cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռադյանսկոե (գյուղ, Վոլչանսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Ռադյանսկոե գյուղում բնակվում էր 329 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1791 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 183,7 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վոլչանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1655 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Դեմոդեկոզ
Դեմոդեկոզ (Demodecosis), ակարիազների խմբի հիվանդություն, որն առաջանում է պայմանական ախտածին տզի մակաբուծմամբ (Demodex folliculorum և Demodex brevis): Տզի չափսերը 0,2—0,5 մմ են, որը բնակվում է մարդկանց և կաթնասունների ճարպագեղձերի ծորաններում, մազերի ֆոլիկուլում։
Մարդու դեմոդեկոզ
Բժշկական տեսանկյունից, դեմոդեկոզը դեմքի և արտաքին ականջի մաշկի ախտահարումն է՝ կորյակների միջոցով ․"Դեմոդեկոզի առկայությունը՝ որպես հիվանդության անկախ ձև, կասկածի տակ է դրվում։"Ախտորոշումը հաստատվում է մանրադիտակով. դեմքի մաշկի քերուկում, ինչպես նաև ճարպագեղձերի մզվածքում տզի և նրա ձվերի հայտնաբերում։
Տիզը հիմնականում ախտահարում է կոպերը, դեմքի մաշկը, հոնքերի շրջանը, ճակատը, քթաշրթնային ծալքերը և կզակը, արտաքին լսողական անցքը։ Տիզի կենսագործունեության արգասիքները նպաստում են մարմնի տեղային ալերգիկ ռեակցիաների, դեմքի ռոզացեայի (Acne rosacea), սեբորեաների զարգացմանը; առաջացնում է աչքի սպեցիֆիկ ախտահարում՝ դեմոդեկոզային բլեֆարիտ և բլեֆարոկոնյունկտիվիտ։ Հիվանդությունը քրոնիկ բնույթ է կրում գարնանը և աշնանը՝ սեզոնային սրացումներով։
Ռինոֆիմա կոչվող մաշկի բորբոքային հիվանդությունը հաճախ դեմոդիկոզի հետևանք է ։
Դեմոդեկոզի կլինիկական պատկերը հիմնականում գրանցվում է թուլ իմունային համակարգ ունեցող անձանց, ամետրոպիաների և նյութափոխանակության խանգարումների ժամանակ, հաճախ՝ տարեց տարիքում։ Տարածված է տրիխոմոնիզով տառապող մարդկանց մոտ։ Հանդիպում է աղեստամոքսային համակարգի և թոքերի քրոնիկական հիվանդություններ ունեցող երեխաների մոտ։
Ախտանշաններ և մաշկի դրսևորումներ
Աչքի հոգնածություն, քոր, այտուց, կոպերի եզրերի գերարյունություն, թարթիչների արմատներին երկար ժամանակ թեփուկների առաջացումը թույլ է տալիս տեսողական զննման ժամանակ հայտնաբերել դեմոդեկոզը։ Ախտահարված կոպի արտաքին տեսքին բնորոշ է՝ եզրերին փառ, միահյուսված թարթիչներ՝ շրջապատված կեղևներով։ Անամնեզում՝ ակնագարիկ, թարթիչների կորուստ, կրկնվող կորյակներ, ռոզացեա։ Լաբորատոր հետազոտությունը չափազանց պարզ է, չի պահանջում հատուկ պատրաստում և հնարավոր է հիվանդի ներկայությամբ՝ հենց սենյակում։ Յուրաքանչյուր աչքից վերցվում է 8 թարթիչ. չորսը՝ վերին կոպից, չորսը՝ ներքևից։ Դրանք տեղադրվում են առարկայական ապակու վրա ալկալային լուծույթի կամ 1 մլ գլիցերինի և 9 մլ ֆիզիոլոգիական լուծույթի խառնուրդի մեջ, ծածկվում ապակիով և ուսումնասիրվում մանրադիտակի տակ։ Նման հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս արագ ախտորոշման։
Աչքերի դեմոդեկոզ
Օֆթալմոդեմոդեկոզ (աչքի դեմոդեկոզ), տեսողական օրգանների ակարիոզ (օֆթալմոակարիազ)։
Հարուցիչներից Demodex folliculorum-ը բնակվում է մազերի ֆոլիկուլներում, ''D. brevis-ը'' ճարպագեղձերում։ D. folliculorum-ն ունի երկարավուն մարմին, դրա չափերը՝ 0,27-048x0,048-0,064 մմ է։ D. brevis-ը 2 անգամ փոքր է (0,16-0,176x0,048 մմ)։ D. folliculorum-ը պակաս տարածված է կոպի թարթիչային ֆոլիկուլներում (39%), քան դեմքի մաշկի վրա։
Զարգանում է դեմոդեկոզային բլեֆարիտ, բլեֆարոկոնյունկտիվիտ, խալազիոն, էպիսկլերիտ, կերատիտ։
Ձգվում են կոպի մաշկի մազի ֆոլիկուլներում, առաջացնում են հիպերպլազիա և հիպերկերատոզ, մեղմ քրոնիկ պերիֆոլիկուլիտ։ Քրոնիկ proliferative բորբոքում է maibomievic գեղձի (halyazion), ներքին պատի granuloma է կիսաքանդ տիզ epithelial կնճռոտ, արտաքին միացությունnotkannaya պարկուճ, infiltrated eosinophilami, gistiocytami եւ մակրոֆագամի.
Հաճախ հիվանդությունը կարող է ընթանալ անախտանիշ ձևով, դեմոդեկոզային բլեֆարոկոնյունկտիվիտով (չբարդացված, բարդ), էպիսկլերիտով, կերատիտով, իրիդոցիկլիտով (Ն․Դ․Զացեպինա)։ Աչքի դեմոդեկոզը կարող է առաջանալ ինչպես մեկուսացված, այնպես էլ դեմքի մաշկի և մարմնի այլ մասերի դեմոդեկոզի հետ համատեղ։ Մարմինը հետզհետե զգայունանում է տզերի և քայքայված արգասիքների նկատմամբ։ Դեմոդեկոզի բորբոքման զարգացումը կոչվում է IV տիպի հիպերսենսիբիլիզացիա։
Մակաբույծը աչքի շաղկապենու, եղջերաթաղանթի և այլ թաղանթների վրա թողնում է թունավոր-ալերգիկ ազդեցություն։ Կարող է լինել լորձաթաղանթի սակավ արտահոսք շաղկապենու խոռոչից, թեթև գերարյունություն և շաղկապենու կոշտություն, ստորին անցումային ծալքերի թուլություն, թույլ ֆոլիկուլային կամ պապիլյար հիպերտրոֆիա, մեյբոմյան ծորանների կաթվածներ։ Դեմոդեկոզային էպիսկլերիտ հազվադեպ է նկատվում։ Մեյբոմյան գեղձերի սեկրետորային ֆունկցիայի խախտման արդյունքում նախածննդյան արցունքաբեր թաղանթի լիպիդային շերտը նվազում է, դրա գոլորշիացումը մեծանում է, ինչը հանգեցնում է չոր աչքի համախտանիշի զարգացմանը, որի ընթացքում եղջերաթաղանթի մակերեսային շերտերում գերակշռում են տրոֆիկ խանգարումներ, և դրա զգայունությունը նվազում է։ Դեմոդեկոզը ծանրացնում է ցանկացած պատճառաբանությամբ կերատիտի ընթացքը։
Բուժում
Անասնաբուժության մեջ օգտագործվում են ինչպես համակարգային դեղամիջոցներ, այնպես էլ հաբեր և կաթիլներ, որոնք պարունակում են ֆլուրալաներ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Հիվանդություններ Կատեգորիա:Pages with unreviewed translations
Օլեգ Ռոմանցև
Օլեգ Իվանովիչ Ռոմանցև (ռուսերեն՝ Олег Иванович Романцев. ), խորհրդային և ռուս նախկին ֆուտբոլիստ և մարզիչ։ Մասնագետներից շատերի կարծիքով Օլեգ Ռոմանցևը եղել է խորհրդային և ռուս առավել հաջողակ ֆուտբոլային մարզիչը։
Կարիերա
Մարզական իր կարիերան սկսել է 1971 թվականին՝ խաղալով Ռուսաստանի արևելյան՝ ասիական մասի թիմերում։ 1976 թվականին Կրասնոյարսկի «Ավտոմոբոլիստի» ձախ պաշտպան Ռոմանցևը հրավիրվել է Մոսկվայի «Սպարտակ», բայց քանի որ «Սպարտակում» տիրող մթնոլորտը նրան դուր չի եկել, կարճ ժամանակ անց վերադարձել է «Ավտոմոբիլիստ», որը հանդես էր գալիս ԽՍՀՄ երկրորդ խմբի առաջնությունում։ Կոնստանտին Բեսկովը 1977 թվականին  Ռոմանցևին հրավիրել է ԽՍՀՄ հավաքական և այնտեղ համոզել է նրան վերադառնալ «Սպարտակ»։ Մոսկովյան այդ թիմի կազմում Օլեգը 1979 թվականին նվաճել է Խորհրդային Միության չեմպիոնի տիտղոսը, ընտրվել թիմի ավագ։ Ազգային հավաքականի կազմում մասնակցել է 1980 թվականի Օլիմպիական խաղերին, գրավել երրորդ տեղը և արժանացել բրոնզե մեդալի։ Մեջքի վնասվածքի պատճառով ստիպված լինելով ընդհատել  խաղացողի կարիերան՝ անցել է մարզչական աշխատանքի։ ։
1989 թվականին «Սպարտակի» հետ վերստին Խորհրդային Միության չեմպիոն է դարձել՝ այս անգամ արդեն որպես մարզիչ։ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո նա այդ թիմի հետ ութ անգամ դարձել է  Ռուսաստանի չեմպիոն։ «Սպարտակում» աշխատելու հետ մեկտեղ՝ նա նաև գլխավորել է Ռուսաստանի հավաքականը Եվրո-1996-ում և 2002-ի աշխարհի առաջնությունում։ Հավաքականի անհաջող մրցելույթներից հետո հրաժարական է տվել։ Նրա մարզած ակումբներից վերջինը եղել է Մոսկվայի «Դինամոն», որին հրաժեշտ է տվել  2005 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դինամո Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:1954 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք
Ամիր-Գունա
Ամիր-Գունա խան (ծննդյան թվականը անհայտ, մահացել է՝ 1625 թվականին), Արարատյան երկրի կամ Չախուր Աաադի վիլայեթի բեկլարբեկ (1605-1625)։ Սերում էր Կըզլբաշ Ղաջար ցեղի Աղջա-Կոյունլու ճյուղից։ 1603 թվականից Ղազվին քաղաքի դարուղա (ոստիկանապետ)։ Սասնակցել է թուրքերի դեմ Աբբաս I Մեծ շահի մղած պատերազմին՝ Թավրիզի, Նախիջևանի և Երևանի գրավմանը։ Զուլֆեղար խանի հետ ի կատար է ածել Հայաստանից բնակչության բռնի տեղահանության մասին Աբբաս I-ի հրամանը։ 1606-1608 թվականներին Արարատյան երկրի գյուղերը վերաբնակեցրել է Ալաշկերտից և Վասպուրականի հյուսիսային գավառներից բռնի քշված հայ գյուղացիներով, նորոգել ջրանցքները։ Ամիր-Գունան սիրաշահում և հովանավորում էր հայ բարձրաստիճան հոգևորականությանը, ունևոր և իշխող դասին։ Նա դաժան դատաստան տեսավ վերջիններիս դեմ ընդվզած Մեխլուի հետ։ Ամիր-Գունան իր բեկլարբեկության տարիներին բազմիցս ետ է մղել թուրքական զորքերի հարձակումները, ապա հակահարձակումներով ասպատակել Կարսը, Ալաշկերտը, Զարիշատը, հասել մինչև Վան։ Մահացել է Գեորգի Աահակաձեի գլխավորած ապստամբների դեմ մղվող կռիվներում ստացած ծանր վերքից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայոց պատմություն
Տուֆ
Հայաստանում
Հիմնականում տարածված են Հայկական հրաբխային բարձրավանդակում՝ Արագածի լեռնազանգվածում, Կարսի սարահարթում, Սյունիքի, Բյուրակնի, Ջավախքի բարձրավանդակներում, Կոտայքի, Եղվարդի սարավանդներում, Շիրակի դաշտում, Արարատյան դաշտի նախալեռնային շրջաններում, Ախուրյան, Փամբակ գետերի հովիտներում և այլն։ Հայտնի են հայկական հրաբխային տուֆերի՝ Արթիկի (վարդագույն), Անիի (դեղին), Երևան-Գյումրու (սև, կարմիր), Գեղաքարի (Գեղարքունիքի մարզ, բաց վարդագույն, մարմնագույն), Մեծավանի (մուգ վարդագույն, կարմրավուն, մարմնագույն, դեղնավուն և այլն ) և Ձորագետի (Լոռու մարզ, աղյուսագույն, կարմրավուն) տարատեսակները։
Տուֆերը ստորաբաժանվում են ըստ բեկորների կազմի, բնույթի և չափերի։ Ըստ քիմիական կազմության՝ տուֆերը լինում են լիպարիտային, դացիտային, անդեզիտային, բազալտային։ Գույնը տարբեր է՝ մանուշակագույն-վարդագույն (Արթիկի տուֆ), դեղին, նարնջագույն և սպիտակ (Անիի տուֆ), սև (Երևանի, Գյումրիի տուֆ) և այլն։
Ըստ բեկորների կազմի՝ տարբերում են ապարաբեկորային, բյուրեղաբեկորային, ապարաբյուրեղաբեկորային, ապակեբյուրեղային և այլ տուֆեր։ Հայկական հրաբխային տուֆը բնորոշվում է անկանոն բեկորազանգվածով։
Ըստ բեկորների ջերմազոդման աստիճանի՝ տուֆերը լինում են թույլ թրծված (մոխրանման), ջերմազոդված (իգնիմբրիտներ) և գերջերմազոդված (հալված) տուֆեր կամ տուֆալավաներ։
Տուֆի առաջացումը կարող է ընթանալ կամ օդից անմիջական նստեցման ճանապարհով՝ հրաբխի ժայթքման դեպքում, կամ էլ ջրային և օդի հոսանքներով տուֆային նյութի տեղափոխման հետևանքով։ Տուֆը կիրառվում է որպես շատ արժեքավոր շինանյութ (թեթև բետոնների լցանյութ, շինարարական քար), որն ունի բարձր դեկորատիվ որակներ։
Հրաբխանստվածքային տուֆի բեկորների չափերից կախված՝ առանձնացնում են կոպտաբեկորային, խոշորաբեկորային, միջինբեկորային և մանրաբեկորային տարատեսակներ։ Միներալային խառնուրդների առկայության դեպքում դրանք ստանում են վառ կանաչ, կապտականաչ, վարդագույն, կարմիր գույներ։ Շիրակի, Բազումի, Փամբակի լեռնաշղթաներում, Վայոց ձորում, մերձերևանյան շրջանում տարածված են էոցենի վարդագույն, կանաչավուն և խայտաբղետ տեսակները։ Պայմանականորեն այս խմբին են պատկանում նաև կրաքարային (տրավերտին) և կայծքարային (գեյզերիտ) տուֆերը, որոնք առաջանում են հրաբխային գործունեության ավարտական փուլում՝ հանքային տաք աղբյուրներից կարբոնատային ու սիլիցիումային նյութերի անջատման ու նստեցման հետևանքով։ Տարածված են Հայաստանի Արարատի, Շիրակի, Վայոց ձորի, Սյունիքի մարզերում։
Օգտագործվում են շինարարության, քանդակագործության, կիրառական արվեստի և այլ բնագավառներում։
Կատեգորիա:Ապարներ
Սենչանսկի գյուղական խորհուրդ (Լոխվիցկի շրջան)
Սենչանսկի գյուղական խորհուրդ  (Сенчанська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լոխվիցկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Սենչանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 3385 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 96,40 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 35,11 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1934 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Աղեշունչներ
Աղեշունչներ , կիսաքորդավորների ենթատիպի ծովային կենդանիների դաս։ Հայտնի է մոտ 100 տեսակ։
Արտաքին տեսք
Երկարություն 0,01-1 մ։ Մարմինը որդանման է՝ պատված թարթիչավոր էպիթելով և կազմված 3 մասից՝ կնճիթ, օձիք, իրան։ Երկսեռ են, արուն ե էգն արտաքինով չեն տարբերվում։
Խռիկային ճեղքերը դասավորված են կերակրափողի 2 կողմում (այստեղից՝ աղեշունչներ անվանումը)։
Արտաթորության համակարգ
Արտաթորության համակարգը նեֆրիտային է, նյարդայինը կազմված է մեջքափորային հանգույցներից, արյունատարը՝ մեջքափորային երկայնաձիգ անոթներից։ Լողում են ազատ, ապրում են ծովերի ծանծաղուտներում, սնվում բույսերի և կենդանիների քայքայված մնացորդներով։
Աղեշունչների բնորոշ ներկայացուցիչը բալանոագլոսն է։ Աղեշունչները անողնաշարավորների և քորդավորների միջև կապող օղակ են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աղեշունչներ
Սաչինո (Քոբուլեթի շրջան)
Սաչինո (საჩინო), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Քոբուլեթի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 60 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քոբուլեթից 13 կմ հեռավորության վրա։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 758 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քոբուլեթի շրջան Կատեգորիա:Աջարիայի բնակավայրեր
Սիուրու
Սիուրու (Siuru), էստոնական գրական խմբակ մոդեռնիստական ուղղությամբ ։ Խմբակը գտնվում էր ֆուտուրիզմի ու իմպրեսիոնիզմի խիստ ազդեցության տակ՝ միաժամանակ մերժելով ոչ գրական այնպիսի հասկացություններ, ինչպիսիք են ազգայնամոլությունն ու հայրենասիրությունը։
«Սիուրու» անվանումը գալիս է ուգրոֆիննական միֆոլոգիայից, որտեղ այդպես է անվանում Հազարան Բլբուլը։ Խմբակի խորհրդանիշը սպիտակ քրիզանթեմն էր։
Պատմություն
«Սիուրուն» հիմնադրվել է 1917 թ. գրող Ավգուստ Գայլիտի կողմից։ Խմբակի անդամներից էին այնպիսի երիտասարդ գրողներ, ինչպիսիք են Պեեթ Արենը, Օտտո Կրուստենը, Ֆրիեդեբերգ Տուգլասը, Արթուր Ադսոնը, Մարիա Ունդերը, Ավգուստ Գայլիթը, Յոհաննես Սեմպերը, Հենրիկ Վիսնապուուն և այլք։ Խմբակի անդամնրը կարևորում էին մարդկային հոգու ազատությունը։ Խմբի կարգախոսներից են եղել՝ Carpe diem! և «Ստեղծելու ուրախությունը թող լինի մեր միակ շարժիչ ուժը» (վերջինն առաջարկել է Ֆրիդեբերտ Տուգլասը)։ 1919 թվականին խմբակը լքել են Հենրիկ Վիսնապուուն ու Ավգուստ Գայլիտը։ Այդ նույն ժամանակ խմբակի անդամ են դարձել բանաստեղծներ Յոհաննես Բարբարուսն ու Աուգուստ Ալլեն։
Սիուրուի անդամները մոտ էին ֆուտուրիզմին և իմպրեսիոնիզմին։ Նրանց պոեզիան հաճախ համարվում էր սկանդալային իրենց էրոտիկ բնույթի պատճառով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էստոնիայի գրականություն Կատեգորիա:Գրական խմբավորումներ
Նիկիտա (ֆիլմ)
«Նիկիտա» (Nikita)՝ ռեժիսոր Լյուկ Բեսոնի ֆիլմերից, որի գլխավոր դերերը մարմնավորում են Անն Պարիոն, Ժան-Յուգ Անգլադը, Չեկի Կարիոն, Ժաննա Մորոն և Ժան Ռենոն։
Սյուժե
Նիկիտան երիտասարդ աղջիկ է, որը թմրանյութերի ազդեցության տակ իր ընկերների հետ կատարում է գողություն և սպանություն։ Դատից հետո դատավճիռն ի կատար չեն ածում, իսկ Նիկիտային ուղարկում են հատուկ գործակալների դպրոց։ Նա այլևս գոյություն չունի, այլ դառնում է գաղտնի գործակալ առանց անցյալի և ապագայի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Փարիզում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ֆրանսիայում Կատեգորիա:Ֆիլմեր թմրանյութերի մասին Կատեգորիա:Ֆրանսիական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական ֆիլմեր
Գիմոզգոնջիլի
Գիմոզգոնջիլի (გიმოზგონჯილი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Խոբի շրջանում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 11 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Խոբիից հեռու է 9 կմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խոբի շրջան‎‎‎
Վիվերսայմ
Վիվերսայմ (Wiwersheim), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում ։
Բնակչությունը 2014 թվականի դրությամբ կազմում է 876 մարդ, բնակչության խտությունը` 266.26 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.29 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 390 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 13 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 549 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 420-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 129։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,5 %։ 420 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 404 անձ (207 տղամարդ և 197 կին)։ Գործազուրկ են եղել 16 անձ (12 տղամարդ և 4 կին)։ 129 անաշխատունակներից 56-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 52-ը` թոշակառուներ, իսկ 21-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Դուբինի (գյուղ, Յարցևսկի շրջան)
Դուբինի (Дубины), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Յարցևսկի շրջանի կազմում։
Գտնվում է շրջանի կենտրոնական մասում՝ Յարցևոյից 3 կմ հարավ-արևելք, M1 Բելառուս մայրուղուց 6 կմ հարավ, Ռակիտա գետի ափին։ Գյուղից 4 կմ հյուսիս՝ Մոսկվա-Մինսկ գծի վրա է գտնվում Միլոխովո երկաթուղային կայարանը։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմել է 790 մարդ։
Պատմություն
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ՝ 1941 թվականի հուլիսին, գյուղը գրավել են նացիստական զորքերը, ազատագրվել է 1943 թվականի սեպտեմբերին ։
Ռյոշտիգրաբեն
Ռյոշտիգրաբեն (Röstigraben, բառացի «Ռյոշտի խրամ»), Շվեյցարիայի գերմանախոս և ֆրանսախոս մասերի սահմանի զվարճալի անվանումը, ֆրանկո-շվեյցարական և գերմանա-շվեյցարական մշակութային տարբերությունների խորհրդանիշներից մեկը։
«Խրամը» կոչվել է ռյոշտի կերակրատեսակի պատվին, որը նախկինում տարածված է եղել գերմանական Շվեյցարիայում, բայց այսօր համարվում է ամբողջ Շվեյցարիայի ազգային ուտեստը։ Լեզվամշակութային սահմանն անցնում է Զանե գետով։ Շվեյցարիայի ֆրանսիական և գերմանական մասերի հարաբերությունները համարվում են ազգային պատմության զարգացման կարևորագույն գործոն։ 19-րդ դարի սկզբից, երբ խիտ բնակեցված ֆրանսախոս շրջանները միացվել են Շվեյցարիայի տարածքին, մինչ օրս դրանք բնութագրվում են մեծ թվով հակամարտություններով և հակասություններով։ Այդ հարաբերություններում հատկապես սուր խնդիր է համարվել հակամարտությունը նոր Յուրա կանտոնի ձևավորման շուրջը։ Երկու հիմնական պատճառ կար․ մեծ դեր էր խաղում նախնիների մասին հիշողությունը։ Ֆրանկո-շվեյցարիան հիշում էր, որ իր տարածքները Բուրգունդյան պատերազմների ժամանակ գրավել է Բեռնը, որն այդ ժամանակ վարել է տարածքային ընդլայնման քաղաքականություն։ Նմանապես, Գերմանական Շվեյցարիան չէր մոռանում, որ երկրի արևմտյան մասի կանտոնային պետականությունը, փաստորեն, հիմնվել է ֆրանսիական սվիններով։ Երկրորդը՝ կարևոր դեր էր խաղում նաև երկու մշակութային և լեզվական համայնքների քաղաքական խառնվածքի և մտածելակերպի տարբերությունները։
«Հանրաքվեական պատերազմներ» 19-րդ դարի վերջին 20-րդ դարի սկզբին
Շվեյցարիայի ֆրանսիական և գերմանական մասերի միջև 1874 թվականից սկսված և իրականացված սահմանադրության առաջին ամբողջական բարեփոխումից մինչև 1914 թվականի Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելը ընկած ժամանակաշրջանը Շվեյցարական ավանդական պատմագրության մեջ ընդունված է կոչել «հանրաքվեկան պատերազմների» շրջան։ Այդ շրջանը բնութագրվում է նրանով, որ ֆեդերալիստական մտածողությամբ արևմտյան ֆրանսախոս կանտոնների ներկայացուցիչները միշտ դեմ են եղել գերմանալեզու մեծամասնության՝ երկրում կենտրոնական իշխանությունն ուժեղացնելու ցանկացած փորձի։ Կամավոր ընտրական հանրաքվեի օգտագործման իրավունքը, որն ամրագրված է եղել 1874 թվականի սահմանադրությամբ, «Ռոմանական» Շվեյցարիայի վրա ճնշում գործադրելու գործիք է համարվել։ 1874 թվականի սահմանադրության ամբողջական բարեփոխումից գրեթե անմիջապես հետո առճակատում է սկսվել ամբողջ Շվեյցարիայի համար ամուսնությունների գրանցման միասնական կանոնների ներդրման շուրջը։ Նման նորամուծությանը դեմ են արտահայտվել կաթոլիկ և բողոքական եկեղեցիների, ինչպես նաև ֆրանսախոս շրջանների բնակիչները։ Այդ ժամանակ  ստիպված են եղել դիմել հանրաքվեի, որի արդյունքում օրենք է ընդունվել ամուսնությունների գրանցման նոր կանոնների վերաբերյալ։
Պայքարի հաջորդ փուլը տեղի է ունեցել 1877 թվականին, երբ Շվեյցարիայի դաշնային խորհուրդը խորհրդարան է ներկայացրել այսպես կոչված «Գործարանային օրենքը», որը պետք է սահմանափակեր աշխատանքային օրը մինչև 11 ժամ և երեխաների աշխատանքի օգտագործումը։ Ֆրանսախոս ֆեդերալիստները ակտիվ արշավ են սկսել այդ օրենքի դեմ՝ հերթական անգամ այն դիտարկելով որպես կենտրոնի հզորացման և կանտոնների իրավունքները սահմանափակելու փորձ։ Բայց այս անգամ նրանք պարտվել են և օրենքը, թեկուզ աննշան մեծամասնությամբ, ընդունվել է։
19-րդ և 20-րդ դարերի սահմանագծին հասարակության մեջ հատուկ հակասություն առաջացրեց բարձրագույն սպայական շրջանակների առաջարկը բանակը պրուսական մոդելով բարեփոխելու վերաբերյալ, ինչպես նաև բոլոր ռազմական լիազորությունները կանտոններից դաշնային կենտրոն տեղափոխելու հարցը։ Այդ առաջարկը պահանջում էր փոփոխություն սահմանադրության մեջ, քանի որ 1874 թվականի տարբերակը ռազմական լիազորությունները բաժանում էր կանտոնների և կենտրոնի միջև։ Ինչպես և սպասվում էր, ֆրանսախոս կանտոնները դարձան այդ բարեփոխման հակառակորդները։ Հանրաքվեի արդյունքում դաշնային սահմանադրության մեջ ռազմական նոր հոդվածի ներդրումը մերժվեց բնակչության կողմից։
Հետագայում բազմիցս դրսևորվել է կարծիքների տարբերությունը հանրապետության երկու մշակութային և լեզվական տարածաշրջանների միջև այնպիսի հարցերի շուրջ, ինչպիսիք են դպրոցական կրթությունը, բանկային օրենսդրության բարեփոխումը, քաղաքացիական և քրեական իրավունքի միասնականացումը, Ազգային բանկի ստեղծումը և այլն։ Բայց բոլոր վիճելի հարցերը լուծվում էին խորհրդարանում քննարկման կամ հարցը շվեյցարական հանրաքվեի ներկայացնելու միջոցով։
Հատկապես ուժեղ են արտաքին և սոցիալական քաղաքականության նկատմամբ քաղաքացիների վերաբերմունքի տարբերությունները։ Մինչ ֆրանկոֆոն Շվեյցարիան ավելի բաց է օտար երկրների (ներառյալ ԵՄ-ի) և սոցիալական հարցերի պետական կարգավորման համար, նրանց գերմանախոս համաքաղաքացիները հաճախ հակառակ դիրքորոշում ունեն։
Յուրասական անջատողականությունը և Յուրա կանտոնի կազմավորում
Հետպատերազմյան շրջանում ֆրանսիական և գերմանական մշակութային և լեզվական տարածքների հարաբերությունները այնքան էլ լարված չէին։ Նրանց հարաբերություններում միակ «թեժ կետը», իհարկե, Բեռն-Յուրա կանտոնի ֆրանսախոս տարածքի խնդիրն էր։
Ժամանակակից հակամարտության հիմքերը դրվել են XIV դարում, երբ այդ ֆրանսախոս տարածաշրջանը բռնի ուժով ընդգրկվել է գերմանախոս Բեռնի ուժեղ կանտոնի մեջ, այսպես կոչված «Բուրգունդյան պատերազմների» ժամանակ, որն այդ ժամանակ ձգտել է ընդլայնել իր տարածքը՝ շարժվելով դեպի արևմուտք և հարավ։ Այսպիսով, օկուպացված տարածքը փաստացի դարձել է Բեռնի գաղութը։ 16-րդ դարում՝ Ռեֆորմացիայից հետո, Բեռնի բնակչությունն ընդունել է բողոքականությունը, ինչը բնականաբար բացասաբար է ընկալվել Յուրայի կաթոլիկ բնակչության կողմից։ Այդ ժամանակ են դրվել կոնֆլիկտային ներուժի հիմքերը, ինչը հանգեցրել է նոր անկախ Յուրա կանտոնի կազմավորմանը։ Հելվետական Հանրապետության գոյության ընթացքում Յուրայի շրջանը միացվել է Ֆրանսիային և 5 տարի ապրել Նապոլեոնյան օրենսգրքի ազատական հասարակական-քաղաքական շրջանակներում։ Բայց շուտով Շվեյցարիայում վերականգնվել է քաղաքական ռեժիմը, և 1815 թվականին Վիեննայի Կոնգրեսի եզրափակիչ ակտով Յուրայի մարզը կրկին միացվել է Բեռնի կանտոնին ։ Այդ որոշումը, ինչպես պարզաբանում է Ի. Ա. Պետրովը, «... հանգեցրեց Շվեյցարիայի այդ տարածաշրջանում սոցիալական և միջկրոնական լարվածության հետագա աճին։ Բեռնը Յուրան համարել է իր «հումքային կցորդը» և մեծ ուշադրություն չի դարձրել տեղական արդյունաբերության զարգացմանը» ։
Հակամարտությունը ավելի է սրվել 20-րդ դարի երկրորդ կեսին, երբ աշխուժացել են Յուրասյան անջատականների տարբեր ահաբեկչական խմբավորումները։ Հակամարտությունն ավարտվել է համազգային հանրաքվեով, որի ժամանակ երկրի բնակչությունը քվեարկել է նոր կանտոնի ստեղծման օգտին։ Յուրա կանտոնը պաշտոնապես մտել է Շվեյցարիայի կազմի մեջ 1979 թվականի հունվարի 1-ին ։
Երկրի «ֆրանսիական» և «գերմանական» մասերի հարաբերությունները ներկա փուլում
Ժամանակաշրջանն ամբողջությամբ բնութագրելով՝ պետք է նշել, որ Շվեյցարիայի «ֆրանսիական» և «գերմանական» մասերի հարաբերությունները, բացառությամբ Յուրայի շուրջ հակամարտությունների, եղել են չափավոր լարված։
Հարաբերությունների զարգացումը 1950-ականներին և մասամբ 1960-ականներին տեղի է ունեցել Սառը պատերազմի սկզբի նշանով։ Հիտլերն այլևս չի սպառնացել Շվեյցարիային, բայց հիմա էլ Ստալինն է դարձել թշնամի։ Սառը պատերազմում դիրքորշվելու ընդհանուր պատճառը բոլոր շվեյցարացիների հակակոմունիստական վերաբերմունքն էր։ Այնուամենայնիվ, այստեղ անհրաժեշտ է նշել որոշ նրբերանգներ։ Եթե «գերմանական» մասում հակակոմունիստական կոնսենսուսը շատ ուժեղ էր, ապա նույնը չի կարելի ասել «ֆրանսիական» կողմի մասին։ Դա կարելի է տեսնել նաև հետպատերազմյան քաղաքական զարգացումների ընթացքում։ Եթե «գերմանական» մասում կոմունիստները անհետացել են քաղաքական ասպարեզից, ապա «ֆրանսիական» մասում նրանք (Շվեյցարական աշխատանքի կուսակցությունը) բավական համակրանք է վայելել բնակչության շրջանում։
Հետպատերազմյան տասնամյակներում երկրի ասիմետրիկ զարգացումը բնականաբար հանգեցրել է «ֆրանսիացիների» և «գերմանացիների» օտարմանը։ Այս օտարումն ակնհայտորեն դրսևորվել է Շվեյցարիայի բանակի հարցում։ Եթե «գերմանացիները» պահանջել են նրա վերազինումը, ապա «ֆրանսիացիների» մեջ իշխել է հակապատերազմական տրամադրությունները, որոնք 1953 թվականին Ստալինի մահից հետո էլ ավելի են սրվել։
Կողմերը տարբեր դիրքորոշումներ են որդեգրել նաև միջուկային զենքի հարցում։ Հատկանշական է, որ շվեյցարացի զինվորականները հետպատերազմյան տարիներին ցանկացել են ձեռք բերել սեփական ատոմային ռումբ։ 1957-1958 թվականներին Շվեյցարիայում, ինչպես նաև եվրոպական շատ երկրներում, ի հայտ է եկել հզոր «հակամիջուկային» շարժում, որտեղ ակտիվ դերակատարում են ունեցել «ֆրանսիական» Շվեյցարիայի քաղաքական գործիչները։ Նրանք սահմանադրական մակարդակով փորձ են արել ապահովել միջուկային զենքի արտադրության, ներմուծման, տարանցման, պահպանման և օգտագործման արգելք։ 1962 թվականին անցկացված հանրաքվեով այդ նախաձեռնությունը մերժվել է։ Ընդ որում, փոփոխությանը դեմ քվեարկողների հիմնական մասը հանդիսացել են «գերմանալեզու» Շվեյցարիայի ներկայացուցիչները։
50-60-ական թվականներին Շվեյցարիայի «ֆրանսիական» և «գերմանական» մասերի տարբերությունը բազմիցս դրսևորվել է տարբեր խնդիրների նկատմամբ մոտեցումներով։ Ընդհանրապես, Շվեյցարիայի երկու հիմնական մշակութային և լեզվական շրջանների միջև հարաբերությունները զարգացել են առանց խնդիրների, և եթե դրանք ձեռք են բերել որևէ հակամարտություն, ապա դա արտահայտվել են միմյանց նկատմամբ «քաղաքավարի անտարբերությամբ»։ Դա բացատրվում է կայուն տնտեսական աճով և բնակչության բարեկեցության աճով։ Դրա շնորհիվ ցանկացած մշակութային կամ լեզվական հակասություն հարթվել է երկրում սոցիալ-տնտեսական բարձր դիրքի պատճառով կամ հետին պլան մղվել։ «Ֆրանսիական» և «գերմանական» հատվածների հարաբերություններում միակ թեժ կետը Յուրայի շուրջ ծավալվող հարցերն են եղել։ 1970-ականներին երկրի երկու հիմնական մշակութային և լեզվական շրջանների միջև փոխհարաբերությունների բնույթը որոշվել է հաշվի առնելով նոր իրողությունները, որոնք կապված են եղել արդյունաբերական անկման և այսպես կոչված «նավթային ցնցումների» հետ։ Համաշխարհային տնտեսական անկումը առաջին հերթին ազդել է ժամացույցների արդյունաբերության վրա, որը հիմնականում կենտրոնացած է Շվեյցարիայի «ֆրանսիական» մասում։ Դա հանգեցրել է երկրի տնտեսական անհամաչափ աճին և որոշ չափով «հանրաքվեական» պատերազմների երկրորդ փուլին։ Հենց այդ ժամանակ է, որ շվեյցարական Sprachspiegel ամսագրի հոդվածում հայտնվել է «ռյոշտիգրաբեն» («Röstigraben», գերմաներենից թարգմանաբար՝ բառացիորեն «կարտոֆիլի խրամ») այդ ժամանակ ընդունված ընդհանուր հասկացությունը։ 80-ականների վերջին - 90-ականների սկզբին Շվեյցարիայի «գերմանական» և «ֆրանսիական» հատվածների հարաբերություններում նոր խոչընդոտ էր հանդիսանում եվրոպական ուղղությամբ տարվող քաղաքականությանը։ Վտանգված էր Շվեյցարիայի արտաքին քաղաքականության արդիականացումը, երկրի «բացումը»։ Եթե ՄԱԿ-ին միանալու հարցում երկու կողմերի դիրքորոշումները միակարծիք էին, ապա 1996 թվականի մարտին Շվեյցարիան միաձայն մերժել է իրադարձությունների նման զարգացումը (75,7%), ապա ինտեգրվող Եվրոպայի նկատմամբ հստակորեն բացահայտվել են երկու բոլորովին տարբեր մոտեցումներ։ Եթե ֆրանկո-շվեյցարացիները միաձայն կողմ էին ԵՄ-ին անդամակցելուն, ապա «գերմանացիները» դեմ էին իրադարձությունների նման զարգացմանը։
Շվեյցարիայի հիմնական մշակութային և լեզվական խմբերի միջև օտարումը հաղթահարելու համար կարևոր քայլ կարելի է համարել 1996 թվականի մարտին Սահմանադրության մեջ «լեզվական հոդվածի» նոր խմբագրության ներմուծումը։ Թարմացված հոդվածը ոչ միայն երաշխավորում էր երկրում քառալեզվության առկայությունը, այլև Դաշնային խորհրդին պարտադրում էր երկրի հիմնական մշակութային և լեզվական շրջանների միջև փոխըմբռնումը խթանելու պարտավորությունը։ Այդ հարցի քվեարկությունը բացահայտեց ազգային կոնսենսուս՝ հանրաքվեին մասնակցածների 76%-ը կողմ է քվեարկել փոփոխությանը։
Չնայած այն հանգամանքին, որ լեզվական և մշակութային ներդաշնակությունը հասարակության մեջ արձանագրված էր թղթի վրա, այն դեռևս հեռու էր իրադարձությունների շվեյցարական իրականությունից։ Այսպես թե այնպես, երկու հիմնական մշակութային և լեզվական շրջանների միջև առկա խնդիրները դեռևս չէին վերացել։ Թեև «ռյոշտիգրաբեն»-ն այլևս նախկին դերը չէր խաղում, սակայն «ֆրանսիական» և «գերմանական» մասերի քաղաքական, մշակութային, մտավոր տարբերությունները դեռևս համարվում էին 21-րդ դարասկզբի երկրի ազգային զարգացման գործոն։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի հասարակություն Կատեգորիա:Շվեյցարիայի քաղաքականություն Կատեգորիա:Եվրոպայի տարածաշրջաններ
(4019) Կլավետեր
(4019) Կլավետեր (Klavetter), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի մարտի 1-ին Շելտ Բասի կողմից Սայդինգ Սփրինգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,337357 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0379 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6368 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1305,23 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,275814 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,48° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Շելտ Բասի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ալեքսանդր Թոփչյան
Ալեքսանդր Էդուարդի Թոփչյան, հայ գրող, գրականագետ, գրաքննադատ, դրամատուրգ, արձակագիր, թարգմանիչ։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1970 թվականից։
Կենսագրություն
Սովորել է Երևանի Գրիգոր Խանջյանի անվան թիվ 56 միջնակարգ դպրոցում։ 1962 թվականին ավարտել է ԵՊՀ։ 1962-1963 թվականներին աշխատել է «Պիոներ կանչ» պարբերականում, 1963-1965 թվականներին՝ «Հայաստան» հրատարակչությունում, 1966-1975 թվականներին՝ «Գարուն» ամսագրում, 1975-1988 թվականներին՝ «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում, 1982-1989 թվականներին՝ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի գրական բաժնի վարիչ, 1991-1995 թվականներին՝ ՀՀ ԱԺ լրատվության հանձնաժողովում ։ 1960-1980 թվականների ընթացքում Հայաստանի, Մոսկվայի և միութենական այլ հանրապետությունների գրական մամուլում տպագրված հոդվածները նրան միութենական ճանաչում են բերել։
Հեղինակ է բազում թարգմանությունների ռուսերենից և ֆրանսերենից, որոնց թվում են Մոլիերի, Լարոշֆուկոյի, Շոդերլո դը Լակլոյի, Ապոլիների, Պրեվերի, Կոկտոյի, Ժիրոդուի, Անույի, Ռընարի, Սագանի և այլոց գործերը։ Հրատարակել է մոտ 500 գրականագիտական հոդված մամուլում՝ նվիրված արդի գրականության հարցերին։ Որպես գլխավոր խմբագիր և հրատարակության վարիչ, Թոփչյանի գործունեության շնորհիվ հրատարակվել են Ռուբեն Սևակի, Վազգեն Շուշանյանի, Հրաչ Զարդարյանի, Հարութ Կոստանդյանի, Նիկողոս Սարաֆյանի և այլ հայ գրողների ստեղծագործությունները, ինչպես նաև հայ գրողների ժողովածուներ և անթոլոգիաներ այլ լեզուներով։ Ալեքսանդր Թոփչյանի հեղինակությամբ լույս են տեսել նաև մի քանի գեղարվեստական գրքեր ։ ԽՄԿԿ անդամ 1971 թվականից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գրականագետներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ արձակագիրներ  Կատեգորիա:Ռուսերենից հայերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսերենից հայերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ գրողներ Կատեգորիա:Հայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հայ գրաքննադատներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուբեն Սևակի անվան մրցանակի դափնեկիրներ
Բաղեշ
Բաղեշ կամ Բիթլիս (հունարեն՝ βαλαλείςωυ, արաբերեն՝ Badlis), քաղաք Մեծ Հայքի Աղձնիք նահանգում, Վանա լճից 18 կմ հարավ-արևմուտք, ուր միախառնվում են համանուն գետի վտակները։ Համապատասխանում է Աղձնիք նահանգի Սալնոձոր գավառի գլխավոր բերդին, որը հսկել է Հայկական Տավրոսի ամենամատչելի բնական լեռնանցքը՝ Ձորա պահակը։ Ժամանակին բերդի անունով կոչվել է Սալնոձոր։
Բաղեշի տարածքում սկզբում միայն բերդ է եղել։ Հետագայում բերդի տարածքում հիմնել են քաղաքը, իսկ բերդը դարձել է միջնաբերդ։
Բաղեշի մասին առաջին անգամ հիշատակել է Սեբեոսը, իսկ որպես քաղաք Բաղաղեշի մասին առաջին անգամ հիշատակել է Թովմա Արծրունին։ Հունական աղբյուրներում Բիթլիսը հիշատակում են Բալալեզա, Բալալեյսա անվանումներով, արաբական աղբյուրներում՝ Բեդլիս, Բադլիս, իսկ թուրքականում՝ Բիդլիս, Բիթլիս ձևերով ։
Անվան ստուգաբանություն
Բիթլիս անվանումը կապված է Ալեքսանդր Մակեդոնացու հետ։ Նա իր Լիս Զորավարին բերդ է կառուցել տվել իր գրաված բնակավայրում, իսկ հետո հետ գալիս այն չի կարողացել հետ գրավել։ Նա բերդն անվանել է Բեդլիս, որը թարգմանաբար նշանակում է «Չար Լիս» ։
Բաղեշ անվանումը կապված է մի ավանդության հետ, որի համաձայն ձմռանը գոմի դուռը բաց է մնում։ Էշը գոմից դուրս է գալիս և Ջլիֆտա ձորն ընկնելով սառչում է և սատկում։ Էշին տեսնողները ասում են պաղ էշ, որտեղից էլ հետո առաջացել է Պաղէշ, իսկ ապա Բաղեշ անվանումները ։
Կլիմա
Բաղեշի ձմեռը ցուրտ է, ձյունառատ։ Գարնանն ու ամռանը նրա հարավահայաց մասում արևի ճառագայթների ներգործությունը մեծանում է և ձորալանջերի խոնավ հողը ծածկվում թավ բուսականությամբ։ Օդն առողջարար է, սառնորակ ջրերը՝ առատ ։
Աշխարհագրություն
Բաղեշի միջով հոսում են բազմաթիվ գետակներ։ Գետակներից նշանավոր էին Ավեխու կամ Ամպա ջուրը (հայտնի է նաև Համեղաջուր անունով) և Խոսրովու կամ Խոցերու ջուրը (Ամրդոլ չայ)։ Գետակները, միախառնվելով կենտրոնական ձորում, կազմում են Բաղեշ գետը, որը թափվում է Տիգրիսի մեջ ։
Բուսականություն
Բաղեշն ուներ փարթամ բուսականություն։ Փողոցները զարդարված էին ուռենիներով և կաղամախիներով։ Առաձնատները շրջափակված էին խաղողներով լի պտղատու այգիներով և պտղատու պարտեզներով ։
Լինչը գրում է, որ բնական այդ պայմանների շնորհիվ խաշնարած ցեղերն իրենց դարավոր տիրապետության ընթացքում չեն կարողացել ոչնչացնել Բաղեշի առատ բուսականությունը։ Դեռևս XIII դարում արաբ աշխարհագիր Յակուբ ալ–Համավին Արմինիայի Բադլիսը հիշատակում է որպես «մրգառատ քաղաք»։ Գրեթե բոլոր տներն ունեին այգիներ։ Այդտեղ աճում է տանձ, խնձոր, սալոր, ծիրան, խաղող, թուզ, սերկևիլ, նուռ, բալ, կեռաս, թութ, ընկույզ, կաղին ։
Բիթլիսն Ալեքսանդր Մակեդոնացու օրերին
«Բաղէշ» անունն առաջին անգամ հանդիպում է Սեբեոսի «Պատմության» մեջ ։ Վարդան Արևելցու «Աշխարհացոյց»-ում Բաղեշը վերագրված է Բզնունիք գավառին։ Տեղական ավանդազրույցը բերդի հիմնադրումը վերագրում է Ալեքսանդր Մակեդոնացուն։ Իբրև Ալեքսանդր Մակեդոնացին, որ արշավել էր Հայաստան, գնահատելով այս լեռնանցքի ռազմական դիրքը, իր Լաիս կամ Լիս զորավարին հրամայել է այստեղ կառուցել բերդ։ Նորակերտ բերդն իբր այնքան անառիկ է եղել, որ Ալեքսանդրը վերադարձին այն չի կարողացել գրավել։ Իսկ երբ բերդի բանալիները կամովին հանձնել են Ալեքսանդրին՝ նա բերդն անվանել է Չար Լիս կամ պարսկերեն թարգմանությամբ՝ Բեդ Լիս (որտեղից Բիթլիս)։ Այս ավանդազրույցի տարբերակները գրանցել են XVI դարի քուրդ պատմիչ Շարաֆ–խան Բիդլիսին, XVII դարի թուրք ուղեգիր Էվլիյա Չելեբին և ուրիշներ ։
Բիթլիսը VII - X դարեր
VII դարի վերջից արաբական նվաճողների կայազորները հաստատվել են Բաղեշում՝ այն դարձնելով Աղձնիքի տիրակալ Զուրարինների ամիրայական տոհմի նստավայրը։ Մերձակա վայրերի նկատմամբ իշխող դիրք ունենալու և առևտրական ճանապարհների հանգույցում գտնվելու շնորհիվ վաճառաշահ Բաղեշն ապրել է վերելք։ Արաբ առաջին աշխարհագիրները Բաղեշն անվանել են Արմինիայի ծաղկող քաղաք։ Իսկ Թովմա Արծրունին (IX դար) Բաղեշը հիշատակում է որպես «շահաստան»։
IX դարի 2-րդ կեսից Բաղեշին տիրել են Շայբանիների, X դարի 1-ին կեսից՝ Կայսիկների արաբ ամիրայական տոհմերը։ 929–930 թ թվականին բյուգանդական զորավար Հովհաննես I Կուրկուասը (Գուրգեն), արշավելով Կայսիկների դեմ, ի թիվս այլ քաղաքների գրավել է նաև Բաղեշը ։
Քրդական տիրապետության օրոք
X դարի 2-րդ կեսին, արաբական ամիրայությունների քայքայումից հետո, Բաղեշում հաստատվեցին իսլամացող քրդական ցեղերը, որոնք թափանցել Էին Հայոց հարավային գավառները՝ որպես արաբական ամիրաների վարձկան զինվորներ։ X դարի վերջին Բաղեշը գտնվում Էր Մրվանյան քուրդ տոհմի ձեռքում։ Իսկ XI – XIX դարերում նրան տիրել են ռուզակներ կամ ռոշկացիներ կոչվող քրդերը։ Բաղեշը եղել է ցեղապետների նստավայր։ Այդ ընթացքում ռուզակները Բաղեշի իշխանությունը կորցրել են միայն 1139-1180 և 1466-1494 թվականներին՝ 1-ին անգամ սելջուկների, 2-րդ անգամ՝ Ակ-Կոյունլուների տիրապետության օրոք։ Բաղեշի քրդական իշխանությունը առավելապես հզորացել է XVI –XVIII դարերում։ Բաղեշի առանձին խաներ (Շամշադդին և ուրիշներ) նույնիսկ սեփական դրամ են հատել։ Բաղեշի ռազմական դիրքի շնորհիվ թե թուրք, սուլթանը և թե պարսկական շահը որոնել են նրա հզոր խաների դաշնակցությունը։ XVI –XVIII դարերում Բաղեշի խանությունը կործանելու թուրքական պետության փորձերն ի վերջո ավարտվեցին անհաջողությամբ․ Թուրքիան հարկադրված ճանաչեց այն որպես Վանի Էլայեթում առանձնաշնորհ հյուքյումեթություն ։
Թուրքիայի տիրապետության օրոք
1849 թվականին թուրքական պետությունը, վերջնականապես ընկճելով Բաղեշի քրդական խանության դիմադրությունը, գրավեց քաղաքը, ավերեց բերդը, բազմաթիվ կառույցներ։ Բաղեշը այնուհետև վերածվեց համանուն վիլայեթի կենտրոնի։
Թուրքերի կողմից հայերի ջարդը սկսվել է 1915 թվականի հունիսի 27-ից։ Կարճ ժամանակ անց Բիթլիսը դադարել է հայաբնակ լինելուց ։
Բնակչություն
Միջցեղային կռիվների, մշտատև բռնությունների, հարկահանությունների, ազգային ու կրոնական խտրականության հետևանքով հետզհետե նվազել է Բաղեշի բնակչության, մասնավորաբար հայերի թիվը։ Լինչի տվյալներով՝ XIX դարի վերջին Բաղեշի բնակչությունը կազմում էր 30 000, մեկ երրորդը՝ հայ։ XX դարի սկզբին հայերն ունեին 5 արական և 3 օրիորդաց դպրոց։ Միայն Կարմրակ եկեղեցու բարեկարգ դպրոցում սովորում էր ավելի քան 100 աշակերտ։
Երիտթուրքերի կառավարությունը 1915 թվականին Բաղեշի հայությանը ես բնաջնջման և աքսորի ենթարկեց։ Հայերի վերջին մնացուկները Բաղեշից տարագրվեցին 1916 թվականից հետո, երբ հեռացան ռուսական զորքն ու հայ կամավորական ջոկատները։ 1965 թվականի տվյալներով ուներ 18 500 բնակիչ (հիմնականում՝ քրդեր, թուրքեր) ։
Տնտեսություն
Երկրագործությունից բացի հայերը զբաղվում էին նաև արհեստագործությամբ և առևտրով։ Զարգացած էին կաշեգործությունը, կտավագործությունը, դերձակությունը, ներկարարությունը (առանձնապես հռչակված էր Բաղեշի կարմիր տորոն կամ շիլա ներկը), զինագործությունը, հետագայում՝ ծխախոտագործությունը։ XVIII-XIX դարերում կար 2 շուկա, շուրջ 1200 խանութ, որտեղ վաճառվում էին գլխավորապես տեղական արհեստագործական ապրանքներ։
Բաղեշը եղել է ոսկերչության հանրահայտ կենտրոն։ Զարգացած է եղել թանկարժեք մորթիներից մուշտակ կարելու արհեստը ։
Քաղաքից արտահանվում էր Կարմիր շիլա կոչվող կտավ, օճառ և զանազան գյուղատնտեսական ապրանքներ ։
1986 թվականի դրությամբ Բաղեշը Թուրքիայի ծխախոտի ու կաշվի արդյունաբերության կենտրոն է ։
Քաղաքի կառուցվածք
Բաղեշի ձորի կենտրոնում վեր խոյացող ժայռաբլրին (հայտնի է Սեպուհ կամ Քարալեռ անունով) գտնվում էր բարձրապարիսպ և ատամնաշար աշտարակներով միջնադարյան բերդը, ուր կարելի էր մտնել՝ անցնելով հաջորդաբար կառուցված 3 շարժական կամուրջները։ Ճանապարհն ուղղաբերձ է, դժվարամատույց։
Բերդի արևելյան կողմում՝ խոր ձորի եզրին կառուցված աշտարակից խաները ցած են նետել մահապարտներին։ Դրա համար էլ ժողովուրդն այն կոչել է Արյունոտ աշտարակ (Կանլի-կալե)։ Բերդի մետաղակուռ դարպասները գտնվում էին հարավային կողմում։ Խանի ապարանքը, ինչպես և ավագանու տները (մոտ 300) բերդի ներսում էին։
Բուն քաղաքը եղել է անպարիսպ և ունեցել 6 դարպաս (գաբուսի)՝ Վանի, Չիթճիլերի, Արաբ չարսուի, Ամիրա չարսուի (Ամիրու շուկայի դուռն), Մեյվանեի և Օղրունի (Դաղտան դուռն)։ Տներն ամֆիթատրոնի ձևով փռված էին ձորի լանջերին։ Ձորի մեջ է եղել շուկան։ Տներն ու մյուս շենքերը քարակերտ էին (կառուցված տեղական թեթև «փութ» կոչվող քարից, սպիտակ մարմարից կամ խճաքարից)։ Զգալի թիվ էին կազմում բազմահարկ ապարանքներն ու քարավանատները ։
Հայկական կառույցներ
Քաղաքում մինչև 1915 թվականը կար 4 հայկական եկեղեցի և 4 վանք (ըստ քաղաքի 4 կողմերի ու թեմերի), որոնք ունեին ընդարձակ ագարակներ, անդաստաններ ու այգիներ։ Հարավ–արևելյան կողմում գտնվում էր Կարմրակ Ս․ Նշան (հնում կոչվել է Ս․ Կիրակոս) գմբեթավոր եկեղեցին։ Այս եկեղեցին պատկանում էր Ամլորդվու (Ամրդոլու) Ս․ Հովհաննես մենաստանին, որը շատ կարևոր դեր է խաղացել XVI –XVIII դարերում հայ դպրության պատմության մեջ։ Այստեղ են սովորել կամ աշխատել Վարդան, Առաքել, Ներսես Բաղիշեցիները, Բարսեղ Աղբակեցին, Հովհաննես Կոլոտը, Գրիգոր Արճիշեցին և ուրիշ վարդապետգիտնականներ։ Կարմրակ եկեղեցին համարվում էր քաղաքի գլխավոր եկեղեցին։
Մզկիթներ
Բաղեշում կային թվով 15 հատ մզկիթներ ու մինարեներ, դրանցից նշանավոր էին Կըգլ Մաջիդը (հնում եղել է եկեղեցի), Շեմսեդդինը, Շերեֆիեն, Մաջիդի Խաթունը։ Նրանցից երկուսը եղել են հայկական եկեղեցիներ ։
Կամուրջներ և բաղնիքներ
Բաղեշի միջով հոսող գետակների վրա կառուցվել են բազմաթիվ կամուրջներ։
Հնություններ
Բացի վերը նշված շինություններում Բիթլիսում կար բերդի ավերակներ, ավերակ և լքյալ եկեղեցիներ ու մատուռներ, կենդանեկերպ գերեզմաններ՝ ձիաքար, արջաքար, որոնց վրա կային տապանագրեր ։
Գրչություն
XV դարում Բաղեշի Ամրդովլու վանքը հռչակված էր որպես գրչության կենտրոն։ Նշանավոր գրիչներից է եղել տաղասաց Կարապետ վարդապետ Բաղիշեցին (ծնված. 1475 թվականին)։
Միայն XV դարի առաջին կեսին այդտեղ ընդօրինակվել են.
Նույն դարի 50-80-ական թվականներին ընդօրինակվել են.
17-րդ դարում գրչությունը նոր շունչ է ստացել։ Կարապետ վարդապետ Բաղիշեցու գործը շարունակել են Դավիթ (ժամանակագիր, պատմիչ) և Վարդան Բաղիշեցիները ։
Նշանավոր մարդիկ
Բաղեշից են սերում Վիլյամ Սարոյանի ծնողները։ Բաղեշում է ծնվել հայ դերասանուհի Զաբելը՝ Մարիամ Կնորոզովան (ծնված․ 1858 թվականին)
Տես նաև
Կատեգորիա:Տուրուբերանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Քրդաբնակ տարածաշրջաններ Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Թուրքիայի քրդաբնակ բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաղեշի մարզի բնակավայրեր
Ճակատամարտ
Ճակատամարտ, տվյալ վայրում երկու կամ ավելի խմբավորումների միջև ռազմական բախում։ Պատերազմները բաղկացած են ճակատամարտերից։ Ճակատամարտերը իրարից տարբերվում են՝ տևողությամբ, վայրով, կողմերով և կողմերի ուժերով։ Ճակատամարտերը լինում են՝ ծովային, ցամաքային, օդային ։
Բերեզնիկի (գյուղ, Ռատնովի շրջան)
Բերեզնիկի (Березники), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռատնովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1842 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բերեզնիկի գյուղում բնակվում էր 124 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,558 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 222,22 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռատնովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1842 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նազմուտդինովո
Նազմուտդինովո (Назмутдиново, Нәжметдин), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աուրգազինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 56 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աուրգազինսկի շրջանի բնակավայրեր
Քիքի
Քիքի (キキ), Հայաո Միյաձակիի Քիքիի առաքման ծառայությունը (魔女の宅急便) անիմեի գլխավոր հերոսուհին է։ Նա տասներեքամյա վհուկ է, ով, ավանդույթի համաձայն, մի տարի պիտի ինքնուրույն ապրի հայրենի գյուղից հեռու՝ մեծ քաղաքում՝ օգտագործելով ու զարգացնելով իր կախարդական կարողությունները։
Ֆիլմի ճապոնական տարբերակում Քիքիին հնչյունավորում է Մինամի Թաքայաման, իսկ անգլերեն տարբերակներում՝ Լիզա Միչելսոնն ու Քրիստին Դանստը, համապատասխանաբար Streamline Pictures-ի ու Ուոլտ Դիսնեյ ընկերության թարգմանություններում։
Կատեգորիա:Անիմեի հերոսներ
Պանամայի վարչական բաժանում
Պանաման բաժանվում է 9 նահանգների (provincias) և 3 ինքնավար մարզերի՝ ինքնավար կոմարկաների (comarcas indígenas)։ Եվս երկու ինքնավար մարզ մտնում են նահանգների կազմի մեջ և այդպիսով ստորակարգորեն համապատասխանում են շրջաններին (distrito)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Առաջին աստիճանի վարչական միավորներ
Չայտյա
Չայտյա, պաշտամունքային տարբեր կառույցների անվանումը Հնդկաստանում։ Արվեստագիտության մեջ սովորաբար Չայտյա են անվանում հին և միջնադարյան Հնդկաստանի բուդդայական ճարտարապետությանը բնորոշ կառույցի այն տիպը, որը հատակագծում երկարավուն, թաղածածկ, խորքում ստուպայով (որպես երկրպագության օբյեկտ) ժայռափոր այր է։
Կատեգորիա:Բուդդայականություն
Ֆիքրեթ Ամիրով
Ֆիքրեթ Ամիրով (Fikrət Əmirov, ), ադրբեջանցի կոմպոզիտոր, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1965 թ.)։ ԽՄԿԿ անդամ 1947 թվականից։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1922 թվականի նոյեմբերի 22-ին, Գանձակում (Կիրովաբադ)։ 1948 թվականին ավարտել Է Բաքվի կոնսերվատորիան։ Գրել Է «Սևիլ» օպերան (բեմադրվել է 1953 թվականին, Ադրբեջանի Ախունդովի անվան օպերայի և բալետի թատրոն), երաժշտական կոմեդիաներ, սիմֆոնիկ մուղամներ՝ «Շուր», «Քյուրկ-օվշարի» (1948 թ.), «Ադրբեջանական կապրիչչո» (1961 թ.), «Սիմֆոնիկ պարեր» (1963 թ.), երեք կոնցերտ դաշնամուրի համար նվագախմբի հետ, ռոմանսներ, երաժշտություն դրամատիկական ներկայացումների և կինոնկարների համար, մշակել է ժողովրդական երգեր։ Մահացել է 1984 թվականին՝ Բաքվում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Օպերային կոմպոզիտորներ
Ժյուստին Էնեն
Ժյուստին Էնեն (Justine Henin, ), բելգիացի թենիսիստուհի։ Թենիսի նախկին աշխարհի առաջին ռակետ, ով «Մեծ սաղավարտի» չեմպիոն է դարձել 7 անգամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգիացի թենիսիստներ Կատեգորիա:2004 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ
Լագո Արխենտինո
Լագո Արխենտինո (Lago Argentino), քաղցրահամ լիճ՝ տեղակայված Սանտա Կրուսի պատագոնյան գավառում՝ Արգենտինայում։ Սա Արգենտինայի խոշորագույն լիճն է, նրա մակերևույթի մակերեսը հավասար է 1415 կմ² (առավելագույն լայնությունը՝ 20 կմ)։ Լճի միջին խորությունը 150 մետր է, առավելագույնը՝ 500 մետր։
Լիճը տեղակայված է Լոս Գլասյարեսի ազգային պարկում, որտեղ գտնվում են մեծ քանակությամբ սառցադաշտեր, որոնցից ամենահայտնին Պերիտո Մորենո սառցադաշտն է։ Լիճը սնուցվում է սառցադաշտերից։ Վիեդմա լճի ջուրը ձևավորվում է Լա Լեոնա գետի և բազմաթիվ լեռնային առվակների ջրերից։ Ջրահավաքի մակերեսը կազմում է ավելի քան 17 000 կմ²։
Սառցադաշտերը, հարևան Էլ Կալաֆատե քաղաքը և հենց լիճը գրավում են շատ զբոսաշրջիկների։ Լիճը հարմար է ձկնորսության համար։
Լագո Արխենտինոն նաև տեղական օդանավակայանի անունն է (IATA: ING, ICAO: SAWA)՝ -50.33333°N, -72.25°W կոորդինատներով։ Էլ Կալաֆատե քաղաքը հաճախ նաև անվանվում է Լագո Արխենտինո։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի լճեր Կատեգորիա:Հարավային Ամերիկայի լճեր
Pour It Up
«Pour It Up», բարբադոսցի երգչուհի Ռիհաննայի երգն է։ Այն թողարկվել է 2013 թվականի հունվարի 8-ին, որպես նրա «Unapologetic» կոչվող յոթերորդ ստուդիական ալբոմի երրորդ սինգլ։ Երգը գրվել է Ռիհաննայի, Mike Will Made It-ի, Rock City-ին և Ջասթին Գարների կողմից։ Երգը էլեկտրոնային դանս ժանրի մեջ է, սակայն ներառում է նաև շատ ցածր հիփ հոփ բիթ։
Երգն արժանացել է միքսված արձագանքների երաժշտական քննադատների կողմից, որոնցից մի քանիսը համարել են այն որպես «Unapologetic» ալբոմի ընդգծում։ Միացյալ Նահանգներում որպես սինգլ թողարկվելուց հետո, երգը Billboard Hot 100 հիթ շքերթ է մտել 90-րդ հորիզոնականով, սակայն այնուհետև բարձրացել է 19-րդ հորիզոնական։
Երգի տեսահոլովակը, որի ռեժիսորն է Վինսենթ Հեյքոքը, նկարահանվել է 2013 թվականի մայիսին։ Պրեմիերան կայացել է նույն տարվա հոկտեմբերի 2-ին։
Ռեմիքս տարբերակ
«Pour It Up» երգի պաշտոնական ռեմիքս տարբերակը թողարկվել է 2013 թվականի մարտի 20-ին iTunes-ում։ Ռեմիքս տարբերակում բացի Ռիհաննայից, իրենց ռեփ հատվածներով հանդես են եկել նաև ամերիկացի ռեփերներ Յանգ Ջիզին, Ռիք Ռոսը, Ջուսի Ջեյը և T.I.-ը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2013 սինգլներ Կատեգորիա:Ռիհաննայի երգեր Կատեգորիա:2012 երգեր
Մոնտորֆանո
Բնակչությունը կազմում է 2489 մարդ, խտությունը կազմում է 705 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 3, 53 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ - 22030, հեռախոսային կոդ - 031 ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (163101-163200)
Աստերոիդների ցանկ (163001-163100) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (163201-163300)
|}
Ռեջո դի Կալաբրիա
Ռեջո դի Կալաբրիա (Reggio di Calabria), քաղաք Իտալիայում՝ Կալաբրիա մարզի Ռեջիո Կալաբրիա գավառում, երկրի մայրաքաղաք Հռոմից մոտավորապես 500, Կատանձարո քաղաքից՝ 120 կիլոմետր հեռավորության վրա ։ Փռված է Մեսսինայի նեղուցի արևելյան ափին՝ Միջերկրական ծովի մեջտեղում, շուրջ 32 կիլոմետր ձգվածությամբ։ Տեղանքն աչքի է ընկնում սեյսմիկ ակտիվությամբ. քաղաքը անցյալում մեծապես վնասվել է երկրաշարժերից, ցունամիներից։
Ռեզնիկովո (գյուղ, Վոլչանսկի շրջան)
Ռեզնիկովո (Різникове), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վոլչանսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1695 թվականին։
Ռեջո դի Կալաբրիա
Բնակչության թվաքանակը 2014 թվականի տվյալներով եղել է 183.974. այդ ցուցանիշով Իտալիայում զբաղեցնում է 21-րդ, ամբողջ Եվրոպայում՝ 100-րդ տեղը։ Զբաղեցնում է 236 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 89100։
Ռեզնիկովո (գյուղ, Վոլչանսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Ռեզնիկովո գյուղում բնակվում էր 330 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,735 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 448,98 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վոլչանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1695 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռեջո դի Կալաբրիա
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Քույր քաղաքներ
Ռեջո դի Կալաբրիան բարեկամական ու գործընկերային սերտ կապեր է հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ.