cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սերգեյ Պոնիզնիկ
Կենսագրություն
Կազմակերպել է ժողովրդագրական երկու թանգարաններ Վիտեբսկի մարզի Վերխնեդվինսկի ու Միորիի շրջաններում ։
Գրական ստեղծագործություններ
Սերգեյ Պոնիզնակի ստեղծագործությունները սկսել են տպագրվել 1959 թվականին։
Հրապարակախոսություն
Լույս է տեսել նաև Սերգեյ Պոնիզնակի կողմից բելառուսերեն թարգմանված աշխարհի ժողովուրդների քնարերգության «Сустрэча роднасных сусветаў» (1997) գիրքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուս լրագրողներ Կատեգորիա:Բելառուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Բելառուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Վահրամյաններ
Վահրամյաններ, իշխանական տուն միջնադարյան Հայաստանում, գործել են 1190-1300-ական թվականներին, եղել են Վահրամյան իշխանատիրույթի հրամանատար-կողմնակալներ, մասամբ կամ ամբողջովին Ձորափոր, Տավուշ, Փառիսոս, Գարդման գավառների սյուզերեն տերեր, կրել են իշխանաց-իշխան տիտղոս-կոչում։
Վահրամյանների իշխանատիրույթի սահմաններ
Վահրամյանների իշխանատիրույթը ձևավորվել է 1190-1200-ական թվականներին։ Իշխանատիրույթի սահմանները ձգվել են Գագի բերդից մինչև Շամքոր, Կուրից մինչև Սևանա լեռներ։ Այս տարածքում են գտնվել Գագ, Գավազան (Գավառծին), Կածարեթ, Երգեվանք, Տավուշ, Տերունական, Սազիմ, Քարհերձ, Գարդման բերդերը, Շամքոր քաղաքը։ Մայրաքաղաքն էր Գագը, հոգևոր կենտրոնը՝ Նոր Վարագավանքը։ Իշխանատիրույթի սահմանով է անցել Պարտավ-Գանձակ-Շամքոր-Թիֆլիս առևտրական մայրուղու մի հատվածը։ Վահրամյաններից վասալական կախման մեջ են գտնվել Մածնաբերդի և Նոր Բերդի Կյուրիկյան իշխանությունները։
Տոհմական ծագում
Վահրամյանները պատկանել են Զաքարյան արքայատոհմի կրտսեր ճյուղին։ Սերում են ամիրսպասալար Սարգիս Զաքարյանի եղբայր Վահրամ Ա-ից, որի անունով էլ տոհմն ստացել է Վահրամյաններ անունը։ Վահրամ Ա-ն վախճանվել է նախքան 1176 թվականը։ Նա փոքր կալվածքներ է ունեցել Դեբեդի ձորում։
Վահրամյան տոհմի ազդեցիկ ներկայացուցիչներ
Ամիրսպասալար Սարգիս Զաքարյանի եղբոր՝ Վահրամի որդի Բլուզ /կրտսեր/ Զաքարե Ա-ն /1176-1205 թվականներին/ հորեղբորորդիներ Զաքարե Բ և Իվանե Ա հետ կարևոր դերակատարություն է ունեցել ինչպես Զաքարյան Հայաստանի, այնպես էլ Վրաստանի պետության քաղաքական կյանքում, հենարան է եղել Թամար թագուհուն՝ ֆեոդալական կենտրոնախույս ուժերի և արտաքին թշնամիների դեմ պայքարում։ Հորը հաջորդել է որդին՝ Վահրամ Բ Գագեցին, որի օրոք Վահրամյանների իշխանությունը հասել է իր հզորության գագաթնակետին։ Նրան հաջորդել է որդին՝ Աղբուղան, որի օրոք Վահրամյանների իշխանուտիրույթը սկսել է թուլանալ։
Պատմություն
Բլուզ Զաքարե Ա-ն Գանձակի Ելտկուզյան աթաբեկության տիրապետությունից ազատագրելով հայկական գավառները, հիմնադրել է Վահրամյանների իշխանատիրույթը։ Նրան հաջորդել է որդին՝ Վահրամ Բ Գագեցին։ 1212/1213 թվականին նա նշանակվել է Վրաստանի թագավորության մասխուրթուխուցես /համապատասխանում է սենեկապետի պաշտոնին/։ Օժտված լինելով զորավարական և վարչական ունակություններով, նա մեծ դեր է խաղացել երկրի քաղաքական կյանքում և օտար նվաճողների դեմ պայքարում։ Հատկապես աչքի է ընկել 1220-1221 թվականներին մոնղոլների հետախուզական արշավանքի և 1225-1231 թվականներին՝ Ջալալ էդ դինի հրոսակախմբերի դեմ կազմակերպված դիմադրության ժամանակ։ 1236 թվականին իր իշխանատիրույթն ավերածություններից զերծ պահելու համար, ընդունել է մոնղոլների գերիշխանությունը և ճանաչվել "թուման"-ի վերածված իր իշխանատիրույթի ղեկավար /մոտ 400 հազար բնակիչ/։ 1240-ական թվականներին, Աղբուղա որդու հետ, իր զորքով մասնակցել է դեպի Հարավային Հայաստան մոնղոլների ձեռնարկած արշավանքներին։ 1245-1247 թվականներին Վահրամ Բ Գագեցին վճռորոշ դեր է խաղացել Գեորգի Լաշայի որդի Դավթին արևելավրացական գահ բարձրացնելու գործում, իսկ 1249 թվականին մասնակցել է մոնղոլների դեմ հայ-վրացական ապստամբությանը։ Վահրամ Բ-ին հաջորդել է Աղբուղան։ Նրա օրոք Վահրամյանների իշխանատիրույթն սկսել է թուլանալ։ 13-րդ դարի երկրորդ կեսին Աղբուղային հաջորդել են որդիները՝ Վահրամ Գ-ն, Զաքարե Բ-ն, Իվանեն։ Վահրամյանների մասին եղած վերջին տեղեկությունը թվագրվում է 1284 թվականով։
Վահրամյանների զինանշան
Զաքարյանները /այդ թվում Վահրամյանները/ տարբեր առիթներով շեշտել են, որ իրենք Բագրատունիների սերնդից են և որպես իրավահաջորդ՝ ժառանգեցին նաև Բագրատունիների զինանշանը։ Մեզ են հասել Վահրամյանների զինանշանի օրինակներ։ Դրանք գտնվում են Խորանաշատի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու արևելյան պատին և գավթի արևմտյան պատին։ Դրանցից առաջինը տեղադրված է Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու արևելյան ճակատին, ամենաաչքի ընկնող տեղում, զույգ պատուհաններից վերև, վեհասքանչ խաչի աղեղնաձև հիմքի տակ։ Քանդակված է ճանկերով ինչ-որ կենդանու ողնաշարից բռնած արծիվ։ Արծիվը քանդակված է թևերը բաց, թռիչքի պահին, հարթ, առանց մանրամասների ընդգծման և գրեթե կրկնում է Մայր տաճարի արևմտյան ճակատի Բագրատունիների զինանշանի զույգ արծիվներին։ Արծվի ճանկերի մեջ՝ գլխով դեպի ձախ դարձած կենդանի, գիշատիչ գազան է, հավանաբար աղվես։ Նման եզրակացության հիմք է տալիս կենդանու սուր, բաց երախը, երկար ականջները։ Հակառակ արծվի՝ այս կենդանու մարմնի մանրամասներն ավելի որոշակի ընդգծված են ու խոսուն։ Վահրամյանները, որպես տոհմական զինանշան ընդունելով ազատ, անընկճելի արծվին, միաժամանակ իրենց թշնամիներին, որ սելջուկ-թուրքերն էին, պատկերել են թալանի, արյան, խորամանկության մարմնացում կենդանու՝ աղվեսի տեսքով, որին իրենք ողնաշարախեղ են դարձրել, ինչպես վարվեցին թուրք ելտկուզյանների հետ, երբ ազատագրում էին իրենց լայնածավալ իշխանատիրույթը։ Երկրորդը գտնվում է գավթի արևմտյան պատին, մուտքից վերև։ Այստեղ տեսնում ենք երկու նստած առյուծներ, որոնց կենտրոնում պատկերված մարդը բռնել է առյուծների պարանոցին ագուցված շղթան։ Առյուծները արձանային աշխատանք են, իսկ մարդը՝ հարթաքանդակ։ Ինչպես մարդը, այնպես էլ առյուծները դեմքով նայում են դիտողին։ Շղթայակապ առյուծներ առկա են Գեղարդի վանքի Խաղբակյանների զինանշանում, ինչպես նաև Մակարավանքում, Գանձասարում։ Խորանաշատի առյուծների միջև կանգնած մարդը շքեղ հագուստով է, իշխանական տեսքով։ Այստեղ կոնկրետ կերպարներ են քանդակված, և քանդակն անժխտելիորեն զինանշանային արժեք ունի։ Առյուծները կարող են լինել հայր ու որդի Բլուզ /կրտսեր/ Զաքարե Ա-ն և Վահրամ Բ Գագեցին, իսկ պարեգոտով մարդը՝ իշխանատոհմի հիմնադիր Վահրամ Ա-ն։
Մշակութային կենտրոններ
Վահրամյանների օրոք ծաղկում են ապրել նրանց հոգևոր կենտրոն Նոր Վարագավանքը և մշակութային կենտրոն Խորանաշատի վանքը։ Նոր Վարագավանքը հիմնադրել և կառուցապատել են Կյուրիկյան իշխանապետերը։ Վահրամյանների օրոք այն դարձել է նրանց հոգևոր կենտրոնը։ Վանքի վանահայր Հովհաննես Տուեցին /1237-1261 թվականներին/ այստեղ կառուցել է խոշոր, ուղղանկյուն գավիթը։ Խորանաշատը հիմնադրել է Վանական Վարդապետը 13-րդ դարի առաջին կեսին։ Պահպանվել են 1211-1222 թվականներին կառուցված Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին, գավիթը, Սուրբ Կիրակի գմբեթավոր մատուռի մնացորդները, պարսպի հատվածներ և գերեզմանատունը։ Վանական Վարդապետն այստեղ հիմնել է բարձր տիպի դպրանոց՝ վարդապետարան։ Այստեղ սովորել են պատմիչներ Կիրակոս Գանձակեցին, Վարդան Արևելցին, Մաղաքիան, Ստեփանոս Աղթամարցին և ուրիշներ։ Վանական Վարդապետից հետո դպրանոցը գլխավորել են իր ազգականներ Գրիգորիս և Պողոս վարդապետները։ Այս դպրանոցում գրվել ու ընդօրինակվել են տասնյակ ձեռագրեր։ Դրանցից պահպանվել ու այժմ Մատենադարանում պահվում են մի "Ժողովածու"` գրված 1223 թվականին /գրիչ Ստեփանոս Աղթամարցի, ձեռագիր 2101/, "Նարեկ"` գրված 1283 թվականին /գրիչ Մարտիրոս, ձեռագիր 1563/, "Ավետարան"` գրված ԺԵ դարում /ձեռագիր 5601/, "Ժամգիրք"` գրված 1672 թվականին /ձեռագիր 8882/, "Մաշտոց"՝ գրված 1774 թվականին /գրիչ Ավետիս, ձեռագիր 3536/։
Գրականություն
Կատեգորիա:Վահրամյաններ Կատեգորիա:Զաքարյաններ
Վերխնիե Տաշլի
Վերխնիե Տաշլի (Верхние Ташлы, Үрге Ташлы), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Շարանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 293 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Շարանսկի շրջանի բնակավայրեր
Օսական գրականություն
Կատեգորիա:Գրականություն
Igor (ալբոմ)
«Igor» (մեծատառերով), ամերիկացի ռեփեր Tyler, The Creator-ի հինգերորդ ստուդիական ալբոմը, որը թողարկվել է 2019 թվականի մայիսի 17-ին A Boy is a Gun լեյբլի և տարածվել է Columbia Records լեյբլի կողմից։ Պրոդյուսերը Թայլերն է։ Ալբոմի ձայնագրման աշխատանքների ժամանակ մասնակցություն են ունեցել Playboi Carti-ն, Լիլ Ուզի Վերտը, Solange-ն, Քանյե Ուեսթը, Jerrod Carmichael-ը, ինչպես նաև բեք վոկալիստներ Santigold-ի, Ջեսի Ուիլսոնի, La Roux-ի, CeeLo Green-ի, Չարլի Ուիլսոնի, Slowthai-ի, Ֆարել Վիլյամսի և ուրիշներ։
Ալբոմը ստացել է քննադատների բարձր գնահատականները և Billboard 200 ամերիկյան չարթում առաջին հորիզոնականով դեբյուտ է կատարել, դառնալով Թայլերի առաջին համար մեկ ալբոմը։ Ալբոմի առաջատար սինգլը «Earfquake»-ն է, որը Billboard Hot 100 չարթում հասել է 13-րդ հորիզոնական, դառնալով Թայլերի ամենաբարձր դիրքը զբաղեցրած սինգլը։ Գրեմմի 62-րդ մրցանակաբաշխության ժամանակ ալբոմը ճանաչվել է «Լավագույն ռեփ ալբոմ»։
Երգացանկ
Բոլոր երգերի պրոդյուսերը Tyler, The Creator-ն է։ Տեղեկությունը վերցված է Tidal-ից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2019 ալբոմներ
Բորիս Գրեկով
Բորիս Դմիտրիևիչ Գրեկով , ռուս խորհրդային պատմաբան և հասարակական գործիչ։ ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս, ԽՍՀՄ ճարտարապետության ակադեմիայի իսկական անդամ։
Կենսագրություն
1901 թվականին ընդունվել է Վարշավայի, 1905 թվականին տեղափոխվել Մոսկվայի համալսարանը և ավարտել 1907 թվականին։ Ուսումնասիրությունները վերաբերում են Նովգորոդի հասարակական-տնտեսական կարգերին, Կիևյան Ռուսիայի պատմությանը, մշակույթին, հարավային և արևմտյան սլավոնների իրավական օրենսգրքերին, ռուս գյուղացիության պատմությանը։
Գրեկովը ցույց է տվել, որ արևելյան սլավոնները նախնադարյան կարգերից անցել են ֆեոդալականին (ժխտել է նաև Հայաստանում ստրկատիրական հասարակարգի առկայությունըյ։ Հերքելով Մ․ Ս․ Գրուշևսկուն՝ ապացուցել է, որ Կիևյան Ռուսիան եղել է ռուս, ուկրաինացի և բելառուս ժողովուրդների օրրանը։ Նա խոշոր ավանդ ունի պատմագրության և աղբյուրագիտության զարգացման մեջ։ Գրեկովը մեծ նշանակություն է տվել մարքսիզմի կլասիկների աշխատությունների հետազոտմանը՝ ռուս, պատմությունը հասկանալու համար։ Եղել է ԽՍՀՄ 3-րդ գումարման Գերագույն սովետի դեպուտատ։ ԽՍՀՄ պետական մրցանակակիր է։ Գործուն մասնակցություն է ունեցել Արմֆանը ՀՍՍՀ ԳԱ վերակազմելու համար ԽՍՀՄ ԳԱ Նախագահության ստեղծած կազմկոմիտեի աշխատանքներին։
Սերտ կապերի մեջ է եղել ակադեմիկոս Տ․ Մանանդյանի հետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոսներ
Գալոց (անձնանուն)
Գալոց, հայկական արական անուն։ Այսպես է կոչվել ի հիշատակ Քրիստոսի երկրորդ գալստյան․ «Գալոց է նովին մարմնովն ի դատել զկենդանիս և զմեռեալս»։ Սկսել է գործածվել 15-րդ դարից մինչև 18-րդ դարի սկիզբը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Աբուզեթ (բերդ)
Աբուզեթ (Աբուսեթ, Ապուզեթ, Ապուսեթ), բերդի ավերակներ Թուրքիայիի Աղրըի մարզում, Բագրևանդ գետի բարձրադիր ձախ ափին, Աբուզեթ գյուղի մոտակայքում։
Պահպանված են սրբատաշ քարերով շարված պաշտպանական պարսպի մնացորդները, սենյակների ավերակներ, ջրամբարի ու գետնուղու հետքեր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի ամրոցներ Կատեգորիա:Աղրըի մարզ
Ֆորնարինա
Ֆորնարինա (La Fornarina, «Հացավաճառուհի») (15-րդ դար - 16-րդ դարի առաջին կեսեր), Ռաֆայելի կիսալեգենդային սիրեցյալը և բնորդուհին, որի իրական անունը, ինչպես ենթադրվում է, եղել է Մարգերիտա Լուտի (Margherita Luti), իսկ իր Ֆորնարինա մականվան համար պարտական է իր հացագործ հորը (fornarino).
Ֆորնարինայի մասին դասական առասպելի տարրերի մեծամասնությունը ձևավորվել է 18-19-րդ դարերում: Նրա գոյության մասին հավաստի վկայությունները դեռևս հետազոտության առարկա են:
Կենսագրություն և Ռաֆայելի աշխատանքներ
Ինչպես համաձայնում են արվեստագետների մեծամասնությունը, Ֆորնարինան պատկերված է Ռաֆայելի երկու հռչակավոր նկարներում՝ «Ֆորնարինա» (1518-1519) և «Դոննա Վելատա» (1514-1515): Նշվում է, որ նա ամենայն հավանականությամբ «Սիքստինյան Տիրամոր» նախատիպն է, ինչպես նաև Ռաֆայելի հռոմեական շրջանի մի քանի կանացի կերպարների:
Նրա կյանքի պատմության հիմնական տարբերակն ասում է, որ Ֆորնարինան սիենացի հացթուխ Ֆրանչեսկո Լյուտիի աղջիկն է, որոնք ապրում էին Հռոմում Տրաստևերե շրջանի Գովյերնո Վեկյոյում: Ինչպես պատմում են կիսալեգենդար պատմությունները, աղջիկը նկարչի հռոմեական սերն էր, որը նրան հանդիպել է պատահական, սիրահարվել է, գնեց նրան հորից 3000 ոսկով և նրա համար վարձեց վիլլա Ֆորնարինան եղավ նրա սիրեցյալը և բնորդուհին 12 տարիների ընթացքում՝ մինչ նկարչի մահը: Իրեն սիրած Ռաֆայելի հանդեպ հավատարմությամբ աչքի չի ընկել: Մասնավորապես նշվում է, որ նա դարձել է Ագոստինո Կիջիի սիրուհին, որի համար Ռաֆայելը նկարել է Ֆարնեզինա վիլլան, ինչպես նաև ուշադրություն էր դարձնում նկարչի աշակերտների վրա: Աղբյուրները ցույց են տալիս, որ երբ պապական սուրհանդակը հասել է մահացող Ռաֆայելի մահճին, հոգևորականը պահանջեց, որպեսզի հեկեկացող աղջկան հեռացնեն սենյակից, քանի որ պապական ողջերթի խոսքը նրա ներկայությամբ հաղորդելը համարում է անհարիր:
37-ամյա Ռաֆայելի վաղահաս մահից հետո (ըստ բամբասանքների՝ նա վատացել է նրա անկողնում) կտակով ստանալով հսկայական կարողություն՝ այնուամենայնիվ նա շարունակել է անառակ կյանքը և ինչպես պնդում են, դարձել է Հռոմի ամենահռչակավոր կուրտիզանուհիներից մեկը:
Ռաֆայելի և Ֆորնարինայի մասին լեգենդի երկրորդ տարբերակում նշվում է, որ նա եղել է Ռաֆայելի միակ իրական մաքուր սերը, նրանց փոխադարձ զգացմունքը չուներ հավասարը, և վերոնշյալ ամեն ինչ հնարանք է:
Պավել Մուրատովը նշում է, որ Ռաֆայելի մահից հետո նա բռնությամբ ձեռնադրվել է մենաստանում, որտեղ էլ շուտով մահացել է, չնայած կարող էր և հեռանալ: Ֆորներինայի իրական անունը հաստատվել է Անտոնիո Վալերիի հետազոտություններով, որը հայտնաբերել է այն ֆլորենցիական գրադարանի ձեռագրերից մեկում և մի մենաստանի միանձնուհիների ցուցակում, որտեղ նա իրեն նշել է որպես Ռաֆայելի այրի:
Այլ վարպետների ստեղծագործություններում
Ֆորնարինայի անվամբ ավանդաբար նշում են երկու դիմանկար, որոնք նկարվել են Ռաֆայելի աշակերտներ Սեբաստիանո դել Պիոմբոյի ւ Ջուլիո Ռոմանոյի կողմից: Մի քանի դարերի ընթացքում դրանք վերագրվում էին վարպետին, և միայն ավելի ուշ հաստատվեց իրական հեղինակը: Ռոմանի հեղինակած դիմանկարի ավելի ուշ տարբերակում բնորդուհու մերկ մարմնին «հագցված էր» կապույտ զգեստ, և միայն 20-րդ դարում մաքրման արդյունքում դրան վերադարձրեցին սկզբնական վիճակին:
Ռաֆայելյան «Ֆորնարինա»-ի պատճեններ են «Ֆորնարինա Բորգեզե» (La Fornarina Borghese)՝ նկարված 1530 թվականին և  «Լա Ֆորնարինա կամ Վիկտորիա Կոլոննա կոչվող կնոջ դիմանկար» (Portrait of a Woman, Called La Fornarina or Vittoria Colonna)՝ ստեղծված 16-րդ դարի կեսերին հռոմեական դպրոցի նկարչի կողմից : «Ֆորնարին Բորգեզե» նկարը կրկնում է ռաֆայելյան կտավը, բայց առանց բնապատկերային ֆոնի :
«Նկարիչ-բնորդուհի» սիրահարված զույգի պատկերման սյուժեն գրավեց 19-րդ դարի ռոմանտիզմի և պատմականության գեղանկարիչների ուշադրությունը: Ֆորնարինայի կերպարը Ռաֆայելի համանուն դիմանկարից օգտագործել է 19-րդ դարի նկարիչ Էնգրն իր «Մեծ հարճը» և «Ռաֆայելը և Ֆորնարինան» նկարներում (5 աշխատանք), ինչպես նաև Ֆրանսուա Էդգար Պիկոն իր «Ռաֆայելե և Ֆորնարինե»-ում: Սիրահար զույգի պատկերը կարելի է տեսնել ոսկերչական զարդերում, օրինակ՝ 1880-ական թվականներին : Այդ թեմայով նկարների շարք է նկարել Պիկասոն 1968 թվականին, որոնց սյուժեն սիրախաղով զբաղված զույգն է, որոնց հետևում են Հռոմի պապը, Միքելանջելոն և այլք, որոնք ծիկրակում են մահճակալի տակից կամ վարագույրի հետևից:
Ա.Արենսկու «Ռաֆայել» օպերայում Ֆորնարինան գլխավոր գործող կին հերոսն է. 1944 թվականին Իտալիայում նկարահանվեց «Ֆորնարինա» ֆիլմը: Մարգերիտա Լուտին 1979 թվականին Վալերիան Բորովչիկի նկարահանած ֆրանսիական էրոտիկ «Երեք անառակաբարո կանայք» (Les Héroïnes du mal) ֆիլմի երեք կերպարներից մեկն է:
Դիանա Հեգերը «Ռաֆայելի սուտակը» վեպում գաղտնիության թեորիան կառուցելու համար օգտագործում է այն փաստը, որ ռենտգենը «Ֆորնարինա» նկարի բնորդուհու ձեռքին հայտնաբերել է սուտակե մատանի, հնարավոր է ամուսնական, որը նկարված է հետո:
Լատվիացի գրող Զիգմունդս Սկուինշը 1964 թվականին գրեց «Ֆորնարինա» վեպը:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վերածննդի կերպարվեստ
Հաննիբալ
Հաննիբալ, կարթագենցի զորավար, հին աշխարհի մեծագույն զորավարներից ու պետական գործիչներից մեկը։ Եղել է Հռոմեական հանրապետության երդվյալ թշնամին և Կարթագենի վերջին նշանավոր առաջնորդը Պունիկյան պատերազմներում նրա անկումից առաջ։
Հաննիբալը ծնվել է մ.թ.ա. 247 թվականին կարթագենացի զորավար Համիլկարի ընտանիքում։ Ինը տարեկան հասակում երդվել է լինել Հռոմի թշնամին։ Դառնալով կարթագենյան զորքերի հրամանատարն Իսպանիայում՝ սկսել է Պունիկյան երկրորդ պատերազմը՝ հարձակվելով Սագունտի վրա։ Մ.թ.ա. 218 թվականին ներխուժել է Իտալիա և մի քանի անգամ պարտության մատնել հռոմեացիներին, այդ թվում նաև Կաննեում։ Սակայն հռոմեացիները կարողացել են նախաձեռնությունը վերցնել իրենց ձեռքը և հարձակման անցնել Իսպանիայում, ապա նաև Աֆրիկայում։ Կարթագենին օգնելու նպատակով գնալով Աֆրիկա՝ Հաննիբալը պարտություն է կրել Զամայի ճակատամարտում, ինչից հետո Կարթագենն ստիպված է եղել հաշտություն կնքել Հռոմի հետ։ Մ.թ.ա. 196 թվականին Հաննիբալը մեղադրվել է հակահռոմեական տրամադրություններ ունենալու մեջ և հայտնվել տարագրության մեջ։ Ինքնասպանություն է գործել մ.թ.ա. 183 թվականին՝ չցանկանալով հանձնվել հռոմեացիներին։
Հաննիբալը համարվում է մեծագույն ռազմավարներից մեկը Եվրոպայի պատմության մեջ, ինչպես նաև հին աշխարհի մեծագույն զորավարներից մեկը Ալեքսանդր Մակեդոնացու, Հուլիոս Կեսարի, Սկիպիոնի և Պյուռոսի հետ միասին։ Ռազմական պատմաբան Թեոդոր Այրո Դոջը Հաննիբալին կոչել է «ռազմավարության հայր», քանի որ նրա թշնամիները՝ հռոմեացիները, փոխառել են նրա ռազմավարության որոշ տարրեր ։ Այդպիսի գնահատականը նրա համար ստեղծել է մեծ համբավ ժամանակակից աշխարհում, նա համարվել է մեծ ռազմավար Նապոլեոն Բոնապարտի հետ միասին։
Մ.թ.ա. 189 թվականին Հաննիբալը ժամանել է Հայաստան՝ Արտաշես Ա թագավորի մոտ։ Վերջինիս պատվերով նախագծել և հիմնել է Արտաշատ քաղաքը, որը հետագայում դարձել է Հայաստանի մայրաքաղաքը և հին աշխարհում կոչվել է նաև հայկական Կարթագեն։
Անվան ստուգաբանություն
Հաննիբալի անունը փյունիկերեն գրվել է առանց ձայնավորների՝ ḤNBʻL: Բանավոր խոսքում այդ բառում հնչող ձայնավոր հնչյունների հարցը մնում է վիճելի։ Գոյություն ունեն անվան ստուգաբանության մի քանի տարբերակներ.
Մանկություն և պատանեկություն
Հաննիբալը ծնվել է մ.թ.ա. 247 թվականին Կարթագենում, զորավար Համիլկար Բարկայի ընտանիքում ։ Մոր անունն անհայտ է։ Հաննիբալը եղել է ընտանիքի առաջին որդին և ունեցել երկու կրտսեր եղբայր՝ Հասդրուբալ և Մագոն։ Նա ունեցել է նաև երեք ավագ քույր, որոնց անուններն անհայտ են։ Հայտնի է, որ նրանցից մեկը մ.թ.ա. 238 թվականին ամուսնացած էր Բոմիլկարի հետ և ուներ որդի՝ Հաննոնը։ Հաննիբալի մյուս քույրն ամուսնացած էր Հասդրուբալ Գեղեցիկի հետ։ Նրա երրորդ քույրը՝ հավանաբար կրտսերը, ամուսնացել է Նումիդիայի արքայազն Նարավասի հետ։ Գերմանացի գիտնական Յակոբ Զեյբերտը, հիմնվելով Վալերի Մաքսիմի ու Կասսիոդորի վկայությունների վրա, կարծիք է հայտնել, որ Համիլկարն ունեցել է նաև չորրորդ որդի, որը զոհ է մատուցվել մ.թ.ա. շուրջ 240 թվականին։ Համիլկարն ու նրա որդիները հայտնի են Բարկա մականունով։ Վերջինս նշանակում է «կայծակ» և նրանց տրվել է հռոմեական պատմագիրների կողմից։ Հավանաբար այդ մականունը Համիլկարն ստացել է Սիցիլիայում հռոմեական զորքերի դեմ պայքարելու իր մարտավարության համար։ Հելլենիստական պետություններում տարածված է եղել նաև «Քերավն» մականունը, որը հունարենից թարգմանաբար նշանակում է «կայծակ»։ Համիլկարին ու իր որդիներին սատարող քաղաքական խմբավորումը պատմագրության մեջ սովորաբար կոչվում է Բարկիդներ։ Հաննիբալի տոհմը, որ պատկանել է Կարթագենի բարձր արիստոկրատական ընտանիքների թվին, իր ծագումը կապել է քաղաքի առասպելական հիմնադիր Էլիսսայի ուղեկիցներից մեկի հետ ։
Նույն թվականին Համիլկարը Կարթագենի ավագների խորհրդի կողմից ուղարկվել է Սիցիլիա՝ կռվելու հռոմեացիների դեմ, այդ պատճառով էլ Հաննիբալը մանկության տարիներին հաճախ չի տեսնվել հոր հետ։ Համիլկարը մեծ հույսեր է կապել որդու հետ։ Ըստ Վալերի Մաքսիմի՝ մի անգամ նա, նայելով ոգևորությամբ խաղացող իր որդիներին, բացականչել է. «Ահա կորյունները, որոնց ես մեծացնում եմ ի կործանումն Հռոմի» ։
Իննամյա Հաննիբալին հայրն իր հետ տարել է Իսպանիա, որտեղ ցանկացել է փոխհատուցել Պունիկյան առաջին պատերազմում իր քաղաքի կրած կորուստները։ Ստույգ հայտնի չէ, թե արդյոք Համիլկարն Իսպանիա մեկնել է սեփական նախաձեռնությամբ, թե ուղարկվել է Կարթագենի ղեկավարության կողմից ։ Արշավանքի մեկնելուց առաջ Համիլկարը զոհեր է մատուցել աստվածներին, ինչից հետո իր մոտ է կանչել Հաննիբալին ու հարցրել, թե արդյոք նա ուզում է մեկնել իր հետ։ Երբ տղան ուրախությամբ համաձայնել է, Համիլկարը նրան ստիպել է զոհասեղանի առաջ երդվել, որ նա ամբողջ կյանքում կմնա Հռոմի անհաշտ թշնամին։ Ըստ Պոլիբիոսի ու մի շարք այլ պատմագիրների՝ Հաննիբալն ինքն է պատմել Սելևկյան Անտիոքոս III-ին այդ պատմությունը  ։ «Հաննիբալյան երդում» արտահայտություը դարձել է թևավոր ։ Բացի նրանից, որ Համիլկարը ցանկացել է, որ որդին շարունակի պայքարն ընդդեմ Հռոմի, նա, լինելով ռազմական արիստոկրատիայի ներկայացուցիչ, ցանկացել է, որ Հաննիբալը գնա հոր հետքերով։
Հասնելով Գադես, որ Կարթագենի գաղութն էր Իսպանիայում (Իբերիա), Համիլկարն սկսել է կատարել նվաճողական արշավանքներ։ Նրա խնդիրն էր «կարգավորել Իբերիայում Կարթագենի գործերը» ։ Հաննիբալն ապրել է ճամբարում, մեծացել ու դաստիարակվել զորականների շրջապատում։ Իսպանիայում Հաննիբալն ընկերացել է Մագոն Սամնիտի, Հաննոնի ու Մոնոմախ մականունն ունեցող Հաննիբալի հետ, որոնք հետագայում ուղեկցել են նրան Իտալական արշավանքի ժամանակ։ Ավելի ուշ Իսպանիա են ժամանել նրա եղբայրները՝ Հասդրուբալն ու Մագոնը։ Հաննիբալն ստացել է բազմակողմանի կրթություն։ Ամենայն հավանականությամբ նրա ուսուցիչները եղել են կարթագենացիներ և վարձված հույներ։ Մասնավորապես սպարտացի Սոսիլը նրան սովորեցրել է հունարեն ։ Դրանից բացի, Հաննիբալը հավանաբար խոսել է իբերիական մի քանի ցեղերի բարբառներով։
Համիլկարի մահվանից հետո Իսպանիայում կարթագենական զորքերի հրամանատար է դարձել նրա փեսան՝ Հասդրուբալը, որը երկար ժամանակ եղել էր նրա «աջ ձեռքը»։ Հասդրուբալը շարունակել է Իբերիայի նվաճումը։ Առաջին հերթին նոր զորավարը ջախջախել է օրիենտներին ու վրեժ լուծել աներոջ մահվան համար ։ Իսպանիայում Կարթագենի տիրապետությունը տարածվել է մինչև Անաս գետի վերին հոսանքներ։ Հասդրուբալն ամուսնացել է իբերիական ցեղերից մեկի առաջնորդի դստեր հետ և այդ առաջնորդների կողմից հռչակվել թագավոր ։ Ըստ Տիտոս Լիվիոսի՝ Հաննիբալն իր եբբայրների հետ միասին հոր մահվանից հետո հեռացել է Իսպանիայից ու վերադարձել Կարթագեն։ Հավանաբար նա Կարթագենում անցկացրել է շուրջ հինգ տարի ու մ.թ.ա. 224 թվականին գնացել Իսպանիա։ Հաննիբալն սկսել է ծառայությունը որպես հեծելազորի ղեկավար Հասդրուբալի հրամանատարության ներքո ։ Հասդրուբալի մոտ ծառայելու ընթացքում Հաննիբալը ձեռք է բերել գերազանց զորականի ու քաջ հրամանատարի համբավ։ Հասդրուբալը հիմնադրել է Նոր Կարթագեն քաղաքը, որը դարձել է կարթագենական Իբերիայի մայրաքաղաք։ Մ.թ.ա. 223 թվականին Սագունտ քաղաքում սկսվել են անհանգստություններ, և նրա իշխանությունները դիմել են Հռոմի օգնությանը ։ Հռոմեական իշխանությունները կարգուկանոն են հաստատել քաղաքում՝ վտարելով Կարթագենի կողմնակիցներին։ Այդպիսով Սագունտը դարձել է հռոմեական պրոտեկտորատ։ Մ.թ.ա. 221 թվականին Հասդրուբալը սպանվել է իր ծառայի կողմից, որը վրեժ է լուծել Հասդրուբալի հրամանով սպանված իր նախկին տիրոջ համար ։
Գլխավոր հրամանատար Իսպանիայում
Հասդրուբալի մահվանից հետո զինվորները նոր գլխավոր հրամանատար են ընտրել Հաննիբալին։ Այդ ընտրությունը հաստատվել է կարթագենական ժողովրդական ժողովի, իսկ մի քանի ամիս անց՝ ավագների խորհրդի կողմից։
Հաննիբալը լուր է ուղարկել Կարթագեն, թե սագունտցիներն սկսել են նեղել կարթագենի ենթականերին՝ տորբոլետներին։ Կարթագենի իշխանությունները նրան լիազորել են գործել այնպես, ինչպես ինքն է անհրաժեշտ համարում ։ Մ.թ.ա. 219 թվականի ձմռանը՝ բանակցությունների ձախողումից հետո, սկսվել են ռազմական գործողությունները։ Պաշարման ամենասկզբում Հաննիբալը վիրավորվել է ազդրից՝ անզգուշորեն մոտենալով պարսպին ։ Սագունդը կատաղի կերպով պաշտպանվել է։ Մ.թ.ա. 219 թվականի ամռանը Հաննիբալի մոտ է գնացել հռոմեական դեսպանությունը, բայց նա նույնիսկ չի ընդունել նրանց, և դեսպաններն ուղևորվել են Կարթագեն։ Ութամսյա համառ պաշարումից հետո Սագունտը հանձնվել է աշնանը։ Սագունտցի չափահաս տղամարդիկ սպանվել են Հաննիբալի հրամանով, իսկ կանայք ու երեխաները վաճառվել ստրկության։ Սագնուտը բնակեցվել է փյունիկացի գաղութաբնակների կողմից ։ Հռոմեական դեսպանները Կարթագենում պահանջել են հանձնել Հաննիբալին, բայց պատասխան չստանալով ավագների խորհրդից՝ պատերազմ են հայտարարել ։
Սագունտի անկումից հետո Հաննիբալը իր բանակը տարել է ձմեռելու որ Կարթագենում։ Այդ ժամանակ նա արդեն ծրագրել էր ներխուժել Իտալիա։ Իրականում նա այլ ընտրություն չուներ. հռոմեացիները կոնսուլներ էին ուղարկել Իսպանիա ու Սիցիլիա, որպեսզի հետո ներխուժեն Աֆրիկա։ Նա պետք է շեղեր իտալացիներին Աֆրիկայից, որպեսզի ձեռք բերեր հաղթելու հնարավորություն։ Նա տուն է ուղարկել իբերիական ցեղերից վերցվա զինվորներին, ապա նրանցից ոմանց ուղարկել Աֆրիկա՝ ամրացնելու այնտեղի կայազորները։ Ձմռանը Հաննիբալը նախաձեռնել է ակտիվ հետախուզական ու դիվանագիտական գործունեություն։ Դեսպաններ են ուղարկվել գալլերի մոտ։ Նրանցից շատերը պատրաստակամություն են հայտնել սատարելու կարթագենացիներին։
Թեև հռոմեացիները պատերազմ են հայտարարել մարտին, սակայն Հաննիբալն անմիջապես չի սկսել արշավանքը դեպի Իտալիա։ Ցիզալպիական Գալլիայում նա դրդել է բոյերի ապստամբությունն ընդդեմ հռոմեական գերիշխանության, որն սկսվել է ապրիլին կամ մայիսին։ Կարթագենական նավատորմը գրոհել է Սիցիլիան ու Հարավային Իտալիան, ինչի արդյունքում կոնսուլ Տիբերիոս Սեմպրոնիոս Լոնգոսը հրաժարվել է Աֆրիկա կատարվելիք արշավանքից։
Իսպանիայից մինչև Իտալիա
Հաննիբալը Նոր Կարթագենից դուրս է եկել մ.թ.ա. 218 թվականի ապրիլի վերջին կամ մայիսի սկզբին և հնարավոր է նույնիսկ հունիսի սկզբին։ Ըստ Պոլիբիոսի՝ նրա բանակը բաղկացած էր 90 հազար հետևակից, 12 հազար հեծյալից և 37 փղերից ։ Սակայն ժամանակակից պատմաբանները կարծում են, որ Նոր Կարթագենից դուրս է եկել 60-70 հազար զինվոր։ Պոլիբիոսը գրել է, որ Հաննիբալը Պիրենեյներն անցկացրել է 50 հազար հետևակ և 9 հազար հեծյալ ։ 10 հազար հետևակներ և 1 հազար հեծյալներ Հաննոնի գլխավորությամբ նա թողել է Կատալոնիայում և նույն քանակի զինվորների տուն է ուղարկել։ Այսինքն՝ նա Էբրոյի ու Պիրենեյների միջև մարտերում կորցրել է 21 հազար մարդ, ինչը քիչ հավանական է։ Էբրոյի ու Պիրենեյների միջև Հաննիբալը հանդիպել է իլերգետների, բարգուսների, ավսետանների, էրոնոսականների ու անդոսինների դիմադրությանը ։ Կարթագենացիներն անցել են Պիրենեյները Սարդանով, ապա Պերշ լեռնանցքով ու Տետայի հովտով։ Ժամանակակից Ռուսիլյոնի տարածքում ապրող որոշ ժողովուրդներ դիմադրել են փյունիկեցիների շարժմանն ու հավաքել միասնական զորք Ռուսցինոնում (ներկայում՝ Կաստել Ռուսիլյոն) ։ Սակայն Հաննիբալը շռայլորեն պարգևատրել է առաջնորդներին ու նրանցից թույլտվություն ստացել անարգել անցնել Ռուսցինոնի մոտով։
Օգոստոսի վերջին Հաննիբալը հասել է Հռենոս գետին։ Մինչ այդ կոնսուլ Պուբլիոս Կոռնելիոս Սկիպիոնը շարժվել է դեպի ծովը Էտրուրիայի ու Լիգուրիայի ծովափի երկայնքով և կանգ առել Մասիլիայում՝ ուղղբելով Իսպանիա։ Հաննիբալը Հռոնոսն անցել է Դյուրանսի հետ նրա միախառնվելու վայրից մի քիչ վերևով։ Նրա անցմանը փորձել է խանգարել վոլկիների ցեղը, բայց նա նրանց թիկունքն է ուղարկել իսպանացիների հեծյալ ջոկատը, որը վոլկիներին ստիպել է նահանջել։ Գետն անցնելուց անմիջապես հետո Հաննիբալը նումիդիական հեծյալների ջոկատին ուղարկել է հետախուզելու հռոմեացիների պլանները։ Նումիդիացիները հանդիպել են հռոմեական հեծյալների ջոկատին, որն ուղարկվել էր նմանատիպ առաջադրանք կատարելու, և մարտի են բռնվել նրա հետ։ Մարտում հաղթել են հռոմեացիները, իսկ նումիդիացիներն ստիպված են եղել նահանջել։ Սկիպիոնը, որ գտնվում էր Կրո հովտում, շարժվել է Հաննիբալին ընդառաջ։ Վերջինս նախանջել է Հռենոսի ձախ ափով դեպի վեր։ Սկիպիոնը չի հետապնդել նրան, և բանակի մի մասի հետ ուղղվել է Պո հովիտ, որպեսզի պատրաստվի նրա պաշտպանությանը, իսկ մյուս մասն ուղարկել է Իսպանիա։
Հաննիբալը մի քանի օր շարժվել է Հռենոսի հոսանքով դեպի վեր՝ հասնելով Իզեր գետի հետ նրա միախառնման վայրին, ապա շրջվել է դեպի արևելք։ Նա շարժվել է Իզերի երկայնքով մինչև Արկ գետի հետ նրա միախառնման վայրը, որտեղ սկսվել է լեռնոտ ալպիական տեղանքը։ Լեռնականների հետ մարտեր մղելով՝ Հաննիբալն անցել է Ալպերը ։ Հոկտեմբերի վերջին՝ վերելքն սկսելու իններորդ օրը, Հաննիբալը հասել է լեռնանցի գագաթին  ։ Վայրէջքը տևել է շուրջ վեց օր, ինչից հետո Հաննիբալն իջել է Մորիենայի վերին հովիտ։ Նրա զորքից մնացել էր 20 հազար հետևակ ու 6 հազար հեծյալ ։
Կարթագենական «բլիցկրիգ»
Ալպերից իջնելուց հետո կարթագենացիները գրավել են տավրինների ցեղի մայրաքաղաքը (հետագայում՝ Թուրին)՝ վերցնելով այն եռօրյա պաշարումից հետո։ Իտալիայում Հաննիբալի հայտնվելն անսպասելի էր հռոմեացիների համար։ Նրանք անմիջապես Լիլիբեյից կանչել են երկրորդ կոնսուլ Տիբերիոս Սեմպրոնիոս Լոնգոսին։ Գալլական որոշ ցեղեր սկսել են անցնել կարթագենացիների կողմը, բայց հռոմեացիների ներկայությունը մյուս ցեղերին խանգարել է միանալ Հաննիբալին։ Սկիպիոնը, որը գտնվում էր Պլացենտիայում, անցել է Պո գետն ու շարժվել Հաննիբալին ընդառաջ։ Հաննիբալը նույնպես սպասում է ճակատամարտի՝ հույս ունենալով, որ հաղթանակից հետո գալլերը կանցնեն իր կողմը։ Կարթագենացիներն ու հռոմեացիները հանդիպել են Պո գետի հյուսիսային ափի մոտ՝ Սեսիա և Տիչինո գետերի միջև ընկած տարածքում։ Ճակատամարտից առաջ Հաննիբալն իր զինվոների համար կազմակերպել է «գլադիատորական մարտեր», որոնց մասնակցել են գերի լեռնականները ։ Դրանով նա ցանկացել է նրանց ցույց տալ, որ ճակատամարտում նրանց սպասում է հաղթանակ կամ մահ ։ Ճակատամարտում կարթագենացիները հաղթանակ են տարել։ Դա եղել է հեծելազորային բախում, որին մասնակցել են նաև հռոմեացի պարսատիկավորները։ Նումիդիացիներն անցել են հռոմեական հեծելազորի թիկունքն ու նրան ստիպել են փախչել։ Սկիպիոնն արագ նահանջել է դեպի Պլացենտիա  ։ Նրա բանակում ըմբոստացել են գալլերն ու անցել Հաննիբալի կողմը ։ Հետևելով Հռոմի իտալական դաշնակիցների նկատմամբ իր վարքագծին՝ Հաննիբալը հրամայել է չափազանց նուրբ վարվել Կլաստիդիում գերի վերցվածների հետ։
Դեկտեմբերի կեսերին Տրեբիային է մոտեցել Տիբերիոս Սեմպրոնիոս Լոնգոսի բանակը։ Սեմպրոնիոսը ձգտել է շուտ ճակատամարտ սկսել՝ հույս ունենալով ջախջախել Հաննիբալին նախքան իր կոնսուլական լիազորությունների ավարտը։ Սկիպիոնը կարծել է, որ պետք չէ արագացնել դեպքերը, քանի որ ժամանակն աշխատում էր հօգուտ հռոմեացիների։ Սակայն Սկիպիոնը հիվանդացել է, և Սեմպրոնիոսը փաստացիորեն դարձել է միանձնյա հրամանատար։ Հաննիբալը հռոմեացիներին ստիպել է անցնել Տրեբիան, բռնկվել է կատաղի մարտ, որը շարունակվել է այնքան ժամանակ, քանի դեռ թաքստոցից դուրս չէր եկել Մագոնի գլխավորած հեծելազորը, որը հարձակվել է հռոմեացիների վրա թիկունքից։ Ճակատամարտն ավարտվել է հռոմեացիների ջախջախիչ պարտությամբ։ Տրեբիայի ճակատամարտում տարած հաղթանակի շնորհիվ Հաննիբալը ձեռք է բերել Ցիզալպիական Գալլիան ու հնարավորություն ստացել իր կողմը գրավել այդ տարածքում բնակվող բոլոր ցեղերին։ Այդ հաղթանակից հետո Հաննիբալն անցել է Տրեբիան ու ուղղվել Բոլոնյա, որտեղ անցկացրել է ձմեռը։
Մ․թ․ա․ 217 թվականի գարնան գալու հետ Հաննիբալը շարժվել է դեպի Ապենիններ, անցել Պորետա լեռնանցքով և դուրս եկել Պիստոայի մոտ։ Հռոմում կոնսուլներ են ընտրվել Գայոս Ֆլամինիոսն ու Գնեոս Սերվիլիոս Գեմինոսը։ Մ․թ․ա․ 217 թվականի արշավանքի սկզբում հռոմեական երկու բանակները, որ գլխավորում էին Ֆլամինիոսն ու Սերվիլիոսը, կանգ են առել Հաննիբալի՝ Հռոմ ներխուժելու ճանապարհներին, առաջինը՝ Արետիայի մոտ, երկրորդը՝ Արիմինի։ Բայց նա, ձախ կողմից շրջանցելով Ֆլամինիոսի բանակը, սկսել է սպառնալ Հռոմի հետ նրա հաղորդակցմանը՝ ընտրելով ամենակարճ ճանապարհը դեպի Պարմա և Կլուզիական ճահիճների միջով, որոնք այդ ժամանակ հեղեղված էին վարարած Առնո գետի ջրերով ։ Ճահիճներով անցնելու ժամանակ Հաննիբալի մոտ սկսվել է աչքերի ծանր բորբոքում, ինչի հետևանքով նա զրկվել է մի աչքից, և հետագա ողջ կյանքի ընթացքում նա ստիպված է եղել կրել վիրակապ։ Առնոյի ճահիճներից Հաննիբալը դուրս է եկել Ֆիեզոլե շրջան։Նա կատարել է մի քանի արշավանքներ դեպի Կիանտի մարզ։ Իմանալով այդ մասին՝ Ֆլամինիոսը շարժվել է Հաննիբալին ընդառաջ, որը ձևացրել է, թե նահանջում է։ Օգտվելով իր հակառակորդի սխալից՝ Հաննիբալն դարանակալել է նրան Տրազիմենոյի լճի մոտ և արյունահեղ մարտում, որում զոհվել է նաև Ֆլամինիոսը, պարտության է մատնել թշնամուն։ Մինչ այդ Գնեոս Սերվիլիոսը Ֆլամինիոսին օգնության է ուղարկել 4000 հեծյալների պրոպրետոր Գայոս Կենտենիոսի գլխավորությամբ։ Իմանալով Տրազիմենոյի ճակատամարտի ելքի մասին՝ Կենտինիոսն շարժվել է դեպի Ումբրիա։ Հաննիբալն նրա դեմ ուղարկել է Մագարբալի հեծելազորը, որը ջախջախել է հռոմեական հեծելազորին ։ Դրանից հետո Հաննիբալն անցել է Ումբրիայով, հատել Ֆլամինիոսի ճանապարհը և ուղղվել արևելք՝ դեպի Ադրիատիկ ծովը։ Շարժվելով Ադրիատիկ ծովի ափի երկայնքով՝ նա գնացել է Ապուլիա։ Տրազիմենոյի ճակատամարտում հաղթելուց հետո Հաննիբալը գտնվել է Հռոմից ընդամենը 80 մղոն հեռավորության վրա, և նրա ու քաղաքի միջև չի եղել հռոմեական ոչ մի նշանակալի ուժ։ Նրա բանակը կազմել է 50-55 հազար մարդ։ Դրանից բացի, Հաննիբալի ճամբարից ոչ հեռու՝ Էտրուրիա էր ժամանել կարթագենական նավատորմը, որ կազմված էր 70 նավից ։ Հնարավոր է, որ նավատորմի ժամանման նպատակը եղել է հարձակումը Հռոմի վրա։ Բայց Հաննիբալը չի շարժվել դեպի Հռոմ։ Ժամանակակից պատմաբանները ենթադրում են, որ Հաննիբալի բանակի թվաքանակը բավարար չէր հարձակվելու համար այնպիսի մեծ ու ամուր պաշտպանված քաղաքի վրա, ինչպես նաև նշում են, որ հնարավոր չէր պաշարել Հռոմը ծովում Հռոմեական նավատորմի գերազանցության պատճառով։ Հնարավոր է, որ Հաննիբալը համարել է, թե պաշարում սկսելու դեպքում ինքը կդառնա թիրախ հռոմեական մյուս բանակների համար։
Երկրին սպառնացող վտանգի պատճառով հռոմեացիները դիկտատորական իշխանություն են շնորհել Ֆաբիոս Մաքսիմոսին (հետագայում կոչվել է Կունկտատոր, այսինքն՝ դանդաղկոտ) ։ Սենատորները դիկտատուրայի հարցը բարձրացրել են ժողովրդական ժողովում, և ընտրվել է Ֆաբիոսը։ Նրա օգնականը՝ հեծելազորի ղեկավարը, նույնպես ընտրվել է ժղովրդական ժողովի կողմից ։ Դա եղել է Մարկոս Մինուցիոս Ռուֆոսը։ Ֆաբիոսը, ընդունելով Սերվիլիոսի կոնսուլական բանակը, ժամանել է Ապուլիա։ Իմանալով նրա գալու մասին՝ Հաննիբալը նույն օրը իր զորքերը հանել է ճամբարից ու կանգնեցրել նոր մարտի համար, բայց Ֆաբիոսը չի ենթարկվել այդ պրովոկացիային  ։ Հռոմեական դիկտատորն անցել է նոր մարտավարության, որի նպատակն էր հակառակորդին ուժասպառ անել ոչ մեծ բախումներով և յուրօրինակ պարտիզանական հարձակումներով։ Հաննիբալը, ըստ Տիտոս Լիվիոսի, անհանգստացա էր նրանից, որ հռոմեացիները հրաժարվում էին ճակատամարտ սկսել, և փորձել է նրան ստիպել ընդունել մարտը՝ թալանելով ու ավերելով Ապուլիան, բայց Ֆաբիոսը մնացել է անդրդվելի։ Այդ ժամանակ Հաննիբալը որոշել է շարժվել դեպի հարավ։ Ուղվելով դեպի Սամնիում, ավերածություններ կատարելով Բենևենտոյում և գրավելով Տելեսիա քաղաքռը ՝ Հաննիբալը որոշել է ուղղվել դեպի Կամպանիա հռոմեացիների դեմ տրամադրված նրա բնակիչների հրավերով։ Պատրաստվելով շարժվել դեպի Կազինա՝ նա սխալմամբ գնացել է Կազիլին և հայտնվել բոոր կողմերից լեռներով ու գետերով շրջապատված մի երկրում։ Մինչ այդ Ֆաբիոսը գրավել է լեռնանցքները, բայց Հաննիբալը խորամանկությամբ դուրս է եկել ծուղակից ու գրավել Գերոնիումը ։ Մարկոս Մինուցիոս Ռուֆոսն ավելի վճռական էր տրամադրված և ուզում էր մարտի բռնվել կարթագենացիների հետ ։ Երբ Ֆաբիոսը գնացել է Հռոմ՝ մասնակցելու կրոնական ծեսերի, Հաննիբալը մարտի մեջ է ներքաշել նրան, հետա նահանջել, որպեսզի նրան ներշնչի, թե հաղթանակ է տարել ։ Մինուցիոսի կողմնակիցները Հռոմում պահանջել են հավասար իրավունքներ տալ դիկտատորին ու հեծելազորի ղեկավարին ։ Որոշվել է այդպես էլ անել ։ Հռոմեական բանակը բաժանվել է երկու մասի, և մեկը տրվել է Ֆաբիոսին, մյուսը՝ Մինուցիոսին։ Վերջինս մարտի է բռնվել Հաննիբալի հետ և ընկել նրա ծուղակը, քանի որ Հաննիբալը դարանում թողել էր կարթագենացիների, որոնք հռոմեացիների վրա են հարձակվել թիկունքից ։ Մինուցիոսին օգնության եկած Ֆաբիոսը Հաննիբալին ստիպել է ավարտել ճակատամարտը ։ Հաննիբալին թույլ չտալով նորից ջախջախել հռոմեական բանակը՝ Ֆաբիոսը «հապաղումով փրկեց դրությունը» (Cunctando restituit rem)։
Ֆաբիոսի դիկտատուրայի ժամկետի ավարտվելուց հետո բանակի հրամանատարությունը կրկին ընդունել են կոնսուլները՝ Գնեոս Սերվիլիոս Գեմինոսն ու Մարկոս Աթիլիոս Ռեգուլոսը։ Գերոնիումի մոտ տեղի ունեցած ռազմական գործողություններում նրանք հետևել են Ֆաբիոսի մարտավարությանը։ Կարթագենացիներն սկսել են զգալ պարենամթերքի խիստ պակասություն։ Մ․թ․ա․ 216 թվականին ընտրվել են նոր կոնսուլներ՝ Գայոս Տերենցիոս Վարոնն ու Լուցիոս Էմիլիոս Պավլոսը։ Հռոմեական հանրապետության բանակը կազմել է 87 -92 հազար մարդ ։ Հաննիբալի զորքերը ուժասպառ էին եղել արշավանքներից, իսկ Կարթագենից օգնություն չի ուղարկվել։ Ամռան ավարտին Գենիումում պարենամթերքը վերջացել է, և Հաննիբալը շարժվել է դեպի Կաննե։ Կաննեի ճակատամարտն արմատապես փոխել է կողմերի հարաբերակցությունը։ Կարթագենացիները շարվել էին մանգաղի ձևով, որի կենտրոնում հետևակն էր, ծայրերին՝ աֆրիկյան հեծելազորը։ Հռոմեական հետևակն սկսել է դանդաղ ճեղքել պաշտպանությունը կենտրոնում, երբ Հաննիբալի հեծելազորն ամբողջովին ոչնչացրել է հակառակորդի հեծելազորը։ Հավասարվելով հռոմեացիների վերջին շարքերին՝ աֆրիկացիները հարվածել են նրան թիկունքից։ Շրջապատված հռոմեացիների խիտ շարքերը գրեթե ամբողջովին ոչնչացվել են։ Մարտի ընթացքում հռոմեացիները կորցրել են շուրջ 50 հազար մարդ, իսկ կարթագենացիները՝ 6 հազար ։
Ճակատամարտից հետո կարթագենական հեծելազորի ղեկավար Մագարբալն ասել է, թե երազում է չորս օր անց խնջույք անել հռոմեական Կապիտոլիումում։ Հաննիբալը պատասխանել է, թե իրեն պետք է մտածել։ Այդ ժամանակ Մագարբալն ասել է. «Դու կարողանում ես հաղթել, Հաննիբա՛լ, բայց չես կարողանում օգտվել հաղթանակից» ։ Հաննիբալը պատերազմի նպատակ համարել է ոչ թե հակառակորդի ոչնչացումը, այլ Արևմտյան Միջերկրածովում Կարթագենի հեգեմոնիան հաստատելը և Սիցիլիան, Կորսիկան ու Սարդինիան վերադարձնելը։ Դրանից բացի, Հռոմը չափազանց ամուր պաշտպանված քաղաք էր, և այն պաշարելու համար պետք կլիներ տեխնիկա, որը Հաննիբալը չուներ։ Բայց կարթագենացի ինժեներները հավանաբար կարող էին պատրաստել պաշարողական մեքենաներ, մանավանդ որ այլ վայրերում նա դրանք օգտագործել է։ Նա սպասում էր, որ հռոմեացիները կառաջարկեն հաշտություն կնքել, բայց դա չի եղել։ Հաննիբալը հռոմեական սենատին առաջարկել է գնել գերիներին և դրանով սկսել հաշտության բանակցությունների նախապատրաստումը, բայց սենատը մերժել է։ Այդ ժամանակ նա սկսել է դիվանագիտական ակտիվ գործունեություն, որի արդյունքում նրա կողմն են անցել ապուլիացիները, սամնիտներն, լուկանիացիներն ու բրուտիները։
Նոլայի մոտ տեղի ունեցած առաջին ճակատամարտից մինչև Կապուայի անկումը
Կաննեի ճակատամարտից հետո Հաննիբալը շարժվել է դեպի Նեապոլ, բայց չի համարձակվել գրոհել այն և ուղղվել է դեպի Կապուա։ Կապուան, որտեղ գերիշխում էին հակահռոմեական տրամադրությունները, անցել է Հաննիբալի կողմը։ Կապուայում թողնելով կայազոր՝ կարթագենացի զորավարը գրավել է Նուցերիան և փորձել գրավել Նոլան, բայց Մարցելոսը պաշտպանել է քաղաքն ու պարտության մատնել Հաննիբալին ։ Դրանից հետո կարթագենացիները առանց հաջողության փորձել են Ացերրի քաղաքին ստիպել հանձնվել, բայց նրա բնակիչները մերժել են, և կարթագենացիներն ավերել ու հրդեհել են քաղաքը ։ Կազիլինը գրավելու անհաջող փորձից հետո Հաննիբալը գնացել է ձմեռելու Կապուայում։
Մ․թ․ա․ 215 թվականին Մարցելլոսը, Տիբերիոս Սեմպրոնիոն Գրակխոսն ու Ֆաբիոսը, գլխավորելով երեք բանակները, պետք է պաշարեին Կապուան, որտեղ գտնվում էր Հաննիբալը։ Կարթագենացիները գրավել են ազիլինը, Պետելիան ու Կոզենցան։ Բրուտիները գրավել են հունական Կրոտոն քաղաքը, ապա Լոկրին, ուր շուտով հասել է օգնություն Կարթագենից։ Գարնանը կամ ամռանը Բրուտիումում ափ է իջել մակեդոնական դեսպանությունը, որը նպատակ ուներ դաշինք կնքել Կարթագենի հետ։ Արդյունքում դաշինքը կնքվել է ։ Այն նախատեսել է փոխադարձ օգնություն. Ֆիլիպին Հանիբալից աջակցություն էր պետք Հունաստանում, Հաննիբալին Ֆիլիպից՝ Իտալիայում։ Սիրակուզիի թագավոր Հիերոնիմոսն իր շրջապատի ճնշմամբ դեսպաններ է ուղարկել Հաննիբալի մոտ ու Կարթագեն և նրանց հետ դաշինք կնքել։ Մինչ ամռան ավարտը Հաննիբալը կրկին փորձել է գրավել Նոլան, բայց պարտություն է կրել ։ Այդ ժամանակ նա գնացել է Ապուլիա՝ Գարգանո թերակղզու ձմեռային բնակարաններ՝ թողնելով զորքի մի մասը, որ շարունակի պաշարել քաղաքը։ Կարթագենական զորքի՝ Կապուայի ձմեռանոցներում մնալը հռոմեական տարեգրության մեջ համարվել է Հաննիբալի ռազմավարական ամենալուրջ սխալներից մեկը, որը նպաստել է նրա բանակի կազմալուծմանը։ Ժամանակակից որոշ պատմաբաններ ժխտում են դա՝ փաստարկելով, թե Կապուայում ձմեռելուց հետո Հաննիբալը երկար տարիներ կռվել է Իտալիայի հարավում ու հաղթանակներ տարել։
Մ․թ․ա․ 214 թվականի գարնանը Հաննիբալը վերադարձել է Կապուայից ոչ հեռու՝ Տիֆատա լեռան վրա գտնվող իր հին ճամբարը։ Դրանից հետո նա ավերել է Կումին և անհաջող կերպով փորձել գրավել Պուտեոլին ու Նեապոլը։ Նոլան կրկին պաշտպանել է Մարկոս Կլավդիոս Մարցելոսը ։ Կարթագենացի զորավարի մոտ է ժամանել երիտասարդ դիվանագետների դեսպանություն Տարենտից և առաջարկել քաղաքը հանձնել կարթագենացիներին։ Հաննիբալը շարժվել է դեպի Տարենտ, բայց կոնսուլ Մարկոս Վալերիոս Լևինոսը հասցրել է քաղաքը նախապատրաստել պաշտպանության։ Աշնանը Հաննիբալը վերադարձել է Ապուլիա և ձմեռն անցկացրել Սալապիայում։ Այդտեղ Հաննիբալը, ըստ Պլինիոս Ավագի, կապ է ունեցել տեղացի մարմնավաճառի հետ ։
Մ․թ․ա․ 213 թվականի ամռան զգալի մասը Հաննիբալն անցկացրել է Սալենտո շրջանում։ Մ․թ․ա․ 212 թվականի հունվարին նա խորամանկությամբ գրավել է Տարենտը ։ Շուտով Հաննիբալին են հանձնվել Մետապոնտ և Ֆուրիի քաղաքները։ Կամպանիայում պատերազմը շարունակվել է փոփոխական հաջողությամբ։ Կապուան պաշարվել է հռոմեացիների կողմից։ Հաննիբալը պարտության է մատնել հռոմեացիներին Հերդոնիայի մոտ։ Դրանից հետո նա մոտեցել է Կապուային ու հանել պաշարումը։ Բայց Ապուլիայից Հաննիբալի հեռանալուց անմիջապես հետո քաղաքը նորից պաշարվել է։ 212/211 թվականների ձմեռը կարթագենացի զորավարն անցկացրել է Բրուտիում։
Մ․թ․ա․ 211 թվականին Հաննիբալը փորձել է հանել Կապուայի պաշարումը, բայց պարտություն է կրել քաղաքը պաշարող հռոմեական զորքերից։ Դրանից հետո նա որոշել է շեղող զորաշարժ կատարել դեպի Հռոմ՝ հույս ունենալով, որ հռոմեացիները կհեռանան Կապուայից ։ Հռոմի մատույցներում կարթագենացիներն սկսել են սպառնալ քաղաքի վրա հարձակմամբ։ Հաննիբալը չի պաշարել Հռոմը, որովհետև այն չափազանց ամրացված քաղաք էր, և այն պաշարելու նախապատրաստական աշխատանքները կպահանջեին շուրջ մեկ տարի։ Որոշ ժամանակ մնալով Հռոմի մոտ՝ Հաննիբալը նահանջել է։ «Հաննիբալը դարպասների մոտ է» (Hannibal ante portas) արտահայտությունը դարձել է թևավոր ։ Կապուան հանձնվել է հռոմեացիներին։ Դա եղել է լուրջ անհաջողություն Հաննիբալի համար։ Կապուայի բնակիչների նկատմամբ հռոմեացիների կազմակերպած հաշվեհարդարը սարսափեցրել է Հաննիբալի կողմն անցած մյուս քաղաքների բնակիչներին։ Կապուայի անկումը ցույց է տվել Հաննիբալի անզորությունը, որը չկարողացավ կանխել իտալական ամենաուժեղ ու ազդեցիկ դաշնակցի նվաճումը։ Նրա հեղինակությունն իտալական դաշնակիցների շրջանում զգալիորեն ընկել է։ Նրանցից շատերում սկսվել են հռոմեամետ անհանգստություններ։
Հերդոնիայի մոտ տեղի ունեցած երկրորդ ճակատամարտից մինչև Իտալիայից հետ կանչվելը
Մ․թ․ա․ 210 թվականին Հաննիբալը պարտության է մատնել հռոմեացիներին Հերդոնիայի երկրորդ ճակատամարտում, ապա պատերազմը Ապուլիայում շարունակվել է փոփոխական հաջողություններով։ Սալապիան, որ առաջիններից մեկն էր անցել կարթագենացիների կողմը, դավաճանել է նրանց ու կրկին միացել հռոմեացիներին։
Մ․թ․ա․ 209 թվականի ամռան սկզբին Քվինտոս Ֆաբիոս Մաքսիմոսը պաշարել է Տարենտը։ Հաննիբալը, որ գտնվում էր Բրուտիում, մտադրվել է խանգարել նրանց։ Մարցելոսին հանձնարարվել է շեղել Հաննիբալին։ Նա հետապնդել է Հաննիբալին մինչև Ապուլիա, որտեղ Կանուսիի մոտ տեղի է ունեցել ճակատամարտ, որում հաղթել են հռոմեացիները։ Երբ Հաննիբալը մոտեցել է Տարենտին, քաղաքն արդեն գրավվել էր Ֆաբիոսի կողմից դավաճանության շնորհիվ ։ Այդ ժամանակ նա փորձել է Ֆաբիոսի մարտի մեջ ներքաշել Մետապոնտի մոտ, բայց դա նրան չի հաջողվել։
Մ․թ․ա․ 208 թվականին կոնսուլ Տիտոս Կուինտիոս Կրիսպինոսը փորձել է գրավել Լոկրին, բայց Հաննիբալը խանգարել է նրան։ Այդ ժամանակ Կրիսպինոսը միացել է Մարցելոսին, և երկու կոնսուլները ցանկացել են մղել վճռական մարտն ընդդեմ Հաննիբալի։ Վերջինս դարանակալել է հռոմեացիներին, ինչի արդյունքում զոհվել է կոնսուլ Մարցելոսը, իսկ մյուս կոնսուլ՝ Տիտոս Կուինտիոս Կրիսպինոսը, ծանր վիրավորվել է ։ Դրանից հետո Հաննիբալը փորձել է խորամանկությամբ գրավել Սալապիան, բայց դա նրան չի հաջողվել. նրա մտադրությունը բացահայտվել է ։ Շարժվելով դեպի Լոկրի՝ կարթագենացիները հարձակվել են քաղաքը պաշարող հռոմեացիների վրա և նրանց ստիպել են նահանջել ։
Իտալիայում հաջող պատերազմը շարունակելու հույսը Հաննիբալը կապել է իր եղբորը՝ Հասդրուբալին միանալու հետ, որը գալիս էր Իսպանիայից։ Կոնսուլ Գայոս Կլավդիոս Ներոնը շարժվել է Հաննիբալին ընդառաջ և հաղթանակ տարել Գրումենտումի ճակատամարտում։ Մինչ այդ Հասդրուբալը հասել էր Իտալիա, բայց եղբորն ուղղված նրա նամակն ընկել է հռոմեացիների ձեռքը։ Ներոնը միացել է մյուս կոնսուլի՝ Մարկոս Լիվիոս Սալինատորի հետ ու պարտության մատնել Հասդրուբալի զորքին, իսկ Հասդրուբալն ինքը զոհվել է մարտում։ Կարթագենն այլևս չէր կարող զորք ուղարկել Հաննիբալին օգնության, և նա ստիպված է եղել թողնել Ապուլիան ու Լուկանին և նահանջել Բրուտի։
Պատերազմ Աֆրիկայում
Աֆրիկայի վերադառնալու հրաման ստանալուց հետո Հաննիբալն իր զինվորներին նավ է նստեցրել Կրոտոնում։ Մ․թ․ա․ 203 թվականի աշնանը նա առանց խոչընդոտների հասել է Լեպտիս 24 հազարանոց բանակի հետ և բնակավորել իր զորքը Հադրումետում։ Ձմեռն անցկացնելու համար նա իր զորքին տեղավորել է Բազիցիում։ Ձմռան ընթացքում նա արագորեն նախապատրաստվել է արշավանքի սկսվելուն։ Նա հավաքել է հացի պաշար, գնել ձիեր, դաշինքներ կնքել նումիդիական ցեղերի հետ։
Մ․թ․ա․ 202 թվականի արշավանքն սկսվել է կարթագենացիների կողմից հաշտության խախտմամբ։ Սկիպիոնն անմիջապես կանչել է Նումիդիայի թագավոր Մասինիսային, իսկ ինքը կատարել է ավերիչ արշավանք Բագրադ (Մեջերդա) գետի հովտով ու զբաղեցրել Կարթագենին մոտենալու ցամաքային ուղիները։ Կարթագենի խորհուրդը պատգամավորություն է ուղարկել Հադրումետում գտնվող Հաննիբալի մոտ՝ խնդրելով անմիջապես դուրս գալ Սկիպիոնի դեմ։ Թեև անհապաղ հարձակումը չէր մտնում Հաննիբալի ծրագրերի մեջ, նա ստիպված էր գնալ Զամա քաղաքի մոտ, որը գտնվում էր Կարթագենից ոտքով հինգ օրվա հեռավորության վրա ։
Մոտենալով Զամային՝ Հաննիբալը հետախույզներ է ուղարկել հռոմեական ճամբար։ Սակայն նրանք բռնվել են հռոմեացիների կողմից և տարվել Սկիպիոնի մոտ։ Պրոկոնսուլը տրիբունին հրամայել է ուղեկցել լրտեսներին և նրանց ցույց տալ ճամբարը։ Դրանից հետո Սկիպիոնը բաց է թողել կարթագենացիներին ու խորհուրդ տվել ամեն ինչի մասին պատմել ղեկավարությանը։ Դրանով Սկիպիոնը կրկնել է պարսից թագավոր Քսերքսես I-ի արարքը, որի մասին կարող էր կարդալ Հերոդոտոսի մոտ ։ Նման համարձակությունն ու վստահությունն արթնացրել են Հաննիբալի հետաքրքրասիրությունը, և նա Սկիպիոնին առաջարկել է հանդիպել։ Այդ ժամանակ Մասինիսան հասել է հռոմեացիների ճամբար։ Հանդիպման ընթացքում Հաննիբալը Սկիպիոնին առաջարկել է ընդունել նրա պայմանները, բայց Սկիպիոնը մերժել է։
Երբ Հաննիբալին շտապ կանչել են Կարթագեն, նա արդեն կորցրել էր պատերազմը հաջողությամբ շարունակելու հույսը և գնում էր հաշտություն կնքելու նպատակով։ Նրան սատարող Բարկիդների խմբավորման անդամները դեռևս պատերազմը տանուլ տված չէին համարում։ Միևնույն ժամանակ Սկիպիոնն սկսել է նախապատրաստվել Կարթագենի պաշարմանը։ Բայց այդ ընթացքում նրա մոտ են գնացել Կարթագենի դեսպանները՝ առաջարկելով հաշտություն կնքել ։ Թունետում սկսվել են բանակցություններ։ Սկիպիոնն առաջարկել է հաշտության պայմանները. Կարթագենը պետք է հրաժարվի Աֆրիկայից դուրս գտնվող տարածքներից, հանձնի բոլոր ռազմական նավերը, բացի տասից, չպետք է կռվի առանց Հռոմի համաձայնության, պետք է Մասինիսային վերադարձնի նրա ունեցվածքն ու տիրույթները։ Հաննիբալը համարել է, որ կարթագենացիները պետք է ընդունեն այդ պայմանները։ Հավանաբար նա ենթադրել է, որ պատերազմի շարունակվելու դեպքում Կարթագենը կոչնչանա, իսկ խաղաղության պայմաններում կարելւ է վերականգնել ուժերը։ Կարթագենում սկսվել են բանավեճեր հաշտության կողմնակիցների ու հակառակորդների միջև։ Նույնիսկ գործը հասել է նրան, որ երբ ոմն Գիսկոն Ժողովրդական ժողովի դեսպանների առաջ խոսել է հաշտության անընդունելի լինելու մասին, Հաննիբալն նրան քաշել է ամբիոնից, ինչն այն ժամանակ համարվում էր չլսված անպատկառություն և անհարգալից վերաբերմունք, ինչի համար նա, վախենալով, ներողություն է խնդրել ։ Կարթագենացի դեսպանները մեկնել են Հռոմ, իսկ սենատը Սկիպիոնին տվել է հաշտություն կնքելու լիազորություններ ։ Սկիպիոնի ճամբարում համաձայնությունն ամրագրվել է ստորագրություններով ու կնիքներով։ Ավարտվել է Պունիկյան երկրորդ պատերազմը։