Լուի_Ալտյուսեր
Հիվանդություն. Անձնական կյանք
1946 թվականին Ալտուսերը հանդիպեց իր ապագա կնոջը՝ Դիմադրության նախկին անդամ և ձախ ակտիվիստ, սոցիոլոգ Հելեն Ռիտմանին, որը ծագումով ռուս հրեա էր։ Նրանք ամուսնացել են միայն 1976 թվականին՝ 30 տարվա համատեղ կյանքից հետո։ Հելեն Ռիտմանը Ժան Բոֆրեի հետ մասնակցեց Դիմադրությանը և միացավ ԿԿ-ին։ 1940-ականների վերջին նրան անհասկանալի պատճառներով հեռացրին կուսակցությունից՝ պաշտոնապես մեղադրելով «տրոցկիզմի» և «հանցագործությունների» մեջ։ Հավանաբար խոսքը նախկին համախոհների մահապատիժների մասին էր, որոնց մասնակցել է Հելենը։ Ալտյուսերը երկար ժամանակ փորձում էր վերականգնել Հելենի համբավըԿԿ-ում, բայց ապարդյուն։ Համաձայն Ալտուսերի հուշերի՝ Հելենը նրան տվել է «համերաշխության և պայքարի աշխարհ,  մոտիվացված  աշխարհ... արիության աշխարհ»։ Ալտյուսերը հիշեց․ Հելենը նրանից մեծ էր 8 տարով։ Այս հարաբերությունները երիտասարդ և անփորձ Ալտյուսերի համար կանանց հետ վարվելիս ցավոտ և հակասական էին հենց սկզբից։ Նրանք ուժեղ զգացմունքային ազդեցություն ունեցան նրա վրա և հանգեցրին խորը դեպրեսիաների ։ Ալտյուսերի կյանքի փորձը սահմանափակվում էր տանով, դպրոցով և համակենտրոնացման ճամբարով, մինչդեռ Հելենը շատ էր ճանապարհորդում և ակտիվ էր գրական և ռադիկալ շրջանակներում ։  Հելենը տառապում էր ԿԿ-ի ստալինիզմից  հենց այն պահին, երբ Ալտյուսերը պատրաստվում էր փիլիսոփայական գործունեությունը կապել կոմունիստական շարժման հետ։ Ինչպես գրում է Է. Ռուդինեսկոն, Ալտյուսերի համար Հելենը իր հակառակ պատկերն էր. նա Դիմադրության անդամ էր, Հոլոքոստի դրոշմը կրող հրեա, ով, չնայած մարքսիզմին, պահպանեց կաթոլիկությունը։ Նրա մանկությունը բարեկեցիկ չի եղել. 13 տարեկանում նա սեռական բռնության զոհ է դարձել իր ընտանեկան բժշկի կողմից, ով, ի թիվս այլ բաների, Հելենին հանձնարարել է իր անբուժելի հիվանդ ծնողներին մորֆինի չափաբաժիններ տալ։ Ըստ Է.Ռուդինեսկոյի՝ Հելենը Ալտյուսերի համար մարմնավորել է «բռնադատված գիտակցությունը», «անխիղճ սուպերէգոն», «մութ կողմը», «կենդանական բնությունը»։ Իր ինքնակենսագրության մեջ Ալտյուսերը նկարագրել է իր հակասական զգացմունքները հետևյալ կերպ. -Իր «Ապագան երկար է տևում» ինքնակենսագրության մեջ, որը գրվել է 1985 թվականին և հրատարակվել հետմահու, Ալտյուսերը հոգեվերլուծության միջոցով վերլուծել է իր հիվանդության պատճառները և գտել դրանք դժվար ընտանեկան հարաբերություններում՝ չնայած բարեկեցիկ մանկությանը (նրա ինքնակենսագրության կեսը նվիրված է այս թեմային)։ Ալտյուսերը կարծում էր, որ ինքը չունի իսկական «ես», որը պայմանավորված է իսկական մայրական սիրո բացակայությամբ. հայրը զգացմունքային առումով զուսպ մարդ էր և գործնականում բացակայում էր որդու համար։ Ալտյուսերը ընտանեկան իրավիճակը բխեցրեց իր ծնունդից առաջ տեղի ունեցած իրադարձություններից, որոնք նա իմացել  էր մորաքրոջից. Լյուսիեն Բերգերը՝ նրա մայրը, պետք է սիրով ամուսնանար իր հոր եղբոր՝ Լուիի հետ, ով մահացել էր Առաջին համաշխարհային պատերազմում Վերդենի մոտ (ինքը՝ Չարլզը, իր հայրը, իր հերթին նշանված էր Լյուսիենի քրոջ՝ Ջուլիետի հետ)։ Երկու ընտանիքներն էլ հետևեցին լևիրատի հին սովորույթին, Լյուսիենն ամուսնացավ Չարլզի հետ, և նրանց որդին կոչվեց հանգուցյալ Լուիի անունով: Ալտյուսերի հուշերում այս ամուսնությունը «խելագարություն» էր, ոչ այնքան սովորույթներին հնազանդվելու պատճառով, որքան այն պատճառով, որ  չէ որ ոչ ոք Լյուսիենին չէր ստիպել ամուսնանալ Չարլզի հետ։ Արդյունքում Ալտյուսերի մայրը հենց այնպես չէր սիրում որդուն, այլ սիրում էր նրա մեջ վաղուց մահացած Լուի Ավագին։ Փիլիսոփան իր մորը նկարագրել է որպես «ամորձատող կին» (հոգեվերլուծության տերմին), որը ֆոբիաների ազդեցության տակ սոցիալական և սեռական հիգիենայի խիստ ռեժիմ է սահմանել Ալտյուսերի և նրա քրոջ՝ Ժորժետի համար։ Մմենակության զգացումը Ալտյուսերին կարող էր մեղմանալ միայն մորվանում ապրող մոր ծնողների հետ շփվելու միջոցով։ Մոր հետ հարաբերությունները և նրա սերը վաստակելու ցանկությունը, ըստ նրա հիշողությունների, մեծապես որոշեցին նրա չափահաս կյանքը և գիտական կարիերան, ներառյալ ԲՆԴ ընդունվելը: Ըստ նրա ինքնակենսագրության՝ ԲՆԴ-ն Ալտյուսերի համար ինտելեկտուալ մաքրության մի  ապաստան էր մեծ «կեղտոտ» աշխարհից, որից նրա մայրն այնքան էր վախենում։