cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կաշվեգործ (թափառաշրջիկ)
Գերեզման
2011 թվականին որոշվել է աճյունը տեղափոխել գերեզմանատան մեկ այլ հատված՝ ճանապարհից հեռու, քանի որ մայրուղու ընդլայնումից հետո այն գտնվել է դրանից ընդամենը 16 ոտնաչափ հեռավորության վրա, առաջարկվող արտաշիրիմման մեկ այլ պատճառ է եղել գենետիկական հետազոտության օգնությամբ Կաշվեգործի էթնիկ ծագումը որոշելու ցանկությունը, քանի որ նրա ֆրանսիական արմատներ ունենալու վարկածը որոշ հետազոտողների կողմից քննադատության էր ենթարկվել ։ Արտաշիրիմման ժամանակ չի հայտնաբերվել նրա աճյունի և ոչ մի հետք, միայն ընդամենը դագաղից մի քանի մեխ, որոնք, ի վերջո, նորից վերաթաղվել են նոր սոճու տուփի մեջ մի քանի բուռ հողով, որը վերցվել է նախկին գերեզմանից ։ Կոնեկտիկուտի համալսարանի հնագետ Նիկոլաս Բելլանտոնին, որը ղեկավարելէ գերեզմանի տեղափոխման աշխատանքները, ներկայացրել է աճյունի անհետացման տարբեր վարկածներ. «թաղումից հետո անցած ժամանակից, մակերեսային գերեզմանի վրա գետնի վրա ինտենսիվ շարժման մնացորդների հնարավոր ոչնչացում» և «ճանապարհի հարթեցման աշխատանքների ընթացքում աճյունի ոսկորների և փափուկ հյուսվածքների լիակատար ոչնչացում» ։ 2011 թվականի մայիսի 25-ին տեղադրված նոր գերեզմանաքարի վրա գամված է պղնձե ցուցանակ , որի վրա, ի տարբերություն նախկինի, գրված է միայն թափառաշրջիկի մականունը՝ «The Leatherman» ։
Կոնեկտիկուտ և Նյու Յորք նահանգներում Կաշվեգործի ճամփորդության երթուղով անց են կացնում գեոքեշինգի և լեթթերբոքսինգի խաղեր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի ամերիկացիներ
Շենբորն (գյուղ, Մուկաչևոյի շրջան)
Շենբորն (Шенборн), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Մուկաչևոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շենբորն գյուղում բնակվում էր 377 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,634 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 594,64 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Մուկաչևոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պրիշտինայի միջազգային օդանավակայան
Ադեմ Յաշերիի անվան Պրիշտինայի միջազգային օդանավակայան (Aeroporti Ndërkombëtar i Prishtinës "Adem Jashari";, Պրիշտինայից (Կոսովո) 15 կմ (9.3 մղոն) հարավ-արևմուտքում գտնվող միջազգային օդանավակայան։ Օդանավակայանը թռիչքներ ունի մի շարք եվրոպական ուղղություններով։
Օդանավակայանն ամեն տարի ավելի քան 2 միլիոն ուղևոր է փոխադրում և միակ մուտքային պորտն է Կոսովո եկող օդային ուղևորների համար ։ Այն անվանվել է Կոսովոյի ազատագրման բանակի հիմնադիր Ադեմ Յաշերիի պատվին, որը 1990-ականների ընթացքում պայքարում էր Հարավսլավիայի Դաշնային Հանրապետության կազմից Կոսովոյի դուրս գալու համար։ Պրիշտինա միջազգային օդանավակայանը Սլովենիայի Adria Airways-ի համար ծառայում է որպես երկրորդային հանգույց ։
Պատմություն
1999 թվականի հունիսի 12-ից 26-ը ՆԱՏՕ-ի և Ռուսաստանի (Կոսովոյի ուժեր) միջև Պրիշտինայի օդանավակայում տեղի ունեցած իրադարձությունների արդյունքում ռուսական զորքերը գրավեցին օդանավակայանը։ Բոսնիա և Հերցեգովինայում տեղակայված 200 ռուսական զորքերի կազմավորումն անցավ Կոսովո և գրավեց Կոսովոյի մայրաքաղաք Պրիշտինայի օդանավակայանը։
Ինքնաթիռների կայանատեղին և ուղևորատար տերմինալը վերանորոգվել և ընդլայնվել են 2002 թվականին և կրկին 2009 թվականին։ 2006 թվականի հունիսին Պրիշտինայի միջազգային օդանավակայանն արժանացել է Airports Council International-ի (ACI) «2006 թվականի լավագույն միջազգային օդանավակայան» մրցանակին։ Հաղթող օդանավակայանները ընտրվել են մի շարք ոլորտներում գերազանցության և ձեռքբերումների համար, ներառյալ օդանավակայանի զարգացումը, գործառնությունները, սարքավորումները, անվտանգությունը և ապահովությունը, ինչպես նաև հաճախորդների սպասարկումը ։
2008 թվականի նոյեմբերի 12-ին Պրիշտինայի միջազգային օդանավակայանն իր պատմության մեջ առաջին անգամ ունեցավ տարեկան մեկ միլիոն ուղևոր (բացառությամբ ռազմական)։ Օդանավակայանում տեղի է ունեցել հատուկ արարողություն, որտեղ մեկ միլիոներորդ ուղևորը ստացել է ետ վերադարձի անվճար տոմս դեպի օդանավակայանի կողմից սպասարկվող իր ընտրած վայրը ։
Սերբիայի և Կոսովոյի միջև ընթացող վեճի պատճառով, դեպի Պրիշտինայի միջազգային օդանավակայան ու Պրիշտինայի օդանավակայանից թռիչքները հարվածվում էին Սերբիայի օդային երթևեկության վերահսկողության կողմից (ATC), մասնավորապես, SMATSA -ի կողմից (Սերբիայի և Չեռնոգորիայի օդային երթևեկության ծառայությունների գործակալություն), թույլ չտալով թռիչքներ սերբական օդային տարածքով ։ Սա ի վերջո հանգեցնում է Սերբիայի տարածքը շրջանցող թռիչքային ուղիներով Պրիշտինայի թռիչքներին, որոնք մտնում են Ալբանիայի կամ Մակեդոնիայի օդային տարածք ։ Այս վեճը կարող է ընդհանուր առմամբ մինչև 30 րոպե ավելացնել թռիչքի տևողությանը, իսկ քննարկումները այդ վեճի հաղթահարման ուղղությամբ մինչ օրս ձախողվել են։ Լինելով ամենամերձավոր տարածաշրջանում միակ գործառութային օդանավակայանը, ցանկացած դիվերսիա, ի վերջո, կուղղվի Մակեդոնիային, Ալբանիային կամ Բուլղարիային՝ հաշվի առնելով, որ Ջյակովիցայի օդանավակայանը դեռ փակ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոսովոյի Հանրապետություն Կատեգորիա:Ավիացիա ըստ երկրի Կատեգորիա:Շենքեր և կառույցներ ըստ տեսակի և երկրի
Սոյուզ (տիեզերանավ)
«Սոյուզ» (ռուսերեն՝ «Союз»), շուրջերկրյա ուղեծրով թռիչքներ կատարելու համար նախատեսված խորհրդային, հետագայում՝ ռուսական տիեզերանավերի սերիայի անվանում, դրանց մշակման (1962 թվականից) և արձակման (1967 թվականից, անօդաչու սոյուզները՝ 1966 թվականից) ծրագիրը։ «Սոյուզ» տիեզերանավերը նախատեսված են երկրամերձ տիեզերական տարածությունում բազմաթիվ խնդիրների լուծման համար, ինքնանավավարման պրոցեսների մշակում, կառավարում, մանևրում, մոտեցում ու կցում, մարդու օրգանիզմի վրա երկարատև տիեզերական թռիչքի պայմանների ազդեցության ուսումնասիրում, ժողովրդի տնտեսական նպատակներով երկրի հետազոտման համար օդաչուավոր տիեզերանավերի օգտագործման սկզբունքների ստուգում և ուղեծրակայանների հետ կապի համար տրանսպորտային գործողությունների կատարում, տիեզերական տարածությունում գիտատեխնիկական փորձերի անցկացում և այլն։
«Սոյուզ» տիեզերանավերի հիմնական բնութագրերը
«Սոյուզ» տիեզերանավերի հիմնական բնութագրերն են․ լրիվ լցավորված և համալրված տիեզերանավի զանգվածը՝ 6,38-6,8 տոննա, անձնակազմի թիվը՝ 2 մարդ (3 մարդ՝ մինչև 1971 թվականը եղած տեսակներում և «սոյուզ» տիեզերանավերում), ինքնավար թռիչքի առավելագույն տևողությունը՝ 17,7 օր (2 մարդուց բաղկացած անձնակազմով), երկարությունը (ըստ իրանի)՝ 6,98 մ, տրամագիծը՝ 2,72 մ, երկու կենսախցիկների ծավալը՝ 10,45 մ3, ազատ ծավալը՝ 6,5 մ3։ «Սոյուզը» բաղկացած է 3 հիմնական հատվածամասերից, որոնք միացված են միմյանց և բաժանվում են պիրոտեխնիկական սարքերի օգնությամբ։ «Սոյուզը» տիեզերանավի կազմի մեջ մտնում են թռիչքի ընթացքում և վայրէջքի ժամանակ կողմնորոշման ու շարժման կառավարման համակարգերը, կառավարման և կողմնորոշման շարժիչների համակարգը, մոտեցնող ճշգրտող շարժիչակայանքը, ռադիոկապի, էլեկտրասնման, կցման, ռադիոմակածման և մոտեցումն ու կառանումը ապահովող համակարգերը, վայրէջքի և փափուկ իջեցման համակարգերը, կենսաապահովման համակարգերը, տիեզերանավի ապարատների և սարքավորման կողային համալիրի կառավարման համակարգը։
Սոյուզի հիմնական հատվածամսերը
Իջեցվող ապարատ (ԻԱ), զանգվածը՝ 2,8 տ, առավելագույն տրամագիծը՝ 2,2 մ, երկարությունը՝ 2,16 մ, ազատ ծավալը՝ 2,5 մ3։ Իջեցվող ապարատի հերմետիկ իրանը պատրաստված է ալյումինից, կոնաձև է ՚և ներքևի ու վերևի մասերում դառնում է գնդաձև։ Իջեցվող ապարատին հանդերձված է երեք լուսանցույցով, որոնցից երկուսն ունեն եռապակի, իսկ մեկը՝ երկապակի կառուցվածք։ Իրանի ճակատամասում տեղակայված են փափուկ վայրէջքի 4 շարժիչներ։ Վայրէջքի արագությունը, հիմնական պարաշյուտային համակարգի կիրառմամբ, հաշվի սռնելով փափուկ վայրէջքի շարժիչների իմպուլսը, 6 մ/վրկ-ից չի անցնում։ Իջեցվող ապարատը նախատեսված է տարվա ցանկացած եղանակին, ամենատարբեր գրունտների (այդ թվում և ժայռոտ) և բաց ջրավազանների վրա վայրէջք կատարելու համար։ Ջրավազանների վրա վայրէջք կատարելիս անձնակազմը Իջեցվող ապարատոում կարող է «լողալ» մինչև 5 օր։ Իջեցվող ապարատում տեղավորված են տիեզերագնացների կառավարման կետը, տիեզերանավի կառավարման բռնակը, հիմնական և օժանդակ համակարգերի սարքերը և սարքավորումը, երկիր վերադարձվող գիտական ապարատների բեռնարկղները, պահեստի պաշարը (մթերք, հանդերձանք, դեղամիջոցներ ևն), որն ապահովում է անձնակազմի կենսագործունեությունը վայրէջք կատարելուց հետո՝ 5 օրվա ընթացքում։ «Սոյուզ» ուղեծիր դուրս բերելու, երկրի վրա իջեցնելու, կցման և անջատման գործողություններ կատարելու ժամանակ անձնակազմի անդամները սկաֆանդր են կրում (կիրառվում է 1971 թվականից)։
Բնակելի ուղեծրային (կենցաղային) հատվածամաս
Կենցաղային հատվածամասի զանգվածը՝ 1,2—1,3 տ, տրամագիծը՝ 2,2 մ, երկարությունը (կցման ագրեգատի հետ)՝ 3,44 մմ, ազատ ծավալը՝ 4 մ/3, ծավալը ըստ հերմոտիկ իրանի ներքին շրջագծի՝ 6,6 մ3։ Ծառայում է, որպես աշխատանքային հատվածամաս՝ գիտական փորձեր կատարելու, անձնակազմի հանգստի, ուրիշ տիեզերանավ անցնելու և տիեզերական տարածություն դուրս գալու համար։ Կենցաղային հատվածամասի հերսետիկ իրանը, որը պատրաստված է մագնեզիումի համաձուլվածքից, իրենից ներկայացնում է երկու կիսագնդաձև պատյաններ՝ 2,2 մ տրամագծով՝ միացված 0,5 մ բարձրությամբ գլանային ներդիրով։ Հատվածամասն ունի տեսադաշտային երկու լուսանցույց։ Իրանի վրա կան երկու դռնակներ, որոնցից մեկը՝ կենցաղային հատվածամասը, միացնում է իջեցվող ապարատներ, իսկ մյուսը ծառայում է անձնակազմի՝ ստարտային դիրքում տիեզերանավով վայրէջք կատարելու և տիեզերք դուրս գալու համար։ Կենցաղային հատվածամասում տեղադրված են տիեզերանավի կառավարման կետը, հիմնական և օժանդակ համակարգերի սարքերն ու ագրեգատները, կենցաղային սարքավորումը, գիտական ապարատները։ «Սոյուզ» տիեզերանավերում կիրառվում են կցման երեք տիպի սարքեր։ Առաջինը պատրաստված է «ցցաձող-կոն» սխեմայով, երկրորդը՝ այդ նույն սխեմայով՝ հերմետիկ կցում ստեղծելով։ Երրորդը [(փորձարկվում է) ներկայացնում է նոր, տեխնիկական տեսակետից ավելի կատարելագործված սարք՝ կցման անդրոգինային, ծայրամասային ագրեգատ։
Սարքաագրեգատային հատվածամաս
Սարքաագրեգատային հատվածամասի (ՍԱՀ) զանգվածը 2,7-2,8 տ է։ Նախատեսված է տիեզերանավի հիմնական համակարգի ապարատները և սարքավորումները տեղավորելու համար, որոնք ապահովում են ուղեծրային թոիչքը։ ՍԱՀ-ն բաղկացած է անցումս ւյին, սարքերի և ագրեգատային բաժանմւււնք֊ ներից։ Անցումային բաժանմունքում տեղակայված են կառանման և կողմնորոշման 10 շարժիչներ յուրաքանչյուրը՝ 100 ն քարշուժով, վառելիքի բաքերը սոյուզի քիաբաղաղրիչ վառելիքի մատուցման համակարգը։ Սարքերի 2,2 մ ծավալով հերմետիկ բաժանմունքը պատրաստված է ալյումինի համաձուլվածքից սոյուզն ունի 2,1 մ տրամագծով, 0,5 մ բարձրությամբ գլանի ձև՝ երկու հանովի կափարիչներով։ Այս բաժանմունքում տեղավորված են շսրժման կողմնորոշման ու կառավարման համակարգերի, տիեզերանավի ապարատների ու սարքավորման կողային համալիրի և սարքավորման կառավարման, Երկրի հետ ռադիոկապի և ծրագրաժամանակային կարգավորման, հեռուստաթափման ու միասնական էլեկտրասնման սարքերը։ Ագրեգատային բաժանմունքի իրանը նույնպես պատրաստված է ալյումինի համաձուլվածքից՝ 2,1 մ տրամագծով գլանաձև պատյանի ձևով, որը փոխվսմ է կոնաձևի և վերջանում բազային նավակողով (տրամագիծը4 2,72 մ)․ վերջինս նախատեսված է տիեզերանավը կրող հրթիռի վրա տեղակայելու համար։ Տիեզերանավի բոլոր բաժանմունքները դրսից ծածկված են կանաչ գույնի էկրանավակումային ջերմամեկուսիչով։
Տիեզերանավի հիմնական համակարգերը
Տիեզերանավի հիմնական համակարգերն են՝ տիեզերանավի շարժման կոդմնորոշման և կառավարման համակարգը, կենսաապահովման համակարգը և ռադիոտեխնիկական միջոցներն համալիրը։ Կողմնորոշման և կառավարման համակարգը նախատեսված է տարսծության մեջ տիեզերանավի դիրքը կառավարելու, տարբեր տեսակի կողմնորոշումների, կողմնորոշված վիճակի երկարատև պահպանման, շարժիչակայանքի աշխատանքի ժամանակ տիեզերանավի կայունացման, մեկ այլ տիեզերանավի մոտենալու ընթացքի կառավարման համար։ Համակարգը կարող է աշխատել ինչպես ավտոմատ, այնպես էլ ձեռքի կառավարման ռեժիմով։ Տիեզերանավի ապարատները էներգիա են ստանում էլեկտրսնման կենտրոնացված համակարգից (արևային մարտկոցներով), որն ընդգրկսմ է նաև ինքնավար քիմիական մարտկոցները կամ բուֆերային մարտկոցները (օգտակար մակերեսը՝ 11 —14 մ2)։ Կենսաապսհովման համակարգը ներառնում է Իջեցվող Ապարատի (օդի բաղադրությամբ մոտ է երկրի օդին) և Կենցաղայի Հատվածամասի մթնոլորտի վերականգնման ու ջերմակարգավորման օղակները, սննդի և ջրի պաշարները, սանիտարական սարքը։ Վերականգնումն ապահովվում է այնպիսի նյութերով, որոնք կլանում են ածխաթթու գազը, միաժամանակ անջատելով թթվածին։ Հատուկ զտիչները կլանում են վնասակար խառնուկները։ Բնակելի խցիկների հերմետիկության հնարավոր խախտման դեպքում անձնակազմի համար նախատեսված են սկաֆան-դռներ։ Ջերմակարգավորման համակարգը բնակելի խցիկներում օդի ջերմաստիճանը պահպանում է 15—25°-ի, իսկ հարաբերական խոնավությունը՝ 20— 70% ֊ի սահմաններում, գազի ջերմաստիճանը սարքերի խցիկում 0—40°С է։ Ռադիոտեխնիկական միջոցների համալիրը նախատեսված է տիեզերանավի ուղեծրի պարամետրերի որոշման, Երկրից հրահանգներ ստանալու, Երկրի հետ երկկողմանի հեռախոսային և հեռագրական կապի, խցիկների և լուսանցույցների միջոցով արտաքին իրադրության մասին հեռուստատեսային պատկերները Երկիր հաղորդելու համար։
«Սոյուզ S»
Կատեգորիա:Տիեզերական տեխնիկա
Խաչիսար (լեռ)
Խաչիսար, լեռնագագաթ Հայաստանի Կոտայքի մարզում, Գեղամա լեռների արևմտյան փեշերին, Ջրվեժ գյուղից 2 կմ արևելք։ Բարձրություն 1623 մ ։ Խաչիսար լեռան գագաթում դեռեւս Սահակ Սևադայի ժամանակից կանգնած է Սուրբ Գեւորգ կոչվող խաչքարը ։ Լեռան մոտ գտնվում է թամքոցային շրջան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի լեռներ
Սերբինովկա (գյուղ, Գրեբյոնկայի շրջան)
Սերբինովկա (Сербинівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գրեբյոնկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սերբինովկա գյուղում բնակվում էր 602 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3322 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 181,22 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գրեբյոնկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Արևալույս Վարդանյան
Արևալույս Հարությունի Վարդանյան ( - մահվան տվյալները բացակայում են), խորհրդային հայ այգեգործ, խաղողագործ, շերամապահ, գյուղատնտեսական արտադրանքի առաջավոր։ Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1951) ։
Կենսագրություն
Արևալույս Վարդանյանը ծնվել է 1914 թվականին Ռուսական կայսրության Սևծովյան նահանգի Գագրա քաղաքում (այժմ՝ Աբխազիայի Ինքնավար Հանրապետության տարածք), աշխատավորի ընտանիքում։
1940 թվականին Վարդանյանների ընտանիքը մշտապես բնակության է տեղափոխվել Հայկական ԽՍՀ Բերիայի շրջան (1953 թվականից՝ Շահումյանի շրջան, 1958 թվականից` որպես Երևան քաղաքային խորհրդի կազմի մեջ)։ Արևալույս Վարդանյանն աշխատանքի է անցել Ստալինի անվան կոլտնտեսությունում (հետագայում կոչվել է ԽՄԿԿ XVIII համագումարի անվան)։ Կարճ ժամանակում տիրապետելով մշակաբույսերի բուծման ագրոտեխնիկական պայմաններին՝ Վարդանյանը սկսել է զբաղվել այգեգործությամբ և խաղողագործությամբ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի դժվարին տարիներին Վարդանյանը կարողացել է ստանալ խաղողի բարձր բերք, որի համար 1944 թվականին արժանացել է Պատվո նշան շքանշանի։
Հետպատերազմյան շրջանում ԽՄԿԿ XVIII համագումարի ուղեգրով Վարդանյանը սկսել է զբաղվել շերամապահությամբ, նշանակվել է մետաքս հավաքողների օղակավար։ 1950 թվականին խնամելով գրենայի երեք սերմատփիկներ՝ ստացել է ռեկորդային բերք` 341,5 կիլոգրամ շերամի բոժոժ։
1951 թվականի հուլիսի 11-ին, ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության հրամանագրով 1950 թվականին թթենու մետաքսագործի բարձրորակ բերքի ձեռքբերման համար, արժանացել է Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչման՝ ստանալով Լենինի շքանշան և «Մուրճ և մանգաղ» ոսկե մեդալ ։
1952 թվականին Արևալույս Վարդանյանը խնամել է գրենայի չորս սերմատփիկներ և ստացել 110 կիլոգրամ շերամի բոժոժ, որի համար արժանացել է Լենինի երկրորդ շքանշանի։ 1957 թվականից Վարդանյանը կրկին զբաղվել է այգեգործությամբ և նշանակվել է ԽՄԿԿ XVIII համագումարի կոլտնտեսության այգեգործական միավորման օղակավար։ Վարդանյանի ղեկավարությամբ օղակին հաջողվել է խաղողի բարձր բերք ստանալ` 4,5 հեկտար ընդհանուր տարածքի յուրաքանչյուր հեկտարից 155 ցենտներ։ Արևալույս Վարդանյանը մասնակցել է Ժողովրդական տնտեսության նվաճումների ցուցահանդեսին, որտեղ ներկայացրել է իր նվաճումները և արժանացել գլխավոր ցուցահանդեսի կոմիտեի մրցանակին։
Արևալույս Վարդանյանը զբաղվել է նաև ակտիվ հասարակական գործունեությամբ։ Ընտրվել է 3-րդ գումարման ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր, 1955 և 1957 թվականներին՝ Շահումյանի շրջանային խորհրդի պատգամավոր, 1959 թվականին` Երևանի քաղաքային խորհրդի պատգամավոր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի 3-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Երևանի քաղաքային խորհրդի պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ այգեգործներ Կատեգորիա:Հայ գինեգործներ Կատեգորիա:Հայ խաղողագործ-սելեկցիոներներ
Թուրքերը Եգիպտոսում
Թուրքերը Եգիպտոսում (أتراك مصر, Mısır Türkleri), Եգիպտոսի քաղաքացիներ թուրքական ծագմամբ։ Մեծ մասամբ Միջին, ապա Փոքր Ասիայի բնակիչների հետնորդներն են։ Եգիպտոսի թուրքերը իրենց պատմությունը սկսում են Թուլունիների (868-905), Իխշիդիդների (935-969), Մամլուքների (1250-1517), իսկ հետագայում նաև Օսմանյան կայսրության (1517-1867 և 1867-1914) դարաշրջաններից։ Այսօր նրանց սերունդները շարունակում են ապրել Եգիպտոսում և դեռ նույնանում են որպես թուրքական կամ խառը ծագմամբ եգիպտացիներ, չնայած նրանք նույնպես լիովին ինտեգրված են եգիպտական հասարակության մեջ ։
Օսմանյան դարաշրջան
Օսմանյան տիրապետության չորս դարերի ընթացքում թուրք վերաբնակիչները եկել են հիմնականում Անատոլիայից. սակայն շատերը եկել են նաև Օսմանյան կղզիներից (ինչպիսիք են Էգեյան կղզիները, Կրետեն և Կիպրոսը), ինչպես նաև Օսմանյան հայտնի քաղաքներից (ինչպիսիք են Ստամբուլը, Ալժիրը և Թունիսը)։
1833 թվականին Եգիպտոսի թուրք բնակչությունը կազմում էր 30,000, սակայն 1835 թվականին Missionary Herald թերթը պնդում էր, որ բնակչությունը խառն է. հիմնական մասը մահմեդականներն են, ովքեր խոսում են արաբերեն, և թուրքախոսների փոքրամասնությունը, որոնք պատկանում են Օսմանյան կայսրության իշխող դասին ։ Նմանապես, 1840 թվականին The Saturday Magazine շարքը պնդում էր, որ Եգիպտոսի բնակչությունը կազմում է ընդամենը մոտ երկուսուկես միլիոն մարդ, որոնց մեծ մասը արաբախոս զանգվածներն են և Օսմանյան իշխող դասը ։ Այս ուսումնասիրությունը լայնորեն վարկաբեկված է և չունի գիտական հիմք ։
1878 թվականին Կառլ Բեդեկերի ընկերությունը հրապարակեց մարդահամար, որում ասվում էր, որ Եգիպտոսի բնակչությունը «հազիվ գերազանցում է 5 միլիոնը», և որ թուրքական ծագման բնակչությունը հազիվ հասնում է 100, 000-ի (որը կազմում է բնակչության մոտավորապես 2 %-ը), որը հիմնականում կենտրոնացած էր քաղաքներում ։
Հետoսմանյան դարաշրջան
1919 թվականի Եգիպտական հեղափոխությունից առաջ իշխող վերնախավը հիմնականում թուրքական ծագում ուներ, ինչը Եգիպտոսում օսմանյան տիրապետության ժառանգության մի մասն էր։
Լեզու
Եգիպտոսում օսմանյան տիրապետության ժամանակ տարածաշրջանն ուղղակիորեն ղեկավարում էր թյուրքալեզու վերնախավը։ Հետևաբար, Եգիպտական Արաբական բարբառի բառապաշարային թուրքական ազդեցությունը ավելի պարզ և հետևողական էր, քան լևանտական արաբերենում, հատկապես պաշտոնական տերմիններ, ինչպիսիք են փաշան և բեկը, որոնք մինչ օրս օգտագործվում են ամենօրյա խոսակցություններում։ Այսօր շատ թուրքական բառապաշարային միավորներ (և պարսկական փոխառությունները թուրքերենի միջոցով) ամուր ինտեգրված են եգիպտական արաբերենի մեջ։
Բնակչություն
Եգիպտական «Ալ Ահրամ» շաբաթաթերթում Գամալ Նկրումայի հոդվածի համաձայն՝ թուրքերի ժառանգների թվաքանակի գնահատականները զգալիորեն տարբերվում են՝ 100 000-ից մինչև 1 500 000 մարդ ։ Այնուամենայնիվ, 1971 թվականի գնահատականներից մեկը ենթադրում էր, որ Եգիպտոսում միայն կրետական թուրքերի բնակչությունը կազմում է 100,000 մարդ ։ Ավելին, 1993 թվականի մեկ այլ գնահատականով, այդ ժամանակ Եգիպտոսում թուրքական փոքրամասնությունը կազմում էր 1,5 միլիոն մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եգիպտոսի ազգեր Կատեգորիա:Արևելագիտություն Կատեգորիա:Փոքրամասնություններ Կատեգորիա:Էթնիկ խմբեր Կատեգորիա:Թյուրքական ազգեր
Պասկալ Դյուսապեն
Պասկալ Դյուսապեն (Pascal Dusapin, ), ֆրանսիացի ժամանակակից կոմպոզիտոր, որը ծնվել է Ֆրանսիայի Նանսի քաղաքում։ Նրա երաժշտությունը հայտնի է ցածր տոնայնությամբ, լարվածությամբ և էներգիայով։ 1970-ական թթ. Դյուսապենը` Յանիս Քսենակիսի և Ֆրանկո Դոնատոնի աշակերտը, ինչպես նաև Էդգարդ Վարեսի մեծ երկրպագուն, սովորել է Փարիզի I և Փարիզի VIII համալսարաններում։ Նրա երաժշտությունը լի է ռոմանտիկայով ։ Դյուսապենը չի օգտվել  էլեկտրոնային երաժշտական գործիքներից։ Նա հարվածային գործիքներից օգտագործել է միայն թմբուկը, իսկ մինչև 1990թ. վերջը` դաշնամուրը։ Նրա բոլոր երաժշտություններն ունեն ձայնային որակ, նույնիսկ`զուտ գործիքային կատարումները։ Դյուսապենը գրել է սոլո, կամերային, նվագախմբային, ձայնային և երգչախմբային երաժշտությունններ, ինչպես նաև` մի քանի օպերաներ և արժանացել է բազմաթիվ մրցանակների ու պարգևների ։
Կրթություն և ազդեցություններ
Դյուսապենը 1970 թ. սկզբին սովորում էր երաժշտագիտություն, պլաստիկ արվեստ և արվեստի գիտություններ Փարիզի I և Փարիզի VIII համալսարաններում։ Նա մի քիչ հուզվել էր Էդգարդ Վարեսի Arcana-ն (1927թ.) լսելիս, և նույնչափ հուզվել էր, երբ 1972թ․մասնակցում էր Յանիս Քսենակիսի Polytope de Cluny  շոուին։ Սակայն Դյուսապենին ավելի հարազատ էր Յ. Քսենակիսի կատարումը ։ 1974-1978թթ․ նա ուսանել է  Փարիզի Սորբոն համալսարանում`Քսենակիսի մոտ։ Դասավանդվող առարկաներից էին` գեղագիտությունը և գիտությունը ։  Դյուսապենը նաև ուսանել է իտալացի կոմպոզիտոր Ֆրանկո Դոնատոնիի մոտ, որը հրավիրվել էր Փարիզի VIII համալսարանի կողմից։ Թեև Դյուսապենի այս դասընթացները  հիմք հանդիսացան կոմպոզիցիոն ուսումնասիրությունների համար, մասնավորապես՝ ձայնային զանգվածների ուսումնասիրության համար, նա զարգացրեց իր ուրույն երաժշտական լեզուն։ Ըստ Ի․ Ստոյնովայի, չնայած Վարեսի, Քսենակիսի և Դոնատոնիի հետ կապին` Դյուսապենը լիովին միայնակ է, քանի որ նա ոչ միայն տեղյակ չէ իր ժառանգությունից, այլև այն անջրպետից, որը նրան առանձնացնում է իր ուսուցիչներից ։ Նա կլանում էր այս կոմպոզիտորների ոճերն ու գաղափարները, իսկ հետո, դրանք հարմարեցնում էր իր ուրույն երաժշտական պահանջներին։
Այլ ազդեցություններ
Դյուսապենի երաժշտությունն ազդեցություն է կրել ոչ միայն Վարեսից և Քսենակիսից, որոնք գործ ունեին ձայնային զանգվածների հետ, այլ նաև ջազից։ Փաստորեն նա ժամանակին եղել է ջազ դաշնակահար, չնայած մինչև 1997 թ. չէր օգտագործում դաշնամուր իր ստեղծագործություններում ։ 1980-1990 թթ. Դյուսապենը իր Aks ստեղծագործությամբ ֆրանսիական ժողովրդական երաժշտությունն ընդգրկել է իր երաժշտական լեզվի մեջ։ Aks ստեղծագործության մեջ, որը հանձնարարվել էր Հանրաճանաչ արվեստների և ավանդույթների թանգարանի ընկերների միության կողմից, Դյուսապենն սկզբում օգտագործել է ժողովրդական երաժշտություն, իսկ մյուս մասը զերծ է ժողովրդական ելևէջներից ։ 1990-ականներից Դյուսապենի աշխատանքն ավելի շատ ցույց է տալիս ժողովրդական երաժշտության ազդեցությունը` մոնոտոնության և չափավոր տոնայնության հաճախակի օգտագործման միջոցով, թեև, առավել հաճախ` առանց ակնհայտ վերջին նոտաների ։ Դյուսապենի ոգեշնչման այլ աղբյուրներ են` գրաֆիկական արվեստը և պոեզիան ։
Գործիքավորում
Պասկալ Դյուսապենը մյուս ժամանակակից կոմպոզիտորներից տարբերվում է նրանով, որ նա ընտրում է որոշակի գործիքներ, իսկ մյուսները` բացառում։ Նույնիսկ, ի տարբերություն Քսենակիսի, նա իր երաժշտության մեջ խուսափում է օգտագործել էլեկտրոնիկա և տեխնիկա ։ Նույն կերպ նա իր ստեղծագործություններում բացառել է հարվածային գործիքների օգտագործումը, բացառությամբ`թմբուկի։ Մինչև վերջերս Դյուսապենը բացառում էր նաև ստեղնաշարային գործիքների օգտագործումը`չնայած նրան, որ նվագում էր երգեհոն և ջազային դաշնամուր ։ Ստոյնովան ենթադրում է, որ Դյուսապենը այս գործիքները մերժում է հետևյալ պատճառով. «Դյուսապենը դժվարությամբ է իր ցածր տոնայնության մեջ ներառում  դաշնամուրի գամմա և կայուն  տոնայնություն, ինչպես նաև աղմկոտ, միատեսակ հարվածային ելևէջներ, որը կարծես բացատրում է նրա դինամիկ մեղեդիզմի էությունը» ։ Ստոյնովան, այնուամենայնիվ, այս հոդվածը գրել է երեք տարի առաջ, նախքան Դյուսապենն ավարտին հասցրեց իր Trio Rombach -ը` դաշնամուրի, ջութակ ի կամ կլարնետի և թավջութակի համար։ Դաշնամուրի այս տրիոն Դյուսապենի առաջին ստեղծագործությունն էր, որում նա ներառել էր դաշնամուր, և մինչև 2001 թ. նա ավարտեց մի երաժշտություն` մենակատար դաշնամուրի համար`«Յոթ ուսումնասիրություններ»(1999-2001)։
Ցածր տոնայնություն
Դյուսապենի երաժշտությունը հայտնի է նաև իր ցածր տոնայնությամբ, որը հաճախ ձեռք է բերվում միկրոսահքերի և միկրոընդմիջումների միջոցով (մեկ սեմինոտից պակաս ընդմիջումներ) ։ Դյուսապենը միկրոընդմիջումները և կանոնավոր ընդմիջումներն այնպես է ընգրկում մեղեդային տողերի մեջ, որպեսզի ունկնդիրը երբեք չհասկանա, թե ինչ է սպասվում հետո։ Դյուսապենը կարողացել է ցածր տոնայնությունն այնպես օգտագործել, որպեսզի այն միանգամայն բնական թվա։ Ինչպես Ստոյնովան է բացատրում. « Միկրոդադարները և միկրոսահքերը այնպիսի ստեղծագործությունների դեպքում, ինչպիսիք են` Inside (1980), ը` ջութակի դեպքում, Incisa (1982), ն` թավջութակի դեպքում և այլն, ամբողջովին ներառված են, ինչպես լիովին տարբեր «բնական» բաղադրիչները` ծայրահեղ մեղմ մեղեդային պրոգրեսիաներում»։ Ունկնդիրն արդեն ծանոթ է օկտավայի միատեսակ բաժանմանը հավասար ընդմիջումների։ Պարզապես` Դյուսապենը  օկտավան բաժանում է պակաս ավանդական թվով։
Երաժշտական ոճ
Դյուսապենը մերժում է եվրոպական երաժշտության մեծ մասի հիերարխիկ և երկուական ձևերը, բայց նրա երաժշտությունն անորոշ չէ։ Դյուսապենը եվրոպական երաժշտության հիերարխիկ ոճը բնութագրում է որպես անկայուն մտածողություն, երբ որոշ մասեր միշտ ավելի կարևոր են, քան մյուսները ։ Այսպես ստեղծագործելու փոխարեն, Դյուսապենը կարծես ստեղծագործում է չափ առ չափ` որոշելով, թե ինչ է ցանկանում, որ լինի, երբ ինքն այնտեղ հասնի ։ Այս գործընթացը մի քիչ նման է ալեատոր երաժշտության անորոշ կողմին, բայց Դյուսապենի երաժշտությունն այնքան ճշգրտորեն է կառուցված, որ իսկապես չի կարող անորոշ լինել։ Ստոյնովան գրում է. «Ինչ վերաբերում է Դյուսապենի երաժշտությանը, մենք կոմպոզիցիոն համակարգում կարող ենք դիտարկել ինքնակառավարման և բարդության սկզբունքը`անորոշ խախտումների ընդգրկման կամ ձուլման միջոցով» ։ Այլ կերպ ասած` Դյուսապենը թույլ է տալիս, որ երաժշտությունը գնա իր հունով`հաճախ առաջացնելով անորոշ արտահայտություններ, դեռևս ամեն ինչ նշելով և վերահսկողության տակ պահելով իր երաժշտությունը։ Նրա երաժշտության առանձնահատկություններից մեկն էլ այն է, որ նա խուսափում է կրկնողությունից և մերժում է երաժշտության մեջ կայունությունն ու ավելորդությունները ։
Լարվածություն, էներգիա և շարժում
Դյուսապենի երաժշտության թերևս ամենավառ և եզակի տարրը նրա ներկառուցված լարվածությունն է, էներգիան և շարժման զգացումը։  Դյուսապենի մասին իր հոդվածում Ջուլիան Անդերսոնը մեջբերում է «շրջապատող լարվածություն» և «պայթուցիկ թռիչք» արտահայտությունները, որպես Դյուսապենի վաղ երաժշտության երկու ծայրահեղություններ, և պնդում է, որ հենց դրանք են կոմպոզիտորի երաժշտությունն այդչափ առանձնահատուկ դարձնում ։ Ստոյնովան նաև  շեշտում է այն էներգիան, որն առկա է Դյուսապենի ավելի վաղ ստեղծագործություններում`վստահելով Դյուսապենի ծայրահեղ գրին, բոցաշունչ լեզվին, միկրոընդմիջումներին, սահքերին, բազմահնչողությանը, արագ արտասանությանը, կտրուկ դինամիկային և  շարունակական շնչառությանը ։ Այս առանձնահատկությունների պատճառով, Դյուսապենի երաժշտությունը դառնում է ահավոր ինտենսիվ և պարտավորեցնող կատարողների համար։ Փաստորեն ինտենսիվությունն այնպիսին է, որ Դյուսապենը գիտակցաբար ստեղծում է այնպիսի գործեր, որոնք կարճատև են, ինչպես`Musique captive (1980), ը (այս դեպքում` երեք րոպե), քանի որ կատարման վերջում թե՛ երաժիշտները և թե՛ ունկնդիրները լիովին սպառված են լինում։
Հետագա առանձնահատկություններ
Վերը քննարկված առանձնահատկություններից շատերը տարածված են Դյուսապենի վաղ ստեղծագործություններում, հատկապես` 1980-ական թթ.: Հաջորդ տասնամյակից սկսած Դյուսապենի ստեղծագործությունները ավելի ներդաշնակ և պարզ են դառնում ։ Պոլ Գրիֆիթսը նշում է, որ Դյուսապենի ստեղծագործությունները 90-ականներից ավելի ներդաշնակ են, քան նրա նախորդ  երաժշտությունը և ավելի շատ ներառում են ժողովրդական ավանդույթներ, ներառյալ` մոնոտոնության  օգտագործումը։ Նա նաև առաջարկում է, որ Դյուսապենը շարունակի պարզեցնել իր երաժշտությունը, քանի որ առջևում 21-րդ դարն է, իսկ կոմպոզիտորը դեռ խուսափում է դիաթոնիկությունից, նա օգտագործում է այնպիսի տեխնիկա, ինչպես` տատանումները երկու նոտաների միջև և անընդհատ տատանվող փոքր ձևեր, որոնք ավելի շատ կրկնություններ են պարունակում, քան նրա նախորդ երաժշտությունը ։
Համագործակցություն Accroche Note-ի հետ
Դյուսապենի երաժշտության գործիքավորումը հաճախ հիմնված է առկա երաժիշտների վրա և 1980-90-ականների ընթացքում նա հաճախ գրում էր Accroche Note անսամբլի համար. Ստրասբուրգում գործող նոր երաժշտական խումբ, որը հիմնադրվել է երգչի և կլարնետահարի կողմից ։ Յան Պեյսը ենթադրում է, որ խմբի կլարնետահար Արմանդ Անգստերի ազդեցությունը կարող է պատճառ հանդիսանալ, որպեսզի Դյուսապենի երաժշտության մեջ մեծ դեր ստանա կլարնետը ։ Գրիֆիթսը նաև նշում է, որ կլարնետը կարևորվել է այն կարճ ստեղծագործություններից հետո, որոնք գրվել են Դյուսապենի առաջին օպերայից հետո « Ռոմեո և Ջուլիետ» (1985-89) ։ Դյուսապենի` հատուկ երաժիշտների համար գրելու հակումները (այս դեպքում` կլարնետիստ Անգստերի) բացահայտում են կոմպոզիտորի գործնական և իրատեսական կողմը։
Musique captive (1980) և Musique fugitive (1980)
Նույն տարում գրված Դյուսապենի ստեղծագործություններից երկուսը`Musique captive-ը (1980) և Musique fugitive-ը (1980)  կարող են միասին ուսումնասիրվել, քանի որ երկուսն էլ անկայուն են և ձգտում են զերծ մնալ կրկնողությունից։ Միևնույն ժամանակ, ինչևէ այս ստեղծագործություններն իրենց նպատակին հասնում են երկու տարբեր ձևերով։ Musique captive-ը գրված է ինը փողային գործիքների համար (պիկոլո, օբո, սոպրանո սաքսոֆոն, բաս կլարնետ, հակաբաս կլարնետ, կոնտրաբասոն, երկու շեփոր և բաս տրոմբոն) և տևում է ընդամենը երեք րոպե, քանի որ, ինչպես Ստոյնովան է ենթադրում, կատարողների  լարվածությունը և պարտավորությունը այնքան մեծ է, որ երաժշտությունը չի կարող ավելի երկար տևել։ Այնուհետև, Ստոյնովան ստեղծագործությունը բնութագրում է որպես ներսից քայքայվող`գրելով. «Այս ստեղծագործության երաժշտական գաղափարները. տրեմոլո ալիքային կառույցները, աճող քրոմատիկ պատկերը,  ձայնի ուժգին բարձրացումը, դետալների ընդարձակ զանգվածը և այլն, քայքայում  են միմյանց կամ ավելի ճշգրիտ ոչնչացնում են միմյանց»։ Այսպիսով Դյուսապենը հավաքում է երաժշտական տարբեր գաղափարներ, որոնք Պեյսը կապում է ազատ ջազի հետ։ Արդյունքում երաժշտությունը շատ անկայուն է և պարզապես չի կարող տևել երեք րոպեից ավելի։ Ստեղծագործությունն առաջին անգամ կատարվել է 1981թ. հուլիսին Ֆրանսիայի Լա Ռոշելլե քաղաքում։
Musique fugitive -ը, մյուս կողմից հասնում է անկայունության` երաժշտական խզումների միջոցով։ Գրված լինելով երեք նվագալարային գործիքների համար, այս ստեղծագործությունը խուսափում է հայտարարության և փոփոխության ավանդական գործընթացից, այսպիսով` վերացնելով ցանկացած տիպի միասնություն և շարունակականություն։ Դյուսապենը հասնում է այս արդյունքին` մեկ գաղափար հաստատելով, այնուհետև, ընթացքը կտրուկ փոխելով հանկարծակի լռությամբ կամ նոր երաժշտական առաջընթացի ընդգրկման միջոցով։ Պուգինը պնդում է, որ Musique fugitive-ը  առաջին անգամ 1980թ. հունիսին Ֆրանսիայի Էքս-է-Պրովանս քաղաքում հնչելուց հետո դարձել է «Իսկապես ռեպերտուարի  երաժշտություն Ֆրանսիայում» ։ Արդիտիի լարային քառյակի երաժշտության ձայնագրությունը կարելի է լսել Spotify- ում ։
La Rivière (1979) և L'Aven (1980–81)
La Rivière-ը (1979) և L'Aven (1980–81), ը երկու նվագախմբային ստեղծագործություններ են, որոնք հիմնված են բնության գաղափարների վրա, որն ըստ Ջուլիան Անդերսոնի ցույց է տալիս Դյուսապենի երաժշտության ոճի ավելի շռայլ, ուժեղ կողմը։ Երկու ստեղծագործություններն էլ հիմնված են ջրի բնութագրերի վրա և երաժշտության միջոցով խորհրդանշում են դրա հեղուկությունն ու ուժը։ Առաջին ստեղծագործությունը սկսվում է մենակատարի թավջութակով, որը տարածվում և կլանում է ամբողջ նվագախումբը, ինչպես որ կաներ ջուրը։ Իսկապես, այս ստեղծագործության մեջ Դյուսապենը ցանկանում է գիտակցել փոփոխվող արագությունների շարժը, հոսանքի ուժը։ L'Aven-ն մյուս կողմից արտացոլում է ջրի պատկերը` դանդաղ հոսելով և անցք առաջացնելով քարի մեջ։ Ֆլեյտայի և նվագախմբի համար կոնցերտը սկսվում է ֆլեյտայով, որը հազիվ լսելի է նվագախմբի համար, հետո այն կամաց-կամաց առաջ է մղվում նվագախմբի միջով, մինչև որ  դառնում է ստեղծագործության ամենակարևոր ձայնը։ Այսպիսով ֆլեյտան մարմնավորում է հոսող ջուրը, իսկ նվագախումբը`քարը։ Ֆլեյտան առանց դադարի նվագում է 10 րոպե, միշտ առաջ է մղում  նվագախմբին և ի վերջո հասնում է  գագաթնակետին։ Երկու ստեղծագործությունների պրեմիերաներն էլ տեղի են ունեցել Ֆրանսիայի Մեց քաղաքում. La Rivière-ը`1979թ. նոյեմբերին, L’Aven-ը`1983թ. նոյեմբերին։
Niobé ou le Rocher de Sypile (1982)
Niobé ou le Rocher de Sypile-ը (1982) երեսունութ րոպեանոց ստեղծագործություն է` տասներկու խառը ձայների, սոլո սոպրանոյի և ութ գործիքների համար (կրկնակի շչակով անգլիական օբո, երկու կլարնետ [երկրորդ կրկնակի բասս կլարնետ], երկու ֆագոտ [երկրորդ կրկնակի ֆագոտ], շեփոր, երկու տենոր տրոմբոններ)` Մարտին Իրզենսկիի նոր լատինական տեքստով։ Իրզենսկիի տեքստը վերցված է լատինական գրական ստեղծագործություններից և պարտադիր չէ, որ հետևի Նիոբեի հունական առասպելի ժամանակագրությանը։ Ինքը` Դյուսապենը, աշխատանքը բնութագրում է որպես «բեմական օրատորիա», այլ ոչ թե երաժշտական թատրոնի օպերա կամ ստեղծագործություն, և դրանով նա ևս մեկ անգամ խուսափում է կրկնողությունից և շարունակականությունից և ձգտում է ազատորեն կազմել տեքստային կապեր ։ Մենակատար սոպրանոյի ձայնը ուղղված է խառը երգչախմբի տասներկու ձայներին հակառակ, որոնք ամբողջ ընթացքում ծառայում են մի շարք տարբեր նպատակների ՝ երբեմն երկարացնելով Նիոբեի ձայնի տեմբրը, երբեմն շարժվելով տեքստին համընթաց։ Դյուսապենի մասին իր հոդվածում Անդերսոնը կարևորում է օրատորիայում օգտագործվող վոկալային տեխնիկայի և կառուցվածքների տարբերությունը, ներառյալ` միկրոտոնային ակորդները երգչախմբի համար և մոնոդիկ սոպրանո տողը ստեղծագործության վերջում։ Իր ոչ գծային տեքստի և բազմաթիվ տեքտային շերտերի միջոցով Niobé ou le Rocher de Sypile-ը պահպանում է անփոփոխության նույն զգացումը, ինչպես Դյուսապենի ավելի վաղ շրջանի աշխատանքները։ Ստեղծագործությունն առաջին անգամ կատարվել է Փարիզում, 1984 թ. հունիսի 16-ին։
Roméo et Juliette (1985–88)
Ըստ Յան Պեյսի, Դուսապենի առաջին օպերան ՝ Roméo et Juliette -ը (1985–88) կոմպոզիտորի կարիերայում «առանցքային գործ է», քանի որ հենց այս ստեղծագործության մեջ է, որ նա առաջին անգամ «պատշաճ կերպով» համատեղում է պատմվածքի իր գաղափարները թատերական ասպարեզում ։ Պուգինը Դյուսապենի օպերան դիտարկում է որպես վերադարձ Նիոբեի «ավելի օգտավետ» ոճին և մեջբերում է Դյուսապենի վոկալ ստեղծագործություններից Mimi -ն (1986–87), Il-Li-Ko -ն(1987), և Anacoluthe -ը(1987), որպես ուսումնական գործեր` իր առաջին օպերան ստեղծելու համար, մասնավորապես` ֆրանսերենը բարելավելու համար։ Մինչդեռ Անդերսոնը նշում է, որ Դյուսապենի օպերայում ավելի շատ քնարերգություն կա` համեմատած նրա ավելի վաղ գործերի հետ։ Կարծես բոլոր երեք հեղինակները համաձայն են, որ օպերան ուշագրավ դեր ունի  Դյուսապենի կոմպոզիցիոն կարիերայում։ Օլիվյե Կադիոտի գրած լիբրետոն բաժանված է ինը թվերի`առաջին չորսը, որոնք առնչվում են հեղափոխությունից առաջ տեղի ունեցող իրադարձություններին, վերջին չորսը, որոնք կապված են հեղափոխությունից հետո տեղի ունեցող իրադարձություններին, իսկ հինգերորդ և կենտրոնական համարը ՝ հենց հեղափոխությունն է։ Այս կենտրոնական շարժումը միակն է, որը նվագում է միայն նվագախումբը։ Օպերան շեշտը դնում է ոչ միայն Ռոմեո և Ջուլիետ կերպարների վրա, այլ նաև նրանց  փոխարինող զույգի` Ռոմեո 2-ի և Ջուլիետա 2-ի վրա, որոնք հայտնվում են հեղափոխությունից առաջ և կարծես խորհրդանշում են «իրենց զարգացումը»։ Օպերայում կա մի կրկներգ, որը մեկնաբանում է գործողությունը և վոկալային կվարտետը, հանդիսանում է իբրև միջնորդ և ուսուցանում է Ռոմեոի և Ջուլիետի հեղափոխական գաղափարները։ Վերջապես, կա Բիլի կերպարը, որը Ռոմեոյին և Ջուլիետին սովորեցնում է երգել, բայց, որը խաղում  է մինչև ութերորդ համարը, որտեղ նա երգում է վերջին անգամ։ Աշխատանքի  վերջին կեսին կերպարները քննարկում են իսկական օպերա ստեղծելու հնարավորությունը, որպեսզի հայտնաբերեն « օպերայ ի, պատմվածք ի և նույնիսկ լեզվի  անհնարինությունը», և երաժշտությունը տրոհվում է միկրոտոնայնության և մասնատման միջև։
Seven Solos for Orchestra (1992-2009)
Դյուսապենի հաջորդ գլխավոր նախագիծը Seven Solos for Orchestra-ն մասշտաբային նվագախմբային շրջանն էր, որը ստեղծվել էր 1992-2009 թթ.: Այն բաղկացած է յոթ գործերից, որոնք կարող են խաղարկվել ինքնուրույն, բայց ի սկզբանե նախատեսված էին  իբրև ամբողջություն ։
Կոմպոզիտորի անձնական խոսքերով.
«1990-ականների սկզբին ես ուզում էի հեռու մնալ տասից քսան րոպե տևողությամբ ժամանակահատվածներից, որոնք անխզելիորեն կապված են նվագախմբի հանձնաժողովների հետ։ Քանի որ ոչ ոք ինձ չէր առաջարկում հանձնաժողովներ`ավելի երկար սիմֆոնիկ ձևեր ներկայացնելու համար, ես որոշեցի սպասել։ Ես երազում էի մի ընդարձակ, բարդ ձևի մասին, որը բաղկացած էր յոթ ինքնուրույն դրվագներից, որոնք  վերածնվում էին ներսից, այլ հնարավորություններ ստեղծում  և բազմապատկվում բացված  ճեղքերից… »
Ընթացիկ ծրագրեր
2016-ի մայիսին Ալիսա Ուիլերսթեյնը և Չիկագոյի սիմֆոնիկ նվագախումբը անցկացրին Outscape-ի պրեմիերան՝ Դյուսապենի երկրորդ թավջութակի կոնցերտը`դեպի դրական քննադատական ​​հանդիպում ։
Նրա վերջին օպերայի՝ Macbeth Underworld-ի պրեմիերան տեղի է ունեցել Բրյուսելի Լա Մոննե թատրոնում, 2019 թ. սեպտեմբերին։
Կոնցերտանտ
L'Aven, ֆլեյտա կոնցերտո (1980–1981)
Galim, «Պահանջում է  լիարժեք ընտրություն», ֆլեյտայի և լարային նվագախմբի համար (1998)
Celo, թավջութակի կոնցերտ (1996)
Outscape, թավջութակի կոնցերտ (2016)
Quad, ջութակի և 15 երաժիշտների համար,  Ի հիշատակ Գիլ Դելուզի (1996)
Aufgang, ջութակի կոնցերտո (2011-2012)
A Quia, դաշնամուրի կոնցերտ (2002)
Jetzt Genau!, դաշնամուրի և 6 գործիքի համերգ (2012)
Aria, կլարնետ կոնցերտո (1991)
Watt, տրոմբոնի կոնցերտո (1994)
At Swim-Two-Birds, կրկնակի համերգ` ջութակի և թավջութակի համար (2017)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Դասական երաժիշտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ
Գելգելի
Գելգելի, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Արդահանի գավառում։
Բնակչություն
1907 թվականին ուներ 111 բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր
Սանե
Սանե (Sande i Vestfold), կոմունա Նորվեգիայի Թագավորության հարավային հատվածում, վարչականորեն՝ Վեստֆոլդի կոմսությունում։
Աշխարհագրություն
Սանեը գտնվում է Նորվեգիայի հարավում։ Գտնվում է թագավորության մայրաքաղաք Օսլոյից ավելի քան 100 կմ հեռավորության վրա՝ դեպի հարավ-արևմուտք։
Զարգացած է զբոսաշրջությունը։ Սանե կոմունան զբաղեցնում է 178 կմ քառակուսի տարածք։
Բնակչություն
Ըստ 2007 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Սանեի բնակչությունը կազմում է 7999 մարդ։ Հիմնական բնակիչները նորվեգացիներն են։
Բնակչության շրջանում տարածված է բուկմոլ լեզուն, որը ձևավորվել է ձևավորվել է դանիերենի հիմքի վրա։ Բնակչության խտությունը կազմում է 44,9 մարդ/կմ քառ.:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վեստֆոլդի կոմունաներ
Կառլ Ցելեր
Կառլ Ցելեր (Carl Adam Johann Nepomuk Zeller,), ավստրիացի կոմպոզիտոր, Վիեննայի օպերետի դասական։
Կենսագրություն
Կառլ Ցելերը ծնվել է բժշկի ընտանիքում, որը մահացել է որդու ծնվելուց մեկ տարի չանցած։ Մանկուց նվագել է տարբեր երաժշտական գործիքներ, այդ թվում՝ երգեհոն Ի. Բրանդշտետերի մոտ ։ Երգել է Վիեննայի տղաների երգչախմբում։
1869 թվականին իրավաբանական կրթություն է ստացել Վիեննայի համալսարանում։ Միաժամանակ կոմպոզիտորական արվեստ է սովորել Սիմոն Զեխտերի մոտ։
1875 թվականին ամուսնացել է Աննա Մարիա Շվեցի հետ (Anna Maria Schwetz)։
Ցելերը մի քանի օպերետների հեղինակ է, որոնցից հայտնի են հատկապես երկուսը՝ «Թռչունների վաճառողը» (1891) և «Մարտին հանքափորը» (1894)։
1895 թվականին Ցելերը հեռացվել է նախարարությունից, ձերբակալվել և մեղադրվել սուտ վկայություն տալու մեջ։ Դժբախտությունը լրացնելու համար Ցելերը ընկնելուց վնասել է ողնաշարը և մնացած օրերը տառապել է այդ հիվանդությունից, իսկ հետո՝ հոգեկան խանգարումից։ Նրա վերջին օպերետան ավարտել է Հովհաննես Բրանդտը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Գերմանացի կոմպոզիտորներ
Ալեքս Օքսլեյդ-Չեմբերլեն
Ալեքսանդր Մարկ Դևիդ Օքսլեյդ-Չեմբերլեն, (Alexander Mark David Oxlade-Chamberlain; Օգոստոսի 15 1993, Պորտսմութ), անգլիացի ֆուտբոլիստ է, ով խաղում է Լիվերպուլ ակումբում և Անգլիայի ազգային հավաքականում որպես կիսապաշտպան։ Հանդիսանում է Սաութհեմփթոն ֆուտբոլային ակադեմիայի սաներից մեկը։
Կենսագրություն
Ալեքսը ծնվել է Պորտսմուտում։ Վաղ հասակում ծնողների հետ տեղափոխվել է հարևան քաղաք՝ Սաութհեմփթոն, որտեղ և սկսել է զբաղվել ֆուտբոլով։
Սաութհեմփթոն
2010 թվականին կնքել է իր առաջին պրոֆեսիոնալ պայմանագիրը Սաութհեմփթոնի հետ։ Առաջին անգամ խաղադաշտ է մտել հիմնական թիմի կազմում 2010 թվականի մարտի 2-ին, երբ նա 16 տարեկան 199 օրական էր, դրանով իսկ դառնալով 2-րդ ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը (Թեո Ուոլկոտից հետո) ով մտել է խաղադաշտ Սաութհեմփթոնի կազմում, ազգային առաջնությունում։ Առաջին գնդակը խփել է Գավաթի Լիգայի առաջնությունում Օգոստոսի 10-ին, «Բորմութի» հետ խաղում ։
Արսենալ
Օգոստոսի 8-ին 2011 թվականին հայտարարվեց, որ Օքսլեյդ-Չեմբերլենը երկարատև պայմանագիր է կնքել Արսենալի հետ ։ Ըստ որոշ տվյալների տրանսֆերի արժեքը կարող ե հասնել մինչև 12 միլիոն ֆունտ ստերլինգի, թիմի կազմում ֆուտբոլիստի հաջող հանդես գալու դեպքում ։ Նրա նորամուտը Անգլիայի առաջնությունում տեղի ունեցավ Մանչեսթեր Յունայթեդի հետ խաղում, օգոստոսի 28-ին որը վերջացավ Արսենալի պարտուտյամբ 2-8 հաշվով։ Չեմպիոնների Լիգայում նրա առաջին խաղը տեղի ունեցավ սեպտեմբերի 28-ին։ Այդ խաղում Ալեքս դարձավ գոլի հեղինակ, և ճանաչվեց ամենաերիտասարդ անգլիացին, ով գոլ է խփել Չեմպիոնների Լիգայում ։
Թիմային նվաճումները
Արսենալ
Նորագանա
Նորագանա (Норагана, Нуораҕана), գյուղ Ռուսաստանի Սախա-Յակուտիայի հանրապետության Մեգինո-Կանգալասկի ուլուսի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 773 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սախա-Յակուտիայի հանրապետության Մեգինո-Կանգալասկի ուլուսի բնակավայրեր
Մարտունու շրջան (ԼՂԻՄ)
Մարտունու շրջան, վարչական միավոր Ադրբեջանի ԽՍՀ Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզում։ Գտնվում էր Ասկերանի շրջանի հարավ-արևելյան, Շուշիի շրջանի արևելյան կողմում։ Արևելքից սահմանակցում էր Ադրբեջանական ԽՍՀ-ի Ժդանովի, հարավ-արևելքից՝ Ֆիզուլիի շրջաններին։ Կենտրոնը՝ Մարտունի քաղաքատիպ ավանն էր ։
Բնական պայմաններ
Մարտունու շրջանը զբաղեցնում էր 779 կմ² տարածք, որը լեռնային է և զգալի մասով անտառապատ ։
Պատմություն
Մարտունու շրջանը կազմավորվել է 1930 թվականի օգոստոսի 8-ին ։
Տնտեսություն
Տենտեսության հիմնական ճյուղերն էին՝ խաղողագործությունը, այգեգործությունը, անասնաբուծությունը, դաշտավարությունը և շերամապահությունը ։
Քաղաքներ և գյուղական համայնքներ
Շրջանն ուներ 2 քաղաքատիպ ավան՝ Մարտունի ու Կարմիր շուկա և 38 գյուղ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԼՂԻՄ-ի շրջաններ
Ուիլյամ Փիտ Կրտսեր
Ուիլյամ Փիտ Կրտսեր (William Pitt the Younger, ), Մեծ Բրիտանիայի պետական գործիչ։ Ուիլյամ Փիտ Ավագի որդին։ Ավարտել է Քեմբրիջի համալսարանը (1776)։ 1783-1801 թվականներին և 1804-1806 թվականներին՝ պրեմիեր մինիստր։ 1784 թվականի օրինագծով սահմանափակել է Արևելահնդկական ընկերության իրավունքները և Հնդկաստանի կառավարումը դրել կառավարության հսկողության տակ։ Ռուսաստանը թուլացնելու նպատակով նպաստել է 1787-1791 թվականների ռուս-թուրքական և 1788-1790 թվականների ռուս-շվեդական պատերազմների սանձազերծմանը, աջակցել է Թուրքիային և Շվեդիային։ Փիտը հեղափոխական, ապա և նապոլեոնյան Ֆրանսիայի դեմ դաշինքի գլխավոր կազմակերպիչներից էր։ Ներքին ասպարեզում Փիտը վարել է դեմոկրատական շարժումը ճնշելու քաղաքականություն։ 1798 թվականին Փիտի կառավարությունը ճնշել է իռլանդական ազգային-ազատագրական ապստամբությունը և իրականացրել է «Ունիայի ակտը» (1801), որով վերացվել է իռլանդական ինքնավար պառլամենտը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության վարչապետներ Կատեգորիա:Անգլիացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Փաստաբաններ Կատեգորիա:Քեմբրիջի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ
Միշել Ադանսոն
Միշել Ադանսոն (Michel Adanson, ), ֆրանսիացի բնագետ և ճանապարհորդ։ Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամ 1759 թվականից։
Կենսագրություն
Զբաղվել է բնական գիտություններով  Ռ. Ռեոմյուրի և Բ. Ժյուսեյի ղեկավարությամբ, 1749 մեկնել է Սենեգալ, որտեղ անցկացրել է հինգ տարի, ուսումնասիրել  է երկիրը եւ կազմել բնապատմական  հավաքածու։
«Histoire naturelle du Sénégal» (Սենեգալի  բնական  պատմություն) (Փարիզ, 1757), և  մի  շարք ստեղծագործություններ  նրա առաջ  բացել  են  Գիտությունների  ակադեմիայի  դռները։
Ադանսոնը դարձավ բույսերի բնական դասակարգման հիմնադիրներից  մեկը, տարբերակ, որը շարադրեց հետևյալ կազմով, "Բույսերի  բնական  ընտանիքներ" («Familles des plantes», (2 հատորներ, Փարիզ, 1763)։  Նոր մշակված  անունով «Méthode nouvelle pour apprendre à connaître les differentes familles des plantes»), Ադանսոնը  շարադրեց  բույսերի դասակարգման նոր համակարգ, որը,  սակայն   չընդունվեց գիտական աշխարհում ։ Նա առաջարկեց խմբավորել  58 բույսերի  ընտանիքներ՝ հիմնվելով ընդհանուր միանման բնորոշ գծերի  վրա, տալով բոլորին միատեսակ նշանակություն։  Այդ համակարգը չկարողացավ  ոչնչի հանգեցնել, քանի որ  բույսերի բնորոշ  հատկանիշները  նույնը  չէին։ Ամեն  դեպքում,  Ադանսոնի վաստակն այն է, որ դասակարգման  տրամաբանական որոնման  ընթացքում նա շատ լավ ծանոթացել է բույսերին, բաժանել է նրանց 65 արհեստական խմբերի՝ յուրաքանչյուրում հիմնվելով որևէ հատկանիշի  վրա, ճիշտ նկարագրել է  նրանց ընտանիքները եւ նշել ընտանիքների  նմանություններն  ու  տարբերությունները։
Համադրելով այս խմբերը, Ադանսոնը  համընկնումների  թվով որոշեց բույսերի  խմբերի մերձավորության աստիճանը, ընդունեց   տեսակների փոփոխության հնարավորությունը։
1772թ. տարվեց փիլիսոփայությամբ եւ միանձնյա ստեղծեց բազմահատոր ունիվերսալ հանրագիտարան։ 1774 թվականին ներկայացրեց Ակադեմիային  նոր հանրագիտարանի  ծրագիրը՝ («Ordre universel de la nature etc.»): Վերջին աշխատության  վրա Ադանսոնը իր ամբողջ  ուժերը կենտրոնացրեց և  սպառեց իր միջոցները  այնպես, որ հեղափոխության ժամանակ նա իր  գոյությունը պահպանեց  միայն  նրան նշանակված  կենսաթոշակավ,   որը շարունակվեց մինչև իր մահը։
Ադանսոնը  թողել է բազմաթիվ ձեռագրեր, աշխատություններ, որոնք նրա մահից հետո հայտնվել են. 1856 թվականի ամռանը  Jardin des Plantes-ում  դրվել  է  ադանսոնի մարմարե արձանը։
Ի պատիվ եւ հիշողության  Ադանսոնի
Ի  պատիվ Միշել  Ադանսոնի անվանվել  են  Ադանոսի   (  Adansonia  )  ցեղերը։ Այդ ցեղի մեջ մտնում են  Աֆրիկայի եւ Ավստրալիայի ծառերը, այդ թվում՝ հայտնի բաոբաբը (, որը Ադանսոնը  նկարագրել  է այն  տարվա ընթացքում,  երբ  գտնվում  էր  Աֆրիկայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բուսաբաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մարդաբաններ
Յումեր Պամպուրի
Յումեր Պամպուրի (Ymer Pampuri, ), ալբանացի ծանրամարտիկ, որ 1972 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերում դարձել է առաջին ալբանացին, որ սահմանել է օլիմպիական ռեկորդ, եղել է առաջին ալբանացին, որ դարձել է աշխարհի չեմպիոն և աշխարհի վերջին չեմպիոնը երկաթաձողի ձիգ բարձրացում գլխի վերևում մարզաձևում, քանի որ 1972 թվականից այդ մարզաձևն այլևս չի ներառվել մրջազգային մրցաշարերի ծրագրերում։
Կենսագրություն
Պամպուրին ծնվել է Ալբանիայի մայրաքաղաք Տիրանայում։ Յոթ տարեկանում ընդունվել է Տիրանայի կրկես՝ աշխատելով որպես ակրոբատ։ Սակայն հետո որոշել է զբաղվել ծանրամարտով։ Պամպուրին դարձել է Տիրանայի «17 Nentori» մարզական միության անդամ։ 1964-1974 թվականներին ամեն տարի հաղթել է երկրի առաջնություններում ։
1972 թվականին Պամպուրին ընտրվել է ներկայացնելու Ալբանիան Ռումինիայի Կոնստանցա քաղաքում անցկացվող Եվրոպայի առաջնությունում։ Նա բարձրացրել է 125 կգ, ինչպես և լեհ ատլետ Հենրիկ Տրեմբիցկին, սակայն զիջել է նրան սեփական քաշով և և զբաղեցրել երկրորդ տեղը։ Նույն թվականին նա մասնակցել է Ամառային օլիմպիական խաղերին։ 1972 թվականին, երբ Պամպուրին և իր մարզիչը պետք է մեկնեին Մյունխեն, մարզիչը` Զյուդի Մազրեկուն, հայտարարել է, որ իրենք պատրաստվում են  օլիմպիադայից մեդալ բերել, սակայն ալբանացի մարզական ղեկավարներից շատերը ծիծաղել են ։ 27 տարեկանում «17 Nentori» միության ծանրորդը գերազանցել է Յոսինոբու Միյակեի կողմից սահմանված օլիմպիական ռեկորդը երկաթաձողի ձիգ բարձրացում գլխի վերևում կատեգորիայում՝ բարձրացնելով 127,5 կգ ծանրաձողը։ Դա տեղի է ունեցել 1972 թվականի օգոստոսի 29-ին, երբ Պամպուրին սահմանել է ռեկորդ և դարձել աշխարհի չեմպիոն ։ Եռամարտի արդյունքներով նա զբաղեցրել է իններորդ տեղը մրցաշարում։
Իր ձեռքբերումների համար Յումեր Պամպուրին ստացել է «Mjeshter i Madh i Punes» կոչումը։ 1981 թվականին դադարեցրել է մասնակցությունը մարզական մրցաշարերին։ Նա կրկին սկսել է հանդես գալ կրկեսում մինչև 1994 թվականին թոշակի անցնելը։ 2006 թվականին վերադարձել է ծանրամարտին, որպեսզի մի շարք այլ վետերան ծանրորդների հետ մասնակցի Ֆրանսիայի առաջնությանը։ Յումեր Պամպուրին մահացել է սրտի կաթվածից 2017 թվականի հունվարի 18-ին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալբանացի մարզիկներ
Հայկավանից Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի
Հայկավանից Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (նաև՝ Հայկավանք, Յոթ խորան ժամ , Հանգուցելոյ վանք , Օթեվանք ), Հայ Առաքելական եկեղեցուն պատկանող եկեղեցի (հնում՝ վանք) Վանից մոտ 1 կմ արևելք, Այգեստան թաղի սկզբում, Հայկավանք գյուղում ։
Պատմություն
Եկեղեցին կառուցվել է 11-12-րդ դարերում ։ Այն գնտվում էր Վանի Քաղաքամեջ թաղամասից դեպի Այգեստան տանող երկու մեծ պողոտաների վրա ։ 1850-ական թվականների կեսերին եկեղեցում պաշտոնավարում էր երկու հոգևորական ։ 1915 թվականին եկեղեցին ծառայել է Վանի ինքնապաշտպանությանը։ Մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը կանգնուն և գործող վանք է եղել ։