Վերազանո_Նարոուս_կամուրջ
Վաղ նախագծեր
Նարոուսի վրա կամուրջ կառուցելու գաղափարը ծագել է 1927 թվականին, երբ ինժեներ Դևիդ Սթեյնմանը առաջ քաշեց այդպիսի անցում կառուցելու հնարավորությունը Մինչ այդ, Սթաթեն Այլենդը մեկուսացված էր Նյու Յորք քաղաքի մնացած մասից և միակ ուղղակի կապը Նյու Յորքի մնացած չորս թաղամասերի հետ Սթաթեն Այլենդի լաստանավային ուղին էր, որը հասնում էր մինչև Մանհեթեն, կամ Բրուքլինի 39-րդ և 69-րդ փողոցները ։ 1928 թվականին, երբ Բրուքլինի, Քուինսի, Լոնգ Այլենդի և Սթաթեն Այլենդի առևտրի պալատները հայտարարեցին, որ Ինտերբորո կամրջաշինական ընկերությունն առաջարկել է ԱՄՆ Ռազմական նախարարության «Ազատության կամրջի» ապագա շինարարությունը։ Կամրջի աշտարակը պիտի ունենար 240 մ բարձրություն, իսկ շինարարությունը պիտի արժենար 60 միլիոն դոլար՝ 1928 թվականի դոլարի արժույթով ։ 1929 թվականի նոյեմբերին ինժեներները կյանքի կոչեցին Նարոուսի վրայով 1400 մ թռիչքով և 800 ֆուտ բարձրությամբ կամրջի շինարարության նախագիծը։ Հույս էր փայփայվում, որ նոր կամրջի շինարարությամբ կխթանվի Սթաթեն Այլենդի զարգացումը, նաև Աութերբրիջ Քրոսինգի և Բայոն կամրջի շինարարությունը, որոնց կառուցումը դեռ ընթացքի մեջ էր այդ ժամանակ ։ Ազատության կամուրջը պիտի փոխադրամիջոցները տեղափոխեր Բեյ Ռիջից դեպի Սթաթեն Այլենդի դեռևս չսահմանված ինչ-որ վայր ։ Բրուքլինի կողմից նախատեսված էր, որ քաղաքը պիտի կապվեր Ազատության կամրջի և «Քրոսթաուն» մայրուղու միջոցով՝ Բրուքլինի և Քուինսի հետ, իսկ Թրիբորոու կամրջի միջոցով՝ հյուսիս-արևմտյան Քուինսին։ Նաև նախատեսվում էր քաղաքը Մանհեթենի կամրջի միջոցով կապել Դաունթաուն Բրուքլինին և Ստորին Մանհեթենին ։ Բրուքլինը Սթաթեն Այլենդին Սթաթեն Այլենդի թունելի միջոցով կապելու նախնական փորձը արվեց 1923 թվականին, սակայն երկու տարի անց նախագիծը չեղարկվեց ։ Այդ թունելը պիտի ծառայեր որպես ստորգետնյա երկաթուղի Բրուքլինի և Սթաթեն Այլենդի միջև։ Այս առաջարկը նույնպես չեղարկվեց Ազատության կամրջի նախագծի երևան գալուն պես ։ 1933 թվականի փետրվարին Միացյալ Նահանգների ներկայացուցիչների պալատը հաստատեց Նարոուսի վրա կախովի կամուրջ կառուցելու նախագիծը ։ Այս հաստատումից հետո Ինտերբորո կամրջաշինական ընկերությունը հույս ուներ մինչև տարեվերջ սկսել կամրջի շինարարությունը՝ այդպիսով 80.000 աշխատատեղ ստեղծելով ։ Նախագծող ինժեներ Օտմար Ամանը, որն այդ ժամանակ կառուցում էր Թրիբորոու կամուրջը, Միդթաուն թունելը և Ոսկե Դարպասներ կամուրջը, հետաքրքրված էր ապագա Նարոուս կամուրջը նախագծելով, որը, եթե կառուցվեր, պիտի դառնար աշխարհի ամենաերկար կամուրջը ։ 1933 թվականի դեկտեմբերին քաղաքային իշխանությունները հավանություն տվեցին Նարոուսի տակով տրանզիտային թունելի հապճեպ շինարարության նախագծին ։ 1934 թվականի ապրիլին Ռազմական նախարարությունը հայտարարեց, որ ինքը դեմ է Նարոուսի կամրջի շինարարությանը։ Այդ ընդդիմությունը հիմնված էր այն փաստի վրա, որ պատերազմական իրավիճակում կամուրջը շրջափակում կստեղծեր, հիմնավորում, որ նախարարությունը ներկայացրել էր նաև Բրուկլին-Բաթերի կամրջի դեպքում, որը կապում էր Ռեդ Հուկը Ստորին Մանհեթենին ։ Նյու Յորքի և Նյու Ջերսիի նավահանգստային իշխանությունը հասարակական դիրքորոշում չուներ կապված Նարոուսի կամրջի նախագծի հետ, բացառությամբ այն խնդրի, որ իրեն թույլատրվելու է օգտագործել ապագա կամուրջը ։ Ռազմական նախարարության՝ Նարոուսի կամրջի շինարարության նախագծին անհամաձայնության հայտարարությունից հետո, հանրային ուսումնասիրություններ սկսեցին կատարվել Նարոուսի տակով թունել անցկացնելու նախագծի անհնարինությունը վերահաստատելու համար: 1936 թվականին Նարոուսի վրայով կամուրջ կառուցելու նախագիծը կրկին կյանքի կոչվեց, երբ Նյու Յորքի քաղաքապետ Ֆիորելլո Լա Գուարդիան խնդրագիր ներկայացրեց Կոնգրեսին Նարոուսի վրայով երթևեկելի անցում կառուցելու թույլտվություն ստանալու համար ։ Նոր նախագծի համաձայն, ապագա կամրջով անցնելու համար վարորդները որոշակի վճարներ կվճարեին, և նախագծի համար պահանջվող 50 միլիոն դոլարը  կվճարվեր դաշնային պարտատոմսերով ։ Լա Գուարդիան գերադասում էր կամրջի փոխարեն թունելի կառուցումը, այնպես որ հետևյալ տարի նա խնդրեց Նյու Յորք քաղաքի թունելային ընկերությանը վերանայել նման անցման անհնարինությունը ։ Նյու Յորքի նախագծային հանձնաժողովը պատասխանատու էր կամ Նարոուսի վրայով կամրջի, կամ դրա տակով թունելի շինարարության համար, այնպես որ 1939 թվականին ջանք էր թափում Նյու Յորքի մայրուղային համակարգը ընդլայնելու ուղղությամբ ։ Նույն տարվա մարտին Բաթերի կամրջի մասին օրինագծի ընդունման վերջին պահին Սթաթեն Այլենդի օրենսդիր իշխանություններն օրինագծին մի վերջին կետ ևս ավելացրին, որը թույլատրում էր Նարոուսի կամրջի շինարարությունը ։ Նախագծման հանձնաժողովի վերջնական որոշման մեջ Նարոուսի կամրջի մասին հիշատակում չկար, սակայն 1941 թվականին այդ Նարոուսի կամրջի շինարարության որոշումը հաստատվեց ։ 1943 թվականին Նյու Յորքի քաղաքային խորհուրդը 50.000 դոլար հատկացրեց ապագա թունելի տեխնիկատնտեսական ուսումնասիրության համար ։ Մինչ այդ, Ռեյ Բրիջի բնակիչները բոյկոտեցին թունելի նախագիծը, քանի որ նրանք վախենում էին, որ թունելը էականորեն կվատթարացներ իրենց թաղամասի կենսամակարդակը ։ Պատերազմի ավարտից հետո՝ 1945 թվականին, նախագծման հանձնաժողովը հաշվարկեց, որ թունելի կառուցումը կարժենա 73.5 միլիոն դոլար ։ Այնուամենայնիվ, մինչ այդ, քաղաքապետ Լա Գուարդիան փոխել էր մտադրությունը թունելի հետ կապված, ասելով, որ թունել կառուցելը «իր գործը չէ» ։