Նոր_շրջանի_հայ_գրականություն
Արձակ
Պատմվածքի և ակնարկի գծերի յուրօրինակ համադրումից ծնվեց նրա ռեալիզմի ամենավառ արտահայտություններից մեկը՝ «Գյուղից» պատկերների շարքը։ Նա գրեց նաև վիպակներ («Ալեմգիր», «Ծովափին» և այլն), արձակ բանաստեղծություններ, այլաբանական զրույցներ («Ըմբոստի մահը», 1900, «Վիշապը», 1903 և այլն)։ Նա փաստորեն հիշյալ վերջին ժանրի սկզբնավորողն էր հայ գրականության մեջ։ Արձակի փոքր ձևերին էին դիմում նաև Հ․ Թումանյանը (պատմվածք և հեքիաթ), Ա․ Իսահակյանը (պատմվածք, հեքիաթ, արձակ բանաստեղծություն և պոեմ), ինչպես նաև՝ 1910-ական թվականներին ասպարեզ իջած արևելահայ արձակագիրների նոր սերունդը [Դ․ Դեմիրճյան, Ս․ Զորյան, Մ․ Մանվելյան, Կ․ Միքայելյան (1883–1942)]։ Զգալիորեն մեծացավ քնարական արձակի տեսակարար կշիռը։ Որոշակի սյուժեի և կերպարների վրա հիմնված երկերի փոխարեն արձակագիրները հաճախ գերադասում էին ազատ խորհրդածության և քնարական զեղումների ձևը, երբեմն օգտվելով նաև ռիթմական արձակի հնարավորություններից։ Այդպիսի էջեր էին ստեղծել Վ․ Փափազյանը («Ըմբոստ երգեր», «Լուր–դա–լուր», «Առվակը»), Ա․ Իսահակյանը («Աիրո երգը», «Մանկություն», «Ողբում եմ․․․»), Հ․ Հակոբյանը («Ազատն աստված», «Երգը քառաթև»), Մ․ Արագին («Արևը», «Սպիտակ հերոսուհին»), առաջին համաշխարհային պատերազմում զոհված երիտասարդ խոստումնալից գրող Ի․ Իսահակյանը (1893–1916) («Հեքիաթ արևի տակ», 1912)։ Արևմտահայ քնարական արձակի ամենանշանակալից ստեղծագործությունը Ինտրայի «Ներաշխարհն․․․» գիրքն էր։ Այդ ձևին բավական հաճախ դիմում էին նաև արևմտահայ գավառական գրականության ներկայացուցիչները՝ Թլկատինցին, Ռ․ Զարդարյանը, Ա․ Հարությունյանը (1873–1915), ինչպես նաև՝ Մ․ Մեծարենցը։ Տագնապելով կոտորածների և տարագրության հետևանքով արևմտահայ գյուղի իսպառ վերացման հեռանկարից, նրանք ձգտում էին քնարական ներշնչանքի ուժով բանաստեղծացնել այդ աշխարհը, սիրո և նվիրվածության զգացմունքներ հարուցել նրա նկատմամբ։ Դարասկզբի հայ դրամատուրգիայի մեջ յուրօրինակ կերպով համադրվում էին անցյալի ռեալիստ, ավանդույթներն ուգեղարվեստ, նոր միտումները։ Թեև նոր դարի սկզբին դեռ շարունակվում էր Դ․ Սունդուկյանի գրական գործունեությունը, բայց թատերգության մեջ առավել ազդեցիկ դիրքերը պատկանում էին Շիրվանզադեին և Լ․ Շանթին։ Իր դրամատիկական երկերով («Պատվի համար», 1905, «Եվգինե», 1903, «Ունե՞ր իրավունք», 1903 և այլն) Շիրվանզադեն բեմ հանեց դարասկզբին բնորոշ սոցիալ–հոգեբանական կոնֆլիկտները, մարդկային հարաբերություններն ու հոգեբանությունը։ Հերոսների խոսքում տիրապետող դարձավ ժամանակի գրական հայերենը։ Ռեալիստ, դրամատուրգիայի սկզբունքները գեղարվեստ, տարբեր մակարդակներով ու ձևերով մարմնավորվեցին նաև Վ․ Փափազյանի («ժայռը», 1904, «Հոսանք», 1908), Լ․ Մանվելյանի (1864–1919) («Մագդա», 1913, «Դոկտոր Երվանդ Բոշայան», 1900), Դ․ Դեմիրճյանի («Վասակ», 1912, «Դատաստան», «Ազգային խայտառակություն», «Հովնան Մեծատուն», 1919) և ուրիշների ստեղծագործություններում։ Հայ թատերգության և բեմարվեստի մեջ սիմվոլիստ, սկզբունքների մուտքը կապվում էր Լ․ Շանթի «Հին աստվածներ» (1912) և «Կայսրը» (1916) դրամաների հետ։ Դործողության զարգացման իրական պլանից բացի, մեծ տեղ տալով նաև մտապատրանքին, երևակայական պատկերներին, նա դուռ էր բացում թատերական պայմանականության և ֆանտաստիկայի համար, կերպարներն ու տեսարանները, երբեմն նաև առանձին արտահայտություններ բարձրացնելով խորհրդանիշի աստիճանի։ Եթե անցյալում Դ․ Աունդուկյանն իր բոլոր պիեսները, այդ թվում և դրամատիկ իրավիճակների վրա կառուցված երկերը կոչում էր «կատակերգություն» (կամ «կատակ»), ապա 20-րդ դարի սկզբի հայ թատերգության մեջ տիրապետող դարձավ դրամայի ժանրը՝ գրավելով միջին տեղ ողբերգության և կատակերգության միջև։ Այդ ժանրային տեսանկյունով էին գրված Շիրվանզադեի, Լ․ Շանթի, Վ․ Փափազյանի, Դ․ Դեմիրճյանի և ուրիշների գրեթե բոլոր պիեսները։ Դրաման իր վրա էր վերցնում նաև ողբերգության ֆունկցիաները։ Դարասկզբին նոր կատակերգություններ գրեթե երևան չեկան, և դա նույնպես ուներ իր հասարակական հիմքը, հայկական կյանքի ընդհանուր ողբերգական իրադրությունը չէր կարող աղբյուր դառնալ ծիծաղաշարժ երկերի համար։ Հայ նոր գրականության պատմության եզրափակիչ փուլում մեծապես ընդլայնվեցին նրա միջազգային կապերը, բազմապատկվեցին տարբեր ազգային գրկ–ների երկերի հայերեն թարգմանությունները, դրանց մեկնաբանման և գնահատման փորձերը հայ քննադատական մտքի կողմից։ Հատկապես լայն ծավալ ստացան հայ–ռուսական գրականության առնչությունները։ Զգալիորեն մեծացավ նաև հայ գրականության միջազգային ճանաչումն ու հեղինակությունը՝ շնորհիվ օտար լեզուներով կատարված թարգմանությունների։ Բացառիկ նշանակություն ունեցան 1916 թվականին հրատարակված ռուս, երկու գրքերը․ Պետրոգրադում՝ «Հայ գրականության ժողովածուն»՝ Մ․ Դորկու խմբագրությամբ, և Մոսկվայում՝ «Հայաստանի պոեզիան» անթոլոգիան՝ Վ․ Բրյուսովի խմբագրությամբ, հայ բազմադարյան բանաստեղծության պատմական զարգացման ընթացքը ներկայացնող ծավալուն առաջաբանով։