cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հացիկավան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անիի շրջան Կատեգորիա:Շիրակի մարզի գյուղեր
Շարոմսկայա
Շարոմսկայա (Шаромская), գետ Ռուսաստանի Կամչատկա թերակղզում։ Գետի երկարությունը մոտ 22 կմ։ Թափվում է Անդրիանովկա գետի աջ ափին՝ 48 կմ հեռավորության վրա։
Ժան Բուրիդան
Ժան Բյուրիդան, լատիներեն՝ Յոհանես Բուրիդանուս, ֆրանսիացի փիլիսոփա, ճեմարանական դոկտոր, Եվրոպայում կրոնական թերահավատության հիմնադիր։ Արևմուտքում Իմպետուսի տեսության վերահայտնագործող եղավ մոտ 1340 թ.: Անունն առավելապես հայտնի է Բյուրիդանի ավանակի պարադոքսի մտածողության փորձառությամբ։ Մի լեգենդ, որը տարածվել է մինչև 21-րդ դարը Ֆրանսուա Վիյոնի ժամանակվա «Կանանց բալլադը», այն սխալ կերպով նմանեցնում է Նեսլի աշտարակի գործի հետ։
Շարոմսկայա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Ժան Բուրիդան
Կենսագրական
Փիլիսոփայություն է դասավանդել Փարիզում և Փարիզի համալսարանի ռեկտոր է ընտրվել երկու անգամ՝ 1328թ. և 1340 թ.: Որպես փիլիսոփա՝ Բյուրիդանը դասավանդել է արմատական նոմինալիզմ և մասնագիտացել փիլիսոփայական գիտություններում։
Շարոմսկայա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ժան Բուրիդան
Կենսագրական
Բազմաթիվ անստույգ պատմություններ նրա սիրային արկածների մասին վկայում են առ այն, որ նա Փարիզում փայլուն և խորհրդավոր անձնավորություն էր։ Ուներ նաև անբնական ձիրք կրթության համար դրամաշնորհներ ստանալու համար։
Բյուրիդանի ավանակի պարադոքս
Բուրիդանի ավանակի պարադոքսը լեգենդ է այն մասին, որ մի ավանակ սատկում է քաղցից ու ծարավից, քանի որ վարսակի չափամանի ու ջրի դույլի միջև չէր կարողանում ընտրել, թե որ մեկից սկսել։ Այս դեպքից կարող ենք պարադոքսային վերլուծություն անել. խոսքն ավելի շուտ աբսուրդի հասնող դիլեմայի դպրոցի դեպքի մասին է, իսկ այս երկու դրվագները բնութագրում են կրկնակի հարկադրման ֆենոմեն։
Քաղցրաշեն
Քաղցրաշեն, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Արարատի մարզի Արտաշատի տարածաշրջանում, Արտաշատ քաղաքից 6 կմ հյուսիս-արևելք՝ Կարմիր սարի ստորոտում, Երևան-Արարատ ավտոխճուղու ձախ կողմում։
Պատմություն
Բնակիչների նախնիների մեծ մասը եկել են Վանի նահանգի Վան, Տոսպ, Արճեշ, Խոշաբ, Շատախ գավառներից, Բերկրի, Թիմար, Հայոց Ձոր, Մոկս, Արճակ գյուղախմբերի, Ալաշկերտի Խիզան և Մշո գավառներից, ինչպես նաև Պարսկահայաստանի Խոյի և Սալմաստի գավառներից։ Նախկինում ունեցել է Քյարեզներ, Չորրորդ գյուղ, Բատրակաշեն անվանումները։
Ժան Բուրիդան
Բյուրիդանի սահմանում
Բյուրիդանի ավանակի պարադոքսի մասին չենք հանդիպի Ժան Բյուրիդանի հայտնի ոչ մի ստեղծագործություններում՝ չնայած այն հանգամանքին, որ սա կապակցված է ազատության և կենդանու իր հայեցակարգի հետ։ Իր «Երկնքի մասին համաձայնագիրը» ստեղծագործության համար արված գրական մեկնաբանության մեջ Բյուրիդանը ներառել է ոչ թե ավանակ, այլ շան, որը հանդիպել է դաժան դիլեմայի։ Բյուրիդանն իրեն բնորոշ հումորով հիշատակում է այդ հնարավորությունը որպես անխոհեմ այլընտրանքի հնարավորություն։
Քաղցրաշեն
Պատմություն
Գյուղը տեղադրված է Արարատյան դաշտում, ծովի մակարդակից 930 մ բարձրության վրա։
Կլիմա
Կլիման չոր, խիստ ցամաքային է։ Ձմեռները սկսվում են դեկտեմբերի կեսերին, հունվարյան միջին ջերմաստիճանը տատանվում է -3-ից -5°C։ Ամառը տևական է՝ մայիսից մինչև հոկտեմբեր, օդի միջին ամսական ջերմությունը հասնում է 24-ից 26°C, իսկ առավելագույնը՝ 42°C։ Հաճախ լինում են խորշակներ, որոնք զգալի վնաս են հասցնում գյուղատնտեսությանը։ Մթնոլորտային տարեկան տեղումների քանակը 250-300 մմ է։ Բնական լանդշաֆտները կիսաանապատներ են, որոնք ոռոգման ընթացքում վերածվել են կուլտուր-ոռոգելի լանդշաֆտի։ Ագրոկլիմայական տեսակետից համայնքն ընկած է բացարձակ ոռոգման գոտում։
Ժան Բուրիդան
Արիստոտելի սահմանում
Խնդիրն առաջ է գալիս Արիստոտելի «Երկնքի մասին» աշխատության մեջ, ուր նա հետաքրքրվում է, թե ինչպես պետք է մի մարդ ընտրի երկու սննդից մեկը, որոնք երկուսն էլ գրավիչ են. «Նա, ով վշտացած է քաղցից ու սովից և մթերքից ու խմիչքներից հավասար հեռավորության վրա է, անշարժ կմնա»։
Քաղցրաշեն
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Քաղցրաշենի մշտական բնակչությունը կազմել է 485, առկա բնակչությունը` 458 մարդ, բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Տնտեսություն
Գյուղն ունի առկա 640 տնտեսություն. մանկապարտեզ, դպրոց, գրադարան, կապի հանգույց, բուժկետ, երաժշտական դպրոց, սպորտ դպրոց։ Համայնքի տնտեսության մասնագիտացման ճյուղը գյուղատնտեսությունն է, համախառն բերքի մեծ մասը տալիս է այգեգործությունը և խաղողագործությունը։ Գյուղատնտեսական նշանակության հողերը կազմում են շուրջ 697 հա։ Համայնքի հողերի հիմնական մասն օգտագործվում են որպես պտղատու և խաղողի այգիներ, համապատասխանաբար կազմելով 215 հա և 140 հա։ Համեմատաբար ընդարձակ մակերես են զբաղեցնում վարելահողերը՝ զբաղեցնելով մոտ 110 հա։ Զբաղվում են այգեգործությամբ, խաղողագործությամբ, դաշտավարությամբ, բանջարաբուծությամբ։ Մշակում են ծիրանենի, դեղձենի, ջերմասեր բանջարաբոստանային կուլտուրաներ, հացահատիկային, կերային կուլտուրաներ։ Արոտավայրերը ղբաղեցնում են շուրջ 153 հա։ Կան խոտհարքեր։ Զբաղվում են կաթնամսատու անասնապահությամբ, թռչնաբուծությամբ։
Ժան Բուրիդան
Սպինոզայի սահմանում
Դեկարտի «Փիլիսոփայության սկզբունքները» աշխատության մեջ (հրատարակվել է 1663 թ.), ցուցադրված են երկրաչափական մեթոդներ։ Սպինոզան ընդհանրացում է անում, որը Բյուրիդանը մերժել էր։ Ըստ վերջինիս՝ փաստացի ավանակը կսատկեր քաղցից կամ ծարավից, բայց նրա փոխարեն եթե մարդ լիներ, ապա ունակ կլիներ կամայականորեն ընտրել. դա անտարբերության ազատությունն է։ Սպինոզան, ընդհակառակը, համարում է, որ այս դեպքում տարբերություն չկա մարդու և կենդանու միջև՝ նույնիսկ մարդն էլ կմահանար քաղցից կամ ծարավից։
Քաղցրաշեն
Տնտեսություն
Արդյունաբերություն չունի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արարատի մարզի գյուղեր
Ժան Բուրիդան
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի աստվածաբաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ
Պտույ
Պտույ (սլովեներեն՝ Ptuj, Pettau; Poetovium/Poetovio), քաղաք Սլովենիայի հյուսիսարևելյան մասում։ Նույնանուն համայնքի վարչական կենտրոնն է, Սլովենիայի հնագույն բնակավայրը։ Քաղաքի ներկայիս տարածքում և շրջակայքում մարդիկ բնակություն են հաստատել դեռևս քարի դարի ժամանակներից։ Հին Հռոմի տիրապետության շրջանում եղել է ռազմավարական տեսակետից կարևոր, ամրացված բնակավայր Դրավայի գետանցի մոտ, Բալթիկ և Ադրիատիկ ծովերի միջև ձգվող առևտրային ճանապարհի վրա ։ Մինչև մեր թվականության 450 թվականին հոնների ներխուժմանն ու ավար-ավերին ենթարկվելը եղել է ժամանակաշրջանի խոշորագույն քաղաքներից մեկը՝ 40 հազար բնակչությամբ։ 20-րդ դարի սկզբներին բնակչության մեծ մասը գերմանացիներ էին ։ Ներկայումս մեծամասնություն են կազմում սլովենցիները։ 2018 թվականի տվյալներով բնակիչների թիվի եղել է 17 793 ։
Քաղաքի մերձակայքում կան տաք հանքային աղբյուրներ՝ ջերմուկներ, որոնցից օգտվել են դեռևս հինհռոմեական ժամանակներում։
Քույր քաղաքներ
Պտույը բարեկամական սերտ հարաբերություններ է հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սլովենիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Սլովենիայի քաղաքներ
Օնտակեի ժայթքում (2014)
Օնտակե հրաբխի ժայթքումը սկսվել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 27-ին, տեղի ժամանակով ժամը 11։52-ին և թուլացող ինտենսիվությամբ շարունակվել է մի քանի օր։ Ժայթքումն անսպասելի էր երկրաշարժագետների, և առավել ևս զբոսաշրջիկների համար (դեպի Օնտակե վերելքը հայտնի տուրիստական երթուղի է ), այդպես է բացատրվում զոհերի այդպիսի քանակը: Հոկտեմբերի 11-ի դրությամբ` հաստատվել էր 56 մահ, 70 -100 վիրավոր, 8 մարդ մինչ օրս համարվում են անհետ կորած : Բնական աղետի պատճառով զոհերի վերջնական թիվը հայտնի է դարձել ժայթքումից մեկ ամիս անց՝ 57 զոհ և 6 անհետ կորած ։
Մկնիկի երգը
Մկնիկի երգը (Песенка мышонка), խորհրդային նկարված մուլտֆիլմ, որը նկարահանվել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայում, 1967 թվականին։ Մուլտֆիլմը նախատեսված է փոքրիկների համար։ Ռեժիսորը Յուրի Պրիտկովն է։
Օնտակեի ժայթքում (2014)
Այդ ժայթքումը 1991 թվականից ի վեր դարձել է մարդկային զոհերով Ճապոնիայում առաջինը, երբ Ունձեն հրաբխի լավային հոսքն իր հետ տարել էր 43 մարդու կյանք, և 1902 թվականից սկսած երկրի ամենամահաբեր ժայթքումը, երբ Տորիշիմա հրաբուխը ոչնչացրել էր Պանաֆիդինա կղզու մոտ 150 բնակիչների:
Մկնիկի երգը
1990-ական թվականներին Twic Lyrec-ի ձայներիզներով թողարկվել է աուդիո հեքիաթ` ըստ համանուն հեքիաթի, Ալեքսանդր Պոժարովի տեքստով։
Օնտակեի ժայթքում (2014)
Սեպտեմբերի 10-ից լեռան մոտակայքում գրանցվել են ոչ մեծ երկրաշարժեր, որոնք հաճախ հանդիսանում են հրաբխի ժայթքման նախանշաններ, բայց այնուամենայնիվ երկրաշարժագետները պարզել են, որ մոտ ապագայում հրաբխի ժայթքման վտանգ չկա ։ Օնտակե լեռը սկսնակների համար ոչ դժվար լեռնագնացային ուղի է, սեպտեմբերի 27-ին արևային հանգիստ եղանակ էր, և այդ պատճառով ժամը 11:52-ին լեռան լանջերին էին գտնվում մոտ 200-250 մարդ ։
Մկնիկի երգը
Սյուժե
Պարապ ու կատակասեր, երգելու սիրհարա փոքրիկ մկնիկն ընկերների շնորհիվ յուրացնում է շինարարի մասնագիտությունը, փոխում է իր աշխարհայացքը կյանքի հանդեպ (նախ, «ժամանցի, երգելու փոխարեն գործով զբաղվելու» խորհուրդները չեն ընդունվում), իրենից բացի սկսում է տեսնել նաև իր կողքի ընկերներին։
Մուլտֆիլմում օգտագործվում է մանկական համրանքախաղ։ Փոքրիկ մուկը, այն բանից հետո, երբ նա կաչակաղն իրենից բացի բոլորին ուտելիք է բաժանում, դառնությամբ ասում է. «Իսկ սրան չտվեց»։ Երաժշտական շարքը հիշեցնում է Ջերոմ Կերնի «The Last Time I Saw Paris» պիեսը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Յուրի Պրիտկովի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:1967 մուլտֆիլմեր
Օնտակեի ժայթքում (2014)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնական աղետներ Ճապոնիայում Կատեգորիա:2014 Ճապոնիայում Կատեգորիա:Նագանո պրեֆեկտուրայի պատմություն Կատեգորիա:Գիֆու պրեֆեկտուրայի պատմություն Կատեգորիա:Ճապոնիայում 2014 թվականի բնական աղետներ Կատեգորիա:Հրաբխերի ժայթքումներ Ճապոնիայում
Պերտիտ
Պերտիտ (Կանադայի Փերթ վայրի անունով), կալիումային դաշտային սպաթ ալբիտի կամ թթու պլագիոկլագի սերտաճումներով։ Տարբերում են տրոհման պերտիտ և տեղակալման պերտիտ։ Առաջինը գոյանում է կալիումնատրիումային դաշտային ապարներից ջերմաստիճանի իջեցման պայմաններում, երբ К ու Na չեն կարող միմյանց տեղակալել իոնային շառավիղների մեծ տարբերության հետեանքով։ Տրոհման պերտիտ հետագա ալբիտացման դեպքում կարող է անցնել տեղակալման պերտիտի։ Ըստ սերտաճումների չափերի տարբերում են Պերտիտներ, միկրոպերտիտներ և գաղտնապերտիտներ։
Կատեգորիա:Միներալներ
Ալանյա Վալսեզիա
Ալանյա Վալսեզիա (Alagna Valsesia), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզում։ Մտնում է Վերչելի գավառի կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 26 կմ² տարածք։ Բնակչությունը 2008 թվականի տվյալներով 431 մարդ է։ Հեռախոսային կոդը՝ +39 0163։ Փոստային ինդեքս 13021 ։ Խտությունը՝ 6 մարդ/կմ²։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության դիագրամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վլադ Բընըցյանու
Վլադ Բընըցյանու (Vlad Bănăţeanu, ), ռումինացի լեզվաբան, հայագետ։ Բուխարեստի համալսարանի պրոֆեսոր։
Կենսագրություն
Վլադ Բընըցյանուն ծնվել է 1900 թվականի օգոստոսի 22-ին Տիմիշոարայում։ Ավարտելով Չեռնովիցի համալսարանը՝ ուսումը շարունակել է Լոնդոնում, Փարիզում և Դուբլինում (1924-1932)։ Ստացել Է իրավաբանական գիտությունների դոկտորի (1923) և բանասիրական գիտությունների դոկտորի (1931) գիտական աստիճաններ ։
Իբրև լեզվաբան նա հմուտ Էր հնդեվրոպական համեմատական լեզվաբանության մեջ և տիրապետում Էր բազմաթիվ լեզուների (սանսկրիտ, հայերեն, հին պարսկերեն, հունարեն, լատիներեն, հոլանդերեն, ալբաներեն, կելտական լեզուներից՝ գալլերեն ու իռլանդերեն, սլավոնական լեզուներ, այդ թվում նաև ռուսերեն, եվրոպական նորագույն լեզուներ և այլն)։ Պրոֆեսոր Վլադ Բընըցյանուի գիտա-մանկավարժական գործունեությունը հատկապես մեծ թափ ստացավ Ռումինիայում մողովոդա-դեմոկրատական կարգեր հաստատվելուց հետո։ Նա Բուխարեստի համալսարանում նշանակվեց Հնդեվրոպական լեզուների Համեմատական հնչյունաբանության, ձևաբանության և շարահյուսության, օսկերենի և ումբրերենի ու հին պարսկերենի դասախոս։ 1954 թվականից սկսած դասախոսել Է նաև Բուխարեստի մանկավարժական ինստիտուտում։ 1958 թվականին ստանձնել է նաև Ռումինիայի գիտությունների ակադեմիայի Հնդեվրոպական լեզվաբանության սեկտորի վարիչի պաշտոնը։
Վլադ Բընըցյանուն մահացել է 1963 թվականի նոյեմբերի 8-ին Բուխարեստում։
Հայագիտական գործունեություն
Վլադ Բընըցյանուն աշակերտել է հայագետներ Անտուան Մեյեին, Ֆրեդերիկ Մակլերին և Լուի Մարիեսին։ Չեռնովիցի և Բուխարեստի համալսարաններում, Բուխարեստի մանկավարժական ինստիտուտում, Ռումինիայի ԳԱ պատմության ինստիտուտում դասախոսել է գրաբար, հայ ժողովրդի պատմություն։ 1937 թվականին հիմնադրել և մինչև 1947 թվականը խմբագրել է «Revue des études indo-européenne» եռամսյա պարբերականը։ 1958 թվականից հրատարակել է «Studia ed acta Oriéntalia» հանդեսը։
Պրոֆեսոր Վլադ Բընըցյանուն առաջին ռումինացի գիտնականն էր, որ քաջածանոթ էր հայ հին ու նոր լեզուներին և ազատորեն օգտվում էր հայկական աղբյուրներից։ Նա էր Ռումինիայի համալսարանի հայոց լեզվի և գրականության առաջին դասախոսը։ 1948-1953 թվականներին Ռումինիայի գիտությունների ակադեմիայի պատմության ինստիտուտում դասախոսում էր հայագիտական առարկաներ, իսկ հետագա տարիներին համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում շարունակում էր հայագիտական կադրեր պատրաստելու գործը։
Պրոֆեսոր Բընըցյանուի գրչին են պատկանում շուրջ 190 գիտական աշխատություններ, որոնցից 90-ը հայագիտական բնույթի են։ Նրա գործերից շատերը լույս են տեսել ինչպես Ռումինիայում, այնպես էլ ԽՍՀՄ-ում և արտաստհմանյան մի շարք երկրներում՝ ռումիներեն, հայերեն, ռուսերեն, ֆրանսերեն, անգլերեն, գերմաներեն, պարսկերեն և այլ լեզուներով։
Հայ դասական լեզվի ուսումնասիրությանն է նվիրված Վլադ Բընըցյանուի «Հունարեն դերբայներով կազմված դարձվածների հայերեն թարգմանությունը» ծավալուն արժեքավոր գործը (ֆրանսերեն, լույս է տեսել 1937 թվականին Բուխարեստում), «Ուրարտական ածանցները դասական հայերենում» (ֆրանսերեն և անգլերեն) և այլն։ Պատմա-բանասիրական բնույթի գործերից առավել ուշագրավ են նրա «Հայերը Բեհիսթունի արձանագրության մեջ» (ֆրանսերեն), «Հայ ժողովրդի ծագման մի քանի խնդիրներ» (ռուսերեն) և այլն։ Մեծարժեք են ռումինահայ պատմության նվիրված նրա աշխատություններից «Հայերը ոումինական պատմության և կյանքի մեջ» (ռումիներեն), «Հայերը ռումինական տեղանունների մեջ և հայկական ծագումով ռումինական տեղանուններ» (հայերեն, ռումիներեն) և շատ ուրիշներ։ Ավելի քան քառորդ դար շարունակ Վլադ Բընըցյանուն միաժամանակ հանդես Էր գալիս հայագիտական արժեքավոր զեկուցումներով, ակտիվորեն մասնակցում ռումինահայերի հասարակական կյանքին և աշխատակցում «Նոր կյանք» հայերեն թերթին է։
1960 թվականի աշնանը Վլադ Բընըցյանուն մասնակցել է Մոսկվայում գումարված արևելագիտական միջազգային կոնգրեսին, ապա հրավիրվել Հայաստան։ Երևանում նա հանդես է եկել մի շարք զեկուցումներով և սերտ կապեր մշակեց հայագիտական հիմնարկների և առանձին գիտնականների հետ։ Հայաստանից վերադառնալով՝Վլադ Բընըցյանուն իր գործունեության վերջին երեք տարիների մեծ մասը նվիրել է հայագիտության հարցերին, Ռումինիայում ու արտասահմանյան գիտական հանդեսներում հրատարակել հայագիտական հիմնարկների աշխատանքներին և սովետահայ անվանի գիտնականների գործերին նվիրված հոդվածնեչ։
Վլադ Բընըցյանուն եղել է Հայաստանի գիտությունների ակադեմիայի «Պատմա-բանասիրական հանդես»-ի խմբագրական կոլեգիայի անդամ։
Վիդոր (Վենետո)
Վիդոր (իտալ. Vidor), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզի Տրևիզո գավառում ։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Հովսեփը։ Տոնակատարությունը մարտի 19-ին է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Շարոմսկի Կախոն
Շարոմսկի Կախոն (Шаромский Кахон), գետ Ռուսաստանի Կամչատկա թերակղզում։ Գետի երկարությունը մոտ 13 կմ։ Թափվում է Մաշիխինսկայա գետի ձախ ափին՝ 6 կմ հեռավորության վրա։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Նևիլ Դեդե
Նևիլ Թանաս Դեդե (Nevil Thanas Dede, ), ալբանացի ֆուտբոլիստ և ֆուտբոլային մարզիչ։ Ներկայումս Ալբանիայի՝ մինչև 19 տարեկան կանանց ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչն է։
Կենսագրություն
1994 թվականից մինչև 2008 թվականը խաղացել է «Տիրանա» ֆուտբոլային ակումբում, բացառությամբ 2004-2006 թվականների, երբ խաղացել է «Էլբասանի» թիմի կազմում։ Իր կարիերայի ընթացքում Դեդեն Ալբանիայի չեմպիոն է դարձել ինը անգամ (ութ անգամ «Տիրանայի» հետ, մեկ անգամ՝ «Էլբասանիի» հետ), հինգ անգամ նվաճել է Ալբանիայի գավաթը, վեց անգամ՝ Սուպերգավաթը (բոլորը՝ «Տիրանայի» կազմում)․ համարվում է «Տիրանայի» ամենատիտղոսակիր ֆուտբոլիստը դարպասապահ Բլենդի Նալբանիի հետ։ Մեկ մրցաշրջան անցկացրել է Չինաստանում. 2008 թվականին խաղացել է« Գուանչժո Ֆուլի» ֆուտբոկային ակումբում և Չինաստանի ֆուտբոլային առաջնությունում թիմի հետ գրավել է 11-րդ տեղը։ Իր կարիերայի վերջին մրցաշրջանն (2008/09) անցկացրել է «Էլբասանի» թիմի կազմում։
Ալբանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում առաջին անգամ հանդես է եկել 1995 թվականին և ընդհանուր առմամբ անցկացրել 30 հանդիպում, ընդ որում, չի խաղացել ազգային հավաքականի կազմում 1997-1999 թվականներին և 2005 թվականին։ Ամենաշատ թվով հանդիպումներն անցկացրել է 2007 թվականին (ազգային հավաքականի կազմում վերջին տարվա ընթացքում)՝ թվով 11 հանդիպում։
Մարզչական կարիերան սկսել է «Սկենդերբեու» թիմում որպես օգնական։ Երեք անգամ որպես մարզիչ գլխավորել է «Տիրանան». 2009/10 մրցաշրջանում նա ղեկավարել է թիմն ընդամենը մեկ ամիս, իսկ հաջորդ մրցաշրջանում դառնալով գլխավոր մարզիչ՝ Դեդեն և ակումբը, չնայած Ալբանիայի Սուպերլիգայում անհամոզիչ ելույթներին, նվաճել են գավաթը. 2013 թվականի փետրվարին նա երրորդ անգամ է գլխավորել ակումբը և նրա հետ աշխատել մինչև հոկտեմբեր։ Նաև 2012 թվականին մարզել է «Լյուֆտետարի» թիմին, որն ըստ 2012/13 մրցաշրջանի արդյունքների՝ դուրս է եկել Ալբանիայի բարձրագույն լիգա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալբանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով
Աքսատ
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 640 մարդ, բնակչության խտությունը` 54.38 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.77 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 680 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 165 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 50 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 394 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 272-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 122։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,0 %։ 272 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 222 անձ (119 տղամարդ և 103 կին)։ Գործազուրկ են եղել 50 անձ (25 տղամարդ և 25 կին)։ 122 անաշխատունակներից 37-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 51-ը` թոշակառուներ, իսկ 34-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մարիա Ալյոխինա
Մարիա Ալյոխինա (Мария Алёхина, ), ռուս իրավապաշտպան, «Իրավունքի գոտի» բանտարկյալների իրավունքների պաշտպանության կազմակերպության և «Մեդիազոնա» ինտերնետ-ԶԼՄ-ների համահիմնադիր, Փուսի Ռայըթ ֆեմինիստական փանք-խմբի անդամ, «Պատերազմ» արտ-խմբի նախկին մասնակից։
Հայտնի է դարձել 2012 թվականի փետրվարի 21-ին Փրկչի տաճարում «Панк-молебен „Богородица, Путина прогони!» ակցիայի համար քրեական հետապնդման կապակցությամբ։ Այս գործողությանը մասնակից լինելու համար նա ձերբակալվել և դատապարտվել է 2 տարի ազատազրկվել է «խուլիգանություն» հոդվածով (Ռուսաստանի Դաշնության քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 2-րդ մաս) ։ Փաստացի գաղութում մնացել է 1 տարի 9 ամիս։ Կալանավայրից ազատվելուց հետո զբաղվել է իրավապաշտպան գործունեությամբ։
Կենսագրություն
Մարիան ծնվել է 1988 թվականի հունիսի 6-ին, Մոսկվայում։ Մեծացել է մոր հետ։ Հորն առաջին անգամ հանդիպել է 21 տարեկան հասակում ։ 2006 թվականին ծնվել է Մարիայի որդին՝ Ֆիլիպը ։
2008 թվականի դեկտեմբերից Մեծ Ուտրիշի վայրի բնության արգելոցի պահպանության համար Մարիա Ալյոխինան մասնակցել է «Greenpeace»-ի արշավին, իսկ 2009-2010 թվականներին՝ Բայկալ լճի և Խիմկիի անտառի պահպանության արշավին։ «Դանիլովցի» բարեգործական կամավոր շարժման ակտիվ մասնակից է և զարգացման և ստեղծարարության դասընթացներ է վարել Մոսկվայի թիվ 6 մանկական հոգեբուժարանի հիվանդների հետ ։
Մարիան նաև բանաստեղծ է։ Ձերբակալման պահին նա եղել է Լրագրության և գրական ստեղծագործականության ինստիտուտի 4-րդ կուրսի ուսանող։
Pussy Riot Share և դատախազություն
2012 թվականին փետրվարի 21-ին Ամենափրկիչ տաճարում Ալյոխինան Նադեժդա Տոլոկոննիկովան, Եկատերինա Սամուցևիչը և Փուսի Ռայըթի ևս երկու անանուն անդամներ արշավ են անց կացրել։ Ելույթի նյութերի հիման վրա մոնտաժվել և YouTube-ում տեղադրվել է տեսահոլովակ։ Ակցիայի մասնակիցների դեմ քրեական գործ է հարուցվել խուլիգանության մեղադրանքով, իսկ նույն տարվա օգոստոսին Ալյոխինան և Տոլոկոննիկովան դատապարտվել են երկու տարվա ազատազրկման ընդհանուր ռեժիմի գաղութում։
2012 թվականի դեկտեմբերին Ալյոխինան, Pussy Riot-ի մասնակիցների թվում, ընդգրկվել է ամերիկյան Business Insider լրատվական պորտալի վարկածով տարվա ամենատպավորիչ մարդկանց ցուցակում, որտեղ խումբը ցուցակում զբաղեցրել է 15-րդ տեղը 20-ից :
Ալյոխինան իր պատիժը կրել է Բերեզնիկիում՝ Պերմի տարածքում , 2013 թվականին օգոստոսին նրան տեղափոխել են Նիժնի Նովգորոդի շրջան ։
2013 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Ալյոխինան, ինչպես նաև Նադեժդա Տոլոկոննիկովան, ազատ են արձակվել նախնական պատժի ավարտից երկու ամիս առաջ (2014 թվականի մարտ) ։
Ալյոխինան և Տոլոկոննիկովան մտադրվել են պաշտպանել բանտարկյալների իրավունքները։ Ազատ արձակվելուց հետո նրանք առաջին անգամ հանդիպեցին Կրասնոյարսկում`քննարկելու «Իրավունքի գոտի» մարդու իրավունքների համատեղ նախագիծը, որի էությունը այնուհետև քննարկվել է Մոսկվայում կայացած հատուկ մամուլի ասուլիսում։
Այլ ակցիաներ
2017 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Pussy Riot-ի մասնակիցները բողոքի ակցիա են անցկացրել Լուբյանսկի հրապարակում՝ ՈՒՖՍԲ-ի շենքի մոտ։  Նրանք բացել են «Ծնունդդ շնորհավոր, դահիճներ» գրությամբ պաստառ։ Ակցիան նվիրված էր ՆԳՎ-ի և ԱԴԾ-ի նախորդի՝ Հակահեղափոխության և սաբոտաժի դեմ պայքարի համառուսական արտակարգ հանձնաժողովի հիմնադրման 100-ամյակին։ Ակցիայի ընթացքում Մարիա Ալյոխինան ձերբակալվել է ։
2018 թվականի փետրվարին Ալյոխինան մեկնել Է Ղրիմ՝ մասնակցելու ուկրաինացի ռեժիսոր Օլեգ Սենցովի աջակցության ակցիային։ Ղրիմ այցելության պատճառով նա հայտնվել է «Խաղաղարար» կայքի բազայում ։
2018 թվականի ապրիլին դատարանը Ալյոխինային մեղավոր է ճանաչել ապօրինի գործողություն կազմակերպելու համար, և նրան նշանակել է համայնքային պարտադիր 100 ժամ ծառայություն։ Ալյոխինան հայտարարել է, որ ինքը մտադիր է անտեսել պատիժը ։
2018 թվականի հուլիսին նրան տուգանել են 400 հազար ռուբլի՝ հարկադիր աշխատանքից խուսափելու համար ։
Ունո Ուլբերգ
Ունո Վերներ Ուլբերգ (Uno Werner Ullberg, ), ֆինն ճարտարապետ, ով հիմնականում ապրել և ստեղծագործել է Վիբորգում։
Կենսագրություն
Ունո Ուլբերգը ծնվել է 1879 թվականի փետրվարի 15-ին, Վիբորգում։ 1898 թվականին ավարտել է Վիբորգի լիցեյը, 1903 թվականին՝ Հելսինգֆորսի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը՝ ստանալով ճարտարապետության դիպլոմ։ Մինչև 1906 թվականն աշխատել է «Ուսկո-Նյուստրյոմ-Պետրելիուս-Պենտտիլիա» ճարտարապետական բյուրոյում, իսկ 1906 թվականին վերադարձել է Վիբորգ, որտեղ ճարտարապետ Կլասս Ակսել Գյուլդենի հետ միասին բացել է «Գյուլդեն-Ուլբերգ» (Gyldén & Ullberg) մասնավոր ճարտարապետական բյուրոն, որը գոյատևել է մինչև 1909 թվականը։ Փակվելուց հետո բյուրոն սկսել է ինքնուրույն գործունեություն իրականացնել։ 1927 թվականին Ուլբերգը եղել է Ֆինլանդիայի գրական ընկերության հատուկ տեղանունային հանձնաժողովի տեղական բաժնի համանախագահ (Օ. Մեուրմանի հետ միասին) ։
1926 թվականին Վիբորգում կայացած Սկանդինավիայի ճարտարապետների համագումարում բարձր են գնահատվել Ուլբերգի նախագծած շենքերը։ 1932-1936 թվականներին նա զբաղեցրել է Վիբորգի գլխավոր ճարտարապետի պաշտոնը։ Վիբորգում կառուցել է մի շարք շենքեր, իսկ 1922 թվականին մասնակցել է Վիբորգի Կլոր աշտարակի վերականգնմանը։ Բացի այդ, Ուլբերգի կառուցած շենքերը կարելի է հանդիպել Հելսինկիում, Օուլուում, Պրիոզերսկում, Իմատրայում և Սորտավալայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆինն ճարտարապետներ
Աղվոր (անձնանուն)
Աղվոր, հայկական արական և իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն ժողովրդական աղվոր՝ «գեղեցիկ, սիրուն» բառից։ Գործածվել է 13-17-րդ դարերում, այնուհետև դուրս է եկել գործածությունից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական երկսեռ անձնանուններ
Հայկական մուլտիպլիկացիոն կինո
Հայկական մուլտիպլիկացիոն կինո, Հայաստանում և հայերի կողմից ստեղծված անիմացիոն կինոն, որ սկզբնավորվել և զարգացել է որպես գեղարվեստական կինոյի օրգանական շարունակություն՝ ձևավորելով կինոմտածողության նոր տեսակ ։
Խորհրդային ժամանակաշրջան
Հայկական մուլտկինոն հիմնադրելու առաջին քայլն արվել է 1934 թվականին, երբ Հայկինոյի տարածքում կառուցվել է մուլտֆիլմերի առանձին արտադրամաս։ Կազմակերպչական աշխատանքները ղեկավարելու համար Մոսկվայից հրավիրվել է ճանաչված կինոռեժիսոր Լև Ատամանովը (Լևոն Ատամանյան)։
Հայկական առաջին մուլտֆիլմը՝ «Շունն ու Կատուն», ստեղծվել է Հովհաննես Թումանյանի համանուն ստեղծագործության հիման վրա 1938 թվականին։ Ռեժիսորը Լև Ատամանովն էր, նկարիչը՝ Վլադիմիր Սուտեևը, որը նույնպես հրավիրվել էր Մոսկվայից։ Կինոնկարի ստեղծման աշխատանքներում ներգրավվել են 25 երիտասարդ նկարիչներ, որոնց մեծ մասը դարձել է նկարիչ-մուլտիպլիկատոր։
Լև Ատամանովի հաջորդ ֆիլմն է «Տերտերն ու այծը» (1939)։ 1941-1944 թվականներին նա մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին, վերադարձել և ավարտել է կիսատ մնացած «Կախարդական գորգը» (1948, նկարիչ՝ Հակոբ Կոջոյան) կինոնկարը։ 1949 թվականին Լև Ատամանովն անսպասելի մեկնել է Մոսկվա, և Հայաստանում գրեթե 2 տասնամյակ դադարել է մուլտֆիլմերի արտադրությունը։
1967 թվականին ՀԽՍՀ կինեմատոգրաֆիստների միության վարչության 1-ին քարտուղար Լաերտ Վաղարշյանը և նկարիչ Վալենտին Պոդպոմոգովը ձեռնարկել են հայկական մուլտկինոն վերածնելու առաջին փորձը. 1968 թվականին նկարահանվել է «Մի կաթիլ մեղրը» (ըստ Հովհաննես Թումանյանի, ռեժիսոր և նկարիչ՝ Վալենտին Պոդպոմոգով) մուլտֆիլմը։ 1960-ական թվականների վերջից մուլտկինոյում ստեղծագործել է բեմադրող նկարիչ Ստեփան Անդրանիկյանը. նրա «Արևի հարսնացուն» (1971) կինոնկարն աչքի է ընկնում պատկերային ինքնատիպ լուծումներով, կերպարների պլաստիկ արտահայտչականությամբ և քնարականությամբ ։
Հայաստանում անիմացիոն կինոն բուռն զարգացում է ապրել 1970-ական թվականներին։ Այդ շրջանում է սկզբնավորվել տիկնիկային (ծավալային) մուլտֆիլմերի արտադրությունը, որի առաջին նմուշը ռեժիսոր Արմեն Միրաքյանի «Սխալ արտահայտությունն» է (1973)։
1970-1980-ական թվականներին ավագ սերնդի շարքերը ռեժիսոր Ռոբերտ Սահակյանցի գլխավորությամբ համալրել են երիտասարդ մուլտիպլիկատորներ, որոնք իրենց վառ անհատականությամբ պայմանավորել են հայկական մուլտկինոյի որակական զարգացման նոր փուլը։ Հայկական մուլտկինոն առանձնացել է ոճի և արտահայտչաձևերի բազմերանգությամբ, խոսքի ու ասելիքի դիպուկությամբ, պատկերների գունագեղությամբ ։ Նկատելիորեն բարեփոխվել են կինոնկարների դրամատուրգիական կառուցվածքը, նկարչական ոճն ու ձևերը, ռիթմը, մոնտաժը, կերպարներն ու նրանց միջավայրը։ Այդ փուլում են ստեղծվել մի շարք ինքնատիպ ու գունեղ ֆիլմեր՝ «Աբու Հասանի մաշիկները» (1974, ռեժ.՝ Ռաֆայել Բաբայան), «Աղվեսագիրք» (ըստ Վարդան Այգեկցու, 1975), «Կիկոս» (1979), «Բարեկենդանը» (1985), «Սեղմակոճակ» (1989, չորսն էլ՝ ռեժիսոր՝ Ռոբերտ Սահակյանց), «Մկների ժողովը» (1978, ռեժ.՝ Լյուդմիլա Սահակյանց), «Ոսկու կարասը» (ըստ Հովհաննես Թումանյանի, 1986, ռեժիսոր՝ Էլվիրա Ավագյան), «Նռնենիները» (ըստ Վիլյամ Սարոյանի, 1987, ռեժ.՝ Յուրիկ Մուրադյան), «Պատերազմը մեր փողոցում» (ըստ Վ. Սարոյանի, 1989, ռեժ.՝ Գայանե Մարտիրոսյան) և այլ մուլտֆիլմեր։ Կինոնկարների հաջողությունը պայմանավորել են նաև նկարիչներ Կիրալինա Անդրանիկյանը, Սուսաննա Այվազյանը, Գագիկ Բաբայանը, Ռ. Բաբայանը, Ալեքսանդր Բիկովը, Հովհաննես Դիլաքյանը, Վարդան Զաքարյանը, Նաիրա Մուրադյանը, Ալեքսանդր Անդրանիկյանը, Մարինա Վաղարշյանը, օպերատորներ Ալիսա Քյուրդիանը, Ժիրայր Վարդանյանը, Գագիկ Ավագյանը, Մարատ Խանամիրյանը, Վահագն Հակոբյանը, Ստյոպա Մարտիրոսյանը և ուրիշներ։
Հայաստանի անկախացումից հետո
Հայաստանի անկախացման առաջին տարիներին՝ 1990-ական թվականներին, երկրում տնտեսական ճգնաժամի հետևանքով նկատելիորեն կրճատվել է ֆիլմարտադրությունը. 1990 թվականին Հայֆիլմը նկարահանել է 6, 1991 թվականին՝ 3, 1992 թվականին՝ 2 կինոնկար։ Ամենածանր շրջանում (1992-95) հայկական մուլտկինոյի առաջատարը՝ Ռ. Սահակյանցը, օտարերկրյա կինոստուդիաների առաջարկությամբ և համագործակցությամբ նկարահանել է «Ընտրություններ», «Կացին» (երկուսն էլ՝ 1994, «Էմիգրանտ» ստուդիա, Մոսկվա), «Վիկտորիա», «Տապան» (երկուսն էլ՝ 1997, «Յանց ֆիլմ» ստուդիա, Ֆրանսիա) կինոնկարները, որոնք բարձր են գնահատվել նաև արտերկրում։ Այնուհետև իր շուրջն է համախմբել մի շարք մուլտիպլիկատորների՝ ռեժիսորներ՝ Գ. Մարտիրոսյան, Լ. Սահակյանց, Յ. և Ն. Մուրադյաններ, Ստեփան Գալստյան, Վլադիմիր Մայիլյան, նկարիչներ Դավիթ Սահակյանց, Նանա Սահակյանց, Արմեն Ղազարյան և ուրիշների, որոնց հետ ձեռնարկել է նոր ծրագրեր՝ տեղում իրագործելու համար։
1991 թվականին ռեժիսոր և սցենարիստ Լ. Սահակյանցն սկսել է «Նախաշեմին» տիկնիկային կինոնկարի նկարահանումը, որն ավարտել է 2003 թվականին։
Ռեժիսոր Գ. Մարտիրոսյանը ֆիլմեր է ստեղծել ոչ միայն փոքրերի, այլև մեծերի համար, դրանցից են՝ «Բարի ոգիների արկածները» (1999), «Երեք զանգակ» (2002), «Վիշապագորգ» (2 մաս, 2009-10) և այլն։ Մուլտիպլիկացիոն կինոնկարներ են ստեղծել նաև Յ. Մուրադյանը («Տան խաղաղ հովտում», 1991, «Բիթլիս», 2008, և այլն), Ս. Գալստյանը («Այլընտրանք», 1993, և այլն), Միքայել Վաթինյանը («Բոժոն», 2007, և այլն), Արման Մանարյանը («Տգետը», 1995, և այլն), Դավիթ Սահակյանցը («Երաժշտական այբուբեն», 2007, «Հայրեններ», 2010, և այլն), Հայկ Սահակյանցը («Հետապնդում», 2009, և այլն) և ուրիշներ։
Լուրջ և երկարատև աշխատանք էր հայկական էպոսի հիման վրա «Սասնա ծռեր» անիմացիոն լիամետրաժ ֆիլմի ստեղծումը, որն Արման Մանարյանն ավարտել է 2009 թվականին. ուշագրավ են կինոնկարի պատկերային տեսաշարը, արտահայտչական լուծումները։ Նկարահանվել է Ռ. Սահակյանցի ծավալուն ծրագրի՝ «Ճանապարհ դեպի տուն» բազմամաս մուլտֆիլմի (գործողությունները կատարվում են 2005 թվականին) միայն 4 մասը՝ «Տիգրանակերտ» (2005), «Բաղեշ» (2006), «Մուշ» (2007), «Ախթամար» (2008)։
2009 թվականին ՀՀ-ում հիմնադրվել է «Ռեանիմանիա» միջազգային ամենամյա կինոփառատոնը (հիմնադիր-տնօրեն՝ Վրեժ Քասունի)։
Արդի հայկական մուլտկինոյի զարգացմանը նպաստել են նաև սցենարիստներ Դ. Սահակյանցը, Արմեն Վաթյանը, կոմպոզիտորներ Ռոբերտ Ամիրխանյանը, Մարտին Վարդազարյանը, Ավետ Տերտերյանը, հնչյունային օպերատոր Կարեն Կուրդիյանը, նկարիչներ Ս. Դոմբայանը, Ն. Մուրադյանը, Իգոր Պատրիկը, Ն. Սահակյանցը և ուրիշներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի մշակույթ Կատեգորիա:Մուլտիպլիկացիա
Աթենքի էկոնոմիկայի և բիզնեսի համալսարան
Աթենքի էկոնոմիկայի և բիզնեսի համալսարան (Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών), պետական համալսարան Հունաստանի Աթենք քաղաքում  , որը հիմնադրվել է 1920 թվականին։ Համարվում է Հունաստանի ամենահեղինակավոր տնտեսագիտական համալսարանը ։
Պատմություն
Աթենքի էկոնոմիկայի և բիզնեսի համալսարանը հիմնադրվել է որպես Աթենքի առևտրային գործունեության պետական դպրոց ։
1926-1989 թվականներից հետո վերանվանվել է և դարձել Աթենքի էկոնոմիկայի և բիզնեսի բարձրագույն պետական դպրոց (Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών)։
Մինչ 1955 թվականը դպրոցում կար ուսանողերի պատրաստման միայն մեկ ուղղություն։ 1955 թվականին ստեղծվեց երկու բաժին՝ տնտեսագիտության և գործարար կառավարման։
1984 թվականին դպրոցը բաժանվում է երեք բաժինների՝ տնտեսագիտության և գործարար կառավարման բաժին, վիճակագրական բաժանմունք և կիրառական մաթեմատիկա ու ինֆորմատիկա։
19-րդ դարի կեսերին հույն հայրենասեր և բարերար Գրիգոր Մարազլին, ով 15 տարի շարունակ եղել է Օդեսայի քաղաքապետը, Աթենքում կառուցում է ուսուցչական ինստիտուտ, առևտրային ակադեմիա և ակվարիում, որոնք մտնում են ապագա համալսարանի կազմի մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի համալսարաններ Կատեգորիա:1920 հիմնադրումներ Հունաստանում Կատեգորիա:1920 հիմնադրված կրթական հաստատություններ
Ծաղկաջերմոց
Ծաղկաջերմոց, բույսերի աճեցման համար կառուցապատում կամ շինություն, արհեստական էկոհամակարգ։
Պատմություն
Առաջին ջերմոցները հայտնվել են Ֆրանսիայում 16-րդ դարի երկրորդ կեսին և նախատեսված են եղել միայն ջերմասեր պտղատու այգիների ձմեռային պահպանման համար։ Էկզոտիկ բույսերի շուրջտարյա աճեցման համար վառարանով առաջին ապակյա ջերմոցը կառուցվել է Լեյդենի Բուսաբանական այգում 1599 թվականին։ 1646 թվականին հայտնվում է Ամստերդամում, 1714 թվականին՝ Փարիզում ։ 17-19-րդ դարերում ջերմոցները հայտնի էին եվրոպական հարուստ տներում՝ նարինջ (orange) և այլ էկզոտիկ բույսեր աճեցնելու համար։ Այսպես, ֆրանսիացի բնագետ Բորի դե Սեն-Վենսանը, որը հայտնվել է Վիեննայում 1805 թվականին, գրում է այն տպավորության մասին, որը նրա վրա տեղական արիստոկրատիայի տներն են թողել. «Ինձ համար հմայիչ նոր սովորություն է թվացել. գրեթե բոլոր աշխարհիկ կանայք իրենց տունը զարդարում էին ծաղկաջերմոցներով, որտեղ նույնիսկ ձմռանն առավել հազվագյուտ և զարմանալի բույսերի բուրումնավետությունն էր լցվել» ։
Աստիճանաբար ծաղկաջերմոցները սկսում են զարդարել նաև բուրժուազիայի տները. «Այսօր դա անհրաժեշտ լրացում է ցանկացած քիչ թե շատ պատշաճ այգու համար», - գրում է բարոն Էրնուֆը 1862 թվականին ։ Այդ ժամանակ Ֆրանսիայում տարածվում է հյուրասենյակային ծաղկաջերմոցի նորաձևությունը, որի օրինակ կարող է հանդիսանալ Էմիլ Զոլայի «Հանքարդյունաբերություն» վեպում նկարագրված ծաղկաջերմոցը (1871) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Այգեգործություն Կատեգորիա:Բուսաբուծություն
Շեստակովա (գետ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Շեստայա
Շեստայա (Шестая), գետ Կամչատկա թերակղզու հյուսիս-արևելյան մասում։ Գետի երկարությունը 25 կմ է։ Հոսում է Ուստ-Կամչատսկի շրջանում և Կամչատկայի երկրամասում ։ Թափվում է Խաղաղ օվկիանոս։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Տատիկը (վիպակ)
«Տատիկը» (Babička), չեխ գրող Բոժենա Նեմցովայի վիպակը, որ գրվել է 1855 թվականին։ Հեղինակի ամենահայտնի ստեղծագործությունն է։ Համարվում է չեխական գրականության դասական նմուշներից մեկը։ Չեխերեն հրատարակվել է ավելի քան 300 անգամ (այն Չեխիայում ամենաշատ հրատարակված գիրքն է), ինչպես նաև թարգմանվել է քսանմեկ օտար լեզուներով ։ Հայերեն թարգմանությունը լույս է տեսել 1981 թվականին ։
Տատիկի ու վիպակի մյուս հերոսների պատմությունների ու դատողությունների միջոցով պատկերվում է չեխ ժողովրդի՝ որպես ազգ ինքնաճանաչման ընթացքը, ովքեր վիպակի ստեղծման տարիներին գտնվում էին Ավստրիական կայսրության կազմում։ Գրքում բազմիցս հակադրվում են գերմանական ու չեխական մշակույթները, լեզուները։
Էրիթրեական ուղղափառ միաբնակ եկեղեցի
Էրիթրեական ուղղափառ միաբնակ եկեղեցի, (տիգրայերեն՝ ቤተ ክርስትያን ተዋህዶ ኤርትራ, Թեվահեդո բեթե քրեստյան էրթրա), Էրիթրեայի քրիստոնեական եկեղեցու պաշտոնական անվանումը, արևելյան հնագույն եկեղեցիներից մեկը։ Հիմնվել է 1993 թվականին Էրիթրեայի անկախությունից հետո՝ բաժանվելով Եթովպական ուղղափառ միաբնակ եկեղեցուց։ Էրիթրեական ուղղափառ միաբնակ եկեղեցին՝ Հայաստանյայց առաքելական եկեղեցու, Ասորական ուղղափառ եկեղեցու, Ղպտի ուղղափառ եկեղեցու, Մալանկարա ուղղափառ ասորական եկեղեցու և Եթովպական ուղղափառ միաբնակ եկեղեցու հետ միասին կազմում է Արևելյան հնագույն եկեղեցիների ընտանիքը։
Տատիկը (վիպակ)
Սյուժե
Գիրքն ունի սյուժետային մի քանի գծեր՝ տատիկի կյանքը, չեխական գյուղի առօրյա կյանքը (ավանդույթներ, տոներ և այլն) և առանձին պատմություններ (օրինակ՝ պատմությունը Վիկտորկայի կյանքի մասին)։ Վիպակում պատմությունը ներկայացվում է տատիկի ավագ թոռան՝ Բարունկայի անունից։
Էրիթրեական ուղղափառ միաբնակ եկեղեցի
Կատեգորիա:Արևելյան հնագույն եկեղեցիներ
Տատիկը (վիպակ)
Սյուժե
Տատիկը՝ Մագդալենա Նովոտնան, ապրում է Չեխական Սիլեզիայում՝ Օլեշնիցի գյուղում։ Նա ունի որդի և երկու դուստր։ Մի անգամ տատիկը նամակ է ստանում իր ավագ աղջկանից՝ Թերեզայից։ Իր նամակում նա հայտնում է, որ իր ամուսինը՝ Յան Պրոշեկը, ով նախկինում ծառայում էր Վիեննայում, տեղափոխվել է Չեխիա՝ իշխանուհի Եկատերինա Սագանի կալվածք։ Թերեզան մորը հրավիրում էր ապրելու իրենց հետ։ Մի քիչ տատանվելուց հետո տատիկը մեկնում է դստեր մոտ։ Տատիկը հարմարվում է նոր տանը, որ կոչվում էր Հին Բելիլնյա, և ամեն կերպ օգնում է դստերը տան գործերում. գործում է, խնամում է տնային կենդանիներին, զբոսնում է երեխաների հետ։ Վերջիններիս տատիկը պատմում է չեխական հեքիաթներ ու ավանդություններ, նրանց մեջ դաստիարակում է սեր դեպի իրենց հայրենիքը՝ Չեխիան։ Գյուղի բոլոր բնակիչները շատ կարճ ժամանակում սիրեցին տատիկին։ Թոռների հետ կատարած զբոսանքներից մեկի ժամանակ տատիկը հանդիպում է իշխանուհի Սագանին։ Վերջինս տատիկին ու երեխաներին հրավիրում է հաջորդ օրը այցելել իր ամրոց։ Իշխանուհու հետ զրույցի ժամանակ տատիկը պատմում է իր կյանքի մասին. ինքը տեսել է ռուս ցար Ալեքսանդր I-ին, լեհական ապստամբության ժամանակ ստացած վերքերից մահացել է իր ամուսինը, որ զինվոր էր, ինքը չի ցանկացել մնալ գերմանախոս Ներքին Սիլեզիայում և երեք փոքր երեխաների հետ ոտքով վերադարձել է իր հայրենի չեխական գյուղը։ Երբ իշխանուհին հարցնում է, թե կցանականար արդյոք ապրել ամրոցում, տատիկը պատասխանում է, որ ինքը գոհ է իր կյանքից և հանգիստ, անհոգ կյանքն իր համար չէ։ Տատիկը շատ է դուր գալիս իշխանուհուն, և երբ նա հեռանում է, իշխանուհին նրա մասին ասում է. «Երջանիկ կին…»:
Առանձին գլուխ է նվիրված անտառում ապրող Վիկտորկայի պատմությանը։ Վերջինս գեղեցիկ աղջիկ է եղել, որ հեռացել է հայրական տնից ու լքել փեսացուին և գյուղից մեկնել մի զինվորի հետ, ում սիրահարվել էր։ Մեկ տարի անց անտառում հայտնվում է խելագար հղի կին, որ նման էր Վիկտորկային։ Նա չի ցանկացել վերադառնալ հայրական տուն։ Մի անգամ Վիկտորկան հարձակվել է ամրոցի ծառայողի վրա՝ կծելով նրան։
Արդեն շատ ծեր տատիկին լքում են ուժերը, և նա մահանում է։ Տատիկի թաղմանը ներկա էր ողջ գյուղը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բոժենա Նեմցովա Կատեգորիա:1855 գրքեր
Ազիյ
Ազիյ (Azille), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 1188 մարդ, բնակչության խտությունը` 50.92 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 23.33 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 620 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 105 կմ արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 26 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 695 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 446-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 249։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 64,2 %։ 446 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 371 անձ (219 տղամարդ և 152 կին)։ Գործազուրկ են եղել 75 անձ (33 տղամարդ և 42 կին)։ 249 անաշխատունակներից 62-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 88-ը` թոշակառուներ, իսկ 99-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Յասեր Ալ-Ազմե
Յասեր Ալ-Ազմե (մայիս 16, 1942 -), սիրիացի դերասան։ Ծնվել է Դամասկոսում և ավարտել է Դամասկոսի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը։ Հայտնի է դարձել քսան տարվա ընթացքում իր գրած և պատրաստած «Հայելիներ» սերիալի միջոցով՝ այդ ընթացքում ներկայանալով տարբեր դերերով ։
Նրա մասին
1982 թվականին ռեժիսոր Հիշամ Շարբաթջիի հետ սկսեց աշխատել իր նախագծի՝ «Հայելիներ»-ի վրա (Սիրիական կատակերգական, ծաղրական և սոցիալական սերիա)։ Նաև կարողացավ ի հայտ բերել մի շարք արվեստագետների տաղանդներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիացի դերասաններ Կատեգորիա:Սցենարիստներ Կատեգորիա:Դամասկոսի համալսարանի շրջանավարտներ
Կացուհիտո Իվաի
, ճապոնացի տնտեսագետ, Միջազգային քրիստոնեական համալսարանի հրավիրված պրոֆեսոր, Տոկիոյի ֆոնդի պրոֆեսոր, Տոկիոյի համալսարանի պատվավոր պրոֆեսոր։
Կենսագրություն
Դասավանդման գործունեությունը սկսել է Բերքլիի համալսարանի տնտեսագիտության ամբիոնի դոցենտի կարգավիճակով (1972-1973)։ 1973-1979 թվականներին եղել է Յեյլի համալսարանի տնտեսագիտության ամբիոնի դոցենտ, իսկ 1979-1981 թվականներին եղել է Յեյլի համալսարանի Քոուլզի ֆոնդի ավագ գիտաշխատող։ 1981-1989 թվականներին Կացուհիտոն եղել է դոցենտ, իսկ 1989-2010 թվականներին՝ Տոկիոյի համալսարանի տնտեսագիտության համալսարանի պրոֆեսոր։ 1988-1989 թվականներին եղել է Վուդրո Վիլսոնի անվան հասարակական և միջազգային հարաբերությունների դպրոցի հրավիրված դոցենտ, ինչպես նաև Փենսիլվանիայի համալսարանի տնտեսագիտության ամբիոնի հրավիրված պրոֆեսոր։ 1997 թվականին եղել է Սիենի համալսարանի տնտեսական քաղաքականության ամբիոնի հրավիրյալ աշխատակից։ 2001-2003 թվականներին Կացուհիտոն Իվաին եղել է Տոկիոյի համալսարանի Տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցի դեկան, իսկ 2010 թվականին՝ Տոկիոյի համալսարանի պատվավոր պրոֆեսոր։ Սկսած 2004 թվականից՝ եղել է հրավիրված պրոֆեսոր, իսկ 2010-2012 թվականներին՝ Մուսասինո համալսարանի հատուկ նշանակված պրոֆեսոր։ 2005-2011 թվականներին Կացուհիտոն եղել է Ճապոնիայի տնտեսագիտական բաժանմունքի գիտական խորհրդի անդամ, իսկ 2006—2011 թվականներին՝ նախագահ։ 2006-2013 թվականներին եղել է Տոկոյի ֆոնդի կորպորատիվ սոցիալական պատասխանատվության խորհրդատվական հետազոտական կոմիտեի ավագ գիտաշխատող, իսկ 2013 թվականից՝ անդամ ։
Կացուհիտոն Իվաին.
Հիմնական գաղափարներ
Իվային ստեղծել է ոչ ադիտիվ միջժամանակային օգտակարությամբ տնտեսական աճի օպտիմալ մոդելը ։ Մշակել է մակրոտտեսական դինամիկա, որը կապում է կումուլյատիվ գործընթացի Վիքսելյան տեսությունը և արդյունավետ պահանջարկի Քեյնսյան տեսությունը՝ ցույց տալով, որ երբ պետությունը չի միջամտում շուկայական մեխանիզմի գործունեությանը, այն ունենում է ներքին ոչ կայուն բնույթ, ինչն էլ նշանակում է, որ Սեյի օրենքը չի գործում։ Աշխատավարձի ոչ թե առաձգականությունը, այլ կոշտությունը կայունացնում է տնտեսությունը։ Աշխատավարձի և ինֆլյացիայի միջև փոխզիջումը չի դադարում գոյություն ունենալ` անկախ ժամանակից ։
Կացուհիտո Իվային ստեղծել է հեղափոխական մոդելների շարք, որտեղ ցույց է տվել ժամանակի ընթացքում տեխնոլոգիական կառուցվածքի շարժը, այդ թվում՝ ինչպես են փոխազդում նորարարությունները և ֆիրմաների մեծ մասի ներդրումները միմյանց միջև սինխրոն և դիախրոն ։ Ձևակերպել է փողերի բուտստրապ-տեսությունը, որտեղ ցույց է տվել, որ բարտերային համակարգը չունի հավասարակշռություն, եթե երկու kwղմերից ապրանքները չհամընկնեն, իսկ դրամական համակարգը չի պահանջում որոշակի պայմաններ իրեն ապահովելու համար , և ներկայացրել է բիզնես կորպորացիայինոր նութագրություն. կառուցվածքը, որը ներառում է սեփականության հարաբերությունների երկու մակարդակ. բաժնետերերը տիրապետում են կորոպորացիաներ և կորպորացիան, որը տիրապետում է սեփական ակտիվներ։
Դաշտային արտույտներ
Դաշտային արտույտներ , ճնճղուկանմանների կարգի, արտույտների ընտանիքի ցեղ ։
Կացուհիտո Իվաի
Մրցանակներ
Կացուհիտոյի ձեռքբերումները մեկ անգամ չէ, որ արժանացել են համայնքի բարձր գնահատականներին ։
Դաշտային արտույտներ
Արտաքին կառուցվածք
Դաշտային արտույտները մի փոքր մեծ են ճնճղուկներից։ Մեջքին և թևերին ունեն խայտաբղետ՝ մոխրա-դեղնակարմիր կամ դարչնա-դեղնակարմիր գունավորում, որովայնը սպիտակ է, իսկ գլխին ունի ոչ մեծ փուփուլ։
Սննդառություն
Սնվում են հացահատիկային բույսերով և միջատներով։
Կացուհիտո Իվաի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճապոնացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Տոկիոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Դաշտային արտույտներ
Դասակարգում
2019 թվականի ապրիլի դրությամբ ցեղում ընդգրկված է 4 տեսակ.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արտույտներ Կատեգորիա:Դաշտային արտույտներ Կատեգորիա:Թռչունների ցեղեր
Տոուզակ
Տոուզա, գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասով, Ադիգեայի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Մունա գետի ձախ ափից 3 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 15 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրերի կառավարման գլխավոր կենտրոնը՝ Ալթայ։
Բրեշիայի տասը օրեր
Բրեշիայի տասը օրեր կամ Բրեշիայի պաշարում (Dieci giornate di Brescia), հեղափոխություն, որը սկսվել է հյուսիսային Իտալիայի Բրեշիա քաղաքում։ Այն տևել է 1849 թվականի մարտի 23-ից մինչև ապրիլի 1-ը։
Տոուզակ
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Բրեշիայի տասը օրեր
19-րդ դարի սկզբին այն եղել է Ավստրիական կայսրության իշխանության տակ գտնվող Լոմբարդա-վենետիկյան թագավորության կազմում։ Հեղափոխությունը ղեկավարվում էր Տիտո Սպերիի կողմից․ այն սկսվել է հենց Նովարայի ճակատամարտի օրը (Ավստրիայի հաղթանակի լուրը այդ ժամանակ դեռ չէր հասել Բրեշիա)։
Տոուզակ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Բրեշիայի տասը օրեր
Ավստրիական զորքերը, որոնց ղեկավարն էր գեներալ Նուգենտը, ի սկզբանե հանկարծակիի եկան և թողեցին ամրոցը, ինչից հետո քաղաքը ենթարկվեց ուժեղ ռամբակոծության. վնասվել են քաղաքի մի շարք պատմական հուշարձանները։ Բրեշիայի ամբողջական շրջափակումը ավստրիական բանակի կողմից սկսվել է հեղափոխության միայն 8-րդ օրը, երբ օգնական ուժերը ժամանել են։ Հաջորդ օրը հրամանատար Հայնաուն, որը հետագայում ստացավ «Բրեշիայի բորենի» անվանումը, եկել, և հեղափոխության ղեկավարներից պահանջել է անհապաղ հանձնվել։ Այդ առաջարկը մերժվել է։ Մարտերը շարունակվել են մինչև ուշ գիշեր, սակայն հեղափոխության ղեկավարները որոշել են անձնատուր լինել։ Ապրիլի 1-ին ավստրիական զորքերը ներխուժել և թալանել են քաղաքը, կոտորել մեծ թվով տեղացիների՝ մինչև կստորագրվեր անձնատվության պայմանագիրը։
Ապստամբության ժամանակ սպանվել է շուրջ 1000 քաղաքացի։ Իր ցուցաբերած կատաղի դիմադրության համար Բրեշիան ձեք է բերել «Leonessa d'Italia» անվանումը, որը թարգմանաբար նշանակում է «Իտալիայի էգ առյուծ»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրիայի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Ռիսորջիմենտո Կատեգորիա:Իտալիայի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Լոմբարդիայի պատմություն Կատեգորիա:1849 թվականի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Բրեշիա Կատեգորիա:Իտալիայի պատմություն Կատեգորիա:Ապստամբություններ Իտալիայում
Վարդաշեն (Արարատի մարզ)
Վարդաշեն (անվանումը մինչև 1945 թ.` Մեհրաբլու), գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Արարատի մարզում Արտաշատի տարածաշրջանում, Արտաշատ քաղաքից 11 կմ հյուսիս-արևելք։ Վերանվանվել է Վարդաշեն 1945 թ. օգոստոսի 20-ին։
Պատմություն
Բնակիչների նախնիների մեծ մասը եկել են Պարսկահայաստանից՝ Խոյ և Սալմաստ գավառներից։ Նախկինում ունեցել է Մեհրաբլի, Մեհրաբլու անվանումները։
Գյուղը գտնվում է Արարատյան դաշտում` Ազատ գետի հովտում։ Ծովի մակարդակից ունի 900 մ բարձրություն։
Կլիման
Կլիման չոր, խիստ ցամաքային է։ Ձմեռները սկսվում են դեկտեմբերի կեսերին, հունվարյան միջին ջերմաստիճանը տատանվում է -3-ից -5°C: Ամառը տևական է` մայիսից մինչև հոկտեմբեր, օդի միջին ամսական ջերմությունը հասնում է 24-ից 26 °C, իսկ առավելագույնը՝ 42 °C։ Հաճախ լինում են խորշակներ, որոնք զգալի վնաս են հասցնում գյուղատնտեսությանը։ Մթնոլորտային տարեկան տեղումների քանակը 250-300 մմ է։ Բնական լանդշաֆտները կիսաանապատներ են, որոնք ոռոգման ընթացքում վերածվել են կուլտուր-ոռոգելի լանդշաֆտի։ Ագրոկլիմայական տեսակետից համայնքն ընկած է բացարձակ ոռոգման գոտում։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Վարդաշենի մշտական բնակչությունը կազմել է 473, առկա բնակչությունը` 454 մարդ ։ Բնակիչները հայեր են, որոնց մի մասի նախնիները գաղթել են Խոյի և Սալմաստի գավառներից 1828-1829 թվականներին ։ Վարդաշենի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Տնտեսություն
Գյուղն ունի 142 տնտեսություն, դպրոց, գրադարան, բուժկետ։ Համայնքի տնտեսության մասնագիտացման ճյուղը գյուղատնտեսությունն է, համախառն բերքի մեծ մասը տալիս է բուսաբուծությունը։ Գյուղատնտեսական նշանակության հողերը կազմում են շուրջ 54.8 հա։ Համայնքի հողերի հիմնական մասն օգտագործվում են որպես վարելահողեր՝ զբաղեցնելով մոտ 21.3 հա։ Ունի պտղատու և խաղողի այգիներ, համապատասխանաբար կազմելով 12.8 հա և 13.9 հա։ Զբաղվում են այգեգործությամբ, խաղողագործությամբ, դաշտավարությամբ, բանջարաբուծությամբ։ Մշակում են ջերմասեր բանջարաբոստանային, կերային մշակաբույսեր։ Զբաղվում են կաթնամսատու անասնապահությամբ, թռչնաբուծությամբ։
Արդյունաբերություն չունի։
Հղումներ
Կատեգորիա:Արարատի մարզի գյուղեր
Reflexive Entertainment
Reflexive Entertainment, ամերիկյան ընկերություն, որը մասագիտակցված է համակարգչային խաղերի մշակման մեջ։ Ընկերության գլխավոր գրասենյակը գտնվում է Կալիֆոռնիա նահանգի Լեյք Ֆորեսթ քաղաքում։
Ընկերությունը հիմնադրվել է 1997 թվականին Լարս Բրաբակերի կողմից։ Մինչ այս պահը ընկերությունը մշակել է 19 խաղ, ստեղծել է reflexive.com կայքը, ինչպես նաև հատուկ խաղերը Mac ՕՀ-ի համար։ Ինչպես նաև ընկերությունը զբաղվում է անվճար բրաուզերային խաղերի մշակմամբ ։ Ընկերության որոշ խաղեր անգամ ստացել են պատվավոր պարգևներ տարբեր մրցություններում։ 2008 թվականին Reflexive Entertainment-ը գնվեց Amazon.com-ի կողմից ։ Գործարքի արժեքը չի հրապարակվել։ 2008 թվականի փետրվարի 3-ին amazon.com-ը սկսեց տեղադրել Reflexive-ի կողմից մշակված խաղերը ազատ ներբեռնման տակ ։
Խաղեր
Բոլոր խաղերը մշակվել և թողարկվել է Reflexive Entertainment ընկերության կողմից, եթե այլ հրատարակիչ նշված չէ։
Մրցանակներ
2004 թվականին Ricochet Lost Worlds խաղը Real Networks-ի կողմից ստացավ "Best Action/Arcade game" մրցանակը։
2005 թվականին Սան Ֆրանցիսկոյում կայացած փառատոնի ժամանակ Wik and the Fable of Souls խաղը պայքարեց մի անգամից մի երեք մրցանակների համար ։ Մրցանաների ցանկ՝ Downloadable Game of the Year! (Seumas McNally Award)