cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Խառատային հաստոցներ
Արտադրության պատմություն
ՍՍՀՄ-ում արտադրվել են տարբեր չափերի ունիվերսալ խառատային հաստոցներ, որոնցով կարելի է մշակել մինչև 4000 մմ տրամագիծ և 20000 մմ երկարություն ունեցող նախապատրաստուկներ։ Հայաստանում խառատային հաստոցներ սկսել են արտադրել 1945 թվականից։ Հայ մասնագետներն առաջին խառատա-պտուտակահան հաստոցն ստեղծել են 1955-ին, Ֆ. Է. Ձերժինսկու անվ. հաստոցաշինական գործարանում։ Խառատային հաստոցներ արտադրվում են նաև Կիրովականի ճշգրիտ հաստոցների գործարանում։ Ժամանակակից խառատային հաստոցներ թողարկվում են ծրագրային կառավարման համակարգերով և հնարավորություն են տալիս լրիվ ավտոմատացնել մշակման պրոցեսը՝ ռեժիմների փոփոխմամբ, չափերի և մակերևույթների ստացման ճշգրտության ապահովմամբ և այլն (տես Ծրագրային կառավարման հաստոցներ)։
Կատեգորիա:Հաստոցներ
Թեյսի Աթկինսոն
Վաղ կյանք
Թեյսի Աթկինսոնը (Թեյսի  Ադելյա Ուիլքսոն) ծնվելէ 1870 թվականի հուլիսի 3-ին Նեբրասկա նահանգի Սալեմ գյուղում շոտլանդական և իռլանդական ծագում ունեցող ծնողներից։ Ավելի ուշ ընտանիքը տեղափոխվեց Կանզաս նահանգի Ինդիփենդընս քաղաք, որտեղ ընդունվեց տեղի ավագ դպրոց։ Այնուհետև շարունակեց կրթությունը Միսսուրի նահանգի Պարկվիլ քաղաքի Պարկ քոլեջում։ Պարկում սովորելուց մեկ տարի հետո Թեյսին ընկերների հետ մեկնեց հանգստի դեպի  Օրեգոն։ Նա այնքան հավանեց նահանգը, որ որոշեց ապրել այնտեղ և գտավ մի պաշտոն,որը դասավանդելու էր առաջին դասարանին։ Օրեգոնում անցկացրած տարիների ընթացքում Թեյսին շարունակեց կրթությունը և ի վերջո ` 1899 թվականին 29 տարեկանում, ավարտեց  Փեսիֆիք համալսարանը ։
Երեսուն տարեկան հասակում Ուիլքսոնի մոտ ախտորոշվեց կրծքի քաղծկեղ, և ոչ չարորակ զանգվածը  բուժելու համար մեկնեց Սան Ֆրանցիսկո, որտեղ հանդիպեց իր առաջին ամուսնուն ՝  պրակտիկանտ Հերբերտ Աթկինսոնին։  Նրանք ամուսնացան 1901թվականի հուլիսի 7-ին Կալիֆոռնիա նահանգի Սան Ռաֆայել քաղաքում, Թեյսոնի երեսունմեկերորդ տարեդարձից անմիջապես հետո։ Հերբերտի ընտանիքը սերունդներ շարունակ եղել է քրիստոնյա միսիոներ։ Թեյսին և Հերբերտը, ի վերջո, միացան քրիստոնյա միսիոնների շարժմանը և 1902 թվականին ժամանեցին Օսմանյան կայսրության Խարբերդ քաղաք։ Աթկինսոնները  Խարբերդում մնացին մինչև 1908 թվականի օգոստոսի 19-ը, երբ վերադարձան Միացյալ Նահանգներ՝ նոր հիվանդանոցի կառուցման համար միջոցներ հայթայթելու։ Նրանք վերադարձան Խարբերդ 1909 թվականի հոկտեմբերի 23-ին։ Թեյսին այնտեղ մնաց Առաջին համաշխարհային պատերազմի առաջին տարիներին և չհեռացավ մինչև 1917 թվականը, երբ ԱՄՆ-ը միացավ հակամարտությանը ։
Հայոց ցեղասպանություն
1915 թվականին սկսված Հայոց ցեղասպանության ժամանակ Աթկինսոնը հանգրվանել է Խարբերդում, որտեղ եղել է քրիստոնեական միսիոներական շարժման մասնակից։ Շնորհիվ այն փաստի, որ Հերբերտ Աթկինսոնը տարածաշրջանում հարգված մարդ էր, Թեյսի Աթկինսոնը հնարավորություն ունեցավ հիմնական գիտելիքներ ձեռք բերել տեղական իշխանության ներքին գործերի մասին և ծանոթանալ տեղահանվածների հետ։ Նրա գրածների մեծ մասը իր օրագրի մեջ էր, որն  ողջ ժամանակահատվածում պահել էր։ Այնուամենայնիվ, Աթկինսոնը չէր ցանկանում ամբողջությամբ նկարագրել իրադարձությունները, քանի որ վախենում էր, որ թուրքական իշխանությունները կարող են բացահայտել իր օրագիրը ։ Աթկինսոնը գրել է այն տեղահանությունների մասին, որոնք սկսվել են Խարբերդում գտնվելու ժամանակ։ "<<Ինչպիսի սարսափելի տեսարան… Մարդկանց դուրս էին հանում իրենց տներից, դռները մեխում էին և նրանց տանում էին եզների սայլերով կամ էշերի վրա, իսկ շատերին՝ ոտքով։ Զինված ոստիկաններն ու ժանդարմները հրում էին նրանց։ Երեկ Քուղիից բազմաթիվ կանանց բերեցին։ Նրանց տղամարդիկ սպանվել  կամ բանտարկվել էին, իսկ աղջիկներին տարել էին>>:" Բնակչության մեծ մասի արտաքսվելուց հետո Աթկինսոնը շարունակեց գրել. "<<Այսօր մեծ բազմություն է հեռացել քաղաքից։ Մեզ ասում են, որ երեքշաբթի օրը գնացած մարդկանց տարել են Հուլակուեհ ընդամենը երկու ժամում։ Այնտեղ տղամարդկանց սպանեցին, աղջիկներին տարան, իսկ կանանց թալանեցին ու հեռացան... Մենք չգիտենք, թե դեռ ինչ է սպասվում։ Այսօր բերում են կանանց ու երեխաների մեծ բազմություն։ Չգիտեմ՝ որտեղից են,իսկ  նրանք, ովքեր այստեղ են, մահանում են շատ արագ, և նրանցից ուղղակի ազատվում են՝ չեն թաղում։ Գիշակեր թռչունները, որոնք սովորաբար ամենուր էին, բոլորը հիմա բացակայում են։ Նրանք բոլորի վրա խնջույքի են դուրս եկել դիակների վրա։ Այսօր բերված կանանց հետևեց քրդերի և ժանդարմների մեծ բազմություն>>:" Ինչ վերաբերում է հայերի համակարգված ջարդերին, Աթկինսոնը կարծում էր, որ հաշվարկային և ռազմավարական պլանավորումը չէր կարող լինել միայն թուրքական կառավարության կողմից կիրառված մեթոդ. "<<Գերմանացին, թուրքն ու սատանան եռակողմ դաշինք են կնքել ՝ աշխարհում սառնասիրտ դժոխք չհամարվելու համար>>": Աթկինսոնն ամուսնու հետ հատկապես հայտնի էր բազմաթիվ հայերի կյանքեր փրկելու համար ։ Օրինակ, մեկ անգամ նա մաքսանենգ ճանապարհով ածելիներ մտցրեց բանտ, որտեղ հայերը բանտարկված էին, որպեսզի կարողանան հեշտությամբ փախչել ։ Աթկինսոնը նաև նկարագրում է մի տղայի, ով ականատես է եղել տղամարդկանց և կանանց, ինչպես նաև իր մոր կոտորածներին․ "<<Մի տղա նյարդային վիճակով հասավ Մեզրեհ։ Ինչպես հասկացա, նա ինչ-որ գյուղի կանանց ու երեխաների բազմության հետ էր, որոնք միացան մեր բանտարկյալներին և դուրս եկան հունիսի 23-ին։ Տղան ասաց, որ Բաքիր Մադենից այս կողմ գտնվող կիրճում բոլոր տղամարդիկ և կանայք գնդակահարվել են, իսկ առջևից գնացող տղամարդկանց գլխատել են։ Նա փախավ ու եկավ այստեղ։ Նրա մորը մերկացել են, թալանել, ապա գնդակահարել։ Ասում է, որ ձորից այնքան սարսափելի հոտ է գալիս, որ դժվար է հիմա անցնել այնտեղով>> :"
Հետագա կյանք
Թեյսի Աթկինսոնը օրագիրը դրոշմված թողել է Թուրքիայում գտնվող իր տանը՝ ճամպրուկի մեջ, երբ  լքել է երկիրը 1917 թվականին, քանի որ թուրքական կառավարությունն արգելել է երկրից դուրս որևէ գրավոր բան ուղարկել։ Չբացված ճամպրուկը նրան ուղարկեցին Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ ինը տարի անց։
Նա ուներ երեք երեխա՝ Հենրին, Ալիսը և Հարիետը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1937 մահեր Կատեգորիա:1870 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության ականատեսներ
Կուսակցություն
Քաղաքական կուսակցություններ և կուսակցական համակարգեր
Քաղաքական համակարգի ինստիտուտների շարքում կարևոր տեղ են զբաղեցնում քաղաքական կուսակցությունները, որոնք հանդիսանում են քաղաքական համակարգի ամենաքաղաքականացված կառույցները։ Կուսակցություն (լատիներեն՝ part-մաս)։ Քաղաքական կուսակցությունները իրենց ձևավորման և զարգացման ընթացքում անցել են մի քանի փուլեր. ընդհանուր առմամբ առանձնացվում են կայացման 2 հիմնական փուլ։ Առաջին փուլը կուսակցությունների ձևավորման ոչ դասական էտապն է, իսկ երկրորդը՝ դասական շրջանն է։ Ոչ դասական առումով կուսակցությունները հանդես են գալիս դեռևս անտիկ շրջանում, հատկապես Հին հունաստանում, որտեղ նրանք ներկայացնում էին իշխանության համար պայքար մղող խմբավորումների ամբողջություն։ Այդ ժամանակահատվածում կուսակցություններն իրենց անվանումները ստանում էին ըստ իրենց մեջ մտնող մարդկանց բնակության վայրի կամ գործունեության ոլորտի։ Ըստ այդմ էլ հայտնի էին այնպիսի կուսակցություններ, ինչպես օրինակ՝ Դասական առումով կուսակցությունների ձևավորման գործընթացը սկիզբ է առնում 17-րդ դարի կեսերից։ Դասական առումով քաղաքական կուսակցությունները անցել են ձևավորման 3 փուլ։ Առաջին փուլում (17-րդ դարի կես-18-րդ դարի 80-ական թթ.) հանդես են գալիս արիստոկրատական կոտերիաներ (ֆրանսերեն՝ խումբ)։ Երկրորդ փուլում (18-րդ դարի վերջ-19-րդ դարի 60-ական թթ.) խմբավորվում են քաղաքական ակումբները։ Երրորդ փուլում (սկսած 19-րդ դարի 60-ական թթ-ից) առաջանում են զանգվածային կուսակցությունները։ Իրականում այս 3 դասական փուլերն անցել են անգլիական 2 հայտնի կուսակցությունները՝ Առաջին մասսայական կուսակցությունը հանդես է եկել 1861 թ-ին։ Դա Լիբերալ կուսակցությունն էր։ 1863 թ-ին Գերմանիայում ստեղծվել է առաջին բանվորական կուսակցությունը։ Հայ իրականության մեջ քաղաքական կուսակցությունների կայացման գործընթացը սկիզբ է առնում 19-րդ դարի 80-ական թթ-ին՝ 1885 թ.՝ Արմենական կուսակցություն, 1887 թ.՝ Հնչակյան կուսակցություն, 1890 թ.՝ Դաշնակցական կուսակցություն։ Ժամանակակից պայմաններում քաղաքական կուսակցությունները իրենցից ներկայացնում են ինստիտուցիոնալ կազմավորումներ, որոնք առանձնանում են մի շարք կարևոր հատկանիշներով, ինչով էլ տարբերվում են հասարակական այլ կազմակերպություններից։ Մասնավորապես, քաղաքական կուսակցությունները կազմակերպությունների հիմքի վրա ստեղծված իրավական-նորմատիվ ձևակերպում ստացած որոշակի թվով մարդկանց միավորումներ են, որոնց հիմնական նպատակը պետական իշխանությունը նվաճելն է կամ էլ առնվազն իշխանության վրա ազդեցություն ունենալը։
Արտաքին հղումներ
Федеральный закон от 11.07.2001 N 95-ФЗ (ред. от 17.12.2009) «О политических партиях» (принят ГД ФС РФ 21.06.2001)
Բանջարեղենով ապուր
Բանջարեղենով ապուր, սովորական ապուր, որը պատրաստվում է՝ օգտագործվելով բանջարեղեն և բանջարեղենի տերևներ՝ որպես հիմնական բաղադրիչներ։ Այն սկիզբ է առել հին ժամանակներից և արդի ժամանակներում մասսայական արտադրության սննդային արտադրանք է։
Ակնարկ
Բաջարեղենով ապուրը պատրաստվում է բաջարեղենից, տերևներից, սնկերից և արմատներից՝ որպես հիմնական բաղադրիչներ։ Կարող են օգտագործվել որոշ մրգեր և մրգային պյուրե ։ Բանջարեղենային ապուրը կարող է պատրաստվել որպես ինքնուրույն ապուր կամ սերուցքային հիմքով ։  Հիմնական բաղադրիչները, ի  լրումն բանջարեղենի, կարող են ներառել լոբի ու լոբազգիներ, հատիկավորներ, տոֆու, լապշա և մակարոնեղեն, արգանակ, կաթ, սերուցք, ջուր, ձիթայուղ կամ բուսական յուղ, համեմունքներ, աղ, պղպեղ   ։ Որոշ բանջարեղենային ապուրներ պյուրեանման են և մաղով անցկացված, քամված, որպեսզի համասեռ զանգված ստացվի ։ Սովորաբար մատուցվում է տաք վիճակում, մինչդեռ գասպաչոն սառը վիճակում է մատուցվում ։ Բանջարեղենային ապուրը երբեմն մատուցվում է  որպես նախուտեստ ։
Բանջարեղենային ապուրը մասսայական արտադրվում է հետևյալ տեսքով՝ պահածոյացված, սառեցված, չոր, փոշի և արագ պատրաստման   ։
Պատմություն
Բանջարեղենային ապուրը թվագրվում է հին ժամանակներից ։ 5-րդ դարում հռոմեական խոհարարական գիրքը պարունակում բաղադրատոմս՝« սոխով ապուրի նախահայրը»։ Արգանակը մոտավորապես ունի 1000 տարվա, իսկ ապուրը՝ 1400 տարվա պատմություն ։
Քլիֆորդ Ռայթը պնդում է, որ կաղամբով ապուրը միջնադարումԻտալական խոհանոցում կարևոր ուտեստ էր ։
Հայերի շրջանում մեծ մասսայանանություն է վայելում ապուրի մեկ այլ տեսակ՝ սպասը(թանապուր կամ թանով ապուր)։
Կատեգորիա:Բանջարեղենով ուտեստներ Կատեգորիա:Բուսակերական խոհանոց
Հարություն Չաքմաքչյան
Հարություն Չաքմաքչյան, հայ գիտնական։
Հայկական ծագմամբ ամերիկացի կոմպոզիտոր Ալան Հովաննեսի հայրը։
Ընտանիք
Չաքմաքչյանը ծնվել է 1878 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Ադանա քաղաքում ։ Նրա ազգանունը նշանակում է «զինագործ»։ Այդ անունը տրվել է իր նախնիներից մեկին, ով հմուտ էր նուրբ փորագրված և զարդարված հրազեն ստեղծելու գործում ։ Նրա ծնողներն էին Հովանես Լ. Չաքմաքչյանը և Գոհար Ջանբազյանը, երկուսն էլ ֆերմերներ էին։ Նա սովորել է Ադանայի Աբգարյան վարժարանում, ապա մեկ տարուց ավելի սովորել է Բեյրութի Անտուրա ֆրանսիական միսիոներական քոլեջում։
Կարիերա
Չաքմաքչյանը ուսուցչի իր կարիերան և դասավանդելը սկսել է Կեսարիայում (ներկայիս Կայսերիում) և Գիրեսունում ։ Օսմանյան կայսրությունում հայոց ցեղասպանության ժամանակ նա դասավանդում էր Բեյրութում։ Այդ ժամանակ նա որոշեց նավով մեկնել Ֆրանսիա։ Այնուհետև տեղափոխվեց Սթեմֆորդ, Կոնեկտիկուտ, և ի վերջո հաստատվեց Մասաչուսեթս նահանգի Բոստոն քաղաքում, որտեղ 1905 թվականի աշնանից մինչև 1908 թվականի գարուն սովորեց Հարվարդի համալսարանում, այնուհետև կրկին վերադարձավ Հարվարդ 1912 թվականի փետրվարին ։ Չաքմաքչյանը 1909 - 1911 թվականներին աշխատել է նաև որպես « Հայրենիք» թերթի խմբագիր։
Հետագայում նա աշխատել է որպես Թաֆթս քոլեջի քիմիայի և կենսաքիմիայի պրոֆեսոր և կապված է եղել Բոստոնի Թաֆթսի բժշկական դպրոցի հետ։ 1955 թիվականին Չաքմաքչյանը հեռացավ Թաֆթսի համալսարանից՝ որպես պատվավոր պրոֆեսոր ։
Մահ
Չաքմաքչյանը մահացել է 1973 թվականի մայիսի 22-ին Մասաչուսեթսում, 94 տարեկան հասակում։
Գրական ստեղծագործություն
Իր գիտական աշխատանքից բացի, 1908 թվականին Չաքմաքչյանը դարձավ «Հայրենիք» թերթի գլխավոր խմբագիր՝ այդ պաշտոնում մնալով մինչև 1912 թվականի փետրվարը ։ Նա նաև հեղինակ է մոտ 1600 էջից բաղկացած «Ընդարձակ Բառարան Անգլիերէնէ-Հայերէն» բառարանի, որը վերահրատարակվել է մի քանի անգամ։ Գիտական այլ հոդվածներ նվիրված էին քիմիայի, կենսաքիմիայի և հայոց լեզվի հետ կապված թեմաներին։ Ի թիվս իր այլ հրատարակությունների, Չաքմաքչյանը 1917 թվականին մոտ 700 էջից բաղկացած գիրք է հրատարակել Հայաստանի պատմության մասին ։ Նա ամերիկյան քիմիական ընկերության, գիտության առաջընթացի ամերիկյան ասոցիացիայի և Նոր Անգլիայի քիմիայի ուսուցիչների ասոցիացիայի անդամ էր։
Հրապարակումներ
Չաքմաքչյանի որոշ հրապարակումներ ներառում են.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գիտնականներ Կատեգորիա:Հայ բառարանագիրներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում օսմանյան ներգաղթյալներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Անձինք Ադանայից Կատեգորիա:1973 մահեր Կատեգորիա:1878 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ
Ռիկարդա Հուխ
Ռիկարդա Օկտավիա Հուխ (Ricarda Octavia Huch), կեղծանունը՝ Ռիչարդ Հյուգո (Richard Hugo, ), գերմանացի գրող, բանաստեղծ, փիլիսոփա և պատմաբան։
Եվրոպայի պատմության բազմաթիվ գործերի հեղինակ է, գրել է վեպեր, պոեմներ և պիես։ Նրա պատվին անվանակոչվել է 879-Ռիկարդա աստերոիդը։ Յոթ անգամ առաջադրվել է Գրականության Նոբելյան մրցանակի ։
Վաղ տարիներ և կրթություն
Հուխը ծնվել է Բրաունշվայգում Մարի Լուիզա և Գեորգ Հայնրիխ Հուխի՝ ունևոր վաճառականի ընտանիքում, 1864 թվականին։ Նրա եղբայր Ռուդոլֆը և զարմիկները՝ Ֆրիդրիխը և Ֆելիքսը, գրողներ էին։ Բրաունշվայգում ապրելու տարիներին Ռիկարդան նամակագրական կապ է հաստատել սոցիոլոգ Ֆերդինանդ Թյունիսի (Ferdinand Tönnies) հետ ։
Ռիկարդան հինգ տարեկանում սկսել է բանաստեղծություններ գրել ։ Վաղ հասակից Ռիկարդան ընկերություն է արել Աննա Կլիի (ապագայում մանկագիր) հետ, և նրանց ընկերությունը 30 տարուց ավել է ձգվել, մինչև 1913 թվականը, Կլիի մահը։ Ռիկարդան այդ ընկերությունն անվանել է «իր փոփոխական կյանքի ամուր կետ»։
1879 թվականին Ռիկարդան 15 տարեկան էր, երբ քույրը Լիլին (1859-1947) ամուսնացել է իրենց զարմիկի՝ Ռիչարդ Հուխի հետ (1850-1912)։ Մեկ տարի անց Ռիկարդան սիրահարվել էր քրոջ ամուսնուն։ Այս անընդունելի իրավիճակը խորանալով քաղաքային սկանդալի է վերաճել, այնպես, որ Ռիկարդան 1886 թվականին ստիպած հեռացել է Բրաունշվայգից։ Նա մեկնել է Շվեյցարիա, Ցյուրիխ՝ հասունության ատեստատ ստանալու, ինչն այն ժամանակ անհնար էր կանանց համար Գերմանիայում։ 1891 թվականին Հուխը ստացել է գիմնազիայի մանկավարժի մասնագիտություն։ Ցյուրիխի համալսարանում ընդունելության քննություններ հանձնելով ընդունվել է պատմության ֆակուլտետի PhD և 1892 թվականին դոկտորի կոչում է ստացել «Համադաշնության չեզոքությունը իսպանական իրավահաջորդության պատերազմի ժամանակ» (Die Neutralität der Eidgenossenschaft während des spanischen Erbfolgekrieges) ատենախոսությամբ։ Ցյուրիխի համալսարանում գտնվելու ընթացքում նա կայուն ընկերներական կապեր է հաստատել Մարի Բաումի, Հեդվիգ Բլյուլեր-Վասերի և Մարիան Պլեհնի հետ, ովքեր իր նման Ցյուրիխի ուսանողներ էին ։
1889 թվականից նա աշխատել է Ցյուրիխի կենտրոնական գրադարանում, սկզբի երկու տարին անվճար՝ զբաղվելով Պոլ Ուստերիի ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակաշրջանին վերաբերվող մոտ 6000 բրոշյուրների պաշտոնական գրանցցմամբ, ապա՝ 1891 թվականի նոյեմբերից հատուկ նրա համար բացվել է քարտուղարի հաստիք, որը կապված էր տպագիր նյութերի մշակման և նմակագրության հետ։ Նրա հուշերից երևում է, որ այդ աշխատանքը նրա համար տաղտկալի է եղել։ 1894 թվականին նա վերջնականապես հրաժարվել է այդ աշխատանքից։ 1896 թվականին նա սկսել է դասավանդել Բրեմենի օրիորդաց դպրոցում ։
Ընտանիք
1897 թվականին Հուխը տեղափոխվել է Վիեննա՝ ռոմանտիզմ ուսումնասիրելու։ Վիեննայում նա հանդիպել է իտալացի ատամնաբույժ Էրմանո Սեկոնիին (1871-1927), որի հետ ամուսնացել է 1898 թվականին։ 1899 թվականին նա լույս աշխարհ է բերել իրենց դուստր Մարիետային ։ Հետագայում 1905 թվականին ամուսինները բաժանվել են, երբ Սեկոնին սիրային կապ է ունեցել քրոջ՝ Լիլիի և մանկության տարիների սիրո՝ Ռիչարդ Հուխի դստեր հետ։ Իսկ 1907 թվականին Ռիկարդան ամուսնացել է Ռիչարդի հետ։ Սակայն այդ ամուսնությունն ապերջանիկ է եղել և ընդհատվել է 1911 թվականին ։ Ռիչարդից բաժանվելուց հետո Հուխը ընդմիջումներով ապրել է Մյունխենում և գրել է կարևոր նշանակություն ունեցող շատ գրքեր։
1926 թվականին Ռիկարդայի դուստրը Մարիետան ամուսնացել է Ռայխի Էկոնոմիկայի նախարարության խորհրդական, իրավաբան, տնտեսագետ Ֆրանց Բյոհմի (1895-1977)  հետ։ Այդ ամուսնությունից ծնվել է Ալեքսանդր Բյոհմը (1929-2006), որը դարձել է քրեական իրավունքի պրոֆեսոր ։
Վաղ հրապարակումներ և պատմական ուսումնասիրություններ
Հուխն իր առաջին բանաստեղծություններն ու պատմվածքները հրատարակել է 1890-ականներին։ 1892 թվականին լույս է տեսել նրա առաջին վեպը «Լյուդոլֆ Ուրսլեու կրտսերի հիշողությունները» (Erinnerungen von Ludolf Ursleu dem Jüngeren) :
1898-1900 թվականներին Հուխն ամուսնու և դստեր հետ ապրել է Տրիեստեում՝ Հուխի հայրենի քաղաքում, որն այդ ժամանակ Ավստո-Հունգարիայի կազմում էր։ Այդ ընթացքում նա առաջին էր, որը գրել է Ջուզեպպե Գարիբալդիի ղեկավարությամբ է Իտալիայի միավորման պատմությունը։ Այդ ուսումնասիրությամբ նա իր ներդրում է ունեցել Իտալիայի պատմության մեջ և հետագայում դրա համար գնահատվելով Իտալիայի ֆաշիստների կողմից՝ չի հետապնդվել Գերմանիայի նացիոնալ-սոցիալիստների կողմից։
1899 թվականին լույս է տեսել գերմանական ռոմանտիզմի վերաբերյալ նրա երկհատորյա ուսումնասիրության առաջին հատորը՝ «Ռոմանտիզմի ծաղկում» (Blütezeit der Romantik): Այս գրքով սկսվել է Հուխի՝ գերմանական ժամանակակից մշակութային դիսկուրսին մասնակցությունը, և սրանով նա հանրությանը ներկայացել է որպես պատմաբան ։ 1902 թվականին լույս է տեսել «Ռոմանտիզմի տարածումը և անկումը» (Ausbreitung und Verfall der Romantik): Հուխը պնդում էր, որ գերմանական ռոմանտիզմը անցել է ծաղկման և հետագա անկման ժամանակաշրջան։ Նրա պնդմամբ Ավգուստ Վիլհելմ Շլեգելը, Կառլ Վիլհելմ Ֆրիդրիխ Շլեգելը, Ֆրիդրիխ ֆոն Հարդենբերգը, Վիլհելմ Հայնրիխ Վակենրոդերը և Լյուդվիգ Թիքը վաղ գերմանական ռոմանտիզմի ներկայացուցիչներ են։ Այս ծաղկուն շրջանում ուտոպիստական ​​մտածողությունը և բանականության և ֆանտազիայի, խելքի և մարմնի հավասարակշռության ձգտումը գագաթնակետին են հասել այն մտքի հետ, թե մարդու կատարելությունը յուրաքանչյուրի խնդիրն է։ Հուխը նույնացրել է գերմանական ուշ ռոմանտիզմը պարզեցված բանահյուսության, առասպելների և ինքնակործանման միտումների հակվածության հետ։ Նա Զաքարիաս Վերներին, Կլեմենս Բրենտանոնին, Ախիմ ֆոն Առնիմինին, Բեթինա ֆոն Առնիմին և Յուստինուս Կեռներին դասում է ուշ և դեկադենտային ռոմանտիկների շարքում ։ Հուխը ափսոսանք է հայտնել իր ժամանակի սպիրիտուալիզմի և տեխնոցենտրիզմի համար և հույս է հայտնել, որ XIX դարի առաջին կեսին ռոմանտիզմի մերժումից հետո ռոմանտիզմի մտավոր նվաճումները կվերածնվեն։ Հուխը շեշտել է կանանց դերը վաղ գերմանական ռոմանտիզմի մեջ՝ մատնանշելով Քերոլայն Շելլինգի, Դորոտեա ֆոն Շլեգելի, Կարոլին ֆոն Գյունդերոդեի, Ռահել Լևինի, Բետինա ֆոն Առնիմի և Դորոթեա ֆոն Ռյոդեր Շլյոցերիի աշխատությունները ։
Հուխի պատմական հետազոտությունը վիճարկվել է նրա ժամանակակիցների կողմից։ Նրա մանրակրկիտ ուսումնասիրությունը հիացմունք է առաջացրել և հարգվել է նրա տեսլական շունչը, բայց նա քննադատվել է բանաստեղծական երևակայության համար։ Նրա օրոք պատմաբանները մեկնաբանում էին պատմական փաստաթղթերի իմաստը, այն դեպքում, որ Հուխը կենտրոնանում էր պատկերներ ստեղծելու վրա՝ նկարագրելով բովանդակությունը, սիմվոլիկան, գույնը և տրամադրությունը՝ պատմական ժամանակաշրջանի աշխարհայացքը ցույց տալու համար։ Նրա ժամանակակից Թոնի Վոլֆը Հուխին համարել է միջակ պատմաբան, որն ունի «պատմական իրավիճակներ և անձեր արթնացնելու» ունակություն։ Ռիկարդայի մոտեցումները տարակուսանք էին առաջացրել ժամանակակիցների շրջանում, ովքեր սովոր էին պատմությունը համարել մեծ իրադարձություններ, ռազմական արշավներ և մեծ մարդիկ։ Փոխարենը Հուխը ներկայացրնում էր պատմական փաստեր և անհատների բնավորության ուսումնասիրություններ՝ իրենց անհաջողություններով և հաղթանակներով։ Իր պատմական ուսումնասիրություններում նա նկարագրել է նաև հասարակ մարդկանց կյանքը, ինչպիսիք են վանականները, հասարակության տիկնայք և երեխաները ։
Հուխը և նրա ամուսինը Վիեննայից տեղափոխվել են Տրիեստ, իսկ հետո՝ Մյունխեն։ 1900 թվականի սկզբին զույգը բաժանվել է, չնայած Հուխը շարունակել է կապը Սեկոնիի հետ ։ 1903 թվականին լույս է տեսել Հուխի «Կյանքը կարճատև երազ է» (Vita somnium breve) գեղարվեստական վեպը, որը վերանվանվել և վերահրատարակվել է 1913 թվականին՝ որպես Մայքլ Ունգեր։ 1906 թվականին լույս է տեսել նրա՝ Գոտֆրիդ Կելլերի մասին տրակտատը (Die Geschichte von Garibaldi)։ 1907 թվականին հաջորդել է բանաստեղծությունների ժողովածուն ։ Նույն թվականին Հուխն ամուսնացել է իր զարմիկ Ռիչարդ Հուխի հետ, որը բաժանվել էր իր քրոջից 1907 թվականին։ 1908 թվականին նա հրատարակել է Իտալիայի միավորման մասին « Ռիսորջիմենտոյի մարդիկ և ճակատագրեր» (Aus dem Zeitalter des Risorgimento) տրակտատը ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների հրապարակումներ
1914 թվականին նոր էր լրացել Հուխի հիսունամյակը, Սարաևոյում Ֆրանց Ֆերդինանդի սպանությունից երեք շաբաթ էր անցել, երբ նա ավարտել էր Երեսնամյա պատերազմ մասին իր եռագրության վերջին հատորը։ Այս եռագրությամբ էլ ամրապնդել է նրա հեղինակությունը՝ որպես Գերմանիայի առաջատար պատմաբաններից մեկը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի առաջին տարիներին Հուխը ապրել է Մյունխենում ։ 1915 թվականին հրապարակվել է Հուխի՝ Ալբրեխտ ֆոն Վալենշտայնի կերպարի մասին ուսումնասիրությունը (Wallenstein - Eine Charakterstudie)։ Դրանում նա նկարագրել է Գերմանիան վերականգնելու և միավորելու Վալենշտայնի փորձը Սրբազան Հռոմեական կայսրությունից դուրս, որը նա անվանել է «այլասերված և անկատար» Ռայխ։ Հետագայում, Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո պարտված Գերմանիայի ազգայնականների շրջանում արձագանք է գտել Հուխի՝ պատերազմի և բռնի հեղափոխության միջոցով Գերմանիան վերածնելու մեկնաբանությունը ։
1916 թվականին Հուխը տեղափոխվել է Շվեյցարիա, բայց վերադարձել է Մյունխեն 1918 թվականին՝ Գերմանական կայսրության փլուզումից անմիջապես առաջ։ Պատերազմի տարիներին նա նաև հրատարակել է Natur und Geist (1914) և Luthers Glaube (1916): Պատերազմից անմիջապես հետո նա հրատարակել է Der Sinn der heiligen Schrift (1919) : Իր վաղ ինքնակենսագրական ստեղծագործություններում Հուխն լյութերական հավատից է խոսել՝ զուգորդված պատմության և հասարակության նկատմամբ գյոթեական հայացքներով։ Luthers Glaube- ում նա հիմնավորել է ժամանակակից հոռետեսության հակափաստարկները՝ շեշտելով, որ Մարտին Լյութերը հավատքի մեծ մարդ էր, ոչ թե նոր եկեղեցու հիմնադիր։ Չնայած Հուխը շեշտում էր հայրենի երկրի կարևորությունը և ընտանեկան արժեքները, նա փոփոխությունները համարում էր անխուսափելի և անհատականությունը գնահատում էր ամեն ինչից առավել։ Կրոնական և փիլիսոփայական պատմության մասին նրա գրքերում մարդկային էակները, մարդու կյանքը և պատմությումը մի ամբողջության մեջ են դիտում ։
Վայմարյան հանրապետության տարիների հրապարակումներ
Վայմարյան հանրապետության առաջին տարիներին Հուխը 1921-ին հրատարակել է Entpersönlichung- ը։ 1924 թվականին նա հրատարակել է անարխիստ Միխայիլ Բակունինի վերաբերյալ մի ուսումնասիրություն «Միխայիլ Բակունինը և անարխիան» (Michael Bakunin und die Anarchie): Պրուսիացի բարեփոխիչ Հենրիխ Ֆրիդրիխ Շտեյնի վերաբերյալ «Շտայն» վերնագրով նրա ուսումնասիրությունը լույս է տեսել 1925 թվականին ։ 1927 թվականին նա երեք հատորով հրատարակել է գերմանական քաղաքների (Im alten Reich. Lebensbilder deutscher Städte) աշխարհագրական ակնարկները։ Այս ակնարկներում նա նկարագրում է հին քաղաքների կառուցվածքը, դրանց շենքերը և պատմական կարևոր իրադարձությունները։ Հուխը շեշտել է քաղաքային օրգանիզմների առանձնահատկությունը և առաջացած համայնքային ոգեղեն կառուցվածքը։ Հուխը նաև ուսումնասիրել է միջնադարյան համայնքը և ուրվագծել անձնական ներգրավվածության և համերաշխության վրա հիմնաված ինքնակառավարման համայնքների զարգացումը։ Բակունինի կենսագրության մեջ Հուխը առաջին անգամ ուսումնասիրել ինքնուրույն համայնքների գաղափարը, որը նա հակադրել է, ինչպես ինքն է անվանել, արհեստական ժամանակակից հասարակություններին ։
Երրորդ Ռայխի ժամանակ հրապարակումներ
Երբ 1933 թվականին նացիստներն են անցել իշխանության գլուխ և Գերմանիան հռչակել են Գերմանական Երրորդ Ռայխ (German Dritte Reich), Հուխը, ի նշան բողոքի, հեռացել է Պրուսիայի արվեստի ակադեմիայից ։ Հուխը և Ակադեմիայի մյուս անդամները 1933 թվականի մարտին նամակ էին ստացել Պրուսիայի արվեստի ակադեմիայի նախագահ Մաքս ֆոն Շիլինգսից, որով խնդրում էին ստորագրել Գոտֆրիդ Բենի կողմից կազմված հռչակագիրը՝ հայտարարելով իրենց հավատարմությունը նոր կառավարությանը։ Դրան հաջորդել է նամակների հրապարակային և տխրահռչակ փոխանակում Հուխի և Շիլլինգսի միջև։ Հուխը հրաժարվում էր ստորագրել։ Շիլլինգսը պատասխան նամակով հույս էր հայտնում, որ ակադեմիան ակնկալում է նրա աջակցությունը և շարունակական անդամությունը։ Հուխը պատասխանել էր, ասելով, որ ինքը չի հրաժարվի խոսքի ազատության իր իրավունքից և հարցրել Շիլլինգսին, թե հռչակագիրը ստորագրելուց հրաժարվելն անխուսափելիորեն կհանգեցնի՞ իրեն ակադեմիայից հեռացնելուն։ Շիլինգսը պատասխանել էր, որ ակադեմիան պարզապես իր անդամներից խնդրում է հրապարակավ չընդդիմանալ նոր կառավարությանը։ Շիլինգսը նաև նշել էր, որ եթե նա հրաժարական տա, ապա դրանով կընկերանա Հայնրիխ Մանին, որը հեռացել էր ակադեմիայից 1933 թվականի մարտի ընտրությունների ժամանակ NSDAP- ի դեմ սոցիալ-ժողովրդավարական դաշինք մոբիլիզացնելու անհաջող փորձ կատարելու համար։ Շիլինգսը պնդել էր, որ դա չի կարող լինել Հուխի ցանկությունը, քանի որ նա իր աշխատություններում հստակ արտահայտել էր ազգայնական և պահպանողական հայացքներ։ Հուխը պատասխանել էր՝ ասելով, որ գերմանուհու համար բնական է գերմանացի զգալը, բայց ինքը դատապարտում է նացիստների ուժային մարտավարությունը, դաժան կենտրոնացումը և այլ կարծիք ունեցողներին վախեցնելը։ Հուխը նացիստների մարտավարությունն անվանել րէ հակագերմանական, պաշտպանել արտահայտվելու ազատության իր իրավունքը և նշել, որ ինքը համաձայն չէ նացիստական ​​դոկտրինի հետ ։
Հուխն, այնուամենայնիվ, արունակել է մնալ Բեռլինում և ուսումնասիրել է Գերմանիայի վաղ պատմությունը՝ սկսած Կառլոս Մեծից։ 1934 թվականին նա հրատարակել է իր եռագրության առաջին հատորը միջնադարյան Գերմանիայի սոցիալական պատմության վերաբերյալ՝ կենտրոնանալով միջնադարյան տարբեր քաղաքական, սոցիալական և կրոնական ինստիտուտների վրա։ Römisches Reich Deutscher Nation- ին հաջորդեց Das Zeitalter der Glaubensspaltung- ը (1937)։ Հուխն իդեալականացրել է միջնադարյան գերմանական մշակույթը և մեկնաբանություններ է կատարել առաջնորդության, արդարության և Գերմանիայում հրեաների վերաբերյալ։ Նրա տեսակետները բացահայտ մարտահրավեր էին նացիստական դոկտրինին գերմանական մշակույթի և դրա արմատների վերաբերյալ ։ Նացիստները նրա փեսա Բյոհմին ստիպեցին դուրս գալ պետական ծառայությունից։ 1936 թվականին Հուխը դստեր, Բյոհմի և նրանց որդու հետ միասին տեղափոխվեց Յենա։ Բյոհմը կարողացավ ուսման պայմանագիր ապահովել Յենայի համալսարանի հետ, բայց 1937 թվականին նա և Հուխը մեղադրվեցին ապստամբության մեջ, որովհետև ընթրիքի ժամանակ նրանք պաշտպանել էին հրեաների մտավոր կարողությունները։ Չնայած երկուսից ոչ մեկը դատապարտված չէր, Բյոհմը չկարողացավ պահպանել իր դասավանդման դիրքը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Բյոմը տեղափոխվեց Ֆրայբուրգ, իսկ ավելի ուշ ՝ Ֆրանկֆուրտ, իսկ Հուխն ու իր դուստրը մնացին Յենայում ։
Հետպատերազմյան շրջանի գործունեություն
Գերմանիայի մի մասի Խորհրդային օկուպացումից հետո, Հուխը փախել է Արևմտյան Գերմանիա և բնակություն հաստատել Ֆրանկֆուրտում։ Նա սկսել է աշխատել գրքի վրա, որը նվիրված էր լինելու նացիզմի դեմ գերմանական դիմադրության անդամներին ։ Այդ նպատակով, 1946 թվականի մարտին՝ Պրուսիայի արվեստի ակադեմիայից հրաժարվելուց 13 տարի անց, նա Գերմանիայի օրաթերթերում հրապարակել է հանրային կոչ՝ խնդրելով օգնել նացիստական ահաբեկչությանը դիմակայելու համար իրենց կյանքը զոհած անձանց կենսագրական տվյալները հավաքելու գործին։ Նա համարում էր, որ անսահման դաժանության այդ ժամանակաշրջանում նրանց մեծագույն զոհաբերությունը բոլոր գերմանացիներին օգնել է պահպանել մարդկային արժանապատվության հատիկը։ Հուխը պնդել է, որ նրանք, ովքեր դիմադրել էին, հնարավորություն էին ստեղծել, որ մարդկությունը վեր բարձրանա առօրեական ճահճից, չարի դեմ պայքարի համար կայծ վառի և պահպանի մարդկության ազնիվ բարեպաշտության հանդեպ հավատը ։ Հուխը մահացել է 83 տարեկան հասակում՝ 1947 թվականի նոյեմբերի 17-ին, Ֆրանկֆուրտում, անավարտ թողնելով գերմանական դիմադրության մասին իր գիրքը ։
Նախքան մահը Հուխը մեկնել էր Բեռլինի խորհրդային մաս՝ որպես Գերմանացի գրողների առաջին համագումարի պատվավոր նախագահ։ Սա Գրողների առաջին համագումարն էր (1947 թվականի հոկտեմբերի 4-8), որը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից և Գերմանիան չորս օկուպացիոն գոտիների բաժանումից հետո էլ Գերմանիան համարում էր ամբողջություն։ Համագումարում Ռիկարդա Հուխը դասախոսություն է կարդացել, որը մեծ արձագանք է ունեցել՝ դառնալով  «առաջին և հիմնական շրջադարձային պահը» գերմանացի գրողների և նոր պետության միջև հարաբերություններում (այդպիսով, սա նաև գրողների համագերմանական առաջին համագումարն էր, քանի որ յոթ ամիս անց Ֆրանկֆուրտում տեղի ունեցած երկրորդ համագումարին խորդային օկուպացիոն հատվածի գրողները նեկա չեն եղել)։ Ելույթից մի քանի ժամ անց Ռիկարդան փախել է խորհրդային օկուպացիոն գոտուց, որը մեծապես տուժել էր կառավարիչների մշտական ​​վերահսկողությունից, հրամանագրերից և բռնություններից ։ Հուխն ուղևորվել է Մայնի Ֆրանկֆուրտ, որտեղ նրա փեսա Ֆրանց Բյոհմը Հեսսենի կրթության նախարար էր դարձել։ Նրա առողջությունն այլևս չէր կարող հաղթահարել այն սթրեսներն ու ծանրաբեռնվածությունը, որը նաև պայմանավորված էր սահմանից դուրս չջեռուցվող գնացքով ճանապարհորդելու հետ։ Շյոնբերգի Ֆրանկֆուրտում գտնվող հյուրատանը նա մահացել է 1947 թվականի նոյեմբերի 17-ի առավոտյան։ Նա իր պատվավոր տեղն է գտել Ֆրանկֆուրտի գլխավոր գերեզմանատանը (թաղման վայր՝ Gewann II, 204)  ։
Ժառանգություն
Փենսիլվանիայի համալսարանի պրոֆեսոր Ֆրենկ Թրոմմլերը, Երրորդ Ռայխի ժամանակաշրջանում գերմանական գրականության էլիտայի ուսումնասիրության մեջ, պնդում է, որ Հուխը, Էռնստ Վիեխերտի, Վերներ Բերգենգրուենի, Ռայնհոլդ Շնայդերի, Ալբրեխտ Հաուսհոֆերի և Ֆրիդրիխ Ռեկ-Մալլեցևենի հետ միասին, համարձակ դիրքորոշում է ունեցել այնպիսի հարցերի վերաբերյալ, ինչպես ազատության ճնշումը, բռնակալության դեմ պայքարը, անձնական և հասարակ կյանքի ձգտումը։ Նրանց հեղինակությունը հիմնված էր իրենց կարծիքը ձևակերպելու ունակության մեջ և դրանով էլ Հուխի պես հեղինակները Երրորդ Ռայխի անկումից հետո կարողացել էին ազդել Գերմանիայի քաղաքական և մշակութային վերափոխումների վրա։ Այս հեղինակներիը նացիստական իշխանությունների ուշադրության կենտրոնում էին, քանի որ նրանց գործերը մեծապես ընթերցվում էին գերմանական միջին դասի կողմից ։
Հուխը 70-ն անց էր, երբ նացիստները իշխանության գլուխ էին անցել, և ի տարբերություն այնպիսի հեղինակների, ինչպիսիք են Թոմաս Մանը, ով նախ պետական քաղաքական-հասարակական կյանքից փակվելով փախել է («ներքին արտագաղթ») և ապա՝ աքսորվել, Հուխը ի սկզբանե դիրքավորվել է նացիստական դոկտրինի դեմ։ Հուխը շարունակել է ապրել Գերմանիայում, չի փորձել թաքցնել իր համոզմունքները և շարունակել է տպագրվել Գերմանիայում՝ շվեյցարական հրատարակիչների միջոցով։ 1934 թվականին Մանը իշխանության ուժերի դեմ ինտելեկտուալ պայքարի մասին գրել է՝ «Դրա միջով անցնել և սեփական արժանապատվությունն ու ազատությունը պահպանելն ամեն ինչ է» ։ Ալֆրեդ Անդերշը (Alfred Andersch) գնահատելով գերմանական գրական ժառանգությունը նացիստական իշխանության տարիներին, 1947 թվականին Հուխին դասել է Գերհարդ Հաուպտմանի, Ռուդոլֆ Ալեքսանդր Շրյոդերի, Հանս Կարոսայի և Գերտրուդ ֆոն Լե Ֆորտի շարքում՝ որպես ավագ և կայացած բանաստեղծներ, ովքեր մնացել էին Գերմանիայում և պահպանել «բուրժուական կլասիցիզմի» ավանդույթը։ Անդերշը բանաստեղծներ Ստեֆան Անդրեսին, Հորստ Լանգին, Հանս Լեյփին, Մարտին Ռաշկեին և Եվգեն Գոտլոբ Վինքլերին երիտասարդ սերնդի շարքում է դասել, ովքեր մնացել են Գերմանիայում և իրենց գրական ստեղծագործություններով նպաստել են նացիստական իշխանությունների դեմ դիմադրությանը ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Թոմաս Մանը Հուխին անվանել է «գերմանական գրականության առաջին տիկին» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Գերմանացի կին գրողներ Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:19-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի կին փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրականագետներ Կատեգորիա:Գերմանացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Գրադարանավարներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին գրողներ
Զագրունովսկի գյուղական խորհուրդ (Զենկովսկի շրջան)
Զագրունովսկի գյուղական խորհուրդ  (Загрунівська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Զենկովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Զագրունովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 667 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 58,32 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 11,44 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Աբդարասի
Աբդարասի, գյուղ Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում, Հագար գետի միջին հոսանքի աջ ափին։
Գտնվում է լեռնային, անտառապատ վայրում ։
Ժողովածու (1790)
Ժողովածու (1790), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1790 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 18.8x13.2 սմ չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 120 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Սան Ժոզե դու Կալսադու
Սան Ժոզե դու Կալսադու (São José do Calçado), համայնք Բրազիլիայում՝ Էսպիրիտու Սանտու նահանգի կազմում։ Գտնվում է Էսպիրիտու Սանտու նահանգի հարավային մարզում։ Մտնում է Կաշեյրու դու Իտապեմիրինի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 10 546 մարդ՝ 2020 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 272,771 կմ2 տարածք ։ Բնակչության խտությունը՝ 39,2 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1855 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էսպիրիտու Սանտու նահանգի բնակավայրեր
Դժոխքի հանդեպ
«Դժոխքի հանդեպ», Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից` գրված 1916 թվականին ։
Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1916 թվականի փետրվարին, հայկական ջարդերի ծանր ազդեցության տակ։
«Արզրումի անկումից հետո» վերնագրով Թումանյանի ընտանեկան արխիվում պահվում է մեկ ինքնագիր-պատառիկ։ Նույն տեղում (№ 1266) պահվում է նաև «Հորիզոն» օրաթերթի կտրոնը, որտեղ Թումանյանը 12-րդ տողը փոխել է ։
Բանաստեղծությունն առաջին անգամ տպագրվել է 1916 թվականի փետրվարի 28-ին «Հորիզոն» օրաթերթում (№ 46), այնուհետև մասնակի կրճատումներով Երևանում՝ 1940-1959 թվականներին լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության առաջին հատորում (էջ 148)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ Կատեգորիա:1916 գրականությունում
Դյուլա Կալլայի
Դյուլա Կալլայի (Kállai Gyula, ), հունգարացի կոմունիստ քաղաքական գործիչ։
Ծնվել է 1910 թվականի հունիսի 1-ին։ 1931 թվականից Հունգարիայի կոմկուսի (ՀԿԿ) անդամ։ 1965-1967 թվականներին՝ ՀԺՀ Մինիստրների խորհրդի նախագահ, 1967-1971 թվականներին՝ ՀԺՀ Պետական ժողովի նախագահ։ 1971 թվականից Հայրենական ժողովրդական ճակատի համահունգարական խորհրդի նախագահն էր։
Մահացել է 1996 թվականի մարտի 12-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունգարացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հունգարիայի քաղաքական գործիչներ
Նշան Էրզրումյան
Նշան Էրզրումյան (Նշան Խաչատուրի Էրզրումյան, ծնվ. 1979 թվականի դեկտեմբերի 17-ին, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ Ֆուտբոլիստ Սերգեյ Էրզրումյանի մեծ եղբայրը։ Ինչպես նաև երաժշտագետ_ կոմպոզիտոր Գայանե Գրիգորյանի մեծ եղբայրը։ Նա ծնվել է 1992 թվականի նոյեմբերի 8-ին։
Ակումբային կարիերա
2005 թվականին «Կիլիկիայի» կազմում հասել է Հայաստանի գավաթի եզրափակիչ, որտեղ պարտվել է «Փյունիկին» 0-2 հաշվով։ Առաջնությունում թիմը զբաղեցրել է աղյուսակի մեջտեղի հատվածում։ Նշանը դարձավ լավագույն ռմբարկուն՝ 23 խաղ, 18 գնդակ։ 2006 թվականին Նշանը մինչև վերջին տուր նույնպես լավագույն ռմբարկուն էր։ Այս հակամարտության գլխավոր հակառակորդը՝ Արամ Ակոլյանն էր։ Վերջին երկու տուրից առաջ Էրզրումյանը ուներ 22 գնդակ, իսկ Ակոլյանը՝ 21, վերջին երկու խաղում Էրզրումյանը գոլ չխփեց, իսկ Ակոլյանը վերջին խաղում ձևակերպեց պոկեր և 25 գնդակով դարձավ առաջնության գլխավոր ռմբարկուն ։
Կարիերան հավաքականում
Հավաքականում Նշանը անցկացրել է երկու խաղ՝ 2005 և 2006 թվականներին։ Երկու խաղերում էլ դուրս է եկել փոխարինման։ Հավաքականում դեբյուտը տեղի է ունեցել 2005 թվականի օգոստոսի 18-ին՝ Ամմանայում, Ջորդանի դեմ հանդիպման ժամանակ։ Այդխաղն ավարտվեց գոլազուրկ ոչ-ոքի։
Ծկղոուշի
Ծկղոուշի (წყოუში), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Ծալենջիխայի շրջանում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 250 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ծալենջիխայից հեռու է 34 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 343 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ծալենջիխայի շրջան‎‎‎
Յուլյա-Պուրսկայա
Յուլյա-Պուրսկայա (Юля-Пурская), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2011 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 26 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Դոբրինո (գյուղ, Դեմիդովսկի շրջան)
Դոբրինո (Добрино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 11 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Կյուրինի հուշ
«Կյուրինի Հուշ», գրական, ազգագրական և պատմական պարբերագիրք։ Կյուրինի հայրենակցական միության օրգան։ Հրատարակվել է 1930—1933 թթ.-ին, Նյու Յորքում (7 համար)։ Ներկայացրել է Կյուրինի հայ համայնքի ստեղծման պատմությունը, ավանդությունները, տպագրել նյութեր հայ - թուրքական հարաբերությունների, ազգային, մշակութային և կրոնական կյանքի վերաբերյալ։ Լուսաբանել է Կյուրինի հայրենակցական ընդհանուր միության (ԿՀԸՄ) և նրա մասնաճյուղերի գործունեությունը, հրատարակել միության ծրագիր-կանոնագիրքը (1933, համար 7)։ Աջակցել է ներգաղթին, կոչ արել հայրենադարձ կյուրինցիներին Խորհրդային Հայաստանում Նոր Կյուրին ավան հիմնելու։ Տպագրել է ասացվածքներ, հանելուկներ, երգեր, անտունիներ (Կյուրինի բարբառով), ինչպես նաև կյուրինցի նշանավոր գործիչների (Ն. Ապտալյան, Խ. Դիմաքսյան և ուրիշներ) կենսագրականներ։ Ունեցել է «Կեն օ կօ» խորագրով գրական-զավեշտական հավելված։
Կատեգորիա:Հայ գրականություն Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հայկական ամսագրեր
Կալիևկա (գյուղ, Շոստկայի շրջան)
Կալիևկա (Каліївка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Շոստկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 17-րդ դարում։
2001 թվականի տվյալներով Կալիևկա գյուղում բնակվում էր 315 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Շոստկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:17-րդ դարում հիմնադրված բնակավայրեր
Ալեքսանդր Չակովսկի
Կենսագրություն
Ավարտել է Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտը 1938 թվականին։ Եղել է «Ինոստրաննայա լիտերատուրա» ամսագրի գլխավոր խմբագիր 1955 թվականից 1963 թվականները, «Լիտերատուրնայա գազետա» թերթի գլխավոր խմբագիր 1962 թվականից։ ԽՍՀՄ ԳՄ-ի քարտուղար 1962 թվականից։ Առաջին գեղարվեստական ստեղծագործությունը՝ «Այդ եղել է Լենինգրադում» 1944 թվականին, «Լիդա» 1945 թվականին, «Խաղաղ օրեր»՝ 1947 թվականին գրված եռերգությունը, որը նվիրված է Լենինգրադի հերոսական պաշտպանությանը, «Մեզ մոտ արդեն առավոտ է» (1947) վեպը տոգորված է պատերազմից հետո Հարավային Սախալինի սոցիալիստական վերափոխման պաթոսով և ստացել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակ 1950 թվականին։ Չակովկկին գրել է նաև վիպակներ՝ «Կյանքի տարին» 1956 թվականին «Ճանապարհներ, որ ընտրում ենք» վեպերը 1960 թվականին, «Հեռավոր աստղի լույսը» 1962 թվականին, «Հարսնացուն» 1966 թվականին։ «Բլոկադա» վեպում Ալեքսսանդր Չակովկկին տվել է Լենինգրադի համար մղված ճակատամարտի պատմական նշանակությունը, խորհրդային զինվորների բարոյաքաղաքական գերազանցությունը թշնամու նկատմամբ։ «Հաղթանակ» քաղաքական վեպը պատմում է ետպատերազմյան շրջանի երկու պատմական կարևորագույն իրադարձությունների՝ 1945 թվականի Պոտսդամի կոնֆերանսի և 1975 թվականի Հելսինկիի եզրափակիչ ակտի մասին։ Ալեքսանդրը հանդես է եկել նաև որպես հրապարակախոս ։ 2, Հոկտեմբերյան հեղափոխության և այլ շքանշաններով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 7-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 8-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 9-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 10-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 11-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կունցևոյի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 27-րդ համագումարի պատվիրակներ
Ժողովածու (678)
Ժողովածու (678), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 678 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1673 թվականին Սուքիաս Ղափանցի գրիչի կողմից, Հառիճոյ վանքում (Ղփչաղ)։ Ստացողը եղել է Ներսես Ղաղվինեցին։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 18.7X12.7 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 202 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգիրով։ Ունի կիսախորան և լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակը ունի 2 էջ, գրված է՝ ուղղագիծ երկաթագրով։ Կազմը` կաշվեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ կապույտ կտավ։ Հիշատակարաններ՝ գրչի՝ 166ա, ստացողի՝ 165թ, հետագայի՝ 201ա (1689թվական), 175ա (1725 թվական) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Չերվոնոարմեյսկոե (գյուղ, Վելիկոբուրլուկիի շրջան)
Չերվոնոարմեյսկոե (Червоноармійське), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վելիկոբուրլուկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1699 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնոարմեյսկոե գյուղում բնակվում էր 33 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,348 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 94,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վելիկոբուրլուկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1699 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նորա Գուլբրանդսեն
Նորա Գուլբրանդսեն (Nora Gulbrandsen, ), ճենապակու և կերամիկայի բնագավառներում աշխատող նորվեգացի դիզայներ ։
Կենսագրություն
Նորա Գուլբրանդսենը ծնվել է Քրիստիանիայում (այժմ՝ Օսլո)՝ Աքսել Յուլիուս Հանսենի և Աննա Սոֆի Լունդի ընտանիքում։ 1917-1922 թվականներին ամուսնացած է եղել մեծածախ առևտրական Կառլ Սիգլեր Գուլբրանդսենի (1892-1976) հետ։ 1943 թվականին Նորան ամուսնացել է ինժեներ և տոհմաբան Օտտո Դելֆին Ամունդսենի հետ ։
1923-1927 թվականներին սովորել է Նորվեգիայի արհեստագործական և արվեստի արդյունաբերության ակադեմիայում (Statens Håndverks- og Kunstindustriskole), որն ավարտելուց հետո որպես դիզայներ աշխատել է Պորսգրունի ճենապակու գործարանում։ 1928-1946 թվականներին եղել է Պորսգրունի գործարանի գեղարվեստական ղեկավար, 1928-1940 թվականներին գործարանի համար նախագծել է մի քանի ճենապակյա հավաքածուներ, որոնք լավ ընդունելության են արժանացել։ 1946 թվականից Օսլոյում կերամիկայի արտադրամաս է ունեցել ։
Պորսգրունում աշխատելու ընթացքում Գուլբրենսենը նախագծել է մոտավորապես 300 տարբեր նմուշներ և մոդելներ։ Ոգեշնչվել է ար-դեկո ոճով և կուբիստական ուղղությամբ։ Գուլբրանդսենի աշխատանքների ընտրյալ հավաքածուն ցուցադրվում է Պորսգրունի քաղաքային թանգարանում (Porselensmuseet) :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգացի դիզայներներ Կատեգորիա:Նորվեգացի նկարիչներ Կատեգորիա:Նորվեգացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Կին արվեստագետներ
(3954) Մենդելսսոն
(3954) Մենդելսսոն (Mendelssohn), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի ապրիլի 24-ին Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից Տաուտենբուրգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,144348 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9435 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,3451 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1146,94 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,313878 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,19° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1987 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կիրիլլո-Անովսկի գյուղական խորհուրդ (Զենկովսկի շրջան)
Կիրիլլո-Անովսկի գյուղական խորհուրդ  (Кирило-Ганнівська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Զենկովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Կիրիլլո-Անովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 810 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 93,79 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 8,64 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 6 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Կանկուն
Կանկուն (Cancún, մայաների լեզվով՝ kaan kun, թարգ. «օձաբուն»), քաղաք Մեքսիկայում, միջազգային տուրիզմի խոշոր կենտրոն ։ Գտնվում է Մեքսիկայի հարավային Կինտանա Ռոո նահանգի հյուսիս-արևելքում, Յուկատան թերակղզում, Կարիբյան ծովի ափին, Մեխիկոյից ավելի քան 1.700 կմ հեռավորության վրա։ Բենիտո Խոարես մունիցիպալիտետի վարչկենտրոնն է։ Զբաղեցնում է 1978,75 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2020 թվականի տվյալներով եղեղ է 888.797 :
Կանկունը Մեքսիկայի զբոսաշրջային կարևոր կենտրոններից է ։ Ընկած է Մայայական Ռիվիերա անվանումով հայտնի առողջարանային գոտու հյուսիսային մասում։ Քաղաքում միջազգային օդանավակայան է գործում, որն ուղևորափոխադրումների ծավալով երկրորդ տեղն է գրավում Մեքսիկայում։
2010 թվականի նոյեմբերի 26-ից մինչև դեկտեմբերի 10-ը Կանկունում ՄԱԿ-ի կլիմայական գագաթնաժողով է անկացվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կինտանա Ռոոյի բնակավայրեր Կատեգորիա:Տուրիզմը Մեքսիկայում Կատեգորիա:1970 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Մեքսիկայի քաղաքներ Կատեգորիա:Մեքսիկայի բնակավայրեր
Պեյրոնիի հիվանդություն
Պեյրոնիի հիվանդություն, հանդիսանում է շարակցական հյուսվածքի հիվանդություն, որի դեպքում առնանդամի փափուկ հյուսվածքներում առաջանում են ֆիբրոզ վահանիկներ։ Սպիական հյուսվածքը մասնավորապես զարգանում է սպիտակուցային թաղանթում՝ խորշիկավոր մարմինը շրջապատող հյուսվածքի հաստ շերտում, ինչը բերում է ցավի, անբնական ծռվածության, էրեկտիլ դիսֆունկցիայի, ակոսների և առնանդամի կարճացման ։
Այն ախտահարում է տղամարդկանց մոտավորապես 10%-ին ։ Հիվանդության հանդիպման հաճախականությունը աճում է տարիքի հետ ։
Նշաններ և ախտանիշներ
Առնանդամի որոշակի աստիճանի ծռվածությունը համարվում է նորմալ, շատ տղաներ ծնվում են այս բարորակ վիճակով, որը շատ հաճախ բնորոշվում է որպես առնանդամի բնածին ծռվածություն ։ Այս հիվանդությունը կարող է առաջացնել ցավեր, պնդացած, մեծ, լարի նման ախտահարումներ («վահանիկ» անունով հայտնի սպիական հյուսվածքներ), կամ էրեկցված առնանդամի անբնական ծռվածություն՝ սպիտակուցային թաղանթի քրոնիկական բորբոքման հետևանքով ։
Չնայած նրան, որ Պեյրոնիի հիվանդության տարածված կոնցեպտը այն է, որ այն միշտ ներառում է առնանդամի ծռվածություն, լինում են դեպքեր, երբ սպիական հյուսվածքը բերում է արտափքումների կամ ակոսների առաջացման, այլ ոչ թե ծռվածության։ Հիվանդության հետևանքով կարող են լինել նաև ցավոտ և/կամ դժվարացած սեռական հարաբերություններ, չնայած նրան, որ պարզ չէ, թե որոշ տղամարդիկ հայտնում են սեռական հարաբերությունից բավարարվածության կամ անբավարարվածության մասին՝ չնայած հիվանդությանը։ Այս հիվանդությունը կարող է ախտահարել ցանկացած տարիքի և ազգության տղամարդկանց։ Այս հիվանդությունը հիմնականում կապված է առնանդամի հետ, բայց Պեյրոնիի հիվանդությամբ տղամարդկանց նկատելի մասի մոտ առաջանում են շարակցական հյուսվածքի մրցակցային խանգարումներ ձեռքերում և ավելի քիչ ոտքերում։ Պեյրոնիի հիվանդությամբ տղամարդկանց մոտ 30%-ի մոտ զարգանում են այլ էլաստիկ հյուսվածքների ֆիբրոզ, օրինակ՝ ձեռքերին կամ ոտքերին, օրինակ՝ ձեռքերի Դյուպյուիտրենի կոնտրակտուրա։ Գենետիկապես կապակցված տղամարդկանց մոտ ախտահարման ավելի հաճախ լինելու պատճառով առաջարկվում է հիվանդության գենետիկական կոմպոնենտ ։
Հոգեսոցիալական
Պեյրոնիի հիվանդությունը նաև կարող է ունենալ հոգեբանական հետևանքներ։ Մինչդեռ տղամարդկանց մեծ մասը կարող են շարունակել զբաղվել սեռական հարաբերություններով, նրանց մոտ կարող է դրսևորվել որոշ աստիճանի էրեկտիլ դիսֆունկցիայի։ Հազվադեպ չեն նաև դեպրեսիաները կամ սեռական զուգընկերոջից բաժանումները, այս հիվանդների մոտ ։
Պատճառներ
Պեյրոնիի հիվանդության պատճառը անհայտ է։ Չնայած, նա ամենայն հավանականությամբ կապված է առնանդամի ներսում վահանիկի առաջացումով՝ միջին աստիճանի կրկնվող սեռական վնասվածքների և սեռական ակտի կամ ֆիզիկական ակտիվության ժամանակ ստացած վնասվածքների հետևանքով ։
Ռիսկի գործոններն են՝ շաքարային դիաբետ, Դյուպյուիտրենի կոնտրակտուրա, ափային ֆիբրոմատոզ, առնանդամի վնասվածք, ծխել, ալկոհոլամոլություն, գենետիկական նախատրամադրվածություն և Կովկասյան ազգություն  ։