cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վլադիմիր Լենին
Սով և Նոր տնտեսական քաղաքականություն (1920-1922)
Կոմունիստական կուսակցության ներսում ձևավորվել էին երկու ֆրակցիաներ․ Ժողովրդավարական կենտրոնամետության խումբը, մյուսը Աշխատավորների ընդդիմությունը, երկուսն էլ մեղադրում էին ռուսական պետությանը չափազանց կենտրոնամետ և բյուրոկրատ լինելու մեջ։ Աշխատավորների ընդդիմությունը, որը կապ ուներ պետական արհմիությունների հետ, անհանգստություն է հայտնում, որ կառավարությունը կորցրել է ռուս աշխատավոր դասի նկատմամաբ վստահությունը։ Նրանք չէին ընդունում Տրոցկու առաջարկը արհմիությունները վերացնելուն ուղղված։ Վերջինս համարում էր, որ միությունները ավելորդ են «աշխատավորների երկրում», բայց Լենինը չէր կիսում նրա կարծիքը, համարելով, որ լավագույն որոշումը դրանք պահելն է, բոլշևիկների մեծամասնությունը ընդունում է Լենինի տեսակետը «արհմիությունների հարցի քննարկման ժամանակ»։ Անհամաձայնությունը վերացնելու համար 1921 թվականի փետրվարին Տասներորդ կուսակցական համագումարի ժամանակ, Լենինը ներկայացրեց կուսակցության ներսում ֆրակցիոն գործունեության մասին արգելքը, արտաքսման վտանգի պայմաններում։
Երաշտի հետևանքով 1921 թվականին սկսված Ռուսական սովը 1891 թվականից հետո պատահած ամենաուժեղն էր ռուսական պատմության մեջ, ինչը պատճառ դարձավ հինգ միլիոն մարդու մահվան։ Սովը սաստկացավ կառավարության ներկայացրած բարձր պահանջարկի և հացահատիկի արտահանման մեծ քանակի հետևանքով։ Սովից տուժածներին օգնելու համար Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները ստեղծում է Ամերիկայն նպաստամատույց վարչություն, սնունդ հասցնելու համար, Լենինը շատ կասկածով էր մոտենում այս սննդին և այն մանրակրկիտ ուսումնասիրության էր տալիս։ Սովի ժամանակ Պատրիարք Տիխոնովը կոչ է անում Ուղղափառ եկեղեցուն վաճառելու անպետք իրերը՝ սովյալներին օգնելու համար, այս քայլը հաստատվում է կառավարության կողմից։ 1922 թվականի փետրվարին Ժողկոմխորհը հասնում է նրան, որ հրամայում է բռնի կերպով վաճառել եկեղեցուն պատկանող թանկարժեք իրերը։ Տիխոնը ընդդիմացում է և հրաժարվում վաճառել Սրբազան մասունքների հետ օգտագործված իրերը, նրա այս բողոքին միանում եննաև այլ հոգևորականներ, ինչն էլ հանգեցնում է բռնությունների։
1920 և 1921 թվականներին տեղական ընդդիմությունը փորձում է բարձրացնել հակաբոլշևիկյան ապստամբություն ողջ Ռուսաստանով մեկ, բայց այդ քայլերը ճնշվում են։ Ամենաուժեղ ապստամբություններից մեկը Տամբովի ապստամբությունն էր, որը ճնշվում է Կարմիր բանակի կողմից։ 1921 թվականի փետրվարին աշխատողները գործադուլ են հայտարարում Պետրոգրադում, որը առաջ է բերում կառավարության կողմից ռազմական օրենքի ընդունման, որից հետո Կարմիր բանակը ուղարկվում է քաղաք ցույցերը ճնշելու համար։ Մարտին սկսվում է Կրոնշտադտի նավաստիները ոտքի ելան բոլշևիկյան կառավարության դեմ՝ պահանջելով հրապարակումների ազտություն, անկախ արհմիություններին ազատության տրամադրում, գյուղացիները շուկայում ազատ առևտուր անելու հնարավորություն ոչ թե նրանց ապրանքի բռնագրավում։ Լենինը հայտարարում է, որ նավաստիները սոցիալիստ հեղափոխականների և օտարերկրյա իմպերիալիստական ուժերի կողմից են ուղարկված և կոչ է անում նրանց գործողությունները ճնշել։ Տրոցկու հրամանատարությամբ, Կարմիր բանակը մարտի 17-ին ցրում է ապստամբությունը՝ պատճառելով հազարավոր զոհեր, փրկվածներին էլ ուղարկում են աշխատանքային ճամբարներ։
1921 թվականի փետրվարին Լենինը քաղբյուրոյին ներկայացնում է Նոր տնտեսական քաղաքականությունը (նէպ), նա այն ներկայացնում է մի քանի նշանավոր բոլշևիկների և ապրիլին նրա այս ծրագիրը օրենքի ուժ է ստանում։ Լենինը այս քաղաքականությունը բացատրում էր Սննդի հարկի մասին գրքույկի միջոցով, որտեղ նա նշում էր, որ նէպը վերադարձն է սկզբնական բոլշևիկյան տնտեսական պլանի, նա նշում էր, որ այդ քաղաքականությունը ընդհատվել է քաղաքացիական պատերազմի հետևանքվ, որի ընթացքում Ժողկոմխորհը ստիպված է եղել վերակազմակերպվել «պատերազմական կոմունիզմին»։ Նէպը թույլ է տալիս մի քանի անհատ ձեռներեցների Ռուսաստանի ներսում վերադառնալ նախկին աշխատավարձերի համակարգին, իսկ գյուղացիներին թույլ է տալիս վաճառել իրենց ապրանքը բաց շուկայում, և հարկվել իրենց եկամուտների չափով։ Այս քաղաքականությունը նաև թույլատրում է վերադառնալ մանր անհատ ձեռնարկությունների, իսկ հիմնական արդյունաբերությունը՝ տրանսպորտը և արտաքին առևտուրը դեռ մնում են պետության իշխանության ներքո։ Լենինը այս քաղաքականությունը կոչում էր «պետական կապիտալիզմ», բայց շատ բոլշևիկներ սա համարում են դավաճանություն սոցիալիստական սկզբունքներին։ Լենինի կենսագիրները երբեմն նէպը բնութագրում են, որպես ամենաուժեղ ձեռքբերումներից մեկը, և եթե դա չկիրառվեր, Ժողկոմխորհը արագորեն կտապալվեր ժողովրդական ելույթների արդյունքում։
Առողջության վատթարացում և Ստալինի հետ հարաբերությունների սրում (1920–1923)
1920 թվականի ապրիլին բոլշևիկները ի զարմանս Լենինի մեծ տոնախմբությամբ նշում են վերջինիս հիսունամյակը, որը ողջ Ռուսաստանում անցնում է լայնամասշտաբ տոնախմբություններով․ նրան նվիրվում են մի շարք պոեմներ, գրվում են ինքնակենսագրականներ։ 1920-ից 1926 թվականներին հրատարակվում է Լենինի աշխատանքների քսանհատրոյակը որոշ նյութեր հանված էին, այս հրատարակության միջից։ 1920-ականների ընթացքում մի շարք արևմտյան հայտնի գործիչներ այցելում են Լենինին Ռուսաստանում, այդ թվում և Հերբերտ Ուելսը, փիլիսոփա Բերտրան Ռասելը, անարխիստ Էմմա Գոլդմանը և Ալեքսանդր Բերկմանը։ Լենինին Կրեմլում այցելության է գալիս նաև Արմանդը, ով այդ ժամանակ վատառողջ էր։ Լենինը վերջինիս ուղարկում է Կիսլովոդսկ՝ Հյուսիսային Կովկաս, վերականգնվելու համար, բայց Արմանդը մահանում է 1920 թվականի սեպտեմբերին՝ խոլերայի էպիդեմիայի ժամանակ։ Նրա մարմինը տեղափոխվում է Մոսկվա, որտեղ վշտահար Լենինը ուղեկցում է նրա թաղման թափորին ընդհուպ մինչև Կրեմլի պատի գերեզմանատուն։
1921 թվականի վերջերին Լենինը լուրջ հիվանդ էր, տառապում էր հիպերակուսիզից (նույնիսկ շշուկները, նրա ականջին բարձր ձայներ էին լսվում), անքնությունից և կրկնվող գլխացավերից։ Քաղբյուրոյի պահանջով նա հուլիսին մի քանի ամսով լքում է Մոսկվան, գնալով Գորկիի իր առանձնատունը, որտեղ նրան խնամում էին կինը և քույրը։ Լենինը սկսում է մտածել ինքնասպանության մասին՝ խնդրելով Կռուպսկայային և Ստալինին իր համար  ցիանիդ ձեռք բերել։ 26 ֆիզիկոսներ հավաքվել էին օգնելու  Լենինին իր կյանքի վերջին տարիներին, նրանցից շատերը արտասահմանից էին և իրենց աշխատանքի համար հսկայական աշխատավարձ էին ստանում։ Որոշ գիտնականներ կարծում էին, որ հիվանդությունը կարող է առաջանալ 1918 թվականի մահափորձից հետո իր մարմնում հայտնված մետաղի օքսիդացումից․ 1922 թվականի ապրիլին նա վիրահատվում է դրանք հեռացնելու համար։ Ախտանիշները շարունակվում են դրսևորվել նույնիսկ վիրահատությունից հետո, որոշ բժիշկներ սկսում են մտածել, որ նա տառապում է նևրոստենիայից կամ զարկերակային սկլերոզից, մյուսներն էլ մտածում էին, որ նա տառապում է սիֆիլիսով, այս տեսակետը հաստատվում է 2004 թվականին մի խումբ նևրոգիտնականների կողմից, ովքեր կարծում էին, որ այդ տեսակետը հատուկ կերպով թաքցվել է կառավարության կողմից։ 1922 թվականի մայիսին Լենինը տանում է իր առաջին կաթվածը, ժամանակավորապես կորցնելով խոսելու կարողությունը, ինչպես նաև անզգայանում է նրա աջ կողմը։ Այդ ամբողջ ժամանակը նա անցկացնում է Գորկիում և վերականգնվում միայն հուլիսին։ Հոկտեմբերին նա վերադառնում է Մոսկվա, դեկտեմբերին տանելով իր երկրորդ կաթվածը և վերադառնալով Գորկի։
Չնայած հիվանդությանը՝ Լենինը շարունակում էր մեծապես հետաքրքրվել քաղաքական զարգացումներով։ Երբ Սոցիալիստ հեղափոխականները մեղավոր ճանաչվեցին կառավարության դեմ իրականացրած գործողությունների համար և 1922 թվականի հունիսից- օգոստոսը անցկացվում են դատավարություններ․ Լենինը այս ժամանակ պահանջում է նրանց մահապատժի ենթարկել, բայց վերջիններս ընդամենը դատապարվում են բանտարկության,  նրանց նկատմամբ մահապատիժ իրականացվում է միայն Ստալինի կառավարման ժամանակ տեղի ունեցած «Մեծ զտումների» ժամանակ։ Լենինի օգնությամբ իրականացվում է նաև Ռուսաստանի տարածքից մենշևիկների վերացումը․ նրանք հեռացվում են իրենց պաշտոններից, մի մասը  ձերբակալվում է, իսկ մյուսները ուղարկվում են համակենտրոնացման ճամբարներ։ Լենինը անհանգիստ էր, որ միգուցե ցարական բյուրոկրատիան դեռևս պահպանվել է Խորհրդային Ռուսաստանում, այս անհնագստությունը պահպանվեց մինչև իր կյանքի վերջին տարիները։ Չընդունելով բյուրոկրատական վարվելակերպը՝ նա առաջարկում է համընդհանուր վերակառուցում, այս խնդիրները լուծելու համար, իր նամակներից մեկում, այդ մասին գրելով․ «մենք ներքաշվել ենք կեղտոտ բյուրոկրատական ճահճի մեջ»։
Հետագայում Կռուպսկայան ներկայացնում է մի փաստաթուղթ, որը հայտնի է դառնում Լենինի կտակ անունով, Կռուպսկայան պնդում էր, որ այս աշխատանքը գրվել է 1922 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1923 թվականի հունվարը ընկած ժամանակահատվածում։ Փաստաթղթում Լենինը քննարկում էր իր գործընկերների՝ մասնավորապես Ստալինի և Տրոցկու անձնային որակները։ Նա առաջարկում էր Ստալինին հեռացնել Կոմունիստական կուսակցության Գլխավոր քարտուղարարի պաշտոնից՝ նրան այդ պաշտոնի համար անհամապատասխան համարելով։ Նրա փոխարեն այդ պաշտոնում առաջարկելով Տրոցկուն, «ով ամենահարմարն է Կենտկոմը ներկայացնելու համար», նա ընդգծում էր Տրոցկու բարձր ինտելեկտը, բայց միևնույն ժամանակ քննադատում էր նրա չափազանց ինքնավստահությունը և վարչարարական խիստ հակումները։ Որոշ պատմաբաններ կասկածի տակ են դնում այն հանգամանքը, թե արդյո՞ք Լենինը երբևէ գրել է նման աշխատություն, համարելով որ այն կարող է գրված լինել Կռուպսկայայի կողմից, ով անձնական խնդիրներ ուներ Ստալինի հետ․ ամեն դեպքում հետագայում Ստալինը երբեք բարձրաձայն այս փաստաթղթի մասին իր մտահոգությունը չի հայտնում։ Այս ժամանակաշրջանում, Լենինը մեղադրելով Աշխատավորների և գյուղացիների տեսչությանը բյուրոկրատական լինելու մեջ, առաջարկում է դրանք վերափոխել, նոր աշխատավոր դասի ներկայացուցիչներով, այս խնդիրը լուծելու համար, նույն ժամանակ մեկ այլ հոդվածում նա կոչ է անում պետությանը պայքարել անգրագիտության դեմ, զարգացնել ճշտապահությունը, բարեխղճությունը և գյուղացիությանը խրախուսել միանալ կոոպերատիվներին։
Լենինի բացակայության ժամանակ Ստալինը սկսում է իշխանության կենտրոնացումը իր կողմնակիցներին իրեն համապատասխան պաշտոններ տալով, ինչպես նաև Լենինի հետ առանձնահատուկ մտերմության պատկեր ստեղծելով։ 1922 թվականի դեկտեմբերին Ստալինը իր վրա է վերցնում Լենինյան վարչակարգի պատասխանատվությունը, ինչը հանգեցնում է նրան, որ Լենինը ավելի քննադատաբար է սկսում մոտենալ Ստալինին, այն պարագայում երբ 1922 թվականի կեսերին Լենինը գտնում էր, որ պետությունը պետք է հրաժարվի միջազգային առևտրի նկատմամաբ մենաշնորհից, Ստալինը իր կողմնակիցներին համոզում էր ըննդիմանալ այս տեսակետին, ինչը, ամեն դեպքում, նրան չհաջողնեց։ Կար նաև անձնական վեճ այս երկուսի միջև․ Ստալինը վիրավորել էր Կռուպսկայային հեռախոսային խոսակցության ժամանակ, նրա վրա գոռալով, ինչը մեծապես զայրացրել էր Լնեինին, ով Ստալինին իր վրդովմունքը արտահայտող նամակ էր ուղարկել։
Այս երկուսի միջև ամենուժեղ քաղաքական պայքարը սկսվում է վրացական գործի ընթացքում։ Ստալինը մտածում էր, որ և՛ Վրաստանը, և՛ նրա հարակից երկրները՝ Ադրբեջանն ու Հայաստանը, պետք է մտնեն Ռուսական պետության կազմի մեջ՝ անկախ նրանից այդ երկրների կառավարությունները կողմ են դրան թե դեմ։ Լենինի կարծիքով դա Ստալինի և իր համակիրների Մեծռուսական ազգային շովինիզմի դրսևորում է, դրա փոխարեն այդ ազգ-պետություններին պետք է կոչ անել միանալ Խորհրդային Ռուսաստանին, որպես մեծ միության կիսանկախ մասնիկներ, որը նա կոչում էր Եվրոպայի և Ասիայի հանրապետությունների Խորհրդային միություն։ Այս ծրագրին մի քանի անգամ ընդդիմանալուց հետո Ստալինը վերջապես համաձայնում է, բայց Լենինի համաձայանությամբ անունը փոխում է Խորհրդային սոցիալիստական հանրապետությունների միություն (ԽՍՀՄ)։ Լենինը ուղարակում է Տրոցկուն՝ Կենտկոմի դեկտեմբերյան պլենումի ժամանակ խոսելու սրա առավելությունների մասին, այստեղ էլ ԽՍՀՄ կազմելու նախագծերը անցկացվում են, այս ծրագրերը հետագայում վավերականացվեցում են Խորհուդների համագումարում դեկտեմբերի 30-ին՝ Խորհրդային միության ստեղծումով։ Չնայած իր թույլ առողջությանը Լենինը ընտրվեց այս նոր Խորհրդային միության առաջնորդ։
Մահ և թաղում (1923–1924)
1923 թվականի մարտին Լենինը ստանում է իր երրորդ կաթվածը, որը նրան զրկում է խոսելու կարողությունից, այդ ամսի ընթացքում նրա աջ կողմը մասնակի անզգայանում է և սկսում ցուցաբերել զգայական աֆազիա (խոսելու ունակության կորուստ)։ Մինչև մայիս նա քիչ-քիչ վերականգնվում է հետ բերելով իր խոսելու, շարժվելու, գրելու կարողությունները։ Հոկտեմբերին նա կատարում է իր վերջին այցելությունը Կրեմլ։ Վերջին շաբաթների ընթացքում նրան այցելության են գալիս Զինովևը, Կամենևը և Բուխարինը․ վերջինս հետ Գորկիի առանձնատանը հանդիպում էր ունեցել իր մահվան օրը։ 1924 թվականի հունվարի 21-ին Լենինը ընկնում է կոմայի մեջ և նույն օրն էլ մահանում է։ Պաշտոնապես մահվան պատճառ հայտարարվում է արյունատար անոթների անբուժելի հիվանդությունը։
Կառավարությունը Լենինի մահվան լուրը պաշտոնապես հայտարարում է հաջորդ օրը։ Հունվարի 23-ին Կոմունիստական կուսակցությունից, արհմիություններից և բոլոր խորհուրդներից սգացողները շարժվեում են դեպի Գորկիում գտնվող նրա տունը՝ ստուգելու համար նրա մարմինը և ուղեկցելու բոլշևիկ առաջնորդների կողմից տարվող նրա կարմիր դագաղը։ Գնացքով դագաղը Մոսկվա տանելուց հետո այն տանում են Արհմիությունների տուն, որտեղ էլ մարմինը դնում են սկզբնական շրջանում։ Հաջորդող երեք օրերի ընթացքում միլիոնավոր սգացողներ գալիս են  մարմինը տեսնելու, նրանցից շատերը ժամերով հերթեր էին կանգնում՝ ահավոր ցրտի պայմաններում։ Հունվարի 26-ին Խորհուրդների յոթերորդ համագումարը հանդիպում է հրվիրում իրենց առաջնորդի նկատմամաբ հարգանքի տուրք մատուցելու համար, ելույթով հանդես են գալիս Կալինինը, Զինովևը և Ստալինը, հատկանշական է, որ Տրոցկին այդ ժամանակ ելույթ չի ունենում, վերջինս ժամանակ գտնվում էր Կովկասում։ Լենինի թաղման արարաողությունը տեղի է ունենում հաջորդ օրը, երբ նրա մարմինը տաղափոխում են Կարմիր հրապարակ, ողջ այս գործընթացը ուղեկցվում էր մարտական երգերի նվագակցությամբ, մինչև դիակը կդնեին հատուկ կառուցված դամբարանում ամբոխի առջև ելույթ ունեցան մի շարք գրծիչներ։ Չնայած չափազանց ցուրտ եղանակային պայմաններին՝ հազարավորներ էին եկել ներկա գտնվելու թաղման արարողությանը։
Ի հեճուկս Կռուպսկայայի բողոքների մարմինը դնում են երկարաժամկետ հանրային ցուցադրության Կարմիր Հրապարակի դամբարանում։ Այս գործողությունների ընթացքում Լենինի ուղեղը հեռացվում է և 1925 թվականին հատուկ ինստիտուտ է ստեղծվում, որը ուսումնասիրում էր այն, վերջում եզրակացնելով, որ նա տառապում էր սուր սկլերոզից։ 1929 թվականի հուլիսին Քաղբյուրոն համաձայում է այս ժամանակավոր դամբարանը փոխարինել մշտական գրանիտե այլընտրանքային տարբերակով, որի կառուցումը ավարտվում է 1933 թվականին։ Այս սարկոֆագը, որի մեջ դրված է Լոնինի դիակը փոխվել է 1940և 1970 թվականներին։ 1941-1945 թվականներին նրա մարմինը Մոսկվայից տեղափոխվում է Տյումեն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ապահով պահելու համար։ Առ այսօր նրա մարմինը մնում է հանրային ցուցադրության Կարմիր հրապարակի Լենինի դամբարանում։
Ըստ Խորհրդային հատուկ ծառայությունների՝ Հայաստանում գյուղացիների զգալի խմբեր Լենինին անվանել են իրենց միակ պաշտպանը ու ենթադրություններ են հնչել, որ իրավիճակը վատթարանալու է։ Դեռևս թաղումից առաջ տարբեր շրջաններում իրականացրել են եկեղեցական հոգեհանգստի արարողություններ, իսկ այնուհետև երթեր փողոցներում՝ Լենինի պատկերով։ Թաղման օրը Երևան է ժամանել տարբեր ազգության բազմաթիվ մարդիկ շրջակա բնակավայրերից ։
Մարքսիզմ-Լենինիզմ
Լենինը երդվյալ մարքսիստ էր և հավատում էր, որ մարքսիզմի իր պատկերացումը, որը առաջին անգամ 1904 թվականին Մարտովի կողմից կոչվեց Լենինիզմ, միակ ընդունելի և ուղղափառ տարբերակն է։ Համաձայն մարքսիստական հեռանկարների՝ մարդկությունը վերջապես կհասնի մաքուր կոմունիսզմի, դառնալով պետականազուրկ, դասազուրկ, աշխատողների համահավասար հասարակությունը, որտեղ վերջիններս ազատ կլինեն ուրիշների կողմից օգտագործվելուց և հասարակությունից օտարվելուց, կղեկավարեն սեփական ճակատագիրը և կառաջնորդվեն «յուրաքանչյուրին իր կարողությունների և յուրաքանչյուրին իր անհրաժեշտությունների համապատասխան»։ Ըստ Վոլկոգոնովի Լենինը «խորապես և անկեղծորեն»հավատում էր, որ այն ճանապարհը, որով նա տանում է Ռուսաստանին, հասցնելու է կումունիստական հասարակության ստեղծմանը։
Մարքսիստական գաղափարների լենինյան ընկալումը հանգեցրեց նրան, որ ըստ իրեն հասարակությունը չի կարող իր ուղիղ վիճակից միանգամից անցում կատարել կումունիզմի, այն սկզբում պետք է անցում կատարի սոցիալիզմի, ուստի նրա հիմնական անհնագստությունն էր՝ ինչպես ապահովել Ռուսաստանում սոցիալիստական հասարակության հաստատումը։ Սա անելու համար նա կարծում էր, որ պրոլետարիատի դիկտատուրան անհրաժեշտ է բուրժուազիային ճնշելու և սոցիալիստական տնտեսությունը զարգացնելու համար։ Նա սոցիալիզմը մեկնաբանում էր, որպես «քաղաքակիրթ կոոպերացիաների միություն, որում արտադրության միջոցները պատկանում են հասարակությանը», նա հավատում էր, որ տնտեսական համակարգը պետք է ընդլայնվի այնքան ժամանակ, մինչև ստեղծի առատության հասարակություն։ Դրան հասնելու ճանապարհը նա տեսնում էր Ռուսաստանի տնտեսությունը պետական վերահսկողության տակ բերելով, երբ իր բառերով ասած «բոլոր քաղաքացիները» դառնալու էին «պետության վարձու աշխատողները»։ Լենինի պատկերացումները սոցիալիզմի մասին կենտրոնացված էին, նախագծված և կայուն․ և՛ արտադրությունը, և՛ բաշխումը խիստ կազմակերպված էր։ Նա կարծում էր, որ բոլոր աշխատողները պետք է ողջ երկրով մեկ կամավոր միավորվեն պետական տնտեսությունը և քաղաքական կայունությունը ապահովելու համար։ Այս ուղղությամբ նրա կոչերը արտադրության միջոցների նկատմամաբ «աշխատողների կանտրոնացմանն» ուղղված, վերաբերում էին ոչ թե կոնկրետ գործատուների կողմից աշխատողների վերահսկողությանը, այլ «աշխատողների պետության» մեջ բոլոր ձեռնարկությունների ընդհանուր վերահսկողությանը։ Սա հանգեցնում է նրան, որ որոշները նշում էին, թե Լենինի մտքում կան երկու հակամարտող կողմեր․ աշխատողների կենտրոնացում և մյուս կողմից  կենտրոնացված, աստիճանակարգային (հիերարխիկ) պետական ապարատ։
Մինչև 1914 թվականը Լենինի մտքերը հիմնականում համապատասխանում էին Եվրոպական ուղղափառ մարքսիզմին ։ Չնայած նա ծաղրում էր այն մարքսիստներին, ովքեր իրենց գաղափարները վերցնում էին ժամանակակից, ոչ մարքսիստ փիլիսոփաներից և հասարակագետներից, իր սեփական գաղափարները ներկայացնելիս նա ազդվել էր ոչ միայն ռուս մարքսիստների տեսություններից, այլ նաև ռուսական հեղափոխական շարժման գաղափարներից, ներառյալ նարոդնիկ գյուղատնտեսական-սոցիալիստական գաղափարները։ Նա ընդունում էր այս գաղափարները կախված իրադրության փոփոխություններից, ներառյալ պատերազմի, սովի և տնտեսական անկման ժամանակ կառավարության կիրառած պրագմատիկ քաղաքականությունը։ Այսպիսով Լենինիզմը զարգանում էր, Լենինը վերանայում է մարքսիստական ուղղափառությունը և ներկայացնում մարքսիզմը նորարարկան մտքերով։.
Իր տեսական աշխատություններում, մասնավորապես Իմպերիալիզմում, նա նշում է, որ Մարքսի մահից հետո կապիտալիզմը նոր զարգացումներ է ունեցել, և հասել է նոր աստիճանի՝ պետական մենաշնորհային կապիտալիզմի։ Նա նաև հավատում էր, որ չնայած ռուսական տնտեսությունը կենտրոնացված է գյուղացիության վրա, բայց մենաշնորհային կապիտալիզմ նույնպես գոյություն ունի Ռուսաստանում և երկիրը տնտեսապես բավական զարգացած է սոցիալիզմին անցնելու համար։ Լենինիզմը ընդունում է ավելի բացարձականացված և վերացական հեռանկարներ, քան մարքսիզմի այլ տարբերակներ, և առանձնանում էր իր ազատականացման տեսլականի զգայական առատությամբ։ Այն նաև ընդգծում էր առաջնորդի դերը պրոլետարիատին հեղափոխության ուղղելու և բռնությունը հեղափոխության գործիք դարձնելու մեջ։
Ժողովրդավարություն և ազգային հարց
Լենինը հավատում էր, որ կապիտալիստական երկրների ներկայացուցչական ժողովրդավարությունըտալիս է ժողովրդավարության պատրանք, այնինչ այն իրականում «բուրժուազիայի դիկտատուրա է», նկարագրելով ԱՄՆ-ի ներկայացուցչական ժողովրդավարության համակարգը նա հիշատակում է «բուրժուական երկու կուսակցությունների միջև անիմաստ մենամարտերը», որոնք երկուսն էլ ղեկավարվում են «անիմաստ մուլտի միլիոնատերների» կողմից, ովքեր թալանել են Ամերիկայի պրոլետարիատին։ Նա դեմ էր ազատականացմանը, ցուցաբերելով ընդհանուր հակակրանք ազատության՝ որպես արժեքի նկատմամբ, և հավատում էր, որ այն չի ազատում աշխատավորներին կապիտալիստական շահագործումներից։
Նա հայտարարում է, որ «Խորհրդային Միությունը մի քանի միլիոն անգամ ավելի ժողովրդավար է, քան ժողովրդավար-բուրժուական հանրապետությունների մեծամասնությունը», որոնցից շատերը «հարուստների ժողովրդավարություն են»։ Նա իր պրոլետարիատի բռնակալությունը համարում էր ժողովրդավար, քանի որ պնդում էր, որ այն իր մեջ ընդգրկում է նաև խորհուրդների ներկայացուցիչներ, աշխատողների ովքեր իրենք էին ընտրում իրենց ղեկավարներին, և պետական վարչակարգում տեղի են ունենում աշխատողների պարբերական փոփոխություններ և ներգրավվում են աշխատողները նաև պետական կառավարմանը։ Լենինի համոզմունքը այն մասին, թե ինչ տեսք պետք է ունենա պրոլետարիստական պետությունը տարբերվում էր մարքսիստական ընդունված տարբերակից․ եվրոպական մարքսիզմը, ինչպես օրինակ Կաուցկունն էր, ենթադրում էր ժողովրդավար-ընտրյալ պառլամենտական կառավարություն, որում պրոլետարիատը ունենալու է մեծամասնություն, մինչդեռ Լենինը ընդունում էր ուժեղ, կենտրոնական ապարատով տարբերակը, որը բացառում էր որևէ բուրժուազիայի ներկայություն։
Լենինը միջազգայնացման կողմնակից էր(ինտերնացիոնալիստ) և խորապես հավատում էր համաշխարհային հեղափոխությանը, ազգային սահմանները համարում էր հնացած հայեցակարգ, իսկ ազգայնականացումը՝ շեղում դասակարգային պայքարից։ Նա հավատում էր, որ սոցիալիստական հասարակության մեջ, աշխարհի ազգերը պետք է անխուսափելիորեն միավորվեն և որպես արդյունք ստեղծվի միասնական աշխարհի կառավարություն։ Նրա կարծիքով սոցիալիստական պետությունը պետք է կենտրոնացվի, մեկ միասնական իշխանությամբ, իսկ դաշնությունը համարում էր բուրժուազիայի հայեցակարգ։ Իր աշխատանքներում Լենինը զարգացնում է հակաիմպերիալիստական գաղափարներ և հայտարարում, որ ազգերը ունեն «ինքնորոշման իրավունք»։ Այսպիսով նա օրինականացնում է ազգային ազատագրական պատերազմները, ընդունելով որ նմանատիպ հակամարտությունները կարող են անհրաժեշտ լինել  փոքր խմբակների ձևավորման համար, որոնք կարող են սոցիալիստական պետությունից հեռանալու համար, քանի որ սոցիալիստական պետությունն էլ «սուրբ չէ, և զերծ չէ սխալներից ու ունի իր թուլությունները»։
1917 թվականին իշխանությունը վերցնելուց հետո, մտածում էր, որ էթնիկ և ազգային փորամասնությունները Խորհրդային երկիրը անկառավարելի կդարձնեն, քանի որ անընդհատ կբարձրացնեն իրենց անկախության համար կոչեր, ըստ պատմաբան Սիմոն Սեբագ Մոնտեֆիորի, Լենինին միություն ստեղծելու միտքը տվել է Ստալինը, որից հետո Լենինը զարգացնում է «Ավտոնոմիայի և ցանկացած պահի առանց պարտադրանքի պետության կազմից դուրս գալու տեսությունը»։ Իշխանությունը վերցնելու հետո Լենինը կոչ արեց քանդել այն պատկերացումները, թե փոքր էթնիկ խմբերը, որոնք նախկինում Ռուսական կայսրության կազմում էին պետք է մնան կայսրության ներսում, նրանք ազատ հնարավորություն ունեին դուրս գալու, բայց նա նաև սպասում էր, որ միջազգային պրոլետարիատը կմիանա և սոցիլիզմի համընդհանուր ոգու համար կմիավորվի։ Նա պատրաստ էր նույնիսկ զինված ուժեր օգտագործել այդ միասնությունը ապահովելու համար, ինչի արդյունքը եղավ անկախ Ուկրաինա, Վրաստան, Լեհաստան, Ֆինլանդիա խորհրդային զինված ուժերի մուտքը։ Միայն այն ժամանակ, երբ Ֆինլանդիան, Բալթյան երկրները և Լեհաստանը թույլ չտվեցին իրենց տարածքում հաստատվել, Լենինյան վարչակարգը պաշտոնապես ճանաչեց նրանց անկախությունը։
Անձնական կյանք և բնավորություն
Պատմաբան և կենսագիր Ռոբերտ Սերվիսը նշում է, որ Լենինը չափազանց զգայուն մարդ էր, ով մեծագույն ատելություն էր զգում ցարական իշխանությունների նկատմամաբ։ Համաձայն Սերվիսի Լենինը իր մեջ «զգայական նվիրվածություն» էր ձևավորել իր գաղափարական հերոսների՝ Մարքսի, Էնգելսի և Չեռնիշևսկու նկատմամբ, նա ուներ վերջիններիս դիմանկարները, և իրեն բնութագրում էր մարդ, ով «սիրահարված է» Մարքսին և Էնգելսին։ Համաձայն Լենինի կենսագիր Ջեյմս Դ․ Վայթի Լենինը իր աշխատություններին վերաբերվում էր որպես «սուրբ գրերի», «կրոնական կարծրատիպերի», որոնք «հարցականի տակ չպետք է դրվեն, այլ միայն դրանց պետք է հավատալ»։ Վոլկոգոնովի կարծիքով Լենինը մարքսիզմը ընդունում էր, որպես «բացարձակ ճշմարտություն» և հետևաբար իրեն պահում էր ինչպես «կրոնական մոլեռանդ հավատացյալը»։ Նույն կերպ և Բերտրան Ռասելն է նկարտել, որ Լենինը ցուցաբերում է «անսասան հավատ՝ կրոնական հավատ, մարքսիստական ավետարանի նկատմամաբ»։ Կենսագիր Քրիստոֆեր Ռիդը կարծում է, որ Լենինը «աստվածային առաջնորդների աշխարհիկ տարբերակն է, ովքեր իրենց լեգիտիմությունը ստանում են իրենց ուսմունքներից և ոչ հայտնի լիազորագրերից»։ Լենինը այնուամենայնիվ աթեիստ էր և կրոնի քննադատ, ով հավատում էր, որ սոցիալիզմը իր ուղով աթիստական է, այսպիսով պնդելով, որ քրիստոնեական սոցիալիզմը հակադիր է իր պատկերացումներին։
Բացի ռուսերենից Լենինը կարդում և խոսում էր ֆրանսերեն, գերմաներեն, անգլերեն։ Նա պարբերաբար հաճախում էր ֆիթնեսի, հեծանիվ էր քշում, լողում էր, գնում էր որսորդության, նա նաև մեծ սեր ուներ շվեյցարական լեռներում լեռնագնացության գնալու նկատմամբ։ Սիրում էր տնային կենդանիների՝ հատկապես կատուների։ Ճոխությունից խուսափելու համար նա ապրում էր մարզիկի կյանքով, Փայփսը նշում է, որ Լենինը «շատ համեստ էր իր ցանկությունների մեջ», վարելով «խիստ, գրեթե ճգնավորի կենսաձև» ։ Լենինը ատում էր թափթփվածությունը, նրա աշխատասեղանը միշտ դասավորված էր, մատիտները սրված-պատրաստ, և նա պահանջում էր կատարյալ լռություն իր աշխատելու ընթացքում։ Համաձայն Ֆիշերի Լենինի «փառասիրությունը նվազագույն էր», դրա համար էլ նա չէր սիրում անհատի պաշտամունքը, որ խորհրդային վարչակազմը ձևավորել էր իր շուրջը, այնուամենայնիվ համարելով, որ այն կարող է ունենալ որոշ առավելություններ կոմունիստական շարժման միավորման համար
Բացի հեղափոխական քաղաքականությունից, Լենինը չէր սիրում հեղափոխական փորձերը գրականության և արվեստի մեջ, նա մասնավորապես բացահայտ իր հակակրանքն էր արտահայտում էքսպրեսիոնիզմի, ֆուտուրիզմի և կուբիզմի նկատմամաբ, ի հակադրություն դրա շատ սիրելով ռեալիզմը և ռուսական դասական գրականությունը։ Լենինը նաև պահպանողական հայացքներ ուներ ամուսնության և սեռական հարաբերությունների հարցերում։ Իր չափահաս տարիքում նա հարաբերությունների մեջ էր երիտասարդ մարքսիստ Կռուպսկայայի հետ, ում հետ էլ հետագայում ամուսնանում է, երկուսն էլ ընդունում են, որ երբևէ երեխաներ չեն ունենալու, և մեծ սիրով զբաղվում էին իրենց ընկերների երեխաների հետ։ Կան գրություններ, որ Լենինը ուներ «շատ մոտ, ջերմ, մինչև կյանքի վերջը ձգվող հարաբերություններ» իր ընտանիքի անդամների հետ, բայց չուներ այդպիսի ընկերներ, և Արմանդը իր միակ մտերիմն էր։
Լենինն իր ազգային ինքնությամբ ռուս էր։ Սերվիսը Լենինին բնութագրելիս գրում է, որ նա «ազգային, սոցիալական և մշակութային բնագավառներում մի փոքր սնոբ էր»։ Բոլշևիկյան առաջնորդը համարում էր, որ այլ եվրոպական երկրներ՝ հատկապես Գերմանիան, մշակութապես գերազանցում է Ռուսաստանին, վերջինիս բնութագրելով, որպես «ամենահետամնաց, միջնադարյան ամոթալի երկրներից մեկը»։ Նա զայրացած էր այն փաստից, որ ռուս ժողովուրդը կարգապահության և գիտակցականության պակաս ուներ, և ցանկանում էր իր նոր Ռուսաստանը դարձնել մշակութայնորեն ավելի եվրոպական և արևմտյան։
Ժառանգություն
Վոլկոգոնովը նշում էր, որ «դժվար թե պատմության մեջ լինի ևս մեկը, ով կարողանա հասնել հասարակական այսքան լայն շերտերի դասակարգային փոփոխության, ինչքան Լենինը կարողացավ»։ Լենինի վարչակարգը եկավ հաստատելու մի կառավարման համակարգ, որը ղեկավարվեց շուրջ 70 տասնամյակի ընթացքում և հաստատեց կոմունիստների կողմից ղեկավարվող պետություններ, որոնք կազմում էին 20-րդ դարի աշխարհի բնակչության մեկ երրորդը։ Ստացվում է, որ Լենինի աղդեցությունը համատարած էր։ Լինելով հակասական գործիչ՝ նրան և՛ հայհոյում էին, և՛ հարգում, նա և՛ կատարելացված էր, և՛ արհամարհված։ Նույնիսկ իր կյանքի ընթացքում, ռուս ժողովուրդը Լենինին «և՛ սիրում էր և՛ ատում, և՛ հմայվում և՛ վախենում»։ Սա նաև տարածվում է Լնեինի և Լենինիզմի ակադեմիական աշխատությունների վրա, որոնք հաճախ կենտրոնացված էին քաղաքական ուղղվածության վրա։
Պատմաբան Ալբերտ Ռեզիսը համարում է, որ եթե Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը համարվում է 20-րդ դարի ամենանշանակալի իրադարձությունը, ապա Լենինը «լավ թե վատ, պետք է համարվի ամենանշանավոր քաղաքական առաջնորդը» ։ Վայթը Լենինին «անժխտելիորեն համարում է, ժամանակակից պատմության ամենանշանավոր կերպարներից մեկը», մինչ Սերվիսը նշում է, որ ռուսական առաջնորդը լայնորեն ընկալվում էր, որպես 20-րդ դարի «հիմնական դերասանը»։ Ռիդը նրան համարում է «20-րդ դարի ամենատարածված, միջազգայնորեն ճանաչված սրբացված կերպարը», Ռայանը նրան համարում է «արդի պատմության ամենանշանավոր և ամենաազդեցիկ կերպարներից մեկը»։ Թայմ ամսագիրը նշել էր Լենինի անունը 20-րդ դարի ամենահայտնի 100 կարևորագույն մարդկանց ցանկում, ինչպես նաև համարել էր ողջ ժամանակների 25 նշանավոր քաղաքական գործիչներից մեկը ։
Արևմուտքում կենսագիրները սկսում են Լենինի մասին գրել, վերջինիս մահից հետո, որոշները՝ ինչպես օրինակ Քրիստոֆեր Հիլսը, համակրանքով էին լցված նրա նկատմամաբ, մյուսները՝ ինչպես Ռիչարդ Փայփսը և Ռոբերտ Գելլաթելին ատելությամբ էին լցված։ Ավելի ուշ ժամանակների կենսագիրներ ինչպես օրինակ Ռիդը և Լարս Լիհն են, խուսափում են որևէ դրական կամ բացասական բնորոշումներից, դրանով իսկ խուսափելով քաղաքական կարծրատիպերից։ Իր նկատմամաբ համակրանք ունեցողների շրջանում նա ներկայացվում է, որպես մարքսիստական տեսության ճշմարիտ հետևորդ, ով կարողացավ այն համապատասխանեցնել Ռուսաստանի սոցիալ-տնտեսական պայմաններին։ Խորհրդային տեսակետի համաձայն, նա բնութագրվում էր, որպես մարդ, ով կարողանում էր պատմականորեն անիրագործելին դարձնել իրականանալի։ Ի հակադրություն այս տեսակետի արևմտյան պատմաբանները նրան համարում էին անհատ, ով մանիպուլյացիայի էր ենթարկում միջադեպերը իշխանություն ձեռք բերելու և այն պահելու համար, ավելին իր գաղափարները որպես փորձեր որակելով գաղափարապես իր գործնական քաղաքականությունը արդարացնելու համար։ Վերջերս և՛ ռուսաստանյան, և՛ արևմտյան ռևիզիոնիստները ընդգծում են այն մեծ ազդեցություները, որ Լենինի և նրա քաղաքականության վրա ունեցել են նախապես գոյություն ունեցող գաղափարները։
Տարբեր պատմաբաններ և կենսագիրներ Լենինի վարչակարգը բնութագրել են տոտալիտար և որպես ոստիկանապետություն, շատերն էլ բնորոշել են որպես միակուսակցական բռնապետություն։ Բավական մեծ թվով ուսումնասիրողներ Լենինին բնութագրել են որպես բռնապետ, մինչդեռ Ռայանը նշում է, որ «նա բռնապետ չէ, այն իմաստով, որ նրա բոլոր առաջարկությունները ընդունվում և կատարվում էին»,բայց նրա որոշ գործընկերներ չէին համաձայնում նրա հետ տարբեր թեմաների շուրջ։ Ֆիշերը նշում է, որ ճիշտ է,« Լնեինը բռնապես էր, բայց ոչ այնպիսին, ինչպիսին հետագայում դարձավ Ստալինը», իսկ Վոլկոգոնովը նշում է, որ Լենինի ժամանակ հաստատվում է «կուսակցական բռնապետություն», բայց այդ Ստալինի կառավարման ժամանակ է, որ Խորհրդային Միությունը դառնում է «մեկ անձի բռնապետություն»։
Ի հակադրություն այս տեսակետների մի շարք մարքսիստ հետազոտողներ ներառյալ արևմտյան այնպիսի պատմաբանների, ինչպիսին Հիլլը և Ջոն Ռիսն են, վիճարկում են Լենինի կառավարչաձևի՝ բռնապետական լինելու տեսակետները, այն համարելով ժողովրդավարության տարրերի պահպանման լավագույն տարբերակը, որին նույնիսկ ազատ ժողովրդավարական երկրները չեն հասել։ Ռայանը պնդում է, որ ձախ կողմնորոշում ունեցող պատմաբան Փոլ լե Բլանկը «Լենինի մեջ եղած անձնական կոպտության որոշ հատկանիշներ, որոնք հանգեցնում էին նաև կոպիտ քաղաքականության, ավելի ուժեղ չեն եղել քան, քսաներորոդ դարի մի շարք այլ եվրոպական երկների առաջնորդներինը»։ Ռայանը նաև պնդում է, որ Լենինի համար «հեղափոխական» բռնությունը միջոց է, իր նպատակին հասնելու համար, իսկ իր նպատակն էր սոցիալիզմի հաստատումը և բացարձակ կոմունիստական աշխարհի ստեղծումը, որը զերծ կլինի բռնությունից։ Պատմաբան Ջ․ Արչ Գեթթին նշում է․ «Լենինին է պատկանում այն միտքը, որ համեստ մեկը կարող է ժառանգել երկիրը, և որ կարող է լինել քաղաքական շարժում, որը հենվում է սոցիալական արդարության և հավասարության վրա» ։ Մի շարք ձախական ինտելեկտուալներ նրանց թվում Սլավոչ Ժիժեկը, Ալեն Բադիուն, Լարս Թի Լիհը և Ֆրեդերիկ Ջեյմսոնը, Լենինի անզիջում հեղափոխական ոգին են նշում, ժամանակակից գլոբալ խնդիրների դիմաց։
Խորհրդային Միության տարածքում
Խորհրդային Միության տարածքում, Լենինի անհատի պաշտամունքը սկսվել է դեռևս նրա կենդանության շրջանում, բայց ամբողջական տեսք է ստացել միայն նրա մահից հետո։ Համաձայն պատմաբան Նինա Թումարկի, նա իրենից ներկայացնում էր «հեղափոխական առաջնորդներից ամենաուժեղ անհատականությունը», սկսած ԱՄՆ-ում Ջորջ Վաշինգտոնի ժամանակներից, և նրա անհատի պաշտամունքը հաճախակի իր բնույթով բնորոշվել է, որպես «գրեթե-կրոնական»։ Լենինի կիսանդրիները և արձանները տեղադրված էին գրեթե բոլոր գյուղերում, նրա պատկերով թողարկվում էին պաստառներ, սպասք, նամականիշներ, այն հայտնվում էր Պրավդա և Իզվեստիա թերթերի առաջին էջերին։ Այն վայրերը, որտեղ նա ապրել է կամ մի որոշ ժամանակով կանգ է առել վերածվում էին նրան նվիրված թանգարանների։ Գրադարաններ, փողոցներ, գործարաններ, թանգարաններ, քաղաքներ և ամբողջական շրջաններ են անվանակոչվել նրա պատվին, որոնցից ամենանշանավոր Պետրոգրադ քաղաքն էր, որ 1924 թվականին անվանակոչվեց Լենինգրադ, իսկ նրա ծննդավայր Սիմբիրսը՝ Ուլյանովսկ։ Լենինի անվան շքանշանը դարձավ պետության ամենաբարձր շքանշաններից մեկը։ Այս ամենը ուղիղ հակառակն էր նրա, ինչ ուզում էր Լենինը, և քննադատվում էր նրա այրու կողմից։
Մի շարք պատմաբաններ համարում են, որ Լնեինի գործերը Խորհրդային Միությունում արժանանում էին այն վերաբերմունքին, ինչ սուրբ գրությունները, ինչին Փայփսը ավելացնում է, որ «նրա ամեն մի կարծիք կամ արդարացնում էր կամ դառնում էր որևէ քաղաքականության հղումը, և դրան վերաբերվում էին, ինչպես ավետարանի»։ Ստալինը կանոնակարգեց Լենինիզմը Սվերդլովի համալսարանի մի շարք դասախոսությունների միջոցով, որոնք հետագայում հրատարակվեցին «Լենինիզմի հարցերը» վերնագրով։ Ստալինը նաև ուներ առաջնորդի մի շարք անհայտ գրություններից, որոնք տեղակայնված էին Մարքս-Էնգելս-Լենին ինստիտուտի գաղտնի ախիվում։ Բացի Կրակովում Լենինի գրքերի հավաքածուից, աշխարհի տարբեր հավաքածուներում կան Լենինի գրքերի տեսականիներ, երբեմն մեծ քանակությամբ։ Խորհրդային ժամանակաշրջանում նրա աշխատանքները խստորեն վերահսկվում էին, և շատ քչերը կարող էին դրանք տեսնել։ Լենինի բոլոր աշխատանքները, որոնք ըստ Ստալինի օգտակար կարող էին լինել իրեն, հրատարակվում էին, իսկ մյուսները մնում էին անհայտ, թաքուն էր պահվում նաև Լենինի ոչ ռուսական արմատների և նրա ազնվականական ծագման մասին տեղեկությունը։ Մասնավորապես մինչև 1980-ականները չէին խոսում նրա հրեական նախնիների մասին, միգուցե Խորհրդային Միության հակասեմիտիզմից դուրս, և այն էլ այնպես, որ չխանգարեն Ստալինի՝ ռուսականացնելու ջանքերին, ինչպես նաև ինտերնացիոնալի հակասեմիտների մոտ հակասովետական զգացումներ չարթնացնեն։ Այն բանից հետո, երբ բացահայտվեց Լնեինի հրեական նախնիների մասին պատմությունը, այս տեղեկությունը սկսեց օգտագործվել ծայրահեղ աջականների կողմից, ցույց տալու Լենինի ձգտումները՝ ավանդական ռուսական հասարակությունը խեղաթյուրելու ուղղությամբ։ Ստալինյան վարչակարգի ժամանակ, Լենինը ակտիվորեն ներկայացվել է որպես Ստալինի մոտ ընկեր, ով աջակցում էր Ստալինի թեկնածությունը հաջորդ Խորհրդային առաջնորդը լինելու հարցում։ Խորհրդային ժամանակաշրջանում Լենինի գործերը մեծ քանակով հրատարակվում էին Ռուսաստանում, առաջինը 1920 իսկ վերջինը 1958-1965 թվականներով է թվագրվում, հինգերորդ հրատարակությունը համարվում է ամենաամբողջականը, բայց իրականում մի շարք հատվածներ բաց են թողնված՝ քաղաքական հարմարավետության համար։
Ստալինի մահից հետո Նիկիտա Խրուշչովը դարձավ Խորհրդային Միության առաջնորդ և սկսեց հակաստալինականացումը, իր գործողությունները օրինականացնելու համար՝ հղումներ տալով Լենինի մի շարք գրություններից ՝ ուղղված Ստալինի դեմ։ Երբ 1985 թվականին Միխայիլ Գորբաչովը եկավ իշխանության և ներկայացրեց իր քաղաքաակնությունը ՝ ազատականացում և վերակառուցում, նա նույնպես իր արարքները օրինականցնելու համար դարձավ Լենինի սկզբունքներին։ 1991 թվականի վերջին Խորհրդային Միության փլուզումով, Ռուսաստանի նախագահ Բորիս Ելցինը հրամայեց Լենինի արխիվը հանել Կումունիստական կուսակցության իշխանությունից և այն հանձնել պետական վերահսկողության, մասնավորապես Նորագույն պատմության պահպանման և ուսումնասիրության Ռուսական կենտրոնին, որտեղ պարզ դարձավ, որ Լենինի շուրջ 6000 գործ մնացել է անտիպ։ Դրանք համակարգվեցին և գիտական ուսումնասիրության համար հասանելի դարձվեցին։ Ելցինը չապամոնտաժեց Լենինի դամբարանը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերջինս ռուս բնակչության շրջանում չափազանց հայտնի և սիրված էր։
2012 թվականին Ռուսաստանի լիբերալ ժողովրդավարական կուսակցությունը, կառավարության մի շարք ներկայացուցիչների աջակցությամբ առաջարկեց Լենինի հուշարձանների ապամոնտաժում, ինչը առաջացրեց Ռուսաստանի Դաշնության Կոմունիստական կուսակցության ուժեղ հակազդեցությունը ։ Ուկրաինայում 2013-2014 թվականի Եվրոմայդանի ցույցերից հետո Լենինի հազարավոր արձաններ վնասվեցին և ջարդվեցին, որպես բողոքի նշան ռուսական կայսերապաշտական ձգտումների դեմ, իսկ 2015 թվականի ապրիլին Ուկրաինայի կառավարությունը հակակոմունիզացիայի օրենքի շրջանականերում հրամայեց այդ ապամոնտաժումը ավարտին հասցնել ։
Միջազգային կոմունիստական շարժման մասին
Համաձայն Լենինի կենսագիր Դեյվիդ Շուբի, 1965 թվականին գրված աշխատության, Լենինի մտքերը և օրինակներն են, որ կազմում են «ներկա կոմունիստական շարժման հիմքը», Կոմունիստական վարչակարգը հենվելով Լենինի գաղափարների վրա աշխարհի տարբեր ծայրում ունեցավ իր օրինակները XX դարի ընթացքում։ Պատմաբան Մարսել Լիեբմանը, իր 1972 թվականին գրված աշխատության մեջ հիմք է դնում այն բանին, որ «Լատինական Ամերիկայից մինչև Անգոլա ընկած տարածքում դժվար է գտնել մի երկիր, որի ժառանգության հիմքում Լենինիզմը ընկած չլինի»։
Լենինի մահից հետո Ստալինը հիմնեց մի գաղափարախոսություն, որը հայտնի դարձավ մարքսիզմ-լենինիզմ անունով, մի շարժում որը տարբեր կերպ է մեկնաբանվում կոմունիստական տարբեր շրջանների կողմից։ Այն բանից հետո, երբ ստալինյան վարչակարգի կողմից Տրոցկին արտաքսվեց, վերջինս նշում էր, որ Ստալինի քաղաքականությունը ամենևին հենված չէ լենինիզմի վրա, և որ այն բյուրոկրատական է և հենված է Ստալինի անձնական բռնապետության վրա։ Մարքսիզմ-Լենինիզմը շատերի կողմից համարվում է 20-րդ դարի ամենանշանավոր հեղափոխական շարժումը, որը ձևավորում է իր տարբերակները․ ինչպես օրինակ Ստալինիզմը, Մաոիզմը, Ջուչե, Հո Շի Մինի մտածումները և Կաստրոիզմը։ Ի հակադրության այս մտքի ավելի ուշ շրջանի կոմունիստներ, ինչպիսիք են Մանուել Ազչարատեն և Ջին Էլենշտեյնն են, ովքեր ներգրավված են Եվրոկոմունիստ շարժման մեջ, նշում են որ Լենինի գաղափարները անհամապատասխան էին իրենց իրագործման օբյեկտների համար, ուստի դրանք ավելի շատ մարքսիստական, քան մարքսիստ-լենինիստական հեռանկարներ ունեին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1870 ծնունդներ Կատեգորիա:1924 մահեր Կատեգորիա:Վլադիմիր Լենին Կատեգորիա:Ռուս հեղափոխականներ Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:Անձինք թղթադրամների վրա Կատեգորիա:Քաղաքական կեղծանուններ Կատեգորիա:Անձինք մետաղադրամների վրա Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ղեկավարներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ գլխավոր քարտուղարներ Կատեգորիա:Հռետորներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Ռուսներ շվեդական սերմամբ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս աթեիստներ Կատեգորիա:Կոմունիստ գրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Մարքսիզմ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ռուս կոմունիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Կոմինտերնի գործիչներ Կատեգորիա:Կրոնների քննադատներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հեղափոխության տեսաբաններ Կատեգորիա:19-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքագետներ Կատեգորիա:Փիլիսոփաներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ
Ամորտիզացիա
Ամորտիզացիա (մաշվածքամարում), հիմնական կապիտալի արժեքի աստիճանաբար փոխանցում ստացվող արդյունքին։ Այն․
Հիմնական ֆոնդերի արժեքի մաս առ մաս փոխանցումը (մաշվելու համեմատ) դրանց միջոցով արտադրվող արդյունքին և այդ արժեքի օգտագործումը՝ աշխատանքի միջոցների մաշվածքը փոխհատուցելու համար։ Հիմնական ֆոնդերի ամորտիզացիան աշխատանքի միջոցների այն մասն Է, որը մաշվելուն համեմատ նրանցից անջատվում Է, փոխանցվում արդյունքի մեջ՝ նախապես գոյություն ունենալով որպես անավարտ արտադրության, այնուհետև՝ պատրաստի ապրանքային արտադրանքի արժեքի մաս, իսկ վերջինիս իրացումից հետո դրամական գումար՝ նախատեսված մաշումը փոխհատուցելու համար։
Հիմնական արտադրական ֆոնդերի ամորտիզացիա անհրաժեշտությունը բխում է վերարտադրության պրոցեսում հիմնական ֆոնդերի մասնակցության առանձնահատկություններից հիմնական ֆոնդերը գործում են արտադրության մի շարք պարբերաշրջանների ընթացքում՝ պահպանելով իրենց բնաիրային ձևը։ Արդյունքի յուրաքանչյուր միավորի արժեքը պարունակում է հիմնական արտադրական ֆոնդերի ամորտիզացիա, սւյսինքն՝ հիմնական ֆոնդերի սկզբնական (եթե կատարվել է վերագնահատում, ապա վերականգնման) արժեքի մի մասը։ Համապատասխանաբար, որոշակի մեծության հիմնական արտադրական ֆոնդերի ամորտիզացիա է պարունակում և ձեռնարկության տարեկան հասույթը։ Հիմնական ֆոնդերի օգտագործման ժամկետը լրանալուց հետո նրանց յուրաքանչյուր տարրի արժեքն ամբողջությամբ վերադառնում է դրամական ձևով, այսինքն՝ ավարտում է իր պտույտը, և հիմնական ֆոնդերը փոխհատուցվում են արժեքային արտահայտությամբ։ Բնաիրային ձևով հիմնական ֆոնդերը վերարտադրվում են մասնակիորեն (կապիտալ նորոգում) և ամբողջովին (նորացում)։ Հիմնական ֆոնդերի արժեքային մաշվածքին զուգընթաց գոյանում է փոխհատուցման ֆոնդ, որը կոչվում է ամորտիզացիոն ֆոնդ։ Այդ ֆոնդը ստեղծվում է ամենամսյա ամորտիզացիոն մասհանումների միջոցով՝ պետության սահմանած նորմաներով։ Գիտականորեն հիմնավորված ամորտիզացիոն նորմաների սահմանումը ենթադրում է հիմնական ֆոնդերի ամորտիզացիոն ժամանակ աշրջանի (ծառայության ժամկետի) որոշումը՝ հաշվի առնելով ինչպես դրանց ֆիզիկական, այնպես էլ բարոյական մաշումը։ Գործող նորմաների կարևորագույն առանձնահատկությունն այն Է, որ գրեթե լրիվ հաշվի են առնում սարքավորումների բարոյական մաշումը, ինչպես նաև միջին նորոգման ծախսերը, որ տարեկան կատարվում են մեկ անգամից ոչ ավելի և իրենց տնտեսական բնույթով չեն տարբերվում կապիտալ նորոգումից։ Ամորտիզացիոն մասհանումները մտնում են արտադրանքի ինքնարժեքի մեջ՝ բաժանվելով երկու մասի՝ հիմնական ֆոնդերի լրիվ փոխհատուցման և դրանց մասնակի նորոգման համար։ Ընդ որում, առաջանցիկ տեմպերով աճում են հիմնական ֆոնդերի նորացման մասհանումները։
Այսպիսով, մաշվածությունը ակտիվների արժեքի նվազումն է և այն մեթոդը, որն օգտագործվում է նյութական ակտիվի (օրինակ՝ սարքավորումների) արժեքը վերաբաշխելու կամ «գրելու» համար դրա օգտակար ծառայության ժամկետի ընթացքում։ Ձեռնարկությունները ամորտիզացնում են երկարաժամկետ ակտիվները ինչպես հաշվապահական, այնպես էլ հարկային նպատակներով։ Ակտիվների արժեքի նվազումը ազդում է ձեռնարկության կամ կազմակերպության հաշվեկշռի վրա, իսկ ակտիվի մաշվածության մեթոդը, հաշվապահական առումով, ազդում է զուտ եկամտի և, հետևաբար, եկամուտների մասին հաշվետվությունների վրա, որոնք նրանք ներկայացնում են։ Սովորաբար, արժեքը բաշխվում է որպես ամորտիզացիոն ծախս այն ժամանակաշրջանների միջև, որոնցում ակնկալվում է, որ ակտիվը կօգտագործվի։
Ամորտիզացիայի մեթոդներ
Գծային ամորտիզացիայի մեթոդը նշանակում է հիմնական կապիտալի տարրերի արժեքի դուրս գրում պատրաստի ապրանքի արժեքին` տարբեր մասերով օգտագործման ամբողջ ժամանակաշրջանի ընթացքում։ Դրա շնորհիվ ձեռնարկությունները հնարավորություն են ստանում նվազագույնի հասցնել ծախսերը և մեծացնել շահույթը` միայն շրջանառու կապիտալի ծախսերի կրճատման հաշվին։ Մաշվածքի գումարը, ըստ օգտակար շահագործման տարիների, բաշխվում է հավասար մասերով և արտահայտվում է կայուն չափերով` ըստ ամբողջ ժամանակաշրջանի։ Ամորտիզացիոն հատկացումների գումարը որոշելու համար պահանջվում է ունենալ համապատասխան ակտիվի սկզբնական արժեքը, նրա օգտակար շահագործման տևողությունը` արտահայտված տարիներով և, անհրաժեշտության դեպքում, նաև մնացորդային արժեքի գնահատականը։
Ամորտիզացիայի նվազող մնացորդի մեթոդը բնութագրվում է հիմնական կապիտալի արժեքի արագացված դուրս գրմամբ` թողարկվող արտադրանքին։ Այս դեպքում հիմք է ընդունվում հաշվեկշռային արժեքը տվյալ պահին։ Սովորաբար ամորտիզացիայի նորման բարձրացվում է արագացման գործակցով։ Արդյունքում ակտիվի շահագործման առաջին տարիներին ամորտիզացիան կատարվում է մեծ չափերով, որ այնուհետև տարեց տարի նվազում է։ Ամորտիզացիայի նվազող մնացորդի մեթոդը հիմնված ակտիվ հիմնական միջոցների արտադրողականության վրա, որը հնարավորություն է տալիս ձևավորել արտադրության հավասարաչափ  ծախսեր արտադրանքի միավորի հաշվով, հետևաբար, չի հանգեցնում գների բարձրացմանը, պահանջարկի ու իրացման ծավալների կրճատմանը։
Վերագնահատման մեթոդով մաշվածքի հաշվարկումը կառուցված է ըստ ակտիվների վերագնահատված արժեքի։ Վերագնահատումից հետո ոչ ընթացիկ ակտիվների մաշվածքի գումարը պետք է հաշվարկվի նոր արժեքից ելնելով։  Մաշվածքի հաշվարկման ժամանակ ոչ գծային մեթոդների կիրառման փորձը նախատեսում է պակասեցվող մնացորդի որոշման բազմակիություն։
Ընդհանրապես ամորտիզացիայի նորմաները սահմանվում են կազմակերպությունների կողմից, պայմանավորված օգտակար ծառայության ժամկետներով։
Հաշվապահական հաշվառման հայեցակարգ
Գործունեությունից զուտ եկամուտը (շահույթը) որոշելիս գործունեությունից ստացված եկամուտները պետք է կրճատվեն համապատասխան ծախսերով։ Այդպիսի ծախսերից մեկն այն ակտիվների արժեքն է, որն օգտագործվում է, բայց անմիջապես չի սպառվում գործունեության ընթացքում ։ Տվյալ ժամանակաշրջանում բաշխված նման ծախսումները հավասար են ակտիվի վրա դրված արժեքի նվազմանը, որն ի սկզբանե հավասար է ակտիվի համար վճարված գումարին և հետագայում կարող է կամ չկապված լինել այն գումարի հետ, որն ակնկալվում է ստանալ դրա օտարումից։ Մաշվածությունը նման զուտ արժեքի բաշխման ցանկացած մեթոդ է այն ժամանակաշրջաններին, որոնցում ակնկալվում է, որ կազմակերպությունը կշահի ակտիվի օգտագործումից։ Մաշվածությունը ակտիվի արժեքի նվազեցման գործընթաց է դրա օգտակար ծառայության ընթացքում ։ Ակտիվները դասավորված են տարբեր դասերի և յուրաքանչյուրն ունի իր օգտակար ծառայության ժամկետը։ Ակտիվը նշվում է որպես մաշվող ակտիվ։ Մաշվածությունը տեխնիկապես բաշխման մեթոդ է, այլ ոչ թե գնահատում, թեև այն որոշում է հաշվեկշռում ակտիվի վրա դրված արժեքը։
Ինքնարժեքը, ընդհանուր առմամբ, ակտիվի համար վճարվող գումարն է՝ ներառյալ ակտիվի ձեռքբերման և օգտագործման հետ կապված բոլոր ծախսերը։ Որոշ երկրներում կամ որոշ նպատակներով փրկարարական արժեքը կարող է անտեսվել։ Որոշ երկրների կանոնները սահմանում են ակտիվների որոշակի տեսակների համար կիրառվող կյանքը և մեթոդները։ Այնուամենայնիվ, շատ երկրներում կյանքը հիմնված է բիզնեսի փորձի վրա, և մեթոդը կարող է ընտրվել մի քանի ընդունելի մեթոդներից մեկում։
Արժեզրկում
Հաշվապահական հաշվառման կանոնները նաև պահանջում են, որ արժեզրկման վճարը կամ ծախսը ճանաչվի, եթե ակտիվների արժեքը անսպասելիորեն նվազում է ։ Նման վճարները սովորաբար չեն կրկնվում և կարող են վերաբերել ցանկացած տեսակի ակտիվի։ Շատ ընկերություններ դիտարկում են իրենց որոշ երկարաժամկետ ակտիվների դուրսգրում, քանի որ որոշ հիմնական միջոցներ և սարքավորումներ մասնակի հնացել են։ Հաշվապահները նվազեցնում են ակտիվի հաշվեկշռային արժեքը դրա իրական արժեքով։ Օրինակ, եթե ընկերությունը շարունակում է վնասներ կրել, քանի որ որոշակի ապրանքի կամ ծառայության գները ավելի բարձր են, քան գործառնական ծախսերը, ընկերությունները դիտարկում են տվյալ ակտիվի դուրսգրումը։ Այս դուրսգրումները կոչվում են արժեզրկում։ Կան իրադարձություններ, երբ հանգամանքների փոփոխությունները կարող են հանգեցնել արժեզրկման։ Որոշ օրինակներ են.
Իրադարձությունները կամ հանգամանքների փոփոխությունները ցույց են տալիս, որ ընկերությունը կարող է չկարողանալ վերականգնել ակտիվի հաշվեկշռային արժեքը։ Այդ դեպքում ընկերությունները օգտագործում են փոխհատուցելիության թեստը՝ որոշելու, թե արդյոք տեղի է ունեցել արժեզրկում։ Որոշելու քայլերն են. 1. Գնահատել ակտիվի դրամական միջոցների ապագա հոսքը (ակտիվի օգտագործումից մինչև օտարում) 2. Եթե դրամական միջոցների ակնկալվող հոսքերի գումարը փոքր է ակտիվի հաշվեկշռային արժեքից, ապա ակտիվը համարվում է արժեզրկված։
Սպառում և ամորտիզացիա
Սպառումը և ամորտիզացիան համապատասխանաբար բնական պաշարների (ներառյալ նավթ) և ոչ նյութական ակտիվների համար նման հասկացություններ են։
Արժեզրկման ծախսերը չեն պահանջում դրամական միջոցների ընթացիկ ծախսեր։ Այնուամենայնիվ, քանի որ ամորտիզացիան հաշվի ծախս է, պայմանով, որ ձեռնարկությունն աշխատում է այնպես, որ ծածկում է իր ծախսերը (օրինակ՝ շահույթով), մաշվածությունը դրամական միջոցների աղբյուր է դրամական միջոցների հոսքերի մասին հաշվետվությունում, որը սովորաբար փոխհատուցում է դրամական ծախսերը։ նոր ակտիվներ ձեռք բերելու համար, որոնք անհրաժեշտ են գործունեությունը շարունակելու համար, երբ առկա ակտիվները հասնում են իրենց օգտակար ծառայության ժամկետի ավարտին։
Կուտակված մաշվածություն
Թեև ամորտիզացիոն ծախսերը գրանցվում են ձեռնարկության ֆինանսական արդյունքների մասին հաշվետվությունում, դրա ազդեցությունը սովորաբար գրանցվում է առանձին հաշվում և բացահայտվում է հաշվեկշռում` որպես հիմնական միջոցների տակ կուտակված, հաշվապահական հաշվառման շատ սկզբունքների համաձայն։ Կուտակված մաշվածությունը հայտնի է որպես հակահաշիվ, քանի որ այն առանձին ցույց է տալիս բացասական գումար, որն ուղղակիորեն կապված է հաշվեկշռում կուտակված մաշվածության հաշվի հետ։ Մաշվածության ծախսերը սովորաբար ուղղակիորեն գանձվում են համապատասխան ակտիվի դեմ։ Հաշվեկշռում նշված հիմնական միջոցների արժեքները կնվազեն, նույնիսկ եթե ձեռնարկությունը ներդրումներ չի կատարել կամ չի օտարել որևէ ակտիվ։ Տեսականորեն, գումարները մոտավորապես կհամապատասխանեն իրական արժեքին։ Հակառակ դեպքում մաշվածության ծախսերը գանձվում են կուտակված մաշվածությունից։ Հաշվեկշռում կուտակված մաշվածության առանձին ցուցադրումն ազդում է հաշվեկշռում ակտիվների պատմական արժեքի պահպանման վրա։ Եթե ​​տարվա ընթացքում հիմնական միջոցներում ներդրումներ կամ օտարումներ չեն եղել, ապա ակտիվների արժեքները կլինեն նույնը ընթացիկ և նախորդ տարվա հաշվեկշռում։
Արժեզրկման մեթոդներ
Գոյություն ունեն մաշվածության հաշվարկման մի քանի մեթոդներ, որոնք հիմնականում հիմնված են ակտիվի ժամանակի կամ գործունեության (կամ օգտագործման) մակարդակի վրա։
Ուղիղ գծով արժեզրկում