Գին
Փոփոխություններ դրամական աշխատավարձում
Դասական տեսությունը սովորաբար տնտեսական համակարգի ինքնակարգավորվող բնույթի մասին ենթադրությունները կապում էր դրամական աշխատավարձի շարժունակության հետ կամ էլ վատ ինքնակարգավորման մեղքը բարդում էր աշխատավարձի անճկունության վրա։ Սակայն Քեյնսը չէր կարող այս հարցը բազմակողմանիորեն պարզել, քանի որ դեռ չէր զարգացրել իր սեփական տեսությունը։ Դրամական աշխատավարձի փոփոխությունների հետևանքները չափազանց բարդ են։ Քեյնսն այստեղ ներկայացնում է իր մեթոդը, որի բացատրությունը բավականին պարզ է։ Այստեղ ենթադրվում է, որ դրամական աշխատավարձի կրճատումը այլ հավասար պայմաններում պատրաստի արտադրանքի գների նվազման հետևանքով կխթանի պահանջարկը, ուստի կտանի արտադրության և զբաղվածության աճին մինչ այն կետը, որտեղ դրամական աշխատավարձի նվազումը կչեզոքացվի աշխատանքի սահմանային արտադրողականության անկումով, որն անխուսափելի է տվյալ տեխնիկայով արտադրանքի թողարկման ավելացման դեպքում։ Այս ենթադրությունը հավասարազոր է նրան, որ դրամական աշխատավարձի նվազումը ոչ մի կերպ չի շոշափում պահանջարկը։ Ըստ Քեյնսի ավելի ընդունված է համաձայնել, որ դրամական աշխատավարձի նվազումը կարող է ամբողջական պահանջարկի վրա որոշ ազդեցություն ունենալ, քանի որ կրճատվում է աշխատողների մի մասի գնողունակ պահանջարկը, բայց այդ գործոնների կողմից իրական պահանջարկը կխթանվի գների անկումով, և վարձու աշխատողների ամբողջական պահանջարկը զբաղվածության աճող ծավալի դեպքում կաճի, եթե դրամական աշխատավարձի փոփոխության դեպքում աշխատանքի նկատմամաբ պահանջարկի էլաստիկությունը մեկից փոքր չլինի։ Հավասարակշռության նոր վիճակի դեպքում առկա զբաղվածությունն ավելի մեծ ծավալի կլինի, քան նախկին պայմանների դեպքում, միայն եթե ինչ-որ հատուկ սահմանային դեպքերի չհանդիպենք։ Քեյնսը համաձայն չէր նման վերլուծության հետ, քանի որ յուրաքանչյուր տվյալ ճյուղում ունենք արտադանքի նկատմամբ պահանջարկի գրաֆիկ, որը կապում է արտադրանքի հնարավոր վաճառվող քանակը պահանջվող գնի հետ։ Ունենք նաև այն գները բնութագրող առաջարկի գրաֆիկների մի շարք, որոնք կարող են ելքային ծախսերի պայմաններում պահանջվել արտադրանքի տարբեր ծավալների վաճառքի համար։ Իսկ այս գրաֆիկները միասին վերցված կարող ենք դուրս բերել մի գրաֆիկ ևս, որն իրենից ներկայացնում է տվյալ ճյուղում աշխատանքի նկատմամբ պահանջարկի գրաֆիկը, որը զբաղվածության ծավալը կապում է աշխատավարձի տարբեր մակարդակների հետ։ Ապա այս պատկերացումը տեղափոխվում է ամբողջ արդյունաբերության վրա և ենթադրվում է, որ պահանջարկի գրաֆիկը զբաղվածության ծավալը կապում է աշխատավարձի տարբեր մակարդակների հետ։ Եթե վերցնում ենք դրամական աշխատավարձը, ապա հաշվի ենք առնում, որ դրամի արժեքի փոփոխությունները չեն փոխվում դրամական աշխատավարձի փոփոխությունների ճիշտ համամասնորեն։ Այսպիսի փաստարկման ընդհանուր մոտեցումը սխալ է։ Փորձենք կիրառել քեյնսյան մեթոդը,այն բաժանելով 2 մասի։ մուտների որոշ իջեցումներով ուղեկցվող վճարվող աշխատավարձի գումարի կրճատումը կնվազեցնի ինչպես անձնական, այնպես էլ արտադրական նպատակների համար կանխիկ փողի պահանջարկը։ Սա լրիվ ցանկը չէ։ Սահմանափակվենք փակ համակարգով։ Կապիտալի սահմանային արդյունավետության բարձրացման համար նպաստավոր իրադրություն գոյություն ունի այն դեպքում, երբ դրամական աշխատավարձը արդեն հասել էիր անկման սահմանին և դրա դրա հեետագա փոփոխությունները կլինեն արդեն աճման ուղղությամբ։ Իսկ ամենաբարենպաստ իրադրությունը ստեղծվում է այն դեպքում, երբ դրամական աշխատանքը դանդաղ իջնում է ներքև և դրա յուրաքանչյուր կրճատում փոքրացնում է հավանականուրթյունը, որ այն ավելի չի իջնի։ Մյուս կողմից, եթե աշխատավարձը ֆիքսված լիներ և անհնար համարվեր դրա էական որևէ փոփոխություն, ապա դա ավելի լավ կլիներ։ Նման դատողությունները կիրառելի են բումի նկատմամբ։ Առավել նպատակահարմարել է վարել կոշտ դրամական աշխատավարձի քաղաքականություն։ Կարող ենք տոկոսի նրմայի վրա թողնել նույնպիսի ազդեցություն, կրճատելով աշխատավարձը և պահելով փողի քանակն անփոփոխ, մեծացնելով փողի քանակն աշխատավարձի ակարդակը անփոփոխ պահլով։ Աշխատավարի ճկուն քաղաքականությունը և ճկուն դրամական քաղաքականությունը հանգում են նույն արդյունքի։ Հիշեցնենք հետևյալ չորս կարևոր դատողությունները.