cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Միննի Թերրի
Անձնական կյանք
Էռնեստ Դոուսոնը, ինչպես Լուիս Քերոլը, մասնակցում էր բեմում երեխաների զբաղվածությանն աջակցելու հասարակական արշավին։ Նա, ինչպես Քերոլը, պնդել է, որ հոգեպես բավարարված  է զգում աղջիկների շրջապատում, որ «աղջիկներն օգնում են հանգստացնել ցավը»։ Այնուամենայնիվ, Դոուսոնը, ըստ Էնն Վարթիի, ի տարբերություն Քերոլի, անկեղծ է գտնվել՝ աղջիկների հետ իր հարաբերություններում տեսնելով «սեռական ցանկություն» (sexual desire): Դոուսոնը առանց Միննի Թերրիի առջև խոնարհվելու պնդում էր, որ «Գալաադում բալասան չկա»։ Վարտիի կարծիքով, բանաստեղծը գտավ «չափազանց իրական սեռական ցանկությունը» գերակշռելու միջոց՝ աղջկան դարձնելով «իր մուսան՝ իր Բեատո Բեատրիկսը»։
Միննի Թերրին երկու անգամ է ամուսնացել։ Առաջին ամուսնուն` բրիտանացի դերասան Էդմունդ Գվենին, հանդիպել է բեմում։ Ամուսնությունը կնքվել է 1901 թվականին։ Զույգը «ամեն ամառ անցկացրել է Թեմզայի ափին գտնվող մի փոքրիկ տնակում։ Այնտեղ ընդամենը երկու սենյակ կար, բայց դա նրանց համար բավարար էր, քանի որ նույնիսկ ուտելը տեղի էր ունենում տան մոտ գտնվող դաստակերտում։ Այդ ժամանակ Միննի Թերրին զբաղվել է  լուսանկարչությամբ  և ձեռագործ աշխատանքներով։ Նա Գվենի հետ իր ամուսնությունը համարել է բավականին երջանիկ և հարցազրույցներից մեկում պնդել է, որ դերասանի համար սխալ է ամուսնանալ այլ մասնագիտության տեր տղամարդու հետ։ Միննին ափսոսանք է հայտնել, որ հասարակության լայն շրջանների համար արվեստագետները հատուկ «ռասա են, որոնք դեռ աննորմալ են ապրում»` իր կազմում ընդգրկելով «սրիկաներին ու թափառաշրջիկներին»։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Միննի Թերրիին և Էդմունդ Գվենը ամուսնալուծվել են (Ֆիլադելֆիայի Թեմփլի համալսարանի պրոֆեսոր դոկտոր Ռոջեր Գորդոնը պնդում է, որ ամուսնալուծությունը կայացել է դրա կնքումից մի քանի ամիս անց): Շուտով Միննին կրկին ամուսնացել է, բայց ընկերական հարաբերությունների մեջ է մնացել իր նախկին ամուսնու հետ ։ Աղբյուրները չեն հաղորդում տեղեկություններ երկրորդ ամուսնու, նույնիսկ նրա անվան մասին։ 1956 թվականին Միննի Թերրին այրիացել է։ Էդմունդ Գվենը, որ արդեն տարեց մարդ էր, Կալիֆոռնիայի իր տնից եկել է Մեծ Բրիտանիա, հանդիպելու իր այրի նախկին կնոջ հետ։
Միննի Թերրին որպես նկարիչների և լուսանկարիչների բնորդուհի
Միննի Թերրին պատկերած լուսանկարիչների մեջ հայտնի վարպետներ կային։ Դրանց թվում էին պետական գործիչների, նկարիչների և վիկտորիանական ազնվականության ներկայացուցիչների լուսանկարները վուդբերատիպային տեխնիկայով կատարող Հերբերտ Ռոուզ Բարոն, Լուսանկարչական ընկերության անդամ (որը հետագայում դարձել է Արքայական լուսանկարչական ընկերություն), Պրոֆեսիոնալ լուսանկարիչների ասոցիացիայի հիմնադիրներից մեկը, նրա քարտուղարը, նախագահը և գլխավոր քարտուղարը, որը մասնագիտացած է եղել թատերական լուսանկարչության մեջ և ակտիվորեն պաշտպանում է լուսանկարիչների հեղինակային իրավունքները (հեղինակային իրավունքի միության հիմնադիրներից մեկը) Ալֆրեդ Էլիսը, (Լոնդոնի Վիկտորիայի և Ալբերտի թանգարան, այս լուսանկարը ստացվել է 1953 թվականին Գայա Տրիստրամ Լիթլի հավաքածուից՝ 14,6 × 10,6 սմ, № S.133: 688-2007 ) և Elliott & Fry լուսանկարչական ստուդիայի աշխատակիցների կողմից, որը հիմնադրվել է 1863-ին ՝ Ջոզեֆ Ջոն Էլիոթի և Քլարենս Էդմունդ Ֆրայի կողմից (օրինակ` Միննի Թերրին Դեզի Դեսմոնդի դերում, Ազգային դիմանկարների պատկերասրահ, Լոնդոն, 14,6 x 10,5 սմ, նվիրել է Թերենս Պիպերը 2013 թվականին, № NPG 138138 ):
Իր լուսանկարներում Միննիին պատկերել է նաև Արքայական լուսանկարչական ընկերության անդամ, պրոֆեսիոնալ լուսանկարիչների ասոցիացիայի հիմնադիրներից մեկը՝ Հայման Սելեգ Մենդելսոնը (Էլեն Թերրիի և Էդիթ Քրեյգի տվյալների շտեմարան, SMA լուսանկարների արխիվ, ID NT / SMA / PH / 3327) ) :
Պատմական հետաքրքրության կամ բնական գեղեցկության օբյեկտների Ազգային հիմնադրամի հավաքածուում տեղ է գտել դերասանուհու դիմանկարային մանրանկարը պատկերվել է փղոսկրի վրա ջրաներկի տեխնիկայի կիրառման միջոցով։ Միննի Թերրին պատկերված է հինգ տարեկան հասակում (1887-1899, Սմոլհայթ-Փլեյս տուն թանգարան, Կենտ, № NT 1118219, մանրանկարի ձևը՝ օվալ, չափը՝ 76 × 55 սմ)։ Երեխայի գլուխն ու ուսերը շրջված են դեպի աջ, աղջիկը սպիտակ զգեստ է հագել,նա ունի շագանակագույն աչքեր, առողջ վարդագույն դեմք և շեկ մազեր։ Դիմանկարի ֆոնը երկնագույն կապույտ է։ Մանրանկարի հետևում կա մի արձանագրություն, որտեղ նշված է աղջկա և նրա զարմիկի՝ Մաբել Թերրի-Լյուիսի անունը, ով ստեղծել է այս մանրանկարը ։
Մեկ այլ մանրանկար, որը պատկերում է Միննի Թերրիին մոտ տասնութ տարեկան հասակում, նույնպես գտնվում է Ազգային վստահության հավաքածուի մեջ (մոտ 1900 թվական, Սմոլհայթ-Փլեյս  տուն թանգարան, Կենտ, № NT 1118223, տրամագիծը՝ 7,2 սմ, կատարման տեխնիկան` ջրաներկ թղթի վրա)։ Աղջկա գլուխը թեքված է ձախ, նա հագել է սպիտակ զգեստ կապույտ գոտիով։ Նա ունի շագանակագույն աչքեր, խիտ կարմիր մազեր։ Դիմանկարի ֆոնը երկնագույն է։ Դերասանուհու դիմանկարը ամրացված է մետաղական շրջանակով` կաշվե պաստառով, կանաչ դաջվածքով, ոսկե նրբաթերթից տերևի հետքերով։ Նրան կցված են փայլարե հինգ զարդակտոր (յուրաքանչյուրի վրա կա մի հատված, աղջկա դեմքի համար, որը զարդանկարված չէ)։ Զարդանկարում պատկերված են տարբեր սեզոնների հագուստներ, որոնք նախատեսված են Միննիին զգեստավորելու համար` դրանք դիմանկարի վրա տեղադրելու միջոցով։ Այդ մանրանկարը նույնպես ստեղծվել է Մեյբել Թերրի-Լյուիսի կողմից ։
Միսաք Թորլաքյան
Միսաք Թորլաքյան, հայ ժողովրդական վրիժառու, ՀՅԴ կուսակցության անդամ։
Կենսագրություն
Սովորել է ծննդավայրի դպրոցում։ 17 տարեկանում կազմակերպել է հայ վրիժառուների վեց հոգուց բաղկացած խումբ, որը զբաղվել է նաև զենք ու զինամթերք հայթայթելով։ 1910 թվականին հնազանդեցրել է հայերին ճնշող լազերին։ Մշտապես հետապնդվել է թուրքական իշխանությունների կողմից։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, խույս տալով թուրքական բանակի զինծառայությունից, հեռացել է լեռները։ 1915-1918 թվականներին ծառայել է ռուսական բանակի հետախուզությունում, հմուտ գործողություններով մեծ վնաս հասցրել թուրքական զորքերին։ 1918 թվականին, 600 հոգուց բաղկացած խմբով օգնության է հասել Էրզրումում գտնվող Անդրանիկին։ Հետագայում անցել է Բաթում, Կոստանդնուպոլիս, որտեղ էլ 1921 թվականի հուլիսի 18-ին իրականացրել է Ադրբեջանի բոլշևիկների ներկայացուցիչ, Բաքվի հազարավոր անմեղ հայերի ջարդերի կազմակերպիչ Բեհբուդ խան Ջվանշիրի ահաբեկումը։ 1921 թվականի հոկտեմբերի 6-ին անգլիական դատարանը Թոռլաքյանին ճանաչել է հանցավոր, սակայն ազատ է արձակել «մտախանգարման» պատճառով։ Նույն թվականի նոյեմբերին մեկնել է Հունաստան, ապա՝ Բելգրադ ու Բուխարեստ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին գործել է Ղրիմում, Նովոռոսիյսկում՝ գերությունից ազատելով բազմաթիվ հայերի։
Հետպատերազմյան տարիներին ապրել է Գերմանիայի Շտուտգարտ քաղաքում, իսկ 1952 թվականից՝ Կալիֆոռնիայում (ԱՄՆ)։
Հիշատակի հավերժացում
ի անունը փորագրված է Երևանի Օղակաձև զբոսայգու չորրորդ հատվածում 2023 թվականի ապրիլի 25-ին բացված «Ազգային արժանապատվության ասպետներին» աղբյուր-հուշակոթողին ։
Թորլաքյանի հուշերը
1953 թվականին Լոս Անջելեսում տպագրվել է Թորլաքյանի «Օրերուս հետ» հուշագիրքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայ վրիժառուներ Կատեգորիա:Նեմեսիս գործողության մասնակիցներ Կատեգորիա:1888 ծնունդներ Կատեգորիա:1968 մահեր Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Անձինք Տրապիզոնից Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ ռազմական գործիչներ
Ալեքսանդր Թանսման
Ալեքսանդր Թանսման  (Aleksander Tansman, ), լեհ և ֆրանսիացի կոմպոզիտոր, դաշնակահար  վիրտուոզ, մանկավարժ ։
Կենսագրություն
Թանսմանը ծնվել և մեծացել է Լեհաստանի Լոձ քաղաքում այն ​​ժամանակաշրջանում, երբ Լեհաստանը որպես անկախ պետություն գոյություն չուներ, իսկ Լոձը ցարական Ռուսաստանի մի մասն էր։ Նրա ծնողները եղել են հրեա։ Հայրը՝ Մոշեն, Տանցմանը (1868-1908) մահացել է, երբ Ալեքսանդրը եղել է 10 տարեկան, մայրը՝ Հաննան (ծնվ. Գուրվիչ, 1872-1935) միայնակ է մեծացրել նրան և իր ավագ քրոջը՝ Թերեզային ։ ։
Սովորել է Լոձի կոնսերվատորիայում, նվագել քաղաքային սիմֆոնիկ նվագախմբում։ Այնուհետև սովորել է Վարշավայում, երաժշտության դասերին զուգահեռ սովորել է Վարշավայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում։ Նրա կոմպոզիցիայի ուսուցիչը եղել է Հենրիխ Մելցերը։ 1920 թվականից ապրել է Փարիզում, բացառությամբ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ 1941-1946 թվականներին, որոնք անցկացրել է ԱՄՆ-ում։ 1940 թվականին Փարիզի օկուպացիայից հետո նա ընտանիքի հետ փախել է Նիցցա, որտեղ ապրել է թաքնված՝ մինչև հաջորդ տարի ամերիկյան վիզա ստանալը։ Նա փախել է Եվրոպայից, քանի որ նրա հրեական ծագումը վտանգի տակ է դրված եղել Հիտլերի իշխանության գալու հետ կապված։ Ամերիկայում ուսանելու ժամանակ Թանսմանը շատ է հյուրախաղերով հանդես եկել որպես դաշնակահար և դիրիժոր, բազմաթիվ երաժշտական ստեղծագործություններ է գրել՝ երեք սիմֆոնիա, երկու քառյակ, դաշնամուրի ստեղծագործություններ։ ԱՄՆ֊ում նա գրել է մի քանի պարտիտուր հոլիվուդյան ֆիլմերի համար։ 1946 թվականի «Օսկար» մրցանակաբաշխության ժամանակ նա առաջադրվել է «Օսկար» մրցանակիի՝ լավագույն երաժշտության համար։ 1948 թվականին Թանսմանը հրատարակել է իր գիրքը Իգոր Ստրավինսկու մասին, որը երկու կոմպոզիտորների միջև բարեկամության արդյունք է դարձել Միացյալ Նահանգներում աքսորի տարիներին ։
Նա ընկերացել է Մորիս Ռավելի, Սերգեյ Պրոկոֆևի, Անդրես Սեգովիայի, իսկ ավելի ուշ՝ Իգոր Ստրավինսկոււ հետ։ 1946 թվականին Թանսմանը վերադարձել է Փարիզ, և նրա երաժշտական կարիերան կրկին սկսվել է ամբողջ Եվրոպայում։ Հանդես է եկել որպես վիրտուոզ դաշնակահար և դիրիժոր, լայնորեն և հաջողությամբ համերգներով հանդես է եկել աշխարհի բազմաթիվ երկրներում։ Նրա ստեղծագործությունները, որոնց ելույթների քանակը երբեմն գերազանցում էր տարեկան 500-ը, կատարել են լավագույն նվագախմբերն ու դիրիժորները։ Որպես բալետի կոմպոզիտոր, տասնամյակներ շարունակ Թանսմանը համագործակցել է նշանավոր պարուսույցների հետ։
Առաջին կինը 1924 թվականից եղել է ռումինացի պարուհի Աննա Էլեոնորա Բրոչիներնը (1904-1986 թթ.), Երկրորդ կինը՝ 1937 թվականից՝ ֆրանսիացի դաշնակահարուհի Կոլետ Կրասը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ դաշնակահարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորն
Ալագյոլլար (լեռնագագաթ)
Ալագյոլլար, լեռնագագաթ Հայաստանի Զանգեզուրի լեռնաշղթայում, հարավ֊արևելյան սահմանի վրա, բարձրությունը՝ 3174 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի լեռներ
Կարմեն Լաֆորետ
Կարմեն Լաֆորետ Դիաս (Carmen Laforet Díaz, ), իսպանացի կին գրող, ում ստեղծագործական գործունեության ժամանակաշրջանը հիմնականում համընկել է ֆրանկոյական վարչակարգի ժամանակներին։ Համարվում է 20-րդ դարի իսպանական գրականության դասական, եվրոպացի կարևորագույն գրողներից մեկը, ով հարստացրել է էքզիստենցիալիզմի դպրոցի և իսպանական tremendismo ոճի գրականությունը։ Եղել է նաև առաջին դետեկտիվ վեպի հեղինակը իսպանական գրականության պատմության մեջ։ Կարմեն Լաֆորետի ամենահայտնի երկը «Ոչինչը» (Nada) վեպն է, որի համար 1944 թվականին արժանացել է Նադալի անվան մրցանակի (Premio Nadal)։
Կենսագրություն
Կարմենը ծնվել է Բարսելոնայում։ Երկու տարեկան հասակում ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Կանարյան կղզիներ, որտեղ անց է կացրել իր մանկությունը ։ Տասներկու տարեկանում կորցրել է մորը։ Հոր երկրորդ կինը՝ իր խորթ մայրը, խոր հակակրանք է միայն առաջացրել․ դա հետագայում արտացոլվել է Լաֆորետի մի շարք երկերում։ 1939 թվականին Կարմենը եկել է Բարսելոնա, ընդունվել համալսարան, որտեղ փիլիսոփայություն է ուսումնասիրել։ 1942 թվականին տեղափոխվել է Մադրիդ և Կամպլուտենսե համալսարանում սկսել է իրավունք ուսումնասիրել, բայց երկրորդ կուրսից դուրս է եկել բուհից՝ ամբողջովին գրական աշխատանքի նվիրվելու նպատակով, և 1944 թվականի հուվար-սեպտեմբեր ամիսներին գրել է իր առաջին վեպը՝ Nada-ն, որի համար Editorial Destino-ն նրան շնորհել է Էուխենիո Նադալի անվան մրցանակ, իսկ Իսպանիայի թագավորական ակադեմիան՝ Ֆաստենրատի անվան մրցանակ (Premio Fastenrath, 1948)։
Կարմենը 1946 թվականին ամուսնացել է ժուռնալիստ և գրաքննադատ Մանուել Սերեզալեսի հետ, ումից ունեցել է հինգ երեխա։ Նրանց խնամքի ու դաստիարակության կապակցությամբ ընդմիջել է իր գրական գործունեությունը և միայն մի քանի տարի անց հրատարակել իր հաջորդ երկը՝ La isla y los demonios վեպը։ 1951 թվականին կաթոլիկություն է ընդունել։ Կրոնի, հավատքի, դավանանքի հետ առնչվող հոգեբանական քննությունն արտացոլված է նրա «La mujer nueva» («Նոր կինը») վեպում, որի համար 1955 թվականին արժանացել է Premio Menorca de Novela, 1956 թվականին՝ Premio Nacional de Literatura (ներկայումս՝ Սերվանտեսի անվան) մրցանակի։ Լաֆորետը մտադրվել էր գրել Tres pasos fuera del tiempo խորագրով եռագրություն, սակայն իր կենդանության օրոք հասցրել է հրատարակել միայն դրա առաջին մասը՝ «Արևի հարված» վեպը (La insolación) ։
Կարմեն Լաֆորետն իր ստեղծագործությամբ ճանապարհ է հարթել բազմաթիվ իսպանացի կին գրողների համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կատալոնացի գրողներ Կատեգորիա:Իսպանալեզու գրողներ Կատեգորիա:Կին վիպասաններ Կատեգորիա:Իսպանացի կին գրողներ
Մոնկալվո
Մոնկալվո  (Moncalvo), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Աստի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3356 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 190 մարդ/կմ²։ Տարածքը զբաղեցնում է 18 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 14036։ Հեռախոսային կոդ՝ 0141։
Տիգրան Եգանյան
Տիգրան Ռաֆայելի Եգանյան, տնտեսական գիտությունների թեկնածու , ՀՀ Ազգային ժողովի նախկին պատգամավոր։
Կենսագրություն
Տիգրան Եգանյանը ծնվել է 1978 թվականի փետրվարի 7-ին Երևան քաղաքում։ 1999 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի տնտեսագիտական ֆակուլտետը, որից հետո՝ մինչև 2002 թվականն ուսումը շարունակել է Երևանի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտի ասպիրանտուրայում։ 2002 թվականին պաշտպանել է գիտական թեզ, ստացել տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան ։ Որպես ավագ տնտեսագետ 2000 թվականին աշխատել է «Ձյունիկ սառնարան» ՍՊԸ-ում։ 2000-2003 թվականներին ՀՀ կառավարության աշխատակազմում աշխատել է  որպես առաջին կարգի մասնագետ, որից հետո` առաջատար մասնագետ։ 2003-2005 թվականներին եղել է ՀՀ Ազգային ժողովի նախագահի խորհրդական։ 2005 թվականին ԱԺ պատգամավոր է ընտրվել Օրինաց երկիր կուսակցությունից՝ համամասնական ընտրացուցակով։ Մինչև  2006 թվականի  մայիսի 22-ը եղել է Օրինաց երկիր կուսակցության և Օրինաց երկիր խմբակցության անդամ։ 2006 թվականի մայիսի 25-ից` «Գործարար» պատգամավորական խմբի անդամ ։
Ազգային ժողովի սոցիալական, առողջապահության և բնության պահպանության հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։
Անկուսակցական։
Ամուսնացած է, ունի երկու երեխա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածուներ
Ամելիա Էրհարթ
Ամելիա Մերի Էրհարթ (Amelia Mary Earhart, ), ամերիկացի հայտնի գրող և օդաչու։ Առաջին կինը, ով միայնակ հատեց Ատլանտյան օվկիանոսը։
Գրել է մի շարք ինքնակենսագրական երկեր։ Որոշ ժամանակ նաև դասախոսել է Պերդյույի համալսարանում։ Անհետ կորել է 1937 թվականի հուլիսի 2-ին Խաղաղ օվկիանոսի Հաուլենդ կղզու մոտակայքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի օդաչուներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ինքնակենսագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ճանապարհորդներ
Կունդռուսե
Կունդռուսե (Kundruse), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վեռսկա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վեռսկա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Աբուլիանե
Աբուլիանե, երկրամաս Հնագույն Հայաստանում՝ Ուրարտուում, հիշատակվում է մ․ թ․ ա․ 8-րդ դարի արձանագրություններում։ Աշխարհագրական դիրքը՝ անորոշ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնագույն երկրամասեր
Բաբշեն
Բաբշեն, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մոտկանի գավառակում։ Գտնվում էր Բիթլիս քաղաքից հյուսիս, Վանա լճի հարավարևմտյան ափին, Բիթլիս-Մուշ ճանապարհի վրա։ Ներկայումս այն անվանված է Yumurtatepe։
Անվան ստուգաբանություն
Բաբշեն գյուղի անվանումը կապված է հայոց Պապ թագավորի անվան հետ։
Պատմություն
Բաբշենցիները մեծ սեր են ունեցել երաժշտության նկատմամբ։ Նրանք նվագել են ազգային տարբեր գործիքներով։ Գյուղը հնում եղել է առևտրային կենտրոն, որի վկայությունն է Բաբշենու խան քարավանատունը։
Բաբշենում ինքնապաշտպանական պայքարներ է մղել ֆիդայիների առաջնորդ Աղբյուր Սերոբը։ 1898 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Բաբշենի մոտ Սերոբ փաշայի զորքերը պարտություն են մատնել թուրքերի կանոնավոր զորքին։
Գյուղի բնակիչները թուրքերի կողմից կոտորվել են 1915-1918 թվականներին։
Բնակչություն
1880-ական թվականներին ուներ 153, 1909 թվականին ուներ 325 հայ բնակիչ (35 տուն)։
Տնտեսություն
Զբաղվում էին հիմնականում բրուտագործությամբ, մասամբ նաև հողագործությամբ, անասնապահությամբ։
Պատմամշակույթային կառույցներ
Բաբշենի արևմտյան կողմում գտնվում էր Ս․ Հարություն հոյակերտ հայկական եկեղեցին։ Գյուղի արևելյան կողմում կար Լուսապտուղ Ս․ Սահակ անունով մատուռ։ Այս մատուռն հիմնականում հաճախում էին աչքացավով տառապողները։
Գյուղում կար նաև վարժարան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սաֆրոնովո (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)
Սաֆրոնովո (Сафроново), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6 մարդ։
Կղարաջալարի
Կղարաջալարի (ყარაჯალარი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Քվեմո Քարթլիի մարզի Գարդաբանի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 4136 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գարդաբանի շրջան
Նացիոնալե մարզադաշտ (Հռոմ)
ԱՖԿ Նացիոնալե մարզադաշտ (Stadio Nazionale PNF) (Ազգային ֆաշիստական կուսակցության Նացիոնալե մարզադաշտ), ֆուտբոլային մարզադաշտ, որը տեղակայված էր Հռոմ քաղաքում։ Մարզադաշտում իր տնային հանդիպումներն էր անցկացնում «Ռոմա» և «Լացիո» ֆուտբոլային ակումբները։ 1934 թ. աշխարհի առաջնության 17 խաղերից 3-ը անցկացվել է այս մարզադաշտում, այդ թվում նաև առաջնության եզրափակիչ՝ Իտալիա-Չեխոսլովակիա հանդիպումը։ 1953 թ. մարզադաշտը քանդվեց, որի տեղում 1957 թ.-ին կառուցվեց Ֆլամինիո մարզադաշտը։
Կատեգորիա:Ռոմա ՖԱ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզադաշտեր
Վերխնիե Կիգի
Վերխնիե Կիգի (Верхние Киги, Үрге Ҡыйғы), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կիգինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 7438 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կիգինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1703 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ժողովածու (2642)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
(5829) Իշիդագորո
(5829) Իշիդագորո (Ishidagoro), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի փետրվարի 11-ին Սատորու Օտոմոյի և Օսամու Մուրամացուի կողմից Կիյոսատոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,217417 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0218 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,4131 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1206,06 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,298492 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,78° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սատորու Օտոմոյի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Օսամու Մուրամացուի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Բուգրովատկա (գյուղ, Սվետլովոդսկի շրջան)
Բուգրովատկա (Бугруватка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Սվետլովոդսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բուգրովատկա գյուղում բնակվում էր 14 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Սվետլովոդսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վարակ
Թափանցելով օրգանիզմ՝ վարակի հարուցիչը տեղակայվում է որոշակի օրգաններում և հյուսվածքներում։ Օրինակ՝ էվոլյուցիայի ընթացքում քոսի տիզը հարմարվել է, մակաբուծվել մաշկի էպիթելային շերտում, բծավոր տիֆի հարուցիչը՝ մանր զարկերակներում և արյունատար մազանոթներում, գրիպի վիրուսը՝ վերին շնչառական ուղիների լորձաթաղանթում։
Վարակման պրոցեսը, վարակակիր օրգանիզմի ֆունկցիաների խանգարումները և ռեֆլեքսային ռեակցիաները կազմում են վարակիչ հիվանդությունների էությունը։
Տեսակներ
Օրգանիզմում որոշ հարուցիչների առկայությունը չի ուղեկցվում ախտաբանական պրոցեսի զարգացմամբ, եթե չկան որոշակի լրացուցիչ պայմաններ։ Այդպիսի հարուցիչներն անվանվում են պայմանական ախտածին (օրինակ, վերքային վարակի հարուցիչների խումբը, հերպեսի վիրուսը և այլն)։ Դրանք կարող են երկար ժամանակ գոյություն ունենալ մաշկի մակերևույթին, աղիքների խոռոչում և միայն վնասակար գործոնների (վնասվածք, ցրտահարություն, արևահարություն) առկայության դեպքում դրսևորել իրենց ախտածին հատկությունները։
Վարակի աղբյուր
Վարակի աղբյուր կարող են դառնալ հիվանդ մարդիկ կամ վարակակիրները։ Յուրաքանչյուր վարակիչ հիվանդության բնորոշ է փոխանցման որոշակի մեխանիզմ։ Ստամոքս-աղիքային համակարգի վարակիչ հիվանդությունների (դիզենտերիա, որովայնային տիֆ և այլն) հարուցիչն արտազատվում է արտաթորանքների և մեզի միջոցով, շնչառական ուղիների հիվանդությունների դեպքում հարուցիչը արտազատվում է հազալիս, փռշտալիս, խոսելիս և օդի հետ ընկնում առողջ օրգանիզմ (փոխանցման կաթիլային մեխանիզմ)։
Բծավոր տիֆի, մալարիայի և մի շարք այլ հիվանդությունների հարուցիչները փոխանցվում են արյունածուծ միջատներով (ոջիլ, մոծակ, մլակ)։ Քոսի, սնկային, վեներական հիվանդությունների հարուցիչները փոխանցվում են հիվանդի հետ անմիջական շփմամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վարակիչ հիվանդություններ
Դայնյուս Ռազաուսկաս
Դայնյուս Ռազաուսկաս (Dainius Razauskas, ), լիտվացի պատմաբան, դիցաբանության մասնագետ և կրոնի պատմաբան, գրող և թարգմանիչ, լիտվական դիցաբանության առաջատար մասնագետներից մեկը։
Կենսագրություն
Երաժիշտ և երգչախմբի ղեկավար Բիրուտե Ռազաուսկենե-Դաուկինայտի որդին (բնիկ՝ Ժարենայա)։ Ավարտել է Վիլնյուսի պետական համալսարանի մաթեմատիկայի և ինֆորմատիկայի ֆակուլտետը, հետագայում սովորել է Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայում՝ լեզվաբան Վլադիմիր Տոպորովի մոտ։ 2005 թվականին պաշտպանել է դոկտորական աշխատանքը՝ «Դիցաբանական դրույթների բառապաշարային քննություն․ «ձկան» խորհրդապաշտությունը բալթյան-սլավոնական ավանդույթներում»։
2007 թվականից աշխատել է Լիտվայի գրականության և բանահյուսության ինստիտուտում, Վիլնյուսի համալսարանում դասախոսություն է կարդացել Լիտվայի կրոնի և դիցաբանության վերաբերյալ։ Եղել է «Liaudies kultūra» ամսագրի խմբագիր։ 1990 թվականին հրատարակել է «Pro langą: Novelės» պատմվածքների ժողովածուն։ Իոնաս Բասանավիչյուտի մրցանակի դափնեկիր է (2016)։
Դոմանտասի որդին հեղինակ-կատարող և բանաստեղծ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիտվացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Լիտվացի գրողներ Կատեգորիա:Լիտվացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Վիլնյուսի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Լիտվացի գիտնականներ
Կամո Հովհաննիսյան (ֆուտբոլիստ)
Կամո Հովհաննիսյան, հայ ֆուտբոլիստ, ով խաղում է Երևանի Փյունիկի և Հայաստանի ազգային հավաքականի կազմում։
Փյունիկ
Կամո Հովհաննիսյանը ծնվել է Արտաշես և Գայանե Հովհաննիսյանների ընտանիքում։ Սկսել է գնալ ֆուտբոլի 6 տարեկանում։ Իր կարիերան սկսել է Շենգավիթ ֆուտբոլային ակումբի ակադեմիայում։ Բարելավելով իր որակները Հովհաննիսյանը կանչվեց Փյունիկ ֆուտբոլային ակումբի կողմից։ 2008 թվականին, նա խաղաց Պատանի ակումբում։ Հաջորդ մրցաշրջան Կամոն վերադարձավ Փյունիկ և խաղաց Հայաստանի Պրեմիեր Լիգայում։ 2009 թվականին նա պայմանագիր կնքեց Փյունիկի հետ։ Իր դեբյուտը Փյունիկում նշեց 2009 թվականի ապրիլի 9-ին Հայաստանի գավաթի շրջանակներում, երբ թիմը մրցում էր Կիլիկիայի հետ ։ Իսկ Հայաստանի առաջնությունում նրա առաջին խաղը կայացավ 4 օր հետո և կրկին Կիլիկիայի դեմ։ Երկու խաղում էլ Փյունիկը հաղթեց։ 2011 թվականի հուլիսին Հովհաննիսյանը Չեմպիոնների լիգայում խաղաց Վիկտորիա Պլզենի դեմ, որտեղ Փյունիկը պարտվեց 4-0 հաշվով ։
Միջազգային կարիերա
Կամո Հովհաննիսյանը իր առաջին խաղը Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում անցկացրել է 2012 թվականի փետրվարի 28-ին, երբ հավաքականը ընկերական խաղում մրցում էր Սերբիայի հավաքականի դեմ։
Տիտղոսներ
Փյունիկ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Փյունիկի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հայաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Ակորդեոնով մարդը
«Ակորդեոնով մարդը» («Человек с аккордеоном»), խորհրդային դրամատիկական գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է  ռեժիսոր Նիկոլայ Դոստալը   1985 թվականին Ա. Մակարովի «Ակորդեոնով մարդը» (1974) համանուն վեպի մոտիվներով։ Պրեմիերան տեղի է ունեցել 1985 թվականի սեպտեմբերին ԽՍՀՄ-ում։
Սյուժե
Պատերազմի առաջին օրերից Մոսկվայի օպերետի արտիստ Դմիտրի Գրոմցևը (Վալերի Զոլոտուխին) կամավոր մեկնել է ռազմաճակատ, ծանր վիրավորվել և չի կարողացել վերադառնալ երաժշտի սիրած մասնագիտությանը։
1949 թվական։ Դմիտրին ավարտել է ֆինանսական ինստիտուտը և սկսել է կարգավորել իր կյանքը։ Բայց ռուսական երգի հանդեպ սերն ու մարդկանց ուրախություն պարգևելու ցանկությունն ավելի ուժեղ է դրամատիկ հանգամանքներից։ Մի հարսանիքի ժամանակ, որտեղ նա նվագում է ակորդեոն, Դմիտրի հանդիպել է իր վաղեմի ծանոթին, որն ամուսնացած է, և հասկանում է, որ նա է իր ճակատագիրը։ Նա հանդիպում է մի ծանոթի, որն առաջարկում է դառնալ իր իմպրեսարիոն։ Սկսվում է «կանչով երաժիշտի» բուռն կյանքը՝ հարսանիքների, հոբելյանների և այլ տոների անվերջ շարք, որտեղ նրան անպայման ցանկանում են տեսնել և բառացիորեն «ձեռքից ձեռք են խլում»։ Ընդ որում, Դմիտրին կարծում է, որ արժանի է ավելի մեծ, ավելի պատկառելի լսարանի, և սկսում է իր մենահամերգները թատրոնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1985 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Օնֆլյոր
Օնֆլյոր (Honfleur), նավահանգստային քաղաք և համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Լա Մանշի ափին՝ Սենի գետաբերանի մոտ, երկրի մայրաքաղաք Փարիզից 170 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 55 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 5037 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 3639-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 1398։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,2 %։ 3639 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 3022 անձ (1635 տղամարդ և 1387 կին)։ Գործազուրկ են եղել 617 անձ (301 տղամարդ և 316 կին)։ 1398 անաշխատունակներից 370-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 450-ը` թոշակառուներ, իսկ 578-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի նավահանգիստներ Կատեգորիա:Ատլանտյան օվկիանոսի նավահանգիստներ
Սյուզան Մուբարաք
Սյուզան Մուբարաք (ի ծնե՝ Սաբեթ, سوزان مبارك, ), Եգիպտոսի նախկին նախագահ Հոսնի Մուբարաքի կինը։
Կենսագրություն
Սյուզան Մուբարաքը ծնվել է 1941 թվականի փետրվարի 28-ին եգիպտական Էլ Մինիա քաղաքում՝ եգիպտացու և վալլիացու ընտանիքում։ Սովորել է Կահիրեի Սուրբ Կլարայի դպրոցում։ 1977 թվականին Կահիրեի ամերիկյան համալսարանում ստացել է քաղաքական գիտությունների բակալավրի աստիճան, իսկ 1982 թվականին դարձել է տնտեսագիտության մագիստրոս՝ պաշտպանելով դիսերտացիան «Եգիպտական քաղաքում սոցիալական ազդեցության ուսումնասիրում» թեմայով։ 1977 թվականին նա հիմնադրել է Integrated Care Society բարեգործական ընկերությունը, որը գլխավորում է մինչ օրս։
1958 թվականին Սյուզանն ամուսնացել է Հոսնի Մուբարաքի հետ։ 1981 թվականի հոկտեմբերի 13-ին մուսուլման ծայրահեղականների կողմից նախագահ Անվար Սադաթի սպանությունից հետո Հոսնի Մուբարաքը ընտրվել է Եգիպտոսի նախագահ։ Տիկին Մուբարաքը շարունակել է ակտիվորեն զբաղվել բարեգործությամբ և երեխաների ու կանանց իրավունքների համար պայքարով։ 1988 թվականին Եգիպտոսի նախագահի կինը Իրաքում ականատես է եղել հանցագործության. նրա պատվին հանդիսավոր ընդունելության ժամանակ Սադդամ Հուսեյնի որդի Ուդեյը սպանել է իրանի նախագահի թիկնապահին ։
Ներկայումս Սյուզան Մուբարաքը «Մայրության և երեխայության ազգային խորհրդի» անդամ է, գլխավորում է երիտասարական գրականության կոմիտեն և «Գրագիտությունը բոլորի համար» շարժումը, հովանավորում է մանկական կրթական «Սեզամ փողոց» հեռուստասերիալի եգիպտական տարբերակի ստեղծմանը, Եգիպտոսում և Աֆրիկայի այլ երկրներում կանանց թլպատման բարբարոսային սովորության դեմ վարում է ակտիվ պայքար։ Սյուզանի մասնակցությամբ Եգիպտոսում նրա անունով ստեղծվել է մանկական թանգարան։
1998 թվականին Արվեստի և գիտության եվրոպական ակադեմիայի կողմից կանանց և երեխաների իրավունքների համար պայքարում ներդրման համար արժանացել է հանդուրժողականության մրցանակի։ 2000 թվականի փետրվարից Կահիրեի ամերիկյան համալսարանի հումանիտար գիտությունների պատվավոր դոկտոր է։ Ակտիվ բարեգործական գործունեության համար ժողովուրդը նրան անվանում է Մայր Սյուզան։
Ունի երկու տղա՝ Ալա և Համալ։
2009 թվականի մայիսին կորցրել է միակ թոռ Մուհամեդին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եգիպտոսի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Առաջին տիկիններ Կատեգորիա:Եգիպտացի հասարակական գործիչներ
Կրոկետներ
Կրոկետներ (ֆր.՝ croquer-ից՝ կծել) գլանաձև կամ կլոր խոհարարական ուտեստներ են, որը պատրաստվում է աղացած մսից կամ եփած բանջարեղենից, սուխարիներից և տապակվում բուսական յուղի մեջ։ Երբեմն կարտոֆիլի պյուրեն օգտագործում են որպես միջուկ ։ Կրոկետները սկզբնապես հայտնվել են Ֆրանսիայում ։ Ապագայում նրանք համաշխարհային ճանաչում ձեռք բերեցին թե՛ որպես դելիկատես, թե՛ որպես արդյունաբերական արտադրության արագ սնունդ։ Հաճախ ծառայում են որպես կողմնակի ճաշատեսակ:
Տարբերակներ
Բանգլադեշ։ Ալու-տիկկիի նման, ալու-չոպը կարտոֆիլով լցոնված է սովորական կրոկետ։ Բանգլադեշում այն ​​հիմնականում մատուցում են որպես խորտիկ։ Այն ամենը չէ, որ լցված է կարտոֆիլով։
Բելառուս։ Բելառուսական ցիբրիկները գնդաձև են։ Կարտոֆիլի խյուսի փոխարեն սովորաբար օգտագործում են քերած կարտոֆիլ, ավելացնում են նաև ալյուր, ձու և համեմունքներ։ Գնդակները գլորում են հացի փշրանքների մեջ և տապակում ։
Բրազիլիա։ Կրոկետները հիմնականում պատրաստվում են տավարի մսից։ Երկրի որոշ շրջաններում այն ​​համարվում է գերմանական ուտեստ։
Մեծ Բրիտանիա։ Կարտոֆիլի սովորական կրոկետները կարելի է գնել սառեցված կամ պաղեցված գրեթե ցանկացած սուպերմարկետում։
Հունգարիա։ Հունգարական կրոկետները փոքր են, գլանաձեւ, նման են չեխական տարբերակին։ Այն նաև պատրաստվում է կարտոֆիլից, ձվից, ալյուրից, կարագից և աղից, այնուհետև տապակվում։ Բացի այս բաղադրիչներից, որպես կանոն, օգտագործվում է նաև փոքր քանակությամբ մշկընկույզ։ Կրոկետները կարելի է պատվիրել ռեստորանների մեծ մասում կամ գնել սառեցված և տանը պատրաստել։
Ինդոնեզիա։ Կրոկետները Ինդոնեզիայում հայտնի խորտիկներից են, որոնք տարածվել են հոլանդական գաղութատիրության ժամանակ։
Իսպանիա։ Կրոկետները, հատկապես ջեմոնով լցոնված, հաճախ մատուցվում են որպես տապաս։ Խմորը հիմնականում պատրաստվում է միջուկով (ջեմոն, խոզապուխտ, ծովամթերք) և բեշամել սոուսով։
Կուբա։ Կուբայում կրոկետները սովորաբար պատրաստվում են խոզապուխտով, խոզի մսով, հավով կամ երեքի խառնուրդով։ Կուբայական կրոկետները սովորաբար պատրաստվում են առանց կարտոֆիլի, բայց ալյուրով։
Մեքսիկա։ Կրոկետները սովորաբար պատրաստվում են թունայից և կարտոֆիլից։
Նիդերլանդներ։ Մինչ այս ուտեստը նախկինում համարվում էր ֆրանսիական խոհանոցի համեղ ուտեստ՝ մսով կամ բանջարեղենի միջուկով, 19-րդ դարում այն ​​եփում էին շոգեխաշածի մնացորդները օգտագործելու համար։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո մի քանի սննդամթերք արտադրողներ զանգվածաբար արտադրեցին տավարի մսով լցված կրոկետներ։ Հետագայում կրոկետները դարձան էլ ավելի հայտնի արագ սնունդ։ Ճաշատեսակի՝ որպես արագ սննդի ուտեստի հաջողության պատճառով, կրոկետները ձեռք են բերել էժան և կասկածելի սննդի համբավ, այն աստիճան, որ հոլանդական «քաղաքային լեգենդը» պատմում է կրոկետների անհայտ թվացող բաղադրիչի մասին, որտեղ արտադրողները օգտագործում են մսի թափոններ։ Բացի սովորական միջուկներից, ինչպիսիք են շոգեխաշածները, արագ սննդի ռեստորանների հայտնի միջուկները ներառում են ամբողջական խաշած ձու, արիշտա և բրինձ։
Լեհաստան։ Լեհական կրոկետները սնկով, մսով, կաղամբով, թթու կաղամբով լցոնված բարակ գլանվածքով նրբաբլիթով են։ Հետո փխրեցուցիչի մեջ գլորում են ու տապակում թավայի մեջ։ Սովորաբար մատուցվում է բորշի հետ ։
Պորտուգալիա։ Գլանաձև կրոկետներ՝ թխած, տապակած։ Սովորաբար եփում են սպիտակ սոուսով և տավարի մսով, երբեմն՝ փոքր քանակությամբ խոզի մսով։ Ճաշատեսակին համը հաղորդելու համար հաճախ ավելացնում են Choriso, սև պղպեղ, bacalhau և piri-piri: Պորտուգալական կրոկետների ավելի քիչ տարածված տեսակները պատրաստվում են ծովամթերքից, ձկից կամ կարտոֆիլից։
ԱՄՆ։ Ֆլորիդայի Տամպայում կա մի տեսակի կրոկետ, որը համեմված ծովախեցգետնի մսից, որը ավանդաբար տրորվում է հնացած կուբայական հացի փշրանքներով։ Տեղացիների շրջանում այս ուտեստը հայտնի է որպես croqueta de jaiba : Ավանդական Նոր Անգլիայի բաղադրատոմսը ներառում է տոնական խոզապուխտի մնացորդներ, որոնք սովորաբար եփում են թխկի օշարակով։
Ուկրաինա։ Կրոկետները ուկրաիներեն կոչվում են kartoplyany (կարտոֆիլ)։ Այս անունը առավել տարածված է երկրի հարավում։ Դրանք կլոր կամ օվալաձև բլիթներ են՝ մոտ 1,5-2 սմ հաստությամբ՝ և՛ առանց միջուկի, և՛ լցոնված սնկով ու մսով։ Այն օգտագործվում է որպես կողմնակի ճաշատեսակ ինչպես մաքուր տեսքով, այնպես էլ տարբեր սոուսներում, հաճախ՝ սալորաչիրով։ Միայն նրանք չեն տապակվում բուսական յուղի մեջ։
Ֆիլիպիններ։ Ֆիլիպինյան կրոկետները, անկասկած, առաջացել են իսպանական գաղութացման ժամանակ, բայց ի տարբերություն իսպանական բեկամել կրոկետների, ֆիլիպինյան կրոկետները պատրաստվում են կարտոֆիլի պյուրեից և աղացած մսից կամ ձկից, սովորաբար մնացորդներից։ Ինչպես Ֆիլիպիններում իսպանական ներմուծված շատ ուտեստներ, կրոկետները տարածված են բարձր և միջին խավի ընտանիքներում։
Չեխիա։ Չեխական կրոկետները փոքր կլոր գնդիկներ են, որոնք սովորաբար պատրաստվում են կարտոֆիլից, ձվից, ալյուրից, կարագից և աղից՝ տապակված բուսական յուղի մեջ։ Կրոկետները կարելի է պատվիրել ռեստորանների մեծ մասում կամ գնել սառեցված և տանը պատրաստել։
Էստոնիա։ Փոքր կլոր գնդիկներ (կրոկետներ) սովորաբար պատրաստվում են մսից, ձկից կամ բանջարեղենից։
Ճապոնիա։ Հանրաճանաչ տապակած ուտեստը կրոկետանման կորոկեն է, որը լայնորեն հասանելի է սուպերմարկետներում և մսագործական խանութներում, ինչպես նաև մասնագիտացված կորոկկե խանութներում։ Սովորաբար պատրաստվում է կարտոֆիլից՝ որոշ բաղադրիչներով (օրինակ՝ սոխ և գազար) և 5%-ից պակաս միս (օրինակ՝ խոզի կամ տավարի միս), կարկանդակի տեսքով։ Հաճախ մատուցվում է տոնկացու սոուսով։ Կան նաև գլանաձև կորոկկեներ, որոնք բավականին նման են ֆրանսիական կրոկետներին, որտեղ ծովամթերքը (ծովախեցգետին կամ խեցգետնի միս) կամ սպիտակ սոուսով հավը (շոգեխաշած) սառչում են մինչև պնդանալը և միայն դրանից հետո կոկետները հաց են պատրաստում և տապակում։ Նման կրոկետ պատրաստելիս միջուկը միայն հալվելու ժամանակ է ունենում։ Այս բազմազանությունը կարտոֆիլից տարբերելու համար կոչվում է «սերուցքային կորոկկե»։ Հաճախ մատուցվում է տոմատի սոուսով կամ առանց դրա։ Մսային կրոկետները Ճապոնիայում չեն կոչվում korokke: Դրանք կոչվում են մենչի կացու (ճապ.՝ メンチカツ, կոտլետներ աղացած մսից)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական խոհանոց
Զբոսաշրջությունը Խորվաթիայում
Զբոսաշրջությունը Խորվաթիայում, երկրի տնտեսության գլխավոր ճյուղերից մեկն է։ 2012 թվականին Խորվաթիան ունեցել է 11.8 միլիոն զբասաշրջիկ այցելու, իսկ 2013 թվականին ավելի քան 14 միլիոն զբոսաշրջիկ, ովքեր Խորվաթիայում գիշերել են 73,25 միլիոն անգամ ։ Երկրի նպատակն է 2020 թվականին կրկնապատկել այս թվերը՝ զբոսաշրջիկների թիվը հասցնելով 17,5 միլիոնի, իսկ զբոսաշրջությունից ստացված եկամուտը՝ 17 միլիարդի ։
Խորվաթիայի գլխավոր զբոսաշրջային զոնան Ադրիատիկ ծովի ափերն են և ափի երկայնքով տարածված բազմաթիվ կղզիները, որոնք հրապուրում են զբոսաշրջիկներին իրենց ափերով, մեղմ կլիմայով և բավական լավ պահպանված դալմաթյան հնագույն քաղաքներով ։
Ադրիատիկի ափերը հայտնի վայր է նավասպորտի վարպետների, դայվերների և վինդսերֆինգի սիրահարների համար։ Այստեղ տուրիստական սեզոնը տևում է մայիսի երկրորդ կեսից մինչև հոկտեմբերի սկիզբը։ Երկրի ծովից հեռու գտնվող շրջաններից զբոսաշրջիկների համար սիրված է Խորվաթիայի մայրաքաղաք Զագրեբը, Վարաժդին քաղաքն իր լավ պահպանված բարոկկո անսամբլով և Պլիտվիչկա Եզերա ազգային պարկով։
Խորվաթիայում գտնվող 7 օբյեկտներ արդեն ընդգրկված են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում, իսկ 15-ը գտնվում են նախնական ցանկում։ Երկրում կա 8 ազգային և բնության պարկ։
Խորվաթիայում պատերազմի ավարտից հետո, 20-րդ դարի 90-ական թվականներից ընդհուպ մինչև 2008 թվականը ներառյալ, զբոսաշրջիկների թիվը Խորվաթիա մշտապես աճել է, սակայն համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի ֆոնի վրա փոքր-ինչ նվազել է։ Արդեն 2011 թվականին զբոսաշրջիկների թվի աճ վերսկսվեց։
Զբոսաշրջային շրջաններ
Խորվաթիայի ազգային տուրիստական խորհուրդը Խորվաթիայում առանձնացրել է վեց հիմնական շրջաններ, որոնք ամենից շատն են այցելվում զբոսաշրջիկների կողմից։
Իստրիա
Իստրիա թերակղզու արևմտյան ափն ունի մի քանի պատմական հնագույն քաղաքներ, որոնք թվագրվում են մինչև Հռոմեական կայսրության ժամանակները։ Այդ քաղաքներից է օրինակ Ումագը, որտեղ ամեն տարի անցկացվում են Խորվաթիայի թենիսի բաց առաջնություն՝ կավե թենիսահարթակի վրա ։
Տարածշրջանի ամենամեծ քաղաք Պուլան ունի աշխարհում ամենալավ պահպանված ամֆիթատրոններից մեկը, որը ցայսօր օգտագործվում է որպես փառատոնների և տարբեր իրադարձությունների վայր։ Այն շրջապատված է հյուրանոցային համալիրներով, հանգստյան տներով, ճամբարներով և սպորտային օբյեկտներով։ Մոտակայքում գտնվում է Բրիոնի ազգային պարկը, որը նախկինում եղել է Իոսիպ Տիտոյի նստավայրը ։ Հռոմիական վիլլաներն ու տաճարները մինչև այսօր թաղված են գյուղատնտեսական հողատեղիների մեջ։ Կան լողափեր, որոնց առափնյա ջրերում կարելի է զբաղվել ձկնորսությամբ, սուզվել՝ տեսնելու հին հռոմեական խորտակված թիանավերն ու Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ խորտակված ռազմանավերը, ինչպես նաև նավարկել ։ Պուլան EuroVelo 9 երթուղային ցիկլի վերջնակետն է, որը Բալթիկ ծովի միջով անցնում է Լեհաստանով, Չեխիայի Հանրապետությունով, Ավստրիայով, Սլովենիայով և Խորվաթիայով։
Իստրայի կենտրոնական մասում է գտնվում աշխարհի ամենափոքր քաղաքը՝ Հումը։ Քաղաքը 2011 թվականի տվյալների համաձայն ունի ընդամենը 17 բնակիչ ։
Քվերներ և բարձրավանդակներ
Շրջանը ձգվում է Իստրիայից և Ռիեկայից մինչև Շիբենիկ։ Օպատիան ամենահին տուրիստական առողջարանային վայր է Խորվաթիայում, որտեղ այցելելն սկսած 19-րդ դարից զբոսաշրջիկների համար ավանդույթ է դարձել։
Նախկին վենետիկյան քաղաք-կղզիներ Ռաբը և Լոշինը հանրաճանաչ տուրիստական ուղղությունն են։ Ռաբ կղզին հարուստ է մշակութային ժառանգությանբ և մշակութա-պատմական հուշարձաններով։ Ռաբը Էդուարդ VIII-ի և Ուոլիս Սիմպսոնի այցից հետո հայտնի դարձավ նատուրիզմի պիոներ ։ Կղզին առաջարկում է գեղատեսիլ բնություն, լողափեր, ինչպես նաև տարբեր միջոցառումներ, ինչպիսիք են, օրինակ, Rab arbalest մրցաշարը և Rapska fjera փառատոնը։ Ամռան ամիսներին արևի ժամանակ շուրջ 2600 ժամ Լոշին կղզին տուրիստական վայր է սլավոնացիների, իտալացիների և գերմանացիների համար։ Օդի միջին խոնավությունը 70 % է կազմում, իսկ ամռանը միջին ջերմաստիճանը հասնում է 24 °C (75 °F), իսկ 7 °C (45 °F) ձմռանը ։
Գորսկի քոթարը, Վելեբիթը և Լիակն ունեն լեռնային գագաթներ, անտառներ և դաշտեր, ինչպես նաև տարբեր կենդանիների տեսակներ, ներառյալ արջերը։ Այստեղ կան նաև ազգային պարկեր, որոնցից են Ռիսնյակ և Պլիտվիչկա Եզերա ազգային պարկերը։ Պլիտվիչկա Եզերա ազգային պարկը ընկած է Պլիտվիցե սարահարթի վրա, որը երեք կողմից շրջապատված է լեռնազանգվածներով, որոնք Դինարյան բարձրավանդակի մասն են կազում։ Այդ երեք լեռնազանգվածներ են Պիյեսևսա լեռը (1,640 մետր), Մալա Կապետա լեռը (1,280 մետր) և Մեդվեդակը (884 մետր) ։ Ազգային պարկը տարածվում է կարստե ժայռերի, հիմնականում դոլոմիտի և կրաքարի, ինչպես նաև քարանձավների և լճերի վրա, որը առավել տարբերակիչ առանձնահատկություներ է բերել իր լճերին։ Լճերը միմյանցից առանձնացված են բնական տրավերտինե ջրամբարներով, որոնք պատված են մամուռով, ջրիմուռներով և բակտերիաներով։ Այս դրվագավոր բույսերն ու բակտերիաները կուտակվում են իրար վրա և առաջացնում են տրավերտինի արգելքները, որոնք յուրաքանչյուր տարվա ընթացքում աճում են 1 սմ։ Այս տասնվեց լճերն են բաժանված վերին և ստորին կլաստերի, որոնց աղբյուրը ձևավորվել է լեռների ջրերից։ Իջնելով 636-503 մետր բարձրությունից (կամ 2,087-ից 650 ֆուտ), 8 կմ հեռավորության վրա նրանց հոսքը ուղղված է դեպի հյուսիս-հարավ ուղղությամբ։
Լճերն ամբողջությամբ ծածկում են տարածքի մոտ 2 կիլոմետր քառակուսին այն ջրով, որը դուրս է գալիս ամենացածր լճից և որը ձևավորում է Կորանա գետը։ Լճերը բաժանված են վերին 12 (Gornja jezera) և ստորին 4 լճերի (Donja jezera) : Եթե ջուրը շարունակի հոսել դեպի քարանձավ, ապա այն աստիճանաբար ավելի ու ավելի կմեծանա։ Այստեղ կան նաև կրաքարե քարանձավներ ։ Տարածքը տուն է հանդիսանում է չափազանց շատ կենդանիների և թռչունների տեսակների համար։ Հազվագյուտ ֆաունան, որի մեջ մտնում է եվրոպական գորշ արջը, գայլը, արծիվը, բուն, լուսանը, վայրի կատուն և խլահավը, կարելի է գտնել այստեղ։ Այստեղ հայտնաբերվել է ավելի քան 126 թռչնի տեսակ, որոնցից 70 գրանցվել է որպես բուծված։
Զադար
Քաղաքն սպասարկում է զբոսաշրջիկներին իր զբոսանավերով։ Կորնաթի ազգային պարկն ունի հարյուրավոր կղզիներ, որոնք հիմնականում անմարդաբնակ են։ Կորնաթը երկրի ամենամեծ կղզին է՝ 32,525,315 մ² մակերեսով (350.099.577 ֆուտ քառակուսի)։ Պարկի երկու երրորդը կազմում է հողատարածքը։ Թեև կղզին ունի 25.2 կմ երկարություն, բայց լայնություն չի անցնում 2.5 կիլոմետրը ։ Պարկը կառավարվում է Մուրթեր քաղաքի կողմից, և այն դեպի մայրցամաք կապված է կամրջով։
Զադարը, համարվելով Դալմաթիայի շրջանի խոշորագույն քաղաքը, Հռոմեական պատերազմի ժամանակ ստացել է իր քաղաքային հուշարձանը։ Հուլիոս Կեսարի և կայսր Օկտավիանոս Օգոստոսի ժամանակ քաղաքը պաշտպանվել է և այստեղ կառուցվել են աշտարակներով պատեր և դարպասներ։ Քաղաքի արևմտյան կողմում կար ֆորում, բազիլիկա և տաճար, իսկ քաղաքից դուրս էին գտնվում ամֆիթատրոնը և գերեզմանները։ Ջրուղին, որը ջուր է մատակարարում քաղաքին, մասնակի է պահպանվել։ Հնագույն քաղաքի ներսում միջնադարյան քաղաք է, որտեղ կային կառուցված եկեղեցիներ և վանքեր ։
Ինտերիերն ունի խառը հարթավայրեր ու լեռներ, որտեղ և գտնվում է Պակլենիցա կիրճը, որը համարվում է տեղի գլխավոր տեսարժան վայրը։ Պակլենիցա ազգային պարկը Խորվաթիայի, ինչպես նաև Հարավարևելյան Եվրոպայի ամենաայցելված ժայռամագլցման վայրն է։ Ծովին մոտ գնտվելը զբոսաշրջիկներին թուլ է տալիս զբոսնել, արշավել, ինչպես նաև ջրային տարբեր սպորտաձևերին մասնակցելու հնարավորություն է տալիս։ Կան ավելի քան 360 սարքավորված և բարելավված երթուղիները դժվարության տարբեր մակարդակների համար ։ Մագլցումների սեզոնը սկսվում է գարնանը և ավարտվում ուշ աշնանը։ Պարկի տարածքը ներառում 150-200 կմ արահետներ և ուղիներ, որոնք նախատեսված են զբոսաշրջիկների կամ լեռնաբնակների համար։ Պարկի արահետները նշվում են տախտակների, ինչպես նաև լեռնագնացների նշաններով։
Պագ կղզին Նովալիյա և Զրսե քաղաքներով ամբողջ Եվրոպայում ունի ամենամեծ կուսակցական զոնան։ Կղզու ափերին օրվա բոլոր ժամերին անցկացվում են դիսկոտեկներ, իսկ լողափների բարերը բացվում են ամռան ամիսներին ։
Շիբենիկ
Կնին քաղաքի հարակից տարածքն ունի միջնադարյան ամրոցներ և հնագիտական մնացորդներ։ Վերջերս այստեղ հայտնաբերվել է հռոմեական Բուրնում քաղաքը, որը գտնվում է Կնին քաղաքից 18 կմ հեռավորության վրա, և որտեղ պահպանվում է Դալմաթիայի ամենամեծ ամֆիթատրոնի ավերակները, որը կառուցվել է մ. թ. 70 թվականին։ Ամֆիթատրոնը կառուցվել է Վեսպասիանոսի օրոք և կառուցման աշխատանքների մասնակցել է մոտ 8000 մարդ ։ Մոտականքում գտնվում են Բիսկուպյա և Կապիտուլ գյուղերը, որոնք իրենից ներկայացնում են 10-րդ դարի հնագիտական վայրեր, որտեղ միջնադարյան խորվաթական մշակույթից գտնվել են եկեղեցիիներ, գերեզմաններ, զարդեր և բնաբաններ ։
Սպլիտ
Ծովափնյա մեկ այլ քաղաք է Սպլիտը, որն իր մեծությամբ Խորվաթիայում երկրորդն է և հանտնի է իր հռոմեական եզակի ժառանգությամբ, որոնք գտնվում են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի պաշտպանության ներքո ։ Այդպիսի մի ժառանգություն է Դիոկղետիանոսի հռոմեական պալատը, որը կառուցվել է հռոմեացի կայսր Դիոկղետիանոսի հրամանով։ Քաղաքը կառուցվել էր լավ պահպանված պալատի շուրջը, որի ամբողջական ճարտապետական և մշակութային ոճը խորվաթական Ադրիատիկ ծովում համարվում է առավել առանձնահատկություն։
Հարավային Դալմաթիայի Մակարսկա Ռիվերա շրջանը ջրափնյա գիծ է, որը զբոսաշրջիիկների առաջարկում է ծովափ, ակումբներ, սրճարան, բայդարկաներով սահում, առագաստներով նավարկում և էքսկուրսիա ամբողջ Բիոկովոյով մեկ։ Մակարսկան, Բաշկա Վոդան, Օմիշը և Բրելան նույնպես հայտնի քաղաքներ են։
Տարածաշրջանի խոշոր կղզիները իրենց մեջ են ներառում Հվար քաղաքը, որը հայտնի է իր ձկնորսական և զբոսաշրջության արտադրանքով։ Հվարն ունի մեղմ միջերկրածովյան կլիմա և միջերկրական բուսականություն։ Կղզին համարվում է Եվրոպայի ամենաարևոտ տեղամասը՝ շնորհիվ տարեկան ավելի քան 2715 ժամ արևի ճառագայթների ։ Հվարի ամառային փառատոնի ժամանակ անցկացվող մշակութային և գեղարվեստական միջոցառումները տեղի են ունենում ողջ ամռան ընթացքում՝ սկսած հունիսի վերջից մինչև սեպտեմբերի վերջը։ Այդ միջոցառումները ներառում են ինչպես ազգային երաժիշտների, այնպես էլ միջազգային երաժիշտների դասական գործերը, որոնք կատարվում են Հվարի սիրողական խմբերի կողմից ։ Հվարի ժամանակակից արվեստի պատկերասրահը գտնվում է Արսենալ շենքում՝ Հվարի պատմական թատրոնի նախասրահում։ Մշտական էքսպոզիցիան պարունակում է նկարներ, քանդակներ և լրագրեր ։
Սուրբ Ստեփանոսի տաճարն ու Եպիսկոպոսի պալատը պատրաստված են ռենեսանս-բարոկկո ճարտարապետական ոճով։ Դրանք կառուցվել են 16-րդ դարում վենետիկցի արվեստագետների կողմից ։
Դուբրովնիկ
Խորվաթիայի ևս մեկ առավել հայտնի տեսարժան վայր է ամրակուռ Դուբրովնիկը իր Վերածննդի մշակույթով։ Այստեղ մեծ նշանակություն է տրվում Սփոնզայի պալատին, որը թվագրվում է 16-րդ դարում և ներկայումս օգտագործվում է ազգային արխիվի տուն ։ Իշխանական պալատը գոթա-վերածննդյան ճարտարապետական նմուշ է, որը այսօր օգտագործվում է որպես թանգարան ։ Դրա ճակատին պատկերված է խորվաթական 50 կունայի պատկերը, որը թողարկվել է 1993 և 2002 թվականներին ։
Սուրբ Փրկչի եկեղեցին Վերեծննդի ժամանակաշրջանի ճարտարապետության մեկ այլ նմուշ է, որը գտնվում է Ֆրանցիսկանյան վանքին կից ։ Ֆրանցիսկանյան վանքի գրադարը պարունակում է 30,000 հատորներ, 22 սկզբնաղբյուրներ, 1500 արժեքավոր ձեռագիր փաստաթղթեր։ Ցուցանմուշները ներառում են 15-րդ դարի արծաթե-ոսկեզօծ խաչ, արծաթե բուրվառ, որը  պատրաստվել է 18-րդ դարում և օրհնվել Երուսաղեմում, մարտիրոսությունների պատմություն (1541), որի հեղինակն է Բեմարդին Գուցետիկը, իսկ նկարազարդողը Փսալտերսը ։ Դուբրովնիկի ամենահայտնի եկեղեցին Սուրբ Վլասիի եկեղեցին է, որը կառուցվել է 18-րդ դարում Դուբրովնիկի սուրբ հովանավորի պատվին։ Դոմինիկյան քաղաքների վանքերը դրսից ամրոց են հիշեցնում, բայց ինտերիրը ներառում է արվեստի թանգարան գոթիկ-ռոմանական եկեղեցի  ։ Դոմինիկյան վանքերի հատուկ գանձ է համարում իր 220 սկզբաղբյուրով գրադարնները, բազամթիվ նկարազարդ ձեռագրերը, դալմաթյան փաստաթղթերի և ձեռագրերի արխիվը, ինչպես նաև արվեստի ընդարձակ հավաքածուն   ։ Դուբրովնիկi հիմնական առանձնահատկությունը իր պատերն են, որոնք ամբողջ քաղաքով ձգվում են 2 կմ երկարությամբ։ Փոքրիկ ու մեծ աշտարակների համակարգը նախատեսված էր քաղաքը պաշտպանելու համար ։
Դուբրովնիկի ափամերձ մասում է գտնվում անտառածածկ Լոկրում կղզին։ Փոքր կղզին ունի մի ամրոց, հազար տարեկան Բենեդիստինե վանք և բուսաբանական այգի, որը հիմնվել է էրցհերցոգ Մաքսիմիլյանի կողմից 19-րդ դարում։ Արու և էգ սիրամարգերը մինչև այսօր բնակվում են կղզում։ Դրանք սերում են իրենց նախատիպ սերնդից, որը կղզի է բերել Մաքսիմիլյանը։
Մոտակայքի կղզիներից է պատմական Կորչուլա կղզին։ Կղզու կաթոլիկ բնակիչները պահպանել են հին ժողովրդական զենքերով պարը՝ մորեշկան, որը թվագրվում է միջնադարին ։ Հիմնականում այդ պարերը պարում են միայն հատուկ առիթներով, սակայն հիմա զբոսաշրջիկների համար դրանք ցուցարդվում են շաբաթը երկու անգամ ։ Քաղաքի գլխավոր պատմական տեսարժան վայրերն են Սուրբ Մարկի կենտրոնական հռոմեական գոթական տաճարը (կառուցվել է 1301 թվականից 1806 թվականը), 15-րդ դարում հիմնված Ֆրանցիսկան վանքը, քաղաքացիական խորհրդի պալատը, Վենետիկի նախկին կառավարիչների պալատը, 15-րդ դարից 16-րդ դարերում կերտված տեղական առևտրային իշխանավորներին պալատները, ինչպես նաև քաղաքը ամրությունները։
Ադրիատիկ ծովի երկայնքով տարածվում են Մլետ կղզու անտառներ։ Կղզու ավելի քան 72%՝ 98.01 կմ² (կամ 37.84 մղոն²) անտառ է։ Այն երկրաբանորեն հիմնված է կրաքարե և դոլոմիտե լանջերի վրա։ Մլետ կղզու որոշ ցածրավայր տարածքները ցածր են նույնիսկ ծովի մակարդակից, և այդ է պատճառը, որ հայտնի են «blatine» (ցեխոտ լճեր) և «slatine» (աղի լճեր) անուններով։ Անձրևային սեզոններին բոլոր blatine-ները ջրով են լցվում, իսկ չորային սեզոններին դրանք աղի լճերի են վերածվում։