cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վիլյամ Թոմաս Սթիդ
Էլիզա Արմսթրոնգի դեպքը
Չնայած մեծ դեմոնստրացիայի՝ Սթիդի հանցագործությունը հայտնի է դառնում և նրան ձերբակալում են։ Նրան մեղավոր են ճանաչում տեխնիկական պատճառներով. բանն այն է, որ Սթիդը ձախողել էր աղջկա հոր հետ պայմանավորվածությունը ապահովել։ Սթիդը բանտում անցկացնում է 3 ամիս։
Հետագա կարիերան
Փալլ Մալլից դուրս գալուց հետո Սթիդը հիմնում է «Ամփոփումների ամփոփում» ամսագիրը (1890)։ Նրա ակտիվ էներգիան և գրելու ձիրքը շուտ կիրառություն են գտնում այս ամսագրում։ Նա սկսեց էժանագին վերատպումը («Դասական չափածո», «Փեննի արժեցող պոետները» և այլն ), ավելացրեց Սպիրիտւուալիստական Հավելյալ, որտեղ ստեղծագործում էր իրեն հետաքրքրող հոգեբանական հետաքննությունների ոլորտում, ինչպես նաև սկսեց սատարել խաղաղություն քարոզող բոլոր հայտնի և ոչ հայտնի ուղղություններին։
Իր ողջ ոչ հայտնիությամբ և իր աշխատանքում կիրառվող մեթոդների նկատմամբ մեծ կասկածանք տածող հասարակության կյանքում Սթիդը չէր դադարում ակտիվ գործել։
Սթիդը հրապարակեց մի շարք հայտնի գործեր «Ճշմարտությունը Ռուսաստանի մասին», «Եթե Քրիստոսը գար Չիկագո», «Տիկին Բուտի կողմից»։
Իսպանա-Ամերիկյան պատերազմից առաջ Սթիդը մեկնում է Նյու Յորք, որպեսզի հանդիպի Ուիլյամ Ռենդոլֆ Հերսթին և դասավանդի Կառավարություն Ժուռնալիստիկայով։
Սպիրիտուալիզմ
Սթիդը պնդում էր, որ ստանում է հաղորդագրություն Հոգիների աշխարհից ինքնագիր սարքի միջոցով։ Հաղորդակցվող հոգին ենթադրվում էր ամերիկացի ռեֆորմատոր և լրագրող Ջուլիա Էյմսն էր։ Նրանք հանդիպել էին Ջուլիայի մահվանից ոչ շատ վաղ 1890 թվականին։ 1909 թվականին Սթիդը հիմնեց Ջուլիայի բյուրո, որտեղ ցանկացողները կարող էին ստանալ ինֆորմացիա հոգիների աշխարհից մեդիումների խմբի միջոցով։
Սթիդի մահվանից հետո 1912 թվականին հետևորդների մի խումբ հիմնեց սպիրիտուալիստական կազմակերպություն Չիկագոյում, Իլինոյս, որը անվանված է Վիլյամ Սթիդի հուշահամալիր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1849 ծնունդներ Կատեգորիա:1912 մահեր Կատեգորիա:Տիտանիկի ուղևորներ և անձնակազմ Կատեգորիա:Բրիտանացի հասարակական գործիչներ
Բրանդենբուրգյան դարպասներ
Բրանդենբուրգյան դարպասներ (Brandenburger Tor) - ճարտարապետական հուշարձան Բեռլինի կենտրոնում։ Կառուցվել է 1788 - 1791 թթ.:
Պատմություն
Նշելով իր 226-րդ տարեդարձը, Բրանդենբուրգյան դարպասները համարվում է Գերմանիայի և Բեռլինի ամենահայտնի սիմվոլը, իսկ 1989 թ.-ից հետո այն դարձավ երկրի վերամիավորման սիմվոլը։
Բրանդենբուրգյան դարպասները Բեռլինում պահպանված միակ քաղաքական դարպասն է, նրա սկզբնական անվանումն էր՝ «Աշխարհի դարպասներ»։ Այն կառուցվել է Կառլ Գոթթարդ Լանգգանսի կողմից 1789-1791 թթ. և համարվում է առաջին զգալի աշխատանքը, որը կատարվել էր բեռլինյան դասականապաշտության ոճով։ Բրանդենբուրգյան դարպասների կառուցման գործում մոդել է ծառայել Աթենքի միջնաբերդը։ Դարպասների ճակատն ի սկզբանե ներկված էր եղել սպիտակ գույնով։ Ճակատի ձևավորումը պատկանում է Յոհան Գոթֆրիդ Շադովին։ Հենց նա էլ մշակել է վեցմետրանոց մարտակառքը, որը վերահսկում է հաղթանակի աստվածուհի Վիկտորիան։ (Այն տեղակայված է արևելյան կողմում)։
Նվաճելով Բեռլինը, Նապոլեոնը հրամայում է քանդել մարտակառքը և տեղափոխել Փարիզ։ Նապոլեոնի դեմ հաղթանակից հետո աստվածուհի Վիկտորիան վերադարձվել է Բեռլին և ստացել Երկաթե խաչ, կառուցված Ֆրիդրիխ Շնիկելի կողմից։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Բրանդենբուրգյան դարպասները մեծ վնասներ կրեցին, իսկ մարտակառքն ամբողջությամբ ավերվեց։ 1945-1957 թթ. մարտակառքի վրա ծածանվում էր Խորհրդային Միության դրոշը, որից հետո այն փոխարինվում է Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետության դրոշի։ (Սկսած 1989 թ., Գերմանիայի միավորումից հետո դարպասների վրա ոչ մի դրոշ չկա)։
Կատեգորիա:Հաղթական կամարներ Կատեգորիա:Բեռլինի հուշարձաններ
Շուրի ամրոց
Շուրի ամրոց, ամրոց Ճապոնիայում։ Տեղակայված էր Օկինավա պրոֆեկտուրայի Նահա քաղաքի Շուրի շրջանում։ Պատկանում էր ռյուկյուական դղյակների տեսակին։
Ռյուկյուական պետության գոյության ընթացքում Շուրի ամրոցը միապետի նստավայր է եղել։ Դրա երկարությունը հյուսիսից հարավ կազմել է 270 մ, արևմուտքից արևելք՝ 400 մ։ Նախագծում ամրոցը նման էր օվալի, որը շրջապատված էր քարե պատերով։ Ընդհանուր մակերեսը 46.167 մ քառակուսի էր։ Ամրոցի արտաքին պատը և արտաքին գավիթն ունեին չորս կամարակապ դարպաս, ներքին պատերը և բակը՝ ութ դարպաս։ Ներքին բակի տարածքում տեղակայված էին Ռյուկյու պետության գլխավոր պալատն ու կառավարական շինությունները։ Ճապոնիայում հայտնի արարողակարգային դարպասները ամրոցի արտաքին պատի երկրորդ դարպասն էին։
Պատմություն
Շուրի ամրոցի կառուցման ճշգրիտ ամսաթիվն անհայտ է։ Ենթադրաբար այն կառուցվել է Սանզանի օրոք (1322-1429 թթ)։ Երբ Շին Հաշին միավորեց Օկինավայի երեք իշխանությունները և հիմնեց Ռյուկյու թագավորությունը, Շուրին դարձրեց իր նստավայրը 1429 թվականից։ Շուրին շուրջ 450 տարի եղել է թագավորական նստավայր ։ Ամրոցի շուրջը ծավալվող քաղաքը դարձել էր խոշոր առևտրամշակութային կենտրոն։ Ամրոցը մի քանի անգամ այրվել և վերանորոգվել է։ Դա Ռյուկյուի կղզեխմբի ամենագեղեցիկ և շքեղ շենքն էր։
1609 թվականին՝ Շի Նիի օրոք, Շուրին գրավվել է Սացումա ճապոնական իշխանության զորքի կողմից ։ Ամրոցը էապես վնասվել է 1709 թվականին, իսկ 1715 թվականին վերականգնվել է։ 1879 թվականին Ճապոնիայի կողմից Ռյուկյուի բռնակցման կապակցությամբ ռյուկյուական վերջին վան Շի Թայը Շուրի ամրոցը հանձնել է Ճապոնիայի կառավարությանը։ 1923 թվականին ճապոնացի ճարտարապետ Տյուտա Իտոն հիմնանորոգել է Շուրի ամրոցը, իսկ երկու տարի անց ամբողջ կառույցն ընդգրկվել է Ճապոնիայի ազգային գանձերի գրանցամատյանում։
1944 թվականին ամրոցը ոչնչացվել է ամերիկյան օդանավատորմի կողմից, որն իրականացնում էր Ճապոնիայի 32-րդ բանակի շտաբի ռմբակոծում։ 1945 թվականի ապրիլի 1-ին ամրոցից ոչ հեռու գտնվող Հագուսի լողափում վայրէջք կատարեց Միացյալ Նահանգների 5-րդ ծովային գնդի 1-ին ստորաբաժանումը։ Այդ ժամանակ Շուրի ամրոցը դարձել էր պաշտպանական գծի հանգուցակետը, որն ամերիկյան աղբյուրներում կոչվում է «Շուրի գիծ» (Shuri Line)։ Այն փլուզվել է 1945 թվականի ապրիլի 30-ին։ Գրեթե մեկ ամիս շարունակ տեղի էին ունենում դաժան մարտեր կամիկաձեների և տեղական սարսափելի եղանակի դեմ։ Մայիսի 25-27-ը միջնադարյան ամրոցը շարունակ գնդակոծվում էր ամերիկյան «Mississippi» (BB-41) նավի հրետանու կողմից։ Մայիսի 27-ին ամրոցում հրդեհ բռնկվեց։ Շուտով ամրոցի փլատակների վրա անսպասելիորեն բարձրացավ Համադաշնության ծովային դրոշը, որը տեսանելի էր երկու մղոն հեռավորությունից և այդտեղ մնաց երեք օր։
1950 թվականին՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո, ամերիկյան օկուպացիոն իշխանությունները Շուրիի ավերակների վրա բացեցին Ռյուկյուի համալսարանը (գտնվում էր այդտեղ մինչև 1975 թվականը)։ 1958 թվականին վերականգնվեցին Սյուրեյմոնի դարպասները։
1972 թվականին, երբ Օկինավան վերադարձավ Ճապոնիայի կազմ, ամրոցը հռչակվեց որպես ազգային կարևոր նշանակություն ունեցող պատմական հուշարձան։ 1986 թվականին սկսվեցին պալատի, պատերի, դարպասների, շենքերի, պարտեզների վերականգնման համալիր աշխատանքներ։ 1992 թվականին ամրոցը դարձավ Օկինավա նահանգի պետական մշակութային արգելոցի մաս։
2000 թվականին Շուրի ամրոցը ևս 8 գուսուկուի և ուտակիի հետ ճանաչվեց ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության մաս։
2019 թվականի հոկտեմբերի 31-ին ամրոցում ևս մեկ հրդեհ է բռնկվել՝ ամբողջությամբ ոչնչացնելով յոթ շենք, այդ թվում՝ համալիրի հիմնական շենքը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ճապոնիայում Կատեգորիա:Ճապոնիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Դղյակներ այբբենական կարգով
Փարիզի համաձայնագիր (2015)
Փարիզի համաձայնագիր (Accord de Paris sur le climat), միջազգային փաստաթուղթ, որն ընդունվել է Ֆրանսիայի մայրաքաղաք Փարիզում 2015 թվականի դեկտեմբերին` ի հավելումն ՄԱԿ-ի Կլիմայի փոփոխության շրջադարձային կոնվենցիային։ Այն նպատակ ուներ մինչև 2020 թվականը կրճատել կամ կայունացնել ջերմոցային գազերի արտանետումները մթնոլորտ։ Համաձայնագիրը ստորագրվել է 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Նյու Յորքում՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։
Փարիզյան համաձայնագիրը վավերացվել է Միավորված Ազգերի Կազմակերպության անդամ 96 պետությունների (այդ թվում և Հայաստանի) կողմից։ Համաձայնագիրը փոխարինել է 1997 թվականի դեկտեմբերին Ճապոնիայում կնքված Կիոտոյի արձանագրությանը։
Գլխավոր ասուլիսի ժամանակ Ֆրանսիայի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարար Լորան Ֆաբիուսը հայտարարել է, որ «պատվախնդիր և հաշվեկշռված» ծրագիրը դարձել է «պատմական շրջադարձային կետ» գլոբալ տաքացման հավանականության տոկոսայի հարաբերակցության իջեցման ճանապարհին։ Ըստ երկրորդ հոդվածի՝ կնքված համաձայնագիրը պետք է արագացնի ՄԱԿ-ի Կլիմայի փոփոխության շրջադարձային կոնվենցիայի նախաձեռնությամբ իրականացվող գործողությունները, մասնավորապես, գլոբալ միջին ջերմաստիճանային աճը պետք է պահել «շատ ցածր»՝ 2 °C և ջանքեր ներդնել, որպեսզի այս ցուցանիշը հասնի 1.5 °C-ի։
Բոլոր Կողմերը, նկատի առնելով իրենց ընդհանուր, սակայն տարբերակված պատասխանատվությունը և ազգային կամ տարածաշրջանային զարգացման իրենց որոշակի առաջնայնությունները, նպատակներն ու պայմանները օժանդակություն են ցուցաբերում և համագործակցում են Մոնրեալի արձանագրությամբ չկարգավորվող ջերմոցային գազերի մարդածին արտանետումների սահմանափակմանը, նվազեցմանը կամ դադարեցմանը բերող տեխնոլոգիաների, մեթոդների և գործընթացների մշակման, կիրառման, տարածման, այդ թվում` փոխանցման գործում` համապատասխան բոլոր ոլորտներում` ներառյալ էներգետիկան, տրանսպորտը, արդյունաբերությունը, գյուղատնտեսությունը, անտառտնտեսությունը և թափոնների հեռացումը։ Համաձայնագրի բնօրինակը, որի արաբերեն, չինարեն, անգլերեն, ֆրանսերեն, ռուսերեն և իսպաներեն տեքստերը հավասարազոր են, ի պահ է հանձնվում Միավորված ազգերի կազմակերպության Գլխավոր քարտուղարին։
Նպատակներ
Կլիմայի փոփոխության անբարենպաստ հատևանքները ֆիզիկական միջավայրում կամ բիոտայում կլիմայի փոփոխության արդյունքում առաջացած այն փոփոխություններն են, որոնք զգալի բացասական ազդեցություն են գործում բնական և կառավարվող էկոհամակարգերի կառուցվածքի, վերարտադրման կարողության կամ արտադրողականության, սոցիալ-տնտեսական համակարգերի գործունեության կամ մարդու առողջության և բարեկեցության վրա։ Կլիմայի փոփոխությունը կլիմայի այնպիսի փոփոխություն է, որն ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն պայմանավորված է գլոբալ մթնոլորտի բաղադրության մեջ փոփոխություններ առաջացնող մարդկային գործունեությամբ, և որը հավելվում է համեմատելի ժամանակահատվածների ընթացքում դիտարկվող կլիմայի բնական տատանումներին։
Փարիզի համաձայնագրի նպատակը ՄԱԿ-ի Կլիմայի փոփոխության շրջադարձային կոնվենցիայի համապատասխան դրույթների համաձայն` մթնոլորտում ջերմոցային գազերի պարունակության այնպիսի մակարդակի ապահովումն է, որը կբացառի վտանգավոր մարդածին ներգործությունը կլիմայական համակարգի վրա։ Այդպիսի մակարդակը պետք է ապահովվի կլիմայի փոփոխությանը էկոհամակարգերի բնական հարմարեցման համար բավարար ժամկետներում, ինչը թույլ կտա վտանգի տակ չդնել սննդի արտադրությունը և կապահովի հետագա տնտեսական զարգացումը կայուն հիմքերի վրա։
Կողմերը պետք է պահպանեն կլիմայական համակարգը` ի շահ մարդկության ներկա և ապագա սերունդների` հավասարության հիմունքներին և իրենց ընդհանուր, սակայն տարբերակված պատասխանատվության և իրենց առկա կարողություններին համապատասխան։ Ուստի զարգացած երկրներ հանդիսացող Կողմերը պետք է առաջատար դերը տանեն կլիմայի փոփոխության և դրա բացասական հետևանքների դեմ պայքարում։
ԱՄՆ-ի չեղարկում
2017 թվականի հունիսի 1-ին Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների նախագահ Դոնալդ Թրամփը հայտարարեց, որ իր ղեկավարած երիկիրը չեղարկում է ՄԱԿ-ի մի շարք անդամ երկրների հետ Փարիզում կնքված համաձայնագիրը՝ այն համարելով ԱՄՆ-ի տնտեսության թռիչքային զարգացման առջև ծառացած խոչընդոտ ։
Հիշեցնելով իր «Առաջին հերթին՝ Ամերիկան» կարգախոսը, Թրամփը պնդեց՝ որ Փարիզում կնքված բազմակողմ այդ փաստաթուղթը միայն այլ պետությունների ազգային շահերին է ծառայում, այն դեպքում, երբ ամերիկյան տնտեսությունը տուժում է, ինքնիշխանությունը՝ թուլանում ։
Ի պատասխան սրա՝ Գերմանիայի, Իտալիայի և Ֆրանսիայի ղեկավարները հանդես եկան հայտարարությամբ, որ կլիմայի մասին Փարիզյան համաձայնագիրը չի կարող վերանայվել։ Առաջնորդները իրենց դաշնակիցներին կոչ են արել ուժեղացնել կլիմայական փոփոխությունների դեմ պայքարին ուղղված ջանքերը ։ ԱՄՆ նախկին նախագահ Բարաք Օբաման իր ափսոսանքն է հայտնել Թրամփի որոշման կապակցությամբ։
Իրենց համատեղ հայտարարության մեջ նրանք նշել են ՝
I Will Be
«I Will Be», բրիտանացի երգչուհի Լեոնա Լյուիսի առաջնելութային «Spirit» ալբոմից սինգլ։ Երգի հեղինակներն են Ավրիլ Լավինը, Լուկաշ Գոթվալդը և Մաքս Մարտինը։ Ի սկզբանե երգը ձայնագրել է Ավրիլ Լավինը և այն ներառվել է «The Best Damn Thing» ալբոմում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2009 սինգլներ Կատեգորիա:2007 երգեր Կատեգորիա:Երգեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Փոփ երգեր
Հեղինե Բիշարյան
Հեղինե Բիշարյան, հայ քաղաքական գործիչ, մանկավարժ, ՀՀ ԱԺ 3-րդ, 4-րդ և 5-րդ գումարման պատգամավոր ։
Քաղաքական գործունեություն
1986 թվականին ընտրվել է Լենինյան շրջանի պատգամավոր։ 2003 թվականին ընտրվել է Ազգային ժողովի պատգամավոր «Օրինաց երկիր» կուսակցության-ի համամասնական ցուցակով։ 2003-2007 թվականներին եղել է Ազգային ժողովի գիտության, կրթության, մշակույթի և երիտասարդության հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ, ՕԵԿ խմբակցության քարտուղար։ 2007-2012 թվականներին Ազգային ժողովի պատգամավոր է ընտրվել կրկին «Օրինաց երկիր» կուսակցության համամասնական ցուցակով։ 19.06.2007-31.05.2012 ժամանակահատվածում եղել է Ազգային ժողովի գիտության, կրթության, մշակույթի և երիտասարդության հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ, իսկ 22.11.2010-31.05.2012 ժամանակահատվածում եվրոպական ինտեգրման հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։ 2009 թվականի Երևանի ավագանու ընտրությունների ժամանակ եղել Օրինաց երկիր կուսակցության քաղաքապետ թեկնածուն ։ 2012-2017 թվականներին մայիսի Ազգային ժողովի պատգամավոր է ընտրվել համամասնական ընտրակարգով՝ կրկին «Օրինաց երկիր» կուսակցությունից։
2017 թվականի Ազգային Ժողովի ընտրություններին մասնակցել է Հայկական վերածնունդ կուսակցության համամասնական և ռեյտինգային ցուցակով՝ հավաքելով 1621 ձայն։
Պարգևներ
2005 թ. մանկավարժի օրվա առթիվ արժանացել է Ա. Բակունցի անվան մեդալի։ 2011 թ. ՀՀ Նախագահի հրամանագրով պարգևատրվել է Մխիթար Գոշի մեդալով։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է, ունի երկու երեխա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 3-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 4-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 5-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:ՕԵԿ անդամներ
Իսահակ Բաբել
Իսահակ Բաբել (Исаак Эммануилович Бабель, սկզբնապես ազգանունը եղել է Բոբել, Бобель, ), ռուս արձակագիր, դրամատուրգ, լրագրող, թարգմանիչ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Օդեսայի Մոլդավանկա թաղամասում, հրեա խանութպանի ընտանիքում։ Մինչև 10 տարեկանը ապրել է Նիկոլաևոյում։
1911 թվականին ավարտելով Օդեսայի առևտրային ուսումնարանը՝ ընդունվել է Կիևի առևտրային ինստիտուտը, որն ավարտել է 1917 թվականին։ Առաջին հրապարակումը «Ծեր Շլոյմե» պատմվածքն է Կիևի «Օգնի» պարբերականում։
1916 թվականին ուղևորվում է Պետրոգրադ։ Այստեղ ընդունվում է Հոգենյարդաբանական ինստիտուտի իրավաբանության ֆակուլտետի միանգամից 4-րդ կուրս։ 1916 թվականին հանդիպում է Մաքսիմ Գորկու հետ, որը ծանոթանում է Բաբելի ստեղծագործություններին։ 1917 թվականի աշնանը մի քանի ամիս շարքային զինվոր է եղել Ռումինական ճակատում, դասալիք է դառնում, գնում Պետրոգրադ։ 1918 թվականի սկզբին աշխատում է որպես թարգմանիչ։ 1920 թվականի գարնանը որպես զինվորական թղթակից՝ Կիրիլ Վասիլևիչ Լյուտով անունով, ուղարկվում է Բուդյոննու հրամանատարությամբ I Հեծբանակը, որպես մարտիկ և քաղաշխատող։ Ընթացքում գրառումներ է անում և տպագրվում I Հեծբանակի քաղբաժնի «Կրասնի կավալերիստ» թերթում։ Հեծբանակի կազմում 1920 թվականին մասնակցում է Խորհրդա-լեհական պատերազմին։ Այնուհետև տարբեր տեղերում աշխատելուց հետո՝ 1922 թվականին դառնում է Թիֆլիսի «Զարյա Վոստոկա» թերթի թղթակից, շրջում Աբխազիայում և Աջարիայում։
Առաջին՝ «Պատմվածքներ» գիրքը տպագրվել է 1925 թվականին։ 1926 թվականին լույս է տեսնում «Հեծբանակը»։
1924 թվականից՝ հոր մահից հետո մոր և քրոջ հետ բնակության է տեղափոխվում Մոսկվա։
1939 թվականի մայիսի 15-ին ձերբակալվել է դավադիր, հակախորհրդային տեռորիստական գործունեության և լրտեսության մեղադրանքով։ Բռնագրավվել են ձեռագրերը, ապա իսպառ անհետացել՝ 15 թղթապանակ, 11 նոթատետր և 7 ծոցատետր՝ գրառումներով։ Անհետ կորած է Չեկայի մասին վեպը։ Ձերբակալվածների գնդակահարության ենթակաների ցուցակին, որտեղ Բաբելը 12-րդն էր, անձամբ «за» է ստորագրել Ստալինը։ ԽՍՀՄ Գերագույն դատարանի Ռազմական կոլեգիան Հունվարի 26-ին նրան դատապարտել է պատժի առավելագույն չափին՝ մահապատժի։ Գնդակահարությունն ի կատար է ածվել հաջորդ օրը՝ 1940 թվականի հունվարի 27-ին Մոսկվայում։ Դիակիզել են։ Մոխիրը թաղված է Դոնսկայա I գերեզմանոցի ընդհանուր գերեզմանափոսում։
1954 թվականին ետմահու արդարացվել է ։
Անձնական կյանք
1919 թվականին ամուսնանում է Եվգենյա Բորիսովնա Գրոնֆայնի հետ։ 1929 թվականին ծնվում է դուստրը՝ Նատալյան։ Դերասանուհի Կաշիրինայից՝ քաղաքացիական կնոջից 1926 թվականին ունենում է որդի Էմանուիլին (նրան հետագայում որդեգրել է դերասանուհու ամուսինը՝ նկարիչ Վսեվոլոդ Իվանովը), որը հայտնի է որպես նկարիչ Միխայիլ Իվանով։ Բաբելի վերջին կինը Անտոնինա Պիրոժկովան է, համատեղ ապրել են 7 տարի՝ մինչև գրողի մահը։ 1937 թվականին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Լիդիան։
Հիշատակ
Պամիրի գագաթներից (6007 մ) մեկը, որը 1968 թվականին նվաճել են օդեսացի ալպինիստները, 1970 թվականից կոչվում է Բաբելի անվամբ։ 1989 թվականից Օդեսայի Մոլդավանկայում փողոց կա նրա անունով։ Նրա տան վրա Ռիշելևյան 17 հասցեում, փակցված է մի հուշատախտակ։ Ի պատիվ Բաբելի՝ 5808 աստերոիդը, որ հայտնաբերել է Լյուդմիլա Կարաչկինան Ղրիմի աստղադիտարանում 1987 թվականի օգոստոսի 27-ին, կոչվում է Babel’: 2011 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Օդեսայում, օդեսացիների հանգանակությամբ, հանդիսավորապես բացվել է Բաբելի հուշարձանը, որի հեղինակը Գեորգի Ֆրանգուլյանն է։
1939 թվականին Արամ Վանեցյանը վրձնել է նրա դիմանկարը, որը Բաբելի կենդանության օրոք արված վերջին նկարն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ում գնդակահարվածներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Խորհրդային դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի խմբագիրներ Կատեգորիա:Նոր Դոնսկի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Ստալինյան բռնաճնշումների հրեա զոհեր Կատեգորիա:Ստալինյան բռնաճնշումների զոհեր Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռուս ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային կինոռեժիսորներ
Զբոսայգի (մուլտֆիլմ)
Զբոսայգի (Park), մուլտֆիլմ, որը նկարահանվել է 1966 թվականին, ռեժիսոր Էլբերտ Տուգանովի կողմից, «Տալլինֆիլմ» ստուդիայում։
Սյուժե
Կեղտոտ ճանապարհից այգի են կառուցում։ Բոլոր պաշտոնյաներն ամեն ինչ հաշվարկում են, կառուցում և բոլորին հրավիրում այգու բացմանը։ Բայց անհարմար ճանապարհների պատճառով կարիք է լինում ամեն ինչ վերակառուցել։ Բայց վերակառուցված այգին ուրախություն չի բերում ոչ մի մարդու, քանի որ ճանապարհներն ավելի անհարմար են դարձրել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1966 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր
Վիլլա Էստենսե
Վիլլա Էստենսե (Villa Estense), քաղաք Իտալիայում՝ Վենետո մարզի Պադովա գավառում ։
Նուկատ
Նուկատ (Нукат), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բաշկորտոստան հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ինզեռ գետի ձախ ափին՝142 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 22 կմ է։
Վիլլա Էստենսե
Բնակչությունը՝ 2.423 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը 151 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 16 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 35040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0429։
Նուկատ
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Վիլլա Էստենսե
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Նուկատ
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության</ref.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Հանրության սեփականություն
Հանրային սեփականություն (անգլերեն՝ Public Domain) են համարվում ստեղծագործական աշխատանքները, որոնք կարելի են տարածել և օգտագործել առանց սահմանափակումների ։ Ստեղծագործական աշխատանքները, որոնց հեղինակային իրավունքները ժամկենտանց են, կամ չեղյալ են ճանաչվել, կամ երբևէ չեն եղել, համարվում են հանրային սեփականություն։ Երբեմն «հանրային սեփականություն» են համարվում նաև այն գյուտերը, որոնց արտոնագրի ժամկետը լրացել է։ Օրինակ հանրային սեփականություն են Շեքսպիրի, Բեթհովենի ստեղծագործությունները, համր կինոյի մեծամասնությունը, Նյուտոնի բանաձևերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հանրության սեփականություն Կատեգորիա:Հեղինակային իրավունք Կատեգորիա:Մտավոր սեփականության իրավունք
Գնդեվանքի վիմական արձանագրություններ
Ստորև ներկայացված է Վայոց ձորի մարզի Գնդեվազ գյուղից դեպի արևմուտք 13-րդ դարում կառուցված Գնդեվանքի արձանագրությունները ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիմական արձանագրություններ
Սերգեյ Մովսեսյան (կենսաբան)
Կենսագրություն
1951 թվականին ավարտել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտը, 1959-1962 թթ.՝ Մոսկվայի Կ․ Սկրյաբինի անվան հելմինթոլոգիայի համամիութենական ինստիտուտի ասպիրանտուրան, 1962-1976 թթ.՝ նույն ինստիտուտի հելմինթների մորֆոլոգիայի և կարգաբանության լաբորատորիայի վարիչ։ 1976 թվականից ՀԽՍՀ ԳԱ կենդանաբանության ինստիտուտի տնօրեն և ընդհանուր հելմինթոլոգիայի լաբորատորիայի հիմնադիր վարիչ։
Գիտական աշխատանքները հիմնականում վերաբերում են հելմինթների ֆաունայի, մորֆոլոգիայի, կարգաբանության, էկոլոգիայի հարցերին։ Մեծ աշխատանք է կատարել հատկապես երիզորդերի (ցեստոդներ) ուսումնասիրության բնագավառում, առաջարկել ցեստոդդավենեատների կենդանաբանական նոր համակարգ, նկարագրել դրանց մի շարք նոր տեսակներ, հիմնավորել կենդանաբանական նոր տաքսոններ։ Մովսիսյանի հետազոտություններն ունեն նաև գործնական կարևոր նշանակություն ճիճվային հիվանդությունների հարուցիչների դեմ պայքար կազմակերպելու համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ անասնաբույժներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Կենսաբանական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայ հելմինթոլոգներ
Կարմիր տերևներ
«Կարմիր տերևներ» («Красные листья»), ռեժիսոր Վլադիմիր Կորշ-Սաբլինի գեղարվեստական ֆիլմը, որ նկարահանվել է «Բելառուսֆիլմ» կինոստուդիայում 1958 թվականին ։ Պրեմիերան կայացել է 1958 թվականի դեկտեմբերի 8-ին ։
Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները ծավալվում են Արևմտյան Բելառուսում, 20-րդ դարի երեսնական թվականների կեսերին։ Վոևոդություններից մեկում բռնկվում է ապստամբություն, որ ճնշվում է ոստիկանության կողմից։ Ինքնապաշտպանության ջոկատների փրկված դրուժիննիկներն ապաստան են գտնում մոտակա անտառներում։
Ընկերների մոտ է գնում կապավորը, որը վիրավորվելուց հետո ստիպված է թաքնվել խուտորներից մեկում։ Հիվանդությունից զառանցելով՝ նա բացահայտում է գաղտնի գրության բովանդակությունը։ Վարձված սադրիչը նրա անունից խոստովանական ցուցմունք է տալիս դատարանում։ Թշնամիներն Անդրեյ Մետելսկուն (նախատիպը՝ Սերգեյ Պրիտիցկի) համարում են յուրային, իսկ յուրայինները՝ թշնամի։
Հագնելով բանակային սպայի համազգեստ՝ Անդրեյը մտնում է դատարանի սրահ և կրակում զրպարտիչի վրա։ Հանդուգն մահափորձի համար նրան դատապարտում են մահապատժի։ Հազարավոր բանվորներ դուրս են գալիս բողոքի ցույցի՝ պահանջելով չեղարկել անարդար դատավճիռը։ Վախեցած իշխանությունները որոշում են փոխել պատիժը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1958 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Բելառուսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Իռլանդիայի ազգային թատրոն
Իռլանդիայի ազգային թատրոն (Abbey Theatre), իռլանդական ազգային թատրոն, ստեղծվել է 1904 թվականին, գտնվում է Դուբլինում։
Պատմություն
Թատրոնը իր դռներն առաջին անգամ բացել է 1904 թվականի դեկտեմբերի 27-ին։ Հիմնադրման հիմքերում կանգնած են եղել Ուիլյամ Բաթլեր Յեյթսը և տիկին Օգաստա Գրեգորին։ 1925 թվականից սկսած Իռլանդիայի ազգային թատրոնը գոյություն ունի Իռլանդական ազատ պետության հաշվին։ Թատրոնի գլխավոր շենքը այրվել է 1951 թվականին։ 1966 թվականի հուլիսից թատրոնը գտնվում է 26 Լոուեր Աբբեյ փողոց, Դուբլին (26 Lower Abbey Street, Dublin) հասցեում ։ Ստեղծման առաջին տարիներին թատրոնը սերտորեն կապված էր իռլանդական գրականության հետ։ Իռլանդացի շատ գրողներ մասնակցել են թատրոնի ստեղծման գործընթացին, նրանց մեծամասնությունը խաղում էր այնտեղ։ Իռլանդիայի ազգային թատրոնը 20-րդ դարի իռլանդացի շատ առաջատար դրամատուրգների և դերասանների, այդ թվում՝ Ուիլյամ Բաթլեր Յեյստի, Լեդի Գրեգորիի, Սինա Օ'Քեյսի և Ջոն Միլլինգթոն Սինժի ստեղծագործական առաջին հարթակն է եղել։ Բացի այդ, արտասահմանյան մեծամասշտաբ հյուխաղերի ծրագրի և օտարերկրյա, հատկապես՝ ամերիկյան, հանդիսատեսին լավ հայտնի լինելու շնորհիվ այն դարձել է իռլանդական զբոսաշրջանի արդյունաբերության կարևոր մաս ։
Մեր օրեր
Մաք Քոնհեյլի՝ 2005 թվականին թատրոնի տնօրեն նշանակվելուց հետո թատրոնը պիեսներ է պատվիրել ավելի քան 30 գրողների։ Թատրոնը վերջերս բեմադրել է Թոմ Մերֆիի, Ռիչարդ Դորմերի, Գարի Դուգանայի, Բիլլի Ռոշի, Բերնարդ Ֆարրելի և Օուեն ՄըքՔաֆերֆտիի նոր պիեսները։ Իռլանդիայի ազգային թատրոնը նաև կապ է հաստատել Նյու Յորքի Հանրային թատրոնի հետ, որտեղ ներկայացրել է երկու նոր բեմադրություն։ 2012 թվականի սեպտեմբերին թատրոնը գնել է Eden Quay շինությունը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Իռլանդացի թատրոններ Կատեգորիա:1904 հիմնադրումներ Իռլանդիայում
Ռուբեն Գալչյան
Ռուբեն Արամի Գալչյան (Ռուբեն Գալիչյան, ), բրիտանա-իրանցի հայ աշխարհագրագետ և քարտեզագետ-քարտեզաբան։ Գրել է բազմաթիվ գրքեր Կովկասի պատմության ու քարտեզագրության մասին, հեղինակել է մի շարք քարտեզագրական հոդվածներ, որոնք տպագրվել են աշխարհի տարբեր ամսագրերում և լայնորեն դասախոսել է Եվրոպայում, ԱՄՆ-ում, Իրանում և Հայաստանում և այլուր։ Գրում է անգլերեն, որոնք թարգմանվում են ինչպես հայերեն, այնպես էլ ռուսերեն, պարսկերեն լեզուներով։
Հայկական պատմական քարտեզագրությանը մատուցած ծառայությունների համար ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիայի կողմից ստացել է պատվավոր դոկտորի կոչում։ 2009 թվականին ստացել է «Վազգեն Ա» մշակութային նվաճումների մեդալ ։
Կենսագրություն
Ռուբեն Գալչյանը ծնվել է Թավրիզում (Իրան), հայ ներգաղթյալների ընտանիքում, որոնք 1915 թվականին Մեծ Եղեռնի ժամանակ փախել են Վանից, հաստատվել են` Իրանում, այնտեղ հասնելով Հայաստանի, Վրաստանի և Ֆրանսիայի տարածքով ։
Սովորել է Թեհրանի հանրակրթական դպրոցում, կրթաթոշակ ստանալով՝ ուսումը շարունակել է Մեծ Բրիտանիայում՝ Բիրմինգհեմի Ասթոն համալսարանում՝ որպես էլեկտրոտեխնիկայի ճարտարագետ, որն ավարտել է 1963 թվականին ։
Աշխարհագրությամբ և քարտեզագրությամբ հետաքրքրվել է դեռևս դպրոցական տարիներին, սակայն գիտական ուսումնասիրությունները սկսել է 1970-ական թվականներից։ 1976 թվականին նա ուներ իր քարտեզների առաջին հավաքածուն, որը 2013 թվականին նվիրել է Երևանի Մատենադարանին։ 1981 թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Լոնդոն, որտեղ հնարավորություն է ունեցել տարբեր քարտեզագրական նյութեր ուսումնասիրելու։
Աշխատություններ
Ռուբեն Գալչյանը գրել է բազմաթիվ գիրքեր Կովկասի պատմության ու քարտեզագրության մասին ։ Քարտեզագրական գրքերի և հոդվածների ողջ հավաքածուն նա նվիրել է Երևանի Մատենադարանին ։
Հայաստանի պատմական քարտեզները
Գալչյանի առաջին գիրքը Հայաստանի պատմական քարտեզների ժառանգության վերաբերյալ է (հրատ. «Tauris», Լոնդոն, 2004), որը պարունակում է աշխարհի և Հայաստանի 2600 տարվա տարբեր քարտեզգրերի քարտեզների հավաքածու։ Այն դարձավ իր տեսակի բեսթսելլեր, իսկ հաջորդ տարի Հայաստանում լույս տեսավ գրքի ընդլայնված տարբերակը ռուսերեն և հայերեն («Հայաստանը համաշխարհային քարտեզագրության մեջ») լեզուներով (Printinfo Art Books, 2005)։ 2014 թվականինին նա վերանայել և կրճատել է իր ամենահաջողված աշխատանքը՝ «Հայաստանի պատմական քարտեզները» (Bennett & Bloom, Լոնդոն, 2014) ։ 2015 թվականաին նրա այս առաջին քարտեզագրական գործի լրամշակված վերահրատարակումը լույս է տեսել երեք լեզուներով՝ հայերեն-ռուսերեն-անգլերեն, Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի հովանու ներքո լույս տեսած շքեղ և մեծ հատորում, ինչպես նաև ավելի փոքր հատոր՝ «Հայացք Հայաստանի պատմությանը քարտեզագրական գրառումների միջոցով» (Bennett & Bloom, 2015), որը նախատեսված է որպես 51 քարտեզների վահանակների շրջիկ ցուցահանդես, որոնք պատկերում են Հայաստանը իր պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններում ։
Կովկասից հարավ երկրները միջնադարյան քարտեզներում
Գալչյանի առաջին գրքի՝ «Հայաստանի պատմական քարտեզները» երկու հրատարակություններին հաջորդել է Գալչյանի երրորդ գիրքը՝ «Կովկասից հարավ երկրները միջնադարյան քարտեզներում» (Երևան - հրատ․՝ Printinfo Art Books, Լոնդոն - հրատ․՝ Կոմիտաս ինստիտուտ, 2007) ։ Աշխատանքը արդյունք է Միջնադարյան Եվրոպայի և Անդրկովկասի իսլամական քարտեզների ուսումնասիրության ։ Գիրքը արևմտյան ընթերցողներին տրամադրում է այս տարածաշրջանի վերաբերյալ հիմնական պատմական և աշխարհագրական տեղեկություններ։ Գիրքը պարունակում է 82 միջնադարյան քարտեզ և 26 մանրամասն քարտեզ, որոնք կազմում են աշխարհի քարտեզագրական ժառանգության մեծ մասը, սկսած դրանց հեղինակների և դրանց աղբյուրների վերաբերյալ կենսագրական տեղեկատվությունից, լրացված քարտեզի ամբողջ բովանդակության քարտեզագրական-աշխարհագրական վերլուծությամբ, հատկապես ուշադրություն հրավիրելով, թե ինչպես են ներկայացված Հայաստանը, Վրաստանը և Ադրբեջանը այս քարտեզների վրա ։
Հորինված պատմություն․ Ադրբեջան և Հայաստան․ Կեղծիքներ և փաստեր
Նրա չորրորդ՝ «Հորինված պատմություն. Ադրբեջան և Հայաստան․ Կեղծիքներ և փաստեր» (հրատ․՝ Կոմիտաս ինստիտուտ - Լոնդոն և հրատ․՝ Printinfo Art Books - Երևան, ապրիլ 2009 թվական) անգլերենով գրված գիրքը փաստագրում է Հայաստանի և հայերի բնիկ տոհմաբանությունը և մշակույթը դարերի ընթացքում, որը «բոլորովին մանուկ»՝ 1918 թվականին ստեղծված Ադրբեջանի Հանրապետությունը կեղծում է, վիճարկում և յուրացնում։ Գիրքը թարգմանվել է հայերեն և ռուսերեն և հրատարակվել է Հայաստանում 2010 թվականին ։ Անգլերեն երկրորդ հրատարակությունը լույս է տեսել 2010 թվականին ։
Պատմությունների բախում Հարավային Կովկասում. Ադրբեջանի, Հայաստանի և Իրանի քարտեզների վերանայում
«Պատմությունների բախում Հարավային Կովկասում. Ադրբեջանի, Հայաստանի և Իրանի քարտեզների վերանայում» (Bennett & Bloom, 2012) գիրքը բացահայտում է Ադրբեջանի պատմական և մշակութային խեղաթյուրումները՝ ներկայացնելով տարբեր փաստաթղթերի միջոցով բացահայտված ճշմարտությունը ։ Գիրքը հրատարակվել է նաև ռուսերեն (2013) և պարսկերեն (2015) ։
Հոդվածներ և դասախոսություններ աշխարհի տարբեր երկրներում
Գալչյանը նաև քարտեզագրության և դրան վերաբերվող նյութերի վերաբերյալ բազմաթիվ հոդվածների հեղինակ է, որոնք հրատարակվել են հանրահայտ քարտեզագիտական ամսագրերում, ինչպիսիններից են՝ «Imago Mundi» և «The IMCoS Journal» ։ Նա դասախոսություններով է հանդես եկել շատ երկրներում՝ Հայաստանում, Մեծ Բրիտանիայում, Ֆրանսիայում, ԱՄՆ-ում, Իրանում, այդ թվում՝ Օքսֆորդի, Քեմբրիջի, Երևանի և այլ համալսարաններում և Բոստոն, Պրովիդենս, Սան Ֆրանցիսկո, Փարիզ, Թեհրան, Լոս Անջելես, Կահիրե և այլ քաղաքների համալսարաններում։ Նրա աշխատությունները փաստաթղթերով առկա են համացանցում ։
Ընտանիք
Ռուբե Գալչյանն ամուսնացած է։ Նրա կինը՝ Մարիետը որակավորված հոգեբան է, որն ունի երկար տարիների աշխատանքային փորձ՝ Լոնդոնի ամուսնությունների առաջնորդման կենտրոնում։ 1994 թվականից նա վերապատրաստել է բազմաթիվ հոգեբանների Հայաստանում, որտեղ ներկայումս ակտիվորեն զբաղվում է մասնագետների թերապիայի, խորհրդատվության և վերապատրաստման հարցերով։
Հասարակական գործունեություն
Եղել է Մեծ Բրիտանիայում Հայաստանի առաջին հյուպատոսը։
Ռուբեն Գալչյանը կնոջ՝ Մարիետի հետ միասին մասնակցում է Հայաստանում իրականացվող բազմաթիվ բարեգործական ծրագրերի։
Ռուբեն Գալչյանը բրիտանական «Օգնություն Հայաստանին» (Aid Armenia) բարեգործական կազմակերպության նախագահն է, որը կառուցել և սարքավորել է Վանաձորի մանկական հիվանդանոցը։ Ռուբեն և Մարիետ Գալչյանները «Հայաստանի բարեկամներ» հոգաբարձուներ են, որոնք ներգրավված են անապահով ընտանիքների կրթության, առողջության և աղքատության վերացման ծրագրերի մեջ։ Նրանք նաև հիմնադրել են Արմավիրի մարզի Մյասնիկյան գյուղում «Լևոն Գալչյան արվեստի ստուդիան»՝ ի հիշատակ իրենց նկարիչ և դիզայներ որդու՝ Լևոնի (1965-2004), որտեղ գյուղի դպրոցականները կարող են սովորել տարբեր արհեստներ և արվեստներ ։
Մատենագրություն
Ռուբեն Գալչյանն իր քարտեզագրական աշխատությունները փաստաթղթերով գտնվում են Երևանի Մատենադարանում և առկա են համացանցում ։
Տեսանյութեր
Կատեգորիա:Հայ աշխարհագրագետներ Կատեգորիա:Հայ քարտեզագիրներ Կատեգորիա:Հայագետներ Կատեգորիա:Բրիտանացիներ հայկական սերմամբ Կատեգորիա:Քարտեզագիրներ
Բեթսի տեն Բոմ
Էլիզաբեթ «Բեթսի» տեն Բոմ (Elisabeth "Betsie" ten Boom, ), Դիմադրության շարժման նիդերլանդացի կին գործիչ, Կասպեր տեն Բոմի դուստրը։ Հայրը Բեթսիի քրոջ` Կորի տեն Բոմի «Թաքստոցը» վեպի գլխավոր հերոսներից է։ Տառապել է չարորակ սակավարյունությունից, մահացել է Ռավենսբրյուկ համակենտրոնացման ճամբարում ։ Լինելով տեն Բոմ ընտանիքի երեխաներից ավագը` Բեթսին ոչ թե թողել է երեխաներին և ամուսնացել, այլ մինչև Երկրորդ աշխարհամարտի սկիզբը տանն է մնացել ։ 2008 թվականին ճանաչվել է Աշխարհի արդարակյաց։
Կենսագրություն
Բեթսի տեն Բոմն ի ծնե տառապել է մահաբեր սակավարյունությամբ. ախտորոշումը գրանցվել է Բեթսիի ծնվելուց ինը շաբաթ առաջ։ Այդ պատճառով նա չէր կարող երեխաներ ունենալ, ուստի որոշում է կայացրել չամուսնանալ ։ Դպրոցում սովորել է մինչև 15 տարեկանը, որից հետո որոշել է հոր հետ խանութում աշխատել, որտեղ եղել է հաշվապահ։ Նրա կրտսեր քույրը՝ Կորին, հետագայում իր վրա է վերցրել հաշվապահի պարտականությունները, երբ Բեթսի տեն Բոմը հիվանդացել է գրիպով։ Այնուհետև տեն Բոմը զբաղվել է տնային տնտեսությամբ և շարունակել զբաղվել դրանով այնքան ժամանակ, քանի դեռ նրան չեն ձերբակալել նացիստները։
Տեն Բոմ ընտանիքի անդամները եղել են Նիդերլանդների բողոքական եկեղեցու ծխականները, իսկ եղբայր Վիլեմն ու քույրեր Նոլլին ու Կորին Բեթսիի հետ զբաղվել են բարեգործությամբ։ Հիտլերյան բռնազավթման տարիներին ընտանիքն իր տանը թաքցրել է շատ հրեաների՝ թաքցնելով նրանց գաղտնի սենյակում։ 1944 թվականին հիտլերականները ձերբակալել են ընտանիքը և բանտարկել Սհեվենինգեն բանտում։ Վեց հրեա բնակիչներ, որոնք թաքնվել էին տանը, հրաշքով չեն հայտնաբերվել և փրկվել են։ Ծանր հիվանդանալուց 10 օր անց բանտում մահացել է ընտանիքի հայրը՝ Կասպեր տեն Բոմը։ Վիլեմը, Նոլլին և զարմիկն ազատ են արձակվել։ 1944 թվականի հունիսին Բեթսին և Կորին աքսորվել են Ռավենսբրյուկ համակենտրոնացման ճամբար։ Կորիի վկայությամբ՝ կրոնասեր Բեթսին չի կորցրել հոգու արիությունը և ամեն կերպ քաջալերել է քրոջը։
2008 թվականին Բեթսի տեն Բոմը և հայրը` Կասպեր տեն Բոմը, պաշտոնապես ճանաչվել են Աշխարհի արդարակյաց, իսկ Կորին դեռևս 1967 թվականին էր ստացել այդ տիտղոսը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանայք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում
Վարդագույն վարդեր (նկար, Վան Գոգ)
Վարդագույն վարդեր (նկար), հոլանդացի գեղանկարիչ Վինսենթ վան Գոգի վերջին նկարներից մեկը։
Բոլոր իրավունքները պահպանված են
Բոլոր իրավունքները պահպանված են (անգլերեն՝ All rights reserved), արտահայտություն, որը նշանակում է, ըստ Բուենոս Այրեսի պայմանագրի, որ հեղինակը պահում է իր աշխատանքի բոլոր հեղինակային իրավունքները և չի թողնում որ դա դառնա հանրության սեփականություն։
Վարդագույն վարդեր (նկար, Վան Գոգ)
Կյանքի վերջին երկու ամիսները՝ 1890 թվականի մայիսից հուլիսը, Վան Գոգն ապրել է Փարիզին մերձակա Օվեր սյուր Ուազ բնակավայրում, որտեղ նա ի թիվս այլ նկարների նկարել է մի քանի նկար ծաղիկներով։ «Վարդագույն վարդերը» այդ նկարներից լավագույններից է։ Նկարը բնորոշ է նկարչի՝ վերջին շրջանի ստեղծագործություններին։ Ի տարբերություն վառ նարնջագույն և դեղին երանգների, որոնք նկարիչը օգտագործել է Առլում, այստեղ Վան Գոգը օգտագործում է գույների ավելի փափուկ և մելանխոլիկ համադրություն, որ խոսում է հյուսիսային ավելի խոնավ և պտղաբեր եղանակի մասին։ Այս նկարը բնորոշ է նկարչի՝ վերջին շրջանի ստեղծագործություններին նաև նրանով, որ նրանում գործնականում բացակայում է ձգողականությունը (առաջին հայացքից թվում է՝ նկարը կարելի է շրջել, և նկարի տպավորությունը չի փոխվի) և տարածականությունը (ծաղիկները կարծես նկարի հարթությունից առաջ են ձգվում դեպի տարածությունը, որտեղ հանդիսատեսն է)։ Վան Գոգը կարողացել է հաղորդել այն զգացողությունը, որ վարդերը դիտողին անմիջապես մոտ են։ Թե որն է նկարի ներքևի մասը, ցույց է տալիս գրեթե աննկատելի ծաղկամանը, իսկ խորությունը մատնանշում են միայն բծերի թույլ փոփոխվող ձևերը և կանաչի փոփոխվող երանգները։ Տերևների և վարդերի ցողունների մուգ կապտավուն կտրուկ ուրվագծերը, ինչպես նաև թրթռացող ու ծածանվող գծերը հետևանք են նկարչի վրա ճապոնական փայտագրության ազդեցության։ Թեպետ Այդ հնարքները հիշեցնում են Պոլ Գոգենի և Էմիլ Բերնարի ոճը, այնուամենայնիվ Վան Գոգը դրանք օգտագործում է յուրահատուկ ձևով։
Բոլոր իրավունքները պահպանված են
1910 թվականի Բուենոս Այրեսյան պայմանագրի համաձայն եթե աշխատանքը հրատարակված է առանց այս նշումի, ուրեմն դա նշանակում է որ աշխատանքը հանրության սեփականություն է։
Վարդագույն վարդեր (նկար, Վան Գոգ)
Նկարը 1923 թվականին Հ. Յակոբսենի կողմից նվիրվել է Կարլսբերգի գեղարվեստական թանգարանին։ Թանգարանում նկարի համարն է MIN 1863:
Բոլոր իրավունքները պահպանված են
2000 թվականի օգոստոսի 23-ից այս արտահայտությունը դարձել է հնացած, անիմաստ, և գործածությունից դուրս եկած քանի որ ըստ Բերնի պայմանագրի ցանկացած աշխատանքի բոլոր իրավունքները պահպանված են, եթե նույնիսկ չկա ոչ մի հեղինակային իրավունքը հաստատող արտահայտություն։
Որոշ հայերեն աղբյուրներ օգտագործում են «բոլոր իրավունքները պաշտպանված են» թյուր արտահայտությունը, որը ըստ երևույթին ռուսերեն «Все права защищены» սխալ արտահայտության թարգմանունությունն է հայերեն։ «reserved» բառը նշանակում է որ իրավունքները «պահպանված» են (այսինքն հեղինակը չի հրաժարվում իր իրավունքներից), այլ ոչ թե «պաշտպանված» են։
Թարգմանություններ
Ուրիշ լեզուներում համապասխան արտահայտությունները՝
Հղումներ
Կատեգորիա:Հեղինակային իրավունք Կատեգորիա:Իրավական եզրեր
Միխայիլ Պրոկուդին-Գորսկի
Միխայիլ Պրոկուդին-Գորսկի (Прокудин-Горский, Михаил Иванович, ), ռուս գրող, թարգմանիչ և բանաստեղծ։ Ռուսական կայսրության առաջին դրամատուրգներից մեկը (տպագրվել է Պրակուդին, Պրոկուդին և Պրոկուդին-Գորսկի ստորագրություններով)։
Լուսանկարիչ և գյուտարար Սերգեյ Պրոկուդին-Գորսկու նախապապն է։
Կենսագրություն
Միխայիլ Պրոկուդին-Գորսկին ծնվել է 1744 թվականին, ծագումով 14-րդ դարից հայտնի Վլադիմիրյան ազնվականների տոհմից է։
1760 թվականին, լինելով Պրեոբրաժենսկի փրկարարական գնդի սերժանտ որպես դեսպանատան պալատական գտնվել է Կոստանդնուպոլսում, այնուհետև պաշտոնաթող Է եղել ենթասպայի կոչումով և ապրել է Վլադիմիր քաղաքում ։
1774-1778 թվականներին Մ. Պրոկուդին-Գորսկին եղել է Մոսկվայի կայսերական համալսարանին կից Ազատ ռուսական ժողովի անդամ, 1801 թվականին ունեցել է ենթասպայի նույն աստիճանը։ Մ. Մակարովի խոսքով նա զբաղվել է նաև գյուղատնտեսությամբ ։
Միխայիլ Պրոկուդին-Գորսկու գրական գործունեությունը սկսվել է 1764 թվականին, երբ նա «Ամսական երկերում» (հատոր XX, հուլիս, էջ 62-95) տպագրել է «Կոնստանդնուպոլսում Մոսկվայի դեսպանատան նախկին պալատական Մ. Պ.-ի նամակները կամ ծանուցումները» ։ Այդ ժամանակից ի վեր նրա անունը սկսել է բավականին հաճախ հայտնվել Ռուսական կայսրության պարբերականներում ։
1783 թվականին «Ռուսական խոսքի սիրահարների զրուցակիցում» (մաս X, էջ 174-176) Պրոկուդին-Գորսկին ուժերը փորձել է պոեզիայի մեջ` հրատարակելով երկու՝ «Վլադիմիրից ուղարկված բանաստեղծություններ» և «Վլադիմիրից ուղարկված տապանագիր» բանաստեղծությունները. երկուսն էլ գրվել են կոմս Ռոման Վորոնցովի մահվան կապակցությամբ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Բլաժե Կոնեսկի
Բլաժե Կոնեսկի (Блаже Конески, 19 դեկտեմբերի, 1921, Նաբրեգովո (Դոլնենի համայնք) - 7 դեկտեմբերի, 1993, Սկոպյե), ժամանակակից գրական մակեդոներենի հիմնադիրն ու նրա առաջին համակարգողներից մեկը, մշակութային ու հասարակական գործիչ, բանաստեղծ, գրող, էսսեիստ, գրականության պատմաբան, բանասեր և լեզվաբան, մանկավարժ, Սկոպյեի Կիրիլ և Մեֆոդի սրբերի համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետի պրոֆեսոր։
Կենսագրություն
Բլաժե Կոնեսկին ծնվել է 1921 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Նաբրեգովոյում։ Նրա ծնեղներն ունեցել են սերբական արմատներ, իսկ քեռին է եղել սերբ հայտնի չետնիկ Գլիգոր Սոկոլովիչը ։ Բլաժե Կոնեսկին նախնական կրթությունն ստացել է Նեբրեգովոյում, ապա դպրոց է հաճախել Պրիլեպում։ 1934-1939 թվականներին Սերբիայի Կրագուևաց քաղաքում սովորել է գիմնազիայում՝ մասնակցելով գիմնազիայում հրատարակվող «Млади Шумадинац» և «Подмладак» ամսագրերի խմբագրական աշխատանքներին։ Այդ ամսագրերում էլ տպագրվել են Կոնեսկու առաջին բանաստեղծությունները։ 1939 թվականին Благоје Коњевић անունով ընդունվել է Բելգրադի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետ, սակայն մեկ տարի սովորելուց հետո տեղափոխվել է նույն համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետ։ 1941-1944 թվականներին սլավոնական լեզվաբանություն է սովորել Սոֆիայում, որտեղ ներկայացել է որպես Բլագոյ Կոնև։ Բլաժե Կոնեսկին մասնակցել է գրական մակեդոներենի ստեղծման հանձնաժողովի աշխատանքներին, իսկ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո ակտիվորեն մասնակցել է գրական լեզվի ստանդարտացմանը։ Կազմել է ուղղագրության կանոնների ցանկը և եղել է «Մակեդոներենի բառարանի» խմբագիրը։ Սկոպյեի համալսարանում հիմնադրել է մակեդոնիստիկայի ուսումնասիրությունը, իսկ 1958-1960 թվականներին եղել է նույն համալսարանի ռեկտորը։ 1967 թվականին դարձել է Մակեդոնիայի գիտության ու արվեստների ակադեմիայի անդամ։ Եղել է ակադեմիայի առաջին նախագահը (մինչև 1975 թվականը)։ Կոնեսկին եղել է նաև ՊԵՆ-ակումբի մակեդոնական մասնաճյուղի ու Մակեդոնիայի գրողների համագործակցության անդամ, ինչպես նաև վերջինիս նախագահը։ Որպես խմբագիր՝ Կոնեսկին աշխատել է «Нов ден» և «Македонски јазик» գրական ամսագրերում։
Բլաե Կոնեսկին եղել է Զագրեբի, Բելգրադի, Սարաևոյի, Չիկագոյի, Լոձի գիտությունների ակադեմիաների անդամ, Չիկագոյի, Կրակովի ու Սկոպյեի համալսարանների գիտությունների պատվավոր դոկտոր։ Նրա աշխատանքները թարգմանվել են սերբախորվաթերեն, սլովեներեն, ալբաներեն, թուրքերեն, հունգարերենֆրանսերեն, ռուսերեն, իտալերեն, հունարեն, լեհերեն, ռումիներեն, գերմաներեն ու անգլերեն։
Բլաժե Կոնեսկի արժանացել է «Հոկտեմբերի 11-ի», Միլադինով եղբայրների, Ացո Շոպովի մրցանակների, Հերդերի մրցանակի, Նեգոշի մրցանակի, «Ոսկե պսակ» մրցանակի, «Սկենդեր Կուլենովիչ» մրցանակի, ԽՍՀՄ գրողների միության մրցանակի, «Նոյեմբերի 13-ի» մրցանակի և այլն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մակեդոնացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Մակեդոնացի գրողներ Կատեգորիա:Մակեդոնացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մակեդոնացի պրոֆեսորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ
Հասկիկ
Հասկիկ (Колосок), խորհրդային տիկնիկային մուլտֆիլմ։ Նկարահանվել է 1982 թվականին, «Կիևնաուչֆիլմ» ստուդիայում, ըստ ուկրաինական հեքիաթի մոտիվների (նմանապիտ հեքիաթներ կան ռուսական և բելառուսական ֆոլկլորներում) ։
Սյուժե
Մուլտֆիլմը մանուկների համար է։ Մուլտֆիլմն այն մասին է, թե ինչպես են իրենց պահում երկու մկնիկները` Վերն ու Վարը, որոնք ապրում էին աշխատասեր Աքաղաղի հարևանությամբ։ Մի վաղ առավոտ, երբ նոր էր լույսը բացվել, ծուղրուղու կանչող Աքաղաղը ուկրաինական գյուղի բնակիչներին ասում է, որ ժամանակն է արթնանալ, ոտքի կանգնել և գործի անցնել։ Աքաղաղը շատ աշխատասեր էր և արդեն վաղ առավոտից զբաղվում էր տնտեսությամբ, ի տարբերություն երկու ծույլ մկների, որոնք ցանկանում էին զվարճանալ և որ իրենց փոխարեն ուրիշներն աշխատեին։ Մի օր աքաղաղն ասում է երկու մկներին, որ ինքը հասուն հասկ է գտել և խնդրում է նրանց, որպեսզի օգնեն պատրաստման գործում։ Մկները ուզում էին միայն խաղալ և մերժում են աքաղաղին, իսկ երբ զգում են թխվածքաբլիթի համեղ հոտը, անմիջապես շտապում են հոտի ուղղությամբ։ Բայց ինչպես պարզվում է, նրանք թխվածքաբլիթի չէին արժանացել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1982 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Կիևնաուչֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր
Լոուր Պրինսես Քուաթր
Լոուր Պրինսես Քուաթր (Lower Prince's Quarter), Նիդերլանդների թագավորության կազմի մեջ մտնող անդրծովյան տարածքի՝ Սինտ Մաարտենի ամենամեծ բնակավայրն է։ Բնակչությունը կազմում է 8,123 մարդ։
Խաչակրաց արշավանքներ
Խաչակրաց արշավանքներ, 11-րդ դարի վերջերին արևմտյան եկեղեցու հովանու ներքո դեպի Արևելք՝ Սուրբ երկիր կազմակերպված ռազմական արշավանքներ։ Իրենց համատեքստում խաչակրաց արշավանքները պատմականորեն հանդես են գալիս քրիստոնեության համաշխարհային շահերի պաշտպանության դիրքերից և սուր ծայրով ուղղվել են արևելքի մուսուլմանական իշխանությունների դեմ։
Երբեմն «Խաչակրաց արշավանք» են անվանում նաև առանձին հեթանոս ժողովուրդների և որոշ հերետիկոսությունների դեմ պապական Հռոմի ձեռնարկած ռազմական արշավանքները, սակայն դրանք չպետք է շփոթել 11-13-րդ դարերի համանուն արշավանքների հետ։
Խաչակրաց արշավանքներում հատկապես մեծ դերակատարություն ունեցան Ֆրանսիայի թագավորությունն ու Սրբազան Հռոմեական կայսրությունը։ Խաչակրաց արշավանքները շարունակվեցին մոտ 200 տարի՝ 1095-1291 թվականներին։ Հետագայում՝ 15-րդ դարում, այդպիսի արշավանքները շարունակվեցին Պիրենեյան թերակղզում և Արևելյան Եվրոպայում։ Խաչակիրները մեծ մասամբ կաթոլիկներ էին (ուղղափառ և կաթոլիկ եկեղեցիների առանձնացումից հետո և Բողոքական բարեփոխումներից առաջ), ովքեր կռվում էին մուսուլմանների դեմ Սուրբ Երկրի համար, որը գրավված էր դեռևս Արաբական խալիֆայության ժամանակներից։ Սակայն այդպիսի արշավանքները հետագայում շարունակվեցին հեթանոս սլավոնների և բալթիկ ժողովուրդների, հրեաների, ռուս ուղղափառ քրիստոնյաների, մոնղոլների, աղանդավորների (կատարներ) և Հռոմի Պապի այլ թշնամիների դեմ ։
Խաչակիրների առաջնային խնդիրը Երուսաղեմն ազատագրելն էր մուսուլմաններից, ինչպես նաև այն պատասխան էր Բյուզանդական կայսրության օգնության խնդրանքին ընդդեմ մուսուլման սելջուկ թուրքերի։ Այս եզրույթն օգտագործվում է նաև բնութագրելու 16-րդ դարում Սուրբ Երկրից դուրս կատարվող կրոնական արշավանքները՝ սովորաբար հեթանոսների, հերետիկոսների և աղանդավորների դեմ։ Երբեմն խաչակիրներն ու մուսուլմանները դաշինք էին կնքում ընդդեմ ընդհանուր թշնամիների, օրինակ՝ Իկոնիայի սուլթանության և խաչակիրների դաշինքը հինգերորդ խաչակրաց արշավանքի ընթացքում։
Իրադրությունը Մերձավոր Արևելքում
Սուրբ Երկիրը մեծ նշանակություն ունի քրիստոնյաների համար, քանի որ այնտեղ է ծնվել, գործել և խաչվել Հիսուս Քրիստոսը, ով դրել է քրիստոնեության հիմքը։ 4-րդ դարում հռոմեական կայսր Կոստանդիանոս Ա Մեծի կողմից թույլատրվեց քրիստոնեության ազատ դավանումը (313 թվական), և հետագայում Հռոմեական կայսրության բաժանումից ու Բյուզանդական կայսրության առաջացումից հետո Սուրբ Երկիրը մեծ մասամբ քրիստոնեաբնակ էր ։ Երուսաղեմը մեծ նշանակություն ունի նաև մուսուլմանների համար, քանի որ այնտեղից է, ըստ ավանդության, վեր համբառնել մարգարե Մուհամմադը, և երբեմն Երուսաղեմը մուսուլմանների համար համարվում է երրորդ սուրբ քաղաքը։ Արաբները հայտնվեցին այդտեղ 7-րդ դարում։ Երուսաղեմը մեծ նշանակություն ունի նաև հրեաների համար, քանի որ այն երկար ժամանակ եղել է Հրեական միացյալ թագավորության, այնուհետև հրեական հարավային թագավորության մայրաքաղաքը, նաև այնտեղ է կառուցվել հրեաների գլխավոր հոգևոր կենտրոնը՝ Երուսաղեմի տաճարը (ներկայումս դեռևս կանգուն է և ուխտագնացության վայր ու երկրպագության առարկա է Երկրորդ տաճարի արևմտյան պատը) ։ Կարևոր հանգամանք էր նաև մուսուլմանների կողմից 1009 թվականին Սուրբ Գերեզմանի եկեղեցու ավերումը։ 1039 թվականին նոր խալիֆը խոշոր գումարի դիմաց թույլատրեց եկեղեցու վերանորոգումը ։ Շուտով թույլատրվեցին ուխտագնացությունները դեպի Սուրբ Երկիր, քանի որ դրանք մեծ շահույթ էին ապահովում տեղի իսլամադավան իշխաններին ։ Սակայն սելջուկ թուրքերի հայտնվելուց հետո հարաբերությունները քրիստոնյաների և մուսուլմանների միջև դարձյալ լարվեցին ։
Իրադրությունն Արևմտյան Եվրոպայում
Խաչակիրների հանդես գալը պայմանավորված էր Արևմտյան Եվրոպայում ընթացող գործընթացներով և բյուզանդասելջուկյան հարաբերություններով։ Կարոլինգյան կայսրության մասնատումը 9-րդ դարի վերջում և եվրոպական սահմանների կայունացումը վիկինգների ու սլավոնների քրիստոնեացման հետևանքով անգործ էին թողել զինվորների մեծ մասին։ 1063 թվականին Հռոմի Պապ Ալեքսանդր Բ-ն օրհնեց Պիրենեյան թերակղզու քրիստոնյաներին մուսուլմանների դեմ պատերազմից առաջ։ Ընդդեմ սելջուկ-թուրքերի Բյուզանդիայի օգնության խնդրանքը լայն արձագանք ստացավ Արևմտյան Եվրոպայի քրիստոնյաների շրջանում։ Օգնության խնդրանքի պատճառը 1071 թվականին Մանազկերտի ճակատամարտում կրած ծանր պարտությունն էր, որի հետևանքով Բյուզանդիան կորցրեց Հայաստանն ու Փոքր Ասիան։ Կան տեղեկություներ, որ 1081 թվականին բյուզանդական կայսրը նույնիսկ օգնության խնդրանք էր ուղարկել Չինաստան ։
Խաչակիրը երդում տալուց հետո խաչ էր ստանում պապից կամ տեղի եպիսկոպոսից և համարվում «Եկեղեցու զինվոր»։ Որոշ մարդիկ խաչակիր էին դառնում կատարած մեղքերի համար թողություն ստանալու համար։
Պատճառներ
Խաչակրաց արշավանքներն իրենց բնույթով կրոնական էին։ Սա կարելի է համարել Արևելքի և Արևմուտքի պայքարի գագաթնակետ. դեռևս սրանից առաջ անտիկ շրջանում սկսված հակասությունները ձեռք բերեցին ռազմական բնույթ։
Առաջին խաչակրաց արշավանքի պատճառներից մեկը Ալեքսիոս Ա Կոմնենոսի կողմից ուղարկված օգնության խնդրանքն էր Հռոմի Պապ Ուրբանուս Բ-ին։