cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վահանաձև գեղձի քաղցկեղ
Կանխատեսում
Վաղ ախտորոշման դեմ հիմնական փաստարկը կայանում է նրանում, որ վահանաձև գեղձի փոքր հանգույցները (հիմնականում պապիլյար) չեն աճելու կամ մետաստազավորվելու։ Այդ տեսակետի համաձայն վահանաձև գեղձի դեպքերի ճնշող մեծամասնությունը գերդիագնոստիկայի հետևանք է (այսինքն նույնիսկ քաղցկեղի առկայության դեպքում չի լինելու որևէ ախտանիշներ և հիվանդի կյանքը վտանգված չի)։ Այդ գերդիագնոստիկայի դեպքերի և կլինիկական տեսանկյունից կարևոր դեպքերի միավորելը, հեղաթյուրում է վիճակագրության տվյալները ։ Վահանաձև գեղձի քաղցկեղը բավականին տարածված է, և այլ հիվանդություններից մահացած մարդկանց դիահերձման տվյալները ցույց են տվել, որ տարեց մարդկանց մեկ երրորը փաստացի ուներ վահանաձև գեղձի քաղցկեղ, որը սակայն նրանց չէր վնասում ։ Բավականին հեշտ է հայտնաբերել հանգույցներ, որոնք կարող են լինել չարորակ, միայն շոշափելով պարանոցի հատվածը, որը ևս նպաստում է գերդիագնոստիկայի բարձրացմանը։ Վահանաձև գեղձի փոքր հանգույցները ավելի հաճախ հայտնաբերվում են պատահական՝ այլ ցուցումներով ՀՇ, ՄՌՇ, սոնոգրաֆիայի ժամանակ, հետագայում այդ հիվանդներից չնչին մասը միայն կունենա ինչ-որ կլինիկական ախտանիշներ և այդ հիվանդների բուժումը կարող է վնասել նրանց, ոչ թե օգնել ։
Կանայք 3 անգամ ավելի հաճախ են հիվանդանում քան տղամարդիկ, սակայն համաձայն Եվրոպական վիճակագրությանը 5-տարվա ապրելիությունը կանանց մոտ 85%, իսկ տղամարդկանց մոտ 74% ։
Ներքևում պատկերված աղյուսակում ցույց են տրված որոշակի խնդիրներ, վահանաձև գեղձի քաղցկեղի կանխատեսումների և որոշումների հետ կապված։ Թեպետ ընդունված է տեսակետ, որ պապիլյար, ֆոլիկուլյար կամ մեդուլյար քաղցկեղի I կամ II աստիճանը ունեն բարենպաստ ելք, փոքր չափի քաղցկեղի գնահատման ժամանակ դժվար է որոշել, նրանցից որն է աճելու և մետաստազավորվելու, և որը ոչ։ Հետևաբար, երբ որ հաստատվելու է վահանաձև գեղձի քաղցկեղը (հավանաբար բարակասեղային պունկցիոն բիոպսիայի միջոցով), ամենայն հավանականությամբ իրականացվելու է տոտալ թիրեոիդէկտոմիա։
Վաղ ախտորոշման նկատմամբ հակումը արտահայտվել է նաև Եվրոպայում խպիպ ունեցող հիվանդների մոտ շիճուկային կալցիտոնինի որոշելը։ Այդ հետազոտության տվյալների հիման վրա հնարավոր կլինի հայտնաբերել վահանաձև գեղձի հարֆոլիկուլյար կամ կալցիտոնին-արտադրող բջիջների վաղ անոմալիաներ։ Բազմակի հետազոտություններ ցույց են տվել, որ շիճուկային կալցիտոնինի նորմայից բարձր մակարդակը 20% դեպքերում կապված է մեդուլյար քաղցկեղի առաջացման հետ։
Եվրոպայում, որտեղ վահանաձև գեղձի վիրահատության համար ցուցումները ավելի շատ են, քան Միացյալ Նահանգներում, թիրեոիդէկտոմիա իրականացնելու համար ներառված է բարդ մարտավարություն, որը իր մեջ ներառում է շիճուկային կալցիտոնինի մակարդակի որոշումը և կալցիտոնին խթանող թեստի իրականացումը։ Ամերիկացի գիտնականները, նույն հետազոտությունները իրականացնելիս, դրանց մեջ կալցիտոնինի մակարդակի որոշումը չեն ներառել, դրանով իսկ հեռացնելով թիրեոիդէկտոմիայի զգալի մասը, և, որպես հետևանք, մահացության զգալի մասը։ Վահանաձև գեղձի եվրոպական կազմակերպությունը կենտրոնացված է վահանաձև գեղձի մեդուլյար փոքր քաղցկեղի մետաստազավորման կանխարգելման վրա, հյուսիսամերիկյան կազմակերպությունը կենտրոնացված է ավելի շատ թիրեոիդէկտոմիայի բարդությունների կանխարգելման վրա (նայել ներքևում պատկվերված ամերիկյան կազմակերպության ուղեցույցները)։ Դեռ պարզ չի, թե ով է ճիշտ։
Ինչպես ներքևում նշված է, մարդիկ, ովքեր ունեն քաղցկեղի III և IV աստիճան ունեն մահացության բարձր ռիսկ։ Թեպետ դրանցից շատերի մոտ զարգանում են մետաստատիկ փոփոխությունները, հետազոտությունները ցույց են տվել, որ այդ փոփոխությունները տարիների և տանսյամյակների ընթացքում նույն չափ զարգանում են նաև այն մարդկանց մոտ, որոնց մոտ առկա է քաղցկեղի I և II աստիճանը։ Քաղցկեղի տարբեր աստիճաններ վարող բժիշկները ընդունում են, որ ցածր ռիսկ ունեցող պացիենտների միայն չնչին մասի մոտ է զարգանում մետաստատիկ փոփոխություններ։
Վերջին տարիներին արձանագրվել է որոշակի առաջընթաց վահանաձև քաղցկեղի բուժման մեջ։ Այդ հիվանդության ժամանակ հայտնաբերված ԴՆԹ-ի որոշակի փոփոխություններ խթանել են այնպիսի դեղամիջոցների ստեղծումը, որոնք ուղղված կլինեն այդ փոփոխությունների շտկմանը։ Այդ դեղամիջոցներից առաջինն է վանդետանիբը, որը թիրոզին կինազայի պաշարիչ է, որի թիրախն է RET պրոթոօնկոգենը, անոթային էնդոթելիալ աճի գործոնի և էպիդերմալ աճի գործոնի ընկալիչները ։ Այդ դեղամիջոցների հիմնական մասը փորձարկումների մեջ է և, հավանաբար, նրանց կիրառվելիությունը հաստատվելու է։ Վահանաձև գեղձի դիֆերենցված կարցինոմայի ժամանակ մշակվում են թիրախային բուժման առանձին ձևերի մարտավարություն, որոնց նպատակն է ճառագայթային յոդի կուտակման ունակությունը կորցրած պապիլյար կարցինոմայի բջիջների այդ նյութը կլանելու ունակության վերականգնումն է։ Այդ մարտավարությունը հնարավորություն կտա վահանաձև գեղձի քաղցկեղի “կայուն” ձևերի բուժման համար կիրառել ճառագայթային յոդը։ Իրականացվում է բուժման այլ միջոցների գնահատումը, որը հնարավորություն կտա քաղցկեղի III կամ IV աստիճան ունեցող հիվանդների կյանքի տևողությունը երկարացնել 5-10 տարով։
Կանխատեսումը ավելի բարենպաստ է երիտասարդ մարդկանց մոտ ։ Նա կախված է քաղցկեղի տեսակից և աստիճանից։
Հայտնի դեպքեր
Դենիել Սնայդեր- ամերիկյան Washington Redskins ֆուտբոլային հավաքականի սեփականատերը ։
Վիլյամ Ռենքվիստը- Միացյալ Նահանգների Գլխավոր դատավորը (1996-2005) 2005թ. սեպտեմբերի 3-ին մահացել է վահանաձև գեղձի անապլաստիկ քաղցկեղից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուռուցքաբանություն Կատեգորիա:Ներզատական հիվանդություններ
Թոնդրակյաններ
Թոնդրակյաններ կամ Թոնդրակյան շարժում, աղանդավորական-սոցիալական շարժում Հայաստանում ` 9-րդ դարից 11-րդ դարերում։
Պատմական ակնարկ
Շարժման հիմնադիրը Սմբատ Զարեհավանցին էր, ով Հայաստանի մի շարք վայրերում աղանդավորական գաղափարներ քարոզելուց հետո Թոնդրակ ավանում կազմակերպել է համայնք և այն դարձրել կենտրոն։ Նա ջանացել է նախկին աղանդավորական գաղափարախոսություններից ստեղծել մեկ միասնական ուսմունք, միավորել խմբավորումները` դառնալով նոր աղանդի օրենսդիր։ Շարժումն անվանել են «թոնդրակեցիների աղանդ» կամ պարզապես «թոնդրակեցիներ»։
Ֆեոդալական հարաբերությունների զարգացման պայմաններում գյուղացիների ու քաղաքային չքավորության շահագործման ուժեղացման հետևանքով աղանդը տարածվելով և նորանոր կողմնակիցներ ներգրավելով իր մեջ, վերաճել է հակաֆեոդալական և ազգային-ազատագրական շարժման՝ իր դեմ հանելով ոչ միայն հայ եկեղեցուն և խոշոր ավատատերերին, այլև օտար բռնատիրողներին։ Վերջիններից էր Մանազկերտի ամիր Աբուլ-Բարդը, ով 840-850-ական թվականներին դաժանորեն ճնշել է շարժումը, որի հետևանքով նահատակվել է նաև Սմբատ Զարեհավանցին։
Այդ դեպքերից հետո շարժումն անկում է ապրել, սակայն 10-րդ դարի սկզբին Հայաստանի կենտրոնական և հյուսիսարևելյան գավառներում բռնկված գյուղացիական ընդվզումների շնորհիվ կրկին աշխուժացել է։
Ընդվզումներն առանձնապես մեծ թափ են ստացել Սյունիքում (906-930 թվականներ) և Այրարատում (915-920 թվականներ), որոնք վերածվել են ապստամբության։ Հատկանշական է Սյունիքի Ցուրաբերդ (Ցուր), Բերդ և Տամալեք գյուղերի բնակիչների պայքարը Տաթևի վանքի դեմ։ Ցուրաբերդցիները հարձակվել են վանքի վրա, սպանել վանահորը և թափել մյուռոնը։ Սակայն շուտով իշխանական զորախմբերը ճնշել են այդ ընդվզումները։
10-րդ դարի կեսերից Թոնդրակյան շարժումը նոր վերելք է ապրել։ Հարք գավառում, Մանանաղի գավառի Կաշե, Աղյուսո, Թուլայլ գյուղերում, Խնուս, Անի և այլ քաղաքներում կազմակերպվել են համայնքներ, որոնք ծավալել են աշխույժ գործունեություն։ Քարոզիչներ են գործել Շիրակում, Ռշտունիքում, Մոկքում։
10-րդ դարի վերջին և 11-րդ դարի սկզբին Թոնդրակյան շարժումը հասել է իր բարձրակետին։ Հատկապես եռանդուն են գործել Հարքի և Մանանաղիի համայնքները։ Հարքում, եպիսկոպոս Հակոբ Հարքացու գլխավորությամբ թոնդրակեցիները կարգալույծ են արել բարձրաստիճան հոգևորականներին, արգելել կրոնական ծիսակատարություններն ու արարողությունները։ Հայոց կաթողիկոս Սարգիս Ա Սևանցին (992-1019) հալածել է նրանց, դուրս քշել բնակավայրերից, իսկ Հակոբին բանտարկել և աղվեսադրոշմ խարանել դեմքին։
Մանանաղիի Կաշե և Աղյուսո գյուղերի համայնքները, Կունծիկ աբեղայի ղեկավարությամբ, տոհմիկ կանանց՝ Հրանույշի, Կամարայի, Ախնիի և իշխան Վրվեռի օժանդակությամբ, քանդել են եկեղեցիները, արտաքսել հոգևորականներին, իսկ 1005 թվականին (այլ տվյալով 1011) կործանել Բազմաղբյուր ավանի (Խաչ գյուղ) սրբատեղին։ Ի պատասխան՝ Մանանաղիի եպիսկոպոս Սամվելը ավերել է տվել Կաշե և Աղյուսո գյուղերը, ձերբակալել քարոզիչներին՝ տարել Ջերմ գյուղաքաղաք և հրապարակորեն աղվեսադրոշմ խարանել դեմքերին։ Եպիսկոպոսին սատարել է բյուզանդական դատավոր Եղիան։ Նույն ժամանակ Շիրակում մահապատժի է ենթարկվել թոնդրակյան քարոզիչ Ներսեսը։
11-րդ դարի 30-ական թվականներին, երբ Բյուզանդիան ակնհայտ զավթողական քաղաքականություն էր վարում Հայաստանում, Թոնդրակյան շարժումը բռնկվեց նոր թափով։ Այս անգամ էլ այն ընդունեց ազգային-ազատագրական բնույթ։ Բյուզանդական ֆեոդալները՝ հայ ավատատերերի հետ պայքար են ծավալել Թոնդրակյան շարժման դեմ։ Հայաստանի հարավային նահանգների և Միջագետքի հյուսիսային մասերի բյուզանդական կառավարիչ, հայ խոշոր ավատատեր Գրիգոր Մագիստրոս Պահլավունու զինվորական ջոկատները 1050-1053 թվականներին ավերել են Թոնդրակ, Կաշե, Թուլայլ, Խնուս և այլ բնակավայրեր՝ թոնդրակեցիներին արտաքսելով երկրից։ Եկեղեցու, խոշոր ավատատերերի և օտար իշխանությունների հալածանքների ու բռնությունների, ինչպես նաև սելջուկյան արշավանքների հետևանքով 11-րդ դարի 2-րդ կեսից Հայաստանում ստեղծված աննպաստ իրադրության պատճառով Թոնդրակյան շարժումն սկսեց անկում ապրել և աստիճանաբար վերացավ։
Ուսմունքը
Թոնդրակեցիները ձգտում էին ոչ միայն բարձրաստիճան հոգևորականության վերացման, եկեղեցական ծեսերի պարզեցման այլ նաև մերժում էին խաչը, եկեղեցին ու նրա խորհուրդները։ Ընդունելով «անտեսանելի և անշոշափելի Աստծո» պաշտամունքը՝ թոնդրակեցիները մերժել են Հիսուս Քրիստոսի աստվածությունը, մարդկայնացրել նրան՝ համարելով սոսկ մարգարե։ Քրիստոսի մարդկայնացմամբ հանգել են երկնքի և երկրի մերձեցման, ժխտել հոգու անմահությունն ու անդրշիրիմյան աշխարհը, երկնային պատիժը կամ հատուցումը՝ մարդու երկրային արարքների համար։ Ըստ նրանց, քանի որ չկա հոգու անմահություն ու հանդերձյալ կյանք՝ մարդու և Աստծո միջև միջնորդի դեր կատարող տեսանելի և շոշափելի խաչը, եկեղեցին, հոգևորականները, եկեղեցական պատկերները, ծեսերն ու արարողություններն անիմաստ են։ Ոչ ոք իրավունք չունի նզովելու կամ բանադրելու։ Մարդն ունի մեկ՝ երկրային կյանք, ուստի «երկնային արքայությունը» պետք է կառուցել երկրի վրա։
Թոնդրակյան շարժումը միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանակալից երևույթներից էր։ Այն հսկայական ազդեցություն է թողել հետագա սոցիալական շարժումների վրա։ Թոնդրակյան շարժումը տարածված է եղել նաև Աղվանքում։
Տես նաև
Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցի Կատեգորիա:Աղանդներ Կատեգորիա:Թոնդրակյան շարժում
Գիշենուտ (լեռ)
Գիշենուտ, լեռ Պոնտական լեռներում, Ճորոխի ավազանում։ Այստեղից դեպի Սպերի հովիտն են հոսում բազում գետակներ ։
Հեքիաթ հեքիաթի հետևից
Հեքիաթ հեքիաթի հետևից (Meséröl Mesére), խորհրդահունգարական նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որը նկարահանվել է 1974 թվին։ «Սոյուզմուլտֆիլմ» (ԽՍՀՄ) և «Պանոնիա ֆիլմ» (հունգ.` Pannónia Filmstúdió) (Հունգարիա) ստուդիաների համատեղ արտադրանքն է։
Սյուժե
«Այծը և ոչխարը» (ըստ ռուսական ժողովրդական հեքիաթի մոտիվների)
Կային չկային, երկու ծերուն կային, որոնք ունեին միայն մի այծ և մի ոչխար։
Տատիկը պարտեզում կաղամբ է ցանում, իսկ այծը և ոչխարը ամբողջն ուտում են։ Ծերուկը բարկանում է։ Այծն ու ոչխարը վիրավորվում են և գնում են անտառ, որտեղ նրանք գայլի գլուխ են գտնում, և այծ այն վերցնում է իր հետ։ Երբ նրանք դաշտ են դուրս գալիս, այնտեղ գայլերի են հանդիպում։ Այդտեղ այծը հիշում է գայլի գլխի մասին և գցում է այն գայլերի առաջ ու սկսում պարծենալ իր հաղթանակներով։ Գայլերը վախենում են և փախչում։ Իսկ այծը և ոչխարը տան ճամփան են բռնում։ Գալիս են, իսկ գայլերը հասնում են նրանց։ Այծը գայլի գլուխը գցում է գայլերի վրա, սպառնում նրանց իր եղջյուրներով, իսկ ոչխարը հետևում է նրան։ Գայլերը փախչում են։ Ծերունիներն ուրախանում են և այծի ու ոչխարի վերադարձով։
«Փիթեր` զվարճալի խաբեբա» (ըստ հունգարական ժողովրդական հեքիաթների)
Հեքիաթը մի տղայի մասին է, որը հասարակ գյուղացի էր, բայց նա շատ խորամանկ խաբեբա էր, ում բոլորն անվանում էին Փիթեր խաբեբա։ Նա պանդոկապանի հետ գրազ է գալիս, որ կկարողանա թագավորին հեծնել ու քշել` ինչպես ձիու։ Փիթերը կարողանում է խաբել նենգ ու անազնիվ թագավորին, հեծնում է նրան, ձիավարում հրապարակում և հաղթում է գրազը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1974 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Հունգարական մուլտֆիլմեր
Մանուկ Մկրտչյան
Մանուկ Աշոտի Մկրտչյան ( գ. Գորհայք, Սիսիանի շրջան), ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ կրթության և գիտության նախարարի տեղակալ (2009-2018 թթ.)։
Պարգևներ և կոչումներ
Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ պետական գործիչներ Կատեգորիա:1952 ծնունդներ Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 23 ծնունդներ Կատեգորիա:Գորհայք գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Մանկավարժական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ
Սովորական ոզնի
Սովորական ոզնի, ոզնիների ընտանիքի եվրասիական ոզնիներ ցեղի կաթնասուն։ Լայն տարածում ունի Եվրոպայում, Փոքր Ասիայում, Արևմտյան Սիբիրում, Ղազախստանի և Ամուրի մարզի հյուսիսարևմտյան հատվածներում, հյուսիսային և հյուսիսարևելյան Չինաստանում ։
Արտաքին տեսք
Սովորական ոզնին ոչ մեծ չափերով կենդանի է։ Մարմնի երկարությունը հասնում է 20—30 սանտիմետրի, պոչը մոտ 3 սմ է զանգվածը՝ 700—800 գ ։ Ականջները համեմատբար մեծ չեն (սովորաբար 3,5 սմ-ից կարճ)։ Դունչը երկարավուն է։ Կենդանու քիթը սուր է և մշտապես խոնավ։ Սովորական ոզնիների մոտ, որոնք բնակվում են Կիպրոսում, ականջներն ավելի խոշորեն ։ Վերին ծնոտի վրա ունեն 20 մանր և սուր ատամներ, իսկ ստորին ծնոտի վրա՝ 16։ Վերին կտրիճները լայն առանձնացված են՝ տեղ թողնելով ստորին կտրիճներին կծելու համար։ Գլուխը համեմատաբար մեծ է ։ Թաթերի վրա ունի 5 մատներ՝ սուր եղունգներով։ Ետին վերջույթներն ավելի երկար են, քան առջևի վերջույթները ։ Սովորական ոզնիների փշերը կարճ են, ոչ երկար, քան 3 սմ։ Գլխի վրայի փշերը բաժանվում են 2 «հատվածների»։ Փշերի վերին մակերևույթը հարթ է, գունավորումը՝ փոփոխական՝ բաց գույնից մինչև գորշագույն ։ Մեջքին, կողքերին և գլխին փշերի երկարությունը հասնում է 2 սմ-ի։ Ներսից դրանք սնամեջ են՝ լցված օդով։ Փշերն աճում են այնքան արագ, որքան մազերը։ Փշերի միջև աճում են ոչ խիտ, կարճ մազեր։ Գլուխը ծածկված է կոշտ և սսովորաբար մուգ գունավորմամբ մազերով ։ Հասսուն առանձնյակներիմոտ սովորաբար հանդիպում է 5000-6000 փուշ, իսկ ավելի երիտասարդների մոտ՝ մոտ 3000 ։
Սովորական ոզնիների դնչի, ոտքերի և փորիկի գուբժնավորումը տատանվում է դեղնասպիտակավունի և մուգ շականակագույնի միջև։ Փշերը գորշագույն են՝ բաց երանգոավորմամբ։ Կուրծքը և պարանոցը միագույն են, առանց սպիտակ բծերի։ Իսպանիայի տարածքում հանդիպող տեսակները ունեն խամրած գույն ։
Տարածվածություն
Սովորական ոզնու բնական արեալն ընդգրկում է Արևմտյան Եվրոպան և Կենտրոնական Եվրոպան, Բրիտանական կղզիները, Սկանդինավյան երկրների հարավային հատվածը, Ռուսաստանի եվրոպական մասի հյուսիս-արևմուտքը, Արևմտյան Սիբիրը ։ Սովորական ոզնին նաև բնակեցվել է Նոր Զելանդիայում ։
Հայաստանում
Հայաստանում հանդիպում է ծովի մակարդակից 700-2500 մ բարձրության վրա։ Հանդիպում է Աշոցքից մինչև Նոյեմբերյան ընկած հատվածներում, հարավում հասնում է մինչև Մեղրու շրջան։ Հանդիպում է կիսաանապատներում, լեռնատապաստաններում, մարգագետնատափաստաններում և անտառային գոտում։
Սովորաբար հանդիպում է այգիներում, թփուտներով և բուսականությամբ առկա գետերի հովիտներում, երբեմն՝ հացահատիկային ցանքատարածքներում և բանջարանոցներում։
Հայաստանի տարածքում կատարված ուսումնասիրությունների ընթացքում երկու անգամ այս տեսակը գրանցվել է Ամուլսարի հարավային ամենաստորին հատվածում՝ Գորայք գյուղից ոչ հեռու։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կենդանիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Եվրասիական ոզնիներ
Նևշեհիր
Նևշեհիր (Nevşehir), քաղաք Թուրքիայի կենտրոնական հատվածում, Նևշեհիրի մարզում։ Այն Նևշեհիրի մարզկենտրոնն է։ Գտնվում է Անատոլիական սարահարթի կենտրոնական հատվածում։ Քաղաքի նախկին անվանումը եղել է Մուշքար, իսկ հնում քաղաքը կոչվել է Նիսսա։ 2000 թվականի մարդահամարի տվյալներով, քաղաքի բնակչությունը կազմել է 67 864 մարդ։ Կենտրոնի միջին բարձրությունը կազմում է 1224 մետր։ Նևշեհիրի տակ գտնվել է հնագույն քաղաքի հետքեր։
Պատմություն
Նևշեհիրի տարածքը հնում բնակեցված է եղել խեթերի կողմից։ Այն փոքր գյուղ էր, որը գտնվել է Քըզըլըրմաք գետի ափին։ Ավելի ուշ, Նևշեհիրը գրավվել է ասորիների, փռյուգիացիների, իսկ արդեն մ.թ.ա. 546 թվականին քաղաքը գրավել է պարսից Քիրոմ I-ը։ Մ.թ.ա. 333 թվականին քաղաքը գրավել է Ալեքսանդր Մակեդոնացին։ Ալեքսանդրի մահից հետո, քաղաքը անցել է Սելևկյանների կայսրության կազմը, իսկ ավելի ուշ մտել է Կապադովկիայի թագավորության կազմը։ Նոր թվարկության սկզբին, քաղաքը անցել է Հռոմեական կայսրության կազմը։
2015 թվականին քաղաքի տակ հայտնաբերվել է ստորգետնյա քաղաք, որտեղ սելջուկների և քոչվոր այլ ցեղերի հարձակումների ժամանակ, կարող էին թաքնվել քաղաքի բնակիչները։ Այնտեղ կարող էր տեղավորվել, ավելի քան, 20 000 մարդ։ Հետազոտությունները ցույց են տվել, որ այն կիրառվել է բյուզանդական ժամանակաշրջանից մինչև օսմանյան ժամանակաշրջան ։ Այլ տվյալներով, այն ի հայտ է եկել 5000 տարի առաջ ։ Այն ստորգետնյա ամենամեծ քաղաքն է աշխարհում, ընդ որում աշխարհի մեծությամբ երկրորդ ստորգետնյա քաղաքը՝ Դերինքույուն գտնվում է Նևշեհիրից 29 կիլոմետր հեռավորության վրա ։
1071 թվականից հետո քաղաքը գրավել են սելջուկները։ Ռումի սուլթան Քըլըչ Արսլան II-ը երկիրը բաժանել է իր որդիների միջև։ Նևշեհիրը անցել է Մեսութին, սակայն նրա ավագ եղբայր Սուլայման Ռուքն ադ Դինը ստիպեց եղբորը՝ քաղաքը թողնել իրեն։ 1308 թվականին քաղաքը անցել է մոնղոլների տիրապետության տակ։ 16-րդ դարի սկզբին քաղաքը գրավել են թուրքերը։ 1954 թվականին Նևշեհիրը, որը գտնվում էր Նիղդեի մարզում, դարձավ նորաստեղծ մարզի կենտրոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հռոմեական տեղավայրեր Կատեգորիա:Կապադովկիա Կատեգորիա:Նևշեհիրի մարզի բնակավայրեր
Հայ-վրացական գրական կապեր
Հայ-վրացական գրական կապեր, սկիզբ են առել 5-րդ դարում, աշխուժացել են 19-րդ դարում, երբ Թիֆլիսը դարձել կովկասահայերի գիտական, գրական ու մշակութային կենտրոնը։ Վրացալեզու հայազգի շատ գործիչներ դարերի ընթացքում հարստացրել են վրաց ժողովրդի հոգևոր գանձարանը։ Վրաց գրականության պատմության մեջ իրենց պատվավոր տեղն ունեն Սայաթ-Նովան, հրապարակախոս, գրաքննադատ և հրատարակիչ Գեորգի Թումանովը, արձակագիր և ժուռնալիստ Ա. Հախնազարովը։ Հայ և վրաց գրական կապերի պայծառ էջերից են Խաչատուր Աբովյանի և վրաց գործիչների, Հովհաննես Թումանյանի և Իոսիֆ Գրիշաշվիլու, Ավետիք Իսահակյանի, Դերենիկ Դեմիրճյանի և Կոնստանտին Գամսախուրդիայի, Եղիշե Չարենցի ու Տ. Տաբիձեի մտերմությունը։ Խորհրդային իշխանության տարիներին հայերեն և վրացերեն հրապարակվել են երկու տասնյակից ավելի ժողովածուներ, առանձին գրքերով լույս են տեսել հայ և վրաց դասական գրողների, ավագ ու կրտսեր սերնդի արձակագիրների և բանաստեղծների ստեղծագործությունները։ Հայ և վրաց գրականագետները քննադատական և բանասիրական ուսումնասիրություններով շարունակվում են հարստացնել երկու ժողովուրդների գրական - մշակութային կյանքը։
Կատեգորիա:Հայ գրականություն Կատեգորիա:Վրաց գրականություն
Շաքիր Սելիմ
Շաքիր Սելիմ (Şakir Selim, իսկական անունը՝ Շաքիր Սելիմ օղլու Սելիմով, Şakir Selim oğlu Selimov, ), ազգությամբ Ղրիմի թաթար բանաստեղծ, թարգմանիչ, հրապարակագիր ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1942 թվականի ապրիլի 10-ին, Ղրիմի Խորհրդային Ինքնավար Հանրապետության Բույուկ Ասս գյուղում։ Ընտանիքի ութերորդ երեխան էր։ Երկու տարեկան է եղել, երբ նրանց ընտանիքը, Ղրիմի մյուս թաթարների հետ, արտաքսվել է նախ՝ Ուրալ, այնուհետև՝ Միջին Ասիա։ Յոթ տարեկանում կորցրել է մորը։ 1974 թվականին ավարտել է Սամարղանդի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը, տասնմեկ տարի ուսուցչություն արել Ջամբայի տարրական դպրոցում։ Այնուհետև դարձել է Տաշքենդում լույս տեսնող «Լենին բայրաղը» («Լենինյան դրոշ») թերթի սեփական թղթակիցը, գլխավորել Սամարղանդի մարզայի ռադիոյի ղրիմաթաթարերեն հաղորդումների բաժինը։ 1989 թվականին վերադարձել է Ղրիմ, նշանակվել Սիմֆերոպոլում ռուսերեն ու ղրիմաթաթարերեն հրատարակվող «Достлукъ» (հետագայում՝ «Достлукъ — Къырым», «Къырым», ներկայումս՝ «Qırım») թերթի խմբագրի տեղակալ, 1997 թվականից՝ «Йылдыз» («Աստղ») ամսագրի գլխավոր խմբագիր։
Գրական գործունեություն
Դեռ խորհրդային բանակում ծառայելու ժամանակ Շաքիրն իր գրած «Մայրը» պոեմը ուղարկել է «Լենին բայրաղը» թերթի խմբագրությանը։ Պոեմը 1963 թվականին լույս է տեսել, և այդպես սկիզբ է առել նրա գրական գործունեությունը ։ 1971 թվականին հրատարակվել է Սելիմի առաջին բանաստեղծական ժողովածուն, որին հաջորդել են ևս յոթ ժողովածուներ։ Վերջինը՝ «Ղրիմ-նամե» խորագրով, լույս է տեսել 2006 թվականին։ 1982 թվականին Շաքիր Սելիմն ընդունվել է ԽՍՀՄ գրողների միության շարքերը, 1992-ին գլխավորել Ուկրաինայի գրողների ազգային միության ղրիմաթաթարական գրողների խորհուրդը։ Մահացել է 2008 թվականի նոյեմբերի 18-ին, Սիմֆերոպոլում ։
Թարգմանություններ
Շաքիր Սելիմը Ղրիմի թաթարերեն է թարգմանել Ալեքսանդր Պուշկինի «Կովկասի գերին» պոեմը, Միխայիլ Լերմոնտովի մի շարք բանաստեղծություններ, Տարաս Շևչենկոյի «Կատարինան», Ադամ Միցկևիչի «Ղրիմի սոնետներ»-ը, Նիկոլայ Գոգոլի «Ամուսնություն», Վիլյամ Շեքսպիրի «Մակբեթ», «Ռոմեո և Ջուլիետ», Մուստայ Քարիմի «Լուսնյակ գիշերով» թատերգությունները և այլ ստեղծագործություններ։
Հիշատակ
Շաքիր Սելիմի անունով է կոչվել ղրիմյան Սուդակ քաղաքի փողոցներից մեկը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Գրիխալվա
Գրիխալվա (Río Grijalva), նախկինում հայտնի է եղել որպես Տաբասկո գետ, տեղացիներն այն անվանում են նաև Չյապա և Մեզկալապա գետ) 480 մետր երկարությամբ գետ Մեքսիկայի հարավ-արևելքում ։
Պատմություն
Գետն անվանվել է ի պատիվ Խուան դե Գրիխալվայի, ով 1518 թվականին այցելել է այդ վայրերը ։ Գետը Չյապասի բարձրադիր լեռներով հոսում է դեպի Տաբասկո նահանգ, Սումիդերո կիրճով դեպի Կամպեչե ծովածոց։ Գետի ավազանը 134,400 կմ է ։
Նեզաուալկոյոտլ լճից անցնելով և ստեղծելով արհեստական լիճ հիդրոէլեկտրոկայանի համար, գետը ուղղությունը թեքում է հյուսիս, այնուհետև արևելք՝ զուգահեռ անցնելով Չյապասի և Տաբասկոյի պետական սահմանով։ Գետը հոսում է Վիլյաերմոսա քաղաքով, որտեղ 2001 թվականին գետն անցնելու համար կառուցվել է ճոպանային կամուրջ և թափվում է Մեքսիկական ծոց։ Գետը նավարկելի է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկայի գետեր
Վասիլի Կրեյտան
Վասիլի Պետրովիչ Կրեյտան (Василий Петрович Крейтан, ծննդյան անուն՝ Վիլհելմ Ֆերդինանդ Կրետան, Wilhelm Ferdinand Kreitan, 1832, Ֆրեդրիկսհամն, Վիբորգի նահանգ, Ֆինլանդիայի մեծ իշխանություն, Ռուսական կայսրություն – (10 հունիսի), 1896, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս քանդակագործ, «տասնչորսի խռովության» մասնակից, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների արտելի հիմնադիրներից մեկը։
Կենսագրություն
Վասիլի Կրեյտանը ծնվել է 1832 թվականին Վիբորգի նահանգի Ֆրեդրիկսհամն քաղաքում, գերմանական ծագմամբ քանդակագործ և փորագրող Պետր Կրեյտանի (Կրետան) ընտանիքում. վերջինս հեղինակել է Փրկչի անձեռակերտ դիմանկարի եկեղեցու սրբապատկերները, Սուրբ Պետրոսի ու Պողոսի լյութերական եկեղեցու (Սանկտ Պետերբուրգ) բարձրաքանդակները , մասնակցել է Ձմեռային պալատի վերակառուցմանը 1837 թվականի հրդեհից հետո ։ Վասիլի Կրեյտանի ավագ եղբայրը՝ Ֆեոդոր Պետրովիչ (Քրիստիան Ֆրիդրիխ) Կրեյտանը (1823-1869), եղել է նկարիչ, քանդակագործ, ավարտել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիան ։
Վասիլի Կրեյտանը նախնական կրթությունն ստացել է Սանկտ Պետերբուրգում՝ Սուրբ առաքյալներ Պետրոսի և Պողոսի լյութերական ծխին կից ուսումնարանում ։
1858 թվականին ընդունվել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիա՝ պրոֆեսորներ Նիկոլայ Պիմենովի ու Պյոտր Կլոդտի քանդակագործության դասարան ։ Սովորելու ընթացքում բազմիցս արժանացել է ակադեմիայի խրախուսական մեդալների. 1857 թվականին ստացել է փոքր արծաթե մեդալ բնօրինակից ծեփակերտման համար, 1858 թվականին՝ փոքր արծաթե մեդալ «Համաշխարհային ջրհեղեղ» հարթաքանդակի համար, 1859 թվականին՝ մեծ արծաթե մեդալ բնօրինակից ծեփակերտման համար, իսկ 1862 թվականին՝ փոքր ոսկե մեդալ «Սերմնացան» («Сеятель») քանդակի համար (ցուցադրվում է Ռուսական պետական թանգարանում՝ Միխայլովյան պալատի շքասանդուղքի վրա ։
1863 թվականին Վասիլի Կրեյտանը Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի կողմից իրավունք է ստանում մասնակցելու մեծ ոսկե մեդալի համար անցկացվելիք մրցույթին, որ նվիրված էր Եկատերինա II կայսրուհու կողմից Ակադեմիական կանոնադրության սահմանման հարյուրամյակին ու հաղթողին հնարավորություն էր տալիս վեց տարով որպես կրթաթոշակառու մեկնելու արտասահման։
«տասնչորսի խռովությանը» նախորդած իրադարձություններին Վասիլի Կրեյտանը չի մասնակցել և Ակադեմիայի խորհրդին ուղղված կոլեկտիվ դիմումը չի ստորագրել, սակայն իմանալով 1863 թվականի նոյեմբերի 9-ին Ակադեմիայի խորհրդի նիստում տեղի ունեցած դեպքերի մասին, ի նշան տասներեք նկարիչների հետ համախոհ լինելու, դիմում է ներկայացրել Ակադեմիայից դուրս գալու մասին ։
Վասիլի Կրեյտանն իր դիմումի համաձայն ազատվում է ակադեմիայից՝ ստանալով երկրորդ աստիճանի նկարչի կոչում և դառնալով տասնչորսերորդ խռովարարը, որ հետագայում մասնակցում է Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների արտելի հիմնադրմանն ու նրա գործունեությանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս քանդակագործներ
Լիզ-Մարի Մորերո
Լիզ-Մարի Մորերո (Lise-Marie Morerod, ), շվեյցարացի լեռնադահուկորդուհի, սլալոմի և հսկա սլալոմի մասնագետ։ 1970-ական թվականների ամբողջ ընթացքում եղել է Շվեյցարիայի լեռնադահուկային սպորտի հավաքականի անդամ։ Աշխարհի առաջնության արծաթե և բրոնզե մեդալակիր է, Աշխարհի գավաթի 24 փուլերի հաղթող, ընդհանուր արդյունքներով աշխարհի գավաթակիր, 5 անգամ արժանացել է Բյուրեղապակե փոքր գլոբուսի, 11 անգամ հաղթել Շվեյցարիայի ազգային առաջնությունում, մասնակցել է Ինսբրուքի Ձմեռային օլիմպիական խաղերին։
Կենսագրություն
Լիզ-Մարի Մորերոն ծնվել է 1956 թվականի ապրիլի 16-ին Օրմոն-Դեսյու մունիցիպալիտետում (Վո կանտոն, Շվեյցարիա)։ Լեռնադահուկային սպորտով սկսել է լուրջ զբաղվել 12 տարեկանից, մարզվել է SC Diablerets ակումբում՝ մարզիչ Ժան-Ֆրանսուա Մեզոնի ղեկավարությամբ։
Առաջին հաղթանակը տոնել է 1972 թվականին՝ հսկա սլալոմում դառնալով Շվեյցարիայի չեմպիոն և նույն ձևում արծաթե մեդալի արժանանալով Եվրոպայի պատանեկան առաջնությունում (Մադոննա-դի-Կամպիլո)։ Մեկ տարի անց ընդգրկվել է Շվեյցարիայի ազգային հավաքականի հիմնական կազմում և նորամուտը կատարել աշխարհի գավաթի խաղարկությունում
Մեծահասակների միջազգային մակարդակով առաջին լուրջ հաղթանակին հասել է 1974 թվականի մրցաշրջանում, երբ Սանկտ Մորիցի աշխարհի առաջնությունում սլալոմից արժանացել է բրոնզե մեդալի՝ առաջ թողնելով միայն Լիխտենշտայնի ներկայացուցիչ Հաննի Վենցելին և ֆրանսուհի Միշել Ժակոյին։ այդ հաղթանակը շատերի համար անսպասելի էր, քանի որ Մորերոն մեկնարկը կատարել էր 39 համարի ներքո և ֆավորիտ չէր համարվում։
1975 թվականին Լիզ-Մարի Մորերոն հաղթել է աշխարհի գավաթի մի քանի փուլերում և մրցաշրջանի արդյունքներով արժանացել միանգամից 2 Բյուրեղապակե գլոբուսի՝ սլալոմից և հսկա սլալոմից։
Մի շարք անգամներ հաջող ներկայանալու շնորհիվ արժանացել է երկիրը 1976 թվականին Ինսբրուքի Ձմեռային օլիմպիական խաղերին ներկայացնելու պատվին, սակայն այնտեղ չի կարողացել մեդալ նվաճել. սլալոմում առաջին փորձը չի ավարտել և որևէ արդյունք ցույց չի տվել, իսկ հսկա սլալոմն ավարտել է չորրորդը ։ Բացի այդ, այս մրցաշրջանում հսկա սլալոմից արժանացել է Բյուրեղապակե փոքր գլոբուսի, իսկ ընդհանուր արդյունքներով բոլոր ձևերում զբաղեցրել է երկրորդ տեղը՝ զիջելով տիտղոսակիր գերմանացի Ռոզի Միտերմայերին։
Ինսբրուքի Օլիմպիադայից հետո Մորերոն մնացել է Շվեյցարիայի լեռնադահուկային սպորտի թիմի հիմնական կազմում և շարունակել մասնակցել միջազգային խոշոր մրցումների։ Այսպես, 1977 թվականին աշխարհի գավաթի խաղարկությունում նա կրկին հաղթել է սլալոմում և հսկա սլալոմում, ինչպես նաև այս անգամ ևս ընդհանուր հաշվով դարձել Աշխարհի գավաթակիր։
Վերականգնումից հետո՝ 1979/1980 մրցաշրջանում, Մորերոն փորձել է վերադառնալ մեծ սպորտ, բայց նրա արդյունքները նախկինից շատ տարբեր էին։ Առավել հաջող մասնակցել է Սեն-Ժերվե-լե-Բենի աշխարհի առաջնությանը՝ հսկա սլալոմում զբաղեցնելով 11-րդ տեղը։ 1980 թվականի Ձմեռային օլիմպիական խաղերի որակավորմանը չի մասնակցել, բժիշկների խորհրդով որոշել է մարզական կարիերան ավարտել։ Ամբողջ կարիերայի ընթացքում Աշխարհի գավաթի տարբեր փուլերում 41 անգամ բարձրացել է պատվո հարթակին, ընդ որում 24 փուլերում հաղթել է։ 11 անգամ ճանաչվել է Շվեյցարիայի չեմպիոն լեռնադահուկային սպորտից, 3 անգամ՝ Շվեյցարիայի լավագույն մարզիկ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի լեռնադահուկորդներ
Լեոնիդ Մանդելշտամ
Լեոնիդ Իսահակովիչ Մանդելշտամ (Леонид Исаакович Мандельштам, ), խորհրդային ֆիզիկոս։ ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս (1929), Մոսկվայի համալսարանի պրոֆեսոր (1925)։
Աշխատանքները վերաբերում են օպտիկային, տեսական ֆիզիկային, ռադիոֆիզիկային, ռադիոտեխնիկային։ Առաջինն է ապացուցել (1907), որ օպտիկապես անհամասեռ միջավայրերում լույսի ցրումը պայմանավորված է սիկրոանհամասեռությունների առաջացումով։ 1918 թ. կանխագուշակել է Ռելեյի գծի նուրբ կառուցվածքի երևան գալը (նման տեսություն մշակել է նաև է. Բրիլուենը, 1922 թ.)։ 1928 թ. Գ. Ս. Լանդսբերգի հետ հայտնագործել է լույսի կոմբինացիոն ցրումը (Չ. Ռամանից և Կ. Ս. Կրիշնանից անկախ)։ Ն. Գ. Պապալեկսիի հետ հիմնարար աշխատանքներ է կատարել տատանումների ոչ գծային տեսության բնագավառում։ Նրանք առաջարկել են էլեկտրական տատանումների գրգռման նոր մեթոդ, ստեղծել (1931) փոփոխական հոսանքի պարամետրական գեներատոր՝ պարբերաբար փոփոխվող ինդուկտիվությամբ, մշակել (1938) հեռավորությունների ճշգրիտ չափման ռադիոինտերֆերենցիոն մեթոդ։
Արժանացել է Վ. Ի. Լենինի անվան (1929) և ԽՍՀՄ պետական մրցանակների (1942)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ռուս ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ֆիզիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի պրոֆեսորներ‎ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Օդեսայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս գյուտարարներ Կատեգորիա:Հրեա գիտնականներ
Ֆեխներ-Վեբերի օրենք
Ֆեխներ-Վեբերի օրենք, հոգեֆիզիոլոգիական փորձարարական մեթոդ, ըստ որի՝ ինչ-որ բան զգալու ինտենսիվությունն ուղիղ համեմատական է գրգռիչի լոգարիթմի ինտենսիվությանը ։
Պատմություն
Վեբերի և Ֆեխների օրենքները ձևակերպվել են Գուստավ Ֆեխների (1801–1887) կեղմից։ Նրանք առաջին անգամ հրատարակվել են 1860 թվականին՝ lemente der Psychophysik (Elements of Psychophysics) աշխատությունում։ Այս հրատարակությունը ոլորտի առաջին աշխատությունն էր, որտեղ Ֆեխները կիրառեց հոգեֆիզիկա տերմինը, որպեսզի նկարագրի թե ինչպես են մարդիկ ընկալում ֆիզիկական մեծությունները ։ Նա պնդում էր, որ․ - «․․․․ հոգեֆիզիկան դա ճշգրիտ գիտություն է մարմնի և հոգու գործառույթների կապի կամ կախվածության մասին»։
Վեբերի օրենք
Վեբերն առաջին մարդկանցից էր, որ փորձեց ուսումնասիրել ֆիզիկական ազդակնիր ազդեցությամբ մարդու ռեակցիաները։ Ֆեխները Վեբերի աշակերտն էր և իր առաջին օրենքն անվանել է ուսուցչի պատվին, քանի որ հենց Վեբերն էր անցկացնում հետազոտություններ, որոնք անհրաժեշտ էին օրենքի ձևակերպման համար ։
Էռնստ Վեբերը, 1834 թվականից սկսած իր փորձերում ցույց տվեց, որ նոր գրգռիչի կողմից առաջացրած զգայությունները կարող են տարբերվել նախորդ գրգռիչի կողմից առաջացրած զգայություններից, եթե նոր գրգռիչի ինտենսիվությունը տարբերվի նախորդից ոչ թե թվաբանական, այլ երկրաչափական պրոգրեսիայով։ Այսպիսով, որպեսզի երկու առարկաներն ընկալվեն քաշերով տարբեր, անհրաժեշտ է, որ նրանց քաշը տարբերվի 1/30, այլ ոչ թե x գրամով։ Երկու լույսի աղբյուրները՝ ըստ պայծառության տարբերակելու համար անհրաժեշտ է, որ նրանց պայծառությունը տարբերվի 1/100, այլ ոչ թե x  լյումեն և այլն։ Այդպիսով, գրգռիչի մինիմալ ուժի աճի (որն առաջին անգամ առաջացրել է նոր զգայություններ) հարաբերակցությունը գրգռիչի սկզբանակն մեծության հետ հաստատուն մեծություն է։
Ֆեխներ-Վեբերի օրենքը կարելի է բացատրել այնպես, որ քիմիական ռեակցիայի արագության հաստատուն մեծությունները անցնելով ընկալիչների միջով ոչ գծային կերպով կախված են ֆիզիկական գրգռիչների քիմիական միջնորդների կոնցենտրացիայից կամ կամ հենց քիմիական գրգռիչներից։
20-րդ դարում Սթիվենսը մշակեց աստիճանական կախվածության տեսությունը, ըստ որի՝ Ֆեխներ-Վեբերի օրենքն արդար է միայն որոշ մոդալության միջին նշանակության զգայությունների համար։ Սակայն, մի շարք հեղինակներ հանդես եկան քննադատությամբ ։
Մաթեմատիկական ձև
Վեբերի հետազոտությունների հիման վրա Գուստավ Ֆեխները 1860 թվականին ձևակերպեց «հիմնական հոգեֆիզիկական օրենքը», համաձայն որի զգայության ուժը՝ p համեմատական է գրգռվածության ինտենսիվության լոգարիթմին՝ S․
Հետաքննություն
Ջահը, որն ունի ութ լամպ, ավելի վառ է թվում, քան չորս լամպ ունեցեղը, որքան չորս լամպ ունեցող ջահը վառ է երկու լամպ ունեցողից։ Այսինքն, լամպերի քանակը պետք է նույն քանակով ավելանա, որպեսզի թվա, որ պայծառության աճը կայուն է։ Եվ հակառակը, եթե պայծառության բացարձակ աճը կայուն է, ապա կարող է թվալ, որ բացարձակ աճը փոքրանում է պայծառության նշանակության աճի հետ։ Օրինակ՝ եթե ավելացնենք մեկ լամպ երկու լամպ ունեցող ջահի վրա, ապա պայծառության թվացյալ աճը էական կլինի։ Եթե ավելացնենք մի լամպ 12 լամպ ունեցող ջահի վրա, ապա պայծառության աճը տեսականորեն չի նկատվի։ Ըստ այս սկզբունքի կազմված է տեսանելի աստղային մեծության սանդղակը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փորձարարական հոգեբանություն Կատեգորիա:Հոգեբանության մեթոդներ
Ալեքսանդր Տյուրենկով
Ալեքսանդր Տյուրենկով (Тюренков, Александр Алексеевич, ) ռուս և խորհրդային քանդակագործ, Մոսկվայի նկարիչների միության անդամ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1924 թվականի ապրիլի 24-ին, Մոսկվայում։
Սովորել է դպրոցում և միաժամանակ այցելել է Պիոների տուն, որտեղ սովորել է քանդակագործության խմբում։ Հայրենական մեծ պատերազմի սկսվելուն պես թողել է դպրոցը և աշխատանքային գործունեություն սկսել թիվ 1 ավիացիոն գործարանում` որպես աշխատավոր։ Երբ գործարանը տարհանվել է Կույբիշև (այժմ Սամարա), Ալեքսանդրը մնացել է Մոսկվայում։ Ավելի ուշ նորից սկսել է աշխատել թիվ 30 ավիագործարանում` որպես հաստոցավոր։ Պատերազմի ավարտից առաջ ավարտել է գիշերային միջնակարգ դպրոցը։
1947-1953 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Սուրիկովի անվան գեղարվեստի ինստիտուտում` քանդակագործ Նիկոլայ Տոմսկու մոտ։ 1973 թվականից եղել է ԽՄԿԿ անդամ։
Մահացել է 2008 թվականի փետրվարի 19-ին, Մոսկվայում։
Աշխատանքներ
Ա. Տյուրենկովը մոնումենտալ աշխատանքների և հուշահամալիրային հուշարձանների հեղինակ է։ Նաև աշխատել է որպես մեդալագործ ։
Քանդակագործ Ե. Վուչետիչի խմբում մասնակցել է «Ճակատաների միացումը Կալաչ քաղաքի մոտ» հուշարձանի ստեղծմանը (1953, Կալաչ), Ֆ. Ձերժինսկու (1958, Մոսկվա) և Վլադիմիր Լենինի հուշարձանների ստեղծմանը երկրի տարբեր քաղաքներում, «Ստալինգրադի ճակատամարտի հերոսների» հուշահամալիրի ստեղծմանը Մամաևի գերեզմանաբլուրում (1970, Վոլգոգրադ)։ Հարավային Սախալինի և Կուրիլյան կղզիների ազատագրման համար ընկած խորհրդային զինվորներին նվիրված հուշահամալիրի (1980), ինչպես նաև` Վ. Լենինի (1970) և Ա. Չեխովի` Հարավային Սախալինսկում գտնվող հուշարձանների հեղինակն է
Նա Մոսկվայի Նովոդևիչյան գերեզմանատան մի քանի գերեզմանաքարերի հեղինակ է, որոնց թվում են ակադեմիկոսներ Ա. Բալանդինի, Կոնստանտին Սկրյաբինի, կրկեսային դերասան Վ. Ֆիլատովի և մի շարք այլ հայտնի մարդկանց գերեզմանաքարերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային քանդակագործներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Լենինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Ջոն Տուզո Ուիլսոն
Ջոն Տուզո Ուիլսոն (John Tuzo Wilson, ), կանադացի երկրաֆիզիկոս (գեոֆիզիկոս) և երկրաբան։ Համաշխարհային ճանաչում է ստացել սալերի տեկտոնիկայի տեսության մեջ ունեցած ներդրման համար։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1908 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Օտտավայում։ Հայրը՝ Ջոն Արմիստեդ Ուիլսոնը, շոտլանդական ծագում ուներ, մայրը՝ Հենրիետա Տուզոն, ֆրանսիական ծագմամբ երրորդ սերնդի կանադացի էր ։
Կանադայում նա առաջիններից մեկն էր, ով, 1930 թվականին ավարտելով Տորոնտոյի համալսարանի Թրինիտիի քոլեջը, ստացել է երկրաֆիզիկոսի մասնագիտություն ։ 1932 թվականին Քեմբրիջի Սուրբ Յոհանի վարժարանում ստացել է երկրաբանի մասնագիտություն։ Հետագայում ասպիրանտուրան շարունակել է Փրինսթոնի համալսարանում, որտեղ ստացել է դոկտորի կոչում։ 1936 թվականին ավարտել է դոկտորական դիսերտացիան՝ վերնագրված «Մայլ Քրիկի ստորջրյա տարածքի երկրաբանություն, Մոնտանա» ։
Իր ուսումնասիրություններն ավարտելուց հետո, 1936 թվականին Ուիլսոնը միացել է Կանադայի երկրաբանական հետազոտությանը՝ որպես կառավարության երկրաբան, որտեղ աշխատել է մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսելը։ Պատերազմի ընթացքում կանադական թագավորական ինժեներների հետ ծառայել է Եվրոպայում և հասել գնդապետի կոչման։
Պատերազմից հետո, 1946 թվականին դարձել է Տորոնտոյի համալսարանի երկրաֆիզիկայի (գեոֆիզիկայի) առաջին պրոֆեսորը, 1967 թվականին՝ համալսարանի ռեկտոր։ 1974 թվականին հեռացել է՝ դառնալու Օնտարիոյի գիտական կենտրոնի գլխավոր տնօրեն։ 1983 թվականին նշանակվել է Տորոնտոյի Յորքի համալսարանի ռեկտոր։
Թոշակի է անցել 1986 թվականին, մահացել է Տորոնտոյում, 1993 թվականի ապրիլի 15-ին։
Վրաստանի ազգային արխիվ
Վրաստանի ազգային արխիվ, արխիվային նյութերի համալրման, հաշվառման, պահպանման և օգտագործման պետական կազմակերպություն Վրաստանում։
Պատմություն
Ժամանակակից արխիվները Վրաստանում ստեղծվել են 1920 թվականի ապրիլի 23-ին «Հանրապետական կենտրոնական արխիվի ստեղծման մասին օրենքի» համաձայն։
Ջոն Տուզո Ուիլսոն
Լուսանկարչություն
Ուիլսոնը ճանապարհորդության սիրահար էր։ Ուղևորությունների ժամանակ բազմաթիվ թվով լուսանկարներ է արել եվրոպական երկրներում, նախկին ԽՍՀՄ տարածքում, Չինաստանում, Խաղաղ օվկիանոսում, Աֆրիկայում և երկու բևեռային շրջաններում։ Թեև նրա լուսանկարներից շատերը երկրաբանական են՝ ժայռերի և դրանց կառուցվածքների մանրամասներ, խոշոր կազմավորումների համայնապատկեր, բայց նրա լուսանկարների մեծ մասը այն վայրերից, գործողություններից են, որոնք նա տեսել է իր ճանապարհորդությունների ընթացքում՝ լանդշաֆտներ, քաղաքային տեսարաններ, հուշարձաններ, գործիքներ, տրանսպորտային միջոցներ, բուսական և կենդանական աշխարհներ, զբաղմունքներ և մարդիկ ։
Վրաստանի ազգային արխիվ
Պատմություն
1921 թվականի հուլիսի 1-ին Վրաստանի հեղափոխական կոմիտեն հրամանագիր է ստորագրել «Արխիվային գործի վերակազմավորման մասին»։
Ջոն Տուզո Ուիլսոն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երկրաբաններ Կատեգորիա:Երկրաֆիզիկոսներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Տորոնտոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ
Վրաստանի ազգային արխիվ
Պատմություն
2004 թվականից արխիվային հաստատությունը ներկայանում է Վրաստանի արդարադատության նախարարության ենթակայության ներքո՝ որպես Վրաստանի պետական արխիվի դեպարտամենտ։ Վրաստանի արդարադատության նախարարի 2007 թվականի մարտի 12-ի թիվ 71 հրամանի համաձայն ձևավորվել է Վրաստանի ազգային արխիվը։ Արխիվային և գործավարության ոլորտների վերահսկողությունը վերապահված է Վրաստանի արդարադատության նախարարությանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրաստանի կառավարություն Կատեգորիա:Ազգային արխիվներ
Վիլլու
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 130 մարդ, բնակչության խտությունը` 7.97 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16.31 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 125 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 80 կմ հարավ-արևմուտք, Տրուա քաղաքից` 17 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 78 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 62-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 16։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 79,5 %։ 62 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 58 անձ (29 տղամարդ և 29 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (2 տղամարդ և 2 կին)։ 16 անաշխատունակներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 0-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Նատաշա Քոլինզ
Նատաշա Լուիզ Քոլինզ (Natasha Louise Collins, ), բրիտանացի դերասանուհի և ֆոտոմոդել։
Կենսագրություն և կարիերա
Նատաշայի կարիերան որպես դերասանուհի և մոդել ձգվել է 1998 թվականից մինչև մահը՝ 2008 թվականը։ 1999-ից 2007 թվականներն ընկած ժամանակաշրջանում Քոլինզը նկարահանվել է 4 սերիալներում։ Նրա դեբյուտը Ջեմմայի դերով դարձավ «Իրական կանայք 2» սերիալը (1999), իսկ վերջին ֆիլմը՝ «Ծիծաղելի տեսիլք» սերիալն էր, որտեղ խաղաց Իսպանիայի արքայադստեր դերը (2008)։
2001 թվականին Նատաշան մասնակցել է «Հոլիոքս» սերիալի քասթինգին։ Այն օրը, երբ հայտնի դարձավ, որ նա պետք է նկարահանվի այդ հեռուստասերիալում, լուրջ ավտովթարի ենթարկվեց և, հրաշքով ողջ մնալով, երկար ժամանակ մնաց կոմայի մեջ։ Այդ սերիալում նա այդպես էլ չխաղաց։
2005 թվականին Նատաշան նշանվում է իր նախկին սիրեցյալի՝ հեռուստահաղորդավար Մարկ Սփեյթի (1965-2008) հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի մոդելներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Հեռուստահաղորդավարներ
Բիլլի Մերեդիտ
Ուիլյամ Հենրի Մերեդիտ (William Henry Meredith, 1874 թվական, հուլիսի 30, Ուելս - 1958 թվական, ապրիլի 19, Մանչեսթեր, Անգլիա), ավելի հայտնի որպես Բիլլի Մերեդիտ (Billy Meredith), 20-րդ դարասկզբի ուելսցի ֆուտբոլիստ, ով դարձել է ֆուտբոլի պատմության «սուպերաստղերից» մեկը։ Իր ավելի քան 30 տարվա պրոֆեսիոնալ կարիերայում, որը նա անցկացրել է այնպիսի ակումբներում ինչպիսիք են՝ «Չերկը», «Մանչեսթեր Սիթին» և «Մանչեսթեր Յունայթեդը», Մերեդիտը հաղթել է անգլիական ֆուտբոլում գոյություն ունեցող բոլոր տիտղոսները։ Պրոֆեսիոնալ հարթակում հանդես է եկել մինչև համարյա հիսուն տարեկանը (իր վերջին խաղը Անգլիայի բարձրագույն դիվիզիոնում անցկացրել է 49 տարեկան հասակում)։ Շուրջ 25 տարի հանդես է եկել Ուելսի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում, որի հետ միասին 1907 և 1920 թվականներին հաղթանակ է տարել Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնությունում։
Վաղ տարիներ և կարիերայի սկիզբ
Բիլլի Մերեդիտը ծնվել է 1874 թվականին Բլեք Պարկում, որը Հյուսիսային Ուելսի հանքափորային փոքր քաղաքներից էր։ 12 տարեկան հասակից աշխատել է ածխային հանքափորում։ Նրա մեծ եղբայրները զբաղվում էին ֆուտբոլով, ինչը Բիլլիի մոտ հետաքրքրության մեծ առիթ է դառնում։ Մեծ եղբայրը՝ Էլիասը, Լանկաշիրի և Յորկշիրի երկաթուղիում աշխատել է, որպես մեքենայավար։ Աշխատանքը թույլ էր տալիս Բիլլիին իր հետ տանել պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլային խաղերի։ Նրանք հիմնականում ներկա էին գտնվում «Էվերթոնի» խաղերին ։ Ֆուտբոլը այն ժամանակ հանքափորների համար ազատ ժամանակն անցկացնելու հարմար տարբերակներից էր, և սիրողական ակումբների մակարդակը բավականին բարձր էր։ «Չերկ» ֆուտբոլային ակումբը 1887 թվականից 1894 թվականը հաղթել էր Ուելսի գավաթի խաղարկությունում հինգ անգամ, ընդ որում թիմերը մեծ մասամբ բաղկացած էին հանքափորների աշխատողներից ։ Մերեդիտի բոլոր եղբայրները զբաղվում էին ֆուտբոլով, սակայն առաջին զգալի հաջողությանը հասնում է Սեմը, ով Բիլլից երկու տարով մեծ էր։ Նա լքում է «Չերկը» և սկսում է իր պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլային կարիերան անգլիական «Սթոք Սիթիի» կազմում, որտեղ հանդես էր գալիս եզրային պաշտպանի դիրքում ։
Բիլլի Մերեդիտը մարզվում էր Չերկի՝ տեղի ֆուտբոլային դպրոցի տնօրեն Տ․ Է․ Թոմասի գլխավորության ներքո։ Պարոն Թոմասը մարզումներ էր անցկացնում հետևյալ ձևով․ նա մետաղադրամը տեղադրում էր դպրոցի բակի վերջում և խնդրում էր իր աշակերտներին գնդակով հարվածել դրան։ Աշակերտը, որը առավել չափով մոտ էր կարողանում ուղարկել գնդակը մետաղադրամին, նվեր էր ստանում։ Բացի դրանից Թոմասը համարում էր, որ ֆուտբոլիստի համար բավականին կարևոր է պահպանել գնդակը գետնի հարթության վրա․ այսպես եթե աշակերտներից որևէ մեկի հարվածից հետո գնդակը լքում էր դպրոցի բակի սահմանները՝ տնօրենը միանգամից ուղարկում էր նրան դպրոցական նստարաններին հանգստանալու որպես պատիժ ։
Բիլլին սկսում է հանդես գալ «Չերկի» պահեստային կազմում 16 տարեկան հասակում, իսկ երկու մրցաշրջան անց հրավիրվում է արդեն հիմնական կազմ ։ 1892 թվականի սեպտեմբերին նա կատարում է իր նորամուտը ակումբի հիմնական կազմում։ Ակումբը հանդես էր գալիս առաջնությունում, որը բաղկացած էր մի քանի փոքր քաղաքների ֆուտբոլային ակումբներից, ինչպես նաև խոշոր քաղաքների պահեստային թիմերից։ 1892-93 թվականների մրցաշրջանի վերջում Մերեդիտը մասնակցում է Ուելսի գավաթի խաղարկության եզրափակիչ խաղին, որում «Չերկը» պարտվում է «Ռեկսեմին» 1-2 հաշվով։ 1893 թվականին հանքափորները բողոքի ակցիա են սկսում, որն ուղղված էր աշխատավարձերի ցածրությանը։ «Չերկը» լքում է առաջնության հարթակը և սկսում է հանդես գալ Ուելսի ֆուտբոլային լիգայի նախագծում։ Մերեդիտը որոշում է հանդես գալ Անգլիայի ֆուտբոլային լիգայում և ընդունում է «Նորտուիչ Վիկտորիայի» կատարած տեղափոխության առաջարկը ։ Նորտուիչը աութսայդեր էր համարվում և 1893-94 թվականների մրցաշրջանի ավարտից հետո լքում է պայքարը Անգլիայի ֆուտբոլային լիգայում։ Ակումբը առաջնության շրջանակներում անցկացված խաղերում հաղթել էր ընդամենը երեք անգամ․ Մերեդիտը մասնակցել էր բոլոր հաղթական խաղերին ։ Այս տարի նա նաև հանդես է գալիս «Ռեկսեմի» կազմում ։ Վերադառնալով «Չերկ» Մերեդիտը Ուելսի լիգայի շրջանակներում տեղի ունեցած երեք հանդիպումներում դառնում է 11 գոլի հեղինակ ։ Ինչպես նաև նա վաստակում է նաև իր պրոֆեսիոնալ կարիերայի առաջին տիտղոսը․ 1894 թվականին վերջինս մասնակցություն է ունենում Ուելսի գավաթի խաղարկության եզրափակչին, որում նրանք պարտության են մատնում «Վեստմինստեր Ռովերսին» ։
«Մանչեսթեր Սիթի» (1894—1905)
«Նորտուիչի» կազմում ցուցադրած հաջող ելույթների շնորհիվ, Մերեդիտը հետաքրքրություն է առաջացնում Ֆուտբոլային լիգայում հանդես եկող մի շարք ակումբների շրջանում։ Դի Ջոնսը «Բոլթոն Ուոնդերերսից» առաջարկում է Մերեդիտին միանալ իրենց, սակայն Բոլթոնի քարտուղար Ջոն Բենթլին համարում է Մերեդետին անփորձ, ինչպես նաև վտիտ ։ Լոուրենս Ֆերնիսը՝ «Արդուիկա» ակումբի ադմինիստրատորը, առաջին անգամ նկատել էր տաղանդավոր ուելսցուն, Նորտուիչի խաղերից մեկում, երբ ինքը հանդես էր գալիս որպես մրցավար ։ Մերեդիտը նաև մասնակցել էր Նորտուիչի և Արդուիկի միջև 1893-94 թվականների մրցաշրջանի շրջանակներում տեղի ունեցած հանդիպմանը ։ 1894 թվականին Արդուիկ ակումբում տեղի է ունենում անվանափոխում, և ակումբը ստանում է իր նոր անունը՝ «Մանչեսթեր Սիթի»։ Ակումբը ակտիվորեն փորձում էր ձեռք բերել հարձակվողին։ Վերջինիս հետ բանակցություններ վարելու նպատակով Ուելս են ուղևորվում Մանչեսթեր Սիթիի քարտուղար Ջոշուա Պարլբին և ակումբի ներկայացուցիչ Ջոն Չեպմենը ։ Ըստ լեգենդի, սկզբում նրանց վախեցնում են տեղի ոչ վստահելի բնակիչները, սակայն հետո ի վերջո նրանց թույլատրվում է խոսել Մերեդիտի հետ անմիջապես այն բանից հետո, երբ նրանք Բիլլիի հանքափոր աշխատակիցներին խմիչք են հյուրասիրում ։ Մերեդիտը չէր ցանկանում լքել Չերկը։ Հատկապես նրա տեղափոխությանը դեմ էր Բիլլիի մայրը․ «Ջենթլմեններ, ձեր համար հեշտ է հենց այնպես լքելը ձեր մեծ քաղաքները, գալ մեր գյուղերը և գողանալ մեր տղաներին։ Մեր տղաները առողջ և երջանիկ են, նրանք բավարարված են իրենց աշխատանքով և անմեղ զբաղմունքներով։ Եթե Բիլլին հետևի իմ խորհրդին, ապա կշարունակի աշխատել և ֆուտբոլ խաղալ իր հայրենի քաղաքում» ։ Այնուամենայնիվ Մերեդիտը վերջիվերջո որոշում է համաձայնվել նրանց հետ և պայմանագիր կնքել «Մանչեսթեր Սիթիի» հետ, սակայն միայն սիրողականի կարգավիճակով։ Նա դեռևս շարունակում էր որպես հանքափոր աշխատել։
«Մանչեսթեր Սիթիի» կազմում Բիլլին նորամուտը կատարում է 1894 թվականի հոկտեմբերի 27-ին կայացած «Նյուքասլ Յունայթեդի» դեմ խաղում, որում նրանք պարտվում են 5-4 հաշվով ։ Մեկ շաբաթ անց նոյեմբերի 3-ին, Մերեդիտը անցկացնում է իր առաջին տնային հանդիպումը «Սիթիի» կազմում․ դա «Նյուտոն Հիթի» (ներկայիս «Մանչեսթեր Յունայթեդը») դեմ կայացած խաղն էր։ Այս խաղը մանչեսթերյան դերբիների պատմության մեջ լիգայի շրջանակներում առաջին հանդիպումն է դառնում։ Այս խաղում Մերեդիտը դառնում է երկու գոլի հեղինակ, սակայն 2-5 հաշվով հաղթանակը տանում է մրցակիցը։ 1895 թվականի հունվարին Մերեդիտը պրոֆեսիոնալ պայմանագիր է կնքում «Սիթիի» հետ ։
1895-96 թվականների մրցաշրջանում Մերեդիտը դառնում է ակումբի լավագույն ռմբարկուն, չնայած այն բանին, որ հանդես էր գալիս եզրում և ոչ թե կենտրոնական հարձակվողի դիրքում։ Հաջորդ մրցաշրջանում նա կրկին դառնում է ակումբի լավագույն ռմբարկու, սակայն 1897-98 թվականների մրցաշրջանում իր տեղը զիջում է Բիլլի Գիլեսպուն։ Մրցաշրջանի վերջին խաղում Մերեդիտը ձևակերպում է իր կարիերայի առաջին հետ-տրիկը Սիթիի կազմում ։ Այդ խաղում թիմը 9-0 ջախջախիչ հաշվով հաղթանակ է տանում «Բերտոն Սվիֆտսի» նկատմամբ։ Այս ժամանակահատվածում նա դառնում է երկրպագուների սիրելին, ովքեր էլ նրան տալիս են «Ուելսցի կախարդ» մականունը։ Բիլլին բազում հետևորդներ էր հավաքում իր կողքին ոչ միայն ֆուտբոլային խաղադաշտում, այլ նաև դրանից դուրս։
1899-1900 թվականների մրցաշրջանում Սիթին առաջին դիվիզիոնի մրցաշարային աղյուսակում զբաղեցնում է 8-րդ հորիզոնականը, իսկ մեկ տարի անց՝ արդեն 11-րդը։ 1900-01 թվականների մրցաշրջանում ակումբի լավագույն ռմբարկու է ճանաչվում Ջո Կեսիդին, ով դարձել էր 14 գոլի հեղինակ, սակայն նա 75 հազար ֆունտ սթերլինգի դիմաց համալրում է «Միդլսբրոյի» կազմը, քանի որ Մանչեսթեր Սիթիի տնօրինությունը համարում էր, որ նա արժանի չէ շաբաթական 4 ֆունտ աշխատավարձի ։ Մերեդիտը այդ մրցաշրջանում դառնում է 7 գոլի հեղինակ։