cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յոն Անդրեեսկու
Կենսագրություն
Անդրեեսկուի ռեալիստական գործերը հիմնականում դիմանկարներ են, բնանկարներ են պատկերներ ռումին գյուղացու կյանքից։ Անդրեեսկուի ծննդյան 100-ամյակի առթիվ հանրապետության նկարչության ազգային մրցանակը վերանվանվեց «Տոն Անդրեեսկու մրցանակ»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռումինացի նկարիչներ Կատեգորիա:Բուխարեստ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Բուխարեստ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ
Վալ դե Բոյի ռոմանական եկեղեցիներ
Վալ դե Բոյի ռոմանական եկեղեցիներ (Iglesias románicas del Valle de Bohí), ինը եկեղեցիներ Իսպանիայի Վալ դե Բոյ հովտում։ Կառուցված են ռոմանական ճարտարապետական ոճով։ Գտնվում են կատալոնական Ալտա Ռիբագորսա կոմարկայում (Լյեիդա պրովինցիա)։ Բոլոր եկեղեցիները ներառաված են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում։
Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկ
2000 թվականին 9 եկեղեցիները ներառվել են ՅՈԻՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային օբյեկտների ցանկում։
Վալ դե Բոյ եկեղեցիների ֆրեսկոների պատմություն
20-րդ դարի սկզբին մեծ ջանքեր էին գործադրվել Վալ դե Բոյի եկեղեցիներում ռոմանական նկարներն ուսումնասիրելու համար։ Այս գործունեությունը իրականացվում էր ինչպես գիտնականների, այնպես էլ արվեստի դիլերների կողմից, որոնց միակ շարժառիթը ֆինանսական շահույթն էր։ 1905-1909 թվականներին Բարսելոնայի թանգարանների խորհուրդը տպագրեց Պիրենեյների ֆրեսկոների վերարտադրությունը։ 1919 թվականին շատ միջնորդներ ներգրավված էին այդ աշխատանքներիի գնման և վաճառքի մեջ, որոնց նպատակը դրանք ԱՄՆ թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։
Տաուլիի շրջանը բացառություն է դարձել այս միտումների համար, քանի որ տեղացիները հրաժարվել են թույլ տալ ֆրեսկոներն ու արվեստի այլ աշխատանքներ հեռացնել իրենց եկեղեցուց։ Արդյունքում համաձայնեցվեց, որ լավագույն որմնանկարները պահվեն Կատալոնական արվեստի ազգային թանգարանում։
Սանտ Կլեմենտե, Տաուլ
1123 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Սանտ Կլեմենտե եկեղեցին օծվել է Ռոդա եպիսկոպոսի կողմից։ Եկեղեցին ունի երեք նավ, որը բաժանված է գլանաձև սյուներով։ Դրանք պատկանում է խորանին։ Երկհարկանի տանիքը կառուցված է փայտից։ Շենքի կողքին կա զանգակատուն։ Հիմնական մուտքը հարավային ճակատի կողմից է, և կամարաձև է։ Եկեղեցու ներսում կան շատ ֆրեսկոներ, որոնք արվել են անհայտ նկարչի կողմից։ Վերջինիս կոչել են Տաուլիի վարպետ։
Սանտա Մարիա, Տաուլ
Եկեղեցին օծվել է 1123 թվականին և եղել է Տաուլիի մունիցիպալիտետ։ Սանտա Մարիայի կառուցվածքը նման է Սանտա Կլեմենտեյի կառուցվածքին։ Բազիլիկ հատակագիծը բաղկացած է երեք նավից և երեք աբսիդից։
Զանգակատունը գտնվում է նավի կենտրոնում։ Դրա ներսում հայտնաբերվել են շատ ֆրեսկոներ, որոնք ուսումնասիրվել են 1907 թվականին Ժոզեպ Պուչի Կադաֆալկի կողմից։ Հատկանշական է Սուրբ Մարիամին իր որդու հետ ներկայացնող որմնանկարը, որը նույնպես ցուցադրվում է Կատալոնական արվեստի ազգային թանգարանում։
Սանտ Խուան դե Բոյ
Սանտ Խուան դե Բոյում նույնպես կա երեք նավ։ Սկզբում տանիքը պատրաստված է եղել փայտով, սակայն հետագայում այն փոխվել է քարե պատվածքով։ Զանգակատունը կառուցված է Լոմբարդ ճարտարապետական ոճով, որը կցված է հարավային կողմում գտնվող նավին։ Միայն երկու հարկերում է պահպանում բնօրինակը, իսկ ներկայիս զանգակատան վերջին հարկն ավելացվել է ավելի ուշ։ Պահպանվել է միայն եկեղեցու աբսիդը։ Եկեղեցում պահպանվել են 12-րդ դարի գեղանկարների հավաքածու, որոնցում հիմնականում ներկայացված են առասպելական կենդանիներ։
Սանտա Էուլալիա դե Էրիլլ լա Վալլ
Կառույցն ունի մեկ նավ և կիսալուսնաձև աբսիդ։ Արտաքին մասում կա նախասրահ, որը ձևավորված է գլանաձև սյուներով։ Զանգակատունը Լոմբարդ ճարտարապետության տիպիկ օրինակ է, ունի 6 հարկ, և բարձրությունը 23 մետր է։ Պատուհանները երկակի են՝ կամարաձև շրջանակով։ Եկեղեցու ավանդատանը գտնվել է 12-րդ դարի El Davallament արձանախումբը։ Այն ներկայումս պահվում է Վիկի Եպիսկոպոսական թանգարանում։
Սանտ Ֆելիու դե Բառուերա
Սանտ Ֆելիու եկեղեցին առաջին անգամ հիշատակվում է 13-րդ դարում, բայց պատմության մեջ շատ քիչ բան է հայտնի։ Տեղակայված է Բառուերայի մունիցիպալիտետում։ Եկեղեցին բաղկացած է մեկ նավից։ Այն ամբողջանում մեկ կիսաշրջանաձև աբսիդով։
Սանտ Քուիրս դե Դուրրո
Սանտ Քուիրս եկեղեցին փոքրիկ ճարտարապետական կոթող է։ Նավը ծածկված է գլանաձև կամարով և ամբողջանում է պրեսբիտերիումում, որ փոքր-ինչ բարձր է նավի մնացյալ հատվածից։ Մուտքի դուռը շրջանակված է կամարաքարով։
Սանտա Մարիա դե Կարդետ
Այս եկեղեցին ևս փոքր է, բաղկացած է մեկ նավիս։ Քանի որ կառուցված է զառիթափի վրա, աբսիդն ու երկու հարկերն ավելի բարձր են, քան նավը։ Աբսիդը հիմքում կա նկուղ։
Սանտա Մարիա դե Կոլլ
Սանտա Մարիա դե Կոլլ եկեղեցին ունի մեկ նավ։ Զանգակատունը քառակուսի է և բաղկացած է 2 հարկից։ Առաջին պատուհաններ են, իսկ զանգերը գտնվում են երկրորդ հարկում։ Ենթադրվում է, որ կառուցվել է 13-րդ դարի կեսերին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իսպանիայում Կատեգորիա:Իսպանիայի եկեղեցիներ Կատեգորիա:Իսպանիայի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Իսպանիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Ռոմանական ճարտարապետություն
Օռ Ակիվա
Օռ Ակիվա (‏אור עקיבא‏‎‎, «Ակիվայի լույս»), քաղաք Իսրայելում, Հայֆայի մարզում։
Օռ Ակիվան գտնվում է Հայֆայից 48 կմ հարավ, իսկ Թել Ավիվից՝ 39 կմ հյուսիս հեռավորության վրա։
Բնակչությունը՝ ։ Տարածքի մակերեսը կազմում է 3.539 կմ²։
Բնակչություն
2001 թվականի դրությամբ 7,400 եղել են տղամարդիկ, իսկ 7,900-ը՝ կանայք։ Քաղաքի բնակչության 33.7%-ը անչափահաս է՝ մինչև 19 տարեկան, 15.4%-ը՝ 20-29, 20.8%՝ 30-44, 16.3% -ը՝ 45-59, 4.1%-ը՝ from 60-64 տարեկան, իսկ 9.7%-ը թոշակառուներ են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսրայելի քաղաքներ Կատեգորիա:1951 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Անուշավան Պետրոսյան
Անուշավան Սաղաթելի Պետրոսյան, ազգագրագետ, պատմական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1938 թվականի փետրվարի 28-ին Աբովյանի շրջանի Գեղադիր գյուղում։ 1956 թվականին ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը։ 1956–1960 թվականներին աշխատել է Երևանի շինարարական տարբեր հիմնարկություններում։ 1960–1963 թթ. ծառայել է Խորհրդային բանակում։ 1963–1967 թթ. ուսանել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետում։ 1969 թվականին որպես պահեստի սպա կրկին զորակոչվել է զինվորական ծառայության։ 1970–1973 թթ. ուսանել է ԵՊՀ ասպիրանտուրայում «ազգագրություն և հնագիտություն]» մասնագիտությամբ։ 1978 թ. պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն։ 1978 թ. աշխատանքի է անցել ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի Հնագիտության և ազգագրության ամբիոնում որպես դոցենտ։ Չորս տասնամյակ Երևանի պետական համալսարանի տարբեր ֆակուլտետներում դասավանդել է Հայ և ընդհանուր Ազգագրություն դասընթացները, իսկ մագիստրատուրայում՝ Ազգագրության տարբեր հարցերի վերաբերյալ մի շարք մասնագիտական դասընթացներ։ Չորս տասնյակից ավելի գիտական ուսումնասիրությունների և երեք մենագրության հեղինակ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ազգագրագետներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ
Յուրա Հովսեփյան
Յուրա Հովսեփյան (1956, մարտի 25, Արտաշատ - 2011, ապրիլի 16), պատմաբան, պատմական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1956 թ. մայիսի 25-ին Արտաշատում։ 1973 թվականին ավարտել է Արտաշատի թիվ 4 միջնակարգ դպրոցը։ 1973-1974 թվականներին աշխատել է Արտաշատի կապի հանգույցում։ 1974-1976 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում։ 1977-1982 թվականներին ուսանել է Երևանի պետական համալսարանի Պատմության ֆակուլտետում, 1982-1985 թվականներին ուսումը շարունակել է ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի ասպիրանտուրայում՝ Հայոց պատմություն մասնագիտությամբ։ 1984-2011 թվականներին դասախոսել է ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետում։ 1987 թվականին մրցույթային կարգով ընտրվել է ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի Հայոց պատմության ամբիոնի ասիստենտ։ 1989 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Ռազմական Կոմունիզմի քաղաքականության կենսագործումը Հայաստանում (պատմություն, պատմագրություն)» թեմայով։ 1993 թվականին նրան շնորհվել է դոցենտի գիտական կոչում։ 1988-2008 թվականներին եղել է ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի Արհբյուրոյի նախագահ։ Տարիներ շարունակ եղել է Երևանի պատմության թանգարանի գիտական խորհրդի անդամ։ 2006 թվականին ղեկավարել է թեստային առաջադրանքներ մշակող խմբի աշխատանքները։ Հանկարծամահ է եղել սրտի կաթվածից 2011 թ. ապրիլի 16-ին, Երևանի իր տանը աշակերտների հետ մասնավոր պարապմունքի ժամանակ։ Երկու տասնյակից ավելի գիտական և գիտամեթոդական հոդվածների հեղինակ է։ Համահեղինակ է հինգ դասագրքերի։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԵՊՀ դասախոսներ
Ժերեբցովի տուն (Տագանրոգ)
Ժերեբցովի տուն (Дом Жеребцова), Միխայիլ Իլյիչ Ժերեբցովի երկհարկանի առանձնատունը Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում։ Մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ է (18.11.92 թվականի թիվ 301 որոշում)։
Հասցեն` ք. Տագանրոգ, Ֆրունզեի փողոց, 70։
Պատմություն
Ժերեբցովի տունը երկհարկանի առանձնատուն է, որը կառուցվել է XIX դարի երկրորդ կեսին։ 1860-ական թվականներին այս տունը պատկանել է օլդենբուրգյան և ֆրանսիական գործակալ Ալեքսանդր Ֆեոդորովիչ Գեմեռլեին, որը 1870-ական թվականներին ծառայել է որպես Հյուսիսգերմանական միության հյուպատոս։ 1872 թվականին, երբ քաղաքում հաստատվեց քաղաքային կառավարում, Գեմեռլեն ընտրվեց նրա կազմում։ 1880-ական թվականների վերջում շենքն անցավ հողատեր, 1-ին գիլդիայի վաճառական, պատվավոր քաղաքացի Մ. Ի. Ժերեբցովին։ Այդ տարիներին տան գինը կրկնապատկվել էր` 3,5 հազարից հասնելով 7 հազարի։ Ըստ երևույթին, շենքի նոր տերն այն վերակառուցել էր։
1880-ական թվականների վերջում դա երկհարկանի շենք էր` կառուցված էկլեկտիզմի ոճով։ Նրա տանիքի պարագծով բոլոր կողմերից եղել է մոտ քսան ամֆորա։ Ճակատին ծոփորի վրա կատարված էին գեղեցիկ բարձակներ, նրանց տակ` առյուծների, կանանց և մանկական գլխիկների բարձրաքանդակներ, իսկ նրանց միջև` դրասանգազարդերով սկահակներ։ Շքամուտքի վերևում երկփեղկ պատուհան էր։
Համարվում է, որ Ժերեբցով ազգանունը, ինչպես և Կոբիլինը, Անտոն Չեխովին դրդել են «Ձիու ազգանուն» պատմվածքը գրելուն։
Շենքը 1992 թվականին ընդգրկվել է մշակույթի և ճարտարապետության տարածաշրջանային նշանակության հուշարձանների ցանկում։
1917-1918 թվականների ձմռանը այս տան բակում Անդրամուրյան պահեստային գնդի զենքի պահեստներն էին։ 1918 թվականի հունվարյան ապստամբության ժամանակ բանվորները փորձել են տիրանալ զենքին, սակայն բռնվել են և գնդակահարվել։ 1918 թվականի հունվար-ապրիլին այստեղ գտնվում էր Ա. Կ. Գլուշկոյի գլխավորած բանվորագյուղացիական կառավարության քաղաքային կոմիտեն։
1941 թվականի Տագանրոգի գերմանական օկուպացիայի ժամանակ քաղաքում բացվել էին հասարակաց տներ՝ մեկը գերմանացի զինվորների, մյուսը՝ սպաների համար։ Ի լրացումն դրանց, գործում էր նաև մաշկավեներոլոգիական դիսպանսեր, որը գերմանացիները բացել էին Ժերեբցովի տանը։ Այստեղ էր նաև ստացիոնարը՝ վեներական հիվանդություններով վարակվածներին բուժելու համար։ Ստացիոնարի թողունակությունը 30 մարդ էր։ Առկա է եղել 21 մահճակալ և 9 թախտ։
1925 թվականից մինչ օրս սա բնակելի շենք է, այնտեղ առաջին հարկում գտնվում է մաշկավեներոլոգիական դիսպանսերը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Տագանրոգի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Տագանրոգի տեսարժան վայրեր
Լը Բեաժ
Լը Բեաժ (Le Béage), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2012 թվականի դրությամբ կազմում է 285 մարդ, բնակչության խտությունը` 8.68 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 32.83 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 470 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 120 կմ հարավ-արևմուտք, Պրիվա քաղաքից` 40 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Զուրաբ Պատարիձե
Զուրաբ Ալեքսանդրի Պատարիձե, խորհրդային պետական և կուսակցական գործիչ։ ԽՄԿԿ անդամ 1955 թվականից։
Կենսագրություն
Ծնվել է ծառայողի ընտանիքում։ 1952 թվականին ավարտել է Վրաստանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը, 1971 թվականին՝ ԽՄԿԿ ԿԿ-ին կից հեռակա բարձրագույն կուսակցական դպրոց ը։ 1952-1962 թվականներին աշխատել է հանքի հերթափոխի, տեղամասի պետ, հանքի վարիչ, գլխավոր ինժեներ, հանքվարչության տնօրեն, «ճիաթուրամարգանեց» տրեստի գլխավոր ինժեներ։ 1962-1967 թվականներին՝ Վրաստանի կոմկուսի ճիաթուբայի քաղկոմի առաջին քարտուղար։ 1967-1972 թվականներին աշխատել է ԽՄԿԿ ԿԿ ապարատում։ 1972-1975 թվականներին՝ Վրաստանի կոմկուսի ԿԿ քարտուղար։ 1975 թվականից Վրացական ԽՍՀ Նախարարների խորհրդի նախագահն էր։ ԽՄԿԿ ԿԿ անդամության թեկնածու 1976 թվականից։ ԽՍՀՄ 4-5 գումարումների Գերագույն խորհրդի դեպուտատ։ Պարգևատրվել էր Հոկտեմբերյան հեղափոխության, Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշան ներով։
Կատեգորիա:1928 ծնունդներ Կատեգորիա:1982 մահեր Կատեգորիա:Խորհրդային պետական գործիչներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 9 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 5 մահեր Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ավտոճանապարհային վթարներից զոհվածներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային կուսակցական գործիչներ Կատեգորիա:Վրաստանի տեխնիկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 10-րդ գումարման պատգամավորներ
Գուրգեն Մելիքյան
Գուրգեն Վրեժի Մելիքյան, հայ լեզվաբան, արևելագետ, իրանագետ, հասարակական գործիչ, պրոֆեսոր, բանասիրական գիտությունների թեկնածու։ ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի դեկան, Արցախի Հանրապետության Պաշտպանության բանակի գնդապետ (1996),
Մասնակցությունը Արցախյան պատերազմին
Գնդապետ Մելիքյանը 1988-1994 թթ. գործուն մասնակցություն է ունեցել Արցախի ազգային-ազատագրական շարժմանը։ Արցախ է ուղարկել կապի միջոցներ, մարդասիրական օգնություն, մասնակցել է Մաճկալաշենի կամավորական ջոկատի կազմավորման, զինելու և հանդերձավորելու աշխատանքներին։ Արցախյան ազատամարտի ընթացքում եղել է Ազատագրական բանակի հրամանատարի արտաքին կապերի գծով տեղակալ (1993-1999 թթ.): 1995 թ. Քաշաթաղի շրջանի վարչակազմը հիմնադրել է «Քաշաթաղի բազմազավակ ընտանիքների Գուրգեն Մելիքյան» հիմնադրամը, որի շրջանակներում իրականացվում են հայրենասիրական-բարեգործական բազմաբնույթ միջոցառումներ։
«Ամարաս» բարեգործական կազմակերպության վարչության անդամ, Արցախում «Արփեն» մոր և մանկան բժշկական կենտրոնի գործադիր տնօրեն, Արցախի հոգևոր թեմի ատենապետ (1992 թվականից)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ գրականագետներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ լեզվաբաններ Կատեգորիա:Հայ արևելագետներ Կատեգորիա:Հայ իրանագետներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ
Նիսեյա
Պատմություն
Նիսեյայի պատմությունը դարերի ընթացքում կապված է Մեգարայի հետ, որոնց գլխավոր նավահանգիսը եղել է և՛ հնագույն դարաշրջանում, և՛ դրանից հետո։ Տեղի ծովախորշը ոչ մեծ էր, բայց լավ պաշտպանված՝ Մինո և Սալամին կղզիներով, որից այդ քաղաքի մայրցամաքը բաժանվում է նեղ նեղուցով։
Ըստ լեգենդների Նիսեյա քաղաքը հիմնադրել է մեգարական թագավոր Նիսը։ Սակայն հնագիտական տեղեկությունները հնարավորություն չեն տալիս հաստատել, որ քաղաքը կառուցել են մեգարացիները։ Այնուամենայնիվ, տարածքի բնակավայրը երիտասարդ չէ առաջին կառուցված հարևան բնակավայրենրից։ Ըստ որոշ ավանդությունների՝ Մեգարին սկզբում ուներ ընդհանրապես այլ անվանում և կոչվում էր Նիսա (հին հուն․՝ Νίσα), ինչը թույլ է տալիս դիտարկել այն վարկածը, որի համաձայն սկզբում հիմնադրվել է Նիսեյան, իսկ հետո արդեն (օրինակ՝ Մեգրեայի ժամանակ) քաղաքը տեղափոխվել է ծովից ավելի հեռու՝ այժմյան Մեգարիի տարածքում։
Նիսեյան ի սկզբանե ունեցել է ակտիվ մասնակցություն Մեգարական գաղութացմանը։ Ըստ էության, այլ հարմար ելք դեպի Մեգարական ծով չկար, Պագեր և Էգոսֆեն հասնելը դժվար էր, քանի որ ճանապարհն անցնում էր լեռներով։ Զարմանալի չէ, որ Նիսեյան համարվում էր Մեգարիայի «բանալին», ամենից առաջ նրանց ավանդական թշնամիները աթենքացիներն են։ Առաջին անգամ նրանք զավթեցին նավահանգիստը մ․ թ․ ա․ 506 թվականին, ժամանակավորապես, սակայն դա հանգեցրեց պետական հեղաշրջմանը Մեգարիայում։ Հաջորդ անգամ աթենքացիները հայտնվեցին Նիսեյայում մ․ թ․ ա․ 460 թվականին մեգարիացիների խնդրանքով, որոնք այդ ժամանակ վեճի մեջ էին Կորինթոսի և Սպարտայի հետ։ Քաղաքը կարողացան ազատել միայն մ․ թ․ ա․ 446 թվականին։ Պելոպոնեսայն պատերազմի (մ․ թ ա․ 431 թ․) սկզբում աթենքացիները փորձեցին կրկին գրավել նավահանգիստը, սակայն ստացան միայն Մինոն, որը փակում էր նավահանգստի մուտքը։ Նպատակին հասնել հաջողվեց միայն մ․ թ․ ա․ 424 թվականին տեղի բնակիչների շնորհիվ։ Նիսեյան մնաց աթենքացիների ձեռքում, նույնիսկ Նիկեվյան պայմանագրից հետո, սակայն մ․ թ․ ա․ 414 թվականին ռազմական գործողությունները վերսկսվեցին և աթենքացիները հարկադրված եղան քաղաքը ընդմիշտ թողնել։
Մ․ թ․ ա․ 460-424 և 340-307 թվականներին Նիսեյան միացվեց Մեգարամիին «երկար պատերով» մեկ ամրաշինական համակարգում, որը թույլատրեց դիմանալ երկարատև պաշարմանը, սակայն Դեմիտրի Պոլեորկետի կողմից քաղաքը գրավելուց հետո քաղաքային բոլոր ամրությունները քանդվեցին, իսկ նավահանգիստը ազդարարվեց «ազատ»։
Մ․ թ․ ա․ 338-243 թվականներին Նիսեյան գտնվում էր Մակեդոնիայի տիրապետության տակ, մ․ թ․ ա․ 243-223 թվականներին միացվեց Ախեական տերության կազմին, մ․ թ․ ա․ 223-192 թվականներին՝ Բեոտիկական, մ․ թ․ ա․ 192-146 թվականներին՝ կրկին Ախեական կազմին։
Մ․ թ․ ա․ 146 թվականին այն դարձավ հռոմեական քաղաքը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հին Հունաստանի քաղաքներ
Պետրանոլա քարանձավ
Պետրանոլա քարանձավ ՝ քարանձավ Հունաստանում, տեղակայված Պետրալոնի մոտ՝ Խալկիդի թերակղզու մոտ, Սալոնիկ քաղաքից 55 կմ հեռավորության վրա։ Քարանձավը ծագում է Կարստ գետից, գտնվում է Կատսիկա լեռան արևմտյան հատվածում, ծովի մակարդակից 270 մետր բարձրության վրա։ Քարանձավի մուտքի մոտ տեղակայված է Պետրալոնի մարդաբանական թանգարանը։ Պետրալոնը համարվում է հին Եվրոպական մարդկանց մնացորդների գտածոների վայր և համարվում է այն վայրը, որտեղ առաջին անգամ մարդը սովորել է օգտագործել կրակը ։
Իլիր Մետա
Իլիր Մետա, ալբանացի քաղաքական գործիչ , ով Ալբանիայի նախագահն է 2017 թվականի հուլիսի 24-ից ։ Նախկինում նա եղել է վարչապետի պաշտոնում 1999-2002 թվականներին։ 30 տարեկան հասակում նա Ալբանիայի պատմության մեջ ամենաերիտասարդ վարչապետն է եղել։ Մետան նաև 2002 թվականից մինչև 2003 թվականն աշխատել է որպես արտգործնախարար և կրկին՝ 2009-2010 թվականներին։ Նա եղել Ալբանիայի խորհրդարանի խոսնակ 2013-2017 թվականներին։ Մետան նաև զբաղեցրել է փոխվարչապետի և էկոնոմիկայի, առևտրի և էներգետիկայի նախարարի պաշտոնները։ Դրանից առաջ նա զբաղեցրել է Եվրոպական ինտեգրման խորհրդարանական հանձնաժողովի նախագահությունը։ 2004 թվականին «Մետա» հիմնադրումը ստեղծեց «Սոցիալիստական շարժում հանուն ինտեգրման» (LSI):
2017 թվականի ապրիլի 28-ին նա ընտրվել է Ալբանիայի նախագահ՝ ստանալով խորհրդարանի 140 անդամներից 87 ձայները ։
Պետրանոլա քարանձավ
Ոսումնասիրություններ
Քարանձավը բացվել է 1959 թվականի մայիս ամսին Պետրանոլի բնակիչ Ֆիլիպ Խադզարդոսկու կողմից։ Քարանձավը համաշխարհային հայտնություն է ստացել, երբ 1960 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Պետրանոլայի մեկ այլ բնակիչ՝ Քրիստոս Սարիյանիդիսը, քարանձավում գտել է հին մարդու գանգ։ Շուտով հնէաբան Արիս Պուլիանոսի ձեռնարկմամբ սկսվեցին հնագիտական և մարդաբանական հետազոտությունները սկսվեցին, այդ հնէաբանը նաև հայտարարեց, որ գտնված իրի տարիքը կազմում է շուրջ 700 հազար տարի, այն համարվում է Եվրոպական հին մարդկանցից ։ Նախապատմական մարդու կմախքը հայտնաբերվել է այն ժամանակվա պարզագույն գործիքների կողքին, ինչպես նաև հայտնաբերվել է կրակարան։ Պետրանոլաի քարանձավը նաև համարվում է առաջին մարդկանց կրակի օգտագործման հիմնական վայրը։ Պենրանոլայում հայտնաբերված գանգը մինչև այժմ պահվում է Արիստոտելի ուսումնարանում՝ Սալոնիկում։
Իլիր Մետա
Վաղ կյանք և կրթություն
Իլիր Մետան ծնվել 1969 թվականի մարտի 24-ին Չորովոդայում։ Ավարտել է Տիրանայի համալսարանի տնտեսագիտության և քաղաքականության ֆակուլտետը, որտեղ շարունակել է նաև ասպիրանտուրան։ Նա տիրապետում է ալբաներենի, անգլերենի և իտալերենի։
Մետան բեկթաշի է, և հայտարարում է իր հավատարմությունը ավանդական բեկթաշական արժեքներին ։ 1998 թվականի հոկտեմբերից Մետան ամուսնացած է Մոնիկա Կրիմադիի հետ Նրանք ունեն երկու դուստր և մեկ որդի՝ Բորան, Էրան և Բեսարը։
Պետրանոլա քարանձավ
Ոսումնասիրություններ
Այդ տվյալները հիմնված են քարանձավի ստրատիգրաֆիայի վրա, որոնք կազմում եմ 34 տարբեր հասակի սլոյաներով, միջուկային և ֆացիոնալ հնէաբանության անալիզներով։ Քարացած իրեր ուսումնասիրողները հայնտաբերել են առյուծների, բորենիների, արջերի, հովազների, փղերի, ռնգեղջյուրների, պլեյստոցյան կենդանիների (եղջերավորների ընտանիք), բիզոնների, ինչպես նաև 25 տեսակի թռչունների, 16 տեսակի կրծողների և 17 տեսակի չղջիկների մնացորդներ։ Մի քանի գտածոների տարիքը մոտավորապես 5 միլիոն տարի է։
Իլիր Մետա
Քաղաքական կարիերա
Մետան զբաղվում է քաղաքականությամբ 1990 թվականից՝ Ալբանիայում կոմունիզմի անկումից հետո՝ որպես կոմունիզմի դեմ ուսանողական շարժման ակտիվ մասնակից, որը բերեց քաղաքական բազմակարծություն Ալբանիայում։ 1992 թվականից ընտրվել է պատգամավոր բոլոր օրենսդիր մարմիններում և եղել է մի շարք խորհրդարանական հանձնաժողովների ակտիվ անդամ։ 1996-1997 թվականներին եղել է Խորհրդարանի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի նախագահի տեղակալ։ 1998 թվականի հոկտեմբերից 1999 թվականի հոկտեմբերին Իլիր Մետան փոխվարչապետ և համակարգող նախարար էր, ինչպես նաև արտաքին գործերի նախարարությունում եվրոպական ինտեգրման հարցերով պետքարտուղար 1998 թվականի մարտից հոկտեմբեր ամիսներին։
2004 թվականին Մետան հեռացավ Ալբանիայի սոցիալիստական կուսակցությունից (PS) և ստեղծեց իր սեփական կուսակցությունը՝ Սոցիալիստական շարժում հանուն ինտեգրման (LSI): 2004 թվականից մինչև 2006 թվականը Մետան առաջադրվել է որպես Բալկանների միջազգային հանձնաժողովի անդամ, որը գլխավորում էր Իտալիայի նախկին վարչապետ Ջուլիանո Ամատուն։ Հանձնաժողովը մշակեց մի շարք կարևոր առաջարկություններ՝ Արևմտյան Բալկանյան երկրների Եվրամիությանն ինտեգրվելու ուղղությամբ ։
Պետրանոլա քարանձավ
Ոսումնասիրություններ
Պետրանոլայի քարանձավի երկարությունը կազմում է շուրջ երկու կիլոմետր։ Մուտքն արհեստական թունել է, որը շարունակվում է շուրջ 100 մետր (թունելը կառուցվել է 1974 թվականին ), այն անցնում է էրոզիաների միջով և ունի հին՝ հիմնական ելք։ Քարանձավի ջերմաստիճանը ամբողջ տարվա մեջ հաստատուն է մոտավոր 17 °C: Անցումների կողմնային հատվածներում տեղակայված են ցուցափեղկեր, որոնք կազմված են քարից և ոսկորներից պատրաստված զենքերով, ոսկորներով, ատամներով, ծնոտով՝ տարբեր կենդանիներից պատրաստված, դրանք գտնվել են քարանձավի ներսում։ Զբոսաշրջիկների մեծ ուշադրությանն են արժանացել նաև մի քանի սենյակներ՝ պատված ստալակտիտներով, ստալագմիտներով և ստալագնատներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Քարանձավներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հունաստանի քարանձավներ
Իլիր Մետա
1999–2002 թվականներին
Մետան վարչապետ է դարձել 1999 թվականի հոկտեմբերի 29-ին։ Նա ամենաերիտասարդ մարդն էր, որը պաշտոնավարել էր որպես Ալբանիայի վարչապետ։ 2001 թվականի խորհրդարանական ընտրություններից հետո նա վերահաստատվեց որպես վարչապետ։ Ալբանիայի նախագահ Ռեջեփ Մեյդանը հավանություն է տվել Ալբանիայի կառավարությանը 2001 թվականի սեպտեմբերի 7-ին։ Հինգ օր անց կառավարությունը վստահության քվե տվեց Մետայի կաբինետին։ Սակայն նոր կառավարությունը գոյություն ունեցավ գրեթե երեք ամիս ։ 2002 թվականի հունվարի 29-ին Մետան հայտարարեց վարչապետի պաշտոնաթողության մասին՝ Սոցիալիստական կուսակցության առաջնորդ Ֆատոս Նանոյի և իր միջև կուսակցական բախումների պատճառով։ Պանդելի Մայկոն վարչապետ է ընտրվել 2002 թվականի փետրվարի 22-ին։
Այս ընթացքում Ալբանիան զբաղվում է մի շարք կարեւոր բարեփոխումներով՝ միանալով Եվրոպական միության հետ կայունացման եւ ասոցացման գործընթացին։
2009 – 2017 թվականներին
2009-ի խորհրդարանական ընտրություններում «Սոցիալիստական շարժում հանուն ինտեգրման» կուսակցությունը (LSI) Ալբանիայի խորհրդարանում ստացավ չորս մանդատ՝ ստանալով ընդհանուր ձայների 4,8%-ով։ Կուսակցությունը PSV91- ի հետ միասին դարձան որոշող կողմերը ՝ կառավարական կոալիցիա կազմելու համար։ 2009 թ.-ի սեպտեմբերի 16-ին, LSI- ն դաշնակցեց Ալբանիայի Դեմոկրատական կուսակցության (PD) հետ ՝ կառավարական կոալիցիա կազմելու համար ։
Դեմոկրատական կուսակցության նախագահ Սալի Բերիշայի գլխավորությամբ նոր կառավարության ձևավորմամբ Մետան միևնույն ժամանակ դարձավ փոխվարչապետ և արտաքին գործերի նախարար ։ Նա Շենգենյան գոտու հետ վիզայի ազատականացման կողմնակից էր, ինչը կատարվեց 2010 թվականին։ Նա շարունակում է մնալ Արևմտյան Բալկանների բոլոր երկրների համար տարածաշրջանային և եվրոպական ինտեգրման ամենաառաջին ջատագովներից մեկը՝ որպես տարածաշրջանում կայունության և խաղաղության հետագա ամրապնդման միջոց։
2011 թվականին Մետան զբաղեցնում էր էկոնոմիկայի, առևտրի և էներգետիկայի նախարարի պաշտոնը Սալի Բերիշայի կառավարությունում, որը կոալիցիոն կառավարություն էր Ալբանիայի ժողովրդավարական կուսակցության հետ։
2013 թվականի ութերորդ բազմակուսակցական ընտրություններում Մետան և «Սոցիալիստական շարժում հանուն ինտեգրման» և Ալբանիայի ժողովրդավարական կուսակցությունների կոալիցիան հեռացավ իշանությունից՝ այն անցնելով Ալբանիայի սոցիալիստական կուսակցությանը։ Ընտրությունների արդյունքնում հաղթեց «Եվրոպական Ալբանիայի համար» դաշինքը, որի մեջ մտնում էր Սոցիալիստական կուսակցությունը նրա առաջնորդ՝ Էդի Ռամայի գլխաորությամբ։ 2013 թվականիի սեպտեմբերի 10-ին խորհրդարանը 91-ից 45 կողմ ձայներով ընտրեց Մետային որպես Խորհրդարանի խոսնակ։
Նախագահություն
2017 թվականի ապրիլի 28-ին Մետան ընտրվեց Ալբանիայի Հանրապետության նախագահ՝ խորհրդարանի 140-ից 87 կողմ ձայներով։ Նա պաշտոնը ստանձնել է 2017 թվականի հուլիսի 24-ին։ Արարողության ժամանակ նրան ուղեկցում էին բացառապես իր երեխաները, քանի որ նրա կինը՝ Մոնիկա Կրիմադին, հրաժարվեց առաջին տիկնոջ պաշտոնից իր քաղաքական գործունեության համար որպես կուսակցության ղեկավարը։ Այդ պատճառով նրանց դուստրը՝ Էրա Մետան, դարձավ Ալբանիայի առաջին տիկինը։
Իր պաշտոնավարման ընթացքում հիմնական ուշադրությունը երկրի եվրոպական ինտեգրման գործընթացն է և Ալբանիայի վրա ազդող գլոբալ մարտահրավերները։ Նա ընդգծեց Ալբանիայի պատրաստակամությունը ամրապնդելու երկկողմ ռազմավարական գործընկերությունը անվտանգության ոլորտում բոլոր գործընկեր երկրների և ՆԱՏՕ-ի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալբանիայի վարչապետներ Կատեգորիա:Ալբանիայի նախագահներ Կատեգորիա:Տիրանայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բեքթաշյան միաբանություն Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Ալբանացի դիվանագետներ Կատեգորիա:1969 ծնունդներ Կատեգորիա:Ալբանիայի քաղաքական գործիչներ
«Ֆինես և Ֆերբ» մուլտսերիալի առաջին եթերաշրջան
Ֆինեսի և Ֆերբի առաջին եթերաշրջանը ցուցադրվել է Disney Channel հեռուստաալիքի շրջանակներում 2007 թվականի օգոստոսի 17-ից մինչև 2009 թվականի մարտի 20-ը։
Երաժշտություն
''Հիմնական հոդված։ Ֆինես և Ֆերբ մուլտսերիալի երգերը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մուլտսերիալներ
Քրիստիան Լյուբուտին
Մանկություն
Լյուբուտինը ծնվել և մեծացել է Փարիզի 12-րդ արվարձանում։ Նա Ռոջերի՝ կարմրափայտից պահարան (կաբինետ) պատրաստողի և տնային տնտեսուհի Իռենի միակ որդին է, երկու ֆրանսիացիներն էլ Բրետանից են ։ Նա երեք քույր ունի։ 2012 թվականին տված հարցազրույցի ժամանակ Լյուբուտինը ասել է․ «Ես ավելի թուխ մաշկով եմ, քան իմ ընտանիքի մյուս անդամները։ Գիտե՞ք՝ ես զգում էի, որ ես ֆրանսիացի չեմ։ Ընտանիքս շատ ֆրանսիական էր, ուստի ես որոշեցի, որ նրանք հավանաբար ինձ որդեգրել են։ Հասկանալու փոխարեն, որ դա սարսափելի է, և որ ես այստեղ օտար եմ, ով պետք է գնար փնտրեր և գտներ իր իսկական ընտանիքը, ես հորինեցի իմ սեփական պատմությունը, որը լի էր Եգիպտական կերպարներով, որովհետև իմ մեջ խոսում էին փարավոնները» ։
2014 թվականին` իր քույրերից մեկի բացահայտումից հետո, նա պատահական է իմացել, որ իր կենսաբանական հայրը, այնուամենայնիվ, եգիպտացի է եղել, ում հետ նրա մայրը` Իռենը, գաղտնի կապ է ունեցել ։
Լյուբուտինը երեք անգամ հեռացվել է դպրոցից, իսկ հետո՝ 12 տարեկան հասակում, որոշել է տանից փախչել, որից հետո նրա մայրը թույլ է տվել նրան, որ տեղափոխվի ապրելու իր ընկերոջ տանը։ Նա մեծ հակազդեցության է հանդիպել, երբ որոշել է՝ լքել դպրոցը։ Այնուամենայնիվ, նա հաստատում է, որ Սոֆի Լորենի հետ հեռուստատեսությամբ հարցազրույցն էլ հենց օգնել է իրեն, որի ժամանակ նա ներկայացրել է իր քրոջը` պատմելով, որ նրան պետք էր լքել դպրոցը, երբ ընդամենը 12 տարեկան էր, իսկ երբ լրացավ 50 տարին, նա ստացավ իր վկայականը։ Ավելի ուշ Լյուբուտինը նշել է․ «Բոլոը ծափահարեցին։ Եվ ես մտածեցի․ «Դե, վերջիվերջո, եթե ես ափսոսեմ դրա համար, գոնե նման կլինեմ Սոֆի Լորենի քրոջը»»։ Պատանեկության տարիներին նա մեկն էր՝ բանդ-դյու-Պալաս ոչ հասարակ խնջույքների և բարդ դեռահասների խմբի անդամներից, որի մեջ էր նաև հայտնի Le Palace փարիզյան գիշերային ակումբին պատկանող՝ Եվա Իոնեսկոն ։
Կարիերա
Հիանալով համաշխարհային մշակույթով՝ նա պատանի տարիքում փախավ Եգիպտոս և մեկ տարի անցկացրեց Հնդկաստանում։ Լյուբուտինը Փարիզ վերադարձավ 1981 թվականին, որտեղ մշակեց բարձրակրունկ կոշիկների հետաքրքիր էսքիզներով մի ողջ փաթեթ։ Այդ փաթեթը նա տեղափոխեց նորաձևության լավագույն տներ։ Առաջին ջանքերը հանգեցրեցին՝ Չառլզ Ջորդանի հետ աշխատելուն։ Արդյունքում Լյուբուտինը հանդիպեց Ռոջեր Վիվյեին, ով պնդում էր, որ հորինել է նոր ոճային կոշիկներ (spiked-heel shoe)։ Լյուբուտինը դարձավ Վիվյեի ատելյեի ուսանողը։
Շարունակելով աշխատել որպես ազատ դիզայներ, Լյուբուտինը նախագծեց կոշիկներ Շանելի (Chanel), Իվ Սեն Լորանի (Yves Saint Laurent) և Մաուդ Ֆրիզոնի (Maud Frizon) համար։ 1980-ականների վերջին նա հեռացավ նորաձևությունից և զբաղվեց լանդշաֆտային այգեգործությամբ և իր ներդրումն ունեցավ այդ նորաձևության մեջ (Vogue), բայց տխրում էր, երբ մտածում էր կոշիկների հետ իր աշխատանքի մասին և 1991 թվականին ստեղծեց իր սեփական ընկերությունը։ Երկու հովանավորների ներդրումների հաշվին նա 1991 թվականին բացեց Փարիզի կոշիկի սրահը Մոնակոյի արքայադուստր Կարոլինայի հետ՝ որպես իր առաջին հաճախորդ։ Մի անգամ, նորաձևության լրագրողի ներկայությամբ, նա գովաբանեց խանութը, և հետագայում լրագրողի՝ արքայադստեր մեկնաբանությամբ հրապարակումը, իսկապես օգնեցին բարձրացնել Լյուբուտինի հեղինակութունը։ Նրան հաջորդեցին այնպիսի հաճախորդներ, ինչպիսիք էին Դիանա ֆոն Ֆյուրստենբերգը և Կատրին Դենյով։ Հետագայում նրա բարձրակրունկ ոճային կոշիկներով հետաքրքրվողների թվում էին Քրիստինա Ագիլերան, Շիրլի Քոաթսը, Ջոան Քոլինզը, Ջենիֆեր Լոպեսը, Մադոննան, Թինա Թըրները, Մարիոն Քոտիարը, Նիքի Մինաժը, Գվինեթ Փելթրոուն և Բլեյկ Լայվլին։ Սառա Ջեսիկա Փարկերը իր հարսանիքին հագել է կոշիկներ Լյուբուտինից։ Բրիտնի Սպիրսը հագել է բարձրակրունկ մի զույգ կոշիկ Լյուբուտինից՝ «Եթե դուք փնտրեք Էմմիին» (If U Seek Amy) իր երաժշտական տեսահոլովակի նկարահանման ժամանակ, որը մեկ ամիս վաճառքի չի հանվել իր ելույթից հետո ։
Լյուբուտինը երեք տարի գլխավորում է Լյուքսուրի ինստիտուտի «ամենամյա շքեղ ապրանքանիշի առաջատար»-ի ինդեքսը (LBSI), առաջարկվող ապրանքանիշերից որպես ամենահեղինակավորներ հռչակվեցին 2007, 2008 և 2009 թվականների արտադրության կոշիկները։ Մինչև 2011 թվականը «Լյուբուտին» ապրանքանիշը դարձավ կոշիկի ամենամեծ պահանջարկ ունեցողը՝ առցանց։ 2019 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Նյու Յորքում՝ նորաձևության Թանգարանային խորհուրդը և Տեխնոլոգիական նորաձևության ինստիտուտը, Լյուբուտինին մրցանակ է շնորհում՝ նկարչական վարպետության համար։ 2020 թվականի փետրվարին Քրիստիան Լյուբուտինը Փարիզում ներկայացավ ցուցահանդեսով՝ նվիրված «Քրիստիան Լյուբուտին» ՍՊԸ-ի 30 ամյակին։
Անձնական կյանք
Լանդշաֆտների ճարտարապետ Լուիս Բենեչը նրա զուգընկերն էր 1997 թվականից։ Լյուբուտինը և զուգընկերը ժամանակ են անցկացնում իրենց տներում՝ Փարիզի 1-ին զանգվածում, ձկնորսական առանձնատուն Լիսաբոնում` Պորտուգալիա, տուն Մելիդեսում` Պորտուգալիա, տուն Պորտուգալիայի Կոմպոռտա քաղաքում, պալատ` Հալեպում, լողացող տուն Նեղոսի ափին, որը կնքել էին Դահաբիբի (Dahabibi)-«իմ սերը նավակ է» անունով, և տուն Լուքսորում։ Լուքսորի բնակատեղին նախկին վարպետի արհեստանոց էր, որը պատրաստված էր կավե աղյուսից, որի վրա նա ավելացրեց ևս մեկ հարկ և տանիքին՝ աշտարակ։ Բացի այդ, նա նաև իր բիզնես գործընկեր Բրունո Չեմբերլեյնի հետ է կիսում Վենդի քաղաքում գտնվող 13-րդ դարի ամրոցը։
Կոշիկներ
Լյուբուտինը նախագծելով տասնյակից ավելի ոճեր 120 մմ (4.72 դյույմ) և ավելի բարձրությամբ կոշիկների համար՝ օգնեց, որ դրանք հետ վերադարձվեն 1990-ականների և 2000-ականների նորաձևությանը։ Դիզայների նպատակն է եղել «ստիպել կնոջը լինել սեքսուալ և գեղեցիկ, և որ նրա ոտքերը պահպանեն իրենց գեղեցկությունը հնարավորինս երկար ժամանակ»։ Չնայած նա առաջարկել է նաև ցածրակրունկ կոշիկների մի քանի մոդելներ, այնուամենայնիվ Լյուբուտինն ավելի շատ կապված է իր՝ երեկոյան էլեգանտ զգեստների դիզայնին, որոնք ներառում են թանկարժեք քարերով գոտիներ, ժապավեններ, փետուրներ, լաքապատ արտոնագրված կաշիներ, կարմիր տակացու ունեցող կոշիկներ և նմանատիպ այլ աքսեսուարներ։ Նա առավել հայտնի է ժապավեններով, կարմիր տակացու ունեցող իր բարձրակրունկ կոշիկներով, որոնք ուղղակի անվանում են «կարմիր կոշիկներ»։ Նրա ստորագրությամբ կարմիր տակացուներն առաջին անգամ ստեղծվել են 1993 թվականին։ «Իմ էսքիզները չէին վերարտադրվում այնպես, ինչպես ես դրանք գծագրում էի, և ես չէի կարողանում հասկանալ, թե ինչու։ Երկչափ ուրվագիծն արտակարգ տեսք ուներ թղթի վրա, բայց երբ այն վերածվում էր եռաչափ օբյեկտի, ինչ-որ բան, այնտեղ՝ ինձ համար, կարծես պակասում էր։ Այդ ամենից հետո, հիասթափվելով, որ դիզայնը վերականգնելու համար բոլոր փորձերս անօգուտ էին ստացվում, ես ինքնաբերաբար խլեցի իմ օգնականի ձեռքից իր եղունգների կարմիր լաքը և ներկեցի տակացուն։ Եվ անմիջապես հասկացա, որ դա՝ հաջողություն կբերի»։ Քրիստիան Լյուբուտինի՝ կարմիր գույնի տակացուի ներքևի ծածկագիրն (Pantone) է` 18-1663 TP X։ Նրա միակ լավագույն հաճախորդը համարվում է ամերիկացի գրող Դենիելա Սթիլը, ով, ինչպես հայտնի է՝ունի ավելի քան 6000 զույգ կոշիկ՝ Լյուբուտինից, և ինչպես հայտնի է, գնումներ կատարելով իր խանութներում, ձեռք է բերել 80 զույգը՝ միանգամից։
Ապրանքանշանի հեղինակային իրավունք
Կարմիր տակացուն՝ որպես ապրանքանշան, պաշտպանված է մի շարք երկրներում, և բավականին շատ դատական գործընթացներ են տեղի ունեցել, որտեղ Լյուբուտինը պնդել է իր իրավունքների խախտումների մասին։ Դատավարությունը, ընդհանուր առմամբ, ենթադրում է ապրանքանշանի վավերության շրջանակներում՝ հեղինակային իրավունքի պաշտպանություն։
Բելգիա – Լյուբուտինն ընդդեմ դոկտոր Ադամսի
2013 թվականին, Լյուբուտինը ապրանքանշանի խախտման հայց է ներկայացրել ընդդեմ դոկտոր Ադամսի Բենիլյուքս ապրանքանշանի։ Բրյուսելի առաջին ատյանի դատարանը ապրանքանշանը ճանաչել է անվավեր։ Այդ որոշումը բեկանել է Բրյուսելի վերաքննիչ դատարանը և արգելել է դոկտոր Ադամսի կողմից կարմիր տակացուով կոշիկների վաճառքը։
Ֆրանսիա - Լյուբութինն ընդդեմ Զառայի
Ֆրանսիայում, առաջին հերթին, Լյուբուտին ապրանքանշանը համարվել է վավեր, բայց և չի խախտվել Զառայի (Zara) կողմից։ Այնուամենայնիվ, վերաքննիչ դատարանը, ապրանքանշանն համարել է անվավեր։ Ֆրանսիայի Գերագույն դատարանի վերջնական որոշումն ուժի մեջ է մտել 2012 թվականին։
Նիդեռլանդներ – Լյուբուտինն ընդդեմ Վան Հարենի
2012 թվականին Նիդեռլանդներում Լյուբուտինը նախաձեռնել է դատական գործ, որը հիմնված էր Բենելյուքս (Benelux) ապրանքանշանը կրող կոշիկների մանրածախ վաճառքով զբաղվող` Վան Հարենի դեմ, փորձելով կանխել նրա կողմից կարմիր ներբաններով կոշիկների վաճառքը «Հալլի Բերրիի 5-րդ պողոտա»-ում։ 2015 թվականին Հաագայի շրջանային դատարանը առաջարկել է նախնական հայցով դիմել Եվրոդատարան` պարզելու համար ապրանքանշանի վարեր լինելու փաստը։ 2018 թվականի հունիսին Եվրոպական արդարադատության դատարանը որոշում է կայացրել, որ նշված կարմիր գույնով ապրանքանշանը վավեր է և պետք է կիրառվի միանձնյա։ Այս որոշման հիման վրա Հաագայի դատարանը որոշում է կայացրել, որ ապրանքանշանը վավեր է, և Վան Հարենը խախտել է իրավունքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիզայներներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նորաձևության դիզայներներ
Աստղային թալերներ
«Աստղային թալերներ» (Die Sterntaler), Գրիմ եղբայրների հեքիաթը։ Այն փոքրիկ լեգենդ է աղքատ ու որբ աղջկա մասին, որն իր բարության ու աստվածավախության շնորհիվ պարգև է ստանում երկնքից։ Աարնե-Թոմփսոնի՝ հեքիաթների սյուժեների դասակարգման համակարգում կրում է 779 համարը՝ «Աստվածային պարգև և պատիժ» ։
Սյուժե
Աղքատ ու որբ աղջիկը, որն ուներ միայն մի բարի մարդու տված մի կտոր հացը, գնում է դաշտով՝ հույսը դնելով Աստծու վրա։ Ճանապարհին նա հանդիպում է սոված ու սառած այլ կարիքավորների՝ մի աղքատի ու փոքրիկ երեխաների, որոնց տալիս է իր հացը, գլխարկը, բաճկոնակը, շապիկն ու բլուզը։
Եվ հետո, երբ աղջիկն այլևս ոչինչ չուներ ու մենակ էր մնացել գիշերային անտառում, երկնքից սկսում են աստղեր թափվել, որոնք, գետնին դիպչելով, վերածվում էին արծաթե թալերների։ Աղջկա հագին հանկարծ հայտնվում է նուրբ վուշից կարված նոր վերնաշապիկ, որի մեջ էլ հավաքում է փողերը։ Այդ գիշերվա հավաքածը բավականացնում է ամբողջ կյանքում բարեկեցիկ ապրելու համար։
Սյուժեի ծագում և տարբերակներ
Յակոբ Գրիմի 1810 թվականի ձեռագրում կա «Աղքատ աղջիկ» լեգենդի կարճ գրառումը, 1812 թվականին Գրիմ եղբայրների կատարած նշումներում հիշատակվում է Ժան Պոլի «Die unsichtbare Loge» (1793) վեպն ու Լյուդվիգ Ախիմ ֆոն Արնիմի «Երեք բարի քույրերն ու երջանիկ ներկարարաը» (1812) նովելը։ Գրիմ եղբայրների գրած հեքիաթի տարբերակը, ամենայն հավանականությամբ, ոգեշնչված է Ժան Պոլի վեպի նմանատիպ հատված-ներկայացումից ։
Ֆրիդրիխ II-ը (1720-1785) շրջանառության մեջ է դրել, այսպես կոչված, «աստղային պֆենիգները»՝ պղնձե մետաղադրամները, որի վրա կարելի է տեսնել աստղ։ Հավանաբար դա ևս կարող էր ազդել Գրիմ եղբայրների կողմից հեքիաթի անվան ընտրության վրա ։
Գերմանացի դրամատուրգ Գեորգ Բյուխների «Վոյցեկ» դրամայում տատիկը պատմում է նմանատիպ, բայց բավականին հոռետեսական և նիհիլիստական երանգներով հեքիաթ։ Այդտեղ աղջիկը հերթով ճանապարհորդում է Արևի, Լուսնի և աստղերի վրայով։ Սակայն նա կարծում է, որ լուսատուները համապատասխանաբար փտած փայտի կտոր, թոշնած արևածաղիկ ու գնդասեղով ամրացված մոծակներ են։ Արդյունքում աղջիկը մենակ է մնում ժայռի վրա։
Պատմական տվյալներ
«Գերմանական երկրորդ հեռուստատեսությունը» («ZDF») «Աստղային թալերներ» հեքիաթին է նվիրել «Հեքիաթներ և լեգենդներ. ուղերձներ իրականությունից» («Märchen und Sagen — Botschaften aus der Wirklichkeit»), վավերագրական ֆիլմի երրորդ մասը (առաջին անգամ հեռարձակվել է 2005 թվականի հոկտեմբերի 23-ին)։ Ֆիլմում ներկայացվում են կելտական ոսկեդրամների գտածոները (հայտնի են որպես «Regenbogenschüsselchen»), որոնք դիտվում են որպես «աստղային թալերների» մասին լեգենդի հիմքը. հարավգերմանական հողերը վարելու հետևանքով այդ մետաղադրամները բարձրացել են հողի մակերեսին մոտ, իսկ անձրևները լվացել են դրանք՝ տեսանելի դարձնելով մարդու համար։ Անսպասելի արժեքավոր գտածոները, իրենց հերթին, ոգեշնչել են պատմողներին ։
Մեկնաբանություններ
Շատ դեպքերում Գրիմ եղբայրների այս հեքիաթը հասկացվում է որպես այլաբանություն օրինակելի քրիստոնյայի, որն ունակ է ապրումակցելու, կարեկցող է ու մեծահոգաբար առատաձեռն կարիքավոր մարդկանց նկատմամբ, նույնիսկ իր սեփական բարեկեցության հաշվին, այն աստիճան, որ հենց ինքն էլ է մնում առանց հագուստի ու ուտելիքի։ Կյանքում ամրագրված այս «ներքին դիրքորոշումը» առատորեն պարգևատրվում է «երկնային արժույթով» և «հավերժության» մեջ հոգու «անտեսանելի գեղեցիկ զգեստներով» (թեև ոչ այս կյանքում)։ Այս հեքիաթը շատ հարմար է եղել ծննդյան տոներին երեխաներին պատմելու համար՝ հիշեցնելով այն մասին, որ պետք է առաջին հերթին հոգ տանել կարիքավոր մերձավորների նկատմամբ, ապա մտածել սեփական կարիքների մասին։
Ֆրիդել Լենցն առաջարկել է գլխարկի, բաճկոնակի ու կիսաշրջազգեստի անտրոպոսոֆիական մեկնաբանությունը։ Դրանք են մտածողությունը, զգայությունը և ցանկությունը։ Վերջին բլուզը կենսական ուժն է կամ անգիտակցականը։ Ստացված լավագույն հագուստը ինտելեկտուալ կատարելությունն է, իսկ ոսկին՝ ներքին հարստությունը ։
Մշակութային ազդեցություն
Համաձայն 1959 թվականին Ալլենսբախի սոցիոլոգիական հարցումների ինստիտուտի անցկացրած սոցիոլոգիական հարցման՝ հարցված գերմանացիների կեսը այս պատմությունը նշել է ամենահայտնիների թվում ։ Գրիմ եղբայրների հեքիաթի մոտիվներով 1992-1999 թվականներին Գերմանիայում ձևավորվել է ամենամեծ թղթադրամի՝ 1000 գերմանակն մարկի հակառակ կողմը (դիմային մասում Գրիմ եղբայրների դիմանկարն է), նաև թողարկվել են թեմատիկ նամականիշներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրիմ եղբայրների հեքիաթներ Կատեգորիա:Գերմաներեն գրականություն Կատեգորիա:Հեքիաթներ
Դա Հոնգ Պաո
Դա Հոնգ Պաո (Մեծ կարմիր խալաթ), Վույի ժայռի թեյ, որը աճում է Վույի լեռներում։ Այն ծանր օքսիդացված մուգ ուլոնգ թեյ է։
Լեգենդի համաձայն` Մին դինաստիայի կայսրի մայրը բուժվել է հիվանդությունից ինչ-որ թեյի շնորհիվ, և այդ կայսրը կարմիր մեծ խալաթներ է ուղարկում, որպեսզի փաթաթեն այն չորս թփերը որոնցից առաջացել է այդ թեյը։ Օրիգինալ թփերից վեցը, որոնք աճում են Վույու լեռան վրա գտնվող ժայռի վրա և վերաբերում են Սոնգ դինաստիայի ժամանակաշրջանին, դեռևս գոյություն ունեն և չափազանց բարձր են գնահատվում ։ Հոնգ Պաո թեյը շատ թանկարժեք է. նրա մեկ կիլոգրամը կարող է վաճառվել մինչև 1,025,000 ԱՄՆ դոլարով կամ 35,436 դոլարով ամեն ունցիան (մայր բույսերից մեկից քաղված Դա Հոնգ Պաո թեյի 20 գրամը վաճառվել է ¥156,800 1998 թվականին) ։
Վերջին տարիներին մի շարք ընկերություններ ներդրում են կատարել, որպեսզի պահպանեն հետաքրքրությունը այս թեյի և այսպես կոչված «արտիզիան» թեյի (artisian) նկատմամբ, որին բնորոշ է բարձր որակը և ունի հարուստ պատմություն, ինչպես օրինակ Դա Հոնգ Պաոն։ Սրանց արտադրությունը թանկ արժի (և սովորաբար իսկական են համարվում, երբ աճում են իրենց ծագման տեղում), բայց երբ դրանք հայտնի դարձան արևմտյան երկրներում, այդ թեյի գնահատված տեսականին հասանելի դարձավ ամեն տարի, հաստատուն որակով, թեյի հայտնի դառնալու շնորհիվ։
Իսկական բույսերից վերցված ընձյուղները օգտագործվում էին գենետիկորեն նման բույսեր բույսեր ստանալու համար։ Համային տարբերությունները կախված են վերամշակումից, հողից և հետագայում աճեցված բույսերի գտնվելու վայրից, ինչն օգտագործում են Դա Հոնգ Պաո թեյերի որակը բարձրացնելու համար։
Իր բարձր որակի շնորհիվ Դա Հոնգ Պաո թեյը Չինաստանում սովորաբար պահվում է հարգարժան հյուրերի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չինական թեյ
Համոնտ Ախել
Համոնտ Ախել (Hamont-Achel), քաղաք և կոմունա Լիմբուրգ նահանգում։ 2008 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ բնակչությունը կազմում է 13898 մարդ։ Ընդհանուր մակերեսը կազմում է 43.66 կմ քառ․: Համոնտ Ախել կոմունան ստեղծվել է 1977 թվականին Համոնտի և Ախել քաղաքի կոմունաների միավորման միջոցով։ 1985 թվականին կոմունան ստացել է քաղաքի կարգավիճակ, զինանշան և դրոշ։
Պատմություն
Համոնտն առաջին անգամ հիշատակվում է 1257 թվականին, իսկ Ախելը 1139 թվականին Իննոկենտիոս II պապի կոնդակում։ Վերջինում նաև նշված է, որ 12-րդ դարում այսօրվա Համոնտ, Ախել և Սինթ Հյոիբրեխտս-Լիլլյա քաղաքները պատկանել են Մաաստրիխտի Սուրբ Սերվանտեսի կապիտուլին։ Մոտ 1275 թվականին այս տարածաշրջանն ընկավ Բոկստելի իշխանության տակ, որը վերոհիշյալ եկեղեցու հովանավորն էր, ինչը հանգեցրեց Գրեվենբրուկի ավատատիրության առաջացմանը։ Վերջինիս առաջին սեփականատերը դարձավ Բոկստելի իշխաններից մեկը։
Տեսարժան վայրեր
Համոնտ Ախելի տեսարժան վայրերից են Նապոլեոնի ջրաղացը (1804 թվական), մի շարք եկեղեցիներ և բենեդիկտյան Ախելսե Քլյոիս աբբայությունը, որտեղ 1998 թվականից պատրաստվում է «Ախել» գարեջուրը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգիայի քաղաքներ
Յովան Բոշկովսկի
Յովան Բոշկովսկի (Јован Бошковски, ), մակեդոնացի արձակագիր, թարգմանիչ, սցենարիստ։
Ծնվել է Սկոպյեում։ Ավարտել է տեղի առևտրական ուսումնարանը։ Գրական գործունեությամբ սկսել է զբաղվել դեռևս մինչև պատերազմը։
Լույս են տեսել Բոշկովսկու «Գնդակահարություն» (1947), «Փախստականները» (1949), «Բլոկադա» (1950), «Մարդիկ և թռչուններ» (1955) պատմվածքների ժողովածուները, «Սոլունի ատենտատորները» (1962):
Բոշկովսկին գրել է նաև թատերական ակնարկների ժողովածու (1957), որը լույս է տեսել «Բարձրարվեստ թատերախաղ» վերնագրով։
Մահից հետո հրատարակվել են «Զրույցներ և ակնարկներ» (1972), «Նոթեր» (1974) գրքերը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մակեդոնացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Մակեդոնացի թարգմանիչներ
Մեծ Պինգա
Մեծ Պինգա (Большая Пиньга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սուխոնա գետի ձախ ափում՝ 235 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 28 կմ է։ Ակունքը գտնվում է ճահճոտ անտառներում, Տոտմից 38 կմ հյուսիս-արևելք։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Պիրկ
Պիրկ (Pirk), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։ Ենթարկվում է Վերին Պֆալց վարչական շրջանին։ Մտնում է Վալդնաբի Նոյշթաթ շրջանի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 1794 մարդ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով ։ Զբաղեցնում է 26,17 տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 3 74 146։
Պիրկ համայնքի բնակչությունը 2015 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 1819 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Անդրանիկ Վարդանյան
Անդրանիկ Վարդանյան, պատմաբան, պատմական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1946 թ. ապրիլի 9-ին Լենինականում (այժմ՝ Գյումրի)։ 1955 թ. Վարդանյան ընտանիքը փոխադրվում է Թալինի շրջանի Արտենի ավանը։ 1964 թ. արծաթե մեդալով ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը։ 1965–1970 թթ. ուսանել է Երևանի պետական համալսարանի Պատմության ֆակուլտետում։ 1970–1973 թթ. ուսումը շարունակել է ԵՊՀ ասպիրանտուրայում «ԽՍՀՄ Պատմություն» մասնագիտությամբ։ 1976–1984 թթ. աշխատել է ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետում որպես լաբորանտ, ապա պրոֆեսոր Վ. Ռշտունու անվան կաբինետի վարիչ։ 1981 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Արևելյան Հայաստանի գյուղացիության սոցիալ-տնտեսական վիճակը Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին (1914 թ. փետրվար - 1917 թ.)» թեմայով։ 1984 թվականից որպես դասախոսել է ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետում որպես ԽՍՀՄ պատմության ամբիոնի դոցենտի պաշտոնակատար, ապա՝ դոցենտ։ 1991 թվականից աշխատանքի է անցել ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի Հայաստանի հարակից երկրների պատմության ամբիոնում։ Դասավանդում է Ռուսաստանի պատմություն և նեղ մասնագիտական մի շարք դասընթացներ։ Ավելի քան մեկ տասնյակ գիտական և ուսումնամեթոդական հոդվածների հեղինակ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:ԵՊՀ դասախոսներ
Վիլ վան Գոգ
Վիլեմինա Յակոբա վան Գոգ (Willemina Jacoba (Wil) van Gogh, առավել հայտնի որպես Վիլ վան Գոգ (Wil van Gogh ), ), նկարիչ-պոստիմպրեսիոնիստ Վինսենթ վան Գոգի և վաճառական Թեոդորուս վան Գոգի փոքր քույրը, ֆեմինիստ։
Վաղ տարիներ
Ծնվել է 1862 թվականին։ Կյանքի սկզբնական շրջանում ապրել է Գրոտ-Զյունդերտների ընտանիքի հետ, խնամել հիվանդներին՝ լինելով բուժքույր։ 1880-ական թվականներին նամակագրություն է ունենում մեծ եղբոր՝ Վինսենթի հետ, ով ապրում էր Ֆրանսիայում։ Եղբոր մահից հետո՝ 1890 թվակականին, նա հիվանդանոցում աշխատանք է ստանում, որտեղ էլ կազմակերպում է «կանանց աշխատանքների ազգային ցուցահանդես» (1898)։ Ցուցահանդեսը մեծ հաջողություն է ունենում՝ բերելով 20 000 գուլդեն։ Այս միջոցներն ուղղվել են Նիդերլանդների կանանց կազմակերպությունների կարիքները հոգալուն։
Հոգեբուժարան
1902 թվականին Վիլին հոսպիտալացրին և շուտով ուղարկեցին Էրմելոյի հոգեբուժարան՝ թուլամտություն ախտորոշմամբ։ Կինը հոգեբուժարանում է մնացել մոտ 40 տարի և մահացել 1941 թվականի մայիսին՝ Նիդերլանդներում գերմանական բռնակալության ժամանակահատվածում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Վինսենթ վան Գոգի ընտանիք Կատեգորիա:Հոլանդացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Կանանց իրավունքների իրավապաշտպաններ
Մեծ Սոմբոլ
Մեծ Սոմբոլ (Большой Сомбол), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սուխոնա գետի ձախ ափում՝ 332 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 33 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Սաութենդ-օն-Սի
Պատմություն
Սկզբում լինելով Պրիտտվել գյուղի հարավային մասում, Սաութենդ-օն-Սին Գեորգի ժամանակներում դարձավ ծովային հանգստավայր։ Լոնդոնի հետ մոտ լինելը և երկաթուղային հասանելիությունը պատճառ դարձավ, որ քաղաքը հիմնվեց զբոսաշրջության վրա։
1892 թվականից Սաութենդը ունի բորո պատվավոր կարգավիճակը։
1933 թվականին Սաութենդ քաղաք-կոմսության սահմանները ներառեցին Շոբերինեսս քաղաքը և հարևան Ռոչֆորդ երկրամասի մաս։
Ծովային հանգստավայրի ժողովրդականության մարելուց, 1960-ական թվականներից քաղաքի կենտրոնի մեծ մասը օգտագործվում է արևտրային նպատակներով։ Տեղական տնտեսությունը բարձրացնելու համար Սաութենդում բացվեց Էսսեքսի համալսարանը (University of Essex)։
Դանի Լամբերսի
Դանի Լամբերսի (Dagny-Lambercy), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Էնա գավառում։ Մտնում է Վերվեն կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Վերվեն շրջանի կոմունա։
Սաութենդ-օն-Սի
Պատմություն
Քաղաքի սահմաններում կա ինը երկաթուղային կայարան, ապահովելով Լոնդոնի հետ կապը։
Դանի Լամբերսի
Համայնքի INSEE կոդ՝ 02256։
Սաութենդ-օն-Սի
Աշխարհագրություն
Սաութենդ-օն-Սի յունիտար միավորը զբաղեցնում է 41,76 կմ² տարածք, հարակից է Թեմզա գետի հարավային գետաբերանին, սահմանակից է Էսսեքս կոմսությանը։
Դանի Լամբերսի
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2011 թվականին կազմում էր 132 մարդ։
Սաութենդ-օն-Սի
Բնակուչթյուն
Սաութենդ-օն-Սի յունիտար միավորի տարածքում ապրում է 160 257 մարդ, բնակչության քանակով 107-րդ երկրամասը Անգլիայում (2010 թվական), բնակչության միջին խտությանը 3 838 մարդ/կմ²։