cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բերեզկի (գյուղ, Գադյաչի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գադյաչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1890 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կառլ Բիլդտ
Կառլ Բիլդտ (Nils Daniel Carl Bildt, ), շվեդ քաղաքական գործիչ և դիվանագետ, 1991-1994 թվականներին՝ Շվեդիայի վարչապետ, 1986-1999 թվականներին՝ Շվեդիայի չափավոր կոալիցիոն կուսակցության առաջնորդ։ 1995-1997 թվականներին նախկին Հարավսլավիայում զբաղեցրել է ԵՄ հատուկ ներկայացուցչի և Բոսնիա և Հերցեգովինայում գերագույն ներկայացուցչի պաշտոնը, 1999-2001 թվականներին Բալկաններում եղել է ՄԱԿ-ի Գլխավոր քարտուղարի հատուկ բանագնաց ։ 2006 թվականից մինչև 2014 թվականը եղել է Շվեդիայի արտաքին գործերի նախարար։
Նրա նախնիների թվում եղել են նախարարներ, գլխավոր շտաբի պետեր, դիվանագետներ։ Իսկ նրա նախապապ Բարոն Գիլիս Բիլդտը 19-րդ դարի 80-ական թվականներին եղել է Շվեդիայի վարչապետը։
Գործունեության սկիզբ
Կարիերայի սկզբում Կառլ Բիլդտը զբաղեցրել է շվեդական պահպանողական և լիբերալ ուսանողների կոնֆեդերացիայի նախագահի պաշտոնը։ 1979 թվականին դարձել է խորհրդարանի անդամ։ Լինելով պատգամավոր՝ Կառլ Բիլդտը ակտիվորեն սուր բանավեճի մեջ է մտել միջազգային քաղաքականության հարցերի շուրջ, դեմ Է արտահայտվել Ուլոֆ Պալմեին, որն այդ ժամանակ վարչապետ էր։ 1986 թվականին Կառլ Բիլդտը ընտրվել է աջ կենտրոնամետ չափավոր կոալիցիոն կուսակցության առաջնորդ։ 1991-1994 թվականներին եղել է Շվեդիայի վարչապետ։ Նրա կառավարության ընթացքում Շվեդիան Եվրամիությանը անդամակցելու համար բանակցություններ են սկսվել։ Եվ 1994 թվականի հուլիսին Բիլդտը ստորագրել է ԵՄ-ին անդամակցելու պայմանագիրը։
Կառլ Բիլդտն առաջին քաղաքական գործիչներից մեկն է, որը ակտիվորեն օգտվել է համացանցից։ Այսպես, 1994 թվականի փետրվարի 4-ին նա էլեկտրոնային նամակ է ուղարկել ԱՄՆ նախագահ Բիլ Քլինթոնին, ինչը դարձել է միջկառավարական մակարդակով առաջին նման ուղերձը։ Նամակում նա աջակցել է Վիետնամից տնտեսական էմբարգոյի վերացման մասին Քլինթոնի որոշմանը ։ Ավելի ուշ Բիլդտը սկսել է լայնորեն օգտագործել Twitter-ը ։ Նա դարձել է նաև ակտիվ բլոգեր՝ իր առաջին բլոգը սկսելով 2005 թվականի փետրվարին ։ Հետագայում նրա բլոգը դարձել է Շվեդիայի ամենաընթերցվող քաղաքական բլոգներից մեկը։ 2008 թվականին Կառլ Բիլդը YouTube-ում բացել է իր ալիքը ։
Կառլ Բիլդտը հայտնի է նաև Իսրայելի և Ռուսաստանի խիստ քննադատությամբ ։ Վրաստանի ներկայիս կառավարության մեղադրանքների համաձայն՝ նրա դիրքորոշումը բացատրվում է նրանով, որ Kreab խորհրդատվական ընկերության ղեկավարության շրջանում Կառլ Բիլդտը Միխայիլ Սահակաշվիլիից կաշառք է ստացել։ Միևնույն ժամանակ Կառլ Բիլդտի մամուլի քարտուղար Էրիկ Սիգան հայտարարել է, որ Բիլդտը երբեք ներգրավված չի եղել Վրաստանի հետ առնչություն ունեցող Kreab-ի ոչ մի ակտիվության մեջ և հիշեցրել է, որ լինելով նախարար՝ Բիլդտը քննադատել է դատական համակարգի օգտագործումը Սահակաշվիլիի կառավարման շրջանում՝ Վրաստանում քաղաքական ընդդիմությանը ճնշելու համար ։
2008-2012 թվականներին արևելաեվրոպական գործերով Կառլ Բիլդտի փորձագետն էր ալբանական ծագում ունեցող Ուկրաինայի կոմունիստական կուսակցություն երիտասարդական կազմակերպության ակտիվիստ Արբա Կոկալարին, որը հայտնի է իր եվրաինտեգրացիոն հայացքներով, հակակոմունիզմով, Արաբական գարնան շարժումների և բելառուսական ընդդիմության աջակցությամբ, ՌԴ եվրոպական քաղաքականության նկատմամբ բացասական վերաբերմունքով։
Սուդանի հարավում սպանություններին և տեղահանություններին մասնակցության կասկածներ
1997-2003 թվականներին եղել է «Lundin Oil» (այժմ՝ «Lundin Petrolium») նավթային ընկերության տնօրենների խորհրդի անդամ, որին կասկածում էին Սուդանի հարավային մասից 10 հազար մարդու մահվան և շուրջ 200 հազար մարդու արտաքսման մեջ։ Այդ կապակցությամբ Ստոկհոլմում հետաքննություն է սկսվել։ Ընդդիմության առաջնորդները խորհրդարանում պահանջել են արտաքին գործերի նախարարի հրաժարականը ։
Wikileaks
WikiLeaks-ի կողմից գաղտնի դիվանագիտական փաստաթղթերի հրապարակումից հետո պարզվել է, որ ամերիկացի դիվանագետները Բիլդտին համարում էին «համառ», «ինքնավստահ» և «սահմանափակ դիվանագիտական ունակություններ» ունեցող ։ Բիլդտը նկարագրվում էր որպես մի մարդ, որը պատկերացնում էր, որ նա ավելի մեծ կշիռ և ազդեցություն ունի, քան իրականում էր, և նրան համեմատել են «մեծ հավակնություններ ունեցող միջին չափի շան հետ» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի պաշտոնյաներ Կատեգորիա:Ստոկհոլմի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Շվեդիայի վարչապետներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ
Սուրբ Քրիստոս Ամենափրկիչ եկեղեցի (Գանձակ)
Սուրբ Քրիստոս Ամենափրկիչ եկեղեցի, Հայ առաքելական եկեղեցու ոչնչացված տաճար Արևելյան Հայաստանում, ներկայումս Ադրբեջանական Հանրապետության տարածքում գտնվող Գանձակ քաղաքում ։
Պատմություն
Գանձակի Սուրբ Քրիստոս Ամենափրկիչ եկեղեցին կառուցվել է 17-րդ դարում ։ Այժմ եկեղեցին ամբողջոթյամբ ոչնչացված է, իսկ տեղը բժշկական տեխնիկում է կառուցված ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գանձակի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ ք Կատեգորիա:17-րդ դարի հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:Ադրբեջանի նախկին շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ադրբեջանում ոչնչացված հայկական հուշարձաններ
1950 թ. NBA դրաֆթ
'''1950 թ. NBA դրաֆթը''' չորրորդ ամենամյա Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի դրաֆթն է։ Այս դրաֆթը առաջինն է Ամերիկայի բասկետբոլի ասոցիացիայի (BAA) վերանվանվելուց հետո։ Դրաֆթը տեղի է ունեցել 1950 թ. ապրիլի 25-ին, մինչև 1950-51 NBA մրցաշրջան։ Այս դրաֆթում, 12 NBA թիմեր հերթով ընտրում են սիրողական ԱՄՆ քոլեջի բասկետբոլի խաղացողներին։ Յուրաքանչյուր փուլում թիմերը ընտրում են խաղացողներ հակառակ իրենց ակումբի հաղթանակների-պարտություններին նախորդ մրցաշրջանում, այսինքն ուժեղ ակումբը ընտրում է թույլ խաղացող, թույլ ակումբը՝ ուժեղին։ Չիկագո Ստագսը մասնակցել է դրաֆթին չեղյալ է համարվել մինչև մրցաշրջանի սկսվելը։ Դրաֆթը բաղկացած է 12 փուլից և ընտրվում են 121 խաղացող։
Դրաֆթ
Կատեգորիա:Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի դրաֆթներ
Յուրի Սեպյոլով
Յուրի Սեպյոլով (Ю́рий Фадде́евич (Фадеевич) Сепелёв, ), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։
Կենսագրություն
1968 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության բարձրագույն դիվանագիտական դպրոցը։
1968 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Հրավառություն
Հրավառություն (Feuerwerk, — կրակ և  — գործ, աշխատանք բառերից), տարբեր նյութերից պատրաստված պայթուցիկ սարք, որը օգտագործվում է զվարճանքի համար։ Հրավառությունները նախատեսված են օդում գունավոր կրակ ստանալու համար, որը ուղեկցվում է աղմուկով, լույսով և ծխով։ Բազմագույն ու տարատեսակ դեկորատիվ կրակներն ստացվում են պայթուցիկ բաղադրություների այրման արդյունքում։
Հրավառությունը հայտնագործվել է 12-րդ դարում Չինաստանում։ Եվրոպայում առաջին անգամ հայտնվել է Իտալիայում։
Այրման ժամանակ պայթուցիկ նյութերը կարող են անջատել մեծ քանակությամբ ջերմություն (մինչև 3000 °C)։
Ենթադրվում է, որ նախկինում օգտագործվում էին բամբուկի կանաչ ոստե, որոնք կրակի մեջ գցելիս պայթում էին։ Դրանցով չինացիները վախեցնում էին չար ոգիներին տոների ժամանակ, մինչ հայտնաբերեցին վառոդը։ Անմահության դեղը գտնելու հույսով դաոսյան գիտնականները խառնում են սելիտրան, փայտածուխն ու ծծումբը։ Արդյունքում ստացվում է սև փոշի, որ այրվում է դանդաղ, բայց վառ լույսով։
Յու-Սուն կայսեր օրոք Նոր տարին տոնում են նոր ձևով. սև փոշին լցնում են բամբուկի ոստերի մեջ ու նմանատիպ հազարավոր բամբուկներ լցնում խարույկի մեջ կայսեր հետևյալ խոսքերի ներքո՝ «Թող գիշերը վերածվի ցերեկվա»։ Հետագայում այս երևույթը հայտարարվեց կրոնական ծեսի մաս, իսկ վառոդը կարող էին գործածել միայն հատուկ պատրաստված հոգևորականները։
Կատեգորիա:Ժամանց Կատեգորիա:Չինական հայտնագործություններ
(7753) 1988 XB
(7753) , աստերոիդ ապոլոնի ընտանիքում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Յոսիակի Օշիմայի կողմից Գեկկոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 1,46733 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 0,7606 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,1741 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 0,0067 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 649,22 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,554514 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,12° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1988 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Յոսիակի Օշիմայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ապոլոնի ընտանիքի աստերոիդներ
Ռոդոլֆ Կրեյցեր
Ռոդոլֆ Կրեյցեր (Kreutz (er),, ֆրանսիացի ջութակահար, կոմպոզիտոր, դիրիժոր, մանկավարժ։
XIX դարի ջութակի ֆրանսիական դպրոցի հիմնադիրներից է։ Կրեյցերի նվագը բարձր է գնահատել Լ. Բեթհովենը՝ նրան ձոնելով ջութակի և դաշնամուրի սոնատ (երկ 47, այսպես կոչված, «Կրեյցերյան սոնատ»)։ Կրեյցերիի «40 էտյուդ կամ կապրիս» ջութակի համար ժողովածուն մանկավարժական գրականության դասական ստեղծագործություն է։ Գրել է «Ջութակի մեթոդ» գիրքը (Պ. Բայոյի և Պ. Ռոդեի հետ, հրատարակություն 1802 թվական)։ Հեղինակ է նաև ջութակի կոնցերտների, օպերաների, բալետների, կամերագործիքային անսամբլների։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ջութակահարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մանկավարժներ Կատեգորիա:1766 ծնունդներ Կատեգորիա:1831 մահեր Կատեգորիա:Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երաժշտագետներ
Կըրխգյոզ
Կըրխգյոզ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Հերակլես
Հերակլես (Ἡρακλῆς, Herculēs, Հերկուլես), հունական դիցարանի հերոս, Զևս աստծո և Ամփիտրիոնի կին Ալկմենեի որդին ։ Ի ծնե անունը եղել է Ալկիդես, որի մասին բազմիցս հիշատակվում է «Իլիականում»։
Հերակլեսի բազմաթիվ լեգենդներից առավել հայտնի են 12 սխրանքները, որոնք նա գործել է միկենյան արքա Էվրիսթևսի մոտ ծառայելիս։
Հերակլեսի պաշտամունքը մեծ ժողովրդականություն էր վայելում Հունաստանում, որտեղից հույն գաղութաբնակների միջոցով տարածում գտավ նաև Իտալիայում, որտեղ Հերակլեսին անվանում էին Հերկուլես։ Հյուսիսային կիսագնդի երկնքում կարելի է տեսնել Հերկուլես համաստեղությունը։
Ծնունդը և մանկությունը
Ալկմենեյին Հերակլեսով հղիացնելու համար Զևսը ընդունել է Ալկմենեի ամուսնու կերպարանքը։ Զևսը կանգնեցրել էր արևը և նրանց գիշերը տևել էր երեք օր ու գիշեր։ Գուշակ Տիրեսիոսը Ամփիտրոնին պատմում է տեղի ունեցածի մասին։
Հերակլեսի ծննդյան գիշերը Հերան Զևսին ստիպեց երդվել, որ Պերսևսի սերնդից նա, ով կծնվի առաջին, կդառնա գերագույն թագավոր։ Հերակլեսը պատկանում էր պերսեիդների տոհմին, բայց Հերան Ալկմենեի ծննդաբերությունը ուշացրեց և արդյունքում առաջինը (վաղածին) լույս աշխարհ եկավ Հերակլեսի հորեղբոր որդին՝ Էվրիսֆեյը` Սֆենելի և Նիկիպիի որդին։
Հերակլեսի հովանավոր Աթենասը խաբեությամբ Հերային ստիպում է կրծքով կերակրել Հերակլեսին։ Նորածինը աստվածուհուն ցավ է պատճառում և աստվածուհին երախային պոկում է իր կրծքից։ Ժայթքած կաթի շիթը վերածվում է Ծիր Կաթինի։
Նախանձ Հերան երկու օձ է ուղարկում մանուկին սպանելու համար։ Մանուկ Հերակլեսը խեղդում է նրանց։ Մանուկ Հերակլեսի լեգենդի մասին առաջինը կարելի է հանդիպել Պինդարոսի մոտ ։
Պատանեկությունը
Փոքր տարիքում եղել է դափնոֆոր և Ապոլլոնին որպես ընծա բերել է Իսմենայի եռաժանին ։
Ամփիտրոնը իր տղաների ուսուցման համար հրավիրում է լավագույն ուսուցիչներին` Կաստորին (թուր), Ավտոլիկոսին (ըմբշամարտ), Էվրիտոսին (աղեղ)։ Հերակլեսը պատահաբար քնարով սպանում է Լինոսին` Օրփեոսի եղբորը։ Դրա համար նա աքսորվում է անտառաշատ Կիֆերոն։
Հերակլեսին հանդիպում են երկու նիմփաներ (Արատավորություն և Առաքինություն), որոնք առաջարկում են ընտրություն կատարել վայելքներով լի հանգիստ ճանապարհի և աշխատանքի ու սխրանքների տատասկոտ ճանապարհի միջև ։ Առաքինությունը հետևյալ խոսքերով կարողացավ Հերակլեսին համոզել հետևել իրեն. Այն, ինչ աշխարհի մեջ վերաբերվում է օգտակարին և փառավորին, աստվածները մարդկանց չեն տալիս առանց աշխատանքի և հոգատարության։ Եթե ուզում ես աստվածները քո նկատմամբ լինեն գթասիրտ, ապա պետք է մեծարես աստվածներին։ Ուզում ես սիրված լինել մարդկանց կողմից, պետք է բարի լինես մարդկանց հանդեպ։ Ուզում ես հարգանք վայելել մի ինչ-որ քաղաքում, պետք է քաղաքին օգուտ բերես։ Ուզում ես քո արժանապատվությամբ հիացմունք հարուցել ողջ Էլլադային, ապա պետք է ջանաս բարի գործեր անել Էլլադայում։
Երբ Հերակլեսը պատրաստվում էր որսի դուրս գալ առյուծի վրա, արքա Ֆեսպիոսը 50 օր ջերմ ընդունելություն ցույց տվեց Հերակլեսին և ամեն մի գիշեր իր աղջիկներից մեկին ուղարկում էր Հերակլեսի մոտ, որոնք հետո 50 որդիներ ծնեցին ։ Մի այլ վարկածի համաձայն Հերակլեսը բոլոր 50 աղջիկների հետ կենակցել է մի գիշերվա ընթացքում, բացի մի աղջկանից, որը չի ցանկացել Հերակլեսին։ Հերակլեսը նրան իր տաճարում որպես քրմուհի է պահել, որի հետևանքով վերջինս դատապարտված էր մինչ մահ կույս մնալ։ Մի այլ վարկածի համաձայն էլ նա կենակցել է բոլորի հետ և, ընդ որում, ամենատարեցը և ամենափոքրը երկվորյակներ են լույս աշխարհ բերել ։ Գրիգոր Նազիանզացին հեգնանքով ասում է, որ Հերակլեսն այդ գիշեր արել է իր «տասներեքերորդ սխրանքը» ։
Հերակլեսն առյուծին սպանում է Կիֆերոնի լեռներում և դրանից հետո նա միշտ կրում է առյուծի մորթին։
Պատանի հերոսը հաղթում է Էրգինի Օրխոմենոս թագավորին, որին թեբեացիները տուրք էին վճարում։ Այս մենամարտի ժամանակ մահանում է Ամփիտրոնը։ Հերակլեսը կտրում է Օրխոմենոսի բանբերների քթերը, որի պատճառով է Թեբեում կանգնեցվում է Հերակլես Ռինոկոլուստի (Քթեր կտրողի) արձանը ։ Օրխոմենացիներին հաղթելու կապակցությամբ Արտեմիսի տաճարում կանգնեցվում է մարմարյա առյուծի արձանը ։
Թեբեի արքա Կրեոնը Հերակլեսին կնության է տալիս իր աղջկան՝ Մեգերային։ Հերայի կողմից ուղարկված խելագարության մոլուցքի ժամանակ Հերակլեսը սպանում է իր և իր եղբոր՝ Իփիկլեսի երեխաներին։ Արածի հատուցման համար, դելֆիական գուշակի խոսքերով, Հերակլեսը է պետք է տաս սխրանք կատարեր Եվրիսթևսի մոտ ծառայելով։
Երբ Հերակլեսը Դելֆի եկավ, Կսենոկլեա քրմուհին Իֆիտի սպանության համար հրաժարվեց գուշակություն կատարել ։ Այդ ժամանակ Հերակլեսը եռոտանին դուրս բերեց տաճարից, իսկ ապա վերադարձրեց։ Կա պատմություն, որի համաձայն Հերակլեսը և Ապոլլոնը գժտվել են եռոտանու համար, իսկ երբ հաշտվել են միմյանց հետ, նրանք միասին կառուցել են Լոկոնիկում գտնվող Գիտիոն քաղաքը։ Դելֆիում նույնիսկ Հերակլեսի և Ապոլոնի պայքարին նվիրված քանդակների շարք կար։ Լետոն և Արտեմիսը հանգստացնում են Ապոլլոնին, իսկ Աթենասը սատարում է Հերակլեսին ։ Եռոտանու պայքարը Հերակլեսի և Ապոլլոնի միջև մոտավոր կերպով նկարագրված է Օլիմպոսի մոտ մ. թ. ա. 720 թ.-ի բարձաքանդակում ։ Տարբերակներից մեկում Զևն է հաշտեցրել նրանց ։ Շատ հազվագյուտ տարբերակների համաձայն, Հերակլեսը եռոտանին տարել է Ֆենեյ (Արկադիա) ։
Պիֆիան Ալկիդոսին տվել է «Հերակլես» («փառաբանված աստվածուհի Հերայով») անվանումը։ Դրանից հետո նա աշխարհին հայտնի է դառնում այդ անունով։ «Ալկիդես» նշանակում է «Ալեկեյի սերունդ» (Ալկեյը Ամփիտրոնի՝ Հերակլեսի խորթ հոր, հայրն էր)։ Ալկիդեսը մինչև իր անվանափոխությունը հայտնի էր նաև որպես Պալեմոնոս։
Հերակլեսի 12 սխրանքները
Պիսանդր Հռոդոսացին իր «Հերակլես» պոեմում առաջինն է ներկայացրել հերոսի սխրանքների (ἔργα «արարք» կամ «աշխատանք», «չարչարանք») կանոնոկան սխեման ։ Սխրանքների հերթականությունը բոլոր հեղինակների մոտ չէ, որ նույնն է։ Դելֆյան պատգամախոսը Հերակլեսին հրամայել էր սխրանք կատարել, բայց սխրանքներից երկուսը Եվրսթևսը չհաշվեց։ Արդյունքում Հերակլեսը ևս 2 սխրանք կատարեց և սխրանքների քանակը դարձավ 12։ 8 տարի և մեկ ամսվա ընթացքում Հերակլեսը կատարեց իր առաջին 10 սխրանքները, իսկ 12 տարում բոլոր սխրանքները ։
Սխրանք I. Նեմեյան առյուծ
Էվրիսթևսի առաջին հանձնարարության համաձայն պետք է սպաներ նեմեյան առյուծին, որը հանդիսանում էր Տիփոնի և Էքիդնայի զավակը։ Առյուծն ամայացնում էր իր ողջ շրջակայքը և ոչ ոք չէր հանդգնում այդ կողմերում լինել։ Հերակլեսը որոշեց գտնել առյուծի որջը և դարանակալել նրան։
Առյուծին տեսնելուն պես Հերակլեսը երեք հատ նետ արձակեց առյուծի վրա, բայց առյուծի մաշկը պողպատի պես ամուր էր և նետերը հետ թռան։ Կատաղած առյուծը նկատեց Հերակլեսին և միանգամից հարձակվեց նրա վրա։ Հերակլեսը իր գուրզով ուժգին հարված հասցրեց առյուծին, իսկ հետո խեղդամահ արեց։
Հերոսը առյուծին շալակած վերադարձավ Նեմեա և իր հաղթանակի համար զոհ մատուցեց Զևսին, իսկ ապա հիմնեց Նեմական խաղերը։
Էվրիսթևսը Հերակլեսի հաղթանակը տեսնելով սոսկաց և անգամ արգելեց մոտ գալ Միկենեի դարպասներեին ։
Սխրանք II. Լերնեյան հիդրա
Էվրիթևսն այս անգամ Հերակլեսին ուղարկեց լերնեյան հիդրային սպանելու, որը կրկին Տիփոնի և Էքիդնայի զավակն էր։ Օձակերպ մարմին և վիշապի ինը գլուխ ունեցող հրեշը ապրում էր Լերնե քաղաքի մոտ գտնվող ճահճում։ Հրեշի 9 գլուխներից մեկն անմահ էր։
Հերակլեսը հրեշի մոտ է գնում Իփիկլեսի որդու՝ Իոլայոսի հետ, սակայն ճանճի մոտ բաժանվում է նրանից։
Հերակլեսը իր մոտ եղած նետերը այնքան շիկացրեց, մինչև որ կարմրեցին, իսկ այնուհետև դրանք բոլորն արձակեց հիդրայի վրա" Գազազած հրեշը փորձեց հարձակվել Հերակլեսի վրա, բայց հերոսը ոտքը դրեց հիդրայի մարմնի վրա և իր գուրզով հերթով թռցնում էր հիդրայի գլուխները։ Սակայն քիչ անց հերոսը նկատեց, որ մեկ թռցրած գլխի փոխարեն Հիդրայի վրա երկու նոր գլուխ են հայտնվում։
Հիդրային քիչ անց օգնություն հասավ մի հրեշավոր խեցգետին, որը ճանկերը մտցրեց Հերակլեսի մարմնի մեջ։ Հերոսն այդ ժամանակ օգնություն կանչեց Իոլայոսին, որը սպանեց խեցգետնին և կրակի մատնեց մոտակա անտառի մի մասը։ Այնուհետև այրված ծառերի բներով Իոլայոսն այրեց կտրած գլխների բները, որից հետո նոր գլուխներ այլևս չհայտնվեցին։ Հիդրան սկսեց թուլանալ և Հերակլեսը կարողացավ բոլոր գլուխները կտրելուց հետո կտրել նաև անմահ գլուխը և հիդրային տապալել գետնին։
Անմահ գլուխը Հերակլեսը թաղփց գետնի տակ և վրան վիթխարի քարաժայռ դրեց, որպեսզի վերջինս այլևս չկենդանանա։ Դրանից հետո Հերակլեսը պատռեց հիդրայի մարմինը և իր նետերը սուզեց նրա թունոտ լեղում մեջ։ Դրանից հետո Հերակլեսի հասցրած վերքերն անբուժելի դարձան ։
Սխրանք III. Ստիմփալոսյան թռչուններ
Էվրիսթևսի հանձնարարությամբ Հերակլեսը պետք է կոտորեր Ստիմփալյան թռչուններին, որոնք գրեթե ամայացրել էին Արկադիայի Ստիմփալոս քաղաքի շրջակայքը։ Թռչունները հարձակվում էին և մարդկանց և կենդանիների վրա։ Ստիմփալյան թռչուններն ունեին պղնձե ճանկեր և կտուցներ, իսկ նրանց փետուրները բրոնզից էին։ Նրանք փետուրները նետերի պես թափում էին իրենց վրա հարձակվողների գլխներին։
Այդ դժվարին հանձնարարությունը կատարելու գործում Հերակլեսին օգնություն հասավ Աթենասը։ Նա Հերակլեսին երկու պղնձե ծնծղա տվեց և հրամայեց կանգնել բարձր լեռան վրա և հարվածել ծնծղաներին, իսկ երբ կհայտնվեն թռչունները՝ նետահարել նրանց։
Հերակլեսն այդպես էլ արեց և թռչունների փետուրների տարափը ոչ մի վնաս չկարողացավ պատճառել լեռան վրա կանգնած հերոսին։ Դյուցազն իր մահաբեր նետերով նետահարեց թռչուններին և կոտորեց նրանց։ Ողջ մնացած թռչունները հեռացան դեպի Էվքիսյան Պոնտոս և այլևս չվերադարձան ։
Սխրանք IV. Կերինյան եղջերու
Էվրիսթևսի հանձնարարությամբ Հերակլեսն ուղևորվում է Կերինյան եղջերուին բռնելու, որին այնուհետև նա պետք է հասցներ Միկենե։ Դա մի զարմանահրաշ եղջերու էր՝ ոսկե եղջյուրներով, պղնձե ոտքերով, որին Արտեմիս աստվածուհին էր ուղարկել մարդկանց պատժելու համար։ Եղջերուն կարող էր առանց հոգնածություն զգալու սուրալ հովիտներում։
Մոտ մեկ տարի տևեց եղջերուի հետապնդումը, որը կտրել անցել էր գետեր, լեռներ և հարթավայրեր։ Վերջապես Հերակլեսը կարողացավ եղջերուին հասնել ծայր հյուսիսում՝ Իստրոսի ակունքների մոտ։ Հերակլեսին քիչ էր մնացել, որ բռնի եղջերուին, սակայն եղջերուն հետ՝ դեպ հարավ սուրաց։ Հերակլեսը միայն Արկադիայում կարողացավ հասնել եղջերուին, բայց այս անգամ հերոսը իր նետերով վերավորեց եղջերուի ոտքը, որից հետո կարողացավ բռնել նրան։
Արտեմիսը զայրացավ Հերակլեսի վրա և հանդիմանեց նրան, ասելով, որ միթե վերջինս չգիտեր, թե ում եղջերուին է վիրավորել։ Իսկ Հերակլեսն էլ պատասխանեց, որ ինքը երկնաբնակներից վեր չի դասում իրեն, իսկ եղջերուի որսը Էվրիսթևսի նախաձեռնությունն է, այլ ոչ թե իր։ Արտեմիսը ներեց հերոսին և Հերակլեսը եղջերուին հասցրեց Միկենե ։
Սխրանք V. Էրիմանթոսյան վարազ
Այս անգամ Հերակլեսը պետք է սպաներ Էրիմանթոսյան վարազին։ Այդ հերշային ուժի տեր վարազն ապրում էր Էրիմանթոս լեռան վրա և ամայացնում էր Պսոփիս քաղաքը՝ չխնայելով անգամ մարդկանց։
Հերակլեսը ճանապարհ է ընկնում դեպի Էրիմանթոս լեռը և այցելում իմաստուն կենտավրոս Փալոսին։ Փալոսը Հերակլեսին գինի է հյուրասիրում և խնջույք անում։ Գինու անուշաբույր բուրմունքը հասնում է մյուս կենտավրոսներին և վերջիններս կատաղած հարձակվում են Հերակլեսի և Փալոսի վրա։ Զայրութի պատճառն այն էր, որ գինին պատկանում էր ողջ կենտավրոսներին, այլ ոչ թե Փալոսին։ Հերակլեսը մի վայրկյան իսկ չի հապաղում, այլ մարտի է նետվում և սկսում է նետահարել կենտավրոսներին։ Վերջիններս ապաստանում են Հերակլեսի ընկերոջ՝ իմաստագույն կենտավրոս Քիրոնի մոտ։ Հերակլեսը գնում է Քիրոնի տուն և այնտեղ էլ սկսում է նետահարել նրանց, բայց պատահաբար Հերակլեսի մահացու նետը վիրավորում է Քիրոնին։ Վերջինս պետք է տանջանքներով մահանար և դրա փոխարեն անձամբ է իջնում Հադեսի խավարչտին թագավորությունը։
Վշտացած Հերակլեսը ուղևորվեց վարազին գտնելու, որին նա գոչյուններով դուրս կանչեց սաղարթախիտ անտառների միջից և քշեց դեպի խորախոր ձյունը։ Այնուհետև Հերակլեսը վարազին կապեց և կենդանի հասցրեց Միկենե ։
Սխրանք VI. Ավգիաս արքայի ախոռները
Էրիսթևսի հերթական հանձնարարության համաձայն Հերակլեսը պետք է մաքրեր Հելիոսի որդի Ավգիասի ախոռների գոմաղբը։ Ավգիասը Էլիսի արքան էր և մեծ հարստության տեր էր։ Նրա նախիրի մեջ կար 300 ձյունաճերմակ ոտքերով ցուլեր, 200 ցուլ Սիդոնի ծիրանիի գույնով և Հելիոսի կողմից նվիրաբերված 12 ցուլերը։
Հերակլեսն Ավգիասին առաջարկեց մեկ օրում մաքրել ախոռները, որի դիմաց Ավիգիասը պետք է տար իր նախիրի տասներորդ մասը։ Ավգիասը կարծելով, որ անհնար է մեկ օրում մաքրել այդքան աղբը, համաձայնվում է։ Հերակլեսը քանդում է ախոռի պատերը և Ալփեոս և Պենեոս գետերի ջրերը շուռ է տալիս ախոռի մեջ։ Գետերը մեկ օրում սրբում տանում են աղբը, որից հետո դյուցազնը վերականգնում է պատերը։ Բայց Ավգիասը հրաժարվում է ին նախիրի մեկ տասներորդը տալուց։
Էվրիսթևսի ծառայությունից մի քանի տարի անց Հերակլեսը ահավոր կերպով վրեժխնդիր է լինում Ավգիասինց։ Հերոսը զորաբանակով մտնում է Էլիս և իր մահաբեր նետով սպանում է Ավգիասին։ Այնուհետև վրեժ է լուծում Ավգիասի բոլոր դաշնակիցներից՝ հատկապես Պիլոսի արքա Նելևսից։ Նա սպանում է Պիլոսին և նրա տանսերկու որդիներից տասնմեկին՝ այդ թվում և Պերիկլիմենոսին, որը Պոսեյդոնի շհնորհիվ կարող էր ցանկացած պահի դառնալ առյուծ, օձ կամ մեղու։ Կենդանի է մնում միայն Նեստորը։
Էլիսի ամբողջ ավարը Հերակլեսը իբրև զոհ մատուցեց օլիմպացի աստվածներին և հիմնադրեց Օլիմպիական խաղերը, որոնք անց էին կացվում 4 տարին մեկ, ուր Հերակլեսը Աթենասին նվիրված ձիթենիներ էր տնկել ։
Սխրանք VII. Կրետական ցուլ
Այս հանձնարարության համար Հերակլեսը պետք է լքեր Հունաստանը և ուղևորվեր Կրետե կղզի։ Հերակլեսը պետք է Միկենե բերեր այն ցուլը, որը Կրետե էր ուղարկել Պոսեյդոնը։ Կրետեի արքա Մինոսը այդ ցուլը պետք է զոհաբերեր Պոսեյդոնին, բայց հիանալով նրա գեղեցկությամբ, արքան ցուլին պահում է իր նախիրում, իսկ նրա փոխարեն մեկ ուրիշին է զոհաբերում։ Պոսեյդոնը կատաղեցնում է իր ուղարկած ցուլին և վերջինս սկսում է բնաջնջել իր ողջ շրջակայքը։
Հերակլեսը բռնում է ցուլին և զսպում նրան, իսկ այնուհետև ցուլի մեջքին բազմած կտրում է Կրետեից Պելեպոնես տանող ծովի ջրերը։ Էվրիսթևսը վախեցավ ցուլն իր ախոռում պահելուց և ազատ արձակեց նրան։ Կատաղի ցուլը սուրաց դեպի Ատտիկա, որտեղ նրան սպանեց աթենական մեծ հերոս Թեսևսը ։
Սխրանք VIII. Դիոմեդեսի նժույգները
Հերակլեսը կարողացավ տիրանալ նժույգին և այն իր նավում պահեց՝ որպես պահապան իր սիրելի Աբդերոսին կարգելով։ Այնուհետև Հերակլեսը իր սակավաթիվ զորքով մարտնչեց Դիոմեդեսի և բիստոնացիների դեմ և հաղթանակա տարավ, իսկ Դիոմեդեսն ընկավ մարտում։ Նավ վերադառնալիս Հերակլեսը տեսավ, որ ձիերը պատառոտել են իր սիրելի զինակցին։ Հերակլեսը շատ վշտացավ և շքեղորեն թաղեց Աբդերոսին և շիրիմի մոտ մի Աբդերա անունով մի քաղաք հիմանդրեց։
Դիոմեդեսի նժույգները Հերակլեսը տվեց Էվրիսթևսին, սակայն վերջինս վախեցավ պահել նրանց և ազատ արձակեց։ Վայրի նժույգները փախան և վայրի գազանների բաժին դարձան ։
Հերակլեսն Ադմենտոսի մոտ
Սխրանքներ կատարելու ճանապարհին Հերակլեսը հյուր է գնում իր բարեկամ Ադմենտոս արքային, որը թագավորում էր Փերե քաղաքում։ Սակայն Հերակլեսը ծանր ժամանակ էր ընտրել։
Ադմենտոս արքան պետք է մահանար և Ապոլլոնի խնդրանքով ճակատագրի աստվածները որպես մահից փրկվելու միակ միջոց կլինի այն, եթե որևէ մեկը կամովին համաձայնվի Ադեմենտոսի փոխարեն Հադեսի թագավորություն իջնել։ Ոչ ոք չհամաձայնվեց այդ առաջարկին՝ անգամ Ադեմենտոսի զառամյալ ծնողները։ Միայն արքայի կինն էր՝ Ալկեստիսը, որ համաձայնվեց։ Վշտացավ Ադմենտոսը և կնոջը խնդրեց իր փոխարեն չմահանալ, բայց արդեն ուշ էր։
Հերակլեսը հյուր է գալիս այն օրը, երբ Թանատոսը պետք է տաներ Ալկեստիսի մարմինը։ Ադմենտոսը ոչ մի բան չի ասում Հերակլեսին և իր ծառաներին հրամայում է մի շքեղ սեղան գցել և սպասարկել իր հյուրին։ Սակայն Հերակլեսի աչքից չի վրիպում ծառաների տրտմությունը և, ի վերջո, հարցուփորձերի արդյունքում նա իմանում է ամեն ինչ։
Հերակլեսը գնում է Ալկեստիսի մարմնի մոտ և սպասում է Թանատոսին, իսկ այնուհետև պայքարում է նրա դեմ։ Չնայած Թանատոսի մահաշունչ ուժին, Հերակլեսը հաղթում է Թանատոսին և կապկպում, իսկ որպես ազատության փրկագին պահանջում է հետ վերադարձնել Ալկեստիսի կյանքը։ Մահվան աստվածը հետ վերադարձրեց կնոջ կյանքը և Հերակլեսը Ալկեստիսին տարավ ամուսնու ապարանքը։
Ադմենտոսը իր կնոջը կենդանի տեսնելով չհավատաց։ Նա կարծեց թե դա իր կնոջ ստվերն էր, քանի որ չէր խոսում։ Սակայն Հերակլեսը պատմեց, թե ոնց է վերջինիս կորզել Թանատոսի ճանկերից։ Իսկ Ալկեստիսը դեռ երեք օր պետք է անխոս լինի, քանի դեռ երեք օր ու գիշեր չի անցել ։
Սխրանք IX. Հիպոլիտեի գոտին
Էվրիսթևսի դուստր Ադմենտեն՝ Հերա աստվածուհու քրմուհին, ցանկանում էր կրել Հիպոլիտեի գոտին։ Այդ գոտին Արեսն էր տվել ամազոնուհիների առաջնորդուհուն՝ ի նշան բոլոր ամազոնուհիների վրա ունեցած իշխանության։
Հերակլեսն այս անգամ ուղևորվում է ամազոնուհիների երկիրը։ Հերակլեսի արշավանքին բազմաթիվ անվանի հերոսներ միացան, այդ թվում և Թեսևսը։ Հերոսները պետք է հասնեին Պոնտոսի ամենահեռավոր ափերը, որտեղ և Թեմիսկիրա մայրաքաղաքով գտնվում էր ամազոնուհիների երկիրը։
Ճանապարհին Հերակլեսն իր ուղեկիցների հետ հանդիպեցին Պարոս կղզուն, որտեղ իշխում էին Մինոսի որդիները։ Վերջիններս ճանապարհորդ հերոսներից երկուսին սպանեցին։ Հերակլեսը զայրացավ և պատերազմեց պարոսցիների հետ։ Զևսի որդին կոտորեց Պարոսի բնակիչներից շատերին, իսկ մնացածին էլ քաղաք քշեց և պաշարեց։ Պաշարվածները Հերակլեսին հաշտություն առաջարկեցին, որի դիմաց վերջինս երկու մահացած հերոսների փոխարեն կարող էր իր հետ տանել ցանկացած երկուս պարոսցու։ Հերակլեսն ընտրեց Մինոսի թոռներին՝ Ալքեոսին և Սթենալոսին։
Պարոսից հետո Հերակլեսը ժամանում է Միսիա` Լիկոս արքայի մոտ, բայց այդ պահին Լիկոսի վրա հարձակում է գործում բեբրիկների արքան։ Հերակլեսն իր մարդկանցով պարտության է մատնում թշնամուն, ավերում է նրանց մայրաքաղաքը և բոլոր հողերը տալիս է Լիկոսին։ Ի պատիվ Հերակլեսի, Լիկոսն այդ երկիրը կոչում է Հերակլիա։
Հիպոլիտեն ամազոնուհիների հետ ընդառաջ եկավ Հերակլեսին և իմանալով, թե ինչ է պետք հերոսին, որոշեց կամովին տալ, սակայն Հերան ամազոնուհու կերպարանքով հայտնվեց կանանց շարքերում և նրանց ստիպեց մարտնցել Հերակլեսի դեմ, ասելով որ Հերակլեսն իր զորքով եկել է Հիպոլիտային գերի տանելու համար։ Ամոզոնուհի Աելլեն առաջինն էր, որ հարձկվեց Հերակլեսի զորքի վրա, բայց Աելլեն չհասցրեց ժամանակին ճողոպրել և ընկավ Հերակլեսի սրից։ Ամազոնոհի Պրոտոյան կարողացավ յոթ հերոսի իր սրով խոցել, բայց Հերակլեսի մահաբեր նետից խուսափել չկարողացավ։
Հերակլեսի վրա միանգամից 7 ամազոնուհիներ հարձակվեցին։ Վերջիններս Արտեմիս աստվածուհու ուղեկիցներն էին։ Հերակլեսը իր գուրզով յոթին էլ կարողացավ իրար հետևից տապալել։
Հերակլեսը փրկում է Հեսիոնեին
Ամազոնուհիների երկրից Տիրինթոս վերադառնալու ճանապարհին Հերակլեսն իր զորքով մոտեցավ Տրոյային։ Ծովափին` առափնյա ժայռի վրա գամված էր չքնաղ Հեսիոնեն՝ Տրոյայի արքա Լաոմեդոնի դուստրը։ Վերջինս դատապարտված էր Պոսեյդոնի կողմից ուղարկված հրեշի պատառոտմանը։
Զևսի հրամանով Ապոլլոնն ու Պոսեյդոնը պետք է ծառայեին Լաոմեդոնին։ Իսկ գոռոզ արքան ոչ միայն հրաժարվել էին Ապոլոնին վճարել Տրոյայի պարիսպների կառուցման վարձը, այլև սպառնացել էր, որ կկտրի Ապոլլոնի և Պոսեյդոնի ականջները։ Զայրացած Ապոլլոնը համաճարակ ուղարկեց Տրոյայի վրա, իսկ Պոսեյդոնն էլ մի զարհուրելի հրեշ, որն անխնա ամայացնում էր Տրոյայի շրջակայքը։ Երկիրն ահավոր աղետից փրկելու համար միայն մի միջոց կա՝ զոհաբերել արքայի դստերը՝ Հեսիոնեին։
Սխրանք X. Գերիոնի կովերը
Օվկիանոսին հասնելով Հերակլեսն ընկավ մտքերի մեջ, թե ինչպես կարող է կտրել Օվկիանոսը։ Եվ հանկարծ հայտնվեց Հելիոսը և իր ճաճանչափայլ լույսով կուրացրեց Հերակլեսին։ Հերոսը միանգամից վեր թռավ և իր աղեղն ուղղեց Հելիոսի վրա։ Արևի աստվածը միայն ժպտաց, քանի որ դուր եկավ հերոսի խիզախությունը։ Հելիոսն ինքն առաջարկեց Հերակլեսին իր ոսկեղեն մակույկով հատել օվկիանոսը։
Շուտով Հերակլեսը հասավ Էրիթիա կղզու ափերը։ Ափ իջնելուն պես Հերակլեսի վրա հարձակվեց երկգլխանի ահեղ շուն Օրթոսը։ Գուրզի մի հարվածով հերոսը սպանեց շանը։ Այնուհետև Հերակլեսի վրա հարձակվեց Գերիոնի հսկա նախրախանը՝ Էվրիտիոնը։ Հերակլեսը նրան էլ կարողացավ սպանել։ Կովերի բառաչյունը լսելով Գերիոնը նետվեց նրանց հետևից։
Գերիոնը հրեշավոր հսկա էր՝ երեք մարմնով և երեք գլխով։ Նա կարող էր միանգամից երեկ տեգ շպրտել ախոյանի վրա։ Հերակլեսին օգնության հասավ Աթենաս աստվածուհին։ Հերոսը իր մահաբեր նետերով մեկ առ մեկ խոցեց հսկայի գլուխները և հսկան անշնչացած տապալվեց գետնին։
Իոնյան ծովի ափերին Հերան կատաղեցրեց ամբողջ նախիրը։ Հերակլեսն ահագին ջանքեր գործադրեց, մինչև որ կարողացավ կովերի մեծ մասին գտնել։ Դրանից հետո նա կովերին հասցրեց Միկենե։ Էվրիսթևսը կովերին զոհ մատուցեց Հերային ։
Սխրանք XI. Կերբերոս
Այս սխրագործության համար Հերակլեսը պետք է իջներ Հադեսի խավարչտին և սոսկումներով լեցուն թագավորությունը և գողանար ստորերկրա թագավորության պահապանին՝ դժոխքի ահավոր շուն Կերբերոսին։ Այդ հրեշավոր շունը երեք գլուխ ուներ, վզին օձեր էին պտտվում, իսկ պոչը վերջանում էր ահռելի երախ ունեցող վիշապի գլխով։
Հադեսի թագավորություն մտնելուն պես ողջ հոգիները ցրիվ եկան։ Միայն Մելագրոսի ստվերն էր, որ մնաց իր տեղում։ Նա իր ընկերոջը՝ Հերակլեսին, խնդրեց պաշտպան կանգնել իր քույր Դեանիրային և կնության առնել։ Հերակլեսը խոստացավ կատարել խնդրանքը։
Շուտով Հերակլեսը հասավ Հադեսին և Պերսեփոնեին։ Հադեսն իմացավ Զևսի որդու խնդիրքը և համաձայնվեց շանը տալ, եթե Հերակլեսը անզեն վիճակով կարողանա նրան հնազանդեցնի։ Հերակլեսը երկար փնտրեց հրեշավոր շանը և վերջինիս գտնելուն պես վզից ամուր բռնեց և սկսեց սեղմել։ Ոչինչ չօգնեց շանը և վերջինս ուժասպառ ընկավ Հերակլեսի ոտքերի առջև։
Հերակլեսը Կերբերոսին բերեց Միկենե, սակայն երկչոտ Էվրիսթևսը Հերակլեսին ծնկաչոք պաղատեց շանը հետ տանել Հադեսի մոտ։ Հերակլեսը կատարեց նրա խնդրանքը ։
Սխրանք XII. Հեսպերիդիների խնձորները
Այս անգամ Հերակլեսին ուղարկում են երկնակամարն իր ուսերին պահող տիտան Ատլասի մոտ։ Նրա այգուց, որին հսկում էին Ատլասի դուստրերը՝ Հեսպերիդները, Հերակլեսը պետք է երեք հատ ոսկե խնձոր բերեր։ Այդ խնձորները աճում էին մի ոսկե ծառի վրա, որը Գեան իբրև Հերային ընծա աճեցրել էր Հերայի և Զևսի հարսանիքի օրը։
Հերակլեսը հատեց ողջ Ասիան և Եվրոպան, և միայն կարողացավ իմանալ, որ Ատլասի գտնվելու մասին հայտնի է ծովային պատգամախոս Ներսևսին։ Նա հարձակվեց ծովային աստծու վրա և ամուր բռնեց նրան։ Հերակլեսի բազուկներից ազատվելու համար Ներսևսը ամենատարբեր կերպարանքներ էր ընդունում, բայց դա նրան չօգնեց։ ի վերջո նա ուժահատ եղավ և Զևսի որդուն հայտնեց Հեսպերիդների այգի տանող ճանապարհի գաղտնիքը։ Հերակլեսը բաց թողեց նրան։
Ճանապարհին Հերակլեսը հանդիպեց հսկա Անթեոսին, որը Պոսեյդոնի և Գեայի որդին էր։ Վերջինս ցանկացած պատահածի ստիպում էր իր հետ կռվել և հաղթելու դեպքում անգթաբար սպանում էր նրան։ Հերակլեսն էլ ստիպված նրա հետ կռվեց և մի քանի անգամ գետնով տվեց։ Սակայն դրանից հսկան էլ ավելի էր ուժեղանում։ Հերակլեսն հասկացավ Անթեսի ուժի գաղտնիքը և նրան կտրեց երկրից և խեղդամահ արեց։ Անթեոսի այրին՝ Տինգիսը Հերակլեսից որդի է ունենում և կնքում Սափակ անունով։
Եգիպտոս հասնելուն պես Հերակլեսը որոշեց քնել։ Նրան գերի վերցրեց Եգիպտոսի արքան՝ Պոսեյդոնի և Էպափոսի դուստր Լիսիանասեի որդի Բուսիրիսը։ Նա Հերակլեսին ուզում էր զոհ մատուցել Զևսին։ Ինը տարի էր, ինչ երկրում անբերրիություն էր տիրում և Կիպրոսից եկած պատգամախոս Թրասիոսը կանխագուշակել էր, որ անբերրիությունը կվերանա, երբ տարին մեկ անգամ մի օտարերկրացի զոհաբերեն Զևսին։ Զոհաբերության սեղանի մոտ Հերակլեսը ազատվում է կապանքներից ու տեղն ու տեղը սպանում է Բուսիրիսին և նրա որդուն՝ Ամփիդամասին։
Վերջապես նա հասավ Ատլասին։ Ատլասը համաձայնվեց խնձորները բերել, բայց Հերակլեսը պետք է ժամանակավոր պահեր երկնակամարը։ Հերակլեսը Աթենասի օգնությամբ կարողացավ պահել երկնակամարը, մինչև որ Ատլասը վերադարձավ։ Սակայն վերջինս փորձեց խորամանկել և Հերակլեսի վրա թողնել իր պարտականությունը։ Հերակլեսը կռահեց այդ և միանգամից չհամաձայնվեց Ատլասի Միկենե գնալու խնդրանքին։ Հերակլեսն ասաց, որ լավ կլինի ինքը նախ մի բարձ սարքի, որով կթեթևացնի իր բեռը։ Ատլասը իր վրա վերցրեց երկնակամարը, իսկ Հերակլեսն ասաց, որ ինքը չէր էլ պատրաստվում իր վրա վերցնել այդ ծանր բեռը։
Էվրիսթևսը խնձորներն ընծայեց Հերակլեսին, իսկ Հերակլեսը դրանք նվիրեց Աթենասին, որն էլ իր հերթին վերադարձրեց Հեսպերիդիների այգի։
Ահա և վերջացավ Հերակլեսի ծառայությունը։ Հերոսն իր կին Միգերային կնություն տվեց իր ընկերոջը՝ Իոլասին և ուղևորվեց Տիրինթոս ։
Հերակլես և Էվրիտոս
Եվբեա կղզու Էքալիա քաղաքի արքան՝ Էվրիտոսը ամենահմուտ նետաձիգն էր։ Նրա ուսուցիչը եղել էր նետաձիգ Ապոլլոնը, որն անգամ նետ ու աղեղ էր նրան ընծայել։ Հերակլեսն իր պատանեկության տարիներն նետաձգություն էր սովորել Էվրիտոսից։
Էվրիտոսն իր դստեր՝ Իոլեի ձեռքը խոստացել էր նրան, ով իրեն կկարողանա հաղթել նետաձգության մեջ։ Այդ իմանալով, Հերակլեսն Էվրիսթևսի մոտ ծառայությունն ավարտելուց հետո շտապ մեկնում է Էքալիա։ Նա մեծ դժվարությամբ է կարողանում հաղթել Էվրիստոսին, բայց վերջինս դրժում է իր խոստումը։ Իսկ դրանից հետո արքան իր որդիների հետ խրախճանքի ժամանակ գինովցած Հերակլեսին Էքալիայից դուրս են անում։
Այս դեպքից որոշ ժամանակ անց Հերմեսի որդին՝ խորամանկ Ավտոլիկոսը, գողանում է Էվրիտոսի նախիրը։ Արքան Հերակլեսին է մեղադրում գողության մեջ՝ արարքը բացատրելով որպես վրեժ։ Էվրիտոսի որդիներից միայն Իփիտոսն էր, որ չէր Հերակլեսի կողմնակիցն էր և չէր կարող ընդունել, որ մեծն հերոսը նման արարքների է ընդունակ։ Որոնումների արդյունքում նա հասավ Տիրինթոս և գտավ իր ընկերոջը՝ Հերակլեսին։ Սակայն Հերայի շնորհիվ Հերակլեսն ընկավ մոլագարության մեջ և հիշեց իրեն հասցրած վիրավորանքը։ Հերակլեսը չկարողացավ զսպել Iինքն իրեն և Իփիտոսին բերդի պարիսպներից ցած նետեց, և վերջինս տեղնուտեղը մահացավ։ Զևսը որպես պատիժ հիվանադացրեց իր որդուն։
Երկար ժամանակ տառապելուց հետո Հերակլեսը ճանապարհ ընկավ Դելփիք։ Սակայան Ապոլլոնի պատգամախոս պիթիան ոչ միայն նրան մերժեց պատասխան տալ, այլ անգամ դուրս վռնդեց իբրև սպանությամբ պղծված մեկի։ Հերակլեսը զայրացավ և գողացավ Ապոլլոնի եռոտանին։ Ապոլոնը պահանջեց այն հետ վերադարձնել, սակայն հերոսը մերժեց։ Երկու եղբայրները՝ մինը անմահ, մինը մահկանացու, դաժան մենամարտ սկսեցին։ Զևսը չցանկացավ, որ Հերակլեսը կործանվի և իր շողշողուն շանթը գցեց զավակների միջև։ Եղբայրները հաշտվեցին, իսկ Ապոլլոնն էլ ասաց, որ Հերակլեսը կամովի 3 տարով ստրկության պետք է վաճառվի և իր իրեն վճարած դրամը որպես Իփիտոսի մահվան հատուցում պետք է տա Էվրիտոսին։ Հերակլեսն արդյունքում ստրկության է անցնում Լիդայի թագուհու՝ Իարդանոսի դուստր Օմփալեի մոտ։ Էվրիտոսը չի վերցնում Ապոլլոնի կողմից բերված գումարը և նախկինի պես մնաց Հերակլեսի թշնամին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանություն Կատեգորիա:Հունական հերոսներ Կատեգորիա:Հերակլես Կատեգորիա:Ֆիլմերի հերոսներ Կատեգորիա:Մուլտֆիլմերի կերպարներ Կատեգորիա:Կատաստերիզմներ
Կամիեննա Գուրա
Կամիեննա Գուրա (Kamienna Góra — Քարասար, Landeshut, Lanžhot կամ Kamenná Hora), քաղաք Լեհաստանում՝ Ստորինսիլեզիական վոևոդությունում, որի կազմի մեջ մտնող նույնանուն պովիատի (գավառի) վարչական կենտրոնն է։ Զբաղեցնում է 17,97 կմ² տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2017 թվականի մարդահամարի տվյալներով եղել է 19 457 , 2019 թվականի հունիսի 30-ի տվյալներով՝ 19.010 , 2021 թվականի հունիսի 30-ի տվյալներով՝ 18 425 : Բնակչության խտությունը կազմել է 1080,9 մարդ/կմ²  ։
Պատմություն
Քաղաքի ներկայիս տարածքն ու շրջական վաղ միջնադարում եղել են Մեծ Մորավիայի կայսրության կազմում։ 10-րդ դարում՝ Միշկո I-ի իշխանության տարիներից դարձել են նոր կազմավորվող լեհական պետության բաղկացուցիչ մասը ։ Հենրիխ I Մորուքավոր իշխանը այստեղ մի ավան է հիմնադրել, որին Բոլեսլավ II Ճաղատ իշխանը 1292 թվականին քաղաքի կարգավիճակ է շնորհել։ 1869 թվականին շահագործման է հանձնվել Կամիեննա Գուրայի երկաթուղային կայարանը։ 1883 թվականին քաղաքում էլեկտրական լուսավորություն է անցկացվել։
Քույր քաղաքներ
Կամիեննա Գուրան բարեկամական ու գործընկերային սերտ կապեր է հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ.
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Լեհաստանի բնակավայրեր
Սելջուկներ
Սելջուկներ (Selçuklular, Seljuklar, Saljuqiyân, والسلاجقة), իսլամացած օղուզների (թուրքոմաններ, միջնադարյան օղուզների միավորում    ) մի ճյուղ, որն ի սկզբանե բնակվում էր Սիրդարյայի շրջանում ։
Անունը ստացել է իր ցեղի գլխավոր առաջնորդ Սելջուկից, ով, ըստ լեգենդի, 955 թվականին բնակություն է հաստատել ժամանակակից Ղազախստանի տարածքում, Սիրդարյայի ափին գտնվող Ջենդում. նրա թոռներն էին նվաճողներ Տուղրիլ բեկը և Չաղրի բեկը։ Սելջուկների ինքնակալ սուլթաններ էին Տուղրիլ բեկը (1035, 1058-1063), Չաղրի բեկի որդի Ալփ-Արսլանը (1063-1072), Մելիք շահ I-ը (1072-1092), սուլթան Սանջարը (1118-1157)։
Ծագում
Գոյություն ունի սելջուկների ծագման մի քանի վարկածներ։ Մահմուդ ալ-Քաշգարին թյուրքական լեզվի իր հանրագիտարանային բառարանում «Divan lugat at-Turk», որը գրվել է 1074 թվականին, նշում է, որ սուլթանները (ամենայն հավանականությամբ սելջուկներ ) ծագում են օգուզական (թուրքմենական) քընըք ցեղից ․
"Օգուզը թյուրքական ցեղերից է (կաբիլե), նրանք նույնպես թուրքմեններ են։ Բաղկացած են 22 տոհմից (բատն)։ <…> Դրանց առաջինը և գլխավորը (ցեղը) Քընըքն է։ Մեր ժամանակներում այս տոհմից են սուլթանները։"
Խիվայի խան և 17-րդ դարի պատմիչ Աբու ալ-Ղազին իր «Թուրքմենների ծագումնաբանություն» պատմական աշխատության մեջ նույնպես նշում է, որ հարստության հիմնադիր Սելջուկը ծագում է օղուզների քընըք ցեղից ։ Նրանց հետ համաձայն է խորհրդային և ռուս հայտնի պատմաբան և արևելագետ, ակադեմիկոս Վասիլի Բարտոլդը ․ "Ինչ վերաբերվում է այն հարցին, թե այն ժողովրդի իշխանության ներկայացուցիչները, որտեղից նրանք եկել են, Սելջուկի ժառանգների պետությունում ավելի դժվար է, քան Կարախանների պետությունում։ <…> Եվ այնուամենայնիվ, նրանք իրենց ճանաչում էին ոչ միայն որպես օղուզ կամ թուրքմեն, այլ նաև օղուզական 24 տոհմերից (ըստ Մահմուդ Քաշգարիի՝ 22) մեկից՝ քընըք տոհմից (այդպիսի արտասանություն է ցույց տալիս Մահմուդ Քաշգարին)։"
Էդգարդ Բլոշեն և Նեջիպ Ասիմը սելջուկների մոնղոլական ծագման կողմնակիցներ են։ Նրանց կարծիքով սելջուկյան խմբավորումը ձևավորվել է նիրուն-մոնղոլական Սալջիութ ցեղից ։ Սելջուկները, ըստ Նեջիպ Ասիմի, համարվում են սերված քրիստոնեական կրոն դավանող կերեիտներից կամ նայմաններից։ Այս տոհմի հիմնադիրը եղել է Սելջուկը (Սալջիկ, Սալչիկ), որը, ըստ վարկածներից մեկի, ծառայության մեջ է եղել Միջին Ասիայի թյուրքա-մոնղոլական տիրակալներից մեկի մոտ  ։
Ըստ Զեքի Տողանի և Դուգլաս Դանլոպի՝ սելջուկյան խմբավորումը ծագում է խազարական թյուրքերից։ Այս միավորման գլխին կանգնած հարստությունը, ըստ այս վարկածի, դուրս է եկել օղուզական ցեղերի միջավայրից  ։
Գուստավ Վեյլը կարծում էր, որ Սելջուկների հարստության հիմնադիրը սկզբում ծառայության մեջ է եղել Բեյգու անունով «ղրղզ» տիրակալի մոտ ։ Նմանատիպ տեսակետին կողմնակից է Կարլ Բրոքելմանը, ով սելջուկներին համարում է «ղրղզական» տափաստաններից դուրս եկած ։
Պատմություն
11-րդ դարի առաջին երրորդում սելջուկների ցեղային միավորումը բաժանվեց մի քանի անկախ խմբավորումների։ Նրանցից առաջինը՝ Մուսայի, Դաուդի և Մուհամմեդի գլխավորությամբ, մնացին Մավերաննահրում։ Նրանք քոչվորություն էին անում Նուրաթաու լեռներից մինչև Խորեզմ։ Երկրորդ խմբավորումը հայտնվեց Բալխանյան լեռներում, արևմտյան Մերձկասպիայում և Հյուսիսային Խորասանում։ Երրորդ խմբավորումն հայտնվում է Իրանի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Գուրգանի, Ռեյի և Սպահանի շրջաններ։
1030-ական թվականներին սելջուկները վասալական պայմաններով Ղազնևիներից ստացան հողեր Խորասանում, բայց շուտով ապստամբեցին նրանց դեմ և 1040 թվականին հաղթեցին նրանց ժամանակակից Թուրքմենստանի տարածքում գտնվող Դանդանականում։ 1040-1050 թվականներին սելջուկները Տուղրիլ բեկի (1038-1063) գլխավորությամբ գրավեցին Խորեզմի հողերը, գրեթե ողջ Իրանը և Քուրդիստանը։ 1055 թվականին գրավվեց Բաղդադը և ամբողջ Իրաքը։ Ալփ-Արսլանի (1063-1072) օրոք նվաճվեց Հայաստանը (1064) և 1071 թվականին Մանազկերտի ճակատամարտում հաղթանակ տարավ բյուզանդացիների նկատմամբ։ 1071-1081 թվականներին նվաճվեցին Փոքր Ասիան և որոշ այլ տարածքներ։ Սելջուկյան պետությունն իր ամենամեծ քաղաքական հզորությանը հասավ սուլթան Մելիք շահի օրոք (1072-1092)։ Նրա օրոք կախյալ վիճակում էին Վրաստանը և Կարախանական պետությունը Կենտրոնական Ասիայում ։
Վեզիրի՝ միջնադարյան «վարչապետի» պաշտոնը ամենաբարձրն էր Սելջուկյան կայսրությունում։ Վեզիրը կարևոր դեր է խաղացել ոչ միայն ներքին կառավարման, այլև պետության արտաքին քաղաքականության վարման գործում։ Սելջուկյան ամենահայտնի վեզիրը Աբու Ալի ալ-Հասան իբն Ալի իբն Իսհակ ալ-Թուսին էր (1017-1092), որը կրում էր Նիզամ ալ-Մուլքի («Պետության կազմակերպիչ») պատվավոր կոչումը։ Այս կարևորագույն պետակական պաշտոնը նա զբաղեցրել է քսան տարի և Մելիք շահի կառավարման օրոք։ Նիզամ ալ-Մուլքը շատ բան է արել կայսրության բյուրոկրատիան պարզեցնելու և կայունացնելու համար։ Նրա գրեթե երեսուն տարվա պետական ​​գործունեության ավարտին հիմնականում ավարտվեց հսկայական կայսրության կառավարման բարդ և ճյուղավորված համակարգի ձևավորման գործընթացը։
Օգուզա-թուրքմենական և այլ թյուրքական ցեղերի ռազմական քոչվոր ազնվականությունը դրսևորում էր կենտրոնաձիգ ձգտումներ, իսկ իրանական քաղաքացիական բյուրոկրատիան շահագրգռված էր ուժեղ կենտրոնական սուլթանի իշխանության գոյությամբ։ Մելիք շահի օրոք շարունակվեց ֆեոդալական մասնատման գործընթացը։ Ձևավորվեցին սուլթանություններ, որոնցում իշխում էին սելջուկյան դինաստիայի ճյուղերը, որոնք միայն անվանապես էին կախված կենտրոնական իշխանությունից («Մեծ Սելջուկից»).
Խաչակրաց առաջին արշավանքից հետո (1096-1099) սելջուկները կորցրին Պաղեստինը, Սիրիան, Փոքր Ասիայի առափնյա շրջանները և Վրաստանը։ Մելիք շահի մահից հետո ֆեոդալական կռիվները բարդացան Իսմայիլական շարժման պատճառով։ 1118 թվականին սելջուկյան պետությունը բաժանվեց Մելիք շահի որդիների՝ Սանջարի և Մահմուդի միջև։ Առաջինը ստացավ արևելյան շրջանները՝ մայրաքաղաք Մերվով, իսկ երկրորդը՝ արևմտյան Իրանն ու Իրաքը (այսպես կոչված Իրաքի սելջուկյան սուլթանությունը, 1118-1194)։ Սանջարը (1118–1157) պայքար է մղում անկախության ձգտող խոշոր սահմանամերձ ֆեոդալների դեմ։
1141 թվականին Կատվան տափաստանում տեղի ունեցած ճակատամարտում Կարա խիտայների կողմից սելջուկյանների պարտությունը հանգեցրեց նրանց պետության վերջնական փլուզմանը և Կենտրոնական Ասիայում քաղաքական դիրքերի կորստին։ Պարտվելով Կարախիտայներից՝ Սանջարը կորցրեց իր գերագույն իշխանությունը Միջին Ասիայի վրա (1141)։
1153 թվականին օղուզները կողոպտեցին Մերվը, Նիշապուրը, Տույեն և Խորասանի այլ քաղաքները։ Սանջարի մահից հետո (1157) Խորասանում դադարեց «Մեծ սելջուկների» իշխանությունը։ Խորեզմշահների հետ երեսուն տարվա ֆեոդալական կռիվը հանգեցրեց նրան, որ սելջուկները կորցրին Խորասանը, Քերմանը և արևմտյան Իրանը։ Սելջուկյանները պահպանեցին միայն Իկոնիայի սուլթանությունը ։
Սելջուկյան հարստություն
Սելջուկյանները թյուրքական  հարստություն են։
Սելջուկների (կամ սելջուկյանների) ճյուղերը.
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայաստանի պատմություն Կատեգորիա:Իրաքի պատմություն Կատեգորիա:Իրանի պատմություն Կատեգորիա:Թուրքմենստանի պատմություն Կատեգորիա:Ադրբեջանի պատմություն Կատեգորիա:Ղազախստանի պատմություն Կատեգորիա:Սիրիայի պատմություն Կատեգորիա:Աֆղանստանի պատմություն Կատեգորիա:Ուզբեկստանի պատմություն Կատեգորիա:Թյուրքական ազգեր Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Մերձավոր Արևելքի պատմական պետություններ Կատեգորիա:Սելջուկներ Կատեգորիա:Թյուրքական ցեղեր
Բատրադ
Բատրադ (Батрадь), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Բերեգովոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բատրադ գյուղում բնակվում էր 1 846 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,52 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 732,54 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Բերեգովոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Նովոմուստաֆինո (գյուղ, Բուրաևսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բուրաևսկի շրջանի բնակավայրեր
Կիպրիանոս
Կիպրիանոս Կարթագենացի (Thascius Caecilius Cyprianus, ), Կարթագենի (Հյուսիսային Աֆրիկա) եպիսկոպոս, Ընդհանրական Եկեղեցու հայր։ Լինելով մեծահարուստի որդի՝ ստացել է իր ժամանակի լավագույն կրթությունը։ Դարձել է հռետոր, պերճախոսության ու փիլիսոփայության ուսուցիչ՝ դասավանդելով կարթագենյան դպրոցներից մեկում։ Քրիստոնեություն է ընդունել 46 տարեկանում, իսկ 248 թ. օծվել Կարթագենի եպիսկոպոս։ 258 թ.՝ Վալերիանոս կայսեր հալածանքների ժամանակ, մերժելով զոհ մատուցել կուռքերին՝ գլխատվել է։
Հեղինակ է աստվածաբանական մի շարք աշխատությունների և շուրջ 80 հովվական նամակների՝ գրված հալածանքի տարիներին տարբեր առիթներով։ Աստվածաբանների համար մեծարժեք է հատկապես Եկեղեցու մասին Կիպրիանոսի վարդապետությունը, որն արդի եկեղեցաբանության հիմնական աղբյուրներից մեկն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եկեղեցական հայրեր Կատեգորիա:Եկեղեցու հայրեր
Չապի անունով ռոբոտը
Չապի անունով ռոբոտը (Chappie), սցենարիստ և ռեժիսոր Նիլ Բլոմկամպի ֆիլմը։ ԱՄՆ-ում պրեմիերան տեղի ունեցավ 2015 թվականի մարտի 6-ին։ Ֆիլմի հիմքում ընկած է «Tetra Vaal» կարճամետրաժ ֆիլմը։
Սցենար
Արհեստական ինտելեկտը, որը ստեղծվել է Յոհաննեսբուրգում գիտնական Դեոն Ուիլսոնի (Դև Պատել) կողմից, ունակ է մտածել, զգալ և նույնիսկ գործել։ Բայց նա փոքր երեխա է, դեռ պետք է սովորի և ճանաչել աշխարհը։ Տեղի գանգստերները առևանգում են ռոբոտին մեծ գողություն կատարելու համար։ Նրանք ռոբոտին անվանում են «Չապի» և սովորեցնում են հանցագործություններ կատարել։ Ուիլսոնին թույլատրվում էր միայն հազվադեպ այցելել և տեսնել իրեն ստեղծողին։ Նրան նախանձողը՝ ինժեներ-զինվորական Վինսենթ Մուրը (Հյու Ջեքման) ցանկանում էր ոչնչացնել իր մրցակցին։ Եվ, երբ Չապին ուշադրություն գրավեց իր ահաբեկչություններով, Մուրը որսի է հանում իր հրեշին՝ «Մուսին»։ Արդյունքում Դեոնն ու Նինջան վիրավորվում են, իսկ Յոլանդին մահանում է։ Բայց մինչև դա Չապին սովորել էր մտքերը կարդալ, իսկ Յոլանդիի մտքերը կային ֆլեշ-քարտի վրա։ Հասկանալով, որ Դեոնը (կամ «Ստեղծողը»՝ ինչպես անվանում էր նրան Չապին) այդպիսի վնասվածքով երկար չի դիմանա, ռոբոտը որոշում է կարդալ նրա մտքերը և ներբեռնել ուրիշ դրոիդի վրա։ Փորձը հաջող է ավարտվում, իսկ Չապիի էներգիան, որը չէր վերականգնվում, շուտով կսպառվեր։ Բայց Դեոնին հաջողվում է կարդալ Չապիի մտքերը և ներբեռնել մի ուրիշ ռոբոտի մեջ, որը գտնվում էր Չապիից ոչ հեռու։
Նկարահանումները
Նկարահանումները սկսվել են 2013 թվականին Յոհաննեսբուրգ քաղաքում և ավարտվել են 2014 թվականի փետրվարի 18-ին։
Արձագանքները
Ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում ստացել է 31% վարկանիշ, և 10-ից 4,8 միավոր ։
Կրեոլներ
Կրեոլներ, գաղութային դարաշրջանում, Ամերիկայի՝ իսպանական, պորտուգալական և ֆրանսիական գաղութներում առաջացած էթնիկական խմբեր (գլխավորապես իսպանական և պորտուգալական նվաճողների ժառանգները Լատինական Ամերիկայում)։
Վեստ Ինդիայի կղզիներում և Բրազիլիայում՝ սևամորթ ստրուկների հետնորդները։
Ալյասկայի ռուս վերաբնակները (XVIII դարից - XIX դարի 2-րդ կես)։
Կրեոլներ են անվանել հնդկացիների, էսկիմոսների և ալեուտների հետ ամուսնությունից ծնվածներին։
Կատեգորիա:Էթնիկ խմբեր Կատեգորիա:Մարդաբանություն
Տիբուրսիո Կարիաս Անդինո մարզադաշտ
Տիբուրսիո Կարիաս Անդինո Ազգային մարզադաշտը (Estadio Nacional Tiburcio Carías Andino) բազմաֆունկցիոնալ մարզադաշտ է Հոնդուրասի մայրաքաղաք Տեգուսիգալպայում։ Այն գլխավորապես սպասարկում է ֆուտբոլային հանդիպումներ, այստեղ անց են կացվում «Օլիմպիա» ու «Մոտագուա» ակումբների հանդիպումները, նախկինում նաև ի ազգային հավաքականի միջազգային հանդիպումները։ Տեղավորում է մինչև 35000 հանդիսականի։
Ազգային մարզադաշտը կառուցվել է Տիբուրսիո Կարիաս Անդինոյի կառավարման ժամանակաշրջանում։ Մարզադաշտն ընդունել է ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի առաջնության 1967 և 1981 թթ. խաղարկությունների բոլոր 30 հանդիպումները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզադաշտեր Կատեգորիա:Մարզադաշտեր Հոնդուրասում