cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էզրա Փաունդ
Կենսագրություն
1945֊1948 թվականներին Փաունդը գտնվում է Պիզի ռազմագերիների ճամբարում, իսկ 1948 թվականին նրան ուղարկվում են Վաշինգտոն և հանձնում դատարան՝ ֆաշիզմի քարոզչության համար, սակայն նա ճանաչվում է անգործունակ և տեղափոխում է Վաշինգտոնի Ս․ Ելիզավետի անվան հոգեբուժական հիվանդանոց։
1949 թվականին Փաունդն «The Pisan Cantos» գրքի համար արժանանում է Կոնգրեսի գրադարանի հեղինակավոր Բոլինգենի անվան մրցանակին, որի արդյունքում ամերիկյան գրական վերնախավում իրական աղմուկ է առաջանում։ Օրինակ, Վլադիմիր Նաբոկովը բացասաբար է խոսել Փաունդի աշխատանքի մասին։ Փաունդը երկար հակասություններից հետո, չնայած ֆաշիստական տեսակետներին և համագործակցությանը, մնաց մրցանակով, սակայն հաջորդ տարիների համար պարգևատրվելու իրավունքը հանձնվեց Եյլիի համալսարանին։ Իր հիվանդանոցային կալանքի ընթացքում Փաունդը մանրամասն մաքրագրեց «Շիցզին», ինչպես նաև Սոփոկլեսի պիեսները։ Նա շատ էր շփվում երիտասարդ գրողների հետ, որոնք գալիս էին իրեն տեսակցության՝ Ալլեն Գինզբերգը,  Ռոբերտ Ռոուվելը և այլք։
1958 թվականին հայտնի գրողներին ներում շնորհելու բազմաթիվ խնդրանքներից հետո (նույնիսկ անտիֆաշիստ Էռնեստ Հեմինգուեյը ստանալով Նոբելյան մրցանակ ասել է, որ այն պատկանում է Փաունդին և պետք է նրան ազատ արձակել) Փաունդը ազատ է արձակվում հիվանդանոցից և վերադառնում է Իտալիա։ Վերջին տարիները նա հոժարակամ անցկացնում է լռության մեջ։ 1967 թվականին, երբ նրան հյուրընկալվեց գրող֊բինտնիկ Ալլեն Գինզբեռգը Փաունդը չափազանց նվաստաբար խոսեց իր և սեփական ստեղծագործությունների մասին։ Էզրա Փաունդը մահացել է Վենետիկում, 87-ամյակից 2 օր հետո և թաղվել է Սան Միշել գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի խմբագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հրատարակիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հակակոմունիստներ Կատեգորիա:Հակասեմականություն Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Ժդանովկա (գյուղ, Միխայլովսկի շրջան)
Ժդանովկա (Ждановка), գյուղ Ռուսաստանի, Ռյազանի մարզի Միխայլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 81 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ռյազանի մարզի Միխայլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Պիյանկա
Պիյանկա (Пиянка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լոկչիմ գետի աջ ափին՝ 37 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 21 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Մենտերվոլդե (համայնք)
Կատեգորիա:Խրոնինգենի համայնքներ Կատեգորիա:1990 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Noweb
noweb, գրագետ ծրագրավորման գործիքներից է, որը ստեղծել է Նորման Րամսին 1989–1999 թվականներին։ Այն նախատեսված է որպես պարզ և լեզվից անկախ գործիք։ Ինչպես WEB-ում և CWEB-ում noweb-ի գլխավոր բաղադրիչները նույնպես երկուսն են. "notangle", որը սկզբնական տեքստից ստանում է մեքենայական կոդ, և "noweave", որը պատրաստում է գեղեցիկ, տպելու համար պատրաստ փաստափուղթ։ noweb-ը ապահովում է TeX, LaTeX, HTML, և troff «վերջնահատված» (back ends), և աշխատում է ցանկացած ծրագրավորման լեզվի հետ։
noweb-ի մուտքային տվյալները
noweb-ի մուտքային տվյալը կազմված է սկզբնական կոդից, որը պարունակում է կոդի փաստաթղթավորումը։ Այն պարունակում է այսպես կոչված «կտորներ», որոնք կա՛մ փաստաթղթավորումից են կա՛մ կոդից։ Փաստաթղթավորման կտորի տողը սկսում է (@) նշանով, որին հետևում է նոր տող կամ բացատ։ Փաստաթղթավորման կտորը անուն չունի։ Այն հիմնականում պարունակում է LaTeX, բայց noweb-ը օգտագործում է նաև HTML, plain TeX, և troff. Կոդի կտորը անվանակոչված է։ Այն սկսում է հետևյալ ձևով. «կտորի անուն»= Կրկնակի անկյունաձև («) փակագծերը պետք է լինեն առաջին սյունակում։ Յուրաքանչյուր կտորի ավարտին հաջորդում է մյուսի սկիզբը։
Պարզ noweb ծրագրի օրինակ
Սա noweb ծրագրի օրինակ է իր փաստաթղթավորման հետ.
... LaTeX ֆորմատով այն հետևյալն է.
Մեքենայական կոդն է.
Նա ընկավ խոտի վրա
«Նա ընկավ խոտի վրա» (Он упал на траву), խորհրդային գրող Վիկտոր Դրագունսկու ինքնակենսագրական վիպակը՝ նվիրված Մոսկվայի աշխարհազորայիններին, որոնք մասնակցել են Մոսկվայի պաշտպանությանը 1941 թվականի աշնանը։ Առաջին անգամ հրատարակվել է «Մոսկվա» ամսագրում (№ 12, 1961 թվական), 1963 թվականին լույս է տեսել առանձին գրքով «Խորհրդային գրող» հրատարակչությունում՝ Դ. Գրոմանի նկարազարդումներով։ Այնուհետև բազմիցս վերահրատարակվել է ոչ մեծ ցենզուրային օրինակներով ։
2013 թվականին գրողի հոբելյանի առթիվ վիպակը վերահրատարակվել է «Սամոկատ» հրատարակչության կողմից նախնական տեքստի վերականգնմամբ՝ դառնալով «Ինչպես է դա եղել» ռազմական շարքի առաջին գիրքը ։
Սյուժե
Վիպակի գործողությունները ներկայացվում են Մոսկվայի 19-ամյա բնակիչ Միտյա Կորոլյովի անունից (նա նշում է, որ ինքը ծնվել է 1922 թվականին), որն աշխատում է թատրոնում որպես նկարիչ։ Մանկության տարիներին ստացած ոտքի վնասվածքի պատճառով Միտյան կաղում է։ 1941 թվականի հունիսին պատերազմի սկսվելուց հետո նա ցանկանում է մեկնել ռազմաճակատ, բայց չի ընդունվում զինծառայության համար ոչ պիտանի լինելու պատճառով։ Այնուամենայնիվ, օգոստոսի վերջին նա հաջողվում է գրանցվել աշխարհազորում, որը պետք է հակատանկային խրամատներ փորի Մոսկվայի մոտ։ Մեկնելու նախորդ երեկոյան Միտյան տան մոտ սպասում է իր սիրելիին՝ դերասանուհի գեղեցկուհի Վալյային, որը, ինչպես իրեն է թվում, փոխադարձաբար սիրում է իրեն։ Սակայն Վալյան հեռախոսով հայտնում է, որ չի գալու։ Միտան հուսահատվում է, բայց նրան ուղեկցել առաջարկում է հարևանուհի Լինան, որին ինքը նախկինում ուշադրության չէր արժանացրել։ Շուտով սկսվում է օդային հարձակում, և Միտյան գնում է տանիք, որտեղ նա հսկում է և հետևում հրկիզող նյութերին։ Ռումբն ընկնում է հարևան տան վրա, և հարձակումից հետո Միտյան տեսնում է, որ Լինան զոհվել է։ Հաջորդ օրը նա թատրոնում ստանում է բամբակաբաճկոն ու երկարաճիտ կոշիկներ և մյուս աշխարհազորայինների հետ գնացքով մեկնում Նարո-Ֆոմինսկ։ Դրանից հետո նրանք ոտքով հասնում են մինչև Շչետկինո գյուղ, որտեղ սկսում են խրամատներ փորել։
Շուտով Միտյան ընկերանում է աշխարհազորայիններ Լյոշկայի, Ստեպան Միխալիչի, Տելեժկայի, Սերյոժա Լյոբոմիրովի, ղազախ Բայսեիտովի և այլոց հետ։ Նրանց ամբողջ ժամանակը, բացառությամբ քնի համար հատկացվող ընդմիջումներին, զբաղեցնում է խրամատներ փորելը, ռադիո և թերթեր չկան, այդ պատճառով էլ նրանք ոչինչ չեն իմանում ռազմաճակատից։ Աշխատանքը շարունակվում է մինչև հոկտեմբեր, որբ սկսում են ցրտերը, և աշխարհազորայինները տեղավորվում են մոտակա գյուղերի բնակիչների տներում։ Գյուղում Միտյան հանդիպում է Դունյա Տաբարինովային, որի հետ մտերմանում է։ Նա հարցնում է, թե չի նշանվի իր հետ Միտյան, սակայն վերջինս որոշումն է հավատարիմն մնալ Վալյային։
Խրամատների վրա կատարվող աշխատանքն ավարտվում ե։ Թերթից աշխարհազորայիններն իմանում են գերմանացիների մոտենալու մասին և օր օրի սպասում են խորհրդային բանակի ժամանմանը, որը պետք է ստանձնի այդ տարածքի պաշտպանությունը։ Սակայն անսպասելիորեն հայտնվում են գերմանական տանկերը, որոնք գնդակոծում են գյուղը։ Կրակի ներքո Միտյան ու նրա ընկեր Լյոշկան թաքնվում են անտառում, ապա դուրս գալիս Նարո-Ֆոմինսկ տանող ճանապարհի վրա։ Լյոշկան զոհվում է ինքնաթիռի գնդացրի կրակահերթից։ Հայտնվում է Բայսեիտովը, որին նույնպես հաջողվել էր փախչել գյուղից։ Նրանք թաղում են Լյոշկային։ Երկար քայլելուց հետո ուժասպառ Միտյան ու Բայսեիտովը հասնում են Նարո-Ֆոմինսկ, որտեղ տեսնում են շտապ հեռացող խաղաղ բնակիչների ու առաջ ընթացող խորհրդային զորքերի։
Միտյան վերադառնում է Մոսկվա։ Նա վերջնականապես բաժանվում է Վալյայից։ Պիտանի չլինելով զինվորական ծառայության համար՝ Միտյան, ինչպես և պայմանավորվել էր Լյոշկայի հետ, ընդգրկվում է պարտիզանական ջոկատի կազմում։
Արձագանքներ
Յուրի Նագիբինի կարծիքով, որը բարձր է գնահատել Դրագունսկու արձակը, վիպակն արտաքնապես «պարզ ու անպաճույճ» է, դա «թույլ աշխարհազորային թիմի պարզամիտ պատմություն է»։ Սակայն, միևնույն ժամանակ «Դրագունսկու ապաշարայիններն ամենևին չեն խամրում մարտերի և վիպակների գերհերոսների փայլուն հարևանությամբ» ։
Գրողի դուստրը՝ նույնպես գրող Քսենյա Դրագունսկայան, հոր ստեղծագործություններում իրեն առավել ապշեցրած տեսարանների մասին հարցին պատասխանել է. «Ամենահուզիչ, սրտաճմլիկ տեսարանը համարում եմ «Նա ընկավ խոտի վրա» վիպակի եզրափակիչ տեսարանը, երբ Միտյա Կորոլյովը աշխարհազորից վերադառնում է Մոսկվա, իսկ կոմունալ տան նրա սենյակում բուժքույրերի դասեր են անցկացվում» ։
Աուդիոգիրք
2013 թվականին վիպակի հիման վրա թողարկվել է աուդիոգիրք. տեքստը կարդում է Իլյա Իլյինը, ռեժիսորը եղել է Բ. Սոկոլովը ։
Արտաքին հղումններ
Կատեգորիա:1961 գրքեր Կատեգորիա:Գրքեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին
Երևանի Անդրանիկ Մարգարյանի անվան թիվ 29 ավագ դպրոց
Երևանի Անդրանիկ Մարգարյանի անվան թիվ 29 ավագ դպրոց, 1934 թվականին հիմնադրվել է որպես Մովսես Արազու անվան դպրոց։ 1939 թվականին շենքի երրորդ հարկը զբաղեցրել է Չկալովի անվան թիվ 30 դպրոցը, որի համար 1974 թվականին 29 դպրոցին կից կառուցվեց նոր մասնաշենք։ 2005 թվականին երկու դպրոցները միավորվեցին, 2010 թվականին դպրոցը կոչվեց ՀՀ վարչապետ Անդրանիկ Մարգարյանի անունով։
Պատմություն
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին դպրոցի առաջին հարկը ծառայել է որպես հոսպիտալ, իսկ ուսուցիչներն ու աշակերտները խնամել և օգնել են հիվանդներին, շրջանավարտներից շատերը կամավոր մեկնել են ռազմաճակատ։ Պատերազմի առաջին իսկ օրերին ռուսաց լեզվի և գրականության ուսուցիչ Գրիգոր Սամվելյանը 9-10-րդ դասարանների աշակերտների հետ մեկնել է ռազմաճակատ։ Նա հասել է մինչև Բեռլին, և Ռեյխստագի պատերի տակ պարել հայկական նշանավոր «Քոչարին»։ 1950 թվականին տասներորդ դասարանի 24 աշակերտներից 12-ը մեդալակիրներ էին։
Երկու դպրոցների աշակերտներն ակտիվորեն մասնակցել են քաղաքային շաբաթօրյակներին, բազմաթիվ ծառեր տնկել Երևանի «Հաղթանակ» զբոսայգում։ 1960-ական թվականներին Չկալովի անվան դպրոցը տվել է 12 ակադեմիկոսներ՝ գերակշռող մասը ֆիզիկոսներ։ Դպրոցը տվել է նաև նշանավոր արվեստագետներ, որոնցից են Արմեն Ջիգարխանյանը և Էդմոնդ Քեոսայանը։ 1991 թվականին թիվ 29 դպրոցում բացվեցել են ռուսաց լեզվի ուսուցմամբ դասարաններ, որոնցից ութում սովորել է հիսուն աշակերտ։ 2012- 2013 թթ. ուս-տարում նույն դպրոցն արդեն ավարտեցին տասնհինգ դասարանների աշակերտներ (8 դասարաններ՝ ռուսաց լեզվի ուսուցմամբ)։
2011 թվականին սկսվեց դպրոցի հիմնանորոգումը։ Երկու տարով ուսուցիչներն ու աշակերտները տեղափոխվեցին Ստեփան Շահումյանի անվան դպրոց։ Դպրոցը տվել է հազարավոր շրջանավարտներ, որոնց մեջ առկա են ակադեմիկոսներ, պրոֆեսորներ, գիտության դոկտորներ, ձեռնարկության ղեկավարներ, բժիշկներ, ուսուցիչներ, զինվորականներ, գիտության և մշակույթի գործիչներ, որակյալ բանվորներ ։
2013 թվականին դպրոցի առջև տեղադրվել է Անդրանիկ Մարգարյանի կիսանդրին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի դպրոցներ
Ռաթենկիրխեն
Ռաթենկիրխեն (Rattenkirchen), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Բավարիա երկրամասին։ Գտնվում է Իննեի Մյուլդորֆ շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 980 մարդ (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով ։ Տարածքը 19, 87 կմ² է։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 1 83 138։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
(4645) Տենտայկոյո
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,671335 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3109 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0317 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1594,74 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,225742 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,46° անկյուն։
Գլեբով (գյուղ, Նովոուշիցկի շրջան)
Գլեբով (Глібів), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Նովոուշիցկի շրջանում։
Վալերի Գերգիև
Վալերի Աբիսալի Գերգիև (Гергиты Абисалы фырт Валери, Валерий Абисалович Гергиев, ), ռուս դիրիժոր, Սանկտ Պետերբուրգի Մարիինյան թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար և գլխավոր տնօրեն (1996 թվականից)։ Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստ (1996)։ 2007 թ-ից՝ Լոնդոնի սիմֆոնիկ նվագախմբի գլխավոր դիրիժոր։ Ծագումով օս է։ Վ. Գերգիևն արժանացել է աշխարհի տարբեր երկրների բազմաթիվ պարգևների ու ամենաբարձր կոչումների, այդ թվում՝ Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի շքանշանի հայ-ռուսական մշակութային կապերում ունեցած ներդրման համար (2009 թ .) ։
Գլեբով (գյուղ, Նովոուշիցկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Գլեբով գյուղում բնակվում էր 737 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3476 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 212,03 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Նովոուշիցկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1393 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Վալերի Գերգիև
Գերգիևի հայաստանյան շրջանը
1981 թ. հայ դասական երաժշտարվեստի ժամանակակից հայտնի կոմպոզիտորներ Էդուարդ Միրզոյանի, Ալեքսանդր Հարությունյանի, Ղազարոս Սարյանի առաջարկով հրավիրվել է Հայաստան, որտեղ 4 տարի ղեկավարել է Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը։ Գերգիևի ղեկավարությամբ նվագախումը այդ շրջանում կատարում է հայ ժամանակակից կոմպոզիտորներ Ղազարոս Սարյանի, Ավետ Տերտերյանի սիմֆոնիկ ստեղծագործությունները՝ նորովի ու թարմ շնչով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս դիրիժորներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ գրականության և արվեստի բնագավառում Կատեգորիա:«Ոսկե դիմակ» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի պատվավոր անդամներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի սուրբ Դանիիլ իշխանի 2-րդ աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստներ
Գևորգ Հայրյան
Գևորգ Արմենակի Հայրյան, հայ բանաստեղծ, արձակագիր, գրականագետ, լրագրող, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր (1969), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1939)։
Կենսագրություն
Գևորգ Հայրյանը ծնվել է Ծավ գյուղում։ Սովորել է տեղի դպրոցում։ 1922 թվականին տեղափոխվել է Ալեքսանդրապոլ, ավարտել միջնակարգ դպրոցն ու աշխատանքի անցել տեքստիլ գործարանում։ 1932 թվականին լրագրային աշխատողների կարճատև դասընթացներն ավարտելուց հետո աշխատել է Աշտարակի շրջանային թերթում որպես բաժնի վարիչ, պատասխանատու քարտուղար, ապա՝ խմբագիր։ Նրա բանաստեղծական առաջին փորձերը տպագրվել են «Մանածագործ» թերթում։ 1935-1938 թվականներին սովորել և ավարտել է Մոսկվայի ժուռնալիստիկայի համամիութենական ինստիտուտը, աշխատանքի է անցել «Սովետական Հայաստան» օրաթերթի խմբագրությունում։ 1940-1941 թվականներին աշխատել է ՀԿԿ Կենտկոմում որպես մամուլի սեկտորի վարիչ։ 1941-1946 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում։ 1949 թվականին ավարտել է Մոսկվայի կուսակցական բարձրագույն դպրոցը։ Մինչև 1954 թվականը եղել է «Պրավդա»-ի սեփական թղթակիցը Հայաստանում, 1954-1961 թվականներին՝ ՀԿԿ Կենտկոմի պրոպագանդայի և ագիտացիայի բաժնի վարիչը, 1961-1966 թվականներին՝ ՀԽՍՀ բարձրագույն և միջնակարգ մասնագիտական կրթության նախարարը։ 1965 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական, 1968 թվականին՝ դոկտորական ատենախոսություն, պրոֆեսոր 1969 թվականից։ 1967-1979 թվականներին եղել է Հայաստանի կինեմատոգրաֆիայի պետական կոմիտեի նախագահը, 1979 թվականից՝ «Սովետական գրող» հրատարակչության տնօրենը։ 1949-1975 թվականներին (ընդմիջումներով) դասախոսել է ԵՊՀ-ում, որտեղ 1962-1971 թվականներին եղել է ժուռնալիստիկայի ամբիոնի վարիչը։
Հեղինակել է գեղարվեստական, գրականագիտական բազմաթիվ գրքեր։ Հրատարակել է բանաստեղծությունների ժողովածուներ, արձակ գործեր։
Հայրյանի սցենարով նկարահանվել են «Ասք մեծ ճշմարտության մասին» (1968), «Սիլվա Կապուտիկյան» (1978) և այլ վավերագրական, ինչպես նաև «Հեղկոմի նախագահը» (1977) գեղարվեստական ֆիլմերը։ 1954-1974 թվականներին եղել է ՀԿԿ Կենտկոմի անդամ, ՀԽՍՀ 49-րդ գումարումների Գերագույն խորհրդի պատգամավոր ։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով և մի շարք մեդալներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայ գրականագետներ Կատեգորիա:Հայ արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուսերենից հայերեն թարգմանիչներ
Սլավկո Կալեզիչ
Սլավկո Կալեզիչ , չեռնոգորացի դերասան, երգիչ և երգահան։ Ներկայացրել է Չեռնոգորիան Եվրատեսիլ 2017 երգի մրցույթում «Տիեզերք» երգով՝ չանցնելով եզրափակիչ ։
Կենսագրություն
2011 թվականին թողարկվել է երգչի առաջին սինգլը, որը կոչվում է «Muza» :
Կալեզիչն ավելի հայտնի է դարձել 2013 թվականին՝ X Factor Adria-ին մասնակցելու շնորհիվ ։ 2014 թվականին X Factor Adria-ից հետո Կալեզիչը թողարկել է «San o vječnosti» ալբոմը, որի սինգլներն էին «Krivac», «Feel the Music» և «Freedom» երգերը ։
2017 թվականի մայիսի 9-ին ելույթ է ունեցել Եվրատեսիլի առաջին կիսաեզրափակչում, սակայն չի անցել եզրափակիչ՝ զբաղեցնելով 16-րդ հորիզոնականը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2017 երգի մրցույթի մասնակիցներ Կատեգորիա:Չեռնոգորացի երգիչներ
Մեպել
Մեպել (Meppel ), համայնք Նիդերլանդների Դրենթե մարզում։ Տարածքը 55,68 կմ² է, բնակչությունը՝ 31.291 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 12.800 եվրո է։
Կատեգորիա:Դրենթեի համայնքներ
The Ultimate Collection
Michael Jackson: The Ultimate Collection-ը սահմանափակ քանակով թողարկված բոքս սեթ է, բաղկացած 4 CD-ներից և մեկ DVD-ի։ Այն վաճառվել է 1 մլն. օրինակից ավել, DVD-ին իրենից ներկայացնում էր Live in Bucharest: The Dangerous Tour համերգը, որը առաջին անգամ թողարկվեց հենց այս բոքս սեթի ներքո, բայց 2005 թվականին այդ համերգը թողարկվեց առանձին սկավառակի վրա։
Տեղեկություն
Երգերի մեծամասնությունը ընտրվել էր Ջեքսոնի վերջին կատարումներից, իսկ որոշ մասը Off the Wall, Thriller, Bad, Dangerous և HIStory: Past, Present and Future, Book I ալբոմներից։ Բոքս սեթը նաև պարունակում էր 8 չթողարկված երգ, ներառելով «Beautiful Girl», «The Way You Love Me» և «We’ve Had Enough» երգերը, որոնք գրել էր Մայքլը։ «We’ve Had Enough» Ջեքսոնը գրել է ի ընդդիմություն Իրաքյան պատերազմի։
Երգացանկ
''1-ին սկավառակի 1-3 և 7-րդ երգերը The Jackson 5-ի երգացանկից են։ The Jacksons խմբի երգացանկին են պատկանում 2-րդ սկավառակի 8, 11-12, 18-19 և 3-րդ սկավառակի 8-րդ երգերը։ Երգերը որոնք նշնում են աստղանիշով (*) առաջին անգամ են թողարկվել''։
2-րդ սկավառակ
3-րդ սկավառակ
4-րդ սկավառակ
DVD - Live in Bucharest: The Dangerous Tour
Սահմանափակ թողարկում (Միայն Ճապոնիայում)
Ճապոնական տարբերակը պարունակում է ևս 5 երգ՝ "Blame It on the Boogie", "Human Nature", "Another Part of Me", "Heal the World" և "One More Chance" ։
Աղբյուրնր
Կատեգորիա:Ամերիկյան ալբոմներ Կատեգորիա:Մայքլ Ջեքսոնի հավաքածուներ Կատեգորիա:2004 ալբոմներ
Ճենիկ-գյոլ
Ճենիկ-գյոլ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Ջանիկի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Պիրոզերո
Պիրոզերո (Пирозеро), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Լոդեյնոպոլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 53 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Լոդեյնոպոլսկի շրջանի բնակավայրեր
Մկրտիչ Թումանյան
Մկրտիչ Թումանյան, Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ, մաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, Իրանի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ Մկրտիչ Թումանյանի ողջ կյանքը գիտության մշակի և հայ ժողովրդի նվիրյալ զավակի լավագույն օրինակ է։
Կենսագրություն
Այնուհետև, ութ տարեկանից հաճախել է Ջուղայի հայոց ազգային դպրոցը, ցուցաբերել է բարձր առաջադիմություն և ավարտել գերազանցությամբ։ Հենց այս տարիներին էլ, ունենալով մաթեմատիկայի լավ ուսուցիչներ, Մկրտիչ Թումանյանը վճռեց իր ողջ կյանքը կապել մաթեմատիկայի բարդ, բայց միաժամանակ հետաքրքիր աշխարհի հետ։
Թումանյանը ընդունվում է Թեհրանի համալսարանի մաթեմատիկայի բաժին և չորս տարի գերազանց սովորելուց հետո 1969 թվականին, մտնում է Թավրիզի համալսարան՝ աշխատելու որպես ուսուցիչ. հանգամանք, որը նրան ազատեց նաև զինվորական ծառայությունից։ Աշխատանքին զուգահեռ նա որոշեց շարունակել նաև կրթությունը։ Մկրտիչ Թումանյանն ընդունվեց Թավրիզի համալսարանի մագիստրատուրա, որտեղ նրան դասավանդում էին հնդիկ դասախոսներ, և նա ստիպված էր կատարելագործել անգլերենը։
Գործունեությունը
Մագիստրատուրան ավարտելուց հետո՝ 1971 թվականին, Մկրտիչ Թումանյանն արժանացավ համալսարանական դրամաշնորհի և մեկնեց Մեծ Բրիտանիա՝ խորանալու իր ընտրած մասնագիտության մեջ։ Նա երեք տարի Սաութամբթոն համալսարանում ուսանեց դիֆերենցիալ երկրաչափություն, և հենց այս ոլորտում էլ 1974 թվականին պաշտպանեց գիտական ատենախոսությունը՝ «Սիմետրիկ տարածությունների հատկությունները» թեմայով։ Վերադառնալով Իրան՝ Մկրտիչ Թումանյանն աշխատանքի անցավ Թավրիզի համալսարանում՝ որպես դասախոս։ Մանկավարժական գործունեությանը զուգահեռ Մկրտիչ Թումանյանը մեծ ակտիվություն ցուցաբերեց համալսարանի վարչական գործունեության մեջ։ Նա վեց տարի շարունակ գլխավորել է Մաթեմատիկայի բաժանմունքը, իսկ 1984-1988 թվականներին եղել է Իրանի մաթեմատիկական միության նախագահը։ Մկրտիչ Թումանյանի ղեկավարությամբ պաշտպանվել են 65 մագիստրոսական և 10 թեկնածուական աշխատանքներ։ Հեղինակ է մի շարք գիտական հոդվածների, մենագրությունների, անձնական նախաձեռնությամբ մաթեմատիկայի և երկրաչափության ոլորտի մի շարք աշխատանքներ անձամբ թարգմանել է անգլերենից, որպեսզի հասանելի լինի Իրանի մաթեմատիկայի բնագավառի ուսանողներին։ Բացի մանկավարժական և գիտական բնագավառներից, Մկրտիչ Թումանյանը մեծ ակտիվություն է ցուցաբերել նաև իրանահայ համայնքում։ Նա եղել է թեմական և պատգամավորական խորհրդի անդամ։ Գրեթե 40 տարի Մկրտիչ Թումանյանն Ատրպատականի հայոց թեմի պատգամավորական ժողովի ատենապետն էր։ Ի դեպ, ի պատիվ նրա՝ կարողացել է զերծ մնալ ներհամայնքային կուսակցական խնդիրներից. նա անկուսակցական է։ Նրա խոսքերով՝ իր կուսակցությունը իր ժողովուրդն է։ Նա մոտ 30 տարի եղել է հայկական դպրոցի հոգաբարձուների խորհրդի նախագահը և ճիգ ու ջանք չի խնայել, որպեսզի Թավրիզում պահի հայկական դպրոցը, անգամ այն պարագայում, երբ աշակերտների թիվը գնալով պակասում էր. իսկ համաձայն ԻԻՀ օրենքի՝ այդ կարգի դպրոցները ենթակա են փակման։ Թումանյանի ջանքերով, նրա հեղինակության և անձնական կապերի շնորհիվ Թավրիզի հայկական դպրոցը պահպանվեց։ Ատրպատականում աշխատելը կրկնակի դժվար է և բարդ, քանի որ այդ նահանգում մեծ է իրանական ադրբեջանցիների թիվը։ Մկրտիչ Թումանյանի ուշադրության կենտրոնում, բացի դպրոցներից, եղել են նաև հայկական եկեղեցիների, ինչպես նաև առաջնորդարանին պատկանող հողատարածքների պահպանման խնդիրները։ Մկրտիչ Թումանյանի կյանքը ամենօրյա պայքար է հանուն հայապահպանության։ Միաժամանակ Թումանյանը համագործակցել է Հայաստանի մաթեմատիկոսների, հատկապես ԵՊՀ մաթեմատիկայի և մեխանիկայի ֆակուլտետի աշխատակիցների հետ։ Նա պարբերաբար այցելում է Հայաստան, մասնակցում գիտակազմակերպչական միջոցառումներին և հանդես գալիս զեկուցումներով։ Հաշվի առնելով Մկրտիչ Թումանյանի գիտական և մանկավարժական մեծ վաստակը, ինչպես նաև մայր հայրենիքի հետ սերտ կապերը՝ ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիան 2008 թվականին նրան ընտրել է Գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ։ 2011 թվականին Հայաստանի Հանրապետության անկախության XX-րդ տարեդարձի առթիվ, հայապահպանության գործում ներդրած ծանրակշիռ ավանդի, հայրենիքին մատուցած ծառայությունների, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության և օտարերկրյա պետությունների միջև բարեկամության ամրապնդմանը մեծապես նպաստելու համար Հայաստանի Հանրապետության նախագահ Սերժ Սարգսյանի հրամանագրով Մկրտիչ Թումանյանը պարգևատրվեց Անանիա Շիրակացու մեդալով ։
Մկրտիչ Թումանյանն այսօր ևս մեծ ջանքեր է ներդնում հայապահպանության գործում և սերտորեն համագործակցում Հայաստանի գիտական հաստատությունների հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Անանիա Շիրակացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Թեհրանի համալսարանի շրջանավարտներ
Փասուր
Փասուր, գյուղ կամ գյուղաքաղաք Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խուլփի գավառակում։ Գտնվում էր Խուլփ գյուղաքաղաքից 23-24 կմ հարավ-արևմուտք՝ Փասուր գետի աջ ափին։ Եղել է Խիանք գյուղախմբի կենտրոնը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Վանաձորի տրիկոտաժի ֆաբրիկա
Վանաձորի տրիկոտաժի ֆաբրիկա, խորհրդային շրջանի թեթև արդյունաբերության ձեռնարկություն ՀՀ Լոռու մարզկենտրոն Վանաձորում (նախկինում՝ Կիրովական)։ Հիմնադրվել է 1921 թվականին՝ այդ պահին ունենալով 5 դազգահ ու 92 բանվոր ։ 1950-ական թվականներին վերակառուցվել են։ Թողարկել է մոտ 70 արտադրատեսակ՝ կանանց ներքնազգեստ, վերնաշապիկ, նաև մանկական հագուստ (1977)։ Հիմնական հումքի (ծավալային և ացետատային մանրաթել) մի մասն ստանում էր տեղի մանրաթելերի գործարանից։ Ուներ գործման, ներկման, ձևման և կարի արտադրամասեր։ Արտադրանքն իրացվել է Հայաստանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վանաձորի գործարաններ Կատեգորիա:Թեթև արդյունաբերություն Կատեգորիա:1921 հիմնադրումներ Հայաստանում
Վիկտորյա Տոկարևա
Վիկտորյա Տոկարևա (իսկական ազգանունը՝  Շեֆտեր, ), ռուս արձակագիր և սցենարիստ։
Հեղինակ է այնպիսի ֆիլմերի սցենարների, ինչպիսիք են «Հաջողության ջենթլմենները» (Գեորգի Դանելիաի հետ համատեղ), «Միմինո» (Ռևազ Լևանի Գաբրիադզեի և Գեորգի Դանելիաի հետ համատեղ), «Անցնում է շունը դաշնամուրի վրայով», «Գլխարկը»։
Կենսագրությունը
Վիկտորյա Տոկարևան ծնվել է 1937 թվականին Լենինգրադում ՝ ազգությամբ հրեա ինժեներ Սամուիլ Նասոնի Շեֆտերի ընտանիքում ։ Մայրը՝ Նատալյա Ստեփանի Խլոպովան, եղել է ռուս-ուկրաինական խառնածին, բնիկ Դոնեցկի մարզից, աշխատել է որպես մեքենագրուհի։ Հոր ընտանիքը Լենինգրադ եկել էր Բելառուսից։ Նրանց ընտանիքն ապրել է Անտառային կոչվող փողոցի շենքներից մեկում՝ մեկսենյականոց բնակարանում։ Հայրը զորակոչվել է բանակ, հետո ծանր հիվանդացել և հոսպիտալացվել։ Մահացել է 1945 թվականին։ Պատերազմի տարիներին մայրը երկու աղջիկների՝ Վիկտորյայի և Ռեգինայի հետ էվակուացվել է Կիրովի մարզի Կիկնուր ավանում, որտեղ էվակուացվել էին նաև հայրական կողմի հարազատները։ Երկար ժամանակ նրանց օգնել է մեծ հորեղբայրը՝ հորեղբայր Ժենյան, ով եղել է Լենինգրադի մետաղագործարանի տնօրենը։
Ամուսնությունից հետո Վիկտորյա Տոկարևան գալիս է Մոսկվա, աշխատում մանկական երաժշտական դպրոցում որպես երգեցողության ուսուցչուհի, զուգահեռ արձակ ստեղծագործում, հետո որպես խմբագիր աշխատում «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում։
1962 թվականին բանաստեղծ Սերգեյ Միխալկովի հովանավորությամբ Տոկարևան ընդունվում է սցենարիստական ֆակուլտետ, որն ավարտում է 1967 թվականին։ Ուսումնառության երկրորդ տարում Վլադիմիր Վոյնովիչի խորհրդով տպագրում է իր առաջին փոքրածավալ պատմվածքը «Երիտասարդ գվարդիա» թերթում՝ «Օրն առանց ստի»։
1971 թվականից ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ է։
Ժամանակակից կյանքը պատկերվում է «Հեփի էնդ» (1995), «Ինձ հետ»  (1995), «Թռչող ձիերը» ստեղծագործություններում, որոնք հետո տպագրվում են «Նոր աշխարհ» («Новый мир») և «Երիտասարդություն» («Юность») թերթերում։
1968 թվականին արժանանում է «Լիտերատուրնայա գազետա»ի «Տասներկու աթոռների ակումբի» «Ոսկե ցլիկ» շքանշանի՝ երեք թեկնածուներից գրավելով առաջին տեղը։
Ընտանիքը
Ամուսինը՝ Վիկտոր Տոկարև (1930—2019).
Դուստրը՝ Նատալյա Տոկարևա (ծնվ․1965)․
Թոռները՝ Պյոտրը և Եկատերինան։
Գագիկ Բ
Գագիկ Բ, Հայոց թագավոր 1042-1045 թվականներին։ Բագրատունյաց թագավորության վերջին թագավորը։
Վիկտորյա Տոկարևա
Կինոգործունեությունը
Տոկարևան սկսել է աշխատել 1960-ական թվականների վերջին տարբեր կինոռեժիսորների հետ։ Այսօր նա բազմաթիվ ֆիլմերի սցենարների հեղինակ է, որոշ ֆիլմեր էլ նկարահանվել են իր գրքերի կամ պատմվածքների մոտիվներով, ինչպես՝ «Հարյուր գրամ համարձակության համար», «Քննությունից առաջ», «Թալիսման»։
Գագիկ Բ
Կենսագրություն
Հայագիտության մեջ Գագիկ Բ Բագրատունուն են անդրադարձել Միքայել Չամչյանը, Լեոն, Մանուկ Աբեղյանը, Ղևոնդ Ալիշանը, Հրաչյա Աճառյանը, Մաղաքիա Օրմանյանը և այլք։ Հայ մատենագիրներից նրա մասին են հիշատակել Արիստակես Լաստիվերցին, Գրիգոր Մագիստրոսը, Սամվել Անեցին, Վարդան Արևելցին, Մխիթար Այրիվանեցին, Մատթեոս Ուռհայեցին, Կիրակոս Գանձակեցին, Սմբատ Սպարապետը և այլք, իսկ բյուզանդական պատմիչներից՝ Հովհաննես Սկիլիցեսը և Միքայել Ատտալիատեսը։ Գագիկ Բ-ն ծնվել է մոտ 1024 թվականին։ 12-րդ դարի ժամանակագիր Մատթեոս Ուռհայեցին Գագիկին բնութագրում է որպես խոհեմ և աստվածասեր պատանու։ Մանուկ Աբեղյանը նշում է, որ Անիի արքունիքում եղել է գրադարան. նույնը կար և կաթողիկոսարանում։ Իբրև ուսումնասեր և գիտուն հիշվում է նաև Գագիկ Բ-ն։ Նրա ամուսնության վերաբերյալ պատմագրության մեջ առկա են հակասական տեղեկություններ։ Մ. Ուռհայեցու վկայությամբ` նրա ընտանիքը Անիից բերվում է Բյուզանդիա, ըստ Ա. Լաստիվերցու` նա կայսեր պահանջով ամուսնացավ Սենեքերիմի որդի Դավթի դստեր հետ, իսկ Մ. Օրմանյանի կարծիքով` ամուսնացել է Դավթի այրու հետ` տեր կանգնելու նրա կալվածքին ։
Վիկտորյա Տոկարևա
Կինոգործունեությունը
Նրա ֆիլմերից երեքը չափազանց հաջողված են՝ «Հաջողության ջենթլմենները», «Միմինո»,  «Շունը քայլում է դաշնամուրի վրայով», որոնցից  «Միմինո»-ն  1977 թվականին արժանանում է ոսկյա մեդալի Մոսկվայի միջազգային կինոփառատոնի ժամանակ։
Գագիկ Բ
Կենսագրություն
Մաղաքիա Օրմանյանը տեղեկություններ է հայտնում նրա որդիների անունների մասին. Նրա կրթության մասին է հաղորդում Կիրակոս Գանձակեցին.
Գագիկ Բ-ի գահակալությանը նախորդած ժամանակաշրջանը
1020 թվականին հայոց թագավոր Գագիկ Ա-ն մահանում է։ Թեև ավագության իրավունքով գահը ժառանգելու էր ավագ որդին՝ Հովհաննես-Սմբատը, գահի համար լուրջ պայքար է սկսվում նրա և եղբոր՝ Աշոտ Դ-ի միջև։ Վահրամ Պահլավունու, կաթողիկոս Պետրոս Գետադարձի և վրաց թագավորի միջնորդությամբ կնքվեց հաշտություն, որի համաձայն Անի մայրաքաղաքը իր շրջակայքով հանձնվեց Հովհաննես-Սմբատին, իսկ մնացյալ հատվածը՝ Աշոտ Դ-ին։ Հաշտության պայմաններից մեկն էլ այն էր, որ Հովհաննես-Սմբատի մահից հետո հայոց գահն ամբողջությամբ անցնելու էր Աշոտ Դ-ին, կամ, եթե նա ևս մահացած լիներ, նրա որդուն ։ Սակայն երկրում հաստատված այս անդորրը կարճ տևեց։ 1022 թվականին Տրապիզոնում սկսվում են վրաց-բյուզանդական բանակցությունները, որին մասնակցում էր նաև կաթողիկոս Պետրոս Գետադարձը։ Բանակցությունների ժամանակ բյուզանդական կայսր Վասիլ Բ-ն (Բարսեղ) կաթողիկոսից պահանջում է հանձնել Անիի թագավորությունը։ Բյուզանդասեր կաթողիկոսի ճնշման տակ Հովհաննես-Սմբատը տալիս էր իր համաձայնությունը։ Արդյունքում այդ ստորացուցիչ կտակը ուղարկվում է Վասիլ Բ-ին։ Այդ իրողությունը հայտնի է դառնում Անիի բնակչությանը, և երբ կաթողիկոսը վերադարռնում է հայրենիք, նրա դեմ խռովություն են բարձրացնում։ Մինչև իսկ 1037 թվականին նրան բանտարկեցին, սակայն հետո ազատ արձակեցին։ 1040 թվականին մահանում է Աշոտ Դ-ն, իսկ 1041 թվականին՝ Հովհաննես-Սմբատը։ Այս իրողություններից հետո կայսր Միքայել Դ-ն զորք է ուղարկում Անիի թագավորությունը, կտակի համաձայն, գրավելու համար։ Շուրջ 30.000-անոց զորքի գլուխ անցած Վահրամ Պահլավունուն հաջողվում է հետ շպրտել թշնամուն ։
Վիկտորյա Տոկարևա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային խմբագիրներ Կատեգորիա:Կին դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Նիկա» կինեմատոգրաֆիական արվեստների ակադեմիայի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ
Գագիկ Բ
Գագիկ Բ-ի թագադրությունը և կառավարման շրջանը
Վերոնշյալ իրադարձությունների համատեքստում գլուխ է բարձրանում բյուզանդասերների խմբավորումը։ Նման ազնվականների շարքում էր Սարգիս Սյունեցին, որի տրվել է բյուզանդական «վեստ» տիտղոսը և պատմության մեջ հայտնի է որպես Վեստ Սարգիս։ Նա բռնագրավում է արքունիքի գանձերը՝ հանգեցնելով բնակչության ատելությանը։ Արդյունքում, Վահրամ Պահլավունու նախաձեռնությամբ գահ է բարձրանում Գագիկ Բ-ն։ Ըստ Կարեն Մաթևոսյանի՝ թագադրողը եղել է Գրիգոր Բջնեցին ։ Գահակալության սկիզբը ընդունելի է համարել 1042/1043 թվականը, իսկ ավարտը՝ 1045 թվականը։ Անիի կենտրոնական թագավորությունը այս կարճաժամկետ շրջանում փորձում էր ոտքի կանգնել, սակայն Բյուզանդական կայսրության արտաքին նվաճողականության հետևանքով այլ ճակատագիր վիճակվեց ։
Իսկ Մատթեոս Ուռհայեցին վկայում է. «Այն ժամանակ բարձրացավ Գագիկ անունով տասնութ տարեկան մի պատանի, Բագրատունիների տոհմից, Աշոտ արքայի որդին` Գագիկի որդին, Աշոտի որդին, Աբասի որդին, Սմբատի որդին, Երկաթի որդին։ Պատանի Գագիկը շատ խոհեմ, երկյուղած և աստվածասեր էր»։
Բագրատունյանց թագավորության անկումը
Այս ձախողություններից հետո Մոնոմախը դիմեց նենգության։ Իբր բանակցություններ վարելու համար իր արքունիք հրավիրեց Գագիկ Բ-ին։ Սա իրականացվեց վեստ Սարգսի խորհրդով։ Վահրամ Պահլավունին և պետականության պահպանման կողմնակիցները խորհուրդ տվեցին թագավորին չընդունել այդ առաջարկը։ Հույս ունենալով ի վերջո խաղաղություն հաստատել՝ Գագիկ Բ-ն որոշում է մեկնել Կոստանդնուպոլիս։ Կայսերական մայրաքաղաքում հայոց արքային նախ դիմավորում են մեծ պատվով, Մոնոմախն անձամբ մի քանի օր մեծարում է նրան՝ ընծաներով ու արքայավայել ճաշկերույթով ։
Մինչ թագավորի մենկելը, վեստ Սարգիսը ու կաթողիկոս Պետրոս Գետադարձը կայսերն էին ուղարկել Անի մայրաքաղաքի բանալիներն։ Կ. Մոնոմախն իր մոտ կանչեց Գագիկին և նրա առջև դրեց բանալիներն ու նամակը։ Տեսնելով դա, հայոց արքան, ինչպես մեջբերում է Մատթեոս Ուռհայեցին, հառաչեց և ասաց.
Նա այդպես անսասան է մնում մեկ ամիս, բայց ի վերջո, ելք չգտնելով, համաձայնեց Անին հանձնել կայսրությանը, որի դիմաց Մոնոմախը, արգելելով Գագիկին Անի վերադառնալ, որպես կալվածք նրան հանձնեց Կապադովկիայի Կալոն Պելատ և Պիզու քաղաքները, կարգադրելով Բյուզանդիա բերել նաև արքայի ընտանիքը։ Դրանից հետո բյուզանդական զորքերը չորրորդ անգամ են պաշարում Անին, որը պաշտպանելու ելած հայոց բանակն ու ժողովուրդն այս անգամ պարտություն են կրում, ինչով էլ 1045 թվականին վերջ է դրվում Բագրատունյաց թագավորությանը։ Այն ողբերգական հետևանքներ ունեցավ հայ ժողովրդի համար. բուն Հայաստանում երկար դարեր պետականությունը կործանվեց ։
Գագիկ Բ-ի հետագա գործունեությունը և սպանությունը
Գագիկ Բ-ի 1045-1065 թվականների գործունեության մասին հայտնի չէ որևէ տեղեկություն։ Նրա մասին վկայություն է պահպանվել՝ կապված Կեսարիայի Մարկոս մետրոպոլիտի հետ։ Այդ վկայությունը այն մասին է, որ հունաց երկրում վերջինս շատ էր անարգում հայ ազգին և շներին անվանում Արմեն։ Երբ ժամանում է Կեսարիա, Գագիկը ցանկություն է հայտնում իջևանել մետրոպոլիտի մոտ։ Մարկոս մետրոպոլիտիը հյուրընկալում է նրան։ Գագիկ Բ-ին հրամայում է իր թիկնապահներին շանը գցել մի պարկի մեջ։ Արքայի թիկնապահները Մարկոսին ևս գցում են պարկի մեջ, բերանը կապում և սկսում շանը ձաղկել, որը, ցավից սաստիկ գազազելով հոշոտում է տիրոջը։ Հույների հանդեպ այդ վարքագիծը անհետևանք չի մնում՝ վրեժխնդրության պատճառ հանդիսանալով։ Գագիկ Բ-ի սպանության մասին պահպանվել են մի շարք տեղեկություններ ։
Մատթեոս Ուռհայեցին Գագիկի սպանության թվականը համարել է 1079 թվականը, մինչդեռ ըստ Սամվել Անեցու ժամանակագրության` 1080 թվականը։
Մ. Ուռհայեցին վկայում է, որ 1076 թվականին Գագիկ Բ-ն իր զորքով գնում է Արժախասի դաշտը՝ Կիզիստրա բերդը, որը պատկանում էր երեք հույն իշխանների՝ Մանդալեի որդիներին։ Գագիկն իր զինվորներից առաջ անցնելով, ձիով, երեք հոգու ուղեկցությամբ մոտենում է իրեն դիմավորելու եկած եղբայրներին, որոնք նախօրոք դարանակալ զորք էին պատրաստել։ Նրանք մոտեցան Գագիկին, երկրպագեցին և երբ մոտեցան ողջագուրվելու, հանկարծ երեքով փաթաթվեցին արքայի վզին և քաշելով ցած գլորեցին։ Դուրս նետվեցին դարանակալած զինվորները, իսկ Գագիկի ուղեկիցները ետ փախան՝ լուրը տանելով նրա զորքին։ Սրանք լուրն առնելով ցրվեցին՝ արքային մենակ թողնելով։ Իսկ եղբայրները նրան տարան իրենց բերդը։ Ութ օր անց հայոց իշխաններից շատերը, որոնք Բյուզանդիայում էին, դուրս եկան Կիզիստրա բերդի դեմ, սակայն դրա անառիկության պատճառով հաջողություն չունեցան, իսկ հույները Բագրատունյաց թագավորության վերջին շառավիղ Գագիկ Բ-ին աղեղի լարով խեղդամահ արին և մարմինը մեկ օր կախեցին պարսպից, ապա թաղեցին պարսպի արտաքին կողմում։ Արքայի մտերիմները գիշերով նրա մարմինը տանում են Պիզու քաղաքը և թաղում վանքում։ Գագիկի մահվան վրեժը հետագայում լուծել է Ռուբինյանների տոհմից Թորոս Ա իշխանը՝ սպանելով երեք եղբայրներին և հետ վերցնելով Գագիկի թագն ու այլ արքայական հարստությունները ։
Գագիկ Բ-ի «Հավատոյ գիր» ստեղծագործությունը
Գագիկ թագավորի միակ ստեղծագործությունը մեզ է հասել Մ. Ուռհայեցու «Ժամանակագրության» շնորհիվ։ Այն կառուցված է հռետորական դիմումի ճարտասանական հնարքով։ Իր հավատի և դավանության խոսքը ընդմիջում է՝ դիմելով կայսրին, երբեմն էլ ուղենշելով իր խոսքը ։ Ստեղծագործության մասին Մաղաքիա Օրմանյանը նշում է.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բագրատունիներ Կատեգորիա:Բագրատունիների թագավորության արքաներ Կատեգորիա:11-րդ դարի հայեր Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԵՊՀ ԻՄ հոդվածներ 2023 բարելավում
Անտիկ հունական փիլիսոփայություն
Անտիկ Հունական փիլիսոփայությունը, փիլիսոփայական ուսմունքների այն ամբողջությունն է, որը ձևավորվել և զարգացել է Հին Հունաստանում մ.թ.ա. 6-րդ դարում ու մասամբ կամ ամբողջապես տիրապետել մինչև անտիկ դարաշրջանի ավարտը։ Անտիկ Հունական փիլիոփայությունը դարեր անց իր զարգացումն ու տարածումն է ունեցել Հին Հռոմում։ Այս շրջանի հիմնական աշխատությունները գրվել են հին հունարենով։
Ծագում
Անտիկ փիլիսոփաության ծագումը և զարգացումը պայմանավորված էր, ինչպես սոցիալ-տնտեսական ու քաղաքական, այնպես էլ հոգևոր-մշակութային մի շարք նախադրյալներով։ Հին հունաստանում փիլիսոփայությունը ծագում է այն ժամանակ, երբ ձևավորվում և հաստատվում է ստրկատիրական հասարակարգը, զարգանում է տնտեսությունը, մտավոր աշխատանքը տարանջատվում է ֆիզիկականից, այսինքն՝ մտավոր գործունեությունը ձեռք է բերում ինքնուրույնություն և անկախություն։ Մտավոր գործունեության ծավալումը նպաստեց քաղաք-պետությունների առաջացումը, որտեղ քաղաքացիներն ազատ մարդիկ էին, մասնակցում էին պետության կառավարմանը, օգտվում քաղաքական իրավունքներից։
Կենտրոնական պետականության բացակայությունը, որը անհրաժեշտաբար ենթադրում էր միասնական կրոնադոգմատիկական գաղափարախոսություն և բազմաթիվ քաղաք-պետությունների գոյության փաստը բարենպաստ պայմաններ էին ստեղծում մտքի ազատ դրսևորման համար։ Առանց այդ ազատության՝ հնարավոր չէ պատկերացնել հունական մշակույթի և փիլիսոփայության ծաղկումը։
Փիլիսոփաներն ու փիլիսոփայական առաջին ուսմունքները
Հին Հունաստանում փիլիսոփայական մտքի զարգացմանը մեծ նպաստ են բերել «յոթ իմաստունները»՝ Կլեոբուլոսը, Սոլոնը, Հիլոնը, Թալեսը, Պիտակը, Բիանտոսը և Պերիանդրոսը, որոնցից պահպանված ասույթներում խտացված ամփոփվել է հույն ժողովրդի իմաստությունը և կենսափիլիսոփայությունը։ Հին Հունաստանում փիլիսոփայական առաջին ուսմունքները ձևավորվել են Հոնիայում՝ փոքրասիական հունական գաղթօջախներում, ուստի այդ փիլիսոփայությունը անվանվում է հոնիական։ Հոնիական փիլիսոփայության մեջ են մտնում Միլեթյան դպրոցի և Հերակլիտեսի ուսմունքները։
Անտիկ հունական փիլիսոփայության առանձնահատկությունները
Անտիկ հունական փիլիսոփայությունն ուներ մի շարք առանձնահատկություններ, որոնցից գլխավորը համարվում է նրա տիեզերակենտրոն լինելը։ Այսինքն՝ փիլիսոփայական մտածումների կիզակետում տիեզերքն էր, որը ըմբռնվում էր որպես ոչ մեկի կողմից չստեղծված բացարձակ կեցություն։ Անտիկ փիլիսոփայությանը խորթ էր արարչագործության գաղափարն աստվածաշնչյան իմաստով. տիեզերքը ոչ թե արարվում է, այլ ստեղծվում է ի սկզբանե գոյություն ունեցող նյութական և իդեալական սկզբներից։
Առանձնահատկությունների թվում է նաև այն, որ անտիկ հունական փիլիսոփայությունն ուներ ռացիոնալիստական ու մտահայեցողական բնույթ։ Իմացաբանության մեջ այդ փիլիսոփայության նշանաբանն էր՝, ինչը նշանակում էր, որ իմացության մեջ կարևոր դեր և տեղ էր տրվում բանականությանը։
Կատեգորիա:Փիլիսոփայություն Արիստոտել
Ֆիզիոլոգիա
Ֆիզիոլոգիան (φύσις - բնություն և λόγος - գիտելիք), կենսաբանության ճյուղ, որն ուսումնասիրում է կենդանի օրգանիզմների, հյուսվածքների, օրգանների և բջիջների ֆունկցիաներն ու դրանցում ընթացող գործընթացները։ Ֆիզիոլոգիան ընդհանուր ախտաբանության և կլինիկական բժշկության տեսական հիմքն է։ Այն գիտելիքների ամբողջական տեսական համակարգի մեջ է ներառում անատոմիայի, հյուսվածաբանության, կենսաքիմիայի, կենսաֆիզիկայի և այլ առարկաների կողմից օրգանիզմի մասին ստացված տվյալները։ Ֆիզիոլոգիաական հետազոտությունների հիմքում ընկած է առողջ և հիվանդ մարդկանց ուսումնասիրումը։
Կատեգորիա:Ֆիզիոլոգիա
Դյոյ լա Բառ
Դյոյ լա Բառ (Deuil-la-Barre), համայնք Ֆրանսիայի Իլ դը Ֆրանս երկրամասի Վալ դ՛Ուազ դեպարտամենտում։ Ընկած է Փարիզից մոտավորապես 20 կիլոմետր դեպի հյուսիս, դեպարտամենտի դե ֆակտո վարչական կենտրոնից՝ Սերժիից 15 կիլոմետր դեպի արևելք ։ 2006 թվականի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 21 230 :
Անվանումը
Քաղաքի ներկայիս տարածքում վաղ միջնադարում գոյություն ունեցած բնակավայրը պատմական փաստաթղթերում 862 թվականին հիշատակվել է Diogilum, այնուհետև՝ Doguillum, Diogilo, Dyoilum (IX դարի մի աշխատության մեջ) , Villam Dueil՝ 1070 թվականի մի բնագրում ։
Քաղաքի անվանումը կելտական ծագում ունի. առաջացել է divo- (= dieu) և ialo- (= սրբել, մաքրել բառերից ), նշանակելով «աստվածային կամ սրբազան մաքրում» ։
1952 թվականի դեկտեմբերի 7-ից քաղաքն ստացել է իր ներկայիս՝ «Deuil-la-Barre» անվանումը ։ 2002 թվականին համայնքապետարանի նախաձեռնությամբ հանրաքվե է անցկացվել քաղաքի անվանաձևը փոխելու առնչությամբ (առաջարկվել է վերանվանել «Deuil-Ormesson» կամ «Dueil-Ormesson»), բայց քվեարկողների 71 %-ը դեմ է արտահայտվել փոփոխությանը ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքում հաշվվում էր 9253 հարկատու տնային տնտեսություն։ Յուրաքանչյուր բնակչի հաշվով տարեկան միջին եկամուտը կազմել է 22 461 եվրո ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները (Cassini и INSEE ):
Քույր քաղաքներ
Դյոյ լա Բառը 2016 թվականի հունվարի 27-ի դրությամբ բարեկամական և գործընկերային հարաբերություններ էր հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գիմնազիա
Գիմնազիա, միջնակարգ հանրակրթական ուսումնական հաստատություն։ «Գիմնազիա» եզրը փոխառվել է Հին Աթենքից։ Առաջինը գիմնազիա է կոչվել 1538 թվականին Ստրասբուրգում բացված միջնակարգ դպրոցը։ 16-18-րդ դարերում գիմնազիաներ բացվել են Գերմանիայում։ 19-րդ դարում գիմնազիա էին կոչվում Ավստրո-Հունգարիայի, Բուլղարիայի, Գերմանիայի, Հոլանդիայի, Հունաստանի,Դանիայի, Սերբիայի և Շվեյցարիայի (գերմանական շրջաններ) արական միջնակարգ դպրոցները։
Դասական գիմնազիաների հիմնական նպատակն էր սովորողներին նախապատրաստել համալսարան ընդունվելու։ Իգական գիմնազիաները նման իրավունքներ չունեին։ Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանը ունեցել է դասական գիմնազիաների իրավունքներ և արտոնություններ։ Հարավային Կովկասում առաջին գիմնազիան հիմնադրվել է ԹիՖլիսում (1829 թվական)։ 1881 թվականին Երևանի արական, իսկ 1898 թվականին Երևանի Հռիփսիմյան իգական պրոգիմնազիաները վերակառուցվել են գիմնազիաների։ 20-րդ դարի սկզբին ստեղծվել են իգական նոր գիմնազիաներ Երևանում (1912 թվական), Ալեքսանդրապոլում (1906 թվական), Կարսում (1909 թվական)։ Երևանում գործել է նաև մասնավոր գիմնազիա։ Իգական գիմնազիաները հիմնականում ուսուցչուհիներ էին պատրաստում գավառական և քաղաքային ուսումնարանների համար։ Անդրկովկասի, այդ թվում Արևելյան Հայաստանի գիմնազիաներում դասավանդվել են նաև տեղական լեզուներ, որոնք պարտադիր էին միայն հայերի, վրացիների և ադրբեջանցիների համար։ Հարավային Կովկասի, մասնավորապես Հայաստանի գիմնազիաները որոշակի դեր են խաղացել հայ մշակույթի, դպրոցի, մանկավարժական մտքի, մանկավարժական համագործակցությունների զարգացման գործում։
Կատեգորիա:Կրթություն
Աշոտ Աբրահամյան (բժիշկ)
Աշոտ Մովսեսի Աբրահամյան (1912, Ենիքենդ - 1995, Երևան), հայ բժիշկ, փոխգնդապետ, Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։
Վաղ զրկվելով ծնողներից՝ 14 տարեկան հասակում ստիպված բանվորություն է անում Կիրովաբադի տեքստիլ գործարանում։ Այնուհետև սովորում է Երևանի ինդուստրիալ-տեխնիկական բանֆակում, որն ավարտելուց հետո 1935 թվականին ընդունվում, 1940 թվականին ավարտում է Երևանի բժշկական ինստիտուտը և նույն թվականի սեպտեմբերին զորակոչվում է բանակ։ Չորս ամիս վերապատրաստվելուց հետո ուղարկվում է Վիլնյուս որպես 46-րդ տանկային գնդի կրտսեր բժիշկ։ Մարտնչել է Վիլնյուսի, Մինսկի, Սմոլենսկի, Վյազմայի, Գոմելի, Չեռնիգովի, Խարկովի, Պոլտավայի, Կուրսկի, Օրյոլի և այլ քաղաքների ու բնակավայրերի ազատագրման համար մարտերին։ Մասնակցել է Ստալինգրադի ճակատամարտին, որից հետո նշանակվել է 16-51 հոսպիտալի պետ։ Պատերազմից հետո զինվորական ծառայությունը շարունակել է տարբեր զորամասերում։ 1967 թվականին զորացրվել է և աշխատել Երևանի 1-ին բժշկական ուսումնարանում՝ դասախոսելով վիրաբուժություն առարկան։
Պարգևատրվել է մարտական 15 շքանշանով և մեդալներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայ փոխգնդապետներ Կատեգորիա:Ստալինգրադի ճակատամարտի մասնակիցներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր Կատեգորիա:Մարտական ծառայության մեդալակիրներ Կատեգորիա:«Մարտական ծառայությունների համար» մեդալով պարգևատրվածներ
Կիրխհայմ Մյունխեն
Կիրխհայմ Մյունխեն (Kirchheim bei München), համայնք Գերմանիայում՝ Բավարիա հողում։ Ենթարկվում է Վերին Բավարիա շրջանին։ Գտնվում է Մյունխենի շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 12 463 մարդ (դեկտեմբերի 31, 2010) : Զբաղեցնում է 15,51 կմ² մակերես։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 1 84 131:
Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի գրադարան
Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի գրադարան (Библиотека Российской академии наук), պետական ամենամեծ գրադարանը, որը տեղակայված է Սանկտ Պետերբուրգի Վասիլիի կղզում՝ Բիրժևայա լինիա 1 հասցեում։ Աշխարհի ամենամեծ գրադարաններից մեկը։
Պատմություն
Գրադարանը հիմնադրվել է Պետրոս I հրամանագրով, թեև այդ հրամանագիրը մեզ չի հասել, և գրադարանի ստեղծման ամսաթիվը համարվում է 1714 թվականի սեպտեմբերը՝ գրադարանից առաջին անգամ գրքեր տրամադրելու օրը ։
Համարվում է Ռուսաստանի առաջին պետական հանրային գրադարանը։ Գրքային ֆոնդի հիմնական մասը կազմում են Կրեմլի արքայական գրադարանի ձեռագրերը և գրքերը, որոնք հավաքել է անձամբ Պետրոս I արքան Ամառային պալատում, ինչպես նաև Գոլշտինսկի հերցոգների Գոտորպտսկի, Կուրլյանդսկի հերցոգների Միտավսկի գրադարանների գրքերը։
18-րդ դարից սկսված՝ գրքային ֆոնդը սկսվեց համալրվել մասնավոր անձանց հավաքածուներով՝ պատմաբան Վասիլի Տատիշչևի, սլավոնագետներ Իզմայիլ Սրեզնևսկու, Ալեքսանդր Յացիմիրսկու, վաճառական Ֆեոդոր Պլյուշկինի, հնադավանության հետազոտող և սլավոնաբան Վասիլի Դրուժինինի և այլոց գրքերով։ 1901 թվականից գրադարանի սլավոնական ձեռագրերի պահպանման բաժնի պատասխանատուի նախաձեռնությամբ Ռուսաստանում սկսվեցին հնագրագիտական արշավներ՝ բնակչությունից ձեռագրերի և հնատիպ գրքերի հավաքագրման նպատակով, որը էապես հարստացրեց գրադարանի ձեեռագրային ֆոնդը։
1718 թվականին գրադարանը տեղակայվեց «Կիկինի պալատներում»։ 1728 թվականին գրադարանը տեղափոխվեց այնտեղ, ուր հիմա տեղակայված է թանգարանը։
1901 թվականի հունվարի 8-ին կիսախարխուլ ջեռուցման համակարգի պատճառով գրադարանում հրդեհ տեղի ունեցավ, որի ժամանակ այրվեց ավելի քան 1500 թանկարժեք գիրք։ Այս միջադեպն արագացրեց գրադարանի համար նոր շենք կառուցելու հարցը։ 1910 թվականին հաստատվեց կառավարական նախահաշիվը՝ գրադրանի նոր շենքի շինարարության համար, 1914 թվականին շինարարությունը ավարտվեց, սակայն սկսված Առաջին համաշխարհային պատերազմի պատճառով, այն տրվեց Պաշտպանության նախարարությանը, որն այնտեղ տեղակայեց 166-րդ տարհանման հոսպիտալը։ Շենքը վերադարձվեց գրադարանին միայն 1925 թվականին։
1988 թվականի հրդեհ
1988 թվականի փետրվարի 14-15 գրադարանում հրդեհ սկսվեց, որը ոչնչացրեց բազմաթիվ հազվագյուտ գրքեր, ինչպես նաև թերթերի ֆոնդի մի մասը։
Փետրվարի 14-ին ժամը 20։13 երրորդ հարկում՝ թերթերի ֆոնդում, հրդեհի բռնկում է գրանցվել։ Ժամանած հրշեջ ծառայությունը հրդեհը մարեցին գիշերը ժամը 2-ին։ Սակայն փետրվարի 15-ի առավոտյան ժամը 5-ին կրկին հրդեհ սկսվեց՝ այժմ գրադարանի 4-րդ և 5-րդ հարկերում։
Ընդհանուր առմամբ հրդեհը շարունակվեց գրեթե 10 ժամ։ Ջերմաստիճանը հասավ 800 աստիճան։ Լուսամուտների ապակիները փշրվեցին։ Հրդեհը մարում էին քաղաքի հրշեջ ծառայության մոտ 40 թիմ։ Ջուրը վերցնում էին միանգամից Նևայից։ Հետո ծեր հրշեջները պատմում էին, որ այսպիսի դժվար դեպք չէր եղել Լենինգրադի շրջափակումից ի վեր։
Մոխիրը հավաքում էին մի քանի շաբաթ։ Հազվագյուտ գրքերի բաժինը չտուժեց։ Վնասվեցին 17-րդ դարի գրքերը, 20-րդ դարի սկզբի գիտական գրքերը, արտասահմանյան գրականության բաժինը։ Թերթերի ֆոնդը գրեթե ամբողջովին այրվեց։ Պատճառված վնասի հաշվարկը սարսափեցնող էր։ Նման վնասներ չէր կրել աշխարհի ոչ մի գրադարան․
«Դառը մտքեր հրդեհից հետո» հոդվածում (մարտ, 1988 թ) Դմիտրի Լիխաչյովը սուր քննադատության ենթարկեց գրադարանի և ԽՍՀՄ Լենինգրադի գիտական կենտրոնի ղեկավարությանը՝ հայտարարելով, որ հրդեհից անմիջապես հետո վերջիններս փորձեցին մշակութային վնասը փոքրացնել ամենակոպիտ ձևով ։
Հրդեհից հետո առաջին տաս տարվա ընթացքում վերականգնվեց մոտ 900 գիրք։ Հազարավոր գրքեր էլ մինչ այժ պահվում են հատուկ արկղիկներում, որոնք պաշտպանում են գրքերը խոնավությունից և լույսից։