Էլեոնոր_Ռուզվելտ
ԶԼՄ-ների օգտագործում
Էլեոնոր Ռուզվելտը ԱՄՆ-ի պատմության մեջ աննախադեպ առաջին տիկինն էր, որ այդքան անկեղծորեն արտահայտում էր իր կարծիքը քաղաքական ու հասարակական անցուդարձի մասին՝ օգտագործելով ԶԼՄ-ները։ Իր նախագահ ամուսնու պաշտոնավարման 12 տարիների ընթացքում նա տվել է 348 մամլո ասուլիս։ Հիքոքի հետ իր հարաբերություններից ոգեշնչված, նա արգելել էր տղամարդ լրագրողների մուտքը մամլո ասուլիսների սրահ, այդպիսով արդյունավետորեն ստիպելով լրագրերին իրենց լրագրողակազմի մեջ ընդգրկել կին լրագրողներ։ Նա այդ կանոնը խախտել է միայն մեկ անգամ՝ վերադառնալով խաղաղօվկիանոսյան իր ճանապարհորդությունից 1943 թվականին ։ Երբ Գրիդիրոն ակումբը լրագրողներին տված իր ճաշկերույթին արգելեց կին լրագրողների մուտքը, Էլեոնորը Սպիտակ տանը մրցույթ կազմակերպեց կին լրագրողների համար, անվանելով միջոցառումը «Գրիդիրոնի այրիներ»։ Էլեոնոր Ռուզվելտից հարցազրույց էին վերցնում շատ լրագրեր։ «Նյու Օրլեանի» լրագրող Այրիս Կելսոն Էլեոնորին համարել է իր ամենահետաքրքիր հյուրը, որից երբևէ հարցազրույց է վերցրել ։ Իր՝ միայն կին լրագրողներից բաղկացած մամլո ասուլիսների վաղ շրջանում նա համարում էր, որ կանայք չպիտի քննարկեն քաղաքականությանը, օրենսդրությանը և վարչական որոշումներին վերաբերվող հարցեր, քանի որ այդ ժամանակ առաջին տիկնոջ դերը համարվում էր ոչ-քաղաքական։ Մինչդեռ, այդ ասուլիսները լավ հնարավորություն էին ուղիղ շփվելու առաջին տիկնոջ հետ, մի բան, որ անհասանելի էր եղել նախորդ վարչակազմերի ընթացքում ։ 1933 թվականի փետրվարին, Ֆրանկլին Ռուզվելտի պաշտոնավարման հենց նախօրեին, Էլեոնորը մի խմբագրական առաջնորդող հրատարակեց «Կանացի նորություններ» պարբերականում, որտեղ այնքան քննադատաբար էր նկարագրում ամուսնու քաղաքական մտադրությունը հանրության հետ սերտ համագործակցության մասին, որ Ֆրանկլինը ստիպված էր հաջորդ համարում հրատարակել իր առարկությունը։ Մուտք գործելով Սպիտակ տուն, նրա առաջին գործերից մեկը եղավ «Կանանց միություն» ամսագրի հետ պայմանագիր ստորագրելը, որ ամսական մի հոդված կհրատարակի, որտեղ կպատասխանի ընթերցողների՝ փոստով ուղարկած հարցերին։ Պայմանագիրն ընդհատվեց 1936 թվականին՝ նախագահական հաջորդ ընտրությունների նախաշեմին։ Սակայն նա շարունակում էր հոդվածներ հրատարակել զանազան լրագրերումև իր առաջին տիկին եղած ժամանակահատվածում հոդվածների թիվը հասավ վաթսունի։ Էլեոնորը դարձավ նաև «Իմ օրը» սյունակաշարի հեղինակ, որը լույս էր տեսնում շաբաթական վեց օր, 1936 թվականից մինչև նրա մահը՝ 1962 թվականը։ Սյունակաշարում նա գրում էր ոչ միայն իր ամենօրյա գործերի, այլև մարդասիրական գործունեության մասին։ Հիքոքը և Ջորջ Բայը քաջալերում էին նրան գրել հոդվածները ։ Կենսագիր Բիսլիի կարծիքով Էլեոնորի հոդվածները, որոնք հաճախ վերաբերվում էին կանանց հուզող թեմաներին և ակնկալում էին ստանալ ընթերցողների արձագանքը, գիտակցված փորձ էին լրագրությունը օգտագործել կանանց «հասարակական մեկուսացումը հաղթահարելու» համար՝ հանրային քննարկումների միջոցով։ Էլեոնորը նաև լաորեն օգտագործում էր ռադիոն։ Նա առաջին Առաջին տիկինը չէր, որ ռադիոյով ելույթ էր ունենում, նրա նախորդը՝ Լոու Հենրի Հուվերն արդեն արելէր դա։ Սակայն Հուվերը, ի տարբերություն Էլեոնորի, չուներ կանոնավոր ռադիոհաղորդում։ Նրա առաջին ռադիոհաղորդումը հեռարձակվեց 1934 թվականի հուլիսի 9-ին ։ Այդ առաջին հաղորդման ընթացքում Էլեոնորը խոսեց երեխաների վրա կինոնկարների ազդեցության մասին։ Նա ասաց, որ երբեք հոնորար չի վերցնելու ռադիոյով հեռարձակվելու համար, այլ այդ ամբողջ գումարը՝ 3000 դոլար, հատկացնելու է բարեգործությանը ։ Նույն տարվա նոյեմբերին, նա նոր հաղորդաշար սկսեց վարել երեխաների կրթության մասին, այս անգամ հոնորարը հատկացնելով դպրոցների բարենորոգման ֆոնդին ։ 1934 թվականին ռադիոյով 28 անգամ հեռարձակված Էլեոնոր Ռուզվելտը ռեկորդ սահմանեց ։ 1935 թվականին նա շարունակում էր ռադիոհաղորդաշար վարել, որը ուղղված էր կին լսարանին և կոչվում էր «սա կանանց աշխարհ է»։ Այս անգամ ևս նա իր վաստակած գումարը նվիրեց բարեգործությանը ։ Երբ կոշիկ արտադրող մի ընկերություն հովանավորեց ռադիոհաղորդումը, վաճառքը 200% աճ գրանցեց ։ Փաստը, որ նրա ռադիոհաղորդումները հովանավորվում են, նրա ամուսնու քաղաքական հակառակորդներին առիթ տվեց սադրելու, թե իբր նա իր վաստակն ամենևին էլ չի նվիրում բարեգործությանը. նրանք Էլեոնորին մեղադրեցին «շահամոլության» համար։ Բայց նրա հաղորդումներն այնքան սիրված էր ընթերցողների շրջանում, որ այդ քննադատությունը չնչին ազդեցություն ունեցավ ։