Ֆեոդոր_Պլևակո
Փաստաբանական գործունեություն
Ֆեդորն ավարտել է Մոսկվայի Կայսերական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը 1864 թվականին։ Հենց այդ ժամանակ ընդունվեցին նոր դատական օրենսգրքեր, որոնք արդարությունը դարձրեցին հրապարակային։ Քրեական գործընթացում ներմուծվեց  դատաքննությունը, երդվյալ ատենակալների համակարգը։ Իսկ դատարանի հակառակորդ լինելը պահանջում էր փաստաբաններ։ Պլևակոն սկզբում Մոսկվայում էր՝  որպես դատավորի պաշտոնի թեկնածու։ 1870 թվականին Պլևակոն ընդունվեց Մոսկվայի Արդարադատության դատարանի շրջանի փաստաբանների դաս, ինչը բարելավեց նրա ֆինանսական վիճակը։ Նա սեփականություն է ձեռք բերել Բոլշոյ Աֆանասևսկի նրբանցք 35 հասցեում գտնվող տանը (տունը քանդվել է 1993 թվականին) ).։ Շուտով նա հայտնի դարձավ որպես Մոսկվայի լավագույն իրավաբաններից մեկը՝ հաճախ ոչ միայն անվճար օգնելով աղքատներին, այլև երբեմն վճարելով իր աղքատ հաճախորդների չնախատեսված ծախսերը։ Երիտասարդ տարիներին Պլևակոն զբաղվել է գիտական աշխատանքով. 1874 թվականին գերմաներենից ռուսերեն թարգմանել է և հրատարակել Հռոմի քաղաքացիական իրավունքի դասընթացը Ֆ. Պուխտի։ Ըստ իր քաղաքական հայացքների՝ նա պատկանում էր «Հոկտեմբերի 17-ի միությանը։ Պլևակոյի փաստաբանական գործունեությունը ընթացել է  Մոսկվայում, որն իր հետքն է թողել նրա վրա։ Մոսկվայի բնակչության կրոնական տրամադրությունները, Մոսկվայի իրադարձություններով լի անցյալը և նրա սովորույթները արձագանք գտան Պլևակոյի պալատական ելույթներում։ Դրանք առատ են Սուրբ Գրքի տեքստերով և սուրբ հայրերի ուսմունքներին հղումներով։ Ենթադրվում է, որ Ռուսաստանում ավելի յուրօրինակ խոսնակ չկար։ Արդեն Պլևակոյի առաջին դատական ճառերը անմիջապես բացահայտեցին հռետորական հսկայական տաղանդը։ Ռյազանի շրջանային դատարանում (1871) լսված գնդապետ Կոստրուբո-Կորիցկու գործընթացում Պլևակոյին ընդդիմացել է պարսիկ իշխանը Ա. Ի. Ուրուսով, որի կրքոտ ելույթը հուզեց ունկնդիրներին։ Պլևակոն ստիպված էր ջնջել ամբաստանյալի համար անբարենպաստ տպավորությունը։ Կտրուկ հարձակումներին նա հակադարձում էր առողջ առարկություններով, տոնի հանգստությամբ և խիստ վերլուծություններով ապացույցներ։ Իր ողջ փայլով և ինքնատիպ ուժով Պլևակոյի հռետորական տաղանդը դրսևորվեց Աբբաս Միտրոֆանիայի գործով, որը Մոսկվայի շրջանային դատարանում (1874) մեղադրվում էր կեղծիքի մեջ, խարդախություն և ուրիշի ունեցվածքի յուրացում։ Այս գործընթացում Պլևակոն հանդես եկավ որպես քաղաքացիական հայցվոր՝ դատապարտելով կեղծավորությունը, փառասիրությունը, հանցավոր հակումները վանական գավազանի տակ։ Ուշագրավ է նաև Պլևակոյի ելույթը 1880 թվականին նույն դատարանում լսված 19-ամյա աղջկա՝ Կաչկայի գործով, որը մեղադրվում էր ուսանող Բայրոշևսկու սպանության մեջ, որին նա սիրահարված էր։ Նրա որոշ կատարումներ դարձել են լեգենդար։ Այսպիսով, գողացող քահանայի պաշտպանության ժամանակ, որը պաշտոնանկ արվեց դրա համար, Պլևակոն լռեց ամբողջ դատական հետաքննության ընթացքում և ոչ մի հարց չտվեց վկաներին, նա գրազ եկավ ընկերոջ հետ, որ նրա պաշտպանական խոսքը կտևի ուղիղ մեկ րոպե, որից հետո քահանան կարդարացվեր։ Երբ եկավ նրա ժամանակը, նա դիմեց երդվյալ ատենակալներին և ասաց. «Պարոնայք երդվյալ ատենակալներ, իմ հաճախորդը քսան տարուց ավելի ազատում է ձեր մեղքերը։ Մի անգամ էլ դուք ներեք նրա մեղքը, ռուս ժողովուրդ»։ Քահանան արդարացվեց։ Թեյնիկը գողացած տարեց կնոջ գործով դատախազը, ցանկանալով նախապես կաթվածահար անել Պլևակոյի պաշտպանական ճառի էֆեկտը, ինքն ամեն ինչ արտահայտեց հօգուտ մեղադրյալի (նա խեղճ է, գողությունը չնչին է, կներեք ծեր կին), բայց ընդգծեց, որ սեփականությունը սուրբ է, դրա վրա չես կարող ոտնձգություն անել, քանի որ դրանով երկրի ողջ բարեկարգումը պահպանվում է, «և եթե մարդկանց թույլ տան արհամարհել այն, երկիրը կկործանվի»։ Պլևակոն վեր կացավ. «Բազմաթիվ անախորժությունների, բազմաթիվ փորձությունների ստիպված էր դիմանալ Ռուսաստանը իր ավելի քան հազար տարվա պատմության ընթացքում։ Պեչենեգները տանջում էին նրան, պոլովցին, թաթարները, լեհերը։ Տասներկու լեզու ընկավ նրա վրա, նրանք վերցրեցին Մոսկվան։ Ռուսաստանը համբերեց ամեն ինչի, հաղթահարեց ամեն ինչ, միայն ուժեղացավ ու մեծացավ փորձություններից։ Բայց հիմա, հիմա... Պառավը 30 կոպեկ արժողությամբ թիթեղյա թեյնիկ է գողացել։ Ռուսաստանը, իհարկե, սրան չի դիմանա, սրանից կկորչի»։ Ըստ լեգենդի՝ ծեր կինը արդարացվել է։ Սակայն սկզբնաղբյուրում արդարացման մասին ոչինչ չի ասվում ։ Պլևակոն հաճախ էր խոսում գործարանային անկարգությունների ժամանակ և իր ելույթներում ի պաշտպանություն աշխատողների, ովքեր մեղադրվում էին իշխանություններին դիմադրելու, գործարանի գույքը ոչնչացնելու մեջ, կարեկցանքի զգացում էր առաջացրել դժբախտ մարդկանց նկատմամբ՝ «հյուծված ֆիզիկական աշխատանքով, հոգևոր ուժերով մահացած անգործությունից»։ Դատական ելույթներում նա խուսափում էր ավելորդություններից, վիճում էր տակտով՝ հակառակորդներից պահանջելով «հավասարություն պայքարում և պայքարում հավասարազոր զենքով։ Որպես հռետոր-իմպրովիզատոր, հենվելով ոգեշնչման ուժի վրա, Պլևակոն հիանալի ելույթների հետ մեկտեղ հանդես եկավ համեմատաբար թույլ ելույթներով։ Երբեմն նույն դատավարության ժամանակ նրա ելույթներից մեկը ուժեղ էր, մյուսը՝ թույլ (օրինակ՝ Մերենվիլի գործով)։ Պլևակոյի ավելի քան երկու հարյուր հաջողված դեպքերի թվում է Սավվա Մամոնտով պաշտպանությունը, որը 1900 թվականին մեղադրվում էր Վոլոգդայից Արխանգելսկ երկաթուղու կառուցման համար վերցված վարկերը չվճարելու մեջ։ Մամոնտովը պետությունից ստացել է շինարարության պայմանագիր, սակայն շինարարությունը դանդաղ է ընթանում՝ կառավարության անբավարար աջակցության պատճառով։ Մամոնտովը ծախսել է հատկացված բոլոր միջոցները և սեփական միջոցների մի մասը, սակայն դրանք դեռ չեն բավարարել։ Փաստաբանը պաշտպանությունը կառուցել է Մամոնտովի ստեղծագործական դրդապատճառներով և այն փաստով, որ հատկացված միջոցները կոպեկ են գնացել շինարարության համար։ Սավվա Մամոնտովն ազատ է արձակվել անմիջապես դատարանի դահլիճում. Մահացել է Մոսկվայում 1908 թվականի դեկտեմբերի 23-ին (1909 թվականի հունվարի 5-ին), 67 տարեկան հասակում։