cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ավստրալիայի կառավարության պարտք
Պատմություն
Հովարդի կառավարությունը նաև տեսավ դաշնային կառավարության արտարժութային պարտավորությունների լուծարում՝ վերջ տալով երկար ժամանակաշրջանին, որի ընթացքում կառավարությունը զգալի ենթարկված էր արժութային ռիսկին։ Պարտքի պորտֆելը այժմ կառավարվում է զրոյական արտարժույթի բաղադրիչով չափանիշի ։
Պետական պարտք
Պարտքային գործիքներին համապատասխանող ֆինանսական ակտիվները ներառում են արժույթը և ավանդները, պարտքային արժեթղթերը և փոխառությունները ։ Բյուջեի համատեքստում ընդհանուր պետական հատվածի զուտ պարտքը հավասար է պահվող ավանդների, պետական արժեթղթերի (շուկայական արժեքով), վարկերի և այլ փոխառությունների հանրագումարին՝ հանած դրամական միջոցների և ավանդների, վճարված կանխավճարների և ներդրումների, փոխառությունների և տեղաբաշխումների գումարը ։ Զուտ պարտքի նկատմամբ ՀՆԱ հարաբերակցությունը ժամանակի ընթացքում ազդում է պետական հավելուրդի/դեֆիցիտի կամ ՀՆԱ-ի և գնաճի աճի, ինչպես նաև շուկայական արժեքի տատանումների պատճառով։
Ավստրալիայի զուտ պետական պարտքը որպես ՀՆԱ-ի տոկոս 2016–17 բյուջեում գնահատվել է 18,9% (326,0 միլիարդ դոլար), շատ ավելի ցածր, քան զարգացած երկրների մեծ մասը ։ Բյուջեն կանխատեսում էր, որ զուտ պետական պարտքը կաճի մինչև 346.8 և 356.4 միլիարդ դոլար 2017–2018 և 2018–2019 թվականներին համապատասխանաբար։ Այնուամենայնիվ, չնայած համախառն արտահայտությամբ աճի շարունակմանը, տնտեսության աճը նշանակում է, որ կառավարությունն ակնկալում է, որ պարտքի հարաբերակցությունը ՀՆԱ-ի նկատմամբ գագաթնակետին կհասնի 19,2%-ի 2017-18 թվականներին, մինչև դրանից հետո սկսի նվազել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրալիայի տնտեսություն
Who's Who in Economics
«Who's Who in Economics» (հայ.՝ Ով ով է տնտեսագիտության մեջ), բրիտանացի տնտեսագետ պատմաբան Մարկ Բլաուգի ուղեցույցը, որի առաջին հրատարակությունը հրապարակվել է 1983 թվականին՝ անգլերենով, իսկ վերջին չորրորդ հրատարակությունը հրապարակվել է 2003 թվականին ։
Գրքի մասին տեղեկություն
Առաջին հրատարակությունը եղել է 1983 թվականին, որտեղ ներառված էին այդ պահին գրեթե 700 ողջ և 400 մահացած տնտեսագետների մասին կենսագրական և մատենագիտական մանրամասներ։ Հեղինակները որոշել են ցանկում ընդգրկել այն տնտեսագետներին, որոնց աշխատանքները տպագրված են եղել 200 գրախոսվող տնտեսագիտական ամսագրերում և ունեցել են սոցիալական գիտության մեջբերման բարձր ցուցանիշ 1970-1980 թվականներին։ Ցանկի ստեղծողները բնականաբար տեղյակ էին, որ մի շարք արժանավոր և նշանավոր տնտեսագետներ ներառված չեն այս ուղեցույցում ։
Երկրորդ հրատարակությունը լույս է տեսել Մարկ Բլաուգի խմբագրությամբ 1986 թվականին, որտեղ ներառվել են 1972-1983 թվականների հոդվածների հեղինակներ՝ 900 ողջ և 400 մահացած տնտեսագետներ ։
Չորրորդ հրատարակությունը տպագրվել է 2001 թվականի դեկտեմբերի 31-ին և իր մեջ ներառում է 743 կենդանի տնտեսագետներ, որոնց աշխատությունները լույս են տեսել 1990-2000 թվականներին և ամենահաճախ հիշատակվածներն էին SSCI-ի հիման վրա՝ կրճատվելով 1168-ով (ցուցակի ընդհանուր թվից 425 տնտեսագետներ չեն մասնակցել այս նախագծին) և համապատասխան հիմնված էին  տվյալների բազայի վրա, որտեղ ներառված են ավելի քան 600 տնտեսական ամսագրեր, մենագրություններ, ատենախոսություններ և տնտեսագիտության վերաբերյալ հաշվետվություններ ։
Հետազոտություններ
Այս աշխատությունը դարձել է մի շարք գիտական ուսումնասիրությունների աղբյուրներից մեկը, որոնք վերլուծել են տնտեսագետների վերաբերյալ հավաքագրված վիճակագրական տվյալները, մասնավորապես՝ համաշխարհային տնտեսական մտածողության մեջ ամերիկյան գիտական հանրության գերակայությունը, տնտեսական գիտության ոլորտում մրցանակների մակարդակը , տնտեսագետների կրթության մակարդակը ։
Հրատարակություններ
Կատեգորիա:Տնտեսագետներ Կատեգորիա:Գիտնականների ցանկեր Կատեգորիա:Գրքեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Տնտեսագիտություն
Այլիգենբերգ (Ստորին Հռենոսի գավառ)
Այլիգենբերգ (Heiligenberg), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 633 մարդ, բնակչության խտությունը` 115.72 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.47 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 380 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 27 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 431 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 317-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 114։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,5 %։ 317 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 300 անձ (159 տղամարդ և 141 կին)։ Գործազուրկ են եղել 17 անձ (6 տղամարդ և 11 կին)։ 114 անաշխատունակներից 39-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 40-ը` թոշակառուներ, իսկ 35-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Լևոն Խաչիկյան
Լևոն Ստեփանի Խաչիկյան, հայ խորհրդային պատմաբան, բանասեր-աղբյուրագետ։ Պատմական գիտությունների դոկտոր (1962), պրոֆեսոր (1966), ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1968), ՀԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1971) ։
Կենսագրություն
1954 թ. Լևոն Խաչիկյանը՝ 36 տարեկան հասակում, դառնում է Մատենադարանի տնօրեն, և մինչև կյանքի վերջը ղեկավարում այն։ Լ. Խաչիկյանի օրոք Մատենադարանի կյանքում տեղին են ունենում հսկայական փոփոխություններ։ Մատենադարանը գրադարանային տիպի հիմնարկությունից դառնում է գիտահետազոտական ինստիտուտ, տեղափոխվում է նոր շինություն, ստեղծվում են գիտական բաժիններ, ավելանում է գիտաշխատողների քանակը։
1963 թ. Լ. Խաչիկյանը ընտրվեց Հայաստանի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ, իսկ 1971 թ.՝ իսկական անդամ։ 1964-1982 թթ. Խաչիկյանը ընտրվում է Սփյուռքահայության հետ մշակութային կապի կոմիտեի նախագահության անդամ։ 1967 թ. ընտրվել է Երևանի քաղաքային խորհրդի պատգամավոր։ 1969 թ. Լ. Խաչիկյանն արժանանում է Մ. Մաշտոցի անվան մրցանակի՝ «ԺԵ. Դարի հայերէն ձեռագրերի յիշատակարաններ» եռահատոր հրատարակության համար։ Այս աշխատության առաջին հատորի համար Լ. Խաչիկյանին շնորհվում է պատմական գիտությունների դոկտորի աստիճան։
Լ. Խաչիկյանի ուսումնասիրությունները հիմնովին խարսխված էին ձեռագրական հարուստ նյութի, իր հայտնաբերած բնագարական նորությունների, պատմիչների և հիշատակագիրների հաղորդած հավաստի տեղեկությունների վրա, իրենց մեջ ընդգրկում էին միջնադարյան Հայաստանի ներքին կյանքի ցարդ չուսումնասիրված կամ թերի ուսումնասիրված հարցեր. ինչպես օրինակ «Երզնկա քաղաքի «Եղբարց միաբանութեան» կանոնադրությունը (1280 թ.)» (1962 թ.), «Արհեստագործության վիճակն ու զարգացման աստիճանը Հայաստանում X-XIV-րդ դարերում», «ԺԴ-ԺԵ դարերի հայկական գյուղական համայնքի մասին» (1958 թ.) նրա աշխատությունները ։
1974-1982 թթ Լ. Խաչիկյանը եղել է Հայկական սովետական հանրագիտարանի խմբագրական խորհրդի անդամ, հայ ժողովրդի հին և միջին դարերի պատմության գիտաճյուղի խորհրդի նախագահ։ Խաչիկյանը «Հայ ժողովրդի պատմություն» բազմահատորյակի խմբագրական կոլեգիայի և ՀՍՀ խմբագրական կոլեգիայի անդամ է, Մաշտոցյան մրցանակի առաջին դափնեկիրը (1969)։ 1978 թվականին ծննդյան 60-ամյակի առիթով և պատմագիտության ասպարեզում ունեցած վաստակի համար պարգևատրվել է «Ժողովուրդների բարեկամության» շքանշանով։ Լ. Խաչիկյանի նախաձեռնությամբ Մատենադարանում ստեղծվել էր «Տնտեսական պատմության վավերագրեր» հայագիտական նոր մատենաշար։ Մատենադարանի գիտական խորհրդի որոշմամբ մատենաշարը սկսվեց «Հաշվետումարով», որը ներածական ընդարձակ և հանգամանալից ուսումնասիրությամբ, օտար բառերի հարուստ բառարանով լույս տեսավ 1984 թ-ին ։
Լևոն Խաչիկյանը մահացել է 1982 թ մարտի 12-ին՝ Երևանում։ Նրան հետմահու շնորհվել է ՀԽՍՀ պետական մրցանակ՝ «Հայ ժողովրդի պատմություն» ութհատորյակի պատրաստմանը մասնակցելու համար։
Խմբագրական կոլեգիայի անդամ
Խմբագրական կոլեգիա` Աղայան Է. Բ., Առաքելյան Բ. Ն., Գալոյան Գ. Ա., Երեմյան Ս. Տ., Խաչիկյան Լ. Ս., Հակոբյան Ա. Մ., Հովհաննիսյան Ա. Գ., Ներսիսյան Մ. Գ.: [http://serials.flib.sci.am/openreader/Hay%20joxovrdi%20patmutyun_%20h.1/book/content.html Հայ Ժողովրդի Պատմություն, Հ. 1.»] ՀԽՍՀ ԳԱ պատմության ինստիտուտ. Երևան։ ՀԽՍՀ ԳԱ հրատարակչություն, 1971
Հիշատակ
2018 թվականին Մատենադարանում կազմակերպվել է հայագիտական միջազգային եռօրյա գիտաժողով՝ նվիրված Մատենադարանի հիմնադիր տնօրեն Լևոն Խաչիկյանի 100-ամյակին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Հայ աղբյուրագետներ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ
Անելյա Կժիվոն
Անելյա Տադեուշովնա Կժիվոն (Aniela Krzywoń, ), լեհական բանակի Տադեուշ Կոստյուշկոյի անվան դիվիզիայի կանանց վաշտի շարքային,  ավտոմատավոր, Խորհրդային Միության հերոս։
Կենսագրություն
Անելյա Կժիվոնը ծնվել է Լեհաստանի Տարնոպոլի վոյեվոդության Բուչացկի գավառի (այժմ` Ուկրաինայի Տերնոպոլի մարզի Մանաստիրսկի շրջան) Սադովոյե գյուղի մոտակայքում գտնվող Պուժնիկի խուտորում`օսադնիկի ընտանիքում։ Դաստիարակվել է հայրենասիրական ավանդույթներով։ Նրա հայրը՝ Տադեուշը, ծառայել է Պիլսուդսկու լեգեոններում, ապա մասնակցել է 1919-1920 թվականների խորհրդա-լեհական պատերազմին։ 1939 թվականին այդ տարածքը մտել է Ուկրաինական ԽՍՀ Տերնոպոլի շրջանի Մոնաստիրիսկի շրջանի մեջ։ 1940 թվականի սկզբին Կժիվոների ընտանիքը լեհական մյուս ընտանիքների հետ միասին նախ արտաքսվել է Իրկուտսկի մարզի Շիտկինսկի շրջանի Յակուտինո ավան, այնուհետև տեղափոխվել Կրասնոյարսկի երկրամասի Կանսկ քաղաք։ Կանսկում Անելյան աշխատել է փայտամշակման ձեռնարկությունում։ 1943 թվականի մայիսի 29-ին նա որպես կամավորական գրանցվել է նոր կազմավորվող Կոստյուշկոյի անվան լեհական դիվիզիայում, ընդունվել է Էմիլի Պլյատերի անվան կանանց 1-ին առանձին գումարտակի ավտոմատավորների 2-րդ վաշտում։
1943 թվականի հոկտեմբերի 12-ին դիվիզիան առաջին մարտն է մղել Բելառուսական ԽՍՀ Մոգիլյովի մարզի Գորեցկի շրջանի Լենինո գյուղի տարածքում։ Նույն օրը Անելյա Կժիվոնին ուղարկել են շտաբային փաստաթղթեր և վիրավոր զինվորներ տեղափոխող մեքենային ուղեկցելու։ Ճանապարհին նրանց վրա հարձակվել են լյուֆտվաֆե ռմբակոծիչները։ Այրվող մեքենայից փրկելով շտաբի փաստաթղթերն ու վիրավոր զինվորներին՝ Անելյա Կժիվոնը մահացել է կրակի ճիրաններում ։
1943 թվականի նոյեմբերի 11-ին ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության հրամանագրով Անելյա Կժիվոնին շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում (հետմահու) գերմանացի զավթիչների դեմ հրամանատարության մարտական առաջադրանքների օրինակելի կատարման և ցուցաբերած խիզախության ու հերոսության համար ։
Նրան թաղել են Լենինոյի (Մոգիլյովի մարզ) լեհական ռազմական գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած լեհ զինվորականներ Կատեգորիա:Կանայք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության հերոսներ
Լեբուզա
Լեբուզա  (Lebusa), կոմունա Գերմանիայի Բրանդենբուրգ երկրամասում։
Մտնում է Էլբա Էլստեր շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 832 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 33,65 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 12 0 62 289։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Չեխիայի նախագահ
Չեխիայի նախագահ (Prezident České republiky), Չեխիայի Հանրապետության բարձրագույն պետական պաշտոնը։ Գործում է 1993 թվականից սկսած։ Ներկայացնում է Չեխիան միջազգային ատյաններում, հանդիսանում է Չեխիայի զինված ուժերի գերագույն գլխավոր հրամանատարը։
Մինչև 2013 թվականը ընտրվել է Չեխիայի երկու ազգային ժողովների կողմից, 2013 թվականին հունվար ամսին անցկացվել է արդեն նախագահական ուղիղ ընտրություն։
Արտաքին հղումներ
* Չեխիա
Մակարովկա (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)
Մակարովկա (Макаровка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Սերդո
Սերդո, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Կարաքիլիսայի գավառակում ։ Գտնվում էր Կարաքիլիսա քաղաքից 15 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 9 տուն քուրդ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնություն 1885/1886
1885/1886 մրցաշրջանի Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնությունը երրորդն էր։ Առաջին անգամ երկու թիմեր (յի և յի հավաքականները) վաստակեցին հավասար քանակությամբ միավորներ։ Քանի որ կանոնները լրացուցիչ ցուցանիշների կիրառում չէին նախատեսում, երկու թիմերն էլ ճանաչվեցին մրցաշարի հաղթող։
Մրցաշարը սկսվեց - խաղով, որում ուելսցիները հաղթեցին 5։0 հաշվով։ Ապա յի հավաքականը կրեց ևս երկու պարտություն (յի և յի հավաքականներից, երկուսն էլ՝ ջախջախիչ հաշիվներով։ Ապա այս երկու թիմերի դեմ խաղաց ի հավաքականը՝ զիջելով երկուսում էլ։ Այսպիսով, Անգլիայի և Շոտլանդիայի հավաքականների միջև վճռորոշ խաղում գրանցված ոչ-ոքի արդյունքի շնորհիվ, առաջնությունը ունեցավ երկու հաղթող։
Մրցաշարային աղյուսակ
Հաղթանակի համար շնորհվում էր 2 միավոր, ոչ-ոքիի համար՝ 1։
Ռմբարկուներ
<div style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; -o-column-count: 3; -ms-column-count: 3; column-count: 3;">
1 գոլ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Միացյալ Թագավորության տնային առաջնություն
Ագյուդել
Այգյուդել (Agudelle), համայնք Ֆրանսիայի Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտ գավառում։ Մտնում է Ժոնզակ կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի շրջանը՝ Ժոնզակ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17002։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 106 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով՝ աշխատունակ տարիքի 67 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 45-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 22-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 67,2 %, 1999 թվականին եղել է՝ 68,1 %)։ 45 աշխատունակ բնակիչներից 43-ը աշխատում էին (22 տղամարդ և 21 կին), անաշխատանք էին 2-ը (1 տղամարդ և 1 կին)։ 22 անգործունակ մարդկանցից 3-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ էին, 11-ը՝ թոշակառու, 8-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Լիխտերֆելդ Շաքսդորֆ
Լիխտերֆելդ Շաքսդորֆ  (Lichterfeld-Schacksdorf), կոմունա Գերմանիայի Բրանդենբուրգ երկրամասում։
Մտնում է Էլբա Էլստեր շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 1101 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 40,78կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 12 0 62 293։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Գրոմո
Գրոմո (իտալ․՝ Gromo)՝ կոմունա Իտալիայում, Լոմբարդիա մարզի Բերգամոյի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1233 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 62 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 20 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 24020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0346։
Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ առաքյալ Հակոբոս Զեբեդյան։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բոսիյանի
Բոսիյանի (Босияны), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Կրիժովայա
Կրիժովայա (Крижова), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Գորոխովի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Գորոխովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բանսկո
Բանսկո, քաղաք Բուլղարիայի հարավ-արևմուտքում, Բլագոևգրադի մարզում։ Բնակչությունը՝ 9254 մարդ (2016 թվականի մարտի 15-ի դրությամբ) ։
Բարձրությունը 936 մ է ծովի մակերևույթից, Պիրինյան լեռների ստորոտում։ Ունի երկաթուղային կայարան։
Պատմություն
Հիմնադրման թվականն անհայտ է, բայց հայտնի է, որ այստեղ առկա էր բնակավայր ուշ Հռոմեական կայսրության ժամանակաշրջանում։
1868 թվականին Բանսկոյում հիմնվեց առաջին բողոքական համայնքը Բուլղարաիյում։
Մինչև 1912 թվականը Բանսկոն մտել է Օսմանյան կայսրության կազմի մեջ։ Այն ունեցել է սուլթանի կողմից տրված ինքնուրույնություն և կառավարվել է ավագանու կողմից, մինչդեռ դատական իշխանությունը պատկանում էր Ռազլոգ քաղաքի թուրք դատավորին։ Բանսկոն 1912 թվականի Առաջին Բալկանյան պատերազմից հետո մտել է անկախ Բուլղարիայի մեջ։
Տեսարժան վայրերը, հայտնի մարդիկ
Լավ պահպատվել են XVII - XIX դարերի քաղաքացիական շինությունները։ Քաղաքի կենտրոնում՝ Սուրբ Երրորդության եկեղեցին (1835)։
Ծանոթագրություն
Կատեգորիա:Բլագոևգրադի մարզ Կատեգորիա:Բուլղարիայի քաղաքներ
Յոքե Սիլվա
Յոքե Սիլվա (Joke Silva, ), նիգերիացի կինոռեժիսոր և դերասանուհի ։
Գործունեություն
Ավարտել Լագոսի համալսարանն ու Լոնդոնի դրամատիկական արվեստների Ուեբեր Դուգլասի անվան ակադեմիան։ Կինոյում իր գործունեությունն սկսել է 1990-ական թվականների սկզբին։ Նրա համար՝ որպես կինոդերասանուհու, վճռորոշ էր 1998 թվականին նկարահանված կանադա-բրիտանական «Կանանց թաքուն ծիծաղը» («The Secret Laughter of Women») ֆիլմում դերակատարումով հանդես գալը անվանի դերասաններ Քոլին Ֆերտի և Նիա Լոնգի ընկերակցությամբ։ Աֆրիկյան կինոակադեմիայի՝ 2006 թվականին կայացած 2-րդ մրցանակաբաշխությունում Սիլվային է շնորհվել լավագույն դերասանուհու համար սահմանված մրցանակը՝ «Կանանց օրորոցը» (Women's Cot) ֆիլմի գլխավոր հերոսուհու կերպարը տպավորիչ կերպով մարմնավորելու համար։ Իսկ 2008 թվականին նա մրցանակի է արժանացել «Երկրորդ պլանի կանացի դերի լավագույն կատարում» անվանակարգում՝ «Ճերմակ ջրեր» (White Waters) ֆիլմում իր կատարած դերասանական աշխատանքի համար ։
Սիլվան ամուսնացել է դերասան Օլու Ջեյքոբսի հետ ։ Ամուսիններով հիմնել և վարում են կինոարտադրության և ֆիլմերի տարածման Grupo Lufodo ընկերությունն ու կատարողական արվեստների Lufodo ակադեմիան (Lufodo Academy of Performing Arts): 2014 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Յոքե Սիլվան պարգևատրվել է «Դաշնային հանրապետության շքանշանով», որը Նիգերիայի բարձրագույն ազգային պարգևներից է  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աֆրիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Դերասաններ Կատեգորիա:Աֆրիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Դերասանուհիներ Կատեգորիա:Աֆրիկացի դերասանուհիներ
(3123) Դանհամ
(3123) Դանհամ (Dunham), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի օգոստոսի 30-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,461918 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1329 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,791 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Դանհամ աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,1258 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1410,94 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,255149 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,99° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է F դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս F Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Վեռներ Հերցոգ
Հերցոգը համարվում է գերմանական նոր կինեմատոգրաֆիայի մեծագույն ներկայացուցիչներից մեկը Ռայներ Վեռներ Ֆասբինդերի, Մարագարեթ ֆոն Տրոտի, Ֆոլկեր Շլյոնդորֆի, Վեռներ Շրյոթերի եւ Վիմ Վենդերսի հետ միասին։ Հերցոգի ֆիլմերում հաճախ պատկերվում են կերպարներ, որոնք ունեն անհավանական երազանքներ եւ օժտված են հատուկ տաղանդով կամ էլ անհատներ, որոնք խնդիրներ ունեն բնության և իրականության հետ ։ Ֆրանսիացի կինոռեժիսոր Ֆրանսուա Տրյուֆոն Հերցոգին անվանել է. «Կենդանի կինոռեժիսորներից ամենակարևորը» ։ Իսկ ամերիկացի կինոքննադատ Ռոջեր Էբերթը մի առիթով ասել է. «Հերցոգը երբեք չի ստեղծել մի ֆիլմ, որը առաջացնում է ամոթի զգացում։ Նույնիսկ նրա ձախողումները հետաքրքրական են» ։ 2009 թվականին Հերցոգը ընդգրկվել է Time ամսագրի 100 ամենաազդեցիկ մարդկանց ցանկում ։
Կյանքի վաղ շրջանը
Հերցոգ ծնվել է Մյունխեն քաղաքում 1942 թվականի սեպտեմբերի 5-ին, ծագումով խորվաթ ավստրիացի Էլիզաբեթ Ստիփետտիցի եւ ազգությամբ գերմանացի Դիտրիխ Հերցոգի ընտանիքում։ Երբ Հերցոգը դեռ երկու շաբաթական էր նրա մայրը բնակություն է հաստատում Բավարիայի համեստ եւ փոքրիկ գյուղերից մեկում՝ Շախռանգում, այն դեպքից հետո երբ նրանց հարեւանի տունը ամբողջովին ավերվում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նետված ռումբի պատճառով։ Հերցոգը մեծանալով այդ խուլ գյուղում զրկված է լինում կենացազային շատ պայմաններից եւ անգամ չի էլ իմանում ֆիլմերի գոյության մասին ։ Նրա հայրը լքում է ընտանիքը երբ Հերցոգը ընդամենը 12 տարեկան էր, եւ նւոյն ժամանակ էլ նրա ընտանիքը ետ է վերադառնում Մյունխեն։ Վեռները հետագայում վերցրեց իր հոր ազգանունը՝ Հերցոգ, որը գերմաներենից բառայի թարգմանած նշանակում է «դուքս», որովհետեւ կարծում էր որ այդ ազգանունը առավել հնչեղ է կինոռեժիսորի համար ։
Հենց նույն տարում Հերցոգին խնդրում են երգել դասարանի առջեւ, սակայն նա կտրականապես հրաժարվում է։ Նրան համարյա դուրս էին շպրտում դպրոցից։ Մինչեւ 18 տարեկանը Հերցոգը երբեք չի լսել ոչ մի տեսակի երաժշտություն, չի երգել եւ ոչ մի երգ ու չի տրապետել ոչ մի երաժշտական գործիքի։ Հետագայում նա ասաց որ հաճույքով իր կյանքից 10 տարի կտար որպեսզի տիրապետեր թավջութակին։ Երիտասարդ տարիքում Հերցոգի մոտ նկատվում են մի շարք էական փոփոխութույններ, մասնավորապես նա դառնում է կաթոլիկ, սակայն դա բավականին կարճ ժամանակ է տեւում։ Դրանից հետո Հերցոգը սկսում է կատարել ճամփորդություններ, առավել շատ ոտքով։ Կյանքի այս շրջանում Հերցոգը հասկանում է, որ ցանկանում է դառնալ կինոռեժիսոր, եւ սկսում է ուսումնասիրել ռեժիսուրայի հիմքերը մի հանրագիտարանի միջոցով, որը ինչպես Հերցոգն է հետեգայում նշում «տվեց ինձ բոլոր անհրաժեշտ գիտելիքները» որպես ապագա կինոռեժիսորի։ Նույն ժամանակ Հերցոգը Մյունխենի ֆիլմի դպրոցից գողանում է մի 35 միլիմետրանոց կինոնկարահանման ապարատ ։ «Ագիռե. Աստծո ցասումը» (1972) ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ Հերցոգը այդ առիթով ասել է՝
Հետագայում նա կրթական թոշակ ստացավ Դյուքեյնի համալսարանում՝ Ամերիկայի միացյալ նահանգներ, սակայն այնտեղ սովորեց ընդամենը մի քանի օր։ Չնայած այս փաստին նա բնակություն հաստատեց Փենսիլվանիա նահանգի Փիթսբուրգ քաղաքում։ Ավագ դպրոցի վերջին տարիներին ոչ մի գործընկերություն հանձն չէր առնում Հերցոգին ֆինասավորել իր ծրագրերի և ֆիլմերի համար։ Այդ իսկ պատճառով էլ Հերցոգը ստիպված էր գիշերային ժամերին աշխատել որպես զոդող որպեսզի կարողանա ֆինասավորել իր իսկ նախագծերը։ Ավագ դպրոցն ավարտելուց հետո նա բավականին մեծ հետաքրքրություն ցուցադրեց Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետություն այցելելու, որովետև վերջինս նոր էր ձեռք բերել իր անկախությունը, սակայն նա հասավ միայն մինչև Հարավային Սուդան, որտեղ էլ նա լրջորեն հիվանդացավ։
Երբ նա արդեն սկսել էր ֆիլմեր նկարահանել կարճ ժամանակով սովորեց Մյունխենի համալսարանում, որտեղ նա սումնասիրեց պատմություն և գրականություն։
Հերցոգը որոշակի գումար վաստակեց երբ մասնակցեց ՆԱՍԱի համար ստեղծվող վավերագրական ֆիլմի նկարահանումենրին։ Հետո նա փախավ Մեքսիկա այն պատճառով որ խախտել էր իր ճամփորդական անձագրի որոշ կետեր։
Մինչև դպրոցը ավարտելը Հերցոգը բնակարան գնեց Անգլիայում ՝ Մանչեստր քաղաքի արվարձաններից մեկում։ Այնտեղ նա սովորեց խոսել անգլերեն ։ 1962 թվականին նա նկարահանեց իր առաջին կարճ ֆիլմը որը անվանեց «Հերակլես»։ Դպրոցում Հերցոգին դասավանդում էին հունարեն և լատիներեն, և Հերցոգը առ այսօր տիրապետում է այդ լեզուներին։
1971 թվականին երբ Հերցոգը Պերուում փնտրում էր վայրեր որտեղ պետք է նկարահանվեր իր «Ագիռե. Աստծո ցասումը» (1972) ֆիլմը, նա հրաժարվում է մասնակցել Լանսա 508 թռիչքին։ Հերցոգը հրաժարվում է թռիչքից քանի որ վերջին պահին փոփոխվում է նրա ճանապարհի ուղղությունը։ Թռիչի ժամանակ ինքնաթիռը շանթահարվում է ինչն էլ պատաճռն է հանդիսանում այն դեպքի որ նրա մեջ եղած մարդականցից բոլորը զոհվում են և ողջ է մնում միայն Յուլիյանա Քոեպկեն։ Երկար ժամանակ Հերցոգին տանջում են այդ իրադարձության հետ կապված հիշողությունները այդ իսկ պատճառով էլ դեպքից շուրջ 30 տարի անց նա նկարահանում է «Հույսի թևերը» (2000) վավերագրական ֆիլմը, որը պատմում է թռիչքի ժամանակ ողջ մնացած միակ մարդու՝ Յուլիյանա Քոեպկեի պատմությունը։
Կարիերան
Հերցոգը Ռայներ Վեռներ Ֆասբինդերի եւ Ֆոլկեր Շլյոնդորֆի հետ միասին համարվում է Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետության կինեմատոգրաֆիայի առաջատար դեմքերից մեկը։ Արեւմտյան Գերմանիայի կինեմատոգրաֆիան հիմնականում բաղկացած էր վավերագրական ֆիլմեր ստեղծող ռեժիսորներից ում ֆիլմերը ունեին ցածր բյուջե եւ իրենց վրա կրում էին ֆրանսիական կինոյի «նոր ալիք» ուղղության ազդեցությունը։
Բացի պրոֆեսիոնալ դերասաններ ընդգրկելուց Հերցոգը նաեւ տարբեր հասարակ մարդկանց է ընդգրկել իր ֆիլմերում։ Հատպակես իր վավերագրական ֆիլմերում նա մեծ տեղ է տալիս այն բնակավայրի մադրկանց, որոնց մոտ կատարվում են նկարահանումները։ Այս միջոցով նա հնարավորություն է տալիս հանդիսատեսին ականատես լինելու իր լեզվով ասած. «Հիացական ճշմարտությունը»։ Հերցոգի ֆիլմերում այդ մարդիկ կամ խաղում են հենց իրենց դերը կամ էլ հանդես են գալիս մեկ այլ հորինված հերոսի անվան տակ։
Հերցոգը ինքը եւ իր գրեթե բոլոր ֆիլմերը առաջադրվել ու շահել են բազմաթիվ մրցանակներ։ Հերցոգի առաջին լուրջ մրցանակը եղել է «Ժուրիի գրանդ մրցանակը» (այլ կերպ հայտնի է նաեւ՝ «Արծաթե արջ»), որը նա ստացել է իր «Կյանքի նշաններ» (1968) ֆիլմի համար (Հերցոգի «Նոսֆերատու. Գիշերվա ուրվականը» ֆիլմը ներկայացվել է «Ոսկե արջ» մրցանակին 1979 թվականին)։ Հերցոգը իր ամենանշանավոր մրցանակը ստացել է «Ֆիցկարալդո» (1982) ֆիլմի համար Կաննի կինոփառատոն ի ժամանակ երբ նրան հանձնեցին լավագույն ռեժիսորի մրցանակը։ 1975 թվականին Հերցոգի «Ամեն ոք իր համար, իսկ Աստված՝ բոլորին դեմ» ֆիլմը արժանացավ «Արծաթե արմավենի» մրցանակին Կաննի կինոփառատոնի ժամանակ։ Նրա ֆիլմերից «Վոյցեկը» (1979) եւ «Որտեղ կանաչ մրջյունները երազում են» (1984) ներկայացվել են «Ոսկե արմավենի» մրցանակին։
Հերցոգի ֆիլմերը արժանացել են նաեւ բազմաթիվ այլ կինոփառատոնների մրցանակներին օրինակ՝ Սեզար («Ագիռե. Աստծո ցասումը»), Էմմի («Փոքրիկ Դիտերին պետք է թռչել»), Եվրոպական ֆիլմերի մրցանակ («Իմ սիրելի թշնամին»), Վենետիկի կինոփառատոն («Քարի ճիչը», «Վայրի, կապույտ հեռուները»)։
1987 թվականին, Հերցոգը իր եղբայր Լուկի Շտիպետիչի միասին ստացավ Բավարայաի կինոփառատոնի մրցանակը «Կանաչ կոբրան» ֆիլմի համար ։ 2002-ին նստացավ Վիշապների վիշապը մրցանակը Կրակովի կինոփառատոնի ժամանակ հենց Կրակով քաղաքում։
Մի անգամ Հերցոգը խոստացել է ուտել սեփական կոշիկը եթե ռեժիսոր Էրոլ Մորիսը կարողանա ավարտին հասցնել կենդանիների գերեզմանների հետ կապված իր ֆիլմը, Հերցոգը սա ասել է որպեսզի քաջալերեր Մորիսին, ում Հերցոգը համարում էր մեկը ով անկարող է ավարտել իր ծրագրած գործերը։ 1978 թվականին, երբ էկրան բարձրացավ «Դրախտի դարպասներ» ֆիլմը, Հերցոգը հանդիսատեսի առջև եփեց և կերավ սեփական կոշիկը, այս դեպքը հետագայում նյութ հանդիսացավ «Վեռներ Հերցոգը ուտում է իր կոշիկը» կարճ վավերագրական ֆիլմի համար որի ռեժիսորն էր Լես Բլանկը։ Հերցոգը իր հերթին հույս հայտնեց թե այս իրադարձությունը կոգնի ոգևորել ցանկացածին, որը չի կարողանում ի կատար ածել իր պլանավորած գործերը։
2009 թվականին Հերցոգը դարձավ միակ ռեժիսորը, որը կինեմատոգրաֆիայի վերջին շրջանի պատմության, ում երկու ֆիլմերը միանգամից նոմինացվել են Վենետիկի կինոփառատոնի ժամանակ։ Հերցոգի «Վատ լեյտենանտը» ֆիլմը ընտրվել էր կինոփառատոնի հիմնական ֆիլմերի ցանկում, իսկ «Իմ որդի, իմ որդի ինչե՞ս դու արել» ֆիլմը ներկայացվեց որպես «անակնկալ ֆիլմ» ։ Նույն թվականին Հերցոգը նաև եղավ Ռամին Բահրանի «Պլաստիկ պայուսակը» կարճ ֆիլմի պատմողը, և այս ֆիլմը նույնպես ցուցադրվել է Վենետիկի կինոփառատոնի ժամանակ ։
Դժգոհ լինելով այն փաստից թե ինչպես են դասավանդում կինոդպրոցներում Հերցոգը իր սեփական կինոդպրոցը բացեց 2009 թվականին որը անվանվեց Rogue Film School: Ծրագիրը Հերցոգի հետ անկացված 4 օրանոց սեմինար է, որը տեղի է ունենում ամեն տարի (վերջին անգամ դա եղել է 2016 թվականի մարտին Մյունխենում)։ Կուրսը ներառում է ֆիլմերի էսթեթիկական կողմի բացատրությունն ու կիրառումը և սովորեցնում է աշակերտենրին որպեսզի նրանք ավելի շատ հույսները իրենց վրա դնեն ու առավել վստահ լինեն աշխատելուց ։ Ինքը Հերցոգը աշակերտերին ասել է՝
Հերցոգը 2010 թվականին, Բեռլինի 60-րդ միջազագային փառատոնի ժամանակ եղել է ժյուրիի նախագահը  ։
2010 թվականին Հերցոգը ավարտին հասցրեց իր «Մոռացված երազների քարանձավը» վավերագրական ֆիլմը, որը իր Շովեի քարանձավ կատարած ճամփորդության մասին է։ Չնայած այն բանին որ ինքը չափազանց թերահավատորեն էր մոտենում 3-D ֆորմատին, նա իր վերոհիշյալ ֆիլմը ներկայացրեց հենց այդ ֆորմատով 2010 թվականի Տորոնտոյի միջազգային կինոփառատոնին և 2011 թվականին էլ կրկին նույն ֆորմատով արդեն Բեռլինում։ 2010 թվականին Հերցոգը նաև համագործակցեց Դմիտրի Վասյուկովի հետ «Ուրախ մարդիկ. Մեկ տարի տայգայում» ֆիլմի համար։
Հերցոգը մեծամասնությամբ հենց ինքն էլ հանդիսանում էր իր վավերագրական ֆիլմերի պատմողը և կերկայացնողը, առաջաին անգամ նա համաձայնեց ձայնագրվել 2010 թվականին «Առանձնաթաղ» (The Boondocks) անիմացիայի համար, որտեղ նրա ձայնը ներկայացնում էր իր իսկ կերպարը, որը վավերագրական ֆիլմ էր նկարահանում այն մասին թե ինչ էին անում անիմացիայի մյուս կերպարները Բարաք Օբամայի որպես նախագահ ընտրվելու ժամանակ 2008 թվականին։
Նա նաև համաձայնեց ձայնագրվել «Սիմփսոնները» հայտնի անիմացիայի Վալթեր Հոթենհոֆերի կերպարի համար, որը ցուցադրվեց 2011 թվականի մարտ ամսին։ Հաջորդ տարի նա նաև մասնակցություն ունեցավ «Ամերիկյան հայրիկ» և «Մեթալոկալիպս» անիմացիաներում։ 2015 թվականին նա մասնակցեց նաև «Ռիքը և Մորտին» անիմացիայի ձայնագրումներին։ Դրանից առաջ 2012 թվականին Հերցոգը Jack Reacher (2012) ֆիլմում նա հանդես եկավ որպես գլխավոր հակահերոսներից մեկը։
2013 թվականին Հերցոգը կրկին հայտնվեց ուշադրության կենտրոնում, նա այդ թվականին ստեղծեց իր 35 րոպեանոց վավերագրական ֆիլմը՝ «Մի վայրկյանից մյուսը», որը շոշափում էր այն հարցը թե որքան վտանգավոր է բջջային հեռախոսով նամակներ գրելը այն պահին երբ դու ղեկին, ֆիլմում բերվում են չորս տարբեր պատմություններ որոնք բոլորն էլ ունենում են ողբերգական ավարատ, Յութուբում հայտնվելուց հետո ֆիլմը ունեցավ ավելի քան 1,7 միլիոն դիտում, և այն ցուցադրվեց ավելի քան 40 հազար հասարակական դպրոցներում։ Ֆիլմը ստեղծելիս Հերցոգը ֆինասավորվում էր AT&T, Sprint, Verizon Communications և T-Mobile-ի կողմից որոնք այդ ֆիլմը օգտագործում էին իրենց «Դա կարող է սպասել» վարորդական ապահովության արծավի ժամանակ։ 2013 թվականին նա նաև մասնակցեց Հայաո Միյաձակիի «Քամին ուժգնանում է» անիմացիայի անգլերեն ձայնագրմանը։
2011 թվականին Հերցոգը մրցում էր Ռիդլի Սքոթի, որպեսզի նկարահանի Գերտրուդ Բելլի մասին ֆիլմը ։ Մեկ տարի անց 2012 թվականին արդեն պաշտոնապես հաստատվեց, որ ֆիլմը կնկարահանի Հերցոգը։ Ֆիլմի նկարահանումները պետք է սկսվեին 2013 թվականի մարտին Մարակոյում, որտեզ Գերտրուդ Բելի դերը պետք է տաներ Նաոմի Ուոթսը, Ռոբերտ Փեթինսոնը պետք է հանդես գար որպես Լոուրենս Արաբացի և Ջուդ Լոուը որպես Հենրի Քադոգան : Ֆիլմի նկարահանումները ավարտվեցին 2014 թվականին, սակայն կազմը գրեթե ամբողջությամբ փոփոխվել էր միայն Ռոբերտ Փեթինսոնն էր պահպանել իր դերը ֆիլմում, իսկ Գերտրուդ Բելի դերը խաղաց Նիկոլ Քիդմանը։ Հենրի Քադոգանի դերը ի վերջո խաղաց Ջեյմս Ֆրանկոն։ «Անապատի թագուհին» առաջին անգամ ցուցադրվեց 2015 թվականին Բեռլինի միջազգային կինոփառատոնի ժամանակ։
2015 թվականին Հերցոգը նկարահանեց «Աղ և կրակ» ֆիլմը, Բոլիվիայում որտեղ հանդես են եկել Վերոնիկա Ֆերեսը, Մայքլ Շանոնը և Գաել Գարսիա Բեռնալը։ Ֆիլմը նկարագրվել է որպես «չափազանց պայթյունավտանգ դրամա որը ոգեշնչվել է Թոմի Բիսելի պատմությունից» ։
Ֆիլմերի տեսությունը
Հերցոգի ֆիլմերը բավականաչափ դրական ընդուելություն են ստացել հատկապես Արտ հաուս ֆիլմերի կինոքնննադատաների կողմից։ Ֆիլմերը նաև տարբեր հակասությունների առիթ են հանդիսացել կպաված իրենց թեմատիկայի, իմաստային և հատկապես դրանց ստեծման միջավայրի հետ կապված։ Հայտնի օրինակ է «Ֆիցկարալդո» ֆիլմը, որտեղ գլխավոր հերոսի մոլության հասնող կերպարը անդրադարձվում է ռեժիսորի կողմից ֆիլմի ստեղծվելու ընթացքում։ «Երազների բեռը» վավերագրական ֆիլմը ստեղծվել է հենց «Ֆիցկարալդոյի» նկարահանումների ժամանակ, և այնտեղ պատկերվում են այն ծանր պայմանները որում ստեղծվել է ֆիլմը։
Թեմաների նկատմամբ Հերցոգի վերաբերմունքը շատ դեպքերում համարվում է Վագներյան ոճի, «Ֆիցկարալդոն» կամ էլ «Անհաղթելին» ֆիլմերը ոգեշնչված են հենց օպերայից։ Հերցոգը շատ է հպարտ այն փաստով որ երբեքչի օգտվել այսպես կոչված պատմատախտակներից ֆիլմերի ստեղծման ընթացքում, և շատ դեպքերում ֆիլմերի ամբողջ տեսարաններ նկարահանել է համպատրաստից։ Այս ամենը նա բացատրում է «Ագիռե. Աստծո ցասումը» ֆիլմի մեկնաբանման ժամանակ։
Ինքը Հերցոգը իր արձակ և բանաստեղծական աշխատանքները՝ «Սառույցի միջով քայլելու մասին» և «Անպետքի գրավումը» շատ ավելի կարևոր և արժեքավոր է համարում քան իր ֆիլմերը։
Համագործակցությունները
Ժամանակի ընթացքում Հերցոգը ստեղծեց իր թիմը ֆիլմեր նկարահանելու համար, այդ թվում են թե դերասանները և թե ֆիլմերի տեխնիկական մասով զբաղվող անձնակազմը։
Կինեմատոգրաֆներ
Թոմաս Մաուխը Հերցոգի հետ աշխատել է 10 ֆլմերի վրա՝ սկսելով «Կյանքի նշաններ» եւ «Վերջին խոսքեր» ֆիլմերից եւ վերջացնելով «Ֆիցկարալդո» ֆիլմով։ Հենց նա օգնել Հերցոգին ստեղծել պատրանքային մթնոլորտը «Ագիռե. Աստծո ցասումը» ֆիլմում եւ իրական մթնոլորտը որը առկա է «Շտրոշեկ» ֆիլմում։ Մաուխը նաեւ մրցանակ է ստացել «Ագիռե. Աստծո ցասումը» ֆիլմի համար։ Հերցոգը նրան ընտրել էր որպես կինեմատոգրաֆ նաեւ «Կանաչ կոբրան» ֆիլմի համար սակայն այն բանից հետո երբ Կլաուս Կինսկին կոպիտ կերպով վիրավորեց Մաուխին, վերջինս պարզապես հեռացավ ֆիլմի նկարահանման վայրից։ Սա Հերցոգի եւ Մաուխի վերջին համագործակցությունն էր։
Յորգ Շմիդտ-Ռայթվայնը Հերցոգի հետ համագործակցել է 17 ֆիլմերի նկարահանումների համար։ Նա առաջին անգամ աշխատել է Հերցոգի հետ որպես Մաուխի օգնական «Նույնիսկ թզուկներն են փոքր եղել» ֆիլմում։ Նրա առաջին անհատական համագործակցույթւոնը Հերցոգի հետ եղել է 1969 թվականին «Նախազգուշացման միջոցներ մոլեռանդների դեմ» ֆիլմում։ Հենց նա է օգնել Հերցոգին ստեղծել այն պոետիկ մթնոլորտը որը առկա է «Միրաժ», «Ապակյա սիրտը», «Ամեն ոք իր համար, իսկ Աստված՝ բոլորին դեմ» եւ «Նոսֆերատու. Գիշերվա ուրվականը» ֆիլմերում։ Նա մրցանականեր է ստացել «Ապակյա սիրտը» եւ «Որտեղ կանաչ մրջյունները երազում են» ֆիլմերի համար Գերմանակն ֆիլմերի մրցանակաբաշխության ժամանակ։ Ռայթվայնը վերջին անգամ աշխատել է Հերցոգի հետ 2001 թվականին «Ուխտագնացություն» ֆիիլմի նկարահանման ժամանակ։
Պետեր Ցայտլինգերը Հերցոգի հետ աշխատել է 13 ֆիլմերի վրա, «Գեզուալդո. Մահ հինգ ձայների համար» (1995 ) ֆիլմից մինչեւ «Մահվան շարք» (2011) ֆիլմը, այս ընթացքում նա Հերցոգի հետ աշխատել է նաեւ «Գորշ մարդ» եւ «Փրկության արշալույս» ֆիլմերի վրա։ 2009 թվականին նա նոմինացվել էր Անկախ ոգու մրցանակին «Վատ լեյտենանտը» ֆիլմի համար։
Պրոդյուսերներ
Վալտեր Սաքսերը հանդիսացել է Հերցոգի ֆիլմերից 16-ի պրոդյուսերը, այդ թվում են նաեւ «Նոսֆերատու. Գիշերվա ուրվականը» եւ «Սպիտակ ադամանդը» ֆիլմերը։ Նա աշխատել է Հերցոգի 7 ֆիլմերի ձայնային խմբագրումների բաժնում, այդ թվում «Փորագրիչ Շթայների մեծ զմայլանքը» եւ «Արձագանքներ մռայլ կայսրությունից»։ Նա համահեղինակն է Հերցոգի «Քարի ճիչը» ֆիլմի։ Սաքսերը նկարահանվել է Հերցոգի «Իմ սիելր թշնամին» վավերագրական կինոնկարում, ինչպես նաեւ Լես Բլանկի «Երազների բեռը» վավերագրական կինոնկարում, որում նա նույնպես հանդիսացել Կլաուս Կինսկիի վիրավորանքների զոհը։
Անդրե Սինգերը հանդիսացել է Հերցոգի վավերագրական ֆիլմերից 8-ի պրոդյուսերը, «Խավարի դասերը» (1991) ֆիլմից մինչեւ «Վայրի, կապույտ հեռուները»։ Նա ստացել է քննադատների միջազգային մրցանակը Վենետիկի կինոփառատոնի ժամանակ 2006 թվականին։ Նա նաեւ աշխատել է «Բոհեմը», «Դեպի անդունդը» եւ «Մահվան շարքը» ֆիլմերի վրա։
Իվանա Կոբիլցա
Կենսագրություն
Իվանա Կոբիլցան ծնվել է Լյուբլյանայում հարուստ արհեստավորի ընտանիքում։ Նրա ծնողները մեծ ուշադրություն են հատկացրել դստեր կրթությանը։ Լյուբլյանայի ավագ դպրոցում Ուրսուլին նախ սովորել է նկարել, որից հետո սովորել է ֆրանսերեն, իտալերեն։ 16 տարեկան հասակում հոր հետ մեկնել է Վիեննա, որտեղ ոգեշնչվել է մեծ վարպետների գործերով։ 1879-1880 թվականներին սովորել է Վիեննայում, որտեղ արտանկարել է Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայի պատկերասրահի կտավներից, 1880-1881 թվականներին սովորել է Մյունխենում։ 1882-1889 թվականներին ուսումը շարունակել է Ալոիզա Էրդելտի մոտ ։ 1888 թվականին առաջին անգամ մասնակցել է ցուցահանդեսի ։ Մյունխենում կայացած հաջորդ ցուցահանդեսի ժամանակ գերմանացի արվեստի պատմաբան Ռիխարդ Մուտերը նկատել է նրա աշխատանքը և ակնածանքով արտահայտվել դրա վերաբերյալ ։ 1890 թվականին Իվանան նկարել է Զագրեբում, 1891 և 1892 թվականներին՝ Փարիզի Անրի Ժերվեի անվան մասնավոր դպրոցում։ Իվանան դարձել է Ֆրանսիայի Գեղարվեստի ազգային ընկերակցության պատվավոր անդամ ։ 1892 թվականին ստեղծագործել է Բարբիզոնում։ 1893 թվականին վերադարձել է Լյուբլյանա, 1894 թվականին եղել էՖլորենցիայում, 1897-1905 թվականներին ապրել է Սարաևոյում, 1906-1914 թվականներին՝ Բեռլինում, այնուհետև վերադարձել է Լյուբլյանա։
Մահ
Մահացել է 1926 թվականին Լյուբլյանայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սլովենացի նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Սլովենացի կին արվեստագետներ
Ալեքսանդրոս Հելիոս
Ալեքսանդրոսը ունեցել է երկվորյակ քույր՝ ի դեմս արքայադուստր Կլեոպատրա Սելենե II-ի։ Հայտնի է, որ Կլեոպատրան Ալեքսանդրոսին, անվանել է ի պատիվ հելլենիստական աշխարհակալ տիրակալ Ալեքսանդր Մակեդոնացու։ Արքայազնի երկրորդ անունը («Հելիոս») հունարենից թարգմանաբար նշանակում է «արև»։ Սա իր մեջ պարունակում է որոշակի խորհրդանշականություն, քանզի վերջինիս երկվորյակ քրոջ՝ Սելենեի անունն էլ, ինքնին, նշանակում է «լուսին» ։
Կենսագրություն
Ալեքսանդրոս Հելիոսը ծնվել և կրթություն է ստացել Ալեքսանդրիայում։ Նա հելլենիստական Եգիպտոսի փարավոն Կլեոպատրայի երեք որդիներից երկրորդն էր՝ Հուլիոս Կեսարի որդի Կեսարիոնի կրտսեր եղբայրը։ Մ․թ․ա․ 34 թվականին տեղի ունեցած Ալեքսանդրիական նվիրատվության ժամանակ վերջինս ստանում է «արքայից արքա» տիտղոսը։ Այսպիսով, ըստ Մարկոս Անտոնիոսի և Կլեոպատրա Ֆիլոպատորի կտակի՝ Ալեքսանդրոս Հելիոսը ժառանգում էր Մեծ Հայքի թագավորությունը, Ատրպատականը, Պարթևստանը, ինչպես նաև Եփրատ և Ինդոս գետերի միջև ընկած բոլոր տարածությունները ։ Այնուամենայնիվ, իրադարձությունների արագ զարգացումն անհնարին է դարձնում կտակի իրականացումը, քանզի Արևելքում հռոմեացիների զավթողական քաղաքականությունը և դրա հետևանքով ձևավորված վարչակարգը Մարկոս Անտոնիոսի հեռանալուց անմիջապես հետո տապալվում է։ Ալեքսանդրոս Հելիոսի հայրը՝ տրիումվիր Անտոնիոսը, ապօրինաբար ձերբակալել էր Մեծ Հայքի արքայից արքա Արտավազդ Բ-ին և հայոց արքայական ընտանիքին իր հետ բերել Ալեքսանդրիա։ Ըստ հռոմեացի պատմիչ Դիոն Կասիոսի՝ «Անտոնիոսն Արտավազդին խաբելով, ձերբակալելով, շղթայելով, մեծապես վարկաբեկել է հռոմեական ժողովրդի հեղինակությունը»։ Ինչ վերաբերվում է Մեծ Հայքի թագավորությունում Ալեքսանդրոս Հելիոսի իշխանության հաստատմանը՝ ապա հարկ է նշել, որ ըստ էության այդ տարածքներն արդեն իսկ գտնվում էին Արտավազդ Բ-ի օրինական իրավահաջորդի՝ Արտաշես Բ-ի փաստացի տիրապետման ներքո։ Մյուս տարածքները ևս դուրս էին մնացել հռոմեական վարչակարգի տիրապետման գոտուց․ Ատրպատականում շարունակում էր իշխել Մար Արտավազդը, իսկ Պարթևստանում գահն անցել էր Հրահատ Դ-ին։
Մ․թ․ա․ 33 թվականին Ալեքսանդրոս Հելիոսն ամուսնանում է իր հեռավոր ազգական Իոտապայի հետ, որը Արտավազդ Մեդացու (Մար Արտավազդ) դուստրն էր՝ Ատրպատականի արքայադուստրը ։ Մ․թ․ա․ 31 թվականին Մարկոս Անտոնիոսի և Գայոս Օկտավիանոսի ուժերի միջև տեղի է Ակցիումի ծովային ճակատամարտը, որտեղ Կլեոպատրան և Անտոնիոսը պարտություն են կրում։ Շուտով վերջիններս ինքնասպանություն են գործում, իսկ Օկտավիանոսի բանակը ներխուժում է Եգիպտոս և այն հռչակում հռոմեական պրովինցիա։ Իրադարձությունների նման զարգացման արդյունքում Ալեքսանդրոսի հարստացուն՝ Իոտապան, հեռանում է Ալեքսանդրիայից և հետագայում ամուսնանում Կոմմագենեի թագավոր (հայկական և հունական ծագումնաբանությամբ) թագավոր Միհրդատ Գ Եպիֆանոսի հետ։
Եգիպտոսի նվաճումից հետո Օկտավիանոսը մահապատժի է ենթարկում Կեսարի և Կլեոպատրայի որդուն՝ Ալեքսանդրոսի խորթ եղբայր Պտղոմեոս Կեսարիոնին։ Միևնույն ժամանակ եռապետը խնայում է Ալեքսանդրոսի, նրա եղբայր Պտղոմեոս Ֆիլադելֆոսի և Կլեոպատրա Սելենեի կյանքը։ Նա երեխաներին իր հետ տանում է Հռոմ և ոսկյա ծանր շղթաներով ցուցադրում Ակցիումի ճակատամարտին նվիրված հաղթահանդեսի ժամանակ։ Երեխաները կանգնած էին Կլեոպատրայի արձանի (այս արձանի ձեռքին փաթաթված էր վերջինիս մահվան պատճառ դարձած թունավոր օձը) առջևում։ Հաղթահանդեսից հետո Օկտավիանոսը երեխաների խնամակալությունը հանձնում է իր ավագ քրոջը՝ Օկտավիային, որը երեխաներին ընդունում է առատաձեռնորեն, խնամում ինչպես հարազատի և տալիս հրաշալի կրթություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եգիպտոսի փարավոններ Կատեգորիա:Կլեոպատրա
Այխմանը Երուսաղեմում
'''Այխմանը Երուսաղեմում. հաշվետվություն չարության տափակության մասին' (Eichmann in Jerusalem: A Report on the Banality of Evil), Հանա Արենդտի վերլուծական երկը Ադոլֆ Այխմանի և 1961 թվականին Երուսաղեմում կայացած նրա դատավարության մասին, որտեղ Արենդտը ներկա էր որպես The New Yorker'' հանդեսի թղթակից։ Ադոլֆ Այխմանը նախկին ՍՍ օբերշտուրմբանֆյուրեր (փոխգնդապետ) էր, որը ղեկավարել է գեստապոյի IV-B-4 բաժինը, որը պատասխանատու էր «Հրեաների խնդրի վերջնական լուծման» համար  ։
Որքան էլ զավեշտալի հնչի, գրքում տեղ են գտել շատ զվարճալի մանրամասներ։ Արդեն դատավարության ընթացքում Արենդտը շրջանառության մեջ է դրել Banality of Evil – չարության տափակություն արտահայտությունը՝ ոչ միայն նկատի ունենալով Այխմանի նման «անհամ և ճղճիմ» մարդկանց, որոնք կազմում էին բնաջնջման նացիստական մեքենան, այլ Հոլոքոստի՝ որևէ ինքնատիպությունից զուրկ և սարսափով համակված հանցավոր պատմության ամենակենցաղային առօրեականությունը։ Օրինակ, գլխավոր դատախազ Գիդեոն Հաուզներն իր «Վեց միլիոնը մեղադրում են» պատմական ելույթից առաջ ետնաբեմում սկանադալ էր բարձրացրել և դատական կառավարչին սպառնում էր, որ եթե իր կնոջն ու դստերը դատին մասնակցելու թույլտվություն չտան, ապա մեկ ուրիշը թող ելույթ ունենա իր փոխարեն։
«Այխմանը Երուսաղեմում» էսսեն 20-րդ դարի բարոյագիտության վերաբերյալ ամենաքարկոծված գիրքն է, սակայն դասվում է 20-րդ դարի քաղաքական մտքի դասականների շարքում։ Պատասխանատվությունը նպատակներից տարանջատելու Հանա Արենդտի փորձերը գրեթե ոչ ոք ճիշտ չի ընկալել իր ժամանակին։ Դրանք տարակուսանք և զայրույթ են առաջացրել նույնիսկ նրա ամենամտերիմների մոտ։ Այդ պատճառով հետագա բարոյագետներից շատերը բավարարվում են վագոնիկի խնդրով ։
1963 թվականին գրքի լույս տեսնելուց հետո Արենդտի «հրեա ընկերները նրա հետ իրենց հարաբերությունները խզեցին՝ չգնահատելով ծաղրն ու հեգնանքը և 30 տարուց ավելի Իսրայելում բոյկոտեցին նրան ։ Իր նախկին ընկերերից մեկին՝ գիրքը հրեաների համախմբվածության խախտում համարած և քննադատած Գերշոմ Շոլեմին ուղղված հայտնի նամակում Արենդտը գրել է.
Բովանդակություն
Հանա Արենդտի «Այխմանը Երուսաղեմում» գիրքը «Հոլոքոստի ճարտարապետ» Ադոլֆ Այխմանի նկատմամբ 1961 թվականի դատավարության մասին է։ Սա պատմական աշխատություն չէ, այլ բազմաթիվ դեպքերով և օրինակներով մանրամասն դատողություններ է այն պատճառների (հատկապես քաղաքական) մասին, թե ինչու են մարդիկ հրաժարվում խղճի ձայնը լսելուց և իրականության աչքերին նայելուց։ Գրքի հերոսները բաժանված չեն դահիճների և զոհերի, այլ այդ ընդունակությունները պահպանածների և կորցրածների։ Գիրքը գրված է կոշտ, հիմնականում հեգնական տոնով, բացակայում է զոհերի նկատմամբ ակնածանքը, գնահատականները կտրուկ են։ Ահա այս պատճառով շատերին վրդովվեցրել և զայրացրել է այն ու դեռ շարունակում է տարակուսանք առաջացնել։ Արենդտը գերմանացիների մասին գրում է.
Հեղինակը նույն կերպ անողոք է նաև զոհերի նկատմամբ, հատկապես նրանց, ովքեր որպես հրեական վերնախավի մաս, «մարդասիրական» կամ այլ նկատառումներից ելնելով աջակցել են այդ մոլորեցնող ինքնախաբեությանը։
Հանա Արենդտը շեշտում է, որ Այխմանը կարիերայի սանդուղքով վեր բարձրանալու ցանկությունից բացի այլ նպատակներ չի հետապնդել։ Հակասեմիտականության կամ անձի հոգեբանական անլիարժեքության որևէ նշան չուներ Այխմանը ։ Այխմանի խոսքերը մեջբերելով՝ Արենդտը ցույց է տալիս, որ նա իր կատարած հանցավոր գործողությունները կատարել է առանց ատելության և իր կատարած արարքների նկատմամբ որևէ չափով մեղքի զգացողություն չունի. չէ որ նա «իր աշխատանքն էր կատարում».
Գիրքն ավարտվում է վերջին գլխի Չարի տափակություն (the banality of evil) ենթավերնագրով։ Այս արտահայտությունը մասամբ վերաբերվում է դատարանում Այխմանի վարքին։
Այխմանը ըստ Արենդտի
Արենդտը դատարանում տված Այխմանի վկայությունը և առկա պատմական ապացույցները համադրելով մի քանի դիտարկումներ է անում Այխմանի վերաբերյալ.
Արենդտը եզրակացնում է, որ սա առավել ցայտուն կերպով չեզոքացնում է այն միտքը, թե նացիստական հանցագործներն ակնհայտորեն փսիխոպատներ էին և տարբերվում էին «նորմալ» մարդկանցից։ Սա շատերին ստիպեց եզրակացնել, որ Հոլոքոստի նման իրավիճակները կարող են նույնիսկ ամենասովորական մարդկանց մղել սարսափելի հանցագործություններ կատարելուն՝ պատշաճ խրախուսանքների առկայության պարագայում, բայց Արենդտը կտրականապես համաձայն չէ այս մեկնաբանության հետ, քանի որ Այխմանը կամովին էր հետևում «Ֆյուրերպրինցիպին» - Առաջնորդի սկզբունքնին (Führerprinzip): Արենդտը պնդում է, որ բարոյական ընտրություն գոյություն ունի նույնիսկ տոտալիտարիզմի ներքո, և որ այդ ընտրությունն ունի քաղաքական հետևանքներ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ընտրողը քաղաքականապես անզոր է։ Որպես վառ օրինակ նա մատնանշում է Դանիան, որտեղ Ռայխի «Վերջնական որոշում» կայացնելուն ընդդիմացան ոչ բռնի դիմադրությամբ, ուրեմն «դա կարող էր պատահել շատ տեղերում, բայց ոչ ամենուր»։
Թարգմանություններ
1963 թվականի առաջին անգլերեն հրատարակությունից կարճ ժամանակ անց լույս տեսավ ռուսերեն թարգմանությունը։ Չնայած գիրքը նվիրված է հրեական պետության ամենաճանաչված դատավարությանը, բայց Իսրայելի պետական լեզվով թարգմանությունը 37 տարի անց է լույս տեսել։ Պատճառն այն չէ, որ որակյալ թարգմանիչներ չեն եղել։ Այս գիրքը գրված է 20-րդ դարի ամենախոշոր հրեա ինտելեկտուալի կողմից, այնուամենայնիվ հրեական պետության մեջ այն կարդալու ցանկություն ունեցողներ չկային։ Գրքում գրվածը չի համընկնում Հոլոքոստի մասին ձևավորված վաղուց արդեն կանոնիկ դարձած կոլեկտիվ հիշողությանը։
2008 թվականին ռուսերեն թարգմանության նախաբանում, հավանաբար ցանկանալով խուսափել որևէ մեղադրանքից, գրքի խմբագիրները որպես վերջաբան ներկայացրել են 5 էջանի գնահատական, որի հեղինակը գրում է, որ «բավական դժվար է համակրանքով վերաբերվել գրքին», որ գիրքը «սաստիկ սխալ ստեղծագործություն է», որ այն «ներծծված է Հոլոքոստի զոհերի նկատմամբ արհամարհանքով», որ հրեաների նկատմամբ «բացարձակ զրպարտչական արտահայտություններ» է թույլ տվել հեղինակը, որ նրա «տեսությունները և պնդումները ոչ միայն ճշգրիտ չեն, այլև չափազանց վիրավորական և խոցող են»։ Նման ընդվզումը Արենդտի նման հրեայի դեմ, որն անձամբ հալածվել և գեստապոյի կողմից Ֆրանսիայի համակենտրոնացման ճամբար էր նետվել, մի քանի պատճառներ ունի ։
Արենդտը Այխմանին համարում է սովորական մարդ
Արենդտը քայլ առ քայլ ցույց է տալիս, որ Հրեական խնդրի վերջնական լուծման վերաբերյալ գաղափարները առաջադրել և դրա ի կատար ածման գործում առավել մեծ ներդրում են ունեցել Ռայխի բարձրաստիճան պաշտոններ ստացած Հիմլերը (1945 թվականի մայիսին, պատերազմի ավարտից 3 շաբաթ անց ինքնասպան եղած), Հեյդրիխը (1942 թվականի հունիսին մահափորձից ստացած վերքերից մահացած), Մյուլլերը (1945 թվականից հետո նրա ճակատագիրը հայտնի չէ), Շտալեկերը (1942 թվականին խորհրդային պարտիզանից մահացու վերք ստացած) և այլք։ «Այխմանը այդպես էլ չի հաջողացրել ՍՍ օբերշտուրմբանֆյուրերից (փոխգնդապետ) բարձր աստիճանի հասնել»։ Այխմանը «ըստ էության անգրագետ, դատելու նվազագույն ընդունակություններով մարդ է, որը ղեկավարում էր ամենաազդեցիկ ծառայողական դեպարտամենտներից մեկի բաժինը» (Կայսերական անվտանգության գլխավոր վարչության (RSHA) IV դեպարտամենտի B-4 բաժին ):
Գլխավոր դատախազ Հաուզներն իր ճառում ասում է․ մի բան է «դատել հրեաների գլխավոր դահճին, հրեաների հարցի վերջնական լուծման կազմակերպչին և պատասխանատուին, հրեա ժողովրդի բնաջնջման պարագլխին» և մեկ այլ բան բաժիններից մեկը ղեկավարող փոխգնդապետին դատելը։ Եթե գլխավոր դատախազ Հաուզները իր ճառի երրորդ գլխում Այխմանին անվանում է «անտիսեմիտ, որը դեռ երիտասարդ տարիքից մարդկային կերպարը կորցրել է», Արենդտը նրա մասին գրում է որպես մի մարդու, ով «շնորհակալ լինելու ընդունակություն ուներ. նրա ընտանիքում ծագումով հրեա կար, որը այն անձնական պատճառներից էր, որ նրան թույլ չէր տալիս ատելություն զգալ հրեաների նկատմամբ» (խոսքն Այխմանի խորթ մոր ազգականի մասին է, որը հրեայի հետ էր ամուսնացած, որի վաճառական հայրը 1927 թվականին Այխմանին օգնել էր միջնորդ վաճառողի աշխատանք ստանալու հարցում) և նույնիսկ Վիեննայում, որտեղ 1938-1939 թվականներին նա «նշանակալից» հաջողությունների էր հասել հրեաների էմիգրացիայի գործում, նրա սիրուհին հրեա էր ։ Այխմանը այնքան զգայուն մարդ էր, որ չէր կարողանում նայել հրեաների զանգվածային սպանության համար նացիստների պատրաստած տեխնիկական սարքերին։
Այս պաթետիկ խոսքերը ասում էր հարյուր հազարավոր հրեաներին ոչնչացման ճամբարներ տեղափոխելու համար անձնական պատասխանատվություն կրող մարդը։ Սա ոչ թե մարդկային կերպարով գազան էր, այլ երկրորդ էշելոնի ճշտապահ կատարող պաշտոնյա, որը ճակատագրի բերումով էր հայտնվել այդտեղ... Դարակազմիկ իրադարձությունը սաստիկ լղոզված է ներկայացված, իսկ իրականում խոսքն Իսրայելի պետության 60-ամյա պատմության մեջ միակ մարդու մասին է, որին դատարանը մահապատժի էր դատապարտել և որի նկատմամբ այդ որոշումն ի կատար է ածվել ։
Դատական ողջ գործընթացը կասկածի տակ
Հանա Արենդտը համաձայն էր սիոնիզմի այս կոնցեպցիայի հետ։ Արենդտը «Այխմանին մահապատժի ենթարկելու փաստերը ավելին քան բավարար» էր համարում, «Այխմանի հարցաքննությունների ձայնագրությունները դատարանին ներկայացնելուց հետո մահապատիժը լիովին արդարացված էր նույնիսկ իրավական տեսանկյունից»։ Սակայն Արենդտը հակադրվում է վարչապետ Գուրիոնի պնդմանը, որ Ադենաուերի Գերմանիան ուրիշ է և պատասխանատվություն չի կրում հիտլերյան դարաշրջանի չարագործությունների համար։ 1952 թվականին Արևմտյան Գերմանիայի հետ ռազմատուգանքի մասին պայմանագրի ստորագրմանը դեմ էր Իսրայելին հրեա բնակչությունը։ Սակայն ԳԴՀ-ի և ԳՖՀ-ի հետ դիվանագիտական հարաբերությունների նպատակով Ադենաուերի վարչակազմին սիրաշահելու Գուրիոնի գաղափարը ոչ մի կերպ չէր ընդունում Արենդտը։