cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալեքսեյ Նիկոլաևիչ Ռոմանով
Առաջին տարիները
Ըստ Ալեքսեյի ֆրանսերենի ուսուցիչ Պիեռ Ժիյարի, տղան շատ բարի և համեստ բնավորություն ուներ, սակայն նրան տված չափից դուրս խնամքը, ուշադրությունը և ազատությունը որոշ չափով փչացրել էին տղայի մաքրությունը։ Քույրերը նրան պաշտում էին և ամեն ինչ անում էին նրա համար, ծնողները ոչնչով չէին կարողանում նրան մերժել, աղախինները և պալատական աշխատողները շողոքորթում էին նրա ներկայությամբ։ Մի անգամ Ալեքսեյը Ժիյարին պատմեց, որ ծովագնաց Դերեվենկով հատուկ անձնակազմին Ալեքսեյին ծանոթացնելու ժամանան նրանց ստիպել է ծնկաչոք լինել տղայի առջև։ Ըստ Ալեքսեյի դա նրա դուրը բացարձակապես դուր չի եկել և Ժիյարի հարցին, թե ինչու տղան դրանից Դերեվենկոյին չի բողոքել, Ալեքսեյը պատասխանել է, որ ուղղակի չի համարձակվել։ Երբ միջադեպի մասին Ժիյարը հարցրել է Դերեվենկոյին, վերջինս պնդել է, որ Ալեքսեյը վայելել է ծնկաչոք լինելու տեսարանը։
Տղան շատ կատակասեր էր։ Մի անգամ թագավորական ընթրիքի ժամանակ նա մտել է սեղանի տակ և հանել կանանցից մեկի կոշիկը և ցույց է տվել իր հորը՝ Նիկոլային, ով նրան հրամայել է կոշիկը անմիջապես վերադարձնել իր տիրուհուն։ Ալեքսեյը կոշիկը վերադարձրեց, սակայն մինչ այդ դրա մեջ դրեց մի հյութալի ելակ։
Ալեքսեյի առողջական վիճակից էր կախված պալատի ընդհանուր տրամադրությունը՝ երբ բոլորը ուրախ էին դա նշանակում էր, որ տղան առողջ էր։ Ըստ Ժիյարի Ալեքսեյը շատ խելացի էր, սակայն չէր կարողանում ուսմանը երկար ժամանակ տրամադրել, քանի որ հաճախ երկար ժամանակով հիվանդ էր լինում։
Ալեքսեյի մշատական հիվանդ վիճակը նրան վերին աստիճանի զգայուն էր դարձրել ուրիշների ցավերի նկատմամբ։
Առաջին Համաշխարհային Պատերազմ
1914 թվականին սկսված համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ալեքսեյը միացավ իր հորը, Նիկոլային, ով ռուսական բանակի գլխավոր հրամանատարն էր։ Ալեքսեյը շատ էր սիրում զինվորական կյանքը և հետաքրքրվում էին զենքերով հատուկ հագուստներով և այլն։ Նա իրեն լիովին երջանիկ էր զգում զինվորական կյանքում իր հոր հետ։ Ըստ Նիկոլայի Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնային գրած նամակների, Ալեքսեյը շատ ուրախ էր, խոսում էր զինվորների հետ և խաղ էր անում ջրի հետ, որը շատ ժամանակ շփում զինվորների էր վրա՝ ուրախացնելով բոլորին։
Ալեքսեյը հիմնականում ուտում էր սև հաց ինչպես և մյուս զինվորները և թագավորական ուտեստներից հրաժարվում էր՝ ասելով, որ դա զինվորի կերակուր չէ։ Որպես ապագա ցար նա հետաքրքրվում տարբեր տեսակի պատերազմական և զինվորական գիտելիքներով։ Ալեքսեյի վրա մեծ տպավորություն էին թողնում Բելգիայից, Ֆրանսիայից, Անգլիայից, Սերբիայից, Իտալիայից և Ճապոնիայից ժամանած զինծառայողները։
Նա շատ զգայուն էր և մեծ սիրտ ուներ։ Վիրավորների ներկայությունը նրա վրա բացասական ազդեցություն էր ունենում։
Ցարսկոյե Սելո
1917 թվականի հեղափոխության ժամանակ որոշում ընդունվեց ցար Նիկոլայ II-ին գահընկեց անել։ Գահը չէր կարող անցնել Ալեքսեյին նրա թույլ առողջության պատճառով։ Նա ստորագրեց հրամանագիրը և այդ օրվանից ընդանիքի ճակագադրի հարցը կախված մնաց բոլշևիկների որոշումից։ Մինչև 1917 թվականի օգոստոսը նախկին թագավորական ընտանիքի անդամները՝ Նիկոլայ II-ը, կինը՝ Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնան և նրանց հինգ երեխաները՝ Օլգան, Տատիանան, Մարիան, Անաստասիան և Ալեքսեյը տնային կալանքի տակ պահվեցին իրենց հայրենի Ցարսկոյե Սելոյում։ Նրանք իրավունք չունեին առանց պահակ-ուղեկցողների տեղաշարժվել, ունեին հաստատված ժամեր՝ ուտելու և զբոսանքների համար։ Պալատի առջև գտնվող փոքրիկ կամրջից այն կողմ նրանք իրավունք չունեին անցնել։ Տարբեր քաղաքացիներ հավաքվում էին պալատի շրջակայքում, որպեսզի տեսնեին կալանքի մեջ գտնվող թագավորական ընտանիքին։ Նիկոլայը իր օրագրում գրում էր, որ օրերը բոլորովին իրարից չէին տարբերվում։ Նրանք առանց հույսը կորցնելու սպասում էին օգնության։
1917 թվականի օգոստոսին նոր հրաման եկավ բոլշևիկների կողմից, ըստ որի Նիկոլայի ընտանիքը պետք է տեղափոխվեր Տոբոլսկ։ Նրանց թույլ տվեցին վերցնել բոլոր անհրաժեշտ իրերը՝ շորեր, օրագրեր, գրքեր և նույնիսկ կահույք։ Նախկին թագավորական ընտանիքը լքեց իրենց հարազատ Ցարսկոյե Սելոն։
Տոբոլսկ
1917 թվականի օգոստոսի մեկին ընտանիքին տեղափոխեցին Տոբոլսկ։ Հերթապահների և զինվորների քանակը պակաս էր։ Նրանց թույլ էր տրվում գնալ եկեղեցի։ Հատուկ պատրաստվել էր տուն՝ Տոբոլսկի քաղաքապետի տունը։ Ընտանիքը վարում էր համեստ ապրելակերպ։
1918 թվականի ապրիլին որոշվեց նախկին թագավորական ընտանիքին տեղափոխել Մոսկվա՝ դատաստանի ենթարկելու նպատակով, սայան դա այդպես էլ չիրագործվեց։ Դրա փոխարեն որոշվեց ընտանիքին տեղափոխել ավելի հեռու գտնվող Եկատերինբուրգ քաղաքի "հատուկ նշանակության" Իպատիևի տուն։ Նիկոլային և Ալեքսանդրային դրա մասին ոչինչ չէին ասել։ Քանի որ Ալեքսեյը լուրջ հիվանդ էր, որոշվեց ընտանիքը բաժանել երկու մասի՝ սկզբից կմեկնեին Նիկոլայը, Ալեքսանդրան և նրանց դուստր Մարիան, իսկ Ալեքսեյի ապաքինումից հետո նրանց կմիանային նաև Օլգան, Տատիանան, Անաստասիան և Ալեքսեյը։ Նրանք առաջին անգամ իրարից բաժանվեցին։ Նիկոլայը Ալեքսանդրան և Մարիան ճանապատհորդվեցին անհայտ ուղղությամբ։ Մինչև վերջին րոպեն Նիկոլայը դեռ այն հույսն ուներ, որ նրանց ազատ կարձակեին կամ կտանեին Մոսկվա։ Սակայն նա շատ զարմացավ, երբ հասավ Եկատերինբուրգ։ Նրա հույսերը լրիվ մարեցին։ Տատյանան Օլգան և Անաստասիան մնացին իրենց հիվանդ եղբոր՝ Ալեքսեյի հետ։
Եկատերինբուրգ
Ընտանիքի նոր կացարանը՝ Իպատիևի տունը ամբողջությամբ շրջապատված էր զորքով։ Դռները երկաթապատված էին, իսկ պատուհանները ներկված սպիտակ ներկով։ Նրանք նույնիսկ շոգ օրերին իրավունք չունեին բացել պատուհանները։ Մարիան իր քույրերին նամակներում հայտնում էր տան սարսափելի իրավիճակի մասին։ Մի քանի ամիս հետո նրանց միացան մյուս չորս երեխաները։ Ընտանիքի անդամները իրավունք չունեին ազատ շրջել տանը։ Նրանց հատկացված էին միայն մի քանի սենյակներ։ Նիկոլայը Ալեքսանդրան և Ալեքսեյը քնում էին նույն սենյակում, իսկ աղջիկները միասին մեկ այլ սենյակում։ Հատկացված էր նաև ճաշասենյակ։ Ընտանիքին նաև միացել էին մի քանի աշխատողներ։ Նրանց հսկող զինվորները ընտանիքի հետ շատ կոպիտ էին վերաբերվում։ Նրանք գողանում էին այն ամենը ինչ կարող էին, ծաղրում էին նրանց։ Զորքի հրամանատարը հրեական ծագումով Յակոբ Յուրովսկին էր։
Ռոմանովների համար Իպատիևի տունը մղջավանջ էր։ Նրանք չգիտեին, թե այն երբ և ինչպես էր ավարտվելու՝ ընտանիքի բաժանմամբ, թե ոչնչացմամբ։ Առավոտվա ժամերին ընտանիքը իրավունք ուներ չորս ու կես ժամով դուրս գալ ցանկապատած բակը զբոսնելու։
1918 թվականի հուլիսի 14-ին Իպատիևի տանը կատարվեց հատուկ եկեղեցական ծառայություն երկու հոգևորականների մասնակցությամբ։ Ծառայության ժամանակ ընտանիքը ընկավ հոգևորականների ոտքերին և սկսեց լաց լինել։ Միջադեպից հետո երկու հոգևորականները զարմացել էին այդ անսովոր պահվածքից։ Ըստ նրանց, Նիկոլայը որոշ չափով կտրել էր իր մորուքը և աղջիկների մազերը նույնպես կարճ էին։ Հաջորդ օրը մի քանի կանայք գնացին Իպատիևի տունը մաքրություն կատարելու։ Ըստ նրանց հիշողությունների աղջիկները բավական ուրախ էին։ Նրանք կրում էին երկար սև շրջազգեստեր և սպիտակ մետաքսյա վերնաշապիկներ։ Երբ որ կանայք մաքում էին հատակը, աղջիկները կռացան և սկսեցին նրանց հետ զրուցել՝ պահակախմբից թաքուն։ Նրանց ասել էին, որ ցանկանում էին ավելի շատ շարժվել և կատարել ֆիզիկական վարժություններ, սակայն իրենց կյանքի պայմանները դա թույլ չէին տալիս։
Ալեքսեյը համարյա ամբողջ ժամանակը անց էր կացնում հաշմանդամի սայլակում։ Նա իր օրերը անց էր կացնում իր զինվորների արձանիկների հետ խաղալով և շփվում էր իր հասակակից Լեոնիդ Սիդնևի հետ։
Սպանություն
1918 թվականի ամռանը Եկատերինբուրգում ավելացան հակա-բոլշևիկյան ուժերը, որը շատացնում էր թագավորական ընտանիքի փախուստի հնարավորությունները։ Տեղի ունեցավ գաղտնի ժողով, որի արդյունքում որոշվեց սպանել ընտանիքի բոլոր անդամներին։ 1918 թվականի հուլիսի 16-ին ընտանիքը սովորականի նման պառկեց քնելու երեկոյան 10-ին։ Նրանց արթնացրին գիշերը և հրամայեցին իջնել ներքև։ Տանը հսկող զորքի գլխավոր հրամանատարը՝ Յակոբ Յուրովսկին էր, ով մասնագիտությամբ պրոֆեսիոնալ լուսանկարիչ էր։ Նա ասաց ընտանիքի անդամներին, որ լուրեր են տարածվել նրանց մահվան մասին և այդ լուրերը ժխտելու նպատակով նրանց պետք է նկարահանել։ Զինվորները նրանց խնդրեցին կանգնել հավասար, որպեսզի բոլորը երևան։ Նախկին թագավորական ընտանիքը ընդունեց նկարվելու դիրք։ Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնան աթոռ խնդրեց, Նիկոլայը իր ձեռքերում պահում էր հիվանդ ցարեվիչ Ալեքսեյին։ Յակոբ Յուրովսկին կարդաց մահապատժի հրամանը։ Նիկոլայը սարսափի մեջ շրջվեց և ասաց, որ սա անհնարին է։ Զինվորները առանց ժամանակ ծախսելու սկսեցին կրակել ընտանքի վրա։ Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնան Նիկոլայը մահացան միանգամից՝ գլխի կրակոցից։ Ալեքսեյը սարսափի մեջ վիրավոր ընկած էր գետնին։ Ամենաերկարը կյանքի համար պայքարում էին Նիկոլայի չորս աղջիկները, քանի որ նրանք իրենց թանկարժեք քարերը անվտանգության նկատառումներից ելնելով կարել էին իրենց շորերի արանքում։ Դա նրանց պաշտպանում էր կրակոցներից։ Զինվորները կրարեցին նրանց գլուխների վրա։ Ընտանիքի հետ մահացան նաև բժիշկ Եվգենի Բոտկինը, աղախին Աննա Դեմիդովան, խոհարար Իվան Խարիտոնովը և սպասավոր Ալեքսեյ Տրուպպը։ Այնուհետև զինվորները մարմիները բարձեցին բեռնատար ավտոմեքենայի վրա տարան Եկատերինբուրգի մոտակայքում գտնվող անտառը մարմնինները վառեցին և թաղեցին։
Գտնված մարմիններ
Ցարի և իր ընտանիքի մարմինների տեղը ոչ ոքի հայտնի չէր։ Յուրովսկին իր օրագրերում նշումներ չէր արել մարմնինների թաղման վայրի հետ կապված։
1979 թվականին ռուս սիրողական հնագետ Ալեքսանդր Ավդոնինը Եկատերինբուրգի մոտակայքում՝ անտառում գտավ որոշ մարմինների մնացորդներ։ Ըստ նրա հողը այդ տարածքում ուրուցիկ էր։ Կատարված ԴՆԹ թեսթերը ապացուցեցին, որ մարմինները պատկանում էին թագավորական ընտանիքի ներկայացուցիչներին։ Նրանց հետ գտնվում էին նաև մյուս չորս աշխատողների մարմինները։ Սակայն պակասում էին Ալեքսեյի և աղջիկներից մեկի մարմինները (հնարավոր է Մարիայի)։ 2007 թվականին նրանք նույնպես գտնվեցին։ Վերջնական պատասխանները ապացուցեցին, որ գտնված բոլոր մարմինները մահացած ընտանիքին էին պատկանում։ Գտնված մարմինները պաշտոնապես թաղվեցին Սանկտ-Պետերբուրգի Սուրբ Պողոս Պետրոս եկեղեցում 1998 թվականի հուլիսի 17-ին՝ ուղիղ 80 տարի նրանց մահվանից հետո։ Այն ժամանակվա նախագահ Բորիս Ելցինը ասաց "Սա շատ կարևոր օր է ռուս ժողովրդի համար": Եկատերինբուրգի Իպատիևի տունը քանդվեց և նույն տեղում կառուցվեց եկեղեցի՝ "Եկեղեցի արյան վրա": Նիկոլայ II-ը և իր ընտանիքի բոլոր անդամները դասվել էին ռուսական եկեղեցու սրբերի շարքերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռոմանովներ Կատեգորիա:Ռուսաստանում հրազենից մահացածներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Օքսֆորդի համալսարանի հրատարակչություն
Օքսֆորդի համալսարանի հրատարակչություն (Oxford University Press, կրճ. OUP), հրատարակչություն, որը գտնվում է Անգլիայի Օքսֆորդի համալսարանի ենթակայության տակ:
Նկարագրություն
Սա Մեծ Բրիտանիայի խոշորագույն հրատարակչություններից մեկն է  և աշխարհում խոշորագույն համալսարանական հրատարակչությունը, որը ամենամյա ֆինանսական շրջանառությամբ գերազանցում է ամերիկյան առաջատար համալսարանական հրատարակչությանը և Cambridge University Press-ին  միասին վերցրած : OUP-ը մասնաճյուղեր ունի աշխարհի 60 երկրներում: Առաջինը, 1896 թվականին, բացվել է ԱՄՆ-ում, 1905 թվականին՝ Կանադայում, այնուհետ նաև մի քանի տասնյակ երկրներում, ինչպիսիք են Հնդկաստանը, Պակիստանը, Ավստրալիա, Նոր Զելանդիա, Մալազիա, Սինգապուր, Հնդկաստան և Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունը:
Հրատարակչության կառավարումը իրականացնում է ընտրովի ներկայացուցչական մարմինը՝ Delegates of the Press-ը, որը բաղկացած է Օքսֆորդի համալսարանի անդամներից: Ներկայումս ամբողջ արտադրանքը ստացվում է երկու բրենդների տակ. ըստ էության Oxford University Press` շատ հրատարակությունների համար և Clarendon Press՝ «հեղինակավոր» գիտական աշխատանքների համար: Շատ երկրներում, որտեղ գործում է Oxford University Press-ը, հրատարակչություն ազատվել է կորպորացիոն հարկերից և շահութահարկից, քանի որ կառուցվածքային ստորաբաժանման առումով ոչ առևտրային կազմակերպություն է:
Հրատարակչության գրքերն ունեն ISBN 0-19 բնորոշիչը: Սա այն քիչ թվով հրատարակչություններից մեկն է, որոնք ISBN համակարգում ունեն երկնիշ բնորոշիչներ:
Գրականություն
Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարան Կատեգորիա:Հրատարակչություններ Կատեգորիա:16-րդ դարում հիմնադրված հրատարակչություններ
Հաննա Ռյոնբերգ
Հաննա Ռյոնբերգ, շվեդական ծագմամբ ֆինն նկարչուհի և գրող։
Կենսագրություն
1886 թվականից ամեն տարի հաճախել է Վիկտոր Վեսթերհոլմի հիմնադրած Էննինգեբյու նկարիչների հայրենակցություն։ 1888 թվականին Էդվարդ Ուեսթմանը նրան հրավիրել է Դանիա, որտեղ նրանք հանդիպել են Կոպենհագենում։ Նրանք այցելել են Սկագենի նկարիչների դանիական հայրենակցություն։ Նախատեսել էին ամուսնանալ, բայց դա այդպես էլ տեղի չի ունեցել։ Մոտավորապես 1890 թվականին նրա որոշ գեղանկարներ՝ պլեների ժամանակ ստեղծած՝ ֆրանսիական ռեալիզմի կտավներից ոգեշնչված, ցուցահանդեսներում հասել են հաջողության։
1932 թվականին կազմակերպել է իր նկարների անհատական ցուցահանդեսը։
Նրա ստեղծագործության մեջ նկատելի է իմպրեսիոնիզմի ազդեցությունը։ Գովերգել է հայրենի սկանդինավյան բնության գեղեցկությունն ու վեհությունը։
Հետաքրքրվել է Ալանդյան կղզիների բնակիչների կյանքով, որն արտացոլվել է նրա գեղարվեստական և գիտահանրամատչելի ստեղծագործություններում։ Իր ընկերուհու` նկարիչ Իդա Գիսիկո-Շփերկի հետ, աշխատել է Ալանդյան կղզիներում գտնվող Շվեդիայի արվեստի հայրենակցությունում` Önningebykolonin:
1890-ական թվականների սկզբից Ռյոնբերգն ավելի շատ ժամանակ է հատկացրել գրական ստեղծագործությանը, հրատարակել է պատմվածքների ժողովածուներ, այդ թվում՝ «Från Ålands skär: sägner och historier» (1899) և «Brovaktens historier» (1904), որոնք 1905 թվականին նշանավորվել են Շվեդիայի գրական մրցանակով։ 1938 թվականին հրատարակել է նկարիչների հայրենակցության մասին հուշագրությունները` «Konstnärskolonien på Äland 1886-1914»:
Թաղված է Հելսինկիում գտնվող Քուլոսաարիի գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Կոլարոսի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ժյուլիանի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Ֆինն նկարչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին գրողներ
Վագինիզմ
Վագինիզմ, վիճակ, երբ կնոջ մոտ ակամա մկանային սպազմը թույլ չի տալիս առնանդամին ներհրվել հեշտոց ։ Այն հաճախ հանգեցնում է սեռական հարաբերության ժամանակ ցավի առաջացման ։ Այն հիմնականում ի հայտ է գալիս հենց առաջին սեռական հարաբերության փորձի ժամանակ ։
Վագինիզմի հիմքում ընկած պատճառը հիմնականում վախն է առ այն, որ ներհրումը (կուսազրկումը) կարող է լինել ցավոտ ։ Ռիսկի գործոններից են նախկինում տեղի ունեցած սեռական բռնությունը, էնդոմետրիոզը, վագինիտը կամ նախկինում իրականացված էպիզիոտոմիան ։ Ախտորոշումը հիմնականում կատարվում է ախտանիշների և կոնքի զննման հիման վրա ։ Կարևոր պայման է որևէ անատոմիական կամ ֆիզիկալ խնդիրների բացակայությունը, և կնոջ կողմից սեռական ակտի իրականացման ցանկությունը ։
Բուժումը կարող է ներառել վարքային թերապիա, օրինակ՝ համակարգային դեսենսիբիլիզացիա (խնդրի պատճառ հանդիսացող գործոնների հետ աստիճանաբար առերեսվում, որի արդյունքում իջնում է զգայունությունը այդ գործոնների նկատմամբ) և հեշտոցի պատերի աստիճանաբար լայնացում ։ Վիրահատական բուժում հիմնականում ցուցված չէ ։ Բոտուլոտոքսինի ազդեցությունը դեռևս հետազոտվում է ։ Այս խնդրով տառապում են կանանց մոտավորապես 0,5%-ը ։ Բուժման պարագայում ելքը հիմնականում բարենպաստ է ։
Նշաններ և ախտանիշներ
Հեշտոցային ներհրման ժամանակ ցավի արտահայտվածության աստիճանը տարբեր կանանց մոտ տարբեր է ։
Առաջնային վագինիզմ
Վագինիզմի մասին խոսում ենք, երբ ներհրմամբ իրականացվող սեռական հարաբերությունը կամ այլ հեշտոցային ներհրում անհնար է իրականացնել առանց ցավի զգացողության։ Այն հիմնականում հայտնաբերվում է դեռահաս աղջիկների և կյանքի 2-րդ տասնամյակում գտնվող կանանց մոտ, քանի որ այս տարիքում է երբ աղջիկների և երիտասարդ կանանց մեծամասնությունը առաջին անգամ փորձում են օգտագործել տամպոն, զբաղվում են սեռական հարաբերությամբ, կամ ենթարկվում են Պապ թեստի։ Վագինիզմի առկայության մասին կարելի է չիմանալ մինչև առաջին հեշտոցային ներհրման փորձը։ Վագինիզմի պատճառները կարող են մնալ անհայտ ։
Առաջնային վագինիզմի բերող հիմնական պատճառներից մի քանիսն են՝
Առաջնային վագինզիմը շատ հաճախ իդիոպաթիկ (անհայտ ծագման) է ։
Լամոնտը դասակարգել է վագինիզմը ՝ կախված ծանրության աստիճանից։ Լամոնտը նկարագրում է վագինիզմի չորս աստիճան։ Վագինիզմի առաջին աստիճանի դեպքում անձի մոտ դիտվում է կոնքի հատակի մկանների սպազմ, որը կարող է անցնել ինքնակառավարման միջոցով։ Երկրորդ աստիճանի դեպքում սպազմը կրկին առկա է, սակայն, չնայած ինքնակառավարման փորձերի, չի անցնում։ Երրորդ աստիճանի դեպքում պացիենտը բարձրացնում է հետույքը՝ չթողնելով, որպեսզի իրեն զննեն։ Վագինիզմի չորրորդ աստիճանի դեպքում (հայտնի նաև ինչպես 4-րդ կարգի վագինիզմ), որը հանդիսանում է վագինիզմի ամենածանր ձևը, պացիենտը բարձրացնում է հետույքը, հետ է քաշվում և ամուր փակում է ազդրերը՝ զննումից խուսափելու համար։ Պացիկ անունով բժիշկը Լամոնտի դասակարգմանը ավելացրել է նաև 5-րդ աստիճանը, որի դեպքում, մնացած դրսևորումներից բացի, պացիենտի մոտ նաև դիտվում են ընդերային ռեակցիաներ՝ քրտնարտադրություն, թոքերի գերօդափոխություն (շնչառության հաճախականացում), սրտխփոց, դող, ցնցումներ, սրտխառնոց, փսխում, գիտակցության կորուստ, աթոռից փախչելու կամ բժշկի վրա հարձակվելու ցանկություն ։
Չնայած նրան, որ վագինիզմի առաջացման համար հիմնական պատասխանատու մկանը հանդիսանում է ցայլքա-պուչուկային մկանը (musculus pubococcygeus), Պացիկը առանձնացրել է նաև 2 հավելյալ մկաններ, որոնց սպազմը նույնպես բերում է վագինիզմի առաջացման։ Այդ մկաններն են մուտքի մկանը (բուլբոկավերնոզ) և միջին-հեշտոցային մկանը (ցայլքա-ուղիղաղիքային, puborectalis)։ Մուտքի մկանի սպազմը հանդիսանում է անհաջող սեռական հարաբերությունից հետևյալ գանգատի պատճառը՝ «․․․առնանդամը կարծես դեմ է առնում քարե պատին» ։
Մեխանիզմ
Վագինիզմը հիմնականում առաջանում է հետևյալ մկանների սպազմի հետևանքով՝ ցայլքա-պոչուկային, հետանցքը բարձրացնող, բուլբոկավերնոզ, ցիրկումվագինալ կամ շուրջհեշտոցային մկաններ ։
Ախտորոշում
Վագինիզմի, ինչպես նաև կանանց այլ սեռական դիսֆունկցիաների ախտորոշումը կարելի է իրականացնել, երբ «ախտանիշները այնքան արտահայտված են, որ բերում են անհարմարության առաջացման» ։ Ըստ DSM-IV-TR-ի վագինիզմը «սեռական հարաբերության ժամանակ հեշտոցի արտաքին 1/3-ի մկանների ակամա կրկնվող կամ կայուն սպազմն է, որը բերում է էական դիսթրեսի կամ միջանձնային խնդիրների առաջացման» ։
Բուժում
Դեռևս պարզ չէ, թե համակարգային դեսենսիտիզացիան համարվում է ավելի լավ բուժում քան մնացած մեթոդները, որոնց մեջ մտնում է նաև ոչինչ չանելը, թե ոչ ։
Հոգեբանական
2011 թվականին իրականացված հետազոտության համաձայն վագինիզմով տառապողների մոտ 2 անգամ ավելի հաճախ է հանդիպում մանկական տարիքում սեռական կապը, և նրանք ունեն բացասական վերաբերմունք իրենց սեռականության նկատմամբ, մինչդեռ չի հայտնաբերվել որևէ կապ սեռական կրթության պակասի կամ (ոչ սեռական) ֆիզիկական բռնության հետ ։
Ֆիզիկալ
Հաճախ ցավոտ սեռական հարաբերություն ունեցող պացիենտների հետ առնչվելիս, գինեկոլոգները խորհուրդ են տալիս փորձել Կեգելի վարժություններ և օգտագործել հավելյալ քսուկներ (լուբրիկանտներ)   ։ Այն մկանների մարզումը, որոնք ակամա կծկվում են վագինիզմի ժամանակ, որոշ մարդկանց համար կարող է թվալ ծայրահեղ անտրամաբանական։ Չնայած նրան, որ վագինիզմը չի ազդում կնոջ մոտ լուբրիկանտներ արտադրելու ունակության վրա, հավելյալ լուբրիկանտների օգտագործումը կարող է օգնել ներհրման հարցում։ Սրա բացատրությունը կայանում է նրանում, որ կնոջ մոտ բնական լուբրիկանտների արտադրությունը կարող է խանգարվել, եթե նա գտնվում է տագնապային վիճակում կամ զգում է ցավ։ Վագինիզմի բուժման համար նաև կիրառվում են Հեգարի լայնիչները (երբեմն կոչվում են նաև հեշտոցային մարզիչներ), որոնք մտցվում են հեշտոցի մեջ՝ լայնացնելով վերջինիս պատերը։ Լայնիչների չափսերը աստիճանաբար պետք է մեծացնել ։
Նեյրոմոդուլյատորներ
Բոտուլոտոքսին A-ն համարվում է վագինիզմի բուժման տարբերակներից մեկը, քանզի այն կարող է ժամանակավորապես նվազեցնել կոնքի հատակի մկանների գերկծկողականությունը։ Չնայած նրան, որ չկան իրականացված այս բուժումը հաստատող ռանդոմիզացված հետազոտություններ, փոքր խմբեր ներառող փորձառական հետազոտությունները ապացուցել են այս մեթոդի արդյունավետությունը՝ դրական արդյունքը պահպանվել է առնվազն 10 ամիսների ընթացքում ։ Նույն մեխանիզմով Լիդոկայինը նույնպես համարվում է բուժման փորձառական մեթոդ ։
Տագնապամարիչները և հակադեպրեսանտները ֆարմակոթերապիայի այլ մեթոդներ են, որոնք նշանակվում են այլ հոգեթերապևտիկ միջոցների հետ միասին, կամ, եթե տվյալ մարդու մոտ իր վիճակի նկատմամբ կա բարձր աստիճանի տագնապ ։ Այս դեղամիջոցների արդյունավետությունը չի հետազոտվել ։
Համաճարակաբանություն
Վագինիզմի իրական համաճարակաբանական հետազոտություն չի իրականացվել, քանի որ ախտորոշումը հստակեցնելու համար հարկավոր է պացիենտին ենթարկել ցավոտ զննման, ինչից շատերը հրաժարվում են։ Ներկայումս առկա տվյալները հիմնականում ստացվել են կլինիկաներ դիմած հիվանդներից ։
Վագինիզմը հետազոտությունը Մարոկոյում և Շվեդիայում ցույց է տվել 6% տարածվածություն։ Բրիտանական և Ավստրալիական հետազոտությունները ցույց տվեցին, որ մարդկանց 18-20%-ի մոտ առկա է դիսպարեունիա (ցավոտ սեռական հարաբերություն), մինչդեռ ավելի մեծ Բրիտանացիների մոտ այս թիվը կազմում է ընդամենը 2% ։
Ըստ ամենանոր ուսումնասիրությունների սեռական թերապիայի դիմած կամ սեռական խնդիրներից գանգատվող պացիենտների 5-47%-ի մոտ առկա է վագինիզմ, և առկա է էական տարբերություն մշակույթների միջև ։ Պարզ է դարձել, որ հասարակության ակնկալիքները մարդու սեռականությունից շատ մեծ ազդեցություն են ունենում վագինիզմի զարգացման վրա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սեռական առողջություն Կատեգորիա:Կանանց առողջություն Կատեգորիա:Գինեկոլոգիական հիվանդություններ Կատեգորիա:Սեքսոլոգիա
Հեդոնիզմ
Հեդոնիզմ, բարոյագիտական սկզբունք, ըստ որի հաճույքին ձգտելը մարդու վարքագիծը որոշող հիմնական շարժառիթն է։ Հեդոնիստական բարոյագիտական ըմբռնումներում հաճույքը արտաքին բարիք է (հաճույքը բարություն է, տառապանքը՝ չարիք) և մարդու գոյության իմաստը ։ Հեդոնիզմը ձևավորվել է Հին Հունաստանում (կիրենիկներ, Էպիկուր)։ Հետագայում հեդոնիզմի գաղափարները հետաքրքրություն են առաջացնում Վերածննդի և Լուսավորականության շրջանի փիլիսոփաների շրջանակներում։ 18-րդ դարում ֆրանսիական մատերիալիստները հեդոնիզմի սկզբունքը գործածում են բանական էգոիզմի ուսմունքի հիմնավորման համար։ Հեդոնիզմը բովանդակվում է ուտիլիտարիստական բարոյագիտության մեջ։ Հեդոնիզմին անդրադարձ է կատարվում 20-րդ դարի բուրժուազիական հասարակագիտական տեսություններում (Մ. Շլիկ, Զ. Մանտայանա, Հ. Մարկուզե և ուրիշներ)։
Քննադատություն
Հեդոնիզմը հիմնականում առնչվում է հասարակության նատուրալիստական ըմբռնումներին և այդ իմաստով քննադատվում է մարքսիստական փիլիսոփայության մեջ։ Ըստ մարքիստական գաղափարախոսության հետևորդների՝ հեդոնիզմը չի կարող դառնալ ո՛չ բարոյականության հիմնավորում, ո՛չ նրա չափանիշ, քանի որ այն վերջ ի վերջո հանգում է բարոյականության հասարակական բովանդակության ժխտմանը, ռելյատիվիզմի հաստատմանը, իսկ որոշ դեպքերում՝ նույնիսկ անբարոյականության քարոզմանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անտիկ փիլիսոփայություն Կատեգորիա:Բարոյագիտություն Կատեգորիա:Փիլիսոփայական տեսություններ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական շարժումներ Կատեգորիա:Մոտիվացիա
Կրթությունն Արգենտինայում
Սկզբնական կամ նախադպրոցական կրթությունն Արգենտինայում նախատեսված է մինչև 5 տարեկան երեխաների համար։ Այն ստանում են երեխաները՝ 2 կամ 3 տարեկանից սկսած։ Ըստ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի տվյալների Արգենտինայի կրթությունը առաջատարն է Լատինական Ամերիկայում ։ Այն հաճախ անվանում են գիտական Լատինական Ամերիկա (La docta Latinoamericana) :
Դպրոց հաճախելը պարտադիր է 5-ից 17 տարեկան երեխաների համար։ Դպրոցական համակարգը կազմված է սկզբնական կրթությունից՝ 6 կամ 7 տարի տևողությամբ, և միջին կրթությունից՝ 5 կամ 6 տարի տևողությամբ։ Սկզբնական կրթությունը ստանում են 6-ից 12 տարեկան երեխաները, որը հանդիսանում է պարտադիր կրթություն Արգենտինայի յուրաքանչյուր քաղաքացու համար։ Այդ կրթության շրջանակներում երեխաները, 4-րդ դասարանից սկսած, սովորում են երկրորդ լեզու (բացի անգլերենից սովորում են նաև ֆրանսերեն և իտալերեն)։ Ինչպես նաև Բուենոս Այրեսում աշխատում են 22 հաստատություններ՝ օտար լեզուների լրացուցիչ ուսուցման համար։
Միջին կրթությունը ստանում են 13-ից 18 տարեկան երեխաները։ Այդ դասընթացը մտնում է հիմնական ցիկլի մեջ, որը ներառում է պարտադիր 3 տարվա կրթություն, ինչպես նաև մասնագիտական դասընթացներ, որը ստանալուց հետո երեխաները անցնում են մասնագիտական կրթության։ Ի տարբերություն Արգենտինայի մի շարք գավառների, Բուենոս Այրեսը պահպանել է մաստագիտական տեխնիկական ուսումնարանները, որոնք աշխատում են № 898 124 քաղաքի օրենքի համաձայն, և որոնց շրջանավարտները ստանում են միջին կրթություն ։
Արգենտինայում բոլոր մակարդակների կրթությունը անվճար է, բացառությամբ կիսահամալսարանական կրթության։ Արգենտինայում գրագիտության մակարդակը կազմում է 97 %։ 20 տարեկանից բարձր յուրաքանչյուր 8 մարդուց երեքը ունեն միջին կամ ավելի բարձր մակարդակի կրթություն ։
Չնայած 1974 թվականից սկսած գրագիտության աստիճանը մոտ էր բացարձակի, բայց XX դարի կեսերին արգենտինական երիտասարդության մեծամասնությունը հնարավորություն չուներ ավելի բարձր մակարդակի կրթության, քան յոթամյա կրթությունն էր։ Միջին և բուհական մակարդակի անվճար կրթության պահանջարկը՝ 1970-ական թվականներին, երբեմն գերազանցում էր բյուջետային հնարավորթյունները ։ Պետական կրթական հաստատությունները, չունենալով համապատասխան ֆինանսական միջոցներ, իջեցնում էինկրթության որակը։ Սա բարենպաստ պայմաններ ստեղծեց մասնավոր կրթության համար, չնայած այն անհավասարությանը, որը առաջանում էր նրանց միջև, ովքեր կարող էին իրենց թույլ տալ մասնավոր կրթությունը և մնացած հասարակության, քանի որ մասնավոր դպրոցները հիմնականում կրթաթոշակ չեն տրամադրում։ Մոտավորապես չորս դպրոցականներից մեկը և վեց ուսանողներից մեկը հաճախում են մասնավոր ուսումնական հաստատություններ ։
2016 թվականին կազմակերպված ձևական կրթական համակարգին մասնակցել է 11,4 միլիոն մարդ, որոնցից 1,5 միլիոնը ուսանողներ էին՝ երկրի 85 համալսարաններից ։ Պետական են հանդիսանում 38 հաալսարաններ ։ Առավել նշանավոր համալսարաններն են Բուենոս Այրեսի համալսարանը, Կորդովայի ազգային համալսարանը, Լա Պլատայի ազգային համալսարանը, Ռոսարիոյի ազգային համալսարանը, Ազգային տեխնոլոգիական համալսարանը։ 1980-ական և 1990-ական թվականներին պետական համալսարանների ֆինանսավորման չափը կրճատվել է, որի արդյունքում իջել է կրթության որակը։
Գերհարդ Հաուպտման
Գերհարդ Յոհան Ռոբերտ Հաուպտման (Gerhart Johann Robert Hauptmann, ), գերմանացի դրամատուրգ, արձակագիր։
Կենսագրություն
Սովորել է Ենայի համալսարանում։ Համարվել է գերմանական նատուրալիզմի առաջնորդը։ Հայտնի է դարձել «Արևածագից առաջ» (1889, հայերեն հրատ. 1895) դրամայով, որը պատկերում է բուրժուազիական ընտանիքի քայքայումը։ «Կղբենի» (1893) կատակերգությունում, «Կառապան Հենշելը» (1898, հայկական հրատարակչություն, 1907), «Ռոզա Բեռնդ» (1903), «Առնետներ» (1911) դրամաներում Հաուպտմանը քննադաաել է կայզերական Գերմանիայի բարքերը, կարեկցել ընչազուրկներին։ «Ջուլհակներ» (1892, հայկական հրատարակչություն, 1905) դրամայի թեման սիլեզյան ջուլհակների 1844 թվականի ապստամբությունն է։ Թեմայով ու ոճով նորարարական այդ գործում որպես կոլեկտիվ հերոս հանդես է բերել բանվորությանը։
1945 թվականի վերջերին Հաուպտմանը ընտրվել է դեմոկրատական մտավորականության «Կուլտուրբունդ» կազմակերպության պատվավոր նախագահ։ Արժանացել է Նոբելյան մրցանակի (1912)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Գերմանացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Գերմանացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ենայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանալեզու բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի ինքնակենսագիրներ Կատեգորիա:Գերմանացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի վիպասաններ Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ Կատեգորիա:Գերմանալեզու գրողներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Գերմանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Մոնրևել ան Բրես
Մոնրևել ան Բրես (Montrevel-en-Bresse), կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Վարչություն՝ Էն։ Մտնում է Մոնրեվալ ան Բրես կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի շրջանը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի կոդը INSEE՝ 01266։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 350 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս-արևելք՝ Լիոն քաղաք, 70 կմ է և 17 կմ արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 2362 մարդ։ Աղբյուր = INSEE
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 1393 մարդկանցից 1054-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 339-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 75.7% է, 1999 թվականին՝ 74.6%)։ 1054 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 1017-ը (512 տղամարդ, 505 կին), գործազուրկ է եղել 37 մարդ (13 տղամարդ և 24 կին)։ 339 պասիվներից 99 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 161-ը՝ թոշակառու, 79 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Գորնիս (գետ)
Գորնիս, գետ Թուրքիայում, Ճորոխի ավազանում, սրա աջակողմյան վտակ Օլթի գետի աջ օժանդակը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր Կատեգորիա:Օլթի գետի վտակներ
Կարելիայի Հանրապետության դրամայի ռուսական թատրոն
Կարելիայի Հանրապետության դրամայի ռուսական թատրոն, պետական թատրոն Պետրոզավոդսկում, որը գործել է 1906-2006 թվականներին ։
Պատմությունը
Բացվել է 1906 թվականին Պետրոզավոդսկի Ազգային տանը։
2006 թվականին դրամատիկական թատրոնի թատերախումբը մտել է Կարելիայի հանրապետության երաժշտական թատրոնի կազմի մեջ, թատրոնը լուծարվել է։
Ազգային տան թատրոն
1906 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Պետրոզավոդսկում բացվել է Ազգային տուն, որտեղ ստեղծվել է առաջին մասնագիտացված թատրոնը։ Թատրոնում բեմադրված առաջին պիեսը եղել է Դ․ Ակերկիևի «Կաշիրյան հնությունը»։ Ազգային տան ստեղծման նախաձեռնողը եղել է «Զգաստության խնամակալությունը»։ Այն ձգտում էր քաղաքացիներին ավելի մոտ դարձել մշակույթին, որպեսզի շեղի նրանց ալկոհոլային խմիչքների հանդեպ կործանիչ հակումից։ Առաջին դերասանները հրավիրվել են Սանկտ Պետերբուրգից։ Ավելի ուշ Ալեքսանդրինսկի և Սուվորինսկի թատրոնների համար սովորություն է դարձել ձմեռը մայրաքաղաքում, իսկ ամառը՝ Պետրոզավոդսկում անցկացնելը։ Ամառային թատրոնում, որը նախատեսված էր 900 տեղի համար, բոլոր ներկայացումները անցնում էին անշլագով։ Մինչև հեղափոխության տարիները Պետրոզավոդսկում բեմադրվում էին Չեխովի, Օստովսկիի, Անդրեևի պիեսները, ներկայացումները Տուրգենևի և Դոտոևսկու վեպերի հիման վրա։ Թատրոնը հայտարարել է անհաշտ պայքար հարբեցողության դեմ ։ Թատրոնը ղեկավարում էր Ի․ Ֆ․ Սավիլևը։ 1910 թվականի նոյեմբերին Ազգային տան շենքը այրվել է, թատերախումբը ցրվել է։
Դրամատիկական արտիստների թատրոն
1912 թվականին ստեղծվել է պրոֆեսիոնալ դերասանների թատերախումբը։ Այն գլխավորում էին Բ․ Ֆ․ Դաուգովետը, Բ․ Ա․ Բերտելսը, Ն․ Վ․ Պետրովը։ 1912 թվականի դեկտեմբերի 4-ին հանդիսավոր կերպով բացվել է Պետրոզավոդսկի բարեգործական հասարակության շենքը, որտեղ դրամատիկական թատերախմբի կողմից բեմադրվում էին ներկայացումներ (առաջին ներկայացումը եղել է Օստովսկովու «Գայլեր և ոչխարներ» պիեսը)։ Թատերախումբը կազմված էր Սանկտ Պետերբուրգի Ալեքսանդրինսկի և Սուվորինսկի թատրոններից հրավիրված դերասաններից (Վ․ Օ․ Տոպորկով, Կ․ Ն․ Վերտիշև, Լ․ Ս․ Վիվյեն, Ն․ Վ․ Սմոլիչ և այլք)։
Դրամայի ազգային թատրոն
Խարհրդային իշխանությունը բացել է դրամայի Ազգային թատրոնը 1918 թվականի հունիսի 5-ին։ Թատրոնը սկսել է ղեկավարել Ն․ Վ․ Պետրովը ։ 1919 թվականի մարտին դրամայի Ազգայի թատրոնը առաջին անգամ գնացել է հյուրախաղերի։
Առաջին խաղաշրջանը նոր կարգավիճակով թատերախումբը անց է կացրել «Տրիումֆ» թատրոնում, Մաքսիմ Գորկու «Հատակին» պիեսի հիման վրա ստեղծված ներկայացումով։ Այդ շրջանում Պետրոզավոդսկոմ խաղում էին Եկատերինա Կորչագինա-Ալեքսանդրովսկայան և Նատալիա Ռաշևսկայան, որոնք այնուհետև դարձել են ԽՍՀՄ-ի վաստակավոր արտիստներ, եղել են լենինգրադյան թատրոնների գլխավոր դերասանուհիներից։
Կարելիայի պետական թատրոն
1929 թվականին Կարելիայի ԽՍՀ-ի Ազգային կոմիսարիատի կողմից որոշում է ընդունվել Պետրոզավոդսկում մշտական թատրոնի բացման մասին։ Այդ նպատակի համար վերասարքավորվել է «Տրիումֆ» թատրոնի մեծ դահլիճը և ստեղծվել է թատերախումբ՝ բաղկացած 35 հոգուց։ Կարելիայի պետական դրամայի թատրոնը սկսել է աշխատանքը 1929 թվականի նոյեմբերի 1-ին։ Թատրոնի ղեկավարն է դարձել Յ․ Ն․ Չարովը։
Ռուսական դրամայի թատրոն
1932 թվականից, երբ քաղաքում բացվել է Ֆինական դրամատիկ թատրոնը, Կարելիայի պետական թատրոնը անվանվել է Ռուսական դրամայի թատրոն։
1945 թվականի ամռանը թատրոնը միավորվել է Վիբորգի ռուսական դրամայի թատրոնի հետ, որը կազմավորվել է 1940 թվականին։
1945 թվականի հուլիսի 5-ին բացվել է առաջին հետպատերազմյան սեզոնը։ Նույն թվականին թատրոնն առաջին անգամ հյուրախաղեր է ունեցել Մոսկվայում, որտեղ գրավել է առաջին հորիզոնականը ներկայացումների Համամիութենական ստուգատեսին։
1940-ականներին թատրոնի ղեկավարն էր Կարելո-Ֆինական ԽՍՀ-ի վաստակավոր գործիչ Գ․ Ս․ Մնացականովը։ Թատերախմբի կազմում էին Պ․ Ն․ Չապլիգինը, Ա․ Ի․ Շիբուևը, Օ․ Ա․ Լեբեդևը, Վ․ Դ․ Տամաշեվսկայան, Յ․ Ա․ Սունգուրովը, Գ․ Լ․ Ֆրիդմանը, Ն․ Ի․ Ռոդիոնովը և այլ դերասաններ։
1950-ականներին թատրոնը ղեկավարել են Մ․Վ․ Սուլիմովը, Օ․ Ա․ Լեբեդևը, Ի․ Ս․ Օլշվանգերը, Ա․ Վ․ Պերգամենտը։
Ռուսական դրամատիկ թատրոն
1969 թվականի հունվարի 1-ից թատրոնը բաժանվել է երկու թատրոնների մեկ տարածքում՝ Կարելիայի ԽՍՀ-ի ինքնավար հանրապետության ռուսական դրամատիկ թատրոն և Կարելիայի ԽՍՀ-ի ինքնավար հանրապետության երաժշտական թատրոն։ 1960-ական թվականներին Ռուսական դրամատիկական թատրոնի ղեկավար է դարձել Ի․ Պ․ Պետրովը, 1969-1970-ական թվականներին՝ Շտոկբանտը, Վլադիմիր Պախոմովը։
1966-2006 թվականներին գեղարվեստական ղեկավար է դարձել Վիկտոր Սկորիկը։
1978-1986 թվականներին թատրոնի ղեկավարը եղել է ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ Օտար Ջանգիշերաշվիլին, թատրոնի տնօրեն՝ Ս․ Պ․ Զվեզդինը։
Դրամայի ռուսական պետական թատրոն
Թատերական արվեստի զարգացման մեջ ունեցած մեծ ներդրումի համար դրամայի ռուսական պետական թատրոնը 1982 թվականի հունվարի 6-ին պարգևատրել է «Հարգանքի նշան» շքանշանով՝ ԽՍՀՄ-ի Պրեզիդիումի գերագույն խորհրդի հրամանով։
Թատերախմբի պատմությունը
Թատերական անսամլբի կազմի մեջ մտել են Ն․ Ի․ Ռոդիոնովը, Բ․ Ի․ Խոտյանովը, Վ․ Ա․ Ֆինոգեևան, Մ Կ․ Դեվյատկինը, Ն․Կ․ Մակեևը, Վ․ Ս․ Ռյաբովը, Ա․Ա․ Խլոպոտովը, Գ․ Պ․ Գլինոեցկին, Կ․ Լ․ Լյասնիկովը, Վ․ Ի․ Միխայլինան, Ն․ Գ․ Ֆադեևան, Կ․ Վ․ Պիլիպենկոն, Յ․ Ս․ Գրիշմանովսկին, Լ․ Ֆ․ Ժիվիխը, Լ․ Ս․ Պրիկոտը, Գ․ Ա․ Սիտկոն, Օ․ Ա․ Բելոնուչկինը, Գ․ Ի․ Գոդարևը, Ե․ Յ․ Բիչկովան, Է․ Ա․ Ուտիկեևը, Ի․ Ֆ․ Դոնսկոյը, Ի․ Մ․ Ռումյանցևը, Ռ․ Ս․ Խաբարովան, Վ․ Ի․ Մոյկովսկին, Լ․ Վ․ Զոտովան, Է․ Յ․ Ագուն, Ն․ Վ․ Բաբիչևան, Լ․ Վ․ Բրիլիանտովը, Յ․ Ն․ Զատրավկինը, Ս․ Պ․ Պոգրեբնյակը, Գ․ Մ․ Մելյոխինը, Ե․ Յ․ Զոլոտարևը, Ա․ Յ․ Կուլիևը, Ն․ Մ․ Լեդենյովը, Լ․Լ․ Մատրասովը, Վ․ Մ․ Պարխոմենկոն, Ա․ Ն․ Տազան, Ն․ Ե․ Կորոլյովը այլք։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատրոններ
Մաքս Միխայելիս
Սըր Մաքս Միխայելիս (Max Michaelis, ), հարավաֆրիկացի ֆինանսիստ, հանքարդյունաբերության մագնատ, բարերար, արվեստի հովանավոր։ Սուրբ Միքայելի և Սուրբ Գևորգի շքանշանակիր։
Կենսագրություն
Մաքս Միխայելիսը ծնվել է 1851 թվականին Այսֆելդում։ Նախնական կրթություն ստացել է Նյուրնբերգում, որտեղ էլ ի հայտ է եկել նրա սերը հին վարպետների գործերի հանդեպ։
Հանքարդյունաբերական գործունեություն
Միխայելիսն առաջին անգամ Հարավային Աֆրիկա է ժամանել 1876 թվականին, երբ նա ոտք է դրել Պորտ Էլիզաբեթ։ Երկու տարի անց տեղափոխվել է Քիմբերլի, 1871 թվականին ադամանդների հայտնաբերման և հարստության հեռանկարով։ Քիմբերլիում Միխայլիսը դառնում է Յուլիուս Վերների և Ալֆրեդ Բեյթի բիզնես գործընկերը, ծանոթանում Հերման Էքսթեյնի և Ջիմ Բ. Թեյլորի հետ, որոնց հետ ընկեր են մնում ողջ կյանքի ընթացքում։ Վերները նրան կոոպտացիայի է ենթարկել զբաղվելու Պորգեսի և Վերների ադամանդներով։ 1880-ական թվականներին Միխայելիսը վերակազմավորել է Քեյփի ադամանդի ընկերությունը։ Միխայելիսը եղել է Wernher, Beit & Co.-ի հիմնադիր գործընկերը։ Մի քանի տարի անց դարձել է Յոհաննեսբուրգի Կենտրոնական հանքարդյունաբերական և ներդրումային կորպորացիայի մենեջեր։
1896 թվականին աշխատել է Լոնդոնի կորպորացիայի գրասենյակներում և այնտեղ մնացել մինչև 1919 թվական, այնուհետև վերադարձել Հարավային Աֆրիկա։ Անգլիայում ապրել է մեկուսի Թոնդրիջի գյուղական կալվածքում։ Ի տարբերություն մյուս ռանդլորդերների, Միխայելիսը չէր տրվել զվարճանքին, խուսափում էր մամուլից, Լոնդոնում չուներ շքեղ առանձնատուն և, չնայած բարոն դառնալու ցանկությանը, սոցիալապես հավակնոտ չէր։
Հետագա կյանք
Երբ սկսվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմը և Անգլիայում բարձրացավ հակա-գերմանական հիստերիան, Յան Քրիստիան Սմետսի խորհրդով Միխայելիսը վերադարձավ Հարավային Աֆրիկա։ Մաքս Միխայլիսն ու նրա կինը Քեյփթաուն են ժամանել 1919 թվականին։ Նույն տարվա դեկտեմբերին նրա պատվին մեծ հյուրընկալություն տրվեց`2000 հյուրերի ներկայությամբ։
Բարեգործություն և արվեստ
1913 թվականին Միխայելիսը Միության կառավարությանը նվիրաբերեց հոլանդացի և ֆլամանդացի հին վարպետների հավաքածու։ Այս նվերը հանգեցրեց նրա ասպետի կոչում ստանալուն։ Այս հավաքածուն հենք հանդիսացավ Միխայելիսի հավաքածուի համար, որը տեղակայվեց Քեյփթաունի հին քաղաքապետարանում։ Հավաքածուն Քեյփթաունում տեղավորելու որոշումը կայացվել է քննադատության արդյունքում. ըստ հասարակական կարծիքի գումարները եկել էին Ռեեֆի ոսկու հանքերից և հավաքածուն պատկանում էր Յոհաննեսբուրգին։ Բացի այդ, շատ աշխատանքներ համարվում էին չեզոք (Ֆրանս Հալսի Կնոջ դիմանկար, որը հավաքածուի հիմնական գործն էր)։ Այս աշխատանքները հավաքագրել էին Լեդի Ֆիլիպը (Սըր Լիոնել Փիլիպսի կինը) և սըր Հյու Լեյնը։
1920 թվականի հունիսին լեդի Ֆիլիպսի կոչով Միխայելիսը Քեյփթաունի համալսարանի գեղարվեստի ամբիոնին նվիրաբերեց հավաքածուն և ստացավ պատվավոր դոկտորի կոչում։ Նա նաև մեծ թվով աշխատանքներ նվիրաբերեց Քիմբերլիի և Յոհաննեսբուրգի թանգարաններին։  1924 թվականին Մաքս Միխայելիսն արժանացել է ասպետի կոչման։ Նա մահացել է 1932 թվականին Ցյուրիխում, քաղցկեղից։
Լեդի Միխայելիսը, որն ամուսնու մահից հետո Անգլիա էր վերադարձել, արվեստի հավաքածուի մեծ մասը նվիրաբերեց Քեյփթաունի ազգային պատկերասրահին և Պրետորիայի արվեստի թանգարանին, հետագա նվերները՝ Քեյփթաունի Միխայելիս հավաքածուին։ Նա նաև Քեյփթաունի Լեդի Միխայելիս օրթոպեդիկ տան հիմնադիրն էր։
1920 թվականին Մաքս Միխայելիսը Նյուլենդում գնել է Մոնտեբելոյի կալվածքը։ 1996 թվականին Միխայելիսի որդին՝ նկարիչ Սեսիլ Միխայելիսը, վրդովված կառավարության կողմից գույքի բռնագրավումից, Մոնտեբելոն նվիրաբերել է Քեյփթաունի համալսարանին, պայմանով, որ այն օգտագործվի դիզայնի խթանման համար։ Այժմ այն հայտնի է որպես Մոնտեբելոյի դիզայնի կենտրոն, իսկ հին առանձնատունը՝ որպես Միխայելիսի տուն, գիշերօթիկ Հարավաֆրիկյան քոլեջի դպրոցների կրտսեր սաների համար։
Հիշատակ
Մովսես Քոթլերը կերտել է Մաքս Միխայելիսի բրոնզե կիսանդրին, որը տեղադրված է Քեյփթաունի հին քաղաքապետարանի շենքի պարտեզում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի հանքային գործարարներ Կատեգորիա:Գերմանացի հանքային գործարարներ Կատեգորիա:Հրեական ծագմամբ գերմանացիներ Կատեգորիա:Գերմանացի գաղթականներ Հարավային Աֆրիկայում
Ադրիան Նիկչի
Ադրիան Նիկչի (Adrian Nikçi, ), շվեյցարացի ֆուտբոլիստ (ծագումով Կոսովոյից է), որ խաղում է կիսապաշտպանի դիրքում։ Ներկայում հանդես է գալիս գերմանական «Ունիոն Բեռլին» ակումբի կազմում։
Ակումբային կարիերա
Ադրիան Նիկչին ֆուտբոլով զբաղվել սկսել է շվեյցարական «Ուստեր» ակումբում։ 2002 թվականի հունվարին նա տեղափոխվել է «Ցյուրիխ» ակումբ։ 2008/09 մրցաշրջանում Ադրիան Նիկչին ընդգրկվել է ակումբի հիմնական կազմում՝ այդ մրցաշրջանում մասնակցելով 34 հանդիպման և խփելով 4 գոլ։ Այդ ժամանակ «Ցյուրիխը» դարձել է Շվեյցարիայի չեմպիոն։ «Ցյուրիխի» կազմում Ադրիան Նիկչին իր առաջին գոլը խփել է Շվեյցարիայի գավաթի առաջնության 2008/09 մրցաշրջանում. դա եղել է միակ գոլը «Շաֆհաուզենի» դեմ խաղում ։ Սուպերլիգայում Ադրիան Նիկչին առաջին անգամ աչքի է ընկել 2009 թվականի մարտի 8-ին՝ «Լյուցերնի» հետ հանդիպման ժամանակ. այդ խաղի ամենավերջում նա դուբլ է ձևակերպել՝ մեծ ներդրում ունենալով իր թիմի հաղթանակի ձեռքբերման գործում ։ Ադրիան Նիկչին «Ցյուրիխի» կազմում մասնակցել է նաև եվրaգավաթների, որտեղ իր առաջին գոլը նա խփել է 2009/10 ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգայի որակավորման փուլի ընթացքում՝ «Մարիբոր» ակումբի դեմ խաղի հաշիվը դարձնելով 3:0 ։
2012 թվականի ամռանը Ադրիան Նիկչին 600 հազար եվրոյի դիմաց տեղափոխվել է գերմանական «Հաննովեր 96» ։ Գերմանական Բունդեսլիգայում Ադրիան Նիկչին առաջին անգամ խաղադաշտ է դուրս եկել 2012 թվականի օգոստոսի 26-ին՝ «Շալկե 04» ակումբի դեմ տնային խաղի ժամանակ, որի ընթացքում էլ նա աչքի է ընկել առաջին անգամ՝ հանդիպման 80-րդ րոպեին հավասարեցնելով խաղի հաշիվը ։ Սեպտեմբերի վերջին Ադրիան Նիկչին տեղափոխվել է հիվանդանոց, որտեղ նրա մոտ ախտորոշվել է մենինգիտ ։
Ֆուտբոլիստը հիվանդանոցից դուրս է գրվել երկու շաբաթ անց։ Հիվանդության ու վնասվածքների պատճառով Ադրիան Նիկչին մասնակցել է քիչ թվով խաղերի, իսկ 2014 թվականի հունվարին «Հաննովեր 96»-ի նոր մարզիչ Տայֆուն Կորկուտը Նիկչիին ուղարկել է ակումբի երկրորդական կազմ՝ պատճառաբանելով, թե նա քիչ է մարզվել ։ Շուտով Ադրիան Նիկչին վարձավճարով սկսել է խաղալ «Տուն» ակումբում։ 2015 թվականին Ադրիան Նիկչին մի որոշ ժամանակ խաղացել է «Նյուրնբերգ» ակումբում, որից հետո՝ նույն թվականին, տեղափոխվել է «Ունիոն» ակումբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Օ՜, սիրտ իմ, սիրտ իմ, տակավին մատաղ․․․
«Օ՜, սիրտ իմ, սիրտ իմ, տակավին մատաղ...», Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից՝ գրված 1899 թվականին ։
Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1899 թվականին սեպտեմբերին, որը պետք է գրված լիներ 1890-ական թվականներին ։
Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի ֆոնդում (№ 413/7) պահվում է 1899 թվականի սեպտեմբերին Թումանյանի՝ Փ․ Վարդազյանին հղած նամակը և դրա մեջ՝ ինքնագրի ը։
Առաջին անգամ տպագրվել է 1940-1959 թվականներին Երևանում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության հինգերորդ հատորում (էջ 162)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բանաստեղծություններ Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Կոզմա Սոլդատյոնկով
Կոզմա Տերենտևիչ Սոլդատյոնկով (Козьма Терентьевич Солдатёнков; ), ռուս արդյունաբերական մագնատ, բարերար, կոլեկցիոներ և անվանի հրատարակիչ ։
1865 թվականին Սոլդատյոնկովը հիմնադրել է հրատարակչատունը, որի նշանավոր հրապարակումների թվում էին Վիսարիոն Բելինսկու և Կոստանտին Կավելինի ամբողջական գործերը, Ալեքսանդր Աֆանսևի «Ռուսական հեքիաթներ»-ը, Գեորգ Վեբերի կատարած «Allgemeine Weltgeschichte»-ի թարգմանությունը, Ջեյմս Բրայսի «Ամերիկայան համագործակցությունը», Էդվարդ Գիբբոնի «Հռոմեական կայսրության անկման պատմությունը», Ֆրեդերիկ Հորնի «Սկանդինավյան գրականության պատմությունը» (թարգմանված Կոնստանտին Բալմոնտի կողմից), Ջոն Ռիչարդ Գրինի «Անգլիայի ժողովրդի կարճ պատմություն» և Թեոդոր Մոմզենի «Հռոմի պատմություն» թարգմանությունները, ինչպես նաև «Տնտեսագետի գրադարանի» 11 համարներ (խմբագրված Միտրոֆան Շչեպկինի կողմից), որտեղ ներկայացված են Ադամ Սմիթի, Դավիթ Ռիկարդոյի, Ջեյմս Միլլի և այլոց գրքերը ։
Հավատարիմ հավատացյալ լինելով՝ օժանդակել է Մոսկվայի Բելեկրինիտսկայա հիերարխիային ու ֆինանսավորել դրա առաջնորդ եպիսկոպոս Պաֆնուտիի այցը Լոնդոն, որտեղ նա բանակցություններ է ունեցել Ալեքսանդր Գերցենի, Նիկոլայ Օգարյովի և Վասիլի Կելսիևի հետ ։
Սոլդատյոնկովը իր գրադարանը (8 հազար գիրք և 15 հազար ամսագիր) և արվեստի հավաքածուն (258 նկար, ներառյալ Կառլ Բրյուլովի, Ալեքսանդր Իվանովի, Վասիլի Պերովի և Պավել Ֆեդոտովի նկարները, ինչպես նաև 17 քանդակ) կտակել է Ռումյանցևի թանգարանին։ 1924 թվականից հետո դրանք բաժանվել են Տրետյակովյան պատկերասրահի և Ռուսական պետական թանգարանի միջև։ Սոլդատյոնկովի կապիտալի մի մասը (2 միլիոն ռուբլի) իր կտակի համաձայն անցել է աղքատների համար հիվանդանոցի կառուցմանը, որը հետագայում հայտնի է դարձել որպես Բոտկինի կլինիկա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1818 ծնունդներ Կատեգորիա:1901 մահեր Կատեգորիա:Ռուս հրատարակիչներ Կատեգորիա:Ռուս գործարարներ
Քրիստոֆեր Լոիկ
Քրիստոֆեր Լոիկ, (Christopher Jorebon Loeak; նոյեմբերի 11, 1952, Աիլիգլապալապ, Մարշալյան կղզիներ), Մարշալյան պետական գործիչ, Մարշալյան կղզիների 9-րդ նախագահը ։ 2011 թվականին անցկացված համապետական ընտրությունների արդյունքների հիման վրա ձևավորված խորհրդարանը նրան երկրի նախագահ է ընտրել 2012 թվականի հունվարի 10-ին 21 կողմ և 11 դեմ ձայներով ։ Նախագահել է մինչև 2016 թվականի հունվարի 11-ը։ Նախագահական ժամկետի ավարտից չորս տարի անց՝ 2020 թվականի հունվարին նշանակվել է աջակցության նախարար, պաշտոն, որ հավասարազոր է փոխնախագահի կարգավիճակին։
Կենսագրություն
Ծնվել է Մարշալյան կղզիների Այլինգլափլափ օղակղզում (աթոլում) 1952 թվականի նոյեմբերի 11-ին ։ Մարշալերենը այս անձի մայրենի լեզուն է։ Մարշալյան կղզիներում միջնակարգ կրթություն ստանալուց հետո Քրիստոֆեր Լոիկը մեկնել է ԱՄՆ՝ բարձրագույն կրթություն ստանալու։ Ավարտել է Գոնզագայի և Հավայան կղզիների համալսարանները։ Ամուսնացած է, ունի երեք զավակ, ութ ծոռ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարշալյան կղզիների նախագահներ
Հարկայնություն
Հարկայնություն, յարուսականություն, բուսական համակեցությունների (ֆիտոցենոզների) շերտավորումը տարբեր բարձրության բաղկացուցիչ մասերի՝ հարկերի։ Առավել պարզ արտահայտված է անտառներում, որտեղ հարկերը տարբերվում են իրենց կենսաձևերով։ Առաջին (վերին) հարկը կազմում են լուսասեր ծառերը, երկրորդը (ստորին)՝ քիչ լուսասեր, ցածր ծառերն ու թփերը։ Ավելի ներքևում աճում են պտերներն ու տարբեր խոտաբույսեր, իսկ հողի մակերևույթին՝ մամուռներն ու սնկերը։ Վերին հարկերի բույսերի ուժեղ զարգացումը ճնշում է ցածր հարկերի բույսերին, ընդհուպ մինչև անհետացումը։ Այդ պատճառով անտառների վերին հարկերի նոսրացումը խիստ խթանում է թփերի ու լուսասեր այլ բույսերի աճումը։ Գոյություն ունի նաև բույսերի ստորգետնյա հարկայնություն, որն արտահայտվում է արմատների տարբեր երկարությամբ։ Հողի վերին շերտերը զբաղեցնում են հացազգի և միաշաքիլ այլ բույսերի արմատները, խորը շերտերը՝ երկշաքիլ խոտաբույսերի, թփերի և ծառատեսակների արմատները։ Հարկայնության շնորհիվ ավելանում է հողի միավոր մակերեսին ընկնող բույսերի քանակը և ավելի նպատակահարմար են օգտագործվում միջավայրի պայմանները (լույս, խոնավություն, հանքային նյութեր)։ Հարկայնությունը ֆիտոցենոզների երկարատև էվոլյուցիայի արդյունք է։
Կատեգորիա:Բնություն
Վիե լեզ Ասֆելդ
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 259 մարդ, բնակչության խտությունը` 38.89 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.66 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 60 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 60 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 151 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 126-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 25։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 83,4 %։ 126 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 119 անձ (62 տղամարդ և 57 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (4 տղամարդ և 3 կին)։ 25 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 10-ը` թոշակառուներ, իսկ 8-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Խրեբտիցա
Խրեբտիցա (Хребтица), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սյամժենա գետի ձախ ափում՝ 100 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։ Գետաբերանը գտնվում է հյուսիսային լանջերին մոտ, 12 կմ հյուսիս-արևելք Բիրյակով գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Վահագն Մովսիսյան
Վահագն Վլադիմիրի Մովսիսյան, ՀՀ պետական գործիչ, դիվանագետ։ Պետական և քաղաքական գործիչ Վլադիմիր Մովսիսյանի ավագ որդին։
Մահ
Վախճանվել է 2008 թ. հունիսի 10-ին, Պեկինում՝ սրտի անբավարարությունից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դիվանագետներ Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ՀԱԱՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գյուղատնտեսական գիտությունների թեկնածուներ
Ուեդդելի ծով
Ուեդդելի ծով (Weddell Sea), ծայրամասային ծով Անտարկտիդայի ափերի մոտ, Անտարկտիկական թերակղզու և Նոքսի երկրի միջև։ Հարավային ափերը ներկայացնում են Ռոննե և Ֆիլխների շելֆային սառցադաշտերի ծայրերը։ Մակերեսը 2910 հազար կմ² է, առավելագույն խորությունը՝ մինչև 6820 մետր։ Ծովի մեծ մասն ամբողջ տարին ծածկված է լողացող սառույցներով։ Կան սառցասարեր։ Ուեդելա ծովի ջրերը համարվում են ամենաթափանցիկ օվկիանոսային ջրերն աշխարհում ։ Այն նաև ամենահարավային ծովն է Երկրի վրա ։ Քիչ ուսումնասիրված ծով է։ Ուեդդելի ծովի ափերին են անգլիական Հալլի Բեյ և արգենտինական 4 անտարկտիկական կայանները։ Հայտնաբերել է Ջեյմս Ուեդդելի (James Weddell, 1787-1834) անգլիական արշավախումբը 1823 թվականին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարդկանց անունով կոչված ծովեր
Բիտ Իշտար
Բիտ Իշտար, հնագույն երկիր Մարաստանում՝ նշանակված ասորեստանյան սեպագիր արձանագրություններում։ Ըստ մի արձանագրության, Թգլատպալասար թագավորն այստեղ կանգնեցրել է իր արձանը ։