cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Եղջերատերև
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ծաղկավոր բույսեր
Հայաստան (կտավ)
«Հայաստան», հայազգի նկարչուհի Ջեքի Ղազարյանի՝ Հայոց ցեղասպանության 100-ամյա տարելիցին նվիրված կտավ։
Պատմություն
Կտավում պատկերված է կիսաաբստրակտ լանդշաֆտ՝ ծածկված հին հայկական քարտեզների ու ճարտարապետական կոթողների պատկերներով ու տեսարաններով։ Դրանց միավորում են ժանյակները, որոնցից գործել է նաև Ղազարյանի տատիկը։
Աշխատանքում Ջեքի Ղազարյանը ոգեշնչվել է Պաբլո Պիկասոյի «Գերնիկա» կոչվող կտավի օրինակով, որը ներկայացնում է իսպանական գյուղի ռմբակոծությունները Իսպանիայում քաղաքացիական պատերազմի տարիներին։ Ղազարյանի կտավն ունի նույն չափսերը, ինչը որ Պիկասոյի նկարը՝ 3,5 x 8 մետր։
«Հայաստան» կտավն ապրիլի 17-ից մայիսի 29-ն առաջին անգամ կցուցադրվի Չիկագոյի ժամանակակից արվեստի թանգարանում։ Այնուհետև կցուցադրվի արվեստի տարբեր կենտրոններում  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արվեստ Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանություն
Կելասուր
Կելասուր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բայազետի գավառում ։ Գտնվում էր Արածանիի աջ կողմում, գետից 10-12 կմ հեռու։
Կելասուրի մոտ է գտնվում Ֆիլմիաշա անունով աղբյուրը։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 15 տուն բնակիչ ։
Բոլոխնյատի
Բոլոխնյատի (Болохняты), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Կելասուր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բոլոխնյատի
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Ավանես կազմողի զույգ խաչքարեր (Դարի գլուխ, Գավառ)
Ավանես կազմողի զույգ խաչքարեր, գտնվում է Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզի Գավառ քաղաքի հյուսիսարևելյան հատվածում՝ «Դարի գլուխ» ամրոցի տարածքում գտնվող Սուրբ Ստեփանոս մատուռից հյուսիս՝ ընդհանուր պատվանդանին։ Հաշվառված են Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցանկում (5.1/2.1.42 և 5.1/2.1.43) ։
Բոլոխնյատի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ավանես կազմողի զույգ խաչքարեր (Դարի գլուխ, Գավառ)
Տեղադրություն
Խաչքարն կանգնեցված է Գավառ քաղաքի հյուսիսարևելյան հատվածում՝ «Դարի գլուխ» ամրոցի տարածքում գտնվո Սուրբ Ստեփանոս մատուռից հարավ, իրար կողք կանգնեցված խաչքարերից աջից առաջինը։
Քանդակներ
Խաչարձանի քիվին խաչելությունն է. Հիսուսը խաչված մի զարդարուն խաչի վրա, ուղիղ կանգնած, ծնկներից էլ ցած հասնող, քղանցքները զարդարուն՝ կոլոբիոն հագած, կրունկներն իրար կողքի և ոտների ծայրերն հակառակ ուղղություններով։ Քրիստոսի գլխի մազերը երկու ոլորուն և երկար կավիկներով իջնում են ուսերից էլ ցած։ Խաչեցյալի երկու կողմից ծունկի են եկել Հովհաննես Մկրտիչն ու Մարիամ Աստվածածինը։
Հիսուսի երկու կողմերում պատկերված են հրեշտակներ, իսկ քիվի եզրերում Միքայել Հրեշտակապետն է քանդակված՝ սատանային սպանելիս։
Վիմական արձանագրություն
Կողին.
Համաձայն քիվի արձանագրության խաչքարը պատվիրել է Մուրատը՝ Իսախանի հիշատակին։ Կանգնեցվել է 1707 թվականին՝ Ավանես կազմողի կողմից։ Կողի արձանագրության մեջ նշվում է, որ խաչքարերը նվիրված են նաև Մուրատի հոր՝ Գրիգորի, և մոր՝ Սառա խաթունի հիշատակին։
Ջրահարս զրահանավի հուշարձան
«Ջրահարս» զրահանավի հուշարձան, հուշարձան Տալլինի Կադրիորգ այգում։ Գրանիտե պատվանդանի վրա կանգնած է բրոնզե հրեշտակը։ Պատվանդանին գրված է. «Россiяне не забываютъ своихъ героевъ мучениковъ» («Ռուսները չեն մոռանում իրենց հերոս նահատակներին»)։ Ստեղծվել է քանդակագործ Ամանդուս Ադամսոնի կողմից։ Նվիրված է Ռուսական կայսրության նավատորմի 177 նավաստիների հիշատակին, որ զոհվել են «Ջրահարս» զրահանավի վրա 1893 թվականի սեպտեմբերի 7-ին։
Բրանի
Բրանի (Брани), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Գորոխովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1540 թվականին։
Ջրահարս զրահանավի հուշարձան
Պատմություն
1900 թվականին ռեվելյան թերթերում հայտարարություն է տրվում այն մասին, որ զոհվածների հիշատակին հուշարձան կանգնեցնելու համար նվիրատվություններ են հավաքվում։ Հուշարձանի հեղինակն է անվանի քանդակագործ Ամանդուս Ադամսոնը։ Հուշարձանի կառուցման համր ծախսվել է 67159 ռուբլի, որից 61000-ը հավաքվել էր նվիրատվությունների միջոցով ։ Հուշարձանի բացման արարողությունը կայացել է 1992 թ. սեպտեմբերի 7-ին՝ դեպքի 7-ամյա տարելիցի օրը։
Բրանի
2001 թվականի տվյալներով Բրանի գյուղում բնակվում էր 759 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 33,73 մարդ/կմ²։
Ջրահարս զրահանավի հուշարձան
Հուշարձանի նկարագրություն
Հուշարձանի ընդհանուր բարձրությունը 16 մ է։ Պատվանդանը կառուցված է սև գրանիտից, այն ունի զրահանավի առաջամասի տեսք, որ ճեղքում է ծովի ալիքները։ Ալիքները վարդագույն գրանիտից են։ Գրանիտե բարձրության վրա տեղադրված է հրեշտակի բրոնզե արձանը, որ բարձրացրած աջ ձեռքում բռնել է ոսկեզօծ խաչը։
Բրանի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Գորոխովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1540 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ջրահարս զրահանավի հուշարձան
Հուշարձանի նկարագրություն
Արձանի համար նախատիպ է հանդիսացել քանդակագործի աղախինը՝ 17-ամյա Յուլիանա Ռոոտսին (էստոնացի քաղաքական գործիչ ու տնտեսագետ Տիյտա Մադեի հորական տատը) ։
Հուշարձանի աստիճանների դիմաց տեղադրվել է խորաքանդակ, որի վրա պատկերված է զրահանավը ծովի ալիքների մեջ։ Քանդակի հակառակ կողմում՝ ծովի կողմից, գրված են «Ջրահարս» զրահանավի 12 սպաների անունները։
Հուշարձանի տարածքը շրջափակված է քարե սյուներով, որոնք միմյանց միացված են շղթաներով։ Սյուների վրա գրված են զրահանավի 165 նավաստիների անունները։
Հուշարձանի բրոնզե մասերը պատրաստվել են Սանկտ-Պետերբուրգում` Ադոլֆ Մորանդի արհեստանոցում։ Գրանիտը բերվել է Ֆինլանդիայից։
2005 թվականին Էստոնիայում թողարկվել են նամականիշեր` նվիրված քանդակագործ Ամանդուս Ադամսոնի ծննդյան 150-ամյակին։ Նամականիշերի վրա պատկերված է «Ջրահարս» զրահանավի հուշարձանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տալլինի հուշարձաններ
Կանադայի վերաբնակիչները
«Կանադայի վերաբնակիչները» (The Settlers in Canada), մանկական արկածային վեպ, անգլիացի ծովագնաց և գրող Ֆրեդերիկ Մարիետի 21-րդ գիրքը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1844 թվականին։ Ստեղծագործության իրադարձությունները ծավալվում են Վերին Կանադայում 1790-ական թվականներին և ներկայացնում են ներգաղթյալների ընտանիքի արկածները Օնտարիո լճի մոտ, նրանց դիմակայությունը բնության և բնիկ ժողովրդի դեմ։
Սյուժե
Անգլիայում Քեմփբելլների ընտանիքը ժառանգում է տոհմական կալվածք։ Մեծ որդին ընդունվում է քոլեջ, իսկ երկրորդը մեկնում է ծառայության նավատորմում։ Մի օր հայտնվում է ժառանգության ուրիշ հավակնորդ, որն ապացուցում է իր իրավունքները դրա նկատմամբ։ Քեմփբելլները ստիպված են լինում նահանջել։
Միստր Քեմփբելլը վաճառում է բիզնեսը կալվածքի հարցերը լուծելու համար, և դրանից հետո մնացած փողը բավարար է միայն Կանադա արտագաղթելու և Օնտարիոյի լճի մոտ բնակություն հաստատելու համար։ Խնդիրը համախմբում է ընտանիքի անդամներին, որոնք աշխատում են իրենց ֆերմայի զարգացման համար՝ պայքարելով վատ եղանակի, թշնամաբար տրամադրված հնդկացիների և անտառային հրդեհների դեմ։ Նրանց օգնում է էքսցենտրիկ, բայց պատրաստակամ որսորդ Մալաքի Բոունը, և նրանք ողջունում են նոր ներգաղթյալներին իրենց ֆերմայում։
Ի վերջո, գալիս է մի նամակ ազգականի՝ կալվածքի սեփականատիրոջ մահվան վերաբերյալ։ Կալվածքը նորից անցնում է Քեմփբելլների տնօրինության տակ, միստր և միսիս Քեմփբելլները վերադառնում են Անգլիա, իսկ նրանց երեխաներից յուրաքանչյուրը գնում է իր ուղով ։
Ստեղծում և հրատարակում
Մարիետն այս վեպը գրել է նախորդ ստեղծագործության՝ «Մեծ օվկիանոսի» խորտակումը վեպի հաջողությունից հետո ։ Հեղինակը այցելել է Կանադա 1837 թվականին և ձեռք բերել մի քանի հարյուր ակր հող Մեծ լճերի մոտ, որտեղ ծավալվում են նրա վեպի հիմնական իրադարձությունները :.
Վեպի թեմատիկան մոտ է Ջեյմս Ֆենիմոր Կուպերի ստեղծագործություններին և արկածները համատեղում է գաղութային հովվերգության հետ։ Առաջին վերաբնակիչների հոգսերն և բնիկների դեմ պայքարի դժվարությունները Քեմփբելլներին դարձնում են հաջողակ ներգաղթյալներ, որոնք մասամբ ընդունում են բնիկների հմտությունները ։
Վեպում (8 գլուխ) առաջին անգամ օգտագործվում է «paddle your own canoe» արտահայտությունը (բառացի՝ «թիավարեք ձեր մակույկը», որ նշանակում է «հույս դիր միայն ինքդ քեզ վրա») ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1844 գրքեր Կատեգորիա:19-րդ դարի վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Ջորջինա Բայեր
Ջորջինա Բայեր, դերասանուհի, քաղաքագետ, պառլամենտում աշխարհի առաջին բացահայտ տրանսեքսուալ պատգամավոր։ 1999 թվականի նոյեմբերի 27-ից մինչև 2007 թվականի փետրվարի 14 եղել է Նոր Զելանդիայի Պառլամենտի անդամ Լեյբորիստական կուսակցության կողմից։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1957 թվականին Վելինգտոն քաղաքում էթնիկ մաորիների ընտանիքում, նշանած անուն՝ Ջորջ Բերտրան։ Վաղ մանկությունը անց է կացրել տատիկի ու պապիկի հետ, Տարանակի քաղաքում նրանց ֆերմայում։ Հետո տեղափոխվել է Վելինգտոն մոր մոտ։ Շուտով, քոլեջն ավարտելուց հետո, սկսել է հայտնվել գիշերային գեյ ակումբների բեմերին։ Հետո տեղափոխվել է Սիդնեյ, որտեղ աշխատել է որպես մարմնավաճառ ու մերկապարուհի։ Այնտեղ նա հայտնվել է 4 տղամարդկանց հետ մի մեքենայում, որտեղ նրան բռնաբարել են։ Այդ պատահարը հավանաբար համոզել է նրան փոխել իր ապրելաձևը։
Վերադառնալով Նոր Զելանդիա, Ջորջինա Բայերը շարունակել է աշխատել որպես մերկապարուհի ու դրագ քուին ։ 1984 թվականին նա կատարել է վիրաբուժական սեռի շտկում։ Սկսել է զբաղվել դրամատուրգիայով, ելույթներ է ունեցել թատրոնների ու կաբարեների բեմերի վրա, նկարահանվել է կինոյի ու հեռուստատեսության մեջ, աշխատել է որպես հաղորդավար ռադիոյում ։ Մինչև հիմա էլ շարունակում է խաղալ թատրոնում։ 1987 թվականին «New Zealand Listener Gofta Awards»-ում «Jewel’s Darl» անվանակարգին է առաջադրվել։
Քաղաքական կարիերա
Քաղաքական կարիերան սկսել է Քարտերտոն քաղաքում, Վելինգտոնից ոչ հեռու, ընտրվելով տեղի հոգաբարձական մարմին՝ միջին կրթության բաժին։ 1995 թվականին դարձել է քաղաքի քաղաքապետ 48% ձայներով, իսկ 1998 թվականին վերաընտրվեց՝ 90% ձայներով ։ Դա դարձրել է նրան աշխարհի առաջին քաղաքապետ տրանսեքսուալ։
1999 թվականին ընտրվել է Նոր Զելանդիայի պառլամենտ Լեյբորիստական կուսակցության կողմից Wairarapa տարածքում, ինչից հետո թողել է Քարտերտոն քաղաքի քաղաքապետի պաշտոնը։ 2002 թվականին այդ նույն տարածքում վերաընտրվել է պառլամենտ։ 2005 թվականին վերաընտրվել է պատգամավորների ցանկում, զբաղեցնելով այդ պաշտոնը մինչև 2007 թվական։ Որպես պառլամենտի անդամ զբաղվել է մի շարք խնդիրներով՝ մշակույթով, գյուղատնտեսությամբ, տեղի ինքնակառավարմամբ ու շրջակա միջավայրով։ Բայց նրա ամենանկատելի գործունեությունը մարդու իրավունքների պաշտպանելն է, հատկապես սեքսուալական փոքրամասնությունների, այդ թվում նաև Նոր Զելանդիայի միասեռ ամուսնությունների, գենդերային ու ազգային հատկանիշներով դիսկրիմինացիայի ոչնչացման համար։
Մոնրեալում 2006 թվականին կայացած ԼԳԲՏ բնագավառում մարդու իրավունքներին նվիրված Միջազգային կոնֆերանսին Բայերը եղել է հիմնական զեկուցող, ու նույնպես էլ Կոպենգագենում 2009 թվականին։
Մալոե Պավլովո (գյուղ, Ելնինսկի շրջան)
Մալոե Պավլովո (Малое Павлово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի կազմում։
Հելեն Ֆիշեր
Կենսաբանություն
1968 թվականին Նյու Յորքի համալսարանում ստացել է հումանիտար գիտությունների բակալավրի աստիճան՝ մարդաբանության և հոգեբանության բնագավառում։
Մալոե Պավլովո (գյուղ, Ելնինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 216 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Հելեն Ֆիշեր
Կենսաբանություն
1972 թվականին Բոուլդերի Կոլորադոյի համալսարանում ստացել է հումանիտար գիտությունների մագիստրոսի կոչում ֆիզիկական մարդաբանության, մշակութային մարդաբանության, լեզվաբանության և հնագիտության ոլորտում, իսկ 1975 թվականին նույն համալսարանում ստացել է մարդաբանության գիտությունների թեկնածուի աստիճան՝ անթրոպոգենեզի, պրիմատոլոգիայի, մարդու սեռական ակտիվության, բազմացման ռազմավարության բնագավառում։
1981-1984 թվականներին եղել է Նյու Յորքի Նոր դպրոցի մարդաբանության ամբիոնի գիտաշխատող, 1984 թվականի հունիսից մինչև 1994 թվականի հունիս՝ Ամերիկյան բնագիտական թանգարանի գիտաշխատող։
1994 թվականի հունիսից մինչև 2000 թվականի հունիս եղել է Ռատգերսի համալսարանի գիտաշխատող, 2000-2003 թվականներին՝ հետազոտող պրոֆեսոր, 2003-2012 թվականներին՝ մարդաբանության ամբիոնի հրավիրված գիտաշխատող։
1996 թվականի հոկտեմբերին դարձել է Ռատգերսի համալսարանի մարդաբանության ամբիոնի մարդու էվոլյուցիայի ուսումնասիրման կենտրոնի աշխատակից։
2005 թվականից ներգրավվել է Match.com-ին՝ Chemistry.com վիրտուալ ծանոթությունների ծառայություն մշակելու համար, որտեղ նրա հետազոտությունն ու փորձը օգտագործվել են հորմոնային և անհատականության առանձնահատկությունների վրա հիմնված համապատասխան գունային մոդելներ ստեղծելու համար։
2006-2008 թվականներին եղել է TED կոնֆերանսի հիմնական բանախոսներից մեկը ։
2013 թվական հոկտեմբերին դարձել է Բլումինգթոնի Ինդիանայի համալսարանի Քինսիի անվան ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող։
2014 թվականին մասնակցել է կոտրված սրտերի և միայնության մասին «Անքունները Նյու Յորքում» («Sleepless in New York»)վավերագրական ֆիլմի նկարահանումներին ։
Ուսումնասիրություններ
Ֆիշերը նշել է, որ դեռևս դոկտորական ատենախոսության վրա աշխատելիս նկատել է մեկ ընդհանուր առանձնահատկություն՝ վերարտադրության ռազմավարությունը ։
«Ինչու ենք մենք սիրում։ Ռոմանտիկ սիրո բնույթն ու քիմիան» գրքում Ֆիշերն ենթադրել է, որ մարդկությունն ունի ուղեղի երեք զարգացող համակարգ, որոնք ուղղված են զուգավորմանը և բազմացմանը։
Ֆիշերը պնդում է, որ սերը կարող է սկսվել այս զգացմունքներից որևէ մեկով։ Որոշ մարդիկ սեռական հարաբերություն ունեն ինչ-որ մեկի հետ, ապա սիրահարվում են։ Մյուսները սկզբում սիրահարվում են, իսկ հետո արդեն սեքսով զբաղվում։ Երրորդը նախ ձգտում է ձեռք բերել ամուր կապվածություն, որը միայն դրանից հետո վերածվում է սիրավեպի կամ սեռական ցանկության։ Բայց սեռական ցանկությունը մարդուն կապում է տարբեր զուգընկերների հետ, ռոմանտիկ սերը ձգտում է իր զուգավորման էներգիան կենտրոնացնել մեկ առանձին զուգընկերոջ վրա, իսկ կապվածությունը ուղղված է նրան, որ մարդը կապ ստեղծի զուգընկերոջ հետ՝ նպատակ ունենալով կյանքն անցկացնել նույն թիմում։
Նա քննարկել է ուժեղ ռոմանտիկ սիրո բազմաթիվ կողմեր՝ նշելով, որ դրանք սկսվում են այն ժամանակ, երբ սիրահարվածը գիտակցում է «հատուկ իմաստ»։ Այնուհետև նա կենտրոնանում է իր ընտրյալի վրա։ Մարդիկ կարող են թվարկել այն կետերը, որոնք իրենց դուր չեն գալիս իրենց զուգընկերոջ մեջ, բայց նրանք նշում են դրանք, որպեսզի տեսնեն միայն այն, ինչ իրենց դուր է գալիս։ Զգայական լարվածությունը, հրճվանքը, տրամադրության փոփոխությունները, հուզական կախվածությունը, բաժանումը, սեփականության զգացումը, ֆիզիկական ռեակցիաները, ներառյալ սրտի բաբախումների հաճախացումը, շնչառության դժվարությունը և ծարավ, ըստ Ֆիշերի, կապված են այդ զգացմունքի հետ։ Բայց ամենակարևորը կպչուն մտածողությունն է, կամ ինչպես նա է ասում. «Ինչ-որ մեկը նստել է ձեր գլխում»։
Ֆիշերը և նրա գործընկերները զբաղվել են ռոմանտիկ սիրո ուսումնասիրությամբ՝ օգտագործելով ֆունկցիոնալ մագնիսական ռեզոնանսային տոմոգրաֆիա՝ քառասունինը տղամարդկանց և կանանց ուղեղը սկանավորելու համար. նրանց թվում եղել են տասնյոթ սիրահարներ, տասնհինգ լքվածներ և տասնյոթ մարդիկ, ովքեր շարունակել են սիրել՝ քսանմեկ տարի համատեղ ամուսնության մեջ ապրելուց հետո։ Հիմնական գաղափարներից մեկն այն էր, որ ռոմանտիկ սերը շատ ավելի ուժեղ խթան է, քան սեքսը։ Ինչպես ասում է Ֆիշերը, «ի վերջո, եթե դուք պատահաբար առաջարկեք ձեզ հետ անկողին մտնել և մերժում ստանաք, դուք դեպրեսիայի մեջ չեք ընկնի, ինքնասպանություն կամ սպանություն չեք գործի, բայց ամբողջ աշխարհում մարդիկ սարսափելի տառապում են ռոմանտիկ սիրո կործանումից»։
Ֆիշերը պնդում է, որ որոշ հակադեպրեսանտներ ընդունելը կարող է նպաստել ինչպես ռոմանտիկ սիրո և սիրո զգացմունքների, այնպես էլ սեռական ցանկության նվազմանը։
Հենվելով սիրահարված մասնակիցների ուղեղի սկանավորման վրա՝ Ֆիշերն իր գրքում գրել է տղամարդկանց և կանանց ուղեղի տարբերությունների մասին։ Միջին հաշվով, տղամարդիկ, որպես կանոն, ավելի մեծ ակտիվություն են ցուցաբերել ուղեղի այն հատվածներում, որոնք պատասխանատու են տեսողության համար, մինչդեռ կանանց մոտ նույն ակտիվությունը դրսևորվել է այն հատվածներում, որտեղ տեղի է ունենում հիշողության հետկանչը։ Ֆիշերը ենթադրել է, որ այս տարբերությունները կապված են տարբեր էվոլյուցիոն ուժերի հետ, որոնք առաջնորդում են կողակցի ընտրությունը։ Եվ նախնադարյան հասարակության մեջ, և այսօր տղամարդը ձգտում է համոզվել, որ արտաքնապես իր հավանական ապագա զուգընկերը առողջ է և գտնվում է վերարտադրողական տարիքում՝ սերունդ ունենալու և դաստիարակելու համար։ Բայց կինը ի վիճակի չէ տղամարդու արտաքինից հասկանալ, թե արդյոք նա լավ ամուսին և հայր կլինի. նա պետք է հիշի իր անցյալի վարքագիծը, ձեռքբերումներն ու բացթողումները՝ հիշողություններ, որոնք կարող են օգնել նրան ճիշտ ընտրել իրապագա ամուսնուն և իր երեխաների հորը։
2006 թվականին Ֆիշերը National Geographic ամսագրում տպագրված «Սերը քիմիական ռեակցիա է» հոդվածում ներկայացրել է ֆունկցիոնալ մագնիսա-ռեզոնանսային տոմոգրաֆիայի կիրառմամբ հետազոտությունների նոր տվյալներ, որոնք ցույց են տվել, թե ուղեղի որ հատվածներ են ակտիվանում սիրահարված մարդու մոտ ։
Մտածողության և վարքի չորս ոճ
Ֆիշերը տարբերակել է կենսաբանորեն պայմանավորված մտածողության և վարքի չորս ոճեր, որոնք նա կապել է չորս նյարդաքիմիական համակարգերի հետ։ Նա ընդգծել է, որ դրանք ոչ թե «տեսակներ» են, այլ այդ բոլորի յուրահատուկ համադրություններ։
Ֆիշերը փորձել է համատեղել պլատոնական մտածողության ոճերը Քեյսրիի առանձնացրած խառնվածքի տիպերի հետ.
Արտքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի մարդաբաններ Կատեգորիա:Կին մարդաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի գիտնականներ
Նասրեդինը Խոջենտում (ֆիլմ)
Նասրեդինը Խոջենտում, 1959 թ Տաջիկֆիլմ կինոստուդիայի նկարահանած գեղարվեստական ֆիլմ Լեոնիդ Սոլովյովի «Խոջա Նասրեդինի պատմությունը» վեպի հիման վրա։
Սյուժե
Խոջա Նասրեդինը գալիս է Խոջենտ քաղաք և հանդիպում Բաղդադի գողին։ Նրանք պատրաստվում են միասին ազատ արձակել քառասուն աղջիկ ստրուկներին։ Նասրեդինը Ալի-Բաբայի օգնությամբ պատժի է ենթարկում Խոջանտի առաջնորդներին։
Հետաքրքիր փաստեր
= Հղումներ =
Սամվել Ռաֆիկի Հովհաննիսյան
Սամվել Ռաֆիկի Հովհաննիսյան (1 մայիսի 1967 թ., Երևան), ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ ոստիկանության պետի նախկին տեղակալ, ոստիկանության գեներալ-մայոր։
Կոչումներ և պարգևներ
Ամուսնացած է, ունի երկու որդի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1967 ծնունդներ Կատեգորիա:Մայիսի 1 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ ոստիկաններ Կատեգորիա:ՀՀ Ոստիկանության պետի տեղակալներ Կատեգորիա:Մարտական ծառայության մեդալակիրներ Կատեգորիա:«Հասարակական կարգի գերազանց պահպանման համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Ոստիկանության գեներալ-մայորներ
Դանիել Շահվերդյան
Դանիել (Դանուշ) Ալեքսանդրի Շահվեդյան, հայ բոլշևիկ հեղափոխական, քաղաքական գործիչ, ՌՍԴԲԿ անդամ (1902), Հայաստանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության դատախազ (1922-1923) ։
Կենսագրություն
Միջնակարգ կրթությունը ստացել է Թիֆլիսում։ 1911 թվականին ավարտել է Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Մասնակցել է Հայ սոցիալ-դեմոկրատների միության ստեղծմանը, բոլշևիկյան «Կայծ», «Մեր խոսքը» և «Բանվորի կռիվ» թերթերի հրապարակմանը, ՌՍԴԲԿ Կովկասի կազմակերպությունների 1-ին համագումարի (1903) աշխատանքներին։ Հեղափոխական գործունեության մեջ ներգրավվել է 1902 թվականից, 1904 թվականից կուսակցական։ 1921 և 1924-1928 թթ. եղել է ՀԽՍՀ և ԱԽՖՍՀ առևտրական ներկայացուցիչը Թուրքիայում։ 1922-1923 թթ.` ՀԽՍՀ արդարադատության ժողկոմ, Ժողկոմխորհրդի նախագահի տեղակալ։ Շահվեդյանը մեծ ավանդ ունի հայրենադարձության կազմակերպման գործում։ 1928-1929 թթ.` ՀԽՍՀ Կարմիր Խաչի ներկայացուցիչ Անգլիայում, Գերմանիայում և Բելգիայում։ 1928 թվականից աշխատել է ԽՍՀՄ արտաքին առևտրի ժողկոմատում ։
Զմիյով
Զմիյով (Зміїв), քաղաք Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զմիյովի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Գոտվալդ։ Հիմնադրվել է 1604 թվականին։
Ռոն Բեհագեն
Ռոնալդ Մայքլ «Ռոն» Բեհագեն (Ronald Michael "Ron" Behagen, ), ամերիկացի նախկին բասկետբոլիստ, ծանր հարձակվող։ Մարզական կարիերայում անցկացրել է 388 հանդիպում։
Զմիյով
2001 թվականի տվյալներով Զմիյով քաղաքում բնակվում էր 16 976 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 55,77 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 304,4 մարդ/կմ²։
Ռոն Բեհագեն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Ինդիանա Փեյսերսի բասկետբոլիստներ
Զմիյով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ Կատեգորիա:1604 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նոյբուրգ-Շրոբենհաուզեն (շրջան)
Նոյբուրգ-Շրոբենհաուզեն  (Landkreis Neuburg-Schrobenhausen), շրջան Գերմանիայում։ Շրջկենտրոնն է Դանուբի Նոյբուրգ քաղաքը։ Զբաղեցնում է 739,75 կմ2։ Բնակչությունը՝ 91 240 մարդ։ Բնակչության խտությունը՝ 123 մարդ/կմ2։
Շրջանի պաշտոնական կոդը՝ 09 1 85։ Շրջանում 18 համայնք կա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բավարիայի շրջաններ
Այբոլիտ-66
«Այբոլիտ-66», սովետական երաժշտական խաղարկային ֆիլմ։ Նկարահանվել է ռեժիսոր Ռոլան Բիկովի կողմից, 1966 թվականին Կորնեյ Չուկովսկու ստեղծագործության մոտիվներով։ Ֆիլմիպրեմիերան 1967 թվականի ապրիլի 19-ին էր։ Ֆիլմի առանձին էպիզոդներ նկարահանվել են վարիոկինոյի սկզբունքներով «Վարիոէկրան» համակարգում, մշակվել են գիտահետազոտական կինոլուսանկարչական ինստիտուտում։
Սյուժե
Աֆրիկայում կապիկները հիվանդացել էին։ Այս մասին բժիշկ Այբոլիտին հայտնում է չարագործ Բարմալեյից փախած Չիչի կապիկը։ Այբոլտը և նրա օգնականներ՝ Չիչին և Ավվա շունը, շտապում են փրկել հիվանդ կապիկների։ Բայց նրանց փորձում է խանգարել Բարմալեյը իր ավազակների հետ։ Սկզբում նրանք գրավում են բժշկի նավը և ջուրն են նետում Ավվային, Չիչիին և Այբոլիտին, բայց վերջիններս լողալով հասնում են Աֆրիկա։ Աֆրիկայում ավազակները կրկին բռնում են ընկերներին և նրանց փակում են քարանձավում, Չիչին խաբված լիելով Բարմալեյի կողից, գրեթե վերջնականապես որոշել ցատկել կրակի մեջ, բայց բժիշը նրան հետ է համոզում, սակայն ավազակները խմում են բժիշկ Այբոլիտի "Ամենալավ դեղերը" և փախչում են։ Վերջում ավազակները ավազակապետ Բարմալեյի հրամանով տեղի բոլոր ծովահեններին հավաքում են գետի ափի մոտ և Այբոլիտը ընկերների հետ գերության մեջ են ընկնում Բարմալեյի հավաքած ծովահենների մոտ։ Արդյունքում բարի բժիշկը դեղերի միջոցով հաղթում է Բարմալեյին և կապիկներին բուժում է։
Գեղարվեստական առանձնահատկություններ
Ֆիլմը նկարհանվել է վարիոկինոյի սկզբունքներով՝ նկարի չափսերը, տեղակայումն ու ձևաչափը փոխվում են կախված տվյալ կադրում սյուժեից։ Համարվում էր, որ վարիոկինոյի սկզբուքներով նկարահանաումը մեծացնում է հանդիսատեսի ներգրավումը ֆիլմի մեջ ։
Ֆիլմի ռեժիսոր, Բարմալեյի ու Հեղինակի դերակատար՝ Ռոլան Բիկովը ֆիլմի մասին ասել է․
«Այբոլիտ-66»-ը թատերական կիոնոէսթետիկայի (կինո մյուզիքլ) առաջին նկարն է։
Ֆիլմը նկարահանված է անսովոր ոճով։ Օրինակ պատկերում հատուկ կերպով չի թաքցվում նկարահանող խմբի ներկայությունը, տեսարանների բեմադրումը, դերասանների երբեն ասես պատահաբար կադրից դուրս գալը։ Քիչ չեն նաև օպերարական հետաքրքիր լուծումները՝ կադրի փոխակեպումը շեղանկյան կամ շրջանի, կանդրի փոփոխումը թատերական բեմից բնապայման նկարահանման։ Մասնավորապես օգտագործվու էին նաև անսովոր մեթոդներ, օրինակ ավազակները «շրջայցի գնալիս» երգում էին նույնիսկ ջրի տակ ։
Ռոլան Ֆիկովի նկարահանած ֆիլմը վերաբերում է 1960-ական թվականներին ձնհալքի ալիքով նկարահանած սովետական |կինոմատոգրաֆիային բոլորովին նոր տրամադրություն հաղորդող գրոտեսկային և Էքզիստենցիալ ֆիլմերին, ինչպիսիք էին «Բարի գալուստ կամ Կողմնակի անձանց մուտքն արգելվում է» և «Եղջերու արքան» ։
Օգտվելով եզոպոսյան լեզվից և Կորնեյ Չուկովսկու սետղծագործության մոտիներով մանկական հեքիաթի ֆորմալ կարգավիճակից, հեղինակները պատկերել են երկու իդեոլոգիական սկզբերի՝ ինտելեկտուալ և մասսայական ֆիլմերի դիմակայություն։ Այս բախումը դիտարկվում է նաև Այբոլիտի և Բարմալեյի կերպարների էկրանային հակադրությամբ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1966 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր ծովահենների մասին Կատեգորիա:1966 կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Խորհրդային կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Խորհրդային արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Կոռնեյ Չուկովսկու ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Փայտի ճարտարապետություն
Փայտի ճարտարապետություն,փայտի լայն կիրառությամբ բնորոշվող ճարտարապետության բնագավառ։ Փայտի ճարտարապետության կառույցներով հարուստ են եղել Ռուսաստանը և նրա հետ առնչված երկրամասերը, Մերձբալթյան և Սկանդինավյան երկըրները, Ֆինլանդիան, Լեհաստանը, Ռումինիան, Չէխոսլովակիան, Հյուսիսային Իտալիան, Շվեյցարիան, Հեռավոր Արևելքի և այլ երկրներ։ Փայտը լավագույն շինանյութերից է շնորհիվ իր դյուրամատչելիության, ամրության, թեթևության, առաձգականության, նվազ ջերմահաղորդականության և դյուրամշակելիության, սակայն դիմացկունության պակասը, դյուրավառ լինելը սահմանափակել են նրա կիրառությունը և հաճախ հարկադրել այն զուգորդելու այլ շինանյութերի հետ։ Հնուց ի վեր ստեղծվել են փայտե կառույցների երկու հիմնական կառուցվածքային համակարգեր՝ սյունահեծանային և կմախքավոր։ Տեխնիկայի զարգացմանը զուգընթաց բարդացել են կառուցվածքային ձևերը, ծավալատարածական հորինվածքները և հարդարանքը։ Փայտի ճարտարապետության տեխնիկական նոր հնարավորությունների օգտագործմամբ առավել աչքի են ընկնում ԱՄՆ–ը, Ֆինլանդիան, Մեծ Բրիտանիան ու եվրոպայի մի շարք երկրներ։ ԽՍՀՄ–ում փայտի ճարտարապետության հուշարձաններով հարուստ են հատկապես ՌՍՖՍՀ, Ուկրաինան և Բելառուսիան։ Հայաստանում զուտ փայտե կառույցներ պահպանվել են վերջին դարերից, ժողովրդական ճարտարապետության մեջ, հիմնականում՝ փոքր կամ ժամանակավոր շինությունների, իսկ Ղափանում, Համշենում, Խոտորջրում և Թուրքիայի ծովափնյա հայկական գաղթօջախներում՝ նաև մեկ և ավելի հարկերով տարաբնույթ կառույցների ձևով։ Հայաստանի բնակելի տների մեծ մասը գերանակապ հիմքի վրա կավապատ ծածկ են ունեցել։ Հարթ կտուրով ինքնատիպ տների ուշագրավ նմուշներ են եղել Մեղրիում, ուր հնուց փայտի բարձրարվեստ մշակման պահպանված օրինակներ են դարպասները, դռները, լուսամուտների վանդակորմներն ու փեղկերը, սենյակների ու երեսբացների սյուները, խոյակները, բազրիքները և հյուրասենյակների առաստաղները։ Փայտի ճարտարապետության ուշագրավ նմուշ է գլխատունը։ Բնակելի տան փայտե կառուցվածքային տարրերը կիրառվել են միջնադարյան պալատներում, Հայաստանի քարի ճարտյան շատ ձևերի հիմքում։ Փայտե ձևավոր առաստաղների, քանդակազարդ պատշգամբների, լանջավոր կտուրների և այլ հնավանդ ձևերը բավականաչափ ճոխ կիրառվել են 19-20րդ դարերի սկզբի քաղաքային և գյուղական քաղաքատիպ ճարտարապետության մեջ։ Դրանց մնացորդներն այժմ վերականգնվում են իբրև ժողովրդական և մասնագիտական ճարտարապետեւթյան միահյուսման ուշագրավ նմուշներ։ Փայտի ճարտարապետությունն այժմ կիրառվում է ժամանակավոր կառույցներում, կրպակներում, տաղավարներում, փոքր կամուրջներում և փոքր ձևերում։
Տիզի Ուզու
Տիզի Ուզու (تيزي وزو), քաղաք Ալժիրում. նույնանուն վիլայեթի վարչական կենտրոնն է։ 2010 թվականի հունվարի 9-ին իսլամիստները թալանել և հիմնիվեր հրկիզել են այստեղ գործած քրիստոնյա հիսունականների եկեղեցին։ Քահանան վկայություն է տվել, որ հավատացյալները փախուստի են դիմել, երբ նկատել են, որ տեղի ոստիկանները ոչ մի կերպ չեն արձագանքում ահաբեկիչների ավազակախմբի բռնի գործողություններին ։
Աշխարհագրական դիրքը
Տիզի Ուզուն ընկած է Վադի Սեբաու դաշտավայրում, երկրի մայրաքաղաք Ալժիրից մոտավորապես 100 կիլոմետր դեպի արևելք, Միջերկրականի ծովափից 30 կիլոմետր դեպի հարավ, ծովի մակերևույթից 182 մետր բարձրության վրա ։ Շրջապատված է սարերով։ Կաբիլիա պատմա-աշխարհագրական մարզում մեծությամբ երկրորդ բնակավայրն է (զիջում է միայն Բեջայա նավահանգստային քաղաքին)։
Ժողովրդագրություն
¹·² Կաբիլիայում 1871 թվականին տեղի ունեցած ապստամբության հետևանքով բնակչության թվաքանակի հետընթաց է արձանագրվել:.
Կլիմա
Տիզի Ուզուին բնորոշ է միջերկրածովյան շոգ կլիման (Köppen climate classification-ի դասակարգմամբ՝ Csa):
Քույր քաղաքներ
Տիզի Ուզուի քույր քաղաքներն են՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալժիրի քաղաքներ Կատեգորիա:Ալժիրի բնակավայրեր Կատեգորիա:Համալսարանական քաղաքներ
Նատուբա
Նատուբա (Natuba), համայնք Բրազիլիայում՝ Պարաիբա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Պարաիբա նահանգի գյուղատնտեսական շրջան (մարզ)ում։ Մտնում է Ումբուզեյրուի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 9777 մարդ (2006 թվականի տվյալներով)։ Գրավում է 192,166 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 50,9 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Պարաիբա նահանգի բնակավայրեր
Կալասար (Իրան)
Կալասար կամ Ղալասար, հայաբնակ գյուղ Իրանի Սալմաստի գավառում։
Ըստ ավանդության՝ Նոյ նահապետի կին Նոյեմզարը, այս կողմերով անցնելիս, կանգ է առել Կալասարում և տեղի սառնորակ աղբյուրից հագեցրել քառասուն տարվա իր ծարավը։
Կատեգորիա:Իրանի գյուղեր
Կզըլդիզա
Կզըլդիզա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բայազետի գավառում ։
Բնակչություն
1878 թվականին ուներ 30 տուն քուրդ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Աննա Պապրից
Աննա Պապրից (Anna Pappritz, ), գերմանացի գրող և սուֆրաժիստ, «Աբոլիցիոնիստների միջազգային ֆեդերացիայի» գերմանական մասնաճյուղի առաջնորդներից մեկը։ Նա ձգտել է փոխել մարմնավաճառների դեմ ուղղված որոշումները և քրեական օրենքները՝ դրա փոխարեն առաջարկելով երիտասարդ տղամարդկանց և կանանց շրջանում մարմնավաճառությունն արմատախիլ անելու դաստիարակչական մեթոդների կրառումը և երիտասարդ կանանց ապրուստ վաստակելու այլընտրանքային միջոցներ տրամադրելու ճանապարհներ։ Պապրիցը դարձել է Գերմանիայում կանանց շարժման ամենաակնառու դեմքերից մեկը։
Վաղ տարիներ
Աննա Պապրիցը ծնվել է Նոյմարկ պատմական շրջանի (այժմ՝ Լեհաստանում) Դրոսեն քաղաքի Ռադաչ հայրական կալվածքում, 1861 թվականի մայիսի 9-ին, Դրեզդենից ժամանած բողոքական ընտանիքում։ Նա կալվածատիրոջ ընտանիքում միակ դուստրն է եղել և ունեցել է երեք եղբայր։ Եղբայրները կրթություն են ստացել գերմանական Ռոսլեբեն քաղաքի (Թյուրինգիա) վանական դպրոցում (Klosterschule), որից հետո ընդունվել են համալսարան, ապա՝ զինվորական ծառայության։ Աննան կրթվել է որպես ապագա կին և մայր՝ տնային դաստիարակչուհու և տեղի պաստորի (բողոքական քահանա) մոտ։ Մանուկ հասակում նա հետաքրքրվել է պոեզիայով։ 1877 թվականին մահացել է Աննայի հայրը։ 19 տարեկան հասակաում Աննան լուրջ վնասվածքներ է ստացել ճանապարհա-տրանսպորտաին վթարից, որից հետո նա վիրահատվել է Բեռլինի գինեկոլոգիական հիվանդանոցում։ Վթարի հետևանքները մինչև կյանքի վերջ անհանգստացրել են նրան, և բժիշները խորհուրդ են տվել մենակյաց և խաղաղ կյանք վարել։
1884 թվականին Պապրիցը մոր հետ տեղափոխվել է Բեռլին, որտեղ վերցրել է փիլիսոփայության, պատմության և գրականության մասնավոր դասեր և դարձել գրող ։ 1890-ական թվականներից նա հրապարակել է պատմվածքների մի քանի ժողավածուներ և երեք վեպ։ Նրա առաջին աշխատանքը «Տիրոլի լեռներից» անունով պատմվածքների ժողովածուն է եղել, որը լույս է տեսել 1893 թվականին։ Մեկ տարի անց նա հրատարակել է «Նախապաշարմունք» վեպը, որում իր սեփական կենսափորձի հիման վրա գրել է իր ծագման բարձր դասի սահմանափակ աշխարհայացքի մասին։ Իր հուշերում նա հայտնում է, որ ցավոք, այդ հրատարակությունը նրան իր ընտանիքից «օտարման տարիների» պատճառ է դարձել։
Աննա Պապրիցը եղել է Գեորգ Զիմելի ուսանողը, որի հետ հաճախ մասնակցել է «Բեռլինի ազատ բեմ» (Freie Bühne Berlin) թատերական ասոցիացիայի ստուգատեսներին։
Գործունեություն
Պապրիցի կյանքի հիմնական շրջադարձային պահը եղել է 1895 թվականը, երբ նա առողջական նկատառումներով Անգլիա էր մեկնել։ Այնտեղ է նա իմացել մարմնավաճառության գոյության և պետության կողմից դրա կարգավորման, ինչպես նաև կանանց շարժման մասին։ Բեռլին վերադառնալուց հետո նա միացել է գերմանական կանանց շարժմանը, դասախոսությունների մասնակցել Կանանց պաշտպանության ասոցիացիայում, որը հիմնադրվել էր Միննա Կաուերի (Minna Cauer) կողմից 1888 թվականին, և բաժանորդագրվել Կաուերի «Die Frauenbewegung» (Կանանց շարժում) ամսագրին։ 1898 թվականին Կաուերի հոդվածից տեղեկացել է Լոնդոնի Աբոլիցիոնիստների միջազգային ֆեդերացիայի (IAF) մասին։ IAF- ը հիմնադրվել է Ջոզեֆին Բաթլերի կողմից Անգլիայում, որն ընտրել է «աբոլիցիոնիզմ» տերմինը՝ մարմնավաճառներին պարտադիր գրանցումից և սեռական ճանապարհով փոխանցվող հիվանդությունների թեստավորում անցնելուց ազատելը մատնանշելու համար։ Պապրիցն անմիջապես ներգրավվել է մարմնավաճառությունը կանոնակարգմամբ լուծելու դեմ արշավին։
1899 թվականին Պապրիցը անձամբ հանդիպել է Բաթլերի հետ Լոնդոնում կայացած Կանանց միջազգային կոնգրեսում։ Նույն թվականին նա հիմնադրել և դարձել է IAF- ի Բեռլինի մասնաճյուղի նախագահ։ Աննա Պապրիցը և Կատարինա Շևենը (Katharina Scheven) դարձել էն IAF- ի գերմանական մասնաճյուղի (Deutzcher Zweig IAF, DZIAF) երկու ամենաազդեցիկ առաջնորդները։ 1902-1914 թվականներին Պապրիցը աշխատել է Շևենի հետ որպես DZIAF-ի «Der Abolitionist» ամսագրի խմբագիր։ 1905 թվականից հետո «Նոր էթիկայի» մասին հակասությունները դարձել են DZIAF- ի պառակտման պատճառ։ Շևենի և Պապրիցի գլխավորությամբ չափավորներն է՛լ ավելի են ուժեղացրել իրենց վերահսկողությունը։ Որոշ արմատականներ լծվել են ընտրական իրավունքի, իսկ մյուսները՝ գենդերային բարեփոխումների շարժման գործին։
Պապրիցը միացել է Գերմանացի կանանց ասոցիացիաների լիգային (Bund Deutscher Frauenvereine: BDF) և եղել է կազմակերպության քարտուղարը 1907-1914 թվականներին։ 1902 թվականից նա ընդգրկվել է Սեռական ճանապարհով փոխանցվող հիվանդությունների դեմ պայքարի գերմանական ընկերության (DGBG) տնօրենների խորհրդի կազմում։ 1907 թվականին Պապրիցը հանդիպում է ունեցել Պրուսիայի ՆԳ նախարարի հետ, և արդյունքում ոստիկանությանը տրվել է շրջաբերական՝ ավելի մեղմ վերաբերվել մարմնավաճառության մեջ կասկածվող մարմնավաճառներին և ապահովել սեռական ճանապարհով փոխանցվող հիվանդությունների խորհրդատվության կամ անվճար բուժման առկայություն։ Այնուամենայնիվ, բարոյականության համար մղված նախապատերազմյան արշավը հիմնականում անարդյունավետ է եղել։ 1909 թվականին հրապարակված նոր քրեական օրենսգրքի նախագիծը Պապրիցը նկարագրել է որպես «տղամարդկանց անգիտակից սեռական եսասիրության» արտահայտություն և ասել, որ վախենում է, որ «մեր 25 տարվա աշխատանքն ապարդյուն էր»։ Նոր նախագծեր են ձեռնարկվել, բայց ընդհատվել են Առաջին համաշխարհային պատերազմի բռնկմամբ։
1911 թվականի աշնանը հաղորդվել էր պրուսական դիակիզման մասին նոր օրենք, որը ներառում էր դրույթ այն մասին, որ կանանց դիակները պետք է հետազոտվեն՝ նրդրանց կուսությունը պարզելու համար։ Բեռլինի կանայք խիստ վրդովմունքած էին։ Պապրիցն այդ ժամանակ հանդես է եկել ի պաշտպանություն մահացած կանանց մարմինների, ասելով, որ փորձագետները չեն կարող կնոջ կյանքի այս ամենաինտիմ և անձնական կողմի այս խախտման մասին խոսել, քանի որ մահացած կինն անօգնական է և ի վիճակի չէ պաշտպանել իր հեղինակությունը։ Այդպիսով, Պապրիցը կազմակերպել է IAF- ի արտակարգ նիստ՝ այդ օրենքի դեմ բողոքելու համար, որը հսկայական մասնակցություն է ունեցել և ուղեկցվեց պետիցիաներով։ 1912 թվականի հունվարի սկզբին Պրուսիայի ՆԳ նախարարը չեղյալ է հայտարարել այդ վիրավորական հոդվածը, իսկ սկանդալին հաջորդել է կանանց ընտրական իրավունքի մեծ քարոզչությունը մամուլում։
Պապիցը շարունակել է կարևոր դեր ունենալ Վայմարյան հանրապետության ընթացքում մարմնավաճառության դեմ բարեփոխումների օգտին շարժման մեջ (1919-1933)։ Դա հանգեցրել է 1927 թվականին Սեռական ճանապարհով փոխանցվող հիվանդությունների մասին օրենքի ընդունմանը, որով վերացնում է մարմնավաճառության պետական ​​կարգավորումը։ Նա շարունակել է մնալ IAF- ի Բեռլինյան մասնաճյուղի ղեկավարը, որը հետագայում կոչվեց «Bund für Frauen- und Jugendschutz» (Կանանց և երիտասարդության պաշտպանության լիգա), մինչև 1933 թվականին նրա լուծարումը՝ չնայած առողջական խնդիրների շարունակականությանը։
Աննա Պապրիցը մահացել է Ռադաչում, 1939 թվականի հուլիսի 8-ին, յոթանասունութ տարեկան հասակում։
Սոցիալական փոփոխություններ
Ըստ Գերմանիայի կանանց ասոցիացիաների ֆեդերացիայի (BDF)՝ կապիտալիստական սպառողական մոտեցումը և արտադրական տեխնոլոգիաների առաջընթացը միջին դասի կանանց, հատկապես միայնակ կանանց զրկել են տնային տնտեսությանը նպաստելու հնարավորությունից։
Մարմնավաճառություն
Գերմանիայում ֆեմինիստների շրջանում կատաղի բանավեճ է ծավալվել այն մասին, թե ինչպես կարելի է պայքարել մարմնավաճառության դեմ, ինչը դիտվում է որպես սեռավարակների աղբյուր և, հետևաբար, առողջության լուրջ խնդիր։ Ըստ Հելեն Շտյոկերի (1869-1943)՝ կանանց սեռական ազատությունը կվերացնի պահանջարկը։ Հաննա Բիբեր-Բեմը (1851-1910) պաշտպանում էր մարմնավաճառների հաճախորդների դեմ պետական դատական հայցերի ավելացումը։ Պապրիցը կարծում էր, որ ելքը կլինի երիտասարդների բարոյական դաստիարակությունը և ամուսնությունից դուրս կապերից ձեռնպահ մնալու խրախուսումը։ Պապրիցը անհանգստանում էր մարմնավաճառի համար՝ նրան համարելով շահագործվող կին, բայց արհամարհում էր մարմնավաճառությունը որպես այդպիսին։ Նա կարեկցանք չուներ գրանցված մարմնավաճառների նկատմամբ, ովքեր իրենց տեսնում էին որպես օգտակար ծառայություններ մատուցող կին աշխատողներ։
1903 թվականին BDF- ի իր հոդվածում Պապրիցը պնդել է, որ մարմնավաճառության կարգավորումը նշանակում է, որ պետությունը որոշ մարդկանց հայտարարում է թիրախ՝ ուրիշների զվարճանքի համար։ Նրանք երկրորդ կարգի արարածներ են կամ ստրուկներ։ Ըստ Պապրիցի՝ ոլորտի կարգավորողները «կողմնորոշվում են բացառապես իրենց շրջապատում գտնվող երիտասարդ, բարեկեցիկ, կրթված տղամարդկանց համար առողջարար ապրանքներ տրամադրելու ցանկությամբ»։ 1907 թվականին, Պապրիցը հրապարակել է սեռական առևտրով զբաղվող կանանց դեպքերի ուսումնասիրությունների ժողովածու, մեկնաբանությամբ, որում նա եզրակացրել է, որ «ի ծնե պոռնիկների» գաղափարը բոլորովին սխալ է, և գրեթե բոլոր դեպքերում կանայք տնտեսական նկատառումներից ելնելով են ստիպված լինում մարմնավաճառությամբ զբաղվել։ Նա բարքերը ներկայացրել է արատավոր, քանի որ հաճախորդ-տղամարդկանց ծառայելու համար մարմնավաճառ կանանց պատժում՝ առանց նրանց օգնելու համար որևէ ջանք գործադրելու։
1909 թվականին Պապրիցը և Շևենը պատրաստեցին բրոշյուր, որում նկարագրվում է DZIAF- ի դիրքորոշումը քրեական իրավունքի բարեփոխումների վերաբերյալ։ Նրանք գրել են, որ «մարմնավաճառությունը հիմնականում պայմանավորված է տղամարդկանց պահանջարկով, և որ հաճախ սոցիալական խնդիրները ստիպում են կանանց համապատասխան առաջարկով բավարարել այդ պահանջը»։ Լուծումը, որը հարիր չէր տղամարդկանց բարոյականության շարժման ղեկավարներին, կանանց աշխատողներին և «կին աշխատողների կազմակերպություններին» պաշտպանող օրենքն էր՝ նրանց կենսապահովման վարձը ապահովելու և կանանց կրթության և մասնագիտական ​​ուսուցման հասանելիությունը բարելավելու համար։ «Նրանք պնդում էին, որ մարմնավաճառության կարգավորումը քաղաքացիական ազատության անհիմն սահմանափակում է և անարդարացիորեն ազդում է միայն կնոջ վրա, ոչ թե նրա հաճախորդի։ Քրեականացումը նույնպես արդարացված չէ, եթե միայն կինն է պատժվում, իսկ տղամարդն ազատ արձակվում։ Պետությունը պետք է ներգրավվի այնպիսի գործերում, ինչպիսիք են հարկադրանքը, անչափահասների նկատմամբ կոշտ վերաբերմունքը, կավատությունը և ագրեսիվ շորթումը, բայց մյուս կողմից սեքսը մասնավոր խնդիր է, իսկ կառավարության միջամտությունը՝ անհատի ազատության կոպիտ խախտում կլինի։
Վեներական հիվանդության տարածմամբ մտահոգված՝ Առաջին աշխարհամարտի ընթացքում զինվորականները կազմակերպեցին իրենց հասարակաց տները «անվտանգ և մաքուր» կանանց հետ և սկսեցին պայքարել ապօրինի մարմնավաճառության դեմ։ Անգամ Պապրիցը համաձայնել է, որ ոչ ֆորմալ մարմնավաճառների աճող քանակը լուրջ սպառնալիք էր զինվորների բարեկեցության, ուստի և ազգի համար։
Այլ հայացքներ
Ձեռնպահ մնալը աբոլիցիոնիստական համոզմունքի հիմնական մասն է եղել։ 1903 թվականին DGBG համաժողովում Պապրիցը մանրամասն նկարագրել է բժշկական փորձագետների եզրակացությունը, որ սեռական ակտից հեռու գտնվողների համար ֆիզիկական և հոգեբանական ռիսկեր չկան։ Պապրիցը կողմ էր երկու սեռերի երիտասարդների կրթությանը՝ մինչ ամուսնությունը զերծ մնալ սովորեցնելով։ Նա առաջարկել է խոցելի երիտասարդ կանանց համար հատուկ տներ կամ ծրագրեր ստեղծել, որով բարոյական կրթություն կստանան նրանք և կպատրաստվեն տնային ծառայության, կրոնական աշխատանքի կամ տեքստիլ արդյունաբերության մեջ աշխատանքի համար։ Նա ասել է. «Յուրաքանչյուր աղջիկ փափագում է մի օր գտնել այն տղամարդուն, ում նա կարող է նվիրել իր սերն ու վստահությունը, որը կդառնա նրա ապաստանն ու աջակցությունը կյանքի համար։ Իր սեփական տնային տնտեսությունը, ամուսինն ու երեխաները ոչ միայն յուրաքանչյուր աղջկա ցանկությունների նպատակն են, բայց դրանք նաև նրա բնականոն կյանքի գործն են»։ Այնուամենայնիվ, «ամեն աղջկա բախտը չէ, որ դասավորվում է այնպես, որ այն տանում է դեպի երջանիկ ամուսնություն»։
Պապրիցն աջակցում էր եվգենիկային։ 1906 թվականին նա ասել է, որ « ժառանգական հիվանդություններ ունեցողները (նախևառաջ ՝ վեներական հիվանդություններ) [պետք է] կամովին հրաժարվեն սերունդ ունենալուց։ Նա գրել է 1913 թվականին. «Առողջ, բազմազավակ, մտավոր և բարոյապես պիտանի սերունդ աճեցնելը կարելի է հասնել միայն մտավոր և բարոյապես հասուն, ֆիզիկապես առողջ մայրերի շնորհիվ, որոնք գիտակցում են իրենց պատասխանատվությունը»։ Նա կարծում էր, որ այդպիսի կանանց դատիարակում «կանանց շարժման առաջնային նպատակն է»։ Միևնույն ժամանակ քրիստոնյաների մեծ մասի կարծիքով հակաբեղմնավորիչ միջոցների կիրառությունը խորապես անբարոյականություն է։ Աբոլիցիոնիստները ամբիվալենտ են եղել։ 1906 թվականին Պապրիցը կողմ է արտահայտվել ծնունդների «կարգավորմանը», որպեսզի մայրը կարողանա առնվազն երկու տարի հետաձգել դրանք, բայց 1911 թվականին «Abolitionist» հոդվածում նա քննադատել է հակաբեղմնավորիչների կիրառումը որպես էգոտիստիկ, ժողովրդագրական իմաստով ազգը, հետևաբար՝ բանակը թուլացնող։
Պապրիցը ցանկանում էր արգելել «ժամանցի բոլոր վայրերը, որոնք ոչ այլ ինչ են, քան քողարկված հասարակաց տները»։ Սրանում ներառում էր անպարկեշտ ցուցադրումները և ներկայացումները, որոնք արժեք չեն ներկայացնում։ 1908 թվականին Abolitionist -ը ներկայացրել է բողոքական պաստորի խոսքը, որում դատապարտվում է «անբարոյական գրականությունը»։ Այնուամենայնիվ, Պապրիցը կտրականապես դեմ է եղել գրաքննության միջոցով օրենսդրությունը խստացնելու՝ բարոյականության քարոզիչների ջանքերին, ասելով, որ նրանք ցանկանում են գրաքննության ենթարկել այն ամենը, ինչը քաղաքական կամ կրոնական ազատական է։ Նա կարծում էր, որ գրաքննության մղումը բացահայտում է «ներքին անպարկեշտությունը», ինչը նրանց ստիպում է «անպարկեշտ լինելու մեջ կասկածել մերկության և բնականության յուրաքանչյուր ձև»։ Պապրիցը, Հելեն Լանգեն (1848-1930), Գերտրուդ Բոյմերը (1873-1954) կտրականապես դեմ են արտահայտվել Շտոկերին և ամուսնությունից դուրս կանանց սեռական բարոյականության և սեռական ազատության «Նոր էթիկային»։ Պապրիցը համառորեն աշխատում էր, որպեսզի Շտյոկերի մայրերի պաշտպանության լիգան բացառեր ֆեմինիստական հոսանքից՝ ասելով, որ տեսական կամ գործնականում ոչ մի նոր բան չի ավելացնում այն։
Պապրիցը համասեռամոլությունը համարել է «դատապարտելի, վանող ու զզվելի», բայց նաև կարծում էր, որ «մեծահասակների միջև մասնավոր հարաբերությունները ենթակա չեն քրեական օրենսդրության»։ BDF- ն որոշում էր ընդունել, որում ասվում էր. «Սեռական շեղումներն առանց երրորդ անձանց օրինական իրավունքների վնասման պետք է անպատիժ մնան»։ Պապրիցը դեմ էր տղամարդկանց շրջանում նույնասեռականության մասին օրենքների տարածմանը կանանց վրա։ Չնայած նա դատապարտել է ցանկության պղծությունը, նա մատնանշել է, որ կանայք միմյանց մեջ ներթափանցել չեն կարող։ Սա համահունչ էր կանանց սեռական անմեղության վերաբերյալ ժամանակի պատկերացումներին։ Նա ավելի շատ մտահոգված էր երեխաների նկատմամբ չարաշահումների, կավատության, գայթակղության և ամուսինների եսասիրական պահանջների՝ ավելի մեծ խնդիրներով։ Այնուամենայնիվ, նա պարզաբանել է, որ «կանանց կողմից իրականացված մեղքը նույնքան դատապարտելի է, տհաճ և զզվելի, որքան տղամարդու դեպքում»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի կին գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Կանանց իրավունքների ակտիվիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի կին ակտիվիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի սուֆրաժիստներ
Սիրիայի դրոշ
Սիրիայի դրոշը Սիրիայի պետական խորհրդանիշերից է։ Այն փոփոխվել է 3 անգամ՝ 1958 թվականին, 1961 թվականին, 1980 թվականին։
Նմանատիպ դրոշներ
Կատեգորիա:Սիրիայի պետական խորհրդանիշեր Կատեգորիա:1958 դրոշներ Կատեգորիա:Ազգային դրոշներ
Մերչիսոն (գետ)
Մերչիսոն (Murchison River), գետ Արևմտյան Ավստրալիա նահանգի արևմտյան մասում։
Աշխարհագրություն
Մերչիսոն գետը սկիզբ է առնում Ռոբինզոն լեռան հարավային լանջից, որը մոտ է Փիք-Հիլ բնակավայրին և գտնվում է Արևմտյան Ավստրալիա նահանգի կենտրոնական մասում։ Վերին հոսանքում գետը ձգվում է դեպի արևմուտք, շուրջ 130 կմ մինչև վայրը, որտեղ նրան է միանում Յալգար (Yalgar River) գետը։ Այնուհետև Մերչիսոնը շարունակում է հոսքը արևմտյան ուղղությամբ ևս 100 կմ, որից հետո փոխում է ընթացքը դեպի հարավ-արևմուտք։ Շուրջ 120 կմ հոսքից նրան է միանում Ռոդերիկ գետը և հաջորդ 70 կմ -ից` Սանֆորդը։ Հաջորդ 100 կմ-ի ընթացքում Մերչիսոնը մի քանի կտրուկ շրջադարձեր է կատարում և այնուհետ հոսում է արևմտյան ուղղությամբ։ Հետագայում գետը մի քանի անգամ փոխում է իր հոսքի ուղղությունը։ Վերջին շրջանում Մերչիսոնը հոսում է հարավարևմտյան ուղղությամբ, ապա թափվում է Հնդկական օվկիանոս, Կալբարի քաղաքի մոտ, որը գետի ափին գտնվող միակ բնակավայրն է։ Տարածքի կլիման բավականին չոր է, անձրևներ տեղում են միայն ցիկլոնային շրջանում։ Երաշտի ժամանակ Մերչիսոնը շատ տեղերում ցամաքում է ։
Պատմություն
Գետն առաջին անգամ՝1839 թվականին հետազոտել է ճանապարհորդ Ջորջ Գրեյը, որն այն անվանել է շոտլանդացի երկրաբան Ռոդերիկ Իմպի Մուրչիսոնի պատվին ։1920-1930-ական թվականներին գետի գետաբերանը մեծ մասսայականություն էր վայելում տեղի հանքարդյունաբերական ընտանիքների համար՝ որպես հանգստավայր, իսկ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին այստեղ կառուցվել է ռազմական տուրիստական ճամբար։ 1963 թվականին գետի մոտ ձևավորվել է Կալբարի ազգային պարկը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գետեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ավստրալիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Ավստրալիայի գետեր Կատեգորիա:Հնդկական օվկիանոսի ավազանի գետեր
Վաչուտյաններ
Վաչուտյաններ, իշխանական տուն միջնադարյան Հայաստանում, գործել են 1200-1350-ական թթ-ին, եղել են Արարատյան կողմնակալության հրամանատար-կողմնակալներ, Արագածոտն-Նիգ (Ապարան) գավառների սյուզերեն տերեր, կրել են իշխանաց-իշխան տիտղոս-կոչում։
Տոհմի ազդեցիկ իշխանապետերը
Տոհմի ազդեցիկ և հայտնի իշխանապետերն են զորավար, տոհմի հիմնադիր, իշխանաց-իշխան Վաչե Ա Ամբերդեցին, նրա որդի իշխանաց-իշխան Քուրդ Ա-ն, Վաչե Ա-ի ծոռը՝ իշխանաց-իշխան Քուրդ Բ Ամբերդեցին, վերջինիս որդին՝ իշխանաց-իշխան Թեոյդոս Չրքին Ամբերդեցին։
Կողմնակալության մայրաքաղաքները
1205/1206 - 1236 թթ-ին Վաչե Ա իշխանաց-իշխանը իշխանատիրույթի մայրաքաղաք է դարձրել վերականգնված Ամբերդ բերդաքաղաքը։ 1236 թ-ին, մոնղոլների կողմից Ամբերդը մասնակիորեն ավերելուց հետո, տոհմի նոր գահերեց Քուրդ Ա իշխանաց-իշխանը իշխանատիրույթի մայրաքաղաք է դարձրել Վարդենիս գյուղը։ Նա այստեղ կառուցել է պարսպապատ դղյակ։ Պատմիչ Կիրակոս Գանձակեցին գրում է, որ 1254-1255 թթ-ին Կարակորում մեկնելիս և վերադառնալիս Քուրդ Ա-ն Վարդենիս (գյուղ)ում հյուրընկալել է Կիլիկյան Հայաստանի Հեթում Ա թագավորին։ 1280-1300-ական թվականներին Քուրդ Ա-ի որդիներ Հասանը, ապա Դավիթը մայրաքաղաք են դարձրել Կարբիի բերդը; 1300-ական թթ-ին իշխանատիրույթի գահերեց Քուրդ Բ իշխանաց-իշխանը և նրան հաջորդած Թեոյդոս իշխանաց-իշխանը կրկին մայրաքաղաք են դարձրել Անբերդ բերդաքաղաքը վերակառուցելով այն։
Վաչուտյանների զինանշանը
Միջնադարի իշխանական մյուս գերդաստանների նման Վաչուտյաններն էլ ունեին իրենց զինանշանը։ Զինանշանների օրինակներ պահպանվել են Վաչուտյանների հոգևոր կենտրոններում՝ Հովհաննավանքում, Սաղմոսավանքում, Կարբիում, մայրաքաղաք Ամբերդում, ինչպես նաև Մակարավանքում, Նոր Վարագավանքում, Գեղարդավանքում, Վայոց ձորի Վերնաշեն գյուղի Սպիտակավոր եկեղեցում։ Հայրենի իշխանատիրույթում դրանց առկայությունը բնական երևույթ է, իսկ հայրենի տիրույթներից դուրս դրանց լինելը Վաչե Ա-ի և նրա ժառանգների կողմից այդ կառույցներին կատարված նյութական աջակցություն ցույց տալու արդյունք է։ Հովհաննավանքում գտնվել է զինանշանի երկու օրինակ /դրանցից մեկն այժմ պահվում է Հայաստանի պատմության թանգարանում, մյուն ագուցված է Կաթողիկե եկեղեցու հարավային ճակտոնի քիվի տակ։ Հայաստանի պատմության թանգարանում գտնվող սալաքարի վրա քանդակված են գլխով դեպի աջ դարձած արու և էգ արծիվներ, որոնցից արուն կանգնած է էգի մեջքին և կտցով շոյում է վերջինիս վիզը։ Այստեղ արտահայտված է սիրո, հավատարմության խորհուրդը և գործնականում գովերգում է արուի և էգի /տղամարդու և կնոջ, այս դեպքում՝ Վաչե Ա-ի և Հասանի դուստր Մամախաթունի/ միությունը։ Որ Վաչուտյանները զինանշանում այդ են ցանկացել շեշտել, ապացուցում են արծիվների գլխամասից դեպի աջ պատկերված հավերժության խորհրդանիշ մեծ և փոքր կենաց ծառերը։ Նույն պատկերն առկա է նաև Կաթողիկե եկեղեցու հարավային ճակտոնի քանդակում, միակ տարբերությունն այն է, որ այս հարթաքանդակի թռչունների մարմինները ձևավորված են թեփուկաքանդակով։ Հայրենի տիրույթից դուրս եղած բոլոր չորս քանդակներն էլ Հովհաննավանքի զինանշանի կրկնությունն են։ Վաչե Ա-ից հետո շեշտադրումը փոխվել է և այլուր առկա են պոչի վրա հենված ճանկող արծիվների պատկերներ։
Խնամիական կապերը
Վաչուտյանները խնամիական կապերով կապվել են Համազասպյան-Մամիկոնյան, Ուքանանց, Զաքարյանների, Խաչենի ֆեոդալական տների հետ։
Վաչուտյանների տոհմածառը
Վաչուտ Ա 12-րդ դար
Սարգիս /կինը՝ Կատա/ 12-13-րդ դարեր
Վաչե Ա /կինը՝ Հասանի դուստր Մամախաթուն/ Վանենի /Վաչե Ա-ի քույրը/ 1206-1230 1211-1232 13-րդ դարի սկիզբ
Քուրդ Ա /կինը՝ Խորիշահ/ Վաչուտ Բ /Քուրդ Ա-ի եղբայր/
Դավիթ Ա Վաչե Բ Հասան Մամախաթուն Դավիթ Բ Մամքան Տայիր Վաչե Գ Դավիթ Գ 1240 1240 1254 +1255 1283 1289 1241-ից հետո 1241-ից հետո +1245 +1260/61 +1283 /կինը՝ Գոհար/ /Խաչենի /կինը՝ Մա- /կինը՝ Արուս Հասան Բ-ի մախա- խաթուն/ կինը/ թուն/
Քուրդ Բ /Տայիրի որդի/ /կինը՝ Խուանդ խաթուն/ 1329, +1250 1229-1350
Թեոյդոս Չրքին Թաթուն /դուստր/ 1338-1350 /Խաչենի Հասան Դ-ի կինը/