cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էվկլիդես
Կենսագրություն
Էվկլիդեսի կյանքի ավելի հավաստի տեղեկություններին կարելի է վերագրել այն փոքրաթիվ տվյալները, որոնք բերվում են Էվկլիդեսի «Սկզբունքներ» գրքի մասին Պրոկլ Դիադոխոսի մեկնաբանություններում (չնայած պետք է ուշադրության առնել, որ Պրոկլը ապրել է Էվկլիդեսից համարյա 800 տարի հետո)։ Նա նշել է, որ «մաթեմատիկայի պատմության վերաբերյալ գրողները» չեն հասցրել բացատրել այս գիտության զարգացումը մինչ Էվկլիդեսը, Պրոկլը ասում է, որ Էվկլիդեսը երիտասարդ է Պլատոնյան շրջանից, բայց տարիքով է Արքիմեդից և Էրատոսթենեսից, «ապրել է Պտղոմեոս Լագոսի ժամանակներում», «որովհետև և Արքիմեդը, որը ապրել էր Պտղեմիոս Լագոսի ժամանակ, հիշատակում է Էվկլիդեսի մասին, և մասնավորապես, պատմում է, որ Պտղեմիոսը հարցրել է նրան, կա՞ արդյոք երկրաչափության ուսումնասիրման ավելի կարճ ճանապարհ, քան նրա «Սկզբունքները», իսկ Էվկլիդեսը պատասխանել է, որ չկա դեպի երկրաչափությունը արքայական այլ ուղի» ։ Էվկլիդեսի կերպարի համար լրացուցիչ տվյալներ կարելի է ստանալ Պապուս Ալեքսանդրիացու և Ստոբեիուսի աշխատություններից։ Պապուսը տեղեկացնում է, որ Էվկլիդեսը փափուկ և մեղմ էր վերաբերում բոլորին, որքեր կարող էին փոքրիշատե նպաստել մաթեմատիկայի զրգացմանը, իսկ Ստոբեիուսը մեզ է փոխանցել Էվկլիդեսի մասին ևս մեկ անեկդոտ։ Երկրաչափության ուսումնասիրությունը սկսելով և նրա առաջին թեորեմին ծանոթանալով, մի պատանի դիմում է Էվկլիդեսին՝ «Իսկ ինձ ի՞նչ օգուտ կա այս գիտությունից»։ Էվկլիդեսը կանչում է ստրուկին և ասում՝ «Տուր նրան երեք մետաղադրամ, եթե նա ուսումից ուզում է օգուտ քաղել» ։ Պատմվածքի իսկությունը կասկածելի է, որովհետև նմանատիպ պատմություն կապված է նաև Պլատոնի հետ։ Որոշ ժամանակակից հեղինակներ Պրոկլի պնդումները այն մասին, որ նա ապրել է Պտղեմիոս Լագոսի ժամանակաշրջանում, մեկնաբանում են այն իմաստով, որ նա ապրել է Պտղեմիոսի պալատում և եղել է Ալեքսանդրիայի գրադարանի հիմնադիրը ։ Սակայն, հարկ է նշել, որ տեսակետը Եվրոպայում ապացուցվել է XVII դարում, միջնադարյան հեղինակներն էլ Էվկլիդեսին համարում էին Սոկրատի աշակերտ Էվկլիդես մեգարացու հետ։ Արաբ հեղինակները համարում էին, որ Էվկլիդեսը ապրել է Դամասկոսում և հրատարակել այնտեղ Ապոլլոնիոս Պերգացու «Սկզբունքները» ։ XII դարի արաբական անանուն ձեռագիրը տեղեկացնում է : Էվկլիդես, Նաուկրատուսի որդի, հայտնի «Երկրաչափ» անունով, հին ժամանակների գիտնական, ծագումով հույն, բնակությամբ սիրիացի, բնիկ Տիրից… Էվկլիդեսի անվան հետ է կապվում ալեքսանդրյան մաթեմատիկայի (երկրաչափական հանրահաշիվ), որպես գիտության կայացումը ։ Ընդհանուր առմամբ Էվկլիդեսի մասին տվյալները այնքան աղքատիկ են, որ տարբերակ (ճիշտ է չտարածված) գոյություն ունի, որ խոսքը ալեքսանդրիացի գիտնականների խմբի ընդհանուր կեղծանվան մասին է ։
Այլ աշխատանքներ
Էվկլիդեսի գրչին պատկանող մի շարք այլ աշխատություններից պահպանվել են՝
Պետրովկա (այլ կիրառումներ)
Պետրովկա, կարող է վերաբերել՝
Էվկլիդես
Այլ աշխատանքներ
Կարճ նկարագրություններով հայտնի են՝
Էվկլիդեսին են վերագրում նաև՝
Էվկլիդես և անտիկ փիլլիսոփայություն
Սկսած պյութագորիզմի և Պլատոնի ժամանկաշրջանից հանրահաշիվը, երաժշտությունը և աստղագիտությունը (այսպես կոչված «մաթեմատիկական գիտությունները» ավելի ուշ Բոետիոսի կողմից անվանված՝ Կվադրիվիումով) դիտարկվում էին որպես փիլիսոփայության ուսումնասիրության նախնական աստիճանի համար համակարգված մտածողության տեսակետ։ Պատահական չէ, որ ավանդություն է ծագել, համաձայն որի պլատոնյան Ակադեմիայի մուտքի վրա կախված էր «Այստեղ չի մտնելու նա, ով չգիտի երկրաչափություն» գրությունը։ Երկրաչափական գծագրերը, որոնց վրա օգնական գծեր քաշելուց հետո, աներևույթ իրականությունը ակնհայտ էր դառնում, և որոնք ծառայում էին Պլատոնի Մենոնի և այլ երկխոսությունների մեջ զարգացրած հիշողության ուսուցման պատկերազարդումների համար։ Երկրաչափության առաջարկները այդ պատճառով էլ կոչվում են թեորեմներ, որոնց իսկության ըմբռնման համար գծագիրը անհրաժեշտ է պատկերացնել ոչ միայն տեսողական զգայարանով, այլև «մտքի աչքերով»։ Յուրաքանչյուր գծագիր, որը վերաբերում է թեորեմին, իրենից ներկայացնում է գաղափար՝ մենք մեր առջև տեսնում ենք այդ պատկերը, իսկ դատողություններ և եզրակացություններ անում ենք նրան համանման բոլոր պատկերների համար։ Էվկլիդեսի որոշ «պլատոնականությունը» կապված է այն բանի հետ, որը Պլատոնի Թիմեյի մեջ ուսումնասիրվող չորս տարրերին համապատասխանում են չորս կանոնավոր բազմանիստներն են (տետրաեդրը՝ կրակ, օկտաեդրը՝ օդ, իկոսաեդր՝ ջուր, խորանարդ՝ հող), և հինգերորդ բազմանիստը, դեդոկաեդրը, «իրենից տիեզերքի պատկերն է ներկայացնում»։ Այս կապակցությամբ «Սկզբունքները» կարող են դիտարկվել որպես հինգ կանոնավոր բազմանիստերի կառուցման համար մնացած անհրաժեշտ հղումների և կապակցությունների ծավալում, որոնք կոչվում են այսպես կոչված «պլատոնյան մարմիններ», այս փաստի ապացույցը եզրափակվում է նրանով, որ բացի այս հինգից այլ մարմիններ չկան։ Արիստոտելյան ուսմունքի ապացուցման համար ևս, որը տեղ է գտել Երկրորդ վերլուծության մեջ, Սկզբունքները բավականին հարուստ նյութ են հանդիսսացել։ Սկզբունքներում երկրաչափությունը կառուցվում է որպես գիտելիքի դուրս բերովի համակարգ, որում բոլոր առաջարկները հաջորդաբար դուրս են բերվում մեկը կյուսի հետևից՝ շղթայի նման, որը հենվում է, առանց ապացուցման ընդունված,  սկզբնական պնդումների ոչ մեծ պաշարի վրա։ Համաձայն Արիստոտելի, այսպիսի ընդհանուր բնույթի սկզբնական պնդումները պետք է լինեն, քանի որ դուրս բերման շղթան պետք է ինչ-որ տեղից սկսվի, որպեսզի անվերջ չլինի։ Հետագայում, Էվկլիդեսը զգտում է ապացուցել ընդհանուր բնույթի պնդումները, որը նույնպես համապատասխանում է Արիստոտելի ցանկացած օրինակին՝ «եթե կամայական հավասարակողմ եռանկյան հատուկ է ունենալ անկյուններ, որոնց գումարը հավասար է երկու ուղիղներին, ապա դա նրա համար է, որ ոչ թե այն հավասարակողմ է, այլ որ այն եռանկյունի է» (An. Post. 85b12):
Կեղծ Էվկլիդես
Էվկլիդեսին են վերագրում երաժշտության անտիկ տեսության մասին երկու կարևոր տրակտատներ՝ «Հարմոնիկ նախերգանքը» (Հարմոնիա) և «Շարականի բաժանումը» : Վերջջինիս Էվկլիդեսին վերագրելու ավանդույթը գալիս է դեռևս Պորփյուրից։ Հարմոնիայի հին ձեռագրերում հեղինակությունը վերագրում են Էվկլիդեսին, ինչ որ Կլեոդին, ինչպես նաև ալեքսանդրիացի մաթեմատիկոս Պապուս Ալեքսանդրիացուն։ Այս տրակտատների նմանատիպ հետագա վերլուծության ժամանակ, հայտնի դարձավ, որ առաջինը գրվել է արիստոքսենյան ավանդույթներով (օրինակ, նրանում բոլոր կես տոները համարվում են հավասար), իսկ երկրորդում՝ իրենց պյութագորասյան ոճով (օրինակ, բացառվում է տոնի բաժանումը հավասար կեստոների)։ «Հարմոնիկ նախերգանքի» շարադրման ոճը տարբերվում է դոգմատիզմով և անընդհատությամբ, «Շարականի բաժանման» ոճը որոշակի չափով նման է Էվկլիդեսի «Սկզբունքների» ոճին, քանի որ պարունակում ինչպես թեորեմներ, այնպես էլ ապացույցներ։ Գերմանացի բանասեր Յան Կառլի (1836—1899) կողմից «Հարմոնիկ նախերգանքի» կրիտիկական հրատարակումից հետո, այս տրակտատը սկսել է ամենուրեք վերագրվել Կլեոնիդին և թվագրվել մ.թ. II դարին։ Ռուսական թարգմանությամբ (մեկնաբանություններով) այն առաջին անգամ հրատարակել է Գրիգորի Ալեքսանդրովիչ Իվանովը (Մոսկվա, 1894)։ «Շարականի բաժանումը», այժմ հետազոտողների մի խումբ համարում է Էվկլիդեսի բնագիր ստեղծագործությունը, իսկ մյուս խումբը համանման երաժշտական տրակտատները համարում է էվկլիդեսյան ոճով ստեղծագործությունների շարք ։ «Շարականի բաժանման» (Պորփյուրի տարբերակով) ռուսական թարգմանությամբ ըստ ժամանակի վերջին հրատարակումները կատարվել են Վ. Ցիպինի (Բոետիոսի տարբերակով) և Ս.Ն՚ լեբեդևի կողմից ։ «Շարականի բաժանման» օրիգինալ տեքստի կրիտիկական հրատարակումը կատարվել է 1991 թվականին Ա. Բարբերը ։
Տեքստեր և թարգմանություններ
Հին ռուսական թարգմանություններ՝
Միջնադարյան հայերեն թարգմանություններ
VII դարում Էվկլիդեսի հիմնական աշխատությունը՝ «Սկզբունքները» Անանիա Շիրակացին թարգմանել է հայերեն։ Մ. թ. XI դարում նույն աշխատությունը թարգմանել է մանկավարժ, մատենագետ Գրիգոր Րաբունապետ Կեսարացին։ Այդ ամբողջական թարգմանությունը հասել է մեր օրերը ։
Մեկնաբանություններ
«Սկզբունքների» անտիկ մեկնաբանություններ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հին Հունաստանի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հին հույն գրողներ
Լուկինսկայա (գյուղ, Պոդորոժսկի շրջան)
Լուկինսկայա (Лукинская), գյուղ Ռուսաստանի, Լենինգրադի մարզի Պոդորոժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 247 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Պոդորոժսկի շրջանի բնակավայրեր
Չադի դրոշ
Չադի դրոշը (ֆրանսերեն՝ Drapeau du Tchad, արաբերեն՝ علم تشاد‎), կարմիր, կապույտ, դեղին գույներով, հավասարաչափ ուղղաձիգ շերտերով ուղղանկյուն պաստառ է։ Այն սահմանված է Չադի Հանրապետության Սահմանադրությամբ և դրոշի մասին օրենքով։ Լայնքի և երկայնքի 2։3 հարաբերակցությամբ։ Ընդունվել է 1959 թվականի հունիսի 11-ին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Չադի պետական խորհրդանիշեր Կատեգորիա:Ազգային դրոշներ Կատեգորիա:1959 դրոշներ
Ալբերտ Մարթ
Ալբերտ Մարթ (Albert Marth, ), գերմանացի աստղագետ, աշխատել է Անգլիայում և Իռլանդիայում։
Մեկնել է Անգլիա 1853 թ. Ջորջ Բիշոպի հետ աշխատելու համար, նրա կողմից ֆինանսավորվող աստղադիտարանում։ Այն ժամանակներում աստղագիտական աշխատանքների համար վարձատրումը չափազանց հազվագյուտ երևույթ էր։
Աշխատել է Մարկրիի աստղադիտարանում Իռլանդիայում, որտեղ նշանակվել է թվով երկրորդ տնօրենը։
Հաշվարկել է Արեգակնային համակարգի մի շարք մարմինների ուղեծրերի տվյալները։ Ինչպես նաև հաշվարկել է մոլորակների միմյանց նկատմամբ անցումները։
Նրա պատվին են անվանվել խառնարաններ Լուսնի և Մարսի վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի աստղագետներ Կատեգորիա:Կոլոբժեգ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայդելբերգ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆիզիկոսներ
Մի քայլ առաջ, երկու քայլ ետ
«Մի քայլ առաջ, երկու քայլ ետ (Ճգնաժամը մեր կուսակցության մեջ)» (Шаг вперёд, два шага назад (Кризис в нашей партии)), Վլադիմիր Լենինի աշխատությունը։
Գրվել է 1904-ի փետրվար-մայիսին, լույս է տեսել մայիսին, ժնևում։ Գրքում Լենինը կարևորում էր իր դերը ՌՍԴԲԿ երկրորդ համագումարում (1903), փորձում պարզաբանել այն հանգամանքները, որոնք հանգեցրին կուսակցության պառակտմանը, և բոլշևիկների ու մենշևիկների թևերի ձևավորմանը։
Աշխատությունը առաջին անգամ հայերեն լույս է տեսել 1930-ին, Մոսկվայում, այնուհետև մինչև 1981-ը առանձին գրքով լույս է տեսել ևս 2 անգամ։
Կատեգորիա:Վլադիմիր Լենին
Ռոգուլինո
Ռոգուլինո (Рогулино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ադրբեջանական գորգեր
Ադրբեջանական գորգերն արևելյան գորգագործության արվեստի մասնաճյուղ են ։ 2010 թ. նոյեմբերին այն ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի «ոչ նյութական մշակութային ժառանգության» ցանկում։
Ադրբեջանական գորգերի ազդեցությունը համաշխարհային մշակույթի վրա
XIII-XIV-րդ դարերում Ադրբեջանից արտասահմանյան երկրներ արտահանվել են մեծ թվով գորգեր և գորգերի արտադրանք։ Այս գորգերը իրենց գեղեցիկ զարդերով, նրբագեղ ու նուրբ ձևերով, արտացոլված են հայտնի եվրոպական նկարիչների ստեղծագործություններում, մանրանկարչության վրա։ XV-րդ դարի հոլանդացի արվեստագետներ Հանս Մամլինգի «Մարիամը մանկան հետ» նկարում «Շիրվան» գորգը, Վան Էյկի «Սուրբ Մարիամը» նկարում «Զեյվա» գորգը, գերմանացի նկարիչ Հանս Հոլբայնի «Դեսպանները» նկարում «Ղազախ» գորգը նկարագրված է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանական գորգեր Կատեգորիա:Ադրբեջանի մշակույթ
Մարկուս Կուկ Կոնելի
Մարկուս Կուկ Կոնելի (Marc Connelly, ), ամերիկացի դրամատուրգ, ռեժիսոր, պրոդյուսեր, դերասան և պոետ։ Նա առանցքային մարդ էր Algonquin Round Table կլոր սեղանի խմբի անդամ, Պուլիցերյան մրցանակակիր ։ Կլոր սեղանի ամենախելամիտ անդամներից մեկը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Ասպարեզ (օրաթերթ)
Ասպարեզը Հայ-Ամերիկյան երկլեզու օրաթերթ է, որը թողարկվում է հայերեն և անգլերեն լեզուներով Լոս Անջելեսում (Կալիֆոռնիա)՝ ԱՄՆ արևմուտքում գտնվող Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության Կենտրոնական կոմիտեյի կողմից ։
Պատմություն
Թերթը սկսել է հրատարկվել 1908 թվականին Կալիֆոռնիայի Ֆրեզնո քաղաքում։ Այն տեղափոխվեց Հարավային Կալիֆոռնիա մի քանի տասնամյակ անց, երբ այնտեղ սկսեց ձևավորվել Ամերիկահայ համայնքը։ Նախքան 1970-ական թվականներին Լոս Անջելեսի Հոլիվուդյան թաղամասում գտնվող նոր գլխավոր գրասենյակ տեղափոխվելը՝ թերթի գլխավոր գրասենյակները գտնվում էին Կալիֆոռնիայի Գլենդել քաղաքում՝ Լոս Անջելեսի արվարձաններից մեկում ։
Ասպարեզը անգլերեն
Ամսագիրը ներառում է և՛ հայերեն, և՛ անգլերեն բաժիններ։ Համահայկական թերթ դառնալուց հետո՝ 1970 թվականի մայիսի մեկին ավելացվել է կանոնավոր անգլերեն բաժինը։ 1993 թվականի հունվարից անգլերեն բաժինը դարձել է ամենօրյա։
Առցանց հրապարակում
Թերթը առցանց է դուրս եկել 1994 թվականին, իսկ 1997 թվականին սկսել է գործարկել իր վեբ կայքը ։
Հեռուստատեսություն
Հորիզոն Հեռուստաընկերությունը դարձել է թերթի հեռարձակման գործընկերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի թերթեր Կատեգորիա:Անգլերեն թերթեր Կատեգորիա:Հայեր Կատեգորիա:Հայաստանի թերթեր Կատեգորիա:Հայկական թերթեր
Գիգանտներ
Գիգանտներ (հուն.՝ Γίγαντες, հուն հսկաներ), աստվածներին ու կիկլոպներին ցեղակից հսկաների վայրագ ժողովուրդ, որը բնակվում էր ծայր արևմուտքում։
Գեա (Երկրի) և Ուրանոս (Երկնքի) որդիները։ Հետագա առասպելները գիգանտներին շփոթեցնում են տիտանների հետ, որով և աստվածների ու տիտանների միջև տեղի ունեցած պատերազմի մասին զրույցի կողքին առաջանում է Գիգանտների և օլիմպոսյան աստվածների միջև մղված պատերազմի (գիգանտոմաքիայի) մասին առասպելը։ Գիգանտներին հաճախ պատկերում էին վիշապի պոչ ունեցող վիթխարի արարածների տեսքով։ Գիգանտները ապստամբում են օլիմպոսյան աստվածների իշխանության դեմ։ Նրանք Օլիմպոսի վրա շպրտում են ժայռաբեկորներ և բոցավառվող ծառեր։ Աստվածները օգնության են կանչում Զևսի կայծակը կռած կիկլոպներին հարյուր ձեռնանի հսկաներին՝հեկատոնքեյրներին, Հերակլեսին և կատաղի մարտից հետո հաղթում և ոչնչացնում են Ալկիոնևսին, Պորփիրիոնին, Ադրիոսին և մյուս գիգանտներին։ Հնում կարծում էին թե պարտված գիգանտները թաղված են հրաբուխների տակ (երկրի հրաբխային գործունեությունը բացատրելու փորձ)։ Գիգանտների և աստվածների պայքարի մասին առասպելը, ըստ երևույթին, կոչված էր բացատրելու օլիմպոսյան կրոնի հաղթանակը նախահունական շրջանի պաշտամունքների նկատմամբ։ Հելլենիստական ժամանակաշրջանում առասպելն ստանում է փիլիսոփայական ընդհանրացում և ընկալվում է որպես լույսի ու բարու ուժերի հաղթանակը ընդդեմ խավարի և բարբարոսության ։
Մեկուկես լրտես
«Մեկուկես լրտես» (Central Intelligence), ռեժիսոր Ռոուսոն Մարշալ Թերբերի 2016 թվականի ամերիկյան կինոկատակերգությունը։ Սցենարի հեղինակներն են Այկ Բարինհոլցը, Դեվիդ Սթասենը և Ռոուսոն Մարշալը Թերբերը։ Գլխավոր դերերում հանդես են գալիս Դուեյն Ջոնսոնը և Քևին Հարթը։ Ֆիլմի պրեմիերան ԱՄՆ-ում տեղի է ունեցել 2016 թվականի հունիսի 17-ին։
Սյուժե
Բոբ Սթոունը՝ փքաբլիթների նախկին սիրահարը, որը խայտառակվեց ամբողջ դպրոցի առջև, վերածվել է ժայռի նման գաղտնի գործակալի և հիշել իր նախկին ընկերոջը։ Քելվինը զբաղվում է հաշվապահությամբ և կարոտում իր հայտնիության օրերը։ Բոբը վերադարձնում է նրան կյանք՝ հետապնդումներ, փոխհրաձգություններ, հատուկ հանձնարարություններ։ Ընկերները մեկնում են աշխարհը փրկելու։
Նկարահանումներ
Ֆիլմի նկարահանումները տեղի են ունեցել 2015 թվականի ապրիլի վերջից Մասաչուսեթսի տարբեր մասերում՝ ներառյալ Բոստոնում, Բելինգթոնում , Լիննում, Միդլթոնում և Քունիսիում։
Քննադատություն
Կինոքննադատների կողմից ֆիլմն արժանացել է տարբեր, բայց հիմնականում դրական գնահատականների ։ «Rotten Tomatoes» կայքում ֆիլմն ունի 70% վարկանիշ, որը հիմնված է 10-ից միջինում 5․7 միավորով 158 գրախոսության վրա ։ «Metacritic» կայքում ֆիլմն ունի 100-ից 52 միավոր՝ քննադատների 35 գրախոսության հիման վրա, որը համապատասխանում է «խառը կամ միջին գնահատականներ» կարգավիճակին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2016 ֆիլմեր Կատեգորիա:Universal Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Նյու Լայն Սինեմայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան բադի մուվի կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ատլանտայում նկարահանված ֆիլմեր
Ալյոշա (հուշարձան, Պլովդիվ)
«Ալյոշա» Альоша) հուշարձան Բուլղարիայի Պլովդիվ քաղաքի Բունարջիկ բլրի վրա՝ ի հիշատակ խորհրդային զինվորի։
Տվյալներ
Ալյոշա (Ալեքսեյ անվան փաղաքշական ձևը) 11 մետր բարձրությամբ խորհրդային զինվորի երկաթ-բետոնե հուշարձանը Բուլղարիայի Պլովդիվ քաղաքի Բուրանջիկ բլրի վրա։ Հուշարձանը կանգնած է 6 մետր բարձրությամբ գրանիտե պատվանդանի վրա։ Հուշարձանը կանգնեցվել է ի հիշատակ 1944 թվականին Կարմիր բանակի կողմից Բուլղարիայի ազատագրման ժամանակ զոհված խորհրդային զինվորների։ Հուշարձանը կառուցվել է 1954-1957 թթ. ։
"Ալյոշան" նաև Կոնստանտին Վանշենկինի և Էդուարդ Կոլմանովսկու գրած երգի անունն է։ Մինչև 1989 թվականը երգը եղել է Պլովդիվի պաշտոնական հիմնը ։
1989 և 1996 թվականներին Պլովդիվի իշխանությունները փորձել են հուշարձանը հանել։ 1989 թվականի որոշումից հետո նախաձեռնվեց հուշարձանի պահպանության արշավ. հուշարձանը գիշեր-ցերեկ հսկվեց, որպեսզի չապամոնտաժվի ։
Հուշարձանը ստեղծվել է Ուկրաինական 3-րդ ռազմաճակատի զինվոր Ալյոշա Սկուրլատովի կերպարով, ով մահացել է 2013 թվականին, 91 տարեկան հասակում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բուլղարիայի հուշարձաններ
(5414) Սոկոլով
(5414) Սոկոլով (Sokolov), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1977 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,890956 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6477 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1343 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1795,4 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,200513 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,1° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1977 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Գիգանտոմաքիա
Գիգանտոմաքիա (հին հունարեն՝ γιγαντo-μαχια), աստվածների կռիվը գիգանտների հետ։
Պետրովկա Պերվայա (այլ կիրառումներ)
Պետրովկա Պերվայա, կարող է վերաբերել՝
Դավիթ I Շոտլանդացի
Դավիդ I կամ Դաուիդ մաք Մաիլ Քոլուիմ, 12- րդ դարի տիրակալ, որը քումբրիացիների արքայազնն էր 1113 թվականից մինչև 1124 թվականը, հետագայում նաև Շոտլանդիայի թագավորը 1124 թվականից մինչև 1153 թվականը։  Լինելով Մալքոլմ III-ի և ՈՒեսսեքսի Մարգարեթի ամենակրտսեր որդին՝ Դավիդն իր մանկության մեծ մասն անցկացրել է  Շոտլանդիայում, բայց 1093 թվականին ժամանակավորապես աքսորվել է Անգլիա։ Գուցե 1100 թվականից հետո նա դարձել է խնամառու թագավոր Հենրի I-ի արքունիքում։ Այնտեղ նա մեծ ազդեցություն է կրել արքունիքի անգլո-ֆրանսիական մշակույթից։
Երբ 1124 թվականին մահացել է Դավիդի եղբայր Ալեքսանդր I-ը, Հենրի I-ի աջակցությամբ Դավիդը որոշել է իրեն վերցնել Շոտլանդիայի թագավորությունը (Ալբան)։ Նրան ստիպել են մտնել պատերազմական գործողությունների մեջ իր մրցակից ու զարմիկ Մաել Քոլուիմ մաք Ալեքսանդրի դեմ։ Նրան հպատակեցնելը Դավիդից տասը տարի է պահանջել, մի պայքար, որը ներառել է Օենգուսի ավերումը, Մորմաեր օֆ Մորեյում։ Դավիդի հաղթանակը թույլ է տվել իր հսկողությունը տարածել ավելի հեռավոր շրջանների վրա, որոնք տեսականորեն կազմում  էին իր թագավորության մասը։  Իր նախկին հովանավոր Հենրի I-ի մահից հետո Դավիդն աջակցել է Հենրիի դուստր ու իր զարմուհի կայսրուհի Մաթիլդայի անգլիական գահի նկատմամբ հավակնություններին։ Այս գործընթացում նա կոնֆլիկտի մեջ է մտել թագավոր Ստեֆանի հետ և կարողացել ընդարձակել իր իշխանությունը հյուսիսային Անգլիայում, չնայած 1138 թվականին Ստանդարդի ճակատամարտում իր կրած պարտությանը։
«Դավիդյան հեղափոխություն» տերմինն օգտագործվել է շատ գիտնականների կողմից՝ ընդհանրաացնելու համար այն փոփոխությունները, որոնք տեղի են ունեցել Շոտլանդիայում նրա թագավորության օրոք։ Սրանց մեջ մտնում էին գյուղաքաղաքների ու տարածաշրջանային շուկաների ստեղծումը, Գրեգորյան բարեփոխման գաղափարների իրականացումը, վանքերի հիմնադրումը,  շոտլանդական կառավարության նորմանացումը և ֆեոդալիզմի ներմուծումը ներգաղթյալ ֆրանսիացի ու անգլո-ֆրանսիացի ասպետների միջոցով։
Վաղ տարիներ
Դավիդ I-ի կյանքի վաղ տարիներն ամենաչբացահայտվածն են։ Քանի որ քիչ փաստագրված վկայություն կա, պատմաբանները կարող են միայն առավելագույնը կռահել այդ ժամանակահատվածում Դավիդի գործունեության մասին։
Մանկություն ու փախուստ Անգլիա
Դավիդը ծնվել է Շոտլանդիայում 1084 թվականի անհայտ մի օր։ Նա Մալքոլմ III-ի հավանաբար ութերորդ որդին էր ու վստահաբար վեցերորդ ու ամենակրտսերը նրա երկրորդ կնոջից՝ Ուեսեքսի Մարգարեթից։  Նա տարաբախտ Դունկան II թագավորի թոռն էր։
1093 թվականին թագավոր Մաել Քոլուիմը և Դավիդի եղբայր Էդվարդը սպանվել են Ալն գետի մոտ նորթումբերլանդական նվաճման ժամանակ։ Դավիդն ու իր երկու եղբայրները՝ Ալեքսանդրն ու Էդգարը, երկուսն էլ Շոտլանդիայի ապագա թագավորներ, հավանաբար ներկա են եղել, երբ իրենց մայրը մահացել է դրանից կարճ ժամանակ անց ։ Ըստ ուշ միջնադարյան կարգի, երեք եղբայրները եղել են Էդինբուրգում, երբ պաշարվել են իրենց հորեղբայր Դոնալդի կողմից։
Դոնալդը դարձել է Շոտլանդիայի թագավոր։ Հայտնի չէ, թե հետո ինչ է տեղի ունեցել, բայց «Մելռոսի ժամանակագրության» մի գրառման մեջ ասվում է, որ Դոնալդն ստիպել է իր երեք զարմիկներին աքսորվել, թեև դաշնակցել էր իր մյուս զարմիկի՝ Էդմունդի հետ։ Դարեր անց Ջոն Ֆորդունը գրել է, որ նրանց համար իրենց մորեղբայր Էդգար Էթելինգի կողմից կազմակերպվել է պատվո ուղեկցություն դեպի Անգլիա։
Ուիլյամ Ռուֆուսի միջամտությունն ու անգլիական աքսորը
1093-97 թվականներին իշխանության համար պայքարի ընթացքում Դավիդը եղել է Անգլիայում։ 1093 թվականին նա կարող է եղած լինել մոտավորապես ինը տարեկան ։  1093 թվականից մինչև 1103 թվականը Դավիդի ներկայությունը չի կարող մանրամասն բացատրվել, բայց պարզվում է, որ նա եղել է Շոտլանդիայում 1090-ական թվականների մնացած տարիներին։  Երբ Ուիլյամ Ռուֆուսը սպանվել է, նրա եղբայր Հենրի Բյուքլերքը զավթել է իշխանությունն ու ամուսնացել Դավիդի քրոջ՝ Մաթիլդայի հետ։  Ամուսնությունը Դավիդին դարձրել է Անգլիայի ղեկավարի աներորդին։  Այդ պահից ի վեր, Դավիդը հավանաբար դարձել է կարևոր  անձ անգլիական արքունիքում ։ Չնայած իր գալիական ծագմանը,  Անգլիայում իր մնալու  ավարտին Դավիդը դարձել էր լիարժեք նորմանացված արքայազն։  Ուիլյամ Մալմեզբերին գրում էր, որ այս ժամանակահատվածում  էր, որ Դավիդը «ձերբազատվել է շոտլանդական բարբարոսությունից մեզ հետ ընկերության ու  շփման միջոցով բարեկրթվելով»։
Քումբրիացիների արքայազն, 1113–1124 թվականներ
Որպես Քումբրիացիների արքայազն ու կոմս Դավիդի կյանքում սկսվում է մի ժամանակահատված, երբ նա հանդես է գալիս որպես տարածքային մեծ լորդ։ Նրա կոմսությունը հավանաբար առաջացել է 1113 թվականին, երբ Հենրի I- ը կազմակերպել է նրա ամուսնությունը Մաուդի՝ Հանթինգդոնի երկրորդ կոմսուհու հետ, որը Հանթինգդոն-Նորթամպտոնի ժառանգորդուհին էր։  Որպես նրա ամուսին Դավիդն օգտագործում էր կոմսի տիտղոսը, և կար հեռանկար, որ իրենց երեխաները կժառանգեին այն բոլոր  տիտղոսները, որ կրում էր  Մաթիլդայի հայր Վալթեոֆը։ 1113 թվականն այն տարին է, երբ Դավիդին առաջին անգամ կարելի է տեսնել այն տարածքները տնօրինելիս, որոնք այսօր հանդիսանում են Շոտլանդիա։
Ժառանգության ձեռքբերում
Հենրի թագավորի աջակցությունը բավական էր ստիպելու Ալեքսանդր թագավորին ճանաչել իր կրտսեր եղբոր պահանջները։ Սա հավանաբար տեղի է ունեցել առանց արյունահեղության, սակայն այնուամենայնիվ ուժի սպառնալիքով ։ Դավիդի ագրեսիան վրդովմունք էր առաջացրել մի շարք բնիկ շոտլանդացիների մոտ։ Այս ժամանակաշրջանի միջին գելերեն մի քառյակում ասվում է․
«Վատ է այն, ինչ արել է Մաել Քոլուիմի որդին,
բաժանելով մեզ Ալեքսանդրից,
Ինչպես նախորդ թագավորի յուրաքանչյուր որդի,
նա թալանի է ենթարկում կայուն Ալբան»։
Քննարկման ենթակա այս տարածքները կազմում էին մինչ-1975-ական թվականների Ռոքսբուրգշայր, Սելկիրկշայր, Բերվիքշայր և Լանարքշայր կոմսությունները։ Դեռ ավելին, Դավիդը ստացել է «քումբրիացիների արքայազն» տիտղոսը, ինչպես վկայում են այդ ժամանակի Դավիդի հրովարտակները։ Չնայած սա Շոտլանդիայի մի մեծ հատված էր Ֆորթ գետի հյուսիսում, Գալովեյ- փրոփեր շրջանը ամբողջապես դուրս էր Դավիդի հսկողությունից ։
Դավիդը կարող է ունեցած լինել տարբեր աստիճանի իրխանություն Դամֆրիեսշայրում, Այրշայրում, Դանբարթոնշայրում և Ռենֆրուշաայրում ։  Գալովեյի և Քումբրիայի իշխանության միջև Դավիդն ակնհայտորեն հիմնադրել է մեծամասշտաբ սահմանամերձ լորդություններ, ինչպիսիք են Անանդեյլը Ռոբերտ դե Բրուսի համար, Քանինգհեմը Հաֆ դե Մորվիլի համար և հավանաբար Ստրաթգրայֆը Ուոլտեր Ֆիթզալանի համար։
Անգլիայում
1113 թվականի վերջին հատվածում թագավոր Հենրին Դավիդին է տվել Հանթինգդոնի Մաթիլդայի՝ Նորթումբերլանդիայի կոմս Վալթեոֆի դստեր ու ժառանգորդուհու ձեռքը։ Այս ամուսնությունն իր հետ բերել է «Հանթինգդոնի տիտղոսը»՝ լորդություն, որը տարածվում էր Նորթհամփթոն, Հանթինգդոն և Բեդֆորդ կոմսությունների վրա․ մի քանի տարի անց Մաթիլդան որդի է ունեցել, որին Դավիդն անվանել է Հենրի իր հովանավորի անունով։
Դավիդի իշխանության տակ գտնվող տարածքները կարևոր հավելում էին նրա եկամտին ու աշխատուժին, դրանով մեծացնելով նրա կարգավիճակը որպես Անգլիայի թագավորության հզոր կալվածատերերից մեկի։ Ավելին, Մաթիլդայի հայր Վալթեոֆը եղել էր Նորթումբերլանդիայի կոմսը, չգործող մի լորդություն, որն ընդգրկելիս է եղել Անգլիայի հեռավոր հյուսիսն ու Քումբերլենդը, Վեստմորլենդը, մեծ Նորթումբերլանդիան, ինչպես նաև Դուրհամի թեմի տիրապետությունը։ Հենրի թագավորի մահից հետո Դավիդը պահանջելու էր այս կոմսությունն իր որդի Հենրիի համար։
1114 թվականից հետո որտեղ է եղել ու ինչով է զբաղվել Դավիդը, հեշտ չէ ասել։ Նա իր ժամանակի մեծ մասն անցկացրել է իր իշխանության սահմաններից դուրս, Անգլիայում ու Նորմանդիայում։ Չնայած 1118 թվականի մայիսի 1-ին իր քրոջ մահին, նա դեռ վայելում էր թագավոր Հենրիի բարեհաճությունը, երբ 1124 թվականին մահացել է իր եղբայր Ալեքսանդրը՝ Շոտլանդիան թողնելով առանց թագավորի ։
Քաղաքական ու ռազմաական իրադարձություններ Շոտլանդիայում Դավիդի թագավորության ընթացքում
Միքայել Լինչն ու Ռիչարդ Օրամը Դավիդին ներկայացնում են որպես շոտլանդացիների հասարակության ու մշակույթի հետ սկզբնապես քիչ կապ ունեցող, բայց երկուսն էլ նաև պնդում են, որ իր իշխանության վերջին փուլերում նա դարձել էր ավելի շատ գելականացված ։ Անկախ պատճառից, Դավիդի պահանջը՝ լինել շոտլանդական թագավորության ժառանգորդ, կասկածելի էր։ Դավիդն ամենակրտսերն էր վերջին հինգերորդ թագավորի ութ որդիներից։  Վերջին ևս երկու թագավոր ունեցել են որդիներ։ Ուիլյամ ֆիթզ Դունկանը՝ Դոնչադ  II թագավորի որդին և Մաել Քոլուիմը՝ վերջին Ալեքսանդր թագավորի որդին, երկուսն էլ նախորդում էին Դավիդին ըստ դանդաղորեն ձևավորվող առաջնահերթության օրենքների։ Այնուամենայնիվ, ի տարբերություն Դավիդի, ո՛չ Ուիլյամը, ո՛չ Մաել Քոլուիմը չէին վայելում Հենրիի աջակցությունը։ Այսպիսով, 1124 թվականին Ալեքսանդրի մահից հետո շոտլանդական արիստոկրատիան կա՛մ պետք է ընդուներ Դավիդին որպես թագավոր, կա՛մ  պատերազմեր Հենրիի ու Դավիդի դեմ։
Թագադրում և պայքար թագավորության համար
Ալեքսանդրի որդի Մաել Քոլուիմը նախընտրել է պատերազմը։ Օրերիք Վիտալիսը հաղորդում է, որ Մաել Քոլուիմ մաք Ալեքսանդերը «փորձեց խլել թագավորությունը Դավիդից և կռվեց նրա դեմ բավականաչափ կատաղի երկու մարտերում, բայց Դավիդը, որն ավելի  բարձր էր հասկացողությամբ, հզորությամբ ու հարստությամբ, հաղթեց նրան ու իր հետևորդներին» ։ Մաել Քոլուիմը անվնաս փախել է դեպի Շոտլանդիայի՝ դեռևս Դավիդի իշխանության տակ չգտնվող տարածքներն ու ապաստան ու օգնություն գտել այնտեղ։
Նույն տարվա ապրիլին կամ մայիսին Դավիդն օծվել է որպես Շոտլանդիայի թագավոոր (Միջնադարյան լատիներեն ՝rex Scottorum) Սքոնում։ Եթե հետագայի շոտլանդական ու իռլանդական գրվածքները վերցնենք որպես ապացույց, ապա թագադրման արարողությունը եղել է մշակված ավանդական ծիսակարգերի մի շարք, 12 –րդ դարի  անգլո– ֆրանսիական աշխարհում  անհայտ իրենց «ոչ քրիստոնեական» տարրերով։ Ռիեվաուլքսի Աիլրեդը՝ Դավիդի արքունիքի ընկերն ու անդամը, հաղորդում է, որ Դավիդն «այնքան էր խորշում մեծարանքի այդ արարողություններից, որոնք առաջարվում էին շոտլանդական ազգի կողմից իրենց նախնիների ձևով իրենց նոր թագավորներին, որ  եպիսկոպոսների համար դժվար էր լինում  նրան ստիպելը, որ դրանք ընդունի» ։
Քումբրիական իր իշխանության ու մեծ Շոտլանդիայի հարավային սահմաններից դուրս 1120–ական թվականներին Դավիդն ուներ փոքր իշխանություն և Ռիչարդ Օրամի խոսքերով «համարյա անունով էր միայն շոտլանդացիների թագավոր»։ Հավանաբար Շոտլանդիայի այդ մասն է նա ղեկավարել ուշ 1127–ական թվականներից մինչև 1130 թվականի միջև ժամանակի մեծ մասը։ Այդուամենայնիվ, նա Հենրիի արքունիքում էր 1126 թվականին ու ուշ 1127 թվականին, ապա վերադարձել է Հենրիի արքունիք 1130 թվականին, Վուդսթոքում ծառայելով որպես դատավոր Ջոֆրեյ դե Քլինթոնի դավաճանության դատավարության ժամանակ։ Այդ տարում է մահացել Դավիդի կինը՝ Մաթիլդա Հանթինգդոնցին։ Գուցե որպես սրա հետևանք,  և մինչ Դավիդը դեռ հարավային Անգլիայում էր, մեծ Շոտլանդիան զենք է բաձրացրել նրա դեմ։
Հրահրողը դարձյալ իր զարմիկ Մաել Քոլուիմն էր, որն այժմ ուներ Մորեյի Օենգուսի աջակցությունը։ Թագավոր Օենգուսը Դավիդի ամենահզոր վասալն էր, մի մարդ, որը որպես Շոտլանդիայի Լուլաք թագավորի թոռ նույնիսկ իր սեփական պահանջներն ուներ թագավորության նկատմամբ։ Ապստամբ շոտլանդացիներն առաջացել էին դեպի Անգուս, որտեղ նրանց դիմավորել է Դավիդի մերսիացի կոնստեբլ Էդվարդը. ճակատամարտ տեղի է ունեցել Բրեչինի մոտ Ստրաչատրոյում։ Ըստ Ուլստերի ժամանակագրության, Էդվարդի  1000 –անոց զորքն ու Օենգուսի 4000 –անոց զորքը, ներառյալ ինքն Օենգուսը, զոհվել են ։
Ըստ Օրդերիք Վիտալիսի, Օենգուսին սպանելուց հետո Էդվարդն արշավել է հյուսիս դեպի հենց Մորեյ, որն Օրդերիքի խոսքերով, «չուներ պաշտպան ու տիրակալ», այսպիսով Էդվարդը, «աստծո օգնությամբ վերցրեց ամբողջ դքսությունն այդ ընդարձակ շրջանի» ։ Այսուհանդերձ, սա դեռ վերջը չէր։ Մաել Քոլուիմը փախել է, հաջորդել է չորս տարի շարունակվող քաղաքացիական պատերազմը․ Դավիդի համար այս ժամանակաշրջանը պարզապես «պայքար էր գոյատևելու համար»։
Պարզվում է, որ Դավիդը խնդրել ու ստացել է հսկայական ռազմական օգնություն թագավոր Հենրիից։ Ռիեվաուլքսի Աիլրեդը նշում է, որ այդ ժամանակ նորմանական ասպետների մի մեծ նավատորմ ու մեծ բանակ, որի կազմում Վալտեր լ՛Էսպեքը,Հենրիի կողմից ուղարկվել էին Քարլիզլ, որպեսզի օգնեն Դավիդին՝ փորձել արմատախիլ անել իր շոտլանդացի թշնամիներին ։ Նավատորմն օգտագործվել է Իռլանդական ծովում, Քլայդի գետաբերանում և Արջիլի ամբողջ ափում, որտեղ Մաել Քոլուիմը ավելի շատ աջակիցներ է ունեցել։ 1134 թվականին Մաել Քոլուիմը գերի է վերցվել ու բանտարկվել Ռոքսբուրգ ամրոցում ։  Քանի որ ժամանակակից պատմաբանները նրան այլևս չեն շփոթում Մալքոլմ մաքՀեթի հետ, ակնհայտ է, որ այլևս ոչինչ հայտնի չէ Մաել Քոլուիմ մաք Ալեքսանդերի մասին, բացի թերևս նրանից, որ նրա որդիները հետագայում դաշնակցել են Սոմերլեդի հետ։
Արևմուտքի ու հյուսիսի խաղաղեցում
Ռիչարդ Օրամն առաջ է քաշել այն տեսակետը, որ այս ժամանակաշրջանում է, որ Դավիդը Վալտեր ֆիթզ Ալանին շնորհել է Ստրաթգրիֆի կադրեզը հյուսիսային Քայլով և Ռենֆրյուի շրջակա տարածքով, ձևավորելով ապագա Ստյուարտների լորդությունը Ստրադգրիֆում, նա նաև նշում է, որ Հաֆ դե Մորվիլը կարող է ստացած լինել Քանինգհեմի ու Ստրաթիրիվինի բնակավայրի (այսինքն Իրվինի) կադրեզը։ Սա նշանակում էր, որ 1130–34 թվականների արշավը հանգեցրել էր այս տարածքների ճանաչմանը։
Թե որքան ժամանակ է պահանջվել Մորեյին խաղաղեցնելու համար, հայտնի չէ, բայց այս շրջանում Դավիդն իր զարմիկ Ուիլյամ ֆիթզ Դունկանին նշանակել է Օենգուսի հաջորդ, գուցե որպես փոխհատուցում նրան շոտլանդական գահից հեռացնելու համար, որը պայմանավորված էր Դավիդի որդի Հենրիի հասակ առնելով։ Հնարավոր է Ուիլյամին կնության են տվել Օենգուսի դստերը, այս տարածքում նրա իշխանությունն ամրապնդելու համար։ Էլջին ու Ֆոռես քաղաքները կարող են հիմնադրված լինել այս ժամանակահատվածում, ամրապնդելով թագավորական իշխանությունը Մորեյում ։ Դավիդը նաև հիմնադրել է Ուրգհարթ փրայրին, գուցե որպես «հաղթանակի մենաստան» և դրան հատկացրել Արջիլի իր քաինի (տուրքի) որոշակի տոկոս։
Նաև այս ժամանակահատվածում է կնքվել ամուսնությունը Աթոլի մորմայեր Մաթադի ու Օրքնեյի կոմս Հաակոն Փոլսոնի դստեր միջև։Այդ ամուսնությունը ժամանակավորապես ապահովագրում էր թագավորության հյուսիսային սահմանը և առաջ քաշում հեռանկար, որ Դավիդի մորմայերներից մեկի որդին կարող է միացնել Օրքնեյն ու Քայթնեսը շոտլանդական թագավորությանը։ Այսպիսով, մինչև 1135 թվականի դեկտեմբերի 1–ին Հենրի  I–ի մահանալը Դավիդը Շոտլանդիայի ավելի մեծ մասին էր տիրում, քան նախկինում ։
Հյուսիսի գրավում
1136 թվականին հաջորդող տարիներին թագավոր Ստեֆանի դեմ պայքարելիս ու հյուսիսային Անգլիային տիրելու փորձերի ժամանակ Դավիդը շարունակում էր Շոտլանդիայի հեռավոր հյուսիսին ևս տիրելու իր մղումը։ 1139 թվականին իր զարմիկ հնգամյա Հերալդ Մադադսոնին տրվել է «կոմս» տիտղոսը և Օրքնեյի կոմսության  հողերի կեսը, ի հավելումն շոտլանդական Քայթնեսի։ 1140–ական թվականներին Քայթնեսն ու Սուդերլանդը վերադարձվել են  շոտլանդական կառավարման գոտի ։  1146 թվականից առաջ Դավիդը Այնդրեաս անունով մի բնիկ շոտլանդացու  նշանակել էր Քեյթնեսի առաջին եպիսկոպոս, մի եպիսկոպոսություն, որը հիմնված էր Հալկիրկի վրա, Թուրսոյի մոտ, մի տարածքում, որն էթնիկապես սկանդինավյան էր։
1150 թվականին հավանություն կար, որ Քեյթնեսն ու Օրքնեյի ամբողջ կոմմսությունը պատրաստվում էին անցնել մշտական շոտլանդական վերահսկողության տակ։ Այդուհանդերձ, հյուսիսի նկատմամբ Դավիդի պլանները շուտով խնդիրների են հանդիպել։ 1151 թվականին Նորվեգիայի թագավոր Էյստեյն II–ը նավարկել է  Օրքնեյի  ջրուղիներով մեծ նավատորմով և բռնել երիտասարդ Հարալդին, որն անտեղյակ Տուրսոյի իր բնակավայրում էր։ Էյստեյնը ստիպել է Հարալդին հավատարմության երդում տալ իր ազատման դիմաց։ Նույն տարվա մեջ ավելի ուշ Դավիդը հապշտապ արձագանքել է՝ աջակցելով Հարալդի մրցակից Էրլենդ Հարալդսոնի Օրքնեյի կոմսության նկատմամբ պահանջներին, նրան շնորհելով Քեյթնեսի կեսը ի հակադրություն Հարալդի։ Թագավոր Էյստեյնը իր հերթին պատասխանել է  նույն Էրլենդին նույնանման շնորհ անելով ու չեղյալ հայտարարելով  Դավիդի արածի ազդեցությունը։ Դավիդի թուլությունը Օրքնեյում այն էր, որ Նորվեգացի թագավորները պատրաստ չէին հետ կանգնել ու իրեն թույլ տալ կրճատել իրենց իշխանությունը ։
Անգլիա
Դավիդի կապն Անգլիայի ու անգլիական գահի հետ այս տարիներին սովորաբար մեկնաբանվում է երկու ձևով։ Նախ, նրա գործողությունները հասկացվում են Անգլիայի թագավորի հետ կապերի առնչությամբ։ Ոչ մի պատմաբան չի ժխտում, որ Դավիդի սկզբնական կարիերան մեծապես մշակվել է Անգլիայի թագավոր Հենրի  I–ի կողմից։ Դավիդը վերջինիս աներորդին էր և «ամենամեծ պաշտպանյալը», Հենրիի «նոր մարդկանցից » մեկը։ Ստեֆանի հետ նրա թշնամությունը կարելի է մեկնաբանել որպես ջանք՝ պահելու Հենրի I–ի ժառանգությունը, նրա դստեր ու Դավիդի քրոջ դստեր՝ սուրբ հռոմեական կայսրության նախկին կայսրուհի Մաթիլդայի ժառանգորդությունը։  Դավիդը վարում էր պատերազմները նրա անունից, միանում էր նրան, երբ գալիս էր Անգլիա, հետագայում  ասպետ է կարգել  նրա որդուն՝ ապագա Հենրի II–ին ։
Այսուհանդերձ,Անգլիայի հանդեպ Դավիդի քաղաքականությունը կարելի է մեկնաբանել ևս մեկ ձևով։ Դավիդն անկախություն սիրող թագավոր էր, որը փորձում էր ստեղծել շոտլանդա–նորթումբրիական թագավորություն՝ խլելով անգլիական թագավորության ամենահյուսիսային մասերը։ Այս տեսանկյունից Մաթիլդային Դավիդի օգնությունը կարող է օգտագործվել որպես նախատեքստ հողեը զավթելու համար։ Դավիդի մայրական սերումը Ուեսեքսների տոհմից և իր որդի Հենրիի մայրական սերումը Նորթումբերլանդիայի անգլիական կոմսերից կարող է խթանած լինել մի նախագիծ, որն իր վերջնակետին է հասել, երբ Հենրի   II–ը հրամայել է Դավիդի մանկահասակ հաջորդ Մաել Քոլուիմ  IV–ին հանձնել Դավիդի ամենակարևոր ձեռքբերումները։ Հասկնալի է, որ այս մեկնաբանություններից ոչ մեկը չի կարող ընդունվել, առանց մյուսը հաշվի առնելու ։
Ստեֆանի իշխանազավթումն ու Դուրհամի առաջին պայմանագիրը
Հենրի I–ը կարգավորել էր, որ իր ժառանգությունն անցնելու էր իր դուստր կայսրուհի Մաթիլդային։ Դրա փոխարեն, Բլուայի կոմս Թեոբալդ II–ի կրտսեր եղբայր Ստեֆանը խլել է գահը ։  Դավիդը եղել էր առաջին աշխարհիկ մարդը,  որը երդվել էր աջակցել Մաթիլդայի ժառանգորդությանը 1127 թվականին, և երբ Ստեֆանը թագադրվել է 1135 թվականի դեկտեմբերի 22–ին, Դավիդը որոշել է պատերազմել ։
Մինչև դեկտեմբերի ավարտը Դավիդն արշավել է դեպի հյուսիսային Անգլիա և մինչև հունվարի վերջը նա նվաճել էր Քարլիզլ, Ուարք, Ալնվիք, Նորհամ և Նյուքասլ ամրոցները։ Մինչև փետրվար Դավիդն արդեն Դուրհամում էր, բայց թագավոր Ստեֆանի կողմից առաջնորդվող մի բանակ դիմավորել է նրան։ Ճակատամարտ մղելու փոխարեն համաձայնագիր է կնքվել, որով Դավիդը   պահելու էր Քարլիզլը, իսկ իր որդի Հենրիին վերաշնորհվում էր տիտղոսն ու Հանթինգդոնի կոմսության հողերի կեսը, տարածք, որը  բռնագրավվել էր Դավիդի ապստամբության ընթացքում։ Ստեֆանը հետ էր ստանում մյուս ամրոցները, և մինչ Դավիդը  հարգանք չէր ցույց տալու, Ստեֆանը պետք է ստանար մեծարանք Հենրիից և՛ Քարիլիզլի, և՛ մյուս անգլիական տարածքների համար։  Ստեֆանը նաև բավականաչափ անարժեք, բայց Դավիդի համար հեղինակությունը փրկող խոստում է տվել, որ եթե նա երբևէ  վերկենդանացնի Նորթումբերլանդիայի մեռած կոմսությունը,  պետք է նախ քննարկի Հենրիի հետ։ Կարևոր էր, որ Մաթիլդայի գործոնը նշված չէր։ Սակայն Դուրհամի առաջին համաձայնագիրը արագորեն խախտվել է, երբ Դավիդը վիրավորվել է Ստեֆանի արքունիքում իր Հենրիի նկատմամբ վերաբերմունքից։
Պատերազմի վերսկսում և Քլիթերո
Երբ 1136–37 թվականի ձմեռն ավարտվել է, Դավիդը նորից պատրաստվել է նվաճել Անգլիան։ Շոտլանդացիների թագավորը բանակը կուտկել է Նորթումբերլանդիայի սահմանին, որին անգլիացիները պատասախանել են Նյուքասլի մոտ բանակ հավաքելով։  եվս մեկ անգամ խուսափել են  դաժան ճակատամարտից, և մինչև դեկտեմբեր կնքվել է զինադադար։ Երբ եկել է դեկտեմբերը, Դավիդը պահանջել է, որ Ստեֆանը հանձնի Նորթումբերլանդիայի ամբողջ կոմսությունը։ Ստեֆանի մերժումը հանգեցրել է Դավիդի երրորդ ներխուժմանը, այս անգամ 1138 թվականի հունվարին։
Բանակը, որը ներխուժել է Անգլիա 1138 թվականի հունվարին ու փետրվարին, ցնցել է անգլիացի ժամանակագիրներին։ Հեքսամի Ռիչարդը անվանել է այն «նողկալի բանակ, ավելի վայրենի, քան հեթանոսների որևէ ցեղ, որը հարգանք չուներ ոչ աստծո, ոչ մարրդու հանդեպ» և որ այն «ավերեց ամբողջ գավառը, ամենուրեք կոտորեց երկու սեռի մարդկանց, ամեն տարիքի ու վիճակի, ավերելով, թալանելով, վառելով գյուղերը, եկեղեցիները, տները »։ Մարդակերության մի քանի կասկածելի պատմություններ են արձանագրել ժամանակագիրները, և հենց նույն ժամանակագիրներն էլ նկարագրել են սովորական ստրկացումներ, ինչպես նաև եկեղեցականների, կանանց ու մանուկների սպանություններ ։
Մինչև փետրվար թագավոր Ստեֆանը արշավել է հյուսիս Դավիդին հանդիպելու։ Երկու բանակները խուսափել են միմյանցից և շուտով Ստեֆանը հարավի ճանապարհին էր։  Ամռանը Դավիդն իր բանակը բաժանել է երկու մասի, և  ուղարկել  Ուիլյամ ֆիթզ Դունկանին Լանքաշայրի վրա արշավելու, որտեղ նա թալանել է  Ֆարնեսն ու Քրեյվենը։ Հունիսի 10–ին Ուիլյամ ֆիթզԴունկանը հանդիպել է ասպետների և զինած հեծյալների ուժերի։ Սարսափելի ճակատամարտ է տեղի ունեցել՝ Քլիթերոյի ճակատամարտը, և անգլիական բանակը ջախջախվել է ։
Ստանդարդի ճակատամարտ ու Դուրհամի երկրորդ պայմանագիր
Մինչև 1138 թվականի հուլիսի վերջը շոտլանդական երկու բանակները վերամիավորվել էին «սուրբ Գուտբերտի երկրում», այսինքն այն հողերում, որոնք հսկվում էին Դուրհամի եպիսկոպոսի կողմից Թայն գետի հեռավոր ափին։ Անգլիական ևս մեկ բանակ զորահավաք է անցկացրել դիմադրելու համար շոտլնդացիներին, այս անգամ առաջնորդվելով Աումեյլի կոմս Ուիլյամի կողմից։ Քլիթերոյի հաղթանակը հավանաբար ոգեշնչել էր Դավիդին ռիսկի դիմել ճակատամարտելու։ Դավիդի ուժերը, մոտավորապես 26,000, ուժեղ ու մի քանի անգամ ավելի մեծ քան անգլիական բանակը, հանդիպել է անգլիացիներին օգոստոսի 22–ին Քոուդոն Մուրում, Նորթաերտոնում, Հյուսիսային Յորքշայրում ։
Ստանդարդի ճակատամարտը, ինչպես այն հետո անվանվել է, պարտություն էր շոտլանդացիների համար։ Դրանից հետո Դավիդն ու իր կենդանի մնացած զինակիցները հեռացել են դեպի Քարիլիզլ։  Չնայած արդյունքը պարտություն էր, այն ոչ մի դեպքում որոշիչ չէր։ Դավիդը պահպանել է իր բանակի մեծ մասը, այսպիսով կրկին գրոհի գնալու հզորությունը։ Ուարքի պաշարումն, օրինակ, որը շարունակվում էր հունվարից սկսած, տևել է մինչև նոյեմբերին դրա նվաճումը։ Դավիդը շարունակել է տիրել Քումբերլանդին, ինչպես նաև Նորթումբերլանդիայի մեծ մասին։
Սեպտեմբերի 26–ին Օստիայի եպիսկոպոս կարդինալ Ալբերիքը ժամանել է Քարլիզլ, որտեղ Դավիդը հավաքել էր իր թագավորության ազնվականներին,  վանականներին ու եպիսկոպոսներին։  Ալբերիքն այնտեղ էր, որ ուսումնասիրի  հակասություններն այն հարցի շուրջ, արդյոք Գլազգոյի եպիսկոպոսը պետք է ենթարկվի Յորքի արքեպիսպոպոսին, թե ոչ։ Ալբերիքը խաղում էր խաղաղարար միջնորդի դեր և Դավիդը համաձայնել է վեցշաբաթյա զինզդադարի,  որը բացառում էր  Ուարքի պաշարումը։ Ապրիլի 9–ին Դավիդն ու Ստեֆանի կին Բուլոնի Մաթիլդան (Շոտլանդիայի Մերի թագուհու դուստրն ու Դավիդի զարմուհին) հանդիպել են  Դուրհամում ու համաձայնության եկել։ Դավիդի որդի Հենրիին տրվում էր Նորթումբերլանդիայի կոմսությունը, նա վերականգնում էր Հանթինգդոնի կոմսությունը և Դոնկաստերի լորդությունը,  Դավիդին էլ թույլատրվում էր  պահել Քարլիզլը և Քումբերլենդը։ Թագավոր Ստեֆանը պահպանելու էր ռազմավարական  կենսական  կարևորությամբ Բամբուրգ ու Նյուքասլ ամրոցների տիրապետումը։ Սա արդյունավետորեն իրականացրել է Դավիդի բոլոր պատերազմական նպատակները ։
Մաթիլդայի ժամանում և կոնֆլիկտի թարմացում
Ստեֆանի հետ այս համաձայնագիրը երկար չի տևել։ Կայսրուհի Մաթիլդայի Անգլիա ժամանումը Դավիդին հնարավորություն է տվել թարմացնել կոնֆլիկտը Ստեֆանի հետ։ Մայիսին կամ հունիսին Դավիդը մեկնել է Անգլիայի հարավ ու ընկերկցել Մաթիլդային․ նա ներկա էր նրա սպասվող թագադրմանը Ուեստմիստերյան աբբայությունում, որն այդպես էլ տեղի չի ունեցել։ Դավիդն այնտեղ էր մինչև սեպտեմբեր, երբ կայսրուհին իրեն շրջապատված է գտել Վինչեսթերում ։
Քաղաքացիական պատերազմը կամ «անիշխանությունը», ինչպես այն հետագայում անվանվեց, հնարավերություն է տվել Դավիդին ուժեղացնել իր դիրքերը հյուսիսային Անգլիայում։ Մինչ Դավիդն ինքնուրույն համախմբում էր իր իշխանությունն ու իր տղայի նոր ձեռք բերված տարածքները, նա նաև փնտրում էր իր ազդեցությունն ընդարձակելու ձևեր։  Նյուքասլ և Բամբուրգ ամրոցները նորից էին բերվել նրա հսկողության տակ, և նա տիրապետություն է ձեռք բերել Անգլիայում, Ռիբլ գետի  ամբողջ հյուսիս–արևմուտքում և Փենիզում, պահելով նաև հյուսիս–արևելքը դեպի հարավ Թայն գետը  Դուրհամի եպիսկոպոսության հիմնական տարածքի սահմանների մեջ։  Մինչ իր որդին Նորթումբերլանդիայի ավագ պարոններին բերել էր իր իր շրջապատ, Դավիդը վերանորոգել էր Քարլիզլի ամրոցը։ Քարլիզլը արագ փոխարինել է Ռոքսբուրգին որպես  նրա նախընտրած բնակավայր։  Հարավային Թայնի վրա Ալստոնում հանքերի Դավիդի ձեռքբերումը  հնարավորություն է տվել նրան սկսել Շոտլանդիայի թագավորությունում առաջին արծաթդրամների հատումը։ Միևնույն ժամանակ Դավիդը հրովարտակ է արձակել Շրուզբերի աբբայությանը  կապված Լանկաշայրում նրանց հողերի հետ ։
Դուրհամի եպիսկոպոսություն և Յորքի արքեպիսկոպոսություն
Դավիդը նաև փորձել է միջամտել Յորքի արքեպիսկոպոսի հաջորդականությանը։ Թագավոր Ստեֆանի զարմիկ Ուիլյամ ֆիթզՀերբերթը հասկացել էր, որ իր դիրքերը քայքայվել են Անգլիայի հարավում Ստեֆանի քաղաքական ժառանգության  փլուզմամբ և արձակվել Հռոմի պապի կողմից։ Դավիդն օգտագործել է քսենքերյանների իր կապերը նոր արքեպիսկոպես Հենրի Մուրդաքի հետ կապ հաստատելու համար։ Չնայած Հռոմի պապ Յուջինիուս  III –ի աջակցությանը, թագավոր Ստեֆանի ու Ուիլյամ ՖիթզՀերբերթի կողմնակիցները կարողացել էին  խանգարել Հենրիին Յորքում պաշտոնն զբաղեցնել։ 1149 թվականին Հենրին փնտրում էր Դավիդի օգնությունը։ Դավիդն օգտագործել է առիթը արքեպիսկոպոսությունն իր հսկողության տակ առնելու համար և արշավել քաղաքի վրա։ Սակայն Ստեֆանի աջակիցները տեղեկացել էին Դավիդի մտադրությունների մասին և հայտնել թագավոր Ստեֆանին։ Հետևաբար Ստեֆանն արշավել է քաղաքի վրա ու նոր կայազոր հաստատել այնտեղ։ Դավիդը որոշել է ռիսկի չենթարկել այսպիսի պայմանավորվածությունն ու հետ քաշվել ։  Ռիչարդ Օրամը կարծիք է հայտնում, որ Դավիդի վերջնական նպատակը Նորթումբրիայի հնադարյան ամբողջ թագավորությունն իր տիրապետության տակ առնելն էր։ Օրամի համար այս իրադարձությունը շրջադարձային պահ էր, «հնարավորություն արմատապես վերաձևակերպելու ընդմիշտ կորած բրիտանական կղզիների քաղաքական քարտեզը»։
Շոտլանդական եկեղեցի
Դավիդ I–ի ու շոտլանդական եկեղեցու պատմական ուսումնասիրությունը սովորաբար ընդգծում է Դավիդի նախաձեռնող դերը որպես հոգևորական  վերակազմակերպման և նորմանական ներթափանցման գործիք, սկսած Գլազգոյի եպիսկոպոսությունից, երբ Դավիդը քումբրիացիների արքայազնն էր, և Շոտլանդիայի գահը նրա ընդունելուց հետո շարունակելով դեպի հյուսիս։ Սովորաբար նաև ուշադրություն է դարձվում  նրա դերին որպես Շոտլանդիայի եկեղեցու անկախության պաշտպանի ընդդեմ Յորքի արքեպիսկոպոսի ու Քենթրբերիի արքեպիսկոպոսի գերիշխանության պահանջների։
Նորարարություններ եկեղեցական համակարգում
Ասում էին, որ Շոտլանդիայի եպիսկոպոսական և ծխական ամբողջ համակարգը իր ծագմամբ պարտական էր Դավիդ I–ի նորամուծություններին։ Այսօր գիտնականները մեղմացնում են այս տեսակետը։  Ռայվալուքսի Աիլրեդը գրել է Դավիդի ներբողում, որ երբ նա եկավ իշխանության, «արդեն կային  երեք թե չորս եպիսկոպոսի ամբողջ Շոտլանդիայում (Ֆորթից հյուսիս),  իսկ մյուսները տատանվում էին  առանց քահանայի և բարոայականության և սեփականության կորստից, երբ նա մահացավ, նրանք ինն էին, ինչպես հնադարյան եպիսկոպոսությունները, որոնք ինքն էր վերականգնել, այնպես էլ նորերը, որոնց ինքը հիմնել էր» ։ Չնայած Դավիդը տեղափոխել էր Մորթլաքի եպիսկոպոսությունը իր նորաստողծ Աբերդին քաղաք և նա կազմակերպել  Քայթնեսի թեմի ստեղծումը, ոչ մի ուրիշ եպիսկոպոսություն չի կարող կոչվել Դավիդի ստեղծած ։
Գլազգոյի եպիսկոպոսությունը վերականգնվել է, ոչ թե վերակենդանացվել ։ Դավիդը նշանակել է իր բարեփոխումամետ ֆրանսիացի քահանա Ջոնին այդ եպիսկոպոսությունում և հետաքննում անցկացրել, որից հետո եպիսկոպոսությանը վերագրել է իր իշխանության բոլոր տարածքները, բացի արևելքում նրանցից, որոնք արդեն կառավարվում էին սուրբ Էնդրյուսի եպիսկոպոսի կողմից։ Դավիդն առնվազն մասամբ էր պատասխանատու ստիպելու համար  կիսավանական եպիսկոպոսություններին, ինչպիսիք են Բերչինը, Դունքելդը, Մորթլաքը (Աբերդինը) և Դանբլեյնը, որ դառնան ամբողջապես եպիսկոպոսյան ու ամուր ինտեգրվեն ազգային  հոգևորական համակարգին ։
Ինչ վերաբերում է ծխական համակարգի զարգացմանը, Դավիդի դերը որպես դրա ստեղծող չի կարող կայուն լինել ։ Շոտլանդիան արդեն ուներ ծխական եկեղեցիների հնադարյան  համակարգ՝ ստեղծված  վաղ միջնադարում, և Դավիդի  նորմանական տենդենցներով ներմուծված համակարգի տեսակը կարելի է ավելի արդյունավետ համարել որպես մեղմ վերաձևավորում, ոչ թե ստեղծում․ նա շոտլանդական համակարգը դարձրել է ավելի շատ ֆրանսիականին ու անգլիականին նման, բայց նա այն չի ստեղծել ։
Հոգևոր վեճեր
Որպես թագավոր առաջին խնդիրներից մեկը, որոնց հետ գործ է ունեցել Դավիդը, անգլիական եկեղեցու հետ եկեղեցական վեճն էր։ Անգլիական եկեղեցու հետ խնդիրը վերաբերում էր Յորքի կամ Քենթրբերիի արքեպիսկոպոսություններին շոտլանդական եկեղեցու ստորադասմանը, հարց, որը 1124 թվականին իր ընտրվելուց հետո խանգարել է Ռոբերտ Սքոնցուն նվիրվել սուրբ Էնդրյուսի վանքապետությանը։ Հնարավոր է, որ 11–րդ դարից ի վեր սուրբ Էնդրյուսի եպիսկոպոությունը գործած լինի որպես դե ֆակտո արքեպիսկոպոսություն։ «Արքպիսկոպոս» տիտղոսը շոտլանդական և իռլանդական աղբյուրներում վերագրվում է Գիրիք եպիսկոպոսին և Ֆոթադ II եպիսկոպոսին։
Խնդիրն այն էր, որ այս արքեպիսկոպոսական կարգավիճակը չի պարզաբանվել պապական իշխանության կողմից, դրանով ուղի հարթելով անգլիացի եպիսկոպոսների համար, որ հավակնեն ամբողջ շոտլանդական եկեղեցուն տիրելուն։ Պատասխանատուն նոր ագրեսիվորեն հաստատակամ Յորքի արքեպիսկոպոսն էր՝ Թուրսթանը։ Նրա ամենաթույլ թիրախը Գլազգոյի եպիսկոպոսությունն էր, որը գտնվելով Ֆորթ գետից հարավ, չէր համարվում ո՛չ Շոտլանդիայի, ո՛չ էլ սուրբ Էնդրյուսի իրավասության մաս։ 1125 թվականին Հոնորիուս II պապը գրել է Գլազգոյի եպիսկոպոս Ջոնին, հրամայելով նրան հպատակվել Յորքի արքեպիսկոպոսությանը ։ Դավիդը հրամայել է Գլազգոյի եպիսկոպոս Ջոնին ճանապարհվել դեպի Հռոմի պապի նստավայր, որպեսզի թիկնոց ստանա, որը սուրբ Էնդրյուսի եպիսկոպոսությունը կբարձրացներ արքեպիսկոպոսության Գլազգոյի նկատմամբ իրավասությամբ։
Թուրսթանը, ինչպես և Քենթրբերիի արքեպիսկոպոս Ուիլյամ դե Քորբեյլը մեկնել են Հռոմ, և երկուսն էլ ենթադրաբար  հակառակվել են Դավիդի խնդրանքին։ Սակայն Դավիդը ստացել է թագավոր Հենրիի աջակցությունը, և Յորքի արքեպիսկոպոսը համաձայնվել է հարցի մեկ տարվա հետաձգմանը, և Ռոբերտ Սքոնցու օծմանը առանց ստորադասման ։ Ֆորթից հյուսիս գտնվող եպիսկոպոսների նկատմամբ Յորքի պահանջները իրականում անտեսվել են Դավիդի իշխանության հաջորդ տարիներին, չնայած Յորքը պահպանել է իր ավելի հավանական պահանջները Գլազգոյի նկատմամբ։
1151 թվականին Դավիդը նորից թիկնոց է խնդրել սուրբ Էնդրյուսի արքեպիսկոպոսի համար։ Կարդինալ Ջոն Պապարոն հանդիպել է Դավիդին  Քարլիզլի իր բնակավայրում 1151 թվականի սեպտեմբերին։ Դավիդի հրավերով կարդինալը մեկնում էր  Իռլանդիա չորս թիկնոցով, որ այնտեղ ստեղծի չորս նոր իռլանդական արքեպիսկոպոսություններ։ Երբ  կարդինալը վերադարձել է Քարլիզլ, Դավիդը ներկայացրել է իր խնդրանքը։ Ըստ  Դավիդի պլանի, նոր արքեպիսկոպոսությունը պետք է ընդգրկեր  Դավիդի շոտլանդական տարածքների բոլոր եպիսկոպոսությունները, ինչպես նաև Օրքնեյի եպիսկոպոսությունն ու Այլզի եպիսկոպոսությունը։ Դժբախտաբար, կարդինալը պապական իշխանությանը չի ներկայացրել այս հարցը։ Հաջորդ տարի պապական իշխանությունը Դավիդին ևս մի հարված է տվել՝ ստեղծելով  Թրոնդհեյմի արքեպիսկոպոսությունը, նոր նորվեգական արքեպիսկոպոսություն, որը ներառում էր Այլզի ու Օրքնեյի եպիսկոպոսությունները։