cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Փուլի
Ցեղատեսակի պատմություն
Փուլին առաջացել է Չինաստանի արևմուտքում և ընդհանուր արմատներ ունի տիբեթական տերիերի հետ։ Թերևս այդ շների նախնիները, հաղթահարելով ասիական բարձրությունները, քոչվոր ավարների հետ հասել են ժամանակակից Հունգարիայի տարածք։ Բայց ավանդաբար վարկած է ընդունվում նաև այն, որ փուլիի նախնիները Հունգարիա են բերվել 18-րդ դարում կումանների կողմից ։ Հունգարական գրականության մեջ «փուլի» անվանումն ի հայտ է եկել 1751 թվականին ։
Սկզբում փուլիներն օգտագործվում էին ոչխարների հոտերը պաշտպանելու համար, սակայն ժամանակի ընթացքում նրանք սկսեցին օգտագործվել որպես հրացանավարժ շուն ։ Շատ հայտնի են ինչպես իրենց հայրենիքում, այնպես էլ Եվրոպայի մյուս երկրներում։ Եվրոպական և ամերիկյան մայրցամաքներում կան Ազգային ցեղատեսակների ակումբներ։ Փուլին առաջին անգամ Ռուսաստան է բերվել 20-րդ դարի կեսերին ։
Արտաքին տեսք
Գանգը փոքր է և նուրբ, առատ մազերի պատճառով գլուխը թվում է կլոր։ Դունչը սուր չէ, նրա երկարությունը գլխի երկարության երրորդ մասն է կազմում, ճակատից դնչի անցումը թույլ է, քիթն ուղիղ է։ Աչքերը փոքր-ինչ ծուռ են, մուգ շագանակաույն, աշխույժ և խելացի արտահայտությամբ։ Ականջները V-աձև են, կախված, լայն հիմքերով և կլոր ծայրերով։ Պարանոցն ամուր է, մկանուտ ։
Մեջքն ուղիղ է, ուժեղ, մկանուտ, գոտկատեղը կարճ է, գավակ՝ մի փոքր հակված։ Կրծքավանդակը խորն է, լավ կլորացված կողոսկրերով։ Պոչը ծածկված է հաստ բրդով։ Վերջույթներն ամուր են և մկանուտ, ոտքերը կարճ են, կլոր, ճիրանները հիմնականում սև են, բարձիկները մուգ են և առաձգական ։
Խիտ, մինչև գետին կախված մազերն ամբողջությամբ ծածկում են շանը՝ թույլ չտալով որոշել նրա ուրվագիծն ու ձևը։ Մորթին կազմված է կոշտ ծածկույթային մազերից և ավելի բարակ բրդատակի աղվամազից, որոնց ճիշտ, գենետիկորեն կանխորոշված հարաբերակցությունը շանը տալիս է էսթետիկ տեսք և հեշտացնում մորթու խնամքը։ Ամենաերկար մազերը ծածկում են մեջքը, գավակը և ազդրի ներսի մասը, դրանց երկարությունը կազմում է 20-30 սմ։ Այդ տեսակի ծածկույթը բնորոշ է միայն հասուն շներին, ձագերն ունեն փափուկ, մի փոքր ալիքավոր մորթի։ Գունավորումը սև է, սև՝ մի փոքր ժանգակարմիր կամ մոխրագույն երանգով, ցանկացած երանգի մոխրագույն, մարգարտասպիտակ։ 20-րդ դարի առաջին կեսին իդեալական էր համարվում սև գույնը, այնուհետև ավելի հայտնի դարձավ սպիտակը։ Ցուցահանդեսներում փուլիի սպիտակ և մյուս գունավորումները գնահատվում են տարբեր դաշտերում   ։
Արու շան հետնաբաշի երկարությունը 39-45 սմ է, էգինը՝ 36-42 սմ, իդեալական է համարվում համապատասխանաբար 41-43 սմ և 38-40 սմ հասակը։ Արուի զանգվածը 13-15 կգ է, էգինը՝ 10-13 կգ ։
Խառնվածք
Իր բնույթով շատ խելացի, հնազանդ, մեղմ և ակտիվ շուն է, լավ հասկանում է տիրոջը, որին շատ է կապվում։ Ունի պաշտպանական հոյակապ հատկանիշներ, չնչին կասկածելի ձայնի դեպքում հաչում է, տիրոջը պաշտպանելիս ագրեսիվ է և անվախ, սակայն շների ու ընտանի մյուս կենդանիների հետ հարաբերություններում ագրեսիա չի դրսևորում։ Ձագերին վարժեցնել պետք է սկսել վաղ տարիքից և դա պետք է անել նրբորեն, առանց զայրանալու, ձայնը բարձրացնելու և պատժելու   ։
Որպես հովվաշուն՝ դիմացկուն է և ոչ պահանջկոտ, հսկում է հոտը՝ ցատկելով ոչխարների մեջքին կամ թռչելով նրանց վրայով ։ Նրան կարելի է օգտագործել պայթուցիկ նյութերի որոնման ժամանակ, երկու համաշխարհային պատերազմների ընթացքում Հունգարիայում օգտագործվել է ոստիկանական ծառայության մեջ։ Փուլին դինամիկ է և ընկալունակ, հեշտությամբ սովորում է ամեն մի նորին, սիրում է արգելքների հաղթահարումով շարժումը, այդ պատճառով էլ այս շան հետ հետաքրքիր է զբաղվել կինոլոգիական այնպիսի մարզաձևերով, ինչպիսիք են աջիլիթին, դոգ-ֆրիզբին և ֆրիսթայլը ։
Առողջություն
Այս ցեղատեսակի ներկայացուցիչներն ունեն գերազանց առողջություն։ Գենետիկական հնարավոր հիվանդություններից են էնդոկրին համակարգի (հիպոթիրեոզ), մաշկի և լորձաթաղանթի, լյարդի և ենթաստամոքսային գեղձի, աչքերի (ցանցաթաղանթի դիսպլազիա) և կմախքի (պոչի կրճատություն, ազդրի բնածին հոդախախտ, ոչ լրիվ ատամներ) հիվանդությունները։ Կարող են ունենալ մաշկաբորբի և սրտանոթային հիվանդություններ։ Սննդի նկատմամբ պահանջկոտ չեն և հակում չունեն ալերգիաների նկատմամբ, այդ պատճառով էլ կարող են սնվել ինչպես բնական, այնպես էլ պատրաստի արդյունաբերական կերերով։ Կյանքի միջին տևողությունը 12-13 տարի է ։
Կերակրումն ու խնամքը
Փուլիի ոչ մեծ չափերը հնարավորություն են տալիս նրան պահել քաղաքային բնակարաններում։ Նրանք արագ և հեշտությամբ հարմարվում են գոյության պայմանների փոփոխություններին։ Նրանց դռեդլոկը, ձևավորելով յուրահատուկ միկրոկլիմա, հուսալիորեն պաշտպանում է ցրտից, ջերմությունից և տոթից՝ շանը հնարավորություն տալով հարմարավետ զգալ փողոցում և շինություններում։ Փուլիները լավ հարմարվում են բոլոր տարիքի մարդկանց հետ, ներառյալ երեխաների, նրանք շատ են սիրում գտնվել ուշադրության կենտրոնում։ Այսպիսի շները հարմար են այն մարդուն, որը նախընտրում է սպորտային կյանքը, փուլիները սիրում են ակտիվ զբոսանքները և կարիք ունեն ֆիզիկական ծանրաբեռնվածության, ցանկալի է խոչընդոտների հաղթահարումով   ։
Անհրաժեշտ է ամեն օր փուլիին խնամքով սանրել՝ խուսափելու համար մազերի խճճվելուց։ Այս ցեղատեսակի շան մազերը չեն թափվում, չունեն հոտ և ալերգիա չեն առաջացնում։ Փուլիին պետք է լողացնել անհրաժեշտության դեպքում՝ հաշվի առնելով այն փաստը, որ լողանալուց հետո շանն անհրաժեշտ է բավականին երկար ժամանակ լիովին չորանալու համար ։ Շոգ եղանակին պետք է աշխատել այս շներին պահել ստվերում՝ տալով բավականին ջուր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շան ցեղատեսակներ
Նիմե (գյուղ, Վառբլա շրջան)
Նիմե (Nõmme), գյուղ Էստոնիայի Պյարնումաա նահանգի Վառբլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 2 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պյարնումաա նահանգի Վառբլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Դալթոնիդներ
Դալթոնիդներ, հաստատուն բաղադրությամբ քիմիական միացություններ։ Տերմինն առաջարկել է ռուս քիմիկոս Ն․ Ս․ Կուռնակովը ի պատիվ Ջ․ Դալթոնի։ Դալթոնիդները ենթարկվում են հաստատուն բաղադրության և բազմապատիկ հարաբերությունների օրենքներին (տես Հաստատուն բաղադրության օրենք, Բազմապատիկ հարաբերությունների օրենք)։ Դալթոնիդներ են քիմիական սովորական միացությունների մեծ մասը։
Տես նաև
Կատեգորիա:Երկուական միացություններ Կատեգորիա:Ընդհանուր քիմիա
Պրոլյոտնոե
Պրոլյոտնոե (Пролітне, Prolötnoye), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Տուլոնի պաշարում
Տուլոնի պաշարում (ֆր. Siege de Toulon) ֆրանսիական հեղափոխական պատերազմի դրվագներից մեկը, որով սկիզբ դրվեց Նապոլեոնի փառահեղ կարիերային։
1973 թվականի մայիս ամսին Տուլոնում միավորվել էին ռոյալիստները, որոնք ապստամբությունն էին բարձրացրել Կոնվենտի դեմ։ Այդ ապստամբության ճնշան համար Տուլոն է ուղարկվում հանրապետականներ բանակը՝ գեներալ Կարտոյի գլխավորությամբ։ Չունենալով բավականաչափ միջոցներ Կոնվենտի բանակի դեմ պայքարելու համար, ռոյալիստները օգնություն խնդեցին Մեծ Բրիտանիայից և արդեն օգոստոսի վերջին ադմիրալ Հուդին հանձնվեց Տուլոնի ռոյալիստների ամբողջ նավատորմը, կառամատույցը և 46 դատարանները։ Հուդը ճանաչեց Լյուդովիկոս XVII-ին որպես Ֆրանսիայի միապետ և առաջարկեց անհրաժեշտության դեպքում վերացնել բոլոր նավերը, քան հանձնել այն ֆրանսիացիներին։ Տուլոն էին ժամանել 19 հազար անգլիական, իսպանական, սարդինական և նեապոլիտական զորքեր, որոնք միանալով տեղի զորքին կազմեցին շուրջ 25 հազարանոց բանակ։
Նախապատմություն
1793 թվականի մայիսի 31-ին ժիրոնդիստների պատվիրարկության ձերբակալության պատճառով ֆրանսիական մի շարք քաղաքներ (Լիոն, Մարսել և այլն) բարձրացրեցին ապստաբություն։ Տուլոնում ֆրանսիայի հեղափոխականները վտարեցին Յակոբիններին, իսկ շուտով հեղափոխականները վտարվեցին ռոյալիստների կողմից։ 1973 թվականի մայիսիս ամսին Տուլոնում միավորվել էին ռոյալիստները, որոնք ապստամբությունն էին բարձրացրել Կոնվենտի դեմ։ Այդ ապստամբության ճնշան համար Տուլոն է ուղարկվում հանրապետականներ բանակը՝ գեներալ Կարտոյի գլխավորությամբ։ Չունենալով բավականաչափ միջոցներ Կոնվենտի բանակի դեմ պայքարելու համար, ռոյալիստները օգնություն խնդեցին Մեծ Բրիտանիայից և արդեն օգոստոսի վերջին ադմիրալ Հուդին հանձնվեց Տուլոնի ռոյալիստների ամբողջ նավատորմը, կառամատույցը և 46 դատարանները։ Հուդը ճանաչեց Լյուդովիկոս XVII որպես Ֆրանսիայի միապետ և առաջարկեց անհրաժեշտության դեպքում վերացնել բոլոր նավերը, քան հանձնել այն ֆրանսիացիներին։ Տուլոն էին ժամանել 19 հազար անգլիական, իսպանական, սարդինական և նեապոլիտական զորքեր, որոնք միանալով տեղի զորքին կազմեցին շուրջ 25 հազարանոց բանակ։
Պաշարումը
Հրետանու հրամանատար Էլզեար Օգուստ Դոնմարտին ծանր վնասվածք ստացավ Օլյուլ քաղաքում, և Կոնվենտը որպես փոխարինող ուղարկեց կապիտան Նապոլեոն Բոնապարտին։ Հետագայում Նապոլեոնն իր հուշերում նշում է, որ հենց Տուլոնում նա սկսեց իր փառահեղ ուղին։ Չնայած Բոնապարտի և հրետանու հրամանատարի միջև ծագած տարաձայնություններին, Նապոլեոնը կարողանում է միավորել հրետանու այն ուժերը, որոնք արժանի էին մասնակցել Տուլոնի պաշարմանը և Անգլիայի՝ այդ շրջանոմ արագորեն կառուցված ամրոցները։ Նա ի զորու էր բռնագրավել շրջակայքի սարքավորումները և հրանոթները։
Զենքերը վերցված էին Մարսելից, Ավինյոնից և Իտալական բանակից։ Տեղի բնակչությունը, որը ձգտում էր ապացուցել իր հավատարմությունը Հանրապետությանը, պաշարող զորքին ապահովում էր մթերքներով։ Նապոլեոնի շնորհիվ զորքը համալրվեց ևս 100 հրացաններով։ Նապոլեոնը Սալիչետիի, Ռոբեսպիրի և այլ ընկերների օգնությամբ ստիպեց նախկին հրանոթների հրամանատարներին վերադանալ ծառայության։ Բոնապարտը անցկացրեց նաև զինվորական վարժություններ, որոնց հետևանքով բանակի հետևակի հիմնական մաս, կարող էր նաև ծառայել հրետանային զորամասերում։
Չնայած իր ծանր աշխատանքին, Բոնապարտը այդքան էլ համարձակ չէր իր առաջին լուրջ գործողությունում։ Պատճառը պաշարման ընթացքում նրա հետ ծառայող հրամանատարները բավականաչափ հմուտ չէին և նա մտահոգված էր նրանց սխալների պատճառով առաջացող ձգձգումների պատճառով։ Նա այնքան մտագոգված էր, որ դիմում էր գրել Հասարակական փրկության կոմիտեին, օգնություն ուղարկելու խնդրանքով։
Որոշակի հետազոտություններից հետո, Բոնապարտը կազմեց մի ծրագիր, որը նախատեսում էր Էգիլետի և Բալագյերի նավահանգիստների զավթում, որից պաշարվածները չէին կարողանա ծովից օգնություն ստանալ։ Կարտոն, որը համաձայն չէր Բոնապարտի հետ, ուղարկեց բավական թույլ ջոկատ հանձնարարությունը կատարելու համար, որը գլխավորում էր Գեներալ-Մայոր Դելաբորդը։ Նրանք հարձակվեցին սեպտեմբերի 18-ին և ձախողեցին առաջադրանքը։ Բրիրանական հրամանատարները, հասկանալով Բոնապարտի ծրագիրը, միանգամից ամրապնդեց պաշտպանությունը, ավելի դժվարացնելով երիտասարդ Բոնապարտի հետագա քայլերը։ Նա զորքեր ամրացրեց մի քանի տեղերում։ Այս խումբը կոչվեց Փոքր Ջիբլարթար։
Բոնապարտը հիասթափված էր ջոկատի գործողություններից, որը տեղակայվել էր Սան-Լորենի բարձր շրջաններում սկսած սեպտեմբերի 19-ից։ Բոնապարտը այլ բանակ տեղակայեց Բրեգալիոնի ափին, որը կոչվում էր «sans-culottes» (ֆր. Առանց տաբատների)։ Հուդը կատարեց նրանց ետ մղելու անհաջող փորձ։ Հոկտեմբերի 1-ին, Գեներալ Լա Պոյպի կրած ձախողումից հետո, Բոնապարտը հանձնարարեց ռմբակոծել Մալբուսքերի մեծ նավահանգիստը, որի անկումը կօգներ ֆրանսիացիներին գրավել քաղաքը։ Ուստի շրջակա քաղաքներից բռնազավթեց թնդանոթներ։ Հոկրեմբերի 19-ին նա դարձավ բանակի հիմնական հրամանատարը, և կազմեց մի քանի ջոկատներ.«Հանրապետականների ճամբարը» Դումոնկյոյի բլրում, ևս մեկը Արենե բլրում և այլն։ Նոյեմբերի 11-ին Կարտոն հեռացվեց։ Նա գիտակցում էր իր կատարած սխալը և իր անկարողությունը, ուստի առանց որևէ դիմադրության ընդունեց իր հեռացումը։ Նրան փոխարինեց նախկինում բժիշկ Դոպպեն, որը, սակայն նույնպես ձախողվեց, հիմնականում իր անվճռականության պատճառով։ Նրան փոխարինում է Դյուգոմյեն, որը միանգամից ընդունում է Բոնապարտի մշակած ծրագրի հզորությունը և սկսում է պատրաստվել «Փոքր Ջիբլարթարի» գրավմանը։
Տեպյանովո
Տեպյանովո (Тепяново, Тәпән), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աբզելիլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 323 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աբզելիլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Քրոմաներկեր
Քրոմաներկեր, բուրդը, հազվադեպ նաև բնական մետաքսը, ներկելու համար օգտագործվող ժանտանյութային ներկեր, որոնք մանրաթելի վրա ամրանում են քրոմային (III) ժանտանյութի օգնությամբ։ Քրոմաներկերի առևտրական անվանումներն են՝ սոլոքրոմ (Մեծ Բրիտանիա), դիամանտ (Գերմանիա), էրիոքրոմ, օմեգաքրոմ, սինքրոմ (Շվեյցարիա) և այլն։
Տե՛ս նաև
Կատեգորիա:Ներկանյութեր
Ջեյմս Դանա
Ջեյմս Դանա (James Dwight Dana, ), ամերիկացի երկրաբան։
Ավարտել է Ելի համալսարանը (1833)։ Նյու Հեյվենի համալսարանի երկրաբանության և միներալոգիայի պրոֆեսոր (1855-1892)։ 1837 թվականին տվել է միներալների քիմիական դասակարգումը, որն անփոփոխ է մնացել մինչև 19-րդ դարի վերջը։ 1873 թվականին Դանան առաջարկել է «գեոսինկլինալ» «գեոանտիկլինալ» տերմինները։ Դանաի կարծիքով երկրակեղևի խոշոր ճկվածքների ու ծալքերի առաջացումը պայմանավորված է երկրագնդի սեղմամբ և երկրակեղևի կրճատմամբ։ Օրգանական աշխարհի էվոլյուցիայի տեսության մեջ առաջ է քաշել «ցեֆալիզացման» էմպիրիկ սկզբունքը, ըստ որի, կենդանիների զարգացումն ընթանում է նյարդային համակարգի բարդացման ուղղությամբ՝ ցածրակարգ օրգանիզմներից դեպի բարձրակարգերը։
Կենսագրություն
Երեք տարվա ընթացքում մաթեմատիկա է դասավանդել ԱՄՆ ռազմածովային նավատորմի կուրսանտներին, ինչը նրան տվել է շատ ճանապարհորդելու հնարավորություն։
1836 թվականից աշխատել է որպես Եյլի համալսարանի պրոֆեսոր Բենջամին Սիլիմանի քիմիական լաբորատորիայի ընթերակա։
1838-1842 թվականներին Չարլզ Ուիլկսի ղեկավարությամբ մասնակցել է ԱՄՆ ռազմածովային նավատորմի կողմից կազմակերպված Միացյալ Նահանգների խաղաղօվկիանոսյան արշավին։
Արշավախմբի արդյունքներով հրապարակել է հաշվետվություններ․
1844 թվականին վերադարձել է Եյլի համալսարան․ 1849 թվականից եղել է բնական պատմության պրոֆեսոր, 1864-1890 թվականներին՝ երկրաբանության և հանքերի պրոֆեսոր։
Սումարոկովո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)
Սումարոկովո (Сумароково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Ջեյմս Դանա
Գիտական նվաճումներ
23 տարեկան հասակում հրապարակել է հանքերի քիմիական դասակարգումը՝ «Հանքաբանության համակարգ» աշխատության մեջ (System of Mineralogy, 1837), որը մնացել է առանց էական փոփոխությունների մինչև 19-րդ դարի վերջը։ 1873 թվականին առաջարկել է «գեոսինկլինալ» և «գեոանտիկլինալ» տերմինները։ Կարծել է, որ երկրի կեղևի խոշոր թեքությունները և ծալքերի ձևավորումը պայմանավորված են սառեցման արդյունքում երկրի ընդերքի իջեցմամբ և երկրագնդի սեղմամբ։
Սումարոկովո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ջեյմս Դանա
Հիշատակ
Մարսի վրա խառնարանն և դանալիտ հանքանյութն անվանվել են գիտնականի պատվին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ամերիկացի երկրաբաններ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կենդանաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի բուսաբաններ Կատեգորիա:Հանքաբաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Եյլի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ
Քրոմական անհիդրիդ
Քրոմական անհիդրիդ, քրոմի (VI) օքսիդ, CrՕ3, մուգ կարմիր բյուրեղներ են, հալման ջերմաստիճանը՝ 198 °C, խտությունը՝ 2800 կգ/մ3։ Լուծվում է ջրում՝ առաջացնելով քրոմական թթուներ։ Ուժեղ օքսիդիչ է, թունավոր։ Ստացվում է խիտ ծծմբական թթվի և նատրիումի երկքրոմատի (Na2Cr2Օ7) փոխազդեցությամբ։ Օգտագործվում է օծանելիքի և դեղանյութերի արդյունաբերության մեջ, նաև յուղերը, ճարպերը, մոմանյութը, պարաֆինը գունազրկելու, օրգանական նյութերը օքսիդացնելու, որպես ժանտանյութ՝ կտորեղենը ներկելու, գունակիր՝ խեցեղենը, ապակին և ռետինը գունավորելու համար։ Մտնում է մետաղները պասսիվացնող խառնուրդների բաղադրության մեջ։ Ջրային լուծույթը էլեկտրոլիզելով ստանում են քրոմ և քրոմական ծածկույթներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բյուրեղագիտություն
Անդրանիկ Իոսիֆյան
Կենսագրություն
Անդրանիկ Իոսիֆյանը ծնվել է 1905 թ. Լեռնային Ղարաբաղում։ Նրա հայրական տունը Ծմակահող գյուղում գրեթե նույնությամբ պահպանվել է։ Պապը հոգևորական էր, հայրը՝ նույնպես։ Դպրոցում դասավանդում էր կրոնի պատմություն, հայոց լեզու։ Անդրանիկը 5 տարեկան էր, երբ ընտանիքը տեղափոխվեց Թեմիրխանշուր, այժմ Բույնաքս քաղաք՝ Մախաչկալայից ոչ հեռու, ուր հայրը քահանա էր նշանակվել հայկական եկեղեցում։ 1918 թվականին հեղափոխական խառնաշփոթում սկսվեցին հայերի ջարդերը։ Ընտանիքը ստիպված տեղափոխվեց Թուրքմենստան։ Հետո վերադարձավ Ղարաբաղ՝ հայրենի Ծմակահող գյուղը։ Մեկ տարին չանցած Ղարաբաղում հաստատվեցին խորհրդային կարգեր, և քանի որ 15-ամյա Անդրանիկը միակն էր գյուղում, որ տիրապետում էր ռուսերենին, նրան տվեցին կոմերիտական տոմս, երեք հրացան, հանձնարարեցին հավաքել ջոկատ և պաշտպանել գյուղը հրոսակներից։ 1922 թ-ին Անդրանիկ Իոսիֆյանը կամավոր զինվորագրվում է կարմիր բանակին։ Ծառայում է կապի բատալիոնում որպես հեռախոսավար, աշխատում է խորհրդային առաջին էլեկտրական երկաթուղու վրա որպես էլեկտրամոնտաժող։ 20 տարեկանում Իոսիֆյանն ավարտում է լուսժողկոմի հանրակրթական կուրսերը և ընդունվում Բաքվի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ։ Այստեղ ի հայտ են գալիս հայ երիտասարդի հնարամտությունն ու բնատուր տաղանդը։
30-ական թվականներից սկսած խորհրդային կառավարությունը Անդրանիկ Իոսիֆյանի գիտական գործունեությունը պահում էր գաղտնի։ Հայրենական պատերազմի տարինաերին նա ղեկավարում էր ռազմական նշանակության գործարան՝ ստեղծելով զենք և զինամթերք։ Հայազգի գիտնականը, պատերազմից հետո էլ շարունակում էր մնալ քողարկված։ Նա ռազմական և տիեզերական հրթիռաշինության գլխավոր կոնստրուկտորներից մեկն էր, ում անունները հայտնի են դառնում մահից հետո միայն։ Առաջին տիեզերանավերը ամբողջությամբ հագեցած էին Իոսիֆյանի ստեղծած եզակի էլեկտրասարքավորումներով։ Մասնագետներն Իոսիֆյանի անունը դասում էին Կուրչատովի, Կորոլյովի և Կելվիշի կողքին։
Ով էր Անդրանիկ Ղևոնդի Իոսիֆյանը։ Ինչի համար էր խորհրդային կառավարությունը նրան բազմիցս պարգևատրել պետական և Լենինյան մրցանակներով, սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչումով, Մոսկվայի պաշտպանության համար մեդալով, 4 անգամ՝ Լենինի, 2 անգամ՝ Աշխատանքային կարմիր դրոշի և Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշաններով։ Նա երեք անգամ ընտրվել է Հայկական ՍՍՀ գիտությունների ակադեմիայի փոխնախագահ և արժանացել ակադեմիկոսի կոչման։
Հրթիռաշինություն
50-ական թվականներին բուռն զարգացում ապրեց հրթիռային տեխնիկան և տիեզերքի հետազոտությունը։ Կառավարության որոշմամբ Անդրանիկ Իոսիֆյանը նշանակվեց միջմայրցամաքային բալիստիկական հրթիռների և տիեզերական ապարատների էլեկտրասարքավորումների գլխավոր կոնստրուկտոր։ Սերգեյ Կորոլյովի, Միխայիլ Յանգելի հետ միասին նա ԽՍՀՄ-ի գլխավոր կոնստրուկտորների խորհրդի անդամ էր։ Շուտով Կորոլյովը ստեղծեց նորագույն զենք՝ բալիստիկ հրթիռ Ռ7։ Այդ հրթիռը նախ տիեզերք բարձրացրեց առաջին արբանյակը, իսկ հետո նաև Յուրի Գագարինի “Վոստոկ” տիեզերանավը։ Բոլոր այդ հրթիռներն ու արբանյակները հագեցած էին եզակի սարքավորումներով, որոնք նախագծում և ստեղծում էր Իոսիֆյանը՝ իր ինստիտուտում։ Այս աշխատանքների համար 1961 թ.-ին Անդրանիկ Իոսիֆյանը պարգևատրվեց սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի ոսկե աստղով։ Անդրանիկ Իոսիֆյանը պատերազմից հետո ամուսնանում է Այիսիա Սերգեևսկայայի հետ։ Այիսիան ավարտել էր Մոսկվայի կոնսերվատորիայի դաշնամուրային դասարանը։ Միաժամանակ սովորել և ավարտել էր Մոսկվայի համալսարանի մեխանիկամաթեմատիկական ֆակուլտետը։
Իոսիֆյանը հաճախ էր ամառային արձակուրդներն անցկացնում հայրենի Ծմակահող գյուղում։ Մի քանի անգամ Ղարաբաղ է բերել նաև մոսկովյան իր ինստիտուտի երիտասարդ գիտաշխատողներին։ Իոսիֆյանը Ծմակահողի Տերեշկովայի անվան կոլտնտեսության պատվավոր նախագահն էր։ Օգնում էր գյուղի էլեկտրաֆիկացման, ջրագծերի ու ճանապարհների անցկացման գործում և նույնիսկ կազմակերպեց փոքր հիդրոէլեկտրակայանի շինարարությունը։ Իոսիֆյանի գլխավորությամբ ստեղծվել են “Մետեոր” համակարգի արբանյակները, որոնք ունեին մի շարք առավելություններ մինչ այդ եղած խորհրդային և ամերիկյան արբանյակների համեմատ։ Մետեորի արևային մարտկոցներն ունեին անկախ կողմնորոշում դեպի արևը, այնպես, որ ստանային առավելագույն էներգիա ուղեծրի ցանկացած դիրքում։
Սովետա-Բուլղարական համատեղ Ինտերկոսմոս Բուլղարիա 1300 արբանյակի ստեղծման ու շահագործման ծրագրի գիտական ղեկավարը դարձյալ Իոսիֆյանն էր։ Ըստ Իոսիֆյանի այդ ծրագիրը հնարավոր էր դարձնում օգտվել իոնային շերտի և մագնիսական միջավայրի ակադեմիական ուսումնասիրության համար նախատեսված գիտական սարքերից՝ պրակտիկ խնդիրների՝ Հայաստանում հնարավոր երկրաշարժերի կանխագուշակման համար։
“Իմաստությունը ապագայի համար անհանգստությունն է”։
Աշխատություններ
1974 թ.-ին Անդրանիկ Իոսիֆյանը ստիպված եղավ թողնել Էլեկտրամեխանիկայի ինստիտուտի տնօրենի պարտականությունները։ Դա տեղի ունեցավ այն բանից հետո, երբ նա փորձեց տարանջատել գիտնականի և ադմինիստրատորի գործառույթները, որպեսզի ավելի շատ ժամանակ տրամադրի գիտությանը։ Սակայն նա շարունակում էր մնալ ինստիտուտի գլխավոր կոնստրուկտորը։
Կյանքի վերջում Իոսիֆյանն արդեն 34 գյուտի հեղինակ էր՝ բոլորն էլ իրականացրած և աշխատող։
Նրա առաջարկություններն ու հոդվածները չէին ընդունվում որոշ ֆիզիկոսների շրջանում, բայց դա նրան չէր հուսահատեցնում։ Նա շարունակում էր աշխատել այդ տեսության վրա։
Ուսումնասիրելով Մաքսվելի, Ֆարադեյի և Պլանկի գաղափարները՝ Իոսիֆյանն առաջարկեց էլեկտրադինամիկայի դիֆերենցիալ հավասարումների նոր համակարգ, որը փաստորեն լրացնում էր Մաքսվելի հիմնական հավասարումները։ Ֆիզիկոս տեսաբանները սա համարեցին հանդգնություն և խիստ քննադատեցին։ Իոսիֆյանն ասում էր.
“Ես Մաքսվելի տեսությանը դեմ չեմ, այլ միայն ասում եմ, որ Իոսիֆյանի տեսությունը նույնպես գոյության իրավունք ունի”։
Տեսաբան ֆիզիկոսները չէին ընդունում Իոսիֆյանի առաջ քաշած տեսությունը նույնիսկ այն բանից հետո, երբ 1974 թ.-ին ամերիկացի ֆիզիկոս Յանգը իր գրավիտացիայի տեսության մեջ ստացավ գրեթե նույն հավասարումները, որ առաջարկել էր Իոսիֆյանը 15 տարի առաջ ։ 1993 թ.-ի ապրիլի 12-ին տիեզերագնացության օրվա հաջորդ գիշերը, ավարտվեց Անդրանիկ Իոսիֆյանի կյանքը։
Համամլի
Համամլի, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Կարսի գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Աստերոիդների ցանկ (37101-37200)
Աստերոիդների ցանկ (37001-37100) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (37201-37300)
Քրոմապատում
Քրոմապատում, քրոմով կամ քրոմի համաձուլվածքով մետաղական շինվածքների պատում, որի շնորհիվ բարելավվում են մակերևույթի մի շարք հատկություններ։ Ըստ քրոմի հետ շինվածքի մակերևույթի փոխազդեցության բնույթի քրոմապատման պրոցեսն իրականացվում է տարբեր եղանակներով, որոնցից առավել տարածված են էլեկտրոլիտային և դիֆուզիոն քրոմապատումները։
Տե՛ս նաև
Մետաղապատում
Կատեգորիա:Մետաղամշակում Կատեգորիա:Մետալուրգիա Կատեգորիա:Մետաղագիտություն Կատեգորիա:Քրոմ
(6471) Կոլլինզ
(6471) Կոլլինզ (Collins), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1983 թվականի մարտի 4-ին Անտոնին Մրկոսի կողմից Կլետում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,433435 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1313 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7355 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1386,53 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,259642 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,67° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1983 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անտոնին Մրկոսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մոլ (Կալվադոսի գավառ)
Մոլ (Mosles), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 318 մարդ, բնակչության խտությունը` 49.53 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.42 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 240 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 36 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 227 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 170-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 57։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,9 %։ 170 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 158 անձ (85 տղամարդ և 73 կին)։ Գործազուրկ են եղել 12 անձ (6 տղամարդ և 6 կին)։ 57 անաշխատունակներից 16-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 22-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հիաս (Սասկաչևան)
Հիաս, գյուղ Կանադայի Սասկաչևան նահանգի արևելքում։ Տարածքը կազմում է 1.17 քառ. կմ, իսկ բնակչությունը 114 մարդ՝ 2011 թվականի տվյալներով։
Հղումներ
Կատեգորիա:Սասկաչևան նահանգի բնակավայրեր
Սումարոկովո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Սումարոկովո (Сумароково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 29 մարդ։
Ժողովածու (1920)
Ժողովածու (1920), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1920 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1569 թվականին, Հակոբ սարկավագ գրիչի կողմից, Բաղեշում։ Ծաղկող՝ Վարդան քահանա։ Ստացողը եղել է Ներսես րաբունապետը։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 27,4x18,3 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 353 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Ունի նկար 4 (Քարոզություն Գր. Լուսավորչի, Գր. Լուսավորիչ, Տրդատի գնալն ի Հռոմ, Տեսիլ Սահակի և ճակատամարտն Ավարայրի), կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակը ունի մագաղաթ 3, ուղղագիծ երկաթագիր, Ավետարան։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ շերտազարդ կտավ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 182ա, 231բ, 249բ, 351ա, հետագայի՝ 55բ (16-րդ դար) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Արցախական միություն
Արցախական միություն, ընդհատակյա ազգայնական կազմակերպություն։
Հիմնադրվել է 1986 թվականի ապրիլին, Ստեփանակերտում։ Ունեցել է կանոնադրություն և ծրագիր, քաղաքական, տնտեսական, մարտական, գաղափարախոսական և հատուկ բաժիններ, շրջաններում՝ խմբեր։ Նպատակն է եղել Արցախում գործող ազգայնական խմբակներին և առանձին անհատներին համախմբելը, ազգային-ազատագրական պայքարին նախապատրաստելը և Արցախը Հայաստանին վերամիավորելը։ Կազմակերպությունը 1987 թվականի ստորագրահավաքների հիմնական պատասխանատուն է եղել։ Միության անդամները՝ Ա. Կարապետյան (նախագահ). Հ. Խաչատրյան (քարտուղար), Գ. Ներսիսյան, Ս. Առուշանյան, Ս. Պետրոսյան, Կ. Մարտիրոսյան, Ա. Սարգսյան, Ա. Ղուլյան, Ղ. Հայրապետյան. Ս. Շահվերդյան։
Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետություն
Վարդան Ղազարյան
Վարդան Ղազարյան (Vardan Martun Ghazaryan, وارطان مارتون غازاريان,, ծնվել է 1969 թվականի դեկտեմբերի 1-ին), ֆուտբոլային մարզիչ և նախկին խաղացող։
Հայաստանում ծնված Ղազարյանը տեղափոխվել է Լիբանան և քաղաքացիություն ստացել հպատակագրման միջոցով 1994 թվականին։ Նա խաղացել է «Հոմնեթմեն»2-ում և «Սագես»-ում հարձակվողի դիրքում և 1995-ից 2001 թվականներին միջազգային մակարդակով ներկայացրել է Լիբանանը։
Ղազարյանը Լիբանանի Պրեմիեր լիգայի պատմության մեջ երկրորդ ռմբարկուն է՝ առաջնությունում խփելով 117 պաշտոնական գոլ։ Նա նաև ազգային հավաքականի երկրորդ ռմբարկուն է՝ 21 գոլով, այն բանից հետո, երբ 2023 թվականին նրան գերազանցել է Հասան Մաատուկը։ Ղազարյանը Տրիպոլիի գլխավոր մարզիչ է նշանակվել 2017 թվականին՝ մեկ տարի ժամկետով։ Նա «Սաժես» է վերադարձել որպես գլխավոր մարզիչ 2021 թվականին։
Ակումբային կարիերա
Ղազարյանը պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է 1989 թվականին Հայաստանում՝ Հոկտեմբերյանի «Սպարտակում», իսկ 1990 թվականին տեղափոխվել է «Կապան» ։ 1992 թվականին տեղափոխվել է Լիբանան՝ միանալով Հոմենթմեն Բեյրութին ։ Նա այնտեղ մնացել է յոթ տարի նախքան 1999 թվականին «Սաժես» տեղափոխվելը։ Նա այնտեղ անցկացրել է երեք տարի՝ նախքան 2002 թվականին «Հոմենեթմեն» վերադառնալը։ Այնուհետև Ղազարյանը կրկին միացել է «Սաժեսին» 2005 թվականին նախքան թոշակի անցնելը 2009 թվականին՝ 39 տարեկան հասակում ։
Լիբանանի Պրեմիեր լիգայում նրա առաջին գոլը գրանցվել է 1993 թվականի հունվարի 23-ին, երբ 54-րդ րոպեին «Հոմնետմենի» կազմում երկրորդ գոլն է խփել Թադամոն Սոուրի դարպասը ։ Ղազարյանը ԱՖԿ ամսվա խաղացող է ճանաչվել 1996 թվականի հունվարին ։
2008 թվականի նոյեմբերի 16-ին 39 տարեկան հասակում Ղազարյանը Լիբանանի Պրեմիեր լիգայում իր 129-րդ գոլն է խփել «Թադամոն Սոուրի» դարպասը՝ դառնալով լիգայի բոլոր ժամանակների ամենաարդյունավետ խաղացողը ։ Այնուամենայնիվ, ոմանք չեն ընդունում 2000-2001 մրցաշրջանում նրա խփած 12 գոլերը, որոնք չեղյալ են հայտարարվել ՝ նրան դարձնելով երկրորդ ամենաարդյունավետ ռմբարկուն՝ 117 գոլով, ընդհանուր առմամբ 120 գոլով զիջելով Ֆադի Ալուշին ։
Միջազգային կարիերա
Հայաստանից Լիբանան տեղափոխվելով՝ Ղազարյանը Լիբանանի քաղաքացիություն է ստացել հպատակագրման միջոցով 1994 թվականին ։ Նա եղել է Լիբանանի ազգային հավաքականի պատմության լավագույն ռմբարկուն ՝ խփելով 21 գոլ (չորսը՝ աշխարհի առաջնության ընտրական խաղերում, երեքը՝ Ասիայի գավաթի ընտրական խաղերում և 14-ը՝ ընկերական խաղերում) ։ 2023 թվականին Ղազարյանին գերազանցել Է Հասան Մաատուկը ։
Մարզչական փորձ
2009 թվականին Ղազարյանը վերադարձել է հայրենի Հայաստան, որտեղ մարզել է հայկական ակումբը ։ Չորս տարի անց վերադարձել է Լիբանան ։ Ղազարյանը դարձել է « Տրիպոլի ի» գլխավոր մարզչի օգնական, այնուհետև 2017 թվականին նշանակվել է գլխավոր մարզիչ։
Նիմե (գյուղ, Ռապլա շրջան)
Նիմե (Nõmme), գյուղ Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Ռապլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 18 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Ռապլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Համզագարակ
Համզագարակ, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Կարսի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Գողթ (այլ կիրառումներ)
Գողթ կարող է վերաբերել՝
Տես (գյուղ, Մինուսինսկի շրջան)
Տես (Тесь), գյուղ Ռուսաստանի Կրասնոյարսկի երկրամասի Մինուսինսկի շրջանի կազմում։
Վլադիմիր Լենին
Վլադիմիր Իլյիչ Ուլյանով (Владимир Ильич Ульянов, առավել հայտնի Լենին [Ленин] կեղծանունով, ), ռուս հայտնի հեղափոխական, քաղաքական գործիչ, քաղաքական տեսաբան։ 1917-1924 թվականներին եղել է Խորհրդային Ռուսաստանի, իսկ 1922-1924 թվականներին՝ Խորհրդային Միության կառավարության ղեկավարը։ Նրա իշխանության օրոք Ռուսաստանը, իսկ ապա ողջ Խորհրդային Միությունը վերածվում է միակուսակցական կոմունիստական երկրի՝ Ռուսաստանի Կոմունիստական կուսակցության իշխանությամբ։ Գաղափարապես մարքսիստ և կոմունիստ, զարգացրեց քաղաքական տեսություն, որը հայտնի դարձավ Լենինիզմ անունով։
Տես (գյուղ, Մինուսինսկի շրջան)
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2787 մարդ։
Վլադիմիր Լենին
Լենինը ծնվել է Սիմբիրսկում՝ միջին խավի ընտանիքում, այնուհետ 1887 թվականին՝ եղբոր մահապատժից հետո, տարվել է սոցիալ-հեղափոխական գաղափարներով։ Հեռացվել է Կազանի Կայսերական համալսարանից՝ Ռուսական կայսրության և ցարի դեմ ցույցերին մասնակցելու համար, հետագա տարիներին ստանում է իրավաբանի մասնագիտացում։ 1893 թվականին տեղափոխվել է Սանկտ Պետերբուրգ՝ դառնալով Մարքսիստական շարժման առաջնորդներից մեկը։ 1897 թվականին  ձերբակալվել է խռովություններ հրահրելու համար և ուղարկվել Շուշենսկոյե բանտը՝ երեք տարով, որտեղ էլ ամուսնացել է Նադեժդա Կռուպսկայայի հետ։ Ազատ արձակվելուց հետո տեղափոխվել է Արևմտյան Եվրոպա, որտեղ դարձել է մարքսիստական ուղղվածությամբ Ռուսաստանի սոցիալ-դեմոկրատական բանվորական կուսակցության (ՌՍԴԲԿ) տեսաբանը։ 1903 թվականին առաջնային դեր է ունենում ՌՍԴԲԿ-ի գաղափարական պառակտման մեջ, որտեղ ղեկավարում է  Բոլշևիկյան թևը Յուլի Մարտովի (Լ․ Մարտով) դեմ, վերջինս ներկայացնում էր Մենշևիկյան թևը։ Ոգևորվելով 1905 թվականի Ռուսական հեղափոխությունից, մասնակցում է  Առաջին Համաշխարհային պատերազմին, այն հետագայում համաեվրոպական աշխատավորական հեղափոխության վերածելու նպատակով, ինչը ըստ Լենինի, պետք է հանգեցներ կապիտալիզմի տապալմանը և դրա փոխարեն սոցիալիզմի հաստատման։ 1917 թվականի  Փետրվարյան հեղափոխությունից, ցարին գահընկեց անելուց և Ժամանակավոր կառավարության իշխանության գալուց հետո, նա վերադառնում է  Ռուսաստան՝ Հոկտեմբերյան հեղափոխության մեջ գերակա դեր ստաձնելու համար, որից հետո էլ  բոլշևիկները կարողանում են հաստատել նոր վարչակարգ։
Տես (գյուղ, Մինուսինսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1740 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կրասնոյարսկի երկրամասի Մինուսինսկի շրջանի բնակավայրեր
Վլադիմիր Լենին
XX դարի ամենանշանավոր և ազդեցիկ դեմքերից լինելով, Լենինի անհատի պաշտամունքը Խորհրդային Միությունում շարունակվեց մինչև 1991 թվականը՝ Խորհրդային Միության փլուզումը: Նա դարձավ մարքսիզմ-լենինիզմի գաղափարախոսության առաջնորդը, այսպիսով իր ազդեցությունը ունենալով միջազգային կոմունիստական շարժման վրա։ Հակասական և առանձնահատուկ կերպար լինելով՝ Լենինը իր կողմակիցների կողմից ընկալվում էր որպես սոցիալիզմի և աշխատավոր դասի հերոս, մինչդեռ քննադատները՝ թե աջականները, թե ձախ ուղղվածության ներկայացուցիչները վերջինիս գնահատելիս նշում էին այն հանգամանքը, որ նա հիմք դրեց քաղաքական ճնշումների և մասսայական սպանությունների։
Մանկություն և պատանեկություն (1870-1887)
Լենինի հայրը՝ Իլյա Նիկոլաևիչ Ուլյանովը, ճորտերի ընտանիքից էր, նրա էթնիկ պատկանելությունը վերջնականապես հայտնի չէ, կասկածներ կան, որ ռուս է, չուվաշ, մորդվին կամ կալմիկ։ Չնայած իր նախնական ցածր կարգավիճակին, շուտով կարողանում է հասնել միջին դասի՝ սովորելով ֆիզիկա և մաթեմատիկա Կազանի Կայսերական համալսարանում, իսկ այնուհետ հասնում Պենզայի Ազնվականական ինստիտուտ։ Իլյան ամուսնանում է Մարիա Ալեքսանդրովնա Բլանկի հետ 1863 թվականի կեսերին։ Վերջինս լավ կրթություն էր ստացել, ավելի բարձր դասի ներկայացուցիչ էր, նրա մայրը գերմանա-շվեդական ծագման լյութերական էր, իսկ հայրը հրեա-ռուսական ծագմամբ ֆիզիկոս, ով անցել էր քրիստոնեության։ Հավանաբար Լենինը անտեղյակ էր իր մոր մասամբ հրեական արմատներից, ինչը բացահայտվում է իր քրոջ կողմից այն ժամանակ, երբ Լենինը արդեն մահացել էր։ Ամուսնությունից հետո Իլյան տուն է ձեռք բերում Նիժնիյ Նովգորոդում, վեց տարի անց դառնալով Սիմբիրսկի շրջանի տարրական դպրոցի տնօրեն, իսկ հինգ տարի անց նա դառնում է նույն շրջանի հիմնական դպրոցի տնօրեն՝ վերահսկելով ավելի քան 450 դպրոցների կառուցումը, որոնք նախագծված էին կառավարության արդիականացման ծրագրով։ Կրթությանը մատուցած ծառայությունների համար նա հետագայում ստանում  է սբ. Վլադիմիրի շքանշան, ինչը վերջինիս դարձնում է ժառանգական ազնվական։
Լենինը ծնվել է 1870 թվականի ապրիլի 22-ին Սիմբիրսկում, կնքվել է վեց օր անց, փոքր տարիքում հայտնի էր «Վոլոդյա» անունով (Վլադիմիրի փոփոխված տարբերակը)։ Նա մեկն էր ութ երեխաներից, երրորդը՝ ավագության կարգով (նրանից առաջ քույրն էր՝ Աննան, ծնված 1864 թվականին,և եղբայրը՝ Ալեքսանդրը՝ ծնված 1866 թվականին)։ Նրանիցից հետո ծնվեցին ևս երեք երեխաներ՝ Օլգան (1871 թվականին), Դմիտրին (1874 թվականին) և Մարիան (1878 թվականին)։ Հետագայում ծնված մյուս երկու երեխաները մանկահասակ մահանում են։ Իլյան Ռուս ուղղափառ եկեղեցու հետևորդ էր և երեխաներին մկրտում էր հենց ուղղափառության կանոններով, իսկ Մարիան, քանի որ փոքրուց դաստիարակվել էր, որպես Լյութերական, որը տարբերվում է Ռուս ուղղափառ եկեղեցուց, բավական մեծ ազդեցություն ուներ իր երեխաների վրա, այդ թվում և կրոնական:
Երկու ծնողներն էլ միապետական և ազատ պահպանողականներ էին, ովքեր հավատարիմ էին 1861 թվականի ճորտատիրության վերացման՝ Ալեքսանդր II ռեֆորմին, նրանք հեռու են եղել քաղաքական ծայրահեղական հայացքներից,  և չկան  վկայություններ այն մասին, որ ոստիկանությունը երբևէ նրանց փակի տակ է պահած լինի քաղաքական հայացքների համար։ Ամեն ամառ նրանք ընտանիքով մեկնում էին հանգստի Կոկուշկինո գյուղական համայնք։ Լենինը իր քույր-եղբայրներից ավելի մոտ էր Օլգայի հետ, ում երբեմն հրամաններ էր տալիս․ մանկուց մրցասեր էր, ինչը կարող էր երբեմն կործանարար լինել, բայց փոքր տարիքում հիմնականում դրսևորվել է զուտ որպես վատ վարքագիծ։ Հիանալի մարզիկ լինելով՝ նա օրվա մեծ մասը անցկացնում էր դրսում՝ շախմատ խաղալով, ինչի համար էլ Սիմբիրսկի կարգապահ և  դասական գիմնազիայից հեռացվել է։
1886 թվականի հունվարին, երբ Լենինը 15 տարեկան էր, նրա հայրը մահանում է գլխուղեղի արյունազեղումից։ Ժամանակի ընթացքում Լենինի պահվածքը դառնում է ավելի քիչ վերահսկելի, և վերանում է հավատը Աստծո հանդեպ։ Այդ ժամանակ Լենինի ավագ եղբայրը՝ Ալեքսանդրը, ում նա անվանում էր Սաշա, սովորում էր Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանում։ Վերջինս ներգրավված էր բացարձակ միապետության և Ալեքսանդր III-ի դեմ քաղաքական քարոզչության մեջ՝ ուսումնասիրելով հակակառավարական և արգելված ձախական գործիչների նյութերը։ Նա ընդգրկվել էր ցարի դեմ մահափորձ իրականացնող խմբի մեջ և ընտրվել էր, որպես ռումբ պատրաստող։ Սակայն մինչ վերջիններս կկարողանային իրականացնել մահափորձը, իրենց խմբակը բացահայտվեց և մայիսին Ալեքսանդրը դատապարտվեց կախաղանի։ Չնայած հոր և եղբոր մահին հաջորդած հոգեբանական ցնցումներին, Լենինը շարունակում էր սովորել․ նա ոսկե մեդալով ավարտեց դպրոցը՝ իր փայլուն պատրաստվածության համար և որոշեց սովորել Կազանի Համալսարանում։
Համալսարան և քաղաքական արմատականացում (1887-1893)
Մինչ Կազանի համալսարան ընդունվելը 1887 թվականի օգոստոսին, նա տեղափոխվում է համալսարանին մոտ գտնվող նոր բնակարան։ Այստեղ նա միանում է զամլյանչեստվոյին, սա համալսարանական հանրույթներից մեկն էր, որի անդամները մասնակցում էին կառավարության դեմ առանձին շրջանների ցույցերին։ Այս խումբը Լենինին ընտրում է, որպես իրենց՝ զեմլյանչեստվոյական խորհրդի ներկայացուցիչը համալսարանում։ Արդեն դեկտեմբերին նա մասնակցում է ուսանողության որոշ իրավունքներ արգելող որոշման համար կառավարության դեմ ցույցերին։ Ոստիկանությունը ձերբակալում է Լենինին՝ մեղադրելով վերջինիս խռովության առաջամարտիկը լինելու մեջ՝ որպես պատիժ հեռացնելով համալսարանից, իսկ արտաքին գործերի նախարարը արտաքսում է իր ընտանեկան կալվածք՝ Կոկուշկինո:Այստեղ նա տարվում է Նիկոլայ Չեռնիշևսկու 1863 թվականին գրված պրո-հեղափոխական «Ի՞նչ անել» վեպով :
Լենինի մայրը անհնագստացած էր որդու արմատական հայացքներով և տրամադրված էր խնդրելու Ներքին գործերի նախարարին թույլատրել որդուն վերադառնալ Կազան, բայց ոչ համալսարան։ Վերադառնալով Լենինը միանում է Նիկոլայ Ֆեդոսեևի հեղափոխական խմբակին, որտեղ էլ իր համար բացահայտում է Կարլ Մարքսի 1867 թվականին գրված Կապիտալ աշխատությունը։ Սա նրա մեջ Մարքսիզմի նկատմամբ հետաքրքրություն է առաջացնում այն սոցիո-քաղաքական տեսության նկատմամբ, որը մերժում էր այն հասարակությունը, որը դասային բաժանում ունի, նմանատիպ թույլ զարգացումը դասակարգային պայքարի արդյունք է, իսկ կապիտալիստական հասարակությունը պետք է իր տեղը զիջի սոցիալիստական հասարակությանը, որի հիմքի վրա էլ ձևավորվելու է կոմունիստական հասարակությունը։ Անհնագստանալով որդու քաղաքական հայացքներով՝ Լենինի մայրը Ալակաևկա գյուղում՝ Սամառայի շրջանում, գնում է պետական կալվածք, այն հույսով, որ որդին կսկսի գյուղատնտեսությանն ուշադրություն դարձնել։ Սակայն Լենինը  քիչ հետաքրքրություններ ուներ ֆերմերային կառավարման մեջ, և մայրը ստիպված է լինում  շուտով վաճառել հողը՝ տունը պահելով միայն որպես ամառանոց։
1889 թվականի սեպտեմբերին Ուլյանովների ընտանիքը տեղափոխվում է Սամարա, որտեղ Լենինը միանում է Ալեքսանդր Սկլյարենկոյի սոցիալական քննարկումների խմբակին։ Այստեղ Լենինը ամբողջապես տարվում է Մարքսիստական գաղափարներով, և նախաձեռնում Մարքսի և Ֆրիդրիխ Էնգելսի 1848 թվականի քաղաքական պամֆլետի՝ Կոմունիստական Մանիֆեստի ռուսերեն թարգմանությունը : Նա սկսում է կարդալ ռուս մարքսիստ Գեոգորի Պլեխանովի աշխատանքները, համաձայնելով այն մտքի հետ, որ Ռուսաստանը շարժվում է ֆեոդալիզմից կապիտալիզմ, իսկ սոցիալիզմը ավելի հավանական է, որ կիրականացվի պրոլետարիատի, կամ քաղաքային աշխատող դասի կողմից, քան գյուղացիության։ Մարքսիստական գաղափարները գյուղատնտեսական-սոցիալական Նարոդնիկության գաղափարի հակադրությունն էր․ նարոդնիկները պնդում էին, որ գյուղացիությունը կարող է սոցիալիզմ հաստատել Ռուսաստանում՝ գյուղացիական համայնքներ ստեղծելու ճանապարհով, հենց այդպես էլ կապիտալիզմին հաղթելով։ Նարոդնիկական շարժումը զարգանում է 1860-ականներին Մարդկանց ազատության կուսակցության ստեղծմամաբ, իսկ հետագայում այն դառնում է Ռուսական հեղափոխական շարժման մեջ ղեկավարող կուսակցությունը։ Լենինը մերժում է գյուղատնտեսական-սոցիալիստական հեղափոխության փաստարկը, բայց ինքը անձամբ  ազդվել է այնպիսի գյուղատնտեսական-սոցիալիստներից, ինչպիսիք են Պյոտր Տկաչևը և Սերգեյ Նեչաևը և ընկերական հարաբերությունների մեջ էր մի շարք նարոդնիկների հետ։
Վաղհեղափոխականություն և ազատազրկում (1893–1900)
1893 թվականին Լենինը տեղափոխվեց Սանկտ Պետերբուրգ։ Այստեղ նա աշխատում է որպես փաստաբանի օգնական, և մարքսիստական հեղափոխական խմբերից մեկում՝ Սոցիալ դեմոկրատներում, որը իր անունը ստացել էր Գերմանիայում գտնվող մարքսիստական սոցիալ դեմոկրատական կուսակցությունից, այստեղ նա հասնում է մինչև խմբակի ղեկավարի աստիճանի։ Հրապարակավ մարքսիզմը հայտարարելով սոցիալական շարժում՝ նա աջակցում էր Ռուսաստանի արդյունաբերական կենտրոններում մարքսիստական խմբակների ստեղծմանը։ 1894 թվականի վերջին, նա ղեկավարում էր մարքսիստ աշխատավորականների խմբակը, միաժամանակ հիանալիորեն թաքցնելով իր հետքերը, քաջ գիտակցելով, որ ոստիկանությունը ցանականում է թափանցել իր շարժման շարքերը։ Նա այստեղ սիրահարվում է Նադեժդա ՙՙՆադյա՚՚ Կռուպսկայային, ով մարքսիստ ուսուցչուհի էր։ Լենինը նույնիսկ հրապարակում է քաղաքական տրակտատ, որում քննադատում էր նարոդնիկների ագրարային սոցիալիզմը, Ի՞նչ են ժողովրդի բարեկամները և ինչպե՞ս են նրանք պայքարում սոցիալ-դեմոկրատիայի դեմ, այս գործը հիմնականում հենվում էր Սամարայում ձեռք բերված փորձի վրա, այս տրակտատի շուրջ 200 օրինակներ անօրինական ճանապարհով տպագրվում են 1894 թվականին։
Հրաժարվելով որևէ օրինական միջամտությունից կամ գրավից՝ Լենինը հերքում է իր դեմ ներկայացված բոլոր մեղադրանքները, բայց դատապարտվում է մեկ տարվա ազատազրկման։ Այս ժամանակը նա օգտագործում է տեսական գիտելիքները ավելացնելու և գրելու համար։ Իր աշխատանքներում նա նշում է,որ ինդուստրիալ կապիտալիզմի աճը Ռուսաստանում հանգեցրել է նրան, որ մեծ թվով գյուղացիներ տեղափոխվել են քաղաքներ, որտեղ ձևավորել են պրոլետարիատ։ Մարքսիստական գաղափարներից ելնելով՝ Լենինը հերքում է այն գաղափարը, որ ռուսական պրոլետարիատը կարող է զարգացնել դասակարգային գիտակցություն, որը իր հերթին թույլ կտա նրանց ուժի միջոցով տապալելու ցարիզմը, արիստոկրատիային և բուրժուազիային՝ հաստատելու համար աշխատավորական պետություն, որը կշարժվի դեպի սոցիալիզմ։
1897 թվականի փետրվարին նա առանց դատավարության երեք տարով աքսորվում է արևելյան Սիբիր։ Նրան մի քանի օր է տրամադրվում մինչ աքսորը, որը վերջինս օգտագործում է Սանկտ Պետերբուրգ գնալու համար, այնտեղ հանդիպելով սոցիալ-դեմոկրատների հետ, ովքեր վերանվանվել էին՝ դառնալով Աշխատավորական դասի ազատագրության համար պայքարի լիգա ։ 11 ամիս, հիմնականում մոր և քրոջ ընկերակցությամբ, նա անցկացրեց արևելյան Սիբիրում։ Կառավարության համար փոքր խնդիր հանդիսանալով, նա ուղարկվում է գյուղացիական հյուղակներ ՝ Շուշենսկի, Մինուսինսկի շրջաններում, որտեղ մնում է ոստիկանության հսկողության ներքո, չնայած նրան հաջողվում է կապեր հաստատել տարբեր հեղափոխականների հետ, որոնցից շատերը այցելում էին նրան՝ առաջարկելով գնալ Ենիսեյ լողալու, կամ սագերի ու մորակտցարի որսի :
1898 թվականի մայիսին Նադիան աքսորավայրում միանում է Լենինին, քանի որ ձերբակալվել էր 1896 թվականի օգոստոսին իրականացրած խռովության համար։ Սկզբնապես նա ուղարկվել էր Ուֆա, բայց իր խնդրանքով իշխանությունները տեղափոխում են Շուշենսկոյե, հենվելով այն փաստի վրա, որ ինքը և Լենինը նշանված էին. վերջիններս ամուսնանում են 1898 թվականի հուլիս 10-ին եկեղեցում։ Շուշենսկում Նադիայի մոր՝ Ելիզավետա Վասիլևնայի հետ ապրելու ընթացքում զույգը անգլիական սոցիալիստական գրականությունը թարգմանում է ռուսերեն։ Նպատակ ունենալով գեմանական մարքսիստների զարգացմանը զուգահեռ ընթանալ, որտեղ գաղափարական պառակտում էր եղել ռևիզիոնիստների՝ ինչպես օրինակ Էդուարդ Բերնշտեյնն է, ով առաջարկում էր սոցիալիզմի խաղաղ, ընտրական ճանապարհը, Լենինը ի հակադրություն նրա հավատարիմ է մնում բռնի հեղափոխությանը․ ռևիզիոնիստների գաղափարների դեմ գրելով ռուսական սոցիալ-դեմոկրատների բողոքը աշխատությունը։ Նա նաև ավարտում է Կապիտալիզմի զարգացումը Ռուսաստանում (1899), իր ամենամեծ աշխատությունը, որը քննադատում է գյուղատնտեսական-սոցիալիստներին և նպաստում է  ռուսական տնտեսության զարգացման համար մարքսիստական վերլուծությունների տարածմանը։ Նա տպագրվում էր «Վլադիմիր Լենին» կեղծանվան տակ, ինչը նվազեցնում էր հրատարակություններում դիտումների քանակը :
Մյունխեն, Լոնդոն և Ժնև (1900–1905)
1900 թվականի սկզբին՝ աքսորից հետո, Լենինը հաստատվում է Պսկովում : Այստեղ նա սկսում է դրամահավաք Իսկրա պարբերաթերթի տպագրման համար, վերջինս դառնում է մարքսիստական կուսակցության պաշտոնաթերթը, իսկ կուսակցությունը սկսվում է կոչվել Ռուսական սոցալ-դեմոկրատական աշխատավորական կուսակցություն(ՌՍԴԱԿ)։ 1900 թվականի հուլիսին, Լենինը թողնում է Ռուսաստանը գնալով Արևմտյան Եվրոպա. Շվեյցարիայում հանդիպում է այլ ռուս մարքսիստների, իսկ Քորզիերի կոնֆերանսում որոշում են կայացնում փաստաթղթերը ուղարկել Մյունխեն, որտեղ դեռևս սեպտեմբերից տեղափոխվել էր Լենինը։ Եվրոպական մարքսիստներից գումարներ հավաքելով՝ Իսկրան մաքսանենգ ճանապարհով տեղափոխվում է Ռուսաստան, շուրջ 50 տարի դառնալով երկրի ընդհատակյա գործող ամենահաջող պարբերաթերթը։ Այստեղ է, որ 1901 թվականի դեկտեմբերին Վլադիմիր Ուլյանովն առաջին անգամ ստանում է Լենին կեղծանունը, հավանաբար Լենա գետի անվան նմանությամբ , հաճախ նա օգտագործում էր «Ն.Լենին» տարբերակը և քանի որ Ն տառը ոչ մի բանի չէր համապատասխանում, հետագայում համապատասխանեցնելիս այն բացատրում էին, որպես ՙՙՆիկոլայ՚՚: Այս կեղծանվամբ նա 1902 թվականին հրատարակում է «Ի՞նչ անել» քաղաքական պամֆլետը․ այն Լենինի ամենաազդեցիկ գործերից մեկն է, որտեղ առաջ է քաշում ավանգարդիստական կուսակցության անհրաժեշտության մասին տեսակետը, որը պետք է պրոլետարիատին տանի դեպի հեղափոխություն։
Նադյան Մյունխենում միանում է Լենինին դանռալով նրա անձնական քարտուղարը։ Նրանք շարունակում են իրենց քաղաքական քարոզչությունը, Լենինը Իսկրայում հրատարակում է ՌՍԴԱԿ-ի ծրագիրը և գաղափարական պայքար է տանում այլ քաղաքական կուսակցությունների՝ մասնավորապես սոցիալ հեղափոխականների (ԷսԷռ), գյուղատնտեսական-սոցալիստական գաղափարներով 1901 թվականին ստեղծված նարոդնիկների դեմ։ Չնայած այն հանգամանքին, որ մարքսիստ էր, նա ընդունում էր նարոդնիկների՝ գյուղացիության հեղափոխական ուժի մասին տեսակետը՝ գրված 1903 թվականին Գյուղական չքավորության աշխատությունում։ Բավարական ոստիկանությունից խուսափելու համար Լենին Իսկրայի հետ միասին 1902 թվականին տեղափոխվում է Լոնդոն, այնտեղ ծանոթանալով երիտասարդ ռուս մարքսիստ Լև Տրոցկու հետ։ Լոնդոնում Լենինը վարակվում է կարմիր քամի հիվանդությամբ, նման պայմաններում նա այլևս չէր կարող ղեկավարել Իսկրայի խմբագրական աշխատանքները, ուստի իր բացակայության շրջանում հիմնական աշխատանքները տեղափոխովում են Ժնև։
ՌՍԴԱԿ-ի երկրորդ համագումարը անցկացվում է 1903 թվականին Լոնդոնում : Կոնֆերանսի ժամանակ պառակտում է տեղի ունենում Լենինի կողմնակիցների և Յուլի Մարտովի կողմից ղեկավարվող թևերի միջև։ Մարտովը ճիշտ էր համարում, որ կուսակցության յուրաքանչյուր ներկայացուցիչ պետք է ազատորեն իրեն դրսևորի կուսակցության ղեկավարման մեջ, այնինչ ըստ Լենինի՝ կուսակցությունը կարիք ունի մեկ ուժեղ ղեկավարի, ով ամբողջական վերահսկում կունենա ողջ կուսակցության վրա։ Լենինի կողմնակիցները մեծամասնություն էին կազմում, և Լենինը նրանց կոչեց մեծամասնականներ (բոլշևիկներ), իսկ Մարտովի կողմնակիցները փոքրամասնություն էին, ուստի կոչվեցին փոքրամասնականներ(մենշևիկներ)։ Կոնֆերանսից հետո էլ վեճերը բոլշևիկների և մենշևիկների միջև շարունակվեցին. բոլշևիկները իրենց հակառակորդների մեղադրում էին ոչ կարգապահ ընդդիմադիրներ ու ռեֆորմիստներ լինելու, իսկ մենշևիկները մեղադրում էին Լենինին դեսպոտ և ինքնակալ լինելու մեջ։ Մենշևիկների վրա զայրանալով՝ Լենինը հրաժարվեց Իսկրայի խմբագրական աշխատանքներից և 1904 թվականի մայիսին հրապարակեց հակամենշևիկյան Մի քայլ առաջ, երկու քայլ ետ տրակտատը։ Անհանգիստ վիճակը Լենինին հիվանդացրեց և կազդուրվելու համար նա հեռացավ զբոսանքային հանգստի՝ Շվեյցարիայի գյուղական շրջաններ։ Բոլշևիկյան թևը մինչև գարուն ավելի ուժեղացավ, ՌՍԴԱԿ Կենտրոնական Կոմիտեն ամբողջապես բաղկացած էր բոլշևիկներից և դեկտեմբերին նրանք հրատարակեցին Առաջ թերթը:
1905 թվականի հեղափոխություն և հաջորդող ժամանակաշրջան (1905–1914)
1905 թվականի հունվարին Սանկտ Պետերբուրգում ցուցարարների ջարդը, որը պատմության մեջ մտավ Արյունոտ կիրակի անունով, քաղաքացիական ընդվզումների պատճառ դարձավ,որն էլ սկիզբ դրեց 1905 թվականի ռուսական հեղափոխոխությանը: Լենինը հորդորեց բոլշևիկներին գերակա դիրք գրավելու իրադարձություններում՝ բռնի ուժի գործադրումը խրախուսելով: Այս ժամանակ էր, որ նա վերցրեց էսէռների կարգախոսները «զինված խռովություն», «մասսայական տերոր», «կալվածքների բռնագրավում», ինչն էլ հանգեցրեց մենշևիկների մեղադրանքներին, առ այն, որ Լենինը հեռացել է ուղղափառ մարքսիզմից։ Այս դեպքերին հաջորդում է մենշևիկների և բոլշևիկների ամբողջական բաժանումը, ինչից հետո որոշ բոլշևիկներ հրաժարվում են մաս կազմել երկու խմբակցություններն էլ և մասնակցել ՌՍԴԱԿ երրորդ համագումարին, որը տեղի է ունենում 1905 թվականի ապրիլին: Լենինը իր շատ մտքեր ներկայացնում է Սոցիալ-դեմոկրատիայի երկու մարտավարությունները դեմոկրատական հեղափոխության ժամանակ պամֆլետի մեջ, որը հրապարակվում է 1905 թվականի օգոստոսին։ Այստեղ նա կանխատեսում էր, որ ռուսական լիբերալ բուրժուազիան  անցում կկատարի սահմանադրական միապետության, այսպիսով դավաճանելով հեղափոխությանը, մյուս կողմից նա վիճարկում էր, որ պրոլետարիատը դաշինք կկազմի գյուղացիության հետ ցարիզմը տապալելու և «հիմնելու պրոլետարիատի և գյուղացիության ժամանակավոր հեղափոխական ժողովրդավար բռնապետություն»: