Դմիտրի_Մերեժկովսկի
1880-1889 թվականները
Մերեժկովսկու պոեզիայի հիմնական թեմաները 80-ական թվականներին եղել են «բանաստեղծի միայնությունը, կյանքի հոգեկերտվածքը և զգացմունքների խաբուսիկությունը». նրա բանաստեղծություններին բնորոշ էին «ողբալի քաղաքացիականության նոտաները, կասկածները, հիասթափությունները բարձր ձգտումներում, մինորային մտերմությունը, դեկլարատիվ գաղափարից անցումը դավանական առոգանության, բանաստեղծական աբստրակցիաներից դեպի համեմատությունների փարթամ դեկլարատիվությունը»։ Հետագայում նշվում էր, որ բառիս բուն իմաստով «քաղաքացիական» բանաստեղծ չլինելով՝ Մերեժկովսկին հաճույքով էր մշակում մերձավորի հանդեպ սիրո դրդապատճառները («Սակյա-Մունի») և համոզմունքներից տուժելու պատրաստակամությունը («Ավվակում») ։ Մերեժկովսկու վրա մեծ ազդեցություն թողեց Գ.Ի. Ուսպենսկին. երիտասարդ բանաստեղծը այցելում էր նրան Չուդովոյում, որտեղ գիշերները զրույցներ էին վարում «կյանքի կրոնական իմաստի» և այն մասին, թե որքան կարևոր է «դիմել ժողովրդական աշխարհայացքին, երկրի իշխանություններին» ։ Ուսպենսակայի ազդեցության տակ Մերեժկովսկին դեռ 1883 թվականի ամռանը ուսանողական արձակուրդների ժամանակ ճանապարհորդեց Ոլգայով, որտեղ ծանոթացավ ժողովրդական քարոզիչ, «տոլստովյանին» մոտ Վասիլիյ Սյուտայեվի հետ` «հակադրությունը և բարոյական ինքնակատարելագործումը» կրոնական ուսմունքի հիմանդիր ։ Ավելի ուշ նա նույն նպատակով այցելեց Օրենբուրգ, Տվեռ, Ուֆա, որոշ ժամանակ լուրջ դիտարկելով «խորքում տեղավորվելու» հնարավորությունը որպես գյուղական ուսուցիչ ։ Նարոդնիկության գաղափարները հետագայում Մերեժկովսկուն մոտեցրեցին աղանդավորությանը։ 1902 թվականի հունիսին նա իր կնոջ հետ այցելեց Նիժնի Նովգորոդ նահանգի Սվետլյար լճի ափերը (որի ափերը, ըստ լեգենդի, թաքցնում են Կիտեժ քաղաքը), որտեղ նա սերտորեն շփվեց Հին հավատացյալների հետ։ «Մերեժկովսկին մերն է,նա մեզ հետ առակներով խոսեց»,-խուլ Կոստրոմայի գյուղի աղանդավորները տպավորություններով կիսվեցին իրենց անսովոր հյուրի մասին Մ. Պրիշվինի հետ, ով մի քանի տարի անց անցավ նույն երթուղով ։                                                          Ավելի ուշ, տեղեկություններ հավաքելով ցարևիչ Ալեքսեի մասին վեպի համար, Մերեժկովսկին այցելել է Սեմյոնովսկի շրջանի Կերժենյան անտառներ, ռուսական պառակտման բույն։ «Անհնար է փոխանցել այն ամբողջ խանդավառությունը, որով նա խոսում էր այս հողի և ժողովրդի մասին», - գրել է Վ.Վ. Ռոզանովը։ «Բոլյարինը» (նրան այնտեղ այդպես էին անվանում) նստել էր ծառի կոճղին,խոսեց ապակալիպսից…և արդեն առաջին իսկ բառից նա հասկանալի էր տղամարդկանց։ Այսքան տարի Պետերբուրգում չլսվող, չհասկացվող, Կերժենյան անտառներում նա հանդիպել է թաքնված շնչառության լսումները, առարկություններն ու հարցերը, որոնք կրկնում էին միայն իր սեփականը. :              1885 թվականին Ն. Կ. Միխայլովսկին Մերեժկովսկուն աշխատանքի է ներգրավել Ա. Ա. Դավիդովայի հետ ստեղծված «Հյուսիսային պարբերական» ամսագրում. ծանոթների շրջանում մտան խմբագիր Ա. Լ. Վոլինսկին, Վ. Գ. Կորոլենկոն, Վ. Մ. Գարշինը հետագայում սիմվոլիստներ` Մ. Մինսկին, Կ.Դ. Բալմոնտ, Ֆ. Սոլոգուբը ։ Միխայլովսկին սկսնակ գրականագետի համար պատվիրեց «ֆրանսիական գրականության մեջ գյուղացու մասին» հոդվածը, որը, սակայն, չի ընդունել, առանց հիմքերի կասկածելով իր աշակերտի մեջ «միստիցիզմի » հակում։ Մերեժկովսկու ստեղծագործության հետազոտողները մեծ նշանակություն էին տալիս այն փաստին, որ Ռուսաստանի որոշ շրջաններում, որտեղ նա լինելով ուսանող, գտնվել է նարոդնիկների ազդեցության տակ, համարվում էին աղանդավորության կարևորագույն օջախներ։ Տարիներ անց Մերեժկովսկին հիշում է. «Իմ նարոդնիկության մեջ շատ էր երեխականը, թեթևամիտությունը, բայց, այնուամենայնիվ նաև անկեղծությունը, և ես ուրախ եմ, որ այն եղել է իմ կյանքում և ինձ համար անհետևանք չի անցել» ։