cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Երուսաղեմի հայկական թանգարան
Երուսաղեմի Սուրբ Հակոբյանց վանքի «էդուարդ և Հելեն Մարտիկյան» թանգարան (המוזיאון הארמני), հայկական թանգարան Երուսաղեմի հայկական թաղամասում։ Թանգարանի՝ հայ մշակույթի հազարամյակների պատմությունը ներկայացնող հավաքածուի կազմում ներառված են ինչպես Երուսաղեմ բերված տարբեր ցուցանմուշներ, այնպես էլ նոր ձեռքբերումներ։ Թանգարանում ներկայացվում է հայ ժողովրդի պատմությունն ու մշակույթը, թանգարանում պահվում են կիլիկյան վարպետների պատրաստած ոսկե, արծաթե, փայտե իրեր, ձեռագրակազմեր, կանթեղներ, վարդապետական և կաթողիկոս, գավազաններ, Հեթում Ա-ի մականը, Թորոս Ռոսլինի նկարազարդ ձեռագրերի ստվար մասը։ Ներկայացվում է նաև 1833 թվականին երուսաղեմահայերի կողմից Մերձավոր Արևելքում հիմնադրված առաջին տպագրատունը։ Թանգարանի ցուցադրության զգալի մասը վերաբերում է Հայոց ցեղասպանությանը ։ Երուսաղեմի Հայկական Հելլեն և Էդուարդ Մարտիկյանների անվան թանգարանը հիմնադրվել է 1979 թվականին նախկին Ժառանգավորաց վարժարանի շենքում, որը կառուցվել էր 1855 թվականին։ 1976 թվականին Վարժարանի նոր ավելի մեծ մասնաշենքի կառուցումից ու տեղափոխումից հետո ։
Թանգարանի դռները ժամանակավորապես փակ են այցելուների համար՝ շենքի վերանորոգչական աշխատանքների, գույքի ու անվտանգության նոր համակարգերի տեղադրման պատճառով։
Ցուցադրություն
Թանգարանը բաղկացած է երեք մասից ՝
Եզակի նմուշներից են Յոհան Գուտենբերգի տպագրական մեքենայի կրկնօրինակը, Մուհամեդ մարգարեի և Օմար խալիֆի ֆերմանները` Երուսաղեմում հայոց իրավունքները ճանաչելու մասին, Պաղեստինի տարածքում հռոմեական 10-րդ լեգեոնի թողած հետքեր, խաչակիր ասպետների կողմից հայերին նվիրված հանդերձանք ու զենքեր, հայ վարպետների պատրաստած մեծ պղնձյա կաթսաներ, թանկարժեք մետաղներից ու քարերից եկեղեցական պարագաներ և այլն ։
Թանգարանում պահպանվում է Երուսաղեմի վաղ միջնադարյան հայկական եզակի խճանկարը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայերը Երուսաղեմում Կատեգորիա:Հայոց պատմություն Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանություն Կատեգորիա:Երուսաղեմի թանգարաններ
13 (այլ կիրառումներ)
13, կարող է վերաբերել.
Բոնյանկո
Բոնյանկո (Bognanco), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 264 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 4 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 58 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28042։ Հեռախոսային կոդ՝+39 0324:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գեորգի Առաքելով
Գեորգի Առաքելով, հայ օպերային երգիչ (բարիտոն)։
Կենսագրություն
Գեորգի Առաքելովը ծնվել է 1979 թվականի նոյեմբերի 4-ին Կիրովական քաղաքում։ 1996-2002 թվականներին սովորել է Վանաձորի Մ. Թավրիզյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում, իսկ 2003-2008 թվականներին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում ։
2008 թվականից՝ Ալ․ Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի մեներգիչ ։
Տոմշա (Սոգի վտակ)
Ուշլոնկա (Ушлонка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Յարոսլավլի մարզով։ Գետաբերանը գտնվում է Սոգա գետի ձախ ափից 9,2 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 12 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Ձկների ջրամբար, գետը ենթաավազան չունի գետը թափվում է Ձկների ջրամբար, գետի գետային ավազանը Օկի ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
15 (այլ կիրառումներ)
15, կարող է վերաբերել.
Արարունա (Պարաիբա)
Արարունա (Araruna), համայնք Բրազիլիայում՝ Պարաիբա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Պարաիբա նահանգի գյուղատնտեսական մարզում։ Մտնում է Կուրիմատաու Օրիենտալի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 17 456 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 245,720 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 71,0 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1876 թվականին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Պարաիբա նահանգի բնակավայրեր
Ամիրլույս
Ամիրլույս, հայկական արական անուն։ Կազմված է արաբերեն amīr՝ իշխան և հայերեն լույս բառերից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Քրիզանթեմ և թուր
«Քրիզանթեմ և թուր», Ռուտ Բենեդիկտի գիրքը՝ նվիրված ճապոնական մշակույթի հետազոտությանը, մշակութային մարդաբանության գիտական բնագավառի ամենահայտնի աշխատություններից մեկը։ Առաջին անգամ հրապարակվել է 1946 թվականին ԱՄՆ-ում, ճապոներեն թարգմանվել է 1948 թվականին։
Գրքի ստեղծման պատմություն
Գրքի վրա սկսել է աշխատել դեռևս 1944 թվականին. հունիսից՝ ամերիկյան զինվորական հրամանատարության հանձնարարությամբ, գործնական նեղ նպատակներով՝ քաղաքական և ռազմական գործիչներին նյութ տրամադրել Ճապոնիայի նկատմամբ ռազմական ռազմավարության և հետպատերազմյան քաղաքականության իրականացման համար։
ԱՄՆ պատրաստվում էր Ճապոնիայի շրջափակմանը և մի այնպիսի հետազոտության կարիք ուներ, որը կօգներ բացատրելու ճապոնացիների վարքը և մտածողությունը։ ԱՄՆ-ի համար Ճապոնիան ամենաօտար հակառակորդն էր, ուստի ոչ մի ուրիշ պատերազմում ԱՄՆ-ն անհրաժեշտություն չուներ հաշվի առնել իր հակառակորդի ունեցած տարբերությունները։ Նրանց հաղթելու համար անհրաժեշտ էր հասկանալ ճապոնացիների վարքը։ Բենեդիկտի աշխատությունը ճապոնական ազգային բնավորության վերաբերյալ հետպատերազմյան առաջին ուսումնասիրությունն էր։ Գիրքն անհապաղ թարգմանվեց ճապոներեն ու հրատարակվեց Տոկիոյում։ Մեծ նպաստ ունեցան նաև ամերիկյան օկուպացիոն իշխանությունները, որոնք ենթադրում էին, թե ճապոնացիների հետ ծանոթությունը Բենեդիկտի գրքի հիման վրա, ԱՄն-ի վարչակազմի համար կդյուրացնի պարտված Ճապոնիայի կառավարումը ։
Բենեդիկտն ուսումնասիրել է հետևյալ հարցերը, որոնք քննարկել են Ճապոնիայի մասին որոշումներ պլանավորած և կայացրած ամերիկացի քաղաքագետներն ու զինվորականները. «Պետք է արդյո՞ք ռմբակոծել կայսերական պալատը։ Կապիտուլացիա հնարավոր է, արդյո՞ք առանց ներխուժման։ Հարկ կա, արդյո՞ք, որ ամերիկյան բանակը կազմ ու պատրաստ լինի ճապոնացիների կատաղի դիմադրությանը լեռնային ամրացված կիրճում։ Մինչև հաշտություն կնքելը, Ճապոնիայում արդյո՞ք հեղափոխություն չի ծագի ֆրանսիական և ռուսական հեղափոխությունների նման» ։
Գիրքը կոչվում է «Քրիզանթեմ և թուր», քանի որ այս երկու արտահայտությունները համարվում են ճապոնացիների հետ կապված հիմնական զուգորդությունները և երկրորդ, որ ճապոնացիները միաժամանակ և ագրեսիվ, և խաղաղասեր են և առաջնորդվում են էթիկայով։ Նրանում մշակութային ռելյատիվիստական դիրքերից ճապոնական մշակույթը դիտարկվում է որպես հիերարխիկ, ինչը ենթադրում է հասարակության յուրաքանչյուր անդամի իր տեղի և դերի հստակ իմացություն։
Մի ժողովուրդ, որի մասին կարելի է անկասկած ասել չափազանց քաղաքավարի, հարգալից, բայց նաև ինքնահավան, ժողովուրդ, որը ծայրահեղ ճկուն չէ իր վարքում, բայց միաժամանակ հեշտությամբ հարմարվում է ամենաանսովոր նորարարություններին։ Չափազանց ենթարկվածություն, բայց մյուս կողմից ժողովուրդ, որ դժվար է ենթարկվում վերևից վերահսկողության, հավատարիմ և մեծահոգի, բայց նաև անբարյացակամ։ Կարելի է խոսել ժողովրդի իսկական խիզախության մասին, բայց նշել նրա թուլությունը։ Մի ժողովուրդ, որի բանակում «ռոբոտների» կարգապահություն է, բայց զինվորները, ցանկության դեպքում չեն կարող դիմել դավաճանության, ուրիշների կարծիքով մտահոգ ժողովուրդ, որը մյուս կողմից ունի «գերաճած» խիղճ, ժողովուրդ, որը խիստ հետաքրքրված է արևմտյան գիտությամբ, բայց նաև խորը պահպանողական, ժողովուրդ՝ գեղագիտության պաշտամունքով, որն արվեստի է վերածում քրիզանթեմների աճեցումը, և մյուս կողմից ենթարկվում է թուրի պաշտամունքին։
Ահա, այսպիսի հակասություններով է առանձնանում Ճապոնիան։ Ե՛վ թուրը, և՛ քրիզանթեմը այդ պատկերի մասն են։ Ճապոնացիները բարձր աստիճանի ագրեսիվ են և ոչ ագրեսիվ, ռազմատենչ և էսթետիկ, կոպիտ և բարեհամբույր, չխոնարհվող և զիջող, հավատարիմ և կոտրվող, խիզախ և վախկոտ, պահպանողական և նորի նկատմամբ ընկալունակ ։
Հետազոտության մեթոդաբանություն
Բենեդիկտն առաջին հեղինակն էր, ով իր ժամանակաշրջանում փորձեց համակարգել ճապոնական հասարակության մասին պատկերացումները։ Նա փորձում էր ճապոնական հասարակությունը դիտարկել միայն Ճապոնիային բնորոշ առանձնահատկությունների պրիզմայով։ Այս աշխատանքի կարևորագույն դրույթներից մեկը մշակույթի ամբողջականությունն է, նրանում կենտրոնական առանցքի գոյությունը, որոշակի հաջորդականությունը քաղաքականության, տնտեսության, արվեստի, ռազմարվեստի ոլորտներում։
Աշխատանքում կիրառվել է նոր մեթոդաբանություն. ուսումնասիրություն «տարածության վրա»։ Նման հետազոտության հիմքում հարուստ փաստաթղթերի վերլուծությունն է, ինչպես նաև այն, որ Բենեդիկտը հնարավորություն ուներ հաղորդակցվել ԱՄՆ-ում ապրող ճապոնացիների հետ։ Նա կիրառել է նաև «առօրեականության կառուցվածքների» ուսումնասիրության մեթոդը ։
Հիմնական դիտարկումներ
Ամոթը, ըստ Բենեդիկտի, ենթադրում է հարմարում մարդու և շրջապատող մարդկանց միջև։ Ամոթի համար անհրաժեշտ է մեկ այլ մարդ։ Ճապոնական մշակույթում խմբին պատկանելիությունը ավելի մեծ նշանակություն ունի, քան անհատականության պահպանումը։ Սոցիալական կարգապահության հիմնական մեխանիզմն ամոթի զգացումն է, որը դաստիարակվում է մանկությունից` հասարակական կարծիքի վրա մեծ ուշադրություն դարձնելու միջոցով։ Ամոթի մշակույթը հիմնվում է արտաքին պատժամիջոցների վրա և համարվում է արտաքին ապրումների մշակույթ։ Յուրաքանչյուր ճապոնացի որևէ գործ ձեռնարկելուց առաջ, նախ ելնում է նրանից, որ իր շրջապատն անպայման կհասկանա իր արարքը։ Այստեղից էլ ծնվում է ապահովության զգացումը։ Ճապոնացու համար ամոթը բարեգործության աղբյուր է։ Ամոթը շրջապատի քննադատության նկատմամբ ռեակցիան է։ Իսկ մեղքի մշակութներում մարդու վարքը գնահատվում է հենց իր կողմից ընդունված ունիվերսալ արժեհամակարգի միջոցով, որը հիմք է ներքին ինքնագնահատականի և մեղքի ներքին զգացման համար։ Բենեդիկտի կարծիքով բարոյականության չափանիշները, որոնք կապված են խղճի հետ ներկայացնում են մեղքի մշակույթը։ Ամոթը զգացվում է ինչ-որ մեկի առկայությամբ, մեղքը` միայնակ։ Եթե մեղքի մշակույթում առաջնային էր ապաշխարումը և քավությունը, ապա ամոթի մշակույթը կողմնորոշված է արտաքին հարաբերություններին։ Ամոթի մշակույթներին բնորոշ չէ ապաշխարությունը, նրանց ծիսականությունը ուղղված է հաջողությանը։ Ամոթի մշակույթը հիմնվում է վարքի արտաքին մոտիվացիայի վրա։ Իսկ մեղքի մշակույթում մարդը կարող է տառապել մեղքի զգացումից, և ոչ ոք դրա մասին չիմանա և իսկապես հանգստություն ստանա՝ ընդունելով այն որպես մեղք ։ Ճապոնացի հոգեբան Բին Կիմուրան նշում է, որ Արևմուտքում մարդը գիտակցում է իր գոյությունը ուղղահայաց հարաբերություններում, վերին աստիճանում գտնվում է Աստված, իսկ ներքևում՝ մարդը։ Ճապոնացիների մոտ անհատը կախված է հորիզոնական հարաբերություններից։ Դրա համար էլ արևմտյան մշակույթում մարդն առաջին հերթին անհատ է, իսկ ճապոնական մշակույթում միջանձնային հարաբերությունների մի մաս։ Էսյուն Խամագուտին նշում է, որ Արևմուտքում մարդու գիտակցության մեջ ուիվերսալ մեղքն է՝ իր պարտքն Աստծո նկատմամբ։ Մեղքն Աստծո նկատմամբ միջոց է մարդկանց միջև պայմանավորված համաձայնության կատարման համար։ Իսկ ամոթի զգացումը ճապոնացու համար առաջինն է կյանքի բոլոր պայմաններում։ Ամոթի մշակույթներում մարդիկ առաջնորդվում են ոչ թե բացարձակ չափանիշներով, այլ իրավիճակային։ Ճապոնական մշակույթում բարոյականությունը հարաբերական նորմ է։ Մարդու վարքը կախված է իրավիճակից։ Որևէ արժեք Ճապոնիայում դառնում է դոմինանտ կամ զիջում է իր դիրքերն ուրիշներին՝ կախված իրավիճակից։ Տակէօ Դօին նշում է, որ ամոթն արտաքին հոգատարություն է շրջապատի լավ կարծիքն պահպանելու համար։ Այն ավելի խորը զգացում է, որը կապված է անհատի ներքին ապրումների հետ ։ Ռուտ Բենեդիկտի այն պատկերացումները, որ ամոթի մշակույթում էթիկան հիմնված է բացառապես արտաքին պատժամիջոցների, իսկ մեղքի մշակույթներում ներքինի վրա, գիտական դիսկուրսի պատճառ հանդիսացավ ։
«Հիերարխիա»
Ճապոնական արժեքների վերաբերյալ ամենահայտնի հարցը վերաբերել է նրա Կայսերական մեծությանը, Ճապոնիայի կայսրին։ Կայսրն անջատ չէր Ճապոնիայից․ «Ճապոնիան առանց Կայսրի Ճապոնիա չէ», «Հնարավոր չէ պատկերացնել Ճապոնիան առանց Կայսրի»։ «Ճապոնական կայսրը ճապոնական ժողովրդի սիմվոլն է, նրա կրոնական կյանքի կենտրոնը։ Նա բարձր է կրոնից»։ Նրան մեղավոր չեն համարում պարտության մեջ, եթե Ճապոնիան պարտվեր պատերզամում՝ «ժողովուրդը կայսրին պատասխանատու չէր համարում պատերզամի համար», «պատերազմի համար պատասխանատու են նախարարները, ոչ թէ Կայսրը»։ Ճապոնացիների մյուս ծայրահեղությունը «գերի չընկնել» դիրքորոշումն էր։ Արևմտյան ցանկացած բանակ, նախաձեռնելով բոլոր հնարավորությունները և հաղթանակի հնարավորություն չունենալով, հանձնվում էր թշնամուն։ Նրա զինվորները միևնույն է իրենց համարում էին ազնիվ ռազմիկներ, միջազգային համաձայնագրով նրանց անունները կուղարկվեն իրենց հայրենիքներ և ընտանիքները կիմանան, որ իրենք ողջ են։ Նրանք խայտառակված չեն և ո՛չ որպես զինվորներ, ո՛չ որպես քաղաքացիներ, և ո՛չ էլ որպես ընտանիքի անդամներ։ Բայց ճապոնացիներն այսպիսի իրավիճակն այլ կերպ են անվանում։ Պատիվը ստիպում էր նրանց պայքարելու մինչև վերջ։ Անհուսալի իրավիճակում ճապոնացի զինվորը պետք է ինքնասպանության դիմեր, բայց գերի ընկնել չէր կարելի։ Նույնիսկ եթե զինվորը գերի է ընկել, քանի որ վիրավորված էր կամ անգիտակցական վիճակում էր, նրան «չէր կարելի նորից վերադառնալ Ճապոնիա», նա «խայտառակված» էր, նա «մահացած» էր իր ամբողջ նախկին կյանքի համար ։
Ճապոնիան արիստոկրատական հասարակություն է։ Ցանկացած հարաբերություն պետք է վկայի մարդկանց միջև սոցիալական հեռավորության բնույթի և մեծության մասին։ Ամեն անգամ, երբ մարդ մյուսին ասում է «ներեցեք» կամ «կներեք», կախված նրանից, թե նա դիմում է իրենից ցածր կամ բարձր կանգնած մարդու, օգտագործում է տարբեր բառեր։ Յուրաքանչյուր դեպքում պետք է օգտագործել «Դուք-ով» տարբեր ձևեր։ Եվ խոնարհումները դասակարգվում են ծնկի խոնարհումից, ձեռքի հասարակ ձգվածությունից մինչև գլխի և ուսերի խոնարհում։ Մարդը պետք է սովորի և ուսուցանվի մանկությունից, թե ինչ պատվական խոնարհում է անհրաժեշտ յուրաքանչյուր դեպքի համար։
Հիերարխիային հետևելը արվեստ է, որը պահանջում է կարողություն՝ հավասարակշռելու բազմաքանակ գործոններ։ Հիերարխիան Բենեդիկտի կողմից դիտարկվում է «արժանի դիրք» հասկացության տեսանկյունից։ ԱյՆ ձևավորվում է՝ ըստ ընտանիքի սոցիալական կարգավիճակի, սեռի և տարիքի։ Սեռական և միջսերնդային տարբերությունների վրա հիմնված հիերարխիան ընտանեկան կյանքի անբաժան մասն է։ Որդիական հարգանքը, անկասկած, բարձրագույն էթիկական արժեք է, որն օգտագործվում է Ճապոնիայում՝ Չինաստանին հավասար։ Դրա համար էլ որդիական հարգանքը Ճապոնիայում սահմանափակված չէ միայն ոչ մեծ ընտանիքի սահմաններում։ Դա նշանակում է, որ մարդը իր սեռատարիքային և սերնդային պատկանելիությանը համապատասխան արժանի տեղ է զբաղեցնում խմբում, որը սովորաբար բաղկացած է միայն հորից, հոր հորից, եղբայրներից և նրանց երեխաներից։ Հիերարխիական սովորություններին յուրաքանչյուր ճապոնացի առաջին հերթին, տիրապետում է իր ընտանիքում և այստեղ յուրացրածը նա կիրառում է տնտեսական կյանքի և կառավարման առավել լայն ոլորտներում։
Միջազգային հարաբերություններում հիերարխիական մեխանիզմները նույնքան ուժեղ էին, ինչպես ընտանիքում։ Իր ամբողջ պատմության ընթացքում Ճապոնիան իրենից ներկայացրել է հասարակություն՝ ամուր դասային և կաստային համակարգերով, իսկ ազգի մոտ՝ կաստային կազմակերպության նկատմամբ բազմադարյան հակվածությամբ։ Ճապոնացիների կախվածությունը իրենց վարքի հստակ ձևին և վստահությունը նրան, ունեին իրենց արդարցումները։ Այդ սխեման մարդուն երաշխավորում էր անվտանգություն, քանի դեռ նա հետևում է նրա կանոններին, վերջինս թույլ է տալիս արտահայտել բողոք՝ ագրեսիվ գործողություններին հակառակ և նրանով կարելի էր մանիպուլյացիա կատարել՝ սեփական շահի համար ։
«Պարտք»
Ե՛վ չինացիների, և՛ ճապոնացիների մոտ շատ բառեր կան «պարտականություններ» նշանակությամբ։ Այդ բառերը հոմանիշներ չեն։ Պարտականություն հասկացության նշանակման համար, որը ներառում է մարդում բոլոր պարտքերը՝ ամենամեծից մինչև ամենափոքրը, ճապոնացիներն օգտագործում են «օն» բառը։ «Օն» միշտ նշանակում է անսահման հավատարմություն, երբ բառն օգտագործվում է Ճապոնիայում առաջին և ամենամեծ պարտքի համար՝ նրա «կայսերական օնը»։ Դա պարտք է կայսեր նկատմամբ, որը պետք է ընդունել անսահման երախտագիտությամբ։ Ճապոնացիները համարում են, որ հնարավոր չէ գոհ լինել սեփական երկրով, կյանքով, մեծ և փոքր գործերով՝ անընդհատ չմտածելով նրանց մասին։
Մարդը «պարտքի զգացում» ունի կայսրից փոքի ինչ ցածր կանգնած մարդկանց նկատմամբ։ Դա ծնողներից ստացած պարտնք է։ Վերջինս կազմում է արևելյան հայտնի որդիական հարգանքի հիմքը, ինչը ծնողներին վերագրում է բարձր հեղինակության ռազմավարական դիրք երեխաներ համար։ Այդ հարգանքը արտահայտված է հենց պարտքի կատեգորիայում, որը երեխաները պարտավոր են վերադարձնել իրենց ծնողներին և ձգտում են անել դա։ Հենց դրա համար էլ երեխաները պետք է էներգետիկ և կարգապահ աշխատեն։ Ծնողներից ստացած պարտքը կարելի է ներկայացնել ճապոնական մի ասվածքով, որը թարգմանաբար նշանակում է. «Միայն ծնող դառնալով` մարդը կհասկանա իր սեփական ծնողների նկատմամբ իր պարտքը»։
Կա նաև հատուկ պարտք ուսուցչի և իր տիրոջ նկատմամբ, որոնք օգնել են նրան ոտքի կանգնել, և նրանց նկատմամբ պարտքը ապագայում կստիպի արձագանքել նրանց խնդրանքին ծանր պահերին և միջնորդել նրանց մահից հետո նրանց երիտասարդ բարեկամին։ Պարտքը, հավանաբար, կշարունակվի շատ տարիներ, և ժամանակը չի կրճատի պարտքը։ Տարիների հետ այն ընդհակառակը կաճի։ Կուտակվում են, այսպես կոչված, տոկոսներ։ Ուղղակի ծանոթի կամ իր հետ միանման կարգավիճակով մարդկանց հետ շփման մեջ ճապոնացիները սկսում են նյարդայնանալ։ Նրանք չէին ցանկանա պարտքի տակ ընկնել՝ իր բոլոր հետևանքներով։ Ճապոնական փողոցային ամբոխի պասիվությունը դժբախտ պատահարի ժամանակ բացատրվում է ոչ միայն նրանց աննախաձեռնողունակությամբ։ Վերջինս, այն բանի ապացույցն է, որ ցանկացած՝ հաստատված նորմերին չհամապատասխանող, միջամտություն, օգնություն ցույց տվողին պարտքի տակ է գցում։
Մարդկային պարտքի զարգացումը առաքինություն չէ, պարտքի վճարումն է առաքինություն։ Երբ մարդը ակտիվորեն նվիրում է իրեն երախտագիտության գործին, այստեղից էլ սկսվում է առաքինությունը։ Առաքինությունը պարտավորեցնում է նրան վճարել և՛ մեկի, և՛ մյուսի համար։ Ի տարբերություն ամերիկացիների՝ ճապոնացին չի առանձնացնում մեկը մյուսից և չի անվանում մեկը ագրեսիա, իսկ մյուսը ոչ ագրեսիա։ Ազնիվ մարդը պետք է ձգտի աշխարհին վերադարձնի հավասարության վիճակը։ Հենց դա է մարդկային առաքինությունը ։
Սեփական արժանապատվության զգացում
«Կանայք չպետք է գոռան ծծնդաբերության ժամանակ, տղամարդը չպետք է վախենա ցավից և վտանգից։ Երբ ջրհեղեղը ավերում է ճապոնական գյուղը, նրա յուրաքանչյուր բնակիչ, ունենալով արժանապատվության զգացում, հավաքում է իրեն անհրաժեշտ իրերը և ճանապարհ ընկնում` բնակության այլ վայր փնտրելու՝ առանց խուճապի, խառնվելու»․ այսպիսի ինքնավերահսկողությունը տիպիկ է ճապոնացու համար։ Նման վարքը մաս է կազմում նաև արժանապատվության զգացման մասին նրանց պատկերացումներին։ Ճապոնացիները կարծում են, որ ամերիկական արժանապատվության զգացումը ինքնավերահսկողություն չի պահանջում։ Այսպես օրինակ, ֆեոդալական ժամանակաշրջանում ինքնավերահսկողությունը սամուրայներից պահանջում էր ֆիզիկական ցավի ճնշում, ճապոնական ժողովրդից՝ ծայրահեղ համբերատարություն զինված սամուրայների հարձակումների նկատմամբ։ Մինչև մահանալը՝ սամուրայը պետք է տանջանքի ոչ մի նշույլ ցույց չտար, և հանգիստ տաներ ցավը։
Ճապոնիայում ընդունված է, որպեսզի մարդը ապրի այս աշխարհում իր տեղին համապատասխան։ Ճապոնիայում հարստանալը կասկածելի է, բայց սեփական տեղի մասին հոգ տանելը՝ ոչ։ Եթե մարդուն չի հաջողվել ժամանակին վերադարձնել իր պարտքը, նրան ծաղրանքի չէին ենթարկում, քանի որ Ճապոնիայում չկար այդպիսի սովորույթ։ Բայց Նոր տարուն մոտենալիս իր «սեփական անվանումը մաքրելու» համար պարտապանը կարող էր ինքնասպանություն գործել։ Երբ մարդը որոշակի հանգամանքներում դառնում է հասարակական ուշադրության օբյեկտ և կարող է ենթարկվել հրապարակային քննադատության, սեփական անձին նկատմամբ ճապոնական պահանջները ձեռք են բերում անսովոր բնույթ։ Ասենք, կարելի է բերել մեծ քանակությամբ դպրոցների տնօրենների անուններ, ովքեր ինքնասպանություն են գործել նրա համար, որ իրենց չի հաջողվել վերացնել հրդեհը, որը վտանգ էր սպառնում յուրաքանչյուր դպրոցում կայսեր դիմանկարին։ Մահացել են նաև ուսուցիչներ, ովքեր մտնում էին հրդեհված դպրոցներ, այդ նկարները փրկելու համար։
Սակայն Ճապոնիայում այս անպաշտպանությունը շատ խորն է և դրա համար էլ իմաստության նշան է, ինչպես նաև էթիկետի ընդհանուր պահանջ է «մարդու դեմքին չասել շատ բան, իր թույլ տված մասնագիտական սխալի մասին»։ Սակայն երիտասարդների և մեծահասակների մոտ մրցակցության դրսևորումը հանգեցնում է արտադրողականության նվազեցմանը։ Ճապոնացիները միշտ առանձնացրել են ուղղակի մրցակցությունից խուսափելու միջոցներ։ Տարրական դասարաններում մրցակցությունը նրանք հասցնում են ամերիկացիների համար անընդունելի մակարդակի։ Յուրաքանչյուր ուսուցիչ խնդիր ունի սովորեցնելու յուրաքանչյուր երեխայի՝ կատարելագործելու իր սեփական ձեռքբերումները և թույլ չտալու համեմատել իրեն ուրիշների հետ։ Ընդ որում, երեխաների առաջադիմության գնահատումը տարրական ուսուցման ընթացքում կատարվում է, ոչ թե ուսման առաջադիմության, այլ վարքի համար գնահատականներով։ Այն դեպքում, երբ մրցակցային իրավիճակներն անխուսափելի են, լարվածությունը իսկապես աճում է։ Յուրաքանչյուր ուսուցիչ իր պատմություններն ունի տղաների մասին, ովքեր ինքնասպան են եղել իրենց անհաջողության պատճառով։
«Միջնորդության ինստիտուտն» ամենատարածվածն է ճապոնացիների մոտ միմյանց հետ մարդկանց ուղղակի կոնֆրոնտացիայի թուլացման համար։ Միջնորդությունն անհրաժեշտ է ցանկացած իրավիճակում, երբ մարդն անհաջողության պատճառով կարող է ամոթ ապրել և դրա համար էլ միջնորդնորին դիմում են շատ դեպքերում։ Միջնորդը գործ ունի 2 կողմի հետ։ Երկու անձի միջոցով գործերի կատարման դեպքում գլխավոր մասնակիցներն ազատվում են անհրաժեշտությունից՝ լսելու միմյանց պահանջներն ու վիրավորանքները, որոնք կվիրավորեին նրանց անունը։ Էթիկետը նաև պահանջում է, որպեսզի քիչ հայտնի լինի ցանկացած պլան, մինչև որ չլինի վստահություն նրա հաջողության նկատմամբ։ Բոլոր այս և այլ միջոցներին ճապոնացիներն դիմում են՝ խուսափելու այնպիսի իրավիճակից, երբ անհաջողությունը կարող է ամոթալից լինել։ Թեև նրանք մեծ նշանակություն են տալիս վիրավորանքից իրենց անունը ազատելու պարտքին, պրակտիկայում դա արտահայտվում է իրադարձությունները կազմակերպելով այնպես, որ մարդը ինչքան հնարավոր է քիչ զգա իրեն վիրավորված։
Ճապոնական ավանդույթի մեջ վրեժին կարևոր տեղ է հատկացվում՝ որպես «ազնիվ» պարտք պարտությունների կամ վիրավորանքի պարագայում․ «վրեժի մեջ կա ինչ որ բան` ունակ բավարարելու արդարության զգացումը»։
Սեփական անձին ուղղված ագրեսիայի ամենածայրահեղ ձևը ինքնասպանությունն է։ Ճապոնացիների համոզմամբ ինքնասպանությունը՝ կատարված պատվավոր ձևով, թույլ է տալիս մարդուն մաքրել իր անունը և վերականգնել իր մասին հիշողությունը։ Ամերիկացիների կողմից ինքնասպանության մերժումը դարձնում է այն հուսալքությանը ենթարկվելու ակտ, իսկ ճապոնացիների բնավ ընտրական վերաբերմունքը նրա նկատմամբ, թույլ է տալիս ինքնասպանությունն ընկալելու որպես նշանակալից պարտք։ Ճապոնիայում մշտական նպատակ է պատիվը։ Այն անհրաժեշտ է հարգանք նվաճելու համար ։
Մարդկային հաճույքների շրջանակը
Չնայած ճապոնական էթիկական կոդեքսը պահանջում է պարտականությունների խիստ կատարում և խիստ ինքնասահամանափակումներ, այնուամենայնիվ, ճապոնացիները չեն քննադատում հաճույքը։ Ֆիզիկական հաճույքը նրանց ներկայանում է, որպես արժանի պաշտամունքային գործ։ Նրանք տրվում են մարմնական հաճույքներին՝ որպես արվեստի զբաղմունքի, և հետո ամբողջությամբ բավարարվելով, այն զոհաբերում պարտքին։
«Մարդկային հաճույքների» նկատմամբ ճապոնական հաճույքը մի քանի հետևանք ունի։ Այն ցույց է տալիս, որ ճապոնական փիլիսոփայության մեջ մարմնականը շատ չէ։ Հոգին և մարմինը միմյանց չեն հակադրվում։ Եվ ճապոնացիներն այս սկզբունքը հասցնում են տրամաբանական եզրակացման՝ աշխարհը բարու և չարի սահմանը չէ։ Ճապոնացիները միշտ էլ բացեիբաց չեն ընդունել, որ առաքինությունը չարի նկատմամբ պայքարն է։ Ճապոնիայում մարդկային բնությունը, բարիք է։ Անհրաժեշտություն չկա պայքարելու նրա չար կեսի հետ։ Չարը բնորոշ չէ մարդու հոգուն։ Ճապոնացիները ուսմունք չունեն մարդու մեղսագործության մասին։ Թվում է, թե նման փիլիսոփայությունը հանգեցնում է ամենաթողության։ Բայց մյուս կողմից, ճապոնացիները մարդու բարձրագույն արժեքը համարում են նրա պարտականությունների կատարումը։ Նրանք անընդհատ հրաժարվում են հաճույքներից, որը նրանք չեն համարում չար։ Իսկ դրա համար անհրաժեշտ է կամքի ուժ։ Այդ ուժը հենց ամենամեծ առաքինությունն է Ճապոնիայում։ Ճապոնացիների կարծիքով ուժեղ են այն մարդիկ, ովքեր անտեսում են անձնական երջանկությունը և կատարում իրենց պարտականությունները ։
Գրականություն
Կատեգորիա:1946 գրքեր Կատեգորիա:Գրքեր մշակույթի մասին Կատեգորիա:Ճապոնիայի մշակույթ Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Ամիրսոս
Ամիրսոս, հայկական արական անուն։ Կազմված է արաբերեն amiīr` «իշխան» և սոս բառերից։ Գործածվել է 15-րդ դարում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Էմմա Աբրահամյան
Էմմա Մացակի Աբրահամյան, հայ մանկավարժ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։
Կիրովականի մանկավարժական ուսումնարանն ավարտելուց հետո՝ 1941 թվականին, աշխատանքի է անցել Եղեգնուտ գյուղի դպրոցում։ Սակայն ուսուցչական կյանքը կարճ է տևում։ 1942 թվականին նա արդեն ռազմաճակատում էր։ Ակտիվորեն մասնակցել է Բելոռուսիայի, Ուկրաինայի ազատագրման մարտերին, հակառակորդի դեմ կռվել է Լեհաստանում, հասել մինչև Բեռլին։
1947 թվականին զորացրվել է բանակից, վերադարձել հայրենի քաղաք և նորից անցել մանկավարժական աշխատանքի։ Այնուհետև դաստիարակչուհի է աշխատել № 181 մանկապարտեզում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր Կատեգորիա:«Մարտական ծառայությունների համար» մեդալով պարգևատրվածներ
Արասաջի
Արասաջի (Araçagi), համայնք Բրազիլիայում՝ Պարաիբա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Պարաիբա նահանգի գյուղատնտեսական մարզում։ Մտնում է Գուարաբիրայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 17 892 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 229,722 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 77,9 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1959 թվականի հուլիսի 22-ին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Պարաիբա նահանգի բնակավայրեր
Մեծ տվյալներ
Մեծ տվյալներ (big data, []), հսկայական ծավալի և զգալի բազմազանության կառուցվածքային և ոչ կառուցվածքային տվյալների անվանում, որոնք արդյունավետորեն մշակվում են հորիզոնական մասշտաբային ծրագրային գործիքներով, որոնք հայտնվել են 2000-ականների վերջին և հանդիսանում են այլընտրանքային տվյալների բազայի կառավարման համակարգերի և  Business Intelligence դասի լուծումների համար:
Լայն իմաստով, «մեծ տվյալների» մասին խոսվում է որպես սոցիալ-տնտեսական ֆենոմենի մասին, որը կապված է տվյալների հսկայական պաշարների (որոշ խնդրահարույց ոլորտներում՝ տվյալների համաշխարհային ծավալը) վերլուծության տեխնոլոգիական հնարավորությունների առաջացման և դրանից բխող վերափոխման հետևանքների հետ:
Որպես բնութագրական առանձնահատկություն մեծ տվյալների համար ավանդաբար առանձնացվում է «երեք V»՝ ծավալը (անգլ.՝ volume՝ ֆիզիկական ծավալի իմաստով), արագություն (velocity՝ ինչպես աճի արագության, այնպես էլ արագ մշակման և արդյունքների ստացման անհրաժեշտության իմաստով), բազմազանություն (variety՝ կառուցվածքային և կիսակառուցվածքային տվյալների տարբեր տեսակների միաժամանակյա մշակման հնարավորության իմաստով), հետագայում առաջացել են այդ առանձնահատկության տարբեր տատանումներ և մեկնաբանություններ։
Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների տեսանկյունից, մոտեցումների և գործիքների ամբողջության մեջ ի սկզբանե ներառվել են անսահմանափակ կառուցվածքային տվյալների զանգվածային զուգահեռ մշակման միջոցները, առաջին հերթին՝ NoSQL կատեգորիայի տվյալների բազայի կառավարման համակարգեր, MapReduce ալգորիթմներ և դրանց ծրագրային ապահովման շրջանակներ և Hadoop նախագծի գրադարաններ: Հետագայում մեծ տվյալների տեխնոլոգիաների շարքին սկսել են դասվել տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մի շարք լուծումներ, որոնք այս կամ այն ​​աստիճանով համապատասխանում են նմանատիպ բնութագրական հատկանիշների չափազանց մեծ տվյալների պաշարների մշակման ունակություններով։ [[Պատկեր:Hilbert_InfoGrowth.png|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:Hilbert_InfoGrowth.png|աջից|մինի|400x400փքս|Համաշխարհային տեխնոլոգիական ներուժը տեղեկատվական տվյալների պահպանման, փոխանցման և հաշվարկման համար (աշխարհում ինֆորմացիայի թվային մասնաբաժնի աճն ու փոփոխությունը) ։
Պատմություն
«Մեծ տվյալներ» տերմինի լայն ներդրումը կապված է «Nature» ամսագրի խմբագիր Քլիֆորդ Լինչի հետ, որը 2008 թվականի սեպտեմբերի 3-ի համար պատրաստել է հատուկ թողարկում՝ «Ինչպե՞ս կարող են ապագայի վրա ազդել գիտության տեխնոլոգիաները, որոնք հնարավորություն են տալիս աշխատելու մեծ քանակությամբ տվյալների հետ», որում հավաքվել էին նյութեր մշակվող տվյալների ծավալների ու բազմազանության պայթյունավտանգ աճի և տեխնոլոգիական հեռանկարների մասին «քանակից որակ» որակական թռիչքի պարադիգմայում. տերմինն առաջարկվել է անգլիական բիզնես միջավայրում տարածված «մեծ նավթ» և «մեծ հանքաքար» մետաֆորների համաբանությամբ։
Չնայած այն հանգամանքին, որ տերմինը ներմուծվել է ակադեմիական միջավայրում և նախ և առաջ վերաբերել է գիտական ​​տվյալների աճի և բազմազանության խնդրին, 2009 թվականից սկսած այն լայնորեն տարածվել է բիզնես մամուլում, իսկ մինչև 2010 թվականը հայտնվել են բացառապես և ուղղակիորեն մեծ տվյալների մշակման խնդրին վերաբերող առաջին ապրանքները և լուծումները։ Մինչև 2011 թվականը կազմակերպությունների համար տեղեկատվական տեխնոլոգիաների խոշորագույն մատակարարների մեծամասնությունը իրենց բիզնեսի ռազմավարություններում օգտագործում է մեծ տվյալների հայեցակարգը՝ ներառյալ IBM, Oracle , Microsoft , Hewlett-Packard , EMC , իսկ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների շուկայի հիմնական վերլուծաբանները հայեցակարգին են նվիրում առանձին ուսումնասիրություններ  :
2011 թվականին Gartner-ը նշել է մեծ տվյալները որպես տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ենթակառուցվածքների թիվ երկու միտումը (վիրտուալացումից հետո և ավելի կարևոր, քան էներգախնայողությունը և մշտադիտարկումը) ։ Այդ ժամանակ էլ կանխատեսվել է, որ մեծ տվյալների տեխնոլոգիաների ներդրումը առավելագույն ազդեցություն կունենա տեղեկատվական տեխնոլոգիաների վրա արտադրության, առողջապահության, առևտրի, պետական կառավարման, ինչպես նաև այն ոլորտներում և գիտաճյուղերում, որտեղ արձանագրվում են ռեսուրսների անհատական ​​տեղաշարժեր:
2013 թվականից ի վեր մեծ տվյալները՝ որպես ուսումնական առարկա, ուսումնասիրվում են համալսարանական ծրագրերում տվյալների գիտության և հաշվողական գիտության ու ինժեներիայի բնագավառում ։
VVV
VVV (ծավալ, արագություն, բազմազանություն) բնութագրերի փաթեթն ի սկզբանե մշակվել է Meta Group-ի կողմից 2001 թվականին՝ մեծ տվյալների՝ որպես տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մեթոդների և գործիքների որոշակի շարքի մասին պատկերացումների համատեքստից դուրս, դրանում, կազմակերպությունների համար տվյալների կենտրոնական պահեստի հայեցակարգի աճման շնորհիվ՝ նշվել է տվյալների կառավարման համարժեքությունը բոլոր երեք առումներով ։ Հետագայում հայտնվել են մեկնաբանություններ «չորս V»-ով (ավելացվել է veracity՝ հուսալիություն, օգտագործվել է IBM- ի գովազդային նյութերում ), «հինգ V»-ով (այս վարկածում ավելացվել են viability` կենսունակություն և value՝ արժեք ) և նույնիսկ «յոթ V»-ով (վերնշյալներից բացի ավելացվել են նաև variability` փոփոխականություն և visualization ): IDC-ն «չորրորդ V»-ն մեկնաբանում է որպես արժեք` համապատասխան պայմաններում համապատասխան ծավալները վերամշակելու տնտեսական իրագործելիության կարևորության տեսանկյունից, ինչը նույնպես արտացոլված է IDC-ի՝ մեծ տվյալների սահմանման մեջ։ Բոլոր դեպքերում այդ հատկանիշներում շեշտում են, որ մեծ տվյալների համար բնութագրող հատկանիշ է ոչ միայն նրանց ֆիզիկական ծավալը, այլև այլ կատեգորիաներ, որոնք կարևոր են տվյալների մշակման և վերլուծության առաջադրանքի բարդությունը հասկանալու համար։
Աղբյուրներ
Մեծ տվյալների դասական աղբյուր են ճանաչվել բանացանցը և սոցիալական մեդիան, ինչպես նաև համարվում է, որ մեծ տվյալները կարող են բխել ձեռնարկությունների և կազմակերպությունների ներքին տեղեկատվությունից (որ գեներացվում են տեղեկատվական միջավայրում, բայց նախկինում չեն պահվել և չեն վերլուծվել)՝ բժշկության և կենսաինֆորմատիկայի ոլորտներից, աստղաբանական դիտարկումներից։
Որպես մեծ տվյալների առաջացման աղբյուրների օրինակներ նշվում են չափիչ սարքերից անընդհատ ստացվող տվյալները, իրադարձությունները ռադիոհաճախականության նույնացուցիչներից, սոցիալական ցանցերից հաղորդագրությունների հոսքերը, օդերևութաբանական տվյալները, Երկրի հեռազննումից ստացված տվյալները, բջջային ցանցերի, աուդիո և վիդեո ձայնագրման սարքերի բաժանորդների գտնվելու վայրի վերաբերյալ տվյալների հոսքերը։ Ակնկալվում է, որ այդ աղբյուրների համատարած օգտագործման մշակումն ու սկսվելը կխթանեն մեծ տվյալների տեխնոլոգիաների ներթափանցումը ինչպես գիտահետազոտական գործունեության, այնպես էլ առևտրի և պետական ​​կառավարման ոլորտում։
Տեխնոլոգիաներ
Ամենից հաճախ, որպես մեծ տվյալների մշակման հիմնական սկզբունք նշվում է հորիզոնական մասշտաբայնությունը, որն ապահովում է հարյուրավոր և հազարավոր հաշվարկային հանգույցներում բաշխված տվյալների մշակումը՝ առանց արդյունավետության անկման։ Մասնավորապես, այս սկզբունքը ներառված է NIST-ի մեծ տվյալների սահմանման մեջ։ Միևնույն ժամանակ, McKinsey-ը, բացի վերլուծաբանների մեծամասնության կողմից դիտարկված NoSQL, MapReduce, Hadoop, R տեխնոլոգիաներից, մեծ տվյալների մշակման համար կիրառելիության համատեքստում ներառում է նաև Business Intelligence տեխնոլոգիաներ և կապի տվյալների շտեմարանների կառավարման համակարգեր, որոնք ունեն SQL լեզվի աջակցություն:
Սարքավորումներով լուծումներ
Գոյություն ունեն մի շարք ապարատային և ծրագրային համակարգեր, որոնք ապահովում են նախապես կազմաձևված լուծումներ` մեծ տվյալների մշակման համար, ինչպիսիք են՝ Aster MapReduce սարքը (Teradata Corporation), Oracle Big Data, Greenplum (EMC Corporation, Greenplum հրավիրված ընկերության լուծումների հիման վրա)։ Այս համակարգերը մատակարարվում են որպես հեռահաղորդակցման միջոցներ, որոնք պատրաստ են տվյալների կենտրոններում տեղադրելու համար, պարունակում են սերվերների կլաստեր և հսկիչ ծրագրակազմ` զանգվածային-զուգահեռ մշակման համար։
Ռեզիդենտ հաշվարկների համար ապարատային լուծումները, առաջին հերթին, օպերատիվ հիշողության մեջ տվյալների բազաների և օպերատիվ հիշողության վերլուծությունների համար, մասնավորապես, առաջարկվող Hana ապարատային-ծրագրային համալիրների (SAP-ի նախապատկերված ապարատային-ծրագրային լուծում) և Exalytics-ի (Oracle-ի համալիրը, որը հիմնված է Timesten հարաբերական համակարգի և բազմաչափ Essbase վրա), ինչպես նաև երբեմն վերաբերում է մեծ տվյալների ոլորտի որոշումներին, չնայած այն հանգամանքին, որ նման մշակումը ի սկզբանե զանգվածային-զւգահեռ չէ, իսկ մեկ հանգույցի օպերատիվ հիշողության ծավալները սահմանափակվում են մի քանի տերաբայթերով։
Բացի այդ, մեծ տվյալների համար երբեմն լուծումները ներառում են ապարատային-ծրագրային համալիրներ, որոնք հիմնված են ավանդական հարաբերական տվյալների բազայի կառավարման համակարգերի վրա` Netezza, Teradata, Exadata, որոնք ի վիճակի են արդյունավետորեն մշակել կառուցվածքային տեղեկատվության տերաբայթերը և էքսաբայթերը՝ լուծելով կառուցվածքային տվյալների հսկայական ծավալի արագ որոնման և վերլուծական մշակման խնդիրները։ Նշվում է, որ չափազանց մեծ ծավալի տվյալների մշակման համար առաջին զանգվածային-զուգահեռ ապարատային և ծրագրային լուծումները եղել են Britton Lee ընկերության մեքենաները, որ առաջին անգամ թողարկվել են 1983 թվականին, և Teradata ընկերության մեքենաները (սկսել են թողարկվել 1984 թվականին, իսկ 1990 թվականին՝ Teradata-ն ներառել Britton Lee-ն):
DAS -ի տվյալների պահպանման համակարգերի ապարատային լուծումները, որոնք ուղղակիորեն կապված են հանգույցներին, SN-ճարտարապետությունում վերամշակման հանգույցների անկախության պայմաններում, երբեմն նույնպես վերագրվում են մեծ տվյալների տեխնոլոգիաներին։ Հենց մեծ տվյալների հայեցակարգի առաջացման հետ էկապվում 2010 թվականի սկզբին DAS լուծումների նկատմամբ հետաքրքրության աճը, 2000-ական թվականներին NAS-ի և SAN-ի դասերի ցանցային լուծումների կողմից դրանք դուրս մղելուց հետո ։
Ավգուստ Մակե
Ավգուստ Մակե (August Robert Ludwig Macke, ), գերմանացի էքսպրեսիոնիստ նկարիչ, նկարիչների «Կապույտ հեծյալ» միավորման անդամ։
Մակեի ստեղծագործությունը ձևավորվել է ժամանակի նկարչական տարբեր ուղղությունների ազդեցությամբ։ Անհատական ոճը, որը նա վերջապես ձեռք է բերել, և որն այսօր ընկալվում է որպես Մակեին բնորոշ ոճ, առանձնանում է լուսային էֆեկտների խաղով և բծախնդիր ընտրությամբ։ Կտավները հաղորդում են ուրախության և թեթևության զգացողություն։ «Նրա կերպարները լրացնում են ամբողջական աշխարհի դրական կերպարների պակասը, մարդու և նրան շրջապատող միջավայրի ներդաշնակությունը» ։
Բոնն
1903 թվականին Ավգուստը ծանոթանում է իր ապագա կնոջ` Էլիզաբեթ Գերհարդի հետ (1888—1978), ով ֆաբրիկատեր Կառլ Գերհարդի դուստն էր։ Գերհարդների ապահով և կիրթ ընտանիքը ջերմությամբ է ընդունում Ավգուստին, ով դառնում է ընտանիքի մշտական հյուրը։ Էլիզաբեթի հետ հանդիպումը, Բոննի շրջակայքում երկար զբոսանքները և զրույցները իրենց արտացոլումն են գտել Մակեի` ուշ շրջանի աշխատանքներում։ Իր «սիրահարված զույգերի» և «զբոսնողների» կերպարներում նա նորից ու նորից վերադարձել է Էլիզաբեթի հետ ծանոթության առաջին շրջանին։ Էլիզաբեթը դարձել է նկարչի գլխավոր մոդելը. նկարիչը նրան նկարել է մոտ 200 անգամ :
Գեղանկարչության նկատմամբ հետաքրքրություն Ավգուստը դրսևորել էր դեռևս հայրական տանը։ Նրա հայրը նկարում էր բնանկարներ, հավաքում հին գրավյուրաներ և դրամներ, իսկ հոր ընկերը ճապոնական գրավյուրաների հավաքածու ուներ։ 1902 թվականին Մակեն ստեղծում է առաջին նկարները, որոնք պատկերում էին կենդանիներ, բնապատկերներ ու դիմանկարներ։ 1903 թվականին երիտասարդ Մակեն այցելում է քրոջը, որը ամուսնացել և տեղափոխվել էր գերմանական Կանդերն քաղաքը։ Ավգուստը այնտեղից մեկնում է Բազել, այնտեղ այցելում թանգարան, որտեղ տեսնում է Առնոլդ Բյոկլինի աշխատանքները. դրանք իրենց ազդեցությունն են թողնում Մակեի ստեղծագործական վաղ շրջանում։ Ինչպես հետագայում հիշում է Էլիզաբեթը, իրենց հանդիպման սկզբնական շրջանում Մակեն տարված էր Բյոկլինով։ Նկարչի կենսագիր Գուստավ Ֆրիզենը նշել է,որ Բյոկլինը Մակեի համար դարձել է «առաջին աստվածը»։
Ավգուստը որոշում է նկարիչ դառնալ, սակայն հայրը, ով այդ ժամանակ ծանր հիվանդ էր, դեմ էր այդ որոշմանը։ Հայրը կարծում էր, որ որդին պիտի իր համար հետագայում կայուն եկամուտ կարողանա ապահովել, ինչը չի կարող անել նկարչությամբ։ Ավգուստին իր նպատակին հասնելու համար օգնում են դպրոցական ընկերոջ հայրը` Ալֆրեդ Շյուտեն, և Պաուլ Կլեմենը, ով այդ ժամանակ Բոննի համալսարանի արվեստի պատմության պրոֆեսոր էր և հասցրել էր ծանոթանալ Մակեի գործերին։
Դյուսելդորֆ
1904 թվականի ամռանը Ավգուստը թողնում է գիմնազիան և 1904 թվականի հոկտեմբերից սկսում ուսումը Դյուսելդորֆի գեղարվեստի ակադեմիայում։ Շուտով նկարչի հայրը մահանում է, և Ավգուստը վերադառնում է Բոնն` հոր թաղմանը։
1904 թվականին ստեղծվում է Մակեի նկարչական փորձերի առաջին ալբոմը։ Ինչպես Մակեն է հայտնում մորն ու քրոջը ուղարկված նամակում, այն անհրաժեշտ էր, որպեսզի հնարավորություն ունենա ինքնուրույն և աստիճանաբար սովորելու, թե ինչպես են շարժվում կենդանիները, մարդիկ։ Մակեն ընդհանուր առմամբ թողել է 78 այդպիսի ալբոմ։
Մակեն գոհ չէր ակադեմիայում դասավանդման մեթոդներից. նա հատկապես քննադատում էր անընդհատ գիպսե արձանիկներ նկարելը։ Նա սկսել էր անկանոն հաճախել դասերին։ 1906 թվականի նոյեմբերին նա ընդհատում է իր ուսումը ակադեմիայում։ Ավելի արդյունավետ էր նրա ուսումը Դյուսելդորֆի գեղարվեստա-արտադրական դպրոցում, որը այդ ընթացքում ղեկավարել է արտադրական ճարտարապետության և դիզայնի հիմնադիրներից մեկը` Պետեր Բերենսը։ 1905 թվականից Մակեն հաճախում է նույն դպրոցի պրոֆեսոր Էմկեի երեկոյան կուրսերին ։
Առաջին ճամփորդություններ
Իր ընկերոջ` գրող Վիլհելմ Շմիդտբոննի միջոցով Ավգուստ Մակեն ծանոթանում է Լուիզա Դյումոնի և Գուստավ Լինդեմանի հետ, ովքեր հիմնել են Դյուսելդորֆի դրամատիկական թատրոնը։ Ահա ինչպես է հիշում Շմիդտբոննը տասնիննամյա Մակեին.
Մեծ ոգևորվածությամբ 1906 թվականին Ավգուստը լծվում է ներկայացումների («Մակբեթ», Շեքսպիր, «Լեոնս և Լենա», Բյուխներ) դեկորացիաների և կոստյումների ձևավորման գործին։ Շմիդտբոննի հետ նկարիչը եղել է Լոնդոնում, այցելել Բրիտանական թանգարան` ուսումնասիրելով բեմանկարչություն։
1907 թվականի գարնանը Մակեն քանդակագործ Կլաուս Սիտոյի հետ հյուրընկալվում է Կանդերնում։ Միասին նրանք մեկնում են Բազել, այցելում ցուցահանդեսներ, որտեղ էլ ձեռք է բերում արվեստագետ Յուլիուս Մայեր-Գրյոֆեի աշխատանքը ֆրանսիացի իմպրեսիոնիստների մասին (աշխատությունը Գերմանիայում գրեթե անհայտ էր)։ Այս ուղղության ներկայացուցիչների ազդեցությամբ փոխվում է Մակեի ոճը. նրա համար արդեն չափանիշեր չէին Բյոկլինը, Հանս Թոման, Մաքս Կլինգերը։ Նա Էլիզաբեթին գրում է.
1908 թվականին Ավգուստը Էլիզաբեթ Գերհարդի և նրա քեռու` արդյունաբերող Բեռնարդ Կալերի հետ այցելում է Իտալիա, որից հետո էլ` երկրորդ անգամ Փարիզ։ Կելերը, ով նաև իմպրեսիոնիստների նկարների հավաքորդ էր, ցանկություն ուներ Փարիզում համալրելու իր հավաքածուն, իսկ Մակեն նրա խորհրդատուն էր։
Ցուցահանդեսային գործունեություն
1908 թվականի մարտին Մակեն վերադառնում է Բեռլին։ Նա ժամանակ է անցկացնում թանգարաններում` ուսումնասիրելով Վերածննդի արվեստը, Լեոնարդո դա Վինչիի տեսական աշխատանքները, ինչպես նաև 19-րդ դարի գեղանկարչությունը։
Գերհարդների ընտանիքի և իր աշակերտ նկարիչ Էրիխ Ռեյնայի հետ 1908 թվականի ապրիլին նա ճանապարհորդում է Իտալիայում։ Այս ուղևորության ընթացքում Մակեն շատ է աշխատում` կատարելով Վերածննդի վարպետների նկարների ընդօրինակումներ։
1908 թվականի հոկտեմբերից Ավգուստը անցնում է զինվորական մեկամյա ծառայության, որի ընթացքում նրա նկարչական գործունեությունը լիովին ընդհատվում է։ 1909 թվականի հոկտեմբերին Մակեն ամուսնանում է Էլիզաբեթի հետ` մեղրամիսն անցկացնելով Փարիզում ։ Այստեղ Ավգուստը ծանոթանում է ֆովիզմի և ֆուտուրիզմի ներկայացուցիչների հետ։
Էլիզաբեթի հորից ստացած կարողությունը երաշխավորում էր ամուսինների ապահով կյանքը ։ 1910 թվականին ծնվում է նրանց առաջնեկը` Վալտերը, իսկ 1913 թվականին` երկրորդ որդին` Վոլֆգանգը։ Դեռևս 1910 թվականին ամուսինները Շմիդտբոննի հրավերով լինում են Վերին Բավարիայում. մենության ու խաղաղության մեջ անկացրած այդ շրջանը ամենաբեղմնավորն էր նկարչի կյանքում. Մակեի արվեստը հասնում է նոր բարձունքի։ Նկարիչը նկարում է մարդկանց, բնանկարներ, նատյուրմորտներ։ Նրա անհատական ոճը դրսևորվում էր ֆրանսիական պոստիմպրեսիոնիզմի ազդեցությամբ։
1911 թվականից Մակեն զբաղվում է ցուցահանդեսների կազմակերպմամբ` օգտագործելով նկարիչների և թանգարանների տնօրենների հետ ունեցած լայն կապերը ամբողջ աշխարհում։ Մակեի շնորհիվ` ցուցահանդեսներին ներկայացվում են Պաուլ Կլեեի, Կանդինսկու, նկարիչների «Կամուրջ» միության անդամների աշխատանքները։
«Կապույտ հեծյալ»
1910 թվականին Մյունխենում Մակեն ծանոթանում է նկարիչ Ֆրանց Մարկի հետ։ Մինչև կյանքի վերջ նրանց կապում էր ամուր բարեկամությունը։ Մակեի ազդեցությամբ Մարկը սկսում է օգտագործել հարուստ գույներ։
1910 թվականի սեպտեմբերին Մակեն մասնակցում է Մյունխենյան գեղարվեստական նոր ընկերության ցուցահանդեսին, որտեղ ներկայացված էին նաև ֆովիստների և վաղ կուբիստների աշխատանքները։ Ի տարբերություն Ֆրանց Մարկի, որը միացավ ընկերությանը, Մակեն թերահավատությամբ էր վերաբերվում մասնակիցների աշխատանքներին։
1911 թվականի փետրվարին Մակե ամուսինները վերադառնում են Բոնն։ Այնտեղ Մակեն Բոնհայմեր-շտրասե փողոցում գտնվող տան վերին հարկում հիմնում է արվեստանոց, որը հետագայում դառնում է թանգարան։ Հենց այս արվեստանոցում էլ ստեղծվում է նկարչի աշխատանքների մեծ մասը։ Այդ ժամանակներում տունը պատկանում էր 1846 թվականին հիմնված «С. Gerhardt» ընկերությանը, որը ղեկավարում էր Մակեի աները` Կառլ Գերհարդը։ Այս շրջանի շատ նկարներ թեմայով կապվում են այս ընկերությանը, օրինակ` 1911 թվականին ստեղծված «Ծաղկած մարգերով մեր այգին» կտավը, որտեղ պատկերված է Բոննի ընկերության շենքի ճակատային մասը։ Շենքի դիմաց գտնվող Վիկտորիաբրյուկե կամուրջը պատկերված է 22 նկարներում։ Մակեի և Մարկի ընկերության ինքնատիպ հուշարձան է «Դրախտ» որմնանկարը, որը ընկերները միասին ստեղծել են Մակեի` Բոննում գտնվող հյուրանոցում։
Կանդինսկին, Ալֆրեդ Կուբինը և Մարկ Մակեն միասին հիմնել են էքսպրեսիոնիզմը ներկայացնող նկարիչների «Կապույտ հեծյալ» ընկերությունը։ Մակեի երեք աշխատանքներ ցուցադրվել են ընկերության` 1911 թվականին Մյունխենում կազմակերպած ցուցահանդեսին։ 1912 թվականին լույս տեսած «Կապույտ հեծյալ» ալմանախի համար Մակեն գրել է էսսե, որում քննարկել է աբստրակտ ձևերի հոգեբանության և խորհրդանշանների հարցերը։ Այս շրջանում Մակեն աբստրակտ նկարչության փորձեր է արել` գտնվելով Կանդինսկու և Մարկի ազդեցության տակ։ Սակայն շուտով նա բացառում է աբստրակտը իր ստեղծագործություններում` վերադառնալով իր ոճին բնորոշ գեղանկարչությանը։
Մակեն մասնակցել է «Կապույտ հեծյալի»` Հանս Հոլցի մյունխենյան պատկերասրահում կազմակերպված երկրորդ ցուցահանդեսին ևս։ Ռոբեր Դելոնեի շնորհիվ` Մակեն ծանոթանում է կուբիզմի ճյուղի` օրֆիզմի ներկայացուցիչների հետ, ովքեր վառ գույների հակադրման գաղափարը կրողներն էին։ 1913 թվականին Մակեն մեկնում է Շվեյցարիա։ Այդ տարին նրա համար շատ արդյունավետ էր։ Մարդուն ու բնությանը նվիրված նրա գործերում զգացվում է շատ նկարիչների ազդեցությունը։
Պաուլ Կլեեի և Լուի Մոլիեի հետ Մակեն 1914 թվականի գարնանը կարճ ուղևորություն է ձեռնարկում Թունիս, որը նկարչի գունապնակում նոր երանգներ է թողնում։ Ուղևորության ընթացքում կատարած էսքիզներն ու լուսանկարները հիմք են հանդիսանում հետագայում յուղաներկով արված կտավների համար։ Մակեն հաճախ էր այցելում իր ներշնչանքի առարկա հանդիսացող Շվարցվալդ։ Մակեի վերջին` «Հրաժեշտ» կտավը դարձավ մարգարեական։
Մահ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի մեկնարկից անմիջապես հետո` 1914 թվականի օգոստոսի 8-ին, Մակեն կամավոր մեկնեց ռազմաճակատ։ Նա ծառայությունն սկսում է Ռեյնի հետևակային 9-րդ գնդի 5-րդ դասակում։ Սեպտեմբերի 11-ին Մակեն նշանակվում է դասակի հրամանատար, իսկ սեպտեմբերի 20-ին ստանում «Երկաթյա խաչ»։ Սեպտեմբերի 26-ի առավոտյան Մակեն սպանվում է մարտում 27 տարեկան հասակում։ Թաղված է Սուենի ռազմական գերեզմանոցում։
Էլիզաբեթ Մակեն ամուսնուց ավել է ապրում 64 տարի` հրատարակելով նրա մասին հուշերի երկու գիրք։ Բոննի հին գերեզմանոցում 1999 թվականին Ավգուստ Մակեի թոռան` դոկտոր Տիլ Մակեի նախագծով տեղադրվել է հուշարձան` նվիրված Մակեին ու իր կնոջը։ 1991 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Բոննում Հյուսիսային Հռենոս-Վեսթֆալիայի երկրամասում երկրամասի նախագահ Յոհանես Ռաուի մասնակցությամբ բացվել է Ավգուստ Մակեի տուն-թանգարանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմում զոհվածներ Կատեգորիա:Օրիենտալիստ նկարիչներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրաֆիկներ Կատեգորիա:Գերմանացի դիմանկարիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի արվեստագետներ
17 (այլ կիրառումներ)
17, կարող է վերաբերել.
Տոլմայի փառատոն
Տոլմայի փառատոն, ազգային խոհանոցի ամենամյա համահայկական փառատոն։
Տեսնա
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Ձկների ջրամբար, գետը ենթաավազան չունի գետը թափվում է Ձկների ջրամբար, գետի գետային ավազանը Օկի ։
Տոլմայի փառատոն
Պատմություն
Փառատոնը հիմնադրվել և առաջին անգամ անցկացվել է 2011 թվականին «Հայ խոհարարական ավանդույթների զարգացման և պահպանման հասարակական կազմակերպության» կողմից։ Փառատոնի նպատակն է ապահովել հայկական ավանդական ուտեստի՝ տոլմայի ժողովրդականացումն ու հայկական մշակույթի՝ հայկական խոհանոցի ոչ նյութական արժեքների ամրապնդումը ։
Տեսնա
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Տոլմայի փառատոն
Պատմություն
Նկատի ունենալով այն, որ տոլմայի փառատոնի անցկացումը համընկնում է «Ոսկե ծիրան» փառատոնի անցկացման հետ, ինչպես նաև կինոփառատոնի հյուրերի ներկայությունը ազգային խոհանոցի փառատոնին, կարելի է հանդիպել այն պնդմանը, որ առաջինն անցկացվում է Երևանի կինոփառատոնի շրջանակներում ։ 2011 թվականին՝ փառատոնի ժամանակ, Հայաստանի 20 լավագույն խոհարարներ պայքարում էին հնագույն ուտեստի ամենայուրօրինակ տարբերակ ճանաչվելու համար։ Ներկայացվեցին տոլմայի բազմաթիվ տարբերակներ, որոնք պատրաստված էին ինչպես հին բաղադրատոմսերով, այնպես էլ նոր։ Կինոքննադատ Օլգա Շերվուդը, ներկա գտնվելով 2011 թվականին, փառատոնում հայտարարեց. ««Ոսկե ծիրան» ես ամեն տարի գալիս եմ, սա իմ սիրելի փառատոնն է։ Բայց այս տոնին մեզ առաջին անգամ բերեցին։ Սա հրաշալի է, այստեղ շատ հետաքրքիր է։ Ես երբեք չեմ կերել հավով, ձկով տոլմա»
Տեսնա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Տոլմայի փառատոն
Պատմություն
2012 թվականին փառատոնին մասնակցեց 20 տաղավար՝ յուրաքանչյուրում երեք - չորս մարդ։ Փառատոնի ժյուրիի և այցելուների դատին իրենց տոլման ներկայացրեցին խոհարարներ և մասնավոր անձինք։ Վերջում փառատոնի ժյուրին որոշեց, թե ով է պատրաստել լավագույն տոլմա և հաղթողին հանձնեցին կավե գավաթը ։
18 (այլ կիրառումներ)
18, կարող է վերաբերել.
19 (այլ կիրառումներ)
19, կարող է վերաբերել.
Քաբոս բին Սաիդ ալ-Սաիդ
Քաբոս բին Սաիդ Ալ Սաիդ (قابوس بن سعيد آل سعيد‎‎‎, ), Օմանի Սուլթանն է։ 1970 թվականի հուլիսի 23-ից մինչ օրս Օմանի Սուլթանն է։
Կենսագրություն
Քաբուս բին Սաիդը ծնվել էր 1940 թվականին։ 1970 թվականին իշխանության էր եկել հեղաշրջման արդյունքում։ Մահացել է 2020 թվականի հունվարի 10-ին ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Վիկտորիանական թագավորական շղթայի ասպետներ Կատեգորիա:Բաղնիքի շքանշանի Մեծ Խաչի ասպետներ
21 (այլ կիրառումներ)
21, կարող է վերաբերել.
Technorama
Շվեյցարիայի գիտական կենտրոն Technorama (Տեխնորամա) (երբեմն պարզապես Technorama), Շվեյցարիայի Վինտերտուր քաղաքի միակ գիտական կենտրոնը։ 6500 մետր խորանարդ տարածք ունեցող ցուցահանդեսին կան 500 փորձարարական կենտրոններ, որոնց օգնությամբ կարելի է ինքնուրույն և հեշտ անել և տեսնել այս կամ այն ֆիզիկական երևույթները։
Շվեյցարիայի գիտական կենտրոն Technorama-ն ղեկավարում է Technorama հիմնադրամը, աջակցելով ուրիշ ընկերությունների և ինստիտուտների հետ ։