cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կլոդ Աջապոնգ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սասուոլոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վերոնայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Ամբասադոր (Նյու Յորք)
Ամբասադոր (The Ambassador Theatre; ներկայացուցիչ, դեսպան), բրոդվեյան թատրոն, գտնվում է Մանհեթենի 49-րդ փողոցի արևելյան հատվածում, Բրոդվեյի և Ութերորդ պողոտայի միջև, Նյու Յորքի թատերական Մանհեթեն թաղամասում (ԱՄՆ)։
Պատմություն
Թատրոնի շենքը կառուցվել է ըստ ճարտարապետ Հերբերտ Կրապի նախագծի` The Shubert Organization-ի թատերական ընկերության համար ։ Ամբասադոր թատրոնն իր դռները բացել է 1921 թվականի փետրվարի 11-ին, «The Rose Girl» մյուզիքլի առաջնախաղով ։ 1935 թվականին ընկերությունը վաճառել է թատրոնը որպես կինոթատրոն և հեռուստաստուդիա NBC և DuMont Television Network հեռուստաընկերությունների համար։ 1956 թվականին The Shubert Organization-ը կրկին դառնում է թատրոնի սեփականատերը։ Վերակառուցումից հետո 1980 թվականին թատրոնի անվան մեջ ավելանում է նոր, new բառը։ Մասնիկը, սակայն, երկար չի մնում թատրոնի անվանվան մեջ, նույն տարվա հունիսին թատրոնն ստանում է նախկին անվանումը ։ 2003 թվականի հունվարի 29-ից «Ամբասադոր» թատրոնի բեմում ցուցադրվում է Բրոդվեյ վերադարձած «Չիկագո» մյուզիքլը։
Ջորջա Մելոնի
Ջորջա Մելոնի, իտալացի քաղաքական գործիչ, պատմության մեջ առաջին կինը, ով զբաղեցրել է Իտալիայի վարչապետի պաշտոնը 2022 թվականի հոկտեմբերի 22-ից սկսած, Սիլվիո Բեռլուսկոնիի չորրորդ կառավարությունում երիտասարդության հարցերի նախկին նախարար (2008-2011)։ Իտալիայի եղբայրներ կուսակցության (2014 թվականից) և Եվրոպական պահպանողականների և ռեֆորմիստների կուսակցության (2020 թվականից) առաջնորդ։
Քաղաքական կարիերա
Ջորջա Մելոնին ծնվել է 1977 թվականի հունվարի 15-ին Հռոմում և մեծացել է Գարբատելայի հռոմեական խղճուկ բնակարանում, ստացել է լեզվաբանական միջնակարգ հատուկ կրթություն Ամերիկո Վեսպուչիի անվան համալսարանում։ Տասնհինգ տարեկանում ստեղծել է «Նախնիներ» (Gli Antenati) ուսանողական միությունը, որն իր խնդիրն է համարել պայքարել դպրոցական բարեփոխման նախագծի դեմ, որը նախաձեռնել էր կրթության նախարար Երվոլինո-Ռուսսոն։ 1996 թվականին ղեկավարել է «Ուսանողական գործողություն» կազմակերպությունը, 1998 թվականին ազգային միության կողմից ընտրվել է Հռոմի պրովինցիայի խորհրդի անդամ և ընդգրկված եղել Մշակույթի, դպրոցի և երիտասարդական քաղաքակության հանձնաժողովում։ 2001 թվականին Ազգային միության ղեկավար Ջանֆրանկո Ֆինին Մելոնիին նշանակել է «Երիտասարդական գործողություն» կուսակցության երիտասարդական կազմակերպության ազգային կառավարման կոմիտեի ղեկավար։ 2004 թվականին Վիտերո քաղաքում այս կազմակերպության ազգային համաժողովում գլխավորում էր այն։ 2008 թվականի մայիսի 8-ին դարձել է երիտասարդության գործերի նախարար առանց պորտֆելի Բերլուսկոնիի չորրորդ կառավարությունում (31 տարեկանում դարձել է ամենաերիտասարտ նախարարը Իտալիայի Հանրապետության պատմության մեջ)։ Ավելի ուշ ղեկավարել է «Երիտասարդ Իտալիա» երիտասարդական կազմակերպությունը ։
Պատգամավորների պալատի XV նստաշրջանում՝ 2006-2008 թվականներին, Մելոնին եղել է Ազգային դաշինք ֆրակցիայի ղեկավար, իսկ պալատի XVI նստաշրջանում՝ 2008-2011 թվականներին՝ Ազատ մարդիկ դաշինքում ։ XV գումարման պատգամավորների պալատում 2006 թվականի մայիսի 4-ից մինչև 2008 թվականի ապրիլի 28-ը եղել է պալատի փոխնախագահ, 2006 թվականի հունիսի 29-ից 2008 թվականի ապրիլի 28-ը ղեկավարել է Կապի և արտասահմանյան տեղեկատվության կոմիտեն (Comitato per la comunicazione e l'informazione esterna) Կառլո Ֆինցիի հիմնադրամին բիրժայի կարգավիճակ շնորհելու հանձնաժողովը (Commissione per il conferimento delle borse di studio della fondazione «carlo finzi») :
2011 թվականին Sperling & Kupfer հրատարակչությունը հրատարակել է Ջորջա Մելոնիի «Մենք հավատում ենք, ճանապարհորդություն դեպի Իտալիայի լավագույն երիտասարդ մարդիկ» (Noi crediamo. Viaggio nella meglio gioventù d’Italia) :
«Իտալիայի եղբայրներ»
2012 թվականի հունիսին Ջորջա Մելոնին դուրս եկավ «Ազատ ժողովրդից» և նույն թվականի դեկտեմբերին Ինյացիո լա Ռուսսայի և Գվիդո Կրոզետոյի հետ հիմնադրեցին «Իտալիայի եղբայրներ - Ազգային աջ կենտրոնը» ։
2013 թվականի խորհրդարանական ընտրություններից հետո Մելոնին նորից անցել խորհրդարանի ստորին պալատ, որտեղ 2013 թվականի մարտի 19-ին ընդգրկվեց խառը ֆրակցիայի կազմում, իսկ 2013 թվականի ապրիլի 3-ին անցել է «Իտալիայի եղբայրներ - Ազգային դաշինք» խմբավորում- ։
2014 թվականի մարտի 8-ին Մելոնին ընտրվեց «Իտալիայի եղբայրներ» դաշինքի նախագահ ։
2014 թվականի գարնանը լրատվամիջոցները սկսեցին շոշափել Ջորջա Մելոնիի անունը Սիլվիո Բերլուսկոնիի իրավահաջորդների ցանկում, որպես Իտալիայի կենտրոնական ուժերի առաջնորդ, իսկ նույն թվականի աշնանը հայտնվեց հաղորդագրություն՝ մի քանի հարցումների արդյունքները, որի համաձայն Մելոնին երկրորդ տեղում էր գործող վարչապետ Մատեո Ռենցիից հետո ։
2015 թվականի նոյեմբերի 4-ին հայտարարվեց «Մեր երկիր - իտալացիները Ջորջա Մելոնիի հետ են» (Terra nostra — Italiani con Giorgia Meloni) շարժման նախաձեռնման մասին՝ կոչ անելով համախմբել բոլոր աջակենտրոնական ուժերին։
Հռոմի քաղաքապետի ընտրություններ
2016 թվականի մարտի 16-ին Ջորջա Մելոնին հայտարարել է, որ Մատեո Սալվինիի Հյուսիսի լիգայի աջակցությամբ կմասնակցի Հռոմի քաղաքապետի ընտրություններին։ Նա իր որոշմամբ պառակտել է քաղաքական աջակենտրոնական ճամբարը, քանի որ Սիլվիո Բերլուսկոնիի «Առաջ Իտալիան» արդեն ներկայացրել էր իր թեկնածուին՝ Գվիդո Բերտոլազոյին ։
2016 թվականի հունիսի 5-ին ընտրության առաջին փուլում կրեց պարտություն՝ հավաքելով 20,64 % և մնալով երրորդ տեղում՝ զիջելով Իտալիայի պատգամավորիների պալատի նախագահի տեղակալ Ռոբերտո Ջակետիին (24,87%) և «Հինգ աստղերի շարժման» թեկնածու Վիրջինիա Ռաջիին (35.25%) :
Կառավարության ճգնաժամ 2018 թվականին
2018 թվականի մարտի 4-ին «Իտալիայի եղբայրները» մասնակցեցին խորհրդարանական ընտրություններին աջակենտրոնական կոալիցիայի կազմում՝ հավաքելով ընտրողներից մեծամասնության ձայները։ «Կասեցված» խորհրդարանի ստեղծման պատճառով նոր կառավարության ձևավորումը հետաձգվեց, և ամենայն հավանականությամբ «Հինգ աստղերի շարժում» կոալիցիան բացառապես Հյուսիսային Լիգայի հետ էր, առանց այլ աջակենտրոնական ուժերի մասնակցության։ Մայիսի 27-ին Մատտերլան հրաժարվեց հաստատել կառավարության կազմը կողմերի համաձայնությամբ, եվրոսկեպտիցիստ Պաոլո Սավոնայի մասնակցությամբ և առաջարկել է «տեխնիկական» կառավարության և ձևավորում տնտեսագետ Կարլո Կոտարելլիին, որից հետո Մելոնին իշխանության ճյուղերի համար աննախադեպ վիճակում առաջին քաղաքական գործիչ էր, պահանջում էր պետության ղեկավարի իմպիչմենտ ։
Անձնական կյանք
Ջորջա Մելոնին ծնունդով Սարդինիայից իրավաբան Ֆրանչեսկո Մելոնիի և Աննա Պարատորի աղջիկն է։ 3 տարեկանում մոր և քրոջ հետ տեղափոխվել է Գարբատելայի խղճուկ բնականարան, իր հիշողությունների համաձայն, պատահաբար քրոջ հետ հրդեհել է նախկին տունը։ Նրա հայրը, այդ ժամանակ հեռացավ ընտանիքից (ուղևորվեց Կանարիա «Cavallo pazzo» առագաստանավով)։ 11 տարեկանից Ջորջան չի շփվում հոր հետ ։
2016 թվականի հունվարի 30-ին նա հայտարարեց, որ երեխայի է սպասում ։ 2016 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ծնվեց նրա աղջիկը՝ Ջինևրան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալացի լրագրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալիայի կին նախարարներ
Տիջանո
Տիջանո (Tiggiano), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում՝ Լեչե գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 3824 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 408 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 8 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 73030, հեռախոսային կոդ՝ +39 00833։
Կոմունայի հովանավորն է համարվում սուրբ Սանտ Իպպազիոն։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Փենրոուզի աստիճան
Փենրոուզի աստիճան (Impossible staircase, անսահման աստիճան, անհնար աստիճան)` դասվում է անհնարին պատկերների շարքին, որը բացահայտել է Օսկար Ռուտերսվարդը։ Այս մոդելը նախագծվել է Լայոնել և Ռոջեր Փենրոուզների կողմից ։
Պատմություն
Անսահման աստիճանի մոդելը հրատարակվել է Լայոնել և Ռոջեր Փենրոուզների կողմից British Journal of Psychology 1958 թվականին։ Տպագրությունից հետո 1960 թվականին նկարիչ Մաուրից Էշերի «Վերելք և վայրէջք» վիմագրության մեջ, Փենրոուզների անհնար աստիճանը դարձավ ամենահայտնիներից մեկը։ Հետագայում Փենրոուզների աստիճանը հաճախ սկսեց հանդիպել գրքերում, խաղերում, գլուխկոտրուկներում, հոգեբանության դասագրքերում և այլն ։
Նկարագրություն
Փենրոուզի աստիճանը իրենից այնպիսի աստիճանի կառուցվածք է ներկայացնում, որի դեպքում նրանով անընդհատ նույն ուղղությամբ շարժվելու դեպքում (հոդվածում, նկարի մեջ ժամսլաքի ուղղությամբ) մենք կարող ենք անընդհատ ու անսահման բարձրանալ, իսկ հակառակ շարժման դեպքում՝ անընդհատ իջնել ։ Հատկանշական է նաև այն, որ վիզուալ շարժման վերջում մենք կհայտնվենք նույն կետում, որտեղից սկսել ենք շարժումը ։ Աստիճանը այնպես է նախագծված, որ իրական աշխարհում նրա գոյությունը թվում է անհնար։ Սակայն, ինչպես բազմաթիվ անհնար մոդելների նման, այս աստիճանի մոդելը կարելի է իրականություն դարձնել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տեսողական պատրանքներ
Խորհրդային Միության մարշալ
Խորհրդային Միության մարշալ (ռուս.` Маршал Советского Союза), անհատական զինվորական կոչում, որն հետագայում շնորհվել է նաև բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի բարձրաստիճան հրամանատարական կազմին, իսկ 1946 թվականից` ԽՍՀՄ Զինված ուժերի հրամկազմին։
Պատմություն
ԽՍՀՄ մարշալի կոչումը մտցվել է 1935 թվականի սեպտեմբերի 22-ին` ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի և ԽՍՀՄ ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի որոշումով։ Մինչև 1945 թվականի հունիսի 26-ը, երբ Իոսիֆ Ստալինին շնորհվեց Խորհրդային Միության գեներալիսիմուսի կոչումը, այն համարվում էր բարձրագույն զինվորական կոչում։ Ստալինի մահից հետո, այն կրկին մնաց` որպես ամենաբարձրագույն կոչում ։ Խորհրդային Միության մարշալի կոչմանը հավասարազոր էր Խորհրդային Միության նավատորմի ծովակալի կոչումը, իսկ որոշ զորատեսակներում` Զորատեսակների գլխավոր մարշալի կոչումը (հրետանու մարշալ, ավիացիայի մարշալ, զրահատանկային զորքերի մարշալ, ինժեներական զորքերի մարշալ և այլն) ։
Խորհրդային Միության մարշալի կոչումը առաջին անգամ շնորհվել է 1935 թվականի նոյեմբերի 21-ին։ Առաջին մարշալներն էին Կլիմենտ Վորոշիլովը, Միխայիլ Տուխաչևսկին, Սեմյոն Բուդյոննին, Ալեքսանդր Եգորովը և Վասիլի Բլյուխերը։ Մինչ Հայրենական մեծ պատերազմը, մարշալի կոչում է շնորհվել նաև Սեմյոն Տիմոշենկոյին, Գրիգորի Կուլիկին և Բորիս Շապոշնիկովին։ Պատերազմի ընթացքում մարշալներն հիմնականում զբաղեցնում էին գլխավոր զորահրամանատարների պաշտոնները, իսկ առավել աչքի ընկնող հրամանատարներին, պատերազմի ընթացքում նույնպես շնորհվում էին մարշալի կոչումներ։ Պատերազմի ժամանակ մարշալի կոչում առաջինն ստացավ Գեորգի Ժուկովը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին, գրեթե բոլոր ռազմաճակատների հրամանատարները մարշալներ էին (բացառությամբ Իվան Պետրովից, Մաքսիմ Պուրկաևից և Իվան Տյուլենևից)։
Ստալինին մարշալի կոչումը շնորհվել է 1943 թվականին` ի պաշտոնե։ Նա պաշտպանության ժողկոմն էր և գերագույն գլխավոր հրամանատարը։ 1945 թվականին, համապատասխան վերապատրաստման արդյունքում մարշալի կոչում ստացավ նաև Լավրենտի Բերիան։ Լեոնիդ Բրեժնևին մարշալի կոչումը շնորհվել էր ընդամենը որպես պատվավոր կոչում, քանի որ նրա գործունեությունը երբեք կապ չի ունեցել զորքերի հրամանատարության հետ։ Դմիտրի Ուստինովը նույնպես կապ չուներ զորքերի հրամանատարության հետ և նրան կոչումը շնորհվել էր ի պաշտոնե (Պաշտպանության նախարար), ինչպես դա արվել էր Ստալինի և Նիկոլայ Բուլգանինի դեպքում։ Վերջին անգամ մարշալի կոչումը շնորհվել է ԽՍՀՄ Պաշտպանության նախարար Դմիտրի Յազովին։ Ներկայումս նա Խորհրդային Միության միակ մարշալն է։
1935 թվականից Խորհրդային Միության մարշալի կոչում շնորհվել է 41 մարդու։ Նրանցից 36-ը իրական զինվորականներ էին, իսկ 5-ը` քաղաքական գործիչներ, ովքեր զբաղեցնում էին զինվորական պաշտոններ (Իոսիֆ Ստալին, Լավրենտի Բերիա, Նիկոլայ Բուլգանին, Լեոնիդ Բրեժնև, Դմիտրի Ուստինով)։ Խորհրդային Միության չորս մարշալներ զրկվել են այդ կոչումից` Միխայիլ Տուխաչևսկի, Գրիգորի Կուլիկ, Լավրենտի Բերիա և Նիկոլայ Բուլգանին։
Խորհրդային Միության մարշալներ
Հրետանու մարշալներ
Ավիացիայի մարշալներ
Զրահատանկային զորքերի մարշալներ
Կապավորական զորքերի մարշալներ
Ինժեներական զորքերի մարշալներ
Ազգությամբ հայեր` Խորհրդային Միության մարշալ Հովհաննես Բաղրամյանը, Ավիացիայի մարշալ Սերգեյ Խուդյակովը, Զրահատանկային զորքերի գլխավոր մարշալ Համազասպ Բաբաջանյանը, Ինժեներական զորքերի մարշալ Սերգեյ Ագանովը և Խորհրդային Միության նավատորմի ծովակալ Հովհաննես Իսակովը, իրենց զգալի ավանդն են ունեցել Խորհրդային Միության ռազմական գործում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԶՈՒ զինվորական կոչումներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության մարշալներ
Պադերն
Պադերն (Padern), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 670 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 130 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 50 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 65 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 36-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 29։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 55,4 %։ 36 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 23 անձ (14 տղամարդ և 9 կին)։ Գործազուրկ են եղել 13 անձ (5 տղամարդ և 8 կին)։ 29 անաշխատունակներից 3-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 14-ը` թոշակառուներ, իսկ 12-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պրեյոլ
Պրեյոլ (Prayols), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Ֆուա Ռուրալ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09236։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 359 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 218 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 175-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 43-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 80,3 %, 1999 թվականին եղել է՝ 74,5 %)։ 175 աշխատունակ բնակիչներից 173-ը աշխատում էին (82 տղամարդ և 91 կին), անաշխատանք էին 2-ը (կին)։ 43 անգործունակ մարդկանցից 14-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 17-ը թոշակառու, 12-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Աննա Պոլիտկովսկայա
Աննա Ստեպանովնա Պոլիտկովսկայա (ծնունդով՝ Մազեպա; ), ռուս լրագրող, իրավապաշտպան և գրող։ Առանձնակի ուշադրության է արժանացրել Չեչնիայի կոնֆլիկտին։ 2006 թվականի հոկտեմբերի 7-ին գնդակահարվել է իր տան վերելակում։
Մանկություն, կրթություն, անձնական կյանք
Ծնվել է Նյու Յորքում, ուր ծնողները դիվանագիտական աշխատանքի մեջ էին գտնվում։
Հայրը՝ Ստեփան Ֆյոդորովիչ Մազեպան (1927-2006 թթ.), ծնվել է Չեռնիգովի մարզի Սեմյոնովկայի շրջանի Կոստոբոբրիվ գյուղում, աշխատել է ՄԱԿ-ին կից Ուկրաինական ԽՍՀ-ի առաքելությունում։ Մահացել է դստեր սպանությունից 9 օր առաջ։
Մայրը՝ Ռայիսա Ալեքսանդրովնա Մազեպան, ծնունդով Կերչից է, կիսով չափ՝ ռուս, կիսով չափ՝ ուկրաինուհի, աշխատել է ՄԱԿ-ում որպես դիվանագետ։
1980 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի լրագրության ֆակուլտետը։ Համալսարանում ուսանելու տարիներին ծանոթացել և ամուսնացել է Ալեքսանդր Պոլիտկովսկու հետ, ով սովորում էր նույն ֆակուլտետում, բայց նրանից հինգ տարի մեծ էր։
Այս ամուսնությունից Պոլիտկովսկիներն ունեն երկու երեխա՝ Իլյան և Վերան։ Սակայն, իր՝ Ալեքսանդրի խոստովանմամբ, 2000 թվականին ամուսնությունը փաստացի փուլուզվել է, թեպետ պաշտոնապես նրանք ամուսնալուծված չեն եղել ։ Ամուսինները բևեռային հակադիր հայացքներ ունեին իրենց մասնագիտության վերաբերյալ ։ Պոլիտկովսկին, լինելով ապագա լրագրող, Աննայի գործունեության վերաբերյալ ասել է ․ «Դա ժուռնալիստիկա չէ....Դա կա՛մ գրական աշխատանք է, կա՛մ ինչ-որ այլ բան…»:
Ալեքսանդր Պոլիտկովսկու կարիերան սրընթաց աճեց Վերակառուցման ժամանակ, բայց վայրէջք ապրեց հետվերակառուցման ժամանակաշրջանում, այն ժամանակ, երբ Աննան աստիճանաբար հայտնիություն էր ձեռք բերում շնորհիվ սուր թեմաներով իր հրապարակախոսային նյութերով։
Ամուսնու հարցազրույցից ․
1990-ական թվականների սկզբին Պոլիտկովսկայան jus soli-ի սկզբունքով ԱՄՆ-ի քաղաքացիություն ստացավ՝ շարունակելով մնալ նաև Ռուսաստանի քաղաքացի ։
Լրագրողական գործունեություն
1982 թվականից մինչև 1993 թվականը աշխատել է «Իզվեստիա» և «Վոզդուշնի տրանսպորտ» թերթերում, «ԷՍԿԱՐՏ» ստեղծագործական միավորումում, «Պարիտետ» հրատարակչությունում։ Մինչև 1994 թվականը համարվել է «Մեգապոլիս Էքսպրես» շաբաթաթերթրի տեսաբանը այն ժամանակահատվածում, երբ դրա հրատարակությունը դեռևս չէր հասցրել դառնալ բուլվարային ։ 1994-1999 թվականներին եղել է «Օբշչայա գազատա»-ի արտակարգ իրավիճակների բաժնի խմբագիր-տեսաբանը։ «Վերակառուցման բիթլներ» գրքում նկարագրում է, թե ինչպես է «գրավադրմամբ աճուրդների մասին հրապարակումից հետո նրան հաշվեհարդարով սպառնացել Վլադիմիր Հուսինսկին», որի հետ Աննան ծանոթ էր ։
1999 թվականից եղել է «Նովայա գազետա»-ի հատուկ թղթակիցն ու տեսաբանը։ Պոլիտկովսկայան բազմիցս մեկնել է ռազմական գործողությունների վայրեր։ 2000 թվականի հունվարին Աննա Պոլիտկովսկայային Չեչնիայում տեղի ունեցող ռազմական գործողությունների մասին ռեպորտաժների շարքի համար շնորհվել է «Ռուսաստանի ոսկե գրիչ» մրցանակը ։ Նրան տրվել է՝ ՌԴ ժուռնալիստների միության «Բարի գործ՝ բարի սիրտ» մրցանակը, Լրագրողների միության մրցանակը կոռուպցիայի դեմ պայքարի վերաբերյալ նյութերի համար, «Ոսկե կոչնազանգ-2000» դիպլոմը՝ Չեչնիայի մասին նյութերի շարքի համար ։
Պոլիտկովսկայան 1999 թվականին Չեչնիայում տիրող իրավիճակի մասին «Ճանապարհորդություն դեպի դժոխք։ Չեչենական օրագիր» (2000), «Երկրորդ չեչենական» (2002), «Չեչնիա. Ռուսաստանի անարգանքը» փաստագրական գրքերի, ինչպես նաև «Պատժիչ համաձայնություն», «Անհայտացող մարդիկ» հոդվածների հեղինակն է։ Նրա վերջին հրապարակումը «Նովայա գազետա»-ում՝ «Պատժիչ համաձայնություն»-ը նվիրված էր դաշնային ուժերի կողմից մարտնչող չեչենական ջոկատների կազմին և գործունեությանը։ Պոլիտկովսկայայի շատ գրքեր թարգմանվել են օտար լեզուներով և հրապարակվել են արտասահմանում  ։
Մեծ Բրիտանիայում հրատարակված «Putin’s Russia» («Պուտինյան Ռուսաստան»), «Ռուսաստանն առանց Պուտինի» գրքերի հեղինակն է։
2006 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբերի սկզբին Աննա Պոլիտկովսկայան մոտեցող 2007 թվականի խորհրդարանական և 2008 թվականի նախագահական ընտրությունների հետ կապված զգալիորեն ակտիվացրեց իր վերլուծական-լրագրողական գործունեությունը։
Պոլիտկովսկայան Չեչնիայում միջազգային խաղաղապահ ուժեր մտցնելու կողմնակիցն է ։
2014 թվականին, Ուկրաինայում զինված հակամարտության թեժ պահին, ամերիկյան «The New Republic» թերթը մեջբերում հրապարակեց Պոլիտկովսկայայի «Պուտինյան Ռուսաստան» գրքից, որտեղ լրագրողուհին հաստատում էր, որ «Ռուսաստանի բանակը փակ համակարգ է՝ բանտից ոչնչով չտարբերովող…», ինչպես նաև հիշատակում էր այն մասին, որ 2002 թվականի ընթացքում, ոչ թե պատերազմի ժամանակ, այլ միայն ռուսական բանակում տեղի ունեցած ծեծկռտուքներից զոհվել է ավելի քան 500 մարդ՝ մի ողջ գումարտակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս կին գրողներ Կատեգորիա:Կին իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանում հրազենից մահացածներ Կատեգորիա:Կին ռազմական թղթակիցներ Կատեգորիա:Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Կապիտանի աղջիկը (ֆիլմ, 1947)
«Կապիտանի աղջիկը» (La figlia del capitano), 1947 թվականի իտալական պատմական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Մարիո Կամերինին։  Ֆիլմը Ալեքսանդր Պուշկինի համանուն վիպակի էկրանավորումն է, ադապտացված սցենարը գրել է հինգ հեղինակներից բաղկացած խումբը՝ Մարիո Կամերինին, Մարիո Մոնիչելին, Կառլո Մուսոն, Իվո Պերիլին և Ստենոն։ Ֆիլմը մասնակցել է Կաննի 2-րդ կինոփառատոնի մրցութային ծրագրին ։ Բեմադրող նկարիչ Պիերո Ֆիլիպոնեի աշխատանքն արժանացել է «Արծաթե ժապավեն» ազգային կինոմրցանակի։ 1965 թվականին իտալական հեռուստաէկրաններ է բարձրացել «Կապիտանի աղջիկը» ստեղծագործության մոտիվներով նկարահանված վեց սերիայից բաղկացած ֆիլմ, որտեղ Պուգաչովի դերը կրկին կատարել է Ամեդեո Նացարին։
Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում կայսրուհի Եկատերինա II-ի ժամանակների Ռուսաստանում։ Երիտասարդ սպա Պյոտր Գրինյովը մեկնում է ծառայության վայր՝ հեռավոր Բերդ։ Ուղևորության ընթացքում նրան օգնում է ճանապարհը գտնել մի կազակ, որին երախտապարտ Պյոտրը տալիս է իր վերարկուն։  Գալով բերդ՝ Գրինյովը սիրահարվում է ամրոցի պարետի դստերը՝ Մաշա Միրոնովային, բայց նա մրցակից ունի՝ ի դեմս մեկ այլ երիտասարդ սպայի՝ Ալեքսեյ Շվաբրինի։
Այդ ժամանակ բռնկվում է Պուգաչովյան ապստամբությունը։  Ապստամբները գրավում են ամրոցը, կապիտան Միրոնովին մահապատժի են ենթարկում, Շվաբրինը հավատարմության երդում է տալիս Պուգաչովին, իսկ Գրինյովը հրաժարվում է։ Մահապատժից նրան փրկում է Պուգաչովը, որը, ինչպես պարզովում է, այն նույն կազակն է, որին Պյոտրը նվիրել էր իր վերարկուն։ Պյոտրը հեռանում է, բայց շուտով իմանում է, որ Շվաբրինը ցանկանում է բռնի ամուսնանալ Մաշայի հետ։ Գրինյովը փրկում է Մաշային, բայց նրան մատնությամբ ձերբակալում են արդեն կառավարական զորքերը և մեղադրում պետական դավաճանության մեջ։ Մինչ Գրինյովը Պուգաչովի հետ սպասում է մահապատժի, Մաշան գնում է Եկատերինա 2-րդի մոտ և ներում է խնդրում նրա համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալական ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:1947 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պուշկինի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Իտալերեն ֆիլմեր
Վերսաչե
Ջաննի Վերսաչե կամ Վերսաչե, իտալական նորաձևության ընկերություն։ Հիմնադրել է Ջաննի Վերսաչեն 1978 թվականին։
Պատմություն և գործունեություն
Վերսաչեի առաջին բուտիկը բացվեց Միլանում 1978 թվականին (չնայած Վերսաչե ընտանիքը Ռեջիո Կալաբրիայից է) և արագ ճանաչում ձեռք բերեց։ Այսօր Վերսաչեն աշխարհի առաջատար միջազգային նորաձևության տներից մեկն է։ Վերսաչեն ձևավորում, վաճառում և տարածում է շքեղ զգեստներ, աքսեսուարներ, դիմահարդարման պարագաներ և տան կահավորանք։ 1994 թվականին Վերսաչե բրենդն ավելի մեծ հանրաճանաչություն ձեռք բերեց այն բանից հետո, երբ Էլիզաբեթ Հարլին հայտնվեց Վերսաչեի սև զգեստով ։ Ջաննի Վերսաչեն մահացել է մահափորձի հետևանքով 1997 թվականի հուլիսի 15-ին ։ Այդ ժամանակ նրա քույրը՝ Դոնատելլա Վերսաչեն ( ընկերության նախկին փոխնախագահ) դառնում է Վերսաչե տան կրեատիվ տնօրեն, իսկ նրա մեծ եղբայրը՝ Սանտո Վերսաչեն՝ գլխավոր տնօրեն։ 2004 թվականին Դոնատելայի դուստրը՝ Ալեգրա Վերսաչեն Ջաննի Վերսաչեից ժառանգում է ընկերության բաժնետոմսերի 50 %-ը։
Վերսաչեի ոճի բաժինն աշխատանքի է վերցնում մեծ թվով դիզայներների և ոճաբանների, որոնք աշխատում են խմբերով։ Յուրաքանչյուր խումբ աշխատում է նորաձևության մի ճյուղի կամ պիտակի վրա։ Այս խմբերը աշխատում են Դոնատելա Վերսաչեի վերահսկողության ներքո և ուղղորդությամբ։
Նորաձևության շարքեր
Վերսաչե բրենդը կազմված է նորաձևության մի քանի ճյուղերից՝ Վերսաչե Ատելիե, Վերսաչե Կուտյուր, Վերսաչե Սպորտ, Վերսաչե Տնային հավաքածու, Վերսաչե Ջինս Կուտյուր, Վերսաչե Հավաքածու, Վերսաչե Երիտասարդների համար և Վերսուս։ Բացի շորերի և աքսեսուարների արտադրությունից, Վերսաչե ընկերությունը զբաղվում է հյուրանոցի՝ Պալացցո Վերսաչեի (Palazzo Versace) շահագործմամբ։ 2010 թվականի հունիսի 25-ին Վերսաչեն հայտարարեց, որ Բեյրութի կենտրոնում գտնվող Դամակ Թաուերսի ներքին հարդարանքը անելու է Վերսաչե տունը։
Վերսաչեի մեկ այլ ապրանքանիշ հանդիսացող Վերսաչե հավաքածուն, որը նորից ուղղորդվում է Դոնատելլայի կողմից, ընկերության երկրորդ բարձրորակ ճյուղն է և ստեղծվում է երիտասարդ և ոճային մարդկանց համար։ Լոգոն զուսպ է ՝ "V", որը շրջափակված է Վերսաչեի հունական եզրագծով, կամ Վերսաչե անվան տակ սև ֆոնի վրա գրված է "հավաքածու" ("collection") բառը, որը գրված է սպիտակ տառերով։
Վերսաչեի սպորտային ճյուղի արտադրություը դադարեցվեց 2008 թվականին՝ կեղծելու համար, որը վնասեց Վերսաչե ընկերության իմիջը։ 2014 թվականին Լեդի Գագան դարձավ Վերսաչեի դեմքը։
Վերսաչե Ջինս Կուտյուրը, վերանվանված Վերսաչե Ջինս ճյուղը նախագծում է ամենօրյա հագուստեղեն և շեշտը դնում է ոչ ֆորմալ հագուստեղենի արտադրությանը՝ բարձրորակ դենիմ (ջինս) և դասական Վերսաչեի տպագիր շապիկներ ։ Սա հասանելի և համեմատաբար մատչելի է, սակայն Միացյալ Նահանգներում մեծ մասամբ կրճատվել է վաճառքը։ Այս ճյուղը տեղաբաշխված է 56 բուտիկներում և առաջնային խանութներում, վաճառքի 1800 բազմաբրենդային կետերում՝ ներառյալ ինտերնետային խանութները։ Վերսաչե սպորտը ներառում է մշտական կրելու հագուստներ և աքսեսուարներ։
Վերսաչե հավաքածուի մաս է կազմում Վերսաչե ակնոցները, որոնք արտադրվում են "Լյուքսոտիկա" ընկերության կողմից։
2006 թվական, Նախնական հրապարակային առաջարկ
2006 թվականի մայիսին, լրատվամիջոցները տարածեցին, որ Վերսաչեի գլխավոր տնօրեն Ռայան Քրիստինա Արիսը ասել է, որ Վերսաչե ընկերությունը մյուս տարվանից կարող է նկատի առնել նախնական հրապարակային առաջարկ շուկայում՝ առաջարկված ժամանակահատվածից ավելի շուտ։ Նման որոշման պատճառ էր հանդիսանում 2005 թվականի նախորդ 12 ամիսների ընթացքում ունեցած գործառնական կորուստները 62 մլն. եվրոյից մինչև 4 մլն.։
Վերսաչե տան դեմքեր և հայտնիների մշակույթ
2005 թվականին Ակադեմիայի մրցանակաբաշխության ժամանակ Բեյոնսեն կրում էր մետաքսե թավշյա "ծովահարսի" զգեստ(Վերսաչե)։ Շատերը այդ մասին խոսում էին, ասելով՝ որ դա եղել է կարմիր գորգին կրած նրա ամենասեքսուալ զգեստներից մեկը։
Իր գովազդի համար ունենալով մի շարք հայտնիների որպես Վերսաչեի դեմքեր, Վերսաչեն եզակի է իտալական նորաձևության տների շրջանակում։ Դառնալով Վերսաչեի դեմք՝ հայտնի անձնավորությունը վճարվում է, ինչպես նաև հնարավորություն է ունենում անվճար ձեռք բերել Վերսաչեի զգեստներ։ Օրինակ 2005 թվականին Մադոննային վճարվեց 10,5մլն ամն դոլլար և անվճար հատկացվեց Վերսաչե հագուստներ, քանի որ նա հանդիսանում էր Վերսաչեի դեմքը։ Վերսաչեի դեմքերից են եղել Մադոննան, Էշթոն Քաթչերը, Դեմի Մուրը, Բրիթնի Սփիրսը, Քրիստինա Ագիլերան և այլք։
2006-2007 աշուն/ձմեռ հավաքածուի համար Վերսաչեի համար աշխատում էին մոդելներ Քերըլայն Մարֆին, Միլա Յովովիչը, Անխելա Լինդվոլը, Դարիա Վերբոուին, Քրիստի Տուրլինգտոնը, Ժիզել Բունդխենը և Քեյտ Մոսը, իսկ դերասան Ջոնաթան Ռիս Մեյերսը՝ տղամարդկանց հավաքածուի համար։ Իսկ 2008 թվականի գարուն/ամառ հավաքածուն ներակայացնում էր Պատրիկ Դեմպսին (տղամարդկանց հավաքածուի դեմք) և Ժիզել Բունդխենը (կանանց հավաքածուի դեմք)։
Բուտիկներ
2013 թվականի օգոստոսի տվյալներով ամբողջ աշխարհով մեկ գործում է 82 բուտիկ, իսկ Իտալիայից դուրս առաջին բուտիկը բացվել է 1991 թվականին Գլազգոյում, Շոտլանդիա։
Վերսաչեին են պատկանում 123 մանրածախ տարածքներ մի շարք սրահներում։
Վերսաչեի գլխավոր գրասենյակները գտնվում են Միլանում։
Պալացցո Վերսաչե
1997 թվականին հետևելով ճարտարապետ Սոհեիլ Աբեդիանի նախնական տարբերակին, ծրագիր մշակվեց հիմնելու նորաձև բրենդային հյուրանոցային համալիր Ավստրալիայի Ոսկե Ափին։ Ծրագիրը մշակողները հայտարարեցին, որ այս նախագիծը իր նմանը չունի։ Շքեղ Պալացցո Վերսաչեի բացումը տեղի ունեցավ 2000 թվականին Ավստրալիայում, որին հաջորդեց երկրորդ Պալացցոյի կառուցումը Դուբայում։ Երրորդ հյուրանոցի կառուցման մասին հայտարարվեց 2013 թվականի օգոստոսին, որը կառուցվելու էր ամենամեծ կազինո օպերատոր Մակաուս Հոլդինգի հետ միասին ։
Եզակի ապրանքներ
Ջաննի Վերսաչեն և Ֆրանկ Մյուլլերը համատեղ թողարկեցին առաջին Վերսաչե ժամացույցների հավաքածուն 1994 թվականին։ Հավաքածուն կոչվում էր "Ատելիե", որը մեծ պահանջարկ ունեցավ Վերսաչե նախընտրողների և երկրպագուների շրջանակում։ Այդ ժամանակից ի վեր Վերսաչե ժամացույցների հավաքածու ստեղծվեց, իսկ «Մեդուզա» (Medusa )նորաձևության բրենդի ապրանքների շարքը մեծապես ընդլայնվեց։
Մեկ անգամ շվեյցարական «Վերթայմ» (Vertime) ընկերության հետ պայմանագրով թողարկվեց ժամացույցների հավաքածու. 2005 թվականին "«Դաչ Թայմեքս Գրուպը» (Dutch Timex Group ) գնեց ժամացույցների արտադրության մի մասի լիցենզիան, իսկ մյուս մասով այն արտադրվում է Իտալիայում։ Ժամացույցների հավաքածուին հաջորդեց Վերսաչեի տան նոր Վերսաչե Թանկարժեք ապրանքների հավաքածուն։ Այն ներառում է ժամացույցեր, ոսկերչական զարդեր և գրենական պիտույքներ։
Վերսաչեն «Լամբորջինիի» հետ համատեղ ստեղծել է աշխարհում առաջին դիզայներական մեքենան՝ ամբողջովին սպիտակ էքստերիերով և ինտերիերով՝ եզրապատված սև գույնով։
1984 թվականին «Ֆորդ Մոտոր» ընկերությունը առաջարկեց Վերսաչեին թողարկել Լինկոլն Մարկ 7-րդ անվամբ մեքենաները։ Համագործակցությունը շարունակվեց մինչև 1985 թվականը։
2010 թվականին Վերսաչեն թողարկեց առաջին Վերսաչե բջջային հեռախոսը՝ Անկրկնելի Վերսաչե, որը նույնպես առաջին թանկարժեք մուլտիմեդիա, սապֆիր-բյուրեղյա թաչ էկրան (touch screen ) բջջային հեռախոսն էր։ Արտադրվում է տարբեր գույների Վերսաչե բջջային հեռախոս՝ սկսած մոխրագույնից մինչև վարդագույն, բաց մանուշակագույնից մինչև կարմիր, իսկ գինը տատանվում է 5600 ամն դոլարից մինչև 16,000 ամն դոլլար։ Ծրագրագրաշարերը ստեղծվել են «Մոդելաբս» և «ԷլՋի» ընկերությունների կողմից։ Հեռախոսները ձեռքով են հավաքվում Ֆրանսիայում և միայն հասանելի են Վերսաչեի բուտիկներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ընկերություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալիայի ընկերություններ Կատեգորիա:1978 հիմնադրված ընկերություններ Կատեգորիա:Օծանելիքներ
Ունթերմերցբախ
Ունթերմերցբախ (Untermerzbach), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասի Հասբերգե շրջանում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչության թիվը 2010 թ. դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 1713 մարդ։ Զբաղեցնում է՝ 27,75 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ- 09 6 74 210։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Մայրացյալ
Մայրացյալ, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն մայրանալ՝ «մայր դառնալ» բայից։ Մեկ անգամ հիշատակվել է 12-րդ դարում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Տաուրիզանո
Տաուրիզանո (Taurisano), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում՝ Լեչե գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 12 485 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 537 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 23 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 73056, հեռախոսային կոդ՝ +39 00833։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սպիտակը սպիտակի վրա
«Սպիտակը սպիտակի վրա» («Սպիտակ քառակուսի», «Սպիտակ քառակուսին սպիտակ ֆոնի վրա» ), Կազիմիր Մալևիչի կտավը, նկարել է 1918 թվականին։ Պատկանում է ռուսական անառարկայական գեղանկարչության ուղղվածությանը, որը Մալևիչն անվանել է սուպրեմատիզմ։ Սպիտակ քառակուսին Մալևիչի երեք սուպրեմատիկ քառակուսիներց մեկն է։ Մյուս երկուսն են՝ «Սև քառակուսի» և «Կարմիր քառակուսի»։
Նկարագրություն
Կտավը նկարված է սպիտակ գույնի երկու երանգներով։ Նկարի ֆոնը պատկերված է ավելի տաք երանգով, իսկ քառակուսին՝ սառը երկնագույն երանգով ։ Այն փոքր-ինչ թեքված է և գտնվում է վերին աջ անկյանն ավելի մոտ։ Այդպիսի դիրքը ստեղծում է շարժման պատրանք.
Նշանակություն
«Սպիտակ քառակուսի»-ն դարձավ անառարկայականության գագաթնակետը, որին հասավ Մալևիչը, քանի որ դժվար թե որևէ բան լինի ավելի անսյուժե և անառարկայական, քան սպիտակ քառակուսին սպիտակ ֆոնի վրա։ Նկարիչը խոստովանել է, որ սպիտակ գույնը հրապուրում է իրեն իր անսահմանությամբ և ազատությամբ ։ «Սպիտակ քառակուսի»-ն հաճախ դիտարկվում է որպես մոնոխրոմ նկարչության առաջին օրինակներից մեկը ։
Այս կտավը Մալևիչի այն եզակի կտավներից է, որը հեշտ հասանելի է եղել ամերիկյան հասարակության համար։ Հավանաբար այդ պատճառով է Ամերիկայում այս կտավը իր հանրաճանաչությամբ գերազանցում Մալևիչի մյուս ստեղծագործություններին, այդ թվում նաև «Սև քառակուսուն», և դիտարկվում է որպես սուպրեմատիզմի գագաթնակետ ։ Անդրեյ Նակովի կարծիքով նախկին սովետական պետություններում «Սպիտակ քառակուսի»-ն իր հայտնիությամբ զիջում է Սևին հիմնականում այն պատճառով, որ «սպիտակ սուպրեմատիզմը» ասոցացվում է Սպիտակ շարժման հետ։ Բայց ինքը՝ Մալևիչը, ձգտել է հեռանալ սպիտակ բառի քաղաքական նշանակությունից և գրել է ։
1919 թվականին ցուցահանդեսում ցուցադրված «սպիտակ սուպրեմատիզմի» աշխատանքները ավարտեցին նկարչական սուպրեմատիզմի զարգացման քառամյա շրջանը, և սուպրեմատիզմի նկարչական միջոցները սպառվեցին Մալևիչի համար, ինչի արդյունքում նա հայտնվեց ճգնաժամի մեջ։ Դա արտահայտվել է Մալևիչի դրամատիկ տեքստերից մեկում՝ «Սուպրեմատիզմի» մանիֆեստում ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նկարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կազիմիր Մալևիչի նկարներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:1918 նկարներ
Ռաբա լե Տրուա Սենյոր
Ռաբա լե Տրուա Սենյոր (Rabat-les-Trois-Seigneurs), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Տարասկոն սյուր Արեժ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 307 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 187 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 130-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 57-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 69,5 %, 1999 թվականին եղել է՝ 71,0 %)։ 130 աշխատունակ բնակիչներից 120-ը աշխատում էին (66 տղամարդ և 54 կին), անաշխատանք էին 10-ը (5 տղամարդ և 5 կին)։ 57 անգործունակ մարդկանցից 10-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 27-ը թոշակառու, 20-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պալերակ
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 30 մարդ, բնակչության խտությունը` 1.67 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 17.93 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 660 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 125 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 38 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 21 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 11-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 10։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 52,4 %։ 11 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 8 անձ (5 տղամարդ և 3 կին)։ Գործազուրկ են եղել 3 անձ (2 տղամարդ և 1 կին)։ 10 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 4-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Քրիստինայի աշխարհը
«Քրիստինայի աշխարհ» (Christina's World), ամերիկյան նկարիչ Էնդրյու Ուայեթի նկարներից մեկը։ Այն գտնվում է ԱՄՆ-ի Նյու Յորք քաղաքի Ժամանակակից արվեստի թանգարանի հավաքածուում։ Նկարում պատկերված է Քրիստինա Օլսոնը՝ Ուայեթի՝ Մեն նահանգի ամառանոցի հարևանուհին, ով, արտում նստած, նայում է իր տանը։ Քրիստինա Օլսոնը տառապում էր պոլիոմելիտի հետևանքներից, և նրա նպատակասլացությունը և ոգու ուժը ցնցել էին նկարչին ։ Թեև նկարում պատկերված է Քրիստինայի կերպարը, սակայն բնորդուհին եղել է Ուայեթի կինը՝ Բետսի Ուայեթը ։ Տունը, որին նայում է աղջիկը, Օլսենների ագարակն է, որը գտնվում է Մեն նահանգի Կուշինգ քաղաքում։ Կուշինգը եղել է նկարչի արվեստի գլխավոր թեմաներից մեկը. վերջինս ամբողջ կյանքում ամառային ամիսներին ապրել է այնտեղ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նկարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1948 նկարներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Կանայք արվեստի բնագավառում
Ռեգա (համայնք)
Ռեգա (Régat), համայնք Ֆրանսիայի Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Սեն Ժիրոն շրջանի Միրպուա կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի INSEE կոդ՝ 09243։
Կոստանդին Մարության
Կոստանդին Հովհաննեսի Մարության, հայ խորհրդային շինարար, ՀԽՍՀ վաստակավոր շինարար (1957)։
Ռեգա (համայնք)
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 81 մարդ։
Կոստանդին Մարության
Ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը (1941)։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին։ 1954 թվականից եղել է Աթարբեկյանի ՀԷԿ-ի շինարարության պետ, 1959 թվականից՝ Հայկական ԽՍՀ ժողտնտխորհի շինարարության վարչության պետ։ 1961-1965 թվականներին՝ Հայկական ԽՍՀ շինարարության մինիստր, 1966 թվականից՝ «Հայհիդրոէներգոշին» վարչության պետ, 1978 թվականից՝ Հայկական ԽՍՀ շինարարական գործերի պետական կոմիտեի (ՀԽՍՀ Պետշին) նախագահ։ Ընտրվել է ՀԽՍՀ 6-10-րդ գումարումների Գերագույն սովետի դեպուտատ։ 1976 թվականից եղել է ՀԿԿ ԿԿ անդամ։
Պարգևատրվել էր Լենինի 2, Հոկտեմբերյան հեղափոխության, Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշաններով։
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր Կատեգորիա:Հայկական ԽՍՀ կառավարում Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր շինարարներ Կատեգորիա:Հայ շինարարներ
Ռեգա (համայնք)
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 58 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 43-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 15-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 74,1 %, 1999 թվականին եղել է՝ 66,7 %)։ 43 աշխատունակ բնակիչներից 39-ը աշխատում էին (21 տղամարդ և 18 կին), անաշխատանք էին 4-ը (1 տղամարդ և 3 կին)։ 15 անգործունակ մարդկանցից 4-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 8-ը թոշակառու, 3-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Atlus
Atlus (株式会社アトラス), ճապոնական ընկերություն, որը զբաղվում է համակարգչային խաղերի մշակմամբ և հրատարակմամբ։ Ընկերությունը հիմնադրվել է 1986 թվականի ապրիլի 7-ին ։ Հայտնի է իր Megami Tensei և Tactics Ogre խաղաշարքերով։ Ընկերության թալիսմանը համարվում է Ջեք Ֆրոստը, որը ձնեմարդի նման հերոս է։ 1991 թվականից ընկերությունը ունի իր ամերիկյան մասնաճյուղը՝ Atlus USA ։ 2010 թվականի հոկտեմբերի 1-ից ընկերությունը մտել է Index Holdings-ի կազմի մեջ ։
Atlus-ի կողմց մշակած խաղեր
Որոշ ավելի հայտնի խաղեր թողարկված ընկերության կողմից․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Ճապոնական ընկերություններ Կատեգորիա:Համակարգչային խաղեր արտադրողներ այբբենական կարգով
Ջուրդինյանո
Ջուրդինյանո  ( Giurdignano), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում՝ Լեչե գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 1811 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 138 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 13 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 71020, հեռախոսային կոդ՝ +39 00836։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ուլնիձոր (գետ)
Ուլնիձոր, գետակ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Խոտ գետի օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Սյունիքի բարձրավանդակից և Խոտ գյուղից 2 կմ արևմուտք միախառնվում մայր գետին։ Երկարությունը՝ 6,5 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Խոտ գետի վտակներ
Մարիցա (գետ)
Մարիցա (Марица), Մերիչ (Meriç), Էվրոս (Έβρος, Hebrus), գետ Բալկանյան թերակղզում։ Հոսանքի մեծ մասը անցնում է Բուլղարիայով, ստորին հոսանքում սահմանային գետ է Հունաստանի և Թուրքիայի միջև։ Երկարությունը 525 կմ է, ավազանը՝ 53 846 կմ² ։ Սկիզբ է առնում Ռիլա լեռներից, հոսում Թրակիայի դաշտավայրով, թափվում Եգեյան ծով՝ գետաբերանի մոտ առաջացնելով ճահճապատ դելտա ։ Սնումը անձրևային է։ Ամռանը ծանծաղում է։ Օգտագործվում է ոռոգման համար։ Մարիցայի վրա կան ՀԷԿ-եր։ Նավարկելի է գետաբերանից մինչև Էդիրնե քաղաքը։ Մարիցայի ափերին են Պազարջիկ, Պլովդիվ, Դիմիտրովգրադ (Բուլղարիա), Էդիրնե (Թուրքիա) քաղաքները։
Գետին բնորոշ են հեղեղումները, որոնք նշանակալի չափերի են հասել հատկապես 2007—2008 թվականներին ։ Նրա անվանումներից հնագույնը Էվրոսն է (εύρος — Ալկման, մեր թվականությունից առաջ 7-6-րդ դարեր)։ Հին հունարեն εύρύs-ը, ինչպես նաև հնդեվրոպական նախալեզվի *ewru-ն նշանակում են լայն ։
Գետի պատվին է Մարիցա կոչվել անտարկտիկական Հարավային Շետլանդական կղզեխմբի Լիվինգստոն կղզու լեռնագագաթներից մեկը ։
Ծնունդով Բուլղարիայից ֆրանսահայ երգչուհի Սիլվի Վարդանի ինքնակենսագրական La Maritza երգում գետը մանկության հուշերի խորհրդանիշ է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի գետեր Կատեգորիա:Հունաստանի գետեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր‎ Կատեգորիա:Հույն-թուրքական հարաբերություններ Կատեգորիա:Եվրոպայի գետեր Կատեգորիա:Սահմանային գետեր
Մանվել Մարության
Մանվել Մարտիրոսի Մարության, հայ դերասան, ռեժիսոր, դրամատուրգ։
Կենսագրություն
Մանվել Մարությանը ծնվել է Վան քաղաքում։ Նախնական կրթություն ստացել է ծննդավայրում, թատերական կրթություն՝ Վարդան Միրզոյանի (Երևան) և Վիեննայի դրամատիկական ստուդիաներում։ Բեմ է բարձրացել Երևանում, 1917 թվականին՝ Հովհաննես Զարիֆյանի խմբում։ Նրա առաջին գործը բեմադրվել է 1918 թվականին Երևանում։
Իրանում նրա գործունեությունը բաժանվում է 4 շրջանի։ 1921 թվականին անցել է Իրան, մասնակցել Մկրտիչ Թաշճյանի ներկայացումներին, ապա թատերական գործունեություն ծավալել Իրանում, Լիբանանում, Սիրիայում, Եգիպտոսում, Եվրոպայի և Լատինական Ամերիկայի բազմաթիվ երկրներում։ Իրանի «Հայ ուսանող դերասաններ» խմբի հետ բեմադրել է մի քանի ներկայացումներ։ 1934-1937 թթ. Թեհրանում ձեռնամուխ է եղել թատերական ստուդիայի հիմնմանը, որը հայերենով բեմադրությունների պատճառով 1937 թվականին փակվել է։ 1942-1945 և 1960-1979 թվականներին Մարությանը դարձյալ հանդես է եկել Իրանում, բեմադրել բազմաթիվ ներկայացումներ, հանդես եկել տարբեր դերերով։
Հեղինակ է տասից ավելի պիեսների («Կոմիտաս», «Դերասանի ցնորքը» են)։ Եղել է Թեհրանի «Հայ ակումբի» վարիչ, իրանահայ գրողների միության նախագահ։ 1969 և 1971 թվականներին Թեհրանում հրատարակվել են Մարությանի «Երբ իջնում է վարագույրը» հուշերի գրքի 1-2 հատորները։
Դերեր
Մանվել Մարությանը խաղացել է շուրջ 150 դեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Հայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հայ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Էթնիկ հայ դերասաններ
Ուղտիաչք
Ուղտիաչք, գետ Հայաստանի Սյունիքի մարզում։ Սկիզբ է առնում Սյունիքի բարձրավանդակի հյուսիսային մասից և Ծղուկ գյուղից 16 կմ հյուսիսում ձախից միախառնվում Որոտան գետին։ Երկարությունը՝ 10 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Որոտան գետի վտակներ
Եվգենի Մարցինովսկի
Եվգենի Իվանովիչ Մարցինովսկի, խորհրդային վարակաբան, պարազիտաբան, համաճարակագետ։ ՌԽՖՍՀ գիտությունների վաստակավոր գործիչ (1934)։ 1899 թվականին ավարտել է Մոսկվայի համալսարանը։ Եղել է Կենտրոնական բակտերիոլոգիական ինստիտուտի տնօրեն (1917-1919)։ 1920 թվականին կազմակերպել և ղեկավարել է Տրագիկական ինստիտուտը (1934 թվականից Մարցինովսկու անվան պարազիտաբանության և տրոպիկական բժշկության ինստիտուտ), միաժամանակ եղել է (1924-1930) Մոսկվայի 2-րդ համալսարանի վարակիչ հիվանդությունների ամբիոնի վարիչ։ Գիտական աշխատանքները հիմնականում վերաբերում են պարազիտաբանության, վարակիչ հիվանդությունների, համաճարակագիտության (հատկապես մալարիայի), առողջապահության կազմակերպման խնդիրներին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս համաճարակաբաններ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Նոր Դոնսկի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս բժիշկներ
Ուռագետ
Ուռագետ, Գրուբել, Գուբելչայ, գետ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում։ Սկիզբ է առնում Արջանոցի լեռներից և աջից միախառնվում Հրազդան գետին Գեղամավան գյուղի մոտ։ Երկարությունը՝ 10 կմ։ Կովկասի 5-վերստանոց քարտեզում՝ Դրուբելչայ։ «Հայկական ՍՍՀ աշխարհագրական անունների համաոոտ բառարան»-ում հավանաբար վրիպակով՝ Գուբեյչայ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Հրազդան գետի վտակներ
Նախքան քնելս
Նախքան քնելս  (Before I Go To Sleep), բրիտանական դետեկտիվ թրիլեր, նկարահանված Ռոուեն Ժոֆի կողմից` Սի. Ջեյ Ուոթսոնի համանուն վեպի հիման վրա ։ Գլխավոր դերերում նկարահանվել են ՝ Նիկոլ Քիդմանը, Մարկ Ստրոնգը, Քոլին Ֆերտը և Անն-Մարի Դաֆը։
Սյուժե
Վնասվածքների արդյունքում կինը, ամեն օր արթնանալով, չհիշելով իր անձը և իրեն շրջապատող մարդկանց, կասկածի տակ է դնում իր շուրջը կատարվող ամեն բան։
Դերերում
Նիկոլ Քիդման՝ Քրիստին Լուկաս
Քոլին Ֆերտ՝ Բեն Լուկաս /Մայք
Մարկ Ստրոնգ՝ Բժիշկ Էդ Նաշ
Անն-Մարի Դաֆ՝ Քլեր
Դին-Չարլզ Չեփմեն՝ Ադամ
Ռոզի ՄակՖերսոն՝ Էմիլի
Ջինգ Լուսի՝ Քույր Քեյթ
Նկարահանումներ
2011 թվականի մայիսի 1-ին Ռիդլի Սքոթը գնել է Ուաթսոնի վեպի հեղինակային իրավունքները և որպես սցենարիստ և ռեժիսոր վարձել է Ռոուեն Ժոֆին ։ 2012 թվականի փետրվարին Նիկոլ Քիդմանը ֆիլմում նկարահանվելու առաջարկ ստացավ և նույն թվականի մայիսին ստացավ Քրիստինի դերը ։ 2012 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Մարկ Ստրոնգը միացավ դերասանական կազմին ։ 2012 թվականի նոյեմբերի 13-ին «The Hollywood Reporter»-ը հաղորդեց, որ Նիկոլ Քիդմանը ցանկություն է հայտնել կրկին աշխատել Քոլին Ֆերտի հետ, ում հետ նախկինում նկարահանվել է «Հատուցում» ֆիլմում, և 2013 թվականի փետրվարի 6-ին Ֆերտը ֆիլմում դեր ստացավ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:2014 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոնդոնում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:2014 դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:20th Century Fox ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոնդոնում Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:StudioCanal ֆիլմեր
Մարիա Քրիստինա (Իսպանիայի թագուհի)
Մարիա Քրիստինա դե Բուրբոն (María Cristina de Borbón, ), Երկու Սիցիլիաների արքայադուստր, թագուհի-կոնսորտ և Իսպանիայի թագավոր Ֆերդինանդ VII-ի չորրորդ կինը, Իսպանիայի ռեգենտուհին 1833—1840 թվականներին՝ իր դստեր՝ Իզաբելլա II-ի օրոք։ Ի սկզբանե նրան տիտղոսավորել են որպես Թագավորական Մեծություն, Նեոպոլիտանյան և Սիցիլիական արքայադուստր Մարիա Քրիստինա, բայց 1816 թվականի դեկտեմբերի 18-ին, երբ հայրը փոխեց թագավորության անվանումը, նրա տիտղոսը կոչվեց Երկու Սիցիլիաների արքայադուստր։ Մարիա Քրիստինայի հայրը՝ Ֆրանցիսկո I-ը, եղել է Երկու Սիցիլիաների թագավորը 1825—1830 թվականներին, մայրը Մարիա Իզաբելլա Իսպանացին էր։ Մարիա Քրիստինան միաժամանակ հանդիսանում էր նաև ավստիրական Հաբսբուրգների արքայատոհմի անմիջական հետնորդը, քանի որ թագուհի Մարիա-Կարոլինա Ավստրիացու թոռնուհին էր և Մարի Անտուանետի եղբոր (քրոջ) թոռը։ 1829 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Մադրիդում Մարիա Քրիստինան ամուսնացավ Իսպանիայի թագավոր Ֆերդինանդ VII-ի հետ, ով նրա հորեղբայրն էր և 22 տարով մեծ էր նրանից։ Նոր թագուհին շատ արագ երկու երեխա ունեցավ՝
Մայրտատիկ
Մայրտատիկ, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն մայր և տատիկ բառերից ։ Մերտատիկ ձևով մեկ անգամ հիշատակվել է 1631 թվականին ։
Մարիա Քրիստինա (Իսպանիայի թագուհի)
Երբ 1833 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Ֆերդինանդը մահացավ, Մարիա Քրիստինան դարձավ ռեգենտուհի իր դստեր՝ Իզաբելլայի օրոք։ Նրա հորեղբայր, ինֆանտա դոն Կարլոս Մարիա Իսիդրո դե Բուրբոնը վիճակում էր Իզաբելլայի իրավունքը գահի նկատմամբ՝ համարելով, որ Իզաբելլայի հայր և իր եղբայր Ֆերդինանդ VII-ը ապօրինաբար փոխել է ժառանգության մասին օրենքը՝ հնարավոր դարձնելով իգական սեռի ժառանգորդներին գրավելու թագավորական գահը։ Դոն Կարլոսի որոշ համախոհներ այնքան հեռու գնացին, որ սկսեցին պնդել, թե Ֆերդինանդը գահը փաստացի կտակել է եղբորը, իսկ Մարիա Քրիստինան միտումնավոր թաքցնում է այդ փաստը։ Նույնիսկ ենթադրվում էր, որ Մարիա Քրիստինան ինքն է ստորագրել մահացած ամուսնու՝ Իզաբելլային գահի օրինական ժառանգ ճանաչելու մասին հրամանագիրը։
Մայրտատիկ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Մարիա Քրիստինա (Իսպանիայի թագուհի)
Դոն Կարլոսի՝ իշխանությունը իր ձեռքը վերցնելու փորձը հանգեցրեց երկու քաղաքացիական պատերազմների, որոնք հայտնի են որպես կարլիստյան պատերազմներ։ Չնայած, որ դոն Կարլոսին աջակցում էին Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցին և Իսպանիայի պահպանողական ուժերը, Մարիա Քրիստինան կարողացավ գահը հաջողությամբ պահպանել իր դստեր համար։ Գահի ժառանգման համար մղվող կարլիստական պատերազմները վերածվեցին Իսպանիայի ապագայի համար մղվող պայքարի։ Մարիա Քրիստինայի և նրա դստեր կողմանակիցները (այսպես կոչված՝ քրիստինականները) վարում էին լիբերալ Սահմանադրություն աջակցելու և առաջադեմ սոցիալական քաղաքականություն։ Դոն Կարլոսը իր կողմանակիցների հետ (կարլիստները), ընդհակառակը, հանդես էին գալիս բացարձակ միապետության և ավանդական արժեքների վերականգնման դիրքերից։ Ի վերջո, պատերազմի ելքի համար որոշիչ եղավ Իզաբելլա II-ի հանդեպ բանակի հավատարմությունը։
Շուտով, Ֆերդինանդ VII արքայի մահից հետո, 1833 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Մարիա Քրիստինան գաղտնի ամուսնացավ թագավորական գվարդիայի նախկին սերժանտ Ավգուստին Ֆերնանդո Մունյոս ի Սանչեսի (Agustín Fernando Muñoz y Sánchez) հետ. վերջինս դրա արդյունքում ստացավ Ռիանսարեսի դքսի տիտղոսը։ Նրանք համատեղ ունեցան յոթ երեխա՝ փորձելով ամեն դեպքում գաղտնի պահել իրենց ամուսնությունը։ Սակայն շուտով լայնորեն հայտնի դարձավ Մարիա Քրիստինայի՝ ռազմական ցածր կոչում ունեցողի հետ ամուսնության փաստը։ Այս լուրերը Մարիա Քրիստինային հեղինակազրկեցին Իսպանիայում։ Նրա կարգավիճակին վնասեցին կրկնակի ամուսնության մասին լուրերը և այն շշուկները, որ նա փաստացի այնքան էլ չի աջակցում իր լիբերալ նախարարներին և նրանց վարած քաղաքականությանը։ Մասնավորապես, բանակը, դեռևս լինելով Իզաբելլա II-ի հենարանը, ինչպես նաև լիբերալ տրամադրված կորտեսները սկսեցին պահանջել Մարիա Քրիստինայի հրաժարականը ռեգենտությունից։ 1840 թվականին գեներալ Բալմոդերո Էսպարտերոն ստիպեց նրան իրեն անսահմանափակ լիազորություններով նախարար-նախագահ նշանակել, իսկ 1841 թվականի մայիսի 18-ին գեներալը կորտեսների կողմից ընտրվեց Իսպանիայի ռեգենտ։
Նոր կառավարությունը նախկին ռեգենտուհուն ստիպեց լքել Իսպանիան։ Իշխանության վերադառնալու անհաջող փորձից հետո Մարիա Քրիստինան 1844 թվականին վերջնականապես հաստատվեց Ֆրանսիայում։