cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆրանց Կաֆկա
Անձնական կյանք
Դրանից կարճ ժամանակ հետո Կաֆկան գրել է «Դատավճիռ» պատմվածքը մեկ գիշերում և աշխատել «Մարդը, որ անհետացավ» ու «Կերպարանափոխություն» ստեղծագործությունների վրա։ Հետագա հինգ տարիների ընթացքում Կաֆկան ու Ֆելիս Բաուերը շփվել են հիմնականում նամակների միջոցով, հանդիպել են մի քանի անգամ և երկու անգամ նշանվել են։ Կաֆկայի՝ աղջկան ուղղված նամակները տպագրվել են «Նամակներ Ֆելիսին» խորագրով, իսկ Ֆելիսի նամակները չեն պահպանվել։ Ըստ կենսագիրներ Ստախի ու Ջեյմս Հոուսի՝ շուրջ 1920 թվականին Կաֆկան նշանվել է երրորդ անգամ. նրա ընտրյալը եղել է Ջուլի Վոգրիժեկը, որ աղքատ էր ու անկիրթ և հյուրանոցում աշխատում էր որպես սպասուհի։ Չնայած նրանք բնակարան են վարձել և որոշել հարսանիքի օրը, սակայն երբեք չեն ամուսնացել։ Այդ ժամանակաընթացքում Կաֆկան սկսել է գրել «Նամակներ հորը», որը դեմ էր Ջուլիի հետ ամուսնությանը սիոնիստական համոզմունքների պատճառով։ Մինչ նշանակված հարսանիքի օրը նա հանդիպել է այլ կնոջ հետ։
Ստախն ու Բրոդը պնդում են, թե Ֆելիս Բաուերի հետ հարաբերությունների ընթացքում Ֆրանց Կաֆկան կապ է ունեցել նրա ընկերուհու՝ Մարգարետ «Գրետե» Բլոխի հետ, որ հրեա էր Բեռլինից։ Մաքս Բրոդի խոսքերով՝ Բլոխը որդի է ունեցել Կաֆկայից, սակայն վերջինս երբեք չի իմացել երեխայի մասին։ Երեխան, որի անունը հայտնի չէ, ծնվել է 1914 կամ 1915 թվականներին և մահացել Մյունխենում 1921 թվականին։ Սակայն Կաֆկայի կենսագիր Պետեր Անդրե Ալտը պնդում է, թե Կաֆկան չի եղել Բլոխի որդու հայրը, քանի որ նրանք երբեք մտերիմ հարբերություններ չեն ունեցել։ Ըստ Ստախի՝ Բլոխն ունեցել է որդի, սակայն ստույգ փաստեր չկան, որ երեխայի հայրը եղել է Կաֆկան։
1920 թվականին Կաֆկան հարաբերություններ է սկսել չեխ լրագրող և գրող Միլենա Եսենսկայի հետ։ Վերջինիս ուղղված նամակները հետագայում տպագրվել են «Նամակներ Միլենային» խորագրով։ 1923 թվականի հուլիսին՝ Բալթիկ ծովի ափին՝ Գրալ Մյուրիցում արձակուրդն անցկացնելի, Կաֆկան ծանոթացել է մանկապարտեզի քսանհինգամյա ուսուցչուհի Դորա Դիամանտի հետ, որ ուղղափառ հրեաների ընտանիքից էր։ Կաֆկան, հույս ունենալով խուսափել իր ընտանիքի ազդեցությունից և կենտրոնանալ գրական աշխատանքի վրա, կարճ ժամանակով մեկնել է Բեռլին, որտեղ ապրել է Դիամանտի հետ։ Նա դարձել է Կաֆկայի սիրուհին ու նրան ստիպել հետաքրքրվել Թալմուդով։ Կաֆկան աշխատել է չորս պատմվածքների վրա, որոնք նա տպագրության է նախապատրաստել «Սոված նկարիչը» («Ein Hungerkünstler) խորագրով։
Անհատականություն
Կաֆկան վախենում էր, որ մարդիկ իրեն կհամարեն ֆիզիկական ու մտավոր առումներով նողկալի։ Այնուամենայնիվ, Կաֆկային ճանաչողները գտել են, որ նա ունի հանգիստ ու անվրդով վարք, ակնհայտ ինտելեկտ և հումորի չոր զգացում։ Նրան նաև համարել են օժտված տղայական համակրանքով, թեև ունեցել է խիստ արտաքին։ Մաքս Բրոդը Կաֆկային համեմատել է Հենրիխ ֆոն Կլեյստի հետ՝ նշելով, որ այդ երկու գրողներն էլ ունեն իրադրությունը իրատեսորեն ու ստույգ մանրամասներով նկարագրելու ունակություն։ Բրոդը Կաֆկային համարում էր իր հանդիպած ամենահետաքրքիր մարդկանցից մեկը. Կաֆկան հաճույքով էր կատակում ընկերների հետ, սակայն և դժվարին պահերին օգնում էր նրանց իր խորհուրդներով։ Ըստ Բրոդի՝ նա մոլի ասմունքող էր, որ կարող էր այնպես արտասանել, ասես երաժշտություն է հնչում։ Բրոդը Կաֆկային առանձնացնող լավագույն հատկանիշները համարում էր «բացառիկ ճշմարտացիությունն» (absolute Wahrhaftigkeit) ու «հստակ բարեխղճությունը» (präzise Gewissenhaftigkeit)։
Չնայած վաղ հասակում Կաֆկան քիչ է զբաղվել ֆիզիկական վարժություններով, սակայն ավելի ուշ հետաքրքրվել է խաղերով ու ֆիզիկական ակտիվությամբ և եղել է լավ հեծյալ, լողորդ և թիավար։ Ազատ օրերին նա իր ընկերների հետ գնացել է երկարատև արշավների, որոնք հաճախ ինքն է կազմակերպել։ Հետաքրքրվել է նաև այլընտրանքային բժշկությամբ, կրթության ժամանակակից համակարգերով, ինչպիսին է Մոնտեսսորիի մանկավարժությունը, ինչպես նաև տեխնիկական նորարարություններով, ինչպիսիք էին ինքնաթիռներն ու ֆիլմերը։ Գրական գործունեությունը նույնպես շատ կարևոր էր Կաֆկայի համար. գրելը նա համարել է «աղոթքի ձև»։ Նա շատ զգայուն էր աղմուկի նկատմամբ և գրելիս նախընտրում էր լռություն։
Պերես Ալվարեսը պնդում էր, թե Կաֆկան կարող էր ունենալ անձի շիզոֆրենիկ խանգարում։ Նրա ոճը, ինչպես հավաստվում է, ոչ միայն «Կերպարանափոխություն» երկում, այլև մյուս աշխատանքներում ցույց է տալիս ստորին և միջին մակարդակների շիզոֆրենիկին բնորոշ գծեր, ինչը բացատրում է նրա ստեղծագործությունների մեծ մասը։ Նրա տառապանքը կարելի է տեսնել իր օրագրի հետևյալ գրառման մեջ, որ արվել է 1913 թվականի հունիսի 21-ին.
"Մարդը չի կարող ապրել առանց մշտական վտահության դեպի ինչ-որ ավերված բանի իր ներսում, ընդ որում՝ և՛ այդ ավերվածը, և՛ այդ վստահությունը կարող են երկար մնալ նրանից գաղտնի։"
Թեև Կաֆկան երբեք ամուսնացած չի եղել, սակայն բարձր է գնահատել ամուսնությունն ու երեխաներին։ Նա հարաբերություններ է ունեցել մի քանի կանանց հետ։ Հնարավոր է, որ նա ունեցել է ուտելու խանգարում։ Մյունխենի համալսարանի հոգեբուժական հիվանդանոցի բժիշկ Մանֆրեդ Մ. Ֆիխտերը ներկայացրել է ապացույցներ այն վարկածի համար, թե Ֆրանց Կաֆկան տառապում էր ոչ տիպական նյարդային անորեքսիայով, ինչպես նաև Կաֆկան ոչ միայն մենակ էր ու ճնշված, այլև երբեմն նրա մոտ ծագում էր ինքնասպանության միտքը։ 1995 թվականին տպագրված «Ֆրանց Կաֆկան՝ հրեա հաճախորդը» գրքում Սանդեր Գիլմանն ուսումնասիրել է, թե արդյոք Կաֆկային կարելի է համարել «սևամաղձոտ» կամ «համասեռամոլ»։ Համարվում է, որ Կաֆկան առնվազն մեկ անգամ կատարել է ինքնասպանության փորձ 1912 թվականի վերջին։
Քաղաքական հայացքներ
Առաջին համաշխարհային պատերազմից առաջ Կաֆկան հաճախել է Մլադիխ ակումբի մի քանի հանդիպումների, որ չեխական անարխիստական, հակառազմական ու հակակղերական կազմակերպություն էր։ Հուգո Բերգմանը, որ Կաֆկայի հետ սովորել է նույն միջնակարգ ու ավագ դպրոցներում, ուսումնական վերջին տարում (1900-1901) չի շփվել Կաֆկայի հետ, քանի որ «[Կաֆկայի] սոցիալիզմն ու իմ սիոնիզմը չափազանց սուր էին»։ «Ֆրանցը դարձավ սոցիալիստ, ես դարձա սիոնիստ 1898 թվականին։ Սիոնիզմի ու սոցիալիզմի սինթեզն այդ ժամանակ դեռ գոյություն չուներ»։ Բերգմանը պնդում է, թե Կաֆկան դպրոցում կրում էր կարմիր մեխակ՝ ցույց տալու համար իր աջակցությունը սոցիալիզմին։ Իր օրագրային գրառումներից մեկում Կաֆկան հիշատակել է անարխիստական ազդեցիկ փիլիսոփա Պյոտր Կրոպոտկինին. «Մի՛ մոռացեք Կրոպոտկինին»։
Հուդայականություն և սիոնիզմ
Կաֆկան հասակ է առել Պրահայում որպես գերմանախոս հրեա։ Նա խորապես հմայված էր Արևելյան Եվրոպայի հրեաներով, որոնք, իր կարծիքով, ունեին հոգևոր կյանքի այնպիսի ուժգնություն, որ բացակայում էր Արևմուտքի հրեաների մոտ։ Նրա օրագիրը լի է իդիշով ստեղծագործող գրողներից մեջբերումներով։ Սակայն ժամանակ առ ժամանակ նա հեռացել է հուդայականությունից ու հրեական կյանքից․ «Ի՞նչ ունեմ ես ընդհանուր հրեաների հետ։ Ես գրեթե ընդհանուր ոչինչ չունեմ ինքս ինձ հետ և պետք է շատ հանգիստ կանգնեմ անկյունում՝ գոհ լինելով նրանով, որ կարող եմ շնչել»։ Իր պատանեկության տարիներին Կաֆկան իրեն հայտարարել է աթեիստ։
Հոուսը ենթադրել է, որ Կաֆկան ընդունել է իր հրեա լինելը, սակայն դա չի ընդգրկել իր աշխատանքներում, որոնցում չկան հրեա հերոսներ, հրեաներին վերաբերող տեսարաններ կամ թեմաներ։ Գրաքննադատ Հարոլդ Բլումի կարծիքով՝ չնայած Կաֆկան անհարմար է զգացել իր հրեական ժառանգության համար, նա եղել է տիպիկ հրեա գրող։ Լոթար Կանը նույնպես չի երկմտում այդ հարցում. «Կաֆկայի ստեղծագործության մեջ հրեականության ներկայությունն այլևս բանավեճի առարկա չէ»։ Պավել Էյսները՝ Կաֆկայի ստեղծագործությունների առաջին թարգմանիչներից մեկը, «Դատավարությունը» մեկնաբանել է որպես մարմնավորում «Պրահայում հրեաների եռաչափ գոյության... նրա պրոտագոնիստ Յոզեֆ Կ․-ն ձերբակալվել է (խորհրդանշորեն) գերմանացու (Ռաբենշտայների), չեխի (Կուլյուխի) ու հրեայի (Կամիների) կողմից։ Նա հանդես է գալիս որպես «անմեղ մեղավոր», ինչպես հրեաները ժամանակակից աշխարհում, թեև չկա վկայություն, որ նա ինքը հրեա է»։
Սմարթ քարտ
Բազեր (ձայնային ազդանշան արձակող սարք)
Ընկերությունները, որոնք առաջարկել են ձայնի կիրառմամբ քարտեր, ներառում են.
Ցուցադրություն
Ցուցադրումները կարող են պատրաստվել երկու տեխնոլոգիայի միջոցով.
Կրիպտոպրոցեսոր
Եթե կոմպլեքս խելացի քարտը նվիրված է գաղտնագրային հաշվարկներ կատարելուն, ինչպիսին է մեկանգամյա գաղտնաբառ ստեղծելը, ապա այն կարող է պահանջել անվտանգ կրիպտոպրոցեսոր։
Էլեկտրամատակարարում
Քանի որ համալիր քարտերը պարունակում են ավելի շատ բաղադրիչներ, քան ավանդական խելացի քարտերը, դրանց էներգիայի սպառումը պետք է ուշադիր վերահսկվի։
Երկրորդ թողարկման համալիր քարտերն առանձնանում են առանց մարտկոցի դիզայնի։ Այս քարտերը հավաքում են անհրաժեշտ էներգիան արտաքին աղբյուրներից. օրինակ՝ երբ քարտը շփվում է կոնտակտային կամ անհպում վճարային համակարգի կամ NFC-ով միացված սմարթֆոնի հետ։ Քարտի ձևավորման մեջ երկկայուն էկրանի օգտագործումը երաշխավորում է, որ էկրանը ընթեռնելի է նույնիսկ այն դեպքում, երբ Կոմպլեքս քարտը միացված չէ էներգիայի աղբյուրին։
Արտադրություն
Համալիր քարտերի արտադրության մեթոդները ժառանգված են խելացի քարտերի արդյունաբերությունից և էլեկտրոնիկայի մոնտաժային արդյունաբերությունից։ Քանի որ Կոմպլեքս քարտերը ներառում են մի քանի բաղադրիչ, մինչդեռ պետք է մնան 0,8 մմ հաստության սահմաններում, լինեն ճկուն և համապատասխանեն ISO/IEC 7810, ISO/IEC 7811 և ISO/IEC 7816 ստանդարտներին, դրանց արտադրությունն ավելի բարդ է դառնում, քան ստանդարտ խելացի քարտերինը։
Սմարթ քարտերի արդյունաբերության ամենահայտնի արտադրական գործընթացներից մեկը լամինացումն է։ Այս գործընթացը ներառում է ներդիրի շերտավորում երկու քարտի երեսների միջև։ Ներդիրը պարունակում է անհրաժեշտ էլեկտրոնային բաղադրիչներ՝ իներտ հենարանի վրա տպված ալեհավաքով։
Սովորաբար մարտկոցով աշխատող համալիր քարտերը պահանջում են սառը շերտավորման արտադրության գործընթաց։ Այս գործընթացն ազդում է արտադրության ժամկետի և նման համալիր քարտի ամբողջ արժեքի վրա։
Երկրորդ թողարկման՝ առանց մարտկոցների համալիր քարտերը կարող են արտադրվել առկա շերտավորման գործընթացով։ Այս ավտոմատացված գործընթացը, որը ժառանգվել է ավանդական խելացի քարտերի արտադրությունից, թույլ է տալիս արտադրել Բարդ քարտեր մեծ քանակությամբ՝ միաժամանակ վերահսկողության տակ պահելով ծախսերը։
Քարտի կյանքի ցիկլը
Ինչպես ստանդարտ խելացի քարտերի դեպքում, Կոմպլեքս քարտերը ևս անցնում են որոշակի ցիկլով, որը ներառում է հետևյալ փուլերը.
Քանի որ Կոմպլեքս քարտներն ավելի բարդ են ու շատ գործառույթներ են պարունակում, քան ստանդարտ խելացի քարտերը, դրանց անհատականացումը կարող է ավելի երկար տևել կամ պահանջել ավելի շատ մուտքեր։ Համալիր քարտեր ունենալը, որոնք կարող են անհատականացվել նույն ձևերով և գործընթացներով, ինչ սովորական խելացի քարտերը, թույլ է տալիս դրանք հեշտությամբ ինտեգրել գոյություն ունեցող արտադրական շղթաներում և ծրագրերում։
Առաջին թողարկման՝ մարտկոցով աշխատող համալիր քարտերը պահանջում են վերամշակման հատուկ գործընթացներ, որոնք հանձնարարված են տարբեր կարգավորող մարմինների կողմից։ Բացի այդ, մարտկոցով աշխատող համալիր քարտերը պահեստում երկար ժամանակ պահելը կարող է նվազեցնել դրանց արդյունավետությունը մարտկոցի ծերացման պատճառով։
Երկրորդ թողարկման՝ առանց մարտկոցի տեխնոլոգիան ապահովում է աշխատանքը քարտի ողջ կյանքի ընթացքում և վերացնում է լիցքավորման ինքնուրույն նվազեցումը, տալիս է երկար պահպանման հնարավորություն և էկոլոգիապես ավելի մաքուր է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տեխնոլոգիա Կատեգորիա:Նույնականացում Կատեգորիա:Ներկառուցված համակարգեր Կատեգորիա:Տեղեկատվական անվտանգություն Կատեգորիա:Տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ
Ֆրանց Կաֆկա
Հուդայականություն և սիոնիզմ
«Տխրություն Պաղեստինում» էսսեում Դան Միրոնը քննում է Կաֆկայի կապի սինիզմի հետ։ «Թվում է, թե նրանք, որոնք պնդում են, որ գոյություն է ունեցել այդպիսի կապ, և որ սիոնիզմը կենտրոնական դեր է խաղացել նրա կյանքում ու գրական աշխատանքում, և նրանք, որոնք հերքում են այդ կապն ընդհանրապես կամ մերժում են դրա կարևորությունը, երկուսն էլ սխալ են։ Ճշմարտությունն ընկած է այդ երկու պարզեցված բևեռների միջև ընկած բավական անորսալի մի կետում»։ Համարվում է, որ Կաֆկան գնացել է Պաղեստին Ֆելիս Բաուերի, ապա Դորա Դիամանտի հետ։ Բեռլինում ապրելու ժամանակ Կաֆկան սովորել է եբրայերեն Բրոդի պաղեստինցի ընկերոջ՝ Պուա Բատ Տովիմի մոտ և հաճախել ռաբբի Յուլիուս Գրյունտալի ու ռաբբի Յուլիուս Գուտմանի դասերին Բեռլինի Հուդայականության ուսումնասիրման քոլեջում։
Լիվիա Ռոտկիրխենը Կաֆկային կոչում է իր «դարաշրջանի խորհրդանշական կերպարը»։ Նրա ժամանակակիցների շարքում եղել են հրեա, չեխ ու գերմանացի բազմաթիվ գրողներ, որոնք անտարբեր չեն եղել հրեական, չեխական ու գերմանական մշակույթի նկատմամբ։ Ըստ Ռոտկիրխենի՝ դրա շնորհիվ նրանց ստեղծագործություններին բնորոշ է աշխարհաքաղաքացու տեսանկյունն ու խանդավառությունը, որ հանդես է գալիս տրանսցենդենտալ մետաֆիզիկական հայեցության հետ, և դրա բնորոշ օրինակը Ֆրանց Կաֆկան է։
Տաշտուն (այլ կիրառումներ)
Տաշտուն անվանումը կարող է վերաբերել.
Ֆրանց Կաֆկա
Մահ
Կաֆկայի կոկորդի տուբերկուլոզը խորացել է, և 1924 թվականի մարտին նա Բեռլինից վերադարձել է Պրահա, որտեղ նրա ընտանիքի անդամները, հիմնականում քույրը՝ Օտլան, խնամել են նրան։ Բուժման նպատակով նա ապրիլի 10-ին մեկնել է բժիշկ Հոֆմանի առողջարան, որ գտնվում էր Վիեննայից ոչ հեռու՝ Քյորլինգում, որտեղ էլ մահացել է 1924 թվականի հունիսի 3-ին։ Նրա մահվան պատճառը եղել է սովը. Կաֆկայի կոկորդի վիճակի պատճառով ուտելը նրա համար չափազանց ցավոտ էր, և քանի որ պարենտերալ սնուցումն այդ ժամանակ դեռ զարգացած չէր, նրան սնելու այլ ձև չի եղել։ Մահվան մահճում Կաֆկան խմբագրել է «Սոված նկարիչը» ստեղծագործությունը, որ նա սկսել էր այն ժամանակ, երբ դեռ կարողանում էր ուտել։ Նրա մարմինը տեղափոխվել է Պրահա, որտեղ թաղվել է 1924 թվականի հունիսի 11-ին Հրեական նոր գերեզմանատանը՝ Պրահա-Ժիժկովում։ Կաֆկան մեծ ճանաչում չի ունեցել իր կենդանության օրոք, սակայն նա կարևորություն չի տվել հայտնի լինելուն։ Նա հայտնի է դարձել իր մահվանից կարճ ժամանակ անց։ Կաֆկայի շիրմաքարը հեղինակել է ճարտարապետ Լեոպոլդ Էրմանը ։
Ստեղծագործություն
Կաֆկայի բոլոր հրատարակված ստեղծագործությունները գրված են գերմաներեն, բացառությամբ Միլենա Եսենսկային ուղղված չեխերեն նամակների։ Կենդանության օրոք հրատարակած լինելով ոչ մեծ թվով ստեղծագործություններ՝ նա քիչ է արժանացել հասարակության ուշադրությանը։
Կաֆկան չի ավարտել իր երկարաշունչ վեպերից ոչ մեկը և այրել է իր ստեղծագործության շուրջ 90 տոկոսը հիմնականում այն ժամանակ, երբ ապրում էր Բեռլինում Դիամանտի հետ, որը նրան օգնել է սևագրերը ոչնչացնելու գործում։ Ստեղծագործելու նախնական շրջանում Կաֆկան կրել է ֆոն Կլեյստի ազդեցությունը, ում ստեղծագործությունը նա Բաուերին ուղղված նամակում նկարագրել է որպես վախեցնող, և որին նա համարել է իրեն ավելի մոտ, քան իր սեփական ընտանիքը։
Պատմվածքներ
1912 թվականի սեպտեմբերի 22-ի գիշերը ստեղծագործական պոռթկման արդյունքում գրվել է «Դատավճիռ» պատմվածքը, որը հեղինակը նվիրել է Ֆելիս Բաուերին։ Մաքս Բրոդը նկատել է, որ ստեղծագործություն գլխավոր հերոսի ու նրա հորինված հարսնացուի անունները՝ Գեորգ Բենդեման և Ֆրիդա Բրանդենֆելդ, նման են Ֆրանց Կաֆկայի ու Ֆելիս Բաուերի անուններին։ Այդ պատմվածքը հաճախ համարվում է Կաֆկայի ստեղծագործության մեջ մեծ առաջխաղացում։ Այն վերաբերում է որդու ու նրա գերիշխող հոր դժվարին հարաբերություններին, որ բախվում են նոր իրավիճակի հետ որդու նշանադրությունից հետ։ Կաֆկան հետագայում այդ ստեղծագործությունը նկարագրել է որպես «մարմնի և հոգու լիակատար բացահայտում», մի պատմվածք, որը «զարգացել է որպես իրական ծնունդ՝ ծածկված գարշելիությամբ ու լորձով»։ Պատմվածքն առաջին անգամ հրատարակվել է Լայպցիգում 1912 թվականին և նվիրվել է «օրիորդ Ֆելիս Բաուերին», իսկ հետագա հրատարակություններում միայն նշվել է՝ «Ֆ-ին»։
1912 թվականին Կաֆկան գրել է «Կերպարանափոխությունը» (Die Verwandlung), որ հրատարակվել է 1915 թվականին Լայպցիգում։ Այն ներկայացնում է մի շրջիկ վաճառականի պատմություն, որ մի առավոտ արթնանալուց հետո զգում է, որ վերափոխվել է մեծ ուտիճի՝ Ungeziefer-ի, ինչպես կոչում են զզվելի ու կեղտոտ կենդանիներին ընդհանրապես։ Քննադատներն այդ ստեղծագործությունը համարում են 20-րդ դարի գրականության յուրօրինակ նմուշներից մեկը, որ իր ազդեցությունն է թողել հետագայում ստեղծված այլ ստեղծագործությունների վրա։ «Պատժիչ գաղութում» (In der Strafkolonie) պատմվածքը, որում պատմվում է տանջանքի ու մահապատժի բարդ գործիքի մասին, գրվել է 1914 թվականի հոկտեմբերին, վերանայվել 1918 թվականին և տպագրվել Լայպցիգում 1919 թվականի հոկտեմբերին։ «Սոված նկարիչը» պատմվածքը, որ տպագրվել է Die neue Rundschau պարբերականում 1924 թվականին, պատմում է պրոտագոնիստի մասին, որ քննադատվում է իր արտասովոր աշխատանքների համար ու իրեն մատնում սովի։ Կաֆկայի վերջին պատմվածքը՝ «Երգչուհի Ժոզեֆինան, կամ մկնային ժողովուրդ» («Josephine, die Sängerin, oder Das Volk der Mäuse»), նույնպես անդրադառնում է արտիստի ու իր լսարանի հարաբերություններին։
Վեպեր
Իր առաջին վեպը Կաֆկան սկսել է գրել 1912 թվականին. դրա առաջին գլուխն է դարձել «Հնոցապան» («Der Heizer») պատմվածքը։ Այդ ստեղծագործությունը, որ մնացել է անավարտ, Կաֆկան կոչել է «Մարդը, որ անհետացավ» («Der Verschollene»), սակայն Մաքս Բրոդը գրողի մահվանից հետո այն հրատարակելիս վերնագիրը դարձրել է «Ամերիկա»։ Վեպի համար ներշնչման աղբյուր է դարձել նախորդ տարի իդիշով թատրոնում անցկացված ժամանակը, որը նրան ստիպել է վերագնահատել իր ժառանգությունը, ինչը հանգեցրել է այն մտքին, որ մարդու ժառանգության արժևորումը խորն է ընկած յուրաքանչյուր մարդու մեջ։ Վեպն ավելի երգիծական ու թեթևակիորեն ավելի ռեալիստական է, քան Կաֆկայի ստեղծագործությունների մեծ մասը։ Այն ներկայացնում է դաժան ու անըմբռնելի համակարգի մոտիվը, որ պրոտագոնիստին բազմիցս դնում է տարօրինակ իրավիճակների մեջ։ Վեպում օգտագործվել են բազմաթիվ դետալներ հեղինակի հարազատների կյանքից, որոնք արտագաղթել էին Ամերիկա, և այն Կաֆկայի միակ ստեղծագործությունն է, որի համար հեղինակը նախատեսել է լավատեսական ավարտ։
1914 թվականին Կաֆկան սկսել է «Դատավարություն» (Der Prozeß) վեպը։ Այն պատմում է մի մարդու մասին, որ ձերբակալվում և դատվում է հեռավոր, անհասանելի իշխանության կողմից, սակայն նրա հանցանքը մնում է անհայտ և՛ իրեն, և՛ ընթերցողին։ Կաֆկան չի վերջացրել վեպը, չնայած ավարտել է նրա վերջին գլուխը։ Ըստ Նոբելյան և Կաֆկայի անվան մրցանակների դափնեկիր Էլիաս Քանետտիի՝ Ֆելիսը կենտրոնական տեղ է զբաղեցնում «Դատավարություն» ստեղծագործության սյուժեում, և Կաֆկան ասել է, որ դա «նրա պատմությունն է»։ Էլիաս Քանետտին Կաֆկայի՝ Ֆելիսին ուղղված նամակներին նվիրված իր գիրքը վերնագրել է «Կաֆկայի մյուս դատավարությունը» («Kafka's Other Trial»)՝ ընդգծելով նամակների ու վեպի միջև եղած կապը։ Միչիկո Կակուտանին The New York Times պարբերականի համար գրած գրախոսականում նշում է, որ Կաֆկայի նամակները կրում են «իր գեղարվեստական ստեղծագործության տարբերակիչ նշանները՝ նույն նյարդային ուշադրությունը փոքր մանրամասների նկատմամբ, նույն խելացնոր իրազեկվածությունը քաղաքական ուժերի փոփոխական հավասարակշռության վերաբերյալ, էմոցիոնալ շնչահեղձության նույն մթնոլորտը, որ զարմանալիորեն համակցված են տղայական եռանդի ու հիացմունքի հետ։
Հրատարակման պատմություն
Սկզբնական շրջանում Կաֆկայի պատմվածքները տպագրվել են գրական պարբերականներում։ Առաջին ութ պատմվածքները հրատարակվել են 1908 թվականին Hyperion երկամսաթերթի առաջին համարում։ Ֆրանց Բլեյը 1909 թվականին տպագրել է երկու երկխոսություններ, որոնք հետագայում դարձել են «Պայքարի նկարագրություն» ստեղծագործության մաս։ «Օդանավեր Բրեսկիայում» պատմվածքից մի հատված, որ գրվել է Մաքս Բրոդի հետ Իտալիայում ճանապարհորդելու ժամանակ, տպագրվել է Bohemia օրաթերթում 1909 թվականի սեպտեմբերի 28-ին։ 1910 թվականի մարտի 27-ին մի քանի պատմվածքներ, որ հետագայում դարձել են «Մտորում» գրքի մաս, տպագրվել են Bohemia ամսագրի՝ Զատկին նվիրված համարում։ 1913 թվականին Լայպցիգում Բրոդն ու հրատարակիչ Կուրտ Վոլֆը Կաֆկայի «Դատավճիռ։ Ֆրանց Կաֆկայի պատմվածքը» (Das Urteil. Eine Geschichte von Franz Kafka) ընդգրկել են իրենց «Արկադիա» գրական տարեգրքում։ «Օրենքի առաջ» (Vor dem Gesetz) պատմվածքը հրատարակվել է 1915 թվականին Selbstwehr հրեական անկախ շաբաթաթերթի ամանորյա համարում. 1919 թվականին այն վերահրատարակվել է «Գյուղական բժիշկ» (Ein Landarzt) պատմվածքների ժողովածուում և դարձել «Դատավարություն» վեպի մաս։ Այլ պատմվածքներ են տպագրվել տարբեր հրատարակություններում՝ ներառյալ Մարտին Բուբերի Der Jude ամսագիրը, Prager Tagblatt թերթը, Die neue Rundschau, Genius և Prager Presse պարբերականները։
Կաֆկայի առաջին տպագրված գիրքը կոչվել է «Մտորում» («Betrachtung») և ներառել է 1904-1912 թվականներին գրված 18 պատմվածքներ։ Դեպի Վելյմար կատարված ամառային ուղևորության ընթացքում Բրոդը կազմակերպել է Կաֆկայի ու Կուրտ Վոլֆի հանդիպումը։ Վերջինս լույս է ընծայել «Մտորումը» Rowohlt Verlag հրաարակչությունում 1912 թվականի վերջին (գրքի վրա նշված է 1913)։ Կաֆկան այն նվիրել է Մաքս Բրոդին (Für M.B.), իսկ նրան նվիրած օրինակի վրա մակագրել է. «Ինչպես արդեն տպագրված է այստեղ, իմ ամենասիրելի Մաքսին» (So wie es hier schon gedruckt ist, für meinen liebsten Max‍—‌Franz K)։
Կաֆկայի «Կերպարանափոխություն» ստեղծագործությունն առաջին անգամ տպագրվել է 1915 թվականի հոկտեմբերին էքսպրեսիոնիստական գրականությանը նվիրված Die Weißen Blätter ամսաթերթում, որ խմբագրում էր Ռենե Շիկելեն։ Պատմվածքների ևս մեկ ժողովածու, որ կոչվել է «Գյուղական բժիշկ» (Ein Landarzt), լույս է ընծայվել Կուրտ Վոլֆի կողմից 1919 թվականին և նվիրվել է Կաֆկայի հորը։ Կաֆկան տպագրության է նախապատրաստել չորս պատմվածքներից կազմված ժողովածու՝ «Սոված նկարիչը» (Ein Hungerkünstler), որ լույս է տեսել Verlag Die Schmiede հրատարակչությունում 1924 թվականին՝ հեղինակի մահվանից հետո։ 1924 թվականի ապրիլի 20-ին Berliner Börsen-Courier օրաթերթում տպագրվել է Կաֆկայի էսսեն Ադալբերտ Շտիֆտերի մասին։
Մաքս Բրոդ
Իր հրատարակված ու չհրատարակված աշխատանքները Ֆրանց Կաֆկան թողել է ընկերոջը՝ Մաքս Բրոդին, որ եղել է նրա կտակակատարը գրական հարցերում. Կաֆկան Բրոդին հանձնարարել էր իր մահվանից հետո ոչնչացնել իր թղթերը։ Կաֆկան գրել է. «Սիրելի՛ Մաքս, իմ վերջին պահանջն է. ամեն ինչ, որ ես թողնում եմ ինձնից հետո... օրագրերի, ձեռագրերի, նամակների (իմը և ուրիշներինը), էսքիզների ձևով և այլն, պետք է ոչնչացվի առանց կարդացվելու»։ Մաքս Բրոդն անտեսել է ընկերոջ պահանջն ու հրատարակել նրա վեպերն ու ստեղծագործությունների ժողովածուները 1925 թվականից մինչև 1935 թվականը։ Չտպագրված թղթերը նա իր հետ տարել է Պաղեստին, ուր փախել է 1939 թվականին։ Կաֆկայի վերջին սերը՝ Դորա Դիամանտը (հետագայում՝ Դիմանտ-Լասկ), նույնպես անտեսել է գրողի ցանկությունն ու գաղտնի պահպանել նրա 20 նոթատետրերն ու 35 նամակները։ 1933 թվականին դրանք բռնագրավվել են գեստապոյի կողմից, սակայն գիտնականները շարունակում են դրանց որոնումները։
Երբ Մաքս Բրոդը հրատարակել է իր տրամադրության տակ գտնվող ստեղծագործությունների մեծ մասը, Կաֆկայի աշխատանքներն սկսել են արժանանալ մեծ ուշադրության և քննադատական արձագանքների։ Բրոդը դժվարացել է Կաֆկայի նոթատետրերը դասավորել ժամանակագրական կարգով։ Խնդիրը եղել է այն, որ Կաֆկան հաճախ սկսել է գրել տարբեր էջերից՝ երբեմն սկսելով գրել մեջտեղից, երբեմն էլ վերջից։ Բրոդն ավարտին է հասցրել Կաֆկայի անավարտ մնացած աշխատանքների մի մասը հրատարակության համար։ Օրինակ՝ Կաֆկան «Դատավարությունը» թողել էր չհամարակալված ու չավարտված գլուխներով, իսկ «Դղյակը»՝ անավարտ նախադասություններով ու երկիմաստ բովանդակությամբ։ Բրոդը վերադասավորել է գլուխները, խմբագրել տեքստը և ուղղել կետադրությունը։ «Դատավարությունը» լույս է տեսել 1925 թվականին Verlag Die Schmiede հրատարակչությունում։ Կուրտ Վոլֆը տպագրել է Կաֆկայի մյուս երկու վեպերը՝ «Դղյակը» 1926 թվականին և «Ամերիկան» 1927 թվականին։ 1931 թվականին Մաքս Բրոդը խմբագրել է Կաֆկայի արձակի ու չտպագրված պատմվածքների ժողովածուն, որ վերնագրվել է «Չինական մեծ պարիսպ» («Beim Bau der Chinesischen Mauer») և ներառել է համանուն պատմվածքը։ Գիրքը լույս է տեսել Gustav Kiepenheuer Verlag հրատարակչությունում։ Բրոդի կողմից տպագրության նախապատրաստված տարբերակները սովորաբար կոչվում են «վերջնական խմբագրություններ»։
Ժամանակակից հրատարակություններ
1961 թվականին Մալքոլմ Պեսլին ձեռք է բերել Կաֆկայի բնօրինակ ձեռագրերի մեծ մասը Օքսֆորդի Բոդլեյան գրադարանի համար։ «Դատավարություն» ստեղծագործության տեքստը հետագայում վաճառվել է աճուրդում և պահվում է Գերմանական գրական արխիվում (Մարբախ ամ Նեկար, Գերմանիա)։ Հետագայում Պեսլին գլխավորել է այն խումբը (ներառյալ Գերհարդ Նոյմանը, Յոստ Շիլեմիտն ու Յուրգեն Բորնը), որը խմբագրել է գերմաներեն վեպերը, որոնք վերահրատարակել է S. Fischer Verlag հրատարակչությունը։ Պեսլին խմբագրել է «Դղյակը», որ հրատարակվել է 1982 թվականին, և «Դատավարությունը», որ հրատարակվել է 1990 թվականին։ Յոստ Շիլեմիտը խմբագրել է «Ամերիկա» վեպը, որ հրատարակվել է 1983 թվականին։ Սրանք կոչվում են «քննադատական խմբագրություններ» կամ «Fischer Editions»։
Չհրատարակված թղթեր
1968 թվականին Մաքս Բրոդի մահվանից հետո Կաֆկայի չտպագրված թղթերը (ենթադրվում է, որ եղել են հազարավոր թղթեր) մնացել են Բրոդի քարտուղարի՝ Էսթեր Հոֆի մոտ։ Նա հրատարակել կամ վաճառել է մի քանիսը, սակայն մեծ մասը թողել է իր դուստրերին՝ Եվային ու Ռութին, որոնք նույնպես հրաժարվել են հրատարակել դրանք։ 2008 թվականին դատական գործ քույրերի ու Իսրայելի ազգային գրադարանի միջև, որը պնդում էր, թե այդ աշխատանքները դարձել են Իսրայելի ժողովրդի սեփականություն այն բանից հետո, երբ Բրոդը տեղափոխվել է Բրիտանական Պաղեստին 1939 թվականին։ Եսթեր Հոֆը 1988 թվականին «Դատավարության» բնօրինակ ձեռագիրը 2 մլն ամերիկյան դոլարով վաճառել է Գերմանիայի ժամանակակից գրականության թանգարանի գրական արխիվին (Մարբախ ամ Նեկար)։ Միայն Եվան էր կենդանի մինչև 2012 թվականը։ Թել Ավիվի ընտանեկան դատարանը որոշել է, որ թղթերը պետք է հրատարակվեն, սակայն տպագրվել են միայն մի քանիսը, որոնց թվում էր նախկինում անհայտ մի պատմվածք, իսկ դատական վեճը շարունակվել է։ Հոֆերը հավաստել են, որ թղթերն իրենց անձնական սեփականությունն են, իսկ Ազգային գրադարանը պնդել է, որ դրանք հրեա ժողովրդի մշակութային սեփականությունն են, ինչպես նաև ենթադրել է, որ Բրոդը թղթերը նրանց կտակել է իր կամքով։ Թել Ավիվի ընտանեկան դատարանը 2012 թվականի հոկտեմբերին որոշել է, որ այդ թղթերն Ազգային գրադարանի սեփականությունն են։
Քննադատական մեկնաբանություններ
Ուիսթեն Հյու Օդենը Ֆրանց Կաֆկային կոչել է «քսաներորդ դարի Դանթե», ռուս վիպագիր Վլադիմիր Նաբոկովը նրան դասել է 20-րդ դարի խոշորագույն գրողների շարքում, Գաբրիել Գարսիա Մարկեսը նշել է, որ Կաֆկայի «Կերպարանափոխություն» ստեղծագործության ընթերցումն իրեն ցույց է տվել, որ կարելի է գրել ուրիշ ձևով։ Կաֆկայի ստեղծագործության գլխավոր թեման, որ առաջին անգամ իր արտացոլումն է գտել «Դատավճիռ» պատմվածքում, հոր և որդու կոնֆլիկտն է. մեղքը, որ բարդվում է որդու վրա, լուծվում է տառապանքի ու քավության միջոցով։ Հաճախ հանդիպող թեմաներ ու արքետիպեր են օտարացումը, ֆիզիկական ու ֆիզիոլոգիական դաժանությունը, միստիկական կերպարանափոխությունները։
Կաֆկայի ոճը համեմատվել է Կլեյստի ոճի հետ դեռ 1916 թվականին Օսկար Վալցելի՝ «Կերպարանափոխություն» և «Հնեցապանը» ստեղծագործությունների գրախոսականում, որ տպագրվել է Berliner Beiträge-ում։ Կաֆկայի արձակը թույլ է տալիս կատարել տարբեր մեկնաբանություններ, և քննադատները դրանք վերագրում են գրական տարբեր դպրոցների։ Մարքսիստները, օրինակ, խիստ տարբեր մեկնաբանություն են տալիս Կաֆկայի երկերին։ Ոմանք նրան մեղադրել են իրականությունն աղավաղելու մեջ, իսկ մյուսները պնդում են, թե նա քննադատում է կապիտալիզմը։ Անհուսությունն ու անհեթեթությունը, որ սովորական են Կաֆկայի ստեղծագործությունների համար, համարվում են խորհրդանշական, որ բնորոշ է էքզիստենցիալիզմին։ Կաֆկայի գրքերից մի քանիսը կրում են էքսպրեսիոնիստական շարժման ազդեցությունը, սակայն նրա գրական ստեղծագործությունների մեծ մասն ասոցացվում է փորձարարական մոդեռնիստական ժանրի հետ։ Կաֆկան անդրադառնում է նաև բյուրոկրատիայի հետ մարդու ունեցած կոնֆլիկտի թեմային։ Վիլյամ Բերոուզը պնդում է, թե Կաֆկայի ստեղծագործությունը կենտրոնացած է պայքարի, ցավի, միայնության և հարաբերությունների պահանջի հայեցակարգերի վրա։ Մյուսները, ինչպիսին է Թոմաս Մանը, Կաֆկայի ստեղծագործությունը դիտարկում են որպես այլաբանական՝ Աստծո որոնում, որ իր բնույթով մետաֆիզիկական է։
Եղել են փորձել պարզելու իրավական հիմունքների ազդեցությունը Կաֆկայի վրա և իրավունքի դերը նրա արձակում։ Քննադատների մեծ մասը հանգել է այն կարծիքին, որ իրավունքն ու օրինականությունը կարևոր տեղ ունեն նրա ստեղծագործություններում, որոնցում իրավական համակարգը հաճախ ճնշող է։ Օրենքը Կաֆկայի ստեղծագործություններում ոչ թե իրավաբանական կամ քաղաքական ստույգ երևույթի ներկայացումն է, այլ սովորաբար ներկայացնում է անհայտ, անհասկանալի ինչ-որ ուժերի։ Վերջիններս գաղտնի են մնում հերոսներից, սակայն վերահսկում են մարդկանց կյանքը, որոնք դառնում են իրենց վերահսկողությունից դուրս գտնվող համակարգերի անմեղ զոհերը։ Այս մեկնաբանությանը կողմ քննադատները բերում են օրինակներ, որ Կաֆկան իրեն նույնպես նկարագրում է որպես աբսուրդ տիեզերքի հետ կոնֆլիկտ ունեցող մարդ, ինչպիսին է հետևյալ մեջբերումը նրա օրագրից.
"Փակված իմ սեփական չորս պատերի մեջ՝ ես ինձ գտա որպես գաղթական՝ բանտարկված օտար երկրում... Ես տեսա իմ ընտանիքը որպես անծանոթ օտարականներ, որոնց օտար սովորությունները, ծեսերն և հենց լեզուն մնում էին անըմբռնելի... թեև ես դա չէի ուզում, նրանք ինձ ստիպում էին մասնակցել իրենց տարօրինակ ծեսերին... Ես չէի կարողանում դիմադրել։"
Թարգմանություններ
Ֆրանց Կաֆկայի ստեղծագործությունների անգլերեն առաջին թարգմանությունը կատարվել է Էդվին և Վիլլա Մյուիրների կողմից, որոնք 1930 թվականին թարգմանել են «Դղյակ» ստեղծագործության գերմաներեն առաջին հրատարակությունը։ Այն The Castle («Դղյակ») վերնագրով տպագրվել է Secker & Warburg հրատարակչության կողմից Անգլիայում և Alfred A. Knopf հրատարակչության կողմից Միացյալ Նահանգներում։ 1941 թվականի հրատարակության շնորհիվ, որ ներառում էր Թոմաս Մանի հարգանքի տուրքը, Կաֆկայի ստեղծագործությունը մեծ ժողովրդականություն է ձեռք բերել ԱՄՆ-ում 1940-ական թվականների վերջին։ Մյուիրները թարգմանել են այն բոլոր պատմվածքները, որոնք Կաֆկան պատրաստ է համարել տպագրության. ժողովածուն տպագրվել են Schocken Books հրատարակչության կողմից 1948 թվականին «Ուղղիչ գաղութ։ Պատմվածքներ և կարճ հատվածներ» (The Penal Colony: Stories and Short Pieces) խորագրով և ներառել է նաև «Առաջին երկար ճանապարհորդությունը գնացքով» ստեղծագործությունը՝ գրված Կաֆկայի ու Բրոդի կողմից, Կաֆկայի «Վեպը երիտասարդության մասին», նրա գրախոսականը Ֆելիքս Շտերնհեյմի Die Geschichte des jungen Oswald աշխատության վերաբերյալ, նրա էսսեն Կլեյտսի «Անեկդոտների» վերաբերյալ, նրա գրախոսականը Hyperion գրական ամսագրի մասին, ինչպես նաև Բրոդի գրած վերջաբանը։
Հայերեն թարգմանվել և հրատարակվել են Ֆրանց Կաֆկայի հետևյալ ստեղծագործությունները՝
Գրական և մշակութային ազդեցություն
Ի տարբերություն շատ հայտնի գրողների՝ Կաֆկայից հազվադեպ են մեջբերումներ կատարում ուրիշները։ Գրաքննադատ, գրող և պրոֆեսոր Շիմոն Սենդբենկի կարծիքով՝ Կաֆկան ազդել է Խորխե Լուիս Բորխեսի, Ալբեր Քամյուի, Էժեն Իոնեսկոյի, Ջոն Մաքսվելլ Կուտզեի և Ժան Պոլ Սարտրի վրա։ Financial Times-ի գրաքննադատի կարծիքով՝ Կաֆկան ազդել է Ժոզե Սարամագոի վրա, իսկ գրող և խմբագիր Ալ Սիլվերմանը պնդում է, թե Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջերը սիրում էր կարդալ Կաֆկայի ստեղծագործությունները։ 1999 թվականին 99 հեղինակներից, գիտնականներից ու գրաքննադատներից կազմված հանձնաժողովի կողմից «Դատավարություն» և «Դղյակ» ստեղծագործություններն ընդգրկվել են 20-րդ դարի գերմանալեզու ամենակարևոր վեպերի ցանկի երկրորդ և իններորդ հորիզոնականներում։ Սենդբենկը նշում է, որ չնայած Կաֆկայի ժողովրդականությանը, նրա խորհրդավոր ոճը դեռևս չունի իր մրցակիցը։ Բինգեմտոնի համալսարանի պրոֆեսոր Նեյլ Քրիստիան Փեյջեսը, որ զբաղվում է Կաֆկայի ստեղծագործության ուսումնասիրությամբ, նշում է, որ Կաֆկայի ազդեցությունը զգալի է հետագա գրականության ու գրականագիտության, ինչպես նաև կերպարվեստի, երաժշտության ու ժողովրդական մշակույթի վրա։ Գերմանական ու հրեական գրականության մասնագետ Հարրի Շտեյնհաուերը գրում է, որ Կաֆկան «ավելի մեծ ազդեցություն է թողել գրական հասարակության վրա, քան 20-րդ դարի որևէ այլ գրող»։ Մաքս Բրոդն ասել է, թե մի օր 20-րդ դարը կկոչվի «Կաֆկայի դար»։
Kafkaesque
«Kafkaesque» տերմինն օգտագործվում է նկարագրելու համար այնպիսի հասկացություններ ու իրավիճակներ, որոնք հիշեցնում են Կաֆկայի ստեղծագործությունները, հատկապես «Դատավարություն» և «Կերպարանափոխություն» երկերը։ Դրա օրինակներ են այնպիսի դեպքեր, երբ բյուրոկրատիան ընկճում է մարդկանց. դա հաճախ տեղի է ունենում սյուրռեալիստական, մղձավանջային միջավայրերում և առաջացնում անիմաստության զգացում, ապակողմնորոշում և անհուսություն։ Kafkaesque-ի հերոսները հաճախ չունեն գործողությունների որոշակի ուղղվածություն, ինչը թույլ կտար խուսափել լաբիրինթոսային իրավիճակից։ Kafkaesque-ի տարրեր հաճախ առկա են էքզիստենցիալիստական ստեղծագործություններում, սակայն տերմինն օգտագործվում է նաև իրական աշխարհի այն դեպքերի ու իրադրությունների վերաբերյալ, որոնք անհասկանալի են, տարօրինակ ու անտրամաբանական։
Բազմաթիվ ֆիլմեր ու հեռուստատեսային աշխատանքներ նկարագրվել են որպես Kafkaesque, և այդ ոճն առավելապես նկատելի է գիտական ֆանտաստիկայում։ Այդ ժանրի նմանատիպ ստեղծագործություններից են Պատրիկ Բուկանովսկու կողմից 1982 թվականին նկարահանված «Հրեշտակը», Թերրի Գիլիամի կողմից 1985 թվականին նկարահանված «Բրազիլիա» ֆիլմերը և 1998 թվականին նկարահանված «Մութ քաղաք» նուար ֆիլմը։ Այլ ժանրերի նմանատիպ ֆիլմերից են՝ «Բնակիչը» (1976) և «Բարթոն Ֆինկ» (1991)։ «Կալանվորը» և «Մթնշաղ գոտի» հեռուստասերիալները ևս հաճախ համարվում են Kafkaesque։
Այնուամենայնիվ, սովորական իմաստով տվյալ տերմինը այնքան է տարածվել, որ Կաֆկայի ստեղծագործությունն ուսումնասիրող գիտնականները դրա բազմաթիվ կիրառություններ համարում են չարաշահում ։
Հիշատակի հավերժացում
Պրահայում գործում է Ֆրանց Կաֆկայի կյանքին ու ստեղծագործությունը նվիրված թանգարան, որի հիմնական մասը «Ֆրանց Կաֆկայի քաղաքն ու Պրահան» ցուցադրությունն է, որը 1999 թվականին ներկայացվել է Բարսելոնայում, տեղափոխվել Նյու Յորքի հրեական թանգարան, իսկ 2005 թվականին հաստատվել Պրահայում՝ Մալա Ստրանայում, որ տեղակայված է Վլտավայի ափին։ Թանգարանում ներկայացված են լուսանկարներ ու փաստաթղթեր։ Այն նպատակ ունի այցելուներին ցույց տալ այն աշխարհը, որտեղ ապրել և որի մասին գրել է Կաֆկան։
Ֆրանց Կաֆկայի մրցանակը գրական անվանական մրցանակը, որ շնորհվում է Ֆրանց Կաֆկայի միության կողմից, սահմանվել է 2001 թվականին։ Ընտրող հանձնաժողովն ու մրցանակակիրները կարող են լինել աշխարհի տարբեր երկրներից, սակայն հեղինակը պետք է ունենա չեխերենով հրատարակված առնվազն մեկ ստեղծագործություն։ Մրցանակակիրն ստանում է $10,000, դիպլոմ և Պրահայի Հին քաղաքի քաղաքապետարանը ներկայացնող բրոնզե արձանիկ, որոնք նրան հանձնվում են հոկտեմբերի վերջին՝ Չեխոսլովակիայի հանրապետության հռչակման օրը։
Աղբյուրներ
Ամսագրեր
Օնլայն աղբյուրներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Գերմանալեզու արձակագիրներ Կատեգորիա:Ֆրանց Կաֆկա Կատեգորիա:20-րդ դարի ավստրիացի գրողներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Կարլի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:19-րդ դարի ավստրիացիներ Կատեգորիա:Ավստրիացի քաղծառայողներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ
Դովգալևո (գյուղ, Միրգորոդի շրջան)
Դովգալևո (Довгалеве), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Միրգորոդի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Դովգալևո գյուղում բնակվում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Միրգորոդի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Յունազլու
Յունազլու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եվդոկիայի գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Տաշտուն (գետ)
Տաշտուն, Դաշտոն, Դաշտուն, Տաշտոն, գետ Հայաստանի Սյունիքի մարզում։ Սկիզբ է առնում Մեղրու լեռներից և աջից միախառնվում Գոզգոզ գետին։ Երկարությունը՝ 13 կմ Հովտում գտնվում էր Տաշտուն գյուղը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Գոզգոզ գետի վտակներ
Էզի Ժուի
Էզի Ժուի (Aizy-Jouy), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Ֆեր ան Տարդենուա կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Սուասոն։
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 287 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 180 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 140-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 40-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 77,8%, 1999 թվականին եղել է 68,8%)։ 140 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 126-ը (70 տղամարդ և 56 կին), գործազուրկ էին 14 մարդ (6 տղամարդ և 8 կին)։ 40 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 14-ը՝ թոշակառուներ, 16-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Պոտենցիալ էներգիա
Պոտենցիալ էներգիա U(\vec r), սկալյար ֆիզիկական մեծություն, կոնսերվատիվ ուժերի դաշտում գտնվող համակարգի լրիվ մեխանիկական էներգիայի մի մասը։ Կախված է համակարգը կազմող նյութական կետերի դիրքից։ Բնութագրվում է դրանց տեղափոխման ժամանակ դաշտի կատարած մեխանիկական աշխատանքով ։ Այլ սահմանում. պոտենցիալ էներգիան կոորդինատների ֆունկցիա է, համակարգի լագրանժյանի գումարելիներից, նկարագրվում է համակարգի տարրերի փոխազդեցությամբ ։ «Պոտենցիալ էներգիա» տերմինը XIX դարում մտցրել է շոտլանդացի ինժեներ և ֆիզիկոս Ուիլյամ Ռենկինը։
Միավորների միջազգային համակարգում էներգիայի չափման միավորը ջոուլն է։
Տարածության մեջ մարմինների որոշակի կոնֆիգուրացիայի համար պոտենցիալ էներգիան կարող է ընտրվել հավասար զրոյի։ Այդ ընտրությունը պայմանավորված է հետագա հաշվարկների հարմարությամբ։ Տվյալ կոնֆիգուրացիայի ընտրման պրոցեսը կոչվում է պոտենցիալ էներգիայի նորմավորում։
Պոտենցիալ էներգիայի ճշգրիտ սահմանումը կարելի է տալ միայն այնպիսի ուժերի դաշտում, որոնց աշխատանքը կախված է միայն մարմնի սկզբնական և վերջնական դիրքերից, և ոչ տեղափոխման հետագծից։ Այդպիսի ուժերը կոչվում են կոնսերվատիվ (պոտենցիալ)։
Պոտենցիալ էներգիան մարմնի (կամ մարմինների) և դաշտի փոխազդեցության բնութագիրն է։
Յուրաքանչյուր ֆիզիկական համակարգ ձգտում է նվազագույն պոտենցիալ էներգիայով վիճակի։
Առաձգական դեֆորմացիայի պոտենցիալ էներգիան բնութագրում է փոխազդեցությունը մարմնի մասերի միջև։
Պոտենցիալ էներգիան Երկրի ձգողության դաշտում
Մարմնի \ E_p պոտենցիալ էներգիան Երկրի ձգողության դաշտում՝ մակերևույթի մոտ, մոտավորապես արտահայտվում է
բանաձևով, որտեղ \ m-ը մարմնի զանգվածն է, \ g-ն՝ ազատ անկման արագացումը, \ h-ն՝ մարմնի զանգվածների կենտրոնի դիրքի բարձրությունը կամայաբար ընտրված զրոյական մակարդակից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էներգիա Կատեգորիա:Մեխանիկա
Գևորգյան մարտարվեստի դպրոց
Պատմություն
Գևորգյան մարտարվեստի դպրոցը 2010 թվականին հիմնադրել է ազատամարտիկ Գևորգ Գևորգյան ը։
Նույնանուն հասարակական կազմակերպությունը հիմնադրվել է 2011 թվականի դեկտեմբերի 16-ին, պետական գրանցում ստացել՝ 2012 թվականի հունվարի 19-ին։
Հետագայում հիմնադիրն իր շուրջն է համախմբել նաև իր մարտական ընկերներին՝ կենտրոնին կից ստեղծելով «Ազատամարտի մասնակիցների միավորում» կրթական կառույցը, որն իր աշխատանքները սկսել է իրականացնել 2012 թվականին, իսկ համակարգված և հստակ ծրագրով գործում է 2014 թվականի ապրիլից։ ԱՄՄ կառույցի նպատակը՝ կրթական գործունեություն ծավալելով, փորձի և գիտելիքի համակարգված փոխանցումն է երիտասարդ սերնդին ։ ԱՄՄ կառույցի շրջանակում դասավանդում են պատերազմի բովով անցած և այսօր էլ ռազմագիտության ոլորտը ներկայացնող մասնագետներ։
Կենտրոնի գործունեությունն ու հիմնադրի անցած ուղին ներկայացված է տարիներ առաջ նկարահանված «Գաղափարի ուժը» փաստագրական ֆիլմում։
Կենտրոնի նպատակները
Կենտրոնի գլխավոր առաքելությունն ու նպատակն է ազգային, մտավոր և մարմնակրթական դաստիարակության միջոցով խորին հարգանք սերմանել երկրի, պետականության, բանակի, ազգային արժեքների նկատմամբ։
Կենտրոնն իր առաջ խնդիր է դրել.
Կենտրոնի կրթական ծրագիրը
Գևորգյան մարտարվեստի դպրոց հայրենասիրական-երիտասարդական կենտրոնի սաները միաժամանակ ուսումնասիրում, սերտում են՝
Կենտրոնում պարբերաբար կազմակերպվում են համաժողովներ, բաց դաս-քննարկումներ, ինչպես նաև «Ճանաչենք նրանց» խորագրով երիտասարդների և արցախյան պայքարի մարտիկների հանդիպումների շարք։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարտական արվեստներ Կատեգորիա:Մարտարվեստի դպրոցներ Կատեգորիա:Ուսումնական հաստատություններ Կատեգորիա:Հասարակական կազմակերպություններ‏‎ Կատեգորիա:Հայրենասիրական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Երիտասարդական կազմակերպություններ
(9437) 1997 EA3
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,269352 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2295 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,3092 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1248,68 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,288304 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,48° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1997 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տակաո Կոբայաշիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սակի (գյուղ, Ռիուգե շրջան)
Սակի (Saki), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ուեյլոն Ջենինգսի սկավառակագրություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սկավառակագրություններ
Վոպրոսի իստորիի ԿՊՍՍ (ամսագիր)
«Վոպրոսի իստորիի ԿՊՍՍ» («Вопросы истории КПСС», «ԽՄԿԿ պատմության հարցեր»), խորհրդային գիտական ամսագիր, ԽՄԿԿ Կենտկոմին առընթեր մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտի օրգան։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1957 թվականին, Մոսկվայում (մինչև 1963 թվականի հունվարը՝ երկամսյա)։
Նստիր կողքիս, Միշկա
«Նստիր կողքիս, Միշկա» («Садись рядом, Мишка!»), խորհրդային գունավոր լայնէկրան ֆիլմ, բեմադրող ռեժիսոր Յակով Բազելյանի դրաման, որը պատմում է շրջափակված Լենինգրադում երեխաների կյանքի մասին։ Ֆիլմը նկարահանվել է «Ահա թե ինչպես է դա եղել» ինքնակենսագրական վեպի հիման վրա, որը գրել է Յուրի Գերմանը՝ սցենարիստներից մեկի՝ Ալեքսեյ Գերմանի հայրը։
Ֆիլմի երաժշտական ձևավորմանը մասնակցել է ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիայի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը՝ դիրիժոր Վ. Վասիլևի հետ։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է Լենինգրադի դպրոցական Միշկա Աֆանասևի կյանքի մասին։ 1941 թվականի գարնանը Լենինգրադը տոնում է Մայիսի 1-ը, Սակայն Միխայիլը ընկնում է մանկական հիվանդանոց քութեշի պատճառով։ Հիվանդանոցում նա իմանում է, որ այդ պահին Խորհրդային Միության վրա հարձակվել են երրորդ Ռայխի զորքերը և սկսվել է Հայրենական մեծ պատերազմը։
Մի օր գերմանական ավիառումբն ընկնում է հիվանդանոցի վրա, որտեղ պառկած է Միշկան։ Նա վիրավորվում է և տեղափոխվում զինվորական հոսպիտալ։ Մինչ նա բուժվում է, Լենինգրադի մեծապես փոխվում է, և այդ փոփոխությունները Միշկան անմիջապես ուշադրության է արժանացոնւմ դուրս գրվելուց անմիջապես հետո։
Պատերազմի պատճառով Միշկայի հայրը, որը մասնագիտությամբ հրշեջ է, գրեթե տանը չի լինում։ Նա ստիպված է շատ ժամանակ անցկացնել աշխատավայրում՝ քաղաքում մշտական հրդեհների պատճառով։ ԱԱյդ պատճառով Միշկան պետք է իր առօրյան մենակ կազմակերպի, ապա նրա մոտ տեղավորվում են մի քանի դեռահասներ՝ Լենոչկա և Գենյան դերասան Լոշադկինի ընտանիքից։ Նրանք մասնակցում են հոսպիտալներում տեղի ունեցող ելույթներին, և Միշկինը միանում է նրանց։
Սակայն մարդկանց տրվող մթերաբաժինը ժամանակի ընթացքում նվազում է, և որոշ ժամանակ անց Լենոչկան ու Գենյան նույնիսկ չեն կարողանում կանգնել հյուծման պատճառով։ Այդ ժամանակ վախեցած Միշկան հենակներով գնում է հոր մոտ, և նա օգնության է գալիս երեխաներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին Կատեգորիա:1977 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Վոպրոսի իստորիի ԿՊՍՍ (ամսագիր)
Կատեգորիա:Գիտական ամսագրեր
Մեծ պայթյուն
Մեծ պայթյուն, տիեզերքի սկզբնական պայմանների և հետագա զարգացման տիեզերագիտական մոդել, որը հիմնավորվում է ընթացիկ գիտական փաստերի և դիտարկումների ամենահամապարփակ և ճշգրիտ բացատրություներով ։ Ըստ տիեզերագետների՝ Մեծ պայթյուն եզրն ընդհանրապես անդրադառնում է այն գաղափարին, որ աշխարհը ընդարձակվել է նախնական խիտ և տաք սկզբնական պայմաններից՝ անցյալի որոշ սահմանափակ ժամանակում (ներկայիս հաշվարկներով՝ մոտավորապես 13.7 միլիարդ տարի առաջ ), և մինչ օրս էլ շարունակում է ընդլայնվել։
Մեծ պայթյունի տեսությունը զարգացել է աստիճանաբար։ Առաջին անգամ այդ միտքն արտահայտել է բելգիացի հոգևորական և ֆիզիկոս Ջորջ Լեմետրը 1927 թ.։ Տեսական հիմք հանդիսացող հավասարումները ձևակերպել է Ալեքսանդր Ֆրիդմանը 1922 թ.։ Մեծ պայթյունի մոդելը հիմնվում է Ալբերտ Այնշտայնի ընդհանուր հարաբերականության (1916 թ.) վրա՝ ընդունելով, որ տիեզերքը համասեռ է և իզոտրոպ։ 1929 թվականին Էդվին Հաբլը հայտնաբերեց, որ հեռու գալակտիկաների հեռավորությունը համեմատական է իրենց կարմիր շեղմանը։ Ինչպես Լեմետրը առաջարկել էր 1927-ին, այս դիտարկումը օգտագործվեց մատնանշելու, որ բոլոր գալակտիկաներն ու աստղաբույլերը հեռանում են մեզանից, և որքան հեռու է գալակտիկան, այնքան մեծ է հեռանալու արագությունը
Կատեգորիա:Տիեզերագիտություն Կատեգորիա:Աստղաֆիզիկա Կատեգորիա:Տիեզերք
Մինաձե
Մինաձե (მინაძე), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամցխե-Ջավախք մարզի Ախալցխայի շրջանում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 960 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ախալցխայից հեռու է 6 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 418 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ախալցխայի շրջան
Էմարեզ
Էմարեզ  (ֆրանս.՝ Émarèse), կոմունա Իտալիայի Վալե դ'Աոստա մարզում։
Բնակչությունը կազմում է 215 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 22 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 10 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 11020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0166։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Տրիգորիե
Տրիգորիե (Тригіря), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տրիգորիե գյուղում բնակվում էր 197 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,588 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 335,03 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կաշկալևո
Կաշկալևո (Кашкалево, Кәшкәләү), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բուրաևսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բուրաևսկի շրջանի բնակավայրեր
Խաչեշի
Խաչեշի (ხაჩეში), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Ռաճա-Լեչխում և Քվեմո Սվանեթ մարզի Լենտեխի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1000 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Լենտեխիից հեռու է 14 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 18 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Լենտեխի շրջան
Վոպրոսի յազիկոզնանիյա (հանդես)
«Վոպրոսի յազիկոզնանիյա» (ռուսերեն՝ «Вопросы языкознания», «Լեզվաբանության հարցեր»), Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի պատմաբանասիրական գիտությունների վարչության ղեկավարությամբ հրատարակվող գիտական հանդես։ Լույս է տեսնում 1952 թվականից, Մոսկվայում։ Նվիրված է լեզվաբանությանը։
Տպագրում է տեսական հոդվածներ՝ ռուսական, հին սլավական, արևմտաեվրոպական և այլ ժողովուրդների լեզուների վերաբերյալ։ Հրապարակում է բանավիճային նյութեր ու տեղեկություններ, հաղորդումներ, հոդվածներ լեզվաբանության պատմության մասին, տեսություններ, գրախոսություններ և այլ լուրեր։
Կատեգորիա:Գիտական ամսագրեր
Եվրատեսիլ 1981 երգի մրցույթ
Եվրատեսիլ 1981 երգի մրցույթ (Eurovision Song Contest 1981), Եվրատեսիլի 26-րդ մրցույթն է, որն անց է կացվել Իռլանդիայի մայրաքաղաք Դուբլինի RDS Simmonscourt Pavilion համալիրում։ 1981 թվականի մրցույթին մասնակցել է 20 երկիր, որոնցից Մեծ Բրիտանիան ներկայացնող Bucks Fizz խումբը իր Making your mind up երգով հաղթեց։
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 1981 երգի մրցույթ Կատեգորիա:1981 Իռլանդիայում
Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիա
Պատմություն
Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիան հիմնադրվել է 1696 թվականին կուրֆյուրստ Ֆրիդրիխ I-ի կողմից՝ որպես կերպարվեստի բնագավառի ուսումնական հաստատություն, որը երկար տարիներ իրականացրել է ինչպես կրթական, այնպես նաև վարչական գործառույթներ։
18-րդ դարում ակադեմիան վերանվանվում է Պրուսիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի (Königlich Preußische Akademie der Künste)։ Գերմանիայի վերամիավորումից հետո՝ 1882 թվականին, այն կրկին վերանվանվում է և կոչվում Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիա (Königliche Akademie der Künste)։ Այս անվանումը պահպանվում է մինչև 1926 թվականը։ 1926-1945 թվականներին կոչվում է Պրուսիայի գեղարվեստի ակադմեիա (Preußische Akademie der Künste), 1931 թվականին՝ կրթական գործառույթները հանձնվում են հատուկ ստեղծված Բեռլինի գեղարվեստի ինստիտուտին։ 1932 թվականին ակադեմիան գլխավորել է Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության անդամ Մաքս ֆոն Շիլինգսը, ով իր մահկանացուն է կնքում Նացիստական Գերմանիայի կառավարման ժամանակաշրջանում։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Բեռլինում ձևավորվեցին երկու ակադեմիաներ ։ 1950 թվականին Գերմանիայի արևելյան հատվածում ստեղծվում է Գերմանական գեղարվեստի ակադեմիան (Deutschen Akademie der Künste), որի առաջին նախագահն հեռակա կարգով ընտրվում է Հայնրիխ Մանը, ով նույն տարում մահանում է ԱՄՆ-ում, և փաստացի առաջին նախագահ դառնում է Առնոլդ Ցվայգը, ով այդ պաշտոնը զբաղեցրել էր մինչև 1953 թվականը ։ 1953-1956 թվականներին ակադեմիայի նախագահ է եղել Ռոբերտ Բեխերը ։
1972 թվականին կառույցը վերանվանվեց ԳԴՀ գեղարվեստի ակադեմիա (Akademie der Künste der Deutschen Demokratischen Republik)։ Գերմանիայի վերամիավորումից հետո՝ 1990-1993 թվականներին այն անվանվեց Գեղարվեստի ակադեմիա Բեռլինում (Akademie der Künste zu Berlin)։ Արևելագերմանական ակադեմիայի վերջին նախագահ է ընտրվել Հայներ Մյուլերը 1990 թվականին ։
Արևմտյան Բեռլինում 1954 թվականին ստեղծվել է գեղարվեստի ակադեմիա, որի առաջին նախագահը եղել է Հանս Շարոունը, ով կառավարել է ակադեմիան 1955-1968 թվականներին ։
Ներկայիս գեղարվեստի ակադեմիան կազմավորվել է 1993 թվականին Բեռլինի երկու ակադեմիաների միավորման արդյունքում ։