cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բենիամին Սահակյան
Կենսագրություն
Ավարտել է Ներսիսյան դպրոցը (1904) և Մոսկվայի համալսարանի հասարակագիտական ֆակուլտետը (1925)։ Բոլշևիկյան գործունեության մեջ ներգրավվել է 1902 թվականից՝ Ջալալօղլիում, այնուհետև Թիֆլիսում։ Սերտ կապերի մեջ է եղել Ստեփան Շահումյանի, Դանիել Շահվերդյանի, Սարգիս Կասյանի, Նինա Խանոյանի և ուրիշների հետ։ Ագիտացիոն թռուցիկներ և անլեգալ գրականություն է տարածել Թիֆլիսում։ 1906 թվականին ընտրվել է ՌՍԴԲԿ Թիֆլիսի կոմիտեի անդամ, աշխատել «Կայծ», «Նոր խոսք» թերթերի խմբագրություններում։ 1906 թվականի վերջերին Շահումյանի առաջարկությամբ մեկնել է Բաքու և աշխատել «Օրեր» թերթում։ 1907-1910 թվականներին զբաղվել է ուսուցչությամբ Բաքվի և Ղզլարի հայկական դպրոցներում։ 1913-1914 թվականներին Կարսում կազմակերպել է սոցիալ-դեմոկրատական խմբակ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին քարոզչական աշխատանք է տարել Սարիղամիշում և էրզրումում։ 1918 թվականին մեկնել է Պյատիգորսկ՝ նշանակվել պետական վերահսկողության կոմիսար, մասնակցել Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմին։ 1919-ին եկել է Թիֆլիս, անցել Հայաստան, Ջալալօղլիում կազմակերպել այպես կոչված՝ կուսակցական բջիջ և պայքարել Հայաստանի Հանրապետության ղեկավարության դեմ։ Մայիսյան ապստամբության պարտությունից հետո վերադարձել է Թիֆլիս, աշխատել խորհրդային դեսպանատանը։ Ռուսական 11-րդ կարմիր բանակի կողմից Հայաստանը գրավելուց և երկրում խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո նշանակվել է Լոռվա հեղկոմի, այնուհետև՝ Երևանի գավառային հեղկոմի նախագահ։ 1925 թվին նշանակվել է Անդրկովկասի պետդրամարկղների վարիչ Թիֆլիսում, որից հետո եղել է Անդրկովկասի ֆինանսատնտեսագիտական ինստիտուտի տնօրենը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հեղափոխականներ Կատեգորիա:Երևանի քաղաքապետներ
Մոնտասար Թալբի
Մոնտասար Օմար Թալբի (Montassar Omar Talbi,), ֆրանսիացի և թունիսցի ֆուտբոլիստ, «Լորյան» ակումբի և Թունիսի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի պաշտպան։
Ֆուտբոլային կարիերա
Թալբին ֆրանսիական «Փարիզ» և «Լե Լիլա» ակումբների սան է։ 2010 թվականին նա վերադարձել է պատմական հայրենիք, որտեղ միացել է «Էսպերանսա» երիտասարդական թիմին։ 2017 թվականի ապրիլի 2-ին «Սվակսենա» ակումբի դեմ խաղում նորամուտ է ունեցել Թունիսի առաջնությունում ։ 2017 թվականին Թալբին օգնել է ակումբին հաղթել Չեմպիոնների արաբական լիգայում։ 2018 թվականի հունվարի 21-ին «Բեն Գարդանա» ակումբի դեմ խաղում Մոնտասարը խփել է իր առաջին գոլը «Էսպերանսա» ակումբի կազմում ։ Այդ թվականին նա դարձել է Թունիսի չեմպիոն։ Ամռանը Թալբին տեղափոխվել է Թուրքիայի «Ռիզեսպոր» ակումբ ։ 2019 թվականի հունվարի 21-ին «Կասիմպաշա» ակումբի դեմ խաղում նորամուտ է ունեցել Թուրքիայի ֆուտբոլի առաջնությունում ։ 2021 թվականի փետրվարի 6-ին «Ալանյասպոր» ակումբի դեմ մրցախաղում Մոնտասարը խփել է իր առաջին գոլը «Ռիսեսպոր» ակումբի կազմում ։
2021 թվականի ամռանը Թալբին տեղափոխվել է Իտալիայի «Բենևենտո»՝ ակումբի հետ ստորագրելով եռամյա պայմանագիր։
2021 թվականին օգոստոսի 9-ին համալրել է Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի «Ռուբին» ակումբի կազմը ։ Օգոստոսի 27-ին «Կրասնոդար» ակումբի դեմ խաղում նորամուտ է ունեցել Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայում ։
Կարիերա հավաքականում
2021 թվականի մարտի 28-ին Աֆրիկայի Գավաթի 2021 թվականի ընտրական փուլի Հասարակածային Գվինեայի հավաքականի դեմ խաղում Թալբին իր նորամուտն է նշել Թունիսի հավաքականի կազմում։
2022 թվականին Թալբին մասնակցել է Կամերունում կայացած Աֆրիկայի գավաթին։ Մրցախաղում խաղացել է Մալիի, Մավրիտանիայի , Գամբիայի և Նիգերիայի հավաքականների դեմ մրցախաղերում։
Ձեռքբերումներ
Թիմային
«Էսպերանսա»
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Թունիսցի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Թունիսի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուբինի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լորյանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բենևենտոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Աստերոիդների ցանկ (201201-201300)
Աստերոիդների ցանկ (201101-201200) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (201301-201400)
Կոոլիմյաե
Կոոլիմյաե (Koolimäe), գյուղ Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Վիհուլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 6 մարդ։
No Excuses
«No Excuses», երգ՝ ձայնագրված ամերիկացի երգչուհի և կոմպոզիտոր Մեգան Թրեյնորի կողմից։ Թողարկվել է 2018 թվականի մարտի 1-ին Epic լեյբլում։ Երգը գրվել է Մեգան Թրեյնորի, Էնդրյու Ուելսի և Ջեյքոբ Քաշեր Հինդլինի կողմից, պրոդյուսերն է Էնդրյու Ուելսը ։
Պատմություն
Երգը գրվել է 2018 թվականի հունվարին՝ յոթ ժամվա ընթացքում ։ Մեգան Թրեյնորը հայտնել է երգի վերնագիրը The Tonight Show Starring Jimmy Fallon շոուի ժամանակ ։ Նույն թվականի փետրվարի 28-ին Մեգան Թրեյնորն իր կայքում հրապարակած նամակում և սոցիալական կայքերում ներկայացրել է երգի վերնագիրը, իսկ հաջորդ օրը հրապարակել է սինգլի շապիկը  ։ Երգը գրվել է Սի մաժոր տոնայնությամբ 115 հարված րոպեում տեմպով։ Ակորդները միմյանց հաջորդում են F7 և B միջև, իսկ վոկալը՝ F3-ից մինչև B4 ։
Երգն արժանացել է դրական արձագանքների ինտերնետ-հրատարակությունների երաժշտական քննադատների կողմից։ Daily Express թերթից Շոն Քիթչեները գրել է, թե «No Excuses» երգը Թեյնորին վերադարձնում է իր Title (2015) առաջին ստուդիական ալբոմի «աշխույժ պոպ-կորններին» ։ Entertainment Tonight Canada-ից Շակիել Մաջուրին նշել է, թե այդ երգը ձգտում է սեքսիզմի, և ավելացրել, թե երգի փանկային և տետրո հիմքը ցուցադրում է երգչուհուն բնորոշ սրամտությունը ։ MTV News ալիքից Սեմ Փրանսիզը երգը նկարագրել է որպես «ցնցող» ու «անհավատալի» և կոչել այն «ուժեղ աղջկա դոփող հիմն» փայլուն և հիշվող կրկներգով ։ Երգն ուշադրության են արժանացրել՝ Bustle, Jezebel , A Plus ։
Երաժշտական տեսահոլովակ
«No Excuses» երգի պաշտոնական պարային տեսահոլովակը նկարահանվել է 2018 թվականի մարտի 5-ին Zumba ֆիտնես-թիմի հետ ։ Ռեժիսորն է Թիմ Միլգրամը ։ Արդյունքում Մեգան Թրեյնորը դարձել է առաջին հայտնի կատարողը, որ նկարահանել է պարային տեսահոլովակ Zumba-ի հետ ։
Կատարումներ
Մեգան Թրեյնորը կենդանի կատարմամբ ներկայացրել է «No Excuses» երգը The Ellen DeGeneres Show-ում 2018 թվականի մարտի 2-ին, ինչպես նաև The Tonight Show Starring Jimmy Fallon շոուում նույն թվականի մարտի 5-ին  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2018 սինգլներ Կատեգորիա:Մեգան Թրեյնորի երգեր Կատեգորիա:2018 երգեր
Եգորովկա (գյուղ, Նովոուկրաինկայի շրջան)
Եգորովկա (Єгорівка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոուկրաինկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Եգորովկա գյուղում բնակվում էր 153 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոուկրաինկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կղզի (Հայոց ձորի գավառ)
Կղզի, հայտնի է նաև որպես Հայոց ձոր, այժմ՝ Գյուրփընար (Gürpınar), գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Հայոց ձորի գավառում։
Անվանում
Գյուղի անունը Կղզի է կոչվել, քանի որ Շամիրամի ջրանցքն իր ճյուղավորություններով ամբողջապես օղակում է գյուղը։
Շինություններ
Գյուղն ուներ եկեղեցի։
Տես նաև
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սանատորի իմենի Սվերդլովա
Սանատորի իմենի Սվերդլովա (Санаторий имени Свердлова), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Գերեզմանային դիմանկար
Լեհական գերեզմանային դիմանկարները (portret trumienny` տրումեններ) պատկերվել են արճիճե կամ պղնձե թերթերի վրա։ Գեղանկարչության այս ձևը ավելի շատ տարածված էր 17-18-րդ դարերում ազնվականների շրջանում։
Դիմանկարի հինգ, վեց կամ յոթանկյունաձև լինելը կապված էր գերեզմանի ճակատային մասի ձևի հետ, քանի որ այն ժամանակ սգո արարողություններին դիմանկարը ամրացվում էր հանգուցյալի գլխի կողմում։
Հակառակ կողմում ամրացվում էին տապանագրեր։
Հուղարկավորությունից հետո դիմանկարն ամրացնում էին լեհական կաթոլիկ եկեղեցու` կոստյոլի պատին։
Ալգեթի (Թեթրի Ծղարոյի շրջան)
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1190 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Թեթրի Ծղարոյից հեռու է 38 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 152 մարդ ։
Գերեզմանային դիմանկար
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիմանկարներ Կատեգորիա:Լեհաստանի արվեստ
Ալգեթի (Թեթրի Ծղարոյի շրջան)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թեթրի Ծղարոյի շրջան
Չեռնուսկո սուլ Նավիլիո
Չեռնուսկո սուլ Նավիլիո (Cernusco sul Naviglio), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Միլան գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 28687 մարդ (2004 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 2030 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 13 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 20063։ Հեռախոսային կոդ՝ 02։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում՝ Սան Ջիուսեպեն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կալաջինսկայա
Կալաջինսկայա (Каладжинская), ստանիցա Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Լաբինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2184 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի ստանիցաներ Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի Լաբինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1861 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ալեքսանդր Ֆադեև (գրող)
Ալեքսանդր Ալեքսանդրի Ֆադեև, ռուս խորհրդային գրող, հասարակական գործիչ։
Կենսագրություն և ստեղծագործություններ
1908 թվականից ապրել է Հեռավոր Արևելքում։ Սովորել է Վլադիվոստոկի առևտրային ուսումնարանում (1912 - 18), որտեղ մտերմանալով բոլշևիկների հետ, մասնակցել է քաղաքացիական պատերազմին (1918-20) և Կրոնշտադտի ապստամբության ճնշմանը։ Սովորել է Մոսկվայի լեռնային ակադեմիայում (1921-24)։ 1924-26-ին կուսակցական աշխատանք է կատարել Կրասնոդարում և Դոնի Ռոստովում, վերադառնալով Մոսկվա՝ նվիրվել է գրական գործունեության։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին գրել է ժողովրդի պայքարի մասին պատմող ակնարկներ, հոդվածներ, ստեղծել «Լենինգրադը պաշարման օրերին» (1944) գիրքը։ Նրա ստեղծագործության մեջ ավելի ու ավելի ուժեղացող հերոսական ռոմանտիկ երանգներն առանձին ուժով են հնչում «Երիտասարդ գվարդիա» (1945, 2 խմբ. 1951, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1946, հայ. հրտ. 1947, համանուն կինոնկար, 1948) վեպում, որի հիմքում ընկած են Կրասնոդոնի «Երիտասարդ գվարդիա» ընդհատակյա կոմերիտական կազմակերպության գործերը։ Վեպը ներբողում է խորհրդային ժողովրդի պայքարը Նացիստական Գերմանիայի դեմ։ Զարգացնելով ռուս գրականության լավագույն ավանդույթները՝ Ֆադեևը ստեղծել է երկեր, որոնք դարձել են սոցիալիստական ռեալիզմի գրականության դասական նմուշներ։ «Երեսուն տարում» (1957) գիրքն ամփոփում է նրա գրական-քննադատական ելույթները։ Նրա գործերը բեմականացվել ու էկրանացվել են, թարգմանվել ԽՍՀՄ և այլ երկրների լեզուներով։
Հոգեկան դեպրեսիայի վիճակում Ալեքսանդր Ֆադեևը ինքնասպան է եղել ատրճանակով։ Որպես ինքնասպանության պատճառ նշվել է ալկոհոլիզմը ։
1926 - 32-ին Ֆադեևը եղել է Պրոլետարների, գրողների ռուսաստանյան ասոցիացիայի ղեկավարներից, 1939-44 և 1954 - 56-ին՝ ՍՍՀՄ ԳՄ քարտուղար, 1946 - 54-ին՝ գլխավոր քարտուղար և վարչության նախագահ։ 1950-ից՝ Խաղաղության համաշխարհային խորհրդի փոխնախագահ։ 1939 - 56-ին՝ ՍՄԿԿ Կենտկոմի անդամ, ՍՄԿԿ XX համագումարում (1956) ընտրվել է ՍՄԿԿ Կենտկոմի անդամության թեկնածու։
ԽՍՀՄ II - IV գումարումների Գերագույն սովետի դեպուտատ։ Պարգևատրվել է Լենինի 2 շքանշանով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային վիպասաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 3-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 4-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 19-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Լենինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Կեմ
Կեմ, (Քյոփրյուլեր, Köprüler), հայկական նախկին բնակավայր Արևմտյան Հայաստանում՝ Հայոց ձորի գավառում, ներկայում՝ թրքաբնակ բնակավայր Թուրքիայի Հանրապետության Վանի մարզի Արտամետ (Էդրեմիտ) շրջանում ։
Անուն
Հնագույն ժամանակներից բնակավայրի անունը Կեմ է։ Տարածված է եղել նաև Կիմ, Գիմ անվանաձևերը։ Հայոց ցեղասպանությունից հետո, երբ բնակավայրն արդեն հայաթափվել էր, Թուրքիայի իշխանությունները այն վերանվանել են Քյոփրյուլեր։ Հայկական գրականության մեջ գյուղի անունը շարունակվում է օգտագործվել Կեմ անվանաձևով ։
Աշխարհագրություն
Կեմ գյուղը գտնվում է Անգղ գետի աջ ափին՝ Շամիրամի ջրանցքի եզրին։ Ծովի մակարդակից բարձր է միջինը 1740 մ։ Մինչև Հայոց ցեղասպանությունը գյուղն ունեցել է Հայոց ձոր գավառի կենտրոնական և արևմտյան հատվածներն իրար կապող դիրք ։
Պատմություն
Կեմ գյուղը Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակավայրերից է։ Այն բնակեցված է եղել հայերով դեռևս նախաքրիստոնեական ժամանակներից։ Սակայն գյուղի հին պատմության մասին քիչ տեղեկություններ են հայտնի ։
Կեմի մասին հիշատակություններն առավել հաճախ են սկսել հանդիպել 19-րդ դարի երկրորդ կեսից, որոնք մեծապես առնչվում են բնակավայրի նկատմամբ թուրքերի ու քրդերի ոտնձգություններին՝ բնակավայրի նկատմամբ հարձակումներ, բնակչության սպանություններ, թալան ։
Հայտնի է, որ 1880-ական թվականներին Կեմ գյուղը գտնվել է Բայրամ աղայի տիրապետության ներքո, ով, օգտվելով այն հանգամանքից, որ տնտեսական ծանր պայմանների պատճառով գյուղի երիտասարդությունը մեկնել էր արտագնա աշխատանքի, գրավել է Կեմ գյուղը և վերջինի ենթակայության ներքո գտնվող Ականց բնակավայրը ։ 1895 թվականի օգոստոսին Կեմ այցելած Խանասորի Վարդան անունով հայտնի Սարգիս Մեհրապյանն իր հիշատակություններում գրել է, որ Հայոց ձորի ամենաբազմամարդ Կեմ գյուղը, որի բնակչությունն ամբողջությամբ հայեր էին, ուներ 200 տուն և իր պաշտպանության համար հրավիրել էր քուրդ փոխանորդի։ Վերջինը, փոխանակ օգներ գյուղի բնակիչներին, մեծ գումարներ էր գանձում և անօգնական թողնում։ Խանասորի Վարդանը նշում է, որ Կեմ գյուղում կազմավորել են դաշնակցական փոքր ջոկատ ։
1894-ից 1896 թվականներին տեղի ունեցած Համիդյան ջարդերի ժամանակ հարձակման է ենթարկվել։ Մասնավորապես 1896 թվականի օգոստոսին Կեմ բնակավայրը ենթարկվել է ավերածությունների ու թալանի։ Որոշ տեղեկություններով գյուղի բնակչությունից սպանվել է 108 հոգի ։ Այլ տվյալներով սպանվել է 68 բնակիչ, կրոնափոխ է եղել 64-ը, թալանվել և ավերվել է 120 տուն ։
Ըստ պահպանված տեղեկությունների՝ Համիդյան ջարդերից հետո՝ 1899 թվականի հունվարին, Կեմի բնակչությունը, բացի 4 ընտանիքից, ֆիզիկական և տնտեսական փոքր ինչ ապահով վիճակ ունենալու հույսով ընդունել է կաթոլիկություն ։ Այնուամենայնիվ, դավանափոխությունը նույնպես չի օգնել Կեմի բնակչությանը քրդերի և թուրքերի հարձակումներից, որոնք շարունակվել են ։
Հայտնի է, որ թուրքերի ու քրդերի հարձակումներին դիմակայելու համար 1900-ական թվականներին Քերծ, Բլթենց, Աթանանց, Կարմրաքար, Անգղ, Մաշտակ և Խորգոմ գյուղերի շարքում Կեմում ևս հիմնվել է հեղափոխական մարմին, որի անդամները հիմնականում զբաղվել են տեղացի երիտասարդներին ռազմական գործին ծանոթացնելով, գյուղացիների միջև ծագած վեճերը տեղում հարթելով ։ Գյուղում զինված ջոկատի առկայությունը հետագա որոշ հարձակումների ընթացքում կարողանում է պաշտպանել գյուղն ու բնակիչների ունեցվածքը ։ 1916 թվականի նոյեմբերի 10-ին Կեմի կամրջի մոտ հայերի և քրդերի միջև տեղի է ունեցել կատաղի կռիվ, որի ժամանակ սպանվել են մի քանի տասնյակ քուրդ, իսկ հայերի շրջանում կորուստներ չեն եղել։ 1916 թվականի նոյեմբերի 12-ին ռուսական զորքը նահանջել է՝ հայերին թողնելով անպաշտպան ։
Հայոց ցեղասպանություն
1914 թվականի հուլիսի 20-ին զորահավաքի պատրվակով թուրքերը հավաքել են գյուղի երիտասարդներին, իսկ չներկայացած Հովակիմ Մաթոսյանի և Գասպար Մանուկյանի տները հրկիզել ։ Նույն թվականին Կեմի բնակչությունից որպես պատերազմական տուրք բռնագրավել են 175 օսմանյան լիրա, 350 ոչխար, 120 եզ, վեց սայլ եզներով, 200 չափ ցորեն, 150 չափ գարի, 400 զույգ գուլպա, 200 ձեռք շապիկ-վարտիք, 30 լիտր յուղ, 30 չափ ձավար, 600 խուրձ խոտ, 150 սայլ հարդ և այլ ապրանքներ ։ 1914 թվականի սեպտեմբերին թուրքերը 200 ոստիկաններով պաշարել են գյուղն ու սկսել հրետակոծել։ Սկզբում Կեմի բնակչությունը չի պատասխանել թուրքերի հրետակոծությանը, սակայն երբ մի քանի բնակիչ է սպանվել, այդ թվում՝ երեխաներ, դիմել են ինքնապաշտպանության, որը տևել է շուրջ 5 ժամ  ։
Ըստ վկայությունների՝ 1915 թվականի ապրիլի 5-ի կեսգիշերին թուրքական կառավարական 600 հոգանոց զորքը Ճմուկ Հուսեին աղայի գլխավորությամբ և 800 քուրդ Ռաշիտ Էֆենդիի ղեկավարությամբ, ինչպես նաև քուրդ ու թուրք ավազակախմբերով, թնդանոթներով զինված հարձակվել են Կեմի վրա։ Գյուղի երիտասարդությունը կարողացել է մինչև կեսօր դիմադրել, որից հետո տալով 200 զոհ՝ 110 երեխա, 30 տղամարդ, 60 կին, կռվելով նահանջում է դեպի Անգղ գյուղ։ Կռիվները տեղափոխվել են Անգղ գյուղ, որտեղ չկարողանալով երկար դիմադրել մեծաթիվ թուրքական և քրդական ուժերին՝ սպանվել են ։
Կեմի ավերածություններից ու բնակչության կոտորածից հետո հունիս ամսին գյուղ այցելած Վանի գերմանական որբանոցի տնօրեն միսիոներ Շբյորրը հայտնել է, որ գյուղի դպրոցը, եկեղեցին, տները ամբողջությամբ ավերված են և բնակչությունից սպանվել է մոտ 150 հոգի ։ 1915 թվականի հուլիսի 10-ին Արտամետի գավառապետ Հովհաննես Արտամետցյանն Արամ Մանուկյանին գրություններ է ուղարկել, որտեղ հայտնել է, որ հունիսիսի վերջից մինչև հուլիսի առաջին տասնօրյակը հիվանդությունից մահացել էր Կեմ բնակավայրի 17 բնակիչ, իսկ 51 հոգի գտնվում էին ծայրահեղ ծանր վիճակում  ։ Կոտորածից փրկված և 1915 թվականի մայիսի կեսերից Կեմ վերադարձած հայերն առաջին գաղթին միացել են հուլիսի 18-ին, որից հետո գյուղն ամբողջովին հրկիզվել է և վերածվել մոխրակույտի ։ Ռուսական զորքերի առաջխաղացումից հետո Կեմ են վերադարձել շատ քիչ թվով հայեր։ 1916 թվականի մարտի 10-ին Կեմ այցելած ականատեսը նշել է, որ երբեմնի հարուստ և մարդաշատ գյուղում բնակվել է ընդամենը 7-8 հայ ։
Սուրբ Թադեոսի եկեղեցի
Սուրբ Թադեոսի եկեղեցին հայկական առաքելական ավերված եկեղեցի էր Կեմ գյուղում, ներկայում՝ Թուրքիայի Հանրապետության Վանի մարզի Արտամետ (Էդրեմիտ) շրջանում ։ Ըստ ավանդության՝ եկեղեցին հիմնադրել և օծել է Հիսուս Քրիստոսի 12 առաքյալներից Թադեոս առաքյալը ։ Այդ մասին է վկայում նաև 1883 թվականին հիշատակությունը, որտեղ ասվում է, որ եկեղեցին հիմնադրել է առաքյալը և կառուցվել է բարձրակարգ ճարտարապետի կողմից։ Եկեղեցու դռան վրա եղել է մի խաչքար, որի մեջտեղում եղել է սեպ։ Հայտնի է, որ Թադեոս առաքյալն իր օծած խաչերի մեջտեղում սեպ էր ամրացնում ։ Հայոց ցեղասպանության հետևանքով հայաբնակ Կեմ գյուղը դատարկվել է, իսկ Սուրբ Թադեոս եկեղեցին ամբողջությամբ ոչնչացվում 1920-1930-ական թվականներին։ Ոչնչացումից հետո եկեղեցու տարածքում կառուցվել է այլ շինություն, իսկ քարերն օգտագործվել որպես շինանյութ ։ Ունեցել է հարուստ գրադարան։ Հայոց ցեղասպանության նախօրեին եկեղեցում էին պահվում ձեռագիր երեք Ավետարաններ, որոնցից երկուսը հայտնի էին Ծաղկաբեր և Կարմիր անուններով։ Այնտեղ էին պահվում նաև արծաթապատ կողքերով Ավետարաններ և եկեղեցական այլ իրեր։ Ավետարաններն ու այլ իրերը Մեծ Եղեռնի օրերին այրվել են ։
Ավեր վանք
Կեմ գյուղից փոքր ինչ հեռու գտնվել է մի կառույց, որը հայտնի է եղել Ավեր վանք անունով։ 1883 թվականի վկայության համաձայն վանական համալիրի շինությունների մի մասի քարերը թափված են եղել լեռան ստորոտին ։
Անանուն եկեղեցի
Կեմ գյուղի մոտակա բլուրներից մեկի վրա է գտնվել մի եկեղեցի։ Ի սկզբանե եկեղեցին կառուցվել է հին գերեզմանոցում։ Եկեղեցու մասին պահպանված տեղեկություններ գրեթե չկան։ 1883 թվականին հիշատակարանում նշվում է եկեղեցու գտնվելու տեղը ։
Տափարակի կամուրջ
Կեմ գյուղում գտնվող կամրջի մասին քիչ տեղեկություններ կան։ Հայտնի է, որ գյուղում հայերը կառուցել են կամուրջ, որը կոչվել է Տափարակի կամուրջ ։ Կամուրջն այդ անունով է հիշատակվում 1916 թվականին։ 1969 թվականին ուսումնասիրող ճանապարհորդ Ջ․Մ․ Թիերրին հայտնել է, որ արդեն քրդաբնակ գյուղում առկա է կամուրջ, որը հայերն են կառուցել ։
Բնակչություն
Դարեր շարունակ Կեմը եղել է զուտ հայաբնակ բնակավայր։ Այդ մասին են վկայում գյուղի տարածքում եղած պատմամշակութային հուշարձանները, այդ թվում՝ հնագույն գերեզմանատները, ինչպես նաև բնակիչներից հավաքված վկայությունները ։
Հայոց ցեղասպանությունից հետո Կեմում հաստատվում են թուրքմեններ ։
Կրթություն
1878 թվականին Կեմ գյուղի ծայրամասում սկսվել է դպրոցի շինարարություն ։ 1879 թվականի մայիսի 16-ին Կեմ բնակավայրում սկսել է գործել «Արարատյան» ընկերության կողմից բացված վարժարանը։ Դպրոցում ձմռանը սովորել են շուրջ 120, իսկ ամռանը՝ շուրջ 60-ից 70 աշակերտ։ Այն իրենից ներկայացրել է գյուղական նախակրթական հաստատություն և ունեցել է երկսեռ կրթություն   ։ Ըստ որոշ տեղեկությունների՝ դպրոցի առաջին հարկը կառուցել են Կեմի բնակիչները, իսկ երկրորդ հարկը նույն տարում կառուցել է Միացյալ ընկերությունը  ։ Այլ տեղեկություններով դպրոցի հիմնադրման նախաձեռնությունը ազգային-հասարակական գործիչ Մկրտիչ Փորտուգալյանինն է եղել։ Հաստատության  համար ֆինանսական միջոցները տրամադրել է Բարեգործական ընկերությունը, իսկ գործավարությունը և աշխատանքների կազմակերպումն իրականացրել է «Արարատյան» ընկերությունը ։ Ի տարբերություն Հայոց ձոր գավառում բացված բազմաթիվ այլ հայկական դպրոցների, որոնք սեփական շենք չեն ունեցել, Կեմի բնակիչները կարողացել են կրթական հաստատությանն ապահովել մասնավոր երկհարկ շենքով ։ Հայտնի է, որ այս դպրոցը գործել է մինչև 1881 թվականը   ։ 1882 թվականին դպրոցը կարճ ժամանակով դադարեցնում է իր գործունեությունը։ Արդեն 1883 թվականին այն գործում էր  ։ Հայտնի է, որ դպրոցը գործելիս է եղել նաև 1887 թվականին, որի մասին առկա են մի շարք հիշատակություններ որպես Հայոց ձոր գավառի ամենամեծ գյուղի դպրոց  ։ Ըստ որոշ տեղեկությունների՝ դպրոցն իր գործունեությունն իրականացրել է մինչև 1894 թվականն անընդմեջ և փակվել միայն Համիդյան ջարդերի երկու տարիներին ։ Հայտնի է, որ Միացյալ ընկերության ուղարկած վերջին ուսուցիչը՝ Հայրապետ Համամջյանը, թուրքական իշխանությունների կողմից մեղադրվել է արգելված գրականություն պահելու մեջ և ձերբակալվել։ Համիդյան ջարդերից հետո կաթոլիկ միսիոներների, ապա Աղթամարի վանքի օգնությամբ դպրոցը վերսկսում է իր գործունեությունը, սակայն մերթ ընդ մերթ դադարներով  ։
1901 թվականին կաթոլիկություն ընդունած Կեմի բնակիչները բացում են նոր դպրոց՝ մտադրվելով կառուցել նաև մատուռ և նշանակել քահանա։ Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի տեղապահ Արսեն վարդապետը այցելել է Կեմ և համոզել բնակիչներին, որ հրաժարվեն կաթոլիկությունից և կրկին դավանեն հայկական առաքելականություն։ Դրանից հետո կաթոլիկ դպրոցը փակվեց, իսկ նշանակված կաթոլիկ քահանան հեռացվեց գյուղից ։
Կեմի դպրոցը գործում էր նաև 1909 թվականին։ Այդ մասին է նշված ժամանակի հիշատակությունում։ 1900-ական թվականների սկզբների նդպրոցում դասավանդում էր Վանից գյուղ տեղափոխված մի երիտասարդ ։ Հայտնի է, որ 1912 թվականին 50 լիրա բյուջեով նախատեսված էր դպրոցին կից բացել նաև գրադարան  ։ Իր կրթական գործունեությունը շարունակել է մինչև Հայոց ցեղասպանության նախօրեին։ Մեծ եղեռնի ժամանակ դպրոցը հրդեհվում և ավերվում է  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Վանի մարզի համայնքներ
Կաբրա դել Սանտո Կրիստո
Կաբրա դել Սանտո Կրիստո (իսպ.՝ Cabra del Santo Cristo ), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Խաեն գավառում, ինքնավար Անդալուսիա մարզում։ Մունիցիպալիտետի մի մասը գտնվում է Սեռա Մախինա շրջանում։ Տարածքը զբաղեցնում է 186 կմ2։ Բնակչությունը՝2070 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինայի վարչական կենտրոնից 73 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խաեն պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Կոոլմա (գյուղ, Մայդլա շրջան)
Կոոլմա (Koolma), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Մայդլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Մայդլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Հիրճ
Հիրճ (նաև՝ Իրիճ, Հերճ, Հըրճ, ներկայում պաշտոնապես՝ Gündoğan, Գյունդողան), նախկին հայկական գյուղ Վանի նահանգի Հայոց ձորի գավառում, ներկայիս Թուրքիայի Հանրապետության տարածքում։ Տեղակայված է ծովի մակերևույթից 1770 մետր միջին բարձրության վրա ։
Անվանում
Բնակավայրը տարբեր ժամանակներում հայերի կողմից անվանվել է նաև Իրիճ, Հերճ, Հըրճ անվանաձևերով։ Ներկայում թուրքական պաշտոնական անվանումը Գյունդողան։
Hyundai Elantra
Hyundai Elantra (կորեերեն՝ 현대 엘란트라) կամ Hyundai Avante, կոմպակտ մեքենա, Հարավային Կորեայում արտադրող՝ Hyundai-ի կողմից սկսած 1990 թվականից։
HID լուսարձակները LED լույսով
Լրացուցիչ HID լուսարձակները, խնայում են էներգիայի սպառման մակարդակը և երկար կյանք ապահովում, քան սովորական լուսարձակները, ապահովելով բարձր ինտենսիվությամբ լույս, որը ապահովում է տեսանելիությունը։ Լրացուցիչ LED լուսարձակները դարձնում են ավելի ժամանակակից և բարձր տեխնոլոգիաների պատկերով։
Առջևի հակամառախուղային լամպեր
Նոր մշակված սուր և նուրբ հակամառախուղային լամպերը, լրացնում են սպորտային հզոր առջևի վերջնական ոճը։
Արտաքին հայելիներ
Աէրոդինամիկ արտաքին հայելիները՝ ձեռքով ծալվող և ապահովված LED կողմնակի վերահաղորդիչներով ապահովում են մեծագույն հնչերանգներ
Հետևի նստատեղեր
Հետևի նստատեղերը ոչ միայն հարմարավետ են, այլ նաև կարող է վերածվել լրացուցիչ բեռի տարածք՝ խոշոր կամ երկար բեռների համար, որը ծալված վերածվում է 6։4 հարաբերակցությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքենաներ
Արցախի պատմություն
Արցախի պատմություն, Հայկական լեռնաշխարհի հյուսիս-արևելքում գտնվող Արցախ նահանգի պատմություն։ Ժամանակագրական առումով նրա երեքհազարամյա ընթացքն ընդունված է բաժանել չորս դարաշրջանի՝
Արցախը հաճախ եղել է հայկական տարբեր պետական կազմավորումների տարածքում, երբեմն եղել է ինքնիշխան։ 1991 թվականի սեպտեմբերի 2-ին հռչակվել է Արցախի Հանրապետության անկախությունը։ Դրանով Արցախի պատմությունը թևակոխել է զարգացման նոր փուլ։
Անվանում
Երկրամասը տարբեր ժամանականերում հանդես է եկել տարբեր անուններով, որոնցից ամենահինը «Արցախ» անվանումն է։ Դրա հստակ ստուգաբանությունը հայտնի չէ։ Տեղանունը ուրատական սեպագիր արձանագրություններում հանդես է գալիս «Ուրտեխե» և «Ուրտեխինի» ձևերով։ Մ.թ. 1-ին դարի հույն հեղինակ Ստրաբոնի «Աշխարհագրություն» աշխատությունում երկրամասը հիշատակվում է «Օրխիստենա» անունով՝ որպես Մեծ Հայքի նահանգներից մեկը, հայտնի իր մեծաքանակ այրուձիով ։
Կոնա (սուրճ)
Կոնա սուրճ, արաբիկա սուրճի տեսակ։ Աճում է Խուալալաի և Մաունա Լոա հրաբուխների լանջերին Կոնա համայնքի հյուսիսում և հարավում ։ Կոնան մեծ համբավ է ստացել որպես թանկաժեք և պահանջված սուրճ աշխարհում։ Միայն Կոնա համայնքի սուրճը կարող է պաշտոնապես անվանվել Կոնա։ Կոնա համայնքի յուրահատուկ պայմանները, արևոտ առավոտները, ամպամածությունը և անձրևը ստեղծում են բարենպաստ պայմաններ սուրճը աճեցնելու համար։
Արցախի պատմություն
Անվանում
Պատմական սկզբնաղբյուրներում «Ղարաբաղ» անվանումը հիշատակվում է 14-րդ դարից։ «Ղարաբաղ» տեղանունը հստակ ստուգաբանություն չունի։ Ըստ մեկ ստուգաբանության այն ձևավորվել է պարսկական աշխարհագրական անվանակարգի հիման վրա. ի տարբերություն երկրամասի հարթավայրային մասի, որը կրում էր «Բաղ-ի սաֆիդ» (Սպիտակ այգի) անունը, նրա լեռնային հատվածը անվանվեց «Բաղ-ի սայիդ», որ թուրքալեզու ժողովուրդների մոտ վերափոխվեց «Ղարաբաղի» (Սև Այգի)։ Ըստ երկորրդ ստուգաբանության՝ «բաղ» արմատով բազմաթիվ տեղանուններ գոյություն ունեին Սյունիքում, Արցախում, Գանձակում և այլուր։ Եվ «Ղարաբաղը» «Բաղաբերդ» տեղանվան պարզ ու սովորական թարգմանությունն է։ «Ղարաբաղի» առաջին՝ «ղարա» մասը հայերեն «բերդ» բառի թարգմանությունն է՝ լ-ր հնչյունափոխությամբ։ Ինչպես օրինակ, Կալա-կարա՝ Կալա, Կալաքենդ (Բերդաշեն), իսկ պաշտոնական փաստաթղթերում՝ Կարաքենդ։ Տեղանվան երկրորդ՝ «բաղ» մասը օտար նվաճողների կողմից չի թարգմանվել։ Այսպիսով՝ Ղարաբաղը Բաղաբերդ տեղանվան քմահաճ թարգմանությունն է ։
Կոնա (սուրճ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սուրճ
Արցախի պատմություն
Անվանում
Անցնելով Ռուսական կայսրության տիրապետության տակ՝ «Ղարաբաղ» անվանը կցվում է նաև «нагорный» (լեռնային) ռուսերեն ածականը՝ բնութագրելու համար նրա լեռնային երկիր լինելը։ Այսպիսով, «Լեռնային Ղարաբաղ» անվան երկու բաղադրիչներից մեկն ունի ռուսական ծագում, իսկ մյուսը պարսկական։
(5722) Ջոնշերեր
(5722) Ջոնշերեր (Johnscherrer), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի մայիսի 2-ին INAS ծրագրի կողմից Պալոմարում ։
Արցախի պատմություն
Անվանում
«Արցախ» տեղանունը կրկին շրջանառվում է 1988 թվականից։
(5722) Ջոնշերեր
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,219423 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8752 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5636 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1207,7 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,298088 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,39° անկյուն։
Արցախի պատմություն
Վանի թագավորություն
Երկրամասի մասին առաջին վկայությունները Որվանի (Ազոխ), Ծծախաչի, Հունոտի, Խորաձորի քարանձավներում վերաբերում են հին քարի դարի (պալեոլիթ) աշելյան մշակույթին (մոտ 500-100 հազար տարի առաջ)։ Մարդու էվոլյուցիայի հարցերի պարզաբանման առումով բացառիկ արժեք ունի Որվանի քարայրում (ԼՂՀ Հադրութի շրջան) հայտնաբերված Նեանդերթալյան մարդու ծնոտը։ Բրոնզի և երկաթի դարաշրջաններին վերաբերող դամբարանների, բնակատեղիների (Ստեփանակերտ, Խոջալու, Կրկժան, Ամարաս, Մատաղիս, Խաչենագետի, Իշխանագետի հովիտներ) պեղումները հավաստում են, որ այս տարածքը պատկանում է մ.թ.ա. 5-3-րդ հազարամյակներում ձևավորված Կուր-Արաքսյան մշակութային շերտին։ Առավել կարևոր են մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակով թվագրող Ստեփանակերտի և Խաչենագետի հովտի եզակի դամբարանաբլուրները, որոնք հնդեվրոպացիների հնագույն գործունեության առաջին վկայություններից են։
(5722) Ջոնշերեր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:INAS ծրագրի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Արցախի պատմություն
Վանի թագավորություն
Մ.թ.ա. 3-1-ին հազարամյակներից սկսած Մերձավոր Արևելքում հիմնադրվում են առաջին պետական կազմավորումները։ Հայկական լեռնաշխարհ ի առաջին պետությունը Վանի թագավորությունն էր, որ առաջացել էր մ.թ.ա. 9-րդ դարում ։ Նրա գոյատևման երեքհարյուրամյա ժամանակաշրջանում (մ.թ.ա. 9-6-րդ դարեր) Արցախը հայտնի էր Ուրտեխե-Ուրտեխինի անվանվամբ։ Մ.թ.ա. 1-ին հազարամյակի սկգբներին Արցախը եղել է Ասորեստանի և Վանի թագավորությունների քաղաքական ու մշակութային ագդեցությունների ոլորտներում։ Խոջալուի (Իվանյան) դամբարանաղաշտերից հայտնաբերվել է Ասորեստանի թագավոր Ադադ-Նիրարի անունը կրող սարդիոնե ուլունք։ Ըստ Վանի թագավորության Սարդուրի Բ արքայի (մ.թ.ա. 764-735) սեպագիր արձանագրության (պահպանվել է Ծովք գյուղի մոտ), որտեղ նշվում է «Կուրի և Արաքսի միջագետքում 19 երկրների նվաճման մասին»։ Արցախի՝ որպես Հայաստանի մաս, հիշատակումներ կան Ստրաբոնի, Դիոն Կասսիոսի, Պլինիոս Ավագի, Պլուտարքոսի և այլ անտիկ հեղինակների աշխատություններում, ինչպես նաև Արգիշտի Ա-ի՝ (մ.թ.ա. 786-764) Կոտայքում հայտնաբերված ժայռափոր արձանագրության մեջ, որտեղ խոսվում է Զառ քաղաքի մասին։ Ըստ պատմաբան Վիկտոր Բալայանի այն համընկնում է Արցախի միջնադարյան Ծար մելիքանիստ ավանի և ներկայիս Քարվաճառի Զառ գյուղի հետ։
Երվանդունիների թագավորություն
Մ.թ.ա. 6-րդ դարում Երվանդ Սակավակյացը հիմնադրում է առաջին համահայկական պետությունը, որի մեջ միավորվում են հայալեզու բոլոր գավառները։ Նույն դարում այն դառնում է Աքեմենյան պետության սատրապությունը, ապա՝ կիսվում հյուսիսային ու հարավային հատվածների։ Արցախը մտնում է Հյուսիսային Հայաստանի կազմի մեջ, որի կենտրոնը Էրեբունի ամրոցն էր (Երևան)։
Արցախի նախարարական տունը, ըստ ավանդության, սերում է Հայկ Նահապետի ժառանգ Սիսակից։ Նախարարական տան նախահայրը եղել է Հայկազուն Առանը, որի անունից էլ առաջացել է հարստության «Առանշահիկ» (նշանակում է Առանի տիրակալ) անվանումը։
Ալեքսանդր Մակեդոնացու՝ մ.թ.ա. 334 թվականին սկսված արշավանքներից հետո Երվանդունիների թագավորությունն անկախանում է։ Այդ ժամանակ նույնպես, Արցախը և արևելյան հարևան Ուտիքը մտել են հայկական պետության մեջ ։ Այդ մասին են փաստում հույն պատմագիր և աշխարհագիր Ստրաբոնի վկայությունները, որտեղ նա Արցախը ներկայացնում է, որպես Մեծ Հայքի կազմում գտնվող նահանգ՝ «Օրխիստինա» - Արցախ։
Մ.թ.ա. 189 թվականին Մեծ Հայքում տեղի է ունենում դինաստիական փոփոխություն և գահին բազմում են Արտաշեսյանները։ Տոհմի հիմնադիր Արտաշես Բարեպաշտը (մ.թ.ա. 189-160) ձեռնարկում է հայկական պետությունից անջատված ծայրագավառների վերադարձը։ Ստրաբոնի վկայությամբ՝ Արտաշեսի միավորիչ գործունեության արդյունքում հայալեզու գավառները մտան մեկ պետության կազմ։
Արշակունիների թագավորություն
Հռոմեական կայսրության և Պարթևաստանի միջև տեղի ունեցած պատերազմների արդյունքում Արտաշեսյանների թագավորությունը 1 թվականին կործանվում է։ 66 թվականին Արտաշատում՝ հայկական գահին, բազմում են պարթև Արշակունիները։ Արշակունյաց թագավորության տարածքում ներառված էին Մեծ Հայքի բոլոր 15 նահանգները («աշխարհները»), այդ թվում՝ Արցախը, որոնք մտնում էին նախորդ երկու հայկական պետությունների կազմում ։ Այդ մասին է վկայում հռոմեական կայսր Ներոնի ժամանակներից Հռոմում պահպանված պատի վրա փորագրված աշխարհի մարմարե քարտեզը, որտեղ Արցախը նոր պետության նահանգներից մեկն է։ 4-րդ դարի սկգբին Արցախը հենակետ է եղել Հյուսիս-արևելյան Հայաստանում և հարևան բուն Աղվանքում քրիստոնեություն տարածելու համար։ Աղվանից ու Վրաց եպիսկոպոս, Աղվանից եկեղեցու հիմնադիր Գրիգորիսը (Գրիգոր Ա Լուսավորչի թոռը) մեծ դեր է խաղացել Արցախի և Ուտիքի, ինչպես նաև բուն Աղվանքի մի շարք գավառներում քրիստոնեությունը քարոզելիս, որտեղ էլ նահատակվել է Մազքթաց թագավոր Սանեսանի կարգադրությամբ։ 5-րդ դարի սկգբին, հայերեն գրերի ստեղծման շնորհիվ, ինչպես Հայաստանի մյուս նահանգներում, այնպես էլ Արցախում սկսվել է կրթամշակութային աննախադեպ վերելք։ Ընդ որում՝ Սբ. Մեսրոպ Մաշտոցն Արցախի Ամարաս վանքում հիմնադրել է առաջին հայկական դպրոցներից մեկը։
Ռազմավարական դիրք զբաղեցնող Հայկական լեռնաշխարհի նկատմամբ Հռոմեական կայսրության և Սասանյան Պարսկաստանի զավթողական քաղաքականության արդյունքում 387 թվականին տեղի ունեցավ Հայաստանի առաջին բաժանումը. Մեծ Հայքը բաժանվեց երկու տերությունների միջև։ Երկրի արևելյան նահանգներ Արցախը և Ուտիքը միցվեցին Աղվանքին, վերջինիս թագավորների՝ սասանյան շահնշահերին մատուցած ծառայությունների դիմաց։
Ավարայրի ճակատամարտում պարսիկներին ընդդեմ ելած հայկական զորքերի մեջ աչքի էր ընկնում Արցախի այրուձին, որը քաղաքական հեղինակություն բերեց տարածաշրջանում։ Օտար լծի տակ գտնվելով՝ Արցախը շարունակում է պայքարել և պահպանել իր հայկականությունը։ Այդ մասին են փաստում Կորյունի վկայությունները, որոնց համաձայն Մեսրոպ Մաշտոցը լուսավորական գործունեություն էր ծավալում Արցախում, որն այդ ժամանակ կոչվում էր «Փոքր Սյունիք»։ Եվ, ըստ ավանդության, նույն նահանգի Հաբանդ գավառի Ամարաս գյուղաքաղաքում Մաշտոցը բացեց իր առաջին դպրոցը։
451 թվականին, օգտվելով Պարսկաստանում սկիզբ առած քաղաքական անկայունություններից, Կուրի աջափնյա Արցախ և Ուտիք նահանգների Առանշահիկ հայ իշխանական տոհմն իրեն հայտարարում է թագավորություն։ Հենց Առանշահիկներն էլ կամզակերպեցին Արցախի հայության հակապարսկական ընդվզումները, որոնք գլխավորում էր Վաչե Առանշահիկ թագավորը՝ Վարդան Մամիկոնյանի համախոհներից մեկը։ Զորավարի մահից հետո Արցախ աշխարհը պարսկական հետագա ասպատակություններից պաշտպանելու և ազատագրական պայքարների միջոցով անկախություն հաստատելու նպատակով Վաչե Առանշահիկը կեղծ ուրացության ուղին բռնեց և նույնիսկ ամուսնացավ Պարսկաստանի թագավոր՝ Հազկերտ Բ-ի քրոջ աղջկա հետ։ Սակայն 457 թվականին Հազկերտ Բ-ի մահից հետո, օգտվելով Պարսկաստանում սկսված գահակալական կռիվներից Վաչեն նորից դառնում է քրիստոնեական-լուսավորչական կրոնին և ապստամբություն բարձրացնում պարսիկների դեմ։
Վաղ միջնադար
5-6-րդ դարերում Արցախը չի մտել Հայկական մարզպանության մեջ։ Աղվանից թագավորությունը 469 թվականին վերածվել է պարսկական մարզպանության՝ պահպանելով «Աղվանք» անունը։
Վաչեից հետո շուրջ 30 տարվա անիշխանությունից հետո, 487 թվականին նրա եղբոր որդի Վաչագան Բարեպաշտը Հայոց Արևելից աշխարհում հռչակվում է «Աղվանից արքա»։ Վերջինս թագավորանիստ է դարձրել իր հիմնադրած Դյուտական ավանը (Տրտու գետի ափին)։ Ծավալել է եկեղեցական, լուսավորական և քարոզչական բուռն գործունեություն, կառուցել է վանքեր ու եկեղեցիներ (Բաքվում առաջին հայկական եկեղեցին կառուցվել է 500 թվականին), բացել դպրոցներ։ Այդ ժամանակ բուն Մեծ Հայքում և կենտրոնական նահանգներում հայկական պետականության բացակայության պայմաններում Վաչագան Բարեպաշտի թագավորությունը հայահավաք կենտրոնի դեր էր կատարում։ Նրա կառավարման տարիներն աչքի են ընկնում կանոնադրական և կրոնական բարեփոխումներով, տնտեսական և մշակութային կյանքի վերելքով։ Արքան ինքն էր հաճախ դպրոց այցելում և հրճվում աշակերտների ընթերցանությամբ ։ Թագավորության վարչական հիմքերն ամրապնդելու նպատակով Վաչագան Գ Բարեպաշտը ձեռնամուխ է եղել ներքին կարգուկանոնն ապահովող օրենքների մշակմանը։ ժամանակի նշանավոր մտածողների (Մատթե, Աբրահամ Մամիկոնյան, Պետրոս Սյունեցի) աջակցությամբ և եկեղեցական նախկին կանոնների ու պետական կազմակերպության մասին պահպանված մատենագրական նյութերի հիման վրա Վաչագան Գ Բարեպաշտի կազմած «Սահմանադրութիւն կանոնական...» հաստատվել է Աղվենի եկեղեցական ժողովում:Մինչև 6-րդ դարի կեսերը Արցախ աշխարհում տևական խաղաղություն և ինքնավարություն էր տիրում։ Սակայն իրադրությունը փոխվեց 7-րդ դարի սկզբին, երբ Հայաստան ներխուժեցին արաբները։
652 թվականին, խուսափելով արաբների հետագա ասպատակություններից, հայոց իշխան և սպարապետ Թեոդորոս Ռշտունին Ասորիքի և Վերին Միջագետքի կառավարիչ Մուավիայի հետ պայմանագիր ստորագրեց, որով Հայաստանը պահպանեց իր ներքին ինքնավարությունը ։ Սեբեոսի վկայությամբ բանակցություններում Հայաստանն առանձին էր դիտարկվում Սյունիքից և Արցախից։ Իրավիճակը փոխվեց Թեոդորոս Ռշտունու մահից հետո, երբ գահակալվեց նրա փեսան՝ Համազասպ Մամիկոնյանը։ Նրան հաջողվեց իր իշխանության տակ վերցնել Մեծ Հայքի գրեթե բոլոր գավառները՝ այդ թվում՝ Արցախը։ 701 թվականին ամբողջ Հարավային Կովկասն ու Հայկական լեռնաշխարհը միավորվեցին վարչաքաղաքական մեկ կառույցի՝ Արմինիա կուսակալության մեջ։ Այն բաժանվեց 4 ամիրայությունների՝
Առանշահիկ և Միհրանյան տոհմերի շուրջ 200-ամյա պայքարը (վերջիններս Ուտիք էին թափանցել 7-րդ դարում) 9-րդ դարի սկգբին ավարտվել է առաջինի հաղթանակով։ Հակաարաբական ապստամբության ժամանակ՝ 9-րդ դարի առաջին կեսից մինչև 853 թվականը Առանշահիկների 2 ճյուղերը՝ խաչենցիները՝ Սահլ Սմբատյանի գլխավորությամբ, և դիզակցիները՝ Գտիչի (Քթիշ ամրոց) հերոս Եսայի Աբու-Մուսեի ղեկավարությամբ, դիմադրել են արաբական զորքերին։
Կուսակալության գոյության տարիներին տեղի ունեցած հակաարաբական ընդվզումները վերջնականապես ունեցան իրենց արդյունքը և 885 թվականին արաբական խալիֆայությունը ճանաչեց Աշոտ Ա Բագրատունու գահակալությունը։ Այսպիսով, Հայաստանը վերականգնեց իր անկախությունը և Արցախ աշխարհը նորից հայտնվեց համահայկական պետության կազմում։
Զարգացած միջնադար
9-րդ դարի վերջին Արցախի իշխանական տան 2 ճյուղերը վերստին հզորացել են և Բագրատունյաց թագավորության (885-1045) ենթակայությամբ ստեղծել 2 փոքր թագավորություններ՝ մեկը՝ Դիզակում Եսայիի թոռ Գագիկի գահակալությամբ, մյուսը՝ Խաչենում՝ Սահլ Սմբատյանի թոռ Համամ-Գրիգոր Բարեպաշտի (Համամ Արևելցի) ղեկավարությամբ։ Վերջինիս տիրապետությունը տարածվել է Սևանա լճի հարավարևելյան ափերից մինչև Մուղանի դաշտը, իսկ հյուսիսում ընդգրկել է Ուտիքի արևմտյան գավառներն ու հայաբնակ Կամբեճան գավառը (հետագայում Շաքի)։ Համամ-Գրիգոր Բարեպաշտի 4 որդիները նրա թագավորության սահմաններում 10-րդ դարի սկգբին ստեղծել են 4 նոր իշխանություններ՝ Վերին Խաչենում (Սոդք, Ծար, Հաթերք), Ներքին Խաչենում (Գանձասարը՝ իր հարակից տարածքով, Մեծ Առանքը՝ Խաչենագետի ու Կարկառի հովիտները, և Հաբանդի մի մասը՝ այժմյան Մարտունիի շրջան), Փառիսոսի թագավորությունը (Փառնես-Փառիսոս գավառով, Շամքորը՝ իր հարակից տարածքով, Գարդմանքն ու Ձորագետի կողմերը) և Կամբեճան-Շաքիի թագավորությունը, որը 10-րդ դարի կեսին կտրվել է հայկական միջավայրից, որովհետև Համամի թոռ Իշխանիկն ու նրա մայրը՝ Դինարը (վրաց իշխանաց իշխան Համամ Արևելցիի քույրը), բնակչությանը քաղկեդոնական են դարձրել և հեռացրել Հայոց եկեղեցուց ու պետությունից։
Ամեն ինչ փոխվեց 11-րդ դարում՝ սելջուկ-թուրքերի արշավանքների ժամանակ ։ Տուղրիլ բեկի (1025-1063 թթ.) կառավարման տարիներին սելջուկ-թուրքերը ավերեցին Հայաստանի կենտրոնական, արևմտյան և հարավային շրջանները, սակայն Արցախը դեռ շարունակում է անվնաս մնալ։
1064 թ. սելջուկ-թուրքերի մեծաքանակ զորքերն՝ Ալփասլանի գլխավորությամբ սրի ու գերության մատնեցին Արցախը։ 12-րդ դ. սկզբներից, սելջուկ-թուրքերի կայսրության քայքայմանը զուգընթաց հզորանում էր վրացական թագավորությունը։ Հայ ժողովուրդը, մնալով սելջուկ-թուրքերի գերիշխանության տակ՝ չէր համակերպվում այդ կացության հետ։
1221 թ. Կոտման (Թոուզ) գետի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտում հայ-վրացական միացյալ ուժերը պարտություն կրեցին, որից հետո մոնղոլները սկսեցին ասպատակել Հայաստանն ու Վրաստանը։ Երկրորդ արշավանքի ժամանակ գրավեցին նաև Արցախը ։ Եվ չնայած իշխանությունները կորցրել էին իրենց ինքնավարությունը ժողովուդը շարունակում էր համառ դիմադրություն ցուցաբերել։ Իրավիճակն ավելի բարդացավ, երբ մոնղոլները՝ Ղազան խանի օրոք պաշտոնապես ընդունեցին մահմեդականությունը։ Ազգային և սոցիալական ճնշումներին գումարվեցին կրոնական հալածանքները։ 1386 թ. Լենկ-Թեմուրը, գրավելով Թավրիզն, անցնում է Արաքսը և մտնում Սյունիք, իսկ այնուհետև նրա զորքերը ներխուժում են Արցախ՝ գրավում Վերին Խաչենը։ Իրավիճակը փոխվեց Լենկ-Թեմուրի մահից հետո, երբ նրա հսկայածավալ պետությունն սկսվեց քայքայվել։
Ուշ միջնադար
14-15-րդ դդ. հայ նախարարական տների զգալի մասը կորցրեց իր ինքնավարությունն՝ այն զիջելով Հայաստանին տեր դարձած քոչվոր ցեղերի ավագանուն։ Չնայած դրան՝ Արցախի լեռնային գավառներում Առանշահիկների իշխանական տների առանձին ճյուղեր կարողացան դիմակայել եկվորների ճնշումներին և պահպանել երկրամասի պետական ինստիտուտների կենսունակությունը։ Այդ մասին է վկայում կարա-Կոյունլու Ջևանշահի հրովարտակը, որով ճանաչվում է լեռնային Արցախի տեր մելիքների իշխանությունը։
Սղնախների ձևավորում
18-րդ դ. սկզբներին օգտվելով Պարսկաստանում ներքին երկպառակություններից ու աֆղանների հետ պատերազմներից Արցախի մելիքներն ավելի մեծ ինքնուրույնություն ձեռք բերեցին։ Նրանք հրաժարվեցին Պարսկաստանին հարկեր վճարելուց, ինչը նպաստեց Արցախի հայ բնակչության տնտեսական վիճակի բարելավմանը։ Այդ շրջանում պարբերաբար կրկնվող ավերիչ արշավանքներին դիմակայելու նպատակով՝ Արցախի մելիքները միավորվեցին և ստեղծեցին զինվորական միասնություն, որը պատմությանը հայտնի է Սղնախներ անունով ։ Հայտնի են Գյուլիստանի, Ջրաբերդի, Ավետարանոցի, Շուշիի, Բադարա գյուղի մոտակայքում, Հերհեր ու Ծովատեղ գյուղերի թիկունքում, Տող և Տումի գյուղերի սղնախները։ Այդ ժամանակահատվածում ինքնավարության տեղական մարմիններն իրենց ուժերը համախմբում էին Լեռնահայաստանում պարսկական իշխանությունը վերացնելու համար։
1723 թ. Արցախի սղնախականները ստիպված էին դիմակայելու թուրքերին, որոնք համառորեն փորձում էին հասնել Կասպից ծովի ափերը։ Հայերին հաջողվեց պարտության մատնել թուրքերին և վերջիններս նահանջեցին։ Ամեն ինչ փոխվեց 1726 թ.՝ Կ.Պոլսում կնքված ռուս-թուրքական պայմանագրից հետո Թուրքիային էին անցնում այսրկովկասյան տիրույթները ներառյալ՝ Թիֆլիս, Գանձակ, Նախիջևան քաղաքները, Ղարաբաղի ու Ղափանի մարզերը ։
Մելիքություններ
Հայկական սղնախները մարտեր էին մղում թուրքերի դեմ և վերջիվերջո դրանց հիմքի վրա ծնվեց վարչաքաղաքական նոր միավոր՝ Խամսայի մելիքությունները, որոնք հետագա տասնամյակներում դարձան հայ ազգային ազատագրական պայքարի նոր հանգրվաններ։ Արցախի մելիքները, որոնցից ոմանք իրենց սերված էին համարում հին հայկական թագավորներից, 17-րդ դարի վերջերից սկսում են օժանդակություն փնտրել Արևմուտքում, ապա և Ցարական Ռուսաստանում, նպատակ ունենալով Պարսկական լծից ազատագրումը և Հայկական պետականության վերականգնումը։ Իսրայել Օրին, որն այդ նպատակով 20 տարի դեգերել էր Եվրոպայում, խոստանում է Հովհան Վիլհելմին՝ Պալցի կայսրընտիր իշխանին, Հայաստանի թագը, եթե նա գոնե փոքր բանակով օգնության գա մելիքներին ։ Այնուհետև Օրին ուղևորվում է Մոսկվա, որտեղ հանդիպում է Պետրոս Մեծին։ Իրավիճակը փոխվեց Նադիր շահի օրոք։ Նադիր շահը հաղթանակ տարավ թուրքերի դեմ։ Օսմանյան կառավարությունն ի վիճակի չլինելով շարունակել պատերազմը ստիպված 1736 թ. Էրզրումում հաշտության պայմանագիր է կնքում պարսիկների հետ։ Դրանով թուրքերը պարսիկներին հանձնեցին Արևելյան Հայաստանը (Երևանը, Ղարաբաղը, Նախիջևանը) Վրաստանի մի մասը, Գանձակը, Շամախին և Ատրպատականը։ Նադիր շահի օրոք և նրա հովանավորությամբ 1735 թ. հինգ (Խամսայի) հայկական մելիքությունները (Գյուլիստան, Ջրաբերդ, Խաչեն, Վարանդա, Դիզակ) միավորվեցին մեկ ռազմաքաղաքական և վարչական միավորի մեջ և իրենց ծաղկման և հզորության գագաթին հասան 18-րդ դ. ավարտին ։ Այսպիսով ձևավորվեց հինգ մելիքություններից կազմված նահանգը, որի կենտրոնը Տող ավանն էր։ Այս կազմավորումը Դիզակի Մելիք-Եգանի գլխավորությամբ ճանաչվեց որպես հայկական ինքնավար մի երկիր, որի սահմանները ձգվում էին Գանձակի մատույցներից մինչև Արաքս գետը։ Մելիք-Եգանը Նադիրից խանական տիտղոս ստանալով, մինչև 1744 թ գլխավորեց Խամսայի մելիքությունները։ Իրավիճակը փոխվեց Նադիր շահի սպանությունից հետո, երբ Պարսից երկրում առաջացած անիշխանության հետևանքով պատմության թատերաբեմ է բարձրանում Փանահ խանը, որի նպատակն էր գրավել լեռնային Արցախը։ Խամսայի մելիքները չհանդուրժեցին Փանահի նման քաղաքականությունը և նրան հետ մղեցին Արցախի լեռնային հատվածներից։ Այդ ժամանակաշրջանում մելիքների միջև առաջացած գժտությունների հետևանքով՝ Փանահ խանը հնարավորություն է ստանում տիրանալու Արցախին։ Վարանդայի մելիք՝ Շահնազարը Փանահին նվիրաբերեց Շոշի բերդը և այդ քայլն ավելի սրեց Արցախի ներքաղաքական կյանքը։ Շուտով Փանահն իրեն հռչակեց խան, և Պարսից շահի միջոցով հայ մելիքներին ստիպեց ընդունել իր գերիշխանությունը։ Այդպիսով Խամսայի մելիքությունը թուլացավ և սկսեց կործանվել։ Շուրջ 1750 թ. Ղարաբաղում իշխանության գլուխ է գալիս Փանահ Ալի խանը, սա սկիզբն է դառնում Ղարաբաղի Խանության։ Այս շրջանում հայերի հոծ արտահոսք է սկսվում Արցախից ։ 18-րդ դ. վերջերին Իրանում գահին տիրելու համար նորից պայքար է սկսվում և 1794 թ. Աղա Մուհամմադ խանն իրեն շահ է հռչակում։ Վերջինիս անհանգստացնում էին ռուսական կողմնորոշում ունեցող Արցախի մելիքները։ Նա մելիքներին խոստացավ հաստատել իրենց իշխանություններում, եթե նրանք օգնեն տապալել Իբրահիմ խանին։ Սակայն Արցախի մելիքները վճռականությամբ մերժեցին Պարսից շահի պահանջը, ինչի պատճառով 1795 թ. շահը պաշարեց Շուշիի ամրոցը, սակայն հաջողության չհասավ։ Հետագայում Աղա Մուհամմադ խանը նորից է հարձակվում Շուշիի վրա՝ այս անգամ արդեն հաջողության հասնելով։ Նա հաստատվում է Շուշիում, սակայն որոշ ժամանակ անց դավադրաբար սպանվում։
Ռուս-պարսկական պատերազմների ժամանակ
Աղա Մուհամմադ շահի սպանությունից հետո իշխանության գլուխ է անցնում Ֆաթալի շահը, որը փորձում է ամրապնդել Պարսկաստանի գերիշխանությունը Այսրկովկասում։ Այդ ժամանակաշրջանում ռուս-պարսկական խորացող հակասությունները վերածվում են երկարատև պատերազմի (1804-18013 թթ) ։ 1804-1813 թթ. ռուս-պարսկական պատերազմի ավարտին՝ 1813 թ. հոկտեմբերի 12-ին Գյուլիստանի հաշտության պայմանագրով Արցախն անցնում է Ռուսաստանի տիրապետության տակ։ Այդ պայմանագիրը վկայում է, որ Արցախն առանձին ազգային-պետական միավորի կարգավիճակով է անցել Ռուսաստանի տիրապետության տակ։ 1828 թ. Թուրքմենչայի պայմանագրով վերջ է դրվում ռուս-պարսկական պատերազմին։ Հայաստանը մեկընդմիշտ ազատագրվեց պարսկական լծից։
Ռուսական կայսրության տարիներին
Ռուս-Պարսկական պատերազմից հետո, Արցախի համար սկսվում է տևական խաղաղության մի շրջան, որը հնարավոր է դարձնում երկրի տնտեսական և մշակութային զարգացումը։ Շուշին, որ նախկինում խանության ամրոց-նստավայրն էր, դառնում է Արցախի մայրաքաղաքը, և որպես տարածաշրջանի կարևոր առևտրական և մշակութային կենտրոն, հայտնի էր նաև որպես Կովկասի «Փոքր Փարիզ»։
Ապրիլի 22-ին Թաղվարդ գյուղում 9-րդ ԱՀՀ-ն չեղյալ է հայտարարում Ադրբեջանի հետ պայմանագիրը և Լեռնային Ղարաբաը հռչակում է Հայաստանի Հանրապետության անբաժանելի մասը ։ Նույն ամսում, երբ Ադրբեջանական զինված ուժերը դեռ փորձում էր արյան մեջ խեղդել արցախահայերի դիմադրությունը, Կարմիր բանակը մուտք է գործում Բաքու։
Արցախը 1918-1920 թվականներին
1918-1920 թվականներին Արցախը դարձել էր «տարածքային վեճերի» առարկա։ Ռուսական կայսրության անկումից հետո՝ 1918 թվականի փետրվարի 10-ին Թիֆլիսում կազմված Անդրկովկասի սեյմը (խորհրդարան) ապրիլի 9-ին Թուրքիայի պահանջով Անդրկովկասը հայտարարել է Ռուսաստանից անջատ և հռչակել անկախ Անդրկովկասի Դաշնային Դեմոկրատական Հանրապետությունը։ Ադրբեջանը ձգտել է միավորվել Թուրքիայի հետ, Վրաստանը հույսեր է տածել Գերմանիայի նկատմամբ, իսկ Անտանտին հավատարիմ մնացած Հայաստանին ոչ մի տերություն չի սատարել։ Սակայն ռագմաքաղաքական իրադրության և ազգային շահերի հակասությունների հետևանքով Անդրկովկասի դաշնության արագորեն փլուզումը դարձել է անխուսափելի։
1918 թվականի մայիսի 26-ին սեյմը վայր է դրել իր լիազորությունները, Վրաստանը հայտարարել է իր անկախությունը։ Մայիսի 27-ին հռչակվել է Ադրբեջանի Հանրապետությունը (ԱՀ), մայիսի 28-ին՝ Հայաստանի Հանրապետությունը (ՀՀ)։ Ի տարբերություն Հայաստանի և Վրաստանի՝ «Ադրբեջան» անունով պետություն ձևավորվել էր առաջին անգամ և որևէ պատմական կապ չուներ Արևելյան Անդրկովկասի հետ։ Իսկ Ատրպատականը, որի տարընթերցումներից է «Ադրբեջան» անվանումը, Պարսկաստանի տարածք է։ «Ադրբեջան» պետության ստեղծումը Անդրկովկասում հետապնդում էր պանթուրքական տերություն ստեղծելու աշխարհաքաղաքական նպատակ՝ հավակնություններ ուներ պարսկաստանի՝ բուն Ադրբեջանի, Անդրկովկասի, Հյուսիսային Կովկասի նկատմամբ և դրանց միջոցով Կենտրոնական Ասիա դուրս գալու գերնպատակ։