Դոն_Դելիլո
Թեմաներ եւ քննադատություն
Դելիլոյի մի քանի վեպերում հետազոտվում է ահաբեկիչների ' որպես սոցիալական դերակատարների նշվածության եւ արդյունավետության բարձրացման գաղափարը եւ, հետեւաբար, այն, ինչ նա համարում է արվեստագետների եւ հատկապես վիպասանների ավանդական դերը սոցիալական դիսկուրսի դյուրացման գործում (խաղացողներ, Մաո II, ընկնելու մարդ)։ Դելիլոյի գրքերում մեկ այլ հավերժական թեման զանգվածային լրատվամիջոցների հագեցվածությունն է եւ դրանց դերը սիմուլյակրների ձեւավորման գործում, ինչը հանգեցնում է իրադարձության հեռացմանը համատեքստից եւ հետագա անիմաստ դատարկությանը (տես "ճանապարհային հրաձիգը" "հանցավոր աշխարհում", "հեռուստատեսային աղետները" սպիտակ աղմուկի մեջ"," ինքնաթիռները "" ընկնելու մարդու մեջ", Վալպարաիսոյում հարցազրուցավարի զարգացող պատմությունը)։ Բազմության հոգեբանությունը եւ խմբային ինքնության առջեւ անհատների կապիտուլյացիան այն թեման է, որը Դելիլոն ուսումնասիրում է իր մի քանի վեպերում, հատկապես "քրեական աշխարհի", "Մաո II" եւ "ընկնելու մարդուն" նախաբանում։ 1993 թ.-ին տված հարցազրույցում Մարիա Նադոտին Դելիլոն բացատրեց։ Իմ գիրքը ( Մաո II ), ինչ-որ իմաստով, հարցնում է, թե ով է խոսում այդ մարդկանց հետ։ Այն գրողը, որն ավանդաբար կարծում է, որ կարող է ազդել իր ժամանակակիցների երևակայության վրա, կամ այստեղ հաստատված բռնապետական առաջնորդ, ռազմական, ահաբեկիչ՝ նրանք, ովքեր խեղաթյուրված իշխանությունով, թվում է, կարող է պարտադրել աշխարհի իր տեսլականը, դնելով երկիրը վտանգի և ագրեսիայի մեջ։ Վերջին տարիներին շատ բան է փոխվել։ Մարդը ինքնաթիռի մեջ չի նստում նույն ոգով, Ինչ տասը տարի առաջ։ Ամեն ինչ փոխվել է, եւ այդ փոփոխությունը մեր գիտակցության մեջ է մտել նույն ուժով, որով այն ներթափանցել է Բեկետի կամ Կաֆկայի տեսիլքների մեջ ։ Շատ երիտասարդ անգլիախոս հեղինակներ, ինչպիսիք են Բրեթ Իսթոն Էլլիսը, Ջոնաթան Ֆրանզենը եւ Դեյվիդ Ֆոսթեր Ուոլեսը, Դելիլոն անդրադարձել են որպես ներշնչանքի աղբյուր։ Գրաքննադատ Հարոլդ Բլումը նրան անվանել է իր ժամանակի չորս խոշորագույն ամերիկյան վեպերից մեկը, Թոմաս Պինչոնի, Ֆիլիպ Ռոտի եւ Կորմակ Մաքքարթիի հետ միասին, թեեւ նա կասկածի տակ է դնում Դելիլոյի դասակարգումը որպես "պոստմոդեռնիստական վիպասան": Այն հարցին, արդյոք նա հավանություն է տալիս այդ անվանմանը, Դելիլոն պատասխանել է. "ես չեմ արձագանքել։ Բայց ես կնախընտրեի, որ ինձ չպիտակավորեին ։ Ես գրող, և վերջ։ Ամերիկացի վիպասան ։ Դելիլոյի քննադատները պնդում են, որ իր վեպերը չափազանց ոճային եւ ինտելեկտուալ մակերեսային են։ Ջեյմս Վուդի գրախոսության մեջ Զեյդի Սմիթի 2000-ի " սպիտակ ատամներ "վեպը նա մերժել է այնպիսի հեղինակների աշխատանքը, ինչպիսիք են Դելիլոն, Ուոլեսը եւ Սմիթը, որպես"հիստերիկ ռեալիզմ ": Բրյուս Բավեր լիխոն դատապարտել է Դելիլոյի վեպերը, պնդելով, որ դրանք իրականում ոչ թե վեպեր են, այլ "տրակտատներ, որոնք նախատեսված են կրկին ու կրկին հասկացնել մեզ միակ գաղափարը, որ կյանքը ամերիկայում ձանձրալի է, ավելի լավ է, - ասում է Դելիլոն մեկ վեպում մյուսի հետեւից, - լինել մարդասպան մոլագար եւ, հետեւաբար, մարդ": – քան մնալ Ամերիկայում, քանի որ այն գոյությում ունի, իր օդորակիչով, Ասամբլեայով, Հեռուստացույցներով, սուպերմարկետներով, սինթետիկ գործվածքներով եւ վարկային քարտերով ։ Ջորջ Ուիլը Լի Հարվի Օսվալդի հետազոտությունը "կշեռքներում" հռչակել է "էկզիստենցիալիզմի ավազակ" եւ" գրական վանդալիզմի եւ վատ քաղաքացիության ակտ ":Դելիլոն պատասխանել է. "Ես դա լուրջ չեմ ընդունում, բայց երբ ինձ անվանում են" վատ քաղաքացի", դա գրողին հաճոյախոսություն է, Համենայնդեպս, իմ կարծիքով։ Հենց դա էլ մենք պետք է անենք ։ Մենք պետք է վատ քաղաքացի լինենք։ Մենք պետք է անենք, այն իմաստով, որ մենք գրում ենք դեմ, թե ինչ է ներկայացնում իշխանությունը, եւ հաճախ այն, ինչ ներկայացնում է կառավարությունը, եւ այն, ինչ թելադրում է Կորպորացիան, եւ այն, ինչ սպառողական գիտակցությունը նշանակում է։ Այդ իմաստով, եթե մենք վատ քաղաքացիներ ենք, մենք մեր աշխատանքն ենք անում ։ Նույն հարցազրույցում Դելիլոն հերքել է Ուիլի պնդումն այն մասին, որ Դելիլոն Ամերիկային մեղադրում է Լի Հարվի Օսվալդայի համար՝ առարկելով, որ փոխարենը մեղադրի ամերիկային Ջորջ Ուիլլինի համար։ Դելիլոն նաեւ նշանավոր տեղ է զբաղեցրել Բ․ Ռ․ Մեյերսի "նորագույն ամերիկյան գեղարվեստական գրականություն քննադատությունում", "ընթերցողական մանիֆեստ" գրքում։