cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վարազդատ Կազանջյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայ վիրաբույժներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Ամերիկահայեր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում օսմանյան ներգաղթյալներ Կատեգորիա:Համիդյան ջարդերից փրկվածներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Հայ ակադեմիկոսներ
Շեյխ Իբրահիմ մզկիթ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բաքվի մզկիթներ
Տանգո-վալս
Տանգո-վալսի հիմնական բնորոշ առանձնահատկություններն են անդադարությունն ու շարժումների սահունությունը, և այդպիսի էֆեկտի պարող զույգը հասնում է պարային քայլերն ու ֆիգուրները սերտորեն միահյուսելու միջոցով։ Նրանք, ինչպես ֆրանսիական կամ հարթ վալսի ժամանակ, պետք է այն տպավորությունն ստեղծեն, թե իբր հաճույքով, հեշտ ու թեթև սահում են հարթակի վրայով և, իբր, չէին ցանկանա երբևէ դադար տալ, կանգ առնել, այլ կուզենային անվերջ շարունակել այդ երանելի սահքը՝ կատարելով միմյանց հաջորդող մերթ դանդաղ, մերթ արագացված պարային կտորները։ Նման արդյունք ձեռք բերելու համար զույգը խուսափում է այնպիսի պարային ֆիգուրներից, որոնք կատարելու դեպքում ստիպված կլինի դոփել նույն տեղում և բազմաթիվ շարժումներ անել ։ Տանգո-վալսի ժամանակ, այսպես կոչված՝ Salida cruzada-ն կիրառվում է որպես մի սխեմա, որը կազմված է ութ պարաքայլից բաղկացած սերիաներից, ընդ որում՝ տղամարդ զուգընկերոջ 2-րդ, 3-րդ և 5-րդ պարաքայլերը որոշակիորեն տարբերվում են սովորական, հիմնական սալիդան պարելու ժամանակ կատարվող պարաքայլերից։ Տանգո-վալսի մյուս տիպական պարաքայլերն են Calecita-ն և Molinete-ն ։
Ի տարբերություն տանգոյի և միլոնգայի, տանգո-վալսի անցյալը մշուշապատ է, և հիմա դժվար է հետևել այս պարատեսակի զարգացման ուղուն, որի ընթացքում վալսը նախ վերափոխվել է կրիոլո վալսի, այնուհետև անցում կատարել դեպի տանգո-վալսի ներկայիս ձևերը։ Ինչպես հայտնի է, վալսը, որը տանգոյից ավելի հին է, ինքնուրույն պարատեսակ է դարձել միայն տասնութերորդ դարի վերջերին։ Մինչ այդ՝ վալսը չափազանց արիստոկրատական պար էր համարվում, որի կատարման ժամանակ պարազույգը կազմող տղամարդն ու կինը պետք է միմյանց միջև հարգալից հեռավորություն պահպանեին և միայն ձեռքերով թեթևակի հպվեին։ Բայց հետագայում ամեն ինչ փոխվեց, և զուգընկերները սկսեցին պարել գրկախառնված, դեմքերն ու հայացքները մեկմեկու հառած։
Հարավային Ամերիկայում և մասնավորապես Արգենտինայում, հատկապես իսպանացիների ու տեղաբնիկների և իսպանացիների ու աֆրիկացինեի խառնածին սերունդների՝ կրեոլների շրջանում վալսը յուրահատուկ տարրեր ձեռք բերեց։ Այդ տարրերի ազդեցությունը զգացվում է հատկապես տանգո երաժշտության լավագույն ստեղծողներից մեկը համարվող կոմպոզիտոր Կառլոս Գարդելի ստեղծագործության վրա, որը «կրեոլյան գյուղական երաժշտություն» բնորոշումն է ստացել։ Տանգոյի՝ որպես ինքնուրույն ժանրի ձևավորումից երեսուն տարի անց՝ 1910-ական թվականներին շատ երգահաններ երաժշտություն գրեցին 3/4 չափով։ Հենց այդ ժամանակներում էլ ծնունդ առավ տանգո-վալսը։ Աշխարհում ամենալայն տարածում ու ճանաչում ստացած տանգ-վալսը համարվում է Desde el alma-ն կամ «Բոստոնյան վալսը», որի հեղինակը՝ ուրուգվայցի կոմպոզիտոր Ռոսիտո Մելոն, այն հորինել է 1911 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի մշակույթ
Սիմեն (ազգային պարկ)
Սիմեն ազգային պարկ (Simien Mountains National Park), ազգային պարկ Եթովպիայում՝ Ամհարա շրջանում ։
Ազգային պարկը հիմնադրվել է 1969 թվականին Եթովպական բարձրավանդակի հյուսիսային հատվածում տեղակայված 22 500 հա տարածքով Սիմենի լեռների յուրահատուկ բնության պահպանության համար։ Պարկի տարածքում գտնվում է Ռաս Դաշեն լեռը՝ Եթովպիայի ամենաբարձր գագաթը։ Լանդշաֆտի հիմնական տեսակներն են անապատները, կիսաանապատները, սավաննաները, ինչպես նաև ծառաձև հավամրգիով աֆրո-ալպիական բուսականություն։
Պահպանվող տեսակների (եթովպական շնագայլ, աբիսիական լեռնային այծ, գելադա կապիկ) թվաքանակի անկման պատճառով 1996 թվականից մինչև 2017 թվականը գտնվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ Համաշխարհային ժառանգության վտանգված օբյեկտների ցանկի կազմում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Եթովպիայում Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II Կատեգորիա:Եթովպիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:1969 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Եթովպիայի լեռներ
Sonic Boom մուլտսերիալի սերիաների ցուցակ
Սերիաները տրված ցուցակում տեղակայված են ըստ կարգի և ըստ այն բանի, թե երբ է եղել դրա պրեմիերան ԱՄՆ-ում։
Լեհաստանի մշակույթ
Լեհաստանի մշակույթը սերտորեն կապված է նրա հազարմյա պատմության հետ ։ Վաղ սլավոնական մշակույթի ծագմամբ, լեհական մշակույթի վրա ակնհայտ է գերմանական, լատինական, բյուզանդական ազդեցությունը, ինչպես նաև լեհաստանում ապրող փոքրամասնությւոնների, էթնիկ խմբերի շարունակական երկխոսությամբ ։
Լեհերը հյուրընկալ են գտնվել օտարերկրյա արվեստագետների նկատմամբ և պատրաստակամ են եղել հետևելու այլ երկրների մշակութային տենդենցներին։
Գրականություն
Հին լեհական գրականությունը սովորաբար բաժանվում է 3 շրջանի՝ Լեհական միջնադարյան գրականության (լատիներեն) հուշարձանները ունեցել են կրոնա-եկեղեցական և աշխարհիկ բնույթ։ Վերածնության դարաշրջանում գրականությունը հարստանում է գեղարվեստական ստեղծագործություններով։ Մեծ արժեք ունեն Մ. Ռեյի (1505-1569), Յա. Կոխանովսկու (1530-1584), Մ. Մեմպ Շաժինսկու (մոտ 1550-1581) գործերը։ 16-րդ -17-րդ դդ. քաղաքային գրականության ծաղկման շրջանն է (Ս. Կլյոնովիչ, մոտ 1545-1602, Շ. Շիմոնովիչ, 1558-1629)։ 17-րդ դ. գերիշխում է բարոկկոն (Յա. Ա. Մորշտին, մոտ 1620-1693, Վ. Պոտոցկի, 1621-1696)։
Լուսավորության դարաշրջանում (18-րդ դ. կեսեր) գրականության մեջ արտացոլվում են ռեֆորմների և ազգային անկախության համար պայքարը, գլխավորապես, նախահեղափոխական և հեղափոխական Ֆրանսիայից եկող հասարակական-փիլիսոփայական առաջավոր գաղափարները, ամրապնդվում են կապերը համաեվրոպական գրական պրոցեսի հետ։ Երևան են գալիս գրական-գեղարվեստական և հասարակական-քաղաքական հանդեսներ, ազգային թատրոնը, կատարելագործվում է գրական լեզուն։ Ականավոր կլասիցիստ գրողները (Ի. Կրասիցկի, 1735-1801, Ա. Նարուշեիչ, 1733-1796, Ս. Տրեմբեցկի, 1739-1812, Տ. Կ. Վենգերսկի, 1756-1787 և ուրիշներ) իրենց ստեղծագործությունը ենթարկում են ազգային խնդիրների լուծմանը։ Ծնունդ է առնում ինքնատիպ կատակերգությունը (Ֆ. Զաբլոցկի, 1752-1821, «Դեսպանի վերադարձը», 1790, Յու. Ու. Նեմցևիչ, 1757-1841)։ Լեհական գրականության մեջ ռոմանտիզմը համարվում է զարգացման գագաթնակետը նոր ժամանակներում և ընդգրկում է 19-րդ դ. ազգային ապստամբությունների շրջանը։ Ռոմանտիկ ուղղության առաջին նմուշը և մանիֆեստը դարձան Ա. Միցկևիչի «Պոեզիա»-ի (1822- 1823) երկու հատորները։ Գրականության մեջ հաստատվում է հերոսի նոր տիպ՝ անձնուրաց մարտիկի կերպարը, դեմոկրատականանում է գրական լեզուն։ Զարգանում է ռոմանտիկական դրաման։ Պոեմի ժանրը հարստանում է նոր, ինքնատիպ տարատեսակներով (Միցկեիչի «Պան Թադեուշ» ազգային էպոպեան, Յու. Մլովացկու «Ոգի արքան» պատմա-փիլիսոփայական էպոսը)։
Զարգանում են արձակ ժանրերը (Յու. Ի. Կրաշեսկի, 1812-1887, Յու. Կոժենյովսկի, 1797-1863)։ Առանձնահատուկ տեղ է գրավում վտարանդի գրող Յ. Նորվիդի (1821-1883) ստեղծագործությունը։ 1863 թվականից հետո գրականության մեջ իշխում է ռեալիզմը (Ա. Ասնիկ, 1838-1897, Մ. Կոնոպնիցկայա, 1842-1910)։ Ծաղկում է ապրում արձակը, վեպերում, վիպակներում, պատմվածքներում տրվում է լեհական հասարակության սոցիալական լայն շրջապատկերը (է. Օժեշկո, 1841-1910, Բ. Պրուս, 1847-1912, Հենրի Սենկևիչ, 1846-1916, Կոնոպնիցկայա)։ Լայն մասսայականություն է նվաճում պատմավեպը (Մենկեիչի «Եռերգությունը», 1883-1888, Կրաշեսկու վիպաշարը, Պրուսի «Փարավոնը», 1895-96)։ 19-րդ դ. վերջին տասնամյակում արձակում նկատվում են նատուրալիզմի միտումներ (Ա. Դիգասինսկի, 1839-1902)։ 1890-1918 թվականների շրջանում, որը հայտնի է «Երիտասարդ Լեհաստան» անունով, ռեալիզմի զարգացմանը զուգընթաց առաջանում են մոդեռնիստական հոսանքներ (իմպրեսիոնիզմ, սիմվոլիզմ, նեոռոմանտիզմ)։ Որպես մոդեռնիզմի տեսաբաններ հանդես եկան Զ. Պշեսնիցկին (1861-1944), Ս. Պշիբիշեսկին (1868- 1927)։ 1905 թվականից հետո գրականություն է մուտք գործում հեղափոխության թեման (Ա. Ստրուգ, 1871-1937, Դ. Դանիլովսկի, 1872-1927, Ա. Նեմոևսկի, 1864-1921)։ Լեհական վերականգնված (1918) պետության մեջ բախումների քննադատական պատկերումն է բնորոշ սոցիալ-քաղաքական և սոցիալ-կենցաղային ռեալիստական վեպի համար 1918-1944 թվականներին (Ժերոմսկի, Զ. Նալկովսկայա, 1884-1954, Մ. Դոմբրովսկայա, 1889-1965, Յու. Կադեն-Բանդրովսկի, 1885-1944 և այլն)։ 30-ական թթ. զարգանում են ռեալիստական հոգեբանական արձակը (Յա. Իվաշկևիչ, Նալկովսկայա, Մ. Կունցևիչ), դրաման (Ե. Շանյավսկի, 1886-1970), ինչպես նաև իռացիոնալ հոգեբանական վեպը (Բ. Շուլց, 1892-1942, Վ. Դոմբրովիչ, 1904-1969) և գրոտեսկային դրամատուրգիան (Ա. Ի. Վիտկեիչ, 1885-1939)։ Պոեզիայում առանձնանում է «Սկամանդր» գաղափարական ոչ միատարր խումբը։ Այս շրջանում սոցիալիստական գրականության հիմքերն են դրվել հեղափոխական բանաստեղծների խմբի առաջնորդ Վ. Բրոնևսկու (1897-1962) ստեղծագործության մեջ, Լ. Կրուչկովսկու (1900-1962), Վ. Վասիլեսկու (1905-1964) արձակում, մարքսիստ քննադատ Ի. Ֆիկի (1904-1942) աշխատություններում։ Ժողովրդական Լեհաստանի գրականության առջև ծառացավ նոր իրականությունն արտացոլելու, սոցիալիստական գաղափարախոսությունը ջատագովելու խնդիրը։ Արձակը պատմում է Լեհաստանի ֆաշիստական օկուպացիայի (Նալկովսկայա, Տ. Բորովսկի, Մ. Շմագլեյովսկայա), ետպատերազմյան հասարակական կոնֆլիկտների (Ե. Անջեևսկի) մասին։ Զարգանում է էսսեիստիկան և փիլիսոփայական վերլուծական արձակը։ Գերիշխում է բարոյափիլիսոփայական պրոբլեմատիկան. գլխավոր թեմաներն են՝ երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, ընդհատակը օկուպացիայի տարիներին, ժողովրդական իշխանության հաստատումը (Ռ. Բրանտի, 1921, «Կոլումբոսներ, ծննդյան թիվը՝ 20», հ. 1-3, 1957. Դոմբրովսկայա, «Մտածող մարդու արկածները», հրտ. 1970, ռեալիստական արձակի խոշոր վարպետ Իվաշկևիչի «Փառք և պատիվ» եռերգությունը, 1956-1962, Կ. Ֆիլիպովիչի փոքրածավալ վեպերը, Տ. Գոլուի «Ծառը պտուղ է ծնում», 1963, «Դեմք», 1973, Ժուկրովսկու «Հրով մկրտվածները», 1961, «Ուղղությունը՝ Բեռլին», 1970), գյուղում կատարված Փոփոխությունները (Յու. Կավալեց, Վ. Մախայեկ, Տ. Նովակ, Յու. Մորտոն, Մախ), բանվոր դասակարգի պատմությունն ու աշխատանքը (Ս. Ռ. Դոբրովոլսկի, Լ. Վանտուլա, Յա. Պեշխալա)։
Պատմական և պատմա-կենսագրական վեպի ժանրում հաջողությամբ են գործում Յա. Պարանդովսկին (1895), Տ. Պարնիցկին (1908), Ա. Կուսնեիչը (1904), Դոլույը։ Հանրածանոթ է Ս. Լեմի (1921) փիլիսոփայական ֆանտաստիկան։ Պոեզիայի նվաճումները մինչև 1956 թվականը կապված են Բրոնևսկու, Դալչինսկու, Իվաշկևիչի, Պշիբոսի, Յաստրունի ստեղծագործության հետ։ 1960-ական թթ. առաջ են քաշվում բանաստեղծներ Տ. Ռուժեիչը, Վ. Շիմբորսկայան, Ս. Գրոխովյակը, է. Բրիլը։ Սոցիալիստական ռեալիստական դրամայի ստեղծման մեջ առաջատար դերը պատկանում է Լ. Կրուչկովսկուն («Գերմանացիները», 1949, «Ազատության առաջին օրը», 1960)։
Ճարտարապետություն և կերպարվեստ
Լեհաստանի տարածքում հնագույն ճարտարապետական հուշարձանները Բիսկուպինի փայտյա կառույցներն են (մ. թ. ա. մոտ 550-400)։ Պահպանվել են 10-11-րդ դդ. պաշտամունքային և աշխարհիկ քարե կառույցների մնացորդներ։ Ռոմանական ոճի զարգացումը կապված էր ֆեոդալիզմի հաստատման հետ (Տումի, Կրակովի բազիլիկ կոստյոլները, 11-12-րդ դդ.)։ 13-րդ դարից աճել են քաղաքները, կազմավորվել են նրանց կենտրոնների անսամբլները, ստեղծվել նոր տիպեր (աշտարակավոր ռատուշա, տնտեսական կառույցներ ե այլն)։ 13-15-րդ դդ. գոթիկայի աղյուսե կառույցները ավարտվել են բարձր սեպաձև տանիքներով։ Կոստյոլները վերին մասում ճոխ զարդարվել են և ունեցել աստիճանավոր կոնտրֆորսներ (Գդանսկի Ս. Մարիա, 14-16-րդ դդ., Տորունի Ս. Հակոբ, 14րդ դ. կոստյոլները)։ Վերածննդի ճարտարապետությունը կազմավորվել է (16-րդ դ.) իտալական նախօրինակների ազդեցությամբ, վերամշակվել տեղական ավանդույթների ոգով (կամարաշարերով, բակերով պալատները Կրակովում, Պեսկովա-Սկալայում, կենտրոնակազմ դամբարաններ, Բարանուվեի դղյակը, մի շարք քաղաքներ, որոնց թվում Զամոյսցը)։
Գեղանկարչությունում դեմոկրատական ձգտումները արտահայտվել են Թ. Մակովսկու արվեստում։ Լեհ «կոլորիստներից» էր Ցան Ցիբիսը։ Գերմանական առաջադեմ գրաֆիկայի ավանդներին են դիմել 0ու. Կրաևսկին, Ֆ. Բարտոշեկը։
Լեհ խոշոր քանդակագործ Կ. Գունիկովսկին կուբիզմի և էքսպրեսիոնիզմի առանձին արտահայտչամիջոցները յուրացնելով ստեղծել է անհատական ոճ։ Զարգացել են ռեկլամային գրաֆիկան ու պլակատը։ Ժողովրդական Լեհաստանի կերպարվեստի կազմավորմանն աջակցել են ավագ սերնդի անվանի վարպետները։ 1950-ական թթ. սոցիալիստական շինարարության և հեղափոխական պայքարի թեմաներին են դիմել գեղանկարիչներ Յու. Կրաևսկին, Ա. Ստրումիլլոն, քանդակագործ Ե. Ցարնուշկևիչը, գրաֆիկներ Թ. Կուլիսևիչը, Տ. Գրոնովսկին։ 1950-ական թթ. մեծ տարածում է գտել աբստրակտ արվեստը, էքսպրեսիոնիզմը (Ա. Կոբզեյ), սյուրռեալիզմը (Ե. Տխուժևսկի), իսկ 1960-ական թթ. վերջերից՝ «օպ» և «պոպ» արվեստները։ Միաժամանակ նկատելի է վերադարձը դեպի ռեալիզմ։ Վարշավայում, Գդանսկում և այլ քաղաքներում ստեղծվել են ռեալիստական արվեստի կողմնակիցների խմբեր։ 1950-1960-ական թթ. մոնումենտալ քանդակագործությունում առանձնանում են Մ. Կոնեչնու, Ե. Բանդուրայի, Ֆ. Գուշենկոյի գործերը։ Բարձր ծաղկման է հասել գրաֆիկան, ինքնատիպ արտահայտչականության՝ պլակատը։
Մեծ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական արհեստներին, արդյունաբերական ապրանքների գեղարվեստական նախագծմանը։
Երաժշտություն
Լեհաստանի երաժշտական մշակույթը իր բնույթով նման է սլավոնական մյուս ժողովուրդների երաժշտական արվեստին։ Հնագույն ժողովրդական գործիքներից պահպանվել են փայտե թակիչներ, դափեր, սուլիչներ, որոնց նվագակցությամբ կատարվում են ծիսական ժողովրդական երգեր։ Ժողովրդական գործիքներից են նաև ջութակը, մազանկան, մարինան (աղեղնավոր և կսմիթավոր), լիգավկան, բազունան, տրոմբիտան (փողային)։
Ժողովրդական. պարերից են՝ պոլոնեզը, կրակովյակը, մազուրկան, կույավյակը, օբերեկը։ Ազգային երաժշտության ազգագրության հիմնադիրն է Օ. Կոլբերգը։ Լեհաստան֊ի երաժշտական արվեստի բարձրակետը Ֆ. Շուցենի և Մ. Մոնյուշկոյի ստեղծագործությունն է, որ արտացոլել է լեհ ժողովրդի կյանքը, ազատության և անկախության պայքարը։ 19-րդ դ. 2-րդ կեսի - 20-րդ դ. 1-ին կեսի նշանավոր կոմպոզիտորներից են Վ. Ժելենսկին, Զ. Նոսկովսկին, Յու. Վենյավսկին, Ա. Նևյադոմսկին, Ռ. Մտատկովսկին։ Ազգային և ժողովրդական երաժշտության սկզբունքներին հետևելով զարգացման նոր ուղիներ են որոնել «Երիտասարդ Լեհաստան» խմբավորման կոմպոզիտորներ Մ. Կառլովիչը, Լ. Ռուժիցկին, Կ. Շիմանովսկին։ Ժողովրդական Լեհաստանում սկսվել է երաժշտական մշակույթի զարգացման նոր շրջանը։ Ժամանակակից կոմպոզիտորներից են Կ. Պենդերեցկին, Թ. Բերդը, Կ. Սերոցկին, Հ. Գուրեցկին, Բ. Շեֆֆերը, Ա. Բլյոխը, դիրիժորներից՝ Վ. Ռովիցկին, Յա. Կրենցը, Ա. Մարկովսկին, դաշնակահարներից՝ Գ. Չեռնի-Ստեֆանսկան, Ա. Խարասևիչը, Պ. Պալեչնին, ջութակահարներից՝ Վ. Վիլկոմիրսկայան, Թ. Վռոնսկին, Պ. Յանով֊սկին, երգիչներից՝ Բ. Պապրոցկին, Վ. Օխմանը, երգչուհիներից՝ Կ. Շչեպանսկայան, Մ. Ֆոլաինը։ Լ
Լեհաստանում գործում են (1974) 21 սիմֆոնիկ նվագախումբ, 10 օպերային թաարոն, 9 օպերետային թատրոն, 7 բարձրագույն, մոտ 120 միջնակարգ և տարրական երաժշտական դպրոցներ։ Անց են կացվում միջազգային մրցույթներ (Վարշավայում՝ Շոպենի անվան դաշնակահարների (1927 թվականից), Վենյավսկու անվան ջութակահարների (1935 թվականից), որը 1952 թվականից տեղի է ունենում Պոզնանում), փառատոներ (1956 թվականից ժամանակակից երաժշտության՝ «Վարշավյան աշուն», 1966 թվականից Բիդգոշչում՝ Արևելյան Եվրոպայում հնագույն երաժշտության, Սոպոտում՝ էստրադային երգի)։ Հանրաճանաչ են ժողովրդական երգի և պարի «Մազովշե» և «Շլյոնսկ» անսամբլները։ Տարբեր տիպի միավորումներից է 1870 թվականից գոյատևող Վարշավայի երաժշտական ընկերությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհաստանի մշակույթ
Զոի Սագ
Զոի "Զոելլա" Էլիզաբեթ Սագ (անգլերեն՝ Zoё Elizabeth Sugg; Մարտի 28, 1990[1]), բրիտանացի ինտերնետ աստղ, ավելի հայտնի է Զոելլա կեղծանունով։ Նրա դեբյուտային գիրքն՝ "Աղջիկն օՆլայն" լույս տեսավ 2014 թվականին։
Կենսագրություն
Զոին մեծացել է Լակոկում, ՈՒոլթշիրում, որտեղ սովորում էր "The Corsham School" միջնակարգ դպրոցում և արվեստի քոլեջում։ Նա ունի փոքր եղբայր՝ Ջո Սագ, ՅուԹուբում ավելի հայտնի " ThatcherJoe" անունով։ Հիմա բնակվում է Բրայթոնում։
Անձնական կյանք
Զոին հարաբերությունների մեջ է Ալֆի Դեյսի հետ, ավելի հայտնի որպես "PointlessBlog": Նրա լավ ընկերներն են Կասպար Լին, Լուիզ Պենտլանդը, Նաոմի Սմարտը, Տանյա Բյորը, Ջիմ Չապմանը, Թրոյ Սիվանը, Քոննոր Ֆրանթան, Մարկուս Բաթլերը և Թայլեր Օքլին։
Գործունեություն
2009-ի փետրվարին Զոին աշխատում էր որպես ստաժոր դիզայներական ընկերությունում, երբ ստեղծեց իր Զոելլա բլոգը։ Այդ տարվա վերջին նա արդեն ուներ 1000 հետևորդ ՅուԹուբում։ 2014 թվականի մարտին նա արդեն ուներ 140 միլլիոն դիտում իր ալիքում։ 2015 թվականի տվյալներով Զոին ուներ 540 միլլիոն դիտում։
2014 թվականին Զոին թողարկեց կոսմետիկ ապրանքներ «Zoella Beauty» անունով։ Այդ թվականի նոյեմբերին էլ թողարկվեց նրա գիրքը "Աղջիկ Օնլայն": Գրքի շարունակությունը թողարկվեց 2015 թվականի հոկտեմբերի 20-ին "Աղջիկ Օնլայն . Շրջագայության մեջ" անունով։ 2016 թվականի հուլիսի 8-ին նա հայտարարեց իր նոր գրքի թողարկվելու մասին։
2015 թվականին Զոելլան թողարկեց իր կոսմետիկ ապրանքների 2 մասը, որը նույնպես կոչվում էր «Zoella Beauty»: 2016 թվականի մայիսin էլ դուրս եկավ 3 մասը, որը կոչվեց «Zoella Beauty» "Քաղցր Ոգեշնչում":
YouTube
Իր կարիերայի սկզբում նրա ալիքը կոչվում էր «zoella280390»: Նա պատմում էր նորաձևության, գեղեցկության և իր կարծիքն էր հայտնում տարբեր կոսմետիկ ապրանքների և հագուստի մասին։ Նրա երկրորդ ալիքը՝ MoreZoella իր մեջ պարունակում էր բլոգներ, որտեղ նա պատմում և ցույց է տալիս, թե ինչ է ինքն անում, ինչ է ուտում և այլն։ Նա «Style Haulnetwork»-ի բաժանորդ է և ներկայացված է եղել Դոմինիկ Սմելեսի կողմից «Gleam Futures»-ի ժամանակ։
2013 թվականին Զոիի մասին գրվում է The Telegraph ամսագրում, որպես ամենից ազդեցիկ բրիտանացին Թվիթերում։ 2015-ի դեկտեմբերին Զոին ուներ ավելի քան 9.9 միլլիոն հետևորդ և ավելի քան 663 միլլիոն դիտում։ Նրա երկրորդ ալիքը՝ «MoreZoella» ունի ավելի քան 4. 6 միլլիոն հետևորդ և 599 միլլիոն դիտում։ Այս պահին նրա ալիքում կա ավելի քան 11.8 միլիոն հետևորդ։
Նա ունի 8.9 միլիոն հետևորդ Թվիթերում և 11.1 միլիոն Ինտագրամում։
Անձնական կյանքը
Զոին՝ Ջո Սագի մեծ քույրն է, ով նույնպես Յութուբյանյան աստղ է՝ ThatcherJoe անունով ։ Զոին մեծացել է Լակոկ, Ուիլտշիրում, որտեղ այցելել է «The Corsham» դպրոցը և արվեստի քոլեջը։ Այս պահի դրությամբ ապրում է Բրայթոնում  ։
Գործունեություն
Սագը ինտերիերի դիզայնի խանութում էր աշխատում, երբ ստեղծեց իր՝ Զոելլա բլոգը, 2009 թվականի փետրվար ամսին ։ Տարվա վերջում բլոգը ուներ հազարավոր հետևորդներ, իսկ 2014 թվականի մարտին ուներ ավելի քան 140 միլիոն այցելու  ։
Հեռուստատեսություն
2014 թվականի հունիսին Սագը մասնակցել է Loose Women հեռուստաշոուին ։ Նա նաև մասնակցել է This Morning-ին  ։ 2015 թվականին մասնակցելու է The Great British Bake Off ծրագրին՝ բարեգործական նպատակներով  ։
Արդեն 2014 թվականից Զոին ունեցավ իր «Zoella Beauty» բրենդը   ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Կին բլոգերներ Կատեգորիա:Անգլիացի կին վիպասաններ
Kings Road (համակարգչային խաղ)
Kings Road, Kings Road համակարգչային խաղի գործողությունները ծավալվում են Ալդերսթոուն մոլորակում, որն էլ խաղացողը պետք է ազատի չարիքից։ Խաղն առաջարկում է հետաքրքիր արկածներ, արագընթաց մարտեր, արտեֆակտերի ու գանձերի որոնում, հին քաղաքների և կիսավեր պալատների հետազոտություններ։ Այստեղ կգտնենք նաև խավար ու մութ ստորգետնյա վայրեր ու հազարավոր ամրոցներ։
Փորձառու գեյմերների մոտ այս խաղը միանգամից ասոցացվում է հայտնի Diablo խաղի հետ։ Բայց ընթացքում նրանք իհարկե տեսնում են հատկանշական տարբերությունները։ Խաղն ընդհանուր առմամբ ունի երեք դաս։ Յուրաքանչյուր դասի համար այստեղ նախատեսված են ինչպես ակտիվ, այնպես էլ պասիվ հմտություններ։ Դրանք խաղացողը կարող է ծախսել նոր ունակությունների ձեռքբերման համար,. կամ եղածի բարելավման։ Դրանցով կարելի է նաև ձեռք բերել նոր սարքավորումներ։ Խաղում իհարկե աչքի է ընկնում զենքը և սարքավորումները։ Խաղային լոկացիաներում սպասում են ոչ միայն սովորական հրեշները, այլև ավելի ուժեղ բոսերը, որոնք օժտված են շատ ավելի ուժեղ կարողություններով ու կյանքով։ Բոսերը նաև հրաշալի մարտեր են վարում։ Նման արարածների ոչնչացման համար խաղացողը պետք է լինի սովորական ռեժիմում։ Իսկ ահա հերոսական ու էպիկական ռեժիմներում պետք է լիենելու հավաքել խոհակիցների խումբ։ Դա դժվար չէ. հարկավոր է ընդամենը մեկ կոճակ սեղմել…
Իհարկե խաղացողը պետք է ձեռք բերի թուր, փայտ կամ նետ։ Կամ էլ ինքը պետք է պատրաստի ինչ-որ գործիք, որը կկոչվի կրաֆթ։ Դրա համար անհրաժեշտ է տանել դարբնինն որոշ պարագաներ, որոնցից էլ նա կպատրաստի այդ կրաֆթը։ Զենքի գրեթե բոլոր տեսակներն ունեն սլոտեր քարերի համար. դրանք կարող են բարելավվել և ունենալ մոգական հատկություն։ Իհարկե կախարդանքը բավականին բարդ պրոցես է։ Այն պահանջում է պարագաների բազմազանություն և իհարկե՝ ժամանակ՝ դրանք հավաքելու համար։
Ի տարբերություն Diablo խաղի, այստեղ գոյություն ունեն միություններ՝ գիլդիաներ։ Ընդունվելով միություն, խաղացողը կարող է ստանալ տարատեսակ բոնուսներ՝ խանութներում գործող զեղչեր, առողջության լավացում…. Խաղիի նպատակը մեկն է. հաղթել հրեշներին ու ազատ արձակել արքայադստերը։ Ոչնչացնելով հրեշներին՝ խաղացողը ստանում է մակարդակ և առաջ տանում իր կերպարին։ Խաղում գոյություն ունի նաև գլոբալ քարտեզը՝ Ալդերսթոունի աշխարհը։ Այն բաղկացած է 50 լոկացիաներից, որոնց պետք է հերթով բացել։ Խաղի կերպարները երեքն են. զինվոր, մոգ և աղեղնավոր։
Kings Road խաղը բոլորիս համար հերթական մի արկած է՝ լի հետաքրքիր իրադարձություններով, պայքարով և հաղթելու մեծ ցանկությամբ։ Այնպես որ՝ առաջ։ Պետք է անպայման փրկել արքայադստերը։
Կատեգորիա:Համակարգչային խաղեր
Մորիս Հալլի
Մորիս Հալլի (Morris Halle (|h|æ|l|i), ), իրական անունը՝ Մորիս Պինկովիչ (Moriss Pinkovics), ծագումով հրեա, լատիշ, ամերիկացի լեզվաբան, Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի պատվավոր պրոֆեսոր, 20-րդ դարի ականավոր հնչույթաբաններից (ֆոնոլոգ) մեկը։ Հայտնի է հատկապես սերող հնչույթաբանությանը նվիրված իր աշխատություններով, մասնավորապես «Անգլերենի հնչյունական կաղապարը» (1968)՝ Նոամ Չոմսկու հետ համահեղինակությամբ և «Անգլերենի շեշտի և կապի մասին» (1956)՝ Նոամ Չոմսկու և Ֆրեդ Լուկոֆֆի համահեղինակությամբ։ Եղել է «Ամերիկայի լեզվաբանական հասարակություն» կազմակերպության անդամ։ Տիրապետել է մի քանի լեզուների՝ գերմաներեն, իդիշ, լատիշերեն, ռուսերեն, եբրայերեն, անգլերեն։ Իր ողջ կյանքը նվիրել է գիտական գործունեությանը հնչույթաբանության բնագավառում։
Մանկություն և համալսարանական կրթության տարիներ
Մորիս Հալլին ծնվել է Լատվիայում՝ Լիեպայա քաղաքում 1923 թվականին։ 1929 թվականին նրա ընտանիքը տեղափոխվել է Ռիգա, իսկ 1940 թվականին՝ ԱՄՆ։ ԱՄՆ տեղափոխման պատճառը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մեկնարկ հանդիսացած «Ներխուժում Լեհաստան» հայտնի պատմական իրադարձությունների հետևանքով սկիզբ առած անկայունությունն էր .: Ավելին, Հալլիի բազմաթիվ մերձավորներ դարձել են Հոլոքոստի զոհեր ։
Գիտական գործունեություն
1951 թվականին Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում ստանալով պրոֆեսորի գիտական կոչում՝ սկզբում դասավանդել է լեզուներ և ունենալով նաև ճարտարագետի կրթություն՝ մասնակցել է նույն ինստիտուտի Էլեկտրոնիկայի գիտահետազոտական լաբորատորիայի աշխատանքներին։ Մասնագիտացել է բնական լեզվի մշակման, ձայնաբանական (ակուստիկ) հնչյունաբանության բնագավառներում։ Վերջինիս վերաբերյալ իր ատենախոսության պաշտպանությամբ Հարվարդի համալսարանում ստացել է գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան։ Ռոման Յակոբսոնի հետ նվիրվել է հնչույթները ձայնաբանական հատկանիշներին կապելու ուսումնասիրություններին՝ իր աշխատանքները շարունակելով հնչույթաբանության ոլորտում։
Մորիս Հալլին հաստատել է, որ հնչույթների և նրանց ֆիզիկական նշանների միջև կապն ավելի ուղղակի է, քան կառուցվածքային լեզվաբանների՝ հնչյունաբանությանը նվիրված ուսումնասիրություններում ներկայացրած պատկերացումներում ։ 1959 թվականին տպագրվել է Հալլիի «Ռուսերենի հնչյունական կաղապարը», որտեղ արծարծվել են վերոհիշյալ խնդրի բազմաթիվ կողմեր։  Այս աշխատության ընթերցումը ժամանակակից ընթերցողին կարող է տարօրինակ թվալ, քանի որ նա միաժամանակ անդրադարձել է ընդհանուր լեզվաբանության խնդիրներին, հատուկ լեզվի հնչույթաբանական տվյալներին ու ձայնաբանական հատկանիշների նկարագրությանը, որոնք այսօր պարզորոշ են։ Այնուամենայնիվ, իր ժամանակաշրջանում նրան հաջողվել է, համադրելով ձևաբանական հատկանիշները ձայնաբանական չափելի հատկանիշների հետ, կապել իրար նկարագրության տարբեր մակարդակներ ։
Մորիս Հալլիի հետագա գործունեությունը հիմնականում նվիրված է եղել սերող քերականությանը։ Այդ բնագավառում նա շատ կարևոր դեր է խաղացել ։ Նրա հիմնական փաստարկն այն է, որ հնչույթաբանությունը, հեռու լինելով հնչյունների պարզունակ ընկալման և արտահայտման ուսումնասիրություն լինելուց, նպատակ ունի ուսումնասիրել, թե ինչպես է լեզուն ուղեղում համադրում արտաբերած և լսած հնչյունները ։ Նա պաշտպանել է հնչույթաբանության ինքնազննական՝ ներհայեցողական (ինտրոսպեկտիվ) մոտեցումը, այլ ոչ թե անփոփոխ օրենքների ամբողջությունից  անհրաժեշտաբար հարկադրված հնչույթաբանությունը ։ Նա ինքն իրեն վերագտել է Նոամ Չոմսկու մենթալիստական տեսության մեջ, որը դարձել է նրանց համագործակցության առիթը։ Միասին հեղինակել են «Անգլերենի հնչյունական կաղապարը» աշխատությունը ։ Այդ աշխատությունն իր անջնջելի հետքն է թողել հնչույթաբանության պատմության մեջ։
1996 թվականին ստանալով պատվավոր պրոֆեսորի գիտական կոչում՝ անցել է կենսաթոշակի։ Մահացել է 2018 թվականի ապրիլի 2-ին Քեմբրիջում (Մասաչուսեթս)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարան Կատեգորիա:Չիկագոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Լատվիայի հրեաներ Կատեգորիա:Լեզվաբաններ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ
Բորն (Արդեշի գավառ)
Բորն (Borne), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 41 մարդ, բնակչության խտությունը` 1.28 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 32.01 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 490 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 145 կմ հարավ-արևմուտք, Պրիվա քաղաքից` 50 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 32 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 16-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 16։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 50,0 %։ 16 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 15 անձ (10 տղամարդ և 5 կին)։ Գործազուրկ են եղել 1 անձ (0 տղամարդ և 1 կին)։ 16 անաշխատունակներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 0-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Իզաբելլա Աղայան
Իզաբելլա Հովսեփի Աղայան (ամուսնական ազգանունը` Հարությունյան, ), նկարիչ-խեցեգործ, դեկորատիվ-կիրառական արվեստի վարպետ, ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ (1949)։ Մանեժում կազմակերպված և կինոնկարի վերածված «Արվեստը կենցաղում» ցուցահանդեսի դիպլոմնիկ    ։
Ծագում
Իզաբելլա Աղայանը տոհմական նկարչուհի է հին հայկական ընտանիքից, որը աշխարհին տվել է հայտնի մշակութային գործիչների մի ամբողջ համաստեղություն։ Նրա նախնիներից են այնպիսի նշանավոր գործիչներ, ինչպիսիք են ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի ակադեմիկոս, ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ, Ստալինյան և Լենինյան մրցանակների դափնեկիր Մարտիրոս Սերգեյի Սարյանը (1880-1972), հայ գրող և մանկավարժ Ղազարոս Ստեփանի Աղայանը (1840-1911)։ Նրա մայրը` Սուսաննա Միխայլովնա Աղայանը (1900-1958) տեքստիլ նկարիչ էր, ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ։ Նրա հարազատ եղբայրը` Ջոնրիդ Հովսեփի Աղայանը (1924-2004) պլակատի նկարիչ էր, ԽՍՀՄ նկարիչների միության և ԽՍՀՄ ժուռնալիստների միության անդամ Ջոնրիդ Հովսեփի Աղայանը (1924-2004)։ Նրա որդին՝ Սուրեն Ասատուրի Հարությունյանը (1950 թվականի օգոստոսի 24), աշխարհահռչակ նկարիչ և լուսանկարիչ է, Ռուսաստանի պրոֆեսիոնալ նկարիչների միության անդամ, ԱՄՆ քաղաքացի, ով աշխատանքային արշավներ է կատարել ավելի քան 70 երկրներում, իսկ նրա գործերը հաջողությամբ ցուցադրվել են Սոթբիսի  աճուրդում։ Իզաբելլա Աղայանի հարազատներն են նաև կինոռեժիսոր և սցենարիստ Անատոլի Նիկոլայի Տեր-Գրիգորյանը (Էյրամջյան) (1937–2014), կոմպոզիտորներ Մուշեղ Ղազարոսի Աղայանը (1883–1966), Ղազարոս Մարտիրոսի Սարյանը (1920-1998) և այլ մշակութային գործիչներ     ։
Կենսագրություն
Իզաբելլա Աղայանի ստեղծագործությունները գտնվում են «Մանեժ» կենտրոնական թանգարանի հավաքածուում, Մոսկվայի դեկորատիվ կիրառական և ժողովրդական արվեստի համառուսաստանյան թանգարանում, Պրիվոլնենսկի ժողովրդական արվեստի պատկերասրահում և այլ թանգարաններում, ինչպես նաև Ռուսաստանում և արտերկրում գտնվող անհատական հավաքածուներում  ։
Ստեղծագործություն
Իզաբելլա Աղայանի կերամիկական գործերն առանձնանում են նկարչի կողմից իրականացված պատկերների պայծառությամբ, ժողովրդական արվեստի դպրոցի դասական ավանդույթներով և ազգային կոլորիտով։
Աղայանի ստեղծագործությունները հիմնված են Թբիլիսիում, Երևանում և Մոսկվայում անցկացված մանկության, պատանեկության և չափահասության տարիների հուշերի վրա։ Ստեղծագործությունների անվանումներում, կարելի է հանդիպել տարբեր քաղաքների և տարածքների  առնչվող այնպիսի ճարտարապետական թեմաներ, ինչպիսիք են՝ «Հիշողություններ Կովկասի մասին» և «Հայաստան» ծաղկամանները (1985), «Հայաստանի  աղբյուրները» (1966) լուսատուների շարքը, «Հին Թբիլիսի» պատի ափսեների շարքը (1984), «Ճարտարապետական հուշարձաններ» (1982), պատերի ափսեների շարքը, «Հին պատի մոտ» կոմպոզիցիան (1986), «Մոսկվա» (1959), «Ռուսական դաշտ» (1975), «Նոր շրջաններ» (1985) սպասքակազմերը և այլն։ Կերտողական արվեստի բնական զգացողությունը, գույնի նկատմամբ ուշադրությունը և հարուստ երևակայությունը օգնեցին նկարչին ստեղծել դեկորատիվ կիրառական արվեստի բազմազան գործեր։ Վարպետի բոլոր գործերին բնորոշ է հեղինակային յուրահատկության ներդաշնակ համադրությունը։
Աղայանը մշտապես շեշտում էր, որ իր բոլոր գործերը ստեղծվել են առաջին հերթին  մարդկանց համար։ Աղայանի հեղինակային ստեղծագործություններում գեղարվեստական լուծումների բազմազանությունը թելադրվել է նկարչուհու կողմից կերամիկական և ճենապակե ապրանքների ստեղծման ընթացքում  նոր բաղադրատարրերի և գույների շարունակական որոնմամբ։ Հաճախ նյութի բաղադրությունը դառնում էր այն հիմքը, որի օգնությամբ  վարպետը մարմնավորում էր այս կամ այն գեղարվեստական ստեղծագործությունը։ Նմանատիպ մոտեցում կարելի է գտնել «Տնակներ լեռներում» կերամիկական կոմպոզիցիայում (1985) և նկարչի այլ գործերում։ Զգալի ժամանակ տրամադրելով դեկորատիվ կիրառական արվեստին, Իզաբելլա Աղայանը ուշադրություն էր դարձնում նաև  գեղանկարչությանը, ստեղծելով քաղաքային բնանկարներ։ Իզաբելլա Աղայանի ստեղծագործության առանձնահատկություններից են համարվում բարձր մակարդակի արհեստավարժությունը, տեխնոլոգիայի մանրամասն իմացությունը, գեղարվեստական արտահայտչականությունը յուրաքանչյուր նույնիսկ ամենապարզ կենցաղային իրերի պատրաստման գործում։ Աղայանը համոզված էր, որ արվեստի ցանկացած ձևում ամենակարևորը «նյութի զգացողությունն» է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս նկարչուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարչուհիներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Հայ խեցեգործներ
Նումեն
Նումեն, լատիներեն լեզվում աստվածային ներկայությունը բնութագրող եզրույթ։ Վերգիլիոսը օգտագործում էր «նումեն» բառը Յուպիտերի աստվածային կամքը և հրամանները ներկայացնելու համար։ Երբեմն այն ուղղակիորեն խորհրդանշում էր աստվածությունը՝ հատկապես նրա ուժը և հզորությունը ընդգծելու անհրաժեշտության դեպքում։ Պատմական աղբյուրներում այն սկսում է օգտագործվել մ.թ.ա. 2֊րդ դարից սկսած ։ Որպես գործածական գոյակական՝ այն կիրառվում էր հրաման արձակող կայսրի գլխի հաստատական շարժումը բնորոշելու համար։ «Նումեն» բառը հավասարպես կարող էր ծառայել որպես կայսեր անձը ներկայացնող գոյական։ Այդ ավանդույթը արմատավորվում է Հռոմում Օկտավիանոս կայսեր իշխանության օրոք, ով իրեն աստված և աստվածների հետնորդ էր հռչակում ։
«Նումեն» եզրույթի երկիմաստությունը
Օվիդիուսը աստվածների և աստվածուհիների մասին պատմող իր ավանդական «Կերպարանափոխությունները» ստեղծագործությունում «նումեն» բառը օգտագործվում էր ինչպես անձանց, այնպես էլ անդեմ երևույթները բնութագրելու համար։ Օվիդիոսի մոտ հստակ չի բացահայտվում «նումեն» բառի գործածական նշանակությունը։ Այն հանդիսանում էր հերոսական կամքը բնութագրող հատկանիշ և դրա հետ մեկտեղ մարմանորում էր արտաքին և անկողմնակալ աստվածային ազդեցությունը, որը առասպելական աշխարհում հերոսի կամքից անկախ էր գործում։ «Կերպարանափոխությունների» թարգմանություններում հաճախակի է խեղաթյուրվում լատիներեն «նումեն» բառի իմաստը։ Դա պայմանավորված է մասնագետների մոտ հռոմեական կրոնի մասին ունեցած տեղեկությունների պակասով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին Հռոմ
Բլում եղբայրները
Սյուժե
Սթիվեն (Մարկ Ռուֆալո) և Բլում (Էդրիեն Բրոուդի) եղբայրները միջազգային մասշտաբի կեղծարարներ են։ Երկար տարիների համատեղ աշխատանքի ընթացքում նրանք կատարելապես հմտացել են միլիոնատերերից առանց բռնության գումար կորզելու մեջ։
Բլում եղբայրները կարծում են, որ լավագույն խարդախությունն այն է, որտեղ յուրաքանչյուր մասնակիցն ստանում է այն, ինչ ցանկանում է։ Նրանք բազում պլաններ են մշակում ամեն նոր շահախարդախ գործն սկսելուց առաջ, և դեպի իրենց են գրավում նաև այլ մասնակիցների, որպեսզի ցանկացած ավարտից հետո յուրաքանչյուր մասնակից, ընդհուպ մինչև զոհը, ստանա այն, ինչ ցանկանում է։
Նոր աֆերայում նրանք կարողանում են ընդգրկել մի հարուստ, սակայն տարօրինակ ժառանգորդուհու (Ռեյչել Ուայզ), և երեքով մեկնում են անհավանական ճանապարհորդության Մեխիկոյից մինչև Սանկտ Պետերբուրգ։
Հետաքրքիր փաստեր
Երեք գլխավոր կերպարները վերցված են Ջեյմս Ջոյսի «Ուլիսես» վեպից(որն էլ իր հերթին կապված է Հոմերոսի «Ոդիսևս» պոեմի հետ) ։
Ադամանդե Շան հետ ռուսական կեղծ մաֆիային օժանդակելու վերաբերյալ բանակցությունների ժամանակ, նա ասում է, որ մինչ լաբիրինթոսից դուրս գալուց առաջ, հերոսը պետք է հանդիպի մինոտավրոսի հետ։ Հատկանշական է այն, որ հաջորդ տեսարանում՝ աֆերայի քննարկման ընթացքում, հետևի ֆոնին երևացող հյուրանոցը կոչվում է հենց Լաբիրինթոս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:2000-ականների ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Summit Entertainment ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ռուսաստանում
Յուրի Ֆեսենկո
Յուրի Իվանովիչ Ֆեսենկո (Юрий Иванович Фесенко, ), ռուս նկարիչ։
Կենսագրություն
Յուրի Ֆեսենկոն ծնվել է 1955 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Տագանրոգում։ Ավարտել է Տագանրոգի Անտոն Չեխովի անվան № 2 միջնակարգ դպրոցը։
Սովորել է Տագանրոգի Ս․ Բլոնսկայայի անվան գեղարվեստի մանկական դպրոցում, որտեղ եղել է Լեոնիդ Ստուկանովի աշակերտը ։
1977 թվականին ավարտել է Խարկովի գեղարվեստի ինստիտուտը։ 1977 թվականից մինչև 1982 թվականը դասավանդել է Ռոստովի Մ․ Գրեկովի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում։
1982 թվականին բնակություն է հաստատել Մոսկվայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ
Ազոտ պարունակող օրգանական միացություններ
Ազոտ պարունակող օրգանական միացություններ, օրգանական միացությունների մի դաս, որի կազմի մեջ մտնում է նաև ազոտը։ Ազոտ պարունակող միացությունները լայն տարածվածություն ունեն օրգանական քիմիայում և կենսաքիմիայում ։
Ազոտն ունի հինգ վալենտային էլեկտրոններ և առաջնային ամիններում եռավալենտ է, բացի այդ էլ ունի մեկ չզույգված էլեկտրոնային զույգ։ Այդ պատճառով հնարավոր է նոր կապի առաջացում ազոտի և ջրածնի ատոմների միջև, որը հանգեցնում է ամոնիումային աղերի առաջացմանը։ Բազմաթիվ ազոտ պարունակով միացություններ իրենց բնույթով հիմնային են, բայց հիմնայնության աստիճանը զգալիորեն կախված է նրանց տարածական կառուցվածքից։ Ամիդներում գտնվող ազոտի ատոմը հիմնային չէ, քանի որ տեղի է ունենում չզույգված էլեկտրոնային զույգի ապատեղայնացում կրկնակի կապի հետ, իսկ պիրոլում էլեկտրոնային զույգը հանդիսանում է արոմատիկ սեքստետի մաս։
Ածխածին-ածխածին քիմիական կապի նման հնարավոր է կրկնակի (իմիններ) և եռակի կապերի (նիտրիլներ) առաջացում ։
CN քիմիական կապը բևեռացված է դեպի ազոտի ատոմը (C և N-ի էլեկտրաբացասականությունները համապատասխանաբար կազմում են 2.55 և 3.04), և այդ պատճառով մոլեկուլն ունի մեծ մոլեկուլային դիպոլային մոմենտ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ազոտ պարունակող օրգանական միացություններ
Գրիգորիս (բժիշկ)
Գրիգորիս (Չանղըրը - Աբու Հարարի անապատ), հայ բժիշկ։
Կենսագրություն
1916 թվականին Աբու Հարարի անապատում սև ռետինկոթե ֆրակը և սպիտակ օսլայած վերնաշապիկը հագին, ընկած է եղել մեջքի վրա, գանգը ճակատի կողմից բացված և ուղեղը դուրս եկած։ Կողքին ընկած է եղել սև տետրակը, որը գտնել են անապատում հանգրվանած հայ մանչուկները։ Տետրակում գրի է առել իր հետ կատարվածը, որի վերջին տողերն են. «…Գիշերային լուսնի լոյսով, ետ դէպի Հալէպ զարտուղի ճանապարհով հետիոտն քալելով ինքզինքս մեծ սպանդէն ազատել որոշած եմ»։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության զոհեր
Հանրային իրավունք
Հանրային իրավունք, հռոմագերմանական իրավական համակարգի իրավունքի տեսությունում պետական մարմինների կառուցվածքն ու գործունեությունը սահմանող, պետության մարմինների և քաղաքացիների միջև ձևավորված հարաբերությունները կարգավորող նորմերի համակցություն։
Իրավունքն առաջին անգամ II—III դդ. հանրայինի և մասնավորի բաժանել են հռոմեական իրավաբանները, որը հետագա պետություններում դրվել է իրավունքի համակարգի կառուցման հիմքում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հանրային իրավունք
Քեսուն (այլ կիրառումներ)
Քեսուն անվանումը կարող է վերաբերել՝
Տիա (քաղաք)
Տիա (Tiya), քաղաք Եթովպիայի հարավային հատվածում։ 2005 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն՝ քաղաքի բնակչությունը կազմել է 3363 մարդ։ Տեղակայված է Հարավային Եթովպիայի ազգությունների մարզի Գուրագե գոտում (Gurage Zone)՝ Ադիս Աբեբայից դեպի հարավ` Օրոմիա շրջանի հետ սահմանին։
Քաղաքի մոտակայքում պահպանվել են 36 նախապատմական կոթողներ։ Տարիքն ու ծագումը հաստատված չեն։ Նրանք շատ նման են Ակսումի կոթողներին, որոնք նույնպես գտնվում են Եթովպիայում, բայց ավելի հին և ավելի բարձր են նրանցից։ Այդ կոթողները 1980 թվականից համարվում են Համաշխարհային ժառանգության հնագիտական օբյեկտ ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Եթովպիայում Կատեգորիա:Եթովպիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Եթովպիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Եթովպիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Եթովպիայի հուշարձաններ Կատեգորիա:Աֆրիկայի ճարտարապետություն
Կիլիկիա (նավ)
«Կիլիկիա» նավ, առագաստանավ, «Այաս» ծովային հետազոտությունների ակումբի կողմից կառուցված առագաստանավ։ «Կիլիկիա» առագաստանավը կառուցվել է 13-րդ դարում Կիլիկյան Հայաստանում մեծ տարածում ունեցած համանման նավերի օրինակով։ Նավը ամբողջովին կրկնում է հին նավերին՝ սկսած ընդհանուր տեսքից մինչև ամենափոքրիկ ձևավորումը, որոնց մանրամասները Այաս ակումբի անդամները ուսումնասիրել են ձեռագրերից, մանրանկարներից։ Նույնությամբ են կարված անգամ անձնակազմի հագուստները։ Նավարշավի ընթացքում «Կիլիկիա» առագաստանավը այցելել է 65 նավահանգիստ Եվրոպայի և Ասիայի 25 երկրներում։
Պատմություն
Հայաստանն ունի նավարկության և նավաշինության հարուստ պատմություն։ Դարեր շարունակ Հայկական թագավորությունները հայտնի էին իրենց հզոր նավատորմով։ 5-րդ դարի պատմիչ Մովսես Խորենացին նշում է, որ Արտաշես I- ի թագավորության ներքո սկսվեցին նավարկությունները գետերում և լճերում։
Այաս
«Այաս» ծովային հետազոտությունների ակումբը հիմնվել է 1985 թվականին Հայաստանի նավաշինության և նավագնացության պատմության ուսումնասիրության, հայկական նավատորմի ավանդույթների վերականգնման նպատակով։ Արդեն ավելի քան 37 տարի ակումբը հավաքում է պատմական նշանակություն ունեցող իրեր և վերականգնել է ավելի քան 26 տեսակի նավ, որոնք կառուցվել էին պատմական Հայաստանում։ Ակումբի լայն գործունեությունը ներառում է Հայաստանի և Կիլիկիայի հայկական թագավորության նավաշինության, նավագնացության և նավատորմի մասին պատմական փաստերի հավաքումն և ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև պատմական նավերի վերականգնումն ու ստորջրյա հնէաբանական ուսումնասիրությունների իրականացումը։ Իր գոյության ավելի քան երեք ու կես տասնամյակների ընթացքում ակումբը հավաքագրել է շուրջ բազմաթիվ պատմական կարևոր նշանակություն ունեցող առարկաներ։ Ակումբի անդամները կատարել են հսկայական գիտահետազոտական աշխատանք, հրատարակել բազմաթիվ գիտական աշխատություններ եւ մասնակցել տարբեր գիտաժողովների, այդ թվում՝ միջազգային։ Այդ աշխատանքը շարունակվում է ։
«Կիլիկիա» նավի կառուցման պատմություն
1991թ. մայիսին ակումբը սկսել է կառուցել 13-րդ դարի առեւտրային նավի իրական չափերով կրկնօրինակը, որն անվանել է ԿԻԼԻԿԻԱ` ի պատիվ Կիլիկիայի հայկական թագավորությանը, որտեղ 800 տարի առաջ կառուցվել է բնօրինակը։ «Կիլիկիա» առագաստանավը կառուցվել է միջնադարյան մեթոդների համապատասխանությամբ։ 2002թ. Նավը ջրարկվել է Սևանա լճում, որտեղ եւ փորձարկվել է շուրջ 2 տարի։ 2004թ.-ին նավը տեղափոխվել է Վրաստանի Փոթի նավահանգիստ, որտեղից սկսվել է առաջին ծովային արշավը Եվրոպայի շուրջ փակ օղակով 2004-2006թ, -ին «Կիլիկիա»-ն անցել է ավելի քան 15000 ծովային մղոն (28000 կմ.)` այցելելով 65 նավահանգիստ 25 երկրներում։ Նավը ճանապարհորդելիս կրել է Հայաստանի եւ Արցախի դրոշները, ինչը քաղաքական կարեւոր հաղորդագրություն էր։ «Կիլիկիա» նավը աշխարհում Հայաստանի ճանաչելիությունը մեծացնելուն զուգահեռ` հանդիսանում է համայն հայությանը միավորող պարծանքի խորհրդանիշ։
«Կիլիկիա» նավի կառուցում
«Կիլիկիա» նավը կառուցվել է միջնադարյան մանրանկարչությունների, նկարազարդումների և ձեռագրերի հիման վրա, և հանդիսանում է 13-րդ դարի Կիլիկիայի հայկական թագավորության առևտրական նավի կրկնօրինակը։ Այաս ակումբը նավը կառուցել է նույն չափսերով և օգտագործելով նույն կառուցման միջոցները։ Ակումբի անդամները հսակայան աշխատանք են իրականացրել ուսումնասիրել Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանում առկա  միջնադարյան հայկական մանրանկարչություններ, նկարազարդումներ և ձեռագրեր, ինչպես նաև այցելել են Մոսկվայի, Լոնդոնի և Վենետիկի թանգարաններ ավելի շատ տեղեկություն հավաքելու համար։ Հայկական նավերի օրինակներ գտնելու նպատակով ակումբի անդամները ուսումնասիրել են Աստվածաշնչում առկա մանրանկարչությունները, որտեղ պատկերված էին հայ ձկնորսներ կամ առևտրականներ։ Ինչպես և միջնադարում մեծ ուշադրություն է դարձվել փայտի ընտրությանը, քանի որ այն պետք է լիներ հնարավորինս ճկուն և դիմացկուն։ Կառուցման ընթացքում օգտագործվել է միջնադարյան նավաշինության գործընթացում կիրառվող փայտ, որը երկարատև նավարկությունների և կիզիչ արևի տակ ավելի երկար կծառայեր։ Ավանդաբար Միջերկրական ծովի արևելյան տարածաշրջանում կիրառվում էր նավաշինության մեջ միջերկրածովյան մայրի, կաղնի և պինիա –միջերկրածովյան սոճի։ Հաշվի առնելով ծանր ժամանակաշրջանը և այդ պահին առկա հնարավորությունները Այաս ակումբի անդամները «Կիլիկիա» նավի կառուցման համար ընտրեցին կաղնի և սոճի։ Նավի կմախքը կառուցված է կաղնուց, որը պինդ է և չի  նեխում։ Տախտակամածը և նավի իրանը սոճուց է։ «Կիլիկիա» նավի կառուցման գործընթացում կիրառվել են նույն գործիքները և տեխնոլոգիաները, որոնք կիրառվել են 13-րդ դարում։ Պահպանելով դարավոր նավաշինության ավանդույթները, «Կիլիկիա» նավի արտաքին երեսպատման գործում կիրառվել է փայտի խեժ և բուսական յուղ։ Այս կերպ Այաս ակումբի անդամները պաշտպանել են նավը նեխելուց և այն ավելի ամուր դարձրել։ «Կիլիկիա» նավը ունի 20 մետր երկարություն և 5 մետր լայնություն, ջրատարողությունը 50 տոննա,առագաստի մակերեսը՝100 քառակուսի մետր։ «Կիլիկիա» -ի անձնակազմը 12-14 մարդ։ «Կիլիկիա» նավի կառուցման համար պահանջվել է 11 տարի ։
Առաջին փորձարկումը
«Կիլիկիա» նավի առաջին փորձարկումը տեղի է ունեցել Սևանա լճում՝ 2002թ․-ի մայիսի 25-ին։ Սևանա լճում նավարկելու ընթացքում՝ 2 տարի, նավի վրա պահպանվել են միջնադարյան պայմաններ սովորությներին համապատասխան և ոչ մի ժամանակակից սարքավորումներ չեն կիրառվել։
«Կիլիկիա» նավի ուղևորության ժամանակացույց
2004թ․-ին նավը այցելել է 23 նավահանգիստ, Եվրոպայի և Ասիայի 12 երկիր։ 2005թ․-ին՝ 24 նավահանգիստ և 6 երկիր, 2006թ․-ին 18 նավահանգիստ, 20 երկիր։ Յուրաքանչյուր այցելած նավահանգիստ կապված է եղել որևէ պատմական իրադարձության հետ։ 2004 թ․-ին նավը Փոթի ից հասել է Վենետիկ, 2005թ․-ին «Կիլիկիան» դուրս գալով Ատլանտյան օվկիանոս և հատելով Անգլիական նեղուցը հասել է Պորտսմութ։ 2006թ․-ին նավարկել է դեպի Սանկտ Պետերբուրգ, որից հետո Ռուսաստանի գետերով և նեղուցներով «Կիլիկիա» նավը շարունակել է նավարկությունը հասնելով Ազովի ծով, ապա նաև Սև ծով։ Նավարշավը ավարտվեց Փոթի նավահանգստում, որտեղից 3 տարի արաջ սկվել էր ճամփորդությունը, որից հետո «Կիլիկիա» նավը ուղևորվել է Հայաստան ՝ ցամքով
Ամփոփում
2004թ.-ի հոկտեմբերից մինչ 2005թ.-ի մայիս ամիսը նավը կառանվել է Վենետիկի` Մխիթարյան Միաբանության Սուրբ Ղազար կղզում: Շատ հայեր կարողացել են նավն այցելել հենց այնտեղ, քանի որ պատմականորեն կարևոր նշանակություն ունեցող հայկական այս կղզին հրաշալի հանգրվան էր հաղթանակած եւ վաստակաշատ նավի համար՝ ընդգծելով դրա կարեւորությունն ու խորքային արժեքը։ Ճանապարհորդությունների ընթացքում «Կիլիկիա» առագաստանավն այցելել են տարբեր բարձրաստիճան պաշտոնյաներ եւ հայտնի մարդիկ, այդ թվում՝ ՀՀ նախագահներ, Կիլիկիո կաթողիկոս Արամ 1-ինը, Բրիտանական պառլամենտի փոխխոսնակ Բարոնուհի Քարոլայն Քոքսը, Ջիբրալթարի նահանգապետ Սէր Ֆրենսիս Ռոբերթսը, ճանապարհորդության ընթացքում այցելած քաղաքների բոլոր քաղաքապետերը, դերասան, ռեժիսոր եւ պրոդուսեր Դոլֆ Լունդգրենը, Ակոս ամսագրի խմբագիր Հրանտ Դինքը, և այլոք։ Ժամանակակից պատմության մեջ բացի «Կիլիկիա» նավից կրկնօրինակներ կառուցելու նմանատիպ դեպքերը սակավաթիվ են։ Այսօր «Կիլիկիա» առագաստանավը գտնվում է Գեղարքունիքի մարզում։
Տես նաև
Կատեգորիա:Հայաստանի նավեր Կատեգորիա:Առագաստանավեր
Ազազի ճակատամարտ
Ազազի ճակատամարտ, ռազմական ընդհարում խաչակիրների և սելջուկների միջև ժամանակակից Սիրիայի Ազազ քաղաքի մոտ։ Տեղի է ունեցել 1125 թվականի հունիսի 11-ին։
Նախադրյալներ
1118 թվականին Եդեսիայի կոմս Ժոսլենը Հալեպի աթաբեկ Իլ-Գազիից գրավել էր հյուսիսային Սիրիայում Ազազ քաղաքը։ Հաջորդող տարվա հունիսին Անտիոքի դքսության ռեգենտ Սալերնոյի իշխան Ռոժերի գլխավորությամբ խաչակիրները ջախջախվեցին Արյունոտ դաշտի ճակատամարտում, իսկ 1123 թվականի ապրիլի 18-ին Եդեսիա ուղևորվելիս գերի ընկավ Երուսաղեմի արքա Բալդուինը։ 1124 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Բալդուինը, ով 80,000 դինարի դիմաց ազատվել էր Խարբերդում միամյա գերությունից, սկսեց Հալեպի պաշարումը։
Ճակատամարտ
Հալեպին օգնության շարժվեց Մոսուլի աթաբեկ Բուրզուկին։ Նրա ճնշման տակ խաչակիրները ստիպված դադարեցրին պաշարումը և նահանջեցին։ Ապա Բուրզուկին պաշարեց Եդեսիայի կոմսության Զերդան բնակավայրը։ Բալդուինը, հայոց իշխան Լևոն Ա-ն, Ժոսլենը, Տրիպոլիի կոմս Պոնսը ճակատամարտ տվեցին Բուրզուկիին Ազազ քաղաքի մոտակայքում։ Խաչակիրների զորքը կազմված էր 1100 ասպետներից և 2000 հետևակայիններից, իսկ մուսուլմանների ուժերը բազմակի անգամ գերազանցում էին նրանց։
Բալդունիը ձևացրեց թե նահանջում է և սելջուկներին դուրս բերեց քաղաքի շրջակայքում գտնվող բաց դաշտ, որտեղ և մարտի բռնվեց նրանց հետ։ Երկարատև ու արյունոտ ճակատամարտում սելջուկները ջախջախվեցին։ Վերջինների թողած հարուստ ավարի շնորհիվ Բալդուինը ետ գնեց մուսուլմաններից բազմաթիվ գերիների, այդ թվում Եդեսիայի ապագա կոմս Ժոսլեն II-ին։
Հետևանքներ
Ազազում տարած հաղթանակի շնորհիվ խաչակիրները տարածաշրջանում մասնակիորեն վերականգնեցին Արյունոտ դաշտի ճակամարտում կրած պարտության հետևանքով կորցրած ազդեցությունը։ 1128 թվականին Հալեպի և Մոսուլի ուժերը միավորվեցին հզոր հրամանատար Զենգիի գլխավորությամբ, և խաչակիրները սկսեցին կորցնել իրենց դիրքերը հյուսիսային Սիրիայում։
Լրացուցիչ ընթերցանություն
Կատեգորիա:Խաչակիրների ճակատամարտեր Կատեգորիա:1125 Կատեգորիա:12-րդ դարի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Անտիոքի դքսության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Երուսաղեմի թագավորության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Կիլիկյան Հայաստանի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Եդեսիայի կոմսության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Տրիպոլիի կոմսության ճակատամարտեր
Գրեյս Բեդել
Գրեյս Բեդելլ (Grace Greenwood Bedell, ), ամերիկուհի, ով տասնմեկ տարեկան հասակում նամակ է գրել Միացյալ Նահանգների նախագահ Աբրահամ Լինկոլնին և հանդիպում ունեցել նրա հետ։
Կենսագրություն
Ծնվել է նոյեմբերի 4-ին 1848 թվականին՝ Նյու Յորքում։ Նա ուներ երկու քույր՝ Էլիս և Հելեն ։
Նամակագրությունը Լինքոլնի հետ
Նա Լինքոլնին ուղղված նամակում խնդրել էր մորուք թողնել, որպեսզի նրա արտաքին տեսքը էլ ավելի տպավորիչ դառնար։ Ի պատասխան նամակին հոկտեմբերի 19-ին 1860 թվականին, Լինքոլնը չի խոստանում ամբողջությամբ կատարել նրա խնդրանքը, բայց չմերժելու համար՝ մեկ ամիս թողնում է։ Շրջագայելով Ամերիկայով մեկ՝ նախագահի ընտրություններից հետո Լինքոլնը այցելում է այն քաղաքը, որտեղ ապրում էր Գրեյսը, գտնում նրան և ասում, որ պարտական է նրան իր ներկայացուցչական մորուքի համար ։ Այս մասին փետրվարի 19-ին, 1861 թվականին հայտնում է New York թերթը։ Իսկ 1878 թ.-ին Westfield թերթում Գրեյս Բեդելլ-Բիլլինգսը մի ամերիկացու հուշեց նամակ գրել նախագահին։ Գրեյս Բիդելլի օրիգինալ նամակը պահվում է Burton Historical Collection գրադարանում ։ 2007 թվականին հետազոտողների կողմից հայտնաբերվեց ևս մեկ նամակ հասցեագրված Լինքոլնին, որտեղ նամակագիրը խնդրում էր նախագահին օգնել իր ծնողներին՝ ֆինանսական խնդիրները լուծելու համար ։
Անձնական կյանք
Գրեյսը ամուսնացավ Միացյալ Նահանգների քաղաքացիական պատերազմի մասնակից, սերժանտ Ջորջ Նյուտոն Բիլինգսի (George Newton Billings) հետ, երբ 17 տարեկան էր, հետո նրանք տեղափոխվեցին Կանզաս նահանգի Դելֆոս քաղաք։ Գրեյսը մահացավ 1936 թվականի նոյեմբերի 2-ին՝ Դելֆոսում։
Բորգոմաներո
Բորգոմաներո  (Borgomanero), քաղաք Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Նովարա գավառում ։
Բնակչությունը 21305 մարդ է (2010 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 658 մարդ/կմ² է։ 32 կմ² է։ Փոստային ինդեքսը՝ 28021։ Հեռախոսային կոդը՝ 0322։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Բարֆոլոմեյը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Էնդրյու Յաո
Էնդրյու Յաո (Andrew Yao 姚期智, ), չինացի համակարգչային գիտնական և հաշվարկային տեսաբան։ 2020 թվականի դրությամբ եղել է Ցինխուա համալսարանի միջառարկայական տեղեկատվական գիտությունների ինստիտուտի (IIIS) դեկան։ Յաուն օգտագործեց մինիմաքսի թեորեմը, որն այժմ հայտնի է որպես Յաոյի սկզբունք։