cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վալբժիխ
Պատմություն
Լեհական աղբյուրները պնդում են, որ Վալբժիխի «նախնին»՝ Լեսոգրոդը, եղել է վաղ միջնադարյան սլավոնական բնակավայր, որի բնակիչներն զբաղվել են որսորդությամբ, հավաքչությամբ (մասնավորապես՝ վայրի մեղր են հավաքել), հետագայում՝ նաև գյուղատնտեսությամբ։ Լեսոգրոդն աստիճանաբար վերածվել է պաշտպանական ամրոցի, որի մնացորդները ավերվել են 19-րդ դարում, ռազմական գործողությունների ժամանակ ։ Այնինչ՝ գերմանական որոշ աղբյուրներ վստահեցնում են, որ դեռևս չի հայտնաբերվել հնագիտական որևէ գտածո կամ գրավոր որևէ արձանագրություն, որը կվկայեր հին սլավոնական բնակավայրի կամ 13-րդ դարից առաջ գոյություն ունեցած ամրոցի մասին ։ Ըստ գերմանական այդ աղբյուրների՝ ներկայիս Վալբժիխի տարածքը միջին դարերում եղել է դեռևս անբնակ սիլեզիական անտառի մի մասը (Silesian Przesieka). :
Քաղաքի ներկայիս տարածքում ածխի հանույթի մասին առաջին հիշատակումը վերաբերում է 1536 թվականին; 19-րդ դարի վերջին, 20-րդի սկզբին բնակավայրն արդեն վերափոխվել էր արդյունաբերական կենտրոնի, որտեղ ծաղկում էին ապրում ածխի արդյունահանումը, գործվածքեղենի, ապակեղենի, սպասքեղենի արտադրությունը։
1939 թվականին քաղաքն ուներ շուրջ 65.000 բնակիչ։ 1945 թվականի մայիսի 8-ին, երբ Եվրոպայում պատերազմն արդեն ավարտվել էր, և տոնվում էր հաղթանակը, այն գրավվել է խորհրդային զորքերի կողմից։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, խորհրդային իշխանությունների պահանջով, Վալդենբուրգն ընդգրկվել է Լեհաստանի կազմում։ Քաղաքում բնակվող բազմաթիվ գերմանացիներ հեռացել են կամ բռնի ուժով արտաքսվել այնտեղից, և բնակավայրը վերանվանվել է Վալբժիխ ։ Վալբժիխն այն սակավաթիվ վայրերից է, ուր բազում գերմանացիներ հետագայում վերադարձել են՝ տնտեսության, մասնավորապես՝ ածխի արդյունահանման բնագավառում անփոխարինելի լինելու պատճառով An ethnic German society has been maintained in Walbrzych since 1957. : 1990-ական թվականների սկզբներին, հասարակական ու տնտեսական նոր պայմաններից ելնելով, որոշում է կայացվել փակել ածխի հանքերը (այդտեղ՝ տարածաշրջանի ամենահին ածխահանքում՝ KWK THOREZ-ում 1995 թվականից սկսել է գործել Արդյունաբերության և տեխնոլոգիայի թանգարանը)։
2005 թվականին Վալբժիխում է նկարահանվել Komornik կինոֆիլմը։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Լեհաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Ներքին Սիլեզիա վոևոդության քաղաքներ
Հրաչյա Մեքինյան
Հրաչյա Համբարձումի Մեքինյան, հայ բեմադրող նկարիչ, դերասան։
Կենսագրություն
Հրաչյա Մեքինյանը ծնվել է Լենինականում։ 1941 թվականին ավարտել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը։ 1944-1949 թվականներին աշխատել է Ստեփանավանի թատրոնում՝ որպես գլխավոր նկարիչ։ 1955 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ 1956 թվականից աշխատել է Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում։ 1964 թվականից բնակվել և աշխատել է Լենինգրադում, որտեղ աշխատել է «Լենֆիլմ» կինոստուդիայում։ Եղել է ավելի քան 22 բեմադրությունների նկարիչը «Երեք հաստլիկները» (1966), «Անգլուխ ձիավորը» (1973), «Աշտարակ» (1987) ։ Հրաչյա Մեքինյանը ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ Աշոտ Մելքոնյանի մորեղբայրն է։
Նկարահանվել է «Երեք անգամ սիրո մասին» (1981) և «Ձայն» (1986) ֆիլմերում ։
Աստերոիդների ցանկ (313901-314000)
Աստերոիդների ցանկ (313801-313900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (314001-314100)
Բոգոլյուբովո (գյուղ, Խոլմ-Ժիրովսկի շրջան)
Բոգոլյուբովո (Боголюбово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 795 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Լերիչի
Լերիչի  (Lerici), կոմունա Իտալիյում, Լիգուրիա մարզում՝ Սպեցիա գավառում։
Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների կազմում է 10667 մարդ, խտությունը՝ 673 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 16 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 19032, 19036, 19030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0187։
Բնակավայրի հովանավորն է՝ սուրբ Մադօննա դի Մարալունգա։ Տոնակատարությունը մարտի 25-ին է։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կախեթի լեռնաշղթա
Կախեթի լեռնաշղթա (კახეთის ქედი), լեռնաշղթա Վրաստանում, Մեծ Կովկասի հարավային մասում։ Ջրբաժան է Իորի և Ալազան գետերի միջև։ Երկարությունը 120 կմ է, առավելագույն բարձրությունը՝ 2506 մ (Լագաիսմթա լեռ)։
Լանջերը ծածկված են լայնատերև անտառներով և թփուտներով, 2000 մ-ից բարձր տարածված են լեռնային մարգագետինները։
Կատեգորիա:Վրաստանի լեռնաշղթաներ Կատեգորիա:Կախեթի մարզի աշխարհագրություն
Դավիթ IV Շինարար
Դավիթ Դ Շինարարը, նաև ճանաչված որպես Դավիթ II (დავით IV აღმაშენებელი, ), վրաց Բագրատունիների դինաստիայից Վրաստանի թագավոր էր 1089 թվականից մինչև իր մահը 1125 թվականին ։
Օգտագործելով սելջուկյան պետության քայքայումն ու խաչակրաց արշավանքները՝ պայքարել է հարևան մուսուլմանական ամիրայությունների դեմ։ Ստեղծել է ուժեղ և մարտունակ բանակ։ 1104 թվականին իր տիրույթներն է միացրել Կախեթն ու Հերեթը։ 1121 թվականին Դիդգորի ճակատամարտում պարտության է մատնել սելջուկ–թուրքական միրայությունների միացյալ զորքին։ 1122 թվականին ազատագրել է Տփղիսը և հռչակել մայրաքաղաք։ 1123 թվականին ստեղծել է ամիրսպասալարի պաշտոնը։ Հենվելով քաղաքային առևտրա–արհեստավորական խավերի ու մշտական բանակի վրա՝ Դավիթ Շինարարը հաղթանակել է խոշոր ֆեոդալների կենտրոնախույս նկրտումները, եկեղեցին ենթարկել պետությանը։ Զբաղվել է ավերված շրջանների վերաշինությամբ, հետևել գիտության զարգացմանը, որի համար կոչվել է «Շինարար»։ Դավիթ Շինարարի ռազմական հաջողությունները նպաստել են հայերի ազատագրական պայքարին։ 1123 թվականին Անիի ավագանին քաղաքը հանձնել է Դավիթ Շինարարին։ Բազմաթիվ հայեր գաղթել են Հյուսիսային Հայաստան և Վրաստան։ Միաժամանակ հայ ֆեոդալները, հատակապես Զաքարյանները, Մամիկոնյանները, Արծրունիները իրենց զորամասերով միացել են վրաց բանակին։ Դավիթ Շինարարը ձգտել է հարթել հայ–վրացական կրոնական տարաձայնությունները, հովանավորել է հայ եկեղեցուն և բնակչությանը։ Դավիթ Շինարարի անձնական խորհրդատուներից էր ժամանակի նշանավոր գիտնական Հովհաննես Սարկավագը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բագրատիոնիներ Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Վրացի բանաստեղծներ
Ծղալտուբո
Ծղալտուբո (წყალტუბო), քաղաք է Վրաստանի Իմերեթ երկրամասում։ Ծղալտուբոյի շրջանի վարչական շրջանը, գտնվում է Քութայիսից 9 կիլոմետր դեպի հյուսիս-արևմուտք։ Բնակչությունը՝ ։ Գործում է երկաթուղային կայարան, որը Բրոցեուլա-Քութայիս-Ծղալտուբո ճյուղի վերջին կանգառն է։ Մինչև Թբիլիսի հեռավորությունը երկաթուղային գծով կազմում է 242 կմ։
Պատմություն
Ծղալտուբոյի մասին առաջին հիշատակությունները պատկանում են VII դարին։ XII-XIII դարերում այն հիշատակվում էր որպես առողջարարական բնակավայր։ «Բեռլինի բնության համայնքում» հիշատակվել է 1782 թվականին։ 1787 թվականին ռուսազգի ակադեմիկոս Սիմոն Պալլասը գերմաներեն լեզվով մշակել և հրապարակել է Ծղալտուբոյի մասին Ի. Գյուլդենշտեյնի «Ճանապարհային գրառումները»։
1920 թվականին աղբյուրները անցնում են պետության վերահսկողության տակ և ստանում հանքաջրաբուժական հանգստավայրի գործառույթները։ Հանգստավայրի զարգացումը սկսվել է 1926 թվականին։ 1931 թվականին այնտեղ է այցելել Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի գլխավոր քարտուղար Իոսիֆ Ստալինը ոտքերի հիվանդությունները բուժելու համար ։ 1931-32 թվականներին Ծղալտուբոյում անցկացվել են լայնամասշտաբ գիտա-հետազոտական և հիդրոերկրաբանական ուսումնասիրություններ։
Բնական պայմաններ
Գտնվում է Կոլխիդայի դաշտավայրի արևելյան ծայրամասում, Ծղալտուբո գետի հովտում, որը թափվում է Գուբիսցկալ գետի մեջ (Ռիոնի գետի աջ վտակը)։ Հյուսիս-արևելքից քաղաքին են հարում Մեծ Կովկասի Սամգուրալիի լեռնաճյուղավորումները։ Շրջակա լեռները ծածկված են սաղարթավոր անտառներով (կաղնի, հաճարենի, բոխի), մանրանտառներում՝ մշտադալար թփուտներով։ Հանգստավայրային այգիներում ներկայացված են մերձարևադարձային մոտ 100 բուսատեսակներ։
Կլիման խոնավ մերձարևադարձային է։ Ձմեռը շատ մեղմ է, առանց ձյան տեղումների, հունվարի միջին ջերմաստիճանը՝ +5 °C: Ամառը շատ տաք է, արևային, չափավոր խոնավ, օգոստոսի միջին ջերմաստիճանը՝ +24 °C: Սև ծովից եկող տաք քամիների ներթափանցման դեպքում Ծղալտուբոյում հաստատվում է այսպես կոչվող խոնավ արևադարձային եղանակը (սովորաբար դիտվում է օգոստոսին), իսկ ֆյոն տիպի քամիների դեպքում՝ հակառակը, դիտվում է շատ շոգ և շատ չոր եղանակ։ Աշունը երկարատև է, տաք, արևային։ Տեղումների տարեկան քանակը՝ 1700 մմ, մասնավորապես հորդառատ անձրևների տեսքով, որոնք թափվում են ապրիլից մինչև հոկտեմբեր։ Արևային օրերի քանակը տարեկան հասնում է 2000-ի։ Առավել ուժեղ քամիները (արևմտյան և արևելյան) լինում են գարնանը և ձմռանը։
Սպորտ
Քաղաքում գործում է «Սամգուրալի» ֆուտբոլային ակումբը, որը հիմնադրվել է 1945 թվականին։ 2015 թվականին հիմնադրվել է «Ծղալտուբո» բասկետբոլային ակումբը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Ծղալտուբոյի շրջան Կատեգորիա:Վրաստանի առողջարաններ
Եթովպիա
Եթովպիա (պաշտոնական անվանում՝ Եթովպիայի Դաշնային Ժողովրդավարական Հանրապետություն), դեպի ծով ելք չունեցող երկիր Արևելյան Աֆրիկայում։
Աֆրիկայի ամենաշատ բնակչություն ունեցող երկրներից մեկն է։ Աշխարհի հնագույն քրիստոնեական երկրներից մեկը։ Երբեք գաղութացված չի եղել, թեև ֆաշիստական Իտալիան 1936-1941 թթ. գրավել էր Եթովպիան։ Եթովպիան ՄԱԿ-ի առաջին անդամներից է և Աֆրիկյան միության հիմնադիր անդամը։ 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին Եթովպիայում բավականին մեծ հայ գաղթօջախ է եղել։ Բնակչությունը՝ 88,0 միլիոն (2011 թ, հուլիս, 14-րդը աշխարհում)։ Բնակչության տարեկան աճը՝ 3,2 տոկոս։ Կյանքի միջին տևողությունը՝ տղամարդկանց մոտ 53 տ, կանանց մոտ 58 տ։ ՄԻԱՎ-ով վարակվածների թիվը՝ 2,1 տոկոս (1 միլիոն վարակակիր 2007 թվականի տվյալ)։
Անվանում
Անվանումն իբր առաջացել է հունարեն եթոս «խանձված, այրված» և օպս «դեմք» բառերից, այսինքն՝ արևակեզ (արևաթուխ) մարդկանց երկիր, սակայն սա հավանաբար ժողովրդական ստուգաբանություն է ։ Հնում այդպես էին անվանում Եգիպտոսից հարավ ընկած երկիրը։
16-րդ դարից եվրոպացիներին հայտնի է եղել Հաբեշստան (Abyssinia) անունով, որը փոխառություն է արաբերենից․ արաբները երկրի բնակիչներին անվանում էին հաբեշներ (արաբ․՝ հաբաշ բառից, որը նշանակում է խառը կամ խառնածին)։ Այժմ վերականգնված է երկրի հին անվանումը ։
Հայերը Եթովպիայում
Եթովպիայի հայ համայնքը կազմավորվել է 7-րդ դարում, երբ արաբները նվաճելով Սիրիա, Պաղեստինն ու Եգիպտոսը, սկսել են հալածել տեղի քրիստոնյաներին և մեծ թվով հայեր գաղթել ու ապաստանել են մերձակա քրիստոնյա երկրում՝ Եթովպիայում և ներկայիս Դեսսիե քաղաքի մոտ կառուցել են Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցին։ Հայերի հիմնած բնակավայրը հաբեշ մատենագրության մեջ հիշատակվում է «Հայկական կղզի» անունով (այստեղ է իր կրթությունն ստացել Եթովպիայի մեծ լուսավորիչ և բարեփոխիչ Եվսաաթեոսը)։ Համայնքը համադրվել է 12-րդ դարում Եգիպտոսից և 14-րդ դարի վերջին Կիլիկիայից՝ հայկական թագավորության անկումից հետո, գաղթած հայերով։ Եթովպահայ համայնքը ստվարացել է 19-րդ դարի վերջերին « երբ 1894 - 1896 թվականների կոտորածների հետևանքով բազմաթիվ հայեր Կիլիկիայից գաղթել են Եթովպիա։ Ներկայումս Եթովպիայում բնակվում է 100 հայ։ Եթովպիան զարգացող ՏՏ ոլորտ է /իրականացնում են պատվերներ ԱՄՆ ՆԱՍԱ գործակալության համար/, բնակչության 60% քրիստոնյա, Եթովպիայում է գտնվում Աֆրիկյան պետությունների լիգան, որը հնարավորություն կտա մուտք գործել Աֆրիկյան պետությունների բոլոր շուկաները, բնակչությունը՝ 96 մլն., կրթական զարգացած համակարգ, հիմնական գնորդներ՝ Գերմանիա 11,8 %, Սաուդյան Արաբիա 8,7 %, նիդերլանդներ 8,6 %, ԱՄՆ 8,1 %, Շվեյցարիա 7,7 %, Իտալիա 6,1 %, Չինաստան 6 %, Սուդան 5,5 %, Ճապոնիա 4,4 %։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եթովպիա Կատեգորիա:Դեպի ծով ելք չունեցող երկրներ Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Աֆրիկյան միության անդամ երկրներ
Լևկովցի (գյուղ, Տուլչինի շրջան)
Լևկովցի (Левківці), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տուլչինի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1729 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տուլչինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1729 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Երկրագունդ (ամսագիր)
«Երկրագունդ», քաղաքական, գիտական և առևտրային ամսագիր։
Պատմություն
Լույս է տեսել 1863-1864 թվականներին Միացյալ Թագավորության Մանչեստր քաղաքում (24 համար)։ Խմբագիր-հրատարակիչ՝ Կարապետ Շահնազարյան։
Ներկայացրել է գաղութահայ վաճառականության ձգտումերը, ջատագովել Հայաստանում գործարաններ հիմնելու և ազգային արդյունաբերություն ստեղծելու գաղափարը։ Սատարել է հայ ազատագրական շարժումերին, համակրանքով արտահայտվել Զեյթունի ապստամբության մասին։ Քարոզել է Միքայել Նալբանդյանի «Երկրագործությունը որպես ուղիղ ճանապարհ» աշխատության դրույթները, ընթերցողին կողմնորոշել դեպի ռուսական հեղափոխությունը։
Կատեգորիա:Հայկական ամսագրեր Կատեգորիա:1863 հիմնադրումներ Անգլիայում
Սպառողական վարքագիծ
Սպառողական վարքագիծ, տնտեսագիտական տեսություն, որն ուսումնասիրում է, թե որտեղ, ինչու և ինչպես են մարդիկ գնում կամ չգնում որևէ ապրանք կամ ծառայություն։ Այն հանդիսանում է հոգեբանության, սոցիոլոգիայի, տնտեսագիտության և այլ գիտությունների ուսումնասիրության առարկան։ Սպառողի վարքագիծն ունի բացառապես անհատական բնույթ։ Յուրաքանչյուր գնորդ առաջնորդվում է իր հակումներով, մոդայի նկատմամբ վերաբերմունքով, ապրանքի ձևավորմամբ և այլ սուբյեկտիվ նախասիրություններով։ Ինչպես նշվեց, սպառողական վարքագծի տեսության էությունն այն է, որ այն ցույց է տալիս, թե սպառողները ինչպիսի վերաբերմունք են դրսևորում շուկայում շուկայում իրենց անհրաժեշտ ապրանքների և ծառայությունների նկատմամբ, որի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս պարզաբանել, թե ինչպես է ձևավորվում մարդկանց շուկայական պահանջարկը։ Չնայած այն հանգամանքին, որ մարդիկ բազմազան պահանջմունքներ ունեն տարբեր ապրանքների և ծառայությունների նկատմամբ, շուկայում նրանց՝ ընտրություն կատարելու հնարավորություննները որոշվում են որոշակի գործոնների հիման վրա, որոնցից կարող են լինել.
Ոսկե գետագալարը Ամստերդամի Հերենգրախտ ջրանցքում, տեսարանը արևելքից (նկար)
«Ոսկե գետագալարը Ամստերդամի Հերենգրախտ ջրանցքում, տեսարանը արևելքից» (De Gouden Bocht in de Herengracht in Amsterdam vanuit het westen), հոլանդացի նկարիչ, հոլանդական գեղանկարչության ոսկեդարի կարկառուն ներկայացուցիչ Գերիտ Բերկհեյդի նկարներից։ Հեղինակը կտավը վրձնել է 1672 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են՝ 40,5 × 63 սմ։ «Ոսկե գետագալարը Ամստերդամի Հերենգրախտ ջրանցքում, տեսարանը արևելքից» ստեղծագործությունն այսօր պահպանվում և ցուցադրվում է Ռեյկսմյուզեումում (Ամստերդամ, Նիդերլանդներ), գույքագրան համար՝ №SK-A-4750։
Պատմություն
1933-1940 թվականներին «Ոսկե գետագալարը Ամստերդամի Հերենգրախտ ջրանցքում, տեսարանը արևելքից» ստեղծագործությունը գտնվել է նկարների առևտրական Ժակ Գաուդստիկերի մոտ։ 1952 թվականին այն ձեռք է բերել Նիդերլանդների կառավարությունը։ Իսկ 1956 թվականին պետությունից այն գնեց Դեզի Գաուդստիկեր ֆոն Գալբանը (1912-1996 թվականներ) 2000 գուլդենով։
1980 թվականին նկարը գնեց Ամստերդամի պետական թանգարանը 310 000 նիդերլանդական գուլդենով։
Նկարագիր
Նկարի հեղինակը՝ ծնունդով Հաառլեմից Գերիտ Բերկհեյդը, ստեղծել է քաղաքային շատ տեսարաններ, հատկապես իր ստեղծագործական կյանքի ուշ շրջանում։ Սրանք տիպիկ դասական բնապատկերներ են, որոնք նկարված են մանրամասնորեն՝ հեռապատկերի խիստ պահպանմամբ։   «Ոսկե գետագալարը Ամստերդամի Հերենգրախտ ջրանցքում, տեսարանը արևելքից» կտավում հեղինակը պատկերել է Ամստերդամի ջրանցքներից մեկի՝ Հերենգրախտի մի հատվածը, որը հանրությանն առավել հայտնի է որպես «Ոսկե գետագալար»։ 1672 թվականին ջրանցքի այս հատվածը նոր-նոր էր կառուցվել։ Հարևանությամբ գտնվող շինությունների ճակատներից երևում է, թե ինչպես է փոխվել հարուստների ճաշակը։ 17-րդ դարի առաջին կեսին ջրանցքի տները նեղլիկ էին, աստիճանաձև ճակատներով, սակայն հետո սկսեցին կառուցել առանձնատները ուղիղ քիվերով։
Գերիտ Բերկհեյդը վերոհիշյալ շինությունները կտավում վրձնել է առավելագույն ճշտությամբ։ «Ոսկե գետագալարը Ամստերդամի Հերենգրախտ ջրանցքում, տեսարանը արևելքից» կտավի կոմպոզիցիան այնպես է կառուցված, որ տեսանելի է հեռապատկերի ռիթմիկությունը, իսկ ուղիղ անկյունները նկարին խորություն են փոխանցում։ Նկարիչը պատկերել է հարուստների առանձնատների հատվածը, օրինակ՝ ափամերձ տունը, որի ճակտոնին տեղադրված են արձաններ, պատկանել է բուրմիստրին։ Շինությունների հստակ գծերը հեղինակը պատկերել է լուսավորության խաղով։
Կտավի աջ կողմում պատկերված է փողոցը, որը հեղինակը պատկերել է ստվերի ներքո։ Փողոցում Բերկհեյդը մարդկանց նույնպես պատկերել է։ Երբեմն արեգակնային լույսը ցրում է այդ կիսախավարը։ Կտավի ձախ կողմում հակառակն է՝ արևով ողողված։ Թեթև ամպերով պատված երկինքն ու շինությունները արտացոլվել են ջրանցքի ջրերի մակերևույթին։ Ծառերը, որոնք այնքան բնորոշ են քաղաքին, կտավում բացակայում են։ Ծառերը այդ հատվածում եղել են 1672 թվականից, սակայն հեղինակը որոշել է դրանք չպատկերել, որպեսզի առավել ընդգծի ճարտարապետությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1672 նկարներ Կատեգորիա:Գերիտ Բերկհեյդի նկարներ Կատեգորիա:Ամստերդամի պետական թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների մշակույթ Կատեգորիա:Բնանկարներ
Կրյոկշինո (գյուղ, Նովոմոսկովսկի վարչական օկրուգ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի Նովոմոսկովսկի վարչական օկրուգի բնակավայրեր
Կուրեշան
Կուրեշան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մեծկերտի գավառակում ։ Գտնվում էր Մեծկերտ գյուղաքաղաքից 36-37 կմ հյուսիս-արևելք, սարավանդի վրա։
Գյուղից մի քանի կմ հյուսիս կան անտառներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մեդիսոն Սքուեր Գարդեն
«Մեդիսոն Սքուեր Գարդեն» (Madison Square Garden, այլ անվանումներ՝ MSG, The Garden, The World's Most Famous Arena), Նյու Յորքում գտնվող մարզահամերգային համալիր, որը նաև ծառայել և ծառայում է որպես տնային մարզադաշտ Նյու Յորքում տեղակայված մի շարք պրոֆեսիոնալ սպորտային լիգաների ակումբների համար։
Նստատեղերը
Գարդենն ունի 6 նստատեղերի սեկցիաներ։ Հոկեյի խաղերի ժամանակ դրանցից մեկը փակվում է։ Նախկինում յուրաքանչյուր բաժին ուներ տարբեր գույն (կարմիր, նարնջագույն, դեղին, շագանակագույն և կապույտ)։ Սակայն Նյու Յորք Ռենջերսի երկրպագուները ցանկություն էին հայտնում նստելու միայն կապույտ մասում և նույնիսկ արգելում էին այլ երկրպագուների նստել այդ բաժնում։ Այդ պատճառով վերունշյալ գույներն այժմ չեն օգտագործվում համալիրում (այժմ օգտագործվում է միատար գույն)։ Ամենաակտիվ երկրպագուները սովորաբար նստում են 400-րդ սեկցիայում։ Նստատեղերի քանակը փոխվում է՝ կախված թե ինչպիսի իրադարձություն է տեղի ունենում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի սպորտային համալիրներ
Կամենուշկա (Աբաշևայի վտակ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Ջոն Ֆ. Քենեդի
Ջոն Ֆիցջերալդ Քենեդի (John Fitzgerald Kennedy, նաև՝ JFK, ), Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների 35-րդ նախագահը։ Այս պաշտոնը զբաղեցրել է 1961 թվականի հունվարի 20-ից մինչև 1963 թվականի նոյեմբերի 22-ը, երբ նրան սպանեցին։ ԱՄՆ միակ կաթոլիկ նախագահը։
Ջոն Քենեդին ծնվել է 1917 թվականի մայիսի 29-ին Մասաչուսեթս նահանգում։ Հայրը Ֆրանկլին Ռուզվելտի առաջին օգնականներից էր, կառավարությունում՝ անվտանգության ծառայության պետը, վալյուտային և ծովային հանձնաժողովների ղեկավարը, Մեծ Բրիտանիայում ԱՄՆ դեսպանը։ Գերազանց ավարտելով Հարվարդի համալսարանը՝ Ջոնն աշխատանքի անցավ հոր մոտ իբրև գործավար և ստացավ գործնական գիտելիքներ։
Հաղթելով 1947 թվականի Կոնգրեսի ընտրություններում՝ նա դարձավ ներկայացուցիչների պալատի անդամ, իսկ 1952 թվականին արդեն սենատոր էր։ 1957 թվականին Ջոն Ֆիցջերալդ Քենեդին իր թեկնածությունն առաջադրեց նախագահական ընտրություններում։ 1960 թվականին Դեմոկրատական կուսակցության կողմից նա առաջադրվեց նախագահի թեկնածու և ձայների փոքր առավելությամբ հաղթեց ընտրություններում։ Իր անձնական հատկանիշների շնորհիվ Քենեդին երկրում մեծ ժողովրդականություն էր վայելում։
Քենեդիի նախագահության երեք տարիները նշանավորվեցին Կարիբյան ճգնաժամով, սևամորթների իրավունքների հավասարեցման լուրջ քայլերով, «Ապոլոն» տիեզերական ծրագրերին սկիզբ դնելով։
Ջոն Քենեդու նախագահությունն ընդհատվեց 1963 թվականի նոյեմբերի 22-ին Դալասում իրականացված առեղծվածային սպանությամբ։
Վաղ կյանք և կրթություն
Ջոն Քենեդու եղբայրներն էին Ժոզեֆ Պատրիկ Քենեդի Կրտսերը (Joseph Patrick "Joe" Kennedy, Jr., 1915–1944), Ռոբերտ Ֆրանսիս Քենեդին (Robert Francis "Bobby" Kennedy, 1925–1968) ու Էդվարդ Մուր Քենեդին (Edward Moore "Ted" Kennedy, 1932–2009)։ Ջո Կրտսերը զոհվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում, երբ Ջոն ու Ռոբերտ Քենեդիներն արդեն հայտնի սենատորներ էին։ Նրանց քույրերն էին Ռոուզ Մարի Քենեդին (Rose Marie "Rosemary" Kennedy, 1918–2005), Քեթլին Ագնես Քենեդին (Kathleen Agnes "Kick" Kennedy, 1920–1948), Յունիս Մարի Քենեդին (Eunice Mary Kennedy, 1921–2009), Պատրիսիա Հելեն Քենեդին (Patricia Helen "Pat" Kennedy, 1924–2006) ու Ջին Անն Քենեդին (Jean Ann Kennedy, ծնվել է 1928 թ.)։ Յունիսը հիմնադրել է Հատուկ Օլիմպիադան (Օլիմպիական խաղեր մտավոր հետամնացություն ունեցող մարդկանց համար), իսկ Ջինը 1993-1998 թթ. եղել է ԱՄՆ-ի դեսպանն Իռլանդիայում։
Մինչև տասը տարեկանը Ջեքն ապրել է Բրուքլինում և մինչև չորրորդ դասարանը հաճախել է Էդվարդ Դեվոուշնի դպրոց, ապա՝ Noble and Greenough կրտսեր դպրոց և Դեքսթեր դպրոց։ 1927 թվականին Քենեդիների ընտանիքը տեղափոխվել է Նյու Յորք Սիթի, իսկ երկու տարի անց՝ Նյու Յորք, որտեղ Ջոնը սկաուտական ճամբարի անդամ էր ։ Քենեդիների ընտանիքը ամառն անցկացնում էր Մասաչուսեթսում՝ Հյաննիս պորտում գտնվող իրենց տանը, Իսկ Ծննդյան ու Զատկի տոները՝ Ֆլորիդայում՝ Պալմ Բիչում գտնվող իրենց ձմեռային տանը։ 5-7-րդ դասարանները Ջեքը հաճախել է Riverdale Country School, որը տղաների մասնավոր դպրոց էր։ 8-րդ դասարանը սովորել է Միլֆորդի Քանթերբերի դպրոցում։ 1931 թվականի ապրիլի վերջերին Ջոնի կույր աղիքը հեռացնում են, որից հետո նա թողնում է դպրոցը ու ապաքինվում տանը ։
1931 թվականի սեպտեմբերին Ջոնն ընդունվում է Չաոտե դպրոց, որ գտնվոում էր Կոնեկտիկուտի Վոլինգֆորդ քաղաքում։ Այդ դպրոցում նա սովորում է 9-12-րդ դասարանները։ Չաոտե դպրոցում արդեն 2 տարի սովորում էր Ջեքի ավագ եղբայրը՝ Ջոն, ով դպրոցի լավագույն ուսանողներից էր ու հիանալի ֆուտբոլիստ։ Չաոտե դպրոցում իր առաջին տարիները Ջեքն անցկացնում է եղբոր ստվերում, սակայն նա ուներ իր փոքր խումբը, որ առանձնանում էր իր անկարգություններով։ Այդ խմբի ամենահայտնի «արկածը» զուգարանակոնքի պայթեցնելն էր հրավառելիքի միջոցով։ Այս դեպքի պատճառով ժողով է կազմակերպվում, որի ժամանակ խիստ տնօրենը՝ Ջորջ Սենտ-Ջոնը, նրանց անվանում է «կեղտոտներ», ովքեր «թքել են մեր ծովի մեջ»։ Ջեք Քենեդին իր խումբը, որի մեջ մտնում էր նաև Ջեքի սենյակակիցն ու ընկերը՝ Քիրք Լեմոյնե Բիլինգսը, անվանում է «Կեղտոտների ակումբ» ։
Չաոտե դպրոցում սովորելու ընթացքում Ջեքին անհանգստացնում էին առողջական խնդիրները, որ սրվում են հատկապես 1934 թ.: Նա շտապ տեղափոխվում է Յեյլ-Նյու Հավեն հիվանդանոց, իսկ նույն տարվա հունիսին տեղափոխվում է Մինեսոտա նահանգի Ռոչեսթեր քաղաքի Մայո կլինիկա, որտեղ Ջեքի մոտ ախտորոշվում է կոլիտ՝ հաստ աղիքի բորբոքում։ Չաոտե դպրոցը Ջոն Քենեդին ավարտում է 1935 թ. հունիսին։ Դպրոցի տարեգրքում գրվում է, թե Ջոն Քենեդին ամենամեծ նախադրյալներն ունի հաջողության հասնելու ։
1935 թ. սեպտեմբերին Ջեքն առաջին անգամ մեկնում է արտասահման ծնողների ու քրոջ՝ Քեթլինի հետ։ Նա մեկնում է Լոնդոն՝ սովորելու Լոնդոնի էկոնոմիկայի դպրոցում (London School of Economics (LSE)), որտեղ սովորել էր իր ավագ եղբայր Ջոն։ 1935 թ. հոկտեմբերին՝ Ամերիկա վերադառնալուց հետո, նա վեց շաբաթ անցկացնում է հիվանդանոցում, այնուհետև հետազոտվելու համար տեղափոխվում Բոստոնի Պիտեր Բենտ Բրիգհամ հիվանդանոց։ Նա ապաքինվում է Պալմ Բիչում, իսկ 1936 թ. գարունը Ջոնի հետ անցկացնում է Արիզոնա նահանգի Բենսոն քաղաքի մոտ գտնվող 160 քառ. կմ տարածք ունեցող «Ջեյ Սիքս» անասնապահական ագարակում ։ Ասում են՝ ագարակատեր Ջեք Սփեյդենը շատ էր չարչարում երկու եղբայրներին։ Սովորել է Սթենֆորդի համալսարանում, սակայն չի ավարտել, կիսաը թողնելով այն, 1936 թ. սեպտեմբերին Ջեքն ընդունվում է Հարվարդի համալսարան։ Նա իր ուժերը փորձում է ֆուտբոլում, գոլֆում, լողում ու ընդգրկվում է համալսարանի լողորդների թիմի կազմում ։ 1937 թ. հուլիսին Ջեքը նավարկում է Ֆրանսիա և Բելլնինգսի հետ 10 ամիս մեքենայով ճանապարհորդում է Եվրոպայում ։ 1938 թ. հունիսին հոր ու Ջոի հետ մեկնում է Լոնդոն, որ օգնի հորը, ով ԱՄՆ-ի դեսպանն էր Լոնդոնում ։
1939 թ. Քենեդին ճանապարհորդում է Եվրոպայում, Խորհրդային Միությունում, Բալկաններում ու Միջին Ասիայում, որպեսզի նախապատրաստվի համալսարանի ավարտական աշխատանքին։ Ջեքն այցելում է Չեխոսլովակիա ու Գերմանիա և Լոնդոն է վերադառնում 1939 թ. սեպտեմբերի 1-ին՝ Գերմանիայի՝ Լեհաստան ներխուժելուց մեկ օր առաջ։ 1939 թ. սեպտեմբերի 3-ին Քենեդիների ընտանիքը Միացյալ Թագավորության համայնքների պալատում ներկա էր Միացյալ Թագավորության՝ Գերմանիայի վրա հարձակվելու հայտարարության ընթերցմանը։ Ամերիկա վերադառնալուց առաջ Ջեքը՝ որպես հոր ներկայացուցիչ, ուղարկվում է օգնելու «Աթենիա» նավի խորտակման ժամանակ փրկված ամերիկացիներին։
Համալսարանի վերջին տարիներին Ջեքն սկսում է ավելի լուրջ վերաբերվել ուսմանն ու առանձնակի հետաքրքրություն է ցուցաբերում հատկապես քաղաքական փիլիսոփայության նկատմամբ։ Դեռ ուսման առաջին տարում Ջեքն ընդգրկված էր համալսարանի լավագույն ուսանողների ցանկում ։ 1940 թ. Ջոն Քենեդին ավարտում է իր դիսերտացիան, որ կոչվում էր «Խաղաղության հաստատում Մյունխենում» և վերաբերում էր Բրիտանիայի մասնակցությանը Մյունխենիի համաձայնագրի կնքմանը։ Դիսերտացիան տպագրվում է «Ինչու էր Անգլիան քնել» վերնագրով և մեծ ճանաչում գտնում։ 1940 թ. Ջեքը գերազանցությամբ ավարտեց Հարվարդի համալսարանը՝ ստանալով բակալավրի (միջազգային հարաբերություններ) գիտական կոչում։ 1941 թ. սկզբում նա հորն օգնեց գրել ինքնակենսագրություն ԱՄՆ-ի դեսպան աշխատելու երեք տարիների մասին, ապա մեկնեց ճանապարհորդելու Հարավային Ամերիկայում
Զինծառայություն (1941–1945)
1943 թվականի օգոստոսի 2-ին Քենեդիի նավակը՝ PT-109, ինչպես նաև PT-162 և PT-169 մոտորանավակները կատարում էին գիշերային հերթապահություն Սողոմոնյան կղզիների շրջակայքում։ Հերթապահության ընթացքում PT-109-ի մեջ է մխրճվում ճապոնական կործանիչ «Amagiri»-ն ։ Քենեդին իր մոտ է հավաքում ողջ մնացած անձնակազմին և առաջարկում քվեարկություն՝ հանձնվել թե պայքարել։ Նա ասում է. «Գրքերում ոչինչ գրված չէ նման իրավիճակների մասին։ Ձեզանից շատերն ընտանիք, անգամ երեխաներ ունեն, ասեք։ Ես կորցնելու բան չունեմ»։ Նավաստիները առանց մտածելու լողում են դեպի մոտակա կղզին։
Չնայած հարվածի ժամանակ ստացած վնասվածքին՝ Քենեդին իր վրա է տանում նավաստիներից մեկին։ Այդպես մինչև կղզի, այնուհետև մյուս կղզին, որտեղից էլ նրանց տանում են։ Այս գործողությունների համար նա ստանում է մեդալ, հետևյալ տեքստով. «Հերոսական արարքների համար 1943 թվականի դեկտեմբերի 1-ի լույս 2-ի գիշերվա ընթացքում։ Առանց անձը վտանգելու մասին մտածելու լեյտենանտ Քենեդին համարձակորեն անցավ մթության պատճառով ստեղծված դժվարությունները, մի քանի ժամ լողաց, որպեսզի կարողանա օգնություն հասցնել իր անձնակազմին, որին մինչ այդ ապահով տեղ էր հասցրել։ Նրա քաջությունն ու առաջնորդի հատկանիշները փրկեցին մի քանի կյանք։»
1943 թվականի հոկտեմբերին Քենեդին իր վրա է վերցնում PT-59 նավակի հրամանատարությունը, որն այդ տարվա նոյեմբերին մասնակցում է Շուազել կղզու ազատագրմանը ։ 1944 թվականի հունվարին նա թողնում է PT-59-ը և վերադառնում ԱՄՆ, որտեղ մեջքի բուժում ստանալուց հետո հետ է կանչվում ակտիվ ծառայությունից։ Նրան պարգևատրում են 1945 թվականին՝ Ճապոնիայի հանձնվելուց մի քանի օր առաջ։ Նա ստանում է մի շարք շքանշաններ։ Երբ նրան հարցնում են, թե ինչպես նա դարձավ հերոս, նա կատակով պատասխանում է, որ դա հեշտ էր, պարզապես նրա նավը կիսեցին։ 1945 թվականին Քենեդիի հայրը (նա Ուիլյամ Հերստի ընկերն էր) նրան աշխատանքի տեղավորում է Hearst Newspapers-ում որպես հատուկ թղթակից։ Այս գործը պահում էր Քենեդիին ժողովրդի աչքի առաջ։ Նույն տարվա մայիսին նա աշխատում է Պոստդամի կոնֆերանսի և մի շարք այլ կարևոր իրադարձությունների ժամանակ։
Ներկայացուցիչների պալատ
Քանի դեռ Քենեդին ծառայում էր, նրա ավագ եղբայրը՝ Ջոն, մահանում է կռվի ժամանակ՝ 1944 թվականի օգոստոսի 12-ին՝ «Ափրոդիտե» օպերացիայի ընթացքում։ Ջոն հանդիսանում էր Քենեդիների ընտանիքի քաղաքական ներկայացուցիչը։ Նրա մահից հետո այս պարտականությունն անցնում է Ջոնին։
1946 թվականին ներկայացուցիչների պալատից Ջեյմս Քըրլին ազատում է իր տեղը դեմոկրատամետ Մասաչուսետսի 11-րդ շրջանում՝ Ջոնի հորդորով դառնալով Բոստոնի քաղաքապետը։ Քենեդին հաղթում է իր հանրապետական հակառակորդին մեծ տարբերությամբ և մնում կոնգրեսսմեն հաջորդ վեց տարիների ընթացքում։
Սենատ (1952–1960)
1952 թվականի ընտրություններին նա հաղթում է հանրապետական Հենրի Քաբոթ Լոդջին ԱՄՆ Սենատում տեղ զբաղեցնելու պայքարում։ Հաջորդ տարի ամուսնանում է Ժաքլինի հետ։ Հաջորդ մի քանի տարիների ընթացքում նա տանում է մեջքի մի քանի վիրահատություններ։ Բազմիցս բացակայում է Սենատում, երբեմն նրա վիճակը հասնում էր ծայրահեղ ծանրի։ Բուժման ընթացքում (1956) հրատարակում է «Քաջության կերպարները» գիրքը, որում պատմում է ԱՄՆ այն սենատորների մասին, որոնք վտանգում էին իրենց կյանքը հանուն քաղաքական հայացքների։ Այս գրքի համար նա 1957 թվականին ստանում է Պուլիցերյան մրցանակ ։ Խոսակցություններ կային, որ այս գիրքը գրելիս Քենեդիին օգնում էր իր օգնական Թեդ Սորենսենը։ Դրանք հաստատվում են 2008-ին հրատարակված Սորենսենի ինքնակենսագրության մեջ ։ 1956 թվականի Դեմոկրատական կուսակցության հավաքին որոշվում է, որ Քենեդիին է լինելու փոխնախագահի թեկնածուն։ Այս պայքարում նա պարտվում է Էսթես Կեֆաուերին Թենեսիից։ Այս ընթացքում Քենեդին շահում է բնակչության ուշադրությունը, և իր հոր կարծիքով նրա պարտությունը նույնիսկ լավ էր։
1954 թվականին սենատը որոշում է սենատոր Ջոզեֆ ՄքՔարթիին դատել։ ՄքՔարթին Քենեդիների ընտանիքի լավ բարեկամն էր։ Ջոն Քենեդին կողմ է լինում դատապարտմանը, սակայն չի կարողանում իր սևագրած դատապարտական խոսքը կարդալ հիվանդանոցում լինելու պատճառով։ Նա կարող էր հեռակա կարգով մասնակցել քվեարկությանը, սակայն դա չի անում, և երբեք չի պատասխանում, թե ինչպես կքվեարկեր։ Այս դրվագը խաթարում է նրա դիրքերը և զրկում մի քանի ազդեցիկ մարդկանց օգնությունից (Էլեոնոր Ռուզվելտ) 1956 թվականի և 1960 թվականի ընտրությունների ժամանակ։
1960 թվականի նախագահական ընտրություններ
1960 թվականի հունվարի 2-ին Քենեդին սկսեց իր ընտրարշավը Դեմոկրատական առաջնային նախագահական ընտրությունների համար, որտեղ նա հանդիպեց իր մրցակիցներին՝ Մինեսոտայի սենատոր Հյուբերտ Համֆրիին և Օրեգոնի սենատոր Ուեյն Մորսին։ Նա հաղթեց Համֆրիին Վիսկոնսինում և Արևմտյան Վիրջինիայում, Մորսին՝ Մերիլենդում և Օրեգոնում, այնպես, ինչպես մրցակիցներին Նյու Հեմփշայրում, Ինդիանայում և Նեբրասկայում։
Քենեդին այցելեց ածխի հանք Արևմտյան Վիրջինիայում։ Հանքափորների մեծամասնությունը պահպանողական էին, որոնք տեղյակ էին Քենեդիի հռոմեական կաթոլիկ լինելու մասին։ Նրա հաղթանակը Արևմտյան Վիրջինիայում հաստատեց նրա բավականին հայտնի լինելը։
Դեմոկրատական հանդիպմանը, նա ասաց իր հանրահայտ «Նոր սահմաններ» ճառը. «Քանզի դեռ բոլոր խնդիրները լուծված չեն, և բոլոր պատերազմները՝ հաղթված, մենք կանգնած ենք Նոր Սահմանների ծայրին… Բայց Նոր Սահմանները, որի մասին ես նշեցի, խոստումների շարան չէ, այն մարտերի շարան է։ Այն ամբողջացնում է ոչ թե այն, ինչ ես հակված եմ առաջարկել Ամերիկայի ժողովրդին, այլ այն, թե ես ինչին եմ հակված խնդրելու նրանից» ։
Համֆրիին և Մորսին հաղթելուց հետո նրա հիմնական հակառակորդը Լոս Անջելեսի հանդիպմանը սենատոր Լինդոն Բ. Ջոնսոնն էր Տեխասից։ Նա հաղթահարեց ոչ միայն արտաքին, այլև ներքին մարտահրավերները Ալդայի Սթիվենսոնից, ով 1952 և 1956 թվականներին թեկնածու էր, Ստյուարտ Սիմինգթոնից և ուրիշներից, և հուլիսի 13-ին Դեմոկրատական հանդիպմանը Քենեդին առաջադրվեց որպես թեկնածու։ Քենեդին առաջարկեց Ջոնսոնին լինել վարչապետի թեկնածու, չնայած այս հարցի շուրջ կար անհամաձայնություն շատ լիբերալ ներկայացուցիչների և Քենեդիի անձնակազմի, ներառյալ իր եղբոր՝ Բոբբիի հետ ։
Քենեդին Ջոնսոնի ուժի կարիքն ուներ հարավում հաղթելու համար, որը համարվում էր ամենամոտ ընտրությունը 1916 թվականից ի վեր։ Հիմնական ծրագրերը վերաբերում էին նորից տնտեսության զարգացմանը, Քենեդիի հռոմեական կաթոլիկությանը, Կուբային և արդյոք խորհրդային տարածքներն ու հրթիռային ծրագրերն ավելին են, քան ԱՄՆ-ինը։ Որպեսզի հաղթահարեր իր վախը, որ իր կաթոլիկ լինելը կխանգարեր որոշումներին, նա 1960 թվականի սեպտեմբերի 12-ին հայտնի կերպով ասաց Հյուսթոն Մինիստերիալ ասոցիացիային. «Ես նախագահի կաթոլիկ թեկնածու չեմ։ Ես նախագահի ընտրություններում Դեմոկրատական կուսակցության թեկնածու եմ, ով նաև կաթոլիկ է։ Ես չեմ խոսում իմ եկեղեցու համար հանրության մեջ, և եկեղեցին չի խոսում ինձ համար» ։ Քենեդին հռետորական հարց բարձրացրեց, արդյոք ամերիկացիների քառորդ մասն ավելի ցածր է մյուս մասից միայն այն պատճառով, որ կաթոլիկ է, և մի անգամ էլ ասաց. «Ոչ ոք ինձ չհարցրեց իմ կրոնի մասին, երբ ես ծառայում էի Ռազմածովային նավատորմում՝ Խաղաղ օվկիանոսի հարավային մասում»։
Սեպտեմբերին և հոկտեմբերին Քենեդին հայտնվեց հանրապետական թեկնածու Ռիչարդ Նիքսոնի հետ, ով այնուհետև դարձավ վարչապետ, ԱՄՆ-ի պատմության մեջ առաջին նախագահական հեռուստադեբատում։ Այդ նախագծերի ընթացքում Նիքսոնի ոտքը վնասված էր, նա անընդհատ քրտնում էր և իրեն անհարմար էր զգում, մինչդեռ Քենեդին, ընտրելով խուսափել գրիմից, հայտնվեց շատ հանգիստ և կարծես ստիպում էր հեռուստադիտողին համարել իրեն հաղթող։ Ռադիոլսողները մտածում էին, որ կամ Նիքսոնն է հաղթելու, կամ էլ ոչ ոքի է լինելու ։ Այդ դեբատներն այժմ համարվում են ամերիկյան քաղաքականության անկյունաքարը, մի իրողություն, որից հետո հեռուստատեսությունը սկսեց մեծ դեր խաղալ քաղաքականության մեջ ։
Քենեդիի ընտրարշավը նոր թափ հավաքեց իր առաջին դեբատից հետո և նա մի փոքր առաջ անցավ Նիքսոնից։ Նոյեմբերի 8-ին նա հաղթեց Նիքսոնին 20-րդ դարի ամենակարևոր նախագահական ընտրություններում։ Նա անցավ Նիքսոնին երկու տասնորդական տոկոսով (49.7% և 49.5%), մինչդեռ Ընտրողների կոլեգիայում նա հավաքեց 303 ձայն, իսկ Նիքսոնը՝ 219 (269 ձայն էր պետք հաղթելու համար)։
Այլ 14 ընտրողներ Միսիսիպիից և Ալաբամայից մերժեցին օգնել Քենեդիին, քանզի նա օգնում էր քաղաքացիական իրավապաշտպանների շարժմանը. նրանք քվեարկեցին Հարի Ֆ. Բիրդին Վիրջինիայից այնպես, ինչպես արեցին Օկլահոմայի ընտրողները։ Քենեդին դարձավ ամենաերիտասարդ նախագահը։ Նա հաջորդեց Էյզենհաուերին, ով ամենածերն էր այդ ժամանակ։ Հետագայում Ռոնալդ Ռեյգանն անցավ նրան 1981 թվականին։
Նախագահությունը
Քենեդին ավելացրեց՝ «Այս ամենը չի վերջանա առաջիկա հարյուր օրվա ընթացքում, ոչ կվերջանա առաջին հազար օրը, ոչ էլ այս վարչակազմի կառավարման ժամանակաշրջանում, և հավանաբար ոչ էլ այս մոլորակի գոյության ընթացքում։ Բայց եկեք սկսենք»։
Վերջում նա ավելի ընդլայնվեց ինտերնացիոնալիզմի իր ցանկության մեջ՝ «Վերջապես, եթե դուք Ամերիկայի կամ աշխարհի քաղաքացին եք, մեզնից պահանջեք նույն բարձր ուժի և զոհաբերության չափանիշները, որոնք մենք ենք ձեզնից խնդրում» ։
thumb|300px|right|<Center>«Մենք որոշել ենք գնալ [[Լուսին և այլ բաներ անել այս դարում, ոչ թե նրա համար, որ դրանք հեշտ են, այլ որովհետև դրանք դժվար են, որովհետև նպատակը կօգնի կազմակերպել և չափել մեր կարողությունները և հմտությունները, որովհետև այդ մարտահրավերն այն է, ինչը մենք ցանկանում ենք ընդունել, այն, ինչը մենք չենք ցանկանում հետաձգել, և այն, ինչին մենք ցանկանում ենք հասնել...
Հենց այս պատճառներով եմ ես անցյալ տարի որոշել մեր ուժերը կենտրոնացնել տիեզերք հասնելու վրա, ինչը իմ ամենակարևոր որոշումներից է, որոնք կատարվել են և կկատարվեն իմ նախագահության ժամանակաշրջանում», Ջոն Ֆ․ Քենեդի, 1962 թ. ]]
Այս ուղերձն արտահայտեց Քենեդիի վստահությունն առ այն, որ իր վարչակազմը ուղղություն է վերցրել պատմականորեն նշանակալից ներքին և արտաքին քաղաքականություններում։ Այս լավատեսության և ամենօրյա քաղաքական իրողությունը երկրի ներսում և դուրսը կառավարելու ճնշման միջև հակադրությունը կլինի նրա վարչակազմի կառավարման վաղ տարիների գլխավոր լարվածությունը ։
Քանի որ Քենեդու տնտեսական խորհրդականները ցանկանում էին, որ նա իջեցնի հարկերը, նախագահը միանգամից համաձայնվեց բալանսավորված բյուջե ունենալուն։ Սա անհրաժեշտ էր ձայների փոխարեն, որպեսզի մեծացվեր օրինագծերը կարգավորող կոմիտեի անդամակցությունը, քանի որ դեմոկրատները պետք մեծամասնություն կազմեին օրենսդրական օրակարգի քննարկման հարցում ։ Նախագահը կենտրոնացավ անմիջապես և առանձնահատուկ լուծում պահանջող խնդիրների վրա, որոնք հանդիպում էին վարչակազմին, և արագորեն բարձրաձայնում էր իր անհամբերությունը՝ ավելի խորը մտածմունքների մատնվելով։ Ազգային անվտանգության հարցերով խորհրդական Ուոլթ Ուիթման Ռոստովը մի անգամ սուր քննադատություն սկսեց կոմունիզմի աճի վերաբերյալ, իսկ Քենեդին կեսից նրան ընդհատելով ասեց․ «Ի՞նչ եք ուզում, որ ես անեմ դրա հետ այսօր» ։
Քենեդին ընդունեց պաշտպանության նախարար Ռոբերտ ՄաքՆամարայի որոշումը F-111 TFX կործանիչ ռմբակոծիչների համար պայմանագիրը տալ General Dynamics-ին Բոինգի համար ։ Սենատոր Հենրի Ջեքսոնի խնդրանքից հետո, սենատոր Ջոն ՄաքՔլելանը 46 օր հիմնականում փակ լսումներ անցկացրեց, մինչև մշտական քննչական ենթակոմիտեն հետազոտում էր TFX պայմանագիրը՝ 1963 թվականի փետրվարից նոյեմբեր ։
Արտաքին քաղաքականություն
Քենեդիի արտաքին քաղաքականության մեջ հիմնականում գերակշռում էր հակամարտությունը ԽՍՀՄ-ի հետ, որն արտահայտվում էր տարբեր մրցամարտերում Սառը պատերազմի սկզբում։ 1961 թվականին Քենեդին տագնապով էր սպասում ԽՍՀՄ կառավարության ղեկավար Նիկիտա Խրուշչովի հետ կայացող գագաթնաժողովին։ Նախագահը խաղը սխալ սկսեց Խրուշչովի՝ 1961 թվականի Սառը պատերազմի հակամարտության մասին խոսքին ագրեսիվ արձագանքելով։ Խոսքը նախատեսված էր Խորհրդային միության ներքին ունկնդրի համար, սակայն Քենեդին դա ընդունեց որպես անհատական մարտահրավեր։ Նրա սխալը նպաստեց 1961 թվականի հունիսի Վիեննայի գագաթնաժողովից առաջ լարվածության բարձրացմանը ։
Գագաթնաժողովի ճանապարհին Քենեդին կանգ առավ Փարիզում, որպեսզի հանդիպի Շառլ դը Գոլին, ով Քենեդիին խորհուրդ տվեց արհամարհել Խրուշչովի «հղկող» ոճը։ Ֆրանսիայի նախագահն ազգայնական էր և արհամարհում էր ԱՄՆ-ի ազդեցությունը Եվրոպայում։ Այնուամենայնիվ, դը Գոլը տպավորված էր երիտասարդ նախագահով և իր ընտանիքով։ Քենեդին սա նշեց նաև իր խոսքի մեջ Փարիզում, ասելով, որ ինքը կհիշվի որպես «այն մարդը, ով ուղեկցեց Ջեքի Քենեդիին Փարիզ» ։
1961 թվականի հունիսի 4-ին նախագահը հանդիպեց Խրուշչովին Վիեննայում և զայրացած ու հիասթափված լքեց հանդիպումը, որ նա թույլ է տվել ԽՍՀՄ-ի նախարարների խորհրդի նախագահին իրեն ճնշել՝ չնայած բազմաթիվ զգուշացումների։ Խրուշչովն էլ իր հերթին տպավորված էր նախագահի խելքով, բայց կարծում էր, որ նա թույլ է։ Քենեդին հաջողության հասավ Խրուշովին մինչ այդ ամենազգայուն խնդրի՝ Մոսկվայի և արևելյան Բեռլինի միջև առաջարկված համաձայանագրի իմաստը փոխանցելում։ Նա պարզ հասկացրեց, որ այդպիսի որևէ համաձայնագիր, որը կխոչընդոտի ԱՄՆ-ի՝ արևմտյան Բեռլին մուտք գործելը, կդիտարկվի որպես ռազմական գործողություն ։
Նախագահի տուն վերադարձից քիչ անց ԽՍՀՄ-ն հայտարարեց իր մտադրությունն արևելյան Բեռլինի հետ համաձայնագիր կնքել՝ չեղյալ համարելով որևէ երրորդ կողմի ներգրավման իրավունքը քաղաքի որևէ մասում։ Քենեդին ճնշված ու զայրացած որոշեց, որ իրավիճակից դուրս գալու միակ տարբերակը երկրին՝ միջուկային պատերազմին պատրաստելն է, ինչը, իր անհատական կարծիքով, կարող էր տեղի ունենալ մեկը հինգի հավանականությամբ ։
Վիեննայի գագաթնաժողովից մի քանի շաբաթվա ընթացքում ավելի քան 20000 մարդ Արևելյան Բեռլինից տեղափոխվեց արևմտյան մաս՝ ի պատասխան ԽՍՀՄ-ի հայտարարություններին։ Քենեդին սկսեց պարբերաբար հանդիպումներ կազմակերպել Բեռլինյան հարցով, որտեղ Դին Աչեսոնն առաջինը խորհուրդ տվեց ռազմական այլ հզոր ուժեր հիմնել ՆԱՏՕ-ի դաշնակից երկրների կողքին ։ 1961 թվականի հուլիսի ելույթի ժամանակ Քենեդին հայտարարեց իր որոշումը՝ պաշտպանության բյուջեին 3.25 միլիարդ դոլար ավելացնել և ավելի քան 200, 000 ավել զորք պահել՝ համարելով, որ Արևմտյան Բեռլինի վրա հարձակումը կդիտարկվի որպես հարձակում ԱՄՆ-ի վրա։ Ելույթը 85% հավանության արժանացավ ։ Հաջորդ ամիս Խորհրդային միությունը և արևելյան Բեռլինն սկսեցին խոչընդոտել արևելյան բեռլինցիների տեղափոխումը արևմտյան մաս և քաղաքի միջով կանգնեցրին փշոտ մետաղալարից ցանկապատ, որն այնուհետև դարձավ Բեռլինի պատ։ Քենեդիի նախնական արձագանքը դա արհամարհելն էր այնքան ժամանակ, քանի դեռ արևմտյան Բեռլինից արևելյան մուտքը շարունակում էր ազատ մնալ։ Այս ուղին փոփոխվեց, երբ իմացան, որ արևմտյան բեռլինցիները ԱՄՆ-ի կողմից իրենց դիրքի պաշտպանության վստահությունը կորցրել են։ Քենեդին փոխնախագահ Ջոնսոնին՝ զինվորական անձնակազմի հետ մեկտեղ ուղարկեց անցնել արևմտյան Գերմանիայով՝ ներառյալ խորհրդային զորքով պահվող անցակետերը, որպեսզի ցույց տա ԱՄՆ-ի շարունակական նվիրվածությունը Արևմտյան Բեռլինին ։ Քենեդին ելույթ ունեցավ Սուրբ Անսելմի վարժարանում 1960 թվականի մայիսի 5-ին զարգացող Սառը պատերազմի ժամանակ Ամերիկայի վարքի վերաբերյալ։ Ուղերձը մանրամասնում էր, թե ինչպես պետք է ամերիկյան արտաքին քաղաքականությունը վարվի աֆրիկյան ժողովուրդների հետ՝ ակնարկելով ժամանակակից աֆրիկյան ազգայնականության աջակցությունը, ասելով «Մենք նույնպես նոր ազգ ստեղծեցինք գաղութային կառավարության դեմ ապստամբելով» ։
Կուբան և Խոզերի ծովածոցի գործողությունը
Ջոն Քենեդու նախագահությանը նախորդող Դուայթ Էյզենհաուերի վարչակազմը նախապատրաստել էր Կուբա ներխուժելու և Ֆիդել Կաստրոյի ռեժիմը տապալելու պլան, որը ղեկավարվում էր Կենտրոնական հետախուզական գործակալության կողմից։ Այդ պլանն իրագործելու համար, ներգրավել էին Կուբայից արտագաղթածներին և հատկացվել էր 13 միլիարդ դոլար։
1961 թվականի ապրիլի 17-ին Ջոն Քենեդին ստորագրեց հետագայում Խոզերի ծովածոցի գործողությունն սկսելու հրամանագիրը։ 1500 ԱՄՆ-ում մարզված կուբացիներ կազմել էին «Բրիգադ 2506» ռազմական միավորումը, որ պետք է ներխուժեր Կուբա։ Գործողության ընդհանուր ղեկավարն էր ԿՎՀ տնօրեն Ալեն Դալեսը։
1961 թվականի ապրիլի 19-ին, երբ արդեն Կուբան ետ էր մղել ներխուժման փորձը, Ջոն Քենեդին ստիպված էր բանակցություններ վարել Կուբայական ղեկավարության հետ 1189 գերեվարված գրոհայիններին ազատ արձակելու համար։ Քսան ամիս տևած բանակցություններից հետո Կուբան գերիներին ազատ արձակեց 53 միլիոն դոլար պարենի և դեղորայքի դիմաց։
Ըստ Քենեդու կենսագիր Ռիչարդ Ռիվսի, նախագահը հիմնականում կենտրոնացած էր գործողության քաղաքական ելքի, քան ռազմական արդյունքի վրա։ Բոլոր դեպքերում Քենեդին իր վրա վերցրեց ձախողման պատասխանատվությունը, ասելով՝ «...մենք ծանր հարված ստացանք, և արժանի էինք դրան։ Բայց մենք հավանաբար դրանից ինչ-որ բան կսովորենք։»
Կուբայի հրթիռային ճգնաժամը
1962 թվականի մայիսին Նիկիտա Խրուշչովը անսպասելի առաջարկություն արեց՝ տեղակայել Կուբայում խորհրդային միջուկային հրթիռներ։ Կուբան համաձայնվեց։ Նույն թվականի ամռանը Կուբա տեղափոխվեց 42 միջուկային հրթիռ։ Թեև փոխադրումը կատարվեց խիստ գաղտնի պայմաններում, սակայն արդեն սեպտեմբերին ԱՄՆ-ում կասկածներ կային դրա վերաբերյալ։ Քենեդին հայտարարեց, որ ԱՄՆ-ը չի հանդուրժի իր սահմաններից 150 կմ-ի վրա խորհրդային միջուկային հրթիռների առկայությունը, ինչին Խռուշչովը պատասխանեց, որ Կուբայում չկան և չի լինի նմանատիպ խորհրդային զենք։
Հոկտեմբերի 14-ին ամերիկյան հետախուզական ինքնաթիռը հայտնաբերեց հրթիռների տեղադրման վայրը։ Հոկտեմբերի 16-ին լուսանկարները ցույց տվեցին Քենեդիին։ Արդյունքում, 10 օր անց ԱՄՆ-ը հայտարարեց Կուբայի ռազմածովային շրջափակումը։ ԽՍՀՄ-ից պահանջեցին վերացնել այդ հրթիռները։ ԽՍՀՄ-ի խնդրանքով հրավիրվեց ՄԱԿ-ի Անվտանգության Խորհուրդի նիստ։ Իրավիճակը այնքան լարվեց, որ ԽՍՀՄ-ը մոտ երկու տասնյակ նավ ուղարկեց Կուբայի ափերի մոտ, սակայն ամերիկյան նավերի դեմ գործողություններ չծավալվեցին։ Միևնույն ժամանակ երկու գերտերությունների ղեկավարների միջև սկսվեց պաշտոնական նամակագրություն։ Սկզբում ԽՍՀՄ-ը դժգոհություն էր հայտնում ԱՄՆ-ի գործողություններից։ Սակայն մի քանի օրից պարզ դարձավ, որ ԱՄՆ-ը պատրաստ է ամեն գնով հեռացնել այդ հրթիռները։ Երկրորդ նամակում Խրուշչովը ընդունում էր այն փաստը, որ Կուբայում կա հզոր սովետական զենք, սակայն վստահեցնում էր, որ ԽՍՀՄ-ը չի պատրաստվում հարձակվել ԱՄՆ-ի վրա։ Նրա խոսքերով «Այդպես կարող են վարվել միայն խելագարները կամ ինքնասպանները, որոնք ցանկանում են զոհվել և մինչև այդ ամբողջ աշխարհը կործանել»։ Խռուշչովը Քենեդիից երաշխիքներ էր պահանջում, որ չի հարձակվի Կուբայի վրա և փոխարենը պատրաստակամություն էր հայտնում դուրս բերել այնտեղից իր զենքը։ ԱՄՆ-ն համաձայնվեց։ Այսպիսով, կատարվեց առաջին քայլը դեպի խաղաղություն։
Սակայն հոկտեմբերի 27-ին եղավ Կարիբյան ճգնաժամի «սև շաբաթը», երբ միայն հրաշքով չսկսվեց նոր Համաշխարհային պատերազմը։ Այդ ժամանակ Կուբայի վրայով օրը երկու անգամ անցնում էին ամերիկյան ինքնաթիռները։ Հենց այդ օրը խորհրդային զորքերը գցեցին ամերիկյան հետախուզական ինքնաթիռներից մեկը։ Այդպիսի գերլարված իրավիճակում ԱՄՆ-ի նախագահը ընդունեց որոշում՝ երկու օր անց ռմբակոծել խորհրդային հրթիռային բազաները և զինված հարձակում սկսել կղզու վրա։ Հաջորդ օրը խորհրդային իշխանությունները համաձայնվեցին ամերիկյան պայմաններին։ Ձեռք բերված համաձայնությունը ուներ նաև գաղտնի կողմ՝ ԱՄՆ-ը պարտավորվում էր 4-5 ամսվա ընթացքում դուրս բերել Թուրքիայից իր հրթիռները։ Կուբայից հրթիռները հանելու որոշումը ընդունվել էր առանց Կուբայի իշխանության համաձայնության։ Այդպես վարվեցին, որովհետև Ֆիդել Կաստրոն կտրականապես դեմ էր իր երկրից միջուկային հրթիռները հեռացնելուն։ Դրանից հետո միջազգային լարվածությունը ընկավ։ Հոկտեմբերի 28-ին ԽՍՀՄ-ը դուրս բերեց իր հրթիռները, իսկ նոյեմբերի 20-ին ԱՄՆ-ը հանեց կղզու ծովային շրջափակումը։ Կարիբյան ճգնաժամը ունեցավ խաղաղ ավարտ։
Լատինական Ամերիկան և կոմունիզմը
Քենեդին, վիճելով նրա մասին, որ «նրանք, ովքեր դարձնում են խաղաղ հեղափոխությունը անհնարին, կդարձնեն բռնի հեղափոխությունը անխուսափելի» և փորձելով պայքարել կոմունիզմի սպառնալիքի հետ Լատինական Ամերիկայում, ստեղծում է «Հանուն զարգացման դաշինք»-ը, որն օգնություն էր ուղարկում որոշ երկրներին և ավելի ընդարձակ մարդու իրավունքների ստանդարտներ էր փորձում դնել տարածաշրջանում ։ Նա սկսեց սերտորեն համագործակցել Պուերտո Ռիկոյի ղեկավար Լուիզ Մունյոզ Մարինի հետ՝ Դաշինքի զարգացման նպատակով, և սկսեց պայքարել Պուերտո Ռիկոյի կառավարության ինքնավարության համար։
Երբ նախագահն ստանձնեց իր լիազորությունները, Էյզենհաուերի վարչակազմը՝ Կենտրոնական հետախուզական վարչության միջոցով սկսեց ծրագիր մշակել՝ Կուբայում Կաստրոյի և Դոմինիկյան Հանրապետությունում Ռաֆայել Տրուխիլոյի սպանության համար։ Քենեդին անձամբ հանձնարարեց վարչությանը, որ ցանկացած այդպիսի ծրագիր պետք է ճշմարտանման մերժում ստանա ԱՄՆ-ի կողմից։ Նրա հասարակական դիրքորոշումն ընդդիմության մեջ էր ։ 1961 թվականին Դոմինիկյան Հանրապետութոյան ղեկավարն սպանվեց։ Այդ դեպքի հաջորդ օրերին Պետքարտուղարի տեղակալ Չեսթեր Բոուլզն զգուշորեն ուղղորդում էր ազգի արձագանքը ։
Մի քանի պատմաբաններ քննադատում էին Քենեդիին նրա համար, ինչը նրանք ընդունում էին որպես մարդու իրավունքների և քաղաքական ազատության կրկնակի ստանդարտներ։ Օրինակ՝ Նոամ Չոմսկին գտել է, որ 1963 թվականի հեղաշրջումը Գվատեմալայում, որը կանխեց ընտրությունները, վայելում էր Քենեդու վարչակազմի ամբողջ աջակցությունը։ Չոմսկին ասում է, որ Քենեդին աջակցում էր հեղափոխությանը, քանի որ Ժակոբո Արբենզի՝ ընտրությունների առաջատար թեկնածուի գլխավոր քաղաքականության առաջարկը շատ լավ հող էր հանդիսանում հեղաշրջական գործողության համար, ինչը վնասում էր ամերիկյան Միացյալ Մրգային Ընկերության հետաքրքրություններին ։ Մյուս գիտնականները նույնպես վկայում են այն, որ Քենեդին, իսկ այնուհետև՝ Լինդոն Ջոնսոնը, աջակցում էին ռազմական ռեժիմին, որը դաժան հակաապստամբական գործողություններ սկսեց 1960-ականներին, ինչը տարավ ավելի քան 10.000 քաղաքացիական կյանքեր ։
Խաղաղության կորպուս
Որպես իր նախագահական առաջին գործողություններից մեկը՝ Քեննեդին Կոնգրեսին խնդրեց ստեղծել Խաղաղության կորպուս։ Առաջին տնօրենը նրա աներձակն էր՝ Սարջենտ Շրիվերը։ Այս ծրագրի շնորհիվ ամերիկացիները կամավոր ցանկացան օգնել թերզարգացած ժողովուրդներին այնպիսի բնագավառներում, ինչպիսիք են կրթությունը, հողագործությունը, առողջապահությունը, շինարարությունը։ Կազմակերպությունն աճեց մինչև 5000 անդամ 1963 թ․-ի մարտին և 10 000-ի՝ մյուս տարի։ 1961 թ․-ից սկսած ավելի քան 200 000 ամերիկացիներ միացան Խաղաղության կորպուսին՝ սպասարկելով 139 երկիր։
Հարավարևելյան Ասիա
Էյզենհաուերը Քենեդիին հրահանգելիս ընդգծեց, որ պետք է առաջնային տեղ տալ Հարավարևելյան Ասիայի կոմունիստական վտանգին։ Ըստ Էյզենհաուերի Լաոսում տարածաշրջանային վտանգ է սպառնում։ 1961 թվականի մարտին Քենեդին Լաոսի նկատմամբ իր ունեցած քաղաքականությունը փոխեց՝ «ազատ» Լաոսից այն վերածելով «նեյտրալ» Լաոսի։ Նա ընդգծեց, որ Վիետնամում են տարածում կոմունիզմը, այլ ոչ թե Լաոսում ։
1961 թվականի մայիսին նա Լինդոն Ջոնսոնին ուղարկեց Հարավային Վիետնամի նախագահ Նգո Դինհ Դիեմի հետ հանդիպման։ Ջոնսոնը Դիեմին հավատացնում էր, որ իրենք կարող են ավելի մեծ օգնություն ցուցաբերել կոմունիստների դեմ ուղղված ռազմական ուժերի ձևավորման համար։ Քենեդին հայտարարեց, որ Հարավային Վիետնամում կոմունիզմի ջախջախման դեպքում Դիեմի հետ իր քաղաքականությունը օգնությունից կանցնի համագործակցության ։
Քենեդին սկզբում հետևեց Էյզենհաուերի օրինակին և սահմանափակ զորքով ռազմական գործողություններ իրականացրեց կոմունիստների նկատմամբ, որոնց ղեկավարում էր Հո Շի Մինը ։ Քենեդին շարունակեց իր քաղաքականությունը Հարավային Վիետնամին տնտեսական և ռազմական օգնություն ցուցաբերոլով Ավելի ուշ 1961 թվականին Վիետ Կոնգը գերակշռող դիրք ուներ ։ Քենեդին այդ շրջանում ավելացրեց ուղղաթիռների, ռազմական խորհրդատուների և ԱՄՆ-ի հատուկ ջոկատներ։ Բայց և այնպես, Քենեդին չէր ուզում լայնամաստաբ ռազմական գործողույթուններ իրականացնել ։