cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Անդրեյ Զամկովոյ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 2-րդ աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Ռուս բռնցքամարտիկներ Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրներ Կատեգորիա:2012 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 1-ին աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետներ Կատեգորիա:2012 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի մեդալակիրներ
Այաս
Այաս (Layas, իտալական աղբյուրներում՝ Լայացցո, թուրքականում՝ Յումուրտալիկ, La Giazza, Laiazzo), Կիլիկիայի խոշոր նավահանգիստներից մեկը, Հայոց (Ալեքսանդրետի) ծոցի հյուսիսարևմտյան ափին։ Շրջապատված է կիտրոնի և նարնջի այգիներով, մոտակայքում կան անտառներ։ Մասնակցել է Արևելքից Եվրոպա կատարվող տարանցիկ առևտրին։ Իտալացիները կոչել են քաղաքը Լայաս։ Ունեցել է հզոր միջնաբերդ, որից հիմա միայն ավերակներ են պահպանվել։ Այժմ գտնվում է Թուրքիայի տարածքում ։
Կիլիկյան Հայաստանի օրոք
Մինչև 6-րդ դարը Կիլիկիայի հունական արքեպիսկոպոսի երկրորդ աթոռանիստն էր։ Այասը ծաղկել ու զարգացել է Կիլիկիայի Հայկական պետականության ժամանակ (11-14-րդ դարեր)։ Այն Ռուբինյանների, հետագայում Հեթումյանների թագավորական տների սեփականությունն էր, որտեղ գործում էր հայկական դրամահատարան։ Ամրացված էր ցամաքային և ծովահայաց բերդերով։ Եվրոպացիները Այասում ունեին իրենց հյուպատոսությունները։ Եվրոպական աղբյուրներում Ա անվանվում է «Հայոց թագավորության նավահանգիստ»։ Այաս տեղանունն իր բազմաթիվ տարբերակներով հիշատակվում է հունա-լատինական, հայկական, արաբական, բյուգանդական, իտալական և անգլո-ֆրանսիական աղբյուրներում։ Նրա մասին խոսում են նույնիսկ եվրոպական վերածննդի շրջանի նշանավոր հեղինակներ Բոկաչիոն, Արիոստոն, Չոսերին և ուրիշներ։ Այասը 1274-1275 և 1281 թվականներին ենթարկվել է եգիպտական մամլուքների ավերիչ արշավանքներին։ 1305 թվականին հայերը այն վերագրավում և իրենց ձեռքին են պահում մինչև 1337-38 թվականները, սակայն թշնամուն զիջում են քաղաքի շրջակայքի Հարուն, Կովառա, Սարվանդիքար Համուս, Նուջեյման բերդերը, իսկ հետո նաև Այասը։
Կիլիկյան Հայաստանի անկումից հետո
1368-1378 թվականներին Այասը անցնում է Կիպրոսին, 15-րդ դարի կեսերին նվաճվում է Զուլգադրիյան Շահսուվարի կողմից, 1473 թվականին այն գրավում են վենետիկցիները, իսկ 1522 թվականին՝ անցնում Է օսմանցի թուրքերին։ Այս ժամանակներից սկսվում Է Այասի վայրէջքը։ 20-րդ դարի սկզբներին նա մի անշուք ու խղճուկ բնակավայր էր՝ 5000 բնակիչներով, որից 2000-ը՝ հայեր։ Հայկական եկեղեցիները երկուսն էին՝ Ս. Սարգիս և Ս. Ստեփանոս։
Մոնվալե
Մոնվալե (Monvalle), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզում՝ Վարեզե գավառում ։
Օժեգի (գյուղ, Շումյաչինսկի շրջան)
Օժեգի (Ожеги), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Շումյաչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 82 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Շումյաչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Լեոնիդ Կերեստեջիյանց
Լեոնիդ Կերեստեջիյանց (Леонид Владимирович Керестеджиянц, ), ռուս դիվանագետ։
Կենսագրություն
Ավարտել է Լենինգրադի նավաշինարարական ինստիտուտը (1955)։ Դիվանագիտական գործունեությամբ սկսել է զբաղվել 1970 թվականից։
1999 թվականից անցել է թոշակի։ Շարունակել է աշխատանքային գործունեությունը՝ որպես Ռուսաստանի ԱԳՆ-ին առընթեր գլխավոր Ճանապարհային ոստիկանության ղեկավարության խորհրդատու։
Բուլղարիայի Սվիշտով քաղաքի պատվավոր քաղաքացի (1999 թվականի մարտի 1)
Ամուսնացած է։ Ունի երկու երեխա։
Դիվանագիտական աստիճան
Արտակարգ և լիազոր դեսպան (1991 թվականի փետրվարի 19)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ
Մաուրո Ֆերնանդես
Մաուրո Ռաուլ Ֆերնանդես (Mauro Raúl Fernández, ), արգենտինացի ֆուտբոլիստ, « Էստուդիանտես » ակումբի կիսապաշտպան, որ վարձավճարով հանդես է գալիս «Էմելեկ»-ում։
Ակումբային կարիերա
Ֆերնանդեսը կարիերան սկսել է «Գիլերմո Բրաուն» ակումբում, որտեղ հանդես է եկել 3 մրցաշրջան և օգնել է թիմին դուրս գալ Պրիմերա B։ 2011 թվականի ամռանը Մաուրոն տեղափոխվել է «Էստուդիանտես»։ Նա նորամուտը նշել է օգոստոսի 7-ին արգենտինական Պրիմերայի՝ «Նյուելս Օլդ Բոյզ»-ի դեմ խաղում ։ Ֆերնանդեսը «Էստուդիանտես»-ի կազմում՝ իր առաջին գոլը խփել է սեպտեմբերի 18-ին «Արգենտինոս Հումիորս»-ի դեմ խաղում ։
2013 թվականի սկզբին խաղային պրակտիկա ստանալու համար Մաուրոն վարձավճարով տեղափոխվել է «Պենյարոլ»։ Նա մարտի 29-ին «Սենտրալ Էսպանոլ»-ի դեմ խաղում նշել է իր նորամուտը՝ Ուրուգվայի ֆուտբոլի առաջնությունում ։ Հունիսի 1-ին « Լիվերպուլ »-ի դեմ խաղում նա առաջին գոլն է խփել «Պենյարոլ»-ի կազմում ։ Նույն մրցաշրջանում նա նվաճել է Ուրուգվայի առաջնության ոսկե մեդալները։
2014 թվականի ամռանը Մաուրոն վարձավճարով տեղափոխվել է «Էմելեկ»։ Հուլիսի 31-ին նա նշել է նորամուտը «Դեպորտիվո Կիտո»-ի դեմ խաղում ։ Այդ տարում Ֆերնանդեսը դարձել է Էկվադորի չեմպիոն։ 2015 թվականի փետրվարի 25-ին Լիբերտադորեսի գավաթի խաղարկության՝ «Ստրոնգեստ»-ի դեմ խաղում նա իր առաջին գոլն է խփել «Էմելեկ»-ի կազմում ։
Ձեռքբերումներ
Ակումբային
«Պենյարոլ»
«Էմելեկ»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պենյարոլի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էստուդիանտեսի ֆուտբոլիստներ
(6951) 1985 DW1
(6951) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1985 թվականի փետրվարի 16-ին Անրի Դեբեոնի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,048934 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,752 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3458 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1944,56 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,185132 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,08° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1985 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անրի Դեբեոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ներվան
Ներվան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Մարդինի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ստվոլինո (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)
Ստվոլինո (Стволино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Սկոբելևո (գյուղ, Կազանկայի շրջան)
Սկոբելևո (Скобелеве), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Կազանկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1875 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սկոբելևո գյուղում բնակվում էր 239 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,767 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Կազանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1875 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Արցախի Հանրապետության հանրակրթություն
ԱՀ հանրակրթություն կրթություն և գիտություն Հանրային կրթություն Արցախում հայալեզու առաջին դպրոցը (V դար) Ամարասի վանքում հիմնել է Մեսրոպ Մաշտոցը։ Հետագայում դպրոցներ են բացվել Հոռեկա (XIII դ.), Երից Մանկանց (XVII դ.) և այլ վանքերին կից։ Միջնադարում երկրամաս ներխուժած սելջուկ թուրքերի և այլ զավթիչների ասպատակությունների հետևանքով խաթարվել է մշակութային կյանքը, ավերվել դպրոցների մեծ մասը։ Այդուհանդերձ, արցախահայությունը կարողացել է դիմակայել ու պահպանել ազգային մշակույթը և ինքնությունը։ 1805 թվականին Ռուսաստանին միանալուց հետո երկրամասում նպաստավոր պայմաններ են ստեղծվել տնտեսության, մշակույթի և կրթության զարգացման համար։ Վանքերին կից և առանձին բնակավայրերում բացվել են տարբեր տիպի դպրոցներ։ 1827 թվականին Շուշիում հիմնվել են Բազել քաղաքի Ավետարան, ընկերության միսիոներ (130 աշակերտ), 1830 թվականին՝ Գավառ, պետական (127 աշակերտ), 1832 թվականին՝ թեմ (գործել է մինչև 1920 թվականը) դպրոցները։ 1830-ական թվականների վերջին Լեռնային Ղարաբաղի տարածքում գործել են 25 հայկական ծխական և մասնավոր դպրոցներ։ 1857-1858 թվականներին ծխական կրթական հաստատություններ են հիմնվել Ամարասի և Գանձասարի, 1861 թվականին՝ Գտիչ և Երից Մանկանց վանքերում։ 1860-1870-ական թվականներին Արցախի թեմում գործել են 30 ծխական դպրոցներ։ Այդ տարիներին Շուշիում բացվել են միջնակարգ և ռուսումնական 7-ամյա տարրական դպրոցները, ուսումնական 7-ամյա օրիորդաց պրոգիմնազիան, Մարիամ-Ղուկասյան հայոց օրիորդաց միջնակարգ դպրոցը (1864-1920, մինչև 1913 թվականը՝ Մարիամյան), ուսումնական ռեալական ուսումնարանը (1881-1920)։
Արցախի դպրոցներում աշխատել և դպրոցի կայացմաևը նպաստել են հայտնի մանկավարժներ Մեսրոպ Թաղիադյանը, Պետրոս Շանշյանը, Պողոս Ղարաբաղցին, Հովսեփ Արցախեցին, Պերճ Պռոշյանը, Ղազարոս Աղայանը, Խորեն Ստեփանեն, Մանուկ Աբեղյանը, Լեոն, Հրաչյա Աճառյանը և ուրիշներ։ 1914-1915 ուսումնական տարում ԼՂ-ում գործել է 49 դպրոց (4010 աշակերտ, 79 ուսուցիչ)։ ԼՂ-ում կրթական գործն արմատապես փոխվել է խորհրդային իշխանություն հաստատվելուց հետո 1923-1924 ուսումնական տարում գործել է 72 դպրոց (4375 աշակերտ, 140 ուսուցիչ)։ Նույն ուսումնական տարում Շուշիում բացվել են նաև մանկավարժ, ուսումնարան ու բանֆակ, Ստեփանակերտում՝ գյուղատնտեսական, Հադրութում՝ մանկավարժ, տեխնիկում։ Սակայն դրանք գործել են ընդամենը մի քանի տարի։ 1939-1953 թվականներին նախ՝ Շուշիում, ապա՝ Ստեփանակերտում գործել են երկամյա ուսուցչական ինստիտուտներ, որոնք ապահովել են մարզի ուսուցչական կադրերի պատրաստումը։ 1923-1924 ուսումնական տարում Ստեփանակերտում ստեղծել են 104 (7684 աշակերտ, 222 ուսուցիչ), 1940-1941 թվականներին՝ 196, 1970-1971 թվականներին՝ 216 (40,3 հազար աշակերտ, 4364 ուսուցիչ) դպրոց։ ԼՂԻՄ-ի Ասկերանի շրջանի Ավետարանոց գյուղի միջնակարգ դպրոցի տնօրեն, ֆիզիկայի ուսուցիչ Իվան ԱթաՇուշիի Մարիամյան օրիորդաց դպրոցի (1864-1920) վերանորոգված շենքը այն արժանացել է ԽՍՀՄ ժողովրդական ուսուցչի կոչմանը ԼՂՀ կրթության նախարարությունը սահմանել է «Իվան Աթայան» հուշամեդալը։ 1970 թվականից ԼՂհՄ-ում իրավիճակը կտրուկ փոխվել է դպրոց, ծրագրերից հանվել է «Հայ ժողովրդի պատմություն» առարկան, փոխարենը մտցվել է «Ադրբեջանի պատմությունը», մինչև 1987 թվականն ընկած ժամանակահատվածում փակվել են 21 հայկական դպրոցներ, իսկ աշակերտների թիվը նվազել է 8 հազարով։ Անկախության հռչակման տարում հանրապետությունում եղել են 214 դպրոց (36 հազար աշակերտ)՝ ներառյալ Ղոպե ճարտարի նորաբաց Շահումյանի շրջանի 19 դպրոցը, և 1 բուհ՝ Ստեփանակերտի մանկավարժ, ինստիտուտը, գործել են բժշկական, երաժշտական, մշակույթի, մանկավարժ, ուսումնարաններ։
Կատեգորիա:Արցախ Կատեգորիա:Կրթություն
Լարվածություն Լիբանանում (2011)
2011 թվականի լարվածություն Լիբանանում, իրադարձություն, որը տեղի է ունեցել Լիբանանում Արաբական գարնան ազդեցության տակ ։ Ցուցարարների գլխավոր պահանջը երկրում քաղաքական բարեփոխումների անցկացումն էր, որը ուղղված էր երկրում իրավիճակի կայունացմանը։ Ցույցերը բռնկվեցին 2011 թվականի սկզբին ու արդեն տարվա վերջին կորցրեցին իրենց թափը։ Դրա արդյունքում ռազմական ընդհարումներ սկսվեցին Լիբանանում, որոնք շարունակվում են մինչև օրս։
Քաղաքական համակարգ
Լիբանանը խորհրդարանական հանրապետություն է, որտեղ իշխանական օրգանները բաժանված են տարբեր կրոնական հասարակությունների միջև։ Լիբանանի սահմանադրությունը երաշխավորում է Լիբանանի քաղաքացիների իրավունքը ընտրել սեփական խորհրդարանը, սակայն 1970-ական թվաններից ու մինչև 1992 թվականի խորհրդարանական ընտրությունները, քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում բացառում էր քաղաքացիների այդ իրավունքի իրագործումը։ Համաձայն սահմանադրության՝ խորհրդարանական ընտրությունները պետք է անցկացվեն ամեն 4 տարին մեկ։ Վերջին խորհրդարանական ընտրություններն անցել են 2009 թվականին, նոր կառավարության ձևավորումից մոտ 6 ամիս անց։ Խորհրդարանն իր հերթին Լիբանանի նախագահ ընտրում է 6 տարին մեկ առանց երկրորդ ժամկետ վերընտրվելու իրավունքի։ Վերջին նախագահական ընտրությունները մինչև ցույցերի սկիզբը տեղի ունեցան 2008 թվականին։ Նախագահն ու խորհրդարանը ընտրում են վարչապետ։ Լիբանանի քաղաքական կուսակցությունները խմբավորվում են մարտի 8-ի կոալիցիայի ու մարտի 14-ի կոալիցիայի շուրջ։ (Լիբանանի առաջադիմա-սոցիալիստական կուսակցությունը Վալիդ Ջումբլաթի գլխավորությամբ իբր անկախ է համարվում, բայց իրականում հակված է մարտի 8-ի կոալիցիային, ժամանակին դուրս գալով մարտի 14-ի կոալիցիայից)։
Լիբանանի բնակչությունը դավանանքի առումով բաժանվում է սուննիների, շիաների և քրիստոնյաների (որոնցից մեծամասնությունը մարոնիտներ են)։ Ժողովրդագրական խնդիրների ու հերթական միջկրոնական բախումների բռնկման բարձր ռիսկի պատճառով Լիբանանի բնակչության մարդահամար չի անցկացվում 1932 թվականից։ Այդ Ժամանակվանից կառավարությունը կոպիտ գնահատականներ էր տալիս Լիբանանի բնակչության կազմի վերաբերյալ ։
Նոր կառավարությունը 2011 թվականին
2011 թվականի հունվարի 12-ին Լիբանանի գործող կառավարությունը փլուզվեց, երբ էներգետիկայի նախարար՝ Ջեբրան Բասսիլը հայտարարեց, որ բոլոր 10 ընդդիմադիր նախարարները հրաժարական են տվել։ Նրանք բոլորն էլ կապ ունեին Հեզբոլլահի հետ, որը մի քանի ամիս զգուշացնում էր կառավարությանը, որ չի պատրաստվում համագործակցել կառավարության հետ այն դեպքում, եթե Լիբանանի հարցով հատուկ տրիբունալը կազմակերպությանը մեղադրի նախկին վարչապետ՝ Ռաֆիկ Հարիրիի սպանության մեջ ։ Նախնական մեղադրանքը ինչպես և սպասվում էր առաջադրվեց հունվարի 17-ին, նորանշանակ նախագահ՝ Միշել Սուլեիմանի կողմից ու պետական նախարար՝ Ադնան Սաիեդ Հուսսեինը , նույնպես հրաժարական տվեց, հասցնելով հրաժարակ տված նախարարների թիվը 11-ի, որը նշանակում էր կառավարության անկում։ New York Times-ը ենթադրում է, որ հրաժարականներին հաջորդեցին Լիբանանում քաղաքական լարվածության վերացման վերաբերյալ Սիրիայի ու Սաուդիան Արաբիայի միջև տեղի ունեցած անհաջող բանակցությունները։ Որպես վարչապետ, Հարարին հրաժարվեց հրավիրել նախարարների կաբինետի արտահերթ նիստ, Լիբանանի հարցով հատուկ տրիբունալի հետ համագործակցությունը դադարեցնելու համար ։
Նախագահ Սուլեիմանին սպասվում էր համաձայն Լիբանանի սահմանադրության կազմավորել նոր կառավարություն ։ Մարտի 8-ի կոալիցիան աջակցություն հայտնեց Նաջիբ Նիկատին վարչապետի պաշտոնին նշանակվելու համար, որը պետք է դառնար սուննի (չնայած մարտի 14-ի կոալիցիայի կողմնակիցների մեծամասնությունը սուննի էին)։
Միայն հունիսի 13-ին վերջնականապես կազմավորվեց Լիբանանի նոր կառավարությունը։
Փետրվարի 27
Փետրվարի 27-ին հարյուրավոր լիբանանցիներ մայրաքաղաք Բեյրութում երթով անցան նախկին սահմանազատման գծի երկայնքով՝ բողոքելով Լիբանանի քաղաքական կրոնադավանության համակարգի դեմ։ Խաղաղ նստացույց անկացվեց նաև Սայդայում ։
Մարտի 6
Փետրվարի 27-ին տեղի ունեցած ցույցերի արդյունքում հաջորդ ցույցին փողոց դուրս եկավ մոտ 8 000 մարդ, քայլերթ կատարելով Դորայից մինչև Բեյրութ «աղանդավորական վարչակազմի հեղաշրջման» կամպանիայի շրջանակներում, կոչ անելով ստեղծել աշխարհիկ պետություն։ Նման ցույցեր անցկացվեցին Բաալբեկում ու Սայդայում ։
Մարտի 13
Ակցիան կազմակերպվել էր Մարտի 14-ի կոալիցիայի կողմից, որում հարյուր հազարավոր մարդիկ սկսեցին տոնել 6 տարի առաջ տեղի ունեցած հեղափոխության հաղթանակը։ Ակցիաների գլխավոր կարգախոսներն էին Հեզբոլլահի զինաթափում ու այդ հեղափոխության նպատակների աջակցումը ։
Մարտի 20
Հազարավոր լիբանանցիներ, թվով 3-րդ անգամ փողոց դուրս եկան Լիբանանի քաղաքական կրոնադավանության համակարգի դեմ ։
Հունիսի 17
Հինգշաբթի` Հունիսի 17-ին Տրիպոլիում միջկրոնական բախումների արդյունքում զոհվեց 7, իսկ վիրավորվեց 59 մարդ։ Ռազմական բախումները բռնկվեցին ի աջակցություն Սիրիական զորքերի ։
Հունիսի 26
Հունիսի 26-ին հարյուրավոր մարդիկ հավաքվեցին խորհրդարանի շենքի մոտ բողոքելով քաղաքական կրոնադավանության համակարգից ։
Դեկտեմբերի 15
5 000 ցուցարարներ դուրս եկան Բեյրութի կենտրոնական փողոցներ ուսուցիչների գործադուլի շրջանակներում ։
Ներխուժում Սիրիայից (2011-2012)
2011 թվականի հոկտեմբերի 5-ին ու հոկտեմբերի 6-ին սիրական բանակը կարճ ժամանակով ներխուժեց Լիբանանի սահմաններ (սպանելով 1 մարդ), ինչը անկայունության հանգեցրեց Միկատիի կառավարությունում ։
Սիրիական զորքերի կողմից նոր ներխուժումը տեղի ունեցավ 2011 թվականի դեկտեմբերին, որի արդյունքում սպանվեցին բազմաթիվ լիբանանցիներ։ Այնուհետև 2012 թվականի մարտին սիրացիները ներխուժեցին Լիբանան (նաև Թուրքիա)։ Որպես հավելում, մարտին Տրիպոլիում ալավիների ու սուննիների միջև տեղի ունեցած արյունալի բախումներն ու սիրիական բանակի ներխուժումը Լիբանանի սահմաններ ավելի մեծացրեցին Լիբանանի սիրիական բնակչության ապստամբության ռիսկը։ Այդ բախումները ակտիվացան 2012 թվականի մայիս-հունիս ամիսներին, որոնք հանգեցրեցին բազմաթիվ զոհերի ու հարյուրավոր վիրավորների։
Էյս Վենտուրա 2։ Երբ կանչում է բնությունը
Էյս Վենտուրա 2։ Երբ կանչում է բնությունը (Ace Ventura: When Nature Calls), ռեժիսոր Ստիվ Օդեկերկի ֆիլմ ։ Գլխավոր դերում հանդես է գալիս Ջիմ Քերրին։ Ֆիլմը «Էյս Վենտուրա։ Ընտանի կենդանիների խուզարկուն» (1993) ֆիլմի հաջորդն է։ Առաջին անգամ ցուցադրվել է 1995 թվականի նոյեմբերի 10-ին ։
Սյուժե
Խուզարկու Էյս Վենտուրան, ում մարմնավորում է Ջիմ Քերրին, զբաղվում է անհետացած կենդանիների փնտրտուքով, հանգամանքների բերումով հայտնվում է մոնախների մոտ։ Նրան առաջարկում են մեծ գումարներ և նա որոշում է վերադառնալ հին և սիրելի աշխատանքին։
Նրա թիրախն անհետացած սպիտակ չղջիկն է՝ աֆրիկյան ցեղի սրբազան կենդանին, որին պետք է գտնել մինչև առաջնորդի դստեր ամուսնությունը։ Թեև հերոսը վախենում է թռչող կենդանիներից, այնուամենայնիվ ստանձնում է առաջադրանքը և անցնում գործի։
Երբ հետախուզման ժամանակ Էյսի վրա հարձակվում են, նա որոշում է պաշտպանություն գտնել հարակից ցեղախմբի տարածքում։ Էյս Վենտուրայի ձեռքն է ընկնում Վաչուտի անունով որսորդի նետը, որն էլ նրան որոշակի հուշումներ է տալիս կենդանուն որոնելիս։
Մեդիտացիայի ժամանակ Վենտուրան կարողանում է ձեռք գցել հիպնոսացնելու համար նախատեսված վզնոցը։ Էյսն ուղևորվում է իր գործատուի մոտ և հայտնում, որ չղջիկին կոնկրետ նպատակներով են առևանգել։
Էյսին այնուամենայնիվ հաջողվում է հայտնաբերել սրբազան կենդանուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1995 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Էյս Վենտուրա Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր
7300 աստղադիտարան
7300 աստղադիտարան (7300 Observatory, աստղադիտարանի կոդը` — «H07» ), մասնավոր աստղադիտարան ԱՄՆ-ի Նյու Մեքսիկո նահանգի Քլաուդքրոֆթ քաղաքի մոտ։ Աստղադիտարանում դիտարկումներ է կատարում Ուիլյամ Յոնը։
Արտաքին հղումներ
Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում աստղադիտարանի կատարած դիտարկումները
NASA ADS տվյալների բազայում աստղադիտարանի ներդրումը
Կատեգորիա:Աստղադիտարաններ ԱՄՆ-ում
Թուրք-պարսկական պատերազմ (1723-1727)
Թուրք-պարսկական պատերազմ 1723-1727 թվականներին, վերջին ռազմական հակամարտությունը Օսմանյան կայսրության և Սեֆյան Պարսկաստանի միջև։
Նախապատմություն
Ղասրե Շիրինի՝ 1639 թվականին կնքված հաշտության պայմանագրի ստորագրումից հետո Օսմանյան կայսրության և Սեֆյան Պարսկաստանի միջև խաղաղություն հաստատվեց։ Քանի որ այդ ժամանակ Օսմանյան կայսրությունն այլ պետություններում չուներ մշտական դեսպանատներ, ապա կատարված իրադարձությունների մասին տեղեկատվությունը նրանց հասնում էր պատահականորեն, այդ իսկ պատճառով, երբ XVIII դարի սկզբին Պարսկաստանում ներքին խնդիրներ ծայր առան, 1720 թվականին սուլթան Ահմեդ III-ը շահ սուլթան Հուսեյնի մոտ որպես դեսպան ուղարկեց Ահմեդ Դյուրրի-էֆենդիին, որպեսզի սա տեղեկություններ հավաքի կատարվող իրադարձությունների մասին։ Այցի պաշտոնական նպատակը Սեֆյանների հետ խորհրդակցելն էր 1718 թվականին կնքված թուրք-ավստրիական առևտրական համաձայնագրի շուրջ, որի դրույթներից մեկը կարգավորում էր Օսմանյան կայսրության տարածքում պարսիկ առևտրականների տեղաշարժը։
1721 թվականին արևելքից Պարսկաստան ներխուժեցին աֆղանական գիլզաների ցեղերը, որոնք հաջորդ տարի կարողացան նվաճել պարսից մայրաքաղաք Սպահանը։ Աֆղանների առաջնորդ Միր Մահմուդը իրեն նոր շահ հայտարարեց, սակայն պարսկական գավառների մեծ մասը նրան չընդունեց։ Սուլթան Հուսեյնի որդին՝ Թահմասպը, փախավ դեպի հյուսիս և իրեն շահ հռչակեց այնտեղ։ Նրա հենարանը դարձան Ադրբեջանը և մերձկասպյան մարզերը։
Թահմասպը օգնության համար դիմեց Ռուսաստանին՝ խոստանալով դրա փոխարեն զիջել հյուսիսային գավառները։ Ռուսական զորքերը մտան Դաղստան և արևելյան Անդրկովկաս։ Օսմանյան կայսրությունը որոշեց օգտվել իրավիճակից և գրավել Անդրկովկասը և Քրդստանը։
Թուրքերի ներխուժումը Անդրկովկաս
1723 թվականին թուրքական զորքերը, խախտելով Ղասրե Շիրինի պայմանագիրը, ներխուժեցին Արևելյան Հայաստան և Արևելյան Վրաստան, ու երկու տարիների ընթացքում տիրեցին բոլոր շրջաններին` բացառությամբ Ղարաբաղի և Սյունիքի, ուր տեղի հայ իշխանները Դավիթ Բեկի, Ավան Յուզբաշու և Մխիթար Սպարապետի գլխավորությամբ գրեթե տասը տարի դիմադրում էին թուրքական ուժերի գրոհներին ։ Սյունիքի և Ղարաբաղի հայերը համաձայն էին ընդունել ռուսական հպատակությունը, բայց Ռուսաստանը չհամարձակվեց պատերազմել Օսմանյան կայսրության հետ։
Օսմանները կայազորեր տեղակայեց Թբիլիսիում, Նախիջևանում, Գանձակում և Երևանում։ Երևանի բերդը վերանորոգվեց և ծառայում էր որպես Օսմանյան ռազմական վարչակազմի շտաբ Արևելյան Հայաստանում ։
Երբ թուրքական զորքերը Իբրահիմ փաշայի հրամանատարությամբ 1723 թվականի աշնանը շարունակեցին իրենց արշավանքը դեպի Գանձակ, այստեղի ադրբեջանցիները և Ղարաբաղի հայերը թշնամու դեմ միացյալ ճակատ կազմեցին։ Նրանք պարտության մատնեցին թուրքական բանակին և ստիպեցին նրան հետ նահանջել դեպի Վրաստան։ Սակայն 1724 թվականի վերջերին թուրքերին հաջողվեց գրավել Գանձակն ու մոտենալ Ղարաբաղի հայկական իշխանության սահմաններին։ Բայց հայկական զորքերը պատնեշի նման կանգնեցին նրանց առաջ։ Թուրքերին չհաջողվեց ոտք դնել Ղարաբաղի հողի վրա ։
Օսմանյան բանակի մի այլ ջոկատ 1724 թվականի գարնանը Քյոփուրլու Աբդուլլա փաշայի գլխավորությամբ Կարինից արշավեց դեպի Արևելյան Հայաստան և մարտին արդեն Շիրակի վրայով անցավ Արարատյան դաշտ։ Առաջապահ ջոկատները թևանցեցին Աշտարակը, Կարբին և հասան Եղվարդ գյուղ։
Երևանի Միհրալի խանը օսմանյան առաջապահ զորամասերի դեմ դուրս բերեց իր 12 հազարանոց բանակը, բայց Եղվարդի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտում պարտվեց և նահանջեց Երևան ու ամրացավ բերդում։ Թուրքական բանակը չշտապեց գրոհել Երևանի վրա։ Կարբի ավանում հայերը ձեռնամուխ էին եղել դիմադրություն կազմակերպելու գործին (Կարբին այն ժամանակ բավականին մեծ ավան էր, ուր բնակություն էին հաստատել հարուստ առևտրական ընտանիքներ)։ Օսմանցիները հարձակվեցին Կարբիի վրա, բայց հանդիպեցին հայերի ուժեղ դիմադրությանը։ Սարգսի, Աղաբաբի, Պողոսի և Ավագի ղեկավարությամբ կարբեցիները միառժամանակ հերոսաբար պաշտպանվում էին։ Նրանք դիմեցին Երևանի խանին, որպեսզի նա օժանդակ ուժ ուղարկի իրենց, սակայն օգնություն չստանալով` ստիպված եղան բանակցության մեջ մտնել թուրքերի հետ, քանի որ չէին կարող երկար դիմադրել օսմանյան 30-40 հազարանոց զորքին։ Բանակցությունների արդյունքում կարբեցիները համաձայնվեցին զինաթափ լինել, եթե օսմանյան զորքերը չմտնեն Կարբի։ Դրանից հետո օսմանյան բանակը գրավեց Աշտարակը, Էջմիածինը և շարժվեց դեպի Երևան։
Երևանի պաշտպանությունը
1724 թվականի ապրիլի 7-ին թուրքական բանակը մոտեցավ Երևանին և սկսեց իր գրոհները քաղաքի վրա։ Միհրալի խանը ուժեր չուներ քաղաքը տևականորեն պաշտպանելու համար. քաղաքի բնակչությունը հույսն իր ուժերի վրա պիտի դներ։ Առաջին նախաձեռնողները հայերը եղան։ Նրանք ջոկատներ կազմակերպեցին և ձեռնամուխ եղան քաղաքի պաշտպանության գործին։
Այդ անհաջողությունից հետո Աբդուլլա փաշան նոր համալրում պահանջեց և ստացավ 10 հազարանոց մի նոր բանակ։ Օսմանցիները թարմ ուժերով վերսկսեցին իրենց հարձակումները։ Նրանք անցան Հրազդան գետը, թափանցեցին Ձորագյուղի փողոցներ` ձգտելով մտնել քաղաք։ Սակայն հայ մարտիկները հերոսական դիմադրություն ցույց տվեցին։ Նրանք Հովհաննես Հունդիբեկյանի, Պողոս Քեչիբեկյանի, Կառչիկ Հովհաննեսի և Դավիթ Միրզեջանյանի գլխավորությամբ կասեցրին թուրքերի առաջխաղացումը, ջարդելով նրանց` հետ շպրտեցին։ Հայերի հաղթանակը փառավոր էր, բայց կորուստն էլ մեծ էր։ Նրանք այդ ճակատամարտում կորցրին 2000 մարտիկ։
Այդ ճակատամարտը լուրջ կերպով անհանգստացրեց հայերին. նրանք գիտեին, որ այդպիսի գրոհներ նորից կլինեն։ Նոր ջոկատներ կազմակերպելու և քաղաքի պաշտպանությունն ամրապնդելու նպատակով Գրիգոր վարդապետի գլխավորությամբ Սուրբ Սարգիս եկեղեցում խորհրդակցություն հրավիրվեց, որին մասնակցեցին նաև քաղաքի անվանի մարդիկ, Կոնդի հայ բոշաների առաջնորդները և քաղաքում տեղավորված շրջակա գյուղերի բնակչության ներկայացուցիչները։ Խորհրդակցությունը որոշեց դիմադրել թշնամուն և քաղաքը պաշտպանել բոլոր միջոցներով։
Թուրքական բանակը վերջին անհաջող ճակատամարտից հետո միառժամանակ դադարեցրեց իր գրոհները։ Բայց շուտով թուրքերին Եգիպտոսից օգնության եկան ընտիր զորամասեր։ Սրանք, առանց Աբդուլլա փաշայի կարգադրության, ձեռնարկեցին մի նոր գրոհ` դարձյալ Ձորագյուղի ուղղությամբ` հույս ունենալով Երևանի գրավումով փառքի արժանանալ և առատ ավար ձեռք բերել։ Նրանց հաջողվեց անցնել գետը, մտնել Ձորագյուղ և առաջ շարժվել։
Հայերի առաջապահ ջոկատները ստիպված եղան հետ քաշվել դեպի ջրաղացները։ Չնայած թշնամին առաջացավ դեպի քաղաք, սակայն մյուս թաղամասերից օգնության եկան ուրիշ ջոկատներ, որոնց հետ նաև բոշաներից կազմված ջոկատը։ Թուրքերի առաջխաղացումը կասեցվեց, նրանք մեծ կորուստ ունեցան` նահանջելով ելման դիրքեր և մարտի վայրում թողնելով վեց հազար դիակ։ Հայերի կորուստը ևս զգալի էր. այդ ճակատամարտում զոհվեց 1300 մարտիկ։
Հայերի հերոսական դիմադրությունը և թուրքական բանակի ծանր կորուստը Աբդուլլա փաշային հարկադրեցին նոր օգնություն խնդրել սուլթանից։ Վերջինս կարգադրեց Սարու Մուստաֆա և Ռաջաբ փաշաներին իրենց զորաբանակներով օգնության գնալ Աբդուլլային։
Շուտով տեղ հասավ թուրքերին օգնության եկող զորքը` 38 հազար զինվոր։ Հայերը գիտեին այդ մասին և սպասում էին, որ օսմանցիները նոր հարձակում կսկսեն, բայց հայ զորագնդերն արյունաքամ էին եղել, նոր լրացուցիչ ուժեր չկային և ոչ մի տեղից օգնություն ստանալու հույս չկար։
1724 թվականի հունիսի 7-ի վաղ առավոտյան թուրքական բանակն սկսեց չորս կողմից գրոհել քաղաքի վրա։ Բազմահազար թուրք զինվորներ թափանցեցին քաղաքի փողոցները` ամենուրեք հանդիպելով հայ մարտիկների անձնուրաց և հերոսական դիմադրությանը։ Թուրքերին հաջողվեց ընկճել հայերի դիմադրությունը և գրավել Երևանը 60 օրվա հերոսական պաշտպանությունից հետո։ Երևանի պաշտպանությունը հայ ժողովրդի ազատագրական պատերազմների պատմության հերոսական էջերից մեկն է։
1724 թվականին Ռուսաստանի և Օսմանյան կայսրությունների միջև ֆրանսիական միջնորդների աջակցությամբ կնքվեց Կոստանդնուպոլսի պայմանագիրը, որում համաձայնեցված էին Պարսկական տերության հյուսիս-արևմտյան տարածքների բաժանման պայմանները։ Այս պայմանագրի հիման վրա, բայց ավելի շատ հենվելով պարզապես իրենց ուժի վրա` թուրքերը տեր դարձան ոչ միայն նրան, ինչ իրենց «զիջվել» էր, այլ նույնիսկ Ղազվինին՝ Թահմասպի պաշտոնական մայրաքաղաքին. Թահմասպը ստիպված եղավ փախչել դեպի Մազանդերանի լեռները։
Թուրքերն իրենց գործողությունները Պարսկաստանի դեմ արդարացնում էին նրանով, որ պարսիկները դավանում էին շիան՝ իսլամի «ոչ ճիշտ» տարբերակը, սակայն, այդուհանդերձ, որոշեցին ձևականորեն աջակցել ոչ թե աֆղաններին, այլ Սեֆյան դինաստիան վերականգնելուն։ Աֆղանները հանդգնեցին թուրքերի դեմ օգտագործել հենց իրենց կազուիստիկան (կեղծ փաստաբանություն). նրանք խնդրանքով դիմեցին սուլթանին՝ իրենց ճանաչել Պարսկաստանի օրինական տիրակալներ այն հիմնավորումով, որ պարսիկ շիաները հերետիկոսներ են։ Սակայն Ստամբուլում այս մարտահրավերը ոչ մի ազդեցություն չգործեց։
Այդ ընթացքում Պարսկաստանում հայտնվեցին Սեֆյան գահին հավակնող մի քանի ինքնակոչներ։ Ի պատասխան` Միր Մահմուդը հրամայեց կոտորել բոլոր իրական Սեֆյաններին, բայց 1725 թվականին ինքը զոհվեց պալատական հեղաշրջման ժամանակ, որի արդյունքում իշխանության եկավ նրա զարմիկ Միր Աշրաֆը։ Վերջինիս հաջողվեց թուրքերին կանգնեցնել բառացիորեն Սպահան մայրաքաղաքի մատույցներում։
Արդյունքներ
1727 թվականին կնքվեց Համադանյան պայմանագիրը, ըստ որի Միր Աշրաֆը փաստացի իրեն ճանաչեց որպես սուլթանի վասալ և Օսմայան կայսրությանը զիջեց ողջ արևմտյան և հյուսիսային Իրանը, ներառյալ այն շրջանը, ուր այժմ գտնվում է Թեհրանը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Թուրք-պարսկական պատերազմներ Կատեգորիա:18-րդ դարի պատերազմներ
Deep Island
Deep Island, երաժշտական խումբ Օդեսսայից, առաջիններից Ուկրաինայի տրիպ-հոփ/դաունտեմպո կոլեկտիվներից։
Պատմություն
Խումբը հիմնադրվել է 2006 թվականին ուկրաինացի էլեկտրոնական երաժշտության պրոդյուսեր Եվգենի Բոյարչուկի կողմից (աշխատում է Mase Daniel կեղծանունով )։ 2007 թվականին սկսվեց Deep Island֊ի առաջին ելույթի ալբոմի ձայնագրությունը, որի վրա աշխատել են վոկալիստուհի Տատյանա Բելոխվոստը (Tanita White) և Բոյարչուկայի հին ընկեր՝ կիթառահար Յուրի Վանիկը (Yuriy Madje)։ Դիսկը, վերնագրված «Black, Red & White», թողարկվել է ուկրաինական երաժշտական Moon Records լեյբլով 2008 թվականի վերջին ։ Շուտով «Emotions» (2008 մայիս) երաժշտական տեսահոլովակի նկարահանումից հետո, խմբում վոկալիստուհի Tanita֊ի և Mase Daniel֊ի միջև պառակտում է տեղի ունենում։ 2008 թվականի ամառվա կեսին Տանիտային փոխարինեց Անաստասիա Սմագլյուկովը ։ Նոր վոկալիստուհին 2008 թվականի նոյեմբերին իր առաջին ելույթին ներկայացավ «Nate Mahg» կեղծանունով, Կիևում «Disappointed» երգի տեսահոլովակի ցուցադրությամբ։ Nate֊ի հետ համագործակցությունը երկար չտևեց, երկրորդ վոկալիստուհին լքեց խումբը երկու ամիս հետո, երաժշտական տարաձայնության պատճառով։ Ներկայում Deep Island խումբը արձակուրդ է գնացել անորոշ ժամանակով։
Սկավառակագրություն
Ստուդիական ալբոմներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինական երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:2006 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Աստերոիդների ցանկ (228401-228500)
Աստերոիդների ցանկ (228301-228400) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (228501-228600)
Պուչերո
Պուչերո (puchero — թաս), ստյուի տեսակ։ Նման է ապուրի, տաք ուտեստ է և լայն տարածում ունի Արգենտինայում, Կոլումբիայում, Ուրուգվայում և Ֆիլիպիններում, ի սկզբանե առաջացել է Իսպանիայում ավելի ճիշտ Անդալուզիայի տարածաշրջանում։ Նմանատիպ ուտեստ է համարվում կոսիդոն։
Պուչերոն Անդալուզիայում
Անդալուզիայում ի սկզբանե պուչերոն համարվում էր գյուղացիների սնունդ։ Այն իր մեջ պարունակում է սիսեռ, բրինձ, մակարոնեղեն կարելի է օգտագործել հորթի, կովի, խոզի, հավի միս, տարբեր տեսակի բանջարեղեն՝ կաղամբ, գազար, դդմիկ, նեխուրի ձողեր և այլն։ Առաջին օրը այն ուտում են բրնձով, հաջորդ օրը մակարոնով, սոուսով կարելի է այլ ուտեստ պատրաստել։ Մսի մնացորդները օգտագործում են այլ ուտելիքի մեջ, որը կոչվում է Պրինգ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անդալուսյան խոհանոց Կատեգորիա:Արգենտինյան խոհանոց Կատեգորիա:Կոլումբայան խոհանոց Կատեգորիա:Ֆիլիպինյան խոհանոց Կատեգորիա:Ուրուգվայան խոհանոց Կատեգորիա:Մսով ուտեստներ
Ալֆրեդո Ստրեսներ
Ալֆրեդո Ստրեսներ Մատիոդա (Alfredo Stroessner Matiauda, ), պարագվայցի պետական գործիչ։ Ծագումով գերմանացի։ Պարագվայի նախագահը 1954-1989 թվականներին։
1948 թվականից՝ բրիգադային գեներալ, 1952 թվականից՝ Պարագվայի զինված ուժերի գլխավոր հրամանատար։ 1954 թվականին զինվորական հեղաշրջմամբ անցել է իշխանության գլուխ, հաստատել ռազմաքաղային բռնապետական վարչակարգ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պարագվայի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Պարագվայի քաղաքական գործիչներ
Ժողովածու (3120)
Ժողովածու (3120), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3120 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 168-17769 թվականներին Խաչատուր Պոլսեցի գրիչի կողմից Էջմիածնում։ Ստացողը եղել է Խաչատուր Պոլսեցին։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 19.6×14.5 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 213 թերթից։ Գրված է միասյուն,նոտրգրվ։ Ունի կիսախորան մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ գչի՝ 74բ, 76ա, 211բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Կոստան Կոստանյան
Կոստան Արտավազդի Կոստանյան, հայ քիմիկոս։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1968), պրոֆեսոր (1976), ՀԽՍՀ ԳԱ թղթակից անդամ (1977), ՀՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1996) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քիմիկոսներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ
Model–view–controller
Model–view–controller (MVC, «մոդել-տեսք-կառավարիչ»)՝ ծրագրային նախագծման ձևանմուշ է, որի նպատակն է մշակել ծրագրեր, որոնք պարունակում են օգտագործողի ինտերֆեյս (UI)։ Նրա նպատակն է ծրագիրը բաժանել 3 մասի, որը կապահովի տվյալների մշակման անկախությունը օգտագործողի ինտերֆեյսից ։
Նկարագրություն
Ինչպես և բոլոր նախագծման ձևանմուշները՝ MVC-ն ներկայացնում է միայն խնդրի լուծման սկզբունքը, իսկ արդեն յուրաքանչյուր կոնկրետ խնդրի լուծուման համար կարող են կիրառվել MVC-ի ձևափոխված տարբերակներ։ MVC ճարտարապետությամբ համակարգերը նաև հեշտ է թեստավորել։ Քանի որ համակարգի ամբողջ բիզնես տրամաբանությունը գտնվում է Մոդելների մեջ, նրանց հեշտ է վերագործարկել և ստուգել նրանց աշխատանքը թեստային ծրագրում։
Օգտագործումը Վեբ համակարգերում
MVC-ն լայն կիրառություն ունի Վեբ համակարգերի ստեղծման մեջ։ Գոյություն ունեն բազմաթիվ framework-ներ MVC կառուցվածքով ինչպիսիք են՝ Laravel, Codeigniter և այլն։ Նախկինում MVC-ն կիրառվում էր միայն backend-ում իսկ Տեսքը (View) հանդես էր գալիս հասարակ HTML էջերի տեսքով։ Այժմ MVC-ն լայն տարածում է գտել նաև frontend-ում ի շնորհիվ այնպիսի frontend framework-ների ինչպիսին են՝ AngularJs, ReactJS և այլն։ Վերոհիշյալ կառուցվածքներում հիմնականում backend-ը վերադարձնում է տվյալները JSON տեսքով HTML-ի փոխարեն։ Frontend-ը ինիցիալիզացնում է իր սեփական MVC-ի Մոդելը backend-ից ստացված տվյալներով և շնորհիվ իր սեփական MVC-ի ծրագրի բիզնես տրամաբանության մի մեծ մաս վերցնում է իր վրա՝ բեռնաթափելով backend-ը։ Վերոհիշյալ կառուցվածքում ըստ էության backend-ը վեր է ածվում API տրամադրող ծառայության, որը կարող է վերաօգտագործվել նաև այլ frontend-ների, ինչպես նաև բջջային հավելվածների համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ծրագրավորման ձևանմուշներ
Այիա Աննա
Այիա Աննա (Αγία Άννα), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Լառնակայի շրջանում։ Տեղակայված է Լառնակա քաղաքից 16 կմ դեպի արևմուտք։
Բնակչություն
Ըստ 2011 թվականի տվյալների գյուղի բնակչությունը կազմել է 339 մարդ, մեծամասնությունը հույն կիպրացիներ են։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Ստրաշևո (գյուղ, Լյուբիմսկի շրջան)
Ստրաշևո (Страшево), գյուղ Ռուսաստանի Յարոսլավլի մարզի Լյուբիմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 106 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Յարոսլավլի մարզի Լյուբիմսկի շրջանի բնակավայրեր
Օժեդովո
Օժեդովո (Ожедово), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Ստարոռուսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Ստարոռուսկի շրջանի բնակավայրեր
Սուրբ Նշան եկեղեցի (Եվպատորիա)
Սուրբ-Նշան եկեղեցի, Ղրիմի Սուրբ Խաչ վանքի կենտրոնական շենքն է, գտնվում է նրա արևելյան մասում և վանքի պարսպի մի հատվածն է, որը գտնվում է Հին Ղրիմ քաղաքից 3,5 կմ հարավ-արևմուտք Գրիցյա լեռան հյուսիսարևմտյան լանջին ։ 2002 թվականից եկեղեցին Սուրբ Խաչ վանքի կազմում վերադարձվել է Հայ Առաքելական եկեղեցուն ։
Պատմություն
Համաձայն եկեղեցու գմբեթի թմբուկի վերին հատվածի արձանագրության տաճարի կառուցումը թվագրվում է 1358 թվականով։ Արձանագրության մեջ ասվում է.
Ավանդությունը պատմում է, որ եկեղեցու անվանումը գալիս է այն տեսիլքից՝ հրե խաչից, որը վանքի հիմնադիրները տեսել են երկնքում ապագա շինության վայրում ։
Ճարտարապետություն
Տաճարի ներքին հարդարանքը շատ համեստ է։ Գլխավոր բեմի առաստաղին պատկերված է գահին նստած Քրիստոսը, զիգզագ գծերի՝ երկնային կայծակների մեջ։ Նրա հարևանությամբ Աստվածամոր, Հովհաննես Մկրտչի կերպարներն են։ Կոմպոզիցիաների եզրերին ավետարանիչների խորհրդանիշներն են՝ հրեշտակ, աղավնի, առյուծ և ցուլ։ Այժմ որմնանկարի մեծ մասը չի պահպանվել, շատ կերպարներ դժվար են երևում։
16-18-րդ դարերում տաճարի գավիթի արևմտյան մասում սեղանատուն է կանգնեցվել։ Սեղանատուն տանող աստիճանների տակ՝ կիսաշրջանաձև խորշի մեջ կա մի շատրվան (այժմ չգործող, որտեղից ժամանակին աղբյուրի ջուր է հոսել, որտեղ տաճարի ծխականները ավանդական արարողության ժամանակ լվացել էին իրենց ձեռքերն ու ոտքերը՝ նախքան եկեղեցի մտնելը։ Ջուրը աղբյուր էթ մատակարարվել շրջակա լեռներից կավե խողովակներով ։ Շատրվանի ճակատը 12-13-րդ դարերի փորագրված քարե սալաքար է՝ դեկորատիվ «սելջուկյան հյուս» ։
Բարթող-Ժիրայր Զորյան
Բարթող-Ժիրայր Զորյան, հայ խմբագիր-հրատարակիչ, Մեծ եղեռնի զոհ։
Կենսագրություն
Բարթող-Ժիրայր Զորյանը ծնվել է 1879 թվականին։ Սովորել է ծննդավայրում, որից հետո՝ Երզնկայում։ 1887 թվականին մեկնել է Ֆիլիպե (այժմ՝ Պլովդիվ՝ Բուլղարիայում)։ 1905-1908 թվականներին եղել է «Ռազմիկ» եռօրյա թերթի վարիչ-տնօրենը։ 1908 թվականին վերադարձել է Կ. Պոլիս, աշխատել «Ազատամարտ» թերթի խմբագրությունում, հիմադրել է «Լուսաղբյուր» հրատարակչական ընկերությունը (Օննիկ Սրապ­յանի հետ), գրող, թարգմանիչ Ռուբեն Զարդարյանի հետ լույս ընծայել «Մեղրագետ» ընթերցարանները (6 գիրք), «Երկրագործին բարեկամը», մի շարք այլ գրքեր։ Թղթակցել է պոլսահայ մամուլին։
Զոհվել է 1915 թվականին, Մեծ եղեռնի ժամանակ ։
Թոմաս Բեքեթ
Թոմաս Բեքեթ (Thomas Becket, ), նաև հայտնի որպես Քենթրբերիի սուրբ Թոմաս, Թոմաս Լոնդոնցի հետագայում նաև Թոմաս ա՛ Բեքեթ, ), Քենթրբերիի արքեպիսկոպոս 1162 թվականից մինչ 1170 թվականին իր սպանությունը։ Երկրպագվել է որպես սուրբ ու նահատակ ինչպես Կաթոլիկ եկեղեցու, այնպես էլ անգլիկան համայնքի կողմից։ Եկեղեցու իրավունքների ու արտոնությունների համար հակասության մեջ է մտել Անգլիայի թագավոր Հենրի II-ի հետ, որի պատճառով թագավորի կողմնակիցները Քենթերբերիի տաճարում սպանել են նրան։ Մահվանից անմիջապես հետո սրբադասվել է Հռոմի պապ Ալեքսանդր III-ի կողմից։
Վաղ կյանք
Բեքեթը ծնվել է Լոնդոնի Չիփսայդ փողոցում, հավանաբար 1119 կամ 1120 թվականի դեկտեմբերի 21-ին՝ սուրբ Թովմաս առաքյալի տոնախմբության օրը։ Նրա ծնողները Ջիլբերթ և Մաթիլդ Բեքեթներն էին։ Ջիլբերթի հայրը սերում էր Նորմանդիայի Բրիոն լորդության Թիերվիլ համայնքից և կա՛մ մանր հողատեր էր, կա՛մ ասպետ ։ Մաթիլդան նույնպես ունեցել է նորմանական ծագում և նրա ընտանիքը սերում էր Կանի մոտակայքից։ Ջիլբերթը հավանաբար ազգակցական կապ է ունեցել Քենթրբերիի արքեպիսկոպոս Թեոբալդ Բեքցու հետ, որի ընտանիքը նույնպես սերում էր Թիերվիլից։ Ջիլբերթն իր կյանքն սկսել էր որպես վաճառական, ամենայն հավանականությամբ որպես կտորեղենի/գործվածքների վաճառական, բայց արդեն 1120-ական թվականներին ապրում էր Լոնդոնում և սեփականատեր էր, որն ապրուստը հոգում էր իր գույքի վարձակալության եկամուտներով։ Որոշ ժամանակ հանդիսացել է նաև քաղաքի շերիֆը ։ Ջիլբերթն ու Մաթիլդան թաղվել են սուրբ Պողոսի հին մայր տաճարում։
Բեքեթի հոր հարուստ ընկերներից մեկը՝ Ռիշար Լ՛Էգլը, Թոմասին հաճախ էր հրավիրում Սասեքսի իր կալվածքները, որտեղ վերջինս զբաղվում էր որսորդությամբ ու բազեաորսով։ Ըստ Գրիմի, Բեքեթը շատ բան է սովորել Ռիշարից, որը հետագայում դարձել է Թոմասի դեմ Քլարենդոնի սահմանադրությունների ստորագրողներից մեկը ։
10 տարեկանում Բեքեթին ուղարկել են Անգլիա՝ Մերթոն մենաստանում ուսանելու, հետո նա հաճախել է սուրբ Պողոսի մայր տաճարին մոտ գտնվող քերականական դպրոցը Լոնդոնում։ Այս դպրոցներում նա բացի տրիվիումն (քերականություն, տրամաբանություն ու հռետորաբանություն) ու քվադրիվիումը (թվաբանություն, երկրաչափություն, երաժշտություն ու աստղագիտություն), ուրիշ առարկա չի ուսումնասիրել։ Հետագայում, մոտավորապես 20 տարեկանում, նա մեկ տարի անցկացրել է Փարիզում, սակայն այս ժամանակահատվածում եկեղեցական կամ քաղաքացիական օրենք չի ուսումնասիրել, իսկ նրա լատիներենի իմացությունը մնում էր տարրական։ Բեքեթի ուսումնառությունն սկսելուց որոշ ժամանակ անց նրա հայրը կրել է ֆինանսական վնասներ ու երիտասարդն ստիպված է եղել ապրուսը վաստակել որպես գործակատար։ Հայրը որդու համար նախ աշխատանք է գտել իր բարեկամներից մեկի՝ Օզբերթ Հուիթդենայերսի բիզնեսում, հետո էլ՝ այդ ժամանակ արդեն Քենթրբերիի արքեպիսկոպոս Թեոբալդ Բեքցու ընտանիքում ։
Թեոբալդը նրան վստահել է Հռոմի հետ կապված մի քանի կարևոր հանձնարարություն և նաև ուղարկել Բոլոնյա ու Օսեր՝ կանոնական իրավունք ուսումնասիրելու։ 1154 թվականին Թոեբալդը նրան կարգել է Քենթրբերիի արքդեակոն (գլխավոր սարկավագ) ու վստահել այլ եկեղեցական պաշտոններ, այդ թվում՝ Լինքոլնի ու սուրբ Պողոսի մայր տաճարներում բենեֆիցիում և ավագ քահանա, ինչպես նաև Բևեռլիի քաղաքագլխի պաշտոնը։ Այս պաշտոններում նրա արդյունավետ ծառայությունը հիմք է հանդիսացել, որ Թեոբալդը նրան երաշխավորի թագավոր Հենրի II-ին՝ լորդ կանցլերի թափուր պաշտոնի համար, որում էլ 1155 թվականի հունվարին Բեքեթը նշանակվել է ։
Որպես կանցլեր Բեքեթը կիրառել է արքայական ավանդական եկամտի աղբյուրները, որոնք գանձվում էին բոլոր հողատերերից, ներառյալ եկեղեցիներն ու եպիսկոպոսությունները ։ Թագավոր Հենրին նույնիսկ իր որդի Հենրի կրտսերին ուղարկել է Բեքեթի ընտանիքում ապրելու, որն այն ժամանակ ազնվական երեխաներին այլ ընտանիքներում ապրելու ուղարկելու սովորություն էր ։ Հաղորդում են, որ Հենրի կրտսերն ասել է, որ Բեքեթն իրեն մեկ օրում ավելի շատ հայրական սեր է ցույց տվել, քան իր հայրն ամբողջ կյանքի ընթացքում։
Առաջնորդարան
Թեոբալդի մահից մի քանի ամիս անց, 1162 թվականին Բեքեթն առաջադրվել է որպես Քենթրբերիի արքեպիսկոպոս։ Նրա ընտրությունը հաստատվել է 1162 թվականի մայիսի 23-ին տեղի ունեցած եպիսկոպոսների և ազնվականների արքայական խորհրդի կողմից ։ Հենրին գուցե հույս է ունեցել, որ Բեքեթը կշարունակեր թագավորական իշխանությունը եկեղեցուց վեր դասել, սակայն այդ ժամանակ է կատարվել Բեքեթի դիրքորոշման հանրահայտ փոփոխությունը դեպի ասկետիզմ ։
Հենրիի ու Բեքեթի միջև հակասություն է առաջացել, երբ նոր արքեպիսկոպոսը հրաժարվել է կանցլերությունից ու փորձել է վերականգնել և ընդլայնել արքեպիսկոպոսության իրավունքները։ Սա հանգեցրել է թագավորի հետ մի շարք կոնֆլիկտների, ներառյալ անգլիացի հոգևորականների նկատմամբ աշխարհիկ դատարանների արդարադատության վերաբերյալ կոնֆլիկտը, որը խորացրել է հակակրանքը Բեքեթի ու թագավորի միջև։ Թագավորի կողմից մյուս եպիսկոպոսներին Բեքեթի դեմ տրամադրելը սկսվել է Ուեստմինստերում 1163 թվականի հոկտեմբերին, երբ թագավորին եկեղեցու վրա թագավորական իշխանության իրավունքների համար հավանություն էր անհրաժեշտ ։ Սա հանգեցրել է Քլարենդոնի սահմանադրություններին, որտեղ Բեքեթին պաշտոնապես խնդրել են համաձայնել թագավորի իրավունքներին կամ դիմագրավել դրա քաղաքական հետևանքներին։
Քլարենդոնի սահմանադրություններ
1164 թվականի հունվարի 30-ին Հենրի II-ը նախագահել է անգլիացի բարձրագույն հոգևորականների բոլոր ժողովները Քլարենդոնի պալատում։ Տասնվեց սահմանադրությունների մեջ նա ձգտում էր ավելի քիչ հոգևոր անկախություն և Հռոմի հետ ավելի թույլ կապ ամրագրել։ Թագավորն օգտագործել է իր բոլոր հմտությունները նրանց համաձայնությունն ստանալու համար և հաջողել է, քանի որ Բեքեթից բացի բոլորը համաձայնել են։ Վերջապես նույնիսկ Բեքեթն է արտահայտել Քլարենդոնի սահմանադրությունների էությանը համաձայնելու իր պատրաստակամությունը,   բայց և այնպես հրաժարվել է պաշտոնապես ստորագրել փաստաթղթերը։ 1164 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Հենրին Բեքեթից պահանջել է ներկայանալ Նորթհեմփթոն ամրոցում կայանալիք մեծ խորհրդին ու ու պատասխան տալ թագավորական իշխանությունն արհամարհելու ու կանցլերի պաշտոնում արած չարաշահումների մասին մեղադրանքներին։ Մեղավոր ճանաչվելով՝ Բեքեթը լքել է դատավարությունն ու փախել մայրցամաք ։
Հենրին հետապնդել է փախստական արքեպիսկոպոսին մի շարք հրամանագրերով, որոնք թիրախավորում էին ինչպես Բեքեթին, այնպես էլ նրա ընկերներին ու աջակիցներին, սակայն Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս VII-ը Բեքեթին իր պաշտպանության տակ է առել։ Բեքեթը համարյա երկու տարի անցկացրել է Պոնտինյիի վանքի Ցիստերյան միաբանությունում, մինչև Հենրիի կարգադրությանն սպառնացող վտանգը ստիպել է նրան վերադառնալ Սանս (քաղաք Ֆրանսիայում)։ Իր հերթին Բեքեթը մեկուսացմամբ ու արգելանքով սպառնացել է թագավորին, եպիսկոպոսներին ու թագավորությանը, սակայն Հռոմի պապ Ալեքսանդր III-ը, թեև տեսականորեն համամիտ լինելով Բեքեթի հետ, նախընտրել է ավելի դիվանագիտական մոտեցում․ 1167 թվականին նա հաշտարարների առաքելությամբ պապական ներկայացուցիչներ է ուղարկել ։ 1170 թվականին Ալեքսանդրը պատվիրակներ է ուղարկել վեճին լուծում պարտադրելու համար։ Այդ ժամանակ Հենրին փոխզիջում է առաջարկել, որը Թոմասին թույլ է տվել աքսորից վերադառնալ Անգլիա ։
Սպանություն
1170 թվականի հունիսին Յորքի արքեպիսկոպոս Ռոջեր դե Պոնտ Լ՛Էվեքը Լոնդոնի եպիսկոպոս Ջիլբերտ Ֆոլիոթի ու Սալիսբուրիի եպիսկոպոս Ջոսելին դե Բոհոնի հետ Յորքում թագադրել է գահաժառանգ Հենրիին։ Սա Քենթրբերիի թագադրելու արտոնության խախտում էր, և 1170 թվականի նոյեմբերին Բեքեթը բոլոր երեքին մեկուսացրել է։ Մինչ այս երեք հոգևորականը փախել են թագավորի մոտ Նորմանդիա, Բեքեթը շարունակել է եկեղեցում իր հակառակորդներին մեկուսացնելը, որի մասին լուրը նույնպես հասել է Հենրի II-ին՝ երիտասարդ Հենրիի հորը։ Բեքեթի գործողությունների մասին զեկույցները լսելով՝ թագավորը ենթադրաբար արտաբերել է բառեր, որոնք իր մարդկանց կողմից մեկնաբանվել են որպես Բեքեթին սպանելու ցանկություն ։ Թագավորի ճշգրիտ խոսքերը հայտնի չեն, և արձանագրվել են մի քանի տարբերակներ ։ Ամենաշատ մեջբերվողը հետևյալն է․ «Մի՞թե ինձ ոչ ոք չի ազատի այս անհնազանդ քահանայից», բայց ըստ պատմաբան Սայմոն Շեմայի սա ճիշտ չէ․ նա ընդունում է լատիներենով գրված այդ ժամանակի կենսագիր Էդվարդ Գրիմի մեկնաբանությունը, որտեղ ասվում է․ «Ինչպիսի թշվառ ձրիակերների ու դավաճանների եմ ես սնուցել ու դաստիարակել իմ արքունիքում, որոնք թույլ են տալիս, որ ցածր ծագմամբ մի հոգևորական իրենց պարոնի հետ այսպիսի ամոթալի արհամարհանքով վարվի» ։ Հայտնի են նաև այլ տարբերակներ։
Ինչ էլ որ Հենրին ասած լիներ, այն ընկալվել է որպես հրաման, ու չորս ասպետներ ՝ Ռեջինալդ ՖիթզՈւրսը, Հաֆ դե Մորվիլը, Ուիլյամ դե Թրեյսին ու Ռիչարդ լե Բրետոնը ճանապարհ են ընկել Քենթրբերիի արքեպիսկոպոսին լռեցնելու։
1170 թվականի դեկտեմբերի 29-ին նրանք ժամանել են Քենթրբերի։ Ըստ վանական Գերվաս Քենթրբերիացու ու ականատես Էդվարդ Գրիմի թողած գրառումների, նախքան ներս մտնելն ու Բեքեթին մարտահրավեր նետելը, նրանք իրենց զենքերը թողել են մայր տաճարից դուրս գտնվող մի ծառի տակ, իսկ օղազրահները թաքցրել թիկնոցների տակ։ Նրանք տեղեկացրել են Բեքեթին, որ նա պետք է գնա Վինչեսթեր իր գործողությունների համար հաշիվ տալու, բայց վերջինս հրաժարվել է։ Երբ Բեքեթը մերժել է թագավորի կամքին ենթարկվելու ասպետների պահանջը, նրանք հետ են գնացել իրենց զենքերը վերցնելու ու ներս ներխուժել արդեն սպանության համար ։ Այդ ընթացում Բեքեթն առաջացել է դեպի երեկոյան աղոթքների դահլիճը։ Մյուս վանականները փորձել են դռան սողնակը գցելով ապահովել իրենց անվտանգությունը, բայց Բեքեթն ասել է նրանց․ «Ճիշտ չէ աղոթատունն ամրոց դարձնել» և հրամայել նրանց նորից բացել դռները։
Սրերը պարզած չորս ասպետները ներս են վազել սենյակ, ասելով․ «Որտե՞ղ է Թոմաս Բեքեթը՝ թագավորին ու երկրին դավաճանածը»։ Նրանք գտել են Բեքեթին դեպի կամարակապ սրահ տանող դռան մոտ ։ Նրանց տեսնելով՝ Բեքեթն ասել է․ «Ես դավաճան չեմ, բայց պատրաստ եմ մեռնել»։ Ասպետներից մեկը ճանկել է նրան ու փորձել դուրս քաշել, բայց Բեքեթը բռնվել է մի սյունից ու խոնարհել գլուխը աստծո հետ խաղաղություն գտնելու համար։
Թե ինչ է կատարվել հաջորդիվ, կան մի քանի մեկնաբանություններ, սակայն հատուկ կարևորություն ունի Գրիմի գրառումը, քանի որ նա վիրավորվել էր հարձակման ժամանակ։ Ահա թե ինչ է նա գրել․
"Չար ասպետը հանկարծակի նետվեց նրա վրա, կտրելով նրա գլխի գագաթը, որը սուրբ յուղով օծվելով նվիրաբերվել էր աստծուն։ Հետո նա ևս մեկ հարված ստացավ գլխին, բայց դեռ կանգնած էր ամուր ու անշարժ։ Երրորդ հարվածից նա ցած ընկավ ծնկների ու արմունկների վրա, մատուցելով իրեն որպես կենդանի զոհ ու ցածր ձայնով ասաց․ "Հանուն Քրիստոսի անվան ու եկեղեցու պաշտպանության ես պատրաստ եմ ընդունել մահը"։ Ապա երրորդ ասպետը հասցրեց սարսափելի վնասվածք, երբ նա պառկած էր գետնատարած։ Այս հարվածով նրա գլխի գագաթն անջատվեց գլխի մնացած մասից այնպես, որ ուղեղից սպիտակած արյունն ու արյունից ոչ պակաս կարմիր ուղեղը ներկեցին մայր տաճարի հատակը։ Այն նույն գործակալը, որը ասպետների հետ էր ներս մտել, ոտքը դրեց սուրբ քահանայի ու թանկագին նահատակի վզին ու սարսափելի է անգամ պատմելը, ցրիվ տվեց ուղեղն ու արյունը սալահատակի վրա, դիմելով մյուսներին․ 'Եկեք գնանք, ասպետներ, այս մարդն այլևս ոտքի չի կանգնի ։"
Բեքեթի մահից հետո
Բեքեթի մահից հետո վանականները նրա մարմինը պատրաստել են հուղարկավորման համար ։ Որոշ գրառումների համաձայն, արքեպիսկոպոսի հագուստների տակ Բեքեթը խարազանաշապիկ էր կրում, որն ապաշխարանքի նշան էր ։ Շատ շուտով ամբողջ Եվրոպայի հավատացյալներն սկսել են որպես նահատակ երկրպագել Բեքեթին, և 1173 թվականի փետրվարի 21-ին, իր մահից հետո երկու տարուց մի փոքր անց, Սենյիի սուրբ Պողոսի եկեղեցում Հռոմի պապ Ալեքսանդր III-ի կողմից նա սրբադասվել է ։ 1173 թվականին Բեքեթի քույր Մերին Բարքինգի վանքում նշանակվել է վանամայր, որպեսզի դրանով չեզոքացվի իր եղբոր սպանությունը ։ 1174 թվականի հուլիսի 12-ին, 1173-1174 թվականների ապստամբության կիզակետում, Հենրին հասարակության ներկայությամբ ապաշխարել է Բեքեթի գերեզմանի մոտ, որն էլ դարձել է ամենահայտնի ուխտատեղիներից մեկն Անգլիայում։