Մեղքի_հույզ
Մեղքի զարգացման սկզբնաղբյուրների և նրանց նշանակության մասին որոշ տեսություններ
Մաուերը առաջ է քաշել մեղքի սկզբնաղբյուրների, անհատի վրա նրա ազդեցության և մեղքի հույզի հակազդեցության մեթոդների վերաբերյալ մի քանի հետաքրքիր հոգեթերապիայի տեսություններ։ Նրա կարծիքով մեղքի զարգացման պրոցեսը հիմնականում ընթանում է սովորելու ընթացքում։ Եթե երեխայի լավ արարքները միշտ պարգևատրվում են, իսկ վատերը ընդհակառակը, ապա նրա մոտ ձևավորվում է զգացողություն (կամ գիտակցում), թե որ վարքագիծն է ճիշտ, որը ոչ։ Մաուերը մեղքի և ամոթի հույզերի տարբերության վերաբերյալ այն տարածված կարծիքի կողմնակիցն էր, և, ինչպես շատերը, գտնում էր, որ ամոթի զգացողության համար պարտադիր պայման է օտար դիտողի առկայությունը, այն ժամանակ, երբ մեղքը մարդը զգում է նաև միայնակ և տույժի ակտուալ աղբյուրի բացակայության դեպքում։ Մաուերի կարծիքով, գիտելիքը (ինչ է լավը, ինչ է վատը) մարդը ստանում է առաքինության նորմերի ընկալման հետ, ընդ որում այս պրոցեսում էական դեր ունի նույնացման և կրկնօրինակման մեխանիզմները։ Մաուերը համաձայն չէ մեղքի բնորոշման բիհեյվիորիստական մոտեցման հետ, և ըստ նրա բիհեյվիորիստական մոտեցումը երբեք չի կարող ադեկվատ բնութագրել մեղքի ֆենոմենի աբստրակտ ասպեկտները։ Մաուերը կարծում է, որ մեղքի ուսումնասիրության և զարգացման վերլուծության համար անհրաժեշտ է կիրառել այն նույն մեթոդները, որոնք օգտագործվում են խոսքի զարգացումն ուսումնասիրման համար։ Մի շարք տեսաբաններ ընդունում են մեղքի և վախի միջև սերտ փոխհարաբերությունները։ Մաուերը ավելի առաջ է գնում և ընդունում է, որ մեղքը ինքին հանդիսանում է վախը, որը պատում է անհատին, այն բանից հետո, երբ նա կատարում է արարք, որի համար ինքը նախկինում պատժվել է։ Գայթակղությունը, որը հաճախ ընդունված է համարել որևէ արարքի համար «կանչ», Մաուերը բնորոշում է որպես վախ և ներանձնային կոնֆլիկտ, որը նախորդում է քննադատելի արարք կատարելուն։ Հետևաբար, ըստ Մաուերի խիղճը իրենից ներկայացնում է մի կողմից գայթակղությանը դիմադրելու ընդունակություն, իսկ մյուս կողմից՝ զղջալու ընդունակություն։ Լինելով ուսուցման տեսության հետևերոդ՝ Մաուերը չի ժխտում ի ծնե կոնստիտուցիոնալ նախադրյալների առկայությունը, որոնք պայմանավորում են մեղքի ուսուցման ընդունակությունը, սակայն մեղքի ուսուցման պրոցեսում հիմնական դերը տալիս է կարգապահությանը և պատժին։ Մաուերը այն կարծիքին է, որ մեղքի սովորելու պրոցեսը ավելի հարթ է ընթանում, եթե անհատը զգում է, որ նրա ուսուցիչը նույն չափով ենթարկվում է կարգապահությանը և պատժին, ինչ որ ինքը։ Սարազոնի մեղքի կոնցեպցիան շատ կողմերով նման է Մաուերի կոնցեպցիային։ Ինչպես Մաուերը, նա կարծում է, որ մեղքի յուրացման պրոցեսը պայմանավորված է պատժով։ Սարազոնի աշխատանքներում չի տրվում մեղքի, վախի և անհանգստության բնորոշումները, միայն նա նշում է, որ մեղքը սերտ կապված է դիրքորոշումների և անհատական Ես-կոնցեպցիայի հետ։ Մեղքի հույզի և վախի միջև սերտ կապի մասին խուսում են այլ հեղինակներ։ Անգերի աշխատանքներում տրվում է մեղքի մանրակրկիտ վերլուծությունը, ընդ որում հեղինակը ցույց է տալիս, որ անհանգստությունը հանդիսանում է այդ հույզի ապրման անբաժանելի բաղադրիչ, սակայն նրա կողմից տագնապի ձևակերպումը միանշանակ չէ։ Ըստ նրա տագնապը կարող է դառնալ վնասակար ապրման «թուլացման» պատճառ։ Այն ուղեկցվում է վեգետատիվ – վիսցերալ և պայմանական ռեակցիաներով։ Անգերը մեղքի զգացումը բնութագրում է որպես մի պրոցես, որը կազմված է երկու փուլերից։ Մեքի զգացման առաջին փուլը բնութագրվում է անհատի վերբալ- գնահատող ռեակցիայով։ Երկրորդ փուլում վերբալ-գնահատող ռեակցիան առաջ է բերում է վախի վեգետատիվ–վիսցերալ ռեակցիան։ Անգերը փորձ արեց վերլուծել, թե ծնողների վարքագծի և երեխաների ու ծնողների փոխհարաբերությունների ինչ առանձնահատկությունները կարող են դառնալ մեղքի զգացման պատճառ։ Նա մեղքի զգացման մեջ ընդունում էր վերբալ-սեմանտիկ բաղադրիչի գոյությունը։ Այս ենթադրության ապացուցման համար նա բերում է մի շարք հետաքրքիր հետազոտություններ։ Անգերը նշում է, որ եթե մենք ընդունում ենք մեղքի զգացման մեջ վերբալ- սեմանտիկ բաղադրիչի գոյությունը, ապա մենք պարտավոր ենք համաձայնել, որ մեղքը բացարձակ մարդկային ֆենոմեն է։ Սակայն այս տեսությունը հակասում է մի շարք հետազոտողների հայացքներին՝ Դարվինից մինչը Մաուեր։ Անգերը գրում է, որ մեղքի հույզի զարգացման հիմք է հանդիսանում նաև այլ մարդու հետ կապվածությունը (սովորաբար ծնողների և նրանց փոխարինողների) և բաժանման վախը։ Սարազոնից, Մաուերից և այլ հեղինակներից հետո, ըստ Անգերի մեղքը կամ համենայն դեպս նրա աֆեկտիվ բաղադրիչը հանդիսանում են վախի տարատեսակ։ Ըստ Անգերի, նորածինը ամեն օր զգում է իրեն սիրող ծնողի ուշադրությունը և խնամքը և ամուր կապվում է նրան։ Ծնողը օրեցօր երեխայի կյանքի առաջին ամիսներն և տարիներին պաշտպանում է երեխային ցավից և ֆրուստրացիոն իրավիճակներից։ Այսպիսով, ծնողի գոյությունը երեխայի համար դառնում է անհրաժեշտություն, իսկ բացակայությունը դառնում է «լքված երեխայի տագնապի» զարգացման պատճառ, որը կարելի է անվանել մեղքի զգացման սկիզբ։ Երեխայի ամենօրյա խնամքը և դրա հետ կապված «լքված երեխայի տագնապի» ապրման ունակության զարգացումը հանդես են գալիս մեղքի ուսուցման անհրաժեշտ երկու բաղադրիչներ։ Անգերի և ուսուցմանւ տեսության այլ կողմնակիցների կարծիքով, ադ պրոցեսի առաջին արդյունքները կարելի է տեսնել 4-5 տարեկանում։ Այս տարիքում երեխան որևէ արարք կատարելիս կարող է հասկանալ ծնողի դեմքի խիստ արտահայտության նշանակությունը կամ նրան ուղղված այնպիսի արտահայտությունները, ինչպես. «ինչպես կարող էիր դա անել », «դու վատ ես վարվել», «Էլ երբեք այդպես չանես»։ Ըստ Անգերի, ծնողի կողմից արարքի այդպիսի գնահատականը երեխայի կողմից ընդունվում է որպես սիրուց զրկվելու վտանգ, որը նրա մոտ առաջ է բերում «լքված երեխայի տագնապ»։ Նմանատիպ «դասերի» բազմակի կրկնությունից հետո երեխան սովորում է ինքնուրույն գնահատել իր վարքը։ «Ես վատ եմ վարվել, մայրս և հայրս ասել են, որ դա վատ է, ես էլ այդպես չեմ անի»։ Անգերը գտնում է որ երեխայի գնահատող միջնորդավորված ռեակցիաները պարտադիր տագնապալի են այնքան ժամանակ, քանի դեռ նա չսովորի գնահատել իր արարքները մինչև դրանց իրականացումը։ Անգերը պնդում էր, որ մեղքի աֆեկտիվ բաղադրիչն ունի խիստ կայուն բնույթ, և այս թեզի հաստատման համար դիմում է դասական հետազոտողների՝ Սոլոմոնի և նրա գործընկերների հետազոտություններին։ Սակայն Սոլոմոնի հետազոտություններում ազդակը եղել է ցավային գրգռիչը, իսկ անհատի ռեակցիան, ամենայն հավանականությամբ, վախի զգացումն էր, այդ պատճառով Անգերի փաստարկների համոզիչ լինելը կախված է նրանից, թե որքանով ենք մենք համաձայն նրա այն մտքին, որ վախը հանդիսանում է մեղքի աֆեկտիվ բաղադրիչ։ Իր աշխատանքներում Անգերը ապացուցում է, որ մեղքի արդյունավետ ուսուցման համար առավել ընդունելի են ոչ թե ֆիզիկական տույժերը, որքան դաստիարակության հոգեբանական մեթոդները (որոնք ուղղված են սիրուն)։ Սակայն Անգերը ընդծում է, որ դաստիարակության այդ մեթոդները արդյունավետ կլինեն միայն այն դեպքում, երբ դրանք կիրառվում են ծնողների կողմից, որոնք մեծացրել են երեխային և նրա հետ ունեն հուզական կոնտակտ։ Վախենալու չէ զրկվել սիրուց, որը չկա։ Շատ հետազոտողներ համաձայնեցին այն մտքի հետ, որ խղճի ձևավորման համար անհրաժեշտ է իդենտիֆիկացվել բարի ծնողներին, որոնք օգտագործում են դաստիարակության ««սիրուն ուղղված» մեթոդներ։ Նրանց փորձերը ակնհայտորեն ցույց են տալիս, որ սիրուց զրկվելու վտանգը արդյունավետ է որպես բարոյական դաստիարակության մեթոդ։ Այդ հեղինակները եկան այն հետևության, որ ավելորդ խղճահարության դաստիարակությունը բերում է ռիգիդ, մեղքի զգացումից տանջվող անհատի ձևավորմանը, այն դեպքում, երբ խղճի անբավարար դաստիարակության ուղղակի հետևանքը անբարոյական անհատի ձևավորումն է, ում հակացոսիալական իմպուլսները կարող են «սանձվել» միայն պատժի վախով։ Մայերի կողմից մեղքը հասկացվում է այնպես, ինչպես Անգերի մոտ։ Ըստ Մայերի մեղքը հանդիսանում է անհանգստության տարատեսակ, որը մարդը զգում է սիրուց զրկվելու սպառնալիքի և վատ պահվածքի համար նմանատիպ տույժերի սպառնալիքի ժամանակ։ Բացի այդ, նա կարծում է, որ բարոյական դաստիարակության պրոցեսում տույժի կիրառումը ուղիղ ազդեցություն է ունենում ինչպես մեղքի զարգացման, այնպես էլ խղճի ձևավորման վրա։ Անգերից հետո Մայերը կարծում է, որ մեղքի հույզը իրենից ներկայացնում է երկբաղադրիչ միավորում. վերբալ գնահատականի և հուզական վիսցերալ ռեակցիայի միավորում ռեակցիա, որը հիմնականում կապված է վախի հետ։ Բացի այդ, Մայերը պնդում է, որ մեղքի զգացումը մարդուն կարող է պարտադրել ցանկանալ տույժը։ Նա պաշտպանում է Մոշերի հետևությունը այն մասին, որ իր վարքի արտաքին գնահատականներին մարդու ընկալունակությունը կախված է նրանից, թե ինչքան է նրա նոտ ձևավորված մեղքի զգացումի ունակությունը. անհատը, ով ունի մեղքի ապրման զարգացած ունակություն, այնքան էլ զգայուն չէ արտաքին գնահատականներին, նրա վարքի բնույթը որոշվում է հիմնականում նրա կողմից ճիշտի և սխալի հասկացվածությամբ։ Մայերի կարծիքով պսիխոպատիան առաջ է գալիս մեղքի ունակության անբավարար զարգացման պատճառով։ Ենթադրվում է, որ մանկության ժամանակ պսիխոպատը կա՛մ ամբողջությամբ զրկված է եղել ծնողական սիրուց և խնամքից, կա՛մ չի ունեցել բարոյական դաստիարակության փորձ։ Այն փաստը, որ փսիխոպատները հակված են հակասոցիալական արարքների և պրոմիսկուիտետի, հեղինակի կողմից դիտարկվում է որպես մեղքի ապրման անընդունակություն ապացույց։ Մայերը ենթադրում է, որ պսիխոպատները երեխաների նման հատուկ ունակություն են ցուցաբերում զղջումն արտահայտմելու համապատասխան եղանակների ընտրության մեջ, նրանք խոստումներ են տալիս, որի միակ նպատակը պատժից խուսափումն է։ Նրանք օգտագործում են հմայքը և սոցիալական ունակությունները, որպեսզի հասնեն ցանկալի արդյունքի։ Նրանք սովոր չեն աշխատելու, նրանք ընդունակ չեն սպասելու հետագա խրախուսման։ Պսիխոպատները անչափ ստեղծագործ են, երբ նրանց օգնություն է պետք այլ մարդկանցից կամ պետք է խուսափել պատժից։ Նրանց հազվագյուտ են խրատում, և այդ պատճառով նրանք իրականում չեն հավատում, որ իրենց գործողությունները կարող են նեղացնել կամ վնասել այլ մարդկանց։ Մայերի կարծիքով խիղճը իրենից ներկայացնում է ունակությունների ամբողջություն, որոնց թվում՝ կայունություն գայթակղությունների նկատմամբ, մեղքի ապրման ունակություն և հնազանդության ունակություն։ Նրա կարծիքով կայունությունը գայթակղությունների նկատմամբ ձևավորվում է հրաժարվելու եղանակները սովորելու ընթացքում, իսկ բարոյական նորմերին հետևելու ունակությունը՝ ծնողների վարքը կրկնօրինակելու արդյունքում։ Մայերը իր գործընկերների աշխատություններում հանդիպում է շատ փասերի, որոնք պսիխոպատին բնութագրում են որպես անհատի, ում մոտ զարգացած չէ մեղքի զգացումը։ Հոֆմանի և Զալցշտայնի աշխատանքում վերլուծության է ենթարկվել երեխայի վրա դաստիարակչական բնույթի ազդեցությունը՝ մեղքի և խղճի զարգացման տեսանկյունից։ Վերլուծության արդյունքում հեղինակները առանձնացրեցին դաստիարակության մեթոդների երեք դաս. առաջինը հիմնվում է ֆիզիկական տույժերի կիրառման վրա, երկրորդը և երրորդը ֆիզիկական տույժերի հետ կապ չունեն։ Երկու լիբերալ մեթոդներից առաջինը չի ենթադրում զայրույթի կամ դժգոհության կոպիտ դրսևորումներ, այն հիմնվում է երեխային ծնողական սիրուց զրկելու վտանգի վրա։ Երկրորդը հիմնվում է ապրումակցման ունակության վրա, այն նպատակ ունի երեխայի էմպատիկ պատասխանի արթնացումը, որը նրան կօգնի գիտակցել, թե ինչը պատճառ հանդիսացավ այլ մարդուն վշտացնելու համար։ Նրանց էքսպերիմենտը ցույց է տալիս, որ երեխայի ապրումակցման, նրա էմպաթիկ ունակությունների արթնացումը մեղքի ուսուցման գործընթացում առավել արդյունավետ է, քան ծնողի սերը կորցնելու ուղիղ գծային վտանգը։ Եթե երեխան ծնողի սերը կորցնելու վտանգը ընկալի որպես սիրելի ծնողի հետ բաժանման հավանականության, ապա սա հավանաբար նրա մոտ կառաջացնի տխրության ապրում։ Ծնողի սերը կորցնելու վտանգը կարող է առաջացնել վախի զգացում, եթե երեխան ծնողին ընկալում է նախ և առաջ որպես պաշտպան։ Մեղքի ապրումը կարող է դառնալ ծնողի սիրո կորստի վտանգի արդյունք միայն այն դեպքում, երբ երեխան հասկանա իր արարքի և այդ վտանգի միջև պատճառահետևանքային կապը։ Այս դեպքում այդ վտանգը դառնում է երեխայի համար ազդանշան այն մասին, որ սիրելի մարդու հանդեպ նա սխալ արարք է գործել։