cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռեյ Բրեդբերի
Հոլիվուդ
«Օ՜, մի՛ստր Ֆորդ, ինձ դուր են գալիս Ձեր ֆիլմերը»։ Նա ճանաչեց նաև Գրետա Գարբոյին և այլոց։ Ես լուռ կագնել էի ամենավերջում և ուղղակի նայում էի։ Հանկարծ Բոնդերչուկը տեսնելով ինձ բացականչեց. «Ռեյ Բրեդբերի՛, այդ Դո՞ւք եք»։ Նա նետվեց դեպի ինձ, գրկեց և վերցնելով խմիչքի շիշը ՝ տարավ ինձ իր սեղանի մոտ, որտեղ նստած էին միայն նրա ամենամոտիկ ընկերները։ Հերթում կանգնած բոլոր հանրահայտ հոլիվուդյան ռեժիսորները տարակուսանքի մեջ էին։ Նրանք նայում էին ինձ և հարցնում միմյանց. «Ո՞վ է այս Բրեդբերին» և վիճաբանելով նրանք հեռացան` թողնելով ինձ Բոնդարչուկի հետ…»
Կարիերա
Բրեդբերին հանգիստ կարող էր սկսել իր կարիերան գրականության մեջ, երբ իր վատ տեսողության պատճառով ազատվել էր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցելուց։ Բրեդբերին շատ ոգեշնչված էր գիտաֆանտաստիկայի հերոսներից, ինչպիսիք էին Ֆլեշ Գորդոնը և Բաք Ռոջերսը։ Նա սկսեց հրատարակել իր գիտաֆանտաստիկ պատմվածքները 1938 թվականին։ Ֆորրեստ Ջ․ Աքերմանը հրավիրել էր Բրեդբերիին Լոս Անջելեսի գիտաֆանտաստիկ հավաքույթին, ում այդ ժամանակ հանդիպել էր Լոս Անջելեսի Քլիֆտոն սրճարանում։ Այստեղ նա հանդիպեց Ռոբերտ Հեյնլիին, Ֆրեդրիկ Բրաունին, Լեյ Բրաքեթին, Ջեք Ուիլլիամսոնին և այլ գրողների ։
1939 թվականին Բրեդբերին միացավ «Լարային ՈՒիլշեիր» դերասանների խմբակին, որտեղ նա գրել և խաղացել է մի քանի ներկայացումներում։ Դա «այնքան վատ էր» ըստ Բրեդբերիի, որ նա գրեթե երկու տասնամյակ դադարեց սցենարներ գրելը։ Բրեդբերիի առաջին վճարովի գործը եղել է «Ճոճանակը», որը նա գրել է Հենրի Հեսսի հետ։ Այն հրատարակվել է «Գիտական Հիանալի Պատմվածքներ» ամսագրում, որի համար վաստակել է 15 դոլար։
Բրեդբերին վաճառեց իր առաջին «Գետը» պատմվածքը 13.75 դոլարով և դարձավ լիարժեք գրող 24 տարեկանում։ Նրա առաջին պատմվածքների ժողովածուն ՝ «Մութ կարնավալը», հրատարակվեց «Արխամ» հրատարակչության կողմից, որի տնօրենն էր Ոուգըստ Դերլեթը։ Երբ ՈՒիլլ Քափին ուսումնասիրում էր այս գործը, նա ասաց որ Բրեդբերին «շատ հարմար է ընդհանուր առմամբ» և զգաց, որ նա կդառնա Ջոն Կոլլիերի մակարդակի գրող։
Երբ ՈՒեիրդ Թեյլսը մերժեց Բրեդբերիին, նա ուղարկեց «Վերադարձը» Թրուման Քափոթին, ում շնորհիվ հետագայում այն հրատարակվեց։ 1947 թվականին այս գործը արժանացել է Օ․ Հենրիի պատմվածքների համար տրվող մրցանակի։
Կալիֆորնիայի գրադարանում ՝ վարձով տրվող գրամեքենաների սենյակում, Բրեդբերին գրեց իր ամենահաջողակ գործերից մեկը ՝ «Հրշեջը», որի երկարությունը 25,000 բառ էր։ Հետո այն հրատարակվել է «451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի» անվան տակ։ Այս գիրքը գրելը արժեցավ 9.80 դոլար ՝ գրամեքենաների սենյակի կես ժամը 10 ցենտ արժողությամբ։ Բրեդբերիի և Բրիտանացի գրող Քրիստոֆեր Իշերվուդի հանդիպումը ճակատագրական էր, քանի որ նրա «Մարսյան քրոնիկոնը» պատմվածքը արժանացավ շատ հարգված քննադատի կարծիքի  ։
Գրական ազդեցություն
Բրեդբերին իր ամեն օր գրելու սովորությունը բացատրում էր երկու իրադարձություններով։ Առաջին իրադարձությունը եղել է, երբ նա երեք տարեկան էր, և նրա մայրը տարել էր նրան Նոտր Դամ ՝ Լոն Չենեյի ներկայացումը նայելու։ Երկրորդ իրադարձությունը եղել է 1932 թվականին, երբ Պարոն Էլեկտրիկոն, ով կառնավալի ծաղրածուն էր, էլեկտրական թրով դիպչեց Բրեդբերիի քթին և գոռաց․ «Ապրի՛ր հավերժ» ։ Բրեդբերին հիշում է․ «Ես զգացի, որ մի տարօրինակ բան պատահեց ինձ հետ, երբ ես հանդիպեցի Պարոն Էլեկտրկոյին ։ Նա տվեց ինձ ապագա․․․ ես սկսեցի գրել։ Դրանից հետո, արդեն 69 տարի, ես ամեն օր գրում եմ »։ Այդ փոքր հասակում Բրեդբերին սկսեց զբաղվել մոգությամբ, որը իր կյանքի առաջին մեծ սերն էր։ Եթե նա գրելը չբացահայտեր, ապա կդառնար մագ ։
Բրեդբերին ձգտում էր ունենալ ազդեցություն և ոգեշնչում այլ գրողներից։ Նա բնութագրում էր այն քննարկումները, որոնք նա կարող էր ունենալ իր սիրելի պոետների ՝ Ռոբերտ Ֆռոսթի, Ուիլիամ Շեքսպիրի, Ջոն Ստեյնբեկի, և Թոմաս Վոլֆի հետ։ Ստեյնբեկից նա սովորել էր, թե «ինւչպես գրել օբյեկտիվորեն, բայց կարողանալ տեղավորել մանրուքները ՝ առանց ավելորդ խոսքերի»։ Նա ուսումնասիրում էր Էևդորա Վելթիին իր «մթնոլորտը, բնութագիրը ու շարժումը մեկ տողում փոխանցելու» ունակության համար։ Նրա բոլոր ժամանակների ամենասիրելի գրղներից են եղել Քեթրին Պորտերը, ով գրել է Ամերկյան հյուսիսի մասին, Էդիթ ՈՒորտոնը և Ջեսմին ՈՒեսթը ։
Բրեդբերին հիշում էր, որ մի երեկո գրել էր կարճ պամտմություն իր և մահի առաջին հանդիպման մասին։ Երբ Ռեյը երեխա էր, նա ծովում հանդիպել էր մի աղջկա, ով մտել էր ջուրը և չէր վերադարձել։ Տարիներ անց․ երբ նա գրեց այս մասին, նա չէր կարողանում զսպել արցունքները։
Հետո, երբ նրան հարցրեցին իր ստեղծագործության լիրիկական ուժի մասին, նա պատասխանեց․ «Ամեն օր այդքան պոեզիա կարդալուց։ Իմ սիրելի գրողներից են այն մարդիկ, ովքեր ամեն ինչ ճիշտ են ասել։ Եթե դու մտադիր ես լացել, ապա դու չես ապրի լիարժեք կյանքով» ։
Ավագ դպրոցում Բրեդբերին ակտիվ էր պոեզիայի և դրամայի խմբակերում։ Չնայած նրան, որ նա ստեղծում էր պլաններ դերասան դառնալու մասին, նա սկսեց ավելի լուրջ վերաբերվել գրելուն։ Բրեդբերին ավարտեց ավագ դպրոցը Լոս Անջելեսում, որտեղ նա պեզիայի դասեր էր անցնում Սնոու Հուշի մոտ, ով նկատել էր նրա տաղանդը և խորացրել էր գրելու հանդեպ հետաքրքրությունը։ Բայց նա համալսարան չընդունվեց, փոխարենը փողոցներում ամսագրեր էր վաճառում։ Իր կրթության վերաբերյալ նա ասել է․
«Երբ ես 19 տարեկան էի, ես չէի կարող ընդունվել քոլեջ, որովհետև աղքատ ընտանիքից էի։ Մենք փող չունեինք, ուստի ես գնում էի գրադարաններ։ Շաբաթվա մեջ 3 օր ես կարդում էի գրքեր։ Այսպես 27-ում ես համալսարանի փոխարեն ավարտեցի գրադարանը» ։
Նա ամսագրերից մեկում ասել է․
«Դու չես կարող գրել սովորել համալսարանում։ Դա շատ վատ վայր է գրողների համար, քանի որ ուսուցիչները կարծում են, որ ավելի շատ բան գիտեն, քան դու, իսկ դա այդպես չէ»։ Բրեդբերին իր ոգեշնչումը նկարագրում է․ «Իմ պատմվածքները գալիս և կծում են ոտքս։ Ես դրանց պատասխանում եմ գրի առնելով։ Երբ ես վերջացնում ոմ, մտքերը թողնում և փախչում են»
«Կանաչ քաղաքը»
Ուոկեգանի վերանվանումը, որը Կանաչ քաղաքն է, ապահովության և տան սիմվոլ է, որը հաճախ համարվում է ֆենթըզի ժանրի հեքիաթների հակասում։
Կանաչ քաղաքը առկա է իր «Խատուտիկի գինի» և «Մնաս բարով ամառ» ստեղծագործություններում։ Կանաչ քաղաքում Բրեդբերիի քեռին կառնավալներով ճանապարհորդող է, ով թաքցնում է իր գերբնական ուժերը։ «Կանաչ քաղաք» նշվում է նաև իր «Ամառային առավոտ, ամառային գիշեր» պատմվածքում ։ Հավանաբար այն հետ հայածք էր այն դանդաղ վերացող քաղաքին, որը հեղինակի արմատների հիմքն էր ։
Մշակութային ներդրումներ
Բրեդբերին գրել է շատ հոդվածներ մշակութի և արվեստի վերաբերյալ, որոնցով գրավել էր քննադատների ուշադրությունը։ Նա նկատել էր, որ «451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի» գործը կարող էր հասցնել խելացնորության։
«Երբ ես գրում էի «451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի» նովելը, ես մտածում էի, որ նկարագրում էի այն աշխքարհը, որը կարող էր լինել հինգ տասնամյակ հետո։ Բայց մի քանի շաբաթ առաջ Բեվերլի Հիլսում ամուսիններ անցան իմ կողքով, ովքեր քայլում էին իրենց շան հետ։ Ես կանգնեցի և նայեցի նրանց ետևից։ Ես ապշել էի։ Կնոջ ձեռքում կար ծխախոտի տուփի չափ ռադիո, որից կախված լարերը ձգվում էին նրա ականջների մեջ։ Նա չէր նկատում ամուսնուն և շանը։ Նա լաց էր լինում և դանդաղ քայլում էր։ Սա հորինված պատմություն չէ»։
1982 թվականի հոդվածում նա գրել է․ «Մարդիկ խնդրում են, որ ես գուշակեմ ապագան, երբ միակ բանը, որ ես ուզում եմ անել ՝ այն կանխելն է» ։
1956 թվականի մայիսի 24-ին, Բրեդբերին հայտնվեց Հոլիվուդի հեռուստահաղորդումներից մեկում, որի հաղորդավարն էր Գրուչո Մարքսը։ Հաղորդման սկզբում Բրեդբերին քննարկեց իր գրքերից և այլ գործերից մի քանիսը, որոնց մեջ էր նաև «Այն աշխարհը, որը երեխաներն են ստեղծել» ստեղծագործությունը ։
Բրեդբերին 1964 թվականի Նյու Յորքի և Դիսնեյ ՈՒորլդի  տիեզերանավերի ցուցահանդեսի խորհրդատու էր։ Բրեդբերին դետեկտիվ ֆանտաստիկայի վրա կենտրոնացավ 1980-ականներին ։ Հաջորդ տասնամյակում նաև վարել է «Ռեյ Բրեդբերիի թատրոնը» հաղորդումը, որը հիմնված էր իր պատմվածքների վրա։
Բրեդբերին գումար էր հավաքում, որպեսզի խոչընդոտի Կալիֆորնիայի գրադարանների փակմանը։ Նա ասում էր, որ գրադարաններն են «մեծացրել» նրան։ Նրա կարծիքը տեխնոլոգիաների վերաբերյալ տարբերվում էր ։ Նա ասում էր․ «Ես միայն լավն եմ սպասւոմ համակարգիչներից։Երբ դրանք հայնտվեցին, մարդիկ վախեցել էին։ Ես չեմ սիրում այդպիսի մարդկանց։ Համակարգիչները ՝ գրքեր են։ Գրքերը ամենուր են, համակարգիչները նույնպես կլինեն» ։ Բայց 2010 թվականին նա ասում էր։ «Մենք ունենք չափից շատ հեռախոսներ, մենք ունենք չափից շատ համացանց։ Մենք պետք է ազատվենք դրանցից» ։ Սակայն, 2011 թվականին նա թույլատվություն տվեց, որ իր «451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի» լինի էլեկտրոնային տեսքով ։
Մի քանի կոմիքս գրողներ վերցրել են Բրեդբերիի պատմվածքները։ Ի սկզբանե գրողները գողացել էին նրա պատմվածքները, բայց Բրեդբերիի դիվանագիտական նամակի շնորհիվ ընկերությունը ստիպված էր գումար վճարել նրան։
Բրեդբերին իր ամբողջ կյանքում մնացել է եռանդուն գրող, ով թողել է հսկայական գրական ժառանգություն։ Բրեդբերին հինգ տարի եղել է Լոս Անջելեսի թատրոնի տնօրեն ։
Բրեդբերիի մասին կա երկու վավերագրական ֆիլմ, որոնցից մեկը «Մթնշաղում ապրող մագի կյանքը» ֆիլմն է, որը ներկայացնում է իր դժվարությունները Ռոբ Սերլինգի հետ և իր ընկերությունը Չարլզ Բյումոնտի հետ ։ Մյուս ֆիլմը «Հրեշի քրոնիկոնը» ֆիլմն է, որը պատկերում է իր և Ֆորեստ Աքերմանի կյանքը ։
Բրեդբերիի պատվին բացվել էր «451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի» գրախանութը Կալիֆորնիայում։ Բացմանը Բրեդբերին եկել էր Ժոզեֆ Մուգնաինիի հետ։ Այդ գրախանութը ժամանակավորապես փակվել էր 1987 թվականին և վերաբացվել էր 1990 թվականին ։
Անձնական կյանք
Բրեդբերին ամուսնացած է եղել Մարգերիդ Բրեդբերիի (Հունվարի16, 1922 – Նոյեմբերի 24, 2003) հետ 1947 թվականից մինչև կնոջ մահը։ Նրանք ունեին չորս երեխա ՝ Սյուզան, Ռամոնա, Բետտինա և Ալեքսանդրա ։ Բրեդբերին երբեք չի ստացել վարորդական իրավունք և հույսը դնում էր իր հեծանիվի վրա ։ Բրեդբերիի 56-ամյա կինը եղել է նրա կյանքի միակ կինը ։
Նրա ծնողները եկեղեցի չէին գնում։ Հասուն տարիքում Բրեդբերին որոշել էր առաջնորդվել արեևելյան և արևմտյան հավատքներով։ Նա հավատում էր, որ Աստվածն է տվել իրեն իր գրելու տաղանդը ։
Չարլզ Ադամսը Բրեդբերիի լավ ընկերն էր, ով նկարազարդել էր Բրեդբերիի առաջին պատմվածքները Էլլիոտներ ընտանիքի մասին։ Ընտանիք, որը նման էր Ադամսի ընտանիքին և ապրում էր Իլինոյսում։ Նրանց մասին առաջին պատմվածքը եղել է «Վերադարձը», որը հրատարակվել է 1946 թվականին։ Բրեդբերին և Ադամսը պլանավորում էին համագործակցել և ստեղծել նրանց ընտանիքի ամբողջ պատմությունը, սակայն նրանք գնացին տարբեր ճանապարհներով, և այդ գործը չստացվեց։ 2001 թվականի հոկտեմբերին Բրեդբերին հրատարակեց ընտանիքի մասին գրված բոլոր պատմվածքները մեկ գրքում, որի վրա Ադամս ընտանիքի նկարազարդումն էր ։
Ռեյ Հարրիհոուսենը նույնպես Բրեդբերիի մտերիմ ընկերներից էր ։ Բրեդբերին պատմում էր, որ նրանք առաջին անգամ հանդիպել են երբ 18 տարեկան էին։ Նրանց սերը գիտաֆանտաստիկայի և Քինգ Քոնգի հանդեպ հանդիսացավ նրանց ընկերության սկիզբը, որը ձգվեց ավելի քան 70 տարի ։
Հետագայում Բրեդբերին կորցրել էր ընկերներին, սակայն Ջեն Ռոդենբերիի մահը շատ մեծ ազդեցություն էր թողել նրա վրա։ Նրանք ընկերներ են եղել ավելի քանի երեք տասնամյակ, մինչև Ռոդենբերին խնդրեց Բրեդբերիին գրել «Աստղային չվերթ» ստեղծագործությունը, սակայն Ռեյը ադպես էլ չգրեց։ Նա ասում էր, որ երբեք չի կարողացել վերցնել ուրիշների մտքերը և աշխատել դրանց վրա ։
1999 թվականի կաթվածի պատճառով Բրեդբերին ստիպված էր շարժվել սայլակով ։ Սակայն Բրեդբերին շարունակում էր գրել, նույնիսկ գրել էր «Նյու Յորքեր» հոդվածը, որը իր գրելու ոգեշնչման մասին էր։ Այս հոդվածը հրատարակվեց Բրեդբերիի մահից մեկ շաբաթ առաջ ։
Բրեդբերին ընտրել էր հուղարկավորության վայրը՝ Վեսթվուդի հուշահամալիրը։ Տապանաքարի վրա պետք է գրված լիներ «451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի հեղինակը» ։ 2015 թվականի փետրվարի 6-ին «The New York Times» ամսագիրը հայտնեց, որ այն տունը, որտեղ ապրել և ստեղծագործել է Ռեյ Բրեդբերին, քանդվել է ճարտարապետ Թոմ Մեյնի կողմից ։
Մահ
Բրեդբերին մահացել է երկարատև հիվանդությունից 2012 թվականի հունիսի 5-ին, Լոս Անջելեսում ։ Բրեդբերիի ցանկությամբ իր սեփական գրադարանը փոխանցվել է Ուոկեգանի գրադարան, որտեղ նա շատ ժամանակ է անցկացրել ։
2012 թվականի հունիսի 6-ին Բարակ Օբաման ասել է․
«Բազմաթիվ ամերիկացիների համար Ռեյ Բրեդբերիի մահվան մասին լուրը տարավ դեպի մեր մտքում ունեցած իր ստեղծագործությունների պատկերները, որոնք տպավորվել են մեր մեջ շատ վաղ տարիքից։ Նրա թողած գրական ժառանգությունը փոխել է մեր մշակույթը և ընդլայնել է մեր աշխարհը։ Բայց Ռեյը հասկանում էր, որ մենք կարող ենք օգտագործել մեր երևակայությունը ավելի լավ հասկանալու համար։ Անշուշտ, Ռեյը շարունակելու է իր գործերով ոգեշնչել սերունդներին։ Մեր աղոթքները և մտքերը իր ընտանիքի և ընկերների հետ են» ։
Ռեժիսոր Սթիվեն Սփիլբերգը ասել է․ «Բրեդբերին եղել է իմ կարիերայի մուսան։ Գիտաֆանտաստկայի և ֆենթըզիի աշխարհում նա անմահ է»։ Գրող Նեյլ Գայմանը զգում էր, որ աշխարհի լանդշաֆտը կնվազեր, եթե մենք չունենաինք նրան ։ Հեղինակ Սթիվեն Քինգը ասել է ․ «Ռեյ Բրեդբերին գրել է հիանալի նովելներ և երեք հարյուր պատմվածքներ։ Վերջիններից մեկն էր «Ամպրոպի ձայնը»։ Այն ձայնը, որ ես հիմա լսում եմ ՝ բարձր ոտնաձայներով հեռանալու ձայնն է։ Բայց նովելներն ու պատմածքները մնում են, մնում են իրենց տարօրինակ գեղեցկությամբ» ։
Առաջին նովել
1949 թվականին Բրեդբերին և իր կինը սպասում էին իրենց առաջնեկին։ Նա նստեց Գրեյհաունդ ավտոբուսը, որը տանում էր դեպի Նյու Յորք, և տեղավորվեց ԵՄՔԱ –ում ՝ գիշերը 50 ցենտով։ Բրեդբերին իր պատմվածքները տարավ տասնյակ հրատարակիչների մոտ, բայվ ոչ ոք չէր ուզում դրանք։ Տուն վերադառանալուց առաջ Բրեդբերին ճաշեց Դաբլդեյի խմբագրի հետ, ով առաջարկեց նրան միավորել բոլոր պատմվածքները մեկ գրքի մեջ։ Խմբագիրը նաև որոշեց «Մարսյան քրոնիկոնը» անվանումը։ Այդ գիշեր Բրեդբերին սնցկացրեց ԵՄՔԱ-ում և տպեց ընդհանուր նկարագիրը։ Հաջորդ առավոտ Բրեդբերին տարավ այն Դաբլդեյի խմբագրի մոտ, ով կարդաց նկարագիրը և Բրեդբերիին փոխանցեց 750 դոլար։ Երբ Բրեդբերին վերադարձավ Լոս Անջելես, նա միացրեց բոլոր պատմվածները և ստացավ «Մարսյան քրոնիկոնը» ։
Նախատեսված առաջին նովել
Հետագայում նշվել է, որ «Ամառային առավոտ, ամառային գիշեր» ստեղծագործությունն է Բրեդբերիի առաջին իսկական նովելը։ Նովելը հիմնականում պատմում էր, թե ինչպես է Բրեդբերին Ամերիկայի սրտում ականատես եղել ամերիկյան փոքր քաղաքի կյանքին։
1955-56 թվականների ձմռանը Դաբլդեյի խմբագրի հետ խոսելուց հետո Բրեդբերին դադարեցրեց այն նովելի հրատարակումը, որը հիմնված էր Կանաչ քաղաքի վրա։
Փոխարենը գրեց 17 պատմվածք և միացրեց Կանաչ քաղաքի մասին գրված պատմվածքներին։ 1957 թվականին այս գիրքը ստացավ «Խատուտիկի գինի» անվանումը։ Հետագայում  ՝ 2006 թվակականին, Բրեդբերին հրատարակեց նովելի բնօրինակը  և անվանեց «Մնաս բարով, Ամառ»։ Այս վերնագրերը ցույց են տալիս, թե ինչ պատմվածքներ է Բրեդբերին որոշել պահպանել, քանի որ նա մեկ գրքից ստեղծեց երկուսը։
2007 թվականին Բրեդբերիի ամենանշանավոր չհրատարակված պամտվածքները հրատարակվեցին «Ամառային առավոտ, ամառային գիշեր» գրքի մեջ ։
Բրեդբերին հեռուստատեսությունում
1950-1954 թվականներին Բրեդբերիի 31 պատմվածքները օգտագործել է Ալ Ֆելդստեինին, ով դրանցից վեցում չի նշել Բրեդբերիի անունը, որի համար Բրեդբերին գումար է ստացել։ Դրանց մեջ էին «Կալիդասկոպ», «Հրթիռային մարդը», «Աշնան մարդիկ» և «Վաղը կեսգիշերին» գործերը, որոնք հրատարակվել են Ֆրանկ Ֆրազետայի նկարազարդած կազմով։
Նաև 1950-ականների սկզբին Բրեդբերիի պատմվածքները ցուցադրվել են տարբեր շոուների ժամանակ, որոնցից են «Վաղվա հեքիաթները», «Այդտեղ», «Աստղային գիշեր» և այլն։ Ռեժիսոր Վիլիամ Ալլանդը առաջին անգամ Բրեդբերիին բերեց թատրոն 1953 թվականին։ Դա «Այն եկել է արտաքին աշխարհից» ֆիլմն էր, որը նկարահանվել էր Բրեդբերիի «Ատոմային հրեշ» ստեղծագործության հիման վրա։ Երեք շաբաթ անց դուրս եկավ Յուջին Լոուրեի ֆիլմը, որի հիմքում ընկած էր Բրեդբերիի ծովային հրեշի մասին պատմող ստեղծագործությունը։ Բրեդբերիի մտերիմ ընկեր Ռեյ Հերիհոսթենը նկարահանեց այդ հրեշի անիմացիոն տեսակը։ Բրեդբերին որպես շնորհակալություն, գրեց մի անիմատորի մասին պատմող պատմություն, որը շատ նման էր Հերիհոսթենին։  Հաջորդ 50 տարիների ընթացքում ավելի քան 35 հեռուստաֆիլմեր են նկարահանվել Բրեդբերիի գրած սցենարներով։
1953 թվականին ռեժիսոր Ջոն Հյուսթոնը Բրեդբերիին աշխատանքի ընդունեց։ Բրեդբերին աշխատում էր Ջոնի «Մելվիլ, Մոբի Դիք» ֆիլմի սցենարի վրա, որում Գրեգորիյ Պեկը խաղում էր Կապիտան Ահաբի դերը, Ռիչարդ Բեյսհարթը ՝ Իսմայելի, իսկ Օրսոն Ուելսը ՝ Մեփլ հայրիկի դերը։ Ֆիլմի կարևորագույն արդյունքը Բրեդբերիի «Կանաչ ստվերը» և «Սպիտակ կետը» գրքերն են, որոնք նկարահանել է Հյուսթոնը Մասսաչուսեթսում։ 1965 թվականին Բրեդբերիի պատմվածքներից երեքը հայտվել են բեմի վրա։ Դրանք էին «Հրաշալի պաղպաղակի կոստյումը», «Այն օրը, երբ անձրևեց հավերժ» և «Ժամանակից դուրս սարքը»։ Վերջինը վերցված է «Խատուտիկի գինի» նովելից։ Ներկայացման մեջ խաղացել են Բուֆ Կոլեմանը, Ջոբի Բեյքերը, Ֆրեդրիք Վիլլանին,Առնոլդ Լեսսինգը, Էդդի Սալլիան, Քեյթ Թեյլորը, Ռիչարդ Բուլը, Հենրի Դելգաֆոն և Լեն Լեսսերը։
Օսկար Ուերները և Ջուլ Քրիթին խաղացել են «451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի» ֆիլմում, որի ռեժիսորն էր Ֆրանցուիս Թրուֆֆոտը։
1966 թվականին Բրեդբերին օգնեց Լինն Գարրիսոնին ստեղծել «ԷՎԻԱՆ» ամսագիրը։
1969 թվականին «Նկարազարդված մարդը» երևաց մեծ էկրանին, որի մեջ խաղում էին Ռոդ Ստեիգերը, Քլեր Բլումը և Ռոբերտ Դրիվասը։ Նույն թվականին Բրեդբերին դիմեց երգահան Ջերրի Գոլդսմիթին, ով աշխատել էր Բրեդբերիի հետ ռադիոյում։ Նրանք Բրեդբերիի տեքստի հիման վրա ստեղծեցին «Քրիստիուս Ապոլլո» երգը։ Երգի պրեմիերան եղավ 1969 թվականին։ 1972 թվականին «Կնոջ ճիչը» դարձավ ֆիլմ, որի գլխավոր դերասանուհին էր Օլիվի Հեվիլենդը։
«Մարսյան քրոնիկոնը» դարձավ երեք մասից բաղկացած սերիալ, որի գլխավոր դերում էր Ռոք Հյուդսոնը։ Սերիալը առաջին անգամ ցուցադրվել է 1980 թվականին։ Սակայն Բրեդբերին սերիալները համարում էր «ձանձրալի» ։
1982 թվականի «Էլեկտրական տատիկը» հեռուստաֆիլմը ցուցադրվեց Բրեդբերիի պատմվածքի հիման վրա։
1983 թվականին «Ինչ-որ սարսափելի բան է սպասվում» սարսափ ֆիլմում խաղում էին Ջեյսոն Ռոբարդսը և Ջոնաթան Փրայսը։
1984 թվականին Մայքլ Մքդոնոունի կողմից ստեղծվեցին «Բրեդբերի 13» ձայնագրությունները, որոնք ներառում էին ռադիոյով Բրեդբերիի մասին պատմությունները։ Այնտեղ խոսվում էր «Կիրճը», «Այնտեղ ծեր կին էր», «Ամպրոպի ձայնը», «Կալիդասկոպ», «Կնոջ ճիչը», «Տղամարդը» և «Քամին» ստեղծագործությունների մասին։ Այն լույս է տեսել 2010 թվականի մայիսի 1-ին և սկսել է ցուցադրվել «ԲիԲիՍի» ալիքով 2011 թվականի հունիսի 12-ին։ Այս գործը հաղթել է Փիբորդի մրցանակ և երկու Ոսկեգույն Սինդի մրցանակ։
1985-1992 թվականներին Բրեդբերին վարել է մի հեռուստահաղորդում, որը կոչվում էր «Ռեյ Բրեդբերիի թատրոնը», որի մեջ նա ընդգրկել էր իր 65 պատմվածքները։ Յուրաքանչյուր դրվագ սկսում էր Բռեդբերիի գրասենյակից, որտեղ նա նայում էր իր կյանքի նկարներին, որոնք օգնում էին նրան գրել։
Բրեդբերին շատ սիրված էր ԽՍՀՄ-ում, այդ պատճառով նկարահանվեց գիտաֆանտաստիկ հեռուստասերիալ, որը կոչվում էր «Այս ֆանտաստիկ աշխարհը»։ 1984 թվականին ՝ «Մեղմ անձրև կլինի» ստեղծագործության հիման վրա, ուզբեկ ռեժիսոր Նազիմ Թյուլաձիևը ստեղծեց մուլտֆիլմ։ 1989 թվականին ռեժիսոր Վլադիմիր Սամսոնովը նկարահանեց «Այստեղ կարող են վագրեր լինել» ֆիլմը   ։
1993 թվականին Բրեդբերին հրապարակեց նաև «Հելոուինի ծառը» նովելի հեռուստատեսային տարբերակը։
1988 թվականին Բրեդբերիի «Հրաշալի պաղպաղակի կոստյումը» լույս տեսավ Թաչսթոն ստուդիայի կողմից։ Այն հիմնված էր «Կախարդական սպիտակ կոստյումը» ստեղծագործության վրա, որը հրատարակվել էր 1957 թվականին։ 1958 թվականին այս պատմվածքը եղել է նաև ներկայացման և երաժշտական տեսքով։
2002 թվականին Բրեդբերիի սեփական «Պանդիմոնիում թատրոն» ընկերությունը «451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի» նկարահանելու համար միավորեց դերասանությունը և անիմացիան։ 1984 թվականին «Տելարիում» ընկերությունը  «451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի» հիման վրա ստեղծեց խաղ։
2005 թվականին Բրեդբերին զայրացել էր ռեժիսոր Մայքլ Մուրի վրա, ով օգտագործել էր «Ֆարենհայթ 9/11» վերնագիրը Ջորջ Բուշի մասին պատմող ֆիլմի համար․ որը Բրեդբերիի «451 աստիճան ըստ Ֆարենհայթի» տպավորությունն էր ստեղծում։ Բայց Բրեդբերին ասաց, որ նա գումար չէր ուզում ստանալ ֆիլմի համար և կարծում էր, որ նա արժանի էլ չէր։ Բրեդբերին պահանջում էր, որպեսզի Մուրը փոխի վերնագիրը, բայց ֆիլիմի լույս տեսնելուց երկու շաբաթ առաջ Մուրը զանգեց նրան և ասաց, որ արդեն հնարավոր չէ փոխել ։
2008 թվականին Ռոջեր Ռեյը նկարահանեց «Ռեյ Բրեդբերիի հաջողությունները», որը հիմնված էր համանուն կարճ պատմվածքի վրա։ Գիրքը հաղթել է ամենալավ ցուցադրության մրցանակը և Միջազգային սարսափ ֆիլմերի փառատոնում։ Ֆիլմը տարածվել է ամբողջ աշխարհով «Արսենալ» ստուդիայի կողմից, իսկ երկրի ներսում ՝ «Լայթինգ» ստուդիայի կողմից։ Բրեդբերիի գործերը և գրելու մոտեցումը ներառվել են Թերրի Սանդերսի «Ռեյ Բրեդբերի; Գրողի պատմությունը» ֆիլմում (1963)։
Բրեդբերիի «Խառնաշփոթ» բանաստեղծությունը 2012 թվականին ձայնագրվել է  որպես հարգանքի տուրք ։
Մրցանակներ
Ռեյ Բրեդբերիի գերազանց սցենար գրելու համար մրցանակը տրվել է «Ամերիկայի գիտաֆանտաստիկ և ֆենթըզի գրողներ» ընկերության կողմից։ Այն ներկայացվել է վեց մարդկանց չորս առիթներով 1992-2009 թվականներին։ 2010 թվականի սկզբին Ռեյ Բրեդբերիի մրցանակը «Տարբերվող դրամատիկ ներկայացման» համար ներկայացված էր «Նեբուլա» մրցանակաբաշխությանը։ Սակայն Բրեդբերիի մրցանակը փոխարինվեց «Նեբուլա մրցանակ լավագույն սցենարի համար»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆանտաստ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սարսափ ժանրի գրողներ Կատեգորիա:Պուլիտցերյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի բանաստեղծներ
Օժոգա
Օժոգա (Ожога), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Վոլոսովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Վոլոսովսկի շրջանի բնակավայրեր
Տրիանգուլու Մինեյրու ի Ալտու Պարանաիբայի մարզ
Տրիանգուլու Մինեյրու ի Ալտու Պարանաիբա (Mesorregião do Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba) վարչական մեզոշրջան Բրազիլիայում, մտնում է Տրիանգուլու Մինեյրու նահանգի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 2072000 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 90 542.010 կմ²։ Բնակչության խտությունը 22.9 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի մեզոշրջաններ
(6953) Դեյվպիրս
(6953) Դեյվպիրս (Davepierce), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի օգոստոսի 1-ին Էլեանոր Հելինի կողմից Պալոմարում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էլեանոր Հելինի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ալման
Ալման, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթում, պատմական Մեծ Հայքում։ Գտնվում էր Շապին Գարահիսար քաղաքից 5 կմ արևմուտք՝ սարահարթում՝ Էնդերես գետի աջ վտակ Դորաբուլի շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ակքիլիսա (այլ կիրառումներ)
Ակքիլիսա անվանումը կարող է վերաբերել Արևմտյան Հայաստանի հետևյալ գյուղերին.
Յուն Շի Յուն
Յուն Շի Յուն (հանգըլ՝ 윤시윤, ի ծնե՝ Յուն Դոնգ Գու, ), հարավկորեացի դերասան։ Հայտնի է դարձել «Թխելու վարպետը, Կիմ Տակգու» (հանգըլ՝ 제빵왕 김탁구), «Իմ հարևանը գեղեցիկ տղա է» (հանգըլ՝ 이웃집 꽃미남) դորամաներում խաղացած գլխավոր դերերով։
Վաղ կյանք
Ընտանիքի միակ երեխան է։ Փոքր ժամանակ դաստիարակվել է պապիկի և տատիկի կողմից։ Երբ նրա հասակակիցները գնում էին մանկապարտեզ և սովորում անգլերեն, Յունը գնում էր սոդանգ՝ կոնֆուցիական ավանդական դպրոց և սովորում էր չինական վարքագիծ ։ Յունի յուրօրինակ մանկությունը ներկայացված էր «Բոբիկ ընկերները» շոուում՝ որպես «Պապիկիս հեծանիվը» երգ ։ Այնուհետև նա ընդունվել է Գյոնգիի համալսարանի Ընդհանուր արվեստի ֆակուլտետը։
Ակքյոյ (այլ կիրառումներ)
Ակքյոյ անվանումը կարող է վերաբերել Արևմտյան Հայաստանի Տրապիզոնի վիլայեթի հետևյալ գյուղերին
Շամաշին
Շամաշին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Նիսիբինի գավառակում ։ Գտնվում էր Ջախջախ գետի աջ ափին, Մծբին քաղաքից 5-6 կմ հյուսիս ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
1601
1601 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է երկուշաբթի։ Սա մեր թվարկության 1601 թվականն է, 1-ին տարին XVII դարի։
Մահեր
Կատեգորիա:1601 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ստրելեցկիե Վիսելկի
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 584 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ռյազանի մարզի Միխայլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Իսպանական կայսրություն
Իսպանական կայսրություն (Imperio Español), տարածքների և գաղութների ամբողջություն, որն ընդգրկել է Եվրոպայի, Ամերիկայի, Աֆրիկայի, Ասիայի և Օվկիանիայի որոշ հատվածներ և գտնվել են Իսպանիայի ղեկավարման ներքո։ Իսպանական կայսրությունն իր հզորության վերելքի ժամանակաշրջանում եղել է աշխարհի ամենաընդարձակ կայսրություններից մեկը պատմության մեջ։ Կայսրության ստեղծումը կապված է աշխարհագրական մեծ հայտնագործությունների դարաշրջանի հետ, որի ընթացքում այն դարձավ առաջին գաղութարար կայսրություններից մեկը։ Իսպանական կայսրությունը գոյություն է ունեցել 15-րդ դարից մինչև 20-րդ դարի վերջը։ 1480-ական թվականներին իսպանական տարածքները միավորվել են կաթոլիկ թագավորների՝ Արագոնի թագավորի և Կաստիլյայի թագուհու միության մեջ։ Չնայած այն բանին, որ թագավորներից յուրաքանչյուրը շարունակում էր իշխել իր տարածքներում՝ նրանց ներքին քաղաքականությունն իրականացվում էր միասնական։ 1492 թվականին նրանք գրավեցին Գրանադան և Պիրենեյան թերակղզում ավարտեցին «Ռեկոնկիստայի» գործընթացն ընդդեմ Մավրերի։ Գրանադայի թագավորության, այսինքն՝ նախկին Գրանադայի ամիրայության տարածքների ներառումը Կաստիլիայի գահի իշխանության մեջ ավարտեց իսպանական տարածքների միավորումը՝ չնայած այն բանին, որ Իսպանիան դեռևս մնում էր երկու թագավորությունների բաժանված։ Նույն թվականին Քրիստափոր Կոլումբոսն իրականացրեց առաջին իսպանական հետազոտական արշավանքն անցնելով Ատլանտյան օվկիանոսը, եվրոպացիների համար բացեց Նոր աշխարհը և այնտեղ ստեղծեց Իսպանիայի անդրծովյան առաջին գաղութները։ Այդ ժամանակից սկսած Արևմտյան կիսագունդը դարձավ իսպանական հետազոտությունների և գաղութարարության հիմնական թիրախը։
16-րդ դարում իսպանացիները Կարիբյան ծովի կղզիներում ստեղծեցին բնակավայր, իսկ կոնկիստադորները, օգտվելով տեղացի ժողովուրդների հակասություններից և օգտագործելով առավել բարձր ռազմական տեխնոլոգիաներ, ոչնչացրեցին այնպիսի պետական կազմավորումներ ինչպիսիք են Ացտեկների և Ինկերի կայսրությունները, որոնք գտնվել են համապատասխանաբար Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկաներում։ Հետագա հետազոտական արշավանքները ընդլայնեցին կայսրության տարածքը ժամանակակից Կանադայից մինչև Հարավային Ամերիկայի հարավային վերջավորություններ՝ ներառելով Ֆոլկլենդյան կամ ինչպես երբեմն անվանում են Մալվինյան կղզիները։ 1519 թվականին սկսվեց առաջին շուրջերկրյա նավարկությունը, որը 1519 թվականին սկսեց Ֆեռնան Մագելանը և 1522 թվականին ավարտեց Յոհան Էլկանոն։ Այդ ճանապարհորդության նպատակն էր նվաճել այն, ինչ չէր կարողացել նվաճել Կոլումբոսը, այսինքն՝ Ասիայի արևմտյան ճանապարհին։ Արդյունքում Իսպանիայի ազդեցության գոտում հայտնվեց Հեռավոր արևելքը։ Գաղութներ ստեղծվեցին Գուամում, Ֆիլիպիններում և հարակից կղզիներում։ Իսպանիայի ոսկե դարաշրջանում Իսպանիայի կազմում էին ընդգրկված Նիդերլանդները, Լյուքսեմբուրգը, Բելգիան, Իտալիայի մեծ մասը, Տարածքներ Ֆրանսիայում և Գերմանիայում, Ասիայում և Օվկիանիայում, ինչպես նաև մեծ տարածքներ Հյուսիսային (Նոր Իսպանիայի փոխարքայությունում) և Հարավային Ամերիկայում (Պերույի փոխարքայություն)։ 17-րդ դարում Իսպանիան վերահսկում էր այնպիսի կայսրություն, որի տարբեր մասեր գտնվում էին իրարից շատ հեռու, ինչը մինչև այդ պահը չէր հաջողվել անել ոչ մի այլ կայսրության ։
1808 թվականին Նապոլեոն I-ի ֆրանսիական զորքերի կողմից Իսպանիայի գրավումը այնպիսի իրավիճակ ստեղծեց, որ վերջինի գաղութները սկսեցին հեռանալ մետրոպոլիայից, իսկ փոքր-ինչ ուշ՝ 1810 - 1825 թվականների սկսված անկախության շարժումը հանգեցրեց նոր անկախ իսպանա-ամերիկյան հանրապետությունների ստեղծմանը Հարավային և Կենտրոնական Ամերիկայում։ 400-ամյա իսպանական կայսրության մնացորդները, այդ թվում նաև՝ Կուբան, Պուերտո Ռիկոն և Իսպանական Արևելյան Հնդկաստանը, շարունակեցին մնալ իսպանական գահի գերիշխանության ներքո մինչև 19-րդ դարի վերջը, երբ ամերիկա-իսպանական պատերազմից հետո այդ տարածքների մեծ մասը անեքսիայի ենթարկվեցին Միացյալ Նահանգների կողմից։ 1899 թվականին Խաղաղ օվկիանոսում գտնվող և դեռևս իսպանական գահի գերիշխանության ներքո գտնվողմնացած կղզիները Իսպանիան վաճառեց Գերմանիային։
Անվան ծագումնաբանություն
Հռոմեական ժամանակաշրջանում Պիրենեյան թերակղզու տարածքները ստացել են «Hispania» անվանումը և բաժանված էին չորս առանձին թագավորությունների՝ Կաստիլիայի, Արագոնի, Նավարայի և Պորտուգալիայի։ Կաստիլիայի (որի մեջ այդ ժամանակ ընդգրկված էր նաև Նավարան) և Արագոնյան թագերի թագերի միջև տոհմական միությունը կաթոլիկ թագավորների ժամանակ նոր քաղաքական համակարգի սկիզբ հանդիսացավ, որը գոյություն ունեցավ մինչև18-րդ դարի սկիզբը։ Այն անվանվեց Իսպանական միապետություն կամ կայսրություն։ Իսպանիայի թագավորները ղեկավարում էին իրենց տիրույթներն ունիտար ձևով ։ Նրանց իշխանությունը տարածվում էր կայսրության բոլոր հատվածները տեղական կառավարման մարմինների համակարգի միջոցով, սակայն իրենց թագավորական իշխանության ազդեցության ուժը միապետության տարբեր հատվածներում տարբերվում էր, և այդպիսով յուրաքանչյուր տիրույթ ուներ իր սեփական տեղական վարչական մարմիններ և օրենքներ։ Պետության միասնությունը չէր նշանակում երկրի միատեսակություն։ Այդպիսի քաղաքական կառուցվածքի քաղաքական իրադրության պայմաններում անկախ անվանումից, որը 1580 - 1640 թվականներին ձևավորվել է տոհմական միությունից» , հանդիսանում է գիտնականների վեճերի պատճառ այն համատեքստում, թե Պորտուգալական կայսրությունը ղեկավարվե՞լ է արդյոք սեփական վարչական մարմինների կողմից և ինքնուրույն տնօրինել իր տարածքները, թե՞ ինչպես մնացած թագավորույթուններն ու տիրույթները ղեկավարվել է Հաբսբուրգյան Իսպանիայի կողմից ։ Չնայած այդ հանգամանքին՝ գիտնականների մի մասը ժամանակ առ ժամանակ Պորտուգալիան համարում են թագավորություն, որը եղել է Իսպանական միապետության մասը     ։  Գիտնականների այլ խումբ հստակ սահմանազատում է դնում Պորտուգալական կայսրության և Իսպանական ակյսրության միջև  ։
Իսպանական կայսրությունը ներառել է Ամերիկայի, Ասիայի, Օվկիանիայի և Աֆրիկայի իսպանական անդրծովյան գաղութները, միևնույն ժամանակ պատմաբանների մոտ առկա են տարբեր կարծիքներ կապված մասնավորապես այն հարցի շուրջ, թե եվրոպական ո՞ր տարածքներն են անհրաժեշտ վերագրել կայսրության տիրույթների ցանկին։ Օրինակ Հաբսբուրգյան Նիդերլանդները սովորաբար համարում են Իսպանիայի թագավորի տիրույթներ, որոնք ղեկավարվում են իսպանական իսպանական կառավարիչների ու պաշտպանվում իսպանական զորքերի կողմից։ Այնուամենայնիվ, այնպիսի հեղինակներ, ինչպիսին է բրիտանացի պատմաբան Հենրի Կամենը, համարում է, որ այդ տարածքները լիարժեքորեն ներգրված չէին իսպանական պետությանը և եղել են Հաբսբուրգների ինքնուրույն տիրույթներ։ Որոշ պատմաբաններ փոխ առ փոխ օգտագործում են «Հաբսբուրգյան կայսրություն» և «Իսպանական կայսրություն» անվանումները, երբ հղում են կատարում Կառլոս I կամ Ֆիլիպ II կայսրերի տոհմական ժառանգությանը։
Կայսրության սկիզբ (1402 - 1521)
Հենրի III թագավորը (1390 - 1406) սկսեց Կանարյան կղզիների գաղութացումը՝ 1402 թվականին կնքելով ֆեոդալական համաձայնագիր նորմանդական ազնվական Ժան դե Բետանկուրտի հետ։ Գուանչիներով բնակեցված Կանարյան կղզիների նվաճումը երկարատև ու արյունալի պատերազմում ավարտվեց կաթոլիկ զորքերի հաղթանակով և Գրան Կանարիա (1478 -1483), Լա Պալմա (1492 - 1493) և Տեներիֆե (1494 - 1496) կղզիների գրավումով։
1469 թվականին Reyes Católicos Ֆերդինանդ II Արագոնացու և Իզաբելլա I Կաստիլիացու միջև տեղի ունեցած ամուսնությունը հանգեցրեց թագերի միության, որոնցից յուրաքանչյուրը ունեցել է ղեկավարման իր մարմինները։ Ըստ Հենրի Կայմենի՝ միայն միության գոյության մի քանի հարյուրամյակ անց այդ թագավորությունները դարձան միասնական պետություն։
Այդ տարածքների նկատմամբ իսպանական հավակնությունները 1493 թվականին հաստատվեցին «Inter caetera» պապական բուլայով և ամրագրվեցին 1494 թվականին կնքված Տորդեսիլյասի պայմանագրով, որով պապը աշխարհը բաժանեց ազդեցությունների երկու գոտիների՝ Իսպանիայի և Պորտուգալիայի միջև։ Այդպիսով Իսպանիան ստացավ բացառիկ «իրավունք» Նոր աշխարհում նվաճել նոր տարածքներ՝ Ալյասկայից մինչև Հոռն հրվանդան (բացի Բրազիլիայից), ինչպես նաև Ասիայի արևելյան տարածքներ։ Իսպանական կայսրությունը առաջացավ Նոր աշխարհում և Աֆրիկայի գաղութային տիրույթների արագ գաղութային ընդլայնման արդյունքում։ Կաստիլիան 1497 թվականին գրավեց Մելիլյան, 1505 թվականին՝ Մեռս էլ Կեբիրը և 1509 թվականին՝ վերջինի հարևան Օռանը։ Իսպանական ընդլայնումն ու գաղութացումը էականորեն ազդեց երկրի տնտեսության վրա, բարձրացրեց ազգային հեղինակությունը և նպաստեղ Նոր աշխարհում կաթոլիկությունը։
Իսպանական թագավորներն իրականացնում էին այնպիսի քաղաքականություն, որը թշնամական էր Ֆրանսիային։ Նրանց երեխաները ամուսնանում էին Պորտուգալիայի, Անգլիայի թագավորական ընտանիքիների, ինչպես նաև Հաբսբուրգների անդամների հետ։ Իսպանիան Նեապոլում աջակցում էր արագոնյան տանն ընդդեմ Ֆրանսիայի թագավոր Կառլոս VIII-ի և Իտալիայի նկատմամբ հսկողույթան համար 1494 թվականից ներգրավվեց պատերազմի մեջ ընդդեմ Ֆրանսիայի ու Վենետիկի հանրապետության։ Թագավոր Ֆերդինանդի արտաքին քաղաքականության կենտրոնական տեղը զբաղեցնում էին իտալական պատերազմները։ Այդ ժամանակից սկսած իսպանական բանակը եվրոպական պատերազմի դաշտում հավակնում էր գերիշխող դիրքի ընդհուպ մինչև 17-րդ դարը։
Իզաբելլա թագուհու մահից հետո Ֆերդինանդը, сդառնալով միակ միապետը (1502 - 1516), սկսեց իրականացնել առավել ագրեսիվ քաղաքականություն։ 1509 թվականին տեղի ունեցած Անյադելոյի ճակատամարտում նա հանդես եկավ Ֆրանսիայի կողմից ընդդեմ Վենեցիայի:Մեկ տարի անց Ֆերդինանդը անդամագրվեց Սրբազան լիգային ընդդեմ Ֆրանսիայի՝ հավակնելով Նեապոլի թագավորությանը, որի հետ ուներ դինաստիական կապեր, և Նավարրայի թագավորությանը Ջերման դե Ֆույի ամուսնության միջոցով։ Այդ պատերազմը այնքան էլ հաջող չավարտվեց Իսպանիայի համար։ 1516 թվականին Ֆրանսիան զինադադարի համաձայնություն տվեց։ Այդպիսով Միլանը անցավ Ֆրանսիայի հսկողությանը, իսկ վերջինը ճանաչեց Իսպանիայի գերիշխանությունը Հյուսիսային Նավարայում։
16-րդ դարի սկզբին Էսպանիյոլայի գաղութացումից հետո իսպանացիները սկսեցին փնտրել ընդլայնման համար նոր վայրեր։ Էսպանյոլան այնքան էլ չէր հաջողում, իսկ վերջինի նոր բնակիչները պատրաստ էին իրենց բախտը փնտրել նոր վայրերում։ Այստեղից Պոնսե դե Լեոնը մեկնեց Պուերտո Ռիկոն նվաճելու, իսկ Դիեգո Վելասկեսն ուղևորվեց դեպի Կուբա։ Ամերիկա մայրցամաքում, մասնավորապես՝ Պանամայում գտնվող Սանտա Մարիա լա Անտիգուա դել Դարենում առաջին գաղութները հիմնվեցին Նունես դե Բալբոայի կողմից (1512)։ 1513 թվականին Բալբոան հատեց Պանամյան պարանոցը և դարձավ առաջին եվրոպացին, ով ցամաքով հասավ Խաղաղ օվկիանոս։ Բալբոան Խաղաղ օվկիանոսն ու հայտնաբերված բոլոր տարածքները հայտարարեց Իսպանական թագի սեփականություն։
Միևնույն ժամանակ բերբեր ծովահենները Հյուսիսային Աֆրիկայից մշտապես հարձակվում էին Իսպանիայի, Իտալիայի և Միջերկրական ծովի կղզիների ափամերձքաղաքների և գյուղերի վրա։ Այդ հարձակումների հետևանքով Իսպանիայի և Իտալիայի հսկայական ծովափնյա տարածքներ գրեթե ամբողջության դարձան անմարդաբնակ։ Թուրքական ծովահեն Հայրադին Բարբարոսան, ով իշխում էր Ալժիրում, սարսափ էր տարածում ափամերձ երկրներում։ Համաձայն պատմաբան Ռոբերտ Դեյվիսի՝ 16-ից 19-րդ դարերի ընթացքում 1-ից 1.25 միլիոն եվրոպացիներ հյուսիսաֆրիկյան ծովահենների կողմից գերևարվել էին և վաճառվել Հյուսիսային Աֆրիկայի և Օսմանյան կայսրության արաբ ստրկավաճառների կողմից ։
Պատմություն
Կառլոս V թագավորի իշխանության տարիները (1516 - 1556), ով դարձավ Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր, Իսպանիան դարձավ Եվրոպայի ամենահզոր պետությունը և սկսված ռեֆորմացիայի դեմ պայքարում Կաթոլիկ եկեղեցու հենարանը։ Այդ ժամանակաշրջանում Իսպանիան սկսեց կոչվել «պետություն, որի վրա արևը երբեք մայր չի մտնում»։ Կառլի տիրույթները բաժանվեցին Հաբսբուրգների երկու ճյուղերի միջև և այլևս երբեք չմիավորվեցին մեկ ղեկավարի շուրջ։ Ավստրիական հողերն ու գերմանական կայսեր պաշտոնը անցան Կառլի եղբորը՝ Ֆերդինանդ I-ին, Իսպանիան, Իտալիան և Նիդերլանդները ժառանգեց Կառլի որդին՝ Ֆիլիպ II-ը։ Նրա օրոք Իսպանիային միացվեց Պորտուգալիան իր սեփական ընդարձակ անդրծովյան տիրույթներով։
1588 թվականին իսպանական նավատորմի («Անպարտելի արմադայի») պարտությունը, 1604 թվականին Անգլիայի հետ կնքված խաղաղության փոխզիջման պայմանագիրը, 1609 թվականին նիդերլանդական շրջանների և 1640 թվականին Պորտուգալիայի կորուստը նշանավորվեց Եվրոպայում ազդեցության ավարտ։ Անդրծովյան գաղութներից ոսկու ներհոսքը չնպաստեցին տեղական գյուղատնտեսական և արհեստագործական արտադրությանը։ Ֆիլիպ IV թագավորի ղեկավարման ժամանակաշրջանում, ոմ Իսպանիայի ներսում անվանում էին «երկրագնդի թագավոր» («Rey Planeta»), սկսվեց երկրի անկման դարաշրջանը։
1812 - 1826 թվականներին Լատինական Ամերիկայում գտնվող իսպանական գաղութների մեծ մասը ձեռք բերեց անկախություն։ Մնացածները 20-րդ դարի սկզբին հիմնականում անեքսիայի ենթարկվեցին Միացյալ Նահանգների կողմից։ Իսպանական կայսրությունը վերջնականապես դադարեց գոյություն ունենալ 1976 թվականի կեսերին։
Իսպանական Հաբսբուրգներն ու «Իսպանիայի ոսկե դարը» (1516 - 1643)
16 և 17-րդ դարերը երբեմն անվանում են «Իսպանիայի ոսկե դար» (Siglo de Oro): Քաղաքական ամուսնության արդյունքում կաթոլիկ թագավորների (Reyes Católicos) հաբսբուգրյան թոռ Կառլոս ժառանգություն ստացավ Ամերիկայում գտնվող կաստիլյական տիրույթները և Միջերկրականում գտնվող Արագոնյան թագի տիրույթները (ներառյալ ժամանակակից Իտալիայի մեծ մասը)։ Մյուս կողմից Հաբսբուրգներից նա ժառանգեց Սրբազան Հռոմեական կայսրության գահը, ինչպես նաև Նիդերլանդներ, Ֆրանշ Կոնտե և Ավստրիան (վերջինը հաբսբուրգների այլ տիրույթների հետ գրեթե անմիջապես փոխանցվեց կայսեր եղբայր Ֆերդինանդին)։ Կաստիլիայում կոմուներոսի ապստամբության ճնշումից հետո Կառլոսը դարձավ Եվրոպայի ամենահզոր միապետը. նա ղեկավարում էր Եվրոպայի ամենամեծ կայսրությունը, որը մնաց չգերազանցված ընդհուպ մինչև Նապոլեոնի դարաշրջան։ Այն ժամանակ հաճախ էին խոսում, որ Իսպանիան հանդիսանում է «կայսրություն, որտեղ արևը երբեք մայր չի մտնում»։ Այդ ժամանակաշրջանում, որին հաճախ անվանում էին ոսկե դարաշրջան, կայսրությունը ղեկավարվել է ոչ թե ցամաքային Վալյադոլիդից, այլ Սևիլյայից։
Ի սկզբանե Կաստիլիական կայսրության անդրծովյան տիրույթները միայն վնասներ էին բերում և հիասթափություն պատճառում։ Բայց այդ տիրույթները նաև ունենում էին որոշակի դրական ազդեցություն առևտրի և արդյունաբերության ոլորտում, սակայն այդպիսի առևտրի հնարավորությունները բավականին սահմանափակ էին։ 1520-ական թվականներին Գուանախուատոյի հանքավայրում սկսեցին արդյունահանել արծաթ, բայց միայն 1546 թվականին Պոտոսիում և Սակատեկասում արծաթի արդյունահանումից հետո այն դարձավ հարստության իրական աղբյուր, որը պատված էր առասպելներով։ 16-րդ դարի ամբողջ ընթացքում ոսկով ու արծաթով Իսպանիան Նոր Իսպանիայից ստացավ շուրջ 1.5 տրիլիոն ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար (1990 թվականի փոխարժեքով)։ Վերջանական արդյունքում թանկարժեք մետաղների ներմուծումը գերազանցեց արտադրության և շրջանառությունը ու 16-րդ դարի վերջին տասնամյակում Իսպանիայում հանգեցրեց ինֆլացիայի. 1603 թվականին ֆրանսիացի ճանապարհորդը գրեց. - «Ես այստեղ իմացա ասացվածք». «Իսպանիայում ամեն ինչ Իսպանիայում թանկ է, բացի արծաթից» ։ Իրավիճակը վատթարացավ նաև 1492 թվականին հրեաների արտաքսումով, իսկ 1609 թվականին մորիսկների հեռացումով, որոնց ներկայացուցիչները կարևոր դեր էին ունեին առևտրի և արհեստագործական արտադրության ոլորտներում։ Այդ ամենի հետևանքով արծաթի ներմուծումը հանգեցրեց Իսպանիայի ծայրահեղ կախվածության արտասահմանից հումքի և արդյունաբերական ապրանքների ներմուծումից։
Հարուստ քաղաքացիները նախընտրում էին ներդնել իրենց կապիտալը պետական պարտավորություններում (juros), որոնք մարվում էին արծաթի ներմուծման հաշվին, և չէին ներդնում արտադրության և գյուղատնտեսության զարգացման ոլորտում։ Այդ իրավիճակը համապատասխանում էր միջնադարյան ազնվական պատկերացումներին, որոնցով ձեռքի աշխատանքը համարվում էր ոչ պատվաբեր այն դեպքում, երբ Արևմտյան Եվրոպայի այլ երկրներում այդ պատկերացումների ազդեցություն նվազում էր։ Նոր աշխարհից եկող արծաթի և ոսկու շրջանառությունը նպաստեց Նիդերլանդներում, Ֆրանսիայում, Անգլիայում և Եվրոպայի այլ շրջաններում տնտեսական և սոցիալական հեղափոխություններին, իսկ մյուս կողմից խոչընդոտեց դրանց կայացմանը Իսպանիայում։ Ինֆլացիայի հետևանքով առաջացած խնդիրները քննարկվում էին Սալամանկայի դպրոցի և «Arbitrismo»-յի գիտնականների կողմից, բայց որոնք այդպես էլ ազդեցություն չունեցան Հաբսբուրգների կառավարության վրա։ Հաբսբուրգները ծախսում էին կաստիլիական և ամերիկյան հարստությունը Եվրոպայում պատերազմներ վարելու համար (Ֆրանսիայի, Օսմանիան կայսրության, հետագայում ապստամբած Նիդերլանդների և Անգլիայի հետ) հանուն իրենց դինաստիական շահերի։ Նրանք չէին վճարում վարկերի գծով պարտավորությունները և մի քանի անգամ՝ 1557, 1575 և 1596 թվականներին հայտարարեցին թագավորական գանձարանի սնանկացման մասին։
Նախկինում սկզբնապես Իսպանիայի համար օտար ֆլամանդացի Կառլոս V-ի և կաստիլիական ժողովրդի միջև շահերի հակասություններ հանգեցրեցին ապստամբության, որը հայտնի է որպես Կոմուներոսի ապստամբություն (1520 - 1522)։
Հաբսբուրգները ձգտում էին հասնել հետևյալ քաղաքական նպատակներին՝
Կառլոս V-րդի պայքարը Իտալիայի համար
1516 թվականին Կառլոս V կայսերը գահ բարձրանալով և 1519 թվականին ընտրվեց Հռոմի Սրբազան կայսրության կայսր։ Ֆրանցիսկ I-ը, ով բոլոր կողմերից հայտնվեց Հաբսբուրգների տարածքներով, 1521 թվականին ներխուժեց Իտալիայում գտնվող իսպանական տիրույթների, ինչի հետևանքով սկսվեց ֆրանսա-իսպանական հակամարտության երկրորդ փուլը։ Պատերազմն ավարտվեց Ֆրանսիայի համար աղետով. վերջինը պարտություն կրեց Բիքոքի (1522), Պավիայի (1525, որի ժամանակ Ֆրանցիսկը գերևարվեց) և Լանդրիանոյի (1529) ճակատամարտերում, ինչից հետո Ֆրանցիսկը Միլանը վերադարձրեց Իսպանիային։
1525 թվականին Պավիայի ճակատամարտում Կառլոս հաղթանակը Իտալիայում ու Գերմանիայում շատերի համար անսպասելի էր և անհանգստություն առաջացրեց այն համատեքստում, որ Կառլոսը կարող է էլ ավելի ընդլայնված իշխանություն ստանա, քան ուներ։ Հռոմի Կղեմես VII պապը փոխեց իր դիրքորոշումն ու իր զորքերն ուղարկեց Ֆրանսիային և իտալական առավել ուժեղ պետությանը օգնության Կոնյակի լիգայի պատերազմում ընդդեմ հաբսբուրգյան կայսրերի։ 1527 թվականին Կառլոսը չկարողացավ ժամանակին վարձարտել իր զինվորներին, ովքեր Հյուսիսային Իտալիայում ապստամբեցին և հարստանալու նպատակով թալանեցին Հռոմը։ Այդպիսով նրանք ստիպեցին Կղեմես պապին աշխարհիկ իշխանության հետ հարաբերություններում լինել առավել խոհեմ։ 1533 թվականին անգլիական Հենրի VIII թագավորի և Եկատերինա Արագոնացու (Կառլոսի հորաքույրի) ամուսնության չեղարկումը եղավ կայսեր հետ իր հարաբերությունները չվատթարացնելու ցանկությամբ և իր մայրքաղաքը երկրորդ անգամ թալանից հետ պահելու ցանկությամբ։ Բարսելոնյան խաղաղության համաձայնագիրը, որը ստորագրվել է 1529 թվականին Կառլոսի և պապի միջև, հաստատեց առավել բարեկամական հարաբերություններ երկու առաջնորդների միջև, ի նչը հանգեցրեց այն բանին, որ պապը Իսպանիան ճանաչեց որպես կաթոլիկ հավատքի պաշտպան և ճանաչեց Կառլոսին որպես Լոմբարդիայի թագավոր՝ փոխարենը ստանալով իսպանական ներխուժում Ֆլորենցիական հանրապետություն։
1528 թվականին ադմիրալ Անդրեա Դորիան կայսեր հետ դաշինք կնքեց՝ վտարելով ֆրանսիացիներին և վերականգնելով Ջենովան, այդպիսով Կառլոսի համար նոր վարկեր ստանալու հնարավորությունների դռներ բացելով։ 1528 թվականին ջենովացի բանկիրներից նա ստացավ առաջին վարկը։
Անգլիական Հենրիխ VIII թագավորը, ով առավել թշնամական քաղաքականություն էր որդեգրել Ֆրանսիայի նկատմամբ, քան թե զայրացած էր կայսեր նկատմամբ բաժանմանը նպաստելու համար, միացավ Կառլոսին և ներխուժեց Ֆրանսիա։ Չնայած այն հանգամանքին, որ իսպանական բանակը խայտառակ պարտություն կրեց Չերեզոլեյի ճակատամարտում և հանձնեց Նիսը՝ պատերազմում Հենրիկի ներգրավմամբ գործերը առավել լավ ընթացան, և Ֆրանսիան ստիպված էր ստորագրել  խաղաղության համաձայնագիր։ Ավստրիացիները Կառլոսի կրտսեր եղբայր Ֆերդինանդը շարունակեց պատերազմը Արևելքում ընդդեմ Օսմանյան կայսրության։ Ֆրանսիայի պարտությունից հետո Կառլոսը վերսկսեց հին պայքարը, այն է՝ պայքար ընդդեմ Շմալկալդենի միության։
Կրոնական հակամարտությունները Սրբազան Հռոմեական կայսրությունում
Շմալկալդենի միությունը դաշինքի մեջ մտավ Ֆրանսիայի հետ, ինչը խոչընդոտում էր Կառլոսի ձգտումներին, որոնք կապված էին Գերմանիայում Միության դիրքերի խարխլմանը։ 1544 թվականին Ֆրանցիսկի պարտույթունը նրան հնարավորություն տվեց խզել բողոքականների հետ դաշինքը, և Կառլոսը օգտվեց այդ հնարավորությունից։ Նա փորձ ձեռնարկեց 1545 թվականին Տրենտոնյան տաճարում բանակցություններ վարել, սակայն բողոքականների ղեկավարները, իրենց զգալով դավաճանված այն քաղաքականության համատեքստում, որ կաթոլիկները որդեգրել էին տաճարում, ռազմական գործողություններ սկսեցին Սաքսոնիական կուրֆուրստ Մորիցայի դեմ։ Ի պատասխան այդ գործողության՝ Կառլոսը հոլանդա-իսպանական բանակի գլխավորությամբ ներխուժեց Գերմանիա՝ հույս ունենալով վերադարձնել կայսրեական հեղինակությունը։ 1547 թվականին կայսրն անձամբ ջախջախիչ հարված հասցրեց բողոքականներին պատմական Մյուլբերգի ճակատամարտում։ 1555 թվականին Կառլոսը ստորագրեց Աուգսբուրգյան կրոնական հաշտությունը բողոքական պետության հետ և Գերմանիայում վերականգնեց կայունությունը իր cuius regio, eius religio («իշխանությունը ումն է, նրանն էլ կրոնն է») սկզբունքով, որը բավականին հեղինակազրկված է իսպանական և իտալական հոգևորականության շրջանում։ Այդ ժամանակվանից սկսած Կառլոսի մասնակցությունը գերմանական հարցերում ամրապնդեց Իսպանիայի դերը որպես կաթոլիկ Հաբսբուրգների անվտանգության երաշխավոր Սրբազան Հռոմեական կայսրությունում։ Յոթ տասնամյակ անց ստեղծվեց նախադեպ, որը ներքաշեց Իսպանիային պատերազմի մեջ և զրկեց Եվրոպայի ամենահզոր տերության տիտղոսից։
Ֆրանսիայի պարտություն
Կառլոսի V-ի միակ օրինական ծնված որդին՝ Ֆիլիպը (կառավարել է 1556 - 1598 թվականներին) բաժանեց ավստրիական ժառանգությունը իր հորեղբայր Ֆերդինանդի հետ։ Ֆիլիպ II-ը նախատեսում էր, որ Կաստիլիան կդառնա իր կայսրության հիմքը, սակայն Կաստիլիայի բնակչությունը, որը կազմում էր Իսպանիայի բնակչության ⅓-ը,երբեք չի եղել բավարար, որպեսզի ապահովի անհրաժեշտ քանակությամբ զինվորներ իսպանական տիրույթները պաշտպանելու համար։ Մարի Թյուդորի հետ ամուսնությունից հետո Անգլիան դաշինքի մեջ մտավ Իսպանիայի հետ։
Գենուեզյան բանկային կոնսորցիումի ստեղծումը 1557 թվականին հանգեցրեցին Ֆիլիպ II-ի սնանկությանը, ինչից հետո գերմանական բանկային տներին սպասվում էր սնանկացում, իսկ Ֆուգերների տունը դադարեց լինել իսպանական գլխավոր ֆինանսիստը ։ Գենուեզյան բանկիրները մշտապես վարկավորմամբ և եկամտի ստացմամբ ապահովում էին հաբսբուրգյան հսկայական համակարգը։ Բայց, ի պատասխան ամերիկյան արծաթի առաքման, հումքը Սևիլյայից վերահասցեագրվեց Ջենովա։
Ֆիլիպ II-ի ղեկավարման տարիներն եվրոպական հակամարտությունները
Մադրիդի համար հանգիստ ժամանակաշրջանը երկար չտևեց։ 1566 թվականին Իսպանական Նիդերլանդներում (որի տարածքի մեծ մասը համընկնում է ժամանակակից Նիդերլանդների և Բելգիայի տարածքին, այդ հողերը Ֆիլիպը ժառանգել է Կառլոսից և նրաժառանգներից բուրունդյան ազգակցական գծով) կալվինականների կողմից բարձրացրած ապստամբությունը հանգեցրեցին այն բանին, որ իրավակարգը վերականգնելու նպատակով Ֆեռնանդո Ալբայի կողմից ռազմական արշավ սկսվեց։ Ալբան Իսպանական Նիդերլանդներում կազմակերպեց արյունոտ ահաբեկչություն։ 1568 թվականին Վիլհելմ I Օրանացին Նիդերլանդներում Ալբայի բռնապետությունը դադարեցնելու անհաջող փորձ ձեռնարկեց։ Այդպիսով սկսվեց Ութսունամյա պատերազմը, որն ավարտվեց Միացյալ նահանգների անկախության հռչակումով։ Իսպանացիները, որոնք ստացել էին նշանակալի եկամուտ Նիդերլանդներից և հատկապես կարևորագույն Անտվերպեն նավահանգստից, վճռական էին տրամադրված կարգը վերականգնելու և այդ նահանգը պահպանելու հարցում։
Իսպանիայի համար պատերազմը դարձավ անընդհատ հետաձգվող խնդիր։ 1574 թվականին իսպանական բանակը Լուիս դե Ռեկեսենս ի Սունիգիի հրամանատարությամբ ստիպված էր հանել Լեյդենի պաշարումը այն բանից հետո, երբ հոլանդացիները ավերեցին ամբարտակները, որոնք ծովի մակերևույթից ցածր տեղակայված նահանգը պաշտպանում էին Հյուսիսային ծովի ջրերի հնարավոր ներհոսքից առաջացող ջրհեղեղից։ 1576 թվականին Ֆիլիպը ստիպված էր հայտարարել սնանկության մասին, քանի որ հնարավորություն չուներ բավարարել Նիդերլանդներում գտնվող իր 80 հազարանոց օկուպացիոն բանակի և հսկայական նավատորմի պահանջմունքները, որոնք հաղթել էին Լեպանտոյի ճակատամարտում։ Այդ քայլից հետո Նիդերլանդներում գտնվող բանակը շուտով սկսեց խռովություն բարձրացնել. գրավեց Անտվերպենը և սկսեց թալանել Հարավային Նիդերլանդները, ինչի հետևանքով մի շարք քաղաքներ, որոնք հուզումներին չէին մասնակցում, միացան ապստամբներին։ Իսպանիան սկսեց բանակցությունների քաղաքականություն վարել, և 1579 թվականին Արրասյան միության ստեղծմամբ հարավային նահանգների մեծ մասում խաղաղությունը վերականգնվեց։ Ի պատասխան Իսպանիայի կատարած քայլերի՝ Նիդերլանդները մեկ ամսվա ընթացքում ստեղծեցին Ուտրեխտյան միությունը, որն իրենից ներկայացնում էր հյուսիսային նահանգների դաշինք։ Նրանք 1581 թվականին պաշտոնապես գահընկեց արեցին Ֆիլիպին, երբ ստորագրեցին Երդումը չկատարելու ակտը։