cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հայաստանի գիտության և տեխնոլոգիաների հիմնադրամ
Հայաստանի գիտության և տեխնոլոգիաների հիմնադրամ (Foundation for Armenian Science and Technology, FAST), 2016 թվականին ստեղծված հիմնադրամ, որի առաքելությունն է Հայաստանում և նրա սահմաններից դուրս տեխնոլոգիական նորարարության և գիտական առաջխաղացման խթանի համար նպաստավոր էկոհամակարգ ստեղծել։ FAST-ը մտադիր է համախմբել Հայաստանի, հայկական աշխարհի ու միջազգային համայնքի գիտական, տեխնոլոգիական և ֆինանսական ռեսուրսները ։
Պատմություն
Հայաստանի գիտության և տեխնոլոգիաների հիմնադրամը (FAST) ստեղծվել է որպես տեխնոլոգիական և գիտական շրջադարձային նշանակության ձեռքբերումները Հայաստանի հիմնարար գիտական, տեխնոլոգիական, ինժեներական և մաթեմատիկական (STEM) ավանդույթների վերածնման միջոցով երկիր բերելու, նորարարությունների համար նպաստավոր միջավայր ստեղծելու, գիտությունների և տեխնոլոգիաների ոլորտում կրթության զարգացման, ինչպես նաև վենչուրային կապիտալի գործուն էկոհամակարգի ձևավորման հարթակ։
Հիմնադրամի համահիմնադիրներն են Ռուբեն Վարդանյանը և Նուբար Աֆեյանը՝ «Հայաստանի զարգացման նախաձեռնություններ» (IDeA) հիմնադրամի կողմից, Հայր Մեսրոպ Արամյանը՝ «Այբ» և «Լույս» հիմնադրամների կողմից և ձեռնարկատեր Արթուր Ալավերդյանը։
2017 թվականի ապրիլին «Աթհգո» կորպորացիայի հիմնադիրն ու նախագահ Արմեն Օրուջյանը դարձել է հիմնադրամի գլխավոր գործադիր տնօրեն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հիմնադրամներ Կատեգորիա:Գիտությունը Հայաստանում
Տեսել
Տեսել (Tessel), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 230 մարդ, բնակչության խտությունը` 41.52 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.54 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 220 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 16 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 147 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 106-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 41։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,1 %։ 106 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 99 անձ (49 տղամարդ և 50 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (4 տղամարդ և 3 կին)։ 41 անաշխատունակներից 16-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 15-ը` թոշակառուներ, իսկ 10-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Արեգնու գլուխ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով
(10) Հիգեա
(10) Հիգեա (Hygiea), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Զանգվածով և ծավալով Արեգակնային համակարգի չորրորդ աստերոիդն է։
Բնութագրական տվյալներ
Տրամագիծն ունի ձգվածություն և հասնում է 350-500 կմ, զանգվածը կազմում է գոտու ամբողջ զանգվածի 2.9%-ը ։ Ածխածնային մակերևույթ ունեցող C դասի մուգ աստերոիդներից ամենախոշորն է։
Հայտնաբերում
Չնայած իր չափսերին, Երկրից նայելիս երևում է շատ աղոտ՝ իր մուգ գույնի և Արեգակից միջինից ավելի մեծ հեռավորության վրա գտնվելու պատճառով։ Սա է պատճառը, որ մի քանի ավելի փոքր աստերոիդներ դիտվել են ավելի շուտ։
Ընտանիք
Հիգեա աստերոիդը գլխավորում է Հիգեայի աստերոիդների ընտանիքը, որի մեջ ներառված են հիմնական գոտու այս պահին հայտնի բոլոր աստերոիդների մոտ 1%-ը։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է Արեգակից 3.06 ա. մ. հեռավորության, իսկ արտաքինը՝ 3.22 ա. մ.-ի վրա, ուղեծրերի թեքումը գտնվում է 4, 2 - 5, 8° միջակայքում, իսկ էքսցենտրիսիտետի սահամններն են՝ 0, 109 - 0, 163։
Դասակարգում
Ըստ Թոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին ։
Անուն
Անունն ստացել է առողջության աստվածուհի Հիգեայի՝ Ասկլեպիոսի դստեր պատվին։ Որպես տարբերանշան ընտրվել է օձի պատկերը, որ կրում էր Հիգեան՝20px
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:Հիգեայի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1849 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անիբալե դե Գասպարիսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ահնիձորի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Լոռու մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Լոռու մարզի Ահնիձոր գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 25 հուշարձան (7 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի հուշարձանների ցանկեր
Իմ խաչը
«Իմ խաչը», իրական պատմությունների հիման վրա նկարահանված գեղարվեստական ֆիլմ, ներկայացնում է 1991-1992 թվականներին արցախյան ազատագրական շարժման տարիներին զենք վերցրած և ազատագրական պայքար մղած հայ մարդու հերոսական սխրանքների մասին։ Հենց այստեղ են միահյուսվում ֆիլմի գլխավոր հերոսներ՝ ֆրանսիացի բժիշկ Ժակի և արցախցի Սոնայի պատմությունները։ Ֆիլմում կարմիր գծի նման անցնում է գլխավոր ասելիքը՝ սա մեր կռիվն է՝ հանուն պատմական արդարության։ Այն սիրո և հավատի, նվիրվածության, մարդկային խղճի ու առաքինության, հայրենիքի նկատմամբ պարտքի կատարման մասին է։
Սյուժե
1991-92 թվականներին՝ Արցախյան ազատագրական շարժման տարիներին, պատերազմական իրավիճակում, խաչվում են բժշկական առաքելությամբ Բաքու գործուղված ֆրանսիացի բժիշկ Ժակի և որդեկորույս հայ կնոջ՝ Սոնայի ճակատագրերը։ Հանդիպելով և միասին անցնելով բազում փորձությունների միջով՝ նրանք փոխում են մեկմեկու կյանքն ու իրենց անձնական դրաման հաղթահարում մեկը մյուսի հանդեպ անհատակ նվիրումով։ Մինչդեռ հանգամանքների բերումով, նրանք ստիպված են լինում բաժանվել։ Սոնայի համար կյանքի շարժիչ ուժը մեկն է՝ վրեժխնդիր լինել մահացած երեխաների համար, իսկ Ժակի առաքելությունն էլ՝ փրկել Սոնայի ոչ միայն վիրավոր մարմինը, այլ նաև վիրավոր հոգին։
Քննադատություն
Ամենավատ բանը, որ կարող ա լինել ֆիլմի հետ, դա թեմայի գերակայությունն ա մնացածի նկատմամբ։ «medium.com» կայքի խմբագիրը այսպես է բնութագրել էկրանավորումը.
Վոլգոգրադի մարզ
Վոլգոգրադի մարզ (Волгоградская область), մարզ Ռուսաստանի կազմում, Ռուսաստանի ֆեդերացիայի միավոր։ Մայրաքաղաքն է Վոլգոգրադ քաղաքը։
Սահմանակից է Ռուսաստանի Սարատովի, Ռոստովի, Աստրախանի և Վորոնեժի մարզերի հետ, ինչպես նաև Կալմիկիայի և Ղազախստանի հետ։
Աշխարհագրական դիրք
Վոլգոգրադի մարզը ունի բարենպաստ աշխարհագրական դիրք՝ լինելով Իրանից, Կովկասից, Ուկրաինայից և Ղազախստանից Ռուսաստան տանող ճանապարհի գլխավոր դարպասը։ Իսկ հակառակ ուղղությամբ՝ կենտրոնական Ռուսաստան և Պովոլժիե։ Բացի այդ, մարզում Վոլգա-Դոնյան ջրանցքի միջոցով միանում են Ռուսաստանի եվրոպական հատվածի երկու կարևոր գետերը՝ Վոլգան և Դոնը։ Դրա օգնությամբ հնարավոր է դուրս գալ Կասպից, Սպիտակ, Բալթիկ, Սև և Ազովի ծովերը։
Հյուսիսից հարավ և արևմուտքից արևելք մարզը ձգվում է ավելի քան 400 կմ։ Մարզի սահմանների ընդհանուր երկարությունը կազմում է 2221,9 կմ, այդ թվում Սարատովի մարզի 29,9 %, Ռոստովի մարզի՝ 26,8 %, Աստրախանի՝ 11,4 %, Վորոնեժի՝ 11,3 %, Կալմիկիայի Հանրապետության՝ 10,9 % և Ղազախստանի 9,7 % տարածքի հետ։
Զբաղեցնում է 112,9 հազ. կմ² մակերես (78 %-ը կազմում եմ գյուղատնտեսական նշանակության հողերը)։
Կլիմայական պայմաններ
Մարզի կլիման չորային է։ Հյուսիս-արևմտյան հատվածը գտնվում է անտառատափաստանային գոտում, արևելյանը՝ կիսաանապատների գոտում՝ մոտենալով իսկական անապատներին։ Հունվարի միջին ջերմաստիճանը կազմում է -8-ից մինչև -12 °C, իսկ հուլիսին՝ +23-ից մինչև +25 °C: Տեղումների տարեկան միջին քանակը թափվում է հյուսիս-արևմուտքում մինչև 500 մմ, իսկ հարավ-արևելքում՝ 300 մմ-ից քիչ։ Բացարձակ առավելագույն ջերմաստիճանը՝ +42… +44 °C գրանցվում է սովորաբար հուլիս – օգոստոս ամիսներին։ Օդի բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը կազմում է -36... -42 °C և նկատվում է հունվար – փետրվար ամիսներին։
Հյուսիսային շրջաններում կայուն ձնածածկույթի գոյացման միջին բազմամյա ժամկետներն են՝ դեկտեմբերի 11 – 17-ը, իսկ հարավային շրջաններում՝ դեկտեմբերի 20 – 25-ը։ Ձնածածկույթը պահպանվում է 90- 110 օր։ Ձնածածկույթի միջին բարձրությունը տատանվում է 13 – 22 սմ։
Ձմեռը Վոլգոգրադի մարզում, որպես կանոն, սկսվում է դեկտեմբերին և տևում է 70 – 90 օր։ Գարունը, սովորաբար, կարճ է, մարտ – ապրիլ ամիսներին։ Մայիսին սովորաբար լինում են ցրտահարություններ՝ մեծ վնաս հասցնելով գյուղատնտեսական մշակաբույսերին և բերքատու այգիներին։ Ամառը հաստատվում է մայիսին, երբեմն՝ հունիսին և տևում է մոտ երեք ու կես ամիս։ Աշունը տևում է սեպտեմբերի վերջից մինչև դեկտեմբերի սկիզբը։ Հոկտեմբերին երբեմն լինում են ցրտահարություններ։
Հողեր
Ռելիեֆը բազմազան է։ Մարզը գտնվում է երկու բնական գոտիների սահմաններում՝ սևահողեր և շագանակագույն հողեր։ Սևահողերը զբաղեցնում են մակերեսի մոտ 22 %-ը, շագանակագույն հողերը՝ 44 %, իսկ աղուտահողերը՝ 14 %: Վոլգոգրադի մարզի հողերը ջերմության և խոնավության կազմի առանձնահատկությունների համաձայն, բաժանվում են չորս ագրոկլիմայական զոնաների՝ տափաստանային, չոր տափաստանային, անապատային և կիսաանապատային։
Վոլգոգրադի մարզը, որը գտնվում է չոր տափաստանների և կիսաանապատների գոտում, դասվում է սակավաանտառային տարածաշրջաններին։ 112,9 հազար կմ² մակերեսի դեպքում, մարզում անտառները զբաղեցնում են ընդամենը 4,3 %-ը։ Վոլգոգրադի մարզի անտառների ընդհանուր մակերեսը կազմում է 699,0 հազար հա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վոլգոգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի դաշնային բաժանում
Դոմեններ
Դոմեններ (—տիրապետություն, տիրույթ),
Տես նաև
Կատեգորիա:Պինդ մարմնի ֆիզիկա Կատեգորիա:Մագնիսականություն
Արճիշակ (լիճ)
Արճիշակ, Թուրքիայի Վանի նահանգում, Վանա լճից արևելք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լճեր Կատեգորիա:Վանի նահանգ
Ջերմինյագա
Ջերմինյագա (Germignaga), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզում՝ Վարեզե գավառում ։
Բնակչությունը ըստ 2004 թվականի տվյալների կազմում է 3595 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 599 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 6 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 21010։ Հեռախոսային կոդը՝ 0332։
Այստեղ է ծնվել իտալացի պատմաբան Պիեռ Պիզոնին (1928—1921) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մուրադ Մալխասյան
Մուրադ Մալխասյան,, ժողովրդական երգիչ, Գյումրու ժողովրդական գործիքների պետական նվագախմբի տնօրեն, Հայաստանի մշակույթի վաստակավոր գործիչ (2006) ։
Ստեղծագործական կյանք
Աշխատանքը սկսել է Ախուրյանի շրջանի մշակույթի բաժնում։ 1990 թվականից  ստանձնել է Գյումրու ժողովրդական գործիքների պետական նվագախմբի տնօրինությունը, միաժամանակ նվագախմբի մենակատար-երգիչ է։ Շրջագայություններով՝ նվագախմբի հետ, և առանձին, հանդես է եկել աշխարհի տարբեր  երկրներում` ԱՄՆ-ում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Կիպրոսում, Ռուսաստանի Դաշնությունում, Հունաստանում, Իրանում, Ավստրալիայում ։
Մահացել է 2022 թվականի օգոստոսի 23-ին Գյումրիում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ժողովրդական երգիչներ
Անդրեյ Պլատոնով
Անդրեյ Պլատոնով (Անդրեյ Պլատոնովիչ Կլիմենտով, խորհրդային ռուս գրող, պոետ և հրապարակախոս, դրամատուրգ, կինոսցենարիստ, ժուռնալիստ, ռազմական թղթակից։
Մանկություն
Անդրեյ Պլատոնովիչ Կլիմենտովը ծնվել է 1899 թվականի օգոստոսի 16(28)-ին (նա իր ծննդյան օր էր համարում սեպտեմբերի 1-ը) Վորոնեժում (Յամսկայա Սլոբոդա)։
Հայրը՝ Պլատոն Ֆիրսովիչ Կլիմենտովը (1870-1952), Վորոնեժի երկաթուղային արհեստանոցներում աշխատել է իբրև շոգեքարշի վարորդ, փականագործ։  Նա 2 անգամ արժանացել է Աշխատանքի հերոսի (1920-ին և 1922-ին) կոչմանը, իսկ 1928-ից  անդամակցել է կուսակցությանը։ Մայրը՝ Լոբոչիխինա Մարիա Վասիլևնան (1874/1875 — 1928/1929), ժամագործի դուստր էր, տնային տնտեսուհի, 11(10) երեխաների մայր։ Անդրեյը, իբրև ավագ զավակ, մասնակցում էր կրտսեր քույր-եղբայրների դաստիարակությանն ու ոչ միայն։ Նրա ծնողները հուղարկավորվել են Վորոնեժի Չուգունովսկոե գերեզմանատանը։
Բանաստեղծություններ է սկսել գրել 12 տարեկանից։
1906-ին Անդրեյ Պլատոնովն ընդունվում է եկեղեցուն կից ծխական դպրոց։ 1909-1913 թվականներին սովորել է քաղաքային 4-դասյա դպրոցում։ 1913 (կամ 1914-ի գարնանից)-1918 թվականներին օրավարձով աշխատել է Վորոնեժի ամենատարբեր արհեստանոցներում, աշխատել է նաև Ռոսիա ապահովագրական ընկերությունում, եղել է մեքենավարի օգնական։ 1918-ից   համագործակցել է  «Известия укрепрайона», «Красная деревня» և այլ պարբերականների հետ՝ տպագրելով բանաստեղծություններ, ակնարկներ, հոդվածներ, գրախոսականներ։ «Железный путь»  հանդեսում տպագրվում է Անդրեյ Պլատոնովի առաջին հոդվածը՝  «Очередной»-ը։
Ծառայություն, մասնագիտական աշխատանք, գրական գործունեության սկիզբ
1918 թվականին ընդունվում է Վորոնեժի երկաթուղային ուսումնարանի էլեկտրոտեխնիկայի  բաժին, որը նա ավարտում է միայն 1921 թվականին` ռազմական գործողությունների ավարտից  հետո։ Ծառայել է Հարավարևելյան երկաթուղու հեղափոխական գլխավոր կոմիտեում, «Железный путь»  հանդեսում։ Մասնակցել է քաղաքացիական պատերազմին  իբրև ռազմական թղթակից։ 1919-ից տարբեր պարբերականներում տպագրված  ստեղծագործություններով հանդես է գալիս իբրև գրող, քննադատ, հրապարակախոս։ 1919 թվականին Նովոխոպյորսկում հանդես է գալիս իբրև «Известия Совета Обороны Воронежского укрепленного района»-ի  թղթակից։  Շուտով զորակոչվում է Բանվորագյուղացիական Կարմիր բանակ։ Մինչև աշուն աշխատում է ռազմական փոխադրումների համար նախատեսված շոգենավում իբրև մեքենավարի օգնական, հետայդու տեղափոխվում է Հատուկ նշանակության բաժանմունք (ЧОН)։
Արցախի Հանրապետության թատրոն
ԼՂՀ թատրոն, ԼՂՀ տարածքում թատերարվեստն սկզբնավորվել է հնագույն ժամանակներից, եղել է հայ թատրոնի անբաժան մասը։
Անդրեյ Պլատոնով
Ծառայություն, մասնագիտական աշխատանք, գրական գործունեության սկիզբ
1921 թվականին ավարտում է նահանգային կուսակցական մեկամյա դպրոցը։ Նույն այդ տարում լույս է տեսնում նրա առաջին գիրքը՝  «Электрификация»։ Տպագրվում են նաև նրա բանաստեղծությունները մեկ՝ «Բանաստեղծություններ»(«Стихи»), ժողովածուով։
Ուսումնարանն ավարտելուց հետո էլեկտրատեխնիկի մասնագիտությունն Անդրեյ Պլատոնովն համարում էր իր հիմնական մասնագիտությունը։ Նույն տարում Կրասնոդարում հրատարակվում է Պլատոնովի բանաստեղծությունների ևս մեկ ժողովածու՝ «Голубая глубина», որի վերաբերյալ դրական է արտահայտվել Բրյուսովը (Печать и революция. — 1923. — № 6)։ 1922-ին Անդրեյ Պլատոնովը նշանակվում է Հողամասերի ջրամատակարարման նահանգային կոմիտեի ներկայացուցիչ։ Իսկ 1923 թվականին ծնվում է նրա որդին՝ Պլատոնը։
Արցախի Հանրապետության թատրոն
Զարգացումը
Շուշիի թատերական կյանքում նշանակալի ներդրում են ունեցել նաև Բաքվի հայոց մշակութային միությունը և Թիֆլիսի հայոց դրամատիկ, ընկերությունը։ 1914 թվականին Շուշիի թատրոնը դարձել է Հայոց դրամատիկ, ընկերության մասնաճյուղ (առաջին ներկայացումը՝ Լևոն Մանվելյանի «Մագդա»)։ 1915 թվականին Շուշիում հյուրախաղերով հանդես է եկել Հայոց մշակութային միության «Ազատ թատրոնը»՝ Վահրամ Փափազյանի ղեկավարությամբ։ Մինչև 1930-ական թվականները Շուշիում և Ստեփանակերտում գործել են առանձին սիրողական թատերախմբեր, որոնց հետ ելույթներ են ունեցել Բաքվի հայկական թատրոնի դերասաններ Հովսեփ Ոսկանյանը, Մկրտիչ Թաշճյանը, Միքայել և Մարգարիտ Կոստանյանները և ուրիշներ։ 1932 թվականին Կարո Ալվարյանի ջանքերով կազմակերպվել է Ստեփանակերտի հայկական դրամատիկ, թատրոնը (1932 թվականից՝ Մաքսիմ Գորկու, 1989 թվականից՝ Վահրամ Փափազյանի անվան), որը բացվել է Վաղարշ Վաղարշյանի «Օղակում» պիեսի ներկայացումով։ Հիմնադիր կազմում էին Աննա Մելիքը, Ալեքսանդր Խսաչյանը, Միքայել Կորգանյանը, Արմեն Միրզոյանը, Հայկանուշ Դանիելյանը, Իվան Հովհաննիսյանը, Ս. Մանուկզադեն, Ռաֆիկ Բարսեղյանը, Ռոզա Լենկովսկայան, Ղևոնդ Դեմուրյանը։ Հետագայում թատրոնը համալրվել է նոր ուժերով, նրա հետ միավորվել են Շուշիի կոլտնտեսային (խորհտնտեսային) պետական շրջիկ (1942), Բաքվի Լևոն Երամյանի անվան պետական դրամատիկական (1949) թատրոնները։ Թատրոնն իր գոյության ընթացքում բեմադրել է հայկական, դասական և ժամանակակից դրամատուրգների ավելի քան 400 պիես՝ նպաստելով արցախահայության ազգապահպանությանը և գեղագիտական դաստիարակությանը։ Վահրամ Փափագյանը տարբեր տարիների (1933,1946,1958,1960) Ստեփանակերտի դրամատիկ, թատրոնի թատերախմբի հետ խաղացել է Օթելլո, Համլետ, Դոն ժուան, Կորրադո (Ուիլյամ Շեքսպիրի «Օթելլո», «Համլետ», Ժան-Բատիստ Մոլիերի «Դոն ժուան», Պ. Ջակոմետտիի «Ոճրագործի ընտանիքը»)։ Այստեղ հանդես են եկել նաև նշանավոր դերասաններ Ժասմենը, Լ. Արամյանը, Հրաչյա Ներսիսյանը, Ավետ Ավետիսյանը, Դավիթ Մալյանը, Կարպ Խաչվանքյանը և ուրիշներ։ Թատրոնի կայացմանն ու զարգացմանը նպաստել են դերասաններ Մ. Կորգանյանը, Գեղամ Հարությունյանը, Թամար Մելքումյանը, Նինա Հովսեփյանը, Թագուշ Սահակյանը, Մարգո Բալասանյանը, Բենիկ Օվչյանը, Զինավոր Գևորգյանը, Մամիկոն Միքայելյանը, Նվարդ Ասատրյանը, Սուրեն Համզոյանը, Միքայել Հարությունյանը, Ժորա Մովսիսյանը, Ժաննա Գալստյանը, Քաջիկ Հարությունյանը, ռեժիսորներ Ի. Հովհաննիսյանը, Հովհաննես Կարապետյանը, Արտաշես Հովսեփյանը, Ռեմ Սարգսյանը, Լեոնիդ Հարությունյանը, բեմանկարիչներ Մուշեղ Սաղյանը, Գրիգոր Ծատուրյանը, Սուրեն Հովհաննիսյանը և ուրիշներ։ Ուշագրավ են ռեժիսոր Ի. Հովհաննիսյանի պատմահայրենասիրական թեմայով բեմադրությունները (Գուրգեն Թավրիգյանի «Մելիքի աղջիկը», ըստ Լեոյի, Բենիկ Սեյրանյանի «Սամվել», ըստ Րաֆֆու, Մուրացանի «Ռուգան», Լյուդվիգ Միքայելյանի «Վարագդատ»)։
Անդրեյ Պլատոնով
Ծառայություն, մասնագիտական աշխատանք, գրական գործունեության սկիզբ
1923-1926 թվականներին Անդրեյ Պլատոնովիչն աշխատել է իբրև նահանգային ինժեներ-մելիորատոր և էլէկտրամատակարարման մասնագետ։ 1924 թվականի գարնանը Անդրեյ Պլատոնովը մասնակցում է  Առաջին համառուսաստանյան հիդրոլոգիական համագումարին և կազմում տարածաշրջանի ջրամատակարարման ծրագիր, մշակում բերքը երաշտից պաշտպանելու պլան։   Նույն՝ 1924 թվականի գարնանը  դիմում է Ռուսաստանի կոմունիստական (բոլշևիկյան) կուսակցություն  ընդունվելու համար, սակայն
այդպես էլ չի ընդունվում։ 1925 թվականի հունիսին Պլատոնովն առաջին անգամ հանդիպում է Վ․ Շկլովսկուն,  որը խորհրդային ավիացիայի նվաճումները գովազդելու համար «Դեմքով դեպի  գյուղը» ծրագրի շրջանակներում Ավիախիմի ինքնաթիռով  ժամանել էր Վորոնեժ։ 1920-ական թվականներին նա իր Կլիմենտով ազգանունը դարձնում է Պլատոնով(հոր անունից)։ 1926 թվականի փետրվարին գործուղվում է Մոսկվա, որտեղ և  Առաջին համառուսաստանյան հողաբարելավման խորհրդակցության ժամանակ Անդրեյ Պլատոնովն ընտրվում է Անտառի և հողի աշխատավորների պրոֆմիության կենտրոնական կոմիտեի անդամ։ Նույն թվականի հունիս ամսին Պլատոնովը կնոջ և որդու հետ տեղափոխվում է Մոսկվա։
Արցախի Հանրապետության թատրոն
Թատրոնը պատերազմի տարիներին
Հարությունյանի (Մաքսիմ Գորկու «Քաղքենիներ», Ա. Կասոնայի «Շառերը կանգնած են մահանում», Հովհաննես Թումանյանի «Գիքորը» և այլն) բեմադրությունները։ Արցախյան գոյամարտի տարիներին թատրոնի դերասանները ելույթներ են ունեցել հանրահավաքներում, մարտական դիրքերում, զորանոցներում, հավատ ներշնչել հաղթանակի հանդեպ։ Ստեղծվել են նոր բեմադրություններ (Նաիրի Զարյանի «Արա Գեղեցիկ», Լ. Միքայելյանի «Վարագդատ», «Մելիքի աղջիկը»՝ ըստ Լեոյի, Վ. Հակոբյանի «Արցախյան բալլադ» և այլն)։ Հետպատերազմյան ուշագրավ բեմադրություններից են՝ Շիրվանզադեի «Պատվի համար» (2006, ռեժիսոր՝ Կ. Աբրահամյան), Կ. Դանիելյանի «Մենք մեր սարերն ենք» (2008, ռեժիսոր՝ Նարեկ Դուրյան), Գ. Տեր-Գրիգորյանի «Զգուշացեք, նա դեռ կա» (2009, ռեժիսոր՝ Բ. Հարությունյան), «Տո լաճ տնավեր» (2010, ռեժիսոր՝ Ս. Ղուկասյան) և այլն։ Թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Մարատ Դավթյանը, տնօրեն Կոմիտաս Դանիելյանը, դերասաններ ժ. Գալստյանը, Մարտին Ալոյանը մասնակցել են Դարաբաղյան շարժմանն ու պատերազմ, գործողություններին։ Թատրոնն արժանացել է ԼՂՀ Մեսրոպ Մաշտոցի շքանշանի (2001)։ 2000 թվականին Շուշիում բացվել են դրամատիկական, Սոս Սարգսյանի անվան մանկական և «Երվանդ Մանարյան» տիկնիկային թատրոնները, որոնք 2007 թվականին վերակազմավորվել են «Աստղիկ» մանկապատանեկան թատրոնի (2008 թվականից՝ Մ. Խանդամիրյանի անվան պետական թատրոն)։ Գործում է նաև «Նարեկացի» մշակութային կենտրոնի մանկական թատերախումբը։
Կատեգորիա:Թատրոն ըստ երկրի Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության մշակույթ
Անդրեյ Պլատոնով
Ռեպրեսիա
Այդ ընթացքում Պլատոնովը համագործակցում է հայտնի փիլիսոփա Գեորգի Լուկաչի և գրաքննադատ Միխաիլ Լիֆշիցի հետ։ «Литературный критик» հանդեսում համատեղ աշխատանքի ընթացքը հենց իրենք անդամներն անվանել են Լուկաչի-Լիֆշիցի ուղղություն։ Կյանքի այդ հատվածում Պլատոնովը մասնակցում է օտարման ու ազատության մասին փիլիսոփայական բանավեճերի ։  30-ական թվականներին ձերբակալվում են գրողի մտերիմներից Ս․Բուդանցևը, Ա․Նովիկովին, Բ․Պիլնյակին, Գ․ Լիտվին-Մոլոտովին և այլոց։ Ապա 1938-ին պատանեկան  չարաճճիության պատճառով  ձերբակալվում է գրողի տասնհինգամյա որդին՝ Պլատոնը․ Պլատոնն իր ընկերոջ հետ նամակ է գրում հարևան բնակարանում  ապրող գերմանացի լրագրողին՝ առաջարկելով գնել կարևոր «ինֆորմացիա»։ ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատն արագ արձագանքում է․ 1938 թվականին Պլատոն Պլատոնովը դատապարտվում է 10 տարվա ազատազրկման ուղղիչ աշխատանքային ճամբարում։ Պատիժը կրելու համար գրողի որդուն ուղարկում են Նորիլլագ․ վերջինս Անդրեյ Պլատոնովի ընկերների, ինչպես նաև անբուժելի հիվանդ (տուբերկուլյոզ) Միխայիլ Շոլոխովի  ջանքերով վերադառնում է ազատազրկման վայրից 1940-ին։ Գրողը որդուց (որին նա խնամում էր) վարակվում է տուբերկուլյոզով և այդ հիվանդությամբ տառապում մինչև իր  կյանքի վերջ։ Գրողի որդին մահանում է 1943-ին։
Ռազմական թղթակից
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին գրողը ծառայում է իբրև «Красная звезда» թերթի  ռազմական թղթակից՝ կապիտանի կոչումով։ Սկսվում են հրատարակվել Պլատոնովի պատերազմական թեմայով պատմվածքները։
Առաջնագծում աչքի է ընկնում ժուժկալ կենցաղավարությամբ, շատ ժամանակ էր անցկացնում զիվորների հետ, մասնակցում էր մարտերի ։ Չնայած պարտականությունների  բարեխիղճ կատարմանը և ի տարբերություն ուրիշ շատ շատերի ( Սիմոնով, Շոլոխով, Գրոսսման, Շևցով)՝ Պլատոնովը Գերմանիայի նկատմամբ  տարած հաղթանակին նվիրված մեդալով պարգևատրվում է պատերազմի ավարտից հետո միայն։ 1945-ին կապիտան Պլատոնովին շնորհում են մայորի  կոչում։ Հունվարին նա մեկնում է տուբերկուլյոզի դեմ բուժման։
1946-ն Պլատոնովը զորացրվում է հիվանդության պատճառով։
Կյանքի վերջին տարիներ
Պլատոնովը մահացել է 1951 թվականի հունվարի 5-ին Մոսկվայում տուբերկուլյոզից։ Հուղարկավորվել է Հայկական գերեզմանատանը՝ որդու կողքին, որի մահվան հետ այդպես էլ չհաշտվեց մեծ գրողը։
Պլատոնովի որդին ուներ մեկ զավակ։
Դուստրը՝ Մարիա Պլատոնովնան(1944 — 2005), հոր գրքերը նախապատրաստում էր տպագրության ։
Ոճը և թեման
Պլատոնովի ստեղծագործության առավել աչքի ընկնող հատկանիշներից է գրողի յուրահատուկ, ռուս գրականության մեջ նմանը չունեցող  լեզուն, որն հաճախ են անվանում «պարզունակ», «անհեթեթ», «ինքնաշեն» ևն։ Պլատոնովն իր պատմվածքներում առարկաներն ու երևույթները միանգամից  անվանելու  փոխարեն  նկարագրում է դրանք, և ընթերցողն իր մտքում քայլ առ քայլ  է ստեղծում դրանք, նրա արձակն աչքի է ընկնում լեզվական և քերականական «սխալներով», որոնք բնորոշ են, օրինակ, մանկական խոսքին։
Յուրի Լևինի կարծիքով  Պլատոնովի ոճին հատուկ է ավելորդաբանությունը, շարահյուսական սխալ կառույցների կիրառումը, որևէ կոնկրետ երևույթի մանրամասն նկարագրության փոխարեն «բնություն», «տարածություն», «եղանակ» և նման մեծածավալ պատկերներ ստեղծող բառերի կիրառումը, պատճառի և նպատակի պարագաների՝ ռուսաց լեզվի համար անհարկի և տրամաբանորեն անտեղի կիրարկումներ։ Քննադատի կարծիքով այդ դարձվածքների կիրառումով հեղինակը նպատակ ունի ձևավորելու տեքստի «ընդգրկողականությունը», ուր ամեն ինչ մեկը մյուսի հետ կապ ունի, և ամենը կատարվում է մեկ ամբողջական  բնության մեջ ։ Նկատելի են  նաև տիպիկ խորհրդային բյուրոկրատիային հատուկ բառապաշարի (իհարկե հաճախ հեգնական) կիրառություններ ։
Անդրեյ Պլատոնովի ստեղծագործության մեջ ձևը և բովանդակությունը անբաժանելիորեն միասնական են։
Նրա ստեղծագործության մեջ կրկնվող պատկերներից է երեխայի մահը․ այսպես օրինակ՝ «Котловане»-ի մեջ բեկումնային դրվագ է, երբ երեխայի մահից հետո կորում է հավատը անգամ կոմունիզմի նկատմամբ («Я теперь ни во что не верю!») ։
Արձագանքներ
Իոսիֆ Բրոդսկին իր «Катастрофы в воздухе» երկում Ջեյմս Ջոյսի, Ռոբերտ Մուզիլի, Ֆրանց Կաֆկայի հետ մի շարքում նշում է նաև  Անդրեյ Պլատոնովին։ Բրոդսկին Պլատոնովին համեմատում է և Դոստոևսկու հետ։
Միխայիլ Վոլոխովը Պլատոնին համեմատում է նաև Իոնեսկոյի և Բեքեթի հետ հետ։
Բեմադրություններ
1987 թվականի 14-ին Սարատովի ակադեմիական թատրոնում բեմադրվեց ներկայացում՝ Պլատոնովի  «14 красных избушек» համանուն պատմվածքի հիման վրա (Ալեքսանդր Դզեկուն )
1999 թվականին Փոքր դրամատիկական թատրոնում Լվով Դոդինը բեմադրեց «Чевенгур» ներկայացումը։
2003 թվականին Մոսկվայի Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոնում բեմադրվում է  «Джан»-ը (ռեժիսոր՝ Ալլա Սիգալովա)
2007 թվականի սեպտեմբերին Մոսկվայի «Школа драматического искусства» թատրոնի բեմում տեղի է ունեցել «Корова» պատմվածքի պրեմյերան։
2011 թվականի մարտի 9-ին Մոսկվայի Գոգոլի անվան դրամատիկական  թատրոնում  տեղի ունեցավ «Дураки на периферии» վիպակի (լույս է տեսել 2006 թվականին «Ноев ковчег» դրամատիկական երկերի ժողովածուում ) հիման վրա բեմադված ներկայացման պրեմյերան։
2011 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Վորոնեժի կամերային թատրոնում առաջին անգամ բեմադրվեց Պլատոնովի «Дураки на периферии»-ին (ռեժիսոր՝ Միխայիլ Բիչկով)
2011 թվականին Մոսկվայի «Собеседник» թատրոնում ներկայացվեց Նիկոլայ Սուտարմինայի և Իգոր Պոպկովի «Возвращение» բեմադրությունը՝ Պլատոնովի պատմվածքի հիման վրա։ Ներկայացման մեջ հնչում են Բուլատա Ակուջավի երգերը ։
2012 թվականի հոկտեմբերի 16-ին  Խարկովի Աֆանասևի անվան խամաճիկների պետական ակադեմիական թատրոնում  առաջին անգամ  ներկայացվեց «Чевенгур»-ը՝ Օքսանա Դմիտրիևնայի բեմադրությամբ (բեմադրող նկարիչ՝ Նատալիա Դենիսովայի)։
2013 թվականին Վորոնեժի կամերային թատրոնում «14 красных избушек»-ի պրեմյերան էր (ռեժիսոր՝ Միխայիլ Բիչկով)։
2014 թվականի հունիսի 18-ին Ռիգայի Միխայիլ Չեխովի անվան ռուսական թատրոնում բեմադրվեց «Фро» պատմվածքը (ռեժիսոր՝ Ռուսլան Կուդաշով)։
2014 թվականի նոյեմբերի 18-ին Սվերդլովսկի դրամատիկական պետական ակադեմիական թատրոնում տեղի ունեցավ «Фро» և «Третий сын» պատմվածքների հիման վրա բեմադրված «Платонов. Две истории» ներկայացումը(բեմադրող-ռեժիսոր՝ Դմիտրի Զիմին)։
2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Մոսկվայի թատրոնում Տաբակովի ղեկավարությամբ կայացավ համանուն պատմվածքի հիման վրա ստեղծված «Епифанские шлюзы» ներկայացման պրեմյերան։
2015 թվականի մարտի 27-ին Վորոնեժի «Театре равных» թատրոնում կայացավ «Пустодушие» բեմադրության պրեմյերան՝ հիմնված հեղինակի  երեք պատմվածքների վրա՝ «Юшка», «Фро» и «Пустодушие» (բեմադրիչ՝ Վադիմ Կրիվոշեև)։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մոսկվայի հայկական գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային վիպասաններ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ
Տոն
Բառն օգտագործվում է նաև այլ իմաստներով, որոնք նման են իմաստով.
Ստուգաբանություն
Բնիկ հնդեվրոպական՝ *dāp(ni-) «զոհախնջույք»՝ *dā «բաժանել» արմատից (հմմտ. հին հնդկերեն dāpayati «բաժանում է», լատիներեն daps «խնջույք», հին իսլանդերեն tafn «զոհի անասուն, զոհ») ։
Տոնակատարության տեղը մշակույթում
Միխայիլ Բախտինն ասել է, որ տոնը «մարդկային մշակույթի առաջնային ձևն է» ։ Տոնի քաղաքակրթական նշանակությունն այն է, որ տոնի միջոցով որոշվում է հասարակությունը համախմբող արժեքների համակարգը։ Տոնը քաղաքակրթության համընդհանուր և ամենակարևոր առանձնահատկությունն է, միևնույն ժամանակ, տոների առանձնահատկությունները արտացոլում են քաղաքակրթությունների միջև եղած տարբերությունները։
Ինչպես նշել են Էմիլ Դյուրկհեյմը և Միրչա Էլիադեն, տոնը մարդկային գոյության սրբազան և աշխարհիկ կողմերի անմիջական շփման շրջանն է, որոնք գործնականում չեն հանդիպում առօրյա կյանքում։ Տոնի օրացուցային բնույթը ներդաշնակեցնում է մարդու կյանքի ռիթմերը և տիեզերքի ռիթմերը, օգնում է ընտրություն կատարել հօգուտ կարգի, իմաստի, կյանքի և քաոսի ու մահվան դեմ («կյանքի հաստատում»՝ ըստ Հ. Քոքսի )։ Տոնը կապված է որոշակի կատարյալ կյանքի գոյության գաղափարի հետ, որը հիմնովին տարբերվում է առօրյա կյանքից՝ հաճախ ունենալով ուտոպիայի առանձնահատկություններ (ըստ Բախտինի՝ «ժամանակավոր ելք դեպի ուտոպիական աշխարհ»)։ Ուստի տոնական մշակույթը հաճախ ներառում է ժամանակավոր հրաժարում հասարակության մեջ ընդունված վարքի նորմերից, սոցիալական հիերարխիայի ժամանակավոր ջնջում կամ հակադարձում։
Տոները ավանդույթի էական տարր են, և որպես այդպիսին կատարում են հասարակության կայունարարի դեր՝ պահպանելով և սերնդեսերունդ փոխանցելով սոցիալական նշանակության ունեցող տեղեկատվությունը։ Տոներին մասնակցելը մարդկանց ծանոթացնում է հասարակության ընդունված նորմերին և արժեքներին։ Քանի որ տոնը սոցիալական ինտեգրման մեխանիզմ է, այն անխուսափելիորեն ներգրավվում է իշխանության մեխանիզմում։ Ըստ Անատոլի Մազաևի՝ կառավարությունը «գտնվում է մոտավորապես նույն տեղում, ինչ տոնը՝ սրբազան մակարդակում» ։ Մազաևն այստեղ մատնանշում է անտինոմիան. իդեալական ուտոպիայի աշխարհը տոնի մեջ զուգորդվում է գործող հասարակական կարգի կայունացնող մեխանիզմի հետ։
Ծիծաղ և սոցիալականացում
Յա. Շեմյակինը․ հիմք ընդունելով տոներում երկու բաղադրիչի առկայությունը, դրանք դասակարգել է երկու խմբի՝ ծիսական-մասնակցային (սոցիալական) և ծիսական-ծիծաղային (խաղային)։ Այս կամ այն ​​բաղադրիչի գերակայությունը որոշում է տոնի «դեմքը»։
Օրինակ՝ կրոնական տոները (Նոր տարվա տոնը Բաբելոնում, Սուրբ ծնունդ) հիմնականում մասնակցային են, դրանք առանձնանում են «զգալի լրջությամբ»․ բարձրագույն արժեքներին և Տիեզերքի ցիկլերին հաղորդակցվելու զգացումով։
Ծիծաղային տոների ժամանակ (հռոմեական սատուրնալիա, բրազիլական կառնավալ) գերակշռում է զվարճանքի բաղադրիչը, չնայած, ըստ Բախտինի, այդ «ծիծաղում» նախկինի պես արտացոլվում է «հնագույն ծիծաղի արարողությունների աստվածության ծիսական ծաղրումը» ։ Միևնույն ժամանակ, հաճախ լինում է գործող կարգի «շրջում», ժամանակավոր հրաժարում գերակշռող արժեքներից։
Տոնի ծիծաղի բաղադրիչը և սոցիալական ինտեգրման գործառույթը սերտորեն կապված են, քանի որ ծիծաղը օտար ավանդույթների միջև հեռավորությունը հաղթահարելու որոշիչ գործոններից մեկն է, այն համատեղում է հակասականը և անհամատեղելին ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Տոներ
Վոլոգդայի մարզ
Վոլոգդայի մարզ (Вологодская область), մարզ Ռուսաստանի կազմում, Ռուսաստանի ֆեդերացիայի միավոր։ Մայրաքաղաքն է Վոլոգդա քաղաքը։
Սահմանակից է Ռուսաստանի Արխանգելսկի, Կիրովի, Կոստրոմայի, Յարոսլավլի, Տվերի, Նովգորոդի, Լենինգրադի մարզերի հետ, ինչպես նաև Կարելիա հանրապետության հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վոլոգդայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի դաշնային բաժանում
Ֆեդոտովո (գյուղ, Վոլոգոդսկի շրջան)
Ֆեդոտովո (Федотово), գյուղ Ռուսաստանի Վոլոգդայի մարզի Վոլոգոդսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5276 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1963 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վոլոգդայի մարզի Վոլոգոդսկի շրջանի բնակավայրեր
Կամպոլի Ապենինո
Կամպոլի Ապենինո  (Campoli Appennino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո շրջանում՝ Ֆրոզինոնե պրովինցիայում։
Բնակավայրի հովանավոր սուրբը Սուրբ Պանկրիազոն է (San Pancrazio), որի տոնը նշվում է ամեն տարի մայիսի 12-ին։
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Ջանգիր աղա
Ջանգիր աղա (, (քուրմանջի՝ Cîhangîr Axa/Щиһангир Аха/جیهانگیرئا خا )), եզդի ժողովրդի ազգային հերոս։
Ջանգիր աղան Բերկրի շրջանում (Վանա լճից արևմուտք, Կարասու գետի ջրավազան) բնակվող Զուկրի ցեղերի համադաշնության Մանդիկի ցեղի առաջնորդ Խատիֆ աղայի որդին էր։
Կենսագրություն
Ջանգիր աղան ծնվել է Օսմյանյան կայսրության Վանի վիլայեթի Չուբուխլու գյուղում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ցեղական առաջնորդի որակով եղել է Համիդիյե կոչված անկանոն հեծելազորի հրամանատար։ Պատերազմի սկզբում Ջանգիր աղայի առաջնոդաց եզդիների գունդը աշխատում էր ռուսական բանակի դեմ մարտական գործողությունների մեջ չմտնել։ 1915 թվականին, ռուսական բանակի կողմից Վանի գրավումից հետո, Ջանգիր աղան իր գունդով ու Սարդար բեկի, Նաջիդ բեկի, Օսման աղայի և Հուսեյն բեկի կողմից առաջնորդվող ևս չորս եզդիական գնդերի հետ անցնում է ռուսների կողմը։ Մոտավորապես 1909 թվականին տեղի է ունեցել Ջանգիր աղայի և Անդրանիկի հանդիպումը, որ սկիզբ է դրել իրենց մարտական ընկերությանը։ Ջանգիր աղան աջակցում էր հայ ֆիդայիներին, նրանց ռազմական և նյութական օգնություն տրամադրելով։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի Կովկասյան ճակատի փլուզումից հետո Ջանգիր աղայի ձիավորները գործում էին հայ կամավորական կորպուսի կազմում։
1918 թվականի մայիսի 16-18-ին տեղի ունեցող Բաշ Ապարանի ճակատամարտում հայկական հեծելազորի մեծամասնությունը կազմում էին Ջանգիր աղայի եզդիական միավորումները։
Ողջունում էր 1920 թվականին Հայաստանում խորհրդային իշխանության հաստատումը։
Ձերբակալվել է 1938 թվականին, մահացել է 1943 թվականին' 69 տարեկանում, Սարատովի բանտերից մեկում։ 1959 թվականին հետմահու ռեաբիլիտացված է։
Գրականություն
Կատեգորիա:1874 ծնունդներ Կատեգորիա:1943 մահեր Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Եզդիներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի օսմանյան մասնակիցներ
Պլասենսիա
Պլասենսիա (Plasencia), բնակավայր և համայնք Իսպանիայի արևմուտքում՝ Խերտե գետի ափին, Էստրեմադուրայի մաս հանդիսացող Կասերես ինքնավար պրովինցիայի Վալյե դել Խերտե շրջանում (կոմարկայում)։ Զբաղեցնում է 218 կմ² տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2010 թվականի տվյալներով եղել է 41.447 (այս ցուցանիշով Կասերես պրովինցիայում զբաղեցնում է երկրորդ և ամբողջ Էստրեմադուրայում՝ չորրորդ տեղը ): Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ Կասերես քաղաքից հեռավորությունը 82 կիլոմետր է։ Սահմանակցում է Վալյե դել Խերտե, Լա Վերա, Մոնֆրագուե, Վալյե դել Ալագոն, Վալյե դել Ամբրոս և Տրեսիեռա - Տիեռաս դե Գրանդիլյա համայնքներին ։ Աշխարհագրական իր դիրքով կարծես Խերտե հովտի դարպասն է։ Էստրեմադուրայի մյուս երեք խոշոր բնակավայրերի՝ Կասերես, Բադախոս, Մերիդա քաղաքների պես միացված չէ որևէ այլ համայնքի ։ Եպիսկոպոսական թեմի և դատական չորրորդ տարածաբաժնի կենտրոնն է ։ Համայնքի հովանավորներն են համարվում Սուրբ Ֆուլխենսիոն և Սուրբ կույս դել Պուերտոն։
Էստրեմադուրայի հյուսիսում ամենամարդաշատը համարվող այս բնակավայրում են գտնվում պետական, վարչական և սպասարկման բնագավառի բազմաթիվ կազմակերպություններ, որոնք ծառայություններ են մատուցում ինչպես բուն քաղաքի, այնպես էլ շրջակա համայնքների բնակիչներին  ։
Պատմություն
Պլասենսիայի մերձակայքում՝ Կապերայում հնագիտական պեղումների արդյունքում հայտնաբերվել են հին հռոմեական բնակավայրի ավերակներ։ Բուն Պլասենսիա քաղաքը հիմնադրել են արաբները և անվանել Ամբրոս։ 1186 թվականին Ալֆոնսո Ութերորդ Կաստիլիացի թագավորն ազատագրել է բնակավայրը մավրերից, վերանվանել Պլասենսիա և նրա ռազմավարական կարևորությունը հաշվի առնելով՝ շուրջը կառուցել 68 աշտարակ ունեցող պարիսպ (բանն այն է, որ Պլասենսիան գտնվել է Լեոնի թագավորության և մուսուլմանների տիրույթների հետ Կաստիլիայի ունեցած սահմանի մերձակայքում և դեռ հին հռոմեական ժամանակներում կառուցված և ռազմական ու առևտրական կարևոր նշանակություն ունեցած Արծաթե ուղու վրա, որը մեր ժամանակներում ծառայում է որպես հետիոտն արշավների երթուղի ): Մինչև 19-րդ դարը Պլասենսիան եղել է համանուն մի տարածաշրջանի կենտրոն, որն զբաղեցնում էր ներկայիս պրովինցիայի քառորդ մասը։ Թեև քաղաքը մինչև 1960 թվականը 20 հազարից պակաս բնակիչ է ունեցել և աչքի ընկնող բնակավայր չի համարվել, այդուհանդերձ այստեղ մի շարք կարևոր իրադարձություններ են տեղի ունեցել, ինչպես, օրինակ, արքայադուստր Խուանա լա Բելտրանեխայի հարսանիքը կաստիլիական ժառանգության համար մղվող պատերազմի ժամանակ և Կորտեսում քվե գնելու նախաձեռնությունը, որն ի վերջո հանգեցրել է Էստրեմադուրայի մարզի ստեղծմանը 1653 թվականին։
Ժողովրդագրություն
1842 թվականից 2010 թվականն ընկած ժամանակամիջոցում Մալպարտիդա դե Կասերեսի բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները եղել են հետևյալը
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստրեմադուրայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կասերես պրովինցիայի բնակավայրեր
Նովոսելիե (գյուղ, Նովի Բուգի շրջան)
Նովոսելիե (Новосілля), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Նովի Բուգի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովոսելիե գյուղում բնակվում էր 239 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,69 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Նովի Բուգի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բուրգ (խորհրդանիշ)
Բուրգ, խորհրդանիշ։
Նշանակություն
Երկրաչափական խորհրդակարգում, ինչպես եռանկյունին, հիմնարար և արարիչ խորհրդանշան է։ Եռանկյունին ունի մակերես առանց խորության, իսկ հարթությունից դուրս եռանկյունին միավորվելով չորրորդ չափման հետ, ստեղծում է ծավալ. այդ երկրաչափական մարմինը բուրգն է։ Բուրգը քառակի կրկնված եռանկյունին է՝ ուղղված դեպի երկինք։ Եռանկյունին գաղտնի մեկնաբանություններում համարվում է կրակի խորհրդանշան։ Այնպես որ, հնարավոր է Պլինիուսն ու հին աշխարհի շատ գրողներ ճիշտ էին. նրանք բուրգին նույնացնում էին ծիսական կառույցի հետ, քանզի այն եղել է ձեռնադրման տեղ, ուր հոգու բոցով սկզբնավորվելով բարձրանում էր Իսիդայի ՙծածկոցը՚։
Անվանում
Բառի ստուգաբանությունը Պլինիուս Ավագը կապում է հունարեն կրակ բառի հետ, որի խորհրդանշական իմաստը մեկ աստվածության հրի մեջ է։ Մեկ այլ մեկնությամբ ծագել է հնդեվրոպական նախալեզվի ՙբարձրանալ, բարձր՚ արմատից։ Հնդեվրոպական քաղաքները ոչ թե ընդարձակ ու մարդաշատ վայրեր էին, այլ ամուր բուրգանման բարձունքներ, ուր մարդիկ ապաստանում էին։ Հայերեն բուրգ բառը կապվում է գոթերեն baurgs ՙքաղաք՚, ավեստայի լեզվի barez ՙբարձր՚ բառերի հետ։ Բուրգը (ինչպես թումբը) համարվում է Սուրբ լեռան նախօրինակը։ Բուրգե քառակուսին հիշեցնում է, որ իմաստնության տունը հիմնված է բնության անխախտ օրենքների վրա։ Բուրգի 3 հիմնական ՙսենյակները՚ հարաբերակցվում են սրտի, ուղեղի և հոգու կենտրոններով։ Բուրգի եռանկյունու ձևը կարծես նման է մարդկային մարմնի մեդիտացիոն վարժությունների ժամանակ ընդունած դիրքին։ Ինչպես մնացած կրոնական կառույցները, բուրգը ևս անավարտ է (միայն Աստված է կատարյալ)։
Պատմություն
Եգիպտացիները բուրգը զուգորդում են Հերմեսի հետ։ Այն կրոնական ծիսական տաճար է, առաջին կառույցը, որը համարվել է գիտության և արվեստի գաղտնիքների զետեղարան։ Այն միկրո և մակրո տիեզերքների ամբողջական խորհրդանշանն է։ Բուրգը վայր է ՙերկրորդ ծննդի համար՚, նրա մեջ իմաստնությունն ապրում է այնպես, ինչպես Աստված մարդկանց սրտերում։ Բալմոնտը գրում է. ՙԵս մտաբերում եմ այն բառերը, որոնք արդեն ասել եմ մի ժամանակ խոսելով մեքսիկական խորհրդակարգի մասին։ Բուրգի արևային ու երանելի ծագումն աներկբա է։ Երբ երեկոյի արևը, հատկապես ամպրոպից հետո իր ճառագայթներով ճեղքում է ամպերի հսկայական զանգվածը, երկնքում շատ պարզորոշ ու հստակ նկատվում է արևի սկավառակով ավարտվող բուրգի ուրվագիծը։ Բուրգը երկրից կրակային, ամպրոպային մտքերդ տանում է դեպի երկնքի բարձունքները, դեպի առավել հզորն ու վառը՚։ Բալմոնտն արևապաշտների երկրներում երկրպագվող բուրգը համարում է երկինք խոյացող շինարարական սաղմոս։
Աղբյուր
Գագիկ Մանասյանի Խորհրդանիշների հանրագիտարանից։
Անղու
Անղու, գետ Եփրատի ավազանում ։ Վերին հոսանքը կոչվում էր Գորտուկ, Գորդիկ, Գորդուկ ։
Հանդա
Հանդա (半田市), քաղաք Ճապոնիայում՝ Այչի պրեֆեկտուրայում։
2015 թվականի մայիս ամսվա տվյալների համաձայն՝ քաղաքի բնակչությունը կազմում է 117 088 մարդ, իսկ բնակչության խտությունը կազմում է 2 470 մարդ/կմ2։ Քաղաքը զբաղեցնում է 47,24 կմ2 տարածք։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ
Գառկալը
Գառկալը, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Քղիի գավառակում ։ Գտնվում էր Վերին Քղիիում, Բալու քաղաքից 35-40 կմ հեռու, այլ Գառկալը գյուղի մոտ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Նիկոլայ Աֆանասևսկի
Նիկոլայ Աֆանասևսկի (Николай Николаевич Афанасьевский, ), ռուս դիվանագետ։
Կենսագրություն
1964 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանը։
1964 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան)
Վերխնեկանսիյարովո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բալտաչևսկի շրջանի բնակավայրեր
Բանվոր (թերթ, Նյու Յորք)
«Բանվոր» («Բանւոր»), քաղաքական, հասարակական և գրական շաբաթաթերթ (հետագայում՝ եռօրյա, օրաթերթ)։ Ամերիկայի բանվորական կուսակցության հայկական հատվածի, այնուհետև՝ ԱՄՆ-ի կոմկուսի պաշտոնաթերթ։
Պատմություն
Արտացոլել է ամերիկահայ բանվորների առօրյան, լուսաբանել ԱՄՆ-ի կոմկուսի և նրա հայկական բյուրոյի, Կոմինտերնի գործունեությունը, համաամերիկյան բանվորական շարժումը։ Ընթերցողներին ծանոթացրել է Խորհրդային Հայաստանի առաջընթացին։ Սատարել է ՀՕԿ-ի գործունեությանը, խրախուսել հայրենակցական միությունների շինարական աշխատանքները։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի (1939-1945) նախօրյակին «Բանվոր» պարբերականը մեծ տեղ է հատկացրել հակաֆաշիստական ընդհանուր ճակատ ստեղծելու ԱՄՆ-ի կոմկուսի փորձերին, տպագրել նյութեր Իսպանիայում կռվող ամերիկահայ կամավորների մասին։
Պարբերականում տպագրվել են հրապարակախոսական նյութեր, արձակ և չափածո գրական ստեղծագործություններ։
Կատեգորիա:Հայկական պարբերականներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հայկական պարբերականներ
Բուլղարական արական գիմնազիա (Սալոնիկ)
Սրբեր Կյուրեղի և Մեթոդիոսի անվան բուլղարական արական միջնակարգ դպրոց Սալոնիկում (Солунска българска мъжка гимназия „Св. св. Кирил и Методий“, Solunska balgarska mazhka gimnazia „Sv. sv. Kiril i Metodiy“), առաջին բուլղարական միջնակարգ դպրոցը Մակեդոնիա պատմական շրջանում (Բալկանյան թերակղզի), հիմնադրվել է 1880 թվականի աշնանը օսմանյան Սալոնիկ քաղաքում (այժմ՝ Հունաստանում) և գործել է մինչև 1913 թվականը ։
1920 թվականին միջնակարգ դպրոցը վերսկսել է գործել Պիրին Մակեդոնիա շրջանի Գոռնա Ջումնայա (Gorna Dzhumaya) քաղաքում, որտեղ այսօր գործում է «'''Սբ. Կիրիլ և Մեթոդիոս ազգային հումանիտար միջնակարգ դպրոցը'» (Sts. Cyril and Methodius National Humanitarian High School''), որն իրեն համարում է Բուլղարական արական դպրոցի իրավահաջորդը ։
Հիմնադրում
Բուլղարական առաջին դպրոցը Սալոնիկում հիմնադրվել է 1871 թվականին, Սուրբ Աթանաս Ալեքսանդրացի եկեղեցու կողքին։ Երբ 1876 թվականին Բուլղարիայում Օսմանյան իշխանության դեմ ազգային-ազատագրական ապրիլյան ապստամբությունից հետո սկսվեց Ռուս-թուրքական պատերազմը (1877-1878), Կրեսնա-Ռազլոգյան ապստամբությունը և այլ իրադարձություններ, բուլղարական կրթությունը Մակեդոնիայում (պատմական մարզ) մի շարք ծանր հարվածներ ստացավ։ Օգտվելով պետական պաշտոնյաների շրջանում հակաբուլղարական տրամադրություններից, հույն եպիսկոպոսներին հաջողվեց փակել բուլղարական շատ դպրոցներ և տարածաշրջանի բուլղարական եկեղեցիներում կրկին հունարենը ներմուծել։ Արդյունքում, բուլղարական մտավորականության մի մասն արտագաղթեց Բուլղարիայի իշխանություն և Արևելյան Ռումելիա պրովինցիա։ Նրանց, այնուամենայնիվ, հաջողվեց շարունակել իրենց աշխատանքը՝ տեղական համայնքապետարանների, Բուլղարիայի էկզարխատության (Exarchate) և նորաստեղծ Բուլղարական պետության աջակցությամբ։
Սալոնիկում իրավիճակը համեմատաբար հանգիստ էր՝ համեմատած այլ վայրերի ծանր դրության։ Արտասահմանյան հյուպատոսների և ներկայացուցչությունների առկայությունը որոշակի սահմանափակումներ էր դնում թուրքական ռեժիմի վրա։ Որոշ ուսումնասիրողների պնդմամբ, դա էր Մակեդոնիայում բուլղարական միջնակարգ դպրոցի բացման հիմնական պատճառը, որը նման էր Սոֆիայի և Պլովդիվի դպրոցներին ։ 1880 թվականին Օսմանյան կայսրությունն ընդունեց «Վիլայեթների մասին» օրենք, որը սահմանափակում էր հույն եպիսկոպոսների վերահսկողությունը բուլղարական եկեղեցիների վրա։ Օգտվելով այս զարգացումներից՝ ազգային վերածնունդի նշանավոր գործիչ Կուզման Շապկարևը պատրաստեց բուլղարական կրթության մի ամբողջ ծրագիր Մակեդոնիայում, որի կենտրոնն էր տարածաշրջանի մայրաքաղաք Սալոնիկը։ Քաղաքը պետք է ունենար տղամարդկանց և աղջիկների մեկական դպրոց, որոնցից յուրաքանչյուրին կցված էին գիշերօթիկ դպրոցներ։ Մինչ դրանց բացումը Մակեդոնիայում կար ընդհանուր 667 բուլղարական հիմնական դպրոց 949 ուսուցիչով և 36 623 աշակերտով ։
Շապկարևի ծրագրի հիմնական խոչընդոտը Էկզարխատն էր, որը դեմ էր Սալոնիկը գիմնազիաներ ունենալուն։ Դրագան Ցանկովը, որը սկզբունքորեն կողմ էր գաղափարին, առաջարկեց մեկ այլ քաղաք, որը գտնվում էր Կենտրոնական Մակեդոնիայում և զուտ բուլղարական բնակչությամբ էր բնակեցված ։ Չնայած այս տարաձայնություններին, Էկզարխատը համաձայնվեց և Սրբեր Կյուրեղի և Մեթոդիոսի բուլղարական արական միջնակարգ դպրոցը Սալոնիկում պաշտոնապես իր դռները բացեց 1880 թվականի աշնանը՝ տեղի բուլղարական համայնքի և Էկզարխատի աջակցությամբ։
Հետագա ճակատագիր
Դպրոցը սկսել է գործել 1880 թվականին Սալոնիկի թաղամասի շենքերից մեկում։ 1910 թվականին դպրոցն ուներ ութ դասարան, տասներկու ուսուցիչ և 133 աշակերտ ։ Բալկանյան պատերազմներից հետո, երբ Սալոնիկը դարձավ հունական, բուլղարացիները վտարվեցին քաղաքից, գիմնազիան, մյուս բուլղարական հաստատությունների նման, փակվեց 1913 թվականին։ Ուսուցիչական անձնակազմը և աշակերտները Ստրումիցայով և Պետրիշով տեղափոխվեցին Գոռնա Ջումնայա քաղաք (ներկայիս Բլագոևգրադ) ։
Այդպիսով, 1920 թվականին միջնակարգ դպրոցը վերսկսեց գործել Պիրին Մակեդոնիա շրջանի Գոռնա Ջումնայա (Gorna Dzhumaya) քաղաքում, այնուհետև հանձնվեց Բուլղարիային, որտեղ այն այսօր գոյություն ունի որպես «'''Սբ. Կիրիլ և Մեթոդիոս ազգային հումանիտար միջնակարգ դպրոց'» (Sts. Cyril and Methodius National Humanitarian High School'') ։
Ի պատիվ
Անտարկտիդայի Գրահամի Երկրում գտնվող Լոուբեթի ափին գտնվող Սալոնիկ սառցադաշտը (Solun Glacier) անվանակոչվել է ի պատիվ «19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին բուլղարական կրթության խոշոր կենտրոն Սալոնիկի (Թեսսալոնիկի) բուլղարական միջնակարգ դպրոցի․ ներկայումս տեղակայված է Բուլղարիայի հարավ-արևմտյան Բլագոևգրադ քաղաքում» ։
2014 թվականի մարտի 5-ին Սալոնիկի քաղաքապետ Յանիս Բուտարիսը Բուլղարիայի մշակույթի նախարար Պետար Ստոյանովիչի հետ միասին բացեց հուշատախտակը ավագ դպրոցի տեղում, Օլիմբոու 99 հասցեում (99 Olymbou St.)։
Յակով Կոստյուկովսկի
Յակով Արոնովիչ Կոստյուկովսկի (Я́ков Аро́нович Костюко́вский, ) ), խորհրդային և ռուս բանաստեղծ, դրամատուրգ և սցենարիստ, գրող-երգիծաբան, լրագրող, ռազմական թղթակից։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1921 թվականի օգոստոսի 23-ին Զոլոտոնոշայում, սակայն շուտով ընտանիքը տեղափոխվել է Խարկով, որտեղ նա գնացել է դպրոց և որտեղ անցել է մանկությունն ու պատանեկությունը։
Հայրը՝ Արոն Յակովլևիչ Կոստյուկովսկին (1890-1966), հաշվապահ էր, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կռվել է, պարգևատրվել է Գեորգիևան խաչով։ Մայրը՝ Սոֆյա Գիլևնա Կոստյուկովսկայան էր : Մայրական մայրական կողմի պապը Գիլյա Շլյոմովիչ Սլեպկով, Զոլոտոնոշում տիրում էր աղացների ։
Երգիծական բանաստեղծություններ և էպիգրամներ սկսել է գրել դպրոցում, հաճախել է Խարկովի պիոներների պալատի գրական ստուդիա, որը ղեկավարել է արձակագիր Նիկոլայ Պետրովիչ Տրուբլաինին։ Սովորել է Պատմության ինստիտուտի գրական ֆակուլտետում (1939—1941), որտեղ հանդիպել է ապագա կնոջը։
1940 թվականին ծառայել է բանակում Արևմտյան Ուկրաինայի նոր տարածքներում։ Տպագրվել է թերթերում և ամսագրերում, 1941 թվականին ֆելիետոնի դեբյուտը կատարել է «Օգոնյոկում» և դրանից հետո հիմնականում անցել է երգիծանքի։ Ընկերակցում էր համակուրսեցիների հետ ( Սեմյոն Պետրովիչ Գուդզենկոյի և Դավիթ Սամոյլովի հետ։
Երբ սկսվում է Հայրենական Մեծ պատերազմը սկսում է աշխատել «Կոմսոմոլկե»-ում և միաժամանակ «Սմենա» ռազմա-երիտասարդական ամսագրի պատասխանատու քարտուղար, ապա` «Կոմսոմոլսկայա պրավդայի» ռազմաճակատային բաժնում։  Զորակոչվելով բանակ՝ ծառայել է որպես «Հայրենիքի համար» թերթի (Նոյ) պատասխանատու քարտուղար Նոյը, ապա թերթի Մոսկվայի ռազմական շրջանի «Կարմիր Վարիոր»-ում։ Զորացրվելուց հետո վերադարձել է «Կոմսոմոլսկայա պրավդայում», որտեղ ղեկավարել է մշակույթի բաժինը և եղել է պատասխանատու քարտուղար։ Թերթում մտցրեց է երգիծանքի և հումորի բաժինը («Զարմանալի է, բայց փաստ»)։
1947 թվականից, մնալով թերթում, զբաղվել է գրեթե միայն գրական աշխատանքով։ Էմիլ հեզի հետ միասին հանդես է եկել «Ծիծաղ, լուրջ գործ» բանավոր ալմանախներով։ «Կոմսոմոլսկայա պրավդայից» հեռացվել է և զբաղվեց գրական աշխատանքով։
1948 թվականին Վլադլեն Եֆեմովիչ Բախնովի հետ միասին գրել է ֆելիետոններ, երգիծական բանաստեղծություններ, պիեսներ, սցենարներ, ռեպրիզներ էստրադայի և կրկեսի արտիստների համար։ 1952 թվականի դեկտեմբերին ընդունվել է ԽՍՀՄ գրողների միություն։
1963 թվականից աշխատել է Մորիս Ռոմանովիչ Սլոբոդսկույի հետ համահեղինակությամբ։ Մի քանի գիրք է հրատարակել։ Մորիս Ռոմանովիչ Նիմի հետ միասին գրել է «Գարնան երկու օր» օպերետի սցենարը։ Մ.Սլոբոդսկու և Լեոնիդ Նովիչ Գայդայի հետ միասին գրել է երեք ամենանշանավոր կատակերգությունների սցենարները «Կովկասի գերուհին կամ Շուրիկի նոր արկածները», «Ադամանդե ձեռքը»։
Երգիծական բանաստեղծությունների «Տղամարդու խոսակցություն» (1965) գրքի հեղինակ, «Լավ ապրելը, իսկ լավ ապրելն ավելի լավ է» (1998)։
2011 թվականի ապրիլի 8-ին ծանր վիճակում տեղափոխվել է Մոսկվայի Ս. Պ. Բոտկինի անվան Քաղաքային կլինիկական հիվանդանոց (Բոտկինի հիվանդանոց)։ Ապրիլի 11-ին մահացել է սրտամկանի ինֆարկտ։
Թաղված է Վվեդենսկի գերեզմանոցում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային դրամատուրգներ Կատեգորիա:Խորհրդային երգիծաբաններ Կատեգորիա:Ռազմական թղթակիցներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով