cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դմիտրի Ցիգանկին
Կենսագրություն
Դմիտրի Ցիգանկինը ծնվել է 1925 թվականին Պենզայի գուբերնիայի Սարանսկի վարչական շրջանի Մոկշալեյ գյուղում (այժմ՝ Չամզինսկի շրջան, Մորդովիա) ։ Ազգությամբ մորդովին է (էրզիացի) ։ Ավարտել է Մոկշալեյի միջնակարգ դպրոցի 7-րդ դասարանը, որտեղ դասավանդել են էրզիաերեն, այնուհետև՝ Մեծ Մարեսևոյի միջնակարգ դպրոցը, որտեղ ուսուցումն իրականացվել է ռուսերեն ։
1943 թվականին մեկնել է ռազմաճակատ, մասնակցել Օրշայի, Մինսկի, Բորիսովի, Վիտեբսկի ազատագրմանը ։ Պատերազմի ավարտից հետո ծառայությունը շարունակել է բանակում ։
1950 թվականին զորացրվել է և ընդունվել Մորդովիայի պետական համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետ։ 1954 թվականին ավարտել է համալսարանը և ստացել ռուսաց և մորդովերեն լեզուների և գրականության ուսուցչի որակավորում։ Կրթությունը շարունակել է ասպիրանտուրայում, 1958 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Էրզիա-մորդովական լեզվի շուգուրովյան բարբառը» թեմայով։ Դասավանդել է Մորդովիայի պետական համալսարանում։ 1962 թվականին ստացել է դոցենտի կոչում ։ 1962–1972 թվականներին եղել է Մորդովիայի պետական համալսարանի ուսումնական-գիտական գծով պրոռեկտոր, 1972-1980 թվականներին՝ մորդովական լեզուների և գրականության ամբիոնի վարիչ։ 1978 թվականին պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն «Գոյական անվան ձևաբանությունը էրզիական բարբառում» թեմայով։ 1979 թվականին ստացել է պրոֆեսորի կոչում ։ 1980–1987 թվականներին եղել է Մորդովիայի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի դեկան, 1991 թվականից՝ էրզիական լեզվի ամբիոնի վարիչ։
Հեղինակ է ավելի քան 200 գիտական հրապարակումների՝ հոդվածներ, մենագրություններ, բառարաններ, համալսարանների և դպրոցների դասագրքեր, ձեռնարկներ, ծրագրեր :Գիտական հետազոտությունները վերաբերում են հնչյունաբանությանը, լեքսիկային, ձևաբանությանը, շարահյուսությանը, բառակազմությանը, բարբառագիտությանը, տեղանունությանը, մորդովական լեզուների պատմությանը ։
Սուլուխի կռիվ (1907)
Սուլուխի կռիվ, տեղի է ունեցել 1907 թվականի մայիսի 27-ին Սուլուխ գյուղում, Գևորգ Չավուշի ֆիդայիների խմբի և թուրքերի միջև։ 1904 թվականին Սասունի ապստամբությունից հետո ՀՀԴ կուսակցության ղեկավարությունը որոշեց հրաժարվել պայքարի ֆիդայական գործելակերպից՝ որպես անհեռանկար և թուրքական իշխանությունների հակահայկական քաղաքականությունը ուժեղացնելու առիթ ստեղծող։
ՀՀԴ արևելյան բյուրոյի հրահանգով Գևորգ Չավուշը (որը չէր պատկերացնում իր գոյությունն առանց հայդուկային կռիվների) Տարոնից անցնելու էր Կովկաս, սակայն ձգձգում էր իր մեկնումը։ Սուլուխ գյուղում (ուր մայիսի 26-ին եկել էր նաև ՀՀԴ Տարոնի լիազոր ներկայացուցիչ Ռուբենը) Գևորգին և իր ֆիդայիներին շրջապատել են թուրքերը, սկսվել է մարտը։ Կռվի սկզբին ֆիդայիները հետ են մղել թշնամու հարձակումը, զոհվել է Գալեն, ծանր վիրավորվել Գևորգը։ Թուրքերը խուժել են գյուղ, գրավել պաշտպանվողների դիրքերը, սակայն թուրքական զորքի հրամանատար Քեոսե Բինբաշու մահը խուճապի է մատնել նրանց։ Գիշերային անսպասելի հարձակումով ֆիդայիները ճեղքել են թշնամու օղակը, դուրս բերել վիրավոր Գևորգին և հեռացել։ Մայիսի 28-ին Գևորգը մահացել է, նրան թաղել են Մուշում։ Սուլուխի կռվում զոհվեցին 3 ֆիդայի, 18 գյուղացի, 130 թուրք։
Կատեգորիա:Ճակատամարտեր Արևմտյան Հայաստանում Կատեգորիա:1907 իրադարձություններ Կատեգորիա:Հայ ազատագրական շարժում
Նիկոլայ Զենկո
Նիկոլայ Նիկոլաևիչ Զենկո (Мікалай Мікалаевіч Зянько, ), բելառուս ֆուտբոլիստ, հարձակվող։
Ակումբային կարիերա
Նիկոլայ Զենկոն «Մինսկ» ֆուտբոլային ակումբի սան, 2007 թվականից ընդգրկվել է թիմի հիմնական կազմում, վարձավճարով հանդես է եկել այլ ակումբներում։
2011 թվականին տեղ է գրավել «Մինսկ» ակումբի հիմնական կազմում, իսկ 2012 թվականին վարձավճարով տեղափոխվել Մոգիլյովի «Դնեպր» ակումբ, որին օգնել է հաղթել առաջին դիվիզիոնում։
Պատրիկ Ուայթ
Պատրիկ Վիկտոր Մարտինդեյլ Ուայթ (Patrick Victor Martindale White,), ավստրալիացի գրող։ 1973 թվականի գրականության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր «էպիկական և հոգեբանական վարպետության համար, որի շնորհիվ հայտնագործվել է գրական մի նոր մայրցամաք» ։ Ուայթը համարվում է XX դարի ամենաականավոր անգլիագիր վիպասաններից մեկը։
Նիկոլայ Զենկո
Միջազգային
Մեկական խաղեր է անցկացրել Բելառուսի երիտասարդական հավաքականում և Բելառուսի օլիմպիական հավաքականում։
Պատրիկ Ուայթ
Մանկություն և երիտասարդություն
Հինգ տարեկանում նա գնացել է Վուլահրայում գտնվող Սենդոֆթի մանկապարտեզը ։
Տասը տարեկանում Ուայթը ուղարկվել է գիշերօթիկ դպրոց Նոր Հարավային Ուելսում։ Նրան որոշ ժամանակ էր անհրաժեշտ ուրիշ երեխաների ներկայությանը ընտելանալու համար։ Դպրոցում նա սկսել է գրել առաջին պիեսները, չնայած իր երիտասարդ տարիքին, շոշափել է մեծ թեմաներ։ 1924 թվականին դպրոցում ֆինանասական խնդիրներ առաջացան, և տնօրենը Ուայթին առաջարկեց շարունակել ուսումը Անգլիայի դպրոցներից մեկում։ Պատրիկի ծնողները կողմ էին այդ նախաձեռնությանը։
Ուայթը շատ ջանք էր թափում, որպեսզի հարմարվի Գլոստերշիրի Չելթենհեմ բնակավայրի քոլեջի՝ իր համար նոր կյանքին։ Հետագայում նա այդ ժամանակահատվածի մասին ասել է «չորս տարվա ազատազրկում»։ Նա մարդամոտ չէր և ընկերների նեղ խումբ ուներ։ Նա արձակուրդները անց էր կացնում ծնողների հետ Եվրոպայում, բայց նրանց հարաբերությունները այդպես էլ սառը մնացին։
Այդ ժամանակ Ուայթը լավ հարաբերություններ է ձևավորում Ռոնալդ Ուոթերոլի՝ իրենից մեծ մի տղայի հետ, ունենալով համընկնող հետաքրքրություններ։ Երբ Ուոթերոլը ավարտեց քոլեջը, Ուայթը կրկին փակվեց իր մեջ և ծնողներին ցանկություն հայտնեց թողնել դպրոցը և դառնալ դերասան։ Ծնողները համաձայնության եկան և թույլատրեցին նրան դպրոցը ավելի վաղ ավարտել, բայց այն պայմանով, որ Ուայթը վերադառնա Ավստրալիա և իր կյանքը այնտեղ շարունակի։ Ծնողները ուզում էին, որ որդին դառնա հողագործ և ոչ թե գրող, և հույս ունեին, որ հողագործությունը կչափավորի դերասան դառնալու նրա հավակնությունները։
Ուայթը երկու տարի Ավստրալիայի հարավարևելյան Սնոուի շրջանի պահեստում պահեստապետ է աշխատել։ Չնայած Պատրիկը հարգանքով էր վերաբերում հարազատ հողին, և նրա առողջությունը բարելավվեց, ակնհայտ էր, որ այդպիսի աշխատանքը նրա սրտով չէր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրալիայի գրողներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 30 մահեր Կատեգորիա:1990 մահեր Կատեգորիա:Գրականության բնագավառում Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Անգլիացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Ավստրալիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ
Պաղեստինը Օսմանյան կայսրության կազմում
Պաղեստինը Օսմանյան կայսրության կազմում, պատմական փուլ, որի ընթացքում Պաղեստինը գտնվել է Օսմանյան կայսրության կազմում։ Պատմական այս փուլը տևել է 1516 թ.-ից մինչև 1917 թվականը։ Հենց այս ժամանակահատվածում էականորեն մեծացավ հրեաների թվաքանակը` ի հաշիվ եվրոպական երկրներից տեղի ունեցած տեղափոխության։
Օսմանյան ուժերի կողմից Պաղեստինի գրավում
Օսմանյան կայսրությունը հիմնադրվել է 13-րդ դարի վերջում թուրք-մուսուլմանների կողմից։ Այն ստեղծվել է Անատոլիական սարահարթի տարածքում։ 14-15-րդ դարերի ընթացքում Օսմանյան կայսրությունը այնքան հզորացավ, որ կարողացավ մեկը մյուսի հետևից գրավել նորանոր տարածքներ և դառնալ աշխարհակալ տերություն։ Մասնավորապես նրանք հաջողության հասան Բալկանյան թերակղզու տարածքում, որը գրեթե ամբողջությամբ գրավեցին, ինչպես նաև Փոքր Ասիայում և կարողացան հասնել մինչև Իրանական բարձրավանդակ։ 1453 թվականին թուրք-օսմանները գրավեցին Կոնստանդնուպոլիս քաղաքը և դրանով իսկ վերջ դրեցին Բյուզանդական կայսրությանը։ Պարսկական բանակի նկատմամբ Չալդիրանի սարահարթում ջախջախիչ հաղթանակ տանելուց հետո օսմանյան բանակը ուղղվեց մամլուքների դեմ, որի նկատմամբ նրանք նույնպես հաղթանակներ տարան։
Պաղեստինի տարածքը գրավվեց սուլթան Սելիմ Ա Ահեղի կողմից։ 1516 թվականի օգոստոսի 24-ին Մարջ Դեբեկեի մատույցներում` Հալեպից հյուսիս ընկած տարածքում տեղի ունեցած ճակատամարտում մամլուքների բանակը ջախջախիչ պարտություն կրեց։ Իսկ 1517 թվականին Սելիմը փայլուն հաղթանակ կարողացավ տանել մամլուքների նկատմամբ Կահիրե քաղաքի մատույցներում և նրանց հեռացրեց պատմության թատերաբեմից ։
Գրեթե 400 տարի Պաղեստինը մասն էր կազմում Օսմանյան կայսրության։ Օսմանյան կայսրությունն ներառում էր նաև Հարավարևելյան Եվրոպայի զգալի մասը, Միջին Ասիան, Մերձավոր Արևելքը, Եգիպտոսը և Հյուսիսային Աֆրիկան ։
Իշխանական մարմիններ ու վարչական կառուցվածք
Օսմանյան կայսրությունը Պաղեստինը գրավելուց հետո դեռ 50 տարի զբաղված էր հզորացմամբ և նորանոր տարածքների նվաճմամբ։ Կառավարման սկզբնական շրջանում Օսմանյան կառավարիչներն ամեն ինչ անում էին տարածքը շենացնելու ու բարեփոխումներ անելու համար, և մեծ ծախսեր էին անում բնակիչների համար կայուն սոցիալական վիճակ ստեղծելու համար։ Կայսրությունում մուսուլմանական կրոնն առանձնացված չէր կառավարությունից, բացի այդ կային ինչպես կրոնական, այնպես էլ իշխանական հոգևոր մարմիններ։
Կայսրության տարածքը բաժանված էր վարչական մարմինների` պրովինցիաների, որոնք հետագայում կոչվեցին վիլայեթներ։ Վիլայեթները ղեկավարվում էին բեյլերբեյների կամ վալիների կողմից։ Հետագայում այդ պաշտոնը սկսեցին զբաղեցնել վեզիրները։ Նրանք հետագայում կոչվեցին փաշաներ։ Վիլայեթները բաժանվում էին առանձին շրջանների, որոնք կոչվում էին սանջակներ։ Սանջակները ղեկավարվում էին սանջակ-բեյերի կողմից։ Չնայած այն հանագամանքին, որ Պաղեստինի տարածքը գտնվում էր կայսրության կենտրոնական հատվածում, այնուամենայնիվ այն կարևոր տարածք չէր համարվում և հեռու էր սուլթանների ուշադրությունից։ Կայսերական իշխանությանը ոչ մի տեսակի վտանգ չէր սպառնում 16-17-րդ դարերում։ Միակ լուրջ խնդիրը առևտրական քարավանների վրա ավազակախմբերի հարձակումներն էին։
Օսմանյան կայսրության ժամանակաշրջանում պրովինցիայի և վարչական շրջանների սահմանները բազմաթիվ անգամներ փոփոխությունների ենթարկվեցին։ Սկզբնական շրջանում Դամասկոսի պրովինցիան, որի մեջ մտնում էր նաև Պաղեստինը, բաժանվում էր 11 սանջակների։ 11 սանջակներից 5-ը Պաղեստինյան հողեր էին` Ցֆատ, Լեջուն, Շհեմ, Երուսաղեմ և Գազա։ 17-րդ դարի սկզբին Դամասկոսի պրովինցիայի մի մասն առանձնացավ և ձևավորվեց Սիդոնի վարչական շրջանը, որի մեջ ներառված էին Լիբանանյան լեռները, Գալիլեյան և Միջերկրածովյան շրջանները։
1800-1831 թվականներին Պաղեստինի տարածքը բաժանվեց 2 էյալեթների։ Արևելակենտրոնական լեռնային շրջանը, որը գտնվում էր հյուսիսում` մինչև Հևրոն ընկած տարածքը, հարավում հասնում էր մինչև Երուսաղեմ, ներառված էր Դամասկոսի էյալեթի կազմում, իսկ Գալիլեյան և ափամերձ շրջանները մտնում էին Սիդոնի կազմի մեջ։ Նեգևի զգալի մասն այդ ժամանակահատվածում գտնվում էր օսմանյան սուլթանների վերահսկողությունից դուրս։
1832 թվականին Պաղեստինի տարածքը նվաճեց Իբրահիմ փաշան։ Վերջինս Եգիպտոսի Մուհամեդ Ալի թագավորի 1-ին խորհրդականի որդին էր և զորքերի գլխավոր հրամանատարը։ Պաղեստինի հյուսիսային սահմանը ձգվում էր մինչև Սիդոն։ Այն համարվում էր Դամասկոսի կենտրոնական պրովինցիան։ Եգիպտացիները, որոնք իշխեցին Պաղեստինում 8 տարի (1832-1840 թվականներին), իրականացրեցին եվրոպական մի քանի բարեփոխումներ ։
Պրովինցիայի բնակչություն և ժողովրդագրական կազմ
Օսմանյան կայսրության կազմում բնակվող հրեաները և քրիստոնյաները ունեին «զիմմի» կարգավիճակ, այսինքն՝ նրանք ունեին կրոնական և քաղաքացիական ազատություններ, բայց իրավունք չունեին զենք կրել, ծառայել բանակում, ձի հեծնել, ինչպես նաև նրանք պարտավորված էին վճարել մի շարք հարկեր ։ Այդ ժամանակահատվածում հրեաները հիմնականում ապրում էին արտասահմանից իրենց երկիր ուղարկված օգնությունների հաշվին։ Միջնադարում հրեական խոշոր համայնքներ կային Երուսաղեմում և Ցֆատում, իսկ ավելի փոքր համայնքներ կային Նաբլուսում և Հևրոնում։
1800 թվականին Պաղեստինի բնակչությունը չէր գերազանցում 300.000, որից միայն 5000-ն էր հրեա (սեֆարադներ)։ Հրեական հիմնական համայնքները տեղակայված էին 4 խոշոր քաղաքներում։ Քրիստոնեական խոշոր համայնքները` մոտ 25.000, գտնվում էին Երուսաղեմում, Նազարեթում և Բեթղեհեմում։ Քրիոտոնեական ուղղություններից տիրապետող էին հիմնականում հայ առաքելականությունը, ուղղափառությունը և կաթոլիկությունը։ Բնակչության զգալի մասը մուսուլման էր, հիմնականում՝ սունիներ ։
19-րդ դարի վերջում Երուսաղեմը կրկին դարձավ հրեաների կարևորագույն կենտրոնը։ Ցֆատը, որը նույնպես պայքարում էր հոգևոր կենտրոն դառնալու համար, զգալիորեն տուժեց 1837 թվականի երկրաշարժի պատճառով։ Վերջինս խլեց մոտ 2000 մարդու կյանք, և երբեմնի խոշոր քաղաքը անկում ապրեց։
1841 թվականին Պաղեստինը և Սիրիան նորից հայտնվեցին Թուրքիայի վերահսկողության տակ։ Այդ ժամանակահատվածում հրեաների քանակը կրկնակի աճել էր, մինչդեռ քրիստոնյաների և մուսուլմանների հարաբերակցությունը մնացել էր նախկինի նման ։
1880 թվականին Պաղեստինի բնակչությունը հասավ 450 հազարի, որից 24 հազարը կազմում էին հրեաներ։ Հրեաների մեծամասնությունը բնակվում էր 4 հիմնական քաղաքներում. Երուսաղեմ, որտեղ հրեաները կազմում էին 25 հազարանոց բնակչություն ունեցող քաղաքի գրեթե կեսը, Ցֆատ` 4 հազար, Տվերի` 2.5 հազար, Հևրոն` 800, Յաֆֆա` 1 000, Հայֆա` 300։ 19-րդ դարի վերջում Երուսաղեմը դարձավ Պաղեստինի կարևորագույն քաղաքը ։
Հրեական ներգաղթ
Արտասահմանում ապրող հրեաների շրջանում միշտ էլ եղել է հայրենիք վերադառնալու և մայր հողում ապրելու ձգտումը։ Նրանց նպատակն էր վերադառնալ Սիոն լեռան մոտ։ Սկսած 12-րդ դարից` խաչակրաց արշավանքներից հետո, հրեաների մոտ նոր շունչ առավ հայրենիք և սուրբ հwղ վերադառնալու ձգտումը։ 1492 թվականին ներգաղթի նոր փուլ նկատվեց` պայմանավորված Իսպանիայից հրeաների արտաքսումով։ Ներգաղթյալները հիմնականում տեղավորվեցին Ցֆատում։
Պաղեստինի` Օսմանյան Թուրքիայի տիրապետության տակ եղած տարիներին տեղի ունեցան ներգաղթի երեք խոշոր փուլեր։
Կայսրության անկում և Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Օսմանյան կայսրության օր օրի թուլացումը և անկումը 18-րդ դարի վերջին բերեցին նրան, որ պրովինցիան գրեթե դադարեց ենթարկվել կենտրոնական մարմիններին, իսկ եվրոպական երկրները ավելի ու ավելի սկսեցին միջամտել պետության ներքին գործերին։
1799 թվականին Պաղեստին ներխուժեց Նապոլեոն Բոնապարտը։ Ֆրանսիացիները մեկը մյուսի հետևից գրավեցին Գազան, Ռամլան, Լոդոմը և Յաֆֆան։ Սակայն ֆրանսիական աշխարհակալը չկարողացավ գրավել Ակկոյի ամրությունը և ստիպված եղավ վերդադառնալ Եգիպտոս ։
Էսպերանտոյի ակադեմիա
Պատմություն
Էսպերանտոյի ակադեմիան հիմնադրվել է 1905 թվականին էսպերանտոյի առաջին համաշխարհային համաժողովի ժամանակ լեզվի ստեղծող Լազար Զամենհոֆի առաջարկով Académie française նմանությամբ։ Այդ ժամանակ կառույցը կոչվում էր «Լեզվի կոմիտե» (Lingva komitato), իսկ «ակադեմիա» անվանումն օգտագործվում էր կոմիտեի բարձրագույն ղեկավար մարմինների համար։ Լեզվի կոմիտեի և ակադեմիայի առաջին ղեկավարը դարձավ ֆրանսիացի փիլիսոփա Էմիլ Բվարակը։ Լեզվի կոմիտեի կազմում ընդգրկվեցին մոտ 30 ազգություն ներկայացնող էսպերանտոյի մոտ հարյուր մասնագետներ։
Պաղեստինը Օսմանյան կայսրության կազմում
Կայսրության անկում և Առաջին համաշխարհային պատերազմ
19-րդ դարի վերջին Եգիտոական պրովինցիայի տիրակալ Մուհամեդ Ալին դարձավ գրեթե անկախ և այլևս չէր ընդունում սուլթանի գերիշխանությունը։ Վերջինս 1832 թվականին գրավեց Սիրիան և Պաղեստինը` պարտության մատնելով թուրքական բանակին Կոնիի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտում։ Այնուամենայնիվ Թուրքիան կարողացավ վերականգնել այդ տարածքների նկատմամբ իր վերահսկողության իրավունքը Մեծ Բրիտանիայի և Ավստրիայի օգնությամբ։
Էսպերանտոյի ակադեմիա
Պատմություն
1948 թվականին որոշում ընդունվեց միավորելու լեզվի կոմիտեն և Ակադեմիան մեկ ընդհանուրի մեջ՝ կոչելով «Էսպերանտոյի ակադեմիա» ։
Պաղեստինը Օսմանյան կայսրության կազմում
Կայսրության անկում և Առաջին համաշխարհային պատերազմ
1838 թվականին բացվեց առաջին ոչ ծովափնյա հյուպատոսարանը։ Մեծ Բրիտանիայի իշխանությունները այն բացեցին Երուսաղեմում։ Հաջորդ 20 տարիների ընթացքում արևմտյան գերտերությունները իրենց հյուպատոսարանները բացեցին նույն քաղաքում ։
Էսպերանտոյի ակադեմիա
Անդամներ
Տարբեր ժամանակ Ակադեմիայի կազմում եղել են էսպերանտոյով գրողներ ու մասնագետներ, ինչպիսիք են Անտոնի Գրաբովսկին, Կալման Կալոչային, Դյուլա Բագին, Ուիլյամ Օլդը (նախագահել է Ակադեմիան 1979-1983 թվականներին), Գաստոն Վարենհեյնը, Կարել Պիկը և ուրիշներ։
Պաղեստինը Օսմանյան կայսրության կազմում
Կայսրության անկում և Առաջին համաշխարհային պատերազմ
1839 թվականին կայսրությունում ընդունվեց թանզիմաթի (բարենորոգումներ) հրովարտակը։ Բարենորոգումները շարունակվեցին հաջորդ 3 սուլթանների կառավարման ժամանակ` Աբդուլ Մեջիդ, Աբդուլ Ազիզ Առաջին, Աբդուլ Համիդ։ Այս բարենորոգումները ազդեցին նաև Պաղեստինի բնակիչների վրա։ Նոր օրենքները հնարավորություն տվեցին ունենալ մասնավոր սեփականություն, նպաստեցին գյուղատնտեսական ապրանքների տեսականու մեծացմանը, բնակչության թվաքանակի մեծացմանը, ինչպես նաև կյանքի որակի բարելավմանը ։ Եվրոպական գերտերությունները շարունակում էին մեծացնել իրենց ազդեցությունը Թուրքիայի կառավարման համակարգում։
Էսպերանտոյի ակադեմիա
Անդամներ
Ակադեմիայի այժմյան կազմը ձևավորվել է վերջին ընտրությունների արդյունքում, որը կայացել է 2013 թվականի ապրիլին ։ Ցանկում առաջինը գրված է ծննդյան երկիրը։
Պաղեստինը Օսմանյան կայսրության կազմում
Կայսրության անկում և Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի միջև առաջացած դիվանագիտական կոնֆլիկտները` քրիստոնեական ժառանգությանը տիրելու համար, Ղրիմի պատերազմի պատճառ հանդիսացան։ Զգալիորեն մեծացավ նաև զբոսաշրջիկների թվաքանակը. 1880 թվականին պրովինցիայի բնակչությունը հասավ 450 հազարի ։
Վալտեր Լակերը իր հուշերում գրում է, որ 19-րդ դարի միջնամասում Պաղեստինը գտնվում էր անկումային վիճակում։ Լյուբարսկին, անդրադառնալով 19-րդ դարի վերջին պրովինցիայի վիճակին, նշում է, որ նահանգի վատ վիճակի պատճառը կապված է տեղական վարչական մարմինների վատ և անփույթ աշխատանքի հետ։ Նա գրում է, որ մեծ թվաքանակի հասնող կաշառքները, որոնք վճարվում են տեղական չինովնիկներին, սպանում են ցանկացած նախաձեռնություն, իսկ սեփականատերերին դարձնում են անպաշտպան։ Նա որպես օրինակ ներկայացնում է Երուսաղեմի նորագույն ջրամատակարարման համակարգի կառուցման փորձը` պատճառաբանելով, որ այն կաշառքները, որոնք տրվել էին ծրագրի իրականացման համար, կիսով չափ էին զիջում հենց նախագծի արժեքին ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմը իր հերթին նույնպես զգալի վնասներ հասցրեց Պաղեստինին։ Թուլացան հարաբերությունները մատակարարների հետ, որի արդյունքում մեծացավ անապահով բնակչության թվաքանակը և շատերը մատնվեցին սովի։ Սուլթանը պատերազմի մեջ մտավ որպես Գերմանիայի դաշնակից և արդյունքում պարտություն կրեց։
1917 թվականին բրիտանական բանակը հարավից ներխուժեց Պաղեստին և իր տիրապետության տակ վերցրեց Բեեր-Շևան, Գազան և Յաֆֆան։ 1917 թվականի դեկտեմբերի 11-ին գեներալ Էդմունդ Ալեբիի գլխավորած բանակը ներխուժեց Երուսաղեմ։ Երկրի հյուսիսային շրջանները մինչև 1918 թվականի սեպտեմբեր շարունակեցին մնալ թուրքական բանակի տիրապետության տակ։ Հետագայում Պաղեստինն ամբողջությամբ անցավ Մեծ Բրիտանիայի տիրապետության տակ։ Այսպիսով ավարտվեց օսմանյան, ավելի ուշ նաև թուրքական տիրապետության ժամանակահատվածը Պաղեստինում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պաղեստինի բնակչություն Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության բանակը Առաջին համաշխարհային պատերազմում Կատեգորիա:Իսրայելի պատմություն Կատեգորիա:Իսրայել Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պատմություն Կատեգորիա:Պաղեստինի պատմություն
Խաչատուր Բադալյան (վիրաբույժ)
Խաչատուր Արշակի Բադալյան, հայ դիմածնոտային վիրաբույժ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1982), պրոֆեսոր (1987): ՀՀ վիրաբուժության ԳԱ իսկական անդամ (1996):
Կենսագրություն
Խաչատուր Բադալյանը ծնվել է 1923 թվականի դեկտեմբերի 17-ին, Ազատ գյուղում (ԼՂՀ Շահումյանի շրջանում, ծառայողի ընտանիքում։ 1941 թվականին ավարտել է ռուսական միջնակարգ դպրոցը։ 1941-1945 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակի շարքերում։ 1950 թվականին ավարտել է Մոսկվայի բժշկական ստոմատոլոգիական ինստիտուտը։ 1950-1951 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ Թումանյանի շրջանի գլխավոր ատամնաբույժը և պոլիկլինիկայի և հիվանդանոցի ստոմատոլոգ-վիրաբույժը, 1952-1957 թվականներին՝ Երևանի վնասվածքաբանության և օրթոպեդիայի գիտահետազոտական ինստիտուտի մաքսիլոգրաֆիական բաժանմունքի ռեզիդենտ, միաժամանակ՝ Երևանի բժշկական ինստիտուտի օպերատիվ վիրաբուժության և տեղագրական անատոմիայի ամբիոնի ավագ լաբորանտ։ Կատարելագործվել է Մոսկվայում և Լենինգրադում`դիմածնոտային վիրաբուժության կլինիկաներում։ 1955 թվականին պաշտպանել է իր թեզը։ 1955-1957 թվականներին աշխատել է Սեմիպալատինսկի բժշկական ինստիտուտի հոսպիտալային վիրաբուժության ամբիոնում (ստոմատոլոգիայի և դիմածնոտային վիրաբուժության ամբիոնի ասիստենտ), եղել մաքսիլոգրաֆիական բաժանմունքի վարիչ, 1960-1965 թվականներին՝ Երևանի վնասվածքաբանության և օրթոպեդիայի գիտահետազոտական ինստիտուտի, 1965-1989 թվականներին՝ Երևանի բժշկական ինստիտուտի վիրաբուժության ստոմատոլոգիայի և դիմածնոտային վիրաբուժության կլինիկաների ղեկավար, 1982-1989 թվականներին, միաժամանակ՝ Երևանի բժշկական ինստիտուտի համանուն ամբիոնի վարիչ։
Աշխատանքները վերաբերում են վիրաբուժական ստոմատոլոգիայի և դիմածնոտային վիրաբուժության հարցերին։ Հեղինակ է բազմաթիվ գիտական աշխատությունների, այդ թվում ՝ մենագրությունների, վիրաբուժական ստոմատոլոգիայի և մաքսիլոգրաֆիական վիրաբուժության դասագրքերի, համահեղինակ է «Վիրաբուժական ստոմատոլոգիա» (ռուսերեն, 1992) դասագրքի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ վիրաբույժներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական բժշկա-ատամնաբուժական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի շքանշանակիրներ
Եվրոպայի 1 միլիոնից ավելի բնակչություն ունեցող քաղաքների ցանկ
Ներքևում գրված են Եվրոպայի այն քաղաքները որոնք ունեն 1 միլիոնից ավելի բնակիչ։ Մայրաքաղաքները գրված են թավ տառերով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ցանկեր:Եվրոպա
Կենդանի դիակ
«Կենդանի դիակը », Լև Տոլստոյի պիեսը, որ գրվել է 1900 թվականին, բայց հրատարակվել է մահվանից հետո։ Չնայած այն հանգամանքին, որ ստեղծագործության սյյուժեն հասնում է իր տրամաբանական հանգուցալուծմանը, այն չի կարող համարվել ավարտված. հեղինակը դադարեցրել է պիեսի վրա տարվող աշխատանքը՝ այն թողնելով սևագրի վրա։ Այդ ամենը հաստատվում է նամակով, որ գրողը 1900 թվականի դեկտեմբերի 12-ին գրել է գրող Վ. Չերտկովին․ «Դրաման, որ ես կատակելով կամ, ավելի ճիշտ, չարաճճիությամբ գրեցի կոպիտ կերպով, բայց հիմա չեմ կարծում, որ կավարտեմ կամ կտպագրեմ դա, ես խիստ կասկածում եմ, որ ես ինչ-որ բան արել եմ» ։
Ստեղծագործությունը գրելու պատճառ է դարձել Նիկոլայ Սուխանովի մոր ամուսնալուծության գործընթացն ու կեղծված մահը, որ նրա հայրը կազմակերպել է Սոֆիյսկի գետափին, որպեսզի օրինական ճանապարհով բաժանվի ու կնոջը հնարավորություն տա նորից ամուսնանալ։ Խարդախությունը բացահայտվել է, ու ամուսինները դատապարտվել են յոթ տարվա ազատազրկման կամ մեկ տարվա ազատազրկման։
Սյուժե
Պիեսի կենտրոնական կերպարը՝ Ֆեոդոր Պրոտասովը, տառապում էր այն համոզմունքից, որ իր կինը՝ Լիզան, երբեք ընտրություն չի կատարել իր և Վիկտոր Կարենինի միջև, ով նույնպես ցանկանում էր ամուսնանալ նրա հետ։ Նա ցանկանում էր ինքնասպան լինել, բայց համարձակություն չուներ։ Փախչելով իր կյանքից՝՝ նա ընկնում է գնչուների մոտ և հարաբերություններ սկսում երգչուհի Մաշայի հետ։ Սակայն Մաշայի ծնողների հավանության չեն արժանացնում նրանց կապը, և նա փախչում է նաև այս կյանքից։ Նրա կրկին ցանկանում է ինքնասպան լինել, բայց ուժ չունի անելու այդ։
Միևնույն ժամանակ նրա կինը, կարծելով, թե Պրոտասովը մահացած է, ամուսնացել է ուրիշ տղամարդու հետ։ Երբ Պրոտասովը հայտնվում է, նրան մեղադրում են երկամուսնության և ամուսնու անհետացումը կազմակերպելու մեջ։ Նա հայտնվում է դատարանում վկայություն տալու համար, իսկ կինը չգիտի, որ նա ողջ է։ Արդյունքում նա կա՛մ պիտի հրաժարվի իր նոր ամուսնուց, կա՛մ աքսորվի Սիբիր։ Պրոտասն ինքնասպանություն է գործում։ Դրանից հետո նրա կինը խոստովանում է, որ ինքը միշտ սիրել է Պրոտասովին։
Թատրոն
Պրեմիերան տեղի է ունեցել Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնում 1911 թվականի սեպտեմբերի 23-ին (հոկտեմբերի 5) ։ Գլխավոր ռեժիսորներն են եղել Վլադիմիր Նեմիրովիչ Դաչենկոն  և  Կոնստանտին Ստանիսլավսկին ։ Շուտով այն բեմադրվել է նաև Սանկտ-Պետերբուրգում։ Քանի որ տեքստը թարգմանվել է տարբեր լեզուներով, այն բեմադրվել է Բեռլինում, Վիեննայում, Փարիզում և Լոնդոնում
Լոնդոնում անգլիալեզզու ներկայացումը տեղի է ունեցել 1912 թվականի դեկտեմբերի 6-ին և կոչվել «Մարդը, ով մեռած էր» (The Man Who Was Dead, թարգմանել են Զինաիդա Վենգերովան և Ջոն Պոլոկը), բեմադրվել է Գրական հասարակություն թատրոնում ։ Պիեսը բեմադրել է Ա․ Անդրեևը, ով եկել  էր  Բելգրադի թագավորական թատրոնից ։ Էդմոնդ Բրեոնը խաղացել է Ֆյոդորի դերը, Վիոլետ Լուիսը՝ Լիզայի, Լորենս Անդերսոնը՝ Վիկտորայի, Լիդիա Յավորսկան՝ Մաշայի, իսկ Էնտոնի Ուորդը խաղացել իշխան Աբրեզկովի դերը ։
Էկրանավորումներ
Պիեսն էկրանավորվել է շատ անգամներ.
Գրականություն
Կատեգորիա:Լև Տոլստոյի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Ռուսերեն գրքեր Կատեգորիա:Ռուսական գրականություն Կատեգորիա:1900 գրքեր
Վրաց-մեքսիկական հարաբերություններ
Վրաց-մեքսիկական հարաբերություններ, միջազգային և դիվանագիտական հարաբերություններ Վրաստանի և Մեքսիկայի միջև ։ Երկու երկրներն էլ հաստատել են դիվանագիտական հարաբերությունները 1992 թվականի հուլիսի 8-ին ։
Վրաստանի և Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգների միջև դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատվել են 1992 թվականի հուլիսի 8-ին՝ Խորհրդային Միության անկումից հետո։ Այդ իրադարձությունից հետո, երկու երկրները հավատարմագրված դեսպանների միջոցով կապեր ստեղծեցին երկու ժողովուրդների միջև ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանը միջազգային հարաբերություններում
Իսեդորա Սեկուլիչ
Իսիդորա Սեկուլիչ (Исидора Секулић, 16 փետրվարի, 1877, Մոշորին, (ներկայում՝ Վոևոդինա, Հարավային Բաչկայի շրջան) — 5 ապրիլի, 1958, Բելգրադ, (Հարավսլավիա)), հարավսլավացի սերբ գրող, էսսեիստ, թարգմանչուհի, գրաքննադատ։ Սերբիայի գիտությունների ու արվեստի ակադեմիայի առաջին կին ակադեմիկոսը (1950)։ ХХ դարի առաջին կեսի ամենահայտնի սերբ կին գրողը։
Կենսագրություն
Իսիդորա Սոկուլիչը ծնվել է 1877 թվականի փետրվարի 16-ին Մոշորինում։ 1892 թվականին Բուդապեշտում ավարտել է ուսուցչական սեմինարիան, աշխատել է որպես ուսուցիչ։ 1922 թվականին Գերմանիայում ստացել է դոկտրի գիտական աստիճան։
Մի քանի անգամ ճանապարհորդել է Եվրոպայում, երկար ժամանակ ապրել է Անգլիայում, Ֆրանսիայում ու Նորվեգիայում։ Եղել է պոլիգլոտ։ Տիրապետել է մի քանի դասական, ինչպես նաև 9 ժամանակակից լեզուների։
1939 թվականի փետրվարից Սերբիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի թղթակից անդամ է։ 1950 թվականին դարձել է Սերբիայի գիտությունների ու արվեստի ակադեմիայի առաջին կին ակադեմիկոսը։
Իսեդորա Սեկուլիչի անունն ընդգրկված է 100 ամենահայտնի սերբերի ցանկում ։
Ստեղծագործություն
Իսեդորա Սեկուլիչը քնարական-ասոցիատիվ արձակի վարպետ է։ Նրա գրչին են պատկանում վեպեր, պատմվածքների ու էսսեների ժողովածուներ, ճամփորդական նոթեր, հուշեր։ Գրել է քննադատական հոդվածներ ու աշխատություններ երաժշտության, թատրոնի, արվեստի, ճարտարապետության, գրականության ու փիլիսոփայության վերաբերյալ։ Կատարել է հարվսլավական, ռուսական, անգլիական, գերմանական, ֆրանսիական, իտալական, նորվեգական ու այլ գրականությունների վերաբերող ուսումնասիրություններ։
Իսեդորա Սեկուլիչի ամենահայտնիգիրքն է՝ «Նամակներ Նորվեգիայից»։ Նրանում հեղինակը փորձել է ստեղծել եվրոպական փոքրիկ երկրի ու նրա բնակիչների կատարյալ կերպարներ՝ նրանց օժտելով այն հատկություններով, որոնք նա ձգտում է դաստիարակել իր հայրենակիցների մեջ։
Ընտրյալ ստեղծագործություններ
Իսեդորա Սեկուլիչի անվամբ է կոչվում Սերբիայի ամենահեղինակավոր գրական մրցանակներից մեկը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբ կին գրողներ Կատեգորիա:Սերբ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Սերբ գրաքննադատներ Կատեգորիա:Բելգրադ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Պոլիգլոտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ
Սայիդ փաշա
Մեհմեդ Սայիդ փաշա (Mehmet Sait Paşa, ), թուրք քաղաքական գործիչ։
Ինն անգամ նշանակվել է մեծ վեզիր։ 1908 թվականին ընդգրկվել է «Միություն և առաջադիմություն» («Իթթիհաթ վե Թերաքքի») կուսակցության կազմում և երեք անգամ գլխավորել մեջլիսը։ 1910 թվականին հրատարակել է «Սայիդ փաշայի հուշերը» եռահատոր գիրքը, որտեղ, չնայած իրադարձությունների միտումնավոր և աչառու շարադրանքին, ուշագրավ նյութեր կան 1895 թվականի սեպտեմբերին Կոստանդնուպոլսում հայերի խաղաղ ցույցի, նրա մասնակիցների հետ ծրագրված հաշվեհարդարի, 19-րդ դարի 3-րդ կեսի հայ-թուրքական փոխհարաբերությունների և Հայկական հարցի վերաբերյալ։
Իզրաա
Ալ-Սանամեյն (إزرع), քաղաք Սիրիայի Արաբական Հանրապետության Դառաայի մարզում։ Հանդիսանում է Իզրաայի գավառի համանուն շրջանի կենտրոնը։
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը տեղակայված է մարզի արևելյան հատվածում՝ ծովի մակարդակից 599 մետր բարձրության վրա ։ Իզրաան գտնվում է մարզի կենտրոն Դառաա քաղաքից մոտ 27 կմ դեպի հյուսիս-հյուսիս-արևելք և երկրի մայրաքաղաք Դամասկոսից 65 կմ դեպի հարավ։
Պատմություն
Անտիկ դարաշրջանում քաղաքը հայտնի էր որպես Զորավա։ Բյուզանդական ժամանակաշրջանում քաղաքում տեղակայված էր եպիսկոպոսի նստավայրը։ Ավանդության համաձայն՝ հենց այստեղ է նահատակվել սուրբ Գևորգը։ 515 թվականին հեթանոսական տաճարի տեղում կառուցվել է սրբի անվան բազիլիկ եկեղեցի, որտեղ, ինչպես ենթադրվում է, մինչ 13-րդ դարը պահպանվելեն նրա մասունքները ։
Բնակչություն
2004 թվականի տվյալներով քաղաքն ունի 19158 բնակիչ ։ Կան ինչպես քրիստոնյաներ, այնպես էլ մուսուլմաններ։
Տրանսպորրտը
Քաղաքացիական ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Ալ-Սուեյդա քաղաքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իզրաայի գավառ
Դելե Այենուգբա
Բամիդելե Մեթյու Այենուգբա (Bamidele Mathew Aiyenugba; ), նիգերիացի ֆուտբոլիստ, «Բնեյ Իեգուդա» ակումբի դարպասապահ։
Պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է «Կվարա Ստարզ» ակումբում, այնուհետև տեղափոխվել է «Էնիմբի», որի կազմում էլ քառակի անգամ դարձել է Նիգերիայի առաջնության չեմպիոն, Նիգերիայի առաջնության արծաթե մեդալանակիր, Գավաթի և Նիգերիայի սուպերգավաթի հաղթող, կրկնակի անգամ հաղթել է Չեմպիոնների Լիգայի ԿԱՖ գավաթը և սուպերգավաթ ԿԱՖ-ը։ 2007 թվականի ամռանը տեղափոխվել է իսրայելական «Բնեյ Իեգուդա» թիմ, որտեղ էլ թիմի հետ հասել է Իսրայելի գավաթի եզրափակիչ և նվաճել է նաև Իսրայելի առաջնության բրոնզե մեդալ։
Հանդես է եկել Նիգերիայի մինչև 17 տարեկանների հավաքականում, այնուհետև մինչև 20 տարեկանների երիտասարդական թիմում և մինչև 23 տարեկանների թիմում։ Նիգերիայի ազգային հավաքականում դեբյուտը նշել է 2005 թվականին։ Այենուգբան հայտավորված էր եղել աֆրիկական ազգերի 2006, 2008 և 2010 թվականների մրցաշարին մասնակցելու, և նաև ԱԱ 2010-ին մասնակցելու համար։ Ընդհանուր հաշվով Նիգերիայի հավաքականում նա անցկացրել է 16 հանդիպում, որոնցում հաճախ եղել է որպես պահեստային դարպասապահ։
Ակումբային կարիերա
Ֆուտբոլային կարիերան սկսել է «Կվարա Ստարզ» ակումբում, որը գտնվում էր Իրոլին քաղաքում, այնտեղ խաղացել է 1999 թվականից մինչև 2000 թվականը։ Դրոնից հետո տեղափոխվել է «Էնիմբա» ակումբ, որտեղ էլ խաղացել է 5 մրցաշրջան։ Թիմի կազմում քառակի անգամ դարձել է Նիգերիայի չեմպիոն (2002, 2003, 2005, 2007), մեկ անգամ նվաճել է ՆԻգերիայի առաջնության արծաթյա մեդալ (2004), դարձել է նաև Նիգերիայի Գավաթ 2005-ի և Նիգերիայի սուպերգավաթ 2003-ի հաղթող։ Նաև Դելեն դարձել է աֆրիկական ակումբային մրցաշարերի հաղթող. կրկնակի անգամ նվաճել է Չեմպիոնների Լիգա ԿԱՖ-ը (2003 և 2004) և նաև երկու անգամ էլ եղել է Սուպերգավաթ ԿԱՖ-ի հաղթող (2004, 2005)
2007 թվականի ամռանը նա տեղափոխվում է իսրայելական «Բնեյ Իեգուդա» ակումբ, որտեղ փոխարինում է իր հայրենակից՝ Վինսենտ Էնիեմային, ով գնացել էր տելավիվյան «Հապոել» ։ Նոր թիմում Այենուգբան վերցրեց 1 համարը։ 2008/09 մրցաշրջանում «Բնեյ Իեգուդա»-ն Իսրայելի առաջնությունում զբաղեցրեց 5-րդ հորիզոնականը և ստացավ իրավունք մասնակցելու Եվրոպայի Լիգային։ 2009 թվականի հուլիսի 2-ին նա իր դեբյուտն է նշում եվրագավաթներում, Եվրոպա Լիգայի առաջին տուրում մասնակցելով ադրբեջանական «Սիմուրգ» ակումբի դեմ խաղին (0:1) ։ Պատասխան խաղում իսրալացիները կրկին հասան հաջողության (3:0) և անցան հաջորդ տուր։ Այնուհետև ակումբը հաջողությամբ դիմակայեց լատվիական «Դինաբուրգ»-ին (5:0 երկու խաղերի արդյունքում) և պորտուգալական «Պասուշ դե Ֆերեյրա»-յին (2:0 երկու խաղերի արդյունքում)։ Փլեյ-օֆֆ տուրում «Բնեյ Իեգուդա»-ն զիջեց հոլանդական «ՊՍՎ»-ին (2:0 երկու խաղերի արդյունքում) և դուրս մնաց հետագա պայքարից։ Այենուգբան խաղաց բոլոր 8 հանդիպումներում ։
Հաջորդ 2009/10 թվականների սեզոնում «Բնեյ Իեգուդա»-ն առաջնությունում զբաղեցրեց 4-րդ հորիզոնականը և ստացավ իրավունք խաղալու Եվրոպա Լիգայում։ 2009/10 Իսրայելի Գավաթում «Բնեյ Իեգուդա»-ն հասավ մինչև եզրափակիչ, որտեղ չկարողացավ հաջողության հասնել Թել Ավիվի «Հապոել» ակումբի դեմ կայացած խաղում (3:1)։ 25-րդ րոպեին Դելեն Գիլ Վերմուտի կողմից գոլ բաց թողեց, առաջին խաղակեսի վերջում Այենուգբամ ստացավ կարմիր քարտ, և իր դարպասին նշանակվեց տասնմեկ մետրանոց հարված, որը հաջողությամբ իրացրեց Վինսենտ Էնիեման. В конце мая 2010 года подписал с клубом новый двухлетний контракт : Եվրոպա Լիգայի առաջին տուրում թիմը շրջանցեց հայկական «Ուլիս»-ին (1:0 երկու խաղերի արդյունքում), իսկ այնուհետև հաջողության հասավ իռլանդական «Շեմրոկ Ռովերս» ակումբի դեմ խաղում (2:1 երկու խաղերի արդյունքում) և հաղթեց մրցաշարը։ Դելե Այենուգբան մասնացեց բոլոր 4 խաղերին ։
2010/11 թվականների մրցաշարում «Բնեյ Իեգուդա»-ն կրկեց իր անցաց տարվա արդյունքը, զբաղեցրեց 4-րդ հորիզոնականը և կրկին ստացավ իրավունք Իսրայելը ներկայացնելու Եվրոպա Լիգայում։ Առաջին տուրում թիմը հաղթեց անդորրական «Սան Ժուլիա»-յի (4:0 երկու խաղերի արդյունքում), իսկ այնուհետև չկարողաց հաղթել շվեդական «Հելսինգբորգ»-ին (3:1 երկու խաղերի արդյունքում) և դուրս մնաց հետագա պայքարից։ Այենուգբան կրկին պաշտպանեց «Բնեյ Իեգուդ»-ի դարպասը բոլոր 4 խաղերում ։
2013/14 մրցաշարը Դելե Այենուգբայի համար եղավ ավելի անհաջող, քան նախորդը. «Բնեյ Իեգուդա»-ն առաջնությունում զբաղեցրեց 14-րդ հորիզոնականը և դուրս մնաց Լեումիտի Լիգայից։
Կարիերան հավաքականում
Նիգերիայի մինչև 17 տարեկանների հավաքականում Այենուգբան անցկացրել է 17 խաղ, իսկ մինչև 20 տարեկանների հավաքականում խաղացել է 11 հանդիպում։ Նիգերիայի մինչև 27 տարեկանների հավաքականում մասնակցություն է ունեցել 5 հանդիպումներին։
Նիգերիայի ազգային հավաքականում իր դեբյուտը նշել է 2005 թվականի նոյեմբերի 16-ին, խաղալով ընկերական խաղ ընդդեմ Ռումինիայի հավաքականի դեմ (3:0) ։ Նիգերիայի հավաքականի գլխավոր մարզիչ Ավգուստին Էգուավոն կանչել է Այենուգբային մասնակցելու 2008 թվականի աֆրիկական ազգերի գավաթին, որը անցկացվել է Եգիպտոսում։ Դելեն հայտավորված էր 23 համարի ներքո։ Մրցաշարում նա եղել է երրորդ դարպասապահը, Էնիեմայից և Էջիդեյից հետո։ Նիգերիայի հավաքականը մրցաշարի արդյունքում գրավեց 3-րդ տեղը։ Մրցաշարի ընթացքում Դելեն թալանվել է 2,5 հազար ԱՄՆ դոլլարի չափով ։
Ընդհանուր առմամբ Նիգերիայի հավաքականում անցկացրել է 16 հանդիպում, որոնցում առավել հաճախակի եղել է, որպես պահեստային դարպասապահ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նիգերիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ
QV66
QV66 (Queen Valley № 66), Ռամզես II-ի (XIX դինաստիա) առաջին կնոջ՝ Նեֆերտարիի ժայռափոր դամբարը, Կայսրուհիների Հովտի առավել հայտնի դամբարանը։ Դամբարանը առաջին ամբողջությամբ ձևավորվածն է Կայսրուհիների Հովտում և կոչվում է Հին Եգիպտոսի Սիքստինյան կապելլա։ Որմնանկարները վարպետորեն նկարված են ցարական դամբարանների ոճով, ինչը QV66 - ը առանձացնում է այդ ժամանակների մեծատոհմիկների և արքայազների դամբարաններից։
Հայտնաբերում
Դամբարանը առաջին անգամ հայտնաբերել է Էռնեստո Սկիապառելլին, ով 1903 — 1905 թվականներին առաջինը անցկացրեց պարբերական պեղումներ Կայսրուհիների Հովտում։ Ներս մտնելով նա հայտնաբերեց գողության հետքեր, դամբարանների գողերը քիչ արտեֆակտներ էին թողել, որոնք հիմա ցուցադրված են Թուրինի Եգիպտական թանգարանում։ Թանգարանի ղեկավարը Սկիապառելլին էր ։
Հանգստի սենյակում ընկած էին ավազակներ կոտրված սարկոֆագի կտորները, որը հնարավոր եղավ հավաքել։ Չորս որմնախորշերից մեկում կանգնած էր դջեդը։ Այնտեղ հայտնաբերվել են նաև բազմաթիվ ուշբետիներ, մի զույգ արմավենու սանդալներ, երկու փորաքանդակներով արկղերի կափարիչներ և կապույտ հախճապակուց գրիչ XVIII դինաստիայի Այ փարավոնի զարդատախտակով ։
Ճարտարապետություն
Դամբարանը կազմված է երկու սենյակներից։ Դամբարանի միջանցքը տանում է հարավից հյուսիս, ինչը չի համապատասխանում եգիպտական ճարտարապետության ավանդույթին, ըստ որի հանգստի սենյակը սարկոֆագի հետ միասին գտնվում են արևմուտքում։ Ինչպես իր դամբարանի, այնպես էլ Նեֆերտարիի դամբարնի համար Ռամզես II-ը (KV7) ընտրել է զարդարանքի կոնցեպցիա, որը ընդունված էր մինչև Էխնաթոնի ժամանակները։ Դամբարանի մյուս առանձնահատկությունը սյուների առկայությունն է, դրանք բացակայում են Կայսրուհիների հովտի այլ դամբարաններում։
Գրություններ
Պատերին պատկերված են Մեռյալների գիրքը և Դարպասների գիրքը, որի պատկերները և պատմությունները այդ ժամանակներում հաճախ կրկնօրինակում էին մեծատոհմիկները ։ Միայն փարավոնների դամբարաններին բնորոշ որմնանկարները տեղ են գտել QV66 - ում՝ առաստաղը՝ աստղային երկնքի տեսքով, Վերին և Ստորին Եգիպտոսների խորհրդանիշ-բույսերի պատկերները (լոտոսը և պապիրուսը և աստվածուհի Մաատը)։
Դամբարանի պատերի որմնանկարները հետևում են որոշակի պատկերագրական կանոների։ Պատկերները ցուցադրում են մահացածի ճանապարհը միջանցքներով՝ արևմուտքից, որտեղ գտնվում է Օսիրիսի կայսրությունը, դեպի արևելք, որտեղ հոգին Ռա արևի աստծո հետ հարություն է առնում ։
Վերականգնում
Պատերի ծակոտկեն լինելը, շոշափումները, ջրի և նրա մեջ լուծված աղերի ազդեցությունը հանգեցրեցին որմնանկարների ոչնչացման վտանգի։
1985 թվականի սեպտեմբերից Եգիպտոսի հնությանների Գերագույն խորհուրդը և Գեթի կենտրոնը (GCI) ձեռնամուխ եղան որմնանկարների փրկությանը, որոնց 20 % - ը այդ պահին արդեն անվերադարձ ոչնչացել էին։ 7 տարվա ուսումնասիրություններից և 5 տարվա վերակնգնողական աշխատանքներից հետո 1992 թվականի գարնանը յուրահատուկ որմնանկարների փրկության ծրագիրը ավարտվեց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին Եգիպտոսի դամբարաններ
Երվանդ Սարգսյան
Երվանդ Ղազարի Սարգսյան (1913-2010), պատմաբան, արևելագետ։ Պատմական գիտությունների դոկտոր։ Թուրքիայի հասարակական-տնտեսական խնդիրներին, Արևմտյան Հայաստանում օսմանյան կառավարության ագրարային քաղաքականությանը, քեմալական շարժմանը, թուրքական նվաճող քաղաքականությանը, հայ-թուրքական, խորհրդա-թուրքական հարաբերություններին նվիրված աշխատությունների հեղինակ է։ «Օսմանյան կայսրության նվաճողական քաղաքականությունն Անդրկովկասում առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին և ընթացքում» (1962, ռուս.) աշխատության մեջ բացահայտել է պանիսլամիզմի և պանթյուրքիզմի գաղափարախոսության նվաճողական էությունը, նշել, որ այդ աշխարհըմբռնումը դարձել է երիտթուրքերի արտաքին քաղաքականության հիմքը, վերլուծել է Օսմանյան կայսրության հետ պատերազմի մեջ մտնելու պատճառները և զավթողական ծրագրերը, որոնցով պայմանավորված էր թուրքերի իրագործած հայերի ցեղասպանությունը։ Միաժամանակ լուսաբանել է 1918 թ. թուրքական արշավանքը Հարավային Կովկաս և հայ ժողովրդի պայքարը թուրք զավթիչների դեմ։ «Օսմանյան կառավարության քաղաքականությունն Արևմտյան Հայաստանում և տերությունները 19-րդ դ. վերջին քառորդին և 20-րդ դ. սկզբին» (1972, ոուս.) աշխատության մեջ Օսմանյան կայսրության կառավարող շրջանների հասարակական-տնտեսական և ազգային քաղաքականությունն Արևմտյան Հայաստանում դիտել է միջազգային հարաբերությունների համապատկերի վրա, ցույց տվել մեծ տերությունների քաղաքական և տնտեսական շահերը Թուրքիայում և Արևմտյան Հայաստանում։
Կենսագրություն
Երվանդ Սարգսյանը ծնվել է 1913 թվականին Սիսիանի շրջանի պատմական Բռնակոթ գյուղում, միջնակարգ կրթությունը ստացել է Բաքվում, իսկ բարձրագույնը՝ Լենինգրադի համալսարանում։ 1942 թվականին հաջողությամբ ավարտելով ԽՍՀՄ արևելագիտության ինստիտուտի ասպիրանտուրան՝ նա վերադառնում է Հայաստան ու աշխատանքի անցնում Արտաքին գործերի նախարարությունում՝ որպես Թուրքիայի գծով պատասխանատու աշխատակից։ Այդ շրջանում նա գործուն մասնակցություն է ունենում Հայկական հարցի եւ Թուրքիայի հակահայկական հանցավոր քաղաքականությանը վերաբերող մի շարք կարևոր զեկուցագրերի պատրաստման աշխատանքներին։ Այդ զեկուցագրերն ուղարկվում էին Մոսկվա և օգտագործվում Թուրքիայի նկատմամբ 1945–1946 թվականներին ԽՍՀՄ քաղաքականությունը մշակելու նպատակով։ Մասնավորապես, վերջերս հրատարակված դիվանագիտական փաստաթղթերի ժողովածուում զետեղված է Երվանդ Սարգսյանի կազմած հույժ գաղտնի տեղեկանքը Կարսի և Արդահանի շրջաններում թուրքական իշխանությունների կողմից 1918 թվականին անցկացված «հանրաքվեի» արդյունքների և նպատակների վերաբերյալ, որտեղ համոզիչ ցույց են տրված կեղծիքներն ու խարդախությունները, որոնք իրականացրել են այդ «հանրաքվեի» կազմակերպիչները («Армения и  советско-турецкие отношения в дипломатических  документах 1945–1946гг.»,под ред. А. Киракосяна, Ереван, 2010, с 95–99, համահեղինակ՝ Զ. Չարչյան)։
Հետագայում Երվանդ Սարգսյանը սկսում է աշխատել Գիտությունների ակադեմիայի համակարգում։ Երբ 1958 թվականին հիմնադրվեց Արևելագիտության սեկտորը, հետագայում՝ ինստիտուտը, նա առաջիններից էր, որ դարձել է նրա աշխատակիցներից։ Երվանդ Սարգսյանը երկար տարիներ ղեկավարել է Արևելագիտության ինստիտուտի Թուրքիայի բաժինը։
1946 և 1963 թվականներին նա պաշտպանել է թեկնածուական ու դոկտորական ատենախոսություններ, որոնք կարևոր ներդրում էին Թուրքիայի և Արևմտյան Հայաստանի նոր շրջանի պատմության ուսումնասիրման բնագավառում։
Երվանդ Սարգսյանը 1950–1980-ական թվականների Հայաստանի գիտական կյանքի գործուն մասնակիցներից էր, ոչ միայն պարբերաբար լույս էին տեսնում նրա գիտական աշխատությունները, այլև մամուլում հաճախակի հանդես էր գալիս որպես հրապարակախոս, անդրադառնալով հայ հասարակայնության հուզող «հավերժ» խնդիրների՝ Հայկական հարց և հայոց ցեղասպանություն, մասնագիտական լուսաբանմանը։
1990-ականների կեսերին Հայաստանում ստեղծված կենցաղային ծանր պայմանների պատճառով տեղափոխվել է ԱՄՆ։
Երվանդ Սարգսյանը մահացել է 2010 թվականին։
Աշխատություններ
Երվանդ Սարգսյանի գիտական աշխատությունը «Թուրքիան և նրա նվաճողական քաղաքականությունը Անդրկովկասում (1914–1918)» գիրքն է, որը, ըստ էության, նրա դոկտորական ատենախոսությունն է։ Այդ ստվարածավալ մենագրությունը 1962 թվականին հրատարակվել է ռուսերեն, իսկ 1964 թվականին՝ հայերեն։
Երվանդ Սարգսյանի մենագրություններից է նաև «Օսմանյան կայսրության քաղաքականությունը Արևմտյան Հայաստանում և մեծ տերությունները 19-րդ դարի վերջի քառորդում և 20-րդ դարի սկզբին» գիրքը, որը լույս է տեսել 1972 թվականին ռուսերեն։
Արամ Սաֆրաստյանի հետ նա 1960 թվականին հրատարակել է «Պատմության հակագիտական լուսաբանման  մի  քանի  փաստերի  մասին» (Արևելագիտական ժողովածու I,Երևան, 1960, էջ 379–400) արժեքավոր հոդվածը, որով, ըստ էության, Խորհրդային Հայաստանում սկիզբ է դրվել մեր ժողովրդի պատմության համար մեծ կարևորություն ունեցող այդ ոլորտի մասնագիտական հետազոտմանը։ Հետագայում Երվանդ Սարգսյանը Ռուբեն Սահակյանի հետ հեղինակեց «Հայ ժողովրդի նոր շրջանի պատմության նենգափոխումը թուրքական պատմագրության մեջ» գիրքը (1963 թ.)։ Այն գնահատանքի արժանացավ ոչ միայն Հայաստանում, այլ նաև Սփյուռքում։ Հետազոտման նկատմամբ հետաքրքրությունն այնքան մեծ էր, որ այն նույնիսկ վերահրատարակվեց Թեհրանում, թարգմանվեց անգլերեն և լույս տեսավ ԱՄՆ-ում։
1995 թվականին լույս է տեսել նրա վերջին խոշոր արժեքավոր աշխատությունը՝ «Դավադիր գործարք. Հայաստան, Ռուսաստան, Թուրքիա» խորագրով։ Այն կարևոր ներդրում է 1920 թվականին թուրք-հայկական պատերազմի դիվանագիտական պատմության ուսումնասիրության բնագավառում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ արևելագետներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ
Ռադիո ապստամբություն
Ռադիո ապստամբություն (Radio Rebel), Disney Channelի ֆիլմերից, որը նկարահանվել է «Shrinking Violet» վեպի հիման վրա Պիտեր Հոուիտոմ։
Սյուժե
Թարա Ադամսը, տասնյոթ տարեկան ամաչկոտ աշակերտուհի է Լինկոլն- Բէեյ դպրոցից, ով վախենում է խոսել ինչ-որ մեկի հետ դպրոցի միջանցքներում կամ դասարաններում։ Բայց իր սենյակում, նա հայտնի է որպես DJ «Բունտարկա»։ Նրա խոսքերը ոգևորում են աշակերտներին, և իր հերթին նրանք դառնում են նրա հակառակորդները։ Նրա խորթ հայրը՝ Ռոբը, աշխատում է SLAM FM-ում, Սիետլայի հայտնի ռադիոկայանում։ Երբ նա իմանում է, որ Թարան է «Բունտարկան», որոշում է նրան դարձնել SLAM FM-ի DJ:
Պահպանելով Բունտարկայի գաղտնիքը, Թարան դառնում է հայտնի, որովհետև նրա ռադիո հաղորդումը խորհուրդ է տալիս իր դանընկերներին լիենլ այնպիսին, ինչպիսին որ կան։ Նա լավ ժամանակ է անցկացնում. մի անգամ նա երեկույթ է անցկացնում դպրոցում դասամիջոցի ժամանակ, որտեղ, տնօրենը՝ Մորենոն արգելում է լսել Բունտարկայի հաղորդումը։ Սակայն, Մորենոն չի կարողանում ստիպել DJ Կեմի Կյուին հեռանալ դպրոցից, քանի որ նա մեքենան կայանել է փողոցում,որը չի պատկանում դպրոցին, և նա չունի իրավունք։
Բարկացած Մորենոն որոշում է չեղյալ հայտարարել երեկությը, քանի դեռ Բունտարկան թաքցնում է իր ինքնությունը։ Նրա դասընկերները հիասթափվում են և զանգահարում են ռադիո, որպեսզի ասեն, որ նա կոտրել է նրանց երազանքները։ Վախեցած, որ Բունտարկան կոտրել է իրեն լսողների երազանքները, Թարան և SLAM FM-ը որոշում են մասնակիցներին, նվիրել Լինկոլն Բէեյի Լաբի MORP: Աշակերտները առաջարկում են, որպես երեկույթի թագուհի Բունտարկային, և չնայած նրան, որ Մորենոն կհեռացնի նրան, Թարան բարձրանում է բեմ, որպեսզի ստանա թագուհու թագը։
Թարային պաշտպանելու մտադրությամբ, նրա լավագույն ընկերուհին՝ Օդրին բղավում է՝ «Ոչ, Բունտարկան ես եմ»։ Գևինը, ով սիրահարված է Թարային հետևում է նրա օրինակին, և ի վերջո, բոլոր աշակերտները բղավում են, որ նրանցից յուրաքանչյուրը Բունտարկան է, մինչ տնօրեն Մորենոն չի ընդունում իր պարտությունը, և հեռանում։ Թարան վստահությամբ լցված, երբ նրան ընդունեցին դասընկերները, թագւ տալիս է Ստեյսիին։ Ռադիոհաղորդավարի նախկին թշնամին՝ Ստեյսին, ասում է. «Ես եմ Բունտարկան», և Ստեյսին վերջապես ստանում է իր թագը։ Ֆիլմը ավարտվում է Թարայի և Գևինի պարով, ովքեր վերջապես կարող են լինել այնպիսին, ինչպիսին որ կան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ընտանեկան ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Disney հեռուստաալիքի օրիգինալ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Վանկուվերում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ընտանեկան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան պատանեկան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան հեռուստաֆիլմեր
Կորբիեռ (Վերին Պրովանսի Ալպեր)
Կորբիեռ (Corbières), համայնք Ֆրանսիայի Պրովանս-Ալպեր-Լազուր ափ մարզի Վերին Պրովանսի Ալպեր գավառում։ Մտնում է Հարավարևելյան Մանոսկ կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Ֆորկալկե։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 04063։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 957 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 607 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 456-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 151-ը անգործ (ակտիվության ցուցանիշը 75,1 %, 1999 թվականին եղել է՝ 71,4 %)։ 456 աշխատունակ բնակիչներից 417-ը աշխատում էին (227 տղամարդ և 190 կին), անաշխատանք էին 39-ը (15 տղամարդ և 24 կին)։ 151 անգործ մարդկանցից 44-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 69-ը թոշակառու, 38-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Վելկոմ
Վելկոմ (Welkom), քաղաք Լեժվելեպուցվա շրջանում, Ֆրի Սթեյթ նահանգում (ՀԱՀ)։ 2010 թվականի մարդահամարի գնահատականներով Վելկոմը եղել է ամենաշատ բնակչություն ունեցող քաղաքը նահանգի տարածքում ։
Վելկոմը Հարավաֆրիկյան հանրապետության ամենաերիտասարդ քաղաքն է ։ Քաղաքի անունը մեծ կապ ունի այստեղ բացված ոսկու հանքի հետ (1946 թվական)։ Քաղաքը հիմնադրվել է 1947 թվականին, ու միանգամից դարձել է Հարավաֆրիկյան ոսկու արտադրության կենտրոնը, նա արտադրել է ամբողջ երկրի ոսկու արտադրության ավելի քան 21%։ Որից բացի այստեղ զբաղվում են ուրանի արտադրությամբ, նաև պողպատի և փայտի մշակմամբ։ Բացի դրանցից այս քաղաքում մեծ դեր ունի նաև գյուղատնտեսությունը, հիմնականում մասնագիտացված է տավարի արտադրությունը։ Քաղաքում կան երկու տեղնիկական «քոլեջներ»՝ օդանավակայարանը և երկաթուղային կայարան։
Քաղաքի մեջ գտնվում է մի այգի որի մակերեսը կազմում է 45 կմ²։ Այնտեղ էլ գտնվում է ամբողջ քաղաքի բիզնեսի կենտրոնը։ Քաղաքի մեջ տնկվել են ավելի քան 1.000.000 ծառ և դեռ շարունակում են այտնեղ ծառատունկը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1947 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ասսասիններ
Ասսասիններ, անվանումը մեծ հռչակ է ունեցել միջնադարում իսմայիլականները և նիզարիտները ։
Անվան ծագումը
XII դարի սկզբից գրավոր աղբյուրներում հաշիշ բառը օգտագործել են նիզարիտներին հիշատակելու համար։ Այդ ժամանակաշրջանին են իսմայիլականների երկու ճյուղերի՝ նիզարիտների և ֆաթիմյան Եգիպտոսի մուստալիատների կոնֆլիկտի սրումը։ Ֆաթիմիդյան ալ—Ամիռ խալիֆը 1122 թվականին իր ստեղծագործություններից մեկում սիրիական նազարիտները առաջին անգամ կրել են հաշիշ անվանումը։ Տերմինը նույնպես օգտագործվել է սելջուկների Նուսռատ ալ—ֆատռա ժամանակագրությունում 1183 թվականին, ինչպես նաև պատմաբաններ Աբու Շամի(1267 մահ․) և Իբն Մույասառի (1278 մահ․) աշխատություններում ։ Ալամուտական ժամանակաշրջանի պարսկական նազիրիտները նաև անվանվել են հաշիշ՝ զայդիտների ստեղծագործություններում ։ Բոլոր թվարկված աղբյուրներում չկան մեղադրանքներ նազիրիտների կողմից հաշիշ օգտագործելու մասին ։
XII դարի սկզբին եղել է առաջին բախումը նազիրիտների և խաչակիրների միջև ։ Այդ ժամանակ սիրիական նազիրիտների ղեկավարն էր Ռաշիդ ադ–Դինա Սիենանը (1163-1193) ։ Արևմտյան պատմիչների և ճանապարհորդների ստեղծագործություններում հանդիպում է ասսասիններ տերմինը՝ որն ծագել է հաշիշ բառից ։ Ենթադրվում է որ նաև ծագել է արաբական խասանիուն բառից, որը նշանակում է խասանտիներ ։ Խասանտիներ էին անվանում Հասան իբն Սաբբախի հետևորդներին.