cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մագնիտոգորսկ
Կլիմա
Մագնիտոգորսկի կլիման խիստ ցամաքային է, գտնվում է Ուրալի հարավային տափաստանային գոտում (հայտնի է ցուրտ ձմեռներով և չոր ու տաք ամառներով)։ Մեծ դեր է խաղում սիբիրյան հակացիկլոնը ձմռան եղանակին, որը առաջացնում է փոթորիկ Արկտիկայի ճակատաում։ Հաճախ եղանակը ազդում է հարավային ցիկլորնների տեխափոխման վրա, որ գալիս է Սև, Կասպից և Արալյան ծովերից։
Ամենացուրտ ամիսը հունվարն է, ամսվա միջին ջերմաստիճանը -14,1° է։ Բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը -46° է։ Ամառները տաք են լինում, հատկապես վերջին մի քանի տարիներին։ Հուլիս ամսվա միջին ջերմաստիճանը + 19,2° է։ Բացարձակ առավելագույն ջերմաստիճանը +39° է։ Չսառեցեղ շրջանի միջին տևողությունը 105 օր է՝
Տարեկան միջին ջերմաստիճանը +2.8
Տարեկան քամու միջին արագությունը -4.7 մ/վ
Տարեկան միջին խոնավությունը 70%
Բնություն
Բուսականությունը՝
Զբոսաշրջություն
Մագնիտոգոսկի տուրիստական կենտրոններից է Հարավային Ուրալը։ Տուրիստական մեժ արժեք են իրենցից ներկայացնում երկաթե և պողպատե աշխատավայրերը (զբոսաշրջային արդյունաբերությունը), ռուս ուղղափառ եկեղեցու գահի տեղապահի մահվան և թաղման վայրը, ով մահացել է ստալինյան ռեպրեսիաների ժամանակ, եզակի ճարտարապետությունը՝ «Ուրալի առաջին խորհրդային քաղաքը», մշակութային հաստատություններ, պատմական և հնագիտական վայրեր, ինչպիսիք են՝ Արկայիմը, Վերնեուրալսկը, Կապովի քարանձավը, Մագնիտնայան, լեռնադահուկային հանգստավայրերը և հանգստյան գոտիները։ Զբոսաշրջիկներին գրավելու համար նկարահավել է քաղաքը ցուցադրող տեսանյութ ։
Բնապահպանություն
Օդի աղտոտվածություն՝
Քաղաքի օդի աղտոտվածության համար կատարվել են 4 անշարժ դիտարկումներ։
Ամսական առավելագույն կոնցետրացիան հասնում է բենզ(ա) պիրեն-24 ՍԹԿ, կասեցման հարցերը-6.6 ՍԹկ, ազոտր երկօքսիդը-3.6 ՍԹԿ, ֆորմալդեհիդը-6.4 ՍԹկ։
Ամենաբարձր համակենտրոնացումներ նկատվել է բարձր նորմաններով՝ կախյալ նյութեր-6.4 անգամ, կապար-4 անգամ, երկաթ-1.9 անգամ, ազոտի երկօքսիդի-8.2 անգամ, և ածխածնի օքսիդը-2 անգամ, ֆենոլային-7.2 անգամ, ծծմբաջրածնային-11 անգամ, ֆորմալդեհիդ-6.4 անգամ, ծծմբի երկօքսիդի-1.3 անգամ։
Ծրագրի հիմնական ներդրումը արտաներում է այդ նյութերը մթնոլորտում, նպաստում է ԲԲԸ «Մագնիտոգորսկի մետալուրգիական գործարանը» (երկաթի օքսիդ-99.5%, բենզ(ա) պիրեն-95.5%, ազոտի երկօքսիդ-94.3%, ֆորմալդեհիդ-100%, կախյալ նյութեր-93%, ածխածնի օքսիդ-99.4%, կապար-82,5%, ֆենոլ-100%, սուլֆիտ-99.6%)։
2013 թվականի հուլիսի 1-ին Ռոսստատը հրապարակել է քաղաքների 60 ցանկ, որոնք ավելի բարենպաստ վիճակում են։ Այդ ցուցակում Մագնիտոգորսկը տասներորդ տեղում է, ըստ արդյունքների 2012 թվականին 255.7 հազար տոննա արտաետում է եղել, Կրասնոյարսկ (233.8 հազար տոննա) և Չելյաբինսկ (233.4 հազար տոննա) ։ Հիմնականում դա պայմանավորված է Մագնիտոգորսկի մետալուրգիական գործարանի գործունեությամբ, դա պայմանավորված է նրանով, որ շրջակա միջավայրի քաղաքականությունը առավել կարևոր է համարում Մագնիտոգորսկի մետալուրգիական գործարանը, արդեն 2012 թվականին շրջակա միջավայրի ազդեցությունը նվազում է ամեն տարի :
Վերջին տարիների ընթացում, ակտիվորեն կառուցվում է արդյունաբերական գործարաններ, հատկապես հեռավոր հարավային և արևմտյան շրջաններում։
1993 թվականի տարբերակ
Իրենից ներկայացնում է մի պատկեր՝ արծաթե դաշտում հեռալդական վահան, հավասարակողմ եռանկյունի սև գույնով, որը խորհրդանիշ է երկաթե հանքաքարի մագնիտային լեռների առաջին վրանի։ Վահանի վերևի մասում սպիտակ ֆոնի վրա արծաթե տառերով «Մագնիտոգորսկ» մակագրությունը։ Վահանի պսակը արծաթե աշտարակի թագն է երեք ատամներով, որը ասում է քաղաքը տարածաշրջանաիյի ենթակայության է (Չելյաբինսկ քաղաքի զինանշանը մի տագ՝ հինգ ատամներով)։ Վահանի ետևի մասում երկու խաչաձև ոսկյա մուրչերեն են երեք գույնի ժապավենորով, միահյուսված խոսում է այն մասին, որ քաղաքը պատկանում է Ռուսաստանին և ապահովում է իր արդյունաբերական պոտենացյալը՝ տնտեսական ուժով։
Մագնիտոգորսկ քաղաքի զինանշանը 1993 թվականի տարբերակն է, հեղինակը հաստատվել է զինանշանների մրցակցության արդյունքում-Գալինա Լոգվինենկոյի նախաձեռնությամբ։ Զինանշանը հաստատվել է 1993 թվականի հունիսի 17-ին «Զինանշանի կանոնակարգը»-1993 թվականի հունիսի 15-ին։ Զինանժանը պատկերված է բոլոր պաշտոնական բլանկների և ինքնակառավարման ձևերի, հիմնարկների ևև կազմակերպությունների, քաղաքային գույքի, պաշտոնական բնակարանների, քաղաքի իշխանությունների և շրջակա տարածքների, քաղաքի մուտքի աֆիշներին, հիմնական ճանապարհների, ծրարների, պիտակների արտադրության, դիպլոմերի, հոբելյանական մեդալների, հուշանվերների, քաղաքում արտադրվող մի շարք ապրանքատեսակների վրա և այլն։ Զինանշանի ստանդարտ խորհրդանիշը (հեղինակային տարբերակը) պահվում է քաղաքի տանգարանում։
Ժամանակակից տարբերակ
Հեղինակների խումբը Գալինա Լոգվինենկոյի զինանշանի գաղափարը տվեց Կոնստանտին Մոնչենկոյի մշակմանը. Գալինա Տունիկը հիմնավորեց սիմվոլիկան։ Զինանշանը Ռուսաստանի Դաշնության պետական ռեգիստրի կողմից ներդրվել է № 1134 թվով։
Դրոշ
2011 թվականի ապրլիլ 26-ին Մագնիտոգորսկ քաղաքի ավագանին և պատգամավորները ընդունել են հետևյալ որոշումը՝ «Ուղղանկյուն վահանակի արծաթագույն դաշտի հարաբերակցությունը պետք է լինի 2:3, կենտրոնում սև եռանկյուն, որը վերցրված էր քաղաքի զինանշանի բազայից, եռանկյունը զբաղեցնում է ընդնուր դրոշի 2/3 մասը»։
Հիմն
2011 թվականի մայիսի 31-ին Մագնիտոգորսկում կայացած ժողովում, որոշվել է, որ «Մագնիտիկա» երգը Մագնիտոգորսկ քաղաքի հիմն է, երաժշտությունը՝ կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Պախմուտովայի, խոսքերը՝ բանաստեղծ Նիկոլայ Դոբրոնրավովի ։
Ագլոմերացիա
Մագնիտոգորսկում ագլոմերացիա տարածված է Ագապովսկում, Կարռալինսկում, Վերխնեուրալսկում, Նագայբակսկում, Լիզլիսկում, Չելյաբինսկի շրջանում, ինչպես նաև Աբզելիլովսկում, Բելորեցկում, Ուչալինսկում, Բայմակսկում։ Ըստ փորձագետների ագլոմերացիայի թվաքանակը հասնում է 633,7 հազար մարդու։
Բնակչություն
Ազգային կազմ
Ըստ 2010 թվականի մարդահամարի՝ Անձինք, որոնց էթնիկական կամ ազգային տվյալները չկան, կազմում են քաղաքի ընդհանուր բնակչության 16.461 մարդ կամ 4.04 %:
Վարչական բաժանում
Քաղաքը բաժանվում է վարչական 3 շրջանների՝
Տրանսպորտ
Արտաքին վերգետնյա տրանսպորտ՝
Ներքին մակերևութային տրանսպորտ՝
Ձեռնարկություններ
Մագնիտոգորսկի սեփական արդյունաբերական ապրանքների առաքումը, աշխատանքային և ծառայությունների ընդհանուր բյուջեն 201 թվականին կազմել է 398.4 միլիարդ ռուբլի (2010 թվականին 244,81 միլիարդ ռուբլի)։
Այդ թվում տնտեսական գործունեության (2010)`
Կինոթատրոն
Նոր կինոթատրոն։ Բացվել է 2011 թվականի սեպտեմբերի 1-ին։ Ունի 3 կինոսրահ, 4 նորագույն 3D տեխնիկայով հագեցած սենյակ։
6 կինոսրահ, կինոգիլմերի նախագծումների և ձայնային սարքավորումներով։ Երկու կինոսրահներ թվային և 3D ձևաչափով հագեցած գիլմերի ցուցադրության համար։
Բացի այդ քաղաքն ունի մի շարք կինոթատրոններ, որոնց գործունեությունը դադարեցվել է՝ Քանդվել է։
Գտնվում է կոմերիտմիության 16 փողոցում։ Ներկայումս չի գործում։ Գեղեցիկ շենք է, որը նախագծված է ստալինյան ոճով։ Այժմ վերականգնվել է և հանվել է վաճառքի։ Վերականգնման աշխատանքները չեն ավարտվել, և շենքին կից թատերական այգին վատ վիճակում է։ Ներկայումս տարածքում կառուցվել է մի տաճար՝ «Չար սրտերը փափկեցնող»։
Ներկայումս որպես կինոթատրոն գործելու փոխարեն, գործում է որպես մթերային խանութ։
Այս կինոթատրոնը բացվել է 1954 թվականի օգոստոսի 28-ին ։ 2013 թվականին կինոթատրոնի շենքը վերականգնվում է և շենքում բացվում է առևտրի կենտրոն ։ Նախկին շենքը պատսպարել է հազարավոր մարդկանց ռմբակոծության ժամանակ ։
Սպորտ
Խորհրդային տարիներին մեծ հաջողությունների է հասել Մագնիտոգորսկի ֆուտբոլի հավաքականը։ 1974 թվականին «Մետալուրգ» գուտբոլային ակումբը հաղթել է ՌՍՖՍՀ-ում։ Բայց հիմա Մագնիոտոգորսկի ֆուտբոլը գտնվում է անկման շրջանում, հիմնականում կայուն ֆինանսավորման բացակալության պատճառով։
Քաղաքում եղել է բասկետբոլային ակումբ՝ «Մետալուրգ-համալսարան»ը, որը խաղացել է Ռուսաստանի սուպեր լիգայում։ Մագնիտոգորսկի սպորտային թիմերն են`
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Չելյաբինսկի մարզի քաղաքներ Կատեգորիա:1929 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ժողովածու (2052)
Ժողովածու (2052), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 2052 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 20 X 14 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 138 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ՝ կնիք՝ 1ա (Հովհաննես վարդապետ) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Խանանիս Ներքին
Խանանիս Ներքին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Ջուլամերկի գավառակում ։ Գտնվում էր Ջուլամերկ քաղաքից 5 կմ հյուսիս-արևմուտք, Զաբ գետի աջակողմյան մի վտակի ակունքի շրջանում։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 6 տուն հայ և 26 տուն ասորի բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մի կատակեք Զոհանի հետ
«Մի կատակեք Զոհանի հետ» (You Don't Mess with the Zohan), ամերիկական կատակերգություն նվիրված Զոհան Դվիրեին, իսրայելական սպեցագենտ, կեղծավոր մահ և մեկնում է Նյու-Յորկ, որպեսզի դառնա վարսահարդար։ Ֆիլմը նկարվել է Արաբ-իսրայելական պատերազմի ընթացքում։
Սցենարը գրել են Ադամ Սենդլերը, Ռոբերտ Շմիգելը և Ջադ Ապատոուն։ Ռեժիսորը՝ Դենիս Դուրգանն է։ Ֆիլմը նկարահանվել է Ադամ Սենդլերի «Happy Madison» կինոընկերության և «Columbia Pictures»-ի կողմից։ Համաշխարհային պրեմիերան եղել է 2008 թվականի հունիսի 6-ին։ Ֆիլմում էպիզոդական դեր է խաղում նաև Մրայա Քերին։
Սյուժե
Զոհան Դվիր, իսրայելական հատուկ գործակալ. նա միշտ իր արձակուրդներին հանգստանում էր ծովափում, խաղում էր գնդակ, քարշ էր տալիս պարան և այդպիսով զվարճացնում կանանց։ Մի անգամ, երբ նա պատրաստում էր ձուկ, նրան կանչում են և ցույց են տալիս արաբական ահաբեկիչ Ֆանտոմին, ով հնում խաբել էր երկու իսրայելական ագենտների։ Զոհանը հասկանում է, որ երբ նա բռնի Ֆանտոմին, ապա նա նորից նրան կխաբի, դրա համար էլ Զոհանը կեղծ մահ է ձևակերպում և այդպիսով մեկնում է Նյու-Յորկ, որպեսզի դառնա վարսահարդար։ Ավտոկատաստրոֆայից փրկվելուց հետո Մայկլի տղաները հանգրվանում են իր մոր՝ Գեյլի տանը։ Նա պայմանավորվածություն է ձեռք բերում Սկրեպի Կոկո անունով գեղեցկության սրահի հետ, աշխատանքի համար։ Շուտով նա ներողություն է խնդրում, քանի որ կանանց մազերը կտրում էր շատ սեքսուալ ձևով։ Զոհանը սիրահարվում է սրահի տիրուհուն՝ Դալիյուին։ Դրանից հետո տաքսիստ Սալիմը տեղեկանում է, որ սպեցագենտ Զոհանը ողջ է, այդ տեղեկությունը հայտնում է իր տիրոջ Ֆանտոմին, և նա որոշում է մեկնել Նյու-Յորկ։ Ֆանտոմի գալու հետ մեկտեղ պարզ է դառնում, որ ինքը Դալիի եղբայրն է, նա ընկերանում է Զոհանի հետ և նրանք միասին պայքարում են ռասիստների դեմ։ Ամեն ինչ վերջում շատ լավ է վերջանում, գեղեցկության սրահը ծաղկում է, իսկ աշխարհում ազգերը ապրում են խաղաղ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Դենիս Դուգանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Columbia Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Լոս Անջելեսում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Նյու Յորքում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Նյու Ջերսիում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Relativity Media ֆիլմեր
Նիժնեանգարսկ
Նիժնեանգարսկ (Нижнеангарск), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Բուրյաթիա հանրապետության Հյուսիս-Բայկալսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1643 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բուրյաթիա հանրապետության Հյուսիս-Բայկալսկի շրջանի բնակավայրեր
Քանանական լեզուներ
Քանանական լեզուներ, Միջերկրական ծովի և Միջագետքի միջև ընկած շրջանում մ․ թ․ ա․ 3-2–րդ հազարամյակում բնակված սեմիտների լեզուները։ Մի շարք գիտնականների կարծիքով քանանական լեզուներին են պատկանում հին արևմտյան քանաներենը, ուգարիտերենը, ամորեերենը և սրանցից ծագած իվրիտերենը (հին հրեերեն), փյունիկերենն ու մոաբիտերենը (մովաբերենը)։ Արամեերենի հետ քանանական լեզուները կազմում են սեմական լեզուների հյուսիս–արևմտյան ենթախումբը։ Հին արևմտյան քանաներենը (հին քանաներեն) ամբողջությունն է մ․ թ․ ա․ 2–րդ հազարամյակի սկզբի և կեսերի այն բարբառների, որ հայտնի են Թել–էլ–Ամառնայի (Եգիպտոս) աքքադերեն տեքստերի անհասկանալի բառերի, արտահայտությունների մեկնություններից (գլոսսաներից), եգիպտերենում քանանական փոխառություններից, սինայապաղեստինյան այբբենական գրով արված մակագրություններից։ Ամորեերենը հայտնի է մ․ թ․ ա․ 2–րդ հազարամյակի կեսի աքքադերեն հուշարձաններում եղած հատուկ անունների, մոաբիտերենը՝ մ․ թ․ ա․ 9–րդ դարի արձանագրությունների միջոցով (Մեռյալ ծովի հարավ–արևելյան ափ)։ Քանանական լեզուներից կենդանի է միայն իվրիաերենը։
Մարսյանդի
Մարսյանդի (मर्स्याङ्दी), լեռնային գետ Նեպալի կենտրոնական մասում։
Աշխարհագրություն
Մարսյանդին սկիզբ է առնում Անապուրնա լեռնազանգվածի հյուսիսարևտյան մասից, Տիլիչո լճի շրջանում ։ Ձևավորվում է 4500 մ բարձրության վրա մերձակա լեռների սառցադաշտերի հալված ջրերից։ Մանանգ գյուղի մոտ՝ 3500 մ բարձրության վրա Մարսյանդի գետ է թափվում Ջարսանգ Կխոլա գետը (նաև հայտնի է Տորոնգ Կխոլա անունով ): Մարսյանդի գետի տարածքը՝ ակունքից մինչև Ջարսանգ Կխոլային միանալու մասը, որոշ հրապարակումներում համարում են որպես առանձին գետ Կխանգսար Կխոլա անվանումով ։
Մարսյանդին վերևի մասում շարժվում է արևմուտքից արևելք՝ ձևավորելով գեղատեսիլ հովիտ, որ հյուսիսից և հարավից փակված է բարձր լեռներով։ Գետը հոսում է Մանանգ, Պիսանգ, Չամե, Դխարապնի գյուղերով, շրջվում դեպի հարավ և դուրս գալիս Նեպալի լեռնային մասից։ Մարսյանդին թափվում է Տրուսլի գետ Մուգլինգ գյուղի մոտ։
Արշավներ
Գետի վերևի մասի հովտով անցնում են «Ուղի Անապուրայի շուրջը» և «Ուղի Մանասլուի շուրջը» տուրիստական երթուղու հատվածներ։
Ռաֆտինգ
Մարսյանդին հայտնի է իր ռաֆտինգի ուղիներով (դժվարության մակարդակ՝ 3-5), սակայն հիդրոէլեկտրակայաների կառուցման համար որոշ տարբերակներ դարձան անհասանելի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նեպալի գետեր
(4133) Հեուրեկա
(4133) Հեուրեկա (Heureka), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1942 թվականի փետրվարի 17-ին Լիյսի Օտերմայի կողմից Տուրկուում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,580988 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2702 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8917 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1514,53 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,237698 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 12,06° անկյուն։
Հալվե իսկական
Հալվե իսկական, կամ Ալոե վերա (Áloë véra), սուկուլենտային խոտաբույս, թաղաղուազգիների ընտանիքի բազմամյա խոտաբույսերի, թփերի, հազվադեպ՝ ծառերի ու լիանների ցեղ։ Նախկինում պատկանել է Aloaceae կամ Asphodelaceae ընտանիքին։ Լայնորեն օգտագործվում է բժշկության մեջ, ինչպես նաև կոսմետոլոգիայում:Ըստ քիմիական կազմի և բժշկական օգտագործման, այս տեսակի հալվեն մոտ է ծառանման հալվեին (Aloe arborescens):
Տարածում և էկոլոգիա
Իսկական հալվեի բնական տարածվածությունն անհասկանալի է, քանի որ այն լայնորեն աճեցվում է ամբողջ աշխարհում։ Այս տեսակը հարմարեցվել է Արաբական թերակղզու, Հյուսիսային Աֆրիկայի (Մարոկկո, Մավրիտանիա, Եգիպտոս), ինչպես նաև Սուդանի, Կանարյան կղզիների, Կաբո-Վերդեի կլիմաներին ։
Բույսի վայրի տեսակը հանդիպում է Կանարյան կղզիներում ։
Բուսաբանական նկարագիր
Ունի ցածր զարգացած արմատային համակարգ։ Ցողունը կարճ է։ Տերևները հերթադիր են, հյութալի, մսալի՝ մոմաշերտով պատած, եզրերը՝ փշոտ։. Ծաղկաբույլը ողկուզանման է, ծաղիկները հիմնականում խողովակավոր կամ նեղ զանգակաձև են՝ կարմիր, նարնջագույն, դեղին։
Քիմիական բաղադրություն
Պարունակում է լորձ, այլ պոլիսախարիդներ, պրոստագլանդիններ, անտրացեն, ֆլավոնոիդներ, ֆենոլներ,  ֆերմենտներ, համ, խեժ, հորմոնանման միացություններ, մի փոքր քանակությամբ եթերային յուղեր:Բացի տրիվիալ պոլիսախարիդներից, կան նաև մուկոպոլիսախարիդներ, գլիկոպրոտեիդներ, որոնք բաղկացած են տարբեր շաքարներից, այդ թվում՝ ացետիլացված մանոզից, առկա է նաև ասկորբինաթթու, B խմբի վիտամիններ, ֆոլաթթու, կարոտիններ, խոլին, К, Са, Mg, Zn, Cu.
Նշանակություն և կիրառում
Օգտագործվում է բժշկության և օծանելիքի արտադրության, ինչպես նաև օրգանական կոսմետիկայի արտադրության մեջ։
Ակտիվորեն օգտագործվում է ժողովրդական բժշկության մեջ՝ որպես բազմաթիվ հիվանդությունների բուժման և կանխարգելման միջոց։
Բորշչովկա (գյուղ, Գորոդոկի շրջան)
Բորշչովկա (Борщівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Գորոդոկի շրջանում։
Հալվե իսկական
Նշանակություն և կիրառում
Հայտնի սենյակային բույս է, տան պայմաններում շատ հազվադեպ է ծաղկում։
Բորշչովկա (գյուղ, Գորոդոկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Բորշչովկա գյուղում բնակվում էր 713 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,274 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2602,19 մարդ/կմ²։
Հալվե իսկական
Տես նաև
Դեղաբույսեր
Սուկուլենտներ
Բորշչովկա (գյուղ, Գորոդոկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Գորոդոկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հալվե իսկական
Ծանոթագրություն
<references group="" responsive="1">
Սիգուայե (Վերին Պրովանսի Ալպեր)
Սիգուայե (Sigoyer, Segoier), համայնք Ֆրանսիայի Պրովանս-Ալպեր-Լազուր ափ մարզի Վերին Պրովանսի Ալպեր գավառում։ Մտնում է Լա Մոտ դյու Կեր կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Ֆորկալկե։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 04207։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 86 մարդ։
Կլիմա
Սիգուայեի կլիման միջերկրածովային է։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 51 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 37-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 14 -ը անգործ (ակտիվության ցուցանիշը 72,5 %, 1999 թվականին եղել է՝ 79,6 %)։ 37 աշխատունակ բնակիչներից 33-ը աշխատում էին (18 տղամարդ և 15 կին), անաշխատանք էին 4-ը (2 տղամարդ և 2 կին)։ 14 անգործ մարդկանցից 2-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 4-ը թոշակառու, 8-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Քիմ Չևոն
Քիմ Չևոն (Kim Chae-won, 김채원, ), հարավկորեացի երգչուհի, հարավկորեական Le Sserafim գըրլ բենդի լիդեր։ Նա նաև հանդիսանում է IZ*ONE ժամանակավոր գըրլ բենդի նախկին անդամը։
Վաղ կյանք և կրթություն
Ծնվել է 2000 թվականի օգոստոսի 1-ին Սեուլի Գանգնամ թաղամասում, Հարավային Կորեա։ Նրա մայրը թատրոնի դերասանուհի Լի Ռանհին է։ Ունի ավագ քույր ։ Չևոնը հաճախել է Seoul Poi Elementary School, Guryong Middle School և Gaepo High School դպրոցները։ Հետագայում տեղափոխվել է Hanlim Multi Art School դպրոցը, որն էլ ավարտել է 2019 թվականին ։ 2012 թվականին ելույթ է ունեցել KBS World հեռուստաալիքի՝ Կորեայի մանկական երգի մրցույթին։
2018–2021: Produce 48 և Iz*One
2018 թվականին Չևոնը մասնակցել է Mnet հեռուստաալիքի «Produce 48» գոյատևման նախագծին՝ Կվոն Ըն Բիի, ինչպես նաև Rocket Punch խմբի անդամներ Սույունի և Սոհիի հետ միասին ներկայացրել է Woollim Entertainment լեյբլը։ Նախագծին մասնակցելուց առաջ նա 11 ամիս թրեյնինգներ է անցել Woollim Entertainment-ում։ Նա 238,192 ձայնով զբաղեցրել է շոուի 10-րդ հորիզոնականը, ինչը նրան հնարավորություն է տվել նույն լեյբլի անդամ Կվոն Ըն Բիի հետ դեբյուտ կատարել IZ*ONE ժամանակավոր գըրլ բենդում։ Չևոնը պաշտոնապես դեբյուտ է կատարել 2018 թվականի հոկտեմբերի 29-ին՝ «Color*Iz» մինի ալբոմով և վերջինիս «La Vie en Rose» գլխավոր սինգլով  ։
2020 թվականին Չևոնն առաջին անգամ հիշատակվել է որպես երգահան՝ գրելով «Oneiric Diary» մինի ալբոմի «With*One» և «Pretty» երգերը։ Նա նաև հիշատակվել է որպես IZ*ONE-ի վերջին՝ «One-reeler / Act IV» մինի ալբոմի «Slow Journey» երգի տեքստի և երաժշտության հեղինակ։
2021 թվականի մարտին Չևոնը մասնակցել է «King of Mask Singer» նախագծին և ներկայացել է «Formosan Deer» անվամբ ։ Մարտի 13-ին և 14-ին տեղի է ունեցել IZ*ONE-ի վերջին համերգները։ Խմբի պայմանագրի ժամկետը պաշտոնապես լրացել է 2021 թվականի ապրիլի 29-ին ։
IZ*ONE-ի լուծարումից հետո նա վերադարձել է Woollim Entertainment։ Նա և Կվոն Ըն Բին միասին մասնակցել են «Esquire Magazine», «Indeed Magazine» և «Singles Magazine» ամսագրերի մի քանի նկարահանումներին ։
2022–ներկա։ Դեբյուտը Le Sserafim-ում
2022 թվականի մարտի 14-ին Source Music լեյբլը հայտարարել է, որ Չևոնը և IZ*ONE-ի նախկին անդամ Սակուրա Միյավակին բացառիկ պայմանագիր են կնքել ընկերության հետ և պատրաստվում են դեբյուտ կատարել լեյբլի նոր՝ Le Sserafim գըրլ բենդում ։
Ապրիլի 7-ին Չևոնը ներկայացվել է որպես խմբի չորրորդ անդամ և լիդեր ։ Նա խմբի հետ դեբյուտ է կատարել 2022 թվականի մայիսի 2-ին՝ «Fearless» մինի ալբոմով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգահաններ Կատեգորիա:Հարավկորեացի պարուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի պարային երաժիշտներ
Երևանի խանություն
Երևանի խանություն, միջնադարյան ավատատիրական կիսանկախ իշխանապետություն 1747-1828 թվականներին։ Թուրքական տիրապետությունից ազատագրելով՝ Նադիր շահը 1736 թվականին այն կրկին միացրել է Պարսկաստանին։ 1747 թվականին վերջնականապես ձևավորվում է Երևանի խանությունը՝ Երևանի կուսակալության տարածքի վրա ։
Խանության տարածքը կազմել է շուրջ 19 500 կմ2՝ զբաղեցնելով Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգի արևմտյան շրջաններները՝ Արարատյան դաշտը, Արարատ և Արագած լեռները, Շիրակը, Սևանի ավազանը, Կոտայքը։ Այժմ հիմնականում համապատասխանում է Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական հատվածին։ Բացառություն է կազմում Արարատ լեռը, որը պատկանում է Թուրքիային, և Շարուրի դաշտը՝ Նախիջևանի ինքնավար հանրապետությանը։
1826-1828 թվականների ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում Երևանի խանությունը Նախիջևանի խանության և Օրդուբադի շրջանի հետ միացվել է Ռուսական կայսրությանը՝ որպես մեկ վարչատարածքային միավոր՝ Հայկական մարզ` Երևան կենտրոնով ։
Պատմություն
1582-1583 թվականներին օսմանցիները գրավում են Երևանը և Ֆարհադ փաշան Հրազդան գետի ափին կառուցում են Երևանի բերդը՝ շուրջ 1000-ամյա հայկական ամրոցի հիմքերի վրա։ Երևանի կուսակալությունը պարբերաբար նվաճվում էր մերթ թուրքական, մերթ պարսկական զորքերի կողմից, բայց հիմնականում ամբողջ կուսակալությունը պատկանում էր շահական Պարսկաստանին։ Ամեն պատերազմական գործողությունից հետո բերդն ամրացվում էր։ Երևանի բերդը զբաղեցնում էր 7 հեկտար տարածություն, ամրացված էր 10.5-12 մետր բարձրությամբ երկշարք պարիսպներով։ Այն արտաքուստ շրջապատված էր Գետառի ջրերով լցված խանդակով և հողե պաշտպանական շերտով։ Այստեղ իրանական միջնադարյան ճարտարապետական ոճով կառուցվում են երկու մզկիթներ, բաղնիք, շուկա և Սարդարի նշանավոր կառույցը` պալատը։ Բերդի բնակիչներն էին բացառապես մուսուլմանները՝ պարսիկներ, թուրքեր և քրդեր ՝ շուրջ 800 տուն ։ Այն կանգուն է մնացել ավելի քան 3 դար՝ ավերվելով խորհրդային իշխանության ժամանակ՝ 1920-ական թվականների վերջից։ Բերդը վերջնականապես ավերվել է 1950-ական թվականներին։ Նույն ժամանակ էլ ավերվել են Երևանի մզկիթներն ու եկեղեցիները ։
Ժամանակ առ ժամանակ թուրք-պարսկսկան տևական պատերազմների արդյունքում մի քանի ամսով կամ տարով կորցնում էր Արևելյան Հայաստանը՝ ոչ միայն Երևանի, այլև նրան հարակից Նախիջևանի, Գանձակի ու Ղարաբաղի խանությունները, ինչպես նաև Վրաստանի ինքնավար թագավորությունը։ Հերթական թուրք-պարսկական պատերազմի ժամանակ՝ 1603-1604 թվականներին պարսիկները Շահ Աբբաս Առաջինի հրամանով խանության բնիկ բնակչությանը՝ հայերին, գերեվարում են Պարսկաստան։ Կուսակալությունը հայաթափվում է և ավելի քան 300 հազար հայերի փոխարեն այստեղ բնակվելու են գալիս փոքրաքանակ քրդական և թյուրքական ցեղեր։ Նրանք ոչ միայն տիրանում են հայկական բնակավայրերին, այլև վերանվանում են դրանք։ Այդ ժամանակ էլ նշանակվում է առաջին ղեկավարը՝ Ամիրգունա խանը (1604-1628)։ Հայերը տեղափոխվում են Իրանի ներքին նահանգներ, հաստատվում Սպահանում, Նոր Ջուղայում, Թեհրանում և այլուր։ Այդ է պատճառը, որ գեներալ Իվան Պասկևիչի գլխավորությամբ ռուսական զորքերի կողմից Երևանի բերդի ազատագրման ժամանակ՝ 1827 թվականին, խանության 100,000 հպատակներից միայն 23,000-ն էր ազգությամբ հայ։ Հարևան Նախիջևանի խանությունում 50,000 բնակչից հայեր էին 12,000-ը ։
Վարչական բաժանում
Երևանի խանությունը կիսանկախ վարչատարածքային միավոր էր, որն ուներ իր դրոշը, զորքը և հպատակները։ Պարսկական տիրապետության ժամանակ շահերը խանության ղեկավար էին նշանակում էին խաներ՝ իրենց իշխանությունը ամրապնդելու համար։ Երևանի խանը օժտված էր ավելի մեծ իրավունքներով, քանի որ ղեկավարում էր սահմանային նահանգ։ Նա հաճախ ստանում էր բեյլերբեյ կամ բեկլարբեկ տիտղոսը։ Երևանի խանը կարող էր հարկ եղած դեպքում մարտադաշտ հանել ու ղեկավարել շրջակա խանությունների ու բեյությունների զորքերը՝ ստանձնելով զորահրամանատարի՝ սարդարի պաշտոնը։ Ընդ որում, նրա դրոշի տակ կարող էին դուրս գալ ոչ միայն մուսուլմաններից, այլև տեղաբնիկ հայերից կազմված զորագնդերը։ Երևանի խաները հիմնականում իշխող Ղաջարիների շահական դինաստիայից էին : Որոշ աղբյուրների համաձայն՝ արքայատոհմը ուներ թյուրքական ծագում ։ 18-րդ դարի երկրորդ կեսից Երևանի խաները ձեռք են բերում ինքնավարություն։ Աստիճանավար թուլանում է շահերի իշխանությունը Անդրկովկասում և Ատրպատականում (Իրանական Ադրբեջան) ձևավորված Հյուսիսային Իրանի խանությունների վրա։ Ամուր դիրքեր են գրավում նաև վրաց իշխանները, հայ մելիքները, թուրք բեկերը։ Երևանի խանությունը բաժանված էր 15 մահալների՝ Աբովյանի (Կըրխբուլաղ), Ապարանի, Արարատի (Վեդիբասար), Արմավիրի (Սարդարապատ), Արտաշատի (Գառնիբասար), Ծաղկաձորի (Դարաչիչակ), Գեղարքունիքի (Գյոկչա), Աշտարակի (Կարբիբասար), Թալինի, Սուրմալուի։ Խանության կենտրոն Երևանը առանձին վարչական միավոր էր համարվում և չէր մտնում որևէ մահալի մեջ։
Քաղաքի վարչական պաշտոնեությանն էին պատկանում նաև՝ բազարբաշին (շուկայի պետը), հասաս-բաշին (շուկայի պահակապետը) և ուրիշներ։ Քաղաքի ներքին կյանքում կարևոր դեր էին խաղում համքարությունները, որոնք, հանձինս իրենց քալանթարների (ավագ), նույնպես մասնակցություն ունեին քաղաքի ներքին վարչական և հասարակական գործերին։
Երևանում կար շուրջ 1000 խանութ, 8 մզկիթ, 7 եկեղեցի, 10 բաղնիք, 5 հրապարակ, 2 շուկա և 2 դպրոց-մեդրեսե։ Մահալներում գլխավորապես զբաղվում էին մյուլքադարային գյուղատնտեսությամբ, կային ջրանցքներ ու հովիտներ։ Ձորերից նշվում են Ամիրդարենց և Երմանի ձորերը ։ Մյուլքադար կարող էին լինել ոչ միայն խաները և բեկերը, այլև հայկական մելիքներն ու հայ եկեղեցին։ Գյուղացիները մշակում էին նրանց հողերը և հարկ տալիս։
Խաների ցանկ
Երևանի խաները հիմնականում Ղաջարիների դինաստիայից էին ։ Նրանք Նադիր շահի մահից հետո՝ 1747 թվականին համարյա անկախ էին։ Այս վիճակը տևում է մինչև 1790-ական թվականները, երբ աղա Մահմեդ խանը՝ Պարսկաստանի նոր շահը, պատժիչ արշավանք է կատարում Անդրկովկաս։ Խանությունները, բացի Երևանից ու Նախիջևանից, Պարսկաստանի կազմում մնում են 20 տարի՝ մինչև 1813 թվականի Գյուլիստանի հաշտությունը։ Իսկ 1827 թվականի Երևանի գրավումից և 1828 թվականի Թուրքմենչայի պայմանագրից հետո Պարսկաստանը կորցնում է ամբողջ Անդրկովկասը՝ հօգուտ Ռուսաստանի։
Երևանի խաների ցանկը՝ սկսած 1736 թվականից Նադիր շահի կողմից Երևանը հետ գրավելուց հետո։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հյուսիսային Իրանի խանություններ Կատեգորիա:Երևանի պատմություն Կատեգորիա:Ռուսական կայսրություն Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստան Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Մերձավոր Արևելքի պատմական պետություններ
Կարմիր հրապարակ (Յարոսլավլ)
Կարմիր հրապարակ (Кра́сная площадь, նախկին Սեմյոնովյան հրապարակ), հրապարակ Յարոսլավլ քաղաքի պատմական կենտրոնում։ Կազմավորվել է քաղաքի վերակառուցման ժամանակ 1778 թվականի գլխավոր հատակագծի համաձայն։
Պատմություն
17-18-րդ դարերում ապագա հրապարակի տեղում գտնվում էր Յարոսլավլի ամրոցի (Զեմլյանոյ Գորոդ) հյուսիսային բարձր անցումային աշտարակը, որը կամուրջ ուներ հնագույն խրամի վրա։ Աշտարակի դարպասից կիսաշրջանաձև դուրս էին գալիս Ստրելեցկայա, Ժուրավլյովան, Կալաշնայա, Գոլուբյատնայա, Բլագովեշչենսկայա և այլ փողոցները։ Աշտարակի մոտակայքի, փոքր բաց տարածքում, գտնվում էին խիտ փայտե շինություններով շրջապատված, Սեմյոնովյան ծխական համայնքի ՝ Սիմեոն Ստոլպնիկի (կառուցվել է 1723 թվականին) և Սուրբ Աստվածածնի (կառուցվել է 1738 թվականին) եկեղեցիները։
Եկատերինա II-ի կողմից 1778 թվականին հաստատված Յարոսլավլի գլխավոր հատակագծին համապատասխան, աշտարակից մինչև եկեղեցիներ ընկած ընդարձակ տարածքն ազատվեց շենքերից և ձևավորվեց նոր հրապարակ, որի չափերը զգալիորեն ավելի մեծ էին, քան ժամանակակիցը։ Հրապարակն անվանվեց Սեմյոնովսկայա՝ նրա վրա գտնվող եկեղեցիների անուններով։ Այժմ հրապարակից ճառագայթաձև դուրս են գալիս Վոլոգոդսկայա (Ստրելեցկայա), Բոլշայա Ռոմանովսկայա, Դվորյանսկայա, Իլյինսկայա, Բոլշայա Պետրոպովլովսկայա (Գոլուբյատնայա), Բլագովեշչենսկայա փողոցները և Սեմյոնովսկայա վայրէջքը դեպի Վոլգա։ 19-րդ դարի սկզբին հրապարակը կառուցապատվեց մեկ և երկու հարկանի շենքերով։ 1820 թվականին հրապարակի տարածքի չափերը կրճատվեցին հրշեջ կայանի կառուցման պատճառով։ Կայանի շենքի վերևի մասում կառուցվեց «Յարոսլավլի ամենաբարձր դիտաշտարակը»։
1821 թվականին քանդվեցին քաղաքի պարիսպները, լցվեցին խրամները, և դրանց տեղում կառուցվեցին Կազանսկի և Վոլժսկի պուրակները։ Հաջորդ տարի ապամոնտաժվեց բերդի աշտարակը (որը նույնպես կոչվում է Սեմյոնովսկայա)։ 1823 թվականին աշտարակի տեղում դարպաս կառուցվեց, բայց արդեն 1829 թվականին այն ապամոնտաժվեց։ Այն հատվածը, որտեղ գտնվում էր աշտարակը, դարձավ հրապարակի մի մասը։
1901 թվականին հրապարակի տարածքը կրճատվեց՝ Յարոսլավլի արական գիմնազիայի շենքի կառուցման պատճառով։ 1911 թվականին կառուցվեց հրշեջ կայանի նոր շենք, որը գոյություն ունի մինչ այժմ։
1918 թվականին, քաղաքում խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո, բոլշևիկները սկսեցին զանգվածաբար վերանվանել Յարոսլավլի փողոցները։ Վերանվանվեցին Սեմյոնովսկայա հրապարակից  դուրս եկող փողոցները՝ Ստրելեցկայան դարձավ Կարմիր, Իլյինսկայան և Պրոբոնայան՝ Խորհրդային, Դվորյանսկայան՝ Գրաժդանսկայա, Կազանսկի բուլվարը՝ Պերվոմայսկի։ Վերանվանման երկրորդ ալիքով 1924 թվականին Սեմյոնովսկայա հրապարակը վերանվանեցին Կարմիր, Սեմյոնովսկայայի վայրէջքը՝ Կրասնի, Կազանսկայա փողոցը՝ Պերվոմայսկայա, Բոլշայա Ռոմանովսկայան՝ Նեկրասովի, Բլագովեշչենսկայան՝ Շկոլնայա։ Հրապարակին նայող փողոցներից միակը, որն այդ ժամանակ չվերանվանվեց ՝ Գոլուբյատնայա, հետագայում վերանվանվեց Տերեշկովայի փողոց։ Այսպիսով, հրապարակի հետ կապված բոլոր պատմական տեղանունները փոխվեցին։
1933 թվականին խորհրդային իշխանությունները քանդեցին Սեմյոնովսկի ծխական համայնքի հնագույն տաճարները։ 1936 թվականին նրանց փոխարեն կառուցվեց «կամարով շինություն»։ 1939 թվականին «կամարով շինության» դիմաց տեղադրվել է Վլադիմիր Լենինի հուշարձաններից մեկը։
Շենքեր և շինություններ
Այլ փողոցներում,
Տրանսպորտ
Կարմիր հրապարակով են անցնում տրանսպորտային հոսքերը, որոնք միացնում են  քաղաքի կենտրոնը Բրագինոյին և Զավոլժսկի շրջանին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Յարոսլավլի հրապարակներ
Դրոբիշի (գյուղ, Վյազեմսկի շրջան)
Դրոբիշի (Дробыши), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի բնակավայրեր
Բերեգովոե (գյուղ, Ռոժիշչեի շրջան)
Բերեգովոե (Берегове), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռոժիշչեի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1645 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բերեգովոե գյուղում բնակվում էր 272 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1314 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 207 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռոժիշչեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1645 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հրաչուհի Դերձակյան
Հրաչուհի Դերձակյան ( - ՞), հայ դերասանուհի։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1886 թվականին, Կոստանդնուպոլսի Կեդիկ փաշա թաղամասում ։ Ավարտելով Դպրոցասիրացի Վարժուհյաց դպրոցը` մի քանի տարի ուսուցչուհի է աշխատել։ Կոստանդնուպոլսում հայ թատրոնի վերաբացումից հետո հրապուրվել է բեմական կյանքով և սկսել մասնակցել հայկական տարբեր ներկայացումների։ Դերձակյանը շատ լավ թուրքերեն գիտեր, ինչի շնորհիվ խաղացել է նաև թուրքերեն ներկայացումներում։
1909 թվականին, երբ հայտնի դերասանուհի Սիրանույշը Կովկասից եկել է Պոլիս, Վահրամ Փափազյանին և Հրաչուհի Դերձակյանին հրավիրել է միանալ իր թատերախմբին։
Վահրամ Փափազյանի հետ կազմելով «Հայ դրամատիկ թատերախումբը»` խմբի հետ մասնակցել է մի շարք հյուրախաղերի, մեկնել Եգիպտոս։
1921 թվականին որդու հետ մեկնել է ԱՄՆ։ Այնտեղ միացել է Պողոսյան թատերախմբին։
Ստեղծագործական կյանք
Հրաչուհի Դերձակյանը 1910-ական թվականներից մոտ երեսուն տարի ծառայել է հայ բեմարվեստին ։ Մոտ մեկ տասնամյակ իրենով զբաղեցրել է հայ և թուրք մամուլը և համարվել դրամատիկ լավագույն դերասանուհի։ Ժամանակին հայտնի է եղել Օֆելյայի, Դեզդեմոնայի, Էրիքայի, Սուսանի, Սեդայի, Մարգարիտի և այլ դերերով։
Նրա հայտնի խաընկերներից են եղել Վահրամ Փափազյանը, Շահխաթունին, Հովհաննես Զարիֆյանը։ Խաղացել է նաև Սիրանույշի խմբում, երբ վերջինս եղել է Պոլսում։ Այնուհետև միացել է Վահրամ Փափազյանի հիմնած «Հայ դրամատիկ թատերախմբին»` դառնալով խմբի հիմնական դերասանուհին ։ Այս թատերախմբի հետ մեկնելով Իզմիր, Եգիպտոս` հիմնականում խաղացել է ֆրանսիական պիեսների կանացի բոլոր գլխավոր դերերը։
Պոլսահայ թատրոնի վերաբացումից հետո դարձել է թատրոնի հիմնական արտիստներից մեկը։ Ժամանակի մամուլը գրել է նրա մասին. «Նախասիրած դերերը` Օֆելյա («Համլետ»), Էմիլիա («Կորրադո»), Սեդա («Հին աստվածներ»), Մարգարիտ («Պատվի համար»), Էրիքա («17 տարեկաններ»), Ֆլորա («Գնդապետ Բռիտո») »:
1921 թվականին մեկնելով ԱՄՆ` սկսել է համագործակցել տեղի հայկական թատերախմբերի ու արվեստագետների հետ։ Առաջին ներկայացումը եղել է ինքնուրույն բեմադրություն. բեմադրել է «Պատվի համար» պիեսը` խաղալով Մարգարիտի դերը։ Այս տարիներին հիմնականում հանդես է եկել Պողոսյան թատերախմբի հետ։ 1930-ական թվականներին սկսել է հեռանալ բեմական կյանքից։
Անձնական կյանք
1912 թվականին ամուսնացել է հայ բեմի հայտնի դերասան Վահրամ Փափազյանի հետ։ Միասին խաղացել են մի շարք ներկայացումներում։ Ժամանակի մամուլը նրանց միության մասին գրել է. «Ներկա թրքահայ բեմին ամենեն ցայտուն աստղը` Վահրամ Փափազյան կփոևձե փոքրկ համաստեղություն մը կազմել սա մթաստվեր երկրակամարին վրա, որ թրքահայ թատրոնն է։ Ու նորապսակ ամոլը` Վահրամ Փափազյան և Հրաչյա, ահա գլուխ են արդեն նոր ձեռնարկի մը, թատերական թուրնե մը, որ պիտի սկսի Իզմիրեն, շարունակվելու համար Ադանա, Հալեպ, Ալեքսանդրիա, Կահիրե» ։ 1913 թվականին Փափազյանը Պոլսից մեկնել է Թիֆլիս. զույգն ընդմիշտ բաժանվել է։
Հրաչյան ունեցել է մեկ որդի, որի հետ հետագայում մեկնել է ԱՄՆ։
Փափազյանի հետ ինքը կապ չի ունեցել, սակայն ԱՄՆ-ում ապրելու տարիներին երբեմն նրա անունը հայտնվել է Փափազյան ազգանվան հետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ
Դուրրասի գավառ
Դուրրաս (Qarku i Durrësit), Ալբանիայի գավառներից մեկն է, որը գտնվում է երկրի արևմտյան մասում։
Բնակչությունը 247 345 մարդ է (2001 թ-ի տվյալներով), իսկ տարածքը՝ 827 կմ².
Սահմանակից է՝
Աղբյուր
Կատեգորիա:Դուրրասի գավառ
Յուլյա Քրիստևա
Յուլյա Ստոյանովա Քրիստևա (Юлия Стоянова Кръстева, Julia Kristeva, հունիսի 24, 1941, Սլիվեն, Բուլղարիա) - լեզվի և գրականության բուլղարական ծագմամբ ֆրանսիացի հետազոտող, հոգեվերլուծաբան, գրող, նշանագետ, փիլիսոփա և հռետոր։
Կենսագրություն
Ծնվել է Սլիվենում, Բուլղարիայում։ 1960-ական թվականներից ապրում է Ֆրանսիայում։ Ֆրանսիացի գրող և քննադատ Ֆիլիպ Սոլլերսի կինն է, ով «Tel Quel» խմբի առաջնորդներից մեկն է։ Երեք երեխաների մայր է։
Գիտական գործունեություն
Պոստստրուկտուրալիզմի ներկայացուցիչ։ Ռ. Բարտի աշակերտուհի, Մ.Մ. Բախտինի գաղափարների ջատագով և մեկնաբան։ Քրիստևայի գիտական հետաքրքրությունների ասպարեզում են նշանագիտությունը, լեզվաբանությունը, գրականագիտությունը, հոգեվերլուծությունը։
«Հեղափոխական լեզվահոգեվերլուծության» սկզբնական տեսությունների, միջտեքստայնության, գենո- և ֆենո-տեքստի հիմնադիրը։ Գրել է այնպիսի աշխատություններ, ինչպիսիք են «Նշանագիտություն»-ը (1969), «Պոետիկ լեզվի հեղափոխություն»-ը (1974), «Պոլիլոգ»-ը (1977) և հիմնարար հոդվածը՝ «Պոետիկայի կործանումը» (1967)։
Բացի այդ Յուլյա Քրիստևան վարում է հասարակական ակտիվ գործունեություն որպես ֆեմինիստ և հրապարակախոս։ Քրիստևայի գլխավոր թեմաներից մեկը իգական սեռի՝ որպես անկախ ամբողջության ֆենոմենի հետազոտությունն է ։ Նա դիտարկում է կանացի սկիզբը ոչ միայն որպես գենդերային ծրագրերի տարր, այլ նաև որպես անկախ երևույթ, որը մոտ է ոչ հոդակապված, թաքնված, խթոնիկ և սուրբ ձևերին։ Քրիստևան ուշադրություն է դարձնում նրան, որ կանացի ֆենոմենի վերափոխումը տանում է սրբության զգացումի իջեցմանը, այսինքն՝ ոչ նյութական տարրի կորստին 20-րդ դարի մշակույթում։
Գրական գործունեություն
Մի քանի վեպի հեղինակ։ Նրա վեպերից է «Մահ Բյուզանդիայում» ստեղծագործությունը, որում Քրիստևան մի կողմից հանդես է գալիս որպես արտասովոր գրող՝ հանդիսանալով Ու. Էկոյի կողմից դրված «սեմիոտիկ» վեպի ավանդույթների շարունակողը, մյուս կողմից նա անգամ գեղարվեստական գործեր գրելիս չի դադարում լինել մտածող։ Ըստ մշակութաբան Ա.Բեսպալովի՝ Քրիստևան կարող էր նույնիսկ վեպեր չգրել, քանի որ նրա գիտական աշխատանքները ամենից շատ գրականություն են հիշեցնում, իսկ նրա գրականության մեջ հաճախ կարելի է նկատել գիտական տրակտատի գծեր ։
Յու. Մ. Լոտմանը, ուսումնասիրելով Էկոյի «Վարդի անունը» վեպը, գրում է. «Փորձենք մի նախադասությամբ սահմանել՝ ինչով է զբաղված Վիլհելմ Բասկեռվիլսկին մենաստանում։ Նա զբաղված է վերծանումներով։ Ե՜վ ուղիղ իմաստով կոդավորված գրերի ընթերցմամբ, և՜ փոխաբերական։ Այն, ինչ ուրիշ մարդկանց համար լուռ իր է, նրա համար նշան է, որը շատ բան կարող է պատմել նրան, ով հասկանում է դրա լեզուն »: Այս սահմանումը կարելի է վերագրել նաև «Մահ Բյուզանդիայում» վեպի գլխավոր հերոսուհուն՝ մի լրագրողուհու, ով քննում է մի շարք անհասկանալի սպանություններ։ Ա. Բեսպալովը ցույց է տալիս, որ գլխավոր հերոսը պատահաբար չէ կին. դա «ֆեմինիստական պատասխան» է Էկոյի վեպին, որի հայելային արտացոլանքն է հանդիսանում Քրիստևայի տեքստը։ Վեպը կարդալիս ընթերցողի առաջ բացվում է ժամանակակից աշխարհի քրիստևյան փիլիսոփայական ըմբռնումը, որի կվինտէսսենցիան արտահայտվում է հետևյալ արտահայտության մեջ. Նույնիսկ սատանան մեռավ, մնացին ափիոնն ու կոկաինը, զանգվածային լրատվամիջոցների դարը թմրամոլների դարն է (Քրիստևա, 2007։ 129)։ Այստեղ, Ա. Բեսպալովի կարծիքով, մենք գտնում ենք «պոստմոդեռնիստական որակյալ հեգնանք Նիցշեի «Աստված մահացել է» հայտնի բանաձևի նկատմամբ» ։
Եթե մահացել է ​​ոչ միայն Աստված, այլ նաև Սատանան, ապա ժամանակակից աշխարհը անապատ է՝ բնակեցված մարդ-ռոբոտներով՝ «ունակ միայն անվերջ կուլ տալու և միջտեքստային նշանները լուսաբանելու»։ Նման խորքային մտքեր են թաքնված, թվում է թե, պարզունակ դետեկտիվ վեպի սյուժեի հետևում՝ հրապարակված «մասսայական դետեկտիվի» մեր շարքում։
Հայրենական բանասեր Տ. Ամիրյանը իր դիսերտացիայում հետազոտում է «Մահ Բյուզանդիայում» ստեղծագործությունը որպես վեպ, որը միաժամանակ գտնվում է ժանրային տարբեր կանոնների միջև՝ ստեղծելով վիպական «միջին» տարածություն, որում Քրիստևան հմտորեն ներառում է տեսական սեփական հասկացությունները։ Ըստ Ամիրյանի՝ Քրիստևայի ստեղծագործությունը «նամակ-պատասխանի» նմուշ է հանդիսանում զանգվածային մշակույթի նկատմամբ. տարածված պարանոիդ դետեկտիվին հակադրվում է պատմության դեպրեսիվ-մելանխոլիկ վերապրման մոդելը։ Դա հեղինակի խորը անձնական վեպն է, որտեղ անկասկած տեղի է ունենում ավտոֆիկտիվ նամակի ձևավորում։
Հոգեվերլուծաբանական գործունեություն
Ժակ Լաքանի սեմինարների մասնակից Յուլյա Քրիստևան ուսուցչի մահից հետո այնուամենայնիվ չմտավ լաքանյան դպրոցներից և ոչ մեկը։ Հանդիսանում է Փարիզի հոգեվերլուծաբանական հասարակության (SPP) տիտղոսակիր անդամ։ Հնարավոր է՝ հենց հոգեվերլուծությունն է Յուլյա Քրիստևայի կյանքի և ստեղծագործության հիմարար քարը։ Տեքստերի վերլուծության սկզբունքները, որոնք օգտագործվում են հետազոտողի կողմից, ուղղակիորեն տանում են դեպի Ֆրոյդի և Լաքանի գրվածքները (դեռ չհաշված Քրիստևայի սեփական, բնօրինակ մշակումները)։ Եվ մինչև այսօր նա համարվում է հոգեվերլուծության կլոր սեղանների կանոնավոր մասնակիցներից մեկը։ Այդպես «Նուվել Օբսերվատյոր» թերթը հրապարակել է «Շաբաթ 24 — 31 мая 2010: „Freud: le fond du débat“ Julia Kristeva et Michel Onfray répondent aux questions du Nouvel Observateur» բանավեճի նյութերը։ Այնտեղ հիմնականում Քրիստևան հայտնել է, որ 21-րդ դարում հոգեվերլուծությունը ենթարկվում է արմատական փոփոխությունների.
"«Պրուստի օրինակով յուրաքանրյուր վերլուծող կարող է ասել. «Հիվանդները իրենց մոտ են զգում սեփական հոգուն... Զգացմունքները, մշտապես շրջապատելով հոգին, չեն հանդիսանում նրա անշարժ բանտը, ընդհակառակը, նրան իմպուլս են հաղորդում, որը հնարավորություն է տալիս գերազանցել ինքն իրեն։» Հոգեվերլուծությունը առաջարկում է ոչ այլ ինչ, քան հոգեկանի վերակազմակերպում և մշտական ​​դինամիկա <…> Մեդիա գաղափարախոսները պնդում են՝ քանի որ կոպիտ սեքսը զբաղեցրել է էկրանները, իսկ «աուտիզմ» և «իրականության հերքում» բառերը տեղ են գտել նույնիսկ քաղաքական մարտերում, ապա հասարակության դիմադրությունը սպառված է, և հոգեվերլուծությունը այլևս անելիք չունի։ Այնինչ, այդ շատախոսողները նույնիսկ չեն հասկանում՝ ինչ է հոգեվերլուծությունը, որ մտավոր կյանքը չի սահմանափակվում սեռական ակտով զբաղվող օրգանիզմներով. հոգեվերլուծությունը ենթադրում է հուզմունք, ցավ, հաճույք, որոնք կազմում են տպավորությունների, բառերի, մտքերի, կանխատեսումների բարդ ճարտարապետություն <...> Ասում են՝ հիստերիան վերացել է։ Անհեթեթություն։ Հոգեկան հուզմունքի և նրա բանավոր ներկայացուցչության հիստերիկ բաժանումը անընդհատ բացահայտվում է ներկա ժամանակում, ազատ ասոցիացիաներում և փոխանցման դինամիկայում <…> Հոգեվերլուծության ապամոնտաժումը ուղղված է ոչ թե երևակայական իդեալներին, այլ հուդա-հունական-լատինական ժառանգության վերագնահատմանը, որում հոգեվերլուծությունը գտնում է համընդհանուր մարդաբանական բացություն և մարդկային փորձի մտերմություն, որոնց սպառնում է ավտոմատացում։ Այսօր իշխում է իրական ասիմբոլիզմ, որը վկայում է մի կողմից անկման մասին, իսկ մյուս կողմից սենսացիոնիստական ​​կոմունիզմի սկզբի մասին, որը հեդոնիզմ է խոստանում բոլորին։ Այս ալիքը, որում լրատվամիջոցները հաճույք են գտնում, սպառնում է գրքերի և բառերի քաղաքակրթությանը։ Դա հոգեվերլուծության խնդիրն է։»"«Magazine literature»-ին տված իր վերջին հարցազրույցներից մեկում Քրիստևան կիսվեց իր անսպասելի հետազոտական ​​ծրագրերով։ Հետազոտողը որոշեց անդրադառնալ հայտնի դերասանուհի Օ.Լ.Կնիպպերի արվեստին՝ այն վերլուծելով լեզվահոգեբանական վերլուծության եղանակով։ Քրիստևան դրանում տեսնում է բարձր հումանիստական ​​իմաստ.
Ճանաչում
Եվրոպայի և Միացյալ Նահանգների բազմաթիվ համալսարանների պատվավոր դոկտոր, Բրիտանական ակադեմիայի անդամ։
Քննադատություն
Ալան Սոկալի և Ժան Բրիկմոնի «Մտավոր հնարքներ» գրքի գլուխներից մեկը նվիրված է Քրիստևայի տեքստերում մաթեմատիկական տերմինաբանության օգտագործմանը ։ Գլխի վերջում հեղինակներն ամփոփում են.
"«Որպես եզրակացություն մենք կարող ենք ասել, որ Քրիստևայի գիտական ​​չարաշահման վերաբերյալ մեր գնահատականը նման է նրան, ինչ մենք տվել ենք Լաքանին։ Մենք նշում ենք, որ ընդհանուր առմամբ նա գոնե աղոտ պատկերացում ունի այն մաթեմատիկայի մասին, որին անդրադառնում է, նույնիսկ եթե նա միշտ չէ, որ հստակ հասկանում է իր օգտագործած տերմինների իմաստը։ Բայց այս տեքստերի բարձրացրած հիմնական խնդիրն այն է, որ Քրիստևան ոչ մի կերպ չի արդարացնում այդ մաթեմատիկական հասկացությունների կարևորությունը այն ոլորտներում, որոնք նա մտադիր է ուսումնասիրել. լեզվաբանություն, գրական քննադատություն, քաղաքական փիլիսոփայություն, հոգեվերլուծություն։ Եվ դրա պատճառը, մեր կարծիքով, այն է, որ որպես այդպիսին կարևորություն չկա։ Նրա արտահայտությունները ավելի իմաստալից են, քան Լաքանինը, բայց իր էրուդիցիայի մակերեսայնությամբ նա գերազանցում է նույնիսկ նրան։»"Ըստ բուլղարական հանձնաժողովի, որը զբաղվում է սոցիալիզմի տարիներին հատուկ ծառայությունների քաղաքացիների աշխատանքի վերաբերյալ տվյալների բացահայտմամբ, փիլիսոփա Յուլյա Քրիստևան իբր համագործակցել է Բուլղարիայի հետախուզական ծառայությունների հետ։ Ըստ հրապարակված փաստաթղթերի ՝ 1971-ից 1973 թվականներին Քրիստևան եղել է ՊԱԿ առաջին գլխավոր տնօրենի գործակալը, որը զբաղվում էր արտաքին հետախուզությամբ։ Այդ ժամանակ նա ապրում էր Ֆրանսիայում։ Հատուկ ծառայությունների փաստաթղթերում նա հանդես էր գալիս Սաբինա անունով ։ Քրիստևան հերքում է դա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանական ակադեմիայի թղթակից-անդամներ
Վասիլևսկի գյուղական խորհուրդ (Պոլտավսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Վասիլևսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 886 մարդ։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Բրաուն շրջան (Ինդիանա)
Բրաուն շրջան (Brown County), ԱՄՆ Ինդիանա նահանգի 92 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 808 կմ² է, բնակչությունը՝ 15,242 մարդ (2010 թ. տվյալներով )։ Շրջկենտրոնն է Նեշվիլ բնակավայրը ։ Կազմավորվել է 1836 թվականին։
Աշխարհագրություն
Համաձայն ԱՄՆ-ի Մարդահամարի բյուրոյի տվյալների, շրջանի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 820 073 կմ², որոնցից 808 029 կմ²-ը զբաղեցնում է ցամաքը և 12 044 կմ² կամ 1 470 %-ը՝ բնական ջրամբարները։ Բրաուն շրջանը կապված է Բենտոն շրջանի հետ, որը համարվում է Ինդիանայի ամենանոսր բնակեցված շրջանը։
Բրաուն շրջանը սահմանակցում է.
Կլիմա
Վերջին տարիների ընթացքում, Նեշվիլում միջին ջերմաստիճանը հունվարին կազմել է նվազագույնը -7 °C, հուլիսին՝ առավելագույնը +30 °C: Շրջանի պատմության մեջ գրանցված ամենանվազագույն ջերմաստիճանը դիտվել է 1985 թվականի հունվարին (-29 °C), իսկ ամենաբարձր ջերմաստիճանը՝ 1936 թվականի հուլիսին (+43 °C)։ Միջին ամսական տեղումների քանակը տատանվում է հունվարին 68 մմ-ի և մայիսին 130 մմ-ի սահմաններում։
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով բնակչության թիվը կազմել է 15 242 մարդ։ Բնակչության խտությունը՝ 18,919 մարդ/կմ²։ Շրջանի տարածքում հաշվվում է 7 163 բնակելի շինություն։ Բնակչության ռասայական կազմն է՝ սպիտակամորթներ՝ 98,16 %, աֆրոամերիկացիներ՝ 0,21 %, արմատական ամերիկացիներ (հնդկացիներ)՝ 0,22 %, ասիացիներ՝ 0,20 %, հավայացիներ՝ 0,01 %, այլ ռասաների ներկայացուցիչներ՝ 0,37 %, երկու կամ ավել ռասաների ներկայացուցիչներ՝ 0,82 %: Իսպանախոսները կազմել են բնակչության 0,88 %-ը՝ անկախ ռասայից։ Շրջանի բնակչության 27,2 %-ը 2010 թվականի դրությամբ ծագումով գերմանացիներ էին, 13,1 %-ը՝ իռլանդացիներ, 11,6 %-ը՝ անգլիացիներ և 11,3 %-ը՝ ամերիկացիներ։ Նրանք, ովքեր հղում են անում Բրաուն շրջանի ամերիկյան ծագմանը, հիմնականում անգլիական արմատներ ունեն, այնուամենայնիվ, անգլիական արմատներով ամերիկացիների մեծ մասը բնութագրվում են որպես ամերիկյան ծագում ունեցողներ, քանի որ նրանց արմատները Հյուսիսային Ամերիկայում էին երկար ժամանակ, որոշ դեպքերում՝ 1600-ականներից սկսած։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ինդիանայի շրջաններ
Մատենագրութիւնք (1427, Ներսես Լամբրոնացի)
Ներսես Լամբրոնացի, Մատենագրութիւնք (1427), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1427 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 14-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 16×11.5 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 386 թերթից։ Գրված է միասյուն բոլորգրով։ Պահպանակը ունի 4 էջ, գրված է՝ մագաղաթի վրա՝ վրացերենով։ Կազմը` կաշեպատ տաղտակ դրոշմազրդ, աստառը՝ դրոշմազարդ կտավ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Վարդովյան թատրոն
Վարդովյան Թատրոն, հայկական պրոֆեսիոնալ թատերախումբ։
Թուրքական աղբյուրներում կոչվում է նաև «Օսմանյան թատրոն» և «Կետիկ Փաշայի թատրոն»։ Հիմնադրվել է 1868 թվականին՝ Հ․ Վարդովյանի ջանքերով ՝ Կ․ Պոլսի Կետիկ Փաշա թաղամասում, « Արևելյան թատրոն »-ի դերասանական ուժերով։
Թատերախումբն ամառային ներկայացումներով հանդես է եկել Սկյուտար թաղամասի Ազիզիե թատրոնում, իսկ ձմեռային ներկայացումներով՝ Կետիկ Փաշայի թատրոնում ։ 1869 թվականին սուլթանական կառավարությունից ստացել է տասը տարվա գործունեության պետական մենաշնորհ ՝ ներկայացումները հայերեն և թուրքերեն լեզուներով բեմադրելու պայմանով։ «Վարդովյան թատրոնը» Մերձավոր Արևելքի ամենամեծ ու կայուն ծրագրով գործող թատերախումբն էր։ Ունեցել է տարբեր ամպլուայի 70-ից ավելի դերասան-դերասանուհի, մի քանի ռեժիսոր, պարուսույց, քսան հոգուց բաղկացած նվագախումբ, որի ղեկավարներն են եղել ՝ Գ․ Սինանյանը, իտալացի կոմպոզիտոր Ֆոսքինին։
«Վարդովյան թատրոնն» իր գործունեության առաջին հինգ տարում պահել է « Արևելյան թատրոն »-ի ազգային դիմագիծը՝ խաղացանկում լայն տեղ տալով հայ ժողովրդի անցյալի պատմությունն արտացոլող պատմական ողբերգություններին և ժամանակի բարքերը ներկայացնող կատակերգություններին։ Բեմադրվել են ՝ Մ․ Պեշիկթաշլյանի, Ս․ Հեքիմյանի, Խ. Գալֆայանի, Պ․ Դուրյանի,  Պարոնյանի և այլ հեղինակների գրեթե բոլոր ողբերգությունները, նկատելի դեր կատարելով հայերի ազգային ինքնագիտակցության բարձրացման, լուսավորական շարժման տարածման գործում։ Խաղացանկում տեղ են գտել նաև արևմտաեվրոպական դասական հեղինակների մի շարք պիեսներ՝ Վ․ Հյուգոյի «էռնանի», «Թագավորը զվարճանում է»։
Գրականություն
Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական թատրոններ Կատեգորիա:Ստամբուլի թատրոններ
Քերոլ շրջան (Ինդիանա)
Քերոլ շրջան (Carroll County), ԱՄՆ Ինդիանա նահանգի 92 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 963 կմ² է, բնակչությունը՝ 20.165 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Դելֆի բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1828 թ.։
Կատեգորիա:Ինդիանայի շրջաններ
Նիժնեատաշևո (գյուղ, Դյուտյուլինսկի շրջան)
Նիժնեատաշևո (Нижнеаташево, Түбәнге Аташ), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դյուտյուլինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դյուտյուլինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ռակլետ
Ռակլետը թե պանրի տեսակ է և թե շվեյցարական ուտեստ։ Ռակլետը կերակրի հիմնական բաղկացուցիչը տաքացվող պանիրն է, որի հալչող մասը քերելով անջատվում է։
Պանիր
Ռակլետը կիսաամուր, կովի կաթի պանիր է, հիմնականում օգտագործվում է հալեցման համար։ Այն որպես կանոն կլոր օղակի տեսք ունի, քաշը՝ 6 կգ։