների հետ, Լանկեստերը ղեկավարում էր Անգլիայի հզորագույն խմբակցությունը, սակայն հետաքրքրված չէր կառավարումով և չէր համարվում արդյունավետ քաղաքական գործիչ ։
Էդուարդը խորհրդի կազմավորումից հետո պահանջեց Գավեստոնի վերադարձը, ում հետ վերամիավորվեց 1312 թվականի հունվարին Յորքին ։ Բարոնները զայրույթի մեջ էին և հանդիպեցին Լոնդոնում, որտեղ Գավեստոնին հեռացրեց եկեղեցուց Կենտերբերիի արքեպիսկոպոսը և պլանավորեցին ձերբակալել նրան և չթողնել փախչել Շոտլանդիա ։ Լանկեստերի և նրա հետևորդների ճնշմամբ Էդուարդը, Իզաբելլան և Գավեստոնը գնացին Նյուքասլ ։ Հրաժարվելով իրենց ունեցվածքի մի մասից, թագավորական ընտանիքը փախավ նավով Սքարբորո, որտեղ Գավեստոնը մնաց, իսկ Էդուարդը և Իզաբելլան գնացին Յորք ։ Կարճատև պաշարումից հետո Գավեստոնը հանձնվեց Փեմբրոքի և Սուրիի կոմսերին՝ խոստում կորզելով, որ իրեն չեն վնասի ։ Նրա հետ կային մեծ քանակությամբ ոսկի, արծաթ և զարդեր, հավանաբար թագավորական գանձարանից, որոնք հետագայում Էդուարդի կողմից հայտարարվեցին գողացված ։
Պիեռլուիջի Գոլինի
Ատալանտա
Իր դեբյուտը Չեմպիոնների Լիգայում Գոլինին նշեց 2019 թվականի սեպտեմբերի 18-ին՝ մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով խմբային փուլի Դինամո Զագրեբի դեմ խաղում ։