cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սանելա Ջենքինս
Բարեգործություն
2002 թվականին Սանելան, ի հիշատակ Բոսնիական պատերազմում զոհված իր եղբոր, հիմնել է Իրնիս Չատիչի անվան ֆոնդը։ Ֆոնդը Սարաևոյի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետի հովանավորն է։ 2009 թվականին Ջենքինսը Խաղաղության և ժողովուրդների միջև համագործակցության կողմից պարգևատրվել է «Peace Connection» մրցանակով (այդ մրցանակի դափնեկիր են եղել Բոնոն և Նելսոն Մանդելան) ։ 2008 թվականի օգոստոսին Լոս Անջելեսի Կալիֆորնիայի համալսարանում հիմնվել է Մարդու իրավունքների Սանելա Դայանա Ջենքինսի անվան նախագիծը ։ Այն զբաղվում է փաստաբանական գործունեությամբ և հանդիսանում է միջազգային իրավունքների և մարդու իրավունքների ոլորտում առաջին ծրագիրը, որն արմատավորվել է ԱՄՆ արևմտյան նահանգների որևէ համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում ։
2010 թվականին Սանելա Ջենքինսը և Շոն Փենը հիմնել են Հայիթիի երկրաշարժի զոհերին օգնության ֆոնդ, որն զբաղվել է հազարավոր տուժածներին և կացարանից զրկվածներին դեղամիջոցներ ապահովելով։ Ջենքինսը համեմատել է Հայիթիի երկրաշարժի հետևանքները Բոսնիայի պատերազմի հետևանքների հետ, նշել է հումանիտար օգնության հասցնելու կարևորության մասին և պնդում էր, որ ԱՄՆ զինվորները չլքեն կղզին ։ Ջենքինսը նաև բավականին մեծ գումար է հատկացրել ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարին։ 2010 թվականի մարտի 7-ին ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարի Էլթոն Ջոնի անվան ֆոնդը կազմակերպել է երեկույթներ, որոնց հովանավորը դարձել են Ջենքինսը և Neuro ընկերությունը։ Ֆոնդն այդ օրը հավաքել է 3,7 մլն ամերիկյան դոլլար ։
Ընտանիք
1999 թվականին Սամելան ամուսնացել է բանկիր Ռոջեր Ջենքինսի հետ։ Զույգը ծանոթացել է Բարբիկանի (Լոնդոն) մարզասրահում, որտեղ Ջենքինսը լինում էր առաջին կնոջից բաժանվելուց հետո։ Ամուսնությունից հետո ծնվել են երկու երեխաներ ։ Զույգը բաժանվել է 2011 թվականին, Սամելան ամուսնալուծությունից հետո ստացել է 150 մլն ֆունտ ստեռլինգ։ 2011 թվականին Սամելան իր ամուսնալուծությունն անվանել է ամենաերջանիկը, որովհետև դրա շնորհիվ նա ներառվել էր 2012 թվականին Մեծ Բրիտանիայի ամենահարուստ 500 մարդկանց ցանկում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:Բոսնիացի գործարարներ
Պենզևո
Պենզևո (Пензево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 50 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի բնակավայրեր
Վեստֆալյան հաշտություն
Վեստֆալյան հաշտություն, 1648, կնքվել է Երեսնամյա պատերազմից (1618-1648) հետո։ Միավորում է 1648 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Վեստ-ֆալիայի (պատմական մարզ Գերմանիայում) Օսնաբրյուկ և Մյունստեր քաղաքներում կնքված երկու հաշտության պայմանագիր՝ Օսնաբրյուկյան (մի կողմից «Հռոմեական սրբազան կայսրության» կայսեր ու նրա դաշնակիցների և մյուս կողմից Շվեդիայի ու նրա դաշնակիցների միջև) և Մյունստերյան (մի կողմից կայսեր ու նրա դաշնակիցների և մյուս կողմից Ֆրանսիայի ու նրա դաշնակիցների միջև)։
Երբեմն Վեստֆելյան հաշտությանն վերագրում են նաև խաղաղության հաշտությունը Իսպանիայի և Նիդերլանդի միջև, որը կնքվել է 1648 թվականի հունվարի 30-ին։ Դրա հետ մեկտեղ Հոլանդիայի և Իսպանիայի միջև ռազմական գործողություններում՝ 1625-1648 թվականներին հետազոտողները համարում են միաժամանակ և՛ երեսնամյա, և՛ ութսունամյա պատերազմները։
Վեստֆալյան հաշտությունը համարվում է առաջին ժամանակակից դիվանագիտական համագումարի արդյունքը։ Այն հիմք է դնում Եվրոպայի նոր կարգերին։ Համաձայնագիրը անդրադարձել է Սրբազան Հռոմեական կայսրությանը, Իսպանիային, Ֆրանսիային, Շվեդիային, Նիդերլանդներին և նրանց համագործակիցներին։
Պիրենեյան հաշտությունը, որը ստորագրվել է 1659 թվականին, վերջ է դնում Ֆրանսիայի և Իսպանիայի միջև պատերազմին և հաճախ դիտարկվում է որպես «ընդհանուր միասնության» վերջնական փուլը։
Անցկացման վայրը
Հաշտության մասին բանակցությունները անցկացվել են Վեստֆալիա պատմական տարածքում՝ Մյունստերի կաթոլիկական եկեղեցում և Օսնաբրյուկի բողոքական եկեղեցում։ Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսրի և Շվեդիայի միջև խաղաղ պայմաններում դավանանքային հավասարության քննարկելու նպատակով հրավիրվել է Օսնաբրյուկի բողոքական եկեղեցի, իսկ կաթոլիկական կառավարության և Ֆրանսիայի միջև կնքելու նպատակով՝ Մյունստեր։
Ֆրանսիայի և Գաբսբուրգների միջև բանակցությունները սկսվել են Քյոլնում 1636 թվականին, բայց դադարեցվել են կարդինալ Ռիշելյեի կողմից։ Համբուրգում և Լյուբեկում Շվեցիան և կայսրը բանակցություններ էին վարում հաշտության մասին, բայց Շվեդիան ընդհատում է դրանք և կնքում է Համբուրգյան համաձայնագիրը Ֆրանսիայի հետ։
Այդ ընթացում Սրբազան կայսրությունը և Շվեդիան հայտարարում են Քյոլնում բանակցություններ և «Համբուրգի պայմանագիրը» ներածական մասն է համընդհանուր կարգավորման համաձայնագրի, որը պետք է կնքվեր երկու հարևան քաղաքների՝ Մյունդտերի և Օսնարբյուկի միջև, որոնք բանակցությունների ժամանակ դարձան չեզոք և ապառազմականացված։ Մյունստերը 1535 թվականից եղել է խիստ կաթոլիկական քաղաք։
Վեստֆալյան Հաշտությունը Ֆրանսիայի և Շվեդիայի միջև
Վեստֆալյան հաշտության համաձայն «Հռոմեական սրբազան կայսրությունը» Շվեդիային 5 միլիոն թալեր ռազմատուգանք վճարելուց բացի, տալիս էր Ռյուգեն կղզին, ամբողջ Արևմտյան Պոմերանիան և Արևելյան Պոմերանիայի մի մասը Շտետտին քաղաքով, Վիսմար քաղաքը և Բրեմենի արքեպիսկոպոսությունն ու Վերդենի եպիսկոպոսությունը, որոնք վերածվում էին աշխարհիկ իշխանությունների։ Այդպիսով Շվեդիային անցան ոչ միայն Բալթիկ, այլև Հյուսիսային ծովի կարևորագույն նավահանգիստները։ Ֆրանսիան վերջնականապես իրեն միացրեց լոթարինգյան Մեց, Տուլ և Վերդեն եպիսկոպոսությունները և ամբողջ էլզասը (առանց Ստրասբուրգի)։ Հաղթող տերությունները՝ Ֆրանսիան և Շվեդիան հայտարարվեցին Վեստֆալյան հաշտության պայմանագրի իրականացման գլխավոր երաշխավորներ։ Հաղթող տերությունների դաշնակից գերմանական իշխանություններ Բրանդենբուրգը, Մեկլենբուրգը, Բրաունշվայգ-Լյունեբուրգը, Բավարիան ստացան չնչին տերիտորիալ փոխհատուցումներ ի հաշիվ աշխարհականացած եպիսկոպոսությունների ու վանքերի։ Բավարիան ստացավ Վերին Պֆալցը և կուրֆյուրստության իրավունք։ Ինքնուրույն ճանաչվեցին և կայսրության կազմից դուրս եկան Շվեյցարիան և Միացյալ նահանգների հանրապետությունը (Հոլանդիան)։ Գերմանիայի իշխանները ստացան լիակատար անկախություն ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին քաղաքականության բնագավառում (չէին կարող կնքել արտաքին դաշինքներ կայսեր և կայսրության դեմ)։ Վեստֆալյան հաշտություն պայմանագիրը ամրապնդեց և ուժեղացրեց Գերմանիայի քաղաքական մասնատվածությունը։ Կրոնի առումով Վեստֆալյան հաշտությունը կալվինականների իրավունքները հավասարեցրեց կաթոլիկների ու լյութերականների իրավունքներին, օրինականացրեց եկեղեցականների հողերի աշխարհականացումը և այլն։ Վեստֆալյան հաշտությունն ամրապնդելով հակահաբսբուրգյան խմբավորման նկատմամբ տարած հաղթանակը, ունեցավ խոշոր միջազգային նշանակություն։ Ձախողվեցին իսպանական և ավստրիական Հաբսբուրգների գլխավորությամբ համաշխարհային «քրիստոնեական» կայսրություն ստեղծելու փորձը և Արևմտյան Եվրոպայում ռեֆորմացիոն շարժումները ճնշելու, ինչպես և բուրժուական Հոլանդիայի հանրապետությունը հպատակեցնելու ծրագրերը։ Արևմտյան Եվրոպայում հաստատվեց Ֆրանսիայի երկարատև գերիշխանությունը։
Ալոճ գանգրամազիկավոր
Սզնի, ալոճ գանգրամազիկավոր, վարդազգիների ընտանիքին պատկանող ծածկասերմ բույս։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։
Վեստֆալյան հաշտություն
Պատվիրակություններ
Մյունստերի և Օսնաբրյուկի կոնգրեսում հավաքվել էին 135 դիվանագետեր, որոնք ներկայացնում են տարբեր երկրների հետաքրքրությունները։ Գլխավոր անձիք նրանցից եղել են՝
Ալոճ գանգրամազիկավոր
Նկարագրություն
2-5 մ բարձրությամբ, փշոտ ճյուղերով թուփ կամ ոչ մեծ ծառ է։ Երկգույն տերևները վերևից խավոտ-կանաչ են, տակից՝ մոխրագույն, գանգրահեր, փափուկ, վեգետացիայի վերջում անհետացող թավոտությամբ, լայն ձվաձև կամ ռոմբաձև, ոչ խոր եռաբլթակ, անհավասար սղոցաձև կամ թույլ կտրտված եզրերով։ Ծաղկաբույլը փոքրաթիվ ծաղիկներով է։ 2-4 կորիզներով պտուղները համարյա սև են, մուգ ծիրանագույն, կարմիր բալագույն, գնդաձև կամ էլիպսաձև ։
Վեստֆալյան հաշտություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երեսնամյա պատերազմ Կատեգորիա:Սրբազան Հռոմեական կայսրության պայմանագրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմություն Կատեգորիա:Իսպանիայի խաղաղության համաձայնագրեր
Ալոճ գանգրամազիկավոր
Տարածվածություն
Աճում է Զանգեզուրի (Թասի լեռնանցք) ֆլորիստիկական շրջանում ։
Էկոլոգիա
Աճում է միջին լեռնային գոտում՝ ծովի մակարդակից 1400-1500 մ բարձրությունների վրա, կաղնու և բոխու անտառների եզրերին, նոսր անտառում, կիրճերի լանջերին։ Ծաղկում է հունիս ամսին, պտղաբերում՝ հուլիս-հոկտեմբերին ։
Պահպանություն
Կրիտիկական վիճակում գտնվող տեսակ է, Հայաստանի էնդեմիկ, որի տարածման և բնակության շրջանների մակերեսը 10 կմ²-ից պակաս է։ Հայաստանի Կարմիր գրքի առաջին հրատարակության մեջ, CITES-ի և Բեռնի կոնվենցիաների հավելվածներում ընդգրկված չէ ։
Պահպանության գործողություններ չեն իրականացվում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրիտիկական վիճակում գտնվող տեսակներ Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Վարդազգիներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված բույսեր
Զավորովո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)
Զավորովո (Заворово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 69 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Նարցիսի մետամորֆոզներ
«Նարցիսի մետամորֆոզներ» (Metamorphosis of Narcissus), իսպանացի սյուրռեալիստ Սալվադոր Դալիի յուղաներկ կտավ, նկարված 1937 թվականին։ Կտավն այժմ գտնվում է Լոնդոնի Թեյթ ժամանակակից պատկերասրահում։ Նարցիսի մետամորֆոզ անվանումը կրող  նկարը Դալիի պարանոյական-ճգնաժամային շրջանի կտավներից է և պատկերում է Նարցիսի հունական առասպելի նրա յուրատիպ մեկնաբանությունը։
Նախապատմություն
Դալին այս կտավը նկարել է Ամերիկայում մեծ հաջողություններց հետո Փարիզ վերադառնալով և գրել է դրան ուղեկցող մեծ մեկնաբանական բանաստեղծություն։ Հին հունական առասպելի համաձայն՝ Նարցիսը արտակարգ գեղեցիկ երիտասարդ էր, ով իրեն տեսնելով աղբյուրի ջրերում սիրահարվում է իր իսկ արտացոլանքին։ Վարկածներից մեկի համաձայն՝ չկարողանալով բավարարել իր սիրո կիրքը՝ հալումաշ է եղել։ Դրամատիկ մեկ այլ վարկածում պատմվում է, որ նա խոնարհվել է ջրի առաջ՝ իր արտացոլանքը գրկելու համար և քանի որ նա ի վիճակի չէր գրկելու իր արտացոլանքը՝ ընկել է ջուրը և խեղդվել։ Դրանից հետո աստվածները նրան վերածել են նարգիզ ծաղկի։ Դալին Նարցիսին պատկերել է նստած՝ ջրին նայելիս, կողքին քայքայվող քար, որը գրեթե նույնությամբ կրկնում է նրա մարմնի ուրվագծերը, բայց այն ընկալվում է այլ կերպ՝ որպես մի ձեռք, որը սոխուկ կամ ձու է պահում, որի միջից աճելով ծաղիկ է դուրս գալիս։ Նկարի հետին պլանում կանգնած են Նարցիսի մերժված՝ մերկ հավակնորդների մի խումբը, որոնք ձեռքերով տարբեր ժեստեր են անում, միաժամանակ՝ հորիզոնում երևում է նարցիսանման մի երրորդ կերպար ։
Մետամորֆոզի էություն
Մետամորֆոզի էությունը Նարցիսի ուրվագիծը հսկայական քարե ձեռքի, իսկ գլուխը՝ ձվի կամ սոխուկի վերափոխման մեջ է ։ Դալին օգտագործել է իսպանական ասացվածք՝ «Սոխուկը ծլել  է նրա գլխում», ինչը նշանակում է կպչուն մտքեր և բարդույթներ։ Ինքնասիրահարված երիտասարդն էլ հենց նման մի բարդույթ է։ Նարցիսի ոսկե մաշկը հղում է դեպի Օվիդիոսի ասույթ, որն էլ եղել է Սալվադոր Դալիի «Նարցիսի մետամորֆոզներ» կտավի գաղափարի ոգեշնչման աղբյուր․ Օվիդիոսի «Մետամորֆոզներ» պոեմում պատմվում է նաև Նարցիսի մասին։
Կտավը Դալիի ամենաանկեղծ նկարներից մեկն է։ Դա ուղղակիորեն բխում է Նարցիսի մասին հեղինակի գրված պոեմի վերջին տողերից, որտեղ նա դիմում է կնոջը՝ Գալային․
Ցանկալի գույների հասնելու և անհրաժեշտ տեսողական ազդեցություն ստեղծելու համար, Դալին ստիպված աշխատել է էկզոտիկ, հազվագյուտ գույների հետ՝ սև փղոսկր, վինձորյան կարմիր, կանաչ կոբալտ, պրուսական կապույտ և այլն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սալվադոր Դալիի նկարներ Կատեգորիա:1937 նկարներ Կատեգորիա:Թեյթ բրիտանական պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:1937 Եվրոպայում
Լուսենա դել Պուերտո (քաղաք)
Լուսենա դել Պուերտո (Lucena del Puerto)), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Ուելվա պրովինցիայի կազմում, Անդալուզիա ինքնավար մարզ։ Համայնքը գտնվում է Էլ-Կոնդադո գավառի կազմում։ Տարածքը 69 քկմ։ Բնակչությունը 2659 մարդ (ըստ 2010 թվականի մարդահամարի)։ Պրովինցիայի ադմինիստրացիայից ունի 24 կմ հեռավորություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Միլտինո
Միլտինո – գյուղ Ռուսաստանի Վլադիմիրի մարզի Կոլչուգինսկի շրջանում, մտնում է Ռազդոլեսկոյի գյուղական բնակավայրի կազմի մեջ։
Աշխարհագրություն
Գյուղը գտնվում է Ռազդոլե ավանի կենտրոնից 22 կմ հարավ-արևմուտք և Կոլչուգինո քաղաքի շրջկենտրոնից 14 կմ հարավ-արևմուտք։
Պատմություն
XIX դարի վերջին – XX դարի սկզբին գյուղը մտնում էր Պոկրովսկի գավառի Կորոբովշչինսկի շրջանում, 1925 – ից՝ Ալեքսանդրովսկի շրջանի Կիրժաչի գավառի կազմում։ 1859 թվականին գյուղում Եղել է 20 տուն, 1905 թվականին՝ 28 տուն, 1926 թվականին՝ 38 տուն։
Բնակավայրը գտնվում է ֆինա-ուգորյան ժողովրդի հողերի վրա ։
1929-ից գյուղը Կոլչուգինսկի շրջանի Նովո-Ֆեթինսկի գյուղխորհրդի կազմում էր, 1954-ից՝ Կորոբովշչինսկի գյուղխորհրդի կազմում, 1979 - ից՝ Բելոռեչենսկի գյուղխորհրդի կազմում, 1984 – ից՝ Ռազդալևսկու գյուղխորհրդի կազմում, 2005 – ից՝ Ռազդալևսկու գյուղական բնակավայրի կազմում։
Գոլովաշևկա (գյուղ, Սումիի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Գոլովաշևկա գյուղում բնակվում էր 413 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բելոստոկ
Պատմություն
Բելոստոկում գտնվող տարածքը պատկանում էր մազովեցկյան իշխաններին և Տևտոնյան միաբանությանը․ 14-րդ դարում եղել է Լիտվական մեծ իշխանություն կազմում, որպես քաղաք։
Ըստ լեգենդների, քաղաքը հիմնադրել է Լիտվական մեծ իշխանություն իշխան Գեդիմինը՝ 1320 թվականին։ Քաղաքի մասին առաջին գրավոր հիշատակումները եղել են 1320 թվականից՝ Կազիմիր IV իշխանի արձանագրություններից, որտեղ նշվում է, որ Բելո գետի ափին գտնվում է խոշոր քաղաք։
1547 թվականին քաղաքի կառավարումը անցավ Վեսելովսկիների ընտանեկան իշխանությանը։ Իշխանական տունը քաղաքում կառավարում է քարե ամրոց և եկեղեցի։
1645 թվականին իշխանության անկումից հետո քաղաքը անցել է Ստեֆան Չարնեցկուն, ի շնորհակալություն Շվեդիայի դեմ մղվող կռիվներում ունեցած մեծ ներդրման համար։
Չորս տարի անց, որպես իր դստեր օժիտ, Բելոստոկ քաղաքի կառավարությունը զիջել է իր դիրքերը։
15-ից 16-րդ դարում Բելոստոկը համարվում էր Լեհաստանի թագավորության և տարածաշրջանի արվեստի և գիտության կենտրոններից մեկը։
Աշխարհագրություն
Բելոստոկը Լեհաստանի հյուսիս-արևելքի ամենամեծ քաղաքն է։ Աշխարհագրական կոորդինատներն են՝ 53.11667°N, 23.16667°W: Գտնվում է Լեհաստանի մայրաքաղաք Վարշավայից 188 կմ, իսկ Բելառուսի սահմանից 54 կմ հեռավորության վրա։ Երկաթուղային հանգույց է։
Քաղաքը իր անվանումը ստացել է Բելո գետի անունից, քանի որ գտնվում է այդ գետի ջրափի եզրին։
Կլիմա
Բելոստոկը գտնվում է Լեհաստանի հյուսիսում՝ Բելառուսի սահմանի մոտ, որտեղ արձանագրվում են Լեհաստանի ամենացուրտ ձմեռները։ Միջին հունվարյան ջերմաստիճանը կազմում է −5°С, իսկ ամենացածր ջերմաստիճանը արձանագրվել է մինչև −34 °C:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1691 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կուշաջա
Կուշաջա, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Օրդուի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Սերմ
Սերմ՝ սաղմնային բույս է՝ իր մեջ կուտակված պաշարային սննդանյութերով։ Այն բույսերի բազմացման և տարածման օրգան է։
Սերմը արտաքինից պատված է ամուր ծածկույթով՝ սերմնամաշկով, որի ներսում գտնվում են սաղմը և պաշարային սննդանյութերը։ Սերմնամաշկը սերմը պաշտպանում է չորանալուց և մեխանիկական վնասվածքներից։ Սերմնամաշկի վրա երեվում է սերմնասպին, այն հետքը, որով սերմն ամրանում է սերմնաոտիկին։ Սերմնասպիի կողքին գտնվում է սերմնամուտքը, որով սերմի մեջ են թափանցում ջուրը և օդը։ Սերմի հիմնական մասերն են սաղմը և պաշարանյութերը։ Սաղմում լավ երևում է շաքիլը, որում կուտակված են պաշարային սննդանյութեր։ Դրանցով է սնվում սաղմը սերմի ծլման սկզբնական փուլում։ Տարբերում են երկշաքիլավոր և միաշաքիլավոր սերմեր։ Երկու շաքիլ ունենարևածաղկի, խնձորենու, վարունգի, սեխի և մի շարք այլ բույսերի սերմեր, որի համար էլ կոչվում են երկշաքիլավոր բույսեր։ Կան նաև միաշաքիլավոր բույսեր, որոնց սերմն ունի մեկ շաքիլ։ Միաշաքիլավոր սերմերի էնդոսպերմը կարող է գտնվել սաղմի մոտ կամ շրջապատել սաղմը։ Սերմերի բաղադրության մեջ մտնում են օրգանական (օսլա, ճարպեր, սպիտակուցներ) և անօրգանական (ջուր և հանքային աղեր) նյութեր։
Սերմի քիմիական բաղադրություն
Հիմնական առանձնահատկությունը դա հասուն սերմի քիմիական կազմն է, ջրի բաղադրությունը կազմում է 10—15 % (ըստ տարբեր աղբյուրների, 5-ից մինչև 20%)։ Քիմիական կազմը ուժեղ կազված է պայմաներից ր բույսի սորտից։ и от сорта растения Մի տեսակի բույսերի սերմերը պարունակում են սպիտակուցներ, թթվածին, ճարպեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերմ Կատեգորիա:Բույսի բազմացում
Պենզյատկա
Պենզյատկա (Пензятка), գյուղ Ռուսաստանի Մորդովիա հանրապետության Լյամբիրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1190 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մորդովիա հանրապետության Լյամբիրսկի շրջանի բնակավայրեր
Երեք ալարկոտ
«Երեք ալարկոտ» (Die drei Faulen), Գրիմ եղբայրների հեքիաթը։ Այն կարճ ֆարս է թագավորի մասին, որն իր համար ժառանգորդ է ընտրում ամենաալարկոտ որդուն ։ Հեքիաթների սյուժեների Աարնե-Թոմփսոնի դասակարգման համակարգում ներկայացված է 1950 համարի ներքո։
Սյուժե
Մահացող թագավորը ցանկանում է, որ իրեն հաջորդի իր երեք որդիներից ամենաալարկոտը։ Առաջինն ասում է, որ քնելիս ալարում է աչքերը փակել, նույնիսկ եթե աչքերի մեջ ջուր կաթի։ Երկրորդը պնդում է, որ ոտքերը խարույկից չի հեռացնում, եթե նույնիսկ դրանք այրվում են։ Երրորդ որդին էլ ասում է, որ եթե իրեն կախելու լինեն, և ինչ-որ մեկն էլ սուր դանակ տա պարանը կտրելու համար, ապա ալարկոտությունից պարանը չի կտրի։ Լսելով այդ՝ հայրն ասում է. «Ամենաալարկոտը, երևում է, դու ես, ուրեմն դու էլ կդառնաս թագավոր»։
Սյուժեի ծագում և տարբերակներ
Հեքիաթն սկիզբ է առնում Յոհաննես Պաուլիի (1455-1530) «Շիմպֆ և Էռնստ» (1522) պատմվածքից և գերմանական գրականության մեջ տարածված է եղել 15-16-րդ դարերում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գրիմ եղբայրների հեքիաթներ Կատեգորիա:Գերմաներեն գրականություն
(4445) Ջիմստրատոն
(4445) Ջիմստրատոն (Jimstratton), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1985 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Կենձո Սուզուկիի և Տակեշի Ուրատայի կողմից Տոյոտայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,267035 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8369 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6972 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1246,77 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,288747 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,86° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1985 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կենձո Սուզուկիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Տակեշի Ուրատայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Գապ
Գապ (Gap, Gap), քաղաք և համայնք Ֆրանսիայի հարավարևելյան մասում՝ Պրովանս-Ալպեր-Լազուր ափ երկրամասում, որի կազմի մեջ մտնող Վերին Ալպեր դեպարտամենտի պրեֆեկտուրան, ինչպես նաև Գապի շրջանի սուպրեֆեկտուրան՝ վարչական կենտրոնն է և ամենամարդաշատ բնակավայրը։ Բնակչության թվաքանակը 2019 թվականի տվյալներով եղել է 40.631: Զբաղեցնում է 110,43 քառակուսի կիլոմետր տարածք։
Աշխարհագրություն
Ընկած է Դոֆինեի Ալպեր անվանումով հայտնի լեռնազանգվածի հարավային հատվածում՝ Լյուի գետի ափին, Նապոլեոնի երթուղու վրա, որը հատելով Ալպյան լեռները՝ Գրենոբլը կապում է Լազուր ափի հետ։
Կլիմա
Գապին բնորոշ է օվկիանոսային կլիման՝ մայրցամաքայինի զգալի ազդեցությամբ հանդերձ։ Ամառները տաք են, ձմեռները՝ ցուրտ ու ձնառատ, ինչը հատուկ է ալպյան այլ բնակավայրերին ևս։
Պատմություն
Ներկայիս Գապի տեղում մեր թվականությունից առաջ 14-րդ դարում հիմնվել է հինհռոմեական Vapincum ռազմական ճամբարը։ V դարում բնակավայրը պարսպապատվել է։ Մինչև XVI դարը կառավարվել է կաթոլիկ եպարխիայի կողմից։ 1512 թվականին անցել է Ֆրանսիայի տիրապետության տակ։ XVI—XVII դարերում զգալի վնասներ է կրել կրոնական պատերազմների հետևանքով։
1790 թվականին դարձել է Վերին Ալպեր դեպարտամենտի պրեֆեկտուրան՝ վարչական կենտրոնը։
XIX դարում կառուցված նոր ճանապարհների և երկաթուղու շնորհիվ Գապը կապվել է Իտալիայի և Դրոմ գետի հովտի բնակավայրերի հետ։
Քույր քաղաքներ
Գապը բարեկամական և գործընկերային հարաբերություններ է հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ.
Պատկերասրահ
<Gallery> Gap - Hôtel de ville.jpg| Gap-photo048.jpg| Église Saint-André-les-Cordeliers de Gap.jpg| Musée départemental05.JPG| Route-Napoleon02.jpg| Place J. Marcellin.JPG| Chaudun-79.JPG| Charance002.jpg| </Gallery>
Տես նաև
Վերին Ալպեր
Գապ (շրջան)
Գրականություն
History and anecdotes about the town of Gap Booklet on the release of Gap in August 1944
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Տուր դը Ֆրանս Կատեգորիա:Եվրոպական քաղաքներ
Սարգիս Մարտիրոսյան (ռազմական գործիչ)
մինի|Գեներալ-լեյտենանտ Սարգիս Մարտիրոսյանը [[Արա Սարգսյանի, Մարտիրոս Սարյանի, Հայկանուշ Դանիելյանի, Ավետիք Իսահակյանի, Վաղարշ Վաղարշյանի հետ, 1945 թվական։ Նկարել է լուսանկարիչ Գաբրիել Խանոյանն, իր տանը հայ մեծերին հյուրնկալելիս։ մինի|Սարգիս Մարտիրոսյանի հուշատախտակը Երևանում Սարգիս Սողոմոնի Մարտիրոսյան, խորհրդահայ ռազմական գործիչ, գեներալ-լեյտենանտ (1945), Խորհրդային Միության հերոս (1945 թվականի մայիսի 10)։
Կենսագրություն
Նախնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրում, ապա՝ Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում։ Հայաստանում խորհրդային ռեժիմի հաստատվելուց հետո մտել է կարմիր բանակի շարքերը, 1922 թվականին հայկական հրաձգային դիվիզիայում նշանակվել գնդացրային դասակի հրամանատար։ 1928 թվականին ավարտել է ԲԳԿԲ գլխավոր շտաբի Մոսկվայի բարձրագույն զինվորական դասընթացները և դարձել կադրային սպա։ 1924-1938 թվականներին 76-րդ հայկական լեռնա-հրաձգային դիվիզիայում վարել է տարբեր պաշտոններ (վաշտի հրամանատար, գնդի շտաբի պետի տռղակալ՝ հետախուզության գծով, դիվիզիզյի շտաբի հետախուզության բաժնի պետ և այլն)։
Խորհրդային Միության վրա Ֆաշիստական Գերմանիայի հարձակումից հետո Հարավային ռազմաճակատում Մարտիրոսյանը եղել է 227-րդ հրաձգային դիվիզիայի շտաբի պետ, Մոսկվայի համար մղված մարտերում՝ 340-րդ հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար։ Նրա հրամանատարությամբ դիվիզիան մարտնչել է Վորոնեժի ռազմաճակատում։ 1943 թվականին Մարտիրոսյանը նշանակվել է կորպուսի հրամանատար՝ 1-ին Ուկրաինական ռազմաճակատի կազմում (կորպուսը մասնակցել է Կորսուն-Շևչենկովսկի խմբավորման ոչնչացման մարտերին, Յասսի-Քիշնևյան օպերացիային, Լեհաստանի, Ռումինիայի գրավմանը, Վիսլա-Օդերյան, Բեռլինյան օպերացիաներին և Չեխոսլովակիայի գրավմանը)։ Կորպուսի կազմում մի քանի ամիս մարտական գործողություններին մասնակցել է ԽՍՀՄ-ում կազմակերպված չեխոսլովակյան առաջին բրիգադը՝ Լյուդվիգ Սվոբոդայի հրամանատարությամբ։ Հերոսի կոչման է արժանացել հակառակորդի դեմ մղած պայքարում հրամանատարության մարտական առաջադրանքները օրինակելիորեն կատարելու և ցուցաբերած խիզախության համար։ Մարտիրոսյանը եղել է նոր ազատագրված Կիև քաղաքի կայազորի առաջին պետը։ 1947 թվականին նշանակվել է հրաձգային զորամասի հրամանատար Մերձկարպատյան ռազմական օկրուգում։ 1950 թվականին փոխադրվել է Անդրկովկասյան ռազմական օկրուգ, որպես զորամասի հրամանատարի տեղակալ։ 1953 թվականին զորացրվել և բնակվել է Երևանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գեներալներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ հայազգի հերոսներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր Կատեգորիա:Երևանի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանի սաներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության հերոսներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Կիևի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ
Նիկոստրատոս հավալուսնը
Նիկոստրատոս հավալուսնը (Nicostratos le pélican) Էմիր Կուստուրիցայի դերակատարությամբ ֆրանսիացի ռեժիսոր Օլիվիե Օռլեի 2011 թվականի դրամա-կատակերգություն։ Ֆիլմի կարգախոսն է. «ընկերության զարմանալի պատմություն»։
Ֆիլմի նկարահանումները տեղի են ունեցել հունական Սիֆնոս կղզում։
Սյուժե
Կնոջ մահից հետո այրի տղամարդը փակվել է իր մեջ և չի ցանկանում շփվել որդու՝ Յաննիսի հետ։ Կնոջը կորցնելուց հետո ամեն ինչ նրա համար կորցրել է իմաստը։ Կնոջից մնացել է միայն մի ոսկե խաչ, որը անցել է որդուն։ Նավում պանիր վաճառելու ժամանակ երիտասարդը մի սենյակ է մտնում որտեղ ցածր ճիչ է լսել։ Այնտեղ նա գտավ իրեն անծանոթ թռչնի ձագ։ Տղան տալիս է նավապետին իր խաչը և դրա փոխարեն վերցնում ձագին։ Հետո Յաննիսը իմանում է, որ դա հավալուսն է։ Թռչունը արագ մեծանում էր և շուտով հայրը իմանում է և դրա մասին, և թե ինչպես է որդին ստացել փոքրիկ հավալուսնին, ինչը իրեն դուր չի գալիս։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:2011 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ֆիլմեր թռչունների մասին Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր
Չեռնուսկո Լոմբարդոնե
Չեռնուսկո Լոմբարդոնե (Cernusco Lombardone), կոմունա Իտալիայի Լոմբարդիա մարզի Լեքո գավառում ։ Բնակչության թիվը կազմում է 3540 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում է 1180 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է՝ 3 կմ² տարածք։ Հեռախոսի կոդ՝ 039։ Փոստային ինդեքս՝ 22052։
Կլայպեդա
Կլայպեդա (, Memel), քաղաք Լիտվայում։ Չսառչող նավահանգիստ է Բալթիկ ծովի ափին, երկաթուղային կայարան, ավտոճանապարհների հանգույց։ Լիտվայի հնագույն քաղաքներից է։
Չեռնուսկո Լոմբարդոնե
Կոմունայի հովանավորներն են սուրբ Մարիամ Աստվածածինը և Հովհաննես Մկրտիչը։ Տոնակատարությունը հունիսի 24-ին է։
Կլայպեդա
Անվանում
Որպես բալթերի ավան հայտնի է մեր թվարկության առաջին դարերից։ Ենթադրում են, որ անվանման հիմքում Peda ― «տարածք» բառն է։ 1252 թվականին Տևտոնյան օրդինի՝ Լիտվա ներխուժած ասպետներն այստեղ հիմնադրում են մի քաղաք և անվանում Մեմել (Նեման գետի անվան գերմաներեն ձևափոխումը)։
Չեռնուսկո Լոմբարդոնե
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կլայպեդա
Անվանում
1923 թվականին պաշտոնապես վերականգնվել է լիտվական ազգային անվանումը ։
Տնտեսություն
Զարգացած են նավաշինությունն ու նավանորոգումը, ձկնեղենի, թեթև, սննդի, փայտամշակման արդյունաբերության ճյուղերը։ Կան միջնակարգ մասնագիտական ուսումնական հաստատություններ, դրամատիկական թատրոն, հայրենագիտական թանգարան և այլն։ Քաղաք է 1252-1253 թվականներից։
Ազգային կազմ
1950-ական թվականներին քաղաքում գերակշռում էին ռուսները, իսկ 60-ակաների սկզբներին լիտվացիները։ կանյին նաև փոքրամասնություն կազմող սլավոնացիներ (23,2 %)։
Բրեկչիա
Բրեկչիա (breccia՝ ջարդել, կոտրատել), հրաբխային փշրաքար, խոշորաբեկոր ապար՝ կազմված տարբեր ապարների անկյունավոր բեկորներից և ցեմենտող նյութից։ Առաջանում է արտածին, ներծին գործոնների և տեկտոնական շարժընթացների հետևանքով։ Առանձնացվում են նստվածքային, կարստային, քիմիական, հրաբխային, տեկտոնական բրեկչիաներ։ Բրեկչիաների հանքավայրեր կան ՀՀ Կոտայքի և Լոռու մարզերում, հղկված գլաքարերից ու ցեմենտող նյութից կազմված ապարների երանգավորված բրեկչիաների հանքավայր՝ Լոռու մարզի Ուրասար գյուղի մոտ։ Օգտագործվում է շինարարության մեջ։
Կատեգորիա:Նստվածքային ապարներ
Ադաքենդ
Ադաքենդ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Դիադինի գավառակում` Դիադին քաղաքից մի քանի կմ հարավ։
Անվան ստուգաբանություն
Ադաքենդ անվանումը թուրքերեն նշանակում է գյուղակղզի։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 20 տուն բնակիչ։
Տնտեսություն
Բնակիչների հիմնական զբաղվածությունը անասնապահությունն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Օստաշկի
Օստաշկի (Осташки), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Խմելնիցկիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օստաշկի գյուղում բնակվում էր 931 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,123 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 7569,11 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Խմելնիցկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Էլեկտրա
Էլեկտրա (Ἠλέκτρα), հին հունական դիցաբանության մեջ Ագամենոնի և Կլիթեմնեստրայի դուստրը՝ հունական ողբերգությունների սիրված հերոսուհին։ Պատանեկության տարիներին ականատես է եղել հոր սպանությանը մոր և նրա սիրեկանի՝ Էդիպի կողմից։ Կարողացել է կազմակերպել իր փոքր եղբոր՝ Օրեսթեսի, փախուստը Միկեններից։ Կյանքի հաջորդ յոթ տարիները անցկացրել է սգի մեջ՝ չկարողանալով թաքցնել ատելությունն ու արհամարհանքը Ագամենոնի մահվան մեջ մեղավորների նկատմամբ։ Օրեսթեսի վերադառնալուց հետո վրեժխնդրությամբ է լցրել եղբորը և կարողացել է կազմակերպել մոր և Էդիպի սպանությունը։
Էլեկտրան գլխավոր հերոս է Էսքիլեսի «Խոեֆորներ» (Χοηφόροι), Սոֆոկլեսի «Էլեկտրա», Եվրիպիդեսի «Էլեկտրա» և « Օրեսթես », ինչպես նաև Լուցիուս Աննեուս Սենեկայի « Ագամեմնոն » ողբերգություններում։ Ըստ ժամանակակից գրականագետների՝ Եվրիպիդեսի ստեղցագործության մեջ զետեղված երգը, որը հանդիսանում է Էլեկտրայի պատասղանը երգչաղմբի աղջիկների խնջույքի գնալու հրավերին, համարվում է ամենատխուրներից մեկը հին հունական ողբերգության մեջ։ Ըստ Պլուտարքոսի՝ Պելեպոնեսյան պատերազմից հետո, երբ հաղթանակած կողմը  որոշում էր ջախջախվաց Աթենքի ճակատագիրը, սպարտացի հրամանատարների մի մասը առաջարկում էր ոչնչացնել քաղաքը, իսկ բնակիչներին ստրկության մատնել։ Աթենքի ճակատագիրը որոշվեց ո՛չ թե ռացիոնալ, այլ էմոցիոնալ փաստարկով։ Զինվորներից մեկը երգեց Եվրիպիդեսի «Էլեկտրա» ստեղցագործության պարոդը։ Խորհրդի անդամներին հուզեց կատարումը և նրանքանհնարին համարեցին ոչնչացնել մի քաղաք, որ Հունաստանին նմանանուն հռչակավոր մարդկանց է տվել։
Էլեկտրա և Օրեսթես առասպելները մտնում են այնպիսի ստեղցագործությունների շարքերը, որոնք առանձնահատուկ ուշադրության են արժանացել արևմտաեվրոպական մշակույթում։ Այս ստեղծագործությունների հիման վրա ստեղծվել են բազմաթիվ դրամաներ, օպերաներ և ֆիլմեր։ Օրինակ Ժյուլ Մասնեի « Էլեգիա » ստեղծագործությունը, որը կատարել են Ֆեոդոր Շալյապինը, Էնրիկո Կրուզոն, Մոնսերատ Կաբալյեն և այլ աշխարհահռչակ երգիչներ, Շառլ Լըկոնտ դը Լիլի «Էրինի» 1873 թվականի դրամայում Էլեկտրայի տխուր երգն է։
Ծագում, վաղ տարիներ
Անտիկ շրջանի բոլոր ստեղծագործություններում, որտեղ նշվում է Էլոկտրայի անունը, գրում են, որ նա Միկենների արքա Ագամեմնոնի և նրա կնոջ՝ Կլիթեմնեստրայի դուստրն է։ Հոմերոսի « Իլիական »-ում Միկենների արքայի օրինական զավակներն են նշվում Օրեսթեսը, Իֆանասսան, Քրիսոֆեմիդան և Լաոդիկան ։ Քնի որ ավելի ուշ շրջանի հույն դրամատուրգներ՝ Էսքիլեսի, Սոֆոկլեսի և Եվրիպիդեսի մոտ չեն հիշատակվում Լաոդիկան և Իֆաննասան, ուստի նրանց նույնացնում են Էլեկտրայի և Իֆիգենիայի հետ ։
Ըստ Եվրիպիդեսի՝ մանուկ հասակում բարերար Ագամեմնոնը արքայդստերը նշանել է Սպարտայի արքա Տիդարեուսի որդի՝ Կաստորի հետ։ Պատանեկությունն անցկացրել է առանց հոր։ Ագամեմնոնը Տրոյայի պաշարման ժամանակ ղեկավարում էր հույների միացյալ ուժերը։ Ագամեմնոնին տանը սպասում թր իր օրինական կին Կլիթեմնեստրան։ Կինն իր սրտում շատուշատ դժգոհություններ էր պահում ամուսնու նկատմամբ։ Դեռ երիտասարդ ժամանակ Ագամեմնոնը սպանել էր իր նախկին ամուսնուն և երեխային, զոհաբերության սեղանին էր հանձնել իրենց դստերը՝ Իֆիգենիային, ավելի քան տասը տարի բացակայել էր պալատից և հավատարմությամբ նույնպես չէր փայլում։ Արշավանքից վերադառնալուց Ագամենոնն իր հետ բերել էր իր նոր գերուհի-ստրկուհուն արքայական տոհմից՝ Կասսանդրային, երեխաների հետ։ Դրանից օգուտ քաղեց Ագամեմնոնի զարմիկ Էդիպը, որն ավելի վաղ վտարվել էր Միկեններից հոր՝ Ֆիեստի հետ։Նա ոչ միայն դարձավ Կլիթեմնեստրայի սիրեկանը,այլև համոզեց նրան դառնալ դավադրության մասնակից։ Երբ Ագամեմնոնը վերադարձավ հայրենիք, Կլիթեմնեստրան ձևացրեց, թե երջանիկ է և նրան տարավ լոգասենյակ, որտեղ երիտասարդ ստրկուհիները ջուր էին տաքացնում։ Կանղատեսելով Ագամեմնոնի մոտալուտ մահը Կասսանդրան ուշագնաց եղավ։ Մի ժամանակ, երբ Կասսանդրան մերժել էր Ապոլլոնի սերը, մինչ այդ ստացած մարգարեության պարգևը վերածվում է անեծքի։ Տրոյական արքայադստերը տրված էր կանղատեսել ապագան, բայց Ապոլլոն այնպես էր արել, որ նրա կանղատեսումերին ոչ ոք չհավատար։ Այդպես եղավ և այդ ժամանակ։ Երբ Ագամեմնոնը դուրս եկավ լոգարանից, նրան սպասում էր Կլիթեմնեստրան սրբիչով։ Ամուսնուն չորացնելու փոխարեն նա սրբիչը գցեց արքայի գլխին։ Էդիպը ծուղակում հայտնված արքային երկու անգամ սրով հարվածեց։ Արքան ընկավ լողավազանը, իսկ Կլիթեմեստրան կտրեց նրա գլուխը։
Ագամեմնոնի մահից հետո
Ագամեմնոնի մահից հետո Կլիթեմնեստրան և Էդիպը ցանկանում էին սպանել տաս տարեկան Օրեսթեսին։ Տղային փրկեցին կերակրամայր Արսինոյան և Էլեկտրան։ Վարկածներից մեկի համաձայն Արսինոյան մանկական սենյակ է ուղարկում իր որդուն, ում և սպանում է Էդիպը։ Էլեկտրան էլ իր հերթին վերարկույով փաթաթում է Օրեսթեսին և իր հոր ծեր դաստիարակի հետ միասին դուրց է բերում նրան քաղաքից։ Մեկ այլ վարկածի համաձայն Էլեկտրան համոզում է Ստրոֆիոսին եղբորը Միկեններից տանել, ինչի համար արժանացել է մոր և Էդիպի զայրույթին։
Էդիպը վախենում էր նաև Էլեկտրայից, որը չէր թաքցնում ատելությունը և արհամարհանքը հորը սպանողների հանդոպ։ Կլիթեմնեստրան թույլ չէր տալիսիր նոր ամուսնուն սպանել իր աղջկան, քանի որ վախենում էր Աստվածների զայրույթից։ Երիտասարդ արքայադստեր ձեռքը խնդրելու էին գալիս հարուստ արքայազններ։ Սկայն Էդիպը, ըստ Եվրիպիդեսի, վախենալով նոր և հզոր թշնամու հայտնվելուց, Էլեկտրային կնության է տալիս մի հասարակ գյուղացու։ Լինելով արդար մարդ նա թույլ է տալիս իր կնոջը կույս մնալ։ Սոֆոկլեսի ստեղծագործություններում Էլեկտրան Էդիպի կառավարման ողջ տարինեին մնացել է չամուսնացած և քարշ է տվել իր խղճուկ գոյությունը՝ փակված մնալով սեփական հոր պալատում, «դատարկ սեղաններից ուտելիքի փշրանքներ հավաքելով»։ Բացի այդ ենթարկվել է մշտական կշտամբանքների և նվաստացումների այն բանի համար, որ օգնել է փրկել Օրեսթեսին, որը կարողացավ վրեժ լուծել Ագամեմնոնի մահվան համար։
Ինչ-որ պահի Էդիպն ու Կլիթեմնեստրան ձանձրացել էին Էլեկտրայի կողմից հնչող վիրավորանքներից։ Նրանք որոշեցին, որ եթե Էլեկտրան Քրիսոֆեմիդայի պես չհամակերպվի ճակատագրի հետ, նրան զնդան կգցեն։ Այդ լուրը ինքը՝ հենց Քրիսոֆեմիդան է ասում Էլեկտրային։ Էլեկտրան արհամարհանքով մերժում է քրոջ հորդորը։ Ավելին, նա Քրիսոֆեմիսին մեղադրեց հոր հիշատակը դավաճանելու մեջ։ Ըստ Սոֆոկլեսի՝ աղջիկը պատրացտ էր մինչև կյանքի վերջ անցկացնել զնդանում, բայց չընտրեց քրոջ հնազանդության ուղին։
Օրեսթեսի վերադարձ, Կլիթեմնեստրայի և Էդիպի սպանություն
Անտիկ շրջանի դրամատուրգները տարբեր կերպ են նկարագրում Օրեսթեսի վերադարձը Միկեններ, նրա հանդիպումը քրոջ հետ և Ագամենոնին սպանողների վրեժը։ Էսքիլեսի «Խոեֆորներ» ողբերգության մեջ Կլիթեմնեստրան Էլեկտրային ուղարկում է Ագեմեմնոնի գերեզմանին երգչախմբի կանանց հետ միասին։ Աղջիկը հոր ստվերին աղաչում է վրիժառու ուղարկել։ Այդ ժամանակ հոր գերեմանին աղջիկը նկատում է մի մազապունջ, որը մոտակայքում թաքնվաց Օրեսթեսն էր թողել, և նմանեցնելով իր մազերին գլխի է ընկնում, թե ումն է։ Ճանաչելով քրոջը Օրեսթեսը դուրս է գալիս թաքստոցից և նրանք միասին վրեժխնդրության ծրագիր են կազմում, որը հետագայում Օրեսթեսը Պիլադի հետ կյանքի է կոչում։
Սոֆոկլեսի «Էլեկտրա» քղբերգության մեջ Կլիթեմնեստրան երազ է տեսնում, որ այն արքայական գավազանից, որ խրել էին Ագամեմնոնի գերեզմանին, մի շիվ է աճել և տարածվել է Մեկենների ողջ երկայնքով։ Մեկ այլ հեղինակի Կլիթեմնեստրան երազում օձ է ծնում,որը խայթում էիր կուրծքը։ Երբ թագուհին Քրիսոֆեմիդային ուղարկում է իր իսկ ձեռքով սպանված արքայի գերեզման գինի զոհաբերելու։ Այդ ժամանակ թագուհու մոտ է գալիս Օրեսթեսի կողմից ուղարկված սուրհանդակը և հայտնում, որ Ագամեմնոնի և իր որդին մեռած է։ Այդ լուրը Կլիթեմնեստրան և Էլեկտրան տարբեր կերպ ընկալեցին։ Թագուհին որոշեց, որ վրեժխնդրության վտանգն անցյալում է,մինչ այդ Էլեկտրան կորցնում է վերջին հույսը։ Որոշ ժամանակ անց Էլեկտրային այցի են գալիս Օրեսթեսը և Պիլադը։ Նա բացահայտում է իր գաղտնիքը քրոջ մոտ։ Եղբոր հետ միասին Էլեկտրան մասնակցում է մոր սպանությանը, Օրեթեսը սուրհանդակի կերպարանքով գալիս է պալատ և ասում, որ եկել է տեսնելու Կլիթեմնեստրային, նա հայտնում է Օրեստի մահվան լուրը և Կլիթեմեստրան շտապ դուրս է գալիս պալատից չվերցնելով անգամ իր զորախմբից ոչ ոքի։ Հետո նրանք սպանում են նաև Էգիսֆին, որը լուրը լսելուն պես շտապել էր պալատ։
Եվրիպիդեսի «Էլեկտրայում» Օրեսթեսը իր ընկեր Պիլադի հետ գալիս է քրոջ տուն, որտեղ նա ապրում է իր կեղծ ամուսնու հետ։ Նա ներկայանում է, որպես Օրեսթեսի սուրհանդակ։ Հետո, երբ նրան ճանաչում է Ագամեմնոնի դայակը, քույր ու եղբայր պլանավորում են, թե ինչպես վրեժ լուծեն։ Կլիթեմնեստրային լուր են ուղարկում, որ Էլեկտրան երեխա եէ ունեցել։Օրեսթեսը օտարականի կերպարանքով մասնակցում է Էդիպի զոհաբերությանը և այդ ժամանակ սպանում է նրան զոհաբերության դանակով։ Ստրուկները, որ առաջ էին նետվել վրեժ լուծելու իրենց թագավորի մահվան համար, հետ են քաշվում, երբ իմանում են Օրեսթեսի ծագման մասին։ Էդիպի մահվանից հետո Օրեսթեսը գալիս էլեկտրայի մոտ։ Տղան չէր կողմնորոշվում, թե ինչպես վարվել մոր հետ։ Էլեկտրան պնդում է, որ նա նույնպես արժանի է Էդիպի բախտին։ Երբ իր ամուսնու ճակատագրից անտեղյակ թագուհին գալիս է Էլեկտրայի մոտ, նա ներս է հրավիրում Կլիթեմնեստրային թոռանը ցույց տալու պատրվակով և Օրեսթեսի հետ սպանում է։
Հետագա կյանք
Էլեկտրայի հետագա կյանքի ամենադրամատիկ նկարագրությունը հանդիպում է Եվրիպիդեսի « Օրեսթես » ողբերգության մեջ։ Կլիթեմնեստրայի և Էգիսֆի սպանությունից հետո Օրեսթեսին է հայտնվում վրեժխնդրության աստվածուհի Էրինիաները։ Օրեսթեսը ընկնում է փոսի մեջ և այնտեղ մնում միքանի օր։ Այդ ողջ ընթացքում նրա մասին հոգ է տանում քույրը։ Սպարտայից գալիս է Կլիթեմնեստրայի հայր, Օրեստեսի և Էլեկտրայի պապ՝ Տինդարեուսը։ Նա մեղդրում է թւռներին իրենց մոր սպանության մեջ։ Բացի այդ Սպարտայի արքան պահանջում է պատժի վախի տակ, որ մինչև դատաստանի օրը ոչմ եկ չօգնի մեղադրյալներին։
Մենալայոսը իմանալով կատարվածի մասին՝ իր կնոջը, միևնույն ժամանակ Կլիթեմնեստրայի քրոջը՝ Հեղինե Չքնաղին, Միկեններ։ Իսկ ինքը ուղևորվեց Տինդարեուսի մոտ։ Սպարտայի արքան նշում էր, որ Կլիթեմնեստրային իր գործած հանցանքի համար պետք էր աքսորել, բայց ոչ սպանել։ Նա իր խորթ որդուն կարգադրում է անել ամեն ինչ, որ իր դստեր մահվան մեջ մեղավորները պատժվեն։ Վախենալով Տինդարեուսի զայրույթից՝ Մենելայոսը ուշադրություն չդարձրեց Օրեսթեսի աղաչանքներին։ Դատավճռի օրը մի շարք առաջարկներ հնչեցին։ Ի վերջո որոշվեց Օրեսթեսին և Էլեկտրային դատապարտել մահապատյի, հաշվի առնելով, որ Օրեսթեսը Ագամեմնոնի որդին է, նրան հնարավորություն դրվեց կյանքին վերջ տալինքնասպանությամբ։ Դատարանի շենքից Օրեսթեսին դուրս բերեց Պիլադը, որից ինքնասպանությունն իրագործելուց հետո հրաժարվեց հայրը՝Ստրոֆինը։
Խորհրդակցելուց հետո Օրեսթեսը, Պիլադը և Էլեկտրան որոշեցին՝ եթե նրանց վիճակված է մեռնել, ապա պետք է վրեժ լուծեն Մինելայոսից, սպանելով նրա կնոջը Հեղինեին, ում դավաճանության պատճառով ամբողջ Էլլադան և իրենց ընտանիքը այդքան դժվարությունների մեջով էր անցել։ Էլեդտրան որոշում է կյանքի կոչել իր իսկ պլանը, պատանդ վերցնելով Մինելայոսի և Հեղինեի դստերը՝ Հերմիոնային։ Նրանց պլանը գրեթե հաջողվել էր։ Օրեսթեսին և Պիլադին հաջողվեց մոտենալ Հեղինեին և մերկացնել սրերը,իսկ Էլեկտրան՝ բռնել Հերմիոնային և պալատում փակել։ Սակայն ինքը Ապոլլոնը խառնվեց իրադաձությունների ընթացքին։ Նա Հեղինեին տեղափոխեց Օլիմպոս, որտեղ նա դարձավ անմահ։ Բացի այդ նա Մենելայոսին հրամայեց, որ իրեն նոր կին գտնի, Հերմիոնային ամուսնացնի Օրեսթեսի հետ իսկ Էլեկտրային Պիլադի հետ։
Էլեկտրան Պիլադից ունենում է երկու տղա Մեդոնը և Ստրոֆինը։Ըստ II դարի հին հույն գրող և աշխարհագիր Պվսանիասի Էլեկտրայի գերեզմանը գտնվում է իր հարազատ Միկենների փլատակների մեջ։
Անտիկ շրջանի դրաման
Առաջին անգամ գրական ստեղծագործությունների մեջ Էլեկտրան հանդիպում է Էսքիլեսի մ.թ.ա. 458 թվականի «Խոեֆորներ» ողբերգության մեջ։ Ստեղծագործության մեջ Ագամեմնոնի դուստրը զբաղեցնում է կառևոր դեր, բայց ոչ գլխավոր։ Ըստ Վասիլի Ժուկովսկիի՝ Օրեսթեսի կերպարը, որը տատանվում էր վրեժղնդրության զգացումից և մայրասպան դառնալու մտքից, զիջելով Էլեկտրային, որը երդվում է լինել մարդասպան, Կլիթեմնեստրայի սառնասիրտ սպանությունը և վերջապես Օրեսթեսի կատաղությունը՝ շրջապատված լինելով վրեժխնդրության աստվածուհիների կղղմից, հանդիսատեսին սարսափի է հասցնում։
Սոֆոկլեսը որպեսզի ցույց տա Էլեկտրայի կերպարի առանձնահատկությունները նույնանուն ստեղծագործության մեջ, նրան հակադրել է Քրիսոֆեմիդայի հետ։ Նա տեսնում և հասկանում էր այն չարիքը, որ իրենց ընտանիքը ստիպված էր տանել, բայց չուներ ներքուստ չուներ բավականչափ ուժ ատելության և վրեժխնդրության համար, նույնիսկ ավելին սեփական կյանքը վտանգի տակ դնելու համար։ Այս հնարքի շնորհիվ անտիկ շրջանի դրամատուրգը ընդգծում է Էլեկտրայի անկարողությունը հասկանալու, որ արդարությունը վերացական հասկացություն է։ Նա պետք է փոխհատուցի հորը սպանողներին այն, ինչի արժանի են, անկախ նրանից, թե ինչպես պիտի վճարի իր արարքի համար։ Էլեկտրան հանդես է գալիս պիրկ, վրեժխնդրության կրակով վառվող, դժբախտություններով շրջապատված և միևնույն ժամանակ վեհաշուք կնոջը նվաստացնելու գործում կերպարով։ Սոֆոկլեսը ներկայացման առաջին բեմադրություններում Էլեկտրայի դերը տվել է դերասանի, որը նոր էր կորցրել իր որդուն։ Նա իր խաղով կարողացել է, ըստ հին հույների, փոխանցել անկեղծ տանջանքները կերպարի, այդ թվում ապահովելով ներկայացման հաջողությունը։
Ըստ Պլուտարքոսի՝ Պելեպոնեսյան պատերազմից հետո, երբ հաղթանակած կողմը որոշում էր ջախջախվաց Աթենքի ճակատագիրը, սպարտացի հրամանատարների մի մասը առաջարկում էր ոչնչացնել քաղաքը, իսկ բնակիչներին ստրկության մատնել։ Աթենքի ճակատագիրը որոշվեց ո՛չ թե ռացիոնալ, այլ էմոցիոնալ փաստարկով։ Զինվորներից մեկը երգեց Եվրիպիդեսի «Էլեկտրա» ստեղցագործության պարոդը։ Խորհրդի անդամներին հուզեց կատարումը և նրանքանհնարին համարեցին ոչնչացնել մի քաղաք, որ Հունաստանին նմանանուն հռչակավոր մարդկանց է տվել։ Ըստ ժամանակակից գրականագետների՝ Եվրիպիդեսի ստեղցագործության մեջ զետեղված երգը, որը հանդիսանում է Էլեկտրայի պատասղանը երգչաղմբի աղջիկների խնջույքի գնալու հրավերին, համարվում է ամենատխուրներից մեկը հին հունական ողբերգության մեջ։
Եվրիպիդեսի «Օրեսթես» ողբերգության մեջ հեղինակը Էլեկտրային ներկայացնում է հոգատար քրոջ կերպարով, ում համար իր եղբոր կյանքը ամեն ինչից վեր է։ Չնայած լքված և մահվան դատապարտված լինելուն, նա հինգ օր աչք չփակելով հոգ է տանում Օրեսթեսի մասին։ Հեղինեի հետ երկխոսության միջոցով Եվրիպիդեսը համեմատում է երկու հերոսուհիների բնավորությունները, ինչի վրա էլ հենց կառուցված է ամբողջ ստեղծագործությունը։ Հեղինեն շրջապատված է փայլքով և երանությամբ, մինչ Էլեկտրան ապրում է սգի և աղքատության մեջ։ Սպարտայի թագուհին ունի ամուսին և երեխաներ, իսկ Էլեկտրան միայն եղբորը, և այն էլ կյանքի ու մահվան շեմին է։ Ագեմեմնոնի դժբախտ աղջիկը ողբում է կյանքի անարդարության համար։
Սենեկայի « Ագամեմնոն » ողբերգությունը գրվել է Էսքիլեսի ստեղծագործության ազդեցության տակ։ Ընդհանուր առմամբ նա կրկնում է նույնանուն ստեղծագործությունը չնչին շեղումերով։ Ի տարբերություն Էսքիլեսի ստեղծագործության Սենեկան Էլեկտրային մցնում է գլխավոր հերոսների շարքը։ Ողբերգությունը նախատեսված է առասպելին լավ ծանոթ ընթերցողների և հանդիսատեսի համար։ Վերջում Պիլադի հոր Ստրոֆիուսի հայտնվելը՝ ում Էլեկտրան վստահել էր փոքրիկ Օրեսթեսին, և Կլիթեմնեստրայի և Էդիպի հաջորդող կատաղությունը որոշում են իրադարձությունների հետագա ընթացքը։
Նոր և Նորագույն շրջան
Էլեկտրա և Օրեսթես առասպելները մտնում են այնպիսի ստեղցագործությունների շարքերը, որոնք առանձնահատուկ ուշադրության են արժանացել արևմտաեվրոպական մշակույթում։ XVI-XVII դարերում ողբերգության Սոֆոկլեսի տարբերակը իրենց լեզուներով թարգմանել են ֆրանսիացի հումանիստ Լազար դե Բայֆը (1537), հունգարացի եպիսկոպոս Պետեր Բորնեմիսսան (1558) և հոլանդացի բանաստեղծ և դրամատուրգ Յոստ վան դեն Վոնդեն։ Ավելին Պետեր Բորնեմիսսան անտիկ ստեղծագործությունը թարգմանել է ազատ ոճով, նկարագրությունը մոտեցնելով իր ժամանակաշրջանի հունգարական կյանքում տեղի ունեցող իրադարձություններին։
XVIII դարում այս առասպելին են վերագրվել տաս դրամա, հինգ օպերա և մեկ բալետ։ Դրամատուրգներն ու կոմպոզիտորները ավելի շատ ուշադրություն էին դարձնում Էլեկտրային։ Ստեղծագործությունների մեծ մասը ցածր գեղարվեստական մակարդակ ուներ։ Անտիկ շրջանի սյուժեն այն աստիճան է փոփոխված, որ կտրվել է կապը հին հունական ավանդույթների հետ։ Այդ շրջանի դրամատուրգները գիտակցաբար շրջանցում էին Օրեսթեսի մայրասպանությունը։ Վոլտերի «Օրեսթես» ստեղծագործության մեջ (1750 թվական), Կլիթեմնեստրայի կերպարը ավելի կանացի է Սոֆոկլեսի, Էսքիլեսի և Եվրիպիդեսի ողբերգություններ համեմատ։ Վոլտերի մոտ մայրական զգացումը հակասության մեջ է մտնում Էդիպի հանդեպ ամուսնական պարտքին։ Օրեսթեսը համաձայնվում է բաց թողնել մորը, բայց վրեժխնդրությամբ լցված Էլեկտրայի ազդեցության տակ, մերկացնում է թուրը Էդիպի առաջ և պատահաբար սպանում է Կլիթեմնեստրային, որը առաջ էր նետվել ամուսնուն փրկելու համար։
Իտալացի բանաստեղծ և դրամատուրգ Վիտորիո Ալֆիերիի «Օրեսթես» ստեղծագործության մեջ փառաբանվում է բռնակալության դեմ պայքարը։ Նրա ողբերգության մեջ Օրեսթեսն ու Պիլադը չեն դիմում խորամանկության, այլ բացահայտ գնում են զավթիչ Էդիպի մոտ։ Արդյունքում նա Պիլադի և Էլեկտրայի հետ բանտ է ընկնում։ Բանտարկյալները փախուստի են դիմում, որից հետո Օրեսթեսը սպանում է զավթիչին։ Կլիթեմնեստրան մահանում է Օրեսթեսի ձեռքով, երբ նա տեսնում է մորը բռնակալ և մարդասպան Էդիպի մահը սգալիս։
XIX դարի դրամատիկ ստեղծագործությունների մեջ պետք առանձնացնել Լըկոնտ դը Լիլի «Էրինիաներ» ստեղծագործությունը (1873 թվական), հայտնի նրանով, որ ստեղծագորխության համար Ժյուլ Մասնեի կողմից գրված երաժշտության մեջ է մտել նաև հայտնի « Էլեգիա »-ն։ Մասնեի Էլեգիան, որն իրենից ներկայացնումէ Էլեկտրայի տխուր երգը, կատարել են կատարել են Ֆեոդոր Շալյապինը, Էնրիկո Կրուզոն, Մոնսերատ Կաբալյեն և այլ աշխարհահռչակ երգիչներ։ Հրաժարվելով XVIII դարի դրամատուրգների ստեղծագործություններում Կլիտեմնեսստրայի մահվան պատահական լինելու գաղափարից, Լըկոնտ դը Լիլը վերաիմաստավորում է հոր մահվան համար վրիժառուների կերպարը։
Հուգո ֆոն Հոֆմանսթալը 1904 թվականի «Էլեկտրա» դրամայում վերաիմաստավորում է անտիկ շրջանի սյուժեն՝ հաշվի առնելով Ֆրիդրիխ Նիցշեի և Զիգմունդ Ֆրոյդի ստեղծագործությունները։ Այս ստեղծագործության մեջ Էլեկտրան երկար տարիներ անց չի դադարում սգալ հոր մահը։ Նա ստեղծում է ատելությամբ ու զայրույթով լցված աղջկա կերպար՝ անզիջում և անկումային աստիճանի հիստերիայի մեջ գտնվող։ Հոֆմանսթալի «Էլեկտրա»-ն քիչ ընդհանրություններ ունի Սոֆոկլեսի արժանապատվությամբ լցված և ողբերգական հերոսուհու հետ։ Հոֆմանշթալի ստեղծագործության լիբրետոյի հիման վրա Ռիխարդ Շտրաուսը գրել է համանուն օպերա.
1931 թվականին ամերիկացի դրամատուրգ Յուջին Օ'Նիլը ստեղծեց ամերիկյան դրամատուրգիայի ամենանշանակալի գործերից մեկը՝ «Սուգ-Էլեկտրայի ճակատագիրը» եռերգությունը։ Նա իրադարձությունները տեղափոխում է Նոր Անգլիա, Քաղաքացիական պատերազմից հետո տուն վերադարձած բրիգադայի գենարալի տուն։ Ամերիկացի գրողի ստեղծագործության սյուժեն, թեև նկարագրում է XIX դարի ԱՄՆ-ն, սակայն հստակ զուգահեռներ ունի անտիկ շրջանի առասպելների հետ։ Գլխավոր հերոսը, որի շուրջ զարգանում է սյուժետային թելը, Էլեկտրայի հիպոստաս Լավինիուսն է։
XX դարի եվրոպական ստեղծագործություններից մշակութային ամենամեծ նշանակությունն ունեն Ժան Ժիրոդուի «Էլեկտրա» (1934 թվական) և Գերհարթ Հաուպտմանի 1944 թվական, ինչպես նաև Ժան Պոլ Սարտրի «Ճանճերը» ողբերգությունները։
Ագամեմնոնի սպանության մեջ մեղավորներից վրեժխնդիր լինելու սյուժեն արտացոլվել է նաև մի քանի ֆիլմերում։ Մասնավորապես, 1962 թվականի Միխալիս Կակոյանիսի «Էլեկտրա» ֆիլմը, որտեղ Իրեն Պապասը խաղացել է գլխավոր դեր, ստացել է մի շարք մրցանակներ Կաննի կինոփառատոնում, Սալոնիկի միջազգային կինոփառատոնում և առաջադրվել է Օսկարի  ։
Գիտության մեջ
Էլեկտրայի կերպարը և նրա կյանքի պատմությունը իր աշխատություններում է օգտագործել Շվեցարիացի հոգեբան և հոգեբույժ Կարլ Գուստավ Յունգը։ Նա առաջին անգամ նկարագրել է Էլեկտրայի բարդույթը, որը իրենից ներկայացնում է աղջիկների անգիտակից հակումը դեպի իրենց հայրը, մոր հանդեպ թշնամանքի և մրցակցության ուշադրության համար։ Զիգմունդ Ֆրոյդը տեղին չի համարել առանձնացնել Էլեկտրայի բարդույթը, նախընտրելով այն դասել որպես աղջիկների մոտ Էդիպյան բարդույթի տեսակների շարքը.
Էլեկտրայի անունով է կոչվել աստերոիդների գոտու աստերոիդներից մեկը՝ 1873 թվականին հայտնաբերված И ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանության կերպարներ Կատեգորիա:Նիմփաներ Կատեգորիա:Զևսի զավակներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԲՊՀ հոդվածներ 2023
Զատեսի
Զատեսի (Затесы), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 18 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Սոփո Նիժարաձե
Սոփո Նիժարաձեն (სოფო ნიჟარაძე, София Нижарадзе, ), վրացի երգչուհի, դերասանուհի և երգահան է, որ ներկայացնելու է Վրաստանը Եվրատեսիլ 2010 թվականին Օսլոյում «Shine» («Փայլ») երգով ։
Կեսնագրություն
Ծնվել է Թբիլիսիում, Սովետական Վրաստանում։ Սոփոն գերազանց ավարտել է երաժշտական համալսարանը և հաճախել Գնեսինների անվան ռուսական երաժշտական ակադեմիան։ Տասնմեկ տարեկանում ընտրվել է ֆրանսիացի լրագրող Բերնար Պիվոյի կողմից կատարելու ֆրանսիական «Douce France» («Փափուկ Ֆրանսիա») երգը, TV5 Փարիզում։ Տասնյոթ տարեկանում, Սոփոն շահել է մի քանի միջազգային մրցանակներ երիտասարդ երգչուհիների համար, ներառյալ «Բրավո, Բրավիսիմո» մրցանակը Մինի Լա Սկալա, Իտալիայում։ Նա մասնակցել է մի քանի փառատոների Ռուսաստանում, Թուրքիայում, Իտալիայում, Լատվիայում և Վրաստանում։
2001 թվականից ի վեր, Նիժարաձեն վրացական ազգային ֆիլհարմոնիայի մենակատար է։ 2003 թվականին, նա կատարել է Ջուլիետայի դերը (Ռոմեո և Ջուլիետա) ռուսական ակադեմիական երաժշտական թատրոնում։ 2004 թվականին, գլխավոր դեր է ստացել Ժերար Պրեսգուրվիչի երաժշտական թատրոնում։ 2005 թվականին, Սոփոն հաջողության է հասել «Նոր Ալիք» փառատոնում Յուրմալայում (Լատվիա) ։
Սոփոն գրում է երգեր վրացերենով, ռուսերենով և անգլերենով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1985 ծնունդներ Կատեգորիա:Թբիլիսի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Վրացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից Կատեգորիա:Վրացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Եվրատեսիլ երգի մրցույթի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ Կատեգորիա:Վրացի երգահաններ