cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օժորա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քարելի շրջան
Ահլյամ Մուստագանամի
Աhլյամ Մուստագանամի, ալժիրցի գրող և բանաստեղծ, որին անվանում էին  «ամենահայտնի  արաբ վիպասան» ։ Նա ծնվել է Թունիսում, քաղաքական և հեղափոխական գործիչ Մուհամեդ Շրիֆի ընտանիքում։ Ալժիրի առաջին կին հեղինակն է, որի  աշխատանքները թարգմանվել են անգլերեն լեզվով։
Կենսագրություն
Երբ ծնվեց Ահլյամ Մուստագանամին, հայրը մեկ տաով ազատազրկված էր հեղափոխական գործունեության համար։ 1954 թվականի Ալժիրի պատերազմի ընթացքում, Թունիսում գտնվող Մուստագանամիների ընտանիքի կալվածքը դարձավ կենտրոնական  շտաբ Ալժիրի անկախության համար մարտնչող զինվորների համար, ովքեր  իրենց անվանում էին Ալժիրի ժողովրդական կուսակցություն, որի կազմում էին նաև գրողի հայրն ու եղբայրը։ 1962 թվականին Ալժիրի անկախությանն ձեռքբերումից հետո  ընտանիքը վերադարձավ հայրենիք, որտեղ Ահլյամը գնաց արաբերենով դասավանդվող դպրոցի առաջին դասարան։ Գրավյալ իշխանության օրոք ուսուցումն իրականցվում էր միայն ֆրանսերեն լեզվով, արաբերենն արգելված էր։
1960- ականների վերջին և յոթանասունականների սկզբին Ահլյամ Մուստագանամին դարձավ Ալժիրի առաջին արաբախոս հեղինակներից մեկը, ով իր պոեզիան ներկայացրեց ազգային ռադիոյով, որպեսզի նյութապես աջակցի իր ընտանիքին ու հիվանդ հորը։ 1973 թվականին Ալժիրի համալսարանում երիտասարդ գրողը ստացել է արաբական գրականության  բակալավրի աստիճան, որտեղ միևնույն ժամանակ հրապարակել է իր առաջին բանաստեղծական ժողովածուն՝« Օրերի հանգրվանում» (على مرفأ الأيام):
1982 թվականին նա պաշտպանեց սոցիոլոգիայի ոլորտում թեկնածուական թեզը Փարիզի Սորբոնի համալսարանում, որտեղ գրողը տեղափոխվեց յոթանասունականների վերջին։ Ահլամ Մուստագանամին  Փարիզում հանդիպեց լիբանանցի լրագրողի հետ։ Ամուսնացավ նրա հետ, որից հետո երիտասարդ ընտանիքը տեղափոխվեց Բեյրութ, որտեղ 1993 թվականին լույս տեսավ գրողի առաջին վեպը՝ «Մարմնի հիշողություն»-ը (ذكرات الجسد): Մինչ օրս այս աշխատանքը  ոյւնեցել է  ավելի քան 30 հրապարակումներ և վաճառվել է ավելի քան մեկ միլիոն օրինակ ամբողջ   արաբական աշխարհում։ Վեպը անգլերեն է թարգմանվել 2000 թվականին Կահիրեի Ամերիկյան համալսարանում, 1998 թվականին ստացել է « Նագիբ Մահֆուզ-ի գրականության մեդալ։
Այժմ Ահլյամ  Մուստագանամին ամուսնու և երեք երեխաների հետ ապրում է Բեյրութում (Լիբանան)։
Գրական ժառանգություն
«Օրերի հանգրվանում», 1973, (على مرفأ الأيام).
«Մարմնի հիշողություն», 1993, (ذاكرة الجسد).
«Զգացմունքների քաոս», 1997, (فوضى الحواس)
«Մահճակալի միջով անցնողը», 2003, (عابر سرير).
«Սևը սազում է քեզ», 2012, (الاسود يليق بك).
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալժիրցի գրողներ
Ողկուզապտեր
Ողկուզապտեր, բոտրիխիում, իժալեզվազգիների ընտանիքի բազմամյա կոճղարմատավոր խոտաբույսերի ցեղ։ Հայտնի է մոտ 36 տեսակ։
Հայաստանում
Հայաստանում՝ 1 տեսակ՝ Հանդիպում է Սյունիքի մարզում (Խուստուփ և Արամազդ լեռների վրա), աճում է ալպյան գոտու ճմակալած մարգագետիններում ու մամռապատ խոնավ վայրերում (3000-3200 մ բարձրություններում)։
Գրանցված է Հայաստանի Կարմիր գրքում։
Անվանում
βότριχιων-ից (botrihion), փոփոխվելով -ի (botrus) այսինքն, վրձին կամ փունջ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իժալեզվազգիներ Կատեգորիա:Բույսերի դասեր Կատեգորիա:Բույսերի ընտանիքներ
Ալեքսանդր Կուդրյաշով
Ալեքսանդր Կուդրյաշով (Александр Кудряшов;), ռուս ֆուտբոլիստ, պաշտպան։
Կարիերա
Կարիերան սկսել է Տամբովի «Սպարտակ» ակումբում։ Խաղացել է Աստրախանի «Վոլգարում», Լիպեցկի «Մետալուրգում», Բրյանսկի «Դինամոյում», «Կիզիլժարում» և այլ ակումբներում։ Պրեմյեր լիգայում 10 խաղ է անցկացրել Վորոնեժի «Ֆակելի» կազմում։ 2017 թվականի հուլիսին նշանակվել է «Զենիթ» ֆուտբոլային ակումբի ավագ մարզիչ (Պենզա)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ
Ֆրանկա Ռամե
Ֆրանկա Ռամե (Franca Rame, )՝ իտալական թատրոնի դերասանուհի, դրամատուրգ, հասարակական և քաղաքական գործիչ, Նոբելյան դափնեկիր Դարիո Ֆոյի կինը և ստեղծագործական կյանքի զուգընկերը։
Կենսագրություն
Ֆրանկա Ռամեն ծնվել է 1929 թվականի հուլիսի 18-ին Պարաբյագոյում՝ Միլանի նահանգում, թատերական սովորույթներով հարուստ ընտանիքում։ Առաջին անգամ թատերական բեմում նա հայտնվել է 8 օրական հասակում՝ մոր ձեռքերում ։ 18 տարեկանից նա սկսել է աշխատել Միլանի թատրոններում, շատ վաղ տարիքում հասնելով հաջողության այդ ասպարեզում։ Շուտով նա ծանոթացավ դրամատուրգ Դարիո Ֆոյի հետ, ում հետ 1954 թվականին ամուսնացավ։ Մեկ տարի անց նրանք ունեցան որդի՝ Յակոբոյին։ Ֆոն և Ռամեն նկարահանվել են որոշ ֆիլմերում, այդ թվում նաև ռեժիսոր Կառլո Լիդզանեի ֆիլմերում, բայց կինոասպարեզում հաջողություն չունեցան։ Այդ ժամանակ նրանք իրենց ողջ ուժերը կենտրոնացրեցին թատրոնի վրա։ 1958 թվականին նրանք ստեղծեցին իրենց սեփական թատրոնը, որը մեծ հաջողություն ունեցավ ։ Ֆոն պիեսներ էր գրում, իսկ Ռամեն խաղում էր դրանց գլխավոր դերերում, ինչպես նաև նա եղել է մի քանի պիեսների համահեղինակ։ 1962 թվականին Ֆոն և Ռամեն փորձեցին իրենց ուժերը հեռուստատեսությունում, որտեղ խաղում էին երգիծական նախագծում, բայց մի քանի շաբաթ անց լքեցին նախագիծը անհամաձայնության պատճառով։ Հետագա 15 տարիներին նրանք ընդհանրապես չաշխատեցին հեռուստատեսությունում ։
1987 թվականին Ռամեն և Ֆոն հեռուստատեսությամբ հայտարարեցին, որ բաժանվում են, բայց հետագայում էլի միավորվեցին։ Իրենց քաղաքական հայացքների համար Ռամեին և Ֆոյին դժվարությամբ ԱՄՆ-ի վիզա տրամադրեցին, բայց ամեն դեպքում 1980-ական թվականների վերջին նրանց ընդունեցին ԱՄՆ-ի թատրոններում և համալսարաններում ։
1990-ականներին և 2000-ականներին նա շարունակեց իր թատերական գործունեությունը, ներկայացել է սուր մենախոսություններով, որը իր որդին էր գրել, ինչպես նաև հանդես է եկել ամուսնու սկանդալային ներկայացման մեջ, որը ծաղրուծանակի էր ենթարկում Սիլվիո Բերլուսկոնիին։ 2006 թվականին Ռամեն մտավ քաղաքականություն։ Վերջին անգամ նա բեմ է դուրս եկել 2012 թվականի մարտին ։
Ֆրանկա Ռամեն մահացել է 2013 թվականի մայիսի 29-ին Միլանում՝ 84 տարեկան հասակում երկարատև հիվանդությունից հետո, թաղված է Միլանի գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Սոցիալիստ ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Իտալացի կին դրամատուրգներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իտալացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Իտալացի կին գրողներ
(7646) 1989 KE
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,611727 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,256 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9675 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1541,67 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,233514 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,97° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Հենրի Հոլտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սկոտա
Սկոտա կամ Սկոտիա, անուն, որով կոչվել են եգիպտական երկու տարբեր փարավոնների դուստրերը իռլանդական ու շոտլանդական դիցաբանության ու պսևդոպատմության մեջ ։ Չնայած լեգենդները տարբեր են, դրանք բոլորը պնդում են, որ ոմն Սկոտա է եղել շոտլանդացիների նախնին․ շոտլանդացիներն իրենց ծագումը կապում են Արգայլում ու Քալեդոնիայում բնակվող «սքոթներ» կոչվող իռլանդացի նվաճողների հետ, և այդ տարածքները հետագայում իրենց հիմնադրի անունով կոչվել են Շոտլանդիա։
Վաղ հիշատակումներ
Շոտլանդացի պատմաբան Էդուարդ Քոուանը գրականության մեջ Սկոտայի մասին առաջին հիշատակումը վերագրում է 12-րդ դարին ։ Սկոտան հանդիպում է իռլանդական տարեգրության «Լեյնստերյան գրքում», սակայն 11-րդ դարի «Բրիտոնների պատմություն»  գրքում զետեղված մի տեքստ Սկոտայի մասին ավելի վաղ հիշատակում է պարունակում ։ 12-րդ դարի աղբյուրների համաձայն՝ Սկոտան եգիպտացի փարավոնի դուստր էր, Մովսես մարգարեի ժամանակակիցը, որն ամուսնացել է շոտլանդացիների ու գալլերի նախապապ Գայթելոսի հետ, վերջինիս  Եգիպտոսից արտաքսվելուց հետո ։ Ամենավաղ շոտլանդական աղբյուրները տեղեկացնում են, որ Գայթելոսը Հունաստանի, Նեոլուսի ու Հեոլաուսի թագավորն էր, իսկ ըստ Lebor Gabála Érenn -ի՝ նա սկյութ էր։ Lebor Gabála Érenn -ի այլ ձեռագրերում նշված է մի լեգենդի մասին, որտեղ Միլ Իսպանացին է Սկոտայի ամուսինը և նրան կապում է Պիրենեյան թերակղզու հետ ։
Lebor Gabála Érenn -ի մեկ այլ առասպելում նշվում է, որ կար ևս մեկ Սկոտա։ Նա Սինգրիս անունով եգիպտացի փարավոնի դուստրն էր, որի անունը նշվում է միայն իռլանդական լեգենդում։ Սկոտան ամուսնացել է Ֆենիուս Ֆարսայդի որդի Նիուլի հետ․ վերջինս բաբելոնացի էր, որը Բաբելոնի աշտարակի փլուզումից հետո ճանապարհվել էր դեպի Սկյութիա։ Նա լեզուների գիտակ էր, ու փարավոնը նրան Եգիպտոս է հրավիրել Սկոտայի հետ ամուսնանալու։ Սկոտան ու Նիուլը Գոյդել Գլաս անունով որդի են ունեցել, որը գալլերի անվանակիր նախնին էր ու այն ժամանակ գոյություն ունեցած 72 լեզուների լավագույն հատկանիշները համադրելով ստեղծել էր գելական լեզուն։
Սկոտա և Սկունի քար
Միջնադարյան շոտլանդացի փաստաբան Բալդրեդ Բիսսետը համարվում է առաջինը, որը 1301 թվականի իր Processus աշխատության մեջ Սկունի քարը կապում էր Սկոտայի լեգենդների հետ, առաջ քաշելով այն տեսակետը, թե Շոտլանդիան, այլ ոչ թե Իռլանդիան է եղել Սկոտայի առաջին հայրենիքը ։
Հետագա աղբյուրներ
Էնդրյու Ուինթոնի Orygynale Cronykil of Scotland և Ջոն Ֆորդունցու Chronica Gentis Scotorum (1385) աշխատությունները, ինչպես նաև Թոմաս Գրեյի Scalacronica -ն (1362) շոտլանդական լեգենդների աղբյուրներ են։ Հեկտոր Բոիսի 16-րդ դարի «Շոտլանդական ազգի պատմություն» գիրքը նույնպես նշում է Սկոտայից սերելու առասպելի մասին։ Վալտեր Բոուերի 15-րդ դարի Scotichronicon-ում ներկայացված են լեգենդների առաջին պատկերազարդումները։
Սկոտայի գերեզման
Սկոտիայի գերեզմանը ենթադրաբար գտնվում է Իռլանդիայի Թրալի քաղաքից հարավ գտնվող հովտում։ Այս տարածքը հայտնի է որպես «Փոքրիկ ծաղկի հովիտ» (Foley's Glen)։ Ճանապարհից դուրս եկող մի արահետ տանում է դեպի մի բացատ, որտեղ մեծ քարերից կազմված շրջանը մատնանշում է գերեզմանի տեղը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Առասպելներ
Բրանկո Գավելլա
Բրանկո Գավելլա (Branko Gavella, ), թատրոնի խորվաթ ռեժիսոր, քննադատ և էսսեիստ։
Կենսագրություն
Բրանկո Գավելլան ծնվել է Զագրեբում (այն ժամանակ Ավստրո-Հունգարիայի կազմում)։ Ավարտել է տեղի ավագ դպրոցը, այնուհետև ընդունվել Վիեննայի համալսարան, որտեղ ուսանել է փիլիսոփայություն և անցել գերմաներեն ուսումնասիրություններ։ 1908 թվականին ստացել է դոկտորի կոչում և վերադարձել Զագրեբ ։ 1909 թվականին աշխատանքի է անցել Զագրեբի ազգային և համալսարանական գրադարանում։ Հաջորդ տարում սկսել է գրել թատերական ակնարկներ, 1910-1918 թվականներին հրատաարկվել է տեղական գերմանալեզու Agramer Tagblatt օրաերթում։
Միաժամանակ եղել է HAŠK սպորտային միության ակտիվ անդամ, ինչպես նաև անդրադարձել է խորվաթական առաջին ֆուտբոլային ասոցիացիայի լիգայի առաջնությանը, որը տեղի է ունեցել 1912 թվականի սեպտեմբերին, որին մասնակցել են HŠK Croatia և Tipografski ŠK HAŠK-ի դաշտում, որն էլ հետագայում դարձել է Մակսիմիր ստադիոն ։
1914 թվականին Գավելլան եղել է Խորվաթիայի ազգային թատրոնի ռեժիսոր, իսկ 1930-ական թվականներին նրա թատերական էսսեները հրատարակվել են տարբեր մշակութային ամսագրերում, այդ թվում՝ Danas գրական ամսագրում, որի խմբագիրն է եղել Միրոսլավ Կռլեժան (հիմնվել է 1934 թվականի հունվարին Բելգրադում, թողարկվել է ամսագրի միայն հինգ համար, այնուհետև՝ 1934 թվականի մայիսին, արգելվել է Հարավսլավիայի իշխանությունների կողմից) ։ Հետագա տասնամյակներում մեծ է եղել Գավելլայի ազդեցությունը Խորվաթիայի ազգային թատրոնի վրա, հատկապես երբ նա դարձել է թատրոնի դրամատիկական բաժնի ռեժիսոր և բեմադրել է մի շարք պիեսներ և օպերաներ և կառուցողական դեր է խաղացել թատրոնի դրամատիկական դպրոցի ձևավորման գործում։ Թատրոնում բեմադրել է այնպիսի հեղինակների ստեղծագորխություններ, ինպիսիք են՝ Մարին Դրժիչը, Իվան Գուդուլիչը, Տիտուշ Բրեզովաչկին, Միրոսլավ Կռլեժան, Միլան Բեգովիչը, ինչպես նաև աշխարհահռչակ հեղինակների գործեր՝ Ուիլյամ Շեքսպիրի, Լուիջի Պիրանդելլոյի և Ռիխարդ Վագների։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Գավելլան մի քանի տարի որպես ռեժիսոր աշխատել է Բրատիսլավայում, Օստրավայում և Լյուբլյանայում նախքան 1949 թվականին կրկին Զագրեբ վերադարձնալը։ Լյուբլյանայում կատարած աշխատանքի համար (մասնավորապես Ջեյմս Գոուի և Առնոդ դ՛Ուսյոյի Deep are the Roots և Իվան Տուրգենևի «Մեկ ամիս գյուղում» պիեսների և  Լեոշ Յանաչեկի Jenůfa օպերայի բեմադրություն) 1949 թվականին Գավելլան պարգևատրվել է Սլովենիայի բարձրագուն պարգևով՝  Ֆրանց Պրեշերնի անվան մրցանակով ։
Զագրեբ վերադառնալով՝ 1950 թվականին հիմնադրել է Թատերական արվեստի ակադեմիան (Akademija za kazališnu umjetnost, այժմ՝ Դրամատիկական արվեստի ակադեմիա (Զագրեբի համալսարան))։ Երեք տարի անց, դժգոհ լինելով Խորվաթիայի ազգային թատրոնի պահպանողական մոտեցումից, Գավելլան 1953 թվականի մայիսին եղել է այլընտրանքային Զագրեբի դրամատիկական թատրոնի հիմնադիրներից, որի պրեմիերան կայացել է 1953 թվականի հոկտեմբերին՝ Միրոսլավ Կռլեժայի «Գողգոթա» պիեսի բեմադրությամբ (1970 թվականին թատրոնը, ի պատիվ հիմնադրի, կոչվել է նրա անունով)։
Թատերական նվաճումների համար 1959 թվականին Գավելլան արժանացել է Վլադիմիր Նազորի անվան մրցանակի և 1961 թվականին դարձել Հարավսլավիայի գիտության և արվեստի ակադեմիայի անդամ (այժմ՝ Խորվաթիայի գիտությունների և արվեստների ակադեմիա)։
Մահացել է 1962 թվականին՝ 76 տարեկան հասակում։ Թաղված է Միրոգոյ գերեզմանատանը ։
Գործունեության ընթացքում Գավելլան գրել է շուրջ 270 պիես, օպերաներ ու օպերետներ, ինչպես նաև հեղինակել է մի շարք էսսեներ խորվաթ դրամատուրգների մասին, այդ թվում՝ Դրժիչի, Ավգուստ Շենոայի, Իվո Վոյնովիչի, Կռլեժայի մասին։ Խորվաթիայի պատմության և թատրոնի տեսության մասին նրա աշխատությունները զետեղվել են մի քանի գրքերում, որոնցից մի քանիսը հրատարակվել են հետմահու։ Խորվաթերեն է թարգմանել մի շարք պիեսներ և լիբրետոներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորվաթ թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Քննադատներ Կատեգորիա:Լեզվաբաններ Կատեգորիա:Թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորվաթ ռեժիսորներ
Արդահանի գավառ
Արդահանի գավառ, վարչաքաղաքական միավոր Ռուսական կայսրության կազմում։ 1878-1918 թվականներին մտել է Կարսի մարզի կազմ։ Գավառի կենտրոնը Արդահան քաղաքն էր։
Կարսի գավառը հարավ-արևմուտքից սահմանակցում էր Օլթիի, հարավից և հարավ-արևելքից՝ Կարսի գավառներին։ Հյուսիսից և արևելքից գավառը սահմանակցում էր Թիֆլիսի, իսկ արևելքից՝ Քութայիսի նահանգին։
Ներառում է հիմնականում ժամանակակից Թուրքիայի Արդահանի մարզը։
Անվանում
«Արդահան» անվանումը հասնում է մինչև զարգացած միջնադար. այդպես էր կոչվում Գուգարք աշխարհի 13 գավառներից մեկը։ Զարգացած միջնադարում բնակավայրի տեղում արդեն երկար ժամանակ գոյություն է ունեցել բերդաքաղաք, որը եղել է Հայաստանը Վրաստանին կապող ճանապարհին։ 11-րդ դարի սկզբին քաղաքի մասին հիշատակում են արաբական աղբյուրները՝ հայտնելով, որ այն գրավել և թալանել են բյուզանդական զորքերը։ Ուշ միջնադարում քաղաքը ենթարկվում էր վրացական Սամցխե-Սաաթաբագո իշխանությանը։ Արևմտահայերեն քաղաքը գրվում է «Արտահան»։
Պատմություն
Գավառն այդպիսի սահմաններով կազմվել է 1878 թվականին՝ ռուս-թուրքական պատերազմի (1877-1878) արդյունքում ։ Այդ ժամանակ ամբողջ Անդրկովկասը բաժանված էր վեց նահանգի՝ Թիֆլիսի, Քութայիսի, Բաքվի, Դաղստանի, Երևանի և Ելիզավետպոլի։ Հայկական գավառները կենտրոնացած էին գերազանցապես վերջին երկուսում, ևս երեքը (Ախալքալաք, Ախալցխա և Բորչալու)՝ Թիֆլիսի նահանգի կազմում։
Բնակչություն
1897 թվականի մարդահամարի տվյալներով գավառի բնակչությունը 65,763 մարդ էր, որի ավելի կեսը թյուրքեր (28047), ղարափափախներ (7874), թուրքմեններ (4328) ու քրդեր էին (12565), 11.9 %-ը՝ հույներ (7839), 3.6 %-ը ռուսներ (2357), 2.9 %-ը հայեր (1918) և այլ ազգեր։ Արդահան քաղաքի բնակչությունը հաշվվում էր 4142 մարդ, այդ թվում՝ 1331 ռուսներ, 1315 հայեր և 746 թուրքեր ։
Վարչական բաժանում
1913 թվականին գավառը բաժանված էր 14 գյուղական համայնքի ՝
Արդահանի շրջան Գյոլի շրջան Պոսկովի շրջան Չանդիրի շրջան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կարսի մարզի գավառներ Կատեգորիա:1878 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Անիտա Կոնտի
Անիտա Կոնտի, ի ծնե՝ Քարաքոչյան (Anita Caracotchian Conti, ), ազգությամբ հայ, ֆրանսիացի բնախույզ, աշխարհում առաջին կին օվկիանոսագետ, լուսանկարիչ։
Կենսագրություն
Անիտա Քարաքոչյանը ծնվել է 1899 թվականի մայիսի 17-ին, Էրմոն քաղաքում, հայկական հարուստ ընտանիքում ։ Նա մանկաբարձ Լեոն (Լևոն) Քարաքոչյանի և Ալիս Լըբոնի դուստրն էր ։
Ընտանիքը շատ էր ճանապարհորդում։ Անիտան ծնողների հետ ճանապարհորդել է ամբողջ Եվրոպայով։ Բրետանում և Վանդեայում նա հաճախ է նավով ճանապարհորդել ձկնորսների հետ, և վաղ մանկությունից նրա մեջ ձևավորվել է սեր՝ ծովի և գրքերի հանդեպ ։
1914 թվականին՝ պատերազմի սկզբին, ընտանիքն ապաստանել է Օլերոն կղզում, որտեղ երիտասարդ աղջիկն իրեն նվիրել է նավերին, ընթերցանությանը, լուսանկարչությանը։ 1917 թվականին կատարել է իր առաջին՝ լուսանկարները՝ Ատլանտյան օվկիանոսի ֆրանսիական ափին։
Գործունեության սկիզբ
Պատերազմից հետո Անիտա Քարաքոչյանը բնակություն է հաստատել Փարիզում։ Մասնագիտացել է որպես գեղարվեստական կազմարար և հաջողության է հասել։
1927 թվականին նա ամուսնացելմ է դիվանագետ, Վիեննայի դեսպանատան աշխատակից, ծագումով իտալացի Մարսել Կոնտիի հետ։
Ամուսնությունից հետո Անիտան սկսել է ճանապարհորդել ամբողջ աշխարհով, հետազոտելով ծովը և խնդիրները, որոնց հետ առնչվում էին ձկնորսները։ Նա շատ ժամանակ է անցկացրել ձկնորսական նավերի վրա և շատ է ընթերցում՝ ծովի բուսական և կենդանական աշխարհին լավ ծանոթանալու համար։ Երկու համաշխարհային պատերազմների միջև ընկա ժամանակահատվածում Անիտա Կոնտին մշակել է ձկնորսության գիտական մեթոդիկա՝ կիրառելով նավիգացիոն քարտեր։ Հրատարակել է շատ գիտական հոդվածներ և տեղեկություններ՝ արդյունաբերական ձկնորսության նեգատիվ հետևանքների և ձկնորսության հետ կապված տարբեր խնդիրների մասին։ Հայտնի լինելով կանանց ամսագրերում ծովային հարստության մասին իր հոդվածներով՝ նա աշխատանքի է ընդունվել 1934 թվականին Էդուարդ Լե Դանոիսի կողմից Ծովային ձկնորսության գիտական ​​և տեխնիկական գրասենյակում (OSTPM) որպես «քարոզչության պատասխանատու» ։
Օվկիանոսագիտությամբ զբաղվելու տարիներ
1939 թվականին, 3 ամիս ժամանակով, ձողաձուկ որսալու համար Անիտա Կոնտին «Վիկինգ» ձկնորսանավով ուղևորվել է Արկտիկա։ Այս ուղևորության ընթացքում Անիտան եզրահանգել է, որ օվկիանոսում ձկնորսության չարաշահումը կարող է չափազանց ծանր հետևանքների հանգեցնել։
1939 թվականի նոյեմբերից մինչև 1940 թվականի հունվար Անիտա Կոնտին ռազմանավով ուղևորվել է Լա Մանշ և Հյուսիսային ծով։ Առաջին կին-զինվորն է եղել ֆրանսիական ռազմածովային ուժերի «Royale» ռազմանավի վրա։ Նա ակտիվորեն մասնակցել է Դյուկերեկում իրականացվող ականազերծման գործողություններին ։ 1940 թվականի մայիսին մասնակցել է Դյուկերեկի տարհանմանը ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, 1941-1943 թվականներին ձկնորսանավով ուղևորվել է Աֆրիկայում, ֆրանսիական ծովակալության հանձնարարությամբ կատարելագործելով ձկնորսության մեթոդները, կազմում է քարտեզներ, նկարագրում է ձկների նոր տեսակներ ։ Ուսումնասիրությունների հիմնական նպատակն էր գտնել ձկների վտառների պաշարներ և ուտելիքի սղության պայմաններում ապահովել զորքին և խաղաղ բնակչությանը։ Նա փորձում է ստեղծել շնաձկների փորձարարական արդյունահանություն, որոնց լյարդում զգալի քանակությամբ վիտամին A է պարունակվում։
1943 թվականին Ալժիրի կառավարությունը նրան հանձնարարել է ուսումնասիրել Արևմտյան Աֆրիկայի ձկնային ռեսուրսները, և մոտ 10 տարի Անիտան զբաղվել է Մավրիտանիա, Սենեգալի, Գվինեայի Կոտ դ'Իվուարում ծովի հատակի հետազոտությամբ։ 10 տարի նա ուսումնասիրել է ծովի հատակի բնությունը, ափերը, գետաբերանները, էստուարները, ձկնային ռեսուրսները, ինչպես նաև՝ տեղի ձկնորսության ավանդական մեթոդները։ Նա ուսումնասիրել է ձկների սննդային արժեքները՝ տեղի բնակչության սպիտակուցային անբավարարությունը հաղթահարելու նպատակով։ Նրա գիտական խորհուրդները կոչված էին ձկների վերարտադրության համար՝ բավարար ձկնային ռեսուրսները պահպանելուն և ձկնորսության վայրի մեթոդները կանխելուն ։
Ֆրանսիական հաստատությունների աջակցությունն այլևս չի բավարարել Անիտա Կոնտիին, և նա ստեղծել է իր սեփական ընկերությունը Գվինեայում, Կոնակրիում, նպատակ ունենալով միշտ շարունակել իր հետազոտությունները, խթանել տեղական ձկնորսությունը և բարելավել բնակչության սննդակարգը։ Սակայն աճել են դժվարությունները, ուժգին փոթորիկները ոչնչացրել են նրա օբյեկտները, և 1950-ականներին Անիտա Կոնտին վերադարձել է Ֆրանսիա ։
1952 թվականին նա ուղևորվել է հնգամսյա ձկնորսության, Նյուֆաունդլենդ՝ համարելով, որ խիզախ են այն մարդիկ, ովքեր իրենց աշխատանքը կատարում են տարերքի կատաղության մեջ։ Նա սպասարկել է սարքավորումները, մաքրել, տեսակավորել և աղ է դրել ձկները, այն մարդկանց հետ, ովքեր իրենց տներից հազարավոր մղոն հեռավորության վրա էին աշխատում։ 1952 թվականին Անիտան վերադառնում է Փարիզ։ Այստեղ նա պայմանագիր է կնքում հրատարակչի հետ, որը պատվիրում է նկարագրել Նյուֆաունդլենդի արդյունաբերական շրջանի պատմությունը ։
1960 թվականին Անիտան առաջարկում է ծովային միջավայրի համալրման մեթոդներ։ Ադրիատիկի ափին նա ձուկ է աճեցնում վայրի բնության մեջ, սուզվող վանդակներում, իսկ Հյուսիսային ծովում՝ հիմնում է ակվակուլտուրայի ֆերմաներ։
1971 թվականին Անիտա Կոնտին հրապարակում է հետազոտություններ օվկիանոսի, կենդանիների և մարդու փոխազդեցության մասին։ Նա առաջարկում է մեթոդներ, որոնք կապահովեն օվկիանոսի վրա մարդու ազդեցության ընթացքում բալանսի պահպանմանը։ Բազմաթիվ համագումարների, կոնֆերանսների և ֆորումների ժամանակ Անիտա Կոնտին ելույթ է ունեցել ծովային աշխարհի պահպանման օգտին։ Նա Ֆրանսիայում և ամբողջ աշխարհում առաջին կին օվկիանոսագետն է։
Մահ
Անիտա Կոնտին մահացել է կյանքի 99-րդ տարում՝ 1997 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, Քրիստոսի ծննդյան օրը, Ֆրանսիայի Դուարնենե քաղաքում ։ Նրա աճյունափոշին, իր կտակի համաձայն, սփռել են Միջերկրական ծովում։
2019 թվականի մայիսի 17-ին Google Doodle -ը նշել է Անիտա Կոնտիի ծննդյան 120-ամյակը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսահայ լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի օվկիանոսագետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բնախույզներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացիներ հայկական սերմամբ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսահայեր
Նովոերմեկեևո
Նովոերմեկեևո (Новоермекеево, Яңы Йәрмәкәй), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Երմեկեևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 103 մարդ։
Իզդիկ
Իզդիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Հասանմսուրի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր Կատեգորիա:Ադըյամանի մարզի բնակավայրեր
Կոստինցի
Կոստինցի (Костинці), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Ստորոժինեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կոստինցի գյուղում բնակվում էր 1 244 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Ստորոժինեցի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1608 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կաստելյետ ի Գորնալ
Կաստելյետ ի Գորնալ (Castellet i la Gornal) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Բարսելոնա պրովինցիայի մեջ՝ Կատալոնիա ինքնավար համայնքում ։ Գտնվում է Ալտ-Պենեդես շրջանում։ Զբաղեցնում է 47,11 կմ² մակերես։ Բնակչությունը կազմում է 2240 մարդ (2010 թվական)։ Վարչական կենտրոնից գտնվում է 60 կմ հեռավորության վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Թուրքական պատերազմի մեդալ
Թուրքական պատերազմի մեդալ (Медаль «За турецкую войну»), Ռուսական կայսրության պետական մրցանակ։ Հիմնադրվել է ռուս-թուրքական պատերազմի ավարտից հետո։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Թուրքական պատերազմի մեդալով պարգևատրում էին ռուս-թուրքական պատերազմին մասնակցած զինվորներին։ Հիմնադրվել է 1829 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ՝ Նիկոլայ I-ի հրամանով ։
Շնորհելու կարգ
Թուրքական պատերազմի մեդալով պարգևատրում էին ռուս-թուրքական պատերազմին մասնակցած զինվոներին։ Մեդալով պարգևատրվել են բոլոր գեներալները, սպաները, պատերազմին մասնակցած ներքնախավը, ինչպես նաև ոստիկանությունը ։ 1830 թվականի դեկտեմբերի 10-ից սկսեցին պարգևատվել նաև նավաստիները, ովքեր մասնակցել են պատերազմին։ Համաձայն կայսեր հչամանին, մեդալով կարող էին պարգևատրվել 1832 թվականի սեպտեմբերի 1-ից ։
Մեդալի նկարագրություն
Մեդալը կազմված է 25 մմ տրաբագիծ ունեցող արծաթից։ Մեդալի երեսային մասին պատկերված է ուղղափառ խաչը, որից լույս է ցայտում, իսկ խաչի ներքևի հատվածում պատկերված է կիսալուսին։ Երեսի աջ և ձախ կողմերում գրված են պատերազմի թվականները՝ ձախ կողմում «1828», որը խորհրդանշում է պատերազմի սկիզբը, և աջ կողմում «1829», որն էլ ավարտը։ Մյուս կողմում գրված է այս 3 տողանոց մակագրությունը․
Շրջանագծի եզրերի երկայնքով տարված է երկու դափնու տերև, իրար միացված ժապավենով ։
Ընդհանուր Սանկտ Պետերբուրգի դրամանատանը հատվել է 100,000 օրինակ ։
Կրելու կարգ
Մեդալը կանթ ուներ շերտաձողիկին կամ ժապավենին ամրացնելու համար։ Մեդալը պետք է կրել կրծքին ։
Բրիսագո-Վալտրավալիա
Բնակչությունը ըստ 2004 թվականի տվյալների կազմում է 5911 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 1024, 36 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 6 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 21030։ Հեռախոսային կոդը՝ 0332։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Գևորգը։ Տոնը նշվում է ապրիլի 23-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Միհրան Սոսոյան
Միհրան Ռուբենի Սոսոյան (1928, ապրիլի 15, Երևան - 1992, փետրվարի 12, Երևան), գրաֆիկ, ձևավորող, վաստակաշատ մանկավարժ, ԽՍՀՄ վաստակավոր նկարիչ (1967)։
Կենսագրություն
1948 թվականին ավարտել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը, 1954 թվականին՝ Երևանի պետական գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ 1956 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների, արժանացել մրցանակների և մեդալների։ 1964 թվականից եղել է «Հայաստան» հրատարակչության գլխավոր նկարիչը։ 1967 ստացել է ԽՍՀՄ վաստակավոր նկարչի կոչում։ 1968 թվականից եղել է Հայհրատպետկոմի գլխավոր նկարիչը։ 1975 թվականից դասավանդել է Երևանի պետական գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում։
Նշանակալի գործերից
Գրքի ձևավորումներ՝ Գրաֆիկական շարքեր՝ Խճանկարների շարք «Հայոց մեծերը», Մոսկվայի գրքի միջազգային ցուցահանդեսի հայկական տաղավարի ձևավորման համար։ 1985
Միհրան Սոսոյանի ստեղծագործություններից գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1928 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 15 ծնունդներ Կատեգորիա:1992 մահեր Կատեգորիա:Փետրվարի 12 մահեր Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ վաստակավոր նկարիչներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ
Տրայկո Սիմեոնով
Տրայկո Սիմեոնով (իրական անունը և ազգանունը՝ Տրիֆոն Ստոյանով Սիմեոնով, Трифон Стоянов Симеонов, ), բուլղարացի մանկագիր, գրող, թարգմանիչ, խմբագիր, մանկավարժ։ Բուլղարիայում երեխաների և երիտասարդության համար պրոլետարական պոեզիայի հիմնադիր։
Գյավուրդաղի լեռնաշղթա
Գյավուրդաղի լեռներ, լեռներ Անտիպոնտական լեռնահամակարգի արևելյան հատվածում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռնաշղթաներ Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռնաշղթաներ
Տրայկո Սիմեոնով
Կենսագրություն
Տրայկո Սիմեոնովը ծնվել է 1886 թվականի հուլիսի 9-ին Շումեն քաղաքում` աղքատ արհեստավորի ընտանիքում։ Նրա ավագ եղբայրը՝ Սիմեոն Սիմեոնովը, եղել է սոցիալիստ, 1923 թվականի Սեպտեմբերյան հեղափոխության մասնակից, որի ճնշումից հետո փախչել է Խորհրդային Միություն, և մինչև իր կյանքը աշխատել է Խարկովի բուլղարական դպրոցում որպես ուսուցիչ։
Սիմեոնովը 1906 թվականին ավարտել է Շումենի մանկավարժական ուսումնարանը։ Հետո ավելի քան 30 տարի դասավանդել է Բուլղարիայի գյուղերում և քաղաքներում։ Իր քաղաքական համոզումների պատճառով 1925 թվականին ծառայությունից հեռացվել է։ Հետո վերականգնվել է աշխատանքում և մինչև 1934 թվականը շարունակել է մանկավարժական գործունեությունը։
Տրայկո Սիմեոնովը մահացել է 1965 թվականի մայիսի 18-ին Սոֆիայում՝ 78 տարեկան հասակում։
Ստեղծագործություն
Մի շարք մանկական ոտանավորների, պատմվածքների, հեքիաթների, երգերի և թարգմանությունների հեղինակ։ Նրա դեբյուտը կայացել է 1907 թվականին «Соловей» պարբերականում, որտեղ տպագրվել է նրա «Սահադաշտ» բանաստեղծությունը։
Համագործակցել է երեխաների համար բազմաթիվ տպագրական հրատարակչությունների հետ՝ «Теменужка» (1912), «Детски свят» (1924-1925), «Детска градина» (1926), «Поточе» (1927-1934) և «Въздържателче» (1933-1936):
Կնտնտոց
Կնտնտոց, մետաղից, ոսկրից, պլաստմասսայից կամ եղջերանյութից պատրաստված բարակ, սրածայր թերթիկ, մատին հագցվող «ճանկով» օղակ կամ սագի փետուր, որով տատանման մեջ են դրվում կսմիթավոր երաժշտական գործիքների լարերը։ Կնտնտոց անվանել են նաև աղեղը (երաժշտական)։
Տրայկո Սիմեոնով
Ստեղծագործություն
Խմբագրել է Բուլղարիայի Ժողովրդական Հանրապետության առաջին մանկական պարբերականը՝ «Другарче» և «Светлина»:
Կնտնտոց
Կատեգորիա:Կսմիթային նվագարաններ
Տրայկո Սիմեոնով
Ստեղծագործություն
1934 թվականից իրեն նվիրել է մանկական գրականությանը, գրել է երեխաների համար օպերետի և թատրոնի ստեղծագործություններ։
Ընտրյալ երկեր
Մի քանի օպերետների տեքստերի հեղինակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բուլղարացի գրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բուլղարացի մանկագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
(7647) Էտրեպիգնի
(7647) Էտրեպիգնի (Etrepigny), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Էրիկ Էլստի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,895942 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7787 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0132 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1800,04 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,199995 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,37° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էրիկ Էլստի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Չարլզ Մունգոշի
Կենսագրություն
Սովորել է միսիոներական դպրոցներում։ Նա աշխատել է որպես անտառապահ, ծառայել է գրախանութներում և հրատարակչությունում (1975-1986), 1986-1987 թվականներին եղել է Զիմբաբվեի համալսարանի հյուրերի գրող։ Նրա արձակը բխում է գյուղական բանավոր ավանդույթից։
Աշխատանքներ և ճանաչում
Մունգոշիի աշխատանքները ներառում են պատմություններ և վեպեր ։ Նա նաև գրել է պոեզիա, բայց այն դիտել է որպես «զուտ մատի վարժություն»։ Նա ուներ լայն տեսականի՝ ներառյալ հակագաղութային գրություններ և մանկական գրքեր։ Գաղութային ռեժիմը սկզբում արգելում էր նրա աշխատանքը։ Նա ի վերջո գրել է նաև հետգաղութային ճնշման մասին։ Նա խմբագիր էր և թարգմանիչ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զիմբաբվեցի վիպասաններ Կատեգորիա:Տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Զիմբաբվեցի գրողներ
Էլլա Բեյքեր
Էլլա Ջոզեֆինա Բեյքեր (Ella Josephine Baker, ), ամերիկացի հասարակական գործիչ և ԱՄՆ-ի սևամորթ քաղաքացիների իրավունքների շարժման ակտիվիստ։
Կենսագրություն
Էլլա Բեյքերը ծնվել է 1903 թվականին, Վիրջինիա նահանգի Նորֆոլկ քաղաքում և մեծացել է Հյուսիսային Կարոլինայում։ Դեռ մանկուց նա տատիկի՝ ստրկության տարիների մասին պատմությունների ազդեցության տակ կողմ է եղել սոցիալական արդարությանը ։ 1918 թվականին նա ընդունվել է սևամորթների Շոու համալսարանն ու ավարտել է այն 1927 թվականին ։ Հետագայում տեղափոխվել է Նյու Յորք՝ աշխատանք փնտրելու նպատակով, որտեղ հանդիպել է Մեծ ճգնաժամից տառապող բազմաթիվ մարդկանց։ Այդ ժամանակ սկսել է զբաղվել քաղաքական գործունեությամբ ։
1930 թվականին Բեյքերը միացել է Ջորջ Շույլերի կողմից հիմնվող «Երիտասարդ նեգրերի կոոպերատիվ լիգային» (Young Negroes Cooperative League), որի նպատակն էր աֆրոամերիկացիների տնտեսական ուժի զարգացումը ։ Նա անդամակցել է նաև կանանց մի շարք կազմակերպությունների ։ Հետաքրքրվել է հարլեմյան վերածննդի մշակույթով։ Բեյքերը ելույթ է ունեցել երկրորդ իտալա-եթովպիական պատերազմի դեմ և սատարել է Սքոթսբորոյի տղաների պաշտպանությանն ուղղված արշավները։ Նաև Հարլեմյան գրադարանում հիմնել է սևամորթների պատմական ակումբ ։
30-ական թվականների վերջին Բեյքերն ամուսնացել է Թ. Ջ. Ռոբերտսի հետ և միացել է Գունավոր մարդկանց առաջընթացի ազգային ասոցիացիային (NAACP) ։ 1940 թվականին նա դարձել է NAACP-ի քարտուղար, այնուհետև զբաղեցրել է կազմակերպության առանձին տարբեր բաժինների նախագահի պաշտոնը։ Նա ստիպած է եղել բացառապես տղամարդկանցից բաղկացած կազմակերպությունում պայքարել իր ձայնը լսելի դարձնելու համար։ Խիստ հիերարխիայի քննադատ է եղել ։ 1945 թվականին ծանոթացել է NAACP-ի մեկ այլ կին ակտիվիստի՝ Ռոզա Փարքսի հետ, ում վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել։ 1946 թվականին Բեյքերը թողել է աշխատանքը NAACP-ում՝ դժգոհ լինելով այնտեղի բյուրոկրատիայից։ Ինչպես նաև, ստիպված է եղել հոգ տանել իր զարմուհու համար։ Այնուամենայնիվ, նա շարունակել է համագործակցությունը կազմակերպության նյույորքյան բաժնի հետ և զբաղվել է սևամորթ երեխաների կրթության որակի բարելավմամբ ։ 1955 թվականին ոգեշնչվելով Մոնտգոմերիում ավտոբուսների դեմ բոյկոտով՝ Բեյքերն սկսել է ԱՄՆ-ի հարավում Ջիմ Քրոուի օրենքների դեմ պայքարի համար միջոցներ հայթայթել ։ 1958 թվականին նա բաժանվել է ամուսնուց։ Բեյքերը միշտ թաքցրել է իր անձնական կյանքը։
Մինչև իր կյանքի վերջը Բեյքերն աչքի է ընկել սևամորթների իրավունքների համար պաշտպանությամբ։ 1972 թվականին նա աջակցել է ակտիվիստ Անժելա Իվոն Դևիսի ազատության համար արշավը, նաև դեմ է եղել ապարտհեյդին Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունում։ Մահացել է 83 տարեկան հասակում, 1986 թվականին, իր ծննդյան օրը ։
Հիշատակ և նշանակություն
Էլլա Բեյքերը նշանակալի ներդրում է ունեցել 1950 և 60-ական թվականների քաղաքացիական իրավունքների համար պայքարում, այնուամենայնիվ, նա ավելի պակաս հայտնի է, քան այնպիսի ակտիվիստներ, ինչպիսիք են Ռոզա Փարքսը, Մերի Մաքլեոդ Բեթյունը և Դորոթի Հայթը ։ Նրա անունով է կոչվել մարդու իրավունքների պաշտպանության կենտրոն Օքլենդում ։ 2009 թվականին ԱՄՆ-ում նրա հիշատակին նամականիշ է թողարկվել։
Ակտիվիստի արխիվները պահվում են Նյու Յորքի հանրային գրադարանում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ամերիկացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Աֆրոամերիկացիների իրավունքների շարժման ակտիվիստներ Կատեգորիա:Կանանց իրավունքների իրավապաշտպաններ
Թբիլիսիի Սուրբ Նշան Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի (գիրք)
Թբիլիսիի Սուրբ Նշան Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի (Sourb Nshan Sourb Nikoghayosi Church, Tbilisi, Церковь сурб Ншан сурб Никогайоса (Светой Николая) города Тбилиси), Հայկական ճարտարապետությունն ուսումնասիրող հիմնադրամի կողմից 2012 թվականին հրատարակված «Վավերագրեր հայ ճարտարապետության» շարքի թվով 1-ին գիրքը։ Այն հեղինակել է հուշարձանագետ, պատմաբան, բանահավաք, Հայկական ճարտարապետությունն ուսումնասիրող հիմնադրամի երևանյան գրասենյակի ղեկավար Սամվել Կարապետյանը։ Տպագրվել է եռալեզու տարբերակով՝ հայերեն, անգլերեն և ռուսերեն։ Գիրքը ներկայացնում է Թբիլիսի քաղաքի հայկական նշանավոր հուշարձաններից մեկի՝ Սուրբ Նշան եկեղեցու պատմությունը։ Աշխատությունում քննության է ենթարկված մատենագրական և վիմագրական (այդ թվում` նորահայտ) փաստերը, որոնց հիման վրա հեղինակը հաստատում է եկեղեցու հայկական լինելը։ Ներկայացված են նաև պատմական և ժամանակակից լուսանկարներ   ։ Աշխատության հրատարակմանը նպաստել են Արթուր և Լիլի Սերեդյանները ։
Աշխատության հեղինակ Սամվել Կարապետյանի կարծիքով «Թբիլիսիի Սուրբ Նշան Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի» գրքի հրատարակմամբ ապացուցել է, որ Թբիլիսի քաղաքում գտնվող Սուրբ Նշան եկեղեցին հանդիսանում է հայկական  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Ռուսերեն գրքեր Կատեգորիա:Թբիլիսիի Սուրբ Նշան եկեղեցի Կատեգորիա:ՀՃՈՒՀ հրատարակություններ Կատեգորիա:Հայերը Թբիլիսիում Կատեգորիա:Գրքեր Հայաստանի պատմության մասին Կատեգորիա:2012 գրքեր
Էֆթելինգ
Էֆթելինգ (Efteling), հանդիսանում է Բենիլյուքսի ամենամեծ զվարճանքների կենտրոնը։ 2014 թվականին դրա տարեկան շրջանառությունը կազմել է 165 000 000 եվրո։ Այգու հանրային սննդի համակարգը Նիդեռլանդների հանրային սննդի ամենախոշոր ձեռնարկությունների ցանկում զբաղեցնում է 26-րդ տեղը։ Նիդեռլանդների բնակչության 94%-ը գոնե մեկ անգամ այցելել է Էֆթելինգ։ 2009 թվականին այգին ունեցել է 100 000 000 այցելու։ Էֆթելինգը գտնվում է Կատսգյոֆելում (Թիլբուրխից ոչ հեռու) Նիդեռլանդների հյուսիսային Բրաբանտ նահանգում։ Էֆթելինգի պաշտոնական բացումը տեղի է ունեցել 1952 թվականին։ Այդ ժամանակ մուտքի տոմսի արժեքը ընդամենը 80 ցենտ էր։ Էֆթելինգն աշխատում է ողջ տարին՝ ամեն օր։ 2018 թվականի մուտքի տոմսի արժեքը 37,5 € էր (մեծահասակի տոմսը՝ դրամարկղում)։
Այգին ընդգրկված է աշխարհում թեմատիկ այգիների 25 առավել այցելվողների և Եվրոպայի ամենախոշորների եռյակում։ Էֆթելինգ այցելել է 5 400 000 մարդ։
Ներկայումս առողջարանը իր մեջ ներառում է թեմատիկ այգի, գոլֆի դաշտ և երեք թեմատիկ հյուրանոց։ Այստեղ են բնակվում Հանս Քրիստիան Անդերսենի, Գրիմ Եղբայրների և Շառլ Պերոյի հերոսները։ Էֆթելինգը բաժանված է հինգ թագավորությունների։
Էֆթելինգում կան վեց ամերիկական սահաբլրակներ։ Ինչպես նաև ավելի քան 36 ատրիակցիոններ և շոու։
75 հա մակերեսով և գեղատեսիլ անտառով շրջապատված տարածքում տեղակայված է ատրակցիոնների թեմատիկ այգին և Էֆթելինգ հյուրանոցային համալիրը։ Անտառային թագավորությունը Բոսրեյկ առողջարանային գյուղն է, որը գտնվում է այգու ետևում։ «Էֆթելինգի աշխարհի» ընդհանուր տարածքը կազմում է 276,1 հա, ներառյալ 11 հա մակերեսով կայանատեղին։ Տարվա ընթացքում, միջին հաշվարկով, Էֆթելինգ այցելում է 5 միլիոն մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նիդերլանդների մշակույթ Կատեգորիա:1952 հիմնադրումներ
Օրթուբանի
Օրթուբանի (ორთუბანი), գյուղ Վրաստանում: Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում :
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 850 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 14 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 72 մարդ :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քարելի շրջան
Մինա (երգչուհի)
Մինա (իրական անունը Մինա Աննա Մազինի (Mina Anna Mazzini, ), իտալացի երգչուհի։
Կենսագրություն
Մինան ծնվել է  Միլանի հյուսիսում գտնվող Բուստո Արսիցիո քաղաքում, մանկությունն անց է կացրել Կրեմոնայում։ Առաջին ելույթը 1950-ական թվականների սկզբում էր։  «Կամպաս» (La Bussola) ակումբում, որտեղ հանդես են եկել այնպիսի հռչակավոր մարդիկ, ինչպես Ֆրենկ Սինատրան և Էլլա Ֆիցջերալդը,  ելույթից հետո Մինան դարձավ Իտալիայի հայտնի երգչուհիներից մեկը։ Հեռուստատեսությամբ առաջին անգամ հանդես է եկել 1959 թվականին, հաջորդ երկու տարիներին մասնակցել է Սան Ռեմոյի ֆեստիվալին։ Նրա առաջին հիթերից են «Ոչ ոք», «Երկինք սենյակում», «Այս տղամարդն ինձ համար է», «Իսկ եթե վաղը», «Միասին» և այլ երգեր։
1978 թվականից անսպասելիորեն դադարեց հանդես գալ բեմերում, սակայն ամեն տարի շարունակում էր թողարկել նոր ալբոմներ։ Հիմա ապրում է Շվեցարիայում։
1960-1967 թվականներին Մինան նկարահանվել է 11 ֆիլմերում։ Նրա կատարմամբ երգերը հնչում են 20 ֆիլմերում, այդ թվում` «Խավարում» Միքելանջելո Անտոնիոնի, «Հիանալի տղաներ» Մարտին Սկորսեզե և Պեդրո Ալմոդովարի «Ցլամարտիկ» ֆիլմերում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի երգիչներ Կատեգորիա:Իտալացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Իտալացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Իտալացի երգահաններ Կատեգորիա:Իտալացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Իտալացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իտալացի հաղորդավարներ
Նովոզաիտովո
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Գաֆուրիյսկի շրջանի բնակավայրեր
Խարֆի
Խարֆի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Հասանմսուրի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Վրաց-իրանական հարաբերություններ
Վրացա-իրանական հարաբերություններ, Վրաստանի և Իրանի դիվանագիտական երկկողմ հարաբերություններ։
Պատմություն
2008 թվականին, երբ սկսվել է ռուս-վրացական կոնֆլիկտը, Իրանը, մտերիմ հարաբերություններ ունենալով երկու երկրների հետ, փորձել է չեզոք դիրք գրավել հինգօրյա պատերազմի ժամանակ։ Իրանի արտաքին գործերի նախարար Մանուչեր Մոտակին հայտարարել է, որ այս հակամարտությունը կարող է հիմք դառնալ նոր սառը պատերազմի և առաջարկել է որպես միջնորդ հանդես գալ Վրաստանի ու Ռուսաստանի միջև կրակի դադարեցման շուրջ բանակցութուններում։ Այն բանից հետո, երբ Ռուսաստանը ճանաչել է Աբխազիայի ու Հարավային Օսեթիայի անկախությունը, Ռուսաստանում Իրանի դեսպան Սաջադի Ռեզան հայտարարել է, որ Իրանը չի ճանաչում այդ միավորների անկախությունը։ Նա ասել է, որ Իրանը ցավակցում է Աբխազիայի ու Հարավային Օսեթիայի ժողովուրդներին, և որ Թեհրանը համագործակցելու է Մոսկվայի հետ մասնակի ճանաչում ունեցող այս երկու երկրներում տնտեսության զարգացման գործում։ 2015 թվականի մայիսին Վրաստանի ու Իրանի կառավարությունների միջև բանակցություններ են ընթացել իրանական կապիտալով Վրաստանում երկու էլեկտրակայան կառուցելու ուղղությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի երկկողմ հարաբերություններ Կատեգորիա:Իրանի երկկողմ հարաբերություններ
Աննա Ելիզարովա-Ուլյանովա
Աննա Իլյինիչնա Ելիզարովա-Ուլյանովա (Анна Ильинична Елизарова-Ульянова, ), ռուս հեղափոխական և խորհրդային քաղաքական գործիչ, Վլադիմիր Լենինի քույրը և համախոհը, ԽՄԿԿ անդամ (1898)։
1880 թվականին ավարտել է Սիմբիրսկի գիմնազիան։ 1886 թվականից մասնակցել է ուսանողական հեղափոխական շարժումներին։ 1887 թվականին եղբոր՝ Ալեքսանդր Ուլյանովի գործով ձերբակալվել և դատապարտվել է 5 տարվա աքսորի։ 1896 - 1904 թվականներին կուսակցական աշխատանք է կատարել Ռուսաստանում և արտասահմանում։ 1908-1909 թվականներին կազմակերպել է Լենինի «Մատերիալիզմ և Էմպիրիոկրիտիցիզմ» գրքի հրատարակումը։ 1913 թվականին աշխատել է «Պրավդա» թերթում, եղել «Պրոսվեշչենիե» («Просвещение») ամսագրի քարտուղար, «Ռաբոտնիցա» («Работница») ամսագրի խմբագրության անդամ։ Փետրվարյան հեղափոխությունից (1917) հետո եղել է բյուրոյի անդամ, «Պրավդա» թերթի քարտուղար, «Տկաչ» («Ткач») ամսագրի խմբագիրը։
1918-1921 թվականներին աշխատել է սոցապահովագրության, ապա լուսավորության ժողկոմատներում, հետագա տարիներին՝ ԽՄԿԿ-ին կից ՄԷԼ-ի ինստիտուտում։
Կենսագրություն
Աննա Ելիզարովա-Ուլյանովան ծնվել է 1864 թվականի օգոստոսի 14-ին (26) Նիժնի Նովգորոդում, դպրոցի մաթեմատիկայի և ֆիզիկայի ուսուցչի՝ Իլյա Նիկոլաևիչ Ուլյանովի և Մարիա Ալեքսանդրովնա Ուլյանովայի (Բլանկ) ընտանիքում, եղել է նրանց առաջին երեխան։ 1869 թվականից ընտանիքն ապրել է Սիմբիրսկում։ 1880 թվականի նոյեմբերին Աննան հաջողությամբ ավարտել է Սիմբիրսկի Մարիինյան կանանց գիմնազիան՝ ստանալով «մեծ չափի» արծաթե մեդալ և Ժողովրդական կրթության նախարարության կողմից նրան տրվել է տնային ուսուցչի կոչման վկայական։
1883 թվականից սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի Բեստուժևի կանանց բարձրագույն դասընթացներում։ 1886 թվականին առաջին անգամ մասնակցել է Նիկոլայ Դոբրոլյուբովի մահվան 25-րդ տարելիցի կապակցությամբ ուսանողների կողմից կազմակերպված քաղաքական ցույցին։ Ձերբակալվել է եղբոր՝ Ալեքսանդր Ուլյանովի գործով, որպես Ալեքսանդր III-ի մահափորձի մասնակից 1887 թվականի մարտի 1-ին (13) և դատապարտվել 5 տարվա աքսորի, որը անցկացրել է Կազանի Կոկուշկինո գյուղում։ 1889 թվականի հուլիսին ամուսնացել է Մարկ Ելիզարովի հետ։
1893 թվականի աշնանը նա ընտանիքի հետ Սամարայից տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ հաջորդ տարի մտել է սոցիալ-դեմոկրատական շարժման մեջ՝ կապեր հաստատելով Սերգեյ Միցկևիչի, Մասլեննիկովի և Չորբայի «Մոսկվայի բանվորական միության» աշխատավորական շրջանակների հետ։ Նա գերմաներենից թարգմանել է Գերհարդ Հաուպտմանի «Ջուլհակները» պիեսը և կազմել համառոտ գրքույկ՝ Եվստաֆի Դեմենտևի «Գործարան, ինչ է տալիս բնակչությանը և ինչ է վերցնում» գրքի հիման վրա և այդ ստեղծագործությունները լայնորեն ընթերցել են Մոսկվայի և Մոսկվայի մարզի բանվորները։
1896 թվականին Աննա Ելիզարովան տեղափոխվել է Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ կազմակերպել է կապը ձերբակալված Լենինի և Բանվոր դասակարգի ազատագրական պայքարի Սանկտ Պետերբուրգի միության միջև, Լենինին մատակարարել գրականություն, վերաշարադրել բանտում նրա կողմից գաղտնի գրված կուսակցական փաստաթղթերն ու նամակները։
1897 թվականի ամռանը մեկնել է արտերկիր, որտեղ կապ է հաստատել Գեորգի Պլեխանովի և Աշխատանքի ազատագրության խմբի մյուս անդամների հետ։ 1898 թվականի աշնանը նա դառնում է ՌՍԴԲԿ Մոսկվայի առաջին կոմիտեի անդամ, որտեղ աշխատում էր Միխայիլ Վլադիմիրսկու, Անատոլի Լունաչարսկու և մյուսների հետ։ Երբ Լենինը գտնվել է աքսորում, նա կազմակերպել է նրա «Կապիտալիզմի զարգացումը Ռուսաստանում» աշխատության հրատարակումը։
1900-1902 թվականներին Բեռլինում և Փարիզում, այնուհետև Ռուսաստանում կազմակերպել է «Իսկրա»-ի տարածման աշխատանքը։ 1903-1904 թվականներին Կիևում և Սանկտ Պետերբուրգում կազմակերպել է կուսակցական աշխատանքները։ Մասնակցել է 1905-1907 թվականների հեղափոխությանը, եղել է «Վպերյոդ» հրատարակչության խմբագրական խորհրդի անդամ։ Ռուսերեն է թարգմանել Վիլհելմ Լիբկնեխտի գիրքը 1848 թվականի հեղափոխության մասին։
1908-1909 թվականներին Մոսկվայում կազմակերպել է Լենինի «Մատերիալիզմ և էմպիրիոկրիտիցիզմ» գրքի հրատարակումը։ 1909-1913 թվականներին քրոջ՝ Մ․ Ի․ Ուլյանովայի, ամուսնու՝ Մարկ Ելիզարովի և Վլադիմիր Լենինի մոր Մարիա Ուլյանովայի հետ բնակվել են Սարատովում՝ Ուգոդնիկովսկի (ներկայումս Ուլյանովսկի) փողոցում գտնվող № 26 տանը (այժմ՝ այդտեղ տեղակայված է Ուլյանովների մարզային գավառագիտական թանգարանի մասնաճյուղը՝ Ուլյանովների ընտանիքի բնակարան-թանգարանը)։ Ա. Ի. Ուլյանովան, քրոջ՝ Մ. Ի. Ուլյանովայի հետ կապեր է հաստատել տեղի հեղափոխական առաջնորդների հետ։ Նրանք կապ են պահպանել նաև արտասահմանյան կենտրոնի և Վլադիմիր Լենինի հետ։ Քույրերի ղեկավարությամբ 1911 թվականի սկզբին վերականգնվել է գաղտնի ոստիկանության կողմից ավերված ՌՍԴԲԿ Սարատովյան կազմակերպությունը։ Խմբի ղեկավար կազմում ընդգրկված են եղել Մ. Ի. Ուլյանովան, Ս. Ս. Կռժիժանովսկին, բանվորներ՝ Ա. Ա. Լարիոնովը, Ա. Վ. Սիմոնովը, Ի. Վ. Նեֆեդովը, Ա. Ա. Գոգոլկինը, Յա. Բեսչաստնովը։ 1911 թվականի գարնանը սկսել է հրատարակվել լեգալ սոցիալ-դեմոկրատական «Պրիվոլժսկայա գազետա» թերթը։ ՌՍԴԲԿ Սարատովի կազմակերպությունն առաջիններից է եղել, որ դրականորեն է արձագանքել ՌՍԴԲԿ VI (Պրահա) կոնֆերանսի գումարման վերաբերյալ Կենտկոմի անդամների խորհրդակցության որոշմանը, այնուհետև հաստատել նրա որոշումները՝ ուղղված անլեգալ կուսակցության ամրապնդման և լիկվիդատորների ու օտզովիստների դեմ պայքարին։ Կազմակերպության ակտիվ գործունեությունը անհանգստացրել է իշխանություններին և 1912 թվականի մայիսի 8-ի գիշերը խուզարկվել և ձերբակալվել են 13 մարդ, այդ թվում՝ Մարիա Ուլյանովան, Աննա Ուլյանովա-Ելիզարովան և այլ անդամներ։ Մայիսի վերջին Ա. Ի. Ուլյանովային հաջողվել է դուրս գալ բանտից և միջոցներ ձեռնարկել ՌՍԴԲԿ Սարատովի կազմակերպության հետագա կուսակցական աշխատանքը կարգավորելու համար։ Մ. Ի. Ուլյանովան և կազմակերպության մյուս անդամները աքսորվել են Վոլոգդայի նահանգ։ 1913 թվականին Աննա Ելիզարովա-Ուլյանովան Սանկտ Պետերբուրգում աշխատել է «Պրավդա»-ում, եղել է «Լուսավորություն» ամսագրի քարտուղար և «Ռաբոտնիցա» ամսագրի խմբագրական խորհրդի անդամ։ Ռուսաստանում կազմակերպվել է դրամահավաք կուսակցության և գրականության տեղափոխման համար։ Ձերբակալվել է 1904, 1907, 1912, 1916, 1917 թվականներին։
Մինչև 1932 թվականի վերջը եղել է Մարքսի-Էնգելսի-Լենինի ինստիտուտի գիտաշխատող, «Պրոլետարական հեղափոխություն» ամսագրի քարտուղար և խմբագրական խորհրդի անդամ։
1924 թվականին, Վլադիմիր Լենինի մահից հետո, ՌԿԿ (բ) Կենտրոնական կոմիտեի կողմից Ելիզարովան գործուղվել է Լենինգրադ՝ Ուլյանովների ընտանիքի մասին նյութեր հավաքելու և այդ թեմայով գիտական աշխատություն գրելու համար։ Ելիզարովայի կողմից ՆԳՆ արխիվներում կատարված ուսումնասիրությունների ընթացքում հայտնի է դարձել այն, ինչ արդեն հայտնի է եղել հետազոտողների մեկ այլ խմբի՝ Ուկրաինայում Լենինի նախնիների որոնումների արդյունքում՝ պարզելու նրա հնարավոր ժառանգական հիվանդությունը և պարզվել է, որ Լենինի պապը եղել է հրեա կանտոնիստ։ Սակայն, այդ ժամանակ, ՌԿԿ (բ) Կենտկոմը կարգադրել է այդ տեղեկությունը պահել խիստ գաղտնի։ Ելիզարովան բողոքել է Կենտկոմի նման որոշման դեմ, քանի որ այն համարել է անարդար և ազգային իրավահավասարության սկզբունքի խախտում, սակայն որպես կուսակցական ստիպված է եղել ենթարկվել, թեև դա չի ընդունել։ Հայտնի է, որ 1932 թվականի դեկտեմբերի 28-ին նա նամակ է գրել Ստալինին, որտեղ նրան հիշեցրել է Լենինի հրեական արմատների մասին, որ իր եղբայր Վլադիմիրը միշտ լավ է խոսել հրեաների մասին, և ինքը շատ է ցավում, որ Ուլյանովների ընտանիքի մասին այդ փաստը դեռևս չի հրապարակվել։ Նամակը Ելիզարովան գրել էր հակասեմիտիզմին հակադրվելու համար, որն այդ ժամանակ ԽՍՀՄ-ում հզորանում էր։ Ստալինին ուղղված դիմումն արդյունք չի տվել և երկու տարի անց Ելիզարովան կրկին գրել է Ստալինին այդ թեմայով, բայց հետո միջազգային իրավիճակի վատթարացումը հանգեցրել է նրան, որ Ստալինը կրկին հրաժարվել է հրապարակել այդ տվյալները։ 2011 թվականին Ելիզարովայի 1932 թվականի նամակը ցուցադրվել է Մոսկվայի պատմական թանգարանում՝ «Ինչ է գրված գրիչով (Խորհրդային պետության նշանավոր գործիչների ինքնագրեր)» ցուցահանդեսի շրջանակներում ։
Գրել է հուշերի գիրք Վլադիմիր Լենինի մասին։