cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արագած (Արմավիրի մարզ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արմավիրի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:Արմավիրի մարզի բնակավայրեր
Սրխավենդի և շրջակա գյուղերի ազատագրում
Սրխավենդի և շրջակա գյուղերի ազատագրում, ռազմական գործողություն Արցախի Մարտակերտի շրջանում։ Տեղի է ունեցել 1992 թվականի մարտի 12-ին ։ Գործողությանը (ընդհանուր հրամանատար՝ Ռ. Գզողյան) մասնակցել են «Ազատագրական բանակի» «Արցախ-ճակատ» ջոկատը (հրամանատար՝ Վ. Բալայան), ԻՊՈՒ առաջին վաշտը (հրամանատար՝ Ա. Ղույան), հինգերորդ վաշտը (հրամանատար՝ Դ. Առուշանյան), Ղազանչիի ինքնապաշտպանական ջոկատը (հրամանատար՝ Թ. Առստամյան), դիվերսիոն հետախուզական խումբը, «ԶՀԿ 234» մարտական մեքենայի հաշվարկը (հրամանատար՝ Ա. Եսայան), հրետանային (3 հաուբից և 3 ականանետ) մարտկոցը (հրամանատար՝ Ա. Լիսենկո). ՀՀ կամավորական խմբեր և ջոկատներ։ 1988 թվականից Սրխավենդում և շրջակա գյուղերում տեղակայված հակառակորդի զինված կազմավորումները շրջափակել էին Մարտակերտ-Կիչան-Ստեփանակերտ ռազմավարական ավտոճանապարհը, պարբերաբար հարձակվել Կիչան, Ղազանչի, Գյուլաթաղ, Ջանյաթաղ և այլ գյուղերի վրա, իսկ 1991 թվականից՝ նաև պարբերաբար հրթիռահրետակոծել այդ գյուղերը։
Մարտի 11-ի գիշերը հայկական դիվերսիոն խմբերը թափանցել են Սրխավենդ, հրդեհել հենակետերի վերածված մի քանի տներ, խուճապ առաջացրել թշնամու շարքերում, իսկ մարտի 12-ին հայկական կազմավորումները լայն ճակատով գրոհել և ճնշել են հակառակորդի կրակակետերն ու ազատագրել Սրխավենդ, Մանիքլու, Խաթունբեյլի, Բաշգյուներյփյա, Օրթափայա և այլ գյուղեր ։
Ռազմական գործողությունից հետո ամրապնդվել է Մարտակերտի շրջանի հարավարևելյան սահմանագիծը, ապահովվել Մարտակերտ-Ստեփանակերտ ավտոճանապարհի Կիչան-Խաչենագետի կամրջի հատվածի անվտանգությունը, առգրավվել մեծ քանակությամբ ռազմամթերք ։
Կատեգորիա:Ռազմական գործողությունները ԼՂՀ-ում Կատեգորիա:Արցախի պատմություն
Ջվարի վանք
Ջվարի (ჯვარი, թարգ. «խաչ»), վրացական վանք Մցխեթ քաղաքի մոտ, Կուր և Արագվա գետերի խառնման մոտ գտնվող լեռան գագաթին, որտեղ համաձայն պատմական աղբյուների (օրինակ՝ «Քարթլիի թագավորների կյանքը») Սուրբ Նունեն խաչ է կանգնեցրել։ Ջվարին, իր ճարատապետական ձևերի գերազանցությամբ, Վրաստանի ճարտարապետական գլուխգործոցներից մեկն է և երկրի Համաշխարհային ժառանգության առաջին հուշարձանը։
Պատմություն
Արդեն 545 թվականին «խաչի» սարում կանգնած էր փոքրիկ տաճար, հիմա այն ավերվել է։ Ավելի մեծ եկեղեցի եռաչափ ֆորմայով կանգնեցվել է 590-604 թվականներին։ Հնարավոր է, որ ճարտարապետը եղել է Միքել Տխելին։
Այն կանգնած է ժայռի գագաթին, եկեղեցին նրա օրգանական ավարտն է և ամբողջ շրջակա լանդշաֆտի կենտրոնը։ Լանդշաֆտի հետ միասնությունը ընդգծվում է նրանով, որ հենց վանքը համապատասխանում է ժայռի չափերին՝ 1-7-ը։ Տաճարի ձևը հանդիսանում է վրացի ճարտարապետների երկարատև որոնումների արդյունքը, նրանք հրաժարվել են բազիլիկ ձևից և ձգտել են ստանալ կենտրոնական խաչ, որը ապահովում է ներքին տարածություն։ Այդ որոնումներն իրենց արտացոլումն են թողել Կախեթիում գտնվող Ձվելի-Գավազի վանքի և Նինոծմինդա մայր տաճարի վրա։
Ոչ այնքան մեծ չափերով վանքը իրենից ներկայացնում է քառաձև խաչ, որի եզրերը ձևավորված են կիսաշրջան օբսիդիաներով։ Ներքին տարածությունը աչքի է ընկնում համաչափությամբ, պարզությամբ և մաքրությամբ։ Վանքը ավարտվում է ութ կլոր խորաններով թմբուկով։
Ճակատի տեսքը որոշվում է օբսիդիաներով ձևավորված եզրերի հարթ խորշերով։ Վանքի արևելյան և հարավային մասերը ձևավորված են քանդակներով։ Քանդակները կոպիտ են և հասարակ, բայց ընդհանուր զարդապատկերները լավ ընդգծում են վանքի ճարտարապետական ձևը։
Ճարտարապետական որոշումների առանձնահատկությունը բացառապես մաքուր լանդշաֆտն է։ Գմբեթի ութ կլոր խորաններով թմբուկը օրինակ է ծառայել աթենական Սիոնի և շատ ուրիշ կովկասյան վանքերի համար՝ դառնալով միջնադարյան Վրաստանի խորհրդանիշը։
2004 թվականին Ջվարին գրանցված է եղել Միջազգային հուշարձանների հիմնադրամի ցանկում, ինչպես մեկը հարյուրից, որոնց վտանգ է սպառնում, սակայն 2007 թվականին կատարվող վերականգնման աշխատանքները թույլ են տվել հանել վանքը այդ ցանկից։ Մինչդեռ վանքի պատերին մինչև հիմա կարելի է տեսնել բարբարոսական ձեռագրերի հետքերը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Վրաստանի վանքեր Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Վրաստանում Կատեգորիա:Մցխեթ-Մթիանեթի մարզի շենքեր և կառույցներ
Ցցային հիմք
Ցցային հիմք, հիմք, որում բեռնվածքները գրունտին հաղորդող հիմնական տարրերը ցցերն են։
Մանրամասներ
Ըստ բեռնվածքների բնույթի և նշանակման, ցցային հիմքերը լինում են՝ առանձին ցցերով (առանձին հենարանների տակ), ցցաշարքերով (պատի կոնստրուկցիաների տակ), ցցափնջերով (սյուների տակ)։ցցային հիմքի կիրառումն առավել ռացիոնալ է թույլ գրունտների և գրունտային ջրերի բարձր մակարդակի դեպքում։ Շատ դեպքերում ցցային հիմքերի կիրառմամբ կրճատվում են հողային աշխատանքների ծավալը և բետոնի ծախսը։
Կատեգորիա:Ցցեր
Ալսերիո
Ալսերիո (Alserio), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Կոմո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1110 մարդ, խտությունը՝ 1110 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 2 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 22040։ Հեռախոսային կոդ՝ 031։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ջալաբաշվիլեբի (Քեդայի շրջան)
Ջալաբաշվիլեբի (ჯალაბაშვილები), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Քեդայի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 780 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քեդայից 20 կմ հեռավորության վրա։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 310 մարդ ։
(3933) Պորտուգալիա
(3933) Պորտուգալիա (Portugal), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի մարտի 12-ին Ռիչարդ Վեստի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,247622 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,9353 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5599 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2137,7 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,168405 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,7° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ռիչարդ Վեստի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Օվսյուկովսկի գյուղական խորհուրդ (Գրեբյոնկովսկի շրջան)
Օվսյուկովսկի գյուղական խորհուրդ  (Овсюківська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գրեբենկովսկի շրջանում ։
Մալայա Օսնիցա
2001 թվականի տվյալներով Մալայա Օսնիցա գյուղում բնակվում էր 377 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,16 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 325 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Մանևիչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1577 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ներբի
Ներբի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բալուի գավառակում ։ Գտնվում էր Արածանիի աջ ափին, Ապրանք գյուղից հարավ-արևելք։
Օվսյուկովսկի գյուղական խորհուրդ (Գրեբյոնկովսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1923 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ներբի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Տադեուշ Պոպել
Տադեուշ Պոպել (Tadeusz Popiel, ), լեհ նկարիչ։ Հայտնի է իր ստեղծած կրոնական և պատմական ժանրի կտավներով։
Քանդակագործ Անտոն Պոպելի եղբայրը։
Կենսագրություն
Տադեուշ Պոպելը ծնվել է 1863 թվականին, Շչուցին քաղաքում, մանր ազնվականի ընտանիքում։ Կրակովի գեղարվեստի ակադեմիայում ուսանել է Վլադիսալավ Լուշչկևիչի և Լեոպոլդ Լեֆլյորի մոտ ։ Ավելի ուշ կոմպոզիցիա է սովորել Յան Մատեյկոյի մոտ, ով դարձել է նրա հովանավորը, և Պոպելը կրթությունը շարունակել է Վիեննայում և Մյունխենում։ Ուսումն ավարտելուց հետո՝ 1890-ական թվականներին շրջագայել է, եղել Դանիայում, Իտալիայում, Ռումինիայում, Ռուսաստանում։ Ունեցել է ցուցահանդեսներ և մեդալների արժանացել Փարիզի Համաշխարհային ցուցահանդեսում և Կալիֆոռնիայի 1894 թվականի Midwinter միջազգային ցուցահանդեսում ։
Այդ ժամանակահատվածի նրա հիմնական աշխատանքներից են Պադուայի Սուրբ Անտոնիո բազիլիկայի նկարազարդումները (աշխատանքներն իրականացրել է մրցույթի արդյունքում հաղթող ճանաչվելուց հետո) և Լվովի թատրոններում ։ Նաև մշակել է լեհական եկեղեցիների և այլ հանրային շինությունների համար որմնանկարներ, ֆրեսկներ և վիտրաժներ։ Հետագայում նա ստեղծել է նկարչական դպրոց և Պոզնանի նկարիչների միության հիմնադիրներից է։
Տարբեր ժամանակներում նա ապրել է Կրակովում, Լվովում և Չերնովցիում։ Հետագա տարիների ընթացքում նա իր ժամանակի մեծ մասն անցկացրել է Սվոսշովիցում, որտեղ ունեցել է իր ստուդիան և ստեղծել է լանդշաֆտներ։ Պոպելի մահվան ժամանակ նրա աշխատանքները համարվում էին հնաոճ, և նրան հիմնականում հիշում են Յան Ստիկայի ստեղծած մի քանի տեսարանների վրա կատարած աշխատանքների համար, ինչպիսիք են Racławice Panorama («Ռացլավիցյան ճակատամարտի տեսարան») և Transylvania Panorama (Տրանսիլվանյան տեսարան) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ նկարիչներ Կատեգորիա:Որմնանկարիչներ
Դյատլովկա (գյուղ, Երշիչսկի շրջան)
Դյատլովկա (Дятловка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Երշիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 7 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Երշիչսկի շրջանի բնակավայրեր
Քենթերվիլյան ուրվականը
«Քենթերվիլյան ուրվականը» (The Canterville Ghost), անգլո-իռլանդացի գրող Օսկար Ուայլդի գոթական-հումորային կախարդական հեքիաթը։
Պատմություն
«Քենթերվիլյան ուրվականը» ստեղծագործությունն առաջին անգամ տպագրվել է Լոնդոնի The Court and Society Review ամսագրում 1887 թվականին։ Այն եղել է Օսկար Ուայլդի առաջին արձակ-նովելային ստեղծագործությունը։ Կառուսված լինելով որպես 19-րդ դարի վերջի բուժուական հասարակության սատիրա՝ պատվածքը գրված է բուռլեսկի ոճով, թեև նրանում այնուամենայնիվ զգացվում են ռոմանտիկական-սենտիմենտալիստական նոտաներ։ Գրողն ինքը նովելը բնութագրել է որպես «մատերիա-իդեալիստական ռոմանտիկական պատմվածք»։
Սյուժե
Քենթերվիլ ամրոցը, որի վրա ընկած է հնագույն անեծք 1575 թվականին իր բարեծնունդ կնոջը՝ լեդի Էլեոնորին սպանած սըր Սիմոն դը Քենթերվիլի ուրվականի տեսքով, գնում է Մեծ Բրիտանիայում ԱՄՆ դեսպան Հայրամ Բ. Օտիսը և իր կնոջ ու երեխաների հետ բնակություն հաստատում այնտեղ։ Անհանգստացած ուրվականը փորձում է ժամանակակից ամերիկյան քաղաքակրթության ներկայացուցիչներին վախեցնել անսպասելի հայտնված արյան հետքերով, հզոր դղրդյուններով, գիշերները ժանգոտած շղթաները զնգացնելով, բայց իզուր։ Օտիս ընտանիքի անդամների հետ ուրվականի առաջին դեմառդեմ հանդիպումն ունենում է երկու հետևանք՝ դեսպանն ուրվականին առաջարկում է ավտոմեքենայի յուղ ժանգոտ շղթաների համար, իսկ կրտսեր Օտիսները՝ երկվորյակ եղբայրները, անօգնական ուրվականի վրա բարձեր են նետում։ Զայրացած սըր Սիմոնը խոստանում է դա-ան վրեժ լուծել, սակայն ատելի ընտանիքին վախեցնելու և նրանց ամրոցից վռնդելու հետագա փորձերի ժամանակ ուրվականն ինքը վիրավորվում է՝ փորձելով հագնել իր հին զրահը։ Հալածվելով անսաստ երկվորյակներից, որոնք պարաններ են կապում այն միջանցքներում, որոնցով զբոսնում էր սըր Սիմոնը, հատակը պատում են յուղով և ուրվականի վրա ջուր լցնում, ծեր հոգին ի վերջո բոլորովին տկարանում է։
Մի անգամ Վիրջինիա Վուլֆը՝ պարոն Օտիսի ավագ դուստրը, որ սենտիմենտալ աղջիկ է, պատահականորեն հայտնաբերում է գաղտնի դուռ, որի հետևում գտնվում է այն սրահը, որտեղ ապրում է ուրվականը։ Նա բացահայտում է հնագույն մարգարեությունը, թե սըր Սիմոնի համար անմեղ երիտասարդ արարածի աղոթքը կարող է փրկել դժբախտ ուրվականի հոգին, նրան վերջապես պարգևել հանգստություն և երկնային փրկություն։ Իսկ ուրվականը հիվանդ է, նվաստացած և գրեթե անմիխիթար։ Վիրջինիան որոշում է օգնել նրան։
Երբ ընտանիքը հայտնաբերում է իրենց ավագ դստեր կորուստը, սկսվում են Վիրջինիայի որոնումներն ամբողջ շրջանում։ Հայրն ու դուքս Սեսիլը՝ աղջկա փեսացուն, գլխավորում են որոնումները քաղաքում, իսկ երկվորյակները տակնուվրա են անում Քենթերվիլ ամրոցը։ Մոտակայքում ապաստանած գնչուների կողմից Վիրջինիայի առևանգված լինելու կասկածը չի հաստատվում։ Երեկոյան ստիպված են լինում դադարեցնել որոնումները, և ամբողջ ընտանիքը հավաքվում է ամրոցում։ Ուղիղ կեսգիշերին հանկարծ Քենթերվիլ ամրոցի սրահում հայտնվում է Վիրջինիան։ Նրա ձեռքին Քենթերվիլների տոհմի հինավուրց զարդերով զարդատուփ է, որ նրան էր նվիրել երախտապարտ սըր Սիմոնը։ Իսկ ամրոցի բակում ծաղկում է չորացած նշենին ։
Օտիսները գտնում են սըր Սիմոն դը Քերթերվիլի փտած մնացորդներն ու թաղում դրանք օրհնված հողում։ Կյանքն ամրոցում բարեհաջող կերպով շարունակվում է։ Վիրջինիան ամուսնանում է իր սիրելի դքսի հետ։
Արտաքին հղումներ
Օսկար Ուայլդի «Քենթերվիլյան ուրվականը» պատմվածքը
Կատեգորիա:Օսկար Ուայլդի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Ուրվականներն արվեստում Կատեգորիա:Հորինված մարդասպաններ Կատեգորիա:Էկրանավորված բրիտանական վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Մուժավա
Մուժավա (მუჟავა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Ծալենջիխայի շրջանում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 360 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ծալենջիխայից հեռու է 30 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 298 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ծալենջիխայի շրջան‎‎‎
Կուպինո (գյուղ, Վելիկոբուրլուկիի շրջան)
Կուպինո (Купине), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վելիկոբուրլուկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1699 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կուպինո գյուղում բնակվում էր 46 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1205 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 38,17 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վելիկոբուրլուկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1699 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Յուդինո (գյուղ, Դեմիդովսկի շրջան)
Յուդինո (Юдино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 14 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ամառային երեկո. Ինգերը ծովափին
'''«Ամառային երեկո. Ինգերը ծովափին»''' («Inger på stranden, Sommernatt»), նորվեգացի նկարիչ, էքսպրեսիոնիզմի ու սիմվոլիզմի կարկառուն ներկայացուցիչ Էդվարդ Մունկի նկարներից։ Հեղինակը կտավը վրձնել է 1899 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են՝ 126 × 161 սմ։ «Ամառային երեկո. Ինգերը ծովափին» ստեղծագործությունն այսօր պահպանվում և ցուցադրվում է Բերգենի գեղարվեստի թանգարանում (Բերգեն, Նորվեգիա)։
Ստեղծման պատմություն
1889 թվականի ամռանը Էդվարդ Մունկը փոքր տուն է վարձում Օսգորսդսթրանդում՝ Օսլո ֆյորդի ափին։ Հանգստի սեզոնի բացման ժամանակ այս վայրը Քրիստիանիայի բնակիչների սիրված վայրն էր։ Հանգստացողների թվում էին Մունկի ընկեր նկարիչներ Քրիստիան Քրոհգն ու Ֆրից Թաուլովը։
Օսգորսդսթրանդը մեծ դեր է խաղացել Էդվարդ Մունկի կենսագրությունում։ Մի քանի անգամ նկարիչը ամառներն անցկացրել է հենց այստեղ։ «Կյանքի ֆրիզ» շարքի շատ ստեղծագործություններ Մունկը վրձնել է հենց այստեղ։ 1899 թվականին, երբ առաջին անգամ էր եկել այստեղ, նկարում է «Ամառային երեկո. Ինգերը ծովափին» ստեղծագործությունը։ Նկարի համար որպես բնորդուհի կեցվածք է ընդունել կրտսեր քույրը՝ Ինգեր Մունկը, որը շատ անգամներ է կեցվածք ընդունել Մունկի կտավների համար։ Ամեն օր երեկոյան ժամը 9-ից մինչև 11-ը հեղինակն ուսումնասիրում էր ծովափը, դրա լուսավորությունը։
Նկարագիր
«Ամառային երեկո. Ինգերը ծովափին» ստեղծագործության աջ կողմի դիմացի պլանին պատկերված է երիտասարդ կին։ Վերջինս նստած է գրանիտե ժայռին՝ ծովափնյա գլաքարերի հարևանությամբ։ Աղջկա ձեռքերը դրված են ծնկներին։ Գլուխը նկարված է կիսադեմով։ Ձեռքերին բռնել է ծղոտե գլխարկը։ Վառ ճերմակ հանդերձանքը հակադրության մեջ է գտնվում գլաքարերի մամռակալած մակերեսի և թեթև ալիքավորված ծովի կապտակարմրավուն երանգով մակերևույթի հետ։ Նկարում սպիտակ գիշեր է, Հյուսիսային Եվրոպայի ամռանը բնորոշ երևույթ։ Հետին պլանում, աղջկա հետևում երևում են ձկնորսական փայտերը ցանցերով ու ձկնորսների ֆիգուրներ՝ նավակի մեջ։
Արվեստաբան Ուլրիխ Բիշոֆն ասում է, որ Մունկի ավելի վաղ՝ 1884 թվականին ստեղծած «Ինգերը սևերով» նկարում հեղինակի տասնչորսամյա քույրը պատկերված է սևազգեստ, ինչև վկայում է 19-րդ դարի դիմանկարային արվեստի ավանդույթներին Մունկի հավատարիմ լինելը ։ Մունկն այս կտավում ցուցադրել է մենություն, մելանխոլիա և կարոտ։
Քննադատություններ
1899 թվականի աշնանը Քրիստիանիայում առաջին անգամ ցուցադրության ներկայացվեց «Ամառային երեկո. Ինգերը ծովափին» ստեղծագործությունը։ Եղան հակասական կարծիքներ, որոնցում գերակշռում էր բացասականը։ Նորվեգական «Morgenbladet» («Առավոտյան ամսագիր») շաբաթաթերթը Մունկի ստեղծագործությունը բնորոշեց որպես «ցնդաբանություն»՝ անվանելով այն հասարակությանը դեպի մոլորության տանող կտավ։ «Aftenposten» («Երեկոյան փաստ») պարբերականը նստած կնոջ կերպարը բնութագրեց որպես անկյանք, առանց էմոցիաների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1889 նկարներ Կատեգորիա:Էդվարդ Մունկի նկարներ Կատեգորիա:Նորվեգիայի արվեստ Կատեգորիա:Էքսպրեսիոնիզմ Կատեգորիա:Բերգենի գեղարվեստի թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Կառլ Բրյուլովի նկարների ցանկ
Կառլ Բրյուլովի նկարների ցանկ էջ
Նշումներ
Կատեգորիա:Կառլ Բրյուլովի նկարներ Կատեգորիա:Նկարների ցանկեր
Ստեփան Թարյան
Ստեփան Միքայելի Թարյան (Թարխարարյան), հայ բեմանկարիչ, քանդակագործ։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1945)։
Եղել է ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ Մայրանուշ Պարոնիկյանի ամուսինը։
Կենսագրություն
Մեծացել է Թիֆլիսում։ Ավարտել է Թիֆլիսի գեղարվեստի ուսումնարանը (1918), Լենինգրադի գեղարվեստի ակադեմիայի քանդակագործության բաժինը (1927)։ 1927 թվականին տեղափոխվել է Երևան։
1920 թվականին արտանկարել է Անիի Տիգրան Հոնենցի եկեղեցու որմնանկարները։ Առաջին ձևավորումը եղել է «Խաթաբալա» ներկայացումը 1927 թվականին Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ակադեմիական թատրոնում։ Աշխատել է Պատանի հանդիսատեսի թատրոնում, ինչպես նաև Կիրովականի (այժմ՝ Վանաձոր), Արտաշատի և Ալավերդու թատրոններում ։
«Հայֆիլմում» ձևավորել է «Կիկոս» (1933), «Գիքոր» (1934) ֆիլմերը ։
Քանդակներ
Հեղինակ է Վանո Խոջաբեկյանի (1930), դերասանուհի Մայրանուշ Պարոնիկյանի (1945) դիմաքանդակների (երկուսն էլ՝ մարմար, ՀԱՊ), «Սպասում» քանդակի (1930-ական թթ., Երևանում տեղադրվել է 2000 թ.)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ թատերական նկարիչներ Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ Կատեգորիա:Հայ բեմանկարիչներ
Ֆարտուշինո (գյուղ, Նեդրիգայլովի շրջան)
Ֆարտուշինո (Фартушине), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ֆարտուշինո գյուղում բնակվում էր 13 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Անցանո դել Պարկո
Բնակչությունը կազմում է 1619 մարդ, խտությունը՝ 540 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 3 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 22040։ Հեռախոսային կոդ՝ 031։
Ներբսուլա
Ներբսուլա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բալուի գավառակում ։ Գտնվում էր Բալու քաղաքից հարավ-արևելք ։
Բնակչության մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել։
Սերբինովկովսկի գյուղական խորհուրդ (Գրեբյոնկովսկի շրջան)
Սերբինովկովսկի գյուղական խորհուրդ  (Сербинівська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գրեբենկովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Սերբինովկովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 877 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 46,30 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18,94 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1992 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Յակով Խաչիկյան
Յակով Իվանի Խաչիկյան (հայտնի է նաև որպես Յակով Անուշավանի Թումանյան, ), հայ փիլիսոփա, գեղագետ, գրականագետ, Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր (1969), պրոֆեսոր (1970), ՀԽՍՀ X գումարման Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։
Կենսագրություն
Յակով Խաչիկյանը ծնվել է 1921 թվականին Ջալալօղլիում (այժմ` Ստեփանավան)։ 1938-1941 թվականներին աշխատել է «Կոմունիստ» (ռուսերեն) թերթի խմբագրությունում։ 1942-1945 թվականներին մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին։ 1949 թվականին ավարտել է Երևանի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ռուսաց լեզվի և գրականության բաժինը։ 1949-1952 թվականներին սովորել է ասպիրանտուրայում (Երևան-Մոսկվա)։ 1952-1953 թվականներին դասախոսել է Երևանի համալսարանում, 1953 թվականին՝ Երևանի Վ. Բրյուսովի անվան ռուսաց և օտար լեզուների մանկավարժական ինստիտուտում։ 1953-1962 թվականներից աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ փիլիսոփայության և իրավունքի սեկտորում, 1962-1969 թվականներին ղեկավարել սեկտորի գեղագիտության խումբը։ 1969-1973 թվականներին ՀԽՍՀ ԳԱ փիլիսոփայության և իրավունքի ինստիտուտի տնօրենի տեղակալ, 1973-1976 թվականներին՝ տնօրեն, 1976 թվականից ՀԿԿ Կենտկոմի գիտության և ուսումնական հաստատությունների բաժնի վարիչ։
Հայաստանի գրողների միության (1971), Հումանիզմի հիմնախնդիրների (1989), Հայոց փիլիսոփայության (2000), Բնության և հասարակության մասին գիտությունների միջազգային (2000), ՌԴ մանկավարժական և սոցիալական գիտությունների (2004) ակադեմիաների անդամ։
Ստեղծագործություններ
Յակով Խաչիկյանի աշխատանքներով սկզբնավորվել է Հայաստանում գեղագիտության և հայ գեղագիտական մտքի պատմության համակարգված ուսումնասիրությունը («Հայ էսթետիկական մտքի պատմությունից» գիտական հետազոտությունների ժողովածուի (պրակ 1-5, 1974-2005), «Հայ գեղագիտական մտքի պատմության զարգացման ակնարկ» (ռուսերեն, 1976, համահեղինակ և պատասխանատու խմբագիր))։
Հեղինակ է «Հայ գեղագիտական մտքի պատմության մեթոդաբանական հարցեր» (ռուսերեն, 2001) գրքի, եռահատոր հուշագրության (2002-2005) և համահեղինակ՝ «Հայ կերպարվեստագետներն արվեստի մասին» (ռուսերեն, 2004) ժողովածուի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Հայ գրականագետներ Կատեգորիա:Հայ գեղագետներ
Սնեք
Սնեք կամ սնեքներ (snack — «թեթև խորտիկ»), անգլիախոս երկրներում թեթև ուտելիքների ընդհանուր անվանում, որը նախատեսված է «ընդմիջելու», հիմնական կերակուրների միջև քաղցը հագեցնելու համար ։
Տարատեսակներ
Ավանդական ամերիկյան նախուտեստները սովորաբար նախատեսված են արագ, "ոտքի վրա" ուտելու համար և ունենում են պահպանելիության երկար ժամկետ։ Դրանցից են շոկոլադե սալիկներ ը, տարատեսակ չիպսեր ը, ադիբուդին և եգիպտացորենի ձողիկները, շաքարով կամ աղով պնդուկները, կրեկեր-խորտիկները, գրանոլան։
Բարձր կալորիականություն ունեցող նման մթերքները, որոնք թույլ են տալիս արագ հագեցնել քաղցը, պարունակում են նվազագույն քանակությամբ վիտամիններ և հանքանյութեր և, համապատասխանաբար, հաճախ համարվում են անառողջ և անպիտան սնունդ։
Ֆրանսիայում խորտիկին համատասխանող բառը hors d'oeuvre-ն է՝ փոքրիկ ուտեստներ, որոնք ուտում են ձեռքերով, առանց դանակ-պատառաքաղի, հիմնական կերակուրների միջև ընկած ժամանակահատվածում։ Այդ տեսակի ուտելիք է Կանապեն։
Ռուսաստանում և Արևելյան Եվրոպայի երկրներում որպես «խորտիկ» ավանդաբար տարածված են արևածաղկի և դդմի սերմերը, որոնք, չնայած բարձր կալորիականության, հարուստ են տարբեր օգտակար նյութերով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սննդի և ըմպելիքի մշակույթ Կատեգորիա:Արագ սնունդ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԲՊՀ հոդվածներ 2023
Մաքսիմ Գորկու փողոց (Կրասնի Սուլին)
Մաքսիմ Գորկու փողոց (Улица Максима Горького), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքի Վերբենսկի միկրոշրջանում։ Անվանվել է պրոլետարական հայտնի գրող Ալեքսեյ Մաքսիմովիչ Գորկու պատվին։ Սկիզբ է առնում Վերբենսկայա փողոցից և ավարտվում Տեպլիչնի նրբանցքի հետ հատվելով։ Երկարությունը 670 մետր է։
Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Մաքսիմ Գորկու փողոցը գտնվում է քաղաքի Վերբենսկի միկրոշրջանում։ Այն սկսվում է Վերբենսկայա փողոցից, հատում Կամսկայա, Թելմանի փողոցները, Լերմոնտովի փողոցի 1-ին նրբանցքը և ավարտվում Տեպլիչնի նրբանցքի հետ հատվելով։ Փողոցում կա համարակալված 69 շինություն։ Կարճ փողոց է. երկարությունն ընդամենը 670 մետր է։
Մաքսիմ Գորկու փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346352։
Փողոցն անվանվել է ռուս խորհրդային գրող, սոցիալիստական ռեալիզմ գրական ուղղության հիմնադիր և քաղաքական ակտիվիստ, ԽՍՀՄ գրողների միությունը ստեղծելու նախաձեռնող և նրա վարչության առաջին նախագահ Ալեքսեյ Մաքսիմովիչ Գորկու (1868-1936) պատվին։ Գորկին հինգ անգամ ներկայացվել է գրականության Նոբելյան մրցանակի (1918, 1923, երկու անգամ՝ 1928, 1933 թվականներին) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Մարիա Քորելլի
Կյանք և ստեղծագործություն
Քորելլիի առաջին գիրքը՝ «Վեպ երկու աշխարհների մասին» («A Romance of Two Worlds», 1886), մեծ հաջողություն ունեցավ։ Նրան հաջորդեցին «Վենդետտա», «Թելմա», «Վարավվա», «Սատանայի վիշտը» («The sorrows of Satan», 1895) գրքերը։ Վերջինս էկրանավորվել է Գրիֆիտի և Դրեյերի կողմից։
Մարիա Քորելլիի արձակը հագեցած է օկուլտական գաղափարներով՝ հիպնոս, հոգու վերաբնակեցում, աստղային մարմիններ և այլն ։ Քորելլիի վեպերը համապատասխանում էին հասարակ ընթերցողի ճաշակին։ 1890-ական թվականներին նրա գրքերը ավելի մեծ քանակով էին սպառվում, քան Քիփլինգի, Կոնան Դոյլի և Ուելսի ստեղագործությունները միասին վերցրած ։
Գրողի ստեղծագործությունները երբեմն քննադատվում էին հերոսների գռեհկության, վատորակ երկխոսությունների, սյուժեի ձգձգվելու պատճառով։ Անգլիացի լուրջ քննադատները Քորելիին բացասաբար էին վերաբերվում, սակայն վիպասանը նրանց դեմ կատաղի պատերազմ էր սկսել։ Ռուսաստանում գրողի անունը հայտնի դարձավ  նախահեղափոխական շրջանում «Դրակուլայի» թարգմանության ժամանակ առաջացած խառնաշփոթության շնորհիվ։ 1903 թվականին Սանկտ-Պետերբուրգում Բրեմ Սթոքերի կողմից հրատարակվեց Քորելլիի «Սատանայի վիշտը», իսկ 1912-1913 թվականներին  Կապույտ ամսագրի հավելվածում Քորելլի անվան տակ լույս ընծայվեց Բրեմ Սթոքերի գրչին պատկանող «Վամպիր (Կոմս Դրակուլա)» վեպը։
Կյանքի վերջին տարիները Քորելլին անցկացրեց Ստրատֆորդ ըփոն Էյվոնում, որտեղ շատ ուժ և փող ծախսեց քաղաքի պատմական այն տեսքը վերականգնելու համար, որը նա ուներ Շեքսպիրի ժամանակ, այժմ Քորելլիի տանը գտնվում է Շեքսպիրյան ինստիտուտը։ Քորելլին օժանդակել է փարավոնների անեծքների մասին լեգենդներ ստեղծելուն։ 1923 թվականի ապիլին նա հրապարակեց նախազգուշացում նրա համար, որ «ամենախիստ պատիժը սպառնում է գերազմանի անկոչ հյուրին», այդ հրապարակումից մի քանի օր հետո մահացավ լորդ Քարնարվոն։ Նրա հոդվածը տարածվեց թերթերում և Թութանհամոնի գերեզմանի նկատմամբ ունեցած հետաքրքրության շնորհիվ փարավոնների անեծքի ֆենոմենը դարձավ բոլոր լրատվամիջոցների սովորական նյութը։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի կանայք Կատեգորիա:Բրիտանացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի կին գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ
Յուդինովո
Յուդինովո (Юдиново), գյուղ Ռուսաստանի Բրյանսկի մարզի Պոգարսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բրյանսկի մարզի Պոգարսկի շրջանի բնակավայրեր
Կրասնոե (գյուղ, Վելիկոբուրլուկիի շրջան)
Կրասնոե (Красне), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վելիկոբուրլուկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1699 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կրասնոե գյուղում բնակվում էր 16 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,162 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 98,77 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վելիկոբուրլուկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1699 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մայդան (գյուղ, Մանևիչի շրջան)
Մայդան (Майдан), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Մանևիչի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մայդան գյուղում բնակվում էր 183 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 40,7 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 4,5 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Մանևիչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ալեքսանդր Սպենդիարյան
{{Տեղեկաքարտ երաժիշտ }}
Ալեքսանդր Ստեփանոսի Սպենդիարյան ({{ԱԾ}}), հայ մեծ կոմպոզիտոր, ում անունով է կոչվում Երևանի Օպերայի և բալետի պետական ակադեմիական թատրոնը։ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ 1926:
Կախովկա 1871-1877
Ալեքսանդր Սպենդիարյանը (Սպենդիարով) ծնվել է 1871 թվականի նոյեմբերի 1-ին (հին տոմարով՝ հոկտեմբերի 20), Ռուսական կայսրության, Տավրիկյան նահանգի Դնեպրովյան գավառի Կախովկա բնակավայրում (այժմ՝ Խերսոնի մարզ, Ուկրաինա)։ Հայրը՝ Աֆանասի Սպենդիարովը (Ստեփանոս Սպենդիարյանց) զբաղվում էր փայտանյութի առևտրով։ Մայրը՝ Նատալյա Սելինովան (Դշխուհի Կարապետի Սելինյան) Կարասուբազարի (այժմ՝ Բելոգորսկ) քաղաքագլուխ Կարպ Սելինյանի դուստրն էր։ Նրանց ընտանիքում հինգ երեխա էր մեծանում։ Ալեքսանդր Սպենդիարյանն ընտանիքի երկրորդ երեխան էր։ Երաժշտական ունակությունները նրան փոխանցվել են մորից, ով հաճախ էր նվագում հայկական ու թաթարական մեղեդիներ։ Ալեքսանդրը դաշնամուր նվագել սկսել է չորս տարեկանից։ Նրա առաջին ստեղծագործությունը մի փոքրիկ վալս էր՝ հորինված յոթ տարեկանում։
Սիմֆերոպոլ 1877-1890
1877 թ. Ալեքսանդր Սպենդիարյանն ընտանիքի հետ տեղափոխվում է Սիմֆերոպոլ։ Մայրը նրա համար դաշնամուրի ուսուցչուհի է հրավիում։ Սպենդիարյանն արդեն վարժ կարդում էր նոտաները, սակայն մեկ տարի անց նա հրաժարվում է դաշնամուրի դասերից, քանի որ չէր սիրում գամմաներ ու վարժություններ նվագել։ 1882 թ. Ալեքսանդր Սպենդիարյանն ընդունվում է Սիմֆերոպոլի դասական գիմնազիա, երգում աշակերտական երգչախմբում։ Տասնչորս տարեկանում սովորում է ջութակ նվագել և հրապուրվում այս գործիքով։ Իսկ ավագ եղբայրը՝ Լեոնիդը, թավջութակ էր նվագում։ 1888 թ. Սպենդիարյանը գրում է մի ռոմանս, որը նրա առաջին տպագրված ստեղծագործությունն էր. «Հմայված եմ քո գեղեցկությամբ» ռոմանսը նվիրված է Ալեքսանդր Սպենդիարյանի առաջին սեր Ելիզավետա Արենդտին։ 1890 թ. Սպենդիարյանն ավարտում է գիմնազիան և հոր հետ ճամփորդում՝ լինելով Վիեննայի օպերային թատրոնում։
Մոսկվա 1890-1895
1890 թ. Ալեքսանդր Սպենդիարյանը հոր խորհրդով ընդունվում է Մոսկվայի կայսերական համալսարան՝ նախ՝ բնագիտության ֆակուլտետ, ապա ուսումը շարունակում իրավաբանության ֆակուլտետում։ Համալսարանում ուսանելու տարիներին նա, որպես կոնցերտմայստեր, նվագում է Նիկոլայ Կլենովսկու ղեկավարած ուսանողական նվագախմբում՝ շարունակելով ջութակի դասերը Մեծ թատրոնի նվագախմբի ջութակահար Պեկարսկու մոտ։ Ուսանողական նվագախմբի դիրիժոր Նիկոլայ Կլենովսկին, լսելով Սպենդիարյանի ստեղծագործությունները, նրան խորհուրդ է տալիս լրջորեն ուսումնասիրել կոմպոզիցիայի տեսություն, և Ալեքսանդր Սպենդիարյանը հենց նրան էլ ընտրում է որպես առաջին ուսուցիչ։ Նույն համալսարանում էր սովորում նաև Սպենդիարյանի եղբայրը՝ Լեոնիդը, ով դարձավ հայտնի երկրաբան։ Մոսկվայում Սպենդիարյան եղբայրներն հաղորդակից էին հայկական մշակույթին, մտերիմ էին մոսկվաբնակ հայ մտավորականության հետ։ Նրանք հաճախ էին մասնակցում Ներսես Ներսեսովի և Սերգեյ Շահինյանի տանը կազմակերվող երեկույթներին։ 1894 թ. այդպիսի հավաքույթներից մեկի ժամանակ Ալեքսանդր Սպենդիարյանը ծանոթանում է Ալեքսանդր Ծատուրյանի հետ։ Լսելով նրա «Ա˜յ վարդ» բանաստեղծությունը՝ Սպենդիարյանը գրում է համանուն ռոմանս։ Այն կոմպոզիտորի առաջին ստեղծագործությունն էր՝ գրված հայ գրողի բանաստեղծության հիման վրա։ 1895 թ. Սպենդիարյանն ավարտում է իր ուսումը և մեկնում Պետերբուրգ։ Երկու տարի անց՝ 1897 թ., հանձնելով ավարտական քննությունները՝ ստանում է իրավաբանի առաջին կարգի դիպլոմ՝ կյանքի ընքացքում այդպես էլ չզբաղվելով այդ մասնագիտությամբ։
Պետերբուրգ 1895-1900
1895 թ. ջութակահար Հովհաննես Նալբանդյանի միջնորդությամբ հանդիպում է Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովին և ներկայացնում իր ստեղծագործություններից մի քանիսը։ Ռուս կոմպոզիտորը համաձայնում է դառնալ Սպենդիարյանի կոմպոզիցիայի տեսության ուսուցիչը։ Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովը մեծապես հավանում էր նրա երաժշտությունը և խրախուսում ավելի խորանալ հայկական ժողովորդական երաժշտության ուսումնասիրության մեջ։ Նրա օգնությամբ Ալեքսանդր Սպենդիարյանը բարեկամական ու ստեղծագործական կապեր է հաստատում ռուսական երաժշտարվեստի անվանիների հետ։ 1900 թ.՝ ավարտելով ուսումը, գրում է իր առաջին սիմֆոնիկ ստեղծագործությունը՝ «Կոնցերտային նախերգանքը»՝ նվիրելով սիրելի ուսուցչին։
Յալթա 1901-1916
1901 թ. Ալեքսանդր Սպենդիարյանը տեղափոխվում է Յալթա՝ ամուսնանալով վաղամեռիկ եղբոր՝ Լեոնիդ Սպենդիարյանի այրու՝ Վարվառա Մազիրովայի հետ։ Կոմպոզիտորի հայրը որդու ընտանիքին է նվիրում առանձնատուն, որը նախկինում Սերբիայի Նատալյա թագուհու ամառային նստավայրն էր։ Սպենդիարյանների տունը շուտով դառնում է Յալթայի մշակութային կենտրոնը։ Այստեղ շատ հաճախ էին կազմակերպվում համերգներ, երեկույթներ, որոնց ներկա էին լինում Մաքսիմ Գորկին, Անտոն Չեխովը, Ալեքսանդր Գլազունովը, Անտոն Արենսկին, Ֆյոդոր Շալյապինը, Սերգեյ Ռախմանինովը, Իլյա Ռեպինը։ Յալթայում կոմպոզիտորը ծավալում է ակտիվ հասարակական, մշակութային, խմբավարական, բարեգործական ու ստեղծագործական գործունեություն. հիմնում երաժշտական դպրոցներ, սիրողական երգչախումբ, կազմակերպում համերգներ, գլխավորում Յալթայի Հայկական բարեգործական ընկերությունը։
Սուդակ 1916-1924
1916 թ. վաճառելով Յալթայի առանձնատունը՝ Սպենդիարյանն ընտանիքի հետ տեղափոխվում է Սուդակ՝ ապրելու իր ամառանոցում։ Նույն տարում հրավեր ստանալով Թիֆլիսի Հայկական երաժշտական ընկերությունից՝ կոմպոզիտորը մեկնում է Թիֆլիս, ելույթ ունենում համերգներով ու արժանանում է տեղի հայերի ջերմ ընդունելությանը։ Թիֆլիսում կոմպոզիտորը լսում և գրառում է արևելյան մեղեդիներ, որոնք հետագայում օգտագործում է իր ստեղծագործություններում։ Այստեղ տեղի է ունենում Սպենդիարյանի և Հովհաննես Թումանյանի հանդիպումը, որի ընթացքում էլ կոմպոզիտորի մոտ ծնվում է օպերա գրելու գաղափարը։ Օպերայի սյուժեի հիմք է ընտրվում «Թմկաբերդի առումը» պոեմը։ Վերադառնալով Սուդակ՝ նա ձեռնամուխ է լինում «Ալմաստ» օպերայի ստեղծմանը։ Նույնիսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի և հեղափոխության դժվարին տարիներին Սպենդիարյանը ծավալում է բուռն հասարակական, բարեգործական ու մշակութային գործունեություն։
Երևան 1924-1928
Սպենդիարյանը այն հայ մտավորակնների շարքում էր, ովքեր Հայաստանի իշխանությունների հրավերով տեղափոխվեցին և բնակություն հաստատեցին հայրենիքում։ Կոմպոզիտորը Հայաստան եկավ 1924 թ.՝ իր հայրենիքում նախաձեռնելով երաժշտական ու մշակութային կյանքի զարգացման լայնածավալ աշխատանքներ։ Նրա ջանքերով ստեղծվեց Երևանի պետական կոնսերվատորիայի սիմֆոնիկ նվագախումբն ու բացվեց նվագախմբային դասարանը։ Հայաստանում կոմպոզիտորը ծավալեց նաև մանկավարժական գործունեություն՝ իր հարուստ փորձը փոխանցելով նորաբաց կոնսերվատորիայի դասախոսներին և ուսանողներին։ Հայկական մշակույթի զարգացման մեջ ունեցած մեծ ավանդի համար Ալեքսանդր Սպենդիարյանին 1926 թ. շնորհվեց Ժողովրդական արտիստի կոչում։ Նա առաջին երաժիշտն էր, որն արժանացավ այդ բարձր բարգևին ։
Կոմպոզիտորի մոտ հայտնաբերվում է թոքերի սուր բորբոքում, որի հետևանքով 1928 թ.. մայիսի 7-ին Ալեքսանդր Սպենդիարյանը մահանում է՝ «թոքերի կրուպոզային բորբոքում» ախտորոշմամբ։ Նրա ընկերոջ՝ ճարտարապետ Ալեքսանդր Թամանյանի առաջարկությամբ կոմպոզիտորի աճյունն ամփոփվեց Ժողտանը (ներկայիս Օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոն) հարակից պուրակում։ Նրա մահից մի քանի տարի անց՝ 1933 թ. հունվարի 20-ին, «Ալմաստ» օպերայի բեմադրությամբ բացվեց Հայաստանի օպերայի պետական թատրոնը, որը 1939 թ.-ից կրում է Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անունը։
Խմբերգեր
«Չհնձած արտը». էլեգիա՝ խառը երգչախմբի և բաս-մեներգչի համար՝ նվագախմբի նվագակցությամբ (խոսք՝ Նիկոլայ Նեկրասովի, Op.8, 1902 թ.)
«Վլադիմիր Ստասովի հիշատակին». կանտատ երգչախմբի համար՝ դաշնամուրի նվագակցությամբ (խոսք՝ Վ. Լիխաչովի, Op.16, 1907 թ.)
«Փառքդ մեծ՜, օ՛ր մայիսի». երգ-հիմն խառը երգչախմբի համար նվագախմբի նվագակցությամբ (խոսք՝ Ալեքսանդր Սպենդիարյանի, 1917 թ.)
«Ուկրաինական սյուիտ». ուկրաինական ժողովրդական երգերի մշակումներ քառաձայն երգչախմբի համար՝ նվագախմբի նվագակցությամբ (1921 թ.)
Ուկրաինական ժողովրդական երգերի մշակումներ (1919-1922 թթ.)
Ռուսական ժողովրդական երգերի մշակումներ (1919-1922 թթ.)
Կամերա-գործիքային ստեղծագործություններ
ա) Երկձեռք դաշնամուրի համար
բ) Քառաձեռն դաշնամուրի համար
գ) Ջութակի և դաշնամուրի համար
դ) Թավջութակի և դաշնամուրի համար
ե) Գործիքային անսաբլներ
Հիշատակի հավերժացում
=== Ալեքսանդր Սպենդիարյանին նվիրված փոստային ծրարներ և նամականիշեր ։ ===
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1871 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 1 ծնունդներ Կատեգորիա:1928 մահեր Կատեգորիա:Մայիսի 7 մահեր Կատեգորիա:Ղրիմահայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ դիրիժորներ Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Հայ ուսուցիչներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ալեքսանդր Սպենդիարյան
Ապիանո Ջենտիլե
Բնակչությունը կազմում է 7227 մարդ, խտությունը՝ 547 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 12,91 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 22070։ Հեռախոսային կոդ՝ 031։
Քաղաքի հովանավորն է սուրբ Ստեփանոս Նախավկան։ Քաղաքի օրը նշվում է ամեն տարի դեկտեմբերի 26-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սպարտակ Խաչիկյան
Սպարտակ Երեմի Խաչիկյան, հայ ճարտարապետ։ ՀԽՍՀ աստակավոր ճարտարապետ (1972)։
Ճարտարապետ Լիա Սաֆարյանի ամուսինն է, աստղագետ, ֆիզմաթ գիտությունների դոկտոր (1975), պրոֆեսոր (1982), ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս (1996) Էդուարդ Խաչիկյանի եղբայրն է։
Կենսագրություն
1955 թվականին ավարտել է Մոսկվայի ճարտարապետական ինստիտուտը։ Աշխատել է Հայպետնախագիծ ինստիտուտում (1964 թվականից՝ արվեստանոցի ղեկավար), 1984-1991 թթ.՝ ՀՀ պետշինի բնակելի և քաղաքացիական շինության վարչության պետ, 1991-1993 թթ.՝ մասն. ճարտ. արվեստանոցի («Խաչիկյանի արվեստանոց») ղեկավար։ 1991-2005 թթ. դասավանդել է ԵՊՃՇՀ-ում։
Համահեղինակ է՝
Երիտասարդ ճարտարապետների ստեղծագործության (1962), խորհրդային ճարտարապետության 1973-1977 թթ. նվաճումների, 1982 թվականի «Տարվա լավագույն կառույց» համամիութենական ստուգատեսների դափնեկիր է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Պիշինաս
Պիշինաս (Piscinas), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիայի մարզում՝ Կարբոնիա-Իգլեզիաս գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 886 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 63 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 14 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 9010։ Հեռախոսային կոդը՝ 0781։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության փոփոխություն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1988 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:1988 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռուդկովսկի գյուղական խորհուրդ (Գրեբյոնկովսկի շրջան)
Ռուդկովսկի գյուղական խորհուրդ  (Рудківська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գրեբենկովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Ռուդկովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 726 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 32,47 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 22,36 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 2 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Վահրամ Խաչիկյան
Վահրամ Ղևոնդի Խաչիկյան, հայ նկարիչ։ ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ (1970) ։
Կենսագրություն
1950 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստի ինստիտուտի գրաֆիկայի ֆակուլտետը։ 1952-1959 թվականներին դասավանդել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական, 1959 թվականից՝ Խաչատուր Աբովյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտներում։ Աշխատել է հաստոցային գրաֆիկայի բոլոր տեխնիկաներով։
Գլխավոր գործերից են՝ «Վլադիմիր և Ալեքսանդր Ուլյանովները» (1952), «Բաքվի կոմիսարները» (1970), «Իմ Հայաստան» բնանկարների շարքը (1972 - 1973), Գաբրիել Սունդուկյանի «Պեպո» պիեսի (1960), հայկական ժողովրդական երգերի (1960), Ավետիք Իսահակյանի «Աբու Լալա Մահարի» պոեմի (1965) թեմաներով նկարաշարերը, «Կոմիտաս» (1969) եռանկարը, «Սայաթ-Նովա» (1963), «Հրաչյա Ներսիսյան» (1969) և ժամանակակիցների դիմանկարները (1976-1977)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ
(3934) Տովե
(3934) Տովե (Tove), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի փետրվարի 23-ին Պոլ Յենսենի, Կառլ Աուգյուստեսենի և Հանս Ֆոգ Օլսենի կողմից Բրորֆելդեում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,594938 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2263 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9635 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1526,82 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,235784 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,14° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1987 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Պոլ Ենսենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Կառլ Աուգյուստեսենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հանս Ֆոգ Օլսենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ապրել կյանք Պիկասոյի հետ (ֆիլմ, 1996)
«Ապրել կյանք Պիկասոյի հետ» (Surviving Picasso), ռեժիսոր Ջեյմս Այվորիի 1996 թվականին նկարահանված ամերիկյան ֆիլմը ըստ Արիանա Ստասինոպուլոս Հաֆինգթոնի «Պիկասո. ստեղծող ու ավերող» գրքի մոտիվների։
Նկարագրություն
Ըստ Արիանա Ստասինոպուլոս Հաֆինգթոնի «Պիկասո. ստեղծող ու ավերող» գրքի մոտիվների նկարահանված ֆիլմը ցույց է տալիս նկարչին միայն մի կողմից, թե ինչպես էր նա վերաբերում կանանց։ Ֆիլմի «Ապրել Պիկասոյից հետո» վերնագիրն ավելի կբնորոշեր այն իրավիճակը, որի մեջ հայտնվում էին նրա բազմաթիվ կանայք ու սիրուհիները նկարչի հետ հարաբերություններից հետո։ Ֆիլմն սկսվում է Ֆրանսուազա Ժիլո անունով երիտասարդ կնոջ պատմությամբ։ Նա նացիստական շրջափակման ժամանակաշրջանում Փարիզում ծանոթանում է Պիկասոյի հետ։ Աղջիկը որոշում է դառնալ նկարիչ, ոչ թե իրավաբան, ինչպես ցանկանում էր նրա հայրը։ Նա դառնում է Պիկասոյի սիրուհին, նրանք ունենում են երկու երեխա։ Սակայն Պիկասոն չի հրաժարվում իր նախկին սովորույթներից. նա հոգ չի տանում շրջապատողների զգացմունքների համար, ժամանակն անց է կացնում նրանց հետ, ում հետ ցանկանում է, ունենում է բազմաթիվ սիրուհիներ։ Ֆիլմը պատմում է մի քանի կանանց մասին, ովքեր կարևոր դեր են խաղացել նկարչի կյանքում. Օլգա Խոխլովա, Դորա Մաար, Մարի Թերեզ Վալտեր և Ժակլին Ռոք։
Դերերում
Էնթոնի Հոփքինս-Պաբլո Պիկասո Նատաշա ՄակԷլհոն- Ֆրանսուազա Ժիլո Ջուլիանա Մուր- Դորա Մաար Ջոս Ակլենդ-Անրի Մատիս Դենիս Բուտսիկարիս-Կուց Պիտեր Այր-Սաբարտես Պիտեր Գերետի- Մարսել Սյուզան Հարկեր-Մարի-Թերեզ Ջեյն Լապոտէյր-Օլգա Պիկասո Ժոզեֆ Մահեր Բոբ Պեկ- Ֆրանսուազայի հայրը Դայան Վենորա-Ժակլին Դոմինիկ Ուեսթ-Պաուլո Պիկասո Ջոան Պլոուրայթ-Ֆրանսուազայի տատիկը Լորա Էյկման Մայա Ալեգրա Դի Կարպենյա Էնթոնի Միլներ Ագապի Ստասինոպուլոս Նայջել Ուիթմի Ջոանան Մերլին
Հետաքրքիր փաստեր
Քանի որ ֆիլմի ստեղծողները չեն կարողացելստանալ Պիկասոյի աշխատանքների ցուցադրման իրավունք, ֆիլմը կենտրոնացել է նկարչի անձնական կյանքի վրա։ Ֆիլմում ցուցադրվող նկարները նրա ամենահայտնի աշխատանքները չեն։ Այսպես, երբ ֆիլմում Պիկասոն նկարում է «Գեռնիկան», տեսախցիկը գտնվել է նկարի վերևում` թույլատրելով տեսնել միայն դրա վրա կատարվող աշխատանքը, այլ թո ե բուն նկարը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1997 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:1990-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Pinewood Studios-ում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ֆրանսիայում
Դյատլովկա (գյուղ, Խիսլավիչսկի շրջան)
Դյատլովկա (Дятловка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի կազմում։
Ֆրեդերիկ Վիլյամ Մակմոնիս
Ֆրեդերիկ Վիլյամ Մակմոնիս (Frederick William MacMonnies; ), ամերիկացի նկարիչ և քանդակագործ։
Դյատլովկա (գյուղ, Խիսլավիչսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմել է 1 մարդ։
Ֆրեդերիկ Վիլյամ Մակմոնիս
Կյանք և ստեղծագործություն
Մակմոնիսը նկարչության դասեր է ստացել իր մորից՝ նկարիչ Բենջամին Ուեսթի աշակերտուհուց։ 1880 թվականին նա դարձել է Օգաստես Սենթ-Գոդենսի աշկերտը, իսկ հետո՝ ասիստենտը։ Նյու Յորքում մասնակցել է նաև Դիզայնի ազգային ակադեմիայի և Նյու Յորքի ուսանող նկարիչների լիգայի երեկոյան կուրսերին։
1884 թվականին նկարիչը մեկնել է Ֆրանսիա, որտեղ ուսումնասիրել է քանդակագործություն Փարիզի Գեղեցիկ արվեստների ազգային բարձրագույն դպրոցում։ Դպրոցում սովորելու ժամանակ Մակմոնիսի աշխատանքները երկու անգամ արժանացել են Prix Atelier մրցանակին՝ օտարերկրացի ուսանողների բարձրագույն մրցանակին։ Դպրոցն ավարտելուց հետո նկարիչը վերադարձել է ԱՄՆ և մի որոշ ժամանակ կրկին աշխատել Սենթ-Գոդենսի արհեստանոցում։ Մեկ տարի անց վերադարձել է Փարիզ, որտեղ ապրել է մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբը։ Ջեյմս Ուիսթլերի հետ որոշ ժամանակ դասավանդել է Փարիզի Կարմեն ակադեմիայում։
Մահացել է 1937 թվականին թոքաբորբից։
Դյատլովկա (գյուղ, Խիսլավիչսկի շրջան)
Պատմություն
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ՝ 1941 թվականի հուլիսին, գյուղը գրավել են նացիստական զորքերը, ազատագրվել է 1943 թվականի սեպտեմբերին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի բնակավայրեր
Յուզիմյանովո
Յուզիմյանովո (Юзимяново, Йөҙимән), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Գաֆուրիյսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 377 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Գաֆուրիյսկի շրջանի բնակավայրեր
Ժյուլ Վեռն
Ժյուլ Գաբրիել Վեռն (Jules Gabriel Verne, ), ֆրանսիացի աշխարհագրագետ և գրող, արկածային գրականության դասական, գիտաֆանտաստիկ գրականության հիմնադիրներից մեկը։ Ֆրանսիական աշխարհագրական ընկերության անդամ։ Նրա ստեղծագործություններից շատերը թարգմանվել են հայերեն՝ ունենալով բազմաթիվ վերահրատարակություններ։
Ընտանիք
Հայրը՝ փաստաբան Պիեռ Վեռնը (1871) սերում է փաստաբանների ընտանիքից։ Մայրը՝ Սոֆի Ալլոտ դե լա Ֆյուին, բրիտանուհի է շոտլանդական ծագումով։ Ժյուլ Վեռնը հինգ երեխաներից ամենամեծն էր։ Նրանից հետո ծնվել են՝ եղբայր Պոլը (1829) և երեք քույրերը՝ Աննան (1836), Մատիլդան (1839) և Մարին (1842)։
Ժյուլ Վեռնի կնոջ անունը Օնորինա դը Վիան էր (օրիորդական ազգանունը՝ Մորել)։ Օնորինան այրի էր և երկու երեխա ուներ առաջին ամուսնությունից։ 1856 թ.-ի մայիսի 20-ին Ժյուլ Վեռնը գնաց Ամիեն իր ընկերոջ հարսանիքին մասնակցելու համար և այդտեղ էլ առաջին անգամ հանդիպեց Օնորինային։ 8 ամիս անց՝ 1857 թ.-ի հունվարի 10-ին, նրանք ամուսնացան և տեղափոխվեցին Փարիզ, որտեղ և Ժյուլ Վեռնն ապրում էր վերջին տարիներին։ 4 տարի անց՝ 1861 թ.-ի օգոստոսի 3-ին ծնվեց Միշելը՝ Ժյուլ Վեռնի և Օնարինայի որդին և միակ զավակը։ Որդու ծնվելու ժամանակ Ժյուլ Վեռնը ներկա չէր, քանի որ ճանապարհորդում էր Սկանդինավիայում։
Կրթությունը և ստեղծագործությունները
Փաստաբանի որդի Վեռնը սովորում էր իրավաբանություն Փարիզում, բայց գրականության նկատմամբ ունեցած սերը նրան դրդեց գնալ ուրիշ ճանապարհով։ 1850 թվականին Ժյուլ Վեռնի «Կոտրված ծղոտներ» պիեսը հաջողությամբ բեմականցվեց «Պատմական թատրոնում» Ալեքսանդր Դյումա (հայր)։ 1852 - 1854 թթ. Վեռնն աշխատում էր որպես «Լիրիկական թատրոնի» տնօրենի խորհրդատու, այնուհետև որպես բորսային միջնորդ, բայց այդ ամբողջ ժամանակահատվածում չէր դադարում գրել կատակերգություններ, լիբրետտո և պատմվածքներ։
«Արտասովոր ճանապարհորդություններ» շարքը
1863 թ.-ին Ժ. Էտցելի «Ամսագիր կրթության և հանգստի համար» հանդեսում հրատարակվեց «Արտասովոր ճանապարհորդություններ» շարքի առաջին վեպը՝ Վեպի հաջողությունը ոգևորեց Վեռնին և նա այնուհետև սկսեց աշխատել նույն ոգով՝ իր հերոսների արկածները ներկայացնել ուղեկցելով անիրական, բայց և այնպես բավականին լավ մտածված գիտական հայտնագործություններով, որոնք այն ժամանակ միմիայն Ժյուլ Վեռնի երևակայության ծնունդ էին։ Այս շարքին են պատկանում նաև հետևյալ վեպերը՝
Ժյուլ Վեռնը գրել է 66 վեպ, այդ թվում նաև անավարտները, որոնք տպագրվել են 20-րդ դարի վերջում, ինչպես նաև 20 պատմվածք, ավելի քան 30 պիես, մի քանի վավերագրական և գիտական աշխատանքեր։
Ժյուլ Վեռնի ստեղծագործությունները լի են գիտական հայտնագործություններով կապված գիտության զարգացման առաջընթացի հետ։ Նա կարեկցանքով նկարագրում է նաև ազատագրական շարժումները։
Ժյուլ Վեռնի վեպերում ընթերցողները գտել են ոչ միայն տեխնիկայի հետաքրքիր նկարագրություններ և ճանապարհորդություններ, այլ նաև վառ ազնիվ հերոսների կերպարներ (նավապետ Հատտերաս, նավապետ Գրանտ, նավապետ Նեմո), բարի կիսացնոր գիտնականներ (դոկտոր Լիդենբրոկ, դոկտոր Կլոուբոննի, զարմիկ Բենեդիկ, Ժակ Պագանել), որոնք իրենց ներկայությամբ գեղեցկացնում և էլ ավելի հետաքրքիր են դարձնում վեպը։