cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սևակ Բադալյան (բժիշկ)
Սևակ Հրանտի Բադալյան, հայ բժիշկ, նյարդավիրաբույժ, ինվազիվ սրտաբանների և ճառագայթաբանների հայկական ասոցիացիայի անդամ (2012), Ամերիկայի նյարդավիրաբույժների ասոցիացիայի միջազգային անդամ (2012), Քիչ ինվազիվ նյարդաբանական բուժման եվրոպական ասոցիացիայի (ESMINT) անդամ (2017) ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1988 թվականի ապրիլի 8-ին։ 1994-2004 թվականներին սովորել է Հրազդանի Խաչատուր Աբովյանի անվան թիվ 1 միջնակարգ դպրոցում, այնուհետև ուսումը շարունակել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանում և 2010 թվականին գերազանցությամբ ավարտել այն։ 2011 թվականի հուլիս-հոկտեմբեր և 2012 թվականի մայիս-հուլիս  ամիսներին վերապատրաստվել է ԱՄՆ-ում՝ Ջորջիայի նյարդավիրաբուժության ինստիտուտում, 2013 թվականի սեպտեմբեր ամսին Ավստրիայում մասնակցել է նյարդաբուժության սեմինարների։ 2016 թվականի մարտի 15-ից մինչև ապրիլի 2-ը վերապատրաստվել է  Բուլղարիայի մայրաքաղաք Սոֆիայի «Սուրբ Իվան Ռիլսկի» համալսարանական հիվանդանոցում։
2016 թվականիվ Երևանի Մխիթար Հերացու անվան բժշկական համալսարանի ասիստենտ է։ Նույն  թվականից որպես նյարդավիրաբույժ աշխատում է «Հերացի» թիվ 1 համալսարանական հիվանդանոցի Նյարդավիրաբուժության և գլխուղեղի կաթվածների բուժման մասնագիտացված կենտրոնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նյարդավիրաբույժներ ըստ ազգության
Ժողովածու (743)
Ժողովածու (743), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 743 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 13-րդ դարում Դավիթ և Սարգիս գրիչների կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 15,5×9 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 225 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան մանրանկարներ։ Պահպանակը ունի 4 էջ, գրված է՝ մագաղաթի վրա՝ բոլորագիծ երկաթագիր ավետարանով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ կապույտ կտավ։ Հիշատակարաններ՝ 69բ, 202բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Ալեքսանդրի սյուն (Դոնի Ռոստով)
Ալեքսանդրի սյուն (ռուս.` Александровская колонна), հուշարձան, որը գտնվում է Դոնի Ռոստովի Վիտյա Չերևիչկինի անվան մանկական զբոսայգում։ Հուշարձանը բացվել է 1894 թվականին Նոր Նախիջևանում (1928 թվականին Նոր Նախիջևանը միացվել է Դոնի Ռոստովին)։ Ալեքսանդրի սյունը համարվում է քաղաքի մինչհեղափոխական միակ հուշարձանը ։ Սյունն ունի տեղական նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտի կարգավիճակ։
Պատմություն
Ալեքսանդրի սյան հանդիսավոր բացումը կայացել է 1894 թվականի սեպտեմբերի 18-ին (այդ օրը բացվել է նաև Եկատերինա Երկրորդի հուշարձանը) ։ Հուշարձանը նվիրված է Ալեքսանդր Երկրորդի գահակալման 25-ամյակին։ Հենց այդ պատճառով էլ սյունը ստացել է «Ալեքսանդրի» անվանումը։
Հուշարձանը իրենից ներկայացնում է 11 մետրանոց սյուն, որը պատրաստված է գրանիտի մեկ ամբողջական ապառաժից` Ռուսաստանի գերբով պսակված։ Սյունը կանգնեցված է քառակուսի պատվանդանի վրա։ Հուշարձանի զբաղեցրած տարածքը շրջափակված է շղթայակապ պատնեշով։ Հուշարձանի հեղինակը համարվում է նորնախիջանցի հայտնի ճարտարապետ Նիկոլայ Դուրբախը։ Սյունը պատրաստվել է Ս.Ա. Տոնիտոյի անվան արհեստանոցում։ Մինչև տեղադրվելը հուշարձանը կրում էր «Ալեքսանդր Երկրորդի հուշարձան` նորնախիջևանցի հայերի կողմից» անվանումը։
Խորհրդային կարգերի հաստատվելուց հետո հուշարձանը չի հանվել։ Ապամոնտաժվել են միայն պատվանդանի հուշատախտակները և վերևում գտնվող երկգլխանի արծիվը։ 1994 թվականի վերանորոգման ընթացքում սյան վրա կրկին տեղադրվել են երկգլխանի արծիվ և պատվանդանի հուշատախտակներ, որոնց վրա գրված էին, «Հուշարձանը նվիրված է Ալեքսանդր Երկրորդի գահակալման 25-ամյակին» և «Նորնախիջևանցի հայերի կողմից. 25.09.1894»:
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուսաստանի հուշարձաններ Կատեգորիա:Դոնի Ռոստով
(3891) Վերներ
(3891) Վերներ (Werner), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի մարտի 3-ին Շելտ Բասի կողմից Սայդինգ Սփրինգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,405053 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9761 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,834 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1362,34 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,264251 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,6° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Շելտ Բասի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կրոտովշչինսկի գյուղական խորհուրդ (Վելիկոբագաչանսկի շրջան)
Կրոտովշչինսկի գյուղական խորհուրդ  (Кротівщинська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Վելիկոբագաչևսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Կրոտովշչինսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 945 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 41,42 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 22,82 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1920 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մոր Յու
Մոր Յու  (Мор-Ю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լոկչիմ գետի աջ ափից 102 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 19 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Մ.թ.ա. 395
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 395
Զեդա Բզուբզու
Զեդա Բզուբզու (ზედა ბზუბზუ), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Քեդայի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 320 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քեդայից 15 կմ հեռավորության վրա։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 306 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քեդայի շրջան Կատեգորիա:Աջարիայի բնակավայրեր
Յասնոգորսկի (գյուղ, Նովոսերգիևսկի շրջան)
Յասնոգորսկի (Ясногорский), գյուղ Ռուսաստանի Օրենբուրգի մարզի Նովոսերգիևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1500 մարդ։
Թորգոմյան
Թորգոմյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Եբրայերեն հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ
Դիմիտրովսկի (գյուղ, Իլեկսկի շրջան)
Դիմիտրովսկի (Димитровский), գյուղ Ռուսաստանի Օրենբուրգի մարզի Իլեկսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1305 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Օրենբուրգի մարզի Իլեկսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1929 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ստրկություն
Ստրկություն, պատմության մեջ առաջին և առավել բիրտ շահագործման ձևը, որը հիմնվել է արտադրամիջոցների սեփականատիրոջ կողմից արտադրողի աշխատանքի և անձի յուրացման վրա։ Ձևավորվել է նախնադարյան համայնական հասարակարգի քայքայման հետևանքով և մեծ զարգացման հասել ստրկատիրական հասարակարգում։ 1948 թ-ին ՄԱԿ-ն ընդունեց Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագիրը, որով արգելվեցին ստրկության և ստրկավաճառության բոլոր ձևերը։
Պաշտոնական սահմանումներ
1926 թ. Ազգերի լիգայի կողմից ընդունված «Ստրկության մասին» հռչակագիրը միջազգային շրջանառություն հանեց ստրուկի և ստրկավաճառության հետևյալ սահմանումները.
Սան Պատրիսիո շրջան (Տեխաս)
Սան Պատրիսիո շրջան (San Patricio County), ԱՄՆ Տեխաս նահանգի 254 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.792 կմ² է, բնակչությունը՝ 67.138 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Սինտոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1846 թ.։
Ստրկություն
Պաշտոնական սահմանումներ
Ստրկությունը դատապարտվել է 1926 թ.-ին Ազգերի լիգայի կողմից և 1948 թ.-ին ՄԱԿ-ի մարդու իրավունքների մասին հավաստագրով, ինչպես նաև մարդու իրավունքներին վերաբերող մյուս բոլոր հիմնական փաստաթղթերում։
Սան Պատրիսիո շրջան (Տեխաս)
Կատեգորիա:Տեխասի շրջաններ
Ստրկություն
Պաշտոնական սահմանումներ
Մարդու իրավունքների մասին համայն հռչակագրի 4-րդ կետում ՄԱԿ-ը ընդլայնում է ստրուկ հասկացությունը․ դա նաև այն անձն է, ով չի կարող իր կամքով հրաժարվել աշխատանքից։ Եվրոպայում ստրկությունն արգելված է մարդու իրավունքների պաշտպանության և հիմնական ազատությունների մասին Եվրոպական կոնվենցիայի կողմից։
Վերջին 5000 տարիների ընթացքում ստրկությունը գոյություն է ունեցել գրեթե ամենուրեք։ Ամենահայտնի ստրկատիրական երկրներից են Հին Հունաստանը և Հռոմը, Հին Չինաստանում սի հասկացությունը, որը համապատասխանում է ստրկությանը, հայտնի է մ. թ. ա. II հազարամյակից։ Ռուսերեն գրականության մեջ գոյություն է ունեցել ճորտին ստրուկի հետ նույնացնելու սովորույթը, սակայն չնայած բազմաթիվ նմանություններին ստրկության և ճորտատիրության միջև, գոյություն են ունեցել նաև տարբերություններ ։ Ավելի ուշ ժամանակաշրջանում ստրկություն գոյություն է ունեցել Բրազիլիայում և ԱՄՆ-ում։ Հին Արևելքում ստրկությունն ունեցել է բազմաթիվ տարբերիչ հատկանիշներ։ Ստրուկի ժամանակակից հասկացությունը չի ենթադրում այս տարբերությունները, ճորտ հասկացությունը մարդու իրավունքներում բացակայում է և լիովին համապատասխանում է ստրուկին։ Տոտալիտար երկրներում խոշորագույն ստրկատերեր դարձան ոչ թե անհատական սեփականատերերը, այլ հենց այդ պետությունները, այդ ձևով թաքցնելով ստրուկների իրական վիճակը նրանով, որ նրանք իբր հարկադրվում են աշխատանքի՝ համաձայն տոտալիտար պետության կողմից ընդունված օրենքների։ Օրինակ՝ Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Նացիստական Գերմանիայում լայնորեն կիրառվում էր ստրկական աշխատանքը։
Ստրկության էությունը և ստրուկի վիճակը
Ստրկության էության ուսումնասիրման մինչ օրս չլուծված խնդիրների պատճառը՝ ստրկության գիտա-հանրամատչելի դասակարգման անմշակ լինելն է։ Այդ բացթողման ուղղակի հետևանքներից է այն պատկերացումը, թե ստրկությունը Հին աշխարհի ինչ-որ առանձնահատուկ բաղադրիչ է։ Լավագույն դեպքում, մարդիկ ստրկությունն ընկալում են որպես ստրկատիրական հասարակարգի միակ բնորոշիչ։
Ստրկության դասակարգման հիմնական կրիտերիաներից մեկը ձևավորող սուբյեկտներն են։
Նշանակալից տարածում (համապատասխանաբար, և հատուկ սպառնալիք հասարակության համար) ժամանակակից ստրկությունն ունի այն դեպքերում, երբ ձեռք է բերում համակարգային բնույթ, երբ ձևավորող հանցագործը դառնում է, ոչ թե առանձին սուբյեկտը, այլ՝ ամբողջ պետությունը։
Ստրկության առաջացումը
Արտադրության արդյունավետության հասնելու համար կենսական անհրաժեշտություն է աշխատանքի բաժանումը։ Այդպիսի բաժանման կազմակերպման ժամանակ ծանր (առաջին հերթին՝ ֆիզիկական) աշխատանքն ամենեևին էլ գայթակղիչ չէ։ Հասարակության զարգացման որոշակի փուլում (երբ տեխնոլոգիաների զարգացումն ապահովում էր աշխատողի կողմից արտադրանքի ավելի մեծ ծավալ, քան անհրաժեշտ էր նրան՝ կյանքի ապահովման համար), ռազմագերիներին, որոնց նախկինում սպանում էին, սկսեցին զրկել ազատությունից և հարկադրել տիրոջ համար ծանր աշխատանքի։ Ազատությունից զրկված և տիրոջ սեփականության վերածված մարդիկ դարձան ստրուկներ։
Ստրուկի կարգավիճակը
Ըստ փիլիսոփա Մարկ Վարրոնի տեսակետի, ստրուկն իրենից ներկայացնում է լոկ «խոսող զենք», շնչավոր սեփականություն, բեռնակիր անասուն (հռոմեական օրենքի լեզվով՝ res, այսինքն՝ իր)։ Ստրուկները սովորաբար օգտագործվում են որպես աշխատուժ՝ գյուղատնտեսական և այլ արտադրության մեջ, որպես ծառաներ, կամ տիրոջ այլ կարիքները հոգալու համար։ Ստրուկի իրային էությունը, նախևառաջ, այն է, որ ստրկական աշխատանքի ողջ արդյունքը դառնում է տիրոջ սեփականությունը, չնայած ստրուկներին կերակրելու և նրանց մնացած կարիքները հոգալու հոգսը նույնպես դրված է տիրոջ վրա։ Ստրուկը չունի սեփականություն, նա կարող է տնօրինել միայն այն, ինչ տերը կցանկանա նրան տալ։ Ստրուկը չի կարող օրինական ամուսնանալ առանց տիրոջ թույլտվության։ Ամուսնական կապի տևողությունն էլ, եթե այն թույլատրվել է, կախված է ստրկատիրոջ քմահաճույքից, որին պատկանում են նաև ստրուկի երեխաները։ Ինչպես ունեցվածքի ցանկացած մաս, ստրուկը կարող է դառնալ ամենատարբեր առևտրային գործարքների առարկա։
Ստրուկի կյանքի պայմանները որոշվում են միայն ստրկատիրոջ մարդասիրությամբ և շահով։ Առաջինը եղել և մնում է հազվադեպ երևույթ, երկրորդն ստիպում է տարբեր ձևով գործել՝ կախված այն բանից, թե որքանով է դյուրին նոր ստրուկներ ձեռք բերելը։ Ստրուկներին մանկությունից մեծացնելը դանդաղ, թանկ, ստրուկ-«արտադրողների» բավականին մեծ քանակ պահանջող գործընթաց է, ուստի նույնիսկ բացարձակ անմարդկային ստրկատերն ստիպված է ստրուկների համար աշխատունակությունն ու ընդհանուր առողջությունն ապահովող կյանքի բավարար պայմաններ ստեղծել։ Սակայն այն վայրերում, որտեղ հասուն և առողջ ստրուկներ հայթայթելը հեշտ է, նրանց կյանքի համար չեն անհանգստանում և ուժասպառ են անում ծանր աշխատանքով։
Ստրուկը, որպես անհատ, իրավունքի սուբյեկտ չի հանդիսանում։ Ո՛չ տիրոջ, ո՛չ երրորդ անձի հետ հարաբերություններում ստրուկը, որպես ինքնուրույն անձ, պաշտպանված չէ օրենքով։ Տերը կարող է վարվել ստրուկների հետ իր հայեցողությամբ։ Ստրուկի սպանությունը տիրոջ կողմից վերջինիս օրինական իրավունքն է, իսկ մեկ ուրիշի կողմից՝ դիտվում է որպես ունեցվածքի հանդեպ ոտնձգություն, այլ ոչ որպես անձի դեմ ուղղված հանցագործություն։ Շատ դեպքերում երրորդ կողմին ստրուկի կողմից հասցրած վնասը ևս հատուցում է ստրուկի տերը։ Ստրկատիրական հասարակարգի գոյության միայն վերջին շրջանում ստրուկները որոշակի իրավունքներ ստացան, բայց շատ աննշան։
Նախնադարյան հասարակարգ
Ստրկությունն ի սկզբանե արտացոլված չէ մարդկային մշակույթում։ Առաջին տեղեկությունները հանդիպում են սեմական ցեղերի կողմից Շումերի գրավման շրջանում։ Այստեղ հանդիպում է գրավյալ ժողովրդի նվաճման և տիրոջը ենթարկվելու մասին տեղեկություն։ Միջագետքի տարածքում ստրկատիրական պետությունների գոյության մասին ինֆորմացիան վերաբերում է մ. թ. ա. 3-րդ հազարամյակին։ Աստվածաշնչյան աղբյուրներում ստրկությունը նկարագրվել է ջրհեղեղից առաջ (Ծննդոց։ 9։25)։ Հին պատրիարքներն ունեցել են բազմաթիվ ստրուկներ (Ծննդոց։ 12։5, 14։14)։
Արդի պատկերացումներով, պրիմիտիվ հասարակական հարաբերությունների դարաշրջանում ստրկությունն ի սկզբանե լիովին բացակայել է։ Հայտնվելուց հետո էլ այն մասսայական բնույթ չի կրել։ Այդ շրջանում ստրուկներ, որպես այդպիսիք, չեն եղել. եղել են միայն պատերազմի ընթացքում վերցված գերիներ։ Միջցեղային կռիվներում տղամարդ-գերիներ, որպես կանոն, կամ ընդհանրապես չեն վերցրել, կամ նրանց սպանել են (այնտեղ, որտեղ տարածված է եղել կանիբալիզմը, գերիներին կերել են), կամ ընդունել են հաղթող ցեղ։
Ստրկության զարգացումը
Ստրկությունն առաջացավ և տարածվեց այն հասարակություններում, որոնք անցել էին գյուղատնտեսական արտադրության։ Ստրկական աշխատանքի օգտագործումը դարձավ տնտեսապես արդարացված և, բնականաբար, լայնորեն տարածվեց։ Այդ համակարգում ստրուկները կազմում էին հատուկ դասակարգ, որից սովորաբար առանձնանում էր անձնական կամ տնային ստրուկների կատեգորիան։ Մնացած ստրուկների կարգավիճակը, որոնց տերն անձամբ չէր ճանաչում, հաճախ չէր տարբերվում ընտանի կենդանիների կարգավիճակից, իսկ երբեմն նույնիսկ ավելի վատ էր։ Հասարակության մշակույթի և կրթվածության աճին զուգահեռ, տնային ստրուկներից առանձնացավ ևս մեկ արտոնյալ դաս՝ ստրուկներ, որոնց գինը որոշվում էր նրանց գիտելիքներին և գիտության ու մշակույթի բնագավառում ունակություններին համապատասխան։
Ստրուկների կարգավիճակն աստիճանաբար, շատ երկարատև էվոլյուցիայի ճանապարհով, փոխվեց դեպի լավը։ Ստրուկների նկատմամբ վերաբերմունքը սկզբում արտացոլվում էր կրոնական կանոններում և սովորույթներում, այնուհետև՝ գրված օրենքներում (ճիշտ է, պետք է նշել, որ օրենքն իր հովանավորության տակ առավ նախ ընտանի կենդանիներին, հետո միայն՝ ստրուկներին)։ Ի հայտ եկան կանոններ, որոնք կանոնակարգում էին ստրուկի ազատությունը, իր տիրոջից հղիացած ստրկուհու և նրա երեխայի կարգավիճակը։ Որոշ դեպքերում սովորույթը կամ օրենքը ստրուկին տիրոջը փոխելու իրավունք էին տալիս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ստրկություն Կատեգորիա:Հասարակական դասեր
Ինչու ենք մենք կռվում
«Ինչու ենք մենք կռվում» (Why We Fight), վավերագրական ֆիլմաշար, որը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նկարահանվել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների կառավարության պատվերով։ Ֆիլմաշարն ունեցել է քարոզչական բնույթ և ցուցադրվել ամերիկյան բանակի զինծառայողներին՝ պատերազմին նրանց մասնակցության արդարացման նպատակով։ Ավելի ուշ, դրանք ցուցադրվել են նաև ամերիկյան հանրությանը՝ հասարակության շրջանում հակաֆաշիստական տրամադրությունները խորացնելու ու ԱՄՆ-ի՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցությունն արդարացնելու համար։
Վավերագրական ֆիլմաշարի սերիաների մեծամասնության ռեժիսորը եղել է Ֆրենկ Կապրան։ Ռեժիսորի առաջ բարդ խնդիր է եղել։ Ազգին, որը նախագահ Ֆրանկլին Դելանո Ռուզվելտին աջակցում էր պատերազմին չմիջամտելու քաղաքականության համար, անհրաժեշտ էր համոզել եվրոպական պատերազմում, ընդդեմ Իտալիայի, Երրորդ Ռայխի ու նրա արբանյակների, ԱՄՆ ներգրավման կարևորությունը։
Արտադրություն
Ֆիլմաշարի սերիաները մոնտաժվել են 1942-1945 թվականներին։ Ընդհանուր առմամբ այն բաղկացած է 7 սերիայից, որից յուրաքանչյուրն ունի 40-76 րոպե տևողություն։
Ռեժիսոր Ֆրենկ Կապրան ֆիլմաշարի ստեղծման աշխատանքներին միացել է Փերլ Հարբորի վրա հարձակումից անմիջապես հետո։ Նա ուղարկվել էր աշխատելու անմիջապես Ջորջ Մարշալի ենթակայության ներքո, որն այդ պահին զբաղեցնում էր ԱՄՆ զինված ուժերի շտաբի պետի պաշտոնը։  Մարշալը կարծում էր, որ կապի կորպուսը (ԱՄՆ զորքերի կապի կորպուս) ի վիճակի չէր զինծառայողների համար արտադրել «զգայուն և օբյեկտիվ տեղեկատվական ֆիլմեր», այդ իսկ պատճառով որոշել է դիմել փորձառու ռեժիսորի, որը պատերազմի սկզբում արդեն իսկ դարձել էր Օսկարի եռակի մրցանակակիր՝ բոլորը «լավագույն ռեժիսոր» անվանակարգում։ Ֆիլմաշարի համառեժիսորը դարձել էր մեկ այլ հայտնի ռեժիսոր՝ Անատոլ Լիտվակը։ Նա ծնվել էր Ռուսական կայսրությունում, 1925 թվականին արտագաղթել սկզբում Գերմանիա, այնուհետ Ֆրանսիա, իսկ հետո էլ՝ Միացյալ Նահանգներ։ Ռուսերենի, գերմաներենի և ֆրանսերենի իմացությունը շատ է օգնել Լիտվակին ֆիլմաշարի ստեղծման գործընթացում։ Անիմացիոն հոլովակները, որոնք կիրառվել են սերիաներում, ստեղծվել էին Ուոլթ Դիսնեյի ստուդիայի կողմից։ Ֆիլմաշարի համար երաժշտությունը կատարում էր ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերի նվագախումբը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրենկ Կապրայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Անատոլ Լիտվակի ֆիլմեր Կատեգորիա:Վավերագրական ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Քարոզչությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմաշարեր
Ռեցագո
Ռեցագո  (Rezzago), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Կոմո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 274 մարդ, խտությունը՝ 71 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 4 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 22030։ Հեռախոսային կոդ՝ 031։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Պաշա (Սվիրի վտակ)
Պաշա (Паша), գետ Ռուսաստանում (Լենինգրադի մարզ)։
Հիդրոգրաֆիա
Պաշա գետի երկարությունը կազմում է 242 կմ, ավազանի մակերեսը՝ 6650 կմ2 է։ Գետի ջրի ծախսը միջինում կազմում է 70 մ3։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ժողովածու (868)
Ժողովածու (868), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 868 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 19.2X12.5 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 352 թերթից։ Գրված է միասյուն նոտրգրով։ Ունի կիսախորան լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակը ունի 4 մագաղաթ, գրված է ուղղագիծ երկաթագրով, Ավետարան։ Կազմը կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդով է, աստառը՝ դրոշմազարդ կտավ։ Հիշատակարան փրկողի՝ 131ա (1800 թվական) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Մորոյա
Մորոյա  (Мороя), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Շչուգոր գետի ձախ ափից 217 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 19 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ոչինչ չի մնա
«Ոչինչ չի մնա», 2007 թվականին նկարահանված ռեժիսոր Հրաչ Քեշիշյանի նկարահանած դրամա։
2008 թվականին ֆիլմը ներկայացվել է Ոսկե ծիրան կինոփառատոնի «Արտամրցութային ծրագրեր» ծրագրում ։
Սյուժե
«Ոչինչ չի մնա» ֆիլմը մարդկային բնավորության, անհամաձայնության, ըմբոստության, սիրո և տառապանքի մասին է։
Արսենն ու Էլիզան ամուսնացած են 4 տարի։ Էլիզան ապրել է ԱՄՆ-ում, ամուսնությունից հետո տեղափոխվել է Երևան, որտեղ ապրում է ամուսնու հետ։ Նրանք բնակարան են վարձակալում Արսենի ընկերոջ՝ Նարեկի հետ։ Արսենը լրագրող է, Էլիզան՝ տնային տնտեսուհի։ Ամեն ինչ լավ է, քանի դեռ Լոս Անջելեսից չի ժամանել Էլիզայի ընկերուհին՝ Էլենը, որի պատճառով ընտանիքը քանդվում է. Էլենը, դավաճանելով ընկերուհուն, սկսում է հանդիպել Արսենի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:2007 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հրաչյա Քեշիշյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական դրամա ֆիլմեր
Օբլապի
Օբլապի (Облапи), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կովելի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1502 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Օբլապի գյուղում բնակվում էր 916 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,42 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2180,95 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կովելի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1502 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Զերտաս
Զերտաս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Մոկսի գավառակում ։ Գտնվում էր Մոկս քաղաքից 8 կմ հարավ-արևմուտք, Մոկս գետի ձախակողմյան սարավանդի վրա, մի փոքրիկ գետակի ակունքի տարածքում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մարյան Վնուկ
Մարյան Վնուկ (Marian Wnuk, ), լեհ քանդակագործ, մանկավարժ, պրոֆեսոր (1949), ռեկտոր։
Կենսագրություն
1922-1927 թվականներին սովորել է Զակոպանեի փայտամշակման դպրոցում։ Այնուհետև մինչև 1934 թվականը սովորել է Վարշավայի գեղարվեստի դպրոցի քանդակագործության բաժնում, եղել Տադեուշ Բրեերի աշակերտը։
Մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելը քանդակագործություն է դասավանդել Լվովի Պլաստիկ արվեստի պետական ինստիտուտում։ 1944 թվականին տեղափոխվել է Վարշավա, որտեղից էլ արտաքսվել է Գերմանիա։ Պատերազմից հետո վերադարձել է հայրենիք, բնակվել Գդանսկում, որտեղ դասավանդել է Գեղարվեստի պետական բարձրագույն դպրոցում (այժմ՝ Գդանսկի գեղարվեստի ակադեմիա)։ Եղել է Գդանսկի գեղարվեստի ակադեմիայի հիմնադիրներից, պրոֆեսոր, 1948-1949 թվականներին՝ ակադմիայի ռեկտոր։ 1949 թվականից մինչև կյանքի վերջը եղել է Վարշավայի գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր, 1951-1954 և 1959-1967 թվականներին` ռեկտոր։
Մարյան Վնուկը եղել է քանդակագործական արվեստում սոցռեալիզմի ներկայացուցիչը Լեհաստանում։ Ավելի ուշ ժամանակաշրջանում ստեղծագործել է դասական ոճով, իսկ կյանքի վերջին տարիներին հակված է եղել աբստրակցիոնիզմին։ Մինչպատերազմական ժամանակաշրջանից մասնակցել է մրցույթների, մասնավորապես՝ Լվովում և Վարշավայում Յուզեֆ Պիլսուդսկու հուշարձանների ստեղծմանը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Լեհ քանդակագործներ Կատեգորիա:Լեհ մանկավարժներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քանդակագործներ
Ռոգովկա (գյուղ, Վալկիի շրջան)
Ռոգովկա (Рогівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վալկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1750 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ռոգովկա գյուղում բնակվում էր 194 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6,43 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 30,17 մարդ/կմ²։
Մովսես Ա Մանազկերտցի
Մովսես Ա Մանազկերտցի (ծննդյան թիվն անհայտ – 461 թ.), Ամենայն հայոց կաթողիկոս 456 թ-ից։ Հաջորդել է Մելիտե Ա Մանազկերտցուն։ Աղբիանոսյանների տոհմից։ Նախքան կաթողիկոս օծվելը եղել է Մանազկերտի եպիսկոպոսը։ Կաթողիկոսական գահին Մովսես Ա Մանազկերտցուն հաջորդել է Գյուտ Ա Արահեզացին։
Արտաքին հղումներ
«Քրիստոնյա Հայաստան» հանրագիտարան, Երևան, 2002
Կատեգորիա:Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսներ Կատեգորիա:461 մահեր Կատեգորիա:Աղբիանոսյաններ
Միշել Սոնի
Միշել Սոնի (Michel Sogny, ), հունգարական ծագմամբ ֆրանսիացի դաշնակահար, կոմպոզիտոր, մանկավարժ և գրող։ Մշակել է դաշնամուր նվագել սովորելու նոր մոտեցում ։
Կենսագրություն
Միշել Սոնին երաժշտության վարպետություն ստացել է Փարիզի երաժշտական ակադեմիայում՝ Ժյուլ Ժանինի և Իվոն Դեսպորտի ղեկավարությամբ։ Ունի հոգեբանության մագիստրոսի, բանասիրության գիտությունների բակալավրի և փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորի աստիճան։
Դաշնամուր նվագելու նոր մոտեցում
Սոնիի՝ դաշնամուր նվագելու մշակած մոտեցումը դասավանդել են Փարիզի և Ժնևի դպրոցներում։ 1974 թվականից ի վեր մեթոդը կիրառում է 20,000-ից ավել մարդ ։
1981 թվականին Սենատը պաշտոնապես դիմեց մշակույթի նախարար Ժակ Լանգին՝ քննարկելու Միշել Սոնգի մեթոդաբանությունն ամբողջ Ֆրանսիայում կիրառելու հարցը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Վրաստան)
Կրամպուս
Կրամպուս (Krampus, ավստր․ Klaubauf, Bartl, Parkelj, Cempr, Krampus, Krampusz), ալպիական շրջանի ժողովրդական բանահյուսություն լեգենդար կերպար, Նիկողայոս Հրաշագործի ուղեկիցը և միաժամանակ հակոտնյան։ Այն նաև դեկտեմբերի 5-ից 6-ի գիշերն անցկացվող շրջանցիկ ծեսի անվանումն է։
Ծեսեր
Դեկտեմբերի 5-ին կամ 6-ին Կրամպուսը ուղեկցում է Սբ․ Նիկողայոսին, պատժելով և վախեցնելով անհնազանդ (չարաճճի) երեխաներին, հենց այս պատճառով էլ նա համարվում է լավ երեխաներին նվերներ բաժանող՝ Սբ․Նիկողայոսի հակակշիռը։ Համարվում է, որ երբ Կրամպուսը գտնում է անհնազանդ երեխայի, նրա բարձի տակ ածուխ է դնում կամ խծկում է իր պարկի (մեշոկի) մեջ և վախեցած երեխային տանում է իր քարանձավ, ծննդյան տոների ընթրիքին ուտելու համար։ Ավելի հին տարբերակներում Կրամպուսը փախցնում էր երեխաներին և տանում էր իր սարսափելի ամրոց, իսկ հետո ծովն էր նետում։
Պատմություն
Կրամպուսի մասին հիշատակումներ հանդիպում է դեռևս Քրիստոսից առաջ գերմանական ժողովրդական բանահյուսության մեջ ։ Ըստ որոշ բնութագրերի այն նման է նաև հին հունական դիցաբանության սատիրներին ։ Ավելի վաղ շրջանում, հատկապես ինկվիզիցիայի ժամանակ կաթոլիկ եկեղեցին արգելում էր տոներին կոտոշավոր արարածներ պատկերող և ըստ համապատասխան կերպարների դիմակավորված անձանց ներկայությունը։ Այնուամենայնիվ Կրամպուսին պատկերելու ավանդույթը պահպանվել է, և արդեն 17-րդ դարում այն հաստատվել է որպես Սուրբ ծննդյան տոներին Սբ․ Նիկողայուսի ուղեկից ։
20-րդ դարում ավստրիական կառավարությունը չէր խրախուսում Կրամպուսի պատկերումը։ 1934 թվականի քաղաքացիական պատերազմից հետո, երբ քրիստոնյա սոցիալիստների և Հայրենական ճակատի նախաձեռնությամբ հաստատվեց Դոլֆուսի ռեժիմը, այս ավանդույթն արգելվեց ։ 1950-ական թվականներին կառավարությունը «Կրամպուս՝ չարի ծնունդ» թեմայով պարսավագրեր տարածեց ։ Սակայն դարի վերջին Կրամպուսի ներկայությունը տոներին վերականգնվեց, և այժմ էլ այս ավադույթը պահպանվում է ։ Ընդ որում Ավտրիայում անցկացվել է հանրային քննարկում Կրամպուսի կերպարի օգտագործման թույլտվությունը փոքր երեխաների համար թեմայով ։
Արտաքին տեսք
Կրամպտուսը հաճախակի կրում է շղթա, ինչը ըստ քրիստոնեական ավանդույթի խորհրդանշում է սատանայի կապանքները։ Առավել մեծ ազդեցության հասնելու համար նա շղթան ճոճում է։ Շղթաները կարող էին լրացվել տարբեր չափի զանգակներով ։ Կրամպուսի հեթանոսական կերպարին են վերաբերում այնպիսի ատրիբուտներ, ինչպիսն է կեչափայտից ճիպոտների տրցակը (ruten), որով նա մտրակում էր երեխաներին։ Երեխաներին մտրակելը նախաքրիստոնեական ծեսերում նախաձեռնողական կարևոր դեր էր խաղում ։ Տրցակները կարող էին փոխարինվել մտրակներով։ Երբեմն Կրամպուսը հայտնվում էր մեջքին կապած տաշտով կամ պարկով (մեշոկով), սրանք նախատեսված էին չարաճճի երեխաներին տանելու համար։ Երեխաներին տանում էր ուտելու, խեղդելու կամ գեհեն ուղարկելու համար ։
Ստուգաբանություն և անվանման տարբերակներ
«Krampus» (երբեմն նաև «Grampus») բառը առաջացել է հին վերին գերմաներեն «Krampen» բառից, որ նշանակում է «մագիլ», կամ ըստ մեկ այլ տարբերակի բավարական «Krampn» բառից, որ նշանակում է «ինչ-որ մահացած, չորացած բան» ։ Գերմանական ավանդույթի մեջ հայտնի է նաև  «Hörnernickel», այսպես նրան անվանում էին սուդետյան գերմանացիները, թարգմանաբար նշանակում է կոտոշավոր Նիկողայոս, հայտնի է նաև որպես  «Klausentreiben», ասպես նրան անվանում էին շվաբները և թարգմանվում էր, որպես «Վայրի Կլաուս», «Klausjagen»՝ Կլաուս Յագնե,  այսես անվանում էին շվեյցարական Կյուսնախտ ամ Ռիգի քաղաքում կամ «Chlausjagen» Հալլվիլում։
Ալպերի գերմանական հատվածում և ավստրիական Զալցկամերգուտ շրջանում Կրամպուս առավել հայտնի է «Kramperl» անունով։ Ավստրիայում այս կերպարը հայտնի է նաև որպես «Klaubauf», իսկ երկրի հարավային մասերում՝ որպես «Bartl», «Bartel», «Niglobartl» կամ «Wubartl» ։ Այլ երկրներում Կրամպուսին անվանում են նաև «Pelzebock» կամ «Pelznickel» (Գերմանիայի հարավում), «Gumphinckel» (Սիլեզիայում) ։ Հունգարիայում հայտնի է որպես «Krampusz» ։
Երբեմն ֆոլկլորի մեջ Կրամպուսը խառնվում է մեկ այլ առասպելական արարածի՝ Պերխտա վհուկի հետ։
Տարածքային տարբերություններ
Կենտրոնական Եվրոպայում Կրամպուսի հետ կապված ծեսերը տարբերվում են մյուսներից։ Օրինակ Շտիրիայում Կրամպուսը իր ճիպոտը տալիս է այն ընտանիքին, ում տուն որ այցելել է և ամբողջ տարվա ընթացքում ճիպոտը մնում է այդ տանը, այն դրվում է տեսանելի վայրում որպեսիզի երեխաները հիշեն և իրնց լավ պահեն։ Որոշ ոչ մեծ գյուղերում Կրամպուսը շրջում է իր խմբի՝ այլ կենդանակերպ կոտոշավոր արարածների հետ («Schabmänner» կամ «Rauhen»), բայց առանց Սբ․ Նիկողայոսի ։
Մեծ քաղաքներում, որտեղ զբոսաշրջային ենթակառուցվածքները լավ զարգացած են (Զալցբուրգի նամանությամբ) Կրամպուսները առավել ընկերասեր են և ավելի զավեշտալի են քան սարսափելի ։
Կրամպուսի պատկերը ճանաչված է նաև Հյուսիսային Ամերիկայում ։ Այն հայտնի է ԱՄՆ-ի հյուսիս արևելյան հատվածում գերմանախոս հասարակության շրջանակներում, այստեղ նրան անվանում են Bellsnichol և նա իր մեջ կրում է ինչպես Սուրբ Նիկողայոսին, այնպես էլ նրա դիվային հակոտնյաին բնութագրող հատկանիշներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կերպարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դիցաբանական կերպարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գերբնական լեգենդներ Կատեգորիա:Առասպելական հրեշներ
Վոնոն
Վոնոն Ա, Հայոց թագավոր մոտ 12-16 թվականներին։ Պարթևաց Հրահատ Դ Արշակունու ավագ որդին։ Պատանի հասակում պատանդ է եղել Հռոմեական կայսրությունում, դաստիարակվել և կրթվել այնտեղ՝ դաոնալով Հռոմի կամակատար։ Որոդես Գ արքայի մահից հետո, 7 թվականին կամ 8-ին հրավիրվել է Պարթևաստանի գահին։ Սակայն գահակալական կռիվներում պարտվելով Արտավան Գ-ի ց՝ ապաստանել է Մեծ Հայքում և Հռոմի միջամտությամբ դրվել Հայոց թափուր գահին։ Վոնոնից դժգոհ հայ ավագանին հարել է Արտավան Գ-ին, որը ձգտում էր իր հակառակորդին հեռացնել նաև Հայաստանից։ Հայ-պարթևական ուժերի դեմ պատերազմելու վտանգից խուսափելու համար, Տիբերիոս կայսրը գահընկեց է արել Վոնոնին։ Ըստ Հովսեպոս Փլավիոսի, հայերը ձերբակալել են Վոնոնին ու հանձնել Ասորիքի հռոմեական կուսակալ Կրետիկոս Սուլանոսին։ Տակիտոսը վկայում է, որ Վոնոնը սպանվել է հռոմեացի զինվորի ձեռքով, երբ փորձել է փախչել կալանքից։
Կատեգորիա:Մեծ Հայքի դրածո արքաներ Կատեգորիա:Պարթև Արշակունիներ
Աշխաբադ
Աշխաբադ, կամ Աշգաբադ (Aşgabat [ɑʃʁɑˈbɑt]), Թուրքմենստանի մայրաքաղաքը, երկրի խոշորագույն վարչա-քաղաքական, արդյունաբերական, գիտական ​​և մշակութային կենտրոնը։ Աշխաբադը Թուրքմենստանի առանձին վարչատարածքային միավոր է՝ վելայաթի (տարածաշրջանի) իրավունքներով քաղաք ։ Քաղաքը հիմնադրվել է 1881 թվականին  ։
2013 թվականի մայիսի 25-ին քաղաքը հինգերորդ անգամ ընդգրկվել է Գինեսի ռեկորդների գրքում՝ որպես աշխարհի ամենասպիտակ մարմարե քաղաք (543 նորակառույց շենք՝ երեսպատված սպիտակ մարմարով)։ Ավելի վաղ այս հրատարակությունը ներառում էր Թուրքմենստանի մայրաքաղաքի այնպիսի տեսարժան վայրեր, ինչպիսիք են աշխարհի ամենաբարձր դրոշակաձողը (133 մետր), ամենամեծ շատրվանային համալիրը (27 համաժամանակյա շատրվաններ), ամենամեծ փակ լաստանավի անիվը, և աստղի ամենամեծ ճարտարապետական պատկերը՝ Օգուզ Խանի ութաթև աստղը հեռուստաաշտարակի վրա ։ Հաճախ քաղաքը անվանում են նաև «Սիրո քաղաք» ։
Թուրքմենստանի վիճակագրության պետական ​​կոմիտեի պաշտոնական տվյալների համաձայն՝ 2012 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ Թուրքմենստանի բնակչության 12,7%-ն ապրում էր Աշխաբադում ։ 1995 թվականի մարդահամարի տվյալներով քաղաքի բնակչությունը կազմում էր 604,7 հազար մարդ, իսկ 2001 թվականի պաշտոնական հաշվարկով՝ 712 հազար մարդ ։
2002 թվականի հուլիսի 1-ի դրությամբ բնակչության պաշտոնական հաշվարկը կազմում էր 743 հազար մարդ, 2003 թվականի կեսերին Աշխաբադի բնակչությունը պաշտոնապես գնահատվում էր 790 հազար մարդ (երկրի բնակչության 13%-ը), իսկ 2005 թվականի նոյեմբերի 18-ին պաշտոնապես հայտարարվեց 900000-րդի սահմանագիծ հասնելու մասին (երկրի բնակչության 13,4%-ը) ։ 2018 թվականի օգոստոսի 6-ին հայտարարվեց, որ քաղաքի բնակչությունը գերազանցել է 1 միլիոն բնակիչը ։
Բնակչություն
Բնակչությունը՝ ։
Օյատ (գետ)
Օյատ (Оять), գետ Ռուսաստանում (Լենինգրադի մարզ, Վոլոգդայի մարզ)։
Աշխարհագրություն
Օյատ գետը սկիզբ է առնում Չայմ լիճից և թափվում է Սվիր։ Գետը պատկանում է Բալթիկ ծովի ավազանին։ Գետի ափին են գտնվում ձախից՝ Տյանուկսա, Շորդինկա, Աշչինա, Կոտչա, Շադմա, Օզերեժա, Վիլիգա, Տիկշա, Վիկշենգա, Ստորին Կուրբա, Վերին Կուրբա, Վաջեգա, աջից՝ Շապշա, Սավինկա, Միլոգոստ, Մեծ Լուբլոգա, Կուզրա, Շոկշա, Տուկշա, Սոնդալա բնակավայրերը։
Վտակներ
Օյատ գետը ունի 22 վտակներ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Չիեռնա նադ Տիսոու
Չիեռնա նադ Տիսոու, Չիեռնա նադ Տիսոյ (Čierna nad Tisou, Tiszacsernyő, Чорна над Тисою; перевод — Чёрная-над-Тисой, բառացի թարգմանած՝ Տիսայի Չյոռնայա), քաղաք և համայնք Սլովակիայի հարավարևելյան մասում՝ Կոշիցեի մարզի Տրեբիշովի շրջանում, Տիսա գետի ափին, Սլովակիայի, Ուկրաինայի և Հունգարիայի սահմանի մոտ։ Զբաղեցնում է 9.37 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2018 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով եղել է 3.593, որի մոտավորապես 60% -ը կազմել են հունգարացիները, 34%-ը՝ սլովակները, 6%-ը՝ ուկրաինացիները։
Պատմություն
Պատմական փաստաթղթերում առաջին անգամ հիշատակվել է 1828 թվականին։
Քաղաքի կարգավիճակ է ստացել 1969 թվականին։
1968 թվականի հուլիսի 29-ին այս քաղաքի մշակույթի տանը սկսվել են ԽՄԿԿ Կենտկոմի գլխավոր քարտուղար Լ. Ի. Բրեժնևի և Չեխոսլովակիայի կոմկուսի առաջնորդ Ալեքսանդր Դուբչեկի ղեկավարած պատվիրակությունների՝ «Պրահայի գարնան» թեմայով քննարկումները, որոնք տևել են երեք օր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սլովակիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Սլովակիայի բնակավայրեր
Ղուրաբիե
Ղուրաբիե, թխվածքաբլիթի տեսակ, ղրիմաթաթարական խոհանոցի ազգային ուտելիք։ Ղրիմում դա անվանում են «Խուրաբիե»՝ «Խուրաբ» բառից, որը նշանակում է քաղցրավենիք։ Այս արևելյան քաղցրավենիքն մեծ ճանաչում է ձեռք բերել։
Ստուգաբանություն
Բառարաններն նկարագրում են բառի ծագումնաբանության ամենահնարավոր աղբյուրներն։ Եվ Ֆրանսիայում, և Ադրբեջանում «Ղուրաբիե» բառը կարելի է համարել ինչպես արաբական, այնպես էլ թուրքական աշխարհի բառ։ Բառը եկել է արաբերեն ġuraybat = քաղցրավենիք՝ պատրաստված ալյուրից, շաքարավազից և կարագից՝ թխված վառարանում։ Բառի աղբյուրներն ածական խոսքի մասով՝ ġarīb — տարօրինակ, ուրիշ, էկզոտիկ։ Թուրքերենում բառը հայտնվել է միայն 16-րդ դարում, երբ «ğurabiye» նշանակում էր փոքրիկ իր և ղուրաբիե թխվածքաբլիթ։ Թխվածքաբլիթը ընկալվում էր ինչպես ոչ սովորական, նոր և օտարերկրյա։ Արաբական gh-r-b կամ ղ-ր-բ արմատը օգտագործվում էր օտարերկրյա բառերի համար։ Հետաքրքիր է, որ ռուսերենում բառը միջին սեռի է, այն ժամանակ, որ արաբերեն բառը իգական սեռի է ։
Լեգենդ
Պարսկական սուլթանի հնարամիտ ծառան մտածել է քաղցրավենիքն պատահական։ Մի անգամ չարակամ անձինք գողացան սուլթանի տնից մթերքը, որով պատրաստվում էին ավանդական արևելյան քաղցրավենիքներն։ Այդժամ նա ուղղակի օգտագործեց ալյուր, ձվեր, շաքարավազ և մի փոքր կարագ։ Նա արտաքինից զարդարեց զաֆրանով, իսկ ներսում շաքարավազի փոշով։ Այսպես է պատրաստված եղել առաջին ղուրաբիեն, պարզ, բայց միևնույն ժամանակ շատ սիրելի արևելյան քաղցրավենիք։ Ղուրաբիեն միշտ պատրաստվում էր բարկահամ, ինչպես զաֆրանը, դարչինը, մեխակը և անգամ վանիլինը։ Ոչ մեկ չի կարող հստակ ասել թե ինչ տեսքի է եղել առաջին թխվածքաբլիթն։ Մի աղբյուր վկայում է դրա երիցուկի տեսքին լինելու մասին, իսկ մեկ ուրիշ աղբյուր շաքարի փոշով թխվածքի մասին ։
Ղրիմ
Ղրիմում «Ղուրաբիեն» կամ «Կուրաբյեն» պատրաստվում է տարբեր ֆորմաներով։ Ղուրաբիեի տոնական տարբերակը հաճախ հանդիպում է Ուրազա-բայրամ տոնին, երբ պարտադիր է լինում հյուրերին հյուրասիրել ընթրիք և քաղցրավենիք։ Ամբողջ օրը տնից պետք է ուտելիքի հոտ գա։ Տանտիկնայք երեխաների հետ իրենց հարազատներին ուղարկում են չեբուրեկիներ և խատլամա։ Ղրիմում Ուրազա-բայրամն ունի ևս մեկ կարևոր առանձնահատկություն՝ հարկավոր է նվերն ոչ միայն մենակ վայելել, այլ նաև հյուրասիրել շանը։
Ղրիմական «Ղուրաբիեն» ունի շատ ձևեր, բայց հիմնականում այն նման է շաքարային թխվածքաբլիթի՝ ներսում պովիդլոյի կամ ջեմի ավելացումով։
Հնում
Ղուրաբիեի հին տեսակը ունի ծաղկի ձև, և ներսում լցվում է ջեմ։ Հանդիպում են նաև ղուրաբիեի այլ տեսակներ՝ գնդի, շեղանկյան տեսքով, մոտավորապես 5սմ չափսով։
Հունաստան
Հույներն, ինչպես նաև Կիպրոսի բնակիչներն, համարուն են այս թխվածքաբլիթն իրենց ավանդական սուրբ ծննդյան անուշեղեն։ Նրանք պատրաստում են գնդի տեսքով, որոնք թաթախում են շաքարի փոշու մեջ։ Գնդերն լցնում են ուտեստի մեջ և սառցե սարերի նման դրվում պատուհանագոգերին։ Ըստ լեգենդի Աֆինան է ստեղծել այդ ուտեստն։ Մի օր նա եկավ երկիր և շատ քաղցած մնաց։ Նա մտավ մի պառավի տան նման տուն։ Տան բնակիչներն բարի, բայց խեղճ մարդիկ էին։ Նրանք ունեին միայն ալյուր և մեղր։ Աֆինան հանկարծակի մտածեց այդ ուտեստ։ Բայց դրանից հետո այն ուտում են հույներն։
Տարատեսակություն
Արևելքի ամեն ազգ ունի թխվածքաբլիթի իր անվանումը. դրան կոչում էին պարսկական, բակինական։ Բացի այդ, գոյություն ունեն թխվածքաբլիթների այլ տեսակներ՝ սուրսական, սմիրնսկական, հյուսիսային և այլն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրուշակեղեն Կատեգորիա:Իրանական խոհանոց Կատեգորիա:Թուրքական խոհանոց Կատեգորիա:Թխվածքաբլիթներ Կատեգորիա:Ադրբեջանական խոհանոց Կատեգորիա:Բալկանյան խոհանոց Կատեգորիա:Հունական խոհանոց Կատեգորիա:Լիբանանյան խոհանոց Կատեգորիա:Սուրբծննդյան խոհանոց Կատեգորիա:Սերբական խոհանոց Կատեգորիա:Ալբանական խոհանոց Կատեգորիա:Լևանտական խոհանոց Կատեգորիա:Մակեդոնական խոհանոց Կատեգորիա:Արաբական խոհանոց
Նաֆպլիոն
Նաֆպլիոն (Նաֆպլիո, Անապլի) (Ναύπλιο, ), քաղաք Հունաստանի Պելոպոնես թերակղզում, Արգոլիդա նոմոսի մայրաքաղաք։ 1828-1833 թվականներին եղել է Հունաստանի մայրաքաղաք։ Հունաստանի ամենագեղատեսիլ քաղաքներից մեկը։ Բնակչությունը 2011 թվականի դրությամբ կազմում էր 33 356 մարդ։ Պելոպոնես թերակղզու արևելքում գտնվող կարևորագույն ծովային նավահանգիստն է։
Աշխարհագրություն
Նաֆպլիոնը գտնվում է Արգոլիկոս ծոցի ափին, Պելոպոնեսից հյուսիս-արևելք։
Պատմություն
Հին հունական դիցաբանության համաձայն, քաղաքը հիմնադրել է Նաֆպլիոսը՝ Պոսեյդոնի և Ամիմոնայի որդին։ Նա քաղաքն անվանել է «Նաֆպլիա» (Ναυπλία) և պարսպապատել այն։
1204 թվականին խաչակիրների կողմից Կոնստանդնուպոլսի գրավումից հետո Նաֆպլիոնը անցել է ֆրանսիացի ասպետներին։ 1388 թվականին ֆրանսիացիները Նաֆպլիոնը վաճառել են վենետիկցիներին։ Այդ տարիներին իտալացիները քաղաքն անվանում էին Napoli di Romania («Ռոմանիայի Նեապոլ», այսինքն՝ Բյուզանդիայի)։ Վենետիկցիները քաղաքը հանձնել են թուրքերին 1540 թվականին, սակայն 1686 թվականին ետ են վերցրել այն ։ 1715 թվականին քաղաքը կրկին անցել է թուրքերին։
1821 թվականին՝ Հունաստանի ազատագրական պատերազմի հենց սկզբին, քաղաքի հիմնական ամրոցը՝ Պալամիդին Ստայկոս Ստայկոպուլոսի (Σταικος Σταικοπουλος) գլխավորությամբ գրավվել է հունացի ապստամբների կողմից։ Հաշվի առնելով քաղաքի ամրապնդումները, Հունաստանի կառավարությունը հաստատվել է այստեղ, և քաղաքը դարձել է ժամանակավոր մայրաքաղաք։
Հունաստանի առաջին կառավարիչ Իոանիս Կապոդիստրիան Նաֆպլիոնը դարձել է պաշտոնական մայրաքաղաք 1829 թվականին։
Տնտեսություն
Նաֆպլիոնը համարվում է ցիտրուսային մրգերի արտահանման նավահանգիստ։ Զարգացած է առափնյա ձկնորսությունը։ Այնուամենայնիվ, քաղաքի տնտեսության հիմնական ճյուղն է հանդիսանում տուրիզմը։
Տեսարժան վայրեր Քաղաքը, մասնավորապես, հայտնի է Բուրտզի նավահանգստով, Պալամիդի ամրոցով, Կանաֆ աղբյուրով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանի նոմոսների մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Հունաստանի Միջերկրական ծովի նավահանգստային քաղաքներ
Սան Սաբա շրջան (Տեխաս)
Կատեգորիա:Տեխասի շրջաններ
Սեդա Դոլուխանյան
Սեդա Կարենի Դոլուխանյան, հայ ֆիզքիմիկոս։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1985), պրոֆեսոր (1993): Միջազգային գիտական-տեխնիկական կենտրոնի (ՄԳՏԿ) կողմից ֆինանսավորված և բարեհաջող իրականացված երկու նախագծերի (1999-2001, 2006-2008) հեղինակ և ղեկավար ։
Լոլա Դոլուխանյանի քույրը։
Կենսագրություն
Սեդա Դոլուխանյանը ծնվել է 1939 թվականի հունիսի 4-ին, Երևան քաղաքում։ 1961 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի մեխանիկայի ֆակուլտետը։ 1971 թվականից աշխատում է ՀԽՍՀ ԳԱ Քիմիական ֆիզիկայի ինստիտուտում, 1975 թվականից՝ անօրգանական միացությունների բարձրջերմաստիճանային սինթեզի և տեխնոլոգիայի լաբորատորիայի վարիչ ։
Աշխատանքները վերաբերում են անցումային մետաղների հիդրիդների և ջրածին պարունակող միացությունների ու համաձուլվածքների ինքնատարածվող բարձրջերմաստիճանային սինթեզի, արագացված էլեկտրոնների փնջի տակ ճառագայթաջերմային սինթեզի, ինչպես նաև վակուումում մետաղների ու համաձուլվածքների ճառագայթահարման ժամանակ հիդրիդների ստացման (կոչվել է «սառը սինթեզ») խնդիրներին։ Մշակել է տիտանի և ցիրկոնիումի հիդրիդների, ինչպես նաև մոլիբդենի երկսիլիցիդի ստացման արդյունաբերական եղանակներ։ Վերջինս ներդրվել է Վանաձորի բարձրջերմաստիճանային տաքացուցիչների գործարանում։ Անցումային մետաղների կոմպակտ հիդրիդների ստացման եղանակի արտոնագրի հեղինակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ֆիզքիմիկոսներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ
Զեդա Մախունցեթի
Զեդա Մախունցեթի (ზედა მახუნცეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Քեդայի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 300 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քեդայից 12 կմ հեռավորության վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քեդայի շրջան Կատեգորիա:Աջարիայի բնակավայրեր
Յասնոմորսկոե
Յասնոմորսկոե (Ясноморское), գյուղ Ռուսաստանի Սախալինի մարզի Նևելսկի քաղաքային օկրուգի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 182 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սախալինի մարզի Նևելսկի քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
Միխայլովսկի գյուղական խորհուրդ (Վելիկոբագաչանսկի շրջան)
Միխայլովսկի գյուղական խորհուրդ  (Михайлівська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Վելիկոբագաչևսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Միխայլովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 904 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 40,49 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 22,33 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1939 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռովելասկա
Ռովելասկա  (Rovellasca), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Կոմո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 6721 մարդ, խտությունը՝ 2092 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 3 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 22069։ Հեռախոսային կոդ՝ 02։
Դիմկովո (գյուղ, Վելիկոուստյուգսկի շրջան)
Դիմկովո (Дымково), գյուղ Ռուսաստանի Վոլոգդայի մարզի Վելիկոուստյուգսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վոլոգդայի մարզի Վելիկոուստյուգսկի շրջանի բնակավայրեր
Ժողովածու (1629)
Ժողովածու (1629), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1629 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1821 թվականին Հովհաննես գրիչի կողմից, Կոստանդնուպոլսում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 16,2X11,2 սմ չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 110 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ ստվարաթուղթ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ՝ 101ա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Շմատովո (գյուղ, Նեդրիգայլովի շրջան)
Շմատովո (Шматове), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շմատովո գյուղում բնակվում էր 20 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
(3892) Դեզսո
(3892) Դեզսո (Dezso), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1941 թվականի ապրիլի 19-ին Լիյսի Օտերմայի կողմից Տուրկուում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,605302 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2387 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9719 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1535,98 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,234378 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,76° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1941 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լիյսի Օտերմայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Թաղվերս
Թաղվերս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Շատախի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սեռի քաղաքականություն
«Սեռի քաղաքականություն» (Sexual Politics), Քեյթ Միլլեթի գիրքը, որը թողարկվել է 1970 թվականին և հիմնված է Կոլումբիայի համալսարանում պաշտպանված դոկտորական թեզի վրա ։ Գիրքը ճանաչվել է ֆեմինիստական գրականության դասական գործ և արմատական ֆեմինիստական կարևոր ստեղծագործություններից մեկը։
Բովանդակություն
Միլլեթը պնդում է, որ «սեռն օժտված է քաղաքական ասպեկտով, որը հաճախ անտեսում են»։ Քննադատել է իշխանության և հայրիշխանության դերը սեռական հարաբերություններում, ընդ որում՝ «իշխանություն» հասկացությունն օգտագործել է ամենալայն իմաստով, այսինքն՝ որպես այլոց գործողությունների վրա ազդելու որոշ մարդկանց ունակություն՝ անկախ վերջիններիս կամքից ու համաձայնությունից։ Միլլեթը վերլուծել է գրողներ Դեյվիդ Հերբերթ Լոուրենսի, Հենրի Միլլերի, Նորման Մեյլերի, Ջորջ Մերեդիտի, գրաքննադատ Ջոն Ռասկինի, հոգեվերլուծաբան Զիգմունդ Ֆրոյդի, տնտեսագետ Ջոն Ստյուարտ Միլի աշխատանքները։ Միլլեթը եզրակացրել է, որ Լորենսը, Միլլերը և Մեյլերը դիտարկում և պատկերում են սեռական հարաբերությունները հայրիշխանական և սեքսիստական ձևով։ Միլլեթը սեռական հարաբերությունների վերաբերյալ զգալիորեն ավելի նուրբ և խորաթափանց հայացքը նկատել է գեյ գրող Ժան Ժենեի ստեղծագործություններում։
Ոգեշնչման աղբյուրներ
«Սեռի քաղաքականություն» գիրքը ներշնչված է Սիմոնա դը Բովուարի «Երկրորդ սեռ» (1949) գրքից։ Ընդ որում, դե Բովուարի աշխատանքը գրված է ավելի զուսպ և ինտելեկտուալ ձևով, իսկ Միլլեթի շարադրանքն ավելի աշխույժ և հրապարակախոսական է։
Կարծիքներ
«Սեռի քաղաքականությունը» համարվում է ֆեմինիստական ​​գրականության դասական գործ և ֆեմինիստական ​​գրական քննադատության բնագավառում առաջին գիրքը, այն համարել են «տասնամյակի առաջին գրքերից մեկը, որը կարողացել է ամբողջ երկրում տղամարդկանց կատաղությունը առաջացնել»։ 1970 թվականին «Նյու Յորք Թայմս» թերթում տպագրված մի հոդվածում Մարսիա Սելիգսոնը «Սեռի քաղաքականությունը» անվանել է «մեր պետական ​​և մասնավոր կյանքի կենսական խնդիրների շուրջ կրքոտ խորհրդածություն» և «կանանց ազատագրման համար Աստվածաշունչ»։ Գրքի առաջին հրատարակությունն արագ սպառվել է, սակայն «Doubleday» հրատարակչության վաճառքի բաժինը լրացուցիչ տպաքանակ չի թողարկել։ Պատմաբան Արթուր Մարվիկը Քեյթ Միլլեթի «Սեռի քաղաքականությունը» և Շուլամիթ Ֆայրսթոունի «Սեռի դիալեկտիկան» համարե է արմատական ​​ֆեմինիզմի հիմնաքարային գրքեր։ Միևնույն ժամանակ, ոմանք նշել են, որ «Սեռի քաղաքականություն» գրքի արդիականությունը ժամանակի ընթացքում պակասել է։ Գիրքը դարձել է արմատական ֆեմինիզմի տեսության անկյունաքարերից մեկը և շատ հակասություններ է առաջացրել։ Մասնավորապես, Նորման Մեյլերը, որի աշխատանքը, հատկապես «Ամերիկյան երազանքը» (1965), քննադատել է Միլլեթը, ի պատասխան հրապարակել է «Սեքսի գերին» (The Prisoner of Sex) հոդվածը, որում ակտիվորեն քննադատում է Միլլեթի եզրակացությունները և պաշտպանել է Միլլերի և Լորենսի աշխատանքները ։ Հետագայում գրել է համանուն գիրք, որում շարունակել է բանավեճը Միլլեթի հետ ։ Ռիչարդ Վեբսթերը «Ինչո՞ւ էր սխալ Ֆրոյդը» գրքում (1995) նշել է, որ հոգեվերլուծության նահապետական ​​և հետադիմականության բնույթի քննադատությունը ներշնչված է Սիմոնա դը Բովուարի «Երկրորդ սեռ» գրքից ։ Սոցիալ-ֆեմինիստական հայացքների հոգեվերլուծաբան Ջուլիետ Միտչելը կարծում է, որ Միլլեթը ֆեմինիզմի շրջանակներում հոգեվերլուծության հեռանկարներ չի տեսնում իր տեսական հիմքի սխալ մեկնաբանության պատճառով ։ Ըստ Միտչելի՝ Ֆրոյդն ունի տեսական և մեթոդական արժեքավոր պատկերացումներ, որոնք կարող են հաջողությամբ կիրառվել` բաժանելով դրանք իր նահապետական ​​և հիմնականում կանացիության թերի տեսակետներից։