cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Միլիսենթ Գարեթ Ֆոսեթ
Միլիսենթ Գարեթ Ֆոսեթ (Dame Millicent Garrett Fawcett, ), անգլիացի քաղաքական առաջնորդ, ակտիվիստ, գրող, սուֆրաժիստ և ֆեմինիստների պաշտամունքի առարկա, օրիորդական ազգանունը՝ Գարեթ։ Հայտնի է որպես օրենսդրական փոփոխությունների միջոցով կանանց ընտրական իրավունքերի պաշտպանության արշավի մասնակից։ 1897 թվականից մինչև 1919 թվականը նա ղեկավարում էր Մեծ Բրիտանիայի կանանց իրավունքների պաշտպանության ամենամեծ կազմակերպությունը՝ Կանանց քվեարկելու իրավունքների պաշտպանության կազմակերպությունների ազգային միությունը (NUWSS) ։ Նա գրել է. «Չեմ կարող ասել, որ ես դարձել եմ սուֆրաժիստ։ Ես միշտ նույն եմ եղել` սկսած այն ժամանակվանից, երբ ես բավականաչափ մեծ էի, որպեսզի ընդհանրապես մտածեի ներկայացուցչական կառավարության սկզբունքների մասին» ։ Միլիսենթը նաև փորձել է բարելավել բարձրագույն կրթություն ստանալու կանանց հնարավորությունները՝ Միլիսենթը դառնալով Լոնդոնի Բեդֆորդ քոլեջի կառավարիչ (այժմ՝ Royal Holloway), իսկ 1875 թվականին` Քեմբրիջի Նյունհեմ քոլեջի համահիմնադիր ։
2018 թվականին, «Ժողովրդի ներկայացուցչության մասին» ակտի ընդունումից 100 տարի անց, Միլիսենթը դարձել է առաջին կինը, ի պատիվ որի, որպես հարգանքի տուրք հուշարձան է կանգնեցվել Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարանի հրապարակում  ։
Վաղ տարիներ
Միլիսենթ Գարեթը ծնվել է 1847 թվականի հունիսի 11-ին, Ալդեբուրգ քաղաքում (Aldeburgh) ։ Հայրը մոտակա Լեիսթոն քաղաքի հաջողակ գործարար Նյուսոն Գարեթն էր (1812–1893), իսկ մայրը՝ Լուիզան (ծնունդով Դուննել Լուիզա, 1813–1903), Լոնդոնից էր ։ Միլիսենթը նրանց տասը երեխաներից ութերորդն էր ։
Ըստ Ստրաչեյսի, «Գարեթները ջերմ և երջանիկ ընտանիք էին, երեխաներին խրախուսում էին ֆիզիկապես ակտիվ լինել, շատ կարդալ, արտահայտել սեփական մտքերը և կիսել իրենց հոր քաղաքական հայացքները, որը պահպանողականությունից անցել էր Գլադստոնյան լիբերալիզմին, պայքարող տղամարդ էր և խիստ հայրենասեր» ։
Միլիսենթը դեռ երեխա էր, երբ 1854 թվականին նրա ավագ քույրը՝ Էլիզաբեթ Գարեթ Անդերսոնը, որը հետագայում դառնալու էր Բրիտանիայի առաջին կին բժիշկը, նրան ծանոթացրել է անգլիացի սուֆրաժիստուհի Էմիլի Դեյվիսի հետ։ Էլիզաբեթի դուստրը՝ Լուիզա Անդերսոնն իր կենսագրության մեջ մեջբերում է Դեյվիսին, որն իր մորը՝ Էլիզաբեթին և մորաքրոջը՝ Միլիսեթին ասում է․ «Միանգամայն պարզ է, թե ինչ պետք է արվի։ Քանի դեռ դու բժշկական մասնագիտությունը հասանելի ես դարձնում կանանց համար, ես պետք է բարձրագույն կրթություն ստանամ։ Այդ անելուց հետո էլ մենք պետք է հոգանք ձայնի իրավունք ստանալու մասին»։ Դրանից հետո նա դիմում է Միլիսենտին․ «Դուք ավելի երիտասարդ եք, քան մենք, Միլի, այնպես որ դո՛ւք պետք է զբաղվեք դրանով» ։ Գարեթին վիճակված էր բժշկական մասնագիտության ճանապարհը հարթել կանանց համար, Դևիսին՝ համալսարանական կրթության դուռը բացել կանանց համար, մինչդեռ 13-ամյա Միլիսենթը զբաղվելու էր քաղաքականությամբ և կանանց ընտրական իրավունքի ձեռքբերմամբ ։
1858 թվականին, 12 տարեկան հասակում, Միլիսեթին քրոջ՝ Էլիզաբեթի հետ ուղարկել են Լոնդոն՝ սովորելու Բլեքհայթի (Blackheath) մասնավոր գիշերօթիկ հաստատությունում։ Նրանց քույրը՝ Լուիզան, Միլիսենթին տարել է քահանա Ֆրեդերիկ Դենիսոն Մորիսի (Frederick Denison Maurice) քարոզներին, որը սոցիալական գիտակցություն ունեցող և Անգլիկան եկեղեցու ոչ այնքան ավանդական հոգևորական էր, և որի հայացքներն ազդել են կրոնի մասին Միլիսենթի տեսակետների վրա։
1865 թվականին Միլիսենթ Գարեթը մասնակցել է Ջոն Ստյուարտ Միլի դասախոսությանը, իսկ հաջորդ տարի, իր ընկերուհի Էմիլի Դեյվիսի հետ միասին, մասնակցել է Քենսինգթոնյան ընկերությանը աջակցելու համար ստորագրություններ հավաքելուն, որով խորհրդարանին խնդրագիր էր ներկայացվելու կին-բնակարանատերերին ձայնի իրավունք տալու համար ։
Ամուսնություն և ընտանիք
Ջոն Ստյուարտ Միլը Միլիսենթին ծանոթացրել է կանանց բազմաթիվ այլ իրավապաշտպանների, այդ թվում՝ խորհրդարանի լիբերալ անդամ Հենրի Ֆոսեթի հետ, որը պատրաստվում էր ամուսնանալ իր քրոջ՝ Էլիզաբեթի հետ, նախքան նա որոշել էր կենտրոնանալ իր բժշկական կարիերայի վրա։ Միլիսենթն ու Հենրին մտերիմ ընկերներ դառնալով ամուսնացել են 1867 թվականի ապրիլի 23-ին ։ Հենրին 25 տարեկանում կուրացել էր 1858 թվականին տեղի ունեցած հրաձգության հետևանքով, ուստի Միլիսենթը նրա քարտուղարի դերն է ստանձնել ։ Նրանց ամուսնությունը նկարագրվում էր որպես «բացարձակապես ինտելեկտուալ համակրանքի» հիման վրա հիմնված, և Միլիսենթը Հենրիի մասին հոգալու հետ միասին շարունակում էր ստեղծագործել։ Հենրի Ֆոսեթն ուներ երկու տնային տնտեսություն՝ մեկը Քեմբրիջում, և մյուսը՝ Լոնդոն։ Ընտանիքն ուներ որոշակի արմատական համոզմունքներ՝ աջակցել համամասնական ընտրակարգին, անհատական և ազատ առևտրի սկզբունքներին և կանանց համար հնարավորություններին ։ Նրանց միակ երեխան՝ Ֆիլիպա Ֆոսեթը, որը ծնվել է 1868 թվականին, չափազանց ոգևորվում էր իր կրթություն նկատմամբ մայրիկի վերաբերմունքից։ 1890 թվականին Ֆիլիպան դարձել է առաջին կինը, որն ստացել է Քեմբրիջի Մաթեմատիկական տրիպոս (Mathematical Tripos) քննություններում բարձր գնահատական ։
1884 թվականի նոյեմբերի 6-ին ամուսնու մահից հետո Միլիսենթ Գարեթ Ֆոսեթը ժամանակավորապես թողել է հասարակական կյանքը, վաճառել երկու ընտանեկան տները և Ֆիլիպայի հետ տեղափոխվել իր քրոջ՝ Ագնես Գարեթի տուն ։ 1885 թվականին, երբ կրկին գործի է լծվել, Ֆոսեթն սկսել է կենտրոնանալ քաղաքականության վրա և եղել է Կանանց տեղական ինքնակառավարման հասարակություն կազմակերպության առանցքային անդամ ։ Սկզբնապես լինելով լիբերալ` 1886 թվականին նա անդամակցել է Լիբերալ յունիոնիստ կուսակցությանը` ընդդեմ Իռլանդական ինքնակառավարման շարժմանը։ Նա, Անգլիայի մյուս բողոքականների նման, կարծում էր, որ կաթոլիկ Իռլանդիային հոմրուլ թույլ տալը կվնասի Անգլիայի բարգավաճմանը և աղետալի կլինի իռլանդացիների համար ։
1891 թվականին Ֆոսեթը գրել է Մարի Վոլսթոնքրաֆթի «Կնոջ իրավունքների պաշտպանություն» գրքի նոր հրատարակության առաջաբանը։ Կենսագիր Լինդալ Գորդոնը այն անվանել է «ազդեցիկ ակնարկ», որում Ֆոսեթը վերահաստատել է վաղ ֆեմինիստական փիլիսոփայի հեղինակությունը և նրան հայտարարել որպես քվեարկության համար պայքարի նախամայր ։
Քաղաքական գործունեություն
Միլիսենթ Ֆոսեթն իր քաղաքական գործունեությունը սկսել է 22 տարեկանում՝ կանանց առաջին սուֆրաժիստական միտինգի ժամանակ։ Լիդիա Բեքերի մահից հետո Ֆոսեթը դարձել է Մեծ Բրիտանիայի գլխավոր սուֆրաժիստական կազմակերպության՝ Կանանց սուֆրաժիստական ընկերությունների ազգային միության (NUWSS) առաջնորդ։ Քաղաքական առումով նա ստանձնել է չափավոր դիրքորոշում՝ հեռու մնալով Կանանց սոցիալ-քաղաքական միության (WPSU) ռազմատենչ և ուղիղ քայլերից, որոնց գործողությունները, նրա համոզմամբ, վնասում էին քվեարկելու իրավունք ստանալու հարցում հաղթելու կանանց հնարավորություններին՝ խաթարելով հասարակական կարծիքը և օտարելով խորհրդարանի պատգամավորներին ։ Չնայած WSPU-ի ճանաչվածությանը, NUWSS-ն իր «Օրինապաշտ սուֆրաժիստներ» (Law-Abiding suffragists) կարգախոսով ավելի մեծ աջակցություն է գտել ։ 1905 թվականին Ֆոսեթի NUWSS-ն ուներ 305 վստահորդ ընկերություններ (constituent societies) և գրեթե 50,000 անդամ՝ ի տարբերություն 1913 թվականին WSPU-ի ունեցած 2000 անդամների ։ Ֆոսեթը հիմնականում պայքարում էր կանանց ընտրական իրավունքի համար և համարում էր, որ հոմրուլը «հարվածում էր Անգլիայի մեծությանն ու բարգավաճմանը, ինչպես նաև կբերի դժբախտություն ու ... աղքատություն և ցավ ու ամոթ» ։
Իրենց շարժումից ավելի ռազմատենչ շարժման նկատմամբ իր հիասթափությունը Ֆոսեթն այսպես է ներկայացրել իր «''Կանանց ընտրական իրավունք. հակիրճ պատմություն մեծ շարժման մասին''» գրքում․
Հարավային Աֆրիկայի պատերազմը բրիտանական մշակույթում ընդունված կանանց պարտականությունները կիսելու հնարավորություն է ստեղծել Ֆոսեթի համար։ Նա նշանակվել է Հարավային Աֆրիկա ուղարկված կանանց հանձնաժողովի ղեկավար ։ 1901 թվականի հուլիսին նա այլ կանանց հետ նավարկել է, որպեսզի «քննի Բուերի զինվորների ընտանիքների համակենտրոնացման ճամբարներում պահելու դաժան պայմանների մասին Էմիլի Հոբհաուսի (Emily Hobhouse) մեղադրանքը» ։ Պատերազմի ժամանակ Բրիտանիայում այդպիսի առաջադրանք ոչ մի կնոջ չէր վստահվել։ Միլիսենթը պայքարում էր «ուիթլանդերների» (uitlander, օտարական, Աֆրիկայում ոչ աֆրիկացիների, հիմնականում անգլիացիների) քաղաքացիական իրավունքների համար, իբրև «կանանց ընտրական իրավունքի նկատմամբ հետաքրքրության վերականգնման պատճառ» ։
Ֆոսեթը տարիներ շարունակ մասնակցել է բազմաթիվ նախաձեռնությունների։ Դրանցից էին երեխայի նկատմամբ բռնության չարաշահումը սանձելը՝ բարձրացնելով նրանց համաձայնության տարիքը, քրեական պատասխանատվության ենթարկել արյունապղծության համար, ընտանիքում երեխաների նկատմամբ դաժանության համար, կանանց նկատմամբ սեռական ոտնձգությունները քննելիս դադարեցնել կանանց դատարանի դահլիճներից հանելու պրակտիկան, վերացնել «սպիտակ ստրուկների առևտուրը» և կանխել երեխաների ամուսնությունը, մարմնավաճառությունը Հնդկաստանում դարձնել կարգավորվող։ Ֆոսեթը գործունեություն է ծավալել վարակիչ հիվանդությունների օրենքները (Contagious Diseases Acts) փոփոխելու ուղղությամբ․ դրանք արտացոլում էին սեռական երկակի ստանդարտներ։ Ըստ այդ ստանդարտների, մարմնավաճառները հետազոտվում էին սեռական ճանապարհով փոխանցվող հիվանդությունների համար, և, եթե պարզվեր, որ նրանք իրենց հաճախորդներին փոխանցել են հիվանդություն, բանտարկվում էին։ Կանայք կարող էին ձերբակալվել մարմնավաճառ լինելու կասկածանքով և բանտարկվել այն բանի համար, որ նրանք հրաժարվել են ինվազիվ և ցավոտ քննություններից։ Կանանց վարակած տղամարդիկ ենթակա չէին պատասխանատվության, ինչը չեղյալ է հայտարարվել Ֆոսեթի ​​և այլոց քարոզչության միջոցով։ Նա հավատում էր, որ նման կրկնակի բարոյական չափանիշները հնարավոր չի լինի արմատախիլ անել այնքան ժամանակ, քանի դեռ կանայք ներկայացված չեն հանրային ոլորտում ։
Ֆոսեթը գրել է երեք գիրք, որոնցից մեկը համահեղինակել է ամուսնու՝ Հենրիի հետ, և բազմաթիվ հոդվածներ, որոնցից որոշները հետմահու են հրապարակվել ։ Ֆոսեթի Քաղաքական տնտեսագիտություն սկսնակների համար գիրքն ունեցել է տասը հրապարակումներ, հիմք է հանդիսացել է երկու վեպերի համար և հրապարակվել է բազմաթիվ լեզուներով։ Կանանց կրթության մասին նրա առաջին հոդվածներից մեկը հրապարակվել է Macmillan's Magazine ամսագրում, 1875 թվականին, երբ այդ խնդրի վերաբերյալ նրա հետաքրքրությունը հանգեցրել է Քեմբրիջում Կանանց համար Նյունհեմ քոլեջի ստեղծմանը։ Այնտեղ նա խորհրդի անդամ էր և աջակցել է այն ոչ միանշանակ առաջարկին, թե բոլոր կանայք Քեմբրիջի դիպլոմ պետք է ստանան ։ Միլիսենթը պարբերաբար ելույթ էր ունենում օրիորդաց դպրոցներում, կանանց քոլեջներում և չափահասների կրթական կենտրոններում։ 1904 թվականին նա հեռացել է արհմմիություններից ազատ առևտրի հարցի պատճառով, երբ Ջոզեֆ Չեմբեռլենն ստացել է սակագնային ռեֆորմների կատարումն իրականացնելու հսկողության իրավունքը ։
1914 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմի բռնկումից հետո WSPU-ն դադարեցրել է իր գործունեությունը և կենտրոնացել պատերազմական վիճակում գտնվող երկրին օգնություն ցուցաբերելու վրա։ Ֆոսեթի NUWSS-ն դադարեցրել է քաղաքական գործունեությունը և օժանդակել հիվանդանոցային ծառայություններին Շոտլանդիայի, Ռուսաստանի և Սերբիայի ուսումնամարզական ճամբարներում, հիմնականում` քանի որ կազմակերպությունը համեմատաբար ավելի քիչ արմատական էր, քան WSPU․ այն համեմատաբար ավելի շատ պացիֆիստներ ուներ և կազմակերպության ներսում պատերազմի աջակցությունն ավելի թույլ էր։ WSPU-ն ջինգոիստական (jingoism) է կոչվել այն բանի համար, որ նրա առաջնորդները խիստ կողմ էին պատերազմին։ Թեև Ֆոսեթը պացիֆիստ չէր, բայց հասկանում էր, որ կազմակերպությունը քայքայելու ռիսկ կա, եթե պահանջի դադարացնել պատերազմը, և NUWSS-ն հետևում է WSPU-ի օրինակին և միջոցներն ուղղում է կառավարություն։ Բայց միևնույն ժամանակ NUWSS-ն շարունակում էր քարոզել, որ քվեարկություն անցկացվի և ստեղծված իրավիճակն իր նպատակներին էր ծառայեցնում` մատնանշելով պատերազմի ընթացքում կանանց ջանքերը։ Նա իր պաշտոնում մնացել է մինչև 1919 թվականը, երբ կանայք արդեն մեկ տարի է, որ առաջին անգամ ձայնի իրավունք էին ստացել 1918 թվականի ժողովրդական ներկայացուցչության մասին օրենքով (Representation of the People Act 1918)։ Դրանից հետո նա թողել է ընտրական նախաձեռնությունը և իր ժամանակի մեծ մասը նվիրել գիրք գրելուն, այդ թվումէ Ժոզեֆին Բաթլերի կենսագրությունը ։
Հետագա տարիներ և հարգանքի տուրք
1919 թվականին Ֆոսեթին շնորհվել է Բիրմինգհեմի համալսարանի պատվավոր դոկտորի աստիճան ։ 1925 թվականի հունվարի 1-ի Ամանորյա Պատվո կոչումներում նա արժանացել է Բրիտանական կայսրության ամենամեծ պարգևին՝ Մեծ Խաչի տիկին շքանշանին (GBE) ։
Ժառանգություն
Միլիսենթ Ֆոսեթ հոլը կառուցվել է 1929 թվականին Վեսթմինսթերում՝ որպես կանանց բանավեճերի և քննարկումների վայր։ Ներկայումս պատկանում է Վեսթմինսթերյան հանրակրթական դպրոցին, սրահը դրամայի բաժնի համար ծառայում է որպես 150 տեղանոց թատրոն-ստուդիա։
Ֆոլկեթի համար Կապույտ հուշատախտակ է տեղադրվել 1954 թվականն Լոնդոնի շրջանային խորհրդի կողմից՝ Բլումսբերիում գտնվող 45 տարվա իր տանը՝ ի նշան այն բանի, որ այդ վայրը կապված է նրա հետ ։
Միլիսենթ Ֆոսեթի արխիվները պահվում են Լոնդոնի տնտեսագիտական դպրոցում գտնվող «Կանանց գրադարանում»։
2018 թվականի փետրվարին Ֆոսեթը հայտարարվել է BBC Radio 4 հարցման հաղթող՝ որպես անցած 100 տարվա ամենաազդեցիկ կին ։
Հուշարձանի բացում Խորհրդարանի հրապարակում (2018)
2018 թվականին՝ Ժողովրդի ներկայացուցչության մասին 1918 թվականի օրենքի ընդունումից 100 տարի անց, որի համար Ֆոսեթը հրաշալի քարոզարշավ էր իրականացրել և որը սահմանափակ արտոնություններ էր նախատեսում, նա դարձել է առաջին կինը, որի հիշատակը հավերժացվել է Խորհրդարանի հրապարակում՝ քանդակագործ Գիլիան Վերինգի (Gillian Wearing) քանդակով։ Այն Քարոլին Կրիադո Պերեսի գլխավորած արշավից հետո էր, որում հավաքվել էին ավելի քան 84,000 առցանց ստորագրություններ ։ Ֆոսեթի արձանի ձեռքի ցուցատակտակի վրա մեջբերված են նրա 1920 թվականին ասված խոսքերը, որոնք նա արտասանել էր Էպսոմ քաղաքի ձիարշավարանում տեղի ունեցած դերբիի ժամանակ մահացած Էմիլի Դևիսոնի մահվան կապակցությամբ․
Մեծ Բրիտանիայի նախկին վարչապետ Թերեզա Մեյը նշել է. «Ես այսօր այստեղ չէի կանգնի որպես Վարչապետ, ոչ մի կին պատգամավոր չէր ունենա իր տեղը Խորհրդարանում, մեզանից ոչ մեկը չէր ունենա այն իրավունքները, որոնք մենք հիմա վայելում ենք, եթե չլիներ մի իսկապես հիանալի կին՝ տիկին Միլիսենթ Գարեթ Ֆոսեթը» ։ Այն բացվել է 2018 թվականի ապրիլի 24-ին՝ Բրիտանիայի երկրորդ կին վարչապետ Թերեզա Մեյի կողմից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի սուֆրաժիստներ Կատեգորիա:Բրիտանացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Քեմբրիջի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Վիկտորյական դարաշրջանի անձինք Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կանանց իրավունքների իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Կանայք պատմության մեջ Կատեգորիա:Ֆեմինիզմը Միացյալ Թագավորությունում Կատեգորիա:Բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Բրիտանացի տնտեսագետներ
Դա Վինչիի ծածկագիրը (վեպ)
«Դա Վինչիի ծածկագիրը» (The Da Vinci Code), պաշտամունքային վեպ` գրված ամերիկացի գրող և լրագրող Դեն Բրաունի կողմից։ Գիրքը հրատարակվել է 2003 թվականի ապրիլին «Doubleday Group» հրատարակչությունում։ «Դա Վինչիի ծածկագիրը» դարձավ Բրաունի՝ 2000 թվականին լույս տեսած «Հրեշտակներ և դևեր» վեպի շարունակությունը։ Գիրքը դարձավ արագ և մեծ տպաքանակով վաճառվող գրականություն արտասահմանում։ Գիրքը թարգմանված է 44 լեզուներով և հրատարակված է ավելի քան 81 միլիոն տպաքանակով։ Վեպը գրված է ինտելեկտուալ դետեկտիվ ժանրով։ Այն կարողացավ արթնացնել մեծ հետաքրքրություն դեպի Սուրբ գավաթի լեգենդը և Մարիա Մադգաղենացու դերը քրիստոնեության մեջ ։
Սյուժե
Վեպում կան զուգահեռ սյուժեներ, որոնցում մասնակցում են տարբեր հերոսներ։ Գրքի վերջում բոլոր սյուժեները հավաքվում են միասին Ռոսլինի մատուռում և հանգուցալուծվում են։ Գրքի գաղտնիքը կայանում է Սուրբ Գավաթի գտնվելու տեղում։ Օպուս Դեյ կաթոլիկ կազմակերպությունը նույնպես մեծ դեր է խաղում սյուժեում։
Վայրեր
Ֆրանսիա Անգլիա
Շոտլանդիա
Քննադատություններ
Դ. Ի. Երմալովիչը կարծում է, որ «Բրաունի վեպը ինտելեկտուալ դետեկտիվ գլուխկոտրուկ է, որը համադրված է պատմա-կրոնական սիմվոլիկայի և իրերի վրա»։ Ռուսաստանում հայտնի ուղղափառ քարոզիչ Անդրեյ Կուրաևը նույնպես հանդես եկավ քննադատությամբ։ Նրա փաստերը և գնահատականը կողմից հավաքված են «Երևակայություննրը և ճշմարտությունը Դա Վինչիի ծածկագրի մասին» ։
Թղթե սիրավեպ
Թղթե սիրավեպ (Paperman), 2012 թվականի արտադրության սև-սպիտակ կարճամետրաժ անիմացիոն ֆիլմ՝ ստեղծված Walt Disney Animation Studios-ի և ռեժիսոր Ջոն Կարսի կողմից։ Արժանացել է Օսկարի «Լավագույն կարճամետրաժ անիմացիոն ֆիլմ» անվանակարգում։
Սյուժե
Քսաներորդ դարի կեսեր, Նյու Յորք։ Միայնակ երիտասարդը կանգնած է կայարանում և սպասում է իր գնացքին։ Հանկարծ, հայտնվում է մի աղջիկ։ Քամին տղայի ձեռքում գտնվող թղթերի միջից քշում տանում է մի թերթ, որը դիպչում է աղջկա երեսին՝ թողնելով շրթներկի հետք։
Թվում է, թե լավ իրավիճակ է ծանոթության համար, սակայն գնացքը ժամանում է, և աղջկանից միայն շրթներկի հետքն է մնում։ Ավելի ուշ, աշխատավայրում, տղան հարևան շինությունում նկատում է այդ նույն աղջկան և նրա ուշադրությունը գրավելու ապարդյուն փորձեր անում։ Սեղանին դրված բլանկներից պատրաստում է թղթե ինքնաթիռներ և նետում պատուհանից դուրս՝ հույս ունենալով, որ դրանք կհասնեն այն գրասենյակ, որտեղ նստած է աղջիկը, սակայն նյույորքյան երկնաքերերի միջև հեռավորությունը շատ մեծ է, և ոչ մի փորձ այդպես էլ ցանկալի արդյուքի չի բերում։
Ցավոք, տղան չի հասցնում տեսնել, թե որ ուղղությամբ է գնում աղջիկը։ Փոստարկղի վրա տեսնելով վերջին թղթով պատրաստած ինքնաթիռը՝ զայրացած ճմռթում է այն և նետում մի կողմ։ Քամու հոսանքն իր մեջ է առնում ինքնաթիռը և տանում այն անկյունը, որտեղ հավաքվել էին անհաջող փորձերից ընկած մյուս ինքնաթիռները։
Հանկարծ նորից քամու նոր ալիք է բարձրանում, և թվում է, թե ինքնաթիռները կենդանացել են։ Աղջկա շրթներկով ինքնաթիռը թռչում է դեպի աղջկա կողմը, մինչդեռ մյուսները կազմակերպված թռչում են դեպի տղան։ Գտնելով աղջկան ինքնաթիռը գրավում է նրա ուշադրությունը և տանում իր ետևից, իսկ մյուսները ստիպված են լինում տղային ուժով առաջ տանել։ Ի վերջո, աղջիկն ու տղան նստում են գնացք և գնում անհայտ ուղղությամբ։ Վերջին կայարանում ինքնաթիռները քարանում են և թույլատրում իրենց «հերոսներին» դուրս գալ գնացքից։ Տղան և աղջիկը կրկին հանդիպում են կայարանում։
Ստեղծում
Animation World Network-ին տված հարցազրույցում Ջոն Կարսն ասել է, որ մուլտֆիլմի գաղափարը իր մոտ ծնվել է 90-ական թվականներին, երբ անիմատոր էր աշխատում Blue Sky Студиос-ում ։ Միտքը ծնվել է Նյու Յորքի Կենտրոնական կայարանում, որտեղ Կարսը ոգեշնչված էր դիտարկումներով, թե ինչպես են մարդիկ պատահական ծանոթանում։
Արդյուքնում նա գրեց պատմություն մի երիտասարդի մասին, ով աշխատանքի գնալիս հանդիպում է մի աղջկա, սակայն, ըստ էության, սա մի պատմություն է այն մասին, թե ինչ պատահեց նրա հետ, երբ նա փորձում էր կրկին հանդիպել աղջկա հետ ։ Նկարագրելով «Թղթե սիրավեպը», որպես «հեքիաթ մեծ քաղաքում», Կարսը կարճամետրաժ մուլտֆիլմի գաղափարն առաջարկեց ստեղծագործական բաժնի ղեկավար ՝ Ջոն Լասստերին և Walt Disney Animation Studios-ին։ Սակայն ստուդիան մերժեց նախագիծը, քանի որ արդեն աշխատանքներ էին տարվում «Ռապունցել. Խճճված պատմություն» մուլտֆիլմի ստեղծման համար ։ Նախագիծը վերջնականապես հաստատվեց, երբ Դիսնեյին անհրաժեշտ էր լրացնել Ռապունցելի և Ռալֆ մուլտֆիլմերի միջև առաջացած ժամանակավոր դադարը ։
Կարսը զբաղվում էր մուլտֆիլմի պատկերների հաջորդականությամբ և էսքիզներով ։ Նրա խոսքերով աշխատանքը, իրոք, միասնական գործընթաց էր, որի ժամանակ առաջարկվեցին բազմաթիվ կրեատիվ մտքեր։ Գլխավոր հերոսի նախատիպը եղավ Ջորջ Բեյլին ՝ «Այդ հրաշալի կյանքը» ֆիլմից (1946 թ.)։ Կարսի նշում է, որ ինչպես Բեյլին, այնպես էլ Ջորջը ամբողջությամբ զգում են կյանքի անհանգստությունները ամենափոքրից մինչև ամենավսեմը։ Նա կենդանի մարդ է, ում մոտ պատահում են անհաջողություններ և ով ունի երազանքներ ։
Անիմացիա
Անիմատոր Գլեն Կինը շատ ժամանակ ծախսեց հերոսուհու՝ Մեգիի ստեղծման համար։ Կարսն ուզում էր, որ իր հերոսները միտումնավոր կերպով մի քիչ երկարավուն լինեն և համապատասխանեն մեկը մյուսին ։ Թղթե սիրավեպում օգտագործվում է հիբրիդային անիմացիան, որը այդպես է անվանվել «Մեանդրոմ» ստուդիայում (Meander) ։ Նկարագրելով անիմացիայի յուրահատուկ ոճը Կարսը ձևակերպում է հետևյալ կերպ. «Մենք միացրել ենք լավագույնը, ինչը կարող էինք արտահայտել 2D նկարի միջոցով և կայունություն և CG հարթություն ։ Մուլտֆիլմի ստեղծվել է «final line advection» եղանակով, որը դերասաններին և անիմատորներին մեծ հնարավորություն է տալիս և վերահսկողություն վերջնական արտադրանքի նկատմամբ, կարծես այդ ամենը արվում է մի բաժնում ։
Ռելիզ
Կարճամետրաժ անիմացիոն ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2012 թվականին Աննեսիում կայանալիք միջազգային անիմացիոն ֆիլմերի փառատոնին։ Թատերական ներկայացումը տեղի ունեցավ Ռալֆ մուլտֆիլմի պրեմիերայից առաջ 2012 թվականի նոյեմբերի 2-ին։ 2012 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Walt Disney Records-ը ներկայացրեց Քրիստոֆեր Բեկի սաունդթրեքը։ 2013 թվականի հունվարի 13-ին մուլտֆիլմը տեղադրվեց YouTube-ում ։
Քննադատություն
Կինոքննադատ Ջեֆ Շեննոն մուլտֆիլմը սկզբից մինչև վերջ համարում է փայլուն, գրում է, որ այս կարճամետրաժը մեկ անգամ ևս ապացուցեց, որ ավանդական 2D անիմացիան ոչնչով չի զիջում համակարգչային 3D-ին ։ Լեոնարդ Մալտինը անվանեց ֆիլմը «հետաքրքիր և օրիգինալ սիրո պատմություն, նշելով, որ այն ինքնին կատարելություն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2012 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Walt Disney ստուդիայի կարճամետրաժ մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Համակարգչային անիմացիոն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1940-ականներին
Սեսիլիա Ահերն
Սեսիլիա Ահերն (Cecelia Ahern, Cecelia Ní hEachthairn; ), իռլանդացի գրող, սիրային վեպերի հեղինակ, պրոդյուսեր։ Նրա հայրը եղել է Իռլանդիայի նախկին վարչապետ Բերտի Ահերնը։ Ողջ մանկությունը անց է կացրել Դուբլինի մերձակա շրջաններից մեկում գտնվող փոքրիկ ձկնորսական գյուղում։ Ունի քույր, ով ամուսնացած է Westlife խմբի երգիչներից մեկի հետ։ Նրանք ունեն երկվորյակներ։
Սեսիլիա Ահերնը ամուսնացած է դերասան Դեյվիդ Քեոգանի հետ։ Նրանք ամուսնացել են 2010 թվականի հունիսի 9-ին։ Ունեն մեկ դուստր՝ Ռոբին, ով ծնվել է 2009 թվականի դեկտեմբերին։ Սեսիլիայի երկրորդ երեխան՝ որդին Սոնին ծնվել է 2012 թվականի հուլիսի 23-ին։
Մինչև գրող դառնալը, Սեսիլիան ավարտել է Դուբլինի Գրիֆֆիթ քոլեջի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետը։ 21 տարեկանում գրել է իր առաջին՝ «P.S. I Love You» սիրային վեպը։ Գիրքն ամենաշատ վաճառվող գրքերի ցանկում է եղել ԱՄՆ-ում, Մեծ Բրիտանիայում, Իռլանդիայում և Գերմանիայում՝ մնալով շուրջ 52 շաբաթ։ 2004 թվականի դեկտեմբերին նրա երկրորդ գիրքը՝ «Որտեղ ավարտվում են ծիածանները» վեպը, մեծ հաջողությունների է հասել Իռլանդիայում և Միացյալ Թագավորությունում՝ բեսթսելերների առաջին հորիզոնականում մնալով 12 շաբաթ։ Նրա երրորդ՝ «Եթե դու կարող ես տեսնել ինձ հիմա» գիրքը, հրապարակվել է 2005 թվականի նոյեմբերին և դարձել միջազգային բեսթսելլեր ։
2006 թվականին լույս է տեսել նրա չորրորդ «Սրանից լավ տեղ չկա» վեպը, որը Իռլանդիայում և Մեծ Բրիտանիայում դարձել է ամենաշատ վաճառված գիրքը։ Սեսիլիան արդեն իսկ ստացել է գրական բազմաթիվ մրցանակներ։ Դրանց թվում են «Լավագույն դեբյուտանտ» (the British Book Awards, 2004/2005)՝ «P.S. I Love You»-ի համար, «Իռլանդական գրական մրցանակ» (Irish Post Award, 2005): 2005 թվականին ստացել է նաև «Corine Award»է՝ «Որտեղ ավարտվում են ծիածանները» գրքի համար։
Սեսիլիան տարեկան գրում է 1-2 վեպ. որոնք անմիջապես դառնում են բեսթսելլեր։ Ահերնի բոլոր ստեղծագործությունների էկրանավորման բոլոր իրավունքները արդեն իսկ գնված են։
2006 թվականին նա ներառվել է IMPAC մրցանակի հավակնորդների ցանկում, իսկ 2007 թվականին ստացել է «Fun Fearless Fiction Award» մրցանակ՝ «Եթե դու կարող ես տեսնել ինձ հիմա» գրքի համար։ Մրցանակը տալիս է «Cosmopolitan» ամսագիրը։
Սկզբնական շրջանում Սեսիլիայի ստեղծագործությունները հրատարակում էր ամերիկյան «Harper Collins Publishers» հրատարակչությունը։ Ներկայումս նրա վեպերը հրատարակվում են աշխարհի 40 երկրներում՝ տարբեր հրատարակչությունների կողմից։
Սեսիլիան հանդիսանում է նաև «Samantha Who?» հեռուստաշոուի ստեղծողներից և պրոդյուսերներից մեկը։ Նա նաև գրում է պատմվածքներ, որոնց ամբողջ հասույթը ուղղվում է բարեգործությանը։
Զորկինո (այլ կիրառումներ)
Զորկինո, կարող է վերաբերել՝
Զուբարի (այլ կիրառումներ)
Զուբարի, կարող է վերաբերել՝
Զույգաղբյուր (այլ կիրառումներ)
Զույգաղբյուր, կարող է վերաբերել՝
Իմրե Կերտես
Իմրե Կերտես (Kertész Imre, ), հրեական ծագմամբ հունգարացի գրող։ 2002 թվականի Գրականության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր։ 1944-1945 թվականներին եղել է Աուշվիցի և Բուխենվալդի համակենտրոնացման ճամբարների դատապարտյալ։ Այս տարիների կենսափորձն էլ հետագայում նյութ է դարձել նրա ստեղծագործությունների համար։
Կենսագրություն
Իմրե Կերտեսը ծնվել է 1929 թվականի նոյեմբերի 9 - ին Բուդապեշտում՝ աղքատ հրեական ընտանիքում։ 1944 թվականին 15 տարեկան հասակում նա ձերբակալվում է և ուղարկվում նախ Աուշվիցի, ապա Բուխենվալդի համակենտրոնացման ճամբար։ Համակենտրոնացման ճամբարից ազատվելուց հետո՝ Կերտեսը վերադառնում է Հունգարիա և ընդունվում աշխատանքի «Világosság» թերթի խմբագրությունում, սակայն կոմունիստների իշխանության գալուց հետո հեռացվում է աշխատանքից։ Այնուհետև Կերտեսն աշխատանքի է անցնում Բուդապեշտի գործարաններից մեկում, ինչպես նաև ավել գումար վաստակելու համար զբաղվում է թարգմանություններով։ Մինչ 1980 - ականների ավարտը Կերտեսը հայտնի չէր, սակայն կոմունիստական վարչակարգի անկումից հետո նա սկսում է զբաղվել ակտիվ գրական ստեղծագործական կյանքով։ Այժմ բնակվում է Բեռլինում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Լեզվի և պոեզիայի գերմանական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Հունգարացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հրեա նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Հունգարացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Հունգարացի լրագրողներ
Զուռնա (այլ կիրառումներ)
Զուռնա, կարող է վերաբերել՝
Հիդրոգեներատոր
Հիդրոգեներատոր (հիդրո... և գեներատոր), հիդրավլիկական տուրբինով պտտման մեջ դրվող սինխրոն գեներատոր։ Կախված պտտման առանցքի դիրքից լինում է ուղղաձիգ և հորիզոնական։ Կրասնոյարսկի Հիդրոէլեկտրակայանում տեղադրված հիդրո գեներատոր (508 Մվտ) ըստ պտտման հաճախականության՝ դանդաղընթաց (մինչև 100 պտ/ր) և արագընթաց (100 պտ/ր-ից ավելի)։ Հիդրոգեներատորիի հզորությունը մի քանի տասնյակից մինչև մի քանի հարյուր Մվտ է (Բրատսկի Հիդրոէլեկտրակայանում տեղադրված են 225 Մվտ, Կրասնոյարսկի Հիդրոէլեկտրակայանում՝ 508 Մվտ հզորության հիդրոգեներատոր)։ Սևանի ջրաէլեկտրակայան
Կատեգորիա:Հիդրոգեներատոր
Զվարե (այլ կիրառումներ)
Զվարե, կարող է վերաբերել՝
Զվարթ (այլ կիրառումներ)
Զվարթ, կարող է վերաբերել՝
Գրաբարում զվարթ բառը նշանակել է հրեշտակ։
Բոլշայա (գետ, թափվում է Խաղաղ օվկիանոս)
Բոլշայա (Большая), գետ Ռուսաստանի Կամչատկա թերակղզիում։ Գետի երկարությունը 24 կմ է։ Հոսում է Ելիզովսկի շրջանում և Կամչատսկի երկրամասում ։ Թափվում է Խաղաղ օվկիանոս։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Զվեզդա (այլ կիրառումներ)
Զվեզդա, կարող է վերաբերել՝
Զվերևո (այլ կիրառումներ)
Զվերևո, կարող է վերաբերել՝
Զրույց (այլ կիրառումներ)
Զրույց, կարող է վերաբերել՝
Լեոնարդ Բլումֆիլդ
Լեոնարդ Բլումֆիլդ (Leonard Bloomfield, ), ամերիկացի լեզվաբան, Չիկագոյի համալսարանի պրոֆեսոր, ռոմանագերմանական լեզվաբանության մասնագետ, նկարագրական (դեսկրիպտիվ) լեզվաբանության հիմնադիրներից մեկը, ամերիկյան լեզվաբանական ընկերության նախագահ (1935-ից)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի լեզվաբաններ‎ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լայպցիգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Չիկագոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Գյոթինգենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հնդեվրոպագետներ Կատեգորիա:Ստրուկտուրալիստներ
Գովերնադոր Լոմանտու Ժունիոր
Գովերնադոր Լոմանտու Ժունիոր (Governador Lomanto Júnior), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում։ Մտնում է Իլեուս Իտաբունա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 7144 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 120,570 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 59,3 մարդ/կմ²։ Քաղաքի տոնը նշվում է ապրիլի 17-ին։
Աշխարհագրություն
Կլիման տարածքում արևադարձային է։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Ցիբլայի շրջան
Ցիբլայի շրջան (Ciblas novads), վարչատարածքային միավոր Լատվիայի արևելքում, գտնվում է պատմական Լատգալիայի մարզում։ Շրջանը բաղկացած է հինգ մասերից և Բլոնտի գյուղից։
Տարածաշրջանը կազմավորվել է 2009 թվականի հուլիսի 1-ին Լատվիայի Լուդզենի շրջանի վարչական բարեփոխումների ավարտից հետո։
Իոսիֆ Շպինել
Իոսիֆ Շպինել (Ио́сиф Аро́нович Шпине́ль, ), ռուս և ուկրաինացի նկարիչ և կինոյի բեմադրող նկարիչ, մանկավաժ, պրոֆեսոր։ ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ, Ստալինյան երկրորդ աստիճանի մրցանակի դափնեկիր։
Ցիբլայի շրջան
Բնակչություն
2015 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով բնակչությունը կազմել է 2,707 մարդ, իսկ 2010 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով՝ 3,329 մարդ, на 1 января 2010 года — 3329 человек ։ Տարածքի մակերեսը կազմում է 509,4 կմ² ։
Ազգային կազմ
Բնակչության ազգային կազմը 2010 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով՝
Իոսիֆ Շպինել
Կենսագրություն
Շպինելի ստեղծագործությանը բնորոշ է ձգտումը դեպի մոնումենտալ կերպարներ։ Նրա դեկորները արտահայտիչ են և լակոնիկ։ Նկարիչը ձգտում է գործողությունների միջավայրի ընդհանրացման և էմոցիոնալ արտահատչականության։
Ցիբլայի շրջան
Ազգային կազմ
Լատվիայում 2011 թվականին բնակչությունը տեղաբաշխվել է հետևյալ կերպ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի շրջաններ Կատեգորիա:Լատվիայի բնակչություն Կատեգորիա:Լատվիայի բնակավայրեր
Իոսիֆ Շպինել
Կենսագրություն
Ի. Շպինելը մահացել է 1980 թվականին հուլիսի երկուսին, Մոսկվայում։ Նրա կյանքի և ստեղծագործության մասին պատմող «Իոսիֆ Շպինել. նկարչի ճանապարհը» գիրքը, որը գրվել է Թամարա Տարասովա Կրասինայի կողմից, լույս է տեսել Մոսկվայում, 1979 թվականին։
Շպինելը դաստիարակել է աշակերտների մի ամբողջ խումբ, որոնցից առավել հայտնի է Լ. Շենգելիան։
Ընտրված Ֆիլմագրություն
1928` Գիշերային կառապանը 1929` Զինանոց 1930` Հինգ հարսնացու 1932` Իվան 1934` Թմբլիկը 1934` Պետերբուրգյան գիշեր 1936` Փարիզի լուսաբացներ 1937` Գավրոշը 1938` Ալեքսանդր Նևսկի 1938` Օպպենյեմների ընտանիքը 1941` Առաջին տպագրիչ Իվան Ֆյոդորովը 1942` Մաշենկան 1945 / 1946` Իվան Ահեղ 1948` Պատմություն իրական մարդու մասին 1950` Դատապարտվածների պայմանավորվածությունը 1951` Մեծ համերգ 1953` Ալբանիայի մեծ մարտիկ Սկանդերբեգը 1955` Ճանապարհ 1957` Քույրեր 1958` 18 թվական 1959` Մռայլ առավոտ, Պոետի ճակատագիրը 1961` Խելագարների դատ 1965` Մեկ տարին` կյանքի պես
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ
Vampire Weekend
Vampire Weekend, ամերիկյան ռոք խումբ Նյու Յորքից, հիմնադրված 2006 թվականին։ Խմբի կազմում են գլխավոր վոկալիստ և կիթառահար Էզրա Քենիգը, թմբկահար Քրիս Թոմփսոնը և բաս կիթառահար Քրիս Բայոն։
Մոսսովետի անվան թատրոն
Մոսսովետի անվան պետական ակադեմիական թատրոն (Государственный академический театр имени Моссовета), դրամատիկական թատրոն Մոսկվա քաղաքում, որն արժանացել է Լենինի շքանշանի և Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի։ 1923 թվականին թատրոնը հիմնադրել է գրող և ռեժիսոր Սերգեյ Պրոկոֆևը որպես Մոսկվայի պրոֆեսիոնալ միությունների նահանգային խորհրդի բանվորական թատրոն։ Իր ներկայիս անվանումը թատրոնն ստացել է 1938 թվականին ։
Թատրոնի կայացում
1923 թվականին Մոսկվայի պրոլետարիատի նախաձեռնությամբ կազմակերպվել է Մոսկվայի պրոֆեսիոնալ միությունների նահանգային խորհրդի (ՄՊՄՆԽ)՝ աշխարհում առաջին բանվորական թատրոնը։ Շարժական անսամբլը (թատրոնը չի ունեցել սեփական շենք) ղեկավարել է ռեժիսոր Սերգեյ Պրոկոֆևը։ Թատերախմբում ընդգրկված է եղել ինը մարդ, իսկ խաղացանկը կազմված է եղել աշխատանքային ակումբների համար նախատեսված երկու ներկայացումներից՝ «Փարիզ» (Սերգեյ Պրոկոֆև) և «Սավվա» (Լեոնիդ Անդրեև)։ «Սավվա» բեմադրությունը ներկայացվել է Միությունների տան Սյունազարդ դահլիճում և արժանացել հանրության մեծ հետաքրքրությանը։ Քանի որ կոլեկտիվը պահել է Մոսկվայի պրոֆմիությունների մշակույթի բաժինը, Մոսկվայի պրոֆեսիոնալ միությունների նահանգային խորհրդի նախագահության 1923 թվականի մարտի 3-ի որոշմամբ թատերախումբն ստացել է պաշտոնական կարգավիճակ՝ Մոսկվայի պրոֆեսիոնալ միությունների նահանգային խորհրդի անվան թատրոն ։
1925 թվականին թատրոնի նոր ղեկավար է դարձել փորձառու թատերական գործիչ, դերասան և Կորշի թատրոնի նախկին ռեժիսոր Եվսեյ Լյուբիմով Լանսկոյը։ Սկզբում միացյալ թատերախումբը ցուցադրել է մեկօրյա ներկայացումներ՝ «Ստվարաթղթե հերսներ» (ռուս․՝ «Картонные герои»), «Մարմնավաճառուհի» (ռուս․՝ «Проститутка»), «Երեխաների գողը» (ռուս․՝ «Воровка детей»), սակայն աստիճանաբար թատրոնը հեռացել է նմանատիպ խաղացանկից։ Ոչ հարուստ բանվորական հանրության հետ կապ հաստատելու համար թատրոնը ստեղծագործական համագործակցություն է սկսել սկսնակ դրամատուրգներ Վլադիմիր Բիլլ-Բելոցերկովսկու, Ֆեոդոր Գլադկովի, Վլադիմիր Կիրշոնի, Ալեքսանդր Աֆինոգենովի, Նիկոլայ Պոգոդինի և այլոց հետ։ Նախկին նավաստի Վլադիմիր Բիլլ-Բելոցերկովսկին առաջարկել է հեղափոխության թեմային նվիրված «Փոթորիկ» պիեսը, որը բազմիցս մերժել էին ուրիշ թատրոններ, Մոսկվայի պրոֆեսիոնալ միությունների նահանգային խորհրդի անվան թատրոնի դերասանները նույնպես սկզբում դեմ են արտահայտվել, սակայն ռեժիսորը պնդել է պիեսի հիման վրա ներկայացում բեմադրելու որոշումը։ Հակառակ թատերախմբի կասկածներին՝ ներկայացումը մեծ հաջողություն է ունեցել և ժողովրդականություն բերել թատրոնին։
Թատերախմբի հաջորդ ներկայացումները եղել են Վլադիմիր Բիլլ-Բելոցերկովսկու «Փոթորիկ» պիեսի հիման վրա բեմադրված ներկայացումն այն մասին, թե ինչպես տեսնել հերոսականը առօրեականի մեջ, դրամատուրգ Վլադիմիր Կիրշոնի և Ա․ Ուսպենսկու պիեսի հիման վրա «Ժանգ» (ռուս․՝ «Ржавчина») ներկայացումը քաղաքացիական պատերազմի մասնակցի մասին, որն իր նախկին արժանիքների շնորհիվ մակաբույծի նման ապրել է նախքան հեղափոխությունը, ինչպես նաև բեմադրությունը Դմիտրի Ֆուրմանովի «Խռովություն» (ռուս․՝ «Мятеж») պիեսի հիման վրա, որը հեղինակի մահվան պատճառով մնացել էր անավարտ և այն ամբողջացրել են թատերախմբի մասնակիցները։ Թատրոնում բեմադրվել են ներկայացումներ արդիական հարցերի վերաբերյալ, օրինակ՝ «Даёшь уголь!» կարգախոսին ի պատասխան բեմադրվել է «Ընդերքի ձայնը» (ռուս․՝ «Голос недр») ներկայացումը, «Даёшь нефть!» կարգախոսին ի պատասխան՝ «Քամիների քաղաքը» («Город ветров») ներկայացումը և այլն։ «Չապաև» ֆիլմի նկարահանումից մի քանի տարի առաջ թատրոնում բեմադրվել է համանուն ներկայացումը։
Ճգնաժամ և Զավադսկու ղեկավարություն
1930 թվականին թատրոնն սկսել է կոչվել Մոսկվայի պրոֆեսիոնալ միությունների մարզային խորհրդի անվան թատրոն ։ Իր գոյության առաջին տասը տարիների ընթացքում այն եղել է պոլեմիկական, և այդպիսին են եղել նույնիսկ ներկայացումների վերնագրերը, օրինակ՝ «Լուսինն աջ կողմից» (ռուս․՝ «Луна с правой стороны») ներկայացմանն ի պատասխան թատրոնը հանրությանն է ներկայացրել «Լուսինը ձախից» (ռուս․՝ «Луна слева») բեմադրությունը, իսկ «Մառախուղ» (ռուս․՝ «Мгла») ներկայացմանն ի պատասխան՝ «Արևոտ կողմ» (ռուս․՝ «Солнечная сторона») ներկայացումը։ Ընդ որում, թատրոնը միանշանակ մոտեցում չի ունեցել խաղացանկի վերաբերյալ և աստիճանաբար կորցրել է իր ունեցած արդիականությունը, ներկայացումները դարձել են ոչ մշտական։ 1930-ական թվականների կեսերին թատրոնում դադարել են բեմադրել ներկայացումներ ժամանակակից թեմաներով, 1935 թվականից մինչև 1938 թվականը բեմադրվել է մեկ պիես՝ «Որդիներ» (ռուս․՝ «Сыновья»), որը չի դարձել նշանակալի երևույթ։ Թատրոնում սկսվել է ճգնաժամ։ Իրավիճակը փոխելու համար Եվսեյ Լյուբիմով Լանսկոյը հրավիրել է դերասանների նախկին ՄԳԱԹ 2-րդից։ Դրանից հետ բեմադրվել են Մաքսիմ Գորկու «Վասսա Ժելեզնովա» և Ալեքսանդր Աֆինոգենովի «Салют, Испания!» ստեղծագործությունները։
1938 թվականին թատրոնն ստացել է իր ներկայիս անվանումը ։ Մինչ 1940 թվականը հրավիրված դերասաններն ու ռեժիսորները տարբեր պատճառներով հեռացել են։ Ստեղծագործական ճգնաժամն ուժեղացել է, և Հեռավոր Արևելք կատարված շրջագայությունից հետո՝ 1940 թվականի ամռանը, Եվսեյ Լյուբիմով-Լանսկոյը որպես գլխավոր ռեժիսոր հրավիրել է Յուրի Զավադսկուն, որը եղել է Կոնստանտին Ստանիսլավսկու, Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի և Եվգենի Վախթանգովի աշակերտը, և որի հետ թատրոնը կապ էր ունեցել դեռ 1936 թվականին տեղի ունեցած շրջագայությունների ժամանակ։ Նոր ռեժիսորի առաջին ներկայացումը՝ «Трактирщица», դարձել է թատրոնի այցեքարտը։ Ներկայացումներում տարբեր դպրոցների վարպետների միավորման համար օգտագործվել է Ալեքսանդր Աֆինոգենովի «Մաշենկա» պիեսը։
Թատերախմբում Վասիլի Վանինին, Սերգեյ Գոձիին, Նինա Կնյագինինսկայային, Միխայիլ Ռոզեն-Սանինին, Նիկոլայ Տեմյակովին միացել են Յուրի Զավադսկու աշակերտները։ Այդ տարիներին ձևավորվել է թատրոնի փայլուն ստեղծագործական կոլեկտիվ, որտեղ խաղացել են Ֆաինա Ռանևսկայան, Վերա Մարեցկայան, Լյուբով Օռլովան, Նիկոլայ Մորդվինովը, Ռոստիսլավ Պլյատ, Լեոնիդ Մարկովը, Լյուդմիլա Շապոշնիկովան, Բորիս Իվանովը, Գեորգի Ժժենովը, Գենադի Բորտնիկովը, Ալեքսանդր Կոստոմոլոցկին, Մարգարիտա Տերեխովան և այլք։ Յուրի Զավադսկին պահպանել է թատրոնի՝ որպես ժամանակակից խորհրդային պիեսի լաբորատորիայի համբավը, սակայն էականորեն փոխել է գեղարվեստական արտահայտչականությունը։ Պայմանական ձևը, թատերականությունը համադրվել են բնավորությունների հոգեբանական մշակման հետ։ Յուրի Զավադսկին թատրոնը ղեկավարել է 37 տարի։ Նրա վերջին ներկայացումը եղել է «Պետերբուրգյան երազատեսությունները» (ռուս․՝ «Петербургские сновидения»)։ Յուրի Զավադսկին մահացել է 1977 թվականի ապրիլի 5-ին։ Նրա մահվանից հետո թատրոնը ժամանակավորապես ղեկավարել է Գեղխորհրդի նախագահությունը, իսկ հարցերը լուծվել են կոլեգիալ կերպով։
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ
1942 թվականին Եվսեյ Լյուբիմով-Լանսկոյը տեղափոխվել է Փոքր թատրոն, իսկ Մոսսովետի անվան թատրոնն սկսել է ղեկավարել Յուրի Զավադսկին։ Նույն թվականին նա ստացել է ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստի կոչում, իսկ դերասանուհի Վերա Մարեցկայան արժանացել է Ստալինյան մրցանակի Նադեժդա Դուրովայի դերը կատարելու համար։ 1943 թվականին թատրոնը վերադարձել է Մոսկվա և մինչև պատերազմի ավարտը ոչ միայն ներկայացումներ է անցկացրել, այլև համերգներ է տվել գործարաններում և հոսպիտալներում։ Նույն թվականին Վերա Մարեցկայան ստացել է ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստի կոչում, իսկ 1945 թվականին «Ներխուժում» (ռուս․՝ «Нашествие»), «Օթելլո» և «Հանդիպում մթության մեջ» (ռուս․՝ «Встреча в темноте») ներկայացումների համար Յուրի Զավադսկին պարգևատրվել է Ստալինյան մրցանակով։
Թատրոնի կոլեկտիվը հասցրեց տասն օրում լինել Լիինախամարիում, ուր Սևերմորսկի օդաչուները նրանց հասցրին ինքնաթիռով։ Այդ ժամանակ ներկայացումներից մեկը տեղի էր ունենում ռազմագերիների նախկին ճամբարում։ Դեռևս պահպանվում էր խիտ հաղորդալարով ցանկապատը «Բարաք № 2» գրությամբ։ Գերմանացիները եղել էին Լիինախամարիում, և այդ բարաքում զոհվել էին ֆաշիստական դահիճների ձեռքն ընկած խորհրդային մարդիկ։ Գերմանացիներին դուրս էին շպրտել, և այստեղ վերադարձել էր կյանքը։ Ներկայացման օրը բարաքը բառացիորեն լեփ-լեցուն էր խորհրդային մարտիկներով։ Նրանք դիտում էին ներկայացումը, որի համար երկու օր պատրաստվել էին․ մաքրվել էին, սափրվել, լողացել։ Դա իսկական տոն էր նրանց համար, ովքեր պաշտպանում են մշակույթը, քաղաքակրթությունը բարբարոսությունից ու ավերածություններից, ովքեր հաստատում են կյանք՝ ուրախալի ու երջանիկ։
Աշխատանքը պատերազմից հետո
1947 թվականի աշնանը որոշվել է թատրոնի շենքում կատարել վերանորոգման աշխատանքներ, բայց շենքն այնքան հին էր, որ սկսել է քանդվել։ Դրանից հետո թատրոնը տասներկու տարով տեղափոխվել է Ժուրավլյովի հրապարակում գտնվող Մշակույթի պալատի շենք՝ նախկին Վվեդենյան ժողովրդական տուն։ Սակայն նոր վայրի ընտրությունը եղել է անհաջող, այնտեղ հանդիսատեսը շատ քիչ է եղել։ Այդ պատճառով թատրոնը փոխել է խաղացանկը․ սկսել են բեմադրել ժամանակակից հեղինակների ստեղծագործություններ, իսկ հետագայում վերադարձել են «Փոթորիկ» ներկայացմանն ու Միխայիլ Լերմոնտովի «Դիմակահանդեսին»։ Հետապատերազմյան առաջին տասը տարիների ընթացքում թատերախումբը զգալիորեն մեծացել է․ նրան միացել են մեծ թվով երիտասարդ դերասաններ թատրոնին առընթեր ստուդիայից, իսկ ներկայացումներն սկսել են ցուցադրել երկու բեմերում՝ Ժուրավլյովի հրապարակի շենքի գլխավոր բեմում և մասնաճյուղի բեմում ։
1949 թվականին թատրոնն արժանացել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի։ 1952-1953 թվականներին թատրոնը եղել է առաջիններից մեկը Խորհրդային Միությունում, որ մեկնել է արտասահմանյան շրջագայությունների՝ Լեհաստան, Բուլղարիա և Ռումինիա։ Ներկայացումներն անցկացվել են ինչպես խոշոր (Վարշավա, Սոֆիա, Բուխարեստ, Պլովդիվ, Վառնա, Պլոեշտի), այնպես էլ ոչ մեծ քաղաքներում։ Թատրոնը մշտապես դիմել է արդի կյանքի սուր խնդիրներին, ինչպես նաև առաջիններից մեկն է մշակել արտադրական թեման, որի զարգացման գագաթնակետը եղել է 1970-ական թվականներին։
1954 թվականին ճարտարապետ Միխայիլ Ժիրովի նախագծով սկսվել է թատրոնի նոր շենքի կառուցումն «Ակվարիում» այգում։ Սկզբնական տարբերակում շենքը զարդարվել է ճարտարապետական տարբեր տարրերով, սակայն Իոսիֆ Ստալինի մահվանից հետո սկսվել է պայքար նման ավելորդությունների դեմ, և շենքը կառւցվել է պարզեցված պլանով։ Այնուամենայնիվ, շենքի ինտերիերները հիմնականում ավարտին են հասցվել նախնական պլանի համաձայն։ Նոր շենքը թատրոնին է հանձնվել 1959 թվականի նոյեմբերի սկզբին, և արդեն նոյեմբերի 5-ին թատերախումբը տվել է առաջին ներկայացումը հատուկ շինարարների համար։
1964 թվականին թատրոնն ստացել է ակադեմիականի կարգավիճակ, իսկ 1973 թվականին արժանացել է Լենինի շքանշանի։ 1960-ական թվականների կեսերին էքսպերիմենտալ բեմադրությունների և փոքր ներկայացումների ցուցադրման համար ստեղծվել է «Թատրոն նախասրահում» («Театр в фойе»), իսկ 1978 թվականին թատրոնում բացվել է «Փոքր բեմը» ։
Արգոս (քաղաք)
Արգոս (Άργος), քաղաք Հունաստանում, որը գտնվում է ծովի մակարդակից 42 մ բարձրության վրա, Պելոպոնես թերակղզու հյուսիսարևելյան մասում, Աթենքից 96 կմ հարավ-արևմուտք, Նաֆպլիոնից 10 կմ հյուսիս- արևմուտք և Տրիպոլիսից 34 կմ հյուսիս-արևելք։ Համայնքի (դիմա) վարչական կենտրոն Արգոս-Միկենին ծայրամասային միավոր է Արգոլիդում՝ Պելոպոննեսի ծայրամասում։ 2011 թվականի վիճակագրությամբ բնակչության թիվը հասնում է 22209-ի ։
Մոսսովետի անվան թատրոն
Ժամանակակից Ռուսաստանում
1993 թվականին թատրոնի 70-ամյակի առթիվ Մոսկվայի կառավարությունը հատկացրել է 25 մլն ռուբլի հիմնական բեմի հիմնովին վերանորոգման և կողաշենքի կառուցման աշխատանքներն ավարտելու համար, հատկացվել է 6,5 մլն թատրոնի արդիականացման համար, հատկացվել են բնակարաններ հրավիրված ստեղծագործական աշխատակիցների ժամանակավոր բնակության համար, միջոցներ ձայնագրման ստուդիայի սարքավորումներ գնելու համար, 20 տոննա թուղթ հոբելյանական ալբոմի թողարկման համար, ինչպես նաևմի քանի «ՎԱԶ» ավտոմեքենաներ թատրոնի տարեց աշխատողների համար ։
Արգոս (քաղաք)
Հնագույն մշտական բնակեցված քաղաք Եվրոպայում ։
Մոսսովետի անվան թատրոն
Ժամանակակից Ռուսաստանում
1973 թվականին թատրոնում սկսել է աշխատել բեմադրող ռեժիսոր Պավոլ Խոմսկին, որը 1985 թվականին դարձել է գլխավոր ռեժիսոր , իսկ 2000 թվականին՝ գեղարվեստական ղեկավար ։ Խոմսկին մահացել է 2016 թվականի սեպտեմբերի 6-ին ։ Հետագայում թատրոնի տնօրեն է դարձել Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի վաստակավոր գործիչ Վալենտինա Պանֆիլովան ։
Արգոս (քաղաք)
Աշխարհագրություն
Քաղաքը գտնվում է Հունաստանի ամենաչորային հովտում՝ Ասպիդ և Լարիսա բլուրների բարձունքին, որտեղ եղել են երկու միջնաբերդ։ Այն տեղակայված է եղել հնագույն Միկենի և Տիրինֆա քաղաքների մոտակայքում, որոնք Հոմերոսի պոեմից հայտնի են որպես Ագամեմնոնի թագավորություն, բայց պատմական ժամանակաշրջանում արդեն եղել են լքված և նրանց դերը որպես Արգոլիդի կենտրոնի անցել է Արգոսին։
Մոսսովետի անվան թատրոն
Հայտնի դերասաններ
Թատրոնում աշխատած հայտնի դերասաններից են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի դրամատիկական թատրոններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի դրամատիկական ակադեմիական թատրոններ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանով պարգևատրված կազմակերպություններ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով պարգևատրված կազմակերպություններ
Արգոս (քաղաք)
Կլիմա
Արգոսն ունի միջերկրածովյան կլիմա՝ շոգ ամառներով։ Ամռանը Հունաստանի ամենաշոգ վայրերից մեկն է։
Պատմություն
Արգոսի ծաղկման գլխավոր շրջաններն են համարվում ուշ միջին էլլադական, վաղ միկենյան, ինչպես նաև Հոմերոսյան շրջանը։
Քաղաքի դիցաբանական պատմությունը կապված է Ադրաստ թագավորի և նրա՝ Թեբեի դեմ կատարած արշավների հետ, որոնք հին հունական ողբերգակների սիրված թեմաներից մեկն է դարձել։ «Յոթը Թեբեի դեմ»՝ հերոսների տապալված արշավ, որում զոհվեցին բոլորը, բացի Ադրաստից։ Հոմերոսի Իլիականի գլխավոր հերոսներից մեկը Դիոմեդն է՝ Ադրաստի թոռը, Արգոսի արքան, որը կախված էր Միկենի արքայից՝ Ագամեմնոնից։
Պետք է հիշատակել նաև Ինահ արքայի դստերը՝ Իոյին, որին, ըստ մի վարկածի, առևանգվել է փյունիկցիներից, իսկ մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ պարզապես նրանց հետ է փախել։ Այդ պատմությունը նկարագրված է Հերոդոտոսի կողմից ։
Ինչպես ողջ Պելոպոննեսը, այնպես էլ Արգոսը նվաճվել է դորիացիների կողմից, դրանով հանդերձ, հավանաբար, այն եղել է դորիական իշխանության՝ Պելոպոննեսի վրա ամրապնդման առաջին կենտրոնը։ Արգոսի ղեկավարներից առանձնանում է Ֆիդիոնի կերպարը, որը հավանաբար իշխել է մ.թ.ա. 8-7-րդ դարերում։ Նա վարել է ակտիվ հարձակողական քաղաքականություն՝ իրեն ենթարկեցնելով Արգոլիդը, Էգինա կղզին։ Նրանից հետո հայտնի են բռնակալներ Պերիլլը և Արխինը։ Չնայած ընդհանուր դորիական ծագմանը, Արգոսը միշտ եղել է Սպարտայի ռազմական թշնամին։
Մ.թ.ա. 371 թվականին Լևկտրայի մարտերում սպարտացիների տարած պարտությունից հետո, Արգոսը դուրս է գալիս Պելոպոննեսյան միությունից և պայմանագիր է կնքում Աթենքի հետ, իսկ հաջորդ տարին քաղաքում տեղի է ունենում օլիգարխների ծեծկռտուքը, որը հայտնի է արգոսյան սկիտալիզմ անվամբ։
Մ.թ.ա. 3-րդ դարում հայտնի են բռնակալներ Արխինն ու Լաֆաեսը, ապա Արիստիպպ I-ը, նրա որդին՝ Արիստոմախ I-ը։ Արիստամախ I-ը զոհվել է մ.թ.ա. 241 թվականի դավադրության նախօրեին և նրա իշխանությունն անցել է որդիներին՝ սկզբում Արիստիպպ II-ին, ապա՝ Արիստոմախ II-ին։ Արիստիպպ II-ը զոհվել է մ.թ.ա. 235 թվականին Միկենի մոտ Արատ Սիկիոնսկիի հետ եղած մարտում։
Տրանսպորտ
Քաղաքի միջով է անցնում Կալամատա-Կոռինֆ ազգային 7 ճանապարհը։ Ազգային 70 ճանապարհը Արգոսը միացնում է Նաֆպլիոնի և Պալեա-Էպիդավրոսի հետ։ Արգոսի երկաթուղային կայանը բացվել է 1886 թվականին և փակվել՝ 2010 թվականին։
Արգոսի համայնքներ
Արգոսի համայնքային միության մեջ մտնում են չորս բնակավայր։ 2011 թվականի վիճակագրական տվյալներով բնակչության թիվը 22602 մարդ է ։ Մակերեսը 49,772 կիլոմետր քառակուսի է ։
Անհատականություններ
Մ.թ.ա. V-IV դարերում քաղաքը հայտնի էր Պոլիկլետի արհեստանոցով և նրա աշակերտներով։ Հենց այստեղ են դրվել հունական դասական արվեստի հիմքերը։ Պոլիկլետի արձանները՝ «Դորիֆորը» և «Դիադումենը» անվանվել են կանոններ՝ նմուշներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Տրոյական պատերազմ Կատեգորիա:Արգոլիդա
Միխայիլ Բաղդասարով
Միխայիլ Սերգեյի Բաղդասարով, խորհրդային և ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասան, ռեժիսոր։ ՌԴ վաստակավոր արտիստ։
Կենսագրություն
Միխայիլ Բաղդասարովը ծնվել է 1960 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Մոսկվա քաղաքում։ 1978 թվականին ընդունվել է Կրասնայա Պրեսնյա փողոցի վրա գտնվող թատրոն-ստուդիայի լրացուցիչ թատերախումբ։ Հաջորդ տարի հաջողությամբ ընդունվում է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարան՝ Լյուդմիլա Կասատկինայի և Սերգեյ Կոլոսովի դասարան։ 1983 թվականին համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատանքի է անցնում Ս․ Օբրազցովի անվան տիկնիկային թատրոն։ Ավելի ուշ կրկին աշխատանքի է անցել Կրասնայա Պրեսնյայի Թատրոն-ստուդիայում, իսկ մեկ տարի անց՝ «Սֆերա» թատրոն-ստուդիայում ։
Լորետո Կասկալես Մարտինես
Լորետո Կասկալես Մարտինես (Loreto Cascales Martínez, ), իսպանացի պետական և քաղաքական գործիչ, Իսպանիայի 11-րդ և 12-րդ գումարման պատգամավորական ժողովի անդամ։
Կենսագրություն
Լորետո Կասկալես Մարտինեսը ծնվել է 1977 թվականի հունվարի 22-ին Սանտա Պոլա քաղաքում։ Միջնակարգ կրթություն ստանալուց հետո սովորել է անգլիական բանասիրություն։ Համալսարանական կրթությունն ավարտելուց հետո դարձել է Իսպանիայի Ժողովրդական կուսակցության անդամ և վերջինիս կազմում 2003 թվականին առաջադրվել է, որպես Սանտա Պոլայի քաղաքապետի թեկնածու։
Ստանալով ձայների մեծամասնություն՝ նույն թվականին Լորետո Կասկալես Մարտինեսն ընտրվում է Սանտա Պոլայի քաղաքապետ։ Որպես քաղաքապետ պաշտոնավարել է մինչև 2015 թվականը։ 2007 թվականին դարձել է Ալիկանտեի մարզային խորհրդի անդամ։
Լորետո Կասկալես Մարտինեսը տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրություններին մասնակցել է նաև 2007 և 2011 թվականին ։ 2015 թվականին քաղաքապետի պաշտոնում վերընտրվելուց հետո հրաժարական է տվել և նախապատրաստվել 2015-2016 թվականների ընդհանուր ընտրություններին։ 2016 թվականի հուլիսի 12-ին դարձել է Իսպանիայի Թագավորության կորտեսի պատգամավոր ։
Հրանտ Ապրեսյան
Հրանտ Զաքարի Ապրեսյան, հայ խորհրդային փիլիսոփա, գեղագետ։ Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր (1965), պրոֆեսոր (1966), ՌՍՖՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1973)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1903 թվականին Ղազախում։ Ավարտել է Կալինինի մանկավարժական ինստիտուտը (էքստեռն, 1944)։ 1947 թվականից դասավանդել է Մոսկվայի տարբեր բուհերում։ Մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմի գործողություններին։ ԽՄԿԿ անդամ 1925 թվականից։
Աշխատություններ
Ապրեսյանի «Անդրկովկասյան ժողովուրդների գեղագիտական միտքը, մինչմարքսիստական շրջան» (1968, ռուսերեն) աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի ժողովուրդների V–XIX դարերի գեղարվեստական մշակույթի վերլուծությանը։ Հայտնի են նաև Ապրեսյանի «Սասունցի Դավիթ» էպոսի, Սայաթ-Նովայի, Պերճ Պռոշյանի, Րաֆֆու և սովետահայ գրողների ստեղծագործությունների մասին գրված աշխատությունները։