Ջեյմս_I_(Շոտլանդիայի_թագավոր)
Արտասահմանյան քաղաքականություն
1424 թվականի Ջեյմսի ազատումը չի ազդարարել շոտլանդական նոր հարաբերություն իր հարավային հարևանի հետ։ Նա չի դարձել այն հնազանդ թագավորը, որի հույսն ուներ անգլիական խորհուրդը, այլ դրա փոխարեն դրսևորել է իրեն որպես վստահ ու անկախ մտածողությամբ եվրոպացի միապետ ։ Վիճաբանության հիմնարար միակ հարցը երկու թագավորությունների միջև այն վճարումներն էին, որոնք պայմանավորված էին Ջեյմսի ազատմամբ և զինադադարի վերականգնումը, որն ավարտվելու էր 1430 թվականին։ 1428 թվականին մարտադաշտում անհաջողություններից հետո Ֆրանսիայի Չառլզ VII-ը Ռեյմսի արքեպիսկոպոս Չարթերսի Ռեգնաուլթին որպես դեսպան ուղարկել է Շոտլանդիա, համոզելու Ջեյմսին նորացնել հին դաշինքը․ պայմաններն ընդգրկում էին արքայադուստր Մարգարեթի ամուսնությունը Ֆրանսիայի թագավորի ավագ որդի Լուիսի հետ, և Սեյնթոնգ գավառի նվիրաբերումը Ջեյմսին ։ Չառլզի կողմից համաձայնագրի վավերացումը տեղի է ունեցել 1428 թվականի հոկտեմբերին ու Ջեյմսը, այժմ ֆրանսիական արքայական ընտանիքում իր դստեր նախատեսված ամուսնությամբ ու ֆրանսիական տարածքների սեփականությամբ, բարձրացրել է իր քաղաքական կարևորությունը Եվրոպայում ։ Ֆրանսիայի հետ դաշնակցության արդյունավետությունը փաստորեն դադարել էր Վերնեուիլից հետո, և 1428 թվականին դրա վերականգնումը դա չփոխեց․ Ջեյմսը որդեգրել է շատ ավելի անհավասար դիրքորոշում Անգլիայի, Ֆրանսիայի և Բուրգունդիայի հետ, մինչ միևնույն ժամանակ սկսում էր դիվանագիտական հարաբերություններ Արագոնայի, Ավստրիյի, Կաստիլի, Դանիայի, Միլանի, Նեյփլսի ու Վատիկանի հետ ։ Ընդհանուր առմամբ, շոտլանդա-անգլիական հարաբերությունները հարաբերականորեն բարյացկամ էին, և զինադադարի երկարաձգումը մինչև 1436 թվականը օգնել է անգլիական հարցին Ֆրանսիայում և 1428 թվականին տրված խոստումները, որ շոտլանդական բանակը պետք է օգներ Չառլզ VII-ին ու Ջեյմսի ավագ դստեր ամուսնությունը Ֆրանսիայի թագավորի որդի Լուիսի հետ չիրականացվեցին։ Ջեյմսն ստիպված էր եվրոպական իր պատասխանները խնամքով հավասարակշռել, քանի որ Անգլիայի գլխավոր դաշնակից Բուրգունդիայի դուքսը նույնպես տիրում էր Նիդեռլանդիային, որն այդ ժամանակվա Շոտլանդիայի առևտրկան գլխավոր գործընկերն էր, հետևաբար Ջեյմսի օգնությունը Ֆրանսիային  դադարեցվել է ։ Անգլիայի հետ զինադադարի ժամկետն սպառվել է 1436 թվականի մայիսին,  անգլո-ֆրանսիական կոնֆլիկտի Ջեյմսի ընկալումը փոխվել էր, հակամարտողների վերադասավորմանը հաջորդելով։ 1435 թվականին Անգլիայի ու Ֆրանսիայի միջև բանակցությունների դադարեցումը հանգեցրել է  Բուրգունդիայի ու Ֆրանսիայի դաշինքին ու ու Ֆրանսիայի կողմից խնդրանքին, որ Շոտլանդիան մասնակցի պատերազմին ու իրականացվի խոստացված ամուսնությունը արքայադուստր Մարգարեթի ու ֆրանսիական թագաժառանգի ։  1436 թվականի գարնանը արքայադուստր Մարգարեթը նավարկել է Ֆրանսիա, իսկ օգոստոսին Շոտլանդիան մտել պատերազմի մեջ, որտեղ Ջեյմսն առաջնորդում էր մի մեծ բանակ, որպեսզի պաշարի Ռոքսբուրգ ամրոցի անգլիական տարածքը ։  Արշավն առանցքային նշանակություն ուներ, «Փլուսքարդենի գիրքը»,նկարագրում է «գարշելի պառակտումն ու նախանձից բխող մեծարժեք անհավասար տարբերությունը» շոտլանդական ճամբարի ներսում, իսկ պատմաբան Մայքլ Բրաունը բացատրում է, որ ըստ մի ժամանակագրի աղբյուրի, Ջեյմսն իր երիտասարդ ու անփորձ զարմիկ Աթոլի Ռոբերտ Ստյուարտին նշանակել է զորքի կոնստեբլ, անտեսելով փորձառու սահմանապահներ Դուգլասի ու Անգուսի կոմսերին։ Բրաունը բացատրում է, որ երկու կոմսն էլ ունեին զգալի հեղինակություն  տվյալ տարածքում և որ հետևանքները այսպիսի մեծ բանակի, որն ապրում էր երկրից հեռու, գուցե հարուցել է զայրույթ ու թշնամություն այդ վայրում։ Երբ Յորքի ու Դուրհամի զինյալները  Նորթումբերլանդիայի կոմսի հետ տարել են  իրենց զորքերը դեպի սահման ամրոցն ազատելու, շոտլանդացիներն արագ նահանջել են․ մեկ տարի անց գրված ժամանակագրության մեջ ասվում է, որ շոտլանդացիները «փախել էին  մազապուրծ ու աղաղակելով», բայց մի բան պարզ է, որ պարտության ձևն ու հետևանքները, ինչպես նաև իրենց թանկարժեք հրետանու կորուստը  հսկայական կորուստ էր Ջեյմսի համար թե՛ արտաքին քաղաքականության, թե՛ ներքին հեղինակության հարցում  ։