cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(1177) Գոնեսսիա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,348917 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 3,245 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,4528 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Գոնեսսիա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 2,2868 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2238,49 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,160823 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 15,07° անկյուն։
Գոնեսսիա աստերոիդը պատկանում է Կիբելեի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 3,27-3,7 ա. մ. մեծ կիսաառանցքներով, էքսցենտրիսիտետը` փոքր է քան 0,3 և ուղեծրի թեքումը` փոքր քան 25°։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է F դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս F Կատեգորիա:Կիբելեի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1930 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լուի Բոյերի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Ալեքսանդրովկա (գյուղ, Կոզելշչինայի շրջան)
Ալեքսանդրովկա (Олександрівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոզելշչինայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ալեքսանդրովկա գյուղում բնակվում էր 221 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոզելշչինայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պրևելի լողափ
Պրևելի (Πρέβελη, նաև անվանում են «Արմավենիների լողափ»), լողափ և լագունա Կրետե կղզում՝ Պրևելի վանքից քիչ հեռու։ Այն ընդգրկում է Կուրտալիոտիկոյի կիրճը և Մեգալոպոտամոս գետի գետաբերանի շրջանը։ Ի տարբերություն Կրետե կղզու այլ լողափերի, այստեղ ափամերձ գոտու ջրի ջերմաստիճանն ավելի ցածր է՝ պայմանավորված նրա մեջ թափվող Մեգալոպոտամոս գետի բերած սառը ջրերով։
Աշխարհագրություն
Պրևելի լողափի պաշտոնական անվանումը Ֆինիկաս լողափ է, ինչը թարգմանաբար նշանակում է «Արմավենիների լողափ»։ Անվանումը պայմանավորված է ափի երկայնքով ձգվող բնական ծագման արմավենիների անտառային պուրակով։ Այն չափերով զիջում է միայն Կրետե կղզու արևելքում գտնվող Վաի լողափի անտառին։ Վաի անտառը համարվում ոչ միայն Կրետե կղզու, այլև՝ Եվրոպայի, չափերով ամենամեծ և արմավենիների բնական ծագման անտառային պուրակը։ Լողափին մոտ գտնվում է նաև Ֆինիկ Թեոֆրաստ կոչվող արմավենիների ընդարձակ պուրակը։ Պրևելի լողափը գտնվում է Կրետե կղզու հարավային մասում, Ռետիմնոյից հեռու է 35 կմ, իսկ Պրևելի վանքից՝ 2,5 կմ ։ Լողափը յուրահատուկ է ավազախճաքարային ծովափի, Մեգալոպոտամոս և Կուրտալիոտիս ջրառատ գետերի հովիտներում աճող արմավենիների անտառային պուրակների համադրությամբ։
Լողափն իր մյուս անվանումը ստացել է Պրևելի վանքի անունից ։ Պրևելի լողափի այցեքարտ է համարվում ոչ միայն արմավենիների անտառապուրակը, այլև՝ ծովում գտնվող սրտաձև ժայռը։ 2010 թվականին բռնկված հրդեհի արդյունքում արմավենիների պուրակի մեծ մասը այրվեց, սակայն 2011 թվականին այն արագ և բնական ճանապարհով վերականգնվեց։ 2011-2012 թվականներին արմավենիների անտառային պուրակը փակ էր զբոսաշրջային այցերի համար, սակայն արգելքը չէր գործում լողափնյա գոտու համար։ Լողափն ունի զբոսաշրջային մեծ նշանակություն, սակայն քանի որ գտնվում է Կուրտալիոտիկոյի կիրճի ստորին հատվածում, դեպի լողափ ուղիղ ճանապարհ չկա, այն հնարավոր է միայն քայլելով լանջով դեպի ցած։ Ծովափնյա հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև Պլակյաս հանգստյան գոտուց՝ տուրիստական նավակներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զբոսաշրջությունը Հունաստանում
Վարդան Պետրոսյան
Վարդան Եղիշեի Պետրոսյան, հայ դերասան, սցենարիստ, կատակերգու ։ Բնակվում է Փարիզում ու Երևանում և ունի Հայաստանի ու Ֆրանսիայի քաղաքացիություն ։ Հայտնի ժամանակակից հայ դերասաններից մեկն է , որ իր ներկայացումներում անդրադառնում է այնպիսի խնդիրների, ինչպիսիք են Հայոց ցեղասպանությունը, Հայաստանի քաղաքականությունը և արտաքին քաղաքական հարցերը ։
Կենսագրություն
Վարդան Պետրոսյանը ծնվել է 1959 թվականի փետրվարի 27-ին Երևանում, գիտնականի ընտանիքում։ Մանկությունն անցել է Երևանի կենտրոնում՝ Խանջյան փողոցում գտնվող հայրական բնակարանում։ Սովորել է Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստական ուսումնարանում, ապա Երևանի պետական գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դիզայնի բաժնում։ Երկու տարի Խորհրդային բանակում ծառայելուց հետո վերադարձել է Երևան 1985 թվականին։
1988 թվականին Վահրամ Սահակյանի հետ ստեղծել է Երիտասարդ ոզնիներ թատերախումբը, որը, հետագայում վերանվանվելով «Ոզնիներ», եղել է առաջին հայկական ոչ պետական երիտասարդական թատրոնը։
1988 թվականից մինչև 1992 թվականը, երբ ընթանում էր Ղարաբաղյան շարժումը, Վարդան Պետրոսյանը գրել և բեմադրել է քաղաքական հարցերի անդրադարձող մի քանի ներկայացումներ։ Հայաստանում տիրող տնտեսական ծանր պայմանների պատճառով Վարդան Պետրոսյանը 1992 թվականին տեղափոխվել է Փարիզ։ Մինչև 1997 թվականը նա նկարահանվել է կարճամետրաժ ու լիամետրաժ ֆիլմերում։ Մասնակցել է ֆրանսիական մի շարք ներկայացումների (ռեժիսոր՝ Ռոբեր Օսեյն) ։ 1996-1997 թվականներին Վարդան Պետրոսյանը նորից սկսել է հանդես գալ «Ոզնիներ» թատերախմբի հետ։ 1997-2000 թվականներին ներկայացրել է մի շարք դուետներ, այդ թվում՝ «Հայ եմ ես, հայ ես դու» (Չուկոյի հետ, Լոս Անջելես, 1997), «Մեր մանկության մանգոն» (Արամոյի հետ, Երևան, 1998), «Ծերունին և սովը» (Խորեն Աբրահամյանի հետ, Երևան, 1999) ։
2012 թվականին Երևանում ներկայացրել է իր նոր՝ «Պարոնայք 50-50» համերգային ծրագիրը, որի ներկայացումները անցել են հուլիսի 23-ից մինչև դեկտեմբերի 19-ը Պարոնյանի անվան թատրոնում ։
2013 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Եղվարդ-Երևան ավտոճանապարհին երթևեկելիս Վարդան Պետրոսյանը տրանսպորտային վթարի է ենթարկվել՝ հարվածելով մեկ այլ մեքենայի, որի ուղևորներից երկուսը մահացել են, իսկ չորս անձ ստացել է մարմնական վնասվածքներ ։ Ինքը՝ Վարդան Պետրոսյանը, ծանր վնասվածքներ է ստացել և մի քանի անգամ վիրահատվել։ Նոյեմբերի 8-ին կալանավորվել է մահացու ելքով երթևեկության կանոնների խախտման մեղադրանքով ։ Վարդան Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել Քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ ճանապարհային երթևեկության կամ տրանսպորտային միջոցների շահագործման կանոնները խախտելը, որն անզգուշությամբ առաջացրել է երկու կամ ավելի մարդու մահ ։ Դատարանը մերժել է նրան գրավով ազատելու դիմումը, չնայած այն ստորագրել էր 11,000 մարդ ։ Վարդան Պետրոսյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել 2015 թվականի հունվարի 26-ին։ Նույն թվականի հունվարի 29-ին նա դատապարտվել է հինգ տարվա ազատազրկման Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից  ։ 2015 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Վարդան Պետրոսյանը տեղափոխվել է բաց բանտ  ։ 2017 թվականի մարտին նա ժամկետից շուտ ազատվել է բանտից, ինչից հետո մեկնել է Ֆրանսիա։ 2018 թվականին նա բեմադրել է «Իմ կիսատ թողած երգը» ներկայացում, որ նվիրված է բանտում անցկացրած տարիներին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսահայ դերասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսահայ սցենարիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսահայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի հայ դերասաններ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Քրիստափոր Թափալցյան
Քրիստափոր Կնյազի Թափալցյան, հայ արձակագիր, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1939 թվականից։
Կենսագրություն
Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Բուլամըխի գավառի Կոփ գյուղում։ 1930 թվականին ավարտել է Լենինականի մանկավարժական տեխնիկումը, 1939 թվականին՝ Երևանի պետական համալսարանի բանասաիրական ֆակուլտետը, 1950 թվականին՝ Մոսկվայի Մ. Գորկու անվան գրական ինստիտուտին առընթեր գրական բարձրագույն դասընթացները։ 1930 թվականին Ապարանի շրջանի Բազարջուղ գյուղի յոթնամյա դպրոցի տնօրենն էր, 1931-1932 թվականներին՝ Ապարանի շրջանի ժողկրթության տեսուչ։ 1940-1941 թվականներին աշխատել է «Սովետական Հայաստան» օրաթերթում որպես արվեստի ու գրականության բաժնի վարիչ։ 1941-1945 թվականներին մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին. եղել է 89-րդ հրաձգային հայկական դիվիզիայի «Կարմիր զինվոր» թերթի պատասխանատու քարտուղարը։ 1946-1948 թվականներին եղել է «Գրական թերթ»-ի գրական-գեղարվեստական բաժնի վարիչը։ 1950-1955 թվականներին աշխատել է Հայպետհրատում որպես խմբագիր։ Ռուսերեն լույս է տեսել նրա «Պատերազմ» քառահատոր վեպի առաջին և երկրորդ հատորները (Մոսկվա, 1956), «Ոսկե հովիտ» (Մոսկվա, 1959) վեպը, «Հայրենաշեն» վեպի առաջին գիրքը (Մոսկվա, 1966)։ Պարգևատրվել է Կարմիր դրոշի շքանշանով։ Մահացել է Երևանում ։ ԽՄԿԿ անդամ 1942 թվականից։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ արձակագիրներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր Կատեգորիա:ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսերենից հայերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ
Մեզկիթ-Էոնյու
Մեզկիթ-Էոնյու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Պելյանի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Շտինա Վերենֆելս
Կենսագրություն
Շտինա Վերենֆելսը ծնվել է Շվեյցարիայի Բազել քաղաքում։ Մանկությունն անցել է ԱՄՆ-ում, Իսպանիայում և Հունաստանում։ 1983 թվականին ավարտել է միջնակարգ դպրոցը Ցյուրիխում։ Ուսումնասիրել է դեղագիտություն և 1991 թվականին կրթությունը շարունակել է Նյու Յորքի համալսարանի Թիշ գեղարվեստի դպրոցում, որտեղ հաճախել է Սփայք Լիի, Արթուր Փենի և Մարքեթա Քիմբրելի վարպետության դասերին ։
Ուսումն ավարտել է «Դրվագներ Ստորին Իսթ Սայդից» (1994) մրցանակակիր կարճամետրաժ վավերագրական ֆիլմով, որը պատմում է նյույորքյան թաղամասից հրեական մշակույթի անհետացման մասին։ Շվեյցարիայում նկարահանել է «Հրուշակեղեն, ցավ և քաղաքականություն» (1998) ֆիլմը, որի համար արժանացել է Շվեյցարիայի կինոմրցանակին։ Նրա «Հետցնցում» առաջին խաղարկային ֆիլմը (2006), որի պրեմիերան կայացել է Բեռլինալեի «Համայնապատկեր» ծրագրում, արժանացել է մի քանի մրցանակի։ 2015 թվականին Վերենֆելսի «Դորա կամ մեր ծնողների սեռական նեվրոզները» ֆիլմը ներկայացվել է «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի «Խաղարկային ֆիլմերի մրցույթ» ծրագրում ։
Շտինա Վերենֆելսը Ցյուրիխի գեղարվեստի համալսարանում (ZHdK) դասավանդում է կինոդրամատուրգիա, ռեժիսուրա և կինոդերասանի արվեստ ։
Ընտանիք
Ամուսնացած է շվեյցարացի պրոդյուսեր, կինոռեժիսոր Սամիրի հետ։ Զույգը բնակվում է Ցյուրիխում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի ռեժիսորներ
Ֆրեդերիկ Միլս
Ֆրեդերիկ Սեսիլ Միլս (Frederick Cecil Mills, ), ամերիկացի տնտեսագետ և վիճակագիր, 1959 թվականից Կոլումբիայի համալսարանի տնտեսագիտության վաստակավոր պրոֆեսոր, 1940 թվականին Ամերիկյան տնտեսական ասոցիացիայի նախագահ, 1934 թվականին Ամերիկյան վիճակագրական ասոցիացիայի նախագահ։
Կենսագրություն
Ֆրեդերիկը ծնվել է 1892 թվականի մարտի 24-ին Սանտա Ռոզա քաղաքում։
Ֆրեդերի Միլսը Կալիֆոռնիայի համալսարանում 1914 թվականին ստացել է բակալավրի աստիճան, իսկ 1916 թվականին՝ մագիստրոսի աստիճան։ 1917 թվականին Կոլումբիայի համալսարանում՝ Ուեսլի Միտչելի ղեկավարությամբ դոկտորական աստիճան է ստացել ։
1917-1919 թվականներին դասավանդել է Լոնդոնի տնտեսագիտության և քաղաքական գիտությունների դպրոցում, իսկ 1919 թվականից Կոլումբիայի համալսարանում եղել է տնտեսագիտության և վիճակագրության պրոֆեսոր։ 1925-1953 թվականներին եղել է Տնտեսական հետազոտությունների ազգային բյուրոյի աշխատակից և տնօրենների խորհրդի անդամ։ 1953 թվականից եղել է Կոլումբիայի համալսարանի բիզնեսի բարձրագույն դպրոցի Բարտոն Հեփբերնի անվան տնտեսագիտության ամբիոնի պրոֆեսոր, որից 1959 թվականին հրաժարական է տվել՝ դառնալով Կոլումբիայի համալսարանի տնտեսագիտության վաստակավոր պրոֆեսոր ։
1934 թվականին դարձել է Ամերիկյան վիճակագրական ասոցիացիայի նախագահ, իսկ 1940 թվականին՝ Ամերիկյան տնտեսական ասոցիացիայի նախագահ ։
Ֆրեդերիկ Միլսը մահացել է 1964 թվականի փետրվարի 9-ին ։
Ընտանիք
Ֆրեդերիկ Միլսը ամուսնացել է Դորոտա Է. Քլարկի հետ, նրանք ունեցել են երկու որդի՝ Ուիլյամը և Ռոբերտը, և մեկ դուստր՝ Հելեն Կ. Միլսը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի տնտեսագետներ
Իմամաթ (շիա իսլամ)
Սուննիական մուսուլմանական համայնքի առաջնորդության գաղափարը մարգարեի մահից հետո հանդիսանում է ժամանակավոր առաջնորդություն՝ խալիֆայություն։ Խալիֆը առաջինն է հավասարների մեջ, ով ընտրվում է համաձայնության միջոցով։ Հետագայում ժառանգականությունը դարձավ նորմա։ Կրոնական հարցերի մեկնաբանումը տրված է կրոնագետների և իրավագետներին։ Սուննի իսլամում ստեղծվել էր 4 կրոնաիրավագիտական ուղղություն՝ հանաֆիական, մալիքիական, շաֆիական և հանբալյան։
Սակային շիաների համար մարգարեի իրավահաջորդ լինելն հարց է, որն կապված է մարգարեի կողմից անհատին (Ալի իբն Աբու Տալիբ) որպես Իմամ նշանակելը։ Ամեն իմամ իր կենդանության օրոք նշում է իր իրավահաջորդին։ Իմամի իշխանությունը հոգևոր է, և գալիս է իր՝ իր նախորդի կողմից նշանակումից, անկախ նրա աշխարհիկ դրությունից, այսինքն Իմամի իշխանության հարցում տարբերություն չի դրվում, թե արդյոք նա ընդունվել է մուսուլմանների մեծ մասի կողմից, թե ոչ, մինչ դեռ դա նույն չի կարելի ասել սուննի խալիֆի մասին, ում իշխանությունն ամբողջապես կախված է նրան ճանաչելուց։
Սուննիներն ու շիաներն հիմնականում համաձայնվում են մարգարեության բնության և գործառույթի հարցերի շուրջ։ Մարգարեն մարդկանց համար Աստծու օրենքներն էր բացահայտում և նրանց դեպի Աստված առաջնորդում։ Սուննիներն հավատում են, որ Մուհամմադի մահվան հետ այդ երկուսն էլ ավարտվել են, մինչ շիաներն հավատում են, որ Աստծու օրենքներին ծանոթացնելն ավարտվել է, իսկ մարդկանց առաջնորդելն և Աստվածային օրենքի պահպանումն ու բացատրելն շարունակվում է Իմամների միջոցով։
Ժառանգության և իշխանության փոխանցման խնդիրը
Մուհամադի իրավահաջորդության հարցը առանցքային է շիական Իսլամում և շիաներին սուննիական մեծամասնությունից բաժանող հիմնական սկզբունքն է։ Հարցը միայն նրանում չէ, թե ով էր Մուհամադի իրավահաջորդը, այլև նրա դերի բնույթը, որի շուրջ հակասություններ սուննիների և շիաների միջև ևս կան։ Մուհամադի մահից հետո նշանավոր մուսուլմանները ընդհանուր հանաձայնությամբ Աբու Բաքրին ընտրեցին որպես խալիֆ կամ Մուհամմադի իրավահաջորդ։ Նախատեսվում էր, որ դա կլինի ժամանակավոր նշանակում, որի գլխավոր նպատակն էր շարունակել Մուհամմադի դերը որպես Մադինա քաղաքի և այն ցեղերի համադաշնության ղեկավար, որոնք ըստ էության մուսուլմանական պետության հիմքն էին դառնալու։
Ալիի անձը և նրա դերը մուսուլմանական համայնքում հասկանալու համար պետք է վերադառնալ Իսլամի պատմության ակունքներին։ Մարգարեն մեծացել է Ալիի հոր՝ Աբու Տալիբի տանը, և այդպիսով Մուհամմադը սերտ հարաբերությունների մեջ էր Ալիի հետ դեռ վաղ հասակից։ Ալին 9 տարեկան էր, երբ Մուհամադն առաջին անգամ իմացավ իր առաքելության մասին։ Խադիջայից՝ Մարգարեի կնոջից հետո, Ալին առաջինն էր, ով ընդունեց Մարգարեի առաքելությունը և դարձավ հավատացյալ։ Մուհամմադը իր առաքելության մասին որոշեց հրապարակայնորեն խոսել միայն երեք տարի անց՝ դրա համար հարմար ժամանակ ընտրելով իր տոհմի հավաքը։ Շիաների համար այս հավաքը մեծ նշանակություն ունի, քանի որ շիական և սուննիական աղբյուրներում, հենց այս հանդիպման ժամանակ Մուհամմադը հայտարարություն արեց Ալիի՝ նրա հանդեպ վերաբերունքի մասին։ Տաբարիի պատմության մեջ տրվում է այդ դրվագի նկարագրությունը, ըստ որի, երբ Ալին առաջինը հայտնել է Մուհամմադին օգնելու և սատարելու իր պատրաստականության մասին, վերջինս ձեռքը դրել է նրա վզին և ասել. «Սա իմ եղբայրն է, իմ վստահված անձն ու իմ ժառանգորդը, ուստի լսեք նրան և հնազանդվեք»։ Շիաները այս դրվագը մեկնաբանում են, որ երբ Ալին դեռ 13 տարեկան էր, Մուհամմադն արդեն նրան էր ընտրել որպես իրեն իրավահաջորդ։ Հետագա տարիների ընթացքում Ալին անընդհատ Մուհամմադի կողքին էր։ Երբ վրա հասավ Մեքքայից Մեդինա փախչելու գիշերը, Ալին էր, ով իր վրա վերցրեց մարգարեի անկողնում քնելու վտանգավոր գործը և այդպիսով հիմարացրեց մարգարեին սպանելու ցանկացողներին։ Մուհամմադի բարեհաջող փախուստից հետո, Ալին այնուհետև մուսուլման կանաց հետ հեռացավ Մադինա։
Մեդինա տեղափոխվելուց հետո տեղի ունեցավ մեկ այլ նշանակալի իրադարձություն։ Մուհամմադը հայտարարեց, որ յուրաքանչյուր մուսուլման պետք է մյուս մուսուլմանի համար եղբայր դառնա։ Այսպիսով Աբու Բաքրը դարձավ Օմարի եղբայրը, Օսմանը՝ Աբդ ալ-Ռահման իբն Աուֆիի։ Եվ սուննի և շիա հեղինակությունները փաստում են, որ Մուհամմադը իրեն եղբայր դարձրեց Ալիին։
Մեդինայական շրջանում Ալին դարձել էր Մուհամմադի քարտուղարը և օգնականը։ Ցանկացած կարևոր փաստաթուղթ գրվում էր Ալիի կողմից։ Մարգարեի դուստրը՝ Ֆաթիման, ամուսնացավ Ալիի հետ, և նրանց երեխաները՝ Հասանը և Հուսեյնը մարգարեի միակ թոռներն էին, ովքեր հասան չափահաս տարիքի։ Ալին իրեն դրսևորել էր որպես քաջ զինվոր մարտի դաշտում։ Նա աչքի էր ընկել Բադրի և Քայբարի ճակատամարտերում։ Երբ մարգարեն մեկնեց իր ամենաերկար արշավին դեպի Թաբուկ, Ալին նշանակվեց Մեդինայի պատասխանատու։ Ըստ որոշ աղբյուրների, Ալին դժգոհ մնալով Մուհամմադի այդ որոշումից, գնացել էր նրա հետ խոսելու։ Հենց այս դրվագից է ծագում Հարունի (Ահարոնի) մասին հադիսը, ըստ որի մարգարեն իր և Ալիի կապը նմանացրել էր Մովսեսի և Ահարոնի կապին, այսինքն հենց Ալին պետք է լիներ նրա օգնականը ողջ կյանքի ընթացքում և հաջորդեր նրան մահից հետո։
Սուննի և շիա աղբյուրները նշում են, որ այնպիսի նշանավոր դեմքեր, ինչպիսիք Ալիի հորեղբայր Ալ-Աբբասը, Աբու Սուֆյանը՝ Օմմայան տնից, առաջարկեցին Ալիին իրեն հռչակել առաջնորդ և անգամ Մեդինայում զորք դուրս բերել ի պաշտպանություն Ալիի։ Սակայն վերջինս հրաժարվեց վեճ գցել համայնքի մեջ։ Այս փաստը, սակայն, վկայում է, որ Ալին արդեն այդ ժամանակ ուներ մեծաքանակ կողմնակիցներ։ Շիաների և սուննիների կարծիքը տարանջատվում է այն հարցի վերաբերյալ, թե ինչ վերաբերմունք ուներ Ալին Աբու Բաքրի, հետագայում նաև Օմարի, Օսմանի խալիֆության վերաբերյալ։ Սուննիները պնդում են, որ Ալին լոյալ էր նրանց նկատմամբ, և հավատարիմ խորհրդական էր։ Շիաները ասում են, որ Ալին վիրավորված էր, որ իր իրավունքները ոտնահարվել էին։ Աբու-Բաքրի կարճատև կառավարման ավարտին (2տարի) նա իրեն հաջորդ նշանակեց Օմարին։ Եվս մի անգամ Ալին և նրա թեկնածությունը հաշվի չառնվեց։ Չնայած սուննիները կրկին հակասությունները շատ թույլ և փոքր են ներկայացնում, այդուհանդերձ շիաները պնդում են, որ Ալին կտրականապես դեմ էր Օմարի ընդունած որոշումներին և հրապարակայնորեն դա ցույց էր տվել որոշ դեպքերում։ Օմարը մահվանից առաջ նշանակեց 6 հոգու, ովքեր պետք է ընտրեին ղեկավարին նրանից հետո։ Չնայած որ Ալին էլ էր այդ վեցի մեջ, այդուհանդերձ ակնհայտ էր, որ նա շանս չունի։ Երկու անդամները՝ Սա’դ և Աբդ ալ-Ռահման եղբայրները, Օսմանի կողմնակիցներն էին։ Ավանդության համաձայն, Աբդ ալ-Ռահմանը առաջարկել էր Ալիի թեկնածությունը, մի պայմանով, որ վերջինս պիտի կառավարի Մուհամմադի և երկու խալիֆների հաստատած օրենքներով։ Այս առաջարկը, հավանաբար, արել էր, տեղյակ լինելով, որ Ալին դեմ էր խալիֆների քաղաքականությանը։ Անգամ ամենաակնառու սուննի հավատացյալները հազիվ թե հերքեն, որ Օսմանի կառավարման շրջանը Իսլամի համար ողբերգական էր։ Նրա օրոք համեստության, հասարակ և պարզ կյանքի փոխարեն տարածվեց ցոպ և շվայտ ապրելաոճը։ Նա թույլ էր տալիս իր բարեկամ Մառվանին կողոպտել երկիրը, և դրա հաշվին ապրել մուսուլմանին ոչ հարիր կյանքով։ Սա բորբոքեց մուսուլմաններին։ Ողջ երկրով մեկ սկսվեցին ապստամբություններ։ 656 թվականին մեծ պատվիրակություն եկավ Մադինա Եգիպտոսից և Իրաքից, տեղում ապստամբելու խալիֆի դեմ։ Ալին հայտնվեց ծանր իրավիճակում։ Ապստամբները նրանից աջակցություն էին ակնկալում, սակայն Ալին չէր ցանկանում աջակցել ապստամբների՝ սանձազերծելով արյունահեղություն։ Դա ապստամբներին չկանգնեցրեց, նույն թվականին նրանք ներխուժեցին խալիֆի պալատ և սպանեցին Օսմանին։ Դրանից հետո Ալին՝ 656 թ-ին, մարգարեի մահվանից 24 տարի անց հռչակվեց խալիֆ։
Իմամաթի դոկտրինա
Հիմնվելով հոր կողմից դրված հիմքի վրա՝ իմամ աս-Սադիկը և իր խումբը ձևավորեցին նաև իմամության դոկտրինայի հիմնական կոնցեպցիաները, որոնք հետագայում պահպանվել են ավելի ուշ շիաների՝ իսնա’աշարիների և իսմայիլիներիկողմից։ Իմամական շիիզմի կենտրոնական դոկտրինան հենվում է այն հավատի վրա, որ մարդկությանն անհրաժեշտ է մշտական աստվածային ղեկավարում անմեղ և անմեղսունակ (մա’սում) իմամի կողմից, ով Մուհամմադ մարգարեից հետո կդառնա մարդկանց հեղինակավոր ուսուցիչը, դաստիարակը և ղեկավարը իրենց բոլոր կրոնական ձեռնարկումներում։ Իմամը, ում իրավունք է տրված կիրառել տակիյա սկզբունքը անհրաժեշտության դեպքում, օժտված է ղեկավարման անհրաժեշտ հավատարմագրերով և հանդիսանում է նաև հոգևոր առաջնորդ (միևնույն ժամանակ նրա հոգևոր պարտականությունները կապված չեն նրա աշխարհիկ ղեկավարման հետ)։ Համաձայն իմամների դոկտրինայի՝ Մուհամմադն անձամբ է Ալիին նշանակել իր հետնորդ և ժառանգ (վասի) և բացահայտ մատնանշեց (նասս) նրան Աստծո կամքով։ Ալիից հետո իմամությունը պետք է անցներ Ալիի և Ֆաթիմայի ժառանգներին՝ հորից որդի, համաձայն նասս սկզբունքի, իսկ ալ-Հուսեյնից հետո ժառանգությունը պետք է շարունակվեր Հուսեյնիդների գծով։ Բանն այն է, որ իմամ Հուսեյնիդ Ալիականը՝ բոլոր ժամանակների միակ օրինական իմամը, օժտված է հատուկ գիտելիքով (իլմ) և բոլորին գերազանցում է Ղուրանի էկզոտերիկ (զահիր) և էզոտերիկ (բատին) իմացությամբ։ Աշխարհը չի կարող գոյություն ունենալ առանց իմամ, ով երկրի վրա հանդիսանում է Ալլահի ներկայացուցիչը (խուջջամ Ալլահ)։ Ժամանակի ճշմարիտ իմամի ընդունումը և նրան ենթարկվելը յուրաքանչյուր հավատացյալի պարտականությունն է։
Այս դիրքն իմամ աս-Սադիկին հնարավորություն տվեց համախմբել շիիզմը բազմաթիվ պարտություններից հետո, քանի որ իմամից այլևս չէր պահանջվում պայքարել իշխող ռեժիմի դեմ և ուժով պայքարել իր պահանջների համար։ Մի խոսքով այդ ժամանակվանից ի վեր իմամության և խալիֆայության ինստիտուտները բաժանված էին միմյանցից։ Իմամի գիտելիքի (իլմ), աստվածային կերպով և նասս սկզբունքի նախորդից ժառանգելու հիման վրա իրավունքներով օժտված իմամը դառնում էր կրոնական միակ օրինական ժառանգորդը, եթե նույնիսկ չէր ղեկավարում որպես խալիֆ։ Ինչպես նասսի դեպքում իմամի իլմը Ալիականների գծով հասնում էր մարգարեին։ Ստեղծելով իմամության այս երկու փոխկապակցված սկզբունքների նասս և իլմ վրա հիմնված կոնցեպցիան և հիմնելով տակիյա սկզբունքը՝ Ջա’ֆար աս-Սադիկը տվեցի մամի գործունեության բացարձակապես նոր գործառույթներն ու հատկանիշները։
Իմամաթի շարունակականությունը
Մի շատ ավելի երկար պատմություն, որն վերագրվում է հինգերորդ իմամ Մուհամմադ Ալ-Բաքիրին, պատմում է, որ Ջաբիրն նրան հարցրեց. «Ինչո՞ւ են Մարգարեն եւ իմամն անհրաժեշտ»։ Նա պատասխանեց.
«Որպեսզի Աշխարհում արդարություն լինի։ Այսպիսով Աստված պատիժն չի հեռու է պահում աշխարհից, քանի Մարգարեն կամ իմամն նրա վրա են, քանզի Աստված ասել է. «Աստված չի պատժի նրանց, քանի դուք նրանց մեջ եք» (Ղուրան 8։33) և Մարգարեն ասել է. «Աստղերն դրախտում գտնվող մարդկանց պահապաններն են, իսկ իմ ընտանիքի անդամներն երկրի վրայի մարդկան պահապաններն են։ Եթե աստղերն անհայտանան, այն, ինչ ատելի է դրախտի մարդկանց համար կգա նրանց մոտ։ Եթե իմ ընտանիքի անդամներն անհայտանան, այն, ինչ ատելի է երկրի մարդկան համար կգա նրանց մոտ»։ «Ընտանիքի անդամներ» ասելով Մարգարեն նկատի ուներ Իմամներին։ Եվ Աստված կապել է հնազանդություն նրանց, դեպի իրեն հնազանդության հետ և ասել. «Օ՜ հավատացյալներ, հնազանդվեք Աստծուն և Առաքյալներին և նրանց ձեր մեջ, ով իշխանություն ունի» (Ղուրան 4։59)։ Եվ նրան են անմեղներն ու մաքուրներն, ովքեր սխալ չեն գործում և չեն ապստամբում, և նրանք են, ով տալիս են օգնություն և հաջողություն և ճիշտ առաջնորդություն։ Նրանց միջոցով է Աստված տալիս ապրուստ (rizq) իր ծառաներին և նրանց միջոցով են նրա հողերն բարգավաճում, և անձրևն թափվում է երկնքից և երկիրն իր օրհնանքն է տալիս և ապստամբ մարդկանց տրվում է ժամանակ, և նրանց զրկանքն ու պատիժն շուտ չի հասնում նրանց։ Սուրբ ոգին չի լքում նրանց (իմամներին) և նրանք չեն լքում այն, և ոչ էլ Ղուրանն է լքում նրանց և ոչ էլ նրանք են լքում այն։ Թող Աստծո օրհնությունն իջնի նրանց բոլորի վրա»։
Գրականություն
Կատեգորիա:Շիա իսլամ
Պերուի պատմություն
Պերուն մեծ մասամբ հայտնի է որպես Ինկերի կայսրության սիրտ, բայց այն տեղաբնիկների մշակութային օջախն է եղել դեռ Ինկերի այնտեղ հաստատվելուց առաջ։ Ինկերի կայսրության ամենազարմանալի հատկությունը իր կարճատև գոյությունն է։ 1430 թվականին Ինկերի ոստանը համարվում էր Կուսկո գետի հովտի շրջակայքից մի քիչ ավելի ընդարձակ տարածքը։ Ավելի քան մեկ դար անց, նվաճումների և կայուն քաղաքակրթության արդյունքում, Ինկերի վերահսկողության տակ գտնվող տարածքը ավելի քան 1 միլիոն քառակուսի կիլոմետր էր, որը ձգվում էր հյուսիսարևմտյան Արգենտինայից մինչև Հարավային ]]Կոլումբիա]]։ Ինկերի մայրաքաղաք Կուսկոն անկասկած ամենահարուստ քաղաքն էր ամբողջ Ամերիկայում։ Տաճարները բառացիորեն երեսպատված էին ոսկու շերտով։ 1532 թվականին Ինկերի կայսրության հզորությունը պայմանավորված էր պատերազմական հաջողություններով։ Պերուի պատմության ամենամեծ ողբերգությունը տեղի ունեցավ այն ժամանակ, երբ Ֆրանսիսկո Պիզարոն և իսպանացի կոնկիստադորների ավազակախմբերը ժամանեցին Կուսկո։ Ցուցադրելով հանգամանքներն իր առավելության համար օգտագործելու կարողությունը՝ Պիզարոն ձեռք է բերում Ինկերի առաջնորդի հետ հանդիպելու պայմանավորվածություն, որի ժամանակ խաբեության և նենգության ճանապարհով նրան սառնասրտորեն սպանում է։ Ի դեմս կատաղի դիմադրության՝ Պիզարոն և իր մարդիկ թալանում և ավերում են քաղաքը։ Չնայած Ինկերը, հաջորդ մի քանի տասնամյակների ընթացքում շարունակում են պայքարը, բայց այնուամենայնիվ հաստատվում է Իսպանական գերիշխանությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պերուի պատմություն
Ֆլորենս Բեյքեր
Ֆլորենս Բեյքեր (Florence, Lady Baker), նաև Ֆլորիկա Մարիա Սաս, Բարբարա Սաս, Մարիա Ֆրեյն ֆոն Սաս, Բարբարա Մարիա Սաս, հունգարական ծագումով բրիտանացի հետազոտող։ Ծնվելով Տրանսիլվանիայում (այն ժամանակ՝ Հունգարիայի Թագավորություն), նա որբ մնաց, երբ նրա ծնողներն ու եղբայրը սպանվեցին ռումինացի կողոպտիչների կողմից՝ Յոան Ակսենտե Սեվերի և Սիմիոն Պրոդանի գլխավորությամբ, ովքեր 1849 թվականի հունվարի 8-9-ին Նագյենում կոտորեցին հիմնականում հունգարացի շուրջ 1000 խաղաղ բնակիչների։ Նա հունգարական բանակի մնացորդների հետ փախել է Օսմանյան կայսրություն՝ Վիդին։ 1859 թվականին Սամուել Բեյքերը տեսավ նրան և փրկեց նրան։ Մինչ Բեյքերը այցելում էր Աթոլի դուքսին Շոտլանդիայում իր որսորդական կալվածքում, նա ընկերացավ Մահարաջա Դյուլիպ Սինգհի հետ և 1858–1859 թվականներին նրանք միասին կատարեցին որսորդական ընդարձակ ճանապարհորդություն Կենտրոնական Եվրոպա և Մայնի Ֆրանկֆուրտ ի , Բեռլին ի, Վիեննայ ի և Բուդապեշտի միջով։ Ճանապարհորդության վերջին հատվածում Բեյքերը և Մահարաջան Բուդապեշտից վարձեցին փայտե նավ, որը նրանք ի վերջո լքեցին սառած Դանուբի վրա։ Երկուսն էլ շարունակեցին Վիդին, որտեղ Մահարաջային զվարճացնելու համար Բեյքերը գնաց Վիդինի ստրուկների շուկա։ Այնտեղ Բեյքերը սիրահարվեց Ֆլորենսին՝ սպիտակամորթ ստրուկին, որը նախատեսված էր Վիդինի օսմանյան փաշայի համար։ Փաշան ուզում էր կանխել դա, բայց Սամուելը կաշառեց աղջկա աղախիններին, և նրանք միասին փախան կառքով, և ի վերջո նա դարձավ նրա սիրուհին ու կինը և ուղեկցեց նրան, ուր էլ նա ճանապարհորդեր։ Հաղորդվում է, որ նրանք ամուսնացել են, ամենայն հավանականությամբ, Բուխարեստում, նախքան Դուբուշկա մեկնելը, բայց լեդի Սամուելը հատուկ խոստացել է, որ նրանք մեկ այլ արարողություն կունենան Անգլիա վերադառնալուն պես, որտեղ նրանք ընտանեկան հարսանիք ունեցան 1865 թվականին։
Նրանք միասին գնացին փնտրելու Նեղոս գետի աղբյուրը և գտան Ալբերտ լիճը։ Նրանք գնացին Սամուել Բեյքերի տուն Անգլիա, որտեղ նրանք ամուսնացան, և նա դարձավ լեդի Բեյքեր։ Հետագայում նա ամուսնու հետ վերադարձավ Աֆրիկա՝ փորձելով ճնշել ստրկավաճառությունը։ Ֆլորենսը և նրա ամուսինը թոշակի անցան և մահացան Դևոնում։
Վաղ տարիներ
Մի շարք աղբյուրներ պնդում են, որ Ֆլորենս Բարբարա Մարիա ֆոն Սասը 1841 թվականին ծնվել է Նագյենում (այսօր՝ Այուդ, Ռումինիա) ։ Բեյքերների ընտանիքում փոխանցված պատմությունն այն է, որ նա հունգարական ազնվական ընտանիքից Շեկելի սպայի դուստրն էր, ով կալվածքներ ուներ Տրանսիլվանիայում, որը կոչվում էր ֆոն Սաս (ֆոն Սասների ընտանիքի մասնաճյուղ), և երբ նա երիտասարդ էր, 1848 թվականի Հունգարական հեղափոխության ժամանակ «նրա հայրն ու եղբայրները սպանվել են նրա աչքի առաջ» ։ Դեռահաս տարիքում նա խոսում էր հունգարերեն, գերմաներեն, ռումիներեն և թուրքերեն ։ Նա եղել է տասնչորս տարեկան, երբ 1859 թվականի հունվարին նրան ստրկության են վաճառել Վիդին ում՝քաղաքում և ամրացված նավահանգստում Դանուբ գետի վրա այն տարածքում, որն այն ժամանակ Օսմանյան կայսրություն էր, իսկ այժմ գտնվում է Բուլղարիայում ։ Ըստ որոշ տեղեկությունների՝ նրան վիճակված էր պատկանել Փաշա Վիդիինին, սակայն Սամուել Բեյքերը նկատել է նրան ։ Նա որս էր անում Մահարաջա Դյուլիփ Սինգհի հետ։ Սամուել Բեյքերը կաշառք է տվել պահակներին, և Ֆլորենսին հաջողվել է փախչել նրա հետ ։
Աֆրիկա
Սամուել Բեյքերը նրան իր հետ տարավ Աֆրիկա, որտեղ նա գլխավորեց Նեղոս գետի աղբյուրը որոնելու արշավախումբը։ Նրանք ճանապարհորդեցին Նեղոսով դեպի Գոնդոկորո՝ ներկայիս Հարավային Սուդանում, որտեղ Ֆլորենսը փրկեց արշավախմբին։Վեճ առաջացավ ամուսնու ճկունության և սպասավորների անհավատարմության պատճառով։ Ֆլորենսը կարողացավ բարեխոսել և ընդհանուր համաձայնություն գտնել ։ Գոնդոկորոն փղոսկրի և ստրուկների բազա էր, ինչպես նաև մի վայր, որտեղ նավակները չէին կարող ավելի հեռուն գնալ, և որտեղ նրանք պետք է քայլեին մինչև աղբյուրը։ Այնտեղ նրանք հանդիպեցին Սփեքին և Գրանտին, ովքեր պատմեցին իրենց հետազոտության մասին։ Նրանք առաջարկեցին ուսումնասիրել Նեղոսի մեկ այլ ճյուղ։ Երբ Սփեկը և Գրանտը հետագայում գրեցին իրենց ճանապարհորդական հաշիվները, ոչ մեկը չնշեց, որ Ֆլորենսը Բեյքերի հետ էր։ Սա համահունչ էր Սամուել Բեյքերի հետ կնքած պայմանավորվածությանը ։
Ֆլորենսը և Բեյքերը հայտնաբերում են Մերչիսոն ջրվեժը և Ալբերտ լիճը ներկայիս Ուգանդայում ։
Հասնելով Անգլիա՝ նրանք բնակություն հաստատեցին Նորֆոլկի Հեդենհեմ Հոլլում։ Նրանք ամուսնացան 1865 թվականի նոյեմբերի 4-ին Սենտ Ջեյմսում, Պիկադիլիում, և երբ Սամուել Բեյքերը ասպետի կոչում ստացավ, Ֆլորենսը դարձավ Լեդի Բեյքեր։ Մանրամասները, թե ինչպես են նրանք հանդիպել, պետք է գաղտնի մնային, բայց պատմությունը տարածվեց, և դա հանգեցրեց նրան, որ Վիկտորիա թագուհին որոշեց Բեյքերին դատարանից հեռացնել ։
1869 թվականին Եգիպտոսի թուրք փոխարքա Իսմայիլ-Փաշա ն Սամուելին հրավիրեց վերադառնալ Աֆրիկա՝ օգնելու վերացնել կամ նվազեցնել ստրկատիրական առևտուրը Գոնդոկորոյի շրջակայքում։ Սամուելը նշանակվեց Հասարակածային Նեղոսի գեներալ-նահանգապետ ։ Ընդունելով հրավերը՝ նրանք վերադարձան Աֆրիկա, որտեղ փորձեցին գերակայություն ձեռք բերել։ Ֆլորենսը ծառայում էր որպես բժիշկ, և երբ նրանք պարտվեցին Բունյորոյում, նա այնտեղ էր հրացաններով և կոնյակով, երկու հովանոցով և ատրճանակով ։
Հետագա կյանք
1873 թվականին նա և իր ամուսինը սկսեցին ապրել իրենց տանը՝ Սանդֆորդ Օրլիում, Դևոն նահանգի Նյուտոն Աբոթ քաղաքում։ Գեներալ Գորդոնը ժամանեց 1883 թվականի փետրվարին և խնդրեց Սամուելին օգնել իրեն տարհանել մարդկանց պաշարված Խարթումից Եգիպտոսում մահդիական ապստամբության ժամանակ ։ Նման ճամփորդության ժամանակ Ֆլորենսին պետք էր։ Սակայն Ֆլորենսը չի վերադառնում Աֆրիկա, իսկ ամուսինն առանց նրա չի գնում։ Սըր Սամուել Բեյքերը մահացել է 1893 թվականի Ֆլորենս Բեյքերը մահացավ Դևոնում ավելի քան 20 տարի անց, բայց նրանք միասին թաղվեցին ։
Հիշողություն
Բեյքերները հայտնվում են Սևերինո Բարալդիի «Սամուել Բեյքեր (1821-1893) և Ալբերտ լճի բացումը» կտավի վրա։
Դելյա Էքլիի, Քրիստինա Դոդվելի, Մերի Քինգսլի ի և Ալեքսանդրին Թինի հետ միասին Ֆլորենսը հինգ անձնավորություններից մեկն էր, որն ընտրվել էր 1997 թվականին Աֆրիկայի կին հետախույզների մասին գրքի համար ։
Հունգարիայի Ազգային ժողովի նախագահ Լասլո Կյովեր ի կողմից 2019 թվականի մարտի 4-ին՝ Նեղոսի աղբյուրը գտնելու իր ճանապարհորդության 155-ամյակին, բացվեց նրա ճանապարհորդությունների հիշատակը հավերժացնող հուշատախտակը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ստրուկներ Կատեգորիա:Կին ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հասարակական գործիչներ
Սկիո
Սկիո (իտալ. Schio), քաղաք Իտալիայի Վենետո մարզում՝ Վիչենցա գավառում ։ Քաղաքը գտնվում է Վիչենցայից հյուսիս, Գարդա լճից արևելք։ Սկիոն շրջապատում են Պրեդալպերը, այսպես կոչված՝ «Փոքր Դոլոմիտները», և Պասուբիո լեռը։
Քաղաքի հովանավորն է համարվում Պետրոս առաքյալը։ Քաղաքի տոնը հունիսի 29-ին է։
Ռոդրիգո Պալասիո
Ռոդրիգո Պալասիո, արգենտինացի հարձակվող, որը հանդես է գալիս Ինտերի և Արգենտինայի ազգային հավաքականում։
Կարիերա
Մանկապատանեկան կարիերա
Գյուլսին Օնայ
Կրթություն
Ծնվել է երաժիշտների ընտանիքում։ Դաշնամուր սկսել է նվագել երեք տարեկանից ։ Նրա առաջին ուսուցիչը եղել է մայրը ։
Ռոդրիգո Պալասիո
Կարիերա
Ռոդրիգոն փոքր տարիքից սկսել է իր ֆուտբոլային կարիերան հայրենի Բելյա Վիստա ակումբում, ապա 2002 թվականին նա տեղափոխվել է Տրես-Արրոյս թիմ։ Իսկ արդեն 2003 թվականից սկսվել է նրա պրոֆեսիոնալ կարիերան, նրա առաջին թիմը եղել է Բանֆիլդը որտեղ նա խաղացել է 2003-2005 թվականներին։
Գյուլսին Օնայ
Կրթություն
Վեց տարեկան հասակում իր համերգով ներկայացել է Ստամբուլի TRT ռադիոկայանում։ 10 տարեկան հասակում ստացել է կառավարական կրթաթոշակ Յուսթին Յեթենեկի Չոչուկլար Կանունուի օրոք (Օրենք բացառիկ տաղանդով օժտված երեխաների համար), որը նրան հնարավորություն է տվել սովորել նախ Անկարայում Միթհաթ Ֆենմենի և Ահմեդ Ադնան Սայգունի մոտ, իսկ երկու տարի անց՝ Փարիզի կոնսերվատորիայում, որտեղ նրա ուսուցիչներն էին Պիեռ Սանկանը, Մոնիկա Հաասը, Պիեռ Ֆիկեն և Նադյա Բուլանգերը։ 16 տարեկան հասակում ավարտել դաշնամուրի առաջին մրցանակով ։ Նա ուսումը շարունակեց Բերնհարդ Էբերտի մոտ՝ Հաննովեր քաղաքի երաժշտական դպրոցում։
Ռոդրիգո Պալասիո
Կարիերա
Բոկա Խունիորս
Գյուլսին Օնայ
Կարերիա
Իր կարիերայի սկզբում Օնայը մրցանակներ ստացավ առաջատար մրցույթներում, այդ թվում` Մարգարիտ Լոնգ-Ժակ Թիբոյի դաշնամուրային մրցույթում (Փարիզ) և Ֆերուչո Բուզոնիի դաշնամուրային միջազգային մրցույթում (Բոլցանո)։ Օնայի միջազգային կարիերան ընդգրկել է 80 երկիր բոլոր մայրցամաքներից՝ Վենեսուելայից մինչև Ճապոնիա։ Նա նվագակցել է մի շարք նվագախմբերի հետ` Դրեզդեն Ստաացկապելլե, Անգլիական պալատական նվագախումբ, Ճապոնիայի Ֆիլհարմոնիկ վագախումբ, Մյունխենի Ռադիոյի Սիմֆոնիայում, Բրիտանական Ֆիլհարմոնիայի նվագախումբ, Արքայական ֆիլհարմոնիկ նվագախումբ, Սանկտ Պետերբուրգի Ֆիլհարմոնիկ, Տոկիոյի Սիմֆոնիա, Վարշավայի Ֆիլհարմոնիա և Վիեննայի սիմֆոնիկ նվագախմբեր, դիրիժորներն են եղել Վլադիմիր Աշկենազին, Էրիխ Բերգելը, Մայքլ Բոդերը, Անդրեյ Բորեյկոն, Յորգ Ֆերբերը, Էդուարդ Գարդները, Նիիմ Ջարվին, Էմանուել Կրիվինը, Ինգո Մեցմախերը, Էսա -Պեկա Սալոնեն, Խոսե Սերեբիերը, Վասիլի Սինայսկին, Ստանիսլավ Վիսլոչկին և Լոթար Զագրոսեկը։ Օնայը մասնակցել է  Բեռլինի, Վարշավայի, Գրանադայի, Մոցարտֆեստ Վյուրցբուրգի, Նյուպորտի, Շլեսվիգ-Հոլսթեյնի և Ստամբուլի երաժշտական փառատոններում։
Ռոդրիգո Պալասիո
Կարիերա
2005 թվականին Ռոդրիգոն Բանֆիլդից տեղափոխվում է երկրի ուժեղագույն թիմերից մեկը՝ Բոկա Խունիորսը։ Հենց այնտեղ խաղալու տարիներին նա հրավիրվում է նաև ազգային հավաքական, որտեղ իր դեբյուտը նշում է 2005 թվականի մարտին՝ խաղալով Մեքսիկայի ազգային հավաքականի դեմ։ Բոկա Խունիորսի հետ Ռոդրիգոն նվաճեց Ռեկոպան՝ 2005, 2006 և 2008 թվականներին, դարձավ Հարավամերիկյան գավաթի գավաթակիր՝ 2005 թվականին և նվաճեց երկրի չեմպիոն տիտղոսը 2005, 2006 և 2008 թվականներին։
Գյուլսին Օնայ
Կարերիա
2007 թվականին Օնայը Լեհաստանի կողմից Շոպենի ստեղծագործությունը բացառիկ կերպով ներկայացնելու համար արաժանացավ Պետական պարգևի։ Նա նաև ամբողջ աշխարհում ճանաչված է որպես Ահմեդ Ադնան Սայգունի երաժշտության լավագույն ներկայացնողը, ում ստեղծագործությունները մեծապես առանձին տեղ են զբաղեցնում համերգներում և ձայնագրություններում, և որի երկրորդ դաշնամուրային կոնցերտը (որի պրեմիերան Թուրքիայում և արտերկրում է) նվիրված էր նրան։ Այլ ժամանակակից կոմպոզիտորներ, ովքեր նրան նվիրել են ստեղծագործություններ,Հուբերտ Շտուպպները, Դենիս Դուֆուրը, Բուժոր Հոինիչը, Ժան-Լուի Պտին, Մուհիդին Դյուրուօղլուն և Մարկ-Անդրե Համելինն են։ Նա նաևառաջին անգամ հանդես է եկել Ստուպպների և Տաբակովի համերգներում։
Ռոդրիգո Պալասիո
Կարիերա
Ջենովա
Գյուլսին Օնայ
Կարերիա
Օնայը իր հայրենի Թուրքիայում կրում է Արվեստի պետական տիտղոսներ, իսկ Անկարայում Նախագահի սիմֆոնիկ նվագախմբի մենակատար է ։ Անկարայի Բիլկենթ համալսարանի «Բնակավայրի արվեստագետ» է և կրում է դոկտորի պատվավոր տիտղոսներ Ստամբուլի Բոսֆորի և Անկարայի Հացետեպ համալսարաններում։ Սեվդա Կենապ և Երաժշտական ընկերությունը 2007 թվականին Օնային շնորհեց հեղինակավոր Պատվավոր մրցանակ` Ոսկե մեդալ, իսկ 2011 թվականին Դոնիցետտիի դասական երաժշտական ​​մրցանակաբաշխությունում նա ճանաչվեց «Տարվա դաշնակահար» ։ 2014 թվականիրն պարգևատրվել է Ստամբուլի 42-րդ Երաժշտական ​​Փառատոնի պատվավոր մեդալով։
Ռոդրիգո Պալասիո
Կարիերա
2009 թվականի հուլիսին Ռոդրիգոն դառնում է իտալական Ջենովայի ֆուտբոլիստ, որը արգենտինացու համար վճարել էր 5 միլիոն դոլլար։ Իր դեբյուտային հանդիպումը Ա սերիայում անցկացրել է 2009 թվականի օգոստոս 23-ին մրցելով իտալական Ռոմայի դեմ։ 2011 թվականի սեպտեմբերին նա երկարաձգեց իր պայմանագիրը Ջենովայի հետ մինչև 2014 թվականի հունիսի 30-ը։
Գյուլսին Օնայ
Կարերիա
Օնայը Գյումուշլուկի դասական երաժշտության միջազգային փառատոնի գեղարվեստական գծով ​​խորհրդական է ։
Ռոդրիգո Պալասիո
Կարիերա
Ինտեր
Գյուլսին Օնայ
Ձայնագրություններ
«Բացառիկ դաշնակահար, ով օժտված է վիրտուոզ փայլով և անսահման էներգիայով, և՛ խելացի է, և՛ հուզականորեն զգայուն», Օնայը ձայնագրել է 20 ալբոմ։ 2007 թվականին Չայկովսկու 1-ին և Ռախմանինովի 3-րդ դաշնամուրային կոնցերտների կենդանի ձայնագրությամբ նրա ձայնասկավառակը ճանաչվել է քննադատների և վիրտուոզների կողմից։ 2008 թվականին CPO- ն թողարկեց Սայգունի երկու ձայնագրություները, ինչպես Բիլկենտի սիմֆոնիկ նվագախմբի, այնպես էլ Հովարդ Գրիֆֆիթսի քննադատական տարածումը։ Վերջերս VAI ամերիկյան պիտակը թողարկել է Գրեգի համերգի ու Սուրբ Սենի երկրորդ համերգի կենդանի կատարումների ձայնասկավառակը, որին 2011 թվականի սկզբին հաջորդում է կենդանի ասմունքի երկու ձայնասկավառակներից առաջինը, որը տեղի էր ունեցել Մայամիի Դաշնամուրի միջազգային փառատոնում։
Ժոզեֆ Դյուպլեսի
Ժոզեֆ-Սիֆրեդ Դյուպլեսի (Joseph-Siffred (-Siffrein) Duplessis, ), ֆրանսիացի դիմանկարիչ։
Ռոդրիգո Պալասիո
Կարիերա
2012 թվականի ամռանը միլանյան Ինտերը 10.5 միլիոն եվրոյով գնեց Ռոդրիգոյի տրանսֆերը։ Նա իր առաջին հանդիպումը միլանյան ակումբի կազմում անցկացրեց 2012 թվականին խորվաթական Հայդուկայի դեմ։ Իսկ առաջին գոլը թիմի կազմում հեղինակել է ռումինական Վասլուայի դեմ խաղում։
Գյուլսին Օնայ
Ձայնագրություններ
Օնայի շատ համերգներ հեռարձակվել են եվրոպական ռադիոյով և հեռուստատեսությամբ, ԱՄՆ-ում՝ Ազգային Հանրային ռադիոյով;
Ժոզեֆ Դյուպլեսի
Կենսագրություն
Ծնվել է Կարպանտրասում։ Սկզբնական շրջանում սովորել է հոր՝ Ժոզեֆ-Գաբրիել Իմբերայի մոտ, այնուհետև աշխատել է Հռոմում՝ Պիեր Սուբլեյրասի արվեստանոցում (1699-1749)։ Իտալիայում Դյուպլեսին ընկերացավ Կլոդ Ժոզեֆ Վերնեի հետ։ Նա վերադարձավ Կսրպանտրաս, որոշ ժամանակ Լիոնում մնալուց հետ հետ վերադարձավ Փարիզ, որտեղ նրան ընդունեցին Սուրբ Լուկի ակադեմիա։ 1769 թվականին 10 նկար ցուցադրվեց փարիզյան սալոնում։ Նրա նկարներում պատկերված էին՝ Լուի XVI, Ժան Նեկերը և Բենջամին Ֆրանկլինը ։
Գյուլսին Օնայ
Այլ
Օնայի մայրը հայտնի թուրք մաթեմատիկոս և գիտնական Քերիմ Էրիմի դուստրն է։ Նրա հայրը գերմանացի ջութակահար Յոաքիմ Ռոյշն է։ Օնայի որդին՝ Էրկին Օնայը, պրոֆեսիոնալ ջութակահար է։ Այժմ նա Անկարայի պետական ​​օպերայի և բալետի նվագախմբի համերգավար է։ Օնայն ամուսնացած է Քեմբրիջի համալսարանի հանրահաշվի և թվերի տեսության պրոֆեսոր Թոնի Շոլի հետ։
Ռոդրիգո Պալասիո
Ազգային հավաքական
Պալասիոն մասնակցել է Գերմանիայում տեղի ունեցած 2006 թվականի աշխարհի առաջնությանը, որտեղ թիմը հասավ մինչև 1/4 եզրափակիչ։ Պալասիոն 2007 թվականին թիմի հետ դարձավ Լիբերտադորասի գավաթի հաղթող և նաև Ամերիկյան գավաթի փոխչեմպիոն։
Ժոզեֆ Դյուպլեսի
Կենսագրություն
Դյուպլեսի նկարած Ֆրանկլինի դիմանկարները 1929 թվականից սկսած օգտագործում են ամերիկյան հարյուր դոլլարի դիզայնի համար։
Ռոդրիգո Պալասիո
Ձեռքբերումներ
Ռեկոպայի գավաթակիր 2005, 2006, 2008
Գյուլսին Օնայ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրք դաշնակահարներ Կատեգորիա:ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի բարի կամքի դեսպաններ
Ժոզեֆ Դյուպլեսի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:18-րդ դարի ֆրանսիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիմանկարիչներ
Ռոդրիգո Պալասիո
Ձեռքբերումներ
Հարավամերիկյան գավաթի գավաթակիր 2005
Արգենտինայի չեմպիոն 2005, 2006, 2008
Թուրքական քրեական օրենսգիրք (1926)
Թուրքական քրեական օրենսգիրք, քրեական նոր օրենսգիրք, որը հիմնված է 1889 թվականի իտալական Զանդարելիի օրենքի վրա և ընդունվել է 1926 թվականին Թուրքիայի ազգային մեծ ժողովի կողմից։
Քրեական օրենգիրքը բաժանված է եղել 3 մասի։ Առաջին մասը ներառել է ընդհանուր դրույթները, երկրորդ մասը վերաբերել է տարբեր տեսակի հանցագործություններին։ Առաջին գլխում ներկայացված են պետության դեմ ուղղված հանցագործությունները, երկրորդ գլխում՝ հիմնարար իրավունքների դեմ հանցագործություններն են, երրորդում՝ պետական կառավարման դեմ, չորրորդում՝ արդարադատության դեմ, հինգերորդում՝ հանրային կարգի, վեցերորդում՝ հանրային վստահության, յոթերորդում՝ հանրային անվտանգության, ութերորդում՝ ընտանիքի և հասարակական բարոյականության, իններորդում՝ անձի դեմ հանցագործություններն են, տասներորդում՝ մասնավոր սեփականության, իսկ տասնմեկերորդում՝ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտում կատարվող հանցագործություններն են։ Օրենսգրքի երրորդ մասը վերաբերում է փոքր իրավախախտումներին ։
Ռոդրիգո Պալասիո
Ձեռքբերումներ
Լիբերտադորասի գավաթակիր 2007
Թուրքական քրեական օրենսգիրք (1926)
Թուրքական քրեական օրենսգիրքը ընդունումից ի վեր տարբեր տարիներին ընդհանուր առմամբ 54 անգամ փոփոխության է ենթարկվել։ Այդ փոփոխություններից ամենակարևորը տեղի է ունեցել 1936 թվականին։ Թուրքական քրեական օրենսգրքին ավելացված 141-րդ և 142-րդ հոդվածների պատճառով բազմաթիվ մտավորականներ են դատապարտվել մինչև 1991 թվականի ապրիլի 12-ը, երբ այդ հոդվածները չեղյալ են հայտարարվել։
Վերջերս կատարված փոփոխություններով ուժի մեջ է մտել թիվ 5237 օրենքը՝ իբրև Թուրքիայի քրեական նոր օրենսգիրք։ Քրեական նոր օրենսգիրքը իր վրա է կրել գերմանական քրեական օրենքների ազդեցությունը։
Ռոդրիգո Պալասիո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1982 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 5 ծնունդներ Կատեգորիա:Ջենովայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ինտեր Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արգենտինայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Էդգար (Անգլիայի արքա)
Էդգար (Edgar The Peaceable, ), Անգլիայի արքա 959 - 975 թթ.։ Նրան նախորդել է Էդվիգ-ը, իսկ հաջորդել է Էդվարդ Տառապյալը։
Գահակալում
Էդգարը Էդմունդ I-ի և Էլվիգ Շաֆտսբերացու որդին է։ 946 թվականին մահանում է Էդմունդ թագավորը և նրան փոխարինում է Էդգարի հորեղբայր Էդրեդը, ով թագավորում է մինչև 955 թվականը։ Էդրեդին փոխարինում է Էդգարի ավագ եղբայր Էդվիգը։
Մահ
Էդգարը մահացել է 975 թվականի հուլիսի 8-ին Վինչեսթերում։ Նա գահը ժառանգել է Էդվարդին, ով հնարավոր է նրա արտաամուսնական որդին է։ Էդգարը հնարավոր է նաև ունի արտաամուսնական դուստր, ում անունն էր Վուլֆթութ, ով հետագայում դարձավ Վիլտոնի կուսանոցի ղեկավար։ Նրան այնտեղ միացավ իր դուստ Էդիթը, ով ապրեց Վիլտոնում մինչև իր մահը։ Այս երկու կանայք հետագայում սրբադասվեցին ։
Որոշ պատմաբաններ համարում են Էդգարի մահը Անգլոսաքսոնյան Անգլիայի ավարտի սկիզբ, որին հաջորդեց վիքինգների հարձակումները Անգլիայի վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիայի միապետներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Գումար (մաթեմատիկա)
Գումար (summa-ամբողջը, ընդհանուր քանակ) մաթեմատիկայում դա թվային մեծությունների (թվեր, ֆունկցիաներ, վեկտորներ, մատրիցներ) գումարման արդյունքն է։ Բոլոր դեպքերի համար ընդհանուր է բաշխումը և զուգորդությունը։
Թվաբանական գումար
Դիցուք՝ \Nբազմությունն ունի a անդամ, որոնք կազմում են  A ենթաբազմությունը և  b անդամները, որոնք կազմում են B ենթաբազմությունը (, a և b - բնական թվեր են)։ Այդ դեպքում a+b թվաբանական գումարը կլինի c անդամների քանակը, որոնք կազմում են C\subset \N ենթաբազմությունը, որն առաջանում է  սկզբնական ենթաբազմությունների միավորումից  ։
Հանրահաշվական գումար
Մաթեմատիկորեն գումարը նշանակում են հունարեն մեծատար Σ (սիգմա)․
որտեղ․ i - գումարման ինդեքսն է, ai - փոփոխականն է, ցույց է տալիս յուրաքանչյուր անդամը, m - գումարման ներքին սահմանը, n -գումարման վերին սահմանը։ Նշանի տակ գրված «i = m» նշանակում է, որ i -ի սկզբնական արժեքը համարժեք է m -ին։ Այս գրառումից հետևում է,որ  i -ի արժեքը մեծանում է մեկով և կանգ կառնի, երբ . ։
Ծրագրավորման մեջ տվյալ գործողությանը համապատասխանում է- for.
Սահմանների նշումը կարելի է չանել,եթե գրառումից պարզ է։
Տվյալ միջակայքի բոլոր բնական k թվերի գումարը գրառվում է․
S բազմության xանդամների f(x)գումարը
d թվի բաժանարար հանդիսացող n թվերի \mu(d) գումար։
Մի քանի սիմվոլներ կարող են ընդհանրացնել․
Անվերջ գումար
Մաթեմատիկական վերլուծության մեջ որոշվում է շարքի հասկացությունը, որպես անվերջ թվով գումարելիների գումարը։
Օրինակ
1. Թվաբանական պրոգրեսիայի գումար․
<hr noshade Widht="100%" Size="1" />
2. Երկրաչափական պրոգրեսիայի գումար․
3.
4.
5.
6.
Անորոշ գումար
Անորոշ գումար a_i ըստ i կոչվում է f(i)ֆունկցիան, նշանակվում է , что.
Նյուտոն-Լայբնիցի բանաձև
Եթե գտնվել է անորոշ գումար, ապա.
Զիրկա (գյուղ, Բարանովի շրջան)
Զիրկա (Зірка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բարանովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զիրկա գյուղում բնակվում էր 115 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7041 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 16,33 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բարանովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Էսկիքյոյ (Սեբաստիայի գավառ)
Ոմանք գյուղը նույնացնում են հին Բլանդոս գյուղի հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Աստերոիդների ցանկ (95501-95600)
Աստերոիդների ցանկ (95401-95500) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (95601-95700)
Բուդդա
Գաութամա Բուդդա, հայտնի նաև որպես Սիդհարթա Գաութամա [sid̪ːʱɑːrt̪ʰə gəut̪əmə], Շակյամունի Բուդդա կամ պարզապես Բուդդա՝ պայմանավորված բառի մեջ ճգնավորի (սրամանա) և իմաստունի իմաստային երանգավորումով, որի վրա էլ հիմնված են Բուդդիզմի ուսմունքները ։ Ենթադրվում է, որ Բուդդան հիմնականում ապրել և ուսուցանել է հնագույն Հնդկաստանի արևելյան մասում մ.թ.ա. 6-4-րդ դարերն ընկած ժամանակահատվածում ։
Գաութաման ուսուցանել է զգայական հաճույքի և ծանր ճգնավորության միջև առկա Միջին ճանապարհը, մի բան, որ տարածված էր իր տարածաշրջանում՝ ամփոփված սրամանա շարժման մեջ։ Հետագայում նա դասավանդել է արևելյան Հնդկաստանի այլ շրջաններում, ինչպես օրինակ՝ Մագադհայում և Քոսալայում ։
Գաութաման Բուդդայականության գլխավոր կերպարն է։ Բուդդայականության մեջ նա ունի լուսավորյալ ուսուցչի հռչակ, մեկը, ով հասել է Բուդդայության լիակատար աստիճանին, սփռել է իր խոհերը՝ օգնելու զգացական էակներին՝ վերջակետ դնելու վերածնությանը և տառապանքին։ Բուդդիստները հարում են այն կարծիքին, որ Բուդդայի կյանքի վերաբերյալ տեղեկություններ, զրույցներ և վանական կանոններ ամբողջապես ամփոփվել են միայն վերջինիս մահվանից հետո և այդպես պահպանվել են նրա հետևորդների հիշողության մեջ։ Նրան վերաբերող ուսմունքների տարբեր հավաքածուներ փոխանցվել են խոսքային ավանդույթի եղանակով և առաջին անգամ գրի են առնվել մոտավորապես 400 տարի անց։
Պատմական Սիդհարթա Գաութամա
Գիտնականնները դժվարանում են անհիմն եզրակացություններ անել Բուդդայի կյանքին վերաբերող պատմական փաստերի վերաբերյալ։ Նրանցից շատերը ընդունում են, որ նա ապրել, ուսուցանել և ստեղծել է վանական կարգ ու կանոն Մահաջապանդայի դարաշրջանում Բիմբիսարի՝ Մագադա կայսրության տիրակալի թագավորության ժամանակ (մ.թ.ա  558 – 491, կամ 400)   և մահացել է Աջաթասաթրուի կառավարման վաղ շրջանում, ով Բիմբիսարի հաջորդն էր՝ այսպիսով դարձնելով իրեն Մահավիրայի Ջայնիզմի Տիրտանկարայի երիտասարդ ժամանակակիցը։ Վեդիկ բրահմիններից բացի, Բուդդայի կյանքը համընկել է Սրամանա ազդեցիկ մտքի դպրոցների ծաղկման հետ՝ Աջիվիկա [Ājīvika], Կարվակա [Cārvāka], Ջայնիզմ [Jainism], և Աջնանա ։ Բրահմաջալա Սութթան արձանագրում է 62 նմանատիպ մտքի դպրոցների մասին։ Այն նաև ազդեցիկ մտածողների ժամանակաշրջան էր՝ Մահավիրա (Պալի Կանոնում `Նիգանթա Նատափութթա), Պուրանա Կասապա, Մակխալի Գոսալա, Աջիթա Քեսակամբալի, Պակուդհա Կաչայանա, և Սանյայա Բելաթհապութթա, ինչպես նշվում է Սամանապալլա Սութթայում, որի հայացքներին Բուդդան ամենայն հավանականությամբ ծանոթ է եղել: Իսկապես, Սարիպուտտան և Մոգալանան՝ Բուդդայի երկու գլխավոր աշակերտները նախկինում Սանյայա Բելաթհապուտայի աշակերտներն են եղել։ Սկեպտիկ  և Պալի կանոնը հաճախ պատկերում է Բուդդային բանավիճելիս հակառակորդ մտքի դպրոցների կողմնակիցների հետ։  Առկա է նաև բանասիրական վկայություն, որը փաստում է, որ երկու վարպետները՝ Ալարա Կալաման և Ուդդակա Ռամապուտտան, իսկապես պատմական կերպարներ են եղել և ամենայն հավանականությամբ սովորեցրել են Բուդդային մեդիտացիոն տեխնիկայի երկու տարբեր ձևեր։  Այսպիսով, Բուդդան պարզապես այդ ժամանակաշրջանի սրամանա փիլիսոփաներից մեկն էր ։ Մի ժամանակաշրջանում, երբ մարդու սրբությունը չափվում էր ճգնավորության մակարդակով, Բուդդան ավելի շատ բարեփոխիչ էր սրամանա շարժման մեջ, քան Վեդիկ Բրահմինիզմի հակառակորդը։
Վաղ տեքստերի վկայությունը առաջարկում է, որ Սիդհարթա Գաութաման ծնվել է Շակյա տոհմում, մի համայնքում, որը ծայրամասային էր թե աշխարհագրապես, թե մշակութապես արևելյան Հնդկաստանի աշխարհամասից մ.թ.ա 5-րդ դարում: Այն կամ փոքր հանրապետություն է եղել, կամ խմբիշխանություն, և նրա հայրը ընտրված ցեղապետ էր կամ օլիգարխ: Բուդդիստական ավանդության համաձայն Գաութաման ծնվել է Լումբինիում, այժմյան Նեպալում, և մեծացել է Կապիլվաստույի Շակյա մարաքաղաքում, որը կամ այսօրվա Տիլաուրակոթն է (Նեպալ), կամ Պիպրահվան (Հնդկաստան)։ Նա ձեռք է բերել իր լուսավորյալ կրթությունը Բոդհ Գայայում, իր առաջին քարոզներն է կարդացել Սարնատում և մահացել է Կուշինագարում։
Գաութամայի կյանքին վերաբերող կամ դրանից մի քանի դարեր անց իրադարձությունների մասին ոչ մի գրային արձանագրություն չի գտնվել։ Ասոկայի (մ.թ.ա 269- 232 թթ.) մակագրություններից մեկը նշում է կայսրության՝ Բուդդայի ծննդավայր Լումբինի ուխտագնացության մասին։ Մեկ այլ հրովարտակ նշում է որոշ Դհամա տեքստերի վերնագրեր, որոնք հաստատում են Բուդդիստական ավանդության գոյությունը նախքան Մաուրյա դարաշրջանը։ Այս տեքստերը կարող են համարվել Պալի կանոնի  նախակարապետը։ Բուդդիստական ամենահին պահպանված ձեռագրերը Գանդհարան բուդդիստական տեքստերին են, որոնք ըստ արձանագրությունների հայտնաբերվել են արևելյան Աֆղանստանում Հադդայի՝ Ջալալաբադի շրջակա տարածքում  և այժմ պահպանվում են Բրիտանիայի գրադարանում։ Նրանք շարադրված են Գանդհարի լեզվով, Խարոստհի ձեռագրով՝ գրված կեչու թվով 27 փայտի վրա և թվագրվում են մ.թ.ա. առաջին դարից մինչև երրորդ դարը ։