cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Միշել Ալլիո-Մարի
Թունիսի հեղափոխության ժամանակ իր բռնած դիրքորոշումը պատճառ հանդիսացավ, որ նա հեռանա կառավարությունից 2011 թվականին։ Մեկ տարի անց՝ 2012 թվականի Ֆրանսիայի խորհրդարանական ընտրություններում, նա զրկվել է պատգամավորի պաշտոնից Ատլանտյան Պիրենեյների 6-րդ ընտրազանգվածում։ Նա Եվրոպական խորհրդարանի անդամ է դարձել 2014 թվականին։ Միշելը մնում է Սեն-Ժան-դե-Լյուզի քաղաքապետի տեղակալի պաշտոնում, ինչպես նա «Հանրապետականներ»-ի ազգային խորհրդի փոխնախագահը։
Ալլիո-Մարին իրավունքի և քաղաքագիտության ոլորտներում գիտնական է։ Նրա ընկերը՝ Պատրիկ Օլիերն է, ով Ֆիյոն II-ի կառավարությունում պատասխանատու է խորհրդարանի հետ հարաբերությունների համար։ 2010-2011 թվականներին մի քանի ամիս երկուսն էլ միաժամանակ զբաղեցրել են նախարարի պաշտոն։
Վաղ կյանք
Միշել Մարին ծնվել է 1946 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Վիլնյով-Լե-Ռուայում (այն ժամանակ Սենա և Ուազա դեպարտամենտում, իսկ 1968 թվականից ի վեր Վալ դը Մարն դեպարտամենտում) ։ Նրա հայրը ՝ Բեռնարդ Մարին, (1918-2015) միջազգային ռեգբիի հայտնի մրցավար էր, Ֆրանսիայի Ազգային ժողովի պատգամավոր Ատլանտյան Պիրենեյների 4-րդ ընտրազանգվածի համար (1967-1981, Բաս Պիրենեյի դեպարտամենտ մինչև 1969)   , և Բիարիցի քաղաքապետ (1977-1991), իսկ նրա մայրը՝ Ռենե Լեյկոն լեհական ծագում ունի ։
Նա հաճախել է Նյոյի սյուր Սենի ավագ դպրոցը, այնուհետև ընդունվել է այժմ չգործող Փարիզի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը՝ շարունակելով ուսումը նույն համալսարանի Փարիզի արվեստի ֆակուլտետում։ Այն բանից հետո, երբ 1968 թվականին իրականացվեցին այն ժամանակվա կրթության նախարար Էդգար Ֆորի (հայտնի որպես Լոի Ֆոր) համալսարանական բարեփոխումները, նա շարունակեց իր ուսումը մասնավոր իրավունքի, քաղաքագիտության և պետության և իրավունքի պատմություն ոլորտում՝ ուսանելով և՛ Պանթեոն-Ասաս համալսարանում՝ ստանալով իրավաբանական գիտությունների դոկտորի աստիճան 1973 թվականին «Salarié actionnaire» ատենախոսությամբ (անգլերեն բաժնետերեր-աշխատակիցներ), և՛ պանթեոն-Սորբոնի համալսարանում՝ ստանալով քաղաքական գիտությունների դոկտորի աստիճան 1982 թվականին և պաշտպանելով իր թեզը՝ «քաղաքական որոշումներ և վարչական կառույցներ» թեմայով։ Համալսարանում ուսանելու տարիներին նա եղել է «UNI» աջաթևյան ուսանողական միության անդամ  ։
Համալսարան և քաղաքական կարիերա
Ալիո-Մարի համալսարանում ուսանելու տարիներին (այն ժամանակ դեռ հայտնի էր որպես Միշել Մարի) հարաբերություններ է սկսել նրա այն ժամանակվա իրավունքի դասախոս Միշել Ալլիոի հետ, որը նաև այն ժամանակվա կրթության նախարար (1968-1969) Էդգար Ֆորի հանձնաժողովի նախագահն էր։ Մարին և Ալլիոտը ամուսնացել են 1971 թվականին, ինչն էլ թույլ տվեց Մարիին հաճախակի հայտնվել թե՛ գիտական թե՛ ընկերական միջավայրում. Նա նաև փոփոխության է ենթարկել իր անունը՝ Միշել Մարին փոխարինելով Միշել Ալիոտ Մարի անվամբ։
Նա 1970-1984 թվականներն ընկած ժամանակահատվածը աշխատում էր որպես օգնական՝ սկզբում Պանթեոն-Ասաս համալսարանում, այնուհետև Փարիզի I պանթեոն-Սորբոնի համալսարանում։ Իսկ 1984 թվականից դասախոսել է հանրային իրավունքի ոլորտում։ Նա թողել է այս պաշտոնը այն բանից հետո, երբ 1986 թվականին Ֆրանսիայի ազգային ժողովի կողմից ընտրվել է որպես պատգամավոր։
1972 թվականին նա նշանակվել է այն ժամանակ սոցիալական հարցերի նախարար Էդգար Ֆորի տեխնիկական կարգավորման հարցերով խորհրդականը, իսկ հետո նույն պաշտոնը ստանձնել է այն ժամանակվա համալսարանների գծով պետքարտուղարի՝ Ժան Պիեռ Սուասոնի մոտ։ Այնուհետև 1973-1974 թվականներին եղել է այն ժամանակվա դեպարտամենտների և անդրծովյան տարածքների նախարար Բեռնար Շտազիի խորհրդականը, որից հետո 1974 թվականին նշանակվել է այն ժամանակվա՝ զբոսաշրջության գծով պետքարտուղար Ժերար Դյուկրեի խորհրդականը։ Այնուհետև նա դարձավ այն ժամանակվա պետքարտուղար և համալսարանների նախարար Էլիս Սոնյե Սեյտեի հանձնաժողովի նախագահը (1976-1978), մինչև մասնավոր սեկտորում աշխատանքի անցնելը որպես Uta-Indemnité ընկերության գլխավոր գործադիր տնօրենի կառավարիչ (1979-1985)։ Այդ ժամանակ նա նաև մասնագիտանում էր որպես փաստաբան ։
Տեղական քաղաքականություն
Ալիո-Մարին իր ընտրական կարիերան սկսել է 1983 թվականին ՝ որպես համայնքային խորհրդական բասկյան Սիբուր գյուղում (նախկին Լաբուրդան նահանգում, իսկ այժմ Ատլանտյան Պիրենեյների դեպարտամենտում), որը տեղակայված է իր հոր քաղաքական բազայից հարավ ՝ Բիարիցում, Սեն-Ժան-դե-Լյուզից ոչ հեռու։ Նա պաշտոնավարել է մինչև 1988 թվականը։ 1989 թվականին նա այս անգամ իր հոր հետ միասին ընտրվել է մեկ այլ խորհուրդում ՝ Բիարիցում։ 1990 թվականին, լինելով մեծամասնություն կազմող համայնքում և աջակցելով Ֆրանսիայի քաղաքապետի առաջին տեղակալ Դիդյո Բորոտրային, նա ընդունեց մի օրինագիծ, որով արգելվում էր հյուրանոց-խաղատների կառուցումը քաղաքի հիմնական լողափի դիմաց։ Սրա արդյունքում խորհուրդը փլուզվեց։ 1991 թվականին արտահերթ համայնքային ընտրություններում հաղթել է Դիդյե Բորոտրան, որը միավորել է տեղի Ֆրանսիայի դեմոկրատական միության անդամներին, երկու ընտրված սոցիալիստներին և բասկյան ազգայնականներին, որոնք նրան լրացուցիչ աջակցություն են ցուցաբերել ։ Մարին լքել է խորհուրդը, միևնույն ժամանակ, երբ նրա հայրը չընտրվեց քաղաքապետի պաշտոնում։ Այնուհետև 1995-2002 թվականներին Մարին զբաղեցրել է Սեն Ժան-դե-Լյուզի քաղաքապետի պաշտոնը, իսկ այդ ժամանակից ի վեր ՝ քաղաքապետի առաջին տեղակալի պաշտոնը։ Նա 1994-2001 թվականների ժամանակահատվածում եղել է նաև Ատլանտյան Պիրենեյների Գլխավոր խորհրդի անդամ և փոխնախագահ։
Ազգային քաղաքականություն
Ֆրանսիայի գոլիստական շարժման անդամ Ալիո-Մարին 1986 թվականին որպես Ատլանտյան Պիրինեյների ներկայացուցիչ ընտրվել է Ազգային ժողովում։ Այդ ժամանակից ի վեր նա մասնակցում էր Ազգային ժողովի նիստերին, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ նա նիստ էր անցկացնում կառավարությունում. դա կապված է մանդատների ամբողջության մասին ֆրանսիական օրենքի հետ (բառացիորեն «մանդատների կուտակում»), որն արգելում է կառավարության նախարարներին միաժամանակ պատգամավոր լինել Ֆրանսիայի Ազգային ժողովում։ նրա տեղակալն էր Դանիել Պուլուն, ով այդ պաշտոնը զբաղեցնում էր 1993-1995 թվականներն ընկաշ ժամանակահատվածը՝ վերստանալով իր պաշտոնը 2002-2011 թվականներին, Մարին զբաղեցնում էր կառավորության նախարարի պաշտոնը ։
1989-1993 թվականներին նա եղել է Եվրոպական խորհրդարանի անդամ ՝ որպես Եվրոպական ժողովրդավարական դաշինքի քաղաքական խմբի անդամ ։
Անձնական կյանք
1971 թվականին Միշել Մարին ամուսնացել է մարդաբան Միշել Ալլիոյի հետ՝ վերցնելով Միշել Ալլիո-Մարի անունը։ Նրանք 1984 թվականին ամուսնալուծվել են։
Ֆրանսիական ԶԼՄ-ները նրան տվել են «ՄԱՄ» մականունը։
1988 թվականից ի վեր նրա կյանքի ուղեկիցը եղել է Պատրիկ Օլեն, որը 2007 թվականին կարճ ժամանակով զբաղեցրել է Ազգային ժողովի նախագահի պաշտոնը, այնուհետև գլխավորել Ասամբլեայի տնտեսական կոմիտեն։ 2010 թվականի նոյեմբերին նա նշանակվել է նախարար, որը  ով Ֆիյոն II-ի կառավարությունում պատասխանատու է խորհրդարանի հետ հարաբերություններ հաստատելու համար։ Երկուսն էլ 2010-2011 թվականներին մի քանի ամիս միաժամանակ զբաղեցրել են նախարարի պաշտոն։ Մարիի ավելի բարձր հասարակական դիրքի պատճառով Պատրիկը ստացել է «Պատրիկ Օլիեր-Մարի» կամ «ՊՈՄ» մականունը։
Հրատարակություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի իրավաբաններ
Ղոլչեքենի-Փալանղա
Ղոլչեքենի-Փալանղա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Իրմա Յաունզեմ
Իրմա Պետրովնա Յաունզեմ, խորհրդային կամերային երգչուհի (մեցցո-սոպրանո)։ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1957)։ ԲԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1935)։ ԽՄԿԿ անդամ (1954)։
Արանգաս
Արանգաս, ճանապարհային կայան Փոքր Հայքում, Զիմարա-Մալաթիա ուղագծի վրա։ Ըստ Պևտինգերյան քարտեզի՝ Ցիական և Հասպա կայանների միջև՝ Եփրատի հովտում :
Իրմա Յաունզեմ
Կենսագրություն
Իրմա Յաունզեմը ծնվել է 1897 թվականի սեպտեմբերի 15-ին (27) Մինսկում։ 1906-1914 թվականներին սովորել է Մինսկի Մարիինյան գիմնազիայում, ապա՝ Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայում։ Իրմա Յաունզեմը հավաքել և կատարել է աշխարհի ժողովուրդների երգեր ավելի քան 50 լեզուներով։ 1950 թվականից դասավանդել է Մոսկվայի Մ․ Մ․ Իպոլիտով-Իվանովի անվան երաժշտական դպրոցում. նրա աշակերտներն են եղել Օլգա Վորոնեցը, Ալեքսանդրա Ստրելչենկոն, Ժաննա Բիչևսկայան ։ Հրատարակել է «Ժողովուրդների հեղափոխական երգեր» ժողովածուն (1931),  «Մարդը գնում է երգի  հետևից» գրքի հեղինակն է (1968)։ Յաունզեմն առաջինն էր, որ գործնականում կիրառեց ժողովրդական երգերին նվիրված դասախոսություն-համերգներ։ 1926-1928 թվականներին հյուրախաղերով հանդես է եկել Ճապոնիայում, Կորեայում և Չինաստանում, 1927-1928 թվականներին՝ Գերմանիայում, 1929-1930 թվականներին՝ Լեհաստանում ։ 1950 թվականից հիմնականում զբաղվել է մանկավարժական գործունեությամբ ։
Արանգաս
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վայրեր
Իրմա Յաունզեմ
Կենսագրություն
Յաունզեմը մահացել է 1975 թվականի ապրիլի 17-ին։ Թաղված է Մոսկվայի Նոր Դոնսկոե գերեզմանատանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային երգչուհիներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:Օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ
Ապարանջաններ (աղբյուր)
Ապարանջաններ, աղբյուր Թուրքիայում, Վան քաղաքի մոտ, Վարագա լեռան փեշերին։ Ջուրը բխում է ապարանջանի տրամագծ ունեցող երեք անցքերիվ, որոնցից երկուսը, ըստ ավանդության Վասպուրականի Սենեքերիմ թագավորը նվիրել էր իր դուստր Շուշանին։ Այս ջրերից օգտվում էին Շուշանի կառուցած Շնորշանց գյուղի բնակիչները, իսկ երրորդ անցքից բխող ջուրը պատկանում էր միայն Վարագա վանքին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աղբյուրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թուրքիայի աղբյուրներ Կատեգորիա:Վանի նահանգ
Ֆրանկֆորտ (Կենտուկի)
Ֆրանկֆորտ (Frankfort, Kentucky), քաղաք ԱՄՆ-ի արևելյան մասում, Կենտուկի նահանգում։ Ֆրանկֆորտը Կենտուկիի նահանգակենտրոնն է։ Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 27 741 մարդ (2000 թվականի տվյալներով)։ Քաղաքի ընդհանուր մակերեսը 38,85 քառ. կմ է, որից 38,07 քառ. կմ-ը զբաղեցնում է ցամաքը, իսկ 0,78 քառ. կմ զբաղեցնում է ջուրը։
Հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքներ Կատեգորիա:Կենտուկի Կատեգորիա:1786 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գրիգորիս Աբարդյան
Գրիգորիս Վարդապետ Աբարդյան նաև Տեր Գրիգորիս Ծայրագույն Վարդապետ Աբարդեանց, Գրիգոր Աբարտյան (1835, Զեյթուն - 1909, Բերա, Կ. Պոլիս), հայ հոգևորական, Զեյթունի թեմի առաջնորդ, Կիլիկիայի ազատագրական շարժման ականավոր գործիչ, եկեղեցական և քաղաքական գործիչ։
Կենսագրություն
Գրիգորիս Վարդապետ Աբարդյանը ծնվել է 1835 թվականին Զեյթուն քաղաքում։ Սերվում է Զեյթունի Աբարդյանների իշխանական տոհմից։ 1861 թվականին ձեռնադրվել է որպես աբեղա և դարձել Կիլիկիայի կաթողիկոսության միաբան։ 1862 թվականին, երբ Զեյթունը տագնապալի վիճակում էր գտնվում՝ մի քանի հայտնի մարդկանց հետ գնում է Ֆրանսիա և Նապոլեոն Գ-ին ներկայանում խնդրելու համար իր միջամտնությունը՝ թուրքական կառավարությունում, Զեյթունի համար բնականոն կյանք ապահովելու համար։ Վարդապետի դիմումը արդյունավետ է լինում։ Աբարդյանը շուրջ 40 տարի վարում է առաջնորդական պաշտոններ Կոստանդնուպոլսում՝ Գասըմ-Փաշա թաղամասում և Շիշլի թաղամասի Ֆերիգյուղ շրջանում։ Մահացել է 1909 թվականին Բերայում։ Թաղված է Շիշլիի ազգային գերեզմանատանը ։
Զեյթունի 1862 թվականի ապստամբությունը
Զեյթունի պաշարմումից հետո Զեյթունում ժողով է գումարվում և որոշվում է Կոստանդնուպոլիս ուղարկել Զեյթունի երկու իշխաններին՝ Աստվածատուր Ենիտունյանին, Հազար Շովրոյանին ու Մովսես քահանային։ Մարաշի Ազիզ փաշայի ձախողված արշավանքից հետո, թուրքական կառավարությունը կարգադրում է 150 հազարանոց կանոնավոր բանակով շրջապատել Զեյթունը, հիմնահատակ կործանել այն՝ բնաջնջելով ողջ բնակիչներին։ Մինչ իշխանների Կոստանդնուպոլիս մեկնելը, զեյթունցիները իմանալով թուրքական կառավարության մտադրության մասին, որոշում են մի պատվիրակություն ուղարկել Կոստանդնուպոլիս։ Այդ պատվիրակության մեջ էին զեյթունցի Հակոբ քահանան և Մնացական Սեմերճյանը (Զեյթունցի), որոնք 1862 թվականի սեպտեմբերի 18-ին հասնում են Կոստանդնուպոլիս։ Մամիկոն Վարժապետյանն իր «Հուշիկք Զեյթունի» աշխատության մեջ նշում է, որ լեռնականների այս պատվիրակության հետ Կոստանդնուպոլիս է գնացել նաև վարդապետ Գրիգորիս Աբարդյանը, սակայն պարզվում է, որ նա հետո է գնացել։ Որոշ ժամանակ անց Կոստանդնուպոլիս է մեկնում վարդապետ Գրիգորիս Աբարդյանը, ապա այնտեղից անցնում Փարիզ, որտեղ Կարապետ Շահնազարյանի հետ միասին խնդրագիր են ներկայացնում ֆրանսիական Նապոլեոն Գ կայսրին։ Դիմումի մեջ նշում Զեյթունի իրադարձությունների մասին, կայսրին տեղյակ պահում գավառի պաշարման և սուլթանի նոր որոշման մասին։ Զեյթունի առաջնորդը Փարիզում Կարապետ Շահնազարյանի հետ կարողանում է նամակը հանձնել կայսրին։ Կայսրը հանձնարարում է Կոստանդնուպոլսի ֆրանսիական դեսպանին զբաղվել զեյթունցիների խնդրով։ Ի վերջո թուրքական կառավարությունը կազմում է հանձնաժողով, քննարկում Զեյթունի գործը։ 1864 թվականի հոկտեմբերին հանձնաժողովը զեկուցագիր է հանձնում Բարձր դռանը ։
Մատենադարանում պահպանվել են Երեմիա Տեր-Սարգսյանի (Տևկանց) 11 հատորից բաղկացած հուշերը, որի 5-րդ գրքի (ձեռագիր 4177) Բ, Գ, Դ, Ե գլուխները ամբողջապես վերաբերվում են Զեյթունի 1862 թվականի ապստամբության պատմությանը։ Հիշատակարանը գրվել է 1881 թվականին։ Երեմիա Տեր-Սարգսյանը 1862 թվականին պաշտոնավարել է Կոստանդնուպոլսում, հանդիպումներ ունեցել Օսմանյան Կայսրության մայրաքաղաք եկած Զեյթունի պատվիրակների հետ։ Այդ պատվիրակության մեջ են եղել՝ վարդապետ Գրիգորիս Աբարդյանը, Տեր Հակոբը, Մնացական Սեմերճյանը (Զեյթունցի), իշխաններ Աստվածատուր Ենիտունյանը և Հազար Շովրոյանը, Մովսես քահանան, Զեյթունի գործն ուսումնասիրող ֆրանսիական դեսպանության աշխատակից Ժյուլ Ռոբերը և ուրիշներ ։
1868 թվականի նոյեմբերի 6-ին Զեյթունի Աստվածատուր Ենիտունյան իշխանը և Գրիգորիս վարդապետ Աբարդյանը Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին ուղարկված նամակում գրում են՝. "«Արդարև տեսարան մը կսեմ ի նուազն հինգ հարյուր տարիե չտեսնված բռնություն մը ահավասիկ 2-3-4 տարի կտիրե. ո՛չ այնքան նյութականին, որքան բարոյականին՝ անցավոր պահանջմունքը թեև դառն բայց նույնպես կարելի է տանել. ապա ուրեմն չէ կարելի համբերել՝ երբ ազատության նեցուկ բազկի և ոտից ջղերը խիստ շանթահարել և անցյալն հեգել և ներկային վտանգավոր տեսնելով՝ միշտ մի՞թե կարող է գրիչ մը նկարագրել Զեյթունի աղիողորմ լռելյայն եղելությունքը։" "Վեհափառ տե՛ր կուզենք Զեյթունի կամ վաղեմի վիճակը որ է մասնավոր հարկ տալ ինչպես որ մինչ զարդ կուտար օսմանյան տերության, և չորս իշխան կառավարիչք, կամ քրիստոնյա իշխան մը, կամ չափավորված որոշ հարկ մը։»"
Աղբիւրներ
Կատեգորիա:Աբարդյաններ Կատեգորիա:Հոգևորականներ
Մոժարի (գյուղ, Կրասնոկամսկի շրջան)
Մոժարի (Можары, Можары), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կրասնոկամսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 425 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կրասնոկամսկի շրջանի բնակավայրեր
Դոլժիկսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Դոլժիկսկի գյուղական խորհուրդ  (Довжицька сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զոլոչևսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Դոլժիկսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 2227 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 49.19 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 45.27 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1921 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կատերինովկա (գյուղ, Կրասնոգրադի շրջան)
Կատերինովկա (Катеринівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Գարազջա
Գարազջա (Гаразджа), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լուցկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1650 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Գարազջա գյուղում բնակվում էր 957 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,845 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1132,54 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լուցկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1650 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գոնչարովո (գյուղ, Դեմիդովսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ուեսկար
Ուեսկար (իսպ.՝ Huéscar), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Գրանադա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ուեսկար շրջանում։ Տարածքը կազմում է՝ 468 կմ2։ Բնակչությունը՝ 8178 (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 154 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրանադա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ Կատեգորիա:Գրանադա պրովինցիայի բնակավայրեր
Ճանճիկե (Երզնկայի գավառ)
Գյուղի միջով անցնում է Գոմու ջուր գետակը։
Գյուղը պատկանել է Չարչարանաց վանքին։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 60 տուն` 360 բնակչով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ալեքսանդր Մյասնիկյանի հուշարձան (Երևան)
Ալեքսանդր Մյասնիկյանի հուշարձան, գտնվում է Երևանում, տեղադրվել է 1980-ին, ի պատիվ հայ կուսակցական, քաղաքական, հասարակական գործիչ Ալեքսանդր Մյասնիկյանի։ Ընդգրկված է Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում ։
Տվյալներ
Հուշարձանը կառուցված է գրանիտից ու բազալտից, բարձրությունը 8,6 մետր է ։
Արձանի հետնամասում գտնվող պատերից մեկի վրա փորագրված է Եղիշե Չարենցի Մյասնիկյանի հիշատակին 1936 թվականի ապրիլի 16-ին գրված քառատողի առաջին տողը. «Նայիրյան արևն էր քո մեջ՝ լենինյան հրով ճառագած» ։
Պատմություն
1976 թվականի փետրվարի 10-ին Երևանում տեղադրվել է Ալեքսանդր Մյասնիկյանի հուշարձանը կառուցելու մասին հուշաքար։
Հուշարձանի բացումը կայացել է 1980 թվականի նոյեմբերի 25-ին ՀԽՍՀ 60-ամյակի տոնակատարության օրերին, Կարմիր բանակի (այժմ՝ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի) փողոցում ։
2020-2022 թվականներին, Միքայել և Կարեն Վարդանյանների նախաձեռնությամբ և ֆինանսավորմամբ, իրականացվել են վթարային կարգավիճակում գտնվող հուշարձանային համալիրի հիմնանորոգման աշխատանքները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի հուշարձաններ Կատեգորիա:Արա Շիրազի քանդակներ Կատեգորիա:Ջիմ Թորոսյանի հուշարձաններ
Սոֆի Էլկան
Սոֆի Էլկան (Sophie Elkan, ծննդյամբ՝ Սալոմոն, Salomon, ), շվեդ-հրեա գրող և թարգմանիչ։
Կենսագրություն
Սոֆի Էլկանը ծնվել է հարուստ հրեա ծնողների ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Ալեքսանդր Սալոմոնը (Alexander Salomon), հարուստ վաճառական է եղել, մայրը՝ Հենրիետա Աբրահամսոնը (Henriette Abrahamson), ժամանակին Գերմանիայից գաղթել է Շվեդիա։
Սոֆին մեծացել և դաստիարակվել է խստապահանջ ծնողների բարեկեցիկ ընտանիքում։ 1872 թվականին ամուսնացել է իր զարմիկի՝ վաճառական Նաթան Էլկանի (Nathan Elkan, 1834-1879) հետ, որից ունեցել է դուստր՝ Կերսթինին (1877-1879)։ Ամուսնությունը հաջող է եղել, բայց ամուսնու և դստեր վաղաժամ մահը ողբերգական հետք է թողել նրա կյանքում։ Հետագա տարիներին Սոֆին սև սգո հագուստ է կրել։ Սոֆի Էլկանն ամուսնու մահից հետո զբաղվել է գրական գործունեությամբ, կատարել թարգմանություններ և տպագրվել պարբերականներում։ Որպես գրող առաջին անգամ հանդես է եկել 1889 թվականին։ Նրա առաջին վեպը՝ John Hall, որը հիմնված է գրողի կենսագրության վրա, հաջողություն է ունեցել։ Հետագայում Սոֆի Էլկանը հայտնի է դարձել որպես պատմավեպերի հեղինակ։
Սոֆի Էլկանը կյանքում բարեհոգի է եղել։ 1894 թվականին ծանոթացել է գրող Սելմա Լագերլյոֆի հետ և նամակագրական կապ պահպանել ։ 1895 թվականին երկու կին գրողները միասին ճանապարհորդել են Իտալիայում, այցելել են Եգիպտոս, Պաղեստին, Ֆրանսիա, Բելգիա և Հոլանդիա։
1921 թվականի ապրիլի 5-ին Սոֆի Էլկանի մահից հետո Լագերլյոֆը ժառանգել է նրա անձնական իրերը, որոնք նա օգտագործել է իր տան սենյակը զարդարելու համար։
2008 թվականին Շվեդիայում հեռուստատեսային ֆիլմ է նկարահանվել Սելմա Լագերլյոֆի, Վալբորգ Օլանդերի և Սոֆի Էլկանի հարաբերությունների մասին։
Հիշատակ
Ի պատիվ Սոֆի Էլկանի շվեդական Գյոթեբորգ քաղաքի փողոցներից մեկն անվանակոչվել է նրա անունով՝ Sophie Elkans gata։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:19-րդ դարի շվեդ կին գրողներ Կատեգորիա:Հրեա գրողներ Կատեգորիա:Շվեդ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Շվեդ վիպասաններ
Հանս Յուրգեն Այզենկ
Հանս Յուրգեն Այզենկ (Hans Jürgen Eysenck, ), անգլիացի գիտնական-հոգեբան, հոգեբանության կենսաբանական ուղղության առաջնորդ, անձի գործոնային տեսության հիմնադիր, հանրահայտ ինտելեկտի թեստի՝ «Այզենկի թեստի» հեղինակը։
Կենսագրություն
Համր ֆիլմի դերասանուհի Հելգա Մոլանդեռի որդին է։ Երիտասարդ տարիներին Այզենկը հետաքրքրվում էր աստղաբանությամբ։ Արտագաղթել է Անգլիա։ Ֆիզիկայի ֆակուլտետ ընդունվելիս ծագած խնդիրների պատճառով ընտրեց հոգեբանությունը։ Կրթությունը ստացել է Լոնդոնյան համալսարանում (փիլիսոփայության և սոցիոլոգիայի դոկտոր)։ 1939 - 1945 թվականներին աշխատել է որպես հոգեբան-փորձարար Mill Hill Emergency հոսպիտալում։ 1946 - 1955 թվականներին՝ հոգեբուժության Ինստիտուտի Մաուդսլի և Բետլեմ հոսպիտալների, իր իսկ նախաձեռնությամբ բացված, հոգեբանության բաժանմունքի վարիչ։ 1955 - 1983 թվականներին Լոնդոնյան համալսարանի հոգեբանության ինստիտուտի պրոֆեսոր։ 1983 թվականից սկսած հոգեբանության պատվավոր պրոֆեսոր։ Այզենկը հիմնադրել է «Personality and Individual Differences» և «Behaviour Research and Therapy» լրագրերը և դրանց խմբագիրն էր աշխատում։
Գիտական գործունեություն
Այզենկի մի շարք աշխատություններ ընկալվեն են շոկային, քանի որ դրանց թեմաները լիովին ընկալվում էին նացիստական Գերմանիայում, բայց ոչ Եվրոպայում։ Մասնավորապես, նա ուսումնասիրել է տարբեր ռասաների ներկայացուցիչների միջև առկա հոգեբանական տարբերությունները։ Անձի բազային հատկանիշների վերաբերյալ իր ուսումնասիրությունները Այզենկը սկսել է առողջ և նյարդային ճանաչված զինվորների խմբերի հոգեբուժական փորձաքննության արդյունքների վերլուծությունից։ Այդ վերլուծության արդյունքում առանձնացվեցին 39 փոփոխական, համաձայն որոնց տվյալ խմբերը համարվեցին էապես տարբեր և դրանց գործոնային վերլուծությունը թույլ տվեց ստանալ չորս գործոններ, այդ թվում՝ էքստրավերսիա-ինտրովերսիայի և նեյրոտիզմի գործոնները («Dimensions of Personality», 1947)։ Ի սկզբանե, նա էքստրավերսիա–ինտրովերսիան ներկայացնում էր գրգռման և արգելակման գործընթացների հարաբերակցության հիման վրա.
Իսկ ինչ վերաբերում է նեյրոտիզմին, ապա Այզենկը գտնում էր, որ նևրոտիկ ախտանիշները պայմանական ռեֆլեքսներ են։ Հարկ է նշել, որ Այզենկը վերաիմաստավորել է Կ. Գ. Յունգի կողմից առաջադրված էքստրավերտ և ինտրովերտ տերմինները, որոնք ի սկզբանե ունեին այլ բովանդակություն։ Գործոնների վերլուծության հետագա ուսումնասիրությունների արդյունքում Այզենկը ձևակերպեց «անձի եռագործոն տեսությունը»։
Անձի եռագործոն տեսություն
Անձի եռագործոն տեսությունը հիմնվում է գործոնային ուսումնասիրությունների արդյունքում կենսական որոշակի պայմաններում դրսևորվող անձի գծերի վրա. Երկրորդ կարգի գործոնների մակարդակում Այզենկն առանձնացրեց անձնային երեք չափագրումներ՝ պսիխոտիզմ (P), էքստրավերսիա (E) և նեյրոտիզմ (N),, որոնք, ԿՆՀ-ի ակտիվությամբ պայմանավորված, դիտարկվեցին որպես գենետիկական՝ ձեռք բերելով խառնվածքի գծերի կարգավիճակ։
«Անձի եռագործոն մոդելի» հիման վրա Այզենկը ստեղծեց EPI (Manual of the Eysenck Personality Inventory», совм. с Sybil B. G. Eysenck, 1964) և EPQ հոգեախտորոշիչ մեթոդիկաները՝ շարունակելով նախկինում ստեղծած մեթոդիկաների շարքը (MMQ, MPI («Manual of the Maudsley Personality Inventory», 1959))։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի գիտնականներ Կատեգորիա:Անգլիացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Գիտական ռասիզմ Կատեգորիա:Գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ
Հորաս Ուոլփոլ
Հորաս Ուոլփոլ, Օրֆորդի 4-րդ կոմս (Horace Walpole, 4th Earl of Orford, ), անգլիացի գրող, գրականության մեջ գոթական վեպի ժանրի հիմնադիրը։
Ագաթա Բաքքեր-Գրյոնդալ
Կյանք և գործունեություն
Ծնվել է հարուստ և կրթված ընտանիքում։ Նրա ծնողները նկատել էին աղջկա երաժշտական շնորհը և երաժշտական կրթության տվել դեռ վաղ հասակից։ Երեք տարեկան հասակում հանդիսատեսի առաջ հանդես է եկել դաշնամուրային նվագով։ Ավելի ուշ, Քրիստիանայում (ներկայումս Օսլո) դաշնամուրային, երաժշտության տեսության և երաժշտական կատարումների դասեր է առել Հալֆդան Կիերուլֆի և Լյուդվիգ Լինդեմանի մոտ։ 1865 թվականին ծնողների կամքին հակառակ մեկնել է Բեռլին, որտեղ մինչև 1869 թվականը սովորել է իր ժամանակի դաշնամուրի մեծագույն վարպետ Թեոդոր Կուլակի մոտ։
Հորաս Ուոլփոլ
Կենսագրություն
Հորաս Ուոլփոլը վարում էր հիմնականում առանձնացած կյանք. նա երբեք չի ամուսնացել։ Վախճանվել է 1797 թվականի մարտի 2-ին Լոնդոնում։
Ագաթա Բաքքեր-Գրյոնդալ
Կյանք և գործունեություն
Նորվեգիայում իր առաջնախաղն ունեցել է 1869 թվականին՝ այն ժամանակ մեծ ճանաչում չունեցող Էդվարդ Գրիգի հետ միասին։ Նրանք կատարել են Լյուդվիգ վան Բեթհովենի հինգերորդ դաշնամուրային կոնցերտը։ Այնուհետև սովորել է Եվրոպայի այնպիսի հայտնի դիրիժորների և կոմպոզիտորների հետ, ինչպիսիք են Հանս ֆոն Բյուլովը և Ֆերենց Լիստը։ Հանսի մոտ սովորել է Ֆլորենցիայում, իսկ Ֆերենցի մոտ՝ Վեյմարում։ Հաջորդող տարիներին ելույթներ է ունեցել Եվրոպայի տարբեր երկրներում։ Բերնարդ Շոուն, լինելով նրա լոնդոնյան համերգին, նրան կոչել է Կլարա Շումանի վարպետության իսկական ժառանգորդ։
Հորաս Ուոլփոլ
Սթրոբերրի Հիլլ
1747 թվականին Հորաս Ուոլփոլը ձեռք է բերում Լոնդոնի Թուիքենհեմ (Twickenham) արվարձանում՝ Թեմզա գետի ափին գտնվող մի ամրոց, որը կրում էր Սթրոբերրի Հիլլ (Strawberry Hill) անվանումը։ Ուոլփոլը ձեռնարկում է այս ամրոցի վերակառուցումը՝ նեոգոթիկայի ոճով, որը որոշ դադարներով տևում է մինչև 1776 թվականը։ Այս ամրոցն իր արտացոլումն է գտել հեղինակի նշանավոր «Օտրանտո դղյակը» վեպում։
Ագաթա Բաքքեր-Գրյոնդալ
Կյանք և գործունեություն
1875 թվականից հանդիսանում է Շվեդիայի երաժշտական թագավորական ակադեմիայի անդամ։
Քանի որ ընտանիքը մշտապես ֆինանսական կարիքի մեջ էր, Աթագան ամեն օր տվել է երաժշտության դասեր։ Մասնավորապես, նրա մոտ սովորել են Բորգհիլդ Հոլսմենը և Բերտա Ֆեյրինգ Տեպպերը։ Միևնույն ժամանակ նա չի դադարել հանդես գալ համերգներով։ 1878 թվականին Փարիզում տեղի ունեցած համաշխարհային ցուցադրության ժամանակ նվագել է Էդվարդ Գրիգիa-moll դաշնամուրային կոնցերտը, որի ժամանակ որպես դիրիժոր հանդես է եկել նրա ամուսինը։ 1878 թվականից հետո նրա առողջությունը վատացել է, սկսել է խլանալ ընդհուպ մինչև լսողության լիակատար կորցնում։ Կյանքի վերջին տարիներին դադարել է զբաղվել երաժշտությամբ։
Ընտանիք
1875 թվականին Ագաթան ամուսնացել է երաժշտության ուսուցիչ և երգչախմբի դիրիժոր Օլաուս Անդրեաս Գրյոնդալի հետ։ Ամուսնության արդյունքում նրանք ունեցել են երեք որդի։ Նրանց մեկը եղել է Ֆրիտյոֆ Բաքքեր-Գրյոնդալը (1885—1959), ով նույնպես հայտնի դաշնակահար է եղել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորվեգացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Նորվեգացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Նորվեգացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Կին դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Նորվեգացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Շվեդիայի երաժշտության թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Աստերոիդների ցանկ (330101-330200)
Աստերոիդների ցանկ (330001-330100) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (330201-330300)
Մոժարկի
Մոժարկի (Можарки), գյուղ Ռուսաստանի Չուվաշիա հանրապետության Յանտիկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 693 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Չուվաշիա հանրապետության Յանտիկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Բրայթոն և Հոուվ
Բրայթոն և Հոուվ (Brighton and Hove), քաղաք և համայնք Մեծ Բրիտանիայի հարավային մասում ։ Ունի «սիթի»-ի կարգավիճակ։ Համայնքի ամենամեծ քաղաքը Բրայթոնն է (150 հզ. բնակչությամբ)։ Համայնքի ընդհանուր բնակչությունը կազմում է 247 817, իսկ խտությունը 2 998 մարդ/կմ² (2001 թվականի տվյալներով)։ Քաղաքը գտնվում է Լա Մանշ նեղուցի ափին։
Հղում
Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1997 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Անգլիայի քաղաքներ
Մորիս Տեր-Մարգարյան
Մորիս (Արա) Տեր-Մարգարյան (Maurice Der Markarian, ), ֆրանսահայ նկարիչ։
Կենսագրություն
Մորիս Տեր-Մարգարյանը ծնվել է Փարիզում։ 1943-1946 թթ. մասնագիտացել է լուսանկարչության մեջ, 1947-1949 թթ. սովորել է Փարիզի գեղեցիկ արվեստների դպրոցում ։ Ակտիվ գործունեություն է ծավալել Փարիզի ներգաղթի կոմիտեում, Հայոց ցեղասպանությունից մազապուրծ ծնողների հետ պատրաստվել մեկնելու Հայաստան, սակայն հիվանդության պատճառով չի կարողացել։ 1950 թվականին ընտանիքը թողել է Փարիզը և հաստատվել Լիոնի մոտ՝ Կոնդրիոյում։
Ցուցադրվել է 1955 թվականից՝ Փարիզի Ժամանակակից արվեստի թանգարանի երիտասարդ նկարիչների սալոնում։ Տեր-Մարգարյանի արվեստը (դիմանկար, բնանկար, նատյուրմորտ ) ռեալիստական է՝ արտահայտիչ վրձներագներով. մարմնամասերի ձևափոխումները միտված են հասնելու առավել արտահայտչականության և հուզականության։ Տեր-Մարգարյանը 15 փորագրություններ է արել Ռ. Դերուգիյի «Ծաղրածուներ» գրքի համար (1974 թ.), նկարազարդել Բ. Կլավելի «Ռոնի ծովահենները» (1975 թ.) երկը ։ Նկարչի ստեղծագործության հերոսը կյանքի հորձանուտ նետված հոգեխռով մարդն է։ Իր պատկերների համար Տեր-Մարգարյանը հաճախ որպես բնորդ է ընտրել ծնողներին, որոնց դեմքերին դրոշմված է անլուր տառապանքի կնիքը ։
Ցուցահանդեսներ
Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Վալանսում (1968 թ.), Նիսում (1969 թ.), Լիոնում (1970 թ.), Վիեննայում (1971 թ.), Փարիզում (1956, 1972, 1973, 1976 թթ.) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսահայ նկարիչներ
Չիֆթքիլիսա
Չիֆթքիլիսա կամ Չիֆթքիլիսե (Վերին Ջինիս, վրաց.` ჩივთქილისა), հայաբնակ գյուղ Վրաստանի Քվեմո Քարթլիի մարզի Ծալկայի շրջանում, Ծալկայից 20 կմ հյուսիս։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 1831 մ բարձրության վրա։
Բնակչություն և տնտեսություն
Համաձայն 2014 թվականի տվյալների, գյուղն ուներ 345 բնակիչ, հիմնականում հայեր, ովքեր զբաղվում են հացահատիկային բույսերի, կարտոֆիլի և կերային կուլտուրաների մշակությամբ, ինչպես նաև անասնապահությամբ։
Գյուղն ունի միջնակարգ դպրոց, մանկապարտեզ, ակումբ և գրադարան։
(3559) Վիոլամայեր
(3559) Վիոլամայեր (Violaumayer), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1980 թվականի օգոստոսի 8-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Չիֆթքիլիսա
Պատմական ակնարկ
Գյուղի անվանումը թուրքերենից թարգմանաբար նշանակում է «Զույգ եկեղեցի»։ Բնակիչների նախնիները եկել են Էրզրումի նահանգի համանուն գյուղից` 1830 թվականին։
Չիֆթքիլիսայում է ծնվել Խորհրդային Միության հերոս Աշոտ Ղազարյանը։
(3559) Վիոլամայեր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1980 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Չիֆթքիլիսա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ծալկայի շրջան Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Սավոյսկոե (գյուղ, Կոնոտոպի շրջան)
Սավոյսկոե (Савойське), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կիրիլլովկա (գյուղ, Կրասնոգրադի շրջան)
Կիրիլլովկա (Кирилівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1784 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կիրիլլովկա գյուղում բնակվում էր 549 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,94 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 186,73 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1784 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռոնալդ Օպուս
Ռոնալդ Օպուս, քաղաքային լեգենդի հնարովի կերպար, որի ենթադրյալ ինքնասպանությունը հաճախ ներկայացվում է որպես իսկություն։ Պատմությունը հնարել է Ամերիկյան դատական բժշկության ակադեմիայի նախկին նախագահ Դոն Հարփեր Միլսը 1987 թվականին։ Միլսը հայտարարել է, որ պատմությունը հնարել է զվարճանալու, ինչպես նաև ցույց տալու համար, թե յուրաքանչյուր սպանության քննություն որքան տարբեր իրավական հետևանքներ կարող է ունենալ ։
Պատմությունը համացանցում հայտնվել է 1994 թվականի օգոստոսին և այնուհետև լայն տարածում է գտել տարատեսակ կայքերում և տպագիր հրատարակություններում ։
Դեպքի նկարագրություն
Պատմության հանրահայտ տարբերակը հետևյալն է ։
Մարտի 23-ին դատաբժշկական փորձագետը, քննելով Ռոնալդ Օպուսի մարմինը, եզրակացրել է, որ մահվան պատճառը գլխի վիրավորումն է հրացանի մանրագնդակից։ Այդ պահին քննությունը պարզել էր, որ Ռոնալդը նետվել էր 10 հարկանի շենքի տանիքից ինքնասպանություն գործելու նպատակով։ Հանգուցյալը մահվանից առաջ երկտողում գրել էր, որ հուսահատված է և վերջ է տալիս կյանքին։ Երբ նա թռչում էր 9-րդ հարկի մոտով, պատուհանից կրակել են, ինչի պատճառով վրա է հասել վայրկենական մահը։ Ոչ կրակողը և ոչ էլ հանգուցյալը չեն իմացել, որ 8-րդ հարկում պատուհան լվացողների ապահովության համար ձգված է եղել փրկարական ցանց, և որի պատճառով Ռոնալդ Օպուս չէր կարողանալու իրագործել իր մտադրությունը։
Որպես կանոն, եթե մարդը կատարում է ինչ-որ գործողություններ ինքնասպան լինելու նպատակով և մահանում է, նրա մահը համարվում է ինքնասպանություն, անգամ եթե մահվան պատճառը տարբերվում է նախատեսվածից։ Այն փաստը, որ Ռոնալդին գնդակահարել են, նախքան նա կմահանար հասնելով գետնին, հազիվ թե մահվան պատճառի գնահատականը ինքնասպանությունից սպանություն փոխեր։ Բայց այն, որ ինքնապանության փորձը չէր հաջողվելու, քանի որ Ռոնալդին փրկելու էր փրկարարական ցանցը, ապա դատաբժշկական փորձագետը սկսել է հակվել այն մտքին, որ սա սպանություն է։
Հետաքննության ընթացքում պարզվել է, որ 9-րդ հարկի բնակարանում, որտեղից կրակել են՝ բնակվում են տարեց ամուսիններ, և ընտանեկան վեճի ժամանակ ամուսինը կնոջը սպառնացել է որսորդական հրացանով։ Նա այնքան վրդովված է եղել, որ անգամ չի կարողացել հրացանը ուղիղ պահել, և այդ պատճառով կրակելուց մանրագնդակը պատուհանից դուրս է եկել այն պահին, երբ Ռոնալդը սուրում էր ներքև։
Երբ որևէ մեկը ուզում է սպանել մեկին, բայց սպանության փորձի ժամանակ սպանում է այլ մեկին, ապա նա մեղավոր է երկրորդի մահվան մեջ; Այս եզրակացությանը դեմ էին տարեց ամուսինները՝ նրանք պնդում էին, որ հրացանը լիցքավորված լինելու մասին չեն իմացել, տղամարդը ընտանեկան վեճերի ժամանակ սովորություն է ունեցել կնոջը սպառնալ չլիցքավորված հրացանով և նա նպատակ չի ունեցել սպանել կնոջը, հետևաբար սա պատահականություն է։ Այսինքն՝ հրացանը լիցքավորել են պատահաբար։
Հետագա քննությունը վկա է գտել, որը ականատես է եղել, որ դեպքից վեց շաբաթ առաջ տարեց ամուսինների զավակն է լիցքավորել հրացանը։ Պարզվել է նաև, որ մայրը դադարեցրել է նյութապես օգնել տղային, և նա հոր սովորությունը իմանալով լիցքավորել է հրացանը, մտածելով, որ հայրը ընտանեկան վեճի ժամանակ պատահաբար կսպանի մորը։ Այս տեղեկությունները թույլ են տվել վերագնահատել Ռոնալդ Օպուսի սպանությունը և հաստատել, որ նրա սպանողը տարեց զույգի որդին է։
Արդյունքում դատաբժշկական փորձագետը դեպքը որակավորել է որպես ինքնասպանություն և փակել է գործը։
Գոնչարովո (գյուղ, Կարդիմովսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կարդիմովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ինդիգո (ֆիլմ)
«Ինդիգո» («Индиго»), ռուսական ֆանտաստիկ թրիլլեր, որը նկարահանել է ռեժիսոր Ռոման Պրիգունովը։ Պրեմիերան կայացել է 2008 թվականի մարտի 26-ին։
Սյուժե
Արտաքինից սովորական դեռահասների ընկերախումբը հետաքրքրասեր աչքերից թաքնվում է մոսկովյան բարձրահարկ շենքի տանիքում։ Թաքնվել և միասին մնալը նրանց ստիպում է ընտրյալ լինել։ Նրանք ինդիգո են, ապագայի մարդիկ։ Նրանք զգում են վտանգը, հասկանում են կենդանիների լեզուն, կարդում են մտքերը և հիշում իրենց անցյալի կյանքը։ Նրանց յուրահատկությունը վախեցնում է ոմանց և հիացնում մյուսներին։ Նրանք հանգիստ չեն տալիս ծնողներին, ուսուցիչներին, բժիշկներին, մամուլին և ոստիկանությանը։
Ինդիգո երեխաների առաջնորդ Անդրեյ Կալյաևը ահազանգում է, երբ իր ընկերները սկսում են անհետանալ մեկը մյուսի հետևից։ Բացահայտելով խորհրդավոր և սարսափելի իրադարձությունների մանրամասները՝ Անդրեյը գալիս է այն եզրակացության, որ քաղաքում վերջերս կորած բոլոր դեռահասներն ինդիգո են։ Անհայտ ուժերն ունեն իրենց ծրագրերը։ Եվ նա, ով որս է հայտարարել ապագայի մարդկանց դեմ, գիտի, թե ինչպես գտնել դրանք։ Փրկվելու համար Անդրեյը, նրա ընկերուհին՝ Տանյան և նրանց ընկերները ստիպված կլինեն օգտագործել իրենց բոլոր ունակությունները։
Ֆիլմի վարձույթ
Ռուսաստանում ֆիլմը հավաքել է 4 675 200 դոլար։ Ֆիլմը դիտել է մոտ 641,2 հազար հանդիսատես։ 2009 թվականին ֆիլմը ստացել է «MTV-Ռուսաստան» մրցանակ։
Ֆիլմի մասին գրախոսների կարծիքը չափազանց բացասական է։ Ռուս և արտասահմանյան քննադատների գնահատականների ագրեգատորի տվյալներով՝ ներքին քննադատները ֆիլմը միջին հաշվով գնահատել են 100 միավորից 38, իսկ արտասահմանցիները՝ 100-ից 13 ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր սուպերհերոսների մասին
Ժովտնևիյ գյուղական խորհուրդ (Զոլոչևսկի շրջան)
Ժովտնևիյգյուղական խորհուրդ  (Жовтнева сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զոլոչևսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Ժովտնևիյգյուղական խորհրդում բնակվում էր 1248 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 58.12 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 21.47 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1920 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ցենտրոբալթ
Ցենտրոբալթ (Центральный комитет Балтийского флота), Բալթիական նավատորմի կենտրոնական կոմիտե, Բալթիական նավատորմի նավաստիների բարձրագույն ընտրովի հեղափոխական–դեմոկրատական մարմին։ 1917 թվականի ապրիլի 28-30 (մայիսի 11-13)-ին տեղի է ունեցել ցենտրոբալթի կազմակերպական ժողովը։ Ընտրվել է ցենտրոբալթի առաջին կազմը (33 հոգուց, այդ թվում 6-ը՝ բոլշևիկ)՝ Պ․ Ե․ Դիբենկոյի նախագահությամբ։ Բալթիական նավատորմի առաջին համագումարն [մայիսի 25–հունիսի 15 (հունիսի 7–28)] ընդունեց կանոնադրություն, համաձայն որի Ց․, որպես բարձրագույն մարմին, ղեկավարում էր նավատորմի ամբողջ քաղաքական կյանքը, հսկում (մինչև 1917 թվականի հոկտեմբերը) շտաբների և հրամայական կազմի գործունեությունը (բացի օպերատիվ և ռազմատեխնիկական հարցերի), պայքարում նավերի վրա և անձնակազմի մեջ հեղափոխական կարգապահություն պահպանելու համար, հոգ տանում նավաստիների կենցաղի ու ծառայության բարելավման մասին և այլն։ 1917 թվականին ցենտրոբալթն ամենաակտիվ մասնակցությունն ունեցավ հուլիսյան ցույցին։ Բոլշևիկների ազդեցությամբ ցենտրոբալթը 1917 թվականի օգոստոսին որոշում ընդունեց ժամանակավոր կառավարությունից անկախ քաղաքականություն վարելու մասին, ապա մասնակցեց կոռնիլովշչինայի ջախջախմանը, այնուհետև՝ Մոոնզունդյան կղզիների պաշտպանությանը։ 1917 թվականի հոկտեմբերին Ցենտրոբալթը դարձավ զինված ապստամբության նախապատրաստման մարտական շտաբը։ Բալթիական նավատորմում, ՌՀԿ–ի տրամադրության տակ դրվեց «Ավրորա» հածանավը, իսկ հոկտեմբերի 25 (նոյեմբերի 7)-ին Պետրոգրադ ուղարկեց ռազմանավեր («Սամսոն», «Զաբիյակա», «Ամուր» ևն) և նավաստիների ջոկատներ, ավելի ուշ ուժեր տրամադրեց Կերենսկի–Կրասնով խռովությունը (1917) ճնշելու համար։ 1917 թվականի դեկտեմբերին ավարտվեց Բալթիական նավատորմի դեմոկրատացումը, և Ցենտրոբալթը վերցրեց նավատորմի ամբողջ ղեկավարությունը։ Նոր հեղափոխական հրամանատարության կազմակերպման կապակցությամբ (Ցենտրոբալթի 5-րդ կազմն ընկել էր անարխիստների ազդեցության տակ) Ցենտրոբալթի 1918 թվականի հունվարի 31 (փետրվարի 13)-ին լուծարքի ենթարկվեց։
Հատակում
«Հատակում։ Պատկերներ» (На дне. Картины), Մաքսիմ Գորկու պիեսը, որ գրվել է 1901 թվականի վերջին և 1902 թվականի սկզբին և պատկերում է չքավորների օթևանատան մի խումբ բնակիչների։ 1904 թվականի հունվարին պիեսն արժանացել է Գրիբոեդովյան մրցանակի։ Նախնական վերնագրերը եղել են՝ «Առանց արևի» (ռուս․՝ «Без солнца»), «Օթևանատուն» (ռուս․՝ «Ночлежка»), «Հատակ» (ռուս․՝ «Дно»), «Կյանքի հատակում» (ռուս․՝ «На дне жизни») ։ Վերջական տարբերակն առաջարկել է Լեոնիդ Անդրեևը ։ Սկսած Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնում կայացած պրեմիերայից (1962 թվականի դեկտեմբեր)՝ բեմադրվել է աշխարհի տարբեր երկրների թատերական բեմերում։
Սյուժե
Պիեսի գործողությունները ծավալվում են Միխայիլ Իվանովիչ Կոստիլյովին պատկանող օթևանատանը՝ քարանձավ հիշեցնող մի նկուղում, որը լուսավորվում է միայն մի փոքր պատուհանով։ Այնտեղ բնակվում են սոցիումի ամենաստորին շերտը ներկայացնող բարոյալքված մարդիկ՝ չքավորներ, գողեր, մարմնավաճառներ, սևագործ բանվորներ։ Ոմանք հուսահատորեն փորձում են դուրս պրծնել, մյուսները հույսները բոլորովին կտրել են։ Նրանց հարաբերությունները բավական բարդ են, և մշտապես ծագում են տարբեր վեճեր։ Օթևանատան մյուս բնակիչներն են Սատինը (խաղամոլ և խաղանենգ), Դերասանը (թատրոնի նախկին դերասան), Բարոնը (ազնվական, որը վատնել է իր ամբողջ կարողությունը) և այլք։ Բանվոր Կլեշչն (ռուս․՝ Клещ, թարգմ․՝ Տիզ)  սպասում է իր հիվանդ կնոջ մահվանը, որ ազատություն ձեռք բերի։
Օթևանատանը հայտնվում է թափառաշրջիկ Ղուկասը (ռուս․՝ Лука)։ Նա խղճում և մխիթարում է բնակիչներին, խոստանում հաշտություն իրականության հետ։ Ղուկասը Վասկային ու Նատալյային առաջարկում է հեռանալ ու սկսել նոր կյանք։ Վասիլիսան խանդից մշտապես ծեծում է քրոջը։ Ծագած կոնֆլիկտը վերածվում է օթևանատան բնակիչների ծեծկռտուքի, որի ընթացքում Վասկան պատահաբար սպանում է Կոստիլյովին։ Նրան ձերբակալում են։ Ծեծկռտուքից հետո՝ ամենալարված պահին, Ղուկասն անհետանում է՝ իրեն հավատացած մարդկանց թողնելով առանց հույսի։ Կլեշչի կինը մահանում է, բայց նա մնում է առանց փողի ու առանց հույսի։ Դերասանը, իմանալով Ղուկասի հեռանալու մասին, ինքնասպանություն է գործում։ Բարոնից իմանալով Դերասանի ինքնասպանության մասին՝ Սատինն ասում է․ «Պչացրեց երգը․․․ Հիմա՛ր․․․» (ռուս․՝ «Эх… испортил песню… дурак!»)։
Առաջին բեմադրություններ
Առաջին բեմադրության նկարիչը եղել է Վիկտոր Սիմովը, իսկ դերերում հանդես են եկել Գևորգ Բուրջալյանը (Կոստիլյով), Ելենա Մուրատովան (Վասիլիսա), Մարիա Անդրեևան (Նատաշա), Վլադիմիր Գրիբունինը (Մեդվեդև), Ալեքսեյ Խառլամովը (Պեպել), Ալեքսանդր Զագարովը (Կլեշչ), Մարգարիտա Սավիցկայան (Աննա), Օլգա Կնիպպեր-Չեխովան (Նաստյա), Մարիա Սամարովան (Կվաշնյա), Վասիլի Լուժսկին (Բուբնով), Կոնստանտին Ստանիսլավսկին (Սատին), Միխայիլ Գրոմովը (Դերասան), Վասիլի Կաչալովը (Բարոն), Իվան Մոսկվինը (Ղուկաս), Ալեքսանդր Ադաշևը (Ալյոշկա), Նիկոլայ Բարանովը (Ծուռ Զոբ), Ալեքսանդր Վիշնևսկին (Թաթար)։
Նախահեղափոխական և խորհրդային շրջանի հետագա բեմադրություններին մասնակցել են (ժամանակագրական կարգով)՝ Նիկոլայ Խմելյով, Իոսիֆ Ռաևսկի (Կոստիլյով), Շևչենկո (Վասիլիսա), Նիկոլայ Ալեքսանդրով, Եվգենի Կալուժսկի, Նիկոլայ Բատալով, Ալեքսեյ Գրիբով, Վլադիմիր Գոտովցև (Մեդվեդև), Լեոնիդ Լեոնիդով, Իլյա Սուդակով, Բորիս Դոբրոնրավով, Սերգեյ Յարով (Պեպել), Սոֆիա Գեացինտովա, Ալլա Տարասովա, Պոպովա (Նաստյա), Իստրին, Միխայիլ Տարխանով, Վասիլի Տոպորկով, Վսևոլոդ Վերբիցկի (Բուբնով), Սերաֆիմ Սուդբինին, Նիկոլայ Մասալիտինով, Նիկոլայ Պոդգորնի, Ռիչարդ Բոլեսլավսկի, Վլադիմիր Երշով, Մարկ Պրուդկին (Սատին), Ալեքսանդր Գեյրոտ, Վլադիմիր Երշով, Վսևոլոդ Վերբիցկի, Պավել Մասալսկի (Բարոն), Ալեքսանդր Արտյոմ, Ալեքսանդր Շախալով, Վասիլի Օռլով, Վիկտոր Սինիցին, Իլյա Սուդակով, Վ․ Պոպով (Դերասան), Միխայիլ Տարխանով, Շիշկով, Ալեքսեյ Գրիբով (Ղուկաս)։
Պիեսի բեմադրութոյւնը կայսերական բեմում արգելված է եղել, բայց պետերբուրգյան դերասանների մասնակցությամբ անցկացվել է պիեսի երկու ընթերցանություն «դերերով»․ 1903 թվականին Նիկոլայ Կարաբչևսկու տանը և ազնվականական հավաքում (Վասիլիսա՝ Պոլինա Ստրեպետովա, Նատաշա՝ Նադեժդա Մուզիլ-Բորոզդինա, Պեպել՝ Ռոման Ապոլլոնսկի, Նաստյա՝ Մարիա Պոտոցկայա, Բուբնով՝ Ալեքսանդր Սանին, Սատին՝ Մամոնտ Դալսկի, Բարոն՝ Վասիլի Դալմատով, Ղուկաս՝ Վլադիմիր Դավիդով)։
Մինչև 1905 թվականի պիեսի բեմադրությունը թույլատրվել է մեծ կրճատումներով և տեղական իշխանությունների համաձայնությամբ։ Այնուամենայնիվ, տեղի են ունեցել ներկայացումներ 1903 թվականին Վյատկայի դրամատիկական թատրոնում, Կիևի Նիկոլայ Սոլովցովի (ռեժիսոր՝ Իվանովսկի Սատին՝ Եվգենի Նեդելին, Ղուկաս՝ Բորիսվսկի) և Միխայիլ Բորոդայի (ռեժիսոր՝ Սոկոլովսկի, Պեպել՝ Մուրոմցև, Բարոն՝ Լյուդվիգ Լյուդվիգով) թատրոններում, Նիժնի Նովգորոդի թատրոնում (Բասմանովի անտրեպրիզա), պետերբուրգյան թատրոններում՝ Վասիլոոստրովսկի թատրոն, Նեկրասովա-Կոլչիցկայայի թատրոն, Վերա Նեմետիի Նոր թատրոն (Դերասան՝ Պավել Օռլենև), Դոնի Ռոստովի թատրոնում (Պեպել՝ Օրլով-Չուժբինին), Կրասովի ղեկավարած թատերախումբը Թիֆլիսում (ներկայացմանը ներկա է եղել Մաքսիմ Գորկին), Նոր դրամայի ընկերությունը Խերսոնում (ռեժիսոր և Դերասանի դերակատար՝ Վսևոլոդ Մեյերխոլդ)։
Հետագա տարիներին պիեսը բեմադրել են Ռուսաստանի գավառային ու մայրաքաղաքային բազմաթիվ թատրոններ, այդ թվում՝ Եկատերինոդարի և Խարկովի թատրոնները (1910, ռեժիսոր՝ Նիկոլայ Սինելնիկով), Հանրամատչելի թատրոնը, Պետրոգրադ (1912, ռեժիսոր՝ Պավել Գադեբուրով)։
Այլ բեմադրություններ
Պիեսը բազմիցս բեմադրվել է Ռուսաստանից դուրս, այդ թվում՝ Բեռլինում (1903, «Օթևանատուն» խորագրով), Ֆինլանդիայի ազգային թատրոնում, Հելսինգֆորսում, Կրակովի թատրոնում, Փարիզում (1905, 1922 – Բարոնի դերը կատարել է Ժորժ Պիտոևը), Տոկիոյում (1924, 1925), Նյու Յորքում (1956), Լոնդոնում (1961) և այլն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու պիեսներ Կատեգորիա:1902 պիեսներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Ռուսերեն պիեսներ
Բլումոնթ
Բլումոնթ, գյուղական բնակավայր Ավստրալիայի Թասմանիա նահանգի Հյուսիս-արևելյան տեղական ինքնակառավարման մարմնի Դորսեթ վարչական շրջանում։ Բնակավայրը մոտ 13 կմ արևմուտք է Սքոթսդեյլ քաղաքից։ 2016 թվականի մարդահամարի տվյալներով գյուղի բնակչությունը 31 մարդ է։
Պատմություն
Բլումոնթը բնակավայրի կարգավիճակ է ստացել 1964 թվականին ։
Աշխարհագրություն
Բնակավայրի հյուսիս-արևելյան սահմանով է հոսում Բրիդ գետը։
Ճանապարհային ենթակառուցվածքներ
B81 երթուղին (Golconda Road) անցնում է հարավ-արևմուտքից արևելք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրալիայի բնակավայրեր
Ut queant laxis
Ut queant laxis, Հովհաններս Մկրտչին նվիրված կաթոլիկ շարական, որ գրված է լատիներեն և ավանդաբար վերագրվում է Պավել Դիակոյին։ Շարականի երաժշտության հեղինակը Գվիդո դ'Արեցցոն է (11-րդ դարի սկիզբ) ։ Օրհներգի առաջին տան յուրաքանչյուր տողի առաջին վանկից կազմված է երաժշտական այբուբենը։ Կաթոլիկ եկեղեցում ավանդույթ է դարձել պատարագի ժամանակ այս երգը երգելը։
Համառոտ նկարագրություն
Օրհներգի առանձնահատկությունն այն է, որ յուրաքանչյուր տողի առաջին վանկը նախորդից մեկ տոն ավելի բարձր է։ 11-րդ դարում Գվիդո դ'Արեցցոն հորինել է համակարգ, ըստ որի տողի առաջին վանկերը պահպանվում էին, իսկ տոները բարձրանում՝ ուտ (հետագայում փոխարինել է դոյի), ռե, մի, ֆա, սոլ, լա։ Սկզբում երգում էին վեց անուններով։ Միայն 18-րդ դարում ստեղծվեց սին՝ Sancte Ioannes անվան առաջին տառերով։ Քանի որ փակ վանկ՝ ուտ երգելն ավելի դժվար էր և գեղեցիկ չէր, 17-րդ դարում Ջովաննի Բատիստա Դոնին, այն փոխեց դոյի :
Բնագիր
Առաջին տուն՝ Ut queant laxis resonare fibris, Mira gestorum famuli tuorum, Solve polluti labii reatum, Sancte Iohannes. Մոտավոր թարգմանություն՝ Որպեսզի քո ծառաներն ամբողջ ձայնով կարողանան գովերգել քո հրաշագործությունները, մաքրիր մեղքից նրանց բերանները, սուրբ Հովհաննես։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կաթոլիկ շարականներ
Չամբերի
Չամբերի, Մադրիդի 21 թաղամասերից մեկն է։ Տարածքը 4.69 կմ²։ Բնակչությունը 145.934 և բնակչության խտությունը՝ 31029/կմ²։
Մեզրե (Երզնկայի գավառ)
Մեզրե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում ։ Գտնվում էր Արևմտյան Եփրատի հովտում` աջ կողմում, Երզնկա քաղաքից արևելք, Ճիմին գյուղից հարավ-արևմուտք ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Շտադելհոֆեն (Վերին Ֆրանկոնիա)
Շտադելհոֆեն (Վերին Ֆրանկոնիա) (Stadelhofen (Oberfranken)), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Կոմունան բաժանված է 10 գյուղական համայնքի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Ջասթին Բիբեր։ Երբեք մի ասա երբեք
Սյուժե
Ֆիլմը նվիրված էր փոփ աստղ Ջասթին Բիբերին։ Այն պատմում է Ջասթինի կյանքի 10 օրվա մասին, որոնք նախորդում էին Մեդիսոն Սքուեր Գարդենում ելույթին։ Այդ համերգը տեղի է ունեցել 2010 թվականի օգոստոսի 31-ին։ Տոմսերը վաճառվել են 22 րոպեում։
Ֆիլմում ներկայացված է նաև Բիբերի այցելությունն իր հայրենի քաղաքը՝ Կանադայի շրջագայության ժամանակ։ Այդտեղ երգիչը վնասում է ձայնը և հետաձգում Սիրաքյուսում կայանալիք համերգը։ Նրան արգելված էր մի քանի օր խոսել, որպեսզի ձայնը բավարար չափով վերականգնվեր Մեդիսոն Սքուեր Գարդենում կայանալիք համերգի համար։
Ֆիլմի մեջ կան պատմություններ և հին տեսանյութեր Բիբերի մանկությունից։
Մրցանակներ
MTV 2011 կինոմրցանակաբաշխության ժամանակ՝ հունիսի 5-ին ֆիլմը հաղթել է «Ամենախելագար դրվագ» անվանակարգում։
Քննադատություններ
ֆիլմի արձագանքները հակասական են։ Ըստ Rotten Tomatoes-ի այն 101 քննադատի կողմից հավաքել է 64% (միջին միավորով 5.8՝ 10 հնարավորից) ։
Հետաքրքիր փաստեր
ԱՄՆ-ում ֆիլմը դարձել է ամենաեկամտաբեր համերգային ֆիլմը սկսած 1984 թվականից և երրորդը (1982 թվականից սկսած) որպես ամենաշատ եկամուտ ապահոված փաստագրական ֆիլմ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2011 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վավերագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան երաժշտական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր
Թոմ Ֆելթոն
Թոմաս Էնդրյու «Թոմ» Ֆելթոն (Thomas Andrew «Tom» Felton, ), բրիտանացի դերասան, երգիչ։ Իր առաջին լուրջ դերը Թոմը խաղացել է Աննան և թագավորը ֆիլմում, սակայն նա ավելի մեծ ճանաչում ունեցավ այն ժամանակ, երբ խաղաց Դրակո Մալֆոյի դերը Հարի Փոթերի մասին պատմող ֆիլմերում։
Կենսագրություն
Թոմը ծնվել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Լոնդոնում, Մեծ Բրիտանիա, իսկ ներկայումս բնակվում է Դորկինգ քաղաքում, Սուրեյ կոմսությունում։
Վաղ տարիներ
Թոմը ծնվել է Լոնդոնում, Մեծ Բրիտանիայում։ Այժմ ապրում է Դորքինգ քաղաքում։ Թոմն ունի երեք եղբայր` Ջոնաթանը, Քրիսը և Էշլին ։ Թոմը իր ընտանիքի ամենափոքր զավակն է։