cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Թեղի էլիպսաձև
Նկարագրություն
Խոշոր ծառ է մինչև 40 մ բարձրությամբ և 1-1,5 մ բնի տրամագծով։ Սաղարթը լայն-գլանաձև է։ Բնի և բազմամյա ճյուղերի կեղևը մոխրավուն կամ կարմրագորշավուն է։ Տերևներն էլիպսաձև են, սղոցաեզր, մինչև 15 սմ երկարությամբ։ Ծաղիկներն աննշան են, մանր, կանաչավուն։ Թևապտուղները հակառակ-ձվաձև են, էլիպսաձև կամ կլորավուն, 3 սմ երկարությամբ, կենտրոնում գտնվող ընկուզիկով։ Ծաղկում է ապրիլին, պտուղները հասունանում են մայիսին, այդ ժամանակաշրջանը համընկնում է գարնան ավարտին։
Տարածվածություն
Բնական պայմաններում հանդիպում է Կովկասում, Եվրոպայի արևմուտքում։ Հայաստանի շրջաններում, Ապարանում, Արարատյան դաշտի նախալեռնային գոտում, Վայքում, Զանգեզուրում, Մեղրիում, Սևանի ավազանում։ Հանդիպում է միջին և վերին լեռնային գոտիներում, կաղնաբոխային և հաճարի անտառներում, ծովի մակերևույթից 1300-2100 մ բարձրության վրա։ Համարվում է տիպիկ բարձրլեռնային ծառատեսակ։ Չնայած այդ հանգամանքին, մեծ հաջողությամբ է աճում նաև մեր հանրապետության ցածրադիր գոտու պայմաններում։ Լուսասեր է, պահանջկոտ հողի բերրիության նկատմամբ, խոնավասեր է, բավականին ցրտադիմացկուն։
Կիրառություն
Այս ծառատեսակը հաճախ է վարակվում հոլանդական հիվանդությամբ, որը կործանարար է թեղիների համար ։
(1017) Ժակլին
(1017) Ժակլին (Jacqueline), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1924 թվականի փետրվարի 4-ին Վենիամին Ժեխովսկու կողմից Ալժիրում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,605143 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4021 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8082 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1535,84 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,234399 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,93° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1924 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Վենիամին Ժեխովսկու կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ավտոմատացված քլիրինգային տուն
Ավտոմատացված հաշվարկային պալատը կամ քլիրինգային տունը (ԱՀՊ/ԱՔՏ, ACH - automated clearing house) համակարգչային էլեկտրոնային ցանց է, որը նախատեսված է գործարքներ մշակելու համար, որոնք սովորաբար ներքին ցածր արժեք ունեցող վճարներ են մասնակից ֆինանսական հաստատությունների միջև։ Այն կարող է ապահովել ինչպես վարկային փոխանցումներ, այնպես էլ ուղղակի դեբետներ : ԱՀՊ համակարգը նախատեսված է մշակելու վճարների խմբաքանակներ, որոնք պարունակում են բազմաթիվ տրանսակցիաներ և գանձում են բավականաչափ ցածր վճարներ, որպեսզի խթանեն դրա օգտագործումը ցածրարժեք վճարների համար։
Պատմություն
1960-ականների վերջին ԱՄՆ-ի Կալիֆոռնիա նահանգում մի խումբ բանկեր փորձեցին փոխարինել չեկային վճարները ։ Դա հանգեցրեց ԱՄՆ – ում 1972 թվականին առաջին ավտոմատացված հաշվարկային պալատի ստեղծմանը, որը շահագործվում էր Սան Ֆրանցիսկոյի Դաշնային պահուստային բանկի կողմից։
Գործողություն
ԱՀՊ-ները մշակում են մեծ քանակությամբ կրեդիտային և դեբետային գործարքներ։ ԱՀՊ կրեդիտային փոխանցումները նախաձեռնում է վճարողը, և դրանք ներառում են այնպիսի վճարներ, ինչպիսիք են ուղղակի դեպոզիտները, աշխատավարձերը, մանրածախ վճարները և մատակարարների վճարները ։ ԱՀՊ ուղղակի դեբետային հավաքագրումները նախաձեռնում է վճար ստացողը` վճարողի կողմից նախնական թույլտվությամբ։ ԱՀՊ ուղղակի դեբետները ներառում են սպառողների վճարումները, ինչպիսիք են կոմունալ վճարումները, ապահովագրավճարները, հիփոթեքային վարկերը և այլ տեսակի վճարներ։ Օրվա ընթացքում բանկի կողմից ստացված գործարքները պահվում և խմբաքանակով փոխանցվում են ԱՀՊ։ ԱՀՊ-ները զուտ հաշվարկային համակարգեր են, ուստի հաշվարկը կարող է հետաձգվել օրերով, և կա որոշակի հաշվարկային ռիսկ։ ԱՀՊ-ները կարող են թույլ տալ փոխանցել սահմանափակ քանակությամբ լրացուցիչ տեղեկատվություն վճարման հրահանգների հետ միասին։
Գործառնություններ
Այս բաժինը ընդհանուր ձևով նկարագրում է ԱՀՊ համակարգի աշխատանքը։ Յուրաքանչյուր ԱՀՊ համակարգ ունի իր առանձնահատկությունները. օրինակ,Միացյալ Նահանգներում Nacha ԱՀՊ ցանցի համար.
ԱՀՊ վճարային համակարգի օգտագործումը
Գոյություն ունեն ԱՀՊ համակարգերի տարբեր կիրառություններ և տարբեր երկրներում տարբեր տիպի գործարքների հետ կապված տերմինաբանություններ։ ԱՀՊ վճարային համակարգերի մեծ մասն ապահովում է հետևյալ տեսակները.
Դիլա Գորի
«Դիլա»,  վրացական Գորի քաղաքը ներկայացնող ֆուտբոլային ակումբ։ Ակումբը հիմնադրվել է 1949 թվականին։ Ակումբի տնային մարզադաշտը հանդիսանում է Տենգիզ Բուրջանիձեի անվան մարզադաշտը, որը տեղավորում է ավելի քան 5000 հանդիսատես։ Վրաստանի ֆուտբոլի գավաթի առաջնությունում անցկացրել է 19 մրցաշրջան, դեբյուտային մրցաշրջանը կայացել է 1990 թվականին։
Անգլո-եթովպիական համաձայնագիր (1942)
Անգլո-եթովպիական համաձայնագիր՝ ստորագրվել է 1942 թվականի հունվարի 31-ին Ադիս Աբեբայում, երկու տարի ժամկետով և սկիզբ է դրել Մեծ Բրիտանիայի և Եթովպիայի միջև դիվանագիտական հարաբերությունների վերականգնմանը։ Սա ազատագրված Եթովպիայի կողմից կնքված առաջին միջազգային պայմանագիրն է։
Դիլա Գորի
Վրաստանի առաջնությունում լավագույն արդյունքը գրացել է 2014/15 մրցաշրջանում՝ դառնալով առաջնության հաղթող։
Անգլո-եթովպիական համաձայնագիր (1942)
Բանակցություններ և համաձայնագրի կնքում
Պայմանագրի կնքումը հնարավոր է դարձել այն բանից հետո, երբ 1941 թվականին բրիտանական բանակը Արևելյան Աֆրիկայում ոչնչացրել է իտալական զորքերը և կայսր Հայլե Սելասիեն 1941 թվականի մայիսի 5-ին վերադարձել է Ադիս Աբեբա ։ Համաձայնագրին նախորդել է անգլո-եթովպիական հակամարտությունը, որն առաջացել էր առանց Մեծ Բրիտանիայի հետ հաշվի նստելու եթովպացի կայսեր՝ երկիր վերադառնալուց անմիջապես հետո կառավարչական գործողություններով։ 1941 թվականի մարտին Եթովպիայում հաստատվել էր բրիտանական օկուպացիոն վարչակազմի ռեժիմը, որին կայսրը պետք է ենթարկվեր ։ Սակայն 1941 թվականի մայիսի 11-ին Հայլե Սելասիեն, առանց բրիտանացի զինվորականների հետ նախնական համաձայնության, հայտարարել էր Եթովպիայի կառավարություն ձևավորելու և Եթովպիայի մայրաքաղաքային շրջան՝ Շոայի նահանգապետի նշանակման մասին։ Մեծ Բրիտանիայի ճնշման տակ եթովպական կողմը ստիպված էր նահանջել՝ համաձայնելով, որ կայսեր նշանակած նախարարները հանդես կգան որպես բրիտանական վարչակազմի շտաբին առընթեր խորհրդականներ ։ Այդպիսով Եթովպիայում կայսերական կառավարությունը ճանաչվել է լեգիտիմ և իրավասու՝ երկիրը կառավարելու գործում ։
Բրիտանական և եթովպական կառավարությունների միջև ամիսներ տևած լարված բանավեճերն ավարտվել են 1942 թվականի հունվարի 31-ին համաձայնագրի և դրան կից ռազմական կոնվենցիայի ստորագրմամբ ։ Եթովպիայի անունից 1942 թվականի համաձայնագիրը ստորագրել է կայսր Հայլե Սելասիեն, Մեծ Բրիտանիայից՝ գեներալ–մայոր սըր Ֆիլիպ Միտչելը՝ Մեծ Բրիտանիայի արևելաաֆրիկական ուժերի բարձրագույն հրամանատարության գլխավոր քաղաքական աշխատակիցը ։
Պայմաններ
1942 թվականի անգլո-եթովպիական համաձայնագրով պաշտոնապես չեղյալ հայտարարվեցին արտատարածքային արտոնությունները, որոնք Մեծ Բրիտանիայի հպատակները Եթովպիայում ունեին դեռևս 1849 թվականից, սակայն միևնույն ժամանակ ամրապնդվեց Եթովպիայում անգլիացիների արտոնյալ դիրքը։ Երկրի արևելյան մասը, որն իր մեջ ներառում է Օգադեն նահանգը՝ Հաուդ սարահարթով, և ֆրանսիական Սոմալիին հարող գոտին («Պահեստային գոտիներ») անցնում էր բրիտանական օկուպացիայի տակ, սակայն Եթովպիայի մնացած մասում վերացվում էր բրիտանական ռազմական վարչակազմի ռեժիմը, որը հաստատվել էր 1941 թվականի մարտին ։ 1941 թվականին Եթովպիա մտած բրիտանական զորամիավորումը մնում էին տեղում, համաձայն համաձայնագրի ձևակերպման, «ռազմավարական նկատառումներից ելնելով և իտալացի ռազմագերիների տարհանման համար», բրիտանական ռազմական առաքելությանը հանձնարարվում էր վերակազմավորել և արդիականացնել եթովպական բանակը։ Բրիտանական կառավարությունը Եթովպիայում իր դեսպանին էր նշանակելու, որը հատուկ, արտոնյալ դիրք պետք է զբաղեցներ այլ երկրների դեսպանների համեմատությամբ ։ Եթովպիայի Գերագույն դատարանում նշանակվեց բրիտանական իրավաբանական խորհրդական։ Մեծ Բրիտանիան Եթովպիային փոխառություն  տրամադրեց և Ադիս Աբեբա  ուղարկեց մի խումբ պաշտոնյաների՝ Եթովպիայի տնտեսության վերականգնման և երկրի ներքին կյանքի բարելավման, մասնավորապես ոստիկանական ուժերի կազմակերպման համար որպես վարչական, տեխնիկական և ֆինանսական խորհրդականներ աշխատելու համար ։ Այսպիսով, Մեծ Բրիտանիան իր ազդեցությանն էր ենթարկում Եթովպիայի ողջ տնտեսական կյանքը, մասնավորապես, բրիտանացիները սկսեցին վերահսկել երկրում դրամական շրջանառությունը (նրանց կողմից Եթովպիայում նոր արժույթ ներդրվեց ՝ արևելաաֆրիկյան շիլինգ ), նրա արտաքին առևտրային հարաբերությունները, քանի որ միակ եթովպական երկաթուղին՝ Ջիբութի–Ադիս Աբեբան, նույնպես անցնում էր Մեծ Բրիտանիայի կառավարմանը ։
Նշանակություն
1942 թվականի համաձայնագրի ստորագրումը, որով Մեծ Բրիտանիան պաշտոնապես ճանաչեց Եթովպիայի անկախությունը և համաձայնեց դադարեցնել իր զորքերի օկուպացիան երկրի մեծ մասում, վկայում է Եթովպիայի դիվանագիտական հաջողության մասին։ Չնայած Մեծ Բրիտանիայի զգալի զիջումներին, 1942 թվականի համաձայնագրի շնորհիվ Եթովպիան որոշակի հնարավորություններ ստացավ իր պետականության վերականգնման, տնտեսական կյանքի հաստատման, արտաքին քաղաքական շփումների ընդլայնման և, ի վերջո, իր անկախության ամրապնդման համար ամուր ներքին և արտաքին քաղաքական հիմք ստեղծելու համար ։
Հետևանքներ
Հետագայում Մեծ Բրիտանիան և Եթովպիան նոր համաձայնագիր կնքեցին 1944 թվականին, որը սահմանափակեց Եթովպիայում բրիտանական զորքերի ներկայության ժամանակը մինչև 1946 թվականը, ինչպես նաև վերացրեց Եթովպիայում Մեծ Բրիտանիայի տնտեսական և դիվանագիտական արտոնությունները։ Սակայն բրիտանական զորակազմը Օգադենից դուրս բերվեց միայն 1955 թվականին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պայմանագրեր
Կառլ Բրյուլով
Կառլ Պավլովիչ Բրյուլով (Карл Павлович Брюллов,, Իտալիա), ռուս նկարիչ, ակադեմիզմի ներկայացուցիչ։ Միլանի և Պարմի ակադեմիաների անդամ, Պետերբուրգի և Ֆլորենցիայի գեղարվեստի ակադեմիաների պրոֆեսոր։
Դեկորատիվ քանդակագործության ակադեմիկոս Պ. Ի Բրյուլովի որդին։ 1809-1822 թվականներին սովորել է Գեղարվեստի ակադեմիայում Ա. Ի Իվանովի, Ա. Ե. Եգորովի, Վ. Կ. Շեբուևի մոտ։ 1822-1834 թվականներից որպես «Նպաստառու նկարիչների ընկերության» թոշակառու, ապրել և աշխատել է Իտալիայում, որտեղ նկարել է Փարիզում Գրան-Պրիի արժանացած «Պոմպեյի վերջին օրը» նկարը (1830-1833)։ Միաժամանակ ստեղծել է մեծ համբավ բերած մի շարք դիմանկարներ` այդ թվում «Ձիավարուհին» (1832)։ 1835 թվականին ճանապարհորդել է Հունաստանում և Թուրքիայում, ինչի ընթացում կատարել է մի շարք գրաֆիկական աշխատանքներ։ Նույն թվականին վերադարձել է Ռուսաստան, մինչև 1836 թվականը ապրել է Մոսկվայում, որտեղ ծանոթացել է Ա. Ս. Պուշկինի հետ, այնուհետև փոխադրվել է Պետերբուրգ։ 1836-1849 թվականներին դասավանդել է Գեղարվեստի ակադեմիայում։ Կատարել է ռուսական մշակույթի գործիչների մի շարք դիմանկարներ՝ այդ թվում Վ. Ն.Կուկոլնիկի (1836 թ.), Ա. Ի. Կռիլովի (1839 թ.)։ Մտերիմ էր Մ. Ի. Գլինկայի և Ն. Վ Կուկոլնիկի հետ։ 1843-1847 թվականներին մասնակցել է Սանկտ Պետերբուրգի Կազանի տաճար և Սուրբ Իսահակի տաճարների նկարչական աշխատանքներին (ավարտված Պ. Վ Բասինի կողմից)։ Հիվանդության հետ կապված՝ 1849 թվականին փոխադրվել է Մադեյրա կղզի։ Կյանքի ընթացում այնտեղ ջրաներկով իրականացրել է իր ընկերների և ծանոթների մեծ թվով դիմանկարներ («Ձիավորները. Ե. Ի. Մյուսսերի և Է. Մյուսսերի դիմանկարները» 1849)։ 1850 թվականից ապրել է Իտալիայում։ Եղել է Միլանի, Պարմի ինչպես նաև Հռոմի Սուրբ Ղուկասի ակադեմիաների անդամ։ Բրյուլովի ստեղծագործությունները դարձան ավելի ուշ ռուսական ռոմանտիզմի գագաթնակետը, երբ ներդաշնակության ամբողջականության ու աշխարհի գեղեցկության զգացումը փոխարինվում է ողբերգության ու կյանքի հակամարտության, ուժեղ կրքերի հետաքրքրության անսովոր թեմաների և իրավիճակների զգացողություններով։
Նորից առաջին պլան է մղվում պատմական նկարը, բայց այժմ նրա գլխավոր թեման ոչ թե հերոսների պայքարն է, ինչպես կլասիցիզմում է, այլ մարդկային զանգվածների ճակատագրերն են։ Իր գլխավոր «Պոմպեյի վերջին օրը» (1830—1833) աշխատանքում Բրյուլովը գործողության դրամատիզմը միավորել է լուսավորության ռոմանտիկ էֆէկտների և ֆիգուրների քանդակային, դասականորեն կատարյալ պլաստիկայի հետ։ Նկարը հեղինակին բերեց մեծ հռչակ ինչպես Ռուսաստանում, այնպես էլ Եվրոպայում։ Ինչպես հանդիսավոր, այնպես էլ կամերային դիմանկարների կարկառուն վարպետ, Բրյուլովն իր ստեղծագործություններում իրագործեց էվոլյուցիա օրինակելի ռոմանտիզմի դարաշրջանի համար՝ սկսած կյանքի ուրախ ընկալմամբ վաղ աշխատանքներով («Ձաիավարուհին» 1832), մինչև բարդացված, խորացված հոգեբանությամբ ուշ ուշագրավ աշխատանքներ՝ («Ինքնանկար», 1848), հավակներլով հասնել դարի երկրորդ կեսի վարպետներին, ինչպիսին էր Իլյա Ռեպինը(«Մ. Պ Մուսորգսկու դիմանկարը», 1881)։ Բրյուլովը մեծ ազդեցություն է ունեցել ռուս նկարիչների վրա, որոնցից շատերը դարձել են նրա հետևորդներն ու նմանակողները։
Բրյուլովի իտալական շրջանի նկարներից են «Իտալական կեսօրը» (Итальянский полдень, 1827, Ռուսական թանգարան, Պետերբուրգ), «Բերսաբե» (Вирсавия, 1832 թվական, Տրետյակովյան պատկերասրահ)։ Նա հանդես է գալիս որպես աշխարհիկ դիմանկարի վարպետ («Ձիավարուհին» (Всадница, 1832, Տրետյակովյան պատկերասրահ). Ձգտելով ստեղծել մոնումենտալ պատմական տեսարաններ 1830 թ. սկսում է աշխատել և 1833 թ. ավարտին է հասցնում «Պոմպեյի վերջն օրը» կտավը, որը նրա առավել հայտնի ստեղծագործություններից մեկն է (Последний день Помпей, Ռուսական թանգարան)։
Հայաստանի ազգային պատկերասրահի մշտական ցուցահանդեսում է գտնվում Կառլ Բրյուլովի կտավներից մեկը՝ «Մ. Ա. Բեկի դիմանկարը» (1840) ։
Մանկության տարիները. կրթություն ակադեմիայում
Կառլ Բրյուլովը ծնվել է 1977 թվականի դեկտեմբերի 23-ին, Պետերբուրգի Գեղարվեստի ակադեմիայի դեկորատիվ քանդակագործության դասավանդող Պավել Բրյուլոյի (Brulleau, 1760—1833) և գերմանացու արմատներ ունեցող կնոջ՝ Մ. Ի. Շրյոդերի (Schroeder) ընտանիքում։ Բացի նրանից ընտանիքում կային ևս երեք որդի և երկու դուստր։
Չնայած իր հիվանդոտությանը, Կառլը հոր կամքով, որն ուզում էր որդուն սովորեցնել նկարել, վաղ մակությունից յուրացնում էր ապագա մասնագիտության համար անհրաժեշտ հմտությունները. նկարում էր մարդկանց և կենդանիներին տարբեր տեսանկյուններից։ Իսկ 1805 թվականին, երբ Պավել Իվանովիչը անցավ թոշակի, հաճախ օգնում էր նրան Կրոնշտադտի եկեղեցու և այլ պատվերների աշխատանքներում։
1809 թվականին տղան ընդունվեց Սանկտ Պետերբուրգի պետական սեփականություն հանդիսացող գեղարվեստի Կայսերական ակադեմիա, որտեղ նա սովորեց մինչև 1821 թվականը։ Նրա ուսուցիչների թվում էր Ա. Ի. Իվանովը։ Կառլը շուտով դրսևորեց իրեն որպես փայլուն, բազմակողմանի շնորհալի աշակերտ, հեշտությամբ էր կատարում ուսումնական հանձնարարությունները, ինչի շնորհիվ վայելում էր բոլորի սերն ու համակրանքը։ Ավագ դասարաններում պատանին հաճախ էր օգնում համակուրսեցիներին։ Հետագայում Կառլը ստացավ ոսկե մեդալ գեղարվեստի պատմություն դասընթացի համար։
Բրյուլովի առաջին նշանակալի աշխատանքը՝ ստեղծված ակադեմիական պահանջներին համապատասխան, դարձավ «Արվեստի հանճարը»` (1817—1820, Սանկտ-Պետերբուրգի Ռուսական Պետական թանգարան) և գիտական խորհրդի կողմից ճանաչվեց որպես օրինակի նմուշ։
1819 թվականին երիտասարդ նկարիչը ստեղծեց ևս մի հանրահայտ նկար. «Ջրի մեջ նայող Նարգիզը», որը Ա. Ի. Իվանովը գնեց իր հավաքածուի համար։ Այժմ այն պահվում է Սանկտ-Պետերբուրգի Ռուսական Պետական թանգարանում։
Առաջին ճանապարհորդությունը Իտալիա. Կյանքի իտալական ժամանակահատված (1823-1835)
1821 թվականին Բրյուլովը ավարտում է ակադեմիան և որպես ավարտական աշխատանք նկարում «Երեք հրեշտակների հայտնությունը Աբրահամին Մավրեցու կաղնու մոտ» նկարը, ինչի համար ստանում է մեծ ոսկե մեդալ և արտասահման մեկնելու թոշակի իրավունք։ Բայց Ակադեմիայի նախագահ Ա.Ն. Օլենինը նշանակելով նրան որպես ոչ շնորհալի ուսուցիչ Ա.Ի. Երմոլաևի փոխարինող՝ պնդում է, որ երիտասարդ նկարիչը մնա Ակադեմիայում ևս երեք տարի վարպետության հմտացման համար։ Բրյուլովի խնդրանքը ուսուցչի փոխարինման վերաբերյալ մերժվում է։ Կառլը հրաժարվում է արտասահման մեկնելու իրավունքից։ Հենց այդ ժամանակ էլ գեղանկարչի վրա ուշադրություն է դարձնում այն ժամանակների համար հայտնի նորաստեղծ «Նկարիչների խրախուսման ընկերություն»-ը (ՆԽԸ), և որպեսզի համոզվի նրա տաղանդի մեջ, առաջարկում է նրան կատարել մի քանի թեմատիկ աշխատանք՝ խոստանալով փոխարենը վճարել արտասահմանյան ճամփորդության ծախսերը։
Այս առաջարկի արդյուքնում ստեղծվեցին Բրյուլովի երկու նկարներ «Էդիպն ու Անտիգոնան» (1821, Տյումենի կրայեվեդյան թանգարան) և «Պոլինիկի ապաշխարությունը» (1821, գտնվելու վայրն՝ անհայտ), որոնցից հետո նրան առաջարկվեց ճամփորդություն արտասահման՝ բարելավելու վարպետությունը։ Դրա փոխարեն Բրյուլովից պահանջվեց կազմել մանրամասն հաշվետվություններ տպավորությունների և արվեստի գործերի ուսումնասիրությունների արդյունքների մասին, ինչպես նաև ներկայացնել նոր աշխատանքներ։ Կառլը համաձայնեց և իր եղբայր Ալեքսանդրի հետ 1822 թվականի օգոստոսի 16-ին մեկնեց Իտալիա։ 1923 թվականի մայիսին նրանք ժամանեցին Հռոմ` ճանապարհին այցելելով Ռիգա, Քյոնիքսբերգ, Բեռլին, Դրեզդեն, Մյունխեն, Վենետիկ,Պադուա, Վերոնա, Մանտուա և Բոլոնիա։ Տառացիորեն Հռոմ ժամանելուն պես նկարիչը ՆԽԸ-ից ստացավ հանձնարարություն կատարել Ռաֆայելի «Աթենքի դպրոցը» որմնանկարի պատճեն, որը դարձավ գեղանկարչի վերջին ուսանողական աշխատանքը։
Մեծ ժանրային գեղանկարին զուգահեռ 1827 թվականին նկարիչը տարվեց չափերով ոչ մեծ ջրաներկով աշխատանքների ստեղծմամբ, որոնք դարձան վարպետի համար կենսական դիտարկումները փոխանցելու հաջող հնարավորություն։ Իրենց թեմատիկայից ելնելով այս աշխատանքները կրում էին «իտալական ժանրի» անվանումը, քանի որ ավելի հաճախ պատվիրվում էին արիստոկրատների կողմից որպես հուշանվեր Իտալիայից և նախատեսված էին ծառայելու որպես զվարճանքի և դեկորատիվ նպատակներին։ Այնուամենայնիվ, ջրաներկով աշխատանքների պատվերներին զուգահետ, Բրյուլովը նկարում էր նաև բավականին անկախ նկարներ այդ ժանրում։ Դրանք բոլորն առանձնանում էին անհոգությամբ, լուսավորությամբ, թեթևությամբ, թեմատիկայով, երբեմն՝ հեղինակի իր հերոսների նկատմամբ հեգնանքով «Միանձնուհու երազը» (1831, Սանկտ-Պետերբուրգի Պետական Ռուսական թանգարան)։ Որպես կանոն նկարիչը ջրաներկով նկարում էր կարճ գունային վրձնահարվածներով՝ հասնելով նրանց արտահտչականության համադրությանը։ Նրա առաջին աշխատանքները քիչ ֆիգուրներով էին և հիմնականում փոխանցում էին գլխավոր հերոսների ապրումները՝ «Ընդհատված հանդիպում» (1827, Տրետյակովյան Պետական պատկերասրահ, Մոսկվա), հետագայում դրանք սկսեցին ներառել իրենց մեջ մարդկանց ավելի մեծ քանակ («Զբոսանք Ալբանոյում», Гулянье в Альбано, 1830—1833, Տրետյակովյան Պետական պատկերասրահ, Մոսկվա), ոչ վերջին դերը նրանցում սկսեց խաղալ բնությունը։ Մի քանի գունանկարները խորը բնանկարային էին («Իտոմյան հովիտը փոթորկից առաջ», 1835, Ա. Ս. Պուշկինի անվան Պետական Ազգային թանգարան, Մոսկվա)։ Այդ ստեղծագործությունների ընդհանուր թերությունը, թերևս, կերպարների հոգեբանական լուծումների բացակայությունն էր, բայց ժանրի կանոնները ջրաներկում դա չի ենթադրում։ Դրանցից շատերը արտահայտում էին Իտալիան իր հրաշալի բնությամբ և գեղեցիկի ու գեղագիտության կանոններով ապրող, բնածին օժտված շարժումների ու դիրքերի պլաստիկությամբ իտալացիներին՝ որպես իրենց նախնիների գեղեցկությունը գենետիկորեն պահպանողը։ Բայց երիտասարդ նկարչին Իտալիայում իրական ճանաչում և փառք բերեցին իտալական արիստոկրատիայի և նրա հայրենակիցների դիմանկարները։ Բրյուլովի ՆԽԸ-ի հետ հարաբերությունները խզելու որոշման մեջ ոչ պակաս դեր ունեցան այդ պահին բազմաթիվ պատվերները, ինչը հնարավորություն տվեց նրան ապրել առանց ֆինանսական աջակցության։ Բրյուլովի իտալական ժրջանի դիմանկարները առանձնանում են կլասիցիզմի, ռեալիզմի և բարոկկոյի էլեմենտների համադրությամբ, հերոսների ներքին կյանքի հաղորդման ձգտումով, երբեմն կենցաղային մանրամասների առատությամբ՝ նախատեսված լիարժեքորեն բացահայտելու այն աշխարհը, որում ապրում էին դիմանկարի հերոսները։ Իրավիճակի և պատկերվող բնորդների ընդգծված նրբաճաշակության շնորհիվ, երբեմն նրա ստեղծագործությունները կրում էին ավելի դեկորատիվ բնույթ։ Այդ հատկությունները պահպանվում են նաև գեղանկարչի մի քանի ավելի ուշ շրջանի դիմանկարներում։
1830 թվականին Բրյուլովն անցավ պատմական թեմայով «Պոմպեյի վերջին օրը» (1830—1833) մեծ նկարի աշխատանքներին, որը պատվիրված էր Անատոլի Նիկոլայեվիչ Դեմիդովի կողմից։ Նկարի գաղափարը կապված էր այն ժամանակվա համար նորաձև դարձած հնագիտությամբ և Վեզուվի ժայթքման ակտուալությամբ։ Ողբերգության ավելի լիարժեք ու ճիշտ փոխանցման համար Բրյուլովը մանրամասն ուսումնասիրեց հնագույն աղետի մասին պատմող բազմաթիվ գրական աղբյուրներ և այցելեց Պոմպեյ, որտեղ կատարեց մի շարք ավերակների ու քարացած ֆիգուրների էսքիզներ։ Հայտնի է, որ կտավի վրա պատկերված է գերեզմանոցի փողոցի մի մաս, որը նկարիչը պատկերել է քաղաքային դարպասներին թիկունքով կանգնած։ Այս շրջանում է եղել ծանոթությունը Եկատերինա I-ի զարմուհու՝ արիստոկրատ Յուլիա Պավլովնա Սամոյլովայի հետ Սկավրոնսկիների դինաստիայից։ Որպես Բրյուլովի պրպտումների ու նաև կյանքի այս էտապի ամփոփում են հանդիսանում «Յուլիա Սամոյլովան աշակերտուհու և սև տղայի հետ (Юлия Самойлова с воспитанницей и арапчонком)» հայտնի դիմանկարը և «Ձիավարուհին» (1832, Տրետյակովյան Պետական պատկերասրահ, Մոսկվա), ինչպես նաև անավարտ նկար «Բերսաբեն, Вирсавия» (1832, Տրետյակովյան Պետական պատկերասրահ, Մոսկվա)։
Վերադարձ Ռուսաստան։ Կյանքի պետերբուրգյան շրջան (1836 - 1849)
«Պոմպեյի վերջին օրը» նկարը ավարտվեց 1833 թվականին և առաջացրեց իսկական սենսացիա Ռուսաստանում և Եվրոպայում։ Ռուսական գեղանկարչության համար այդ ստեղծագործությունը դարձավ նորարարություն առաջին հերթին թեմայի համար, որը արտացոլում էր ոչ թե որևէ պատմական անձնավորության, այլ մի ողջ ժողովրդի՝ աղետի ժամին։ Կայսր Նիկոլայ I-ը տեսնելով նկարը, ցանկություն հայտնեց անձամբ տեսնել Բրյուլովին Պետերբուրգում և տվեց նրան հրաման վերադառնալ հայրենիք։ Սակայն մինչև վերադառնալը, գեղանկարիչը ընդունեց կոմս Վ.Պ. Դավիդովի Փոքր Ասիայի, Հունաստանի և Իոնյան կղզիներ ճամփորդության հրավերը։ Աթենքում Բրյուլովը ծանր հիվանդանում է դեղին տենդով, ինչի պատճառով ստիպված է լինում հրաժեշտ տալ ուղեկիցներին։ Փոքր-ինչ կազդուրվելով՝ գեղանկարիչը Փոքր Ասիայով ուղղորդվում է Կոնստանդնուպոլիս, որտեղ նրան սպասում էր կայսեր նոր հրամանը՝ անհապաղ վերադառնալ Պետերբուրգ, որպեսզի զբաղեցնի Կայսերական Գեղարվեստի Ակադեմիայի պրոֆեսորի տեղը։ Վերջապես, 1836 թվականին, Մոսկվա և Օդեսա այցելելուց հետո, Բրյուլովը վերադառնում է Պետերբուրգ։ Այցը Մոսկվա, ուր նկարիչը ժամանեց 1835 թվականի դեկտեմբերին, ձգձգվում էր մի քանի ամիս. Մոսկվան դիմավորեց Բրյուլովին ինչպես հերոսի՝ կազմակերպելով նրա պատվին տոնակատարություններ։ Այդպիսի մի ընդունելության ժամանակ նկարիչը ծանոթանում է Ա.Ս.Պուշկինի հետ։ Եվս մի իրադարձություն դարձավ նրա ծանոթությունը ճանաչված մոսկովյան դիմանկարիչ Վ.Ա. Տրոպինինի հետ, ում մասին դեռ Իտալիայում Բրյուլովը շատ էր լսել։ Ծանոթությունը վերաճեց ընկերության։ Մոսկվա եղած ժամանակ բարձր գնահատելով նկարչի ոչ միայն տաղանդն ու արհեստավարժությունն այլ նաև անձնական որակները, Բրյուլովը հաճախ էր այցելում Տրոպինինին իր պատվին կազմակերպած ընդունելություններին։ Բրյուլովը շարունակելով աշխատել նոր ստեղծագործությունների վրա, ստեղծեց Ա.Կ. Տոլստոյի, նրա զարմիկ Ա.Ա. Պերովսկու, պոետ Անտոն Պոգորելսկիի դիմանկարները և շատ պոետիկ ու ռոմանտիկ նկար «Գուշակող Սվետլանան» (Гадающая Светлана 1836, Նիժնի Նովգորոդ արվեստի թանգարան), հավանաբար՝ ըստ Վ.Ա. Ժուկովսկու համանուն բալլադի։ Պետերբուրգում գեղանկարչին սպասվում էր տոնական ընդունելություն Գեղարվեստի Ակադեմիայում որպես «Պոմպեի վերջին օրվա» տրիումֆ։ Մինչ նրա ժամանումը նկարը հասցրել էր լինել Փարիզում (Լուվր 1834), որտեղ սառն էր ընդունվել փարիզյան քննադատների կողմից, չնայած այն հանգամանքի, որ փարիզյան սալոնում 1834 թվականին արժանացել էր առաջին մրցանակին։ Դա արդեն Դելակրուայի և ֆրանսիական ռոմանտիզմի նոր շրջան էր։ Նկարը Դեմիդովը նվիրեց Նիկոլայ I-ին, որը տեղավորեց այն կայսերական Էրմիտաժում, այնուհետև նվիրեց Գեղարվեստի Ակադեմիային։ Ներկայումս նկարը գտնվում է Ռուսական Պետական թանգարանում։
1836-1849 թվականներին Բրյուլովն ապրել և աշխատել է Պետերբուրգում։ Մայրաքաղաք վերադառնալուն պես նրան շնորհվեց կրտսեր (երկրորդ աստիճանի) պրոֆեսորի կոչում Գեղարվեստի Ակադեմիայում, վստահվեց Ակադեմիայի պատմական դասի ղեկավարությունը և ավագ պրոֆեսորի կոչման համար առաջարկվեց նկարել մեծ նկար ռուսական պատմության թեմայով՝ հաստատված Ակադեմիայի և կայսեր կողմից։ Այդպիսի նկար պետք է դառնար «Պսկովի պաշարումը լեհ թագավոր Ստեֆան Բատորիի կողմից 1581 թվականին 1581» (1839—1843, Տրետյակովի Պետական պատկերասրահ, Մոսկվա)։ Բրյուլովն ու նրան ուղեկցող նկարիչ-հնագետ Ֆ.Գ. Սոլնցևը կայսրի հրամանով այցելեցին Պսկով, որտեղ նկարիչը կատարեց բազմաթիվ բնության էսքիզներ և ուսումնասիրեց պահպանված հնությունները։ Չնայած նկարի ստեղծման այդպիսի մանրակրկիտ մոտեցման՝ այնուամենայնիվ նկարն այդպես էլ անավարտ մնաց։ Պետերբուրգում Բրյուլովի փառքը հաստատվել էր որպես մոդայիկ վիրտուոզ դիմանկարիչ։ Շատերը պատիվ էին համարում պատկերվել փառաբանված վարպետի կողմից։ Այդ շրջանում նրա վրձնին են պատկանում ռուսական ազնվականության բազմաթիվ պաշտոնական դիմանկարներ և այլն։ Իր ժամանակի կարկառուն դեմքերի «Ինտիմ-մտերմիկ դիմանկարներ»-ը առանձնանում էին մոդելի ավելի խոր ու իմաստնացած մեկնաբանմամբ։ Այդ ժանրի առավել հաջողված ստեղծագործություններին են պատկանում Ն. Վ. Կուկոլնիկի դիմանկարը (1836, Տրետյակովի Պետական պատկերասրահ, Մոսկվա), Վ. Ա. Ժուկովսկու դիմանկարը (1837—1838 ), Ի. Ա. Կռիլովի (Տրետյակովի Պետական պատկերասրահ, Մոսկվա) դիմանկարը, Յու. Պ. Սամոյլովայի աշակերտուհու հետ (այլ անվանումը «Դիմակահանդես»), գրող Ա. Ն. Ստրուգովշիկովի դիմանկարը (1840, Տրետյակովի Պետական պատկերասրահ, Մոսկվա), եղբոր՝ Ա. Պ. Բրյուլովի դիմանկարը (1841, Պետական Ռուսական թանգարան, Սանկտ-Պետերբուրգ) և շատ այլ դիմանկարներ։ Այդ ժամանակաշրջանին է պատկանում նաև նշանավոր «Ինքնանկար»-ը (1848, Տրետյակովի Պետական պատկերասրահ, Մոսկվա)։ Նկարիչը փորձել է նաև իրեն գեղանկարչության մոնումենտալ-դեկորատիվ ժանրում՝ նկարելով Լյութերական եկեղեցին Նևայի պողոտայում։
Կյանքի և գործունեության վերջին տարիներ
1843 թվականին Բրյուլովը ակադեմիական դպրոցի լավագույն գեղանկարիչների հետ ստացավ հրավեր մասնակցելու նկարելու Սուրբ Իսահակի տաճարում։ Նրան առաջարկվեց մեծ գմբեթի առաստաղը՝ պատկերել առաքյալների ֆիգուրներ, ավետարանիչների կերպարներ և մի շարք «Քրիստոսի կրքերը» թեմաներով նկարներ նկարել։ Նկարիչը մեծ հետաքրքրությամբ անցավ էսքիզների աշխատանքներին։ 1848 թվականին դրանք ավարտված էին, և Բրյուլովը անցավ բուն գեղանկարին։ Սակայն ծանր աշխատանքը՝ խոնավ, անավարտ տաճարում, վատացնում է նրա առանց այդ էլ թույլ առողջությունը՝ տալով բարդություններ սրտին և սրացնում ռևմատիզմը։ Այդ պատճառով, արդեն փետրվարին նկարիչը աշխատանքը թողնելու թույլտվություն է խնդրում։ Նրա խնդրանքն ընդունվում է։ Այդ ընթացքում նա արդեն նկարել էր գմբեթի գրեթե բոլոր հիմնական ֆիգուրները, այնպես որ՝ նրա աշխատանքն ավարտին հասցնող Պ. Վ. Բասինին մնում էր միայն ավելացնել հետին պլանի ֆոնն ու Բրյուլովի կողմից արված էսքիզներից մի քանի նկար եկեղեցու կենտրոնական տարածության համար։
Նկարչի վերջին գլուխգործոցը դարձավ 1851 թվականին ստեղծած նրա հին ծանոթ հնէաբան Միքելանջելո Լանչի դիմանկարը։ Կառլ Պավլովիչ Բրյուլովը մահացել է 1852 թվականի հունիսի 23-ին Հռոմի մոտակայքի Մանցիանա քաղաքում, որտեղ բուժվում էր հանքային ջրերով։ Հռոմի ռուսաստանի ներկայացուցչի վկայությամբ, մահը վրա է հասել շնչահեղձության նոպայից երեք ժամ հետո։ Թաղված է Մոնթե Տեստաչոյի հեղափոխականների գերեզմանատանը
Անձնական կյանքը
Երկար տարիներ Բրյուլովը կապված էր կոմսուհի Յուլիա Սամոյլովայի հետ, որը նրա ներշնչանքի աղբյուրն ու բնորդուհին էր։
1838 թվականին Բրյուլովը ծանոթացավ Ռիգայի քաղաքապետ Ջորջ Ֆրեդերիկի 18-ամյա աղջկա՝ Էմիլիա Թիմի հետ և սիրահարվեց նրան։ 1839 թվականի հունվարի 27-ին նրանք ամուսնացան, սակայն մեկ ամիս անց ընդմիշտ բաժանվեցին։ Էմիլիան հեռացավ ծնողների հետ Ռիգա, Բրյուլովի կողմից առաջ քաշված ամուսնալուծության գործընթացը ձգձգվեց մինչև 1841 թվականը։ Բաժանման պատճառը պետերբուրգյան հանրությանը, որը մշտապես մեղադրում էր ամուսնուն՝ մնաց անհայտ։ Կնոջ և նրա հարազատներից զրպարտված Բրյուլովը դարձավ մերժված հասարակության կողմից։ Հետազոտողները պնդում են, որ բաժանման իրական պատճառը Էմիլիայի կապն էր իր հարազատներից մեկի հետ, որը շարունակվում էր նույնիսկ ամուսնությունից հետո։ Հավանաբար, հարսնացուի անհավատարմության մասին Բրյուլովը իմացել է հենց հարսանիքից առաջ, որը սակայն կայացավ Էմիլիայի ծնողների ճնշման տակ։ Նկարչի համար այդ ոչ հեշտ ժամանակներին սատարում էր Իտալիայից Պետերբուրգ ժամանած Սամոյլովան ։
Դեյվիդ Բերնետ
Դեյվիդ Բերնետ (David Burnet, ), Տեխասի Հանրապետության և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների քաղաքական գործիչ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1788 թվականի ապրիլի 14-ին, Նյու Ջերսի նահանգի Նյուարկ քաղաքում։ Ուիլյամ և Գերտրուդա Բերնետների ընտանիքի 8 երեխաներից ամենափոքրն էր, ծնողների մահից հետո դաստիարակվել է ավագ եղբոր կողմից։ 17 տարեկանում աշխատանքի է անցել Նյու Յորքի Robinson and Hartshorne հաշվապահական ընկերությունում։ Լուիզիանա տեղափոխվելուց հետո նա հիվանդացել է տուբերկուլյոզով, մահից փրկվել է տեղի «Կոմանչներ» հնդկացիների օգնությամբ։ Այնուհետև նա իրավագիտություն է ուսումնասիրել Ցինցինատիում, (Օհայո)։ 1831 թվականին Նյու Յորքում ամուսնացել է իր կնոջ հետ տեղափոխվել է Տեխաս՝ գնելով անտառահատարան հիմնելու համար անհրաժեշտ սարքավորումներ։ Ճանապարհին սարքավորումների մեծ մասը կորել էր, իսկ արդեն Տեխաս ժամանելուց հետո Դեյվիդ Բերնետը զբաղվում էր հողային տարածքների առևտրով։ 1836 թվականին նա ժամանակավորապես զբաղեցնում էր Տեխասի նախագահի պաշտոնը, իսկ 1839-1841 թվականներին զբաղեցնում էր Տեխասի Հանրապետության փոխնախագահի պաշտոնը։ Տեխասն ԱՄՆ-ին միանալուց հետո նա աշխատել է որպես պետքարտուղար (1846-1848 թվականներ)։ Մահացել է 1870 թվականի դեկտեմբերի 5-ին ։
Անտոն Պտուշկին
Անտոն Յուրիի Պտուշկին (Антон Юрійович Птушкін, ), ուկրաինական ռադիո և հեռուստահաղորդավար, դիջեյ և վիդեոբլոգեր։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1984 թվականի մայիսի 22-ին Ուկրաինական ԽՍՀ-ի Վորոշիլովգրադ քաղաքում (հիմա՝ Լուգանսկ)։ Ավարտել է Վլադիմիր Դալի անվան արևելաուկրաինական ազգային համալասարանի «Հասարակագիտություն» բաժինը։ Ավարտելուց հետո աշխատել է որպես դիջեյ և գեղարվեստական տնօրեն գիշերային ակումբում։ Մի քանի տարի անց, փոխել է մասնագիտությունը և աշխատավայրը՝ դառնալով Իսրայելի Հրեական ընկերության մենեջերը, որտեղ աշխատել է 8 տարի ։
Դպրոցում Անտոնը լավ է սովորել և հետաքրքրվել է արվեստով։
2012 թվականին տեղափոխվել է Կիև, որտեղ սկսել է աշխատել ռադիոյում։ Նա «Lounge FM» և «Ռադիո Ուրբաթ» ուկրաինական ռադիոկայանների հիմնադիրն ու նախկին տնօրենն է ։ Զբաղվել է քվեսթների կազմակերպմամբ։ 10 տարի աշխատել է որպես միջոցառումների հաղորդավար ։ Հաճախ հանդես է գալիս որպես դիջեյ ։
2017 թվականին դառնում է «Орёл и решка» հայտնի նախագծի հաղորդավար Անաստասիա Իվլեևայի հետ միասին ։ 2018 թվականի հուլիսին Պտուշկինը հայտարարել է նախագծից հեռանալու մասին։ Ոչ նա, ոչ TeenSpirit Studio-ն պատճառը չեն անվանել։ Նրան փոխարինել է Եվսեյ Կովալյովը։
Հեռացումից հետո շարունակել է տեսահոլովակներ նկարահանել ճամփորդությունների մասին իր YouTube ալիքի համար ։ Անտոնի խոսքերի համաձայն, նա ամեն ինչով ինքնուրույն է զբաղվում, առանց օպերատորների և սցենարիստների օգնության։ 2020 թվականի հունվարի դրությամբ, Անտոն Պտուշկինի Յութուբյան ալիքն ունի ավելի քան 2 միլիոն բաժանորդ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լուգանսկ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի հաղորդավարներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դիջեյներ Կատեգորիա:Յություբերներ
Յանըղլի
Յանըղլի կամ Յանըղլու Yanıqlı), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Թովուզի շրջանում, նախկինում խոշոր հայկական քաղաք՝ «Խաղխաղ» անունով։ Գտնվում է շրջկենտրոնից 17 կմ հարավ-արևելք՝ Զակամ գետի ձախ ափին, ծովի մակերևույթից 600-650 մ բարձրության վրա ։
Պատմություն
Պատմական Խաղխաղը (ներկա Յանըղլի) շրջանի հնագույն բնակավայրերից մեկն է։ Եղել է հայ Արշակունիների (66-428) արքայական ձմեռանոցը.
Խաղխաղի վերաբերյալ հիշատակություններ են պահպանվել նաև վրաց աղբյուրներում. «Եվ եկավ Հայքի (Սոմխիթի) սահմանները Խաղխաղ (Խիլխալա) կոչված քաղաքը, որ հայոց (սոմեխների) թագավորների ձմերանոցն էր» ։
Խաղխաղի մոտ 450 թվականին տեղի է ունեցել հայկական և պարսկական զորքերի միջև ճակատամարտ ։ 450 թվականի ամռանը պարսից հազարապետ Միհրներսեհը խոշոր զորաբանակով մտավ Փայտակարան՝ ճորտ-մարզպանի պարսից զորաբանակին միանալու, աղվանից ու հայոց ապստամբական շարժումները ճնշելու մտադրությամբ։ Աղվանից ապստամբները, պարտվելով ճորտ մարզպան Սեբուխտ Նիխորականից, քաշվեցին Կապկոհ (Կովկասյան) լեռները և օգնություն խնդրեցին Հայոց մարզպանությունից։
Հայկական մի զորամասով Վարդան Մամիկոնյանն արշավեց Քարթլի՝ այնտեղից Աղվանքի պարսից զորքին թիկունքից հարվածելու նպատակով։ Տեղյակ լինլով հայկական զորաշարժին՝ հակառակորդը նրան սպասում էր Լոպնաս գետի (Զակամ) ափին։ Պարսկական բանակը դիրքեր գրավեց Խաղխաղի դաշտում։ Հակառակորդի կենտրոնում և աջ թևում գտնվում էին պարսկական, իսկ ձախ թնում՝ Բաղասկանի և Լփնաց զորքերը։ Վարդան Մամիկոնյանի զորաբանակը Գուգարքով մտավ Աղվանից մարզպանություն և մարտակարգ ընդունեց Խաղխաղի մատույցներում։ Ստանձնելով կենտրոնի հրամանատարությունը՝ Վարդան Մամիկոնյանը աջ թևը հանձնեց իր փեսա Արշավիր Կամսարականին, ձախը՝ Խորեն Խորխոռունուն, թիկունքում տեղավորվեց պահեստազորը։ Վարդան Մամիկոնյանը ջախջախեց հակառակորդի աջ թևը և մղեց Լոպնաս գետի մայրիները։
Թշնամուն հետապնդող հայկական աջ թևի զորամասը թեպետ հայտնվեց մերձկուրյան ճահճուտներում (մորուտներ) և որոշ կորուստներ տվեց, սակայն ընկճեց հակառակորդին, դուրս եկավ Կուրի ափը և շրջապատեց թշնամուն։ Վերջինս մասամբ ոչնչացավ մարտադաշտում, մասամբ խեղդվեց Կուր գետում՝ խուճապահար նահանջի ժամանակ։ V դարի պատմիչ Ղազար Փարպեցին ճակատամարտի ավարտի մասին գրում է.
Աղվանից մարզպանությունը ազատագրելով՝ Վարդան Մամիկոնյանը գրավեց Հոնաց պահակը (Դարբանդ), ոչնչացրեց պարսկական կայազորը, կիրճի հսկողությունը հանձնեց Վահան իշխանին, կնքեց հայ-հոնական զինակցության պայմանագիր և ապահովեց հայերի թիկունքը։
Ուշագրավ է, որ գյուղի պատմական անվանումը փոքր-ինչ աղավաղված տարբերակով՝ Խիլխինա, պահպանվել էր մինչև 20-րդ դարը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թովուզի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Խաղխաղ
Ավելին, քան խաղ (ֆիլմ)
Ավելին, քան խաղ (More than a Game)՝ 2008 թվականի ամերիկյան վավերագրական ֆիլմ բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի աստղ Լեբրոն Ջեյմսի և Ակրոնի դպրոցական բասկետբոլի թիմից իր չորս ընկերների մասին։
Ֆիլմի թրեյլերը թողարկվել է ապրիլին Մերի Ջեյ Բլայջի «Stronger» երգի ներքո, որը նա թողարկել էր ֆիլմի համար։ 2009 թվականի սեպտեմբերի 28-ին թողարկվեց ֆիլմի սաունդթրեքը «Music Inspired by More Than a Game» ։ Ֆիլմն առաջին անգամ ցուցադրվել է Տորոնտոյի կինոփառատոնի ժամանակ։ 2009 թվականի հոկտեմբերի 2-ին թողարկվեց ֆիլմի սահմանափակ թաթերական տարբերակը։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է դպրոցի հինգ երիտասարդ բասկետբոլիստների՝ Լեբրոն Ջեյմսի, Դրու Ջոյս III-ի, Ռոմեո Տրեվիսի, Սիան Կոտտոնի, Ուիլի Մակգիի և իրենց մարզիչ Դրու Ջոյս II-ի մասին, ներկայանալով AAU լիգայում։ Սկսած նրանց տաս տարեկան լինելուց, ֆիլմում ներկայացվում է նրանց անհավանական ճանապարհորդությունները, երբ անհայտ մի խումբ վերելքներ է ապրում ԱՄՆ-ի երիտասարդական բասկետբոլի առաջնությունում։
Սաունդթրեք
Երգը գրվել է Էյ-Ջեյմի և Ջոն Կալվիլլի կողմից։ Ֆիլմի գործադիր պրոդյուսրը Խարվի Մայսոնն է, ով նաև հանդիսանում է «Music Inspired by More Than a Game» սաունդթրեքների ալբոմի գործադիր պրեդյուսրը։ 2009 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ալբոմը թողարկվել է Մեծ Բրիտանիայում, իսկ սեպտեմբերի 29-ին ԱՄՆ-ում ։ Ալբոմը ձայնագրվել է «Interscope Records» և «Zone 4» լեյբլներում ։ Ծրագրի պրոդյուսերները եղեն են շատ երաժիշտներ, ներառյալ՝  Boi-1da-ն, Դանիել Ռայանը, Polow da Don-ը և Ջերոմա Հարմոնան ։ Սաունդթրեքում օգտագործվում է այնպիսի երգեր երաժիշտներից, ինչպիսիք են՝ Էսթեր Դինը, Դրեյքը (ռեփեր), T.I.-ը, Մերի Ջեյ Բլայջը, Ջեյ Զին և Soulja Boy-ը։ Ալբոմը ներառում է նաև հավելյալ ռեփ և վոկալ Քրիս Բրաունից, Քանյե Ուեսթից, Լիլ Ուեյնից, Էմինեմից, Թոնի Բրեքսթոնից, JoJo-ից, Ջորդին Սփարկսից, Ya Boy-ից, Օմարիոնից և Ֆեյտ Էվանսից։ Շատ երգեր թողարկվել են որպես սինգլներ։ Մերի Ջեյ Բլայջի «Stronger» սինգլը թողարկվել է 2009 թվականի օգոստոսի 4-ին ֆիլմի համար ։ Էսթեր Դինի երգը Քրիս Բրաունի մասնակցությամբ՝ թողարկվել է որպես սինգլ 2009 թվականի օգոստոսի 9-ին, երբ դեռ չէր թողարկվել Դրեյքի «Forever» սինգլը Քանյե Ուեսթի, Լիլ Ուեյնի և Էմինեմի մասնակցությամբ սեպտեմբերի 15-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Վավերագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր բասկետբոլի մասին Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Lionsgate ֆիլմեր Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր
Պետրովսկոե (գյուղ, Պետրովի գյուղական խորհուրդ)
Պետրովսկոե (Петрівське), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պետրովսկոե գյուղում բնակվում էր 1 209 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
(1018) Արնոլդա
(1018) Արնոլդա (Arnolda), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1924 թվականի մարտի 3-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,539597 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9137 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1655 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1478,24 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,243532 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,65° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1924 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Բերլի (Այդահո)
Պատմություն
Բերլին հիմնադրվել է 1905 թվականին։ Իր անունը ստացել է ի պատիվ «Oregon Short Line Railroad» ընկերության ուղևորափոխադրման գործակալ Դեյվիդ Բերլի։ Քաղաքի կարգավիճակ Բերլին ստացել է 1909 թվականի հուլիսի 19-ին։ 1918 թվականի նոյեմբերի 5-ին տեղի բնակիչների ջանքերի շնորհիվ Քասիա շրջանի շրջանային կենտրոնը Ալբիոնից տեղափոխվել է Բերլի։  1939 թվականին կառուցվել է շրջանային դատարանի շենքը, որը օգտագործվում է շրջանի ղեկավարության կողմից  ։
Նկարագրություն
Բերլին գտնվում է Սնեյք գետի ոլորանի վրա։ Բերլիի հիմնական մասը գտնվում է Քասիա շրջանային կենտրոնի հյուսիսային մասում, մյուս մասը գտնվում է Մինիդոկա շրջան ում։ Քաղաքի կենտրոնական մասի բարձրությունը 1269մ է։ Քաղաքի տարածքը 16,15կմ² է, որից 0,3 կմ² ընկնում է ջրային մակերես է ։ Քաղաքով են անցնում ID-19 և USA 30 մայրուղիները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աշխարհագրություն
Զիսիս Վրիզաս
Զիսիս Վրիզաս (Ζήσης Βρύζας, ), հույն ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ Հանդես է եկել Հունաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում և դարձել Եվրոպայի չեմպիոն։
Ակումբներում
Վրիզասը ֆուտբոլ սկսել է խաղալ «Քսանթի» ֆուտբոլային ակումբում 1991 թվականին։ Նրա առաջին խաղը տեղի է ունեցել 1992 թվականին փետրվարի 9-ին`« Լարիսա» թիմի հետ խաղում։ Ընդհանուր առմամբ, 1991 թվականից մինչև 1996 թվականն այս ակումբում անցկացրել է 141 հանդիպում Հունաստանի Սուպերլիգայում և Հունաստանի գավաթի խաղարկությունում։ Այնուհետև, մինչև 2000 թվականը Վրիզասը ՊԱՕԿ ֆուտբոլային ակումբի խաղացող էր։ 2000-2006 թվականներին Զիսիսը հանդես է եկել Իտալիայում «Պերուջա», «Ֆիորենտինա» և «Տորինո» թիմերի կազմում։ «Ֆիորենտինայից» 2004/05 մրցաշրջանի համար նրան հանձնել են իսպանական «Սելտային», որը խաղում էր «Սեգունդայում»։ Կարիերան ավարտել է այնտեղ, որտեղից և սկսել էր՝ «Քսանթի» և ՊԱՕԿ ակումբներում, խաղալով մեկական մրցաշրջան 2006/07 և 2007/08 թվականներին։ Վրիզասի ֆուտբոլային կարիերայի ավարտը 2008-ի հունվարի 6-ին կրկին տեղի է ունեցել «Լարիսա» թիմի հետ խաղի ժամանակ` այնպես, ինչպես առաջին խաղի ընթացքում։
Իր կարիերայի ընթացքում Վրիզասն իր մասնակցած 500 հանդիպումներում խփել է ավելի քան 100 գոլ։
2008 թվականի հունվարի 2-ին Վրիզասն ստանձնել է թիմի տեխնիկական տնօրենի պարտականությունը, իսկ 2009-ի հոկտեմբերի 9-ին` Թեոդորոս Զագորակիսի հեռանալուց հետո, զբաղեցրել է ՊԱՕԿ ՖԱ-ի նախագահի պաշտոնը, որից հրաժարվել է նույն տարվա օգոստոսի 11-ին։ 2012 թվականի հունվարին Զագորակիսի՝ երկրորդ պաշտոնաթողությունից հետո Զիզիս Վրիզասն ակումբի կառավարման խորհրդի միաձայն որոշման հիման վրա վերընտրվել է։
Հավաքականի կազմում
Հունաստանի ազգային հավաքականի կազմում Զիզիս Վրիզասը հանդես է եկել 1994 թվականի ապրիլի 27-ին Սաուդյան Արաբիայի դեմ ընկերական խաղում ։ Առաջին գոլը խփվել է 1995 թվականի հունվարի 25-ին Կիպրոսի հավաքականի դարպասին ։ 2004 թվականի Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնությանը Վրիզասը մասնակցել է 6 հանդիպումներից 5-ին և գոլ խփել Ռուսաստանի հավաքականի դարպասին։ Հաջորդ՝ «Կոնֆեդերացիաների գավաթ 2005» մրցաշարում Զիսիսը մասնակցել է բոլոր 3 խաղերին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հույն ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պերուջայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆիորենտինայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սելտա Վիգոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Տորինոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հունաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Եվրոպայի չեմպիոններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Ռաֆիկ Ավանեսյան
Ռաֆիկ Փոլադի Ավանեսյան,, հայ ազատամարտիկ։
Կենսագրություն
1978-1980 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ Զինված ուժերում։ 1989-1993 թվականներին կամավորական ջոկատի, Ասկերանի ՊՇ ստորաբաժանումների կազմերում մասնակցել է Ասկերանի, Մարտակերտի շրջանների ինքնապաշտպանական մարտերին։
Հետմահու պարգևատրվել է Արցախի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով։ Թաղված է Խնձրիստանում։
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ
Էդվարդյան դարաշրջան
1901 թվականի հունվարին Վիկտորիայի թագուհու մահը վիկտորյանական դարաշրջանի ավարտն էր։ Նրա որդին և իրավահաջորդը Էդվարդ VII-ը արդեն նորաձև էլիտայի առաջնորդն էր։ Մինչ Վիկտորիան խուսափում էր ավելորդ հրապարակայնությունից, Էդվարդն առաջատարն էր նորաձևության թրենդերների շրջանում, որոնք ազդում էին արվեստի և մայրցամաքային Եվրոպայի միտումների վրա։ Դա հավանաբար պայմանավորված էր թագավորի ճանապարհորդության հանդեպ տածած սիրով։
Սեմյուել Հինեսը նկարագրում է Էդվարդյան դարաշրջանը որպես «հանգիստ ժամանակ, երբ կանայք գլխարկներ էին հագնում, երբ հարուստները չէին համարձակվում ցույց տալ իրենց հարստությունը, իսկ արևը երբեք չտեղավորվեց բրիտանական դրոշի վրա»։ 1906 թվականին լիբերալները իշխանության վերադարձան և զգալի բարեփոխումներ կատարեցին։ Այս ժամանակաշրջանում տեղի ունեցավ քաղաքական կյանքում զգալի տեղաշարժեր. բնակչության այն հատվածները, որոնց շահերը նախկինում թույլ էին ներկայացված քաղաքական ասպարեզում (բանվորներն ու կանայք)՝ չափազանց քաղաքականացված դարձան ։
Տեղեկություններ
Էդվարդյան դարաշրջանի երկու տեսակետ կա։ Առաջինը՝ ռոմանտիկ, սկիզբը 1920-ական թվականներին, այնուհետև Խոշոր տեքստ ուժեղացավ մինչև հետպատերազմյան տարիները, երբ Էդվարդյան դարաշրջանը ընկալվեց որպես խաղաղության և բարգավաճման ժամանակաշրջան, որից հետո Մեծ Բրիտանիան կորցրեց իր գաղութներից մեծ մասը։
Երկրորդը, քննադատական է, ուսումնասիրում է Էդվարդյան հասարակությունում գոյություն ունեցող սոցիալական շերտավորման և դասակարգային հակասությունները, ինչպես նաև նշում է Մեծ Բրիտանիայի հետ այլ ուժերի ինտենսիվ մրցակցությունը։ 1914 թվականի ամռանը համաշխարհային պատերազմը անսպասելի էր. այն իր դրոշմը ունեցավ Էդվարդյան թագավորության ավարտի վրա։
Քաղաքականություն
Աշխատող դասակարգը լավ տեղեկացված էր քաղաքականությունից, որը հանգեցրեց արհմիությունների աճին, աշխատանքային շարժմանը, և նրանք պահանջեցին ավելի լավ աշխատանքային պայմաններ։ Արիստոկրատիան մնաց կառավարության գրասենյակների վերահսկողության տակ ։
Պահպանողական կուսակցություն
Պահպանողականները, ովքեր կոչվում էին «համախոհներ», 1890-ական թվականներից մինչև 1906 թվականը գերիշխող քաղաքական կուսակցություն էին։ Կուսակցությունը շատ առավելություններ ուներ, քանի որ այն կայսերական աջակցության ընտրողներին, սակագներին, Անգլիկան եկեղեցուն, հզոր թագավորական նավատորմի և ավանդական հիերարխիկ կառույցից էր ։ Պահապանողականների վրա մեծազդեցություն է ունեցել նաև Անգլիայում գյուղատնտեսական հողատերերը, ինչպես նաև Անգլիկան եկեղեցու ուժեղ աջակցությունը և ռազմական շահերը։ Պատմաբանները ընտրությունների արդյունքներն օգտագործել են ցույց տալու համար, որ պահպանողական կուսակցությունը զարմանալիորեն լավ է աշխատել դասակարգային շրջաններում  ։
Գյուղական բնակավայրերում ազգային շտաբը բարձրորակ վարձատրվող ճանապարհորդական դասախոսներ է օգտագործել բրոշյուրներով, պաստառներով և, մասնավորապես, լապտերներով, որոնք կարողացել են արդյունավետ կերպով շփվել գյուղացի ընտրողների հետ, հատկապես նոր աշխատող գյուղացիների հետ ։ 20-րդ դարի առաջին տարիներին վարչապետԱրթուր Բալֆուրի հետ պահպանողական կառավարությունը շատ հաջողություններ ունեցավ արտաքին քաղաքականության, պաշտպանության և կրթության մեջ, ինչպես նաև ալկոհոլի լիցենզավորման և հողի վարձակալող ֆերմերների համար սեփականության իրավունքի հարցերի լուծման հարցում։
Այնուամենայնիվ, 1906 թվականին պահպանողականները ճնշվեցին, և մինչև 1922 թվականին չվերադարձան լիակատար ուժի։ Պահպանողական կուսակցությունը կորցնում է ուժ և ոգևորություն, հատկապես խարիզմատիկ Ջոզեֆ Չեմբերլենի թոշակի անցնելուց հետո։ Կար «սակագնային բարեփոխումների» (այսինքն, բոլոր ներմուծումների սակագների կամ հարկերի կիրառումը), որոնք շատ ազատ առևտրականներին ստիպեցին գնալ լիբերալների ճամբար։ Սակագների բարեփոխումը նպասետեց պահպանողականների անսպասելի թուլացմանը։ Այն թուլացավ աշխատող դասի և ստորին միջին դասում, և դժգոհություններ կար մտավորականների շրջանում։ 1906 թվականի ընդհանուր ընտրությունը Լիբերալ կուսակցության համար համոզիչ հաղթանակ էր, որի ընթացքում ձայների ընդհանուր բաժինը աճել է 25 տոկոսով, իսկ պահպանողականների ընդհանուր թիվը մնացել է կայուն։
Լիբերալ կուսակցություն
Լիբերալ կուսակցությունը 1906 թվականին չունեցավ մեկ գաղափարական հիմք։ Այն պարունակում էր շատ հակասական և թշնամական խմբեր, ինչպիսիք են կայսերապաշտները, գրեթե սոցիալիստները և ազատազրկված դասական լիբերալները, կանանց ընտրական իրավունքի հակառակորդները, հակամարտական տարրերը և Ֆրանսիայի հետ ռազմական դաշինքի կողմնակիցները։ Սակայն 1900 թվականից հետո ընդդիմադիրները կորցրեցին իրենց աջակցությունը և հասարակությունը, և ավելի ու ավելի փոքր դեր խաղացին կուսակցական գործերում ։ Կուսակցությունը նաև ընդգրկել է կաթոլիկներին, այդ թվում նաև հայտնի կաթոլիկ մտավորական Իլ Բելլոկը, որը լիբերալ պատգամավոր էր 1906 թվականից մինչև 1910 թվական։
Լիբերալ կուսակցության թիմում էին աշխատանքային շարժման աշխարհիկ գործիչները։ Աշխատանքային դասը արագորեն շարժվում էր դեպի նոր աշխատանքային կուսակցություն։ Միասնական տարրերից մեկը քաղաքականությունն ու խորհրդարանը օգտագործելու լայնածավալ համաձայնությունն էր՝ հասարակության արդիականացման և բարելավման և քաղաքականության բարեփոխման միջոց ։
Լեյբորիստական կուսակցություն
Այն 1890 թվականից հետո դուրս է եկել արագ աճող արհեստակցական միությունից։ 1903 թվականին նրան միացավ Գլադսթոն-Մակ Դոնալդը Լիբերալների հետ, ինչը թույլ տվեց ընտրական աջակցություն և խորհրդարանում փոքրիկ կոնտինգենտի հայտնվելուն։ Դա ժամանակավոր համաձայնություն էր մինչև 1920-ական թվականները, երբ Աշխատանքային կուսակցությունը բավականաչափ ուժեղ էր գործելու ինքնուրույն, իսկ լիբերալները անդառնալի անկում էին ապրում։ Աշխատանքային դասի աննկատելի սոցիալական փոփոխությունները ծագեցին երիտասարդ սերնդից, որը ցանկանում էր ինքնուրույն գործել։ Մայքլ Չիլսսը պնդում է, որ երիտասարդ սերունդը ստիպված էր աշխատելու նախապատվություն տալ քաղաքական ոճին։ Սոցիալական գործոնները ներառում էին աշխարհիկացված նախնական կրթություն (առարկայական դպրոցների վտանգված դերը, որոնք ներառում էին ազատական տեսակետներ)։ 1890 թվականից հետո «նոր միասնություն» շարժման մեջ չմասնակցեցին աշխատողները, որոնք նախկինում գերակշռում էին։ Նոր զվարճանքները՝ հատկապես երաժշտական սրահում և սպորտում, ընդգրկում էին երիտասարդների, որոնք ձգտում էին դառնալ ազատական ընտրողների գերազանց սերունդ ։
Բուրյան պատարեզմ
Էդմունդ Բարտոնը առաջին վարչապետն էր։ 1899-1902 թվականներից Երկրորդ անգլո-բուրյան պատերազմը, Վիկտորիայի և Էդվարդյան դարաշրջանի հերթափոխով, բաժանեց Անգլիայի հասարակությունը։ Պատերազմի հակառակորդները զգալի քաղաքական կապիտալ ստացան իրենց բծախնդրության պատճառով։ Այս պատերազմից զատ Էդվարդյան դարաշրջանի ընթացքում Մեծ Բրիտանիան ներգրավված չէր ռազմական հակամարտություններում, որոնք ստեղծեցին ներքին սոցիալական բարեփոխումների նախադրյալները։ Ներքին քաղաքականության մեջ միության անդամները դեմ էին լիբերալներին, որոնք ցանկանում էին առևտրի ոլորտում պաշտպանական միջոցներ ձեռնարկել, և երբ 1906 թվականի վերջին հաղթեց ընտրությունները, հակասություն եղավ խորհրդարանի ստորին պալատի և Լորդերի պալատի (հիմնականում բաղկացած պահապանների) միջև, որը ավարտվեց 1909 թվականին Վերին տան լիազորությունների սահմանափակումով ։
Լիբերալ բարեփոխումները
Լիբերալ կուսակցությունը, որը ղեկավարում էր Հենրի Քեմփբել Բաններնը, լիբերալներին ազատ առևտրի և հողային բարեփոխումների ավանդական հարթակի շուրջ համախմբեց և նրանց գլխավորում էր Լիբերալ կուսակցության պատմության ամենամեծ հաղթանակը ։ Վարչապետը իր ճակատային գծի ստվերում էր, հատկապես Հ. Հ. Ասքիտը, գանձարանում, Էդվարդ Գրեյը Արտաքին գործերի նախարարությունում, Ռիչարդ Բուրոն Հալդանեն, Պատերազմի վարչությունում և Դավիթ Լլոյդ Ջորջը առևտրային խորհրդում։ Քեմփբել Բանդերմանը 1908 թվականին թոշակի է անցել և փոխարինվել է Ասքիտով։ Նա ամրապնդեց կառավարության արմատականությունը, հատկապես 1909 թվականի «Ժողովրդական բյուջեում», որով առաջարկվեց ֆինանսավորել ընդլայնված սոցիալական ապահովության ծրագրերը նոր հողերի հարկերի և բարձր եկամուտների միջոցով։ Այն արգելափակվեց Լորդերի պալատի կողմից, որը գերակշռում էր պահպանողականների կողմից, սակայն ի վերջո դարձավ օրենք 1910 թվական ապրիլին։