cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ցիմերմանի հեռագիր
ԱՄՆ-ն պատերազմ է հայտարարում Գերմանիային
Ցիմերմանի հեռագիրը միակ պատճառը չէր, որ ԱՄՆ-ին դրդել է պատերազմ հայտարարելուն։ Գերմանական ստորջրյա նավերը խորտակում էին ԱՄՆ-ի նավերը, ինչպես նաև այն նավերը, որոնց վրա ԱՄՆ-ի քաղաքացիներ կային։ Մարդատար «Լուզիտանիա» լայները խորտակել են 1915 թվականին Իռլանդիայի ափերի մոտ։ Լայներն ընթանում էր պատերազմող երկրի՝ Մեծ Բրիտանիայի դրոշի ներքո և գտնվում էր ռազմական գործողությունների շրջանում, իսկ գերմանացիները նախօրոք զգուշացրել էին հնարավոր վտանգի մասին ։ Վստահ լինելով, որ չեզոք երկրների քաղաքացիներն իրավունք ունեն ազատորեն նավարկել նմանատիպ նավերով, ԱՄՆ-ը անտեսել էր զգուշացումները։
Գերմանական սուզանավերը խորտակել են այլ նավեր ևս. 1917 թվականի փետրվարին Բիսկայան ծոցում խոտակվել են «Հաուզաթոնիք» (Housatonic) և Իռլանդիայի ափերի մոտ՝ «Կալիֆորնիա» (California) նավերը ։
Պատմական հետհայացք
Երկար ժամանակ հեռագրի բնօրինակը համարվում էր կորած։ Առաջին համաշխարհային պատերազմին վերաբերող փաստաթղթերի հիմնական մասը վերացվել է ռազմածովային հետախուզության ղեկավար, ծովակալ Ռեջինալդ Հոլլի հրամանով։ Մեծ Բրիտանիայի ազգային արխիվում պահպանվել է միայն հեռագրի լուսանկարը, ինչը նույնիսկ տեղիք է տվել պատմաբանների շրջանում այն տեսակետին, որ հեռագիրը կեղծիք է։
2005 թվականի հոկտեմբերին բրիտանացի մի պատմաբան, որ զբաղվել է Պետական շտաբի հաղորդակցությունների ուսումնասիրմամբ և չի ցանկացել հայտնել իր անունը, հայտնել է, որ իրեն հաջողվել է գտնել Ցիմերմանի հեռագրի բնօրինակը՝ Հոլլի ինքնագրով։ «Այդ փաստաթուղթը փոխանցվել է Փեյջին և ցույց տրվել նախագահին»,- հայտարարել է պատմաբանը ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմ Կատեգորիա:Մեքսիկայի պատմություն Կատեգորիա:Գերմանական կայսրությունն Առաջին համաշխարհային պատերազմում Կատեգորիա:Նամակներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի փաստաթղթեր Կատեգորիա:Գաղտնագրություն Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի պատմություն Կատեգորիա:Գերմանիայի պատմություն Կատեգորիա:Տեղեկատվական պատերազմ Կատեգորիա:1917 քաղաքականությունում
Օսլոյի ֆոնդային բորսա
Օսլոյի ֆոնդային բորսա (Oslo Børs), նորվեգական կազմակերպությունների բաժնետոմսերի առևտրի գլխավոր շուկան։ Տեղակայված է Նորվեգիայի մայրաքաղաք Օսլոյում։ Այն բացվում է երկուշաբթիից ուրբաթ՝ տեղական ժամանակով (ԿԵԺ) 08։30-ին և փակվում 16:30-ին։ Էլեկտրոնային առևտրի բորսան լիովին անցել է 1999 թվականին։
Հանդիսանում է սկանդինավյան ամենափոքր բորսան։ Հիմնադրվել է 1819 թվականին՝ որպես օտարերկրյա արժույթի շուկա, այնուհետև դարձել է ապրանքային բորսա, իսկ արժեթղթերի առևտրով սկսել է զբաղվել 1881 թվականին։ Նորվեգիայի Բերգեն և Տրոնհեյմ քաղաքների ֆոնդային բորսաները Օսլոյի ֆոնդային բորսայի մասնաճյուղերն են։ Տրոնհեյմի բորսան զբաղվում է բաժնետոմսերի, արժեթղթերի, ֆինանսական օպցիոնների առևտրով և համարվում է օպցիոնների նորվեգական շուկան։ Արժեթղթերում գերակշռում են էներգետիկ ոլորտի ընկերությունները։ Օսլոյի ֆոնդային բորսայի գների ընդհանուր ինդեքսում ներառված է 50 կազմակերպությունների բաժնետոմս։ Ամբողջ առևտուրն իրականացվում է էլեկտրոնային եղանակով, իսկ գործարքների վերջնահաշվարկը իրականացվում է առավելագույնը 7 օրում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի ֆոնդային բորսաներ
Հաղպատ (գյուղ)
Հաղպատ, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Ալավերդի համայնքում։
Աշխարհագրություն
Հաղպատը տեղակայված է Դեբեդ գետի աջ ափին՝ ծովի մակերևույթից 1000 մ բարձրության վրա։ Արևելյան կողմից բնակավայրը շրջապատված է Տերունական ու Սուրբ Լույս անտառապատ լեռներով, իսկ արևմտյան կողմից՝ անդնդախոր ձորերով և Դեբեդ գետով ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Միքելանջելո Լոկոնտե (Mikelangelo Loconte, ), իտալացի երգիչ, երաժիշտ, երգահան, դերասան։ Միքելանջելոյին հայտնություն է բերել «Մոցարտ» ռոք օպերայում (Mozart, l’Opéra rock) Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի դերում խաղալը։
Հաղպատ (գյուղ)
Աշխարհագրություն
Բնակավայրը Ալավերդի քաղաքից հեռու է 2 կմ դեպի արևելք, իսկ մարզկենտրոն Վանաձոր քաղաքից՝ 61 կմ հեռավորության վրա։
Գյուղի մոտով է անցնում Երևան-Թբիլիսի ավտոմայրուղին։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
Նա ծնվել է Ջերեմի և Ռիպալտա (Տիտտի) Լոկոնտեների ընտանիքում։ Ծնողները եղել են ուսուցիչներ։ Միկելեն ունի փոքր եղբայր՝ Պիետրոն (1982 թվական հուլիսի 27) և մեծ քույր՝ Անժելան (1972 թվական ապրիլի 4), ովքեր նույնպես դերասան են։
Հաղպատ (գյուղ)
Պատմություն
Հաղպատ գյուղն ունի հազարամյակների պատմություն։ Որպես բնակավայր՝ այն թվագրվում է մ․թ․ա․ 8-ից 7-րդ դարերով ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
Միկելեն փոքրուց մասնակցում է հեռուստահաղորդումների և խաղում է թատրոնների բեմերում։
Հաղպատ (գյուղ)
Պատմամշակութային հուշարձաններ
Հաղպատ գյուղը հարուստ է տարբեր դարերով թվագրվող բազմաթիվ պատմամշակութային հուշարձաններով, այդ թվում նաև՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ցանկում ընդգրկված վանական համալիրով ։ Հայաստանի Հանրապետության պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկի, որը հաստատվել է 2004 թվականին, Հաղպատ գյուղի տարածքում հաշվառված են 40 միավոր հուշարձանախմբեր, որոնք պարունակում են 269 պատմական հուշարձան ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
Հայրենի քաղաքում ստացել է կիրառական արվեստի ոլորտում բակալավրի աստիճան լրացուցիչ ճարտարապետության և կահավորման ոճաբանի մասնագիտացմամբ։ Ստացել է մագիստրի դիպլոմ։ Ավարտել է «Գիտական կապեր» ֆակուլտետի կուրսերը Պերուջիում «գիտությունը և գովազդի տեխնիկան» մասնագիտացմամբ։
Հաղպատ (գյուղ)
Պատմամշակութային հուշարձաններ
Այստեղ է գտնվում մ․թ․ա․ 2-ից 1-ին հազարամյակներով թվագրվող հնագույն ամրոցը, բնակատեղին, դամբարանադաշտը, 10-ից 13-րդ դարերով թվագրվող հռչակավոր Հաղպատի վանքն իր հուշարձանախմբով, 1233 թվականին կառուցված Կայանբերդ ամրոցը Դսևանք եկեղեցիով, 13-րդ դարի Կուսանաց անապատ եկեղեցին և շուրջը տարածվող միջնադարյան գերեզմանոցը, 1279 թվականին կառուցված Զորավանք Սուրբ Գևորգ եկեղեցին և շուրջը տարածվող գերեզմանոցը, 1268 թվականին կառուցված Սուրբ Սիոն եկեղեցին, 13-րդ դարով թվագրվող կամուրջը, մ․թ․ա․ 2-րդից 1-ին հազարամյակներից մինչև 20-րդ դարով թվագրվող բազմաթիվ գյուղատեղիներ, 10-ից 17-րդ դարերով թվագրվող մի շարք քարայր-կացարաններ, 10-ից 20-րդ դարերով թվագրվող բազմաթիվ գերեզմանատներ, որոնց տարածքում առկա են հարյուրավոր խաչքարեր ու տապանաքարեր, կան սրբատեղիներ, աղբյուր-հուշարձաններ և միջնադարյան մատուռներ, ինչպես նաև այլ նշանակության հուշարձաններ ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
21 տարեկանում ճակատագիրը նրան միացնում է Ռիտա Պավոնեի հետ։ Նրանց համագործակցության շնորհիվ Միքելանջելո Լոկոնտեն ստանում է իր առաջին ազգային մրցանակը «Անհայտները» մրցույթում (երիտասարդ տաղանդների մրցույթ)՝ «Aria» երգի կատարման համար։ Կապված լինելով իր հայրենիքի և սիրելի հանդիսատեսի հետ, Միկելեն հաճախ է հայտնվում իտալացիների հեռուստաէկրաններին և մասնակցում է Կաստրոկարո (Castrocaro) փառատոն։
Հաղպատ (գյուղ)
Հաղպատի վանք
Հաղպատ գյուղում է գտնվում միջնադարյան Հայաստանի հոգևոր, մշակութային և գիտաուսումնական խոշոր կենտրոններից մեկը՝ Հաղպատի վանական համալիրը, որը կառուցված է գյուղի կենտրոնում՝ բարձրադիր վայրում ։ Սանահինի վանքային համալիրի հետ միասին համարվում է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ ։ Վանքը համարվում է Հայկական միջնադարյան ճարտարապետության բացառիկ արժեքավոր նմուշներից ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
10 տարի համագործակցում է «Art Decade» (1988-1999) ռոք խմբի հետ, 3 տարի՝ «Tasti Neri» խմբի հետ, իսկ հետո՝ գերմանական «Unix» խմբի հետ։
Հաղպատ (գյուղ)
Հաղպատի վանք
Վանքի առաջին՝ Սուրբ Նշան եկեղեցին և միաբանությունը հիմնադրել են Աշոտ Գ Բագրատունի թագավորը և նրա կին Խոսրովանույշը 976 թվականին ։ Այնուհետև Հիմնադիր վանահայր Սիմեոնը հիմնել է վանքի հոգևոր դպրոցը, որտեղ ուսուցանել են տարբեր վայրերից ժամանած գիտնականներ և ուսուցիչ վանականներ։ Այդ ժամանակ Կյուրիկյան թագավորության երկու վանքերում՝ Հաղպատում և Սանահինում, միաբանների ընդհանուր թիվը հասել է 500-ի։ 1005-ից 1020 թվականներին Սուրբ Նշան եկեղեցու հյուսիսային պատին կից կառուցվել են երկու մատուռ-տապանատներ, 1005 թվականին՝ Սուրբ Գրիգոր եկեղեցին և վանքի նախնական պարիսպը։ 11-րդ դարում կառուցվել է նաև գրատունը։
Հետագա դարերում Հաղպատի վանքին տիրել են տարբեր օտար նվաճողներ՝ չնայած այն հիմնականում պահպանել է իր կիսանկախությունն ու հոգևոր նշանակությունը։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
Ֆրանսիայում իր առաջին քայլերը կատարում է թատրոնում։ Նա խաղացել է Կլոդ Բարցոտիի (Claude Barzotti)և Անն-Մարի Գասպարի (Anne Marie Gaspard) «Նոր քոչվորները» Les nouveaux Nomades մյուզիքլում։ Չիմանալով ֆրանսերեն՝ նա իր երգերը ձայնագրում է հնչյունական նամակների օգնությամբ։ Որոշ ժամանակ անց այս ծրագիրը փակվում է։
Հաղպատ (գյուղ)
Հաղպատի վանք
Տարբեր դարերում Հաղպատում են ապրել և հոգևոր, գիտակրթական գործունեություն իրականացրել ժամանակի հայ նշանավոր հոգևորական-գիտնականներ ինչպիսիք են Հովհաննես Իմաստասերը, պատմիչներ Երեմիա Անձրևիկը և Սամուել Անեցին, իրավագետ և մանկավարժ Դավիթ Ալավկաոդին, մատենագիր Վարդան Հաղպատեցին, ուսուցչապետ Դավիթ Քոբայրեցին, մատենագիր Մխիթար Քոբայրեցին, պատմիչ, մատենագիր, աշխարհագրագետ և փիլիսոփա Վարդան Արևելցին և այլոք։
Զորավանք եկեղեցի
Զորավանք եկեղեցին, որը կոչվում է նաև Սուրբ Գևորգ, գտնվում է Հաղպատի հարավային կողմում։ Կառուցվել է 1279 թվականին անդեզիտե կոպտատաշ խոշոր քարերով, պատերն ունեն 1,2 մ հաստություն։ Կազմված է փոքր աղոթասրահից և կից գավիթ-սրահից։ Ներկայում կիսավեր վիճակում է։ Շրջապատված է փոքր գերեզմանոցով, որտեղ պահպանվել են մի քանի խաչքարեր և տապանաքարեր  ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
Միկելեն նվագում է մի քանի երաժշտական գործիքներ (դաշնամուր, ստեղնաշարային գործիքներ, կիթառ, հարվածային գործիքներ) և սրա շնորհիվ էլ դառնում է Բելգիայում թողարկված մի քանի երգերի գործիքավորող։
Հաղպատ (գյուղ)
Կայանբերդ
Հաղպատ գյուղի արևմտյան կողմում՝ չորս կողմից մեկուսացված ժայռի գագաթին է գտնվում Կայանբերդ ամրոցը։ Այն կառուցվել է 1233 թվականին Իվանե և Զաքարե Զաքարյան իշխանների քրոջ որդին՝ Հաղպատի վանքի առաջնորդ Հովհաննես եպիսկոպոսը։ Որոշ ուսումնասիրողներ այն կարծիքին են, որ Հովհաննես եպիսկոպոսը ոչ թե կառուցել է ամրոցը, այլ վերակառուցել է ավելի վաղ հիմնված բերդը։ Համարվում է միջնադարյան Հայաստանի ամրոցաշինության ուշագրավ կառույցներից։ Կազմված է 120 մ հարավ-հյուսիս ձգվածությամբ ամուր պարսպապատերով և ունի ավելի քան մեկուկես տասնյակ բուրգ-աշտարակներ։ Մուտքերը երկուսն են` հարավային և արևմտյան։ Գլխավոր մուտքը հարավային կողմում է, որով հրվանդանը Շերեք գետակի վրա 13-րդ դարով թվագրվող կամրջով կապվում է Հաղպատ գյուղին   ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
Մի քանի երաժիշտների հետ Միկելեն հանդես է գալիս Եվրոպայի մի շարք երկրներում, այնուհետև Բրազիլիայում։
Հաղպատ (գյուղ)
Կայանբերդ
Ամրոցի ներսում է գտնվում Դսևանք եկեղեցին։ Այն գտնվում է ամրոցի հարավային հատվածի արևելյան կողմում՝ բարձունքի վրա։ Արտաքուստ ուղղանկյուն, ներքուստ խաչաձև հատակագծով գմբեթակիր եկեղեցի է։ Ունի մեկ մուտք, որը գտնվում է արևմտյան կողմում է   ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
2006 թվականին հանդես է գալիս Կլերմոնի բեմում, սակայն միայնակ։ 2007 թվականին մասնակցում է Մոնտրյոյի ֆեստիվալին։ Միքելանջելո Լոկոնտեն հիանալի է կատարում Մոցարտի դերը մյուզիքլում, որը ստեղծվել էր Դով Ատտիայի (Dove Attia) և Ալբեր Կոենի (Albert Cohen) կողմից։
Մոցարտի դերի համար նա 2010 թվականին ստանում է երկու մրցանակ NRJ Music-ի ժամանակ։
Հաղպատ (գյուղ)
Բնակչություն
Հաղպատը բազմիցս ենթարկվել է թշնամիների հարձակումներին, որի հետևանքով երբեմն ամբողջովին ամայացել է։ Գյուղի ներկայիս բնակիչների նախնիները այստեղ են եկել Արցախից (Խաչենի մելիքությունից) ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
2009 թվականի հոկտեմբերին Միկելեին տրվեց «Prix Pouilles 2009» մրցանակ՝ իր ազգը արվեստում ներկայացնելու համար։
Հաղպատ (գյուղ)
Բնակչություն
Ստորև ներկայացված է Հաղպատ գյուղի բնակչության վիճակագրական տվյալներն ըստ տարիների
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
«Մոցարտ»-ում իր վերջին ելույթը տեղի է ունենում Փարիզում 2011 թվականի հուլիսի 10-ին։ Սրանից հետո Warner Music-ը թողարկեց սկավառակ, որը ձեռք բերեց ադամանդե կարգավիճակ (ավելի քան 750 000 վաճառված օրինակ)։
Հաղպատ (գյուղ)
Տնտեսություն
Հաղպատի բնակչությունը զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ, զբոսաշրջությամբ ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
2012 թվականի մայիսի 25-ին ձայնագրեց իր առաջին դուետը Ժերար Լենորմանի հետ «Soldats, ne tirez pas» երգով։
Հաղպատ (գյուղ)
Գյուղատնտեսություն
Գյուղատնտեսական ոլորտից զբաղվում են պտղաբուծությամբ, բանջարաբոստանային մշակաբույսերի մշակությամբ, մասսամբ ծխախոտի և կերաբույսերի մշակմամբ, ինչպես նաև անասնապահությամբ, մեղվաբուծությամբ ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Կենսագրություն
2016 թվականի սկզբին Միքելանջելոյին հրավիրեցին Կորեա՝ «Amadeus» մյուզիքլում Սոլալի, Մաեվա Մելինեի , Մերվան Ռիմի հետ խաղալու համար։
Հաղպատ (գյուղ)
Գյուղատնտեսություն
2018 թվականի դրությամբ բնակավայրի գյուղատնտեսական նշանակության հողերից 201 հա է, որից վարելահողերը 149, արոտավայրերը՝ 39 և խոտհարքերը 13 հա են ։
Զբոսաշրջություն
Հաղպատ գյուղը Հայաստանի Հանրապետության զբոսաշրջային ամենաայցելվող և հռչակավոր կենտրոններից է ։ Այստեղ այցելում է և՛ Հայաստանի բնակչությունը, և՛ օտարերկրյա քաղաքացիները։ Տարածված են զբոսաշրջության տարբեր ուղղություններ՝ այդ թվում՝ դասական զբոսաշրջություն, քայլարշավներ, էքսկուրսիաներ։
Միքելանջելո Լոկոնտե
Եվրատեսիլ-2013
Միքելանջելո Լոկոնտեն Եվրատեսիլ 2013 երգի մրցույթում ընտրվեց Ֆրանսիայի 5 ժյուրիներից մեկը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Իտալացի երգիչներ Կատեգորիա:Իտալացի երգահաններ Կատեգորիա:Իտալացի դերասաններ Կատեգորիա:Իտալացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Կիթառահարներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Իտալացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Իտալացի երաժիշտներ
Հաղպատ (գյուղ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի գյուղեր Կատեգորիա:Հաղպատ
Մուշ (այլ կիրառումներ)
Մուշ անվանումը կարող է ունենալ հետևյալ կիրառումները․
(4295) Վիսսե
(4295) Վիսսե (Wisse), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1960 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,45027 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0651 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8354 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1400,94 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,256971 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,34° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1960 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կոռնելիս վան Հաուտենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ինգրիդ Հաուտեն-Գրունենվելդի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Թոմ Գերելսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Օսեյջ շրջան (Կանզաս)
Օսեյջ շրջան (Osage County), ԱՄՆ Կանզաս նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.823 կմ² է, բնակչությունը՝ 16.712 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Լինդոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1855 թ.։
Պաֆնուտի Չեբիշև
Չեբիշևի հետազոտությունները վերաբերում են մաթեմատիկական անալիզին, հավանականությունների տեսությանը, թվերի տեսությանը, մեխանիզմների տեսությանը և մաթեմատիկայի ու հարակից գիտությունների այլ բնագավառների։ Մաթեմատիկական անալիզի բնագավառում Չեբիշևը հետազոտել է իռացիոնալ արտահայտությունների ինտեգրելիության հարցերը, ստացել է դիֆերենցիալ երկանդամի ինտեգրելիության պայմանները։ Կառուցել է օրթոգոնալ բազմանդամների ընդհանուր տեսությունը, ստացել մոտավոր ինտեգրման բանաձևեր։ Չեբիշևը ֆունկցիաների կոնստրուկտիվ տեսության հիմնադիրն է․ կառուցել է հանրահաշվական և եռանկյունաչափական բազմանդամներով և ռացիոնալ ֆունկցիաներով հավասարաչափ լավագույն և քառակուսային մոտարկումների տեսությունը։ Հավանականությունների տեսության մեջ Չեբիշևի հիմնական վաստակը պատահական մեծությունների համակարգված ուսումնասիրումն է, սահմանային թեորեմների ապացուցումը նոր եղանակով, մեծ թվերի օրենքի առավել ընդհանուր տեսքով ապացուցումը և այլն։ Թվերի տեսության մեջ Չեբիշևը էապես զարգացրել է պարզ թվերի բաշխման հարցի հետազոտումը։ Մեքենաների և մեխանիզմների տեսության մեջ Չեբիշևի աշխատանքները վերաբերում են հոդակապային մեխանիզմների սինթեզին։
Չեբիշևի աշխատանքները դեռևս նրա կենդանության օրոք ճանաչում են ստացել Ռուսաստանում և արտասահմանում։ Նա ընտրվել է Բեռլինի գիտությունների ակադեմիայի (1871), Փարիզի գիտությունների ակադեմիայի (1874), Լոնդոնի թագավորական ընկերության (1877) և արտասահմանյան այլ ակադեմիաների ու գիտական ընկերությունների անդամ կամ պատվավոր անդամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ռուս մեխանիկներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Դարնիցկոե
Դարնիցկոե (Дарницьке), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Վլադիմիր-Վոլինի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1946 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Դարնիցկոե գյուղում բնակվում էր 79 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,508 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 155,51 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Վլադիմիր-Վոլինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1946 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Էֆեդրա բարձր
Էֆեդրա բարձր, սարի չամիչ բարձր, էֆեդրազգիների ընտանիքի, էֆեդրա ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Բարձր, խիստ ճյուղավորված թուփ է՝ 0,5-1 (երբեմն 1,5-2) մ բարձրությամբ, մոխրագույն կեղևով։ Ճյուղերը կարճ են և հաստ, ընձյուղները կանաչ են կամ մոխրականաչավուն, ուղիղ, մինչև 1-1,5 մմ հաստությամբ, թեթևակի անկյունավոր, բոլորովին հարթ։ Տերևապատյանները կարճ են, հիմքում գորշավուն կամ սև։ Առէջքային հասկիկները գնդաձև են, նստադիր կամ հաճախ՝ խմբված։ Սերմնաբողբոջային հասկիկները երկարավուն-ձվաձև են, կարճ կոթունների վրա, մեկ ծաղիկով (երբեմն ծաղկափթթությունում 2 ծաղիկներ են), 2-3 զույգ ծաղկակիցներով, որոնցից վերինները իրենց ներքին մասով սերտաճած են իրար հետ մեկ երրորդ մասով։ Միկրոպիլյարային խողովակը մինչև 3 մմ երկարություն ունի։ ճասուն կոնահատապտուղները երկարավուն-ձվաձև են կամ ձվաձև-գնդաձև, կարմիր կամ կարմրադեղնավուն, մեկ սերմով։ Սերմերը երկարավուն-ձվաձև են, գագաթում սրածայր, գորշ, կրկնակի փքված, մինչև 6 մմ երկարությամբ և 3 մմ լայնությամբ։
«Ծաղկում է» մարտ-ապրիլին։ Կոնահատապտուղները հասունանում են հունիս-հուլիս ամիսներին։
Տարածվածություն
Տարածված է Կովկասում (Արևմտյան Կովկաս, Արևելյան Կովկաս, Դաղստան, Կենտրոնական Անդրկովկաս, Հարավարևմտյան Անդրկովկաս, հարավային Անդրկովկաս, Նախիջևան, Ղարաբաղ, Արևելյան Անդրկովկաս)։ Կովկասում ամենալայն տարածում ունեցող տեսակներից մեկն է։ Հանդիպում է նաև Բալկանյան թերակղզում, Հայկական բարձրավանդակում, Քուրդստանում, Իրանական բարձրավանդակում, Հփմալայներում։ Հայաստանում հանդիպում է հյուսիսարևելյան շրջաններում (հատկապես Ախթալայում), Ապարանում, Սևանի ավազանում, Արարատյան դաշտում, Վայքում, Զանգեզուրում, Մեղրիում, ստորին և միջին գոտիներում, չոր քարքարոտ և ժայռոտ լանջերում։ Արևելամիջերկրածովյան-իրանական տեսակ է, որը հանդիպում է ներքին և միջին լեռնային գոտում, ծովի մակերևույթից մինչև 1800 մ բարձրության վրա (ավելի բարձր նիշի վրա հանդիպում է հարավային Անդրկովկասում)։ Աճում է չոր, քարքարոտ, թույլ հզորության, բաց շագանակագույն և մոխրագորշագույն հողերում և ժայռոտ վայրերում։ Ֆրիգանայի և շիբլյակի բնորոշ տարրերից է։ Հաճախ է հանդիպում նաև ավազակավային, մեծ մասամբ աղի, մերկացած հողագրունտներում։
Կիրառություն
Էֆեդրաները խիստ քչապահանջ են հողային պայմանների նկատմամբ և աճում են նույնիսկ համարյա հողազուրկ, լեռնային ապարների վրա։ Դրա հետ միասին սրանք չափազանց շոգադիմացկուն են, աչքի են ընկնում բարձր երաշտադիմացկունությամբ և հեշտությամբ են տանում սառնամանիքները։ Դիմացկուն են նաև հողի աղիության նկատմամբ։ Այս հատկանիշների շնորհիվ էֆեդրաները անփոխարինելի բուսատեսակներ են, չոր, քարքարոտ, անբերրի, արևից խանձված հողակտորների կանաչապատման համար։ Կարելի է օգտագործել նաև թեք, էրոզիայի ենթարկված, անբերրի ու համարյա անհող թեքությունների կանաչապատման համար։ Այդ տեսակետից բարձրահասակ էֆեդրան ավելի արժեքավոր է, քանի որ ունի շքեղ ընձյուղներ, գեղեցիկ կոնահատապտուղներ։ Թբիլիսիի բուսաբանական այգում հասնում է 3,2 մ բարձրության բնի 7,1 սմ տրամագծով և 1,9x1,1 սաղարթի կոորդինատներով։ Բնության մեջ հեշտությամբ են բազմանում սերմերով, ինչպես նաև բնային և արմատային մացառներով։ Երբեմն հասնում են 10-15 տարեկան հասակի։ Մշակության մեջ կարելի է բազմացնել միայն սերմերով, անդալիսով և արմատային մացառներով։ Էֆեդրաները ունեն նաև բուժիչ նշանակություն։
Դեռևս հնուց երկհասկիկային էֆեդրան օգտագործվել է որպես հումք էֆեդրին և կեղծ էֆեդրին ալկալոիդներ ստանալու համար (դրանց ընդհանուր պարունակությունը էֆեդրայի զանազան օրգաններում կազմում է 0,5-2,2, 3,2 %)։ Էֆեդրինի ներգործությունը չափազանց նման է բժշկության մեջ օգտագործվող ադրենալինի ներգործությանը։ Այն կարող է հաջողությամբ օգտագործվել որպես արյունահոսությունը դադարեցնող միջոց, շնչարգելության, տիֆի, էկզեմայի, թոքերի բորբոքման, շոկի, գրիպի և այլ հիվանդությունների բուժման համար։ Զգալիորեն թեթևացնում է քթի խոռոչի խրոնիկական հիվանդությունները հայմորիտը և էտմոիդիտը։ Հուսալի հակաթույն է մորֆինով և սկոպոլամինով թունավորվելու դեպքում։ Երկհասկիկային էֆեդրան պարունակում է Նաև զգալի քանակությամբ վիտամին C, վեգետատիվ մասերում 240-371, կոնապտուղներում՝ 178 միլիգրամ-տոկոս։ Հարուստ է նաև դաբաղանյութերով։ Կոնահատապտուղները ուտվում են (քաղցր են)։ Դրանցից պատրաստում են մեղր։ Սակայն չպետք է մոռանալ, որ էֆեդրաների պտուղները, հատկապես չհասունացածները, բավականին թունավոր են տնային կենդանիների, հատկապես մատղաշի համար։ Թունավոր են նաև կանաչ ընձյուղները։
Գրականություն
Կատեգորիա:Էֆեդրազգիներ Կատեգորիա:Հայաստանի թփատեսակներ
Սուրբ Մինաս վանք (Կես)
Կեսի Սուրբ Մինաս վանք, հայկական վանք Արևմտյան Հայաստանում։ Այն անգմբեթ, սյուներով բազիլիկ է՝ բնորոշ 19-րդ դարի հայկական եկեղեցիներին։ Վանքը գտնվում է Կարին քաղաքից 9 կմ արևմուտք տեղադրված Կես գյուղում։
Պատմություն
1915 թվականից մեկ տասնամյակ առաջ Կես գյուղն ուներ 1,103 հայ և 170 մուսուլման բնակիչ ։ Գյուղն ուներ նաև դպրոց, որտեղ սովորում էին 100 աշակերտ։ Կեսում գտնվող Սուրբ Մինաս վանքը կառուցվել էր 1790 թվականին։ Սակայն դատելով վանքի պատի մեջ ներկառուցված խաչքարից, որի վրա փորագրված էր 1740, կարելի է եզրակացնել, որ 1790 թվականին կառուցված վանքը փոխարինել էր ավելի հին շինության ։
Չնայած ներկայումս վանքը վատ վիճակում է, այն դեռևս կանգուն է։ Սակայն շրջակայքում իրականացվող շինարարությունը կարող է բերել վանքի վերջնական ավերման։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական առաքելական կորուսյալ վանքեր և եկեղեցիներ (Թուրքիա)‎ մ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական կառույցներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական եկեղեցիներ Կատեգորիա:Ավերված եկեղեցիներ
Կացխի (Մեստիայի շրջան)
Կացխի (კაცხი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Մեստիայի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 21 մարդ ։
Եֆիմովո (գյուղ, Պավլովո-Պոսադսկի շրջան)
Եֆիմովո (Ефимово), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Պավլովո-Պոսադսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 587 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Պավլովո-Պոսադսկի շրջանի բնակավայրեր
Ջեֆանոզ
Ջեֆանոզ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Տրապիզոնի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Չումալյա
Չումալյա (Чумаля, Сүмәлә), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բակալինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 53 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բակալինսկի շրջանի բնակավայրեր
Սուրմաչևկա (գյուղ, Ռոմնիի շրջան)
Սուրմաչևկա (Сурмачівка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սուրմաչևկա գյուղում բնակվում էր 53 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Խոտեն Վտորոյ
Խոտեն Վտորոյ (Хотень Другий), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Խոտեն Վտորոյ գյուղում բնակվում էր 102 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,77 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 132,47 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Օսբորն շրջան (Կանզաս)
Օսբորն շրջան (Osborne County), ԱՄՆ Կանզաս նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 2.313 կմ² է, բնակչությունը՝ 4.452 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Օսբորն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1867 թ.։
Կատեգորիա:Կանզասի շրջաններ
Գ․ Տովստոնոգովի անվան դրամատիկական մեծ թատրոն
Գ․ Տովստոնոգովի անվան ռուսական պետական ակադեմիական դրամատիկական մեծ թատրոն (Российский государственный академический Большой драматический театр имени Г. А. Товстоногова), (Դրամատիկական մեծ թատրոն, 1932 թվականից՝ Մ․ Գորկու անվան, 1964-1992 թվականներին՝ Լենինգրադի Մ․ Գորկու անվան ակադեմիական դրամատիկական մեծ թատրոն), թատրոն Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում։ Հիմնադրվել է 1919 թվականին և համարվում է Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո ստեղծված առաջին թատրոններից մեկը։ 1992 թվականից թատրոնը կրում է հանրահայտ ռեժիսոր Գեորգի Տովստոնոգովի անունը, ով 30 տարի ղեկավարել է թատրոնը։
Թատրոնի ստեղծում
Թատրոնն ստեղծվել է Մաքսիմ Գորկու և թատրոնների հանձնակատար, Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի դերասանուհի Մարիա Անդրեևայի նախաձեռնությամբ։ 1918 թվականի օգոստոսին հանձնակատար Անդրեևան ստորագրեց Պետրոգրադում «ողբերգության, ռոմանտիկ դրամայի և բարձր կոմեդիայի թատրոն» ստեղծելու մասին հրաման, որն այսօր ամբողջ աշխարհում հայտնի է ԴՄԹ (БДТ) հապավումով։
Թատրոնի հիմնադիրների շարքում էր նաև «Արվեստի աշխարհի» հիմնասյուներից մեկը՝ նկարիչ, ով դարձավ նաև թատրոնի ռեժիսորը, Ալեքսանդր Բենուան։ Սեպտեմբերին դերասան Նիկոլայ Մոնախովին հանձնարարվեց ստեղծել «հատուկ դրամատիկական թատերախումբ», իսկ հոկտեմբերին գեղարվեստական խորհուրդը, որը ղեկավարում էր Մաքսիմ Գորկին, որպես ռեժիսորներ նշանակեց Ն․ Արբատովային և Անդրեյ Լավրենտևին։ Որպես երաժշտական մասի ղեկավարներ հրավիրվեցին Ալեքսանդր Գաուկը և Յուրի Շապորինը։ Հենց այդ ժամանակ էլ պարզ դարձան թատրոնի առաջատար դերասանների անունները՝ Մոնախովը, Ալեքսանդր Պուշկին թատրոնի առաջատար Յուրի Յուրևը և համր կինոյի «աստղ», Փոքր թատրոնի դերասան Վլադիմիր Մաքսիմովը ։
Թատերախմբի հիմնական անդամները դարձան Գեղարվեստական դրամայի թատրոնի, որը հիմնադրվել էր 1918 թվականին Ա․ Լավրենտևի կողմից, ինչպես նաև նույն թվականին Յու․ Յուրիևի կողմից հիմնադրված Ողբերգության թատրոնի դերասանները։ Դեկտեմբերին կայացավ թատերախմբի առաջին հավաքագրումը, որի մեջ մտավ նաև Վասիլի Սոֆրոնովը, և սկսվեց միանգամից 2 ներկայացման փորձ։ 1919 թվականի հունվարին ձևավորվեց ԴՄԹ-ի ղեկավարությունը․ խորհրդի նախագահ դարձավ Մարիա Անդրեևան, իսկ գլխավոր ռեժիսորը՝ Անդրեյ Լավրենտևը ։
Դրամատիկական մեծ թատրոնը բացվեց 1919 թվականի փետրվարի 15-ին Կոնսերվատորիայի Մեծ դահլիճում Ֆրիդրիխ Շիլլերի «Դոն Կարլոս» ներկայացմամբ։ Այս պատմական ներկայացման բեմադրիչն էր Անդրեյ Լավրենտևը, բեմանկարիչը՝ Վլադիմիր Շչուկոն, կոմպոզիտորը՝ Բորիս Ասաֆևը, դերերում լավագույն դերասաններն էին՝ Մոնախովը (Ֆիլիպ), Մաքսիմովը (Դոն Կարլոս), Յուրիևը (Պոզա); ներկայացումն ուղիղ 5 ժամ տևեց։ Կոնսերվատորիան չէր ջեռուցվում, սառնամանիք էր, սակայն ամեն երեկո թատրոնը լի էր հանդիսատեսով և ոչ ոք չէր հեռանում դահլիճից ։
1920 թվականին ԴՄԹ-ին տրվեց նախկին Փոքր թատրոնի (Սուվորինի թատրոնի) շենքը, որտեղ և այն գործում է մինչև այժմ։
Վաղ տարիներ (1919-1934)
1919 թվականի ապրիլին թատրոնի գեղարվեստական խորհրդի նախագահ դարձավ Ալեքսանդր Բլոկը, իսկ Մաքսիմ Գորկին մնաց որպես գլխավոր գաղափարախոս։
Առաջին տարիների ընթացքում թատրոնի ներկայացումներն ամբողջովին համապատասխանում էին հիմնադիրների հեղափոխական ծրագրին։ Այդ ժամանակ դեռ չէր ձևավորվել խորհրդային դրամատուրգիան և թատրոնում բեմադրվում էին համաշխարհային դասականների ստեղծագործությունները՝ Շեքսպիրի և Ֆրիդրիխ Շիլլերի ողբերգությունները, Վիկտոր Հյուգոյի դրամաները, միևնույն ժամանակ ներկայացվում էին նաև Դմիտրի Մերեժկովսկու և Վալերի Բրյուսովի պիեսները։ Նոր թատրոնում աշխատում էին ռեժիսորներ Նիկոլայ Պետրովը և Բորիս Սուշկևիչը, թատրոնի հետ սերտորեն համագործակցում էին բեմանկարիչներ, «Արվեստի աշխարհի» ներկայացուցիչներ Մստիսլավ Դոբուժինսկին, Վլադիմիր Շչուկոն (մինչ ԴՄԹ-ի հիմնադրումը Յուրիևի Ողբերգությունների թատրոնի և Լավրենտևի Գեղարվեստական դրամայի թատրոնի բեմանկարիչն էր), Բորիս Կուստոդիևը, Եվգենի Լանսերեն ։ Բեմանկարիչները թատրոնի դեմքն էին սկզբնական շրջանում․ «Դոն Կարլոս» ներկայացման Ելիզավետայի դերակատար Նադեժդա Կոմարովսկայան հիշում է, թե ինչպես էր Շչուկոն ստեղծում պիեսի մթնոլորտը․ «Դեկորացիաների ծավալը հաղորդում էր մարդու անօգնական լինելը, նրա անկարողությունը՝ մի կողմ շպրտել իրենց ծանրությամբ ճնշող այդ պատերը։ Թվում էր՝ մարդկային կանչը երբեք ոչ ոք չի լսի, այն կանէանա այդ պատերի մեջ»։ Իսկ 5 տարի անց քննադատ Ա․ Գվոզդևը գրեց․ «Որոշել ԴՄԹ-ի տեղը նորագույն թատերական հոսանքների մեջ նշանակում է մատնանշել այն դերը, որ խաղում է այդ թատրոնում բեմանկարիչը» ։ Ըստ դերասանուհի Նինա Լեժենի՝ թատրոնում այդ տարիներին ամեն ինչ իսկական էր՝ կահույքը, որը ժամանակավորապես վերցվել էր հարուստ տներից, հանդերձանքը․․․ Նույնիսկ երբ 1925 թվականին Լեժենը կատարում էր Աննա Վիրուբովայի դերը Ա․ Տոլստովի և Պ․ Շչյոգոլևի «Կայսրուհու դավադրությունը» պիեսում, կրում էր Վիրուբովայի իսկական զգեստը ։
Մեծ տեղ էր հատկացվում նաև երաժշտական ձևավորմանը։ Թատրոնի հետ համագործակցում էին Բորիս Ասաֆևը, Յուրի Շապորինը (երաժշտական ղեկավարն էր մինչև 1928 թվականը), Միխայիլ Կուզմինը, Իվան Վիշնեգրադսկին։
1921 թվականին Ռուսաստանից հեռացան Գորկին և Անդրեևան, Բլոկը մահացավ, Յու․ Յուրևը վերադարձավ հայրենի Ալեքսանդրինսկի, հեռացավ նաև Մ․ Դոբուժինսկին, իսկ 1921 թվականի սկզբին ԴՄԹ-ից հեռացավ նաև գլխավոր ռեժիսոր Անդրեյ Լավրենտևը։
1923 թվականի վերջին ԴՄԹ-ից հեռացավ Ա․ Բենուան, սակայն եկան նոր բեմանկարիչներ՝ Նիկոլայ Ակիմովը, Յուրի Աննենկովը, Վ․ Խոդասևիչը։
1923 թվականին թատրոն վերադարձավ Լավրենտևը և գլխավոր ռեժիսորի պաշտոնում մնաց մինչև 1929 թվականը։ Նույն թվականին թատրոնի գրական մասը ղեկավարում էր Ադրիան Պիոտրովսկին, հիմնականում նրա շնորհիվ թատրոնի խաղացանկում հայտնվեցին հայրենական և արտասահմանյան ժամանակակից դրամատուրգների ստեղծագործությունները։ Հայրենական որոշ դրամատուրգների ճանաչեցին հենց ԴՄԹ-ի շնորհիվ՝ Բորիս Լավրենյովին, Ե․ Զամյատինին, Ա․ Շտեյնին ։
Մինչև 1925 թվականը Լավրենտևի հետ թատրոնում աշխատում էր Խոխլովը, ում օրոք թատրոն եկան ռեժիսորներ Պավել Վեյսբրյոմը և Կոնստանտին Տվերսկոյը։ ԴՄԹ եկան նաև դերասաններ Ալեքսանդր Լարիկովը, Վալենտինա Կիբարդինան, Օլգա Կիզիկոն։
Կոնստանտին Տվերսկոյ
1929-1935 թվականներին թատրոնի գլխավոր ռեժիսորն էր Կոնստանտին Տվերսկոյը ՝ Վսևոլոդ Մեյերխոլդի աշակերտը։ 1920-ական թվականների կեսերից, սկսած Լավրենտևի 1925 թվականին բեմադրած «Խռովություն» (ըստ Բ․ Լավրենյովի «Ծուխ» պիեսի) ներկայացումից, թատրոնն աստիճանաբար հրաժարվում էր վերացական ռոմանտիկայից․ ամբողջովին դա հաջողվեց Կ․ Տվերսկոյին ։ Վերջինս նախապատվությունը տալիս էր ժամանակակից դրամատուրգիային (մինչև 1935 թվականը թատրոնի խաղացանկը համալրվեց միայն մեկ դասական պիեսով՝ Ալեքսանդր Օստրովսկու «Եկամտաբեր պաշտոն»-ը՝ բեմադրված Վ․ Լյուցեի կողմից)։ Թատրոնում բեմադրվում էին Յուրի Օլեշայի, Ալեքսեյ Ֆայկոյի, Նիկոլայ Պոգոդինի, Լև Սլավինի պիեսները, թատրոնի կյանքում կարևոր իրադարձություն էր Բ․ Լավրենյովի պիեսի հիման վրա բեմադրված «Մեղք» ներկայացումը։ Սակայն թատրոնում Տվերսկոյի բեմադրած վերջին ներկայացումը Շեքսպիրի «Ռիչարդ III»-ն էր։
1932 թվականին ԴՄԹ-ն սկսեց կոչվել իր հիմնադրի՝ Մաքսիմ Գորկու անունով․ Տվերսկոյի օրոք խաղացանկում առաջին անգամ հայտնվեցին Մ․ Գորկու «Եգոր Բուլիչովը և ուրիշներ» (1932) և «Դոստիգաևը և ուրիշները» (1933) պիեսները։
Այդ ժամանակաշրջանում ԴՄԹ-ում աշխատում էին տաղանդավոր բեմանկարիչներ Մոիսեյ Լևինը (գլխավոր բեմանկարիչ), Նիկոլայ Ակիմովը և Վադիմ Ռինդինը․ Տվերսկոյի վերջին ներկայացումը ձևավորեց Ալեքսանդր Տիշլերը։ Տվերսկոյի ներկայացումներում աչքի ընկան երիտասարդ դերասաններ Վիտալի Պոլիցեյմակոն և Նիկոլայ Կորնը ։ 1930 թվականից որպես բեմադրիչ-ռեժիսոր էր աշխատում Վլադիմիր Լյուցեն՝ նույնպես Մեյերխոլդի աշակերտը։
Ռեժիսուրայի ճգնաժամի տարիներ (1935-1955)
1930-1950-ական թվականներին թատրոնում աչքի ընկան վառ ռեժիսորներ, սակայն ներկայանալով հետաքրքիր բեմադրություններով, նրանք այս կամ այն պատճառներով, ոչ միշտ կամավոր, հեռանում էին թատրոնից։ Կոնստանտին Տվերսկոյը սկզբից արտաքսվեց Լենինգրադից, այնուհետև՝ գնդակահարվեց ։ 1936 թվականին թատրոնը գլխավորած Ալեքսեյ Դիկին 1937 թվականի օգոստոսին ձերբակալվեց, այնուհետև բանտարկվեց։
Դիկիից հետո գլխավոր ռեժիսորի պաշտոնը զբաղեցնում էին
Գեղարվեստական ղեկավարության այսպիսի հաճախակի փոփոխումն անդրադարձավ և աշխատակազմի մեջ տիրող մթնոլորտի և ներկայացումների որակի վրա։ 1930-ական թվականների վերջին թատրոնը կորցրեց իր հանրահայտությունը։
Հայրենական Մեծ պատերազմի սկզբին թատրոնը տարհանվեց Կիրով, սակայն շուտով շրջափակման օղակը ճեղքելուց հետո՝ 1943 թվականի փետրվարի 11-ին, վերադարձավ Լենինգրադ՝ Լենինգրադի ռազմաճակատի և հոսպիտալների զինվորներին ծառայելու համար։
Ռեժիսորական քաոսը բացասաբար անդրադարձավ թատրոնի կառավարելիության վրա, թատերախումբն ուղղակի «ուտում էր» անօգտակար ռեժիսորներին։ ԴՄԹ-ում այդ ժամանակ քիչ չէին տաղանդավոր դերասանները, սակայն նրանք, չպատկանելով առաջատար թատերախմբին, պահանջարկ չունեին, մյուսները կնիքվել, մնացել էին իրենց կերպարների մեջ, իսկ երրորդներն ընդհանրապես, գեղարվեստական ղեկավարության բացակայության պայմաններում իրենց թատրոնի տերերն էին զգում և բեմին իրենց թույլ էին տալիս այն ամենը, ինչ խելքին բրդում էր ։
Գեորգի Տովստոնոգովի ժամանակաշրջան (1956-1989)
6 տարի աշխատելով որպես Լենինգրադի Լենինի կոմերիտմիության անվան թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր՝ Գեորգի Տովստոնոգովը ստիպեց լենինգրադյան թատերական պահանջկոտ հանրությանը խոսել իր մասին որպես չափազանց տաղանդավոր և հաջողակ ռեժիսոր։ 1955 թվականին Լենինգրադի Պուշկինի անվան դրամայի թատրոնում Վսևոլոդ Վիշնևսկու պիեսի հիման վրա նրա կողմից բեմադրված «Լավատեսական ողբերգությունը» (հետագայում արժանացավ Լենինի մրցանակի) ոչ պակաս, քան հանդիսատեսը հավանեց նաև իշխող կուսակցությունը և վերջին դերը չխաղաց ռեժիսորի նշանակման գործում ։
Գեղարվեստական նոր ղեկավարին լայն լիազորություններ էին տրամադրվել․ Լենինգրադի Լենկոմից Տովստոնոգովը որպես թատրոնի գրական մասի ղեկավար հրավիրեց Դինա Շվարցին, ԴՄԹ-ի վարչական վերակազմավորման համար տնօրեն նշանակվեց Գեորգի Կորկինը։ «Նա դաժան էր, նա անողոք էր, - հիշում էր Դինա Շվարցը։ - Նա կարող էր ամեն ինչ վերակազմավորել, աշխատանքից ազատել բոլորին, երբ անհրաժեշտ է։ Եվ նա ամեն օր վազում էր Գեորգի Ալեքսանդրովիչի մոտ» ։ Թատերախմբի հետ առաջին հանդիպման ժամանակ անդրադառնալով գեղարվեստական ղեկավարներին «ուտելու» հարցին՝ Տովստոնոգովը հայտարարեց․ «Ես ուտելի չեմ։ Հիշե՛ք՝ ուտելի չեմ» ։ Ղեկավարող մարմինների համաձայնությամբ գեղարվեստական նոր ղեկավարը աշխատանքից հեռացրեց թատերախմբի մոտ մեկ երրորդին՝ ավելի քան 30 դերասանի ։
Դրամատիկական մեծ թատրոնը, թեև չէր դադարում այն գովել կենտրոնական խորհրդային մամուլը ընդհուպ մինչև «Պրավդան», հատկապես արտասահմանում ճանաչում գտնելուց հետո (որի վերաբերյալ կշտամբական հոդվածներ տվեցին նաև նույն «Պրավդա»-ում) գործում էր կուսակցական մարմինների մշտական վերահսկողության տակ․ թույլ չտվեցին բեմադրել Լեոնիդ Զորինի «Հռոմեական կատակերգությունը», մեծ դժվարությամբ, բազմաթիվ զիջումների գնով Տովստոնոգովին հաջողվեց փրկել Վլադիմիր Տենդրյակովի պատմվածքի հիման վրա բեմադրված «Երեք պարկ աղբոտ ցորեն»-ը, երկար ու տանջալից պայքար ծավալվեց հանդիսատեսի կողմից սիրված հետպատերազմյան սովի և ճնշումների մասին պատմող «Գինը» ներկայացման համար, քանի որ պիեսի հեղինակը՝ Արթուր Միլլերը, քննադատական արտահայտություններ էր իրեն թույլ տվել ԽՍՀՄ արտաքին քաղաքականության վերաբերյալ. բեմադրված ներկայացումները հաճախ էին ուղղումների ենթարկվում ։
Այսպես, «Խելքից պատուհասը» ներկայացման մեջ մտցվել էր Ալեքսանդր Պուշկինի հետևյալ մեջբերումը․ «Սատանան դրդեց իմ այս հոգով ու տաղանդով ծնվել Ռուսաստանում», սակայն ի վերջո այն հանվեց։ Այդուհանդերձ Տովստոնոգովի ժամանակաշրջանը թատրոնի պատմության մեջ համարվում է «ոսկե»․ 3 տասնամյակ շարունակ նրա ղեկավարության ներքո ԴՄԹ-ն հայրենական թատերական շարժման առաջատարն էր, «երկրի առաջին բեմը» , որը մեծ հաջողություն էր վայելում նաև արտասահմանում․ այդ տարիների ընթացքում թատրոնը հյուրախաղերով հանդես չեկավ միայն Պորտուգալիայում, ներկայացումներով հանդես է եկել Ճապոնիայում, Արգենտինայում, Իսրայելում, երկու անգամ Թայվանում ... «Դրամատիկական մեծ թատրոնը, - գրում էր Ալեքսանդր Սվոբոդինը 1970 թվականին, - կարողանում է ներկայացումներ ստեղծել, որոնք մշակութային արժեքներ են։ Նրանք հայտնվում են մեծ գրողների բազմահատորյա ժողովածուների հրատարակման նույն շարքում, որոնք նոր լույսի ներքո են ներկայացնում մեր երկրի պատմությունը» ։ Իսկ Պավել Մարկովը 6 տարի անց գրեց․ «Ինչ քննադատություններ էլ՝ ոգևորվածից մինչև թերահավատ ու ամբարտավան, որ ասվում են Տովստոնոգովի ներկայացումների համար, պարզից էլ պարզ է, որ Տովստոնոգովը թատերական մեր կյանքում հատուկ և չափազանց կարևոր տեղ է զբաղեցնում։ Նրան չես կարող շրջանցել շինծու անտարբերությամբ, չես կարող ժխտել նրա ամրագրված ազդեցությունը խորհրդային թատրոնի վրա։ Բացի այդ ակնհայտ երևում է արտաքին, երբեմն նաև հաղթական հաջողությունը․․․ Իսկ մինչ այդ Տովստոնոգովը նվազագույն քայլ անգամ չի անում, որպեսզի հանդիսատեսից հաջողություն աղերսի․․․ Տովստոնոգովի թատրոնը զուրկ է սենսացիոնության ամենաթույլ նշույլից անգամ․․․ Հաջողությունը հաստատում է, որ թատրոնը համընկնում է երկրի հասարակական-գեղարվեստական շահերի հետ․․․» :
Տովստոնոգովի հետ տարբեր ժամանակաշրջաններում աշխատել են ռեժիսորներ Ռոզա Սիրոտան (1955-1962 և 1966-1972), Ռուբեն Աղամիրզյանը (1961-1966), Յուրի Աքսյոնովը (1961-1983), Գենադի Եգորովը (1982-1984) և այս ռեժիսորներից յուրաքանչյուրն իր ավանդն ունի Դրամատիկական մեծ թատրոնի «ոսկե ֆոնդի» մեջ։
Թատերախումբ
Տովստոնոգովի կողմից ստեղծված թատերախումբը, ըստ հանրահայտ լեհ ռեժիսոր Էրվին Աքսերի, ով ԴՄԹ-ում ոչ մեկ ներկայացում էր բեմադրել, «կարող էր մրցել եվրոպական լավագույն թատերախմբերի հետ»։ «Այս թատրոնի առաջատար դերասանները, իրենց գործի վարպետ են, ոչնչով չեն զիջում համաշխարհային ճանաչում գտած աստղերին, երբեմն էլ գերազանցում էին վերջիններիս՝ խաղն անհատական վարպետությամբ համակցելու կարողությամբ» ։ Աքսերի հետ պատրաստ էին բանավիճել հայրենական թատերագետները․ «Դրամատիկական մեծ թատրոնի թատերախումբը, - կարծում է մասնավորապես Նատալյա Ստարոսելսկայան, - չի կարող մրցել եվրոպական լավագույն թատերախմբերի հետ, որովհետև մի քանի տասնամյակ շարունակ այն հանդիսանում էր աշխարհի լավագույն թատերախումբը» ։ Ըստ Կ․ Ռուդնիցկու՝ ԴՄԹ ընկնել 1980-ական թվականներին ավելի դժվար էր, քան Մոսկվայի Գեղարվեստական թատրոն ընդունվելը՝ 1930-1940-ական թվականներին, որտեղ տասնյակ համախորհրդային աստղեր կային։ 1988 թվականին ձևավորելով այն սկզբունքները, որոնց հիման վրա ընտրում էր դերասաններին՝ Տովստոնոգովը, բռնակալի և դեսպոտի իր հեղինակությամբ, պարտադիր պահանջների մեջ ավելացրեց նաև «ինտելեկտուալ մակարդակը» և «աշխատանքի ընթացքում իմպրովիզիացիայի ընդունակությունը» ։ Տովստոնոգովը կարողանում էր դերասանին դարձնի ներկայացման համահեղինակ․ ինչպես նշում էր թատերագետ Տ․ Զլոտնիկովան, նա սիրում էր դերասաններին որպես «դաս», սակայն սիրում էր պահանջկոտ, երբեմն էլ հոգնեցնելու աստիճան ։
«ԴՄԹ-ի թատերախմբում, - գրում է Ելենա Գորֆունկելը, - Տովստոնոգովն ուներ մի քանի առաջատար դերասանուհիներ՝ Նինա Օլխինան, Լյուդմիլա Մակարովան, Էմմա Պոպովան, Զինաիդա Շարկոն, Տատյանա Դորոնինան» ։ Սակայն նրանք կողքին էին և այնպիսի հրաշալի, սակայն ոչ գլխավոր դերասանուհիներ, ինչպիսիք էին Վալենտինա Կովելը և Էմմա Պրիզվան-Սոկոլովան, ում Ն․ Ստարոսելսկայան նույնպես ընդգրկել էր «ամենա-ամենաաստղային նեղ շրջան», և երիտասարդ դերասանուհի Նատալյա Տենյակովան» ։
Ինչ վերաբերում է թատերախմբի արական կազմին, ապա այստեղ «աստղերի» ցուցակն անվերջ էր․ արդեն 1960-ական թվականներին բազմափորձ Վիտալի Պոլիցեյմակոյի, Եվգենի Լեբեդևի, Եֆիմ Կոպելյանի և Վլադիսլավ Ստրժելչիկի կողքին ճանաչում գտան երիտասարդ դերասաններ Պավել Լուսպեկաևը, Սերգեյ Յուրսկին, Կիրիլ Լավրովը, Օլեգ Բորիսովը, Օլեգ Բասիլաշվիլին, Վլադիմիր Ռեցեպտերը, 1970-ական թվականներին հանդիսատեսը ճանաչեց և սիրեց Գենադի Բոգաչյովին, Յուրի Դեմիչին և Անդրեյ Տոլուբեևին, կային նաև Նիկոլայ Կորնը, Պավել Պանկովը, Նիկոլայ Տրոֆիմովը, Վսևոլոդ Կուզնեցովը, Վադիմ Մեդվեդևը․․․ Տովստոնոգովյան ԴՄԹ-ի պատմության մեջ առանձին էջ է ներկայացնում Ինոկենտի Սմոկտունովսկին, ով չնայած այդ թատրոնի բեմին խաղացել է ընդամենը մեկ անմոռանալի դեր ։
Գեորգի Տովստոնոգովը գլխավորեց Դրամատիկական մեծ թատրոնը ուղիղ 33 տարի․ 1989 թվականի մայիսի 23-ին, «Ծեր կնոջ այցը» ներկայացման գլխավոր փորձից տուն վերադառնալու ճանապարհին մահացավ իր ավտոմեքենայի ղեկին ։
Տովստոնոգովից հետո (1989-2013)
Շատերի մոտ այն կարծիքն էր ձևավորվել, որ 1989 թվականի մայիսի 23-ին մահացավ ոչ միայն Տովստոնոգովը, այլև ԴՄԹ-ը․ դրա մասին էր խոսում հոգեհանգստին Տատյանա Դորոնինան, նույն միտքն արտահայտեց նաև Դինա Շվարցն իր օրագրում ։ Տովստոնոգովն իրեն հաջորդող չէր նախապատրաստել․ կգա նոր ռեժիսոր և կստեղծի իր թատրոնը։ Սակայն նոր ռեժիսորը չէր գալիս, ամբողջ համառուսաստանյան թատրոնի համար դժվար տարիներ եկան, շուտով ԴՄԹ-ի, ինչպես նաև այլ թատրոնների առաջ գոյատևման հարց բարձրացավ ։
Այդ ժամանակաշրջանում թատրոնը գլխավորեց Կիրիլ Լավրովը, ով ընտրվեց թատերախմբի կողմից գաղտնի քվեարկության արդյունքում։ Նա ռեժիսոր չէր, և գեղարվեստական նոր ղեկավարի առջև բացի թատերախմբի պահպանման, ֆինանսական հարցերի լուծման խնդիրներից, ծառացան նաև տաղանդավոր ռեժիսորների, մասնավորապես գլխավոր ռեժիսորի փնտրման խնդիրը։ Միայն 2004 թվականին թատրոնը վերջապես գլխավոր ռեժիսոր ունեցավ՝ ի դեմս թատրոնի հետ երկար ժամանակ համագործակցող Թեմուր Չխեիձեի ։ 2007 թվականին իր հարցազրույցներից մեկում Չխեիձեն ասաց․ «Ես գիտեի, որ ինչ էլ որ այստեղ անես, վատ է լինելու, քան Տովստոնոգովի ժամանակ։ Սակայն նա չկա և ընդհանրապես տովստոնոգովներ շատ հազվադեպ են ծնվում։ Իսկ կյանքը շարունակվում է, և ես հիանում եմ այն թատրոնով, որը մի ժամանակ կար․ ես այնպես չեմ բեմադրում, ինչպես Տովստոնոգովը» ։
Վերջին տարիներին քննադատները գրում էին ԴՄԹ-ի լճացման մասին, և 2013 թվականի փետրվարի 19-ին Թեմուր Չխեիձեն դուրս եկավ աշխատանքից։ Իր հեռանալու պատճառների մասին նա խոսեց մարտի 4-ի մամուլի ասուլիսի ժամանակ․ «Այժմ, երևի, այն ժամանակն է, երբ ԴՄԹ-ին փոփոխություններ են անհրաժեշտ, որին ես ինքս չեմ կարող գնալ։ Շատերն ինձ համարում են հետադիմական, սակայն դա իմ սկզբունքային ուղին էր՝ պահպանել Տովստոնոգովի թողած ժառանգությունը։ Համոզված եմ, որ կանցնի 10 տարի, և դասականը կրկին իր տեղը կգտնի ռուսական թատրոնում։ Մի երիտասարդ ասեց ինձ, որ իմ ներկայացումներն ընդունվում են որպես ժամանակավրեպ։ Ես շնորհակալ եմ նրան անկեղծության համար» ։
Թատրոնն այսօր
Թատրոնի հիմնական բեմին ներկայացվում են ինչպես ռուսական և համաշխարհային դասականների, այնպես էլ ժամանակակից դրամատուրգիայի՝ Ալեքսանդր Օստրովսկու, Լև Տոլստոյի, Նիկոլայ Գոգոլի, Իվան Տուրգենևի, Ու․ Շեքսպիրի, Ֆրիդրիխ Շիլլերի, Բեռնարդ Շոուի, Ռ․ Հարվուդի, Մ․ Ֆրեյնի և այլոց ստեղծագործությունները։ Փոքր թատրոնի բեմում բեմադրվում են Էռնեստ Հեմինգուեյի «Ծերունին և ծովը», Էդվարդ Օլբիի «Ո՞վ է վախենում Վիրջինիա Վուլֆից», Անտոն Չեխովի «Շնիկով տիկինը», Էդուարդ Կոչերգինի «Հրեշտակի տիկնիկ» ստեղծագործությունները։
2013 թվականի մարտի 29-ից թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարն է հանդիսանում Անդրեյ Մոգուչին, իսկ գլխավոր բեմանկարիչն է արդեն 4 տասնամյակ շարունակ՝ Էդուարդ Կոչերգինը։ Երաժշտական մասով պատասխանատուն 1998 թվականից կոմպոզիտոր Նիկոլայ Մորոզովն է ։ Թատրոնի մշտական ռեժիսորներն են Նիկոլայ Պինիգինը, Անդրեյ Մաքսիմովը, Գրիգորի Դիտյատկովսկին։ ԴՄԹ-ում ներկայացումներ են բեմադրում նաև հրավիրված ռեժիսորներ։
Թատերախումբ
Փակագծերում նշված է դերասանի՝ ԴՄԹ-ում աշխատանքի տարիները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թատրոններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատրոններ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի դրամատիկական թատրոններ Կատեգորիա:Դրամատիկական թատրոններ Կատեգորիա:Ակադեմիական թատրոններ
Եֆիմովսկի
Եֆիմովսկի (Ефимовский), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Բոկսիտոգորսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3622 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Բոկսիտոգորսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1910 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Որակազրկում
Որակազրկում, գործընթաց է, որի միջոցով արդյունաբերության կամ տնտեսության մեջ հմուտ աշխատուժը վերացվում է կիսա-հմուտ կամ ոչ հմուտ աշխատողների կողմից շահագործվող տեխնոլոգիաների ներդրման միջոցով։ Սա հանգեցնում է ծախսերի խնայողության՝ պայմանավորված մարդկային կապիտալում ավելի քիչ ներդրումներով և նվազեցնում մուտքի խոչընդոտները՝ թուլացնելով մարդկային կապիտալի սակարկությունների ուժը։ Հմտությունից զրկելը աշխատանքային դիրքերի անկումն է այն մեքենաների միջոցով, որոնք ներդրվել են աշխատողներին արտադրական գործընթացից անջատելու համար :Հմտությունների որակազրկումը կարող է վերաբերել նաև առանձին աշխատողներին։ Տերմինը վերաբերում է այն մարդուն, որը ժամանակի ընթացքում դառնում է պակաս հմուտ։ Օրինակներ, թե ինչպես դա կարող է տեղի ունենալ, ներառում են աշխատանքի սահմանման փոփոխությունները, բոլորովին այլ ոլորտ տեղափոխվելը, քրոնիկ թերզբաղվածությունը (օրինակ՝ որպես գանձապահ աշխատելը հաշվապահի փոխարեն) և երկար ժամանակ աշխատուժից դուրս մնալը (օրինակ՝ պաշտոնից հեռանալը)։ բացառապես երեխաների դաստիարակության վրա կենտրոնանալու նպատակով) ։ Այն կարող է կիրառվել նաև այն ներգաղթյալների նկատմամբ, ովքեր բարձր որակավորում ունեցող աշխատանք են ունեցել իրենց ծագման երկրներում, բայց չեն կարողանում համարժեք աշխատանք գտնել իրենց նոր երկրներում և, հետևաբար, թողնում են կատարել ցածր որակավորում ունեցող աշխատանք, որի համար գերազանց որակավորում ունեն։ Սա հաճախ կարող է լինել օտարերկրյա կողմից թողարկված մասնագիտական ​​որակավորումների և աստիճանների ճանաչման հետ կապված խնդիրների կամ աշխատանքի ընդունելու խտրական գործելակերպի հետևանք, որը նպաստում է հայրենի աշխատողներին։
Այն քննադատվում է որակի նվազման, աշխատուժը նվաստացնելու համար (աշխատանքը դարձնում է մեխանիկական, քան մտածված և աշխատողներին դարձնում է ավտոմատներ, քան արհեստավորներ) և խարխլում համայնքը ։
Դասական տնտեսական տեսության պատմություն և փաստարկներ
Հմտությունից զրկելը որպես տեխնոլոգիական առաջընթացի կողմնակի արդյունք, որը հիմնականում պայմանավորված է արտադրության նորարարությամբ, կարող է առաջին անգամ ուսումնասիրվել 18-րդ դարի վերջին Անգլիայի առաջին արդյունաբերական հեղափոխության ժամանակ։ Մյուս կողմից, հմտությունը դիտվում է նաև որպես տեխնոլոգիական առաջընթացի անմիջական հետևանք, որի շնորհիվ աշխատողները հնարավորություն ունեն յուրացնելու նոր գործառնական գիտելիքներ՝ կատարելագործման միջոցով ։
Այնուամենայնիվ, դասական տնտեսական տեսության հաստատումը թելադրում է, որ տեխնիկական փոփոխություններն ուղղակիորեն ազդում են հարստության, սպառման, զբաղվածության և եկամուտների բաշխման վրա։ Թեև նորարարությունը էական է աճող տնտեսությունների համար, սակայն դասական տնտեսական տեսության կողմից հաստատվում է նման առաջընթացի կառուցվածքային կողմնակի արդյունքը, որը մեծացնում, նվազեցնում կամ փոխում է հմուտ և ոչ հմուտ աշխատուժի պահանջարկը ։ Այս դեպքում, դասական քաղաքական տնտեսագետների տեսակետը, որ 18-րդ դարի արդյունաբերական հեղափոխությունը պայմանավորված էր գործող աշխատողների որակազրկման նպատակով, էմպիրիկորեն չի աջակցվում ։ Անկախ նրանից, նման տեխնոլոգիական առաջընթացի հետևանքը նպաստեց համամասնորեն ավելի քիչ աշխատողների հմտությանը։ Տնտեսական պատմաբաններն աջակցում են, որ 18-րդ և 19-րդ դարերի տնտեսություններում չկա հմտություններից զրկելու հստակ միտում, այլ ավելի շուտ հմտության, հմտությունների և հմտությունների տեղաշարժի համակցություն ։
19-րդ դարի վիճակագրությունը հաստատում է հմուտ աշխատողների աճը, ներառյալ բարձր որակավորում ունեցող և ցածր որակավորում ունեցող աշխատողները, որոնք հասնում են Անգլիայի և Ուելսի բնակչության ավելի քան 60%-ին ։ Այնուամենայնիվ, այս վիճակագրությունը չի նշում բարձր որակավորում ունեցող կամ ցածր որակավորում ունեցող աշխատողների աճը, այդպիսով ոչ մի ապացույց չտրամադրելով այն պնդումը, որ որակազրկումը կարևոր արդյունք է ։