cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նեոնացիզմն Ուկրաինայում
Գաղափարական հիմք
Ներկայումս ընդհանուր տեսակետների հիման վրա ուկրաինացի արմատականներն ակտիվորեն համագործակցում են այլ երկրների աջակողմյան կուսակցությունների հետ, օրինակ, Ուկրաինայի Ազգային ասամբլեան համագործակցում է Գերմանիայի աջակողմյան Ազգային-դեմոկրատական կուսակցության հետ, իսկ «Ազատություն» կուսակցությունը եվրոպական ազգային շարժումների դաշինքի անդամ է։ Ռուս փիլիսոփա Ա. Դուգինի կարծիքով՝ ժամանակակից ուկրաինական նացիզմի բնույթն ունի գործիքային հատկություններ, քանի որ այն գործում է զուտ միջազգային օլիգարխիայի շահերից ելնելով՝ նրա աշխարհաքաղաքական խնդիրները լուծելու համար։ Այն հնարավոր չէ արմատախիլ անել՝ չանդրադառնալով ուկրաինացի օլիգարխներին, խոշոր մասնավոր կապիտալին և հասարակության արևմտամետ վերնախավին։ Ամերիկացի պրոֆեսոր Սթիվեն Քոենը The Nation ամսագրի էջերում դժգոհություն է հայտնել, որ ուկրաինացի նեոնացիստները բազմակողմանի աջակցություն են ստանում Վաշինգտոնի վարչակազմից։ Ինչպես գրում է Քոենը, կասկած չի հարուցում ուկրաինացի արմատականների մասնակցությունը Անկախության Մայդանում դիպուկահարների հայտնվելուն, 2014 թվականի մայիսին Օդեսայում տեղի ունեցած արյունալի իրադարձություններին, «Ազովի» գնդի տիպի պրոնացիստական կազմավորումների ստեղծմանը և նույնասեռականների, հրեաների և էթնիկ ռուսների վրա փողոցային «գրոհիչների» մշտական հարձակումներին ։
Ընթացիկ իրավիճակ
Ինչպես կարծում է Freedom House-ը, իր ներկայիս տեսքով Ուկրաինական աջ արմատական ուժերը լուրջ սպառնալիք են ներկայացնում հասարակական ինստիտուտների ժողովրդավարական զարգացման համար։ Եթե ուկրաինական անկախության առաջին 20 տարիների ընթացքում նրանք ակնհայտ մարգինալներ էին քաղաքական դաշտում, ապա Եվրամայդանից հետո նրանց հայացքները սկսեցին զգալի կշիռ ձեռք բերել ուկրաինական հասարակության լայն շերտերում։ Սոցիոլոգիական հարցումները վկայում են, որ արմատական կուսակցությունները բարձր շանսեր չունեն խորհրդարանական և նախագահական ընտրություններում։ Սակայն այդ խմբավորումներից շատերը հարուստ մարտական փորձ ունեն, կիսապատերազմական կազմակերպություն և նույնիսկ զենքի հասանելիություն ունեն։ Նրանց ծայրահեղական հայացքները դեռևս ցածր ժողովրդականություն են վայելում հասարակ ընտրողների շրջանում, սակայն այդ խմբավորումները կարողացել են սոցիալապես արմատավորվել հասարակության մեջ, ցուցադրել են բռնության ակցիաներ կազմակերպելու ունակությունը և ամուր հաստատել իրենց ներկայությունը երկրի շատ շրջաններում։ Տարիների ընթացքում հասարակության քաղաքական կյանքում նրանց նկատելիությունը միայն աճում է, և դա հատկապես ակնհայտ է դարձել 2014 թվականի իշխանափոխությունից հետո։
Երկրի արևելքում զինված հակամարտության զարգացման հետ կապված հայրենասիրական տրամադրվածության ալիքը համընկել է հանրային դիսկուրսում ատելության մակարդակի և ուկրաինական հասարակության խոցելի հատվածներին (օրինակ՝ ԼԳԲՏ հանրակցությանը) ուղղված բռնության մակարդակի ակնհայտ աճի հետ։ Այդ դիտարկումների եզրակացությունները հաստատվել են Եվրոպայի Խորհրդի վերջին հետազոտական արդյունքներով ։
Մի շարք ուկրաինական ոչ կառավարական կազմակերպություններ ուշադրություն են հրավիրում այն հանգամանքի վրա, որ նման ակտիվությունը սպառնալիքի տակ է դնում բազմաթիվ քաղաքական վիճելի հարցերի, օրինակ՝ հակապատերազմական ելույթների, ԼԳԲՏ շարժման անդամների իրավունքների և այլնի վերաբերյալ արտոնված հանրահավաքների և հասարակական հավաքների անցկացումը։
Բացի այդ, վանդալիզմի խորհրդանշական ձևով բռնությունը նաև իր նպատակն է դարձնում ազգային փոքրամասնությունների հետ կապված հասարակական ինստիտուտներն ու հուշահամալիրները՝ Վոլինի լեհական ռազմական գերեզմանոցը, Հոլոքոստի զոհերի հուշարձանները, Անդրկարպատիայում հունգարական ազգային և մշակութային ժառանգության հուշարձանները և Մոսկվայի պատրիարքարանի Ռուս ուղղափառ եկեղեցուն պատկանող եկեղեցիները։ Ուկրաինայի միանգամից մի քանի քաղաքներում անմարդկային հարձակումների շարքը 2018 թվականի մարտի ցույցերի ժամանակ ստիպել է Amnesty International կազմակերպությանը հանդես գալ անսովոր կոշտ հայտարարությամբ այն մասին, որ ուկրաինական իշխանությունն արագորեն կորցնում է բռնության նկատմամբ իր մենաշնորհը ։
Freedom House-ի եզրակացության համաձայն՝ այս ամենը ուղեկցվում է վախի մթնոլորտի սերմանմամբ, որը կտրուկ ուժեղացել է կիևցի հակապատերազմական գործիչ Ստանիսլավ Սերգիենկոյի վրա C14 խմբավորման ազգայնականների հարձակումից հետո ։ Ավելին, C14 արմատական խմբավորումը Կիևի քաղաքային վարչակազմի հետ համաձայնագիր է կնքել, որով ազգայնականները «մունիցիպալ պահապան» են կազմակերպել մայրաքաղաքի փողոցները վերահսկելու համար։ Կիևում միանգամից երեք նման ստորաբաժանում է հայտնվել և առնվազն 21-ը՝ Ուկրաինայի այլ քաղաքներում ։ Բացի այդ, ուկրաինական իշխանությունը պետական պաշտոնների է նշանակում կասկածելի անձանց։ Օրինակ, իր ռասիստական հայտարարություններով հայտնի Անդրեյ Բիլեցկին ստացել է ոստիկանության փոխգնդապետի կոչում։ Ուկրաինացի վերլուծաբան Միխայիլ Պոգրեբինսկու կարծիքով՝ Ուկրաինայի կառավարությունը գիտակցաբար լեգիտիմացնում է արմատական ռուսատյաց կազմակերպությունները՝ նրանց ակտիվիստներին ինտեգրելով իրավակարգի մարմիններ։
Շատ վերլուծաբանների պնդմամբ՝ Պորոշենկոյի և Ավակովի ուղղակի դիմակայությունը կարող է ավարտվել ոչ թե նախագահի օգտին, առավել ևս այն հաճախ սպառնալիքի է ենթարկվում ուկրաինացի ծայրահեղ ազգայնականների կողմից, որոնք նույնիսկ հեղափոխության կոչ են անում։ Միանգամայն հնարավոր է, որ հենց դա է ստիպում պետության ղեկավարին հանդուրժել իր ներքին գործերի նախարարին, քանի որ միայն նա կարող է ծայրահեղականների խմբավորումներին նեղության մեջ պահել ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նեոնացիզմ
Գրիգորի Հայրապետով
Գրիգորի Ալբերտի Հայրապետով, գեներալ-մայոր, Հայաստանի Հանրապետության պետական պահպանության ծառայության նախկին պետ ։ 1991-2018 թվականներին եղել է պետության ղեկավարի անվտանգության գլխավոր պատասխանատուն ։ Ապահովել է Հայաստանի երեք նախագահների և 16-րդ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի անվտանգությունը։ 2018 թվականի հունիսի 11-ին նշանակվել է ՀՀ Ազգային անվտանգության ծառայության Պետական պահպանության ծառայության պետ ։
Պարգևներ և կոչումներ
2006 թվականի սեպտեմբերի 17-ին Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 15-րդ տարեդարձի առթիվ, հայրենիքի անվտանգության ապահովման գործում ունեցած նշանակալից ծառայությունների, ինչպես նաև ծառայողական պարտքը կատարելիս ցուցաբերած խիզախության համար պարգևատրվել է «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալով։
2019 թվականի հուլիսի 5-ին ՀՀ նախագահ Արմեն Սարգսյանը, հիմք ընդունելով վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի առաջարկությունը, Գրիգորի Հայրապետովին շնորհել է գեներալ-մայորի զինվորական կոչում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալակիրներ Կատեգորիա:Գեներալ-մայորներ
Տիկին Պապավուան
Տիկին Պապավուան (Madame Papavoine, ի ծնե՝ Պելսիե,, ), ֆրանսիացի կոմպոզիտոր։
Կենսագրություն և գործունեություն
Տիկին Պապավուանի մասին գրեթե ոչինչ հայտնի չէ, այդ թվում՝ նրա անունը։ Նրա ազգանունն առաջին անգամ հիշատակվել է « Mercure de France »-ում 1755 թվականին, «Պարոն և տիկին Պապավուանների ստեղծագործությունների կատալոգում», որտեղից հետևում է, որ նա եղել է ջութակահար Լուի Օգյուստ Պապավուանի կինը ։
Նա նշված է որպես վեց կամերային կանտատի հեղինակ (Les arrets d'amour, La tourterelle, Les charmes de la voix, La fête de l'amour, Issé and Le joli rien) իր օրիորդական Պելսիե անունով, և ևս երկուսի (Le triomphe des plaisirs և Le Cabriolet)՝ ամուսնու անունով։ Նույն թողարկումը պարունակում է նրա կարճ երգը (Nous voici donc au jour l'an), մյուսը (Vous fuyez sans vouloir m'entendre) տպագրվել է հաջորդ տարվա հուլիսյան համարում։ Նրա վերջին հրատարակությունը «Reviens, aimable Thémire» «հովվական» մեղեդին է։
1761 թվականից հետո տիկին Պապավուան անունն այլևս չի հիշատակվում։ Նրա ստեղծագործությունների ոճը բնորոշ է 18-րդ դարի սիրողական ստեղծագործություններին, սակայն «Le Cabriolet»-ն ավելի լուրջ ստեղծագործություն է ձայնային և լարային նվագախմբի համար։
Տիկին Պապավուանը մահացել է մոտ 1790 թվականին Մարսելում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երաժիշտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Մարսել քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:1790 մահեր Կատեգորիա:Փարիզ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Կին կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Կանայք
Պահլավունիներ
Պահլավունիներ, միջնադարյան հայ ազնվական իշխանական ընտանիք էր, որը հայտնի դարձավ 10-րդ դարի վերջում՝ Բագրատունի թագավորության կառավարման վերջին տարիներին ։
Ըստ հին տեղեկությունների, Պահլավունիները սերել են Պարթևաց Արշակունիների տոհմաճյուղերից՝ Սուրենյան և Կարենյան Պահլավիկներից։ Պարթև Արշակունիների տապալումից և Սասանյան նոր արքայատան հաստաաումից հետո Կարենյան Պահլավիկներր փորձել են Իրանից անցնել Հայաստան, սակայն կոտորվել են գաղթի ճանապարհին։ Փրկվածներից Պերոզամատը փախել է Միջին Ասիա։ Պերոզամատի որդի Կամսարը III դ․ վերջին եկել է Հայաստան, Տրդատ Գ Մեծից կալվածներ ստացել Երասխաձորում ու Շիրակում, դարձել Կամսարականներ հայ տոհմաճյուղի հիմնադիրը։ III դ․ կեսին Հայաստանում ապաստանած Սուրենյան Պահլավիկներր ոչնչացվել են 259 թվականին, երբ այդ տոհմի նահապետ Անակ Պարթևը Սասանյանների հրահրմամբ դավադրաբար սպանել է Հայոց թագավոր Խոսրով Ա Մեծին։ Փրկվել է միայն Անակ Պարթևի մանկահասակ որդի Սուրենը, որը դաստիարակվելով ու կրթվելով Կեսարիայի քրիստոնեական համայնքներից մեկում, մկրտվել է Գրիգոր անունով, դարձել նոր տոհմի հիմնադիրը, թեև նրա սերունդը շարունակել է կրել պապենական Պահլավունի տոհմանունը։
Կամսարական Պահլավունիները IX դ․ 1-ին կեսից հետո այլևս չեն հիշվում։ Այնուհետև Պահլավունիների շառավիղները հիշատակվում են X դարից։ Նոր Պահլավունիների գլխավոր ճյուղերից մեկի նախնի է համարվում Արտակ իշխանը (X դ․ սկիզբ), որն աղբյուրներում հիշվում է Կամսարյան։ Արտակի, ինչպես նաև նրա որդի Ապուղամրի մասին այլ տեղեկություններ չեն պահպանվել։ Ապուղամրի որդի Գրիգոր Համզեն (941 - 982) հոր հիշատակին Անի քաղաքում կառուցել է Ապուղամրենց Սուրբ Գրիգոր տոհմական եկեղեցին, իր Շուշան տիկնոջ հետ հիմնել կամ նորոգել է այլ վանքեր, փրկագնել հայ գերիների, խնամել որբեր ու աղքատներ։
Գրիգոր Համզեի ու Շուշանի որդիներն էին՝ Վահրամը, Վասակ Հոլումը, Ապլղարիպը, Տիգրանը, Գրիգոր Համզե Մանուկը և դուստրը՝ Սեդան։ Հայոց սպարապետ և Իշխանաց իշխան Վահրամ Պահլավունին շուրջ 60 տարի առաջնորդել է հայկական զորաբանակը, իր Վասակ Հոլում և Ապլղարիպ եղբայրների, ինչպես նաև Սմբատ Մագիստրոս, Ապուղամր Մագիստրոս և Գրիգոր որդիների սերտ համագործակցությամբ նեցուկ եղել վերջին հայ Բագրաաունիների գահին։ Սմբատ Մագիստրոսը նշանավորվել է Ատրպատականի Մամլան ամիրայի դեմ տարած հաղթանակում, ինչպես նաև Արջո լեռան արևելյան ստորոտին Բագնայրի վանքի հիմնադրմամբ։ Նրա մյուս եղբայրը՝ ՝ Ապլղարիպը, Հովհաննես-Սմբատ Բագրատունու արքունիքում վարել է Հայոց մարզպանի պաշտոնը (հարկերի վերատեսչության գործը), 1036 թվականին ավարտել Անիի Սուրբ Փրկիչ եկեղեցու կառուցումը՝ կից շինելով Ս․ Ստեփաննոս և Ս․ Քրիստափոր մատուռները։
Վասակ Հոլումի ավագ որդին՝ Գրիգոր Մագիստրոս Պահլավունին, Վահրամի զոհվելուց հետո ճանաչվել է Պահլավունիների նահապետ և իշխանաց իշխան։ Նրա որդի Վասակը Բյուզանդական կայսրությանը մատուցած ծառայությունների համար նշանակվել է Անտիոքի դուքս (նենգությամբ սպանվել է 1078 թվականին)։ Մյուս որդին՝ Վահրամ-Գրիգորը, որը մտավոր գործունեության համար հռչակվել է նաև Վկայասեր պատվանունով (համարվում է հայ միջնադարյան դպրության «Արծաթե դարի» ամենաականավոր դեմքը), 1065 թվականին օծվել է Հայոց կաթողիկոս։
Պահլավունիների շառավիղներից է եղել Դվինում իշխող Ապիրատը, որին ձերբակալել և սպանել է (1021) քուրդ ամիրա Աբու֊-լ-Ասվա֊րը։ Ապիրատի որդիներ Վասակն ու Ապլջահապը ապաստանել են Անի քաղաքում։ Վասակի որդիներն էին Գրիգոր իշխանը (XI դ․ 2-րդ կես) և Անիի արքեպիսկոպոս, ապա Հայոց կաթողիկոս Բարսեղ Ա Անեցին։ Պահլավունիների մի այլ ճյուղի նախնի է հիշվում Հասան իշխանը (XI դ․ սկիզբ), որի որդին էր Ապիրատ իշխանը։ Վերջինիս որդի Վասակը ամուսնացել է Գրիգոր Մագիստրոսի Մարիամ դստեր հետ և ունեցել հինգ որդի (Ապիրատ, Վահրամ, Վասակ, Գրիգոր, Լիկոս), որոնք XI դ․ վերջին և XII դ․ 1-ին կեսին հռչակվել են որպես քաջ զորականներ ու նվաճողների դեմ անհաշտ պայքարողներ։ Նրանցից Գրիգորն ի վերջո նվիրվել է կրոնավորության, ընտրվել Եգիպտոսի հայոց արքեպիսկոպոս (աթոռանիստը եղել է Սայիդի մոտակայքում հիմնված Զահիր կամ Զահրատ հայկական վանքը)։ Գրիգորի միջնորդությամբ Վահրամն ու Վասակը կալվածներ են ստացել Սայիդում ու շրջակայքում, իրենց հայկական զորաջոկատներով ծառայության մտել Եգիպտոսի խալիֆայության բանակում։ Վահրամը 1134 թվականին կարգվել է խալիֆայի վեզիր (հազարապետ), մեծարվել Թաջ ադ-դավլա («պետության թագ») պատվանունով։ XII դ․ 2-րդ կեսին Վասակի որդիներ Լիկոսն ու Ապլղարիպը հիշվում են որպես Պիր և Թլպաշար բերդավանների իշխաններ։
Ծոփաց Ծովք դղյակում հաստատված Ապիրատ իշխանը սպանվել է 1111 թվականին, թողնելով Վասիլ, Շահան-Զորավար, Գրիգոր, Ներսես որդիներին և Մարիամ դստերը։ Գրիգորին և Ներսեսին եկեղեցական գործիչներ պատրաստելու նպատակով Գրիգոր Բ Վկայասերը նրանց խնամքն ու դաստիարակությունը հանձնարարել է Բարսեղ Ա Անեցուն։ Վերջինս մահից (1113) առաջ Գրիգորին օծել է Հայոց կաթողիկոս, որին հաջորդել է կրտսեր եղբայր Ներսեսը։ Նրանց ավագ եղբայր Վասիլը Ծովքից տեղափոխվել է Հայոց Միջագետք և հաստատվել Կարկառ բերդավանում (Եփրատի ձախափնյակում, Սամոսատի մոտ)։ 1149 թվականին գերի ընկնելով Իկոնիայի սուլթանի ձեռքը, Վասիլ իշխանը հարկադրաբար Կարկառը հանձնել է թշնամուն և բնակություն հաստատել նրա երկրում։ Վասիլի որդի Վասակը վախճանվել է 1170-ական թթ․ սկզբին, իսկ Գրիգոր որդին, Ներսես Շնորհալու մահից (1173) հետո ընտրվել է Հայոց կաթողիկոս։ Նրան հաջորդել է Վասիլի թոռը՝ Գրիգոր Ե Քարավեժը, իսկ վերջինիս՝ Շահան-Զորավարի որդի Ապիրատը։ Այնուհետև Պահլավունիների արական գծով սերունդների մասին տեղեկություններ չեն հանդիպում։ Գրիգոր Զ Ապիրատի քույրը՝ Շահանդուխտը, ամուսնացել է Լամբրոնի իշխան Օշին Հեթումյանի հետ, որի զավակներն էին Ներսես Լամբրոնացին և Հեթում Բ իշխանը։ Այժմ էլ շարունակվում է Պահլավունիների տոհմը, որոնք գաղթել են Իգդիրից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պահլավունիներ
Հայ ազնվականություն
Հայոց պատմության գրեթե բոլոր ժամանակաշրջաններում հասարակության վերին դասի անդամները հայտնի էին որպես նախարարներ, ազատներ նաև ազնվականներ։ Ազատներ (պահլավերեն âzât, պարսկերեն azâd), ազնվական ստորին դաս միջնադարյան Հայաստանում։ Հնագույն հայկական ազնվական տոհմերի մեծ մասը՝ ավանդաբար սերում են Հայկազունիներից։ Օրինակ, Վահեվունի և Մեհնունի ազնվական տները համարվում են Վահագնի և Միհրի, համապատասխանաբար, կրակի ու պատերազմի և երկնային լույսի ու արդարության հայկական հնագույն դիցերի ժառանգները։ Արծրունիների տունը սերում է Սանասարից՝ Մհերի որդուց, Սասնա ծռեր հայկական էպոս, այսինքն նույն հայկական դից Միհրից։ Համաձայն հայկական ազնվականության ավանդույթների, Խոռխոռունի, Բզնունի, Մանդակունի, Ռշտունի, Մանավազյան, Վարազնունի, Ոստանիկյան (Օստանիկիան) և մի քանի այլ թագավորական տները Հայկ Նահապետի ուղիղ ժառանգներն են, որոնց դյուցազն էին անվանում։
Տես նաև
Հայոց Մէլիքաց Միության գրադարան
Կատեգորիա:Հայ ազնվականություն
Մայքլ Վլամիս
Կարիերա
Իր կարիերան սկսել է Modify Watches-ի մարքեթինգային հոլովակներում։ Հեռանալուց հետո դեբյուտ է կատարել «Նոր աղջիկ» հեռուստասերիալում և սկսեց նկարահանվել կարճամետրաժ ֆիլմերում։ Հայտնվել է «МемЕ! Հոլիվուդյան իրական պատմություն» կարճամետրաժ ֆիլմում, որը պատմում է 2017 թվականի Սնապչատում հրապարակված տեսանյութերի մասին, որտեղ մրցույթ էր անցկացվել 120 վայրկյան տևողությամբ տեսանյութերի միջև ։ 2019 թվականին դարձել է ռեփեր Մաք Միլլերի մասին պատմող կենսագրական «Blue Side Park» ֆիլմի սցենարիստ։ Հետո 2019 թվականին սցենարը հայտնվել է Սև ցուցակում, որը չպրոդյուսերավորված «ամենահանրաճանաչ» ֆիլմերի արձագանքն է   ։  2020 թվականին Քլոյե Բեննեթի հետ նկարահանվել է «5 տարի տարբերություն» ֆիլմում ։
Անձնական կյանք
Ապրում է Կալիֆոռնիայի Արևմտյան Հոլիվուդում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոսցենարիստներ
Իբրահիմ Ֆերեր
Իբրաիմ Ֆերեր (Ibrahim Ferrer Planas; փետրվարի 20, 1927, Սան Լուիս Սանտյագո դե Կուբայի մոտ-օգոստոսի 6, 2005, Հավանա), կուբացի երաժիշտ, որը հայտնի է դարձել որպես երգիչ։ Հայրենիքում նրան անվանում էին «սուպեր պապիկ» (իսպ.՝ Superabuelo).
Կենսագրություն
Ֆերերը ծնվել է 1927 թվականի փետրվարի 20-ին Սանտյագո դե Կուբայի արվարձանում գտնվող գիշերային ակումբներից մեկում ։ Նրա չամուսնացած մայրը ՝ Աուրելիա Ֆերերը, մահացավ, երբ տղան 12 տարեկան էր, և այդ ժամանակվանից ի վեր Իբրահիմը, ով եղբայրներ ու քույրեր չուներ, ստիպված էր ինքնուրույն վաստակել իր ապրուստը ։ Նա աշխատել է որպես կոշիկ մաքրող և թերթ վաճառող, ինչպես նաև գումար է վաստակել փողոցում երաժշտություն նվագելով։ Մեկ տարի անց իր զարմիկի հետ նա ստեղծեց "Jovenes del Son" երաժշտական խումբը։
Հետագայում Ֆերերը խաղացել է բազմաթիվ խմբերում և արագ համբավ ձեռք բերել երկրում ։ 1953 թվականից նվագել է Պաչո Ալոնսոյի նվագախմբում և նրա հետ 1959 թվականին տեղափոխվել մայրաքաղաք։ 1991 թվականին Իբրահիմ Ֆերերն ավարտեց իր երաժշտական կարիերան։
Նա բեմ է վերադարձել 1996 թվականին ՝ Ռայ Կուդերից հրավեր ստանալով ձայնագրել ձայնասկավառակը կուբացի այլ երաժիշտների հետ (Կոմպայ Սեգունդո և Ռուբեն Գոնսալես) ։ Ֆերերը պատմում է, որ մի անգամ, երբ նա մաքրում էր կոշիկները, Խուան դե Մարկոսը անսպասելիորեն հայտնվեց իր տան դռան մոտ և հենց այդպես ՝ կեղտոտ հագուստով, Իբրահիմին տարավ ձայնագրման ստուդիա, որտեղ Ռուբեն Գոնսալեսը դաշնամուր նվագեց «Candela» երգը, որը ժամանակին Ֆերերին հայտնի էր դարձրել Կուբայում ։ Ֆերերը երգեց, իսկ Կուդերը խնդրեց նրան ձայնագրել այդ երգը։
Կուդերի կողմից 1997 թվականին ձայնագրված «Buena Vista Social Club» ալբոմը 1998 թվականին արժանացել է «Գրեմմի» մրցանակի ։ Ֆեռերի և կուբացի այլ երաժիշտների հաղթական վերադարձի եզրափակիչ ակորդը բեմադրել է Վիմ Վենդերսի 1999 թվականի «Բուենա Վիստա Ակումբ» վավերագրական ֆիլմը ։
Ֆերերի «a toda Cuba le gusta» սոլո ալբոմը ներկայացվել է « Գրեմմի » - ի ։ 2004 թվականին Ֆերերը «Գրեմմի» է ստացել իր «Buenos hermanos» ալբոմի համար «Բեստ Traditional Tropical Latin Album» անվանակարգում ։ 2000 թվականին 72 տարեկան հասակում Ֆերերը «Լավագույն դեբյուտ» անվանակարգում դարձել է Լատինական «Գրեմմի» - ի դափնեկիր ։
Ֆերերը մահացավ Հավանայի կլինիկաներից մեկում եվրոպական շրջագայությունից վերադառնալուց անմիջապես հետո և թաղվեց Հավանայի Քրիստոֆեր Կոլումբոսի գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2005 մահեր Կատեգորիա:1927 ծնունդներ Կատեգորիա:Հավանա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 6 մահեր Կատեգորիա:Փետրվարի 20 ծնունդներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Կուբացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Անավարտ հոդվածներ անձի մասին Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ՈՒՎ 2023-ի հոդվածներ
Ֆոնոլիտ
Ֆոնոլիտ (հունարեն -ձայն և λίθος-քար բառերից, բառացի թարգմանաբար նշանակում է «ձայն արձակող քար»), հրաբխային ծագման ապար կանաչամոխրագույն քար։
Հիմնականում կազմված է դաշտային սպաթներից, պիրոքսեններից, ֆելբշտատոիդներից (Feldspat), ամֆիբոլներից (ἀμφίβολος)։
Դամե (Մարկ)
Գտնվում է Տելտով Ֆլեմինգ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 5376 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 162,02 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12 0 72 053։
Ֆոնոլիտ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրաբխային ապարներ
Դամե (Մարկ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Գորբատենկո (գյուղ, Ստարոբեշևսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Գորբատենկո գյուղում բնակվում էր 69 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ստարոբեշևսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Առաքելոց վանք (Կիրանց)
Առաքելոց վանք, Հայ առաքելական եկեղեցու վանքային համալիր Հայաստանի Տավուշի մարզի Կիրանց (Գետաշեն) գյուղից 3 կմ արևմուտք, Աճարկուտ գյուղից 2 կմ արևմուտք, Կիրանց գետակի ափին, անտառապատ լեռների լանջերին։
Պատմություն
Ավերված գյուղատեղեր ու բնակատեղեր շատ կան Աղստևի հովտում. դրանք պատկանում են մեր պատմության ամենատարբեր ժամանակաշրջաններին։ Այդպիսի խոշոր բնակավայրերից են Առաքելոց վանքը և գյուղատեղն՝ իր հոգևոր ու աշխարհիկ բազմաթիվ շինություններով։ Դրանք գտնվում են Կիրանց (Գետաշեն) գյուղից 3 կմ արևմուտք, անտառապատ լեռների լանջերին։ Միջնադարում այս ձորը և լեռնալանջերը խիտ էին բնակեցված։ Այդ են հաստատում մի շարք բնակավայրերի, ճարտարապետական կոթողների, կամուրջների, կարավանատների և այլ կառուցվածքների բազմաթիվ մնացորդները։ Կայեն գավառի այս շրջանը իր աշխարհագրական հարմար դիրքով յուրահատուկ դարպաս էր հարևան երկրների՝ Վրաստանի և Աղվանքի առևտրական ճանապարհների համար, որոնցով այդ երկրները կապվում էին կենտրոնական Հայաստանի տնտեսական, քաղաքական ու մշակութային կենտրոնների հետ։ Մատենագիտական հիշատակություններ չեն պահպանվել այս նշանավոր բնակավայրերի ու ճարտարապետական կոթողների մասին։ Դրանց պատմական կյանքի միակ վկաները վիմական արձանագրություններն են։ Առաքելոց վանք-ամրոցի պարսպապատ տարածքում և նրա շրջակայքում պահպանվել են մի շարք հուշարձաններ։
Ճարտարապետություն
Կազմված է երկու եկեղեցիներից, փոքրը պատկանում է միանավ բազիլիկ տեսակին իսկ մեծը՝ գմբեթավոր սրահ տիպին։ Մոտավորապես 80 մ ներքև գտնվում է քարվանսարա։ Երկու կմ հյուսիս-արևելք գտնվում է Խնձորուտ փոքր եկեղեցին։
Գլխավոր եկեղեցի
Կառուցված է ամրոցի հյուսիսային ծայրին, կիս կանգուն պարսպին։ Փոքր չափերի կառույց է, արտաքուստ պատած կաթնագույն, դեղնագույն և կապտագույն սրբատաշ քարերով, իսկ ներսից՝ կրով սվաղված։ Արտաքին չափերն էն՝ 10.25 մետր x 7.45 մետր։ Ունի բարձր, կլոր թմբուկ և սրածայր վեղար ունեցող գմբեթ։ Արտաքուստ և ներքուստ որևէ զարդաքանդակ կամ արձանագրություն չունի։ Լուսամուտները փոքր են, ընդամենը վեց հատ, որոնցից չորսը գմբեթի վրա, չորս գլխավոր ճակատներին, մեկը եկեղեցու հարավային պատի մեջտեղում, իսկ վեցերորդը՝ աբսիդի ճակատին, արևելքից։ Ներքուստ, արևելյան կողմում, ունի մեծ և խորն ընկած աբսիդ։ Բեմը բարձր է, սանդուխքը հարավից, երեք աստիճանով։ Խորաններ (ավանդատներ) չունի։ Աբսիդի եզրից մոտավորապես 0,5 մետր ներս և հյուսիսային և հարավային պատերին կից տեղավորված որմնասյուների վրա են հիմնված գմբեթակիր կամարները։ Եկեղեցին հյուսիսից սեփական պատ չունի, դրա փոխարեն օգտագործված է ամրոցի պարիսպը։ Միակ մուտքը բացվում է արևմուտքից, հետագայում կառուցված ժամատան ներսից։ Հատակը և տանիքը սալպատված են եղել։ Պահպանվել են որմնանկարների մնացորդներ։
Եկեղեցու շինարարական առանձնահատկություններից գլխավորն տանիքի մեկ սագ (թեքություն) լինելն է։ Սագի հյուսիսային կողը արհեստական ձևով բարձրացված է և կցված է պարսպին, որտեղից սկսվում է տանիքի աստիճանական թեքությունը, մինչև հարավային պատի եզրը։ Այդ հանգամանքը նկատելի է ցածից, եկեղեցու արևելյան ճակատից։ Հյուսիսային սագի տեղում, տանիքի վրա, պարսպի գծի երկարությամբ, շիված է թաղապատ մի անցք, ծածկված խրամատի ձևով, այն նկատառումով, որ հյուսիսից սագի բարձրացման հետևանքով առաջացած բեռնավորումը եկեղեցու թաղի վրա, ըստ հնարավորին թեթևանա։ Հյուսիսային սագի վերացման պատճառներից մեկն էլ այն է, որ անձրևի և ձյան ջրերը րծծվեն պարսպի և եկեղեցու արանքը, որ տեղի կունենար տանիքի երկսագ շինելու դեպքում։
Եկեղեցին կանգուն է, սակայն երկրաշարժերից ճեղքեր են բացվել արևելյան և հարավային պատերի մեջ, լուսամուտների գծով, նաև արևմտյան պատի մեջ, մուտքից վերև։ Թափված և խախտված ենգմբեթի վեղարի ծածկը, տանիքի սալերը և հարավային ու արևելյան պատերի վերին շարքերի քարերը։
Ժամատուն
Ժամատունը Առաքելոց վանքի առավել կարևոր և միջնադարյան հայ ճարտարապետության ուշագրավ հուշարձաններից մեկն է։ Քառակուսի, միջին չափերի մի պարզ շենք է, եկեղեցու կառուցումն ավարտելուց հետո, կից վերջինիս արևմտյան պատին։ Չափերն է՝ 10,4 մետր x 9,5 մետր։ Կառուցված է կաթնագույն, դեղնագույն և կապտագույն սրբատաշ քարերով։ Սյուներ չունի։ Վրանաձև տանիքը գոտկում են իրար խաչաթևող կամարները, որոնց կրունկները նստած են պատերին կից մույթերի, կիսամույթերի և կալունակների վրա, որոնք դասավորված են հետևյալ կարգով. զույգ մոյքեր կցված են արևմտյան պատին, մի զույգ կիսամույթեր՝ հարավային, իսկ մյուս երկու պատերին երկուական կալոինակներ, որոնցից մեկը, եկեղեցու մուտքից աջ ընկած է։ Պատերի քարերի վերին շարվածքն աղեղնաձև է, նման Դեղձուտի վանքի ժամատան պատերի շարվածքին՞ Ժանատան պատերը ներսից և դրսից սրբատաշ քարերով են պատված։
Ժամատունը նշանավոր է սողոմաքաղ երդիկով։ Իրար հատող կամարների վերևում առաջացած կենտրոնական քառակուսի բացվածքի անկյունները կտրված են դրանց վրա շարված, 20 սմ հաստություն ունեցող մեծ սալերով. ստացված անկյուններն իրենց հերթին կտրվում են հաջորդ շարքի սալերով և այսպիսով անցքը աստիճանաբար նեղանում և բարձրանում է վերև։ Բացի երդիկից ժամատունը լույս է ստանում արևմտյան պատի մեծ բացված, միջին մեծության, մի թաղապատ, ցածրադիր լուսամուտից, որն նայում է հեղեղատի խորն ընկած ձորի և դիմացի սարալանջում փռված բնակատեղիի վրա։
Ժամատան մուտքը բացվում է հարավային պատի արևելյան կեսի մեջից, այդ դռան առաջ կառուցված գավթի մեջ։ Ժամատան շենքը սեփական միայն մեկ պատ ունի՝ հարավային և արևելյան պատի մի փոքրիկ հատվածը։
Արձանագրություն 1
Գավթի հարավային դռան ճակատակալ կիսակլոր բարավորի վրա Ստեփան գծողի ձեռքով փորագրված է նվիրատվական արձանագրություն, որում հիշատակվում է Խաչենիսենց Գրիգորի անունը։
Գավիթ
Մի փոքրիկ, քառակուսի, անհավասար կողերով կառույց է, շինված ժամատան մուտքի առաջ։ Եղել է կամարակապ և թաղակապ, հարավ-արևելյան անկյունում ունեցել է մի սյուն, որը կրել է հարավային և արևելյան կամարների ոտքերը։ Արևմտյան պատն ամբողջովին բռնված է կամարակապ մի լայն խորշով։
Արձանագրություն 1
Գավթի արևմտյան կամարի հարավային կրունկի և դրա տակի մույթի խոյակի վրա։
Արձանագրություն 2
Գավթի արևմտյան կամարի հարավային կրունկի և դրա տակի մույթի խոյակի վրա, նախորդի տակ։
Զանգակատուն
Զանգակատունը կիսավեր, քառակուսի հատակագծով, թաղակապ ծածկ ունեցող շինություն է, կից է գավթի հարավարևմտյան անկյանը։ Պահպանվել են որմնասյուներն ու կամարները։ Հարավ-արևմտյան որմնասյան վրա փորագրված են նվիրատվական արձանագրություններ։
Երկրորդ եկեղեցի
Երկրորդ եկեղեցին գտնվում է ամրոցի գլխավոր մուտքից հարավ, արևելյան պարսպին կից։ Փոքր, երկարավուն քառակուսի հատակագծով, միանավ բազիլիկ տիպի թաղածածկ և երկթեք կտուր ունեցող շինություն է։ Մուտքը հարավային պատի միջից, հարավ արևմտյան կողմին մոտիկ։ Ունի չորս փոքր և նեղ լուսամուտներ, որոնցից երկուսը արևմտյան պատի մեջ, մեկը մյուսի տակ։ Կառուցված ՝ խոշոր ավազաքարից։ Տանիքը հողածածկ է։ Եկեղեցին կանգուն է։ Նրանից մի քանի մետր հարավ, ընդարձակ շինության ավերակներ են։ Ենթադրվում է, որ դա եղել է Առաքելոց վանքի սեղանատուն-խոհանոցը։ Մի ուրիշ շինություն ծառայել է որպես ընդունարան-դահլիճ։
Ամրոց
Առաքելոց ամրոցը կառուցված է գյուղատեղիի արևելյան թաղամասում գտնվող, հեղեղատին զուգահեռ, հյուսիսից հարավ ձգվող մի նեղ և երկար քարաժայռի հարթ գագաթին և իր բարձր դիրքով իշխում է բնակատեղիի վրա։ Քարաժայռի հյուսիսային ծայրը, քիչ ցածրադիր ու թմբուկաձև նեղ պարանոցով, միանում է բնակատեղուն ու ամրոցը հյուսիսից շրջանցող լեռանը։ Այդ կողմից ամրոցը պաշտպանված է բարձր պարսպով և իրար մոտ տեղադրված բուրգերով։ Պարսպի այդ մասը կանգուն է (բացառությամբ արևելյան ծայրի) շնորհիվ այն հանգամանքի, որ դա միաժամանակ վանքի գլխավոր եկեղեցու և ժամատան հյուսիսային պատերին է փոխարինում։ Արևմտյան ընդերկայնական ճակատը կախված է քարաժայռի ստորոտում խորն ընկած հեղեղատի վրա։ Այդ կողմից ամրոցը միանգամայն անառիկ է։ Ամրոցի քարաժայռի հարավային սուր ծայրը մեծ բարձրությունից զառիթափ իջնելով խրվում է բնակատեղի մեջ։ Ամրոցի արևելյան ընդերկայանական ճակատը, որը նրա ամենադյուրամատչելի և խոցելի մասն է, նայում է քարաժայռի և այդ կողմից իջնող լեռան փեշերի մեջ տեղավորված մի երկար, դեպի գետակն իջնող հովտի վրա։
Ամրոցի երկարությունը 135 մետր, իսկ լայնքը 32 մետր է։ Ունեցել է հաստ և ամուր պարիսպներ, որոնցից կանգուն են մնացել՝ հյուսիսային և հյուսիս-արևմտյան անկյունի մասերը իրենց չորս բուրգերով։ Պարիսպների մնացած մասերից շատ քիչ բան է մնացել։
Ունեցել է երեք դուռ, որոնցից երկուսը կանգուն են։
Խաչքար
Գտնվում է գլխավոր եկեղեցու հարավային կողմում, պատին կից։ Խաչքարը կանգնեցված է պատվանդանին։ Կարմիր տուֆից է, քանդակները՝ բուսական և երկրաչափական։ Խաչից վերև, բուսական քանդակների մեջ Քրիստոսի քանդակն է, կողքերից մեկական հրեշտակ։
Արձանագրություն 2
Խաչքարի կենտրոնական մասի աջ և ձախ կողմերին, հորիզոնական մեկ տողով.
Արձանագրություն 3
Խաչքարի ճակատին, Քրիստոսի բարձրաքանդակի ձեռքի վրա և կլոր շրջանակին, 1 տողով.
Օրգանոիդ
thumb|357x357px|[[Ցիտոպլազման իր բաղադրամասերի՝ (Օրգանոիդների) հետ, կենդանի վանդակում։
(1) Կորիզակ
(2) Բջջակորիզ
(3) Ռիբոսոմ (փոքր կետեր)
(4) Ներառուկ
(5) ԱնհարթԷնդոպլազմային ցանց (ER)
(6) Գոլջիի ապարատ
(7) Բջջակմախք
(8) Հարթ Էնդոպլազմային ցանց
(9) Միտոքոնդրիումներ
(10) Վակուոլ
(11) Ցիտոպլազմա
(12) Լիզոսոմ
(13) Ցենտրիոլ և Ցենտրոսոմա ]] Օրգանոիդներ կամ օրգանելներ (, - գործարան, օրգան բառի նվազականը), կոչվում են ցիտոպլազմայի մասնագիտացված մասերը, որոնք ունեն որոշակի կառուցվածք և կատարում են բջջի այս կամ այն գործառույթը։ Էլեկտրոնային մանրադիտակի օգնությամբ պարզվել են օրգանոիդների կառուցվածքի բոլոր մանրամասները։
Ֆունկցիաներ
Կատարում են զանազան ֆունկցիաներ։ Տարբերում են՝
կատարում են սնունդը որսալու, բջիջ տեղափոխելու և մարսելու ֆունկցիա (մարսողական վակուոլները), ներզատական և արտազատական օրգանելներ։
Կատեգորիա:Օրգանոիդներ Կատեգորիա:Բջջաբանություն
Օվկիանուհիներ
Օվկիանուհիներ (Ὠκεανίδες), հին հունական դիցաբանության մեջ նիմփաներ, տիտան Օվկիանոսի և Տեֆիդայի երեք հազար դուստրերը ։ Օվկիանուհիները տարբերվում էին միմյանցից իրենց գործառույթներով և դիցաբանական համակարգում իրենց կարևորությամբ, որպես կանոն ասոցիացվում էին Հարավային Եվրոպայի և Փոքր Ասիայի անթիվ-անհամար գետերի հետ այնպես, ինչպես եղբայրները՝ գետերի վտակների հետ։ Էսքիլեսի «Պրոմեթևսը շղթայված» ողբերգության մեջ կատարում էին երգչախմբի դեր։
Առասպելներում ավելի հայտնի օվկիանուհիներն են Ասիան, Հեսիոնեն, Դիոնան, Դորիսը, Կալիրոեն, Կլիմենեն, Կլիտիան, Կլոնիան, Լետան, Մետիսը, Օզոմենան, Պլեյոնեն, Պերսեն, ավագներն էին Ստիքսը, Տեխեն, Փիլիրան, Եվրինոմեն և Էլեկտրան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանություն Կատեգորիա:Հռոմեական դիցաբանություն
Աուտոիմուն թիրեոիդիտ
Աուտոիմուն թիրեոիդիտ, խրոնիկական հիվանդություն է, որի դեպքում օրգանիզմը վահանաձև գեղձը և իր կողմից արտադրվող հորմոնները ընկալում է որպես օտար՝ արտադրելով հակամարմիններ, այսպիսով առաջացնելով աուտոիմուն հիվանդություն։
Այն կարող է դրսևորվել ինչպես հիպոթիրեոիդիզմի, այնպես էլ հիպերթիրեոիդիզմի ձևով և խպիպով կամ առանց խպիպ ։
Նշաններ և ախտանշաններ
Ախտանիշները կախված են վահանաձև գեղձի ֆունկցիոնալ վիճակից՝ հիպոթիրեոիդիզմից կամ հիպերթիրեոիդիզմից։ Հիպերթիրեոիդիզմը արտահայտվում է գերքրտնարտադրությամբ, հաճախասրտությամբ, տագնապի զգացողությամբ, դողով, հոգնածությամբ, անքնությամբ, քաշի անկմամբ, էկզօֆլամով ։ Հիպոթիրեոիդիզմը պատճառ է դառնում մաշկի չորության, քաշի ավելացման, հոգնածության, մազաթափության, փորկապության, սարսուռի զգացողության ։ Հիվանդության դրսևորումները կարող են լինել ինչպես մշտական, այնպես էլ անցողիկ։ Ախտանիշները կարող են անհետանալ և կրկին դրսևորվել կախված բուժման առկայությունից կամ բացակայությունից և բուժման արդյունավետությունից։
Պատճառագիտություն
Աուտոիմուն թիրեոիդիտի դեպքերը հիմնականում ընտանեկան են ։ Այս հիվանդությունը ժառանգվում է աուտոսոմ դիմինանտ ձևով, առաջին կարգի հարազատների միջև 50%-ի մոտ հայտնաբերվում է աուտոիմուն թիրեոիդիտ կամ համապատասխան հակամարմիններ արյան պլազմայում ։ Քանի որ Դաունի համախտանիշի և ընտանեկան Ալցհայմերի հիվանդության դեպքում թիրեոիդիտի հաճախականությունը բարձր է, որոշ հետազոտություններ այս փաստը կապում են 21-րդ քրոմոսոմի հետ ։ Սակայն այս վարկածը հակասական է, քանի որ Տերների համախտանիշի դեպքում նույնպես աուտոիմուն թիրեոիդիտի հավանականությունը բարձր է հանելով մինչև 50%-ի։
Տարիք
Հետազոտությունները փաստում են, որ աուտոիմուն հակամարմինները ավելի հաճախ են հանդիպում տարեցների մոտ, կանանց մոտ 70 տարեկանից հետո հասնելով մինչև 33%-ի ։ Կանանց մոտ միջինում հիվանդացությունը լինում է 1 տարով ավելի շուտ ի համեմատ տղամարդկանց, 58 տարեկանում և 59 տարեկանում համապատասխանաբար։
Աուտոիմուն թիրեոիդիտը հանդիպում է նաև երեխաների մոտ։ Մինչև 5 տարեկան երեխաների մոտ այն բավականին հազվադեպ երևույթ է, սակայն բացառված չէ։ Խպիպուվ հիվանդ մեծահասակների մինչ 40%-ի մոտ հիվանդությունը դրսևորվել է դեռևս մանկական հասակից։
Հիպոթիրեոիդիզմ ունեցող 40 տարեկան և բարձր մարդիկ, կյանքի ընթացում ունեն աուտոիմուն թիրեոիդիտի զարգացման բարձր ռիսկ ։
Առաջացման մեխանիզմ
Թիրեոիդային հակամարմինները հիմնականում առաջանում են թիրախ օրգանում լիմֆոցիտների ինֆիլտրացիայի հետևանքով ։ Լիմֆոցիտները թիրախավորում են վահանագեղձի երեք տարբեր սպիտակուցները՝ թիրեոիդային պերօքսիդազը, թիրեոգլոբուլին և թիրեոիդ խթանիչ հորմոնի ընկալիչը ։ Այս հակամարմինները, երբեմն կարող են հայտնաբերվել նաև առողջ մարդկանց մոտ։ Նման դեպքերում անձիք պետք է գտնվեն մշտական բժշկական հսկողության տակ, թև հետագայում աուտոիմուն թիրեոիդիտի զարգացման հավանականությունը մեծ չէ, սակայն հսկողությունը խորհուրդ է տրվում ։
Ախտորոշում
Հաճախ ստուգվում է թիրեոգլոբուլինային հակամարմինները, այս հակամարմինները հայտնաբերվում են նաև Հաշիմոտոյի թիրեոիդիտի և վահանագեղձի քաղցկեղի դեպքում ։
Դասակարգում
Մասնագետները աուտոիմուն թիրեոիդիտը բաժանում են երկու կլինիկական տարբերակների՝
Այն կարող է համարվել նաև դիֆուզ տոքսիկ խպիպ։ Իսկ եթե ախտանիշները առաջանում են կնոջ մոտ ծննդաբերությունից հետո, ապա համարվում է հետծննդյան թիրեոիդիտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վահանագեղձի հիվանդություններ
Գիտակցության փիլիսոփայություն
Մտքի փիլիսոփայությունը փիլիսոփայության ճյուղ է, որն ուսումնասիրում է մտքի գոյաբանությունն ու բնույթը և դրա կապը մարմնի հետ։ Մտքի և մարմնի խնդիրը մտքի փիլիսոփայության մեջ պարադիգմատիկ խնդիր է, չնայած լուծվում են մի շարք այլ խնդիրներ, ինչպիսիք են գիտակցության ծանր խնդիրը և որոշակի հոգեկան վիճակների բնույթը  ։ Ուսումնասիրված մտքի ասպեկտները ներառում են մտավոր իրադարձություններ, մտավոր գործառույթներ, մտավոր հատկություններ, գիտակցություն, մտքի գոյաբանություն, մտքի բնույթ և մտքի փոխկապակցվածություն մարմնի հետ։
Դուալիզմը և մոնիզմը մտքի ու մարմնի խնդրի վերաբերյալ երկու կենտրոնական մտածողություններ են, չնայած առաջացել են տեսակետներ, որոնք չեն տեղավորվում այս կամ այն կատեգորիայում։
Ժամանակակից մտքի փիլիսոփաների մեծ մասը կամ ռեդուկտիվ ֆիզիկական, կամ ոչ ռեդուկտիվ ֆիզիկական դիրք ունեն, և պահպանում են իրենց տարբեր տեսակետները այն մասին, որ միտքը մարմնից անջատ չէ ։ Այս մոտեցումները ազդեցություն են ունեցել գիտությունների, հատկապես, սոցիոլոգիայի, համակարգչային գիտությունների (մասնավորապես, արհեստական ​​բանականության), էվոլյուցիոն հոգեբանության և տարբեր նյարդաբանական գիտությունների ոլորտներում   ։ Ռեդուկտիվ ֆիզիկոսները պնդում են, որ բոլոր հոգեկան վիճակները և հատկությունները, ի վերջո, կբացատրվեն ֆիզիոլոգիական պրոցեսների և վիճակների գիտական ​​հաշվարկներով   ։ Ոչ ռեդուկտիվ ֆիզիկալիստները պնդում են, որ չնայած միտքը առանձին նյութ չէ, բայց մտավոր հատկությունները վերահսկում են ֆիզիկական հատկությունները, և մտավոր նկարագրություններում ու բացատրություններում օգտագործված նախադրյալներն ու բառապաշարն անփոխարինելի են, քանի որ դրանք չեն կարող կրճատվել միայն լեզվով և ֆիզիկական գիտության ցածր մակարդակի բացատրություններով  ։  Շարունակական նյարդաբանական գիտությունների առաջընթացը օգնել է պարզել առկա որոշ խնդիրներ. սակայն դրանք հեռու են լուծում ստանալուց։ ժամանակակից մտքի փիլիսոփաները շարունակում են փնտրել այն հարցի պատասխանը, թե ինչպես կարելի է սուբյեկտիվ հատկությունները և մտավոր վիճակների ու հատկությունների դիտավորությունը բացատրել նատուրալիստական ​​իմաստով ։
Միտք-մարմին խնդիրը
Միտք-մարմին խնդիրը վերաբերում է մտքերի, մտավոր գործընթացների և մարմնական վիճակների կամ գործընթացների միջև գոյություն ունեցող հարաբերությունների բացատրությանը ։ Այս ոլորտում աշխատող փիլիսոփաների հիմնական նպատակն է պարզել մտքի և հոգեկան վիճակների (գործընթացների) բնույթը, և ինչպես են դրանք ազդում կամ կարող են ազդել մարմնի վրա։
Մեր ընկալման փորձը կախված է ազդակներից, որոնք արտաքին աշխարհից հասնում են տարբեր զգայական օրգաններին, և այդ գրգռիչները փոփոխություններ են առաջացնում մեր հոգեկան վիճակում, ի վերջո, ստիպելով մեզ զգացողություններ ունենալ, որոնք կարող են լինել հաճելի կամ տհաճ։ Հարցն այն է, թե ինչպես է հնարավոր, որ գիտակցված փորձառություններն առաջանան գորշ նյութի մի կտորից, որն օժտված է ոչ այլ ինչով, քան էլեկտրաքիմիական հատկություններով ։
Կապակցված խնդիրն այն է, թե ինչպես է ինչ - որ մեկի առաջարկային վերաբերմունքը (օրինակ՝ համոզմունքներն ու ցանկությունները) այդ անհատի նեյրոնների բռնկման և մկանների սեղմման պատճառ դառնում։ Առկա են որոշ հանելուկներ, որոնց բախվել են իմացաբաններն ու մտքի փիլիսոփաները, ամենաքիչը Ռենե Դեկարտի ժամանակներից սկսած ։
Միտք-մարմին խնդրի դուալիստական լուծումը
Դուալիզմը մտքերի և նյութի (կամ մարմնի) փոխհարաբերությունների վերաբերյալ տեսակետների ամբողջությունն է։ Այն պնդում է, որ հոգեկան երևույթները որոշ առումներով ոչ ֆիզիկական են ։ Միտք-մարմին դուալիզմի ամենավաղ հայտնի ձևակերպումներից մեկը առաջ է քաշվել հինդուական փիլիսոփայության արևելյան Սանքհյայի և Յոգայի դպրոցներում (մ.թ.ա. մոտ 650 թ.), որը աշխարհը բաժանել է պուրուշայի (միտք, ոգի) և պակրատի (նյութական, նյութ) ։ Մասնավորապես, Պատանջալիի Յոգա սուտրան մտքի բնույթին վերլուծական մոտեցում է ցույց տալիս։
Արևմտյան փիլիսոփայության մեջ դուալիստական գաղափարների ամենավաղ քննարկումները Պլատոնի գրություններում են, ովքեր պնդում են, որ մարդկանց «խելքը» (մտքի կամ հոգու կարողություն) հնարավոր չէ նույնականացնել կամ բացատրել ֆիզիկական մարմնի հետ ։ Այնուամենայնիվ, դուալիզմի ամենահայտնի տարբերակը Ռենե Դեկարտի (1641) տեսակետն է։ Ըստ նրա՝ միտքը ոչ երկարաձգված, ոչ ֆիզիկական նյութ է ։ Դեկարտը առաջինն էր, որ հստակորեն նույնացրեց միտքը գիտակցության և ինքնագիտակցության հետ, ու տարբերակեց ուղեղից, որը մտավոր կարողության կենտրոնն էր։ Ուստի նա առաջինն էր, ով ձևակերպեց մտքի և մարմնի խնդիրն այն տեսքով, որով այն գոյություն ունի ներկայումս ։
Դուալիզմի փաստարկները
Դուալիզմի օգտին առավել հաճախ օգտագործվող փաստարկը դիմում է ողջամիտ ինտուիցիային, որ գիտակցված փորձը տարբերվում է անկենդան նյութից։ Եթե հարցնեն, թե որն է միտքը, սովորական մարդը սովորաբար արձագանքում է` նույնականացնելով դա իր ես-ի, անձի, հոգու կամ այլ անձի հետ։ Նրանք գրեթե հաստատ կհերքեին, որ միտքը պարզապես ուղեղն է ։ Մտքի ժամանակակից շատ փիլիսոփաներ կարծում են, որ այդ ինտուիցիաները ապակողմնորոշող են, և որ պետք է կարողանանք օգտագործել մեր կարևոր ունակությունները, գիտությունների էմպիրիկ ապացույցների հետ միասին, այդ ենթադրությունները քննելու, պարզելու, թե արդյոք դրանց համար իրական հիմք կա ։
Մեկ այլ կարևոր փաստարկ է այն, որ մտավորը և ֆիզիկականը կարծես թե ունեն բավականին տարբեր, և, միգուցե, անհաշտելի հատկություններ :Մտավոր իրադարձություններն ունեն սուբյեկտիվ որակ, իսկ ֆիզիկական դեպքերը՝ ոչ։ Օրինակ, կարելի է հարցնել, թե այրված մատի դեպքում ինչ ես զգում, կամ ինչպիսին է կապույտ երկինքը, կամ որ երաժշտությունն է հաճելի հնչում մարդու համար։
Մեկ այլ փաստարկ առաջարկել է Ք․ Ս․ Լյուիսը ։ Եթե, ինչպես մոնիզմն է ենթադրում, մեր բոլոր մտքերը ֆիզիկական պատճառների հետևանքներ են, ապա մենք հիմք չունենք ենթադրելու, որ դրանք նաև ողջամիտ հիմքի հետևանքներ են։
Զոմբիի փաստարկը հիմնված է Թոդ Մուդիի առաջարկած մտքի փորձի վրա, որը մշակել է Դեյվիդ Չալմերսը իր «Գիտակցական միտքը» գրքում։ Հիմնական գաղափարն այն է, որ մեկը կարող է պատկերացնել իր մարմինը, և, հետեւաբար, պատկերացնել իր մարմնի գոյությունը առանց որևէ գիտակցական վիճակի։ Համաձայն Չալմերսի՝ հնարավոր է թվում, որ այդպիսի էակ կարող է գոյություն ունենալ, քանի որ անհրաժեշտ է միայն, որ միայն այն բաները, որոնք ֆիզիկական գիտությունները նկարագրում են զոմբիի մասինբոլորը ճշմարիտ լինեն։ Քանի որ այս գիտությունների մեջ ներգրավված հասկացություններից ոչ մեկը հղում չի անում գիտակցությանը կամ այլ մտավոր երևույթներին, և ցանկացած ֆիզիկական անձ կարող է բնութագրվել ֆիզիկայի միջոցով գիտականորեն, անցումը հնարավորությունից այդքան էլ մեծ չէ ։ Մյուսները, օրինակ, Դեննեթը, պնդում է, որ փիլիսոփայական զոմբի հասկացությունը անհամապատասխան, կամ քիչ հավանական հասկացություն է։ Ֆիզիկալիզմի ներքո վիճարկվում է՝ պետք է կա՛մ հավատալ, որ յուրաքանչյուր ոք, այդ թվում և ինքը, կարող է զոմբի լինել, կամ, որ ոչ ոք չի կարող զոմբի լինել՝ հետևելով այն պնդմանը, որ զոմբի լինելու (կամ չլինելու) մասին սեփական համոզմունքը ֆիզիկական աշխարհի արդյունք է, ուստի ոչնչով չի տարբերվում ուրիշի աշխարհից։ Այս փաստարկն արտահայտել է Դեննեթը, ով պնդում է, որ «զոմբիները կարծում են, որ գիտակից են, կարծում են, որ ունեն որակական հատկություններ, կարծում են, որ ցավեր են ունեն.
Միտք-մարմին խնդրի մոնիստական լուծումը
Ի տարբերություն դուալիզմի, մոնիզմը չի ընդունում որևէ հիմնարար բաժանում։ Իրականության հիմնովին տարբեր բնույթը ավելի քան երկու հազարամյակների ընթացքում կարևոր նշանակություն ուներ արևելյան փիլիսոփայության ձևերի մեջ։ Հնդկական և չինական փիլիսոփայություններում մոնիզմը կախած է նրանից, թե ինչպես է փորձը հասկացվում։ Այսօր արևմտյան փիլիսոփայության մեջ մոնիզմի ամենատարածված ձևերը ֆիզիկալիստն ​​է ։ Ֆիզիկալիստական ​​մոնիզմը պնդում է, որ գոյություն ունեցող միակ նյութը ֆիզիկականն է, այդ տերմինի որոշ իմաստով, որը պետք է հստակեցնի գիտությունը ։ Մոնիզմի մեկ այլ ձևը՝ իդեալիզմը, ասում է, որ գոյություն ունեցող միակ նյութը հոգեկանն է։ Չնայած մաքուր իդեալիզմը, ինչպիսին է Ջորջ Բերկլինը, հազվադեպ է հանդիպում ժամանակակից արևմտյան փիլիսոփայության մեջ, բայց ավելի բարդ տարբերակը, որը կոչվում է պանպսիխիզմ, համաձայն որի՝ մտավոր փորձը և հատկությունները կարող են լինել ֆիզիկական փորձի և հատկությունների հիմքում, սա ընդունում են որոշ փիլիսոփաներ, օրինակ՝ Ալֆրեդ Նորթ Ուայտհեդը և Դեյվիդ Ռեյ Գրիֆինը ։
Ֆենոմենալիզմի տեսության համաձայն արտաքին օբյեկտների ներկայացուցչությունները (կամ զգայական տվյալները) գոյություն ունեցող բոլորն են։ Նման տեսակետը 20-րդ դարի սկզբին համառոտ ընդունվել է Բերտրան Ռասելի և բազմաթիվ տրամաբանական պոզիտիվիստների կողմից ։ Երրորդ հնարավորությունն այն է, որ ընդունվի հիմնական նյութի գոյությունը, որը ո՛չ ֆիզիկական է, ո՛չ մտավոր։ Այդ դեպքում և՛ մտավորը, և՛ ֆիզիկականը կլինեին այս չեզոք նյութի հատկությունները։ Նման դիրքորոշումն ընդունվել է Բենեդիկտ Սպինոզայի կողմից և 19-րդ դարում այն հռչակվել է Էռնստ Մախի կողմից ։
Բիհևիորիզմ
Բիհևիորիզմը գերակշռում էր, գրեթե, ողջ 20-րդ դարի մտքի փիլիսոփայության մեջ ։ Հոգեբանության մեջ բիհևիորիզմը զարգացավ որպես հակազդեցություն ինտրոսպեկցիոնիզմի անբավարարություն ։ Սեփական ներքին մտավոր կյանքի ներքին դիտողական զեկույցները ճշգրտության համար մանրակրկիտ քննության չեն ենթարկվում և չեն կարող օգտագործվել կանխատեսող ընդհանրացումներ կազմելու համար։ Առանց ընդհանրացման և երրորդ անձի հետազոտության հնարավորության, պնդում էին բիհևիորիստները, հոգեբանությունը չի կարող գիտական լինել։ Հետևաբար, ելքը եղավ ներքին հոգեկան կյանքի գաղափարի վերացումը (և, հետևաբար, գոյաբանորեն անկախ միտքը) ու կենտրոնանալը դիտարկվող վարքի նկարագրության վրա ։
Հոգեբանության այս զարգացումներին զուգահեռ մշակվել է փիլիսոփայական բիհևիորիզմ (երբեմն անվանում են տրամաբանական բիհևիորիզմ) ։ Սա բնութագրվում է ուժեղ ստուգաբանությամբ, որն ընդհանուր առմամբ անիմաստ է համարում ներքին հոգեկան կյանքի մասին չստուգվող հայտարարությունները։ Բիհևիորիստի համար հոգեկան վիճակները ներքին վիճակներ չեն, որոնց վրա կարելի է ինտրոսպեկտիվ հաշվետվություններ կազմել։ Դրանք պարզապես վարքի նկարագրությունն են կամ որոշակի ձևերով վարվելու տրամադրվածություն, որոնք արվել են երրորդ անձանց կողմից` ուրիշների վարքը բացատրելու և կանխատեսելու համար ։
Միգել Բերնարդո Բյանկետտի
Միգել Բերնարդո Բյանկետտի (Miguel Bernardo Bianquetti, ) Իսպանացի ֆուտբոլիստ, Իսպանիայի հավաքականի պաշտպան։
1973-1988 թվականներին խաղացել է Բարսելոնայի կազմում, որտեղ ստացել էՏարզան մականունը ։ Ակումբի կազմում անցկացրել է 549 խաղ, բազմիցս դառնալով երկրի գավաթակիր։
Իսպանիայի հավաքականի կազմում անցկացրել է 32 խաղ և խփել 1 գոլ։ Մասնակցել է 1978-1980 թվականների աշխարհի առաջնությանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Բարսելոնայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
(745) Մավրիցիա
(745) Մավրիցիա (Mauritia), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1913 թվականի մարտի 1-ին Ֆրանց Կայզերի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,259258 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 3,1282 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3903 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2149,2 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,167504 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,32° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1913 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆրանց Կայզերի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Աստերոիդների ցանկ (93001-93100)
Աստերոիդների ցանկ (92901-93000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (93101-93200)
Կաստելսիլանո
Կաստելսիլանո (Castelsilano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Կալաբրիա մարզի Կրոտոնե գավառում ։
Բնակչությունը 1273 մարդ, բնակչության խտությունը 33 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 39 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 88834։ Հեռախոսային կոդ՝ 0984։
Կոմունայի հովանավորն է համարվում Լեոնարդ Նոբլակցի սուրբը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Նորայր Ասլանյան (ֆուտբոլիստ)
Կենսագրություն
Ասլանյանը ծնվել է 1991 թվականի, մարտի 25-ին Հայաստանում։ Ծնվելուց հետո ծնողները նրան տվել են Մամեդով ազգանունը, որպեսզի կարողանային խուսափել Ղարաբաղյան պատերազմի վնասներից։ Հետագայում նրանք տեղափոխվել են Հոլանդիա։ Ասլանյանը մեծացել է ընտանիքում, որտեղ խոսվել է և հոլանդերեն և հայերեն ։
Ակումբային կարիերա
Ասլանյանը իր ակումբային կարիերան սկսել է 13 տարեկանից Հոլանդական Գրոնինգենի կազմում։ 17 տարեկանում Ասլանյանը Գրոնինգենին օգնեց դառնալ Հոլանդիայի երիտասարդական առաջնության չեմպիոն։ Իրեն լավ դրսևորելով՝ նրան սկսեցին հետևել նաև առաջին թիմի մարզիչները։ Այնուհետև նա վարձավճարով տեղափոխվեց Վենդամ, որտեղ երկու գոլ խփեց իր մեկնարկային խաղում։ Հոկտեմբերին վարձավճարով տեղափոխվեց Կամբուր։ Այնուհետև գնաց Զուոլե, այնտեղից էլ վարձավճարով տեղափոխվեց։ 2012 թվականի հուլիսին պայմանագիր կնքեց Վիլեմ 2-ի հետ։ Մրցաշրջանից հետո վարձավճարով տեղափոխվեց Ալմեր Սիթի։
Միջազգային կարիերա
2012 թվականին Հայաստանի հավաքականի նախկին մարզիչ Վարդան Մինասյանը նրան հրավիրեց հավական Սերբիայի և Կանադայի դեմ ընկերական հանդիպումների ժամանակ։ Հավաքականում իր առաջին խաղը խաղաց Լյուքսեմբուրգի դեմ ընկերական խաղում 2013 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մարտի 25 ծնունդներ Կատեգորիա:1991 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Հայաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Զելյոնոե (գյուղ, Ստարոբեշևսկի շրջան)
Զելյոնոե (Зелене), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ստարոբեշևսկի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ստարոբեշևսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Յարսակսա (արբանյակ)
Յարսակսա, Սատուրնի անկանոն արբանյակն է, հայտնաբերվել է Սքոթ Շեփարդի կողմից 2006 թվականին։
Կատեգորիա:Սատուրնի արբանյակներ
Նուր Էուրդալ
Նուր Էուրդալ (Nord-Aurdal), կոմունա Նորվեգիայի Օպլանդ ֆյուլքեյում։ Կոմունայի վարչական կենտրոնը Ֆագերնես բնակավայրն է։ Պաշտոնական լեզուների ընտրության ժամանակ 3 լեզուներից որևէ մեկը չի ընտրել, այսինքն՝ չեզոք է։ Զբաղեցնում է 906.54 կմ² տարածք։ Որպես Նորվեգիայի ֆյուլքե՝ ստեղծվել է 1838 թվականի հունվարի 1-ին ։
Նուր Էուրդալի զինանշանը
Նուր Էուրդալ կոմունայի զինանշանը հաստատվել է 1985 թվականի դեկտեմբերի 20-ին և իրենից ներկայացնում է դեղին գույնով ներկված վահան, ներքևի մասը սուր, որի վրա պատկերված են երեք հատ ձմեռային գանտեվալա ձաղիկ (Gentiana nivalis), որին տեղացիները անվանում են Քրիստոսի կապույտ աչքեր։ Երեք թիվը խորհրդանշում է կոմունայի երեք հիմնական բնակավայրերը՝ Աուրդալը, Ֆագերնեսը և Լեիրը ։
Բնակչություն
Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Նուր Էուրդալ կոմունայում բնակվում է 6436 մարդ։ Կոմունայի բնակչության քանակը վերջին 60 տարում հիմնականում պահպանվել է նույն մակարդակի վրա՝ ունենալով աճման միտում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օպլանդ ֆյուլքեի կոմունաներ
Մարդկային ցեղը
Մարդկային ցեղը (The Family of Man), լուսանկարների ցուցահանդես, որն առաջին անգամ ցուցադրվել է 1955 թվականին Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի թանգարանում։ Ծրագրի հսկիչը եղել է Էդվարդ Սթայհենը։ Լուսանկարների ցուցահանդեսների շարքում ամենահայտնիներից մեկն է եղել, որը ներկայումս հնարավոր է տեսնել՝ այցելելով Լյուքսեմբուրգի Կլերվո ամրոց։