cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սալոնիկի օլիմպիական թանգարան
Պատմություն
Հիմնադրման օրվանից մինչև 2004 թվականը (Աթենքի օլիմպիական խաղերի ժամանակաշրջան), թանգարանը գտնվում էր նեոդասական ոճով շենքում, որը տրամադրվել էր հունական երկաթուղային կազմակերպությանը (OSE)(մոտավոր 300 մ²), որտեղ և սահմանափակ տարածքում էլ տեղի են ունեցել թանգարանի ցուցահանդեսային և կրթական ցուցադրությունները։ Օլիմպիական խաղերի ընթացքում թանգարանը տեղափոխվեց նոր շենք, որը հիմնականում նախատեսված էր «Կաֆտանզոգլիո» մարզադաշտի համար, այն օլիմպիական խաղերի անցկացման մրցասպարեզներից մեկն էր։ Նոր շինության բացումը տեղի ունեցավ Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի նախագահ Ժակ Ռոգենի կողմից։ Այն ժամանակակից շինություն է, որը կառուցված է 4,500 մ² տարածքի վրա, նախագծվել և կառուցվել է ժամանակակից թանգարանային ճարտարապետության կողմից սահմանված կարգին համաձայն։ Հունվարին Միջազգային օլիմպիական կոմիտեն այն բանից հետո, երբ ստացել է առաջարկ հունական Օլիմպիական կոմիտեից՝ տեսնելով նրա ավանդը մարզական և մշակութային ոլորտում, վերանվանվել է թանգարան «Սալոնիկի օլիմպիական թանգարան»։ Ցուցահանդեսի նոր քաղաքականությունը Օլիմպիական խաղերին և օլիմպիական սպորտաձևերին նվիրված առաջին մշտական ցուցադրության կազմակերպումն էր։ Ցուցահանդեսը կազմված է հունական օլիմպիականների պատմական փաստաթղթերից և ցուցանմուշներից` մեդալներից, ջահերից, օլիմպիական կազմակերպությունների հուշերից և սպորտային սարքավորումներից։ Թանգարանի նոր առաքելությունն էր ոչ միայն սպորտային ժառանգության պահպանումը և տարածման խթանումը, այլև Օլիմպիական խաղերի ազգային պատմության համբավի պահպանելը եւ օլիմպիական իդեալների մարմնացումը։ Սալոնիկի օլիմպիական թանգարանը բաղկացած է չորս ցուցահանդեսային դահլիճներից (օլիմպիական խաղերին նվիրված ցուցահանդես` «Սպորտի պատմություն և օլիմպիական իդեալների մարմնացում» վերնագրով, մշտական ինտերակտիվ ցուցահանդես, որը կոչվում է «Սպորտի գիտություն», մշտական ցուցասրահը գտնվում է աթլետիկայի մոդելավորման ցուցահանդեսին զուգահեռ, եւ, վերջապես, ժամանակավոր ցուցահանդեսների ցուցասրահը)։ Ցուցահանդեսների բոլոր ցուցասրահները համալրված են կրթական ծրագրերի և սեմինարների վայրերով։ Բացի այդ, թանգարանում գործում է նիստերի դահլիճ, 300 տեղանոց ամֆիթատրոն, երկու փոքր սրահ, խանութ և մեծ ճեմասրահ, որտեղ կարող են ցուցադրվել ավելի քիչ կարևոր իրադարձությունների ժամանակավոր ցուցադրություններ։ Սալոնիկի օլիմպիական թանգարանի հիմնական նպատակներից մեկն էր գտնել ճիշտ մոտեցում երիտասարդների ու երեխաների համար, թանգարանում ստեղծել մտերմիկ մթնոլորտ և այցելությունները դարձնել ավելի հաճելի։ Յուրաքանչյուր ցուցահանդեսին աջակցում են տարբեր կրթական ծրագրեր, իսկ հանգստյան օրերին, անցկացվում են կրթական սեմինարներ, ամռանը` սեմինարներ և թատերական դասընթացներ։ Մշակույթի թանգարանը, լինելով ժամանակակից հաստատություն, մեծ ուշադրություն է հատկացնում նորարարական տեխնոլոգիաներին և դրանց օգտագործմանը թանգարանի հավաքածուների ցուցադրությունների ժամանակ։ Սալոնիկի օլիմպիական թանգարանի կապը հասարակության հետ հասնում է ամսաթերթի և էլեկտրոնային տեղեկատվության միջոցով։ Բացի դրանից, թանգարանը հրապարակում է իր ցուցահանդեսների գրացուցակները և կոնֆերանսների Արձանագրությունները։
Տասը տարիների ընթացքում թանգարանը տարբեր կապեր է հաստատել մշակութային հաստատությունների, եվրոպական և միջազգային թանգարանների հետ։ Մասնավորապես, Սալոնիկի օլիմպիական թանգարանը հանդիսանում է Սպորտային ժառանգության միջազգային ասոցիացիայի (ISHA ), Թանգարանների միջազգային խորհրդի (I.C.O.M. ) և 2007 թվականից Օլիմպիական թանգարանների ցանցի անդամ։ Միջազգային համագործակցություն եղել է նաև Եվրոպական և Բալկանյան սպորտի և մշակութային ժառանգության վարչակազմի ներկայացուցիչների հետ, որը ավարտվել է համագործակցության հուշագրերի հիման վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:Սպորտային թանգարաններ Կատեգորիա:Սալոնիկի թանգարաններ
Ֆրանս Էմիլ Սիլանպյա
Ֆրանս Էմիլ Սիլանպյա, ամենահայտնի ֆին գրողներից մեկը, 1939 թվականին դարձել է առաջին ֆին գրողը, ով ստացել է Գրականության Նոբելյան մրցանակ։ Մրցանակը ստացել է «իր երկրի գյուղացիության կյանքը խոր ըմբռնելու և սքանչելի արվեստի համար, որոնցով նա պատկերել է նրանց կյանքն ու կապը Բնության հետ» ։
Կարիերա
Հինգ տարի անց՝ 1913 թվականին Սիլանպյան Հելսինկիից տեղափոխվում է իր գյուղ, ամուսնանում և սկսում է գրել ։
Միջազգային ճանաչում է ստացել 1931 թվականին հրատարակված «Nuorena nukkunut» վեպով։
1941 թվականին Սիլանպյան բաժանվել է կնոջից։ Ալկոհոլիզմի և այլ հիվանդությունների պատճառով ստիպված բուժվել է հիվանդանոցում։ 1943 թվականին վերադարձել է վերադարձել է հանրային կյանք։ Իր ռադիոելույթները, հատկապես 1945-1963 թվականներին Սուրբ Ծննդյան նախօրեի ելույթները, մեծ ժողովրդականություն էին վայելում ։
«(1446) Սիլանպա» աստերոիդը, որը 1938 թվականի հունվարի 26-ին հայտնաբերել է ֆին ֆիզիկոս և աստղագետ Իրյո Վյայսյալյաը, կոչվել է Սիլանպյաի անվամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Հելսինկիի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆինն գրողներ Կատեգորիա:Ֆինն բանաստեղծներ
Բարանտոն Բյունի
Բարանտոն Բյունի (Barenton-Bugny), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Էնա գավառում։ Մտնում է Մարլ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Լան շրջանի կոմունա։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 02046։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 589 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով՝ աշխատունակ տարիքի 381 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 287-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 94-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 75,3 %, 1999 թվականին եղել է 72,4 %)։ 287 աշխատունակ բնակիչներից 266-ը աշխատում էին (140 տղամարդ և 126 կին), անաշխատանք էին 21-ը (10 տղամարդ և 11 կին)։ 94 անգործունակ մարդկանցից 26-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ էին, 36-ը՝ թոշակառու, 32-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Տատյանա Մալինինա
Տատյանա Մալինինա (Малинина, Татьяна Валерьевна, ), Ուզբեկստանի գեղասահորդուհի, հանդես է եկել մենասահքում։ Չորս մայրցամաքների առաջնության առաջին հաղթողը (1999), Գրան-Պրիի եզրափակիչ մրցաշարի հաղթող (1999), Ուզբեկստանի տասակի չեմպիոն (1993-2002)։ Ուզբեկստանի Հանրապետության վաստակավոր մարզիկ (2000) ։
Կենսագրություն
Տատյանան գեղասահքով սկսել է զբաղվել Նովոսիբիրսկում`հոր`Վալերիի ղեկավարությամբ։ 1988 թվականին տեղափոխվել է Պերվոուրալսկ (Սվերդլովսկի մարզ)` մարզվելու Իգոր Քսենոֆոնտովի ղեկավարությամբ։ Հանդես է եկել միութենական մրցաշարերում, իսկ ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո` ռուսական։ 1993 թվականից ի վեր ներկայացրել է Ուզբեկստանը։ 1994 թվականին սրունքաթաթային ծանր վնասվածք ստանալուց հետո այլևս չկարողացավ ամբողջությամբ վերականգնվել։
Քանի որ Ուզբեկստանում ոչ մի տարրական պայմաններ չկային մարզվելու համար (սառույց չկար), մինչև 1998 թվականի սկիզբը Տատյանա Մալինինան մարզվել է Պերվոուրալսկում։ 1998 թվականին Իգոր Քսենոֆոնտովի գլխավորությամբ մի խումբ ուզբեկ գեղասահորդներ տեղափոխվեցին Դեյլ Սիթի քաղաք (Վիրջինիա, ԱՄՆ)։ Տատյանայի համար ամենահաջողակ սեզոնը եղել է 1998-1999 թվականներին։ Սկզբում նա նվաճեց NHK Trophy Grand Prix մրցաշարը (1998, Սապորո), իսկ հետո նաև շարքի եզրափակիչը (1999, Սանկտ-Պետերբուրգ), որտեղ էլ պատվանդանի երկրորդ և երրորդ հարթակին էին Աշխարհի ապագա երկու չեմպիոնուհիներ Մարիա Բուտիրսկայան (1999) և Իրինա Սլուցկայան (2002, 2005): Նույն մրցաշրջանում էլ նա դարձավ Չորս մայրցամաքների մրցաշարի հաղթող (1999, Գալիֆաքս) և նվաճեց IV Ասիական ձմեռային օլիմպիական ոսկե մեդալը (1999, Գանգվոն)։
Մարզիչ Իգոր Քսենոֆոնտովի մահից հետո Տատյանա Մալինան մրցումներին սկսեց նախապատրաստվել իր ամուսնու`Ռոման Սկորնյակովի ղեկավարությամբ։ Նա մասնակցել է Սոլթ Լեյք Սիթիում կայացած օլիմպիական խաղերին (2002 թ.), սակայն գրիպպի պատճառով կարճ ծրագրից հետո ստիպված էր դուրս գալ։ Աշխարհի գավաթից հետո, որտեղ նա 15-րդն էր, ավարտեց սիրողական կարիերան։
Անձնական կյանք
2000 թվականից ամուսնացած է Ռոման Սքորյակովի հետ (նաև`ուզբեկ գեղասահորդ) ։ Զույգն ունի որդի` Իլյան (ծնվ.` 2004 թ.) և դուստր` Ելիզավետան (ծնվ.` 2015 թ.): Սպորտային կարիերան ավարտելուց հետո Տատյանան ամուսնու հետ միասին աշխատում են Դեյլ Սիթիում (Վիրջինիա, ԱՄՆ) որպես գեղասահքի մարզիչներ։
Սպորտային ձեռքբերումներ
WD — դուրս է եկել մրցումներից
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուզբեկ գեղասահորդուհիներ
Ներքին Մաչխաան
Ներքին Մաչխաան (ქვემო მაჩხაანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Սիղնաղի շրջանում։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 609 մարդ ։
Տարածք
Կենտրոնի բարձրությունը 640 մետր է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Սիղնաղի շրջան
Համբարձում Կաբանյան
Համբարձում Էդիկի Կաբանյան, ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասան։
Կենսագրություն
Համբարձում Կաբանյանը ծնվել է 1984 թվականի հուլիսի 30-ին։ 2011 թվականին ավարտել է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարանը՝ Եվգենի Կամենկովիչի և Դմիտրի Կրիմովի արվեստանոցը։ 2011 թվականից՝ Մոսկվայի Պ․ Ֆոմենկոյի արվեստանոց թատրոնի դերասան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ
Իզոլե Տրեմիտի
Իզոլե Տրեմիտի (Isole Tremiti), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում՝ Ֆոջա գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 486 մարդ, բնակչության խտությունը ըստ 2010 թվականի կազմում է 155 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 3,13 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 71040, հեռախոսային կոդ՝ +39 0882։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Գալբառուլի
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Ժենկլա
Ժենկլա (Gincla), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 44 մարդ, բնակչության խտությունը` 5.75 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.65 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 680 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 160 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 50 կմ հարավ։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 28 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 22-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 6։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,6 %։ 22 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 16 անձ (10 տղամարդ և 6 կին)։ Գործազուրկ են եղել 6 անձ (4 տղամարդ և 2 կին)։ 6 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 1-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Երկաթյա դիվիզիա
«Երկաթյա դիվիզիա» (Eiserne Division, Железная дивизия, Dzelzsdivīzija), կամավորներից կազմված զինվորական դիվիզիա, որը ստեղծվել է 1918 թվականի դեկտեմբերին։
Երկաթյա դիվիզիայի բոլոր զինվորները կրում էին գանգերի խորհրդանշաններով գլխարկներ ։ Զինվորական այս կորպուսում կռվողները մարտնչել են ինչպես Լատվիայի, այնպես էլ Էստոնիայի և Լիտվայի խորհրդայնացման համար։ Դիվիզիայի նշանավոր կռիվներից է Ցեսիսի ճակատամարտը, որտեղ հաղթանակ տարավ Էստոնիան։
Դիվիզիան լուծարվել է Լատվիայի խորհրդայնացումից հետո՝ 1919 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Լատվիայի պատմություն
Գիտավարություն
Գիտավարություն կամ նոոկրատիա (νοῦς - «գիտակցություն», «խելք», «իմաստ» + — «իշխանություն»), Երկիր մոլորակի գիտաոլորտի ձևավորման ընթացքում «մարդկային բանականության գերակայության վրա հիմնված» քաղաքական կամ հասարակական համակարգի տեսակ։ Տեսությունը հիմնված է ակադեմիկոս Վլադիմիր Վերնադսկու և ֆրանսիացի փիլիսոփա Պիեռ Տեյար դը Շարդենի պատկերացնումների վրա։
Տես նաև
Կատեգորիա:Պետական կարգեր
Վերոնացի երկու ազնվական
Սյուժե
Վալենտինը և Պրոթեյը երկու ընկերներ են, ովքեր միասին են մեծացել Վերոնայում։ Վալենտինի հայրը որոշում է նրան ուղարկել Միլանի դուքսի արքունիք, որպեսզի որդին տեսնի աշխարհը և իրեն ցույց տա։ Պրոթեյը ընկերոջ հետ չի ուղևորվում, քանի որ Վերոնայում նա սիրահետում է Ջուլիային, ում անսահման սիրահարված է։ Որոշ ժամանակ անց Անտոնիոին՝ Պրոթեյի հորը, խորհուրդ են տալիս որդում ուղարկել դուքսի արքունիք, ինքն էլ անմիջապես տեղի է ունենում։ Հրաժեշտին Պրոթեյը և Ջուլիան փոխանակվում են մատանիներով։
Ժամանելով Միլան Պրոթեյը հայտնաբերում է, որ Վալենտինը պարդվում է խոցված է Կուպիդոնի նետով և արդեն հասցրել է գաղտնի նշանադրվել Սիլվիայի հետ, դուքսի դստեր։ Ընկերը նույնիսկ նրան տհեղյակ է պահում սիրելիի հետ այդ գիշեր քաղաքից փախչելու իր ծրագրերի մասին։ Անձամբ տեսնալով Սիլվիային, Պրոթեյը հանկարծ գիտակցում է, որ իր ամբողջ կյանքի սերը եղել է ոչ թե Ջուլիան, այլ Միլանի դուքսի դուստրը։ Տառապելով խղճի խայթից, նա այնուամենայնիվ դուքսին է պատմում փախուստի ծրագիրը։ Դուքսը դատապարտում է Վալենտինին և պատանուն ընդմիշտ վտարում է քաղաքից, իսկ Սիլվիային փակում է նրա հարկաբաժնում։
Պրոթեյը սկսում է խարդավանանքներ հյուսել, ներկայացնելով, իբր ցանկանում է Սիլվիային համոզել ամուսնանալ Տուրիոյի հետ՝ փեսացու, ում ընտրել էր նրա հայրը։ Իրականում վերոնացին ձգտում էր գրավել Սիլվիայի սիրտը իր համար, սակայն վերջինս նրան կտրուկ մերժում է։ Միևնույն ժամանակ Միլանում, զգեստափոխված պատանու, ժամանում է Ջուլիան, կարոտելով սիրեցյալին և պատահականորեն իմանում է, որ Պրոթեյը արդեն սիրում է ուրիշին։ Լանսը, ով ուղարկված էր Սիվիային հանձնելու փոքրիկ շնիկին տիրոջ կողմից, նրա փոխարեն նվիրում է իր շնիկին, ով պարզվում է ոչ բավարար դաստիարակված է օրիորդի հարակաբաժնի համար, ինչի պատճառով հետ է տարվում։ Պրոթեյը զայրանում է, իմանալով տեղի ունեցածի մասին և ուրախությամբ վարձում է նոր ծառայի՝ պատանու, որին ձևանում է Ջուլիան։
Մի վիշեր Սիլվիան որոշում է փախչել Միլանից և ուղևորվել փնտրելու Վալենտինին և Էգլամուրին խնդրում է լինել իր ուղեկիցը։ Անտառում նրանց վրա են հարձակվում ավազակները, անվեհեր ասպետը անմիջապես փախուստի է դիմում, իսկ Սիլվիան գերության է տարվում։ Ավազակախմբի առաջնորդի մոտ ճանապարհին նրանց է հասնում աղջկա հետևից հետամուտ լինող Պրոթեյը և նրան ազատում է ավազակներից, փոխարենը պահանջելով գոնե Սիլվիայի ժպիտը։ Այդ ամբողջ պատմությունը լսում է Վալենտինը, ով Միլանից իր վտարումից հետո գլխավորում է ազնիվ ավազակների ջոկատը։ Նա միջամտում է Պրոթեյի և Սիլվիայի զրույցին և ընկերոջը մեղադրում է դավաճանության մեջ։ Պրոթեյը զղջում է կատարվածի համար և նույն պահին ներման է արժանանում։ ավազակները բերում են բռնված Տուրիոյին և դուքսին։ Միլանի կառավարիչը վերջապես համաձայնվում է Վալենտինի հետ դստեր ամուսնության ցանկությանը և վտարում է Տուրիոյին։
Կատակերգության նախատիպերը
Սյուժել աղբյուր է հանդիսացել Մոնտեմայորի «Դիտանա» իսպանական վեպից Ֆելիքսի և Ֆելիսմենայի պատմութունը։ Սակայն, համարվում է քիչ հավանական, որ Շեքսպիրը ծանոթ է եղել բնօրինակին։ Ավելի շուտ նա կարդացել է Բարթոլոմյու Յունգի թարգմանությունը կամ դիտել է «Ֆելիքս և Ֆելոմենա» պիեսը, որի 1585 թվականի բեմադրությունը ներկայացվում էր թագուհու արքունիքի թատերախմբի կողմից։
Գեղարվեստական արժեքը
«Վերոնացի երկու ազնվական»-ը Շեքսպիրի առաջին «ռոմանտիկ» կատակերգությունն է, ի հարբերություն «Անսանձ կնոջ սանձահարման» և «Սխալների կատակերգության», որոնք ֆարսային էին։
Պիեսում լուրջ դրվագները հերթագայում են ակնհայտ կատակերգականի հետ։ Ծառա-մանկլավիկների զույգը իր վրա է հառում հատուկ ուշադրություն։ Նրանք հակադրվում են մնացած կերպարների հետ, կտրուկ տարբերվելով նրանցից։ Էնգելսը գրում է, որ մենակ Լանսը իր Կրեբս շնիկի հետ արժե բոլոր գերմանակն կատակերգություններին միասին վերցված։
Բեմադրությունների պատմություն
Պիեսի առաջին հայտնի բեմադրությունը կայացել է 1762 թվականին Դրուրի-Լեյն թատրոնում, սակայն նրաում նկատելի էին տարբերություններ բնօրինակ պիեսից։ Խիստ ըստ Շեքսպիրի կատակերգությունը ներկայացվել է 1784 թվականին Քովենտ Գարդեն արքայական թատրոնում։
Մեկնաբանություններ
Ըստ Շեքսպիրի պիեսի բեմադրվել է մյուզիքլ և ստեղծվել է ռադիոբեմադրություն։
Կինեմատոգրաֆ
Դավիդ Մամետը WNYC ալիքին տված հարցազրույցում պնդում էր, որ իր սիրելի ֆիլմի՝ «Բորատ. Ամերիկայի մշակութային հետոզոտությունները հօգուտ Ղազախստան փառապանծ պետության», սյուժեն հիմնված է Շեքսպիրի «Վերոնացի երկու ազնվական» պիեսի վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պիեսներ Կատեգորիա:Կատակերգություններ Կատեգորիա:Շեքսպիրի պիեսներ Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Գաբրիել Մարսել
Գաբրիել Օնորե Մարսել (Gabriel Honoré Marcel, ), ֆրանսիացի փիլիսոփա, դրամատուրգ և գրաքննադատ, կաթոլիկական էկզիստենցիալիզմի հիմնադիրը։ Մարսելը բարոյական և քաղաքական գիտությունների ակադեմիայի անդամ է (1952)։
Կենսագրություն
Ավարտել է Սորբոնի համալսարանը։ 1929 թվականին ընդունել է կաթոլիկություն։ Մարսելի փիլիսոփայության ելակետը կեցության՝ առանձին մարդու գոյության պրոբլեմն է։ Հաղթահարելով օբյեկտի և սուբյեկտի դուալիզմի՝ աշխարհի հետ ողջ հարաբերություններն ու աշխարհի էությունը հանգեցվում է անհատականին, որը համարվում է «գոյության» իսկական աշխարհ (էկզիսաենցիալ փորձը՝ անհատի ներքին հոգևոր կյանքը) և հակադրվում տիրապետման անիսկական աշխարհին՝ օբյեկտների աշխարհին («Կեցություն և տիրապետում», 1935);
Մարսելը դրամաների («Պառակտված աշխարհը», 1933, «Ծարավ», 1938, «Հռոմը այլևս Հռոմում չէ», 1951 են) մեծամասնության հիմքում ընկած է կրոնաբարոյական կոնֆլիկտը։ Մարսելի հասարակագիտական հայացքներին բնորոշ է միջնադարյան նահապետական հարաբերությունների իդեալականացումը։ Հեղինակ է նաև թատրոնի, երաժշտության, գրաքննադատության հարցերին նվիրված աշխատությունների։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաքննադատներ Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի հրեաներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երաժշտագետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քննադատներ
Կարմեն Դիլոն
Կարմեն Դիլոն (Carmen Dillon, ), բրիտանացի ֆիլմերի գեղարվեստական ​​ղեկավար և բեմադրող նկարիչ։ 1949 թվականին «Օսկարի» մրցանակակիր՝ «Լավագույն բեմադրող նկարիչ (սև ու սպիտակ ֆիլմեր») անվանակարգում «Համլետ» (1948) ֆիլմի համար, ինչպես նաև «Լավագույն բեմադրող նկարիչ (գունավոր ֆիլմեր») անվանակարգում առաջադրված «Հենրի V» ֆիլմի համար (1944) ։
Կյանք և գործունեություն
Դիլոնը ծնվել է Հենդոնում՝ իռլանդացի Ջոզեֆ Թոմաս Դիլոնի և նրա կնոջ՝ Թերեզայի ընտանիքում։ Նա վեց երեխաներից մեկն էր, որի կաթոլիկ ծնողները վճարել էին լավ կրթության համար։ Կարմենը հաճախել է Չելմսֆորդի Նյու Հոլլ դպրոց ։ Ավագ եղբայրը մահացել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, մի քույր դարձել է միանձնուհի, իսկ մյուս եղբայրը արտագաղթել է։ Կարմենը և նրա քույրերը՝ Թերեզան և Ագնես Դիլոնը (ավելի հայտնի է որպես Ունա), մնացել են կատարելու իրենց ծնողների հավակնությունները։
Դիլոնը սկզբում աշխատել է որպես ճարտարապետ, բայց 1934 թվականին նրան հրավիրել են միանալ կինոընկերությանը, որը հիմնված էր դերասանական արվեստի և նկարչության հանդեպ նրա կրքի վրա ։ Նա դարձել է գեղարվեստական ​​ղեկավար և բեմադրող նկարիչ, ստացել է «Օսկար»՝ Լոուրենս Օլիվիեի 1948 թվականի «Համլետ» ֆիլմի համար ։ Հայտնի է, որ քսանհինգ տարի նա բրիտանական կինոյի արտադրությն մեջ միակ կին գեղարվեստական ​​ղեկավարն է եղել ։
Երեք Դիլոն քույրերից ոչ մեկը չի ամուսնացել, և նրանք 42 տարի միասին անցկացրել են Քենսինգթոնի մեծ բնակարանում։ Տեսս Դիլոնը ղեկավարել է Եղիսաբեթ թագուհու քոլեջի ֆիզիկայի ֆակուլտետը ։ Կարմենը ապրել է քրոջ հետ և մահացել է 2000 թվականի ապրիլի 12-ին, կյանքի 92-րդ տարում՝ լինելով մեծ ընտանիքից վերջինը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ
Մալաբար
Մալաբար (മലബാര്‍), պատմական երկրամաս Հարավային Հնդկաստանում։ Գտնվում է Արաբական ծովի և Արևմտյան Գաթեր լեռնաշղթայի միջև։ Երբեմն Մալաբար անվանումն օգտագործվում է նշելու համար Ինդոստանի (हिन्दुस्तान Hindustān, ہندوستان) հարավարևմտյան ողջ ափը, որը կոչվում է Մալաբարյան ափ։ Այս տեղանունն օգտագործում են նաև էկոլոգները՝ նկատի ունենալու համար Հարավարևմտյան Հնդկաստանի խոնավ անտառների շրջանը։ Ենթադրվում է, որ երկրամասի անվանումն առաջացել է մալայալամ Mala (բլուր) և պարսկերեն Bar (թագավորություն) բառերից։
Ծովափի հարավում մոտավորապես ք.ա. 3-րդ դարից մինչ ք.ա. 9-րդ դարը բնակեցրել է Չերա (சேரர்) դինաստիան։ 15-րդ դարում Մալաբարի տարածքը մտել է Վիդջանյագարա կայսրության մեջ, որը գոյատևել է մինչև 16-րդ դարի կեսերը։ Կայսրության փլուզումից հետո ձևավորվել է կնյազների իշխանություն, որոնցից ամենամեծը Կալիկուտն են եղել (15-16-րդ դարեր), Տրավանկուրը և Կոչինը (18-րդ դար)։
Մալաբարի երկրամասն առաջինն է գաղութացվել եվրոպացիների կողմից։ Մալաբարի տարածքում մի քանի անգամ տեղի են ունեցել տեղաբնակների կողմից կազմակերպված ապստամբություններ (Մալաբարյան ապստամբություն՝ 1793—1806 թվականներ, Մոպլայի ապստամբություն՝ 1921—1922 թվականներին)։
Մալաբարի հիմնական լեզուն մալայալամն է (മലയാളം)։
Կատեգորիա:Հնդկաստանի բնակավայրեր
Պակրի (կղզիներ)
Պակրի (Pakri saared, Rågöarna), կղզեխումբ Բալթիկ ծովում։ Մտնում է Էստոնիայի Պալդիսկի քաղաքի վարչական կազմում։
Անվանում
Կղզիների շվեդական անվանումը՝ Rågöarna, նշանակում է աշորայի կղզի ։ Ռուսական կայսրության մեջ կղզեխումբը կոչվել է Ռոգ (Рог), Ռոգե (Роогэ, Рогге) : Ավելի փոքր մակերեսով արևմտյան կղզիների մասը ունեցել է անվանում, որ նշանակել է «մեծ», իսկ ավելի մեծ արևելյան մասը՝ «փոքր»։ Դա բացատրվում է նրանով, որ արևմտյան մասը, որը շվեդները առաջինն են գրավել, ունեցել է մեծաթիվ բնակչություն և ընդարձակ վարելահողեր։
Աշխարհագրություն
Պարունակում է երկու հիմնական խումբ կղզիներ՝ արևելքում Վյայկե-Պակրի (Väike-Pakri, 12.9 կմ²), արևմուտքում Սուուր-Պակրի (Suur-Pakri, 11.6 կմ²), ինչպես նաև մի շարք փոքր կղզիներ, որոնցից խոշորներն են Լոնգունդը (0.1 կմ²), Կապան (0.04 կմ²)։ Սուուր-Պակրի, Վյայկե-Պակրի և Լոնգունդ կղզիները միացված են 1952 թվականին կառուցված պատնեշով։ Խոշոր կղզիների տարածքում ուրվագծվում է Բալթիական խութը, որը Վյայկե-Պակրի կղզում հասնում է 14մ-ի։
Կղզիների մայրցամաքից անջատված են հարավից Կուրկսիսալմե նեղուցով, արևելքից՝ Պալդիսկի ծոցով։
Պատմություն
1345 թվականին արևմտյան կղզում հաստատվում են շվեդները, որոնք հողը գնել էին Պադիզե եկեղեցուց(Padise klooster) :
Էստոնական առաջին հանրապետության ժամանակ կղզիները ձևավորում են առանձին կոմսություն։ 1934 թվականին կղզու 5 գյուղերում ապրում էր 354 բնակիչ՝ հիմնականում շվեդներ, և 13 գերմանացի ։
1940-ական թվականներին բնակչության մեծամասնությունը լքում է կղզիները՝ բնակություն հաստատելով Շվեդիայում, սակայն Վյայկե-Պակրի կղզու Վյայկեկյուլա գյուղում մի քանի շվեդներ ապրել են մինչև 1965 թվականը։
1997 թվականին կղզիները մաքրվել են ականներից և ռազմական սարքավորումներից, սակայն Սուուր-Պակրի կղզում այժմ էլ վտանգավոր է հեռանալ ափերից։ Կղզիների մի մասը Պակրի արգելավայրի կազմի մեջ է մտել, իսկ մի մասն էլ վերադարձվել է Էստոնիային ։
2004 թվականին կղզիներում նորից հիմնական բնակություն են հաստատում շվեդներ, որոնք այս տարածքում էին ծնվել Երկրորդ համաշխարհայինի տարիներին. նրանք վերականգնում են ծնողների ֆերմաները ։
2000-ական թվականների վերջին մամուլում տարածվում են լուրեր կղզիներում հնարավոր երկրաբանական հետազոտություններ անցկացնելու և աէկ կառուցելու մասին ։
Բնակչություն
14-րդ դարի կեսերից մինչ 20-րդ դարը կղզիներում հիմնականում ապրել են շվեդներ։ Ներկայումս Սուուր-Պակրին անմարդաբնակ է։ Վյայկե-Պակրիում 2009 թվականի մարդահամարի տվյալներով հիմնական բնակիչների թիվը կազմել է 6 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի կղզիներ
Ալեցիո
Ալեցիո  (Alezio), քաղաք Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում՝ Լեչե գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 5212 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 315 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 16 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 71011, հեռախոսային կոդ՝ +39 00833։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գալիներո դե Կամերոս
Գալիներո դե Կամերոս (Gallinero de Cameros), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Ռիոխա պրովինցիայում՝ Ռիոխա (Լոգրոնիո) ինքնավար համայնքի կազմում։ Մտնում է Տերա-դե-Կամերոս շրջանի (կոմարկայի) կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 11,17 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը կազմում է 26 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 43 կմ հեռավորության վրա։
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Օժի (Էնայի գավառ)
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02036:
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ բնակչությունը կազմում է 90 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 54 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 42-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 12-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել 77,8%, 1999 թվականին եղել է 78,3%)։ 42 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 38-ը (21 տղամարդ և 17 կին), գործազուրկ էին 4-ից (2 տղամարդ և 2 կին)։ 12 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 3-ը՝ թոշակառուներ, 4-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Բիլի Բոբ Տորնտոնի մրցանակներ և անվանակարգումներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիճակագրական տվյալներ
Անրի Անտուան Ժյուլ-Բուա
Անրի Անտուան Ժյուլ-Բուա (հայտնի նաև Ժյուլ-Բուա գրական անունով, Henri Antoine Jules-Bois, ), ֆրանսիացի գրող, գրաքննադատ, լրագրող, օկուլտականության ջատագով, ֆեմինիզմի տեսաբան։ Նա սկանդալային ճանաչում է ստացել փարիզեցի սատանիստների և անկումային արվեստի ներկայացուցիչների հետ ունեցած կապի շնորհիվ։
Կենսագրություն
Անրի Անտուան Ժյուլ-Բուան ծնվել է 1868 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Ֆրանսիայի Մարսել քաղաքում։ Դեռ երիտասարդ տարիներին ներգրավված է եղել գրական կյանքում և ակտիվորեն շփվել է մարսելյան բոհեմների՝ սոցիալիստների, ֆեմինիստների և պոետների հետ։ 1888 թվականին Ժյուլ-Բուան բնակություն է հաստատել Փարիզում, որտեղ շուտով դարձել է Կատյուլ Մենդեսի անձնական քարտուղարը ։ Հենց այս շրջանում էլ Ժյուլ-Բուան հետաքրքրվել է օկուլտականությամբ և ծանոթացել այն ժամանակի հանրաճանաչ միստիկներ Պապյուսի, Ստանիսլաս դե Գուայտայի, Ժոզեֆ Պելադանի և Ռենե Կայեի հետ։ Սկզբնապես նա համագործակցել է թեոսոֆիայի և մարտինիզմի հետևորդների հետ՝ միաժամանակ խորհրդապաշտական թերթերում հոդվածներ հրապարակելով։
1889 թվականին Ժյուլ-Բուան ծանոթացել է դեկադենտ գրող Ժորիս Կարլ Գյուիսմանսի հետ՝ հետագայում դառնալով նրա մտերիմը։ Մասամբ Կարլ Ժորիսի ազդեցությամբ է նա դադարեցրել «քրիստոնեական օկուլտիստների» հետ համագործակցությունը։ 1893 թվականին, երբ Ժյուլ-Բուան և Ժորիս Կարլը բացեիբաց պաշտպանել են ֆրանսիացի հոգևորական Ժոզեֆ Անտուան Բուլյանին, որին Կաթոլիկ եկեղեցին դատապարտել էր սատանիստ լինելու համար, նրա հարաբերությունները նախկին ընկերների հետ վերջնականապես խզվել են։ Ժյուլ-Բուան իր հոդվածներից մեկում Գուայտոյին մեղադրել է Բուլյանի սպանության մեջ, ինչից հետո դուելի է հրավիրվել և՛ Գուայտոյի, և՛ Պապուսի կողմից ։ Լրագրողը ընդունել է երկուսն էլ. այն փաստը, որ նա երկու դուելներից էլ անվնաս է դուրս եկել, իսկ Գուայտոյի ատրճանակը այդպես էլ չի կրակել, նա հետագայում մեկնաբանել է որպես «մոգական միջամտություն» ։ Դրան հաջորդել է ևս մեկ սկանդալային դուել. այս անգամ իր հին ուսուցիչ Մենդեսի հետ։ Պատճառը 1893 թվականի հունիսին «Գիլ Բլաս» պարբերականում Ժյուլ-Բուայի հրապարակած «Մեսիայի վերջը» հոդվածն էր, որը Մենդեսը անձնական վիրավորանք էր ընդունել, քանզի այն հակաքրիստոնեական գաղափարներ էր արծարծում ։ Այս բոլոր իրադարձություններից հետո Ժյուլ-Բուան այնքան չարագուշակ համբավ է ձեռք բերել, որ նույնիսկ ժամանակակից որոշ հետազոտություններում նա նկարագրվում է որպես «չհայտարարված սատանիստ» ։ Ըստ ամենայնի՝ նա այդ շրջանում իսկապես Փարիզի սատանիստներից է եղել, և, հավանաբար, սատանայական ծիսակատարությունների որոշ մանրամասներով աջակցել է Գյուիսմանսին, երբ վերջինս գրում էր իր «Այնտեղ՝ ներքևում» վեպը ։ 1894 թվականի հունվարի 6-ին Ժյուլ-Բուան Սեմյուել ՄակԳրեգորի կողմից պարգևատրվել է «Ոսկե արշալույս» շքանշանով ։
Բուլյանի գործին մասնակցելուց հետո Ժյուլ-Բուան զբաղվել է գրական ստեղծագործությամբ՝ հրապարակելով «Երկնքի հերոսական դարպասները» դրաման, որի երաժշտությունը գրել է կոմպոզիտոր Էրիկ Սատին, «Հավերժական տիկնիկ» վեպը, որում ֆեմինիստական գաղափարներ էին արծարծվում, և «Փարիզի փոքրիկ կրոնները» խորագրով հետազոտությունը՝ նվիրված Փարիզի օկուլտային խմբակների գործունեության վերլուծությանը՝ լյուցիֆերականներից մինչև միստիկ հումանիստներ ։ Այդ աշխատանքում նա գովաբանել է Էժենա Վենտրային և Բուլյանին ։ 1895-1898 թվականներին նա ակտիվորեն տպագրվում է, հրատարակում է ֆեմինիստական վեպեր և պիեսներ, մասնակցում է օկուլիստների կոնվենցիաներին և Սվամի Վիվեկանանդայի առաջնորդությամբ ուսումնասիրում է արևելյան միստիկա ։ 1895 թվականին նրա հրատարակած «Սատանիզմ և մոգություն» գիրքը, որը սկսվում էր Գյուիսմանսից մեջբերմամբ, միանգամից հայտնվել է Վատիկանի արգելված գրքերի ցանկում ։ Որոշ հետազոտողներ կարծում են, որ այդ գիրքը մեծամասամբ էքսցենտրիկ բովանդակություն ունի և չի կարող ինֆորմացիայի հավաստի աղբյուր համարվել ։ 1900 թվականին Բուան Վիվեկանանդայի հետ ուղևորվել է Հնդկաստան, սակայն արդյունքում մերժել է Արևելյան պրակտիկան և դիմել կաթոլիկության։ Ծանր հիվանդությամբ նա վերադարձել է Եվրոպա, որտեղ կրկին գրական գործունեություն է ծավալել և հրատարակել է «Անտեսանելի աշխարհ» գիրքը (1902), որտեղ շատ սուր է արտահայտվել այն բոլոր օկուլտիստների մասին, որոնց հետ ժամանակին մոտ էր։ 1906 թվականին Ժյուլ-Բուան Ֆրանսիայի Ժողովրդական լուսավորության նախարարության ներկայացմամբ դարձել է Պատվո Լեգեոնի շքանշանի ասպետ։ Ավելի ուշ նա սկսել է դիվանագիտական գործունեությունը, հատուկ այցով եղել Իսպանիայում և ԱՄՆ-ում։ 1928 թվականի օգոստոսի 1-ին Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարության ներկայացմամբ ստացել է Պատվո լեգեոնի սպայի կոչում ։ Կյանքի վերջին տարիները Ժյուլ-Բուան անց է կացրել ԱՄՆ-ում, որտեղ ակտիվորեն տպագրվել է «New York Magazine», «Նյու Յորք Թայմս» և այլ պարբերականներում։ Իր ավելի ուշ շրջանի աշխատանքներում նա քննադատել է ֆրեյդիզմը և պրոպագանդել ազատական գաղափարներ։ 1909 թվականին «Նյու Յորք Թայմս»-ում հրատարակված իր ապագայաբանական էսսեներից մեկում նա ճշտությամբ կանխատեսել է գենդերային հավասարության հաստատումը, քաղաքային բնակչության հոսքը արվարձաններ և մի շարք տեխնիկական հայտնագործություններ, ինչպիսին օրինակ մկանաթիռն է ։ Հանրային սարքի մասին իր հոդվածներում և էսսեյի մեջ Ժյուլ-Բուան ֆեմինզիմ է պրոպագանդել՝ նկարագրելով «ժամանակակից կնոջ» իր իդեալը, որն անկախ է տղամարդուց, պատկանում է ինքն իրեն, որի համար կնոջ և մոր պարտականությունները երկրորդ պլանում են ։ Անրի Անտուան Ժյուլ-Բուան մահացել է 1943 թվականի հուլիսի 2-ին Նյու Յորքի ֆրանսիական հոսպիտալում։ Մահվան պատճառը քաղցկեղն է եղել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի սպաներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաքննադատներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ
Լոննի Դոնեգան
Լոննի Դոնեգան (Anthony James Donegan, ), բրիտանացի երաժիշտ, 50-ականների և 60-ականների ամենահայտնի երաժիշտ, ով հայտնի է որպես «Սկիֆլի արքա» (King of Skiffle)` ժանրի, որը նա զարգացրել և հայտնի է դարձրել ։ 2000 թվականին բրիտանական երաժշտական մշակույթի զարգացման գործում ներդրած ավանդի համար Լոննի Դոնեգանը պարգևատրվել է բրիտանական կայսրության MBE շքանշանով։
Դոնեգանի 33 սինգլերը բարձրացան Մեծ Բրիտանիայի թոփ 30-ը, որոնցից երեքը գրավեցին առաջին տեղը՝ Քամբերլանդ Գապ (1957 թվականի ապրիլ), «Gamblin' Man / Putting On Style» (հունիս 1957), My Old Man's A Dustman (Ballad Of A Refuse Disposal Officer) (Մարտ 1960 թ) ։
Լոնի Դոնեգանի աշխատանքը մեծ ազդեցություն ունեցավ վաղաժամկետ The Beatles-ի, The Rolling Stones-ի և տարբեր սերունդների շատ այլ բրիտանական նկարիչների վրա։ Նրանցից, ովքեր նրան անվանում էին հիմնական ազդեցությունների շարքում, եղել է Ջիմմի Փեյջը, Ջոն Լենոնը, Մարկ Նոփֆլերը, Էրիկ Կլեպտոնը, Փիթ Թաունշենդը, Վան Մորիսոնը ։
Բրիտանական Classic Rock ամսագիրը Դոնեգանին ընդգրկել է բոլոր ժամանակների մեծագույն կիթառահարների ցուցակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Բրիտանացի երգիչներ
Էմիլիա Բարանաք
Էմիլիա Բարանաք, սերբականադացի դերասանուհի և մոդել։ Հայտնի է իր Միջ Քլամփ դերով The CW հեռուստաալիքի Ռիվերդեյլ հեռուստսերիալում։
Կյանք և կարիերա
Բարանաքը ծնվել է Բրիտանական Կոլումբիայի Վանկուվեր քաղաքում, սերբերի ընտանիքում ։
Նա Միջ Քլամփի դերը խաղացել է The CW հեռուստաալիքի Ռիվերդեյլ սերիալի երկրորդ սեզոնում ։ Բարանաքը նաև նկարահանվել է Ջեննի Հանի «Բոլոր այն տղաներին, ում սիրում էի» ռոմանտիկ վեպի էկրանավորման մեջ՝ Ջենիվիվի դերում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանադացի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Կանադացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Կանադացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Ժինեստա
Ժինեստա (Ginestas), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1337 մարդ, բնակչության խտությունը` 140.74 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9.50 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 630 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 90 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 45 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Չիվյասկո
Չիվյասկո (Civiasco, Civiasch), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզում։ Մտնում է Վերչելի գավառի կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 7 կմ² տարածք։ Բնակչությունը 2008 թվականի տվյալներով 257 մարդ է։ Հեռախոսային կոդը՝ 0163 ։ Փոստային ինդեքս 13010։ Խտությունը՝ 37 մարդ/կմ²։
Ժինեստա
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Չիվյասկո
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճ.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ժինեստա
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 804 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 576-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 228։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,6 %։ 576 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 476 անձ (260 տղամարդ և 216 կին)։ Գործազուրկ են եղել 100 անձ (40 տղամարդ և 60 կին)։ 228 անաշխատունակներից 64-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 99-ը` թոշակառուներ, իսկ 65-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սան Պիետրո ին Լամա
Սան Պիետրո ին Լամա (San Pietro in Lama ), քաղաք Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում՝ Լեչե գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 3509 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 501 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 7 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 71010, հեռախոսային կոդ՝ +39 00832։
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մակդոնալդ-Կարտերի կամուրջ
Մակդոնալդ-Կարտերի կամուրջ (Macdonald-Cartier Bridge), ամենաարևելյանը կամուրջներից, որը միացնում է Օտտավա (Օնտարիո) և Գատինո (Քվեբեկ) քաղաքները (Ալեքսանդրի կամուրջից արևելք)։ կամրջի երկարությունը կազմում է 618 մետր։ Կառուցման ժամանակ այն իրենից ներկայացնում էր շարունակական պողպատե ձողերից պատրաստված կամուրջ։ Այն ունի ավտոմոբիլային երթևեկության 6 ուղի։ Օտտավայի կողմից նրա կողմն են գալիս Քինգ Էդվարդ պողոտան և Սասեքս դրայվը, իսկ Գատինոյի կողմից՝ Քվեբեկյան 5-րդ ավտոմագիստրալը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օտտավայի կամուրջներ
Մասկարոն
Մասկարոն (ֆրանսերեն՝ mascaron, իտալերեն՝ mascherone - մեծ դիմակ), դիմակ, մարդու դեմքի և կենդանու գլխի տեսքով դեկորատիվ ռելիեֆ։ Մասկարոնները առավելապես տեղադրվում են պալատների կամարակողպեքներին, լուսամուտների և դռների բացվածքների վերևում, շատրվանների ցայտիչների, ինչպես և կահույքի ու անոթների վրա։
Կատեգորիա:Ճարտարապետական ​​տարրեր Կատեգորիա:Քանդակագործություն Կատեգորիա:Շինարարական տարրեր և կառուցվածքներ
Կառլիս Լոբե
Կառլիս Լոբե (Kārlis Lobe, ), լատվիացի ռազմական գործիչ, Լատվիայի կամավորական լեգեոնի շտանդարտենֆյուրեր, ռուսական և լատվիական բանակների սպա։
Երիտասարդ տարիներին Կառլիսը կռվել է ընդդեմ խորհրդային կարմիր բանակի, իսկ հետո նշանակվել Հեռավոր Արևելքում կռվող «Իմանտա» զորագնդի ռազմահրամանատար։ Այնուհետև ծառայության է անցել Լատվիայի բանակում, որից հետո ղեկավարել է վենտսպիլյան երկրորդ շտաբը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Կառլիսը զբաղեցրել է Լատվիայում գերմանացի նացիստների կողմից ստեղծված տարբեր զինվորական կազմավորումների բարձր պաշտոններ։ Մինչև 1941 թվականի օգոստոսի 29-ը գլխավորել է Վենտսպիլի պաշտպանական ուժերը, ապա նաև 280-րդ ոստիկանական գումարտակը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած ռուսական ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Օդինի
Օդինի (Audigny), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Գիզ կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Վերվեն:
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 265 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 154 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 121-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 33-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 78,6 %, 1999 թվականին եղել է 67,2%)։ 121 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 106-ը (61 տղամարդ և 45 կին), գործազուրկ էին 15 մարդ (8 տղամարդ և 7 կին)։ 33 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 9-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 9-ը՝ թոշակառուներ, 15-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Իսպանական ճնճղուկ
Իսպանական ճնճղուկ, ճնճղուկների ընտանիքին պատկանող թռչուն։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։
Արտաքին կառուցվածք
Մարմնի երկարությունը 15 սմ է, թևերի բացվածքը՝ 23-26 սմ, կենդանի զանգվածը՝ 27-28 գ։ Բնադրման շրջանում արուի գլխի վերին մասը և ծոծրակը շիկակարմրադարչնագույն են, այտերը՝ սպիտակ։ Կրծքի փողկապանման շերտը սև է։
Մարմնի կողքերը և մեջքը սև շերտերով են։ Հետբնադրման շրջանում արուն շատ ավելի բաց գույնի է և ավելի խամրած։ էգերը և երիտասարդ թռչունները մոխրավուն, բաց դարչնագույն-դեղին են, հոնքերը՝ ավելի բաց գույնի։ Մեջքին և թևաշերտերին կան սպիտակավուն գծեր, մարմնի կողքերին՝ թույլ մոխրավուն շերտեր։
Բնադրում
Կլոր տարին երամային է, կազմում է նոսր բնադրագաղութներ։ Բնադրում է ոչ մեծ խմբերով՝ ծառերի վրա կամ պատերի ճեղքերում։ Բույնը գնդաձև է, ծավալուն, անփույթ, կառուցում են արուն և էգը՝ խոտաբույսերից։ Դնում է 22 մմ տրամագծով, սպիտակ՝ մոխրագույն պտերով 4-6 ձու։ Բնադրող-չվող է, հազվագյուտ։
Տարածվածություն
Տարածված է Հարավային Եվրոպայից, Կանարյան և Միջերկրական ծովի կղզիներից՝ Փոքր Ասիայով մինչև Աֆղանստան և Հյուսիսարևմտյան Հնդկաստան։ Հայաստանում հայտնաբերված է Տավուշի մարզի գյուղ Սևքարի շրջակայքում՝ բնադրավայրում ։
Պահպանություն
Հայաստանում հազվագյուտ տեսակ է՝ խիստ սահմանափակ արեալով։ ԲՊՄՄ Կարմիր ցուցակում ընդգրկված է քիչ մտահոգող կարգավիճակով և գնահատվում է որպես խոցելի տեսակ։
Պահպանման միջոցառումներ չեն իրականացվում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թռչուններ Կատեգորիա:Ճնճղուկներ Կատեգորիա:Խոցելի տեսակներ Կատեգորիա:Քորդավորներ Կատեգորիա:Ողնաշարավորներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված կենդանիներ Կատեգորիա:Կենտրոնական Ասիայի թռչուններ
Տորլով (Սորոկայի վտակ)
Տորլով (Торлов), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կարելական ինքնավար հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սորոկա գետի ձախ ափին՝ 3,7 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 21 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բարենցի Սպիտակ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Ստորին Վիգ գետի ակունքն է մինչև Վիգոզերսկի հիդրոհանգույց, այդ թվում Պյաոզերո, Տոպոզերո լճեր, գետի ենթաավազանը բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը Կոլսկի թերակղզին և Կարելիի, թափվում է Սպիտակ ծով։
Նուկրիան
Նուկրիան (ნუკრიანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Սիղնաղի շրջանում։
Տորլով (Սորոկայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Նուկրիան
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1935 մարդ ։
Տարածք
Կենտրոնի բարձրությունը 820 մետր է։
Բարանտոն Սել
Բարանտոն Սել (Barenton-Cel), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Էնա գավառում։ Մտնում է Մարլ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Լան շրջանի կոմունա։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 02047։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 136 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով՝ աշխատունակ տարիքի 95 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 63-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 32-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 66,3 %, 1999 թվականին եղել է 69,1 %)։ 63 աշխատունակ բնակիչներից 54-ը աշխատում էին (36 տղամարդ և 18 կին), անաշխատանք էին 9-ը (4 տղամարդ և 5 կին)։ 32 անգործունակ մարդկանցից 12-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ էին, 9-ը՝ թոշակառու, 11-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Չեզենա
Չեզենա (Cesena), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Ֆորլի Չեզանա գավառում ։
Բնակչությունը ըստ 2016 թվականի տվյալների կազմում է 96758 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 387,85 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 249,47 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 47023։ Հեռախոսային կոդը՝ +39 0547։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բյուզանդիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Գուստաֆ Սկարսգորդ
Գուստաֆ Կասպար Օրմ Սկարսգորդ (Gustaf Caspar Orm Skarsgård /ˈskɑːʂɡoːɖ/, ), շվեդական թատրոնի և կինոյի դերասան։
Կենսագրություն
Գուստաֆ Սկարսգորդը ծնվել է 1980 թվականի նոյեմբերի 12-ին շվեդացի հայտնի դերասան Ստելլան Սկարսգորդի ու բժիշկ Մյու Սկարսգորդի ընտանիքում ։ Գուստաֆն ունի չորս եղբայր` Ալեքսանդր Սկարսգորդ (ծնվ. 1976), Բիլլ Սկարսգորդ (ծնվ. 1990), որը նույնպես դերասան է եղել, Սեմ Սկարսգորդ (ծնվ. 1982), Վալտեր Սկարսգորդ (ծնվ. 1995), և մեկ քույր` Էյյա Սկարգորդը (ծնվ. 1992)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեդ դերասաններ Կատեգորիա:Կինոդերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ
Գրավալոս
Գրավալոս (Grávalos), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Ռիոխա պրովինցիայում՝ Ռիոխա (Լոգրոնիո) ինքնավար համայնքի կազմում։ Մտնում է Արենդո շրջանի (կոմարկայի) կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 30,91 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը կազմում է 237 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 72 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Շահումյանի ոսկի-բազմամետաղային հանքավայր
Շահումյանի ոսկի-բազմամետաղային հանքավայր, հանքավայր ՀՀ Սյունիքի մարզում՝ Կապանի պղնձի հանքավայրի հարավարևելյան մասում։ Երկրաբանական կառուցվածքում մասնակցում են միջին և վերին յուրայի հրաբխանստվածքային ապարները։ Լայնորեն տարածված քվարցային անդեզիտները հանքպարփակող ապարներ են։ Հայտնաբերված երակներից մոտ 50-ը (հզորությունը՝ 1, 5-2, 5 մ) ունեն արդյունաբերական նշանակություն և հետամտվում են 200-500 մ։ Հանքանյութը կազմում են հիմնականում ոսկին, արծաթը, ցինկը, ավելի սակավ՝ պղինձը, կապարը և ուղեկից տարրերը՝ կադմիումը, սելենը, թելուրը, ինդիումը։
Պաշարները՝ հանքանյութ՝ 3385 հզ․ տ, ոսկի՝ 13, 909 տ (միջին պարունակությունը՝ 4, 1 գ/տ), արծաթ՝ 231, 7 տ (68, 4 գ/տ)։
Կատեգորիա:Հանքավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի հանքավայրեր
Ստյուարտ Բեբիջ
Ստյուարտ Բեբիջ, անգլիկան եկեղեցու քահանա ։
Կենսագրություն
Ստյուարտ Բեբիջը սովորել է Օքլենդի միջնակարգ դպրոցում, Նոր Զելանդիայի համալսարանում և Լոնդոնի Արքայական քոլեջում ։ Ձեռնադրվել է 1940 թվականին ։ Նրա առաջին գրառումը եղել է այն ժամանակ, երբ նա ծխական քահանա էր Հավերրինգ-էյթ Բոուերում։ Հետո 1942-1946 թվականներին նա վերադարձել է Ավստրալիա՝ դառնալով Սիդնեյի Սենտ Էնդրյու եկեղեցու ավագ քահանա (1947 -1953), ապա՝ Մելբուրնի Սենտ Պոլս եկեղեցու ավագ քահանա 1953-1962 թվականներին։
Բեբիջը նաև իր ներդրումն է ունեցել աստվածաբանական կրթության մեջ։ Նա դասախոսել է Մուրի աստվածաբանական քոլեջում, այն ժամանակ, երբ եղել է Սիդնեյի քահանան էր, և աշխատել է որպես Ռիդլի քոլեջի տնօրեն այն ժամանակ, երբ Մելբուրնինն էր։ Նա տեղափոխվել է Միացյալ Նահանգներ, դառնալով Գորդոն-Կոնվելի աստվածաբանական ճեմարանի հիմնադիրներից մեկը։
Վաղ կյանք
Ստյուարտ Բեբիջը ծնվել է 1916 թվականի հունվարի 4-ին Օքլենդում, Նոր Զելանդիայում։ Նրա ընտանեկան ծառում ընդգրկված է նաև Չարլզ Բեբիջը՝ (1791-1871) անգլիացի մաթեմատիկոսը, որը ստեղծել է առաջին մեխանիկական հաշվիչը։ Բեբիջի պապը, ով նաև հայտնի էր Չարլզ անունով, ընտանիքի հետ մեկնել էր Նոր Զելանդիա, որտեղ և ծնվեց Գորդոն Բեբիջը ։
Ռութ Դրեյֆուս
Ռութ Դրեյֆուս, շվեյցարացի քաղաքական գործիչ, Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության անդամ։ 1993-2003 թվականներին եղել է Շվեյցարական դաշնային խորհրդի անդամ` ներկայացնելով Ժնև գավառը։
Ընտրվել է շվեյցարական դաշնային խորհրդի անդամ 1993 թվականի մարտի 10-ին` դառնալով դաշնային նահանգի հիմնադրումից ի վեր դրա 100-րդ անդամը, երկրորդ կին անդամը և հրեական ծագում ունեցող միակ խորհրդականը։ Նա 1999 թվականին եղել է Կոնֆեդերացիայի նախագահ, առաջին կինն այդ պաշտոնում։
Ստյուարտ Բեբիջ
Ընտանիք
Ֆելտվելում քահանա ծառայելու ժամանակ նա հանդիպում է Ռեյչլ Էլիզաբեթ Քինգին և ամուսնանում նրա հետ 1943 թվականին։ Միասին Բեբիջը և Էլիզաբեթը ունեցել են չորս երեխա՝ Վերոնիկա, Մալկոլմ, Քրիստոֆեր և Տիմոթեոս։ Ընտանիքի ավագ երեխան՝ Վերոնիկան, թողնելով Մելբուրնը, 1963 թվականին մեկնում է Միացյալ Նահանգներ, որպեսզի մասնակցի «Քաղաքացիական իրավունքներ» շարժմանը։ Բեբիջը դառնում է Ջորջիայի Կոլումբիայի աստվածաբանական ճեմարանի պրոֆեսոր։ Նա ծառայում է որպես ծխական քահանա Ատլանտայի Աֆրո-ամերիկյան եկեղեցում։ Բեբիջի որդին՝ Քրիստոֆերը, ամուսնանում է աֆրո-ամերիկացու հետ և միանում Ատլանտայի Եպիսկոպոսական տաճարին։ Բեբիջի թոռնուհին՝ Լիզա Նոել Բեբիջը, գրառել է իր ընտանիքի անդամների միջռասսայական ամուսնությունների մասին «333 Miracles» կենսագրականում։
Ռութ Դրեյֆուս
Կենսագրություն
Դրեյսֆուդը սերում է Շվեյցարիայի ամենահին հրեական ընտանիքներից մեկից։ Նրա հայրը առևտրական էր, և Ռութն ու իր եղբայրը հաճախել են դպրոց։ Բիզնես կրթությունից հետո Ռութը աշխատել է որպես քարտուղար և սոցիալական աշխատող, ինչպես նաև` Cooperation ամսագրում որպես լրագրող 1961-1964 թվականներին։ Նա 1964 թվականին անդամակցել է Սոցիալիստական կուսակցությանը։ 1970 թվականին ստացել է տնտեսագետի մագիստրոսի կոչում Ժնևի համալսարանում և 1970-1972 թվականների աշխատել է որպես օգնական համալսարանում։ Այնուհետեւ դարձել է գիտական փորձագետ 1972-1981 թվականներին Շվեյցարիայի զարգացման համագործակցության գործակալության դաշնությունում։ Աշխատել է Շվեյցարիայի առևտրի միությունում որպես քարտուղար, որտեղ նա զբաղվել է սոցիալական ապահովագրության, աշխատանքային օրենսդրության և կանանց հիմնահարցերին վերաբերող հարցերով, մինչև 1993 թվականը՝ դաշնային խորհրդի ընտրությունները ։
Ստյուարտ Բեբիջ
Ընտանիք
Բեբիջը գրել է յոթ գիրք՝ ներառյալ «Լուզ Քենոնի նոթերը»։ Մահացել է 2012 թվականի նոյեմբերի 16-ին։
Ռութ Դրեյֆուս
Կենսագրություն
Դրեյսֆուլը 1989-1991 թվականներին եղել է Բեռնի օրենսդիր իշխանության սոցիալ-դեմոկարատական անդամ։ 1991 թվականին նա բաց է թողել Շվեյցարիայի ազգային խորհրդի ընտրությունները։
Նա Աշխարհի կին առաջնորդների խորհրդի անդամ է, ներկայիս և նախկին կանանց առաջնորդների միջազգային ցանց, որի առաքելությունն է համախմբել ամենաբարձր մակարդակով կանանց՝ առաջնորդներին, որոնք կոլեկտիվ գործողություններ են իրականացնում կանանց համար կարևոր նշանակություն ունեցող հարցերի և հավասար զարգացման համար։
Դաշնային խորհրդի ընտրություն
Շվեյցարիայի Դաշնային Խորհրդի նախագահ Ռենե Ֆելբերի հրաժարականից հետո պետք է ընտրվեր Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության անդամ, ըստ Դաշնային Խորհրդի շվեյցարական կողմերի ներկայացուցչության որոշման` ոչ պաշտոնական «կախարդական բանաձևի»։ Չնայած Քրիստիան Բրունները սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության պաշտոնական թեկնածուն էր 1993 թ. մարտի 3-ին կայացած ընտրություններում, աջակողմյա կուսակցությունները որոշեել էին վերադարձնել սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության այլ անդամների, ազգային խորհրդարանի անդամ Ֆրենսիս Մեթթին և Կանտոնի նախարարին։ Նեչատելը այդ ժամանակ հրաժարվել է ընտրություններից, քանի որ նրա կուսակցությունը չէր քաջալերում դա։
Նոր ընտրությունը կազմակերպվել է 1993 թվականի մարտի 10-ին, և սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունն ընտրել է Ռութ Դրեյֆուսին և Քրիստիան Բրուններին որպես պաշտոնական թեկնածու։ Առաջին անգամ էր, որ երկու կանայք էին ընտրվել պաշտոնական «տոմսով», իսկ Ռութ Դրեյֆուսն ընտրվել է երրորդ փուլում` 144 ձայնով։
Քաղաքական գործունեություն
Ռութ Դրեյֆուսը գլխավորել է Ներքին գործերի դաշնային դեպարտամենտը մինչև 2002 դեկտեմբերի 31-ը։ Նա առաջին կինն է երբևէ, ով ընտրվել է Կոնֆեդերացիայի նախագահ 1999 թվականի հունվարի 1-ից մինչև դեկտեմբերի 31-ը։
Նա հաղթել է մի քանի հանրաքվեներում, ներառյալ առողջության ապահովագրության օրինագծի վերանայումը, 10-րդ սոցիալական անվտանգության համակարգի վերանայումը, կանխարգելման, բուժման, օգնության և վերականգնման վրա հիմնված դեղերի քաղաքականությունը և կինոյի արդյունաբերության և դրա զարգացման վերաբերյալ նոր օրենքը։
Նա աշխատել է Մայրության ապահովագրության մասին օրենքում, բայց քանի որ Դաշնային խորհրդի մեծամասնությունը մերժել է առաջարկը, նա ստիպված է եղել խնդրել ժողովրդին մերժել իր տեքստը, քանի որ նա պետք է հարգեր կոլեգիալությունը։
Ալլիստե
Ալլիստե  (Alliste), քաղաք Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում՝ Լեչե գավառում։ Սահմանակցում է Ռակալեին, Ուջենտոյին ։ Բնակչության թվաքանակը 2008 թվականի տվյալներով եղել է 6542, բնակչության խտությունը՝ 263 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 23 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 71040, հեռախոսային կոդ՝ +39 00833։
Սուրբ Քվենտինը հարգվում է որպես քաղաքի հովանավոր։ Քաղաքի օրը նշվում է ամեն տարի հոկտեմբերի 31-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Տորոմա (Վիգի վտակ)
Տորոմա (Торома), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կարելական ինքնավար հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վիգ գետի ձախ ափին՝ 101 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։