Տարածության_ընկալում
Տարածության ընկալման գիտական մեկնաբանություն
Տարածության խնդիրը միշտ գտնվել և շարունակում է մնալ փիլիսոփաների ուշադրության կենտրոնում։ Խնդրի հանգուցային լինելը փիլիսոփայության մեջ պայմանավորված է ոչ միայն տեսական հետաքրքրվածությամբ, այլև նրա ուղղակի կապով մարդու կյանքի և կեսագործունեության հետ։ Մարդու համար տարածությունը նրա գտնվելու վայրն է, աշխարհագրական դիրքը և ռելիեֆի առանձնահատկությունները, այլ կերպ ասած նրա տեղն ու դիրքը շրջապատող աշխարհում՝ շրջակա առարկաների նկատմամբ, և տիեզերքում, իսկ արդյուքում՝ որպես մարդու կողմից ֆիզիկական տարածության ընկալման և իմաստավորման հետևանք, տարածության արտացոլումն է արվեստում և կենսագործունեության այլ ձևերում։ Մ. Ասատրյանը նշում է, որ «փիլիսոփայության տարբեր ուղղությունները և դպրոցները, ելնելով կեցության տարբեր մեկնաբանություններից, տարբեր կերպ են մեկնաբանել տարածությունն ու ժամանակը։ Տարածության խնդիրը միշտ գտնվել է և շարունակում է մնալ փիլիսոփաների ուշադրության կենտրոնում։ Խնդրի հանգուցային լինելը փիլիսոփայության մեջ պայմանավորված է ոչ միայն տեսական հետաքրքրվածությամբ, այլև նրա ուղղակի կապով մարդու կյանքի և կեսագործունեության հետ։ Մարդու համար տարածությունը նախևառաջ նրա մարմնի ձևն է, գտնվելու վայրն է, աշխարհագրական դիրքը և ռելիեֆի առանձնահատկությունները, այլ կերպ ասած նրա տեղն ու դիրքը շրջապատող աշխարհում` շրջակա առարկաների նկատմամբ, և տիեզերքում, իսկ արդյուքում՝ որպես մարդու կողմից ֆիզիկական տարածության ընկալման և իմասնավորման հետևանք, տարածության արտացոլումն է արվեստում և կենսագործունեության այլ ձևերում : Մ. Ասատրյանը նշում է, որ «փիլիսոփայության տարբոր ուղղությունները և դպրոցները, ելնելով կեցության տարբեր մեկնաբանություններից, տարբեր կերպ են մեկնաբաել տարածությունն ու ժամանակը ։ Փիլիսոփաների մի մասը ելնում է իդեալիստական դիրքից։ Այս տեսակետը տրամաբանական գագաթնակետին է հասցրել 19-րդ դարի գերմանական դասական փիլիսոփայության ներկայացուցիչ Հեգելը։ Հեգելը գտնում էր, որ տարածությունը ստեղծված է համաշխարհայի ոգու կողմից։ Հեգելը համարում է, որ տարածությունը սերտրոեն կապված է ժամանակի, շարժման և նյութի հետ. «տարածությունը և ժամանակն իրական են միայն շարժման մեջ ... ճիշտ այնպես, ինչպես չկա շարժում առանց նյութի և չկա նյութ առանց շարժման Տարածության մատերիալիստական ըմբռնումը ունի 3 տարբերակ։ Առաջին տարբերակը սուբստանցիոնալ ըմբռնումն է, որը տարածությունը պատկերացնում է մատերիայից անկախ որպես մի «զետեղարան, գտնվելու վայր»։ Փիլիսոփայության մեջ այս մոտեցումը Դեմոկրիտից, իսկ բնագիտության մեջ այն զարգացվել և հիմնավորվել է Նյուտոնի կողմից։ Ըստ Դեմոկրիտի կան միայն ատոմներ և դատարկ տարածություն, որի մեջ շարժվում են այս ատոմերը։ Նյուտոնը այս տարածությունը անվանել է «բացարձակ»։ Նա իր հատկություններով լիովին անկախ է նյութի հատկություններից։ Երկրորդ տեսակետը կարելի է կոչել ռելացիոն։ Այս տեսակետը զարագցրել են Արիստոտելը, Լայբնիցը և այլք։ Ըստ նրանց տարածությունը հանդիասնում է իրերի, երևույթների որոշակի հարաբերություն։ Նյութի հատկությունները այս դեպքում պայմանավորում է են նաև տարածության հատկություններ։ Այս տեսակետը գիտության մեջ իր հիմնավորումը ստացել է նախ՝ Լոբաչևսկու և Ռիմանի ոչ Էվկլիդյան երկրաչափության բացահայտմամբ 20-րդ դարի դեռ 30-ական թվականներին։ Իսկ վերջնականորեն նրա համար հիմք է հանդիսացել Էյնշտեյնի հարաբերականության տեսությունը։ Այն ներառում է գենետիկորեն իրար հետ կապված 2 տեսություն առաջինը Հատուկ հարաբերականության տեսությունն (ՀՀՏ) է, որը ստեղծվել է 1905 թվականին և երկրորդը ընդհանուր հարաբերականության տեսությունն (ԸՀՏ) է, որը իր վերջնական տեսքին է եկել 1916 թվականին։ ՀՀՏ-ն ցույց տվեց, որ որոշ տարածաժամանակային հատկություններ, որոնք մինչ այդ համարվում էին բացարձակ, ֆիզիկապես ռելյատիվ են։ ՀՀՏ-ում իրենց սպառել էին երկարություն, ժամանակի ինտերվալ, միաժամանակություն հասկացությունները։ Այս բոլոր բնութագրիչները կախված են մատերիայի օբյեկտների փոխադարձ շարժումներից։ Վերոնշյալ գաղափարները հաստատեց նաև ԸՀՏ-ն, որի փիլիսոփայական բովադակությունը հետևյալն է. Ինքը՝ Էյնշտեյնը հետևյալ ձևով էր բացատրում իր տեսության էությունը. «Նախկինում կարծում էին, որ եթե բոլոր նյութական իրերը հանկարծակի վերանան, տարածությունը և ժամանակը կմնան։ Հարաբերականության տեսության համաձայն` տարածությունը և ժամանակը կվերանան իրերի հետ միասին ։ Երրորդ տարբերակը Մ. Վ. Ասատրյանի փիլիսոփայության ուսումնական ձեռնարկում անվանվում է ատրիբուտային։ Բ. Մ. Կամենարովիչը այն անվանում է «երկրաչափական»։ Այս մոտեցումը զարգացվել է մարքս-լենինյան փիլիսոփայության մեջ՝ Ֆ. Էնգելսի աշխատությունների շնորհիվ։ Նա նշում էր, որ չկա նյութը և տարածությունը գոյություն չունեն առաց իրար։ Ժամանակակից գիտությունը տեղ է տալիս երկրորդ մոտեցման։ Ներկայումս վերլուծվում է նաև պերցեպտիվ տարածությունը։ Պերցեպտիվ տարածությունը. « Պերցեպտիվ տարածությունը այն տարածությունն է, որը մարդը ընկալում է իր զգայարանների` նախ և առաջ տեսողության և շոշափելիքի միջոցով ։ Հայեցակարգային տարածությունը մեր գիտական պատկերացումներն են իրական տարածության մասին։ Պերցեպտիվ տարածությունը կարելի է դիտարկել որպես իրականը և հայեցակարգայինը կապող օղակ։ Այս երեք տեսակի տարածությունների մեջև կա համապատասխանություն. Պերցեպտիվը և հայեցակարգայինը արտացոլում են իրականը և մոդելավորում այն։ Միաժամանակ, սակայն, հայեցակարգայինը դուրս է գալիս զգայականի շրջանակերից և կառուցում է նոր գերզգացական տարածությունը, որի մասին մեր պատկեկացումերը արտահայտվում են թե' գիտության, թե' արվեստի մեջ։ Այսպիսով, մարդու պերցեպտիվ տարածությունը դուրս է գալիս իրականի և կենցաղայինի սահմաններից և հասնում է տիեզերական մասշտաբների՝ դառնալով նաև մարդկային ճանաչողության ձևերից մեկը։ Պերցեպտիվ տարածությունը առանձին ուսումնասիրության առարկա է հանդիսանում հոգեբանության կողմից ։