Հայ_տպագրիչների_ցանկ
Նրա հրատարակումներից ամենաարժեքավորը 1728 թ. տպագրած «Բուզանդարան պատմություն»` Փավստոս Բյուզանդի Հայոց պատմության առաջին հրատարակումն է։ 1774-ին Վրաստանի թագավոր Հերակլ 2-րդը նրան հրավիրել է Թիֆլիս` վրացական տպագրական տառերը բարեկարգելու։ Կ.Պոլսում ստեղծել է թուրքերեն Թալիգ և Նեսիհ գրերը, որոնք նրա անվամբ կոչվել են նաև Արապօղլու։ Սուլթանի հրամանով նշանակվել է թուրքական Արքունի տպարանի տեսուչ։ Նրա հրատարակումներից հիշատակելի են «Պարսկերեն-հայերեն բառարանը», «Ժամագիրք», «Նարեկ», «Քերականություն հայոց լեզվի» և այլ գրքեր։ 1772-ին հրատարակել է «Փոքրիկ տաղարան», այնուհետև՝ «Տոնացույց», Հովսեփ Եբրայեցու «Պատմություն» և այլ գրքեր։ 1793-ից հրատարակումներն ընթացել են ընդհատումներով։ Տպարանի գործունեությունը նորից աշխուժացել է 1866-ից հետո՝ Գևորգ Դ Կաթողիկոսի օրոք։ Այդ ժամանակաշրջանի ամենանշանակալի հրատարակումները «Ճաշոց» (1872 թ.) և «Ձայնագրեալ շարական» (1875 թ.) գրքերն են։ Հոգևոր գրականությանը զուգահեռ, տպարանը լույս է ընծայել հայոց պատմությանն ու ազգագրությանը, լեզվաբանությանը վերաբերող գրքեր և դասագրքեր։ 1781-ին Պետերբուրգում հիմնել է տպարան և հրատարակել «Այբբենարան», «Ժամագիրք», Շնորհալու «Յիսուս որդի», «Ճաշոց», «Ավետարան», «Վեմ գայթակղութեան» և այլ գրքեր։ Նրա տպարանը գործել է մինչև 1788 թվականը։ Նրա հրատարակումներից ամենանշանավորը 1794 թ. լույս ընծայած հայերեն առաջին պարբերականի՝ «Ազդարար»-ի տպագրությունն է։ Տպարանի մինչ այսօր շարունակվող բազմաթիվ՝ գիտական, գրական, արվեստաբանական և մյուս հրատարակումները կարևոր արժեքներ են հայ մշակույթի համար։ Աստրախանի տպարանը հրատարակումները շարունակել է մինչև 1820-ական թվականների վերջը։ 1820-ական թթ. վերջերին տպարանը փոխանցվել է Լազարյան ճեմարանին։ Հրատարակել է Շնորհալու «Ողբ Եդեսիոյ», Աբովյանի «Վերք Հայաստանի», «Ռուս-հայերեն բառարան» և այլ գրքեր։ Միայն 1825-1828 թթ. լույս է ընծայել 30 անուն հրատարակում։ Տպարանը գործել է մինչև 1860-ական թվականների սկիզբը։ Տպարանը հայերեն և ռուսերեն լեզուներով հրատարակել է պատմաբանասիրական, հայագիտական, մատենագիտական և գեղարվեստական բազմաթիվ գրքեր ու դասագրքեր։ Այս տպարանում է տպագրվել Ստեփանոս Նազարյանի և Միքայել Նալբանդյանի ջանքերով հրատարակվող «Հյուսիսափայլ» ամսագիրը։ Տպարանը հայ հրատարակչության մեջ առաջին անգամ իրագործել է գունավոր տպագրություն։ Մյուհենտիսյանն իր տպարանում, կես դարից ավելի աշխատանքի ընթացքում, տպագրել և հրատարակել է մեծ թվով գրքեր, դասագրքեր, հայագիտական աշխատություններ, թերթեր և հանդեսներ։ 1862-ին տպարանը տեղափոխել է Մարսել և շարունակել հրատարակչական գործը մինչև 1864 թվականը։ 1865-ին տեղափոխվել է Կ. Պոլիս, հիմնել տպարան, որը գործել է մինչև 1879 թվականը։ Տպարան Ազգայինը գործել է մինչև 1874 թվականը։ Տպարանը գործել է մինչև 1910-ական թվականները։ Տպարանը գործել է մինչև 1918 թվականը։ 19-րդ դարում հայկական հրատարակչություններ և տպարաններ են հիմնվել ինչպես հայկական բնակավայրերում, այնպես էլ աշխարհի տարբեր երկրների քաղաքներում։ Պարտիզակում` 1848, Շամախիում` 1856, Վանում` 1858, Մուշում` 1863, Սեբաստիայում` 1871, Ախալցխայում` 1888, Նոր Բայազետում` 1890 թվականներին։ Բոմբեյում` 1810, Նյու Յորքում` 1857, Մանչեստրում` 1863, Կահիրեում` 1865, Եվդոկիայում` 1883, Վառնայում` 1885, Ալեքսանդրիայում` 1888, Թավրիզում` 1889, Ժնևում` 1891, Ռուշչակում` 1891, Աթենքում` 1892, Թեհրանում 1894, Բոստոնում` 1899 թվականներին։ Հայաստանում խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո, 1921 թ. ձևավորվեց «Հայպետհրատ» հրատարակչությունը, որի կազմում գործել են մի շարք ճյուղային հրատարակչություններ և տպարաններ։ Ամենաարդյունավետ գործողներն էին՝ «Սովետական գրող», ՀՀ ԳԱ-ի, ՀՀ ԿԿ Կենտկոմի հրատարակչություններն իրենց տպարաններով։