cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լոկուր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Զինվորական գերեզմանատուն № 10 (Վելյա Ցեկլինսկա)
Զինվորական գերեզմանատուն № 10 (Վելյա Ցեկլինսկա) (Cmentarz wojenny nr 10 - Wola Cieklińska), զինվորական գերեզմանատուն, որը գտնվում է Վելյա Ցեկլինսկա գյուղի մերձակայքում՝ Յասլենսկի մարզ՝ Անդրկարպատյան վոևոդությունում։ Գերեզմանը մաս է կազմում Արևմտագալիցիական զինվորական գերեզմանոցի, որը ստեղծվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին։ Գերեզմանատանը հուղարկավորված են Ավստրո-հունգարական և ռուսական բանակի ծառայողներ, ովքեր զոհվել են Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ 1915 թվականի մայիսին։
Պատմություն
Գերեզմանատունը կառուցվել է Ռազմական գերեզմանների վարչության Կ. և Կ. զինվորական պարետատան Կրակովի կողմից 1915 թվականին ավստրիացի ճարտարապետ Դուշան Յուրկովիչի ծրագրով։ 340 քառակուսի մետր տարածք ունեցող գերեզմանատանը գտնվում են 4 եղբայրական և 12 անհատական գերեզմաններ, որոնցում հուղարկավորված են 77 ավստրիացի և 64 ռուս զինվորներ։
Բնութագիր
Գերեզմանատունը գտնվում է Գորլից - Նովի Ժմիգրուդ և Յասլո - Ֆոլյուշ ճանապարհների խաչմերուկում։ Ի սկզբանե գերեզմանատունը ունեցել է 340 քառակուսի մետր տարածք և գտնվում էր ժամանակակից Յասլո - Ֆոլյուշ ճանապարհների երկու կողմերում։ Այսօր գերեզմանատան տարածքը կազմում է 110 մետր։ Ժամանակակից հուշարձանի տեղում, փոքր ցանկապատված պարիսպով, կանգնեցված էր հուշարձան, որը չի պահպանվել։ Ներկա պահին բնօրինակ հուշարձանի հիմքի վրա տեղադրված է հուշարձան լեհերեն գրությամբ.
Զինվորական գերեզմանատուն № 95 (Ստրուժուվկա)
Փոքրլեհական վոևոդության մշակութային հուշարձան ։ Գրանցման համար՝ А-609 Զինվորական գերեզմանատուն № 95 (Ստրուժուվկա) (Cmentarz wojenny nr 95 - Stróżówka), զինվորական գերեզմանատուն, գտնվում է Փոքրլեհական վոևոդության Գորլիցյան շրջանի Ստրուժուվկա գյուղի շրջակայքում։ Գերեզմանատունը մտնում է Առաջին աշխարհամարտի տարիների Արևմտագալիցյան զինվորական դամբարանների խմբի մեջ։ Գերեզմանատանը թաղված են Ավստրիական, Գերմանական և Ռուսական բանակների զինծառայողներ, ովքեր զոհվել են Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ 1915 թվականի մարտին։ Փոքրլեհական վոևոդության հուշարձան։
Բերդիկ (գյուղ, Քաշաթաղի շրջան)
Բերդիկ, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում՝ շրջկենտրոնից 39 կմ հյուսիս-արևմուտք՝ Աղավնո գետի վերին հոսանքի ձախ ափին։ Գյուղից 3 կմ արևմուտք կան հանքային ջրերի աղբյուրներ։ Մտնում է Մոշաթաղ համայնքի մեջ։
Պատմություն
Ազատագրվել է 1992 թվականի մայիսի 19-ին, բնակեցվել է 1996 թվականին՝ Ադրբեջանից բռնագաղթած հայ փախստականներով։
2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի հետևանքով գյուղը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ ։
Բնակչություն
Բնակչությունը 2003 թվականի տվյալներով 33 մարդ է։ 2015 թվականին ուներ 25 մարդ, կար 8 տնտեսություն ։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Զբաղվում են անասնապահությամբ և այգեգործությամբ։
Զինվորական գերեզմանատուն № 95 (Ստրուժուվկա)
Պատմություն
Գերեզմանատունը կառուցվել է 1915 թվականին Կրակովի զինվորական դամբարանների և ռազմական պարետատան դեպարտամենտի կողմից, ավստրիացի ճարտարապետ Հանս Մայրի նախագծով։ 215 քմ մակերեսով գերեզմանատանը գտնվում են 14 եղբայրական և 2 անհատական գերեզմաններ, որոնցում թաղված են 22 ավստրիացի, 43 գերմանացի և 28 ռուս զինվորներ։ Գերեզմանատանը թաղված են նաև ազգային պատկանելիությունը չճշգրտված 39 զինծառայողներ։
Նկարագրություն
Գերեզմանատունը երեք կողմից շրջապատված է քարե ցածր ցանկապատով։ Առջևի հատվածը ցանկապատված է մուտքի տեղ ունեցող մետաղական ցանկապատով։ Մուտքին հանդիպակաց  պատին գտնվում է խաչաձև  վերջավորությամբ երկլանջ հուշարձան։
Գերեզմանները տեղակայված են երկու զուգահեռ շարքերով։ Տապանաքարային հուշարձանները լատինական և լոթարինգիական խաչերի ձև ունեն։ Տապանաքարային որոշ հուշարձաններ կոթողի ձև ունեն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի հուշարձաններ
Սրբոց Նահատակաց եկեղեցի (Նուբարաշեն)
Սրբոց Նահատակաց եկեղեցի, Հայ առաքելական եկեղեցի Հայաստանի մայրաքաղաք Երևանի Նուբարաշեն համայնքում։
Պատմություն
Սրբոց Նահատակաց եկեղեցու կառուցումն սկսվել է 2012 թվականին բարերար Գագիկ Ծառուկյանի հովանավորությամբ։ Նախագծի հեղինակն է Հայաստանի վաստակավոր ճարտարապետ Արտակ Ղուլյանը ։
Սրբոց Նահատակաց եկեղեցու օծման արարողությունը կատարել է Ամենայն Հայոց Գարեգին Բ Կաթողիկոսը։ Տասնվեց սյուների օծումը կատարվել է Գերաշնորհ Տեր Նավասարդ արքեպիսկոպոս Կճոյանը, Մայր Աթոռի Արտաքին հարաբերությունների և արարողակարգի բաժնի տնօրեն Գերաշնորհ Տ. Նաթան արքեպիսկոպոս Հովհաննիսյանը, Գերաշնորհ Տ. Փառեն արքեպիսկոպոս Ավետիքյանը, Մայր Աթոռի Վարչատնտեսական բաժնի տնօրեն Գերաշնորհ Տ. Մուշեղ եպիսկոպոս Բաբայանը, Մայր Աթոռի լուսարարապետ Գերաշնորհ Տ. Հովնան եպիսկոպոս Հակոբյանը ու Բրազիլիայի հայոց թեմի առաջնորդ Գերաշնորհ Տ. Նարեկ եպիսկոպոս Բերբերյանը։
Արտաքին հղումներ
ն ն
Բազմատուս
Բազմատուս, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում՝ շրջկենտրոնից 22 կմ հյուսիս-արևմուտք՝ Շալուա գետի ստորին հոսանքի ձախափնյա ձորալանջին։ Մտնում է Գանձա համանքի մեջ։
Աշխարհագրություն
Արցախի հնագույն բնակավայրերից է։ Ս. Բահաթրյանը, ով 19-րդ դարի վերջերի հայտնի հայագետներից մեկն է, գրել է, որ հին ժամանակներում Բազմատուսի տարածքում հայկական քաղաք է եղել։ Գյուղի մասին շատ թե քիչ տեղեկություններ պահպանվել են նաև 16-17-րդ դարերի վիմագիր արձանագրություններում ։
Պատմություն
18-րդ դարի երկրորդ կեսին և 19-րդ դարի սկզբներին տարածաշրջանը Ղարաբաղի խաների ու քրդական ցեղերի լծի տակ էր, այդ պատճառով բնակավայրերը հայաթափվել են ։
Միջնադարում արդեն Բազմատուսի ծաղկման շրջանը կանգ է առնում և բնակչության կյանքը հայրենի հողի վրա անհնարին դարձավ։ Մեկը մյուսի հետևից հայ ընտանիքները հեռացան երկրագնդի տարբեր անկյուններ։ Բնակավայրերը լցվել էին թրքախոս քոչվորական կյանքով ապրող քրդական ցեղերով։ Նոր բնակիչները բնակավայրը անվանակոչեցին Բազարդուզ ։
Ընդամենը մի քանի տասնամյակի ընթացքում գյուղում հաստատված քրդերը հիմնահատակ կործանել են հայկական պատամշակութային արժեքները։
Մեր օրերում գյուղում և նրա շրջակայքում տեսանելի են միջնադարյան եկեղեցիների, գերեզմանոցների, խաչքարերի և տապանաքարերի բեկորներ։ Այս ամենը՝ որպես շինանյութ, եկվորները օգտագործել են իրենց գոմերն ու տները կառուցելու համար ։
Խորհրդային տարիերին այս տարածքները նվիրաբերվեցին ԱԽՍՀ-ին։
Բազմատուս գյուղը 1923 թվականին գտնվում էր ԱԽՍՀ Կարմիր Քուրդիստանի օկրուգի, իսկ 1930 թվականին՝ Լաչինի շրջանի կազմում ։
1993 թվականին ԱՀ Պաշտպանության բանակի ջանքերով գյուղը ազատագրվեց։
ՀՀ-ի բնակավայրերից մի քանի ընտանիքներ 1995 թվականին հաստատվել են այս բնակայրում, որը հետագայում ստացավ Բազմատուս անունը ։
Ազատագրվել է 1993 թվականի մարտին, բնակեցվել է 1996 թվականին՝ Ադրբեջանից բռնագաղթած հայ փախստականներով։
2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի արդյունքում գյուղը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ ։
Բնակչություն
Բնակչությունը 2003 թվականի տվյալներով 31 մարդ է։ 2015 թվականին Բազմատուս համայնքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 37 մարդ, կար 9 տնտեսություն։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Զբաղվում են անասնապահությամբ և այգեգործությամբ։
Հասարարակական կառույցներ
2015 թվականի դրությամբ համայնքում գործում էր միջնակարգ դպրոց, որտեղ սովորում էին 11 աշակերտներ ։
Տերեսա Ցեպլի
Տերեսա Բարբարա Ցեպլի (Teresa Barbara Ciepły, օրիորդական ազգանունը՝ Վեչորեկ Wieczorek, ), լեհ թեթև ատլետ, ով հանդես է եկել 1950-ական թվականներին և 1960-ական թվականների կեսերին Լեհաստանի հավաքականի կազմում (վազք 100 մետր, վազք խոչընդոտների հաղթահարումով 80 մետր և փոխանցավազք 4×100 մետր)։ 1964 թվականի Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերի չեմպիոն, Օլիմպիական խաղերի արծաթե և բրոնզե մեդալների դափնեկիր, Եվրոպայի կրկնակի չեմպիոն, ազգային ու միջազգային նշանակության բազմաթիվ մրցությունների հաղթող։
Կենսագրություն
Տերեսա Վեչորեկը ծնվել է 1937 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Լոձինի վոյեվոդության Բուչեկ գյուղական գմինայի Բրոդնյա Գուրնա գյուղում։ Վաղ տարիքից սկսել է ակտիվորեն զբաղվել թեթև ատլետիկայով, իսկ 17 տարեկան հասակում միացել է Լոձ քաղաքի ŁKS մարզական պրոֆեսիոնալ ակումբին։ Ավելի ուշ տեղափոխվել է Բիդգոշչ, որտեղ սկսել է ներկայացնել տեղի «Զավիշա» ակումբը։
1958 թվականին Տերեսա Ցեպլին ընդգրկվել է Լեհաստանի ազգային հավաքականի հիմնական կազմում և մասնակցել Ստոկհոլմում անցկացվող Եվրոպայի առաջնությանը, սակայն մրցանակային տեղ չի զբաղեցրել։ Երկու տարի անց նա դարձել է Լեհաստանի չեմպիոն 100 մետր վազքատարածությունում և մի շարք հաջող ելույթների շնորհիվ իրավունք է ստացել ներկայացնելու իր երկիրը 1960 թվականին Հռոմում անցկացվող Օլիմպիական խաղերում. Բարբարա Սոբոտտայի, Ցելինա Եսյոնովսկայայի ու Խալինա Ռիխտերի հետ նա մասնակցել է 4 × 100 մ փոխանցավազքին և արժանացել բրոնզե մեդալի. եզրափակչում նրանք զիջել են միայն ԱՄՆ-ի և Գերմանիայի հավաքականներին։ Այդ Օլիմպիական խաղերի ժամանակ Տերեսա Ցեպլինը մասնակցել է նաև վազք 100 մ և խոչընդոտների հաղթահարումով վազք 80 մ մարզաձևերի մրցություններին, սակայն երկու դեպքում էլ հասել է մինչև կիսաեզրափակիչ՝ երկու անգամ էլ վերջնագծին հասնելով հինգերրոդը։
Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերի ավարտից կարճ ժամանակ անց Տերեսա Վերոչեկն ամուսնացել է նույնպես թեթև ատլետ (գնդի հրում) Օլգերդ Ցեպլիի հետ և հետագայում մրցություններին մասնակցել է ամուսնու ազգանունով։ 1962 թվականին Տերեսա Ցեպլին ներկայացրել է Լեհաստանը Բելգրադում անցկացվող Եվրոպայի առաջնությունում՝ արժանանալով երեք մեդալների, այդ թվում՝ երկու ոսկե մեդալներ, որ նա վաստակել էր փոխանցավազքում ու խոչընդոտների հաղթահարումով վազքում։ Այդ նշանակալի ձեռքբերումների համար Տերեսա Ցեպլին ճանաչվել է Լեհաստանի տարվա լավագույն մարզուհին։
Լինելով Լեհաստանի թեթև ատլետիկայի հավաքականի առաջատարների շարքում՝ Տերեսա Ցեպլին հաջողությամբ անցել է 1964 թվականին Տոկիոյում կայանալիք Օլիմպիական խաղերի որակավորման փուլը։ Այս անգամ նա հաղթել է փոխանցավազքում՝ արժանանալով Օլիմպիական խաղերի ոսկե մեդալի (մրցությանը նա մասնակցել է Իրենա Կիրշենշտեյնի, Խալինա Ռիխտերի և Էվա Կլոբուկովսկայայի հետ)։ Տոկիոյում Տերեսա Ցեպլին արժանացել է նաև արծաթե մեդալի՝ երկրորդ տեղը գրավելով խոչընդոտների հաղթահարումով վազքում. եզրափակչում նա պարտվել է միայն գերմանացի թեթև ատլետ Կարին Բալցերին։
Տերեսա Ցեպլին շարունակել է մասնակցել մրցությունների մինչև 1968 թվականը. տարբեր մարզաձևերում նա ութ անգամ դարձել է Լեհաստանի չեմպիոն, սակայն Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերից հետո միջազգային մակարդակում ոչ մի նշանակալի հաղթանակի չի հասել։ Ավարտելով պրոֆեսիոնալ մարզիկի կարիերան՝ Բիդգոշչում աշխատել է որպես գրասենյակային ծառայող և թեթև ատլետիկայի մարզիչ։ 1996 թվականին նրան շնորհվել է Բիդգոշչի պատվավոր քաղաքացու կոչում։
Տերեսա Ցեպլին մահացել է 2006 թվականի մարտի 8-ին Բիդգոշչում։ Ներկայում Բիդգոշչի միջնակարգ դպրոցներից մեկը կրում է Տերեսա Ցեպլիի անունը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ աթլետներ Կատեգորիա:1937 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 19 ծնունդներ Կատեգորիա:2006 մահեր Կատեգորիա:Մարտի 8 մահեր Կատեգորիա:Լեհ օլիմպիական չեմպիոններ
Solo (երգ, Ջեննի)
«Solo», հարավկորեացի երգչուհի և Blackpink գըրլ բենդի անդամ Ջեննիի դեբյուտային սոլո սինգլը, որը թողարկվել է 2018 թվականի նոյեմբերի 12-ին YG Entertainment և Interscope Records լեյբլների միջոցով։ Երգը գրել են Թեդի Փաքը և Ջեննին և պրոդյուսերավորվել է Փաքի և 24-ի կողմից։ 2020 թվականի մայիսի տվյալներով երգի երաժշտական տեսահոլովակը ՅուԹյուբ հարթակում ունի ավելի քան 459 միլիոն դիտում և 7 միլիոն հավանում։
Պատմություն և թողարկում
Ջեննիի սոլո դեբյուտի մասին հայտարարվել է YG Entertainment-ի կողմից` 2018 թվականի հոկտեմբերի 27-ին` սոցցանցերի տարբեր էջերում տեղադրված գովազդային պաստառների միջոցով ։ Մեկ օր հետո, 23 վայրկյան տևողությամբ թիզերը հրապարակվել է Blackpink խմբի ՅուԹյուբյան պաշտոնական ալիքում։ Երկրորդ թիզերը հրապարակվել է մեկ շաբաթ անց, որում ցուցադրվում է ֆոտոստուդիայում նրա ելույթը տարբեր հագուստներով ։ Երրորդ և վերջին թիզերը հրապարակվել է սինգլի թողարկումից չորս օր առաջ, որում նա ցուցադրվում է տարբեր վայրերում և տարբեր հագուստներով : Սինգլը թողարկվել է թվային ներբեռնման ձևաչափով` 2018 թվականի նոյեմբերի 12-ին։
Առաջխաղացում
«Solo»-ի առաջխաղացման համար Ջեննին մի քանի անգամ ելույթ է ունեցել երգով։ Երգը առաջին անգամ կատարել է Սեուլի Olympic Gymnastics Arena-ում` Blackpink-ի համերգի ժամանակ նոյեմբերի 10-ին և 11-ին ։ Նա նոյեմբերին և դեկտեմբերին չորս անգամ կատարել է երգը Inkigayo-ի ժամանակ և երեք անգամ հաղթել է։ Նույն ամսին, խումբը «Solo» և «Ddu-Du Ddu-Du» երգերը կատարել է Gayo Daejeon-ի ժամանակ։ Երգով նաև ելույթ է ունեցել Կոաչելլա փառատոնի ժամանակ` 2019 թվականի ապրիլի 12-ին Երգի ֆիզիկական տարբերակը թողարկվել է 2018 թվականի նոյեմբերի 18-ին։ Հատուկ տարբերակում ներառված են CD, 72 էջանոց ֆոտոգիրք, երկուկողմանի պաստառ, պատահական ֆոտոքարտ և երգի տեքստով բացիկ ։
Երաժշտական տեսահոլովակ
Երաժշտական տեսահոլովակը նկարահանվել է Մեծ Բրիտանիայում` ռեժիսոր Հան Սա Մինի կողմից ։ Նոյեմբերի 15-ին, խմբի ՅուԹյուբյան ալիքում թողարկվել է «Solo»-ի խորեոգրաֆիայի հոլովակը։ 2020 թվականի մայիսի տվյալներով հոլովակը ունի 166 միլիոն դիտում և ավելի քան 2 միլիոն հավանում ։Այժմ 2022 թվականի մարտի տվյալներով `հոլովակն ունի 809 միլիոն դիտում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2018 սինգլներ
Մարչելո Լիպի
Մարչելլո Լիպպի (իտալերեն արտասանություն։ [marˈtʃɛllo ˈlippi], ), Իտալիայի նախկին պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ և Չինաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի մարզիչ։ 2004 թվականի հուլիսի 16-ից միչև 2006 թվականի հուլիսի 12-ը եղել է Իտալիայի հավաքականի գլխավոր մարզիչը և գլխավորել է Իտալիան 2006 թվականի ՖԻՖԱ-ի աշխարհի գավաթի խաղարկությունում։
Լիպպին առաջին և միակ մարզիչն է, որը հաղթել է և՛ ՈւԵՖԱ Չեմպիոնների լիգան, և՛ Ասիայի չեմպիոնների լիգան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Սամպդորիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լուկեզեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի իտալացիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի իտալացիներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոններ Կատեգորիա:Յուվենտուս ՖԱ մարզիչներ Կատեգորիա:Յուվենտուսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պարմա ՖԱ մարզիչներ Կատեգորիա:Պարմայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Միլան ՖԱ մարզիչներ Կատեգորիա:Միլանի ֆուտբոլիստներ
Լավևիլ
Լավևիլ (Laviéville), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 154 մարդ, բնակչության խտությունը` 71.63 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2.15 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 130 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 23 կմ հյուսիս-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 102 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 78-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 24։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,5 %։ 78 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 73 անձ (39 տղամարդ և 34 կին)։ Գործազուրկ են եղել 5 անձ (2 տղամարդ և 3 կին)։ 24 անաշխատունակներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 10-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Երիտասարդական պալատ
Երիտասարդական պալատ (ժողովրդական լեզվում տարածված է նաև «Կուկուրուզնիկ» անվանումը), նախկին հյուրանոց և համալիր Երևանում։ Հիմնադրվել է 1970-ական թվականներին, գործել է «Ինտուրիստ» համակարգի շրջանակներում՝ որպես պետական ձեռնարկություն։
Պատմություն
ԽՍՀՄ հիմնադրման 50-ամյակի առթիվ խորհրդային իշխանությունները որոշել են բոլոր հանրապետությունների մայրաքաղաքներում երիտասարդական պալատներ կառուցել։ Նախատեսվում էր Երևանում պալատը կառուցել բարձրադիր՝ բոլոր կողմերից տեսանելի տեղում։ Ընտրվեց Քանաքեռի բարձունքը՝ Աբովյան փողոցի վերջում, որտեղ ավարտվում է Ալեքսանդր Թամանյանի գլխավոր պլանի հյուսիսային հատվածը։ Կառույցի գումարները հատկացվում էին Մոսկվայից։ Պալատի կառուցման նպատակն էր, որպեսզի տարբեր հանրապետություններից ժամանած երիտասարդները հանդիպեին այնտեղ, շփվեին, սիմպոզիումներ, փառատոներ կազմակերպեին, զբաղվեին սպորտով և այդ ողջ ընթացքում բնակվեին շենքի տարածքում գործող հյուրանոցում։ 1970-ական թվականների կեսերին Հայաստանի Կոմերիտմիության ղեկավար Ստեփան Պողոսյանը առաջարկել էր ճարտարապետներ Հրաչյա Պողոսյանին, Արթուր Թարխանյանին և Սպարտակ Խաչիկյանին զբաղվել այդ նախագծով։ Շենքի կառուցման վայրի համար կար մի քանի տարբերակ ևս՝ Ազգային ժողովի ետնամասում գտնվող տարածքը, Պասկևիչի բլուրը և այլն։ Ի վերջո, ինչպես նշվեց, այն կառուցվեց Աբովյան պուրակին կից ։ Շինարարական աշխատանքները բարդ էին, այդ պատճառով պալատը կառուցվում էր մաս առ մաս։
Էստրադային դահլիճը, որն ուներ 1000 նստատեղ, ավելի ուշ է կառուցվել։ Շենքի ամենավերևի հարկում կար պտտվող հատակով սրճարան։ Հարկաբաժինը մեկ ժամվա ընթացքում պտտվում էր իր առանցքի շուրջը՝ այցելուներին հնարավորություն տալով դիտելու Երևանի ամբողջ համայնապատկերը։ Այն Մոսկվայի Օստանկինո հեռուստաաշտարակից հետո երկրորդ պտտվող կառույցն էր Միությունում։
2005 թ. հոկտեմբերի 20-ի Երևանի քաղաքապետարանի քանդման N40 թույլտվությամբ երկու տարում Երևանի նախկին Երիտասարդական պալատ հյուրանոցային մասնաշենքը քանդվեց «Հայսեյսմշին» և ԿՊԳՀ-ի եզրակացության հիման վրա, որը ստորագրել էր Երևանի գլխավոր ճարտարապետ Սամվել Դանիելյանը։
Ներկայումս պալատի տարածքը վերածվել է գործող հսկայական քարհանքի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի հյուրանոցներ Կատեգորիա:1970 հիմնադրումներ Երևանում Կատեգորիա:2005 կազմալուծումներ Երևանում Կատեգորիա:2005 քանդված շենքեր և կառույցներ
Քերունի գավառակ
Քերուն, գավառակ պատմական Փոքր Հայքում, իսկ ապա Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթում ։
Բնակչության մասին ստույգ տեղեկություններ չկան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գավառներ
Դիմա Խաթիբ
Դիմա Խաթիբ (ديمة الخطيب, ), պաղեստինցի լրագրող, բանաստեղծ, գրող և թարգմանիչ։ Նա AJ+-ի գործադիր տնօրենն է, որը Սան Ֆրանցիսկոյի (ԱՄՆ) Al Jazeera Media Network-ի կողմից թողարկված անգլերենով, արաբերենով և իսպաներենով թվային լրատվական ծառայություն է։ Ներկայումս նա «Ալ Ջազիրա» խմբի միակ կին գործադիր տնօրենն է և Արաբական զանգվածային լրատվական միջոցների մի քանի կին առաջնորդներից մեկն է ։
Կենսագրություն
Դիման ծնվել է Դամասկոսում՝ սիրիացի մոր և պաղեստինցի հոր ընտանիքում ։ Խաթիբը խոսում է ութ լեզուներով (արաբերեն, անգլերեն, ֆրանսերեն, իսպաներեն, պորտուգալերեն, իտալերեն, չինարեն, գերմաներեն)։ Նա «Ալ Ջազիրա»-յին միացել էր դեռ 1997 թվականին՝ որպես հեռարձակվող լրագրության կրտսեր պրակտիկանտ, որպեսզի Չինաստանում դառնար պրոդյուսեր և թղթակից։ Մինչ վերջին տարիներին ինտերնետային լրագրության անցնելը ղեկավարել է Լատինական Ամերիկայի բյուրոն ։
Կարիերա
Դիման համարվում է Սոցիալական մեդիայում ամենաազդեցիկ արաբներից մեկը ։ Նա մեծ ուշադրություն է գրավել Արաբական հեղափոխությունների ժամանակ իր Twitter-ի հաշվի միջոցով վերջին իրադարձությունների վերաբերյալ հաճախակի թարմացումների և մեկնաբանությունների տրամադրման համար  ։ Այսօր նա իր սոցիալական ալիքներում, այդ թվում նաև սոցցանցերում, ԶԼՄ-ներում, պոեզիայում, Պաղիստինում և այլուր զբաղվում է ամենատարբեր հարցերով ։
Դիման ճանաչում ձեռք բերեց Իրաքի պատերազմի ժամանակ, երբ նա Ալ Ջազիայի արաբական ալիքի համար Դոհայում աշխատում էր որպես լուրերի ուղիղ միացման պրոդյուսեր։ Նա հարցազրույց է տրամադրել CNN-ի խմբագիրներ Լարի Քինգին և Վոլֆ Բլիցերին, որը ցուցադրվել է 2004 թվականին Ալ Ջազիրայի մասին նկարահանած «Control Room» վավերագրական ֆիլմում, որը լուսաբանում էր նաև 2003 թվականի Իրաքի ներխուժումը ։
Լատինական Ամերիկայում նրա հանձնարարության ժամանակ նա բացառիկ և գաղտնի կապ է ունեցել Վենեսուելայի վերջին նախագահ Ուգո Չավեսի հետ և կարողացել է հարցազրույցներ վերցնել Բոլիվիայի նախագահ Էվո Մորալեսից և Բրազիլիայի նախագահ Լուիս Ինասիու Լուլա դա Սիլվայից։ Ամբողջ Հարավային և Կենտրոնական Ամերիկայից զեկուցնելով՝ նա արաբական աշխարհին տվել է աննախադեպ պատկերացում հեռավոր մայրցամաքում տեղի ունեցող իրադարձությունների մասին։ Կարակասից նա այնպիսի նորություններ է հաղորդել, ինպիսիք են Չավեսի՝ Իսրայելա-լիբանանյան կոնֆլիկտում Իսրայելին խստորեն դատապարտելու լուրը, որից մի քանի տարի անց Չավեսը դադարեցրել է հարաբերությունները Իսրայելի հետ։ Նա նաև մերժել է Կադդաֆիի՝ Վենեսուելա փախչելու պնդումը ։
Դիման նաև արաբերենով բանաստեղծությունների ժողովածու են հրատարակել՝ «Փախստականի սեր» (لاجئة حب) վերնագրով ։ Դիման Արաբական հեղափոխությունների մասին պատմող իսպաներեն գրքի համահեղինակ է։
2013-2015 թվականներին Դուբայի ամերիկյան համալսարանում (ԴԱՀ) լրագրություն է դասավանդել և ելույթներ է ունեցել ամբողջ աշխարհով։ Նա պարբերական պոեզիայի ասմունքի միջոցառումներ է կազմակերպում Պարսից ծոցի տարածաշրջանի բոլոր քաղաքներում, ինչպես նաև Եվրոպայում և Հյուսիսային ու Լատինական Ամերիկայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սիրիացի գրողներ Կատեգորիա:Սիրիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Սիրիացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Սիրիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Պաղեստինցի կին գրողներ Կատեգորիա:Ժնևի համալսարանի շրջանավարտներ
Աշոտ Կարապետյան (ոստիկան)
Աշոտ Մաքսիմի Կարապետյան, ՀՀ իրավապահ մարմինների գործիչ, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության պետ, ոստիկանության գեներալ-մայոր (2015)։
Մեղադրանքներ
Ամուսնացած է, ունի երկու որդի։
Մահացել է 2019 թվականի նոյեմբերի 28-ին Ռուսաստանի Դաշնության Պյատիգորսկ քաղաքում գտնվող՝ իր գարեջրի գործարանում տեղի ունեցած գազի պայթյունի հետևանքով ։
Արգենտինայի կինեմատոգրաֆիա
Արգենտինայի կինեմատոգրաֆիա, Արգենտինայի Հանրապետության ֆիլմարտադրությունը, կինեմատոգրաֆիական նյութի ազգային ոճը և մատուցման ձևը, ինչպես նաև արտադրության գործընթացի և ստեղծված աշխատանքների վարձույթի հետ կապված տնտեսական փոխհարաբերությունները։ Իսպանախոս երկրների այս ոլորտում զբաղեցնում է առաջատար դիրքերը, այդ թվում՝ միջազգային մրցանակների քանակով՝ Գոյա մրցանակի 18 առաջադրումներից հաղթել է 13-ում («Իսպաներեն լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ» անվանակարգ), Օսկարի 6 առաջադրումներից 2-ում («Օտար լեզվով լավագույն ֆիլմ» անվանակարգ)։
Պատմություն
Առաջին կինոդիտումն Արգենտինայում, որի ժամանակ ցուցադրվեցին Լյումիեր եղբայրների կարճամետրաժ ֆիլմերը՝ ներառյալ լեգենդար «Գնացքի ժամանումը Լա-Սյոտի կայարան», տեղի ունեցավ 1896 թվականի հուլիսի 18-ին Բուենոս Այրեսի Օդեոն թատրոնում ։
Արգենտինական կինեմատոգրաֆիայի առաջին ֆիլմը համարվում է 1897 թվականին Էժեն Պիի նկարահանած մեկ րոպեանոց փաստագրական ժապավենը, որտեղ ցուցադրվում է Բուենոս Այրեսի մայիսյան հրապարակի վրա ծածանվող Արգենտինայի դրոշը։ Արդեն երկու տարի անց էկրան է բարձրանում մի փաստագրական ֆիլմ՝ բժիշկ Ալեխանդրո Պոսադասի վիրաբուժությունների մասին, որով, ըստ «Կոլումբիայի կինեմատոգրաֆիական ժառանգության տեղեկագրի», սկիզբ դրվեց ուսուցողական և ճանաչողական կինոյին ։
Դարասկզբի արգենտինական կինեմատոգրաֆիայի համար չափազանց կարևոր են 2 կերպարներ՝ Էժեն (Էուխենիո) Պին և Մաքս Գլյուքսմանը։ Առաջինը գաղթել էր Ֆրանսիայից, կինոօպերատոր էր և խրոնիկյոր։ Հատկապես հայտնի է նրա՝ Բրազիլիայի նախագահ Կամպուս Սալիսի այցը լուսաբանող սյուժեն (1900)։ Երկրորդը՝ Մաքս Գլյուքսմանը, պրոդյուսեր էր և գործարար։ Հենց նրանք էին 1907-1911 թվականներին պարզ միջոցներ փնտրում ֆիլմերին ձայն ավելացնելու համար՝ փորձելով պատկերը սինխրոնացնել գրամոֆոնի հետ։ Ընդհանուր առմամբ ստեղծվեց 32 «ձայնային տեսարաններ», որոնք որոշակի հաջողություն ունեցան հանդիսատեսի շրջանում։
1908 թվականին Մարիո Գալիոն նկարահանեց «Դոռեգոյի գնդակահարությունը» թեմատիկ ֆիլմը, իսկ հաջորդ տարի՝ առաջին էֆեկտավոր ֆիլմը՝ «Մայիսյան հեղափոխություն»-ը (La Revolución de Mayo) ։ Ընդհանրապես ազգային գեղարվեստական կինեմատոգրաֆիան ի սկզբանե կապված էր դասական գրականության հետ։ 1914 թվականին ռեժիսոր Էնրիկո Գարսիա Վելիոսոն, Խոսե Մարմոլի համանուն վեպի հիման վրա, նկարահանեց արգենտինական առաջին խաղարկային ֆիլմը՝ «Ամալիա»-ն։ Հաջորդ տարի էկրան բարձրացավ «Գաուչոյի ազնվականությունը» ֆիլմը, որն ազգային կինեմատոգրաֆիայի կոմերցիոն հաջողության առաջին օրինակն էր։ Ժապավենը պատմում է Արգենտինայի մայրաքաղաքում և մերձակա շրջաններում հասարակ իտալացի տարագրի չար արկածների մասին ։
1917 թվականին իտալացի տարագիր Կվիրինո Կրիստիանին նկարահանում է «Առաքյալը» մուլտիպլիկացիոն ֆիլմը, որը շատ աղբյուրներ համարում են աշխարհում առաջին լիամետրաժ անիմացիոն ֆիլմը ։ Կինեմատոգրաֆիայից հեռու չէին նաև քաղաքական և սոցիալական թեմաները, որոնք երևան եկան 1918 թվականի «Վերջին շուրջկալ» և 1919 թվականի «Մերկ Խուանը» ֆիլմերը, որոնք պատմում էին օտարերկրյա մենաշնորհների տնտեսական հարկադրանքի մասին ։
1910-ական թվականների երկրորդ կեսին արգենտինական կինոյի շուկան նվաճեց ԱՄՆ-ն ու Ֆրանսիան։
Հնչյունավորում
Քննադատներն ու պատմաբանները 1930-1940-ական թվականները հաճախ են անվանում արգենտինական կինոյի «Ոսկեդար»։ Գտնվելով տեխնիկապես ավելի հագեցած Հոլիվուդի հետ ոչ հավասար պայմաններում՝ առաջին հնչունային ֆիլմերի կինոարտադրողները նկարահանում էին արգենտինացի հանդիսատեսին հարազատ թեմաներ։ Ընտրվում էին սյուժեներ կատակերգական պիեսներից և հայտնի երգերից, որոնք հաջողություն ունեցան՝ աուտենտիկության շնորհիվ ։
1931 թվականին նկարահանված «Նավահանգստային տիկնիկներ» ֆիլմն Արգենտինայում բացեց «Վիտաֆոն» տեխնոլոգիայով հնչյունային ֆիլմի դարաշրջանը (հնչյունային մասը ձայնագրի համար ձայնագրվում է առանձին սկավառակի վրա)։ Ավելի խոստումնալից և արագ զարգացող «Մուվիտոն» համակարգը (հնչյունային մասը ձայնագրվում է անմիջապես կինոժապավենի վրա) կիրառվեց 1933 թվականին «Տանգո» ֆիլմում, իսկ Արգենտինայում էկրանից հնչած առաջին բառերն էին «Բուենոս Այրես»-ը։ Argentina Sono Film ստուդիայի կինոժապավենում նկարահանվել են վառ կերպարներ՝ երգչուհի և պարուհի Լիբերտադ Լամարկեն, հայտնի թատերական դերասան Պեպե Արիասը, կատակերգակ դերասանուհի Տիտա Մերելիոն։ Կինոքննադատների մեծ մասը ֆիլմը գնահատեց որպես ձախողված՝ հստակ սյուժեի բացակայության պատճառով։ Թեև ֆիլմն աղմկալի հաջողություն ունեցավ հանդիսատեսի շրջանում՝ կինեմատոգրաֆիստներն այն համարում էին լոկ «աղքատ երեխա՝ ոչ բարեկեցիկ և վտանգավոր թաղամասերից»։ Մեկ շաբաթ անց վարձույթի դուրս եկավ Lumiton ստուդիայի «Երեք կիրք» ֆիլմը (Los tres berretines)։ Ըստ մամուլի՝ այն բոլոր գեղարվեստական չափանիշներով բարձր մակարդակ է ցույց տալիս և արժանի է, որպեսզի Արգենտինան ներկայացնի արտասահմանում։ Այսպես թե այնպես այս երկու ընկերությունների ստեղծագործական և կոմերցիոն դիմակայումը շատ դեպքերում որոշում էր Արգենտինայի կինեմատոգրաֆիայի ճակատագիրը (միաժամանակ տասնյակից ոչ քիչ և ոչ փոքր ստուդիաների առկայության դեպքում)։
1936 թվականին «Օգնիր ինձ ապրել» ֆիլմը վերջնականապես ձևավորեց երաժշտական ֆիլմի նոր ազգային ենթաժանրի՝ «ֆիլմ տանգոյի» կամ «տանգո օպերայի» չափանիշները։
Այս ժամանակաշրջանում է ծաղկում ապրել իտալական ծագմամբ արգենտինացի ռեժիսոր Մարիո Սոֆիչիի ստեղծագործական կյանքը։ 1935 թվականին նա նկարահանել է «Ակորդեոնի հոգին» ֆիլմը, իսկ 1939 թվականին՝ «Հողի բանտարկյալները»։ Որոշ հարցումներում այս ֆիլմը հիշատակվում է որպես «լավագույնն Արգենտինայի կինեմատոգրաֆիայի պատմության մեջ» ։
Դասական շրջան․ 1-ին փուլ (1940-ական թվականներ)
1940-ական թվականների սկզբից Արգենտինայի կինեմատոգրաֆիայում ճգնաժամ սկսվեց՝ շուկայում չափազանց շատ ամերիկյան կինոժապավենների առկայության և բոլոր իսպանախոս երկրների վրա ազդեցություն ունեցող մեքսիկական կինոյի գերիշխելու պատճառով (հետագայում այս երևույթը կոչվեց «ցելյուլոիդային ճգնաժամ»)։ Ճգնաժամի պատճառներից էր նաև այն, որ ամերկյան կինոարտադրողները՝ եվրոպական մրցակիցների բացակայության պատճառով, արհեստականորեն սահմանափակում էին ֆիլմերի իրացումը ԱՄՆ-ի սահմաններից դուրս ։ Ազգային կինեմատոգրաֆիստները սահմանափակվում էին հիմնականում հայտնի գրական ստեղծագործությունների կամ պատմաարկածային ֆիլմերի էկրանավորմամբ՝ «Մի գիշերվա պատմություն» (ռեժիսոր Լուիս Սասլավսկի, 1941), «Մալամբո» (ռեժիսոր Ալբերտո դե Զավալիա, 1942), «Գաուչոների պատերազմը» (ռեժիսոր Լուկաս Դեմարե, 1942), «Գետի երեք տղամարդիկ» (ռեժիսոր Մարիո Սոֆիչի)։
1941 թվականին ձևավորվեց Արգենտինացի արտիստների միությունը ։ 1942 թվականի հուլիսի 10-ին ոչ պաշտոնապես ստեղծվեց Արգենտինայի կինոքննադատների միությունը, սակայն միությանը իրավաբանական կարգավիճակ տրվեց միայն 1957 թվականի դեկտեմբերի 23-ին։ Իր գործունեության սկզբում միությունը միայն անուն ուներ։ Լրագրողներն ու քննադատները հավաքվում էին ռեստորաններում, սրճարաններում, որտեղ էլ քննարկումներ էին իրականացնում։ 1943 թվականի հունվարին միությունը բարձրացրեց իր կարգավիճակը՝ սահմանվեց «Արծաթե անգղ» մրցանակ` նախորդ տարվա հիմնականում ազգային արտադրության ֆիլմերի համար։ Ամեն ինչ սկսվեց 2 անվանակարգերից՝ լավագույն ֆիլմ և լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ և 7 մեդալներից (լավագույն ռեժիսոր, դերասան, բնօրինակ և ադապտացված սցենար)։ Առաջին մրցանակներն ստացան ռեժիսոր Լուկաս Դեմարեն «Գաուչոների պատերազմը» ֆիլմի համար, «Մալամբո» երաժշտական ֆիլմը, «Երրորդ համբույրը» (լավագույն դերասանուհի Ամելիա Բենսե), «Երեխաները մեծանում են» (լավագույն դերասան՝ Արտուրո Գարսիա Բուր) և «Ինչ կանաչ էր իմ հովիտը» (ԱՄՆ, լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ)։
Հետպատերազմյան շրջանն իր հետ բերեց սոցիալական լարվածություն, որի համար պատասխանատվությունը մի շարք պատմաբաններ դնում էին նախագահ Խուան Դոմինգո Պերոնի ուսերին։ Պետությունն սկսեց խիստ վերահսկել կինեմատոգրաֆիան։ Շատ կինոստուդիաներ փակվեցին, իսկ որոշ ռեժիսորներ և դերասաններ (ինչպիսիք էին Լիբերտադ Լամարկեն) հեռացան երկրից ։
Այդ տասնամյակում հայտնի դարձան դերասանուհիներ, երկվորյակ քույրեր Միրտա և Սիլվիա Լեգրանները։
Դասական շրջան. 2-րդ փուլ (1950-ական թվականներ)
1940-ական թվականներին ավարտվեց «ցելյուլոիդային ճգնաժամը»։ Շուկա վերադարձան երվրոպական արտադրության կինոժապավենները, իսկ Արգենտինայում ընդունվեց № 12.999 օրենքը, որը դատական հետապնդման վտանգի տակ կինոթատրոններին պարտավորեցնում էր հետևել ազգային ու արտասահմանյան ֆիլմերի թույլատրելի հարաբերակցությանը։ Ոչ մեծ ստուդիաները կարողացան նկարահանել մրցունակ և հանդիսատեսի շրջանում պահանջարկ ունեցող ֆիլմ՝ «Լաթե գնդակ» (Pelota de trapo, ռեժիսոր Լեոպոլդո Տոռե Նիլսոն, 1948), «Գունավոր կոշիկներ» (Las zapatillas coloradas, 1952), «Երեք հրացանակակիրները» (Los tres mosquiteros, 1953):
Արգենտինական կինեմատոգրաֆիայի դասական շրջանի 1-ին և 2-րդ փուլերի կառուցվածքային հաջորդականությունն ապահովեցին այն ռեժիսորները, որոնք իրենց գործունեությունն սկսեցին 1940-ական թվականներին, սակայն 1950-ականներին ստեղծեցին իրենց լավագույն աշխատանքները՝ Դանիել Տինայրեն և նրա քրեական դրաման՝ «Ամոթ»-ը (Deshonra, 1952), Կառլոս Ուգո Կրիստենսենի «Եթե ես մահանամ, նախքան զարթնելս» (Si muero antes de despertar, 1952), Լուիս Սասլավսկիի «Վիդալիտա» մյուզիքլը (Vidalita, 1949) : Մեծ հանրաճանաչություն ունեին (այդ թվում նաև ԽՍՀՄ-ում) Լոլիտա Տոռեսի մասնակցությամբ երաժշտական ֆիլմերը։ Արգենտինական կինեմատոգրաֆիայի դասական շրջանի 2-րդ փուլի նոր ռեժիսորների շրջանում կարելի է առանձնացնել Ուգո դել Կառիլիային և Լեոնա Կլեմովսկուն։
1955 թվականի ռազմական հեղաշրջման արդյունքում Արգենտինայի շուկան բոլոր բնագավառներում բաց էր միջազգային ընկերությունների համար, ազգային արտադրության ֆիլմերի վրա դրված արգելքները ևս չեղարկվեցին։ 1957 թվականին ընդունվեց 57/62 սահմանադրական որոշումը, ըստ որի պետությունն իր վրա էր վերցնում կինեմատոգրաֆիական գործունեության ամբողջ վերահսկումը ։
Նոր ալիք
1958 թվականին ստեղծվեց Արգենտինական կինոյի միությունը, որի նախաձեռնությամբ 1959 թվականին ստեղծվեց Կինեմատոգրաֆիայի ազգային ինստիտուտը ։ Այն փոխարինեց Զվարճալիքների գլխավոր վարչությանը և վերահսկում էր կինեմատոգրաֆիայի բոլոր ֆինանսական փոխհարաբերությունները։ Այդ շրջանում իրենց դրսևորած ռեժիսորներին ընդունված էր անվանել «նոր ալիք» կամ «նոր կինո», թեև ներկայումս ավելի հաճախ կիրառվում է «60-ականների սերունդ» եզրը ։ Երիտասարդ կինեմատոգրաֆիստները հասան տեխնիկական նոր մակարդակի, ինչի շնորհիվ նրանցից շատերը կարողացան մասնակցել միջազգային փառատոների։ Լեոպոլդո Տոռե Նիլսոնը, Ֆերնանդո Այալան, Դավիդ Խոսե Կոոնը, Սիմոն Ֆելդմանը և Ֆերնանդո Սոլանասը դարձան 1960-ականների արգենտինական կինոյում այդ նորացման գլխավոր գործող անձինք։ Սակայն 1966 թվականի քաղաքական անկայունության հերթական շրջանն իշխանության գլուխ բերեց նոր կառավարություն, որն այդ ռեժիսորների ֆիլմերին մեղադրեց ոչ պիտանի էլիտար ինտելեկտուալիզմի մեջ և փակեց պետական ֆինանսավորման բոլոր ճանապարհները։ Այսպես, էքսցենտրիկ Ուգո Սանտյագոն՝ կուլտային «Ներխուժում» (Invasión, 1969) և «Այլք» (Les autres, 1974) ֆիլմերի ռեժիսորը, մեկնեց Ֆրանսիա։ Ազգային կինոարտադրության մեծ մասը սկսեցին կազմել կատակերգական մյուզիքլները և դասական սյուժեների էկրանավորումները։ Ոչ շատ բացառությունների թվում էր Լեոնարդո Ֆավիոյի «Միայնակ տղայի քրոնիկոնը» (Crónica de un niño solo, 1965) և «Սա Անիսետոյի և Ֆրանսիսկայի սիրավեպն է, թե ինչպես այն կիսատ մնաց, սկսվեց տխրությունը և մի քանի այլ բաներ․․․» (Este es el romance del Aniceto y la Francisca, de cómo quedó trunco, comenzó la tristeza y unas pocas cosas más..., 1967) դրամաները։
Երրորդ կինո, Cine Liberation և Cine de la Base
1969 թվականի մարտին Ֆերնանդո Սոլանասը և Օկտավիո Խետինոն «Կուբայական կինո» ամսագրին հարցազրույց տալիս առաջին անգամ կիրառեցին «Երրորդ կինո» եզրը (Third cinema), որն ավելի ուշ դարձավ համաշխարհային կինեմատոգրաֆիայի համանուն ուղղության անկյունաքարը։ Այս ռեժիսորները ստեղծեցին «Cine Liberation» ընկերությունը։ Կազմակերպության հիմքում ոչ միայն ստեղծագործական ծրագրեր էին, այլև գաղտնեգործունեության տարրեր։ Ռազմական ռեժիմի կառավարման պայմաններում բոլոր հեղինակները կարող էին միավորվել «Cine Liberation»-ի հետ և նկարահանել լիբերալ ֆիլմերը՝ իրենց անունը չհրապարակելով ենթագրերում՝ այդպիսով նվազեցնելով անհատական ճնշման և հետապնդման վտանգը։
Իրենց գլխավոր խնդիրը «պայքարող» արվեստը հայտարարելով, որն ունակ էր պասիվ հանդիսատեսին դարձնել քաղաքական կյանքում ակտիվ մասնակցի, ինչպես նաև նոր կինոլեզու մշակել, որը տարբերվում էր հոլիվուդյան չափանիշներից և եվրոպական հեղինակային կինոյից՝ Սոլանասն ու Խետինոն նկարահանում են «Վառարանների ժամը» փաստագրական ֆիլմը։ 1968 թվականին Պեզարոյի (Իտալիա) փառատոնին ցուցադրվելով՝ այն ստացավ առաջին մրցանակը և ապշեցրեց Եվրոպայի ինտելեկտուալ շրջանակները՝ հոգով մոտ լինելով երիտասարդ ցուցարարներին։ Այս ֆիլմը լիարժեք գնահատեց ռուս կինոքննադատ Միխայիլ Տրոֆիմենկովը ․
1970-ական թվականների ողջ շրջանը ծայրահեղությունների ժամանակաշրջան էր․ մի կողմից սոցիալ-քաղաքական ակտիվությունն էր, մյուս կողմից՝ ռազմական հեղաշրջումներ ու տարերային աղետները։ 1973 թվականին դեպի ժողովրդավարություն կարճ անցումը հնարավորություն տվեց ստեղծել «Ապստամբ Պատագոնիան» (La Patagonia rebelde, 1974, ռեժիսոր՝ Էկտոր Օլիվերա), «Կեբրաչո» (Quebracho, 1974, ռեժիսոր՝ Ռիկարդո Վուլիչեր), «Նասարենո Կրուսը և գայլը» (Nazareno Cruz y el lobo, 1975, ռեժիսոր՝ Լեոնարդո Ֆավիո) ֆիլմերը։
1980-ականների ժողովրդավարացում
1983 թվականին քաղաքական կայունացումը չեղարկեց գրաքննությունը և վերականգնեց կինարդյունաբերության պետական ֆինանսավորումը՝ անկախ ռեժիսորների քաղաքական հայացքների։ Նրանցից շատերը վերադարձան գաղթից։ 1984 թվականին էկրան բարձրացան Խոսե Մարտին Սուարեսի «Առանց լուսին և արև գիշերները» (Noches sin lunas ni soles), Ուգո Սանտյագոյի «Սատուրնի արահետները» (Les Trottoirs de Saturne), Բեբե Կամինի «Պատերազմի երեխաները» (Los chicos de la guerra) ֆիլմերը։ 1980-ական թվականների կեսերի գլխավոր իրադարձությունն ազգային կինոյում դարձավ Լուսիա Պուենսոյի «Պաշտոնական պատմություն» դրամայի նկարահանումը (La historia oficial, 1986): Ֆիլմը, որը պատմում էր Արգենտինայի միջին դասին պատկանող մի կնոջ սոցիալական ըմբռնման մասին, որպես լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ ստացավ «Օսկար» և «Ոսկե գլոբուս», «Արծաթե անգղ»-ի 9 մրցանակ և մի քանի բարձրագույն կինեմատոգրաֆիական մրցանակներ ։
Ժամանակակից կինո
1995 թվականին կինեմատոգրաֆիստների արհմիությունների ինտենսիվ գործողություններից հետո նոր օրինագիծ ընդունվեց, որը փոխեց Կինեմատգրաֆիայի ազգային ինստիտուտի անվանումը փոխեց Կինոյի և աուդիովիզուալ արվեստների ազգային ինստիտուտի և պարզեցրեց պետական ֆինանսավորման դիմելու գործողությունը։
1999 թվականին առաջին լիամետրաժ ֆիլմի՝ Պաբլո Տրապերոյի «Կռունկավարի աշխարհը» ֆիլմի էկրան բարձրանալը նշանավորեց, ըստ քննադատների, արգենտինացի ռեժիսորների նոր սերնդի գալուստը ։ Ֆիլմն ստացավ 17 կինեմատոգրաֆիական բարձրագույն մրցանակ։ Այնուհետև հաջորդեցին Լուկրեսիա Մարտելի «Ճահճուտ» (2001), Դանիել Բուրմանի «Կիսատ թողած գրկախառնություն» (2004), Արիել Ռոտերի «Ուրիշը» (2007) և այլ ֆիլմեր, որոնք մի փոքր քիչ էին հայտնի։ Բազմիցս կարելի է լսել «Նոր արգենտինական կինոյի» վերածնունդ եզրը Ալբերտինա Կարիի, Դանիել Բուրմանի, Լիսանդրո Ալոնսոյի մասին ։
Ռեժիսորների ավելի մեծ սերունդը շարունակում է որակյալ կինո նկարահանել՝ Ֆաբիան Բիելինսկու «Ինը թագուհիները» (2000), Խուան Խոսե Կամպանելիայի «Հարսնացուի որդին» (2001), Կառլոս Սորինի «Կարճ պատմություններ» (2002)։
Հանդիսատեսի շրջանում մեծ հետաքրքրություն առաջացրին 2005-2010 թվականների ֆիլմերը, որոնք արժանացան ոչ միայն ազգային, այլև շատ միջազգային կինեմատոգրաֆիական մրցանակների՝ Լուսիա Պուենսոյի «XXY» (2007 թվական, 20 մրցանակ), Էստեբան Սապիրի «Ալեհավաք» (2007 թվական, 7 մրցանակ), «Անիսետո» (2008 թվական, 21 մրցանակ), «Նրա աչքերի գաղտնիքը» (2009 թվական, 48 մրցանակ՝ ներառյալ «Օսկար»՝ լավագույն արտասահամյան ֆիլմ անվանակարգում)։
Կինոփառատոններ և մրցույթներ
Արգենտինական կինեմատոգրաֆիայում ստեղծագործական ձեռքբերումների մրցողականության և համադրման տարրերը գոյություն ունեն 1940-ական թվականների սկզբից, երբ կազմավորվեց Կինոքննադատների միությունը։ Յուրաքանչյուր տարի բազում անվանակարգերում շնորհվում է «Արծաթե անգղ» մրցանակը ։ Սակայն ֆիլմերի լայն ցուցադրություն չի կազմակերպվում։
1954 թվականին նախաձեռնվել է Մար դել Պլատայի կինոփառատոնը, իսկ արդեն 1959 թվականից ներառվել «Ա» կատեգորիայում։ 1970 թվականին Ռիո դե Ժանեյրոյում զարգացող փառատոնի բարձր մրցակցության և ռազմական բռնապետության պատճառով դադարեցվեցին Մար դել Պլատայում անցկացվող մրցույթները։ Դրանք կրկին սկսեցին անցկացվել 1996 թվականից։ 2010 թվականին փառատոնն անցկացվեց 25-րդ անգամ ։
1999 թվականից յուրաքանչյուր գարուն անց է կացվում BAFICI-ն՝ Բուենոս Այրեսի անկախ կինոյի միջազգային փառատոնը ։ Այն ֆինանսավորվում է Արգենտինայի կառավարության կողմից և չի անդամակցում Կինոպրոդյուսերների միությունների միջազգային ֆեդերացիային (FIAPF)։ Մրցանակներ են շնորհվում ինչպես լիամետրաժ խաղարկային, այնպես էլ փաստագրական և կարճամետրաժ ֆիլմերի համար, որոնք պաշտպանում են մարդու իրավունքները։
2006 թվականից շնորհվում է Արգենտինայի գիտությունների և կինեմատոգրաֆիական արվեստների ակադեմիայի «Հարավ» մրցանակը։ Ի հակառակ «Արծաթե անգղ»-ի՝ այս մրցանակը կոչեցին «Ակադեմիական անգղ» ։ Ներկայումս մրցանակ է շնորհվում 20 անվանակարգերում, ինչպես որ ամերիկյան կինոակադեմիայի կատեգորիաներն են ։
Կինոարտադրություն և վարձույթ
Արգենտինայի երկու ամենախոշոր կինոարտադրողներն են համարվում Lumiton (ստեղծվել է 1931 թվականին, փակվել է 1950-ականներին տնտեսական խնդիրների պատճառով, նկարահանել է 180 ֆիլմ) և Argentina Sono Film (1933 թվական - մինչև այժմ, 220 ֆիլմ) ընկերությունները։ Արգենտինայում կինեմատոգրաֆիական և հեռուստատեսային արտադրանքի թողարկման գործընթացին մասնակցում է մոտ 20 ընկերություն, որոնց թվում են՝ Patagonik Film Group (ստեղծվել է 1996 թվականին, ավելի քան 50 ֆիլմ), Gorevision Films (2001 թվական, մոտ 10 ֆիլմ), Rosstoc (2005), Pampa Films (2006 թվական, մոտ 10 ֆիլմ), 100 Bares (2000)։ Նշվածներից վերջինը ստեղծվել է հատուկ Խուան Խոսե Կոմպանելիայի նախագծերը նկարահանելու համար։
Համաշխարհային միտումներին համապատասխան՝ կինոթատրոնների բացարձակ մեծամասնությունը տեղակայված է երկրի խոշորագույն քաղաքներում՝ Բուենոս Այրեսում, Կորդովայում, Ռոսարիոյում, Մենդոսայում և այլն։ Արգենտինայի մայրաքաղաքի կինոթատրոններից ամենահինն են «Cosmos» (մինչև 1970 թվականը՝ «Cataluña», բացվել է 1929 թվականին), «Monumental» (1931), «Gaumont» և «Los Ángeles» (երկուսն էլ 1946 թվականին) և այլն, ժամանակակից բազմասրահանոց՝ «Belgrano Multiplex», «Village Cines» («Village Caballito», «Village Recoleta», «Village Avellaneda») ցանցը և այլն։
Արգենտինայում վարձույթների առաջատարները հաճախ են համընկնում տարբեր կինեմատոգրաֆիական մրցույթներում մրցանակ ստացած ֆիլմերի հետ, ինչպիսիք են` «Նրա աչքերի գաղտնիքը» (US$ 33,9 մլն), «Ինը թագուհիները» (12,4 մլն), «Հարսնացուի որդին» (8,6 մլն)։
Համաշխարհային կինեմատոգրաֆիայի հետ կապեր
Արգենտինայի կինեմատոգրաֆիստները սերտ համագործակցում են այլ երկրների իրենց գործընկերների հետ։ Համատեղ միջազգային կինոարտադրությունը զարգանում է ինչպես ստեղծագործական գործընթացներում, այնպես էլ արտասահմանյան ընկերություններին տարբեր պլաններում Արգենտինայի լանդշաֆտները նկարահանելու ժամանակ տեխնիկական օգնություն ցուցաբերելու մեջ։ Հավանաբար Արգենտինայում իրականացված ամենահայտնի բազմազգ նախագիծը «Չե Գևառա․ մոտոցիկլավարի օրագրերը» ֆիլմն էր (2004, ռեժիսոր Վալտեր Սալլես, առաջադրվել է «Օսկար»-ի՝ «լավագույն սցենար» անվանակարգում), որի նկարահանմանը մասնակցել են կինեմատոգրաֆներ 8 երկրներից։ Մեկ այլ համատեղ հայտնի ֆիլմն է «Լեռնականը 2․ վերակենդանացում» (Մեծ Բրիտանիա, Ֆրանսիա, Արգենտինա, 1990)։ Միջազգային համագործակցության արդյունքներ էին «Տանգո, ինձ երբեք չթողնես» (Իսպանիայի հետ համատեղ, ռեժիսոր Կառլոս Սաուրա, 1998), «Պատագոնիա» (Մեծ Բրիտանիայի հետ համատեղ, ռեժիսոր Մարկ Էվանս, 2010), «Կպչուն մատեր» (Կանադայի հետ համատեղ, ռեժիսոր Քեն Սքոթ, 2009), «Տետրո» (ԱՄՆ-ի, Իտալիայի, Իսպանիայի հետ համատեղ, ռեժիսոր Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպոլա, 2009) ֆիլմերը։ Որոշ դեպքերում համագործակցությունը բավականին լարված է ընթանում։ Այսպես, վերոնշյալ ֆիլմերից վերջինի նկարահանման ժամանակ Արգենտինայում Կոպոլան առերեսվեց արհմիությունների և Կինոդերասանների ազգային միության հետ։ Վերջինս ամերիկյան կինոպրոդյուսերներին մեղադրեց առանց գրավոր պայմանագրի կնքման դերասաններ վարձելու մեջ ։ Նկարահանումների օրակարգը և մասնավորապես նաև սյուժեն վերանայվեց։ Հայտարարված գործադուլը կողմերի համաձայնության գալուց մեկ ամիս անց դադարեցվեց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի արվեստ Կատեգորիա:Արգենտինայի կինեմատոգրաֆիա
Այոս Եորգիոս (այլ կիրառումներ)
Այոս Եորգիոս աշխարհագրական անվանումը կարող է վերաբերել.
Վազգեն Ղազարյան
Վազգեն Ավետիսի Ղազարյան (Կազարով) (1927, հունիսի 3, Արմավիր, Կրասնոդարի երկրամաս - 1991, ապրիլի 1, Մոսկվա), հայ ճարտարագետ-էներգետիկ։ ԽՍՀՄ պատվավոր էներգետիկ, վաստակավոր շինարար։
ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս Ռաֆայել Ղազարյանի եղբայրը։
Կենսագրություն
1950 թվականին ավարտել է Մոսկվայի էներգետիկայի ինստիտուտը։ 1960 թվականին ղեկավարել է ՉԺՀ ջէկերի մոնտաժման աշխատանքները, 1963 թվականին՝ Բելոյարսկայա ԱԷԿ-ի մոնտաժի ղեկավար։ 1968-1980 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ Գլավտեպլոէներգոմոնտաժ տրեստի պետի,1980-1986 թվականներին՝ Սոյուզատոմ-էներգոյի կապիտալ շինարարության պետի տեղակալ, 1986 թվականից՝ ԽԱՀՄ Ատոմէներգո նախարարության կապիտալ շինարարության գլխավոր վարչության պետ։
Ղեկավարել է նաև Հրազդանի ՊՇԷԿ-ի և ՀԱԷԿ-ի մոնտաժման աշխատանքները։ Ջերմուկում կառուցել է էներգետիկների առողջարանը ։
Մահը
Վազգեն Ավետիսի Ղազարյանին է վստահվել վթարից հետո Չեռնոբիլի ԱԷԿ-ի սև արկղի բացումը (1986), որտեղ ստացած ճառագայթումից հետո մահացել է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ Կատեգորիա:Հայ էներգետիկներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 5-րդ գումարման պատգամավորներ
Յուրի Զավադսկու թատրոն-ստուդիա
Յուրի Զավադսկու թատրոն-ստուդիա, թատերական ստուդիա, որը գոյություն է ունեցել Մոսկվայում, 1924-1936 թվականներին։ 1924 թվականին Յու. Ա. Զավադսկին հիմնադրել է թատերական ստուդիա, որը 1927 թվականին վերակազմավորվել է որպես թատրոն-ստուդիա։ Թատրոնը գտնվում էր Սրետենկա և Գոլովին նրբանցքների անկյունում գտնվող բնակելի շենքի կիսանկուղում։ Առաջնախաղը կայացել է 1926 թվականին, բեմադրվել է «Սիրո հետ կատակ չեն անում» ներկայացումն ըստ Ա.Մյուսսեի պիեսի։ Զավադսկու թատերական ստուդիայի ներկայացումներն առանձնանում էին ոգևորվածությամբ և նորարարություններով։ Բեմադրված ներկայացումներից են Բ. Ջոնսոնի «Վոլպոնե» (1932 թ.), Բ. Շոուի «Սատանայի աշակերտը» (1933 թ.), Ա. Ն. Օստրովսկու «Գայլեր և ոչխարներ» (1934 թ.), Վերնեի «Անվճարունակների դպրոցը» (1935 թ.), Շերիդանի «Մրցակիցները» (1935 թ.): Թատրոնի դերասանները եղել են Զավադսկու աշակերտները` Ռ. Յա. Պլյատը, Վ. Պ. Մարեցկայան, Ն. Դ. Մորդվինովը, Պ. Վ. Մասսալսկին, Ա. Գ. Դավիդսոնը, Մ. Ն. Պերցովսին և ուրիշներ։ Այնտեղ աշխատում էին նաև Օ. Ն. Աբդուկովը, Մ. Ե. Լիշինը, Լ. Գ. Պիրոգովը, Ի. Ս. Վուլֆը, Աննա Ալեքսեևան, Միխայիլ Չիստյակովը, Մ. Ս. Նեյման, Դ. Պ. Ֆիվեյսկին և ուրիշները։ Թատրոնը գոյություն է ունեցել մինչև 1936 թվականը, երբ Մոսկվայում սկսվել է նորաստեղծ թատրոնների տեղափոխումը մայրաքաղաքից դեպի Խորհրդային Միության մեծ կենտրոններ։ Ռուբեն Սիմոնովի ղեկավարությամբ գործող ՄԳԱԹ2-ը, Կավերենի ստուդիան, ինչպես հիշում է Զավադկսու թատրոն-ստուդիայի ռեժիսոր Սերգեյ Բենկենդորֆը, «հրաժարվում էին հեռանալ Մոսկվայից և... ստուդիան շուտով դադարում է գոյություն ունենալ։ Զավադսկին համաձայնում է տեղափոխվել Ռոստով»։ Եվ հենց դա էլ փրկում է տաղանդավոր ռեժիսորին և նրա թատերախումբը։ Գրեթե բոլոր առաջատար դերասանները համաձայնվում են տեղափոխվել Զավադսկու հետ, թեև նրանք այդ ժամանակ արդեն հայտնի էին և նկարահանվում էին ֆիլմերում ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատրոններ Կատեգորիա:Մոսկվայի թատրոններ
Անատոլի Եվդոկիմով
Անատոլի Գրիգորևիչ Եվդոկիմով (Анатолий Григорьевич Евдокимов, ), խորհրդային գեղասահորդ, 1967 թվականի ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մրցանակակիր, 1967 թվականի աշխարհի առաջնության և 1967 թվականի Եվրոպայի առաջնության մասնակից զուգասահքում։
Կենսագրություն
Անատոլի Եվդոկիմովի առաջին պարային զուգընկերուհին էր Տատյանա Շարանովան։ Շարանովայի հետ նա դարձավ ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մեդալակիր, հանդես եկավ Եվրոպայի և աշխարհի առաջնություններում։ 1972 թվականից զուգընկերուհին է դառնում Լյուդմիլա Վելիկովան։ 1970 թվականին ավարտել է Սմոլենսկի ֆիզիկական կուլտուրայի պետական ինստիտուտի Մալախովյան մասնաճյուղը։ Սիրողական կարիերայի ավարտից հետո ելույթ է ունեցել Կիևի սառույցի վրա կատարվող բալետում։
Սպորտային ձեռքբերումներ
Շարանովայի հետ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գեղասահորդներ
Ռանդա
Ռանդա, փայտանյութը ձեռքով ռանդելու գործիք։ Բաղկացած է փայտե կամ մետաղե ագուցարանից, կտրիչից և սեղմիչ սեպից։ Ըստ ռանդման տեսակի (հարթ, պրոֆիլային), ագուցարանի չափերի և կտրիչի նստեցման անկյան տարբերում են հետևյալ ռանդաները․ զոլաղ (կտրիչի կլորացված սայրով)՝ կոպիտ ռանդման համար, միակի ու երկակի ռանդաներ, քառաձեռք ռանդա (երկարացված, երկու բռնակով)՝ մաքուր ռանդման համար, ֆուգան և կիսաֆուգան մաքուր ռանդման, մեծ հարթությունների ճշգրիտ ռանդման և դետալների հարմարադրման համար, հղկա ռանդա՝ նուրբ տաշեղահանման համար, քերծառանդա սոսնձվող դետալների մակերևույթներին փոքրիկ ակոսներ փորելու համարք, և զրահառանդա՝ գրկանների (լուսամուտաի կամ դռան) վրա ակոս փորելու համար, փորոքահան ռանդա՝ գրկանների մաքրման համար։
Կատեգորիա:Փայտամշակում Կատեգորիա:Գործիքներ
Գանձա (գյուղ, Քաշաթաղի շրջան)
Գանձա, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում՝ շրջկենտրոնից 29 կմ հյուսիս-արևմուտք՝ Շալուա գետի ստորին հոսանքի աջափնյա ձորալանջին, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից` 82 կմ հեռավորության վրա։
Սեիդլար անվանումով ընդգրկված է եղել Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում ։
Աշխարհագրություն
Համայնքը լեռնային է, ունի 2922,3 հա տարածք, որից 620,1 հա գյուղատնտեսական նշանակության, 2198,1 հա անտառային հողեր։ Գանձա համայնքի սահմանային գոտով հոսում է Շալվա գետը։
Համայնքի տարածքում առկա են խմելու ջրի բազմաթիվ բնական աղբյուր-առվակներ։
Պատմություն
Ազատագրվել է 1993 թվականի մարտին, բնակեցվել է 1995 թվականին՝ Ադրբեջանից բռնագաղթած հայ փախստականներով։
Բնակչություն
Բնակչությունը 2003 թվականի տվյալներով 58 մարդ է։ 2015 թվականին Գանձա համայնքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 58 մարդ, կա 11 տնտեսություն։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Զբաղվում են անասնապահությամբ և երկրագործությամբ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Համայնքի պատմամշակութային հուշարձաններն են` կամուրջ (XVII դ.), աղբյուր (XVII-XVIII դդ.), ջրաղաց (XVIII-XIX դդ.):
Հասարարակական կառույցներ
2015 թվականի դրությամբ համայնքում գործում էր գյուղապետարան, միջնակարգ դպրոց, որտեղ սովորում էին 13 աշակերտներ, Բազմատուսի միջնակարգ դպրոցը, որտեղ սովորում էին 11 աշակերտներ ։
Բժշկական ձեռնոցներ
Բժշկական ձեռնոցներ միանգամյա օգտագործման ձեռնոց, համարվում է բժշկասանիտարական պարագա՝ աշխատակիցների և հիվանդների անվտանգությունն ապահովելու համար. դրանք ծառայում են բուժաշխատողներին պաշտպանել տարբեր հիվանդությունից` ձեռքերը հեղուկ նյութերի հետ շփման ժամանակ, ինչպես նաև ապահովում են հիվանդների անվտանգությունը վարակիչ նյութերից։ Բժշկական ձեռնոցները լայնորեն օգտագործում  են ինչպես բժշկության, այնպես էլ տարբեր ոլորտներում, մասնավորապոս քիմիական նյութերի հետ շփման ժամանակ։ Ավելի տարածված է նաև սննդի արտադրության մեջ, ռեստորաններում, սրճարաններում և այլ վայրերում բժշկական ձեռնոցների օգտագործումը։