cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ՌՆԹ-պոլիմերազ
Տերմինացիա
ՌՆԹ-պոլիմերազն բավականին մեծ մոլեկուլ է։ Ֆերմենտի հիմնական մասը (core enzyme) կազմված է 5 ենթամիավորից (~400 կԴա)։
ԴՆԹ-ի պրոմոտորային հատվածի հետ կապվելու համար հիմնական ֆերմենտին պետք է ևս մեկ ենթամիավոր՝ սիգմա (σ)։ σ- ֆակտորը զգալիորեն իջեցնում է ԴՆԹ-ի ոչ յուրահատուկ հատվածների նկատմամբ ՌՆԹ-պոլիմերազի խնամակցությունը՝ միաժամանակ մեծացնելով նրա զգայունությունը որոշակի պրոմոտորների նկատմամբ (կախված իր կառուցվածքից)։ Շնորհիվ այս ենթամիավորի, տրանսկրիպցիան սկսվում է ԴՆԹ-ի ճիշտ հատվածից։
Այսպիսով, ամբողջական ֆերմենտը կազմված է 6 ենթամիավորից՝ α2ββ'σω (~480 կԴա)։ ՌՆԹ-պոլիմերազի կառուցվածքի մեջ կա 55 Å (5,5 նմ) երկարությամբ և 25 Å (2,5 նմ) լայնությամբ ակոս։ Հենց այդ ակոսի մեջ էլ տեղավորվում է ԴՆԹ-ի՝ 20 Å (2 նմ) լայնությամբ երկպարույրը։ Ակոսի երկարությամբ տեղավորվում է 16 նուկլեոտիդ։
Էուկարիոտ բջիջների ՌՆԹ-պոլիմերազ
Էուկարիոտ օրգանիզմների մոտ հայտնի է ՌՆԹ-պոլիմերազի մի քանի տիպեր՝ Էուկարիոտ բջիջների քլորոպլաստների և բակտերիաների ՌՆԹ-պոլիմերազները շատ նման են իրար։ Նրանք օգտագործում են σ-ֆակտորները, որոնք կոդավորվում են կորիզային գեներով ։
ՌՆԹ-պոլիմերազի ստացումը
ՌՆԹ-պոլիմերազը կարելի է անջատել հետևյալ մեթոդներով՝ Ինչպես նաև այս մեթոդների միացմամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գեների էքսպրեսիա Կատեգորիա:ՌՆԹ Կատեգորիա:Ֆերմենտներ
Էլիս Բակայ
Էլիս Բակայ (Elis Bakaj, ), ալբանացի ֆուտբոլիստ, «Շախտյոր» (Սոլիգորսկ) ակումբի և Ալբանիայի հավաքականի կիսապաշտպան։
Ակումբային
Էլիս Բակայն իր ակումբային կարիերան սկսել է «Կրիստալի» ակումբում, ապա խաղացել «Պարտիզանի» (Տիրանա) ակումբի կազմում։ Հանդես է եկել Տիրանայի «Պարտիզանի» և «Դինամո» ակումբներում։ 2011 թվականին տեղափոխվել է Բուխարեստի «Դինամո» ակումբ։ 2012 թվականի փետրվարի 27-ին վարձավճարով տեղափոխվել է Օդեսայի «Չեռնոմորեց» ։ 2012 թվականի մայիսի 25-ին եռամյա պայմանագիր է կնքել «Չեռնոմորեցի» հետ ։
2014 թվականի մարտի սկզբին Էլիս Բակայը հեռացել է «Չեռնոմորեցից» և պայմանագիր կքնել ալբանական «Կուկեսի» ակումբի հետ ։
Հավաքականում
Էլիս Բակայը եղել է Ալբանիայի երիտասարդական հավաքականի խաղացող, որի կազմում անցկացրել է 9 հանդիպում և խփել երկու գոլ։ Ալբանիայի ազգային հավաքականի կազմում սկսել է հանդես գալ 2008 թվականին։
Իբիասուսե
Իբիասուսե (Ibiassucê), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Բաիա նահանգի հարավկենտրոնական մարզում։ Մտնում է Գուանամբի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 13 506 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 382,472 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 35,3 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Պետրե Իբերիացի
Պետրե Իբերիացի (პეტრე იბერი, շուրջ 411—491), Մայումի եպիսկոպոս, Բեթղեհեմում վրացական առաջին վանքի հիմնադիրը։ Վրաց ուղղափառ եկեղեցու կողմից դասվել է սրբերի շարքում։
Պետրե Իբերիացին Վրաստանի Բոսմարիոս արքայի որդին է։ Կրել է Մուրվան (Մուրվանազ) անունը։ 423 թվականին որպես քաղաքական պատանդ ուղարկվել է Կոստանդնուպոլիս, որտեղ փիլիսոփայական, աստվածաբանական բժշկական կրթություն է ստացել Եվդոկիա թագուհու հովանավորությամբ։ Իր ուսուցիչ Միտրիդատի հետ ուխտագնացության է գնացել Երուսաղեմբ, որտեղ վանական է ձեռնադրվել և ստացել Պետրե անունը (իսկ Միտրիդատն ստացել է Յոհան անունը)։ Պաղեստինում նա զբաղվել է փիլիսոփայական-աստվածաբանական գործունեությամբ, ինչպես նաև զուգահեռ զբաղվել է նաև բժշկությամբ։ 430 թվականին Բեթղեհեմում հիմնադրել է վրացական վանք և կոչել «Վրացական վանք»։ 445 թվականին դարձել է քահանա, իսկ 452 թվականին մի քանի ամիս եղել է Մայումի եպիսկոպոս։ Հիմնադրել է եկեղեցի ու անձամբ ընդունել հիվանդներին մինչ այն ժամանակ, երբ քրիստոնյաներն այդտեղից վտարվում են տեղական կառավարության կողմից։ Պետրեն տեղափոխվում է Եգիպտոս, սակայն հետո վերադառնում է Մերձավոր Արևելք։
Միջնադարյան աղբյուրների համաձայն՝ Պետրեն գրել է մի շարք աստվածաբանական երկեր և ունեցել է բազմաթիվ աշակերտներ, սակայն նրա անունով աշխատություններ չեն պահպանվել։ Շալվա Նուցուբիձեի ու բելգիացի գիտնական Էռնեստ Հոնիգմանի առաջարկած վարկածի համաձայն՝ Պետրե Իբերիացին է Դիոնիսիսոս Արեոպագի անունով հայտնի հայտնի աշխատությունների հեղինակը ։
Երկար ժամանակ Պետրե Իբերիացին Քաղկեդոնի ժողովի հակռակորդների շարքում էր։ Մնում է վիճելի այն հարցը, թե արդյոք նա ընդունեց Քաղկեդոնի ժողովի դրույթները։ Համենայն դեպս, բավական բարձր է նրա հավանականությունը, որ նա, ինչպես կայսրուհի Եվդոկիան, հաշտվել է Քաղկեդոնի ժողովի դրույթների կողմնակիցների հետ ։
Պահպանվել են Պետրե Իբերիացու վարքի երկու տարբերակներ՝ սիրիական (նախապես գրվել է նրա աշակերտ Յոհան Ռուֆի կողմից հունարենով, թարգմանվել է VIII դարում) և վրացական, որ գրվել է Պետրո Իբերիացու ժամանակակից Միտիլենայի եպիսկոպոս Զախար Ճարտասանի կողմից և պահպանվել է XIII դարի ձեռագրերում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրաց ուղղափառ եկեղեցի Կատեգորիա:Վրացի եկեղեցական գործիչներ Կատեգորիա:Վրացի փիլիսոփաներ
Սերեբրյանկա (Վեդուգայի վտակ)
Սերեբրյանկա (Серебрянка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վեդուգա գետի ձախ ափին՝ 52 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 20 կմ է,ավազանի տարածքը 147 կմ2 է։ Սերեբրյանկաի ակունքը գտնվում է Գոլովիշի գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոլուչևկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոնի ավազանի վտակներից մինչև Խոպրա։ Ենթավազանը՝ Դոն։
Լորետ դե Մար
Լորետ դե Մար  (Lloret de Mar), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, մտնում է Ժիրանա նահանգի, ինչպես նաև Կատալոնյա ինքնավար մարզի մեջ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սելվա շրջանում։ Տարածքը՝ 47,87 կմ²։ Բնակաչությունը 39794 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում 75 կմ Բարսելոնաից հյուսիս Բարսելոնայում։ Հանդիսանում է ամենախոշոր և ամենահայտնի բոլոր իսպանական հանգստավայրերից մեկը և մեկը առավել հայտնի ծովափնյա շրջան։
Սերեբրյանկա (Վեդուգայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Լորետ դե Մար
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Սերեբրյանկա (Վեդուգայի վտակ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Մամուլ (հանդես)
«Մամուլ», հասարակական-քաղաքական հանդես։ Լույս է տեսել 1869-1882 թթ․-ին, Կ. Պոլսում։ Տնօրեն-խմբագիր՝ Գևորգ Այվազյան։
Ուշադրության կենտրոնում են եղել Արևմտյան Հայաստանի բնակչության ծանր վիճակը և հարըստահարությունները։
1878 թ․-ին հետևել է Բեռլինի կոնգրեսի աշխատանքին ու երգիծական բնույթի հրապարակումներում քննադատել մեծ տերությունների կեցվածքը հայերի կենսահարցերի հանդեպ։ Հիսաթափվելով համաժողովից՝ «Մամուլ»-ը քննադատել է դիվանագիտության միջոցով ինքնավարության հասնելու կոչեր անող հայ գործիչներին (Ներսես Վարժապետյան, Մինաս Չերազ և ուրիշներ) ։
Հանդես է եկել չափավոր պահանջների, խոհեմություն հանդես բերելու օգտին՝ օսմանյան կառավարությանը չգրգռելու համար։ 19-րդ դարի 70-ական թթ. վերջին Օսմանյան կայսրությունում և արևմտյան Հայաստանում հայերի վիճակի վատթարացումը և հայերի հալածանքի ուժեղացումը «Մամուլ» որոշակի չափով համարել է օսմանյան կառավարությանը հակադրվելու՝ ոչ հիմնավոր ազգային քաղաքականության հետևանք։ 1882 թ․-ի դեկտեմբերի 18-ին «Մամուլ»-ը տպագրել է Մ. Զգոնյանի «Ուղերձ» բանաստեղծությունը, որի մարտաշունչ-հայրենասիրական տողերը թուրքական իշխանությունները դիտել են իբրև ապստամբության կոչ և Կարինի «Պաշտպան հայրենյաց» կազմակերպության հետ «Մամուլ»-ի ունեցած կապի վկայություն։ Հանդեսը փակվել է, իսկ խմբագիրը աքսորվել (ազատվել է 1886 թ․-ին)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական հանդեսներ Կատեգորիա:Հայկական քաղաքական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական հասարակական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Վեռնյուս
Վեռնյուս (Vernusse), համայնք Ֆրանսիայում՝ Օվերն երկրամասի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Մոնմարո կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը Մոնլյուսոնն է։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 03308։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 161 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 105 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 70-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 35-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 66,7 %, 1999 թվականին եղել է՝ 57,9 %)։ 70 աշխատունակ բնակիչներից 63-ը աշխատում էին (35 տղամարդ և 28 կին), անաշխատանք էին 7-ը (5 տղամարդ և 2 կին)։ 35 անգործունակ մարդկանցից 10-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 10-ը թոշակառու, 15-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Վենիամին Բաբաջան
Վենիամին Բաբաջան (կեղծանուն Կլեմենտիոս Բուտկովսկի, ), ռուս պոետ, նկարիչ, արվեստաբան։
Կենսագրություն
Սերում է Օդեսայի կարաիմական ծագմամբ պատվավոր քաղաքացի Սիմա Բաբաջանի և ծնունդով Թեոդոսիայից Սուլթան Խորոզի ընտանիքում ։ Ավարտել է ավանդական գիմնազիան։ Սովորել է Նովոռոսիյսկի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետը։ 1914 թվականի ամառվանից մինչև 1918 թվականի գարուն ծառայել է որպես ենթասպա արևելյան ճակատում։ 1919 թվականի վերջին անցել է Ռուսաստանի հարավի զինված ուժերի կամավորական ջոկատի շարքերը։ Գլխավորել է Նովոռոսիյսկի մարզի 7-րդ առանձին հեռագրային վաշտը։
Թեոդոսիայի գրավումից հետո, Բաբաջանը մնացած սպիտակգվարդիական սպաների նման ձերբակալվել է։ 1920 թվականի նոյեմբերին գնդակահարվել է ։
Բաբաջանը բանաստեղծությունների երեք ժողովածուների և մի շարք հոդվածների հեղինակ է։ Սեզանի և Վրուբելի մասին աշխատությունների հեղինակ է։ Անդամակցել է «Օմֆալոս» հրատարակչության բանաստեղծների ակումբին։ Մեծ դերակատարություն է ունեցել Օդեսայի և Թեոդոսիայի մշակութային կյանքում։ Նամակագրական կապ է ունեցել Վալենտին Կատաևի, Յուրի Օլեշայի, Օսիպ Մանդելշտամի, Մաքսիմիլիան Վոլոշինի, Էդուարդ Բագրիցկիի և այլոց հետ։ Որպես նկարիչ անդամակցել է Օդեսայի ««Անկախ նկարիչների միությանը»։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս արվեստաբաններ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Արմեն Խանդիկյան
Արմեն Սամվելի Խանդիկյան, հայ բեմադրիչ, Հայաստանի ժողովրդական արտիստ (2005)։
Կենսագրություն
Արմեն Խանդիկյանը ծնվել է 1946 թվականին, Բեյրութում։ 1947 թվականին հայրենդարձել է։ 1965-1970 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի ռեժիսորական բաժնում։ 1968 թվականին ընդունվել է Երևանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոն` որպես դերասան։ 1972 թվականին բեմադրել է առաջին ներկայացումը` Ժ. Անույի «Ուղևորն առանց ծանրոցի»։ 1985 թվականին Մոսկվայի Մոսսովետի թատրոնում բեմադրել է Պուշկինի «Փոքրիկ ողբերգությունները» ներկայացումը։ 1986 թվականից Երևանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնի գլխավոր ռեժիսորն ու գեղարվեստական ղեկավարն է։ 1988 թվականին Մոսկվայում «Ավտոբուս» ներկայացման համար արժանացել է «Լավագույն ռեժիսուրա» մրցանակին։ 2002 թվականին բեմադրություններ է արել Մեծ Բրիտանիայի Բրիստոլ թատրոնում («Մոռանալ Հերոստրատին»)  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բեմադրիչներ Կատեգորիա:1946 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 18 ծնունդներ Կատեգորիա:ՀՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:ՀՀ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալակիրներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Լը Ռու (Արդեշի գավառ)
Լը Ռու (Le Roux), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 41 մարդ, բնակչության խտությունը` 2.50 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16.43 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 480 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 130 կմ հարավ-արևմուտք, Պրիվա քաղաքից` 36 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բրոսո
Բրոս (Brosso), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 475 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 43 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10080։ Հեռախոսային կոդ՝ 0125։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում Միքայել Հրեշտակապետը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բագրատ Բորյան
Բագրատ Հարությունի Բորյան, հայ պատմաբան։ Խորհրդային կուսակցական պետական գործիչ։ ՌՍԴբԿ անդամ 1903 թվականից։
1918 թվականից պատասխանատու աշխատանքներ է կատարել Մոսկվայում, եղել ԽՍՀՄ ԿԳԿ անդամ։ Անհիմն մեղադրանքով բռնադատվել է, հետմահու արդարացվել ։
Կենսագրություն
Բագրատ Բորյանը ծնվել է 1882 թվականի սեպտեմբերի 19-ին, Ներքին Ճամբարակ (ՀՀ Ճամբարակ քաղաքի տարածքում) գյուղում։ 1913 թվականին ավարտել է (էքստեռն) Թիֆլիսի առևտրական դասընթացները, 1914 թվականին՝ Երևանի սեմինարիան, 1922 թվականին՝ ՄՊՀ իրավունքի բաժինը։ 1917 թվականից՝ ՌՍԴԲ(բ)Կ Բաքվի կոմիտեի անդամ։ 1918 թվականի ապրիլին Ստեփան Շահումյանի հանձնարարությամբ մեկնել է Մոսկվա, բանակցել Վ. Ի. Լենինի հետ, օգնություն կազմակերպել Բաքվի կոմունային։ Եղել է ԽՍՀՄ ԿԳԿ անդամ։
Ստեղծագործություններ
Գրել է «Հայաստանը, միջազգային դիվանագիտությունը և ԽՍՀՄ-ը» (1928-1929, ռուսերեն) երկհատոր աշխատությունը, որը միջազգային հարաբերությունների ընդհանուր ֆոնի վրա հայ ժողովրդի պատմության, ազատազրական պայքարի և հայկական հարցի մարքսիստական գաղափարախոսության տեսանկյունից վերլուծության մի փորձ է։ Բացահայտել է եվրոպական դիվանագիտության վնասակար դերը, ինչպես նաև Ռուսաստանի գաղութատիրական շահախնդիր քաղաքականությունը Հայկական հարցում՝ Բեռլինի կոնգրեսից (1878) մինչև Լոզանի կոնֆերանս (1922-1923), որը կործանարար հետևանքներ է ունեցել հայերի և Հայաստանի համար։
Իր գրքում լայն տեղ է հատկացրել 1918 թվականից 1920-ական թվականների հայ-խորհրդային և թուրք-խորհրդային հարաբերություններին՝ 1921 թվականի Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերը բնութագրելով որպես «վատթարագույն» ու «ամենաանամոթ» հաշտությունը Հայաստանի համար, որը թելադրված էր Թուրքիան որպես Արևելքում իմպերիալիստական տերությունների դեմ «հեղափոխական գործոն» դիտելու Խորհրդային Ռուսաստանի սխալ քաղաքականությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային կուսակցական գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային պետական գործիչներ
Դանիիլ Մենդելևիչ
Դանիիլ Մենդելևիչ (Менделевич, Даниил Александрович, ), խորհրդային նկարիչ-մուլտիպլիկատոր։
Կենսագրություն
1947-1955 թվականներին սովորել է Գեղարվեստի ակադեմիային կից Մոսկվայի գեղարվեստական միջնակարգ դպրոցում։ 1963 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտը։ 1963-1966 թվականներին աշխատել է Կենտրոնական հեռուստատեսությունում որպես տնօրեն, իսկ 1966-1979 թվականներին աշխատել է որպես բեմադրող-նկարիչ Սոյուզմուլտֆիլմ կինոստուդիայում։ Զբաղվել է գրքերի գրաֆիկայով։ 1981 թվականից բնակվում է Իսրայելում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ
Սփյուռք (թերթ)
«Սփյուռք», գրական, գեղարվեստական, հասարակական պարբերաթերթ։
Հիմնադիր՝ Սիմոն Սիմոնյան, 1990 թ․-ից՝ Հայկական ժողովրդային շարժման հրատարակություն։ Լույս է տեսնում Բեյրութում՝ 1958-1975 թթ․, 1978, 1985-1986, 1988-ին և 1990-ից։ 1958-1978 թթ․-ին հրատարակվել է իբրև շաբաթաթերթ. 1985-1988 թթ․-ին՝ տարեկան ընդամենը մեկ համար, 1990 թ-ին՝ երկշաբաթաթերթ, ապա՝ ամսաթերթ։ Խմբագիրներ՝ Սիմոն Սիմոնյան (1958-1974), Գևորգ Աճեմյան (1975-1988) և Գևորգ Յազըչյան (1990-1994)։ Մինչև 1988 թվականը «Սփյուռքը» անկախ ուղղության թերթ էր։ Անդրադառնում է Հայաստանի և սփյուռքի հասարակական կյանքին, Հայ դատին, Ղարաբաղի և Նախիջևանի հարցերին, հայրենիք-սփյուոք հարաբերություններին, Անթիլիասի եկեղեցական տագնապին և մերձավորարլելյան ճգնաժամին։ Լուսաբանում է հայրենիքի և սփյուռքի գրականմշակութային կյանքը, հրատարակում գրական-գեղարվեստական ստեղծագործություններ։
Մինչև 1988 թվականը, չհարելով որևէ կուսակցության և կազմակերպության, հանդես է եկել հանուն սփյուռքի ազգային, եկեղեցական, մշակութային հաստատությունների համագործակցության։ Խորհրդային Հայաստանը համարել է համայն հայության հայրենիք։ Տպագրել է հոդվածներ Հայաստանի մոտիկ անցյալի և ազգային-ազատագրական շարժումների վերաբերյալ, վավերագրական դրվագներ Մեծ եղեռնից և հայերի ինքնապաշտպանական մարտերից։ Ներկայացրել է սփյուռքի հասարակական-եկեղեցական կյանքը, պատմել սփյուռք այցելող արվեստի և մշակույթի հայ խորհրդային գործիչների, մարզական խմբերի ելույթների մասին։ Գրական բաժնում տեղ են գտել հայ գրողների ստեղծագործություններ, նմուշներ համաշխարհային գրականթյունից։
Կատեգորիա:Լիբանանի հայկական շաբաթաթերթեր Կատեգորիա:Հայկական հասարակական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական քաղաքական պարբերականներ
Էվան Շփիգել
Էվան Թոմաս Շփիգել (Evan Thomas Spiegel, ), ամերիկացի գործարար, միլիարդատեր, «Snapchat» մեսենջերի և «Snap Inc.» ընկերության համահիմնադիր և գլխավոր գործադիր տնօրեն։ 2015 թվականին եղել է աշխարհի ամենաերիտասարդ միլիարդատերը ։ 2018 թվականին «Ֆորբս 400» ցանկում զբաղեցրել է 354-րդ հորիզոնականը՝ ունենալով 2,3 միլիարդ ունեցվածք   ։
Ընտանիք
Էվան Շփիգելը ծնվել է 1990 թվականի հունիսի 4-ին Լոս Անջելեսում՝ փաստաբաններ Ջոն և Մելիսա Շփիգելների ընտանիքում, որոնք ավարտել են համապատասխանաբար Եյլի և Հարվարդի համալսարանները։ Էվանն ընտանիքի ավագ երեխան է, ունի երկու քույր՝ Լորենը և Կառոլինան։ Ընտանիքը բնակվել է Լոս Անջելեսի հեղինակավոր Փասիֆիկ Փալիսեյդս թաղամասում ։ Ծնողների հետ զբաղվել է բարեգործությամբ՝ պարբերաբար օգնելով աղքատներին։ Ավարտել է Սանտա Մոնիկայի Քրոսրոդս ավագ դպրոցը։ 2007 թվականին՝ 20 տարի համատեղ ապրելուց հետո, ծնողներն ամուսնալուծվել են ։
Կենսագրություն
2008 թվականին ընդունվել է Սթենֆորդի համալսարանի արդյունաբերական դիզայնի ֆակուլտետ, որտեղ նրա հայրը մինչ Եյլի համալսարանն ուսումնասիրել է տնտեսագիտություն։ Երկրորդ կուրսում տեղափոխվել է հանրակացարան, որտեղ նրա հարևանը հաշվողական մաթեմատիկա ուսումնասիրող Բոբի Մերֆին էր։ Ուսման ժամանակ «Red Bull» ընկերությունում անցել է մարքեթինգի փորձառություն, աշխատել է որպես դրա՝ կենսաբժշկությամբ զբաղվող ինտերն, ապա որոշ ժամանակ անց ուղևորվել է Հարավաֆրիկյան Հանրապետություն՝ ուսանողներին դասավանդելու մենեջմենթ։ Ավելի ուշ հետաքրքրվել է համակարգչային տեխնոլոգիաներով։
Մերֆիի և Ռեջի Բրաունի հետ 2011 թվականին՝ Սթենֆորդում սովորելու ժամանակ, ստեղծել է «Snapchat» հավելվածը, որն ի սկզբանե կոչվում էր «Picaboo» :
2012 թվականին նա չի հանձնել մի քանի ամփոփիչ ստուգարքներ, ինչի պատճառով չի կարողացել ավարտել ուսումը։ Բայց համալսարանը նրան թույլատրել է մասնակցել դիպլոմների հանձնման արարողությանը՝ պայմանով, որ նա հետագայում քննություններ կհանձնի։ Շփիգելն իր խոստումը չի կատարել։
Կապա Սիգմայի ուսանողական եղբայրության անդամ է ։
Անձնական կյանք
2017 թվականի մայիսի 27-ից ամուսնացած է ավստրալիացի մոդել Միրանդա Քերի հետ, որի հետ ծանոթացել է 2014 թվականին՝ «Louis Vuitton»-ի ընթրիքի ժամանակ  ։ 2018 թվականի մայիսի 7-ին ծնվել է նրանց որդին՝ Հարթը, որին անվանակոչել են Էվանի պապի պատվին։ 2019 թվականի հոկտեմբերի 7-ին ծնվել է երկրորդ որդին՝ Մայլզը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի միլիարդատերեր Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:Սթենֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկյան տեխնոլոգիական ընկերության հիմնադիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ծրագրավորողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գիտնականներ
Էմիլ Զոլայի դիմանկարը
Էմիլ Զոլայի դիմանկարը (Portrait d'Émile Zola), ֆրանսիացի գեղանկարիչ Էդուարդ Մանեի կտավը՝ նկարված 1868 թվականին։ Գտնվում է Փարիզի Օրսե թանգարանում։ Կտավի չափերն են 146,5×114սմ ։
Պատմություն
Էմիլ Զոլան առաջին անգամ Մանեի նկարները տեսել է 1863 թվականին «մերժվածների սալոնում» և հենց այդ ժամանակից էլ դարձել է նկարչի արվեստի մոլի երկրպագուն։ Ի դեպ, Մանեի արվեստն այդ շրջանում շատ քննադատությունների էր արժանանում։ 1860-ական թվականներին Զոլան մի քանի հոդված է գրում Մանեի մասին, որոնցում պաշտպանում էր նրան հանիրավի քննադատությունից ։
Զոլան ու Մանեն ծանոթացել էին 1866 թվականի մայիսին։ Որոշ ժամանակ անց, ի նշան շնորհակալության, Մանեն առաջարկեց նկարել գրողի դիմանկարը։ Մանեն կտավը ստեղծել է 1868 թվականին Գիյո փողոցում գտնվող իր արվեստանոցում։ Կտավը հանրությանը ներկայացվել է 1868 փարիզյան նշանավոր սալոնում ։
Աշխատանքն ավարտելուց հետո Մանեն այն նվիրել է Էմիլ Զոլային։ Զոլայի մահից հետո՝ 1902 թվականին, կտավը մնում է նրա այրուն։ 1918 թվականին Զոլայի այրին պատվիրում է, որ իր մահից հետո կտավը նվիրվի Լուվրին։ Այդպիսով կտավը Լուվրում է հայտնվում 1925 թվականին։ 1986 թվականին այն Լուվրից տեղափոխվում է Օրսե թանգարան ։
Նկարագրություն
Էմիլ Զոլան պատկերված է նստած դիրքով, նկարին նայողից կիսաթեք։ Ձեռքին բացված գիրք է (ենթադրաբար՝ Շառլ Բլանի «Գեղարվեստի պատմություն» գիրքը )։ Զոլայի առաջ գրասեղան է՝ լցված գրքերով, ամսագրերով, գրողի ստեղծագործությանը կապված այլ իրերով։ Դրանց թվում է Զոլայի «Գեղարվեստի նոր ուղի։ Էդուարդ Մանե» գրքույկը։ Սեղանից վերև՝ պատի վրա, կարելի է նկատել Մանեի «Օլիմպիա» կտավի սև-սպիտակ տարբերակը, որը մասամբ փակում է Վելասկեսի «Հարբածները կամ Դիոնիսոսի հաղթանակը» կտավը և Ուտագավա Կունիակիի՝ ճապոնացի ըմբշամարտիկ պատկերող գունավոր փորագրությունը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էդուարդ Մանեի նկարներ Կատեգորիա:1868 նկարներ Կատեգորիա:Օրսե թանգարանի նկարներ
Հանցավորությունը Հունաստանում
Հանցավորության դեմ պայքարը Հունաստանում, ինչպես նաև դրա մակարդակի նվազմանն ուղղված գործողությունները (բացարձակ և հարաբերական), ինչպես Հունաստանում, այնպես էլ բազմաթիվ այլ երկրներում հանդիսանում է իրավապահ մարմինների (ոստիկանության և այլ գերատեսչությունների) գերակա խնդիրը։ 20-րդ դարում անցումային շրջանում գտնվող Հունաստանի ոստիկանությունը քննադատվում էր հանցավորության դեմ պայքարի փոխարեն քաղաքական հետապնդումներ իրականացնելու մեջ։ Այնուամենայնիվ, ինչպես այսօր, այնպես էլ պատմականորեն Հունաստանին բնորոշ է եղել հանցավորության ցածրագույն մակարդակներից մեկն ամբողջ Արևմտյան Եվրոպայում։
Հունաստանում հանցագործությունների մակարդակը պատմականորեն եղել է Արևմտյան Եվրոպայում ամենացածրերից և շարունակում է մնալ։ 1980-ական թվականներին Հունաստանի ոստիկանապես Նիկոն Արկուդեասը անցկացնում է կազմակերպված հանցավորության դեմ ինտենսիվ պայքար, որը նշանավորվում է էական հաջողություններով։ 1990-ական թվականներին և 2000-ականների սկզբերին Հունաստանում գրանցվում է հանցավորության ցուցանիշների կտրուկ աճ, որը պայմանավորված էր Աֆրիկայից, Մերձավոր Արևելքից և Արևելյան Եվրոպայից ներգաղթյալների լայն ներհոսքով։ Միևնույն ժամանակ, քննարկվող շրջանում Հունաստանի ոստիկանությանը հաջողվում է կազմալուծել մի շարք հանցավոր կազմակերպություններ, ձերբակալել նոյեմբերի 17-ի ահաբեկչությունն իրականացրած խմբավորման անդամներին, անվտանգ միջավայրում անցկացնել 2004 թվականի Օլիմպիական խաղերը, իսկ 2016 թվականին՝ բացահայտել երկրի պատմության մեջ գոյություն ունեցած ամենամեծ հանցավոր կազմակերպությունը (վերջիններս պատասխանատու էին Հունաստանում կազմակերպված ավելի քան 2 հազար կողոպուտի և այլ հանցավոր արարքների մեջ)։
Սպանություն
Ըստ 2011 թվականի տվյալների՝ սպանությունների մակարդակը 100 հազար բնակչի հաշվով կազմում էր 1,7 ։ Ընդհանուր հաշվով, 2011 թվականին Հունաստանում գրանցվել է 184 սպանության դեպք ։
Կազմակերպված հանցավորություն
Կազմակերպված հանցավորությունը Հունաստանում աճման միտում ունի ։ Հույն հասարակության մեջ իրենց դիրքավորումն ունեն ինչպես տեղական, այնպես էլ արտասահմանյան հանցավոր խմբավորումները։ Կազմակերպված հանցավորության մեջ ներգրավված անձինք Հունաստանում հայտնի են որպես «գիշերային տղամարդիկ» (հունարեն թարգմանությամբ՝ «της νύχτας»): Արտասահմանյան հանցավոր խմբավորումներից առավել ընդգրկում տարածում ունի ալբանական մաֆիան։ Ալբանական հանցավոր խմբավորումների գործունեությունը Հունաստանում ընդգրկում է թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառություն, մարդկանց թրաֆիքինգ, շորթում և կողոպուտ։ Ալբանացի հանցագործները հաճախակի շորթում են այլ ներգաղթյալների (հատկապես՝ Մերձավոր Արևելքից և Պակիստանից ժամանած) խանութները։ Ռուսական մաֆիայի ներկայացուցիչները քանակապես բավականին քիչ են, սակայն իրենցից ներկայացնում ենց էական վտանգավորություն (որպես կանոն զինված են)։ Նրանք ներգրավված են այնպիսի գործընթացների մեջ, ինչպիսիք են զենքերի ապօրինի վաճառքը, շորթումը և ծխախոտի մաքսանենգությունը։ Ռումինիայից և Մոլդովայից ժամանած ստորին մակարդակի հանցավոր խմբավորումները ներգրավված են գողության և մարդկանց թրաֆիքինգի մեջ ։
Տեղական հունական հանցավոր խմբավորումները ամենաազդեցիկն են մայրցամաքային Հունաստանում և լայնորեն համագործակցում են ալբանական խմբերի հետ՝ հաճախ վարձելով ալբանացիներին որպես իրենց հանցավոր հավակնությունների իրականացման գործիքներ։ Հունական հանցավոր կազմակերպությունները ներգրավված են մարդկանց թրաֆիքինգի, շորթման, թմրանյութերի ապօրինի շրջանառության, առևանգման և օրինական բիզնեսի ներթափանցման մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հանցավորությունը Հունաստանում
Դիմիտրի Բաքրաձե
Դիմիտրի Բաքրաձե (დიმიტრი ზაქარიას ძე ბაქრაძე, (7 նոյեմբերի), 1826, Խաշմի, Թելավի գավառ, Վրաստանի նահանգ, Ռուսական կայսրություն (այժմ՝ Սագարեջոյի շրջան, Կախեթի մարզ, Վրաստան) - 10 (22) փետրվարի, 1890, Թիֆլիս, Ռուսական կայսրություն), վրացի և ռուս պատմաբան, հնագետ, էթնոգրաֆ, Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ (1879 թվականից) ։
Կենսագրություն
1861 թվականից աշխատել է Ռուսական աշխարհագրական միության Կազանի բաժանմունքում։ Մասնակցել է Կովկասի՝ Ռուսական կայսրությանը միանալուն վերաբերող փաստաթղթերի հրապարակմանը (հրատարակությունն իրականացվել է Կովկասի հնագրագիտական հանձնաժողովի կողմից 1873-1875 թվականներին)։ 1874 թվականին առաջարկել է կազմակերպել Կովկասի հնագիտությամբ հետաքրքրվողների միություն ։
Դիմիտրի Բաքրաձեի աշխատությունների շարքում առանձնանում են վրացերեն հրատարակված «Վրաստանի պատմություն» (1889), «Վրաստանն ու վրացիները» (1854), ինչպես նաև ռուսերեն հրատարակված «Կովկասը քրիստոնեական հնագույն հուշարձաններում» (1875), «Հնագիտական ճանապարհորդություն Վրաստանում ու Աջարիայում» (1878), «Հոդվածներ Վրաստանի պատմության ու հնությունների մասին» (1887) ։
Դիմիտրի Բաքրաձեի նախաձեռնությամբ Թիֆլիսում՝ Սիոնի եկեղեցու հարևանությամբ, կազմակերպվել է «հնապահոց» (թանգարան) ։
Դիմիտրի Բաքրաձեն մահացել է 1890 թվականի փետրվարի 10-ին (22-ին) Թիֆլիսում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Վրացի հնագետներ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ
Խաչքար (Պավղոս և Քաղաք կազմողներ)
Պավղոս և Քաղաք կազմողներ
Պավղոս և Քաղաք վարպետները ապրել և կերտել են 13-րդ դարում։ Շատ քիչ տեղեկատվություն կա նրանց մասին։ Մեծ դեր են ունեցել Դեղձնուտի վանքի ձևավորման գործում։ Նրանք չեն սահմանափակվել խաչքար կերտելով, այլ նրանք ավելի ընդարձակ մասնակցություն են ունեցել վանքի կառուցման գործում։ Օրինակ՝ վանքի մուտքի և այլ մասերի զարդաքանդակների կերտման։ Ենթադրվում է որ հենց իրենք են եղել Դեղձնուտի վանքի կառուցող վարդպետ-ճարտարապետները, որը և նրանց իրավունք է տվել շինարարական միակ արձանագրության մեջ, վանքի հովանավորների և հիմնադրի անվան հետ հիշատակել իրենց անունները՝ խաչքար-հիշատակարանի տեսանելի հատվածում։
Արձանագրություն 1
ԷԻՆ ԱՅ. ԶԱԻՐՈՒԹԲ. ՅԱՇԽ[ԱՐՀԱԿԱԼՈՒԹԵ ՀՈՒԼԱՂՈՒ ՂԱՆԻՆ]/ ԵՒ ՅԻՇԽԱՆՈՒԹԵ ԱՄԻՐՍՊԱՍԱԼԱՐ ԱԹԱԲԱ[Կ ՍԱԴՈՒՆԻՆ ԵՍ Ա]ՌԱՔԵԱԼՍ, ՆՈՒՍԱՏ ՍՊԱՍԱԻՈՐ ԲԱՆԻՆ [ԱՅ ՅԵՐԿՐ]/ԷՆ ԿԻԼԻԿԻՔՙ Ի ԳԱՒԱՌ ԷՆ ՏԱՐՍՈՆԻ, ԿԱՄ[ԱԻՆ]/ .... ՊԱՐՈՆԻՆ/ ԵՒ ԶԱՒԱԿԱՑՆ Ն/ՈՐԱ ՈՐ ԵՂԵՒ Ձ/ԵՌՆՏՈՒ ԵՒ ՄԽԻԹ/ԱՐ ԿԵՆԱՑ ՄԵՐՈՑ/ՙ ԱՐՔԻՊԻՍԿՈՊՈ/ՍՈՒԹԵ ՀԱՂԲԱՏ/Ա ՏՐ. ՅՈՎԱՆԵՍ[Ի]/, ՈՐ Է ՀԵԶ ԵՒ ԶԳԱՒԻԹՍ, ԵՒ ԿԱՆ/ԳՆԵՑԱՔ ԶՍԲ. ՆՇ/ԱՆՍ ԱԾԸՆԿԱԼ Ի/ՆԵՂ ԺԱՄԱՆԱԿԻ, Ի ԴԱ/ՌՆ ԱՇԽԱՏՈՒԹԲ/ [ԲԱՐ Է]ԽԱՒՍ ՄԵԶ/ [ԵՒ] ԾՆՈՂԱՑ Մ[ԵՐՈՑ]/: ԲԱՐՁՈՂ Է ՅԻ ՔԱՒԻՉ ԱՄԻՆ ՄԵՂԱՒՈՐԻ ՄԵԶ ԲԱՐԷԽ[ԱԻՍ]:/ԱՒՐՀՆԵԱԼ Է ԱՄԵՆԱՍՈՒՐԲ ԵՒ ԱՄԵՆԱՒՐՀՆ/Ե(Ա)Լ ԽՈՐՀՈՒՐ[ԴՆ] ՓՐԿԱԳՈՐԾ/ ՉԱՐՉԱ/ՐԱՆԱՑ ԽԱՉԵԼՈՅՆ ՔԻ. ԱՅ. ՄԵՐՈ Ի ԾԱԳ[ՄԱՆԷ ՄԻ]ՆՉԵՒ Ի ԾԱԳՍ/ԱՇԽԱՐՀԻ ԾԱ/ԳԻՆ, ՈՐ ՈՉ ՀԱՏ ԵՒ ՈՉ ՎՃԱՐ......./ ՔՍ. ԱԾ./ [ՔՍ. ԱԾ.] ՈՂՈՐՄԻ ՊԱՒՂՈՍՈՅ:/ ՈՂՈՐՄԻ ՔԱՂԱՔԻՆ:/
Արձանագրություն 2
....ԲՆԱԿԻՉՔ [ՈՒԽ]ՏԻՍ ԿԱՏԱՐԵՆ ՄԵԶ: :Դ: ԱԻՐ ՊԱՏԱՐԱԳ ԶԱՄԷՆ ԷԿԵՂԵՑԻՔՍ. ԾՆԸՆԴԵ(Ա)Ն :Ը: [ԱԻՐՆ. ԿԱՏԱՐԻ]ՉՔՆ ԱԻՐՀՆԵՆ ՅԱՅ. ԹԷ ՈՔ ՅԷԿԵՂԷՑՒՅՍ ԻՐԱՑ ՊԱԿԱՍ ԷՑՆԷ՝ Ի ՄԵԾԱՑ Կ[ԱՄ Ի Փ]ՈՔՈՒՆՑՆ ՈՐՈՇԵԱԼ ԼԻՑԻ Ի ՏԷ. [ԹՎ] ՉԻԴ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տավուշի մարզի խաչքարեր Կատեգորիա:Տավուշի մարզի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Խաչքարերի վիմական արձանագրություններ
Զուրաբ Ավալիշվիլի
Զուրաբ Դավիդի Ավալիշվիլի (ზურაბ დავითის ძე ავალიშვილი, 1876, Թիֆլիս — 21 մայիսի, 1944, Շվարցենֆելդ, Գերմանիա), վրացի պատմաբան, դիվանագետ ու իրավաբան։ Աշխատել է Վրաստանի Դեմոկրատական Հանրապետությունում ։
Կենսագրություն
Զուրաբ Ավալիշվիլին ծնվել է 1876 թվականին Թիֆլիսում։ Սերում է Ավալիշվիլիների իշխանական տնից ։
Զուրաբ Ավալիշվիլին մասնակցել է Թիֆլիսի պետական համալսարանի հիմնադրմանը, որտեղ դասավանդել է 1918—1921 թվականներին ։
Ստացած լինելով իրավաբանական կրթություն՝ Զուրաբ Ավալիշվիլին մեծ ներդրում է ունեցել Վրաստանի Սահմանադրության ստեղծման գործում ։ Որպես Վրաստանի գլխավոր դիվանագետ՝ Ավալիշվիլին հասել է Գերմանիայի հետ Վրաստանի հարաբերությունների լավացմանը, ինչի շնորհիվ Գերմանիան ճանաչում է Վրաստանի Դեմոկրատական Հանրապետության ինքնիշխանությունը ։ Զուրաբ Ավալիշվիլին 1919 թվականին Վրաստանը ներկայացրել է Փարիզի խաղաղության վեհաժողովում, որտեղ պնդել է Արևմտյան Վրաստանի հողերի՝ Վրաստանի Դեմոկրատական Հանրապետությանը պատկանելու հարցը և դեմ է հանդես եկել Բաթումի մարզը երեք մասի բաժանելուն ու Բաթումը անկախ քաղաք հռչակելուն, ինչից կարող էին օգտվել Ազգերի լիգայի ենթակայության տակ գտնվող երկրները ։ Վրաստանի ու ԽՍՀՄ միջև տեղի ունեցած պատերազմից հետո Ավալիշվիլին մեկնել է Գերմանիա ։ Այստեղ նա դարձել է Գերմանիայում Վրացական միության հիմնադիրներից մեկը, աշխատել է «Գեորգիկա» և «Բիզանտիոն» ամսագրերի խմբագրություններում ։ Գրել է բազմաթիվ հոդվածներ Կովկասի, Վրաստանի պատմության ու գրականության, դիվանագիտության ու այլ հարցերի վերաբերյալ ։
Իշխան Զուրաբ Ավալիշվիլին մահացել է 1944 թվականին Գերմանիայի Շվարցենֆելդ քաղաքում ։ 1993 թվականի մայիսին նրա աճյունը տեղափոխվել է Վրաստան և թաղվել Թիֆլիսում՝ պետական ու հասարակական գործիչների Դիդուբեի պանթեոնում ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Վրացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Վրացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Վրացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Թիֆլիս քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Դիդուբեի պանթեոնում թաղվածներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից
Ալեքսանդր Ֆադեև (մարզիկ)
Ալեքսանդր Ֆադեև (Алекса́ндр Влади́мирович Фаде́ев, ), խորհրդային գեղասահորդ, հանդես է եկել մենասահքում։ 1985 թվականին`Աշխարհի չեմպիոն, Եվրոպայի քառակի չեմպիոն (1984, 1987, 1988, 1989), ԽՍՀՄ վեցակի չեմպիոն։ ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1985)։
Կարիերա
Ալեքսանդր Ֆադեևն առաջին քայլերը սառույցի վար կատարել է Կազանում` Մ. Գորկու անվան այգու բացօթյա սահադաշտում։ Հենց այստեղ էլ նրան նկատում է Կազանի գեղասահքի դպրոցի մարզիչ Գեննադի Սերգեևիչ Տարասովը, ում ղեկավարությամբ էլ սկսում է մարզվել փոքրիկ Սաշան։ Հենց այս մարզիչը, ով ինչ-ինչ պատճառներով մոռացության մատնվեց, գեղասահորդին հասցնում է առաջին մեծ հաջողությանը` հաղթանակ պատանիների Աշխարհի առաջնությունում, ինչից հետո Ալեքսանդրին հրավիրում են Մոսկվա, որտեղ էլ նա սկսում է մարզվել Ստանիսլավ Ժուկի ղեկավարությամբ։
16 տարեկանից մարզվել է Ստանիսլավ Ժուկի, այնուհետև` Սերգեյ Վոլկովի, 1987 թվականից` Ստանիսլավ Լեոնովիչի ղեկավարությամբ։ Ընդգրկված է եղել ԲԿՄԱ սպորտային ակումբում։
Առաջին խոշոր մրցույթը եղել է 1978 թվականին Սվերդլովսկում կայացած ԽՍՀՄ ժողովուրդների Ձմեռային սպարտակիադան, որտեղ Ալեքսանդրը պատանիների կարգում զբաղեցնում է 9-րդ հորիզոնականը ։ Աշխարհի չեմպիոն պատանիների կարգում (1980), նույն թվականին էլ նա առաջին անգամ հանդես է գալիս Աշխարհի առաջնությունում (14-րդ հորիզոնական)։
Եվրոպայի քառակի չեմպիոն (1984, 1987, 1988, 1989), Աշխարհի չեմպիոն (1985)։ Համեմատաբար անհաջող հանդես եկավ օլիմպիական խաղերում (լավագույն արդյունքը 1988 թվականին 4-րդ հորիզոնականն էր)։
1982/83 թվականների մրցաշրջանում Ժուկը Ֆադեևի համար կազմեց աննախադեպ բարդ ազատ ծրագիր («Ballad for Adeline» և «Xanadu» փոփ մեղեդիներով)` պատմության մեջ առաջին անգամ ներառելով քառակի թռիչք (տուլուպ), երեք ու կես պտույտ ակսելով կասկադ, բացի դրանից` եռակի տուլուպ տարբեր կողմերով կրկնակի ակսել կոմբինացիա, կրկնակի ակսել կասկադ-օյլեր-եռկի տուլուպ։ Ընդամենը՝ 8 եռակի ու մեկ քառակի թռիչք։ Չելյաբինսկում կայացած ԽՍՀՄ առաջնությունում Ալեքսանդրը հաղթեց բազմամարտի բոլոր երեք ձևերում և հաղթեց Իգոր Բոբրինին։ Եվրոպայի առաջնությունում պարտադիր ձևերում նա անհաջող հանդես եկավ (9-րդ հորիզոնական), բայց հետո կարճ ծրագրում 3-րդն էր (կատարեց եռակի լուց կասկադ), իսկ ազատ ծրագրում` 2-րդը (քառակի և ութ եռակի թռիչքների փորձերով) ։ Աշխարհի առաջնությունում վատ է կատարում պարտադիր երեք ֆիգուրներից մեկը` կրյուկը և զբաղեցնում է 6-րդ հորիզոնականը։ Կարճ և ազատ ծրագրերում չորրորդն էր։ Խորհրդային ​դատավոր Իրինա Աբսալյամովան ազատ ծրագրում նրան տվեց 2-րդ հորիզոնականը 5,9/5,8 գնահատականներով ։
Ալեքսանդրի համար լավագույնը 1984/85 մրցաշրջանն էր։ Տոկիոյում կայացած Աշխարհի առաջնությունում Ֆադեևը հաղթեց բազմամարտի բոլոր երեք ձևերը` ֆիգուրները, կարճ և ազատ ծրագրերը։ Դա տեղի է ունեցել գեղասահքի պատմության մեջ առաջին անգամ (մինչ այդ նման նվաճումը հաջողվել էր միայն մենասահորդներին, սակայն միայն 2 ձևում` առանց կարճ ծրագրի)։ Ազատ ծրագրում Ֆադեևն առաջին անգամ մաքուր կատարեց եռակի ակսել-կրկնակի տուլուպ, ինչպես նաև եռակի լուց-եռակի տուլուպ կասկադը` ընդհանուր առմամբ կատարելով 7 եռակի ցատկ։ Դատավորները տեխնիկայի համար գնահատեցին 6 հատ 5.9 միավոր։
1985/86 թվականների փոքր-ինչ անհաջող մրցաշրջանից հետո Ֆադեևը հաղթեց 1987 թվականի Եվրոպայի առաջնությունում` կրկին դառնալով լավագույնը բազմամարտի բոլոր երեք ձևերում։ Կարճ ծրագրում կատարեց եռակի ակսել-կրկնակի տուլուպ կասկադը, իսկ ռուսական ժողովրդական հնչյունների հիման վրա` ազատ ծրագրում` 7 եռակի թռիչք, այդ թվում` եռակի ակսել-կրկնակի տուլուպ, եռակի լուց-եռակի տուլուպ կասկադը։ Հիացած դատավորները գնահատեցին 10 հատ 5.9 և 3 ամենաբարձր 6.0 միավոր։ Եվրոպա-88 առաջնությունում բոլոր երեք ձևերում զբաղեցրած առաջին հորիզոնականի վստահ հաղթանակից հետո Ալեքսանդրը անհաջող հանդես եկավ Օլիմպիադա-88-ում`չկարողանալով կատարել եռակի ակսել թռիչքը։
1988/89 մրցաշրջանում խորեոգրաֆ Մ.Զուևան որոշեց կտրուկ փոխել ծրագրի ոճը` վերցնելով Մ. Մուսորգսկու «Ночь на Лысой горе» բալետի երաժշտությունը։ Եվրոպայի առաջնությունում Ալեքսանդրին հաջողվեց բոլորովին մաքուր կատարել 8 եռակի թռիչքներով ազատ ծրագիրը` այդ թվում եռակի ակսել-եռակի տուլուպ կասկադը։ Անգլիացի հասարակությունը ներկայացումը ողջունեց հոտնկայս, իսկ դատավորները գնահատեցին 11 հատ 5,9 և 4 հատ ամենաբարձր 6.0 միավոր։ Միևնույն ժամանակ անգլիացի դատավոր Վանեսա Ռայլիի կողմից դրված 5.6/5.8 միավորները սկանդալի պատճառ դարձան, ինչը քննարկվեց BBC-ում։
1990-ականներին տեղափոխվել է ԱՄՆ։ Հանդես է եկել պրոֆեսիոնալ մրցումներում և շոուներում։ 1993 թվականին հաղթել է Մասաչուսեթսում կայացած ԱՄՆ-ի պրոֆեսիոնալների բաց առաջնությունում ։
Այժմ նա աշխատում է որպես մարզիչ Չիկագոյի մերձակայքում։
Սպորտային ձեռքբերումներ
WDR = դուրս է եկել մրցումներից
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գեղասահորդներ ըստ ազգության Կատեգորիա:ԽՍՀՄ չեմպիոններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետներ
Վիկ (Ալյեի գավառ)
Վիկ (Vicq), համայնք Ֆրանսիայում՝ Օվերն երկրամասի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Էբրյոյ կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը Մոնլյուսոնն է։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 03311։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 324 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Դատաստանագիրք (այլ կիրառումներ)
Դատաստանագիրք իրավունքի մի շարք ճյուղերի նորմեր պարունակող միասնական օրենսդրական ակտ։
Դատաստանագիրք անվանումը կարող է ունենալ հետևյալ կիրառումները․
Սալտո Գրանդե կամուրջ
Սալտո Գրանդե կամուրջ (իսպ՝. Puente Salto Grande, թարգմանաբար նշանակում է «Մեծ ցատկ»), կամուրջ Արգենտինայի և Ուրուգվայի միջև սահմանային համարվող Ռիո Ուրուգվայ գետի վրա
Պատմություն
Կամուրջը գցվել է Ռիո Ուրուգվայ գետի միջին հոսանքում 1974-1979 թվականներին գլխավորապես էներգետիկ նպատակներով կառուցված, շուրջ երեք հազար մետր երկարություն ունեցող ամբարտակի վրայով (ամբարտակի վաթսունինը մետր բարձրությունից գահավիժող ջրի հսկայական զանգվածն աշխատեցնում է տասնչորս գերհզոր գեներատորներ, որոնք, ընդհանուր հաշվով ապահովելով 1890 մեգավատտ հզորություն, բավարարում են երկու սահմանակից պետությունների էլեկտրաէներգիայի պահանջարկի զգալի մասը)։ Կամրջի շինարարությունն ավարտվել է 1982 թվականին։ Այդ նույն տարվա օգոստոսի 25-ին տեղի է ունեցել «Մեծ ցատկ» համարվող կառույցի բացման հանդիսավոր արարողությունը ։ Նրա վրայով գցվել են երկաթգիծ և ավտոմայրուղի, որոնք հնարավոր ամենակարճ ճանապարհով միմյանց են կապում ուղիղ գծով իրարից ընդամենը մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող արգենտինական Կոնկորդիա (Էնտրե Ռիոս պրովինցիա) և ուրուգվայական Սալտո (Սալտո դեպարտամենտ) քաղաքները։
Քանի որ կամուրջը բավարար լայնություն չունի, դրանով գնացք անցնելու ժամանակ ավտոմեքենաների երթևեկությունը դադարեցվում է (այդ նպատակով կամրջի երկու ծայրերին արգելափակոցներ են տեղադրված)։ Թեև այն էլ պետք է ասել, որ դա տեղի է ունենում ամսվա մեջ ընդամենը երեք-չորս անգամ, երբ բեռնատար գնացքով մեծածավալ բեռներ փոխադրելու անհրաժեշտություն է առաջանում։
Կամուրջը սպասարկում և դրա անխափան շահագործման համար պատասխանատվությունը կրում է Comisión Técnica Mixta de Salto Grande ընկերությունը։
Գեղարդի առյուծ (կոթող-ուղենիշ)
«Գեղարդի առյուծ», կոթող-ուղենիշ Գեղարդի վանքի ճանապարհին։ Ընդգրկված է Գեղարդի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։ Հայաստանում առաջին դեկորատիվ քանդակներից մեկն է։
Պատմություն
«Գեղարդի առյուծ» դեկորատիվ քանդակը տեղադրվել է 1958 թվականին՝ Գեղարդի վանք տանող ճանապարհի աջ կողմում։ Բազալտե պատվանդանի վրա տեղադրված քանդակը պատրաստված է կոփածո պղնձից ։
Որպես ապրանքանիշ
«Գրեյթ Վելի» (Great Valley) կոնյակի ապրանքանիշն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:Ռաֆայել Իսրայելյանի հուշարձաններ Կատեգորիա:Արա Հարությունյանի քանդակներ
Այսլինգեն
Այսլինգեն (Aislingen), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Շվաբիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Դանուբի Դիլինգենի շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 1352 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 19.35 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 73 111։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Ռյումս
Ռյումս (Ruoms), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 2245 մարդ, բնակչության խտությունը` 184.93 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12.14 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 520 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 155 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 38 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1277 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 842-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 435։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 65,9 %։ 842 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 689 անձ (338 տղամարդ և 351 կին)։ Գործազուրկ են եղել 153 անձ (79 տղամարդ և 74 կին)։ 435 անաշխատունակներից 79-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 196-ը` թոշակառուներ, իսկ 160-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մինուֆիա (մուհաֆազ)
Մինուֆիայի մարզ (محافظة المنوفية), Եգիպտոսի Արաբական Հանրապետության 29 մուհաֆազաներից մեկը ։ Մինուֆիայի մաուֆազայի վարչական կենտրոնը համարվում է Շաբին ալ-Կոմ քաղաքը, որը հանդիսանում է նաև վարչական միավորի ամենախոշոր բնակավայրը։ Մուհաֆազան դեպի ծով ելք չունի։
Մաուֆազան զբաղեցնում է 2499 կմ² տարածք և համարվում է 22-րդ ամենամեծ վարչական միավորը երկրի ներսում։ Համարվում է Եգիպտոսի Արաբական Հանրապետության զբոսաշրջային կենտրոններից մեկը։
Բնակչություն
2014 թվականի տվյալներով մաուֆազայի ընդհանուր բնակչությունը կազմում է 3 580 000 մարդ։ Այդ ցուցանիշով այն գրավում է 17-րդ տեղը Եգիպտոսի Արաբական Հանրապետության մարզերի շարքերում։ Բնակչության միջին խտությունը կազմում է 1432,57 մարդ/կմ²։
Հիմնական բնակիչները արաբներն են, որոնք մեծ մասամբ դավանում են իսլամ։ Մյուս խոշոր ազգային փոքրամասնություններն են բեդվիններն ու նուբիացիները։
Մինուֆիայի մուհաֆազայի պաշտոնական լեզուն արաբերեն է, որը աֆրասիական ընտանիքի սեմական լեզվախմբին պատկանող լեզու է։
Նշումներ
Կատեգորիա:Եգիպտոսի մուհաֆազաներ Կատեգորիա:Նեղոսի դելտա
The Districts
The Districts (թարգմանաբար Շրջաններ), ամերիկյան ռոք խումբ Փենսիլվանիայի Լիլիթց քաղաքից։ Խումբը ձևավորվել է 2009 թվականին, ընդ որում անդամներ Ռոբ Գրոութը, Մարկ Լարսոնը, Քոնոր Ջեյքոբըս և Բրեյդեն Լոուրենսը դեռ սովորում էին ավագ դպրոցում։
Պատմություն
The Districts խումբը ձևավորվել է 2009 թվականին կենտրոնական Փենսիլվանիայի մոտ գտնվող Լիլիթց փոքր քաղաքիցից չորս դպրոցականների կողմից ։ Խումբը ինքնուրույն թողարկել է երկու մինի ալբոմներ և մեկ լրիվ տևողությամբ ալբոմ՝ «Telephone»-ը, 2011-2012 թվականների ընթացքում։ Ավելի ուշ 2013 թվականին, The Districts-ը պայմանագիր է կնքել Fat Possum Records-ի հետ և 2014 թվականին թողարկել մինի ալբոմ, որը կազմված էր նրանց նախորդ ալբոմներից երեք վերամշակված և երկու նոր երգերից ։ 2014 թվականին խումբը տեղափոխվել է Լիլիթցից Ֆիլադելֆիա ։ 2015 թվականի փետրվարին խմբի երկրորդ ալբոմը՝ «A Flourish and a Spoil»-ը, որի պրոդյուսերը Ջոն Քոնգլետոնն էր, նույնպես թողարկվել է Fat Possum լեյբլում  ։ Այս ալբոմը զբաղեցրել է Billboard Heatseekers հիթ-շքերթի 7-րդ հորիզոնականը և Top Independent Albums հիթ-շքերթի 28-րդ հորիզոնականը ։ 2017 թվականին օգոստոսին, խումբը թողարկել է իր երրորդ ալբոմը՝ «Popular Manipulations»-ը՝ նորից Fat Possum լեյբլում ։
Ծանոթագրությոններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ալտերնատիվ ռոք երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ինդի ռոք երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Ալտերնատիվ ռոք խմբեր Կատեգորիա:Ռոք խմբեր Կատեգորիա:Ինդի ռոք երաժշտական խմբեր
Գեորգի Լանգ
Աշխատանք
Հիմնել է հիպերտոնիկ հիվանդության մասին ուսմունք, ըստ որի այն դիտվել է որպես անոթային տոնուսը կարգավորող բարձրագույն նյարդային կենտրոնների նևրոզ, առաջարկել կանխարգելիչ միջոցառումների համակարգ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս բժիշկներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Խորհրդային թերապևտներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ
Աղոթաձոր (գետ)
Աղոթաձոր, գետ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում։ Սկիզբ է առնում Վարդենիս լեռնագագաթի հյուսիս-արևելյան լանջերից և Մաքենիս գյուղից ներքև ձախից միախառնվում Կարճաղբյուր գետին։ Երկարությունը 12 կմ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Կարճաղբյուր գետի վտակներ
Պաուլ Բաուեր
Կարճ կենսագրություն
Պաուլ Բաուերը ծնվել է Պֆալցի Կուզել քաղաքում (Գերմանիա)։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբից որպես կամավորական մեկնել է ռազմաճակատ։ Պատերազմի ավարտին գերի է եղել անգլիացիների մոտ։ Գերությունից ազատագրվելուց հետո սովորել է Մյունխենում՝ իրավունքի մասնագիտացմամբ, ուսումնառության ժամանակ սկսել է հետաքրքրվել լեռնագնացությամբ ։
1924 թվականի աշնանը Վիլլո Վելցենբախի հետ անցել է Պրեդիգտշտուլի Կայզեր լեռնազանգվածի Ֆիխտլ-Վայնբերգ դժվարագույն ենթուղին ։ 1926 թվականին Ցիլերտալյան Ալպերում հաղթահարել է մի շարք բարձունքներ՝ Կասսելերսպիտցե (2952 մ), Բիրգերսպիտցե (2846 մ), Գրատյուբերգանգ Մուգլեր (2954 մ, Գրունդշտարտներ լեռնազանգված) և այլն ։
1928 թվականին ղեկավարել է հետպատերազմյան առաջին գերմանական արշավախումբը դեպի Կովկաս, որի ժամանակ հաղթահարել է Դիխթաուի (5204 մ, հարավային կատար) և Շխարայի (5193 մ) բարձունքները, ինչպես նաև բարեկամական հարաբերություններ է հաստատել խորհրդային լեռնագնացների հետ ։
1929 և 1931 թվականներին Պաուլ Բաուերը գլխավորել է գերմանական երկու հիմալայան արշավախմբերը դեպի Կանչենջանգա (8586 մ), որի արդյունքում որոշակիացվել է դեպի վեր՝ 7400 և 7700 մետր բարձունքներ տանող հնարավոր ճանապարհը։
1932 թվականին Լոս-Անջելեսում կայացած Օլիմպիական 10-րդ ամառային խաղերի արվեստների մրցույթում «գրականություն» կատեգորիայում «Կանչենջանգայի վրա» ձեռագիր գրքի համար պարգևատրվել է ոսկե մեդալով (On Kangchenjunga). գիրքը հրապարակվել էր ավելի վաղ՝ 1931 թվականին «Ճակատամարտ Հիմալայների համար» վերնագրով (The Battle for the Himalayas) :
1936 թվականին Բաուերը ղեկավարել է Սիկկիմ գնացող արշավախումբը. արշավի ժամանակ Կարլ Վինի և Ադոլֆ Գոթթների (Adolf Gottner) կողմից նվաճվել է Սինիոլչու (6888 մ)՝ բարձունք, որը անգլիացի հայտնի լեռնագնաց և ճանապարհորդ Դուգլաս Ֆրեշֆիլդի կողմից նկարագրվել է որպես «ամենագեղեցիկը աշխարհում», ինքը՝ Բաուերը բարձրացել է Հիմալայների ևս մեկ, վեց հազար մետրանոց, Սիմվա-Նորդ պիկը։ 1937 թվականին նա ղեկավարել է դեպի Նանգա-Պարբատ փրկարարական արշավախումբը, որի ընթացքում հաջողվել է գտնել Կարլ Վինի արշավախմբի (1937 թվական) կենդանի թաղված 16 մասնակիցներից (7 լեռնագնացներ և 9 բարձրագնաց բեռնակիրներ) մի քանիսին, ինչպես նաև՝ նրանց հաջողվել է հստակեցնել կատարված ողբերգության մոտավոր պատկերը։ 1938 թվականին ղեկավարել է հերթական, թվով չորրորդ գերմանական արշավախումբը դեպի Նանգա-Պարբատ, որը նշանակալի արդյունքներ չարձանագրեց   ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբից Բաուերը նշանակվել է Ֆուլպմեսի լեռնահրաձգային ուսուցմամբ ռազմական դպրոցի տնօրեն, իսկ 1942-1943 թվականներին, մայորի կոչում ստանալով, դարձել է լեռնահրաձգային գումարտակի հրամանատար և մասնակցել է Կենտրոնական և Արևմտյան Կովկասում տեղի ունեցած մարտերին ։
Պատերազմից հետո Բաուերը հիմնականում աշխատել է իր մասնագիտությամբ (նոտար) և բավականին ժամանակ է տրամադրել ռազմագերիների և կալանավորների գործերին ։ Չնայած աշխատանքի ծանրաբեռնվածությանը, չի կորցրել կապը գերմանական լեռնագնացության հետ։ Դեռևս 1936 թվականին Բաուերը Ֆրից Բեխտոլդի հետ ստեղծել է Գերմանական Հիմալայան հիմնադրամը (German Himalaya Foundation), որի գործառույթը ազգային լեռնագնացության զարգացմանն աջակցելն էր։ Հետպատերազմյան երկար տարիների ընթացքում Բաուերը հիմնադրամի նախագահն է եղել ։
Պաուլ Բաուերը մահացել է 1990 թվականի հունվարի 8-ին Մյունխենում, 93 տարեկանում ։
Կանչենջանգա (1931 թվական)
1931 թվականին Բաուերը դարձավ Կանչենջանգա բարձրացող հերթական արշավախմբի ղեկավարը. խմբի մեջ 1929 թվականի արշավի մասնակիցներ Ալլվայնի, Աուֆշնայտերի, Բրենների, Ֆենդտի և Լեոպոլդի հետ միասին մտան նաև Հանս Հարթմաննը (Hans Hartmann), Հանս Պիրչերը (Hans Pircher), Գերման Շալլերը (Hermann Schaller) և Կարլ Վինը ։
Հուլիսի 13-ին Զեմու սառցադաշտի վրա բազային ճամբար խփվեց (5140 մետր) և սկսվեց բարձունքի նվաճումը, որին նախատեսվել էր հասնել երկու տարի առաջ մշակված երթուղով։ Մինչև օգոստոսի 8-ը Բաուերին և Հարթմաննին հաջողվեց լեռնաճյուղից լար բռնել մինչև VIII ճամբարը. առավել արագ վեր բարձրանալուն խանգարում էր թաց ձյունը և հաճախակի քարաթափումները՝ սահմանափակելով աշխատաժամանակը լեռան վրա։ Օգոստոսի 9-ին դժբախտություն պատահեց. լեռան կատարից VIII ճամբարը բարձրանալիս պոկվեց բեռնակիր Պասանգը և իր հետևից քաշեց-տարավ Շալլերին։ Երկուսն էլ զոհվեցին։ Լեռնագնացները որոշ ժամանակով դադարեցրեցին վերելքը ։
Օգոստոսի 24-ին, դժբախտ պատահարից տասնհինգ օր անց, Բաուերը, Հարթմաննը, Պիրչերը և Վինը երեք բեռնակիրների հետ կրկին հասան VIII ճամբար։ Սակայն, անսովոր տաք եղանակի պատճառով հետագա ճանապարհը դարձավ ավելի վտանգավոր, քան հուլիսին էր։ Միայն սեպտեմբերի 10-ին հնարավոր եղավ հասնել X ճամբար (7200 մետր), սեպտեմբերի 15-ին՝ XI ճամբար, իսկ հաջորդ օրը Հարթմաննը ու Վինը հասան 7650 մետր բարձունքին, ուր ոչ մեծ ձնե քարանձավ փորեցին։ Սեպտեմբերի 17-ին լեռնագնացները փորձեցին շարունակել վերելքը, բայց ձյան ոչ բավարար վիճակը և բարձր հուսինային վտանգավորությունը հարկադրեցին վերադառնալ ստորին ճամբարներ։ Նրանց հաջողվեց դիտարկել դեպի բարձունք տանող ճանապարհի շարունակությունը, որն, ըստ Բաուերի, ավելի բարենպաստ պայմանների դեպքում որևէ լուրջ խոչընդոտներ չէր պարունակում։ Սրանով արշավախումբը ավարտեց իր աշխատանքը :
Սիկկիմ (1936 թվական)
Մի շարք պատճառներով 1936 թվականին գերմանացիները չկարողացան լիարժեք արշավախումբ կազմակերպել ոչ դեպի Կանչենջանգա, ոչ՝ Նանգա-Պարբատ, այդ պատճառով գերմանական հիմալայան հիմնադրամը Սիկկիմ ուղարկեց հետախուզական ոչ մեծ արշավախումբ, որի աշխատանքի արդյունքները (կլիմայաբանության և աշխարհագրության ոլոտում) կարող էին օգտակար լինել հաջորդող սեզոնին։ Արշավախումբը գլխավորում էր Բաուերը, արշավականներն էին՝ Ադոլֆ Գոթթները, բժիշկ Գյունթեր Հեպպը (Dr. Gunter Hepp) և բժիշկ Կարլ Վինը ։
Օգոստոսի 6-ին արշավախումբը հասավ Կալկաթա, արդեն ամսի 12-ին բազային ճամբար խփեց Զեմու սառցադաշտում։ Մինչ սեպտեմբերի կեսերը լեռնագնացները զբաղված էին տեղանքը լուսանկարելով և Կանչենջանգա լեռնազանգվածի չուսումնասիրված շրջանների (մասնավորապես, Սինիոլչու, Զումտու (Zumtu), Նեպալ (Nepal Gap glacier) սառցադաշտերի, Նեպալի լեռնագագաթների շրջակա տարածքների, Տենտի և Թվինսի (վերջին երկուսի դեպքում փորձեր են արվել հաղթահարելու)) քարտեզագրմամբ։ Օգոստոսի 31-ին Հեպպը և Գոթթները բարձրացան Լիկլո (Liklo) գագաթը (5800 մետր)՝ լեռնաշղթայի ամենաբարձր պիկը Սինիոլչու և Լամա-Անդեն (Lama Anden) բարձունքների միջև ;