cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռուսական կայսրության արտաքին պարտք
Նախահեղափոխական արտաքին պարտքի հարցը լուծելու փորձերը 1919-1933 թվականներին
''' 1919-1921 թվականներին կառավարությունը բանակցություններ է վարում Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի հետ՝ նախահեղափոխական պարտքերի «ճակատագրի» հետ կապված։ Ֆրանսիան, ի տարբերություն Մեծ Բրիտանիայի, որպես ՌԽՖՍՀ-ի հետ դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելու նախապայման, առաջ քաշեց նախահեղափոխական պարտքերի ճանաչումը։ ՌԽՖՍՀ իշխանություններն առաջարկեցին հետաձգել պարտքային հարցերի կարգավորումը մինչև փոխշահավետ գործարար համագործակցության գարգացումը։ 1921 թվականի հոկտեմբերին խորհրդային կառավարությունն առաջարկեց կոնֆերանս կազմակերպել պարտքերի և այլ պահանջների կարգավորման և համաեվրոպական համագործակցության հաստատման համար։ Նման կոնֆերանս տեղի ունեցավ Ջենովայում 1922 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին։ Կոնֆերանսի ընթացքում, երբ քննարկում գնաց պարտքերի վերաբերյալ, խորհրդային ներկայացուցիչները հակընդդեմ հայցեր էին ներկայացնում՝ կապված արտաքին միջամտության և քաղաքացիական պատերազմի արդյունքում երկրին հասցված վնասի հետ։ Ռուսական պարտքերի հարցը չհաջողվեց լուծել Ջենովայի կոնֆերանսում, արդունքում և՛ Ֆրանսիան, և՜ Մեծ Բրիտանիան նախաձեռնեցին հրավիրել նոր բազմակողմ վեհաժողով («Ռուսական հարցի փորձագետների հանձնաժողով»), որը սկսվեց 1922 թ. հունիսի 15-ին Հաագայում։ Հաագայի կոնֆերանսում պատվիրակությունների կազմում ընդգրկված էին մեծ թվով փորձագետներ և արդյունաբերողներ։ Սակայն նրանց ևս չհաջողվեց կողմերին հասցնել դիրքորոշումների գործնական մերձեցմանը։ Հայտարարվեց, որ քանի դեռ խորհրդային կառավարությունը «պատրաստ չէ անվերապահորեն ճանաչել իր նախորդների պարտավորությունները, չի ստանա արտաքին վարկ, որը, իր իսկ պնդմամբ, անհրաժեշտ է Ռուսաստանի տնտեսական վերածննդի համար»։ Հետագայում նախահեղափոխական պարտքերի հարցը ԽՍՀՄ-ը  Մեծ Բրիտանիայի հետ քննարկեց  1924 և 1929 թվականներին, Ֆրանսիայի հետ՝ 1924 և 1927 թվականներին, իսկ ԱՄՆ-ի հետ՝ 1933 և 1934 թվականներին տեղի ունեցա բանակցություններում։ Միևնույն ժամանակ, խորհրդային կառավարությունը  համաձայնում էր վճարել նախահեղափոխական պարտքերը, եթե ԽՍՀՄ-ին տրվեին նոր վարկեր։ 1927 թվականի մարտին Ֆրանսիայի հետ բանակցությունների ընթացքում համաձայնեցվեց 61 տարվա ընթացքում 60 միլիոն ոսկե ֆրանկ (մոտ 22 միլիոն ռուբլի) տարեկան վճարումների միջոցով ընդունել պարտքերը մարելու մեթոդը։ Սակայն այդ ժամանակաշրջանում հանկարծակի վատթարացած խորհրդա-ֆրանսիական հարաբերությունները ընդհատեցին այդ բանակցությունները։ 1933 թվականի նոյեմբերին ԽՍՀՄ-ի և ԱՄՆ-ի միջև դիվանագիտական ​​հարաբերությունների հաստատմանը նախորդել էր նախահեղափոխական պարտքերի գծով պարտքերի մարման սկզբունքների վերաբերյալ նախնական պայմանավորվածությունների ձեռքբերումը։ ԽՍՀՄ-ը պատրաստ էր վերադարձնել ԱՄՆ-ին ունեցած իր պարտքերը վարկերի լրացուցիչ տոկոսավճարների տեսքով, որոնք պետք է տրամադրեր ԱՄՆ-ը, սակայն այդ պայմանավորվածությունները կյանքի չկոչվեցին։
Այնուհետև բանակցությունները նախահեղափոխական պարտքերի հարցի շուրջ դադարեցին մինչև 1980-ական թվականները ։
Պարտքերի կարգավորման հարցը Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի հետ 1986 և 1996 թվականներին
1980-ական թվականների կեսերին ԽՍՀՄ-ի տնտեսական վիճակի վատթարացման պատճառով անհրաժեշտ եղավ արտաքին փոխառություն վերցնել Արևմուտքից։ Բայց դրա համար անհրաժեշտ էր նախ լուծել նախահեղափոխական պարտքերի հարցը։ Մ.Ս. Գորբաչովի՝ Մեծ Բրիտանիա կատարած այցի ժամանակ ստորագրել էր համաձայնագիր Խորհրդային Սոցիալիստական ​​Հանրապետությունների Միության կառավարության և Մեծ Բրիտանիայի և Հյուսիսային Իռլանդիայի Միացյալ Թագավորության կառավարության միջև մինչև 1939 թվականը ծագած փոխադարձ ֆինանսական և գույքային պահանջների կարգավորման մասին։ Ըստ այդմ՝ Մեծ Բրիտանիան հրաժարվում էր բոլոր պահանջներից, որոնք առաջացել էին մինչև 1939 թվականի հունվարի 1-ը, մասնավորապես.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսական հեղափոխություն Կատեգորիա:ԽՍՀՄ արտաքին հարաբերություններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ տնտեսություն Կատեգորիա:20-րդ դարը Ռուսաստանում Կատեգորիա:19-րդ դարը Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռուսական կայսրություն
Լյուդմիլա Դանիելյան
Լյուդմիլա Թադևոսի Դանիելյան ((Լուսյա Դանիելովա) ), հայ անասնաբույժ, մանրէաբան։ Անասնաբուժական գիտությունների դոկտոր (1956, 1972), պրոֆեսոր (1976)։
Պրոֆեսոր Գուրգեն Շաքարյանի կինը։
Կենսագրություն
Լյուդմիլա Դանիելյանը ծնվել է 1913 թվականի օգոստոսի 27-ին (սեպտեմբերի 11-ին), ԼՂՀ Մարտունու շրջանի Խնուշինակ գյուղում։ 1938 թվականին ավարտել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտը։ 1941-1947 թվականներին աշխատել է Մալարիայի և բժշկական մակաբուծաբանության ինստիտուտում։ 1942-1947 թվականներին եղել է հակապրկախտային և հակադիֆթերային անատոքսինի բաժինների վարիչ, 1947 թվականից՝ Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի (1994 թվականից՝ ՀԳԱ) մանրէաբանության և վիրուսաբանության ամբիոնում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ անասնաբույժներ Կատեգորիա:Հայ մանրէաբաններ Կատեգորիա:Անասնաբուժական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Կարլ Մարքս
Կարլ Մարքս (Karl Marx, ), գերմանացի փիլիսոփա, տնտեսագետ, հասարակագետ, գրող, պոետ, քաղաքական լրագրող, սոցիոլոգ և հասարակական գործիչ։
Ծնվել է ծագումով հրեա փաստաբանի ընտանիքում։ 1830-1835 թվականներին սովորել է Տրիրի Ֆրիդրիխ-Վիլհելմ գիմնազիայում, 1835-1841 թվականներին ՝ նախ՝ Բոննի, ապա՝ Բեռլինի համալսարանների իրավաբանության ֆակուլտետներում։ Իրավագիտությամբ, պատմությամբ, օտար լեզուներով զբաղվելուն զուգընթաց՝ Մարքսը Բեռլինի համալսարանում ուսումնասիրել է փիլիսոփայություն, Հեգելի պատմականության դիալեկտիկական մեթոդը. հարել է երիտհեգելականներին։
Աշխատանքային ուղին
1841 թվականին Մարքսն ստացել է փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան։ 1842 թվականից Քյոլնում հրատարակվող ժողովրդավարական «Հռենոսյան թերթի» խմբագիրն էր։ 1843 թվականի սկզբին նա պրուսական միապետության դեմ հեղափոխական պայքարի և ժողովրդավարության կոչեր է արել։ Նույն թվականի մարտին կառավարությունն արգելել է թերթի հրապարակումը։ Մարքսը տեղափոխվել է Փարիզ. ծանոթացել է սոցիալիստական և ժողովրդավարական շարժման ներկայացուցիչների՝ Ֆրիդրիխ Էնգելսի, Հայնրիխ Հայնեի և ուրիշների հետ։ 1844 թվականից Էնգելսը դարձել է Մարքսի բարեկամն ու գաղափարական համախոհը։ 1845 թվականի փետրվարին ֆրանսիական իշխանությունները (Պրուսիայի ճնշմամբ) Մարքսին արտաքսել են Փարիզից. նա տեղափոխվել է Բրյուսել, որտեղ Էնգելսի հետ գրել է «Գերմանական գաղափարախոսություն» աշխատությունը։ 1848-1849 թվականներին մասնակցել է «Կոմունիստների միություն» միջազգային կազմակերպության աշխատանքներին, Էնգելսի հետ գրել է միության ծրագիրը՝ «Կոմունիստական կուսակցության մանիֆեստը» (1848 թվական)։
Փետրվարյան հեղափոխության ժամանակ և դրանից հետո
1848 թվականի փետրվարյան հեղափոխության սկզբին Մարքսն արտաքսվել է Բելգիայից. վերադարձել է Փարիզ, ստեղծել Կոմունիստների միության նոր կենտկոմ, ընտրվել նախագահ։ Մարտյան հեղափոխությունից հետո տեղափոխվել է Գերմանիա՝ մասնակցելու այնտեղ սկսված ապստամբությանը։ 1848-1849 թվականներին Մարքսի խմբագրությամբ Քյոլնում լույս է տեսել «Նոր հռենոսյան լրագիրը»։ 1849 թվականի մայիսին Մարքսն արտաքսվել է Գերմանիայից. ընտանիքով մեկնել է Փարիզ, ապա հաստատվել Լոնդոնում և այնտեղ ապրել մինչև կյանքի վերջը։ 1864 թվականին Լոնդոնում Մարքսը հիմնադրել և ղեկավարել է (1864-1876 թվականներին) Բանվորների միջազգային ընկերությունը (հետագայում՝ Առաջին ինտերնացիոնալ)՝ բանվոր դասակարգի առաջին զանգվածային միջազգային կազմակերպությունը), որը 1876 թվականին լուծարվել է։
Մարքսի աշխատությունները
1867 թվականին Համբուրգում լույս է տեսել Մարքսի գլխավոր աշխատության՝ «Կապիտալի» 1-ին հատորը (2-րդ և 3-րդ հատորները տպագրության է պատրաստել Էնգելսը և հրատարակել Մարքսի մահից հետո)։ Մարքսը «Կապիտալում» վերլուծել է հասարակության տնտեսական կյանքը, հանգել «հասարակական կեցությունն է որոշում հասարակական գիտակցությունը» գաղափարին։ Ըստ Մարքսի՝ հասարակության պատմական գործընթացում վճռական և որոշիչ գործոնը նյութական արտադրությունն է։ Կյանքի վերջին տարիներին Մարքսը գործուն մասնակցություն է ունեցել պրոլետարական կուսակցության ձևավորմանը։ 1840-ական թվականների կեսերին նա իդեալիզմի և հեղափոխական ժողովրդավարության գաղափարներից անցել է մատերիալիզմին ու կոմունիզմին։ Մշակել է պատմության մատերիալիստական ըմբռնման (պատմական մատերիալիզմ) սկզբունքները, հավելյալ արժեքի տեսությունը, ուսումնասիրել կապիտալիզմի զարգացման ընթացքը և առաջ քաշել նրա անկման, պրոլետարական հեղափոխության հետևանքով կապիտալիզմից կոմունիզմին անցման անխուսափելիության դրույթը։ Այդ ամենի հանրագումարը փիլիսոփայական, տնտեսագիտական և քաղաքական ամբողջական ուսմունք է, որը հետագայում կոչվել է մարքսիզմ և արագ տարածվել ու մեծ ազդեցություն է թողել 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի սոցիալ-հասարակական մտքի զարգացման վրա, դարձել է նաև պրոլետարիատի գաղափարախոսությունը։ Մարքսը գրել է նաև «Տնտեսագիտական-փիլիսոփայական ձեռագրեր» (1844 թվական), «Իրավունքի հեգելյան փիլիսոփայության քննադատության շուրջ» (1844 թվական), «Սուրբ ընտանիք» (1845 թվական), «Գերմանական գաղափարախոսություն» (1845-1846 թվականներ, վերջին երկուսը՝ Էնգելսի հետ), «Փիլիսոփայության աղքատությունը» (1847 թվական), «Դասակարգային պայքարը Ֆրանսիայում 1848-1850 թվականներ» (1850 թվական), «Լուի Բոնապարտի Բրյումերի տասնութը» (1852 թվական), «Քաղաքացիական պատերազմը Ֆրանսիայում» (1871 թվական), «Գոթայի ծրագրի քննադատությունը» (1875 թվական) աշխատությունները։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո
Ռուսաստանում Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից (1917 թվական) հետո Վլադիմիր Լենինը մարքսիզմը մշակել և ծառայեցրել է կոմունիստական ամբողջատիրությանը։ Մարքսիզմի այդ տարբերակը հետագայում կոչվել է մարքսիզմ-լենինիզմ։
Մարքսի մահից հետո
Մարքսի աշխատությունների հայերեն թարգմանությունների առաջին փորձերն արվել են 1880-ական թվականներին։ 1904 թվականին Ժնևում, Ստեփան Շահումյանի և Միքայել Մանուչարյանի թարգմանությամբ, լույս է տեսել «Կոմունիստական կուսակցության մանիֆեստը»։ Խորհրդային իշխանության տարիներին Հայաստանում հրատարակվել են Կառլ Մարքսի և Ֆրիդրիխ Էնգելսի ընտիր երկերը, թեմատիկ ժողովածուներ և առանձին աշխատություններ (131 անուն)։ Մարքսի անունով կոչվել են քաղաքներ, կենտրոնական փողոցներ ԽՍՀՄ-ում և ԳԴՀ-ում։ Տրիրում գործում է Կարլ Մարքսի թանգարանը։ Մարքսին նվիրված հուշարձաններ են կանգնեցվել ԽՍՀՄ գրեթե բոլոր քաղաքներում (առաջինը՝ Պենզայում, 1918 թվականին)։ 1933-1991 թվականներին Կարլ Մարքսի անունով կոչվել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը, որի առջև տեղադրված էր նրա կիսանդրին, և փողոց Երևանի կենտրոնում (այժմ՝ Մովսես Խորենացու անվան) ։ Արտաշատում առ այսօր կենտրոնական փողոցներից մեկը կոչվում է Կարլ Մարքսի անունով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անձինք թղթադրամների վրա Կատեգորիա:19-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Մարքսիստներ Կատեգորիա:Կոմունիստներ Կատեգորիա:Պոլիգլոտներ Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գերմանացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Գերմանացի աթեիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հրեաներ Կատեգորիա:19-րդ դարի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ենայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կոմունիստ գրողներ Կատեգորիա:Մարքսիզմ Կատեգորիա:Քաղաքական տնտեսագիտություն Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Բոննի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կրոնների քննադատներ Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գերմանացի լրագրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի սոցիոլոգներ Կատեգորիա:Գերմանացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի հեղափոխականներ
(3733) Յոշիմոտո
(3733) Յոշիմոտո (Yoshitomo), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1985 թվականի հունվարի 15-ին Կենձո Սուզուկիի և Տակեշի Ուրատայի կողմից Տոյոտայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,398714 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,936 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8614 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1356,96 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,265299 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,86° անկյուն։
Կոլորադո շրջան (Տեխաս)
Կոլորադո շրջան (Colorado County), ԱՄՆ-ի Տեխաս նահանգի 254 վարչական միավորներից մեկը։ 2008 թվականին բնակչության թիվը կազմում էր 20 734 մարդ ։ ԱՄՆ-ի վիճակագրության բյուրոյի համաձայն 2010 թվականին բնակչությունը կազմում էր 20 874 մարդ։ Շրջկենտրոնն է Կոլումբուս (Columbus) բնակավայրը ։
Պատմություն
Շրջանը պաշտոնապես կազմավորվել է 1836 թվականին ։ Իր անվանումը ստացել է Կոլորադո գետի պատվին։
Աշխարհագրություն
ԱՄՆ վիճակագրության բյուրոյի տվյալներով Կոլորադո շրջանի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 2522 կմ², որից 2494 կմ²-ն զբաղեցնում է ցամաքը, իսկ 28 կմ²-ն կամ 1,09 %-ը՝ ջրային տարածքները ։
Բնակչություն
Բնակչության թիվը 2000 թվականի դրությամբ կազմում էր 20 390 մարդ։ Առկա էր 7641 տնային տնտեսություն և 5402 ընտանիք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 8 մարդ/կմ²։ Հաշվվում էր 9431 բնակելի շինություն՝ 4 շինություն/կմ² խտությամբ։ Ռասայական կազմը հետևյալն էր՝ սպիտակամորթներ - 72,79 %, աֆրոամերիկացիներ – 14,80 %, բնիկ ամերիկացիներ (հնդկացիներ) – 0,37 %, ասիացիներ – 0,21 %, խաղաղօվկիանոսյան կղզիների բնակիչներ – 0,02 %, այլ ռասաների ներկայացուցիչներ – 10,04 %, երկու կամ ավելի ռասաների ներկայացուցիչներ – 1,78 %: Իսպանախոսները կամ լատինոամերիկացիները կազմում են բնակչության 19,74 %–ը (անկախ ռասայից)։
Բնակչության տարիքային կազմը հետևյալն էր՝ 25,60 % - մինչև 18 տարեկան, 8,90 % - 18-24 տարեկան, 23,80 % - 25-44 տարեկան, 23,10 % - 45-64 տարեկան և 18,60 % - 65 և ավելի բարձր։ Շրջանի բնակչի միջին տարիքը 39 տարեկան է։ Յուրաքանչյուր 100 կնոջը բաժին է ընկնում 95,30 տղամարդ։ 18 տարեկանից բարձր յուրաքանչյուր 100 կնոջը բաժին է ընկնում 92,40 տղամարդ։ 2010 թվականի դրությամբ բնակչության թիվը կազմում էր 20 874 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 8 մարդ/կմ²։
Բնակչության աճի դինամիկան ըստ տարեթվերի․
Գրիգոր Բեզդիկյան
Կյանք
Նա մեծ ավանդ է ունեցել քաղաքի առաջին ժամանակակից քաղաքային կառավարման ստեղծման գործում այն ժամանակ, երբ Ադանան ծաղկում էր բամբակի առևտրով, որի արդյունքում Օսմանյան և եվրոպացի շատ գործարարներ և պաշտոնյաներ տեղափոխվեցին Ադանա ։ Նախքան քաղաքապետ դառնալը, նա 1877 թվականի մարտի 18-ին կայացած առաջին ժողովրդավարական ընտրություններում ընտրվել է Օսմանյան կայսրության պատգամավորների պալատի անդամ։ Նա Ադանայի վիլայեթի երեք պատգամավորներից մեկն էր և միակը, որը ներկայացնում էր նահանգի ոչ մուսուլմաններին։ Կարճ կյանք ունեցած առաջին խորհրդարանը լուծարվեց 1877 թվականի հունիսի 28-ին, իսկ նահանգի ոչ մահմեդական ներկայացուցչությունը չեղարկվեց երկրորդ ընտրություններում։
Ադանայում Բեզդիկյանի քաղաքապետության ժամանակ ճանապարհներն ընդլայնվել և սալահատակվել են, բացվել են դրենաժային ջրանցքներ, և որ ամենակարևորն է, գործի են դրվել առաջին քաղաքային որոշումները ։ Նա նախագծել և կառուցել է քաղաքի առաջին «Büyük Saat» ժամացույցի աշտարակը։ Բեզդիկյանը, նրա իրավահաջորդ Սինյոր Արթինը և Մանգոյանը 19-րդ դարի վերջին Ադանայի երեք էթնիկ հայ քաղաքապետերն էին։
Գրիգորը Բեզդիկյանների հարուստ ընտանիքի անդամն էր, ովքեր Ինջիրլիքում 100 հեկտար մակերեսով ֆերմա ունեին։ Նա ուներ մեկ տուն Խըդր Իլյասում, մեկ տուն Սառը Յակուբում, մեկ տուն և երկու խանութ քաղաքի Ֆակի Դուրմուշ թաղամասերում ։ 1923 թվականի ապրիլի 15-ին Թուրքիայի կառավարության կողմից ընդունված «Լքված ունեցվածքի մասին» օրենքը բռնագրավեց նրա ընտանիքի ողջ ունեցվածքը և բաժանեց ներգաղթյալներին և փոխանակեց Բալկաններից և Կրետեից ժամանած բնակչությանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Անձինք Ադանայից
Արկենց
Արկենց, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Գավաշի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
ՀՀ ԱԺ 1-ին գումարման պատգամավորների ցանկ
Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովը (ՀՀ ԱԺ) Հայաստանի Հանրապետության բարձրագույն օրենսդիր մարմինն է։ 1995 թվականի հուլիսի 5-ին ընդունվել է անկախացած Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը։ Նույն օրն անցկացվեցին նաև Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի 1-ին գումարման ընտրությունները։
Նշումներ
Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ պատգամավորների ցանկեր Ա
Լոկնյանսկի գյուղական խորհուրդ (Կրոլեվեցկի շրջան)
Լոկնյանսկի գյուղական խորհուրդ  (Локнянська сільська рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կրոլևեցկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Լոկնյանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 569 մարդ։ Խորհրդում կա 1 բնակավայր։
Գրեմյաչի Կոլոդեզ (գյուղ, Սեմիլուկսկի շրջան)
Գրեմյաչի Կոլոդեզ (Гремячий Колодезь), գյուղ Ռուսաստանի Վորոնեժի մարզի Սեմիլուկսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 856 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վորոնեժի մարզի Սեմիլուկսկի շրջանի բնակավայրեր
Բարություն
Բարություն, էթիկայի կատեգորիայի բարոյական գիտակցության ընդհանուր հասկացություն, բարոյական արժեքները դրական բնութագրող.
Ի սկզբանե եղել է չար հասկացության հակառակը (այսինքն նշանակում էր բարու գործողության արդյունք, ի տարբերություն չարի գործողության արդյունքի), իսկ ավելի ուշ ժամանակներում սկսվեց գործածվել որպես չար հասկացության հականիշ։ նշանակում է բարի, օգտակար գործի իրականացման համար կանխամտածված, անշահախնդիր և անկեղծ ձգտում, օրինակ ՝ հարևանին օգնելու, ինչպես նաև անծանոթ մարդուն կամ կենդանական և բուսական աշխարհին օգնելու։ Առօրյա իմաստով այս տերմինը վերաբերում է այն ամենին, ինչը մարդկանց մոտ դրական գնահատական ​​է առաջացնում կամ կապված է որոշակի մարդկանց երջանկության, ուրախության, սիրո հետ, այսինքն ՝ այն մոտ է դառնում «լավ» հասկացությանը։
Բարի կամք
Բարին որպես մտադրություն կարող է իրականացվել միայն ազատ կամքով։ Բախտը, հանգամանքների պատահականությամբ չի հանդիսանում որպես բարի։ Ի տարբերություն չարի, բարին չի արտահայտվում բարիքի նկատմամբ պարզ կամքով, քանի որ այդպիսի կամքը կարող է լինել եսասեր, ուստի և չեզոք բարոյականության նկատմամբ։ Իրական բարին պետք է լինի անշահախնդիր։
Բարության բնույթը
Բարին և չարը — հականիշ հասկացություններ են, և այդպիսով իրար ժխտում են։ Եվրոպական ավանդության մեջ բարին սովորաբար ասոցացնում են լույսի, լուսավորի, սպիտակի հետ։ Չարը- խավարի, մթության և սևի հետ։ Համաձայն որոշ կրոնների դոգմաների ՝ բարին և չարը համարվում են ինքնավար ուժեր, որոնք հավերժական պայքար են մղում աշխարհը ղեկավարելու իրավունքի համար։ Աստվածաբանության տեսակետների այս համակարգը կոչվում է դուալիզմ:
Բարության գաղափարը մշակույթում
Ռուսական մշակույթում «բարի» բառը սկզբնապես նշանակել է նյութական սեփականություն։ «Բարի մարդը» հարուստ մարդ է։ Գեր մարդը, ով կարողացել է քաշ հավաքել նրա շնորհիվ, որ կարողացել իրեն թույլ տալ գնել ապրանք, համարվում է «բարի», «առատաձեռն» (գիրացած). «Բարությունը» — բնավորության գիծ է, որը թույլ է տալիս մարդուն կիսվել իր բարությամբ, ունեցվածքով. Քրիստոնեության ի հայտ գալուց հետո բառը ձեռք է բերել նոր նշանակություն, այդ թվում՝ նյութական բարիքների հետ կապ չունեցող։
Բարու մասին սովորական արտահայտություններից մեկն է․ «Բարին պետք է բռունցքներով լինի»։ Արտահայտությունը վերագրվում է Միխայիլ Սվետլովին, ով այն փոխանցեց մի քանի բանաստեղծների ՝ այս տողից սկսած բանաստեղծություն գրելու խնդրանքով ։ Ամենահայտնի բանաստեղծությունը գրել է Ստանիսլավ Կունյաևը։
Բարին պետք է բռունցքներով լինի, Բարին պետք է լինի կոշտ, Որպեսզի բուրդը թռչի փնջով Բոլորից, ովքեր լավ են բարձրանում ...
Մեկ այլ օրինակ է «բարու ուժերի հաղթանակը բանականության ուժերի նկատմամբ» արտահայտությունը, որն արտացոլում է լավատեսության քրիստոնեական գնահատականի հետ կապված թերահավատությունը։ Բարին հանդիսանում է վերացական հասկացության գնահատման չափանիշ։
Բարություն ասելով մենք հասկանում ենք մարդու ձգտումները, նրա մշակույթը։ Մշակույթը և բարու ու չարի հասկացությունները սերտորեն կապված են միմյանց հետ։ Եթե ​​մշակույթը «մշակում» է, և այժմ դրանով մենք նկատի ունենք մարդու աշխատանքի և զարգացման արդյունքների հարստությունը, ապա այս զարգացման ուղղություններից մեկը բարին է, մյուսը ՝ չարը։
Բարին հասկանալու հիմնական մշակութային բախումն այն է, որ ոմանք հավատում կամ ենթադրում են, որ Աստված ինքը լիովին և ընդմիշտ կազատի մարդուն տառապանքից և չարիքից, եթե նա համբերատար և խոնարհաբար ծառայի նրան հավատքով և ճշմարտությամբ, ուստի ագրեսիան խորթ է բարուն։ Մյուսները հավատում են կամ ենթադրում, որ կա՛մ Աստված ընդհանրապես գոյություն չունի, ուստի անհրաժեշտ է պայքարել չարի և հետևաբար բարու դեմ -   ոչ միայն բարին ստեղծելու կամքը, այլև վնասը և չարը ոչնչացնելու ագրեսիվ կամքը, կամ որ Աստված ինքը մարդուն կանչում է չարի հետ պատերազմելու։
Բարին ու չարը
Բարին և չարը — փիլիսոփայության, էթիկայի և կրոնի մեջ դիխոտոմիա են `կապված սոցիալական երևույթների, մարդկանց գործողությունների և դրդապատճառների հետ, և իմաստավորված` ընդհանրացված տեսքով, մի կողմից `պատշաճ և բարոյապես դրական, իսկ մյուս կողմից` բարոյապես բացասական և դատապարտելի ։
Բարության գաղափարը բուդդիզմում
Բուդդիզմում եվրոպացիներին ծանոթ «Բարու - չարի» հակադրություն չկա։ Բուդդիստի համար ամենաբարձր «չարիքը» Սամսարան է ՝ աստվածների, մարդկանց, կենդանիների վերամարմնացման շղթան ... (Սկզբնապես գոյություն ունեցող Սանսարայում գոյություն ունի վեց տեսակ ՝ աստվածներ, ասուրաներ, մարդիկ, կենդանիներ, նախասրտեր և նարակի բնակիչներ)։ Անկախ նրանից, թե որքան արդար կարող է լինել կյանքը, այն միևնույն է բաղկացած է ցանկություններից առաջացած տառապանքներից (սեփականը կամ պատճառածը)։ Օրինակ ՝ ուտելու ցանկությունը դառնում է կենդանիների, ձկների, թռչունների տառապանքի պատճառ, որոնց միսը օգտագործվում է սննդի համար։ Տառապանքը հաղթահարելը հնարավոր է ցանկություններից ազատվելու միջոցով։ Այսպիսով, բուդդիստի համար մարդկային ցանկությունները (ինչպես նաև աստվածների, կենդանիների ցանկությունները) կարելի է չարիք անվանել։
Բարության գաղափարը դաոսիզմում
Ըստ դաոսական հասկացության, չկա բացարձակ բարի և բացարձակ չարիք, չկա բացարձակ ճշմարտություն և բացարձակ սուտ. բոլոր հասկացություններն ու արժեքները հարաբերական են։ Վերլուծությունն ապարդյուն է իր անսահմանության պատճառով։
Ին և յանի վարդապետությունից բխում է այն միտքը, որ բարին և չարը հավասար են և հավասարապես կախված։ Սա նշանակում է, որ բարին աշխարհի բնական վիճակն է, ինչպես նաև չարը։ Լավ բարի ձգտող դաոսականը չարիքն է կյանքի կոչում։ Ձեռնպահ մնալը համարվում է հիմնական առաքինությունը, սա բարոյական կատարելագործման սկիզբն է։
Բարության գաղափարը հինդուիզմում
Հինդուիզմում երկու ծայրահեղություններն էլ չեն խրախուսվում, բայց կարող են խրախուսվել ուրիշ կրոններում։
Երբ չակրան հանկարծակի փակվում է (օրինակ ՝ սիրելիի կորստով կամ դավաճանությամբ, երբ արեգակնային ցանցում անընդհատ ցուրտ է զգացվում), այդ ժամանակ մարդուն այցելում են ինքնասպանության մտքերը։ Այնուհետև, չակրան բացելու համար հարկավոր է նորից ինչ-որ մեկին լավություն անելու միջոց գտնել։ Եթե ​​դա անհնար է, ապա մարդը հրաժարվում է սնունդից, մի քանի օր ուժասպառություն է սկսվում, և մարդու մարմինը (դիմակայելով նրա զգացմունքներին) ակտիվացնում է գոյատևման չակրան ՝ Մուլադահարան։
Բարության գաղափարը իսլամում
Իսլամական ավանդույթի համաձայն ՝ բարին մարդու ներքին որակն է, որը գոյանում է հենց ծնունդից (էությունից), իսկ չարը ՝ իր սեփական մեղքերի հետևանք է, այսինքն ՝ չարը գալիս է իրենից, այլ ոչ թե Ալլահից:Դրա ապացույցը կարելի է մեջբերել Ղուրանից․ «Բոլոր բարիները, որոնք քեզ հասկանում են, գալիս են Ալլահից։ Եվ այն ամենը, ինչ քեզ պատահում է, գալիս է ինքդ քեզանից » (4:79)։
Բարության գաղափարը կոնֆուցիականության մեջ
Կոնֆուցիոսը կարծում էր, որ բարին այն է, ինչ մարդը համարում է իր համար բարի։ Մեկ ուրիշին մի արա այն, ինչ ինքդ չես ցանկանա։ Բարու սուբյեկտիվ ընկալման կատարելագործումը ՝ այն ավելի մոտեցնելով կոլեկտիվին, Կոնֆուցիոսը տալիս է սոցիալական հարաբերությունների ողորմածությունը ՝ համապատասխան պարգևների միջոցով։ Ինչ-որ մեկը հարցրեց. «Ճի՞շտ են ասել, որ չարության դիմաց պետք է վճարել բարությամբ»։ Ուսուցիչն ասաց. «Իսկ հետո ինչո՞վ վճարել բարության դիմաց։ Չարության դիմաց դուք պետք է վճարեք արդարությամբ, իսկ բարության դիմաց ՝ բարությամբ»։ Կոնֆուցիականության մեջ հաճախ շոշափվում է ոչ թե բարու ու չարի հարցը, այլ «ազնիվ մարդու» հատկանիշները։
Բարության գաղափարը քրիստոնեության մեջ
Քրիստոնեությունը չարը դիտում է ոչ թե որպես անկախ սուբյեկտ, այլ որպես բարու նսեմացում։
19-րդ դարի վերջի ռուս քրիստոնյա փիլիսոփա Վլադիմիր Սոլովյով «Բարու արդարացումը» տրակտատում բարին սահմանեց որպես «իրական բարոյական կարգ, որը արտահայտում էր բոլորի բացարձակ պատշաճ և անվերապահորեն ցանկալի վերաբերմունքը բոլորի և ամեն ինչի նկատմամբ բոլորի հանդեպ» և այն նույնացնում էր Աստծո Թագավորության հետ ։
Ավետարանական բարություն
Ավետարանում բարին հիմնականում ողորմության գործեր են։ Տարբերակվում են մարմնական ողորմության գործեր. սովածին կերակրել, ծարավին խմեցնել, անծանոթին ընդունել, մերկ մարդուն հագցնել, հիվանդին այցելել (աղբյուրը ՝ Աստվածաշունչ)։ Ինչպես նաև հոգևոր ողորմություն. մեղավորին իր սխալ ուղուց շեղել (հոգին փրկել) (աղբյուրը ՝ Աստվածաշունչ)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Բարություն Կատեգորիա:Կրոն Կատեգորիա:Էթիկա
Մորատո (Ուրուգվայ)
Մորատո (Morató), բնակավայր Ուրուգվայի հարավարևելյան մասում, Պայսանդու դեպարտամենտում։
Բնակչություն
Աղբյուր։ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay ։
Յաբալակլի
Յաբալակլի (Ябалаклы, Ябалаҡлы), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չիշմինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 306 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չիշմինսկի շրջանի բնակավայրեր
Օտրոխովո (գյուղ, Կրոլևեցի շրջան)
Օտրոխովո (Отрохове), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կրոլևեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օտրոխովո գյուղում բնակվում էր 86 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կրոլևեցի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ժողովածու (3281)
Ժողովածու (3281), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3281 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1759-1774 թվականներին Ղունկիանոս Աշտարակեցի գրիչի կողմից Երուսաղեմում։ Ստացողը եղել է Ղունկիանոս Աշտարակեցին։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 19,4X14,4 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 241 թերթից։ Գրված է երկսյուն նոտրգիրով։ Ունի կիսախորան մանրանկարներ։ Կազմը` կաշվեպատ ստվարաթուղթ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ նախագաղափար՝ 233ա (1530 թվականին), գրչի՝ 8ա, 12բ, 15ա, 29ա, 103բ, 232ա, 233ա և այլուր, կնիք՝ 8ա (1771 թվականին) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Անտոն Չեխովի անվան թիվ 55 դպրոց
Անտոն Չեխովի անվան թիվ 55 դպրոց, հանրակրթական դպրոց Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։
Պատմություն
Անտոն Պավլովիչ Չեխովի անվան համար 55 դպրոցը հիմնադրվել է 1947 թվականի փետրվարին ժողկրթության բաժնի որոշմամբ։ Դպրոցի ստեղծման որոշմանը հաջորդել է նոր շենքի կառուցման մասին որոշումը՝ Բաղրամյան 16 հասցեում։
1956 թվականին դպրոցի բակում տեղադրվել է Անտոն Չեխովի կիսանդրին (քանդակագործ՝ Գրիգոր Ահարոնյան, Ճարտարապետ՝ Էդուարդ Սարապյան)։ 1992 թվականից դպրոցը դարձել է հայկական ։
Նվաճումներ
2015 թվականին Չեխովի անվան դպրոցի շախմատի թիմը (Արթուր Դավթյան, Դավիթ Միրզոյան, Սամվել Խաչատրյան, Արփինե Գրիգորյան) դարձել է «Սպիտակ նավակ» միջազգային մրցաշարի հաղթող ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի դպրոցներ Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի անվան թիվ 55 դպրոց
Էսխար
Էսխար (Есхар), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Չուգուևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1924 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Էսխար քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 5 602 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,48 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3785,14 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Չուգուևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1924 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ծոկու
Ծոկու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Գավաշի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մարիա Ռոլնիկայտե
Կենսագրություն
Մարիա Ռոլնիկայտեն ծնվել է 1927 թվականի հուլիսի 21-ին Լիտվայի Պլունգե քաղաքում։
Տասնչորս տարեկանում Մարիա Ռոլնիկայտեն հայտնվել է Վիլնյուսի գետտոյում։ Այնտեղ մահացել է նրա ընտանիքը՝ մայրը, քույրը և եղբայրը ։
1943-1945 թվականներին նա եղել է Շտրասդենգոֆի և Շտուտգոֆի համակենտրոնացման ճամբարների կալանավոր։ Մասնակցել է հակաֆաշիստական ընդհատակին։ Հեղինակն է իդիշ լեզվով գրված «Շտրասդենգոֆի հիմն» բանաստեղծության, որը դարձել է դիմադրության մարտական երգը։
Գետտոյում և ճամբարներում Մարիա Ռոլնիկայտեն օրագիր է պահել և բանաստեղծություններ գրել իդիդշ լեզվով։
«Գետտոյում ստիպված էի գրել թղթի կտորների, երբեմն ցեմենտի պարկերի թղթերի վրա, որոշ չափով սովորել եմ անգիր և այդպիսով պահպանել եմ իմ հիշողությունները»:
Ազատ արձակվելուց հետո՝ 1945 թվականի մարտին, վերադարձել է Վիլնյուս ։
1955 թվականին Մարիա Ռոլնիկայտեն ավարտել է Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի հեռակա բաժինը։ Ապրել է Վիլնյուսում։
Լիտվական ԽՍՀ Նախարարների խորհրդի արվեստի գործերի վարչությունում աշխատել է որպես խմբագիր, իսկ Վիլնյուսի ֆիլհարմոնիայի գրական բաժնում՝ որպես վարիչ։ Լիտվերեն թարգմանել է խորհրդային գրողների ստեղծագործությունները։
1964 թվականից ապրել և աշխատել է Լենինգրադում։ Երկար տարիներ Մարիա Ռոլնիկայտեն եղել է Լենինգրադի միակ գրողը, որն իր ստեղծագործություններում արտացոլել է հոլոքոստի թեման և հրեա ժողովրդի սխրանքը։ Ակտիվորեն մասնակցել է հակաֆաշիստական շարժմանը և Սանկտ Պետերբուրգում հրեական համայնքի կյանքին։
Գետտոյի մասին նրա «Ես պետք է պատմեմ» գիրքը, որը հիմնված է անձնական օրագրերի ու հիշողությունների վրա, սկզբում՝ 1963 թվականին, տպագրվել է լիտվերեն, իսկ այնուհետև հեղինակային թարգմանությամբ հրատարակվել է իդիշ լեզվով և ռուսերեն։ Ավելի ուշ գիրքը թարգմանվել է աշխարհի 18 լեզուներով ։
Մարիա Ռոլնիկայտեն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին նվիրված հրապարակախոսական հոդվածների և էսսեների հեղինակ է ։
Մարիա Ռոլնիկայտեն մահացել է 2016 թվականի ապրիլի 7-ին՝ կարճատև հիվանդությունից հետո։ Թաղված է Սանկտ Պետերբուրգի Պրեոբրաժենսկայա հրեական գերեզմանատանը՝ ամուսնու կողքին։
Վինյուելա
Վինյուելա (Viñuela), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Մալագա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ակսարկիա Կոստա դել Սոլ շրջանում։ Տարածքը կազմում է 27 կմ2։ Բնակչությունը՝ 1993 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 47 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մալագա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Գրեմյաչկա (գյուղ, Նովոբուրասկի շրջան)
Գրեմյաչկա (Гремячка), գյուղ Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Նովոբուրասկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Նովոբուրասկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1698 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ասյա Վարոսյան
Ասյա Աղասու Վարոսյան, հայ տավղահարուհի, ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (1977), պրոֆեսոր (1985 թվականից)։
Կենսագրություն
Ասյա Վարոսյանը ծնվել է 1936 թվականի փետրվարի 3-ին Լենինականում (ներկայում՝ Գյումրի)։ 1940 թվականին տեղափոխվել է Լենինգրադ (ներկայում՝ Սանկտ Պետերբուրգ)։ Սովորել է Լենինգրադի կոնսերվատորիային կից հատուկ երաժշտական դպրոցում։ 1948 թվականին ավարտել է կոնսերվատորիան, 1951 թվականին՝ ասպիրանտուրան (ղեկ.՝ Ե. Ա. Սինիցինա)։
1945-1948 և 1987-1999 թվականներին դասավանդել է Լենինգրադի կոնսերվատորիային կից երաժշտական դպրոցում, 1949-2007 թվականներին՝ կոնսերվատորիայում (տավղահարների կամերային անսամբլի, 1972 թվականից՝ նաև տավղահարների մասնագիտական դասարանների ղեկավար)։ Սաներից շատերը միջազգային մրցույթների դափնեկիրներ են, երաժշտական անվանի խմբերի առաջատար կատարողներ, ճանաչված մանկավարժներ։
1947-1986 թվականներին Ասյա Վարոսյանը՝ որպես մենակատար, հանդես է եկել Լենինգրադի օպերայի և բալետի թատրոնի սիմֆոնիկ նվագախմբում (տավիղ), նաև բազմաթիվ նվագախմբերի և առաջատար մեներգիչների հետ։ Երկացանկում ընդգրկվել են Ս. Ս. Պրոկոֆևի, Դ. Դ. Շոստակովիչի, Պ. Ի. Չայկովսկու, Ա. Կ. Գլազունովի, Ռ. Մ. Գլիերի, Ա. Խաչատրյանի և ուրիշների ստեղծագործություններից։
Հեղինակել է բազմաթիվ փոխադրություններ (տավիղի համար), նաև մեթոդական ձեռնարկներ։
1957 թվականին արժանացել է Երիտասարդ կատարողների 2-րդ փառատոնի 1-ին մրցանակի (Լենինգրադ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ տավղահարուհիներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ
Մայորովսկի գյուղական խորհուրդ (Կրոլեվեցկի շրջան)
Մայորովսկի գյուղական խորհուրդ  (Майорівська сільська рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կրոլևեցկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Մայորովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 259 մարդ։ Խորհրդում կա 1 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Օրինակք կոնդակաց եւ գրութեանց (4483)
Ժողովածու (4483), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4483 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1791-1811 թվականին գրիչի կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 33,5X23 սմ չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 107 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Կազմը` լաթապատ ստավարաթուղթ։ Հիշատակարան՝ գրությունների վերջում :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Շաֆուզ պրե Սելց
Շաֆուզ պրե Սելց (Schaffhouse-près-Seltz), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 532 մարդ, բնակչության խտությունը` 118.49 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.49 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 420 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 45 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 403 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 316-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 87։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,4 %։ 316 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 296 անձ (167 տղամարդ և 129 կին)։ Գործազուրկ են եղել 20 անձ (8 տղամարդ և 12 կին)։ 87 անաշխատունակներից 38-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 22-ը` թոշակառուներ, իսկ 27-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կենդանիների ադենովիրուսային հիվանդություններ
Կենդանիներին ադենովիրուսային հիվանդություններ, ադենովիրուսներով հարուցվող կենդանիների հիվանդություն, որը բնորոշվում է շնչառական օրգանների, ստամոքսաղիքային համակարգի, աչքերի, նաև ավշային հյուսվածքի ախտահարումներով։
Ախտանշաններ
Ուսումնասիրված են հետևյալ շիճուկաբանական տիպերը՝ խեկների՝ ինը, խոզերի՝ չորս, թռչունների՝ ութ, ոչխարների՝ չորս և շների՝ երկու։ Հիվանդության նկատմամբ առավել ընկալունակ են երիտասարդ կենդանիները։ 2-3 շաբաթականներին բնորոշ է ընկճվածությունը, բարակ աղիների բորբոքումը, աչքի շաղկապենաբորբը, իսկ ավելի հասուն կենդանիներին՝ շնչառական օրգանների ախտահարումները՝ քթաբորբ, բրոնխաբորբ, թոքաբորբ։ Սեռահասուն կենդանիների ադենովիրուսային հիվանդություններն ընթանում են առանց ախտանշանների։
Ախտորոշում
Ախտորոշվում է առկայծող հակամարմինների օգնությամբ ախտահարված օրգաններում վիրուսի հայտնաբերմամբ, հիվանդ և կասկածելի կենդանիների արյունից վիրուսի անջատմամբ և հակամարմինների հայտնաբերմամաբ ։
Բուժում
Ախտանշանային է։
Կանխարգելում
Թռչունների վակտինացում, հորթերին ինտերֆերոնի նշանակում, հիվանդների մեկուսացում և շինության վարակազերծում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գյուղատնտեսություն Կատեգորիա:Հիվանդություններ Կատեգորիա:Կենդանիների հիվանդություններ
Իզումի
Իզումի (和泉市), Ճապոնիայի Օսակա պրեֆեկտուրայում գտնվող քաղաք։ Քաղաքի մակերեսը կազմում է 84,98 կմ², բնակչությունը՝ 185 620 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն) , բնակչության խտությունը՝ 2184,28 մարդ/կմ²։
Բնակչություն
Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 185 620 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 2184,28 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի բնակավայրեր
Սփյուռքահայ մամուլ
Գաղթավայրերի և սփյուռքի հայ մամուլը արտասահմանում հայերի կողմից հրատարակվող պարբերականները, թերթերն ու ամսագրերն է։ Սփյուռքահայության մամուլը առաջին անգամ լույս է տեսել XVIII դարի վերջում։ Արտերկրում հայ մամուլը գործում է մինչ օրս։
Հնդկաստան
Հայերեն անդրանիկ պարբերականը՝ «Ազդարար» ամսագիրը, հրատարակել է 1794-1796 թվականներին' Մադրասում Հարություն Շմավոնյանը։ Հանդեսը ձգտել էր գաղութահայությանը հաղորդակից դարձնել քաղաքակիրթ աշխարհի իրադարձություններին, մատաղ սերնդին դաստիարակել հայեցի ոգով։ Տպագրել էր հրապարակախոսական հոդվածներ, բնագիտական հանրամատչելի զրույցներ, թարգմանական նյութեր։ Այնուհետև լույս էին տեսել «Շտեմարան» (1821-1823), «Ազգասեր» (1845-1848), «Ազգասեր արարատյան» (1848-1852, բոլորն էլ Կալկաթայում), «Բանասեր» (1948-1949, Մադրաս) և այլ պարբերականներ։ Հնդկաստանում հրատարակված վերջին պարբերականը «Նոր ազդարար» հանդեսն է (1950-1960, Կալկաթա)։ Իտալիա, Ավստրիա։ Ժամանակագրական առումով «Ազդարար»-ից հետո երկրորդ հայ պարբերականը Վենետիկի մխիթարյանների «Տարեգրություն» էր (1799-1802, Վենետիկ), որը լուսաբանել է քաղաքական, տնտեսական, եկեղեցական, ու մշակութային հարցեր։ 1803-1820 թվականներին Վենետիկում լույս էր տեսել քաղաքական, բանասիրական, եկեղեցական «Եղանակ բյուզանդյան» ժողովածուն, ուր տեղ էին գտել նաև օդերևութաբանական տեղեկություններ, խրատական զրույցներ, վիճակագրական տվյալներ, բնագիտական հանրամատչելի նյութեր։ Հայերեն քաղաքական անդրանիկ լրագիրը՝ «Եվրոպա» շաբաթաթերթը, հրատարակել էին Վիեննայի մխիթարյանները 1847-1863 թվականներին։ Այն պատմական, ճանաչողական արժեք ունի 19-րդ դարի 40-60-ական թվականների եվրոպական հեղափոխությունների և քաղաքական անցքերի լուսաբանման տեսանկյունից։ Մխիթարյանների առավել մեծարժեք պարբերականները, սակայն, «Բազմավեպ» (լույս է տեսնում 1843 թվականից, Վենետիկում) և «Հանդես ամսօրյա» (1887 թվականից, Վիեննա) ամսագրերն էին։ Ազգային, բանասիրական, գրական և գիտական այս պարբերականներն անգնահատելի ծառայություն ունեն հայ հին ու միջնադարյան գրականության, հայոց պատմության ու մշակույթի ամենաբազմազան հարցերի լուսաբանման ասպարեզում։ Նրանք մեծ տեղ էին հատկացրել նաև անտիկ աշխարհի, միջին և նոր դարերի եվրոպական գրականությանն ու մշակույթին։ Ներկայումս Իտալիայում հրատարակվում էին նաև «Հայ ընտանիք» (1969 թվականից, Վենետիկ) Ա <Զեյթուն» (1980 թվականից, Հռոմ) հանդեսները։ Վիեննայում լույս էր տեսնում «Հրայրք» (1984 թվականից) մշակութային-հասարակական շաբաթաթերթը։
Ֆրանսիա և Անգլիա
Ֆրանսիայում առաջին հայ պարբերականը Ս․ Ոսկանի «Արևելք» (Փարիզ, 1855-1856) կիսամսյա հանդեսն էր։ Մինչև 1920 թվականը Ֆրանսիայում հրատարակվել են 30-ից ավելի պարբերականներ, որոնց թվում՝ «Մասյաց աղավնի» (1855-1858), «Արևմուտք» (1859, 1864-1865), «Փարիզ» (1860-1863), «Անահիտ» (1898-1949, ընդհատումներով, բոլորը՝ Փարիզում), «Արմենիա» (1885-1923, Մարսել) և այլ թերթեր ու հանդեսներ։ 1920-1930-ական թվականներին Ֆրանսիայում լույս է տեսել տարբեր բնույթի ավելի քան 90 պարբերական։ 1924-1925 թվականներին Փարիզում հրատարակվել է Ֆրանսիայի կոմկուսի հայկական սեկցիայի անդրանիկ օրգան «Բանվոր-Փարիզ» թերթը, որին հաջորդել էին աշխատավորական նոր օրգաններ՝ «Վերելք» (1926-1927) հանդեսը, «Բանվոր» (1928-1929), «Արշավ» (1932) շաբաթաթերթերը, «Դարբնոց» (1932) երկօրյան։ 1925-1930 թվականներին հրատարակվել էր «Երևան» քաղաքական, ընկերային և գրական մեծածավալ եռօրյա թերթը։ 1935-1937 թվականներին Մ․ Մանուշյանը լույս էր ընծայել «Զանգու» հասարակական-քաղաքական շաբաթաթերթը։ Այս պարբերականները զգալի դեր էին կատարել ֆրանսահայ աշխատավորությանը հայրենիքին մերձեցնելու, նրանց դասակարգային շահերը պաշտպանելու, դաշնակցության հայրենադավ ոտնձգությունները մերկացնելու գործում։ Հիշատակելի է ռամկավարների «Ապագա» (1920-1940, 1946-1950, Փարիզ) շաբաթաթերթը, որն առաջին տարիների տատանումներից հետո կողմնորոշվել էր դեպի Սովետական Հայաստանը, այն ճանաչել որպես համայն հայության միակ հայրենիք։ Հնչակյան կուսակցության օրգան «Հնչակյան մամուլ»-ը (1929-1931, Փարիզ) լուսաբանել է Սովետական Հայաստանի շինարար, ձեռնարկումները, ջատագովել սփյուռքահայ աշխատավորության կապերի ամրապնդումը հայրենիքի հետ, պայքարել դաշնակցության դեմ։ 1925 թվականից Փարիզում հրատարակվում էր «Հառաջ» հասարակական-քաղաքական թերթը, որն ունենալով դաշնակցական կողմնորոշում, վերջին շրջանում որոշ տեղ էր հատկացնում Սովետական Հայաստանի նվաճումներին, արտատպություններ կատարում սովետահայ պարբերականներից։ 1920-1930-ական թվականներին Փարիզում լույս էին տեսել մի շարք գրական հանդեսներ՝ «Արագած» (1926), «Ցոլք» (1928), «Ցանք» (1930-1931), «Մենք» (1931-1932), «Մշակույթ» (1935-1937)։ Հրատարակվել էին նաև Հայ բարեգործական միության «Միություն» (1928-1940), «ՀՕԿ» (1933-1935) և այլ պարբերականներ։ Ֆաշիստ, օկուպացիայի շրջանում է ստեղծվել «ժողովուրդ» (1944-1948, Փարիզ) թերթը (մինչև օկուպացիայի վերջը անլեգալ), որը կազմակերպել և համախմբել է Դիմադրության հայ ուժերի պայքարը ֆաշիզմի դեմ։ Հետպատերազմյան տարիներին թերթն աջակցել է սփյուռք-հայրենիք կապերի ամրապնդմանը, հայրենադարձության կազմակերպմանը, լուսաբանել ԽՍՀՄ խաղաղասիրական քաղաքականությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում Ֆրանսիայում հրատարակվել է շուրջ 60 անուն հայերեն պարբերական՝ հիմնականում գրական-գեղարվեստական։ Ֆրանսահայ մամուլի պատմության մեջ հետք էր թողել «Լուսաղբյուր» (1952-1971, Փարիզ) գրական գեղարվեստական և գիտական ամսագիրը։ Ուշագրավ է «Անդաստան» (1952-1969, Փարիզ) հանդեսը։ 1960 թվականից լույս տեսնող «Աշխարհ» գրական-հասարակական առաջադիմական շաբաթաթերթը անդրադառնում էր սփյուռքի կենսական պրոբլեմներին, ինչպես նաև Սովետական Հայաստանի նվաճումներին՝ տնտեսության, գիտության ու մշակույթի բնագավառներում։ Մինչև մեր օրերը Ֆրանսիայում լույս էր տեսել ավելի քան 190 հայկական պարբերական։
Անգլիայի հայ մամուլի առաջնեկն այստեղ «Երկրագունդ» (1863-1864, Մանչեստր) լրագիրն է։ Գաղթավայրի առաջին պարբերականներից էին նաև հայկական հայրենասիրաց ընկերության հրատարակություն «Հայաստան» (1888-1892, Լոնդոն) հայերեն և ֆրանսիական ամսագիրը և վերակազմյալ հնչակյան կուսակցության «Մարտ» (1897-1901, Լոնդոն) ամսաթերթը։ Լոնդոնում էր շարունակվել հրատարակվել 1894 թվականին Աթենքում հիմնված «Ապտակ» (1895-1897) երգիծական-քաղաքական ամսաթերթը, 1887 թվականին՝ Մոնպելիեում հիմնված հնչակյանների կենտրոնական օրգան «Հնչակ» (1894-1904) հասարակական քաղաքական ամսաթերթը։ Անգլիայի հայ մամուլը որոշ զարթոնք է ապրել 1960-ական թվականներից հետո։ 1964-1968 թվականներին Լոնդոնում լույս է տեսել «Արեգակ» հասարակական-գրական ամսաթերթը, որը լուսաբանել էր սփյուռքի կյանքը, նյութեր տպագրել Սովետական Հայաստանի առօրյայի մասին։ 1971-1973 թվականներին հրատարակվել էր Լոնդոնի հայ երիտասարդ, միության առաջադիմական-հայրենասիրական «Սարդարապատ» ամսագիրը (հայերեն և անգլերեն), 1974-1976 թվականներին՝ «Արեգակ»-ի շարունակությունը հանդիսացող «Լոնդոն» ամսաթերթը։ Անգլիայում լույս է տեսել 17 հայկական պարբերական։
Բուլղարիա, Հունաստան, Կիպրոս
Բուլղարիայի առաջին հայ պարբերականը Վառնայում հրատարակված «Հույս» (1884-1885) լատինատառ շաբաթաթերթն էր։ Արժանահիշատակ էին հնչակյանների «Հայելի» (1897-1904, Վառնա) երգիծական, «Պալքանյան մամուլ» (1915-1918, 1920-1922, Ռուսչուկ, 1918-1920, 1931-1943, Սոֆիա), ռամկավարների «Լուսարձակ» (1920-1924, Վառնա) քաղաքական-հասարակական շաբաթաթերթերը, «Վիթոշ-Արարատ» (1935, Պլովդիվ) տարեգիրքը և այլն։ Բուլղարիայում էր լույս տեսել սփյուռքի հայ կոմունիստների առաջին պարբերականը՝ «Կարմիր լուրեր» (1920-1921, Ֆիլիպե) ամսաթերթը, որին հաջորդել էր «Նոր աշխարհ» (1922-1923) երկշաբաթաթերթը։ 1944 թվականից Սոֆիայում հրատարակվում էր «Երևան» գրական, քաղաքական և հասարակական շաբաթաթերթը, որը ծանոթացնում էր Սովետական Հայաստանի կյանքին, անդրադառնում միջազգային կարևոր իրադարձություններին։ Մինչև մեր օրերը Բուլղարիայում լույս է տեսել 93 անուն հայերեն թերթ ու հանդես։ Ռումինիա։ 1895-1899 թվականներին Գալաց քաղաքում հայերեն և ռումիներեն լույս էր տեսել «Հայկական տարեցույց»-ը։ Ուշագրավ էին նաև Բուխարեստի «Հայ մամուլ» (1934-1942), «Պահակ» (1935-1941, 1944- 1946) շաբաթաթերթերը, «Սևան» (1950- 1958) պատկերազարդ ամսագիրը։ 1950 թվականից լույս է տեսնում ՌՍՀ հայ ազգաբնակչության դեմոկրատական կոմիտեի օրգան «Նոր կյանք» շաբաթաթերթը։ Ռումինիայում (հիմնականում՝ Բուխարեստում) մինչև մեր օրերը լույս էր տեսել շուրջ 50 անուն հայկական պարբերական։
Հունաստանի առաջին հայ պարբերականը «Ասպարեզ» (1891, Աթենք) կիսամսյա հանդեսն էր։ 1920-ական թվականներին աչքի ընկնող հրատարակություններից էր հնչակյանների «Երկունք» (1922-1923, Աթենք) երկօրյա թերթը, որն անդրադարձել էր Սովետական Հայաստանի առաջին քայլերին, Հունաստանում ապաստանած գաղթականների ու որբերի ճակատագրին։ «Աշխատանք» (1926-1927, Սալոնիկ) եռօրյա թերթը Հունաստանի կոմկուսի հայկական սեկցիայի օրգանն էր։ Հունահայ կոմունիստների հրատարակություններն էին նաև «Ժողովուրդի ձայն» (1930-1931) և «Նոր շարժում» (1931-1934, երկուսն էլ՝ Աթենք) շաբաթաթերթերը, որոնք պայքարել էին բուրժուական գաղափարախոսության ու ազգայնական քաղաքական հոսանքների դեմ, պաշտպանել հայ և հույն աշխատավորության շահերը։ Այդ տարիներին էին հրատարակվել նաև ռամկավարների «Արևելք» (1930-1936, Սալոնիկ) և «Արամազդ» (1934-1936, Աթենք) օրաթերթերը։ Պատերազմի տարիներին Հունաստանում հայերեն թերթեր լույս չեն տեսել։ Ֆաշիզմի ջախջախումից հետո 1944 թվականին Աթենքում հրատարակվել է «Երևան» առաջադիմական թերթը, որին փոխարինել էր «Նոր կյանք (1945-1947) օրաթերթը։ Սրանք լուսաբանել էին գաղթավայրի կյանքը, օգնել հայրենադարձության կազմակերպմանը, քննադատել իմպերալիստական պետությունների հետպատերազմյան քաղաքականությունը։ «Երկիր» (1957-1965, 1968 թվականներից, Աթենք) շաբաթաթերթն անդրադառնում էր հունահայ համայնքի իրադարձություններին, Սովետական Հայաստանի նվաճումներին։ Մինչև մեր օրերը Հունաստանում լույս էր տեսել 70 անուն հայկական պարբերական։
Կիպրոսում առաջին հայ պարբերականը «Ազատ կիպրահայ» (1922-1923, Նիկոզիա) շաբաթաթերթն է։ 1959-1962 թվականներին ռամկավարները Նիկոզիայում լույս էին ընծայել քաղ-ազգային «Հենարան» շաբաթաթերթը, որը լուսաբանել էր գաղթավայրի կյանքը, աջակցել հայրենադարձությանը, պայքարել դաշնակցության դեմ, լուրեր տպագրել Սովետական Հայաստանից։ Հայախոս միության օրգան «Լուսարփի» (1926-1928, Լառնակա) ամսաթերթի խնդիրն էր պահպանել ու տարածել մայրենի լեզուն։ 1937-1978 թվականներին (ընդհատումներով) Կիպրոսի Մելգոնյան կրթական հաստատության սաները հրատարակել էին «Այգ» պարբերականը, որտեղ տպագրվել էին գրական ստեղծագործություններ, տեղեկատվություններ հաստատության կյանքից։ 1973 թվականից մելգոնյանցիները լույս էին ընծայում «Ցոլք» պարբերականը։ Տեղեկատու հրատարակություններ ունեն ՀԲԸՄ Կիպրոսի մասնաճյուղը, Ազգային առաջնորդարանը։
Եվրոպական երկրներ
Շվեյցարիայի Ժնևում հրատարակվել էին հայ սոցիալ-դեմոկրատների «Հանդես» (1900) և նրա շարունակությունը հանդիսացող «Բանվոր» (1904) ամսագրերը, որոնցում տեղ էին գտել տեսական հոդվածներ սոցիալ-դեմոկրատիայի գաղափարախոսության, նպատակների ու խնդիրների մասին։ 1891-1914 թվականներին Ժնևում (1925-1934 թվականներին՝ Փարիզում) լույս էր տեսել դաշնակցության «Դրոշակ» կիսամսյա, ապա միամսյա թերթը։ 1975 թվականից Ժնևում հրատարակվում էր Շվեյցարիայի հայոց միության «Ցոլք» հայերեն և ֆրանսիական պարբերականը։ Գերմանիայում առաջին հայ պարբերականը՝ «Հանդես հայագիտության»-ը, լույս էր տեսել Մարբուրգում 1901-1902 թվականներին (երկու գիրք, նյութերի մի մասը՝ Գերմանիա)։ Ավելի ուշ հրատարակվել է «Մեսրոպ» (1914, Բեռլին) երկամսյա հանդեսը։ Հայերեն պարբերականներ հրատարակելու փորձեր էին կատարվել նաե հաջորդ տասնամյակներում՝ «Թիքա» (1922, Լայպցիգ), «Հայ երիտասարդ» (1927, Բեռլին)։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հայերեն պարբերականներ էին լույս տեսել ԳՖՀ-ում և Արևմտյան Բեռլինում։
Շվեդիայի հայագետ-լեզվաբան Ն․ Բյուզանդացու նախաձեռնությամբ 1887-1888 թվականներին Ստոկհոլմում լույս էր տեսել «Քննասեր» հայագիտություն հանդեսը (վիմատիպ, երեք համար)։ 1980 թվականից Ուփսալայի հայ ուսանողներն ու երիտասարդները հրատարակում էին «Արագիլ» պարբերաթերթը։ Հունգարիայում հայերեն միակ հրատարակությունը Բուդապեշտի «Մասիս» միության «Նոր դար» (1919) ամսաթերթն էր։ Բելգիայում առաջին հայ պարբերականը «Լրագիր» (1927, Բրյուսել) հասարակական-քաղաքական կիսամսյան է։ Այնուհետև հրատարակվել են «Գիտություն և գիտելիք» (1928-1929, Անտվերպեն) ամսագիրը, «Հայ աշխարհ» (1937-1939, Բրյուսել) հայերեն-ֆրանսերեն պատմա-մշակութային ամսաթերթը։ Նիդերլանդներում 1975 թվականին Ամստերդամում հայերեն և հոլանդերեն լույս էր տեսել ազգային, մշակութային և հասարակական «Տեղեկաթերթ» պարբերականը։ Այնուհետև, նույնպես երկու լեզվով, հրատարակվել էին հայրենասիրական բովանդակության «Դեպի հայրենիք» (1978, Ռեյսվեյք) ամսագիրը և «Պայքար» (1979, Ալմելո) ամսաթերթը։