cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պորտուգալիա
Պոմբալինյան ժամանակաշրջան և Լուսավորություն
1756 թվականին Եվրոպայում բռնկվում է հերթական խոշոր ռազմական հակամարտությունը, որը պատմությանն առավել հայտնի է Յոթնամյա պատերազմ անվանումով։ Այս պատերազմում Պորտուգալիան սատարում էր իր վաղեմի դաշնակից Մեծ Բրիտանիային, իսկ դրակից Իսպանիան՝ թագավորական Ֆրանսիային։ 1763 թվականին իսպանական բանակը գրավում է Պորտուգալիայի տարածքը, սակայն մեկ տարի անց կողմերի միջև կնքվում է հաշտության համաձայնագիր։ Արդյունքում՝ Պորտուգալիան Պրուսիայի և Մեծ Բրիտանիայի հետ միասին ճանաչվում է որպես հաղթանակած կողմ և վերականգնվում է նախապատերազմյան ստատուս քվոն։
Նապոլեոնյան դարաշրջան և Բրազիլիայի կորուստ
19-րդ դարի առաջին տասնամյակը նշանավորվում է Նապոլեոնյան Ֆրանսիայի վերելքով։ 1804 թվականին Նապոլեոն Բոնապարտը կատարում է ազգային հեղաշրջում և ընտրվում Ֆրանսիայի կայսր՝ միաժամանակ նաև ցմահ կոնսուլ։ 1807 թվականի աշնանը Պորտուգալիա ներխուժելու նպատակով ֆրանսիական զորքերը տեղափոխվեցին Իսպանիա։ Նապոլեոնը հավակնում էր գրավել Պորտուգալիան՝ վերջինիս դաշնակից Մեծ Բրիտանիայի դիրքերը անդրծովյան Եվրոպայում խարխլելու նպատակով։ 1807-1811 թվականներին պորտուգալական ուժերը հաջողությամբ պայքար են սկսում իրենց հայրենիք ներխուժած ֆրանսիական բանակի դեմ, իսկ թագավորական ընտանիքն ու պորտուգալական ազնվականությունը՝ այդ թվում և Մարիա I-ը, տեղափոխվում են Հարավային Ամերիկայում պորտուգալական գաղութ հանդիսացող Բրազիլիա։
Նապոլեոնի կողմից Պորտուգալիայի բռնազավթումը սկսվում է դանդաղ և ընթանում մինչև 19-րդ դարի սկիզբը։ 1807 թվականին ֆրանսիացիները գրավեցին Պորտուգալիայի մայրաքաղաք Լիսաբոնը և Բրազիլիայում կազմավորվեց ժամանակավոր կառավարություն՝ Ռիո դե Ժանեյրո կենտրոնով։ Վերջինս որոշ ժամանակ անց դարձավ Պորտուգալական կայսրության քաղաքամայրը։ 1815 թվականին Բրազիլիան հռչակվեց թագավորություն, իսկ միապետական Պորտուգալիան միավորվեց վերջինիս հետ՝ ստեղծելով Պորտուգալիայի, Բրազիլիայի և Ալգարվերի պլյուրոնտինենտալ պետությունը։ Ֆրանսիական բռնազավթումը խարխլեց պորտուգալացիների դիրքերը Հարավային Ամերիկայում։ Արդյունքում կիսանկախ Բրազիլիան հաջողություններ գրանցեց քաղաքական, վարչական, տնտեսական, ռազմական և այլ ոլորտներում։ 1815 թվականին Նապոլեոնի հրամանատարության տակ գտնվող ֆրանսիական հեծելագնդերը պարտություն կրեցին յոթերորդ կոալիցիայի երկրների միացյալ բանակին։ Արդյունքում՝ Եվրոպայում իրավիճակը շրջադարձային կերպով փոխվեց, և արքայազն Ժուան VI-ը կարողացավ անվտանգ վերադառնալ Լիսաբոն։ Այնուամենայնիվ, պորտուգալական արքունիքը շարունակում էր գործունեություն ծավալել Բրազիլիայում։ 1820 թվականին Պորտուում բռնկվեց լիբերալ հեղափոխություն, որի մասնակիցները պահանջում էին թագավորական ընտանիքի վերադարձը Լիսաբոն։
Հեղափոխականների հաղթանակից հետո թագավորը վերադարձավ Լիսաբոն, սակայն նրա որդին՝ Պեդրուն, շարունակեց մնալ Ռիո դե Ժանեյրոյում։ Հաջորդ տարի Պորտուգալիայի կառավարությունը փորձեց Բրազիլիայում վերականգնել գաղութային վարչակարգը, սակայն բրազիլացիներն անդրդվելի էին։ Արքայորդի Պեդրուն կարճ ժամանակահատվածում կարողանում է ստանալ բրազիլական ազդեցիկ խավի մեծամասնության աջակցությունը և նույն տարում Բրազիլիան հռչակում է անկախ պետություն։ Այսպիսով՝ Հարավային Ամերիկայում պորտուգալացիների միակ հենակետը մնում է Սիսպլատինան (գտնվում է մերօրյա Ուրուգվայի տարածքում)։ Բրազիլիայի միջազգային ճանաչման գործընթացն ավարտվում է 1825 թվականին՝ երբ Պեդրու I-ը հորից թագ է ստանում։ Այնուամենա կորտեսների ընդունած առաջադիմական բարեփոխումների զգայի մասը չիրագործվեց լիբերալ բուրժուազիայի երկչոտության պատճառով։
Հաջորդիվ սկսվում է Պորտուգալիայի պատմության լիբերալ պատերազմների շրջափուլը։ 1820 թվականին Պորտուգալիայում սկսվում է բուրժուական հեղափոխություն, որի հիմնական պահանջն էր սահմանադրական միապետության հաստատումը։ 1824 թվականին արքայազն Միգել Բրագանսացու շուրջը համախմբված ֆեոդալակղերական տարրերը պետական հեղաշրջում են կատարում, երկրում սկսվում է քաղաքացիական պատերազմ, որն ավարտվււմ է սահմանադրական միապետական կարգերի կողմնակիցների հաղթանակով։ 1834 թվականին Միգել Բրագանսացին ստիպված է լինում հրաժարվել գահից։ Շուտով սահմանադրականների ձախ թևը հանդես է գալիս նախկինում ընդունված լիբերալ սահմանադրությունը վերականգնելու պահանջով։ Լիսաբոնում բռնկվում է հերթական ապստամբությունը, որը 1836 թվականին վերածվում է խոշոր բուրժուական հեղափոխության։ Իշխանության գլուխ է անցնում ձախ սահմանադրականները կամ սեպտեմբերականները, որոնց 1842 թվականին դուրս են մղում աջ սահմանադրականները։ Միավորվելով կղերաֆեոդալական տարրերի հետ` աջ սահմանադրականները կազմում են արտիստների «Կարտիշտա» պահպանողական կուսակցությունը։ Չարտիստների պարագլուխ գեներալ Կաբրալը հաստատում է ռազմական դիկտատուրա։
Պորտուգալիան՝ սահմանադրական միապետություն
Մարիա II թագուհու և Ֆերդինանդ II-ի որդին՝ Պեդրու V-ը, գահակալել է շատ կարճ ժամանակահատված (1853-1861)։ Նրա կառավարման տարիներին Պորտուգալիայում կառուցվում են բազմաթիվ ճանապարհներ և երկաթուղիներ, բարելավվում է առողջապահական համակարգը։ Պեդրուի օրոք Պորտուգալիայում տարածվում է խոլերայի համաճարակը։ Նորընտիր թագավորը այդ տարիներին այցելում է տարբեր հիվանդանոցներ, նվիրաբերություններ կատարում և մխիթարում հիվանդներին, որից հետո նա սկսում է մեծ ժողովրդականություն վայելել ժողովրդի շրջանում։ 1861 թվականին խոլերայի զոհ է դառնում նաև հենց ինքը՝ Պեդրուն և երկրի գահը որոշ ժամանակ մնում է թափուր։ Դա գլխավորապես պայմանավորված էր այն հանգամանքով, որ մահկանացուն կնքած արքայի երկու եղբայրները ևս մահացել էին համաճարակից։ Քաղաքական նման խառնակ պայմաններում Պորտուգալիայի ղեկն անցնում է Պեդրուի այրի կնոջը՝ Ստեֆանիա Հոհենցոլեռն-Զիգմարինգենին։ Նրանք իրենց համատեղ կյանքի ընթացքում չէի ունեցել երեխաներ և դա է պատճառը, որ Պորտուգալիայի հաջորդ արքան եղավ Պեդրուի կրտսեր եղբայրը՝ Լուիշ I-ը։ Ճգնաժամային իրադրության մեջ գտնվող Պորտուգալիան 19-րդ դարում արդեն կորցրել էր իր նախկին ազդեցիկ դերը գաղութատեր երկրների շարքում։ Ամերիկայի իր գաղութների մեծ մասն անկախացել էի դեռևս դարասկզբին։ Այնուամենայնիվ, Պորտուգալիայի գաղութային վարչակարգը տարածվում էր Ասիայի և Աֆրիկայի մի շարք տարածքների վրա։ Լուանդա, Բենգելա, Բիսաու, Մապուտու և Պորտու Ամբոիմ նավահանգիստները դեռևս շարունակում էին ծառայել պորտուգալացիների շահերին։ 1884 թվականի Բեռլինի վեհաժողովը, որին մասնակցում էին 14 պետություններ (Ավստրո-Հունգարիա, Ֆրանսիա, Գերմանական կայսրություն, Ռուսական կայսրություն, Օսմանյան Թուրքիա, Պորտուգալիայի թագավորություն, Մեծ Բրիտանիա և այլն), ամբողջովին ընթացավ Մեծ Բրիտանիայի կառավարության մշակած սցենարով։ Մոզամբիկն ու Անգոլան (ներառյալ՝ մերօրյա Զիմբաբվեն և Զամբիան), որն ըստ Պորտուգալիայի ներկայացրած պահանջի պետք է ներառվեր «վարդագույն քարտեզի» մեջ, համընկնեց բրիտանական հավակնությունների հետ, իսկ պորտուգալական ներկայացուցչությունը՝ Մարիու Սուարիշի գլխավորությամբ, բախվեց վեհաժողովի կազմակերպիչ Օտտո ֆոն Բիսմարկի անզիջում կեցվածքին։ Նախկինում Պորտուգալիայի մաս կազմող երկու աֆրիկյան գաղութները բռնակցվեցին Բրիտանական կայսրությանը՝ ձևավորելով «Կապի գաղութից մինչև Կահիրե» առանցքը։
Աֆրիկայում Պորտուգալիային մնացին միայն Կաբո Վերդեն, Սան Տոմե և Պրինսիպին, Պորտուգալական Գվինեան։ Բացի այդ, պորտուգալացիները դեռևս վերահսկում էին Հնդկաստանի, Թիմորի և Մակաոյի ասիական տարածքներին։ 1908 թվականի փետրվարի 1-ին Լիսաբոնում սպանվում են Պորտուգալիայի թագավոր Կառլուշ I-ը և վերջինիս իրավահաջորդ արքայազն Լուիշ Ֆելիպեն։ Նույն օրը Մանուել II-ը դառնում է երկրի նոր գահակալը, սակայն 1910 թվականի հոկտեմբերի 5-ի հեղափոխությունը տապալում է վերջինիս իշխանությունը և Պորտուգալիան հռչակվում է հանրապետություն։
Աշխարհամարտեր և հետպատերազմյան շրջան
Պորտուգալիան Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցում է Անտանտի կողմում՝ 1916 թվականին պատերազմ հայտարարելով Գերմանիային։ Այդ ժամանակահատվածում Պորտուգալիայում ուժեղանում է հեղափոխական ու դեմոկրատական շարժումը։ Տնտեսական և քաղաքական ճգնաժամի աճի պայմաններում 1926 թվականին երկրում հաստատվում է գեներալ Կարմոնայի բռնատիրական վարչակարգը։ 1932 թվականին կառավարության ղեկն անցնում է Օլիվեյրա Սալազարին, ով հենվելով կալվածատերերի, ֆինանսիական օլիգարխիայի և եկեղեցական վերնախավի վրա ֆաշիստականացնում է երկիրը՝ արգելվելով բոլոր կուսակցությունների գործունեությունը։ Իսպանիայի հեղափոխական պատերազմի ժամանակ Պորտուգալիան աջակցում էր իսպանացի ֆաշիստներին և իտալա-գերմանական ինտերվենտներին։
1975 թվականի ապրիլին տեղի է ունենում սահմանադիր ժողովի ընտրություններ, որոնք ավարտվում են կառավարական կոալիցիայի հաղթանակով։ 1976 թվականի ապրիլին ընդունվում է հանրապետության սահմանադրությունը, որը երաշխավորում էր պորտուգալացիների քաղաքացիական իրավունքներն ու դեմոկրատական ազատությունները։
Մեխակների հեղափոխություն և Պորտուգալիայի եվրաինտեգրման գործընթաց
Պորտուգալիան շարունակում է ղեկավարվել ազգային խորհրդի կողմից մինչև 1976 թվականի օրենսդրական ընտրությունները։ Այդ ընտրություններում հաղթանակ է տանում սոցիալիստական կուսակցությունը, որի առաջնորդ Մարիու Սուարեշը հուլիսի 23-ին դառնում է սահմանադրական կառավարության ղեկավար (վարչապետ)։ Մարիու Սուարեշը պաշտոնավարում է մինչև 1978 թվականը, սակայն 1983 թվականին կրկին վերընտրվում է այդ պաշտոնում (այս անգամ կառավարում է մինչև 1985 թվականը)։ Սուարեշը փորձում է վերականգնել փլուզված տնտեսությունը՝ զարկ տալով արդյունաբերության ճյուղերի զարգացմանը։ Նրա օրոք Պորտուգալիայում տեղի է ունենում արմատական հեղափոխություն, որը փոխում է պորտուգալացիների սոցիալ-տնտեսական վիճակը։ 1977 թվականին սկսում են բանակցությունները Պորտուգալիայի և Եվրոպական տնտեսական համագործակցության (ԵՏՀ) միջև։ Այս ժամանակաշրջանի Պորտուգալիայի արտաքին քաղաքականությունը ձևավորվում է նեոլիբերալիզմի և սոցիալիզմի հավասարակշռության պայմաններում։
Նորընտիր կառավարությունն իրականացնում է հողային բարեփոխումներ և ազգայնացնում է երկրի մայր օրենքների ժողովածուն։ 1982 և 1989 թվականներին տեղի են ունենում հերթական սահմանադրական փոփոխությունները։ 1986 թվականին Պորտուգալիան միանում է Եվրոպական տնտեսական համագործակցությանը, որը հետագայում դառնում է Եվրոպական Միություն (ԵՄ)։ Պորտուգալիայի եվրաինտեգրման գործընթացի ավարտը լավ է անդրադառնում Պորտուգալիայի տնտեսության վրա։ Երկիրը սկսում է միանալ Արժույթի միջազգային հիմնադրամի տնտեսական բարենորոգումների ծրագրերին։ Պորտուգալիայի վերջին անդրծովյան տարածքը՝ Մակաոն, 1999 թվականին խաղաղ կերպով հանձնվում է Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետությանը։ Նախքան այդ՝ 1987 թվականին, Պորտուգալիան և Չինաստանը ստորագրել էին Մակաոյի խնամակալության վերաբերյալ փաստաթուղթ, որը ժամկետներ էր սահմանում այդ տարածքի վերահսկողության համար։ 2002 թվականին Պորտուգալիան ճանաչում է պորտուգալախոս Արևելյան Թիմորի անկախությունն Ինդոնեզիայից։
1995 թվականի մարտի 26-ին Պորտուգալիան դառնում է Շենգենյան համաձայնության անդամ՝ վերացնելով մուտքի վիզային համակարգն անդամ մյուս պետությունների հետ։ 1996 թվականին Լիսաբոնում ստեղծվում է Պորտուգալալեզու երկրների համագործակցությունը, որին սկսում են անդամակցել Բրազիլիան, Անգոլան, Արևելյան Թիմորը և պորտուգալախոս մյուս պետությունները։ 2004 թվականի հուլիսի 5-ին Պորտուգալիայի վարչապետ Ժոզե Մանուել Բարրոզուն դառնում է Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ։ 2007 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Լիսաբոնում ստորագրվում է Եվրոպական Միության սահմանադրության հիմք հանդիսացող երկրորդ համաձայնագիրը։ Իռլանդիան ԵՄ անդամ միակ երկիրն է, որ չի վավերացրել Լիսաբոնի պայմանագիրը։
Աշխարհագրական դիրք, ռելիեֆ և ներքին ջրեր
Պորտուգալիա պետությունը գտնվում է Երկիր մոլորակի արևմտյան կիսագնդում՝ Եվրոպա աշխարհամասի հարավում։ Զբաղեցնում է Պիրենեյան թերակղզու արևմտյան մի փոքր հատվածն ու Ատլանտյան օվկիանոսի երկու կղզեխմբերը՝ Ազորյան կղզիներն ու Մադեյրան։ Երկրի հյուսիսային մասը հիմնականում սարահարթային է, որտեղ գերիշխում են 1000-1200 մետր բարձրությունները։ Արևմուտքում լեռները զառիվայր իջնում են դեպի ափամերձ հարթավայրեր։ Պորտուգալիայի ամենաբարձր կետը Ազորյան համանուն կղզում գտնվող Պիկու հանգած հրաբուխն է՝ 1991 մետր բարձրությամբ։ Պիկու լեռն ավելի քան երկու անգամ գերազանցում է Ազորյան կղզիների մյուս լեռնագագաթների բարձրությանը և ի շնորհիվ այդ հետաքրքրաշարժ հանգամանքի՝ գրանցված է Գինեսի ռեկորդների գրքում։ Երկրի հյուսիսային մասը հիմնականում զբաղեցված է Մեսետա սարահարթի խոր կտրտված ծայրամասով, որտեղ բարձրանում են բյուրեղային առանձին զանգվածներ։ Տեժու գետից հարավ Պորտուգալական դաշտավայրն է, որտեղ հարթավայրային տեղամասերը հերթագայվում են ոչ բարձր բլրաշարերով։ Ծայր հարավում Սեռա դա Ալգարվի (բարձրությունը մինչև 902 մ) լեռներն են, որոնց հարավային լանջերը զառիվայր իջնում են դեպի ափամերձ դաշտավայրը։
Պորտուգալիայում լեռնակազմական գործընթացները դեռևս չեն ավարտվել և այդ իսկ պատճառով այստեղ հաճախ նկատվում են ցածր ինտենսիվությամբ երկրաշարժեր։ Երկրի տարածքի մեծ մասը գտնվում է Ալպ-հիմալայան կամ Միջերկրածովյան գեոսինկլինալային գոտում։ Այն երկրակեղևի ամենամեծ գեոսինկլինալներից է, որը տարածվում է Ատլանտյան օվկիանոսից մինչև Խաղաղ օվկիանոս՝ ընդգրկելով Պիրենեյան թերակղզու գրեթե ամբողջ հարավը։ 1755 թվականի նոյեմբերի 1-ին Պորտուգալիայի մայրաքաղաքում է տեղի ունեցել Եվրոպայի ամենաուժգին երկրաշարժային ցնցումը՝ Լիսաբոնի ավերիչ երկրաշարժը։
Ափերը ցածրադիր են, ավազային, թույլ կտրտված, միայն Տեժու (Տախո) և Սադու գետերի գետաբերանային մասում ծովի ջրերը ցամաքի մեջ խորանալու հետևանքով առաջացրել են խորշեր ու էստուարներ։ Պորտուգալիայի բացառիկ տնտեսական գոտին կազմում է 1 727 408 կմ քառ․։ Այս ցուցանիշով Պորտուգալիան 3-րդն է Եվրոպական Միությունում և 11-րդը՝ ամբողջ աշխարհում։
Վարչական բաժանում
Պորտուգալիան այժմ գտնվում է վերակառուցման գործընթացում։ Մինչև 2003 թվականը Պորտուգալիայի տարածքը բաժանվում էր 18 շրջանների, 308 մարզերի և շուրջ 4260 համայնքների («ֆրեգեզի»)։
Երկրաբանական կառուցվածք
Պորտուգալիայի հյուսիսային և հարավային լեռնային շրջանները կազմված են մինչքեմբրիի և պալեոզոյան բյուրեղային թերթաքարերից, գնեյսներից, քվարցիտներից և ավագաթերթաքարային շերտախմբերի հաստվածքներից ու հերցինյան ծալքավորությամբ շարունակվում են մինչև Մեսեաա սարահարթը և Ուելվա զանգվածը։ Մեծ տարածություն են զբաղեցնում ուշ, պալեոզոյան հասակի գրանիտների ելքերը։
Օգտակար հանածոներ
Օգտակար հանածոներից կան վոլֆրամի, անագի, կրաքարի, պղնձի, երկաթի, ուրանի, բերիլի, քարածխի հանքավայրեր։
Կլիմա
Կլիման մերձարևադարձային, միջերկրածովյան է՝ շոգ ամառով և անձրևային ձմեռով։ Ատլանտյան օվկիանոսը բարերար ազդեցություն է թողնում կլիմայի վրա։ Միջերկրական ծովի ափամերձ շրջաններում նկատվում են բրիզներ։ Հունվարի միջին ջերմաստիճանը ափամերձ մասերում մոտ 10 °C է, ներքին շրջաններում՝ 7-8 °C, հուլիսինը համապատասխանաբար՝ 20 °C և 25-27 °C, տարեկան տեղումները՝ ափամերձ շրջաններում 400 մմ են, հյուսիսում մինչև 800 մմ, լեռներում՝ 1200-2500 մմ։
Ներքին ջրեր
Գետային ցանցը խիտ է։ Խոշոր գետերն են Դորուն (Դուերո), Տեժուն (Տախո) և Գվադիանան։ Սնումը հիմնականում անձրևային է։ Վարարում են ձմռանը և գարնանը, նվազում՝ ամռանը, ունեն հիդրոէներգետիկ մեծ պաշարներ, օգտագործվում են ոռոգման համար։
Հողեր և բուսականություն
Հյուսիսում՝ լեռներում, տարածված են լեռնաանտառային, պոդզոլային, կենտրոնում և հարավում՝ գորշ և շագանակագույն, ափամերձ շրջաններում՝ ճահճային, տեղ-տեղ՝ աղուտային հողեր։ Երկրի հարավային շրջաններին բնորոշ է միջերկրածովյան տիպի բուսականությունը, ցամաքի խորքում տարածված են մակվիսի մացառուտները՝ հավամրգի, օրոճի, խնկածառի ծառատեսակներով։ Անտառներն զբաղեցնում են տարածքի 5%-ը։ Լեռներում հանդիպում են կաղնու, շագանակենու անտառներ, ափամերձ շրջաններում՝ սոճու, էվկալիպտի պուրակներ։ Լեռներում մեծ տարածում ունեն մարգագետինները։
Կենդանական աշխարհ
Միջերկրածովյան տիպի է, Միջին Եվրոպային հատուկ տեսակների լայն տարածմամբ (գայլ, աղվես, կզաքիս և այլն) և հյուսիս-աֆրիկյան ֆաունայի ներկայացուցիչներով (ալժիրյան ոզնի, իսպանական նապաստակ)։ Շատ են կրծողները, չղջիկները, թռչուններն ու սողունները։ Ջրերը հարուստ են ձկներով։
Պետական կարգ
Պորտուգալիան խորհրդարանական հանրապետություն է։ Նախագահն ընտրվում է ընդհանուր քվեարկությամբ 5 տարի ժամկետով։ Կառավարությունը ղեկավարում է վարչապետը, որը, որպես կանոն, հանդիսանում է Ազգային ժողովի ընտրություններում ամենաշատ ձայներ հավաքած կուսակցության ղեկավարը։ Վարչապետը ձևավորում է իր աշխատակազմը։ Խորհրդարանը (Հանրապետության ասամբլեան) ընտրվում է կուսակցական ցուցակներով 4 տարի ժամկետով։ Խորհրդարանի կազմի մեջ մտնում են 230 պատգամավորներ։ Պորտուգալիայի կառավարությունը նախարարների խորհուրդ է, որը կազմված է 14 նախարարներից։
Բնակչություն
Պորտուգալիան աշխարհի առավել միատարր ազգային կազմ ունեցող երկրներից է։ Բնակչությունը ավելի քան 99%-ը պորտուգալացիներ են, բնակվում են նաև 50 հզ․ օտարերկրացիներ։ Պաշտոնական լեզուն պորտուգալերենն է, կրոնը՝ կաթոլիկությունը, պաշտոնական տոմարը՝ գրիգորյանը։ Բնակչության խտությունը 1 կմ2 վրա 106 մարդ է, ափամերձ մի քանի շրջաններում և կղզիներում՝ մինչև 200 մարդ։ Խոշոր քաղաքներն են Լիսաբոնը, Պորտուն։
Լեզու
Պորտուգալիան մոնոէթնիկ երկիր է, պաշտոնական լեզուն է պորտուգալերենը, որով աշխարհի 3 մայրցամաքներում խոսում են շուրջ 184 մլն մարդիկ (ամենից մեծ պորտուգալախոս երկիրը Բրազիլիան է)։
Կրոն
Բնակչության 81 %-ը կաթոլիկներ են ։ Մնացյալ քրիստոնյաները կազմում են բնակչության մոտ 3,3%-ը ։ Իսլամադավանները կազմում են բնակչության 0,6%-ը ։ Լիսաբոնի և Պորտուի բնակչության 200 հազարը հրեաներ են։ Բնակչության մոտ 6,8%-ը աթեիստներ են ։
Կյանքի տևողություն
Պորտուգալիայում կյանքի տևողությունը՝ ըստ սեռի, 2010-2020
Համախառն ներքին արդյունք
Պորտուգալիայի համախառն ներքին արդյունքը 2012-2021 թվականներին.
Տուրիզմը Պորտուգալիայում
Պորտուգալիան աչքի է ընկնում նաև տուրիզմի առումով։ 2013 թվականին Պորտուգալիան ընդունել է շուրջ 8.100.000 այցելուների ։ Պորտուգալիայի տուրիստական թեժ կետերն են՝ Լիսաբոնը, Ալգարվեն, Մադեյրան, Դուերոն, Պորտու-Սանտոն և Ալենտեժուն։<br/ > Պորտուգալիայի ամենահայտնի հանգստյան գոտիներն են՝
Լիսաբոն
Պորտուգալիայի մայրաքաղաքն է։ Այն աշխարհի ամենագեղեցիկ քաղաքներից մեկն է։ Այն ամբողջովին հագեցած է իր բազմադարյա պատմությամբ։ Նրա նեղ փողոցներն ու պալատները ամբողջովին տեղափոխում են միջնադար և մարդ կորցնում է ժամանակի զգացողությունը։ Սակայն մյուս կողմից Լիսաբոնը ժամանակակից մեգապոլիս է՝ զարգացած ենթակառուցվածքով և ժամանցի վայրերով։ Շնորհիվ այս անսովոր, բայց և ներդաշնակ համադրությանը՝ Լիսաբոնը համարվում է ամենահեղինակավոր մայրաքաղաքներից մեկը։ Լիսաբոնի տեսարժան վայրերն են՝ Ռոսիո հրապարակը, Ռեշտաուրադորեշ հրապարակը, Մարկիզա դե Պոմբալ հրապարակը, Պրասա դու Կոմերսիու հրապարակը, Ռատրու հրապարակը, Ամորեյրաշ հրապարակը, Ազգային թատրոնը, Ազգային ժողովի Պալատը, Պալասիո-Ֆոշ Պալատը, Միտրա Պալատը, Ազատության պողոտան, Էդուարդ VII-ի այգին, Սան Բենտու փողոցը, Սուրբ Վինսետ դո Ֆորի եկեղեցին, Բելեն աշտարակը, Քրիստոսի արձանը, Ապրիլի 25-ի կամուրջը, Լիսաբոնի պատմության թանգարանը, Կերամիկայի թանգարանը և այլն։
Կոիմբրա
Փոքրիկ համալսարանական քաղաքը ձգվում է Մոնդեգո գետի երկայնքով։ Նրա բնակչությունը կազմում է 100 հազար՝ մշտական բնակիչներ և 20 հազար ուսանող։ Ուսանողները մինչ այսօր ներկայացնում են քաղաքի դեմքը։ Եվրոպայի ամենահին համալսարաններից մեկը գործում է XII դարից։ Նրան բազում անգամներ տեղափոխել են Լիսաբոն և հակառակը, մինչև որ 1537 թվականին այն հաստատվեց թագավորական նստավայրում։ Ճարտարապետական հուշարձաններից առանձնանում է Հին տաճարը, Նոր տաճարը և Սանտա Կռուզ վանքը։
Առողջապահություն
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության տվյալներով 2014-ին ծնունդը կազմել է 1000 բնակչին՝ 9,28, մահացությունը՝ 11,02 ։ Կյանքի միջին տևողությունը 79 տարի է։ Մահացության հիմնական պատճառներն են սիրտ-անոթային համակարգի հիվանդությունները, չարորակ նորագոյացությունները, թոքաբորբը։ Բժիշկներ են պատրաստում համալսարանների 3 բժշկական ֆակուլտետներ։ Պորտուգալիայում հայտնի են Պեդրաշ Սալգադաշ, Վիդագու, Ալմոֆալա, Բրանկաշ, Կամարա, Արեգոշ, Ֆունշալա, Կամաշա և Սանտա Կրուշ առողջարանները։
Կրթություն
Եվրոպական երկրների համեմատությամբ անգրագիտության տոկոսը բարձր է Պորտուգալիայում։ Մինչև ֆաշիստական կարգերի տապալումը (1974) անգրագետ էր երկրի բնակչության 40 %-ը, իսկ 1980-ին՝ 25-30 %-ը։ 1979-ի օրենքով համընդհանուր տարրական կրթությունը հայտարարվել է պարտադիր, սակայն երկրում կան նաև մասնավոր դպրոցներ, կրթության վրա դեռես ուժեղ ազդեցություն ունի կաթոլիկ եկեղեցին։ Նախադպրոցական հիմնարկների (3-6 տարեկանների համար) մեծ մասը մասնավոր են։ 6-ամյա տարրական դպրոցը պարտադիր է 6-12 տարեկանների համար։ Պետական տարրական դպրոցում ուսուցումն անվճար է։ Լրիվ միջնակարգ դպրոցը (լիցեյ) 7-ամյա է, 3 փուլով՝ 2-3-2։ Ուսուցումը պետական և մասնավոր միջնակարգ դպրոցներում վճարովի է և ոչ պարտադիր։ Միջնակարգ դպրոցի վերջին 2-ամյա փուլում կա 2 բաժանմունք՝ հումանիտար և բնական։ 6-ամյա պարտադիր տարրական դպրոցի հիմքի վրա գործում են պրոֆտեխնիկական ուսումնական հաստատությունները (1-5-ամյա)։ Տարրական դպրոցի ուսուցիչներ են պատրաստում 2-ամյա մանկավարժական ուսումնարանները (լիցեյների 2-րդ փուլի հիմքի վրա)։ Բարձրագույն վճարովի կրթություն են տալիս համալսարանները, ինստիտուտները և քոլեջները։ Երկրում կան 11 համալսարան, 30 ինստիտուտ և քոլեջ։ Բուհ են ընդունվում լրիվ միջնակարգ դպրոցի շրջանավարտները։ Երկրի խոշորագույն բուհերից են Լիսաբոնի (հիմնադրվել է 1290-ին), Պորտուի (1911), Կոիմբրայի (հիմանադրվել է 1290-ին Լիսաբոնում, 1537-ից Կոիմբրա), Լիսաբոնի տեխնիկական (1930), ազգային կոնսերվատորիան (Լիսաբոն, 1835), արվեստների 2 բարձրագույն դպրոցները (Լիսաբոն և Պորտու)։ 1981-ից Պորտուգալիայի գաղութ Մակաոյում գործում է Արևելյան Ասիայի մասնավոր համալսարանը։ Գործում են պատմության պորտուգալական ակադեմիան (1720), Գեղեցիկ արվեստների ազգային ակադեմիան (1932)։ Կան նաև 46 տարբեր գիտական ընկերություններ և 26 այլ գիտական հիմնարկներ։ Պորտուում է գտնվում երկրի խոշորագույն հանրային-մունիցիպալ գրադարանը (հիմնադրվել է 1833-ին, ավելի քան 1325 հազար գիրք), խոշոր են նաև Լիսաբոնի ազգային (1796, ավելի քան 1 մլն գիրք), Կոիմբրայի համալսարանի (1716, ավելի քան 1 մլն գիրք) գրադարանները։ Թանգարաններից են՝ Ազգագրական (1875), Հնագիտության (1866), Հնագույն արվեստի (1884), ժողովրդական արվեստի (1948), Երկրաբանական-հանքաբանական (1837), Դրամագիտության (1933), Գալուստ Կյուլպենկյան հիմնարկություն (1956) և այլն, բոլորը Լիսաբոնում։
Գիտություն
Պորտուգալիայի տարածքում բնական և տեխնիկական գիտելիքների կուտակման նախնական փուլը համընկնում է Պիրենեյան թերակղզում հռոմեական, ապա արաբա–իսպանական գիտության պատմության համապատասխան ժամանակաշրջանի հետ։ 13-րդ դարի Ռեկոնկիստայի ավարտը, քաղաքների հզորացումը, կրոնի հարաբերական հանդուրժողականությունը և արաբական մշակույթի նվաճումների օգտագործումը նպաստեցին բնագիտության և տեխնիկայի վերելքին։ 1290-ին հիմնադրվեց Լիսաբոնի համալսարանը։ Վերածնության դարաշրջանում զարգացան քարտեզագրությունը, աստղագիտությունը, մասամբ՝ մաթեմատիկան, կատարելագործվեց նավագնացության տեխնիկան, կառուցվեցին նոր տիպի արագընթաց, մանևրունակ նավեր՝ կարավելլաներ։ Պորտուգալական արշավախմբերը իսպանականների հետ առաջիններն էին, որ սկսեցին Աշխարհագրական մեծ հայտնագործությունները։ 14-րդ դարում կազմվեցին քարտեզներ, Ատլանտյան օվկիանոսի զգալի մասի համար նավարարության ձեռնարկներ։ 1418-ին Հենրի Ծովագնացը Սագրիշում հիմնադրեց աստղադիտարան և ծովագնացության դպրոց։ 15-րդ դարի և 16-րդ դարի սկզբի կարևորագույն նվաճումներից էին Բարեհուսո հրվանդանի (Բարտոլոմեու Դիաշ, 1488), Բրագիլիայի արևելյան ափերի (Պեդրո Ալվարես Կաբրալ, 1500) և առանձնապես դեպի Հնդկաստան ծովային ուղիների (Վասկո դա Դամա, 1497-1499) հայտնագործությունները։ Վերջինս սկիզբ դրեց Հնդկական օվկիանոսի երկրների և հարավարևելյան Ասիայի հետազոտությունների նոր փուլին։ Պորտուգալիայի նավագնացական և քարտեզագրական գիտությունները ընդհուպ մինչև 16-րդ դարի վերջը մնում էին որպես օրինակ Եվրոպայի համար։ Մինչև 18-րդ դարը համընդհանուր օգտագործման մեջ էին երկարության որոշման համար 15-րդ դարի վերջին աստղագետ Ա․ Զակուտոյի կազմած հակումների աղյուսակները։ 16-րդ դարի կեսերին մաթեմատիկոս և աստղագետ Պ․ Նունիշը ստեղծեց նոնիուսը և հետազոտեց լոքսոդրոմիայի հատկությունները։ 16-17-րդ դարերում հրատարակվեցին մի շարք կենսաբանաբժշկագիտական աշխատանքներ։ 17-րդ դարի առաջին կեսին արշավախմբեր կազմակերպվեցին դեպի Աֆրիկայի և Ասիայի մայրցամաքային շրջանները, ինչպես նաև Բրազիլիա։ Բնագիտական հետազոտությունների աշխուժացումն սկսվեց 18-րդ դարի վերջում։ 1772-ին Կոիմբրայի համալսարանում ստեղծվեցին մաթեմատիկայի և բնական գիտությունների ֆակուլտետներ, ինչպես նաե քիմիայի, ֆիզիկայի լաբորատորիաներ, աստղադիտարան, բուսաբանական այգի, կենդանաբանական թանգարան։ 1779-ին հիմնադրվեց Լիսաբոնի ԳԱ-ն, որտեղ, ինչպես նաև Կոիմբրայի համալսարանում աշխատում էին օտարերկրացի գիտնականներ (հիմնականում իտալացիներ)։ Գիտության զարգացումն առավել ինտենսիվացավ 1820-ի հեղափոխությունից հետո, երբ ստեղծվեցին գիտական ընկերություններ և հանձնաժողովներ, թանգարաններ։ 1852-ին պոլիտեխնիկական ինստիտուտներ հիմնադրվեցին Լիսաբոնում և Պորտուում։ 1870-ական թվականներին Աֆրիկայում երկաթուղիների անցկացման նախագծերի և եվրոպական երկրների գաղութային էքսպանսիայի ընդհանուր ուժեղացման հետ կապված Պորտուգալիայում դարձյալ հետաքրքրություն առաջացավ արևադարձային երկրների հետազոտման նկատմամբ։ 1875-ին Լիսաբոնում կազմակերպվեցին աշխարհագրական ընկերություն և Անդրծովյան տարածքների Ազգագրական թանգարան։ Նշանակալից գիտական արդյունքներ տվեցին Ա․ Սիլվա Պորտուի աֆրիկյան (1852-1853), Ա․ Սերպա Պինտուի (1877-1979) և այլ արշավախմբերը։
Մշակույթ
Պորտուգալիան հարուստ և բազմազան մշակույթի երկիր է։ Ժողովրդական երաժշտության ամենատարածված ձևը ֆադուն է՝ քնարական մեներգը կիթառի նվագակցությամբ, հանրածանոթ է վիրա պարը։ Հանրահայտ են պորտուգալական թատրոնի հիմնադիր Վիսենտեն, դրամատուրգ և բանաստեղծ Լուիշ դի Կամոենսը, գրողներ Ֆեռնանդո Պասոն, Ժոզե Սարամագոն, ճարտարապետ Ժոակին Մաշադու դե Կաշտրուն և ուրիշներ։
Գրականություն
Պորտուգալիայի գրականության առավել վաղ նմուշներն են Ա․ Ժիրալդիշի (14-րդ դար) հերոսական պոեմից պահպանված հատվածը և ժողովրդական քնարական ստեղծագործություններ։ 13-15-րդ դարերում ասպետական քնարերգության բազմաթիվ նմուշներ զետեղված են «կանցոններ»-ում։ Այդ շրջանում կղերական գրականությունը լատիներենից անցել է ժողովրդի լեզվին։ 15-րդ դարի սկզբից ստեղծվել են Ֆ․ Լոպիշի (1380-1460) և այլոց պատմական ժամանակագրությունները, որոնցում արժանահավատ փաստերը զուգորդվել են լեգենդների և զրույցների հետ։ 15-րդ դարի վերջից սկսած Պորտուգալիայի տնտեսության վերելքի ու բուրժուական հարաբերությունների առաջացման, քաղաքական հզորության ամրապնդման պայմաններում ստեղծվել է Վերածննդի գրականությունը։ Դրա սկզբնավորողներից մեկը՝ պորտուգալաացի թատրոնի հիմնադիր Ժ․ Վիսենտեն (մոտ 1470-մոտ 1536), իր պիեսներում քննադատել է հասարակական արատներն ու եկեղեցուն։ Վերածննդի գրողների մեծ մասին՝ Բ․ Ռիբեյրու (մոտ 1482-1552), Ֆ․ Սա դի Միրանդա (1481-1558), Ա․ Ֆեռեյրա (1528-1569)։ 16-րդ դարի կեսին տնտեսական ու քաղաքական ճգնաժամի պայմաններում Պորտուգալիայի Վերածնության գրականությունը անկում է ապրել։
Երաժշտություն
Պորտուգալական ժողովրդական երաժշտությունը ունի հին ավանդույթներ, հարուստ է և բազմազան։ Լադային կազմում մաժոր-մինորի հետ պահպանվում են միջնադարյան լադերը։ Սետրառիթմական կառուցվածքին բնորոշ է սիմետրիկ պարբերույթների գերակշռությունը, երգային և երգ-պարային ժանրերը զարգացած են ավելի, քան գործիքայինը։ Առավել հին երգերից են՝ աշխատանքային, տոմարական, ինչպես և եկեղեցական տոների հետ կապվածները։ Ամենատարածված երգային ձևը կոչվում է ֆաղու, հանրածանոթ պարը՝ վիրա։ Ժողովրդական նվագարաններից են՝ կիթառը, վիոլան, կավաքինյուն, գայտան, պարկապզուկը, հարվածային՝ զաբումբան, տամբորիլը, պանդեյրուն և ադուֆին։ Պրոֆեսիոնալ երաժշտությունը նույնպես հին ավանդույթներ ունի։ 12-13-րդ դարերում տրուբադուրների արվեստի դարաշրջանն էր․ նշանավոր ներկայացուցիչներից են Ալֆոնս III և Դինիշ I արքաները։ 15-16-րդ դարերում մեծ ծաղկման է հասել վոկալ և գործիքային պոլիֆոնիան։ Խոշոր երաժշտական կենտրոններ են Լիսաբոնը, Պորտուն և Կոիմբրան։
Թատրոն
Իմպրովիզացիոն բնույթի ներկայացումների, լիթուրգիական դրամայի երևան գալու մասին առաջին տեղեկությունները մեզ հասել են 17-րդ դարից։ 15-րդ դարի վերջին Վերածննդի շրջանի մշակույթի կազմավորումը նպաստել է թատրոնի և դրամատուրգիայի զարգացմանը։ Ազգային թատրոնի հիմնադիրն է դրամատուրգ, դերասան և կոմպոզիտոր Ժ․ Վիսենտեն։ 16-րդ դարի վերջին Լիսաբոնում երևան են եկել հանրային թատրոններ։ 16-րդ դարի 2-րդ կեսին և 17-րդ դարում ինկվիզիցիայի հետապնդման և եկեղեցական գրաքննության պատճառով թատերարվեստը անկում է ապրել։ Ազգային թատրոնի վերելքը կապված է 1820-1830-ական թվականներին ռոմանտիկական ուղղության հաստատման հետ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո միայն որոշ գործիչներ են անդրադարձել համաշխարհային և ազգային դասականների և օտարերկրյա խոշոր հեղինակների պիեսներին։ Թատերական կյանքի կենտրոնը Լիսաբոնն է, ուր բացի Մարիա II թագուհու ազգային թատրոնից գործում են Ազգային ժողովրդական, Գեղարվեստական թատրոնները և այլն։ Թատերախմբեր կան նաև Պորտուում և Կոիմբրայում։
Կինո
Պորտուգալիայում 1896-ից նկարահանվել են առանձին կինոժապավեններ։ Կինոարտադրությունն ավելի կանոնավոր է դարձել «Պորտուգալիա-ֆիլմ» (1909) կինոֆիրմայի ստեղծումից հետո։ 1920-1930-ական թթ․ ստեղծագործել են պորտուգալական խոշոր ռեժիսորներ Լ․ դի Բառուշը, Մ․ դի Օլիվեյրան և ուրիշներ։ Ազգային կինոարվեստի զարգացումը արգելակվել է ֆաշիստական դիկտատուրայի և խիստ գրաքննության շրջանում։ Թողարկվել են շահութաբեր ֆիլմեր։
Խոհանոց
Պորտուգալական խոհանոցը մատչելի է, համեղ և մեծ չափաբաժնով։ Պորտուգալական դասական ուտեստներ են համարվում sardinhas assadas-ը (գրիլ արած սարդինա ձուկ ), pasteis de bacalhau-ն (ձողաձկան թխվածք) և caldo verde (կարտոֆիլով և կաղամբով ապուր )։ Ծովամթերքով ուտեստները, ինչպիսին են՝ inguado grelhado-ն (տապակած տափակաձուկ) և bife de atum-ը (թունաձկան սթեյք), անմիջապես գրգռում են ախորժակը։ Ճաշի ժամանակ հնարավոր է համտեսել իսկական պորտուգալական գինի կամ պորտվեյն, որի անունը ծագում է երկրի անվանումից։
Հայերը Պորտուգալիայում
Պորտուգալիայի հայ համայնքը կազմավորվել է 1920-ական թվականներից հետո։ Ներկայումս բնակվում է 500 հայ կենտրոնացած Լիսաբոնում և Պորտոյում։ Պորտուգալիայի հայերից նշանավոր է հայ բարերար Գալուստ Գյուլբենկյանը։
Պորտուգալիայում Հայաստանի դեսպանությունը գտնվում է Հռոմում, բայց ունի հյուպատոսություն Լիսաբոնում և Պորտոյում։ Հայաստանում Պորտուգալիայի դեսպանությունը գտնվում է Մոսկվայում։
Հետաքրքիր փաստեր
Պորտուգալիայի սահմանագիծը 1139 թվականից չի փոխվել։ Այն համարվում է Եվրոպայի ամենավաղ ձևավորված և անփոփոխ սահմաններ ունեցող երկիրը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Միջերկրածովյան միության անդամներ Կատեգորիա:Լիբերալ ժողովրդավարություններ Կատեգորիա:ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Եվրոպայի խորհրդի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Պիրենեյան թերակղզի Կատեգորիա:Հանրապետություններ Կատեգորիա:Հարավային Եվրոպայի երկրներ
Աստերոիդների ցանկ (175001-175100)
Աստերոիդների ցանկ (174901-175000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (175101-175200)
|}
Կըղնուտ
Կըղնուտ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Լազիստանի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Քարաբակ
Քարաբակ, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում։ Աղբրաձոր, Գահանիստ, Հայթաղ, Մովսեսաշեն, Վազգենաշեն և Արախիշ գյուղերի հետ միասին կազմում է Արախիշ համայնքը։
Աշխարհագրություն
Գյուղը տեղակայված է Արցախի Հանրապետության հյուսիսարևմտյան հատվածում՝ Քաշաթաղի շրջանում՝ նախկինում՝ Արցախի Վայկունիք գավառում։ Բնակավայրը տեղակայված է Շալվա գետի Րախիշ (Ղորչու) վտակի ձախափնյա անտառապատ ձորալանջին ։
Պատմություն
19-րդ դարի սկզբին լքված գյուղում քրդական մի քանի ընտանիքներ հաստատվեցին։ Բնակավայրը նրանք անվանեցին Ղարաբեկլու։ Տասնամյակների ընթացքում թրքախոս քրդերը հիմնովին ավերել են հայկական պատմամշակութային արժեքները։ Ադրբեջանում խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո այս տարածքները բռնակցվում է ԱԽՍՀ-ին ։
1998 թվականին այստեղ հաստատվեցին ՀՀ բնակավայրերից մի քանի վերաբնակիչներ ։
2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի հետևանքով բնակավայրը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ ։
Բնակչություն
Քարաբակում 2010 թվականին կար 4 մարդ։ 2014 թվականին Քարաբակ գյուղը բնակչություն չուներ ։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության աշխարհագրություն
Հրաչյա Քեշիշյան
Հրաչյա Հուսիկի Քեշիշյան, հայ ռեժիսոր, պրոդյուսեր, մի քանի տեղական ու միջազգային մրցանակների դափնեկիր։ Հայաստանի մշակույթի վաստակավոր գործիչ (2018) ։
Կենսագրություն
Հրաչյա Քեշիշյանը ծնվել է 1970 թվականի օգոստոսի 15-ին Երևանում։
1999 թվականին եղել է Հայաստանի ազգային հեռուստաընկերությունը գլխավոր պրոդյուսերը։
2001 թվականին եղել է Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերությունը գլխավոր պրոդյուսերը։
2003-2011 թվականներին եղել է Հայաստանի Ազգային երաժշտական մրցանակաբաշխության, իսկ 2006-2008 թվականներին «Եվրատեսիլ» միջազգային երաժշտական մրցույթի հայաստանյան մասի պրոդյուսերը։
2004 թվականին եղել է Նոր ալիք հեռուստաընկերությունը գլխավոր պրոդյուսերը։
2011 թվականին ղեկավարել է «ATV» հեռուստաընկերությունը։
2010 թվականին եղել է Հայաստանի Հանրային հեռուստառադիոխորհրդի նախագահի գլխավոր խորհրդականը։
2012 թվականին եղել է «Արմենիա» հեռուստաընկերության գլխավոր պրոդյուսերը և տնօրենը։
2015 թվականին եղել է «Արմնյուզ» հեռուստաընկերության գլխավոր պրոդյուսերը և տնօրենը։
Մրցանակներ
Հրաչյա Քեշիշյանը մի քանի միջազգային ու հայաստանյան մրցանակների դափնեկիր Է|է իր հեղինակած ֆիլմերի, ինչպես նաև երաժշտական տեսահոլովակների համար։
Գնահատականներ
Հրաչյա Քեշիշյանի աշխատանքները ոչ միանշանակ արձագանքներ են ստացել կինոդիտողների ու կինոքննադատների կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ կինոռեժիսորներ‎ Կատեգորիա:1970 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 15 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հայ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչներ
Շառլ Էդուար Գիյոմ
Շառլ Էդուար Գիյոմ (Charles Édouard Guillaume, ), շվեյցարացի ֆիզիկոս և չափագետ։ 1883 թ. ավարտել է Ցյուրիխի համալսարանը։ 1915 թվականից Սևրի չափերի և կշիռների միջազգային բյուրոյի տնօրեն։ 1883—1889 թթ. մասնակցել է գծային ընդարձակման գործակցի որոշման և մետրի պլատինա-իրիդիումային էտալոնների փոխհամեմատման աշխատանքներին։
Գիյոմը որոշել է 1 կգ ջրի ծավալը և ստացել այնպիսի արդյունք, որը հիմք է ծառայել ծավալի միավորի՝ լիտրի սահմանման համար։ Ստացել է ճշգրիտ սարքաշինության, չափագիտության մեջ և գեոդեզիայում մեծ նշանակություն ունեցող ինվար տիպի համաձուլվածքների շարք։
Արժանացել է Նոբելյան մրցանակի (1920)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Փորձարարական ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ցյուրիխի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի բողոքականներ
Դոլորես Զոհրապ-Լիբման
Դոլորես Զոհրապ-Լիբման, Օսմանյան կայսրության խորհրդարանի պատգամավոր, կանանց իրավունքների մարտիկ և գրող, մարդասեր ։
Հայտնի գրող Գրիգոր Զոհրապի դուստրը։ Հիմնադրել է «Դոլորես Զոհրապ-Լիբման հիմնադրամը»՝ համալսարանավարտ ուսանողների հետագա գիտական գործունեության համար ։
Կենսագրություն
Դոլորես Զոհրապը ծնվել է Օսմանյան կայսրության Կոստանդնուպոլիս մայրաքաղաքում՝ հայտնի գրող, խորհրդարանի պատգամավոր Գրիգոր Զոհրապի և Կլարայի ընտանիքում։ 19 տարեկանում Դոլորես Զոհրապ-Լիբմանը Հայոց ցեղասպանության ժամանակ ականատես եղավ հոր ձերբակալմանը և արտաքսմանը Կոստանդնուպոլսից ։ Այս իրադարձությունը խոր հետք թողեց նրա կյանքի վրա, քանի որ հայրն ավելի ուշ սպանվեց ։ Դոլորեսը, մայրն ու քույրը՝ Հերմինեն հետո տեղափոխվեցին Եվրոպա․ հատելով Ավստրիան և Ռումինիան՝ հասան Փարիզ, որտեղ Դոլորեսը վերամիավորվեց 2 եղբայրների՝ Արամի և Լեոնի հետ ։ Մոր մահից հետո Զոհրապը տեղափոխվեց Ռումինիա, որտեղ 1932 թվականին ամուսնացավ ամերիկացի գործարար Հենրի Լիբմանի հետ։ Նրանք տեղափոխվեցին ԱՄՆ և 1934 թվականին Դոլորես Զոհրապ-Լիբմանը ստացավ ամերիկյան քաղաքացիություն ։
Մարդասիրություն
1950 թվականին մահացավ Հենրի Լիբմանը, և Դոլորեսն իր կյանքը նվիրեց բարեգործական գործունեությանը, մասնավորապես կրթական և հետազոտական բնագավառներում ։ Ֆինանսապես աջակցում էր հայագիտությանը նվիրված ակադեմիական ծրագրերը, ինչպես նաև Կոլումբիայի համալսարանում հիմնադրեց «Գրիգոր և Կլարա Զոհրապ ընկերություն» հիմնադրամը ։ Աջակցում էր նաև Ռոքֆելլեր համալսարանի և Նյու Յորքի հանրային գրադարանի ուսումնասիրությունները ։ 1987 թվականի նոյեմբերի 8-ին Նյու Յորքում ստեղծվեց «Գրիգոր և Կլարա Զոհրապ տեղեկատվական կենտրոնը»։ Հարուստ գրադարանի և կրթական ծրագրերի շնորհիվ տեղեկատվական կենտրոնն աջակցում է հայագիտության բոլոր ոլորտների ուսումնասիրությունները։ Կենտրոնի բացմանը ներկա էր Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Վազգեն Ա-ն և Երուսաղեմի Հայոց պատրիարք Թորգոմ Մանուկյանը։
Դոլորես Զոհրապ-Լիբմանը մահացել է 1991 թվականին։ Հետմահու հիմնադրվել է «Դոլորես Զոհրապ-Լիբման Հիմնադրամը» ։
Ժառանգություն
Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Վազգեն Ա-ից ստացել է Սուրբ Ներսես Շնորհալի մեդալ ։
Դոլորես Լիբմանի մարդասիրական ժառանգությունը մինչ այժմ շարունակում է աջակցել բազմաթիվ կրթական ծրագրեր և մարդասիրական գործունեություններ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Ամերիկահայեր Կատեգորիա:Հայ գրողներ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված անձինք Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում օսմանյան ներգաղթյալներ
Նատալյա Մետլովա
Նատալյա Վիտալևնա Մետլովա (Наталья Витальевна Метлова, ), ռուս աստղագետ, աշխատել է Ղրիմյան աստղաֆիզիկական աստղադիտարանում։ Փոքր մոլորակների կենտրոնի տվյալների համաձայն, հայտնաբերել է (3044) Սալտիկով աստերոիդը 1983 թվականի սեպտեմբերի 2-ին, Նիկոլայ Կուրոչկինի հետ համատեղ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս աստղագետներ
Գերկարճ ալիքներ
Գերկարճ ալիքներ, 10 մ-ից (հաճախականությունը՝ ν=30 Մհց) մինչև 1մմ (ν=300 Գհց) երկարության ռադիոալիքներ։ Գերկարճ ալիքների կամ գերբարձր հաճախականությունների տիրույթը բաժանվում է մետրային (10 մ-1 մ), դեցիմետրային (1 մ-10 սմ), սանտիմետրային (10 սմ-1 սմ) և մելիմետրային (10 մմ-1 մմ) ալիքների։ Մեծ կիրառություն ունեն հեռուստատեսության, ռադիոկապի, ռադիոաստղագիտության մեջ և այլ բնագավառներում։
Կատեգորիա:Էլեկտրամագնիսական ճառագայթում
Սաշա Պիտերս
Սաշա Պիտերս (Sasha Pieterse, ), ամերիկացի երգչուհի, դերասանուհի, երգահան ու մոդել, ով հայտնի է դարձել ABC Family-ի «Հմայիչ խաբեբաները» երիտասարդական դետեկտիվ դրամատիկ թրիլլեր սերիալում գլխավոր հերոսուհու` Էլիսոն Դիլոուրենտիտ դերը կատարելով։
Կենսագրություն
Սաշա Պիտերսը ծնվել է Յոհաննեսբուրգում, սակայն երեք տարեկան հասակից ապրում է ԱՄՆ-ում։ Սաշան մանկությունն անցկացրել է Լաս Վեգասում, իսկ պատանեկությունն ու երիտասարդությունը Լոս Անջելեսում։ Նա սկսել է խաղալ ֆիլմերում, սերիալներում ու բազմաթիվ ներկայացումներում երբ դեռ փոքր էր։ Սաշայի ծնողները հայտնի պարողներ են, ովքեր ճանապարհորդել են ամբողջ աշխարհով։ Սաշայի մոդելային ու դերասանական կարիերան սկսվել է այն ժամանակ, երբ նա հանդիպել է մի հովանավորի, ում միջնորդությամբ նա հայտնվել է բազմաթիվ ֆիլմերում ու սերիալներում։ Սաշան հայտնվել է նաև տասնյակ գովազդներում ու հեռուստաշոուներում։ Բացի դերասանական կարիերայի, Սաշան նաև ունի երաժշտական կարիերա որպես քանթրի արտիստուհի։ Սաշան համագործակցում է Դեն Ֆրանքլինի հետ, ու նրա լեյբլի մի մասն է կազմում։
Ֆիլմագրություն
Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Բորիս Ջոնսոն
Ալեքսանդր Բորիս դե Պֆեֆել Ջոնսոն, առավել հայտնի է որպես Բորիս Ջոնսոն (Alexander Boris de Pfeffel Johnson, Boris Johnson; ), բրիտանացի քաղաքական գործիչ և լրագրող, 2019 թվականի հուլիսի 24-ից՝ մինչև 2022 թվականի սեպտեմբերի 6-ը Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ։ 2008-2016 թվականներին եղել է Լոնդոնի քաղաքապետ։ 2001-2008 թվականներին, ինչպես նաև 2015 թվականից Միացյալ Թագավորության համայնքների պալատի անդամ է։
2020 թվականի մարտի 27-ին նրա մոտ կորոնավիրուս է հայտնաբերվել ։
Կենսագրություն
Բորիս Ջոնսոնը ծնվել է 1964 թվականի հունիսի 19-ին Նյու Յորքում։ Ծննդյան իրավունքով ունի ամերիկյան և բրիտանական քաղաքացիություն։ 2015 թվականին հայտնի դարձավ, որ Ջոնսոնը պատրաստվում է հրաժարվել ամերիկյան քաղաքացիությունից։ Հրաժարման հիմնական պատճառը խնդիրներն են ԱՄՆ հարկային ծառայության հետ (IRS)՝ հատկապես անշարժ գույքի հարկերի հետ. Ջոնսոնը հրաժարվում էր ԱՄՆ հարկային ծառայությանը մուծել Լոնդոնի՝ իր տան վաճառքից ստացված եկամտահարկ։
Նրա հորական նախապապը հայտնի թուրք լրագրող Ալի Քեմալն է, որը կարճ ժամանակահատվածով եղել է Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար։ Նրա պապը տվել է Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի ձերբակալման հրաման։ Արդյունքում, Աթաթուրքի իշխանության գալուց հետո, նա պաշտոնազրկվել է։
Դրանից հետո Ջոնսոնի պապը փախել է Մեծ Բրիտանիա, որտեղ ընդունել է Ուիլֆրեդ Ջոնսոն անունը ։
Հոր կողմից նախատատը՝ Հանիֆա Ֆերեդը, ազգությամբ ադիգ է եղել, ով փախել է Թուրքիա Ռուսաստանից։
1970-ական թվականների սկզբին Բորիս Ջոնսոնի հայրը՝ Սթենլի Ջոնսոնը, եղել է Եվրոպայի ամենահայտնի բնապահպաններից մեկը։ Այդ իսկ պատճառով նախնական կրթությունը ստացել է Բրյուսելի եվրոպական դպրոցում։
Հետագայում ընտանիքը տեղափոխվել է Մեծ Բրիտանիա, և կրթությունը շարունակել է Սասսեքսի նախապատրաստական դպրոցներից մեկում՝ Էշդաուն Հաուս նախապատրաստական դպրոցում, այնուհետև՝ Էտոն քոլեջում։
1983-1984 թվականներին սովորել է Օքսֆորդի համալսարանում։
Եղել է հայտնի Բուլինգդոնյան ակումբի անդամ ։ Համալսարանական կրթությունը ավարտելուց հետո զբաղվել է լրագրությամբ։
2008-2016 թվականներին եղել է Լոնդոնի քաղաքապետ։ 2001-2008 թվականներին, ինչպես նաև 2015 թվականից Միացյալ Թագավորության համայնքների պալատի անդամ է։
2016 թվականի հուլիսի 13-ից Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարարն է։
2019 թվականի հուլիսի 24-ից Մեծ Բրիտանիայի վարչապետն էր։ 2022 թվականի հուլիսի 7-ին հայտնի է դարձել, որ Բորիս Ջոնսոնը հրաժարական է տվել, սակայն կշարունակի պաշտոնավարել մինչև Պահպանողական կուսակցության նոր ղեկավարի ընտրությունը ։ Նա պաշտոնավարեց մինչև 2022 թվականի սեպտեմբերի 5-ը, երբ Լիզ Թրասը ընտրվեց Պահպանողական կուսակցության նոր առաջնորդ։
Լրագրողական գործունեություն
1987 թվականից սկսել է աշխատել Daily Telegraph-ում։
1989- 1994 թվականներին եղել է Daily Telegraph-ի հատուկ թղթակիցը Բրյուսելում։
1998 թվականից համագործակցում է BBC-ի հետ։
2000 թվականից «Spectator» ամսագրի խմբագիրն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարարներ Կատեգորիա:Լոնդոնի քաղաքապետեր Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության վարչապետներ Կատեգորիա:Բրիտանացի լրագրողներ
Էդգար Ռայս Բերոուզ
Էդգար Ռայս Բերոուզ (Edgar Rice Burroughs, ), ամերիկյան Pulp-ամսագրերի դարաշրջանի գրող, որը մեծ ճանաչում է ստացել Տարզանի մասին վիպաշար գրելով։ Մեծ ազդեցություն է թողել գիտաֆանտաստիկ և ֆենտեզի ժանրերի զարգացման վրա 20-րդ դարում։
Ընտանիք
Էդգար Ռայս Բերոուզը ծնվել է 1875 թ․, հունվարի 9-ին, Չիկագոյում` Ջորջ Թենդեր Բերոուզի (1833–1913) և Մերի Էվալայն Զայգերի (1840–1920) ընտանիքում ։ Միջին անվանումը Բերոուզը ստացել է իր հորական տատի` Մերի Ռայս Բերոուզի անվանումից   ։
Էդգարի հայրը քաղաքացիական պատերազմի վետերան էր, հյուսիսային դաշինքի բանակի մայոր։ Զորացրվելուց հետո զբաղվել է գինեգործությամբ և գալվանական տարրերի արտադրությամբ։ Էդգարն ընտանիքի չորրորդ զավակն էր։ Նրա երկու ավագ եղբայրները ավարտել են Յեյլի համալսարանը։
1900 թվականի հունվարի 1-ին Բերոուզն ամուսնացավ Էմմա Սենտենի Հալբերտի հետ։ Նրանք ունեցան երեք զավակ՝ Ջոան (1908-1972)՝ ով հետագայում ամուսնացավ Տարզան ֆիլմի դերասանուհի Ջեյմս Փիրսի հետ, Հալբերտ (1909-1991) և Ջոն Կոուլման (1913)։
1934 թվականին Բերոզն ամուսնալուծվել է Էմմայից և 1935 թվականին ամուսնացել է դերասանուհի Ֆլորենս Գիլբերտի հետ, որը Բերոուզի ընկերոջ նախկին կինն էր։ Էդգարը որդեգրել է Ֆլերենսի երկու երեխաներին։ 1942 թվականին նրանք ամուսնալուծվել են։
Մինչգրական գործունեությունը
Էդգարն իր կրթությունը ստացել է Բրաունի դպրոցում։ Երբ այդ դպրոցը փակվեց դիֆտերիայի համաճարակի պատճառով, Էդգարը տեղափոխվեց աղջիկների համար նախատեսված Մափլհերսթյան դպրոցը, իսկ այնուհետև տեղափոխվեց Էնդովերյան հարվարդյան դպրոց։ Այն ավարտելուց հետո Էդգարն ընդունվեց Միչիգանի ռազմական դպրոցը։ Ավելի ուշ Բերոուզը հիշեց, որ իրեն բոլոր դպրոցներում ստիպողաբար հունարեն և լատիներեն  են սովորեցրել, բայց ոչ մի տեղ անգլերեն չի սերտել։ Իսկ ռազմական ակադեմիայում նա յուրացրեց ձիավարությունը։
1895 թվականին ակադեմիան ավարտելուց հետո նա հոր ջանքերի շնորհիվ Չիկագոյի կոնգրեսմեն Էդգար Ուիլսոնի կողմից երաշխավորագիր ստացավ՝ աշխատանքի ընդունվելու  Ուեսթ-Փոյնթում, բայց ընտրության քննությունների ժամանակ  կտրվեց։ Դրանից հետո նա ընկավ արկածների հետևից և 1896 թվականի մայիսին դարձավ հեծալազորային։  Բայց ապաչիների դեմ մարտնչելու փոխարեն Էդգարն ուղարկվեց Արիզոնայի նահանգում գտնվող Գրանտ բերդ, որտեղ նա ընդգրկված էր ԱՄՆ-ի բանակի 7-րդ գնդում։ Դրա համար Բերոուզը որոշեց հնարավորինս շուտ ձերբազատվել ռազմական կյանքից և 3 ամիս անց հորը նամակ գրեց, որ վերջինս խոսի Վաշինգտոնի իր ծանոթների հետ։  Հայրը որդուն ընդառաջեց, բայց այդ գործընթացը տևեց 7 ամիս, և Էդգարը հեծելազորը լքեց 1897 թվականի մարտին։
Զորացրվելուց հետո Բերոուզը Այդահոյում նախիր էր պահում։ 1941 թվականին նա հիշում է. «Կովբոյի կյանքն ինձ հոգեհարազատ էր, չհայած այն հանգամանքին, որ այդ ժամանակ Այդահոյում ոչ մի բաղնիք չկար։ Եղել է, որ ես մի երեք շաբաթ իմ հագից չեմ հանել իմ երկարաճիտ կոշիկները։ Ես ունեի առանձին արծաթյա մեքսիկական խթաններ` մեծ աստղիկներով զնգոցով։ Երբ ես քայլում էի, իմ կոշիկների խթանները զնգում էր և այն լսել էիր մի ամբողջ թաղամասով մեկ։ Օ, որքան հպարտ էի ես։»
Դրանից հետո նա առևտրական էր Այդահո նահանգի Պոկատելոյում, աշխատեց Օրեգոնի ոսկու հանքերում, ոստիկան էր Սոլտ-Լեյք-Սիթիում, գրագիր էր Չիկագոյի գրասենյակներում, շրջիկ գրավաճառ էր։ Այնուհետև նա փորձում էր Չինաստան տեղափոխվել որպես ձիավարժության ուսուցիչ կամ էլ նորից զորագրվել։ Բայց այս վերջին երկուսը չստացվեց։ Պահպանվել է գնդապետ Թեոդոր Ռուզվելտի նամակը, որն այն ժամանակ ղեկավարում էր Առաջին հեծելազորային զորամասը, որտեղ և Էդգարը փորձում էր զորագրվել. «Թանկագին պարոն,- գրել էր ԱՄՆ-ի ապագա նախարարը,- ես երջանիկ կլինեմ քեզ զինծառայության ընդունելու, բայց զինվորների թվաքանակի ավելացման հետ կապված ես չեմ կարող կամավորի ընդունել, որն այնքան հեռու է ապրում մեր զորակայանից»։
Բերոուզը պարբերաբար փորձում էր սեփական ձեռնարկատիրություն հիմնել, բայց նրա բոլոր ջանքերը իրական կյանքում փոշիանում էին ։
Գրական գործունեություն
1911 թվականին երեսնամյա ձախողակ բիզնեսմենը հերթական հաճախորդից վերջնականապես ձերբացատվելուց հետո գիշերն իր գրասենյակում նստելով հաշվապահական թղթերի հակառակ կողմի վրա սկսում է աշխատել մի ֆանտաստիկ վեպի վրա։ Վեպը մի մարդու մասին էր, որը չգիտես թե ինչպես պատահաբար հայտնվում է Մարսում` անվերջանալի արկածներով լի մի աշխարհում, որն ընդհանրապես նման չէ «կարտոֆիլային» Այդահոյին և ո՜չ էլ հեռավոր Չիկագոյին։ Դա մի աշխարհ էր, որը նման էր հեքիաթային երազի  ։
20 տարի գոյատևման համար մարտնչող Բերոուզը սովոր էր ոչ մի եկամտի վրա հույս չդնել։ Նա, իհարկե, չէր հավատում, որ իր գրվածքն ինչ-որ մեկը կտպագրի, բայց, և այնպես իր ստեղծագործությունն ուղարկեց «All Story» ամսագրին, որպես հեղինակի անուն նշենով Normal Bean, որը թարգմանաբար նշանակում էր «նորմալ տղա»։ Անունն ընտրելիս Բերոուզը և հրատարակչին, և ընթերցողներին ուզում էր ասած լինել, որ ինքը գիտակցում է իր ստեղծագործության ողջ խենթությունը, բայց հեղինակն ինքը այդ ստեղծել է գիտակից վիճակում ։ Բերոուզը բավականին շատ էր զբաղվում ընթերցանությամբ՝ հիմնականում ճանաչված գրական ամսագրեր կարդալով։ Նա լավ պատկերացում ուներ, թե ինչ կարգի ստեղծագործությունը ընդունելի կարող է լինել հրատարակիչների կողմից։ Որպես զարգացած անձնավորություն, շատերի նման Բերոուզն էլ ամեն գիշեր աչքերը փակելուց առաջ մտածում էր. «Եթե ես ուզենայի, ավելի լավ բան կարող էի գրել, քան այս ստեղծագործությունը»։ Իսկ իր վեպը գրելուց հետո մնում էր տեսնել, թե որքան է Բերոուզի տեսակետը համընկնում խմբագիրների կարծիքին։
Մի ուրիշ տարբերակով էլ նրա աշխատանքային պարտավորությունների մեջ էր մտնում pulp-ամսագրերի գովազդները դիտելը, դրա համար էլ այդ ամսագիրը գրավել էր Բերոուզի ուշադրությունը։ Այսպիսով Բերոուզն իր ստեղծագործությունը նախ և առաջ ուղարկեց հենց այդ «All Story» ամսագրին, որն այդ ժամանակ ամենաբարձր վարկանիշն ուներ։ Ամսագիրը պատկանում էր Ֆրենկ Մանսի կայսրությանը և տպագրվում էր ամիսը մեկ անգամ։ Նա ամենաբարձր հոնարարն էր տալիս իր հեղինակներին։ Այնպես որ՝ այդ ամսագրում տպագրվելը մեծ հաջողություն էր ամեն մի հեղինակի համար։ Ուստի և խելամիտ էր ստեղծագործությունը նախ և առաջ առաջարկել ամենաթանկ վճարող շուկային։
Այդ ժամանակ «All Story» ամսագրի խմբագիրը Թոմաս Հյումել Մետկաֆն էր, և հենց նա էր, որ աշխարհին բացահայտեց XX դարի ամենաժողովրդական գրողին։ Նա միանգամից ընդունեց Բերոուզի վեպը և 400 դոլարով վարձատրեց հեղինակին (ֆանտաստիկ գումար ֆանտաստիկ ստեղծագործության համար), և «Մարսի լուսինների ներքո» («Under the Moons of Mars») գիրքը սկսեց լույս տեսնել ամսագրում։ Վեպը տպագրվեց 6 համարում՝ 1912 թվականի փետրվարից հուլիս ամիսներին։ Բայց Բերոուզի մտացածին մականունը չգործեց, քանի որ խմբագիրները «Նորմալը» փոխարինեցին «Նորման»-ով։ Բայց այսպիսի մանրուքը ոչ մի բիծ չկարողացավ գցել ստեղծագործության փայլուն հաղթանակի վրա։ Հենց առաջին իսկ դրվագից ընթերցողներին գրավեց Ջոն Կարտերի կերպարը։ Եվ չնայած այն հանգամանքին, որ վեպը կրում էր նաև ուսուցողական բնույթ, հերոսի և նրա արկածների մեջ կար մի ինչ-որ նոր և գրավիչ բան։