Հնդկաստանի_տնտեսություն
Մողոլական դարաշրջան (1526-1793)
Հնդկաստանի տնտեսությունը մեծ էր և բարգավաճ Մողոլական կայսրության օրոք՝ մինչև 18-րդ դար ։ Ըստ Սեոն Հարկինի՝  Հնդկաստանը և Չինաստանը հնարավոր է 17-րդ դարում համաշխարհային ՀՆԱ-ի 60-70 տոկոսն են կազմել։ Մողոլական տնտեսությունը հիմնված էր մետաղադրամական արժութայի մշակված համակարգի, հողի եկամտի և առևտրի վրա։ Ոսկու, արծաթի և պղնձի մետաղադրամները թողարկվում էին արքայական դրամատներում ։  Քաղաքական կայունությունը, միսանական եկամուտը, Մողոլական կայսրության ենթակայության տակ գտնվող կենտրոնացված վարչակազմի արդյունքում առաջացած քաղաքականությունը, որն ուղեկցվում էր լավ զարգացած ներքին առևտրի ցանցով, ապահովում էր, որ Հնդկաստանը, մինչև բրիտանացիների գալը, մեծ մասամբ տնտեսապես միասնական էր, չնայած ավանդական ագրարային տնտեսություն ուենալուն, որը բնութագրվում է կենսաապահովման գյուղատնտեսության գերակշռությամբ՝  առաջնային հատվածում աշխատուժի 64 տոկոսի չափով, իսկ  երկրորդային և երրորդային հատվածում աշխատուժի 36 տոկոսով, այն  ավելի առաջ էր գյուղատնտեսությամբ, քան Եվրոպան, որտեղ աշխաուժի 65-90 տոկոսը զբաղվում էր գյուղատնտեսությամբ 1700 թվականին, 1750 թվականին գյուղատնտեսության մեջ էր աշխատուժի 65-75 տոկոսը ։ Մողոլական կայսրության կողմից իրականացվող ագրարային բարեփոխումների արդյունքում գյուղատնտեսական արտադրանքը աճել է, և հնդկական գյուղատնտեսությունը այդ ժամանակահատվածում առաջ է անցել Եվրոպայից, օրինակ՝ հնդկական գյուղացիների շրջանում սերմնաբուծարանի տարածված օգտագործումը, մինչև դրանց տարածվելը եվրոպական գյուղատնտեսության մեջ , ինչպես նաև Հնդկաստանում Եվրոպայի համեմատ մեկ շնչին բաժին ընկնող գյուղատնտեսական արտադրանքը և սպառման ստանդարտները ավելի բարձր էին ։ Մողոլական կայսրությունը ուներ արդյունաբերական արտադրական տնտեսություն, ընդ որում Հնդկաստանը մինչև 1750 թվականը արտադրում էր աշխարհի արդյունաբերական արտադրանքի 25%-ը, այն դարձնելով միջազգային առևտրի ամենակարևոր արտադրական կենտրոնը ։ Մողոլական կայսրության արտադրած ապրանքները և բերքը վաճառվել է ամբողջ աշխարհոմ։ Հիմնական արդյունաբերությունը ներառում էր պողպատի, տեքստիլի արդյունաբերություն և նավաշինություն, իսկ վերամշակված արտահանումը ներառում էր բամբակյա տեքստիլներ, մանվածքներ, թելեր, մետաքս, ջուտից արտդրանքներ, մետաղական իրեր և սնունդ, ինչպիսիք են շաքարը, յուղերը և կարագը։ Մողոլական կայսրության տարածքում գտնվող քաղաքներում ուրբանիզացման մակարդակը այդ ժամանակահատվածի համար բավականին բարձր էր՝  բնակչության 15%-ը ապրում էր քաղաքային կենտրոններում, ինչը համեմատած նույն ժամանակահատվածում Եվրոպայի ուրբանիզացման մակարդակի հետ բարձր էր, այն բարձր է նաև 19-րդ դարի Բրիտանական Հնդկաստանի ուբանիզացման մակարդակից ։ Վաղ ժամանակակից Եվրոպայում մեծ պահանջարկ կար Մողոլական Հնդկաստանի արտադրանքի նկատմամբ, մասնավորապես բամբակյա տեքստիլի նկատմամբ, ինչպես նաև այնպիսի ապրանքներ, ինչպիսիք են համեմունքները, պղպեղը, մետաքսը և աղակալը(այն օգտագործում էին զինամթերքի մեջ)։ Օրինակ եվրոպական նորաձևությունը մեծ կախվածության մեջ էր Մողոլական Հնդկաստանի տեքստիլից և մետաքսից։ 17դարի վեջից մինչև 18-րդ դարի սկիզբը  դեպի Բրիտանիա Ասիայինց ներմուծվող ապրանքների 95 տոկոսը կազմում էին Մողոլական Հնդկաստանի ապրանքները, իսկ դեպի Հոլանդիա Ասիայից ներմուծումների 40%-ը կազմում էր միայն Բենգալա Սուբահ նահանգը ։  Ի հակադրություն՝  Մողոլական Հնդկաստանում եվրոպական ապրանքների շատ քիչ պահանջարկ կար, ինչը պայմանավորված է նրանով, որ նրանք հիմնականում ինքնաբավ էին։  Հնդկական ապրանքները, հատկապես բենգալյան ապրանքատեսակները, մեծ քանակությամբ արտահանվում էին նաև ասիական այլ շուկաներ, ինչպիսիք են Ինդոնեզիան և Ճապոնիան ։ Այդ ժամանակ Բենգալ նահանգը  բամբակյա տեքստիլ արտադրող ամենակարևոր նահանգն էր ։