Ֆրանսիայի_պատմություն
Մայիսյան իրադարձությունները և դրա հետևանքները Ֆրանսիայում
1960-ականների սկզբին իրադրությունը Ֆրանսիայում բավականին անկայուն էր։ Ալժիրյան ճգնաժամի ավարտից և Աֆրիկայի գաղութների անկախացումից հետո Շառլ դը Գոլը կորցրեց իր հեղինակությունը, և չնայած իր կատարած տնտեսական և քաղաքական բարեփոխումներին՝ ֆրանսիացիների մի մասը վատ էին տրամադրված նրա հանդեպ։ 1967 թվականի ընտրություններից հետո Ֆրանսիայի խորհրդարանը դատարկվեց նախկինում մեծամասնություն կազմող գոլական պատգամավորներից։ Հակառակ դրան՝ ավելացան սոցիալիստները։ Շառլ դը Գոլի անցկացրած բարեփոխումներն ուղղված էին երկրի ազգային տնտեսության կայունացմանը, սակայն ոչ մի կերպ չէին փոփոխում բնակչության կենսամակարդակը և գործազրկության ցուցանիշը։ Այս ամենի ֆոնի վրա՝ 1968 թվականի մայիսին Փարիզում սկսվեց քաղաքացիական անհնազանդություն։ Ցույցերը սկսվեցին մայիսի 3-ին՝ ուրբաթ՝ Սորբոնի համալսարանի ուսանողների կողմից։ Սորբոնի բակում էին հավաքվել շուրջ 400 ուսանողներ, որոնք պայքարում էին երիտասարդության շրջանում գործազրկության մակարդակի նվազեցման համար։  Շուտով Փարիզի ակադեմիայի ռեկտորը և ուսանողական խորհրդի նախագահը պահանջեցին վերականգնել կարգ ու կանոնը՝ հեռացնելով անհնազանդներին։ Այդ օրը Սորբոնից բռնի ուժուվ տարհանվեցին հարյուրավոր ցուցարարներ, իսկ դեպքերի ավարտին 574 մարդ ձերբակալվեց, այդ թվում Ժակ Սովաժոն, ով գլխավորում էր «Ուսանողների ազգային միությունը»։ Մայիսի 6-ին նման իրադարձություններ տեղի ունեցան նաև Նանտի համալսարանում։ Ութ ուսանողներ, այդ թվում Դանիել Կոն-Բենդին և Ռենե Ռիսելը, կանչվեցին կարգապահական հանձնաժողով։ Որոշ դասախոսներ ուղեկցեցին նրանց՝ ի նշան աջակցության։ Ուսանողները անմիջապես արձագանքեցին ցույցը բռնի ուժով դադարեցնելու ոստիկանության որոշմանը։ Նրանք սկսեցին սալաքարեր նետել ոստիկանների ուղղությամ և բարիկադներ կառուցել։ Այս իրադարձություններով վերսկսվեց ցուցարարների կալանավորումը, որով սկիզբ դրվեց ազատական կարգախոսների ստեղծմանը։ Բախումների ընթացքում շուրջ 300 ոստիկան վիրավորվեց և 422 ցուցարար ձերբակալվեց։ Կոմունիստական կուսակցության որոշ ձախակողմյան կազմակերպութունների անդամներ որոշեցին չաջակցել ցուցարարներին. ըստ նրանց, հեղափողությունը սկսվում է բանվորներից, այլ ոչ թե ուսանողներից, իսկ մարտի 22-ի դեպքերի մասնակիցների պահանջը որակեցին «երեխայական», սակայն մի փոքր երկմտելուց հետո նրանք որոշեցին օժանդակել ցուցարարներին։ Շուտով ապստամբությունը սկսեց կրել համաժողովրդական բնույթ, և արդեն մայիսի 13-ին ցուցարարների ընդհանուր թիվը գերազանցում էր 10 միլիոնը։ Մայիսյան իրադարձություններին հակազդելու պատասխանատվությունն ընկած էր վարչապետ Ժորժ Պոմպիդուի ուսերին, քանի որ այս դեպքերի ընթացքում նախագահ Շառլ դը Գոլն աշխատանքային այցով մեկնել էր Ռումինիա։ Ժորժը չեղարկեց իր պաշտոնական այցերը դեպի Աֆղանստան, որպեսզի գտնի իրավիճակի հանգուցալուծումը։ Շուտով նրան միացավ նաև երկրի նախագահը։ Փորձելով կայունացնել քաղաքական դրությունը՝ դը Գոլը ցրեց երկրի օրենսդրությունը՝ պատրաստվելով արտահերթ ընտրությունների։ Մայիսյան իրադարձությունները երկրի ղեկավարությանը ստիպեց համախմբվել։ 1968 թվականի հունիսին տեղի ունեցած ընտրություններում գոլականները դաշինքի մեջ մտան անկախ հանրապետականների հետ։ Նույն ամսում վարչապետի պաշտոնը Ժորժ Պոմպիդուից անցավ Կով դը Մյուրվիլին։ Իր դիրքերն առավել ամրապնդելու համար դը Գոլը երկրում անցկացրեց հանրաքվե, սակայն ձախողվեց։ Դը Գոլի քաղաքական գործունեությունն ավարտվեց 1969 թվականին, երբ սենատի վերակառուցման և երկրի վարչատարածքային կառուցվածքի բարեփոխման համար իր իսկ նախաձեռնած հանրաքվեում ձախողվեց։ Դը Գոլը առանց վարանելու հրաժարական տվեց և ընդմիշտ հեռացավ քաղաքականության ասպարեզից։ Նորագույն շրջանի Ֆրանսիայի պատմության կերտման գործում մեծ ավանդ ունեցած քաղաքական գործիչը մահացավ դրանից մեկ տարի անց՝ 1970 թվականի նոյեմբերի 9-ին, Կոլոմբե լե Դյոզ Էգլիզ գյուղում՝ թղթախաղ խաղալու ժամանակ։ 1969 թվականին տեղի ունեցած նախագահական ընտրություններում հաղթանակ տարավ երկրի նախկին վարչապետ Պոմպիդուն՝ ստանալով ամբողջ ձայների 57,6 %-ը։ Վարչապետի պաշտոնը ստանձնեց Շառլ դը Գոլի մերձավոր դաշնակից Ժաք Շաբան-Դելմասը։ 1970 թվականին վարչապետի կողմից ընդունվեց աշխատավարձի ամենամյա ինդեքսացման մասին օրենքը։ Նոր կառավարության օրոք, ինչպես մյուս արևմտյան երկրները, այնպես էլ Ֆրանսիան, մոտենում էր արտադրության արդյունաբերական համակարգի կառուցվածքային ճգնաժամին։ Իր իշխանությունն առավել ամրապնդելու համար նախագահ Պոմպիդուն սկսեց երկրից մաքրել դը Գոլի հետևորդներին և չխնայեց նույնիսկ վարչապետ Շաբան-Դելմասին։ Ինչպես նախկին, այնպես էլ նոր կառավարության օրոք, Ֆրանսիան շարունակեց մերձենալ երրորդ աշխարհի երկրների հետ։ Ֆրանսիան սերտ կապեր հաստատեց հատկապես Եգիպտոսի և Իրաքի թագավորության հետ, ինչպես նաև դիվանագիտական կապեր ստեղծեց Չինաստանի հետ՝ անձամբ այցելելով Պեկին։ Ժորժ Պոմպիդուն, հրաժարվելով իր նախորդների որդեգրած արևելյան կողմնորոշումից, փորձեց Ֆրանսիան վերստին դարձնել արևմտամետ պետություն։ Սակայն միակ բանը, որ նա կարողացավ անել, եղավ այն, որ նրա նախագահության օրոք Ֆրանսիան կրկին դարձավ ՆԱՏՕ-ի անդամ։ Կիսատ թողնելով իր սկսած գործը՝ 1974 թվականի ապրիլի 2-ին նա մահացավ։