cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Եվրո 2016 Խումբ A
Ռումինիայի հավաքականը դուրս է եկել եզրափակիչ փուլ որակավորման F խմբում զբաղեցնելով 2-րդ տեղը՝ հավաքելով 20 միավոր 10 խաղում (մեկ միավոր ետ է մնացել խմբի հաղթող Հյուսիսային Իռլանդիայից)։
Ալբանիան առաջին անգամ է մասնակցում Եվրոպայի առաջնությանը։
Ռումինիայի հավաքականը դուրս է եկել եզրափակիչ փուլ որակավորման I խմբում զբաղեցնելով 2-րդ տեղը՝ հավաքելով 14 միավոր 8 խաղում (յոթ միավոր ետ է մնացել խմբի հաղթող Պորտուգալիայից)։
Շվեյցարիան նախկիոնւմ երեք անգամ մասնակցել է Եվրոպայի առաջնություններին (1996, 2004 և 2008 թվականներին)։
Արտավազդի կործանումը (կտավ)
«Արտավազդի կործանումը», ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ Էդուարդ Իսաբեկյանի 1980 թվականին ստեղծած կտավը։
Եվրո 2016 Խումբ A
Ռումինիայի հավաքականը դուրս է եկել եզրափակիչ փուլ որակավորման E խմբում զբաղեցնելով 2-րդ տեղը՝ հավաքելով 21 միավոր 10 խաղում, (ինը միավոր ետ է մնացել խմբի հաղթող Անգլիայից)։
Ֆրանսիա - Ռումինիա
{| width=100% style="font-size:90%"
Արտավազդի կործանումը (կտավ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էդուարդ Իսաբեկյանի նկարներ Կատեգորիա:1969 նկարներ
Եվրո 2016 Խումբ A
Արտաքին հղումներ
Խումբ A
Լակսկի շրջան (Դաղստան)
Լակսկի շրջան (Лакский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Դաղստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1922 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կումուխ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 750 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 11951 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 15,93 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դաղստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Տոլեդոյի տեսարան (կտավ)
Տոլեդոյի տեսարան (Vista de Toledo), իսպանացի նշանավոր նկարիչ Էլ Գրեկոյի նկարը։ Նկարչի երեք նկարներից մեկն է, որ բնապատկեր է ներկայացնում («Տոլեդոյի տեսքն ու հատակագիծը», «Սինայի լեռներ») ։ Նկարի մեկ այլ անվանումն է «Տոլեդոն ամպրոպին» (Toledo en una tormenta): Եվրոպական արվեստի առաջին բնապատկերներից է։ Վան Գոգի «Աստղալից գիշեր» և Ուիլյամ Թըրների մի քանի բնապատկերների հետ նկարը համարվում է երկնքի տեսարան պատկերող ամենահայտնի նկարներից մեկը եվրոպական գեղանկարչության մեջ։
Նկարագրություն
Նկարում պատկերված է իսպանական Տոլեդո քաղաքի հյուսիսային մասի տեսարան, որ ամպրոպային երկնքի տակ փռված է բարձունքին` ծածկված մարգագետիններով ու անտառներով։ Առջևի պլանում Ալկանտարի կամուրջն է Տախո գետի վրա։ Քաղաքի համանապատկերի վրա խոյանում է Ալկասար ամրոցը` դեռևս ավարտին չհասցված աշտարակներով, և Տոլեդոյի տաճարը։ Գետի ձախ ափին Սան Սերվանդոյի ամրոցն է։ Երկինքը հակադրվում է երկրային ամրությանը, որ լցված է աներևակայելի լույսով։ Քաղաքի տեսարանը տրված է ներքևի ռակուրսից, ինչը հեղինակին հնարավորություն է ընձեռել բարձրացնել հորիզոնի գիծը և ուժեղացնել համաչափությունների ձգվածությունը։
Նկարի և ժամանակակից լուսանկարի համեմատությունը թույլ է տալիս տեսնել, թե ինչ շեղումներ է թույլ տվել նկարիչը։ Օրինակ` Տոլեդոյի տաճարի բարձր զանգակատունը հյուսիսից տեսանելի չէ, սակայն Էլ Գրեկոն պատկերել է այն նույն տեսքով, ինչն ունի տաճարը քաղաքի արևելյան կողմից։ Սան Սերվանդոյի ամրոցը ձախ ափին պատկերված է իրականությանը համապատասխան, սակայն կառույցը, որ նկարում լեռան լանջին է, իրականում գոյություն չունի։
Ոճ
Վերածննդի և բարոկկոյի շրջանի իսպանացի նկարիչների գործերում հազվադեպ է հանդիպում բնանկարային գեղանկարչություն։ Էլ Գրեկոյի նկարը կարելի է համարել իսպանական բնապատկերային գեղանկարչության առաջին օրինակներից մեկը ։ Համարվում է, որ նկարի առեղծվածային խորհրդապաշտությունը միստիկ զգաղցողություն է հաղորդում դիտողին, ինչը բնորոշ էր այն ժամանակվա քաղաքացիների հասարակական գիտակցությանը ։ Անգլիացի արվեստագետ Դևիդ Դեյվիսը փաստում է, որ Էլ Գրեկոյի ոճի բացահայտման գաղտնիքը թաքնված է պլատոնականության և նեոպլատոնականության ուսմունքներում, Պլոտինոսի աշխատություններում, եկեղեցու հայրերի գործերում և պատարագային երգեցողության մեջ ։
«Տոլեդոյի տեսարանը» նկարչի ուշ շրջանի գործերից է, որ կատարված է մաներիզմի ոճով. զգալի են նաև բարոկկոյին բնորոշ տարրեր։ Նկարն առանձնանում է բնապատկերի նկատմամբ ազատ վերաբերմունքով. որոշ շինություններ իրական բնօրինակներից տարբերվում են թե՛ տեղադրությամբ, թե՛ չափերով։
Երկնքի ահարսարսուռ տեսքը բնորոշ է Էլ Գրեկոյի արվեստին։ Ամպրոպային երկինքը հանդիպում է նրա բազմաթիվ սրբապատկերներում («Լաոկոոն», «Հայտնության հինգերորդ դրոշմը», «Սուրբ Մարտին», «Սուրբ Դոմինիկ»)։ «Տոլեդոյի տեսարանը» Էլ Գրեկոյից պահպանված միակ բնապատկերն է։
Ի տարբերություն «Տոլեդոյի տեսքն ու հատակագիծը» նկարի, որ կատարված է քարտեզագրության ոճով, «Տոլեդոյի տեսարանը» ներկայացնում է գեղարվեստական կերպար` քաղաքային համայնապատկերին բնորոշ շեշտադրումով։ Այս նկարը ստեղծվել է քաղաքների խորհրդանշական տեսարաններ ներկայացնող ավանդույթներին համապատասխան։ Նկարչի նպատակն է եղել մեկնաբանել, որ թե ճշգրիտ ձևով պատկերել քաղաքային բնապատկերը։
Պատմություն
Վկայություններ չեն պահպանվել, որ նկարիչն իր կտավը ստեղծել է պատվերով։ Նկարի ներքևի աջ անկյունում նկարիչը թողել է մակագրություն` «Δομηνικος θεoτoκkoπpυλoς επoιeι»: Հնարավոր է, որ այն նկարչից մնացած երկու բնապատկերներից մեկն է, որ Խորխե Մանուելը նշել է հոր մահից հետո նրա թողած ժառանգության մեջ։ Ենթադրվում է, որ այն մինչև 17-րդ դարի վերջը պատկանել է Տոլեդոյի Դե Ակովեր կոմսերին։ 18-19-րդ դարերում նկարի հետքերը կորչում են։ Հնարավոր է, որ նկարը պատկանել է ավգուստինյան միաբանությանը։ 1907-09 թվականներին նկարը ձեռք է բերել իսպանացի մի գործակալ նկարների հավաքորդ Պոլ Դյուրան-Ռյուելի փարիզյան հավաքածուի համար։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նկարը 70.000 ֆրանկով վաճառվել է ամերիկացի հավաքորդ Հենրի Հևեմայերին, ում հավաքածուն ավելի ուշ նվիրաբերվել է Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էլ Գրեկոյի նկարներ Կատեգորիա:Մետրոպոլիտեն թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Բնանկարներ
Էլմեր Ռայս
Էլմեր Ռայս (Elmer Rice, իսկական անունը՝ Էլմեր Լեոպոլդ Ռայզենստայն, Elmer Leopold Reizenstein, ), ամերիկացի դրամատուրգ ու ռեժիսոր։
Կենսագրություն
Էլմեր Ռայսը ծնվել է Հունգարիայից ներգաղթած հրեաների ընտանիքում։ 1912 թվականին ավարտել է Նյու Յորքի Իրավագիտության դպրոցը և աշխատել որպես փաստաբան։ 1914 թվականին գրել է առաջին պիեսը՝ «Դատարանը», որտեղ ամերիկյան թատրոնի պատմության մեջ առաջին անգամ օգտագործվել է պտտվող բեմի տեխնիկան։ 1923 թվականին գրել է էքսպրեսիոնիստական ​​հակաուտոպիական «Հաշվիչ մեքենա» պիեսը։ Դրանից հետո Ռայսն զբաղվել է սուր սոցիալական թեմաներով։
1929 թվականին գրված «Փողոցային տեսարան» պիեսն արժանացել է Պուլիցերյան մրցանակին՝ քաղաքային հետնխորշերի բնակիչների իրատեսական պատկերման համար, որի հիման վրա կոմպոզիտոր Կուրտ Վայլը 1947 թվականին մյուզիքլ է ստեղծել։ Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միության և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների միջև գաղափարական բախումը հիմք է հանդիսացել «Երկու աշխարհների միջև» (1934) պիեսի համար։ Ռայսը եղել է Դաշնային թատրոնի Նյու Յորքի մասնաճյուղի առաջին տնօրենը, բայց 1936 թվականին հրաժարական է տվել՝ ի նշան բողոքի ընդդեմ իր «Եթովպիա» պիեսին ուղղված գրաքննության, որում անդրադարձել է Բենիտո Մուսոլինիի՝ այդ երկիր ներխուժելուն։
1937 թվականին վերադարձել է Բրոդվեյ։ Հետագա պիեսներից «Երազողը» (1945) ունեցել է ավելի մեծ հաջողություն։ 1960 թվականին գրել է «Կենդանի թատրոն» մենագրությունը, իսկ 1964 թվականին՝ «Հատուկ կարծիք» ինքնակենսագրականը։
Էլմեր Ռայսը մահացել է Անգլիայի Սաութհեմփթոն քաղաքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 28 ծնունդներ Կատեգորիա:1892 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Նյու Յորք քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Մայիսի 8 մահեր Կատեգորիա:1967 մահեր Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի թատերական ռեժիսորներ
Ռենե III (Մոնակոյի իշխան)
Ռենե III ( Rainier III, ) լրիվ անունը` Ռենե Լուի Հանրի Մակսենս Բերտրան Գրիմալդի, Մոնակոյի 13-րդ իշխանն է Գրիմալդի տոհմից։ Կառավարել է 1949-2005-ական թվականներին։
Մոմչիլո Գավրիչ
Մոմչիլո Գավրիչ (Момчило Гаврић; ), Առաջին համաշխարհային պատերազմի ամենաերիտասարդ մասնակիցը  ։
Ռենե III (Մոնակոյի իշխան)
Վաղ տարիներ
Ծնվել է 1923 թվականի մայիսի 31-ին, մկրտության ժամանակ նրան անվանել են Լուի Հանրի Մակսենս Բերտրան Գրիմալդի։ Ծնողները` Շառլոտա Մոնակեցի, Վալենտինուայի դքսուհին և արքայազն Պիեր դե Պոլինյակ։ Դքսության ապագա կառավարիչը կրթությունը ստացել է Մեծ Բիտանիայում, Շվեյցարիայում ( Institut Le Rosey մասնավոր դպրոց) և Ֆրանսիայում, որտեղ ավարտել է «Սյանս Պոն»` Քաղաքագիտական գիտությունների բարձրագույն դպրոց Փարիզում։
1944 թվականին իշխան Ռենեն ծառայության է անցել ֆրանսիական բանակում, և Էլզասում մասնակցել է նացիստական Գերմանիայի դեմ ռազմական արշավին։
Մոմչիլո Գավրիչ
Կենսագրություն
Ծնվել է Տրբուշնիցայում, Լոզնիցի մոտակայքում, Գուչևո լեռան լանջին, եղել է Ալիմպիայի և Ելենա Գավրիչեի ընտանիքի տասնմեկ երեխաներից ութերորդը ։
Ռենե III (Մոնակոյի իշխան)
Ընտանիք
1956 թվականին իշխան Ռենեն ամուսնացել է հոլիվուդյան աստղ Գրեյս Քելլիի հետ։ 1982 թվականին իշխանի կինը մահացել է ավտովթարի հետևանքով։
Մոմչիլո Գավրիչ
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
1914 թվականի օգոստոսի սկզբներին 42-րդ խորվաթական դիվիզիայի ավտրո-հունգարական զինվորները սպանել են նրա հորը, մորը, տատիկին, երեք քույրերին և չորս եղբայրներին ։ Իսկ նրա տունը հրդեհել են։ Մոմչիլոն ողջ է մնացել, քանի որ տանը չէր, երբ հարձակումը տեղի էր ունեցել. հայրը նրան ուղարկել էր իր հորեղբոր մոտ ։
Ռենե III (Մոնակոյի իշխան)
Ընտանիք
Իշխան Ռենեն մինչև մահը չի ամուսնացել և 2005 թվականին թաղվել է կնոջ կողքին։
Մոմչիլո Գավրիչ
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Մնալով առանց տան ու ընտանիքի, Մոմչիլոն հասավ Դրինյան դիվիզիայի 6-րդ հրետանային գնդի սերբյան բանակ, կանգնելով այդ ժամանակ Գուչևոյի մոտակայքում ։ Մայոր Ստեֆան Տուկովիչը, Դիմիտրիա Տուկովիչի եղբայրը, ընդունեց Գավրիչին իր ենթակայության տակ, իմանալով այն բանի մասին, թե ինչ է պատահել նրա հետ, և նշանակեց Փոքրիկ Միշկովիչ, իր զինվորներից մեկին դնելով Գավրիչին, որպես խնամակալ ։ Այդ նույն երեկոյան նա իրականացնում է իր վրեժը, իր ջոկին ցույց տալով ավստրո-հունգարացիների գտնվելու վայրը, և նաև մասնակցեց հրաձգությանը, ինչպես ավելի ուշ պատմել է իր որդին՝ Բրանիսլավ Գավրիչը հարցազրույցներից մեկում ։
Ռենե III (Մոնակոյի իշխան)
Երեխաներ
Ամուսինները երեք երեխաներ են ունեցել. 1957 թվականին ծնված արքայադուստր Կարոլինան, թագաժառանգ Ալբերը (1958) և արքայադուստր Ստեֆանիան (1965)։
Մոմչիլո Գավրիչ
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
8 տարեկան հասակում Ցերեի ճակատամարտի ժամանակ նրա կոչումը բարձրացավ և դարձավ կապրալ, իր ստորաբաժանման հրամանատարը և ստացավ ռազմական հագուստ ։
Երբ իր ստորաբաժանումը մեկնեց Սալոնիկ, մայոր Տուկովիչը ուղարկեց նրան հունական Ամինտեո, որտեղ նա էքստեռից տեղափոխվեց սկսնակ ուսուցման համապատասխան չորրորդ դասարան ։
Ռենե III (Մոնակոյի իշխան)
Երեխաներ
Թագաժառանգ Ալբեր 2-րդը նախկինում համարվում էր Եվրոպայի ամենացանկալի փեսացուն։ 2005 թվականի մարտի 31-ին, հոր հիվանդությամբ պայմանավորած ռեգենտի ֆունկցիան իրականացրել է Ալբեր 2-րդը, իսկ ապրիլի 6-ին, Ռենե 3-րդի մահից հետո նա դարձել է կառավարող իշխան։ 2011 թվականի հուլիսի 1-ին Ալբերը ամուսնացել է Շարլեն Լինետ Ուիթստոկի հետ ։
Մոմչիլո Գավրիչ
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Կայմակչալանում, վոյեվոդա Ժիվոչին Միշիչը շոկի է ենթարկվել, երբ տեսել է խրամատում կանգնած զինվորական հագուստով տասամյա տղային։ Մայոր Տուկովիչը բացատրեց նրան դրությունը. որ Գավրիչը նրանց հետ է եղել Ցերեի ճակատամարտում և որ նա սովորել է ռազմական կարգապահություն և ստացել է վնասվածք ստորաբաժանումում կանգնելու ժամանակ ։ Միշիչը դրանից հետո Գավրիչի պաշտոնը բարձրացրեց և նրան արժանացրեց կրտսեր սերժանտի կոչմանը, որի հրամանը տրվել է ողջ դիվիզիայի առաջ  ։
Ռենե III (Մոնակոյի իշխան)
Ներդրումը ֆիլատելիայում
Իշխան Ռենե 3-րդը հայտնի ֆիլատելիստ էր։ Իր կառավարման տարիներին նա տարբեր մեթոդներով ներգրավված էր նկարների ստեղծման և Մոնակոյում ֆիլատելիաների վերջնական թողարկման աշխատանքի մեջ։ 1948 թվականից սկսած Մոնակոյում ֆիլատելիստական թողարկումների քանակը զգալիորեն աճել է։ Իշխանը համարվում է այն հայտարարության հեղինակը, որ փոստային նամականիշները «երկրի լավագույն դեսպանն են» ։ Ռենե 3-րդի ֆիլատելիստական հավաքածուն Մոնակոյի դրամի և նամականիշների թանգարանի հիմնքն է հանդիսացել ։
1996 թվականին իշխանին շնորհվել է ֆիլատելի կատալոգների, ալբոմների և ամսագրերի հրատարակիչների համաշխարհային ասոցիացիայի մրցանակ (ASKAT) «Գրան պրի 1996»։ 1997 թվականի նոյեմբերից նա հանդիսանում է Եվրոպական Ֆիլատելիայի ակադեմիայի պատվավոր անդամ։ Այս տիտղոսը նա ստացել է Մոնակոյում անցկացվող միջազգային ֆիլատե ցուցահանդեսի ժամանակ ։
Մոմչիլո Գավրիչ
Հետպատերազմյան կյանք
Նրա որդու` Բրանիսլավի խոսքերով, Մոմչիլո Գավրիչը 1929 թվականին օրենքի հետ կապված որոշակի խնդիրներ է ունեցել, այդ ժամանակ աշխատելով Շաբացում և Բելգրադում. երբ նա հասավ չափահաս տարիքի և հայտնվեց Սլավոնական Պոժեգայի ռազմական շտաբներում, հայտնեց, որ պատերազմական տարիներին արդեն ծառայել էր բանակում։ Նա նաև ասաց, որ նա վիրավորվել է և ստացել է ալբանական հիշարժան շքանշան։ Այդուհանդերձ հարավսլավիական թագավորության բանակի էթնիկական խորվաթը փորձել է ստիպել Գավրիչին խոստովանություն ստորագրել, որ նա սուտ հայտարարություն է տվել։ Նա հրաժարվել է և ընկել բանտ, որտեղ անցկացրել է երկու ամիս ։
Հերթական ռազմական ծառայության ժամանակաշրջանից հետո նա վերադարձավ Բելգրադ, որտեղ սովորեց գրաֆիկական դիզայն և ստացել է վարորդական իրավունք։ Այդ ժամանակներում նա ամուսնացել է Կոսարա անունով մի աղջկա հետ, որի հետ միասին էլ աշխատել է «Վապա» դրամապանակային գործարանում ։
Ռենե III (Մոնակոյի իշխան)
Հիշատակ
Ռենե 3-րդի դիմանկարը բազմիցս հայտնվել է Մոնակոյի նամականիշների վրա։
Մոմչիլո Գավրիչ
Հետպատերազմյան կյանք
Բրանիսլավ Գավրիչը նաև պատմեց, որ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կրկնակի անգամ հայտնվել է գերմանացի օկուպացիոն զորքերի բանտում։ Պատերազմից հետո, 1947 թվականին, ՕԶՆԱ-ն ձերբակալեց նրան, որպեսզի հաստատվի, որ ալբանացիները չեն եղել սերբերի եղբայրները, և այն խոսքից, որ նա «զգացել է այդ եղբայրությունը 1915 թվականին, երբ նրանք սպանել են մեզ», այդ ժամանակներում էլ Հարավսլավիայի և Ալբանիայի առաջնորդները (Իոսիպ Բրոզ Տիտոն և Էնվեր Հոջան) մտերմիկ ընկերներ էին եղել ։
1987 թվականին Գավրիչը նկարահանվել է վավերագրական ֆիլմում, որտեղ պատմում էր Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ իր ծառայության մասին ։
Մոմչիլո Գավրիչը մահացել է 1993 թվականին Բելգրադում ։ Նրա պատվին հուշարձանը տեղադրվել է Կորֆու կղզում և Լոզնիցում գտնվող Յադրա Թանգարանում ։ 2014 թվականին նրա անվամբ անվանել են Լոզնիցայի փողոցներից մեկը ։ 2015 թվականի ապրիլի 2-ին սերբյան կառավարությունը հայտարարեց այն բանի մասին, որ Գավրիչի հուշարձանը կտեղադրվի նաև Բելգրադում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Առնիկուր
Առնիկուր (Arnicourt), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2009 թվականի դրությամբ կազմում է 164 մարդ, բնակչության խտությունը` 19.69 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.33 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 165 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 70 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 36 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 117 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 94-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 23։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 80,3 %։ 94 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 86 անձ (46 տղամարդ և 40 կին)։ Գործազուրկ են եղել 8 անձ (3 տղամարդ և 5 կին)։ 23 անաշխատունակներից 8-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 11-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ռոզա Գրիգորյան (այլ կիրառումներ)
Ռոզա Գրիգորյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Բիմալ Ռոյ
Բիմալ Ռոյ (բենգալի` বিমল রায়, ), հնդիկ ռեժիսոր, պրոդյուսեր, սցենարիստ և օպերատոր։ Իր ստեղծագործական կյանքի ընթացքում նկարահանել է 17 գեղարվեստական կինոնկար և մի քանի վավերագրական ֆիլմեր։ Որպես լավագույն ռեժիսոր յոթ անգամ արժանացել է Filmfare Awards մրցանակի։ Համարվում է հնդկական կինոյի մեծագույն ռեժիսորներից մեկը։ Նրա ֆիլմերը չորս անգամ արժանացել են Filmfare Award մրցանակի` որպես լավագույն ֆիլմ և վեց անգամ Հնդկաստանի Ազգային Կինոմրցանակի՝ տարբեր աստիճանակարգերում։
Կենսագրություն
Բիմալ Ռոյը ծնվել է ներկայիս Բանգլադեշի մայրաքաղաք Դաքքայի մոտ գտնվող Սուապուր գյուղում ` կալվածատիրոջ ընտանիքում։ Ընտանիքի ութ երեխաներից վեցերորդն էր։ 1930 թվականին իր այրիացած մոր և երկու եղբայրների հետ տեղափոխվել է Կալկաթա։ 1932-1933 թվականներին կինոխցիկով աշխատելու ունակության շնորհիվ, նա աշխատանք է գտել վավերագրական ֆիլմերի նկարահանման ասպարեզում։ Այնուհետև աշխատել է որպես գովազդային լուսանկարիչ և օպերատորի օգնական։ Որպես օպերատոր, մասնակցել է գեղարվեստական ֆիլմերի նկարահանումների։
Բիմալ Ռոյի ռեժիսորական դեբյուտը բենգալերեն լեզվով 1944 թվականին նկարահանված «Առավոտյան ճանապարհին» կինոնկարն է։ 1945 թվականին ֆիլմը վերանկարահանվել է հինդի լեզվով՝ «Ուղեկիցները» վերնագրով։ 1950 թվականին Բիմալ Ռոյը տեղափոխվել է Բոմբեյ, որտեղ 1952 թվականին նկարահանել է «Մոր սերը» կինոնկարը։ Նույն թվականին հիմնել է իր սեփական Bimal Roy Production ստուդիան։ Հաջորդ 11 տարիների ընթացքում նա բեմադրել է 13 կինոնկար, որոնք ունեցել են հսկայական հաջողություններ։ 1953 թվականին Բիմալ Ռոյը նկարահանել է «Երկու բիգհ հող» կինոնկարը, որը Կաննի և Կառլովի Վարիի միջազգային կինոփառատոններում արժանացել է մրցանակների։ 1955 թվականին Բիմալ Ռոյը նկարահանել է «Դևդաս» կինոնկարը՝ Դիլիպ Կումարի և Վիջայանթհիմալայի գլխավոր դերակատարմամբ։ Հաջորդ ֆիլմը կրկին Դիլիպ Կումարի և Վիջայանթհիմալայի մասնակցությամբ նկարահանված «Մադհումատի» (1958 թ.) կինոնկարն է, որը դարձավ 1950-ական թվականների հիթերից մեկը։
Բիմալ Ռոյի հետագա ֆիլմերում առաջ էր մղվում կնոջ դերը հասարակության մեջ, հատկապես կարևորվում էին կանանց նկատմամբ բռնաճնշումների և շահագործման թեմաները։ Այդպիսի ֆիլմերից էին «Բիրաջ Բահու» (1954 թ.), «Անձեռնմխելին» (1959 թ.), «Կալանավորուհին» (1963 թ.) և այլ ֆիլմեր։
Վիլլա դ’Էստե
Վիլլա դ’Էստե (villa d’Este), 16-րդ դարի առավել հայտնի իտալական վիլլաներից մեկը։ Վիլլայի համալիրն իր մեջ ներառում է պալատ և դրան հարակից այգի։ Գտնվում է Տիվոլի քաղաքի ծայրամասում բլրի վրա (Լացիոյի շրջան) ։ Հատուկ համբավ են վայելել Վիլլա դ’Էստեի շատրվանները։ Պետրոս I-ը հենց այդ շատրվաններին է ձգտել գերազանցել Պետերգոֆը ստեղծելու ժամանակ ։ 2001 թվականին Վիլլա դ’Էստեն ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային մշակութային ժառանգության հուշարձանների ցանկում։
Վիլլան 16-րդ դարում
1550 թվականին Հռոմի պապ Հուլիոս III-ի կողմից նշանակված Տիվոլիի նահանգապետ, կարդինալ Իպոլիտո II դ’Էստեն (Լուկրեցիա Բորջիայի որդին) պալատի մոտ գտնվող սուր լանջին որոշել է այգի կառուցել։ Սուրբ Պետրոսի եկեղեցու և միջնադարյան պատերի միջև այգու ստեղծման նախագիծը վերջնականապես ձևակերպվել է 1560 թվականին։ Նախագծի հեղինակը եղել է ճարտարապետ և հնագետ Պիրո Լիգորիոն, որն ավելի վաղ, 1550 թվականից պեղումներ է կատարել մոտակայքում գտնվող Ադրիանոսի վիլլայում, նրան այդ գործում օգնել են բազմաթիվ արվեստագետներ և արհեստավորներ։ Վիլլայի զարդարանքը կոչված էր ընդգծելու նրա բարձր հեղինակությունը՝ որպես մշակույթի օջախ, գրականագետների, բանաստեղծների և երաժիշտների հանդիպման վայր։ Սրահների հարդարումը, որը սկսվել էր 1563 թվականին, անցկացվել է Ջիրոլամո Մուցիանոյի, իսկ հետո՝ Լիվիո Ագրեստի և Ֆեդերիկո Ցուկարոյի ղեկավարությամբ։ Դահլիճի պատերը զարդարված էին ֆլամանդական գոբելեններով, զարդաքանդակներով և որմնանկարներով, ինչպես նաև անտիկ արձաններով (արդյունքում արձանների հավաքածուն կորել է)։ Շենքերի ներքին հարդարումը կարդինալի մահվան պահին գրեթե ավարտված է եղել (1572)։
Բիմալ Ռոյ
Անձնական կյանքը
1937 թվականին Բիմալ Ռոյն ամուսնացել է Հնդկաստանի առաջին կին-լուսանկարչուհիներից մեկի՝ Մանոբինա Ռոյի հետ և ունեցել չորս երեխա՝ երեք դուստր և մեկ որդի։ Նրա ավագ դուստրը՝ Ռինկի Բհատտաչարյան, հայտնի գրող, լրագրող և կինովավերագրող է։
Վիլլա դ’Էստե
Վիլլայի հետագա ճակատագիր
1605 թվականին կարդինալ Ալեսանդրո II դ’Էստեն ձեռնամուխ է եղել այգու էական նորացմանը։ Աշխատանքները շարունակվել են 1660-1670 թվականներին՝ հայտնի քանդակագործ Բերնինիի մասնակցությամբ։ 18-րդ դարում վիլլան վերապրել է ամայության երկար շրջան։ 1814 թվականին ամբողջ անսամբլն անցել է որպես Ֆրանց Հաբսբուրգի ժառանգություն։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից առաջ վիլլայի վերջին սեփականատերը եղել է էրցհերցոգ Ֆրանց Ֆերդինանդը։ Պատերազմի սկսվելուց հետո վիլլան անցել է պետության սեփականության տակ։ 1920-ական թվականներին, այնուհետև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից անմիջապես հետո (վիլլան տուժել է ռմբակոծությունից) անցկացվել է լայնածավալ վերականգնում։ 2007 թվականին այգին ստացել է «Եվրոպայի ամենագեղեցիկ այգին» մրցանակը ։
Պավել Մուրատովը Վիլլա դ’Էստեի մասին
20-րդ դարի սկզբին վիլլան այցելել են հայտնի նկարչուհի Աննա Օստրոումովա-Լեբեդևան և արվեստաբան Պավել Մուրատովը։ Երկուսն էլ իրենց տպավորություններն են արտահայտել գրքերի էջերում։
Բիմալ Ռոյ
Ֆիլմագրության ընտրանին
Ռեժիսոր
Վիլլա դ’Էստե
Սիմվոլիկա
Վերածննդի դարաշրջանի եվրոպական մյուս այգիների նման, դ’Էստե վիլլայի այգին կրում է բարդ փիլիսոփայական և քաղաքական սիմվոլիկա։ Ինչպես նշում է Մ. Լ. Մադոննան, դ’Էստե վիլլան մտածվել է որպես հեսպերիդների նիմփաների այգի, որը նվիրված է եղել Հերակլեսին՝ դ’Էստե տոհմի առասպելական նախահայրին ։
Բիմալ Ռոյ
Ֆիլմագրության ընտրանին
Պրոդյուսեր
Վիլլա դ’Էստե
Սիմվոլիկա
Տիվոլիում այգու առանցքային տարրը համարվում է Հերակլեսի արձանը, որից տանում էին երկու խորհրդանշական ճանապարհներ՝ մեկը դեպի առաքինություն, իսկ մյուսը՝ դեպի այլանդակություն։ Դրանից բացի այգու կենտրոնական առանցքում տեղադրված էր Վեներայի արձանը, ընդ որում այն նաև մարմնավորում էր ընտրության հնարավորությունը՝ այս անգամ Երկրային և Երկնային սիրո միջև։ Այգին իր բարդ կառուցվածքով մտածվել էր որպես միկրոկոսմոս՝ փոխաբերական կերպով վերստեղծող տեղական բնական միջավայր։ Դա համապատասխանել է երևույթների համընդհանուր փոխկապակցվածության մասին 16-րդ դարին բնորոշ պատկերացումներին (շղթայի պատկերը, որը ձգվում է սկզբնաղբյուրից մինչև ամենացածր երևույթները, գտնվում է Ջակոմո դելա Պորտայում «Բնական մոգություն» գրքում, 1558):
Բիմալ Ռոյ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդիկ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հնդիկ կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հնդիկ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Հնդիկ սցենարիստներ Կատեգորիա:Կալկաթայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ
Վիլլա դ’Էստե
Վիլլա դ’Էստեն երաժշտությունում
1867-1882 թվականներին վիլլայում հյուրընկալվել էր Ֆերենց Լիստը և այստեղ տվել իր եզրափակիչ համերգներից մեկը (1879)։ Լիստը վիլլային նվիրել է երեք ստեղծագործություն՝ «Վիլլա դ’Էստեի նոճիների մոտ» (№I և №II) և «Վիլլա դ’Էստեի շատրվանները»։ Նամակներից մեկում կոմպոզիտորը գրել է. «… այդ նոճիների հետ իմ հաճախակի համր զրույցը ես փորձեցի փոխանցել նոտայի թղթի վրա։ Որքան չոր և անասելի են հնչում դաշնամուրի վրա և նույնիսկ նվագախմբում՝ բացառությամբ Բեթհովենի և Վագների՝ ամենակարող բնության վիշտը»։
Վիլլա դ’Էստեն կերպարվեստում
18-րդ դարի գրաֆիկայի գագաթներից մեկն է սանգինայի տասը էսքիզներից կազմված շարքը, որոնք կատարվել են 1760 թվականի ամռանը Վիլլա դ’Էստեում Ֆրագոնարի կողմից (այժմ՝ Վիեննա, Ալբերտինա պատկերասրահ)։ Դրանից բացի Ֆրագոնարը, իր ընկեր Հյուբեր Ռոբերի նման, վիլլան նկարել է իր գեղանկարչական աշխատանքներում։ Հայրենական արվեստում Վիլլա դ’Էստեի կերպարը կրկին վերստեղծվել է գրաֆիկում (Աննա Օստումովա-Լեբեդևա)։ Ալեքսանդր Իվանովի «Քրիստոս Մարիամ Մագդաղենացու երևույթը հարությունից հետո» նկարի ֆոնի համար ընտրել է Տիվոլիում Վիլլա դ’Էստեի այգին։
Վիլլա դ’Էստեն պոեզիայում
1900 թվականին Մաքսիմիլիան Վոլոշինը վիլլան նկարագրել է Տիվոլիի մասին անավարտ բանաստեղծության մեջ։ Իսկ 1901 թվականին Վոլոշինն իր ակնարկներից մեկում հետևյալ կերպ բնութագրում է վիլլան.
"«Նրա էջերի միջև ընկած են ալպիական վարդեր, որոնք պոկվել են Օրտլերի լանջերից, Ադրիանոսի վիլլայի նոճու ճյուղը, Շելլիի գերեզմանից դափնու ճյուղը, Դիոնիսոսի թատրոնի մարմարյա սալիկների միջև աճող լեռնային խոտաբույսը, շատ բարակ փորագրված տերևներով ինչ-որ բույսի ճյուղը, որոնցով զարդարվել էր Վիլլա դ’Էստեի հին շատրվանը…»"
Վիլլա դ’Էստեն կինոյում
1953 թվականին Քենեթ Էնգերը Վիլլա դ’Էստեի շատրվանները լուսաբանել է իր Eaux d'artifice ֆիլմում։
Ֆրանսիական «Բերանբացը» (1965 թվական) կինոկոմեդիայում Վիլլա դ’Էստեում ավազակների մեծ զինված «հարցերի պարզում» է տեղի ունենում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իտալիայում Կատեգորիա:Իտալիայի զբոսայգիներ Կատեգորիա:Լացիո Կատեգորիա:Իտալիայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Իտալիայի թանգարաններ Կատեգորիա:Վերածննդի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Իտալիայի պալատներ Կատեգորիա:Հին Հռոմի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Եվրոպայում
Ֆիլիպ Լամ
Ֆիլիպ Լամ (Philipp Lahm, ), գերմանացի նախկին ֆուտբոլիստ։ Խաղում էր պաշտպանության եզրերում ։ Կարիերայի մեծ մասը անցկացրել է Մյունխենյան «Բավարիայի» կազմում։ «Բավարիա»-ի ավագն էր երբ նրանք 2013-2014 մրցաշրջանում տրեբլ նվաճեցին։ Նա նաև Գերմանիայի հավաքականի նախկին ավագն էր։ Նրա առաջնորդությամբ Գերմանիան հաղթել է 2014 թվականի Աշխարհի առաջնությունը։
Լամը շատերի կողմից համարվում է պատմության լավագույն ձախ պաշտպանը։ Նա ներառվել է 2006, 2010 և 2014 թվականների Աշխարհի առաջնությունների խորհրդանշական հավաքականներում, 2008 և 2012 թվականների Եվրոպայի առաջնությունների խորհրդանշական հավաքականներում, ինչպես նաև՝ 2006, 2008, 2012, 2013 և 2014 թվականների ՈՒԵՖԱ-ի տարվա խորհրդանշական հավաքականներում։ Թեև Լամը աջլիկ է, նա կարող է խաղալ և՛ աջ, և՛ ձախ եզրում։
«Բավարիա II»
2001 թվականին՝ 17 տարեկանում, Լամը դառնում է «Բավարիա II»-ի խաղացող։ Այդ ժամանակվա նրա մարզիչը՝ Հերման Գերլանդը մինչև հիմա կարծում է, որ Լամը ամենատաղանդավոր խաղացողն է, որին նա երբևէ մարզել է։ Ֆիլիպն իր առաջին խաղը «Բավարիա II»-ում խաղացել է 2001 թվականի օգոստոսի 25-ին՝ մարզային լիգայի 5-րդ տուրում, որտեղ նա խաղացել է ընդդեմ «Վակեր»-ի Բուրգհաուզենից։ Խաղն ավարտվեց 2։1 հաշվով մյունխենցիների հաղթանակով ։ Շուտով Լամը դարձավ «Բավարիա II»-ի ավագը։ Նա խաղում էր հենակետային կիսապաշտպանի և աջ պաշտպանի դիրքում ։
«Շտուտգարտ»
2003 թվականի ամռանը Լամը վարձակալվել է «Շտուտգարտ»-ի կողմից 2 տարի ժամկետով։ Ամենասկզբից նրան վերաբերվում էին որպես աջ պաշտպանի՝ Անդրեաս Հինկելին փոխարինող, բայց մարզիչ Ֆելիքս Մագատը որոշեց փորձել Լամին ձախ պաշտպանի դիրքում, որտեղ խաղում էր Հաիկո Գերբերը։ «Շտուտգարտ»-ում իր դեբյուտը նշեց 2003 թվականի օգոստոսի 3-ին՝ Բունդեսլիգայի առաջին խաղում՝ «Հանզա Ռոստոկ»-ի դեմ ։ Ֆիլիպը դուրս եկավ խաղադաշտ 76-րդ րոպեին՝ փոխարինելով կիսապաշտպան Սիլվիո Մայսներին։ Իր առաջին լրիվ խաղը անցկացրեց 2003 թվականի սեպտեմբերի 20-ին՝ «Դորտմունդի Բորուսիա»-ի դեմ խաղի ժամանակ։ Այս խաղը ավարտվեց «Շտուտգարտ»-ի հաղթանակով՝ 1։0 հաշվով՝ Կևին Կուրանյիի 67-րդ րոպեին խփած գոլի շնորհիվ ։ 2003 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Լամը իր առաջին խաղը անցկացրեց Չեմպիոնների Լիգայում «Շտուտգարտ»-ի կազմում՝ «Մանչեսթեր Յունայթեդ»-ի դեմ խաղում, որն ավարտվեց 2:1 հաշվով, շնորհիվ Կուրանյիի և Սաբիչի խփած գոլերի, իսկ Լամը ցուցադրեց հիանալի խաղ և փոխարինվեց 71-րդ րոպեին ։ Այս մրցաշրջանում Բունդեսլիգայում Լամը անցկացրեց 31 խաղ և խփեց մեկ գնդակ, իսկ Չեմպիոնների լիգայում անցկացրեց 7 հանդիպում, Բունդեսլիգայում ճանաչվեց այդ մրցաշրջանի 2-րդ լավագույն խաղացողը Աիլտոնից հետո։ 2004 թվականի Եվրոպայի առաջնությունից հետո Լամը լիովին չէր ապաքինվել։ Դրա հետ մեկտեղ, փոխվել էր «Շտուտգարտ»-ի գլխավոր մարզիչը, ում մարտավարությանը և թիմի նոր դասավորությանը Լամը չէր հարմարվում։ Այնուամենայնիվ, մինչև Նոր Տարվա դադարը Լամը հասցրեց անցկացնել 16 հանդիպում, որոնցից 14-ը՝ մեկնարկային կազմում։ 2005 թվականի հունվարին նա ստացավ աջ ոտքի սրթես-կոտրվածք, ինչի պատճառով բաց թողեց 4 ամիս։ Դաշտ վերադարձավ ապրիլի 9-ին «Շալկե 04»-ի դեմ խաղում, որը ավարտվեց շտուտգարտցիների հաղթանակով` 3:0 հաշվով ։ Խաղից 5 շաբաթ անց` մայիսի 17-ին Լամը նորից վնասվածք ստացավ, ինչով էլ ավարտվեց նրա կարիերան «Շտուտգարտ»-ում ։
«Բավարիա»
2005 թվականի հուլիսին Լամը վերադառնում է «Բավարիա», բայց վնասվածքի պատճառով նա չէր խաղում թիմի կազմում։ Մոտավորապես 2 ամիս այցելելով բժշկի քիչ-քիչ Լամը վերադարձավ խաղադաշտ։ Նա մասնակցում էր պարապմունքներին, աշխատում էր օրգանիզմի վերականգման ուղղությամբ։ Առաջին խաղը Բունդեսլիգայում 2005 թվականի նոյեմբերի 19-ին էր ընդդեմ «Արմինիա»-ի Բիլեֆելդից։ Հանդիպումը ավարտվեց մյունխենցիների հաղթանակով՝ 2։1 հաշվով ։ Ֆիլիպը 64-րդ րոպեում փոխարինում է Բիշենտե Լիսարասուին։ Մրցաշրջանի ավարտից հետո Լիսարասուն ավարտեց իր պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստի կարիերան ։ Այդ ժամանակ Ֆիլիպը համարվում էր ամենաթանկ պաշտպաններից մեկը «Բավարիա»-ում և ամբողջ Բունդեսլիգայում։
Լամը «Բավարիա»-ի կազմում անցկացրեց 15 մրցաշրջան։ 2011 թվականից նա թիմի ավագն էր։ «Բավարիա»-ի հետ Լամը 8 անգամ հաղթեց Բունդեսլիգան, 6 անգամ՝ Գերմանիայի գավաթը, ինչպես նաև 2012-2013 մրցաշրջանում հաղթեց Չեմպիոնների Լիգան ։ 2017 թվականի փետրվարի 17-ին Լամը հայտարարեց պրոֆեսիոնալ կարիերան այդ մրցաշրջանից հետո ավարտելու մասին ։ Մայիսի 20-ին Լամը և իր թիմակից Խավի Ալոնսոն իրենց վերջին պրոֆեսիոնալ հանդիպումը անցկացրեցին՝ «Ֆրայբուրգ»-ի դեմ խաղում ։
Միջազգային կարիերա
Գերմանիայի ազգային հավաքականում իր դեբյուտը Լամը նշել է 2004 թվականի փետրվարի 18-ին՝ 20 տարեկանում՝ Խորվաթիայի դեմ խաղում ։ Այս խաղում նա ճանաչվեց որպես խաղի լավագույն ֆուտբոլիստ ըստ գերմանական Kicker ամսագրի։ Գերմանիայի ազգային հավաքականի հետ նաև մասնակցեց Եվրո 2004-ին, որում մասնակցեց Գերմանիայի բոլոր 3 խաղերին ։
Լամը բաց թողեց հավաքականի խաղերը 2005 թվականի հունվարից մինչև 2006 թվականի մարտը ընկած ժամանակահատվածում վնասվածքների պատճառով։ Վերադառնալով՝ նա մասնակցեց 2006 թվականի Աշխարհի առաջնությանը և խփեց այս առաջնության առաջին գոլը Կոստա Ռիկայի դեմ խաղում ։ Այս առաջնությունում Գերմանիան զբաղեցրեց 3-րդ տեղը, իսկ Լամը ընդգրկվեց առաջնության խորհրդանշական հավաքականում ։
Լամը նաև մասնակցեց Եվրո 2008-ի բոլոր խաղերին։ Կիսաեզրափակչում Թուրքիայի դեմ խաղի 90-րդ րոպեին նա խփեց Գերմանիայի հաղթական գոլը ։ Նա ճանաչվեց այս խաղի լավագույն ֆուտբոլիստ։ Եզրափակչում Լամի և դարպասապահ Յանս Լեհմանի միջև թյուրըմբռնման պատճառով Ֆեռնանդո Տոռեսը գոլ խփեց խաղի 33-րդ րոպեին։ Սա դարձավ խաղի միակ գոլը և Իսպանիան հաղթեց առաջնությունում ։ Լամը Գերմանիայի հավաքականի միակ ֆուտբոլիստն էր, ով մասնակցել էր 2010 թվականի Աշխարհի առաջնության որակավորման փուլի խաղերին՝ բաց չթողնելով ոչ մի րոպե։ Աշխարհի առաջնությանը չէր մասնակցում Գերմանիայի հավաքականի ավագ Միխայել Բալակը վնասվածքի պատճառով, և հավաքականի ժամանակավոր ավագ ընտրվեց Լամը ։ Լամը դարձավ Գերմանիայի հավաքականի ամենաերիտասարդ ավագը Աշխարհի առաջնություններում ։ Գերմանիան հասավ մինչև առաջնության կիսաեզրափակիչ, որտեղ պարտվեց Իսպանիային 1-0 հաշվով ։ Լամը չէր մասնակցում 3-րդ տեղի համար խաղին հիվանդության պատճառով, սակայն Գերմանիան 3-2 հաշվով հաղթեց Ուրուգվային և զբաղեցրեց 3-րդ հորիզոնականը ։ Այս առաջնությունից հետո Յոախիմ Լյովը հայտարարեց, որ Բալակը այլևս չի խաղալու Գերմանիայի հավաքականի կազմում, և Լամը դառնալու է նոր մշտական ավագը ։
Լամը մասնակցեց Գերմանիայի հավաքականի խաղերին նաև Եվրո 2012-ի ժամանակ։ Գերմանիան կիսաեզրափակչում պարտվեց Իտալիային 2-1 հաշվով ։
Լամը իր 100-րդ հանդիպումը անցկացրեց Գերմանիայի հավաքականի կազմում 2013 թվականի սեպտեմբերի 6-ին՝ դուրս գալով խաղադաշտ Ավստրիայի դեմ 2014 թվականի աշխարհի առաջնության որակավորման փուլի խաղում ։
2014 թվականի աշխարհի առաջնության խմբային փուլի բոլոր 3 խաղերում և 1/8 եզրափակչի Ալժիրի դեմ խաղում Լամը խաղում էր կենտրոնական կիսապաշտպանի դիրքում։ Նա վերադարձավ աջ եզր Ֆրանսիայի դեմ քառորդ եզրափակչի խաղում և այս խաղում խաղաց նաև Բրազիլիայի դեմ 7-1 հաշվով ավարտված խաղում ։ 2014 թվականի հուլիսի 13-ին եզրափակչում՝ Արգենտինայի դեմ խաղում Գերմանիան 1-0 հաշվով հաղթանակ տարավ և նվաճեց իր 4-րդ աշխարհի առաջնության տիտղոսը ։
2014 թվականի հուլիսի 18-ին՝ 30 տարեկան հասակում, Լամը հայտարարեց միջազգային կարիերան ավարտելու մասին ։ Գերմանիայի հավաքականի կազմում նա անցկացրեց 113 խաղ՝ դառնալով 5 գոլի հեղինակ ։
Անձնական կյանք
Հունիսի 13-ին Աշխարհի առաջնությունից վերադառնալով Գերմանիա Լամը ամուսնանում է իր ընտրյալի՝ քսանհինգամյա Կլաուդիա Շատենբերգի հետ, որի հետ ծանոթ էր շուրջ 10 տարի։ Հարսանիքը ընթացավ ավանդական բավարիական ոճով Այինգ բավարիական քաղաքում՝ 25 կմ հեռու Մյունխենից։ Հանդիսական արարողությանը մասնակցում էր նաև քաղաքապետ Յոհան Էլիչլերը։ Պետական ամուսնական արարողությունից հետո Ֆիլիպը և Կլաուդիան պսակադրվեցին Սբ. Էմմերամ ուխտատեղիում, ոչ հեռու գյուղական մանկական այգուց։ 2012 թվականի օգոստոսին ծնվեց նրանց առաջնեկը, որին կոչեցին Յուլիան։
Հասարակական գործունեություն
Լամը մասնակցություն է ունենում տարբեր սոցիալական ծրագրերի։ 2011 թվականի դեկտեմբերին հիմնում է բարեգործական ֆոնդ իր անունով (Philipp Lahm-Stiftung), որի նպատակն է օգնել անապահով երեխաներին Գերմանիայում և Աֆրիկայում։ Բացի դրանից Լամի ֆոնդը մասնակցություն է ունենում «Մանկական գյուղ SOS» (SOS Children's Villages) և ուրիշ բարեգործական ծրագրերին։ Իր բարեգործական գործունեությունը ծավալելու 2009 թվականի հունսիսի 30-ին Լամին շնորհեցին մրցանակ Bayerischen Sportpreis-ից։ Բացի այդ նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել տարբեր տեսակի ծրագրերում, որոնք պայքարում էին անհանդուրժողականության և հոմոֆոբիայի դեմ սպորտում։ Նա ունեցել է մեծ ավանդ ամրապնդելու հանդուրժողականությունը և պայքարել է հոմոֆոբիայի դեմ սպորտում, հատկապես ֆուտբոլում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1983 ծնունդներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բավարիա Մյունխենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոններ Կատեգորիա:Գերմանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Շտուտգարտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի ինքնակենսագիրներ
Ժամանակակից արվեստի թանգարան (Ռիո դե Ժանեյրո)
Ժամանակակից արվեստի թանգարան Ռիո դե Ժանեյրոյում (Museum of Modern Art in Rio de Janeiro, Museu de Arte Moderna do Rio de Janeiro), թանգարան Ռիո դե Ժանեյրոյում, նվիրված ժամանակակից արվեստին։
Պատմություն և գործունեություն
1948 թվականին բրազիլացի գործարար և կոլեկցիոներ Ռայմունդո Դե Կաստրո Մայայի նախագահությամբ ստորագրվել են Ռիո դե Ժանեյրոյում ժամանակակից արվեստի թանգարան ստեղծելու մասին փաստաթղթեր։ Որպես մշակութային հաստատություն՝ այն սկսել է գործել 1951 թվականին և հաջորդ տարի ժամանակավորապես տեղակայվել է Ղուշթավու Կապանեմայի պալատում։ 1952 թվականի դեկտեմբերին քաղաքային խորհուրդը հաստատել է նոր թանգարանին 40 000 քառակուսի մետր հողատարածք նվիրաբերելու առաջարկը։ Թանգարանը սեփական շտաբ-բնակարանը ստացել է 1958 թվականին, առաջին ցուցասրահը բացվել է 1963 թվականին։
Թանգարանը գտնվում է քաղաքի կենտրոնում գտնվող Ֆլամենգո զբոսայգու հյուսիս-արևելյան մասում։ Ֆլամենգոյի այգին քաղաքային զարգացման ծրագրի նախագիծ է, ստեղծվել է ճարտարապետ Աֆոնսու Ռեյդիի և լանդշաֆտային դիզայներ Ռոբերտ Մարքսի կողմից 1950-1960-ական թվականներին ։
Այգին ստեղծվել է ծոցի ափին գտնվող աղբավայրի տեղում, այդ պատճառով էլ թանգարանի շենքի սյուների հենասյուները հասնում են 20 մետր խորության։ Հյուսիսային ճակատը ունի ալյումինե շերտեր, որոնք վերահսկում են պատկերասրահի տարածքում գտնվող բնական լույսի քանակը․ պատկերասրահի պատուհանները կենտրոնացած են հյուսիս և հարավ։
Ժամանակակից արվեստի թանգարանը ներառում է․
Թանգարանի փորձարարական բաժնի հիմնադիրներից մեկը 1969 թվականին Սիլդո Մեյրելեշն էր։ Մի շարք աշխատանքներ թանգարանին է փոխանցել բրազիլացի կոլեկցիոներ Ժիլբերտո Շատոբրիանը։
1978 թվականի հուլիսի 8-ին անհայտ պատճառով առաջացած ուժեղ հրդեհը ոչնչացրել է թանգարանի արվեստի գործերի մինչև 90 %-ը, այդ թվում՝ Պաբլո Պիկասոյի («Cubist Head» և «Portrait of Dora Maar»), Ժոան Միրոյի («Persons in a Landscape»), Սալվադոր Դալիի («Egg on a Plate, Without the Plate»), ինչպես նաև Մաքս Էռնստի, Պաուլ Կլեեի, Դիեգո Ռիվերայի, Ռենե Մագրիտի, Իվան Սերպայի, Դավիթ Սիկեյրոյի, ինչպես նաև Մաքս Էրնստի, Փոլ Քլեեի, Դիեգո Ռենե Մագրիտի և այլ արվեստագետների աշխատանքները ։
Հավաքածու
Ռիո դե Ժանեյրոյի ժամանակակից արվեստի թանգարանը ներկայացնում է Լատինական Ամերիկայում ժամանակակից արվեստի կարևորագույն հավաքածուներից մեկը։ Այն բաղկացած է երեք տարբեր ծագում ունեցող ստեղծագործություններից՝ նվիրատվության նպատակով ստեղծված թանգարանի սեփական հավաքածուից, հովանավորների օգնությամբ ձեռք բերված աշխատանքներից, որոնց թվում են Petrobrás և White Martins ընկերությունները, ինչպես նաև վարկի պայմաններով թանգարանին տրամադրված ստեղծագործությունները, որոնց մեջ մտնում են, մասնավորապես, Ժիլբերտո Շատոբրիանի հավաքածուի ստեղծագործությունները։
Լևաշիի շրջան
Լևաշիի շրջան (Левашинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Դաղստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Լևաշի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 830 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 68712 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 82,79 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դաղստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ռիբկա (Կարամիշայի վտակ)
Ռիբկա (Рыбка), գետ Ռուսաստանում, հոսում Վոլգոգրադի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կարամիշա գետի ձախ ափին՝ 50 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 22 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մեդվեդիցա գետն է, գետի ենթաավազանը Խյոպար և Հյուսիսային Դոնցա գետերն են։ Գետավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Գրազ (այլ կիրառումներ)
Գրազ, կարող է վերաբերել՝
Հույս I
«Հույս I» (Die Hoffnung I), նշանավոր ավստրիացի նկարիչ Գուստավ Կլիմտի կտավներից, որը հեղինակը նկարել է 1903 թվականին։ Նկարն այժմ գտնվում է Կանադայի ազգային պատկերասրահում (Օտտավա)։ Նկարի գլխավոր թեման հղի և մերկ կինն է։ Նա իր երկու ձեռքերն ամուր դրել է որովայնին և մոտեցրել դեպի կրծքավանդակը։ Նրա հայացքն ուղղված է անմիջապես դիտողին։ Իսկ մազերի ահռելի փունջի վրա անմոռուկներով զարդարված թագ է պատկերված ։ Առաջին հայացքից նկարում պատկերված տեսարանը աչքը շոյող է և հաճելի տպավորություն է թողնում։ Բայց հենց ուշադրություն ես դարձնում նկարի ետին պլանին, մահվան կերպարով պատկերված անձինք անմիջապես աչքի են զարնում  ։
Նկարի ստեղծման պատմությունը
Նկարի ստեղծման, այսպես կոչված, արտաքին խթանն ու գլխավոր պատճառը եղել է Կլիմտի բնորդուհիներից մեկի՝ Հերմայի հղիությունը։ Մի օր Հերման պետք է, ինչպես միշտ, այցելեր նկարչի արհեստանոց բնորդություն անելու համար։ Սակայն նա այդպես էլ չի գալիս։ Կլիմտն անհանգստանում է և մտածում, որ միգուցե Հերման հիվանդացել է։ Նա մարդ է ուղարկում պարզելու, թե ինչ է պատահել։ Արդյունքում Կլիմտն իմանում է, որ Հերման ոչ թե պարզապես հիվանդացել է, այլ հղի է։ Չնայած որ կինը չէր ցանկանում հղիության ընթացքում բնորդությամբ զբաղվել, Կիլմտը նրան անընդհատ հրավիրում էր իր արհեստանոց ։ Հերման ստիպված էր համաձայնել նկարչի առաջարկին, քանի որ պետք է գումար վաստակեր իր ընտանիքի կարիքները հոգալու համար։ Արդյունքում նա տալիս է իր՝ Կլիմտի համար բնորդություն անելու վերջնական համաձայնությունը։ Արվեստագետը, օգտվելով կնոջ ֆինանսական բարդ իրավիճակից, նկարում է նրան՝ ասելով, որ «նրա հետույքը շատ ավելի գեղեցիկ և խելացի տեսք ունի, քան բազմաթիվ մարդկանց դեմքերը» ։
Հայտնի է, որ Կլիմտը սեռական հարաբերություններ է ունեցել իր համարյա բոլոր բնորդուհիների հետ։ Սակայն չկան հստակ տեղեկություններ՝ արդյոք այդ հարաբերությունների արդյունքում հայտնի նկարիչն ունեցել է երեխաներ, թե ոչ։
Նկարագրութjուն
Նկարի ստեղծման տարիներին եվրոպական արվեստում հազվադեպ, անգամ ընդհանրապես չհանդիպող երևույթ էր հղի կնոջը պատկերելը։ Կլիմտն առաջին նկարիչներից էր, որ հակադրվեց այդ կարծրացած սովորույթին և մերկ հղի կնոջը պատկերեց ։ Կլիմտը նկարը հանրությանը ներկայացնում է միայն 1909 թվականին Վիեննայում կայացած երկրորդ ցուցադրության շրջանակներում։ Նկարում ներկայացված թեմաները հակասական են։ Առկա է միաժամանակ և՛ ծնունդը և՛ մահը։ Նկարի ետին պլանում պատկերված մահվան կերպարով անձինք պտտվում են հղի երիտասարդ կնոջ շուրջը՝ կարծես թե ցանկանալով աղավաղել կյանքի, մահվան և վերամարմնավորման գաղափարները։
Նկարում պատկերված են ոչ միայն մահվան կերպարներ։ Նկարի ձախ անկյունում երևում է ծովային հրեշը ։ Ակնհայտ երևում են հրեշի ատամները և ճանկի նման ձեռքը՝ ուղված դեպի կնոջ որովայնը և կոնքը։ Այդ ծովային հրեշն ունի երկար պոչ, որը փաթաթված է կնոջ ոտքերին և դուրս է գալիս նկարի սահմաններից։ Նկարի ետին պլանում պատկերված երեք հիվանդագին արարծներից բացի կնոջ անմիջապես գլխավերևում տեղադրված է մի գանգ։ Այն ամրացված է կապույտ մարմնի։ Գանգը խորհրդանշում է մահ և անկում, քայքայում։ Իսկ մյուս երեք կերպարները խորհրդանշում են հիվանդություն, ծերություն և խելագարություն ։
Կնոջ ետևում պատկերված գանգը կարող է լատիներեն Memento mori արտահայտության կրողը լինել։ Լատիներենից թարգմանաբար Memento mori նշանակում է հիշի՛ր մահվան մասին։ Այսինքն այն, որ կյանքն անցողիկ է, իսկ մահն՝ անխուսափելի։ Նկարիչը ցանկանում է ասել, որ չնայած այն փաստին, որ մարդ կյանքի ծարավ է, պայքարում է կյանքի համար, հաջորդ պահին մահը կարող է վրա հասնել։ Մահը միշտ քայլում է մարդու կողքից։ Memento mori-ն արվեստում հիմնականում հենց գանգի տեսքով է ներկայացվում։
Անձնական կյանք
Աշխարհահռչակ նկարչի նկարները էլ ավելի մեծ կապ ունեն նրա անձնական կյանքի հետ, քան որևիցե մեկը կարող է պատկերացնել։ 1902 թվականին՝ Հույս I նկարի ստեղծումից մեկ տարի առաջ, Կլիմտը զավակ է ունենում, ով մահանում է դեռ մանկահասակ տարիքում։ Նախնական նկարում հղի կնոջ կողքին պատկերված էր նաև մի տղամարդ, ով մխիթարում էր վերջինիս։ Կա կարծիք, որ հենց այս դեպքն է ազդել Կլիմտի վրա և ստիպել նրան վերափոխել կտավը՝ այնտեղ ներկայացնելով կյանքի անցողիկության և մահվան անխուսափելիության գաղափարը։ Այդ տղամարդը վերջնական նկարում հանդես է գալիս գանգի տեսքով ։
Կլիմտը հայտնի է որպես մի անհատ, ով կոտրում էր բոլոր կարծրատիպերը, դեմ էր գնում բոլոր ընդունված օրենքներին, հատկապես երբ հարցը վերաբերվում էր արվեստին։ Կլիմտի ժամանակակից նկարիչները նույնպես նկարում էին մերկ կանանց, սակայն նրանք օգտագործում էին կտորեղեն՝ նրանց սեռական օրգանների հատվածները ծածկելու համար ։ Նա չէր վախենում բացահայտ կերպով նկարել ու հանրության դատին ներկայացնել ամբողջովին մերկ կնոջ մարմինը։ Նրա պատկերած կանայք, ինչպես օրինակ Հույս I և Հույս II նկարների հերոսուհին, հիմնականում գանգուր վարսերով են օժտված, ինչի վրա Կլիմտը մեծ ուշադրություն է դարձնում։ Նա մեկ այլ նախադեպը չունեցող հեղաշրջում է կատարում արվեստի պատմության մեջ, երբ առանց վախի նվազագույն զգացման պատկերում է կնոջ սեռական օրգանի մազածածկույթը։ Այդ ժամանակներում բացի այն, որ այդպիսի երևույթը ընդունված չէր, այլ համարվում էր կնոջ տգեղ ֆիզիկական հատկանիշ ։
Այսպիսով՝ Կլիմտը ներկայացնում է մերկ կնոջ գեղեցկության ամբողջովին նոր մոդել։
Խասավյուրտի շրջան
Խասավյուրտի շրջան (Хасавюртовский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Դաղստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Խասավյուրտ ։
Հույս I
Հակասություններ
Արվեստի այս նոր ոճը, որն ներառում էր մերկություն, մարմնական գեղեցկություն, գայթակղիչ կանայք, ստեղծում է հակասություններ Կլիմտի և ավստրիացիների միջև։ Նրանք համարում էին, որ Կլիմտի նկարները չափազանց սկանդալային են և պարունակում են սեռական կյանքի պրոպագանդայի մասնիկներ։ Այս ամենը դեմ էր նրանց մտածելակերպին և ապրելաոճին։ Նախկինում Կլիմտի նկարած կանայք գեղեցիկ, ուժեղ անհատականություններ էին, ովքեր ենթակա չէին իրենց տղամարդկանց։ Այս նոր կինը շոկ էր բոլոր ավստրիացիների համար։ Բայց այն նաև Կլիմտի՝ այսպիսի հայտնի ու հռչակավոր դառնալու գրավականն էր։ Գուստավ Կլիմտը իր մեծ ներդրումն ու ազդեցությունն է ունեցել արվեստի պատմության հետագա զարգացման վրա ։
Խասավյուրտի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1425 կմ²։
Հույս I
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գուստավ Կլիմտի նկարներ Կատեգորիա:Սիմվոլիզմ Կատեգորիա:1903 նկարներ Կատեգորիա:Մերկ կանանց պատկերով նկարներ Կատեգորիա:Կանադայի ազգային պատկերասրահի նկարներ
Խասավյուրտի շրջան
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 140387 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 98,52 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դաղստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Գրազ (ֆիլմ, 2008)
Սյուժե
Մեծահարուստ Վիկտոր Պետրովիչը և սովորական մենեջեր Մաքսիմ Սոլնցևը պատահականորեն գրազ են գալիս, այն մասին թե ինչն է նախընտրելի մահապատիժը, թե ցմահ բանտարկությունը։ Նրանց գրազն անկանխատեսելի հետևանքներ է ունենում, Մաքսիմը վերաբնակվում է մեծահարուստի տան հարևանությամբ գտնվող հին շենքում 15 տարի, այդ ընթացքում նրան արգելված է դուրս գալ շինությունից և շփվել արտաքին աշխարհի հետ։ Այս պայմանների կատարման դիմաց նա կարող է ստանալ 15 միլիոն դոլար։
Արձագանքներ
Ֆիլմը կինոքննադատների կողմից արժանացել է առավելապես բացասական արձագանքների   ։ Megacritic կայքում ֆիլմը 5 գրախոսականի հիման վրա ստացել է 4,4 բալ 10 հնարավորից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ռուսական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր
Դեմիեն Հիրսթ
Դեմիեն Սթիվեն Հիրսթ (Damien Hirst, ), անգլիացի նկարիչ, ձեռնարկատեր, արվեստի ստեղծագործությունների հավաքորդ, ինչպես նաև «Բրիտանացի երիտասարդ արվեստագետներ» խմբի (Britart) ամենահայտնի գործիչը, որը 1990-ական թվականներից գերիշխում է արվեստի ասպարեզում։
«Sunday Times»-ի գնահատմամբ՝ Հիրսթն աշխարհի ամենահարուստ ապրող նկարիչն է։ 2010 թվականին նրա կարողությունը գնահատվել է 215 միլիոն ֆունտ ստեռլինգ։ Գործունեության սկզբում Դեմիենը սերտորեն համագործակցել է հայտնի հավաքորդ Չարլզ Սաատչիի հետ, սակայն աճող տարաձայնությունները հանգեցրել են 2003 թվականին հարաբերությունների խզման։
Նրա աշխատանքների հիմնական թեման մահն է։ Նկարչի ամենից հայտնի նկարների շարքը կոչվում է «Natural History», որտեղ մրջնալդեհիդում պատկերել է սատկած կենդանիներ (այդ թվում` շնաձուկ, ոչխար և կով)։ Նշանակալի է «Մահվան ֆիզիկական անհնարինությունն ապրող մարդու գիտակցության մեջ» աշխատանքը (The Physical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living), որտեղ վագրային շնաձուկը մրջնալդեհիդով ակվարիումի մեջ է։ Այս աշխատանքը դարձել է 1990-ական թվականների բրիտանական արվեստի գրաֆիկական աշխատանքի և «Britart»-ի խորհրդանիշները։
Թիթեռները Հիրսթի աշխատանքներն արտահայտելու հիմնական օբյեկտներից մեկն են։ Նկարիչը կտավներում, լուսանկարներում, ինստալյացիաներում պատկերել է դրանք բոլոր հնարավոր ձևերով։ Այսպես, նա իր` 2012 թվականի ապրիլից մինչև սեպտեմբեր Լոնդոնի Թեյթ Մոդեռն թանգարանում եղած ինստալյացիաներից մեկի` «Սիրահարվել և սիրելուց դադարելու» (In and Out of Love) համար օգտագործել է 9 000 կենդանի թիթեռնիկ, որոնք աստիճանաբար սատկել են միջոցառման անցկացման ընթացքում։ Այս միջադեպից հետո RSPCA կենդանիների պաշտպանության բարեգործական հիմնադրամի ներկայացուցիչները խիստ քննադատության են ենթարկել նկարչին։
Կենսագրություն
Դեմիեն Հիրսթը ծնվել է Բրիստոլում, մեծացել՝ Լիդսում։ Հայրը եղել է մեխանիկ և մեքենայի վաճառող, ընտանիքը թողել է, երբ Դեմիենը 12 տարեկան էր։ Մայրը՝ Մերին, սիրողական նկարիչ էր։ Նա արագ կորցրել է որդու նկատմամբ վերահսկողությունը, որին երկու անգամ ձերբակալել են խանութներում գողություն կատարելու համար ։ Դեմիենը սկզբում սովորել է Լիդսի գեղարվեստի դպրոցում, այնուհետև Լոնդոնի շինհրապարակներում երկու տարի աշխատելուց հետո փորձել է ընդունվել Սուրբ Մարտինի անվան արվեստի և դիզայնի Կենտրոնական քոլեջ և Ուելսի ինչ-որ քոլեջ։ Արդյունքում, 1986-1989 թվականներին սովորել է Գոլդսմիթի քոլեջում։
1980-ական թվականներին «Գոլդսմիթ» քոլեջը համարվել է նորարարական. ի տարբերություն այլ դպրոցների, որոնք իրենց մոտ հավաքում էին իսկական քոլեջ ընդունվել չկարողացող ուսանողներին, «Գոլդսմիթի» դպրոցը ներգրավել էր բազմաթիվ տաղանդավոր ուսանողների և հնարամիտ դասախոսների։ Գոլդսմիթը ներկայացրել է նորարարական ծրագիր, որն ուսանողներից չի պահանջել ներկերով նկարելու կամ գրելու հմտություն։ Վերջին 30 տարվա ընթացքում նման կրթական մոդելը լայն տարածում է ստացել ամբողջ աշխարհում։
Որպես դպրոցի ուսանող՝ Հիրսթը կանոնավոր կերպով այցելել է դիարան։ Ավելի ուշ նա նկատել է, որ իր ստեղծագործությունների շատ թեմաներ սկիզբ են առել հենց այնտեղ։
Գործունեություն
1988 թվականի հուլիսին Լոնդոնի նավահանգստի վարչակազմի դատարկ շենքում Հիրսթը ղեկավարել է հռչակ ստացած «Freeze» ցուցահանդեսը, որտեղ ներկայացվել են դպրոցի 17 ուսանողների աշխատանքները և նրա սեփական ստեղծագործությունը՝ ստվարաթղթե արկղից կոմպոզիցիան, որը գունազարդված էր ներկարարական նյութերով։ Հենց «Freeze» ցուցահանդեսը նույնպես Հիրսթի ստեղծագործության արդյունքն էր։ Նա ինքն էր առանձնացրել աշխատանքները, պատվիրել գրացուցակը և ծրագրել բացման արարողությունը։
Freeze-ը դարձել է մի քանի նկարիչներից բաղկացած «YBA» միության մեկնարկային կետը։ Բացի այդ, Հիրսթը ուշադրությունը հրավիրել է հայտնի հավաքորդ, ՆԱՏՕ-ի քարոզչության բլոկի հսկող Չարլզ Սաատչիի վրա։
1989 թվականին ավարտել է Գոլդսմիթի քոլեջը։ 1990 թվականին ընկերոջ՝ Կարլ Ֆրիդմանի հետ, օդանավարանի «Bermondsey» գործարանի դատարկ շենքում կազմակերպել է ևս մեկ ցուցահանդես՝ «Gamble»: Այս ցուցադրությանն այցելել է Սաատչին. Ֆրիդմանը հիշում է, թե ինչպես էր նա բերանը բաց կանգնած Հիրսթի ինստալյացիայի առաջ, որը կոչվում էր «Հազարամյակ՝ կյանքի ու մահվան դիտողական ցուցադրություն»։ Սաատչին գնել է այդ ստեղծագործությունը և Հիրսթին առաջարկել գումար՝ հետագա աշխատանքներ կատարելու համար։