cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Քվինսլենդի ժամանակակից արվեստի պատկերասրահ
Պատմություն
Պատկերասրահը բացվել է 2006 թվականի դեկտեմբերի 2-ին։ Այն Քվինսլենդի պատկերասրահի երկրորդ շենքն է և Ավստրալիայի ամենամեծ մոդեռն ու ժամանակակից պատկերասրահը։ Քվինսլենդի արվեստի պատկերասրահից (QAG) գտնվում է ընդամենը 150 մետր հեռավորության վրա։ Պատկերասրահի շենքում է գտնվում Ավստրալիայի առաջին նպատակային կառուցված ֆիլմադարանը։ Պատկերասրահը տեղակայված է Kurilpa Point-ում՝ Քվինսլենդի արվեստի պատկերասրահի և Քուինսլենդի պետական գրադարանի հարևանությամբ՝ Բրիսբեն գետի և Բրիսբենի կենտրոնական բիզնես թաղամասի դիմաց։ Քվինսլենդի ժամանակակից արվեստի պատկերասրահը զբաղեցնում է 25,000 կմ 2 տարածք, ամենամեծ ցուցասրահի տարածքը կազմում է 1,100 կմ 2: Շենքը նախագծել է Սիդնեյի Architectus ճարտարապետական ընկերությունը։ Առաջին գնումը պատկերասրահը կատարել է 1895 թվականին ։
Ցուցահանդեսներ
Պատկերասրահի կազմակերպած ցուցահանդեսներից են՝
Ժամանակակից արվեստի Ասիա-խաղաղօվկիանոսյան եռամյա ցուցահանդես
Քվինսլենդի արվեստի պատկերասրահի հետ համատեղ ժամանակակից արվեստի պատկերասրահը կազմակերպում է Ասիա-խաղաղօվկիանոսյան եռամյա ցուցահանդեսը՝ պատկերասրահի հիմնադրումից ի վեր (2006)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրալիայի պատկերասրահներ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ
Ցերցիս եվրոպական
Ցերցիս եվրոպական, բակլազգիների ընտանիքի, ցերցիսների ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Ծառ է՝ 7-15 մ բարձրությամբ, վրանաձև կամ գնդաձև սաղարթով, հաճախ ծռմռված բնով, ծածկված համարյա սև, խոր ճաքճքված կեղևով։ Տերևները կլորավուն են, խոր սրտանման հիմքով, 7-13 սմ տրամագծով, մինչև 4 սմ երկարությամբ կոթունով, վերևի կողմից՝ անփայլ կանաչ, ներքևից՝ կապտավուն։ Ծաղիկները հավաքված են փնջերում, 3-6-ական, տերևածոցերում, բազմամյա ճյուղերի և նույնիսկ բնի վրա (կաուլիֆլորիայի երևույթ)։ Բաժակը վարդագույն է, պսակի տրամագիծը՝ 2 սմ, պսակաթերթիկները կապտակարմրավուն կամ վարդագույն են, առագաստը կարճ է թևերից և նավակից, հիմքում խիստ սեղմված, սպին գլխիկավոր է։ Ունդերն ունեն 7-10 սմ երկարություն և 1,5 սմ լայնություն, տափակ են, շատ նեղ թևիկով (մեջքի կարի ուղղությամբ), 10-14 սերմերով, որոնք կլորաձվաձև են, հարթ, անփայլ, մուգ դարչնագույն։ Ծաղկում է բավականին առատ, ապրիլի վերջին և մայիսի առաջին կեսի ընթացքում՝ մինչև տերևների բացվելը, պտուղները հասունանում են սեպտեմբերին։
Էկոլոգիական խումբը՝ IV: Մշակության հավանական շրջանները՝ 9, 18, 20ա, 25, 28, 32 ։
Տարածվածություն
Տարածված է Միջերկրածովյան շրջանում, քարքարոտ, չոր լանջերում, կրով հարուստ հողերում։
Հայաստանի պայմաններում հաջողությամբ է աճում ծովի մակարդակից 1000-1100 մ բարձրությունների վրա, որից ավելի բարձր տեղերում աճում է թփանման կամ բոլորովին ցրտահարվում է։ Հաճախ է հանդիպում Երևանի դեկորատիվ տնկարկներում, որտեղ աչքի է ընկնում բարձր դեկորատիվությամբ, առատ ծաղկումով և պտղաբերմամբ։ Միամյա շիվերը ցրտահարվում են միայն բացառիկ ցուրտ և երկարատև ձմռան դեպքում։ Առավել նպաստավոր պայմաններում երբեմն ինքնացանք է տալիս։ Լավ է աճում և էկոլոգիական ճնշվածության նշաններ հանդես չի բերում Հայաստանի հյուսիսարևելյան շրջաններում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր
Լիլլի (գյուղ, Կառկսի շրջան)
Լիլլի (Lilli), գյուղ Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգի Կառկսի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 116 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգի Կառկսի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ֆընդըք (Էրունի գավառ)
Ֆընդըք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Էրունի գավառակում :
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
(6045) 1991 RG9
(6045) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Հենրի Հոլտի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,216062 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9082 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5239 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1204,96 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,298766 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,09° անկյուն։
Թիլամուկ շրջան (Օրեգոն)
Թիլամուկ շրջան (Tillamook County), ԱՄՆ Օրեգոն նահանգի 36 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 2.854 կմ² է, բնակչությունը՝ 25.250 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Թիլամուկ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1853 թ.։
(6044) Համմեր-Պուրգստալ
(6044) Համմեր-Պուրգստալ (Hammer-Purgstall), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Լուց Շմադելի և Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից Տաուտենբուրգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,773851 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3415 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2062 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1687,42 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,213344 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,91° անկյուն։
Համմեր-Պուրգստալ աստերոիդը պատկանում է Գեֆյոնի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի 766 անդամներ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 2,74 ա. մ. հեռավորության վրա Արեգակից, իսկ արտաքին սահմանը՝ 2,82 ա. մ.-ի վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:Գեֆյոնի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Լուց Շմադելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Գովեա (Մինաս Ժերայս)
Գովեա (Gouveia), համայնք Բրազիլիայում՝ Մինաս Ժերայս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ժեկիտինոնյա նահանգի Կենտրոնական մասում։ Մտնում է Դիամանտինա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 11 860 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 874,927 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 13,6 մարդ/կմ2։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1873 թվականին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մինաս Ժերաիս նահանգի բնակավայրեր
ԱՄՆ դեմոկրատական կուսակցություն
Դեմոկրատական կուսակցություն (Democratic Party), կուսակցությունը Միացյալ Նահանգների երկու խոշոր կուսակցություններից մեկն է՝ հիմնական մրցակիցը Հանրապետական ​​կուսակցությունն է։ Դեմոկրատական կուսակցությունը հիմնադրվել է 1828 թվականին Էնդրյու Ջեքսոնի կողմնակիցների կողմից՝ այն դարձնելով աշխարհի ամենահին ակտիվ քաղաքական կուսակցությունը ։
Անունը և խորհրդանիշը
Դեմոկրատական-հանրապետական կուսակցությունը 1824 թ.-ին բաժանվեց կարճատև Ազգային հանրապետական կուսակցության և Ջեքսոնյան շարժման, որը 1828 թ.-ին դարձավ Դեմոկրատական կուսակցություն։ Ջեքսոնյան դարաշրջանում «Ժողովրդավարություն/Դեմոկրատականություն» տերմինը օգտագործվում էր կուսակցության կողմից, այդ իսկ պատճառով որոշվեց «Դեմոկրատական կուսակցություն» անունը դարձնել որպես կուսակցության պաշտոնական անվանումը  ։
Կուսակցության անդամներին անվանում են «Դեմոկրատներ» կամ «Դեմներ»։
Կուսակցության խորհրդանիշը էշն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի կուսակցություններ
Սրբոց Հրեշտակապետաց եկեղեցի (Երուսաղեմ)
Սրբոց Հրեշտակապետաց եկեղեցի, Երուսաղեմի հայկական թաղամասում Սրբոց Հակոբյանց վանքի տարածքում ։
Հայոց Սրբոց Հրեշտակապետաց վանքը գտնվում է Սրբոց Հակոբյանց վանքից ոչ հեռու, նրա արևելյան և Երուսաղեմի հարավային կողմում և կոչվում է Առաջին բանտ Ըստ ավանդության, եկեղեցին կառուցված է Աննա քահանայապետի տան գավթի տեղում, ուր եղել է Հիսուսի հարցաքննությունը։ Եկեղեցին նվիրված է Տիրոջ առաջին չարչարանաց և բանտարկության հիշատակին։ Սրա հետ են կապվում փրկչական մի շարք հիշատակներ, որոնցից թերևս ամենահետաքրքրականը Օվսաննայի քարն է։ «Եթե նրանք լռեն, այդ քարերը կաղաղակեն»։ Այստեղ մի քար կա, որ մարդու բերանի ձև ունի և համաձայն ավանդության, մեկն է այն քարերից, որոնք Հիսուսի այս խոսքից հետո Օվսաննա են ասել
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական առաքելական վանքեր և եկեղեցիներ (Երուսաղեմի Հայոց պատրիարքություն) Կատեգորիա:Երուսաղեմի խորաններ և տաճարներ
Բորիս Մարտիրոսյան
Բորիս Պաստյորի Մարտիրոսյան (Борис Пастерович Мартиросян, ), հայազգի ռուսաստանցի մանկավարժ, մանկավարժական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ՌԴ կրթության ակադեմիայի իսկական անդամ։ 1999 թվականից՝ Ռուսաստանի կրթության ակադեմիայի նախագահի տեղակալ։ Ռուսաստանի կրթության ակադեմիայի ակադեմիկոս, Ուկրաինայի մանկավարժական գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ, ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ (2011), ՌԴ գիտության վաստակավոր գործիչ (2011) ։
Կենսագրություն
Բորիս Մարտիրոսյանը ծնվել է 1956 թվականի փետրվարի 2-ին ։
1999 թվականին նշանակվել է Ռուսաստանի կրթության ակադեմիայի (ՌԿԱ) նախագահի տեղակալ։ 2000 թվականին ընտրվել է ՌԿԱ-ի նախագահության անդամ և ՌԿԱ-ի նախագահության բյուրոյի անդամ։ Նա ՌԿԱ-ի կրթության ոլորտում նորարարական գործունեության ինստիտուտի գիտական խորհրդի անդամ է, ՌԿԱ-ի համալսարանի գիտական խորհրդի անդամ ։
Բորիս Մարտիրոսյանը 2008 թվականին ընտրվել է Ռուսաստանի կրթության ակադեմիայի իսկական անդամ (ակադեմիկոս)։ Կրթության փիլիսոփայության և տեսական մանկավարժության ամբիոնի անդամ է։ Իրականացնում է ՌԿԱ-ի և նրան ենթակա հիմնարկների ֆինանսական, տնտեսական և գույքային գործունեության կառավարումը և վերահսկողությունը։ Իր լիազորությունների շրջանակներում վերահսկում է ՌԿԱ-ի նախագահության բաժինների գործունեությունը։ Ռուսաստանի Դաշնության Դաշնության ժողովի Դաշնության խորհրդի նախագահին առընթեր պետական մշակութային քաղաքականության խորհրդի անդամ է ։
Բորիս Մարտիրոսյանն ապահովում է ՌԿԱ-ի համակարգված փոխգործակցությունը դաշնային գործադիր իշխանությունների, ՌԴ ֆինանսների նախարարության, ՌԴ տնտեսական զարգացման նախարարության հետ ։
Անդամություն, կոչումներ
Բորիս Մարտիրոսյանը մանկավարժական գիտությունների դոկտոր է, պրոֆեսոր, ՌԴ կրթության ակադեմիայի իսկական անդամ։ Ռուսաստանի կրթության ակադեմիայի ակադեմիկոս է, Ուկրաինայի մանկավարժական գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ, ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ (2011), ՌԴ գիտության վաստակավոր գործիչ (2011)։ 2008 թվականին արժանացել է ՌԴ կառավարության` կրթության ասպարեզում մրցանակին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Մանկավարժական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՌԴ գիտության վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ արտասահմանյան անդամներ
Լեհական թագավորություն
Լեհական թագավորություն (Царство Польское, Królestwo Polskie, ինչպես նաև՝ Կոնգրեսային Լեհաստան կամ «Կոնգրեսովկա», լեհերեն՝ Królestwo Kongresowe, Kongresówka)՝ տարածք Կենտրոնական Եվրոպայում, Ռուսական կայսրության պատմական նահանգներից մեկը՝ 1815-1917 թվականներին։ 1915 թվականի ամռանը օկուպացվել է գերմանական և ավստրո-հունգարական զորքերի կողմից։
Տարածքը կազմել է 127 000 քառ. կմ, որի մեջ մտել են Լեհաստանի հիմնական մարզերը՝ Վարշավան, Լոձը, Կալիշը, Չենստոխովան, Լյուբլինը, Սուվալկին։ Այսօր այն բաժանված է 3 հանրապետությունների՝ Ուկրաինայի, Բելառուսի և Լեհաստանի միջև։
Բնակչությունը ստեղծման պահին 2 600 000 էր, 1900 թվականին՝ 10 000 000, որոնց մեջ լեհերից բացի մեծ թիվ էին կազմում հրեաները, ուկրաինցիները, ինչպես նաև՝ ռուսներն ու բելառուսները։
Լեհական թագավորներ էին դառնում Ռուսաստանի կայսրերը։ Երկիրն ունեցել է 5 թագավոր՝ Ալեքսանդր I (1815-1825), Նիկոլայ I (1825-1855), Ալեքսանդր II (1855-1881), Ալեքսանդր III (1881-1894), Նիկոլայ II (1894-1917)։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն Կատեգորիա:Լեհաստանի պատմություն Կատեգորիա:Պատմական սլավոնական երկրներ Կատեգորիա:Պատմական մարզեր Կատեգորիա:1815 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Ալի Ալմոեզ
Ալմոյեզ Ալի Զայնալաբադդին Աբդուլա (المعز علي زين العابدين عبد الله‎‎, ), կատարցի ֆուտբոլիստ, «Ալ-Դուխայիլ» ակումբի և Կատարի ազգային հավաքականի հարձակվող։ 2019 թվականի Ասիայի գավաթի խաղարկության հաղթող, մրցաշարի լավագույն խաղացող և ռմբարկու։
Ակումբային կարիերա
Ծնվել է 1996 թվականի օգոստոսի 19-ին։ «Ալ-Դուխայիլ» պատանեկան ակումբի սան է, որից հետո հայտնվել է «Էյպեն» ակումբի կազմում, որտեղ նույնպես խաղացել է միայն երիտասարդական մակարդակում ։
Պրոֆեսիոնալ մակարդակում իր նորամուտը կատարել է ավստրիական ԼԱՍԿ (Լինց) ակումբի կազմում ՝ խաղադաշտ դուրս գալով «Աուստրիա» ակումբի դեմ խաղում՝ 2015/16 մրցաշրջանի Ավտրիայի երկրորդ լիգայի 5-րդ տուրի շրջանակներում, իսկ 2015 թվականի նոյեմբերի 27-ին «Ֆլորիդսդորֆ» ակումբի դեմ խաղում խփել է առաջին գոլն ակումբում ։ Վարձավճարային հիմունքներով խաղացել է նաև «Պաշինգ» ֆարմ-ակումբի կազմում երրորդ դիվիզիոնում։
2016 թվականի սկզբին դարձել է իսպանական Սեգունդա Բ-ի «Կուլտուրալ Լեոնեսա» ակումբի խաղացող և Լեոնի ակումբում անցկացրել 10 խաղ։ 2017 թվականի ապրիլի 3-ին խփել է իր միակ գոլը ակումբի կազմում՝ աչքի ընկնելով «Արանդինա» ակումբի դեմ խաղում (1:0) ։
Ելույթները հավաքականում
2015-2018 թվականներին ընդգրկվել է Կատարի երիտասարդական հավաքականի կազմում, որի հետ մասնակցել է 2015 թվականի աշխարհի երիտասարդական առաջնությանը Նոր Զելանդիայում, որտեղ խաղացել է բոլոր երեք խաղերում, սակայն հավաքականը բոլոր խաղերում պարտվել է և զբաղեցրել վերջին տեղը։ Ընդհանուր առմամբ Ալմոեզ Ալին երիտասարդական մակարդակում անցկացրել է 14 պաշտոնական խաղ և խփել 7 գոլ։
2013 թվականի դեկտեմբերի 21-ին կատարել է իր նորամուտը պաշտոնական խաղերում Կատարի ազգային հավաքականի կազմում՝ մասնակցելով Բահրեյնի հավաքականի դեմ ընկերական խաղին (1:1) ։
Հավաքականի կազմում մասնակցել է 2019 թվականի Ասիայի գավաթի խաղարկությանն ԱՄԷ-ում, որտեղ խմբային փուլի՝ Հյուսիսային Կորեայի հավաքականի դեմ խաղում ձևակերպել է պոկեր ։ Խմբային փուլի երրորդ՝ Սաուդյան Արաբիայի հավաքականի դեմ խաղում խփել է երկու գոլ և օգնել իր թիմին հաղթել 2։0 հաշվով։ Արդյունքում ազգային հավաքականի կազմում դարձել է Ասիայի գավաթի դափնեկիր։
2019 թվականի ամռանը Ալին հրավիրվել է Կատարի հավաքական՝ մասնակցելու Ամերիկայի գավաթի խաղարկությանը, որը տեղի է ունեցել Բրազիլիայում։ Խմբային փուլի առաջին՝ Պարագվայի դեմ խաղում նա աչքի է ընկել գոլով հանդիպման 68-րդ րոպեին, իսկ թիմը խաղն ավարտել է ոչ-ոքի (2։2)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պաշինգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կատարի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կատարի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ԼԱՍԿ Լինցի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Ալեքսեյ ֆոն Յավլենսկի
Ալեքսեյ Գեորգիևիչ Յավլենսկի (Алексей фон Явленский, Alexej von Jawlensky, ), ռուս նկարիչ-էքսպրեսիոնիստ, ով ապրել և ստեղծագործել է Գերմանիայում։ Նա «Կապույտ հեծյալ» նկարիչների խմբի անդամ էր։
30 տարի նա քաղաքացիական ամուսնության մեջ է եղել Մարիաննա Վերյովկինայի հետ։
Կյանք և ստեղծագործություն
Ալեքսեյ Գեորգիևիչ Յավլենսկին Հուսարական գնդապետ Եգոր Նիկիպորովիչ Յավլենսկու (1826-1885) և նրա երկրորդ կնոջ՝ Վիշնեվոլոցկի գավառում գտնվող Կուզլովոյի կալվածքի ժառանգորդ Ալեքսանդրա Պետրովնա Մեդվեդևայի որդին է, գեներալ-մայոր Սերգեյ Յավլենսկու և Պսկովի նահանգապետ Դմիտրի Յավլենսկու եղբայրը։ Մինչև 10 տարեկանը բնակվել և դաստիարակվել է Կուզլովում, 1874 թվականից մոր հետ ապրել է Մոսկվայում, սովորել կադետական կորպուսում։ Ալեքսանդրովյան 3-րդ ռազմական ուսումնարանն ավարտելուց հետո (1887) ծառայել է Կրոնշտադի 2-րդ գումարտակում՝ որպես պորուչիկ։
25 տարեկան հասակից որպես ազատ ունկնդիր հաճախել է Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիային կից Ռեպինի դասարան։ 1896 թվականին շտաբս-կապիտան Յավլենսկին թոշակի է անցել, որպեսզի իրեն ամբողջովին նվիրի գեղանկարչությանը։ Նույն թվականին նա իր հարսնացուի՝ Մարիաննա Վերյոկինայի հետ տեղափոխվել է Մյունխեն, որտեղ Կանդինսկու, Կարդովսկու և Գրաբարի հետ միասին ընդունվել է Անտոն Աժբեի գեղարվեստական ստուդիա։ Գերմանիայում նա իրեն անվանել է «ֆոն Յավլենսկի», որպեսզի ընդգծի ազնվականական ծագումը ։
18 տարի շարունակ Յավլենսկու և Վերևկինայի բնակարանը Գիզելշտրասեի № 23 տունը շարունակում էր մնալ ռուսական գաղութի կենտրոններից մեկը, որտեղ, բացի հայտնի նկարիչներից այցելում էին Դյագիլևը և Նիժինսկին, Աննա Պավլովան և Էլեոնորա Դուզեն։ Հեռանալով մյունխենյան ռեալիզմից՝ մինչև 1908 թվականը Յավլենսկին գտնվում էր Վան Գոգի ազդեցության ներքո։ 1907 թվականին Անրի Մատիսի և մյուս ֆովիստների հետ ծանոթանալուց հետո նա մշակել է գունային սխեմայի իր սեփական ոճը, որը պահպանել է մինչև Առաջին աշխարհամարտի սկսվելը։
1894 թվականին գեներալ Վերյովկինի կալվածքում («Առատություն» Կովնոյի մոտակայքում) Յավլենսկին հանդիպել է իր տերերի աշակերտին՝ 13-ամյա Ելենա Նեզնակոմովային (1881-1965), որը հետագայում ծառայել է Մարիաննայի մոտ։ 1902 թվականին նա ավելի քան մեկ տարի անցկացրել է Մերձբալթիկայում, որտեղ Նեզնակոմովան ունեցել է իրենց որդուն՝ Անդրեյին։ Այնուամենայնիվ, Յավլենսկին չի խզել Վերյովկինայի հետ հարաբերությունները մինչև 1919 թվականը։
1909 թվականին նա Կանդինսկու, Ադոլֆ Էրբսլյոի, Գաբրիելա Մյունտերի, Մարիաննա Վերյովկինայի և այլոց հետ միասին հիմնել է «Մյունխենյան նոր գեղարվեստական միավորումը», որը նախորդել է «Կապույտ հեծյալին» (խումբ, որը ստեղծվել է Կանդինսկու, Ֆրանց Մարկի և Յավլենսկու կողմից)։ Յավլենսկին իր աշխատանքները ցուցադրել է խմբի նկարիչների աշխատանքների հետ միասին։
1914 թվականին՝ պատերազմի սկսվելուց հետո, Յավլենսկին ստիպված է եղել լքել Գերմանիան և տեղափոխվել Շվեյցարիա ։ Այստեղ նա սկսել է իր «Վարիացիաներ» աշխատանքների շարքը, որոնք նվիրված էին բնապատկերային թեմաներին։ Վերյովկինայի հետ կապերը խզելուց հետո 1921 թվականին Յավլենսկին տեղափոխվել է Վիսբադեն, որտեղ ամուսնացել է Նեզնակովայի հետ և ապրել մինչև իր մահը։
Վիսբադենում Յավլենսկին հանդիպել է կոլեկցիոներ և բարերար Հայնրիխ Կիրխհոֆին, ով նրան նյութական աջակցություն է ցուցաբերել։ Իր իմպրեսարիո Էմմա Շեյերի («Գալկա») խորհրդով Վասիլի Կանդինսկու, Պաուլ Կլեեի և Լիոնել Ֆեյնինգերի հետ միասին 1924 թվականին հիմնել են «Կապույտ քառյակ» միավորումը, որն իր ցուցահանդեսներն անցկացնում էր Գերմանիայում և (հիմնականում) ԱՄՆ-ում։ 1927 թվականից Յավլենսկին մշտապես տանջվել է հոդաբորբից, իսկ 1938 թվականին դադարել է զբաղվել գեղանկարչությամբ։ Նրա վերջին աշխատանքները (1933-1937 թվականներին ավելի քան հազար կիսավերացական «մեդիտացիաներ») բնութագրվում են վրձինների օգտագործման միտումնավոր կոպտությամբ և գունային հակապատկերային մռայլությամբ։ 1937 թվականին նացիստների կողմից նրա գործերից 72-ը բռնագրավվեց որպես «դեգեներատիվ արվեստ»։
Ալեքսեյ Յավլենսկին մահացել է Վիսբադենում՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի թեժ պահին և թաղվել է քաղաքի ուղղափառ գերեզմանատանը։ Նրա որդին` Անդրեյ Նեզնակոմովը (1902-1984) նույնպես նկարիչ է եղել, խորհրդային զորքերի կողմից գերեվարվելուց հետո մինչև 1955 թվականը նա գտնվել է խորհրդային ճամբարներում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էքսպրեսիոնիզմ Կատեգորիա:19-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի գերմանացի նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գերմանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ
All the Right Moves
All the Right Moves, ամերիկյան փոփ-ռոք խումբ OneRepublic-ի առաջին սինգլը, նրանց երկրորդ ստուդիական ալբոմ՝ Waking Up-ից։ Սինգլը հայտնվեց ռադիոկայաններում 2009 թվականի սեպտեմբերի 29-ից։ Ավստրիայում և Գերմանիայում առաջին սինգլ Waking Up-ի հետ դարձավ «Secrets» երգը ։
Տեղեկություններ երգի մասին
Ֆրոնտմեն խմբի անդամ Ռայան Թեդերը մի հարցազրույցում հայտնել է, որ «…դա հավանաբար, ամենաուրախ և էներգետիկ երգն է այն բոլորից, որ մենք երբևէ ստեղծել ենք» ։
Երգը 2010 թվականի լավագույն հարյուրյակում զբաղեցրել է 54-րդ հորիզոնականը ։
Լռության պարույր
Լռության պարույր (Schweigespirale), հայեցակարգ քաղաքագիտության և զանգվածային հաղորդակցության մեջ, որն առաջարկել է գերմանացի քաղաքագետ Էլիզաբեթ Նոել-Նոյմանը։ Ըստ որի, քիչ հավանական է, որ մարդն իր կարծիքը կբարձրաձայնի, եթե զգում է, որ կհայտնվի փոքրամասնության մեջ, քանի որ վախենում է հատուցումից կամ մեկուսացումից (արհամարհանք, օստրակիզմ, բոյկոտ) ։ Էլիզաբեթ Նոել-Նոյմանը «լռության պարույրը» համարում է հասարակական կարծիքի դրսևորման անքակտելի հատկանիշ. «Հասարակական կարծիքի բոլոր դրսևորումները միավորված են անհատի համար մեկուսացման սպառնալիքի հետ իրենց կապով։ Այնտեղ, որտեղ անհատը չի կարող ազատորեն արտահայտվել կամ գործել իր հայեցողությամբ, այլ պետք է հաշվի առնի իր շրջապատի տեսակետները, որպեսզի չհայտնվի մեկուսացման մեջ, մենք միշտ գործ ունենք հասարակական կարծիքի դրսևորումների հետ» ։
Վլադիմիրովսկոե (Ադըղեա)
Բնակչություն
Բնակչությունը թվականի տվյալներով կազմում է  մարդ։
Լռության պարույր
Համաձայն լռության պարույրի տեսության՝ մարդը գերադասում է զուսպ լինել և լռել, քան թե արտահայտել իր տեսակետը, եթե նկատում է, որ այն պոպուլյար չէ տվյալ միջավայրում։
Վլադիմիրովսկոե (Ադըղեա)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ադըղեայի Գիագինսկայայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1924 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լռության պարույր
Սա ինքնարտահայտման ակտ է, որը կարող է փոխել «կարծիքի գլոբալ միջավայրը»՝ փոխելով ուրիշների ընկալումը և մարդկանց՝ սեփական կարծիքն արտահայտելու պատրաստակամությունը ։
Տեսության պատմություն
«Լռության պարույրի» ֆենոմենը, որպես այդպիսին, վաղուց է հայտնի։ Արդեն 1856 թվականին Ալեքսիս դը Տոկվիլի հրատարակած «Ֆրանսիական հեղափոխության պատմության» մեջ կարելի է գտնել «լռության պարույրի» ազդեցության դինամիկայի ճշգրիտ նկարագրությունը. «նախկին հավատքին հավատարիմ մարդիկ վախենում էին լինել իրենց կրոնին նվիրվածների փոքրամասնության մեջ։ Իսկ քանի որ մեկուսացումը նրանց ավելի էր սարսափեցնում, քան սխալները, նրանք միանում էին մեծամասնությանը՝ չփոխելով իրենց մտքերը։ Ազգի ընդամենը մի մասի հայացքները, թվում էր, բոլորինն էր, և այդ պատճառով նրանք անխուսափելի մոլորության մեջ էին ներքաշում հենց նրանց, ովքեր այս պատրանքի պատճառն էին» ։
Ինքնին «լռության պարույրի» առկայության մատնանշում կարելի է գտնել նաև անտիկ հեղինակներից Հոմերոսի, Պլատոնի («Պետություն»), Դեկարտի մոտ, իսկ ավելի ուշ՝ Ժ․-Ժ․ Ռուսսոն և Դ. Հյումը, Ջ. Լոքը, Մ. Լյութերը, Մաքիավելին, Յան Հուսը, Հեգելը, Է․ Բյորկը և այլ գրական, քաղաքական գործիչներ, փիլիսոփաներ ուսումնասիրել են մարդու սոցիալական բնույթի և լռության պարույրի միջև կապը ։ Այնուամենայնիվ, այս երևույթն իր անունը ստացել է միայն 20-րդ դարի 60-ական թվականներին Ալենսբախի Սոցիոլոգիական հետազոտությունների ինստիտուտի փիլիսոփայության և տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Էլիզաբեթ Նոել-Նոյմանի կողմից, «Հասարակական կարծիք. Լռության պարույրի բացում» մենագրությունում։
Նախադրյալներ
Քանի որ «լռության պարույրի» դրսևորման հիմնական պատճառը հասարակական կարծիքի ֆենոմենն է, տեսության նախադրյալները բացատրվում են այն ըմբռնմամբ, թե ինչպես է ստեղծվում հասարակական կարծիքը։ Հասարակության մեջ կան հանրային կարծիք ստեղծող երկու աղբյուրներ։ Առաջինը միջավայրն ուշադիր դիտելով հետևություն անել և գնահատել, թե արդյոք հավանության արժանանում են այս կամ այն գործողությունները, երևույթները, հայտարարությունները և այլն։ Երկրորդ աղբյուրը զանգվածային հաղորդակցության միջոցներն են։ Դրանցից առաջանում է, այսպես կոչված, «ժամանակի ոգի» (Zeitgeist - [ˈtsaɪtɡaɪst])՝ մեկ այլ հասկացություն, որը ծառայում է հասարակական կարծիքում տևականորեն պահպանվող թեմատիկան բնութագրելիս։ Այս «ոգին» ազդում է անհատի նպատակային ուղղվածության՝ դիրքորոշման և վարքի վրա։
Հասարակական կարծիքը ձևավորվում է նպատակային կարգավորումների (установка) շնորհիվ, որոնց նպատակը դեռ 1922 թվականին շեշտել է ամերիկացի լրագրող-սոցիոլոգ Լիփմանը իր «Հասարակական կարծիք» գրքում ։ Լիփմանը համարում էր, որ յուրաքանչյուր մարդ ղեկավարվում, կողմնորոշվում է այնպիսի կարգավորումներով, որոնք որոշում են, թե ինչ է նա տեսնում, լսում, ինչպես է մեկնաբանում իր միջավայրը ։ Այսպես, օրինակ, ԶԼՄ-ները պետք է ունենան լրագրողական բազմազանություն, այսինքն՝ տարբեր տեսակետներ և կարծիքներ ներկայացնելու հնարավորություն ընձեռեն «աշխարհին»։ Ի վերջո, լրատվամիջոցները մեծ դեր ունեն գերիշխող կարծիք ձևավորելու գործում, քանի որ մարդկանց անմիջական դիտարկման հնարավորությունները սահմանափակվում են բնակչության փոքր տոկոսով։ Զանգվածային լրատվամիջոցները հսկայական ազդեցություն ունեն հանրային կարծիքի դրսևորման վրա և կարող են մեծապես ազդել անհատի կողմից հասարակական կարծիքի ընկալման վրա՝ անկախ նրանից, թե նկարագրությունը ճիշտ է, թե ոչ ։ Այսպիսով, «լռության պարույրի» էֆեկտ առաջանլու հավանականությունը կախված է լինում նրանից, թե ինչպես է մարդն ընկալում հասարակական կարծիքը։
Ընդհանուր պատկերացում
Տեսության նկարագրության համար օգտագործվում է պարուրաձև անալոգիա՝ այն տեսողականորեն ցույց տալու համար։ Պարույրի վերջում մարդիկ են, ովքեր իրենց կարծիքը հրապարակավ չեն արտահայտում՝ վախենալով մեկուսացումից։ Որքան ավելի քիչ է մարդու կարծիքը համընկնում ընդհանուր ընդունվածի հետ, այնքան ցածր է մարդու դիրքը այս պարույրի մեջ ։ Մեկուսանալու վախը ծառայում է որպես պարույրի մեկնարկային կետ, որը յուրաքանչյուր նոր պտույտի հետ մեծացնում է իր տրամագիծը՝ այդպիսով ազդելով մեծամասնության կարծիքների վրա։ Նոել-Նոյմանը լռության պարույրը նկարագրում է որպես դինամիկ գործընթաց, որի ժամանակ հանրային կարծիքի մասին կանխատեսումները դառնում են փաստ, քանի որ մեծամասնության տեսակետի լուսաբանումը լրատվամիջոցներում դառնում է ստատուս քվո, և ավելի քիչ հավանական է դառնում, որ փոքրամասնությունը կբարձրաձայնի իր կարծիքը ։
Նոել-Նոյմանի հետազոտությունը ցույց է տվել, որ յուրաքանչյուր մարդ ձևավորում է իր սեփական պատկերացումը հանրային կարծիքի մասին, բայց սահմանափակվում է իր հայտարարություններում՝ վախենալով հակադրվել հասարակական գերիշխող կարծիքի հետ, քանի որ դա կարող է հավանության չարժանանալ իր շրջապատում և, որպես հետևանք, մեկուսացում առաջացնել։
Այսպիսով, կարծիքի կրողը (որը շատ դեպքերում հենց ինքն է համարում ոչ հանրաճանաչ) կամ լռում է, թաքցնում է այն, կամ նույնիսկ միանում է հակառակ տեսակետ ունեցող կողմին՝ կողմնորոշվելով հաղթողների, գերիշխող կարծիքի ներկայացուցիչների վրա՝ դրանով իսկ նվազագույնի հասցնելով իր սոցիալական ռիսկերը։ Այս փուլում «պարույրը» կատարում է իր առաջին գալարը և շարունակում է ոլորումը, այն առումով, որ հասարակության մյուս անդամների «սոցիալական մաշկը» կընկալի հասարակական կարծիքը՝ հիմնվելով նաև կոնֆորմալ դիրք գրաված առաջին կրողի տրամադրած տեղեկատվության վրա։ Այս էֆեկտը շարունակվում է՝ ոլորելով պարույրը մի շարք դեպքերում, մինչև իրական մեծամասնությունը լռության դիրքորոշում որդեգրի ։
Ընտրությունների ժամանակ
Լռության պարույրի իրավիճակ է, երբ ընտրողը վերջին պահին փոխում է իր կարծիքը հօգուտ որոշակի կուսակցության՝ հասարակական կարծիքի ազդեցության տակ, անվանում են «Վերջին րոպեի տեղաշարժ», «ուղեկիցների էֆեկտ վերջին րոպեում» («сдвиг последней минуты», «эффект попутчиков в последнюю минуту»)։
«Մեկ սայլի էֆեկտը» իրավիճակ է, երբ անհատը փորձում է իրեն ներկայացնել որպես հաղթող կուսակցության կողմնակից, նույնիսկ եթե նա իրականում այլ կերպ է քվեարկել։ Այն նաև անվանում են «հաջողության էֆեկտ»։ Հարցումների արդյունքները, որոնք լայնորեն լուսաբանվում են ԶԼՄ-ներում, ուղղակիորեն ազդում են նախընտրական քարոզարշավի բնույթի և բովանդակության վրա՝ ստիպելով թեկնածուներին համապատասխան ճշգրտումներ կատարել իրենց դիրքորոշումներում։ «Հաջողության էֆեկտի» էությունն այն է, որ մարդիկ հակված են զբաղեցնելու այն դիրքերը, որոնք, իրենց կարծիքով, կիսում են ավելի մեծ թվով մարդիկ։ Դիտորդները հետևում են ընտրողների՝ առաջատար թեկնածուի կողմն անցնելու միտումին։ Մրցակիցը, ով առավելության է հասնում իր մրցակիցների նկատմամբ, հանկարծ աճում է ժողովրդականությունը բնակչության շրջանում։ Լրատվամիջոցները նրան շատ ավելի մեծ ուշադրություն են դարձնում, քան մյուս թեկնածուներին, և նա ավելի մեծ ճանաչում է ձեռք բերում։ Ի վերջո, «հաջողությունը հաջողություն է ծնում»։
Համացանցում և նոր լրատվամիջոցներում
Սոցիալական մեկուսացման (որն ազդում է լռության պարույրի պտույտի վրա) կամ անհատի գործողությունները հավանության չարժանացնելու որևէ այլ ձև իրականացնելու համար անհրաժեշտ է ճշգրիտ բացահայտել «դերասանին» (ֆր․՝ acteur - դերասան բառից), ով ներկայացրել է հավանության չարժանացնող տեսակետը կամ ամբողջությամբ ոչնչացրել է նրա անհատականությունը։ Այս առումով դիտարկվում է ինտերնետի միջոցով միջնորդավորված հաղորդակցության մեջ անձնական տեղեկատվության բացահայտման երեք գլոբալ մակարդակ ։
Տեսության քննադատություն
Որոշ քննադատներ պնդում են, որ նացիստների իշխանության գալու փաստը ճիշտ չէր լինի բացատրել «լռության պարույրով»։ Դա պայմանավորված է նրանով, որ սկզբում նացիստները փոքրամասնություն էին կազմում, և նրանց հայացքները ցնցեցին բնակչության մեծամասնությանը։ Մյուս քննադատները վկայակոչում են այլ փաստեր՝ Վայմարյան հանրապետության գերմանական հասարակությունում հոգևոր մթնոլորտը թելադրում էին ոչ թե ձախերը, այլ աջերը, որոնք բավական ազատորեն բարձրաձայնում էին իրենց տեսակետները և ունեին լավ մեկնարկային դիրքեր։
Ն. Մանսուրովը Էլիզաբեթ Նոել-Նոյմանի գրքի անոտացիայի մեջ պնդում է, որ «լռության պարույր» հասկացությունն ունիվերսալ չէ և չի կարող բացատրել հասարակական կյանքի բոլոր դեպքերը ։ Մեկուսացման վախը հասարակական կարծիքի ձևավորումը պայմանավորող պատճառների համակարգի պահերից միայն մեկն է, քանի որ որոշ դեպքերում հասարակական կարծիքը գործում է որպես հետևանք, այլ ոչ թե որպես պատճառ։
«Լռության պարույրի» տեսության քննադատները պնդում են, որ մարդիկ ենթարկվում են բազմաթիվ գործոնների, որոնց ազդեցությամբ նրանք կարող են իրենց կարծիքը բացահայտ արտահայտել, կամ ոչ։
Ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ ավելի նեղ սոցիալական շրջանակներում մեկուսացված լինելու վախը շատ ավելի մեծ է, քան ամբողջ հասարակության մեջ մեկուսացված լինելու վախը ։ Մարդը շատ ավելի է վախենում մեկուսացումից իր մերձավոր շրջապատում, քանի որ ամբողջ երկրում մարդն ավելի հավանական է, որ կգտնի իր շահերը կիսող մարդկանց խումբ։
Բացի այդ, գիտնականներն ասում են, որ ինչպես անհատի անձնային գործոնները, այնպես էլ տարբեր սոցիալական խմբերի մշակութային տարբերությունները կազդեն անձի կողմից իր կարծիքը բացահայտ արտահայտելու հավանականության վրա։ Այնպես որ, եթե մարդն ունի բարձր ինքնագնահատական և չի ամաչում, ապա նա կկարողանա բարձրաձայնել՝ անկախ նրանից, թե ինչպես է ընկալում հասարակական կարծիքի տրամադրությունը ։ Ինչ վերաբերում է մշակույթին, ապա որոշ մշակույթներում սեփական գաղափարների բացահայտ արտահայտումը ողջունելի չէ ։ Այսպիսով, ինդիվիդուալիստական մշակույթները խրախուսում են անհատական կարծիքի արտահայտումը, նույնիսկ անհամաձայնության և առճակատման ուղղակի արտահայտումը, մինչդեռ կոլեկտիվիստական մշակույթներում առաջնային են մեծամասնության՝ կոլեկտիվի կարծիքներն ու կարիքները։ Մշակութային գործոն կարելի է համարել նաև անձի սեռային պատկանելությունը։ Որոշ մշակույթներում կանայք կամ ձայնազուրկ են, կամ մասնակի սահմանափակ իրավունքներ ունեն ։ Այսպիսով, «լռության պարույրի» տեսությունն ապացուցելիս պետք է հաշվի առնել ոչ միայն անձի կողմից հասարակական կարծիքի անհատական ընկալումը, այլև մշակութային գործոնները ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Սոցիալական հոգեբանություն Կատեգորիա:Մեդիագիտություն Կատեգորիա:Կոգնիտիվ խախտումներ Կատեգորիա:Տեսություններ Կատեգորիա:Հասարակական կարծիք Կատեգորիա:Լռություն Կատեգորիա:Ամբոխի հոգեբանություն Կատեգորիա:Մեծամասնություն-փոքրամասնություն հարաբերություններ Կատեգորիա:Լրատվամիջոցներ Կատեգորիա:Հաղորդակցագիտություն Կատեգորիա:Սոցիոլոգիական տեսություններ Կատեգորիա:Քարոզչության տեխնիկաներ Կատեգորիա:Ընկալում Կատեգորիա:Քննադատական մտածողություն Կատեգորիա:Մարդկային վարք
Մարինե Պետրոսյան (բանաստեղծ)
Մարինե Պետրոսյան, հայ բանաստեղծ և հրապարակախոս։
Հայերեն բանաստեղծական հինգ ժողովածուների և էսսեների մեկ գրքի հեղինակ։ Օտար լեզուներով շատ թարգմանված հայ գրողներից է, ունի գրքեր թարգմանաբար հրատարակված Ֆրանսիայում, Արգենտինայում, Կատալոնիայում։ Մ.Պետրոսյանի ֆրանսերեն գրքերը արժանացել են դրական գրախոսականների Ֆրանսիայի  և Բելգիայի   գրական մամուլում, այդ թվում՝ ֆրանսիական հայտնի Լը Մոնդ պարբերականում ։ Իսպաներեն գրքի մասին հարցազրույց է տպագրվել արգենտինական հեղինակավոր Página/12 օրաթերթում ։ Ունի բազմաթիվ հրապարակումներ արտասահմանյան գրական մամուլում և ժողովածուներում       ։
Մարինե Պետրոսյանը գրում է նաև տեսական-գրաքննադատական էսսեներ, մասնավորապես հիշարժան է նրա «Անտիպոեզիա, կամ երբ բանաստեղծը չի փնտրում ալիբի» էսսեն, որը սահմանում է անտիպոեզիան որպես նոր ուղղություն հայ ժամանակից պոեզիայում և արժանացել է աշխույժ, թեև ոչ միանշանակ դրական, արձագանքների  ։
2007 թվականի հունվարից մինչև 2009 թ. դեկտեմբեր Մ. Պետրոսյանը ամենշաբաթյա հրապարակումներ է ունեցել ընդդիմադիր «Հայկական ժամանակ» օրաթերթում ։ 2008 թ. նախագահական ընտրությունների, դրան նախորդող և հաջորդող՝ քաղաքակապես գերլարված ժամանակում գրված այդ հրապարակումները աննախադեպ լայն ընթերցողական լսարան ունեին և Մ. Պետրոսյանին դարձրին հանրային դեմք։ «Հայկական ժամանակը» 2007 թ. «Տիգրան Հայրապետյան» ամենամյա մրցանակը հանձնեց Պետրոսյանին «Ինչու չի ավարտվում պատերազմը» հոդվածի համար։
Ստեղծագործական ճանապարհ
Պետրոսյանի գրական ճանապարհի սկիզբը համընկնում է Հայաստանի սովետական ժամանակաշրջանի ավարտի հետ։ Առաջին բանաստեղծական շարքը լույս է տեսել «Գարուն» ամսագրում 1987 թ. , իսկ առաջին գիրքը արդեն անկախ Հայաստանում՝ 1993 թ.։ Այդ գրքի բանաստեղծությունները շվեյցարացի բանաստեղծ և թարգմանիչ Վահե Գոդելի կողմից թարգմանվեցին ֆրանսերեն, և ընդամենը երկու տարի անց Comp’Act հրատարակչությունը Ֆրանսիայում հրատարակեց Պետրոսյանի J’apporterai des pierres գիրքը։ Պետրոսյանի երկրորդ գիրքը՝ «Կանոնական պատմությունները», Երևանում լույս տեսավ 1998 թ.։ Այս գրքի բանաստեղծությունների մի զգալի մասը տեղ գտավ Erevan գրքում (2003 թ.), որի հրատարակիչը դարձյալ ֆրանսիական Comp’Act-ն էր։
Դրանից հետո Պետրոսյանը Երևանում հրատարակել է ևս երեք բանաստեղծական և մեկ էսսեների ժողովածու։ Վերջինում՝ «Կարմիր աֆիշ», նրա էսսեներն են՝ հրապարակված «Հայկական ժամանակ» թերթում, ինչպես նաև «Լրագիր» և «7 օր» կայքերում։ «Ատրճանակը կրակեց» բանաստեղծական ժողովածուի հրատարակումից առաջ հեղինակը հաջողությամբ անցկացրեց գրքի բաժանորդագրություն, ինչը աննախադեպ է հետսովետական շրջանի գրական պրակտիկայում։
2007 թ. Մարինե Պետրոսյանը Տիգրան Պասկևիչյանի հետ Կատալոնիայում մասնակցել է Ֆարերայի բանաստեղծական թարգմանության սեմինարներին (Seminari de traducció poètica a Farrera), որի արդյունքում Institució de les Lletres Catalanes-ի կողմից 2008 թ. Բարսելոնում հրատարակվել է երկու հեղինակների համատեղ Una vegada a l’hivern գիրքը։ 2015 թ․ արգենտինյան аudisea. հրատարակչությունը հրատարակում է Մ․Պետրոսյանի Disparó el arma գիրքը՝ Ալիս Տեր-Ղեւոնդյանի իսպաներեն թարգմանությամբ։
Պետրոսյանը նաև թարգմանում է, հիմնականում՝ անգլերենից հայերեն , նաև՝ հայերենից անգլերեն ։ Պետրոսյանը նաև անգլերենի է փոխադրում իր իսկ բանաստեղծությունները, կամ, ինչպես ինքն է ասում, «իմ բանաստեղծությունը անգլերեն թարգմանելիս ես այն նորից գրում եմ՝ էս անգամ ուրիշ լեզվով» ։
2013 թ. Արգենտինայում հրատարակված «20 բանաստեղծ Հայաստանից» անթոլոգիայի համար բանաստեղծներին և գործերը ընտրել է Պետրոսյանը ։ Իսկ Վրաստանում լույս տեսած երկլեզու ''«Հայ բանաստեղծությունը դարերի սահմանագծին. XX - XXI դար» անթոլոգիայի համար Պետրոսյանը ոչ միայն կատարել է բանաստեղծների և գործերի հիմնական ընտրությունը, այլ նաև նախաբան է գրել՝ «Բանաստեղծությունը նոր ժամանակի մարտահրավերների առաջ»'', որտեղ վերլուծում է անցած տասնամյակների հայ պոեզիայի ընթացքը։
Պետրոսյանի հանրային ճանաչման մի կարևոր մասն են կազմում նրա հեռուստատեսային ելույթները՝ հասարակական հետաքրքրություն ներկայացնող ամենատարբեր հարցերի շուրջ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:21-րդ դարի արևելահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ սյունակագիրներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Աստերոիդների ցանկ (27701-27800)
Աստերոիդների ցանկ (27601-27700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (27801-27900)
Վալենտին Գոլուբև
Վալենտին Գոլուբև, ռուսական վոլեյբոլիստ, խաղացել է Ռուսաստանի հավաքականում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս վոլեյբոլիստներ Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիրներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 1-ին աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ
Ջեներալ Մոթորս
«Ջեներալ մոթորս ընկերություն» (General Motors Company, նախկինում հայտնի որպես` General Motors Corporation), լայնորեն հայտնի որպես «General Motors» կամ պարզապես «GM», ամերիկյան ավտոմոբիլային անդրազգային ընկերություն, որի գլխամասը գտնվում է ԱՄՆ Միչիգան նահանգի կենտրոն՝ Դետրոյթ քաղաքում։ Տվյալ պահին աշխարհի երկրորդ խոշորագույն մեքենա արտադրող ձեռնարկությունն է՝ զիջելով «Տոյոտային»։
GM-ը ներկա պահին ունի մոտ 209 000 աշխատակից և բիզնես-գործունեություն է ծավալում 157 երկրներում, իսկ մեքենաներ և բեռնատարեր արատադրում 31 երկրներում։ Ջեներալ մոթորսին են պատկանոմ (և համարվում դրա դիվիզիաները) Buick, Cadillac, Chevrolet, GMC, Opel, Vauxhall, Holden և այլ ավտոմեքենաների ֆիրմաներ։
Պատմություն
Ընկերությունը ստեղծվել է 1908 թվականի սեպտեմբերի 16-ին՝ Միչիգանի Ֆլինտ քաղաքում՝ որպես Buick ֆիրմայի հոլդինգային ընկերություն։ Buick-ի այն ժամանակվա կառավարիչն էր Ուիլյամ Դյուրանտը, ով արդեն հաջողություններ ունեցել էր ձիաքարշ մեքենաների ասպարեզում, երբ իր ուղին հարթեց դեպի ավտոմոբիլային արդյունաբերություն։ GM-ի ստեղծողներից էր նաև Չարլզ Սթյուարթ Մոտտը, ով իր "Մոտտ հիմնադրամի" միջոցով բավականին լուրջ ներդրումներ կատարեց ընկերության հետագա զարգացման համար։ Տարիների ընթացքում Մոտտը դարձավ ընկերության ամենախոշոր բաժնետերը։ 1908 թ.-ի վերջում Մոտտը ձեռք է բերում Oldsmobile մեքենաների ընկերությունը (այժմ այլևս չի գործում)։ Իսկ 1909 թ.-ին Դյուրանտը ընկերությանն է միացնում նաև Cadillac, Elmore, Oakland և այլ ընկերություններ։ Բացի այդ, նույն տարում Դյուրանտը ձեռք է բերում միչիգանյան մի քանի բեռնատար արտադրող կոնցեռներ, որոնք դառնում են GMC մեքենաների նախատիպերը։ Սակայն 1910 թ.-ին Դյուրանտը կորցնում է իր պաշտոնը, քանի որ իր գնումների համար չափից դուրս մեծ պարտքեր էր վերցրել բանկերից, երբ մեքենաների վաճառքի շուկայում գների խիստ անկում էր գրանցվել։ Հաջորդ տարի Դյուրնատը հիմնում է «Շեվռոլե ընկերությունը» (Chevrolet Motor Car Company), և գաղտնիօրեն ձեռք բերում Ջեներալ մոթորսում հսկողական փաթեթ, և, փաստորեն, նորից վերականգնում դիրքերը։ 1916 թ.-ին Դյուրանտը ընկերությունը անվանափոխում է General Motors Company-ից General Motors Corporation։ Սակայն շուտով նորից է կորցնում պաշտոնը և այս անգամ՝ ընդմիշտ։ Դյուրանտին փոխարինելու է գալիս Ալֆրեդ Սլոունը, ում միջոցով ընկերությունը ժամանակի ընթացքում շուկայում գրավում է դոմինանտ դիրք։ 1980-ականներին Ջեներալ մոթորսը ուներ 349 000 աշխատակից։
1931-2007 թթ.-ը՝ 77 տարի շարունակ Ջեներալ մոթորսը գլխավորում էր ավտոմեքենաների համաշխարհային վաճառքը։ Չնայած 2008 և 2009 թվականներին այն դիրքերը զիջեց Տոյոտային, սակայն 2011-ին այն կրկին վերականգնեց դիրքերը։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:Ավտոարտադրող ընկերություններ
Արմեն Հովհաննիսյան (ֆուտբոլիստ)
Արմեն Հովհաննիսյան, հայ ֆուտբոլիստ, սլովենական «Զեմպլին» ակումբի և Հայաստանի Մ-19 հավաքականի հարձակվող ։
Կարիերա
Նա իր կարիերան սկսել է « Փյունիկ » և « Արարատ-Արմենիա » ակումբներում, վերջինիս հիմնական կազմում նա 2 հանդիպում է անցկացրել Հայաստանի գավաթի խաղարկությունում։ 2018 թվականի ամռանը նա տեղափոխվել է Սլովակիա՝ դառնալով «Զեմպլին» ակումբի խաղացող։ Հիմնական կազմում նա իր նորամուտը նշել է 2019 թվականի ապրիլի 2-ին Սլովակիայի գավաթի խաղարկությունում՝ «Ժիլինայի » դեմ խաղում։
2016 թվականից մինչ 2017 թվականը նա խաղում էր Հայաստանի մինչև 17 տարեկանների հավաքականում։ Մասնակցել է 4 հանդիպման՝ դառնալով 1 գոլի հեղինակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արարատ-Արմենիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:2000 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 7 ծնունդներ
Սիդորկի
Սիդորկի (Сидорки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 149 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի բնակավայրեր
(6046) 1991 RF14
(6046) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Հենրի Հոլտի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,299686 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9658 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6336 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1273,8 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,282619 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,94° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Հենրի Հոլտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Յումատիլա շրջան (Օրեգոն)
Յումատիլա շրջան (Umatilla County), ԱՄՆ Օրեգոն նահանգի 36 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 8.327 կմ² է, բնակչությունը՝ 75.889 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Փենդլտոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1862 թ.։
Կատեգորիա:Օրեգոնի շրջաններ
Թբիլիսիի հայոց վանք
Թբիլիսիի հայոց վանք (նաև՝ Հարանց վանք, Պաշավանք), հայկական առաքելական վանական համալիր Թբիլիսի քաղաքի Տափիթաղ (վրացերեն՝ Գարեբունի) թաղամասում՝ Կուր գետի աջ ափին ։ Հիմնադրվել է 931 թվականին։ Եղել է Թիֆլիսի ամենամեծ եկեղեցին մինչև ոչնչացումը և քաղաքի խոշորագույն մշակութային-կրոնական հաստատությունը ։ 1914 թվականին Հայ առաքելական եկեղեցու Վիրահայոց թեմի առաջնորդի նստավայրն էր։ Գտնվել է Թբիլիսիի նախկին Գարեուբանիի (Ներքին թաղ) կամ Վանքի Մեծ, այժմ՝ Աթոնելի փողոցում, Կուր գետի աջ ափին   ։
Պատմություն
Ըստ ուսումնասիրող Գ. Աղայանցի՝ վանքը հիմնադրվել է Գրիգոր Լուսավորչի կողմից 4-րդ դարում։ Այդ ժամանակից էլ պահպանվել է գլխավոր եկեղեցու արևելյան ճակատի որոշ հատվածներ, իսկ բուն վանքը հիմնադրվել է 931 թվականին Ումեկի որդիներ Առյուծի, Սուջաթի և Ջալապի կողմից ։
Վանական համալիրը կազմված է եղել եկեղեցուց, զանգակատնից, մատուռից, թանգարանից, առաջնորդարանից, որոնք շրջապատված են եղել պարսպով։ Եկեղեցին եռանավ բազիլիկա էր, երեք գմբեթով, որոնցից կենտրոնականը ամենաբարձրն էր։ Ներսից պատերին առկա են եղել որմնանկարներ, որոնց վերին շերտը 1789 թվականին նկարել է Հովնաթան Հովնաթանյանը։ Ուներ քիչ հանդիպող հետաքրքիր հորինվածք։ Նմանեցվել է Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզում գտնվող Սանահինի վանքի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցուն կից 1211 թվականին կառուցված գավթի ճարտարապետական հորինվածքին ։
1882 թվականին վանքը լիովին վերանորոգումների կարիք ուներ։ Սակայն այս անգամ նրա 400-ամյա հոբելյանի առիթով հրապարակվում է ոչ թե նորոգելու, այլ հին եկեղեցին հիմնովին վերակառուցելու մասին ։ 1884 թվականի մարտի 4-ին Վանքի վերակառուցման հարցերը քննարկելու նպատակով հրավիրվում է ժողով, որին մասնակցեցին Հովհաննես Չիթախյանը, Ալեքսանդր Մանթաշյանը, Իսահակ Ծովիանյանը, Հարություն Շամխարյանը, Գաբրիել Սունդուկյանը և Ալեքսանդր Սունդուկյանը ։ Վերակառուցումը ավարտվում է 1901 թվականին և վերաօծվում Հայ Առաքելական եկեղեցու Վիրահայոց թեմի առաջնորդ Տեր Գևորգ արքեպիսկոպոս Սուրենյանի կողմից ։
Թանգարանը կառուցվել է 1893 թվականին Միքայել Թամամշյանի նախաձեռնությամբ և բարեգործ Ավետիս Ղուկասյանի ֆինանսավորմամբ՝ անվանվելով Ղուկասյան։ 1902 թվականի փետրվարի 21-ին Վարդանանց տոնի առիթով և Խրիմյան Հայրիկ Կաթողիկոսի ձեռամբ հանդիսավոր պայմաններում կատարվել է թանգարանի բացման արարողությունը  ։
Ճարտարապետություն
Վանական համալիրը միջնադարյան հայկական ճարտարապետության բացառիկ նմուշ է։ Գլխավոր եկեղեցին գմբեթավոր բազիլիկ էր՝ կազմված 3 նավից և երեք գմբեթից, որոնք տեղակայված էին իրար կողքի։ Բոլոր երեք նավերը ավարտվում էին արևելյան կողմում։ Ունեցել է երեք խորան, որոնցից կենտրոնականը նվիրված էր Սուրբ Աստվածածնին, հյուսիսայինը՝ Քրիստոսի առաքյալներին, հարավայինը՝ Գրիգոր Լուսավորչին։ Շինարարության ժամանակ օգտագործվել է բարձրորակ աղյուս ։
Ոչնչացում
1938 թվականին Վրացական ԽՍՀ-ի կենտրոնական կոմիտեի առաջին քարտուղար Լավրենտի Բերիայի կարգադրությամբ կազմակերպվում է Թիֆլիսի հայոց վանքի ոչնչացումը։ Վրացական ԽՍՀ ներքին գործերի աշխատակիցները, պետական լծակները գործի դնելով, սպառնալիքների և ճնշման միջոցով հավաքագրում են Վանքի թաղամասի (Տափիթաղի) հայ բնակչության մի քանի ստորագրություններ, որոնց հիման վրա իբր Թբիլիսիի քաղաքային իշխանությունը որոշում է քանդել հայկական վանական համալիրը։ Այդ որոշման մասին գրվեց «Խորհրդային Վրաստան» թերթում, որտեղ ասվում էր, թե իբր «Թիֆլիսի խորհրդի նախագահությունը բավարարեց Թիֆլիսի աշխատավոր հայերի միջնորդությունը, որոնք խնդրում էին քանդել Վանքի եկեղեցու շենքը։ Հողամասը կհատկացվի հայկական լրիվ միջնակարգ դպրոց կառուցելու համար» ։ 1938 թվականին հազարամյա հայկական վանական համալիրը ոչնչացվում է։ Քանդումը տեղի է ունենում գիշերով, որպեսզի քաղաքի հայազգի բնակչության շրջանում ընդվզումներ չլինեն։ Քանդման ժամանակ թալանվում են այնտեղ եղած արժեքավոր պատմական իրերը։ Վանքի բակում գտնվող հայազգի ականավոր հասարակական, մշակութային, քաղաքական, պետական, ռազմական գործիչների գերեզմանները նույնպես թալանվում և ոչնչացվում են ։ Ոչնչացվում են Հովհաննես Այվազովսկու եղբոր՝ արքեպիսկոպոս Գաբրիել Այվազյանի, Լորիս-Մելիքովի գերեզմանները։ Նրանց աճյունների մնացորդները թալանված և պղծված վիճակում տեղափոխվել են Թբիլիսիի Սուրբ Գևորգ եկեղեցու բակ։ Լորիս Մելիքովի գերեզմանի ոչնչացման ժամանակ բացում են նրա հրեշտակներով զարդարված ցինկից պատրաստված դագաղը, գողանում բոլոր արժեքավոր իրերը, այդ թվում՝ նրա դաշույնն ու մեդալները։ Ականատեսների պատմելով՝ վանքի բակում թաղված հայ ականավոր թատերագիր և տոհմիկ թիֆլիսցի Գաբրիել Սունդուկյանի աճյունը թալանվելուց հետո քաղաքի հայ բնակչության շնորհիվ տեղափոխվում է Թբիլիսիի հայկական Խոջիվանքի գերեզմանատուն։ Տեղափոխելուց առաջ դիակն արդեն վնասվել էր. գողացել էին նույնիսկ Սունդուկյանի հագի հայտնի ճտքակոշիկները ։
Վանքի բակի թաղումներ
Առաջնորդանիստ Վանքը հայտնի էր նաև ազգային իր զերեզմանոցով, որը գտնվում է վանական համալիրի բակում։ Այն գոյություն ուներ առնվազն միջնադարից։ Վանքի գերեզմանատանն ամփոփված էին հասարակական, մշակութային, պետական, քաղաքական, հոգևոր ոլորտի բազմաթիվ ականավոր հայերի աճյունները, այդ թվում  ՝
Լիլլի-Աննե
Լիլլի-Աննե (Lilli-Anne), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Սիմեռպալու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 46 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Սիմեռպալու շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Նիկոլայ Օստրովսկի
Նիկոլայ Ալեքսեևիչ Օստրովսկի (Никола́й Алексе́евич Остро́вский, ), խորհրդային գրող, «Ինչպես էր կոփվում պողպատը (վեպ)» վեպի հեղինակ։
Մանկություն և երիտասարդություն
Ծնվել է 1904 թվականի սեպտեմբերի 16-ին, Վիլիյա գյուղում, Ռուսական կայսրության Ռովնոյի մարզի Օստրոգի շրջանում, ենթասպա և ակցիզային պաշտոնյա Ալեքսեյ Իվանովիչ Օստրովսկու (1854-1936) ընտանիքում։ Ժամանակից շուտ ընդունվել է եկեղեցական դպրոց` «արտասովոր ընդունակությունների շնորհիվ», դպրոցն ավարտել է 9 տարեկանում, 1913 թվականին, գովասանագրով։ Դրանից քիչ անց ընտանիքը տեղափոխվել է Շեպետովկա։ Այնտեղ Օստրովսկին 1916 թվականից սկսել է վարձով աշխատել։ Նախ, աշխատել է կայարանային ռեստորանի խոհանոցում, այնուհետև` շինարարական պահեստներում և այլն։ Միևնույն ժամանակ սովորել է նախ` երկամյա (1915-1917), այնուհետև` բարձրագույն նախնական ուսումնարանում (1917-1919)։ Մտերմացել է տեղի բոլշևիկների հետ, գերմանական շրջափակման ժամանակ մասնկացել է ընդհատակյա գործունեությանը, 1918 թվականի մարտից մինչև 1919 թվականի հուլիս եղել է Շեպետովսկու հեղկոմի կապավոր։
Ռազմական ծառայություն ու կուսակցական գործունեություն
1919 թվականի հուլիսին անդամագրվել է Կենտրոնական կոմիտեին։ «Կոմերիտականի տոմսի հետ մենք ստանում էինք նաև զենք ու 20 փամփուշտ», հիշել է հետագայում Օստրովսկին. 1919 թվականի օգոստոսի 9-ին նա կամավորագրվել է ու մեկնել է ռազմաճակատ։ Կռվել է Գ. Ի. Կոտովսկու հեծելազորում և Առաջին հեծելազորային բանակում։ 1920 թվականի օգոստոսին Լվովի մոտ ծանր վիրավորվել է մեջքից և զորացրվել է։ Մասնակցել է հատուկ նշանակության տարածքների մարտերին։ Ըստ որոշ տվյալների, 1920-1921 թվականներին եղել է Իզյասլավի համառուսական արտակարգ կոմիսիայի անդամ։ 1921 թվականին աշխատել է որպես էլեկտրոմոնտյորի օգնական Կիևի գլխավոր արհեստանոցներում, սովորել է էլեկտրոտեխնիկումում, միաժամանակ եղել է կոմերիտական կազմակերպության քարտուղար։ 1922 թվականին մասնակցել է Կիև փայտ տեղափոխելու համար կառուցվող երկաթգծի շինարարական աշխատանքներին, որի ժանանակ ուժեղ մրսել է և հիվանդացել է տիֆով։ Ապաքինվելուց հետո դարձել է Վսեվոբուչի և Բերեզդովի գումարտակի հրամանատար։ Եղել է Բերեզդովի և Իզյասլավի կոմերիտմիության շրջկոմների քարտուղար, այնուհետև, 1924 թվականին, Շեպետովկայի շրջանի կոմերիտմիության քարտուղար։ Նույն տարում դարձել է ԽՄ Կոմունիստական կուսակցության անդամ։