Վայոց_ձորի_միջբարբառ
Չարի վերջը
Ըլըմ ա, չիլըմ մին սար ա լըմ, Էդ սարի կլխին մին ծառ ա լըմ, Էդ ծառի վըրէն մին փըչագ, Փըչագըմ մին պուն, Պնըմը իրէք ծըաք Ու վըրէն պուպուն։ -Կու՜, կու՜, կու՜, իմ պուպուք, Յէ՞րփ պըդի տուք առնէք թևէր, Թըռնէք, քընաք, Ուրխանաք... Յէրքըմ էր մարիգ պուպուն, Մին էլ ըհըն, աղվէսն էգավ. -Էս սարն իմն ա, Էս ծառն իմն ա, Ծառըմը մին փըչագ կա, Փըչագըմ մին պուն, էս օվ ա՞ էգյէլ, Տէր կաղնէլ թըաքուն։ Ա՛խ տու պուպու, ախմա՛խ պուպու, Քանի պջիր ծըաք ունէս տու։ -Իրէք հադ ծըաք, աղա՛ աղվէս։ -Իրէք հադ ծըաք ցույց կդամ քյէզ. Բա ասըմ չէ՞ս ա՛յ անհամանչ, Մինը նոքյըր ղրգյէս կուշտըս։ Դէ շու՛դ արա, մինը քըցի նէրքյէվ, Թէ չէ նա, կացինըս սըրաձ, Ընդէ տըրաձ, Քընամ, պէրէմ, Ծառըդ կըդրէմ։ -Ամա՜ն, կըդրէս վօ՛չ, Աստօձ սիրէս, Ա՛ռ էս մինը, Տա՛ր քյէզ նոքյըար, Մէնըգ թէ ըդէնց Ճնջիլ մի՛ մէզ, Պընօվ, տէղօվ, Ամբօխճ ցէղօվ։ Խընթըրէց մարիկ պուպուն Ու ծըաքյէրից մինը քըցէց նէրքյէվ։ Աղվէսը՝ հա՛փ, առավ, թըռավ։ -Վա՜յ-վա՜յ, վու՜յ-վու՜յ, Իմ լա՛վ պուպու, Վօ՞ր սէվ սարըմ, վօ՞ր չօլէրըմ, Վօ՞ր քօլի տագյին, Կօրար, մէնըգ։ Վա՜յ-վա՜յ, վու՜յ-վու՜յ, Իմ լա՛վ պուպու... Ըսէնց լըաց էր ըլըմ մարիգ պուպուն, մինն էլ ըհը՛ն, աղվէսը յէդ էգավ. -Էս սարն իմն ա, Էս ծառն իմն ա, Ծառըմը մին փըչագ կա, Փըչագըմ մին պուն, էս օվ ա՞ էգյէլ, Տէր կաղնէլ թըաքուն։ Ա՛խ տու պուպու, ախմա՛խ պուպու, Քանի պջիր ծըաք ունէս տու։ -էրգու հադ ծըաք, աղա՛ աղվէս։ -Էրգու հադ ծըաք ցույց կդամ քյէզ, Ա՛յ աննամուս, ա՛յ ավազագ, Օվ ա՞ տէսէլ էրգու հադ ծըաք, Էդ ուզըմ էս զօռօվ-շըառօվ Լըցնէս ըստէ պուպուքօ՞վ... Դէ շու՛դ արա, մինը քըցի նէրքյէվ, Թէ չէ նա, կացինըս սըրաձ, Ընդէ տըրաձ, Քընամ, պէրէմ, Ծառըդ կըդրէմ։ -Ամա՜ն, կըդրէս վօ՛չ, Աստօձ սիրէս, Ա՛ռ էս էլ տար, Ու թօղ թաթար՝ Գօնյա վէռհչինս Մընա հէդըս... Աղաչանք-պաղադանք արէց մարիգ պուպուն ու յէգռօռթ ծըաքն էլ քցէց նէրքյէվ։ Աղվէսը՝ հա՛փ, էս էլ առավ-թըռավ։ -Վա՜յ-վա՜յ, վու՜յ-վու՜յ, Ընչի հը՞մար Էգամ էս սարը, Պուն շինէցիմ, Ծըաք հանէցիմ... Աղվէսն էգավ, Տարավ կյէրավ, էրգու, էրգու Պուպու... պուպու... Լըաց էր ըլըմ մարիգ պուպուն։ Էդ հադաղին՝ ղա՜, ղա՜, ղա՜, ղառղառն անց էր կյէնըմ էդ յանէրօվ, Լըսէց պուպույի լըացի ծէնը։ -Ըդէնց տըխուր, ըդէնց փէշմըն, Խի՞ յէս լըաց ըլըմ, ա՛յ քյիր։ -Բա վօնց լըա՞ց չըլէմ, ա՛յ պէլագյին, Աղվէսն էգավ ագյին-ծագյին, Կըլխիս ըսէնց փօռցանք պէրավ, Ծըաքյէրս ըսէնց տարավ, կյէրավ։ -Վու՜յ, լիսըս տուս կա, անխէլք պուպու, Իզուր տէղը խափվէլ էս տու Սուդ խօսկյիցը չար աղվէսի... Վօնց թէ՞ սարը իմն ա՝ կասի։ Օվ ա՞ տըվէլ ընդան ստէ սար, Սարը տէղօվինըս ա հավասար, Օ՞վ կըթօղա էն վէր կյէնա, Ամբօխչ սարին կա տէր թառնա, Անըմը տա սըրաձ կացնի, Ըստան, ընդան սուդ վախացնի, Ու մինը սօր, էմինն էրէգ, Ճըդէր տանի, ուդի մին-մին... Էն կըրօղը հէխտաձին Օվ ա՞ տըվէլ սըրաձ կացին։ Մինն էլ վօր կա ու քյէզ ահ տա, Վախնէս վօ՛չ, հա՜, քըշի, քընա։ Սէնց ասէց ղառղառն ու թըռավ, քընաց։ Ընդա քընալն ու՝ աղվէսի կալը. -Էս սարն իմն ա, Էս ծառն իմն ա... Հազիֆ էր ասէլ, պուպուն պընիցը կըլուխը հանէց. -Սու՛դ էս ասըմ, ա՛յ խափլոդան, Ըազըզամէռ, ֆըլան-ֆըստան, Օվ ա՞ ըստէ տվէլ քյէզ սար, Սարը տէղօվինս ա հավասար... Ինչ է՞ս էգյէլ սուդի տէր թառէլ, Յէս էլ հիմար՝ ճշտի տէղ էմ տըրէլ, Հէղջ ճըդէրըս տվէլ էմ քյէզ... Կօրի՛, քընա՛, տու չար աղվէս, Բօլ ա, ըշտըամ սուդ էս ասէլ, Հըմիգըս գյիդըմ եմ, վախըմ չէմ էլ, Կացին չունէս՝ ծառը կըդրէս։ -Էդ օվ ա՞սէց քյէզ ըդըամը։ -Ղառղառն ասէց։ -Ղառղառը՞: Լա՜վ։ Ու ղառղառի վըրեն հէռհսօդաձ աղվէսը պօչը քաշէց, քընաց։ Քընաց, մի չոլըմ սուդմէռուգ տըվէց, թէք ընգավ, գյվը թէ՝ սըդագյէլ ա։ Ղառղառն էլ հէնց գյիդըացավ, թէ իսկագանից ա սըդագյէլ, քըշացավ վըրէն, վօր ըաշկյէրը հանի։ Աղվէսը՝ հա՛փ, հանգառց փըռնէց։ -Ղա՜, ղա՜, ղա՜, Աղվէս աղա... -Ա՛յ տու կըռկըռան, չարալուզու, Վօնց թէ՞ պուպուին ասէլ էս տու, Թէ յէս կացին ունէմ վօչ սըրաձ, Կացին ունէմ վօ՞չ, դէ հըմի ըաշկյի... -Վա՜յ, քյէզ մէղա՛, Աղվէ՛ս աղա, Յէս էմ արէլ, ուրանըմ չէմ, Ինձ քրքրի, ինձ հում-հում կյէ՛ր, Տու՛ր ինչ պադիշք սիռդըդ կուզի, Մինթըաք վէռհչին խօսկըս լսի։ Յէս էն սարըմը հէնց տէմատէմ, Ընէնց մին թանգ պահուստ ունէմ, Վօր քըթնիլ չէս տու քօ օրըմըդ, Վօչ մին թըառըմ, յըա անտառըմ, Ընչի հը՞մար էն ահագյին, Մալը կօրի ֆօղի տագյին, Յէ՛ քընանք, հանէմ, տամ, քյէզ, Ընդըամ ուդէ՜ս, ընդըամ ուդէ՜ս... Թէ ըլի վօչ ու սուդ տուս կամ, Յէս հօ ըստէ հա կամ ու կամ... -Քընանք,-ասէց աղվէսը,- թէ ըլի՝ շադ լավ, թէ ըլի վօչ՝ հօ քյէզ կուդէմ։ Քընացին։ Վէրէվան թըռնիլից ղառղառը տէսէլ էր, վօր մին քօլի տագ կյէղացօ շունը թէք ընգաձ ա։ Աղվէսին, տարավ, տարավ ու թուշ արէց հէնց էդ քօլին։ -Ա՛յ,-ասէց,-էս քօլի տագյին ա իմ պահուստըս։ Աղվէսը վրա ընգավ էդ քօլին։ Շունը վէր թըռավ, բօղազիցը փըռնէց ու տըրէց տագյին։ Աղվէսը հէխտըվիլէն ըսկըսէց խըռխըռալը. -Ա՜խ, յէ՜ս... ա՜խ, յէ՜ս... Ըզգուշ աղվէս... Փօռհցանքյի մէչ Ընգյէմ ըսէ՞նց... Ախ, անառա՛գ... Տու սէվ ղառղա՛ռ... -Ըշտըամ էլ վօր ըզգուշ ըլէս, Չարի հըմար թէ՛ շուդ, թէ՛ ուշ Է՛դ ա պահաձ, աղվէ՛ս աղա... Ղա՜, ղա՜, ղա՜, ղա՜... Պադասխանէց ղառղառն ու թըռավ։