cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սենտիմենտալիզմ
Սենտիմենտալիզմի հիմնադիրները
Անգլիական սենտիմենտալիզմի հիմնական գծերը դրսևորվել են հատկապես Գոլդսմիթի, Կուպերի, Կրաբի, Մակենզիի և Ամոլետի (ուշ շրջանի) երկերում։ «Գյուղական թեման» աստիճանաբար կորցրել է իր հովվերգական բովանդակությունը և ներկայացվել կոնկրետ սոցիալական խնդիրներով։ Անգլիական սենտիմենտալիստների, հատկապես Ստեռնի ազդեցությամբ այդ ուղղությունը տարածվել է արևմտաեվրոպական գրականության մեջ։ Գերմանիայում և մանավանդ նախահեղափոխական Ֆրանսիայում սենտիմենտալիզմի դեմոկրատական միտումներն ստացել են առավել արմատական բնույթ։ Եվրոպական սենտիմենտալիզմի բարձրակետն է Ժան Ժակ Ռուսոյի «Նոր էլոիզ» (1761 թվական) վեպը։ Ժամանակի ազդեցությունն զգալի է Դենի Դիդրոյի և Լեսինգի, երիտասարդ Ֆրիդրիխ Շիլլերի և Վոլֆգանգ Գյոթեի վրա։ Ռուս գրականության մեջ սենտիմենտալիզմի հիմնադիրն է Կարամզինը («Թշվառ Լիզա», 1792 թվական)։ Սենտիմենտալիզմին հարել են Մուրավյովը, Բոգդանովիչը, երիտասարդ Ժուկովսկին և ուրիշներ։
Սենտիմենտալիզմի դերը հայ գրականության մեջ
Հայ գրականության մեջ սենտիմենտալիզմը ամբողջական արտահայտություն չի գտել։ Հայկական կլասիցիզմից դեպի սենտիմենտալիզմի ռոմանտիզմ անցման շրջանի բանաստեղծ է համարվում Ալամդարյանը։ Սենտիմենտալիզմի որոշ տարրեր նկատելի են նաև Թաղիադյանի, Ղևոնդ Ալիշանի, ինչպես նաև Խաչատուր Աբովյանի ստեղծագործության մեջ («Վերք Հայաստանի», «Աղասու խաղը»)։ Բախչինյան բեմարվեստում սենտիմենտալիզմը զարգացել է պսլատական կլասիցիստական թատրոնի պայմանականությունների դեմ պայքարի նշանաբանով։ Սենտիմենտալիզմին բնորոշ զգացմունքի պաշտամունքը, մարդու ներաշխարհի նկատմամբ առավել հետաքրքրությունը հանգեցրել է կլասիցիստական արձանագրությունից, չափածո խոսքը արտասանելու պայմանական եղանակից հրաժարվել են։ Նոր խաղացանկը դերասանին պարտադրել է անձնավորումների կենցաղայնություն, կերպարի զարգացման ցուցադրում, կենդանի հուզառատ խոսքի ինտոնացիաների արտաբերում։ Փոփոխություններ են կատարվել նաև ներկայացման ձևավորման մեջ՝ «պալատական» միօրինակ դեկորները փոխարինվել են ավելի իրական միջավայրով, պայմանական զգեստները մոտեցվել են ժամանակակից հագուստներին, կիրառվել է բնորոշ գրիմ են։ Այս ամենը որոշակի է դարձրել ռեալիստական միտումների կուտակումը դերասանական արվեստում, որը տարբեր չափով է դրսևորվել 18-րդ դարի 2-րդ կեսի նշանավոր դերասաններ Գարրիկի (Մեծ Բրիտանիա), Շրյոդերի և Բրոկմանի (Գերմանիա) և այլոց ստեղծագործության մեջ։ Սենտիմենտալիզմը ազդել է տարբեր երկրների թատերարվեստի և այլ արվեստների վրա, ունեցել նաև ուշ արձագանքներ։
Կատեգորիա:Գրական ուղղություններ Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմություն Կատեգորիա:Լուսավորության դարաշրջան
Վաղբրոնզեդարյան Հայաստանի մետաղամշակություն
Վաղբրոնզեդարյան Հայաստանի մետաղամշակություն. արտադրական ուժերի զարգացումը, նյութական արտադրության համեմատաբար բարձր մակարդակը, երկրի բնական հարստությունները հիմք դարձան Հայաստանի տեղաբնակների և շրջակա երկրների միջև մշակութային ու տնտեսական հարաբերությունների ընդլայնման համար։ Չունենալով պղնձի հանքավայրեր, հին շումերներն օգտվում էին Ամանի, Փոքր Ասիայի, Հայկական լեռնաշխարհի պղնձից։ Տավրոսի, Ռշտունյաց, Տայոց, Սասնո, Կորճայքի սարերն ու Հայկական Միջագետքը (Արղանա) պղնձի, կապարի, արծաթի անսպառ շտեմարաններ էին։ Ակնհայտ է, որ Հայաստանի նշված շրջանների բնակչությունը հնուց ի վեր պետք է մասնագիտանար մետաղահանութան ու մետաղաձուլության մեջ։ Եփրատի հովիտն ու Հայկական Միջագետքը կապող օղակներ էին Հայաստանի և հարևան երկրների միջև։
Հայկական լեռնաշխարհը և հինարևելյան մշակույթը
Մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակի հնավայրերում հայտնաբերված մետաղաձուլական բազմաթիվ իրերի ուսումնասիրությունը մի կողմից ցույց է տալիս տեղական մետաղամշակության զարգացման բավական հասուն մակարդակ, երբ արդեն հսկայական տեխնիկական թռիչք էր կատարվել դեպի իսկական մետաղամշակությունը և մկնդեղով բրոնզի ստացումը, և, մյուս կողմից, այն աղերսները, որոնցով կապված էին Հայկական լեռնաշխարհն ու Միջագետքի երկրները, մասնավորապես Շումերն ու Աքքադը։ Մետաղահանության հնագույն օբյեկտներն ու պղնձաձուլական վառարաններն այժմ խոր ուսումնասիրության չեն ենթարկված։ Սակայն Շենգավթի, Գառնիի, Նախիջևանի, Քյուլ-թափայի բրոնզաձուլական կաղապարների հայտնագործությունը ինքնըստինքյան վկայում է մետաղամշակության խոշոր առաջընթացի մասին։ Այս կաղապարների մի մասը, մասնավորապես Շենգավիթինն ու Գառնիինը, ծառայում էին կոթառավոր սեպաձև կացիններ ձուլելու համար, որոնց քարե նախատիպերը հայտնի են Շենգավթի, Քեթիի, Մարմարաշենի էնեոլիթյան հնավայրերից, իսկ մկնդեղ-բրոնզից պատրաստած օրինակները՝ Գյումրիի, Բերդաձորի բնակատեղիների պեղումներից։
Նման կացինների կավե հնագույն մոդելների (4-րդ հազարամյակի 2-րդ կես-3-րդ հազարամյակի առաջին կես) առկայություն Շումերում՝ մի կողմից, և բրոնզից պատրաստված հետսագույն օրինակների գոյությունը Կուբանի մարզում՝ մյուս կողմից, որոշակիորեն մատնացույց է անում Հայկական լեռնաշխարհի դերն ու նշանակությունը հինարևելյան մշակույթի զարգացման ու տարածման ուղիներում։ Պատմա-հնագիտական նույն կապակցությունների մեջ են ներկայանում սեպաձև կացիներին ուղեկցող զենքերը՝ լայնաշեղբ դաշույններն ու փետրաձև նիզակների գեղարդները։ Կամոյի նիզակի գեղարդը իր զուգահեռներն ունի Միջագետքի, Արևելյան Փոքր Ասիայի, Վրաստանի, Կուբանի դամբարանային հուշարձաններում, իսկ Վանաձորի գեղարդը՝ գերազանցապես Հարավային Միջագետքի քաղաքներում, Իրանի և Վրաստանի հնավայրերում հայտնաբերված նյութերի մեջ։
Հետաքրքիր է, որ նիզակների վերը ներկայացված տիպերը Սաչխերեում հանդիպում են սվինաձև նիզակների ուղեկցությամբ, որոնց նմանները լայն տարածում էին գտել Միջագետքում։ Մ.թ.ա. 3-րդ հազարայակի 2-րդ կեսին Աշուրից ծագող նիզակներից մեկը կրում էր Սարգոն Աքքադացու որդի Մանիշտուսուի անունը (մ.թ.ա. 22-րդ դար), մյուսը՝ Էլամի կառավարիչ Պուզուր-Շուշինակի անունը։
Հայտնաբերված կացինները
Այսպիսով, Հայաստանի մետաղամշակության արտադրանքը ուսումնասիրելիս և թվագրելիս անհրաժեշտ է առաջին հերթին նկատի ունենալ Հյուսիսային Միջագետքը, որի անտառային գոտում երկար դարերի ընթացքում շարունակում էին օգտագործել վաղ շումերական տիպի գործիքները, զենքերն ու զարդերը։ Հետաքրքիր է, օրինակ, որ Առաջավոր Ասիայի, Հայաստանի, Կովկասի և Եվրոպայի տարածքներում 3-րդ հազարամյակի տարբեր ժամանակաշրջաններում լայն տարածում գտած կտցավոր կացինների բնորոշ խմբերից մեկը հայտնի է Հայաստանի և Կենտրոնական Անդրկովկասի հնավայրերից (Գյումրի, Երևան, Ալավերդի, Փինեզաուրի, Թիանեթի), Միջագետքի նշանավոր կենտրոններ Աշշուրից, Թեփե-Գավրայից, ինչպես նաև Սարգոն Աքքադացու որդի Նարամսինի կոթողի պատկերաքանդակներից, որն, ի դեպ, հայտնաբերվել է Հայկական Միջագետքի տարածքում՝ Ամիդի մոտ։ Ի տարբերություն Եվրոպայում հայտնաբերվածների, որոնք միայն մասամբ են համընկնում վաղմիջագետքյան տիպերին, Հայաստանի և Վրաստանի օրինակները ոչնչով չեն տարբերվում հարավի իրերից։ Ուստի Հյուսիսային Միջագետքն ու Հայաստանը կարելի է դիտել որպես նման զենքերի պատրաստման հիմնական կենտրոններ, որոնց մետաղագործական արտադրանքը կարող էր Արևելյան Եվրոպա թափանցել միայն Կովկասի վրայով։
Միաժամանակ կտցավոր կացինների և ուղեկցող այլ գործիքների՝ վերջերս Երևանում հայտնաբերված նշանավոր գանձը՝ իրերի մեծ քանակով, տարբերակներով, բազմազան չափերով, ձևաբանական ու որակական հատկանիշներով ոչ միայն գերազանցում է հին աշխարհի հնագիտական հուշարձաններից հայտնի համանման նմուշներին և հավաստում նրանց տեղական արտադրության ակնհայտ փաստը, այլև համոզում է, որ Հայկական լեռնաշխարհն իսկապես նման զենքերի արտադրության առաջավորասիական խոշոր կենտրոններից մեկն էր։ Հայաստանի և Վրաստանի մի շարք այլ հնավայրերում հայտնաբերված մետաղե առարկաների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ուրվագծելու տեղական մետաղամշակության զարգացման հաջորդական փուլերը։ Մետաղե զենքերի և գործիքների զգալի կատարելագործում է նկատվում Արծնի, Էլարի, Էջմիածնի հավաքածուներում և Վրաստանի տարածքում հայտնաբերված մի քանի հետաքրքրական համալիրներում։ Հին Արևելքում և Հայաստանում լայնորեն տարածված պարուրաձև ապարանջանների ու ականջօղերի հետսագույն տիպերի հետ միասին Էլարի դամբարանադաշտում հայտնաբերվեցին զգալիորեն կատարելագործված նեղաշեղբ դաշույններ, որոնց նմանները նախկինում պատահականորեն գտնվել են Էլարում։ Արծն-Կարազի վաղբրոնզեդարյան միջին շրջանի բնակատեղիում այս տիպի դաշույններին ուղեկցում էր խիստ կատարելագործված նեղաշեղբ կախակոթառ կացինը, որ իր ուղղակի զուգահեռներն ունի Էջմիածնի թանգարանում, Իմերեթում, աբխազական դոլմեններում և Հյուսիսային Օսեթիայում։ Հայկական լեռնաշխարհի և Կովկասի սահմաններից դուրս այս կացինների նմանը չկա, և դրանք պետք է համարել տեղական մետաղամշակության յուրահատուկ արտադրանքի քիչ հայտնի նմուշներ։
Հայաստանի վաղբրոնզեդարյան մշակույթի վերջին փուլում՝ մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակի վերջերին, հանդես են գալիս այսպես կոչված խողովակակոթառ մարտական կացինները, որոնց նախատիպերը հանդիպում են Շումերի հին քաղաքներում և ապա տարածվում Իրանական սարահարթում, Կովկասում, Կենտրոնական Ռուսաստանում և մերձդանուբյան շրջաններում։ Փոքր Ասիայում և Բալկաններում այս տիպի զենքերի բացակայությունը մատնանշում է նրանց տարատեսակների ներթափանցման հայաստանյան ուղիները, որոնք Կովկասն ու Արևելյան Եվրոպան կապում էին Առաջավոր Ասիայի քաղաքակրթության հետ։
Հինարևելյան առևտրական ցանցը
Ժամանակի մշակութային ու տնտեսական փոխհարաբերությունների մեջ որոշակի նշանակություն ուներ Տիգրիսից Ինդոս, Օքսոսից ու Եփրատից Նեղոս տարածվող հինարևելյան առևտրական լայն ցանցը, որի մեջ լիովին ընդգրկված էր Հայաստանը՝ Եփրատ-Տիգրիսյան և Արարատյան նշանավոր իր ճանապարհներով և, որ գլխավորն է, իր նյութական արտադրության բավականաչափ բարձր մակարդակով։ Հնագիտական նյութերի ուսումնասիրությունն ակնհայտորեն ցույց է տալիս, որ Առաջավոր Ասիայի հյուսիսային ծայրամասում ընկնող Հայկական լեռնաշխարհը մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակում իրենից ներկայացնում էր հինարևելյան մշակույթի մի տեղական օջախ՝ տնտեսության հիմնական ճյուղերի զարգացման համեմատաբար բարձր մակարդակով։ Նրա տեղական մշակույթի խոր արմատները գնում են դեպի Միջագետք։ Հայաստանը կրում է Միջագետքի ազդեցությունը, սակայն ինքն էլ որոշակի առաջադիմական դեր է կատարում նույնիսկ Առաջավոր Ասիայի մշակութային զարգացման մեջ։
Արհեստները վաղբրոնզեդարյան ժամանակաշրջանում
Վաղբրոնզեդարյան տնտեսության հիմնական ճյուղերի զարգացումն առաջ է բերում մի շարք այլ արհեստների զգալի վերելք։ Քարագործությունը, փայտագործությունը, ոսկրագործությունը, մանածագործությունը և կաշեգործությունը անմիջականորեն պայմանավորված էին երկրագործության և անասնապահության զարգացմամբ։ Մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակում տնտեսության և կենցաղի մեջ որոշիչ նշանակություն ունեին քարե գործիքները, քանի որ մետաղե գործիքները այնքան էլ կիրառում չունեին երկրագործ-անասնապահ բնիկների կյանքում։ Բազմաթիվ ու բազմատեսակ սանդերը, սանդի կոթերը, տրորիչները, հղկիչները, աղորիքները, գուրզերը, ձուլման կաղապարները, հալոցները, կացինները, դրերը, պահանգավոր մանգաղների ներդիրները շատ և շատ այլ գործիքներ մեծ կատարելագործությամբ պատրաստվում էին քարեգործ վարպետների կողմից և հաջողությամբ օգտագործվում երկրագործական ու կենցաղային աշխատանքների մեջ։
Անասնապահության ու կաշեգործության մեջ լայնորեն օգտագործվում էին օբսիդիանից ու կայծքարից պատրաստված պահանգավոր դանակներ, քերիչների շեղբեր՝ մորթին ու կաշին մշակելու, նրանցից փոկեր, տիկեր, ոտնաման ու հագուստ պատրաստելու համար։ Կաշեգործության մեջ շատ կարևոր դեր էին կատարում կենդանիների ոսկորներից պատրաստված կոկիչները, ծակիչները, հերուներն ու մախաթները, որոնց բազմազանությունը վկայում է այդ արհեստի բարձր զարգացման մասին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բրոնզի դար Կատեգորիա:Նախնադարյան Հայաստան Կատեգորիա:Մետաղամշակում
(42) Իսիս
(42) Իսիս (Isis), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1856 թվականի մայիսի 23-ին Նորման Պոգսոնի կողմից Օքսֆորդում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,442265 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8988 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9857 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Իսիս աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 0,901 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1394,08 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,258235 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,53° անկյուն։ Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է L դասին ։
Արտաքին հղումներ
*Անվանման բացատրությունը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում
Իսիս
Իսիս Իսիս Իսիս
Աստծո որդիներ
Աստծո որդիներ (Sons of God, בני האלהים բառացիորեն՝ «աստվածների որդիներ» ), եբրայերեն Աստվածաշնչում և քրիստոնեական ապոկրիֆում օգտագործված արտահայտություն։ Հանդիպում է նաև Կաբալայում, որտեղ bene elohim տարբեր հրեական հրեշտակների հիերարխիաների (ստորակարգության) մաս են կազմում։
Ծննդոց 6
"Եվ տեղի ունեցավ այն, որ երբ մարդիկ սկսեցին բազմանալ երկրի երեսին, և նրանցից դուստրեր ծնվեցին, Աստծո որդիները տեսան մարդկանց դուստրերին, որոնք չքնաղ էին, ու նրանցից կին առան, ում ընտրել էին։ Եվ Տերն ասաց․ Իմ հոգին միշտ չի ձգտելու մարդուն, քանի որ նա նույնպես մարմին է, սակայն նրա կյանքը կլինի հարյուր և քսան տարի։ Այն օրերում երկրի վրա հսկաներ էին ապրում, և այն բանից հետո, երբ Աստծո որդիները մերձեցան մարդկանց դուստրերի հետ ու նրանք նրանց համար երեխաներ ծնեցին, նրանք էլ դարձան հզոր մարդիկ, որոնք ծերերից էին, որոնք հայտնիներից էին։"
- Ծննդոց 6:1–4
Եբրայերեն Աստվածաշնչում «Աստծո որդիներն» առաջին անգամ հիշատակվել են Ծննդոց 6:1–4 գրքում։ Գրական-պատմական ծագման առումով այս արտահայտությունը սովորաբար կապվել է յահվիստական ավանդույթի հետ ։
Հուդայականության մեջ այս արտահայտությունն ունեցել է երկու մեկնաբանություն
Ռաբբիական հուդայականությունն ավանդաբար հավատարիմ է առաջին մեկնաբանությանը, մի քանի բացառությամբ, իսկ ժամանակակից հրեական թարգմանություններում կարելի է հանդիպել bnei elohim արտահայտության «Աստծո որդիների» փոխարեն «ղեկավարների որդիներ» իմաստին։ Անկախ դրանից, երկրորդ մեկնաբանությունը (հրեշտակների կամ այլ աստվածային էակների որդիներ) գոյություն չունի ժամանակակից հուդայականության մեջ։
Ուգարիտերեն տեքստ
Գերմանացի բողոքական գիտնական Կլաուս Վեստերմանը պնդել է, որ Ծննդոց 6-ի տեքստը հիմնված է ուգարիտերեն տեքստի վրա ։ Ուգարիտերենում արտահայտությունը հնչում է bn 'il, որը կարող է վերաբերել Բաալ աստծուն վերաբերող պատմությունների շարքին ։
Ուգարիտերեն ժողովածուի այլ հատվածներում նշվել է, որ bn ilm -ը Աշերայի ու Էլի՝ հայտնի աշխարհի մարդկանց աստվածների 70 որդիներն էին, ու մարդկանց դուստրերի հետ նրանց հետերոգամ ամուսնությունից ծնվել են նրանց կառավարիչները ։ Սամուել 2-7 հատվածում վկայություն կա, որ այսպես եղել է նաև Իսրայելում ։
Հետագա տեքստ
Ջ․ Շարբերթը Ծննդոց 6:1–4 -ը կապել է քահանայական աղբյուրների և Թորայի վերջնական խմբագրման հետ ։ Ըստ այդմ՝ նա տեքստը վերագրում է հետագա խմբագրական գործունեությանը ։
Լեհ կաթոլիկ քահանա Ջոզեֆ Միկիքը և շոտլանդացի գիտնական Մեթյու Բլեքը առաջ են քաշել ոչ կանոնական ավանդույթով տեքստին հետագայում ավելացումներ կատարելու տեսակետը, ինչպիսին օրինակ՝ պահապան հրեշտակների մասին լեգենդը Ենոխի գրքի՝ Ենոխին վերագրվող տարբերակում (իրական հեղինակը նա չէ) ։
Թարգմանություններ
Ծննդոց 6:1–4 գրքի տարբեր թարգմանություններ տարբերվում են «աստծո որդիներ» արտահայտության օգտագործման ձևերով։ Սեպտուագինտայի որոշ ձեռագրերում «աստծո որդիները» հասկացվում են որպես «հրեշտակներ», որը սկզբնապես պարունակվել է նաև 1209 թվականի Վատիկանի կոդեքսում։ Ալեքսանդրիական օրենսգրքում բաց է թողնվել «աստծո որդիները»․ այն փոխարինվել է «հրեշտակներով», ինչը հետագայում հաստատվել է Օգոստինոս Երանելու «Աստծո քաղաքը» աշխատության մեջ, որտեղ նա երկու տարտահայտությունն էլ օգտագործել է 15-րդ գրքի 23-րդ գլխում ։ Պեշիթոյում օգտագործվել է «աստծո որդիներ» արտահայտությունը ։
Բացի սրանցից, Հոբի գրքի 1։6 և Երկրորդ օրենքի 32։8 հատվածներում «աստծո հրեշտակներ» արտահայտությունն է օգտագործված այն մասերում, որտեղ եբրայերենում գրված է «աստծո որդիներ» ։
Այլ հիշատակումներ
« որդիներ» արտահայտությունը օգտագործված է նաև
Նմանատիպ արտահայտություններ հանդիպում են
Երկրորդ տաճարի հուդայականություն (մոտ. 500 մ․թ․ա․ – 70 մ․թ․)
Ենոխի գիրքը, «Հսկաների գիրքը» և Հոբելյանների գիրքը վերաբերում են պահապան հրեշտակներին, որոնք Ծննդոց 6 գրքում համարժեք են «աստծո որդիներին» ։ Բարնաբասի թուղթը ոմանք համարում են ենոխյան տարբերակի ճանաչում ։
Հին շրջանի քրիստոնեություն
Վաղ քրիստոնեության շրջանի գիտնականներն ու հեղինակները միակարծիք չեն եղել։ Քրիստոնեական այնպիսի գրողներ, ինչպիսիք էին՝ Հուստինոս Փիլիսոփան, Եվսեբիոս Կեսարացին, Կղեմես Ալեքսանդրացին, Որոգինեսը և Կոմոդիանոսը, կարծում էին, որ Ծննդոց 6:1–4 գրքում նշված «աստծո որդիները» ընկած հրեշտակներ էին, որոնք անբնական միությամբ կապվել են երկրային կանանց հետ, որի արդյունքում ծնվել են ։ Որոշ գիտնականներ դիտարկել են Մատթեոս 22։30 հատվածում Հիսուսի մեկնաբանությունը, որ հրեշտակները չեն ամուսնանում, որով հերքվել է այդ տեսակետը ։
Վաղ շրջանի այլ քրիստոնյաներ հավատում էին, որ Ծննդոց 6:1–4 գրքում նշված «աստծո որդիները» Սեթի սերունդներն էին ։ Օգոստինոս Երանելին կիսել է այս տեսակետը, հիմնվելով Հուլիոս Աֆրիկանոսի ճառերի վրա, որոնցում վերջինս «աստծո որդիներ» համարել է Սեթի սերունդներին՝ Ադամի անմիջական նախնիներին։ «Մարդկանց դուստրեր» են համարվել Կայենի սերունդները։ Հրեա փիլիսոփաներն ունեցել են այս տեսակետի այլ տարբերակներ ։
Միջնադարյան հուդայականություն
Հուդայական փիլիոսփաները Միջնադարում զբաղվել են բնական աստվածաբանությամբ․ նրանք հերքել են ըմբոստության կամ ընկած հրեշտակների գաղափարը, քանի որ չարը համարել են վերացական։ Ռաբբիական աղբյուրները, մասնավորապես «Թարգումը», նշել են, որ երկրային կանանց հետ ամուսնացած «աստծո որդիները» բարձր սոցիալական դիրք ունեցող մարդկային էակներ են եղել ։ Նրանց նաև համարել են հեթանոսների արքաներ կամ ազնվականության անդամներ, որոնք գայթակղությունից ելնելով ամուսնացել են հասարակ ժողովրդից սերող կականց հետ։ Այլ մեկնաբանություններում «աստծո որդիները» ներկայացված են որպես Հին մերձավոր-արևելյան բռնակալ թագավորներ, որոնց պատվել են որպես աստվածային ղեկավարների ու որոնք զբաղվել են բազմակնությամբ ։ Անկախ տեսակետների միջև տարբերություններից, հրեա ռացիոնալիստների առաջնային տեսակետը եղել է այն, որ «աստծո որդիները» մարդկային ծագում են ունեցել ։ Այս տեսակետը սատարող ամենահայտնի հրեա գրողներից էին՝ Սաադիա Գաոնը, Ռաշին, Աբրահամ իբն Էզրան, Մայմոնիդը, Գերսոնիդեսը և Հիլել բեն Սամուելը ։ Իբն Էզրան պնդել է, որ «աստծո որդիները» աստվածային զորություն ունեցող մարդիկ են եղել, որոնք աստղագուշակության գիտելիքների շնորհիվ ի վիճակի են եղել ծնունդ տալ արտասովոր չափսերի ու ուժի տեր երեխաների ։
Որոշ հրեա գիտնականներ այս արտահայտությունը բառացի չեն ընդունել․ նրանք «աստծո որդիներ» համարել են ֆիզիկական կատարելություն ունեցող ավագ սերնդին, ինչպես կատարյալ էին Ադամն ու Եվան։ Թեև այս տեսակետը նույնպես միասնական չի եղել, այնուամենայնիվ գլխավոր գաղափարն այն էր, որ Ադամի ու Եվայի կատարյալ հատկանիշները փոխանցվել են սերնդե սերունդ, սակայն յուրաքանչյուր անցնող սերնդի հետ այդ կատարելությունը նվազել է․ նախորդ սերունդներն ավելի հզոր են եղել, քան հաջորդները։ Այս անկումը շարունակվել է մինչև Մեծ ջրհեղեղը, մինչ այն պահը, երբ նրանց օրերը հաշված էին, ինչպես նշված էր Ծննդոց 6:3 հատվածում։ Ավագ սերնդի կողմից անբարոյականություն էր կրտսեր սերնդի հետ մերձենալը, որի դեպքում փոքրամարմին կանայք ծնում էին արտասովոր խոշոր երեխաներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրեշտակներ քրիստոնեությունում Կատեգորիա:Կրոնական տերմինաբանություն Կատեգորիա:Աստվածաշունչ Կատեգորիա:Դիցաբանություն Կատեգորիա:Հուդայականության հետ կապված վեճեր Կատեգորիա:Քրիստոնեական տերմիններ
Աննովկա (այլ կիրառումներ)
Աննովկա, կարող է վերաբերել՝
Պարսկական գեղագրություն
Պարսկական գեղագրություն , վայելչագրություն, որը կիրառվում է պարսկերենի այբուբենում, Իրանի պատմության մեջ արվեստի առավել հարգված տեսակներից մեկը։
Պատմություն
VII դարում Պարսկաստան արաբական արշավանքներից հետո իսլամական մշակույթի և նվաճողների լեզվի՝ արաբերենի ազդեցությամբ պարսիկները արաբերեն տառերին ավելացնում են չորս տառ (հնչյունների նշանակման համար), որոնք բացակայում էին արաբական այբուբենում՝ փե (  پ  ), չե (  چ  ), ժե (  ژ  ) և գաֆ (  گ  )՝ հարմարեցնելով այն պարսկերենին և իրենց այբուբենի տառերի քանակը հասցնելով 32-ի ։
Պարսիկների՝ արաբական վայելչագրության հետ ծանոթացումը սկսվել է նրա 3 գլխավոր ձեռագրերից՝ քուֆի, նասխ և սուլյուս։ Դրանցից ամենավաղը համարվում է քուֆին, որին բնորոշ էր հակումը ուղիղ գծերին և հստակ երկրաչափական ձևերին․ այն գերիշխող էր մինչև VII դարը։ Ներկայումս այն կանոնակարգվում է որպես գիր, որով գրում են Ղուրանի անվանումը։ Նասխ գիրը («ընդօրինակում») խիստ հորիզոնական գիր է, կիրառվել է, ինչպես անվանումից է հետևում, հիմնականում Ղուրանի և Հադիսի տեքստերի ընդօրինակման համար։ Սուլյուս («մեկ երրորդ») գրին բնորոշ է կորոգիծ և ուղղագիծ էլեմենտների առկայությունը, որոնք հանդես են գալիս 1/3 հարաբերությամբ։ Պարսկաստանում առանձնահատուկ տարածում են ստացել «նասխա» և «սուլյուս» դպրոցները, քանի որ դրանք լայնորեն կիրառվում էին ճարտարապետության մեջ մզկիթների և մուսուլմանների համար այլ սրբազան շինություններ զարդարման համար։
Թիմուրիդների կառավարման տարիներին պարսկական վայելչագրության զարգացմանը նպաստում էր Լենկթեմուրի թոռը՝ Բայսոնկուրը։ Լինելով արվեսների հովանավոր և փորձառու գեղագիր, որը տիրապետում է արաբական վայելչագրության 6 ձևերին (Գոհարշադ մզկիթում՝ Մեշխեդեում պահպանվել է նրա կողմից արված գեղագրությունը), Թավրիզի նվաճումից հետո 1420 թվականին դուրս է բերել այնտեղից մի քանի գեղագրության վարպետների, մասնավորապես ճանաչված գեղագիր Միլ Ալի Թաբրիզին, որը գլխավորում էր Բայսոնկուրի գրադարանը։ Թաբրիզին առաջարկել է արագագիր գրության նոր տարբերակ՝ «նասթալիքը» (, nastaʿlīq ՝ «նասխ» և «թալիք» բառերից)։
Նասթալիքի ուրվագծմանը բնորոշ էր կարճ ուղղահայաց, առանց նշահատման և երկար հորիզոնական գիծը։ Գեղագիտական գրությունները արվում էին «քալյամով», որն իրենից ներկայացնում էր եղեգի մի կտոր՝ 5-10 մմ տրամագծով և թեք, սրացված ծայրով, որը թաթախվում էր թանաքի մեջ։ Քալյամի ծայրը, որպես կանոն, մեջտեղից հատված էր՝ թանաքի ներծծումը հեշտացնելու համար։
«Նասթալիք» գիրը արագ ձեռք է բերում ճանաչում պարսկական հասարակությունում և ստանում է ոչ պաշտոնական «իսլամական գրերի հարսնացու» անվանումը։ Այն գործածում էին գրքեր և բանաստեղծական հավաքածուներ, սիրային նամակներ, վարչական փաստաթղթեր գրելիս։ Մինչ այժմ Իրանում Հաֆեզի, Սաադիի, Ռումիի և այլ պոետների ստեղծագործությունները հրատարակում են հենց «նասթալիքի» գործածությամբ։ Բացի Պարսկաստանից, նասթալիքը տարածում է գտել նաև Միջին Ասիայում, Պակիստանում և Հնդկաստանում։
Մադարկոս
Մադարկոս (Madarcos) քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Մադրիդ պրովինցիայի Մադրիդ ինքնավար համայնքի կազմում։ Տարածքը կազմում է 8.46 կմ2, բնակչությունը՝ 49 մարդ (2010)։
Պարսկական գեղագրություն
Պատմություն
Շահ Աբասի կառավարման տարիներին ( XVII դարի սկզբին) նաստալիքը գեղագիր Միր Էմադ Հասանի կողմից ենթարկվում է լուրջ փոփոխությունների։ Հասանի կողմից մշակված «նաստալիքը» մինչ այժմ գործածվում է Իրանում։
Մադարկոս
Կատեգորիա:Մադրիդ ինքնավար համայնքի բնակավայրեր
Պարսկական գեղագրություն
Պատմություն
Պետությունում փաստաթղթաշրջանառության աճը հանգեցնում է գրերի նոր տարբերակների որոնման, որոնք թույլ կտային բարձրացնել փաստաթղթերի գրառման արագությունը։ XVII դարի վերջում Հերաթի (որը այդ ժամանակ մտնում էր Սեֆյան Պարսկաստանի կազմի մեջ) կառավարիչը՝ Գոլի խան Շամլու Մորտեզան հորինում է նոր գիր՝ շեքասթե նասթալիքը (перс. شکسته‌ نستعلیق Šekaste nasta’liq или Šekasta nasta’liq — «կոտրված նասթալիք»)՝ արաբական նամակներում օգտագործվող գեղագրության ավանդական տեսակներից մեկը։ Այն սովորական նասթալիքից տարբերվում էր նրանով, որ ուներ ավելի «ճյուղավորված» ավելի ու ավելի երկար տառերի գծեր։
Պարսկաստանում գրատպության ներթափանցմանը զուգընթաց գեղագրությունը դառնում է ավելի պարզ՝ կորցնելով իր գեղագիտական գրավչության մի մասը։ XIX դարում Միրզա Մահմադ Ռեզա Կալհորը Նասր ալ-Դինի ճամփորդական գրառումներով հատորների կազմողը, «նասթալիքի» մեջ մտցնում է հերթական փոփոխությունը։ Բացի այդ, մշակվում է նաև «սայխ-մախշ» տեխնիկան․ բառերը և տառերը կրկնվում էին մի քանի անգամ, այնպես որ գեղագիտական նկարի ֆոնը դառնում էր սև։
Գեղագրությունը ժամանակակից Իրանում
Իրանում մեծ ճանաչում ունեն գեղագրության այնպիսի վարպետներ, ինչպիսիք են Յատոլա Գաբոլին, Մահմադ Էխսան, Նասրոլա Ավջենֆերեյդուն Օմիդին և ուրիշներ ։ Զանդեխ Ռոուդին, Ջալիլ Ռասուլին, Փարվիզ Թանավոլին գեղագրության տարրերը Ռումիի բանաստեղծությունների զուգակցմամբ օգտագործել են հագուստի ոճավորման մեջ։
Գեղագրությունը ներկայացված է երկրի մի շատ թանգարաններում, մասնավորապես Ղազվինի գեղագիտական թանգարանում, Իրանում պարբերաբար անցկացվում են գեղագրության ցուցահանդեսներ և մրցույթներ ;
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վայելչագրություն Կատեգորիա:Իրանական մշակույթ
Ֆոկինո (գյուղ, Գագարինսկի շրջան)
Ֆոկինո (Фокино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի բնակավայրեր
Արտաքին գործերի նախարարության 100-ամյակին նվիրված մեդալ
Արտաքին գործերի նախարարության 100-ամյակին նվիրված մեդալ (Медаль «В память 100-летия Министерства иностранных дел»), Ռուսական կայսրության պետական հոբելյանական մեդալ։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Արտաքին գործերի նախարարության 100-ամյակին նվիրված մեդալը ռուսական կայսրության պետական մրցանակ է, որով պարգևատրում էին Արտաքին գործերի նախարարությունում աշխատող անձանց։ Ստեղծվել է Նիկոլայ II-ի օրոք 1902 թվականի հոկտեմբերի 12-ին ։
Մեդալի նկարագրություն
Մեդալները պատրաստված են եղել արծաթից։ Մեդալի հակառակ կողմում պատկերված է երկու կայսրերի կիսանդրերը՝ Ալեքսանդր I և Նիկոլայ II։ Գլխներին կրելով դափնու տերևներ։ Մեդալի եզրի երկայնքով կիսագնդաձև մակագրված է՝ ձախից աջից՝ Մեդալի հակառակ կողմում պատկերված է կաղնու ճյուղ, որի վրա գրված է հոբելյանական տարեթվերը՝ «1802 -1902»։ Եզրի երկայնքով մակագրված է. Մեդալը հատել է Սանտկ Պետերբուրգի դրամատունը 1902 թվականին։ Ստեղծվել է ընդամենը 200 մեդալ ։
Մեդալակիր՝ Անտոն Ֆյոդորովիչ Վասյուտիսկի ։
Կրելու կարգ
Մեդալը կանթ ուներ շերտաձողիկին կամ ժապավենին ամրացնելու համար։ Մեդալը պետք է կրել կրծքին  ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Պարգևներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Նիկոլայ II կայսեր ժամանակաշրջանի մրցանակներ Կատեգորիա:Հոբելյանական մեդալներ
Միշել Վեռն
Միշել Ժան-Պիեր Վեռն (Michel Jean Pierre Verne, ), հայտնի գրող Ժյուլ Վեռնի տղան է։ Հոր մահից հետո 1905֊1919 թվականներին Միշելը հրատարակել է մի քանի վեպեր հոր անվան տակ, որոնք սակայն այսօր համարվում են իր հեղինակայինը։
1912 թվականին հիմնադրել է կինոընկերություն, որը զբաղվում էր Ժյուլ Վեռնի ստեղծագործությունների էկրանավորմամբ։
Կենսագրություն
Ժյուլ Վեռնի և նրա կնոջ` Օնորինի միակ որդին է, ով ծնվել է 1861 թվականին Փարիզում։ Նրա դաստիարակութամբ զբաղվել է մայրը։ Բնավորության որոշ գծեր ժառանգել է հորից, մասնավորապես համառությունը և գրավիչ խառնվածքը։
Դպրոցում եղել է կայուն վատ սովորող, որի արդյունքում 1876 թվականին հայրը տղային տեղափոխում է անչափահասների գաղութ, իսկ դրան հետևող ինքնասպանության փորձից հետո Ժյուլը նրան ուղարկում է աշխատելու առևտրային նավ՝ որպես նավավարի աշակերտ։
1880 թվականին վերադառնալով Ամյեն՝ նա սիրային կապի մեջ է մտնում տեղի թատրոնի դերասանուհի Թերեզա Դյուգազոնի հետ և սկսում է ինքնուրույն կյանք վարել, որի համար հայրը նրան հատկացնում է ամսական 1000 ֆրանկ գումար։ Միշելը փորձում էր ձեռնարկություններ ստեղծել և անընդհատ ընկնում էր պարտքերի մեջ։
Նա մեծ գործունեություն է ծավալել և հիմնադրել է բազմաթիվ ընկերություններ, որոնք չեն արդարացրել իրենց և վերջ ի վերջո սնանկացել են։
Այս փաստի հետ կապված Ժյուլ Վեռնը ասել է, որ տղայի ձեռնարկումների վրա նա ծախսել է մոտ 300.000 ֆրանկ, անգամ վաճառել է իր «Սեն-Միշել» զբոսանավը ։
1888 թվականին տեղի ունեցավ հայր և որդու հաշտեցում, որից հետո Միշելն առաջին անգամ իրեն փորձեց լրագրության և գրականության ոլորտներում` գրելով մի քանի գիտաֆանտաստիկ գրական ակնարկներ, որոնք հրատարակվեցին Մեծ Բրիտանիայում և ԱՄՆում։ Ընդ որում Միշելը հանդես եկավ իր հոր անվան տակ («Ապագայի ճեպընթաց գնացքը», որն առաջին անդրատլանտյան թունելի նախագիծն էր, «Մի օր 2889 թվականի լրագրողի կյանքից» և այլն) ։
Չնայած այս ոլորտում նրա առաջընթացին` գրականությունը նրան այնքան էլ չէր գրավում, ուստի նա վերադարձավ ձեռնարկատիրական գործունեությանը։
Հետաքրքիր է, որ նա իր հոր մասին աշխատել է շատ քիչ բան նշել և ոչ մի բառով չի հիշատակել նրա ստեղծագործական գործունեության մասին։
1912 թվականին Միշել Վեռնը հիմնադրեց «Le Film Jules Verne» կինոընկերութունը և 1916֊1917 թվականներին նկարահանել է «Սև Հնդկաստան» վեպը, 1918֊1919 թվականներին` «Հարավային աստղ», «500 միլիոն բեգումի» և «Ժան Մորենի ճակատագիր» վեպերը։
Այս ձեռնարկումը ևս մեծ հաջողության չհանգեցրեց ։
1925 թվականին Միշել Վեռնը մահացել է կոկորդի և ստամոքսի քաղցկեղից։
Ժյուլ Վեռնի հետմահու վեպերի հրապարակում
Էտցել խմբագրատան հետ ունեցած պայմանագրին համապատասխան Միշելը շարունակում է հոր աշխատանքը և մինչև 1910 թվականը ամեն տարի կատարում է Ժյուլ Վեռնի նոր վեպերի, այդ թվում նաև կարճ պատմվածքների հետմահու հրատարակություններ, որոնք ամփոփված են «Այսօր և վաղը» (1910) ժողովածուում։ Այդ վեպերի թվում են «Ասուպի հետքերով», «Դանուբյան նավատար», ««Ջոնաթանի» նավաբեկությունը», «Բարսակի արշավախմբի անհավանական արկածները», «Հավետ Ադամ» պատմվածքը, «Փարոս աշխարհի ծայրում»։
1970 թվականին պարզվեց, որ այս բոլոր ստեղծագործությունները գրվել են Միշելի կողմից իր հոր սյուժեի հիման վրա։
Օրինակ` «Ջոնաթանի» նավաբեկությունը» Ժյուլ Վեռնի սևագրերում արտացոլված է 16 գլխով` Միշելն ավելացրել է ևս 15-ը և արմատապես վերափոխել է հոր գրվածքը։ Նույն կերպ նաև «Ասուպի հետքերով» վեպը, որում Միշեն ավելացրել է սյուժեի նոր գիծ և այլն, մինչդեռ «Թոմսոն և ընկերներ» վեպն ամբողջությամբ գրվել է Միշելի կողմից ։
Այս վեպերը ոճավորված են Ժ. Վեռնի ոճով, մինչդեռ գրականագիտական տեսանկյունից սրանք խիստ տարբերվել են 19-րդ դարի նրա գրվածքներից։ Անկախ գրման և հրապարակման տարեթվից Ժյուլ Վեռնի ստեղծագործությունները գրված են անփութկոտ և խելամիտ ոճով, գիտամատչելի տեղեկատվության ահռելի քանակությամբ, լավատեսական աշխարհայացքով և դեպի զարգացումն ունեցած հավատով։
1905 թվականից հետո հրապարակված վեպերը առանձնանում են դասախոսական նյութի բացակայությամբ, ավելի արագընթաց գործողություններով, վատատեսական մոտեցմամբ։
Ժ. Վեռնն իր նոր գրքերում անդրադառնում է ատոմային էներգիայի և դրա պրակտիկ կիրառման, հեռուստատեսության, ռեակտիվ ինքնաթիռների և հեռակառավարվող հրթիռների մասին ։
Պ. Գոնդոլո դելլա Ռիվան ասում էր.
«Միանշանակ Միշելն ավելի լավ գրող էր, քան վերջին տարիներին Ժ. Վեռնը, ում մոտ սյուժեն երկարացված էր, խճճված և դանդաղ էր զարգանում։ Գաղափարախոսությանը չանդրադառնալու դեպքում, Միշելի կողմից շարադրվածը գրականության տեսակետից դրական երևույթ է» ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մանկագիրներ
2001 թվականի տիեզերական ոդիսականը (ֆիլմ)
Ֆիլմը պատմում է մարդկային էվոլյուցիայի ընթացքի վրա ազդող գաղտնի սև մոնոլիտների ու իրենց հետ հանդիպումների մասին։ Առաջինը տեղի ունեցավ պատմության արշալույսին, երկրորդը՝ Լուսնի վրա՝ մերձերկրյա տարածությունների յուրացման դարաշրջանում իսկ երրորդը՝ Յուպիտերի վրա, որտեղ ուղղարկվում են գլխավոր հերոսները՝ Դեյվ Բոումենը (Քիր Դուլին) և Ֆրենկ Պուլը (Գարի Լոքվուդը), ինչպես նաև գերժամանակակից համակարգիչ՝ HAL 9000-ը, որն ունի գրեթե ամբողջական վերահսկողություն նավի վրա։
1991 թվականին ֆիլմը ներառվել Է ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանում։ Ամերիկյան կինոյի ինստիտուտի վարկածով՝ այն Հոլիվուդյան պատմության լավագույն գիտաֆանտաստիկ ֆիլմն Է։
Ի պատիվ գրքի և ֆիլմի՝ ՆԱՍԱ-ն միջմոլորակային կայանը անվանել է՝ Մարս Ոդիսական։
Արտադրում
Ռեժիսորի վրա մեծ ազդեցություն էր թողել գիտաֆանտաստիկ ժանրի գրող Արթուր Քլարքի «Մանկության ավարտը» վեպը, որը պատմում էր այլմոլորակայինների գերռասայի մասին, որոնք օգնում են մարդկությանը իրենց նախկին ինքնությունից ազատվելու հարցում։ 1964-ի ապրիլին Նյու Յորքում Քլարքին հանդիպելուց հետո, Կուբրիկն առաջարկում է գրողին աշխատել նրա 1948 թվականին գրված «Ժամապահը» կարճ պատմվածքի վրա, որը կենտրոնում լուսնի վրա գտնված քառանիստն է, որն այլմոլորակայիններին տեղեկացնում է մարդկանց մասին։ Այդ տարի Քլարքը սկսում է գրել «2001 թվականի տիեզերական ոդիսականը», իսկ դրա հիման վրա ֆիլմի սցենարը Կուբրիկի և Քլարքի համարգործակցության արդյունքն էր։ Ֆիլմի թեմատիկան, որը մտածողության ծնունդն է մեկ այլ մտածողությունից, զարգանում է երկու զուգահեռ պատմություններով, որոնք տեղի են ունենում երկու տարբեր ժամանակահատվածներում։
Ապագայի պատկերավորումը
Կուբրիկը շատ ժամանակ է հատկացրել ֆիլմն ուսումնասիրելուն՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով, թե ինչպիսին կլինի ապագան։ NASA-ն Կուբրիկին թույլատրում է ուսումնասիրել Ռենջեր-9 առաքելության ժամանակ օգտագործված տիեզերանավը, որը թույլ կտար Կուբրիկի ճշգրտության հասնել իր նկարահանումներում։ Ֆիլմի նկարահանումները սկսվեցին 1965-ի դեկտեմբերի 29-ին՝ լուսնի վրա մոնոլիտի՝ մենաքարի պեղումներով, իսկ նկարահանումները տեղի էին ունենում 1967-ի սկզբում Նամիբ անապատում։ Կապիկի ներգրավվածությամբ տեսարաններն ավարտվել են նույն տարվա ամռանը։ Ֆիլմի բյուջեն կազմեց 10.5 միլիոն դոլար։ Ֆիլմում օգտագործված էֆեկտները նորարարական էին, որոնց համար էլ Կուբրիկն արժանացավ իր միակ անձնական Օսկարին վիզուալ էֆեկտների համար։
Ֆիլմի գաղափարը
Կուբրիկն ինքն է բացատրում իր ֆիլմի գաղափարը Rolling Stone-ին տված հարցազրույցում. «Խորը հոգեբանական առումով ֆիլմի սյուժեի կենտրոնում Աստծո փնտրտուքն է, որն արդյունքում առաջ է քաշում Աստծո գիտական սահմանումը։ Ֆիլմը պտտվում է մետաֆիզիկական գաղափարի շուրջ, իսկ իրական սարքակազմը և ամեն ինչի մասին փաստարկումներն անհրաժեշտ էին ցրելու համար պոետիկ գաղափարի հանդեպ առկա կարծրացած դիմադրությունը»։
Գլուխգործոց դառնալը
1968 թվականին թողարկվելուց հետո «2001 թվականի տիեզերական ոդիսականը» միանգամից հաջողության չհասավ։ Կինոքննադատները թերություն էին համարում ֆիլմում երկոսությունների պակասը, դեպքերի դանդաղ ընթացքը և առաջին հայացքից անթափանցելի թվացող սյուժեն։ Ֆիլմը կարծես անտեսել էր գիտաֆանտաստիկ ժանրին բնորոշ պայմանականությունները և նման չէր դրանից առաջ նկարահանված որևէ գիտաֆանտաստիկ ֆիլմի, ինչպես նաև նման չէր Կուբրիկի նախորդ ֆիլմերից և ոչ մեկին։ Կուբրիկին հատկապես բարկացրել էր Պոլին Կաելի սուր քննադատությունը, որը ֆիլմը համարում էր սիրողական, որտեղ Կուբրիկը ներմուծուլ է բոլոր այն հիմարությունները, որ երբևէ ցանկացել է անել։ Չնայած բոլոր իրարամերժ գնահատականներին ֆիլմը մեծ տարածում գտավ և մինչև 1972 թվականի ավարտը բերեց 31 միլիոն դոլարի եկամուտ։ Այսօր այն համարվում է ամենահանճարեղ և ամենաազդեցիկ ֆիլմերից մեկը ողջ կինեմատոգրաֆի պատմության ընթացքում և ներառված է բոլոր ժամանակների թոփ տասը ֆիլմերի ցուցակում ։ Բաքսթերը նկարագրում է ֆիլմը որպես կինոյի պատմության ամենադիտված և քննարկված ֆիլմերից մեկը։ Սթիվեն Սփիլբերգը ֆիլմն անվանել է իր սերնդի ֆիլմերի մեծ պայթյունը։ ԼոԲրուտոն նշում է՝ դրանից հետո նա ընդգրկվեց կինոյի վարպետների շարքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օսկարակիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում ապագայում Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:1968 ֆիլմեր Կատեգորիա:Սթենլի Կուբրիկի ֆիլմեր Կատեգորիա:MGM ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆանտաստիկ ֆիլմեր տիեզերքի մասին Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրքերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:IMAX ֆիլմեր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոէպոպեաներ Կատեգորիա:Ֆիլմեր այլմոլորակայինների մասին Կատեգորիա:Անգլիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր կրոնի մասին Կատեգորիա:Սյուրռեալիստական ֆիլմեր Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ
Բոգոսլովկա (գյուղ, Պերվոմայսկի շրջան)
Բոգոսլովկա (Богословка), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Պերվոմայսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1899 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բոգոսլովկա գյուղում բնակվում էր 185 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Պերվոմայսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1899 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի (Բերդավան)
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի, Հայ Առաքելական եկեղեցու տաճար Հայաստանի Տավուշի մարզի Բերդավան գյուղում ։
Տրուվիլ սյուր Մեր
Տրուվիլ սյուր Մեր (Trouville-sur-Mer), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի (Բերդավան)
Ծանոթագրություններ
գ
Տրուվիլ սյուր Մեր
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 4864 մարդ, բնակչության խտությունը` 716.35 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.79 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 175 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 39 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 2807 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 2016-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 791։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,8 %։ 2016 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 1749 անձ (881 տղամարդ և 868 կին)։ Գործազուրկ են եղել 267 անձ (128 տղամարդ և 139 կին)։ 791 անաշխատունակներից 183-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 347-ը` թոշակառուներ, իսկ 261-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Անոսովո (այլ կիրառումներ)
Անոսովո, կարող է վերաբերել՝
Տրուվիլ սյուր Մեր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
(7251) Կովաբարա
(7251) Կովաբարա (Kuwabara), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,559225 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3566 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7619 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1495,41 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,240736 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,63° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կին Էնդատեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Կաձուրո Վատանաբեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Շարջայի միջազգային օդանավակայան
Շարջայի միջազգային օդանավակայան (مطار الشارقة الدولي` մատար աշ-շարիկա ադ-դուալի) Միացյալ Արաբական Էմիրությունների` նշանակությամբ երրորդ օդային դարպասը։ Գտնվում է Շարջայից հարավ-արևելք։ Հանդիսանում է Air Arabia ավիաընկերության հիմնական օդանավակայանը։
Պատմություն
Օդանավակայանը կառուցվել է 1977 թվականի հունվարի 1-ին։ Այն փոխարինելու եկավ 1932 թվականի օդանավակայանին, որն այդ ժամանակ գտնվում էր արդեն քաղաքի կենտրոնում։ Նրա շինությունները պահպանվել են Քինգ Աբդուլ Ազիզ փողոցի վրա։
Եղել է Պարսից ծոցի համագործակցության խորհրդի առաջին օդանավակայանը, որը համագործակցել է Imperial Airways ավիաընկերության հետ և մինչև 1971 թվականը համագործակցում էր Royal Air Force ընկերության հետ։
Տվյալներ
Օդանավակայանը գտնվում է ծովի մակարդակից 35 մ բարձրության վրա։ Ունի մեկ մեկնարկային թռիչքի գոտի, որի համադրությունն ասֆալտի հետ 1230 է` 4,060 մ × 60 մ մակերեսով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շարջայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:ԱՄԷ-ի օդանավակայաններ Կատեգորիա:1977 հիմնադրված օդանավակայաններ
Սարատակ (Քաշաթաղի շրջան)
Սարատակ, գյուղական համայնք Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում։ Տեղակայված է հանրապետության հարավ-արևմտյան հատվածում։ Բերձոր շրջկենտրոնից գտնվում է 46 կմ հեռավորության վրա, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից՝ 96 կմ հեռավորության վրա։
Սարիյաթաղ անվանումով ընդգրկված է եղել Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում ։
Աշխարհագրություն
Համայնքը հարթավայրային է, ունի 1650,0 հա տարածք, որից 1124,7 հա գյուղատնտեսական նշանակություն, 454,0 հա անտառային հողեր։ Սարատակ համայնքի սահմանային գոտով հոսում է Հագարի գետը։
Բնակավայրի տարածքում խմելու ջրի համար առկա են թվով 7 գործող անհատական ջրհորներ։
Պատմություն
2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի հետևանքով գյուղը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ ։
Բնակչություն
2015 թվականին համայնքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 123 մարդ, կա 36 տնտեսություն։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ՝ անասնապահությամբ և հողագործությամբ։
Պատմամշակութային հուշարձաններ
Համայնքի պատմամշակութային հուշարձանն է խոյատապանը (17-18-րդ դարեր)։
Հասարարակական կառույցներ
2015 թվականի դրությամբ համայնքում գործում էր գյուղապետարան, միջնակարգ դպրոց, որտեղ սովորում էին 34 աշակերտներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քաշաթաղի շրջանի համայնքներ
Նատալյա Գավրիլիցա
Նատալյա Գավրիլիցա (Natalia Gavrilița, ), մոլդովացի քաղաքական և պետական գործիչ, «Գործողություն և համերաշխություն» կուսակցության փոխնախագահը ։ 2021 թվականի օգոստոսի 6-ից Մոլդովայի Հանրապետության գործող վարչապետն է ։ Նախկինում եղել է Մոլդովայի ֆինանսների նախարարը (2019)  ։
Կենսագրություն
Նատալյա Գավրիլիցան ծնվել է 1977 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Խորհրդային Մոլդովայի Գրիգորիոպոլի շրջանի Մալաեշտի գյուղում ։
2000 թվականին ավարտել է Մոլդովայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ 2005 թվականին Հարվարդի համալսարանի ֆակուլտետներից մեկում՝ Ջոն Ֆ․ Քենեդու անվան կառավարման դպրոցում, ստացել է պետական քաղաքականության մագիստրոսի աստիճան  ։
2000-2003 թվականներին աշխատել է Քիշնևում գտնվող ԱՄՆ դեսպանատանը կից Տնտեսական և քաղաքական գործերի բյուրոյի քաղաքական հարցերով օգնական, 2005 թվականին՝ Համաշխարհային բանկի Եվրոպայի և Կենտրոնական Ասիայի գծով փոխնախագահի գրասենյակի խորհրդական Վաշինգտոնում, 2005-2006 թվականներին՝ Բրյուսելում Եվրոպական հանձնաժողովում տնտեսագիտության և ֆինանսների գլխավոր վարչության փորձնակ, ապա խորհրդատու  ։
2007-2008 թվականներին աշխատել է Մոլդովայի էկոնոմիկայի և առևտրի նախարարությանն առընթեր մակրոտնտեսական ծրագրերի քաղաքականության և զարգացման վարչության ղեկավար, 2008-2009 թվականներին՝ Մոլդովայի կառավարությանն առընթեր ծրագրերի և օգնության համակարգման վարչության ղեկավար  ։
2009-2013 թվականներին եղել է Օքսֆորդի միջազգային խորհրդատվական ընկերության Վիճակագրության, ապացույցների և պատասխանատվության ծրագրի վերլուծության մեթոդների գծով ավագ խորհրդատու, ապա պորտֆելային մենեջեր, որն զբաղվում է ցածր և միջին եկամուտ ունեցող երկրների զարգացման հարցերով ։
2014-2015 թվականներին եղել է Մոլդովայի կրթության նախարարության պետական քարտուղարը, 2015-2019 թվականներին՝ Լոնդոնի Global Innovation Fund (GIF) ընկերության գլխավոր տնօրենը  ։
2017 թվականից «Գործողություն և համերաշխություն» կուսակցության անդամ է, որի առաջնորդը Մայա Սանդուն է, ներկայումս կուսակցության փոխնախագահն է ։
2019 թվականի հունիսի 8-ին Մայա Սանդուի կառավարությունում ստացել է ֆինանսների նախարարի պաշտոնը։ Նոյեմբերի 12-ին Մոլդովայի խորհրդարանը անվստահության քվե է հայտնել Մայա Սանդուի կառավարությանը ։
2021 թվականի հուլիսի 11-ի արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքներով ընտրվել է Մոլդովայի խորհրդարանի պատգամավոր։
2021 թվականի հունվարի 27-ին Մոլդովայի նախագահ Մայա Սանդուն վարչապետի պաշտոնում առաջադրել է Գավրիլիցայի թեկնածությունը, որը թափուր էր 2020 թվականի դեկտեմբերից՝ Իոն Կիկուի հրաժարականից հետո , սակայն փետրվարի 11-ին Մոլդովայի խորհրդարանը միաձայն մերժել է Գավրիլիցայի ներկայացրած կառավարության կազմը ։ Փետրվարի 11-ին Մայա Սանդուն կրկին վարչապետի թեկնածու է առաջադրել Նատալյա Գավրիլիցային ։ Հուլիսի 11-ին կայացած արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններից հետո՝ հուլիսի 30-ին, Սանդուն դարձյալ Գավրիլիցային առաջադրել է վարչապետի պաշտոնում ։ Օգոստոսի 6-ին Մոլդովայի խորհրդարանը ձայների մեծամասնությամբ (կողմ՝ 61 պատգամավոր) Նատալյա Գավրիլիցային հաստատել է վարչապետի պաշտոնում։ Խորհրդարանը նաև հաստատել է Գավրիլիցայի աջ կենտրոնամետ կաբինետի լիազորությունները, որը նշանակվել է նախագահ Մայա Սանդուի կողմից ։
Տիրապետում է ռումիներենին, ռուսերենին, անգլերենին, ֆրանսերենին և իսպաներենին ։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոլդովայի վարչապետներ Կատեգորիա:Մոլդովացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Պետության գործող ղեկավարներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Մոլդովայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կառավարության կին ղեկավարներ Կատեգորիա:Կին վարչապետներ Կատեգորիա:Մոլդովացի կին քաղաքական գործիչներ
Մաքիձոր
Մաքիձոր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Թորթումի գավառակում ։ Գտնվում էր Թորթում գետի Մեքիձոր վտակի ձախ ափին՝ թաղված այգիների մեջ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Մաքիձորում կան եկեղեցու և մատուռի ավերակներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թորթումի շրջանի համայնքներ
Անցիֆորովո (այլ կիրառումներ)
Անցիֆորովո, կարող է վերաբերել՝
Դիվանագիտական աստիճաններ
Դիվանագիտական աստիճան, արտասահմանում գտնվող դիվանագիտական ներկայացուցիչներին և տվյալ երկրի արտաքին գործերի նախարարության ապարատի աշխատակիցներին տրվող կոչում։ Մինչև Վիեննայի կոնգրեսը (1815) դիվանագիտական աստիճանների միասնական համակարգ չի եղել։ Վիեննայի կոնգրեսում սահմանվեց դիվանագիտական աստիճանների հետևյալ համակարգը դեսպան (նրան հավասարվել են պապական լեգատներն ու նունցիաները), դեսպանորդ (նրան հավասարվել են պապական ինտերնունցիաները), գործերի հավատարմատար։ Ախենի արձանագրությամբ (1818) սահմանվեց նաև չորրորդ՝ նախարար ռեզիդենտի (ըստ ավագության՝ դեսպանորդից հետո 3-րդ) աստիճանը (այժմ չի գործածվում)։
Դիվանագիտական հարաբերություններում պետությունների հետ հավասարության սկզբունք հաստատելու նպատակով դիվանագիտական ներկայացուցիչները անվանվեցին լիազոր ներկայացուցիչներ։ Միջազգային հարաբերություններում նոր սկզբունքի հաստատումից հետո դիվանագիտական հարաբերություններում ընդունվեցին հանրաճանաչ միջազգային աստիճաններ։
Կատեգորիա:Դիվանագիտական աստիճաններ
Ֆոմինկա (գյուղ, Լուկոյանովսկի շրջան)
Ֆոմինկա (Фоминка), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Լուկոյանովսկի շրջանի կազմում ։
Մտնում է Շանդրովսկի գյուղական խորհրդի կազմում։ Գյուղը գտնվում է Տյոշա գետի ձախ ափին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Լուկոյանովսկի շրջանի բնակավայրեր
Մարի Ալմենտ
Մարի Ալմենտ (Mary Alment, ), հյուսիս իռլանդացի նկարչուհի ։
Ուիլյամ Ալմենտի դուստրը, հուգենոտ գիտական և մաթեմատիկական սարքավորումներ ստեղծող Ջոն Ալմենտի թոռնուհին։
Կենսագրություն
Նախնական շրջանում Ալմենտն աշխատել է ջրաներկով՝ ստեղծելով բնանկարներ ու դիմանկարներ։
Մարիի ստեղծագործություններում պատկերված է Դուբլինը, հյուսիսային Ուիքլոուն, հատկապես Դոդեր գետի շրջակայքը։ Ստեղծել է պատկերներ հյուսիսային Ուելսից, ուր հաճախակի այցելել է 1873 թվականից։ Ստուդիաներ է ունեցել Դուբլինի Դաուսոն 29 և 54 հասցեներում։ Նրա ստեղծագործությունների մեծ մասի գտնվելու տեղը հայտնի չէ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իռլանդացի նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ
Ջոն Քաչոյան
Ջոն Քաչոյան (John Kachoyan, ), ավստրալահայ ռեժիսոր, գրող և թատերագիր։ Միջազգային գործունեություն է ծավալում թատրոնում, կինոյում և օպերայում ։ Լոնդոնում Iron Bark թատերական ընկերության համահիմնադիրն է, որը մասնագիտացած է ավստրալիական նոր պիեսների վրա, և Մելբուռնում MKA: Theatre of New Writing թատրոնի նախկին ստեղծարար տնօրենը  ։ Այդ կազմակերպությունն արժանացել է «Կանաչ սենյակ» բազմաթիվ մրցանակների ։ Քաչոյանը եղել է ավստրալիական «Բել Շեքսպիր» թատերական ընկերության գլխավոր տնօրենը ։
Ծագում
Ջոն Քաչոյանի հայրը ծնվել է Եգիպտոսում, վեց տարեկանում նրա ընտանիքը տեղափոխվել է Ավստրալիա։ Հոր հայրը՝ Արամ Քաչոյանը, շարունակել է կապը հայկական արմատների հետ՝ ընտանիքի անդամներին մշտապես պատմելով Հայոց ցեղասպանության մասին։ Ջոնը, բացի հայկականից, ունի նաև եգիպտական, իռլանդական և հունական արմատներ։ Հայերեն շատ քիչ է խոսում ։