cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ինքնածնություն
ՌՆԹ աշխարհի տեսությունը
21-րդ դարում Օպարին-Հոլդեյնի տեսությունը, որը ենթադրում է սպիտակուցների նախնական տեսքը, գործնականում տեղ տվեց ավելի ժամանակակիցներին։ Դրա զարգացման խթանը ռիբոզիմների` ՌՆԹ մոլեկուլների հայտնաբերումն էր, որոնք ունեն ֆերմենտային ակտիվություն, որի շնորհիվ կարողանում են համատեղել այն գործառույթները, որոնք իրական բջիջներում հիմնականում կատարում են սպիտակուցները և ԴՆԹ-ն առանձին, այսինքն կատալիզել կենսաքիմիական ռեակցիաները և պահպանել ժառանգական տեղեկատվություն։ Այսպիսով, ենթադրվում է, որ առաջին կենդանի էակները ՌՆԹ-օրգանիզմներն էին, առանց սպիտակուցների և ԴՆԹ-ի, իսկ նրանց նախատիպ կարող է հանդիսանալ ինքնակատալիտիկ ցիկլը՝ ձևավորված հենց նույն ռիբոզամիններից, որոնք ընդունակ էին կատալիզել իրենց սեփական կրկնօրինակների սինթեզը ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Էվոլյուցիա Կատեգորիա:Կյանքի ծագում
Տրոսնայի շրջան (Օրյոլի մարզ)
Տրոսնայի շրջան (Троснянский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Օրյոլի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տրոսնա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 769,7 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 11337 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 14,73 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրյոլի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ամստերդամի պատմության թանգարան
Ամստերդամի պատմության թանգարան (Amsterdams Historisch Museum) կամ Ամստերդամի թանգարան (Amsterdam Museum), գտնվում է Նիդերլանդների համանուն քաղաքում՝ Կալվերստրատ 92 հասցեում։
Պատմություն
Բացվել է 1926 թվականին Ամստերդամի կախովի պալատում, 15-րդ դարի շինություն է, տեղակայված է հրապարակում։ 1975 թվականից զբաղեցնում է նախկին ապաստարանի շինությունը, որը կառուցվել է 1580 թվականին։ Այն ընդարձակվել է ճարտարապետներ Հենդրիկ դե Կեյզերի և նրա որդի  կողմից։ 1634 թվականին կառույցը վերակառուցել է նկարիչ և ճարտարապետ Յակոբ վան Կամպենը։ Ապաստարանը շինության մեջ տեղակայվել է մինչև 1960 թվականը։
Ցուցադրություն
Թանգարանի ցուցադրության մեջ մտնում են Ամստերդամի պատմության հետ կապված տարբեր առարկաներ՝ սկսած միջին դարերից մինչև մեր ժամանակները։ Թանգարանի հավաքածուն ներառում է մոտավորապես 80 000 արվեստի նմուշ՝ նկարներ, քանդակներ, փորագրություններ, այնպիսի հեղինակների նկարներ, ինչպիսիք են՝ Ռեմբրանդ,, , , , Գեորգ Հենդրիկ Բրեյտներ։ Թանգարանում ներկայացված են նաև գրքեր, կահույք, տեքստիլ արտադրանքներ, ապակուց և կերամիկայից պատրաստված առարկաներ, մեդալներ, արհեստագործական արտադրանքներ և կենցաղային առարկաներ, որոնք ցուցադրում են քաղաքի կյանքի պատմությունը։ Թանգարանը պահպանում է նաև հնագիտական նմուշներ, որոնք հայտնաբերվել են Ամստերդամի հնագիտական ծառայության կողմից։ Ցուցադրության բոլոր առարկաների տվյալները աստիճանաբար թվայնացվում են։
2010 թվականին թանգարանը իր վեբ էջում ազատ մուտքի հնարավորություն տվեց իր հավաքածուի հիմնական մասի համար։
Ամստերդամի պատմության թանգարանը համարվում է եվրոպական թանգարանների հավաքածուների թվայնացման ծրագրի գործընկերներից մեկը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամստերդամի թանգարաններ Կատեգորիա:1926 հիմնադրված թանգարաններ
Էդմունդ Էվանս
Էդմունդ Էվանս (Edmund Evans, ), Վիկտորյական ժամանակաշրջանի անգլիացի փայտի փորագրող և գունավոր տպագրող։ Էվանսը մասնագիտացել է ամբողջական գունավոր տպագրության մեջ, որը, մասամբ իր աշխատանքի շնորհիվ, հայտնի է դարձել 19-րդ դարի կեսերին։ Նա աշխատել և համագործակցել է նկարազարդողների հետ, ինչպիսիք են Ուոլթեր Քրեյնը, Ռանդոլֆ Քալդեկոտը, Քեյթ Գրինվեյը և Ռիչարդ Դոյլը` ներկայացնելու համար այն, ինչն այժմ համարվում է դասական մանկական գրքեր։ Չնայած նրան, որ նրա կյանքի մասին քիչ բան է հայտնի, նա 1905թ.-ին իր մահից առաջ մի կարճ ինքնակենսագրություն է գրել, որում նա նկարագրել է իր կյանքը որպես տպագրող Վիկտորիանական Լոնդոնում։
Էվանսը օգտագործեց փայտանյութի տպագրության տեխնիկա, որը հայտնի է որպես քրոմոքսիլոգրաֆիա, որն հիմնականում օգտագործվում էր սերիականացված մատչելի գրքերի և մանկական գրքերի համար, որոնք մի քանի գույներ էին պահանջում, որպեսզի առավելագույն շահույթ ստանային։ Այնուամենայնիվ, քրոմոքսիլոգրաֆիան թույլ էր տալիս ստեղծել տարբեր գույներ և երանգներ` գույները խառնելով։ Գործընթացը բարդ և խճճված փորագրություն էր պահանջում լավագույն արդյունքին հասնելու համար։ Էվանսը մանրակրկիտ աչք ուներ մանրուքների նկատմամբ և օգտագործում էր ձեռքի տպագրահաստոցը այնքան շատ, որքան տասնյակ գունավոր կույտեր մեկ պատկերի համար։ Նա շարունակեց դառնալու փայտի հայտնի փորագրող և գունավոր տպագրող 19-րդ դարի երկրորդ կեսերին Բրիտանիայում։
Աշակերտություն և վաղ աշխատանք
Էվանսը ծնվել է Լոնդոնի Սաութուորք քաղաքում, 1826թ.-ի փետրվարի 23-ին Հենրի և Մերի Էվանսների ընտանիքում ։ Նա հաճախել է Ջամայկա Ռոուի դպրոցը, որտեղ նա հաճույք էր ստանում մաթեմատիկայից, սակայն կցանկանար լատիներեն սովորել ։ 1839թ.-ին` 13 տարեկան հասակում, նա սկսեց աշխատել որպես «ընթերցող տղա» Լոնդոնի Սամուել Բենթլիի տպարանում ։ Այնուամենայնիվ, նա վերանշանակվեց որպես ընդհանուր հանձնարարություններ կատարող տղա, քանի որ իր կակազելը խանգարում էր իր պարտականություններին։ Ժամերը երկար էին` առավոտյան 7-ից մինչև գիշերվա 9-ը կամ 10-ը, սակայն տպագրության պատրաստման գործընթացը ինքնին, և հաստատության կողմից արտադրված գրքերը հիացնում էին Էվանսին ։ Բենթլին շուտով հասկացավ, որ տղան տաղանդավոր էր, այն բանից հետո, երբ տեսել էր նկարազարդումները կտորի վրա քերելու նրա վաղեմի փորձերը և կազմակերպեց, որ Էվանսը ուսում սկսի փայտի փորագրող Էբենեզեր Լանդելսի հետ ։
Էվանսը սկսեց իր ուսումը Լանդելսի մոտ 1840թ.-ին։ Նրա պարտականությունները ներառում էին նկարների փորձարկումներ ներկայացնելը, որոնք պետք է հաստատվեին այնպիսի արվեստագետների կողմից, ինչպիսիք են Էդվարդ Դալցելը կամ այնպիսի հեղինակներ, ինչպիսիք են Չարլզ Դիքենսը ։ Մեկ տարի անց Լանդելսը թողարկեց Punch ամսագիրը, և դեռ 1842թ.-ին Էվանսը նկարազարդել էր նոր հրապարակության համար նախատեսված կազմերը ։ Էվանսը աշխատել և ընկերացել է Մյլես Բիրկեթ Ֆոսթերի, Ջոն Գրինվեյի և Ջորջ Դալզիլի հետ ։ Ֆոսթերը և Էվանսը դարձան հավերժ ընկերներ։ Երբ Լանդելսը The Illustrated London News–ի կողմից ստացավ հանձնարարական` տրամադրել Վիկտորիա թագուհու և արքայազն Ալբերտի նկարազարդումները, նա Էվանսին և Ֆոսթերին ուղարկեց Բարմորսալ` էսքիզներ պատրաստելու համար, որոնք փորագրեց Էվանսը ։ Իր ուսումնառության ավարտին ընդառաջ, The Illustrated London News–ի պահանջները ստիպեցին Էվանսին աշխատել մինչ ուշ գիշեր և վերադառնալ առավոտյան ։
Երբ Էվանսը 1847թ.-ին ավարտեց իր ուսումը, այդ ժամանակ 21 տարեկան, հրաժարվեց Լանդելսի աշխատանքի տեղավորման առաջարկից` որոշելով փոխարենը գործի անցնել իր համար որպես փայտի փորագրիչ և գունավոր տպագրող։ 1848թ.-ին Էվանսը, ի թիվս այլ հանձնաժողովների, փորագրեց մի վերնագրի էջի նկարազարդում` The Illustrated London News–ի համար։ Այնուամենայնիվ, The Illustrated London News–ը դադարեցրել է նրան աշխատանքից այն հիմքով, որ իր փայտի փորագրումը չափազանց լավ էր կատարված թերթի աշխատանքի համար։ The Illustrated London News–ի համար նրա վերջին տպագրությունը ցույց տվեց չորս եղանակները, և նկարազարդված էր Ֆոսթերի կողմից։ Փաստորեն, Ֆոսթերը ստացավ իր առաջին հանձնարարականը հրատարակիչ Ինգրամից, Քուկից և կազմակերպությունից` վերոնշյալ յուղաներկով վերարտադրելու չորս տեսարանները ։ 1851թ.-ին Ինգրամը ընտրեց Էվանսին` փորագրելու երեք օրինակ Իդա Փֆայֆերի «Ճանապարհորդություններ սուրբ երկրում»-ի համար։ Նա գործի համար օգտագործել է երեք բլոկ. հիմնական բլոկը, ուրվագծելով նկարազարդումը, տպված էր մուգ շագանակագույն երանգով. մյուս երկուսը բուֆե գույնի և մոխրագույն-կապույտ գույնի էին։ Նույն կազմակերպության համար Էվանսը ամբողջացրեց գրքի կազմի պատվերը` օգտագործելով վառ կարմիրի և կապույտի երանգներ սպիտակ թղթի վրա ։ Այդ տարի նա ստացավ առաջադրանքը` Ֆանի Ֆերնի կողմից գրված և Ֆոսթերի կողմից նկարազարդված գիրք հրապարակելու ։ Էվանսը բավականաչափ արհեստ ուներ` սովորեցնելու իր երկու կրտսեր եղբայրներին` Ուիլֆրեդին ու Հերբերտին, և գնելու ձեռքի մամուլ ։ Շուտով նա իր նախադրյալը տեղափոխեց Ռակետի դատարան և գնեց ևս երեք ձեռքի մամուլ ։
1850-ականների սկզբին Էվանսը նախագծեց գրքի կազմեր, որոնք հայտնի էին որպես դեղին թիկնակներ «գիրք, որը եզրագծված էր դեղին փայլուն թղթով շերտաձողիկների վրա»։ Նա կատարելագործեց մեթոդը և դարձավ լավագույն տպագրողը լոնդոնյան բազմաթիվ հրատարակիչների համար. մինչև 1853 թվականը նա դեղին թիկնակների գլխավոր տպագրողն էր քաղաքում ։ Նա զարգացրեց դեղին թիկնակները, քանի որ չհավանեց սպիտակ թղթից գրքի կազմերը, որոնք փչացան և գունաթափվեցին. այս հակակրանքի արդյուքում նա փորձեր է կատարել դեղին թղթի վրա քննարկելով` նախքան տպագրությանը ավելացնելը ։ Հաճախ դեղին թիկնակներն օգտագործվում էին չվաճառված հրատարակությունների համար, այնպես որ դրանք գործում էին որպես արտատպություններ կամ թափոններ. Սովորաբար «այդ կազմերի ահռելի քանակը» թողնում էին հրատարակիչներին ։ Գրքերի համար այլ պայմաններ էին` «Սարսափելի պեննի», «Երկաթուղային վեպեր» և «Մանանեխի սպեղանի» ։ Նկարազարդումների համար Էվանսը հրահանգել է այնպիսի արվեստագետների, ինչպիսիք են Ջորջ Կրուիքշանկը, Ֆիզը, Ռանդոլֆ Քալդեկոտը և Ուոլթեր Քրեյնը ։ Էվանսի առաջին գրքի կազմը վառ գույներով էր` օգտագործված միայն կարմիրներն ու կապույտներն` գերակշռելով կապույտը սևի վրա, որպեսզի ստեղծվի սև ֆոն։ Նա շարունակեց կարմիր և կապույտ օգտագործելու պրակտիկան, փորագրելով «ավարտին» կարմիրների ավելի վառ երանգների համար, որոնք օգտագործվում էին դեմքերի և ձեռքերի համար, իսկ կապույտ բլոկները այնպիսի ձևով էին փորագրում, որը ստեղծում էր հյուսվածքներ և նախշեր ։ Էվանսը հասկացավ, որ գրքերը, որոնք առաջին տպագրության մեջ անհաջող են եղել, հեշտությամբ կարելի էր վաճառել լավ մշակված կազմերով ։
1850-ականների կեսերին Էվանսը և Ֆոսթերը այցելեցին Շոտլանդիա` ստեղծելու էսքիզներ մի շարք տեղեկագրքերի համար, որոնք Էվանսը տպագրեց։ Այնուհետև նա փորագրեց Ֆոսթերի նկարազարդումները «Լճի լեդի»-ի համար և Ֆոսթերի նկարազարդումները Ջորջ Հերբերտի «Բանաստեղծական գործեր»-ի համար (1856), որոնք տպագրվել են Էդինբուրգում։ Ջորջ Հերբերտի փորագրություններից նա նշում է. -Այս նկարազարդումներն ես լավագույնն եմ համարում, որ երբևէ փորագրել եմ ։ 1856թ.-ին Էվանսը «կատարելագործեց փայտե բլոկներից գունավոր տպագրության գործընթացը» և հասավ փայտի փորագրողի և գունավոր լավագույն տպագրողի հեղինակության Լոնդոնում ։
1850-ական թվականների վերջից մինչև 1860-ականների սկիզբը, Էվանսը արտադրեց բլոկներ և տպեց, ի թիվս այլոց, Ուիլյամ Սթիվեն Քոլմենի կողմից նկարազարդված գրքերի համար, ներառյալ` ծովի ափի հասարակ առարկաները, երկրի սովորական առարկաները, մեր անտառները, տափաստանները, ցանկապատերը և բրիտանական թիթեռները։ Տպագրման գործընթացն օգտագործում էր մինչև 12 գույն և, ինչպես նրա սովորական պրակտիկայում, ձեռքի աշխատանք էր։ Այս տարիների ընթացքում նա նաև ավարտեց Ֆոսթերի աստվածաշնչյան խորհրդանիշի տարեդարձի գրքի և փոքրիկ կարմիր թռչունի ու փոքրիկ կապույտ թռչունի հետ կապված աշխատանքը ։ 1870թ.-ին Էվանսը հրապարակեց «Հեքիաթային կախարդական աշխարհում»-ը մի շարք նկարներ Էլֆի աշխարհից, որը նկարազարդվել է Ջեյմս Դոյլի եղբայր` Ռիչարդի կողմից, որում Դոյլը պատկերում էր փերիներ, որոնք ապրում էին «թռչունների, խխունջների, թիթեռների և բզեզների մեջ, նույնքան մեծ, որքան իրենք են» և Էվանսը արտադրեց իր ամենամեծ փայտե փորագրությունները հատորի համար ։ Ներկայացված 36 նկարազարդումները «հաճախ համարվում են Վիկտորիանական ժամանակաշրջանի նկարազարդման գլուխգործոցը» ։ 1860-ականների և 1870-ական թվականների ընթացքում նա վարձել էր մինչև 30 փորագրող ։
1864թ.-ին Էվանսը ամուսնացավ Ֆոսթերի զարմուհու` Մերի Սփենս Բրաունի հետ, և զույգը բնակվում էր Ուրլիում` Սուրեյում։ Փոսթերը նրանց հարևանն էր, ինչպես նաև Ջորջ Էլիոթը ։ Մեկնաբանելով իր աշխատանքը` Էվանսը ասաց, որ դա «ամբողջությամբ զբաղեցնում իր միտքը և մարմինը. Ես պետք է փորագրողներին ուղղորդեի գունավոր բլոկների գծերի ուղղությամբ, իսկ տպագրողներին` տպագրության համար նախատեսված թանաքների երանգների համար»։ Հնարավորության դեպքում նա այցելում էր Բրայթոն, որտեղ վայելում էր օդը ։
Գործընթաց և տեխնիկա
Բեյվիկը իր տեխնիկան փոխանցեց աշակերտներին, ներառյալ Լանդելսին, որն էլ իր հերթին` էվանսին։ 1860-ականներին Թոմաս Բոլթոնը մշակեց լուսանկարչական պատկերն բլոկ տեղափոխելու մի մեթոդ, որը փորագրիչին հնարավորություն տվեց «աշխատել արտաքինի վրա» ։
1830-ական թվականներին Ջորջ Բաքսթեյը վերամշակեց գունազարդման տպագրությունը, որը հայտնի է որպես քրոմոքսիլոգրաֆիա, օգտագործելով ֆոնային դետալային պնակը, որը տպագրվել է ջրաներկի նյութով, այնուհետև հաջորդում է յուղային թանաքներով տպագրված գույները օգնության պնակներից, «սովորաբար փայտե բլոկներից»։ Էվանսը հետևեց Բաքսթերի գործընթացին` միայն օգնության փայտե բլոկների օգտագործման փոփոխությամբ ։ Օլիվեր Գոլդ Սմիթի «Պոեմներ»-ի համար Էվանսը ստեղծեց ջրաներկի Ճշգրիտ վերատպություն` նշագծելով գույները առանձին գունավոր բլոկների օգտագործմամբ, մեկ առ մեկ հասնելու բնօրինակի բաշխված գույներին ։ Նախ Ֆոսթերը նկատեց նկարազարդումը ուղակիորեն հատվող փայտե բլոկների վրա, և նա հետո վերստեղծեց նկարների գունավոր թղթային օրինակները։ Էվանսը, օգտագործելով նույն գունանյութերը, ինչ Ֆոսթերը, ինքնուրույն մանրացնելով դրանք, պատրաստեց թանաքներ, որպեսզի համապատասխանի Ֆոսթերի գույներին։ Տպագրումը կատարվում էր ձեռքի գործիքի միջոցով, և յուրաքնչյուր նկարազարդման համար անհրաժեշտ էր ինը կամ տասը տպաքանակ ։ Անգլիայի ժամանակագրության համար Էվանսը փորագրեց տպագրություններ, որոնք ընկան տեքստում վեց էջ ընդմիջումներով ։ Դոյլը նկարեց նկարազարդումները ուղղակիորեն փայտե բլոկների վրա և ստեղծեց գունավոր փաստարկներ։ 80 նկարազարդումներից յուրաքանչյուրի համար օգտագործվել է ինը կամ տասը փայտե բլոկներ (գունավոր բլոկ), որոնք Էվանսը կրկին տպագրել է ձեռքի գործիքի միջոցով ։ Գույնի օգտագործումը և նուրբ երանգներ ստեղծելու ունակությունը բնութագրում են Էվանսի վարպետությունը, որպես գույների հետևորդ ։ Նրա աշխատանքը առանձնահատուկ էր` փայտի փորագրման (քանդակ) բնութագրական որակը և ավելի տպավորիչ արդյունք ստեղծելու համար նրա գործելակերպը թանաքի օգտագործումը սահմանափակելու համար ։
Էվանսի գործընթացը ներառում էր մի շարք քայլեր։ Նախ գծապատկերի փորագրման ժամանակ նկարազարդման գծի նկարը նկարվեց և տպվեց բլոկի վրա ։ Առանցքային բլոկի փաստարկները գունավորվեցին նկարազարդողի կողմից։ Այնուհետև Էվանսը «կորոշեր հաջորդականությունը, և ցույց կտար … հասնելու արվեստագետի բնօրինակի սերտ վերարտադրությանը» ։ Բլոկները նկարվել և փորագրվել են մեկը յուրաքանչյուր գունի համար։ Յուրաքանչյուր գունայի բլոկի փաստարկը արվել էր առանցքային բլոկի վերջնական փաստարկից առաջ։ Իդեալականորեն, փաստարկը կլինի բնօրինակ նկարի ճշգրիտ վերարտադրությունը, սակայն Էվանսը կարծում էր, որ տպագրումը երբեք այնքան լավը չէր լինի, որքան նկարը։ Նա հոգում էր հղկելու և խառնելու իր թանաքները, որպեսզի դրանք սերտորեն արտապատկերեն բնօրինակը։ Վերջապես, յուրաքանրյուր բլոկ տեղադրվեց այնպես, որ անհատական գույները հնարավորություն ունենան տպվել էջում այնպես, ինչպես նախատեսված էր։ Տեղեկանալով ծախսերի և տպագրության արդյունավետության մասին` նա հնարավորինս քիչ գույներ օգտագործեց ։ Նկարազարդումները պատրաստվում էին սև հիմքով, մեկ կամ երկու գույներով, իսկ դեմքի և ձեռքերի համար մարմնագույն երանգով։ Որոշ դեպքերում, Էվանսը կարող էր օգտագործել այնքան քիչ, որքան չորս գունային բլոկ, հավանաբար սև, մարմնագույն և երկու հիմնական գույներ. դեղինի հավելումը թույլ տվեց նրան ավելի մեծ տարածման շրջան ։ Յուրաքանչյուր գույնը տպագրվում էր առանձին փորագրված բլոկից. հաճախ լինում էին հինգ կամ տասը բլոկների միջև ։ Հիմնական խնդիրը` ճիշտ գրանցման պահպանումն էր, որը ձեռք էր բերվում փոքր անցքեր տեղադրելու միջոցով յուրաքանչյուր բլոկի վրա ճշգիտ դիրքերում, որի վրա թուղթ էր կցված։ Ճիշտ արվելու դեպքում գույների գրանցումը համընկնում է, չնայած երբեմն թանաքի կաղապարը երևում է նկարազարդման եզրերի երկայնքով ։
Հաճախ նկարիչը նկարում էր նկարը հակադարձ ձևով և անմիջապես բլոկի վրա, այլ դեպքերում տպագրողը պատճենում էր նկարազարդումը նկարից։ 1860-ական թվականներից հետո պատկերները կարող էին լուսանկարչականորեն կազմվել բլոկների վրա, չնայած տպագրողի համար առավել դժվար էր պատկերել ռելիեֆները` առանց նկարազարդման առանձնահատուկ գծերը թողնելու ։ Էվանսի կողմից տպագրված գրքերը վերարտադրվել են որոշ բնօրինակ բլոկների միջոցով, որոնք «ավելի քան մեկ դար շարունակական օգտագործման համար են մնացել»
Մանկական գրքեր
Քննադատները Էվանսի ամենանշանակալի գործը համարում են մանկական գրքերի տպագրումը դարի վերջին հատվածից` Ուոլթեր Քրեյնի, Քեյթ Գրինվեյի և Ռանդոլֆ Քալդեկոտի հետ, որոնք հեղափոխություն են կատարել երեխանների հրատարակություններում ։ Դարի սկզբին մանկական գրքերը հաճախ ձեռքով գունավորված էին, և քրոմոքսիոլոգրաֆիայի գործընթացը Էվանսը կատարելագործում էր «դարի վերջին քառորդին երեխաների համար նախատեսված մանկական պատկերազարդ գրքերին հսկայական բարելավում բերելով» ։ 1865 թվականին Էվանսը համաձայնեց Routledge և Warne հրատարակչությունների հետ տրամադրել խաղային գրքեր` վեց էջից կազմված թղթային գրքեր, որոնք յուրաքանչյուրի համար կվաճառվեն կես շիլինգ։ Նրանք «հեղափոխեցին մանկական գրքերի ասպարեզը» և պարտադրեցին Էվանսին իր ընկերակցությունը մանկական գրքերի նկարազարդողների հետ ։ Խաղային գրքերի շուկան այնքան մեծացավ, որ նա սկսեց ինքնահրատարակել և նկարիչներին նկարազարդումներ հանձնարարել ։ Երբ պահանջարկն աճեց իր արտադրողականությունից վեր, նա աշխատանքի վերձրեց այլ փորագրող ընկերությունների պատվերները լրացնելու համար ։
Երեխաների համար նախատեսված մանկական պատկերազարդ գրքերի գաղափարը, արվեստը գերակշռող տեքստի հետ, առավել քան տեքստը լրացնող նկարազարդումները, 19-րդ դարի կեսի գյուտ էին ։ Ըստ բրիտանական Կոլումբիայի համալսարանի Ջուդիթ Սալմանի, հատկապես ուշագրավ է Էվանսի աշխատանքը` որպես մանկական պատկերազարդ գրքերի տպագրող։ Ջուդիթ Սալմանը հավատում է, որ Էվանսը Վիկտորիանական դարաշրջանում տպագրել է երեխաների համար նախատեսված նկարազարդ գրքերի առավել հիշարժան տեսակը, իսկ երեք նկարազարդողները, որոնց աշխատանքները նա տպագրել է, կարող են համարվել «նկար-գիրք ավանդույթի հիմադիրները` անգլիական և ամերիկյան մանկական գրքերի» ։ Նա լիարժեք գունավորմամբ տպագրությունը համարեց մանկական գրքերի պարզ նկարազարդմանը համապատասխան տեխնիկա ։ Էվանսը արձագանքեց կոպիտ գունավորմամբ նկարազարդումներին, որոնք, ըստ նրա, կարող էին գեղեցիկ և մատչելի լինել, եթե տպաքանակը բավականաչափ մեծ լիներ ծախսերը պահպանելու համար ։ Այդ ամենով զբաղվելով Էվանսը նշանակեց Ուոլթեր Քրեյնին, Քեյթ Գրինվեյին և Ռանդոլֆ Քալդեկոտին որպես նկարազարդողներ, և բոլորն էլ հաջողակ դարձան Էվանսի «ճանաչման, քաջալերման և գույների փայլուն վերարտադրության շնորհիվ» ։
Ուոլթեր Քրեյին
1863 թվականին Էվանսը աշխատանքի վերձրեց Ուոլթեր Քրեյնին`երկաթուղային կայարաններում վաճառված մատչելի վեպերի կազմեր նկարազարդելու համար, որոնք կոչվում էին «դեղին թիկնակներ»` դրանց դեղին կազմերից հետո ։ 1865 թվականին նրանք սկսեցին գործակցել մանկական ոտանավորների խաղային գրքերի և հեքիաթների վերաբերյալ ։ 1865-1866թթ. Ընդացքում Քրեյնը և Էվանսը տարեկան արտադրում էին 2-3 խաղային գրքեր ։ Շարքի ավենավաղը (որը տարածվեց ժողովրդականության մեջ) ցուցադրեց ընդամենը 2 գույն` կարմիր և կապույտ, սևի կամ կապույտի հետ, որոնք օգտագործվում էին առանցքային բլոկի համար ։ Քրեյնը նկարազարդեց Էվանսի կողմից տպագրված վաղ գրքերը. «Ջեքի կառուցած տունը» և «Երգիր կես շիլինգի մեկ երգ» որում պարզ նմուծները ներկայացված են առանց փոնային զարդարանքների և տպագրվում են միայն կարմիր, կապույտ և սև գույներով ։ 1865-1886թթ. ընթացքում Քրեյնը նկարազարդեց 50 խաղային գրքեր, որոնք բոլորն էլ փորագրվել և տպագրվել էին Էվանսի կողմից :Առևտրայնորեն հաջողված այս գրքերը հաստատեցին Քրեյնին որպես Անգլիայի մանկական գրքերի ամենահայտնի նկարազարդողներից մեկը ։
Քրեյնը նկարեց իր ձևավորումները անմիջապես բլոկների վրա ։ Ձևավորումներն աստիճանաբար ավելի հիանալի դարձան, երբ Քրեյնը ազդեցիկ դարձավ ճապոնական տպագրումների միջոցով ։ 1869 թվականին, Էվանսը ավելացրեց դեղինը, որը նա խառնեց կարմիրի և կապույտի հետ` երանգների ավելի մեծ բազմազանություն ստեղծելու համար :Հաջորդ տարի Քրեյնին տրվեց ճապոնական տպաքանակ և տպավորված լինելով «հստակ սև ուրվագծերով, հարթ փայլով, ինչպես նաև նուրբ գույներով» նա կիրառեց այդ տեխնիկան խաղային գրքերի նկարազարդումների համար ։ Նրա հետաքրքրությունը ձևավորման մանրամասների նկատմամբ, ինչպիսիք են կահույքն ու հագուստը, արտացոլվում են նրա նկարազարդումներում ։ Այս տարիների ընթացքում Քրեյնը և Էվանսը աշխատել են Routledge հրատարակչության համար և աշխատակցել են այնպիսի գրքերի հետ, ինճպիսիք են` «Դեղին թզուկը», «Գեղեցկուհին և հրեշը», «Արքայադուստր Բելլը» և «Երկու բարի կոշիկը»։ Քրեյնը անմիջապես վաճառեց իր նկարազարդումները հրատարակչին և մեծ տպաքանակ էր պահանջվում տպագրության և փորագրման ծախսերով ։
1871-1873թթ. Քրեյնը արտասահմանում էր, մինչ Էվանսը շարունակում էր տմագրել իր աշխատանքները։ Էվանսը ստացավ Քրեյնի նկարազարդումները փոստով, լուսանկարեց պատկերը առանցքային բլոկի վրա, որպեսզի փորագրվի, և այնուհետև մի փաստարկ վերադարձրեց Քրեյնին գունազարդման համար ։ 1878 թվականին Քրեյնը և Էվանսը աշխատակցեցին The Baby's Opera-ի հետ`մի բարդ նախագիծ, որում ամբողջությամբ պատկերազարդ տասնյակ էջեր կան, իսկ 56 էջերից յուրաքանչյուրում` դեկորատիվ եզրագծեր ։ Քրեյնը այցելեց Էվանսին Ուիթլիի իր տանը` գիրքը ձևավոևելու համար։ Ամբողջ հատորի դասավորվածությունը կազմելու համար Էվանսը մի խրտվիլակ գիրք տվեց Քրեյնին։ Առաջին տպաքանակը բաղկացած էր 10.000 օրինակից, բայց Էվանսը արագորեն ավելի շատ ավելացրեց, քանի որ հատորի պահանջարկը մեծացել էր ։ Էվանսը ավելի շատ երանգներ ավելացրեց նկարազարդումներին` «նրբորեն խառնված վառ կապույտներով, դեղիններով և կրակե կարմիրներով»` փոխարինելով ավելի վաղ աշխատանքի ավելի պայծառ գույներով ։
1880 թվականին Քրեյնը նկարազարդեց և Էվանսը տպագրեց «Փոքրիկի ծաղկեփունջը». հին բանաստեղծությունների և մեղեդիների մի նոր խումբ, որն շարունակեց վաճառվել հարյուր հազարավոր օրինակների։ Գրքում ներկայացված են ազդեցություններ սկսած Նախառաֆայելացիններից, ճապոնական արվեստից մինչև սկզբնական արվեստները և արհեստների շարժումը ։ 1889 թվականի լույս տեսավ «Ֆլորայի տոնը»։                                                                                                                                                                                                    «Ծաղիկների դիմակը» հրատարակվեց ցուցադրելով ծաղիկներ, որոնք ներկայացված էին որպես մարդկային կերպարներ, որոնց համար Էվանսը օգտագործեց 8 գունավոր բլոկներ ։ Նրանց հետագա համագործակցությունները ներառում են «Ալիսը Հրաշքների աշխարհում»-ի մի հրատարակություն, որը տպագրվել է Ջոն Թենիլի 1890թ.-ի նկարազարդումների գունավոր տարբերակներով, իսկ 1899թ.-ին` «Ծաղկային մի երևակայություն անգլիական հին մի պարտեզում» ։
Ռանդոլֆ Քալդեկոտ
Նման կայուն արտադրության ճնշումը ստիպեց Քրեյնին դադարեցնել աշխատանքը որոշ ժամանակով, և Էվանսը փոխարինեց նրան Ռանդոլֆ Քալդեկոտի հետ, որի ամսագրերի նկարազարդումները նա տեսել էր և հավանել ։ Սկզբում Էվանսը վարձել էր Քալդեկոտին մանկական բանաստեղծությունների գրքերի նկարազարդումները կատարելու համար` սկսելով 1877թ.-ի «Ջեքի կառուցած տունը»-ի մեկ այլ տպագրությամբ ։ Էվանսն առաջարկեց յուրաքանչյուր էջն լրացնել նկարազարդումներով, որոնք «հաճախ քիչ ավելին էին, քան եզրագծերը», որպեսզի խուսափեն այդ ժամանակաշրջանի խաղային գրքերի սովորական դարձած դատարկ էջերից ։ 1878 թվականին Ջոն Գիպլպինի «Զվարճալի պատմություն»-ը հրատարակվեց, որը նկարազարդվել է Քալդեկոտի կողմից, իսկ տպագրվել Էվանսի կողմից ։ Էվանսը տրամադրեց նյութեր Քալդեկոտին նկարազարդման և վճարման համար` հիմնվելով վաճառքի քանակի վրա։ Էվանսը բացատրեց գործարքային պայմանավորվածությունը.
-Ես համաձայնեցի գործադրել հիմնական բլոկները փորագրելու բոլոր ռիսկերը, որոնք նա պատրաստել էր  փայտի վրա։ Փաստարկի գունավորումը ավարտելուց հետո ես կներկայացնեմ այն նկարչական թղթի վրա, ես կփորագրեյի բլոկները, որպեսզի անհրաճեշտ քանակությամբ տպվեն, որքան անհրաճեշտ է հիմնականի համար…բլոկը մուգ շականակագույնի մեջ, այնուհետև մի մարմնագույն երանգ դեմքի, ձեռքերի, և որտեղ էլ, որ հնարավորինս մոտ կբերեր նրա նկարած օրինակին` կարմիր, կապույտ, դեղին և մոխրագույն ։
1878-1885 թվականներից սկսած` Քալդեկոտը նկարազարդեց տարեկան երկու գիրք Էվանսի համար և հաստատեց իր հեղինակությունը որպես նկարազարդ ։ Գրքերը լույս տեսան Սուրբ Ծննդյան սեզոնի համար, երբ վաճառքը բավարար կլիներ, որքան 100.000-ը` տպագրությունն ապահովելու համար ։ Ավելի ուշ լույս տեսան մեկ հատորով վերատպագրված 4 ստեղծագործությունների հավաքածուները։ 1870-ականների վերջին Էվանսը և Քալդեկոտը աշխատակցեցին 17 գրքեր հետ,համարեցին Քալդեկոտի լավագույնը և փոխեցին «երեխաների նկարազարդ գրքերի ընթանքը» ։ Քալդեկոտը գրչի և թանաքի նկարազարդումներ արեց պարզ թղթի վրա, որոնք պատկերված էին փայտի վրա։ Էվանսը «ճշգրիտ վերատպությամբ փորագրեց» նկարազարդումը փայտանյութի վրա ։ Վեց բլոկ (մեկը յուրաքանչյուր նյութի համար) օգտագործվեց բազմագույն «չափազանց նուրբ որակի պատկեր» ստեղծելու համար ։
Քալդեկոտը մահացավ տուբերկոլյոզից 1886թ.-ին, և հաջորդ տարի Էվանսը տպագրեց նրա նկարների, գրքերի ժողովածուն` «Նկարների և երգերի ամբողջական ժողովածու» վեռնագրով ։ Ռուարի Մաքլանը բացատրում է Էվանսի «հիշեցումներ»-ի ներածությունում, որ 1960-ականների վերջին` Քալդեկոդը  «Ջեքի կառուցած տունը»-ի վերահրատարակումները  «զարմանալիորեն դեռ տպագրվում էին Էդմունդ Էվանսի կողմից փորագրված փայտե բլոկներից պատրաստված թիթեղներից» ։
Քեյթ Գրինվեյ
1870-ականների վերջին Քեյթ Գրինվեյը, որն իր վաղ կարիերան անցկացրեց շնորհավորական բացիկներ նկարազարդելով, համոզեց հորը` նույնպես փորագրման գործով, ցույց տալու Էվանսին իր պոեզիայի ձեռագիրը` «Պատուհանի տակ»-ը ։ Էվանսը հրավիրեց նրան Ուիթլի, և ինչպես նա բացատրում է. «ես միանգամից հիացա նկարների և բանաստեղծության գաղափարների ինքնատիպությամբ, ուստի միանգամից գնեցի դրանք» ։ Էվանսը վստահ էր որ իր նկարազարդումները առևտրայնորեն գրավիչ են և խրախուսեց Routledge-ին հրատարակել գիրքը ։ Գրինվեյի նկարազարդումների և բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուի մասին Էվանսը գրում է.
-Քանդակները և գունավոր բլոկները փորագրելուց հետո ես տպագրել եմ առաջին հրատարակությունից 20.000 օրինակ, և հրատարակիչները ծաղրում էին ինձ կես շիլինգ գրքի այդպիսի մեծ խմբաքանակ տպագրելու համար, սակայն այդ խմբաքանակը վաճառվեց նախքան մեկ այլ խմբաքանակ տպագրելս. միևնույն ժամանակ պատճենները վաճառվել էին հավելավճարի միջոցով։ Շարունակված վերատպագրությունը հասավ միչև 70.000 }}:
Երբ Ջորջ Էլիոթը տեսավ Գրինվեյի նկարները, մինչ նրանք հյուրընկալվել էին Էվանսին` իրենց տանը, նա «շատ հմայված էր դրանցով», սակայն նա հրաժարվեց Էվանսի խնդրանքից` գրել մանկական պատմություն, որը նկարազարդվելու էր Գրինվեյի կողմից ։ Հրապարակելով 1879 թվականին` Էվանսը արտադրեց 100.000 օրինակ «Պատուհանի տակ»-ի (ներառյալ ֆրանսիական և գերմանական հրատարակությունները), որոնք օգնեցին գործարկել Գրինվեյի կարիերան`որպես մանկական գրքերի հեղինակ և պատկերազարդող ։ «Պատուհանի տակ»-ի համար Էվանսը բացահայտ վճարում էր Գրինվեյին իր արվեստի գործի համար, իսկ հոնորարներին` հասույթի 1/3-ը, տպագրության ծախսերից հետո. հետագա գրքերի համար նա վճարել է ստացված հասույթի կեսը տպագրության ծախսերը հանելուց հետո ։ Էվանսը լուսանկարեց Գրինվեյի նկարները փայտի վրա, ճշգրիտ վերատպագրությամբ փորագրեց, և ստեղծեց կարմիր, կապույտ, դեղին և մարմնագույն երանգների գունավոր բլոկներ ։
Էվանսը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձրել իր «Մայր սագ»-ի տպագրությանը։ «Հնագույն տեսքը» ավելացրեց Ռեժենցի ոճի արվեստի գործին, միչ-դեռ նրա թանաքի և գունազարդման ընտրությունը փոխանցեցին զանգվածային շուկայի հրատարակության համար հարմար ձեռքի գրքի տեսքը։ Հնագույն տեսքին հասնելու համար անհարթ թուղթը սեղմվում էր և տպվում, իսկ անհարթությունը վերականգնում էին տպագրելուց հետո` թուղթը ջրի մեջ ընկղմելով։ Որպես 19-րդ դարի գրքերի արտադրության օրինակ`«Մայր սագ»-ը համարվում էր բացառիկ, իսկ ճշգրիտ վերատպագրությունները լավ կերպով տպագրվել են 20-րդ դարի կեսերին ։
1880 ական թվականների ընդացքում Էվանսը տարեկան տպագրում էր Գրինվեյի 2-3 գիրք, ներառյալ`Քեյթ Գրինվեյի «Ծննդյան գիրք»-ի (1881) 150.000 օրինակ, ինչպես նաև «Մայր սագը» (1881), «Ծաղիկների լեզուն» (1884), «Մարիգոլդ պարտեզը» (1885), «Համելնյան մկնորս» (1887), և «Պեպիտո թագավոր» (1889) ։ 1880-ականների կեսերից մինչև 1890-ականների կեսերը Էվանսը տպագրեց, իսկ Գրինվեյը նկարազարդեց 9 Ալմանախ ամեն տարի ։ Գրինվեյը օգուտ քաղեց Էվանսի հետ ունեցած իր ընկերակցությունից։ Որպես մանկական գրքերի առաջատար հրատարակիչ, Routledge–ը տրամադրեց Գրինվեյին առևտրային հիմք, ինչին նա գուցե չհասներ առանց Էվանսի ազդեցության։ Մանկական գրականության Գիտնական Անն Լունդին պնսում էր որ Էվանսի տպագրության առանձնահատուկ որակը, ինչպես նաև նրա` որպես մանկական գրքերի տպագրողի ժողովրդականությունը, Գրինվեյի անունը կապում են նրա հետ, դրանով իսկ ավելացնելով նրա առևտրային գրավչությունը ։ Գրինվեյը հաճախ այցելում էր Էվանսների ընտանիքին, խաղում նրանց երեք դուստրերի հետ և Վենտնոր տեղափոխվելուց հետո էլ շարունակում էր այցելել Էվանսների ընտանիքին ։ Որպես նկարազարդող իր կարիերիայի ընթացքում Գրինվեյը օգտագործում էր Էվանսին որպես միակ փորագրող և տպագրող ։
Հետագա աշխատանք և կենսաթոշակ
Էվանսը, ի վերջո, փոխակերպեց եռագույն տպագրության տեխնիկան ։ 1902թ.-ին նա օգտագործեց «վերջերս մշակված Հենշելի եռագույն գործընթացը», Բեթրիքս Փոթերի խնդրանքով, որպեսզի տպագրի ջրաներկով նկարազարդումները նրա առաջին գրքի` «Պիտեր ճագարի հեքիաթը»-ի համար ։ Իր կարիերայի ավարտից հետո նրա ոչ բոլոր աշխատանքներն էին նվիրված եռագույն գործընթացին. 1902թ.-ին նա փորագրեց և տպագրեց «Հին անգլերեն երգեր», և «Վ. Գրեհեմ Ռոբերտսոնի» համար, որը նկարագրվել էր որպես «ներդաշնակ և նուրբ» ։
1892 թ.-ին Էվանսը տեղափոխվեց Վենթնոր` Ուայթ Մեն կղզի և տպարանները հանձնեց իր որդիններին` Վիլֆրեդին և Հերբերտին, չնայած անհայտ է, թե երբ նա դադարեցրեց փայտի փորագրումը ։ Իր վերջին տասնամյակի ընթացքում նա գրել է «Էդմունդ Էվանսի հիշեցումները» մի կարճ հատոր, որը նա նակարագարել է որպես «Ծերունու մռթմռթոցներ» ։ Այդ գրքում Էվանսը ներառում է իր գործնական պրակտիկայի և գործընթացների մի քանի մանրամասներ և նշանակալից է, քանի որ այն ավելացնում է սակավ տեղեկությունը, որը հասանելի է դարաշրջանի գունային տպագրողներին ։ 1960-ականներին Ռուարի Մաքլինը խմբագրեց Էվանսի թոռնուհու կողմից նրան բաշխված ձեռագիր 102 էջանոց տպագրությունը, որը հրատարակվել է Օքսֆորդի համալսարանի հրատարակչության կողմից 1967 թ.-ին ։
Էվանսը մահացավ 1905 թվականին և թաղված է Վենտնորի գերեզմանատանը ։ Նրան փրկեցին երկու որդինները և երեք դուստրերը։ Կազմակերպությունը գնվել է 1953թ.-ին Վ. Պ. Գրիֆիթ ՍՊԸ-ի կեղմից։ Էվանսի թոռը` Ռեքսը դարձավ կառավարման տնօրեն ։ Իր մահից առաջ Էվանսը առաջարկեց Բեթրիքս Պոթերին ինչ-որ տոկոս կազմակերպությունում, որից նա հրաժարվեց, քանի որ վերջերս մի տնտեսություն էր գնել Լճային երկրամասում (Մեծ Բրիտանիա) ։
Էվանսի բնօրինակ փորագրված փայտե բլոկների մեծ մասը պահվում է Լոնդոնի Սուրբ կամուրջ տպագրական գրադարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի նկարիչներ
Յուստս Սիրմայս
Յուստս Սիրմայս (Justs Sirmais, ), լատիշ երգիչ։
Եվրատեսիլ 2016
2016 թվականին Յուստսը մասնակցում է լատիշական Supernova շոուին (Եվրատեսիլ 2016 երգի ամենամյա համերգի լատվիական նախընտրական փուլ) իր «Heartbeat» երգով, որը հատուկ նրա համար գրել է Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթի Լատվիայի մասնակից Ամինատա Սավադոգոն։
Եզրափակիչ փուլում, որը տեղի ունեցավ 2016 թվականի փետրվարի 28-ին, Յուստսը հաղթում է և ստանում իրավունք ներկայացնելու իր երկիրը Ստոկհոլմում կայանալիք Եվրատեսիլ 2016 երգի մրցույթում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատիշ երգիչներ Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2016 երգի մրցույթի մասնակիցներ
Մոնա Սալին
Մոնա Ինգեբորգ Սալին (Անդերսոն) (Mona Ingeborg Sahlin (Andersson), ), շվեդ քաղաքական գործիչ, Շվեդիայի Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության առաջնորդ 2007-2011 թվականներին։
Կենսագրություն
Մոնա Սալինը ծնվել է վարչապետ Ինգվար Կարլսոնի նախկին խորհրդական Հանս Անդերսոնի և Ստոկհոլմի մերձակա ՇՍԴԱԿ տեղական բաժանմունքի նախագահ Հանս Անդերսոնի ընտանիքում։
1973 թվականին անդամակցել է Երիտասարդական Սոցիալ-դեմոկրատական լիգային։
Շվեդիայի խորհրդարանի անդամ է 1982-1996 թվականներին և 2002-2011 թվականներին Ստոկհոլմի շրջանից։
1990-ականներին և 2000-ականներին զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ սոցիալ-դեմոկրատների աշխատասենյակներում՝ աշխատանքի նախարար (1990-1991 թվականներին), գենդերային հավասարության նախարար և փոխվարչապետ (1994-1996 թվականներին)։
1995 թվականին մեղադրվել է անձնական նպատակներով վարկային քարտ օգտագործելու մեջ, որը նրան կառավարության կողմից տրվել է ծառայողական կարիքների համար և պաշտոնաթող Է եղել ։
Քաղաքականություն է վերադարձել 1998 թվականին։ Նախարար առանց պորտֆելի Յորան Պարսսոնի կառավարությունում (1998 թվական), արդյունաբերության, աշխատանքի և հաղորդակցության նախարար (1998-2002 թվականներին), արդարադատության նախարար (2002-2004 թվականնրին), կայուն զարգացման նախարար (2004-2006 թվականներին)։
2006 թվականին իշխանությունը զիջելով Հանուն Շվեդիայի դաշինքին, հավաքելով ընտրողների ձայների 34,99 %-ը, Յորան Պերսոնը հրաժարական է տվել։ 2007 թվականի մարտի 17-ին կայացած կուսակցական կոնգրեսում Մոնա Սալինը միաձայն ընտրվել է Շվեդիայի նախկին վարչապետ Յորան Փերսոնի իրավահաջորդը Շվեդիայի Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության նախագահի պաշտոնում։ Այդ պաշտոնից հեռացել է 2010 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում կուսակցության պարտությունից հետո ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեդիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ
Մոկո Խաչատրյան
Մարիամ Ռուդոլֆի Խաչատրյան (Մոկո Խաչատրյան, ), հայ գեղանկարչուհի, աբստրակտ նկարչուհի։
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի նկարիչների միջազգային ասոցիացիայի անդամ (1995 )։
Կենսագրություն
Մարիամ Խաչատրյանը ծնվել է 1969 թվականին, Երևանում, գեղանկարիչ Ռուդոլֆ Խաչատրյանի ընտանիքում։ Ռուդոլֆ Խաչատրյանն աղջկան՝ Մարիամին, երկու տարեկանում Մոկո է անվանել ։ 1980-1983 թվականներին սովորել է Գեղագիտության ազգային կենտրոնում, 1983-1987 թվականներին՝ Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում, 1987-1991 թվականներին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում։ 1992 թվականին ստեղծագործական գործունեությունը շարունակել է Մոսկվայում։ 2014 թվականից հիմնականում ստեղծագործել է աբստրակտ ոճով։ Աշխատանքները գտնվում են Երևանի և Քուվեյթի ժամանակակից արվեստի թանգարաններում, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի, Իտալիայի, Անգլիայի, Չեխիայի, Հայաստանի, Ռուսաստանի մասնավոր հավաքածուներում ։
Ցուցահանդեսներ
1991 թվականից մասնակցել է հանրապետական և միջազգային ցուցահանդեսների Փարիզում, Մոսկվայում, Երևանում, Քուվեյթում, Նյու Յորքում, Լոնդոնում, Դուբայում, Ցյուրիխում և այլուր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարչուհիներ Կատեգորիա:Աբստրակտ նկարիչներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ գեղանկարիչներ
Օրյոլի շրջան (Օրյոլի մարզ)
Օրյոլի շրջան (Орловский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Օրյոլի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Օրյոլն է ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1701,4 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 67327 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 39,57 մարդ/կմ²։
Յուստս
__STATICREDIRECT__
Օրյոլի շրջան (Օրյոլի մարզ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրյոլի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Վինտերտուր
Վինտերտուր (Winterthur), քաղաք Շվեյցարիայի հյուսիսային մասում։ Շրջանի կենտրոնն է, գտնվում է Ցյուրիխ կանտոնում։ Մտնում է Վենտերտուր շրջանի կազմի մեջ։
Նկարագրություն
Բնակչության թվով Վինտերտուրը Շվեյցարիայի քաղաքների մեջ վեցերորդն է։ Քաղաքի բնակչությունը կազմում է ավելի քան 100 000 մարդ (2008 թվականի տվյալներով) ։
Տեղի բարբառով բնակիչերը քաղաքը կրճատ անվանում են «Վինտի»։ Շվեյցարիայում Վինտերտուր քաղաքն անվանում են «Թանգարանների քաղաք», քանի որ այստեղ կան մեծ քանակությամբ գեղարվեստական թանգարաններ, այդ թվում՝ նաև Լուսանկարների թանգարանը և «Technorama» գիտական կենտրոնը ։
Բացի այդ, Վինտերտուրը նաև համարվում է Շվեյցարիայի խոշոր արդյունաբերական կենտրոնը։ 1862 թվականին այստեղ հիմնվել է «Bank in Winterthur» բանկը։
Տրանսպորտ
Քաղաքի առավելություններից է նրա տրանսպորտային հասանելիությունը։ Քաղաքը երկաթուղային ճանապարհով կապված է ինչպես շվեյցարական հիմնական քաղաքների, այնպես էլ մոտակա երկրների՝ Գերմանիայի և Իտալիայի հետ։ Վինտերտուրից դեպի Ցյուրիխ ճանապարհն ընդամենը 19 րոպե է, իսկ դեպի Ցյուրիխի օդանավակայան՝ 13 րոպե։
Վինտերտուրով են անցնում դեպի Ժնև (ավտոմայրուղի А1), Շաֆֆհաուզեն (ավտոմայրուղի А4) և Գերմանիայի սահման՝ Կրոյցլինգեն (ավտոմայրուղի А7), տանող մայրուղիները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի քաղաքներ
Փոքր Սելմենգա
Փոքր Սելմենգա (Малая Сельменьга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում, Նյուկսենսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սուխոնա գետի ձախ ափին՝ 145 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Արքաշեն (գետ)
Արքաշեն, Արխաշան, Արխաշան-Ամբերդ, Արխաշին, գետ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում, Ամբերդ գետի ձախ վտակը։ Սկիզբ է առնում Արագած լեռան վրա գտնվող Քարի լճի արևմտյան ափից և Անտառուտ գյուղից 4 կմ հյուսիս–արևմուտք միախառնվում մայր գետին։ Սնվում է Քարի լճի շրջակայքի աղբյուրներից և ձնհալքային ջրերից։ Հոսքի ռեժիմն անկանոն է, վարարում է մայիս-հունիս ամիսներին։ Երկարությունը 13 կմ է։ Ամբերդ և Արքաշեն գետերի միախառնման տեղում 2300 մ բարձրության վրա գտնվում է Ամբերդ ամրոցը   ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի գետեր Կատեգորիա:Ամբերդ գետի վտակներ
Յուրմենգա
Յուրմենգա (Юрменьга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սուխոնա գետի ձախ ափում՝ 95 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 20 կմ է։ Ակունքը գտնվում է Յուրմենգսկի ճահիճներում 19 կմ հյուսիս-արևելքում Բոստրոյ գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Մոսկվիչ, իմ սեր
«Մոսկվիչ, իմ սեր» (Moskvich, Mon Amour, Москвич, Моя Любовь), հայ-ռուս-ֆրանսիական համատեղ արտադրության ֆիլմ փոքր մարդու մեծ ողբերգության մասին, նկարահանված 2012 թվականին։ Ֆիլմի նկարահանումները տեղի են ունեցել Հայաստանում, հիմնականում՝ Վարդենիսում։
Սյուժե
Գյուղում ապրող Համոն ու նրա կինը Հայաստան են գաղթել Ադրբեջանի Լենինավան գյուղից։ Նրանք շատ սուղ պայմաններում են ապրում։ Ամիսը մեկ անգամ Համոն մեկնում է շրջկենտրոն՝ ստանալու Ռուսաստանում աշխատող որդու ուղարկած փոքրիկ գումարը։ Կյանքն անցնում է առանց արտասովոր բեկումների՝ միապաղաղ, անաղմուկ։ Ու հանկարծ Համոյի ականջով է ընկնում, թե հարևան Սոթք գյուղում ինչ-որ մեկը «Մոսկվիչ» է վաճառում։ Համոն շտապում է Սոթք՝ տեսնելու վաճառվող մեքենան։ Տերը համաձայնում է սպասել այնքան, մինչև որ Համոն բերի 800 դոլարը։ Երազանքն իրականություն դառնալու շեմին է։ Ծերունին համակվում է «Մոսկվիչ» ունենալու ցանկությամբ և 800 դոլարը ձեռք բերելը գերխնդիր դարձնում։ Հեռավոր գյուղում ապրող մարդու դրաման սկսվում է։ Բայց մի օր Համոն արթնանում է ու հասկանում, որ ժամանակն անցել է, իր ապրելու ժամանակը՝ նույնպես ։
Իր փոքր երազանքի հետևից գնացող մարդու կերպարը ֆիլմում առանցքային է, իսկ մյուս հերոսները ձևավորում ու կառուցում են տրագիկոմիկ այն միջավայրը, կյանքը, մթնոլորտը, որտեղ հասունանում է երազանքն իրականություն դարձնելու գաղափարը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:2012 ֆիլմեր Կատեգորիա:Արամ Շահբազյանի ֆիլմեր
Օրեսթես
Կենսագրությունն ըստ դիցաբանության
Օրեսթեսն ամենակրտսերն էր երեխաներից ու հանդիսանում էր միկենյան թագավոր Ագամեմնոնի ու թագուհի Կլիթեմնեստրայի միակ որդին։ Տրոյական պատերազմից ամուսնու վերադառնալուց հետո Կլիթեմնեստրան, որ այդ ընթացքում սիրային կապի մեջ էր թագավորի ազգական ու միաժամանակ թշնամի Էգիսթոսի հետ, սպանում է ամուսնուն կացնով վերջինիս լոգանք ընդունելու ընթացքում։ Փոքրիկ Օրեսթեսը փրկվում է մահից իր քրոջ՝ Էլեկտրայի շնորհիվ։ Երեխային ուղարկում են Ֆոկիս, թագավոր Ստրոֆեոսի մոտ, ում կնոջ զարմիկն էր հանդիսանում Օրեսթեսը, և որտեղ նա մեծացել է Պիլադեսի՝ նրա հավատարիմ ընկերոջ հետ միասին։ Հոմերոսի  համաձայն Օրեսթեսը մեծացել է Աթենքում, ու  նա Պիլադեսին չի նշում։ Չափահաս դառնալով Օրեսթեսն Ապոլլոնի կողմից հրաման է ստանում վրեժ լուծել հոր սպանության համար։ Վերադառնալով Միկենե Օրեսթեսը սպանում է Էգիսթոսին ու մորը։ Դրանից առաջ Օրեսթեսը մազափունջ է զոհ մատուցում Ագամեմնոնի գերեզմանին։ Էսքիլոսը հայտնում է, որ սկզբում Օրեսթեսը ու Պիլադեսը հայտնվում են  քաղաքում կեղծ անուններով որպես Ֆոկիսից եկած սուրհանդակներ, հայտում են Օրեսթեսի մահվան լուրը իրենց հետ որպես ապացույց բերելով բրոնզե գավաթ, ինչով շատ են տխրեցնում Էլեկտրային, ում էլ հետո պատմում են ճշմարտությունը։ Էվրիպիդեսի համաձայն Օրեսթեսը, քննարկելով Էլեկտրայի հետ վրեժի ծրագիրը, առաջին հերթին սպանում է Էգիթոսին զոհաբերության ժամանակ, ապա երկար մտատանջություններից հետո խրճիթում սպանում է Կլիթեմնեստրային, որտեղ նրան Էլեկտրան  էր բերել իր հղիության լուրը հայտնելու պատրվակով։
Օրեսթեսի թափառումները
Որպես մայրասպանի Օրեսթեսին հետապնդում էին էրինուհիները։ Դիցի բազմաթիվ տարբերակներ Օրեսթեսի պանդխտության հետ կապված բերում են նրան Հունաստանի տարբեր մասեր։ Մի տարբերակի համաձայն Օրեսթեսը խելագարվում է տաճարի մոտ Մեգալոպոլիսում։ Սև աստվածուհիներին հանդարտեցնելու համար, նոպայի ժամանակ նա կծում է իր մատը, ինչի հետևանքով նրանցից ոմանք փոխում են իրենց գույնը սպիտակ ու հեռանում են նրանից։ Արքայիդայի տարածքում նա ազատվում է խելագարությունից նստելով Գիտիոնի շուրջը գտնվող սպիտակ քարի վրա։ Արտեմիսի տաճարի առաջ սուրբ քարի վրա ինը Տրեզենյան տղամարդիկ կատարեցին Օրեսթեսի մաքրագործումը մայրասպանությունից հետո։ Էսքիլեսի համաձայն Օրեսթեսն այցելում է Դելփիք, այնուհետև Աթենք։ Դելփիքում նրան հայտնեցին, որ նա պետք է ուղևորվի Թավրիդա։ Էվրիպիդեսի «Օրեսթես»  ողբերգությունում ներկայացվում է մեկ այլ սյուժետային շրջադարձ՝ Օրեսթեսը, Էլեկտրան և Պիլադեսը հետապնդվելով  գտնվում են Սպարտայում, որտեղ կառանել է Եգիպտոսից եկած նավը  Մենելայոսի, Ելենայի ու իրենց դուստր Հերմիոնայի հետ կառամատույցի վրա։ Օրեսթեսը հորեղբորից օգնություն և պաշտպանություն է խնդրում, քանզի նրան ու քրոջը պետք է դատի Պինդարոսը՝ Կլիթեմնեստրայի ու Ելենայի հայրը։ Մինելայոսը սկզբում հաամաձայնվում է օգնել, բայց հետո որպեսզի չփչացնի հարաբերությունները Պինդարոսի հետ, ում թագավորությունը պատրաստվում է ժառանգել փոշմանում է։ Պիլադեսն ու Օրեսթեսը դրա համար ծրագրում են սպանել Ելենային, բայց Ապոլոնի տեսիլքի միջոցով այդ իրավիճակը շտկվում է՝ աստված նրան կտանի Օլիմպոսի ամպերի վրա, որտեղ նա կդառնա աստվածուհի։ Ենթադրվում է, որ դա հորինվել է հենց Էվրիպիդեսի կողմից պիեսի համար։
Օրեսթեսի արդարացումը
Մեկ տարի աքսորված լինելուց հետո  Օրեսթեսը հայտնվում է Աթենքում, որտեղ թագավորում է նրա ազգական Պանդիոսը, և Ապոլլոնի խորհրդով Օրեսթեսը օգնության խնդրանքով դիմում է Աթենասին, ով Կլիթեմնեստրայի  սպանության գործը փոխանցում է աթենական դատարանին՝ Ատտիկային
Աթենասը (Էսքիլեսի մոտ Ապոլլոնը), հանդես գալով պաշտպանական ելույթով, պնդում է տղամարդու՝ որպես գլուխ  դերն ընտանիքում  և պետության մեջ։ Ձայները բաշխվում են հավասար և Օրեսթեսը արդարացվում է։
Չնայած Օրեսթեսը արդարացվել էր, շարունակում էր հետապնդվել էրինուհիների կողմից։ Նրա քույր Էրիգոնան ինքնասպանություն է գործում (մյուս տարբերակում ինքնասպանություն չի գործում, հետագայում դառնում է Օրեսթեսի կինը և որդի է ծնում)։ Մեկ այլ տարբերակի համաձայն, իր արդարացման համար նա պետք է Թավրիդից Հունաստան հասցներ Արտեմիսի փայտե կուռքը։ Օրեսթեսը մեկնում է իր ընկերոջ՝ Պիլադեսի հետ ու երկրի սովորույթներով նրանք ստիպված պետք է զոհաբերվեին, բայց Օրեսթեսը ճանաչվում է քրոջ՝ Էփիգենիայի կողմից ու փրկվում է։
Վերադառնալով Միկենե, Օրեսթեսը սպանեց գահին տիրած Ալետոսին՝ Էգիսթոսի որդուն։
Ամուսնությունը, թագավորումը և մահը
Թափառումներից հետո Օրեսթեսը իր քրոջը՝ Էլեկտրային ամուսնացնում է Պիլադեսի հետ։ Հետագա տարիներին Օրեսթեսը սպանում է Աքիլլեսի որդի Նեոպտոլեմոսին ու ամուսնանում է վերջինիս այրի, Մենելայոսի դստեր Հերմիոնայի հետ, ով հանդիսանում էր և իր  քույրը, ում հետ նշանադրվել էր մանուկ հասակում։
Մահանում է օձի խայթոցից Օրեսթեոնում, Արքայիդայում։
Արտաքին աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանության կերպարներ Կատեգորիա:Հունական հերոսներ
Բեսա
Բեսա (besa), ալբանական ազգային ինքնագիտակցության ու ազգային բնութագրի հիմնական հասկացություններից։
Բեսան՝ որպես լեզվամշակութային հասկացություն
Բեսա բառը բառացի թարգմանվում է հավատ կամ ազնիվ խոսք ։ Այն մոտ է լատիներենի fides հասկացությանը և հավանաբար նրա հետ ընդհանուր ծագում ունի ( բառը ալբաներենում կրոնական նշանակությամբ այլ ձևով է գործածվում՝ feja) : Բեսա բառից առաջացել է benik ածականը, որը նշանակում է հավատարիմ կամ ազնիվ։ Ալբանացիների շրջանում տարածված են կանանց Besa և տղամարդկանց Besnik անունները ։
Բեսայի դրույթը նշանակում է հավատարիմ լինել իր խոսքին և պարտավորվածությանը ընտանիքի կամ ընկերոջ առաջ ։ Դա նաև հիմնական հասկացությունն է այնպիսի իրավիճակում, որը կապված է մահացած նախնիների կամքի ու տրված խոստման հետ։
15-րդ դարում գրված «Շկոդերի կանոնադրության» մեջ կիրառված է bessare (երդվել) բայը, որը, Արդիան Կլյոսի ու Արդիան Վեհբիի համաձայն, նման պրակտիկայի փաստաթղթավորված առաջին հիշատակությունն է ։ 16-րդ դարում besa բառը կրոնական հավատի իմաստով գործածվել է միսալում, որը թարգմանել է Գյոն Բուզուկը ( → o gruo, e madhe äshte besa jote, բառացի՝ Ո՜վ կին, մեծ է քո հավատը) ։ 19-րդ դարի սկզբին ալբանա-հունարեն բառարանի կազմության ժամանակ Մարկոս Բոցարիսը ալբաներեն բեսա բառը թարգմանել է θρησκεία բառով, որը կրոնական հավատ է մատնանշում ։ 1896 թվականին հրատարակվել է բեսա հասկացության մասին հոդվածը, որը համապատասխանում է parole d'honneur բառին ։
Պատմություն
Բեսա հասկացությունն ընդգրկված է «Կանունում»՝ ալբանական իրավունքների ու նախնական սովորույթների կանոնակարգում ։ Բեսան այն հասկացությունն է, որով կարգավորվել են հարաբերությունները ինչպես համայնքի ներսում, այնպես էլ համայնքների միջև ։ Հյուսիսային Ալբանիայի ավանդական համայնքների ներկայացուցիչները նմանատիպ երդում են տվել՝ խոստանալով միասին պայքարել կառավարության դեմ ։ Միևնույն ժամանակ օսմանյան կառավարությունը նույնպես կիրառել է պայմանավորվածության այդ ձևը՝ փորձելով միավորել ալբանական համայնքները և նրանց հետ պայմանավորվածություն ձեռք բերել ։
Օսմանյան տիրակալության շրջանում բեսան հիշատակվել է պետական փաստաթղթերում, երբ խոսվել է ալբանացիների կողմից դիմադրության մասինref name=":2" />: Օսմանյան տիրակալների դեմ ապստամբության ժամանակ բեսան եղել է տարբեր համայնքները կապող օղակը ։
Մշակույթում
Ալբանական շատ ասացվածքներ կապված են բեսա հասկացության հետ։
Բեսան հունարենում և Հունաստանի նորագույն պատմության մեջ
Հույների ու ալբանացիների՝ Օսմանյան կայսրությունում միասին ապրելու արդյունքում բեսա բառն ու հասկացությունը թափանցել է նաև հունարենի մեջ։ Առաջացել են նաև նոր բառեր՝ բաբեսիս (μπαμπέσης), որ նշանակում է երդմնազանց մարդref> :
Երբ 1800 թվականին Ալի փաշան թուրք-ալբանացիների 3-րդ արշավանքն է սկսել սուլիոտների (ոչ մեծ բնակչություն Հունաստանում, որոնք երկու լեզու են կրում՝ հունարեն ու ալբաներեն) դեմ, պաշարումից երեք տարի անց Ալի փաշան բանավոր համաձայնություն է կնքել սուլիոտների հետ ։ Հույների ու ալբանացիների համար սրբացված բեսա բառով հույն զորավար Ֆոտոս Ձավելասը սուլիոտների շարասյունը Սուլիից Պարգա է տեղափոխել, որտեղից էլ նրանք տեղափոխվել են Կերկիրա կղզի, որն այդ ժամանակ գտնվում էր ռուսների վերահսկողության տակ։ Սուլիոտների մի մասը ուղևորվել է Զալոնգոյի եկեղեցի, սակայն հայտնվել է Բեկիրի հազարավոր զինվորների շրջապատման մեջ։ Այս ժամանակ էլ սուլիոտները հասկացել են, որ դարձել են «մարդկանցից ամենաանազնիվի» զոհը, և նրանց ուրիշ ոչինչ չի մնացել, քան պայքարել ու մահանալ ։
Մյուս կողմից, Հունաստանի անկախության պատերազմի սկզբին (1821-1829), երբ ապստամբ հույները մտել են շրջապատված Տրիպոլիս և սկսել են զանգվածաբար կոտորել զինյալներին, ալբանացիները, «բեսան շուրթերին» շարվել են հրապարակում՝ հանգիստ սպասելով, որ իրենց դուրս կթողնեն քաղաքից։ Դիմիտրիս Պլապուտասի ուղեկցությամբ մոտ 2.000 ալբանացիներ դուրս են բերվել Կորինֆի ծոց՝ տալով իրենց բեսան, որ այլևս չեն խառնվի հույների դեմ պայքարին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալբանիայի մշակույթ Կատեգորիա:Երդում
Սալվատորե Սիրիգու
Սալվատորե Սիրիգու (իտալ.՝ Salvatore Sirigu, ), իտալացի ֆուտբոլիստ, դարպասապահ։ Հանդես է գալիս «ՊՍԺ»-ում և Իտալիայի հավաքականում։
«Պալերմո»
2005 թվականին Սիրիգուն պայմանագիր է կնքել «Պալերմոյի» մանկապատանեկան թիմի հետ։ 2006 թվականի նոյեմբերի 8-ին Սիրիգուն իր դեբյուտն է նշել թիմի առաջին կազմում՝ «Սամպդորիայի» դեմ խաղում։ Նոյեմբերի 23-ին Սալվատորեն իր դեբյուտն է նշել ՈՒԵՖԱ գավաթի խաղարկությունում՝ «Ֆեներբահչեի» դեմ խաղում, բաց թողնելով իր առաջին 3 գոլերը առաջին թիմի կազմում. «Ֆեներբահչեն» այդ խաղում հաղթել է 3:0 հաշվով։
2007 թվականի հուլիսին Սիրիգուն վարձավճարով տեղափոխվել է Սերիա C1-ում հանդեոս եկող «Կրոմենեզե»։ Թիմի կազմում մասնակցել է 19 խաղի բաց թոնելով 22 գնդակ։ Նա թիմի օգնել է տեղափոխվել Սերիա B:
2009 թվականին Սալվատորեն «Պալերմոյում» դարձավ թիմի հիմնական դարպասապը, պայքարից դուրս թողնելով Ռուբինյոյին ։ Նա Սերիա A-ում իր դեբյուտը նշել է «Լացիոյի» դեմ խաղում, որն ավարտվել է 1:1 հաշվով։ Այդ հանդիպումից հետո Սիրիգուն ստացավ թիմի առաջին համարը, և երկարաձգեց թիմի հետ իր գործող պայմանագիրը մինչև 2015 թվականը ։
Մրցաշրջանի ավարտից հետո Սիրիգուն ճանաչվել է մրցաշրջանի լավագույն նորեկը։