cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գարեջրագործությունն Ավստրիայում
Ավստրիական գարեջրագործները երբեք չեն հետևել 1516 թվականին ընդունված գարեջրի մաքրության օրենքից բխող խիստ սահմանափակումներին։ Դրա արդյունքում, ի տարբերություն Գերմանիայի, Ավստրիայում հումքի և գարեջրի եփման տեխնոլոգիաների առավել լայն շրջանակ է կիրառվել։ Ավստրիայի ամենահայտնի գարեջուրը նման է մարտյան գարեջրին՝ մերցենին (Märzen, Märzenbier), որը թույլ խմորմամբ և անպայման վաղ գարնանն է պատրաստում։ Բայց այնուամենայնիվ, այս գարեջրի տեսակի պատրասպան ավստրիական ոճը նույնպես փոքր-ինչ տարբերվում է գերմանականից։
Պատմություն
Ավստրիայում գարեջրագործությունը սկիզբ է առել Գերմանիայում և Չեխիայիայում այդ ավանդույթի հիմնադրման հետ միաժամանակ։ Ավստրիայում նույնպես, սկզբնական շրջանում գարեջուրը եփվել է հիմնականում վանական համալիրներում, սակայն արդեն 19-րդ դարի կեսերին երկիրը դարձել է Եվրոպայում գարեջրագործության հիմնական կենտրոններից մեկը։
Չնայած ավստրիացիները պնդում են, որ իրենց երկրում զարգացած է գինեգործությունը, սակայն գարեջրագործությունը նույնպես վերելք է ապրում, և համաձայն վիճակագրական տվյալների, Ավստրիան աշխարհում երկրորդ տեղն է զբաղեցնում (Չեխիայի Հանրապետությունից հետո) բնակչության մեկ շնչի հաշվով սպառվող գարեջրի քանակությամբ։ Յուրաքանչյուր ավստրիացուն տարեկան բաժին է ընկնում 107.8 լիտր գարեջուր։
Արտադրություն և տեսակներ
Գարեջրի սպառման ժամանակակից շուկան Ավստրիայում համեմատաբար մեծ չէ։ Տեղական գարեջրագործական ընկերությունները արտադրում են ավելի քան 360 տեսակի գարեջուր, որոնց տարեկան ընդհանուր արտադրությունը ավելի քան 8 միլիոն հեկտոլիտր է կազմում։
Ավստրիայում 2012 թվականից ի վեր գարեջրագործական ոլորտի ցուցանիշները հետևյալն են -	Արտադրության ծավալը` 8.917 մլն հեկտոլիտր -	Արտահանման ծավալը` 713.000 հեկտոլիտր -	Ներմուծման ծավալը` 673.000 հեկտոլիտր -	Սպառումը `9.105 մլն հեկտոլիտր -	Գոյություն ունեցող գարեջրագործական ընկերություններ՝ 170 (+ 97 փոքր գարեջրագործական արտադրամասեր)։
Ըստ պատրաստման տեխնոլոգիայի՝ ավստրիական գարեջրի տեսակների գերակշիռ մասը արտադրվում է ստորին խմորման մեթոդով։ Ներկայում առավել տարածված են բաց լագերները (Pale Lager, Light Lager), որոնցից ամենահայտնիներն են Gösser, Stiegl, Zipfer, Ottakringer, Schwechater, Egger, Wieselburger, Fohrenburger, Hirter, Kaiser, Zwettler գարեջրի տեսակները։
Բացի այդ, ավստրիացի գարեջրագործների մոտ տարածված է մարտյան գարեջուր պատրաստելու ավանդույթը։ Վաղ գարնանը Ավստրիայում պատրաստում են Gösser Märzen, Zipfer Märzen, Schwechater Zwikl, Gösser Bock, Eggenberg Urbock 23, Ottakringer 2000, Eggenberg Nessie տեսակները։
Ավստրիացի գարեջրագործները ծննդյան տոներին ընդառաջ պատրաստում են նաև մեկ այլ սեզոնային գարեջուր՝ Սուրբ Ծննդյան համար նախատեսված Samichlaus-ը։
Ավստրիան հպարտանում է նաև իր ցորենի գարեջրային տեսակներով, որոնք պատրաստվում են վերին խմորման շնորհիվ՝ Edelweiss Weissbier, Stiegl-Weisse և այլն։
Վիեննական լագեր
Վիեննական լագերը (Vienna lager) «եվրոպական սաթագույն լագեր»-ի (European Amber Lager) տեսակ է։ Այն ստեղծվել է 1840 թվականին ավստրիացի գարեջրագործ Անտոն Դրեերի կողմից, Schwechat գարեջրի գործարանում և կոչվել է վիեննական գարեջուր կամ վիեննական լագեր։ Դրեերը գարեջրի մեծ գործարան է հիմնել Վիեննայում, իսկ ավելի ուշ նաև Բուդապեշտում, Տրիեստում և Միխալովցեում (Բոհեմիա)։ 1930 թվականին վիեննական գործարանը սնանկանում է, և նոր գարեջրի տեսակը Ավստրիայում դադարում է թողարկվել ։
Այժմ վիեննական լագերը մեծ պահանջարկ ունի հիմնականում Ատլանտյան օվկիանոսի մյուս կողմի այն երկրներում, որոնք են՝ Մեքսիկան և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները ։
Այս գարեջուրը պատրաստելու համար օգտագործվում է միայն բարձրորակ ածիկ, որը համադրվում է ազնվական սորտի գայլուկի հետ։ Վիեննական լագերն առանձնանում է իր վառ կարմիր գունավորմամբ արտահայտված սաթագույնից մինչև մեղրագույն։ Այն առանձնանում է նաև իր թափանցիկությամբ, առատ, դեղին և կայուն փրփուրով, վիեննական կամ մյունխենյան ածիկային ընդգծված հարուստ համով, գայլուկի նրբերանգներով։ Սպիրտի պարունակությունն ընդհանուր զանգվածի 4.5-ից 5.7 % է կազմում ։
Այս տեսակն այսօր արտադրվում է մի քանի ավստրիական գարեջրի գործարաններում։ Գարեջուրն արտադրվում է հետևյալ ապրանիշերի ներքո՝ Ottakringer Wiener Original, Schloss Eggenberg Nessie, Stiegl-Ambulanz Wiener Lager, Gusswerk Wiener Lager, Gablitzer Wiener Lager, Brew Age Malzstrasse:
Շտեյնբիր
Նախկինում քաղցուն եփելու անոթները պատրաստվում էին փայտից, ուստի հնարավորություն չկար դրանք տաքացնել կրակի վրա։ Նման կերպ, քաղցուն եռացնելու միակ տարբերակը մնում էր քարի միջոցով իրականացնելու տարբերակը։ Նման մեթոդով ստացված գարեջուրը առանձնանում էր սովորական գարեջրից, քանի որ քարը կարամելացնում էր ածիկային շաքարը և վառ արտահայտված սեխի բույր հաղորդում ։
Սովորաբար steinbier –ը չեն ֆիլտրում։ Քարի գարեջուրն ունի ընդհանուր զանգվածի մեջ 4.5-ից 7.2 % ալկոհոլի պարունակություն։ Այս էկզոտիկ գարեջրի ավստրաիկան տարբերակները արտադրվում է Gusswerk Urban-Keller's Steinbier ապրանքանիշի ներքո ։
Տրապիտյան գարեջուր
Տրապիտյան գարեջուրը (Bière trappiste, Trappistenbier) պատրաստվում է տրապիստ-վանականների կողմից կամ նրանց հսկողության ներքո։ Ամբողջ աշխարհում հաշվվում է 174 տրապիստական աբբայություն, սակայն դրանցից միայն 8-ն են (6-ը Բելգիայում, 1-ը՝ Նիդեռլանդներում և 1-ը Ավստրիայում), որ պատրաստում են տրապիստական գարեջուր և իրավունք ունեն պիտակի վրա դնել «իսկական տրապիստական արտադրանք» մակնշումը, որը նշանակում է, որ արտադրանքը համապատասխանում է «Միջազգային տրապիստական ասոցիացիայի» նորմերին ։ Engelszell-ը ավստրիական տրապիստական գարեջուր է, որը արտադրվում և շշալցվում է Վերին Ավստրիայում գտնվող Stift Engelszell աբբայության գարեջրային արտադրամասում։ Այդ աբբայությունում գարեջրի պատրաստմամբ են զբաղվում 1590 թվականից, սակայն 1929 թվականին արտադրությունը դադարեցվել է ։
2011 թվականին սկսվել է նոր արտադրամասի կառուցումը։ Այն տեղակայված է վանական համալիրի տնտեսական կառույցում և հնարավորություն ունի տարեկան արտադրել 2500 հեկտոլիտր գարեջուր ։
2012 թվականի փետրվարի 8-ին ավստրիական աբբայության նոր գարեջրային արտադրամասում պատրաստում են առաջին տրապիստական գարեջուրը, որի արտադրությունը դադարեցվել էր 1929 թվականին։ Ավստրիական այս նոր գարեջուրը առևտրի կետերում հայտնվել է 2012 թվականի մայիսին 2 տարատեսակով։ Մեկը՝ Engelszell Benno-ն, բաց գարեջուր է ալկոհոլի 6.9% պարունակությամբ, իսկ մյուսը՝ Engelszell Gregorius-ը, մուգ գարեջուր է, ալկոհոլի 9.7% պարունակությամբ ։
Ավստրիական գարեջրի գործարաններ
Ավստրիայի ամենախոշոր գարեջրի գործարանը «Brau-Union AG» - ն է, որը միավորում է մի քանի գարեջրագործարաններ՝ զբաղեցնելով շուկայի 56% մասնաբաժինը։
Տարեկան 500.000 հեկտոլիտից ավելի արտադրական հզորությամբ մեծ գործարաններ են՝
Տարեկան 100.000-500.000 հեկտոլիտեր արտադրական ծավալով միջին գործարաններ են՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գարեջուրն Ավստրիայում Կատեգորիա:Ավստրիայի տնտեսություն
Թայբըրն
Թայբըրն (Tyburn), գյուղ Միդլսեքս կոմսությունում, այժմ Լոնդոնի Վեսթմինսթեր քաղաքային շրջանում։ 1196-1783 թվականներին համարվել է Լոնդոնում դատապարտյալների մահապատիժ իրականացնելու պաշտոնական վայրը։
Պատմություն
Գյուղի անունը ծագել է Թայբըրն առվակից (Tyburn Brook), որը Թեմզա թափվող Ուեսթբորն գետակի (River Westbourne) վտակն է։ Թայբըրն անունը նշանակել է Սահմանային վտակ (Teo Bourne) ։ Թայբըրն տեղանքը հիշատակվում է դեռևս «Ահեղ դատաստանի գրքում» և գտնվել է ժամանակակից Մարմարյա դարպասի տեղում, Օքսֆորդ սթրիթի արևմտյան ծայրում։ Մինչև Օքսֆորդ սթրիթի ի հայտ գալը Թայբըրն գյուղ տանում էին Թայբըրն Ռոուդ (Tyburn Road) և Թայբըրն Լեյն (Tyburn Lane)։ 1236 թվականից Լոնդոնի անագե խողովակներով ինքնահոսով ջուր է մատակարարվել Թայբըրնի աղբյուրներից։ Ջրից բոլորը կարող էին օգտվել ։ Թայբըրնը հին ժամանականերից կատարել է որոշակի հասարակական դեր։ Այստեղ են գտնվել նոր քարեդարյան հուշարձան Օսվուլֆ Սթոունը (Oswulf’s Stone), որի անունով է կոչվել Միդլսեքսի տարածքում գտնվող հին անգլիական Օսուլսթոն Հանդրիդ (Ossulstone Hundred) համայնքը։ 1851 թվականին, Մարմարյա դարպասի կառուցման ժամանակ հնադարյան քարը թաղվել է, բայց հետագայում հանվել է ցուցադրվել դարպասի կողքին։ 1869 թվականին քարը անհետացել է։
Մահապատիժներ Թայբըրնում
1196 թվականին Թայբըրնում գետի ափին կատարվել է առաջին մահապատիժը և փաստագրվել է։ 1571 թվականին ներկայիս Մարմարյա դարպասի տեղում կառուցվել է Թայբըրնի ծառը (Tyburn Tree)։ Այդ եռակի ծառը (Triple Tree) սարքված է փայտյա չորսուներից, հիմքում եռանկյուն պրիզմա էր։ Ժողովուրդն այն անվանում էր եռաոտ ծեծանստարան (three legged mare)։ Այդ կախաղանի վրա կարելի էր միաժամանակ 24 մարդ կախել։ Նա բարձր դիրք էր գրավում և Լոնդոնի արևմտյան մասում լավ կողմնորոշիչ էր և հանդիսանում էր օրինականության խորհրդանիշ։ Հաճախ օգտագործվել է մասսայական մահապատիժների համար, ինչպես՝ 1649 թվականի հունիսի 23-ին, երբ միանգամից կախել են 23 տղամարդու և մեկ կնոջ։ Մահապատիժներից հետո մարմինները կամ թաղվում էին մոտակայքում կամ հանձնվում էին բժիշկներին անատոմիական փորձերի համար ; 1540 թվականին պառլամենտի ընդունած օրենքի համաձայն բժիշկ-վիրաբույժերի գիլդիան (Surgeons Guild) միացել է վարսավիների ընկերության (Company of Barbers) հետ և այդ միությանը թույլատրվել է փորձերի համար տարեկան մահապատժի ենթարկված չորս հանցագործի դիակ վերցնել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լոնդոնի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Լոնդոնի պատմություն
Կոկոյի գաղտնիքը
«Կոկո» (Coco), 2017 թվականի լիամետրաժ համակարգչային անիմացիոն երաժշտական ֆիլմ, ստեղծված Pixar Animation Studios ստուդիայի և հրապարակված Walt Disney Pictures ընկերության կողմից։ Ֆիլմում հերոսներին հնչյունավորել են` Էնթոնի Գոնսալեսը, Գաել Գարսիա Բեռնալը, Բենջամին Բրեթը, Ալանա Յուբակը և Ռենե Վիքթորը։
Ֆիլմի հայեցակարգը հիմնված է մեքսիկական Մեռյալների Տոնի հիման վրա։ Pixar-ը 2016 թվականին սկսեց ֆիլմի աշխատանքները։ Ոգեշնչման որոնման համար Լի Անկրիչը՝ ֆիլմի անձնակազմի անդամների հետ միասին անցկացրեցին հետազոտական արշավ դեպի Մեքսիկա։ Ֆիլմում կմախքների տեսքը վերափոխված է, որպեսզի նրանց ավելի գրավիչ դարձնի։ Կոմպոզիտոր Մայքլ Ջակինոն, որը աշխատել է Փիքսարի այլ ֆիլմերի վրա, վերադարձավ երգ գրելու աշխատանքին։
Ժապավենը պարգևատրվել է մի շարք մրցանակներով, այդ թվում նաև «Օսկար»-ով՝ «Լավագույն անիմացիոն լիամետրաժ ֆիլմ» և «Լավագույն երգ» («Remember Me», երաժշտության և բառերի հեղինակներն են՝ Քրիստեն Անդերսոն-Լոպեսը և Ռոբերտ Լոպեսը) անվանակարգերում։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է 12-ամյա Միգել Ռիվերայի մասին, որը ծնվել է մեքսիկական գյուղում՝ կոշկակարների ընտնիքում։ Նա երազում է դառնալ այնպիսի երաժիշտ, ինչպիսին իր կուռքն է՝ Էռնեստո դե լա Քրուզը։ Սակայն Ռիվերաների ընտանիքում երաժշտությունը արգելված է և անեծք է համարվում, քանի որ Միգելի մեծ պապը ընտանիքին լքել է հենց այդ պատճառով։ Իր տաղանդը ապացուցելու հույսը կորցրած, հերոսը պատահակնորեն հայտնվում է Մահացածների աշխարհում, որտեղ հանդիպում է իր նախնիների հոգիներին։ Խորամանկ կմախք Հեկտորի ընկերակցությամբ, նա պետք է մինչ լուսաբաց գտնի դե լա Քրուսին։ Հակառակ դեպքում, Միգելը երբեք չի վերադառնա տուն, այլ կդառնա կմախք։ Սակայն պարզվում է, որ ամեն ինչ շատ ավելի բարդ է․․․
Նախապատմություն
2012 թվականի ապրիլին, CinemaCon միջոցառման ժամանակ, Ջոն Լասետերը ՝ Pixar ընկերության գլխավոր գործադիր տնօրենը, հայտարարեց մի նախագծի մասին, որը հիմնված է մեքսիկական Մեռյալների Տոնի հիման վրա։ Անիմացիոն ժապավենի արտադրանքով զբաղվել է Լի Անկրիչը, իսկ պրոդյուսերական աշխատանքները կատարել է Դարլա Կ. Անդերսոնը ։ Լի Անկրիչը առաջինն էր, ով ներկայացրել էր մուլտֆիլմի գաղափարը դեռ 2015 թվականին, երբ թողարկվեց «Խաղալիքների պատմություն։ Մեծ փախուստ»-ը ։ 2013 թվականի մայիսին Disney-ը դիմեց ԱՄՆ-ի արտոնագրային և ապրանքային նշանների գրասենյակ ՝ «Día de los Muertos» կամ «Մեռյալների տոն» արտահայտությունները մի քանի հարթակներում ապահովագրելու համար ։ Այս նորությանը խիստ արձագանքեց լատինոամերիկյան համայնքը ։
Նախաարտադրություն
Pixar ընկերության թիմը մի քանի անգամ ուղևորվեց Մեքսիկա, որպեսզի կողմնորոշվեն «Կոկոյի գաղտնիքը» ֆիլմի պատմության և հերոսների մեջ։ Անկրիչը ասել է ՝ «Ես տեսա, թե այն ինչպիսի տեսք ունի ժողովրդական արվեստում։ Դա մի բան էր, որը կապված էր կմախքները համադրությունը վառ, տոնական գույներով, որը գրավել էր իմ երևակայությունը։ Այն հանգեցրեց ինձ ոլորուն ճանապարհի բացահայտմանը։ Եվ որքան շատ եմ տեղեկանում Մեռյալների օրվա մասին, այնքան ավելի խորն է այն իմ վրա ազդում» ։ Թիմը դժվարանում էր աշխատել կմախքների վրա, քանի որ նրանք չունեն որևէ մկանային համակարգ, հետևաբար, պարզվեց, որ նրանց պետք է ստեղծել ավելի շուտ, քան մարդկային հերոսներին ։ 2016 թվականի ապրիլին Անկրիչը հայտարարեց մուլտֆիլմի արտադրության սկիզբը ։
Դերասանների ընտրություն
Գլխավոր հերոսին հնչյունավորել է Էնթոնի Գոնսալեսը ։ Երիտասարդը մոտ կես տարի փորձել է հնչյունավորել հերոսին ։ Կար ևս մեկ երեխա, ով 17 կամ 18 տարեկան էր, սակայն վերջերս իր ձայնը փոխվեց և Pixar-ը որոշեց վերցնել Գոնսալեսին ։ Լի Անկրիչը և քասթինգի տնօրեն Կլարա Հուլը ԱՄՆ-ում և Մեքսիկայում տեսել են հարյուրավոր այդպիսի երեխաների, ովքեր ցանկություն ունեին անցնել լսումները ։ Բենջամին Բրեթին բաժին ընկավ Էրնեստո դե լա Կրուզի դերը։ Իր մասնակցության մասին դերասանը հաստատեց «The Infiltrator» ֆիլմի հարցազրույցի ժամանակ ։ Բրեթը առաջիններից մեկն էր, ով լրացրել է դերասանական կազմը ։ Գաել Գարսիա Բեռնալը հնչյունավորել է Հեկտորին։ Անկրիչը հայտարարել է, որ Բերնալը հայտնվեց դերասանական կազմում, քանի որ նա տպավորված էր «Մոցարտը ջունգլիներում» սերիալից ։ Ռենե Վիքթորը հնչյունավորել է Բաբուլիտային ։
Դերասանական կազմի կոմյունիկեն տեղի է ունեցել 2017 թվականի հունիսին ՝ Հաիմե Կամիլի, Սոֆիա Էսպինոսայի, Լուիսա Վալդեսի, Լոմբարդո Բոյարի, Էդվարդ Ջեյմս Ալմոսի, Ալանա Յուբակի, Սելենա Լունայի, Ալֆոնսո Առաուի, Հերբերտ Սիգենսի, Օկտավիո Սոլիսի, Գաբրիել Իգլեսիասի, Չիչ Մարինի և Բլանկի Արասելի մասնակցությամբ ։
Երաժշտություն
D23 Expo 2017 համագումարի ժամանակ հայտնի դարձավ, որ Մայքլ Ջակինոն կաշխատի սաունդթրեքի ձայնագրման վրա, իսկ Քրիստեն Անդերսոն-Լոպեսը և Ռոբերտ Լոպեսը երգեր կգրեն ֆիլմի համար։ Բացի այդ, անհատական երգերի համահեղինակները դարձան Ջերմեյնո Ֆրանկոն և Մոլինան ։ Սաունդթրեքի ձայնագրությունը սկսվեց 2017 թվականի օգոստոսի 14-ին ։ Ֆրանկոն և երաժշտական խորհրդատու Կամիլո Լարան օգնում էին մտածել ձայնային լանդշաֆտ Միգելի աշխարհի համար։ Լարան ավելի շուտ է միացել երաժիշտների թիմին, օգնելու կինոռեժիսորներին կողմնորոշվել ֆիլմի տարբեր հատվածների համար երաժշտություն ընտրել ՝ կումբիա և մարիաչի ժանրերում։ Լարայի խոսքերով, Pixar-ը ձայնագրել է լավագույն մեքսիկական երաժշտություն տարբեր ժանրերից ՝ banda music, մարիմբա, մարիաչի և son jarocho : Ձայնասկավառակը թողարկվել է 2017 թվականի նոյեմբերի 10-ին ՝ Walt Disney Records լեյբլի կողմից ։
Ամբողջ երաժշտությունը ձայնագրել է Քրիստեն Անդերսոն-Լոպեսը և Ռոբերտ Լոպեսը, Մայքլ Ջակինոն, Էդրիան Մոլինան և Ջերմեյնո Ֆրանկոն ։
Կինովարձույթ
Պրեմիերան տեղի է ունեցել 2017 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ՝ Մորելիայի միջազգային կինոփառատոնի ժամանակ ։ 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին «Կոկոյի գաղտնիքը» կինովարձույթի դուրս եկավ ԱՄՆ-ում և Կանադայում ՝ գոհաբանության օրվա նախօրեին և Մեռյալների Տոնից երեք շաբաթ անց, դեկտեմբերի 8-ին ՝ Մեծ Բրիտանիայում, նոյեմբերի 23-ին ՝ Ռուսաստանում ։ Մուլտֆիլմը դուրս է եկել գերհագեցած շուկա։ Դրան նախորդում են ՝ «Թոր։ Ռագնարյոկ»-ը, «Արդարության լիգա»-ն, «Աստղային պատերազմներ։ Վերջին Ջեգայը»։ Մեկն է Disney-ի երեք նախագծերից, որը թողարկվել է նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին ։ Համարվում է 2017 թվականի, Pixar ստուդիայի երկրորրդ մուլտֆիլմը ՝ «Cars 3»-ից հետո, 2017 թվականը դարձնում է երկրորրդ տարին, երբ Pixar-ը թողարկում է երկու ֆիլմ 2015 թվականից հետո («Գլուխկոտրուկ»-ի և«Բարի դինոզավրը»-ի հետ)  ։
Ռուսական վտանգը
Ռուսական վտանգը, Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարար Ռուբեն Դարբինյանի հանրահայտ գիրքը, որը լույս է տեսել 1920 թվականին ։ 1991 թվականին գիրքը վերահրատարակվել է Երևանում՝ «Ազատ խոսք» հրատարակչությունում ։
Կոկոյի գաղտնիքը
Մարքեթինգ
2013 թվականի դեկտեմբերին հրապարակվեց առաջին կոնցեպտ արթը ։ Առաջին անգամ ֆիլմի թրեյլերի թիզերը հրապարակվել է 2017 թվականի մարտի 15-ին ՝ «Գեղեցկուհին և հրեշը» ֆիլմի պրեմիերայից երկու օր առաջ ։ Թիզերը դիտորդին ներկայացվեց ֆիլմի հիմնական հայեցակարգը, ընդգծելով, որ այն կենտրոնացած է երաժշտության վրա ։ Սքոթ Մեդիսոնը ՝ Forbes ամսագրից, ով բարձր գնահատեց թիզերը որպես «հիանալի վաճառք հին Pixar-ից նոր Pixar, հիմնականում բաղկացած է մեկ հաջորդականությունից և առաջարկելով միայն ամենափոքր ակնարկ նրա մասին, թե ինչ պետք է տեղի ունենա» ։ Թեմաները և անիմացիոն պատկերները համեմատվել են մեկ ուրիշ անիմացիոն ֆիլմի հետ, որի սյուժեն նույնպես կենտրոնացված է Մեռյալների Տոնի վրա ՝ «Կյանքի գիրք» անվամբ ։ Սակայն, Մարիսա Մարտինելին Slate-ից նշել է, որ ֆիլմի սյուժեն և գլխավոր դերակատարը ավելի նման է Pixar-ի մեկ այլ մուլտֆիլմին ՝ «Ռատատույ»-ին (2007), համեմատելով Միգելին առնետ Ռեմիի հետ։ Նա նաև ուշադրություն է դարձրել այն տեսարանին, որում Միգելը անցնում է կենդանի անձի միջով և հասկանում, որ նա այլևս ողջերի աշխարհին չի դասվում․ այս տեսարանը արված է նույն ձևով, ինչպես «Ուրվականներից քշվածները» անիմեում ։ 2017 թվականի մարտի 28-ին համացանցում հրապարակվել է երկու րոպեանոց կարճամետրաժ ֆիլմ ՝ «Դանթեի ընթրիքը ՝ կարճ պոչ» անվամբ, որը մեզ է ներկայացնում մեքսիկական շուն ՝ Դանթե անունով։ Այս կարճամետրաժ ֆիլմը ստեղծվել է անիմացիայի նկարահանումների սկզբում ՝ Անկրիչի և իր թիմի կողմից ։
Ռուսական վտանգը
Ստեղծման պատմություն
Ինչպես գրում է գրքի 1991 թվականի վերահրատարակված նմուշի նախաբանում պատմաբան և քաղաքագետ Արմեն Այվազյանը, «Ռուսական վտանգը» է 1920 թվականի ապրիլին Ադրբեջանի խորհրդայնացման, Հայաստանում դրան հաջորդած Մայիսյան խռովության, այսինքն՝ Այսրկովկասում Ռուսաստանի կրկին երևալու ազդեցության տակ, համենայն դեպս՝ հունիսի 9-ից մինչև հուլիսի 8-ը այն պարբերաբար հրատարակվել է Երևանի «Յառաջ» օրաթերթում «Ռուսական ճակատի վրա (վերագնահատումներ)» խորագրով ։
Կոկոյի գաղտնիքը
Վարկանիշ
Rotten Tomatoes կայքում մուլտֆիլմի վարկանիշը կազմում է 97 %, ինչպես նաև միջին վարկանշը 8,3 10-ից, հիմնված է 276 կարծիքների վրա, որոնցից 268-ը դրական են, իսկ մնացած 8-ը ՝ բացասական ։ Metacritic-ում ֆիլմի միավորների միջին մեծությունը 81 է 100-ից՝ հիմնված 48 կարծիքների վրա, որը ցույց է տալիս «համընդհանուր գնահատման» մասին ։
Ռուսական վտանգը
Կարծիքներ
Հայ պատմաբան և քաղաքագետ Արմեն Այվազյանը 1991 թվականի վերահրատարակված նմուշի «Երկու խոսք» անվանված նախաբանում գրում է հետևյալը գրքի մասին ՝
Կոկոյի գաղտնիքը
Վարկանիշ
Sputnik-ի թղթակից Եվգենիյա Կազարցևը «Կոկոյի գաղտնիքը» անվանել է Disney-ի և Pixar-ի հերթական գլուխգործոցը ։ Կինոքննադատ Անտոն Դոլինի կարծիքով մուլտֆիլմը «բարդ և խորն է, քան ի սկզբանե թվում էր» ։ «Интерфакс» պորտալը նշել է, որ «Կոկոյի գաղտնիքը» դիտորդին ավելի մարդկային է դարձնում ։
Ռուսական վտանգը
Կառուցվածք
Գիրքը կազմված է 12 մասից՝
Կոկոյի գաղտնիքը
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:2017 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Pixar-ի լիամետրաժ մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Pixar-ի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:IMAX ֆիլմեր Կատեգորիա:Walt Disney Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Օսկար լավագույն անիմացիոն լիամետրաժ ֆիլմի համար Կատեգորիա:3D մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆիլմեր ընտանիքի մասին
Ռուսական վտանգը
I. Երկու ճակատ
Առաջին գլխում Դարբինյանը գրում է, որ «հայ ազգն իր պատմության վերջին շրջանում եղել է երկու մեծ ժողովուրդների՝ ռուսի և թուրքի լծի տակ և հզորապես ենթարկվել է նաև նրանց մտավոր ու բարոյական ազդեցությանը», սակայն «...մինչդեռ, մի կողմից՝ քաղաքական պայմանները, մյուս կողմից՝ հայ ժողովրդի սահմանափակ ուժերը թույլ չէին տալիս, որ այդ պայքարը լիներ երկու ճակատների վրա էլ միաժամանակ և միևնույն թափով»։ 1920 թվականի դրությամբ, ըստ Դարբինյանի, «...հայությունն իրոք կռվել է միայն մեկ ճակատի, թուրքական ճակատի վրա»։ Ընդ որում, վկայում է Դարբինյանը, «թուրքը ճնշել է միայն գերազանցապես իր ֆիզիկական զորությամբ, իր քաղաքական կազմակերպությամբ։ Այդ պատճառով հայ ազատագրական կռիվը թուրքի դեմ կրել է գերազանցապես ֆիզիկական և քաղաքական բնույթ»։ Սակայն ընդհանրապես այլ «...պատկեր է ներկայացնում հայ ժողովրդի ազգային պայքարի երկրորդ մեծ ճակատը՝ ռուսական ճակատը», քանի որ «կրոնական մեծ տարբերություն հայ և ռուս ժողովուրդների միջև չի եղել, ինչպես նաև չի եղել կուլտուրաների խոշոր տարբերություն» ։
Գինեգործությունն Ավստրիայում
Գինեգործությունն Ավստրիայում համարվում է երկրի տնտեսության ճյուղերից մեկը և ունի երկարամյա ավանդությաներ։ Երկրում գինեգործության մասին առաջին հիշատակումնները թվագրվում են մ.թ.ա. 7-րդ դարով։ Հայտնի է, որ երկրում գինեգործությամբ սկսել են զբաղվել կելտերը, ովքեր արդեն հին ժամանակներում իրականացնում էին խաղողագործության պարզունակ եղանակներով մշակություններ Բուրգենլանդում և Շտիրիայում։ Հռոմեացիների՝ տարածաշրջան գալով խաղողի այգիների տարածքները սկսեցին աստիճանաբար ընդլայնվել  ։
Ռուսական վտանգը
I. Երկու ճակատ
Կրոնական մեծ տարբերություն հայ և ռուս ժողովուրդների միջև չի եղել, ինչպես նաև չի եղել կուլտուրաների խոշոր տարբերություն։
Գինեգործությունն Ավստրիայում
Ավստրիայում գինեգործության տարածման գործում մեծ ավանդ ունեցավ Կառլոս Մեծը, ով վարում էր խաղողագործության կադաստր, կազմավորում խաղողի ցուցադրական այգիներ։ Նա նաև կազմակերպեց գինու տեսակների դասավորություն ։
Միջնադարում գինեգործության տարածման մեջ կարևոր դեր խաղացին վանքերը, որոնք օժանդակում էին գինեգործության ավանդույթներին և ստեղծում ավստրիական գինիների նոր տեսակներ։ 1526 թվականին է թվագրվում ավստրիական «Լյութերի գինի» գինու տեսակի ստեղծման մասին վավերագրական առաջին հիշատակություններ։ 15-16-րդ դարերումպատերազմները, հարկային բարձր վճարների սահմանումը և հավաքագրումները հանգեցրեցին ավստրիական գինեգործության անկման։ Այնուամենայնիվ, արդեն 18-րդ դարում, նոր օրենքի ընդունման հետ կապված, գինեգործությունը սկսեց վերածնվել։ Հենց այդ ժամանակ Ավստրիայում բացվեցին առաջին Հեյրիգեր խմիչք ըմպելու հաստատությունները, որոնք վաճառում էին սեփական արտադրության գինիներ ։
Ռուսական վտանգը
I. Երկու ճակատ
Ռուս ազգը հանձին իր պետության և ոչ միայն նվաճել էր ֆիզիկապես հայ ժողովրդի մի մեծ հատվածը, ոչ միայն ճնշում էր այն քաղաքականապես, այլ ամեն ջանք էր թափում տարրալուծելու հայ ազգությունը, ձուլելու այն իր մեջ և կուլտուրապես ու բարոյապես դիմազուրկ անելու։
Գինեգործությունն Ավստրիայում
Աստիճանաբար ավստրիական գինիները սկսում են հայտնվել միջազգային շուկաներում, սակայն ցուրտ ձմեռներն ու խաղողի սնկային հիվանդությունների տարածումը 19-րդ դարում երկրում էապես կրճատեցին գինու արտադրությունը։ Միայն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո տեխնիկական հագեցվածության շնորհիվ ավստրիական գինեգործությունը կրկին նկատելիորեն զարգացավ ։
Ռուսական վտանգը
I. Երկու ճակատ
Ռուս պետության այս հայակործան քաղաքականությանը նպաստում էին մեծապես և մեր երկրի տնտեսական պայմանները, որոնց շնորհիվ հայ բուրժուազիան և հայ ինտելիգենցիան դուրս էին եկել իրենց հայրենիքի սահմաններից և կենտրոնացել օտար վայրերում՝ Թիֆլիս, Բաքու, Մոսկվա...
Գինեգործությունն Ավստրիայում
Սկսած 20-րդ դարի 50-ական թվականներից Ավստրիայի գինեգործությունը անցնում է արդյունաբերական մակարդակի. սկսում են օգտագործել արհեստական պատրաստանյութեր, հերբիցիդներ, եստիցիդներ և այլ տեխնոլոգիական նվաճումներ ։
Որքան էլ հակասական հնչի, Ավստրիայում գինեգործության զարգացման վրա դրական ազդեցություն ունեցավ 1985 թվականին տեղի ունեցած «ավստրիական գինու սկանդալը»։ Խնդիրն այն էր, որ որոշ ավստրիական ընկերություններ սկսեցին գինու հետ խառնել դիէտիլենգլիկոլ (անտիֆրիզի բաղադրիչ)։ Այդ բացահայտումից հետո արտասահմանյան բազմաթիվ շուկաներ փակեցին իրենց դռները ավստրիական գինու առաջ։ Սակայն ժամանակի ընթացքում այդ ամոթալի բացահայտումը մոռացվեց, իսկ ավստրիական արտահանողների համար այն հանդիսացավ ուսանելի խրատ ։
Ռուսական վտանգը
I. Երկու ճակատ
Կտրված իրենց հայրենի հողից և հարազար ժողովրդից՝ հայ ինտելիգենցիան և հայ բուրժուազիան հարաճունորեն ենթարկվում էին այլասերման, օտարացման, բարոյալքման։ Աստճանաբար, միշտ ավելի սպառնական չափերով ռուսական ոգին, ռուսական կուլտուրան իր տիրական դրոշմն էր դնում հայ ինտելեգենցիայի և հայ բուրժուազիայի մտքի և զգացմունքների վրա։
Գինեգործությունն Ավստրիայում
Ավստրիայում պտղատու խաղողի այգիների ընդհանուր տարածքը կազմում է մոտ 51 հազար հեկտար, որոնց հիմնական մասը գտնվում է երկրի արևելքում և հարավ-արևելքում։ Սպիտակ և կարմիր գինիների հարաբերակցությունը խոսում է այն մասին որ Ավստրիայում սպիտակ գինիները նշանակալիորեն ավելի են։ Խաղողի այգիների ընդհանուր մակերեսի 70 տոկոսը զբաղեցնում են սպիտակ խաղողի 22 տեսակներ, որոնցից, համաձայն օրենքի, կարելի է արտադրել որակյալ գինիներ։ Միաժամանակ կարմիր խաղողի զբաղեցրած մակերեսը վերջին տարիներին աճեցին մինչև 30 տոկոս ։
Ռուսական վտանգը
I. Երկու ճակատ
Եվ պատմության դառն հեգնանքով մեր ազգի ռուսահայ հատվածի ամենաբարեկեցիկ և ուսյալ տարրերը, որոնք ուրիշ ազգերի մեջ սովորաբար ազգային կուլտուրայի գլխավոր մշակներն ու սպասավորներն են լինում, մեզ մոտ հետզհետե կորցնում էին իրենց ազգային դիմագիծը, իրենց բնական կապերը հարազար ժողովրդի հետ, անդիմադրելիորեն տոգորվում էին օտար գաղափարներով, օտար տրամադրություններով ու օտար մղումներով։
Գինեգործությունն Ավստրիայում
Կլիմա և հող
Ավստրիայի գինեգործական տարածաշրջանները գտնվում են չափավոր մայրցամաքային կլիմայի գոտում և մոտավորապես համապատասխանում են ֆրանսիական Բուրգունդիի տեղադրությանը։ Այդ շրջանների մեծամասնության համար բնութագրական են տաք ամառը և մեղմ աշունը։ Այստեղ հանդիպում են ռելիեֆի տարբեր համադրություններ՝ ցածրադիր լեռներից մինչև ձյունապատ լեռներ, որոնք պայմանավորում են կլիմայի, հողի և բուսականության ուղղահայաց գոտիավորում։ Ավստրիայի ցածրադիր հյուսիս-արևելյան և արևելյան ծայրևամասերում կլիման չափավոր տաք է։ Տաքությունը բավարար է խաղողի հասունացման համար։ Երաշտ պատահում է հազվադեպ։ Դանուբի հովտից դեպի վերև խոնավությունը բարձրանում է, բայց բավականին տաք ու արևոտ։ Լեռներ բարձրանալուն զուգընթաց մեծանում է տեղումների քանակը։ Ավստրիայի խաղողի այգիները տեղակայված են հողի տարբեր տեսակների վրա։ Գերակշռում են թերթաքարային, մանրախճային, կավե-կվարցային, կրաքարային գոտիները ։
Ռուսական վտանգը
I. Երկու ճակատ
Բնական է, որ այս հանգամանքը մահացու հարված էր հասցնում մեր ազգային ուրույն կուլտուրայի զարգացման:
Գինեգործությունն Ավստրիայում
Խաղողի կուլտիվացվող տեսակներ
Կարմիր տեսակներ ՝
Գինեգործական շրջաններ
Ավստրիայում առկա են չորս հիմնական գինեգործական շրջաններ
Ռուսական վտանգը
I. Երկու ճակատ
«Հայ քաղաքական ղեկավար շրջանները, ստիպված լինելով ուղղել իրենց բովանդակ ուժերը թուրքական ճակատի վրա, հանկարծ զարհուրանքով նկատել են այդ վտանգը և զգացել են, թե որ աստիճան անպաշտպան է մնացել հայ ժողովրդի թիկունքը - ռուսական ճակատը» ։ «Եվ կարելի է առանց չափազանցնելու ասել, թե ռուսական այն հախուռն օրիենտացիան, որ մենք ընդգրկել էին ազգովի, ոչ թե արդյունք էր ռեալ քաղաքական մտածողության կամ հաշիվների, այլ մի անհաղթելի հասարակական պսիխոզ էր, մասսայական խենթություն» ։ «Վտանգը նրանումն է, որ ռուսական թշնամին մեր մտքի, մեր սրտի, մեր կամքի մեջ է և մեր հոգու ներսից և կարծես ջլատում մեր դիմադրական կարողությունները, ներսից է սպանում մեր ինքնուրույնությունը և անկախությունը»։ Առաջին գլուխը Դարբինյանը եզրակացնում է այն մտքով, որ «ռուսական ճակատի վրա ևս, ինչպես երկար ժամանակ թուրքական ճակատի վրա, մենք պիտի հանդես գանք մեր բովանդակ ազգային ուժով - թե ֆիզիկական, թե մտավոր, թե բարոյական։ Ազգովին մենք պիտի ներշնչենք այն անդրդվելի գիտակցությամբ, որ ռուսն էլ մեր թշնամին է, քանի որ նա չի կամենում հաշտվել Միացյալ և Անկախ Հայաստանի գոյության հետ, և որ մենք կարող ենք կռվել և պետք է կռվենք նրա դեմ» ։
Գինեգործությունն Ավստրիայում
Գինիների դասակարգում
1973 թվականից Ավստրիայում գինիները դասակարգվում են այնպիսի սկզբունքով, որը օգտագործում են գերմանական գինիների դասակարգման համար։ Որոշիչ հանգամանք է հանդիսանում շաքարի պարունակությունը, որը պետք է համապատասխանի Կլոստերնոյբուրգյան աղյուսակին ։
Ռուսական վտանգը
II. Մոնղոլական և սլավոնական տարերք
Երկրորդ մասը Դարբինյանը սկսում է այն բանից, որ անհրաժեշտ է մեր կյանքի բոլոր ասպարեզներում արմատախիլ անել այն գերազանցապես բացասական հետքերը, որ թողել է մեկ դարի ռուսական տիրապետությունը՝ Հայաստանի քաղաքական անկախությունը և հայ ժողովրդի ազգային ինքնորոշումն ապահովելու համար։ Նա գրում է, որ «Ռուսաստանն այսօր պիտի մերժվի մեր կողմից ոչ միայն իբրև քաղաքական զորություն և քաղաքական սիստեմ, այլև իբրև կուլտուրական ազդեցություն, կուլտուրական արժեք»։ «Ռուսական աշխարհակալությունը մահվան է դատապարտված, ինչպես և թուրքականը»։ Դարբինյանը վկայում է, որ «միջազգային ուժերի փոխհարաբերություների արդի շրջանում Ռուսաստանը, ինչպես և Տաճկաստանը, կարող է հաստատել իր գոյությունը և ճանաչվել մեծ պետությունների կողմից՝ իբրև մի սոսկ ազգային պետություն։ Ռուսաստանը չպիտի կարողանա խաղաղություն ձեռք բերել, մինչև որ չհաշտվի այդ իրողության հետ»։ Դեռ 1920 թվականին Դարբինյանը վկայում էր, որ «Սովետական», «խորհրդային» կոչված սիստեմը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ ռուս ձևափոխված բռնապետություն։ Այդ սիստեմն ունի նույն բռնապետական տենդենցներն ու մեթոդները, ինչ որ մենք ճաշակեցինք ցարերի բռնապետական սիստեմի մեջ» ։
Դարբինյանը գրում է. Հայ ժողովուրդը կարող է և պետք է որդեգրի միայն մի սիստեմ, որ հիմնվում է մեծամասնության կամքի վրա և որ, ուժերի նվազագույն լարումով, ընդունակ կլինի պահպանել երկրի ներքին խաղաղությունը։
Աշխարհիս երեսին այդպիսի մեկ սիստեմ կա միայն, և դա դեմոկրատիան, ռամկավարական հանրապետությունն է։
Փոքրամասնությունը պետք է ենթարկվի մեծամասնությանը։
Դարբինյանը դիպուկ կարծիք է արտահայտում ռուս մշակույթի վերաբերյալ, վկայելով հետևյալը. Սակայն եթե ռուս պետականությունը խորապես ազդել է մեր հանրային մտքի վրա, անհամեմատ ավելի խոր արմատներ է գցել մեր ժողովրդի, մանավանդ վերին խավերի հոգու մեջ ռուսական կուլտուրան։
Ահա թե ինչու ռուսական կուլտուրայի, ռուս կուլտուրական արժեքների վերագնահատությունն այսօր, երբ հայությունը իր ազգային ազատ զարգացման հիմքերն է դնում, դառնում է մի ծայր աստիճան հրատապ խնդիր, հրամայական պահանջ։ Պետք է որ այդ կողմից ևս մենք ճշտենք մեր դիրքերը, պարզենք մեր վերաբերմունքը, ձևակերպենք մեր ազգային շահերին և ոգուն համապատասխան տեսակետներ։
Միայն այդպիսի աշխատանքի միջոցով է որ մենք ի վիճակի պիտի լինենք ազատվելու ոչ միայն ռուս պետականության ծանր լծից, այլ ռուսական կուլտուրայի ստրկությունից:
Հատկանշական է, որ Դարբինյանը կիրառելով «ռուսական ոգի» հասկացությունը, որն, ըստ իրեն, բխում է ռուսական մշակույթից, այդ «ռուսական ոգին» բաժանում է երկու «ներհակ ծայրերի». Ռուսական ոգին երկու ներհակ ծայրեր ունի։
Մեկը - մոլեգին մղումն է դեպի կոպիտ, բռնի ուժի և նրա պաշտամունքը։ Այդ ձգտումը բնազդական, ես պիտի ասեմ, օրգանական և բնական արտահայտություն է ռուս ժողովրդի երակների մեջ առատորեն հոսող մոնղոլական արյան։
Մյուսը - երազուն է, մեղկ, տարտամ, խորհրդապաշտ (միստիկ), անգործնական, կամազուրկ։ Դա ծնունդ է ռուսի սլավոնական արյան։
Մոնղոլական տարրը միշտ ակտիվ է ռուս ժողովրդի ոգու մեջ, մինչդեռ սլավոնականը գրեթե միշտ պասիվ, կրավորական։ Այդ պատճառով հաղթողն էր գրեթե միշտ մոնղոլական տարրը։
Ցարական ռեժիմը մոնղոլական ոգու, մոնղոլական տարրի տիրապետությունն էր Ռուսաստանում։
III. Ռուսական ոգու երկություն և հիվանդություն
Երրորդ գլխում Ռուբեն Դարբինյանը գրում է, որ դարերի ընթացքում ռուս բռնակալական ռեժիմը ճնշել, աղճատել, այլանդակել է ռուս ժողովրդի, մանավանդ ռուս մտավորականության հոգեկան աշխարհը, «մեծապես նպաստել է նրա հիվանդոտ կողմերի զարգացման, հրեշավոր չափերով ուժ է տվել այն ծայրահեղ, ներհակ հակումներին, որոնցով ի բնե այնքան հարուստ է ռուսական ոգին»։ Հեղինակը վկայում է, որ ռուս ժողովուրդը տառապում է նիհիլիզմով, մաքսիմալիզմով, բոլշևիզմով, որոնք «ռուս վատառողջ ոգու հիվանդոտ արգասիքներն են»։ Եվ, ըստ Դարբինյանը, «այս հոսանքները հիմնված են իրականության անպայման, անվերապահ ժխտման վրա» ։
Բացի այդ, Դարբինյանի կարծիքով, «ռուսական ոգու մեջ կա նաև մի մոլեգին օրգանական մղում ժխտելու, մերժելու Արևմտյան Եվրոպայի կուլտուրան և ես պիտի ասեմ նույնիսկ, առհասարակ ամեն մի կուլտուրա»։ Դարբինյանը գրում է.
Թշնամանքը դեպի կուլտուրական աշխարհն ու արժեքները, ատելիությունը դեպի քաղաքակիրթ մարդկությունը չափազանց ուժեղ է ռուս ժողովրդի մեջ և անկասկած ունի մոնղոլական ծագում, և այդ պատճառով նա այնքան հեշտությամբ և ոգևորությամբ յուրացնում է արևմտյան կուլտուրային հակառակ գաղափարներն ու նշանաբանները։ Այդ գաղափարներն ու նշանաբանները խոսում են ռուս ժողովրդի սրտի, հոգու խորքերից։
Այս տեսակետով ռուս ժողովուրդը կարող է համեմատվել միայն իր արյունակից թուրք-թաթարական ցեղի հետ։
Եվ իզուր չէ, որ ասում են՝ քերիր ռուսի կեղևը, և դուրս կգա թաթարը։
Այդ պատճառով ռուսական ոգին եղել է հեղափոխ, հախուռն, երերուն, տարտամ:
IV. Ազգամերժ ոգի և այլասերում
Չորրորդ գլխում Դարբինյանը վկայակոչում է, որ «ազգությունն է հիմնական ճանապարհը մարդկային առաջադիմության։ Ազգության ինքնահատուկ ձևով է միայն, որ կատարվում է մարդկային ստեղծագործող աշխատանքը, կերտվում են մարդկության գերագույն արժեքները։ Ամեն մի առողջ կուլտուրա ծագում է և ծաղկում է ազգային հիմքի վրա։ Ազգությունը հզորագույն ազդակը, գերագույն ֆակտորն է ամեն մի կուլտուրայի»։ Բացի այդ, Դարբինյանը հետաքրքիր համեմատություն է անում. «Ազգությունը հիմք, նախապայմանն է միջազգայնության, ինչպես կապիտալիզմը հիմքն է ու նախապայմանը սոցիալիզմի։ Ամբողջ թափով նպաստել ազգության զարգացմանը՝ նշանակում է լավագույն կերպով նպաստել միջազգայնությանը» ։
Մի խոսքով, Դարբինյանի կարծիքով, ռուսական մշակույթը, «ինքը դրված չլինելով առողջ հիմքերի վրա, սերմանում էր անտարբերություն կամ արհամարհանք դեպի ազգային իդեալները, դեպի ազգային ազատագրական պայքարը, դեպի այլազան ազգությունների ուրույն կուլտուրաները։ Նա ոչ միայն խթան չէր, այլև արգելք էր այդ ուրույն կուլտուրաների բնականոն զարգացման համար։ Նա տանում էր դեպի այլասերում, դեպի ապազգայնացում» ։
V. Թեոկրատիկ պետություն և ապազգային մտայնություն
Հինգերորդ գլխում Դարբինյանն առաջ է քաշում այն թեզը, որ «որպես թեոկրատիկ պետություն, Ռուսաստանն ապազգային, աշխարհաքաղաքացիական, աշխարհակալական պետություն էր։ Ազգային պետություն նա չէր և չէր էլ կարող լինել»։ Բացի այդ, Դարբինյանի կարծիքով, «ռուսական հսկայավիթխար կայսրությունը շինված էր բռնի ուժով և կառավարվում էր սվինով ու մտրակով, հրով ու սրով։ Արտաքին նվաճումներ և ներքին պրոբլեմներ (ջարդեր) - ահա այն միջոցը, որով պահպանվում էր ռուս պետական սիստեմը»։ Ռուբեն Դարբինյանը տեսակետ է հայտնում, որ «ոչ մի երկիր, ոչ մի ժողովուրդ չէ հայտնաբերել ազգասիրության, հայրենասիրության պակասի կամ բացակայության այնպիսի հրեշավոր օրինակներ, ինչպես այդ մենք տեսանք ճապոնական և վերջին համաշխարհային պատերազմների ժամանակ և՛ ռուս ինտելիգենցիայի, և՛ ռուս հասարակության ամենալայն խավերի մեջ» ։
Դարբինյանը վկայում է. Ռուս ինտելիգենցիան իր գաղափարական քարոզով ու ազդեցությամբ հզորապես նպաստել է հպատակ ազգերի կրթական դասի այլասերման, բարոյալքման, ապազգայնացման, օտարացման, կասեցրել է նրա ազգային երանգը, թմրեցրել է նրա մեջ ազգային արժանապատվության զգացումը և թունավորել է նրամ մեջ ազգային արժանապատվության զգացումը և թունավորել է նրա ազգային գիտակցությունը իր ցնորական տեսություններով ու վատառողջ մտքերով և երազներով։ Իր արհամարհանքով ու ծաղրով նա սիստեմատիկաբար ներշնչել է նպատակ ազգությունների կրթվող դասին մի հրեշավոր մտայնություն, որի պատճառով մարդիկ սկսել են ամաչել իրենց ազգային ծագումից, քաշվել իրենց մայրենի լեզվից, իրենց հարազատ միջավայրից...
VI. Անհատի ազատություն և ազգություն
Այդ գլխում Դարբինյանը կարծիք է արտահայտում, որ «բոլոր հպատակ ազգերից, որոնք ապրել են ռուսական լծի [ էջ ]տակ, հայ ժողովուրդը, եթե չհաշվենք միայն հրեաներին, թերևս ամենից ավելին աննպաստ պայմանների մեջ է եղել ազգային ինքնապաշտպանության ու զարգացման տեսակետով և բոլորից ավելի խորը կերպով կրել է ռուսական կուլտուրայի այլասերող ազդեցությունը» ։
VII. Լեզուն
VII գլխում Դարբինյանը վկայում է, որ «ամեն մի ազգի կուլտուրական ստեղծագործության ամենամեծ գործիքն է նրա լեզուն։ Եթե լեզուն դրված է այնպիսի անբնական պայմանների մեջ, որ նա չի կարող զարգանալ բնականոն կերպով, ապա վտանգվում է նաև ազգային կուլտուրայի նորմալ զարգացումը»։ Բացի այդ, հեղինակը վկայակոչում է այն փաստը, որ. Ռուսերենի տիրապետությունը մեր բարձր դասերի մեջ ոչ թե մի օտար լեզվի գիտություն էր սոսկ, այլ բացարձակ վտարումն մայրենի լեզվի, հայերենի։ Մեր կրթված դասերը ոչ միայն սովորում էին խոսել ռուսերեն, այլ և մտածել ռուսերեն ու միաժամանակ արհամարհել իրենց մայրենի լեզուն։
Հայկական լեզվի, հետևաբար նաև հայկական կուլտուրայի զարգացման համար սա մի մեծ, անչափելի չարիք և դժբախտություն էր։ Եվ մեր ազգային այլասերման առաջին և ամենագլխավոր պատճառը այդ էր։
Աղճատվում, այլանդակվում էր հայ անհատի հոգեկան աշխարհը. ընթանում, աղավաղվում, հյուծվում էին հայ անհատի ստեղծագործական կարողությունները. Եվ դրա հետ միաժամանակ աղճատում, անդամալուծում էր և մեր բովանդակ կուլտուրայի զարգացումը:
Երկու տարի է, որ գոյություն ունի հայկական պետությունը։ Բայց մինչև օրս էլ, անգամ մեր պետական հաստատությունների մեջ, ռուսերենը շարունակում է պահպանել իր տիրապետող դիրքը։ Մենք մտցնում ենք այժմ ազգայնացնում, մենք ձգտում են հաստատել հայերենի տիրապետությունը մեր բոլոր պետական ու հասարակական հիմնարկությունների մեջ։ Սակայն կարո՞ղ ենք մենք հաջողություն ունենալ, եթե ռուսերենը տակավին շարունակում է իշխել մեր դպրոցում, մեր ընտանիքում, մեր բարձր, կրթված դասերի մեջ:
Դարբինյանի կարծիքով, «օտար լեզուների գիտությունը պարտադիր պիտի լինի ամենի մի կրթված հայի համար։ Բայց նախ՝ ոչ մի օտար լեզու, որքան էլ նա բարձր ու կարևոր լինի, չի կարող բռնել և չպետք է բռնի մայրենի լեզվի տեղը, և երկրորդ՝ օտար լեզուների մեջ անպայման գերադասություն պիտի տրվի համաշխարհային լեզուներին, այսինքն՝ անգլերենին, ֆրանսերենին կամ գերմաներենին»։ Բացի այդ, «քայլ առ քայլ ռուսական ամբողջ ճակատի վրա ռուս լեզուն անխնայորեն, անվերապահորեն դուրս պիտի շպրտվի այն բոլոր դիրքերից, որոնք ամենայն իրավամբ պիտի պատկանեն մեր պետական և ազգային լեզվին՝ հայերենին» ։
Բոլոր ուժերով մենք պետք է ձգտենք արմատախիլ անել հասարակության մեջ տիրող այն ախտավոր մտայնությունը, որով ռուսերեն խոսելը համարվում է բարեկրթության նշան, բարձր տոն։
Ամեն մի հայ պիտի սովորի հարգել, սիրել իր մայրենի լեզուն, պարծենալ հայերենի լավ գիտությամբ, մարզել իր միտքը հայ լեզվով։ Հայ լեզուն պիտի լսվի ամենուրեք - ոչ միայն պետական հաստատությունների մեջ և դպրոցներում, այլև փողոցներում, հրապարակներում, ընտանիքի մեջ, մասնավոր զրույցների ժամանակ, հասարակական ժողովներում։ [ էջ ]Եվ միայն այսպես է, որ մենք պիտի կարողանանք իրապես ազգայնացնել, հայացնել մեր անհատական ու հասարակական կյանքը և ազատվել ռուս լեզվի լծից, ստրկությունից:
VIII. Սոցիալիստական պսիխոզ և հակազգային տենդենց
Ռուբեն Դարբինյանի կարծիքով, Հայաստանի հասարակական կյանքի «ոչ մի ասպարեզում թերևս այնքան ցայտուն կերպով հրապարակ չի գալիս ռուսական ազդեցությունը, որքան «քաղաքական աշխարհահայեցողության ձևավորման մեջ» ։ Դարբինյանի կարծիքով, «Ռուսական ազդեցությունը, - եթե մենք վերցնենք ռուս ինտելիգենցիայի մեջ տիրող մտայնությունը միայն, - արտահայտվում է երկու շատ բնորոշ կողմերով։ Առաջինը սոցիալիստական այն պսիխոզն է, որով ռուս կրթված հասարակությունը վարակված է անդիմադրելի ուժով ու ոչ մի երկրի մեջ չտեսնված չափերով։ Երկրորդը ապազգային կամ հակազգային այն տենդենցն է, որի նման դժվար է գտնել մի որևէ այլ ժողովրդի և ինտելիգենցիայի մեջ» ։ Դարբինյանը ութերորդ գլուխը եզրահանգում է հետևյալ մտքով. Անտարակուսելի է, որ ռուս սոցիալիստական պսիխոզը շատ ուժեղ չափով վարակել է նաև ռուսահայ ինտելիգենցիան և ռուսահայ քաղաքական միտքը։
Ռուսի ազդեցությունը ակնհայտ կլինի միանգամայն, եթե համեմատության դնենք իրար ռուսահայ և թուրքահայ, կամ, առհասարակ, ոչ ռուսահայ ինտելիգենտին։ Կույր, հիվանդագին հակում դեպի սոցիալիստական գաղափարները և անդիմադրելի, մոլեգին ձգտում, ինչ գնով էլ լինի, այդ գաղափարները իրականացնելու կյանքի մեջ. ահա մի գիծ, որից իսպառ զուրկ է թուրքահայը, բուլղարահայը, ամերիկահայը, եգիպտահայը և այլն, և որ ա՛յնքան զարմանալի կերպով հատկանշում է ռուսա [ էջ ]հայ ինտելիգենտին, ինչպես և ռուս ինտելիգենտին։
Եվ մինչև որ ռուսահայ ինտելիգենցիան չթոթափի իր վրայից ռուսական ազդեցությունները, նա չպիտի կարողանա ազատվել նաև ռուս սոցիալիստական պսիխոզից, ռուս սոցիալիստական ռոմանտիզմից, որն այնքան խանգարում է հայ քաղաքական մտքի զգաստացմանը և հստակ, պարզորոշ ձևակերպմանը:
IX. Ազգային այլասերում և քաղաքական մտքի զարգացում
Իններորդ գլխում Դարբինյանը վկայում է, որ ռուսաստանյան «ապազգային կամ հակազգային տրամադրություններն ու մտայնությունը իրենց խորը կնինքն են դրել» նաև Հայաստանի և հայերի «քաղաքական աշխարհայեցողության վրա» ։
Դարբինյանը գրում է. Ճիշտ է, մեր ժողովրդի ազգային բնազդը՝ հակառակ բոլոր աննպաստ պայմաններին՝ միշտ էլ եղել է շատ ուժեղ և նույնիսկ անհաղթելի։ Սակայն մեր կրթված դասերը, շնորհիվ այն հանգամանքին, որ կտրվել են հայության մայր զանգվածից, շատ հեշտությամբ են ենթարկվել ռուսական մտքի ապազգայնացնող ազդեցության։ Հայ ինտելիգենցիան մասնավորապես մի զարմանալի տկարություն էր երևան բերում հանդեպ ապազգգային կամ հակազգային գաղափարների։ Այս տեսակետով առանձնապես ուշագրավ է վերջին երկու տասնամյակի ընթացքում մեր ինտելիգենցիայի և մեր քաղաքական մտքի զարգացումը։
Մեր կողմից՝ մեր ինտելիգենցիայի մի շատ զգալի մասը միանգամայն օտարանում, հեռանում էր հայ քաղաքական կյանքից և անձնատուր լինում հասարակական գործունեության ռուս միջավայրի մեջ ու սկսում ապրել անվերապահորեն ռուսական շահերով, մյուս կողմից՝ հայ ինտելիգենցիայի մի մասը, որ կապված էր հայ ժողովրդի և իրականության հետ, սկսում էր հետզհետե, միշտ ավելի ու ավելի ուժեղ կերպով, ներշնչվել ապազգային, իսկ երբեմն նույնիսկ հակազգային տրամադրություններով, սկսում էր տոգորվել ապազգային գաղափարներով ու մղումներով, աշխատելով միաժամանակ ապազգայնորեն գունավորել այն քաղաքական կազմակերպությունների աշխարհայեցողությունը, որոնք կանգնած էին ազգային տեսակետի վրա և հետապնդում էին գերազանցապես ազգային նպատակներ։
Ապազգայնացման այս պրոցեսը, որ կատարվում էր այս երկու ուղղությամբ, մեծապես կասեցնում էր մեր ժողովրդի ազգային կամքը և անչափելի վնասներ հասցնում մեր ազգային դաստին:
X. Ռուսասիրություն
Տասերորդ գլխում Ռուբեն Դարբինյանը վկայում է, որ Հայ Հեղափոխական Դաշնակցությունը «էապես տարբերվում էր հայության այս կամ այն հատվածի մեջ ծագած քաղաքական կազմակերպություններից։ Այդ այն է, որ, մինչ՝ բոլոր հայ քաղաքական կազմակերպությունները հատվածային բնույթ ունեին և գործում էին միայն մի որոշ, սահմանափակ շրջանում, Հ.Յ. Դաշնակցությունը, ընդհակառակը, հայ քաղաքական դատի շնորհիվ, համազգային և համատարած մի հսկա կազմակերպություն էր» ։ Դաշնակցության մեջ, Դարբինյանը վկայությամբ, հավաքված էին «և՛ ռուսահայեր, և տաճկահաեր, և ամերիկահայեր, և եգիպտահայեր», ուստի «օտար ազդեցությունները, եթե երբեմն այս կամ այն պատճառով զգալի էին դառնում, ամեն պարագային տակ չէին կարող տևականորեն իշխել Հ.Յ. Դաշնակցության մեջ, որովհետև միշտ կար կամ առաջ էր գալիս այնտեղ հակակշիռ մի ուժ, որը ի վերջո վերականգնում էր խախտված հավասարակշռությունը։ Իսկ հավասարակշռություն պահողը կուսակցության մեջ ազգային դատն էր»։ Այս գլխում հեղինակը վկայում է, որ «ռուսահայերի նկատմամբ ռուսական ուժեղ ազդեցությունը անտարակուսելի է անշուշտ» ։ Դարբինյանը այս գլուխը եզրահանգում է հետևյալ մտքով. Բալկանյան պատերազմի և 1914 թվի հաշախարհային հրդեհի ժամանակ Հ.Յ. Դաշնակցությունն իր աչքերը կրկին հառեց դեպի սահմանի այս կողմը, իսկ 1917 թվի փետրվարյան հեղափոխությունը եկավ ու վերստին ջերմացրեց հայ ժողովրդի, ինտելիգենցիայի և մասնավորապես Հ.Յ. Դաշնակցության սառած զգացումները հանդեպ Ռուսաստանի։ Թվում էր, թե ցարական սև ռեժիմի անկման հետ միասին, չքացավ նաև այն մղձավանջային ճնշումը, որով ռուս պետությունը կաշկանդում էր հայ ժողովրդի ազատ զարգացումը։ Թվում էր, թե ռուս հեղափոխական կուսակցությունները այլևս չպիտի կամենան ստորադաս, հպատակ վիճակի մեջ պահել հայ ժողովուրդը, ինչպես և այլ օտարազդի ժողովուրդները։
Սակայն դեպքերը նորից մի նոր, մեծ հուսախաբություն առաջ բերին հայ ժողովրդի և նրա ղեկավար քաղաքական շրջանների մեջ:
XI. Ռուսական իմպերիալիզմ և նրա արտահայտություններ
Այս գլխում Ռուբեն Դարբինյանը վկայում է, որ «ինչպես բովանդակ հայության, այնպես էլ հայ քաղաքական ղեկավար տարրերի վերաբերմունքը դեպի ռուսներն ու Ռուսաստանը մինչև վերջին ժամանակ կրում էր բացահայտորեն ռոմանտիկ բնույթ»։ Տասնմեկերորդ գլխում հեղինակը վկայում է. Ռուսը, ինչ դրոշակով ու նշանաբանով էլ նա հրապարակ գա, աշխարհակալ է պատմականորեն. ամեն մի ռուս իշխանության մեջ, որքան էլ նա սոցիալիստական գունավորում ունենա, անխուսափելի կերպով պիտի երևան գան ռուս ժողովրդի ազգային ձգտումները, որոնք աշխարհակալական են անպայման։
Ռուսական քաղաքականությունը, լինի դա ցարական, էսէրական թե բոլշևիկյան, միշտ եղել է նենգ ու երկդիմի՝ մանր ազգերի նկատմամբ։ Նենգ ու երկդիմի է եղել նա միշտ և է այսօր նաև՝ հայ ազգի վերաբերմամբ։
Այս մասին է, որ այսուհետև չպետք է լինի այլևս ոչ մի տարակույս:
XII. Երեկ և այսօր
Եզրափակիչ գլխում Ռուբեն Դարբինյանը վկայում է, որ «Ռուսաստանի տարերային և խուճապային փախուստը տաճկական ճակատից 1917 թվականին, որ ողբերգական վիճակի մատնեց ամբողջ հայ ժողովուրդը, մահացու վտանգ ստեղծելով վերջինիս ֆիզիկական գոյության համար, մի մեծ, իր նշանակությամբ անչափելի իրողություն էր, որ կոչված էր հիմնական հեղաշրջում առաջ բերելու թե հայ ժողովրդական մասսաների և թե հայ քաղաքական ղեկավար տարրերի հոգեբանության մեջ» ։
Վերջին գլխում հեղինակը համեմատում է Հայաստանի և Վրաստանը աշխարհագրական դիրքը, արտաքին վտանգները և դրանց հիման վրա կառուցվող վերաբերմունքը դեպի Ռուսաստան ։ Բացի այդ, Դարբինյանը գրում է, որ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Հայաստանը «...չէր գիտակցում՝ կամ չէր կամենում գիտակցել քաղաքական այն պարզ ճշմարտությունը, թե ռուսը, որին նա բարեկամ է համարում, անհամեմատ ավելի մեծ թշնամի է դաշնակից պետությունների համար, քան թուրքը։ Հետևաբար բարեկամությունը ռուսի հետ կասկածելի և վտանգավոր էր դարձնում նաև հայի դիրքը և քաղաքականությունը դաշնակից մեծ տերությունների աչքում» ։ Դարբինյանը շարունակում է. «Համաշխարհային պատերազմի հոգեբանական ազդեցության տակ հայ ժողովուրդը ոչ միայն շարունակում էր թյուրիմացությամբ ռուսին համարել դաշնակիցների բարեկամը, այլև ի վիճակի չէր որևէ ընտրություն անելու նրանց միջև, մերժելու մեկի թեկուզ փոքրիկ անմիջական օգնությունը՝ ստանալու համար մյուս մեծ, թեև ոչ անմիջական աջակցությունը» ։
Դարբինյանը առաջ է քաշում կարևոր մի միտք. Մի այսպիսի կացության մեջ, երբ հայ ժողովուրդը մեկ կողմից՝ գտնում էր արտաքին կործանարար ուժի շարունակական [ էջ ] ահեղ ճնշման տակ և մյուս կողմից՝ արտաքին օգնության հրամայական կարիք էր զգում, անկարելի էր հայ քաղաքական մտքի ազատ, անկաշկանդ ու անկախ զարգացումը, նրա կատարյալ ազատագրումը զանազան «պատմական» օրիենտացիաներից և անվերապահ որդեգրումը միակ նպատակահարմար ու տևական օրիենտացիայից - հայկական օրիենտացիայի։ Սակայն մեր երկամյա անկախ քաղաքական գոյությունը և մեր ազգային ազատագրական պայքարը, որ մենք հարկադրեցինք մղել գրեթե միայն մեր սեփական ուժերով, չէին կարող խոր ակոսներ չփորել մեր հոգու մեջ:
Շարունակելով միտքը, հեղինակը վկայում է. Մեր գիտակցության ստորերկրյա ծալքերում աննկատելիորեն կատարվում էր ինքնամփոփման մի պրոցես, որը մի օր, երբ ռուսները նորից եկան իրենց ծանր թաթը դնելու մեր ուսերի վրա, պիտի հիմք դառնա մեր քաղաքական մտքի բյուրեղացման և ինքնորոշման համար։ Եվ եթե ռուսների հեռանալը Անդրկովկասից սկիզբն էր այդ պրոցեսի, կարելի է համարձակորեն ասել, թե նրանց այժմյան վերադարձը դեպի մեր սահմանները պիտի լինի վախճանը այդ պրոցեսի, որով վերջ է դրվում մեր քաղաքական անվերջ որոշումներին, խարխափումներին ու դեգերումներին և մեր ազգային քաղաքական միտքը, բոլորելով իր զարգացման սկզբնական շրջանը, դուրս է գալիս իր սեփական ուղու վրա և դառնում է ինքնուրույն և անկախ:
Դարբինյանն արտահայտում է հետևյալ մի տեսակետ հայ-ռուսական հարաբերությունների վերաբերյալ. Ռուսը մնացել է իրոք նույն ռուսը, իր աշխարհակալ ձգտումներով, իր ազգամերժ մտայնությամբ, իր օտարակեր տրամադրություններով։
Նա շարունակում է նայել մեզ վրա, որպես իր երեկվա ստրուկի վրա, որը հանդգնել է ապստամբել նրա դեմ և որին պետք է ենթարկել նախկին լծին։
Իսկ մե՞նք...
Մի՞թե նույնն ենք։ Մենք, որ երեկ դառնությամբ էինք բաժանվում մեր ստրկական վիճակից և քաղցրությամբ երազում հյուսիսային օտարների լծի մասին, այսօր զգում ենք մեզ ազատ ու անկախ և ունենք ազատ ու անկախ լինելու կուռ գիտակցությունն ու կամքը։
Այսօր մենք գտել են մեզ, ճանաչում ենք մեր ուժը և հպարտ ենք մեր ուժով, որովհետև նա է մեր միակ փրկությունը։
Այսօր մենք կարիք չունենք այլևս Հյուսիսից օգնություն սպասելու։
Այսօր մենք վախենում ենք Հյուսիսից, որովհետև մենք անկախ են և շատ թերահավատ, կասկածամիտ դեպի ամեն մի ուժ՝ որ գալիս է մեր դռները բախելու։ Ավելի ևս դեպի մի ուժ, որ երեկ մեր տերն էր և որ այսօր էլ չի հրաժարվել տակավին իր՝ տիրոջական հավակնություններից։ Այդպիսի հարևանի առաջ մեր դռները պիտի պինդ փակենք և միշտ արթուն մնանք ոտքից մինչև գլուխ սպառազինված, որպեսզի հանկարծակիի չգանք: