cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սյունիներ
970-ական թվականներից Սյունիների նստավայրն է դառնում Կապանը։ 987 թվականին Սմբատ Սյունին հիմնադրում է Սյունիքի թագավորությունը, որի կենտրոնն էր Սյունի (այժմ՝ Սիսիան) ավանը, ապա՝ Կապանը (այժմ՝ ՀՀ Սյունիքի մարզի կենտրոն)։ Սյունիների վաղ շրջանի պատմության վերաբերյալ տեղեկությունները սակավ են։ Հայտնի է, որ Սյունիները մասնակցել են Մեծ Հայքում քրիստոնեությունը պետական կրոն հռչակելուն, ի թիվս այլ մեծամեծ իշխանների, Գրիգոր Լուսավորչին ուղեկցել Կեսարիա՝ օծվելու կաթողիկոս։ Հայոց թագավոր Խոսրով Բ Կոտակի գահակալման տարիներին (330—338) Վաղինակ Սյունի իշխանը մասնակցել է Աղձնյաց ապստամբ բդեշխի դեմ արշավանքին, թագավորի հրամանով ամուսնացել սպանված բդեշխի դստեր հետ և կառավարել Աղձնյաց բդեշխությունը։ 330-ական թվականների վերջին զորավարական բարձր դիրքի է հասել Անդովկ Սյունին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Սյունիներ
Բաշփունար
Բաշփունար, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Աբրոլհոս ծովային ազգային պարկ
Աբրոլհոս ծովային ազգային պարկ (Parque Nacional Marinho dos Abrolhos), ազգային պարկ, որը հիմնադրվել է 1983 թվականին։ Ընդգրկում է Աբրոլհոս կղզեխմբի մեծ մասը Բահիա նահանգում, Բրազիլիա։
Տեղագրություն
Ազգային պարկը ստեղծվել է 1983 թվականի ապրիլի 6-ին։ Ընդգրկում է շուրջ 91300 հա տարածք ։ Այն դարձել է Կենտրոնական Ատլանտյան անտառ էկոլոգիական միջանցքի մի մասը, որը ստեղծվել է 2002 թվականին ։ Տեղակայված է Բրազիլիայի հյուսիս-արևելքում՝ Բահիայի հարավային ափին ։ Կղզիները ծագումով հրաբխային են։
Աբրոլհոս կղզեխմբում կան հինգ կղզիներ, սակայն նրանցից միայն մեկը՝ Սիրիբան, բաց է այցելուների համար։ Այս կղզու շուրջ անցկացված է 1600 մետր երկարությամբ արահետ։ Իլյա Սանտա Բարբարան գտնվում է պարկի սահմաններից դուրս ։ Այն գտնվում է նավատորմի իրավասության ներքո, որի փարոսը տեղակայված է այնտեղ ։ Մյուս կղզիներն են՝ Իլյա Գուարիտան, Իլյա Ռեդոնդան ու Իլյա Սուեստեն ։ Պարկը ներառում է նաև Պարկել դոս Աբրոլհոսը, որտեղ կարելի է տեսնել տարածաշրջանին բնորոշ կորալային գոյացություններ և Տիմբեբաս խութը՝ Ալկոբասա քաղաքի դիմաց ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի ազգային պարկեր
(7682) Միուրա
(7682) Միուրա (Miura), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1997 թվականի փետրվարի 12-ին Տակաո Կոբայաշիի կողմից Օիզումիյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,661377 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1023 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2204 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1585,84 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,22701 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,02° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1997 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տակաո Կոբայաշիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մակուլատուրա (վեպ)
«Մակուլատուրա» («Pulp»), ամերիկացի բանաստեղծ և գրող Չարլզ Բուկովսկու վերջին ավարտված վեպը։ Բարդ դետեկտիվ ստեղծագործություն ցինիկ մասնավոր քննիչի մասին, որն իր հետաքննությունների ընթացքում բախվում է ամենաանկանխատեսելի, երբեմն ֆանտաստիկ իրավիճակների։ Գրքի ստեղծման աշխատանքները Բուկովսկին սկսել է 1991 թվականից՝ ծանր հիվանդության ժամանակ, և ավարտել իր մահից քիչ առաջ։ Վեպը լույս է տեսել արդեն հեղինակի մահից հետո «Black Sparrow Press» հրատարակչության կողմից, որը հրատարակել է այնպիսի հեղինակների ստեղծագործություններ, ինչպիսիք են Փոլ Բոուլզը, Ջոն Ֆանտեն և շատ ուրիշներ։
Աշխատանքի առանձնահատկություններ
Սպառելով իր կյանքի բոլոր սյուժեները՝ Բուկովսկին սկսել է փորձարկել իր համար նոր ժանր՝ դետեկտիվ։ Իր վերջին ստեղծագործության մեջ հեղինակը լիովին բացառել է ինքնակենսագրության տարրերը։ Գրքում կան բազմաթիվ ցինիկ կատակներ և հեգնական դիտողություններ։
Վեպի գլխավոր հերոսներից մեկը Լուի-Ֆերդինանդ Սելինն է , որի մեծ երկրպագուն Չարլզ Բուկովսկին էր։
Նիկ Բիլեյն
Ի տարբերություն Չարլզ Բուկովսկու մնացած վեպերի, այս ստեղծագործության պատմողն ու գլխավոր հերոսը ոչ թե Հենրի Չինասկին է (չնայած սյուժեի մեջ նշված է այս կերպարը), այլ անհաջող մասնավոր դետեկտիվ Նիք Բիլեյնը, որը փորձում է գտնել ֆրանսիացի դասական գրող Սելինին և խուսափողական Կարմիր ճնճղուկին։ Ինչպես ինքը՝ գրողը, այնպես էլ Բուկովսկու կերպարը ցինիկաբար է վերաբերվոում իրեն շրջապատող աշխարհի նկատմամբ, ձիարշավի սիրահար է և չարաշահում է ալկոհոլը ։
Լեդի Սմերտ
Գեղեցիկ և խորհրդավոր կին, որը ստեղծագործության մեջ հայտնվում է որպես մահվան մարմնացում։ Լեդին վարձում է Նիք Բիլայնին, որպեսզի նա օգնի իրեն ֆրանսիացի գրող Լուի-Ֆերդինանդ Սելինի որոնման մեջ, որը իբր ժամանակին խուսափել է բնական մահից։
Ջոն Բարտոն
Բիլեյնի խորհրդավոր հաճախորդը, որը դիմել է դետեկտիվին՝ խնդրելով գտնել ինչ-որ Կարմիր ճնճղուկ՝ անհայտ թռչուն՝ խոստանալով գտնելու դեպքում Թոմին վճարել ամսական 100 դոլար մինչև իր կյանքի վերջը։ Բիլեյնի հակընդդեմ առաջարկին՝ նախապես նրան տալ խոստացված ամբողջ գումարը, նա մերժել է՝ պատճառաբանելով, որ Բիլեյնը անմիջապես կկորցնի գումարը ձիարշավարանում։ Այս կերպարի հեշտությամբ ճանաչելի նախատիպը ամերիկացի Ջոն Մարտինն է՝ «Black Sparrow Press» հրատարակչության սեփականատերը, 1971 թվականից մինչև կյանքի վերջը Չարլզ Բուկովսկու հրատարակիչը
Քննադատական ակնարկներ
«Նյու Յորք Թայմս» թերթի հեղինակ Ջորջ Սթեյդը նշել է, որ «Մակուլատուրա» վեպը ոչ այլ ինչ է, քան Բուկովսկու հրաժեշտը ընթերցողներին մոտալուտ մահից առաջ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:1994 գրքեր Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն վեպեր
Լիդիա Լիպկովսկայա
Լիդիա Յակովլևնա Լիպկովսկայա (Lidia Lipkovski, Лідія Липковська, ամուսնությամբ՝ Մարշներ, ), օպերայի և օպերետի արտիստուհի, կամերային երգչուհի (քնարական-կոլորատուրային սոպրանո), վոկալի ուսուցիչ, բանաստեղծուհի ։ Մարիինյան թատրոնի (1906-1908, 1911-1913) և երաժշտական դրամատիկական թատրոնի (1914-1915) մենակատար, Փարիզում անցկացվող Դյագիլևի «Ռուսական սեզոններ» փառատոնի (1909, 1920-1930) մասնակից։
Կենսագրություն
Լիդիա Լիպկովսկայան ծնվել է 1884 թվականին Բեսարաբիայի նահանգի Խոտինսկի ուեզդի Բաբին գյուղում (այժմ՝ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Կելմենեցկի շրջան) Յակով Իվանովիչ և Դոմինիկա Վալերյանովնա Լիպկովսկիների ընտանիքում։ Լիպկովսկայան ունեցել է երեք քույր և չորս եղբայր։ Հայրը երաժշտության սիրահար է եղել, ջութակ է նվագել, մանկական երգչախումբ է կազմակերպել, որտեղ երգում են երեխաները։
Լիպկովսկայան երգել սկսել է հինգ տարեկանից։ Նախնական կրթությունը ստացել է գյուղական երկամյա դպրոցում։ Այնուհետև նա ընդունվել է Կամենեց-Պոդոլսկի Մարիինյան կանանց գիմնազիան։ 12 տարեկանից երգել է եկեղեցական երգչախմբում, 14 տարեկանից մասնակցել է բարեգործական համերգների։ 17 տարեկանում, երբ սովորել է գիմնազիայի վերջին կուրսում, ամուսնացել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի արևելյան լեզուների ֆակուլտետի ուսանող Քրիստոֆեր Մարշների հետ, ով վեց տարով մեծ է եղել իրենից։ Զույգը մեկնել է Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ էլ ծնվել է նրանց դուստրը՝ Արիադնան։ Երկու տարի անց Լիպկովսկայան լքել է ամուսնուն, ով ընդդիմացել է երգելու նրա ցանկությանը։ Սանկտ Պետերբուրգում Լիպկովսկայան բնակվել է Միլիոննայա փողոցի № 17 տանը։
Դեբյուտ
1903 թվականին Լիդիա Մարշները դարձել է Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայի ուսանողուհի Նատալյա Իրեցկայայի վոկալի դասարանում, որտեղ սովորել է անվճար։ 1904 թվականի հունվարի 4-ին, 2-րդ կուրսում նա առաջին անգամ հանդես է եկել իր օրիորդական ազգանունով ռուս-իտալական մասնավոր օպերայում Նիկոլայ Ֆիգների բենեֆիսի ժամանակ։ Քսանամյա Լիպկովսկայան փոխարինել է հիվանդ երգչուհուն և, առանց փորձերի, փայլուն կատարել Ջիլդայի դերերգը «Ռիգոլետտո» օպերայում։ Շատ թերթեր գրել են նրա հաջողության մասին, նշելով երիտասարդ երգչուհու հիանալի կոլորատուրան, արտահայտիչ ձայնային տվյալները, երաժշտականությունն ու բարձր ճաշակը ։ Պրոֆեսոր Իրեցկայան բարձր է գնահատել ուսանողուհու վոկալը, սակայն բեմում առանց թույլտվության հայտնվելու համար նրան հեռացրել է պարապմունքներից։ Որոշ ժամանակ անց Լիպկովսկայային թույլ են տվել վերադառնալ կոնսերվատորիա։ Երկրորդ անգամ ուսանողուհին չի ենթարկվել ուսուցչին, Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովի հրավերով մասնավոր բեմում կատարել է Ձյունանուշի դերերգը համանուն օպերայում։
Մարիինյան թատրոն (1906-1908) և հյուրախաղեր Մեծ թատրոնում
Երգչուհու պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսվել է Մարիինյան թատրոնի բեմից, որտեղ նա ընդունվել է 1906 թվականի մայիսի 1-ին՝ կոնսերվատորիան ավարտելուց հետո։ Առաջին դերերգը թատրոնում եղել է Գիլդան («Ռիգոլետտո»)։ Այնուհետև նա կատարել է Մարիինյան բեմը լքած Մռավինայի դերերգերը՝ Օլիմպիա (Հոֆմանի հեքիաթներ), Զերլինա (Դոն Ժուան), Ռոզինա (Սևիլյան սափրիչը)։ Կայսերական թատրոնների տնօրեն Տելյակովսկու զեկույցի համաձայն նրան ուղարկել են երգեցողության դասերի իր նախկին ուսուցչուհի Ն. Իրեցկայայի մոտ, իսկ բեմական արվեստի դասերի Անդրեյ Պետրովսկու մոտ։ Մեկ տարի հետո թատրոնը Լիպկովսկային ուղարկել է Լա Սկալայի միլանյան օպերայի դիրիժոր Վանզոյի մոտ՝ ուսումնասիրելու իտալական երգեցողության տեխնիկան։
Լիպկովսկայան կատարելապես տիրապետել է իր ձայնին, ինչը նրան թույլ է տվել փայլուն կերպով կատարել ամենադժվար դերերգերը։ Նա հեշտությամբ մրցել է ջութակի և ֆլեյտայի հետ։ Նույնիսկ ամենաբարձր ձայնասահմանում (իսկ նա ազատորեն վերցնում էր երեք օկտավա), նրա ձայնը չի կորցրել իր մեղմությունն ու մեղեդայնությունը։ Կայսերական թատրոնի պահանջկոտ հանդիսատեսի համակրանքը նվաճվել է և Լիպկովսկայան շուտով սկսել է համարվել լավագույն կոլորատուրային սոպրանոներից մեկը։
1907 թվականի սեպտեմբերին նա առաջին անգամ ելույթ է ունեցել Շալյապինի հետ Դելիբի «Լակմե»-ում։ 1907 թվականի նոյեմբերի 17-ին Սոբինովը դարձել է նույն օպերայի նրա բեմական գործընկերը։ 1907 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Նիկոլայ Ֆիգները նրան հրավիրել է կատարելու Ջուլիետի դերերգը («Ռոմեո և Ջուլիետ») իր հրաժեշտի բենեֆիսում։ Ներկայացումը ուղեկցվել է ծափերի փոթորիկով ու շքեղ ծաղկեփնջերով։ Ներկա են եղել Պետերբուրգի ողջ ազնվականությունը և արտիստիկ բոհեմիան, հրավիրված են եղել երգչուհու ծնողները։ Լիպկովսկայան հիշում է․
1908 թվականի հունվարին նա առաջին անգամ հանդես է եկել Մեծ թատրոնում «Ռիգոլետտո» և «Լակմե» օպերաներում։ Մոսկովյան հանդիսատեսը ջերմորեն է ընդունել երգչուհուն, սակայն քննադատությունը զուսպ է եղել։ Սանկտ Պետերբուրգ վերադառնալուց հետո նա հրավեր է ստացել Փարիզում մասնակցելու ռուսական օպերայի թատերաշրջաններին Դյաղիլևի ղեկավարությամբ (1909, 1920-1930-ական)։
1908 թվականի փետրվարի 2-ին Մարիինյան թատրոնում Լիպկովսկայան կատարել է Վալենտինայի դերերգը Ֆրանց Լեհարի «Ուրախ այրին» օպերետի բեմադրության մեջ։
Արտասահմանյան հյուրախաղեր (1909-1911)
Փարիզում Լիպկովսկայան երգել է «Théâtre du Châtelet» (1909) բեմում։ 1909-1911 թվականներին հյուրախաղերով հանդես է եկել Ամերիկայում, երգել Նյու Յորքի «Metropolitan Opera»-ում, ինչպես նաև Բոստոնում (1909) և Չիկագոյում (1910)։ Միացյալ Նահանգներում կայացել է Լիպկովսկայայի հանդիպումը Էնրիկո Կարուզոյի հետ, նա երգչի գործընկերն է եղել 1909 թվականի նոյեմբերին «Ռիգոլետտո» օպերայում և 1910 թվականի փետրվարին «Տրավիատա»-ում։ ԱՄՆ-ում արտիստուհին ծանոթացել և համատեղ ելույթներ է ունեցել Ջակոմո Պուչինիի և Տիտտա Ռուֆֆոյի հետ։ Լոնդոնի «Covent Garden»-ի բեմում հանդես է եկել Սյուզաննայի դերերգով Է. Վոլֆ-Ֆերարիի Սյուզաննայի գաղտնիքը ներկայացման պրեմիերայում (1909) և Միմիի «Բոհեմ» օպերայում (1911)։
Հետագայում նա հյուրախաղերով հաջողությամբ հանդես է եկել բազմաթիվ քաղաքներում՝ Մոսկվայում, Կիևում, Օդեսայում, Բեռլինում, Վիեննայում, Բուդապեշտում։ 1913 թվականի հոկտեմբերին հանդես է եկել Պետերբուրգի ժողովրդական տան բեմում ։ Նույն թվականի նոյեմբերի 12-ին երգչուհին բարեգործական համերգով հանդես է եկել Ազնվականական ժողովում՝ հօգուտ մանկատան։ 1914 թվականի փետրվարին Մոնտե Կառլոյում Լիպկովսկայան հանդես է եկել Ռամոյի «Գեբիի տոները» օպերայում, որը բեմադրել է Ռաուլ Գինզբուրգը երկու հարյուր տարվա ընդմիջումից հետո։
Երաժշտական դրամատիկական թատրոն (1914-1915)
1914 թվականի սեպտեմբերի 20-ին Սանկտ Պետերբուրգի երաժշտական դրամայի թատրոնի մեներգչուհի Լիպկովսկայան Արքունի նախարարության թույլտվությամբ բեմադրություն է կազմակերպել հօգուտ վիրավոր զինվորների։
Վտարանդիություն
1919 թվականից բնակվել է արտասահմանում, նախ՝ Ֆրանսիայում, 1920 թվականից՝ Քիշնևում, որտեղ դասավանդել է մասնավոր կոնսերվատորիաներում, 1924-1927 թվականներին՝ Բուխարեստում։ 1920-1930-ական թվականներին ելույթներ է ունեցել Եվրոպայում և Ամերիկայում։ 1922 թվականին Խարբինում հյուրախաղերը հաղթական են եղել։ 1927 թվականի նոյեմբերից մինչև 1929 թվականի մայիսը համերգներով և օպերային ներկայացումներով շրջագայել է ԽՍՀՄ-ում։ Այդ ընթացքում երգել է 160 համերգներում։ 1933-1936 թվականներին ելույթներ է ունեցել Բուխարեստում, Բեռլինում, Փարիզում։ 1936 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Լիպկովսկայան համերգ է տվել Պաղեստինում (այժմ՝ Իսրայել)։ Փարիզյան հյուրախաղերից հետո նա ամառն անցկացրել է հայրենի եզերքում և որոշել վերադառնալ։ 1936 թվականին Լիպկովսկայայի հրաժեշտի համերգը տեղի է ունեցել Քիշնևի Էքսպրես թատրոնում ։ Այնուհետև տեղափոխվել է Բուխարեստ, 1937 թվականին՝ Քիշնև, որտեղ բնակվել է Ա. Շչուսևի փողոցի թիվ 111 տանը մինչև 1940 թվականը։ Այդ ընթացքում՝ 1931-1940 թվականներին, նա վոկալ է դասավանդել «Ունիրյա» և «Մունիչիպալ» մասնավոր կոնսերվատորիաներում, 1940-1941 թվականներին՝ Դավիթ Գերշֆելդի կողմից բացված Քիշնևի պետական կոնսերվատորիայում։ Լիպկովսկայայի սաներից են Մոլդովական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստուհի Թամարա Չեբանը, երգիչ և կոմպոզիտոր Ալեքսեյ Ստիրչան, Պուշկինի անվան թատրոնի մեներգիչ Աննա Դասկալը, Բուխարեստի օպերայի պրիմադոննա Լիդյա Բաբիչը։
Լիպկովսկայան բեմը թողել է 1941 թվականին՝ Օդեսայում ելույթներից հետո։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում՝ ռումինական օկուպացիայի ժամանակ, տեղափոխվել է Բուխարեստ (1943), 1948 թվականից դասավանդել է Տիմիշոարեի կոնսերվատորիայում, 1950 թվականին տեղափոխվել է Փարիզ՝ դստեր հետ ավելի մոտ լինելու համար։ 1951 թվականի մայիսի 19-ին Ֆրանսիայում տեղի է ունեցել Լիպկովսկայի համերգը՝ առաջին տենոր Ժան Պոլ Ֆիլիոնի (Jean-Paul Filion), դաշնակահար Ջոն Պեննինկի և երգչուհի Իրինա Իվչենկոյի մասնակցությամբ։ 1952 թվականից դասավանդել է Փարիզում, որտեղ Արտասահմանյան ռուսական երաժշտական ընկերության ռուսական կոնսերվատորիայի գեղարվեստական և մանկավարժական խորհրդի նիստում ընտրվել է երգեցողության դասարանի պրոֆեսոր ։
1953 թվականին Լիպկովսկայային հրավիրել են Լիբանան՝ զբաղեցնելու Բեյրութի կոնսերվատորիայի Académie Beaux-Arts-ի տնօրենի պաշտոնը, այդ ժամանակ Բեյրութում է բնակվել նաև նրա քույրը։ Շուտով Լիպկովսկայան, առողջական խնդիրների պատճառով, չի կարողացել աշխատել և կյանքի վերջին տարիներն անցկացրել է կարիքի ու մոռացության մեջ։
Լիպկովսկայան մահացել է 1955 թվականի մարտի 22-ին (որոշ աղբյուրներում՝ 1958 թվական)։ Թաղված է Արևմտյան Բեյրութի Համրայի շրջանում գտնվող ուղղափառ գերեզմանատանը (Լիբանան)։
Արմինու
Արմինու (Αρμίνου), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Պաֆոսի շրջանում։ Ըստ 2011 թվականի տվյալների՝ բնակչությունը կազմում է 29 մարդ։ Տեղակայված է Սալամիու գյուղից 5 կմ դեպի հյուսիս։ Գյուղը գտնվում է Դիարիզոս գետի վրա։ Կա գյուղի Արմինու անվանման երկու բացատրություն։ Առաջին պատմության համաձայն գյուղն Արմինու է կոչվել ի պատիվ իր առաջին բնակչի, որի անունը Արմինոս էր։ Երկրորդ պատմության համաձայն՝ գյուղը անվանակոչվել է Արմինու ի պատիվ հայերի, որոնք Բյուզանդիական տարիներին բնակեցրել են գյուղը։ Գյուղի գլխավոր եկեղեցին նվիրված է եղել Այիա Մարինային, սակայն 18-րդ դարում Տիմիոս Ստավրոսը ավերել է այն։ Այժմ գյուղում կա ընդամենը մեկ փոքր եկեղեցի։ Արմինուն ունի փոքրիկ չօգտագործվող պղնձի հանքավայր։ Կիպրոսի Հանրապետության Գերագույն դատարանի նախկին նախագահ Ստիլիանիդեսը ծնվել է Արմինուում 1927 թվականին։
Լիդիա Լիպկովսկայա
Գրամոֆոնային ձայնագրություններ
1. Անցյալի նշանավոր ռուս երգիչներ [Ձայնագրություն] [արիաներ և տեսարաններ ռուսական և արտասահմանյան օպերաներից, ռուս կոմպոզիտորների ռոմանսներ, ռուսական ժողովրդական երգեր]։ Բաժանորդագրական թողարկում։ Մոսկվա։ Մելոդիա, 1965 (Ապրելևկա, Ապրելևի ձայնասկավառակների գործարան)։ [ԳՕՍՏ 5289-61] - (Անցյալի նշանավոր երգիչներ; Սերիա 1)։ Արխիվային ձայնագրություններ  Ձայնագրության համառուսական ստուդիայի ֆոնդերից և Ի. Ֆ. Բոյարսկու հավաքածուից։ Մեկնաբանություն. հավելվածում։ Պահպանում՝ Гр Б / 313։
2. Լիդիա Լիպկովսկայա, սոպրանո [ձայնագրություն] / [բոլոր ստեղծագործությունները] կատարում է Լ. Լիպկովսկայան, սոպրանո, նվագակցում է դաշնակահար Մ. Դուլովը, Gramophone Compane Ltd նվագախումբ, [Մեկնաբանությունների խմբագիր] Յու.Պերեպելկին - Մոսկվա։ Մելոդիա, 1985 (Մոսկվայի փորձարարական ձայնագրման գործարան)։ 1 գր. [ԳՕՍՏ 5289-80] - (Կատարողական արվեստ)։ Ձայնագրության համառուսական ստուդիայի արխիվային ձայնագրություններ 1912-1914 թվականներ։ Պահպանում՝ Гр Б -1 / 728 (10),
Արմինու
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Լիդիա Լիպկովսկայա
Գրամոֆոնային ձայնագրություններ
3. Լիդիա Լիպկովսկայա, սոպրանո, Գեորգի Բակլանով, բարիտոն [Ձայնագրություն] / [բոլոր ստեղծագործությունները] կատարող՝ Լ. Լիպկովսկայա, սոպրանո, Գ. Բակլանով, բարիտոն, նվագակցում է Մ. Դուլովը, դաշնամուր։ Gramophone Compane Ltd;նվագախումբը [խմբ. մեկնաբանությունները Յու.Պերեպելկին - Մոսկվա։ Մելոդիա, 1985 (Լենինգրադի ձայնագրման գործարան)։ 1 ձայնասկավառակ [ԳՕՍՏ 5289-80] - (Կատարողական արվեստ)։ Ձայնագրության համառուսական ստուդիայի արխիվային ձայնագրություններ  1912-1914 թվականներ։ Պահպանում՝ Гр Б-1 / 728 (11);
Ճանաչում
Սեվերյանինը Լիպկովսկայային նվիրել է իր մի շարք ստեղծագործություններ՝ «Սոնետ» («Մենք նրա հետ ծանոթացել ենք օպերայում ...») (1909), «Քեզ, իմ գեղեցկուհի»։ (նվիրված «Արիադնայի մայրիկին») (1910), սոնետ «Լիդիա Լիպկովսկայա» (1924)։ Երգչուհու անունը հիշատակվում է նաև «Բեսպոեմիա պոեմում» (1915) «Եվ նրա հետ Լիպկովսկայայի Ձյունանուշը» և «Ընկնող հորձանուտ» վեպում, որոնց տողերում Սեվերյանինը խոստովանում է իր սերը օպերային արվեստի հանդեպ։ <…> Ես երաժշտությունը պաշտում եմ ոչ պակաս քան պոեզիան և չպետք է զարմանալ, որ օպերա այցելելն ինձ համար անհրաժեշտություն էր <…> Այո, այնտեղ անունները աստղային էին՝ այնտեղ երգում էին Լիդիա Բերլանդին, Եվ Բարոնատը, և Գայը Պելինգիոնիի հետ, և Առնոլդսոնը Անսելմի հետ, Բատիստինին, Սոբինովը, Ֆիգները և Կլեմենտիևը։  Լիպկովսկայան է այնտեղ կարիերա  արել և Մոնսկան է երկնաքարի պես փայլատակել <...> Իգոր Սեվերյանին, «Ընկնող հորձանուտ» (1920-1921) «Լեանդերի դաշնամուրը» (1925) վեպում Սեվերյանինը երգչուհու ձայնը համեմատել է արտույտի երգի հետ՝ «Երբ արտույտի պես իմ Լիպկովսկայան է երգում» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսական կայսրության երգչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս սոպրանոներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի երգիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Օպերային երգիչներ Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի բանաստեղծուհիներ
Եվրատեսիլ 1989 երգի մրցույթ
«Եվրատեսիլ 1989 երգի մրցույթը» դարձել է Եվրատեսիլի 34-րդ մրցույթը և տեղի է ունեցել 1989 թվականի մայիսի 6-ին Շվեյցարիայի քաղաք Լոզաննայի Palais de Beaulieu-ում։ Մրցույթի ազգային հեռարձակող կազմակերպությունը եղել է SRG SSR idée suisse (SRG SSR)։
Հղումներ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 1989 երգի մրցույթ Կատեգորիա:1989 Շվեյցարիայում
Գանթիադ (Գագրայի շրջան)
Գանթիադ (განთიადი,, Цандрыҧшь), քաղաքատիպ ավան Սև ծովի ափին, իրավականորեն՝ Վրաստանի Աբխազիայի Ինքնավար Հանրապետության Գագրայի շրջանում, Ռուսաստանի Դաշնության սահմանից 5 կմ հեռավորության վրա։
Անվանում
Գանթիադը պատմական ժամանակներում հայտնի է եղել Սաուչի անվանումով (Саучи): Այնուհետև, 1944 թվականին Ալեքսեյ Պետրովիչը Երմոլովի պատվին կոչվել է Երմոլով։
1944-1991 թվականներին բնակավայրը հայտնի է եղել Գանթիադ անվանումով (განთიადი, Гантиади): Բնակավայրի անվանումը ծագել է վրացական լուսաբաց բառից (განთიადი): 1992-1993 թվականի պատերազմից հետո, երբ բնակավայրը անցավ Աբխազիայի իշխանությունների վերահսկողության ներքո Գանթիադը վերանվանվեց Ցանդրիպուշ։
Չնայած սրա, մինչ օրս էլ առավել տարածված է համարվում Գանթիադ քաղաքանվանումը։
Պատմություն
Քաղաքի հիմնադրման մասին հիշատակումներ չկան։ Նախկինում եղել է Սանիգայի միավորման մայրաքաղաքը ։ Այստեղ է գտնվել նաև Խորհրդային Միության կենտրոնական կոմիտեի գլխավոր քարտուղար Իոսիֆ Ստալինի անձնական նստավայրը։
Բնակչություն
Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Գանթիադի բնակչությունը կազմում է 5,170 մարդ։ Բնակչության ճնշող մեծամասնությունը (55.9%) կազմում են հայերը։
Հայերից բացի, Գանթիադում բնակվում են նաև մեծ քանակությամբ ռուսներ (18.4%) և աբխազներ (19.6%): Ուկրաինացիները կազմում են բնակչության 0.9%-ը, իսկ վրացիները և պոնտոսի հույները միասին՝ 0.7% :
Տեսարժանություններ
Այստեղ է գտնվում 6-րդ դարի ճարտարապետական հուշարձաններից Գանթիադի վանքը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աբխազիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գագրայի շրջան
Քվեմո Շաքշաքեթի
Քվեմո Շաքշաքեթի (ქვემო შაქშაქეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 650 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 18 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 271 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քարելի շրջան
Եվրատեսիլ 1988 երգի մրցույթ
«Եվրատեսիլ 1988 երգի մրցույթը» դարձել է Եվրատեսիլի 33-րդ մրցույթը և տեղի է ունեցել 1988 թվականի ապրիլի 30-ին Իռլանդիայի մայրաքաղաք Դուբլինի RDS Simmonscourt Pavilion-ում։ Մրցույթի ազգային հեռարձակող կազմակերպությունը եղել է Raidió Teilifís Éireann (RTÉ)։
Լոուրեն Քոհեն
Կենսագրություն
Լոուրեն Քոհենը ծնվել է 1982 թվականի հունվարի 7-ին Փենսիլվանիա նահանգի Ֆիլադելֆիա քաղաքում։ Մինչ Մեծ Բրիտանիա տեղափոխվելը ապրել է Նյու Ջերսիում ։
Եվրատեսիլ 1988 երգի մրցույթ
Հղումներ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 1988 երգի մրցույթ Կատեգորիա:1988 Իռլանդիայում
Լոուրեն Քոհեն
Կենսագրություն
Մեծ Բրիտանիայում սովորել է Վինչեստերյան համալսարանում, որտեղ ուսումնասիրել է դրաման և անգլիական գրականությունը։ Դարձել է համալսարանում թատրոն հիմնած ուսանողնեց մեկը։ Դրանից հետո Քոհենին սկսել են հրավիրել տարբեր պրոեկտների մասնակցելու համար, և նա սկսում է համատեղել Լոս Անջելեսի նկարահանումները Վինչեստերի դասերի հետ։ Նրա դեբյուտը դառնում է 2005 թվականի «Կազանովա» ֆիլմը, որտեղ նա տանում է Բեատրիսի քրոջ դերը։ 2006 թվականի նկարահանվում է «Երեկութների արքան 2» ֆիլմում։ Ֆիլմերից բացի նա նաև ակտիվորեն նկարահանվում է մի շարք ճանաչված հեռուստասերիալներում։ Այսպես նա նկարահանվում է «Գերբնականը» հեռուստասերիալի 3-րդ եթերաշրջանի մի շարք սերիաներում, որտեղ տանում է Բելլա Տալբոտի դերը։ «Վամպիրի օրագրերը» հեռուստասերիալում ստանում է Ռոուզ-Մարիի դերը։ Երկրորդ եթերաշրջանից (2011 թվականից մինչև հիմա) նկարահանվում է «Քայլող մեռյալները» հեռուստասերիալում, որտեղ ստացել է Մեգգի Գրինի դերը։ Նկարահանվել է բրիտանական և ամերիկյան շատ գովազդներում։
Ունի ԱՄՆ-ի և Մեծ Բրիտանիայի քաղաքացիություն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Անգլիացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ
(7683) Վուվենջուն
(7683) Վուվենջուն (Wuwenjun), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1997 թվականի փետրվարի 19-ին Պեկինի Շմիդտ-ԼԿՍ աստերոիդների ծրագրի կողմից Քսիլոնգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,25782 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9816 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,534 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1239,17 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,290516 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,06° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1997 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Պեկինի Շմիդտ-ԼԿՍ աստերոիդների ծրագրի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մայդան (գյուղ, Իսպասկի գյուղական խորհուրդ)
Մայդան (Майдан), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Վիժնիցայի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Վիժնիցայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հայերը Նորվեգիայում
Հայերը Նորվեգիայում, Սկանդինավյան թերակղզու արևմուտքում գտնվող երկրի՝ Նորվեգիայի հայ համայնք։ 2003 թվականի դրությամբ նրանց քանակը հասնում էր 1000 մարդու ։
Պատմություն
Հայերը Նորվեգիայի տարածքում առաջին անգամ սկսել են հաստատվել 1970-ական, իսկ երկրորդ ալիքը՝ 1990-ական թվականներից։ Ներգաղթյալների առաջին խումբը Իրանից ու Լիբանանից էին։ Կենտրոնացած են մայրաքաղաք Օսլոյում, որտեղ գործում է կիրակնօրյա հայկական դպրոց՝ հայոց լեզվի և պատմության դասավանդմամբ, և հայ-նորվեգական միությունը ։
Հայերի երկրորդ ալիքը Նորվեգիա պայմանավորված էր 1990-ականներին Հայաստանում տեղի ունեցող ճգնաժամով։ Նորվեգիան առաջիններից էր, որ ճանաչեց Հայաստանի անկախությունը և 1992 թվականից սկսեց դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատել Հայաստանի հետ։
2007 թվականի ապրիլի 21-ին Բերգեն քաղաքում դրվել է հայկական խաչքար, որը նվիրված էր հայասեր Ֆրիտյոֆ Նանսենին։ Ի երախտագիտություն վերջինիս՝ ցեղասպանությունից տուժած հայ ժողովրդին մեծ օգնություն ցույց տալու, Երևանում բացվել է իր անունը կրող թանգարան, որի առջև դրված է նրա կիսանդրին։
Քաղաքականություն
Հայ-նորվեգական միությունը հանդիսանում է հայ համայնքի ներկայացուցիչը պետության առջև։ Այն ղեկավարում է Ֆրեդ Սահակյանը։
2001 և 2012 թվականներին միությունը պաշտոնապես դիմել է Նորվեգիայի կառավարությանը՝ ճանաչելու Հայոց ցեղասպանությունը, մինչդեռ Նորվեգիան պաշտոնապես չի ճանաչել այն ։
Կրոն
Նորվեգիայում հայկական եկեղեցի չկա, և համայնքի հոգևոր կարիքները հոգում է հայ առաքելական եկեղեցու Կենտրոնական Եվրոպայի հայրապետական պատվիրակությունը, որի կենտրոնը տեղակայված է Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայում։
Նորվեգիայում որոշակի թիվ են կազմում նաև հայ կաթոլիկները, որոնք հիմնականում Լիբանանից ներգաղթած հայերի սերունդներն են։
Ծանոթագրություններ
ն Կատեգորիա:Նորվեգիայի ազգեր ն
Եհովա
Եհովա, Յահվե, հուդայության գերագույն աստվածը։ Սկզբնապես համարվել է հուդա ցեղի, իսկ հրեական ցեղերի միաձուլումից ու նստակյաց կյանքի անցնելուց հետո (XI դարում մ.թ.ա.)՝ բոլոր ցեղերի գլխավոր աստվածը։ Պատկերվել է առյուծի, ցուլի, ապա՝ մարդու կերպարանքով։ Հուդայական պետության և թագավորական իշխանության ծագումը պայմանավորել է Եհովային, որպես միակ աստծու և «երկնային թագավորի» գաղափարի առաջացումը։
Դրան համապատասխան Եհովան ահեղ է, վրիժառու, ամենակարող, տիեզերքի արարիչն ու տերը։ Մ.թ.ա. X դարի կեսերին Սողոմոն Իմաստունը Երուսաղեմում կառուցել է Եհովայի տաճարը, միայն այստեղ է թույլատրվել զոհ մատուցել Եհովային։ Մ․ թ․ ա․ VII դարից ավելի է շեշտվել Եհովայի բացարձակ իշխանությունը, արգելվել է մյուս ցեղերի աստվածների հանդիսավոր պաշտամունքը։ Այժմ դրանք մեծ տարածում են ստացել նաև հայկական բնակավայրերում:Եհովան համարվում է Հիսուս Քրիստոսի Հայրը և քրոստոնեության մեջ Սուրբ երրորդության <<Հայր Աստվածը>>:
Կատեգորիա:Քրիստոնեության և հուդայականության վեճեր
Գայոզ Նիգալիձե
Գայոզ Նիգալիձե (გაიოზ ნიგალიძე, ), վրացի շախմատիստ, միջազգային վարպետ (2009)։ 2014 թվականին ստացել է գրոսմայստերի կոչում, սակայն 2015 թվականին զրկվել է այդ կոչումից։ Վրաստանի կրկնակի չեմպիոն (2013, 2014) ։
2015 թվականի ապրիլին Դուբայի 17-րդ բաց մրցաշարի 6-րդ խաղափուլում Նիգալիձեի մրցակիցը Տիգրան Լ. Պետրոսյանն էր։ Պարտիայի ընթացքում վրացի գրոսմայստերը քայլն անելուց հետո հաճախ էր գնում զուգարան, ինչը հարուցեց հայ գրոսմայստերի կասկածը։ Նա այդ մասին տեղեկացրեց մրցավարին, որը զուգարանում հայտնաբերեց հեռախոս, որի էկրանին Պետրոսյան - Նիգալիձե պարտիան էր։ Համաձայն կանոնակարգի՝ վրացի շախմատիստին պարտիայի ընթացքում սարքերից օգտվելու համար սպառնում էր 3 տարվա որակազրկում։ 2015 թվականի դեկտեմբերին ՖԻԴԵ-ի էթիկայի հանձնաժողովը նրան որակազրկել է մինչև 2018 թվականի սեպտեմբերի 5-ը և զրկել է գրոսմայստերի կոչումից, սակայն մինչ այդ նրա ստացած միջազգային վարպետի կոչումը պահպանվել է։ 2019 թվականի մայիսից կրկին մասնակցում է մրցաշարերին։
Ըստ Տիգրանի՝ Նիգալիձեի վարքագիծն իրեն կասկածելի է թվացել դեռևս համատեղ նախորդ մրցաշարում (Ալ-Աին, դեկտեմբեր, 2014), որում Նիգալիձեն դարձել է հաղթող։ Սակայն այն ժամանակ Պետրոսյանն ապացույցներ չի ունեցել    ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի շախմատիստներ Կատեգորիա:Վրացի գրոսմայստերներ Կատեգորիա:Խարդախներ
Գանթիադի վանք
Գանթիադի վանք (განთიადის ეკლესია), միջնադարյան (6-րդ դարի) ճարտարապետական հուշարձան և բազիլիկ Վրաստանում՝ Գագրայի շրջան Գանթիադի քաղաքատիպ ավանում։
Պատմություն
Գանթիադի վանքը համարվում է միջնադարյան կառույց։ Այն հիմնադրվել է 543 թվականին, սակայ 8-10-րդ դարերը ընկած ժամանակահատվածում մի քանի անգամ ենթարկվել է փոփոխությունների։
1576 թվականին օսմանյան զորքերի կողմից Վրաստան ներխուժումից հետո կրոնական այս կառույցը ավերվել է օսմանյան զավթիչների կողմից։
Այն Վրաստանի տարածքում գտնվող ամենահին քրիստոնեական տաճարներից մեկն է։ Ներկայումս բազիլիկից պահպանվել են միայն ավերակները։
Գրականություն
Կատեգորիա:Վրաստանի պաշտամունքային կառույցներ Կատեգորիա:Վրաց ուղղափառ եկեղեցու վանքեր և եկեղեցիներ
Մայքլ Քոնելի
Մայքլ Քոնելի, ամերիկացի գրող, Լոս Անջելեսի ոստիկանության դեպարտամենտում աշխատող հետախույզ Հարի Բոսխի մասին դետեկտիվ վեպերի հեղինակ։ Քոնելիի վեպերը թարգմանվել են աշխարհի 24 լեզուներով , իսկ Հարի Բոսխի վեպերի շարքը հրատարակվել է 7 միլիոն օրինակով։
Կենսագրություն
Ֆլորիդայի համալսարանում ուսանելու ժամանակ հետաքրքրվելով Չանդլեր Ռեյմոնդի վեպերով՝ Մայքլ Քոնելին որոշեց դառնալ դետեկտիվ գրող։ Այս հետաքրքրությունը մեծ դեր խաղաց մասնագիտական կողմնորոշման ժամանակ․ Մայքլը դարձավ քրեական թղթակից։
1980 թվականից Քոնելին աշխատում էր Ֆլորիդայի «Դայթոն Բիչ» և «Ֆորտ Լոդերդեյլ» ամսագրերում։ Մայքլին հրավիրեցին աշխատել «Los Angeles Times»-ում, երբ նա ստացավ Պուլիցերյան մրցանակ Դալասում տեղի ունեցած L-1011 աղետից փրկվածների մասին հոդվածի համար ։
1992 թվականին լույս տեսած Քոնելիի առաջին «Սև արձագանք» գիրքը արժանացել է Էդգար Ալան Պոյի մրցանակին՝ ամերիկացի գրողի լավագույն առաջին վեպի համար։ Գրքի սյուժեն հիմնված է իրական դեպքերի վրա։ Այն լոս անջելեսյան ոստիկան Հարի Բոսխի մասին պատմող շարքի առաջին գիրքն է։ Բացի այս շարքից, Քոնելիի վեպերը գլխավորել են նաև այլ հերոսներ, ինչպիսիք են՝ փաստաբան Միկի Հոլերն ու լրագրող Ջեկ Մաքէվոյը։ Հաճախ Հարի Բոսխը հայտնվում է նաև այն գրքերում, որտեղ գլխավոր դերերն այլ հերոսներ են կատարում։ Նրա վեպերից շատերը էկրանավորվել են ։
Մայքլ Քոնելին սուր զարգացող սյուժե ունեցող գրականության շրջանում տասնյակ հեղինակավոր մրցանակների է արժանացել։ Բացի Էդգար Պոյի մրցանակից, գրողի ստեղծագործություններն արժանացել են նաև այլ մրցանակների՝ Էնթոնի, Նիրո Վուլֆ, Macavity , Dilys , Մալթյան բազե (Ճապոնիա), 38-րդ մեծություն (Ֆրանսիա) և ֆրանսիական դետեկտիվի Գրան-Պրի ։ ԱՄՆ-ի Դետեկտիվ գրողների ասոցիացիայի նախագահն էր։ Ներկայումս Քոնելին ապրում է ընտանիքի հետ Ֆլորիդայում։
Բարդախչի
Բարդախչի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Աստղաֆիզիկա (այլ կիրառումներ)
Աստղաֆիզիկա, կարող է վերաբերել՝
Նովոկազանկա (գյուղ, Բելեբեևսկի շրջան)
Նովոկազանկա (Новоказанка, Яңы Казанка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բելեբեևսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բելեբեևսկի շրջանի բնակավայրեր
Արմու
Արմու, ((η) Άρμου) գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Պաֆոսի շրջանում։ Ըստ 2001 թվականի տվյալների բնակչությունը կազմում է 600 մարդ։ Տեղակայված է Պոլիս քաղաքից 4 կմ դեպի հարավ-արևելք։
Ալեքսանդր Ստեցենկո
Ալեքսանդր Ստեցենկո (Алекса́ндр Гео́ргиевич Стеце́нко, ), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։ Արտակարգ և լիազոր դեսպան։
Կենսագրություն
1944 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Եվրատեսիլ 1985 երգի մրցույթ
«Եվրատեսիլ 1985 երգի մրցույթը» դարձել է Եվրատեսիլի 30-րդ մրցույթը և տեղի է ունեցել 1985 թվականի մայիսի 4-ին Շվեդիայի քաղաք Գյոթեբորգի Scandinavium-ում։ Մրցույթի ազգային հեռարձակող կազմակերպությունը եղել է Sveriges Television (SVT)։
Հղումներ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 1985 երգի մրցույթ Կատեգորիա:1985 Շվեդիայում
Նոր Կյանքի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Շիրակի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Շիրակի մարզի Նոր Կյանք գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 8 հուշարձան (11 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Քվեմո Ձաղինա
Քվեմո Ձաղինա (ქვემო ძაღინა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 900 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 5 կմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քարելի շրջան
Ավագ (այլ կիրառումներ)
Ավագ, կարող է վերաբերել՝
Մարիան
Մարիան, Ֆրանսիայի հանրապետության այլաբանական կերպարն է։ Փրյուգյան գլխարկ կրող կնոջ տեսքով Մարիանը մարմնավորում է Ֆրանսիան ու այս երկրի նշանաբանի արժեքները՝ «Ազատություն, հավասարություն, եղբայրություն»։ Մարիանը հանրապետական կարևոր խորհրդանիշ է ու ազատության և ժողովրդավարության պատկեր։ Պատվավոր տեղ է զբաղեցնում Ֆրանսիայի քաղաքապետարաններում ու պաշտոնական շինություններում։ Խորհրդանշում է Հանրապետության հաղթանակը. անվանումը ծագում է Փարիզի Ազգերի հրապարակում կանգնեցրած քանդակից։ Պրոֆիլին հաճախ ենք հանդիպում ֆրանսիական կառավարական փաստաթղթերի, բացիկների ու մետաղադրամների վրա։
Ծագում
Ֆրանսիայում 18-րդ դարում, հատկապես գյուղերում ու բուրժուական ընտանիքներում Մարի և Ան անունները շատ տարածված էին։ Մարիան բառի օգտագործումը՝ որպես հանրապետության խորհրդանիշ, տրվել է Ալբիժյան երկրամասի հեղափոխական մի երգի՝ la Garisou de Marianno-ին (ֆր.՝ la Guérison de Marianne, հայերեն՝ Մարիանի առողջացումը), որի հեղինակն էր պոետ-կոշկակար Գիյոմ Լավաբրը՝ Պույլորանից։ Նոր վարչակազմի վերափոխման մասին պատմող երգը հավանաբար գրվել է 1792 թվականի հոկտեմբերին՝ Երկրորդ հանրապետության հիմնումից մի քանի օր անց։ Առաջին անգամ Մարիան անունն օգտագործվում է որպես հանրապետության խորհրդանիշ։ Հեղափոխականները որդեգրեցին այս անունը վարչակազմի փոփոխությունը խորհրդանշելու համար, բայց առաջին հերթին ի նկատի ունեին «մայր հայրենիք»-ի խորհրդանիշը՝ ստնտու մոր, ով պաշտպանում էր հանրապետության երեխաներին։ Ըստ մեկ այլ տարբերակի՝ Մարիանի առաջին մոդելն է եղել Ան Մարի Մուան՝ կոլմարցի (Ալզաս) Ժան-Ֆրանսուա Ռոյբելի կինը։ 1668 թվականին Մոլիերի գրած «Ագահը» թատերական ներկայացման մեջ Մարիանը մի երիտասարդ կնոջ անունն էր, ում սիրահարվել էին Արպագոնն ու իր որդի Կլեանտը։ Մարիանը ներկայացնում էր ազատ ու հարկադրված ընտրությունների միջև մարտահրավեր։
Ժամանակագրություն
Փրյուգյան գլխարկով կնոջ առաջին պատկերները, որոնք հանրապետության Ազատության այլաբանությունն էին, ի հայտ են գալիս Ֆրանսիական հեղափոխության ընթացքում։ Դրանք տարբերվում էին՝ ըստ ժանակաշրջանների ու ֆրանսիացիների մտախոհությունների և միշտ չէ, որ ունեցել են բոլոր խորհրդանիշները։ Մարիանի կիսանդրին առաջին անգամ պատրաստվել է ծագումով Լամարտինից մի պոետի անգլուհի ուսյալ ու դերասան կնոջ՝ Մարիանի տեսքով։ Կիսանդրին պարբերաբար փոփոխություններ է կրել, ավելացվել կամ պակասեցվել են տարբեր խորհրդանիշեր։ 1848 թվականից սկսած՝ ոչ բացահայտ կերպով Մարիան անունը սկսում է բնութագրել Ֆրանսիայի հանրապետությունը։ Ըստ պատմաբան Մաթիլդ Լարերի՝ վարչակազմի նոր այլաբանությունը բնութագրող մրցույթ է հայտարարվում։ Ներկայացնում են Մարիանի երկու հակադիր պատկեր. մեկը՝ նստած ու մազերը կապած, լանջը ծածկած ու առանց զենքի  «խելացի» կնոջ տեսք ուներ։ Իսկ «հեղափոխական» Մարիանը հերարձակ էր, փրյուգյան գլխարկ էր կրում, լանջաբաց էր, մարտական ու զինված։
Երրորդ հանրապետության ընթացքում, արմատականների իշխանության գալով, «հեղափոխական» Մարիանը հավանության է արժանանում։ 1848 թվականին Մարիանի պատկերը ներկայացվում է նորովի՝ լանջաբաց, կարճ շրջազգեստի տակից երևացող ծնկով ու ավելի բիրտ դեմքով։ Մարիանի քանդակները կարելի է անել ինչպես կիսանդրու, այնպես էլ ամբողջական տեսքով։ Կիսանդրիներն առաջին անգամ Ֆրանսիայի քաղաքապետարաններում դրվում են 1877 թվականից հետո՝ փոխարինելով Նապոլեոն 3-րդի կիսանդրուն։ Էժեն Դելակրուայի՝ «Ժողովրդին առաջնորդող ազատությունը» հայտնի կտավում ազատությունն այլաբանորեն ներկայացված է Մարիանի տեսքով։ Մարիանի պատկերով հատվել են բազմաթիվ մետաղադրամներ. օրինակ՝ 1986 թվականին հատած 10 սանտիմանոց մետաղադրամները, Ֆրանսիայի Խաղաղօվկիանոսյան համայնքների մետաղադրամները, ինչպես նաև ֆրանսիական այժմյան եվրոսանտիմները։ 1999 թվականին Ֆրանսիայի կառավարությունը հաստատեց մի լոգոտիպ, որը ներկայացնում է կապույտ ու կարմիր ֆոնի վրա սպիտակով նկարված Մարիանի պրոֆիլը, որն իր հերթին խորհրդանշում է ֆրանսիական եռագույն դրոշն ու երկրի նշանաբանը՝« Ազատություն, Հավասարություն, Եղբայրություն» և ներկայացվում է«Ֆրանսիական հանրապետություն» գրությունը գրությամբ։ Այն օգտագործում են երկրի բոլոր կառույցները (նախարարությունները, պետական քարտուղարությունները, պրեֆեկտուրաները, ապակենտրոնացված ծառայությունները և այլն)։
Տրաստևերե
Տրաստևերե (Trastevere), Հռոմի տասներեքերորդ վարչական շրջանը, գտնվում է Տիբերի արևմտյան ափին, Վատիկան քաղաք-պետության հարավային մասում և Մունիսիպիո I-ի մեջ։ Քաղաքի անունը ծագում է լատիներեն Tiberim բառից, որը բառացիորեն նշանակում է «Տիբերի մյուս կողմում»։ Դրա զինանշանը կարմիրի վրա առյուծի ոսկեգույն գլուխ է, որի նշանակությունն անհայտ է։ Տրաստևերտեն հյուսիսից սահմանակցում է տասնչորսերորդ վարչական շրջանին՝ Բորգոյին։
Պատմություն
Հռոմեական կայսրության տարիներին (Ք.Ա. 753-509թթ.) Տիբերին հարակից տարածքը պատկանում էր թշնամի Էտրուսկներին։ Այն հռոմեացիները կոչում էին Ripa Etrusca (Էտրուսկական ափ)։ Հռոմն այն գրավեց, որպեսզի իր տիրապետության տակ պահեր և մուտք գործեր գետի երկու ափերն էլ, բայց Հռոմին այդ կողմի շինությունները հետաքրքիր չէին։ Փաստորեն Տրաստևերեն քաղաքի մյուս մասին կապող միակ բանը Պոնս Սուբլիկուս անունով փայտե փոքր կամուրջն էր։
Մարիան
Մոդելներ
Բազմաթիվ դերասանուհիներ Մարիանի քանդակի համար մոդել են եղել։ Նրանց թվում նաև հայտնի կանայք են։ Ֆրանսիայի քաղաքապետերի միավորումը կանոնավոր կերպով ընտրում է հայտնի ֆրանսուհիների՝ Մարիանի պատկերի համար։ Ստորև ներկայացված են տարեթվերն ու ընտրված հայտնիները.
Տրաստևերե
Պատմություն
Ք.Ա. 509 թ. Հանրապետության օրոք նավարկողների և ապրուստ վաստակող ձկնորսների թիվն աճեց, և շատերըքաղաքա ցիություն ստացան Տրաստևերեում։ Արևելքից եկած ներգաղթյալները՝ հիմնականում հրեաներն ու սիրիացիները, նույնպես հաստատվեցին այնտեղ։ Տարածքը սկսեց համարվել Օգոստոս քաղաքի մի մասը, որը Հռոմը բաժանեց 14 շրջանների (լատ. Regions): Ներկայիս Տրաստևերեն XIV էր և կոչվում էր Տրանս Տիբերիմ։
Մարիան
Մոդելներ
1968 թ. – Բրիժիտ Բարդո (քանդակագործ՝ Ալեն Ասլան),
Տրաստևերե
Պատմություն
Հռոմի Հանրապետության անկումից ի վեր տարածքը նաև մի կարևոր հրեական համայնքի կենտրոն էր, որոնք այնտեղ բնակվեցին մինչև միջնադարի ավարտը։ Հռոմի առաջին սինագոգը գտնվում է այս թաղամասում։ Շենքը կառուցվել է 908թ. և բառարանագիր Նատան բեն Ռեչինի ջանքերով 1073թ. դարձել է սինագոգ։ Շենքում նաև մկրտարան կար։ Կենտրոնաական սյան հիմքին դեռևս տեսանելի են հրեական գրությունները ։ Այն դադարեց սինագոգ լինել, երբ հրեաները 16-րդ դարի կեսերին ստիպված եղան տեղափոխվել Տիբեր գետի մյուս ափին գտնվող Հռոմեական գետտո։ Հիմա այն օգտագործվում է առևտրական նպատակներով և գտնվում է Վիկոլո դելլ՛Ատլետա 14 հասցեում ։
Որպես իմպերիալիստական դարաշրջանից մնացած հարստություն, մի քանի կարևոր անձիք որոշեցին իրենց վիլլաները կառուցել Տրաստևերեում՝ ներառյալ Կլոդիան (Կատուլլուս-ընկեր) և Հուլիոս Կեսարը (նրա պարտեզով վիլլան՝ Հորթի Կեսարիսը)։ Այդ վարչական շրջանում էր գտնվում Հռոմի ամենահին եկեղեցիներից երկուսը՝ Տիտուլուս Կալիքսթին, որն ավելի ուշ կոչվեց Սանտա Մարիա ին Տրաստևերե, և Տիտուլուս Չեչիլիան՝ Սանտա Չեչիլիա ին Տրաստևերե։
Մարիան
Մոդելներ
1972 թ. – Միշել Մորգան,
Տրաստևերե
Պատմություն
Որպեսզի գետի աջ ափին ամրոց ունենան և Յանիկուլում բլուրն իրենց տիրապեության տակ պահեն, Տրանստիբերիմը մասամբ ներառվեց Ավրելիանոս կայսեր (270–275) կոմղից կառուցված Ավրելիանոսի պատի ներսում՝ քաղաքը գերմանական ցեղերից պաշտպանելու համար։
Մարիան
Մոդելներ
1978 թ. – Միրեյ Մաթիո,
Տրաստևերե
Պատմություն
Միջնադարում Տրաստևերեում կային նեղ, ոլոր-մոլոր, անկանոն փողոցներ, դեռ ավելին․ միգնաների (շենքերի առջև կառույց) պատճառով տեղ չէր լինում, որ վագոններն անցնեին։ 15-րդ դարի վերջին այդ միգնանիները քանդեցին։ Այնուամենայնիվ Տրաստևեևեն մնաց նեղ փողոցներիլաբիրինթոս։ Խիստ հակադրություն կար բարձր խավի մեծ, շքեղ տների և աղքատների փոքր, կիսափուլ տների միջև։ Մինչև 15-րդ դարի վերջի Սիքստոս IV-ի ժամանակները քաղաքում մայթեր չկային։ Սկզբում օգտագործվում էին աղյուսներ, բայց ավելի ուշ դրանք փոխարինվեցին սալաքարերով որոնք ավելի հարմար էին վագոնների համար։ Հռոմեական շրջանից ի վեր շնորհիվ դրա մասնակի մեկուսացված լինելուն (Տիբերից այն կողմ) և այն փաստի, որ դրա բնակչությունը բազմամշակութակիր էր, Տրաստևերեի բնակիչները, որ կոչվում էին տրաստևերինի, զարգացրին իրենց իսկ մշակույթը։ 1744թ․ Բենդիկտ XIV փոխեց շրջանի սահմանները՝ Տրաստևերեին տալով իր ներկայիս սահմանները։
Մեր օրեր
Ներկայումս Տրաստևերեն պահպանում է իր տեսակը՝ շնորհիվ իր՝ սալաքարով պատված նեղ փողոցների՝ եզրագծված հին տներով։ Գիշերները տեղացիներն ու զբոսաշրջիկները միասին հավաքվում են շատ գարեջրատներում ու ռեստորաններում, բայց Տրաստևերեն պահպանում է իր իսկ կարևոր դերը։ Տարածքը նաև մի քանի օտարերկրյա ակադեմիական հաստատությունների տուն է՝ ներառյալ Հռոմի Ամերիկյան Համալսարանը և Ջոն Քաբոթի համալսարանը (երկուսն էլ ամերիկյան մասնավոր համալսարաններ են), Հռոմի Ամերիկյան ակադեմիան, Թոմաս Մորի լիբերալ արվեստի քոլեջի Հռոմի կամպուսը։ Կանադական Վոթերլուի ճարտարապետական դպրոցի համալսարանը (սեպտեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին) և ամերիկյան Պրատտի ինստիտուտի ճարտարապետական դպրոցը` այնուհետև ծառայելով որպես միջազգային ուսանողների տուն։
Մարիան
Մոդելներ
1985 թ. – Կատրին Դենյով,
Տրաստևերե
Մեր օրեր
Շրջակայքը գրավել է նկարիչներին, օտարերկրյա ներգաղթյալներին և շատ հայտնի մարդկանց։ 60-70-ական թթ․ Musica Elettronica Viva խմբի ամերիկացի երաժիշտ-կոմպոզիտորներ Ֆրեդրիք Ռզևսկին և Ռիչարդ Թայթլբաումը ապրում էին Վիա դելլա Լյուսում։ Spaghetti Westerns խմբի ռեժիսիոր Սերջիո Լեոնեն մեծացել է Վիալե Գլորիոսոյում (նրա հիշատակին մարմարե ցուցանակ կա բնակարանի շենքի պատին) և հաճախել է մոտակայքում գտնվող կաթոլիկ մասնավոր դպրոց։ Ֆիլմի երաժշտության կոմպոզիտոր Էնիո Մորիկոնեն նույն դպրոցն է հաճախել, և մեկ տարի ինքն ու Սերգիո Լենոնը համադասարանցիներ են եղել։
Մարիան
Մոդելներ
1989 թ. – Ինես դը լա Ֆրեսանժ,
Տրաստևերե
Կրթություն
Տրաստևերեի հանրային գրադարաններում ներառված է Կասսա դելլա Մեմորիա է դելլա Ստորիան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հռոմ Կատեգորիա:Հռոմի տեսարժան վայրեր
Մարիան
Մոդելներ
2000 թ. – Լետիսիա Կաստա (քանդակագործ՝ Մաղի-Պոլ Դըվիլ-Շաբղոլ) և
2012 թ. – Սոֆի Մարսո։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի մշակույթ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ազգային խորհրդանիշեր
Ռավիոլի
Ռավիոլի (հոգնակի, եզակին՝ ռավիոլո), խմորագնդերի ձև է, որն իրենից ներկայացնում է խմորի երկու բարակ շերտերի մեջ մսի լցոն։ Հաճախ մատուցվում է արգանակով կամ մակարոնեղենի սոուսով։ Իտալական խոհանոցի ավանդական ուտեստ է։ Ռավիոլին, որպես կանոն, քառակուսի տեսք ունի, սակայն հանդիպում են նաև այլ ձևեր, ինչպես օրինակ շրջանաձև կամ կիսաշրջանաձև։ Այլ նմանատիպ լցոնված պաստաներից հանդիպում են մատանու տեսք ունեցող տորտելլինին և ավելի լայն տորտելլիոնին։
Պատմություն
Ռավիոլիի մասին առաջին տեղեկությունները հանդիպում են Ֆրանցեսկո դի Մարկո Դատինիի անձնական նամակներում, ով Պրատոյում 14-րդ դարում առևտրական էր ։ Վենեցիայում 14-րդ դարի կեսերից պահպանված արձանագրությունը Libro per cuoco ասում է, որ ռավիոլին պատրաստվել է կանաչ խոտաբույսերից, որոնք աղացվել են, խառնվել հարած ձվի և պանրի հետ, շոգեխաշվել արգանակի մեջ և համեմվել քաղցր և կծու համեմունքներով ։ Հռոմում ռավիոլին արդեն լավ հայտնի էր, երբ Բարտոլոմեո Սկապպին մատուցում էր այն եփված հավի մսի հետ ։
Ռավիոլին արդեն 14–րդ դարում հայտնի էր Անգլիայում՝ հայտնվելով անգլո-նորմանների կողմից մոմաթղթին արված արձանագրություններում ռաուիոլես անվամբ ։ Սիցիլիական խոհանոցին պատկանող ռավիոլին և մալթական ռավջուլը, այսպիսով, կարող են ավելի հին լինել իտալականից։ Մալթականը լցոնվում է իռկոտայով, որը ոչխարի կաթից արտադրված տեղական ռիկոտան է, կամ լցոնվում է գբեջնայով՝ ոչխարի կաթից պատրաստված ավանդական թարմ պանրով։
Ակնարկ
Ռավիոլին ավանդաբար պատրաստվում է տանը։ Լցոնը կարող է տարբեր լինել՝ կախված տարածաշրջանից, որտեղ այն պատրաստվում է։ Հռոմում լցոնը պատրաստվում է ռիկոտա պանրով, սպանախով, մշկընկույզով և սև պղպեղով։ Սարդինիայում ռավիոլին լցոնվում է ռիկոտայով և կիտրոնի աղացած կեղևով։
Այժմ ռավիոլին մեծ քանակությամբ արտադրվում է մեքենայացված ձևով ։
Միջազգային ճանաչում
Նոր փաթեթավորված ռավիոլին Եվրոպայում և ԱՄՆ-ում մի քանի շաբաթ մնում է դարակներում։ Պահածոյացված ռավիոլին օգտագործվել է իտալական բանակի կողմից Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին և համաշխարհայնացվել է Heinz ընկերության, Մեծ Բրիտանիայում ու Եվրոպայում Buitoni և ԱՄՆ-ում Chef Boyardee ընկերությունների կողմից։ Այս տեսակի ռավիոլին կարող է լցոնված լինել տավարի մսով, մշակված պանրով, հավի մսով կամ իտալական երշիկեղենով և մատուցվել տոմատի, տոմատի և մսի, տոմատի և պանրի սոուսներով։ Չորացված ռավիոլին առաջացել է Միսսուրի նահանգի Սուրբ Լուիս քաղաքում և սիրված նախուտեստ է ։
Ռավիոլին ընդգրկված է Նիս, Կոտ-դ'Ազյուր և Ֆրանսիայի հարավային մարզերի ուտեստների մեջ։ Սրանց պարունակությունը շատ զանազան է, բայց ամենահատկանշականը շոգեխաշված մսի օգտագործումն է ։ Ռավիոլիի փոքրեցված տարբերակները, որ տեղական ռավիոլես անվանումն ունեն, Ռոն Ալպեր երկրամասի Դրոմ դեպարտամենտի յուրահատկությունն են։
Այլ մշակույթներ
Նմանատիպ կերակրատեսակներից են Չինաստանում ցզյաոցզին կամ ուոնտոնը։ Ինչպես նաև ասիական սամսան նման է ռավիոլիին և լցոնվում է կարտոֆիլով, մսով, սիսեռով և հաճախ մատուցվում է քաղցր կամ թթվաշ սոուսի հետ։
Հնդկաստանում գուջիա հայտնի կերակրատեսակը նման է ռավիոլիին։ Ինչևէ, այն պատրաստվում է չորամրգերի, շաքարավազի և քաղցր համեմունքների խառնուրդի լցոնով, այնուհետև տապակվում է բուսայուղի մեջ։ Հնդկաստանի տարբեր հատվածներում տարատեսակ լցոններ են օգտագործվում։ Կերակրատեսակը հայտնի է և ամբողջ երկրում պատրաստվում է խնջույքների ժամանակ։
Հրեական խոհանոցում կրեպլաչ կերակրատեսակը նմանատիպ է, պատրաստված մսով կամ այլ լցոնով՝ ձվով պատված։ Այն շոգեխաշվում է հավի մսաջրով։ Այդ մեթոդով պատրաստելիս այն շատ նման է իսկական կերակրատեսակին, որը շոգեխաշվում է արգանակի մեջ։ Կլաուդիա Ռոդենը ասում է, որ այն առաջացել է համարյա թե այն նույն ժամանակահատվածում, ինչ ռավիոլին և որոշ ժամանակահատվածում դարձել է հրեական խոհանոցի հիմնական մասը։
Նմանատիպ Միջին Արևելյան կերակրատեսակը, որ կոչվում է շիշբարակ, կազմված է մակարոնեղենից՝ լցոնված աղացած տավարի մսով և եփված տաք մածունի մեջ։
Ավագկալ (այլ կիրառումներ)
Ավագկալ, կարող է վերաբերել՝
Ակվա Վիրգո
Ակվա Վիրգո (Aqua Virgo, Acqua Vergine — «Կույսի ջուր»), Հռոմի 11 անտիկ ջրանցույցներից մեկը։
21 կիլոմետր երկարությամբ անտիկ ջրանցույցը մշտապես վերականգնվել է և մինչ վերջերս սնուցում էին ջրով Տրևի շատրվանը, Բարկաչչա շատրվանը Իսպանիայի հրապարակում և Չորս գետերի շատրվանը Նավոնա հրապարակում։
Ակվա Վիրգոն, որը դարձել է վեցերորդ հռոմյան ջրանցույցը, բացվել է մ.թ.ա. 19-րդ դարում կոնսուլ Մարկոս Վիպսանիոս Ագրիպպաի կողմից, Մարսյան դաշտում գտնվող Ագրիպպա ջրհորը ջրով սնուցելու համար։ Ըստ ավանդույթի, աղջիկի Ագրիպպային և նրա զինվորներին ցույց է տալիս մաքուր ջրի աղբյուրը, որը գտնվում էր քաղաքից 13 կիլոմետր հեռու։ Սակայն ջրանցույցի անվանումը, ավելի շուտ, առաջանում է աղբյուրում ջրի մաքրությունից և թամությունից։
Հռոմեական կայսրության անկումից հետո ջրանցույցը անկման է ենթարկվում և միայն Հռոմի պապ Ադրիանոս I-ի ժամանակ, VIII դարում, վերականգնվում է ջրամատակարարումը։ 1570 թվականի օգոստոսի 16-ին բացվում է վերականգնված Acqua Vergine ջրանցույցը։
537 թվականին, գոթերը, որոնք պաշարել էին Հռոմը, փորձում են օգտագործել ջրանցույցի ստորերկրյա հունը որպես գաղտնի ճանապարհ Հռոմ ներխուժելու համար։
2007 թվականի հունիսին, կապված ստորերկրյա ավտոկանգառի շինարարության հետ, շինարարները վնասում են Ակվա Վիրգոյի ջրագիծը, որը սնուցում էր Տրևի շատրվանը։ Այդ ժամանակից ի վեր շատրվանը սնուցում են այլ ջրանցույցներից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հռոմի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Հռոմի ջրանցույցներ Կատեգորիա:Հին Հռոմ
Ավազ (այլ կիրառումներ)
Ավազ, կարող է վերաբերել՝
Գոգավոր բազմանկյուն
Գոգավոր բազմանկյուն, բազմանկյան տեսակ, որ կոչվում է գոգավոր, ոչ ուռուցիկ ։ Գոգավոր բազմանկյունն ունենում է առնվազն մեկ ներքին անկյուն։ Այն 180 աստիճանից մինչև 360 աստիճանի սահմաններում գտնվող անկյուն է ։
Բազմանկյուն
Ինչպես ցանկացած բազմանկյան, այնպես էլ ոչ ուռուցիկ բազմանկյան համար ներքին անկյունների գումարը՝ ×(n − 2) ռադիան, համապատասխանաբար 180×(n − 2) աստիճան (°), որտեղ n-ը կողմերի թիվն է։
Ոչ ուռուցիկ բազմանկյունը միշտ հնարավոր է բաժանել ուռուցիկ բազմանկյունների։ Բազմանկյուն-ժամանակային բարդության ալգորիթմ՝ հնարավորինս քիչ բաժանված ուռուցիկ բազմանկյուններ գտնելու համար, նկարագրված է  ։