cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Եվա Թերեզա Բրեդշոու
Կենսագրություն
Բրեդշոուն ծնվել է 1871 թվականին Լոնդոնում, Օնտարիո ։
Բրեդշոուն 1902-1907 թվականներին կանոնավոր կերպով ցուցադրել է Կանադայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիան ։ Նրա նկարները ցուցադրվել են 1923 թվականին Բրիտանական կայսրության ցուցահանդեսի (Ուեմբլիում, Անգլիա) կանադական արվեստի բաժնում ։
Նա ավելի քան երեք տասնամյակ եղել է Արևմտյան արվեստի լիգայի անդամ՝ երկար տարիներ ծառայելով որպես գանձապահ ։
Բրեդշոուն մահացել է 1938 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանադացի նկարչուհիներ
Ավանդ (սմբուկի սորտ)
Ավանդ, սմբուկի սորտ։ Ստեղծել են Հ. Մխիթարյանը, Ա. Հովհաննիսյանը, Ա. Ավագյանը, Ի. Գազարյանը և Ա. Հովսեփյանը բանջարաբոստանային և տեխնիկական մշակաբույսերի գիտական կենտրոնում։
Գոթֆրիդ Բյոմ
Գոթֆրիդ Բյոմ (Gottfried Böhm, ), գերմանացի ճարտարապետ և քանդակագործ։ Արժանացել է բազում մրցանակների, այդ թվում` Պրիցկերի ճարտարապետական մրցանակի։
Կյանքը
Գոթֆրիդ Բյոմը ծնվել է 1920 թվականի հունվարի 23-ին ճարտարապետների ընտանիքում։ Նրա հայրը` Դոմենիկուս Բյոմը, մի շարք եկեղեցիներ է նախագծել Գերմանիայում։ Նրա պապը նույնպես ճարտարապետ է եղել։ 1938 թվականին Գոթֆրիդն ավարտել է հանրակրթական դպրոցը Քյոլնում, մինչև 1942 թվականը ծառայել է բանակում։ 1942-1947 թվականներին սովորել Մյունխենի արվեստների ակադեմիայի տեխնիկական ինստիտուտում, որն ավարտելուց հետո գործի է անցել հոր ճարտարապետական գրասենյակում ։ Հոր մահից հետո` 1955 թվականին, ղեկավարել է գրասենյակը ։ Այս տարիներին նա հասարակական սկզբունքով մասնակցել է Քյոլնի վերականգնման աշխատանքներին։ 1963 թվականին նա դասախոսել է Աախենի` Հռենոս-Վեսթֆալիայի տեխնիկական համալսարանում։ 1976 թվականին Բյոմը դարձել է Քաղաքաշինության և հողատարածքի պլանավորման գերմանական ակադեմիայի անդամ։
1991 թվականին Գոթֆրիդ Բյոմը Լոնդոնի Բրիտանական ճարտարապետության թագավորական ինստիտուտի պատվավոր անդամ է հռչակվել։
2006 թվականին Ֆրանկֆուրտի ճարտարապետական թանգարանը «Բետոնից և ապակուց ժայռեր» ցուցադրության համար ընդունել է Դոմենիկուս և Գոթֆրիդ Բյոմների աշխատանքները` գծագրեր, էսքիզներ, նախագծեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ
Դիմահարու կամուրջ
Դիմահարու կամուրջ, կամուրջ պատմական Տայք աշխարհում, Խոտրջրի գավառում, Աղբանու-խելառ գետակի վրա։ Մինչև օրս կանգուն է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի կամուրջներ
Չիստյակովո
2012 թվականի տվյալներով Չիստյակովո քաղաքում բնակվում էր 81 199 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 105 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 780,5 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ Կատեգորիա:1778 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Դուզդաղ
Դուզդաղ, լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Արսիանի լեռնաշղթայում, Կուր և Օլթի գետերի ջրբաժան գծի վրա, Արտանուջ քաղաքից մոտ 30-31 կմ արևելք։ Կովկասի 5 վերստանոց քարտեզում նշանակված է Դյուզլագ տառադարձությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ Կատեգորիա:Արդվինի մարզ
Մարկո Գաբյադինի
Կարիերա
Գաբյադինին ծնվել է Նոթինգեմում, անգլիացի մոր և իտալացի հոր ընտանիքում։ Հաճախել է Նունտորպայի գիմնազիա Յորքում։ Իր պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է «Յորք Սիթի» ակումբի կազմում, երբ մարզիչ Դենիս Սմիթի օրոք պայմանագիր է կնքել 1982 թվականին, 16 տարեկան հասակում։ Նրա տաղանդը շուտով նկատվել է, և շուտով նա հրավիրվել է Անգլիայի մինչև 18 տարեկանների հավաքական, որպեսզի հնարավորինս խուսափի Իտալիայի՝ իր հոր հայրենիքի հավաքականի դեմ հանդես գալուց։ Գաբյադինին 17 տարեկանում կատարել է իր նորամուտը «Յորք Սիթի» ակումբի կազմում՝ մասնակցելով «Բոլթոն Ուոնդերերսի» դեմ խաղին, որում իր թիմը պարտվել է (3։0): Այդ պահից նա սկսել է խաղալ իր թիմի առաջին կազմում և նրա կազմում դարձել 18 գոլի հեղինակ 50 խաղերում, որոնցում խաղադաշտ է դուրս եկել մեկնարկային կազմում, իսկ 21 խաղերում էլ դուրս է եկել փոխարինման։ 18 տարեկան հասակում նա ձևակերպել է իր առաջին հեթ-տրիկը, երբ «Յորքը» հաղթեց «Դարլինգթոնին» (4:1) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սթոք Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հադերսֆիլդ Թաունի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Քրիսթալ Փելասի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սանդերլենդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դերբի Կաունտիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Բիրմինգհեմ Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Եզդիների հարսանեկան ծես
Եզդիների հարսանեկան ծես, եզդի ժողովրդի ավանդական ծես, որը պահպանվել է մինչև այսօր։ Ծեսն ընդգրկված է ՀՀ ոչ նյութական մշակութային ժառանգության արժեքների ցանկում ։
Նկարագրություն
Աշխարհի հնագույն ազգերից մեկը՝ եզդիները, ունեն իրենց ավանդույթներն ու սովորույթները։ Այդպիսի ավանդույթ է նաև նրանց հարսանեկան ծեսը, որն ընդգրկում է մշակված արարողություններ, փոխադարձ այցելություններ և սովորույթների պահպանում ։
Աղջկան ուզելու համաձայնությունը կայացնելուց հետո, փեսայի ծնողները գնում են հարսնացուի տուն` ծնողներից ձեռքը խնդրելու։ Եզդիների հարսանեկան ծիսակարգում հազվադեպ հանդիպում է նաև փոքր հասակում երկու կողմերի ծնողների համաձայնությամբ «բեշքերթում» (նշանադրություն) կատարելու ավանդույթը։ Սակայն այդ դեպքում ենթադրվում է, որ երբ երեխաները դառնան չափահաս, պետք է ամուսնանան ։
Աղջկա ձեռքը խնդրելիս տղայի ծնողները նրա համար տարբեր զարդեր են տանում։ Համաձայնություն ձեռք բերելուց հետո՝ տղայի ծնողներն ու մյուս ազգականները մի քանի շաբաթ հետո նորից գնում են հարսնացուի ծնողների մոտ, նորից զարդեր ու նվերներ են տանում։ Այդ արարողության անվանումն է «շիրանի»։ Ժամանակին պահանջվում էր «ղալիմ»՝ աղջկա գլխագին։ Հայաստանաբնակ եզդիների շրջանում այդ ավանդույթն այժմ վերացել է, քանի որ դրա պատճառով չքավոր ընտանիքների երիտասարդները չէին կարողանում ամուսնանալ ։
Որոշ ժամանակ անց տեղի է ունենում աղջկան հարս բերելու արարողությունը։ Կայանում է երդման արարողություն․ հայրերը կամ մոտ հարազատները, բութ մատերն իրար սեղմելով, երդվում են շեյխի կամ փիրի ներկայությամբ։ Երդման իմաստն այն է, որ ամեն գնով պետք է պահպանվի երիտասարդ ընտանիքի միասնությունը։ Հավատարմության և անխախտ դաշինքի այդ երդմանը եզդիները հետևում են սրբությամբ ։
Խնձորի խորհրդանիշ
Եզդիների հարսանիքներին կարևոր դեր է հատկացվում պտղաբերության խորհրդանիշ խնձորին։ Հին ժամանակներում, երբ եզդի երիտասարդին խնդրում էին ցույց տալ իր սիրելիի տունը, նա այդ տան կողմը խնձոր էր գլորում, և նրա հարազատերը հարս ուզելու էին գնում այդ տնից։ Այսօր այդ ավանդույթը պահպանվել է նաև հարսանիքի ժամանակ․ փեսան խնձորը նետում է հարսի ուղղությամբ, այլ ոչ թե հարվածում նրա գլխին, ինչպես ընդունված է համարել։ Դրանով նա բազմության միջից ցույց է տալիս իր սիրեցյալին ։
Ազաբ եղբոր և ծառի ճյուղի խորհրդանիշ
Եզդիների հարսանիքներին կարևոր դեր է հատկացված ազաբ եղբորը․ նա պարեցնում է զարդարված ծառի ճյուղը։ Այդ ծառը պետք է անպայման լինի բերքատու։ Հարսանիքին նախորդող օրը չամուսնացած եզդի երիտասարդները ծառի ճյուղը գողանում են որևէ այգուց։ Պարտադիր է, որ այն կտրված չլինի գործիքով։ Երեկոյան չամուսնացած տղաներն ու աղջիկները ծառը զարդարում են մրգերով և քաղցրավենիքով։ Ճյուղի միջնամասում կապվում է գունավոր կտոր։ Հարսանիքի ժամանակ ծառը պարեցնում են, իսկ հյուրերն այդ կտորի մեջ դնում են իրենց նվերները, որոնք վերջում հասնում են ազաբ եղբորը։ Ծառի զարդարված ճյուղը խորհրդանշում է նորաստեղծ ընտանիքը, նրա բերրիությունն ու առատությունը ։
Բարձի խորհրդանիշ
Հարսի հարազատները նորաստեղծ ընտանիքին նվիրում են անհրաժեշտ պարագաներ։ Դրանցից բացի, հարսին ու փեսային նվիրում են նաև ասեղնագործ բարձ։ Փեսայի տան մուտքի մոտ նորապսակներին դիմավորում է նրա մայրը և քաղցրավենիք շաղ տալիս եկողների վրա։ Նախքան ներս մտնելը, փեսան և ազաբ եղբայրը կանգնում են որևէ բարձր տեղում, և երեք անգամ վերև են նետում իրենց հետ բերած բարձը։ Ազաբն այդ բարձով երեք անգամ հարվածում է փեսայի գլխին։ Այդ պահին փեսան խնձորը նետում հարսի կողմը։ Վերջում ազաբ եղբայրը քաղցրավենիքով և մրգերով զարդարված ծառի ճյուղը որպես առատության նշան թափահարում է ներկաների վրա։ Դրանից հետո ներս են մտնում միայն նորապսակները և շարունակում հարսանեկան արարողությունը ։
«Գովանդ» պար
Եզդիների հարսանեկան արարողության ամենակարևոր տարրերից է հին եզդիական «Գովանդ» պարը։ Այն պարում են բոլորը։ Պարողները բռնում են միմյանց ճկույթներից և աջ ոտքից սկսում քայլ գցել. երեք քայլ՝ առաջ, երկուսը՝ հետ հերթականությամբ։ Ըստ ավանդույթի՝ երբ եզդիներն անցնում էին ճահճի միջով` ցեղի անդամները երեք քայլ էին անում, այնուհետև երկու քայլ հետ գալիս, որպեսզի հաջորդ ցեղակցի համար հողն ամրացած լինի։ Իրար ճկույթներից բռնել են, որպեսզի մեկի խորտակվելու դեպքում մյուսները ևս չխորտակվեն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եզդիները Հայաստանում Կատեգորիա:Հարսանիք
Զեռնակ (լեռ)
Զեռնակ, լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Շառիան լեռների հարավային մասում, Խամուրի կիրճի մոտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ
Կաբիլդո (Չիլի)
Տեղագրություն
Քաղաքը գտնվում է նահանգի վարչական կենտրոն Վալապարաիսո քաղաքից 86 կմ հյուսիս-արևելք։
Ժողովրդագրություն
2012 թվականի մարդահամարի ընթացքում Վիճակագրության ազգային ինստիտուտի (INE) կողմից հավաքված տեղեկությունների համաձայն՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չիլիի քաղաքներ
Կրեկինգ
Կատեգորիա:Նավթ Կատեգորիա:Ռուսական հայտնագործություններ
Ռուսաստանը ռուսների համար
«Ռուսաստանը ռուսների համար» (Россия для русских, նաև՝ Россiя для русскихъ), ռուս ազգայնականների քաղաքական կարգախոսը և ազգայնական դոկտրին, որն իր մեջ ներառում է գաղափարների շրջանակ՝ Ռուսաստանում էթնիկ ռուսներին բացառիկ իրավունքներով օժտելուց մինչև այլ էթնիկ խմբերի բոլոր ներկայացուցիչներին երկրից վտարելը։ Կարգախոսն առաջացել է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Ռուսական կայսրությունում և տարածվել նաև ժամանակակից Ռուսաստանում  ՝ մարտահրավեր նետելով այդ երկրում գերիշխող բազմամշակութայնության քաղաքականությանը ։
Ծագում
Դեռևս 1860-ական թվականներին կարգախոսի գոյություն ունենալը հաստատվում է պահպանողական հրապարակախոս Միխայիլ Կատկովի մեջբերմամբ, որը հրապարակվել է 1867 թվականին «Московские ведомости» թերթի 264-րդ համարում։ Հոդվածը նվիրված էր Հարավարևմտյան Կովկասի խնդրին։ Հեղինակը պահանջում էր գաղութացնել տարածաշրջանը բացառապես ռուսական բնակչության օգնությամբ (հայերի, հույների և գերմանացիների ենթադրյալ օգտագործման փոխարեն). Վերջերս թերթերից մեկն իրեն բնորոշ ոգևորությամբ հռչակեց՝ Ռուսաստանը ռուսների համար։ Ահա Կովկասն իր հանքային հարստություններով, իր մասամբ արևադարձային բուսականությամբ, վերջապես իր ծովային ափով, որը դարձել է Ռուսաստանի անբաժանելի մասը։ Ո՞ւմ համար է Կովկասը։ Կարգախոսի հեղինակային իրավունքը հաճախ վերապահվում է սևհարյուրականների գաղափարախոսներից մեկին՝ Վլադիմիր Գրինգմուտին, որն այս կարգախոսի կիրառմամբ ամենահին հրապարակումն է. «Ռուսաստանը ռուսների համար»՝ այսպիսին է Ռուսական միապետական կուսակցության կարգախոսը, որը հստակ հասկացնում է, որ եթե Ռուսաստանը տրվի այլացեղերին, այլադավաններին ու արտասահմանցիներին, ապա ոչ միայն Ռուսաստանը չի լինի ինքնիշխան միապետություն, այլև չի լինի բուն Ռուսաստանը։ Կարգախոսը դարձել է սևհարյուրականների կենտրոնական գաղափարը։ 1906 թվականին Սանկտ Պետերբուրգում և Խարկովում լույս են տեսել «Россия для русских» անվանումով թերթեր։
Մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ կարգախոսն ի հայտ է եկել Ալեքսանդր III ցարի կառավարման տարիներին՝ նրա խոսքերի հիման վրա. «Ռուսաստանը պետք է պատկանի ռուսներին, և բոլորը, ովքեր ապրում են այս հողի վրա, պարտավոր են հարգել և գնահատել այս ազգին»։ Գեներալ Ալեքսեյ Կուրոպատկինի խոսքով՝ Ալեքսանդր III-ը «Ռուսաստանը ռուսների համարն» ընտրել էր որպես իր կարգախոս, քանի որ անհրաժեշտ էր համարում բավարարել ժողովրդական զգացմունքները, որով Ռուսաստանը պետք է պատկանի ռուսներին, Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականությունն ազատել օտարերկրյա գերտերությունների խնամակալությունից, կարգավորել և ամրացնել ներքին կառավարման համակարգը, զարգացնել ռուս ժողովրդի հոգևոր և նյութական ուժերը։
Ոմանք կարծում են, որ եզրույթի հեղինակը գեներալ Միխայիլ Սկոբելևն է, որին վերագրվում են այս խոսքերը. «Ուզում եմ գրել իմ խորհրդանշանի վրա. «Ռուսաստանը ռուսների համար և ռուսերեն» ու պարզել այդ խորհրդանշանը որքան հնարավոր է բարձր»։
«Ռուսաստանը ռուսների համար» եզրույթը համահունչ է Ֆեոդոր Դոստոևսկու մտքերին, որը գրում էր, որ «ռուսական հողի տերը միայն ու միայն ռուսն է (վելիկոռուս, մալոռուս, բելառուս, բոլորը մեկ են)»։
Այժմեականություն
2006 թվականից եզրույթը համարվում է «Անօրինական ներգաղթի դեմ շարժում» ազգայնական կազմակերպության կարգախոսը։
Մեկնաբանության վարկածներից մեկի համաձայն՝ եզրույթն ընկալվում է հետևյալ կերպ. «Ռուսաստանի հենքում ռուսներն են այն սկզբունքով, որ ինչը լավ է էթնիկ ռուս մեծամասնության համար, ապա լավ է նաև Ռուսաստանի ողջ բնակչության համար» ։
2009 թվականին հանրային կարծիքի ուսումնասիրման ամերիկյան առաջատար կենտրոններից մեկը՝ Պյուի հետազոտական կենտրոնը սոցիոլոգիական հետազոտություն է իրականացրել, որը նվիրված էր Բեռլինի պատի փլուզման 20-րդ տարելիցին։ Ռուսաստանցիների համար նախատեսված հարցերից մեկը վերաբերվում էր «Ռուսաստանը ռուսների համար» կարգախոսին։ Ինչպես նշվում է, եզրույթի հետ համակարծիք է եղել հարցվածների մինչև 54 %-ը ։
2010 թվականին «Россия для русскихъ» (վերջում ъ տառով) եզրույթը Մոսկվայի Չերեմուշկինի շրջանային դատարանի որոշմամբ ներառվել է Ծայրահեղական նյութերի ռուսական դաշնային ցանկում (p866)։ «Сова» կենտրոնի զեկույցում նշվում է. «Անհասկանալի է, արգելված է արդյոք եզրույթն իր սովորական գրելաձևով, թե միայն «ъ» տառով» ։ 2013 թվականին Լևադա կենտրոնի իրականացրած սոցիոլոգիական հարցման համաձայն՝ հարցվածների 19 %-ը հայտարարել է, որ հաճախ են լսել «Ռուսաստանը ռուսների համար» եզրույթը, իսկ հարցվածների 33 %-ը՝ ժամանակ առ ժամանակ բախվել է դրան։ Նշված կոչին «հստակորեն աջակցում է» հարցված ռուսաստանցիների 21 %-ը և «ավելի շուտ աջակցում է» 27 %-ը։ Եզրույթին դեմ է եղել հարցվածների 42 %-ը ։ Երեք տարի անց՝ 2016 թվականին Լևադա կենտրոնի համանման հարցմանն այս կարգախոսին կողմ է հանդես եկել հարցվածների 14 %-ը, 38 %-ն էլ հայտարարել է, որ «ավելի շուտ աջակցում է», իսկ 21 %-ը՝ դեմ է եղել ։
Սլավոնական նեոհեթանոսության բազմաթիվ ուղղություններում սլավոններին կամ ռուսներին վերագրվում է մյուս ազգերի նկատմամբ պատմական և մշակութային կամ էլ ռասսայական գերակայություն։ Այդ գաղափարախոսությունը ներառում է ռուսական փրկչականությունը, ռուս ժողովուրդը համարվում է միակ ուժը, որն ունակ է դիմակայել համաշխարհային չարիքին և իր հետևից տանել ողջ աշխարհը։ «Արիական» գաղափարախոսությունը Ռուսաստանի առաջ դնում է «Չորրորդ ռեյխի» կառուցման անալոգը՝ համաշխարհային մասշտաբների նոր «արիական» կայսրությունը։ Ռուսական արիական առասպելը հերքում է տարածքային ցանկացած վեճ, քանի որ ռուս ժողովուրդը պատկերվում է բացարձակ ավտոխտոն՝ Եվրասիայի ողջ տարածքում։ Հազվադեպ դեպքերում հանդիպում է էթնոազգային պետության մոդելը, որը կապված է ռուսական առանձին շրջանների անջատողականության հետ։ Ենթադրվում է, որ Ռուսաստանը կբաժանվի ռուսական ազգայնական մի քանի պետությունների, որոնք կլինեն առանց ազգային փոքրամասնությունների։ Երկու դեպքում էլ համարվում է, որ նոր պետության կազմում հասարակության համախմբումը պետք է կառուցվի միասնական «հավատքի» վրա։
Քննադատություն
Եզրույթը սուր քննադատության է ենթարկվել իր գոյության հենց սկզբից, այդ թվում ռուս որոշ ազգայնականների։ Այսպես, սևհարյուրական Գեորգի Շեչկովը պնդում էր, որ առաջին հերթին կարգախոսը ինքնօրինակ չէ, այլ կրկնօրինակվել է արևմտյան անալոգներից («Անգլիան անգլիացիների համար», «Գերմանիան գերմանացիների համար» և այլն)։ Երկրորդը՝ ռուսներին բավարար չէ մեկ արյունակցական կապը. «Մեր մոտ առաջին տեղում հոգևոր կապն է։ Մենք առաջին հերթին ուղղափառներ ենք, իսկ հետո արդեն վելիկոռուսներ, վրացիներ, մալոռուսներ, մոլդովացիներ, լիտվացիներ, բելառուսներ և այլն»։
2003 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, ուղիղ եթերում պատասխանելով ռուսաստանցիների հարցերին, հետևյալ կերպ է մեկնաբանել եզրույթը. Նա, ով ասում է՝ «Ռուսաստանը ռուսների համար», գիտեք, դժվար է զուսպ լինել, որ բնորոշում չտաս այդ մարդկանց։ Դա կամ անազնիվ մարդիկ են, որոնք չեն հասկանում, թե ինչ են խոսում ու հիմարներ են, կամ էլ սադրիչներ, որովհետև Ռուսաստանը բազմազգ պետություն է ։ 2021 թվականի փետրվարին Պուտինն այդ խոսքերն անվանել է «քարանձավային ազգայնականության» կարգախոս ։
Հրապարակախոս և հոգեբան Լեոնիդ Ռաձիխովսկին «Российская газета-ում» գրել է, որ «Ռուսաստանը ռուսների համար» կոչը ենթադրում է, որ Ռուսաստանը պատկանում է «ոչ ռուսներին», այսինքն քննվում է Ռուսաստանում ռուսների խտրականության հարցը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական ազգայնականություն Կատեգորիա:Ռուսերեն բառեր և արտահայտություններ Կատեգորիա:Այլատյացություն
Մակաբույծ (ֆիլմ)
2019 թվականի մայիսին ֆիլմը ստացել է Կաննի 72-րդ կինոփառատոնի ոսկե արմավենու ճյուղը ։ Նա դարձել է առաջին կորեացի ռեժիսորը, որն արժանացել է այս մրցանակին ։ «Մակաբույծ»-ն հաղթել է նաև 77-րդ Ոսկե գլոբուս մրցանակաբաշխության Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ անվանակարգում, իսկ Պոնն առաջադրվել է Լավագույն ռեժիսոր և Լավագույն սցենարիստ անվանակարգերում ։ «Մակաբույծ» Ֆիլմն Օսկարի 92-րդ մրցանակաբաշխությանն առաջադրվել է Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ անվանակարգում և դարձել հարավկորեական առաջին ֆիլմը, որ այս մրցանակաբաշխությանն առաջադրվել է որևէ անվանակարգում. Պոնն առաջադրվել է Օսկարի Լավագույն ռեժիսոր, Լավագույն սցենար և Լավագույն ֆիլմ անվանակարգերում։ Պոնը չորրորդ ասիացի ռեժիսորն է Հիրոշի Տեշիգահարայից, Ակիրա Կուրոսավայից և Էնգ Լիից հետո, որն առաջադրվում է Օսկարի լավագույն ռեժիսոր անվանակարգում և առաջին հարավկորեացի ռեժիսորն է, որն առաջադրվում է այս մրցանակաբաշխությանը։
Պրեմիերա
Ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել 2019 թվականի մայիսի 21-ին՝ Կաննի կինոփառատոնում։ Ռուսաստանում պրեմիերան տեղի է ունեցել 2019 թվականի հունիսի 20-ին՝ Անդրեյ Տարկովսկու անվան «Հայելի» միջազգային կինոփառատոնում։
Արտադրություն
Ֆիլմի հիմնական նկարահանումները սկսվել են 2018 թվականի մայիսի 18-ին և ավարտվել 77 օր անց, սեպտեմբերի 19-ին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2019 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Ոսկե արմավենու ճյուղ» մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Հարավկորեական ֆիլմեր Կատեգորիա:Կորեերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Կոմիքսների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Կապիտալիզմի քննադատություն Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր
Ակիմովկա (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա)
Ակիմովկա (Якимівка), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Զապորոժիեի մարզի Ակիմովկայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ազբերդա։ Հիմնադրվել է 1833 թվականին։
2011 թվականի տվյալներով Ակիմովկա քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 12 001 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8,98 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1428 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1833 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բերիլիում
Բերիլիում որի նշանն է Be, տարրերի պարբերական համակարգի 2-րդ խմբի քիմիական տարր, կարգահամարը՝ 4, ատոմական զանգվածը՝ 9,0122:
Բերիլիումը s տարր է, նրա ատոմի էլեկտրոնային թաղանթների կաոուցվածքն է՝ 1s22s2։
Բնական բերիլումը բաղկացած է միայն 9Be կայուն իզոտոպից։ Արհեստականորեն ստացվել են 7-12 զանգվածի թվերով ռադիոակտիվ իզոտոպներ։
Բերիլումը արծաթամոխրագույն, փխրուն մետաղ է, խտությունը՝ 1847,7 կգ/մ3, հալման ջերմաստիճանը՝ 1284 °C, եռմանը՝ 2450 °C, ջերմության լավ հաղորդիչ է։ Ունի շատ բարձր արժեք ։
Պատմություն
Բերիլիումի օքսիդը՝ BeO, հայտնաբերել է Լ․ Վոկլենը 1798 թվականին, քերիչ միներալում։ Մետաղական բերիլիումը առաջին անգամ 1828 թվականին միմյանցից անկախ ստացել են Ֆ․ Վյոչերը և Ա․ Բյուսին։
Մաքուր մետաղական բերիլումը աղերի հալույթի էլեկտրոլիզով ստացել է ֆիզիկոս Լեբոն 1898 թվականին։
Բնության մեջ
Հազվագյուտ տարր է․ պարունակությունը երկրակեղևում 6-10−4 զանգվածային % է, ծովաջրում՝ 5-10−10 գ/լ։ Հայտնի են բերիլիումի մոտ 40 միներալներ, գործնական նշանակություն ունի բերիլը, օգտագործվում են նաև քրիզոբերիլը, ֆենակիտը, բերտրանդիտը և այլն։
Բերիլումի հիմնական միացությունները հազվադեպ հանդիպող բերիլ (բյուրեղակն) հանքաքար է՝ 3BeO•Al2O3•6SiO2։ Սովորաբար պարունակում է Fe+3 խառնուկը, որը հանքաքարին տալիս է կանաչակապտավուն երանգ։ Բերիլի վառ գունավորաված նմուշները կոչվում են ակքվամարին (ծովակն և զմրուխտ պարունակում է Cr+3-ի հետքեր), որոնք ամենաթանկարժեք քարերն են ալմաստից հետո։
Բերիլիումի պարունակությունը ծովի ջրում բավականին ցածր է՝ 6•10−7 մգ/լ ։
Հանքավայր
Բերիլիումի բյուրեղների հանքավայրերը գտնվում են Բրազիլիայի, Արգենտինայի, Աֆրիկայի, Հնդկաստանի, Ղազախստանի, Ռուսաստանի տարածքներում (Երմակյան հանքավայրերը Բուրյաթիայում) և այլն ։
Ֆիզիկական հատկություններ
Բերիլիումը․ արծաթամոխրագույն, փխրուն մետաղ է, խտությունը՝ 1847,7 կգ/մ3, հալման ջերմաստիճանը՝ 1284 °C, եռմանը՝ 2450 °C, ջերմության լավ հաղորդիչ է։ Ունի բոլոր մետաղներին գերազանցող տեսակարար ամրություն։ Սառեցնելիս դառնում է փխրուն։ Քիմիապես ակտիվ է։
Քիմիական հատկություններ
Ջրում չի լուծվում, լուծվում է թթուներում։ Նախօրոք շիկացրած BeO լուծվում է միայն խիտ ծծմբական թթվում և ֆտորաջրածնական թթվում։
Բերիլիումի հիդրօքսիդը՝ Be(OH)2, ջրում վատ է լուծվում։ Ամֆոտեր է՝ ավելի արտահայտված հիմնային հատկություններով։ Լուծվում է թթուներում և ալկալիներում՝ վերջինիս հետ առաջացնելով բերիլատներ։ Նրա աղերը խիստ խոնավածուծ են, մեծ մասամբ ջրում լավ լուծելի (չեն լուծվում ֆոսֆատը, կարբոնատը և այլն)։
Ջրային լուծույթներում հիդրոլիզվում են։ Բերիլիումը ջրի հետ փոխազդում է 100 °C-ից բարձր ջերմաստիճաններում։ Լուծվում է նոսր աղաթթվում և ծծմբական թթվում՝ ջրածին դուրս մղելով, ազոտական թթվի հետ փոխազդում է միայն տաքացնելիս։ Լուծվում է նաև ալկալիներում։
Ջրածնի հետ անմիջականորեն չի փոխազդում։ Բերիլիումի հիդրիդը՝ (ВеН2)х, որը ստացվում է բերիլիում օրգանական միացությունների քայքայումից, պինդ նյութ է, տաքացնելիս (240 °С) քայքայվում է։
Բերիլիումը սենյակային ջերմաստիճանում միանում է ֆտորին, տաքացնելիս՝ մյուս հալոգեններին՝ առաջացնելով ջրում լավ լուծվող պինդ հալոգենիդներ։ BeF2 ալկալիական մետաղների և ամոնիումի ֆտորիդների հետ առաջացնում է կոմպլեքսային միացություններ, ֆտորբերիլատներ՝ օրինակ, Na2BeF4, որոնք հալված վիճակում ջերմության լավ հաղորդիչներ են։
Բերիլիումի փոշին այրվում է ծծմբի, սելենի, տելուրի գոլորշիներում։ Տաքացնելիս միանում է ազոտին (650 °C), ածխածնին (1200 °C)՝ առաջացնելով համապատասխանաբար՝ նիտրիդ (Be3N2), կարբիդ (Be2C)։
Բարձր ջերմաստիճաններում միանում է բազմաթիվ մետաղների հետ՝ առաջացնելով բերիլիդներ։ Հալված բերիլիումը փոխազդում է շատ օքսիդների, նիտրիդների, սուլֆիդների, կարբիդների հետ, այդ պատճառով բերիլիումը հալելու համար կիրառելի են միայն BeO-ից պատրաստած հալքանոթներ։
Իզոտոպներ
Բնական բերիլիումը բաղկացած է միայն 9Be կայուն իզոտոպից։ Մնացած բոլոր իզոտոպները (հայտնի է 11, բացառությամբ 9Be) անկայուն են։ Արհեստականորեն ստացվել են 7-12 զանգվածի թվերով ռադիոակտիվ իզոտոպներ։ Նրանցից առավել երկարակյաց են 2-ը՝ 10Be և 7Be:
Ստացում
Ստացվում է հիդրօքսիդի կամ բերիլիումիի աղերի (կարբոնատ, սուլֆատ) ջերմային քայքայմամբ։ ՝ Արդյունաբերության մեջ բերիլիումը և նրա միացություններն ստանում են բերիլից․ այն վերամշակում են Na2ՏiF6-ով և ծծմբական թթվով։ Ստացված Na2BeF4 ալկալահանում են ջրով, ապա նատրիումի հիդրօքսիդ ավելացնելիս, նստում է բերիլիումիի հիդրօքսիդը։
Հաճախ բերիլը շիկացնում են կրաքարի հետ, ապա վերամշակում ծծմբական թթվով։ Այս դեպքում ջրով ալկալահանում են, ապա ամոնիակով նոսր լուծույթներից նստեցնում հիդրօքսիդը։ Այնուհետև բերիլիումի հիդրօքսիդից ստանում են բերիլիումի քլորիդ կամ ֆտորիդ։
Արտադրություն և կիրառություն
2002 թվականին հիմնական բերիլում արտադրող երկրներ են՝ ԱՄՆ և Չինաստանը։ 2014 թվականին Ռուսաստանում արտադրվել է բերիլիումի առաջին նմուշը ։
Բերիլիումը օգտագործվում է ռենտգենյան խողովակների պատուհանիկներ պատրաստելու, պողպատի մակերևույթի վրա կարծր շերտ առաջացնելու (դիֆուզիոն բերիլիզացում) համար, որպես լեգիրացնող հավելանյութ՝ համաձուլվածքներում։
Ատոմային տեխնիկայում բերիլիումը օգտագործվում է որպես արագաշարժ նեյտրոնների դանդաղեցուցիչներ և անդրադարձիչներ։ Բերիլիումի փոշին և ցնդող միացությունները թունավոր են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բերիլիում Կատեգորիա:Ծայրահեղ վնասակար նյութեր Կատեգորիա:Հողալկալիական մետաղներ
Զորավար Անդրանիկ կամավորական ջոկատ (Երևան)
«Զորավար Անդրանիկ» կամավոր ջոկատ, կազմավորվել է 1989 թվականին Երևանում։ Ունեցել է շտաբ, զինանշան։ 1989-1994 թվականներին ջոկատը մասնակցել է ՀՀ Արարատի (Երասխ), Տավուշի (Մովսեսգյուղ, Ներքին Կարմիրաղբյուր, Պառավաքար), Նոյեմբերյանի (Ոսկեպար), Ճամբարակի (Արծվաշեն, Վահան), Իջևանի, Վայքի, Սիսիանի և Արցախի Հանրապետության Շահումյանի (Բուզլուխ, Էրքեջ, Մանաշիդ, Վերինշեն), Մարտունու (Վարանդա), Ասկերանի (Մալիբեկլու, Խոջալու), Մարտակերտի (Կարմիրավան, Մարաղա, Մարտակերտ, Հոռաթաղ), Քաշաթաղի շրջան («Մարդասիրական միջանցք»), Կուբաթլուի, Աղդամի (Փափրավենդ, Շահբուլաղ) շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Ջոկատի հրամանատարն է եղել Ավետիս Գրիգորյանը, շտաբի պետը՝ Հովհան Ավագյանը, հետախուզության պետը՝ Վարազդատ Գասպարյան։ Ջոկատից զոհվել է 3 ազատամարտիկ։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
Սերգեյ Ռախմանինովի հուշարձան (Մոսկվա)
Սերգեյ Ռախմանինովի հուշարձան  (Памятник Сергею Рахманинову), ռուս կոմպոզիտոր, դաշնակահար և դիրիժոր Սերգեյ Ռախմանինովին նվիրված հուշարձան Մոսկվայում։ Տեղադրվել է 1999 թվականին Ստրաստոյ բուլվարում։ Հուշարձանի հեղինակներն են քանդակագործներ Օլեգ Կոնստանտինովիչ Կոմովը, Անդրեյ Նիկոլաևիչ Կովալչուկը և ճարտարապետ Յուրի Պանտելեյմոնովիչ Գրիգորևը։ Հուշարձանն ունի մշակութային ժառանգության օբյեկտի հայտարարված կարգավիճակ ։
Պատմություն
Սկզբում ռուս կոմպոզիտոր Սերգեյ Ռախմանինովի (1873-1943 թթ.) հուշարձանը նախատեսվում էր տեղադրել Տամբովի առափնյայում։ Հուշարձանի վրա սկսել է աշխատել քանդակագործ Օլեգ Կոմովը (1932-1994 թթ.), սակայն նա մահացաել է, երբ գրեթե ավարտել էր քանդակը։ Այս հուշարձանի տեղադրման համար քանդակագործի հարազատները շատ բարձր վարձատրություն են պահանջել, որի պատճառով հրաժարվել են այն Տամբովում տեղադրել ։
Շուտով որոշվեց այդ հուշարձանը տեղադրել Մոսկվայի Ստրաստնոյ բուլվարի թիվ 5 տան մոտ, որտեղ Ռախմանինովն ապրել է 1905-1917 թվականներին։ Հուշարձանի աշխատանքներն ավարտին է հասցրել Օլեգ Կոմովի աշակերտը՝ քանդակագործ Անդրեյ Կովալչուկը ։ Հուշարձանի տեղադրման աշխատանքները կատարվել են կոմպոզիտորի ազգական, «Տրանսինժստրոյի» տնօրեն Յուրի Ռախմանինովի ղեկավարությամբ ։
Նկարագրություն
Ռախմանինովի բրոնզե արձանիկը տեղադրվել է խորանարդե գրանիտե պատվանդանի վրա։ Կոմպոզիտորը պատկերված է համերգային կոստյումով նստած, հենված աթոռին։ Նրա կերպարում մի փոքր լարվածություն կա, դեմքին՝ մեղմ ժպիտ ։ Մտահոգ հայացքով նայում է հեռուն՝ դեպի տան կողմը, որտեղ ապրել է երկար տարիներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոսկվայի հուշարձաններ Կատեգորիա:1999 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Արևամուտից անմիջապես հետո
«Արևամուտից անմիջապես հետո» (Just After Sunset), ամերիկացի գրող Սթիվեն Քինգի ժողովածու, որը տպագրվել է 2008 թվականին ։ Ռուսերեն լեզվով շարքը հրատարակվել է АСТ հրատարակչության կողիմց 2011 թվականի հունվարի 26-ին ։
«Հարվիի երազը»
Երբ Ջենետը զզվանքով նայում է իր դիմաց նստած ամուսնուն, Հարվին նկատում է «մատերի դեղին գորտնուկները, որոնք հիշողության մեջ արթնացնում են Ուոլլես Սթիվենսի «Պաղպաղակի կայսեր» մասին հիշողությոնները» »։ Այս պոեմը հշատակվում է նաև Քինգի այլ աշխատություններում, ինչպիսիք են «Սալեմի վիճակը» և «Անքնություն» վեպերը, նաև «Թագավորական հոսպիտալ» (Kingdom Hospital) հեռուսատասերիալում։
«Ն․»
Պատմվածքի հերոսը հոգեբանի պացիենտ է, ով նշվում է Ն․ տառով, ապրում է Կասլ-Ռոկ քաղաքում, որտեղ հաճախ զարգանում են Քինգի ստեղծագործությունների գործողությունները, որոնց թվին են պատկանում «Մեռյալ տարածքը», «Մռայլ կեսը» և «Պետքական բաներ» վեպերը։ Շարքի մեջ զետեղված պատմվածքներից մեկը նկարազարդվել է Չեստերզ-Միլլ քաղաքի տեղական թերթի նմուշով (թերթի խմբագիրը հետագայում դառնում է նաև «Գմբեթի տակ» վեպի գլխավոր հերոս)։ Ն․-ն հոգեբանի հետ խոսակցության ժամանակ ներկայացնում է իր աշխարհընկալման, թվերի մասին տեսությունը և նկատում, որ «եթե գումարենք 1-8-6-4 թվերը կստացվի տասնինը, որը հանդիսանում է «շատ ուժեղ» կենտ թիվ։ Ուժող և չար» (սա հղում է հանդիսանում «Մուգ աշտարակը» շարքին, որտեղ 19 թիվը միստիկ է, որը ուղղակիորեն ազդում է հերոսների ճակատագրի վրա։ 19 թիվը սրբազան է նաև Սթիվեն Քինգի համար․ ավտովթարը, որում նա հազիվ է փրկվում, տեղի է ունեցել 1999 թվականի հունիսի 19-ին)։
Քննադատություն
Վլադիմիր Պուզիյը՝ «Ֆանտաստիկայի աշխարհը» ամսագրի տեսաբանը, հաշվարկել է, որ Քինգի այս շարքը լավագույնս է ամբողջացնում հեղինակի սիրելի բոլոր ժանրերը։ Շարքում գերակշռում են երկու միջանցիկ ուղղություններ՝ հոգեբանական կերպարը և գերբնականի մասին պատումները։ Քննադատը հայտարարել է, որ «Կատուն դժողքից» պատմվածքը ներկայացնում է գրողի աճը սովորական սարսափ գրողից մինչև լուրջ կլասիկ գրող։ «Գրետելը» և «The New York Times» պատմվածքները տեսաբանների կարծիքով որոշ չափով զիջում են մյուսներին իրենց շաբլոնությամբ։ Շարքի միստիկ պատմվածքները հավասարկշռում են ժանրային ֆանտաստիկայի և լավ արձակագրություն միջև։ Գնահատականն էր 10 բալից 9 ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սթիվեն Քինգի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Սթիվեն Քինգի վեպեր Կատեգորիա:2008 գրքեր
Aporinellus sexmaculatus
Aporinellus sexmaculatus, ճանապարհային կրետների ցեղ է (Pompilidae)։
Տարածումը
Հյուսիսային Ամերիկա և Եվրոպա՝ Ավստրիա, Բելգիա, Ալբանիա, Միացյալ Թագավորություն, Գերմանիա, Իսպանիա, Իտալիա, Պորտուգալիա, Ռուսաստան, Սլովակիա, Չեխիա, Շվեյցարիա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճանապարհային կրետներ
Նիլյուֆեր Դեմիր
Նիլյուֆեր Դեմիր (Nilüfer Demir, ), թուրք ֆոտոլրագրող, լուսանկարիչ։ Ապրում և ստեղծագործում է Թուրքիայի Բոդրում քաղաքում։ Պատանի հասակից աշխատել է Doğan լրատվական գործակալության հետ ։ 2015 թվականի ամռանն անդրադարձել է Եվրոպայի միգրացիոն ճգնաժամին, և նրա ստեղծած Ալան Քուրդիի մահը պատկերող լուսանկարները 2015 թվականի սեպտեմբերի 2-ին դարձել են համաշխարհային նորություն։ Նիլյուֆերը տղայի մարմինը տեսել է ծովափին և լուսանկարել այն ։
Ալան Քուրդիի լուսանկարներ
Նիլյուֆերը պատմել է, որ ինքն ապշել է տեսնելով փոքրիկի դիակը։ Զգացումները փոխանցելու համար նա լուսանկարել է անշունչ մարմինը՝ կատարելով լրագրողի իր պարտականությունը ։
Դեմիրի ստեղծած լուսանկարները համեմատել են այն սրբապատկերների հետ, որոնք փոխել են աշխարհը ։ Լուսանկարները ուղեկցվել են «KiyiyaVuranInsanlik» հեշթեգով (հայերեն՝ մարդկությունը ափ է դուրս գալիս), որը դարձել է Twitterի հրատապ թեմաներից ։ 2016 թվականի մարտին լուսանկարը դարձել է սրբապատկեր լուսանկարների մասին պատմող հոլանդական վավերագրության թեմա, մասնավորապես, թե ինչու այս լուսանկարը չի ընտրվել որպես «World Press Photo», չնայած այն ամբողջ Եվրոպայում հանգեցրել է տարբեր ռեակցիաների, որորոնք փոխել են շատ մարդկանց վերաբերմունքը եվրոպական միգրանտների ճգնաժամի վերաբերյալ ։ 2015 թվականի World Press Photo-ի հաղթող լուսանկարում միգրանտ երեխան հաջողությամբ անցել է Եվրոպա, այդպիսով, ավելի շատ բերելով հույս, այլ ոչ թե հուսահատություն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրք լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Թուրք ֆոտոլրագրողներ Կատեգորիա:Թուրք լրագրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին արվեստագետներ
Կիրիլլովկա (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա)
Կիրիլլովկա (Кирилівка), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Զապորոժիեի մարզի Ակիմովկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1805 թվականին։
2011 թվականի տվյալներով Կիրիլլովկա քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 3 472 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16,54 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 209,9 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1805 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ջորջ Բալաբուշկա
Ջորջ Բալաբուշկա (ծննդյան անունը՝ Գրիգորի Անտոնի Բալաբուշկա, ), բիլիարդի խաղաձողերի՝ ռուսական ծագում ունեցող ամերիկացի վարպետ։ Բալաբուշկայի խաղաձողերը, որին բիլիարդի աշխարհում հաճախ համեմատում են Ստրադիվարիուսի հետ, լրացուցիչ ժողովրդականություն ստացան Մարտին Սկորսեզեի՝ Փոլ Նյումանի և Թոմ Քրուզի մասնակցությամբ «Փողի գույնը» ֆիլմում։  Ընդհանուր առմամբ Ջորջ Բալաբուշկան պատրաստել է մոտավորապես 1200 խաղաձող (1959 - 1976 թվականներին)։ Բալաբուշկայի պատրաստած մեկ խաղաձողի արժեքը, հաստատված ծագման առկայության դեպքում, աճուրդներում հասնում է մի քանի տասնյակ հազար դոլարի։
Կենսագրություն
Ջորջ Բալաբուշկան ծնվել է Ռուսաստանում և ներգաղթել ԱՄՆ 1924 թվականին՝ 12 տարեկան հասակում, ծնողների՝ Անտոնի և Նատալյայի ու կրտսեր քրոջ՝ Մարիայի հետ։ Չնայած այն բանին, որ նրա ռուսական Գրիգորի անունը նման էր անգլիական Գրեգորի անվանը, սակայն Էլիս կղզու պաշտոնյան նրա փաստաթղթերում գրեց Ջորջ անունը։  Բալաբուշկայի ընտանիքը բնակվեց Նյու Յորքում, որտեղ նա աշխատանքի անցավ փայտե խաղալիքների արտադրամասում, այնուհետև կահույքի ֆաբրիկայում։ Դառնալով հմուտ վարպետ իր արհեստում՝ Բալաբուշկան սկսեց պատրաստել ակորդեոններ և ընդունել ավելի բարդ ու հատովի պատվերներ։
1941 թվականին նա ամուսնացավ ժոզեֆինա անունով կնոջ հետ, որը ապրում էր այն ֆաբրիկայի մոտ, որտեղ աշխատում էր Բալաբուշկան։ Դրանից հետո զույգը տեղափոխվեց Բրուքլին՝ առանձին տուն։ Ամուսնությունը հաջող ստացվեց։ Ջորջ Բալաբուշկան ու նրա կինը ունեցան երկու երեխա՝ Ջորջը և Գրեգորին։
1986 թվականին վարպետի մահից ավելի քան տասը տարի անց նկարահանվեց Սկորսեզեի «Փողի գույնը» ֆիլմը, որի սյուժեի համաձայն փորձարու բիլյարդիստը (Նյումենը) սովորեցնում է երտասարդին (Քրուզին)՝ ընդ որում վճռական պահին նա օգտագործում է ուսուցչից ստացած «Բալաբուշկա» խաղաձողը։ Հետաքրքիր է,որ նկարահանումների ժամանակ օգտագործվել է որ թե իրական «Բալաբուշկա», այլ հատուկ պատրաստված կրկնօրինակը, ինչը կապված էր իրական խաղաձողը չվնասելու հետ, որը դեռ մինչև ֆիլմի նկարահանումը արդեն ուներ նյութական բարձր արժեք ։
Այդ ժամանակից Բալաբուշկայի խաղաձողերը բիլյարդում վերջապես զբաղեցրին Ստրադիվարիի ջութակների տեղը։ Դրանք պարբերաբար աճուրդի են հանվում։ Արդեն 1994 թվականին «Բալաբուշկա» խաղաձողերից մեկը գնվել է կոլեկցիոների կողմից 45 000 դոլարով ։ Իսկ 1998 թվականին երեսուն «Բալաբուշկա» և վեց այլ հայտնի վարպետի խաղաձողերից  բաղկացած հավաքածուն գնահատվել է երկու միլիոն դոլար. Նրանց արտադրողի անունը 2004 թվականին ներառվել է Ամերիկայի բիլյարդի կոնգրեսի փառքի սրահում.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ազգաբնակչություն
Ալիաս Գրեյս (հեռուստասերիալ)
«Այլ կերպ՝ Գրեյս» (Alias Grace)՝ կանադա-ամերիկյան վեց սերիայից բաղկացած հեռուստասերիալ ։ Հեռուսասերիալի ստեղծման մեջ մեծ ներդրումներ ունեն Սարա Փոլին, ռեժիսոր՝ Մերի Հարոնին ։ Մարգարետ Էթվուդի Ալիսիա Գրեյս վեպի հիման վրա նկարահանել են տվյալ համանունս սերիալը։ Սերիալի շնորհանդեսը տեղի է ունեցել 2017 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Կանադայում, CBC Television հեռուստաալիքի եթերում։ 2017 թվականի նոյեմբերի 3-ին սերիալը հասանելի է դարձել Netflix հարթակի վրա ։
Շանֆլյորի
Շանֆլյորի (Ժյուլ Ֆրանսուա Ֆելիքս Ֆլյորի-Յուսսոն, Jules François Félix Husson, Fleury, Champfleury, ), 19-րդ դարի ֆրանսիացի գրող, գրականագետ, արվեստաբան, քննադատ, գրականության մեջ և արվեստում իրապաշտական (ռեալիստական) մեթոդի ջատագով
Ալիաս Գրեյս (հեռուստասերիալ)
Առաջին երկու սերիաները ցուցադրվել են Տորոնտոյի կինոփառատոնում ։
Շանֆլյորի
Կենսագրություն
Ծնվել է 1821 թվականի սեպտեմբերի 10-ին, Լան քաղաքում (Հյուսիսային Ֆրանսիա, Օ դը Ֆրանս տարածաշրջան)։ Հայրը քաղաքապետարանի քարտուղարն էր։ Ընտանիքի ֆինանսական միջոցները սուղ էին, և տղան չի կարողացել կանոնավոր ուսում ստանալ, սակայն լինելով ընթերցասեր՝ հետագայում ուսման թերին լրացրել է ինքնակրթությամբ։
Ալիաս Գրեյս (հեռուստասերիալ)
Սյուժե
Սերիալը պատմում է Գրեյս Մարքս՝ աղախին-ներգաղթյալի կյանքի մասին, ով 1843 թվականին դատապարտվել է իր գործատուի՝ Թոմաս Քիների, սպանության համար։
Շանֆլյորի
Կենսագրություն
1843 թվականին մեկնել է Փարիզ, սկզբնական շրջանում ապրուստի միջոցներ հայթայթել որպես գրախանութներից մեկի աշխատող, 1844-ից մուտք գործել գրական ասպարեզ։ Ծանոթացել ու մտերմացել է բանաստեղծ Շառլ Բոդլերի, հետագայում նաև մի շարք այլ գրողների ու նկարիչների՝ Վիկտոր Հյուգոյի, Գյուստավ Ֆլոբերի, Թեոդոր դը Բանվիլի, Ֆելիքս Նադարի... հետ, արվեստաբանական թեմաներով քննադատական հոդվածներ է գրել L'Artiste ամսագրի համար։ Առաջիններից մեկն է եղել Գյուստավ Կուրբեի արվեստը գնահատողների ու ժողովրդականացնողների մեջ (Le Pamphlet հոդվածը, 1848 թ.): 1850 թվականին, երբ կերպարվեստի իսպանական դպրոցը դեռևս պատշաճ կերպով գնահատված չէր, արժևորել է Էլ Գրեկոյի ստեղծագործությունները։ Գնահատանքի է արժանացրել նաև 17-րդ դարում Լան քաղաքում ապրած ու ստեղծագործած Լը Նեն եղբայրների գեղանկարչական աշխատանքները, նկարիչ Մորիս Կանտեն դը լա Տուրի գործերը։ Խորամուխ է եղել ծաղրանկարչության ու նրա պատմության մեջ, արժեքավոր մի շարք աշխատություններ նվիրել կերպարվեստի այդ ճյուղին ։
Ալիաս Գրեյս (հեռուստասերիալ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Նեթֆլիքսի բնօրինակ ծրագրեր
Շանֆլյորի
Կենսագրություն
Ըստ որոշ աղբյուրների՝ մի ոչ տևական սիրավեպ է ունեցել իր հանգուցյալ ընկերոջ՝ Օնորե դը Բալզակի այրու՝ Էվելինա Հանսկայի հետ ։ Ի դեպ, համբավավոր մտերիմների կողքին ունեցել է նաև գրական հակառակորդներ՝ ի դեմս Գոնկուր եղբայրների, որոնց, որպես գրողների, բնորոշել է «մանիերիստներ» եզրույթով ։
Նրա հիշարժան գործերից է 1869 թվականին լույս ընծայած «Կատուներ» գիրքը, որն ընտանի այդ կենդանիների մասին էսսեների ժողովածու է՝ ժամանակի ճանաչված նկարիչների նկարազարդումներով։ Գիրքը խմբագրել է Ջ. Ռոտշիլդը, հրատարակել Librairie de la Société Botanique de France հրատարակչատունը։
Շանֆլյորին 1872 թվականից մինչև իր մահը կազմակերպել ու ղեկավարել է Սևրի հախճապակու մանուֆակտուրայի ընտիր արտադրատեսակների հավաքածուի ցուցադրությունը։
Շանֆլյորիին բնութագրող հատկանիշները մասամբ արտացոլված են Անրի Մյուրժեի «Բոհեմական կյանքի պատկերներ» (Scènes de la vie de bohème) երկում և Պուչչինիի «Բոհեմ» օպերայում՝ համապատասխանաբար Մարսելի և Մարսելլոյի կերպարներում։ Ֆրանսիացի նկարիչ Անրի Ֆանտեն Լատուրը 1864 թվականին վրձնած «Ի պատիվ Դելակրուայի» նկարում պատկերել է նաև Շանֆլյորիին։ Նրան, իր մի շարք այլ ծանոթների հետ մեկտեղ, նկարել է նաև Գյուստավ Կուրբեն («Նկարչի արվեստանոցում» նշանավոր ստեղծագործության մեջ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քննադատներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արվեստաբաններ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրականագետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաքննադատներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արվեստագետներ
Էներգետիկների շենք (Երևան)
Էներգետիկների շենք, բնակելի շենք, տեղական նշանակության պատմամշակութային հուշարձան Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում՝ Մոսկովյան փողոցում։ Ներառված է Կենտրոն վարչական շրջանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում ։ Գտնվում է Մարտիրոս Սարյանի անվան պուրակի հետնամասում։
Պատմություն
Երևանի Մոսկովյան 31 հասցեում գտնվող շենքի տեղում 1900-ական թվականներին եղել են 1-2 հարկանի խրճիթներ։ 1950-ական թվականներին շենքը կառուցվել է Գյումուշ ՀԷԿ-ի աշխատակիցների համար։ Այն հայտնի է դարձել «Տղամարդիկ» ֆիլմի նկարահանումից հետո ։
Շենքն ունի 13 մուտք, կառուցվել է փուլ առ փուլ. առաջին մասը` 5 մուտքերով, շահագործման է հանձնվել 1953 թվականին։ Ունի վեց հարկ։
Էներգետիկներից բացի շենքում բնակվել են նաև զինվորականներ, այդ թվում գեներալ Հայկ Մարտիրոսյանը։ Հայտնի բնակիչներից են եղել Թաթուլ Ալթունյանը, Ջոն Կիրակոսյանը, ատոմակայանի գլխավոր ինժեներ Արշալույս Մելիքսեթյանը, Էմիլ Գաբրիելյանը։
Շենքի դիմաց գործում է «Կոզիրյոկ» («Հռիփսիմե») սրճարանը, դիմացի անկյունում գործել է «Լյուքս» վարսավիրանոցը։ Դալաններից մեկի վերևում գործել է մանկապարտեզ, շենքի տարածքում գործել և գործում են «Հեքիաթ» մանկական սրճարանը, «Հայաստանի Զրուցակից» շաբաթաթերթը, Ջորջ Բայրոնի անվան գրադարանը և այլն ։
«Տղամարդիկ ֆիլմի» նկարահանումներ
«Տղամարդիկ» ֆիլմի նկարահանումների համար Էդմոնդ Քյոսայանն ընտրել է քաղաքի կենտրոնում գտնվող, մեծ պատշգամբներներով Մոսկովյան 31 շենք ։ Շենքի գտնվելու վայրը հարմար էր նաև այն առումով, որ ֆիլմի հերոսները տաքսու վարորդներ էին ու հարևանությամբ տաքսիների հայտնի կանգառ կար։ Շենքը նկարահանվել է միայն դրսից՝ բոլոր բնակարանային տեսարանները նկարահանվել են կահավորած պավիլյոնում։ Բժիշկի տան համար գնվել է արաբական կահույք, որն օգտագործվել է նաև այլ ֆիլմերում։ Խմբակային տեսարաններին մասնակցել են շենքի բնակիչները ։
Տեսարանները նկարահանվել են երրորդ շքամուտքի բնակարաններից մեկի պատշգամբում, նույն շքամուտքում նկարվել են նաև Ֆրունզիկի՝ Քալաշյանների դռները շփոթելու և փախչելու կադրերը։ Պատշգամբից թռչելու կադրերը նկարվել են նախկին «Ջրերի խանութի» շենքի երկրորդ հարկի պատշգամբում։ Հատակին փռել են սպորտային մատեր, որոնց վրա «տղամարդիկ» պետք է «վայրէջք» կատարեին ։
Շենքի դիմաց գտնվող Սարյան պուրակի անկյունում է գտնվում Տղամարդիկ արձանախումբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:1957 հիմնադրումներ Հայաստանում
Սարով թաթարական
Սարով թաթարական, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Ելիզավետպոլի գավառում, իսկ ապա գյուղ Ադրբեջանական ՍՍՀ-ի Կասում-Իսմայիլովի շրջանում։ Գտնվում է Ելիզավետպոլ քաղաքից հյուսիս, Կյուրակ գետի աջ կողմում, հայաբնակ Սարով գյուղի մոտ ։
Բնակչություն
1907 թվականին գյուղն ունեցել է 397, իսկ 1908-ին՝ 360 կովկասի թաթար բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Սան Ստեֆանո Ռոտոնդո
Սան Ստեֆանո Ռոտոնդո (Santo Stefano Rotondo կամ Basilica di Santo Stefano al Monte Celio, ), անտիկ բազիլիկ և տիտղոսակիր եկեղեցի Հռոմում, Իտալիայում։ Գտնվում է Ցելիում բլրի վրա։ Եկեղեցին հանդիսանում է Հռոմում Հունգարիայի ազգային եկեղեցին։ Նվիրված է քրիստոնյա առաջին նահատակ Սուրբ Ստեփանոսին և Ստեփան I Հունգարիայի թագավորին, որը սրբացվել է Հունգարիայում քրիստոնեություն տարածելու պատճառով։
Պատմություն
Սկզբնական եկեղեցին օծվել է Սիմպլիկիոս Պապի կողմից 468-483 թվականներին։ Այն նվիրված էր Սուրբ Ստեփանոսին, որի մարմինը մի քանի տասնամյակ առաջ հայտնաբերվել է Սուրբ հողում և բերվել Հռոմ։ Եկեղեցին Հռոմում առաջինն էր, որ ուներ շրջանաձև նախագիծ։ Հավանաբար Սան Ստեֆանոյի կառուցումը ֆինանսավորել է ունևոր Վալերիոս ընտանիքը, որի կալվածքները ընդգրկում էին Ցելիումի բլրի մեծ մասը։ Նրանց առանձնատունը մոտ էր գտնվում՝ ներկայիս Սան Ջիովանի հիվանդանոցի տեղում։ Սուրբ Մելանի Ավագը այդ ընտանիքի անդամն էր հաճախ էր ուխտի գնում Երուսաղեմ և այնտեղ էլ մահացավ։
1454 թվականին Նիկողայոս V Պապը ավերված եկեղեցին վստահեց Պաուլինյան հայրերին՝ հունգարացիների կողմից ստեղծված միակ կաթոլիկ միաբանությանը։ Ահա թե ինչու Սան Ստեֆանո Ռոտոնդոն ավելի ուշ դարձավ Հռոմում հունգարացիների ոչ պաշտոնական եկեղեցին։ Եկեղեցին վերակառուցվել է Բերնարդո Ռոսսելլինոյի կողմից, հավանաբար Լեոն Բատտիստա Ալբերտիի ղեկավարությամբ։
Արտաքին տեսք
Չնայած եկեղեցին ներսում շրջանաձև է, արտաքինից նախագծված է խաչաձև։
Ինտերիեր
Եկեղեցու պատերը ձևավորված են բազմաթիվ ֆրեսկոներով՝ ներառյալ իտալացի նկարիչներ Նիկոլո Պոմարանչիոյի և Անտոնիո Տեմպեստայի աշխատանքները, որոնք պատվիրել էր Գրիգոր XIII Պապը 16-րդ դարում։ Յուրաքանչյուր նկար ունի մակագրություն, որում բացատրվում է տեսարանը, և ներկայացվում է այն կայսրը, որն իրականացրել է մահապատիժը, ինչպես նաև մեջբերում Աստվածաշնչից։
Արվեստի աշխատանքներ
Եկեղեցու խորանը պատրաստվել է ֆլորենցիացի նկարիչ Բերնարդո Ռոսսելլինոյի կողմից 15-րդ դարում։ Աբսիդի նկարում Հիսուսն է երկու նահատակների միջև։ Գրիգոր Մեծ Պապի անտիկ աթոռը պահվում է այստեղ (580 թվականից)։
Ss. Primo e Feliciano կապելլան ունի 7-րդ դարի շատ հետաքրքիր և հազվագյուտ խճանկարներ։ Նրանցից մեկում ներկայացված է Պրիմուս և Ֆելիչիան նահատակները խաչի կողքին։ Կապելլան կառուցվել է Թեոդորոս I Պապի կողմից, որը բերել էր երկու նահատակների մասունքները և թաղել այստեղ ( իր հոր մասունքների հետ միասին )։
Հունգարական կապելլան
Երբ Վատիկանի Santo Stefano degli Ungheresi հին եկեղեցին տապալվեց, հունգարացիները այլևս չունեցան ազգային եկեղեցի։ Որպես հին եկեղեցու կորուստի փոխհատուցում՝ Պիոս VI Պապը կառուցեց հունգարական կապելլան Սան Ստեֆանո Ռոտոնդո եկեղեցում ըստ Պիետրո Կամպորեզիի նախագծի։
Հունգարական կապելլան նվիրված է Հունգարիայի Ստեփան I (Szent István) արքային՝ հունգարների առաջին կանոնակարգված թագավորին։ Սուրբ Ստեփանի տոնը նշվում է օգոստոսի 20-ին։ Հունգարացի ուխտավորները հաճախ են այցելության գալիս այստեղ։
Հունգարացի փորձագետները իտալացիների և գերմանացիների հետ միասին մասնակցել են 20-րդ դարի ընթացքում եկեղեցու վերականգնման աշխատանքներին և հնագիտական պեղումներին։ Ուշագրավ հունգարացի այցելուներ էին Vilmos Fraknói, Frigyes Riedl և László Cs. Szabó, որոնք բոլորն էլ գրել են Սան Ստեֆանո Ռոտոնդոյի պատմության և կարևորության մասին։
Վերջին հնագիտական պեղումների ժամանակ բացահայտվել է եկեղեցու անտիկ հատակը։ Հատակը պատված է եղել գունավոր մարմարի սալաքարերով, որը վերականգնվել է 2006 թվականին Zsuzsanna Wierdl գլխավորած միջազգային խմբի կողմից։
Մատուռի ֆրեսկոները պատկերվել են 1776 թվականին, բայց վերջերս դրանց տակ հայտնաբերվել են ավելի հին պատկերներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վատիկան Կատեգորիա:Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցիներ
Սարիղամիշ (Ելիզավետպոլի գավառ)
Սարիղամիշ, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Ելիզավետպոլի գավառում, իսկ ապա գյուղ Ադրբեջանական ՍՍՀ-ի Խանլարի շրջանում ։
Բնակչություն
1908 թվականին գյուղն ունեցել է 161 կովկասի թաթար բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Շելյուգի
Շելյուգի (Шелюги), գյուղ Ուկրաինայի Զապորոժիեի մարզի Ակիմովկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1873 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Շելյուգի գյուղում բնակվում էր 1 362 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8239 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 165,31 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1873 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռոստովի առևտրային արական ուսումնարան
Ռոստովի առևտրային արական ուսումնարան (Ростовское коммерческое мужское училище), Դոնի Ռոստովի ուսումնարաններից մեկը մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը։
Պատմություն
Սկսած 1890-ական թվականներից Դոնի Ռոստովում քննարկվում էր տնտեսական ուղղվածության ուսումնական հաստատություն հիմնելու մասին հարցը։ 1891 թվականին կազմվեց քաղաքում Առևտրային ակադեմիա բացելու նախագիծ, որն իրականացնել չհաջողվեց։ Միայն տասը տարի անց` 1900 թվականին, վաճառականների ընկերակցության միջոցներով բացվեց Ռոստովի առևտրային արական ուսումնարանը, որի տնօրեն դարձավ Խարկովի կայսերական համալսարանի շրջանավարտ, պետական խորհրդական Պյոտր Վերխովսկին (1822-1900) ։
1901 թվականին այդ առևտրային ուսումնարանին կից բացվեց առևտրային դպրոց (Կալվածատերերի փոխադարձ ընկերակցության միջոցներով)։ 1902-1904 թվականներին կրկին վաճառականների նվիրատվությունններով և միջոցներով կառուցվեց կոմերցիոն ուսումնարանի եռահարկ շենքը Նիկոլսկայա, 150 փողոցի (այժմ` Սոցիալիստական փողոց, 162, որտեղ գտնվում է շինարարական համալսարանի ուսումնական մասնաշենքը) և Բոգատյանովսկի զառիվայր պողոտայի խաչմերուկում։ 1907 թվականին բացվեցին առևտրային ուսումնարանի կանանց բաժանմունքը և առևտրային գիտելիքների երեկոյան դասընթացները ։ Ռոստովի առևտրային ուսումնարանը տիրապետում էր ժամանակակից սարքավորումների, գրադարանի և հիասքանչ դահլիճի, այնտեղ կար նաև Նիկոլայ Հրաշագործ տնային եկեղեցին ։
Այս շենքի հետ են կապված Դոնում բարձրագույն տնտեսագիտական կրթության պատմության հետագա էջերը։ 1918-1920 թվականներին այստեղ գործում էր Դոնի առևտրային ինստիտուտը, 1920-1922 թվականներին` Դոնի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտը։ 1921 թվականի աշնանից նախկին առևտրային ուսումնարանի շենքում, բացի Դոնի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտից, տեղավորվել էին նաև 2-րդ արդյունաբերական-տնտեսական դպրոցը և Դոնի մանկավարժական տեխնիկումը։ 1931 թվականից այնտեղ սկսեց գործել Ռոստովի ֆինանսատնտեսական ինստիտուտը (այժմ` Ռոստովի պետական տնտեսագիտական համալսարան )։
Ներկայումս Ռոստովի նախկին առևտրային ուսումնարանի շենքում գտնվում է Ռոստովի պետական շինարարական համալսարանը, որը 2016 թվականի ապրիլի 15-ին մտավ Դոնի պետական տեխնիկական համալսարանի կազմի մեջ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Ճնշող փոքրամասնություն
Ճնշող փոքրամասնություն (La minorité réprimant), սոցիալ-հոգեբանական գիտափորձերի շարք, որի նպատակն էր ուսումնասիրել ակտիվ փոքրամասնության սոցիալական ազդեցության հայեցակարգը։ Անցկացվել է ֆրանսիացի հոգեբան Սերժ Մոսկովիչիի կողմից 1969 թվականին։ Հետազոտությունը հիմնվել է Աշի գիտափորձի վրա՝ սակայն հետապնդելով հակառակ արդյունքներ։
Ներածություն
Այս գիտափորձերի ժամանակ փոքրամասնությունը բնորոշվում է որպես խմբի համեմատաբար փոքր (կեսից քիչ) մաս կամ առանձին անհատ, ով ունի մեծամասնությունից տարբերվող նորմեր և արժեքներ, ընդ որում, չունի հեղինակություն, ուժ կամ ազդեցություն, որոնք նրան հնարավորություն կտան տարածել իր գաղափարները։ Փոքրամասնության ազդեցության ուսումնասիրության հիմնական մեթոդի՝ լաբորատոր գիտափորձի ժամանակ փոքրամասնության դերը ստանձնում է մեկ-երկու մասնակից, ովքեր հանդես են գալիս որպես փորձարկողի համախոհներ, և իբրև ինքնաբուխ կերպով դրսևորում են յուրահատուկ, մեծամասնությունից տարբերվող վարքագիծ ։