Աշնանային_սալոն
Պատմություն
Աշնանային սալոնը տարբերվում է իր բազմակողմանի մոտեցմամբ, բաց է նկարների, քանդակների, լուսանկարների, գծանկարների, փորագրությունների, կիրառական արվեստի համար։ Օտար արվեստագետները ևս այստեղ լավ ընդունելություն են գտնում։ Աշնանային սալոնը նաև հպարտանում է արվեստի հովանավոր և քաղաքական գործիչ Օլիվիեր Սենսեղի` սալոնի կոմիտեի անդամ լինելով ։ Ըստ բելգիացի ճարտարապետ և հեղինակ Ֆրանց Ջորդանի, հանրային ցուցահանդեսները սոցիալական կարևոր դեր ունեին անհայտ, նորարար արվեստագետների համար հարթակ տրամադրելու հարցում, ինչպես նաև` կարևոր դերակատարում ունեին նոր արվեստի ընկալման համար։ Այս գաղափարն ընկած էր Ջորդանի` «Մերժվածների սալոն» ստեղծելու գաղափարի հիմքում և իրականացվել է «Աշնանային սալոն»-ի բացումով, 1903 թվականին։ Ըստ Ջորդանի, հասարակության համար լավագույն նվերն է ցուցադրման տարածք տրամադրել անհայտ արվեստագետներին, որտեղ նրանք կարող են բացահայտվել ։ Աշնանային սալոնում ընդունելությունը բաց էր, արվեստի բոլոր ճյուղերի արվեստագետներն այստեղ տեղ էին գտնում։ Ժյուրիի անդամները հենց հասարակության անդամներն էին, ոչ թե Ակադեմիայի կամ որևէ պաշտոնական կառույցի ։ Մերժելով Մեծ պալատում ցուցահանդես կազմակերպելու միտքը` առաջին Աշնանային սալոնը տեղի է ունեցել Փոքր պալատի վատ լուսավորված, խոնավ նկուղային հարկում։ Այն ֆինանսական աջակցություն էր ստանում Յանսենից։ Չնայած Ռոդենը ողջունում էր կատարված աշխատանքը, այն հրաժարվում է մասնակցել սալոնին` կասկածելով դրա հաղթանակին ։ Հակառակ դրան, առաջին Աշնանային սալոնը, որը ներառում էր Մատիսի, Բոնարի և այլ առաջադիմական նկարիչների աշխատանքներ, անսպասելիորեն հաջողվում է և քննադատների լայն շրջանակների հավանությանն է արժանանում։ Ջորդանը, ով լավ ծանոթ էր արվեստի բազմակողմանի աշխարհին, կանխատեսում էր, որ հնչեղ հաղթանակը նաև թշնամանքի պատճառ է դառնալու։ Նախ, դրանք Գոգենին ու Սեզանին մերժող արվեստագետներն էին, հետո` այն ակադեմիական նկարիչները, ովքեր դեմ էին դեկորատիվ արվեստին ցույց տրվող ուշադրությանը, իսկ հետագայում նաև` կուբիստները, ովքեր չէին ցանկանում իրենց փառքի հաշվին տեղ տալ ֆովիստներին ։ Անգամ Անկախների սալոնի նախագահ Պոլ Սինյակը երբեք չի ներել Ջորդանին` մրցակից սալոն ստեղծելու համար։ Ջորդանը չէր կանխատեսել նոր սալոնի ապագան վտանգող վրեժխնդրությունը։ Société Nationale des Beaux-Arts-ի նախագահ Կարոլյուս Դյուրանը սպառնացել է իր համայքնից հեռացնել այն արվեստագետներին, ովքեր հնարավոր էին համարում Աշնանային սալոնում ցուցադրվելը։ Հանդես գալով ի պաշտպանություն Ջորդանի` հարգարժան արվեստագետ Էժեն Կարրերը հայտարարել է, որ ընտրության դեպքում ինքը կնախընտրի միանալ Աշնանային Սալոնին և հեռանալ Société Nationale des Beaux-Arts-ից։ Մամուլի հրապարակումներն Աշնանային սալոնի գործունեության վերաբերյալ բավականին դրական կարծիք են ստեղծել։ Այսպես, Էժեն Կարրերը փրկել է արագ զարգացող սալոնը ։ Աշնանային սալոնի հանդեպ բարյացակամ վերաբերմունք ունեցող Հենրի Մարսելը դարձել է Beaux-Arts-ի տնօրեն և որոշում է ընդունել, որ հաջորդ տարի այն տեղի կունենա նշանավոր Մեծ պալատում ։ Աշնանային սալոնի հաջողությունն, իհարկե, այս բանավեճերի շնորհիվ չէր։ Հաջողությունն այն հսկայական ներդրման շնորհիվ էր, որ սալոնի ցուցահանդեսների հանդեպ ունեցել են թե՛ արվեստի աշխարհի ներկայացուցիչները, թե՛ լայն հասարակությունը։ Յուրաքանչյուր հաջողված ցուցահանդես կարևոր ներդրում էր ունենում ժամանակակից արվեստի զարգացման գործում։ Սալոնը նշանակալի ներդրում է ունեցել նաև տարբեր ոճերի (ֆովիզմ, կուբիզմ, օրֆիզմ, ֆուտուրիզմ և այլն) զարգացման վրա ։ Պաշտպանելով արվեստի ազատությունը` Ջորդանը դեմ էր ոչ թե անհատներին, այլ համակարգերին, ինչպիսիք էին Société Nationale des Beaux-Arts-ը, Société des Artistes Français-ը և École des Beaux-Arts-ը ։