cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արաբական երկրներում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության ցանկեր
Մունյանո դի Նապոլի
Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Սան Ջենարոն։ Տոնակատարությունը փետրվարի 3-ին է, հանդիսավոր երթը՝ հաջորդ կիրակի։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները. (հազ.)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Տոռե Անունցիատա
Տոռե Անունցիատա (Torre Annunziata), կոմունա Իտալիայում՝ Կամպանիա մարզի Նեապոլի գավառում։ Նեապոլի հարավային արվարձանն է։ Ընկած է Նեապոլի ծոցի ափին, Վեզուվի ստորոտին։
Բնակչության թվաքանակը 2004 թվականի տվյալներով եղել է 48 720, 2014 թվականի տվյալներով՝ 42.868 : Բնակչության խտությունը կազմում է 6960 մարդ/կմ²։ Քաղաքն զբաղեցնում է 7 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 80058, հեռախոսային կոդ՝ 081:
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Պատմություն
Քաղաքի ներկայիս տարածքում հին ժամանակներում գոյություն է ունեցել մի բնակավայր (հավանաբար Օպլոնտիս անվանումով), որը մեր թվականությունից առաջ 79 թվականին Վեզուվի ժայթքումից ավերվել է՝ մերձակայքում գտնվող Պոմպեյի ու Հերկուլանումի հետ մեկտեղ ։ 1970-ական թվականներին հնագետները այստեղ իրականացրած պեղումների արդյունքում հայտնաբերել են կայսրուհի Պոմպեա Սաբինայի լավ պահպանված կեցավայրը՝ Պոմպեի վիլլան, ինչպես նաև Լուցիուս Կրասոս Տերցիուսի վիլլան։ Պատմա-ճարտարապետական այդ հուշարձանները ներառվել են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։
1631 թվականին Տոռե Անունցիատան մեկ անգամ ևս ոչնչացվել է Վեզուվի ժայթքումից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իտալիայում Կատեգորիա:Իտալիայի տեսարժան վայրեր
Անծերի մեքսիկական
Անծերի մեքսիկական ։ Պատկանում է աստղածաղկազգիների ընտանիքին։
Բնութագիր
Բազմամյա բույս է, բայց օգտագործվում է որպես միամյա։ Տարածվել է Մեքսիկայից։ Սորտերի գերակշռող մասը ցածրաճ է, ունենում է 12-60 սմ բարձրության։ Ծաղկման պրոցեսը տևում է բավականին երկար հունիսից մինչև ուշ աշուն, ընդ որում թուփը համատարած կերպով ծածկվում է փիրուզագույն կամ երկնագույն առատ ծաղիկներով, որոնք լրիվ ծածկում են բույսի տերևները և մյուս օրգանները։ Կան որոշ տեսակներ որոնց ծաղիկները լրիվ սպիտակ են (սնեժինկա)։ Մեր հանրապետությունում վայրի վիճակում չի հանդիպում. մշակության մեջ է մտցվել 1930֊ական թվականներից հետո։ Բազմանում է սերմերով և ցողունային կտրոնների միջոցով։ Սերմերը ցանում են մարտի սկզբին` ջերմատանը,այնուհետև երկու անգամ վերատնկում արկղերի ու թաղարների մեջ։ Դաշտ են տեղափախում այն ժամանակ, երբ լրիվ անցել է ուշ գարնանային ցրտահարությունների վտանգը (Արարատյան դաշտի պայմաններում մայիսի 13֊ից հետո)։ Կտրոնավորման համար առանձնացրած բույսերը պետք է պահել զով ջերմատներում։ Կտրոնները վերցնում են աստիճանաբար` հունվարից սկսած։ Կտրոններից աճած բույսերը ապրիլին տնկում են ջերմատներում, որոնք արդեն մայիսին տալիս են անհրաժեշտ քանակությամբ կտրոններ։ Դրանք արմատակալեցնում են կիսատաք ջերմոցներում և հունիսին տեղափոխում դաշտ ու տնկում մեկը մյուսից 15֊30 սմ հեռավորության վրա։ Անծերին ջերմասեր և լուսասեր բույս է, պահանջկոտ է հողի նկատմամբ, չափավոր խոնավասեր է, հեշտությամբ է խուզվում, ձևավորվում, որի շնորհիվ կարելի է օգտագործել որպես եզրաշերտ։
Բազմացում
Մեր հանրապետությունում մշակության մեջ է մտցվել 30-ական թվականներից հետո, սակայն վայրի վիճակում չի հանդիպում։ Բազմանում է սերմերով և ցողունային կտրոնների միջոցով։ Սերմերը ցանում են ջերմատանը մարտի սկզբին, որից հետո նոր երկու անգամ վերատնկում արկղերի մեջ։ Տեղապոխում են դաշտ այն ժամանակ, երբ լրիվ անցել է ուշ գարնանային ցրտահարությունների վտանգը (Արարատյան դաշտի պայմաններում` մայիսից հետո)։ Կտրոնավորման համար առանձնացված բույսերը պետք է պահել զով ջերմատներում։ Կտրոնները վերցնում են աստիճանաբար` հունվարից սկսած։ Կտրոններից աճած երիտասարդ բույսերը ապրիլին տնկում են ջերմատներում, որոնք արդեն մայիսին տալիս են անհրաժեշտ քանակությամբ կտրոններ։ Արմատակալեցնում են կիսատաք ջերմոցներում և հունիսին տեղափոխում են դաշտ՝ տնկում մեկը մյուսից 15-30 սմ հեռավորության վրա։ Անծերին բավականին ջերմասեր և լուսասեր բույս է, բավականին պահանջկոտ է հողի նկատմամբ, սակայն չափավոր խոնավասեր է։ Հեշտությամբ է խուզվում, ձևավորվում և հենց այդ հատկանիշի շնորհիվ կարելի է օգտագործել որպես եզրաշերտ։
Դյուրֆոր (Արյեժի գավառ)
Դյուրֆոր (Durfort), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Լե Ֆոսա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Պամե շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09109։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 106 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 65-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 41-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 61,3 %, 1999 թվականին եղել է՝ 67,4 %)։ 65 աշխատունակ բնակիչներից 59-ը աշխատում էին (37 տղամարդ և 22 կին), անաշխատանք էին 6-ը (3 տղամարդ և 3 կին)։ 41 անգործունակ մարդկանցից 14-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 11-ը թոշակառու, 16-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Նորմալ թիվ
Նորմալ թիվը  ըստ ''
n
հիմքի ցանկացած իրական թիվ է, որի գրառման մեջ [[Դիրքային համարիների համակարգ|
-ական հաշվարկման համակարգ]]ում կամայական խմբի
n-k
-ին յուրաքանչյուր ''
k
'' = 1, 2, …:
'' հիմքով գրառման համար, կոչվում են նորմալ կամ բացարձակապես նորմալ։
Հիմնական հատկությունները և օրինակներ
Ցանկացած ռացիոնալ թվի գրառումը ցանկացած հիմքով նորմալ չէ։ Սա հետևում է այն փաստից, որ ռացիոնալ թվի գրառման մեջ գոյություն ունի միջակայք։ Օրինակ` 1/3 = 0,33333… չունի գրության մեջ տրված հաջորդականությունից առաջ թվեր և հետևաբար նորմալ չէ։ Այստեղից հետևում է,որ նորմալ թվեր կարող են հանդիսանալ միայն իռավիոնալ թվերը։
Քանի որ նորմալ թվերի գրության մեջ պարունակում է նախապես սահմանված թվերի հաջորդականություն, այստեղից հետևում է, որ սկսած որոշակի թվերի դիրքից ցանկացած նորմալ թվերի գրառման մեջ կոդավորված են բոլոր ստեղծված և դեռ չստեղծված գրական գործերը, նկարները, կինոնկարները և այլն:Օրինակ` տասնական \pi թվերի գրառման մեջ 0123456789 հաջորդականությունը առաջին անգամ սկսվում է 17 387 594 880-րդ նշանից ստորակետից հետո:Մինչև հիմա անհայտ է (մինչև 2020 թվականը),հանդիսանում է արդյո՞ք \pi թիվը նորմալ.
Պատմություն
Նորմալ թվի գաղափարը ներդրվել է Էմիլ Բորելի կողմից 1909 թվականին։ Օգտագործելով Բորել-Կանտելլի լեմմը, նա ապացուցեց, որ աննորմալ թվերի Լեբեգի չափումը հավասար է 0-ի. Այսպիսով, համարյա բոլոր իրական թվերը նորմալ են։ Մյուս կողմից, թվերը, որոնց տասնական գրությունում բացակայում է 0 թիվը, աննորմալ են։ Հետևաբար, աննորմալ թվերի շարքը անհաշվելի է։
Դ. Չամպերնոունը ապացուցեց, որ թիվը, որը հանդիսանում է կապակցվածություն տասնական համակարգում հաջորդական ամբողջ թվերի` 0,1234567891011121314151617…, նորմալ է 10 հիմքով ։ Միևնույն ժամանակ, հայտնի չէ, թե արդյոք նորմալ է թիվը այլ հիմքերով։  0,(1)(10)(11)(100)(101)(110)(111)(1000)(1001)…  երկուական համակարգում գրված թվերը նույնպես ապացուցված է, որ նորմալ է 2-ու հիմքով ։
2002 թվականին Բեխերը և Ֆիգեյրան ապացուցեցին, որ գոյություն ունի հաշվելի լիարժեք նորմալ թվեր։
Բաց առաջադրանքներ
]] և [[e (թիվ) |''
e
'']] թվերը նորմալ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թվերի տեսություն Կատեգորիա:Թվեր Կատեգորիա:Իրական թվեր
Ժամխաթուն
Ժամխաթուն, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն ժամ՝ «եկեղեցի» և խաթուն բառերից։ Նշանակում է «եկեղեցասեր կին»։ Հիշատակված է 17-րդ դարում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Յակուրսո
Յակուրսո (Jacurso), կոմունա Իտալիայում, Կալաբրիա մարզի Կատանձարո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 624 մարդ (2015 թ.), բնակչության խտությունը կազմում է 29,71 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 21 կմ² մակերես տարածք։
Փոստային ինդեքսն է՝ 88020։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0968։
Բնակավայրի հովանավորը հանդիսանում է սուրբ Սեբաստիանը։ Բնակավայրի տոնը հունվարի 20-ին է։
Հարևան բնակավայրերն են Կորտալե, Կուրինգա, Ֆիլադելֆիա, Մաիդա, Պոլիա և Սան Պիետրո ա Մայդա կոմունաները։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Մարիո Զագալլո
Մարիո Ժորժի Լոբո Զագալլո (Mário Jorge Lobo Zagallo, ), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, ֆուտբոլային մարզիչ։ Զագալլոն համարվում է միակ մարդը, որը 4 անգամ դարձել է ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոն․ 2 անգամ որպես ֆուտբոլիստ (1958, 1962), 1 անգամ որպես մարզիչ (1970), մեկ անգամ էլ՝ մարզչի օգնական (1994) ։ Ֆուտբոլի զարգացման գործում ունեցած նշանակալի ավանդի համար ստացել է ՖԻՖԱ-ի պատվավոր շքանշան ։
Ֆուտբոլային կարիերա
Զագալլոն իր ֆուտբոլային կարիերան սկսել է 1948 թվականին Ռիո դե Ժանեյրոյի «Ամերիկա» ֆուտբոլային ակումբից։ Հետագայում հանդես է եկել «Ֆլամենգո» և «Բոտաֆոգ» ֆուտբոլային ակումբներում ։
Եղել է 1958 և 1962 Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնություն| Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունների չեմպիոն։ Իր առաջին՝ 1958 թվականի առաջնության ժամանակ եղել է «Ֆլամենգոյի» խաղացող, իսկ 1962-ի առաջնության ժամանակ՝  «Բոտաֆոգյի» ։
1958-ից 1964 թվականների ընթացքում Բրազիլիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում նվաճել է 33 տիտղոս ։
Մարզչական կարիերա
Լինելով Բրազիլիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի մարզիչ, նրա գլխավորած թիմը 1970 թվականին նվաճում է ֆուտբոլի աշխարհի գավաթը։ 1994 թվականին, Բրազիլիայի հավաքականը աշխարհի չեմպիոն դառնալու ժամանակ Զագալլոն եղել է մարզչի օգնական։ Եղել է առաջին մարդը, որը և որպես ֆուտբոլիստ և որպես մարզիչ նվաճել է աշխարհի չեմպիոնի տիտղոսը։ 1970 թվականին, 38-ամյա Մարիոն դարձել է Ալբերտո Սուպպիչիից հետո երկրորդ ամենաերիտասարդ մարզիչը,  որի թիմը նվաճել է աշխարհի չեմպիոնի տիտղոսը ։ 31-ամյա Սուպպիչին այդ տիտղոսը նվաճել է 1930 թվականին, ֆուտբոլի աշխարհի առաջին  առաջնության եզրափակիչ խաղից հետո, երբ Ուրուգվայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը սեփական հարկի տակ դարձավ չեմպիոն ։
Ընտանիք
Զագալլոն ամուսնացել է 1954 թվականին Ալցինե դե Կաստրոյի հետ, համատեղ ապրել են մինչև կնոջ մահը՝ 2012 թվականի նոյեմբերի 5-ը ։
Որպես ֆուտբոլիստ
«Բոտաֆոգյի»
Բրազիլիայի հավաքականում
Որպես մարզիչ
Բրազիլիայի հավաքականում «Բոտաֆոգյի»
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կլուբ Ամերիկայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Ֆլամենգոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Ալբերտսհոֆեն
Ալբերտսհոֆեն  (Albertshofen), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Ստորին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Կոմունան գտնվում է Կիտցինգեն շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 1995 մարդ (2010 թվականի 31 դեկտեմբերի տվյալներով), տարածքը՝ 3,80 ։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 6 75 112։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Հարաբերական մեծություններ
Հարաբերական մեծություններ, վիճակագրության մեջ, միմյանց հետ համեմատվող երկու ցուցանիշների հարաբերության քանակական բնութագրեր։ Ստացվում են մի ցուցանիշը հարաբերելով մյուս՝ համեմատության բազա ընդունած ցուցանիշին, արտահայտվում գործակիցներով, տոկոսներով, պրոմիլներով են, որոշ դեպքերում նաև անվանական թվերով (օրինակ, բնակչության մեկ շընչին ընկնող որևէ արտադրանքի քանակը)։ Հարաբերական մեծություններ լինում են՝ դինամիկայի (բնութագրում են նույնանուն երևույթի մակարդակի փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում), պլանի կատարման (տվյալ ժամանակահատվածում պլանային առաջադրանքի կատարման աստիճանը), կառուցվածքի (համակցության առանձին մասերի, խմբերի տեսակարար կշիռներն ամբողջի մեջ), ինտենսիվության (տփալ երևույթի տարածվածության կամ զարգացման աստիճանը որոշակի միջավայրում), կոորդինացիայի (համակցության առանձին մասերի և այդ մասերից որևէ մեկիհարաբերակցությունը) և համեմատության (տարբեր օբյեկտների կամ տերիտորիաների պատկանող նույնանուն մեծությունների համեմատական աստիճանը)։ Հարաբերական մեծություններ օգտագործվում են ժողտնտեսության և նրա ճյուղերի զարգացման ուսումնասիրման, ձեռնարկությունների տնտեսության գործունեության վերլուծության համար։
Կատեգորիա:Վիճակագրություն
Մարիո Բեկարիա
Մարիո Բեկարիա (Mario Beccaria, ), իտալացի քաղաքական գործիչ՝ Քրիստոնեական ժողովրդավարություն կուսակցությունից։ 1960-1964 թվականներին զբաղեցրել է Սանտ Անջելո Լոդիջանո քաղաքի քաղաքապետի պաշտոնը, ինչպես նաև եղել է Իտալիայի պատգամավորների պալատի անդամ ։
Հետաքրքրվում էր երաժշտությամբ՝ 1950-ական թվականներին Association Amundis-ի անդամ էր և օգնում էր երգիչներին ու երաժիշտներին ։
Սանտ Անջելո Լոդիջանոյում նրան անվամբ փողոց է կոչվել
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունիսի 18 ծնունդներ Կատեգորիա:1920 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 22 մահեր Կատեգորիա:2003 մահեր Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Ռոքֆելերի թանգարան
Ռոքֆելերի հնագիտական թանգարան (Rockefeller Museum; מוזיאון רוקפלר), նախկինում՝ Պաղեստինի հնագիտական թանգարան, գտնվում է Արևելյան Երուսաղեմում՝ Հիրոդի դարպասների դիմաց ։ Թանգարանում ներկայացված է ցուցանմուշների մեծ հավաքածու, որը հայտնաբերվել է 1920-1930-ական թվականներին նախամանդատյան Պաղեստինում իրականացված պեղումների ժամանակ։
Թանգարանը համարվում է Իսրայելի թանգարանի մասը և գտնվում վերջինիս տնօրինության տակ ։
Պատմություն
Նախքան Ռոքֆելերի թանգարանի ստեղծումը հնությունների դեպարտամենտը և Բրիտանական մանդատի հնագիտության բրիտանական դպրոցը տեղակայված էին Երուսաղեմում ՝ փոքրիկ ցուցասրահով հին շինության մեջ։ Այդ ժամանակ հնագիտական միակ թանգարանը կառուցվել էր 1902 թվականին՝ Ֆրանցիսկանյան բիբլիական թանգարանը ։
1906 թվականին Հրեական ազգային ֆոնդը սկսեց հողակտոր ձեռք բերելու բանակցություններ վարել Բեցալելի ակադեմիայի շինարարության նպատակով։ Դպրոցի հիմնադիր Բորիս Շացը գծագրեց թանգարան և համալսարան, որոնց տարածքից պետք է տեսարան բացվեր դեպի Եկեղեցական լեռ (Храмовая гора) ։ 1919 թվականին Պատրիկ Հեդդեսը, ով պատասխանատու էր քաղաքային նախագծման համար, առաջարկեց այդ տարածքում հիմնադրել հնությունների թանգարան։ Նախագծին աջակցելու նպատակով 1924 թվականին Բրիտանական մանդատի իշխանությունները իրականացրին տուրիստական հատուկ հարկ ։
Չիկագոյի համալսարանի Արևելյան ինստիտուտի հիմնադիր և տնօրեն Ջեյմս Հենրի Բրեստեդը, 1925 թվականին այցելելով Պաղեստին, որոշեց, որ Երուսաղեմին անհրաժեշտ է հնագիտական թանգարան տեղական կարևոր գտածոների համար ։ Ոգեշնչվելով Պաղեստինի գերագույն կոմիսար լորդ Պլյումերով՝ Բրեստեդը դիմեց ամերիկյան բարերար Ջոն Դևիսոն Ռոքֆելերին (Կրտսեր), ով համաձայնեց ծրագրին նվիրաբերել երկու միլիոն դոլլար։ Ավելի վաղ Կահիրեում հնագիտական թանգարան կառուցելու Ռոքֆելերի առաջարկը մերժվել էր։
Թանգարանի նախագիծը մշակվել է Օսթին Հարիսոնի կողմից (Բրիտանական մանդատի Հասարակական աշխատանքների դեպարտամենտի գլխավոր ճարտարապետ)։ Նա կառույցի գծանկարները նախագծել է սպիտակ կրաքարից՝ ինտեգրելով արևելյան և արևմտյան ճարտարապետական տարրերը ։
Նոր թանգարանի հիմնաքարը տեղադրվել է 1930 թվականի հունիսի 19-ին, սակայն նրա կառուցումը հետաձգվել է՝ պայմանավորված շինարարության վայրում մ․թ․ա․ 5-րդ դարի թվագրմամբ գերեզմանի հայտնաբերմամբ ։ Բացումը հանրության համար կայացավ միայն յոթ տարի անց՝ 1938 թվականի հունվարի 13-ին։ Պաշտոնապես այն կոչվել է Պաղեստինի հնագիտական թանգարան, սակայն այդ ժամանակ հայտնի էր նաև որպես Ռոքֆելերի թանգարան ։
Թանգարանի գլխավոր մուտքի մոտ տեղադրված է քարե հարթաքանդակ, որը պատկերում է Ասիայի և Աֆրիկայի հանդիպումը։ Կա նաև տարբեր մշակույթներ ներկայացնող քարե տասը հարթաքանդակ, ինչպես նաև քանդակներով շատրվան՝ փորագրված բրիտանացի քանդակագործ Էրիկ Ջիլի կողմից 1934 թվականին ։ Ջիլը ամբողջ թանգարանի տարածքում ստեղծել է նաև անգլերեն, իվրիտ և արաբերեն քարե ցուցանակներ։
Հետագա ընթացք
Մինչև Բրիտանական մանդատի գործունեության վերջին օրերը թանգարանը գտնվում էր Պաղեստինի բրիտանական կառավարության տնօրինության տակ ։
Արաբա-իսրայելական պատերազմից հետո թանգարանը դարձավ հնությունների հորդանանյան բաժանմունքի շտաբի ֆիլիալ, որը մինչև 1956 թվականը տնօրինել է Ջերալդ Լանկաստեր Հարդինգը ։ Մինչև 1966 թվականը թանգարանը գտնվում էր միջազգային հոգաբարձուների խորհրդի տնօրինության տակ ։ Յոթ ամիս անց, երբ 1967 թվականին սկսվեց վեցօրյա պատերազմը, թանգարանը հափշտակվեց իսրայելական պարաշյուտիստների խմբի կողմից ։ Նրա ութանկյուն աշտարակն օգտագործվում էր որպես դիտակետ։ Այստեղ կատաղի մարտեր էին տեղի ունենում իսրայելական և հորդանանյան ուժերի միջև, որոնք ավարտվեցին իսրայելական բանակի հաղթանակով։ Դրանից հետո թանգարանը պաշտոնապես վերանվանվեց Ռոքֆելերի թանգարան ։ 1967 թվականից թանգարանը ղեկավարում է Իսրայելի թանգարանը Իսրայելի հնությունների և թանգարանների բաժնի հետ համատեղ (ավելի ուշ վերանվանվել է Իսրայելի հնությունների վարչություն)։
Հավաքածուներ
Թանգարանի առաջին պահպանողը եղել է Ջոն Իլայֆը, ով ցուցանմուշները դասակարգել է ժամանակագրական հաջորդականությամբ՝ սկսած երկու միլիոն տարվա նմուշներից մինչև 1700 թվականը։ Թանգարանի ամենաարժեքավոր ցուցանմուշներից են 8-րդ դարի Ալ֊Ակս մզկիթի փայտյա պանելները։ Հավաքածուի մեջ մեծ թիվ են կազմում 1920-1930-ական թվականների գտածոները ։ Ցուցահանդեսում ներկայացված են ցուցանմուշներ, որոնք հայտնաբերվել են Երուսաղեմում, Մեհիդոյում, Աշկելոնում, Լախիշում և Սամարիայում։ Լախիշյան նամակներից մեկը մտնում է թանգարանի մշտական ցուցադրության մեջ ։
Ճանապարհաշինական մեքենաներ
Ճանապարհաշինական մեքենաներ, ավտոճանապարհների կառուցման, պահպանման և նորոգման, ինչպես նաև երկաթուղային, քաղաքացիական, արդյունաբերական, հիդրոտեխնիկական կառույցների և օդանավակայանների շինարարություններում տեխնոլոգիական պրոցեսներ իրագործող տեխնիկական միջոցներ։ Ճանապարհաշինական Մեքենաներ լայն կիրառում են ստացել նաև գյուղատնտեսությունում և բոլոր տեսակի ինժեներաշինարարական աշխատանքներում։ Ըստ նշանակության ճանապարհաշինական մեքենաներ ստորաբաժանվում են հետնյալ խմբերի.
Կատեգորիա:Ճանապարհաշինություն
Հեքսամեթիլենտետրամին
Հատկություններ
Ածխանում է 280 °C-ում, 230 °C-ից բարձր՝ թորվում վակուումում։ Լավ է լուծվում ջրում, ծծմբածխածնում, չափավոր՝ սպիրտում, քլորաֆորմում, վատ՝ եթերում և բենզոլում։
Թթուների հետ առաջացնում է անկայուն աղեր, իսկ հալոգենների, որոշ աղերի և ակտիվ հալոգենածանցյալների հետ՝ կոմպլեքս միացություններ։
Վերջիններն առաջնային ամինների ստացման ելանյութեր են։
Ստացում
Հեքսամեթիլենտետրամինն առաջինը սինթեզել է Ա. Մ. [[Բուտլերովը (1859) ։ Հեքսամեթիլենտետրամին ստանում են ամոնիակը մրջնալդեհիդի հետ կոնդենսացնելով՝
Պոլիմերների արտադրությունում
Կիրառում են ֆենոլմրջնալդեհիդային խեժերի, պայթուցիկ նյութերի (հեքսոգեն) արտադրության մեջ, նաև վերլուծական քիմիայում (բուֆերային լուծույթներ պատրաստելու համար), որպես անծուխ, պինդ վառելանյութ («պինդ սպիրտ») և այլն։
Բժշկության մեջ
Հեքսամեթիլենտետրամինը հականեխիչ դեղանյութ է։ Հակամանրէային ազդեցությունը պայմանավորված է թթվային միջավայրում հեքսամեթիլենտետրամինի քայքայմամբ առաջացած մրջնալդեհիդով ։ Օգտագործում են ներքին ընդունման (հաբերում, փոշիներում և լուծույթներում), ինչպես նաև ներերակային ճանապարհով՝ վարակիչ հիվանդությունների, հատկապես միզուղիների բորբոքումների դեպքում։
Հեքսամեթիլենտետրամինը պետք է ընդունել ուտելուց առաջ, քանի դեռ ստամոքսում աղաթթու չի արտադրվել։ Հեքսամեթիլենտետրամինը քայքայվում է թթվային միջավայրում, սակայն կայուն է չեզոք և հիմնային միջավայրերում։ Անոթի ընդունելու դեպքում թթվային ազդեցության չի ենթարկվում և դուրս գալով ստամոքս-աղիքային համակարգից` արյան միջոցով հասնում է միզուղիներ և թթվային միջավայրում քայքայվում է (ֆորմալինի և ամոնիակի) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամիններ Կատեգորիա:Կոնսերվանտներ Կատեգորիա:Ազոտային հետերոցիկլային միացություններ
Պերոզավր Սյունի
Պերոզավր Սյունի նաև Պերոժաւր Սիւնեցի (ծննդյան և մահվան թվականներն անհայտ, 4-րդ դար), իշխան, Վիրքի Միհրան Գ թագավորի պալատականներից, Սյունիների իշխանական տոհմից։
Կենսագրություն
Ըստ Ղևոնդ Ալիշանի, 332 թվականին Պերոզավր Սյունին Վրաց Սողոմե թագուհու (Տրդատ Գ Մեծ-ի դուստրը) հետ ներկա է եղել սուրբ Նունե կույսի մահվանը և երկուսով միասին գրի են առել Նունեի ինքնակենսագրությունը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Սյունիներ Կատեգորիա:Հայ իշխաններ Կատեգորիա:Վիրքի իշխաններ
Լալո
Լալո (Lalo, Tokelau), Նոր Զելանդիայի անդրծովյան տարածք Տոկելաուի փոքրիկ կղզիներից մեկն է։ Գտնվում է Տոկելաուի մեծ օղակակղզիներից մեկում՝ Ֆակաոֆոյի հյուսիսարևելյան շրջանում ։ Անմարդաբնակ կղզի է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տոկելաուի կղզիներ Կատեգորիա:Ֆակաոֆո
Սթիվեն Սոդերբերգ
Սթիվեն Էնդրյու Սոդերբերգ (Steven Andrew Soderbergh, ), ամերիկացի կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր, սցենարիստ, օպերատոր և մոնտաժոր։ «Սեքս, սուտ և տեսանյութ» (1989) ֆիլմի համար արժանացել է Կաննի կինոփառատոնի «Ոսկե արմավենու ճյուղ» և «Անկախ ոգի» մրցանակների։ «Թրաֆիք» (2000) ֆիլմի լավագույն ռեժիսուրայի համար արժանացել է «Օսկար» մրցանակի, իսկ 2013 թվականին «Behind the Candelabra» ֆիլմի լավագույն ռեժիսուրայի և մոնտաժի համար ստացել է երկու «Էմմի» մրցանակ։
Կենսագրություն
Սթիվեն Սոդերբերգը ծնվել է 1963 թվականի հունվարի 14-ին Ջորջիա նահանգի Ատլանտա քաղաքում՝ Մերի և Փիթեր Սոդերբերգների ընտանիքում։ Սթիվենը հավերժացրել է ծնողների անունները, երբ սկսել է աշխատել կինոյում․ որպես օպերատոր իր աշխատանքները ստորագրում է իբրև Փիթեր Էնդրյուս, իսկ որպես մոնտաժոր օգտագործում է Մերի Էնն Բերնարդ կեղծանունը ։ Երբ Սթիվենը դեռ երեխա էր, ընտանիքը տեղափոխվել է Փիթսբուրգ, իսկ հետո՝ Բաթոն Ռուժ (Լուիզիանա), որտեղ Նահանգի համալսարանում աշխատանքի է տեղավորվել որպես դեկան։
Դեռ միջնակարգ դպրոցը չավարտած՝ Սթիվենը համալսարանում մասնակցել է անիմատորների դասընթացների, որտեղ նկարահանել է իր առաջին կարճամետրաժ ֆիլմերը։ Դպրոցն ավարտելով՝ Սոդերբերգը Հոլիվուդ տեղափոխվելու անհաջող փորձ է կատարել։ Որոշ ժամանակ այնտեղ աշխատելով՝ վերադարձել է Բաթոն Ռուժ, որտեղ աշխատել է գովազդային և երաժշտական տեսահոլովակներ պատրաստող վիդեոստուդիայում։ Համատեղ շարունակել է նկարահանել կարճամետրաժ ֆիլմեր և գրել սցենարներ։ 1986 թվականին Սոդերբերգը նկարահանել է «Yes: 9012 Live» վավերագրական ֆիլմը «Yes» բրիտանական ռոք-խմբի մասին, որի համար առաջադրվել է «Գրեմմի» մրցանակի։
Առաջին ռեժիսորական հաջողությունից հետո Սոդերբերգը խնդիրներ է ունեցել ալկոհոլի հետ, բայց շուտով նրան հաջողվել է լուծել դրանք։ 1987 թվականին Սոդերբերգը նկարահանել է սեքսուալ հարաբերությունների մասին կարճամետրաժ «Ուինսթոն» (Winston) ֆիլմ-հետազոտությունը, որի տրամաբանական շարունակությունն է դարձել «Սեքս, սուտ և տեսանյութ» (Sex, Lies, and Videotape) լիամետրաժ ֆիլմը, որի պրեմիերան կայացել է «Սանդենս» կինոփառատոնում։ 1989 թվականին ֆիլմի համար Սթիվենը Կաննի կինոփառատոնում արժանացել է «Ոսկե արմավենու ճյուղ» մրցանակի և լավագույն օրիգինալ սցենարի համար՝ «Օսկար» մրցանակի։
Հաջորդող վեց տարիների ընթացքում Սոդերբերգն ամուսնացել է դերասանուհի Բեթսի Բրենթլիի հետ և որոշ ժամանակ անց՝ ամուսնալուծվել։ Ամուսնության արդյունքում ծնվել է նրա դուստրը՝ Սառան։ Հենց այս ժամանակ էլ նա աշխատել է իր երկրորդ կինոժապավենի՝ Ֆրանց Կաֆկայի տեղծագործությունների վրա հիմնված «Կաֆկա» ֆիլմի վրա, որտեղ գլխավոր դերը խաղացել է Ջերեմի Այրոնսը։
Ռեժիսորի հաջորդ ֆիլմը «Բլրի արքան» է, որը նկարահանվել է Ա. Ի. Հոչների հուշագրությունների հիման վրա և պատմում է Մեծ ճգնաժամի տարիներին փոքրիկ տղայի կյանքի մասին։
1995 թվականի քրեական «Այնտեղ՝ ներսում» դրամա-նուարը, որը պատմում է գանձիչ մեքենայի կողոպուտի մասին, ցույց է տվել Սոդերբերգյան ռեժիսուրայի դասական վարժանքներ՝ ոչ գծային ներկայացում և խաղ գույների հետ։ Նրա հաջորդ՝ «Գրեյի անատոմիան», ֆիլմն այլընտրանքային բժշկության փորձերի մասին է, որոնք անցկացնում է հայտնի ամերիկացի դերասան Սփոլդինգ Գրեմը։
1996 թվականի փորձարարական «Շիզոպոլիս» կատակերգությունը, որում Սոդերբերգը խաղացել է գլխավոր դերերից մեկը, ինչպես նաև եղել է կոմպոզիտոր, օպերատոր, սցենարի հեղինակ և ռեժիսոր, սկսվում է հետևյալ խոսքերով․ «Տիկնայք և պարոնայք, երիտասարդներ և ծերեր։ Եթե դուք ֆիլմի սյուժեն կհամարեք խճճված, հիշեք, որ դա մեր մեղքը չէ, ամբողջը ձեր մեջ է։ Դուք ստիպված կլինեք նայել այն նորից ու նորից, մինչև կհասկանաք ամեն ինչ»։
Ջորջ Քլունիի հետ Սոդերբերգի առաջին համատեղ աշխատանքը ամերիկացի հայտնի գրող Էլմոր Լեոնարդի վեպի հիման վրա նկարահանված «Տեսադաշտից դուրս» ֆիլմն էր։ Այս քրեական դրամայում նկարագրված է բանկ թալանողի (Ջորջ Քլունիի կատարմամբ) և ֆեդերալ Մարշալ Կարեն Սիսկոյի (Ջենիֆեր Լոպեսի կատարմամբ) միջև ռոմանտիկ փոխհարաբերությունների պատմությունը։
1999 թվականի մեկուկեսժամյա «Անգլիացին» ֆիլմում Սոդերբերգը մոնտաժի հատուկ տեխնիկայի օգտագործմամբ ցույց է տվել ոչ գծային սյուժե կառուցելու իր ունակությունը։ Նեո նուարի ոճում կատարված քրեական դրամայում նկարահանվել են այնպիսի հայտնի ամերիկացի դերասաններ, ինչպիսիք են Թերենս Սթեմփը և Փիթեր Ֆոնդան։
2000 թվականին Սոդերբերգը նկարահանել է «Էրին Բրոկովիչ» և «Թրաֆիք» ֆիլմերը, որոնք ստացել են «Օսկար» մրցանակի մի քանի անվանակարգ և Սոդերբերգին դարձրել 1939 թվականից ի վեր առաջին ռեժիսորը, որը միանգամից երկու տարբեր աշխատանքի համար (հինգ ֆիլմից երկուսը նկարահանվել է Սոդերբերգի կողմից) առաջադրվել է «Օսկար» մրցանակի «լավագույն ռեժիսոր» անվանակարգում։ Արդյունքում նա «Թրաֆիք» ֆիլմի համար ստացել է Ամերիկյան Կինոարվեստի և գիտության ակադեմիայի մրցանակ։ «Թրաֆիքը» Սթիվեն Գաանի սցենարով քրեական դրամա է, որը նկարագրում է թմրանյութերի առևտրի բոլոր փուլերը՝ միջազգային մատակարարումներից մինչև վերջնական գնորդներին վաճառելը։ Այսօրվա դրությամբ այն ռեժիսորի ամենաերկար ֆիլմն է (147 րոպե)։
Ստանիսլավ Լեմի համանուն վեպի հիման վրա Սթիվեն Սոդերբերգի «Սոլյարիս» ֆիլմը խիստ տարբերվում է Անդրեյ Տարկովսկու էկրանավորումից։ Սոդերբերգը շեշտը դրել է ոչ թե «բարոյական խնդրի», այլ տղամարդու և կնոջ միջև հարաբերությունների, սիրո և սեռական հարաբերության վրա։ Ֆիլմի պրոդյուսերը Ջեյմս Քեմերոնն է, գլխավոր դերում հանդես է եկել Ջորջ Քլունին։
HBO մալուխային հեռուստաընկերության համար Սոդերբերգի հաջորդ նախագիծը՝ «Դեպի Սթրիթ» կիսավեր մինի-սերիալը (յուրաքանչյուր սերիան ունի 30 րոպե տևողություն), Վաշինգտոնի լոբբիստների և քաղաքական գործիչների մասին է։ Նախագծի պրոդյուսերը Ջորջ Քլունին է։ «Դեպի Սթրիթ» մինի-սերիալը մի քանի հեռուստատեսային սերիալներից առաջինն է, որը Սոդերբերգը նախատեսել է նկարահանել HBO-ի համար։
«Էրոս» ֆիլմը երեք կուլտային ռեժիսորների՝ Սթիվեն Սոդերբերգի, Վոնգ Կարվայի և Միքելանջելո Անտոնիոնիի ստեղծագործական համագործակցությունն է։ Սոդերբերգը նկարահանել է «Էկվիլիբրիում»-ի դրվագը՝ պատմություն կպչուն էրոտիկ երազից տառապող գովազդային գործակալի մասին և հոգեվերլուծողի, որը փորձում է լուծել ոչ միայն հաճախորդի, այլև իր սեփական խնդիրները։
2004 թվականին լույս է տեսել «Օուշենի տասներկու ընկերները»՝ «Օուշենի տասնմեկ ընկերների» շարունակությունը։ Այս ֆիլմում Սոդերբերգը նախորդ ֆիլմի գրեթե բոլոր թեմաներն ու սյուժետային գծերը վերախաղարկել է և նորարարական ռեժիսուրայի շնորհիվ մեծամասամբ գերազանցել իր իսկ բնագիրը։ 2007 թվականին թողարկվել է «Օուշենի տասներեք ընկերները» ֆիլմը, որի ռեժիսորը կրկին Սոդերբերգն է։
2005 թվականին Սոդերբերգը HBO-ի համար նկարահանել է «Unscripted» հեռուստասերիալի պիլոտային սերիան այն երիտասարդների մասին, որոնք փորձում են աշխատանքի տեղավորվել Հոլիվուդում։ Մնացած շարքը նկարահանել է Ջորջ Քլունին, նախագծի սցենարիստը Հրանտ Հեսլովն է։
2013 թվականին Սան Ֆրանցիսկոյի 56-րդ միջազգային կինոփառատոնում Սթիվեն Սոդերբերգը ծրագրային ճառով հանդես է եկել ժամանակակից կինեմատոգրաֆիայում գործերի վիճակի մասին ։
Սոդերբերգը 2015 թվականին թողարկված «Սուպեր Մայք XXL» ֆիլմի օպերատորն ու մոնտաժորն է ։
Անձնական կյանք
2003 թվականից Սոդերբերգն ամուսնացել է լրագրող Ջուլս Էսների հետ, որին հաճախ շնորհակալություն է հայտնում կանացի կերպարներ ստեղծելու ոգեշնչման համար ։ Նա դուստր ունի դերասանուհի Բեթսի Բրենթլիի հետ առաջին ամուսնությունից, որի հետ ամուսնացած է եղել 1989-1994 թվականներին ։ Նա նաև դուստր ունի (ծնված՝ 2009 թվականին) ավստրալիացի կնոջից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի աթեիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Լավագույն ռեժիսոր Օսկարի մրցանակակիրներ
Ապիյան ճանապարհ
Ապիյան կամ Ապպիոսյան ճանապարհ (Via Appia), Հին Հռոմի ռազմավարական նշանավոր ճանապարհ, որ պահպանվել է առ այսօր։ Այն ամենանշանակալին էր Հռոմի անտիկ հասարակական ճանապարհներից։ Կառուցվել է մ.թ.ա. 312 թ. Ապպիոս Կլավդիոս Կեկոս ցենզորի օրոք, ձգվել է Հռոմից Կապուա, ավելի ուշ` մինչև Բրինդիզի։ Նրա միջոցով էր Հռոմը կապ հաստատում Հունաստանի, Եգիպտոսի ու Փոքր Ասիայի հետ։ Երկարությունը հասնում էր 350 կիլոմետրի։
Ապպիոսյան ճանապարհի երկայնքով ձգվում են բազմաթիվ հուշարձաններ՝ հանրապետական և կայսերական շրջանների գերեզմաններ և վիլլաներ, քրիստոնեական և հուդայական կատակոմբներ, միջնադարյան աշտարակներ և ամրություններ, որոնք հաճախ կառուցված են հռոմեական հուշարձանների ավերակների վրա, Վերածննդի և Բարոկկոյի ժամանակաշրջանի շինություններ։
Պատմություն
Ապպիոսյան ճանապարհը կառուցվել է Ապպիոս Կլավդիոս Կեկոսի Ցենզորի հրամանով մ.թ.ա. 312 թվականին` որպես մ.թ.ա. 334 թ.-ին կառուցված Լատինական ճանապարհի շարունակություն։ Այն Հռոմը միացնում էր Կապուայի մոտակայքում գտնվող Կալես (Cales) գաղութին։ Հռոմեական պատմաբան Տիտոս Լիվիոսը իր «Հռոմի պատմություն» («Ab urbe condita», բառացի՝ «Հիմնադրված քաղաքից») աշխատության IX գրքում գրում է այս իրադարձության մասին։
Դիոդորոս Սիկիլիացին գրում է, որ Ապպիոսը զանգվածեղ քարերով սալահատակել է տվել իր անունը կրող, Հռոմից մինչև Կապուա ձգվող ավելի քան 1600 ասպարեզ երկարությամբ ճանապարհի մեծ մասը (ավելի քան 1000 ասպարեզ, այսինքն՝ ճանապարհի ամբողջ երկարության կեսից ավելին)` ճանապարհի շինարարության վրա ծախսելով գրեթե ողջ պետական գանձարանը ։ Դիոդորոսը նշում է, որ ճանապարհի բարձրադիր հատվածները փորվել են, իսկ գոգավորությունները և փոսերը` հարթվել ։
Ապպիոսյան ճանապարհը կառուցվել է երեք հիմնական փուլերով։
Ճանապարհի նշանակությունը
Ափփիոսյան ճանապարհը ուներ կարևոր ռազմական, մշակութային և առևտրային արժեք։ Թեոդոր Մոմզեն նշել է իր նշանակությունը որպես ռազմական մայրուղի :. Այնպես, առաջին հատվածը ծրագրված է եղել և կառուցվել է մ.թ.ա. 312 թվականին, այսինքն երկրորդ սամնիտական պատերազմի ընթացքում 326 - 304 թթ. մ. թ. ա.: Պիռռայի դեմ պատերազմում և Մակեդոնական պատերազմների ժամանակ (206-168 մ.թ.ա.) : Ափփիոսյան ճանապարհը ծառայել է նաև հռոմեացիներին աջակցելու համար։ Հատկապես կարևոր էր այն, որ շինարարության ընթացքում ճանապարհին Ափփին անց է կացրել ալիքը Պանտինական ճահճուտներով, որը չորացրեց հողը և պարզեցրեց նավերի մեկնումը Լացիայից Տարրացինու։ Հնուց ճանապարհը ուներ կարևորագույն նշանակություն, այն կապում էր Հռոմը հարուստ տարածաշրջանների հետ, ինչպես Արշավը, պուգլիան, իսկ ավելի ուշ այն նպաստեց առևտրի զարգացմանը Արևելքի հետ։
Դեռ հնուց Ափփիոսյան ճանապարհը կոչվում է "ճանապարհների թագուհի" (regina viarum)։ Այս մասին գրում է, օրինակ, հռոմեացի բանաստեղծ Պուբլիուս Պապինիուս Ստացիուսը (Publius Papinius Statius) "SILVAE" ("Անտառի") գիրք II ստեղծագործության մեջ։ "Appia longarum teritur regina viarum".
Դեռ 536 թվականին բյուզանդական պատմագետ Պրոկոպիոսը, հիացած էր իր ճարտարապետությամբ և հնությամբ և ցնծությամբ նկարագրել էր ճանապարհը։ Օստգոթերի թագավոր Թեոդորիքս Մեծը VI դարի սկզբին հրամայել էր իրականացնել վերանորոգման աշխատանքներ ճանապարհի վրա և ապա օգտագործել էր դա 536 թվականին զորքի Հռոմ մտնելու համար։
Միջնադարում ճանապարհի նշանակությունը որպես առևտրային և տրանսպորտային երթուղու սկիզբ մեռնում էր, այն օգտագործվում էր ուխտավորների, ճանապարհորդների համար մինչև կատակոմբ, սուրբ Սեբաստիայի բազիլիկաներ, ճանապարհորդություն նավահանգիստ Բրունզի, ապա գնալ դեպի Սուրբ հող։ «Ափփիոսյան ճանապարհի կատակոմբաների մեջ թաղված էին շատ քրիստոնեական սրբեր ու նահատակներ, օրինակ, սուրբ Սեբաստիան, հռոմի պապը՝ Կապլիստ. Պահպանվել են ուղեցույցներ (Epitome de locis sanctorum, 638-642 թթ.), ուխտավորների համար, որտեղ նշված է ճանապարհը դեպի սրբություն Ափփիոսյան ճանապարհի։
IX-X դարերում Վատիկանին պատկանում էր ճանապարհի երկայնքով ձգվող խոշոր հողային տարածքներ, սակայն, հուշարձանները աստիճանաբար եղանակային պայմանների և մարդու ձեռքի ազդեցության տակ կործանվում էին. ճանապարհին տեղի էր ունեցել շինարարական նյութերի հավաք՝ քարե բլոկների, նախ տրավերտինի, որպիսզի կառուցեն շենքեր։ XI դարում եկեղեցին սկսել է փոխանցել տիրապետությունը հռոմեական բարոնների և ընտանիքների ձեռքը։ Այսպիսով Թուսկուլանսկի իշխանները Չեչիլլիա Մետելայի դամբարանը վերածել են ամրոցի մի մասի։ 1300 թվականին Բոնիֆաս VIII կաետաննին տվեց այդ ամրոցը իր ընտանիքին։
XVI դարի վերջում Գրիգորի XIII հրամայել է Appia Nuova-յի վրա դնել ծածկույթ, տապալելով հին Ափփիեվյան ճանապարհը, որը դարձել է սովորական ծայրամասային ճանապարհ։ XVII դարի վերջում Ինոկենտի XII կառուցեց ճանապարհ, միացնող երկու Ափփիեվյան ճանապարհները՝ Appia Pignatelli. Մնացած հուշարձանները շարունակում են ենթարկվել հետագա ապամոնտաժման. Մինչև XVIII դարը Ափփիեվյան ճանապարհը մնաց անմատչելի անցնելու համար։
Ճանապարհի Երթուղին
Via Appia սկսվել է Կոպենական դարպասների (Porta Capena) մոտ՝ Սերվիական պատերից, այստեղից սկսվեց հաշվարկը գեղեցիկ քարերի։ Ավրելիական պատի կառուցումից հետո Ափփիոսյան ճանապարհի մի մասը հայտնվել էր քաղաքի տարածքում։ Ավելին ճանապարհն անցել է մինչև հռոմեական դարպասներ, Սուրբ Սեբաստիաա (Porta San Sebastiano, ավելի վաղ Porta Appia), Ավրելիական պատերը, 90 կմ ուղիղ ճանապարհ մինչև Տարացինի, անցնելով հարավից լեռը՝ Ալբանոն, հատել է Պոնտինական ճահճուտները։ Վերջին 28 կիլոմետր մարդիկ քայլում են զուգահեռ խողովակներով, որը թույլ է տալիս շարունակել այլընտրանքային երթուղին նավով, կամ ձիով։
Կայսրը Տրայան հրամայեց կառուցել ավելի կարճ ճանապարհ (Траянова ճանապարհ, Via Traiana) Բենեվենտի և Բրունդիայի միջոցով միջոցով Բարիում, որը կրճատել է ժամանակը մինչև 13-14 օր (ճանապարհորդությունը Ափփիոսյան ճանապարհ տևեց մինչև 15 օր)։ Ափփիոսյան ճանապարհն ուներ կապ այլ մեծ ճանապարհների հետ այլ ինչպիսիք են via Domitiana, via Setina,
Քաղաքի տարածքում ճանապարհն այսօր կոչվում է Հին Ափփիոսյան ճանապարհ (Via Appia AnticaVia Appia Antica), Նոր Ափփիոսյան ճանապարհից տարբերվելու համար  (Via Appia NuovaVia Appia Nuova), որը կառուցվել է 1780-ական թվականներին։
Ճանապարհի Ամրությունը
Շինարարության ծախսերը և ճանապարհի բովանդակությունը կազմում էին հսկայական գումարներ։ Այնպես որ, ափսեի մակագրությունը, հայտնաբերվել է Ափփիոսյան ճանապարհի վրա, վկայում է այն մասին, որ շինարարության անցկացման աշխատանքները հովանավորել է կայսր Ադրիանեն։ Ծախսերի մի մասը վճարել է կայսրը, մյուս մասը բնակիչները՝ հարակից գյուղացիները։ Գիտնականների հաշվարկների համաձայն, ծախսերը 1 մղոնում կազմել է միջինը շուրջ 109 հազար սեստեռցիեվ (համեմատության համար նշենք, որ հացը մ.թ.ա. 75-ին արժեր երկուսից երեք սեստեռցիեվ։
Ճանապարհի հիմքը հավաքված է եղել քարերով ( հրաբխային բազալտից - selceselce, silex), որոնք շարում էին մեկ շերտ քարախիճով և ցեմենտով (տես հիմնական հոդվածը Հռոմեական ճանապարհի). Լայնությունը (մինչև 4 մետր) թույլ է տվել իրար կողքով անցնել երկու ձի։
Ընդհանուր բնութագիր
Հռոմեական օրենքը արգելում է թաղումը քաղաքի տարածքում, ուստի հռոմեացիները օգտագործել են Հռոմից խոշոր տանող ճանապարհները Հուշարձանների մեծամասնությունը Ափփիոսյան ճանապարհին կառուցվել են II դարում այն բանից հետո, երբ փոխվեց հռոմեական ավանդույթը՝ այրել մահացածների մարմինները, քաղաքացիները սկսեցին թաղել մարմնին հողում։ Այնպես որ, մի քանի կիլոմետր Ափփիոսյան ճանապարհի կառուցման համար օգտագործվել է դամբարանների և հուշարձանների համար, ինչը հնարավորություն էր տալիս Հռոմի բնակիչներին ցույց տալ իր հարստությունը և դիրքը հասարակության մեջ։
Ափփիոսյան ճանապարհին հանդիպող հուղարկավորություններից առանձնացվում են հետևյալները։ "Ափփիոսյան ճանապարհին նաև կառուցում էին հռոմեական, արիստոկրատիային վիլլաներ, օրինակ, վիլլա Կվինտիլլիեվ, վիլլա կայսեր Մակսենցիա, փիլիսոփա Սենեկի, հակառակորդի Քիքեռօ Կլոդիա Պուլհա և այլ ճանաչված բնակիչներ։
Կառույցները I-VI մղոնում
Ճանապարհի հատված, որը գտնվում է Սերվիեվյան պատին մոտ, սկսվում է մոտ Կապենական դարպասների և Ավրելիան պատի մոտ ։
II մղոն
* Վիլլա Կազալիի տարածքում (итал. Villa Casali) XVII դարում տեղակայված էր հեթանոսական թաղամաս Գիգոգեյ Վիբիին, իր մեջ  ներառելով 8 փոքր տարածքներ տարբեր մակարդակների։ *Գերեզման Վալուսիա  *Սուրբ Կալիստայի գետնադամբար՝ Հռոմի ամենամեծ քրիստոնեական գետնադամբարներից մեկը։II-IV դարերում օգտագործվել է թաղումների համար
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հին Հռոմի ճանապարհներ Կատեգորիա:Հռոմի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Իտալիայի ճանապարհներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության նախնական ցանկ
Հավր
Հավր (Le Havre, Lé Hâvre), քաղաք և համայնք Ֆրանսիայի հյուսիսում, Վերին Նորմանդիա երկրամասում, Ծովամերձ Սեն դեպարտամենտի վարչական կենտրոն։ Հավրի նավահանգիստը Ֆրանսիայի խոշորագույններից մեկն է։
Բնակչությունը՝ 173 142 մարդ (2012 թվականի դրությամբ)։
Անվանում
Հիմնադրել է Ֆրանցիսկ I թագավորը 1517 թվականին ձկնորսական գյուղի տեղում՝ որպես Հնդկաստանի հետ ծովային կապերը սպասարկող նավահանգիստ։ Սկզբում կոչվել է Havre de Grâce՝ այդ վայրերում գոյություն ունեցած Notre Dame de Grâce («Ողորմած աստվածամայր») մատուռի անունով (գերմանական լեզուներում hafn ― «նավահանգրվան»)։
1536 թվականից հայտնի է Port de Grace («Ողորմածության նավահանգիստ»), Le Havre de Gràce անուններով («Ողորմածության նավահանգրվան) անուններով։ Ժամանակի ընթացքում վերջին անվանման երկրորդ մասն ընկել է և պահպանվել է միայն Le Havre («նավահանգրվան») տերմինը ։
Աշխարհագրություն
Հավրը գտնվում է Սեն գետի աջ ափին, նրա էստուարի մոտակայքում։ Քաղաքը ունի ուղիղ մուտք դեպի ծով և Լա Մանշ նեղուցը։ Սենը բաժանում է Հավր քաղաքը Ստորին Նորմանդիա երկրամասից և հարևան Օնֆլյոր քաղաքից։ Հավր քաղաքից դեպի հյուսիս և արևմուտք գտնվում է Պա դե Կալե նեղուցի առափնյան։
Քաղաքը բաժանված է երկու մասերի՝ Վերին քաղաքի և Ստորին քաղաքի։ Հավրը նավահանգստային քաղաք է։ Գրեթե ամբողջ Ստորին քաղաքն ողողվում է ջրով և կտրատված է նավահանգիստներով։
Հավրի ամենախոշոր նավահանգիստը Գուբերտ Ռաուլ Դյուվալն է ։ Այն տեղակայված է Հավր քաղաքի և Հավրի նավահանգստի հարավային սահմանի մոտ, Սենի ծոցից բաժանվում է ամբարտակով։
Կլիմա
Հավրի կլիման չափավոր օվկիանոսային (ծովային) է։ Երկար տարիների ընթացքում Լա Մանշ նեղուցը իր ազդեցությունն ունի Հավրի շրջանի եղանակի վրա։
Տեղումները տարվա ընթացքում հավասարաչափ են թափվում, սակայն աշնանը դրանք ավելի շատ են դիտվում։
Նեղուցը շատ է ազդում կլիմայի վրա։ Եղանակը շատ փոփոխական է։ Հավր քաղաքին բնորոշ են փոթորիկները և ամպրոպները (ավելի հաճախ դիտվում են ձմռանը)։
1987 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Հավրի Կապ դե լա Գև արվարձանում դիտվել է ծովային քամու առավելագույն արագությունը՝ 180 կմ/ժ ։
Տնտեսություն և արդյունաբերություն
Երկրի խոշորագույն նավահանգիստներից մեկն է։ Հավրով է կատարվում երկրի արտաքին առևտրի մեծ մասը Հարավային Ամերիկայի և Արևմտյան Աֆրիկայի հետ (բեռնաշրջանառությունը կազմում է ավելի քան 50 միլիոն տոննա, մասնավորապես նավթ)։ Ունի նավաշինություն, էլեկտրատեխնիկական, բամբակեղենի, փայտամշակման, ցեմենտի, քիմիական, սննդի արդյունաբերություն, գունավոր մետալուրգիա, օվկիանոսագիտական ինստիտւտներ, թանգարաններ։ Քաղաքը խիստ տուժել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1517 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի նավահանգիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ատլանտյան օվկիանոսի նավահանգիստներ Կատեգորիա:Բերդաքաղաքներ Կատեգորիա:Առափնյա բնակավայրեր
Տիրատուր Կիլիկեցի
Տիրատուր Կիլիկեցի, ծննդյան և մահվան թվականներն անհայտ են, XIV դարի հայ մանկավարժ, րաբունապետ, գրիչ և մանրանկարիչ։
Պատկանում է այն անձանց թվին (Մատթեոս Մլիճեցի, Պողոս Ակնեցի, Վարդան Կիլիկեցի և այլք), որոնք Կիլիկիայից անցել են Գլաձորի համալսարան կատարելագործվելու։ Տիրատուր Կիլիկեցու անունն առաջին անգամ հիշատակվում է իր իսկ ընդօրինակած (հավանաբար ուսումնառության տարիներին) 1309 թվականի ձեռագիր հիշատակարանում՝ գրված «ի մեծ դպրատանս Գալիձոր» (Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարան, ձեռ․ № 3393), վերջին անգամ՝ 1349 թվականին Հերմոնի վանքում գրված մի ձեռագրի հիշատակարանում։ Տիրատուր Կիլիկեցին աշխատել է Եսայի Նչեցու հետ, որի մահից հետո գլխավորել է Գլաձորի համալսարանը, ապա՝ Վայոց ձորի Հերմոնի վանքի բարձրագույն դպրոցը։ ժամանակակիցները նրան կոչել են «մեծ վարժապետ», «մեծ և երիցս երանեալ հռետոր»։ 1309 թվականի ձեռագիր Ավետարանը գրված է թղթի վրա, ունի 263 էջ, գրչությունը բոլորգիր է։ Ավետարանում չկան տերունական նկարներ ու խորաններ, պահպանվել են չորս Ավետարանիչների պատկերները, շքեղազարդ չորս անվանաթերթ և բազմաթիվ լուսանցազարդեր։ Տիրատուր Կիլիկեցին հավատարիմ է մնացել Կիլիկյան մանրանկարչության դպրոցի ավանդներին, միաժամանակ Ավետարանի նկարազարդումը աղերսներ ունի Մոմիկի և Թորոս Տարոնացու ստեղծագործությունների հետ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայկական մանրանկարչություն
Շույգա Նիչավոժ
Շույգա Նիչավոժ (Шуйга-Ничавож), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Նիչա-վոժ գետի ձախ ափից 12 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 29 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Ուսա գետն է մինչև թափվելը Ուստ-Ցիլմա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Շույգա Յու
Շույգա Յու (Шуйга-Ю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Սբրոբնյու գետի ձախ ափից 17 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 16 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Ուսա գետն է մինչև թափվելը Ուստ-Ցիլմա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ային
Ային (Айин), գետ Կամչատկա թերակղզու հյուսիսարևելյան մասում։ Հոսում է Կամչատսկի երկրամասում Օլյուտորսկի շրջանում։ Գետի երկարությունը 24 կմ է։ Թափվում է Օլյուտորսկի ծոց։
Պատագոնիա
Պատագոնիա (Patagonia), բնամարզ Հարավային Ամերիկայում, Ռիո Կոլորադո և Ռիո Նեգրո գետերից հարավ Անդերից արևելք, Արգենտինայի հարավում։ Ռելիեֆում գերակշռում են աստիճանաձև սարավանդները, որոնք արևմուտքում ունեն մինչև 2200 մ բարձրություն։ Դաշտավայրերը գտնվում են հյուսիս- արևելքում և հարավ-արևելքում։ Կազմված է միջին կայնոզոյան նստվածքային և հրաբխային շերտերից, ինչպես նաև մորենային ու ջրասառցադաշտային նստվածքներից։ Հարավում Մագելանի նեղուցով Պատագոնիան բաժանվում է Հրո երկիր կղզիախմբից, իսկ արևմուտքում սահմանափակված է Հարավային Անդերի լեռներով։ Վերջիններս արգելք են հանդիսանում արևմտյան խոնավ օդային զանգվածների թափանցմանը Պատագոնիա, իսկ արևելյան ափերի մոտով է անցնում Ֆոլկլենդյան սառը օվկիանոսային հոսանքը։ Այդ պատճառով էլ Պատագոնիայում տեղումները քիչ են՝ 150-200 մմ։ Կլիման բարեխառն է, կիսաանապատային։ Միջին տարեկան տեղումները 150-200 մմ են, արևմուտքում՝ մինչև 600-700 մմ՝․ Հուլիսի միջին ջերմաստիճանը հյուսիսում 8 °C է, հարավում՝ 2 °C, արևմուտքում՝ -5 °C (սառնամանիքները՝ մինչև -35 °C), հունվարինը հյուսիսում՝ 20 °C, հարավում՝ մինչև 10 °C։ Բնորոշ են ուժեղ քամիները։ Տարածքը նոսր է բնակեցված, հիմնականում արոտավայրեր են՝ ոչխարաբուծության համար։ Գետերը սկիզբ են առնում Անդերից և Պատագոնիայի տարածքում հոսում խոր կիրճերով։ Գերակշռում են հացազգիների թփուտային կիսաանապատները, Անդերի նախալեռներում՝ հացազգիների տափաստանները։ Շատ են կենդանիների էնդեմիկ տեսակները (մագելանի շուն, պամպասյան կատու, գարշահոտ փորսուղ և այլն) և թռչունները։ Տնտեսության գլխավոր ճյուղը ոչխարաբուծությունն է, հովիտներում՝ հացահատիկի մշակությունը։ Կան նավթի և բնական գազի հանքավայրեր։ Պատագոնիա անվանումը տվել է Ֆ․ Մագելանի արշավախումբը 1520 թ.։ 1520 թվականին Մագելանի նավերը մոտենում են ներկայիս Արգենտինայի հարավային ափերին, դաժան բնակլիմայական պայմաններից ելնելով տարածքը անմարդաբնակ է թվում։ Երկու ամիս անցկացնելուց հետո ձյան վրա տեսնում են հսկա ոտնահետքեր։ Պարզվում է, որ խիստ ձմեռներին, ոտքերը ցրտահարությունից պաշտպանելու համար, բնիկները հագնում են մորթե կոշիկներ կամ ոտքերին մորթի փաթաթում, որից նրանց ոտնահետքերը մեծ են երևում։ Մագելանը այդ երկիրն անվանեց Պատագոնիա, որն իսպաներեն նշանակում է մեծ ոտքեր ունեցող մարդկանց երկիր ։
Ային
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Պատագոնիա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավային Ամերիկայի բնամարզեր
Ային
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր
Կարինե Մինասյան
Կարինե Աղասու Մինասյան, ՀՀ պետական գործիչ, Եվրասիական տնտեսական հանձնաժողովի Կոլեգիայի անդամ (նախարար)։
Աշխատանքային գործունեություն
Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության խորհրդի անդամ է։
Պարգևներ
Ազատ տիրապետում է ռուսերեն և անգլերեն լեզուներին։ Ամուսնացած է, ունի երկու որդի։
Պահակ (թերթ, Թիֆլիս)
Խմբագիր հրատարակիչներ՝ Դ․ Տեր-Սիմոնյան, Վ․ Երեմյան։ Հայ աշխատավորական զանգվածների շրջանում պրոպագանդել է Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը, նրանց կոչ արել հետևել Ռուսաստանի բանվոր դասակարգի ու աշխատավոր գյուղացիության օրինակին և ազատագրության հույսերը կապել բոլշևիկների, խորհրդային Ռուսաստանի ու կարմիր բանակի հետ։ «Հայաստանի դաշնակցական կառավարությունը և հայ աշխատավորությունը», «Դաշնակցությունը «դժգոհ» է Գերագույն խորհրդից», «Ովքե՜ր են մենշևիկները», «Բթամտություն թե քծնանք» և այլ հոդվածներում թերթն ագրեսիվորեն դեմ է արտահայտվել դաշնակցության քաղաքականությունը։
Ունեցել է «Խորհրդային Ռուսաստանում», «Քաղաքացիական պատերազմ», «Մամուլ», «Բանվորական կյանք» կայուն խորագրերը։ Աշխատակցել են Սեյրին (Ա․ Գուլոյան), Հ․ Ազիզյանը, Ս․ Խանոյանը, Շ․ Ամիրխանյանը և ուրիշներ։
Կատեգորիա:Վրաստանի հայկական օրաթերթեր Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ
Վիկտոր Վազարելի
Վիկտոր Վազարելի (Victor Vasarely,, ի ծնե անունը՝ Դյոժյո Վաշարեյի, Vásárhelyi Győző), հունգարացի արվեստագետ, կարճ ժամանակ տարածում ստացած տեղաշարժման արվեստի առաջնորդն ու «նախահայրը» ։
Կյանք
Ծնվել է 1906 թվականին Հունգարիայի Պեչ քաղաքում և մեծացել է Բուդապեշտում։ 1925 թվականին ընդունվել է Բուդապեշտի համալսարանի բժշկական գիտությունների բաժինը։ 1930 թվականին ամուսնացել է իր համակուրսեցի Կլարա Սպինների հետ։ Համատեղ կյանքում նրանք երկու որդի են ունեցել, Անդրեն և Ժան-Պիերը։ Բուդապեշտում նա աշխատել է պոստերների ձևավորման ընկերությունում։ 1930-ականներին Վազարելին դարձավ գրաֆիկական դիզայներ և հենց այս ժամանակաշրջանում էլ սկսեց իրար հետևից շատ օրգանիկ պատկերներ ստեղծել։ 1930թվականին Վազարելին թողնում է Բուդապեշտն ու տեղափոխվում է Փարիզ։ Այստեղ նա շարունակում է աշխատել որպես գրաֆիկայի մասնագետ, գովազդային գործակալություններում զբաղեցրել է ստեղծագործական խորհրդականի պաշտոն։ Այս ժամանակամիջոցում նա արդեն համարում էր, որ բավական է աշխատել այլ արվեստագետների հետ և սկսում է մտածել սեփական մոդելավորման ինստիտուտը բացելու մասին։ Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմից հետո նա ստուդիա է բացում Արկուեիլում, Փարիզից 10 կմ հեռավորության վրա գտնվող արվարձանում։ 1961 թվականից վերջնականապես հաստատվում է Աննեթ-սըր-Մարնեում։ Վազարելին ստեղծել է արվեստ, որը հիմնականում կենտրոնացած է օպտիկական պատրանքի շուրջը։
Ստեղծագործություն
Երեք տասնամյակների ընթացքում Վազարելին զարգացրեց երկրաչափական աբստարկ արվեստի իր տեսակը և աշխատեց տարբեր նյութերով` օգտագործելով նվազագույն թվով ձևեր ու գույներ։ Վազարելին նպատակ ուներ ստեղծել պատկերներ ու գրաֆիկաներ, որոնք համընդհանուր կլինեին․ նա ցանկանում էր, որ իր արվեստը հասանելի լինի բոլորին ։
1929-1944-ական թվականները համարվում են նրա ստեղծագործության վաղ գրաֆիկական շրջանը։ Այս շրջանի հայտնի գործերից են «Զեբրաները», «Շախմատի տախտակը» և «Աղջիկ-հզորությունը»։
1944-1947 թվականները սխալ ուղու տարիներն էին՝ իր իսկ բնորոշմամբ։ Այս ժամանակաշրջանում նա փորձարկել է կուբիզմը, ֆուտուրիզմը, էքսպրեսիոնիզմը, սյուրռեալիզմը և չի զարգացրել սեփական ոճը։ Այնուհետև նա ասել է, որ սա սխալ ուղի է եղել։ «Ինքնանկար»-ն ու «Կույր մարդ»-ը համարվում են այս ժամանաշրջանի գործեր։
1947-1951 թվականները բնութագրվում են որպես երկրաչափական աբստրակտ արվեստի զարգացման շրջան։ Վերջապես, Վազարելին գտնում է իր ոճը։ Աշխատանքներում ի հայտ են գալիս երկրաչափական պատկերները։ Սկսած 1948 թվականից Վազարելին իր ամառային ամիսներն անցկացնում է Գորդեսում։ Տեղի քառակուսի տներով ներշնչված՝ նա ստեղծում է մի կոմպոզիցիոն խումբ, որը հետագայում կոչվում է «Բյուրեղ»։
1955-1965 թվականները փոփոխությունների և շարունակական արվեստի տարիներն էին։ Նա սկսեց աշխատել խիստ որոշակի գույների ու ձևերի հետ /երեք կարմիր, երեք կանաչ, երեք կապույտ, երկու մանուշակագույն, երկու դեղին, սև, սպիտակ, մոխրագույն. երեք շրջան, երկու քառակուսի, երկու ռումբաձև, վեց էլիպսներ/, որոնք նա հետագայում ընդարձակեց և թվագրեց։ Այս պլաստիկ այբուբենն օգտագործելով` նա սկսեց շարունակական արվեստ, ձևերի և գույների մի անվերջ փոփոխականության շրջան։