Մաքսվել_Անդերսոն
Կյանք և ստեղծագործություն
Մաքսվել Անդերսոնը Ուիլյամ Լինկոլն Անդերսոնի 8 երեխաներից ավագն էր։ Երբ Մաքսվել Ուիլյամ Անդերսոնը ծնվեց, Ուիլյամ Անդերսոնը աշխատում էր որպես անտառահատ, ավելի ուշ սկսեց աշխատել երկաթգծում, որպես հրշեջ և զբաղվել  բապտիստական քարոզչությամբ։ Քանի որ քարոզիչ Անդերսոնը հաճախ էր փոխում իր բնակավայրը, նրա ընտանիքը ստիպված էր ճանապարհորդել ամբողջ Միջին արևելքով Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ։ Անդերսոնները  շատ աղքատ էին ապրում։ Մաքսվելը արդեն 13 տարեկանում ստիպված էր աշխատել որպես ցերեկային աշխատող։ Տղան հասցրել էր հաճախել Միջին արևելքի 10 տարբեր դպրոցներ և կրթությունը նրա մոտ ընդհատումներով էր ստացվել, սակայն նա պաշտում էր գիրք կարդալ։ Մերժելով հոր առաջարկը՝ գնալ իր հետքերով և դառնալ հոգևոր դեմք, 1908 թվականին ընդունվում է Հյուսիսային Դակոտայի համալսարան, որը գտնվում է Գրանդ Ֆորքս ավանում։ Այստեղ նա առաջին անգամ այցելեց թատերական ներկայացման՝  Հենրիկ Իբսենի «Գեդդա Գաբլեր» պիեսը, որտեղ գլխավոր դերում հանդես էր գալիս հայտնի ռուս դերասանուհի Ալլա Նազիմովան։ Ավարտելով համալսարանը՝ Անդերսոնը ամուսնանում է և 2 տարվա ընթացքում սկսում է դասավանդել  Անգլերեն  և գրականություն  Միննեվոկան ավանի դպրոցում, հետագայում սկսում է աշխատել  Սան Ֆրանցիսկոյում, որտեղ աշխատանքին զուգահեռ շարունակում է կրթությունը Սթենֆորդի համալսարանում։ Համալսարանն ավարտելով, ստանում է մագիստրոսի աստիճան անգլերեն գրականության ոլորտում։ Այդ ժամանակ նա ամսագրերում տպագրում էր իր առաջին հոդվածներն ու բանաստեղծությունները։ 1917 թվականի աշնանը նա աշխատանքի է անցնում Կալիֆոռնիայի Ուիտտերա քոլեջում։ Սակայն նրա պացիֆիստական խիստ դիրքորոշումը Եվրոպայի պատերազմական գործողությունների մեջ ԱՄՆ-ի ընդգրկվելու նկատմամաբ, ստիպում է նրան հեռանալ աշխատանքից։ Հետագայում նա աշխատում է «San Francisco Chronicle», նյույորքյան «The New Republic» և «New York World» խմբագրություններում։ Այս ամենից զատ, նա մեծ պատասխանատվություն էր զգում  հանդիսատեսի հանդեպ, ինչն էլ կանխատեսում էր նրա ապագա գործունեությունը։ Նա 1920 թվականին գրում է իր առաջին «Սպիտակ անապատ» բանաստեղծական պիեսը, որը 1923 թվականին բեմադրվեց և ունեցավ միջին հաջողություն։ Բայց ի շնորհիվ պիեսի, հեղինակին նկատեց Լորենս Ստոլինգը,  ով լրագրող էր և «New York World»-ում եղել էր Անդերսոնի գործընկերը։ Դեռ այն ժամանակ նա Անդերսոնին առաջարկել էր միասին գրել հակապատերազմական պիես և հետագայում էլ դարձավ նրա դրամաների հեղինակակիցը։ 1924 թվականի աշնանը Նյու Յորքում ցուցադրված «Փառքի գինը» պիեսը մեծ սկանդալ առաջացրեց, և Նյու Յորքի քաղաքական վարչությունը պատրաստվում էր դատական գործ սկսել հեղինակների դեմ։ Սակայն հանդիսատեսը ներկայացումը մեծ խանդավառությամբ էր ընդունել։ «Փառքի գինը» ունեցել է ավելի քան 400 ցուցադրություն և իր հեղինակների դարձրել հռչակավոր։ Հաջորդ երկու պիեսները, որոնք գրվել էին Անդերսոնի և Ստոլլինգի համատեղությամբ, հաջողություն չունեցան, և նրանց ստեղծագործական դուետը խզվեց։ Սակայն 1927 թվականին նրանց կողմից ստեղծված «Շաբաթ օրվա երեխաները» կատակերգությունը և հատկապես Հարոլդ Հիկերսոնի  «Կայծակի աստվածները» դրաման, նվիրված աշխատավոր հեղափոխականներ Սակկոյի և Վանցետիի դատական գործին, ովքեր դատապարտվել էին մահապատժի՝ մեծ հաջողություն ունեցան։ «Կայծակի աստվածները» պիեսը, որտեղ հեղինակը նկարագրում է բուրժուական հեղափոխականների բռնությունները անարխիստների կողմից, նպաստեց XX-րդ դարի 30-ական թվականներին ամերիկացի դրամատուրգների կողմից սոցիալական պիեսների ստեղծմանը։