cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մարիա Դոստոևսկայա
Մարիա Դմիտրիևնա Դոստոևսկայա (Мари́я Дми́триевна Достое́вская, ի ծնե՝ Կոնստանտ, առաջին ամուսնությունում՝ Իսաևա, սեպտեմբերի 11 [23], 1824, Տագանրոգ - ապրիլի 15 [27], 1864, Մոսկվա), Ֆեոդոր Դոստոևսկու առաջին կինը։ Ամուսնությունը տևել է 7 տարի։ Մարիա Դոստոևսկայայի բնավորության գծերը և կենսագրության առանձին դրվագներ արտացոլվել են գրողի ստեղծագործությունների մեջ։
Ծագում և կրթություն
Մարիա Կոնստանտը ֆրանսիական արմատներ ուներ։ Հայրական կողմի պապը՝ Ֆրանսուա Ժերոմ Ամադեյ դե Կոնստանտը, Ռուսաստան էր տեղափոխվել 1794 թվականին։ Ստանալով ռուսական հպատակություն և Ստեպան անունը՝ նա բնակություն հաստատեց Եկատերինոսլավում։ Այնտեղ որդին՝ Դմիտրին, բավականին հաջող կարիերա սկսեց․ տեղի գիմնազիան ավարտելուց հետո աշխատանքի տեղավորվեց Ազնվական ժողովում, այնուհետև՝ գեներալ Իվան Ինզովի հետևազորի շտաբում։
1820-ական թվականներին Դմիտրի Ստեպանովիչին տեղափոխեցին Տագանրոգ։ Մարիան՝ դուստրերից կրտսերը, նախնական կրթությունն ստացավ Տագանրոգի գիշեօթիկ դպրոցում։ 1838 թվականին՝ մոր մահից հետո, հոր, եղբայրների և քույրերի հետ տեղափոխվեց Աստրախան, որտեղ սկսեց դաստիարակչուհի աշխատել ազնվական օրիորդների ինստիտուտում։ Այն մասին, որ Դմիտրի Կոնստանտի դուստրերը տպավորություն էին թողնում հասարակության մեջ, գրում էր Աստրախանի թերթերից մեկը․ այսպես, ինստիտուտի ավարտական երեկոյին նրանք գերեցին ներկաներին իրենց նվագով և պոեզիայի գերազանց իմացությամբ։ Դմիտրի Ստեպանովիչը սրտաբաց էր, հաճույքով էր հյուրերի ընդունում, որոնց թվում էր նաև Դյումա հայրը, որը 1856 թվականին Պետերբուրգից Աստրախան էր մեկնել։ Դոստոևսկին աներոջն ուղղված նամակներից մեկում հաղորդել է, որ Մարիա Դմիտրիևնան հաճախ է ջերմությամբ հիշել Աստրախանի իրենց տանը տիրող մթնոլորտը, իսկ հոր մասին միշտ խոսել է «անկեղծ սիրով»։
Առաջին ամուսնություն․ Սեմիպալատինսկ
Ժամանակակիցները Մարիա Դմիտրիևնային նկարագրում էին որպես բարեկազմ, «բավականին գեղեցիկ» շիկահեր՝ առանձին նշելով նրա «կրակոտությունը, հուզավառվածությունը, աշխուժությունը և զգայունությունը»։ 1846 թվականին նա ամուսնացավ հոր ենթականերից մեկի՝ Մաքսային ծառայության աշխատակից 24-ամյա Ալեքսանդր Իսաևի հետ․ մեկ տարի անց ծնվեց որդին՝ Պավելը։ 1850-ական թվականներից ընտանիքն սկսեց ճանապարհորդել․ սկզբում Մարիա Դմիտրիևնան որդու հետ մեկնեց ամուսնու ետևից Պետրոպավլովսկ, այնուհետև՝ Սեմիպալատինսկ, ավելի ուշ՝ Կուզնեցկ։
Սունայի շրջան
Սունայի շրջան (Сунский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կիրովի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սունա ։
Մարիա Դոստոևսկայա
Առաջին ամուսնություն․ Սեմիպալատինսկ
1854 թվականի աշնանը Սեմիպալատինսկ ժամանեց ներշրջանային դատախազը՝ Ալեքսանդր Վրանգելը, որը հետագայում գրել է հուշեր Դոստոևսկու՝ Սիբիրում գտնվելու մասին։ Հետևելով Ֆեոդոր Միխայլովիչի և Մարիա Դմիտրիևնայի հարաբերությունների զարգացմանը՝ Վրանգելը նշել է, որ Իսաևայի կողմից ավելի շատ խղճմտանք կար «դժբախտ, ճակատագրի կողմից ծեծված մարդու» հանդեպ, քան անկեղծ զգացմունք, մինչդեռ Դոստոևսկին «սիրահարվել էր ամբողջ հոգով» ։
Սունայի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1260 կմ²։
Մարիա Դոստոևսկայա
Տեղափոխվելը Կուզնեցկ
1855 թվականի գարնանը Իսաևները տեղափոխվեցին Կուզնեցկ, որտեղ Ալեքսանդր Իվանովիչին հաջողվեց աշխատանքի անցնել մաքսային բաժանմունքներից մեկում։ Ալեքսանդր Վրանգելի վկայությամբ, որը Դոստոևսկու հետ ընտանիքին ճանապարհել էր, Ֆեոդոր Միխայլովիչը ծանր էր տարել բաժանումը, իսկ հրաժեշտի պահին «երեխայի պես լացում էր»։ Նա Կուզնեցկ երկար նամակներ էր ուղարկում, որոնցում հիանում էր Մարիա Դմիտրիևնայի «կանացի սրտով և անսահման բարությամբ»․ վերջինս ի պատասխան գրում էր, որ ոչ մեծ գավառական քաղաքում իրենց կյանքը դժվար է, ընտանիքը նախկինի պես չքավորության մեջ է։ Օգոստոսին Իսաևայից նամակ եկավ՝ ամուսնու մահվան մասին․ այս նորությունը Դոստոևսկին ցավով ընդունեց․ Վրանգելին ուղղված նամակում նա խոստովանեց, որ «տանջահար է եղել»։
Սունայի շրջան
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 7477 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,93 մարդ/կմ²։
Մարիա Դոստոևսկայա
Տեղափոխվելը Կուզնեցկ
Դոստոևսկին առաջարկություն արեց Մարիա Դմիտրիևնային, սակայն վերջինս չէր շտապում պատասխանել։ Այդ ժամանակաշրջանում այրին հրապուրված էր տեղի ուսուցիչ Նիկոլայ Վերգունովով, որն իր որդուն՝ Պավելին, նկարչության դասեր էր տալիս, իսկ ինքն էլ Իսաևայից՝ ֆրանսերենի դասեր առնում։ Վրանգելի հիշելով՝ Ֆեոդոր Միխայլովիչը, կարդալով Կուզնեցկից եկած նամակները, որտեղ խոսվում էր Մարիա Դմիտրիևնայի նոր ծանոթի «բարձր հոգու» մասին, «տանջվում էր խանդից, սարսափելի էր նայել նրա մռայլ տրամադրությանը»։
Սունայի շրջան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կիրովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Մարիա Դոստոևսկայա
Երկրորդ ամուսնություն
Դոստոևսկու հետ ամուսնանալու համաձայնությունը Մարիա Դոստոևսկին տվեց 1856 թվականի աշնանը։ Ֆեոդոր Միխայլովիչը, հարսանեկան ծախսերի համար ծանոթներից մեծ գումար պարտք վերցնելով և ղեկավարությունից 15 օր արձակուրդ ստանալով, մեկնեց Կուզնեցկ։ Պսակադրությունը տեղի ունեցավ 1857 թվականի փետրվարի 6-ին Օդիգիտրիևսկի եկեղեցում․ հարսնացուի կողմից վկաներից մեկը ուսուցիչ Վերգունովն էր։ Այնուհետև ընտանիքն ուղևորվեց Սեմիպալատինսկ։ Դոստոևսկու կենսագիրները նշել են, որ ճանապարհին մի դեպ պատահեց, որը ցնցեց Մարիա Դմիտրիևնային․ Բարնաուլում գրողն էպիլեպսիայի նոպա ունեցավ։ Ավելի ուշ եղբորն ուղղված նամակում Ֆեոդոր Միխայլովիչը հաղորդել է․
Ձևականորեն ամուսնական հարաբերությունները 7 տարի տևեցին, սակայն փաստացի համատեղ կյանքը երկար չտևեց․ Սեմիպալատինսկից վերադառնալուց հետո Դոստոևսկին և Մարիա Դմիտրիևնան հիմնականում առանձին էին ապրում․ ոչ միայն առանձին տներում, այլև երբեմն առանձին քաղաքներում։ 1862 թվականին՝ իր առաջին արտասահմանյան ուղևորությանը գրողը մեկնեց առանց կնոջ։ Կնոջ բացակայությունը նա բացատրեց մեծացած Պավելին Պետերբուրգում խնամելու անհրաժեշտությամբ, որը պետք է պատրաստվեր գիմնազիայի քննություններին։
Հիվանդություն և մահ
1860-ական թվականների սկզբին Մարիա Դմիտրիևնայի մոտ պալարախտի ախտանիշներ հայտնաբերվեցին։ Դոստոևսկին կնոջը Պետերբուրգից Վլադիմիր բերեց, նրա համար խնամողներ գտավ։ Գրողը հույս ուներ, որ կլիմայի փոփոխությունը կբարելավի նրա վիճակը։ Սակայն 1863 թվականի աշնանն արդեն պարզ էր, որ Մարիա Դմիտրիևնային չէր կարելի որակավորված բժիշկներից հեռու գտնվել։ Նոյեմբերին Ֆեոդոր Միխայլովիչը կազմակերպեց նրա տեղափոխումը Մոսկվա։ Դոստոևսկու կենսագիր Լյուդմիլա Սարասկինայի խոսքերով՝ նրա նամակները՝ թվագրված 1863 թվականի ձմռան վերջ և 1864 թվականի գարնան սկիզբ, հիշեցնում էին հիվանդանոցային պատմագրեր, որտեղ արձանագրվում էր 39-ամյա կնոջ հիվանդության պատմությունը։
Մարիա Դմիտրիևնան վաճխանվեց ապրիլի 15-ին ամուսնու և քույրերից մեկի ներկայությամբ․ որդին՝ Պավելը, Ֆեոդոր Միխայլովիչից հեռագիր ստանալուն պես, մեկնեց Պետերբուրգից մոր թաղմանը։ Ալեքսանդր Վրանգելին կնոջ վերջին օրերի մասին պատմելիս գրողը խոստովանել է․ «Նա անսահման սիրում էր ինձ, ես նույնպես անչափ սիրում էի նրան, սակայն մենք երջանիկ չէինք միասին․․․ Նա ամենաազնիվ, վեհանձն և բարեհոգի կինն է, որ երբևէ ճանաչել եմ իմ կյանքում»։
Մարիա Դմիտրիևնան Դոստոևսկու ստեղծագործություններում։ Հուշեր
Ուսումնասիրողների կարծիքով Դոստոևսկու ստեղծագործություններում և կերպարներում արտացոլված են Մարիա Դմիտրիևնայի առանձին գծեր և նրա կյանքի որոշ դրվագներ։ Օրինակ՝ նրա առաջին ամուսինը՝ Ալեքսանդր Իսաևը, դարձավ «Ոճիր և պատիժ» վեպի հերոսներից մեկը՝ տիտղոսակիր խորհրդական Սեմյոն Մարմելադովը։ Նրա կնոջ՝ Կատերինա Իվանովնայի՝ Ազնվական օրիորդների ինստիտուտի դաստիարակչուհու կերպարում, որն ավարտական երեկոյին պարում էր նահանգի ամենահայտնի մարդկանց հիացական հայացքների ներքո, իսկ հետո էլ ստիպված էր ապրել ծանր աղքատության մեջ «հեռավոր մի գավառում», ըստ գրականագետ Կոնստանտին Մոչուլսկու, կարելի է տեսնել Մարիա Դմիտրիևնայի կենսագրությունը։ Բացի այդ նրա պատմությունը մասամբ արտացոլված է «Նետոչկա Նեզվանովա» վիպակի «կրակոտ և անձնազոհ» կնոջ կերպարում։
Լյուդմիլա Սարասկինան յուրօրինակ անվանականչ գտավ իրական սիրային պատմության (Մարիա Դմիտրիևնա, ուսուցիչ Վերգունով և Դոստոևսկի) և «Ստորացվածները և վիրավորվածները» վեպի կերպարներից մեկի միջև։ Ֆեոդոր Միխայլովիչի առաջին կնոջ հոգեկան որակներն արտացոլված են այդ վեպի հերոսուհու՝ Նատաշա Իխմենյովայի կերպարում, ինչպես նաև «Քեռու երազը» վիպակի Զինաիդա Մոսկալյովայի կերպարում ։
Ժամանակակիցները քիչ հուշեր չեն թողել Մարիա Դմիտրիևնայի մասին։ Այսպես, աշխարհագրագետ Պյոտր Սեմյոնով-Տյան-Շանսկին, որը հանդիպել է Դոստոևսկուն Սիբիրում, նրա կնոջ մասին խոսել է, որպես «Սեմիպալատինսկի հասարակության ամենակրթված և ինտելիգենտ կանանցից մեկը»։ Գիտնական Չոկան Վալիխանովը, որը գրողի մտերիմներից էր, Մարիա Դմիտրիևնայի մեջ առանձնացնում էր «հմայքը, խելքը և բարությունը»։ Դոստոևսկու երկրորդ կինը՝ Աննա Գրիգորևնան, գրել է, որ իր ներկայությամբ Ֆեոդոր Միխայլովիչը միայն մեկ անգամ է պատմել իր առաջին ամուսնության մասին․
Գրականություն
Կատեգորիա:Տագանրոգ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ֆեոդոր Դոստոևսկի Կատեգորիա:Ռուս գրողների կանայք
Իլեզա (Ստարայա Տոտմայի վտակ)
Իլեզա (Илеза), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ստարայա Տոտմա գետի աջ ափում՝ 49 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 85 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Թուրքիայի քաղաքական կուսակցություններ
Թուրքիան բազմակուսակցական համակարգ ունեցող խորհրդարանական ժողովրդավարական պետություն է։ Այս հոդվածում նշվում է խորհրդարանում ներկայացված հիմնական կուսակցությունները և փոքր կուսակցությունները, որոնք բավարարում են Գերագույն ընտրական հանձնաժողովի պահանջներին (թուրքերեն, YSK) և ընդգրկված են ընտրությունների քվեաթերթիկում։
Հիմնական կուսակցություններ
Ներկայումս Թուրքիայի խորհրդարանում ներկայացված են 9 կուսակցություններ։
Փոքր կուսակցություններ
Գրանցված կուսակցություններ, չներկայացված խորհրդարանում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Թուրքիայի կուսակցություններ
Գալինա Գալինա
«Տրանսվաալ, Տրանսվաալ, իմ երկիր ...» երգի հիմքում ընկած բառերի հեղինակն է։ 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի ռուսական լիբերալ-դեմոկրատական շարժման ակտիվ մասնակիցլ։ Ամուսնացած է եղել գրող Սերգեյ Գուսև-Օրենբուրգսկու հետ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Սանկտ Պետերբուրգում։ Ծննդյան տարեթվի մասին տեղեկությունները տարբեր են. որոշ տվյալներով ծնվել է 1870 թվականին, այլ տվյալներով՝ 1873 թվականին ։ Ապագա բանաստեղծուհին ծնվել է Ադոլֆ Ռինքսի ընտանիքում և ստացել է նրա ազգանունը, թեև իրականում նրա մայրն այդ ժամանակ ոչ պաշտոնապես ամուսնալուծվել էր և Գլաֆիրայի իրական հայրը եղել է գիմնազիայի դասախոս Նիկոլայ Մամոշինը ։
Վարժարանն ավարտելուց հետո մի քանի տարի աշխատել է որպես հեռագրագետ։ Ամուսնությունից հետո ընդունել է ամուսնու ազգանունը՝ Էյներլինգ։ 1895 թվականին սկսել է համագործակցել Սանկտ Պետերբուրգի «Գեղանկարչական տեսություն» ամսագրի հետ և դրա գլխավոր խմբագիր Ալեքսանդր Շելլերի հանձնարարականով վերցրել է Գալինա Գալինա գրական կեղծանունը։
Հավատարիմ մնալով լիբերալ-դեմոկրատական հայացքներին՝ ակտիվորեն մասնակցել է հասարակական կյանքին։ Բացեիբաց ոգևորել է ուսանողական շարժման մասնակիցներին, կարեկցանք հայտնել քաղաքական հալածանքների զոհերին։ Քաղաքացիական դիրքորոշման ամենացայտուն ապացույցն էր 1901 թվականի «Անտառը հատում են, երիտասարդ, մատղաշ-կանաչ անտառը...» բանաստեղծությունը, որը 1900 թվականին Կիևի համալսարանի ուսանողների ելույթների ճնշման արձագանքն է։ Ստեղծագործությունը լայն ժողովրդականություն էր վայելում այն դեպքում, երբ որոշ ժամանակ չի հրապարակվել։ Ավելի ուշ հայտնվել է արտասահմանյան լիբերալ մամուլում, հետո միայն՝ ռուսական Սոցիալ-դեմոկրատական պարբերականներում։ 1901 թվականի մարտի 3-ին հեղինակը հրապարակայնորեն ընթերցել է այն Պետերբուրգի գրողների միությունում մի շարք խոշոր գրականագետների ներկայությամբ, մասնավորապես՝ Մաքսիմ Գորկու, Կոնստանտին Բալմոնտի, Վլադիմիր Կորոլենկոյի, Դմիտրի Մամին-Սիբիրյակի և Ստեպան Գավրիլովիչ Սկիտալցի։
Հաշվի առնելով հաջորդ օրը Սանկտ Պետերբուրգի Կազանի հրապարակում տեղի ունեցած բողոքի զանգվածային ցույցերը՝ այդ գործողությունը իշխանությունների կողմից գնահատվել է որպես հասարակական անկարգությունների հրահրում, ինչը առիթ է հանդիսացել բանաստեղծուհուն մայրաքաղաքից արտաքսելու համար։
Գորկու «Կյանք» ամսագիրի (ամսագիրը տպագրվել է գրողի ակտիվ մասնակցությամբ) խմբագրությունն առավել ակտիվ մասնակցություն է ունեցել այդ իրադարձություններին, այդ իսկ պատճառով փակվել է։ Գալինան, փորձել է իրականացնել այդ հանդեսի հրատարակումը արտասահմանում։ Արտասահմանյան «Կյանք» ամսագրում բանաստեղծուհին տպագրվել է Լ. Շուստովա կեղծանվամբ։ Դեռևս 1901 թվականի մայիսի վերջին Վլադիմիր Լենինը, ի թիվս այլ նյութերի, «Կայծ» թերթի տպագրատուն էր ուղարկել երկու բանաստեղծություն։ Բանաստեղծություններից մեկը Կ. Դ. Բալմոնտի «Այն եղել է Թուրքիայում...» այլաբանությունն էր, իսկ երկրորդը, հավանաբար, «Անտառը կտրում են...»։
Ավելի ուշ «Իսկրա»-ի խմբագրությունը որոշել է ոչ թե բանաստեղծություններ տպագրել իր էջերում, այլ հավելվածով թողարկել «Պայքարի երգեր» առանձին ժողովածու, որտեղ բանաստեղծությունը լույս տեսավ «1901 թվականի գարնանային մոտիվներ» բաժնում։ 1905-1907 թվականների հեղափոխության շրջանում Գալինան կրկին ակտիվ մասնակցություն է ունենում հասարակական գործունեությանը, մասնավորապես, վերսկսում է սեփական ստեղծագործության քաղաքացիական քնարերգության հրապարակային ընթերցումը։ Առաջին ամուսնալուծությունից հետո նա ամուսնացել է գրականագետ Սերգեյ Գուսևի-Օրենբուրգսկու հետ՝ վերցնելով նրա ազգանունը։
1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Գալինա Գալինայի կյանքի մասին տեղեկությունները հակասական են։ Որոշ տվյալներով, բանաստեղծուհին Սերգեյ Գուսև-Օրենբուրգսկու հետ արտագաղթել է։ Այլ տվյալների համաձայն՝ բաժանվելով ամուսնուց, մնացել է հայրենիքում և 1942 թվականին մահացել պաշարված Լենինգրադում։ Ամեն դեպքում, նրա հետհեղափոխական շրջանի գրական ստեղծագործության կամ հասարակական ակտիվության մասին հայտնի չէ։
Ստեղծագործություն
Գալինայի առաջին բանաստեղծությունները հրատարակվել են 1895 թվականին «Գեղանկարչական տեսություն» գրական հանդեսում։ Հաջորդ չորս տարիներին բանաստեղծուհին համագործակցել է բացառապես այս հրատարակչության հետ, իսկ 1899 թվականից սկսել է տպագրվել նաև այլ ամսագրերում և ալմանախներում՝ «Ռուսական հարստություն», «Աստծո աշխարհ», «Կրթություն», «Ամսագիր բոլորի համար», «Կյանք», «Կյանք բոլորի համար», («Գալինա Գալինա» կամ «Գ. Գալինա» կեղծանվամբ, հազվադեպ՝ սեփական անվան ներքո)։ Գալինայի խոստովանությամբ վաղ ստեղծագործության վրա շատ էական ազդեցություն է ունեցել Պյոտր Յակուբովիչի պոեզիան և հասարակական գործունեությունը։ Քննադատները նշում են, որ Գալինայի ստեղծագործությունների վրա նկատելի է նաև Սեմյոն Նադսոնի ազդեցությունը։
Նախնական շրջանի ստեղծագործություններում գերիշխում է սիրային քնարերգությունը, հոգեկան ապրումների թեմատիկան։ Ավելի հասուն ստեղծագործություններին բնորոշ են արդիական հասարակական թեմաները, քաղաքացիական և հայրենասիրական պաթոսը։ Բացի ռուսական ներքաղաքական իրադարձություններից, բանաստեղծուհու ուշադրությունը գրավել է, մասնավորապես, 1899 թվականից մինչև 1902 թվականը անգլո-բուրական պատերազմը։ Ինչպես և ռուս հասարակության մեծ մասը, Գալինա Գալինան նույնպես համակրում էր բուրերին, և բրիտանացիների դեմ նրանց պայքարին է նվիրել բանաստեղծությունների շարք, որոնցից առավել մեծ ճանաչում է ստացել «Բուրը և նրա որդիները», որը հրապարակվել է 1899 թվականին։ «Տրանսվաալ, Տրանսվաալ, իմ երկիր ...» երգի տեքստի հիմքում ընկած է այս բանաստեղծությունը։
Գալինա Գալինայի բանաստեղծությունների ժողովածուները, որոնք թողարկվել են 1902 և 1906 թվականներին, ընդունվել են մեծ քննադատությամբ։ Մասնավորապես, Վալերի Բրյուսովը և Զինաիդա Գիպպիուսը նշել են ստեղծագործական յուրօրինակության պակասը։ Ավելի ուշ խորհրդային քննադատները նրա ստեղծագործությունը դիտարկել են որպես առավելապես դիդակտիկ-քաղաքացիական պոեզիա։ Այնուամենայնիվ, բանաստեղծուհու ստեղծագործությունները բավական պահանջված էին ընթերցողների լայն շրջանակներում։ Բացի այդ, նրա բանաստեղծություններին են անդրադարձել բազմաթիվ ռուս կոմպոզիտորներ, այդ թվում Սերգեյ Ռախմանինովը, Ռեյնգոլդ Գլիերը, Միխայիլ Գնեսինը, Ալեքսանդր Գրեչանինովը, Բորիս Ասաֆևը։ Գալինա Գալինայի խոսքերի հիման վրա ստեղծված ռոմանսներից ժողովրդականություն են ձեռք բերել Ռախմանինովի «Այստեղ լավ է...», «Որքան ցավ եմ զգում...» («Գարնանային գիշեր»), «Իմ պատուհանի մոտ...» ստեղծագործությունները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս կին գրողներ
Պոջո Ռենատիկո
Պոջո Ռենատիկո (Poggio Renatico), կոմունա Իտալիայում՝ Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Ֆերերա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է՝ 7686 մարդ, թվականի մարդահամարի տվյալների։ Խտությունը կամում է՝ 97 կմ²։ Տարածքը զբաղեցնում է 79 կմ² ։ Փոստային ինդեքս՝ 44028։ Հեռախոսային կոդ՝ 0532։
Ալթայի ոսկե լեռներ
Ալթայի ոսկե լեռներ, անուն, որով 1998 թվականին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում ընդգրկվել են Ռուսաստանի տարածքում ձգվող Ալթայի լեռների երեք հատվածներ.
Պոջո Ռենատիկո
Բնակավայրի հովանավոր պաշտպանն է Միքայել Արխանգելը։ Բնակավայրի տոնը նշվում է սեպտեմբերի 29-ին։
Ալթայի ոսկե լեռներ
Պահպանվող տարածքի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 16 175 կմ² ։
Այս տարածքների ընտրությունը պայմանավորված է նրանով, որ հենց այդտեղ է Սիբիրում իր ամբողջականությամբ առավել լիովին ներկայանում են ալպյան բուսականության գոտիների հաջորդականությունը՝ տափաստանային, անտառատափաստանային, խառը անտառների, ենթալպյան և ալպյան գոտիներ։ Բացի այդ, հաշվի է առնվել այդ տարածքների կարևորությունը հազվագյուտ կենդանիների պոպուլյացիայի պահպանման համար, ինչպիսիք են ձյունահովազը, սիբիրյան լեռնային այծը և Ալթայի արգալին։
Սվեչայի շրջան
Սվեչայի շրջան (Свечинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կիրովի մարզում։
Պոջո Ռենատիկո
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ալթայի ոսկե լեռներ
Պաշտպանության գոտում կան պազիրիկյան գերեզմանատեղիների հայտնաբերման որոշ վայրեր։
Սվեչայի շրջան
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սվեչա ։
Պոջո Ռենատիկո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Ալթայի ոսկե լեռներ
Բնության պահպանության միջազգային միությունը մտահոգություն է հայտնում, որ չնայած այդ տարածքները Համաշխարհային ժառանգության ցուցակում ընդգրկելուն, ինչը պետք է երաշխավորեր նրանց հատուկ պահպանվող կարգավիճակը, այդտեղ շարունակում է ակտիվ որսագողությունը։ Բնապահպանների շրջանում մտահոգություն է առաջացնում նաև Կոշ-Ագաչա գազատարի և Ուկոկով անցնող ու դեպի Չինաստան ձգվող արագընթաց մայրուղու կառուցման նախագիծը։
Սվեչայի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1773 կմ²։
Ալթայի ոսկե լեռներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ռուսաստանում
Սվեչայի շրջան
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 8761 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 4,94 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կիրովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ջուր
Ջուր, անօրգանական միացություն, ջրածնի օքսիդ, քիմիական բանաձևը՝ H2O։ Ջուրը բնության ամենատարածված նյութն է, բնության մեջ հանդիպում է պինդ, հեղուկ, գազային վիճակներում։ Կազմում է կենդանի օրգանիզմների բաղադրության 2/3 մասը։
Ջրի մոլեկուլն ունի անկյունային կառուցվածք՝ HOH անկյունը կազմում է 104.5°, բևեռային մոլեկուլ է։ OH կապը խիստ բևեռային կապ է, որի հետևանքով ջրի մոլեկուլների միջև առաջանում է ջրածնական կապ։ Ջուրը լավ լուծիչ է՝ բևեռայնության շնորհիվ։ Թթվածնի հիբրիդացումը sp3։
Ջուրը ծածկում է Երկրի մակերևույթի 2/3-ը և կենսականորեն անհրաժեշտ է կյանքի բոլոր ձևերի համար։ Երկիր մոլորակի ջրի 96.5%-ը պատկանում է օվկիանոսներին։ Երկրի ջրի միայն 2.5%-ն է քաղցրահամ, որի 98.8%-ը սառույցներ և գրունտային ջրեր են։ Ամբողջ քաղցրահամ ջրերի 0.3%-ից պակաս մասը գտնվում է գետերում, լճերում և մթնոլորտում, իսկ ավելի քիչ՝ 0,003 % քանակությունը գտնվում է կենդանի օրգանիզմներում։
Ֆիզիկական հատկություններ
Սովորական պայմաններում ջուրն անգույն, անհամ, անհոտ հեղուկ է, tհալ=0°C, tեռ=100°C, ամենամեծ խտությունը 4°C-ում է՝ ρ=1 գ/մլ։ Դրանից ցածր և բարձր ջերմաստիճաններում ρ<1։ Ջերմաստիճանից կախված խտության այս անոմալ կախվածությամբ ջուրը խիստ տարբերվում է մյուս նյութերից, որոնց խտությունը ջերմաստիճանի բարձրացումից փոքրանում է, իսկ այս դեպքում, օրինակ, սառույցի խտությունը փոքր է ջրի խտությունից, դրա համար այն լողում է ջրի վրա, դրա շնորհիվ է ձմռանը սառույցի տակ կյանքը շարունակվում։ Ջուրն ունի ամենամեծ ջերմունակությունը, այդ պատճառով դանդաղ տաքանում է, դանդաղ սառչում։ Դրա միջոցով ջրավազանները կարգավորում են մեր մոլորակի ջերմաստիճանը։ Ջրի բոլոր այս անոմալ հատկություները պայմանավորված են ջրի մոլեկուլնեի միջև առկա ջրածնային կապերով։
Բնության մեջ հանդիպող տեսակներ
Բնության մեջ ջուրը հանդիպում է ամեն տեղ և ամենատարբեր տեսքերով։ Ջրի տեսակները բաժանվում են ըստ նրա ֆիզիկական և քիմիական հատկանիշների, ըստ ծագման առանձնահատկությունների, կազմի կամ օգտագործման տեսակների։
Քիմիական հատկություններ
1.Ջուրը ամֆոտեր միացություն է, ունի դիսոցման շատ փոքր աստիճան (10−9</tt>)
2.Փոխազդում է մետաղների հետ.
պասիվ մետաղների հետ ջուրը չի փոխազդում։
Ֆրիդերիկա Բրուն
Ֆրիդերիկա Սոֆյա Քրիստինա Բրուն (Sophie Christiane Friederike Brun, ), գերմանացի բանաստեղծուհի։
Ջուր
Քիմիական հատկություններ
3.Փոխազդում է ակտիվ մետաղների օքսիդների հետ.
4.Փոխազդում է թթվային օքսիդների հետ (բացի SiO2)
Ֆրիդերիկա Բրուն
Բալտազար Մյունտերնի դուստրը։
Կենսագրություն
Ֆրիդերիկա Բրունը ծնվել է 1765 թվականին Գոտա հերցոգությունում։ 1791 թվականին ճամփորդել է Հարավային Եվրոպայում, 1795 թվականին` Իտալիայում, երկու ճամփորդությունների մասին գրել է «Prosaische Schriften»-ում (4 հ., Ցյուրիխ, 1799-1801)։ 1801 թվականին ճամփորդել է Շվեյցարիայում և երկար ժամանակ բնակվել Կոպպեում` Նեկկերի և նրա դստեր Մադամ դե Ստալի մոտ, այնուհետև վերադարձել է Հռոմ, այդ ճամփորդության մասին գրել է «Episoden»-ի առաջին երկու հատորներում (հ. 1 և 2, Ցյուրիխ, 1807-1809, հ. 3 և 4, Մյունխեն և Հայդելբերգ, 1816-1818), Հռոմում ապրելը նկարագրել է «Römisches Leben»-ում (2 հ., Լայպցիգ, 1833)։ 1806 թվականին մեկ անգամ ևս ճամփորդել է Իտալիայում, 1809 թվականին եղել է Հռոմի իրադարձությունների ականատեսը, որոնք նախորդել և հաջորդել են Պիյա VII պապի գերեվարմանը, որի մասին տպավորությունները նա նկարագրել է «Նամակներ Հռոմից» եղբորը` զելանդական եպիսկոպոսին. այդ նամակները հրատարակվել են Բյոտիգերի կողմից (Դրեզդեն, 1816, նոր հրատարակչություն 1820)։ Ֆրիդերիկա Բրուն իր վերջին ճամփորդությունը նկարագրել է «էպիզոդների» 3-րդ և 4-րդ հատորներում։ Նրա առաջին «Gedichte»-ը հրատարակվել է Մատտիսսոնի կողմից (Ցյուրիխ, 1795, 4-րդ հրատարակություն, 1806), հետագայում նա նկարագրել է «Neue Gedichte»-ում (Դարմշտադտ, 1812) և «Neueste Gedichte»-ում (Բոնն, 1820)։ Իր պատանեկությունը Ֆրիդերիկա Բրունը նկարագրել է «Wahrhe it aus Morgenträumen und Idas ä sthetische Entwickelung»-ում (Aapay, 1824):
Ջուր
Քիմիական հատկություններ
6.Առաջացնում են բյուրեղահիդրատներ
Ֆրիդերիկա Բրուն
Կենսագրություն
Ֆրիդերիկա Սոֆյա Քրիստինա Բրունը մահացել է 1835 թվականին Կոպենհագեն քաղաքում։
Ջուր
Քիմիական հատկություններ
Այն միացությունները, որոնք ջուր են միացնում, կարող են ծառայել որպես չորացնող նյութեր գազերի համար (P2O5, CaO, BaO խոնավածուծ են)։
Ֆրիդերիկա Բրուն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Դանիացի կին գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի կին գրողներ
Ջուր
Քիմիական հատկություններ
7.Ուժեղ տաքացնելիս փոխազդում է ոչմետաղների հետ.
8.Որոշ աղեր ջրային միջավայրում հիդրոլիզվում են.
Անձրևակաթիլների առաջացում
Ջրի մակերևութային լարվածությունը՝ ծավալի շուրջ մակերևույթը կծկելու և «փաթաթելու» ունակությունն է, ինչի շնորհիվ նրա պարունակությունը մնում է միասնական։ Ջրի կպչուն խոնավությունը նույնպես մակերևութային լարվածության արդյունք է։ Մակերևութային այդ ուժը, որը ձգտում է ջրի մասնիկները պահել միասնական, բավարար է, որպեսզի այն ներծծվելով բարձրանա և թրջի իր մեջ ընկղմված սրբիչը կամ զտիչ թուղթը։
Ջուրը բնության մեջ
Կյանք գոյություն ունի միայն այնտեղ, որտեղ ջուր կա։ Բույսերը հողից յուրացնում են ջուրը և նրա մեջ լուծված նյութերը։ Ջրի միջոցով կենդանի օրգանիզմներից հեռանում են ոչ պիտանի նյութերը։ Ջրային կենդանիները ջրի միջոցով ստանում են նաև ցամաքում գտնվող իրենց անհրաժեշտ նյութերը։ Աղբյուրների, գետերի և լճերի քաղցրահամ ջրերի պաշարը կազմում է ջրոլորտի սոսկ 1/10000 մասը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ջուր Կատեգորիա:Ջրաբանություն Կատեգորիա:Թթվածնային միացություններ Կատեգորիա:Ջրածնային միացություններ Կատեգորիա:Հիմքեր Կատեգորիա:Հեղուկ Կատեգորիա:Ըմպելիքներ Կատեգորիա:Լուծիչներ Կատեգորիա:Բնություն
Բորդոյի կաթնավաճառուհին
«Բորդոյի կաթնավաճառուհին» (La lechera de Burdeos)՝ իսպանացի նկարիչ Ֆրանցիսկո Գոյայի նկարը, որը նկարել է Ֆրանսիայում իր կյանքի վերջին տարիներին։
Թեպետ «Բորդոյի կաթնավաճառուհին» լայնորեն ճանաչված է նկարչական քննադատների և հասարակության կողմից, մշակույթի որոշ պատմաբանների մոտ կասկած կա Գոյայի հեղինակության մասին ։
Եթե նկարը այնուամենայնիվ պատկանում է Գոյայի վրձնին, ապա հավանաբար նրա վրա պատկերված է Ռոզարիոն, Լեոկադիա Վայսի (Leocadia Weiss) աղջիկը ։ Լեոկադիան նկարչի հեռավոր բարեկամուհին էր և նրա սպասուհին Բորդոյում, որտեղ նա գնաց` փախչելով Իսպանիայի նոր կառավարչի հեապնդումից ։ Գուցե այս նկարը հանդիսանում է ավանակի վրա նստած կաթնավաճառուհու դիմանկարը, որը հայտնվեց կոմպոզիցիայից դուրս։ Այդ ժամանակ կտավը պատկանում էր բազմաթիվ աշխատանքների շարքերի, որոնցում Գոյան պատկերել էր փողոցային առևտրականներին ։
Այս նկարում Գոյայի կողմից օգտագործված քսուքների տեխնիկան հիշեցնում է դիվիզիոնիզմի հմտությունը, իսկ բնական լույսով ուշադիր աշխատանքը, որը փաթաթում էր կաթնավաճառուհու պատկերը, պատմաբանների կողմից դիտվում էր որպես իմպրեսիոնիզմի կանխագուշակում։
Նկարչի մահից հետո նկարը փոխանցվեց իր կրտսեր որդուն՝ Խավիյերին, ով ֆինանսական դժվարությունների պատճառով ստիպված էր վաճառել այն հեռավոր բարեկամ Խուան Բաուտիստ դե Մուգիրոյին (Juan Bautista de Muguiro)։ Խուան Բաուտիստի հետնորդները 1946 թվականին փոխանցեցին նկարը Պրադո, ուր էլ այն գտնվում է մինչև օրս։ Գույքային համար P2899:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանցիսկո Գոյայի նկարներ Կատեգորիա:Պրադո թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Օմար Այուսո
Օմար Այուսո (Omar Ayuso, ), իսպանացի դերասան, որը հայտնի է դարձել Նեթֆլիքսի «Էլիտա» պատանեկան դրամա հեռուստասերիալում Օմար Շանայի դերը կատարելուց հետո։
Վաղ տարիներ և կրթություն
Այուսոն ծնվել է Մադրիդում 1998 թվականի մարտի 26-ին և մեծացել է Մանսանարես էլ Ռեալում ։ Այն բանից հետո, երբ Օմարը տեսել է «Վատ դաստիարակություն» ֆիլմը, նա որոշել է դերասան կամ կինոարտադրող դառնա։ Այուսոն տեսաձայնային հաղորդակցություններ է սովորել Մադրիդի Կարլ III-ի անվան համալսարանում ։
Կարիերա
2018 թվականին Օմարն ընդկգրվել է «Էլիտա» իսպանական վեբ հեռուստասերիալի դերասանական կազմում Օմար Շանայի դերը կերտելու համար։ Շանան գեյ մուսուլման է, ով հարաբերությունների մեջ է Անդեր Մունյոզի հետ, որի դերը կատարում է Արոն Պիպերը ։ Դերի համար նախապատրաստվելիս, նա երկու ամիս աշխատել է ռեժիսոր Ռամոն Սալազարի հետ իր կերպարին ավելի լավ հասկանալու համար ։
2019 թվականին Այուսոն հայտնվել է երեք կարճամետրաժ ֆիլմերում, ներառյալ Ջորջ Կանտոսի «Վայրի աշխարհի պոռթկումները» (Ráfagas de vida salvaje) և Ջուլս Բիրդոնի «Ցրել» (Disseminare) ֆիլմերը ։
2020 թվականի հունվարին Այուսոն հայտնվել է իսպանացի երգչուհի և երգերի հեղինակ Ռոսալիայի «Juro Que» երգի տեսահոլովակում ։
Այուսոն կատարելու է Դավիդի դերը «8 տարի» (8 Años) սպասվելիք ֆիլմում՝ գեյ դրամայում, որտեղ նա մտածում է 8 տարի շարունակվող հարաբերությունների մասին ։
Հանրային իմիջ
Այուսոյի և Պիպերի կերպարների հարաբերությունները և ընկերությունն իրական կյանքում գլոբալ հետաքրքություն են առաջացրել ։ 2020 թվականի հունվարի դրությամբ Օմարն արդեն ավելի քան 2 միլիոն հետևորդներ ունի սոցիալական մեդիայում ։ «Էլիտա» հեռուստասերիալում կատարած նրա դերն ավելացրել է ԼԳԲՏ-ի տեսանելիությունը, թեև Այուսոնը մի քանի անգամ նշել է, որ լավ օրինակ չի ծառայում ։ Որպես գեյ, Այուսոն եղել է հոմոֆոբիկ մեկնաբանությունների առարկա ։ Նա գտնում է, որ լայն աջակցությունը, որը ստացել են նրա էկրանային հարաբերությունների Պիպերի հետ բացատրվում է այն բանով, որ հոմոֆոբիկ մարդկանց համար ավելի հեշտ է ընդունել համասեռականներին գեղարվեստական գրականության մեջ, քան իրական կյանքում :
Այուսոն տրանսգրեսիվ կերպար ունի, ինչը ներառում է նորաձևության սադրիչ ընտրություն սոցիալական ցանցերում և հրապարակային ելույթներում։
Անձնական կյանք
2019 թվականին Այուսոն տեղափոխվել է Մադրիդի կենտրոնում գտնվող բնակարան։ Նա դաջվածք ունի ձեռքի վրա բոցի և աչքի տեսքով, որը ներշնչվել է իսպանացի նկարիչ Ռիկարդո Կավոլոյից ։ Օմարը բացահայտ գեյ է։ Նա պարբերաբար նշում է հարցազրույցների ժամանակ, որ հպարտ է իր սերնդի սոցիալական առաջընթացի համար այնպիսի թեմաների վերաբերյալ, ինչպիսիք են ֆեմինիզմը, ԼԳԲՏ իրավունքները և ռասիզմի դեմ գործողությունները ։
Այուսոն նշել է երգչուհի Ալյասկային, որպես իր կուռքերից մեկը ։
2020 թվականի մարտի դրությամբ, Այուսոն հարաբերությունների մեջ է գտնվում նկարիչ Ալոնսո Դիազի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԼԳԲՏ անձինք Կատեգորիա:Իսպանացի դերասաններ Կատեգորիա:Իսպանացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ
Ֆայաս (Վալենսիա)
Ֆայաս կամ Լաս Ֆայաս (Falles,, մարտի 15-19), բնության զարթոնքը խորհրդանշող հեթանոսական ամենամյա տոնակատարություն, իսպանական Վալենսիա քաղաքի ամենամեծ ավանդական փառատոնը, ինչ-որ չափով «դիվային» ֆիեստա, որն ավարտվում է ատաղձագործների հովանավոր սուրբ Հովսեփի տոնով։ Փառատոնը տևում է մեկ շաբաթ` մարտի 15-ից մարտի 19-ը, իսկ բնակիչները տոնին պատրաստվում են մի ամբողջ տարի։ Ամենատարբեր նյութերից կառուցվում են հարյուրավոր ֆայա հուշարձաններ, որոնցից որոշների բարձրությունը հասնում է մինչև 10 մետրի, իսկ կատարված ծախսերը երբեմն գերազանցում են 100 հազար դոլարը։ Փառատոնի ժամանակ քաղաքը հեղեղվում է հսկայական, գունագեղ և վարպետորեն պատրաստված ծավալային ֆիգուրներով և կրակի թագավորության է վերածվում։ Մեկշաբաթյա տոնակատարությունների ավարտին երգիծական և հիմնականում քաղաքական թեմաներով կառուցված հուշարձանները հանդիսավոր կերպով այրվում են։ Քաղաքացիների կողմից ընտրված կառույցներից մեկը հաղթող է ճանաչվում և կրակի չի մատնվում, այլ իր պատվավոր տեղն է զբաղեցնում Վալենսիայի թանգարանում։
Ֆայաս եզրույթը վերաբերում է ինչպես տոնակատարություններին, այնպես էլ տոնակատարության ժամանակ այրելու համար պատրաստված հուշարձաններին ։ Վալենսիայի համայնքի մի քանի քաղաքներում կան նմանատիպ տոներ, որոնք ներշնչված են յուրօրինակ Վալենսիական Ֆայասի (Falles de València) տոնակատարությամբ։
2016 թվականի նոյեմբերի 30-ին Ֆայաս փառատոնն ավելացվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ցանկի մեջ ։
Քաղաքի յուրաքանչյուր շրջան ունի մարդկանց կազմակերպված խումբ` Կասալ Ֆայեր (Casal faller), որը գործում է ողջ տարվա ընթացքում, անցկացնում է միջոցառումներ, երեկույթներ և ընթրիքներ դրամահավաքի համար, որպես կանոն, տարածաշրջանի առանձնահատուկ հայտնի ուտեստի` պայեյայի  համտեսմամբ։ Ամեն կասալ ֆայեր կոնստրուկցիա է ստեղծում, որը հայտնի է որպես ֆայա, որն ի վերջո, այրվում է։ Կասալ Ֆայերը նաև հայտնի է որպես Ֆայասի հանձնաժողով (comissió fallera) :
Ֆայաներ և նինոտներ
Նինոտները (վալենսերեն՝ խամաճիկներ կամ տիկնիկներ)  և նրանց ֆայաները կառուցվում են ըստ համապատասխան թեմայի, որը որպես կանոն ծաղրապատճենավորված արտահայտությունն է այն բանի, ինչը տարվա ընթացքում գրավել է Վալենսիայի բնակիչներից ձևավորված խմբերի անդամների` Ֆայերների (գրանցված պատրաստող մասնակիցներ) ուշադրությունը։ Ֆայասի համար նախատեսված ֆայաների մոնտաժման աշխատանքները սկսվում են մարտի սկզբին և ավարտվում են մարտի կեսերին։ Խմբերը մեծ շքերթով դուրս են բերում իրենց պատրաստած նինոտները, ապա սկսում են մոնտաժել դրանք, խմբերց յուրաքանչյուրն իր շրջանի փողոցներից մեկում տեղադրում է բարդ-յուրօրինակ հրավառելիքներով լցված հուշարձան։ Ծաղրապատճենները բաղկացած են ամենաարտասովոր ֆիգուրներից, ավելի հաճախ սադրիչ դիրքերով անբռնազբոս հանդիսավոր մաներայով ։ Այս ամբողջ ասամբլը կոչվում է Ֆայա։ Դրանցից յուրաքանչյուրը կատարվում է բազմաթիվ կասալ Ֆայերներից (ֆալյա պատրաստող կազմակերպություններ) մեկի ղեկավարությամբ, որոնք մրցում են միմյանց հետ, ներգրավելով լավագույն արվեստագետների և ստեղծելով իրենց առաջ դրած նպատակին համապատասխան ամենաաղաղակող ալեգորիկ հուշարձանը։ Վալենսիայում կան մոտ 750 այդպիսի իրար հարևանությամբ գործող հասարակական կազմակերպություններ, որոնց անդամագրված են ավելի քան 200 000 մարդ կամ քաղաքի բնակչության մեկ քառորդը ։
Ֆայա կառույցները երկու տարբերակով են պատրաստվում` «մեծական» և «մանկական» (falla infantil)։ Ինֆանտիլ ֆայանները չափերով ավելի փոքր են և առանց երգիծանքի։ Այն մոնտաժվում է փողոցի կամ թաղամասի գլխավոր ֆայայից մի քանի մետր հեռավորության վրա։ Ինֆանտիլ ֆայաների այրումը տեղի է ունենում մարտի 19-ին ժամը 20.00-ի, իսկ մեծերինը` չորս ժամ հետո` 24.00-ին։
Եթե Ֆայասը դա շատ ավանդական միջոցառում է, և շատ մասնակիցներ կրում են միջնադարյան հագուստ, ապա 2005 թվականի նինոտները ներառում էին այնպիսի ժամանակակից կերպարների, ինչպես Շրեկը և Ջորջ Բուշը, իսկ 2012 թվականին Ֆայասը ընդգրկել էր կերպարներ, ինչպիսիք են Բարաք Օբաման և Լեդի Գագան։
Օգտագործվող նյութեր
Նախկինում կասալ Ֆայերներից (casal faller) շատ ժամանակ էր պահանջվում նինոտներ պատրաստելու համար ։ Մեր ժամանակներում երկու շաբաթ տևողությամբ այս փառատոնը զարկ է տվել հիմնական տեղական արդյունաբերությանը այն աստիճան, որ մի ամբողջ մեծ քաղաքային շրջան ստացել է Ֆայերների քաղաք (Ciutat fallera)  անվանումը։ Այստեղ արվեստագետների, արհեստավորների, քանդակագործների, գեղանկարիչների և այլ վարպետների բրիգադներ ամիսներ շարունակ աշխատում են արտադրելով բարդ կոնստրուկցիաներով վառ պատկերներ, որոնք կարող են հասնել մինչև հինգ հարկանի շենքի բարձրության։ Դրանք կառուցվում են թղթից, փայտանյութերից, մոմանյութերից, ստվարաթղթից, պապիե-մաշեից, իսկ վերջին ժամանակներում փայտն ու թուղթն իրենց տեղը զիջել են պլաստմասային, պենոպլաստին և փրփրապլաստին (Polystyrene)։ Ներկայումս օգտագործվող նյութերը հնարավորություն են տալիս ոչ միայն արագացնելֆայայի ստեղծման գործընթացը, այլև տնտեսապես ավելի մատչելի դարձել այն։ Սակայն հրդեհի մատնելիս դրանք սև ծուխ են արձակում և հեղձուցիչ են լինում ։
Միջոցառումներ
Հինգ օր ու գիշեր տևող Ֆայասը կարելի է բնութագրել որպես շարունակական փողոցային տոնախմբություն։ Թափորները տարբեր են` պատմական, քաղաքական, կրոնա-կղերական և կատակերգական։ Ռեստորանների բազմությունը դուրս է գալիս փողոցներ։ Պայթյունները լսելի են ողջ օրը և նաև ժամանակ առ ժամանակ գիշերվա ընթացքում։ Բոլոր մարդկանց` փոքրից տարեց կարելի է տեսնել պիրոտեխնիկա և պայթուցիկներ նետելիս, իսկ փողոցները ծածկված են պիրոտեխնիկական աղբով։ Միջոցառումների անցկացման ժամկետները հաստատված են, և նրանք ամեն տարի նույն օրերին են անցկացվում, թեև քննարկումներ են եղել` որոշ դեպքերում միջոցառումները Ֆայասին նախորդող հանգստյան օրերին անցկացնելու մասին, որպեսզի առավելագույնս օգտագործվի փառատոնի զբոսաշրջային ներուժը, կամ փոփոխել ժամկետների ավարտն այն տարիներին, երբ այն համընկնում է շաբաթվա կեսին ։
Տիկնիկների ցուցահանդես (մարտի  1-14)
Էքսպոզիշն դել նինոտ (Exposición del Ninot) ։ Ֆայասը սկսելու նախաշեմին Վալենսիայում մեծ վրանի տակ, որը տեղադրվում է քաղաքի առևտրային կենտրոնում (Nuevo Centro), ավտոկայանի մոտակայքում, բացվում է նինոտների ցուցահանդեսը։ Ըստ ավանդույթի ցանկացած մարդ` ոչ մեծ գումար վճարելով, կարող է ցուցահանդես այցելել և քվեարկել իրեն դուր եկած ցանկացած նինոտի օգտին։ Ֆայերների խմբերի մրցույթի հաղթողը հայտնի է դառնում մարտի 15-ին` համաժողովրդական քվեարկության արդյունքում։ Հետևաբար զբոսաշրջիկները և քաղաքի բնակիչները բավականաչափ հնարավորություն են ունենում հիանալ հավանության արժանացած նինոտ-կոմպոզիցիայով, որը տեղադրվում է քաղաքապետարանի հրապարակում։
Բացի այդ ամեն տարի խմբերը ընտրում են իրենցից լավագույնին։ Որից հետո տեղի է ունենում Ֆայերների համաքաղաքային մրցույթ, որը կարևոր նշանակություն ունի ընտրված հաղթողի համար։ Հաղթած հուշարձանը տոնակատարության ավարտին կտեղադրվի Վալենսիայի ֆայեր թանգարանում։
Տիկնիկների շքերթ (մարտի 15)
Կավալկադա դել նինոտ (Cavalcada del Ninot)։ Մրցույթին ներկայացված նինոտները նախքան ֆայաների մեջ մոնտաժվելը դուրս են բերվում փողոցներ և ցուցադրվում են։
Փառատոնի բացում (մարտի 15-16)
Պլանտա (Plantà de la falla), փառատոնի բացում։ Մարտի 15-ին քաղաքի բոլոր թաղամասերում կարելի է տեսնել մոնտաժային աշխատանքներ, թե ինչպես են պատրաստվում փառատոնին և ինչպես են նինոտներից հավաքվում հսկայական ֆայաները։ Բոլոր ֆայաների, նաև ֆայա ինֆանտիլների (մանկական ֆայա) կառուցողական աշխատանքերը պետք է ավարտին հասցվեն։ Եվ ամենաուշը մինչև մարտի 16-ին, ժամը 08:00-ին գլխավոր ֆայաները (մեծ ֆայան) պետք է ավարտված լինեն, եթե ոչ, ապա նրանց սպառնում է որակազրկում։
Դեսպերտա (արթնացեք)
Ֆայասի ամեն օրը սկսվում է առավոտյան 8:00-ին, "արթնացման կանչով" (La Despertà) ։ Շքերթը սկսվում է, երբ փողոցներում հայտնվում են փողային նվագախմբերը և սկսում են աշխույժ երաժշտություն նվագել։ Նրանց հետևում են ֆայերները, որոնք քայլում են փողոցներով` մեծ հրավառություններ անելով։
Մեծ հրավառություն
Մասկլետա (La Mascletà), մեծ հրավառություն է, հրթիռների և հրավառությունների պայթյունների համակարգված տեղատարափ, որը տեղի է ունենում փառատոնի ընթացքում ամեն օր, կեսօրից հետո։ Գլխավոր իրադարձությունը քաղաքապետարանի Մասկլետան է։ Քաղաքապետարանի հրապարակում (Plaça de l'Ajuntament), որտեղ պիրոտեխնիկները պայքարում են փառատոնի ավարտական Մասկլետայի պատվին արժանանալու համար (մարտի 19-ին), կեսօրին, ժամը 2:00-ին հնչում են ժամացույցի զանգերը և գլխավոր Ֆայերան` իր ֆայերա տարազը հագին, քաղաքապետարանի պատշգամբից բացականչում է. Եվ Մասկլետան սկսվում է։ Այս հրավառությունը գրեթե անզուգական է «Վալենսիայի համայնքի» համար և շատ սիրված է Վալենսիայի բնակչության կողմից։ Ավելի փոքր թաղամասերը անցկացնում են սեփական մասկլետաները սրբերի տոների, հարսանիքների և այլ հանդիսությունների ժամանակ։
Ծաղիկների ընծայում (մարտի 17-18)
«Օֆրենա» (L'Ofrena de flors)։ Ֆայասի արարողությունների կարևորագույն մասն է կազմում։ Գունագեղ տարազներ հագած Ֆայերներն անցնում են Վալենսիայի թաղամասերով և ուղղվում են դեպի «Plaza de la Virgen» հրապարակ։ Նրանք ծաղիկներ են ընծայում Վալենսիայի սուրբ հովանավորին` Մարիամ աստվածածնին, որպես Լքվածների Տիրամայր (Virgen de los Desamparados)։ Մարդիկ մարտի 17-18-ին, ողջ օրվա ընթացքում ծաղիկներ են ընծայում Մանկան հետ Մարիամ Աստվածածնին, որի 14 մետրանոց փայտյա հենարանով արձանը և նրա կիսանդրու մեծ պատվանդանը պատված են կարմիր-սպիտակ մեխակներով։ Աստվածածնի սնամեջ արձանը և պատվանդանն աստիճանաբար լցվում են վառ մեխակներով, որոնք նուրբ բույր են արձակում։ Արարողությունը սկսվում է 16:00-ին և ավարտվում է գիշերը ։
Կրակի գիշերներ
Մարտի 15, 16, 17, 18 ի գիշերներին կատարվում են հրավառություններ Վալենսիայի գետի հին հունի մոտ։ Յուրաքանչյուր հաջորդ գիշեր աստիճանաբար ավելանում են հրավառությունները և վերջինը կոչվում է «Կրակի գիշեր» (La Nit del Foc):
Կրակի շքերթ (մարտի 19)
Ֆայասի ավարտին, մարտի 19-ի երեկոյան ժամը 7:00-ին Կոլոմ փողոցի երկայնքով և Պորտա դե լա Մար հրապարակում սկսվում է շքերթ, որը Վալենսիայում հայտնի է որպես «կրակի շքերթ» (Cavalcada del Foc)։ Սա կրակի` ֆիեստայի ոգու խորհրդանիշի տպավորիչ տոնախմբություն է, Ֆայասի հսկայածավալ եզրափակումն է ու գունագեղ, աղմկոտ միջոցառումը զանազան ծիսակատարությունների ցուցահանդես է, որն ամբողջ աշխարհին ցույց է տալիս կրակի օգտագործումը։ Այն ներառում է փչովի բարձիկներ, հսկա մեխանիզմներ, զգեստավորված մարդիկ, հրթիռներ, վառոդ, փողոցային ներկայացումներ և երաժշտություն։
Այրման արարողություն (մարտի 19)
Ֆայասի բոլոր միջոցառումների գագաթնակետն է։ Հայտնի է որպես Լա Կրեմա (Cremà -այրում)։ Այս օրը Նինոտների (հսկայական տիկնիկ-արձանների) այրման օրն է և այդ պատճառով է միջոցառումը կոչվում Ֆայաս («լուսամփոփներ»)։ Տոնակատարությունը սկսվում է հզոր հրավառություններով։ Մարտի 19-ին, Ֆայասի վերջին գիշերը, կեսգիշերին մոտ (սովորաբար 10:00-ին)  սկսվում է այդ ֆայաների կամ Նինոտների այրումը են հսկայական խարույկով  Ավանդաբար Քաղաքապետարանի հրապարակի (Plaça de l'Ajuntament) ֆալյան վերջինն է այրվում։
Առաջինն այրում են Ինֆանիտիլ ֆայաները, իսկ հիմնական ֆայաները կրակի են մատնվում կեսգիշերին մոտ։ Քաղաքի կենտրոնում կառուցված վառելու ենթակա ֆալյան հաճախ ավելի ուշ են սկսում այրել։ Այն դեպքում, երբ տարբեր փողոցներում կառուցված փոքր ու մեծ ֆայաների այրումն իրականացվում է գրեթե միաժամանակ, ապա Քաղաքապետարանի կառուցածֆայան վերջինն է, որը ենթական է այրման։ Այն հանդիսանում է գլխավորֆայան, որը պահպանվում է մինչև վերջ, այնպես որ, բոլոր ցանկացողները կարողանան այն տեսնել։
Ամեն Ֆայա լցված է հրավառություններով, առաջինն այրվում են դրանք։ Ինքը` կոնստրուկցիան այրվում է կա՛մ հրավառությունների պայթյունից հետո, կա՛մ պայթյունի ժամանակ։ ֆայաներն այրվում են շատ արագ, և դրանցից արձակվող ջերմությունը տարածվում է ամենուրեք։ Խոշորներից արձակված ջերմությունը հաճախ ստիպում է ամբոխին մի քանի մետր հեռանալ, թեև նրանք, արդեն իսկ, հրշեջների մի քանի մետր հեռավորության վրա կանգնեցրած արգելապատնեշների ետևում են գտնվում։ Ավելի նեղ փողոցներում շոգն այրում է շրջապատող շենքերը, և հրշեջներն իրենց խողովակներով «Կրեմայի» սկզբից մինչև կրակի հանգչելը ջրցանում են ճակատամասերը, պատուհանածածկերը, փողոցային ցուցանակները և այլն՝ դրանք կրակի լեզվակներից բռնկվելուց կամ հալվելուց պաշտպանելով։
Ծագում
Ֆայա տոնի ծագման մասին կան տարբեր տեսակետներ։ Ըստ տեսակետներից մեկի` Ֆայասն սկսվել է միջնադարում, երբ արհեստավորներն ազատվելով իրենց կոտրված իրերից և փայտի կտորներից, որոնք կուտակվել էին ձմեռվա ընթացքում՝ այրում էին դրանք, որպեսզի տոնեն գարնանային գիշերահավասարը։ Վալիացի հյուսները օգտագործում էին ավանդական լապտերներ` «պարոտ» կոչվող (parots) փայտե տախտակներ, որոնցից կախում էին իրենց մոմերը ձմռան ընթացքում, քանի որ դրանք անհրաժեշտ էին աշխատանքի լուսավորման համար։ Գարնան գալուն պես, երբ մութ ժամերին աշխատելու անհրաժեշտություն այլևս չկար, դրանք արդեն պետք չէին լինում, այդ պատճառով դրանք այրում էին։ Յուրաքանչյուր արհեստավոր իր դռան առաջ խառույկ էր անում ։ Ժամանակի ընթացքում, և Եկեղեցու միջամտությամբ, պարոթները այրելու ամսաթիվը համընկացվել է հյուսների հովանավոր սուրբ Հովսեփին նվիրված փառատոնի տոնակատարության հետ ։ Բոլոր արհեստավորները հավաքում էին իրենց աշխատանքից մնացած տաշեղները, թաղամասի մարդիկ բերում էին իրենց հին կահույքը և տարբեր անպետք իրեր և նետում էին խարույկի մեջ։
Զարգացում
Այս ավանդույթը շարունակական զարգացում է ունեցել։ Պարոտին ձեռքեր և ոտքեր էին ամրացնում, զգեստներով ձևավորում էին, որպեսզի այն մարդու տեսք ստանար, գլխարկ, զարդեր էին դնում` հաճախ որոշ առանձնահատկություններ ավելացնելու միջոցով շրջապատի մարդկանցից ինչ-որ հայտնի մեկին նմանեցնելով։ Այդ նյութերը հավաքելու համար երեխաները գնում էին տնից տուն, խնդրելով հին գորգ (una estoreta velleta) պարոտը լրացնելու համար։ Սա հայտնի երգի է վերածվել, որ երեխաները երգում էին ամեն տեսակի հին դյուրավառ կահույք և սպասք հավաքելիս, որոնք պետք է այրեին խարույկի վրա պարոտի հետ միասին։ Այդ պարոտները առաջին Նինոտներն (տիկնիկի նման ֆիգուրներ) էին։ Տարին տարվա վրա այդ տիկնիկներն ավելի ու ավելի բազմազան և գունեղ են դարձել, իսկ ինչ-որ պահից սկսած դրանք հումորային են դարձել, ծաղրելով ամենաարդիական թեմաները, որոնք այդ պահին հուզում էին տեղի բնակչությանը։ Տարիների ընթացքում տարբեր թաղամասերում մարդիկ ձեռնամուխ են եղել Ֆայասների շինարարության կազմակերպմանը, արդյունքում ստեղծելով, որպես կանոն, ներկային Նինոտներին բնորոշ բարդ կառույցներ, այդ թվում նրանց ֆիգուրների վարիացիաներ։
Մինչև 20-րդ դարի սկիզբը Ֆայաները բարձր տուփեր էին` կտավից հագուստով երեք կամ չորս մոմե տիկնիկներով։ Դա փոխվեց, երբ ստեղծողները սկսեցին ստվարաթուղթ օգտագործել։ Ֆայաների պատրաստումը շարունակում է զարգանալ մեր ժամանակներում, երբ շատ մեծ նմուշները պատրաստվում են պոլիստիրենից և փափուկ խցանից, որոնք հեշտությամբ ենթարկվում են տաք կաղապարման։ Այդ մեթոդները թույլ են տալիս մինչև 30 մետր բարձրությամբ Ֆայաներ ստեղծել։
Որպես հեթանոսական տոն
Հեթանոսական այս փառատոնը նման է Սուրբ Հովհաննեսի կրակներ տոնին, որը նշվում է Ալիկանտե մարզում, այն առումով, որ երկուսն էլ ծնունդ են առել լատինական ցեղերի` գարունը հրդեհներով լուսավորելով ողջունելու սովորությունից։ Վալենսիայում այդ հնագույն ավանդույթը հանգեցրել է ձմռան ընթացքում կուտակված թափոնների հրկիզման, մասնավորապես փայտանյութի այրելուն, Սուրբ Հովսեփի տոնի ժամանակ։ Հաշվի առնելով վալենսիացիների հայտնի հումորային բնույթը, բնական է, որ մարդիկ սկսել են այրել այն ֆիգուրները, որոնք պատկերում են նախորդ տարվա մարդկանց ու իրադարձությունները։
Չեչինա (կոմունա)
Չեչինա (իտալ. Cecina), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Լիվոռնո գավառում։ Քաղաքի հովանավորն է Սուրբ Հովսեփը, որի տոնը նշում են ամեն տարվա մարտի 19-ին։ Բնակչությունը՝ ։
Աշխարհագրական դիրքը
Չեչինան գտնվում է 40 կմ հարավ, Տիրենյան ծովի ափին, Մարեմմայի հյուսիսում։ Համայնքի հյուսիսային մասի ծովում է թափվում նույնանուն գետը։ Չեչինան բաղկացած է երկու քաղաքային տարածքներից. անմիջապես քաղաքում, ծովի ափից մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա, գտնվում է ծովափնյա Չեչինա-Մարե (Մարինա-դե-Չեչինա) հանգստավայրը։ Համայնքը ներառում է նաև երկու փոքր գյուղեր՝ Սան Պետրո ին Պալացի և Սան Վինչինցինո։ Չեչինան սահմանակցում է Բիբոնա, Կազալե Մարիտիմո, Կաստելինա-Մարետիմա, Գուարդիստալո, Մոնտեսկուդայո, Ռիպարբելա և Ռոզինյանո-Մարիտիմո շրջանների հետ։
Պատմություն
Կոմունայի տարածքը դեպի ծով թափվող Չեչինա գետի գետաբերանում բնակեցվել է դեռևս էտրուսկների ժամանակաշրջանում և եղել է կապող օղակ Վոլտերոյի և Պոպոլոնիայի միջև։ Հին Հռոմի ժամանակաշրջանում այստեղ էր գտնվում Ալբինուս Չեչինայի ամառանոցը, որը հավանաբար այդ շրջանի գյուղատնտեսական կենտրոնն էր համարվում։ Հռոմեական կայսրության անկումով և հռոմեական ունեցվածքի կործանումով Մարեմմայի ծովափնյա տարածքները աստիճանաբար ճահճացան և 11-րդ դարում մալարիայի տարածման արդյունքում այդ տարածքը լիովին անմարդաբնակ դարձավ։ Չեչինան սկզբից պատկանում էր կոմս Գերադեսկային, իսկ 1121 թվականից Պիզայի եպիսկոպոսներին, նրան հիշատակել է Դանտեն իր «Աստվածային կատակերգության» մեջ։ 16-րդ դարից ի վեր փորձեր արվեցին չորացնելու տեղանքը, սկզբում Կոզիմո 1-ինի և Ֆերդինանդ 1-ինի նախաձեռնությամբ, ապա մարգարե Կառլո Ջինորի, բայց միայն 19-րդ դարի կեսերին Լեոպոլդ 2-րդ Մեծ Պապի վերականգնման աշխատանքները հաջողությամբ պսակվեցին։ Տարածքը արագ վերաբնակեցվեց, կառուցվեցին ճանապարհներ և երկաթգծեր։ Չեչինան պաշտոնապես հռչակվեց որպես քաղաք 1852 թվականին, սակայն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, քաղաքը, որը եղել էր առևտրային կենտրոն, ավերվել էր և կրկին վերակառուցվեց հետպատերազմյան տարիներին։ Այժմ դա հայտնի առողջարանային քաղաք է։ Չեչինա-Մարե ծովափնյա քաղաքն ունի լայնարձակ և ավազոտ լողափ, բազմաթիվ սրճարաններ և բարեր։ Այստեղ գտնվող լողափները վճարովի են, անվճարները գտնվում են հարավային հատվածում, սոճու անտառների հարևանությամբ։ Այս փշատերև անտառը, որը ձգվում է ծովի ափին զուգահեռ և կազմված է սոճիներից, հալեպյան եղևնուց, և մակվիսից ի սկզբանե տնկվել են ծովի քամիներց պաշտպանվելու համար։ Այն զբաղեցնում է մոտավորապես 15 կմ տարածք Չեչինա գետի գետաբերանից մինչև հարևան Բիբոնա կոմունան և ամռանը տապից պաշտպանում է։ 1977 թվականից փշատերև անտառը պաշտպանվում է պետության կողմից։
Ֆայաս (Վալենսիա)
Քննադատություն և արգելքներ
20-րդ դարի սկզբում, և հատկապես Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ, հուշարձաններն ավելի ու ավելի հակակղերական բնույթ են ձեռք բերել և հաճախ ներկայացրել են տեղական կամ ազգային կառավարությունների նկատմամբ խիստ քննադատական վերաբերմունքը, որոնք շատ անգամներ փորձել են արգելել Ֆայասները, բայց ապարդյուն։ Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի բռնապետության ժամանակ տոնը կորցրել է իր երգիծական բնույթի մեծ մասը՝ կառավարական գրաքննության պատճառով, բայց հուշարձանները հանրային կարծիքի այն քիչ թվով կտրուկ արտահայտություններից էին, որոնք թույլատրվեցին այն ժամանակ և նրանք ազատ կարող էին պատրաստվել Վալենսիայում։ Այդ ընթացքում շատ կրոնական սովորույթներ ընդունվեցին, ինչպիսիք էին Լքվածների Տիրամորը (Mare de Déu dels Desamparats) ծաղիկների նվիրաբերումը, որոնք այսօր փառատոնի անբաժանելի մասն են կազմում, թեև կապ չունեն փառատոնի բուն նպատակի հետ, և որոշ չափով հակասում են փառատոնի ոգուն։
Տարազներ
Ֆայասների ընթացքում շատ մարդիկ հագնում են կասալ Ֆայեր տոնական զգեստներ, որոնք Վալենսիայի պատմության տարբեր դարաշրջանների տարածաշրջանային և պատմական տարազներ են։ Ամենուրեք հնչում է դոլթաինան (Dulzaina-հոբոյանման փողային երաժշտական գործիք) և թմբուկը (այսպես կոչված Վալենսիայի թմբուկ), ընդ որում ֆայա-կասալների մեծ մասն ունեն իրենց ավանդական նվագախմբերը։
Հատուկ սեսիա
«Secció Especial» - Վալենսիա քաղաքի Ֆայասի հանձնաժողովների խոշորագույն և առավել հեղինակավոր հատուկ սեսիա։ Քաղաքի յուրաքանչյուր թաղամաս ընտրում է իր Fallera Mayor (Ֆայասի թագուհի) և Fallera Mayor Infantil (Ֆայասի մանկական թագուհի)։ Տարբեր թաղամասերի հանձնաժողովները հավաքվում են Plaza del Ayuntamiento հրապարակում, քաղաքի հենց կենտրոնում, որտեղ հանձնվում են մրցանակները։ 2007 թվականին խումբը բաղկացած է եղել 14 հանձնաժողովներից։ Ֆայասի այս կարգն առաջին անգամ գործարկվել է 1942 թվականին և ի սկզբանե ներառում էին նավակները, Reina-Pau և շուկայի հրապարակը (Barques, Reina-Pau and Plaça del Mercat)։ Ներկայումս այս խմբերից ոչ մեկը չի ընդգրկվում։ 2015 թվականի տվյալներով ամենահաճախ մասնակցած հանձնաժողովը եղել է Նա Ջորդանան` 62 անգամ։