cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մալայզիա
Պետական կարգ
Մալայզիան սահմանադրական միապետություն է, նահանգների ֆեդերացիա։ Գործող սահմանադրությունն ընդունվել է 1957 թվականին։ Պետության գլուխը գերագույն կառավարիչն է՝ ձևականորեն օժտված լայն լիազորություններով. նշանակում է ֆեդերացիայի բարձրագույն պաշտոնյաներին, իրավասու է հրավիրել ու արձակել խորհրդարանը, հաստատել օրինագծեր և այլն։ Օրենսդրական իշխանության բարձրագույն մարմինը պառլամենտն է՝ կազմված երկու պալատից (սենատ, ներկայացուցիչների պալատ) և գերագույն կառավարչից։ Ընտրական իրավունքից օգտվում են 21 տարին լրացրած բոլոր քաղաքացիները, սակայն կիրառվում է նստակեցության ցենզ։ Գործադիր բարձրագույն մարմինը կառավարությունն է՝ վարչապետի գլխավորությամբ, որին նշանակում է գլխավոր կառավարիչը։ Դատական համակարգի մեջ մտնում են ֆեդերալ դատարանը, երկու բարձր դատարանները, օկրուգային դատարանները, մագիստրատների I և II կարգի դատարանները, տեղական առաջնորդների դատարանները և այլն։ Յուրաքանչյուր նահանգում գործում է իսլամական իրավունքի դատարանների համակարգ։
Բնություն
Մալայզիան գտնվում է հասարակածային գոտում։ Մալակկա թերակղզու մակերևույթի մեծ մասը զբաղեցնում են բլուրները, ցածրադիր և միջին բարձրության (1000-2000 մ) լեռները, որոնց բաժանող երկայնաձիգ հովիտները լցված են Փխրուն նըստվածքներով։ Թերակղզու ծովաֆնյա մասը զբաղեցնում են մինչև 90 կմ լայնության ալյուվիալ, հաճախ ճահճապատ, դաշտավայրերը։ Դաշտավայրերը տարածված են նաև Կալիմանտան կղզու ափերի երկայնքով. կղզու կենտրոնական մասում դրանք փոխվում են բլուրների ու լեռնաշղթաների (2000-2400 մ)։ Մալայզիայի բարձրագույն կետը Կինաբալու մեկուսացած զանգվածն է (4101 մ, Կալիմանտան կղզի)։
Կլիմա
Կլիման հասարակածային է, Մալակկա թերակղզու հյուսիսում՝ մերձհսաարակածային, մուսսոնային։ Օդի միջին ամսական ջերմաստիճանը 25-28 °C է։ Ծովափնյա շրջաններում տարեկան տեղումները 2000-2500 մմ են, լեռներում՝ 4000-5000 մմ։
Ներքին ջրեր
Գետային ցանցը խիտ է։ Գետերը կարճ են, ջրառատ։ Առավել խոշոր գետերն են Պահանգը, Ռաջանգը, Բարամը, Կինաբատանգան։
Հողեր, բուսական և կենդանական աշխարհ
Տիրապետում են պոդզոլացած լատերիտները, դաշտավայրերում՝ ասուվիալ հողերը։ Տարածքի 3/4-ը ծածկված է մշտադալար խոնավ արևադարձային անտառներով, լեռների ներքին գոգավորությունները՝ չորասեր թփուտներով, բարձրադիր մասերը՝ մարգագետիններով։ Կենդանական աշխարհը բազմատեսակ է, հարուստ։ Հանդիպում են փիղ, երկեղջյուր ռնգեղջյուր, հիմալայան արջ, վագր, հովազ, գոմշացուլ, մարդանման կապիկներ, գետակինճ, կոկորդիլոսներ և այլն։
Բնակչություն
Մալայզիայի բնակչությունը բնութագրվում է էթնիկական բարդ կազմով։ 50,1% -ը մալայացիներ են, 22,6% -ը՝ չինացիներ, 11,8% -ը տեղաբնիկները, 6,7% -ը՝ հնդիկներ։ Պետական լեզուն մալայերենն է, կրոնը՝ իսլամը։ Կան նաև բուդդայականներ, կոնֆուցիակտններ և քրիստոնյաներ։ Պաշտոնական տոմարը գրիգորյանն է, օգտագործվում են նաև իսլամական (լուսնային հիջրա) և լուսնային տոմարները։ Խոշոր քաղաքներ են Կուալա Լումպուրը, Պինանգը, Իպոհը, Ջոհոր Բարուն, Կլանգը, Մալակկան։
Տնտեսություն
Ներկայումս Մալայզիայի արդյունաբերությունը զարգանում է շատ արագ։ Տնտեսական համագործակցություն է հաստատել Ճապոնիայի հետ. իր տարածքում տեղաբաշխել է վերջինիս պատկանող աշխատատարարտադրություններ (ռադիոտեխնիկական, էլեկտրոնային սարքաշինական, ավտոմեքենաների հավաքման, թեթև արդյունաբերության ձեռնարկություններ)։
Արդյունաբերություն
Արդյունաբերության մեջ առաջատարը հանքարդյունահանող (նավթ, գազ, անագ, վոլֆրամ, երկաթ, պղինձ, ոսկի) և վերամշակող ճյուղերն են։
Գյուղատնտեսություն
Գյուղատնտեսության առաջատար ճյուղը երկրագործությունն է՝ հատկապես կաուչուկատուների մշակությունը։ Մշակում են նաև յուղատու և կոկոսյան արմավենիներ, բրինձ, ծխախոտ, արքայախնձոր և այլն։ Զբաղվում են ձկնորսությամբ։
Արտաքին առևտուր
Արտահանում է Էլեկտրական սարքավորումներ, փայտանյութ, նավթ և նավթամթերքներ, արմավի յուղ, արևային վահանակներ։ Ներմուծում՝ մեքենաներ և սարքավորում, վառելանյութ, քիմիական նյութեր, նավթամթերք, քիմիական նյութեր, պողպատ և այլն։ Արտաքին առևտրական գործընկերներն են Ճապոնիան, ԱՄՆ, Սինգապուրը, Մեծ Բրիտանիան, Թայլանդը, Չինաստանը, Հոնգ Կոնգը, Հարավային Կորեան, Ինդոնեզիան ։ Դրամական միավորը ռինգիտն է (մալայզիական դոլլար)։
Զինված ուժեր
Մալայզիայի զինված ուժերը (109 հազար մարդ, 2014) կազմված են ցամաքային զորքերից (60 հազար մարդ), ռազմաօդային (26 հազար մարդ) և ռազմածովային (23 հազար մարդ) ուժերից։ Գերագույն գլխավոր հրամանատարը գերագույն կառավարիչն է։ Անմիջական ղեկավարությունն իրականացնում է պաշտպանության նախարարը։ Բանակը համալրվում է վարձվող կամավորներով, թեև կա համընդհանուր զինապարտության օրենք։
Բժշկա-աշխարհագրական բնութագիր
2014 թվականին Մալայզիայում ծնունդը կազմել է 1000 բնակչին՝ 19,71, մահացությունը՝ 5 : Գերակշռում են վարակիչ և մակաբուծական հիվանդությունները։ Մահացության հիմնական պատճառներն են ուղեղի անոթների ախտահարումները, թոքաբորբերը, տուբերկուլոզը, չարորակ նորագոյացությունները, ստամոքսաաղիքային համակարգի հիվանդությունները, տարածված են մալարիան, բորը, պարբերաբար գրանցվում են խոլերայի դեպքեր։
Մշակույթ
Մալայզիայում տարածված բազմաթիվ ազգերը, կրոններն ու լեզուները իրենց իսկ բազմազանությամբ կերտել են երկրի մշակույթը։ Այստեղ ապրող տարբեր ազգերից բաղկացած բնիկները՝ օրանգասլիներ, մալայներ, չինացիներ, հնդկացիներ, իրենց ուրույն տեղն ունեն Մալայզիական մշակույթում։ Եվրոպացիների և արաբների երկարաժամկետ ներկայությունը այս տարածաշրջանում թողել է իր հետքը։ Ինչպես հարևան երկրին՝ Սինգապուրին, այնպես էլ Մալայզիային հաճախ են անվանում «Ասիայի մանրանկար»։
Կրթություն
Ժողկրթության համակարգի մեջ մտնում են 6-ամյա տարրական, 3-ամյա ցածր, 2-ամյա բարձր միջնակարգ դպրոցները։ Համալսարան ընդունվում են միջնակարգ դպրոցի 6-րդ դասարանի 2-ամյա նախապատրաստական դասընթացներն ավարտողները։ Մասնագիտանում են արհեստագործական դպրոցներում, միջնակարգ և բարձր տիպի տեխնիկական քոլեջներում։ Տարրական դպրոցի ուսուցիչներ են պատրաստում 3-ամյա մանկավարժական կենտրոնները, միջնակարգ դպրոցի՝ 2-ամյա մանկավարժական կենտրոնները և 2-ամյա բարձրագույն մանկավարժական կոլեջները, ինչպես նաև համալսարանները։ Բարձրագույն կրթություն են տալիս Մալայայի (1959), Կուալա Լումպուրի Ազգային (1970), Պինանգի (1969) համալսարանները։ Կուալա Լումպուրում են գտնըվում Մալայզիայի Ազգային գրադարանը (1971), Ազգային թանգարանը (1963)։
Գիտական Հիմնարկներ
Մալայզիայի խոշոր գիտական հիմնարկներից են. Բնական կաուչուկի հետազոտական ինստիտուտ (1925, Կուալա Լումպուր), Գյուղատնտեսության ԳՀԻ (1969, Կուալա Լումպուր), Բժշկական հետազոտությունների ինստիտուտը (1900, Կուալա Լումպուր), Գիտական և արդյունաբերական հետազոտությունների ազգային ինստիտուտը (1970)։ Հումանիտար գիտությունների բնագավառում հետազոտություններ են կատարում Մալայզիայի Պատմության ընկերությունը, Մալայերենի և մալայական գրականության գործակալությունը (1959), Թամիլերենի ընկերությունը (1957)։
Գրականություն
Մալայզիայի գրականությունը ստեղծվում է մալայերենով, չինարենով, մասամբ թամիլերենով, ինչպես նաև անգլերենով։ Հիմնականը մալայերենով գրականությունն է։ Նոր և նորագույն մալայական գրականությունն սկսվում է Աբդուլլահ բին Աբդուլքադիր Մունշիով (1796-1854)։ Մալայացի հերոսներով առաջին վեպերի հեղինակը Ահմադ բին Հաջի Մուհամմադ Ռաշիդ Թալուն է (1889-1939)։ 1930-1940-ական թթ. գրականության մեջ ուժեղացան հայրենասիրական և հակագաղութային տրամադրությունները։ 1945-1957-ին առաջատար տեղ գրավեցին ժողովրդի կյանքի հրատապ խնդիրներն արտացոլող բանաստեղծություններն ու պատմվածքները։ Քննադատական ռեալիզմի ուղղությամբ վիպագրության զարգացմանը նպաստեցին Հասան բին Մուհամմադ Ալին (ծնվել է 1928) և հատկապես Ա. Աամադ Սաիդը (ծնվել է 1935)։ Աստիճանավորների և քաղաքական գործիչների կաշառակերության մասին են գրում արձակագիրներ Հասան Իբրահիմը (ծնվել է 1938), Ալիաս Ալին (ծնվել է 1937), Շահնոն Ահմադը (ծնվել է 1933)։ էթնիկական ու սոցիալական հակասություններին են նվիրված Ա. Աամադ Իսմայիլի (ծնվել է 1924) և այլոց վեպերը։ Շատ ստեղծագործություններ կապված են գյուղացիության կյանքում տեղի ունեցած փոփոխությունների հետ (Իբրահիմ Օմար, ծնվել է 1936, Ցահյի Իսմայիլ, ծնվել է 1940, Աբդուլլահ Հուսեյն, ծնվել է 1921, Ալիաս Հարուն, ծնվել է 1939)։
Արվեստ
Մալայզիայում ապրող ժողովուրդների ավանդական մշակույթը հիմնականում կենտրոնացված է արհեստների, փորագրության, ատաղձագործության և արծաթագործության վրա։ Ավանդական մշակույթը ընդգրկում է ձեռքով պատրաստված զամբյուղներից մինչև երկրի արծաթազարդ դատարանները։ Սկսած հնագույն ժամանակներից՝ ատաղձագործության հետ միասին ավանդաբար զարգացել է նաև գործվածքների գեղանկարչությունը, որն անվանել են բատիկ։ Ավանդական արվեստի գործերի շարքում արժէ նշել ազգային Մալայզիական և ինդոնեզիական դաշույնըª կրիսը։ Շատ տարածքներում մշակվել է նաև կերամիկական արտադրանքի արտադրություն։ Ավանդական արվեստը տարբեր տարածքներում խիստ տարբեր է, սակայն հարկ է նշել, որ Մալայզիական արվեստի ձևավորման մեջ մեծ ազդեցություն է ունեցել հնդկական մշակույթը։ Միևնույն ժամանակ երկրի իսլամացման ընթացքում արվեստի հնդկական և բուդդայական տարրերը սկսեցին կորցնել իրենց նշանակությունըª տալով ավելի մեծ նշանակություն Մերձավոր Արևելքի մշակույթին, իսկ հետագայումª Եվրոպական մշակույթին։ Իսլամը պարտադրեց իր սեփական փոփոխությունները տեսողական արվեստների բնագավառում. երկար ժամանակ արգելքի տակ են եղել մարկանց կամ կենդանիների տեսքով պատկերները։ Ավանդական Մալայզիական պարերն իրենց մեջ ներառում են ջոկետ մելայու և զապին պարերը։ Վերջին տարիներին մեծ ժողովրդականություն է վայելում դիքար բարատ երաժշտական ձևաչափը, որն ակտիվորեն աջակցվում է պետական իշխանությունների կողմիցª որպես Մալայզիական մշակույթի կարևոր մաս։ Դարեր շարունակ Մալայզիայում մեծ հռչակ է վայելել վայանգ կուլիտ ստվերային թատրոնը, որտեղ ներկայացման մեջ խաղացող ավանդական տիկնիկները պատրաստված էին գոմեշի կաշվից և նկարված էին ձեռքով։ Ներկայացումները ցուցադրվում էին տիկնիկների ստվերներով, և հաճախ դրանք հիմնված էին ավանդական պատմությունների, հատկապես §Ռամայանա և Մահաբարաթա¦ հնդկական էպոսի վրա։ Չինական համայնքներից որդեգրել են այնպիսի պարեր, ինչպիսիք են առյուծների ու վիշապների պարերը, իսկ հնդիկները նպաստել են այնպիսի պարային ձևերի զարգացմանը, ինչպիսիք են բարաթանյաթամ և բանգրա ձևերը։ Պորտուգալացի գաղթականներն իրենց հետ բերել են այնպիսի պարեր, ինչպիսիք են ֆարապեյրա և բրանյո պարերը։ Մալայզիայում ապրող ժողովրդների մեծ մասն ունեն իրենց ավանդական պարերը։ Գոյություն ունեն մի շարք ավանդական պարեր, որոնք հաճախ ունեն շատ հզոր հոգևոր նշանակություն։
Ճարտարապետություն
Մալայզիայի ճարտարապետությունը իրենից ներկայացնում է տարբեր ոճերի համադրություն՝ ավանդական չինականից ու հնդկականից մինչև եվրոպական։ Այսպիսով՝ մալայզիական ճարտարապետության վրա ներգործել են շատ երկրներ։ Տները կառուցված են արևադարձային պայմաններում, տանիքները բարձրացված են ոտնափայտերով, իսկ տան պատուհանները մեծ են, որը թույլ է տալիս օդի հոսքը սենյակ՝ դարձնելով այն զով։ Փայտը եղել է հիմանական շինանյութը ամբողջ մալայզիական պատմության մեջ։ Այն օգտագործվել է ամեն ինչում՝ սկսած հասարակ կամպունգից վերջացրած թագավորական պալատներից։ Բացի փայտից նաև օգտագործվել են բամբուկը և տերևը։ Կուլա Կենգարում գտնվող Իստանա Կենենգանը կառուցվել 1926 թ.-ին և միակ Մալայզիական պալատն է բամբուկե պատերից։
Դոֆամին
Դոֆամին (դոպամին, 3,4-դիհիդրօքսիֆենեթիլամին), սիմպաթոադրենալային համակարգի հորմոն, միջնորդանյութ (մեդիատոր)։ Դոֆամինի նկատմամբ կան հինգ տեսակի ընկալիչներ (D1—D5)։ Փոքր չափաքանակներով դոֆամինը կարող է դրդել նաև α- և β-ադրենաընկալիչներին։ Վերջիններիս վրա դոֆամինի ազդեցությունն ավելի շատ կրում է միջնորդավորված, անուղղակի բնույթ, քանի որ այն նպաստում է նախասինապսային պահեստներից նորադրենալինի արտազատմանը։
Սինթեզը
ԿՆՀ-ում գտնվող բոլոր բջիջներից մոտավորապես 400000-ն են սինթեզում դոֆամին ։ Հայտնի են դոֆամինային մի քանի կորիզներ՝ կամարաձև (nucleus arcuatum), սև նյութի դոֆամինային նեյրոներ  ։ Արտաբրգային համակարգում դոֆամինը, որպես նեյրոմիջնորդանյութ բարձրացնում է շարժողական ակտիվությունը, վերացնում շարժողական արգելակումը և թուլացնում մկանների գերլարվածությունը։ Ենթատեսաթմբում և մակուղեղում դոֆամինն արգելակում է մի շարք հորմոնների հյութազատումը։ Այն իրականացվում է դոֆամինի տարբեր խտաստիճաններով, որն էլ պայմանավորում է կարգավորման բարձր յուրահատկությունը։ Դոֆամինի արգելակող ազդեցությունն առավելապես արտահայտվում է պրոլակտինի, համեմատաբար թույլ՝ սոմատոլիբերինի և սոմատոստատինի, առավել թույլ՝ կորտիկոլիբերինի, ադենոկորտիկոտրոպ հորմոնի, և ամենաթույլը՝ թիրեոլիբերինի և թիրեոտրոպ հորմոնի նկատմամբ։
Հայտնաբերումը
Առաջին անգամ սինթեզվել է 1910 թվականին Ջորջ Բարգերի և Ջեյմս Էվենսի կողմից Լոնդոնի լաբորատորիաներից մեկում ։ Այն կոչվեդ դոֆանին (դոպամին), քանի որ մոնոամին էր, որի նախանյութը (պրեկուրսոր) Բերգեր-Էվենսի սինթեզում 3,4-դիհիդրոօքսիֆենիլալանինն է։ Որպես միջնորդանյութ դոֆաինի նշանակությունը առաջին անգամ հայտնաբերվել է 1958 թվականին Արվիդ Կառլսոնի և Նիլս-Ակե-Հիլլարփի կողմից Շվեդիայում ։ 2000 թվականին Կառլսոնը արժանացավ Նոբելյան մրցանակի բժշկության ոլորտում։
Նշանակությունը
Դոֆամինը բարձրացնում է արյունատար անոթների ծայրամասային դիմադրությունը, սակայն ավելի թույլ, քան նորադրենալինը, մեծացնում է զարկերակային արյան ճնշումը, խթանում սրտի կծկման ուժն ու հաճախությունը, մեծացնում սրտի սիստոլային ծավալը։ Երիկամներում առկա դոֆամինային ընկալիչների միջոցով այս հորմոնը մեծացնում է երիկամային արյունահոսքը և պատիճային քամումը, սակայն մեծ քանակներով դոֆամինը երիկամների վրա թողնում է հակառակ ազդեցություն։ Դոֆամինն ընկճում է ալդոստերոնի և ռենինի հյութազատությունը, սակայն խթանում է երիկամների կողմից պրոստագլանդինների հյութազատությունը։ Այս հորմոնն ընկճում է մարսողական ուղու շարժողական ակտիվությունը, իսկ կենտրոնական նյարդային համակարգում դրդում է փսխման քիմիաընկալիչներին։ Արյունաուղեղային պատնեշով դոֆամինը շատ քիչ է թափանցում։ Շոկի, վնասվածքների, այրվածքների, արյունահոսությունների, սթրեսի, ցավի, վտանգի և վախի ժամանակ արյան մեջ կտրուկ ավելանում է դոֆամինի քանակը։ Դոֆամինի քանակն ավելանում է նաև երիկամների արյան շրջանառության վատթարացման, արյան մեջ նատրիումի իոնների, անգիոթենզինի և ալդոստերոնի ավելացման դեպքում։
Դոֆամին հայտնաբերվել է նաև բույսերում։ Այս նյութով հարուստ է բանանը, ավոկադոն, լոլիկը, բրյուսելյան կաղամբը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հորմոններ Կատեգորիա:Միջնորդանյութեր Կատեգորիա:Մեդիատորներ Կատեգորիա:Կնոջ ներզատական համակարգ
Պեսկի-Ռեչիցկիե
Պեսկի-Ռեչիցկիե (Піски-Річицькі), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռատնովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պեսկի-Ռեչիցկիե գյուղում բնակվում էր 554 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,798 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 694,24 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռատնովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
VIXX
VIXX (հանգըլ՝ 빅스 ― հապավումը բացվում է որպես՝ Voice, Visual, Value in Excelsis), հարավկորեական բոյ բենդ, բաղկացած է 6 մասնակցից։ Պատկանում է Jellyfish Entertainment ընկերությանը ։ Բոլոր անդամները մասնակցել են Mnet ողջ մնալու ռեալիթի շոուին՝ MyDOL-ին   , և ընտրվել են ձայների քանակի հիման վրա դուրս մնալու սկզբունքով ։
Պատմություն
2012 թվականին անցկացվել է «Mydol» շոուն, որին մասնակցել է 10 երիտասարդ։ Արդյունքում հաղթել է 6 մասնակից, որոնց հետ էլ Jelly Fish Entertainment պայմանագիր է ստորագրել։ Երիտասարդ տղաները ձևավորեցին VIXX խումբը։ 2012 թվականին դուրս է գալիս առաջին սինգլը՝ «Super Hero» անվամբ։ Միևնույն ժամանակ իր գործունեություն է սկսում MTV հեռուստաալիքի «Diary» շոուն, որը ներկայացվել է վիդեո-օրագիր ֆորմատով։ Մասնակիցները տեսախցիկների օգնությամբ նկարահումներ էին կատարում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեական երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Քեյ փոփ երաժշտական խմբեր
Նենիմյակի
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1250 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վսևոլոժսկի շրջանի բնակավայրեր
Նիկիական հանգանակ
Նիկիական հանգանակ կամ «Նիկիո հավատի հանգանակ», Հայ առաքելական եկեղեցու քրիստոնեական դավանանքի ամփոփում, որն ընդունվել է Նիկիայի Ա տիեզերական ժողովի ժամանակ։ Ժողովը գումարվել է 325 թվականին Բյուզանդական կայսր Մեծն Կոստանդիանոսի (306-337թթ.) հրամանով, Բութանիայի Նիկիա քաղաքում, մայիսի 20-ին։ Ժողովին մասնակցել են Ընդհանրական եկեղեցու 318 հայրապետներ, այդ թվում Ալեքսանդրիայի պատրիարք Ալեքսանդր Ալեքսանդրացին, Աթանաս Ալեքսանդրացին (այդ ժամանակ դեռևս սարկավագ), Գրիգոր Լուսավորչի կրտսեր որդին՝ Արիստակեսը և եկեղեցու այլ նշանավոր եպիսկոպոսներ։ Առաջին տիեզերական ժողովի հրավիրման շարժառիթն էր Ալեքսանդրիայի քահանա Արիոսի հերետիկոսական ուսմունքի քննությունը և դատապարտումը։ Արիոսը քարոզում էր, թե Քրիստոս անսկիզբ չէ, այլ ստեղծվել է ժամանակներից առաջ, Հայր Աստծո ցանկությամբ, որպեսզի նրա միջոցով կատարվի արարչագործությունը։ Միակ անծնունդը, հավիտենականը և անսկիզբը Հայր Աստվածն է։ Ըստ Արիոսի՝ կա մեկ և միակ Աստված։ Դա Հայր Աստվածն է։ Մնացած ամեն ինչ, որ գոյություն ունի, իր էությամբ խորթ է Աստծուն և ունի մեկ այլ ինքնուրույն էություն։ Որդին առաջացել է ոչ թե Հոր էությունից, այլ՝ ոչնչից։ Կար ժամանակ, երբ Որդին չկար։ Որդին թեև ստացել է Հայր Աստծո ողջ շնորհքը և որդեգրվել, սակայն անապական չէ ինչպես Հայրը, այլ այլայլելի, ինչպես արարածները։ Նա ժխտում էր Հիսուսի հավասարությունը Հայր Աստծո հետ և չէր ընդունում Հիսուսի Աստված լինելը։ Այլ խոսքով Որդին չի եղել, այլ առաջացել է, այսինքն արարած է։ Նրա համար Հիսուսը պարզապես գերմարդկային մի արարած էր։
Հանգանակին հաջորդում է եկեղեցական նզովք, որը դատապարտում է հերետիկոսական ուսմունքները։ Գրիգոր Լուսավորիչը Հանգանակին ավելացրել է փառաբանություն, որը հաջորդում էր նզովքին։ Փառաբանական մասը Աստծու նկատմամբ երախտագիտության կարճ արտահայտությունն է։
Հանգանակի վերջին բառը՝ «Ամեն»-ը, Հայ Եկեղեցու պատարագում ասվում է Գրիգոր Լուսավորչի փառաբանությունից հետո։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցի Կատեգորիա:Քրիստոնեական հանգանակներ Կատեգորիա:Քրիստոնեական տերմիններ
Երևանի կուսակալություն
Երևանի կուսակալություն (‎՝ Beglarbegi-e Īravān), միջնադարյան ավատատիրական կառավարմամբ իշխանություն էր 1501-1724 թվականներին։ Թուրքմենական ակկոյունլուների տերության հաղթանակ տանելով ՝ Սեֆյան պետության հիմնադիր շահ Իսմայիլը 1501 թվականին այն միացրել է Պարսկաստանին ։ Հաջորդ տարի ձևավորվել է Երևանի կուսակալությունը ՝ թուրքմենական համանուն կուսակալության կամ Չուղուր-Սաադի տարածքի վրա ։
Կուսակալության տարածքը կազմել է շուրջ 45 000 կմ2՝ զբաղեցնելով Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգը՝ Արարատյան դաշտը, Շիրակը և Վանանդը, Արարատ և Արագած լեռները, Սևանի ավազանը, ինչպես նաև՝ Նախիջևանի հովիտը ։ Այժմ հիմնականում համապատասխանում է Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական հատվածին, բացի Արարատ լեռից և Կարսի մարզից, որոնք ամբողջությամբ պատկանում են Թուրքիային, և Նախիջևանից, որը ինքնավար հանրապետություն է Ադրբեջանի կազմում ։
Երևանի կուսակալությունը 16-րդ դարում։ Երևանի բերդի հիմնադրումը
15-րդ դարում՝ Կարակոյունլուների և Ակկոյունլուների տերությունների տիրապետության ժամանակաշրջանում, անկում են ապել Հայաստանի երբեմնի հովանավորներ Բյուզանդական կայսրությունը (1453) և Վրացական թագավորությունը (1490) ։ Հայաստանի բոլոր թագավորական ու խոշոր իշխանական գերդաստանները հեռացել էին պատմության ասպարեզից  ։ Զարգացած միջնադարի վերջին ազնվական ծագում ունեցող նոր իշխանական տները՝ Օրբելյանները, Պահլավունիները, Պռոշյանները, որոնք առաջացել էին վրաց Բագրատունիների հովանավորության տակ Զաքարյան իշխանապետության տարածքում, հետզհետե անկում էին ապրում  ։ Այսպիսի պայմաններում 400 տարի Հայաստանը ասպատակող միջինասիական ցեղերի՝ սելջուկների, մոնղոլների, թուրքմենների դեմ  հայ ժողովրդի ազատագրական պայքարը ղեկավարում է Հայ Առաքելական եկեղեցին. 1441 թվականին Կիլիկիայից կաթողիկոսական աթոռի տեղափոխվում է Վաղարշապատ։ Պետականությունից զուրկ հայ ժողովուրդը համախմբվում է հայ առաքելական եկեղեցու շուրջ։ Կաթողիկոս է ընտրվում Կիրակոս Ա Վիրապեցին ։ Այդ ժամանակաշրջանում Մերձավոր Արևելքում առաջանում ու հզորանում են երկու աշխարհակալ կայսրություններ՝ Սեֆյան Պարսկաստանն ու սուլթանական Թուրքիան ։ Սեֆյան պետության հիմնադիր Շահ Իսմայիլ I-ը (1502- 1524) ակ-կոյունլու թուրքմենական ցեղերի դեմ հաղթանակ տանելով՝ 16-րդ դարի սկզբներին հիմնադրում է մի հսկայական երկիր, որի մեջ մտան Պարսկաստանը, Միջագետքը, Ատրպատականը և Վրաստանն ու Հայաստանը ։ 15-րդ դարի վերջերին սուլթանական Թուրքիան իր արևելյան սահմանն է դարձնում Եփրատ գետը ՝ Մեծ Հայքի արևմտյան սահմանագիծը ։ Հայաստանը դառնում է թուրք-պարսկական պատերազմների թատերաբեմ ։ Մինչև Սեֆյան Իրանին միանալը Երևանի կուսակալությունը ավելի քան 100 տարի առաջ հիմնադրել և ղեկավարում էին թուրքմենական կարակոյունլու, ապա՝ ակկույունլու ցեղերը ։ Բառացի նրանց անունները թարգմանվում էին որպես սև և սպիտակ ոչխար արածեցնողներ։ Թուրքմենական մի քանի ցեղեր 14-րդ դարի վերջերին արդեն միավորված էին ոմն Ամիր-Սաադի իշխանության ներքո, և դրանք իրենց ցեղապետի անունով հետագայում կոչվեցին սաադլուներ ։ Նրանք կազմեցին մի կուսակալություն, որը Ամիր-Սաադի անունով օտարները կոչեցին Չուխուր-Սաադ կամ Չուղուր-Սաադ , իսկ հայերը՝ Սաաթի փոս կամ Սահաթափոս (Սաադի փոս) ։ Այդ կուսակալության Չուգուր-Սաադ անունը գործածական է եղել պարսկական ու թուրքական մատենագրության մեջ։ Պարսկական մատենագրության մեջ «Չուխուր-Սաադը» թարգմանվել է «Երջանիկ փոս» կամ «Երջանիկ հովիտ» իմաստով։ 16-18-րդ դարերում Չուղուր-Սաադը շարունակվում է որոշ չափով գործածական մնալ թուրքական ու պարսկական աղբյուրներում՝ ընդհուպ մինչև Արևելյան Հայաստանը Ռուսաստանին միացնելը ։ Պարսկական տիրապետության շրջանում վարչատարածքային այդ միավորը սովորաբար կոչվում էր կենտրոնի՝ անունով Երևանի բեկլարբեկություն ։
Հերթական թուրք-պարսկական պատերազմի ժամանակ՝ 1582-1583 թվականներին օսմանցիները գրավում են Երևանը։ Զորահրամանատար Ֆարհադ փաշա Հրազդան գետի ափին՝ շուրջ հազարամյա հայկական ամրոցի հիմքերի վրա կառուցել է տալիս Երևանի բերդը ։ Այն արտաքուստ շրջապատված էր Գետառի ջրերով լցված խանդակով և հողե պաշտպանական շերտով։ Բերդի բնակիչները մուսուլմաններ էին՝ պարսիկներ, թուրքեր և քրդեր ՝ շուրջ 800 տուն ։ Այն հաճախ վտանգ էր ներկայացնում Երևանի և շրջակա գյուղերի հայ բնակչությանը ։ Բերդի պատերի բարձրությունը 10.5-12 մետր էր ։
Երևանի կուսակալությունը 17-րդ դարում։ Կուսակալության կործանումը
1604 թվականին վերջնականապես Երևանը անցնում է Պարսկաստանի տիրապետության տակ։ Շահ Աբբասը կուսակալ է նշանակում Ամիրգունա խանին (1604-1628), ում օրոք կառուցվում է Երևանի պարիսպների երկրորդ գիծը։ 1603-1604 թվականների բռնագաղթի հետևանքով կուսակալության տարածքը ոչ միայն հայաթափվել էր, այլև ավելի քան կիսով չափ դատարկվել ։ Վերաբնակեցված կամ արդեն հաստատված մուսուլմանների ընդհանուր քանակը ամբողջ կուսակալությունում չէր հասնում 100 հազարի։ 1639 թվականին տեղի է ունենում Հայաստանի չորրորդ բաժանումը. Երևանի կուսակալությունից անջատվում է Կարսի շրջանը ։ Սկսում է հարաբերական հանգստի ժամանակաշրջան՝ մինչև 1723 թվականը, երբ թուրքերը կրկին արշավում են Պարսկաստան, հայերի դիմադրությունից հետո գրավում են Երևանը և վերացնում Երևանի կուսակալությունը ։
Այսպիսով, 17-րդ դարում Երևանի կուսակալությունը գոյատևում էր որպես մուսուլմանական երկրամաս։ Կուսակալի իշխանությունը ամրապնդում էին քուրդ աղաները և թուրք բեյերը։ 17-րդ դարի վերջին Պարսկաստանում ճամփորդած նկարիչ Ժան Շարդենը պատմում է Երևանի բերդի մասին։ Նրա այցից մի քանի տարի անց ուժեղ երկրաշարժ է լինում և Երևանի բերդը քանդվում է ։ Հայ բնակչությանը կեղեքելով՝ կուսակալները ամբողջությամբ վերականգնում են նախկինը։ 1724 թվականի թուրքական արշավանքի ժամանակ հայերը հերոսաբար պաշտպանվում են ։ Սակայն երբ ավարտվում են սննդի և զենքի պաշարները, կուսակալը համաձայնության է գալիս թուրքական զորահրամանատարի հետ և բացում քաղաքի դարպասները ։ Թուրքերը կոտորում են առանց այդ էլ փոքրաքանակ հայությանը, իսկ վերջին կուսակալը հանգիստ տեղափոխվում է Իրան։ Նախքան 1604 թվականը պահպանվել են մի քանի կուսակալների անուններ (Սուլթան Ռումլու՝ 1516-1527, Շահղուլի Սուլթան Ուսթաջլու, Թոխմախ խան Ուսթաջլու՝ 1568-75 և 1575-83, Աբու Թորաբ Սուլթան և Խալիլ խան Աֆշար՝ 1575-1583): 1604-1724 թվականներին Երևանում իշխել են հետևյալ 15 կուսակալները ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի պատմություն Կատեգորիա:Նախիջևանի պատմություն Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանը Սեֆյան Պարսկաստանի կազմում
Forever (երգ, Մեդինա)
«Forever» (հայերեն` Ընդմիշտ), դանիացի Էլեկտրոփոփ ոճի երգչուհի Մեդինայի երգն է, որը թողարկվել է 2012 թվականի ապրիլի 13-ին «EMI» լեյբլի կողմից։ Երգի հեղինակներն են՝ Մեդինա Վալբակը, Ռասմուս Ստաբելլը, Ժեպպե Ֆեդերսպիելը, Էնգելինա Անդրինան, Նազերինե Հենդերսոնը։ Երգը ընդգրկվել է Մեդինայի «Forever» ալբոմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2012 սինգլներ Կատեգորիա:2012 երգեր
Գյուզիկ
Գյուզիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Աղբակի գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սինդիեթի
Սինդիեթի (სინდიეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Խելվաչաուրի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 340 մետր բարձրության վրա։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 162 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խելվաչաուրի շրջան Կատեգորիա:Աջարիայի բնակավայրեր
Գրանուլոցիտներ
Գրանուլոցիտներ, լեյկոցիտների տեսակներ են, որոնք բնութագրվում են ցիտոպլազմայում գրանուլների (հատիկների) առկայությամբ։ Գրանուլոցիտներն անվանվում են նաև պոլիմորֆունուկլեար լեյկոցիտներ, քանի որ ցիտոպլազման հարուստ է գրանուլներով։ Գրանուլոցիտները սինթեզվում են ոսկրածուծում՝ գրանուլոպեզի ընթացքում։
Գրանուլոցիտների տեսակները
Ըստ ներկման տարբերում են հետևյալ տեսակի գրանուլոցիտները.
Էոզինոֆիլների հատիկները ներկվում են թթու ներկերով, բազոֆիլներինը՝ հիմնային, իսկ նեյտրոֆիլներինը՝ թթվային և հիմնային ներկերով։
Գրականություն
Կատեգորիա:Արյուն Կատեգորիա:Լեյկոցիտներ
(4099) Վիգիս
(4099) Վիգիս (Wiggins), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի հունվարի 13-ին Անրի Դեբեոնի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,57221 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3734 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,771 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1506,81 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,238916 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 15,6° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1988 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անրի Դեբեոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Հասմիկ Լեյլոյան
Հասմիկ Արարատի Լեյլոյան, հայ քանոնահարուհի, ՀՀ ժողովրդական արտիստ (2013)։
ՀՀ Ժողովրդական Արտիստ, Երևանի Կոմիտասի անվան Պետական կոնսերվատորիայի և Երևանի Պետական Մանկավարժական Համալսարանի պրոֆեսոր,միջազգային մրցույթների դափնեկիր,քանոնահարուհի Հասմիկ Լեյլոյանի անունը վաղուց արդեն հայտնի է ունկնդիրների լայն շրջանին և վայելում է ժողովրդական նվագարանների կատարողական արվեստի համակիրների սերն ու հարգանքը։
Կրթություն
1981 թվականին ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան կոմպոզիտոր, պրոֆեսոր Խաչատուր Ավետիսյանի կուրսում։ 1981 թվականից Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ժողովրդական նվագա­րանների ամբիոնի դասախոս։
Համագործակցել է տարբեր նվագախմբերի հետ. համերգներով և հյուրախաղերով հանդես է եկել աշխարհի ավելի քան 60 երկրներում և Հայաստանում։ Հեղինակել է քանոնի բազմաթիվ ժողովածուներ և ձեռնարկներ։
1978 – 1982 թթ. – Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիա
1969 – 1973 թթ. – Երևանի Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարան
1966 – 1969 թթ. – Երևանի Ա. Տիգրանյանի անվան երաժշտական դպրոց
1961 – 1969 թթ. – Երևանի N 66 հանրակրթական դպրոց
Գիտական աստճան
2013 թ. – ՀՀ Ժողովրդական արտիստ
2007 թ. – ՀՀ Վաստակավոր արտիստ
2004 թ. – Պրոֆեսորի գիտական կոչում
2001 թ. – Դոցենտի գիտական կոչում
1978 թ. – Միջազգային մրցույթի դափնեկիր
1974 թ. – Համամիութենական մրցույթի դափնեկիր
1973 թ. – Հանրապետական մրցույթի դափնեկիր
Աշխատանքային փորձ
2015 թ. առ այսօր – Երևանի Խ. Աբովյանի մանկավարժական պետական համալսարան
2003 – 2014 թթ. – Երևանի Սայաթ-Նովայի անվան երաժշտական դպրոց
1999 – 2003 թթ. – Երևանի Ա. Սպենդարյանի անվան երաժշտական դպրոց
1982 – 1986 թթ. – Երևանի Ա. Բաբաջանյանի անվան երաժշտական ուսումնարան
1977 – 1982 թթ. – Երևանի N 10 երաժշտական դպրոցում
1982- 1999թթ. – Երևանի Ասլամազյանի անվան N13 երաժշտական դպրոց
1999 – 2002 թթ. – ՀՀ ռադիոյի և հեռուստաընկերության էստրադային սինֆոնիկ օրկեստրի մենակատար
1969 – 1973 թթ. – «Երաժշտական սրահ» Ծիածան կոմբինատ
1973 – 1977 թթ. – Երաժշտական մասնագիտական գիշերօթիկ դպրոց
Կարդացվող դասընթացներ
Քանոն հայկական ժողովրդական գործիքի դասավանդում, մանկավարժական պրակտիկա, մենակատարային արվեստ, անսամբլային կատարումներ, անհատական ուսուցում
Գիտական հետաքրքրությունների շրջանակը
Արվեստ, Մանկավարժություն, Աստղագիտություն, հոգեբանություն
Վերապատրաստում
1980 թ. առ այսօր – անցկացնում է վարպետաց բազմաթիվ դասեր տարբեր երաժշտական դպորցների և երաժշտական ուսումնարանների դասատուների և սովորողների համար
Անդամակցություն
2019 թ. – Համերգ- Հանդիպում - Լոնդոն
2018 թ. – Տարբեր համերգներ, հանդիպումներ, մաստեր կլասներ - Ղազախստան, Արգենտինա, Ուրուգվայ
2013 թ. – Երաժշտական միջազգային ֆեստիվալ - Օմանի Օպերային թատրոն
2012 թ. – Երաժշտական միջազգային ֆեստիվալ – Բահրեին – Մանամա
2010 թ. – «Մետաքսի ճանապարհ» միջազգային ֆեստիվալ – Սիրիա
2010 թ. – Երաժշտական միջազգային ֆեստիվալ Էմիրատ պալատ – Աբու Դաբի
1973 – 2010 թթ. – Համամիութենական և հանրապետական փառատոնների և մրցույթների մասնակցություն
Հրապարակումներ
1973 թ. առ այսօր – բազմաթիվ մենահամերգներ և ելույթներ աշխարհի տարբեր երկրներում (ավելի քան 50 երկիր)
2014 թ. – Երաժշտական երկխոսություն «Մետաքսե ճանապարհ» առաջին փառատոնի ծրագրի հեղինակ և կազմակերպիչ Հայաստանում
2016 թ. – «Քո հոգու երգը»  – հանրաճանաչ ստեղծագործությունների փոխադրությունների ժողովածու նախատեսված քանոնի և տարբեր գործիքների համար դաշնամուրի նվագակցությամբ իր ձայնասկավառակով – Հ. Լեյլոյան
2013 թ. – Սիրված մեղեդիներ – Հ. Լեյլոյան (իր ձայնասկավառակով)
2013 թ. – Քանոնի Հայկական դպրոց, l  և ll մաս, Հ. Լեյլոյան –  Վերահրատարակված
2011 թ. – Կատարողական տեխնիկայի զարգացման դասագիրք – Հ. Լեյլոյան
2010 թ. – Քանոնի Հայկական դպրոց, l  և ll մաս, Հ. Լեյլոյան – Հրատարակված
2009 թ. – Համերգային ստեղծագործություններ քանոնի համար – Հ. Լեյլոյան
2004 թ. – Ընտիր երկեր – փոխադրումների և մշակումների ժողովածու – Հ. Լեյլոյան
1993 թ. – Փոխադրությունների ժողովածու քանոնի համար, ll մաս – Հ. Լեյլոյան
1991 թ. – Գամմա Արպեջիո վարժություններ և էտյուդներ քանոնի համար – Հ. Լեյլոյան
1987 թ. – Փոխադրությունների ժողովածու քանոնի համար, l մաս – Հ. Լեյլոյան
2002 – 2015 թթ. – Հրատարկված CD և DVD–ներ
Կոչումներ
Պարգևներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1954 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ երաժիշտներ Կատեգորիա:Հայ քանոնահարներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ ժողովրդական արտիստներ
Դունաևշչինա (գյուղ, Շումյաչինսկի շրջան)
Դունաևշչինա (Дунаевщина), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Շումյաչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 17 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Շումյաչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (164501-164600)
Աստերոիդների ցանկ (164401-164500) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (164601-164700)
|}
Ռուդենկովսկի գյուղական խորհուրդ (Նովոսանժարսկի շրջան)
Ռուդենկովսկի գյուղական խորհուրդ  (Руденківська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Նովոսանժարսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Ռուդենկովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 3512 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 63,68 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 55,15 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։
Արփի (ամսագիր, Թեհրան)
«Արփի», հայակական գրական, գիտական և հասարակական ամսագիր։ Լույս է տեսել 1949-1956 թվականներին, Թեհրանում (Իրան)։ Խմբագիր-հրատարակիչ՝ Հ. Թադևոսյան։ Տպագրել է գրական-գեղարվեստական, արվեստաբանական նյութեր և տեղեկություններ, թարգմանություններ եվրոպական և ռուս գրականությունից (Պուշկին, Լեմոնտով, Տուրգենև և այլն), լայն տեղ է հատկացրել Խորհրդային Հայաստանի գրականությանը։ «Արփի»-ն արձագանքել է հայկական առավելապես Իրանի հայերի կյանքի իրադարձություններին, ինչպես նաև կարևոր համարվող միջազգային քաղաքական նորություններին։
Աշխատակցել են Դևը, Լ. Բզնունին, Հ. Թամրազյանը և ուրիշներ։ 1950 թվականից ամսագրին կից հրատարակվել է «Արփի» մանկական հավելվածը, որտեղ տպագրվել են բանաստեղծություններ, հեքիաթներ, պատմվածքներ, մանկական խաղեր։
Կատեգորիա:Իրանի հայկական ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական գիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական հասարակական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Իլարիոն Պրյանիշնիկով
Իլարիոն Միխայլովիչ Պրյանիշնիկով (Илларио́н Миха́йлович Пря́нишников, ), ռուս նկարիչ և մանկավարժ, ժանրային գեղանկարչության վարպետ, Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամ (1893), եղել է պերեդվիժնիկների ընկերության հիմնադիրներից մեկը։
Կենսագրություն
Իլարիոն Պրյանիշնիկովը ծնվել է 1840 թվականի մարտի 20-ին (ապրիլի 1), Կալուգայի նահանգի Բորովսկ ուեզդի Տիմաշովո գյուղում, վաճառականի ընտանիքում։ Հայրը՝ Միխայիլ Պետրովիչը (1796 -?), 1-ին գիլդիայի վաճառական էր, ով բացել էր առաջին թղթի գործարանը Կալուգայի նահանգում և կատարած բարեգործական ներդրման համար ստացել Կալուգայի նահանգի պատվավոր քաղաքացու կոչում։ Մայրը՝ Ելիզավետա Իվանովնա Բիլիբինան (1810 -?) Կալուգայի 1-ին գիլդիայի վաճառականների տոհմից էր, Իվան Խարիտոնովիչ Բոլշոյի թոռնուհին։ Իլարիոնի ավագ եղբայրը՝ Սերգեյը (09/25/1837-05/18/1912) հայտնի էր որպես Լալսկի թղթի գործարանի տնօրեն, կրտսեր եղբայրը՝ Ալեքսանդրը (1845 -?), գործարանում ավագ եղբոր օգնականն էր։
Տասը տարեկանից Իլարիոնը բնակվել է Մոսկվայում՝ իր հորեղբոր՝ Կուզմա Պետրովիչ Պրյանիշնիկովի տանը (՞ - 1853)։ 12 տարեկանում սովորել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում, բայց մեկ տարի անց կիսատ է թողել ուսումը և հորեղբոր մահից հետո ստիպված է եղել աշխատել Վոլկովի թեյի կրպակում որպես «վաճառող»։ 1856 թվականին վերսկսել է սովորելը։ Մինչև 1866 թվականը Պրյանիշնիկովը սովորել է այնպիսի վարպետների մոտ, ինչպիսիք են Եվգրաֆ Սորոկինը, Սերգեյ Զարյանկոն, Ապոլլոն Մոկրիցկին, Եգոր Վասիլևը։ Վասիլևն էր, ով ձեռք բերեց տաղանդավոր ուսանողի անվճար կրթություն ստանալու իրավունքը և բնակարանով ապահովեց նրան ։ Ուսման ընթացքում Պրյանիշնիկովը մտերմացել է Վասիլի Պերովի հետ, 1857 թվականին, երբ Պերովն աշխատել է «Ստանովոյի ժամանումը» կտավի վրա, Պրյանիշնիկովը նրա համար կեցվածք է ընդունել գլխավոր հերոսի կերպարը ստեղծելու համար, 1862 թվականին երիտասարդ արվեստագետները ամառը միասին անցկացրել են Տրոիցե-Սերգիյան մայրավանքում ։
1864 թվականին Պրյանիշնիկովը «Փոքր կրպակում նամակ կարդալը» նկարի համար պարգևատրվել է փոքր արծաթե մեդալով։ Ուսումնարանն ավարտելու տարում (1865) «Կատակասերները։ Գոստիննի Դվորը Մոսկվայում» կտավի համար ստացել է մեծ արծաթե մեդալ և 3-րդ աստիճանի դասական նկարչի կոչում։ Կտավը նկարչին մեծ համբավ է բերել, այն նույնիսկ ուղարկվել է Վիեննայի միջազգային ցուցահանդեսին, բայց չի ցուցադրվել, ըստ Վլադիմիր Ստասովի, «վախենալով ցույց տալ իրենց խոցելի կողմերը Եվրոպային» ։
1869 թվականի վերջին Պրյանիշնիկովը ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության (ԳՇՑԸ) ստեղծմանը՝ դառնալով այդ կազմակերպության հիմնադիր անդամ։ Նրա աշխատանքները ցուցադրվել են գրեթե բոլոր շրջիկ ցուցահանդեսներում, իսկ երկրորդ շրջիկ ցուցահանդեսից հետո դարձել է ընկերության խորհրդի մշտական անդամ։
1860-ականների երկրորդ կեսից մինչև 1870-ականների սկզբի ստեղծագործություններում Պրյանիշնիկովը դիմել է ռուսական կենցաղի ամենատարբեր ուղղություններին։ «Մեզ՝ ռուս կենցաղագիր նկարիչներիս համար, Մոսկվան իսկական գանձ է», ասել է Պրյանիշնիկովը․ «Այստեղ մեկտեղ են հավաքված և Գոգոլը, և Օստրովսկին, և Տուրգենևը, և Տոլստոյը, դիտեք և վայելեք մեր զուտ ռուսական կյանքը»։ Եվ նա, քննադատական ռեալիզմի հիմնական հոսքում, պատկերել է քաղաքի մարդկանց թշվառ զվարճությունները («Տիկնիկների թատրոնում», 1867), անօթևան մուրացկանների տառապանքը («Թափառական ուխտավարները», 1870), ուժասպառ կանանց աշխատանքը («Դերձակուհին», 1870)։ 1870 թվականին վերջին երկու աշխատանքների համար Պրյանիշնիկովին շնորհվել է 1-ին աստիճանի դասական նկարչի կոչում։
1870-ականների սկզբից Պրյանիշնիկովը, ռուսական գեղանկարչության ընդհանուր միտումներին համապատասխան, անցել է իրականության ավելի ու ավելի «բազմաչափ» պատկերմանը ։ Նրա ստեղծագործությունները սկսել են տարբերվել նախկիններից ավելի մեծ կոմպոզիցիոն ամբողջականությամբ և գունային հագեցվածությամբ։ Պրյանիշնիկովի «Դատարկ վագոններ» կտավը, որը ցուցադրվել է 1871 թվականին առաջին շրջիկ ցուցահանդեսում, նրան նոր հաջողություն է բերել։ Ժամանակակիցների միաձայն կարծիքով նկարը ճանաչվել է նորարարական՝ բնանկարային-ժանրային մոտիվների հաջող համադրման շնորհիվ։ Այս ստեղծագործությունը կոլեկցիոներներից մեկը ձեռք է բերել ցուցահանդեսի բացումից շատ առաջ։ Պավել Տրետյակովը, խախտելով իր սեփական կանոնը՝ իր հավաքածուում չունենալ կրկնություններ և կրկնօրինակներ, պատվիրել է նկարչին նկարի կրկնօրինակը ։
1860-ականների վերջին Պրյանիշնիկովը սկսել է աշխատել 1812 թվականի Հայրենական պատերազմի պատմության նկարի վրա և 1874 թվականին ավարտել «1812 թվականին» նկարը։ Այդ թեմայով նա նկարել է մի քանի տարբերակ, որոնցից լավագույնը (չորրորդը) այժմ ցուցադրվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում։ Կրամսկոյը հիացմունքով է գրել Իլյա Ռեպինին․ «Պրյանիշնիկովը մի լավ բան է նկարել՝ «Գերի ֆրանսիացիները 1812 թվականին»։
1871-1872 թվականներին Մոսկվայի պոլիտեխնիկական ցուցահանդեսի համար Պրյանիշնիկովը Վլադիմիր Մակովսկու, Գրիգորի Մյասոեդովի, Վլադիմիր Շերվուդի և այլ նկարիչների հետ միասին աշխատել է Ղրիմի պատերազմում Սևաստոպոլի պաշտպանությանը նվիրված մի շարք նկարների ստեղծման վրա. իննսունյոթ սյուժեներից Պրյանիշնիկովը նկարել է տասնութը, այդ թվում՝ «Զենքերի փոխադրում», «Կանանց կողմից վիրավորների խնամումը Սևաստոպոլում»։
1873 թվականից գրեթե մինչև իր կյանքի վերջը Պրյանիշնիկովը դասավանդել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում, նրա աշակերտներից են եղել, մասնավորապես, Աբրամ Արխիպովը, Վասիլի Բակշեևը, Նիկոլայ Բոգդանով-Բելսկին, Վիտոլդ Բյալնիցկի-Բիրուլյան, Ստանիսլավ Ժուկովսկին, Սերգեյ Իվանովը, Նիկոլայ Կասատկինը, Ալեքսեյ Կորինը, Սերգեյ Կորովինը, Կլավդի Լեբեդևը, Սերգեյ Մալյուտինը, Ալեքսեյ Ստեպանովը և շատ ուրիշներ։
1871 թվականին հանրությանը ներկայացվեց «Նկարիչ Պերովը որսի պահին» կտավը, որը նշանավորեց Պրյանիշնիկովի ստեղծագործության նոր թեմայի սկիզբը՝ «Որսի վերջը», «Քաշակի վրա», «Որսը գերությունից լավ է» կտավներում նրան հաջողվեց ցույց տալ մարդու և բնության ներդաշնակ համադրությունը ։
Մոսկվայում բնակվելու ընթացքում Պրյանիշնիկովը մեկնել է Ռուսական Հյուսիս՝ բնությունից էսքիզներ նկարելու համար, մասնավորապես, բազմիցս այցելել է Լալսկ՝ ավագ եղբոր՝ Սերգեյի մոտ։ Պրյանիշնիկովի բազմաթիվ նկարներում կարելի է տեսնել հենց Լալսկը, թղթի գործարանը, որի տնօրենը նրա եղբայրն է եղել, նկարչի վերջին անավարտ «Եկեղեցական թափոր» կտավում պատկերված է Լուզայի Աստվածածնի եկեղեցին։ 1880-ականների երկրորդ կեսին - 1890-ականների առաջին կեսին Պրյանիշնիկովը նկարել է մի քանի մոնումենտալ կտավներ՝ նվիրված ռուսական գյուղի առօրյա կյանքին և ավանդույթներին՝ «Համբարձման օրը Հյուսիսում» (1887), «Եկեղեցական թափոր», «Ընդհանուր մատաղի կաթսա հայրապետական տոնին», «Վոլոգդայի նահանգում կտավատի ցանքի համար արտերի նախապատրաստումը»։ Միաժամանակ նրա «Նկարչի արվեստանոցում» (1890) և «Գավառում» (1893) ստեղծագործություններում հայտնվեցին «մռայլ» տրամադրությամբ պատկերներ և սյուժեներ։
1891-1892 թվականներին Պրյանիշնիկովը հիվանդացել է տուբերկուլյոզով և տեղափոխվել Ղրիմ՝ Ալուպկա, որտեղ բնակվում էր Պյոտր Գուբոնինի կալվածքում։ Մոսկվա վերադառնալուն պես նա կրկին դասավանդել է ուսումնարանում, իսկ 1893 թվականին ընտրվել է Գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամ։
Պրյանիշնիկովը մահացել է Մոսկվայում, 1894 թվականի մարտի 12-ին (24)։ Թաղված է Մոսկվայի Նովո-Ալեքսեևսկի վանքի գերեզմանատանը։
Ստեղծագործություններ
«Լալսկի» շարքի այլ նկարներ՝
Ընտանիք
Կինը` Ելենա Ֆլեգոնտովնան, Մոսկվայի Վոսկրեսենսկիների ազնվականական տոհմից է եղել, ծնվել է մոտավորապես 1847 թվականին։ Եղել է ճարտարապետներ Սերգեյ Ֆլեգոնտովիչի և Ֆլեգոնտ Ֆլեգոնտովիչ Վոսկրեսենսկու քույրը։ Առողջական խնդիրների պատճառով Պրյանիշնիկովի հետ ամուսնությունից նրանք երեխա չեն ունեցել, մեծացրել է աղքատ ընտանիքից վերցրած մի աղջկա որպես իր դուստր, որը խորհրդային գրող Ալեքսեյ Կոնդրատովիչի տատիկն է եղել ։ Կինը որպես մոդել է ծառայել Պրյանիշնիկովի որոշ նկարների համար, եղել է երիտասարդ կնոջ դիմանկարի նախատիպը, որը կոչվում է «Հյուրը», նրա դիմագծերով աղջիկ է պատկերված «Դաժան սիրերգեր» և «Մանող կինը» կտավներում։ 1900 թվականից բնակվել է Լալսկում հարազատների մոտ, մահացել, ըստ տարբեր տեղեկությունների 1919, կամ 1931 թվականին և թաղված է Լալսկի ընտանեկան գերեզմանատանը։
Հարսանեկան պալատ
Հարսանեկան պալատ (Տոնական հանդիսությունների պալատ, ქორწინების სახლი), կառույց Թբիլիսի քաղաքում։
Պատմություն
Շենքը կառուցվել է Թբիլիսիում 1980-1985 թվականներին ճարտարապետներ Վիկտոր Ջորբենաձեի և Վաժա Օրբելաձեի նախագծմամբ ՝ տոնական հանդիսություններ անցկացնելու նպատակով։
Վրաստանի՝ ԽՍՀՄ կազմից դուրս գալուց հետո կառույցը պահանջարկ չուներ և մի քանի տարի լքված վիճակում էր գտնվում ։
2002 թվականին, երբ այն գնեց գործարար Բադրի Պատարկացիշվիլին, շենքը դարձավ բնակելի և ստացավ նաև «Արկադիա» անունը՝ տիրոջ պատվին։ 2008 թվականին, երբ մահացավ Պատարկացիշվիլին, նրան թաղեցին պալատի այգում ։
Ճարտարապետություն
Նշվում է նաև, որ պալատը կառուցելիս կիրառվել է նաև բիոնիկական ճարտարապետության լուծումներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թբիլիսիի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Թբիլիսիի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ ճարտարապետություն Կատեգորիա:1985 հիմնադրումներ
Նեդա Ուկրադեն
Նեդա Ուկրադեն (Неда Украден; ), Խորվաթիայում ծնված, Բոսնիայում մեծացած սերբ երգչուհի։
Կենսագրություն
Նեդա Ուկրադենը ծնվել է 1950 թվականի օգոստոսի 16-ին Խորվաթիայում գտնվող Իմոտսկի քաղաքից ոչ հեռու Գլավինա գյուղում։ Նա եղել է Դուշանի (մահացել է 1997 թվականին) և Անգելիայի դուստրը, ծագումով սերբուհի, сербка по происхождению : Նրա տոհմում գոյություն ունեին Բոյանիչ (սերբ.՝ Boñanić) և Պավլովիչ ազգանունները (սերբ.՝ Павловић), մինչ այն ժամանակ, երբ նախնիներից մեկը «գողացավ» այն աղջկան, ում հետ ամուսնացավ ։ Մինչև երկու տարեկանը նա ապրել է Իմոտսկի քաղաքում, տատիկի և պապիկի հետ, մինչև տեղափոխվեց Վիշեգրադ քաղաք (Բոսնիա և Հերցեգովինա)։ Նա այնտեղ տարրական դպրոց գնաց, այնուհետև ընտանիքով տեղափոխվեց Սարաևո, որտեղ ապրել է մինչև 1992 թվականը՝ Բոսնիական պատերազմի սկիզբը։ Պատերազմի սկզբին Նեդան տեղափոխվեց Բելգրադ ։ 1992-1996 թվականներին Նա բնակարան է վարձել նաև Վիեննայում (Ավստրիա) ։ Պատերազմի ընթացքում ավերվել է Իմոցկի քաղաքում գտնվող իր ընտանիքի տունը ։
Ավարտել է Սարաևոյի համալսարանը, որտեղ սովորել է իրավագիտություն, բանասիրություն և անգլերեն, ավարտել է նաև վոկալ դասի երաժշտական ​​դպրոց։ 1967 թվականին սկսվեց պրոֆեսիոնալ երգչուհու նրա կարիերան։ Սկզբում նա ելույթ ունեցավ Կամեն նա կամեն խմբում, իսկ 1980-ականներին սկսեց մեներգչուհու իր կարիերան։ Նրա հիմնական հիթերի թվում են Зора је և Боли, боли երգերը։ Նա համագործակցում էր Գորան Բրեգովիչի և Ջորջե Նովկովիչի հետ։ Նրան է պատկանում Բելգրադում գտնվող «Սթար» ռեստորանը։
Անձնական կյանք
Նեդա Ուկրադենը ամուսնացած էր ռեժիսոր Միլան Բիլբիայի (Милан Билбија) հետ, և նրանք դուստր ունեցան՝ Ելենան (Јелена) : Ելենան երկու թոռ և մեկ թոռնուհի պարգևեց Նեդային ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբ երգիչներ Կատեգորիա:Բոսնիական պատերազմ Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինա Կատեգորիա:Սարաևոյի համալսարանի շրջանավարտներ
Վենսան Կասել
Վենսան Կասել (Vincent Cassel, ), ֆրանսիացի հայտնի դերասան։
Մոնիկա Բելուչիի նախկին ամուսինը։
Հանդիսատեսին հայտնի է «Բոսորագույն գետեր», «Ժաննա դ'Արկ», «Օուշենի 13 ընկերները» և «Սև կարապ» ֆիլմերից։
Կենսագրություն
Ժուռնալիստ Սաբին Լիտիկյեի և դերասան Ժան-Պիեռ Կասելի (իսկական ազգանունը՝ Կրոշոն) որդին է ։ Վենսանի եղբայրը՝ Մաթիասը, ռեփեր է, հանդես է գալիս Rockin' Squat բեմական անունով, քույրը՝ Սեսիլ Կասելը, դերասանուհի է։
Վենսան Կասելն ընկերություն է անում երիտասարդ կինոռեժիսոր Ռոմեն Գավրասի հետ, դերակատարումներով հանդես է եկել նրա նկարահանած «Մեր օրն էլ կգա» (2010), «Աշխարհը քեզ է պատկանում» (2018) ֆիլմերում։
Ֆրանսիացի հանրահայտ հանցագործ Ժակ Մերինի մասին 2008 թվականին նկարահանված «Մերին» ֆիլմում գլխավոր հերոսին տպավորիչ կերպով մարմնավորելու համար Վենսան Կասելը հեղինակավոր «Սեզար», Լումիեր եղբայրների անվան, «Ոսկե աստղ» և մի շարք այլ կինոմրցանակների է արժանացել «Լավագույն դերասան» անվանակարգում։
Անձնական կյանք
2018 թվականի օգոստոսի 24-ից ամուսնացած է մոդել Թինա Կունակիի հետ. ունեն մեկ դուստր՝ Ամազոնի Կասել անունով (ծնվ.19.04.2019) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:1966 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 23 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ռեժիսորներ
Լարս Բոհինեն
Լարս Ռոար Բոհինեն (Lars Roar Bohinen, սեպտեմբերի 8, 1969 թվական, Վադսյո, Նորվեգիա), նախկին նորվեգացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հայտնի է «Բլեքբեռն Ռովերսի», «Նոթինգհեմ Ֆորեստի» և Նորվեգիայի ազգային հավաքականի կազմերում ունեցած ելույթներով։ 1994 թվականի Աշխարհի առաջնության մասնակից։ 2012 թվականից սկսած աշխատում է, որպես ֆուտբոլային մարզիչ։
Ակումբային կարիերա
Բոհինենը սկսել է իր ֆուտբոլային կարիերան հանդես գալով «Բերում» և «Լյուն» ֆուտբոլային ակումբներում։ 1988 թվականին Լարսը տեղափոխվել է «Վոլերենգա», որտեղ շատ կարճ ժամանակահատվածում կարողանում է ձեռք բերել թիմի հիմնական կազմի ֆուտբոլիստի «պաշտոնը»։ 1988-89 մրցաշրջանի ավարտից հետո նա համալրել է «Վիկինգի» կազմը։ Ապրիլի 29-ին «Կոնսվինգերի» դեմ խաղում Լարսը կատարում է իր նորամուտը իր նոր թիմի կազմում։ Նոր ակումբում անցկացրած մրցաշրջանը այնքան էլ հաջող չի ստացվում, որքան նախորդը և ավարտից հետո Բոհինենը տեղափոխվում է շվեյցարական «Յանգ Բոյս»։ 1993 թվականին Լարսը վարձավճարային իրավունքներով վերադառնում է հայրենիք, որտեղ սկսում է հանդես գալ «Լիլիստրյոմ» թիմի կազմում։ Մայիսի 2-ին իր նախկին թիմի՝ «Վիկինգի» դեմ խաղում նորվեգացին կատարում է նորամուտը նոր թիմի կազմում ։
Նույն թվականի նոյեմբերին Բոհինեն պայմանագիր է կնքում անգլիական «Նոթինգհեմ Ֆորեստի» հետ։ Գործարքի արժեքը կազմում է 450 հազար ֆունտ։ Անտառապահները հանդես էին գալիս Չեմպիոնշիպում և Լարսը օգնում է նրանց այդ մրցաշրջանում զբաղեցնել մրցաշարային աղյուսակի երկրորդ հորիզոնականը և վաստակել բարձրագույն դիվիզիոնի ուղեգիր։ 1994 թվականի օգոստոսի 20-ին «Իպսվիչ Թաունի» դեմ խաղում նա կատարում է իր նորամուտը անգլիական Պրեմիեր լիգայում։ Սեպտեմբերի 10-ին «Շեֆիլդ Ուենսդեյի» դեմ խաղում Բոհինենը հեղինակում է իր առաջին գոլը նոր թիմի կազմում։
1995 թվականին Լարսը տեղափոխվում է «Բլեքբեռն Ռովերս»։ Տրանսֆերի արժեքը կազմում է 700 հազար ֆունտ ։ Հոկտեմբերի 14-ին «Սաութհեմփթոնի» դեմ խաղում նա կատարում է իր նորամուտը նոր ակումբի կազմում։ «Ռովեսրսի» կազմում Բոհինենը ինչպես պայմանագրով էր նշված մնում է երեք տարի, ինչից հետո ազատ գործակալի կարգավիճակով տեղափոխվում է «Դերբի Քաունթի»։ «Կովենտրի Սիթիի» դեմ խաղում նա կատարում է իր նորամուտը ոչխարների կազմում։ 1999 թվականի մարտի 18-ին Լարսը գոլի հեղինակ է դառնում «Քրիսթալ Փելասի» դեմ խաղում ։
2001 թվականի հունվարին Բոհինեն տեղափոխվում է դանիական «Լյունգբյու» ։ Դեկտեմբերին ակումբի տնօրինությունը հայտարարում է սնանկացման մասին և Լարսը տեղափոխվում է «Նորշելան», որտեղ խաղում է մրցաշրջանի մնացած մասը։ 2003 թվականին Լարսը վերադառնում է «Վոլերենգա», որտեղ էլ հենց ավարտում է իր ֆուտբոլային կարիերան (վերադարձից երկու տարի հետո)։
Միջազգային կարիերա
1989 թվականին Նորվեգիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում Բոհինենը մասնակցում է Սաուդյան Արաբիայում ընթացող աշխարհի երիտասարդական առաջնությանը։ Մրցաշարում Նորվեգիայի հավաքականը չի կարողանում դուրս գալ խմբից, սակայն Լարսը աչքի է ընկնում Լեհաստանի երիտասարդական հավաքականի դարպասը գոլ հեղինակելով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նորվեգիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Նեյտրոֆիլային գրանուլոցիտներ
Նեյտրոֆիլները հատիկավոր լեյկոցիտներ են, կազմում են լեյկոցիտների ընդհանուր քանակի 50-70%-ը, ունեն 13-15 մկմ տրամագիծ։ Էոզինոֆիլների և բազոֆիլների հետ միասին պատկանում են բջիջների պոլիմորֆոնուկլեար խմբին  ։ Բնականոն պայմաններում նրանց միայն մի մասն է շրջանառում, իսկ մնացածն անոթներում զբաղեցնում է առպատային դիրք, կպչում մազանոթների էնդոթելին ու չի մասնակցում արյան հոսքին։ Արյան հունում նեյտրոֆիլները գտնվում են 8-12 ժամ, ապա գաղթում են հյուսվածքներ ու տեղակայվում թոքերում, լյարդում, փայծաղում, երիկամներում, ստամոքս-աղիքային ուղիում, որտեղ և քայքայվում են։
Տեսակներ
Ըստ հասունացման աստիճանի առողջ արյան մեջ հանդիպում են մետամիելոցիտներ, կամ երիտասարդ ձևեր (0-1%), ցուպիկակորիզավորներ ( 1-5%) և սեգմենտակորիզավորներ (45-65 %), իսկ հիվանդագին դեպքերում նաև միելոցիտներ։