cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գոթֆրիդ Լայբնից
Վերջին տարիներ
Լայբնիցի վերջին տարիները անցան տխուր և անհանգիստ ։ Էրնստ-Ավգուստի որդին, Գեորգ-Լյուդվիգը, որը հաջորդել էր հորը 1698 թվականին, չէր սիրում Լայբնիցին ։ Նա նայում էր Լայբնիցին միայն ինչպես իր պալատական պատմագրի, որի համար ինքը ավելորդ փող էր ծախսում ։ Նրանց հարաբերությունները ավելի սառեցին այն ժամանակ, երբ Գեորգ-Լյուդվիգը Գեորգ I անվան տակ նստեց անգլիական գահին ։ Լայբնիցը կցանկանար հրավիրված լինել լոնդոնյան արքունիքի կողմից, սակայն նա հանդիպեց անգլիացի գիտնականների համառ դիմադրությանը, քանի որ տխրահռչակ վեճը, որը նա վարել էր Նյուտոնի հետ, շատ վարկաբեկել էր իրեն անգլիացիների մոտ, Լայբնիցը ապարդյուն կերպով ցանկանում էր հաշտվել թագավորի հետ և համոզել նրան անցնել իր կողմը ։ Գեորգ I-ը միշտ հանդիմանում էր Լայբնիցին իր տոհմի պատմության ոչ ճիշտ ձևակերպման մեջ, այս թագավորը անմահացրեց իրեն հաննովերյան կառավարության անունով ռեսկրիպտով (կայսրական պատասխան հին Հռոմում), որտեղ պաշտոնապես արտահայտված էր Լայբնիցին ուղղված կշտամբանքը, և հայտնի գիտնականը հրապարակավ անվանվեց հավատ չներշնչող անձնավորություն ։ Այս ռեսկրիպտին Լայբնիցը պատասխանեց համապատասխան արժանի նամակով, որում գրում էր ․ "Երբեք չէի մտածի, որ Ձերդ Մեծության անգլիական գահին բարձրանալու առթիվ իմ առաջին ակտը ջատագովությունը կլինի։" Լայբնիցը գրել էր իր աշխատանքի ինը տասերորդ մասը, նա շատ էր աշխատում, և տեսողությունը տուժում էր արխիվային աշխատանքներից, որոնք հարիր չէին նրա տարիքին ։ Այնուամենայնիվ, թագավորը պնդում էր, որ Լայբնիցը չի կատարում և մոռանում է իր պարտականությունները, նրան չէր գոհացնում, որ տոհմի պատմությունը ավարտված ու իր գահակալության օրերը հասցված չէին ։ Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը շրջապատված էր պալատականների ինտրիգներով, նրան դուր չէր գալիս հաննովերյան հոգևորականությունը ։ Վերջին երկու տարին Հաննովերում Լայբնիցի համար առավել դժվարին էին, նա գտնվում էր մշտական ֆիզիկական տանջանքների մեջ, «Հաննովերը իմ բանտն է» ասել է նա մի անգամ ։ Լայբնիցին կցված օգնականը՝ Գեորգ Էկգադտը հարկ եղած դեպքում լրտեսում էր նրան, զեկուցելով թագավորին և նրա նախարար Բերնստորֆին, որ Լայբնիցը բավարար չափով չի աշխատում ։ Երբ Լայբնիցը հիվանդացավ երկարատև հիվանդությամբ, Էկգադտը գրել էր․ «Ոչինչ երբեք նրան ոտքի չի կանգնեցնի, միայն եթե թագավորը և մի դյուժին հոգևորականները նրան նոր թոշակ խոստանան, այն ժամանակ նա կսկսի քայլել» ։ Հաննովերյան շքախմբից ոչ ոք չմասնակցեց նրա հուղարկավորությանը, դագաղի հետևից գնում էր միայն նրա անձնական քարտուղարը ։ Բեռլինի գիտությունների ակադեմիան, որի հիմնադիրն ու առաջին նախագահը Լայբնիցն էր, ուշադրություն չդարձրեց նրա մահվան վրա, սակայն մի տարի անց Բերնար Ֆոնտենելը արտասանեց իր հայտնի ճառը Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի առջև։
Գնահատականներ
Փարիզի գիտությունների ակադեմիայում արտասանած հայտնի ճառի ժամանակ, Բերնար Լե Բովյե դը Ֆոնտենելը նրան համարեց բոլոր ժամանակների մեծագույն փիլիսոփաներից ու գիտնականներից մեկը ․
Անգլիական փիլիսոփաների և մաթեմատիկոսների հետագա սերունդը Լայբնիցի նվաճումներին հարգանքի տուրք մատուցեցին, նմանատիպ ձևով կոմպենսացնելով Թագավորական ընկերության արհամարհական վերաբերմունքը նրա մահվանը։
Դենի Դիդրոն «Հանրագիտարան, կամ գիտության, արվեստի և արհեստի բացատրական բառարան»-ում նշել է, որ Գերմանիայի համար Լայբնիցը եղել է նա, ով Հին Հունաստանի համար Պլատոնը, Արիստոտելը և Արքիմեդեսը միասին վերցրած ։
Նորբերտ Վիները ասել է, որ, եթե նրան առաջարկեին ընտրել կիբերնետիկայի սուրբ հովանավորի, ապա նա կընտրեր Լայբնիցին ։
Մտավոր կարողություններ
Դեռ փոքրուց Լայբնիցի հիանալի հատկանիշներից է եղել նրա հանճարեղությունը, որը չէր գրանցվում ավանդական ուսուցողական սխեմայում։ Դժվար գրքերը նրան դյուրին էին թվում, իսկ դյուինները՝ դժվար, եթե ուսումնասիրվող նյութի խորությունը բավարար չէր, ապա Լայբնիցի միտքը աշխատում էր պարապ ընթացքով, բերելով ինտելեկտի ոչ էֆեկտիվ սպառման ։ Հիշելով դպրոցի մասին՝ Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը գրում էր հիմնականում նրա մասին, ինչ սովորել էր ոչ թե դպրոցում, այլ դրա պատերից դուրս ։ Նա գրել է ․ "Երկու գործոն ահագին օգուտ բերեցին ինձ, չնայած սովորաբար դրանք վնաս են բերում։ Առաջինը, ես, իմիջիայլոց, «ինքնուս» էի, երկրորդ՝ ցանկացած գիտության մեջ, հենց որ ես ձեռք էի բերում նրա մասին գիտելիքներ, ապա միշտ որոնում էի նորը, հաճախ պարզապես նրա համար, որ բավարար չափով ուսումնասիրեմ սովորականը…" Լայբնիցը մարդկության պատմության մեջ համարվում է համապարփակ հանճարներից մեկը ։ Նրա միտքը գոյություն ունեցող գիտության բոլոր բնագավառներում ներդրել է նորը ։ Համարվում է, որ Լայբնիցի էական հայտնագործությունների ցանկը համարյա այնքան մեծ է, որքան նրա գործունեության բնագավառները ։ Սակայն Լայբնիցի բազմակողմանիության մեջ է մտնում նաև նրա գործունեության թերությունների աղբյուրը՝ այն որոշ աստիճանով կցկտուր է, Լայբնիցը առավել հաճախ էր բացահայտում նոր ճանապարհներ, քան դրանք հասցնում էր իրենց վերջնաբանին ։ Նա անհավանական հեշտությամբ յուրացնում էր օտար լեզուները ։ Բավարար խորությամբ դիտարկվում է ժառանգության ազդեցությունը Լայբնիցի մտավոր ունակությունների վրա՝ երկու կողմերից՝ և՛ հայրական, և՛ մայրական, նրա նախնիները, ինչ որ չափով աչքի էին ընկնում իրենց մտավոր կարողություններով ։
Բնավորության գծեր
Բերտրան Ռասելի կարծիքով, «Լայբնիցը բոլոր ժամանակների բացառիկ ուղեղներից մեկն է, սակայն որպես մարդ, նա անդուր էր» ։ Ռասելը գրում է նաև, որ «Լայբնիցը տխուր հեղինակ է, և նրա ազդեցությամբ գերմանական փիլիսոփայությունը դարձել է չոր ու բծախնդիր» ։ Սակայն, Լեոնիդ Պետրուշենկոյի բնութագրմամբ, Լայբնիցը, լինելով բնույթով խաղաղասեր, մարդասեր, փափուկ, մեծահոգի և բարյացակամ մարդ, ընդհանուր առմամբ լավ տպավորություն էր թողնում, բոլորի մասին՝ նույնիսկ իր թշնամիների, նա լավ էր արտահայտվում ։ Լայբնիցի հոգեվիճակը լիովին ներդաշնակվում էր նրա փիլիսոփայական լավատեսության հետ՝ նա համարյա միշտ ուրախ է և կենսուրախ, ամեն ինչի մասին լավ կարծիք ունի, նույնիսկ Իսահակ Նյուտոնի՝ ընդհուպ մինչև նրանց վերջնական վեճը ։ Հենց իր՝ Լայբնիցի խոսքերով, ինքը «գրախոսական ոգու» թերություն ունի, համարյա բոլոր գրքերը նրան դուր էին գալիս, նա որոնում և հիշում էր նրանց մեջ ամենահիշարժանը ։ Լայբնիցը տիրապետում էր հմայքով, լավ վարվելակերպով, հումորի զգացումով և համակերպությամբ  ։ Նա հաճախ էր ծիծաղում, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ, իր խոսքերով, դա միայն արտաքին, ոչ թե ներքին ծիծաղ էր, նա վիրավորվող էր, բայց վրեժխնդիր չէր, և ուներ կարեկցանքի զգացում ։ Լայբնիցը շուտ տպավորվող էր, բայց նրա բարկությունը շուտ էր անցնում, նա սիրում էր աշխույժ զրույցը, սիրով ճանապարհորդում էր, սիրում և խոսում էր զրուցել բոլոր տիպի և մասնագիտության մարդկանց հետ, փնտրում էր կանանց ընկերակցությունը, բայց չէր մտածում ամուսնության մասին ։ 1696 թվականաին նա առաջարկություն արեց մի աղջկա, բայց նա ժամանակ խնդրեց մտածելու համար ։ Այնուամենայնիվ  50-ամյա Լայբնիցը փոշմանեց ամուսնանալ և ասաց՝ «Մինչ այժմ ես ենթադրում էի, որ կհասցնեմ, իսկ հիմա պարզվում է, որ ուշացել եմ» ։ Գոթֆրիդ Լայբնիցը բազմաշնորհ և անսպառ էներգիայով մարդ էր, նա իսպառ հեռու էր Դեկարտի և Սպինոզայի նման մեկուսացված գիտնականի տիպից։ Իր բնույթով նա մոտ էր անգլիական լորդ-կանցլեր Ֆրենսիս Բեկոնին, որը դիպլոմատ, քաղաքական գործիչ և աշխարհական մարդ էր։ Դեռ տասներկու տարեկանում Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը սիրում էր ամեն ինչում գտնել «միասնականություն և ներդաշնակություն», նա հասկացավ, որ բոլոր գիտությունների նպատակը մեկն է, և որ գիտությունը գոյություն ունի մարդու համար, և ոչ թե մարդը գիտության համար, նա եկավ այն մտքին, որ առանձին մարդու համար լավագույնն է այն, որ ամենը արգասաբեր դառնա համընդհանուրի համար ։ Շատ կենսագիրների կարծիքով, Լայբնիցը ժլատ էր, չնայած ինքը ժխտում էր իր ընչաքաղցությունը ։ Երբ հաննովերյան պալատի որևէ ազնվական օրիորդ ամուսնանում էր, Լայբնիցը սովորաբար նրան էր նվիրում այն, ինչը ինքը անվանում էր «հարսանեկան նվեր», և որը բաղկացած էր օգտակար խորհուրդներից, որոնք ավարտվում էին լվացվել չմոռանալու խորհրդով, հատկապես հիմա, երբ նա ամուսին է գտել ։
Արտաքին տեսք, առողջություն, սովորույթներ և կենսակերպ
Առաջին հայացքից Լայբնիցը բավականին անբարետես մարդու տպավորություն էր թողնում ։ Նա վտիտ, միջահասակ, անգույն դեմքով մարդ էր ։ Նրա դեմքի գույնը թվում էր ավելի անգույն ահռելի, սև կեղծծամի պատճառով, որը նա կրում էր այն ժամանակների սովորույթների համաձայն ։ Մինչ 50-ամյակը Լայբնիցը հաճախ էր հիվանդանում ։ Նստակյաց կենսակերպի և անկանոն սնման պատճառով նրա մոտ զարգացավ հոդատապ ։ Բժշկությունը նա հարգում էր սկզբունքորեն, բայց այն ժամանակվա բժշկական արվեստը գնահատում էր ցածր, բժիշկ Բերենսի «Բժշկական արվեստի դժվարությունների ու ճշմարտացիության մասին» գիրքը կարդալուց հետո, մի նամակի մեջ նա ասում է՝ «Տա Աստված, որ ճշմարտացիությունը նույնքան մեծ լինի, որքան և դժվարությունը» ։ Լայբնիցը քաղցրակեր էր, նույնիսկ գինու մեջ էր շաքար խառնում, իսկ գինի ընդհանրապես քիչ էր խմում ։ Ուտում էր մեծ ախորժակով, առանց հատուկ ընտրության, կարող էր միաժամանակ բավարարվել և աղքատիկ ճաշով, որը նրան բերում էին էչշին հյուրանոցից, և հատընտիր համադամ խորտիկներով, ընդ որում՝ ուտում էր նա ոչ որոշակի ժամի, այլ երբ պատահի, և քնում էր երբ պատահի ։ Սովորաբար նա պառկում էր քնելու գիշերվա մեկից ոչ շուտ և արթնանում առավոտյան յոթից ոչ ուշ։ Այսպիսի կենսակերպ Լայբնիցը վարում էր մինչ խոր ծերություն, և հաճախ պատահում էր, որ նա գերհոգնածությունից ննջում էր իր աշխատանքային բազկաթոռում և այդպես մնում մինչև առավոտ ։ Գոթֆրիդ Լայբնիցը կարող էր մտածել՝ մի քանի օր անընդմեջ, նստած մնալով մի աթոռի վրա, այնպես էլ Եվրոպայով ճամփորդելով թե ամռանը, թե ձմռանը ։ Ինչպես գրում է Կրյուգերը, Լայբնիցի կյանքը ընթանում էր անխոջ ախատանքի մեջ, բայց այն նպատակասլաց չէր, այլ մեկուսացված էր, չնայած նա միշտ կապված էր պրոֆեսորների հետ։ Լայբնիցը գրում էր իր աշխատանքները միայն ինչ-որ առիթով, դրանք ոչ շատ ամփոփիչ աշխատանքներ ու նամակներ են։
Լայբնիցի փիլիսոփայություն
Փիլիսոփայության մեջ Լայբնիցը մասշտաբային և արգասաբեր նախաձեռնության փորձ է արել անտիկ, սխոլաստիկ և կարտեզյանական գաղափերների «սինթեզի»։ Թոմազիին գրված նամակում Լայբնիցը գրում է...«Ես չեմ վախենա ասել, որ ավելի շատ առավելություններ եմ գտնում արիստոտելյան «Ֆիզիկայում», քան Ռենե Դեկարտի դատողություններում...Ես կհամարձակվեի նույնիսկ ավելացնել, որ պետք է պահպանել արիստոտելյան ֆիզիկայի բոլոր ութ գրքերը՝ առանց կորստի, նորագույն փիլիսոփայության համար...»։ Նա նաև գրում է, որ «Արիստոտելի ասածների մեծ մասը, որը վերաբերում է մատերիային, ձևին, ...բնությանը, տեղին, անվերջությանը, ժամանակին, շարժմանը, բացարձակ ճշմարիտ են և ապացուցված...» : Լայբնիցի փիլիսոփայությունը ավարտել է XVII դարի փիլիսոփայությունը և առաջ է անցել գերմանական դասական փիլիսոփայությունից։ Լայբնիցը ընթացքում կրիտիկական իմաստավորման էր ենթարկել Դեմոկրիտեսի, Պլատոնի, Ավրելիոս Օգոստինիոսի, Դեկարտի, Թոմաս Հոբսի, Բենեդիկտ Սպինոզայի և ուրիշների հայացքները, նրա փիլիսոփայական համակարգի ձևակերպումը ավարտվեց տասներկուամյա զարգացումից հետո՝ 1685 թվականի սկզբին։ Չնայած Լայբնիցը հիանում էր Սպինոզայի ինտելեկտով՝ նա նաև բացահայտորեն անհանգստանում էր նրա եզրակացություններով  ։ Հենց իր Լայբնիցի խոսքերով, նա կարդացածից ընդունում էր այն, որը ժամանակակից հետազոտողների կարծիքով, Լայբնիցի ընդունակությունները ենթարկում էին զանազան գաղափարների սինթեզին սեփական մետաֆիզիկայի ստեղծմանը։ Այսպիսի մոտեցումը տարբերակում էր Լայբնիցին Դեկարտից՝ գերմանացի գիտնականը չէր հչաժարվում սխոլիստիկայից, և ընդհակառակը, փորձում էր միավորել պլատոնիզմի և արիստոտելիզմի միջնադարյան մեկնաբանությունը նորագույն գիտական մեթոդներով՝ ֆիզիկայով, աստղագիտությամբ, երկրաչափությամբ, կենսաբանությամբ։ Պլատոնը, Արիստոտելը, Պլոտինը, Օգոստինոսը, Թովմա Աքվինացին և այլ մտածողներ Լայբնիցի համար ավելի կարևոր են քան Գալիլեյը, Կեպլերը, Բոնավենտուրա Կավալիերին, Ջոն Վալլիսը, Հյուգենսը, Լևենհուկը և Յան Սվամերդամը։ Լայբնիցի փիլիսոփայական հայացքները մեկ անգամ չէ, որ ենթարկվում էին փոփոխության, բայց դրա հետ մեկտեղ դրանք ընթանում էին վերջնական համակարգի ստեղծման ուղղությամբ՝ իրականության բոլոր դետալները հաշվի առնելով և հակասությունները կարգավորելով ։ Լայբնիցը մի մարդ էր, որը հրապուրված էր չինական փիլիսոփայությամբ, դա հիմնավորված էր նրանով, որ այն նման էր իր սեփականին ։ Պատմաբան Ռիչարդ Հյուզը ենթադրում է, որ Լայբնիցի «հասարակ սուբստանցիայի (անփոփոխ էության)» և «նախասահմանված ներդաշնակության» մասին գաղափարները ծագել են կոնֆուցիականության անմիջական ազդեցության հետևանքով, դա է ապացուցում այն փաստը, որ դրանք ծագել են այն ժամանակաշրջանում, երբ նա կարդում էր «Confucius Sinicus Philosophus»-ը ։
Փիլիսոփայական սկզբունքներ
Լայբնիցը լուրջ հոգեբանական և հետևաբար, ծայրահեղ սուբյեկտիվ էր համարում իրականության դեկարտյան մոտեցումը՝ ակնհայտության, ճշգրտության և գաղափարների որոշակիության սկզբունքը։ Դեկարտի ակնհայտության փոխարեն նա առաջարկեց որպես իրականության և օբյեկտիվության չափանիշ օգտագործել տրամաբանական ապացույցը։ Համաձայն Լայբնիցի՝ «դատողության անկեղծության չափանիշները...հանդիսանում են սովորական տրամաբանության օրենքները, որոնցից որ օգտվում են երկրաչափները՝ օրինակ, հավաստի համարելու կարգադրությունը միայն այն է, որ հաստատված է փորձով կամ ճշգրիտ ապացույցով» ։ Իր նպատակը համարելով օբյեկտիվ իրականությունը, Լայբնիցը մասամբ ընդունում էր ակնհայտության սկզբունքը, սակայն, ի տարբերություն Դեկարտի, հետ էր մղվում ոչ թե մարդկությունից, այլ Աստծուց։ Մեթոդաբանության մեջ Լայբնիցի առաջարկած կարևորագույն պահանջները փիլիսոփայական դատողությունների ունիվերսալությունն ու խստությունն էին, որոնց կատարումը ապահովում էր կենցաղի, փորձից անկախ «ապրիորի», սկզբունքների առկայությունը, որոնք Լայբնիցը համարում էր՝
Համաձայն Լայբնիցի՝ բնության գոյություն ունեցող իրադարձությունների և նյութի տարատեսակությունը լավատեսորեն հարաբերակցվում են իրենց կարգավորվածության հետ, և դրա մեջ է իրական աշխարհի, «էության և գոյության ներդաշնակության» մեջ պարունակվող կատարելության սկզբունքը։ «Նվազագույն միջոցներով առավելագույն արդյունքների առկայության» գոյաբանության սկզբունքը իրենից որպես հետևանք բխեցնում է մի շարք այլ սկզբունքներ՝ բնության օրենքների միօրինակությունը (համընդհանուր փոխկապակցվածությունը), անընդհատության օրենքը, չտարբերվողների նույնականության սկզբունքը, բացի դրանից, պարզության և լիակատարության համընդհանուր զարգացման և չափման սկզբունքները։ Ըստ Լայբնիցի՝ գոյություն ունեցող աշխարհը ստեղծվել է Աստծո կողմից, որպես «բոլոր հնարավոր աշխարհներից լավագույնը» ։
Մոնադաբանություն
Լայբնիցը՝ նորեվրոպական մետաֆիզիկայի, որի ուշադրության կենտրոնում սուբստանցի ծագման մասին հարցն էր, ներկայացուցիչներից մեկն է։ Լայբնիցը ձևավորում է մի համակարգ, որը ստացել է սուբստանցիալ պլյուրալիզմ կամ մոնադաբանություն անվանումը։ Համաձայն Լայբնիցի՝ գոյություն ունեցող երևույթների կամ ֆենոմենների հիմքը, ծառայում են պարզ սուբստանցները կամ մոնադները (μονάδα μονάς, μονάδος-ից՝ «միավոր», «պարզ էություն») ։ Բոլոր մոնադները պարզ են և մասեր չեն պարունակում ։ Նրանք անվերջ շատ են։ Մոնադները օժտված են այնպիսի որակներով, որոնք տարբերում են մի մոնադը մյուսից, երկու բացարձակ նույնական մոնադ գոյություն չունի ։ Դա ապահովում է ֆենոմենների աշխարհի անվերջ բազմազանությունը։ Այն բանի գաղափարը, որի համաձայն աշխարհում գոյություն չունի բացարձակ միանման մոնադ կամ երկու բացարձակ միատեսակ երևույթ, Լայբնիցը ձևակերպել է որպես «համընդհանուր զարգացման» սկզբունք կամ «չտարբերվողների» նույնանմանություն՝ հենց դրանով առաջ քաշելով դիալեկտիկական գաղափարը։
Համաձայն Լայբնիցի՝ մոնադները, իրենց ամբողջ պարունակությունը «ինքնազարգացնող» են շնորհիվ ինքնագիտակցման, և հանդիսանում են ինքնուրույն և ինքնագործ ուժեր, որոնք բոլոր նյութական իրերը բերում են շարժման վիճակի։ Ըստ Լայբնիցի՝ մոնադները առաջացնում են խելահաս աշխարհը, որի ածանցյալը ֆենոմենալ աշխարհն է (ֆիզիկական տիեզերք)։ Պարզ սուբստանցիաները ստեղծվում են Աստծո կողմից միաժամանակ, և նրանցից յուրաքանչյուրը կարող է ոչնչացվել ամբողջովին, մի վայրկյանում, այսինքն պարզ սուբստանցիաները կարող են սկիզբ առնել միայն արարման ճանապարհով և մահանալ միայն ոչնչացմամբ, այն ժամանակ երբ, այն ինչ բարդ է համարվում, սկսվում կամ վերջանում է մասերով ։ Մոնադները չեն կարող իրենց ներքին վիճակներում փոփոխություններ կրել ինչ-որ արտաքին պատճառների հետևանքով, բացի Աստծուց։
Ինչպես կարդալ գիրքը
Ինչպես կարդալ գիրքը (How to Read a Book), 1940 թվականին ամերիկացի փիլիսոփա Մորթիմեր Ադլերի կողմից հրատարակած գիրք։ 1972 թվականին Ադլերը Չարլզ Վան Դորենի հետ հրատարակել է այս գրքի երրորդ՝ վերամշակված հրատարակությունը, որի մեջ խորհուրդներ է տալիս ցանկացած ավանդույթի լավ և մեծ գրքերի քննադատողական ընթերացնության վերաբերյալ։ 1972 թվականի հրատարակությունը, ի լրացումն առաջին հրատարակության, դիտարկում է ժանրերը (պոեզիա, պատմություն, գիտություն, գեղարվեստական գրականություն և այլն), ինսպեկցիոն (մեկ տվյալ գրքի) և սինոպտիկ (մի շարք փոխկապակցված գրքերի) ընթերցանության վերաբերյալ կանոնները և խնդիրները։
Գոթֆրիդ Լայբնից
Մոնադաբանություն
Լայբնիցը իր «Մոնադաբանություն» (1714) աշխատանքի գլուխներից մեկում, փոխաբերաբար օգտագործում է պարզ սուբստանցիաների ինքնուրույն գոյության հետևյալ սահմանումը․ «Մոնադները բնավ պատուհաններ և դռներ չունեն, որոնցով ինչ-որ բան կարողանար մտնել և դուրս գալ այնտեղից» ։ Մոնադը ունակ է իր վիճակի փոփոխությանը, և բոլոր բնական մոնադները ծագում են իրենց ներքին սկզբունքից։ Ներքին սկզբունքի գործունեությունը, որը բերում է մոնադի ներքին կյանքի փոփոխության, անվանում են ձգտում ։ Բոլոր մոնադները ունակ են իրենց ներքին կյանքի ընկալմանն ու ընբռնմանը։ Որոշ մոնադներ իրենց ներքին զարգացման ընթացքում հասնում են գիտակցական ընկալման, կամ ապերցեպցիայի ։ Պարզ, միայն ընկալում և ձգտում ունեցող, սուբստանցիաների համար բավարար է մոնադի ընդհանուր անվանումը կամ էնտելեխիան։ Այն մոնադները, որոնք ունեն ավելի արտահայտիչ ընկալում, ուղեկցվող հիշողությամբ, Լայբնիցը անվանել է հոգիներ։ Ընդ որում, ըստ Լայբնիցի, գոյություն չունեն բացարձակ անշունչ բնավորություններ։ Քանի որ ոչ մի սուբստանցիա չի կարող մահանալ, ապա այն չի կարող վերջնականապես զրկվել ինչ-որ ներքին կյանքից։ Լայբնիցը ասում է, որ մոնադները, որոնք յուրացնում են «անկենդան» բնավորության երևույթները, իրականում գտնվում են խորը քնի վիճակում։ Հանքանյութերն ու բույսերը կարծես անգիտակից պատկերացումներով քնած մոնադներ լինեն ։ Գիտակից հոգիները, որոնք կազմում են Հոգու Թագավորությունը, գտնվում են հատուկ վիճակում։ Մոնադների ամբողջ միասնականության անվերջ պրոգրեսը կարծես թե ներկայացված է երկու ասպեկտներով։ Առաջինը՝ բնության թագավորության զարգացումն է, որտեղ գլխավորում է մեխանիկական անհրաժեշտությունը։ Երկրորդը՝ հոգու թագավորության զարգացումն է, որտեղ հիմնական օրենքը ազատությունն է։ Վերջինիս տակ Լայբնիցը նկատի ունի նորեվրոպական ռացիոնալիզմի հոգով, ճշմարտության ընկալումը։ Լայբնիցի համակարգում հոգիները, նրա մեկնաբանմամբ, «Տիեզերքի կենդանի հայելիներ» են ։ Սակայն գիտակից հոգիները իրենցից ներկայացնում են միևնույն ժամանակ հենց իր՝ Աստծո, կամ բնության Արարչի արտապատկերումը ։ Յուրաքանչյուր մոնադի պոտենցիալում պարունակվում է ամբողջական Տիեզերքը։
Ինչպես կարդալ գիրքը
Առաջին անգամ գիրքը լույս է տեսել 1940 թվականին։ Երկրորդ անգամ հրատարակվել է, բայց արդեն նոր նախաբանով, 1966 թվականին, որից հետո լույս է տեսել աշխատության երրորդ հրատարակությունը՝ 1972 թվականին։ Մինչև օրս այս գիրքը մնում է ընթերցանության հոգեբանության դասական աշխատություններից մեկը։
Գրքում Ադլերն առանձնացնում է ընթերցանության երկու տեսակ՝ տեղեկություն ստանալու համար և հասկանալու համար։ Նա պնդում է, որ լավ, խոհունակ ընթերցողը կարդում է գիրքը երեք անգամ, ավելի ճիշտ երեք միջոցով։
Գոթֆրիդ Լայբնից
Թեոդիցիայի փորձեր
«Թեոդիցիայի (կրոնափիլիսոփայական ուսմունք) փորձեր» («թեոդիցիա» բառը (նոր լատիներենով՝ theodicea, «աստվածաարդարացում» )) աշխատանքը Լայբնցիցի փորձն էր հաշտեցնելու իր անձնական փիլիսոփայական համակարգը  քրիստոնեության դոգմաների իր մեկնության հետ։ Այս աշխատանքի նպատակը ցույց տալն էր, որ չարն այս աշխարհոում հակասում է Աստծո ողորմածությանը, և որ, իրականում, չնայած շատ աղետների, այս աշխարհը բոլոր հնարավոր աշխարհներից լավագույնն է ։ Իր «Թեոդիցիայի փորձեր» աշխատանքում Լայբնիցը նշում է հետևյալը ․ "Ժամանակը կազմված կլինի յուրաքանչյուր մոնադի տեսակետների համախմբությունից հենց իր վրա, ինչպես տարածությունը՝ բոլոր մոնադների տեսակետների համախմբից Աստծո վրա։ Ներդաշնակությունը թույլատրում է ինչպես ապագայի կապը անցյալի հետ, այնպես էլ ներկայի կապը բացակայողի հետ։ Կապի առաջին տեսակը միավորում է ժամանակները, երկրորդը՝ տարածությունը։ Այս երկրորդ կապը հայտնաբերվում է մարմնի և հոգու միասնության մեջ, և ընդհանրապես իրական սուբստանցիաների իրար հետ կապի մեջ։ Բայց առաջին կապը մարմինների ձևափոխման մեջ է արտահայտվում, կամ, բոլոր մարմինների համար..." Լայբնիցը գրել է, որ չարը կարելի է ընկալել մետաֆիզիկորեն, ֆիզիկորեն և բարոյապես, ըստ նրա, մետաֆիզիկական չարը բաղկացած է հասարակ անկատարելությունից, ֆիզիկականը՝ կարեկցանքից, իսկ բարոյականը՝ մեղքից ։ Լայբնիցը վկայում է, որ Աստված առաջնահերթ կամենում է բարին, հետո՝ ամենալավը, չարի գոյության հետ համեմատ Աստված չի ցանկանում բարոյական չարը և ընդհանրապես ֆիզիկականը կամ տառապանքը ։ Աստված ֆիզիկական չար կամենում է որպես մեղքի արժանի պատիժ, ինչպես նաև հաճախ որպես մեծ չարիքներին նախազգուշացում կամ առավել մեծ բարիքներին հասնելու համար ։ Լայբնիցը գրել է, որ «անվանումը հավասարապես ծառայում է նաև որպես օրինակ, և նախազգուշացում, և չարը հաճախ բերում է բարու մեծագույն զգացումներին և երբեմն նաև նրա առավել կատարելագործմանը, ով այն իրականացնում է, ինչպես և ցանված սերմերը հասունացման ժամանակ ենթարկվում են փչացման» ։
Ինչպես կարդալ գիրքը
Առաջին միջոցն է՝ կառուցվածքային կամ վերլուծական։ Այս էտապում ընթերցողը պետք է հասկանա գրքի կառուցվածը, ուշադրություն դարձնի բովանդակության և հիմնական թեմատիկ բաղադրիչներին։
Գոթֆրիդ Լայբնից
Թեոդիցիայի փորձեր
Ինչ վերաբերում է բարոյական չարին, կամ մեղքին, ապա շատ հաճախ պատահում է, որ այն ծառայում է որպես բարու վաստակման կամ այլ չարիքի վերացման միջոց, բայց այն, սակայն, չի անում աստվածային կամքի բավարարված օբյեկտ, այն թույլատրելի է միայն մի պատճառով, որ մարդը, որը չի ցանկանում որևէ մեկին թույլ տալ մեղք գործել, կարողանա կանխել այն, ինքը գործելով բարոյական մեղք, ինչպես օրինակ, սպան, որը, պարտավոր լինելով պահպանել կարևոր պահակակետը, թողնում է այն,կանխելու համար երկու զորամասային զինվորների միջև ծագած վեճը, որոնք պատրաստ են սպանելու միմյանց ։ Այլ խոսքով, իր աշխատանքում Լայբնիցը վկայում է, որ, չնայած ամեն ինչի իդեալական աստվածային նախասահմանվածությանը, աշխարհում թագավորում է կամքի բացարձակ ազատությունը, որից էլ առաջանում է չարիքը ։ Միևնույն ժամանակ, ըստ Լայբնիցի, Աստված կանխորոշել է աշխարհի բոլոր օրինաչափությունները, ի սկզբանե սահմանել է հոգիների և մարմինների, ազատության և անհրաժեշտության անհրաժեշտ և համընդհանուր համապատասխանությունը, օրինակ, թույլատրել է չարը, որպեսզի արտահայտի բարին, և այսպիսով, ստեղծել է «բոլոր հնարավոր աշխարհներից լավագույնը» ։ Լայբնիցի ֆատալիզմի՝ կամքի ազատության ընդունման հետ հաշտեցման այս փորձը, բացատրելու չարի առկայությունը և տալու նրա հոգու լավատեսության արդարացումը սարկաստիկ քննադատության է ենթարկվել Վոլտերի կողմից՝ «Կանդիդում» ։
Բնությունը Լայբնիցը բացատրում էր որպես Աստծո սովորույթ։ Լայբնիցի պատկերացմամբ այն մարդկային հոգու ակտուալ անվերջություն է, լի է գիտակցման իրագործմամբ, որն իրագործելի չէ մարդու համար ։ Աստված իրենից ներկայացնում է ակտուալ բացարձակ մտածելակերպով օժտված ստեղծագործ մոնադ ։ Աստված նախամոնադ է, մնացած այլ մոնադները նրա ճառագայթումներն են ։ Աստված ազատ է տառապալից, այսինքն անգիտակից վիճակներից, նա հանդիսանում է հավիտենական ճշմարտությունների և հաստատված համաշխարհային ներդաշնակության սկզբնաղբյուրը, տիեզերքի կատարելության առհավատչյան։ Հաստատված ներդաշնակությունը, որպես մոնադների միջև փոխադարձ համապատասխանություն, ի սկզբանե հաստատվել է Աստծո կողմից, երբ նա ընտրել է «բոլոր հնարավոր աշխարհներից լավագույնը»։ Նախասահմանված ներդաշնակության ուժով, չնայած ոչ մի մոնադ չի կարող ազդել մյուսի վրա, քանի որ մոնադները կարծես թե իրարից անկախ սուբստանցիաներ են, այնուամենայնիվ նրանցից յուրաքանչյուրի զարգացումը գտնվում է լիովին համապատասխանության մեջ մնացածի զարգացման և ընդհանրապես ամբողջ աշխարհի հետ։ Դա տեղի է ունենում Աստծո կողմից մոնադներին տրված այլ մոնադները և ամբողջ աշխարհը ներկայացնելու հատկության շնորհիվ։ Նախասահմանված ներդաշնակություն հասկացության օգնությամբ Լայբնիցը օկազիոնալիզմի ոգով լուծում է մարմնի և հոգու կապի XVII դարի ռացիոնալիզմի համար, Դեկարտի ուսմունքից բխող այդ կարգի բարդ խնդիրը։ Որպես թեիստ՝ Գոփֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը մշտապես հնարավոր էր համարում Աստծո ազդեցությունը համաշխարհային պրոբլեմների ընթացքի վրա, բայց մերժում էր արարչագործված մոնադների փոփոխության վրա և մոտեցնում դեիզմի ոգով «Աստված-Արարիչը» «արարչագործված աշխարհի» հետ՝ մերժելով մարդանման Աստծուն։ Ըստ Լայբնիցի՝ Աստծո բարձրագույն մոնադը պետք չէ ծայրահեղորեն օգտագործել ցածրագույն մոնադ՝ մարդու համար։
Ինչպես կարդալ գիրքը
Երրորդ միջոցն է՝ քննադատողական կամ գնահատիչ։ Այս էտապում ընթերցողին առաջարկվում է վիճել գրքի հեղինակի հետ, հասկանալ ընթերցված թերությունները և հասկանալ, թե որտեղ էր հեղինակը սխալվում։ Դրա հետ միասին ընթերցողին պետք է աշխատել հիշել, որ հեղինակը սովորաբար գերազանցում է իրեն մտավոր առումով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Այլընտրանքային կրթություն Կատեգորիա:1940 գրքեր Կատեգորիա:Գրքեր գրքերի մասին Կատեգորիա:Simon & Schuster-ի գրքեր
Գոթֆրիդ Լայբնից
Հոգու մասին Լոքի ուսմունքի քննադատությունը որպես «մաքուր տախտակի»
Իմացաբանության տեության և հոգեբանության մեջ իրատես Լայբնիցը քննադատության է ենթարկել Ջոն Լոքի գիտական իմացաբանական ենթադրությունները հոգու՝ որպես «մաքուր տախտակի» մասին tabula rasa), որի վրա փորձը անդրադարձնում է միայն իր գրերը ։ Լայբնիցը փորձում էր այլընտրանքային դիրք գտնել դեկարտյան ռացիոնալիզմի և լոքյան իմացաբանության ու սենսուալիզմի միջև։ Լայբնիցի ենթադրությունների համապատասխանության մեջ, հոգին մինչ ցանկացած իրական փորձը ունի անհատական առանձնահատկություններ, նախատրամադրություններ, որոնցից կախված է արտաքին տպավորությունների ընկալումը ։ Էմպիրիզմ (փորձապաշտություն) դրույթին, համաձայն որի գիտակցության մեջ ոչինչ չկա, որը մինչ այդ չի եղել զգայություններում («nihil est in intellectu, quod non fuerit in sensu») , նա հակադրում էր գիտակցության մեջ չկա ոչինչ, ինչը առաջ չի եղել զգայություններում, բացի իրենից գիտակցությունից հասկացությունը ։ Լայբնիցը կարծում էր, որ խելքը օժտված է որոշ ֆունդամենտալ սկզբունքների բնածին ընկալման հատկությամբ, սակայն, ի տարբերություն Դեկարտի «իննատիզմի», այս հատկությունը տրված չէ պատրաստի ձևով, այլ միայն «նախատրամադրվածության» նախավճարն է ։ Գաղափարների բնագավառում այսպիսի ընկալման առարկա հանդիսանում են բարձրագույն կեցությունների կատեգորիաները, այնպիսին, ինչպես «եսը», «նույնությունը», «կեցությունը», «ըմբռնումը», իսկությունների ոլորտում՝ համընդհանուր և անհրաժեշտ տրամաբանական և մաթեմատիկական իսկությունները ։
Լայբնիցի գաղափարների ընկալում
Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը գերմանական նախականտյան շրջանի փիլիսոփայության կարևորագույն դեմքերից է։ Լայբնիցի աշակերտ Քրիստիան ֆոն Վոլֆին և նրա դպրոցին են պատկանում Գերմանիայում լայբնիցյան գաղափարների համակարգման և մասսայականացման մեծ վաստակը։ Այդ գաղափարներից շատերը իրենց տեղն են գտել գերմանական դասական փիլիսոփայության մեջ։ XX հարյուրամյակի պերսոնալիզմին հարող մի շարք իդեալիստ-փիլիսոփաների ստեղծագործություններում, ինչպես նաև Էդմունդ Հուսերլի, Ալֆրեդ Նորթ Ուայտհեդի մի քանի այլ դպրոցներիում զարգանում էին «մոնադաբանության» սկզբունքները։
Լայբնցիցի գաղափարներն իրենց անդրադարն են գտել «Փոթորկի և գրոհի» պոետների աշխարհահայցքներում, Գոտհոլդ Լեսսինգի էսթետիկ հայցքների, Յոհան Վոլֆգանգ ֆոն Գյոթեի և Ֆրիդրիխ Շիլլերի աշխարհահայացքներում։ Լայբնիցի՝ աշխարհի բոլոր մարմինների օրգանական միասնականության ուսմունքները և դրանց զարգացումները ընկալվել են Ֆրիդրիխ Շելինգի կողմից և իրենց արտահայտությունն են գտել նրա բնափիլիսոփայությունում։ Լայբնիցյան իդեալիզմի հատկանշական ճյուղերը վերածնվել են Գեորգ Վիլհելմ Ֆրիդրիխ Հեգելի օբյեկտիվ իդեալիզմումում (Լայբնիցի գործնական, հոգևոր մոնադը Հեգելի ինքնազարգացող գաղափարի նախատիպն է)։ Լայբնիցի գաղափարների տպավորության տակ ձևավորվել են նաև Յոհան Ֆրիդրիխ Հերբարթի, Ֆրիդրիխ Էդուարդ Բենեկեի, Ռուդոլֆ Գերման Լոտցեի, Գուստավ Տեյհմյուլլերի, Վիլհելմ Վունդտի և Շարլ Ռենուվյեի ուսմունքները։ Լյուդվիգ Անդրեաս Ֆոյերբախը բարձր է գնահատել ինքնաշարժման գործնական ուժի Լայբնիցի ուսմունքը և սուբստանցիաների ամենից կարևոր սահմանումները և դրա հետ մեկտեղ նշել է, որ աստվածաբանությունը աղավաղում է նրա լավագույն մտքերը ։ Որպես հանրահայտ գաղափարախոսի՝ Լայբնիցին բարձր է գնահատել նաև Միխայիլ Լոմոնոսովը, որը, սակայն խիստ քննադատում էր նրա մոնադաբանությունը՝ համարելով «միստիկական ուսմունք» ։ Լայբնիցի մետաֆիզիկան Ռուսաստանում վերածնվել է Ալեքսեյ Կոզլովի, Սերգեյ Ալեքսանդրովի, Լեվ Լոպատինի, Նիկոլայ Լոսկինի և Սերգեյ Ասկոլդովի ուսմունքներում։
Տրամաբանություն
Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցին է պատկանում մաթեմատիկական նշանների օգտագործման հեղինակային իրավունքը տրամաբանության և տրամաբանական հաշվարկների կառուցման մեջ ։ Նա առաջ է քաշել մաթեմատիկական իսկությունների հաստատման խնդիրը համընդհանուր տրամաբանական սկզբունքներում, ինչպես նաև առաջարկել էլ է կիրառել հաշվարկումների երկակի համակարգը հաշվողական մաթեմատիկայի նպատակներում ։ Լայբնիցը հիմնավորել է տրամաբանության և էվրիստիկական եզրահանգումների համար ռացիոնալ նշանների նշանակությունը, նա պնդում էր, որ իմացությունը հանգնում է պնդումների ապացուցմանը, ապացույցներ գտնելն էլ անհրաժեշտ է որոշակի մեթոդով ։ Համաձայն Լայբնիցի, ինքն իրենով մաթեմատիակական մեթոդը բավարար չէ, որպեսզի ապացուցվի այն ամենը, որը մենք որոնում ենք, բայց չի ապահովագրում սխալներից։ Վերջինս բացատրվում է նրանով, որ մաթեմատիկայում պնդումները ձևակերպվում են համապատասխան նշանների միջոցով և գործում են որոշակի օրենքներով, իսկ յուրաքանչյուր փուլում ստուգումը պահանջում է «միայն թուղթ և թանաք»։ Լայբնիցը նաև առաջին անգամ արտահայտել է մարդկային գործառույթների մոդելավորման մեքենայացման հնարավորությունը, «մոդել» տերմինը ևս նրան է պատկանում ։
Լայբնիցը «անհրաժեշտություն» հասկացության մշակման համար մեծ դեր ունի ։ Անհրաժեշտությունը նա ընկալում էր այնպես, ինչպես պետք է պարտադիրը ընկալել ։ Համաձայն Լայբնիցին, ամենից առաջնային անհրաժեշտություն է մետաֆիզիկականը, բացարձակը, ինչպես նաև տրմաբանականը և երկրաչափական անհրաժեշտությունը ։ Նա հիմնավորվում է նույնականացման և հակասության օրենքների վրա, քանի որ հնարավոր է դարձնում իրադարձությունների միասնական հնարավորությունը ։ Լայբնիցը նշում է անհրաժեշտության այլ առանձնահատկությունները ։ Նա հակադրում էր անհրաժեշտը պատահականի հետ, հասկանալով նրան ոչ որպես սուբյեկտի տեսանելիությունը, այլ երևույթների օբյեկտիվ կապը, որը կախված է որոշումների ազատությունից և Տիեզերքի պրոցեսների ընթացքից ։ Նա հասկանում էր այն որպես հարաբերական պատահականություն, որը կրում է օբյեկտիվ բնույթ և անհրաժեշտ պրոցեսների հատումից է ծագում ։ «Նոր փորձեր» (գիրք չորրորդ) գրքում Լայբնիցը տվել է ավանդական տրամաբանության դեդուկտիվ վերլուծությունը, ցույց տալով, որ սիլոգիզմի երկրորդ և երրորդ ֆիգուրները կարող են ստացվել ինչպես Barbara մոդուսից որպես հետևանք հակասման օրենքի միջոցով, իսկ չորրորդ ֆիգուրը՝ վերածման օրենքի օգտագործմամբ, այստեղ նա տվել է սիլոգիզմի մոդուսների նոր դասակարգումը։ Լայբնիցի օրիգինալ տրամաբանական գաղափարները, առավել չաթով գնահատված լինելով այժմ, հայտնի են դարձել XX դարում։ Լայբնիցի արդյունքները հարկ եղավ նորից ծրագրավորել, քանի որ նրա միակ աշխատանքը թաղվել էր Հաննովերում թագավորական գրադարանի ձեռագրերի հետ։
Մաթեմատիկա
Շոշափողների տարման, ֆունկցիայի էքստրեմումի որոնման և քառակուսի մակերեսի հաշվման խնդրի լուծման մի շարք մոտեցումներ հայտնագործվել են մինչ Լայբնիցը, սակայն նրա նախորդների աշխատանքներում բացակայում էր ընդհանուր մեթոդը, որը թույլատրում էր տարածել, առաավելապես ամբողջ թվաբանական ֆունկցիաներով սահմանափված հետազոտություննեը ցանկացած կոտորակային և իռացիոնալ և հատկապես տրանսցենդենտ ֆունկցիաների վրա։ Այս աշխատանքներում ինչ-որ չափով հստակ չկային արտահայտված վերլուծության հիմնական հասկացությունները, ինչպես նաև հաստատված չէին դրանց փոխադարձ կապերը, չկար զարգացած և միասնական նշանների համակարգ ։ Լայբնիցի աշխատանքում շարադրվում են դիֆերենցիալ հաշվի հիմունքները, դիֆերենցման արտահայտությունների օրենքները ։ Օգտագործելով dy/dx հարաբերության երկրաչափական բացատրությունները՝ նա համառոտ բացատրում է աճման և նվազման նշանները, մաքսիմումի և մինիմումի, ուռուցիկության և գոգավորության (հետևաբար, և պարզ դեպքի էքստրեմումի բավարար պայմանները), ինչպես նաև ֆունկցիայի կորության կետերի ։ Դրան զուգահեռ առանց որևիցե պարզաբանման դուրս է բերվում «տարբերությունների տարբերությունը» (բազմապատիկ դիֆերենցիալները), ddv նշանակումները։ Լայբնիցը գրում էր ․"Այն, որ այս հաշվարկներում գիտակ մարդը, կարող է ընդամենը երեք տողով ստանալ դրանք, ուրիշ գիտնական տղամարդիկ ստիպված են որոնել, հետևելով բարդ շրջանցիկ ճանապարհներին։"
Մաթանալիզի վերաբերյալ Լայբնիցի մոտեցման մեջ կային մի քանի առանձնահատկություններ։ Լայբնիցը բարձրագույն անալիզը ընկալում էր ոչ թե կինեմատիկորեն, ինչպես Նյուտոնը, այլ՝ հանրահաշվորեն։ Առաջին աշխատանքներում նա, հավանաբար անվերջ փոքր մեծություններն ընդունում էր որպես իրար հավասար ակտուալ օբյեկտներ, միայն եթե նրանք նույն կարգի էին։ Հնարավոր է, նա հույս ուներ հաստատել դրանց կապը մոնադների ընդհնաուր կոնցեպցիայի հետ ։ Կյանքի վերջում նա արտահայտվել էր ավելի շուտ անվերջ փոքրերի պոտենցիալության վերաբերյալ, որպես փոփոխական մեծությունների, չնայած չէր բացատրում, թե ինչ նկատի ունի նա դրա տակ։ Համընդհանուր փիլիսոփայության մեջ նա դիտարկում էր անվերջ փոքրերը, որպես բնության մեջ անընդհատության հիմքեր։ Լայբնիցի՝ անալիզին խիստ բացատրություն տալու փորձը չպսակվեց հաջողությամբ, նա տատանվում էր տարբեր բացատրությունների մեջ, երբեմն դիմում էր սահմանի և անընդհատության չճշգրտված գաղափարների ։ Լայբնիցի հայացքներն անվերջ փոքրերի բնույթի և նրանց գործողությունների հիմնավորման վերաբերյալ քննադատություն են առաջացրել դեռ նրա կենդանության օրոք, իսկ այժմյան գիտական պահանջներին բավարարող անալիզի վերլուծությունը կարող էր տրվել միայն XIX դարում ։ Իր ընդհանուր մեթոդների ուժը Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը ցույց տվեց դրանց օգնությամբ խնդիրների բարդ շարքը լուծելով ։ Օրինակ, 1691 թվականին նա սահմանեց, որ երկու ծայրերից կախված ծանր համասեռ առաձգական լարը ունի շղթայական գծի տեսք, և, Իսահակ Նյուտոնի ու Բեռնուլիի, ինչպես նաև Գիյոմ Ֆրանսուա Լոպիտալի հետ հավասարապես, 1696 թվականին լուծեց բրախիստրոխրոնի խնդիրը ։
Լայբնից գաղափարների տարածման մեջ մեծ դերակատարում է ունեցել նրա լայնածավալ նամակագրական կապը ։ Որոշ հայտնագործություններ Լայբնիցի կողմից շարադրված են միայն նամակներում՝ որոշիչների տեսության սկիզբը 1693 թվականին, բացասական և կոտորակային ցուցիչներով դիֆերենցիալի ընդհանուր տեսությունը 1695 թվականին, նշանափոխանակային շարքի հատման հայտանիշը (Լայբնիցի հայտանիշ, 1682 թվական), տարբեր տիպերի քառակուսային սովորական դիֆերենցիալ հավասարումների լուծումները ։
Լայբնիցը ներմուծել է հետևյալ տերմինները՝ «դիֆերենցիալ», «դիֆերենցիալ հաշիվ», «դիֆերենցիալ հավասարում», «ֆունկցիա», «փոփոխական», «հաստատուն», «կոորդինատներ», «աբսցիսներ», «հանրահաշվական և տրանսցենդենտ կորեր», «ալգորիթմ» ։ Չնայած ֆունկցիայի մաթեմատիկական բացատրությունը նկատի էր առնվում եռանկյունաչափական և լոգարիթմական աղյուսակներով, որոնք գոյություն ունեին նրա ժամանակ՝ Լայբնիցը առաջինն էր, ով օգտագործեց այն որպես եռանկյունաչափական հասկացություններից կամայականի, կորերի ածանցյալների, օրդինատի, տանգենսի, լարի և նորմալի նշանակման համար ։
Դիֆերենցիալի բացատրությունն ու նշանը Լայբնիցի կողմից տրվել են 1684 թվականին հրատարակված դիֆերենցիալային հաշվարկի «Մաքսիմումների և մինիմումների նոր մեթոդ...» առաջին հուշագրություններում ։ Այս շարադրանքի մեջ առանց ապացույցի բերված են գումարի, տարբերության, մասնավոր, ցանկացած հաստատուն աստիճանի ածանցյալի, ֆունկցիայից ֆունկցիայի (առաջին դիֆերենցիալի ինվարիանտության), ինչպես նաև մաքսիմումների և մինիմումների որոնման ու տարբերության օրենքները (երկրորդ դիֆերենցիալի օգնությամբ), ու ֆունկցիայի ուռուցիկության կետի որոնումը ։ Ֆունկցիայի դիֆերենցիալը որոշվում էր ինչպես օրդինատի հարաբերությունը նրա ենթաշոշափողին, բազմապատկված արգումենտի դիֆերենցիալով, որի մեծությունը կարող է վերցվել կամայականորեն, դրա հետ մեկտեղ Լայբնիցը նշել է, որ դիֆերենցիալները համեմատական են անվերջ փոքր մեծությունների աճին և որ դրա հիման վրա կարելի է այդ օրենքների ապացույցը ստանալ ։
1684 թվականի աշխատանքին հետևել են Լայբնիցի մի շարք այլ աշխատություններ, որոնք իրենց բովանդակությամբ ընդգրկում էին դիֆերենցման ու ինտեգրման հաշվարկների բոլոր ընդհանուր օրենքները ։ Այս աշխատանքներում Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը տվել է ինտեգրալի նշանն ու որոշումը (1686), ընդգծելով երկու կարևոր գործողությունների վերլուծության փոխադարձ իրարամերժ բնույթը, նշել է ցուցչային ֆունկցիայի և բազմակի ածանցման ընդհանուր դիֆերենցման օրենքները (Լայբնիցի բանաձև, 1695 թվական), ինչպես նաև դրել է ռացիոնալ կոտորակների ինտեգրման օրենքների հիմքը (1702-1703) : Բացի դրանից, Լայբնիցը սկզբունքային նշանակություն էր տալիս ֆունկցիայի ուսումնասիրման և դիֆերենցիալ հավասարումների լուծման անվերջ աստիճանային շարքերին (1693) :
Ոչ միայն ավելի վաղ արված հրատարակումների, այլև մատչելի ու պարզ շարադրանքի շնորհիվ դիֆերենցիալ և ինտեգրալ հաշվարկների վերաբերյալ Լայբնիցի աշխատանքներն առավել մեծապես են  ազդել ժամանակակիցների վրա, քան Նյուտոնի տեսությունը ։ Նույնիսկ Նյուտոնի ժամանակակիցները, որոնք երկար ժամանակ գերապատվւթյուն էին տալիս ֆլյուքսների մեթոդին, աստիճանաբար յուրացրին Լյաբնիցի հարմար նշանակումները ։
Լայբնիցը, հնարավոր է, առաջին ծրագրավորողն ու ինֆորմացիոն տեսաբանն էր ։ Նա հայտնաբերել է, որ եթե երկուկան թվերի որոշակի խմբեր գրառվեն մեկը մյուսի տակ, ապա ուղղահայց սյուներում զրոները և մեկերը կանոնավոր կերպով կկրկնվեն, և այս հայտնագործությունը նրան այն մտքին տարավ, որ գոյություն ունեն մաթեմատիկայի բոլորովին այլ օրենքներ ։ Լայբնիցը հասկացավ, որ երկուական կոդը մեխանիկայի համակարգի համար օպտիմալ է, որը կարող է աշխատել ակտիվ և պասիվ պարզ ցիկլերում ։ Նա փորձում էր կիրառել երկուական կոդը մեխանիկայում և նույնիսկ կատարել է նոր մաթեմատիկայի հիման վրա աշխատող, հաշվողական մեքենայի գծագիրը, բայց շուտով հասկացել էր, որ այն ժամանակվա տեխնոլոգիական հնարավորությունները չէին թույլ տա ստեղծել այդ մեքենան ։ Երկուական համակարգով աշխատող հաշվողական մեքենայի պրոյեկտը, որում օգտագործված էր ծակոտաքարտի նախատիպը, Լայբնիցը շարադրել էր դեռևս 1679 թվականին գրված աշխատանքում (մինչ այդ նա երկուական համակարգի մասին մանրամասն նկարագրել էր 1703 թվականին Explication de l’Arithmétique Binaire տրակտատում) ։ Պատկերացրած մեքենայում մեկերը և զրոները ներկայացված էին շարժական տարայի՝ համապատասխանաբար, բաց և փակ անցքերով, որի միջով նախատեսվում էր բաց թողնել գնդիկներ, որոնք կընկնեին նրա տակի ակոսների մեջլ ։
Մեխանիկա և ֆիզիկա
Հիմք ընդունելով բնության բոլոր գործողությունների լավագույն փիլիսոփայական սկզբունքը՝ Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը ձևակերպել է ֆիզիկայի կարևորագույն վարիացիոն սկզբունքներից մեկը՝ «փոքրագույն գործողության սկզբունքը», որը հետագայում կոչվել է «Մոպերտյուի սկզբունք» ։ Լայբնիցը նաև կատարեց ֆիզիկայի հատուկ բաժիններում մի շարք հայտնագործություններ՝ առաձգականության տեսության, տատանումների տեսության մեջ, մասնավորապես դուրս բերելով սյուների ամրության բանաձևը (Լայբնիցի բանաձև) ։
Ատոմի տեսության և կարտեզիականության հետևորդների նման, Լայբնիցը չէր ընդունում Իսհահակ Նյուտոնի դասական ձգողության տեսությունը ։ Լայբնիցի կարծիքով, «բուն իմաստով մարմինների ձգողությունը հանդիսանում է գիտակցության համար հրաշք, քանի որ այն անբացատրելի է իր բնույթով», Լայբնիցի ենթադրությունների համապատասխան, մարմինների վիճակի ցանկացած փոփոխություն, այսինքն նրանց անցումը շարժման վիճակից հանգստի կամ հակառակը, պետք է հիմնավորված լինի այլ մարմինների ազդեցությամբ, որոնք անմիջապես փոխազդեցության մեջ են մտնում տրված մարմնի հետ ։ Լայբնիցը ասում էր հետևյալը ․ "Տարօրինակ մոլորություն կլիներ, եթե մատերիայի բոլոր տեսակներին տրվեր կշիռ և այն համարվեր արդյունավետ ցանկացած այլ մատերիայի նկատմամբ, ինչպես եթե բոլոր մարմինները փոխադարձաբար ձգվեին իրենց զանգվածներին և հեռավորությանը համապատասխան, այսինքն օժտված լինեին հենց ձգողություններով՝ դրա բուն իմաստով, որոնք հնարավոր չի լինի հանգեցնել մարմնի թաքնված հրման արդյունքներին։ Զգացողությամբ ընկալվող մարմինների ձգողությունը Երկրի կենտրոնի նկատմամբ ենթադրում է, հակառակը, ինչ-որ միջավայրի շարժում, որպես պատճառ դրա համար։ Դա վերաբերում է նաև այլ տիպի ձգողությանը, օրինակ, մոլորակների ձգողությանը Արեգակի կամ իրար նկատմամբ։ Մարմինը բնական կերպով չի կարող շարժման մեջ դրվել այլ կերպ, քան մեկ այլ մարմնի ազդեցությամբ, որը հպվում է նրան և դրանով շարժում այն, որից հետո մարմինը շարունակում է շարժումը մինչև մեկ այլ մարմնի հետ փոխազդելը, որը կխոչընդոտի նրա շարժումը։ Ցանկացած այլ փոխազդեցություն մարմնի վրա պետք է դիտարկվի կամ հրաշքի, կամ ուղղակի երևակայության արդյունք։" Երկրային և երկնային մարմինների ձգողությունը Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը բացատրում էր միջավայրի շարժման օգնությամբ, մասնավորապես եթերի, այս առումով հետևելով դեկարտյան մրրիկներին ։ Հեռավորության վրա մարմինների ձգողության նյուտոնյան սկզբունքը Լայբնիցը որակում էր որպես հրաշք կամ «տիրացուների գերբնական շնորհների նման անհեթեթություն, որոնք այժմ նորից մատուցվում են մեզ ուժերի պատշաճ անվան տակ, բայց որոնք մեզ նորից տանում են խավարի թագավորություն» ։
Պատմություն
Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը առաջինն էր, ով անդրադարձավ ռուսական տիրող դինաստիայի ծագմանը, որը անմիջապես կապվում էր Կիևյան Ռուսիայի կազմավորման հետ ։ Լայբնիցն իր աշխատանքները սկսեց գենային ծագումնաբանությունից ։ Առաջին հերթին Լայբնիցին հետաքրքրում էր ռուսական ցարական տոհմի ակունքները, և նա հասկանում էր, որ այդ արմատները գնում են խոր անցյալ ։ 1697 թվականի հուլիսի 26-ին Լայբնիցը գրեց Պալմերի կոմսին ․ "....Ես կցանկանայի իմանալ զանազան մանրամասներ ինչպես ցարի տոհմաբանական ծագման, որի համար ես աղյուսակ ունեմ, այնպես էլ նրա ենթակա ժողովուրդների էթնոգրաֆիկ տարբերությունների մասին։ Տոհմածառը, որի մասին ես խոսում եմ, ցույց է տալիս, ինչպես Միխայիլ Ֆեոդորովիչը՝ ներկայումս թագավորող ճյուղերի առաջին ահեղ ցարը, հոր կողմից ուղղակիորեն ծագում է նույն նախահորից, որից որ ծագել էր արդեն իրենց թագավորությունը ավարտած ցարերի ճյուղը։" Այն ժամանակվա թագավորող ռուսական դինաստիայի արմատներն անմիջական կապ ունեին Ռյուրիկի էթնիկ ծագման հետ ։ Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը հավաքեց և համակարգեց մեծ քանակությամբ նյութեր հին ռուսական պատմության վերաբերյալ, թողնելով հետաքրքրիր նամակագրություն ։ Իր՝ Լա-Կրոզին ուղղված 1710 թվականի ապրիլի 15-ի նամակում նա գրում է, որ ուսումնասիրում է վարյագների շրջանը, ինչպես Լյուբեկի արվարձանների Վագրիայի շրջան ։ Ավելի ուշ այդ շրջանն անցել է նորմանների և դանիացիների ենթակայության տակ։ Լայբնիցի ենթադրության համաձայն, հենց բուն «վարյագ» բառը իրենից ներկայացնում է Վագրիայի ձևափոխում ։
Չնայած նրան, որ Լայբնիցը Ռյուրիկին համարում էր, որ Վագրիայից է, նա անվանում էր նրան «դանիացի ազնվազարմ սինյոր» այն բանի հիման վրա, որ Ռյուրիկ անունը «հաճախ էր կրկնվում դանիացիների և այլ հյուսիսային գերմանացիների կողմից» ։ Այս ապացուցումը ժամանակակից տեսանկյունից այնքան էլ հիմնավորված չի համարվում, քանի որ, եթե սկսենք դատել անուններով, ապա Ռուսաստանի ներկայիս բնակչության մեծ մասը հույներ կամ հրեաներ են, որը չի համապատասխանում իրականությանը, բայց XVIII դարում հնությանը այլ կերպ էին վերաբերում ։
Լայբնիցը, հավանաբար, ենթադրում էր նաև որոշակի հնագույն ազգակցականների գոյության մասին, որոնք Ռյուրիկին ներկայացնում էին այլ լույսի ներքո ։ Մի ժամանակ նա նամակագրական կապի մեջ էր բարոն Ֆոն Ուրբիխի հետ, երբ նա 1707 թվականից մինչև 1712 թվականը Վիեննայում ռուսական դեսպանն էր, Ուրբիխի միջոցով Լայբնիցը բավարական արխիվներում ուղղումներ էր կատարում բրաուշվեյան տան պատմության մեջ, սակայն նրա բոլոր փորձերը միայն կասկածներ առաջացրին Վիենայում, քանի որ այն ժամանակ Բավարիան ղեկավարվում էր ավստրիական փոխարքայի կողմից ։
Վարյագների ծագման հարցի նկատմամբ հետաքրքրությունը լիովին մտնում էր Լայբնիցի գիտական հետաքրքրությունների շրջանակի մեջ ։ Լայբնիցը ուսումնասիրելով հունական և լատինական հեղինակների ստեղծագործությունները, ձևակերպեց «origines populorum» (ազգերի սկիզբ) խնդիրը, նա հասկանում էր էթնոգենեզը որպես լեզվի ձևավորման պրոցես, այդ պատճառով նրա համար լեզվի զարգացման գենային սխեման լիովին համապատասխանում էր էթնիկ զարգացման սխեմային ։ Վենդերի մասին, որոնք բնակվում էին Հյուսիսային Գերմանիայում, Լայբնիցը գրում է գեներալ Բրյուստին 1712 թվականի նոյեմբերի 23-ի ուղղված նամակում ։
Արքայորդի Ալեքսեյի և Բրաունշևյգ-Լյունեբուրգյան արքայադստեր ամուսնությունից հետո գերմանացի պատմաբան Էկհարթը սկսեց դուրս բերել տոհմաբանական կապեր բյուզանդական Կոստանդին Ծիրանածին VII կայսեր հետ ։ Էկհարթը Լայբնիցի աշխատակիցն ու օգնականն էր ։ Ընդհանուր առմամբ Ռուսաստանի և Գերմանիայի կայսրությունների «կայուն բարեկամության» գաղափարը ավելի ուշ զարգացվեց Թրեյերի կողմից ։ 1734 թվականին նրա հրատարակությունները վերահրատարակվեցին Պետերբուրգի Ակադեմիայի կողմից ։ Լայբնիցի նման նա ենթադրում էր, որ Ռյուրիկը սերում է գոլշտինյան Վագրիայից ։
Էսթետիկա
Գոթֆրիդ Լայբնիցը կանգնած էր փիլիսոփայական էսթետիկայի ակունքներում և ազդել է գերմանական Վերածննդի դարաշրջանի էսթետիկայի վրա (Ալեքսանդր Գոթլիբ Բաուհմգարդեն և ուրիշներ)։ Նրա ուսմունքի մեջ գերմանական ռացիոնալիստական փիլիսոփայության և նախականտյան ժամանակաշրջանի էսթետիկայի համար ձևավորվել է խորհրդանիշի և «խորհրդանշականի» նշանակությունը։
Հատկապես կարևոր դեր են խաղացել երկու առանցքային հարցեր․ առաջինը զգայական ընկալման որպես պարզի բնութագիրն է, բայց այն այնքան էլ պարզ չէ, ինչպես իրերի հստակ ընկալումը, որոնք գիտակցվում են բանականության շնորհիվ, երկրորդը հաճույքի բնութագիրն է՝ որպես իրերի կատարելության ընկալում։ Լայբնիցի զգայական ընկալման կոնցեպցիան առաջադրվել է 1684 թվականին «Ճանաչողության, իրականության և գաղափարների մասին մտորումներ» աշխատանքում ։ Այնտեղ Լայբնիցը պնդում է, որ «Ճանաչումը այն ժամանակ է հստակ, երբ ես ունեմ այն, ինչով կարող եմ ներկայացված առարկան ճանաչել», բայց այն «հստակ չէ, եթե ես չեմ կարող առանձին-առանձին թվարկել այն հատկանիշները, որոնք բավարար են առարկան մնացածից տարբերելու համար, չնայած այդ առարկան օժտված է այնպիսի հատկանիշներով և ռեկվիզիտներով, որոնց վրա հենված է առարկայի հասկացությունը»։ Եվ հակառակը, ճանաչողությունը և՛ հստակ է, և՛ պարզ, երբ հնարավոր է ոչ միայն տարբերակել դրա օբյեկտը մյուսներից, այլև թվարկել այն «հատկանիշներն» ու որակները, որոնց վրա հենվում է տարբերությունը։ Որից հետո Լայբնիցն ասում է, որ զգայական ընկալումը պարզ, բայց ոչ հստակ կամ անորոշ ընկալումն է, և առաջադրում է իր գլխավոր թեզիսը արվեստի ընկալման և դրա վերաբերյալ դատողություններ անելու մասին․ «Համանմանորեն գեղանկարիչները և արվեստի այլ գործիչներ շատ լավ գիտեն, ինչն է արված լավ, և ինչը՝ վատ, բայց հաճախ ի վիճակի չեն իրենց դատողության վերաբերյալ հիմնավորում տալ, իսկ հարցին, թե ինչն է առարկայի մեջ, որը նրանց դուր չի գալիս, պատասխանում են, որ ինչ-որ բան չի պակաս է»։
Էսթետիկայի հետագա զարգացման վրա ազդող երկրորդ գաղափարը (Քրիստիան ֆոն Վոլֆ և ուրիշներ) այն է, որ հաճույքն ինքնին օբյեկտի մեջ գոյություն ունեցող կատարելության զգայական ընկալումն է։ Լայբնիցի և նրա հետևորդների համար գոյություն ունի միայն մեկ իմաստ, որում ռեալ գոյություն ունեցող օբյեկտների բոլոր հատկանիշները կարող են գնահատվել որպես կատարելություն, քանի որ նրանք համարում էին, որ իրական աշխարհը՝ Աստծո կողմից ընտրված միակն է, մնացած հնարավոր գոյություն ունեցող աշխարհների մեջ հատկապես այն պատճառով, որ այն առավել կատարյալ է, և դրա համար կամայական առարկա և դրա բոլոր հատկանիշները պետք է ինչ-որ իմաստով նպաստեն աշխարհի կատարելությանը։ Բայց նրանք նաև օգտագործում են կատարելության հասկացությունը առավել սովորական իմաստով, որում որոշակի իրական օբյեկտներ ունեն հատուկ արժանիքներ, որոնք չունեն ուրիշները, և դա կատարելության հենց այն զգացումն է, որի մասին խոսում է Լայբնիցը, երբ պնդում է, որ հաճույքը կատարելության կամ անբասիրության զգացողությունն է և կարևոր չէ, այն իր մեջ է, թե մեկ այլ բանում։
Լայբնիցը նաև համարում էր, որ մեր կողմից այլ օբյեկտներում ընկալվող կատարելությունը, ինչ-որ իմաստով կապված է մեզ հետ, չնայած նա չի ասում, որ կատարելության ընկալման մեր բավականությունը իրականում ուղղված է մեր ինքնակատարելագործմանը ։
Լեզվաբանություն
Լեզվաբանության մեջ Վիլհելմ Գոթֆրիդ Լայբնիցի ներդրումը դարձավ լեզուների պատմական ծագման տեսությունը և նրանց գենային դասակարգումը, ինչպես նաև անվանումների ծագման ուսմունքի զարգացումը ։ Լայբնիցը հերքեց այն ժամանակ լեզուների բազմազանության համար տիրող «բիբլիական» տեսակետը, որի համաձայն բոլոր լեզուները սերում են հին հրեական լեզվաընտանիքից, բացի դրանից, նա ուշադրություն դարձրեց որոշ լեզուների (գերմանականի ու սլավոնականի, ֆիններենի ու հունգարերենի, թյուրքական լեզվախմբի լեզուների) պատմական մոտիկության վրա։
Լայբնիցը իրավամբ համարվում է գերմանական փիլիսոփայական և գիտական բառապաշարի հիմնադիրներից մեկը ։ Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը գրել է տարբեր լեզուներով, առաջին հերթին լատիներենով (~40 %), ֆրանսերենով (~30 %) և գերմաներենով (~15 %) :
Կենսաբանություն
Կենսաբանության ոլորտում Լայբնիցը առաջ է քաշել օրգանական համակարգի՝ որպես ամբողջության գաղափարը։ Բացի դրանից, նա ներմուծել է օրգանականի և մեխանիկականի անհամատեղելիության սկզբունքը ։ Երբ 1692 թվականին Տիդայի մոտի քարհանքում գտնվեց հսկայական նախապատմական կմախք, Լայբնիցը նրա ատամից վերցված նմուշի ուսումնասիրության հիման վրա հաստատեց, որ դա մամոնտի կամ ծովափղի կմախք է ։
Հնէաբանության բնագավառում հավաքված նյութը Լայբնիցը ամփոփեց կենդանության օրոք չհրատարակված «Հնէաբանություն» աշխատանքում (1693), որում նաև արտահայտել է Երկրի էվոլյուցիայի մասին թեզը ։ Լայբնիցը պաշտպանում էր էվոլյուցիոն դոկտրինան, սակայն, մեկնաբանում էր մեխանիկայի տեսանկյունից, էվոլյուցիան հասկացվում էր որպես նախաձևային սաղմերի անընդհատ ծավալում ։ Անընդհատության սկզբունքի հիման վրա Լայբնիցը նոր փիլիսոփայության մեջ տվել է նյութի համընդհանուր կապի գաղափարների առաջին ձևակերպումներից մեկը՝ «Տիեզերքում ամեն ինչ գտնվում է այնպիսի կապի մեջ, որ ներկան միշտ իր խորքերում թաքցնում է ապագան, և կամայական տվյալ վիճակ բացատրվում է բնականորեն միայն անմիջապես իրեն նախորդողով» ։ Հիմնվելով այդ վիճակի վրա՝ Լայբնիցը եկավ բոլոր կենդանի օրգանիզմների օրգանական ազգակցական և նրանց ոչ օրգանական բնույթի կապի եզրահանգմանը։ Հարցին այս տեսնկյունից մոտենալով՝ Լայբնիցը, չնայած կենդանաբույսերի (զոոֆիտներ) գոյության սխալ ենթադրությանը, քայլ է արել բնության դիալեկտիկական ըմբռնման հարցում, սակայն նրա զարգացման կոնցեպցիան մետաֆիզիկական էր այն իմաստով, որ հերքում էր թռիչքաձևությունը և բացարձակեցնում էր անընդհատության սկզբունքը։ Ըստ Լայբնիցի՝ զարգացումը տեղի է ունենում միայն նախասկզբական փուլերում մոնադի «փոքր պերցեպցիաներով» անվերջ փոքր փոփոխությունների ճանապարհով։ Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը ներմուծել է կենդանի բնության աստիճանաբար զարգացման նախաձևային ուսմունքը՝ հարատև գոյություն ունեցող սաղմնային օրգանիզմներից և բացառում էր նրանց էվոլյուցիայում թռիչքների առկայությունը։ Նա գրում է․ «Մենք ընդունում ենք, որ հենց միայն շարժման տեղափոխման միջոցով կարելի է բացաատրել մնացած նյութական երևույթները» ։