cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էբուլիոսկոպիա
Էբուլիոսկոպիա ( - եռում եմ և σκοπεω - դիտել), ֆիզիկաքիմիական հետազոտության եղանակ, որը հիմնված է լուծույթի և մաքուր լուծիչի եռման ջերմաստիճանների տարբերությունը (Δtեռմ.) չափելու վրա։ Էլեկտրոլիտային դիսոցման բացակայության դեպքում և ըստ Ռաուլի օրենքի չցնդող նյութի անսահման նոսր լուծույթի համար Δtեռմ. = EէC, որտեղ Eէ-ն համեմատականության գործակիցն է (էբուլիոսկոպիկ հաստատունը), բնորոշ է յուրաքանչյուր լուծիչի համար և կախված չէ լուծված նյութի բնույթից։ C-ն լուծույթի կոնցենտրացիան է՝ արտահայտված Մոլարով 1000 գ լուծիչում։ Էբուլոսկոպիան կիրառվում է լուծված նյութի մոլեկուլային զանգվածը, լուծիչի ակտիվությունը և լուծված նյութի կամ թույլ էլեկտրոլիտի դիսոցման աստիճանը որոշելու համար։ Այսպես, նյութի մոլեկուլային զանգվածը որոշում են ըստ հավասարման՝
որտեղ P1-ը և P2-ը համապատասխանաբար լուծված նյութի և լուծիչի զանգվածներն են՝ գրամով արտահայտված։ Δtեռմ. չափում են մետաստատիկ ջերմաչափի կամ զգայուն ջերմազույգի միջոցով։Eէ կարելի է որոշել փորձով կամ թերմոդինամիկական հավասարումների օգնությամբ։ Փորձնական դժվարությունների պատճառով էբուլոսկոպիան, ի տարբերություն կրիոսկոպիայի, մոլեկուլային զանգվածը որոշելու համար հազվադեպ է կիրառվում։
Կատեգորիա:Ֆիզիկաքիմիական հետազոտության եղանակ Կատեգորիա:Ֆիզիկական քիմիա
Խաչակրաց պետություններ
Խաչակիրների պետություններ, խաչակրաց արշավանքների ժամանակ եվրոպացիների հիմնած պետություններն Արևելքում։ 1098 թվականին հիմնվել են Եդեսիայի կոմսությունը և Անտիոքի դքսությունը, 1099 թվականին՝ Երուսաղեմի թագավորությունը, 1109 թվականին՝ Տրիպոլիի կոմսությունը, 1192 թվականին՝ Կիպրոսի Լուսինյան թագավորությունը։ Եդեսիայի կոմսությունը, Անտիոքի դքսությունը և Տրիպոլիի կոմսությունը անվանական կախման մեջ էին Երուսաղեմի թագավորությունից։ Խաչակիրների պետություններում ընդօրինակվել է Արևմտյան Եվրոպայում, հատկապես Ֆրանսիայում տիրող ֆեոդալական համակարգը։
Իսլամադավան երկրների ճնշման և ներքին հակասությունների հետևանքով խաչակիրների պետությունները կործանվել են։ 1144 թվականին Մոսուլի ամիրան գրավել է Եդեսիան, 1187 թվականին Եգիպտոսի սուլթան Սալահեդդինը՝ Երուսաղեմը։ Մամլուքները 1268 թվականին կործանել են Անտիոքի դքսությունը, 1289 թվականին՝ Տրիպոլիի կոմսությունը։ 1489 թվականին Կիպրոսի թագավորությունը միացվել է Վենետիկի հանրապետությանը։ Խաչակիրների պետությունների հասարակական և տնտեսական կյանքի ուսումնասիրության կարևոր աղբյուրներ են «Անտիոքի ասիզները» և «Երուսաղեմի ասիզները»։
Կատեգորիա:Խաչակրաց պետություններ Կատեգորիա:Պատմական մարզեր Կատեգորիա:Կիլիկյան Հայաստան Կատեգորիա:Քրիստոնեական տերմիններ
Գոլոխվաստիխա
Գոլոխվաստիխա (Голохвастиха), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վետլուժսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վետլուժսկի շրջանի բնակավայրեր
Բերդյանսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Բերդյանսկի գյուղական խորհուրդ  (Бердянська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զաչեպիլովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Բերդյանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1402 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 75.51 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18.57 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1923 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Վոլչի Յար (գյուղ, Կուպյանսկի շրջան)
Վոլչի Յար (Вовчий Яр), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1798 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Վոլչի Յար գյուղում բնակվում էր 20 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,13 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 153,85 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1798 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Դյուրերի ինքնադիմանկար (1498)
Ստեղծման պատմություն
Նկարին կա նկարչի մակագրությունը. «Ես նկարել եմ ինքս ինձ։ Ես 26 տարեկան եմ։ Ալբրեխտ Դյուրեր» (Das malt ich nach meiner gestalt / Ich war sex und zwenzig Jor alt / Albrecht Dürer): Քանի որ մայիսի 21-ին նկարիչը դարձել է 27 տարեկան, ապա կարելի է վստահաբար պնդել, որ Դյուրերը ինքնադիմանկարն ավարտել է 1498 թվականի սկզբին։ Դյուրերը եղել է ոսկերիչի որդի, որ Նյուրնբերգ է տեղափոխվել Հունգարիայից 15-րդ դարի կեսերին։ Նա գերմանական վերածննդի խոշորագույն դեմքերից է։ 1498 թվականը կարևոր է եղել նկարչի համար. նա հրապարակել է 15 փորագրանկարներից բաղկացած «Հայտնություն» շարքը։ Նույն թվականին նա վերադարձել է Իտալիա կատարած իր ճամփորդությունից։ Կտավում զգալի է վենետիկյան և լոմբարդյան դպրոցների ազդեցությունը, մասնավորապես Ջովաննի Բելլինիի։
Նկարիչն ու բարեկիրթ ազնվականը
Նկարչի կերպարը կտավում շատ հանգիստ է և ինքնավստահ։ Նա իրեն պատկերել է կանգնած դիրքով` փոքր-ինչ թեքված, ձեռքով ելուստին հենված։ Դյուրերի կերպարը զբաղեցնում է ողջ կտավը. գլխարկը գրեթե հպվում է նկարի վերին եզրին։ Նկարչի դեմքն ու պարանոցը լուսավորված են սենյակ թափանցող լույսով, երկար ալիքաձև մազերը պատկերված են բծախնդրորեն ։ Ավելի վաղ շրջանի ինքնադիմանկարի համեմատությամբ նկարիչն իսկական մորուք ունի, որ ժամանակի երիտասարդ մարդկանց այնքան էլ բնորոշ չի եղել։ Նկարչի հագուստը նրբաճաշակ է։ Սևով երիզված վերնազգեստի տակից երևում է սպիտակ վերնաշապիկը։ Նկարչի գլխին զոլավոր գլխարկ է` վերնազգեստի երանգով։ Ուսերին գցված է բաց շագանակագույն թիկնոց, որն ամրացված է վզին գցած ամրակապով։ Նկարչի ձեռքերին կաշվե նուրբ ձեռնոց է ։
Սենյակում պատկերված է կամար, որ մասամբ ընդգրկում է Դյուրերի գլուխը, իսկ աջից բաց պատուհան է` սքանչելի բնապատկերով. կանաչ դաշտերը ձգվում են հեռու` ձուլվելով ծառերով շրջապատված լճին, իսկ հեռվում երևում են ձյունածածկ գագաթներով սարերը, որոնք հավանաբար հիշեցնում են երեք տարի առաջ Ալպերով ճամփորդությունը ։ Գերմանիայում այդ ժամանակ նկարչությունը արհեստ էր համարվում, ինչն անընդունելի էր նկարչի համար։ Ինքնադիմանկարում Դյուրերը բարեկիրթ ազնվականի տեսք ունի։ Այդ շրջանում իր ընկերոջը նա գրել է.
Նկարչի նորաձև և թանկարժեք հագուստը և պատուհանից երևացող լեռնաշղթան ցույց են տալիս, որ նա իրեն այլևս գավառական սահմանափակ մարդ չի համարում։
Դյուրերի ինքնադիմանկարները
Դյուրերը արևմտյան առաջին նկարիչն է եղել, որ ինքնադիմանկարներ է ստեղծել իր կյանքի տարբեր փուլերում։ Դրանց շնորհիվ` կարելի է պատկերացում կազմել գեղանկարչի զարգացման մասին։ Իր առաջին ինքնադիմանկարը Դյուրերը նկարել է 1484 թվականին 13 տարեկան հասակում։ Արծաթի վրա արված այդ փորագրությունը պահվում է Վիեննայի Ալբերտինա պատկերասրահում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1498 նկարներ Կատեգորիա:Ալբրեխտ Դյուրերի նկարներ Կատեգորիա:Պրադո թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Ինքնադիմանկարներ
Սադի Կառնո (քաղաքական գործիչ)
Մարի Ֆրանսուա Սադի Կառնո (Marie François Sadi Carnot. maʁi fʁɑ̃swa sadi kaʁno, ), ֆրանսիացի պետական գործիչ, եղել է Ֆրանսիայի Երրորդ Հանրապետության չորրորդ նախագահը ։ Նա եղել է Ֆրանսիայի նախագահ 1887 թվականից մինչև 1894 թվականը, երբ սպանվել է Սանտա Ժերոնիմ Կասերոյի կողմից։
Գեներալ Լազար Կառնոյի թոռն է, նշանավոր ֆիզիկոս Սադի Կառնոյի զարմիկը։ Հայրը՝ Իպոլիտ Կառնոն նույնպես քաղաքականությամբ է զբաղվել։ Որդին՝ Ժան Կառնոն, բիզնեսմեն էր։
Նախագահություն
Կառնոն հայտնի էր իր ազնվությամբ, սա նրան ավելի ճանաչված է դարձրել մյուս թեկնածուի` Ժուլի Գրևիի համեմատ, ով հրաժարական էր տվել սկանդալից հետո։ Նա ընտրվել է նախագահ` 827 ձայնից ստանալով 616-ը։ Նա ստանձնել է նախագահությունը ճգնաժամային ժամանակաշրջանում, երբ հանրապետությունը բաց հարձակումների էր ենթարկում։ Կարնոնի ժողովրդականությունն օգնում է ստիպելու Ժորժ Բուլանժեին հեռանալ։ Բուլանժեն պահպանողական էր և միապետության կողմնակից, և այդ պատճառով վախ կար, որ նա կարող է փորձել տապալել հանրապետությունը։ Կարնոն մոտ էր իր ամենահայտնիությանը, երբ 1894 թվականի հունիսի 24-ին այցելում է հանրային միջոցառման Լիոնում։ Հետագայում նա դանակահարվել է իտալացի անարխիստ Սանտա Գերոնիմո Կասերիո և մահացել է հունիսի 25-ի գիշերը։ Դանակահարությունը մեծ սարսափի և վախի մթնոլորտ է տարածում։ Նախագահին հանդիսավոր կերպով թաղել են Փարիզի պանթեոնում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի նախագահներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ճարտարագետներ
Պեկարի (գյուղ, Կոնոտոպի շրջան)
Պեկարի (Пекарі), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պեկարի գյուղում բնակվում էր 611 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մյագլովո (գյուղ, Վսևոլոժսկի շրջան)
Մյագլովո (Мяглово), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վսևոլոժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 298 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վսևոլոժսկի շրջանի բնակավայրեր
Ուեյն շրջան (Ջորջիա)
Ուեյն շրջան (Wayne County), ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.671 կմ² է, բնակչությունը՝ 26.565 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Ջեսափ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1803 թ.։
Կատեգորիա:Ջորջիայի շրջաններ
Ալեքսանդր III-ի հիշատակին
«Ալեքսանդր III-ի հիշատակին» (Памятное Александра III), ոսկերչական ձու, որը դարձավ Ֆաբերժեի 52 զատկական ձվերից մեկը՝ պատրաստված Կարլ Ֆաբերժեի ընկերությունում Ռուսաստանի կայսերական ընտանիքի համար։ Այն ստեղծվել է 1909 թվականին Նիկոլայ II կայսեր պատվերով։ Ոսկերչական ձուն Նիկոլայը Զատկի տոնին նվիրել է մորը՝ այրիացած կայսրուհի Մարիա Ֆեոդորովնային ։
Այս պահին «Ալեքսանդր III-ի հիշատակին» ոսկերչական ձուն կորսված է, իսկ տեղակայման վայրը՝ անհայտ ։
Դիզայն
«Ալեքսանդր III-ի հիշատակին» ոսկերչական ձուն ամբողջությամբ պատրաստված է պլատինից։ Պատված է սպիտակ փայլատ էմալով և ոսկե ժապավեններով։ Ձվի զարդարանքի համար օգտագործվել են ադամանդներ։ Որպես զարդանախշ կիրառվել են ծաղիկներ, կողովներ, ժապավեններ։ Ձվի գագաթներին մեծ ադամանդներ են, որոնց տակ տեղադրված է ստեղծման տարեթիվը՝ «1909» և կայսրուհու միացագիրը։ Ձվի ներսում տեղադրված է Ալեքսանդր III կայսեր ոսկե կիսանդրին՝ զարդարված լազուրիտով ։
Անակնկալ
«Ալեքսանդր III-ի հիշատակին» կայսերական ոսկերչական ձվի անակնկալը Ալեքսանդր III կայսեր ոսկեձույլ կիսանդրին է՝ զարդարված լազուրիտով և ադամանդներով։ Այսօր ո՛չ ձվի, ո՛չ անակնկալի գտնվելու վերաբերյալ տեղեկություններ չկան ։
Պատմություն
«Ալեքսանդր III-ի հիշատակին» ոսկերչական ձուն Նիկոլայ II կայսրը ձուն մորը՝ Մարիա Ֆեոդորովնային է նվիրել 1909 թվականի Զատկի տոնին։ 1917 թվականի Ռուսական հեղափոխության ժամանակ հեղափոխականները հափշտակեցին կայսերական ձվերի հավաքածուն և ուղարկեցին Կրեմլի զինապալատ։ Այդ պահից հետ ձվի մասին ոչ մի տեղեկություն չկա  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ոսկերչություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն Կատեգորիա:1909 աշխատություններ Կատեգորիա:Ֆաբերժեի ձվեր Կատեգորիա:Ֆաբերժե
(3540) Պրոտոսիլաոս
(3540) Պրոտոսիլաոս (Protesilaos), աստերոիդ Յուպիտերի տրոյացիներից։ Հայտնաբերվել է 1973 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից Տաուտենբուրգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 5,263225 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 4,6436 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 5,8828 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Պրոտոսիլաոս աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 3,7286 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 4410,38 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,081626 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 23,31° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1973 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Յուպիտերի տրոյացի աստերոիդներ
Արդալես
Արդալես (Ardales) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Մալագա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Գվադալիտրեբա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 106 կմ2։ Բնակչությունը՝ 2660 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Մալագա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Ուտելի ծաղիկներ
Օգտագործում
Իրենց եզակի և կայուն համերով, գույնով, ուտելու ծաղիկները մեծ ժողովրդականություն են վայելում աշխարհի խոհանոցներում ։ Ծաղիկներն ավելացնում են ուտելիքի մեջ ապահովելու համար համ, բուրմունք և գույն։ Նրանք կարող են լինել հիմնական ուտելիքի մաս կամ աղանդեր։ Կարող են մատուցվել որպես խավարտ։ Ծաղիկները կարող են խմիչքի մեջ կատարել համային հավելում կամ օգտագործվել թեյ կամ գինի պատրաստելու համար։ Ծաղիկներն ավելացվում են սպրեդների, սերուցքային կարագների, կոնսերվացված մրգերի և քացախի մեջ ։ Որոշ ծաղիկներ չորացվում են և օգտագործվում, որպես դեղամիջոց կամ կանաչեղեն ։
Շատ ծաղիկներ կարող են օգտագործվել զուտ գոյատևելու նպատակով և նրանցից շատերը հաճելի համային հատկություններ չունեն ։
Լավ բուրմունք ունենալու համար ծաղիկները հարկավոր է հավաքել վաղ առավոտյան։ Թառամած կամ դեռ կոկոն վիճակում ծաղիկների մեծ մասը կարող է համով չլինել։ Դրանք հաճախ դառն են։ Շատ ծաղիկներ կարելի է լիովին օգտագործել, բայց մի մասի ցողունն ու առէջները անհամ են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ծաղիկ Կատեգորիա:Խոհանոց Կատեգորիա:Սնունդ
Աստերոիդների ցանկ (329701-329800)
Աստերոիդների ցանկ (329601-329700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (329801-329900)
Ումմ Հաբիբա
Ումմ Հաբիբա (أم حبيبة بنت رملة أبي سفيان, ), Մուհամմադ մարգարեի ութերորդ կինը, կրել է «հավատացյալների մայր» պատվանունը։
Կենսագրություն
Ամբողջական անունն է Ումմ Հաբիբա Ռամլա բինթ Աբու Սուֆյան Սարհ իբն Հարբ իբն Ումայա իբն Աբդ Շամս։ Նա կուրայշիների ազդեցիկ առաջնորդ Աբու Սուֆյան իբն Հարբի դուստրն էր։
Իսլամ ընդունելուց առաջ Ումմ Հաբիբան հեռացել էր հեթանոսությունից և հանիֆիզմ էր դավանում։ Նա իսլամ է ընդունում իր ամուսին Ուբայդուլլահ իբն Ջահշի հետ միաժամանակ, որը նախկինում քրիստոնեություն էր դավանում։ Փրկվելով հետապնդումներից՝ նրանք հեռանում են Եթովպիա, որտեղ Ուբայդուլլահը անսպասելիորեն նորից սկսում է քրիստոնեություն դավանել։ Չնայած նա կնոջը ևս քրիստոնյա դարձնելու համառ փորձեր է անում, բայց Ումմ Հաբիբան հավատարիմ է մնում իսլամին և ամուսնալուծվում է։ Դրանից հետո նա չէր կարող Մեքքա վերադառնալ, քանի որ իր հայրը մուսուլմանների ոխերիմ հակառակորդն էր։ Իմանալով այդ մասին՝ Մուհամմադը իր հիացմունքն է արտահայտում Ումմ Հաբիբայի անկեղծ հավատի նկատմամբ և իր ներկայացուցչին ուղարկում է Եթովպիայի նեգուսի (տիրակալ) մոտ՝ խնդրելով իր մոտ ուղարկել Ումմ Հաբիբային՝ նրա հետ ամուսնանալու համար։ Հիջրայի 7 թվականին նրանք ամուսնանում են։ Այս ամուսնությունը Մուհամմադին թույլ է տալիս մեղմել լարվածությունը իր և Մեքքայի հեթանոսների առաջնորդ Աբու Սուֆյանի միջև։
Ումմ Հաբիբան աստվածավախ և բարեպաշտ կին էր։ Նա մահացել է մոտավորապես 665-666 թթ․-ին՝ իր եղբայր Մուավիայի կառավարման ժամանակ։ Նա 65-ից ավելի հադիս է փոխանցել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մուհամմադ մարգարե Կատեգորիա:Իսլամ Կատեգորիա:Արաբ կանայք
Մյախնովո
Մյախնովո (Мяхново), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 14 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Զաբարինսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Զաբարինսկի գյուղական խորհուրդ  (Забаринська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զաչեպիլովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Զաբարինսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 842 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 46.66 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18.05 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 2 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1923 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Վիլյամ Շտեռն
Վիլյամ Շտեռն, գերմանացի հոգեբան, իդեալիստ փիլիսոփա։
Պրոֆեսոր Բրեսլաուում (1907 թվականից) և Համբուրգում (1916-1933 թվականները), որտեղ հիմնադրել է մանկան և մանկավարժական հոգեբանության հարցերով զբաղվող հոգեբանության ինստիտուտում։ 1933 թվականին տարագրվել է ԱՄՆ, եղել Դյուկի համալսարանի պրոֆեսոր (1924 թվական)։ Հատուկ ուշադրություն է նվիրել մանկան օժտվածության խնդիրներին։ Շտեռնի աշխատություններն ընդգրկում են ընդհանուր, գենետիկական և կիրառական հոգեբանության, այդ թվում՝ դիֆերենցիա հոգեբանության հարցերի լայն շրջանակ։ Առաջիններից էր, որ անդրադարձավ անհատական տարբերությունների ուսումնասիրությանը, կիրառեց տեստեր և մտցրեց «բանականության գործակից» հասկացությունը։ Շտեռնը դատական հոգեբանության մշակման նախաձեռնողներից է։ Զարգացրել է, այսպես կոչված, «քննադատական պերսոնալիզմ» ըմբռնումը («Անձնավորություն և իր» հ․ 1-3, 1906-1924 թվականներին)՝ աշխարհը դիտելով որպես տարբեր աստիճանների անձնավորությունների (տարեց մարդ, երեխա, կենդանի, բույս) հիերարխիական համակարգ, ընդ որում անձնավորությանը որպես ներքնապես ակտիվ և նպատակասլաց ամբողջականություն (ինտեգրալ) հակադրվում են դրսից դետերմինացված «իրերը»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հրեաներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ
Կանինո
Կանինո (Canino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո մարզի Վիտերբո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 5106 մարդ (2004 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը՝ 41,07 մարդ/կմ2։ Տարածքը կազմում է 123,49 կմ2։ Փոստային ինդեքսը՝ 01011, հեռախոսային կոդը՝ 0761։
Քաղաքի հովանավոր սուրբը հանդիսանում է Կլիմենտ առաջինը, որի տոնը ամեն տարի նշվում է նոյեմբերի 23-ին։
Օբերբրոն
Օբերբրոն (Oberbronn), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 1529 մարդ, բնակչության խտությունը` 72.29 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 21.15 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 390 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 45 կմ հյուսիս։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 926 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 705-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 221։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,1 %։ 705 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 651 անձ (360 տղամարդ և 291 կին)։ Գործազուրկ են եղել 54 անձ (24 տղամարդ և 30 կին)։ 221 անաշխատունակներից 55-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 86-ը` թոշակառուներ, իսկ 80-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջեր
Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջեր (Jerome David Salinger, ), ամերիկացի գրող, ում ստեղծագործությունները լույս են տեսել The New Yorker ամսագրում 1940-ական թվականների 2-րդ կեսին և 1950-ական թվականներին։
Սելինջերը մեծացել է Մանհեթենում, պատմվածքներ սկսել է գրել միջին դպրոցում։ Առաջին ստեղծագործությունները տպագրվել են դեռևս մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկիզբը։ Երբ պատերազմը սկսվեց, Սելինջերը որպես կամավոր մեկնեց ռազմաճակատ։ Նրան հրաժարվում էին ընդունել առողջական խնդիրների պատճառով, բայց նա հասավ իր ուզածին։ Արդեն ռազմաճակատում իր օրագրի մեջ գրեց․ «Ես զգում եմ, որ գտնվում եմ ճիշտ տեղում ճիշտ ժամանակին, քանի որ այստեղ ընթանում է պայքար մարդկության ապագայի համար»։
1940-ական թվականների 2-րդ կեսին Սելինջերը վաստակեց ամերիկյան արձակագրության ամենաարհեստավարժ և խոստումնալից վարպետներից մեկի համբավ։ Նրա պատմվածքներից շատերն արտացոլում են պատերազմական ցնցող ապրումները։
1951 թվականին Սելինջերը տպագրում է «Փրկիչը տարեկանի արտում» վեպը, որն ունեցավ հսկայական հաջողություն և աշխարհով մեկ ընթերցողների սիրուն արժանացավ։ Բազմաթիվ սերունդներ համակրանքով հետևել են հասունացման ճանապարհին գրքի հերոս Հոլդեն Քոլֆիլդի մանկական պատրանքների անհետացմանը։ Կարճ ժամանակում վաճառվեց գրքի 60 միլիոն օրինակ և մինչ այժմ էլ ամեն տարի իրացվում է մոտ 250 հազար օրինակ։
1965 թվականին Սելինջերը դադարեց տպագրվել և սկսեց վարել մենակյաց կյանք։ Վերջին հարցազրույցը տվել է 1980 թվականին։
Կենսագրություն
Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջերը ծնվել է Նյու-Յորք քաղաքում 1919 թվականի հունվարի 1-ին։ Հայրը՝ Սոլոմոն Սելինջերը (1887-1974) լիտվական ծագմամբ հրեա էր, ապխտած արտադրատեսակների և պանրի ապրանքատեսակների մեծածախ վաճառքով էր զբաղվում։ Ջերոմի մայրը՝ Միրիամ Սելինջերը (մինչև ամուսնությունը կրում էր Մերի Ջիլլիք անունը), շոտլանդա-իռլանդական ծագում ուներ, ընդունել էր հուդայականություն։ Դորիսը՝ Ջերոմի միակ քույրը, վերջինիցս ութ տարի և երկու ամիս մեծ էր։
Հայրը ձգտում էր որդուն լավ կրթություն տալ։ 1936 Ջերոմը ավարտեց Փենսիլվանիա նահանգի Վելլի Ֆորջ քաղաքի զինվորական ուսումնարանը։ Այստեղ են արվել նրա գրական առաջին քայլերը․ գրել է երեք տուն դպրոցի հիմնի համար, որը, ի դեպ, մինչ այժ էլ կատարվում է։ 1937 թվականի ամռանը հաճախում է Նյու-Յորքի համալսարանի դասախոսություններին, 1937-1938 թթ․ մեկնում է Ավստրիա և Լեհաստան (այստեղ՝ Վիդգոշում, հոր հորդորով ուսումնասիրում է երշիկների արտադրություն)։ Հայրենիք վերադառնալով՝ 1938 թվականին հաճախում է դասախոսությունների Ուրսինոս քոլեջում (Փենսիլվանիա)։ 1939 թվականին ընդունվում է Կոլումբիային համալսարան, որտեղ հաճախում է կարճ պատմվածքների վերաբերյալ Story ամսագրի խմբագիր Ուիթ Բըրնեթի վարած դասախոսություններին։ Բարձրագույն ուսումնական հաստատություններից ոչ մեկը Ջերոմն այդպես էլ չավարտեց՝ չցուցաբերելով ո՛չ առանձնահատուկ հաջողություններ, ո՛չ աշխատանքային ձգտումներ, ինչով առաջացրեց հոր դժգոհությունը և վերջինիս հետ վերջնականապես կռվեց։
1944 թվականի հունիսի 6-ին սերժանտ Սելինջերը հակահետախուզության բաժանմունքի 12-րդ հետևակային գնդի 4-րդ հետևակային դիվիզիայի կազմում Նորմանդիայում մասնակցեց «Նեպտուն» գործողությանը, այնուհետև Արդենների ռազմագործողությանը և Հյուրտգենյան անտառի ճակատամարտին։ Աշխատել է ռազմագերիների հետ, մասնակցել մի քանի համակենտրոնացման ճամբարի ազատման։ Ռազմաճակատում հանդիպել է ռազմական թղթակից և գրող Էռնեստ Հեմինգուեյին, ում անձնային հատկանիշներն ու գրելաոճը մեծ տպավորություն էին գործել Սելինջերի վրա․ Հեմինգուեյն իր հերթին գնահատեց սկսնակ գրողի գրական տաղանդը։ Նացիստական Գերմանիայի պարտությունից հետո զբաղվեց Գերմանիայի ապանացիստականացմամբ։
Գերմանիայում Սելինջերն ամուսնացավ։ Ամուսնությունը կարճ տևեց․ 1946 թվականի գարնանը այն չեղարկվեց Սելինջերի նախաձեռնությամբ։
Բանիկ (Երզնկայի գավառ)
Բանիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում ։ Գտնվում էր Երզնկա քաղաքից 18 կմ հյուսիս-արևմուտք, Երզնկա-Սեբաստիա ճանապարհի աջ կողմում` բլրապատ վայրում ։
Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջեր
Կենսագրություն
Գրական կարիերան Սելինջերը սկսել է Նյու-Յորքի ամսագրերում փոքր պատմվածքների հրատարակումով։ Նրա առաջին պատմվածքը՝ «Երիտասարդներ»-ը (The Young Folks), 1940 թվականին հրատարակվել է Ուիթ Բըրնեթի հիմնած Story ամսագրում։ 1941 թվականից սկսեց տպագրվել The New Yorker ամսագրում։ Առաջին լուրջ հաջողությունը Սելինջերին բերեց «Լավ է բռնվում ձկնիկ-բանանիկը» (A Perfect Day for Bananafish, 1948) պատմվածքը, որը ներկայացնում է երիստասարդ Սիմոր Գլասի և նրա կնոջ կյանքից մեկ օրվա պատմություն։ 1940-ական թվականների վերջին սկսեց ուսումնասիրել զեն-բուդդայականություն։
Բանիկ (Երզնկայի գավառ)
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Գագաուզերեն
Գագաուզերեն, պատկանում է թուրքական լեզվաընտանիքի հարավարևմտյան (օղուզյան) խմբին։ Խոսվում է հիմնականում Մոլդովայի և Ուկրաինայի հարավային շրջանում, Հյուսիսային Կովկասում և մասամբ Ղազախստանում ու Միջին Ասիայում (արտասահմանում Բուլղարիայում ու Ռումինիայում)։ Գլխավոր բարբառներն են չատիրլուզ-կոմրատական (կենտրոնական) և վուլկանեշտական (հարավային) Կառուցվածքով կցական լեզու է։ Հնչյունական համակարգում առկա են 40 հնչույթ (18) ձայնավոր և 22 բաղաձայն։ Գոյականն ունի թվի, հոլովի ստացական առման կարգեր։ Բայի մեջ առկա են եղանակա-ժամանակային ուժեղ տարբերակումներ։ Այբուբենը 1957 թվականից ռուսագիր է։
Բանիկ (Երզնկայի գավառ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գագաուզերեն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոլդովայի լեզուներ Կատեգորիա:Ուկրաինայի լեզուներ
Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջեր
Կենսագրություն
Առաջին հրատարակությունից տասնմեկ տարի անց՝ 1951 թվականի հունիսի 16-ին, լույս տեսավ Սելինջերի միակ վեպը՝ «Փրկինչը տարեկանի արտում», որի վրա գրողն աշխատում էր 1941 թվականից։ Վեպը քննադատների կողմից հավանության արժանացավ և մինչ այժ էլ ժողովրդականություն է վայելում բարձր դասարանցիների և ուսանողների շրջանակներում, որոնք գլխավոր հերոս Հոլդեն Քոլֆիլդի հայացքների և պահվածքի մեջ նմանություն են գտնում իրենց սեփական տրամադրություններին։ Գիրքը արգելված էր որոշ երկրներում և ԱՄՆ որոշ նահանգներում դեպրեսիվության և ոչ պատշաճ բառապաշարի օգտագործման համար, բայց այժմ այն մտնում է ամերիկյան դպրոցների մեծամասնության հանձնարարվող ընթերցանության ցուցակների մեջ։
Վեպի տպագրման պահին Սելինջերն արդեն ուներ տարբեր պարբերականներում հրատարակված քսանվեց ստեղծագործություն, այդ թվում՝ 1953 թվականին առանձին «Ինը պատմվածք» գրքի տեսքով լույս տեսած ինը նովելներից յոթը։
Ընտանիքը
1955 թվականին 36 տարեկան հասակում Սելինջերն ամուսնացավ արվեստագետ Ռոբերտ Լենգտոն Դուգլասի դուստր ուսանողուհի Քլեր Դուգլասի հետ։ Վերջիններս ունեցան դուստր՝ Մարգարեթ (1955), և որդի՝ Մեթյու (1960)։ Ավելի ուշ Մարգարեթը գրեց «Dream Catcher» վերնագրով հուշագիր։ Սելինջերը պնդեց, որ կինը ուսումնառության ավարտից չորս ամիս առաջ թողնի ուսումն ու տեղափոխվի իր հետ ապրելու, ինչն էլ վերջինս արեց։ Նրանց դուստրը մանկության տարիներին շատ էր հիվանդանում, բայց Սելինջերը հրաժարվում էր բժիշկի դիմել։ Ավելի ուշ Քլերը խոստովանեց դստերը, որ մտածել է ինքն իրեն և դստերը սպանելու մասին։ Նյու Յորք մեկնելիս նա պատրաստվում էր դա անել, բայց Մարգարեթի հետ հյուրանոցից փախավ։ Մի քանի ամիս անց Սելինջերը համոզեց նրան վերադառնալ Քորնիշ։
Վերջին տարիները
«Փրկինչը տարեկանի արտում» ստեղծագործության հայտնի դառնալուց հետո Սելինջերը սկսեց վարել մենակյաց կյանք՝ հրաժարվելով հարցազրույց տալ։ 1965 թվականից դադարեց տպագրվել՝ ստեղծագործելով ինքն իր համար։ Սելինջերն արգելք դրեց վաղ ստեղծագործությունների (մինչև «Լավ է բռնվում ձկնիկ-բանանիկը») վերահրատարակման վրա և կանխարգելեց իր նամակների հրատարակումը։ Կյանքի վերջին տարիներին նա ապրում էր բարձր պարիսպներով առանձնատանը՝ Քորնիշում՝ Նյու Հեմփշիրում՝ արտաքին աշխարհից կտրված։
Ստեղծագործությունը
Սելինջերի ստեղծագործությունների մեծամասնության գլխավոր հերոսները երեխաներ կամ մինչև 17 տարեկան դեռահասներ են։ Այնուամենայնիվ, նրան անհնար է կոչել «մանկական» գրող։ Իր ստեղծագործություններում (առաջին հերթին «Փրկիչը տարեկանի արտում» վեպում) Սելինջերը բարձրացնում է իր իդեալներով և մաքսիմալիզմով դեռահաս գլխավոր հերոսին շրջապատող «հասուն» աշխարհի դաժանությանն ու ստորությանը դիմակայելու թեման։
Չտպագրված ստեղծագործությունները
«Սելինջեր» բանավոր կենսագրության համաձայն հեղինակներ Դեյվիդ Շիլդսը և Շեյն Սալերնոն պնդում են, որ Սելինջերը հետմահու հրահանգներ է թողել 2015-2020 թվականների ընթացքում իր անհայտ ստեղծագործությունների տպագրման վերաբերյալ․ դրանք են՝ Գլասերի ընտանիքի մասին 5 պատմվածք, վեպ իր և իր առաջին կնոջ հարաբերությունների մասին, օրագրի տեսքով նովել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին, վեդանտայի ձեռնարկ, մի քանի պատմվածք Հոլդեն Քոլֆիլդի մասին։
Ազդեցությունը
Սելինջերի ստեղծագործությունները ոգեշնչել են բազմաթիվ գրողների, նրանցից են Սթիվեն Չբոսկին, Ջոնաթան Սաֆրան Ֆոերը, Հարուկի Մուրակամին, Թոմ Րիբբինսը, Ջոն Գրինը, Լուիս Սեյքերը և այլք։ Պուլիցերյան մրցանակի դափնեկիր վիպագիր Ջոն Ապդայկը խոստովանում էր, որ Սելինջերի պատմվածքները նրան ցույց տվեցին, թե ինչպես է պետք միահյուսել չկապակցված սյուժեները։
Սելինջերի և Ունա Օ՚Նիլի սիրավեպի հիման վրա ֆրանսիացի արձակագիր Ֆրեդերի Բեգբեդերը գրել է «Ունա և Սելինջեր» գիրքը։
Սելինջերի անձը ներկայացված է մի շարք ֆիլմերում, այդ թվում՝ «Coming Through the Rye» (2015), «BoJack Horseman» սերիալում (2-րդ եթերաշրջանի 6, 7, 8, 9, 10 սերիաներ, 3-րդ եթեաշրջանի 1 սերիա), «Rebel in the Rye» կենսագրական ֆիլմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նյու Յորք քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Նյու Յորքի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Հրեա գրողներ
Վեբստեր շրջան (Ջորջիա)
Վեբստեր շրջան (Webster County), ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 544 կմ² է, բնակչությունը՝ 2.390 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Փրեստոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1853 թ.։
Կատեգորիա:Ջորջիայի շրջաններ
Անտոնովկա (գյուղ, Լուցկի շրջան)
Անտոնովկա (Антонівка), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լուցկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Անտոնովկա գյուղում բնակվում էր 274 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,4 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 195,71 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լուցկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Աշոտ Աղաբաբյան (ճարտարագետ-տեխնոլոգ)
Աշոտ Արմենի Աղաբաբյան, կաթի և կաթնամթերքների ճարտարագետ-տեխնոլոգ։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1994), պրոֆեսոր (1994): ՀԳԳԱ թղթակից անդամ (1998): ՌԴ բնական ԳԱ անդամ (1998) :
Կարապետ եպիսկոպոս Տեր-Մկրտչյան
Կարապետ եպիսկոպոս Տեր-Մկրտչյան, (29.3.1866 թ․, Ցղնա (Գողթն գավառ) – 2.12.1915, Բաքու), եպիսկոպոս (1909), աստվածաբան, պատմաբան, բանասեր։ Փիլիսոփայության դոկտոր (1893), աստվածաբանության լիցենցիատ (մագիստրոս, 1894)։
Աշոտ Աղաբաբյան (ճարտարագետ-տեխնոլոգ)
Կենսագրություն
Աշոտ Աղաբաբյանը ծնվել է 1959 թվականի հունվարի 1-ին, Ստեփանակերտ քաղաքում։ 1981 թվականին ավարտել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտը։ 1984 թվականին ավարտել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ 1985-1998 թվականներին եղել է Հայկական գյուղատնտեսական ակադեմիայի աշխատակից, 1985-1986 թվականներին՝ գիտաշխատող։ 1986-1989 թվականներին եղել է կաթի ֆիզքիմիայի բաժնի վարիչ, 1989-1994 թվականներին՝ կաթի տեխնոլոգիայի և ֆիզքիմիայի տեխնոլոգիայի վարիչ, 1994-1998 թվականներին՝ գիտության բաժնի վարիչ ։ 1998-2002 թվականներին եղել է ՀՀ գյուղատնտեսության նախարարության «Ագրոգիտություն» ընկերության գործադիր տնօրեն, 2002 թվականից՝ Գյուղատնտեսության աջակցության հանրապետական կենտրոնի փոխտնօրեն, 2006 թվականից՝ Հայկական պետական ագրարային համալսարանի սննդային տեխնոլոգիաների ֆակուլտետի դեկան ։
Կարապետ եպիսկոպոս Տեր-Մկրտչյան
Կենսագրություն
Սկզբնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրի ծխական, ապա՝ Զաքաթալայի գավառական դպրոցում։ 1888-ին ավարտել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանը, ապա՝ դասավանդել այնտեղ, վարել մատենադարանապետի պաշտոնը։ 1889-ին Գևորգ Չորեքչյանի (Գևորգ Զ Չորեքչյան) և Գարեգին Հովսեփյանի (Գարեգին Ա Հովսեփյան) հետ ձեռնադրվել է կուսակրոն սարկավագ։ 1889–94-ին աստվածաբանություն է ուսանել Լայպցիգի, Հալլեի և Բեռլինի համալսարաններում։ Դասախոսություններ է լսել Տյուբինգենի համալսարանի կաթոլիկ աստվածաբանության բաժնում, Փարիզի Սորբոնի համալսարանում, Մարբուրգի բողոքական աստվածաբանական ֆակուլտետում։ Ուսումնառության տարիներին գիտական հոդվածներով աշխատակցել է գերմանական հայտնի կրոնական հանդեսներին։ 1894-ին վերադարձել է Էջմիածին, ձեռնադրվել կուսակրոն քահանա, կարգվել Գևորգյան ճեմարանի տեսչի օգնական և աստվածաբանության ու կրոնական առարկաների ուսուցիչ։ 1894-ի դեկտեմբերին նշանակվել է «Արարատ»-ի կրոնական բաժնի խմբագիր, այնուհետև՝ մինչև 1899-ը, ամսագրի խմբագիր։ 1895-ին ստացել է վարդապետ. աստիճան, նույն թվին կարգվել Մայր աթոռի «Ուսումնական վարչական հանձնաժողովի» անդամ։ 1899–1902-ին կարգվել է Գևորգյան ճեմարանի տեսուչ, 1903–1905-ին՝ Երևանի թեմակալի փոխանորդ։ 1902, 1904, 1905–06-ին կարճ ժամանակով կրկին եղել է «Արարատ»-ի խմբագիր։ 1907-ին ստացել է ծ. վարդապետի աստիճան։ 1907-ին, խույս տալով Մայր աթոռի որոշ միաբանների հարուցած խոչընդոտներից ու զրպարտություններից, մեկնել է Բաքու, տեղի գիմնազիայում աշխատել ուսուցիչ։ 1907–12-ին եղել է Ատրպատականի թեմի առաջնորդը, Թավրիզում նախաձեռնել «Առավոտ» շաբաթաթերթի (1909–12) հրատարակումը։ Պարսկաստանի տարբեր վայրերից հայթայթել և Էջմիածնի մատենադարան է ուղարկել հայկական հին ձեռագրեր։ 1914-ից մինչև կյանքի վերջը վարել է Շամախու հայոց թեմի առաջնորդությունը։
Աշոտ Աղաբաբյան (այլ կիրառումներ)
Աշոտ Աղաբաբյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց`
Կարապետ եպիսկոպոս Տեր-Մկրտչյան
Կենսագրություն
Տեր-Մկրտչյանը նշանավոր հայ աստվածաբան հոգևորականներից էր, ում աշխատությունները, ձեռագրագիտական հազվագյուտ հայտնագործությունները մեծ հետաքրքրություն են ներկայացրել Եվրոպայի գիտական աշխարհում, առատ նյութ տվել Ընդհանրական եկեղեցու և քրիստոնեության վաղ շրջանի պատմության ուսումնասիրության համար։ «Պավլիկյանք Բյուզանդական կայսրության մեջ և նրանց մերձավոր հերձվածային երևույթները Հայաստանում» (1893, գերմ.), «Թոնդրակեցիք մեր օրերում» (1895, գերմ.) աշխատություններում և «Պավլիկյանց և թոնդրակեցվոց աղանդները արդի քննադատությամբ» («Արարատ», 1900, հուլիս) հոդվածում անդրադարձել է միջնադարյան Հայաստանում տարածված աղանդավոր. այդ շարժումներին, դրանց վարդապետություններին։ Հատկապես ուշագրավ են XVIII–XIX դդ. դեռևս իրենց գոյությունը պահպանած թոնդրակեցիների հետևորդների և նրանց դավանագրքի՝ «Բանալի ճշմարտության» վերաբերյալ վերջին երկու ուսումնասիրությունները։ Տեր-Մկրտչյանը հերքել է արևելագետ, Օքսֆորդի համալսարանի պրոֆ. Ֆ. Կոնիբերի «Բանալի ճշմարտության» երկի՝ IX դ. գրված լինելու մասին թեզը, հիմնավորել է նաև «նոր թոնդրակեցիների» կապը բողոքական մի շարք ուղղությունների, մասնավորապես՝ կրկնամկրտականության (անաբապտիզմ), մկրտականության, լյութերականության հետ։ «Ազգային եկեղեցի» (1903) գրքույկում հեղինակը Հայ առաքելական եկեղեցին ներկայացրել է իր երեք հիմնական գծերով՝ ազգային բնավորությամբ, կրոնական ոգով և հալածական վիճակով։ 1902–03-ին Տեր-Մկրտչյանին են հանձնարարվել Աստվածաշնչի նոր հրատարակության պատրաստման և խմբագրման աշխատանքները։ Նա Մայր աթոռի ձեռագրատան Աստվածաշնչի 40 ձեռագրերից ընտրել է 8–9 հիմնականները, համեմատել եբրայերեն բնագիրը և Յոթանասնից թարգմանությունը և տպագրության պատրաստել Ծննդոց ու Ելից գրքերը։ Սակայն 1903-ին եկեղեցական գույքի բռնագրավման և Մայր աթոռում ստեղծված իրավիճակի պատճառով գործը չի հրատարակվել և չի հասցվել իր ավարտին։
Գոլոմազդովո
Գոլոմազդովո (Голомаздово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Աշոտ Աղաբաբյան (ճարտարագետ-տեխնոլոգ)
Կենսագրություն
Աշխատանքները վերաբերում են պանիրների անթափոն արտադրության մեջ կաթնաթթվային մանրէների կենսաբանական ակտիվ պատրաստուկների կիրառության տեսական հիմնավորումներին և գործնական հետևանքներին։ Մշակել է հոլանդական խմբի պանիրների ստացման տեխնոլոգիա՝ տեխնոլոգիական պարամետրերի միասնականացման եղանակով։ Աղաբաբյանը գիտական աշխատանքների և դասագրքերի հեղինակ է։
Գոլոմազդովո
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 36 մարդ։
Կարապետ եպիսկոպոս Տեր-Մկրտչյան
Կենսագրություն
1904-ին Տեր-Մկրտչյանը Երևանի Կաթողիկե եկեղեցում հայտնաբերել է մի կարևոր հայերեն ձեռագիր, որը բովանդակել է II դ. հեղինակ Իրենիոս Լուգդոնացու գրվածքները։ Դրանցից առաջինը ՝ «Ցոյցք առաքելական քարոզության» երկը, մեծ արժեք է ներկայացնում II դ. քրիստոնեական դավանաբանության համար։ Հունարեն բնագիրը կորած է, և միայն վերնագիրն էր հայտնի Եվսեբիոս Կեսարացու «Եկեղեցական պատմություն»-ից։ Ե. Տեր-Մինասյանի հետ Տեր-Մկրտչյանը գերմաներեն է թարգմանել ձեռագիրը և հայերեն զուգադիր տեքստով, պրոֆ. Ա. Հառնակի ծանոթագրություներով, 1907-ին հրատարակել է Լայպցիգում՝ «Բնագրեր և հետազոտություններ» վերնագրով։ Նույն ձեռագրի մեջ էր նաև Իրենիոսի «Ընդդեմ հերձվածոց» աշխատության IV և V գլուխների հայերեն թարգմանությունը, որը Տեր-Մկրտչյանը 1910-ին Լայպցիգում Ե. Տեր-Մինասյանի հետ հրատարակել է «Բնագրեր և հետազոտություններ» շարքում՝ գերմաներեն առաջաբանով։ Այդ հրատարակություններով Եվրոպան ծանոթացել է քրիստոնեության վաղ շրջանի վրա լույս սփռող կարևոր գրվածքներին։
Գոլոմազդովո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի բնակավայրեր
Աշոտ Աղաբաբյան (ճարտարագետ-տեխնոլոգ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կաթի և կաթնամթերքների ճարտարագետ-տեխնոլոգներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Կարապետ եպիսկոպոս Տեր-Մկրտչյան
Կենսագրություն
1897-ին Տեր-Մկրտչյանը Մայր աթոռի մատենադարանում հայտնաբերել է Ալեքսանդրիայի պատրիարք Տիմոթեոս Կուզի «Հակաճառություն» երկի հայերեն թարգմանությունը, որը գերմաներեն ու հայաերեն առաջաբանով Ե. Տեր-Մինասյանի հետ հրատարակել է Լայպցիգում, 1908-ին։ Տիմոթեոս Կուզի երկը կարևոր նշանակություն ունի V դ. դավանաբան. վեճերի և Ընդհանրական եկեղեցու պատմության ուսումնասիրման համար։ Աշխատության հունարեն բնագիրը կորած է և հայերեն թարգմանությամբ է միայն հայտնի դարձել գիտական աշխարհին։ Հայտնաբերած երրորդ ձեռագիրը, որը 1911-ին Տեր-Մկրտչյանը գտել էր Դարաշամբի սուրբ Ստեփանոս Նախավկա վանքում, «Կնիք հավատո» (1914, Ե. Տեր Մինասյանի հետ) դավանաբանական ժողովածուն էր։ Այդ գործին կցված ընդարձակ «Ներածությունը» գնահատելի ուսումնասիրություն է Հայ եկեղեցու VI–VII դդ. պատմության, դավանական դիրքորոշումների և մատենագրության վերաբերյալ։ Աշխատության հետ առնչություն ունի հեղինակի մեկ այլ՝ «Հովհան Մանդակունի և Հովհան Մայրագոմեցի» (1913) ուսումնասիրությունը։ Այս գործերում Տեր-Մկրտչյանը անդրադարձել է Հայ եկեղեցու պատմության ամենակնճռոտ և վիճելի հարցերից մի քանիսին, այն է՝ քրիստոնյա աշխարհում դավանաբանական վեճերին հայոց մասնակցության, Քաղկեդոնի ժողովի մերժման, Տիմոթեոս Կուզի «Հակաճառության» հայերեն թարգմանության ժամանակին, «Գիրք թղթոց»-ի մի շարք գրությունների հեղինակային պատկանելության, գրելու շարժառիթների խնդրին ևն։ Պաշտպանել և հիմնավորել է այսօր արդեն հայագիտության մեջ ընդունված այն տեսակետը, թե Հայ եկեղեցին Քաղկեդոնի ժողովի հանդեպ իր բացասական դիրքորոշումը հստակեցրել է V դ. վերջին քառորդին՝ Հովհաննես Ա Մանդակունի կաթողիկոսի օրոք։
Տեր-Մկրտչյանը հրատարակել է մի շարք հիշատակարաններ Մայր աթոռի մատենադարանի ձեռագրերից։ Դրանցից երկուսը լույս են տեսել առանձին (Հովհան Երուսաղեմացու և Հովհաննես Գ Օձնեցու թղթերը)։ «Արարատ»-ում հրատարակել է «Գիրք թղթոց»-ի մի շարք գրություններ, մասնավորապես՝ Բաբկեն Ա Ոթմսեցի, Ներսես Բ Բագրեվանդցի, Կոմիտաս Ա Աղցեցի կաթողիկոսների թղթերը, նոր լույս սփռելով Հայ եկեղեցու VI–VII դդ. պատմության մի շարք հարցերի վրա։ 1908-ին Վաղարշապատում լույս է տեսել Տեր-Մկրտչյանի «Հայոց եկեղեցու պատմության» առաջին հատորը։ Ժողովրդի կրոնաբարոյական դաստիարակության համար աշխարհաբար է փոխադրել Մատթեոսի Ավետարանը (անտիպ)։
Կատեգորիա:Հայ եպիսկոպոսներ
Լյուդվիգ Ղարիբջանյան
Լյուդվիգ Պապիկի Ղարիբջանյան, հայ պատմաբան, քաղաքական, հասարակական, պետական գործիչ։ Պատմական գիտությունների թեկնածու, պրոֆեսոր (1990)։
Կենսագրություն
Լյուդվիգ Ղարիբջանյանը ծնվել է 1922 թվականին Երևանում։ 1930-1940 թվականներին սովորել է Երևանի Մաքսիմ Գորկու անվան թիվ 4 միջնակարգ դպրոցում։ 1945 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը, 1951 թվականին` նույն համալսարանի ասպիրանտուրան։ 1960 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն։ 1975 թվականին Ղարիբջանյանին շնորհվել է դոցենտի, 1990 թվականին` պրոֆեսորի կոչում։ 1943 թվականից ԽՄԿԿ անդամ։
Զբաղեցրել է մի շարք ղեկավար պաշտոններ. եղել է ՀԼԿԵՄ Երևանի Կիրովյան շրջկոմի, ապա` Երքաղկոմի առաջին քարտուղար։ 1951-1953 թվականներին և 1957-1961 թվականներին ղեկավարել է Երևանի պետական համալսարանի կուսկոմիտեն, 1953 թվականին եղել է ՀԿԿ Երքաղկոմի III քարտուղար, այնուհետև` ՀԿԿ Կենտկոմի պատասխանատու կազմակերպիչ, 1954-1957 թվականներին` ՀԿԿ Սպանդարյանի շրջկոմի I քարտուղար, 1961-1966 թվականներին` ՀԿԿ Երքաղկոմի II, 1966-1975 թվականներին` I քարտուղար, 1975-1988 թվականներին` ՀԽՍՀ բարձրագույն և միջնակարգ մասնագիտական կրթության նախարար, 1988-1992 թվականներին` նախարարի առաջին տեղակալ, 1992-2007 թվականներին` Երևանի պետական համալսարանի պատմության թանգարանի տնօրեն։ 1958 թվականին ընտրվել է ՀԿԿ Կենտկոմի, 1966-1976 թվականներին` Կենտկոմի բյուրոյի անդամ, եղել է ՀԽՍՀ և ԽՍՀՄ Գերագույն խորհուրդների մի շարք գումարումների պատգամավոր։
Զբաղվել է մանկավարժական գործունեությամբ։ 1944-1947 թվականներին դասավանդել է Երևանի բժշկական ինստիտուտում, 1945 թվականից` Երևանի պետական համալսարանում։ Գիտական աշխատանքների, մենագրությունների ու գրքերի հեղինակ է  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 7-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 8-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 9-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 10-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:ԵՊՀ դասախոսներ
Կարեն Հորնի
Մանկություն
Ծնվել է 1885 թ. սեպտեմբերի 16-ին, Գերմանիայի Համբուրգ քաղաքի մերձակայքում գտնվող Բլանկենեզ գյուղում։ Նրա հայրը՝ Բերնդտ Վակելսը, նավապետ էր, իսկ մայրը՝ Կլոդիլտա Մարի Վան Ռոսենսենը, հմայիչ և ազատամիտ կին էր, ով 18 տարի փոքր էր իր ամուսնուց։ Հորնին ընտանիքի 2-րդ երեխան էր։ Ըստ Հորնիի մենագրությունների՝ նրա հայրը «դաժան կարգապահ կերպար» էր, ով իր որդուն ավելի բարձր էր դասում, քան դստերը։ Կարենը իրեն անտեսված էր զգում հոր կողմից՝ փոխարենը կապվելով իր մոր հետ։ Իր թերարժեքության զգացումը փորձում էր կոմպենսացնել՝ ծախսելով իր էներգիան ինտելեկտուալ զարգացման վրա։ Ավելի ուշ նա գրում է.«Երբ ես հասկացա որ չեմ կարող լինել գեղեցիկ, որոշեցի լինել խելացի» ։
Կրթություն և երիտասարդություն
1904 թ. Կարենի մայրը թողնում է հորը (չնայած նրանք երբեք ամուսնալուծված չեն եղել)՝ երեխաներին վերցնելով իր հետ։ 1906 թ. Հորնին ընդունվում է Ֆրայբուրգի բժշկական համալսարան։ Կարենին աջակցում էր մայրը, սակայն նրա որոշմանը հայրը դեմ էր։ Ֆրայբուրգի համալսարանը Գերմանիայի այն համալսարաններից էր, որտեղ կանաց թույլ տրվեց բարձրագույն կրթություն ստանալ բժշկության մասնագիտացմամբ։ 1908 թ. նա տեղափոխվում է Գյոթինգենի, այնուհետև 1913 թվականին Բեռլինի համալսարան։ 1915 թ. Հորնին բարձր առաջադիմությամբ ավարտում է Բեռլինի համալսարանը։ Ուսանողական տարիներին նա ծանոթանում է ուսանող-քաղաքագետ Օսկար Հորնիի հետ, և 1910 թ. նրանք ամուսնանում են և ունենում երեք աղջիկներ։ Օսկարը երեխաների հետ այնպես խիստ և ավտորիտար էր, ինչպես Կարենի հայրը։ Այս տարիներին Հորնին ընդունում էր երեխաներին այս մթնոլորտում դաստիարակելու գաղափարը։ Միայն ավելի ուշ՝ 1920-ական թվականներին, երեխաների դաստիարակության վերաբերյալ իր վերաբերմունքը փոխվեց ։
Կարիերա և աշխատանք
1918 թվականից աշխատանքի է անցնում Բեռլինի հոգեվերլուծության ինստիտուտում ։ Այստեղ նա մի քանի տարի հոգեվերլուծություն է դասախոսում։ ԱՄՆ-ում նա ծանոթանում է Էրիխ Ֆրոմի հետ։ 1927 թ. Հորնիի հարաբերությունները ամուսնու հետ բավականին վատանում են, նա ամուսնալուծվում է և երեխաների հետ մեկնում ԱՄՆ։ Այնտեղ նա աշխատում է որպես Չիկագոյի հոգեվերլուծական ինստիտուտի տնօրենի օգնական։ Երկու տարի անց՝ 1934 թ. նա տեղափոխվում է Նյու Յորք, որտեղ դասախոսություններ է կարդում հոգեվելուծության ինստիտուտում։ 1937 թ. նա տարաձայնություններ է ունենում տեղի մասնագետների հետ և լքում համալսարանը։ 1941 թվականից Հորնին Ամերիկյան հոգեվերլուծության ինստիտուտի դեկանն էր։ Հորնին հիմնում է Հոգեվերլուծության զարգացման ասոցիացիան։ Այնուհետև նա սկսում է դասավանդել Նյու Յորքի բժշկական քոլեջում։
Հորնին մահացել է քաղցկեղից 1952 թ. դեկտեմբերի 4-ին։
Անձի սոցիոմշակութային տեսություն
Սոցիոմշակութային հայացքների ձևավորման համար խթան հանդիսացան անձի բնույթի մասին Հորնիի հետևյալ երեք պատկերացումները՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբույժներ Կատեգորիա:Գյոթինգենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ
Միշել Սուլեյման
Գեներալ Միշել Սուլեյման, ինչպես նաև հանդիպում է ֆրանսերեն տարբերակը Սլեյման (Michel Sleiman, ميشال سليمان ), լիբանանցի պետական և ռազմական գործիչ, Լիբանանի նախագահ 2008 թվականի մայիսի 25-ից մինչև 2014 թվականի մայիսի 25-ը։
Կրթություն
Նա անցել է զինվորական պատրաստություն Բելգիայում (1971 թվական), Ֆրանսիայում (1981 թվական) և ԱՄՆ-ում (1995 թվական)։
Խոսում է արաբերեն, անգլերեն և ֆրանսերեն։
Ռազմական կարիերա
1970 թվականին ավարտել է ռազմական ակադեմիան՝ 2-րդ լեյտենանտի կոչումով։ 1990-ական թվականներին Սուլեյմանը ղեկավարել է հետևակային զորամիավորումը, որը մասնակցում էր Հարավային Լիբանանում. իսրայելական բանակի հետ բռնկված ռազմական բախումներին։ 1988 թվականից, նախագահական պաշտոնում Էմիլ Լահուդի ընտրվելուց հետո, զբաղեցրել է լիբանանյան բանակի գլխավոր հրամանատարի պարտականությունը։
Լիբանանի նախագահի պաշտոնում
2008 թվականի մայիսի 25-ից Լիբանանի նախագահն է։ Ընտրվել է խորհրդարանի կողմից, որպես միակ թեկնածու, հավաքելով ավելի քան 90 % քվե, Լիբանանի խոշոր քաղաքական կուսակցությունների միջև համաձայնությամբ, այն քաղաքական ճգնաժամի լուծմամբ, որը սկսվել էր 2007 թվականի նոյեմբերի 23-ին՝ Էմիլ Լահուդի նախագահական լիազորությունների ավարտից հետո։
Ընտանիք
Կինը՝ Վաֆա Սուլեյմանն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Լիբանանի նախագահներ Կատեգորիա:Լիբանանի քաղաքական գործիչներ
Մարգարիտա Կորաբելնիկովա
Մարգարիտա Կորաբելնիկովա (Маргари́та Па́вловна Корабе́льникова, ), կինոյի և թատրոնի ռուս և խորհրդային դերասանուհի։ ՌԽՖՍՀ վաստակավոր դերասանուհի (1983 թվական)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1931 թվականի հունիսի 19-ին, Քիշնևում ։ 1953 թվականին ավարտել է Բորիս Շչուկինի անվան թատերական ուսումնարանը։
Աշխատել է Մոսկվայի Մ. Երմոլովայի անվան դրամատիկական թատրոնում, այնուհետև աշխատել է Մոսկվայի Ալեքսանդր Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոնում։ 1956 թվականից եղել է Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայի դերասանուհի։ 1965 թվականից համարվում է «Բուդիլնիկ» հեռուստածրագրի առաջին հաղորդավարը։
Մասնակցել է Նիկոլայ Լիտվինովի, Լիա Վելեդնիցկայայի, Բորիս Տիրասպոլսկու, Ռոստիսլավ Պլյատի ռադիոբեմադրությանը, ձայնասկավառակ է գրանցել, և բավականին շուտ տաղանդը դերասանուհուն բերում է «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիա։ Ամենահայտնի դերը Ումկա արջուկն է համանուն մուլտֆիլմից ։
Ֆիլմագրություն
Դերերը կինոյում
Դերեր է հնչյունավորել (մուլտֆիլմերում)
Դերեր է հնչյունավորել (գեղարվեստական ֆիլմերում)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ
Արխոնիլյա (քաղաք)
Արխոնիլյա (Arjonilla) քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, մտնում է Խաեն նահանգի մեջ, Անդալուսիայի ինքնավար համայնքում։ Վարչատարածքային միավորը գտնվում է Կամպինիա դե Խաեն շրջանում։
Զբաղեցնում է 42,4 կմ² տարածք։ Բնակչությունը՝ 3840 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Նահանգի վարչական կենտրոնից ունի 53 կմ հեռավորություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խաեն պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Վորոնցովկա (գյուղ, Կուպյանսկի շրջան)
Վորոնցովկա (Воронцівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1716 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Վորոնցովկա գյուղում բնակվում էր 27 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,167 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 161,68 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1716 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Արևային մարտկոց
Արևային մարտկոց, մի շարք ֆոտոէլեկտրական էլեմենտների միասնություն (ֆոտոէլեմենտ)՝ արևային էներգիան անմիջականորեն էլեկտրականի փոխակերպող սարք։ Արևային մարտկոցում իբրև էներգիայի փոխակերպիչներ օգտագործվում են կիսահաղորդչային ֆոտոէլեմենտներ և ջերմաէլեմենտներ։ Տարածված են միաբյուրեղային սիլիցիումի ֆոտոէլեմենտներից պատրաստված արևային մարտկոցները։ Կիրառվում են, հիմնականում, այլընտրանքային (վերականգնվող) էներգիայի արտադրման պրոցեսում, ինչպես նաև տիեզերական սարքերի (կապի արբանյակների, Երկրի արհեստական արբանյակների, տիեզերանավերի և այլն) էներգասնուցման համակարգերում։
Պորտսմութի հաշտության պայմանագիր (1905)
Պորտսմութի հաշտության պայմանագիր, կնքվել է 1905 թվականի օգոստոսի 23-ին (սեպտեմբերի 5), Պորտսմութի (Նյու Հեմփշիր նահանգ, ԱՄՆ) ռազմածովային նավաշինարանում, Ռուսաստանի և ճապոնիայի միջև, ռուս-ճապոնական պատերազմից հետո։
Արևային մարտկոց
Ֆոտոէլեմենտների էֆեկտիվություն
2009 թվականին Spectrolab ընկերությունը ցուցադրել է արևային էլեմենտ՝ 41,6% էֆեկտիվությամբ ։ 2011 թվականին կալիֆոռնիական Solar Junction ընկերությունը 5,5×5,5մմ ֆոտոէլեմենտի համար հասել է 43,5% էֆեկտիվության ։
Պորտսմութի հաշտության պայմանագիր (1905)
Պայմանագրով Ռուսաստանը ճանաչեց Կորեան որպես ճապոնիայի ազդեցության ոլորտ, ճապոնիային զիջեց Լյաոդունի թերակղզու (Պորտ Արթուրով և Դալնիով) իր վարձակալական իրավունքները, Չինական Չանչունյան երկաթուղին (Պորտ Արթուրից մինչև Չանչուն), Հարավային Սախալինը, համաձայնեց ճապոնիայի հետ կնքել ձկնորսական կոնվենցիա։ Ճապոնիան հրաժարվեց ամբողջ Սախալինի նկատմամբ ռազմատուգանքի, Հեռավոր Արևելքում Ռուսաստանի ռազմածովային ուժերի սահմանափակման և իր նախնական այլ պահանջներից։ Կողմերը պրտավորվեցին դուրս բերել զորքերը Մանջուրիայից, ինչպես նաև մանջուրական երկաթուղուց օգտվել միայն առևտրով նպատակներով և այլն։ 1925 թվականին, խորհրդաճապոնական դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատվելու ժամանակ, խորհրդային կառավարությունն ընդունեց Պորստմութի հաշտության պայմանագիրը, սակայն վերապահումով։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում ճապոնիայի պարտությունից (1945 թվականի սեպտեմբերի 2) հետո պայմանագիրը կորցրեց իր ուժը։