Իսպանական_մշակույթ
20-րդ դարի իսպանական գրականություն
19-20-րդ դարերի սահմանագծին Իսպանիայի մտավոր և գրական կյանքը լուրջ փոփոխությունների է ենթարկվում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո իսպանական մոդեռնիզմը մտավ այսպես կոչված ուլտրամոդեռնիզմի շրջան, որի ներկայացուցիչները գրական նախորդ ավանդույթից կտրուկ հեռանում են՝ սյուռեալիզմից, դադաիզմից, Հեգելի փիլիսոփայությունից և Ֆրոյդի «անգիտակցականի» տեսությունից։ Պոետ Ռաֆայել Ալբերտին սկզբում սկսում է հետաքրքրվել սյուռեալիզմով, սակայն հետո հեռացել է մոդեռնիստական ուղղություններից՝ անդրադառնալով իսպանական դասական պոեզիայի ավանդույթին և ժողովրդական պոեզիայի ձևերին։ Իսպանական պոեզիայի դասական ավանդույթներին հետևեց Միգել Հերնանդեսը, ով ֆաշիզմի դեմ տարած պատերազմի ժամանակ դարձավ հեղափոխական բանաստեղծ և հակաֆաշիստական շարժման հերոս։ Ի թիվս այլ բանաստեղծական ձևերի՝ լայնորեն կիրառվում էին ժողովրդական ձևերը՝ ռոմանսներ։ Նոբելյան մրցանակակիր Վիսենտե Ալեյքսանդրեն Իսպանիայի պարտությունից հետո չլքեց երկիրը, այլ նա հավաքեց երիտասարդ բանաստեղծների խմբի, ովքեր ընդդիմադիր էին ֆրանկամետ ռեժիմին։ «Տարածություն» (1928) վերնագրով բանաստեղծությունների առաջին գիրքը նախանշել է նրա ստեղծագործության գլխավոր թեման՝ շրջակա իրականությունից հիասթափություն և վերադարձ դեպի բնություն։ Գրող և քննադատ Լուիս Սերնուդան շարունակում է գրել սյուռեալիստական բանաստեղծություններ, իսկ Գիլիեն Խորխեն՝ սիմվոլիստական բանաստեղծություններ։ Բանաստեղծ Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկան (1899-1936) դարձել է 20-րդ դարի իսպանական գրականության պատմության մեջ այն միակ հեղինակը, որը փորձել է վերականգնել Իսպանական դասական դրամատուրգիայի ավանդույթները։ Լորկայի պիեսները պայմանականորեն բաժանվում են երեք խմբի՝ պիեսներ, որոնք այս կամ այն չափով կապված են ռոմանտիզմին, ֆարս, դրամաներ, որոնք ունենում են ողբերգական ավարտ։ «Առաջին երգեր» (1922) և «Երգեր» (1921-1924) ժողովածուներում Լորկան գտնում է իր ոճը՝ հիմնված մոդեռնիստական պոեզիայի սկզբունքների և ժողովրդական ստեղծագործության ակունքների վրա։ Նրա ամենահայտնի ժողովածուն է «Գնչուական ռոմանսերը» (1928)։ Արևմտաեվրոպական փիլիսոփայության և գրականության մեջ մեծ տեղ է զբաղեցնում Խոսե Օրտեգա ի Գասետոն (1883-1955), ում տեսակետները առավել լիարժեք արտահայտված են «Իսպանիան բեկված լեռնաշղթայով» (1921) և «Զանգվածների ապստամբությունը» (1930) գրքերում։ Ստեղծագործության և ոճի խնդիրների հետ է կապվում նրա «Մտքեր սիրավեպի մասին» գիրքը։ 1939 թվականին՝ Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի բռնապետական կարգերի հաստատումից հետո, Իսպանացի գրողների մեծ մասը արտագաղթում է։ Ֆրանկիստական գրաքննությամբ արգելվել են ոչ միայն ժամանակակից հայտնի գրողներից շատերը, այլև՝ Դեկարտը, Դիդրոն, Ռուսոն։ Իսպանական գրականության մեջ ձևավորվում է նատուրալիզմը, որի նշանավոր ներկայացուցիչն է Կամիլո Խոսե Սելան։ 1989 թվականին նա ստանում է Նոբելյան մրցանակ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո գրական բեմ է բարձրացել իսպանացի գրողների նոր սերունդը։ Անա Մարիա Մատուտեն (1925-2014) հակաֆաշիստական պայքարի խնդիրները մեկնաբանում է մոդեռնիստական փիլիսոփայության ոգով։ Նրա վեպերը, օրինակ, «Աբելի ընտանիքը» (1954), «Մահացած որդիները» (1959) բավականին հոռետեսական տրամադրություններ են արտահայտում։ Միգել Դելիբեսը (1920-2010) 20-րդ դարի ամենահայտնի իսպանացի գրողներից մեկն է։ Նրա վեպերի աշխարհը դաժան և անհույս է։ Արդեն նրա առաջին վեպը՝ «Կիպարիսը երկար ստվեր է գցում» (1948), ստացել է Նադալի մրցանակ։ Այնուհետև հաջորդեցին մի շարք ստեղծագործություններ, որոնց հիմքում ընկած են բնության և քաղաքակրթության հակադրումը, ինչպես նաև ժամանակակից աշխարհում մարդու դժվարին վիճակը՝ անկախ կացությունից։ Իսպանացի գրողներին հուզում են ժամանակակից մարդու ներաշխարհը, երիտասարդության թեման և հոռետեսական տրամադրվածությունը շարունակում է նկատվել բազմաթիվ հեղինակների ստեղծագործություններում։ Դետեկտիվ ժանրում ստեղծագործել է Մանուել Վասկես Մոնտալբան (1939-2003)՝ օգտագործելով դետեկտիվ սյուժեներ սոցիալական և քաղաքական խնդիրների մշակման համար։ Դրամատուրգ Ալեխանդրո Կասոնան (1903—1965) իր ստեղծագործության մեջ կարծես կամուրջ է նետում Լորկայի դասական դրամայից դեպի ժամանակակից պիեսներ, իսկ Կալդերոնի «Կյանքը երազ է» պիեսի մոտիվը կարմիր թելով անցնում է նրա բոլոր ստեղծագործություններում։ Անտոնիո Բուերո Վալեխոն (1916-2000) յուրովի շարունակում է պատրանքի և իրականության թեմայի արդիականությունը պիեսներում, ինչպես նաև՝ պատմական և դիցաբանական թեմաները։ Ալֆորնո Սաստրեն ստեղծագործում է էքզիստենցիալիզմով։ 1950 թվականին ռեժիսոր Խոսե Մարիա դե Կինտոյի հետ նա ստեղծեց «սոցիալական քարոզչության թատրոն» և մանիֆեստով հատուկ պահանջում էր թատրոնի նոր ձևաչափ։ 20-րդ դարում իսպանալեզու գրականությունը թարգմանվում է ռուսերենով։ ԽՍՀՄ-ում հրատարակվել են ոչ միայն բոլոր իսպանացի դասականները և XX դարի առաջին կեսի խոշորագույն հեղինակները, այլև թարգմանվել են 20-րդ դարի երկրորդ կեսի գրեթե բոլոր իսպանացի գրողների ստեղծագործությունները։ 1989 թվականին գրականության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր են դարձել հետևյալ հեղինակները՝ Կամիլո Խոսե Սելա, Անա Մարիա Մատուտե, Էդուարդո Մենդոսա, Ֆրանցիսկո Այալա։ 1975 թվականի սկզբին ԽՍՀՄ գրողների միության հիմքի վրա ստեղծվեց գրական կապերի հարցերով խորհրդա-իսպանական խառը հանձնաժողով, որը երկու երկրների գրական գործիչների ամենամյա հանդիպումներ է կազմակերպել Իսպանիայում և Խորհրդային Միությունում։ ԽՍՀՄ-ի փլուզման ժամանակաշրջանում Ռուսաստանում իսպանական թարգմանված գրականության հանդեպ հետաքրքրությունը փոքր-ինչ նվազել է։ Վերջին տարիներին ռուսերեն են թարգմանվում Դոլորես Մեդիոն, Խուան դե լա Կրուսը, Լաուրա Էսկիվելը։ Իսպանիայում առավել ճանաչված երիտասարդ հեղինակներից մեկի՝ Լորենսո Սիլվայի «Բոլշևիկի թուլությունը» վեպն առաջին անգամ իր հայրենիքից դուրս թարգմանվել է հենց Ռուսաստանում, դրանից հետո այն սկսել են թարգմանել այլ լեզուներով։ Իսպանական գրականությունը շարունակում է աչքի ընկնել իր նրբաճաշակությամբ և էլիտարիզմով, ազնվականությամբ և նրբաճաշակությամբ։ Մեծ ժողովրդականություն են վայելում Արթուրո Պերես-Ռևերտե։ Այնպիսի ուղղություն, ինչպիսին ֆանտաստիկան է, ժամանակակից իսպանական գրականությունում թույլ է զարգացած։ 2003-ին Ռուսաստանում բացվել է Սերվանտեսի ինստիտուտի մասնաճյուղը, որի խնդիրը, ինչպես Գյոթեի ինստիտուտի դերը Գերմանիայում, Իսպանիայի և Ռուսաստանի միջև մշակութային կապերի զարգացումն է։