cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կլարա Ռումյանովա
Չնայած այն հանգամանքին, որ Կլարա Ռումյանովան եղել է դրամայի ժանրի դիպլոմավորված դերասանուհի, նա խիստ հազվադեպ է նկարահանվել գեղարվեստական կինոյում և արդյունքում ճանաչման է արժանացել որպես հնչյունավորման դերասանուհի, ինչպես նաև որպես երգչուհի։
Կենսագրություն
Կլարա Ռումյանովան ծնվել է 1929 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Լենինգրադում։ Տասներորդ դասարանում սովորելու ժամանակ Լյուբով Օռլովայի մասնակցությամբ ֆիլմի դիտումից հետո որոշել է դառնալ դերասանուհի։ 1947 թվականին Կլարա Ռումյանովան տեղափոխվել է Մոսկվա և առաջին փորձից ընդունվել Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտ, որտեղ սովորել է Սերգեյ Գերասիմովի և Տամարա Մակարովայի կուրսում ։ Ընդունելության քննությունների ժամանակ նրանից գողացել են իր ունեցած ամբողջ փողը, և նա մի քանի օր մնացել է սոված, իսկ վերջին փուլի ժամանակ ընդունող հանձնաժողովի առաջ կորցրել է գիտակցությունը։ Գերասիմովն այդ ժամանակ նրա համար գնել է շոկոլադ և թեյ հյուրասիրել։
Մանկության և պատանեկության տարիներին Կլարա Ռումյանովան ունեցել է բոլորովին այլ՝ շատ ցածր ձայն՝ ալտ։ Իր հայտնի մանկական ձայնով խոսելու ունակությունը ձեռք է բերել ուսանողական տարիներին՝ ծանր հիվանդությունից հետո։ Կլարա Ռումյանովան, ՎԳԻԿ-ի բոլոր ուսանողների նման, մեկնել է համերգների Մերձմոսկվայում և մի անգամ խիստ մրսել է՝ հետագայում հազիվ ապաքինվելով թոքերի կրուպոզային բորբոքումից։ Մեկ ամսից ավելի անցկացնելով հիվանդանոցում՝ Կլարա Ռումյանովան կորցրել է ձայնը։ ՎԳԻԿ-ում սովորելը շարունակելը հայտնվել է վտանգի տակ։ Սերգեյ Գերասիմովը նրան տարել է ֆոնիատրի մոտ, սակայն վերջինս չի կարողացել օգնել՝ պատճառաբանելով, որ Կլարա Ռումյանովան ունի խիստ հազվադեպ հանդիպող ձայնալարեր, և ինքը չի երաշխավորում, որ նա ապաքինվելուց հետո կկարողանա նորմալ զբաղվել վոկալով։ Կես տարի Գերասիմովը Կլարա Ռումյանովային արգելել է խոսել նույնիսկ շշնջալով, և նրանք հաղորդակցվել են գրությունների միջոցով։ Երբ ձայնը վերականգնվել է, պարզվել է, որ Կլարա Ռումյանովան կարող է խոսել շատ բարձր, գրեթե մանկական ձայնով, որով էլ հետագայում հայտնի է դարձել հանդիսատեսի շրջանում ։ 1953 թվականին Կլարա Ռումյանովան ավարտել է ՎԳԻԿ-ը և դարձել Կինոդերասանի թատրոն-ստուդիայի դերասանուհի։
Կինոյում նկարահանվել Կլարա Ռումյանովան սկսել է ուսանողական տարիներին, նրա նորամուտը կիանոյում եղել է էպիզոդիկ դեր Սերգեյ Գերասիմովի «Գյուղական բժիշկ» («Сельский врач») ֆիլմում։ Սակայն հետագայում Կլարա Ռումյանովան կատարել է միայն եկրորդական կամ էպիզոդիկ դերեր և ոչ մի անգամ չի մարմնավորել գլխավոր հերոսի։ Կինյում իր հայտնի դերերը կատարել է «Գյուղական բժիշկ» (Լենա), «Նրանք առաջինն էին» («Они были первыми», Վարյա), «Չորսը» («Четверо», բուժքույր), «Կյանքն սկզբից» («Жизнь сначала», Զոյա), «Հարություն» («Воскресение», Բոգոդուխովսկայա), «Ժամանակ, առա՛ջ» («Время, вперёд!», Լուշկա), «12 աթոռ» («12 стульев», Ֆեոդորի հոր կինը) ֆիլմերում։ Աստիճանաբար նրան սկսել են ավելի քիչ հրավիրել խաղալու կինոյում, և նա գրեթե դադարել է նկարահանվել։ Ենթադրաբար դրա պատճառը եղել է կոնֆլիկտը Իվան Պիրևի հետ․ 1953 թվականին, երբ Պիրևը «Մոսֆիլմի» գլխավոր տնօրենն էր, նա Կլարա Ռումյանովային առաջարկել է գլխավոր դեր իր սցենարով նկարահանվող «Հավատարմության փորձություն» («Испытание верности») ֆիլմում, սակայն դերասանուհին մերժել է՝ պատճառաբանելով, որ իրեն դուր չեն գալիս ոչ դերը, ոչ էլ սցենարը, և որ ֆիլմը, իր կարիքով, դատապարտված է անհաջողության։ Իր մահվանից մեկ տարի առաջ Իվան Պիրևը զանգահարել է Կլարա Ռումյանովային և ներողություն խնդրել իր արածի համար ։ Ըստ այլ տարբերակի՝ Պիրևը նրան հանդիպել է այգում։
Հնչյունավորման ժամանակ իր «մանկական» ձայնը Կլարա Ռումյանովան առաջին անգամ օգտագործել է «Գյուղական բժիշկ» ֆիլմում, որտեղ ըստ սյուժեի կատարել է ծննդկանի դեր։ Տեսարանի նախապատրաստման ժամանակ նորածնի դերը կատարող երեխան քնել է, և սկզբում նրան երկար ժամանակ չեն կարողացել արթնացնել, իսկ հետո էլ պարզվել է, որ նրան անհնար է ստիպել լացել։ Այդ ժամանակ Կլարա Ռումյանովան պատրաստակամություն է հայտնել հենց նկարահանման հրապարակում հնչյունավորել այդ տեսարանը։ Նա այնքան բնական է ներկայացրել երեխայի լացը, որ երեխան արթնացել է ու սկսել է լացել, բայց Սերգեյ Գերասիմովը ենթադրաբար ֆիլմում օգտագործել է հենց Կլարա Ռումյանովայի ձայնի ձայնագրությունը։ Դրանից հետո Կլարա Ռումյանովան «Մոսֆիլմում» հայտնի է դարձել որպես դերասանուհի, որը կարող է գոռալ ցանկացած մանկական ձայնով, ինչի շնորհիվ նա սկսել է կինոյում նկարահանվելուն զուգահեռ զբաղվել հնչյունավորմամբ՝ հիմնականում հնչյունավորելով երեխաների և կենդանիների ձագերի։ Այդ ժամանակ էլ նրան սկսել են հրավիրել «Սոյուզմուլտֆիլմ», սակայն Կլարա Ռումյանովան մերժել է՝ համարելով, որ իր դերասանական ներուժն ավելի բարձր է, քան մուլտֆիլմերի հնչյունավորումը։ Սակայն գեղարվեստական կինոյում հազվադեպ դերեր ստանալը նրան ի վերջո ստիպել է համաձայնել։ Մուլտիպլիկացիայում նրա նորամուտը եղել է «Կախարդական այգին» («Чудесный сад», 1962) մուլտֆիլմը։ Աստիճանաբար Կլարա Ռումյանովան սկսել է ավելի ակտիվ համագործակցել «Սոյուզմուլտֆիլմի» հետ, և այն շրջանում, երբ նա արդեն բոլորովին չէր նկարահանվում կինոյում, մեծ ճանաչում է ձեռք բերել որպես հնչյունավորման դերասանուհի և սկսել է ձայնագրել ռադիոյի համար և ելույթ ունենալ էստրադայում՝ կատարելով մանկական երգեր ու ռոմանսներ։
Կլարա Ռումյանովան դարձել է միակ դերասանուհին Խորհրդային Միությունում, որն արժանացել է ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչման (29 դեկտեմբերի, 1979 թվական) մուլտիպլիկացիայում կատարած աշխատանքի համար։ Սակայն նա շատ է ափսոսացել կենդանի կինոյում խաղալու հնարավորության բացակայության պատճառով, որովհետև իրեն միշտ համարել է դրամատիկական դերասանուհի։
1990-ական թվականները եղել են անկման տարիներ Կլարա Ռումյանովայի կյանքում. նախ 1990 թվականի մարտին մահացել է նրա մայրը՝ Աննան, ապա ԽՍՀՄ անկումից և դրան հետևած տնտեսական ճգնաժամի հետևանքով Կլարա Ռումյանովան, շատ դերասանների նման, աստիճանաբար մնացել է առանց աշխատանքի, որովհետև կինոդերասանի թատրոնում նրան կրճատել են աշխատանքից։ Միայն հազվադեպ մասնակցել է աուդիոհեքիաթների ու աուդիոհամերգների ձայնագրություններ և ռադիոպիեսների բեմադրությունների։ Սակայն նույնիսկ այդ ժամանակ նա ընտրություն է կատարել իրեն առաջարկվող աշխատանքների միջև․ «VOX-Records» ստուդիայի գլխավոր տնօրեն Վիկտոր Տրուխանը նշել է, որ Կլարա Ռումյանովան սկզբունքորեն հրաժարվել է մասնակցել աուդիոգովազդների ձայնագրմանը։ Լինելով գործազուրկ՝ Կլարա Ռումյանովան գրել է մի քանի պիեսներ, 2000 թվականին լույս է ընծայել «Իմ անունն է կին» («Имя мне — женщина») գիրքը՝ հեղինակային ժողովածու, որում ընդգրկվել են նրա գրած պիեսները Ռուսաստանի պատմության մեջ նշանակալի դեր ունեցած կանանց մասին (Նադեժդա Դուրովա, Եկատերինա Դաշկովա, Եվդոկիա Ռոստոպչինա), որի համար արժանացել է Պուշկինյան մեդալի։ Աստիճանաբար Կլարա Ռումյանովան դադարել է շփվել իր ընկերների ու ծանոթների հետ։
Կյանքի վերջին տարիներին Կլարա Ռումյանովայի մոտ զարգացել է կրծքագեղձի քաղցկեղ, սակայն նա հրաժարվել է բուժել հասանելի միջոցներով և բուժվել է սեփական ուժերով, և արդյունքում առաջացել են սրտի հետ կապված խնդիրներ։ Կյանքի վերջին տարիներին նա գտնվել է նախկին դերասանուհի Օլգա Գոբզևայի հսկողության տակ, որը նրա տուն է ուղարկել խնամակալ միանձնուհիների։ Մահվանից չորս օր առաջ Կլարա Ռումյանովան վեր է կացել գիշերը, գիտակցությունը կորցրել և մնացել հատակին ընկած մինչև առավոտյան հիվանդապահուհու գալը, ինչի պատճառով հիվանդացել է թոքաբորբով, որը վերջնականապես հյուծել է նրա օրգանիզմը։ Կլարա Ռումյանովան մահացել է լիակատար մենակության մեջ 2004 թվականի սեպտեմբերի 18-ին՝ իր ծննդյան 75-ամյա տարեդարձից երեք ամիս առաջ։ Նա կտակ չի թողել, սակայն Ռուսաստանի կինոյի դերասանների գիլդիայի գլխավոր տնօրեն Վալերիա Գուշչինան, որն ի թիվս այլոց զբաղվել է Կլարա Ռումյանովայի թաղման հարցերով, նրա իրերի մեջ գտել է գրություն, որում դերասանուհին խնդրել է իրեն թաղել Դոնսկի գերեզմանատանը, որովհետև այնտեղ է թաղված իր մայրը։ Թաղմանը Վալերի Գուշչինայից բացի ներկա է եղել միայն դերասան Նիկոլայ Բուռլյաևը։ Դերասանուհու մահվանից հետո սկսվել է նրա մահվան հանգամանքների քննություն։ Ըստ վարկածներից մեկի՝ նա խեղդամահ է եղել, սակայն դրա ստույգ ապացույցներ չկա ։
Ընտանիք
Կլարա Ռումյանովան առաջին անգամ ամուսնացել է տասնվեց տարեկանում ոմն երիտասարդ դաշնակահարի հետ։ Այդ ամուսնությունը տևել է երեք ամիս, և նրանք բաժանվել են, երբ Ռումյանովան որոշել է ընդունվել ՎԳԻԿ։ Ամուսինը առաջարկել է ընտրել՝ ինքը կամ կինոն, և Կլարա Ռումյանովան վերջնականապես խզել է հարաբերությունները նրա հետ։ Սակայն այդ ժամանակ նա արդեն եղել է հղիության երկրորդ ամսում, և քանի որ Խորհրդային Միությունում աբորտն արգելված է եղել, նա առանց ծնողների իմացության կատարել է գաղտնի աբորտ, որը հանգեցրել է անպտղության։
ՎԳԻԿ-ի առաջին կուրսում Կլարա Ռումյանովային սիրահարվել է Նիկոլայ Ռիբնիկովը (ընդ որում՝ այդ ժամանակ նա բոլորովին ուշադրություն չի դարձրել իր մեկ այլ համակուրսեցուն՝ Ալլա Լարիոնովային, որի հետ հետագայում ամուսնացել է ու ապրել 33 տարի), սակայն Կլարա Ռւմյանովան, հիշելով ամուսնական կյանքի իր նախորդ փորձը, ինչպես նաև իր ազատատենչ բնավորության պատճառով նրան չի պատասխանել փոխադարձությամբ։ Իսկ երբ Ռիբնիկովը, ծախսելով իր ամբողջ կրթաթոշակը և նույնիսկ պարտք վերցնելով ծանոթներից, նրան նվիրել է ձեռքի ոսկե ժամացույց, նա խփել է տղայի դեմքին, և Ռիբնիկովը ժամացույցը պատուհանից դուրս է նետել։ Այդ դեպքը հետագայում հիմք դարձել «Աղջիկները» ֆիլմի տեսարաններից մեկի համար, որտեղ Ռիբնիկովի հերոսը զայրացած ջարդում և ոտնատակ է տալիս ժամացույցը, որը ցանկանում էր նվիրել Տոսյային (Նադեժդա Ռումյանցևա)։ Կլարա Ռումյանովան իր արարքի համար զղջացել է միայն այն ժամանակ, երբ Նիկոլայ Ռիբնիկովը մահվանից երկու տարի առաջ տարել է միկրոինսուլտ։
Կլարա Ռումյանովայի երկրորդ ամուսինը եղել է դերասան Անատոլի Չեմոդուրովը, որը հայտնի է «Երիտասարդ գվարդիա» ֆիլմում կատարած Սերգեյ Լևաշովի դերով։ Հարսանիքից հետո Չեմոդուրովի ընկերը՝ Սերգեյ Բոնդարչուկը, որոշել է նվեր անել երիտասարդ դերասանուհուն և նրան առաջարել է իշխանուհի Մարիայի դերը «Պատերազմ և խաղաղություն» ֆիլմում։ Ռումյանովան սկսել է մասնակցել փորձերին, սակայն օգտվելով ռեժիսորի լավագույն ընկերոջ կինը լինելու հանգամանքից, իրեն թույլ է տվել բացակայել փորձերից կամ ներկայանալ մի քանի ժամ ուշացումով, վիճել ռեժիսորի և գրիմարարների հետ։ Ռումյանովայի հանդուգն վարքի պատճառով Բոնդարչուկն ստիպված է եղել նրա փոխարեն հրավիրել Անտոնինա Շուրանովային։
1960-ական թվականներին Ռումյանովան սկսել է ակտիվորեն համագործակցել «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի հետ, այնինչ Չեմոդուրովը՝ որպես դերասան, դարձել է ոչ պահանջված և սկսել է զբաղվել հարբեցողությամբ։ Այդ ամենը հանգեցրել է նրան, որ Կլարա Ռումյանովան որոշել է բաժանվել, և 1973 թվականին նրանք ամուսնալուծվել են։ Ռւմյանովան ամբողջ ունեցվածքը, այդ թվում նաև բնակարանն ու մեքենան, թողել է ամունուն։
Դերասանուհու երրորդ ամուսինը եղել է հեռավոր նավարկությունների նավապետ, սակայն այդ ամուսնությունը տևել է հինգ տարուց պակաս ։ Արդյունքում Կլարա Ռումյանովան մինչև մահն ապրել է մենակությամբ մեջ։
Կլարա Ռումյանովան բացասաբար է արտահայտվել գորբաչովյան վերակառուցման, ԽՍՀՄ անկման և նախագահ Բորիս Ելցինի վարած քաղաքականության մասին, մինչև կյանքի վերջը մնացել է կոմունիզմի կողմնակից ։
Արտասահմանյան ֆիլմերի կրկնօրինակում
<!--
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Նոր Դոնսկի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային հնչյունավորողներ Կատեգորիա:Ռուս հնչյունավորողներ Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ
Ռազմիկ Պողոսյան (այլ կիրառումներ)
Ռազմիկ Պողոսյան անունը կարող է վերաբերել՝
Էնրիկո Բետտի
Կենսագրություն
Ծնվել է տոսկանական Պիստոյա քաղաքում, վաղ տարիքից զրկվել է հորից։ 1846 թվականին ավարտել է Պիզայի համալսարանը։ Մասնակցություն է ունեցել Իտալիայի միավորման համար մղվող զինված պայքարին, այնուհետև դասախոսել է Պիզայի համալսարանում։
Բետտին դասավանդել է նաև Պիզայի Բարձրագույն նորմալական դպրոցում, իսկ 1864 թվականից դառնում է նրա տնօրենը։ Այդ տարիներին Բարձրագույն նորմալական դպրոցը դարձել է Իտալիայի առաջատար ուսումնական հաստատություններից մեկը։ Իտալիայի 19-րդ դարի երկրորդ կեսի շատ նշանավոր մաթեմատիկոսներ սովորել են նրա դասախոսություններով։ Սկզբնապես (1850-1860) Բետտիի հետազոտությունները վերաբերվում էին հանրահաշվին (Գալուայի տեսություն), մաթեմատիկական վերլուծությանը (Էլլիպտիկ ֆունկցիաներ), ֆունկցիաների տեսությանը։ Եվրոպայում ճամփորդությունների ժամանակ (1858) ծանոթացել է Ռիմանի հետ, տարվել է նրա գաղափարներով և շարունակել նրա աշխատանքները բազմաչափ երկրաչափության  և մաթեմատիկական ֆիզիկայի վերաբերյալ։ 1871 թվականին Բետտին հոդված հրատարակեց «Կամայական թվերի տարածության չափերի վերաբերյալ» (Sopra gli spazi di un numero qualunque di dimensioni), որտեղ ի հայտ եկավ մի տերմին-հասկացություն, որը հետագայում կոչվեց «Բետտիի թվեր»։ Տերմինի անվանումը տվեց  Անրի Պուանկարեն, որն էլ ավարտեց տոպոլոգիայի հիմքերի ստեղծումը։ Բետտին իր ավանդը ունեցավ պոտենցիալի տեսության, մակերեսների բազմաչափ կապակցման տեսության բնագավառում։ Ֆիզիկայի բնագավառում ուսումնասիրեց ջերմության տարածման, հիդրոդինամիկայի և մազական տեսության պրոբլեմները։ Առաձգականության տեսության մեջ բացահայտել է Բետտիի կարևորագույն թեորմը։
1862 թվականից իտալական խորհրդարանի անդամ էր, 1884 թվականին դարձել է պատգամավոր ։
Աշխատություններ
Բետտիի վերը հիշատակվածներից ամենանշանավորը «Կամայական թվերի տարածության չափերի վերաբերյալ» հոդվածն է։ Բետտիի ստեղծագործությունների երկհատորյակը հրատարակվել է հետմահու 1903-1913 թվականներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Իտալացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Պիզայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Վիեննայի մզկիթ
Վիեննայի մզկիթ (Moschee von Wien), Ավստրիայի խոշորագույն մուսուլմանական տաճարը, որը գտնվում է մայրաքաղաք Վիեննայում։
Պատմություն
1969 թվականին Վիեննայի իսլամական համայնքը ձեռք է բերել ավելի քան 8 հազար մետր քառակուսի մակերեսով հողակտոր, որտեղ մզկիթ է նախագծվել։
Ֆինանսական դժվարությունների և միջոցների բացակայության պատճառով շինարարական աշխատանքները բազմիցս հետաձգվել են։ 1975 թվականին Սաուդյան Արաբիայի միապետ Ֆեյսալ իբն Աբդուլ-Ազիզ ալ-Սաուդը խոստացել է հոգալ շինարարության ծախսերը ։
Շինարարական աշխատանքները սկսվել են 1977 թվականի հուլիսի 1-ին։ Վիեննայի իսլամական դպրոցը բացվել է 1979 թվականի նոյեմբերի 20-ին՝ Ավստրիայի նախագահ Ռուդոլֆ Կիրխլեգերի թույլտվությամբ։
Այս միջոցառումը ակտիվորեն լուսաբանվել է տեղական լրատվամիջոցների կողմից։
Վիեննայի իսլամական կենտրոնի մինարեթը ունի 32 մետր բարձրություն։ Գմբեթի բարձրությունը 16 մետր է, իսկ տրամագիծը՝ 20 մ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիայի մզկիթներ Կատեգորիա:Գմբեթավոր կրոնական շենքեր և կառույցներ
Ալդո Մորո
Ալդո Ռոմեո Լուիջի Մորո (Aldo Romeo Luigi Moro, ), Իտալիայի վարչապետ 1963-1968 և 1974-1976 թվականներին, Քրիստոնեական-դեմոկրատական կուսակցության անդամ, կաթոլիկ։ Մորոյի գոծունեության տարիներին ամբողջ թափով ընթանում էր Սառը պատերազմը։ Իտալիայում մշտական ներքաղաքական ճգնաժամերը և մաֆիաների գործունեությունները բնութագրվում էին որպես հումանիստական նախաձեռնություններ, որոշ ժամանակ անց այս ամենը գրավեց ոչ միայն իտալացիների ուշադրությունը, այլև աշխարհաքաղաքական հակառակորդներ ԱՄՆ-ին և ԽՍՀՄ-ին։ 1978 թվականին Կարմիր բրիգադներ արմատական խմբավորումը սպանեց Քրիստոնեական-դեմոկրատական կուսակցության ազգային խորհրդի նախագահ Մորոյին, որը հանդիսանում էր Իտալիայում կառավարության ձևավորման ժամանակահատվածում աշխարհի ամենահայտնի քաղաքական գործիչներից մեկը, նա առաջինն էր, ով արևմուտքում առաջ քաշեց ձախերի և կոմունիստների միջև «պատմական փոխզիջման» գաղափարը  ։
Համաձայն բրիտանական The Guardian ամսագրի և Եվրոպայում ահաբեկչության հետազոտության առաջին լրատվամիջոցի գլխավոր խմբագիր Մինո Պեկորելլիի (սպանվել է Մորոյի մահից մեկ տարի անց) Ապենինյան թերակղզում ահաբեկչության վերաբերյալ կատարված հետազոտությունների` Իտալիայում տեղի ունեցող գործողություններին քաղաքական հանցագործներից բացի կարող էին խառնված լինել նաև սովետական և ամերիկյան հատուկ ծառայությունները ։
1978 թվականի մայիսի 9-ին Մորոյի սպանության անմիջական մասնակիցներ Պրոսպերո Գալլինարին (1951-2013) և Մարիո Մորետտին (ծնված 1946) դատապարտվեցին ցմահ ազատազրկման, միաժամանակ 1990-ական թվականներին վաղաժամկետ պայմանականորեն ազատ արձակվեցին։
Երիտասարդ տարիներ
Ալդո Մորոն ծնվել է 1916 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Ապուլիայի մարզի Մալիե քաղաքում դպրոցական տեսուչի և հիմնական դպրոցի ուսուցչի ընտանիքում։ Հարազատները հաճախ էին Իտալիայի հարավային քաղաքներում տեղափոխվում մի քաղաքից մյուսը, սկզբում ապրում էին Մալիեում հետո վերադարձան Ապուլիա, Տարանտոյում Մորոն ավարտել է Արչիտոյի ճեմարանը։ Երիտասարդ տարիքից կամավոր է եղել կաթոլիկ կազմակերպություններում, մասնակցել է կաթոլիկ եկեղեցու կողմից հովանավորվող աշխատանքների։ 1930-ականների կեսին ընտանիքը հաստատվեց Բարիում։ 1939 թվականին ավարտել է Բարիի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, ուսման տարիներին համալրել է համալսարանական Կաթոլիկ ուսանողների ասոցիացիայի շարքերը և շուտով դարձել դրա նախագահը։ Դիպլոմը ստանալուց անմիջապես հետո Մորոն տեղափոխվել է Հռոմ։ Մայրաքաղաքում նա ընտրվեց «Կաթոլիկ ուսանողների ֆեդերացիայի» համազգային շարժման առաջնորդ։ 25 տարեկանում Մորոն դարձավ փիլիսոփայական իրավունքի պրոֆեսոր, նաև Բարիի համալսարանում եղել է փիլիսոփայության դասախոս, որտեղ մնացել է մինչև 1963 թվականը։ Մորոն ինքնուրույն սովորում էր գերմաներեն, որպեսզի Յոհան Ֆրիդրիխ Շիլլերի գրվածքները կարդա բնօրինակ լեզվով։ Երիտասարդ տարիներին հետաքրքրված էր սոցիալիզմով, սակայն արքեպիսկոպոսի ազդեցության տակ Մորոն մնաց քրիստոնեական ժողովրդավարության հետևորդ։ 1942 թվականին Մորոն զորակոչվում է բանակ և մասնակցում մարտական գործողություններին։ Կաթոլիկ ուսանողների ֆեդերացիայի առաջնորդի պաշտոնում, որը Բենիտո Մուսոլինիի կողմից թույլատրված միակ երիտասարդական կազմակերպությունն էր Մորոին փոխարինեց իր ընկեր Ջուլիո Անդրեոտտին, որը երկու տարով փոքր էր Ալդոյից ։
Պատգամավոր և փոխնախարար
Ալդո Մորոյի քաղաքական գործունեությունը սկսվել է դեռևս ֆաշիստական ժամանակաշրջանում, երբ թագավորությունը փաստացի ղեկավարում էր Բենիտո Մուսոլինին։ 1946 թվականին Մորոն ընտրվեց Իտալիայի բաղադրիչ ժողովի պատագամավոր «Հանձնաժողով 75-ի» անդամ, որը զբաղվում էր սահմանադրական հանրաքվեի հարցերով, իսկ հանրաքվեն ենթադրում էր պաշտոնից հեռացնել Իտալիայի վերջին միապետ Ումբերտո II-ին։ Մորոն փոխարտգործ նախարար դարձավ Ալչիդե դե Գասպերիի կաբինետում, որը կազմավորվել է 1948 թվականի մայիսի 23-ին. այդ ժամանակ արտաքին քաղաքականության գերատեսչությունը գլխավորում էր իտալական դիվանագիտության պատրիարք Կարլո Սֆորցան։ 1948 թվականի հունիսին Դե Գասպերին ընդունելով կոշտ պայմաններ` ԱՄՆ-ի հետ համաձայնագիր է կնքում Իտալիայում Մարշալի պլանի տարածման համար ։ Չնայած սրան` Մորոն դեմ արտահայտվեց իր անմիջական ղեկավարներ Դե Գասպերիի և Սֆորցայի բռնած ուղղությանը, ովքեր ցանկանում էին, որ Իտալիան միանա ՆԱՏՕ-ին և ձախակողմյան կուսակցությունների համագործակցության կողմնակից էր։ Կառավարությունում Մորոն գլխավորում էր Քիրստոնյա-դեմոկրատական խմբակցությունը ։ 1953 թվականին 72-ամյա ծանր հիվանդ Դե Գասպերին ավարտեց քաղաքական կարիերան, իսկ Քիրստոնյա-դեմոկրատական կուսակցության առաջնորդի տեղը մի քանի տարի մնաց թափուր։ Այս կուսակցության ներսում ընթացող պայքարի արդյունքում որպես առաջնորդ առաջադրվեց Մորոյի թեքնածությունը։ Երիտասարդ քաղաքական գործիչը ծնունդով բանախոս չէր և չուներ ակնառու խարիզմա։ Կուսակցության ներսում ճանաչումը Մորոյին տվեց մի շարք կարևոր արժեքներ ։
Իտալիայի կառավարության նախագահի և ԱԳ նախարարի պաշտոնում
Ալդո Մորոյի գլխավորությամբ առաջին ձախակենտրոն կառավարությունը ստեղծվեց 1963 թվականին սոցիալիստների աջակցությամբ։ Մորոյի գլխավոր նպատակն էր ընդլայնել կառավարության դեմոկրատական հիմքը։ Ըստ Մորոյի նախարարական գրասենյակը պետք է արտահայտեր ժողովրդի և քաղաքական ուժերի առավելագույն քանակի կամքը։ Բացի սա ՔԴԿ-ն Մորոյին տեսնում էր որպես կոալիցիայի գլխավոր կետ, որի վրա էլ պետք է դրված լիներ կառավարման ողջ դժվարությունը։ Երկու կուսակցությունների մերձեցումը իրենից ներկայացնում էր որոշ դժվարություններ։ Պետք էր քրիստոնեական արժեքները համատեղել լիբերալիզմի հետ սրա հետ մեկտեղ անհրաժեշտ էր կուսակցություններում ներգրավել նոր սոցիալական խմբերի (երիտասարդներ, կանայք, աշխատողներ) առանց կորցնելու դրանց ավանդական սոցիալական հիմքը, ինչպես նաև այս ամենին զուգնթաց պետք էր զարգացնել նոր ժողովրդավարական համակարգը Իտալիայում։ Նաև Մորոն ցանականում էր նախկին ֆաշիզմի հետևորդներին ևս ներգրավել ժողովրդավարական համակարգում։ Մորոն այս ամենը կարող էր իրագործել իջեցնելով իր վարկանիշը՝ նա անցավ ՔԴԿ-ի աջերի կողմը։ Կուսակցության ներսում սկսեցին քննադատել Մորոյին մի կողմից քաղաքական ընդդիմության հետ կոմպրոմիսների գնալու, մյուս կողմից կուսակցությունում աֆտորիտար մեթոդներ օգտագործելու համար։ Մորոն հինգ տարում (1963-1968) փոխեց երեք կառավարական կաբինետ ։ Նրան կտրուկ փոփոխություն էր հարկավոր։ Վարչապետի պաշտոնը թողնելուց հետո Մորոն 1969-ից 1974 թվականները եղել է արտաքին գործերի նախարար՝ Մարիանո Ռումորի, Էմիլիո Կոլոմբոյի և Ջուլիո Անդերեոտտիի կառավարություններում։ 1974 թվականի աշնանը Մորոն կրկին ստանձնում է վարչապետի պաշտոնը։ Մորոյի վերջին կառավարությունը գոյատևեց 6 ամիս և կազմված էր միայն ՔԴԿ-ի անդամներից։ Նա անցավ թոշակի անցավ քանի որ Իտալիայի խորհրդարանում չստացավ վստահության քվե Իտալիայում աբորտի իրավունքի հարցի քննարկման ժամանակ։ Մորոյին վարչապետի պաշտոնում հաջորդեց իր կուսակցության անդամ և ուսանողական տարիների ընկեր Ջուլիո Անդերեոտտիին, սակայն կուսակցական շրջանակներում ավելի ազդեցիկ էր մնում կուսակցության առաջնորդ Մորոն ։
1960 թվականին Մորոյի արտաքին քաղաքական նախաձեռնության շնորհիվ ոչ պաշտոնական պայմանավորվածություն ձեռք բերեց պաղեստինցի զինյալների հետ այն մասին, որ զինյալները պետք է ահաբեկչություն չկազմակերպեն Իտալիայում, փոխարենը նրանք հնարավություն էին ստանում ամբողջ երկրում ազատ ճամփորդել ։
Մորոն և ԽՍՀՄ-ի հետ հարաբերությունները
Մորոյի վարչապետության տարիներին սովետա-իտալական հարաբերությունների սառույցը հալվեց, որը առաջացել էր ՆԱՏՕ-ի հետ Իտալիայի սերտ համգործակցության պատճառով։ Մորոյի երրորդ վարչապետության շրջանում՝ 1966 թվականի ապրիլին կայացավ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարար Անդրեյ Գրոմիկոյի առաջին պաշտոնական այցը Իտալիա։ Նրա հետ Մորոն հանդիպեց անձամբ բանակցությունների արդյունքում պայմանավորվածություններ ձեռք բերվեցին միջազգային հարցերի շուրջ, կապված ռազմաքաղաքական դաշինքների առճակատման հետ, ինչպես նաև երկկողմանի համագործակցության մասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 23 ծնունդներ Կատեգորիա:1916 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մայիսի 9 մահեր Կատեգորիա:1978 մահեր Կատեգորիա:Հռոմ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Իտալիայի վարչապետներ Կատեգորիա:Իտալիայի արդարադատության նախարարներ Կատեգորիա:Իտալացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Սահմանադրական իրավունքի մասնագետներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Դավադրության տեսություն Կատեգորիա:Իտալացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Ռոքի դպրոց
«Ռոքի դպրոց», (The School of Rock), Ռիչարդ Լինկլեյթերի կատակերգությունը։ Գլխավոր դերում նկարահանվել է  Բլեք Ջեքը։ Rotten Tomatoes կայքի քննադատների կողմից ֆիլմը արժանացել է բարձր (92%) ցուցանիշի։
Սյուժե
Քաղցած, անընդհատ ունենալով փողի կարիք, ապրելով աղբի արկղերով լցված բնակարանում, Դյուիին պատահաբար պատասխանում է սենյակի հարևանին՝ Նեդ Շնիբլին (Mike White) ուղղված զանգին և նույնիսկ իր համար անսպասելիորեն համաձայնվում է փոխարինել «Հորաս Գրինի տարրական դպրոցի» ուսուցչին։
Այնտեղ նորեկին անընդհատ հետևում է տնօրեն Մուլինսը. վերջինս չգիտի, որ Նեդ Շնիբլը ուրիշ մարդ է։ Չնայած Դյուին գաղափար չի կազմում, թե ինչ և ինչպես դասավանդել, բայց շատ լավ գիտի ինչպես իր հինգերորդ դասարանցիների մեջ իր հանդեպ համակրանք ներշնչել։ Եվ, այն բանից հետո, երբ Դյուին պատահաբար լսում է երեխաների երաժշտության դասի փորձը և որոշում այդ երիտասարդ, շնորհալի երաժիշտներից ստեղծել նոր ռոք խումբ, նրանց կյանքն ընդմիշտ փոխվում է։
Դյուին նկատում է, ինչպես են նվագում դասական կիթառով, կոնտրաբասով, ծնծղաներով, դաշնամուրով, և այդ գործիքները փոխարինում է հետևյալ կերպ՝ դասական կիթառը էլեկտրակիթառով, կոնտրաբասը բաս-կիթառով, ծնծղաները հարվածային գործիքներով, դաշնամուրը սինթեզատորով։ Մնացածին հանձնարարում է այլ դերեր (տեխնիկներ, բեմի աշխատակիցներ, հատուկ էֆեկտների պատասխանատուներ), իսկ մի աներես աղջկա հատուկ տալիս է մենեջերի պաշտոնը, որպեսզի նա իրենից հեռու մնա։
Ռոքի ուժով նա օգնում է երեխաներին հաղթահարել իրենց կոմպլեքսները, ճնշվածությունը և ամոթխածությունը։
Արտադրություն
Կինոնկարի գաղափարը տվել է Մայք Ուայթը, երբ նա դարձավ Բլեք Ջեքի հարևանը։ Ուայթը հաճախ էր տեսնում դերասանին միջանցքով մերկ վազելուց և լսում էր երաժշտություն, որը Բլեքը միացնում էր իր բնակարանում ամբողջ բարձրությամբ (այդ երաժշտությունը հետագայում օգտագործվեց ֆիլմում)։ Ուայթը նաև խաղացել է այն ուսուցչի դերում, որին փոխարինել էր Դյուին ։
Նախապես որոշված էր նախագծում ներգրավել ռեժիսոր Սթիվեն Ֆրիրսին.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2003 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռիչարդ Լինկլեյթերի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Նյու Ջերսիում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր
Բրաժելոն Բովուար
Բրաժելոն Բովուար (Bragelogne-Beauvoir), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2012 թվականի դրությամբ կազմում է 251 մարդ, բնակչության խտությունը` 10.73 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 23.39 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 165 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 139-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 26։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 84,2 %։ 139 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 132 անձ (74 տղամարդ և 58 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (3 տղամարդ և 4 կին)։ 26 անաշխատունակներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 9-ը` թոշակառուներ, իսկ 3-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Անդրե Վյուրմսեր
Անդրե Վյուրմսեր (André Wurmser, ), ֆրանսիացի արձակագիր, լրագրող, քննադատ։ Ֆրանսիայի կոմունիստական կուսակցության անդամ (1934):
Ֆրանսիայի օկուպացիայի տարիներին (1940-1944) մասնակցել է ֆրանսիական դիմադրության շարժմանը, հրատարակել է անլեգալ «Le patriote du Sud-Ouest» թերթը։ Ֆրանսիայի ազատագրումից հետո եղել է Ֆրանսիական մամուլի ազգային դաշնության փոխնախագահը։ 1954 թվականից եղել է «Յումանիտե» թերթի խմբագրակազմի անդամ։ Առաջին վեպը հրատարակվել է 1928 թվականին։ 1946-1955 թվականներին հրատարակում է յոթհատորանոց վիպաշարը՝ «Մարդը գալիս է աշխարհ»։ 1960 թվականին Լ. Մամիակի հետ հրատարակում է «ԽՍՀՄ-ը բաց սրտով» ակնարկների գիրքը։ «Յուանիտե»-ում գրած քաղաքական բնույթի հրապարակախոսական հոդվածներով 1961 թվականին կազմում և հրատարակում է «Բայց... խոսում է Ա. Վյուրմսերը» գիրքը։ 1964 թվականին հրատարակում է «Անմարդկային կատակերգություն» գիրքը, որը Օնորե դը Բալզակի մասին է ։ Գիրքը ներկայացնում է գրողի ու հասարակության հարաբերության մասին, հետազոտական և սուր հրապարակախոսական շեշտով ։
Ծանաթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քննադատներ
Նատալյա Կրաչկովսկայա
Մեծացել է թատերական ընտանիքում՝ Մոսկվայում։
1955 թվականից նկարահանվել է կինոյում՝ փայլել երկրորդ պլանի դերերով։ Նրա տաղանդը լավագույնս բացահայտվեց հետևյալ ֆիլմերում՝ «Իվան Վասիլևիչը փոխում է մասնագիտությունը», «12 աթոռ», «Պոկրովյան դարպասներ», «Այս ուրախ մոլորակը», «Կտոր մը երկինք» և այլն)։ Կրաչկովսկայան նկարահանվել է մոտ 100 ֆիլմում։ Վախճանվել է Մոսկվայում՝ 77 տարեկան հասակում։ 2016 թվականի փետրվարի 28-ին դերասանուհին «սրտամկանի ինֆարկտ» ախտորոշմամբ տեղափոխվել էր հիվանդանոց ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Ամերիկյան ջրահավ
Ամերիկյան ջրահավ, ոչ մեծ ջրային թռչուն ջրահովվիկների ընտանիքից։
Արտաքին տեսք
Մարմնի երկարությունը 40 սմ է։ Մեծ թռչունները մուգ մոխրագույն են, գլուխը և պարանոցը ավելի մուգ են։ Կտուցը և ճակատի շերտը սպիտակ են. ճակատի սպիտակ շերտի վերևի մասում գտնվում է շագանակագույն բիծ։ Ոտքերը դեղնավուն են։ Աղվամազ ունեցող ձագերը սև են, գլուխը և կտուցը` վառ կարմիր։
Տարածում
Բնակվում է Հյուսիսային Ամերիկայում, Կանադաից հարավ։ Տարածված են նաև Հարավային Ամերիկայի հարավից մինչև հյուսիս։ Հյուսիսում չվող ջրահավերն են, բայց արեալի մեծ մասում տեսակն առկա է չսառչող ջրերում։ Հայտնի են այս տեսակի չվեկ թռչուններ Եվրոպայի հարավում։
Կենսակերպ
Բնակվում են բուսականությամբ լցված ջրամբարներում և ճահիճներում։ Լավ են լողում, հաճախ են երևում բաց ջրում։ Հաճախ է սուզվում։ Վազքաթափի ժամանակ թռչում է ծանր, աղմկոտ, բայց թռիչքի ժամանակ` արագ և համեմատաբար թեթև։ Սնվում է ինչպես ջրում, այնպես էլ ցամաքում։ Ամենակեր է, սնվում է ինչպես բուսական, այնպես էլ` կենդանական սնունդներով։ Բույնը շինում են բուսականությամբ հարուստ վայրերում, առափնյա բույսերում։ Ձագ հանելու ժամանակ նրանք շատ ագրեսիվ է լինում իրենց տեսակի ներկայացուցիչների հանդեպ։ Բազմացման եղանակին նրանք հանդիպում են շատ մեծ երամներով, ինչպես և` սև փարփարը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չվտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Կենդանիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հարավային Ամերիկայի թռչուններ
Լորա Դերն
Լորա Էլիզաբեթ Դերն (Laura Elizabeth Dern, ), ամերիկացի դերասանուհի, որը հայտնի է ռեժիսոր Դեյվիդ Լինչի հետ «Կապույտ թավիշ», «Սրտով վայրի», «Ներքին կայսրություն», «Թվին Փիքս» ֆիլմերում իր բազմամյա համագործակցությամբ, ինչպես նաև «Յուրայի ժամանակաշրջանի այգին» բլոկբաստերում և նրա շարունակություններում խաղացած դերերով։ «Օսկար» (2020), BAFTA (2020), հինգ «Ոսկե գլոբուս» (1993, 2009, 2012, 2018, 2020), «Էմմի» (2017) և ԱՄՆ կինոդերասանների գիլդիա մրցանակների (2020) դափնեկիր։
Ընտանիք
Լորա Դերնը այն սակավաթիվ դերասանուհիներից է, որոնք ծնունդյամբ պատկանում են ամերիկյան ընտրախավին։ Նրա ծնողներ Դայան Լադը և Բրյուս Դերնը հաջողակ դերասաններ են, որոնք մինչև Լորայի ծնվելը նկարահանվել են «Վայրի հրեշտակ» ֆիլմում և տարբեր տարիների առաջադրվել են «Օսկար» մրցանակի։ Նրա հոր պապը՝ Ջորջ Դերնը, 1933-1936 թվականներին զբաղեցրել է ԱՄՆ-ի պաշտպանության նախարարի, իսկ մինչ այդ՝ 8 տարի Յուտայի մարզպետի պաշտոնը։ Հոր հորեղբայրը՝ բանաստեղծ Արչիբալդ Մաքլիշը, մի ժամանակ գլխավորել է Կոնգրեսի գրադարանը։ Մոր հարազատներից են թատերագիր Թենեսի Ուիլյամսը և բանաստեղծ Սիդնեյ Լանեն։
Կիոկարիերա
Լորան կինոյում նկարահանվել է վեց տարեկանից։ Մասնավորապես նրան կարելի է տեսնել իր մոր մասնակցությամբ նկարահանված Սկորսեզեի «Ալիսան այստեղ այլևս չի ապրում» (1975) ֆիլմի էպիզոդիկ դերերում։ 1980-ականների սկզբին Լի Ստրասբերգի հեղինակավոր կինոդպրոցում ուսումնասիրել է Ստանիսլավսկու համակարգը։ Հայտնիություն է ձեռք բերել 1980-ականների կեսին, երբ կատարել է պարզամիտ աղջկա դերեր, դրա վառ օրինակն է «Կապույտ թավիշ» (1986) ֆիլմում Դեյվիդ Լինչի գլխավոր դերը։
1990 թվականին Լինչը Լորա Դերնին նկարահանել է «Սրտով վայրի» ֆիլմի գլխավոր դերում, որտեղ նրա խաղընկերն էր այդ ժամանակվա բոյֆրենդ Նիկոլաս Քեյջը։ Չնայած քննադատություններին՝ ֆիլմը արժանացել է «Ոսկե արմավենու ճյուղ» մրցանակին։ Հաջորդ՝ «Թեթևամիտ Ռոզան» և «Սրտով վայրի» ժապավենում Լորան նկարահանվել է մոր հետ։ Այդ աշխատանքի համար երկուսն էլ առաջադրվել են «Օսկար» մրցանակի։
«Ֆորսաժ» հեռուստաֆիլմի նկարահանումներից հետո, որը նրան բերել է առաջին «Ոսկե գլոբուս»-ը, Դերնի կարիերան հասել է իր գագաթնակետին։ Սթիվեն Սփիլբերգի հրավերով Լորանը նկարահանվել է «Յուրայի ժամանակաշրջանի այգի» ֆիլմի գլխավոր դերում, իսկ Քլինթ Իսթվուդը նրան նկարահանել է «Կատարյալ աշխարհ» պատկերում։ Դրան հաջորդել են ևս երկու խոշոր դերասանական աշխատանքներ «Քաղաքացի Ռուդ» (1996) և «Հոկտեմբերյան երկինք» (1999) ֆիլմերում։ Միաժամանակ Լորենը փորձել է իր ուժերը որպես ռեժիսոր։
Անձնական կյանք
2005-2013 թվականներին ամուսնացած է եղել երաժիշտ Բեն Հարպերի հետ։ Զույգն ունի երկու երեխա՝ որդին Էլերի Ուոկեր Հարպերը և դուստրը՝ Ջեյն Հարպերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Փետրվարի 10 ծնունդներ Կատեգորիա:1967 ծնունդներ Կատեգորիա:Լոս Անջելես քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Ռումինական գրականություն
Գրականություն 16դարի սկզբներին երևան է եկել աշխարհիկ բովանդակությամբ առաջին ստեղծագործությունը։ 9 դարում կատարվել են նաև եկեղեցական գրքերի առաջին թարգմանությունները ռումիներենով։ Հետագայում նաև գրականության կազմավորման գործում զգալի դեր են խաղացել մոլդովացիները Գրիգորե Ուրեքեիը (1590—1647), Միրոն Կոստինի (1633—1691), Ցոն Նեկուլչեի (1672—1745), Կոնստանտին Կանտակուզինոյի (մոտ 1640—1716) և ուրիշների տարեգրություններն ու ժամանակագրությունները։ Հումանիզմի խոշորագույն ներկայացուցիչն է մոլդովացի հոսպոդար Դ․ Կանտեմիրը (1673—1723)։ Լուսավորական մեծ գործունեություն է ծավալել այսպես կոչված տրանսիլվանյան (Արդեալի) դպրոցը (Մ․ Միկու Կլեյն, 1745—1806, Գ․ Շինկայ, 1754—1816, Պ․ Մայոր, մոտ 1756—1821)։ 18 դարի վերջին 19 դարի սկզբին սկզբնավորվել է գեղարվեստական գրականության։ Այդ շրջանի Տրան-սիլվանիայի նշանավոր բանաստեղծն է Ցո․ Բուղայ Դելեանուն (մոտ 1760—1820)։
Կատեգորիա:Գրականություն ըստ երկրի Կատեգորիա:Ռումինիայի արվեստ
Մոնթե Մելքոնյան փողոց (Երևան)
Մոնթե Մելքոնյան փողոց, փողոց Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանում։ Անվանվել է Հայաստանի ազգային հերոս Մոնթե Մելքոնյանի պատվին։
Տվյալներ
Փողոցն սկսվում է Ծովակալ Իսակովի պողոտայից, ձգվում հյուսիսարևմտյան ուղղությամբ, հատում Հրազդանի ոռոգիչ ջրանցքը և հասնում Լենինգրադյան փողոցին։ Երկարությունը 3 կմ է։
Փողոցն անվանակոչվել է Երևանի ավագանու 2017 թվականի նոյեմբերի 29-ի թիվ 65-Ն որոշմամբ ։ Փողոցը նորակառույց է. այն բացվել է 2014 թվականի հունիսին ։
Այդ փողոցում կառուցվում է Վերածնունդ երիտասարդական ավանը։ Գործում է «Երևան Պարկ» զվարճանքային այգին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ Կատեգորիա:2014 հիմնադրումներ Երևանում
Ռազմիկ Պողոսյան (բանաստեղծ)
Ռազմիկ Մովսեսի Պողոսյան, հայ բանաստեղծ։ Հայաստանի գրողների միության անդամ (1969) : ԽՄԿԿ անդամ 1962 թվականից։
Կենսագրություն
Ռազմիկ Պողոսյանը ծնվել է 1937 թվականի հունիսի 28-ին՝ Սպիտակի շրջանի Քարաձոր գյուղում։ 1961 թվականին ավարտել է Երևանի պետական մանկավարժական ինստիտուտի պատմության ֆակուլտետը։ 1961-1964 թվականներին աշխատել է Կիրովականի համար 6 տեխնիկական ուսումնարանում որպես տնօրենի տեղակալ։ 1969 թվականից եղել է Հայաստանի գրողների միության անդամ, 1974 թվականին ընտրվել է ՀԳՄ Կիրովականի բաժանմունքի պատասխանատու քարտուղար և բաժանմունքը ղեկավարել մինչև 1990 թվականը։ Պողոսյանի «Սիրելիս, երբ գաս...» բանաստեղծությունը 1974 թվականին արժանացել է Հայաստանի գրողների միության մրցանակին։ 1990-1998 թվականներին եղել է Վանաձորի թիվ 46 պրոֆտեխնիկական ուսումնարանի տնօրենը, 2002-2006 թվականներին՝ Ստեփան Զորյանի տուն-թանգարանի տնօրեն ։
Ստեղծագործություններ
1965 թվականին լույս է տեսել Ռազմիկ Պողոսյանի առաջին գիրքը՝ «Գարնանային նվագներ»։
Բանաստեղծությունների ժողովածուներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քարաձոր գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:ՀՀ մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալակիրներ
Մարշե (Էնայի գավառ)
Մարշե (Marchais), Ֆրանսիայում գտնվող համայնք, որը մտնում է Պիկարդիա մարզի և Էնա գավառի կազմի մեջ։ Համայնքը մտնում է նաև Գինիկուր կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանն է հանդիսանում Լանը։
Համայնքի INSEE ծածկագիրն է 02457։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով կազմել է 379 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին 242 աշխատունակ մարդկանցից (15-64 տարեկան) 182-ը եղել են առավել ակտիվ տնտեսվարողներ, 60-ը եղել են համեմատաբար ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 75,2 %, 1999 թվականին եղել է 72,1 %)։ 182 ակտիվ քաղաքացիներից 153-ը աշխատել են տարբեր ձեռնարկություններում (85 տղամարդ և 68 կին), անաշխատունակների թիվը կազմել է 29 մարդ (11 տղամարդ և 18 կին)։ 60 ոչ ակտիվ մարդկանցից 8-ը եղել են կամ աշակերտ կամ էլ ուսանող, 28-ը եղել են թոշակառու, 24-ը եղել է ոչ ակտիվ այլ պատճառներով ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Հանբոկ
Հանբոկ (հանգըլ՝ 한복), կորեացիների ազգային, ավանդական հագուստ։ Այն կարում են վառ միագույն գործվածքով։ «Հանբոկ» բառացիորեն նշանակում է «կորեական հագուստ», XXI դարում գործածվող այդ բառը նշանակում է Հանբոկի դինաստիա Չասոն։ Այդ հագուստը օգտագործում են փառատոներին և տոներին։ Ժամանակակից հանբոկները տարբերվում են հին հանբոկներից, XX դարում հարմարության համար դրանք ենթարկվեցին մեծ փոփոխության ։ Իր ամբողջ պատմության ընթացքում, հարուստ կորեացիները հաճախ համադրում էին արտասահմանյան հագուստի հետ, իսկ հասարակ մարդիկ հագնում էին տարբեր տեսակի հանբոկներ ։
Կառուցվածք
Ավանդական կանանց հանբոկները կազմված են չոգորիից, բլուզից, վերնաշապիկից կամ ժիլետից, չհիմայից, երկար շրջազգեստից։ Այդպիսի ամբողջությունը հաճախ անվանում են «չհիմա չոգորի»։ Դրանք օգտագործում են դպրոցական համազգեստի փոխարեն՝ Ճապոնիայի կորեական դպրոցներում։ Տղաների հանբոկները կազմված են չոգորիից և ազատ փաջի տաբատներից ։
Չոգորի
Չոգորի – բլուզ, որը հանբոկի մի մասն է։ Աղջիկները հագնում են այն «չհիմա» շրջազգեստով, իսկ տղաները՝ «փաջի» տաբատով։ Չոգորի համազգեստը փոփոխվել է ժամանակի ընթացքում, բայց տղաների չոգորին համեմատաբար մնացել է անփոփոխ, աղջիկների չոգորին մեծապես կրճատվել է Չասոնների դինաստիայի ժամանակ։ Ամենակարճ չոգորիները հագել են XIX դարի վերջերին։ Այնուհանդերձ, ժամանակի ընթացքում, չոգորին դարձավ ավելի երկար՝ ելնելով հարմարությունից, չնայած գոտկատեղից երկար չոգորիներ չեն հագնում։ Ավանդական ժապավենները՝ «կառիմ», կարճ էին և նեղ, բայց ժամանակի ընթացքում կառիմը դարձավ երկար և հաստ։
Չհիմա
Չհիմա – շրջազգեստ հանբոկի համար, հայտնի է նաև սան (裳) կամ կուն (裙) անուններով  ։ Դրա տակի շրջազգեստը կոչվում է սակչհիմա։ Դատելով կոգուրյական որմնանկարներից և հողային խաղալիքներից՝ առաջացած Հվաման-Դոնգում (Կյոնջու)։ Կոգուրյան աղջիկները սկզբից հագնում էին չհիման, իսկ վերևում՝ չհիմայի փակող գոտին էր՝ չոգորին  ։ Չնայած գծավոր շրջազգեստները, որոնք կարում էին գունավոր սեպերից, դրանք արդեն իսկ հայտնի էին Կոգուրյում, սկսած Չասոն գերդաստանից չհիման պատրաստում էին ուղղանկյուն ձև ունեցող կտորից ։ Չհիմայի գոտին անում էին լայն, այնպես, որ այն դուրս գա իր սահմաններից, իսկ շրջազգեստի կապերը ձգում էին մարմնի շուրջ ։ Սակչհիմա օգտագործվում էր նույն ձևով, ինչպես եվրոպական ներքին շրջազգեստները՝ կրծքակալով և ուսակապերով զգեստ, ավելի ուշ ուսակապերը հանեցին ։ XX դարի կեսերին արտաքին չհիման սկեց ամրացնել կրծկալը, որի վրա հագնում էին չագորին ։
Փաջի
Փաջի - ազատ լայն տաբատներ, որոնք ներառվում են տղամարդկանց հանբոկի մեջ։ Փաջիի դիզայնը փոխվել է, հօգուտ ոտքերը լայն բացելու համար, հատակին նստելիս ։ Ժամանակակից հագուստ հագնելիս, փաջին ունի վարտիքի կամ տաբատի դեր, բայց բառը օգտագործվում է ցանկացած տաբատների համար։ Առջևի մասում կան երկու կապեր, որոնք օգնում են ձգել տաբատը ցանկացած քաշի համար։
Չոկի և մագոջա
Չոկի (조끼) - բաճկոն, մագոջա (마고자) - պիջակ։ Չնայած այդ երկուսը ստեղծվել են Չոսոնի դարաշրջանի վերջում, երբ կորեական մշակույի վրա սկսեց ազդեցություն ունենալ արևմուտքը, հետագայում չոկին և մագոջին համարվեցին ավանդական կորեական համազգեստի մասերը։ Երկուսն էլ հագնում են չոգորիի վերևից։ Մագոջան ունի մանջուրական ծագում, հայտնվել է Կորեայում այն բանից հետո, երբ Հինսոն Տեվոնգունը (흥선대원군)՝ Կոջոն թագավորի հայրը, Մանջուրիայից վերադարձավ Կորեա, քաղաքական աքսորից հետո 1887 թ. : Մագոջան նաև անվանում են «տոտ չոգորի» (արտաքին չոգորի) կամ մագվե ։
Մագոջան չունի «կիտ»՝ անջատվող մանյակ, «կորիմ» (կապելու ժապավեն), որոնք կան չոգորիի և տուրումագիի (두루마기) վրա։ Մագոջան սկզբում հագել են միայն տղամարդիկ, ապա նաև կանայք։ Տղամարդկանց մագոջան ավելի երկար է, քան կանանց մագոջան, իսկ կոճակները գտնվում են աջ կողմում ։ Մագոջան կարում են մետաքսից և ամրացնում մեկ կամ երկու սաթից կոճակներ։
Կոշիկներ
Հանբոկի հետ հագնում են հատուկ գուլպաներ՝ փոսոն և ռեզինե կոմուսին։
Կիմբակ
Կիմբակ - ոսկե փայլաթիթեղով հագուստների ձևավորման կորեական ավանդական արհեստ։ Արհեստավորները, ովքեր զբաղվում էին դրանով, կոչվում էին կիմբակչին, դրանցից մեկը Քիմ Տոկհվանն է (김덕환, 金德煥), նա համարվում է № 119 կորեական կենդանի ազգային գանձը   ։
Մանկական հանբոկ
Հնում կկաչհի տուրումագին («կաչաղակի վերարկու», գունավոր վերարկու), հանգում էին, որպես սոլբիմ (설빔), նոր հագուստ (և կոշիկ), որոնք հագնում էին Սոլլալի ժամանակ, մեր օրերում այն հագնում են, որպես ծիսական հագուստ, այն հագցնում են երեխաներին իրենց առաջին ծննդյան օրվան՝ Տոլժանչհիի ժամանակ ։ Կկկաչհի տուրումագին հագնում էին չոգորիի և չոկիի վերևից, իսկ երկար պիջակները հաճախ հագնում էին վրայից։ Բացի այդ, այդ հագուստի հետ հագնում էին գլխի զարդարանքներ, օրինակ տղաները հագնում էին պոկկոն (սուր գագաթով լաթից գլխարկ) կամ հոգոն (սուր գագաթով գլխարկ, որի վրա վագր էր պատկերված), իսկ աղջիկները կուլլե (դեկորատիվ գլխարկ)  ։
Ժամանակակից մանկական հանբոկը բաղկացած է երկու կամ երեք մասից, այն հեշտ հագցնելը։ Սովորաբար հանբոկը հագնում են հատուկ տոներին, օրինակ՝ Չուսոկին կամ Սոլլալին, դրա համար այն կարում են ոչ անկ նյութերից։ Երեխաներին հագցնում են հանբոկ իր առաջին տարեդարձին՝ Տոլժանչհիին ։
Հատուկ դեպքեր
Հանբոկները դասակարգում են ըստ նպատակի. ամենօրյա և ծիսական։ Ծիսական հանբոկները կրում են միայն տոներին։ Կան նաև հատուկ հանբոկներ, որոնք հագնում են միայն շամանները և չինովնիկները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հագուստ Կատեգորիա:Կորեական տարազ
Չամուրլի (այլ կիրառումներ)
Չամուրլի, կարող է վերաբերել՝
Հոտառություն
Հոտառություն, շրջապատող միջավայրի քիմիական նյութերի որոշակի հատկության՝ հոտի ընկալումը մարդու և կենդանիների կողմից հոտառության օրգանների միջոցով։ Ողնաշարավորների մոտ հոտառական օրգանը հոտառական էպիթելն է, որը տեղակայված է քթի խոռոչում, քթային վերին ռունգում։ Հոտառությունը (համի հետ միասին) կազմում է օրգանիզմի քիմիական զգայաընկալումը՝ քեմոռեցեպցիան ։ Նյութերը, որոնք գոլորշիացման փուլից անցել են արտազատուկի մասնագիտացված ընկալիչների՝ հոտառության էպիթելի բջիջների մակերեսին, առաջացնում են գրգռվածություն։ Նյարդային ազդակները հոտառության նյարդերով հասնում են հոտառական ընկալիչներին, իսկ այնուհետև ենթակեղևային կենտրոններ և վերջապես գլխուղեղի հոտառության կենտրոն (քունքային բիլթ) և այնտեղ վերլուծվում։ Հոտառության էպիթելը, նյարդերը և գլխուղեղի հոտառության կենտրոնները ձևավորում են հոտառական վերլուծիչը։
Ընդհանուր բնութագիր
Շրջապատող միջավայրում հոտավետ նյութերը առկա են նվազագույն քանակությամբ, դրանք հանդես են գալիս որպես որոշակի իրերի և երևույթների ազդանշան, սակայն իրենք իրենց երբեք չեն կարող օգտակար կամ վնասակար լինել օրգանիզմի համար։ Հոտավետ նյութերը ցամաքային կենդանիների հոտառության օրգաններին են հասնում օդի հոսանքով (գոլորշու ձևով) կամ դիֆուզիայի ճանապարհով։ Ջրային կենդանիների համար «հոտավետ» նյութեր կարող են լինել ջրում լուծված չցնդող նյութերը, որոնք սովորաբար զուրկ են հոտից։ Հոտառության դերը, ինչպես նաև հոտառության օրգանների զարգացման աստիճանը, զանազան կենդանիների մոտ խիստ տարբեր են։ Օրինակ, կաթնասուններին բաժանում են մակրոսմատիկների, որոնց հոտառությունը լավ է զարգացած (շուն, կրծողներ և այլն), միկրոսմատիկների, որոնց հոտառությունը թույլ է (փոկ, բեղավոր կետ, մարդանման կապիկներ), և անոսմատիկների, որոնք հոտառության բնորոշ օրգաններ չունեն (ատամնավոր կետեր)։ Հոտառությունը կարևոր է կերի ընտրության, հայթայթման, որսին հետապնդելու և թշնամուց խույս տալու համար։ Բնակավայրը գտնելու, հակառակ սեռի ներկայացուցչին փնտրելու և ճանաչելու գործում կարևոր նշանակություն ունեն հատուկ խումբ կազմող հոտավետ նյութերը՝ ֆերոմոնները, որոնք ամբողջովին պայմանավորում են միջատների վարքագիծը։ Հոտառությունը պակաս կարևոր չէ նաև մարդու կյանքում, չնայած հոտառության օրգաններն այստեղ աչքի չեն ընկնում իրենց զարգացածությամբ։ Հոտառությունը մեծ նշանակություն ունի սննդի, օծանելիքի արտադրության աշխատողների, համտեսների (դեգուստատոր) համար։ Հղիության շրջանում հոտառությունը կարող է սրվել և առաջացնել տհաճ, աղավաղված զգայություն, իսկ տարեց մարդկանց մոտ այն նվազում է։ Հոտառական զգայությունը խանգարվում կամ անհետանում է քթի լորձաթաղանթի բորբոքումների, հատկապես օզենայի, գլխուղեղի որոշ բաժինների վնասման և ուռուցքների ժամանակ։ Հոտավետ նյութերի քանակությունն անսահման մեծ է։ Չկան քիմիական երկու տարբեր նյութեր, որոնք ունենան բացարձակ նույն հոտը ։
Հոտառության ուսումնասիրություն
Մարդու հոտառության քանակական բնութագրերն ուսումնասիրում է օլֆակտոմետրիան։ Հոտերի ընկալումը չի կարելի չափել անմիջականորեն։ Դրա փոխարեն օգտագործվում են անուղղակի մեթոդներ, ինչպիսին է ինտենսիվության գնահատումը (որքա՞ն ուժեղ է զգացվում հոտը), ընկալման շեմի որոշումը (այսինքն՝ հոտի ի՞նչ ուժի դեպքում է այն սկսում զգացվել) և համեմատումն այլ հոտերի հետ (ինչի՞ է նման տվյալ համը։ Սովորաբար ուղղակի կապ է նկատվում ընկալման շեմի ու զգայունության միջև։
Ամերիկացի գիտնականներ Ռիչարդ Ակսելն ու Լինդա Բաքը 2004 թվականին ստացել են Նոբելյան մրցանակ մարդու հոտառության ուսումնասիրության համար ։
Հոտառության էվոլյուցիա
Էվոլյուցիայի տեսակետից հոտառությունն ամենահին ու կարևոր զգայություններից մեկն է, որի օգնությամբ կենդանիները կողմնորոշվում են շրջապատող միջավայրում։ Այդ վերլուծիչը գլխավորներից մեկն է շատ կենդանիների մոտ։ «Այն նախորդել է մյուս բոլոր զգայություններին, որոնց օգնությամբ կենդանին կարող էր տարածության վրա զգալ սննդի առկայությունը, հակառակ սեռի ներկայացուցչին կամ վտանգի մոտենալը» (Լ. Միլն, Մ. Միլն, 1966) ։ Առանձնացվում են կենդանիների հոտառական վարքի երեք հիմնական ասպեկտներ՝ կողմնորոշումը (ինչպես են կենդանիները փնտրում հոտը), ռեակցիան (ինչպես են արձագանքում դրանց աղբյուրին կամ վերաբերվում նրանց) և ազդանշանային (ինչպես են հոտն օգտագործում միմյանց հետ հաղորդակցվելու համար։ Ֆիլոգենեզի ընթացքում մարդու հոտառությունը թուլացել է։
Հոտառության կարևորումը ռազմավարական նշանակության է ունեցել կաթնասունների համար։
Պրիմատների մոտ հոտառությունը միշտ եղել է երրորդական զգայություն տեսողությունից, լսողությունից և նույնիսկ շոշափելիքից հետո։ Սակայն լեմուրազգիների (խոնավաքիթ կապիկներ) և լայնաքիթ կապիկներն այն օգտագործում են միմյանց հետ հաղորդակցման համար։
Էլ ավելի թույլ է մարդանման կապիկների հոտառությունը։ Այնուամենայնիվ, մարդն առանձնանում է նույնիսկ նրանց ֆոնին; Հոտառական ընկալիչների գեների զանգվածային վերածումը կեղծ գեների տեղի է ունեցել շուրջ վեց միլիոն տարի առաջ, երբ առանձնացել են մարդկանց նախնիների (հոմինիններ) ու շիմպանզեի գծերը, և մարդկանց մոտ ի հայտ է եկել երկու ոտքի վրա քայլելու միտումը։
Հոտառության կապը մարդու սեռի հետ
Հոտառությունը կախված է մարդու սեռից, և կանայք սովորաբար գերազանցում են տղամարդկան հոտերն զգալու, ճանաչելու և տարբերելու տեսնակյուններից  ։ Շատ քիչ թվով աշխատանքներում է նշված տղամարդկանց գերզանցության մասին   ։ Թուլուզի ու Վահիդի ուսումնասիրության արդյունքում պարզվել է, որ կանայք կարողացել են ավելի լավ տարբերել կամֆարայի, ցիտրալի, անանուխի ու անետոլի հոտերը ։ Նմանատիպ արդյունքներ են ստացվել նաև հետագա մի շարք աշխատանքներում  ։ Լեմագնենը հայտնաբերել է, որ կանայք ավելի զգայուն են տեստոստերոնի հոտի նկատմամբ, սակայն տարբերություններ չի նկատել քրքումի, գուայակոլի, նատրիումի սալիցիլատի և էվկալիպտի հոտերի դեպքում ։ Հետագայում կատարված ուսումնասիրությունների ժամանակ նկատվել են տարբերություններ բազմաթիվ այլ նյութերի հոտերի դեպքում, ինչպիսիք են ցիտրալը, ամիլացետատը, անդրոստենոնի ածանցյալները, ֆենիլէթիլային սպիրտը, m-քսիլենը և պիրիդինը ։ Կոլեգան ու Կոստերը փորձեր են կատարել մի քանի հարյուր նյութերով։ Ինը նյութերի դեպքում զգայության շեմը ցածր է եղել կանանց մոտ։ Նրանք նաև պարզել են, որ աղջիկները գերազանցում են տղաներին հոտերի տարբերման մի քաշր թեստերի ժամանակ ։
Մարդու հոտառության կապը տարիքի հետ
Նորածինների մոտ հոտառությունն ուժեղ զարգացած է, բայց կյանքի մեկ տարվա ընթացքում նրանք կորցնում են այն 40-50 %-ով։ 10,7 մլն մարդու հարցման արդյունքում կատարված ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ տարքիի հետ հոտառության ունակությունը թուլանում է փորձարկվող բոլոր վեց հոտերի դեպքում ։ Հոտերի տարբերման ունակությունը նույնպես նվազում է։ Տարիքի ազդեցությունն ավելի զգալի է, քան սեռի ազդեցությունը, ընդ որում՝ կանայք պահպանել էին հոտառության ունակությունը մինչև ավելի ավագ տարիք, քան տղամարդիկ ։
Ցույց է տրվել, որ տարիքի հետ տեղի է ունենում հոտառական թելիկների ապաճումն, ու նրանց թվաքանակը հոտառական նյարդում անշեղորեն նվազում է ։
! Տարիք (տարիներ) !! Ապաճած թելիկների քանակ
Հոտի ընկալում
Գրգռված քթանցքից ստացված ազդակների առաջնային վերլուծությունը տեղի է ունենում գլխուղեղի նույն կողմում։