cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ժան Պոլ Լորան
Կենսագրություն
Ի սկզբանե Լորան սովորել է գեղանկարչություն Թուլուզի արվեստի դպրոցում, այնուհետև սովորում է Փարիզում՝ նկարիչ Լեոն Կոնյեյի մոտ։ Բազմիցս մասնակցել է փարիզյան ցուցահանդոսներին։ 1879 թվականին նրա «Կարկասոնի բանտարկյալների ազատ արձակումը» նկարը արժանացավ պատվավոր մեդալի։ 1864 թվականից սկսած Լորանը նկարել է հիմնականում պատմական թեմաներով, նախընտրել է ցուցադրել մի շարք ողբերգական և նույնիսկ անցյալի սարսափելի իրադարձություններ։ Պատկերը սովորաբար ներկայացրել է մութ ու ծանր երանգների մեջ։ Ֆրանսիայի կառավարության պատվերով նկարիչը Փարիզի Պանթեոնի համար նկարել է երկու կտավ, նվիրված Սուրբ Ժենևեվային՝ «Սուրբ Ժենևեվաան մահվան մահճում» և «Սուրբ Ժենևեվան դագաղում»։ Նկարել է նաև Օդեոնի թատրոնի առաստաղը և Թուլուզի կապիտոլի ներքին ինտերիերը։ Բացի պատմական նկարներից Լորանը հաջողությամբ նկարում էր դիմանկարներ։ Նաև պատկերազարդում էր պատմաբան Օգյուստեն Թյերիի աշխատանքները։ Ժան Պոլ Լորանը 1891 թվականից Փարիզի Գեղեցիկ արվեստների ազգային բարձրագույն դպրոցի անդամ էր։ Դասավանդել է Ժյուլիանի ակադեմիայում։ Նրա աշակերտների թվում էր՝ հայտնի ճապոնացի դիմանկարիչ Սոտարո Յասույին, գերմանացի և իզրայելացի գծանկարիչ, նկարիչ, էքսպրեսիոնիստ Հակոբ Շտեյնհարդտին, լեհ Ստանիսլավ Րեյխան, ֆրանսիացի Րենե Պոլ Շտուցենբերգերը, շվեդ Ռիչարդ Բերգը, Վիլյամ Սմեդլին Ամերիկայից։ Ռուս նկարիչներից Ժան Պոլ Լորանայի մոտ սովորել են Լեոն Բակստը, Եվգենի Լանսերեն, Պյոտր Կոնչալովսկին, Իվան Պարխոմենկոն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Փարիզի գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մանկավարժներ
Տոր (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Տոր (Thors), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Սեն Ժան դ՛Անժելի շրջանում։ Մտնում է Մատա կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17446։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 426 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Արվեստի պատմության ռուսական ինստիտուտ
Արվեստի պատմության ռուսական ինստիտուտ (Российский институт истории искусств), Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի և ՌԴ մշակույթի նախարարության գիտահետազոտական ինստիտուտ, որը գտնվում է Սանկտ Պետերբուրգի Սուրբ Իսահակի հրապարակի թիվ 5 շենքում։ Ընդգրկված է ՌԴ պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկում ։
Պատմություն
Ինստիտուտը հիմնադրվել է 1912 թվականին կոմս Վալենտին Պլատոնովիչ Զուբովի կողմից Ֆլորենցիայի արվեստի պետական ինստիտուտի օրինակով։ Զուբովը հաստատությունը տեղավորել է իր սեփական առանձնատանը։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո նա առանձնատունը տվել է նոր կառավարությանը, և ինստիտուտը դարձել է պետական։ Ինստիտուտի աշխատակիցներն են եղել Յուրի Տինյանովը, Բորիս Էյխենբաումը, Բորիս Ասաֆևը, Վիկտոր Ժիրմունսկին, Անտոնին Պրեոբրաժենսկին և այլ հայտնի գրականագետներ ու երաժշտագետներ ։
Ինստիտուտի շենքը 1843-1847 թվականներին նոր վերածննդի ոճով կառուցել է ճարտարապետ Հարալդ Հուլիոս Բոսեն կոմս Արսենի Զակրևսկու համար։ 1870-ական թվականների սկզբում շենքը փոխանցվել է կոմս Պլատոն Զուբովին։ 1870 թվականին ճարտարապետ Շուլց Կարլ Կարլովիչը փոխել է շենքի ճակատային հատվածը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի համալսարաններ Կատեգորիա:1912 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:1992 հիմնադրված կրթական հաստատություններ
Էվերլանդի հանգստյան գոտի
Էվերլանդի հանգստյան գոտի, զվարճությունների զբոսայգի, որը գտնվում է Սեուլի արվարձան Յոնգին քաղաքում, Հարավային Կորեա։ Էվերլանդը Հարավային Կորեայի ամենամեծ զվարճանքի վայրն է։ 2002 թվականին Էվերլանդը ըստ հաճախելիության աշխարհի զվարճանքների այգիների մեջ զբաղեցրել է վեցերորդ տեղը։ Զբոսայգում գործում է Հարավային Կորեայի ամենամեծ Ամերիկյան գորկա «T Express» ատրակցիոնը, 1,7 կմ երկարությամբ։ Ատրակցիոնի հետ մեկտեղ Էվերլանդում կա նաև կենդանաբանական այգի և ակվապարկ։ Էվերլանդին պատկանում է Սամսունգ Էվերլանդ ընկերության խմբին, որը ընդգրկվում է Սամսունգ ընկերության խմբի մեջ։ Զբոսայգին բաժանված է 5 մեծ մասերի՝ Global Fair, Zoo-Topia, European Adventure, Magic Land и American Adventure:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի տեսարժան վայրեր
Միխայիլ Իվանով (նկարիչ)
Միխայիլ Իվանով (Иванов, Михаил Ефимович, ), խորհրդային բեմադրող նկարիչ, աշխատել է «Լենֆիլմ» կինոստուդիայում։ ՌԽՍԴՀ վաստակավոր նկարիչ (1980 թվական)։
Կենսագրություն
Միխայիլ Իվանովը ծնվել է 1924 թվականի հունվարի 24-ին .:
Ավարտել է Լենինգրադի Վերա Մուխինայի անվան բարձրագույն գեղարվեստաարդյունաբերական ուսումնարանը (1946—1951 թվական)։
1951 թվականից որպես նկարիչ, իսկ 1958 թվականից` որպես բեմադրող նկարիչ է աշխատել «Լենֆիլմ» կինոստուդիայում։
Եղել է ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության (Լենիգրադի մասնաճյուղ)։
Անդրեևսկոյե (Իստրինսկի շրջան)
Անդրեևսկոյե (Андреевское), գյուղ Իստրինսկի շրջանում Մոսկվայի մարզում։ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալմերով բնակչությունը կազմում է 160 մարդ, գյուղում առկա է 5 փողոց, գրանցված են 5 գյուղատնտեսական համայնքներ ։ Իստրայի հետ կապվածէ ավտոճանապարհային ուղով (ավտոբուս № 28) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր
Բոլշիե Բերեզնիկիի շրջան (Մորդովիա)
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բոլշիե Բերեզնիկի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 957,7 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 13572 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 14,17 մարդ/կմ²։
Ֆենիս ամրոց
Ֆենիս ամրոց (Castello di Fénis, Château de Fénis), միջնադարյան ամրոց, որը տեղակայված է Իտալիայի Վալլե Դ'Աոստա ինքնավար մարզի Ֆենիս կոմունայում։ Շնորհիվ գեղատեսիլ ճարտարապետության և ամրոցի հոյակապ պահպանության՝ ծառայում է որպես համաժողովրդական զբոսաշրջային գրավչությամբ տարածաշրջան։
Բոլշիե Բերեզնիկիի շրջան (Մորդովիա)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մորդովիա Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ֆենիս ամրոց
Պատմություն
Առաջին անգամ ամրոցը փաստաթղթում հիշատակվել է 1242 թվականին՝ որպես Շալան ընտանիքի (Challant)՝ Աոստայի կոմսերի սեփականություն։ 1320 թվականից մինչև 1420 թվականը ամրոցը փուլ առ փուլ ընդլայնվել մինչև ներկայիս տեսքին։
Արսեն Արծրունի
Արսեն Արայի Արծրունի, հայ հոգեբան, հանրային գործիչ, ուսուցիչ, հոդվածագիր, իրավապաշտպան, ՀՅԴ կուսակցության անդամ, «Դրո» գործով ցմահ ազատազրկման դատապարտված։
Ֆենիս ամրոց
Պատմություն
Ամրոցը Շալան ընտանիքին է պատկանել մինչև 1716 թվականը, երբ վերջին սեփականատերը ստիպված է եղել այն վաճառել պարտքերի պատճառով։ Դրանից հետո ամրոցն անկում է ապրել, օգտագործվել է որպես գյուղական կացարան, ծառայել է որպես ախոռ և գոմ։
Արսեն Արծրունի
Կենսագրություն
Արսեն Արծրունին ծնվել է 1961 թվականի մարտի 28-ին Լիբանանի մայրաքաղաք Բեյրութում։ 1964 թվականից սովորել է Համազգային մշակութային ընկերակցության Նշան Փալանջյան ճեմարանում։ 1978-1979 թվականներին ուսանել է Մոն Լասալ վարժարանում, 1979-1980 թվականներին՝ Կիպրոսի Մելքոնյան վարժարանում, իսկ 1981-1986 թվականներին բարձրագույն կրթություն է ստացել Լիբանանի Հայկազյան համալսարանում։
Ֆենիս ամրոց
Պատմություն
1895 թվականին ճարտարապետ Ալֆրեդո դ'Անդրադեն (Alfredo d'Andrade) ձեռք է բերել ամրոցն ու նախաձեռնել վնասված շինությունների վերականգնումը։ Հաջորդ տարի ամրոցը հայտարարվել էր ազգային հուշարձան։ 1935 թվականին ավարտվել է Երկրորդ վերականգնողական գործողությունը, և ամրոցը վերջնականապես համապատասխանել է ներկայիս տեսքին։ Այդ ժամանակ էլ շինությունները կահավորվել են հին կահույքով, որը ձեռք է բերվել հնաոճ իրերի շուկայում։
Արսեն Արծրունի
Կենսագրություն
1977 թվականին, 16 տարեկանում սկսել է մասնակցել հայկական թաղամասերի պաշտպանության աշխատանքներին։ 1981 թվականից հետո մասնակցել է ցեղասպանության միջազգային ճանաչման համար մղվող պայքարի առաջին փուլին։ 1981-1987 թվականներին զբաղվել է ՀՅԴ կուսակցության Լիբանանի կառույցի շրջանակներում կազմակերպվող քարոզչական աշխատանքներով։ Ստանձնել է ղեկավար պաշտոններ երիտասարդական և ուսանողական կառույցներում։ Այդ աշխատանքների շրջանակներում, Արսենն իր ընկերների հետ նախաձեռնել և իրականցրել է տարբեր նախագծեր, այդ թվում՝
Ֆենիս ամրոց
Պատմություն
Ամրոցն այժմ պատկանում է Վալլե դ'Աոստայի ինքնավար մարզին և ծառայում է որպես թանգարան։
Արսեն Արծրունի
Գործունեությունը Հայաստանում
1988-1990 թվականներին Արսեն Արծրունին ուսումնասիրում է ձեռներեցության Գորբաչովյան օրենքները, ապա այցելում Խորհրդային Հայաստան, որոնելով դեպի Հայաստան նոր (առնվազն գործարար) ներգաղթի ստեղծման միջոցներ։ Նրա ուսումնասիրությունների արդյունքներր հրապարակվում են Բեյրութի «Ազդակ» օրաթերթում, ինչպես նաև սփյուռքի այլ թերթերում։ 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժից հետո նա մասնակցում է Լիբանահայերի դրամահավաքի կազմակերպչական աշխատանքներին, իսկ 1989 թվականին «Հայ օգնության միության» (ՀՕՄ) կողմից կազմակերպված օժանդակության շրջանակներում, որպես ինֆորմատիկայի ուսուցիչ, զործուղվում է աղետի գոտի՝ Վանաձորի թիվ 5 դպրոց։ Նույն տարում, նա համակարգչի ուսուցման դասեր է անցկացնում նաև այն ժամանակվա Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզի Մարտակերտ քաղաքի վարժարաններից մեկում։
Տուն, որում 1881 և 1887 թվականներին ապրել է Իվան Պավլովը
Տուն, որում 1881 և 1887 թվականներին ապրել է Իվան Պավլովը (Дом, в котором в 1881 и 1887 годах жил И. П. Павлов), շենք Դոնի Ռոստովի Բոլշայա Սադովայա փողոց, տուն 97 հասցեում ։ Առանձնատունը հայտնի է նրանով, որ այնտեղ երկու անգամ կանգ է առել ռուս ականավոր գիտնական-ֆիզիոլոգ Իվան Պետրովիչ Պավլովը ։ Շենքն ունի դաշնային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտի կարգավիճակ ։
Պատմություն
Բոլշայա Սադովայա փողոցի առանձնատունը կառուցվել է XIX դարի երրորդ քառորդում ։ Այն պատկանել է ապագա քաղաքագլուխ Եվստիգնեյ Նիկիֆորովիչ Խմելնիցկուն։ Նրա կրտսեր քույրը՝ Սերաֆիմա Վասիլևնա Կարչևսկայան, Իվան Պավլովի ապագա կինն էր ։
1881 թվականի գարնանը Պավլովը ժամանել է Ռոստով՝ Կարչևսկայայի հետ ամուսնանալու համար և կանգ է առել Խմելնիցկու տանը։ 1881 թվականի մայիսի 25-ին կայացել է հարսանիքը։ Տոնակատարության տեղի է ունեցել Խմելնիցկու տանը՝ նեղ ընտանեկան շրջապատում։ Հարսանիքից հետո նորապսակներն այս տանն անցկացրել են մոտ երկու շաբաթ։ 1887 թվականին Պավլովը կնոջ և որդու հետ կրկին այցելել է Ռոստով։ Նրանք կրկին կանգ են առել Բոլշայա Սադովայայի առանձնատանը ։
1949 թվականին, Պավլովի ծննդյան 100-ամյակի առթիվ, շենքի ճակատին փակցվել է հուշատախտակ հետևյալ տեքստով.
Արսեն Արծրունի
Գործունեությունը Հայաստանում
Գալով Հայաստան՝ Արսենը, առաջին իսկ օրերից սկսում է օժանդակել Վանաձորի ՀՅԴ կառույցի հիմնադրման աշխատանքներին և Երևանում հիմնում է իր գործարարական գրասենյակր, որը հակառակ Հայաստանում տիրող դժվարություններին, հաջող գործունեություն է ծավալում։ 1993 թվականի գարնանը նրա մոտ կամ նրա մասնակցությամբ ստեղծված տարբեր հիմնարկներում աշխատում էին 52 քաղաքացիներ։ 1991-1992 թվականներին, մասնակցելով «Հայաստան-Սփյուռք» գործարար համաժողովին, ընտրվում է այդ համաժողովի վարչության անդամ։ Արսեն Արծրունու առջև լուրջ խնդիր էր դրված՝ նպաստել Հայաստան-սփյուռք գործարար համագործակցությանը պատերազմական, տնտեսական և անվտանգության ճգնաժամի պայմաններում, սփյուռքահայերին ապացուցել, որ նույնիսկ պաշարված Հայաստանը գործարարության համար նպաստավոր վայր է, և որ այստեղ առկա են բոլոր պայմանները՝ ցանկացած գործ ձեռնարկելու համար։ Իսկ հայրենիքում մեծ թափով արտագաղթ էր սկսվել։ Իր ընկերների հետ 1992 թվականի սկզբին Արսեն Արծրունին հիմնում է Հայկական փաստագրական կենտրոնը (ADC), որի շրջանակներում օտար լրագրողների հակահայ կամ պրոթուրքական դիրքորոշումները ի նպաստ Հայաստանի շրջելու նպատակով, նրանց կադրավորումը, տեղափոխումը, և հանգիստը կազմակերպող համակարգ է ձևավորում։
Էդվարդ Ջերեջյան
Էդվարդ Պիտեր Ջերեջյան (Edward Djerejian, ծնվել է, ԱՄՆ), ԱՄՆ նախկին դիվանագետ, որը ծառայել է ութ վարչակազմերի ընթացքում՝ սկսած Ջոն Ֆ. Քենեդիի մինչև Քլինթոնի (1962-1994 թթ.) նախագահության ժամանակահատվածում։ Նա ծառայել է որպես Միացյալ Նահանգների դեսպան Սիրիայում (1988-1991 թթ.) և Իսրայելում (1993-1994 թթ.), նախագահի հատուկ օգնական Ռոնալդ Ռեյգանի նախագահության օրոք և ԱԳՆ մամուլի քարտուղարի տեղակալ (1985-1986 թթ.), և պետքարտուղարի օգնական մերձավորարևելյան հարցերով (1991-1993 թթ.) Նա Ջեյմս Ա. Բեյքեր III հանրային քաղաքականության Ինստիտուտի տնօրենն է Ռայսի Համալսարանում և Ամերիկյան արվեստի եւ գիտության ակադեմիայի անդամ է և Նյու Յորքի Քարնեգի կորպորացիայի հոգաբարձուների Խորհրդի անդամ։ Ջելեջյանը ընտրվեց Կորպորացիայի "Օքսիդենտալ Պետրոլիում" կորպորացիայի տնօրենների խորհրդի անկախ նախագահ (2013-2015 թթ.): Նա գլոբալ խորհրդատվական ընկերությունների գործընկեր կառավարիչն է, LLP : Ջերեջյանը Վտանգ և հնարավորություն․ ԱՄՆ դեսպանի ճամփորդությունը Մերձավոր Արևելքով  գրքի հեղինակն է (Simon & Շուստերը, շեմը հրատարակությունների, 2008 թվականի սեպտեմբերին. Թիվ ISBN 1-416-55493-9)
Տերիչոլա
Տերիչոլա (Terricciola), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տոսկանա մարզում՝ Պիզա գավառում։
Արսեն Արծրունի
Գործունեությունը Հայաստանում
Արցախյան ազատամարտի տարիների հենց սկզբից նա մասնակցում է սփյուռքից դեպի Հայաստան ու Արցախ զինատար աշխատանքներին. հետագայում նույնպես, Լիբանանից ու սփյուռքյան այլ գաղթօջախներից դեպի Հայաստան ու Արցախ ուղարկվող՝ պատերազմի կարիքներին ուղղված տարբեր տիպի ապրանքները տեղ են հասել Ուկրաինայում ու Ռուսաստանում Արսեն Արծրունու կողմից ստեղծած ցանցի միջոցով։
Տերիչոլա
Ժողովրդագրություն
Բնակչության գրաֆիկը․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Էդվարդ Ջերեջյան
Կյանքն ու կրթությունը
Ջերեջյանը հայկական ծագում ունի։ Նա ծնվել է Նյու Յորքում 1939 թվականին ։ 1960 թվականին նա ավարտել է Ջորջթաունի համալսարանը։ Ջերեջյանը ծառայել է ԱՄՆ բանակի Կորեայում առաջիկա երկու տարի, այնուհետ անցել է դիվանագիտական ծառայության։
Կարիերա
1962-1964 թվականներին Ջելեջյանը պետքարտուղար Ջորջ Բոլլի հատուկ օգնականն էր, ծառայում էր որպես քաղաքական աշխատակից Բեյրութում, Լիբանան (1965–1969 թթ.) և Կասաբլանկայում, Մարոկկո (1969–1972 թթ.), Նահանգների պետքարտուղարի տեղակալ Ջոզեֆ Սիսկոյի գործադիր օգնական (1972-1975 թթ.) , գլխավոր հյուպատոս Բորդոյում, Ֆրանսիա (1975–1977 թթ.), Եվրոպական գործերի բյուրոյի աշխատակից (1978-1979 թթ.), Մոսկվայում ԱՄՆ դեսպանության քաղաքական բաժնի պետ (1979–1981 թթ.), deputy chief of the US Mission to հորդանանում ԱՄՆ առաքելության պետի տեղակալ (1981–1984), պրեզիդենտ Ռոնալդ Ռեյգանի հատուկ օգնական և արտաքին գործերի մամուլի փոխխոսնակ (1985-1986 թթ.) , Մերձավոր Արևելքի և Հարավային Ասիայի գործերով քարտուղարի տեղակալի օգնական (1986–1988 թթ.), ԱՄՆ դեսպան Սիրիայում (1989–1991 թթ.) , Մերձավոր Արևելքի հարցերով Պետքարտուղարի օգնական (1991–1993) , ԱՄՆ դեսպան Իսրայելում (1993–1994) , 1994 թվականից ի վեր նա Ջեյմս Ա. Բեյքեր III հանրային քաղաքականության Ինստիտուտի տնօրենն է Ռայսի Համալսարանում։
Արսեն Արծրունի
Գործունեությունը Հայաստանում
Շուշիի ազատագրումից օրեր անց Արսենը մաս էր կազմում երիտասարդների այն խմբին, որոնք ստեղծելու էին Շուշիի Արամ Մանուկյան վարժարանը։
Էդվարդ Ջերեջյան
Կարիերա
Ջերեջյանը, որպես պետքարտուղարի Մերձավոր Արևելքի գործերով օգնական, իսլամական ծայրահեղականների կարծեցյալ ժողովրդավարական նպատակների նկարագրությունը ձևակերպեց որպես «Մի մարդ, մի ձայն, մեկ անգամ» ։
Արսեն Արծրունի
Բանտարկությունը
1993 թվականի ամռանն արդեն թեժանում է իշխանությունների ու ՀՅԴ-ի միջև 1992 թվականից սկսած հակամարտությունը։ Արցախյան պատերազմի զինադադարից անմիջապես հետո, Սիրիայի ու Լիբանանի իր ընկերների հետ միասին Արսենը մշակում է Արևմտյան Հայաստանում ծպտյալ հայերի ինքնության դարձի և Թուրքիայում երրորդ ուժի ձևավորման համար հայ-քուրդ խառը ազատամարտիկների խմբերի ձևավորման զաղափարը։
Էդվարդ Ջերեջյան
Կարիերա
Պետքարտուղար Քոլին Փաուելը Ջելեջյանին առաջարկել էր նախագահել արաբ և մուսուլման աշխարհի համար նախատեսված, կոնգրեսի կողմից մանդատ ստացած, երկկուսակցական խորհրդատվական հասարակական ժողովրդավարական խումբը, որի զեկույցը հրապարակվեց 2003 թվականի հոկտեմբերին։ Նա կոնգրեսի հավատարմագիր ստացած երկկուսակցական Իրաքն ուսումնասիրող խմբի ավագ քաղաքական խորհրդատու էր, որն իր զեկույցը հրապարակեց 2006 թվականի դեկտեմբերին։ 2010 թվականին նա նախագահում էր Բեյքեր ինստիտուտի սեմինարը «Ինչպես մոտենալ Պաղեստին-Իսրայելյան տարածքային խաղաղ կարգավորման վերջնագծին» թեմայով ։
Լուբյանկա (Սելեկշայի վտակ)
Լուբյանկա (Лубянка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սելեկշա գետի աջ ափում՝ 37 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Էդվարդ Ջերեջյան
Կարիերա
Ջերեջյանը «Վտանգ և հնարավորություն․ ԱՄՆ դեսպանի ճամփորդությունը Մերձավոր Արևելքով » գրքի հեղինակն է (Simon & Շուստերը, շեմը հրատարակությունների, 2008 թվականի սեպտեմբերին. Թիվ ISBN 1-416-55493-9)
Արսեն Արծրունի
Բանտարկությունը
Ձերբակալվել է 1994-ի դեկտեմբերին «Դրոյի գործի» շրջանակներում՝ սպանությունների պատվեր տալու մեղադրանքով, իսկ 1996-ի դեկտեմբերին դատապարտվել է մահապատժի ։  2003-ին ՀՀ նախագահի կողմից մահապատիժը փոխարինվել է ցմահ ազատազրկմամբ  ։ ՀՀ Վերաքննիչ դատարանը 2018-ին մերժել է Արծրունուն պայմանական վաղաժամկետ ազատելու բողոքը ։
Տուն, որում 1881 և 1887 թվականներին ապրել է Իվան Պավլովը
Պատմություն
Այժմ տանը գործում է մանկական խանութ ։
Արսեն Արծրունի
Բանտային գործունեությունը
2000 թվականին Արսենին ու Արմենակ Մնջոյանին ԱԱԾ մեկուսարանից տեղափոխում են «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի մահապարտների հարկ։ Մահապարտների իրենց խցում նրանք միասնաբար պատրաստում են ՀՀ-ի, ԱՄՆ-ի ու Ռուսաստանի տասնյակ հազարների հասնող դատապարտյալներով Արցախի Հարավ արևելյան հատվածի վերաբնակեցման նախագիծ, որը ուղարկում են ՀՀ պաշտպանության փոխնախարար Արթուր Աղաբեկյանին։
Լուբյանկա (Սելեկշայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Ներլ գետն է։ Գետի ենթաավազանը Օկի և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Ֆենիս ամրոց
Պատմություն
thumb|left|Ֆենիս ամրոց|220px
Տուն, որում 1881 և 1887 թվականներին ապրել է Իվան Պավլովը
Ճարտարապետություն
Մեկհարկանի աղյուսե տունն ունի ուղղանկյունաձև հատակագիծ։ Տանիքը քառալանջ է, ունի ձեղնահարկ։ Ճակատը նայում է Բոլշայա Սադովայա փողոցին։ Տնից ձախ գտնվում է դեպի բակ տանող դարպասը։ Գլխավոր ճակատի պատուհանատեղերն ունեն հարուստ դեկոր։ Կենտրոնական մասում գտնվում են հինգ նույնանման պատուհաններ, որոնք եզրակալված են պրոֆիլավորված պարակալներով և զարդարված են աղեղնաձև զարդաքիվերով։ Կողքերից տեղադրված պատուհաններն ընդգծված են կոպտատաշ թիակներով։ Շքամուտքը, որը գտնվում է ձախ կողմում, զարդարված է ճակտոնով։ Շինությունն ունի նախագծման միջանցքային համակարգ՝ սենյակների երկկողմ դասավորությամբ ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Ֆենիս ամրոց
Նկարագրում
Ամրոցն ունի երեք հարկ. առաջին հարկում կա ճաշարան, զինանոց, խոհանոց, անձրևաջրերի հավաքման ցիստեռն և այլ ծառայողական տարածքներ։ Երկրորդ հարկում են գտնվում տանտերերի և կապելլայի սենյակները, որոնք նույնպես զարդարված են որմնանկարներով։ Երրորդ հարկում (փակ է այցելության համար) գտնվում են ծառաների սենյակները։
Զանգվածային մշակույթում
1985 թվականին Ֆենիս ամրոցում նկարահանվել է Ֆրակիան ընդդեմ Դրակուլայի կատակերգությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դղյակներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալիայի ամրոցներ Կատեգորիա:Վալե դ'Աոստայի ճարտարապետություն Կատեգորիա:1420 հիմնադրումներ
Էդվարդ Ջերեջյան
Կարիերա
Դեսպան Ջերեջյանը արժանացել է նախագահի վաստակավոր ծառայող մրցանակին, Պետքարտուղարության վաստակավոր պատվո մրցանակ, նախագահի երախտիքի արժանի ծառայող մրցանակ, հակազրպարտչական լիգայի բարոյական պետական գործչի մրցանակ, Էլլիս կղզու պատվո մեդալով, և 2009 թվականին Ռայսի շրջանավարտների ասոցիացիայի ոսկե մեդալով՝ ասոցիացիայի կողմից շնորհվող բարձրագույն պարգև, ի նշան համալսարանին մատուցած բացառիկ ծառայության։ 2011 թվականին Ջերեջյանը ընտրվել է Մշակույթի և Գիտության Ամերիկյան Ակադեմիայի՝ երկրի հնագույն և ամենահեղինակավոր հասարակության և անկախ քաղաքականության հետազոտական կենտրոններից մեկի անդամ։
Լուբյանկա (Սելեկշայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Էդվարդ Ջերեջյան
Կարիերա
Նա գլոբալ խորհրդատվական ընկերությունների գործընկեր կառավարիչ է, LLP։ Դեսպան Ջելեջյանը Կորպորացիայի "Օքսիդենտալ Պետրոլիում" կորպորացիայի տնօրենների խորհրդի անկախ նախագահ էր (2013-2015 թթ.)։ 2011 թվականից նա Նյու Յորքի Քարնեգի կորպորացիայի հոգաբարձուների Խորհրդի անդամ է, միևնույն ժամանակ մի քանի շահույթ չհետապնդող խորհուրդների անդամ է։ Ջորջթաուն համալսարանի արտաքին ծառայության քոլեջն ավարտելուց հետո, նա ծառայել է Կորեայի հանրապետությունում որպես ԱՄՆ բանակի առաջին լեյտենանտ։ Նա Ջորջթաուն համալսարանի գիտության բակալավրի և հասարակական գիտությունների պատվավոր դոկտորի աստիճան ունի, ինչպես նաև Միդլբուրի քոլեջի իրավաբանական գիտությունների պատվավոր դոկտոր աստիճան ։
Լուբյանկա (Սելեկշայի վտակ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Էդվարդ Ջերեջյան
Կարիերա
Նա ամուսնացած է Ֆրանսուազ Անդրեե Լիլիան Մարի (Հեյլթերս) Ջերեջյանի հետ։ Նրանք ունեն երկու երեխա, Գրիգոր Ջերեջյանը և Ֆրանչեսկա Նատալյա Ջերեջյանը, և երկու թոռ, Իզաբել Ջերեջյանը և Սեբաստիան Ջերեջյանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկահայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Հայաստան) Կատեգորիա:Ամերիկահայ գործարարներ
Արսեն Արծրունի
«ՊԱՉ-Իրավունք»
2000 թվականի վերջերին Արսենը հիմնում է «ՊԱՉ-Իրավունք» հասարակական կազմակերպություն-նախաձեռնությունը, որը գործում է մինչև 2006 թվականը։ «ՊԱՉ» նշանակում է «պատժի առավելագույն չափ», այսինքն մահապատիժ կամ ղրա վերացումից հետո` ցմահ ազատազրկում։ Այս կազմակերպությունը ծավալում է նախ CPT-ի (բանտային խոշտանգումների կասեցում), ապա նաև ՀՀ-ի` Եվրոխորհրդին անդամակցության համար անհրաժեշտ բանտային բարեփոխումների ճիշտ իրականացման մոնիտորինգային ու գործընթացի արագացմանն օժանդակելու գործունեություն։ Արսենի հարազատների կողմից կատարվում են նյութական հատկացումներ, որոնց միջոցով Արսենն օժանդակում է մահապարտների խցերի վերանորոգման, երկար տեսակցության հարկաբաժնի կառուցման, դասասենյակի ստեղծման և այլ աշխատանքներին։ Մինչև 2006 թվականը մահապարտների կեցության մինչ այդ մահացու պայմանները բարելավվում են և համապատասխանեցվում Եվրոխորհրդի պահանջներին։ Արսենը այս գործունեության համար ստանում է երեք խրախուսանք (հավելյալ տեսակցություններ), որոնք սակայն հետագայում իր թղթածրարից ջնջվում են։ Իսկ երբ 2006 թվականին, Եվրոխորհորհուրդն հայտարարում է, որ ցմահ ազատազրկյալների պահման պայմանները բավարար են, անմիջապես սկիզբ են առնում խստացումներ։ Ու երբ այդ ետքայլը դառնում է անտանելի (մահամերձ դատապարտյալներին չհոգալու դեպքեր, օտար լեզվով գրքերի մուտքի արգելում և այլն) Արսենն իր ցմահական ընկերների ու «ՊԱՉ-Իրավունք» կազմակերպության աջակցությամբ կազմակերպում է բողոքի արշավ, որի հետևանքով ստանում է իր առաջին տույժը։
2000 թվականի վերջերին Արսեն Արծրունու նախաձեռնությամբ և նրա հարազատների օգնությամբ կատարվեցին ՔԿՀ-ում մահապարտների խցերի վերանորոգման, երկար տեսակցության հարկաբաժնի կառուցման, դասասենյակի ստեղծման և վերանորոգման այլ աշխատանքներ։ Մինչև 2006 թվականը մահապարտների կեցության մինչ այդ մահացու պայմանները բարելավվեցին և համապատասխանեցվեցին Եվրոխորհրդի պահանջներին։
«Թուրքական փակուղի»
2001 թվականից մինչև 2003 թվականը Արսենն ուսումնասիրում է Թուրքիայի միջազգային հարաբերությունների պատմությունը և հետևում այնտեղ տեղի ունեցող խմորումներին։ Նրա «Թուրքական փակուղի» հոդվածը լույս է տեսնում Արզուման Խաչիկյան ստորագրությամբ` «Իրավունք- Հետաքննություն» շաբաթաթերթում և արտատպվում է սփյուոքյան որոշ թերթերում։ Այս հոդվածն առաջինն էր, որ 2003 թվականին նախազգուշացնում էր այն մասին, որ քեմալիզմից ձերբազատվող թուրքական ազգայնականությունը իսլամն օգտագործելու միջոցով Օսմանյան նոր կայսրություն կառուցելու նպատակ է հետապնդում, որի առաջին թիրախը լինելու է Հալեպ-Մոսուլ գիծը։ Հոդվածում արծարծված մտքերը հայկական մեդիայում սկսում են ի հայտ գալ միայն Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմից հետո։
«Հայ Կամավորների Միություն»
2002-2008 թվականներին Արսենը գործում է Ջավախքի հայության քաղաքական ու մշակութային իրավունքների պաշտպանության ուղղությամբ։ Նա մասնակցում է «Հայ Կամավորների Միություն» կազմակերպության հիմնադրմանն ու գաղափարախոսության մշակման աշխատանքներին։ Այդ կազմակերպությունը կոչված էր Ջավախահայ շրջանակներում սեփական իրավունքներին տեր կանգնելու ունակ ուժ գոյացնել։ Ոգևորված ջավախահայ երիտասարդներին նկատմամբ վրացական իշխանությունները անողոք գտնվեցին։ Արսենը չլքեց բանտում հայտնված այդ քաղբանտարկյալներին. երկար պայքարից հետո նրանք ազատ արձակվեցին։ Մարդու իրավունքների ու փոքրամասնությունների քաղաքական իրավունքների միջազգային օրենքների շրջանակներում հաջողությամբ պայքարելու այս փորձը փոխեց Հայ դատի հետագա փուլերի վերաբերյալ Արսենի պատկերացումները։ Այդ նույն ժամանակաշրջանին Արսենը փորձեց նաև օժանդակել Նախիջևանահայության ինքնակազմակերպման աշխատանքներին։
Անգլերենի դասեր
2005-2008 տարիներին, հաճախակի ընդհատումներով, ցմահականների համար Արսենը կազմակերպում է անգլերեն լեզվի դասեր. դասասենյակում մեծ ոգևորությամբ ցմահականերն սկսում են անգլերեն լեզուն սովորել։ Այդ հանդիպումները նա օգտագործում է նաև որոշ դատապարտյալների դեպի ԲՈՒՀ-ական ուսում մղելու համար։ Հաջորդ տարիներին նրանցից առնվազն վեցը դառնում են ուսանողներ։ Արսենը նաև այցելելով տարբեր խցեր մատուցում է համակարգչային դասեր (մինչև 2015 թվականի մայիսը խցերում համակարգիչ ունենալը արգելված չէր)։ Անգլերեն դասերը ընդհատվում են պաշտոնական հետևյալ պատճառաբանությամբ՝ «Քանի որ Արծրունին չի ավարտել մանկավարժականը` դասավանդելու իրավունք չունի»։
Հոգեբանության ուսումնասիրում
Բանտային արդեն անտանելի դարձած ապրումները դիմագրավել կարողանալու նպատակով, 2003 թվականից մինչև 2007 թվականը Արսենն ուսումնասիրում է հոգեբանություն առարկան։ Նրան օգնում է լրագրուհի Լիա Իվանյանը, որի հետ իր ապրումները կիսելով առիթ է ստեղծում այս վերջինին հրապարակելու այդ երկխոսության հիման վրա գրված իր վիպակը։ Իվանյանի ուղարկած կամ հուշած դասագրքերի ուսումնասիրումն ու ներհայեցողական ինքնաճանաչման ձևով իր ձեոք բերած գիտելիքները բավարար են դաոնում, որ 2007 թվականին Արսենը հանձնի հոգեբանության բակալավրի ավարտական քննությունը և որպես մագիստրատուրայի ուսանողի` պրոֆեսոր Սեդրակ Սեդրակյանի բացառիկ ջանքերի շնորհիվ ընդունվի համալսարան։ Խրախուսանքն (արդարացիորեն) ստանում է ՀՀ-ում ուսանող դատապարտյալի այդ առաջին փորձն իրականացրած քրեակատարողականի պաշտոնյաներից մեկը։ Արսենին չեն խրախուսում, պատճառաբանելով, որ (2005-ի վերջերից սկսած օրենքով թույլ տրվող) ուսանելու թույլատրությունն ինքնին խրախուսանք է։
«Եզերք»
2006 թվականին «Երկիր» միության շրջանակներում հիմնվում է «Եզերք» հանդեսը։ Արսենը աշխատանքի է ընդունվում` որպես այդ հանդեսի խմբագրական կազմի անդամ։ Աշխատանքը խցում համակարգիչ ունենալու հնարավորություն է ստեղծում նրա համար։ Այսպես լույս են տեսնում «Եզերք»-ի երկու համարներ և մատենաշարի մեկ գրքույկ, որոնց նաև էջադրումն ու դիզայնն է նա կատարում։ «Եզերք»-ի առաջին համարը նվիրված էր հայ ազգի ժողովրդագրական հիմնախնդրին։ Արսենն այդ համարում հրապարակում է «Լիարժեք անկախություն» հոդվածը, որում արծարծվում է այն հարցը, թե ինչպես պետական հզորության պայմաններից մեկի (այս դեպքում` դեմոգրաֆիականի) թուլության փաստի պայմաններում, հնարավոր է մեկ այլ հզորության պայմանի (մշակույթի) միջոցով հավասարակշռության (կոմպենսացիայի) հասնել։ «Եզերք»-ի երկրորդ համարը նվիրված էր օտարացած հայոց հիմնախնդրին։ Այս երկրորդ թողարկումը Հայաստանի մտավորականների շրջանակում որոշ քննարկումների տեղիք է տալիս և լրագրողական շրջանակներին ծպտյալ հայերի վերաբերյալ հետազոտելու մղում է հաղորդում։ Արսենն այդ համարում հրապարակում է հայկական ինքնության վերաբերյալ իր առաջին հոդվածը, որում պնդում է այն մասին, որ իսլամացած ու թուրքախոս հայերի դարձը անհնար չէ։ «Եզերք»-ի Մատենաշարի առաջին գրքույկը Արսենի եղբոր՝ Սևակ Արծրունու ներգաղթի վերաբերյալ աշխատությունն է։ Այդ գրքույկի պատրաստմանը մասնակցել են նաև Ռոբերտ Թաթոյանն ու Արսենը, քանի որ, դեռ 1990 թվականի իր հոդվածաշարով, Արսենի հիմնական նպատակներից մեկը նույնպես եղել էր տնտեսական հիմունքներով ներգաղթի կազմակերպումը։ Գրքույկը առաջարկում է ներգաղթի համար իրավական նպաստավոր պայմաններ ստեղծել։ Արհամարհված առաջարկները, մի տասնամյակ հետո, սիրիահայոց աղետի օրերին մասնակիորեն սկսում են հաշվի առնվել ՀՀ իշխանությունների կողմից։ «Եզերք»-ի երրորդ համարը, որը լույս չի տեսել, նվիրված էր տարածաշրջանում հայկական գործոնի ստեղծման սկզբունքներին։ Այն պետք է պեղեր հայ ազգի մշակութային ու տեխնոլոգիական դերը, որից կարելի էր կայուն տարածաշրջանային կարգավիճակ ծնել։ Այս երրորդ համարը լույս չտեսավ` երբ հայտնաբերվեց Արսենի մոդեմը, ինչի հետևանքով նա ստացավ իր երկրորդ տույժը։ Անշուշտ հաշվի չառնվեց այն, որ տվյալ հանդեսում հոդվածներով հանդես էին եկել բազմաթիվ հայ անվանի մտավորականներ, որոնք անշուշտ տեղյակ էին, որ Արսենը բանտից նույնպես մասնակցում էր աշխատանքներին։
Հոգեբանության մագիստրատուրա
2007-2010 թվերին Արսեն Արծրունին կենտրոնանում է դատապարտյալների հոգեբանական վիճակի ուսումնասիրման աշխատանքների վրա և հանձնելով անհրաժեշտ քննությունները ու Գիտության և Կրթության նախարարության կողմից կազմված հանձնաժողովի առաջ պաշտպանելով իր ատենախոսությունը՝ 2010 թվականին ավարտում է հոգեբանության մագիստրատուրան։ Այդ օրերին դա ամբողջ Արևելյան Եվրոպայում ցմահականի կողմից ձեոք բերված առաջին մագիստրատուրական  դիպլոմն էր և ընդհանրապես նախկին խորհրդային տարածքում առաջին ցմահականի բարձրագույն կրթության դիպլոմը։ Արսենը հաճախ է պնդում, որ նման բան չէր կարող տեղի  ունենալ առանց Լիա Իվանյանի, պրոֆեսոր Սեդրակյանի և քրեակատարողական համակարգի բացառիկ օժանդակության, իսկ  գիտական նյութերի հայթայթման իմաստով՝  առանց իր հարազատների օգնության։
2010 թվականին նա կրթությունը շարունակում է որպես իրավաբանական հոգեբանություն մասնագիտությամբ ասպիրանտ։
2016 թվականի ապրիլին ավարտելով իրավաբանական հոգեբանության իր ուսումնասիրությունների առաջին փուլը, անգործ չմնալու համար և երկրորդ ասպիրանտական կրթություն սկսելու նպատակով՝ դիմում է ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիայի Գիտակրթական Միջազգային Կենտրոն և ընդունվում որպես ասպիրանտ՝ սոցիալ հոգեբանություն մասնագիտությամբ։
«Արևմտահայերի Ազգային Համագումար»
2009 թվականից սկսած Արսենը մասնակցում է «Արևմտահայերի Ազգային Համագումարի» (ԱԱՀ) ստեղծման աշխատանքներին։ Արսենը մասնակցել է ինչպես ԱԱՀ հիմնադիր փաստաթղթերի պատրաստմանը, այնպես էլ իրարահաջորդ համագումարներին` հեռակա։ 2015 թվականին նա ստեղծում է Շիրակի մարզում «Դեպի Հայրենիք» գրասենյակը, ուղղված ԱԱՀ-ի նպատակների իրականացմանը։
Բանտային պայմանները
2014 թվականի փետրվարին, համարելով որ Արսենը «ուղղման դրական առաջընթաց է արձանագրել» ՔԿ համակարգը փոխում է Արսենի պահման կարգը, այն նվազ դաժան դարձնելով, ինչը թույլ կտա նրան տեղափոխվել ավելի կիսափակ ռեժիմի ՔԿ հիմնարկ։ Սակայն Արսենն իր կամքով շարունակում է մնալ ցմահականների սաստիկ ռեժիմի պայմաններում, որովհետև կրթական ու աշխատանքային բարեփոխման խոստում է ստացել։ 2014 թվականի նոյեմբերին վարչությունը մտափոխ է լինում, պատճառաբանելով, որ աշխատանքներ ու կրթություն կազմակերպելու համար գոյություն չունեն ազատ խցեր, ոչ էլ պաշտոնյաներ՝ նման հավելյալ գործընթացները վերահսկելու համար։ Այնուամենայնիվ, նրանք խոստանում են, որ «Արմավիր» ՔԿ հիմնարկի բացումից հետո, այդ բոլորը իրականություն կդառնան։ Հետևաբար, Արսենը դիմում է, որ իրեն տեղափոխեն «Արթիկ» ՔԿ հիմնարկ ։
2014-ի դեկտեմբերի 24-ին հասնելով «Արթիկ», իր իսկ դիմումի համաձայն, նա յոթ ամիս անցկացնում է պատժախցում։ Նա համարում էր, որ նման փորձառությունն իրեն անհրաժեշտ էր։ Այնտեղ նա շփվելով իրենց խցերից տույժի հետևանքով պատժախուց տեղափոխված (պատժված) ամենաանհանգիստ դատապարտյալների հետ, պատրաստում է պարագայի ուսումնասիրություններ։ Սույն աշխատանքն ավարտելով նա, 2015 թվականի հունիսին, դուրս է գալիս պատժախցերից, ու շարունակում է մնալ «Արթիկ» ՔԿ հիմնարկի կիսափակ ռեժիմի իր խցում։
Արսեն Արծրունին 2017 թվականի դեկտեմբերի 29-ին դիմում է քրեակատարողական ծառայություն՝ խնդրելով իրեն տեղափոխել «Արմավիր» քկ հիմնարկ։
Արսենն «Արմավիր» ՔԿ հիմնարկում աշխատում է դատապարտյալներին աշխատանքով, կրթությամբ և հոգեբանական ու իրավական օգնությամբ ապահովող ապագա համակարգի ստեղծման աշխատանքներով։ Այդ նպատակով նա համագործակցում է Հայաստանի սահմանային գոտիների համար վիրտուալ դասարաններ ստեղծող «Առագաստ» հիմնարկի հետ, ինչպես նաև «Դատապարտյալների աջակցության ֆոնդի» հետ։:
Առողջական խնդիրներ
2017 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին Արսենի մոտ ի հայտ են գալիս առողջական խնդիրներ, որոնք 2012 թվականից արդեն սկսել էին նրան որոշ դժվարություններ պատճառել։ Դեկտեմբերին հետազոտվում է և բացահայտվում է՝ վահանաձև գեղձի դիֆուզ բազմահանգույցային խպիպ։ Վզի շրջանում ուղեղի արյան շրջագայության վատթարացման հետևանքով կտրուկ նվազում է նրա աշխատունակությունը ։
Ընտանիքը
1990 թվականին Արսեն Արծրունին ամուսնանում է Շաղիկ Շահինյանի հետ։ 1993 թվականի հունվարին ծնվում է նրա միակ դուստրը՝ Ծովինարը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ հոգեբաններ Կատեգորիա:Հայ իրավապաշտպաններ
Տոննե Շարանտ
Տոննե Շարանտ (Tonnay-Charente), համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառումհամայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Ռոշֆորի շրջանում։։ Մտնում է Տոննե Շարանտ կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17449։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 7758 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Օդապարուկ թռցնողը
«Օդապարուկ թռցնողը» աֆղանական ծագում ունեցող ամերիկացի գրող Խալեդ Հոսեյնիի առաջին վեպն է։ Լույս է տեսել 2003 թվականին «Riverhead Books» հրատարակչության կողմից։
Վեպը պատմում է Աֆղանստանի Քաբուլ քաղաքում ապրող Ամիր անունով տղայի և նրա ամենամտերիմ ընկերոջ՝ Հասանի մասին, որը Ամիրի հոր ծառայի տղան էր։ Ամիրն ու Հասանը ծնված օրվանից անբաժան են եղել և իրենց մանկության գրեթե յուրաքանչյուր պահը միասին են անցկացրել։ Այնուամենայնիվ, մի օր, երբ Ամիրն ականատես է լինում Հասանի հանդեպ գործադրվող դաժան բռնությանը, ոչինչ չի ձեռնարկում, փոխարենը նպաստում է Հասանի և նրա հոր հեռանալուն՝ սեփական մեղքի զգացումից ազատվելու համար։ Այդ դեպքերի հիշողությունները և խղճի խայթը շարունակում են հետապնդել նրան գրեթե երկու տասնամյակ։
Նախ տարածվելով գրական ակումբներում՝ «Օդապարուկ թռցնողը» դարձել է միջազգային բեսթսելլեր և գրեթե երկու տարի զբաղեցրել «New York Times»-ում բեսթսելլերների առաջին հորիզոնականը։ 2007 թվականին նկարահանվել է համանուն ֆիլմը, ստեղծվել են մի քանի թատերական ներկայացումներ և գրաֆիկական նովել։
= Մտահղացումն ու հրատարակումը = 1999 թվականին դեռ բժշկական ոլորտում աշխատող Խալեդ Հոսսեինին լուրերից տեղեկանում է, որ Թալիբանն Աֆղանստանում արգելել է օդապարուկ թռցնել։ Քանի որ մանկության տարիներին օդապարուկ թռցնելը նրա սիրելի զբաղմունքներից էր, Հոսեյնին որոշում է պատմվածք գրել Քաբուլում օդապարուկ թռցնող երկու տղաների մասին։ Հոսեյնին իր ստեղծագործությունն ուղարկում է «Esquire» և «The New Yorker» ամսագրերին և երկուսից էլ մերժում է ստանում։ Պատմվածքին կրկին վերադառնում է 2001 թվականի մարտին և իր ընկերոջ խորհրդով այն ընդարձակելով դարձնում է վեպ։ 2003 թվական մայիսի 29-ին վեպը հրատարակվում է «Riverhead Books» հրատարակչության կողմից։ Հոսեյնին մեկ տարով թողնում է իր՝ բժշկի աշխատանքը՝ գրքի գովազդով զբաղվելու և դրա հետ կապված տարբեր միջոցառումների մասնակցելու համար։
«Օդապարուկ թռցնողը» թարգմանվել է 42 լեզուներով՝ հրատարակվելով 38 երկրներում։
Վեպի հաջողությունը Խալեդ Հոսեյնիին վերջապես հնարավորություն է տալիս ամբողջությամբ նվիրվելու իր ամենասիրելի զբաղմունքին՝ գրելուն։ Եվս մեկուկես տարի բժշկությամբ զբաղվելուց հետո նա լքում է այդ ասպարեզը։ Հեղինակը իր որոշումը բացատրել է հետևյալ խոսքերով. «Բժշկությունն իմ պարտադրված ամուսնությունն էր, իսկ գրելը՝ սիրուհիս»։
= Բովանդակությունը = Ամիրը՝ մի ունևոր փաշտունի տղա, և Հասանը՝ Ամիրի հոր ծառայի՝ հազարա Ալիի որդին, իրենց օրերն անցկացնում են օդապարուկ թռցնելով դեռևս խաղաղ Քաբուլ քաղաքում։ Ըստ Ամիրի՝ Հասանը լավագույն օդապարուկ թռցնողն է և նույնիսկ օդապարուկին չնայելով կարող է ճշգրիտ կռահել, թե այն որտեղ կընկնի։ Ամիրի մեծահարուստ առևտրական հայրը, չնայած որ սիրում էր տղաներից երկուսին էլ, Ամիրի հանդեպ ավելի բծախնդիր է և հաճախ է քննադատում նրան թույլ ու վախկոտ լինելու համար։ Ամիրի հանդեպ ավելի սիրալիր հայրական խնամք է ցուցաբերում Բաբայի մտերիմ ընկերը՝ Ռահիմ Խանը, որը նկատում է գրելու հանդեպ նրա սերը և խրախուսում է նրան։ Ալին նրանց տանը և Բաբայի կյանքում առանձնահատուկ տեղ ուներ. թերևս դա նրանց գաղտնիքն էր, որ անխզելիորեն կապել էր նրանց։
Քաբուլում օդապարուկ թռցնելու ամենամյա մրցույթներից մեկում Ամիրին հաջողվում է հաղթել և վերջապես արժանանալ Բաբայի հավանությանը։ Մրցանակի՝ օդապարուկի հետևից վազում է Հասանը՝ «Քեզ համար՝ թեկուզ հազար անգամ» ասելով։ Օդապարուկի ընկած վայրում հանդիպում է Ասեֆին, որը նույնպես մասնակցում էր մրցույթին և փորձում էր խլել օդապարուկը։ Հասանը հրաժարվում է օդապարուկը նրան տալուց, ինչի համար անգթորեն «պատժվում է»։ Ամիրը ականատես է լինում այդ ամենին, սակայն վախենալով չի միջամտում։ Իմանալով, որ օդապարուկը տուն չտանելու դեպքում կկորցնի Բաբայի հավանությունը՝ նա տուն է վերադառնում իր «մրցանակով» և Բաբային ոչինչ չի պատմում կատարվածի մասին։ Սակայն մշտապես տանջող մեղավորության զգացումը նրան դրդում է խուսափել Հասանից։ Ի վերջո նա եզրակացնում է, որ կյանքը շատ ավելի հեշտ կլիներ առանց Հասանի մշտական ներկայության։ Նա որոշակի գումար և մի ժամացույց է թաքցնում վերջինիս ներքնակի տակ՝ այն հույսով, որ Բաբան դա գողություն կհամարի և դուրս կհանի Հասանին ու նրա հորը իրենց տնից։ Երբ Բաբան հայտնաբերում է «գողացված» իրերը, կանչում է իր սիրելի ծառաներին՝ այդ հարցը պարզաբանելու համար։ Հասանը, ամեն բան հասկանալով, միևնույնն է, իր վրա է վերցնում հանցանքը։ Ի զարմանս Ամիրի՝ Բաբան, որը նրան բազում անգամներ ասել էր, որ չկա ավելի սոսկալի արարք, քան գողությունը, ներում է Հասանին։ Բաբայի այդ անհասկանալի արարքի դրդապատճառը Ամիրը դեռ կբացահայտի։
Հասանն ու Ալին այնուամենայնիվ հեռանում են, ինչը խորապես վշտացնում է Բաբային։ Չնայած որ նրանց հեռանալու հետ Ամիրը ազատվում է իր վախկոտության և դավաճանության մշտական հիշողություններից, բայց նա շարունակում է ապրել դրանցով, մինչև կյանքը նրան երկրորդ հնարավորությունն է տալիս՝ սեփական վախերը մի կողմ դնելով ուղղելու անցյալի սխալը։
Վեպի խորքում ընկած է Ռահիմ Խանի այն միտքը, որ չնայած մարդու կատարած անջնջելի և աններելի հանցանքներին՝ մշտապես «կրկին լավը դառնալու հնարավորություն կա»։
= Կերպարներ =
= Գրախոսություն = «Օդապարուկ թռցնողը» լայն ճանաչում է ձեռք բերել ամբողջ աշխարհում և արժանացել բազում մրցանակների, այդ թվում՝ «Կյանքի գրականությունը», «Ալեքս» և հարավաֆրիկյան «Բոեկե» ։ Վեպը «Սան Ֆրանցիսկոյի ժամանակագրություն» և «Entertainment Weekly» թերթերում 2003 թվականին ճանաչվել է տարվա լավագույն գիրք ։
«Wired Magazine» ամսագրի հոդվածագիր Թոնի Սիմսը գրել է, որ գիրքը «ներկայացնում է մի տառապած ազգի գեղեցկությունն ու ցավը՝ պատմելով հասարակության հակառակ բևեռներին պատկանող երկու տղաների անհավանական ընկերության և հոր ու որդու միջև խնդրահարույց, բայց հարատևող հարաբերության մասին»։
«The Guardian» թերթի լրագրող Ամելիա Հիլի կարծիքով վեպը «միաժամանակ և՛ ողբերգական է, և՛ ոգեշնչող»։
ԱՄՆ-ում Աֆղանստանի դեսպան Սայիդ Թայեբ Ջավադը իր հավանությունն է տվել գրքին՝ ասելով, որ այն կօգնի ամերիկացիներին պատկերացում կազմելու աֆղանական մշակույթի  ու հասարակական կյանքի մասին։
Աֆղան հասարակության մեջ եղել են նաև քննադատական կարծիքներ. ոմանք վիրավորվել են Հոսեյնիի՝ փաշտուններին որպես ճնշողներ, իսկ հազարաներին՝ ճնշվածներ ներկայացնելուց։ Հարցազրույցներից մեկի ժամանակ Հոսեյնին այդ քննադատություններին արձագանքել է՝ ասելով. «Նրանք երբեք չեն ասում, որ ես ճշմարտությանը հակառակ բաներ եմ ներկայացնում. նրանց միակ գանգատն է. «Ինչո՞ւ ես խոսում այդ բաների մասին և մեզ խայտառակում։ Դու չե՞ս սիրում քո երկիրը»»։
«Օդապարուկ թռցնողը»՝ հայերեն
Վեպը հայ ընթերցողին է ներկայացրել «Զանգակ» հրատարակչու­­­­­­թյունը 2017 թվականին ։ Հայերեն թարգմանության հեղինակն է Մարիա Սադոյանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անգլերեն վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն Կատեգորիա:2003 վեպեր Կատեգորիա:Զանգակ հրատարակչության գրքեր
Ելենայի առևանգումը (Տինտորետտոյի կտավ)
«Ելենայի առևանգումը», ուշ Վերածննդի Վենետիկի գեղարվեստի դպրոցի ներկայացուցիչ Տինտորետտոյի կտավ։ Հայտնի է նաև «Քրիստոնյաների կռիվը թուրքերի հետ» անունով։
Նկարում պատկերված է Պարիսի կողմից Հեղինե Չքնաղի առևանգման առասպելը, որի գործողությունը փոխադրվել է 16-րդ դարի՝ նկարիչին ժամանակակից Եվրոպա։ Թերևս շարժառիթը հանդիսացել է 1571 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Պատրաիկոս ծովածոցի մոտ տեղի ունեցած Լեպանտոյի ծովամարտը, որի ժամանակ Սուրբ Լիգայի համատեղ ուժերը, որոնք ընդգրկում էին Իսպանիան, Վենետիկի հանրապետությունը, Հռոմի պապի զորքերը, Ջենովան, Սիցիլիան, Նեապոլը, Սավոյան, Տոսկանան և Պարման, ջախջախել են Օսմանյան կայսրության նավատորմը։ Լեպանտոյի ճակատամարտը լայնորեն լուսաբանվել է, և Տինտորեստտոն, անկասկած, ծանոթ է եղել այդ ծովային ճակատամարտի թեմայով աշխատանքներին։
«Ելենայի առևանգումը» ռազմածովային մարտերի թեմայով Տինտորետտոյի միակ նկարը չէ։ 1579–80 թվականներին նա նկարել է ծովամարտերի վառ տեսարաններով ութ կտավից բաղկացած այսպես կոչված «Գոնզագայի ցիկլը», սակայն «Ելենայի առևանգում» նկարում է, որ նկարչի տաղանդն առավելագույնս է դրսևորվել։ Տինտորետտոն ուժեղացրել է տեսարանի դրամատիկ ազդեցությունը առաջին պլանի կոնտուրային լուսավորության և արևով լցված ֆոնի միջոցով, որտեղ մարդիկ և ձիերը տարրալուծվում են՝ վերածվելով ուրվագծերի նախշի։ Կատարվածի դինամիկականությունն ընդգծվում է առջևի խմբի կերպարների պայծառ գույներով, ինչպես նաև նրանց դիրքերով և ժեստերով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նկարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Տինտորետտոյի նկարներ Կատեգորիա:Պրադո թանգարանի նկարներ
Սերգեյ Օռլով
Կենսագրություն
1978 թվականին ավարտել է окончил Սվերլովսկի նկարչական ուսումնարանը։ 1981 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստական ինստիտուտ (պրոֆեսոր Թաիր Սալախով)։
Միխաիլ Բասովի, Վիկտոր Չուվաշևի և «Танатос» խմբի անդամ Պավել Ակսյոնովի հետ եղել է «Лодка» խմբի անդամ։
2012 թվականին Սերգեյ Օռլովը դարձավ «Սկոլկովոյի դպրոցի» ուսուցիչ, նաև դասընթացներ էր անց կացնում «Սերգեյ Օռլով ժամանակակից արվեստի դպրոցում» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:1957 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 21 ծնունդներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ
Բոլշոե Իգնատովոյի շրջան (Մորդովիա)
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 834,2 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 8439 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 10,12 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մորդովիա Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սան Լուիս դու Կիտունդի
Սան Լուիս դու Կիտունդի (São Luís do Quitunde), համայնք Բրազիլիայում՝ Ալագոաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ալագոաս նահանգի արևելյան մարզում։ Մտնում է Մատա Ալագոանայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 31 647 մարդ՝ 2007 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 405,7 կմ2 տարածք։ Տարածքի խտությունը՝ 76,23 մարդ/կմ2։
Պատմություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ալագոաս նահանգի բնակավայրեր
Արմանա (Վերին Բասենի գավառ)
Արմանա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բասենի գավառակում։ Գտնվում էր գավառի հարավարևմտյան մասում, Կարայազի սարահարթի սահմանագլխին։
Գյուղի մասին հիշատակել է Ի. Շոպենը ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սպեկտր (այլ կիրառումներ)
Սպեկտր, կարող է վերաբերել՝
Պերո Բուդակ
Պերո Բուդակ (Pero Budak, ), խորվաթ և հարավսլավացի գրող, դրամատուրգ, դերասան և ռեժիսոր։ Պերո Բուդակը հանդիսանում է նաև թատերական գործիչ։
Կենսագրություն և կարիերա
Պերո Բուդակը ծնվել է 1917 թվականի հունիսի 21-ին այսօրվա Բոսնիա և Հերցեգովինայի տարածքում գտնվող Տրեբինյե քաղաքում։ Ապագա բանաստեղծը շատ բնակության վայրեր է փոխել։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտել է Խորվաթիայի մայրաքաղաք Զագրեբում։ Այս քաղաքում Բուդակն ուսումնասիրել է նաև բժշկություն։
Ավելի ուշ ավարտում է թատերական դպրոցը։ 1940 թվականին Պերո Բուդակը Խորվաթիայի ազգային թատրոնում սկսում է բեմական գործունեությունը։ Ելույթներով հանդես է եկել Զագրեբի կոմեդիայի թատրոնում։ Հիմնականում խաղացել է երիտասարդ սիրեկանների և կոմիկական դերեր, ինչպես նաև Ուիլյամ Շեքսպիրի, Մոլիերի և հայտնի այլ դասականների ստեղծագործություններում է խաղացել։
Նկարահանվել է ֆիլմերում՝ «Լիսինսկի» (1944) և «Պաշարում» (1956):
1953 թվականից 1970 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում ղեկավարել է Զագրեբի դրամատիկական թատրոնը։
1971 թվականից Զագրեբի «Gavella» թատրոնի տնօրենն է եղել։
1982 թվականից 1985 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում ղեկավարել է Խորվաթիայի գրողների միությունը։
Ստեղծագործություններ
Պերո Բուդակի անդրանիկ գիրքը բանաստեղծությունների ժողովածու է՝ «Լորենիները ծաղկեցին» վերնագրով, որը լույս է տեսել 1953 թվականին։
1960 թվականից 1970-ական թվականներին հիմնականում գրել է դրամաներ, կատակերգություններ, որոնցից առավել հայտնի են՝ «Լռությո՛ւն։ Նկարահանո՛ւմ ենք», «Վերադարձողները», «Կտակ»։
1990-ականներին Պերո Բուդակի ստեղծագործություններում հայտնվեցին հիմնականում ֆանտաստիկ ժանրերը («Karanova sofa», «Sonata u d-molu», «Atelje» և «Nailaze vode» վեպերը)։
Սպասովկա (այլ կիրառումներ)
Սպասովկա, կարող է վերաբերել՝
Պերո Բուդակ
Ստեղծագործություններ
«Ձյունամրրիկ» (1952) ստեղծագործությունով մեծ ճանաչում է ձեռք բերում։ Այդ պիեսում Պերո Բուդակը պատմում է Լիկից արտագաղթողների մասին։
Պերո Բուդակն իր մահկանացուն կնքում է 2008 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Խորվաթիայի մայրաքաղաք Զագրեբում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորվաթ գրողներ Կատեգորիա:Խորվաթ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Խորվաթ դերասաններ Կատեգորիա:Խորվաթ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Խորվաթ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Թատերական գործիչներ
Սենտ
Սենտ (Saintes), համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառում։ Գտնվում է երկրի արևմուտքում՝ Լա Ռոշելից 76 կմ վեր Շարանտա գետի երկայնքով։ Այս քաղաքից է առաջացել պատմական Սենտոնժ շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17415։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 26 011 մարդ։
Պատմություն
Անտիկ շրջանում Սենտի տեղը եղել է գաղիական սանտոններ ցեղի խոշոր կենտրոնը (հռոմեացի պատմիչների մոտ՝ Mediolanum Santonum)։ Բնակավայրի հին լինելը վկայում են հնագույն ամֆիթատրոնի ավերակները, որոնք թվագրվում են I դարին և Գերմանիկոսի հաղթական կամարները, որն ի դեպ, Պրոսպեր Մերիմեի խնդրանքով անտիկ կամրջից տեղափոխվել է Շարանտայի կամրջով։ 1242 թվականին Սենտը հայտնվեց ռազմական գործողությունների թատերաբեմում. կռվողները ֆրանսիացիներն ու անգլիացիներն էին («Սենտոնյան պատերազմ»)։
Սուրբ Պետրոսի տաճարային համալիրը կառուցվել է XV դարում։ Այն բավականին տուժել է հուգենոտների վայրագություններից 1568 թվականին։ Ռոմանական եկեղեցում՝ Սուրբ Եվտրոպիայում, պահպանվել է սրբի գերեզմանը։ Ի դեպ վերջինս Սենտի առաջին եպիսկոպոսն էր։ Սենտ Մարի եկեղեցին և նրան կից գործող կանանց մենաստան-աբբայությունը կառուցված է ռոմանական ոճով և թվագրվում է XI դարին։
Սենտը մինչև 1810 թվականը համարվում էր դեպարտամենտի վարչական կենտրոնը։ Դրանից հետո այն տեղափոխվեց Լա Ռոշել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սպասկի շրջան (այլ կիրառումներ)
Սպասկի շրջան, կարող է վերաբերել՝
Սպասկայա (այլ կիրառումներ)
Սպասկայա, կարող է վերաբերել՝
Սպանություն «Արևելյան ճեպընթացում» (այլ կիրառումներ)
Սպանություն «Արևելյան ճեպընթացում», կարող է վերաբերել՝
Սպանդարյանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (այլ կիրառումներ)
Սպանդարյանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ, կարող է վերաբերել՝
Անտոնին Պրեոբրաժենսկի
Անտոնին Պրեոբրաժենսկի (Антонин Викторович Преображенский, ), ռուս երաժշտագետ-միջնադարի պատմաբան, պալեոգրաֆ, գրող, մանկավարժ, պրոֆեսոր, ռուսական եկեղեցական երաժշտության ամենամեծ գիտակներից ու հետազոտողներից մեկը։ Ռուսական կայսրության և ԽՍՀՄ ակնառու երաժշտական գործիչ։
Կենսագրություն
Անտոնին Պրեոբրաժենսկին ծնվել է 1870 թվականին։ 1889 թվականին սովորել է Եկատերինոսլավի հոգևոր սեմինարիայում, 1890-1894 թվականներին՝ Կազանի հոգևոր ակադեմիայում։ 1894 թվականին նշանակվել է Դոնի տարածաշրջանի Տագանրոգի քաղաքային տարրական դպրոցների կրոնի ուսուցիչ, 1896 թվականին Եկատերինոսլավի նահանգում շարունակել է ծառայությունը Բախմուտի հոգևոր ուսումնարանում (1896-1898), 1898-1902 թվականներին եկեղեցական երաժշտություն է դասավանդել Սինոդալի ուսումնարանում, 1902 թվականից եղել է Սանկտ Պետերբուրգի պալատական կապելլայի գրադարանավար ։
1920 թվականից Արվեստի պատմության ռուսական ինստիտուտի պրոֆեսոր, գիտաշխատող, միաժամանակ՝ հնագույն ռուսական երաժշտություն է դասավանդել Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայում։
1920-ական թվականներին զբաղվել է հունա-ռուսական հոգևոր երաժշտության հետազոտությամբ, ռուսական սեմիոգրաֆիայի և երաժշտության տեսության հարցերով։ Պրեոբրաժենսկու աշակերտներից են եղել Մաքսիմ Բրաժնիկովը, Ա. Ֆինագինը։
Համագործակցել է մի շարք թերթերի ու ամսագրերի հետ, այդ թվում՝ «Русская музыкальная газета» (Ռուսական երաժշտական թերթ), «Хоровое и регентское дело» (Երգչախմբային գործ)։