cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Աննա Յարոսլավնա
Աննայի երկրորդ ամուսնություն
Հռոմի պապը արքեպիսկոպոսներ Ռեյմսին և Սանս Ժերվեին և Ռիշեին հանձնարարել է հետաքննել այս գործը և միջոցներ ձեռնարկել։ Վերջիններիս, ինչպես նաև Ֆրանսիայի թագավորին գրած այդ նամակներն ուղարկվել են 1062 թվականի մարտի 31-ին։ Ենթադրվում է, որ նույն տարում Ռաուլը վտարվել է եկեղեցուց։ Որքանով կարելի է դատել, դա համարժեք ուժեղ տպավորություն չի գործել, քանի որ ռազմական բնույթի միջոցներով չամրագրված վտարումը ֆեոդալի համար վտանգ չէր ներկայացնում։ Ֆիլիպ I-ի պապը` Ռոբերտ II Բարեպաշտ թագավորը մի քանի տարի եկեղեցուց վտարված է եղել, հենց Ֆիլիպին` հետագայում թագավորության վերաբերյալ նրա վրա դրած ինտերդիկտը նույնիսկ չի ստիպել, որ բաժանվի Բերտրադա դե Ֆոնֆորից ։
Այնուամենայնիվ, Աննան ու Ռաուլը չէին կարող արքունիքում հայտնվել։ Բացառություն է թագավորի շրջագայության ժամանակ նրա դոմենում տված հայտնի դիպլոմը, որի վրա Աննայի ինքնագիրն է` «Անա Ռեիանա», որը տրվել է 1063 թվականին (ինչպես ընդունված է համարել) Սուասսոնի Սեն Կրեմեն աբբայությունում ։ Ընդ որում, այն թվագրված է Ֆիլիպ I-ի կառավարման երկրորդ տարուն (1061 թվական), և հիմք կա կարծելու, որ այդ ամսաթիվը ճիշտ է։ 1896 թվականին այն պատճենել են, որը հանձնել են Ռուսաստանի կայսեր Նիկոլայ II-ին, նրա` Փարիզ պաշտոնական այցի ժամանակ։ Միայն ինը տարի անց, 1070 թվականին է Ռաուլը վերադարձել թագավորի մերձավորների շարքեր, և այս հանկարծակի փոփոխությունը բացատրվում է հանուն Ֆլանդրիական ժառանգության պատերազմի սկսվելով, որտեղ Ֆիլիպը դաշնակիցների կարիք ուներ ։
1060-ական թվականներին Աննան հիմնել է Սուրբ Վինսենթի և Սանլիսի վանքը, ինչպես ենթադրվում է, որ քավի ապօրինի ամուսնության մեղքը։ 1069 թվականին Ֆիլիպ I-ն այդ վանքին արտոնություններ է տրամադրել։ Վանական եկեղեցու փոքրիկ նավահանգստում XIX դարում տեղադրվել է թագուհու արձանը, որը ձեռքում բռնած է իր հիմնած տաճարի մակետը։
Վերջին տարիներ
Ռաուլը մահացել է 1074 թվականի սեպտեմբերի 8-ին, և նրա հարազատների միջև պատերազմ է սկսվել ժառանգության համար։ Աննան վերադարձել է արքունիք։ Վերջին փաստաթուղթը նա ստորագրել է 1075 թվականին։ Այդ փաստաթղթում նա պարզապես «արքայի մայրն» է, առանց արքայական տիտղոսի։ Համարվում է, որ նա մահացել 1075 և 1089 թվականների միջև, բայց Ռ. Ա. Բոտյեն նշում է, որ նա կենդանի չէր արդեն 1079 թվականին, իսկ քանի որ Սեն Վենսան վանքում սեպտեմբերի 5-ին նրան հիշատակել են, կարելի է եզրակացնել, որ Աննան մահացել է 1075 և 1078 թվականների միջև այդ օրը ։
Հայտնի այն տարբերակը, որ կյանքի վերջում Աննան վերադարձել է հայրենիք, հիմնված է միակ հաղորդագրության վրա, որն անանուն է և քիչ հավաստի, որը ամփոփում է նրա կայնքը մեկ արտահայտությամբ. «թագավորը մեռավ, Աննան ամուսնացավ կոմս Ռաուլի հետ, նա մահացավ, նա (Աննան) վերադարձավ իր հայրենի հողը» (Ֆլյորի աբբայության ժամանակագրություն)։ Այս արտահայտության վերջավորությունը հետագայում գրվել է Աննայի պատվանդանի արձանի վրա Սանլիսում։ Այդ տեղեկությունները, նախ, ակնհայտորեն բավարար չեն ինչ-որ դատողություններ անել համար, երկրորդը, դժվար է պատկերացնել, թե ինչպիսի պատճառներ կարող էին Աննային դրդել հայրենիք վերադառնալ, որտեղ նրան հազիվ թե ինչ-որ մեկը սպասում էր։ Այս տարբերակի անհիմն լինելն ակնհայտ էր արդեն Կարամզինի համար ։
Ավելի տրամաբանական է ենթադրել, որ Աննան կյանքի վերջին տարիներն անցկացրել են Սանլիսում, չնայած դրա վերաբերյալ ոչ մի ապացույց չկա։
Աննայի գերեզման
Ճիզվիտ գիտնական Մենետրիեն 1682 թվականի հունիսի 22-ին  Journal des savants-ում հրապարակել է, որ «հայտնաբերել է» Աննայի գերեզմանը Վիլյեի աբբայության եկեղեցում, որը գտնվում է Լա Ֆերտե Ալեի մոտ գտնվող Գատինե կոմսությունում։ Ըստ նրա, գերեզմանաքարի վրա եղել է հետևյալ արձանագրությունը. Hic jacet domina Agnes, uxor quondam Henrici regis (այստեղ պառկած է տիկին Ագնեսան, երբեմնի կինը Հենրիխ թագավորի), ապա արձանագրության մի չպահպանված հատվածից հետո գրված է եղել ...eorum per misericordiam Dei recuiescant in расе (նրանք Աստծո ողորմածությամբ խաղաղությամբ հանգչում են)։ Այս հաղորդագրությունը պարզվեց, որ սովորական կեղծիք էր, քանի որ գերեզմանը հետազոտել էին դեռևս 1642 թվականին, ապա հատուկ և մանրակրկիտ ուսումնասիրվել էր 1749 թվականին և ոչ մի «regis» (թագավոր) բառ չի հայտնաբերվել։ Ինչպես նաև աբբայությունը հիմնադրվել է 1220 թվականին, իսկ գերեզմանաքարի վրայի արձանագրությունների ոճը և կնոջ պատկերը որոշակիորեն վերագրվում է XIII դարի կեսերին ։ Ինքնին աբբայությունը քանդվել է ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակների եկեղեցական ջարդերի ընթացքում։
Աննայի հուղարկավորության վայրը հայտնի չէ, նրա մարմնի որևէ հետքեր չեն գտնվել ո՛չ Սեն-Դենի դամբարանում, որտեղ թաղված է Հենրիխ I-ը, ոչ Սեն Բենուա սյուր Լուարում, որտեղ հնագչում է նրա որդի Ֆիլիպը։ Որոշ հիմքեր կան ենթադրելու, որ նա թաղված է եղել Սեն Վենսանում, բայց գերեզմանն անհետացել է վանքի հետագա վերակառուցման ժամանակ ։
Աննա կամ Ագնեսա
Գոյություն չունեցող գերեզմանի պատմության կապակցությամբ հետազոտողները դիտարկել են հետևյալ հարցը, Աննան Ֆրանսիայում ընդունել է արդյոք Ագնեսա (Аньез) անունը, թե` ոչ։ «Գալիա Քրիստիանայի» (Gallia Christiana, քրիստոնեական հանրագիտարան, առաջին հրատարակությունը 1626 թվականին) հեղինակները կտրականապես պնդել են, որ նա երբեք Ագնեսա չի կոչվել, սակայն, կան մի քանի փաստաթղթեր, որտեղ նրա անունը գրվում է որպես Agna, իսկ սեռական հոլովով` Agne և Agnetis։ Կե դե Սենտ Էմուրը, որը զբաղվում էր այդ հարցով, հակված էր այն եզրակացության հետ, որ միջնադարին բնորոշ սովորական շփոթմունք է, երբ անունների գրառման կոնկրետ ձևը դեռևս կայացած չէր և նույն անունը տարբեր վայրերում տարբեր հնչողությամբ էին արտաբերվում  և համապատասխանաբար, նամակում գրանցվել է տարբեր ձևերով (Anne, Ane, Angne, Agne, Annes) ։
Երեխաներ
Փաստաթղթերից մեկի վրա պահպանվել է նրա ինքնագիրը կիրիլիցայով. ԱՆԱ ՌԵԻՆԱ (այսինքն, Anna Regina, «Աննա թագուհի», հնարավոր է, որ երկրորդ բառի գրառումը արտացոլում է ֆրանսերեն հնչողությամբ` roine, reine)։
«Ֆիլիպ» անվան տարածում
Հատկանշական է, որ Աննայի հետ կապված է հունա-բյուզանդական Ֆիլիպ անվան տարածվելը, որն այն ժամանակներում Արևմտյան Եվրոպայում չէր կիրառվում։ Այդ անունով նա կոչել է իր ավագ որդուն` Ֆրանսիայի ապագա թագավորին։ Ժողովրդի մեջ Ֆիլիպի ժողովրդականության շնորհիվ անունը հետագայում լայնորեն տարածվել է։ Եվս հինգ ֆրանսիացի թագավորներ այս անունն են ունեցել, այդ անունը ընտանեկան է դարձել նաև այլ եվրոպական դինաստիաներում։
Ռեյմսի Ավետարան
XVIII-XIX դարերում Աննայի անվան հետ են հաճախ կապել եկեղեցա-սլավոնական մագաղաթե ձեռագրերը` Ռեյմսի Ավետարանի որոշ մասերը, որոնք պահպանվում են Ռեյմսի տաճարում։ Համենայն դեպս, առնվազն XVI դարում դրանով էին երդվում ֆրանսիական թագավորները։ Կարծիքն այն մասին, որ այդ ձեռագիրը (ավելի ճիշտ ՝ կիրի՛լիցայով գրված նրա առաջին մասը և գլագո՛լիցայով գրված երկրորդ մասը վերագրվում են XIV դարին) Ֆրանսիա է բերվել Աննա Յարոսլավնան, մեծ հեղինակություն է ստացել։ Որոշ գիտնականներ ենթադրում են, որ Ռեյմսի Ավետարանի կիրիլիցայով գրված մասն առաջացել է Աննա Յարոսլավնայից շատ ավելի ուշ ժամանակներում, Բալկաններում, այլ ոչ թե Ռուսիոյում, և Ֆրանսիայում հայտնվել է Չեխիայով անցնելով (որտեղ ձեռք է բերվել կայսր Կառլ IV-ի կողմից)։
Գեղանկարչության մեջ
2012 թվականին նկարիչ Իլյա Տոմիլովը նկարել է «Աննա Յարոսլավնա - Ֆրանսիայի թագուհի» կտավը։
Գրականության մեջ
Աննան հանդիսանում է մի շարք պատմական ստեղծագործությունների հերոսուհի.
Ֆիլմագրություն
2016 թվականին Կիևում բացվել է Աննա Յարոսլավնայի բրոնզե հուշարձանը, որտեղ դեռատի, բոկոտն Աննան ձեռքերում բռնած է Ավետարանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թագուհիներ և կայսրուհիներ Կատեգորիա:11-րդ դարի ծնունդներ Կատեգորիա:11-րդ դարի մահեր Կատեգորիա:Հայտնի կանայք Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Ռյուրիկովիչներ Կատեգորիա:Միջնադարյան Ֆրանսիայի կանայք
Fat Bottomed Girls
«Fat Bottomed Girls» («Հաստահետույք աղջիկներ»), բրիտանական Queen ռոք խմբի երգ։ Երգի հեղինակը կիթառահար Բրայան Մեյն է։ Թրեքը ներառվել է խմբի՝ 1978 թվականի «Jazz» ալբոմում և հետագա «Greatest Hits» ժողովածուի մեջ ։ Թողարկվելով «Bicycle Race» սինգլի հետ միասին, այն 11-րդ հորիզոնականն է զբաղեցրել UK Singles Chart-ում և 24-րդ հորիզոնականը՝ Billboard Hot 100-ում ։ Երգը ձևավորվում է բլյուզային, մետաղական կիթառի թյունինգի շուրջ և սկսվում է իր կրկներգով ։ Այն Queen-ի սակավաթիվ երգերից մեկն է, որը կատարվել է այլընտրանքային (drop D) կիթառ թյունինգում ։ Այս երգի տեսահոլովակը նկարահանվել է Տեխասի Dallas Convention Center-ում 1978 թվականի հոկտեմբերին ։
Երգ և տեքստ
Երկու երգերը թողարկվել են միասին կրկնակի Ա-կողմանի սինգլի վրա, և երկու երգերն էլ իրար վրա են հղում։ «Fat Bottomed Girls»-ի վերջից մոտ երգը նշում է «Bicycle Race», երբ Մերկուրին գոռում է «Get on your bikes and ride!» («Նստեք ձեր հեծանիվների վրա և շարժվեք»), «Bicycle Race»-ը («Հեծանվավազք») արձագանքվում է «fat bottomed girls, they'll be riding today» («հաստահետույք աղջիկները, նրանք են այսօր վարելու») բառերի հետ միասին։
Կենդանի ելույթներ
Queen-ը հանդես է եկել «Fat Bottomed Girls»-ով 1978-ից 1982 թվականների համերգների ժամանակ  ։ Դրա թողարկումից ի վեր, երգը հայտնվել է հեռուստատեսությունում և մի շարք ֆիլմերում։ Շատ արտիստներ ձայնագրել են այս երգի իրենց քավեր տարբերակները ։
Երգը նաև հնչել է 2012, 2014-2015, 2016 և 2017-2018 թվականների իրենց Queen + Adam Lambert շրջագայությունների սեթլիստերում՝ Ադամ Լամբերտի մասնակցությամբ և iHeartRadio Music Festival-ում 2013 թվականին՝ որպես Queen + Adam Lambert-ի մի մաս՝ Fun խմբի մասնակցությամբ ։ Այն նաև կատարվել է Return Of The Champions Tour և Rock the Cosmos Tour շրջագայությունների ժամանակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Քուին խմբի երգեր Կատեգորիա:Բրիտանական երգեր
Մարթա Մոքսլիի սպանություն
Մարթա Մոքսլի , ամերիկացի աղջիկ, որը դաժան սպանության զոհ է դարձել, որին մեղսակից է եղել ԱՄՆ-ի 35-րդ նախագահ Ջոն Քենեդիի եղբոր այրին՝ Էթել Քենեդի-Սքեյքելը։ Մարթա Մոքսլիի սպանության գործը տևել է ավելի քան 25 տարի ։
Կենսագրություն
Մարթա Մոքսլիի ընտանիքը Կալիֆորնիայից տեղափոխվել է Արևելյան ափ։ Նրա հայրը դարձել է Նյու Յորքի «Touche Ross» աուդիտորական ընկերության ավագ գործընկերը։ Մոքսլիի ընտանիքն ապրել է Թյուդորների դարաշրջանի քարե մեծ առանձնատանը, որը գտնվում է Կոնեկտիկուտ նահանգի Լոնգ Այլենդ ծոցի ափին (Գրինվիչ քաղաքի մոտ), հսկվող Բելլ Հեյվեն ավանում։ Մոքսլիի հարևանները հայտնի գործարարներ էին, քաղաքական գործիչներ և շոու-բիզնեսի աստղեր։
15-ամյա Մարթա Մոքսլին գյուղի սիրելին էր, իրեն շատ հանգիստ էր պահում, բայց բավականին ազատ։ Նրան ուշադրություն են դարձրել շատ տղաներ ։
Սպանություն
1975-ի հոկտեմբերի 30-ը եռօրյա հանգստից առաջ դպրոցական պարապմունքների վերջին օրն էր. Հելոուինը նշվեց 31-ին։ Այդ օրը խավարեց վաղ։ Մարթան ընկերների հետ քայլում էր ավանում՝ կոնֆետներ և թխվածքաբլիթներ հավաքելով։ Նրանք երեկոյան 8 անց կեսին Սկեյքել ընտանիքի տուն են մտել։
Սկեյքելի ընտանիքը Քենեդիի կլանի հետ ազգակցական կապ է ունեցել. ընտանիքի ղեկավար Ռաշթոն Սկեյքելի հարազատ քույրը՝ ժամանակին Ամերիկայում խոշորագույն մասնավոր «Great Lakes Carbon» ընկերության հիմնադիրն ու սեփականատերը, ամուսնացել է սենատոր Ռոբերտ Քենեդիի և այրիացել 1968 թվականին ամուսնու սպանությունից հետո։ Ռաշթոնն այրի է դարձել 1973 թվականին. նրա կինը՝ Աննան, մահացել է քաղցկեղից՝ նրան թողնելով 7 երեխա։ Ռշթոն Սքեյկելը ծանր դեպրեսիայի մեջ է ընկել և ժառանգի դաստիարակությամբ քիչ է հետաքրքրվել։ Նա շատ էր բացակայել և երեխաներին թողել սպասավորների հսկողության տակ։ Սկեյքելները իռլանդացիներ էին և շրջանում համարվում էին «իռլանդական մաֆիայի» անդամներ։
Այդ օրը Ռաշթոնը գնաց որսի։ Այգեպանը հյուրերին տեղեկացրել էր, որ բոլոր երեխաները տնային ուսուցչի հետ միասին ճաշում են մասնավոր ակումբում։ Խումբը գնացել էր գյուղում չարաճճիություն անելու։ Մարթայի խումբը վերադարձել էր ավելի ուշ, սակայն Սկեյքելները դեռ չեն եղել։ Շուտով խմբից երեք հոգի է մնացել՝ երեխաները պետք է տուն վերադառնային։ Մնացած տղաները շարունակում էին զբոսնել։ Մնացածների թվում էր նաև Մարթան՝ նրա տունը գտնվում էր Սկեյքելների տնից եկող ճանապարհին։
Նրանք երրորդ անգամ եկան Սկեյքելների մոտ։ Բակում կանգնած էր Սկեյքելների մեքենան՝ սև «լինքոլն կոնտինենտալ», իսկ նրա մեջ վարորդի տեղում նստած էր և երաժշտությու էր լսում Մարթայի հասակակից Մայքլ Սկեյքելը։ Եկած երեխաները նստեցին «լինքոլնում»։ Երկուսը՝ Ջեֆրին և Հելեը, նստեցին հետևում, իսկ Մարթան՝ Մայքլի։ Որոշ ժամանակ անց տանից դուրս եկավ Մայքլի եղբայրը՝ տասնյոթամյա Թոմասը։ Տեսնելով Մարթային՝ որոշեց միանալ նրանց։ Նա նստեց այն նստարանին, որտեղ Մարթան էր, և շուտով նրա ձեռքը աղջկա ծնկի վրա էր։ Մարթան ասաց․ «Հեռացրու ձեռքդ»։ Թոմը հեռացրեց, բայց միաժամանակ կարեկցեց և Մարթան ծիծաղեց. Թոմը մի փոքր ուշ խոստովանեց, որ ակումբում սպիրտայից խմիչք էր խմել։
Տան բակում տասնութ տարեկան Ջուլի Սկեյքելն ու նրա ընկերուհին՝ Անդրեա Շեքսպիրը, հայտնվել են տասներորդ հարկի բակում։ Ջուլին ասել է, որ մեքենան պետք է իր ընկերուհուն տուն տանելու համար։ Շուտով տնից դուրս են եկել ևս երկու եղբայրներ՝ Ռաշթոն կրտսերը՝ տասնինը տարեկան և տասնվեցամյա Ջոնը, իսկ նրանց հետ միասին նրանց զարմիկ Ջիմը։ Նրանք ասել են, որ գնում են Ջիմի մոտ՝ երեկույթը շարունակելու համար, և բոլոր ցանկացողները կարող են միանալ։ Ջիմը ապրում էր Գրինվիչի վերջում։ Ջեֆրինև և Հելենը ասել են, որ նրանք պետք է տուն վերադառնան։ Մարթան և Թոմը նույնպես մերժել են։ Բայց նրանք ոչ թե բաժանվեցին, այլ երկուսով մնացին Սկեյքելների տան բակում։ Հեռանալով՝ Ջեֆրին և Հելենը տեսել են, որ Թոմն ու Մարթան գրկախառնվում և համբուրվում են։
Մարթան տուն չվերադարձավ։ Նրա մայրը՝ Դորոթին (հայրը մեկնելիս է եղել), անհանգստացել է երեկոյան ժամը 10-ին։ Նրա ընկերներն ու ընկերուհիները զանգահարելով՝ նա պարզել է, որ նրանք Մարթային թողել են Թոմաս Սկեյկելի մոտ։ Սկեյքելների տանը հեռախոսը վերցրել է Ջուլին. նա ասել է, որ Թոմն արդեն անկողնում է։ Միայն երրորդ փորձից Դորոթի Մոքսլին հասավ նրան, որ հեռախոսին մոտեցավ Թոմը։ Նա ասել է, որ Մարթայի հետ բաժանվել է այն բանից հետո, երբ նրանք մենակ են մնացել, այսինքն՝ 21:30-ին կամ մի փոքր ուշ, նա տուն է գնացել։ Դորոթի Մոքսլին նույն գիշեր ոստիկանություն է հայտնել։ Պարեկային մեքենան գյուղում մի քանի շրջապտույտ է կատարել, բայց ուրիշ ոչինչ չի արել։
Հետաքննություն
Գրինվիչի ոստիկանությունը սպանությունների հետաքննության որևէ փորձ չի ունեցել։ Ոստիկաններն անմիջապես սխալ են թույլ տվել, որը խիստ բարդացրել է հետաքննությունը. նահանգի թագաժառանգը չի կարողացել անմիջապես ժամանել հանցագործության վայր, և սավանով ծածկված արյունոտ մարմինը մնացել է այնտեղ, որտեղ նրան գտել են մեկուկես օրվա ընթացքում։
Եղանակը ցուրտ էր, դիակը արագ քարացել էր։ Դատաքննիչները հետագայում չեն կարողացել բավարար ճշգրտությամբ պարզել, թե երբ է տեղի ունեցել մահը։ Դիակի վրա սեռական բռնության հետքեր չեն հայտնաբերվել։ Դիահերձումը ցույց է տվել, որ հանգուցյալը կույս է եղել։
Մարթան մահացել է այն բանից հետո, երբ գոլֆի մետաղյա կտուցով հարվածել է գլխին։ Հարվածներից գնդակը կոտրվել է չորս մասի։ Սակայն հաջողվել է գտնել միայն գնդակն ու երկու կտոր փայտը՝ բռնակն անհետացել է։
Թոմաս Սկեյքելը հարցաքննվել է հենց առաջին օրը։ Նա վերջին մարդն էր, ով Մարթայի ողջ է տեսել։ Նա դարձավ կասկածյալ։ Թոմասն ասել է, որ Մարթայից բաժանվելով՝ եկել է իր սենյակ և սկսել է տնային աշխատանք պատրաստել։
Նրան հարցրել են, թե հատկապես ինչ է ասել Թոմին՝ «Աբրահամ Լինքոլնի մասին»։Ոստիկանությունը տեղեկանքներ է տեղադրել քոլեջում։ Պարզվել է, որ Թոմասը ստել է. նման հանձնարարություն նրան ոչ ոք չի տվել, և պատմության կուրս նա չի ունեցել։ Խուզարկության ժամանակ ոստիկանները առգրավել են մի շարք ակումբներ, որը պատկանում էր Սկեյքել եղբայրների հանգուցյալ մորը։ «Tony Penna» ընկերության գնդակները նույն (բավականին հազվադեպ) էին, ինչ հանցագործության վայրում հայտնաբերված կոտրվածը։
Կոմպլեկտում բացակայում էր հենց այն կտուցը, որը սպանվեց մարտ ամսին։ Կոմպլեկտի բոլոր գնդիկների կաշվե բռնակների վրա փակցված է եղել տիրուհու անունով պիտակը, ինչը հանգեցրել է այն մտքին, որ մարդասպանը հատուկ լավ է թաքցրել բռնակը։
Ոստիկաությւնը դիմել է ավանի բոլոր չոր մաքրման ծառայություններին՝ խնդրելով հայտնել իրենց մոտ եղած ցանկացած հագուստի մասին, որն արյունով է լցված։ Կոնեկտիկուտի նահանգապետը 20 հազար դոլարի պարգև է նշանակել հանցագործության բացահայտմանն աջակցելու համար։ Մարթայի ծնողները գումարն ավելացրել են մինչև 50 հազար։ 1996 թվականին այն կրկնապատկվել է։
Մոքսլիի և Սկեյքելի հարևաններից ոստիկանները իմացել են, որ սպանության գիշերը՝ ժամը 11-ի սահմաններում, գյուղի բոլոր շները սկսել են հաչալ։ Թոմից բացի, կասկածանքի տակ է հայտնվել նաև Սկեյքելների տնային ուսուցիչ Քենեթ Լիթլթոնը, ով այդ երեկո երեխաների հետ էր ակումբում։
Գործը խճճվել է։ Ոստիկանությունը հանցանշան չի ունեցել, իսկ Սկեյքելների ընտանիքը թանկ փաստաբանների օգնությամբ խանգարել է գործին։
Մարթա Մոքսլիի սպանության գործն անմիջապես լայն արձագանք է ստացել։ Այս ամենը վատ է ազդել երեխաների վրա. նրանց սկսել են տեղափոխել այլ դպրոցներ, նրանք սկսել են մեծ քանակությամբ մարիխուանա և ալկոհոլ օգտագործել ։
Դատ
23 տարի անց՝ 1998 թվականի հունիսին, գործը վերջապես հասավ մեկ մարդու կազմում մեծ ժյուրիի՝ դատավոր Ջորջ Թիմին։ Նա պետք է որոշեր, թե արդյոք առկա հանցանշանների հիման վրա պետք է որևէ մեկին սպանության մեղադրանք առաջադրեր։ Նրան մեկուկես տարի պահանջվեց։ Նա լսեց վկայությունը երեսուն վկաների և ուսումնասիրեց բոլոր նյութերը, որոնք հավաքվել էին գործով։ Դրանից հետո նա ևս վաթսուն օր մտածեց։ 12000 թվականի հունվարի 9-ին հայտարարվել էր, որ Կոնեկտիկուտ նահանգի դատախազությունը ձերբակալման դատական օրդեր է ստացել։
Նույն օրը Մայքլ Սկեյքելի փաստաբանը հայտարարել է, որ իր հաճախորդը մտադիր է ինքնակամ հանձնվել ոստիկանություն։ Դա տեղի է ունեցել այն բանից հետո, երբ Մայքլը ձերբակալվել է և ավելի ուշ կալանքից ազատ արձակվել 500 հազար դոլար գրավի դիմաց։ Չնայած նրան, որ մեղադրյալը 39 տարեկան է եղել, խորամանկ փաստաբանների ջանքերի շնորհիվ նա պետք է կանգներ անչափահասների համար դատարանի առջև։ Մեկ տարի պահանջվեց, որպեսզի Մայքլ Սկեյքելի գործը նահանգի դատախազության պնդմամբ փոխանցվի ընդհանուր իրավասության դատարան։
Գերագույն դատարանի դատավոր Կոնեկտիկուտ նահանգի Ջոն Կավանևսկին դատարանի դահլիճից հեռացրել է հեռուստախցիկները ։
Ապացույցներ
Խնդիրը եղել է անհերքելի ապացույցների և ապացույցների բացակայության մեջ։ Նույնիսկ հագուստ և կոշիկ, որոնք եղել են Մայքլի կողմից սպանության գիշերը, հետաքննությունը կարողացել է կորցնել։ Մեղադրող կողմը ներկայացրել է հետևյալ ապացույցները՝
Փաստաբանը փորձել է դատարանին համոզել վկաների հանցանշանների և թյուրըմբռնումների մեջ։ Դատարանում ելույթ է ունեցել 75-ամյա Ռաշտոն Սկեյքելը։ Նրա ցուցմունքները չեն օգնել ոչ պաշտպանությանը, ոչ էլ մեղադրանքին. տարիների մաշվածության վրա շիզոֆրենիա է ախտորոշվել ։
Դատավճիռ
Դատը սկսվել է 2001 թվականին։ Սկեյքելը իրեն մեղավոր չի համարել։2002 թվականի օգոստոսի 29-ին նա մեղավոր էր ճանաչվել Մոքսլիի սպանության մեջ և դատապարտվել 20 տարվա ազատազրկման։ 2006 թվականի հունվարի 13-ին Կոնեկտիկուտ նահանգի Գերագույն դատարանը ուժի մեջ թողեց դատավճիռը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չբացահայտված սպանություններ ԱՄՆ-ում
Օխար-Խիլար-Տարլասի
Օխար-Խիլար-Տարլասի, լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Անտիպոնտական լեռնաշղթայումում, Օլթի քաղաքից 12 կմ եր, Օւթիի գետի աջակողմյան վտակներից մեկի հովտում։ Լան ջեր ը մասամբ անտառապատ են։ Նշանակված է Կոկկասի 5-վերստանոց քարտեգամ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էրզրումի մարզի լեռներ
Թուրքական ներխուժումը Կիպրոս
Թուրքական ներխուժումը Կիպրոս (Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, Kıbrıs Barış Harekâtı), թուրքերի ռազմական ներխուժումը Կիպրոս կղզի ։ Այն սկսվել է 1974 թվականի հուլիսի 20-ին և ավարտվել 1974 թվականի օգոստոսի 18-ին՝ Կիպրոսի պետական հեղաշրջմամբ և կղզու մոտ 40 %-ը թուրքական զորքերի կողմից գրավմամբ։
Հեղաշրջումը կատարվել է Հունաստանի ռազմական դիկտատուրայի կողմից՝ Կիպրոսի ազգային գվարդիայի միջոցով։ Այն գահընկեց արեց Կիպրոսի նախագահ և կրոնապետ արքեպիսկոպոս Մակարիոսի կառավարությանը։ Նրան փոխարինեց իշխանամետ ղեկավար Էնոսիս Նիկոս Սամպոսը     ։ Նախքան զինադադարի կնքվելը՝ 1974 թվականի հուլիսին թուրքական զորքերը ներխուժեցին Կիպրոս և գրավեցին կղզու 3 %-ը։ Հունական զինվորական խունտան փլուզվեց և նրան փոխարինելու եկավ ժողովրդավարական կառավարությունը  ։
1974 թվականի օգոստոսին Թուրքիայի ուժերը հերթական անգամ ներխուժեցին Կիպրոս և գրավեցին կղզու մոտ 40 %-ը։ 1974 թվականից Կիպրոսի թուրքական և հունական գոտիների բաժանման գիծը ՄԱԿ-ի կողմից որակվեց որպես բուֆերային գոտի։ Այն հաճախ անվանվում է նաև «Կանաչ գիծ»։ Կիպրոսի ավելի քան մեկ քառորդ բնակչությունը (այն կազմում է Հունական Կիպրոսի բնակչության 1/3-ը) տեղահանվեցին։ Արդյունքում Հյուսիսային Կիպրոսի բնակչության մոտ 80 %-ը կազմող հույները տեղահանվեցին թուրքերի կողմից զավթված հողերից։
Մոտ մեկ տարի անց՝ 1975 թվականին, մոտ 60,000 թուրք կիպրոսցիներ (նրանք կազմում են Կիպրոսի ամբողջ թուրք բնակչության կեսը) տեղահանվեցին հարավից դեպի հյուսիս ։
Համաձայն միջազգային իրավունքի՝ Եվրոպական Միության տարածքում կատարված տարածքային ռազմակալումը դիտարկվել է որպես անօրինություն, քանի որ Կիպրոսը մաս էր կազմում «Եվրոպական ընտանիքի» ։
Օսմանյան և բրիտանական շրջան
Թուրք-վենետիկյան 1570-1573 թվականների պատերազմներից հետո 1571 թվականին հիմնականում հույներով բնակեցված Կիպրոս կղզին նվաճվեց Օսմանյան կայսրության կողմից ։ Հետագայում կղզին և նրա բնակչությունը ըստ Կիպրոսի կոնվենցիայի դարձել է Մեծ Բրիտանիայի ենթակա՝ հիմնվելով 1878 թվականին տեղի ունեցած համաեվրոպական կոնգրեսի վրա։ 1914 թվականի նոյեմբերի 5-ին պաշտոնապես Կիպրոս կղզին (Եգիպտոսի և Սուդանի հետ միասին) կցվեց Մեծ Բրիտանիային։
Այս որոշումից հետո Օսմանյան կայսրությունը հայտարարեց, որ նոր բռնկված Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ անդամակցելու է Կենտրոնական ուժերին (Գերմանիա, Ավստրո-Հունգարիա, Բուլղարիա)։
Հաջորդ տարի կղզին դառնում է նաև «Բրիտանական թագի» գաղութ։ 1923 թվականին կնքված Լոզանի պայմանագրի 20-րդ հոդվածով վերջնականապես մերժվեցին Թուրքիայի դիմումները կղզում գերիշխանության հասնելու վերաբերյալ։ Նույն պայմանագրի 21-րդ հոդվածը սահմանում էր, որ Կիպրոսում ազգային փոքրամասնություն կազմող թուրքերը (թուրք կիպրոսցիներ) կարող են շարունակել Կիպրոսում ապրելը, տեղափոխվել Թուրքիա, ինչպես նաև դառնալ Միացյալ Թագավորության քաղաքացի ։
Այս շրջանում Կիպրոսի բնակչության հիմնական մասը զբաղեցնում էին հույները և թուրքերը, որոնք նույնացվում էին իրենց համար «մայր» երկիր հանդիսացող Կիպրոսում՝ որպես կիպրոսցի։ Սակայն երկու համայնքների մեջ եղած էլիտաները տարբեր էին. հունական համայնքը ավելի առաջադեմ էր (ավելի կրթված և ավելի լիբերալ), ի տարբերություն Կիպրոսի ավանդական հասարակության՝ թուրքերի ։ Սակայն հույն և թուրք կիպրոսցիները երկար տարիներ իրար կողք-կողքի ապրել են հանգիստ միջավայրում ։
Բրիտանական գաղութային քաղաքականություն և ազգամիջյան բևեռացում
Մեծ Բրիտանիայի կենտրոնական կառավարությունը Կիպրոսում վարում էր «բաժանի՛ր և տիրի՛ր» կենտրոնախույզ քաղաքականությունը՝ նպատակ ունենալով իրար դեմ հանել Կիպրոսի քրիստոնյա և մուսուլման խմբերին՝ կանխելով Կիպրոսի գաղութային թոթափման գործընթացը։
Հիանալի օրինակ է այն, որ բրիտանական կառավարությունը 1950 թվականին սկիզբ առած հունական ապստամբությունը նպատակահարմար գտավ ճնշել թուրքերի կողմից կազմված ներքին ծառայության ուժերի կողմից։ Ավելին՝ 1955 թվականի սեպտեմբերին կազմվեց հատուկ շարժողական և պահեստային գրասենյակը՝ կազմված բացառապես թուրք համազորայիններից։ Այս և այլ նմանատիպ գործելակերպ նպաստեց Կիպրոսում ազգամիջյան թշնամանքի առաջացման։ Թշնամանքի համար կարևոր նախադրյալ դարձավ նաև կրոնական դավանանքի տարբերությունը հույն-կիպրոսցիները հույն ուղղափառ եկեղեցու հետևորդներ էին, իսկ թուրքերը իսլամադավան էին։
Չնայած նրան, որ Կիպրոսի տնտեսական զարգացվածության և լիբերալ մտածելակերպի առկայության շնորհիվ կիպրոսցիները զերծ էին մնում բացահայտ կրոնական խռովություններից, այս ու հանդերձ հասարակական այլ էլիտան՝ ազգայնականները երբեմն կազմակերպում էին ցույցներ և ուղեկալումներ։ Թուրք ազգայնական էլիտան առավել ակտիվ գործունեություն սկսեց ծավալել, երբ Թուրքիայում իշխանությունը անցավ քեմալականներին՝ Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի (1881-1938) գլխավորությամբ։ Քեմալի նպատակը նախկին Օսմանյան կայսրության մնացորդների հավաքելը և նոր ավելի հզոր պետության ստեղծելն էր։ Այդ իսկ սկզբունքով Քեմալը մշակեց «Վեց սկզբունքներ» ծրագիրը, որի մեջ մտնում էր նաև Կիպրոսի գրավումը։ Հիսունականների սկզբերը նշանավորվեց հույն ազգայնականների կողմից Կիպրոսի ազատագրման ազգային կազմակերպություն (ԷՕԿԱ, Էթնիկի Օտգանոզիս Կիպրիոն Ագոնիստոն, (Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών) ստեղծումով ։ Այն կիպրոսահույների ազգայնական ահաբեկչական ռազմականացված կազմակերպություն էր, որի նպատակն էր վերջ դնել Կիպրոսի Բրիտանական կայսրության թագավորական գաղութի կարգավիճակին վտարելով բրիտանական ուժերը կղզուց և միացումը Հունաստանին։
Այս շրջանում Կիպրոսում սկսվեց արքեպիսկոպոս Մակարիոսի ղեկավարության տարիները։ Այս պայմաններում Հունաստանի վարչապետ Էլեֆթերիոս Վենիզելոսը սկսեց գաղտնի կերպով զենք առաքել Կիպրոսի ազատականներին։ Կիպրոսի ազգային-ազատագրական պայքարի ղեկավար ընտրվեց Հունաստանի բանակի նախկին սպա Գեորգիոս Գրիվասը։ Կիպրոսի ազատագրման ազգային կազմակերպության կողմից առաջին թուրք ոստիկանը սպանվեց 1955 թվականի հունիսի 21-ին: ԷՕԿԱ-ի կողմից սպանվեցին նաև ձախակողմյա հույն ընդդիմադիրներ։ Թուրք կիպրոսցիների իրավիճակը Կիպրոսում բարդացավ այն բանից հետո, երբ 1955 թվականի սեպտեմբերին թուրքական իշխանությունները սկսեցին Ստամբուլում ջարդեր կազմակերպել՝ ընդդեմ հույների և կիպրոսցիների։ Մեկ տարի անց ԷՕԿԱ-ն սկսեց առաջնորդվել մի նոր քաղաքականությամբ՝ Կիպրոսը միացնել Հունաստանին։ Բրիտանիայի կառավարությունը սկսեց հավաքագրել Կիպրոսի թուրքերին հույների դեմ պայքարելու համար, սակայն ԷՕԿԱ-ն ցանկություն չուներ հակաթուրք ճակատ ստեղծել   ։
1957 թվականին ԷՕԿԱ-ն սկսեց ոստիկանական ուժերի միջոցով ցրել Նիկոսիայում հավաքված թուրք ցուցարարներին ։ Թուրքերը ամեն կերպ փորձում էին կանխել Կիպրոսի կցումը Հունաստանին և պաշտոնական Թուրքիայի կառավարությունը սպառնալիքներ հնչեցրեց՝ սպառնալով Հունաստանին ռազմակալել մերձծովյան Կրետե կղզին։ Այս ընթացքում Թուրքիան աջակցում էր Կիպրոսի թուրք ծայրահեղականներին։ Այս ամենը գագաթնակետին հասավ, երբ Քեմալի գլխավորած կառավարությունը պատերազմ հայտարարեց Կիպրոսի հույն ապստամբներին ։ Փաստացիորեն Կիպրոսում բռնկվեց քաղաքացիական պատերազմ։
Կիպրոսի անկախ պետությանը
Բրիտանական տիրապետությունը Կիպրոսում շարունակվեց մինչև 1960 թվականը։ 1960 թվականին կղզին իրեն հռչակեց անկախ պետություն, իսկ նրա անկախությունը իրավականորեն հաստատվեց Լոնդոնի և Ցյուրիխի պայմանագրերով։ Միացյալ Կիպրոսը ներառում էր թուրքական և հունական համայնքները։ Անկախությունից հետո կառավարությանը ներկայացվեց նոր սահմանադրության նախագիծը, սակայն այն հաստատվեց միայն երեք տարի անց՝ 1963 թվականին։ Սահմանադրության ընդունումը ևս չկարողացավ հանդարտեցնել Կիպրոսի ազգամիջյան խռովությունները։ Կիպրոսի մի մասը ուներ հունական, իսկ մյուս մասը թուրքական կողմնորոշումներ։ Կիպրոսը բաժանվել էր երկու տարբեր հասարակությունների միջև։ Այդ իսկ պատճառով Կիպրոսը բաժանվեց հունական և թուրքական շրջանների, ինչպես նաև բրիտանական Ակրոտիրի և Դեկելիա կոչվող ռազմական հենակետի ։ Այս ու հանդերձ դժգոհությունները շարունակվում էին, քանի որ հույներին բաժին էր հասել ավելի մեծ մասնաժիններ։ Ըստ Կիպրոսի սահմանադրության՝ թուրքերին պետք է բաժին հասներ երկրի սպասարկման աշխատատեղերի 30 %-ը, փոխարենը բաժին էր հասնում ընդամենը 18,3 %-ը։ Բացի այդ գրեթե բոլոր բարձրաստիճան պաշտոնյաները հույներ էին։ 1963 թվականի դեկտեմբերին Կիպրոսի նախագահ Մակարիոսը առաջարկեց տասներեք սահմանադրական փոփոխություններ, այն բանից հետո, երբ Կիպրոսի թուրքական օրենսդիրները արգելափակվել էին կառավարության կողմից ։ Հավատալով որ փոփոխությունները վերջ ի վերջո կբարելավեն Կիպրոսի հույների և թուրքերի քաղաքական վիճակը և կհարթեն տարաձայնությունները։ Հունական Կիպրոսի ղեկավարությունը հավատում էր, որ 1960 թվականի Սահմանադրությունը չափազանց մեծ իրավունքներ էր տալիս թուրքերին, իսկ Մակարիոսի նպատակը հօգուտ հույների բարեփախումներ կատարելն էր։ Նոր սահմանադրությունը պաշտպանում էր Կիպրոսի տարածքում ապրող ազգային փոքրամասնությունների իրավունքները։ Սակայն այս ծրագիրը ևս ծայրահեղ կերպով դատապարտվեց թուրք համայնքի կողմից ։
Հանրաքվեի արդյունքում 1960 թվականին ընդունված Սահմանադրությունը փոխարինվեց նորով։ Նոր սահմանադրությունը ընդունվեց 1963 թվականին։ Ի պատասխան սրան, թուրքերը ցույց բարձրացրեցին Նիկոսիայում ։ Այս միջադեպի ընթացքում դեկտեմբերի 21-ին հունական Կիպրոսի ոստականության կողմից սպանվել են երկու թուրք կիպրոսցի ցուցարարներ։ Սակայն Թուրքիան, Մեծ Բրիտանիան և Հունաստանը փաստացիորեն երաշխավորում էին Լոնդոնի և Ցյուրիխի պայմանագրերի որոշումները, որոնք էլ հանգեցրեցին Կիպրոսի լիակատար անկախության։ Ծագած տարաձայնությունները լուելու նպատակով Թուրքիան դիմեց Հյուսիս-Ատլանտյան դաշինքին, իսկ վերջինս առաջարկեց խաղաղապահ զորքեր մտցնել կղզի՝ Պիտեր Յանգի գլխավորությամբ։
1974 թվականի բռնկումները և Կիպրոսի քաղաքացիական պատերազմը
Կիպրոսի ղեկավարները՝ Կիպրոսի նախագահ Մակարիոսը և Ֆազիլ Քյուչյուքը բացառապես խաղաղության կողմնակից էին։ Նրանք խաղաղության հաստատման մասին հայտարարություններ էին կատարում, որոնք անտեսվել են հասարակ ժողովրդի կողմից։ Թուրքիան որոշեց միջամտել հակամարտությանը։ Թուրքերը փորձում էին զենքի միջոցով փոխել պաշտոնական Նիկոսիայի դիրքորոշումը և հենց դա էլ հանգեցրեց կղզում քաղաքացիական պատերազմի բռնկման։ Թուրք զինյալները գրավեցին Կիրենիա ծովափնյա քաղաքը, որը 1974 թվականին ծառայում է կապող օղակ Թուրքիայի ռազմական ներխուժման ժամանակ ։ Կիպրոսի հույները ևս պատասխանեցին հարձակմանը։
Ստանալով Հունաստանի թագավորության անմիջական աջակցությունը հույն կիպրոսցիները կարողացան վերցնել 700 թուրք ռազմագերի՝ այդ թվում կանանց և երեխաներին և նրանց աքսորեցին Կիպրոսի հյուսիսային արվարձանները։ Բռնությունները հանգեցրեցին 364 թուրքերի և 174 հույների մահվան, ավելի քան 109 թուրքական գյուղեր ավերվեցին և մոտ 25,000-30,000 թուրք կիպրոսցիներ տեղահանվեցին : Հետագայում բրիտանական «The Daily Telegraph» պարբերականը Կիպրոսում տեղի ունեցածը որակել է «հակաթուրքական ջերդեր» ։
Վերջին դեպքերից հետո Թուրքիան սկսում է պնդել, որ անհրաժեշտ է Կիպրոսը բաժանել երկու մասի։ Թուրք կիպրոսցիները շարունակում էին անկարգությունները Լիմասոլի, Լառնակայի, Այիա Նապայի և Նիկոսիայի փողոցներով։ Այս պայմաննեում Թուրքիան պատրաստվում էր ռազմական ներխուժման։ 1964 թվականի հունիսի 5-ին Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների նախագահ Լինդոն Բեյնս Ջոնսոնը նամակ է հղում Թուրքիայի ղեկավարին և հորդորում թուրքական իշխանություններին և Կիպրոսի թուրք զինյալներին զերծ մնալ ռազմական ներխուժումից։ ԱՄՆ նախագահը նշել է նաև, որ ներխուժմանը կարող է հաջորդել հակասությունները Խորհրդային Միության հետ, որի ժամանակ ԱՄՆ-ն Թուրքիային օգնության չի հասնի։ Հայտարարությունից մեկ ամիս անց ԱՄՆ պետքարտուղարը կազմակերպեց Հունաստանի և Թուրքիայի ղեկավարների միջև հանդիպում կազմակերպեց։
Թուրքիայի և Հունաստանի միջև բանակցությունները ի վերջո հանգուցալուծում չունեցան։ Թուրքիան սկսեց սատարել թուրք կիպրոսցիների կողմից Կիպրոսում տարածքային գրավումները։ Թուրք զինյալներին հաջողվեց Կիպրոսի տարածքում ստեղծել անկլավ թուրքական իշխանություններ, որոնք կենտրոնացված էին հատկապես Կիպրոսի հյուսիսային նեղ հատվածում։ Այն իր գագաթնակետին հասավ այն ժամանակ, երբ թուրք կիպրոսցիները ռազմակալեցին Կիպրոսի մայրաքաղաք Նիկոսիան և այն բաժանեցին կանաչ գծով։
1967 թվականին Կիպրոսում բռնկվեցին հերթական թեժ մարտերը, քանի որ թուրք կիպրոսցիները բարձրացրեցին իրենց վճռական ազատագրական շարժումը, որը ուղեկցվեց Թուրքիայի իշխանությունների պաշտոնական սպառնալիքով։ Հունաստանը կղզու նկատմամբ փոխզիջումների գնաց՝ իր զորքերը դուրս բերելով կղզու տարածքից։
Այս քայլով Հունաստանը նպատակ ուներ վերջնականապես դադարեցնել էթնիկական բախումները կղզում։ Բացի այդ կազմակերպվեցին նաև բարեփոխումներ հօգուտ թուրքերի։
Հունական հեղաշրջումը 1974 թվականի հուլիսին
1974 թվականի գարնանը Կիպրոսի հետախուզական ընկերությունը հայտնաբերել է, որ Կիպրոսի ազատագրման ազգային կազմակերպությունը պատրաստվում է ռազմական հեղաշրջման՝ ընդդեմ գործող նախագահ Մակարիոսի։ Այս գործում կիպրոսահույների ազգայնական ահաբեկչական ռազմականացված կազմակերպությունը ստանում է Աթենքի ռազմական խունտայի հովանավորությունը։
Չնայած նրան, որ հեղաշրջման գաղափարը խստորեն դատապարտվել է Եվրոպայում, այս ու հանդերձ Հունաստանը ուներ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների աջակցությունը։ Նոյեմբերի 17-ին երկրում բռնկվում է ուսանողական ապստամբություն, որը վերաճում է ազգային համահունական հեղաշրջման։ Հունաստանի նախագահ Ֆայիդոն Գիզիկիսը կարծում էր, որ Մակարիոսը Կիպրոսը Հունաստանին միացնելու կողմնակից էր, սակայն դա այդպես չէր։ Էնոզիսի կողմնակիցները հիմնականում ԷՕԿԱ-ի անդամներն էին։ 1974 թվականի հուլիսի 2-ին Մակարիոսը բաց նամա է գրում Հունաստանի նախագահ Գիզիկիսին, որտեղ իր դժգոհությունն է հայտնում Հունաստանի կառավարությանը՝ ԷՕԿԱ-ի ահաբեկչական գործողությունները սատարելու և աջակցելու համար։ Մասնավորապես Կիպրոսի նախագահը հորդորել է հույն սպաներին լքել Կիպրոսի ազգային գվարդիայի շարքերը։
Հունաստանի կառավարությունը շտապեց պատասխանելու Կիպրոսի նախագահին։ Հունաստանի ղեկավարության նախաձեռնությամբ Կիպրոսի ազգային գվարդիայի հույն սպաները 1974 թվականի հունիսի 15-ին կատարեցին ազգային հեղաշրջում և տապալեցին Մակարիոսի կառավարությունը։
Մասնավորապես հույները մահափորձ կազմակերպեցին Մակարիոսի դեմ, սակայն նրան հաջողվեց թողնել իր նախագահական նստավայրը և փախուստի դիմել դեպի Պաֆոս, որտեղից էլ ստանալով բրիտանացիների օգնությունը կարողանում է մեկնել Մալթա, որտեղից էլ Մեծ Բրիտանիա։
Նախկին կառավարության տապալումից հետո Նիկոս Սամպսոնը դառնում է Կիպրոսի առաջին աշխարհիկ նախագահ։ Սամպսոնը հայտնի էր, որպես ծայրահեղ հույն նացիոնալիստ քաղաքական գործիչ և նշանավոր հակաթուրք, ով մասնակցել էր Կիպրոսում թուրքերի դեմ մղվով բոլոր բռնություններին։ Շուտով Սամպսոնը հայտարարում է, որ Մակարիոսը մահացել է, այնինչ նա անվտանգ կերպով հանգրվանել էր Լոնդոնում։ Հետագայում Մակարիոսին իր հայտարարությամբ հերքում է գործող նախագահի հայտարարությունը, որն էլ հակասություններ է ստեղծում Սամպսոնի անվան վերաբերյալ։
Կիպրոսի ազգային հեղաշրջման ժամանակ զոհվում է 91 մարդ։ Զարմանալիորեն թուրք կիպրոսցիները չեն մասնակցել Մակարիոսի դեմ շարժմանը, քանի որ հույները չէին ուզում հրահրել թուրքական ռեակցիան։ Ի պատասխան Կիպրոսում տեղի ունեցած դեպքերի՝ ԱՄՆ պետքարտուղար Հենրի Քիսինջերը կղզի է ուղարկում Ջոզեֆ Սիսկոյին, ով փորձում է միջապտել հակասությանը։ Դրան հաջորդեց այն, որ Թուրքիան ԱՄՆ-ի միջնորդությամբ պահանջացանկ ներկայացրեց Հունաստանին՝ Կիպրոսում հունական քաղաքականության վերանայելու վերաբերյալ։ Թուրքերը պահանջում էին հեռացնել Նիկոս Սամպսոնին կառավարությունից և դուրս հանել 650 հույն սպաներին Կիպրոսի ազգային գվարդիայից։ Թուրքիայի օրենսդիր կառավարության ղեկավար Բյուլենթ Էջևիթին պաշտոնապես դիմում է Մեծ Բրիտանիային, որտեղ խնդրանք է ներկայացնում Կիպրոսում վերստեղծել բրիտանական կառավարությունը և պահպանել չեզոքությունը։ Մեծ Բրիտանիան մերժել է առաջարկը և հորդորել Թուրքիային դադարեցնել Կիպրոսում թուրքական ռազմակայանների գործողությունները։
Թուրքերի առաջին ռազմական ներխուժում
1974 թվականին ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդին հաջողվեց հասնել նրան, որ Թուրքիայի և Կիպրոսի Հանրապետության միջև հաստատվեց հրադադարի ռեժիմ։ Առաջին ռազմական ներխուժման ընթացքում թուրքերի հաջողվեց ռազմակալել Կիպրոս կղզու 3 %-ը, որն էր Կիրենիայի և Նիկոսիայի բաժանարար գիծը։ Հետագայում թուրքերին հաջողվեց ընդլայնել տարածքները Կիպրոսում և անկլավ տիրույթներից վերաճել անկախ պետության (ՀԿԹՀ)։
Հուլիսի 20-ին 10,000 կիպրոսցիները Լիմասոլը հանձնեցին Կիպրոսի ազգային գվարդիային։ Դրանից հետո, ըստ հույն և թուրք կիպրոսից ականատեսների կիպրա-թուրքական թաղամասը այրվել է, կանայք բռնաբարվել են, իսկ երեխաները` այրվել։
Այս դեպքերից հետո թուրքերը սկսեցին հրթիռահրետակոծել Ֆամագուստան՝ Կիպրոսի նեղ շրջանը։
Թուրքիայի առաջին ռազմական ներխուժումը ավարտվել է թուրքական անկլավ վերահսկողության ստեղծումով և երկու կողմերից մեծ քանակությամբ ռազմագերիներ հավաքվելով։
Ժան Մոնե
Ժան Օմեր Մարի Գաբրիել Մոնե (Jean Omer Marie Gabriel Monnet, ), ֆրանսիացի հանրահայտ միջազգային գործիչ է, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ֆրանսիական պլանավորման ջատագովներից և Եվրոպական միության հիմնադիր հայրերից մեկը։ Հանդիսացել է ատլանտիզմի, ազատ ապրանքաշրջանառության և ազգային-պետությունների վերացման խթանող՝ ի օգուտ Դաշնային Եվրոպայի՝ ԱՄՆ-ի մոդելի հիման վրա։
Մանկություն և աշխատանքային գործունեություն
Ժան Մոնեն ծնվել է 1888 թվականի նոյեմբերի 9-ին՝ Կոնյակում (Ֆրանսիա)՝ կոնյակի առևտրականների ընտանիքում։ Կարիերան սկսել է ընտանեկան ձեռնարկությունում։ Մինչ բակալավրիատ ընդունվելը՝ ուսումն ընդհատում է 16 տարեկանում՝ հայրական ձեռնարկությունում աշխատելու նպատակով։ Երկու տարի անց տեղափոխվում է Լոնդոն, այնուհետև բազմաթիվ անգամ ճամփորդում Հյուսիսային Ամերիկայով մեկ՝ ընտանեկան ձեռնարկության համար գործընկերներ ձեռք բերելու նպատակով։ Ճամփորդության ընթացքում կատարելագործում է անգլերենի իմացությունը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
1914 թվականին, Մարնի ճակատամարտից հետո, Մոնեն հանդիպում է ունենում Ռընե Վիվիանիի Խորհրդի հետ, որն այդժամ գտնվում էր Բորդոյում։ Նրան հաջողվում է վերջինիս բացատրելու շնորհիվ ստեղծել անհրաժեշտ ֆրանս-բրիտանական բևեռ՝ նպարեղենի, զինմթերքի և առաջին անհրաժեշտության ապրանքների արդյունավետ տեղափոխման համար։ Առևտրի նախարար Էտիեն Կլեմանտելի հորդորով 26-ամյա Մոնեն միանում է դեպի Լոնդոն ուղևորվող Առևտրի նախարարության պատվիրակությանը։ 1916-18 թթ. ընթացքում ստանձնում է դաշնակիցների ստեղծած Տնտեսական համակարգման հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնը, որը լուծարվում է 1919 թվականին՝ ամերիկացիների ճնշումների հետևանքում։
Երկու պատերազմների դադարի ընթացքում
1919 թվականին Մոնեն Ազգերի լիգայի ստեղծման հեղինակներից մեկն էր։ Առաքելություններ է իրականացրել Սիլեզիայում, Ավստրիայում, Լեհաստանում և Ռումինիայում։ 1920 թվականին՝ 32 տարեկան հասակում, նշանակվում է նորահայտ միջազգային կազմակերպության գլխավոր քարտուղարի տեղակալ։
1923 թվականին լքում է պաշտոնը՝ դժվարությունների առաջ կանգնած հայրական ձեռնարկությանն օգնելու նպատակով։ Աշխատում է Ֆրանսիայում և ԱՄՆ-ում, ուր հիմնում և համանախագահում է Բանկամերիկանան՝ Սան Ֆրանցիսկոյում գտնվող մի մեծ ամերիկյան բանկ։ Նույն տարում ծանոթանում է Սիլվիա դը Բոնդինիի հետ և ամուսնանում Մոսկվայում՝ 1934 թվականին։ 1934-36 թթ. ընթացքում աշխատում է Չինաստանում՝ որպես Չան Կայշիի խորհրդական։
Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի ձուլման նախագիծ
1938 թվականին Ֆրանսիա վերադառնալուց հետո հաջորդ տարվա դեկտեմբերից նախագահում է համակարգման կոմիտեն, որի նպատակը Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի ուժերի համատեղումն էր՝ սպառազինության համակարգման նպատակով ։ Չերչիլի՝ Մեծ Բրիտանիայի վարչապետի պաշտոնին նշանակվելուց հետո «Անգլո-ֆրանսիական միություն» վերնագրով նոտա է ուղարկում վերջինիս, որում համոզում է ֆրանս-անգլիական միության ստեղծման մասին գաղափարը՝ Գերմանիայի դեմ միահամուռ ուժերով պայքարելու նպատակով։ Սակայն 1940 թվականի հունիսի 14-ին գերմանական զորքերը մտնում են Փարիզ։ Այս ընթացքում Մոնեն ու Շառլ դը Գոլը հանդիպումներ են ունենում միմյանց հետ, որոնցից մեկն էլ կայանում է Մոնեի լոնդոնյան բնակարանում։
Միացյալ Եվրոպա
1950 թվականից սկսած պարզ է դառնում, որ Գերմանիան պատերազմից ավելի արագ է ապաքինվում, քան Ֆրանսիան և շուտով վրեժ կլուծի։ Սառը պատերազմի նախանշաններ են ի հայտ գալիս. Եվրոպայի կենտրոնը վտանգված էր դառնալու անկայության օջախ Արևելքի և Արևմուտքի միջև։
Ֆրանսիական կողմի նախաձեռնությունը տալիս է իր արդյունքները։ Ժան Մոնեն առանձին աշխատում է ածխի և պողպատի համատեղ նախագծի ուղղությամբ, որոնք այդ ժամանակ պատերազմի ռազմամթերքի հիմնական աղբյուրներն էին համարվում։ 1950 թվականի գարնանն իր ծրագիրն առաջարկում է Ռոբերտ Շումանին, ով ստանալով Գերմանիայի կանցլեր Կոնրադ Ադենաուերի համաձայնությունը, նույն տարվա մայիսի 9-ին արված հանդիսավոր հայտարարությամբ բոլոր հետաքրքրված երկրներին հրավիրում է համատեղ Եվրոպական դաշնության հիմքերը դնել։ 1951 թվականին կնքվում է Փարիզի համաձայնագիրը, որով ստեղծվում են Բարձր իշխանությունը, Վեցերի (հիմնադիր վեց երկրներ) ժողովը, Արդարադատության դատարանն ու Նախարարների խորհուրդը, որն ապահովում է անդամ-երկրների քաղաքականությունների ներդաշնակեցումը։ 1952-55 թթ. ընթացքում Ժան Մոնեն դառնում է Դաշնային Եվրոպայի՝ Ածխի և պողպատի եվրոպական համայնքի Բարձր իշխանության առաջին նախագահը։
Ժան Մոնեն հանդիսանում է նաև Եվրոպական միասնական շուկայի և Եվրատոմի նախագծերի ղեկավարներից մեկը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եվրոպական միության դիվանագետներ Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆրանսիացի տնտեսագետներ
Սալացգրիվա
Սալացգրիվա (Salacgrīva, Salatsi, Salis), քաղաք Լատվիայի հյուսիսում, վարչական կենտրոնը գտնվում է Սալացգրիվաի շրջանում։ Մինչև 2009 թվականի հուլիսի 1-ը քաղաքը գտնվում էր Լիմբաժիի շրջանում։
Քաղաքը գտնվում է Ռիգայի ծոցի արևելյան ափին, Սալացա գետի մոտ։ Հեռավորությունը Ռիգա քաղաքից կազմում է 103 կմ, Լիմբաժի քաղաքից՝ 50 կմ, Վալմիերա քաղաքից ՝ 95 կմ։ Քաղաքի մակերեսը կազմում է 12.57 կմ²։
Քաղաքը իր անվանում ստացել է Սալացի գետի անունից։ Սալացգրիվա քաղաքը հիմնադրվել է որպես ձկնորսական վայր, և մինչ օրս պահպանվել է ձկնորսական քաղաքի ավազանը։
Տրանսպորտ
Սացագրիվա քաղաքում առկա է ավտոբուսների ծառայություն։ Ավտոբուսները ընթանում են Ռիգա, Ցեսիս և Լիմբաժի քաղաքներով։
Մաարրաթ ալ-Նումանի շրջան
Մաարրաթ ալ-Նումանի շրջան,  (ناحية معرة النعمان ) Սիրիայի Արաբական Հանրապետության շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչական միավոր Իդլիբի մարզում ։ Հանդիսանում է Մաարրաթ ալ-Նումանի գավառի վեց շրջաններից մեկը։
Վարչական կենտրոնն է Մաարրաթ ալ-Նուման քաղաքը։ 2004 թվականի մարդահամարի տվյալներով շրջանը ունի 149,834 բնակչություն ։ Տարածքը կազմում է 409.19 կմ²։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի շրջաններ Կատեգորիա:Մաարրաթ ալ-Նումանի գավառ
Թերենս Ջեյ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1982 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 21 ծնունդներ Կատեգորիա:Նյու Յորք քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դեմքեր Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ
Քևին Լազանյա
Քևին Լազանյա (Kevin Lasagna, ), իտալացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Ուդինեզեի և Իտալիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական հարձակվողի դիրքում ։
Վաղ կարիերա
Ֆուտբոլիստի կարիերան Լազանյան սկսել է Գովերնոլեզե սիրողական ֆուտբոլային ակումբում, ապա խաղացել է ցածր դիվիզիոններում հանդես եկող Չերեայում և Էստեում ։
Կարպի
2014 թվականի հուլիսի 11-ին Լազանյան միացավ Կարպիին ։ Իր դեբյուտը Սերիա B-ում նշեց սեպտեմբերի 13-ին՝ փոխարինման մտնելով Կրոտոնեի դեմ խաղում և գոլային փոխանցում տալով այս հանդիպման ավելացված ժամանակում ։ Իր առաջին գոլը խփեց նոյեմբերի 15-ին՝ Չիտադելայի դեմ խաղում ։ 2015 թվականի մարտի 28-ին Լազանյան դուբլ ձևակերպեց Վիչենցայի դեմ խաղում՝ 2-1 հաշվով հաղթանակ պարգևելով Կարպիին ։ Մայիսի 3-ին իտալացին 2 գոլային փոխանցում տվեց Մոդենայի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 2-1 հաշվով ։ Իր առաջին մրցաշրջանում Լազանյան անցկացրեց 30 հանդիպում՝ դառնալով 5 գոլի ու 3 գոլային փոխանցման հեղինակ և օգնելով Կարպիին տեղափոխվել Սերիա A ։
2016-17 մրցաշրջանում Կարպին վերադարձավ Սերիա B ։ 2016 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Լազանյան խփեց Սպեցիայի դեմ հանդիպման միակ գնդակը՝ 1-0 հաշվով հաղթանակ պարգևելով իր թիմին ։ Դեկտեմբերի 30-ին նա գոլի հեղինակ դարձավ Նովարայի դեմ խաղում, սակայն Կարպին պարտվեց 2-1 հաշվով ։ 2017 թվականի փետրվարի 18-ին Լազանյան գոլ խփեց Բրեշիայի դեմ խաղում ։ Ապրիլի 25-ին իտալացին դուբլ ձևակերպեց Տրապանիի դեմ խաղում՝ 2-1 հաշվով հաղթանակ պարգևելով Կարպիին ։ Ակումբի կազմում Լազանյան անցկացրեց 42 հանդիպում առաջնությունում՝ դառնալով 14 գոլի և 5 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Ուդինեզե
2017 թվականի հունվարի 14-ին Լազանյան 4․5 միլիոն եվրոյի դիմաց տեղափոխվեց Ուդինեզե, և մինչև մրցաշրջանի ավարտը վարձավճարով վերադարձավ Կարպի ։ Իր դեբյուտը Ուդինեզեի կազմում նշեց 2017 թվականի օգոստոսի 12-ին՝ մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Իտալիայի գավաթի Ֆրոզինոնեի դեմ խաղում։ Այս խաղում նա գոլ խփեց՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 3-2 հաշվով ։ Նոյեմբերի 30-ին Լազանյան գոլի և 2 գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Իտալիայի գավաթի Պերուջայի դեմ խաղում ։ Դեկտեմբերի 23-ին՝ Վերոնայի դեմ խաղում նա դարձավ գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ՝ օգնելով Ուդինեզեին հաղթել 4-0 հաշվով ։ 2018 թվականի ապրիլի 29-ին իտալացին դուբլ ձևակերպեց Բենևենտոյի դեմ խաղում ։ Իր առաջին մրցաշրջանում Լազանյան անցկացրեց 32 հանդիպում՝ դառնալով 14 գոլի և 6 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
Ուդինեզեի ավագի թևկապով Լազանյան առաջին անգամ խաղադաշտ դուրս եկավ 2018 թվականի օգոստոսի 11-ին՝ Իտալիայի գավաթի Բենևենտոյի դեմ խաղում ։ Որպես թիմի ավագ Սերիա A-ում առաջին հանդիպումը անցկացրեց օգոստոսի 19-ին՝ Պարմայի դեմ խաղում ։ Հոկտեմբերի 9-ին Լազանյան երկարաձգեց իր պայմանագիրը Ուդինեզեի հետ մինչև 2023 թվականը  ։
Միջազգային կարիերա
Իտալիայի ազգային հավաքական Լազանյան առաջին անգամ հրավիրվեց 2018 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Ռոբերտո Մանչինիի կողմից՝ Լեհաստանի դեմ խաղի համար փոխարինելու վնասվածք ստացած Սիմոնե Ձաձային ։ Իր դեբյուտը ազգային հավաքականում նշեց հոկտեմբերի 14-ին՝ փոխարինելով Ֆեդերիկո Բերնարդեսկիին Լեհաստանի դեմ խաղում   ։ Նա գոլային փոխանցում տվեց Քրիստիանո Բիրագիին այս հանդիպման ավելացված ժամանակում, ինչի շնորհիվ Իտալիան հաղթեց 1-0 հաշվով  ։
Ակումբային վիճակագրություն
2018 թվականի հոկտեմբերի 22-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2018 թվականի հոկտեմբերի 22-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կարպիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ուդինեզեի ֆուտբոլիստներ
Ալ-Անազա
Ալ-Անազա (العنازة‎), քաղաք Սիրիայի Արաբական Հանրապետության Տարտուսի մարզում։ Հանդիսանում է Բանիասի գավառի 7 շրջաններից մեկի՝ Ալ-Անազայի շրջանի կենտրոնը։
Բնակչություն
2004 թվականի տվյալներով շրջանն ուներ 18 446 բնակիչ՝ հիմնականում արաբներ ։
Ալ-Անազայի բնակչությունը հասնում է 2200 մարդու։ Քաղաքի մեջ են մտնում նաև մի քանի գյուղական համայնքեր՝ արվաձանի կարգավիճակով։ Տարածքը կազմում է 85 քառ.կմ, ունի 330 տուն։
Տնտեսություն
Զարգացած է գյուղատնտեսությունը, հատկապես՝ երկրագործությունը։ Բնակչությունը զբաղվում է հացահատիկային մշակաբույսերի (ցորեն, գարի) մշակմամբ, այգեգոգրծությամբ (ձիթապտուղ, ընկույզ, նուռ, թուզ) և խաղողագործությամբ։
Տնտեսության առաջատար ճյուղ է տուրիզմը։ Դրան նպաստում է միջերկրածովյան կլիման և լեռնային միջավայրը։ Կան անտառներ։
Կրթություն
Ալ-Անազայում կան տարրական ու միջնակարգ դպրոցներ։ Բարձր է առողջապահության մակարդակը՝ 85 տոկոս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բանիասի գավառ Կատեգորիա:Սիրիայի քաղաքներ
Թեն (երգիչ)
Չիթաֆոն Լիչայիափորնկուլ (թաի՝ ชิตพล ลี้ชัยพรกุล, ), ավելի հայտնի որպես Թեն (թաի։ น ล์), թաի երգիչ և պարող է, ով աշխատում է Հարավային Կորեայում և Չինաստանում։ Նա Հարավկորեական NCT բոյ բենդի՝ NCT U և WayV ենթախմբերի անդամ է, ինչպես նաև SuperM խմբի անդամ։
Վաղ կյանք
Թենը ծնվել է Թաիլանդ-ի Բանգկոկ քաղաքում, 1996 թվականի փետրվարի 27-ին, Թաի-չինական ընտանիքում ։ 2010-ին Թենը հաղթեց Թայլանդի հեռուստատեսության «Teen Superstar» հեռուստաշոում և 2010-ին հնարավորություն ստացավ պայմանագիր կնքել Starship Entertainment-ի հետ, բայց, ի վերջո, հրաժարվեց։ 2013-ին նա միացավ SM Entertainment-ին՝ իրենց համաշխարհային լսումների միջոցով ։ Սովորել է Շրուսբերիի միջազգային դպրոց-ում։ 2018-ին նա ծնկի վնասվածքների պատճառով պաշտոնապես ազատվել է պարտադիր զինվորական ծառայությունից ։
2011—2015: Դեբյուտից առաջ
2011-ին նա «Teen Superstar» մրցույթին մասնակցեց՝ «TS7 TNT» բեմական անվամբ։
2013-ին նա SM Entertainment-ին միացավ՝ Բանգկոկում SM-ի Global Audition 2013-ի միջոցով։ Թենը ներկայացվեց որպես SM Entertainment-ի նախա-դեբյուտային մարզման թիմի անդամ SM Rookies-ում, 2013 թվականի դեկտեմբերի 23-ին ։
2016—2018: Դեբյուտ, NCT, Hit The Stage, և առաջին սինգլը
2016-ի ապրիլին SM Entertainment-ը Թենին այլ անդամների հետ միասին՝ դեբյուտեց որպես NCT-ի առաջին ենթախմբի՝ NCT U-ի անդամներ՝ «The 7th Sense» սինգլով ։
2016-ի հունիսին նա միացավ Mnet-ի պարային ծրագրի՝ Hit the Stage-ի դերասանական կազմին ։
2017-ի հունվարին նա միացավ SBS-ի՝ «Elementary School Teacher» ծրագրի դերասանական կազմին։ Ծրագիրը ցույց է տալիս օտար երկրներից այդոլների բարելավումը կորեական լեզվի հմտություններից, ինչպես նաև ավելի ընտելանում են կորեական մշակույթին ։
2017-ի մարտի 24-ին, S.M.-ը թողարկել է թրեյլեր Թենի առաջին սինգլի համար՝ SM Station-ի միջոցով։ Երգը թողարկվել է ապրիլի 7-ին ։