cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լիլիա Բրիկ
Մայակովսկու թանգարանի վերակազմավորում
Լիլիա Բրիկի անվան առանձնացումը Մայակովսկու կենսագրությունից հանգեցրեց Գենդրիկովի նրբանցքում գործող թանգարանի փակմանը և նորի ստեղծմանը՝ Սերովի միջափողոցում։ Վերակազմավորման նախաձեռնությամբ հանդես եկավ Լյուդմիլա Մայակովսկայան, որը 1962 թվականին Միխայիլ Սուսլովին ուղղված նամակում պատմում էր, որ իր եղբայրն իր կյանքի զգալի մասն ապրել է Լյուբյանսկի միջափողոցում գտնվող սենյակում, մինչդեռ Գենդրիկովի նրբանցքում գտնվող բնակարանը «փաստացի պատկանում էր Օ․ Բրիկին և Լ․ Բրիկին»։ Նշելով, որ 1930-ական թվականներին թանգարանը ստեղծելիս «ոչ ոք հարկ չհամարեց խորհրդակցել պոետի ընտանիքի հետ»․ Մայակովսկու քույրն առաջարկեց վերաբնակեցնել Սերովի միջափողոցի հանրակացարանի բնակիչներին և վերանորոգումից հետո այնտեղ նոր թանգարան ստեղծել։ Լյուդմիլա Մայակովսկուն սատարեց գրականագետ Ալեքսեյ Կոլոսկովը, որը Սուսլովին գրեց այն մասին, որ պոետի շուրջ այս «գարշելի մթնոլորտը» ստեղծել են «անբան Օ․ Բրիկը և անբարոյականության քարոզիչ Լ․ Բրիկը, որն ապրում էր Մայակովսկու միջոցներով և փառքով»։
1967 թվականի հոկտեմբերի 24-ին ԽՄԿԿ Կենտկոմի քարտուղարությունը որոշում ընդունեց «Մայակովսկու թանգարանի մասին»։ Փաստաթուղթը, որը կազմվեց, «խիստ գաղտնի» մակագրությամբ էր և նախատեսում էր թանգարանի տեղափոխումը Սերովի միջփողոց 3/6 հասցե։ Միևնույն ժամանակ Գենդրիկովի նրբանցքում գտնվող բնակարանում նախատեսվում էր ստեղծել Մայակովսկու անվան մեծ գրադարան՝ պահպանելով պոետի սենյակն այն տեսքով, որն այն ուներ Վլադիմիր Վլադիմիրովիչի կենդանության օրոք։ Այս որոշումը դժգոհություն առաջացրեց Լյուդմիլա Մայակովսկու մոտ, որը Լեոնիդ Բրեժնևին ուղղած նամակում (դեկտեմբերի 16, 1971) հաղորդեց, որ մի քաղաքում Մայակովսկու երկու թանգարանի առկայությունը «մշտական գաղափարական բախումների հարթակ է ստեղծում»․ «Ես կտրականապես, սկզբունքայնորեն դեմ եմ, որ պոետից՝ իմ եղբորից որևէ հետք մնա Բրիկների հին տանը»։
Նոր հուշային հաստատության ստեղծումը նոր արձագանք ստացավ գրական հասարակության շրջանում։ Այսպես, Կոնստանտին Սիմոնովը, ելույթ ունենալով աշխատավորական խմբի ժողովին՝ Սերովի միջփողոցում թանգարանի ստեղծման վերաբերյալ, նշեց, որ Բրիկներին զրկել «այն տեղից, որ նրանք զբաղեցնում էին Մայակովսկու կենսագրության մեջ, հնարավոր է միայն ժամանակավորապես և բռնի կերպով» ։ Պոետ Բորիս Սլուցկին հաղորդեց, որ առանձին գրականագետների ստեղծագործության հիմքում ընկած է «Լիլիա Բրիկին՝ Մայակովսկու ամենամոտ մարդուն վարկաբեկելու» ձգտումը։ Ռոբերտ Ռոժդեստվենսկու խոսքերով, «եթե մարդու քնարական ստեղծագործությունների 40 կամ 50 տոկոսը նվիրված է Լիլիա Բրիկին, ապա եթե նույնիսկ մենք ինքնասպան լինենք, դրանք բոլորն էլ նվիրված են մնալու Բրիկին և ոչ ուրիշին» ։
Նոր թանգարանի տնօրեն Վլադիմիր Մակարովն էքսպոզիցիան ստեղծելիս Լիլիա Բրիկին նամակ գրեց, որտեղ հիշեցրեց, որ 1930 թվականին Բրիկը դատախազությունում 2113 ռուբլի, 82 կոպեկ և 2 ոսկե մատանի է ստացել, որոնց գտել են ինքնասպան եղած պոետի սենյակում։ Խնդրելով փաստաթղթեր ներկայացնել գումարի մի մասի՝ հարկային մարմին փոխանցելու վերաբերյալ՝ տնօրենը միաժամանակ առաջարկեց Լիլիա Յուրևինային թանգարանին փոխանցել ոսկե մատանիները (որոնցից մեկի վրա Մայակովսկին իր ժամանակին փորագրել էր Լ․ Յու․ Բ․ տառերը), «Լիլիչկա» բանաստեղծության բնօրինակը, «Սիրում եմ» և «Դրա մասին» ձեռագիր պոեմները, ինչպես նաև պոետի որոշ նկարներ և անձնական իրեր։ Լիլիա Յուրիևնան, որն այդ ժամանակ անցել էր 80 տարեկանի սահմանը, չպատասխանեց ոչ այդ նամակին, ոչ էլ Մակարովից ստացած հաջորդ նամակին։ Ներկայումս (2016) Գենդրիկովի նրբանցքում գտնվող Մայակովսկի-Բրիկի նախկին բնակարանում, ըստ Աննա Սերգեևա-Կլյատիսի խոսքերի, չի պահպանվել ոչ մի «հուշ»․ այնտեղ է տեղակայված Կորեայի Հանրապետության դեսպանության մշակութատեղեկատվական կենտրոնը ։
Վերջին տարիներ․ ինքնասպանություն
1970 թվականի հունիսին մահացավ Էլզա Տրիոլեն։ Լիլիային գրած վերջին նամակում, որն ուղարկել էր մահվանից 10 օր առաջ, Էլզան հաղորդում էր Արագոնի չարչարանքների մասին՝ Բրիկի և Քաթանյանի՝ Փարիզ տեղափոխվելու կապակցությամբ․ խոսքը վիզայի հետ կապված խնդիրների մասին էր, որոնք գրողն ստիպված էր լուծել դեսպանատների մակարդակով։ Կրտսեր քրոջ թաղումից վերադառնալուց հետո Լիլիա Յուրիևնան խոստովանեց, որ Լուի Արագոնն իրեն և ամուսնուն առաջարկեց փոխել բնակության վայրը և տեղափոխվել Ֆրանսիա։ Բրիկը հրաժարվեց․ «Իմ ամեն ինչը Մոսկվայում է, այնտեղ է իմ լեզուն, այնտեղ են իմ դժբախտությունները։ Այնտեղ են Բրիկն ու Մայակովսկին»։
1960-ական թվականների վերջից Լիլիա Յուրիևնան ապրում էր հիմնականում Պերեդելկինոյում, որտեղ ընտանիքը ոչ մեծ տուն ուներ, որտեղ գրեթե միշտ հյուրեր կային։ Բրիկին և Քաթանյանին այցելողների թվում էին Յուրի Լյուբիմովը, Տատյանա Սամոյլովան, Անդրեյ Միրոնովը, Մստիսլավ Ռոստրոպովիչը, Միքայել Թարիվերդիևը։ Լիլիա Յուրիևնան կապ էր պաշտպանում Պաբլո Ներուդայի հետ, ում հետ ծանոթությունը տեղի ունեցավ Էլզա Տրիոլեի շնորհիվ․ չիլիացի պոետը պարբերաբար զանգահարում էր Բրիկին, երբեմն նվերներ ուղարկում՝ գրքեր, կավե խաղալիքներ, կիանտիի շշերով զամբյուղ։ Նամակներից մեկում նա Լիլիային բանաստեղծություն էր ձոնում․ «Ես չգիտեի նրա աչքերի հուրը և միայն Մայակովսկու գրքերի շապիկին պատկերված նրա նկարներից գուշակում էի, որ հենց այս աչքերը, որոնք այսօր տխրել են, վառել են ռուսական ավանգարդի ծիրանին»։
Երբ հյուրախաղերով Մոսկվա ժամանեց «Մարսելի բալետը», այն գլխավորած Ռոլան Պետին մի քանի անգամ այցելեց Լիլիա Յուրիևնային։ Այդ թատրոնի խաղացանկում էր «Վառեք աստեղերը» ներկայացումը, որի հիմքում ընկած էր Բրիկի և Մայակովսկու սիրո պատմությունը։ Ըստ Մայա Պլիսեցկայայի՝ այդ բալետում կային «իրենց պսիխոլոգիզմով, բազմանշանակությամբ ապշեցնող դրվագներ», օրինակ՝ «սիրելիի՝ Լիլիայի հետ զուգերգը, որը դառնում է պոետի Հավերժ մուսան, և հասուն պոետի երևակայական հանդիպումը երիտասարդ Մայակովսկու հետ»։ Բրիկը չկարողացավ դիտել այս ներկայացումը, սակայն ի նշան երախտիքի Ռոլան Պետիին փոխանցեց Ֆեռնան Լեժեի «Պարը» նկարը։
Պերեդելկինո այցելած ֆրանսիացի գրականագետ և լուսանկարիչ Ֆրանսուա Մարի Բանիեն 1975 թվականի դեկտեմբերին Լը Մոնդ թերթում հոդված տպագրեց, որտեղ պատմում էր, որ Մայակովսկու սիրելին հմայիչ էր նույնիսկ բավականին հասուն տարիքում․ «Խորը տեղակայված նրա աչքերի արտաքին անկյունը ընդգծված է սև մատիտով․․․ Նա փոքր և շատ բարակ ձեռքեր ունի․ խոսելիս նա օգտագործում է դրանք, կարծես ելևէջներ։ Լիլիան զարմանահրաշ ձայն ու խոսելաոճ ունի։ Ձայնը կարծես լարային կվարտետ լինի։ Նրա հմայքը փայլում է գարնան պես»։
Բրիկը գրեթե մինչև վերջին օրերը ինտենսիվ նամակագրություն էր վարում․ մասնավորապես՝ նամակներով էր փոխանակվում Գուլագը վերապրած գրականգետներ՝ Ալեքսանդր Սոլժենիցինի և Տատյանա Լեշչենկո-Սուխոմլինայի, բռնաճնշումների ենթարկված զինվորական գործիչներ Պյոտր Յակիրի և Վլադիմիրա Ուբորևիչի զավակների հետ։ Հատուկ Վլադիմիրայի համար Լիլիա Յուրիևնան հուշեր է գրել նրա մտերիմների մասին, որոնք սկսում էին հետևյալ բառերով․ «Միրոչկա՛, սիրելի՛ս, կփորձեմ Ձեզ համար գրել այն, ինչ հիշում եմ Ձեր՝ իմ սրտին հոգեհարազատ ընտանիքի մասին»։ Մահվանից քիչ առաջ Բրիկը գտավ ԱՄՆ-ում բնակվող Տատյանա Յակովլևայի հասցեն և նրան տեղեկացրեց, որ կարողացել է պահպանել Մայակովսկու «փարիզյան սիրուհու» բոլոր նամակները։ Ավելի ուշ Յակովլևան պատմել է գրող Զոյա Բոգուսլավսկայային, որ նա արձագանքել է Մոսկվայից եկած անսպասելի ուղերձին․ «Այնպես որ մահվանից առաջ մենք բացատրվեցինք։ Եվ ներեցինք միմյանց»։
1973 թվականին ԽՍՀՄ-ում համատարած նշվում էր Մայակովսկու ծննդյան 80-ամյակը։ Պաշտոնական միջոցառումներին Բրիկը ներկա չէր, սակայն նրան այդ կապակցությամբ այցելեցին բազում հյուրեր։ Երեք տարի անց, երբ Լիլիա Յուրիևնան բոլորեց 85 տարին, նրա պատվին հանդիսություն կազմակերպեց Իվ Սեն Լորանը․ Փարիզի Maxim's ռեստորան ընթրիքի հրավիրվեցին նրա շատ ընկերներ և ծանոթներ՝ ներառյալ Պոլինա և Ֆիլիպ Ռոտշիլդները՝ գինեգործական ընկերությունների տերերը, որոնք, լինելով Մոսկվայում, անպայման այցելում էին Բրիկներին։ Պոլինայի նվերներից մեկը՝ Քրիստիան Դիորի հավաքածուից ջրաքիսի մորթուց մուշտակը, Լիլիա Յուրիևնան կրեց մինչև մահ։
1978 թվականի մայիսի 12-ին Լիլիա Յուրիևնան, գտնվելով Պերեդելկինոյում, ազդրոսկրի վզիկի կոտրվածք ստացավ, որից հետո չէր կարող վարել նախկին կենսակերպը։ Չնայած լավ խնամքին և մտերիմների մշտական ներկայությանը՝ նա աստիճանաբար մարում էր և ավելի ու ավելի էր զգում սեփական անօգնականությունը։ Օգոստոսի 4-ին սպասելով, թե երբ Վասիլի Աբգարովիչը կմեկնի Մոսկվա, իսկ տան սպասուհին կառանձնանա խոհանոցում՝ Բրիկը գրառում արեց, որտեղ ներողություն էր խնդրում ամուսնուց և ընկերներից և խնդրում ոչ ոքի չմեղադրել իր մահվան մեջ։ Այնուհետև նեմբուտալի մեծ չափաբաժին է ընդունում։ Նրան փրկել չհաջողվեց։
Երեք օր հետո կայացավ հրաժեշտը։ Հոգեհանգստին հանդես եկան Վալենտին Պլուչեկը, Կոնստանտին Սիմոնովը, Ռիտա Ռայթը, Մարգարիտա Ալիգերը, Ալեքսանդր Զարխին։ Բրիկի հետ հրաժեշտ տալու եկավ Վրաստանից Սերգեյ Փարաջանովը որդու՝ Սուրենի հետ։ Նրա դին այրեցին նույն շենքում, ինչ որ Մայակովսկունը։ Միակ խորհրդային հրատարակությունը, որը ոչ մեծ մահախոսական գրեց, «Լիտերատուրնայա գազետան» էր։ Փոխարենը, արտասահմանյան մամուլը մի շարք հրապարակումներ ունեցավ․ այսպիսով, ճապոնական թերթերից մեկն այսպես արձագանքեց «ռուսական ավանգարդի մուսայի» մահվանը՝ «Եթե այս կինն իր նկատմամբ այսպիսի սեր, ատելություն և նախանձ էր առաջացնում այլոց մեջ, ապա նա իզուր չէ ապրել իր կյանքը»։ Դասավորելով արխիվը՝ Վասիլի Աբգարովիչը գտավ Լիլիայի կտակը, որտեղ նա խնդրում էր իր աճյունի մոխիրը ցրել Պոդմոսկովիեում։ Քաթանյանը կատարեց կնոջ խնդրանքը՝ վերջին ծեսը կատարվեց Զվենիգորոդի դաշտերից մեկում։ Ավելի ուշ այնտեղ դրվեց գլաքար-հուշարձան՝ ԼՅՈՒԲ տառերով։
Օրագրեր և հուշեր
Գիմնազիայում սովորելու տարիներից սկսած Լիլիա Բրիկը օրագիր էր վարում։ Ներկայումս (2017) նրա տետրերը և նոթատետրերը արխիվներում են․ որոշ բաց գրառումների բովանդակությունը, Լիլիայի ժառանգների որոշման համաձայն, չի կարող հրապարակայնացվել 2028 թվականից շուտ։ Այդ իսկ պատճառով Բրիկի մահվանից հետո հրապարակվեց նրա օրագիրների միայն մի փոքր մասը։ Այսպես, «Пристрастные рассказы» գրքում (2003, 2011), որի կազմողներից մեկը արխիվի տնօրեն արվեստագետ Իննա Հենս-Քաթանյանն էր, տպագրված են 1955 թվականի գրառումներից որոշ հատվածներ, որտեղ ներկայացված են Լիլիա Յուրիևնայի և Վասիլի Քաթանյանի՝ Փարիզ ուղևորության մանրամասնությունները։ Նույն հրատարակության մեջ ներառված են օրագրեր, որոնք ներկայացնում են Մայակովսկու և Բրիկի կյանքի դրամատիկական շրջանը (1929-1932)։ Սակայն այս գրառումները, ըստ հետազոտողների, միայն հակիրճ են ներկայացնում տվյալ ժամանակաշրջանի պատկերը․ նրանցում հպանցիկ են նշված Մայակովսկու գրական կենսագրության առանձին ուղենիշերը և Բրիկների մասին ինֆորմացիան։ Նմանատիպ հակիրճությունը և զգուշությունը պայմանավորված է նրանով, որ 1930-ական թվականներին՝ Վիտալի Պրիմակովի ձերբակալությունից հետո, Լիլիա Յուրիևնան ոչնչացրեց իր օրագրերը, որտեղ կարող էին վարկաբեկող տվյալներ պարունակվել։ Ավելի ուշ նա վերականգնեց իր օրագրերը հիշողությամբ՝ հակիրճ տարբերակով, առանց ավելորդ մանրամասնությունների։
Իր կյանքի, Մայակովսկու, Օսիպ Բրիկի, տարբեր մարդկանց հետ հանդիպումների մասին հիշողությունները Լիլիա Յուրիևնան գրում էր մի քանի տասնյակ տարի շարունակ՝ որոշ ընդմիջումներով։ ԽՍՀՄ-ում հեղինակի օրոք տպագրվել են նրա հուշերի միայն փոքր հատվածը (առաջին հրատարակությունը եղել է 1932 թվականին, վերջինը՝ հետպատերազմական շրջանում)։ 1970-ական թվականների կեսերին Իտալիայում հրատարակվեց հարցազրույցի տակ քողարկված նրա «Մայակովսկու հետ» («С Маяковским») գիրքը։ 1975 թվականին գրականագետ Բենգտ Յանգֆելդտը Շվեդիայում հրատարակեց Բրիկի հուշերը պոետի կյանքի վերջին ամիսների մասին։ Լիլիայի՝ մահվանից քիչ առաջ գրած հուշերը, որպես առանձին գլուխ, 1990-ական թվականների սկզբին ներառվեցին Վասիլի Քաթանյանի «Այս թեմայի անունն է սեր» («Имя этой теме: любовь») գրքի մեջ։ 21-րդ դարում Իննա Հենս-Քաթանյանը, հավաքելով Բրիկ-Քաթանյանի տան ձեռագրերը, հրատարակության պատրաստեց «Пристрастные рассказы» գիրքը (անվանումը մտածել է Լիլիա Յուրիևնան), որտեղ ներառվեցին ոչ միայն տարբեր տարիների հիշողությունները, այլև Բրիկի նամակների ժառանգության մի մասը։
Աուդիոձայնագրություններ
1950-ական թվականներին Բրիկ-Քաթանյանի տանը կոճային մագնիտոֆոն հայտնվեց։ Նրանց բնակարանում տարբեր տարիներին կատարված ձայնագրությունների շնորհիվ պահպանվել են այն գրականագետների հեղինակային ընթերցումները, որոնք հյուրընկալվել են Բրիկների տանը։ Այսպես, գոյություն ունի 1954 թվականի ձայնագրություն, երբ Լիլիա Յուրիևնայի կազմակերպած երեկոյին ներկա էին Նազըմ Հիքմեթը, Պաբլո Ներուդան, Լուի Արագոնը, Դավիդ Բուրլյուկը, Էլզա Տրիոլեն։ 1961 և 1966 թվականներին Բրիկ-Քաթանյանի տանը նշվում էր պոետ Ալեքսեյ Կրյուչյոնիխի ծննդյան տարեդարձը, որը միացրած մագնիտոֆոնի առջև ևս կարդում էր իր ստեղծագործությունները։ Լիլիա Յուրիևնան էլեկտրամեխանիկական սարքավորումն օգտագործում էր ձայնային նամակներ ձայնագրելու համար, որոնք ուղղված էին Տրիոլեին և Արագոնին, ինչպես նաև Կոնստանտին Սիմոնովին ։ Բրիկը մեծ նշանակություն էր տալիս գրականագետների՝ իրենց բանաստեղծություններն ընթերցողին հասցնելու ունակություններին։ Օրինակ, 1960-ական թվականների սկզբին, ծանոթանալով լենինգրադցի բանասեր ուսանող Վիկտոր Սոսնորայի բանաստեղծությունների հետ, Բրիկը խոստովանեց հեղինակին․ «Ափսոս, հնարավոր չէ լսել Ձեզ։ Միայն երբեմն մագնիտոֆոնի ձայնագրությունը։ Համոզված եմ, որ Դուք այժմ համար մեկն եք» ։
Դեռ կենդանի ժամանակ Լիլիա Բրիկի միակ «աուդիոհայտնվելը» զանգվածային հանդիսատեսի առջև տեղի է ունեցել 1968 թվականին, երբ ճկուն ձայնապնակի վրա, որը հավելված էր խորհրդային գրական-երաժշտական «Կրուգոզոր» ամսագրին, հնչում էին Մայակովսկու «А вы могли бы?» բանաստեղծության վերաբերյալ նրա մեկնաբանությունները (պոետը ընթերցել է բանաստեղծությունը 1920 թվականին Կենդանի խոսքի ինստիտուտի հնչյունակազմական լաբորատորիայում, Բրիկն այդ ժամանակ պոետի կողքին էր)։ Արդեն Բրիկի մահից հետո «Արդիս» գրքերի ձայնագրման ստուդիան ձայնասկավառակ թողարկեց, որտեղ Լիլիա Յուրիևնան 56 րոպե կարդում է Մայակովսկու «Դրա մասին» պոեմը։ Ձայնագրությունը, ինչպես պարզաբանվում է անոտացիայում, կատարել է Վասիլի Քաթանյանը 1950 թվականին ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Վլադիմիր Մայակովսկու սիրուհիներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայտնի գրողների մուսաներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Ռուսական ավանգարդի հուշագիրներ Կատեգորիա:Արծաթե դարի մշակույթի գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային հետախույզներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ
Վիսլենև Օստրով
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 134 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Օկուլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Լեիսի (գյուղական ավան, Լեիսի շրջան)
Լեիսի (Leisi), գյուղական ավան Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Լեիսի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղական ավանում բնակվում էր 264 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Լեիսի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղական ավաններ
Կանմակի
Աշխարհագրական դիրք
Կանմակի ավանը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Նարա պրեֆեկտուրայում։ Այս ավանի հետ սահմանակցում են Կաշիբա քաղաքը և Օձի, Կավաի, Կորյո ավանները։
Բնակչություն
Ավանի բնակչությունը կազմում է 22 852 մարդ (2014 թվականի հուլիսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 3721,82 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.
Սիմվոլիկա
Կանմակի ավանը խորհրդանշող ծառ է համարվում Podocarpus macrophyllus-ը, ծաղիկ՝ շուշանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի ավաններ
Սմբատ Սահակյան
Սմբատ Սահակի Սահակյան, հայ խորհրդային մեքենագետ, ՀԽՍՀ-ում գյուղատնտեսության մեքենայացման հիմնադիրներից, տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1953), պրոֆեսոր (1954), ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1961)։
Կենսագրություն
1921 թվականին ավարտել է Նովոչերկասկի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը, 1930 թվականին՝ Մոսկվայի գյուղատնտեսության մեքենայացման և էլեկտրիֆիկացման ինստիտուտը։ 1931 - 1971 թվականներին եղել է Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտի մեքենայացման, ապա գյուղատնտեսական մեքենաների և գործիքների ամբիոնի վարիչը։
Սահակյանի մասնակցությամբ Հայաստանում կազմակերպվեցին գյուղատնտեսական մեքենաների համատեղ օգտագործման առաջին ընկերությունները, մեքենատրակտորային ջոկատները։ Գիտական աշխատանքները վերաբերում են լեռնային և ջրովի երկրագործության մեքենայացման, Հայաստանի քարքարոտ հողերի յուրացման, գյուղատնտեսական մեքենաների հենքային մակերևույթների և բնահողի փոխազդման և այլ հարցերին։
Ռուսական ռուբլի
Ռուբլին Ռուսաստանի դրամական միավորն է ։ Օգտագործվում է նաև Աբխազիայում և Հարավային Օսիայում ։ Իսկ 2012 թվականի փետրվարին Մերձդնեստրի Մոլդովական Հանրապետության նախագահ Եվգենի Շևչուկը հայտարարեց Մերձդնեստրում ռուբլիի զուգահեռ օգտագործման հնարավորության մասին ։ Ռուսական ռուբլիի տառային կոդը ISO 4217 ստանդարտում RUB-ն է, թվայինը՝ 643: Մինչև Ռուսաստանի 1998 թվականի դրամային հեղաշրջումը, օգտագործվում էր RUR (810) կոդը։ Թեև 810 թվային կոդը մինչև այժմ կիրառվում է բանկային հաշիվների համար։
Սմբատ Սահակյան
Պարգևներ
Պարգեատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով։
Կատեգորիա:Հայ գյուղատնտեսներ Կատեգորիա:1895 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 2 ծնունդներ Կատեգորիա:1971 մահեր Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 10 մահեր Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Ձորագյուղ գյուղում ծնվածներ
Ռուսական ռուբլի
1992-ից 1993 թվականների մետաղադրամներ
1992 թվականի վերջերից հայտնվեցին ներկայիս ռուսական ռուբլիի մետաղադրամները. 1, 5, 10, 20, 50 և 100 ռուբլի արժողությամբ։ Այնուհետև, 1993 թվականից, մետաղադրամներն սկսեցին պատրաստել մագնիսային մետաղից։ Իսկ 50 և 100 ռուբլիանոց մետաղադրամների արտաքին տեսքը փոփոխվեց։
Փոխարժեքի վարչակարգը
Ռուսական ռուբլիի փոխարժեքի վարչակարգը «լողացող է»։ 2015 թվականին Ռուսաստանի Դաշնության ԿԲ-ն մտադիր է դուրս գալ ազատ և մաքուր «լողի»։
Ռուբլիի նշան
Ռուբլիի նշանը ռուսական գրի էվոլյուցիայի արդյունքում առաջացած «рубль», բառի կրճատումն է, որը օգտագործվել է 17-րդ դարի երկրորդ կեսից 19-րդ դարի երկրորդ կեսին և իրենից ներկայացնում է կցագիր, բնական «р» և «у» տառերի ճեպագրից կազմված։ Ժամանակի ընթացքում այդ կցագիրը կորցնում է իր առաջնային իմաստը և 18-րդ դարի վերջին վերածվում է առանձին նշանի, սովորական տառերի հետ համատեղ։ Ռուսական էկոնոմիկայի ինտեգրացիային համաշխարհային էկոնոմիկայի սկզբերից (20-րդ դար) և ռուսական ներքին շրջանառության մեջ օտարերկրյա տարադրամների լայն օգտագործումը (ամենից առաջ դոլլարի, որն ուներ իր առանձին նշանը) բազմիցս առաջարկներ եղան՝ մտցնել ժամանակակից նշան ռուսական ռուբլիի համար ևս։ Եվրոյի առաջացման և նրա նշանի հաստատման հետ մեկտեղ այդպիսի առաջարկներն սկսեցին լսվեց ավելի հաճախ և հանգեցրեցին մի քանի ոչ պաշտոնական մրցույթների, ցույցերի և նախաձեռնությունների ռուբլիի նշանի հաստատման նպատակով։
Դե ֆակտո (բացի նշանի պայմանականորեն առկայությանը, հաճախակի տեղի ունեցող 17-19-րդ դարերի ձեռագիր փաստաթղթերում հանդիպող) ներկայումս առավել ակտիվորեն, որպես ռուբլիի ոչ պաշտոնական նշան են օգտագործվում երկու տարբերակներ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի տնտեսություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի դրամական միավորներ Կատեգորիա:Դրամական միավորներ Կատեգորիա:Տարադրամներ Կատեգորիա:Եվրոպական արժույթներ Կատեգորիա:Ասիական արժույթներ
Քոնոր Քեյսի
Քոնոր Պատրիկ Քեյսի (Conor Patrick Casey,), ամերիկացի ֆուտբոլիստ, հանդես է եկել հարձակվողի դիրքում։ Հայտնի է «Կոլորադո Ռեպիդզ», «Ֆիլադելֆիա Յունիոն» և Միացյալ Նահանգների ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում խաղերով։ 2000 թվականի Օլիմպիական խաղերի մասնակից։
Վաղ կարիերա
Քեյսին իր կարիերան սկսել է Դենվերի հարավային ավագ դպրոցի ֆուտբոլային թիմի կազմում խաղալով։ Դրանից հետո ևս երկու տարի նա խաղացել է Պորտլենդի համալսարանի «Պորտլենդ Փայլոստ» թիմում։ Իր առաջին մրցախաղում Արևելյան լողափի կոնֆերանսում Քոնորը ճանաչվել է MVP-ից մեկը և տարվա ֆուտբոլիստ-առաջին կուրսեցին ։
Պրոֆեսիոնալ կարիերա
2007 թվականին Քոնորը վերադարձել է Հյուսիսային Ամերիկա, որտեղ պայմանագիր է ստորագրել Ֆուտբոլի բարձրագույն լիգայի կանադական «Տորոնտո» ակումբի հետ ։ Օգոստոսի 27-ին « Լոս Անջելես Գալաքսի »-ի դեմ խաղում Քեյսին խփել է իր առաջին գոլը նոր թիմի կազմում ։ 2009 թվականի մրցաշրջանում Քոնորը 16 գոլով դարձել է լիգայի երկրորդ լավագույն ռմբարկու և ներառվել է տարվա խորհրդանշական հավաքականում ։ 2010 թվականի մրցաշրջանում նա օգնել է նվաճել չեմպիոնական տիտղոսը MLS-ի գավաթում, որտեղ «Կոլորադո Ռեպիդզ» ակումբը լրացուցիչ ժամանակով 2։1 հաշվով հաղթել է «Դալաս» ակումբին․ խփել է թիմի առաջին գոլը և ճանաչվել է ամենաարժեքավոր խաղացողը ։ 2011 թվականի հուլիսի 16-ին «Սիեթլ Սաունդերս» ակումբի դեմ մրցախաղում Քոնորը ստացել է ծանր վնասվածք, որի պատճառով բաց է թողել 2011 թվականի մրցաշրջանի մնացած մասը ։ 2012 թվականի մրցաշրջանի ավարտից հետո Քեյսին կողմերի համաձայնությամբ լքել է «Կոլորադո Ռեպիդզ» ակումբը ։
Մարտի 2-ին «Սպորտինգ Կանզաս Սիթի» ակումբի դեմ մրցախաղում նորամուտ է ունեցել նոր ակումբի կազմում ։ Մարտի 30-ին «Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ» ակումբի դեմ խաղում Քեյսին խփել է իր առաջին գոլը «Ֆիլադելֆիա» ակումբի կազմում ։ Իր առաջին մրցաշրջանում նա խփել է 10 գոլ՝ այդ թվում՝ երկու «դուբլ» «Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ»-ի և «Դի Սի Յունայդետ»-ի  դարպասներին ։ 2015 թվականի մրցաշրջանի ավարտին «Ֆիլադելֆիա Յունիոն»-ը Քեյսի հետ պայմանագիրը չի երկարացրել ։
2016 թվականի հունվարի 26-ին ազատ գործակալի իրավունքով պայմանագիր է ստորագրել «Կոլամբուս Կրյու» ակումբի հետ ։ «Կրյու» ակումբի կազմում նորամուտ է ունեցել մարտի 6-ին «Պորտլենդ Թիմբերս» ակումբի դեմ մրցախաղում՝ փոխարինման դուրս գալով ութսունհինգերորդ րոպեին ։ 2016 թվականի մրցաշրջանի ավարտին Քեյսին հայտարարել է կարիերայի ավարտի մասին ։
Միջազգային կարիերա
2000 թվականին Քեյսին ընդգրկվել է Օլիմպիական խաղերի ազգային հավաքականի հայտում ։ Մրցախաղում Քոնորը խաղացել է Չեխիայի, Կամերունի , Ճապոնիայի , Քույվեյթի , Իսպանիայի ակումբներ դեմ մրցախաղում և օգնել է թիմին զբաղեցնել չորրորդ տեղ։ 2001 թվականին երիտասարդական հավաքականի կազմում մեկնել է աշխարհի երիտասարդական առաջնության։
2005 թվականին Քեյսին մասնակցել է ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթ 2005-ում ։ Մրցախաղում նա խաղացել է միայն Կուբայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դեմ մրցախաղում և նվաճել է ոսկե մեդալ։ 2009 թվականին  Քոնորը Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունում ՖԻՖԱ Կոնֆեդերացիայի գավաթ 2009-ում եղել է ազգային թիմի հիմնական ֆուտբոլիստ։ Մրցախաղում մասնակցել է Եգիպտոսի, Իսպանիայի և երկու անգամ՝ Բրազիլիայի  ազգային հավաքականների դեմ խաղերում։
Նույն թվականի հոկտեբերի 10-ին Հոնդուրասի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դեմ Աշխարհի ֆուտբոլի առաջնություն 2010-ում Քեյսին խփել է երկու գոլ և ճանաչվել է հանդիպման լավագույն խաղացող ։
Մարզչի կարիերա
2017 թվականի հունվարի 26-ին Քեյսին վերադարձել է «Կոլորադո Ռեպիդզ» ակումբ՝ որպես օգնական միանալով Պաբլո Մաստրոնիի մարզչական շտաբին ։ Նա շարունակել է աշխատել որպես օգնական նաև Էնտոնի Հարդսոնի օրոք։ Հարդսոնին հեռացնելուց հետո 2019 թվականի մայիսի 1-ին Քեյսիին նշանակել են ակումբի գլխավոր մարզչի պաշտոնակատար ։ 2019 թվականի օգոստոսի վերջին Ռոբին Ֆրեյզերի գլխավոր մարզիչ նշանակվելուց հետո Քեյսին լքել է «Կոլորադո Ռեպիդզ» ակումբը ։
2021 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Քեյսին նշանակվել է USL չեմպիոնշիփի «Չալստոն Բեթերի» ակումբի գլխավոր մարզիչ ։
Ձեռքբերումներ
Ակումբային
«Կոլորդո Ռեպիդզ»
Միջազգային
ԱՄՆ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մայնց 05-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բորուսիա Դորտմունդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆուտբոլի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Տորոնտոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կարլսռուհեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ
Կուրտ Քոբեյնի մահ
Կուրտ Քոբեյնը ամերիկյան Nirvana գրանջ խմբի վոկալիստն է, որը 1994 թվականի ապրիլի 8-ին՝ մահվանից չորս օր անց գտնվել է մահացած իր Սիեթլի (Վաշինգտոն) տանը։ Համաձայն ոստիկանական զեկույցի, նա հայտնաբերվել է գլխի մասում հրազենային վնասվածք ստացած, գետնի վրա ընկած և կրծքավանդակի հատվածում ատրճանակ դրված, իսկ քիչ հեռու նամակ է գտնվել։ Պաշտոնական տարբերակում ասվում է, որ Կուրտի մահվան պատճառը ինքնասպանությունն է, սակայն այդ թեմայի շուրջ բազմաթիվ տեսություններ են պտտվում, ամենահայտնիներից մեկը սպանության վարկածն է։
Նախապատմություն
1994 թվականի սկզբին Կուրտ Քոբեյնի վերաբերմունքը իր կնոջ՝ Hole խմբի վոկալիստ Քորթնի Լավի և Nirvana-ի այլ անդամների հետ մեծապես վատացել էր։ Քոբեյնը տառապում էր հերոինի ծանր կախվածությունից։ Մի քանի անգամ բուժման կուրսեր անցնելուց հետո նա անընդհատ վերադառնում էր թմրադեղերի օգտագործմանը։ Դեյվ Գրոլը՝ Քոբեյնի կենսագիրը, Չարլզ Քրոսի հետ հարցազրույցում հիշում է․ «Նա շատ լուռ էր։ Խույս էր տալիս իր բոլոր հարաբերություններից, ոչ ոքի հետ չէր շփվում» ։ Քրիստ Նովոսելիչը (հիշելով նրանց՝ դիլերի մոտ համատեղ այցը, որից Քոբեյնը հերոին էր ձեռք բերում) ավելի կտրուկ է արտահայտվել՝ «Այն, ինչ նա ցանկանում էր, դա միչև գիտակցության կորուստը լավ ժամանակ անցկացնելն էր․․․ Մահանալ, ահա թե ինչ էր նա ուզում» ։ 1994 թվականի սկզբին Նիրվանային առաջարկել են մասնակցել Lollapalooza երաժշտական փառատոնին, սակայն նա մերժել է առաջարկը, որը Քորթնիի հետ կռիվների նոր ալիք է բարձրացրել։ Նա կարծում էր, որ պետք չէ նման հնարավորությունն բաց թողնել։ Այսպիսով Կուրտի հարաբերությունները մենեջերի հետ ավելի լարվեցին ։
1994 թվականի մարտի սկզբին Քոբեյնը, իր խմբի հետ շրջագայության մեջ գտնվելով, ստացավ բրոնխիտների և կոկորդի բորբոքում։ Ամսի երկուսին նա բուժման նպատակով Հռոմ ժամանեց, իսկ հաջորդ օրը նրան Քորթնի Լավն այցելեց։ Առավոտյան Լավը ամուսնուն ուշաթափված գտավ։ Երաժիշտն անմիջապես հիվանդանոց տեղափոխվեց և միայն հաջորդ օրը գիտակցության եկավ։ Հետազոտությունները ցույց տվեցին, որ նրա մոտ ֆլունիտրազեպամի (Flunitrazepam) չարաշահում է, որը նա շամպայնով էր ընդունել։ Կուրտը ասում էր, որ դա պատահական չարաշահում էր, սակայն շատերը դա որպես առաջին ինքնասպանության փորձ են համարում։ Հինգ օր անց նրան դուրս են գրում, և ամուսինները վերադառնում են իրենց Սիեթլյան տուն։
Մարտի 18-ին Լավը ոստիկանություն է կանչում՝ հաղորդելով, որ իր ամուսինը զենքով փակվել է սենյակում է սպառնում է ինքնասպանություն գործել։ Երբ ոստիկանությունը ժամանեց, Քոբեյնն ասաց, որ չէր պատրաստվում ինքն իրեն սպանել, այլ ուղղակի ցանկանում էր «թաքնվել» Քորթնիից, որի հետ մեծ վեճի էր բռնվել։ Ոստիկանությունը մի քանի զենք (Քոբեյնը հրաձգությամբ էր հետաքրքրվում և զենքերի հավաքածու ուներ) և մի քանի անհայտ ծագմամբ դեղերի տարա առգրավեց։
Մարմնի հայտնաբերում
Փորձաքննությունը ցույց տվեց, որ Քոբեյնը արդեն մի քանի օր է, ինչ մահացել էր, և մահվան ճշգրիտ ամսաթիվը ապրիլի 5-ն էր։ Երաժշտի արյան մեջ մեծ քանակությամբ հերոին էր հայտնաբերվել։ Ոստիկանական զեկույցում նշված էր, որ մահը վրա է հասել «գլխին հրազենային վնասվածք ստանալու» արդյունքում. մահվան պատճառը ինքնասպանությունն էր։ Չնայած դիրիժոր Դավիթ Վուդարդ Կոբեյնի համար Dreamachine էր կառուցել, այն լուրերն այն մասին, որ Կոբեյնը մեծապես օգտագործում էր սարքը իր ինքնասպանությանը նախորդող օրերին, հակասում էին ավելի ուշ զեկույցները ։
Թաղում
Ապրիլի 10-ին՝ «Seattle Center» մշակութային կենտրոնի այգում տեղի է ունեցել Քոբեյնի հանրային հոգեհանգիստը։ Արարողությանը միացված էր Նավոսելիչի, Գրոլի և Լավի՝ նախապես ձայնագրված ուղերձները, որտեղ Լավը ամուսնու՝ հետմահու նամակից որոշ հատվածներ էր կարդում։ Հոգեհանգստի վերջում Լավն անձամբ է ներկայացել։ Այրին շփվել է սգացող երկրպագուների հետ և մահացած ամուսնու հագուստի մի մասն է բաժանել ։ Հարազատների և մտերիմների համար մասնավոր հոգեհանգիստը տեղի է ունեցել նույն օրը՝ Միասնական Ճշմարտության Եկեղեցում (Unity Church of Truth) ։
Քոբեյնի մարմինը դիակիզվել է։ Քորթնի Լավը, որը բուդդիստ էր, փոշու մի մասը Իտակայում (Նյու Յորք) գտնվող Բուդդիստական Հետազոտությունների Նամջլ Համալսարանի Վանք (Namgyal Monastery Institute of Buddhist Studies) բերեց, որտեղ այն օրհնվեց և խառնվեց կավի հետ, որից ծիսական հուշարձան պատրաստվեց։ 1999 թվականի Հիշատակի Օրը, երաժշտի մոր՝ Վենդի Քոբեյնի նախաձեռնությամբ, տեղի ունեցավ Քոբեյնի հետ վերջնական հրաժեշտի արարողությունը։ Ներկա էին Վենդին, Քորթնի Լավը, Կուրտի հայրը՝ Դոնալդ Քոբեյնը, Կուրտի ընկերուհի և նախկին սիրելի Թրեյսի Մարանդերը և Ֆրենսիս Քոբեյնը, ինչպես նաև արարողությունը անցկացնող բուդդիստ վանականը։ Այն ժամանակ, երբ նա հիշատակի աղոթքներ էր կարդում, Ֆրենսիսը հոր դիակիզված փոշին շաղ էր տալիս Մակլեյն-Կրիկում (Օլիմպիա), որտեղ Քոբեյնը պարբերաբար բնակվում էր 1980-ականների վերջին և 1990-ականների սկզբին։
Սպանության վարկած
Քոբեյնի սպանության վարկածի մասին խոսել է ամերիկացի լրագրող Ռիչարդ Լին, որը երաժշտի մահվանից մեկ շաբաթ անց թողարկեց «Կուրտ Քոբեյնը սպանվել է» հաղորդումների շարքը։ Այնտեղ նա ներկայացնում է ոստիկանական զեկույցի մանրամասներ և անճշմարտանման տեսահոլովակներ ։
Ավելի ուշ սպանության վարկածին կողմնակից է դառնում 1993 թվականի ապրիլի 3-ին՝ Քոբեյնի՝ 1994 թվականի ապրիլի 1-ի կլինիկայի փախուստից հետո, Քորթնի Լավի (ով այդ ժամանակ Լոս Անջելեսում էր) կողմից վարձած մասնավոր դետեկտիվ Թոմ Գրանտը։ Քորթնին Թոմ Գրանտին վարձել էր Կուրտին որոնելու համար, որի գտնվելու վայրը 1994 թվականի ապրիլի 1-ից անհայտ էր (ռեաբիլիտացիոն կլինիկայից փախչելուց հետո), ինչպես նաև պարզել այն անձի ինքնությությունը, որը փորձել էր նրա մահվանից մի քանի օր առաջ օգտվել Կուրտի արգելափակված բանկային քարտից (ավելի ուշ Քորթնին Գրանտին խոստովանեց, որ ստել էր բանկային քարտի վերաբերյալ՝ փորձելով սահմանափակել ամուսնու տեղաշարժը, նա չեղարկել էր նրա բանկային քարտը՝ ասելով, որ այն գողացված է)։ Գրանտի խոսքերով, նրան այդ ենթադրությանը դրդեց Քորթնիի շփոթեցնող վկայությունները։ Ընթացքում Գրանտը, իր կարծիքով, հետաքրքիր փաստերի շարք սահմանեց։ Մասնավոր դետեկտիվը հաստատում էր, որ ինչ-որ մեկը ցանկանում էր ինքնսպանություն բեմադրել և այն բավականին համոզիչ կերպով ստացվել է։ Գրանտի կարևոր փաստարկներն դարձավ հետևյալ փաստերը՝
Քոբեյնի երկու ձեռքերի վրա հայտնաբերվել է ներարկման երկու հետք, արյան մեջ հերոինի դոզա, որը երեք անգամ բարձրացնում էր մահացությունը (1,52 մգ մեկ լիտր արյան մեջ)։ Բժշկական փորձաքննությունը հաստատում է, որ հերոինի մեկ մահացու դոզան մարդուն մի քանի վայրկյանների ընթացքում կոմայի մեջ է գցում կամ սպանում է մինչև այն պահը, երբ նա կհասցնի ներարկիչի ասեղը հանել երակից։ Այն մարդը, որի արյան մեջ երեք մահացու դոզա էր առկա, դժվար թե կաողանար ներարկիչը և դրա հետ կապված գործիքները հետ դներ տուփի մեջ, վերցնել զենքը և իր գլխին կրակեր (փորձաքննությունը հենց այսպես էր վերականգնել դեպքերի հաջորդականությունը) ։ Միևնույն ժամանակ հայտնի է, որ այն մարդիկ, որոնք երկար ժամանակ օպիատներ են չարաշահում, թմրանյութերի հանդեպ հանդուրժողականությունը ավելի է բարձրանում։ Այն հարցին, թե արդյոք Քոբեյնը այդքան «վարժվել» էր հերոինին, որ նշված դոզան ոչ միայն նրան չսպանեց, այլ նաև գիտակցության կորտսի չհանգեցրեց, հինգ դատաբժշկական փորձագետներից երկուսը՝ «Dateline NBC»-ին տված հարցազրույցում համոզված պատասխան են տվել, մնացածը ասել են, որ եղած տեղեկությունը բավարար չէ հստակ եզրակացություն անելու համար ։ Ինչպես նաև նշվում է, որ Քոբեյնի արյան մեջ հերոին պարնակվելու տեղեկությունը գալիս է բժշկական կամ ոստիկանական ոչ պաշտոնական աղբյուրներից (ըստ Վաշինգտոն նահանգի օրենքների, այդպիսի տեղեկությունը համարվում է գաղտնի), իսկ հիմնվում է այն ըստ «Seattle Post-Intelligencer»-ի հայտարարության վրա, որը կարող է սխալ կամ ոչ ճիշտ լինել։
Գրանտի կարծիքով, Քոբեյնի հետմահու նամակը, որը հետաքննության ընթացքում ինքնասպանության վարկածի մասին միակ փաստարկն է, կյանքից հեռանալու կոնկրետ մատնանշում չէր պարունակում։ Նամակը Կուրտի կնոջը և աղջկան հասցեագրված չէր, այլ գրված էր Քոբեյի երկրպագուների համար, որոնց ասում է այն մասին, որ հեռանում է երաժշտական բիզնեսից։ Վերջին տողերը՝ «Քորթնի, կանգ չառնես, հանուն Ֆրենսիսի, հանուն նրա կյանքի, որը առանց ինձ ավելի երջանիկ կլինի․ ես սիրում եմ ձեզ» ավելի սեղմված է գրված, քան ամբողջ նամակը, և ըստ մահվան հանգամանքի կողմնակիցների, այն ավելացվել է մեկ այլ մարդու կողմից։ «Dateline NBC»-ի նույն հաղորդման շրջանակներում հարցաքննվել է ձեռագրի չորս փորձագետ, սակայն նրանցից ոչ ոք չի հաստատել այդ վարկածը։ Նրանցից մեկը ասել է, որ նամակը ամբողջությամբ գրված է Կուրտ Քոբեյնի կողմից և դրա ձեռագիրը, ներառյալ վերջին տողերը, համընկնում է նրա նամակի հետ։ Մյուս երեքը պատասխանել են, որ եղած տեղեկությունը բավարար չէ հստակ եզրակացություն անելու համար։ Պետք է պարզաբանել, որ ամբողջ հետաքննությունը անցկացվել է ոչ իրական նամակի, այլ նրա պատճենի միջոցով ։
Զենքի վրա, որից Կուրտը իբրև թե իր գլխին է կրակել, ոչ այլ մարդկանց, ոչ էլ հենց Կուրտի «հստակ» մատնահետքերը չեն հայտնաբերվել։ Իր մահվանից կարճ ժամանակ առաջ Քոբեյնը սկսել էր բաժանման փաստաթղթերի ձևակերպումը, ըստ որի՝ Կուրտի մահվանից հետո Քորթնի Լավը նախկին ամուսնուց ստացած ժառանգությունը (որպես այրի) 30 միլիոնից նվազելու էր մինչև մեկ միլիոն դոլար (որպես նախկին կին)։
Գրանտը եկավ այն եզրակացության, որ սպանության պատվիրատուն Քորթնի Լավն է։ Նրա կյանքի վերջին ամիսների ընթացքում Լավի հարաբերությունները Քոբեյնի հետ գտնվում էին վտանգավոր վիճակում։ Դետեկտիվը կարծում էր, որ երգչուհին վախեցել էր հնարավոր բաժանումից և նախընտրել էր ազատվել ամուսնուց։
Գրանտին աջակցել է փաստագրական ռեժիսոր Նիկ Բրոմֆայելդը՝ «Կուրտ և Քորթնի» (1998) ֆիլմ-հետաքննության հեղինակը։ Ռոք երաժիշտ Էլթոն Հուկի հետ տեսահարցազրույցում, որը ներառված է ֆիլմում, սպանության մասին տեսության կողմնակիցներ հաճախ չեն հայտնվում, որպես ևս մեկ ապացույց այն մասին, որ Քոբեյնը սպանվել է, այլ ոչ ինքնասպանություն գործել։ Այդ ձայնագրությունում Էլթոնը հայտարարում է, որ Քորթնի Լավը 50 000 դոլար է առաջարկել իր ամուսնուն սպանելու համար, հայտնում է, որ գիտի, թե ում կողմից է սպանվել երաժիշտը, սակայն հանցագործի անունը չի բացահայտում։ Միայն մեկ անգամ ինչ-որ «Ալանի» անուն հիշատակեց, որից հետո ծիծաղեց և ասաց․ «Ես այնպես կանեմ, որ ՀԴԲ-ն բռնի՛ այդ տղային»։ Դրանից ընդամենը մի քանի օր անց Էլթոնը գնացքի անիվների տակ է ընկնում (որը, ըստ դավադրության տեսության կողմնակիցների, նույնպես շատ կասկածելի է)։ Միևնույն ժամանակ, շատերը քննադատորեն են վերաբերվել Էլթոնի ցուցմունքներին․ այդպես, լրագրող Էվերետ Տուրը, Քոբեյնին կյանքի ընթացքում լավ ճանաչելով, իր՝ «Նիրվանա․ Իրական պատմություն» գրքում գրում է, որ Էլթոնը այդ հոլովակում բացահայտ ծաղրում է հարցազրույցավարներին։ Ինքը՝ Բրոմֆայելդը, հարցազրույցում, որը արվել էր «Կուրտ և Քորթնի» ֆիլմի թողարկումից հետո, հայտարարել է, որ չի հավատում սպանության վարկածին՝ «Ես կարծում եմ, որ նա ինքնասպան է եղել․․․ սակայն Քորթին նրան դրդեց դրան» ։
1999 թվականին Յան Հալպերինը և Մաքս Ուոլլեսը «Ո՞վ է սպանել Կուրտ Քոբեյնին» անվամբ գիրք հրատարակեցին, որում սպանության մասին հետաքննություն են արել, ինչպես նաև Թոմ Գրանտից հարցազրույց են վերցրել։ Ի վերջո, նրանք եկան այն եզրահանգման, որ թեև դավադրության տեսության համար մեծակշիռ ապացույցներ չունեն, Քոբեյնի մահը շատ հարցերով է շրջապատված և մահվան մասին գործը այդքան արագ պետք չէր փակել ։ 2004 թվականին նրանք գրեցին երկրորդ՝ «Սեր և մահ․ Կուրտ Քոբեյնի սպանությունը» գիրքը, որում վերլուծական եզրակացություններով էին կիսվում ։
2014 թվականի մարտին Քոբեյնի մահվան տարելիցի նախօրեին Սիեթլի ոստիկանական բաժինը նրա մահվան հետ կապված լրացուցիչ նյութեր հրապարակեց, այդ թվում դեպքի վայրից ավելի քան երեսուն լուսանկար ։ Բացի այդ, կասեցման և չբացահայտված գործերի հետախույզ Մայք Չեսինսկիի կողմից երկրորդ քննություն է իրականացվել, որի ընթացքում ոստիկանական փաստաթղթեր և հաշվետվություններ, ինչպես նաև բազմաթիվ պաշտոնական և սիրողական հրապարակումներ և փաստագրական ֆիլմեր՝ նվիրված երաժշտի մահվանը, վերլուծվել են։ Երկրորդ քննությունը հաստատել է նախնական եզրակացությունը՝ ինքնասպանություն ։ Հետաքննության ընթացքում որոշ մանրամասներ պարզաբնվեցին, որը մասնավորապես վերաբերվում էին նրան, թե ինչպես է զենքը աշխատել։ Նաև տեղեկություն է տարածվել, որի համաձայն ապրիլի երկուսին տղամարդը, որին ոստիկանությունը նույնականացնում էր որպես Կուրտ Քոբեյն, տաքսիով դուրս է եկել Քոբեյնների տանից և զենքերի խանութ այցելել, որտեղից փամփուշտների փաթեթ է ձեռք բերել՝ բացատրելով, թե վերջերս թալանվել է և ցանկանում է ինքն իրեն պաշտպանել։ Նունպիսի (բացված) փամփուշտների փաթեթ ապրիլի 2-ի խանութի կտրոնով հայտնաբերվել է Քոբեյնի մարմնի մոտ ։ Ոստիկանությունը հաստատել է, որ նյութերի մի մասը (ներառյալ բժշկական փորձաքննությունը), ըստ Վաշինգտոն նահանգի օրենքների, չի կարող հրապարակվել՝ ապահովելով նման փաստաթղթերի գաղտնիությունը ։ Թոմ Գրանտը, որը այդ պահին պատրաստվում էր Քոբեյնի մահվան նվիրված փաստագրական ֆիլմի՝ «Soaked in Bleach»-ի թողարկմանը, Սիեթլի ոստիկանությանը «անհասու» անվանեց և ավելացրեց, որ «նրանք դեռ կփոշմանեն այդ հայտարարության համար ։ Ի պատասխան, Չեսինսկին կասկածի տակ դրեց Գրանտի պրոֆեսիոնալիզմը և նրա հետաքննության մեթոդները ։
Հարազատների և ընկերների արձագանք
Կուրտի հարազատներից և ընկերներից ոմանք կասկածում էին, որ նա ինքնասպանություն է գործել, ոմանք էլ այդ արարքի հետ կապված իրենց տարակուսանքն են արտահայտել։ Քոբեյնի վաղ տարիքի ընկեր Մարկ Լանեգանը «Rolling Stone»-ին տված հարցազրույցում խոստովանել է՝ «Ես երբեք չեմ ենթադրել, որ նա ինքնասպանություն կգործի։ Կարծում էի, որ նրա մոտ ուղղակի ծանր շրջան է։» Sonic Youth-ի բասիստ Քիմ Գորդոնը, որը կյանքի ընթացքում ճանաչում էր երաժշտին, 2005 թվականի հարցազրույցում նկատել է՝ «Ես նույնիսկ վստահ չեմ, որ նա ինքնասպանություն է գործել։ Նրա որոշ հարազատներ այդպես չեն կարծում․․․» և հարցին, թե նա կարծում է, թե արդյոք Քոբեյնը անծանոթների կողմից սպանվել, նա դրական է պատասխանել։ Խոսելով «հարազատների» մասին՝ Քիմը, հնարավոր է, նկատի ուներ Լիլանդա Քոբեյնին, որը բացահայտ հայտարարել է, որ, իր կարծիքով, իր թոռը ինքնասպանություն չի գործել, այլ մարդասպանների զոհ է դարձել։ Նույն հարցազրույցում Sonic Youth-ի հիմնադիր, Քիմ Գորդոնի ամուսին Թրսթոն Մուռը Քոբեյնի ինքնասպանության մասին նույնպես մի քանի խոսք է ասել․ «Նա մահացել է ծանր մահով․ դա միայն թմրանյութերի չարաշահում չէր, նա իրեն բռնությամբ և դաժանությամբ է սպանել։ Դա այնքան․․․ ագրեսիվ է, իսկ կյանքում նա ագրեսիվ չէր, նա խելացի էր, նա անսովոր խելք ուներ։ Այնպես որ, նրա արարքը կարելի է միայն այսպես բացատրել՝ ահա, քո մերը, ինչպիսի իրադարձություն։ Բայց դա ․․ դրա հետ մի բան այն չէ, դրա մեջ անբնական մի բան կա։ Դա այդքան էլ չի տեղավորվում այն շրջանակների մեջ, որի մասին մենք տեղյակ ենք ։
Wipers ազդեցիկ փանկ ռոք խմբի լիդեր Գրեգ Սեյջը, որ Կուրտի կուռքերից մեկն էր և ճանաչում էր նրան, իր հարցազրույցներից մեկում այսպես է մեկնաբանել Քոբեյնի մահը․
Ես այստեղ չեմ ուզում տեսաբանել և ինչ-որ ենթադրություններ անել, ես միայն գիտեմ այն, ինչ նա անձամբ է ինձ ասել՝ նա ընդհանրապես գոհ չէր իր վիճակից։ Կարծում եմ, որ հաջողությունը նրա համար ինչ-որ աղյուսե պատի էր նման։ Այս ամենին վերջ տալուց բացի նա այլ ելք չուներ․ նրա համար այս ամենը կեղծ էր, սակայն նա շատ անկեղծ մարդ է եղել, նրա մեջ ընդհանրապես կեղծիք չկար։ Այն օրը, նրա մահվանից մոտավորապես երկու շաբաթ առաջ, նա պատրաստվում էր գալ այստեղ, որպեսզի Լեդբելիից մի քանի քավեր ձայնագրեր։ Սակայն դա գաղտնի էր պահվում, քանի որ նրան հաստատ թույլ չէին տա։ Եվ մտածեք՝ նա այդ ժամանակ մի արդյունաբերության մեջ էր, որտեղ խոսքը գնում էր միլիարդավոր դոլարների մասին, և եթե այնտեղ պարզեին, որ նա ցանկանում է հեռանալ [բեմից], նրանք կյանքում թույլ չէին տա նրան դա անել, քանի որ, եթե նա ուղղակի հեռանար բեմից, նա ամբողջապես մոռացված կլիներ․ սակայն, եթե նա մահանար, ապա անմահ կդառնար ։.
Իսկ R.E.M. խմբի վոկալիստ Մայքլ Ստայպը հիշում է․
Ես հեռախոսով զրուցում էի նրա հետ՝ հուսահատորեն փորձելով նրան հանել այդ վիճակից։ Ամենաանկեղծ եղանակով, ինչպես մեծ եղբայր, Աստված իմ, ատում եմ այդ արտահայտությունը, փորձում էի նրան համոզել, որ կատարվածը սրտին մոտիկ չընդունի, որ նա դուրս կգա այս իրավիճակից։ Եթե Murmur-ը  [R.E.M.-ի առաջին ալբոմը] վաճառվեր հինգ միլիոն օրինակով, մեզնից [խմբի անդամներից] ոչ ոք ողջ չէր մնա։ Ես իրոք այդպես եմ կարծում։ Ես կմահանայի, երբ մետակվալոնը արյանս մեջ լիներ։ Մետակվալոնի և «Jack Daniel’s»-ի մեծ չափաբաժնով կմահանայի ։.
Այլ տեսություններ
ԶԼՄ-ներում և համացանցում պտտվող հետաքրքիր տեսությունը ասում է, որ Կուրտ Քոբեյնի ինքնասպանությունը կապված է երազի մեքենայի (The Dreamachine) հետ (ստրոբոսկոպ սարք, որը կարող է հալյուցինացիա առաջացնել), որը, իբր, հայտնաբերվել է այն տանը, որտեղ մահացել է Քոբեյնը ։ Իր մահվանից որոշ ժամանակ առաջ նա «ձգտում էր օգտագործել սարքը և ամենուր իր հետ էր տանում» ։ Հաղորդվում է, որ սեանսերից մեկի ժամանակ Քոբեյնը ձայն է լսել, որը նրան հրամայել է «մեկուսանալ», և նա ենթարկվել է։ Այնուամենայնիվ, առաջին լուրը, որ Քոբեյնի մահը կապված է երազի մեքենայի հետ, զգալի ժամանակ հետո է տարածվել և կասկածելի աղբյուրներից է գալիս․ ամեն ինչ ցույց է տալիս այն, որ այս ամենը ոչ այլ ինչ է, քան քաղաքային լեգենդ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1994 Կատեգորիա:Դավադրության տեսություն Կատեգորիա:Ինքնասպան երաժիշտներ Կատեգորիա:Ինքնասպաններ Կատեգորիա:Nirvana
Գաինսա
Գաինսա (Gaínza (Guipúzcoa)), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, մտնում է Գուպիսկոե նահանգի մեջ, ինչպես նաև Բասկերի երկրի մեջ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Գաեիրրի շրջանում։ Բնակչությունը 128 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Տարածքը 5,96 կմ² է։ Քաղաքը պրովինցիայի վարչական շրջանից հեռու է 44 կմ։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1615 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Կարաբրուն (թերակղզի Ալբանիայում)
Կարաբրուն (Gadishulli i Karaburunit), Ալբանիայի ամենամեծ թերակղզին, ազգային պարկ և ռազմական գոտի, մշտական բնակչություն չունի։
Նկարագրություն
Ալբանիայի ամենամեծ թերակղզին, որը գտնվում է երկրի հարավ–արևմտյան մասում։ Երկարությունը՝ 16 կմ, լայնությունը՝ 3-4․5 կմ, մակերեսը՝ 62 կմ²։ Վարչականորեն պատկանում է Վլյորա շրջանին, ողողվում է Ադրիատիկ և Հոնիական ծովերի ջրերով, որոնք համարվում են Կարաբուրուն–Սազանի ջրային ազգային պարկի մի մասը։ Թերակղզուց հինգ կիլոմետր դեպի հյուսիս գտնվում է պետության ամենամեծ կղզին՝ Սազանին։ Սազանին համարվում է Ալբանիայի ամենաարևմտյան կետը։
Կղզու ամենաբարձր կետը Կորետա լեռն (826 մ) է, որի վրա 2000–ական թվականներին տեղադրեցին հեռահաղորդակցման ալեհավաք։
Հայտնի է, որ թերակղզի են այցելել այնպիսի պատմական դեմքեր, ինչպիսիք են Մարկոս Անտոնիոսը և Մանուել II–ը։ Պարզ եղանակին Կարաբուրունի բարձունքներից անզեն աչքով երևում է իտալական կղզի Սալենտինան և քաղաք Օտրանտոն։
Խմելու ջրի աղբյուրներ թերակղզում չկա։ Թերակղզին հարուստ է կենդական և բուսական աշխարհով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազգային պարկեր Կատեգորիա:Ալբանիայի ազգային պարկեր
Բազմազգ ընկերության պատմություն
Բազմազգ ընկերության պատմություն (world history, global history, transnational history), պատմության ուսումնասիրության ուղղություն, որն առաջացել է 1980-ականների վերջին և 1990-ականների սկզբին (սառը պատերազմից հետո)։ Այս ոլորտի կիզակետը բոլոր ազգային մշակույթների համար ընդհանուր օրինաչափությունների, ինչպես նաև հարաբերությունների և հակամարտությունների ուսումնասիրությունն է, որոնք չեն կարող բացատրվել որպես առանձին պետությունների գործողությունների կամ ազգային շահերի, շուկաների զարգացում։
Պատմաբանները, ովքեր ուսումնասիրում են բազմազգ ընկերության գործընթացները, կարծում են, որ ազգերը կամ կայսրությունները կամ ընդհանրապես պատմության հիմնական շարժիչ ուժերը չեն, կամ գտնվում են միայն պատմական ժամանակի որոշակի ժամանակահատվածում։ Բայց այս պատմաբանները տարբեր կերպ են հասկանում ընդհանուր պատմական գործընթացը ։Երկու ծայրահեղ դիրք կա.
Համաձայն բազմազգ ընկերության մոտեցման՝ պատմության շարժիչ ուժերը, ինչպիսիք են խմբային կամ գենդերային սոցիալական ինքնությունները կամ կորպորացիաները, չեն համընկնում ազգերի և կայսրությունների գաղափարական և աշխարհագրական սահմանների հետ։ Բազմազգ ընկերության պատմությունը թույլ է տալիս այլ կերպ նայել անհատի և հասարակության փոխհարաբերություններին, սահմանների դերին մարդկային զարգացման հնարավորություններում, ինչպես նաև պատերազմի ֆենոմենին ։
Գիտակարգի առաջացում
Բազմազգ ընկերության պատմության հայտնվելը, որպես հետազոտության առանձին ակադեմիական ոլորտ, կարելի է վերագրել 1980-ականներին, երբ հայտարարվեց բազմազգ ընկերության պատմության ասոցիացիայի ստեղծման մասին(World History Association), իսկ որոշ բուհերում ներդրվել են մասնագիտացման ծրագրեր։ Հետագա տասնամյակների ընթացքում բազմազգ ընկերության պատմության մեջ աճեց գիտական ​​հրապարակումների, մասնագիտական ​​և ակադեմիական կազմակերպությունների և համալսարանական ծրագրերի թիվը։ Ամերիկյան համալսարանների ուսումնական ծրագրերում բազմազգ ընկերության պատմության դասընթացը հաճախ փոխում է Արևմտյան քաղաքակրթության պատմության դասընթացը. կան նոր դասագրքեր՝ հիմնված բազմազգ ընկերության մոտեցման վրա։
Փախուստ Ալկատրասից
«Փախուստ Ալկատրասից» (Escape From Alcatraz), ռեժիսոր Դոն Սիգելի կողմից 1979 թվականին նկարահանված մարտաֆիլմ   ։ Այն նկարահանվել է 1963 թվականին գրված Ջոն Քեմբել Բրյուսի համանուն վեպի մոտիվներով։
Ֆիլմը դրական արձագանքների է արժանացել ինչպես կինոքննադատների, այնպես էլ հեռուստադիտողների կողմից։ Դոն Սիգելի ռեժիսուրան նույնպես դրական արձագանքների է արժանացել։ Ոմանք նույնիսկ նշում էին, որ այդ ֆիլմը նրա ամբողջ կարիերայի ընթացքում նկարահանած ֆիլմերից լավագույնն է։
8 միլիոն բյուջեով ֆիլմը ամբողջ աշխարհում հավաքել է 43 միլիոն դոլլար ։
Սյուժե
Կրկնահանցագործ Ֆրենկ Մորիսին տեղափոխում են Ալկատրաս կղզու խստացված ռեժիմի բանտ։ Դրանից առաջ նա փախել էր մի քանի բանտերից։ Բանտի պետը հարցաթերթիկից հասկանում է, որ նորեկը բարձր IQ ունի։ Հենց առաջին օրը նա Մորիսին իր մոտ է կանչում և զգուշացնում, որ բանտից փախնելը անհնար է։ Տեղափոխվելուց հետո Մորիսը խնդիրներ է ունենում հանցագործներից մեկի՝ Վուլֆի հետ, որը փորձում էր Ֆրենկին իր «սիրուհին» դարձնել։ Սկզբում նա Մորիսին փորձում է սպանել լողանալու ժամանակ, սակայն վերջինս կարողանում է հաջողությամբ պայքարել նրա դեմ։ Հետո, քայլելիս, Վուլֆը փորձում է սպանել Մորիսին, բայց Ֆրենկի ընկերը՝ նկարիչ-բանտարկյալ Դոկը, կարողանում է նրան նախազգուշացնել վտանգի մասին։ Վուլֆի հետ կռվելուց հետո Մորիսը անարդարացիորեն հայտնվում է պատժախցում։ Խիստ պատիժը կրելուց հետո էլ նա որոշում է փախնել բանտից։
Պարզելով, որ իր խցի պատերը այնքան էլ հուսալի չեն, Ֆրենկը որոշում է անցնել օդափոխության հորան, այնուհետև բարձրանալ բանտի տանիքը, որտեղից, իր հաշվարկներով, կարող էր հայտնվել բանտի պատերից այն կողմ։ Ֆրենկը փախուստի ծրագիրը հայտնում է Էնգլին եղբայրներին և Չառլի Բաթսին։ Էնգլինները անջրանցիկ թիկնոցները իրար է սոսնձում ռետինե սոսնձով և ինքնուրույն մի լաստանավ կառուցում։ Պահակներին խաբում են՝ իրենց փոխարեն անկողնիններում մանեկեններ տեղադրելով։ Երբ գալիս է փախնելու ժամանակը, Բաթսը հրաժարվում է գնալ նրանց հետ և մնում բանտում։ Մորիսը և Էնգլիններև փախնում են միասին։ Հաջորդ առավոտ բանտի պետը փորձում է գտնել նրանց հետքը, բայց ապարդյուն։ Ֆիլմի վերջում նշվում է, որ մինչև այսօր էլ հայտնի չէ, թե ինչ է եղել նրանց հետ։ Ոչ ոք չի կարող ասել նանք հասել են ափ, թե ոչ, որովհետև նրանց չեն տեսել ո՛չ ողջ և ո՛չ էլ մեռած։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1979 ֆիլմեր Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Սան Ֆրանցիսկոյում Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Քլինթ Իսթվուդի ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր
Չերեմիսովկա
Չերեմիսովկա (Черемисівка, Köpürliköy), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Կոպիրլիկոյ։
2001 թվականի տվյալներով Չերեմիսովկա գյուղում բնակվում էր 235 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ֆեոդոր Դոստոևսկու հուշարձան (Մոսկվա, Վոզդվիժենկա փողոց)
Ֆեոդոր Դոստոևսկու հուշարձան (Памятник Фёдору Достоевскому), հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության մայրաքաղաք Մոսկվայում, որը նվիրված է ռուս մեծ գրող, գրականագետ, փիլիսոփա Ֆեոդոր Միխայլովիչ Դոստոևսկուն։ Քանդակի հեղինակն է քանդակագործ Ալեքսանդր Ռուկավիշնիկովը։ Տեղադրվել է Վոզդվիժենկա փողոցում` Ռուսաստանի պետական գրադարանի մոտ։
Ստեղծման պատմություն
Նախագծի հեղինակներն են հայտնի վարպետներ` քանդակագործ Ալեքսանդր Ռուկավիշնիկովը, ճարտարապետներ Միխայիլ Պոսոխինը, Ա. Գ. Կոչեկովսկին և Ա. Ս. Շարովը։ Որոշվել է հուշարձանը տեղադրել Ռուսաստանի պետական գրադարանի շենքի առջև։
Հուշարձանի նկարագրություն
Հուշարձանը պատկերում է նստարանին նստած Ֆեոդոր Դոստոևսկուն։ Գրողն ինչ-որ բանի մասին խոր մտածմունքի մեջ է, նրա կեցվածքն անհարմար է, դեմքի արտահայտության մեջ կարելի է որսալ անելանելիության և տխրության զգացում։
Քանդակը ձուլված է բրոնզից և գտնվում է անսովոր ձևի գրանիտե պատվանդանի վրա։ Պատվանդանի ճակատային մասում փորագրվոծ է «ԴՈՍՏՈԵՎՍԿԻ» մակագրությունը, իսկ հետևի մասում Նևայի խորաքանդակային պատկերն է Սանկտ Պետերբուրգում։
Ընկալում
Գրողի զբաղեցրած անսովոր կեցվածքի պատճառով, կոթողը ժողովրդի կողմից ստացել է «ռուսական թութքի հուշարձան» անվանումը կամ` «ընդունելություն պրոկտոլոգի մոտ» ։
Հեղինակը` Ա. Ռուկավիշնիկովը, այսպես է մեկնաբանում իր ստեղծագործության ծաղրական մականունը.
2006 թվականին Գերմանիայի Դրեզդեն քաղաքում ևս բացվել է Դոստոևսկու հուշարձան, որի հեղինակը նույնպես Ալեքսանդր Ռուկավիշնիկովն է։ Քանդակը կոչել են մոսկովյան հուշարձանի «կրտսեր եղբայր», սակայն այն շատ ավելի համեստ տեսք ունի, քան գրադարանի մոտի հուշարձանը ։
Տրամասություն
Տրամասություն (discourse, discours, բացի տրամասություն տերմինից հայերենում օգտագործվում են նաև քննախոսություն կամ խոսույթ բառեզրերը) ընդհանուր իմաստով նշանակում է հաղորդակցության գործընթաց կամ խոսքային գործողություն։
Ֆեոդոր Դոստոևսկու հուշարձան (Մոսկվա, Վոզդվիժենկա փողոց)
Գրականություն
Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1997 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Մոսկվայի հուշարձաններ