cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ելենա Բլավատսկայա
Լեզվաբանություն
Ամերիկացի կրոնի գիտնական Ջոյսոն Ջոզեֆսոն-Ստորմը պնդում էր, որ Բլավատսկայան ու իր թեոսոֆյան հասարակությունը իննսունականների վերջին ու քսաներորդ դարի սկզբին ակադեմիական լեզվաբանության ազդեցության տակ էր։ Ջոզեֆսոն-Ստորմը նշում է, որ Բլավատսկայայի լեզվաբանական տեսություններն ու տիպաբանությունը լայնորեն շրջանառվում էին Եվրոպայում, ու որ ազդեցիկ լեզվաբաններ, ինչպիսիք են Էմիլ-Լուի Բերնուֆը և Բենջամին լի Ուորֆը, կիրառում էին թեոսոֆիան որպես աստվածաբանական հասարակության կողմից քարոզվող կամ հրապարակայնորեն իրենց դոկտրինները պաշտպանող: Ֆերդինանդ դե Սոսյուրը նաև գիտի, որ Բլավատսկայան լարված նիստեր է անցկացրել ու երկար վերլուծություն լեզվաբանության և Հնդկաստանի մասին, «brahamanical teosophy», մինչդեռ Սոսյուրը ներկայացնում էր ընդհանուր լեզվաբանության իր դասընթացը՝ Cours de linguistique générale․
Հարավային Ասիայի կրոնն ու քաղաքականությունը
Հաթոնը ենթադրել է, որ Բլավատկայան Ասիայում ավելի մեծ ազդեցություն է ունեցել, քան արևմտյան աշխարհում։ Բլվատսկայան հիշատակվել է որպես հնդիկների ոգեշնչման աղբյուր՝ հարգանք դեպի իրենց սեփական կրոնական արմատների հանդեպ։ Թեոսոֆյան հասարակությունն իր ազդեցությունն է ունեցել Հնդկական ազգային ինքնագիտակցության աճի վրա, ընդ որում` հնդկական շարժման ականավոր գործիչները, որոնց թվում են եղել Մոհանդաս Գանդին և Ջավախառլալ Ներուն որոնք պայքարում էին անկախության համար, եղել են այս շարժման գլխավոր ներկայացուցիչները՝ ոգեշնչվելով սեփական ազգային ժառանգության ուսումնասիրման թեոսոֆիայով։ Թեոսոֆյան հասարակությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել բուդդայական մոդեռնիզմի և հինդուիստական ռեֆորմացիոն շարժումների վրա, այն ժամանակ երբ Բլավատսկայան ու Օլկոթը մասնակցել են Անագարիկա Դհարմապալի կողմից կազմակերպաժ բուդդիզմի վերածննդին Ցեյլոնում։
Բլավատսկայան «իր օկուլտիզմում ներառել է Արևելյան կրոններից մի շարք ուսմունքներ ու մեկնաբանել Արևելյան կրոնները իր օկուլտիզմի լույսի ներքո»՝ դրանով իսկ ընդլայնելով հայացքը դեպի «միստիկ Արևելք», որն արդեն տարածված էր ռոմանտիկ պոեզիայի միջոցով։ Մաքս Մյուլլերը հեգնանքով քննադատում էր Բլավատսկայայի էզոթերիկ բուդդիզմ։ Չնայած որ նա պատրաստ էր հարգանքի տուրք մատուցել Բլավատսկայային բարի ցանկությունների համար, առնվազն իր կարիերայի սկզբում։ Մյուլլերի կարծիքով, նա դադարել է ճշմարիտ լինել իր հետագա «հիտերիկ ստեղծագործություններում ու ելույթներում» թե իր, թե ուրիշների համար։ «Բուդդիզմում էզոթերիկ կամ գաղտնի ոչինչ չկա», գրել է նա, «իրականում ամեն ինչ հակառակ է»։ «Այն ինչը էզոթերիկ է եղել, Բուդդայի ուսմունքը չի, ինչպիսին էլ լինի Բուդդայի ուսմունքը, այն էզոթերիկ չի լինի»: Բլավատսկայան, ինչպես թվում էր Թոմաս Մյուլերին, «կամ խաբված էր ուրիշների կողմից, կամ տարված էր իր սեփական երևակայությամբ»։
Բլավատսկայան պատասխանել է հնդկական կրոնն ուսումնասիրող այն գիտնականներին, ովքեր մեղադրում էին նրան այն բանի համար, որ նա խեղաթյուրում է հնդկական կորնը, պնդելով, որ նրանք հասկանում են միայն հինդուիզմի եւ բուդդիզմի էկզոտիկ բնույթը, այլ ոչ թե այս կրոնների ներքին էզոթերիկ գաղտնիքները, որոնց նա հետևել է հնագույն Վեդաներից:
Հետագա ընթերցանության ցանկ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Նյու Էյջ Կատեգորիա:19-րդ դարի ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Հուդայականության քննադատներ Կատեգորիա:Ռուս կին գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ
Ինչպես ձեռք բերել բարեկամներ և ազդել մարդկանց վրա
Ինչպես ձեռք բերել բարեկամներ և ազդեցություն ունենալ մարդկանց վրա (How to Win Friends and Influence People), Դեյլ Քարնեգիի առավել հանրաճանաչ գիրքը։ Լույս է տեսել 1936 թվականի նոյեմբերի 12-ին։ Հրատարակվել է աշխարհի բազմաթիվ լեզուներով։
Գիրքը գործնական խորհուրդների և կյանքից վերցրած պատմությունների հավաքածու է։ Քարնեգին օգտվել է հաջողակ հռչակավոր մարդկանց ասույթներից և որպես օրինակ ներկայացրել իր աշակերտների, ընկերների, ծանոթների փորձը։ Գրքի նպատակն է կատարելագործել մարդկանց հոգեբանությունը և, ինչպես հեղինակն է ասում, օգնել մարդկանց լույս աշխարհ հանել, զարգացնել և առավելագույնս օգտվել մտավոր ու ֆիզիկական այն բոլոր կարողություններից, որոնց միայն չնչին մասն ենք օգտագործում։ Քարնեգիի կարևորագույն սկզբունքներից մեկն է մարդկանց ներշնչել իրենց անձի կարևորության զգացում, ցուցաբերել մարդու նկատմամբ այն հարգանքը, որի իրավունքն ունի յուրաքանչյուրը՝ անկախ հասարակության մեջ գրաված դիրքից։
Մեկ տարվա ընթացքում վաճառվել է գրքի մոտ մեկ միլիոն օրինակ (հեղինակի կենդանության օրոք ԱՄՆ-ում վաճառվել է ավելի քան 5 միլիոն օրինակ)։ Տասնամյակների ընթացքում գիրքը «Նյու Յորք Թայմս» թերթի բեսթսելերների ցանկում է եղել, ինչը մինչ օրս համարվում է բացարձակ ռեկորդ։ 2011 թվականին աշխարհի ամենաազդեցիկ 100 գրքերի ցանկում եղել է 19-րդը ։
Սյուժե
Ժպիտն ամենապարզ եղանակն է ցույց տալու նոր ծանոթին, որ նա ձեզ դուր է գալիս։ Մեր արարքները և ժեստերն ավելի շատ են ասում մեր մասին շրջապատի մարդկանց, քան մեր բառերը։ Գիտակցաբար ժպտալով մարդն ազդում է ոչ միայն շրջապատի, այլև ինքն իր վրա։ Չարժե քննադատել մարդկանց բացեիբաց, քանի որ մարդուն ղեկավարում է ոչ թե բանականությունն, այլ նրա հուզական աշխարհը։ Բենջամեն Ֆրանկլինն ասում է, որ իր հաջողության գաղտնիքը ոչ ոքի մասին վատ չխոսելն է։ Աբրահամ Լինկոլնը ընդհակառակը բոլորին ծաղրում էր, մինչև որ նրա ընդդիմադիրներից մեկն ի վերջո նրան մենամարտի կանչեց։ Մարդկանց համակրանքը նվաճելու համար պետք է ավելի հաճախ քաջալերել նրանց։ Մարդկանց արարքների առյուծի բաժինը մյուսների հավանությունը ստանալն է։ Պետք է սովորել անկեղծորեն գովել մարդկանց։ Դրա համար պետք է ինչպես Ռալֆ Ուոլդո Էմերսոնը գիտակցել, որ ցանկացած մարդ ինչ-որ բանում գերազանցում է մեզ։ Հետաքրքիր զրուցակից դառնալու համար պետք է հետաքրքրություն ցուցաբերել զրուցակցի նկատմամբ։ Զիգմունդ Ֆրոյդի ամենամեծ տաղանդը դիմացինին իր ուշադրության և մասնակցության մեջ համոզելն է։ Նա, ով շատ է խոսում իր մասին, չգիտի լսել։ Պետք է հավանություն տալ այն թեմաներին, որոնք հետաքրքրում են զրուցակցին։ Թեոդոր Ռուզվելտը որևէ կարևոր հանդիպումից առաջ հիմնավոր կերպով ուսումնասիրում էր ապագա զրուցակցին։ Խոսեք մարդու հետ նրա մասին և նա ձեզ կլսի ժամերով։ Մարդիկ սիրում են, երբ հիշում են իրենց անունը, իրենց կյանքի մանրամասներ, ծննդյան օրեր, երեխաների անուններ։ Անունը հոգեբանական առավելության բանալի է։ Պետք չէ հարկի ու անհարկի վեճի բռնվել։ Երբեք պետք չէ ասել մարդուն, որ նա իրավացի չէ, որ նա սխալվում է։ Երբեք պետք չէ ցույց տալ, որ ավելի խելացի ես դիմացինից։ Զրուցակցի սխալը կարելի է մատնանշել ավելի դիվանագիտորեն և անուղղակի՝ վկայակոչելով օրինակ սեփական դանդաղամտությունը և փաստերը մեկ անգամ էլ ճշտելու ցանկությունը։ Եթե դուք իրավացի չեք, ապա դա պետք է իսկույն ընդունել։ Համոզելու համար զրուցակցին, պետք է ստիպել նրան ավելի հաճախ ասել «այո»։ Դա Սոկրատեսի մեթոդն է։ Որքան ավելի շատ է զրուցակիցը համաձայնում, այնքան ավելի շատ է հավանականությունը, որ նա կընդունի ձեր վերջնական տեսակետը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սոցիալական հոգեբանություն Կատեգորիա:1936 գրքեր Կատեգորիա:Ինքնուսույց գրքեր Կատեգորիա:Դեյլ Քարնեգիի գրքեր
Դիք Քինգ-Սմիթ
Դիք Քինգ-Սմիթ (Dick King-Smith, իրական անունը՝ Ռոնալդ Գորդոն Քինգ-Սմիթ, Ronald Gordon King-Smith, ), անգլիացի մանկագիր։
Կենսագրություն
1943 թվականին նա ամուսնացել է (Ռոնալդն ու նրա կինը` Միրլը, ունեցել են երեք երեխա), բայց երբ սկսվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, Քինգ-Սմիթը գնացել է բանակ։
Խաղաղ ժամանակ, նա համատեղել է հողագործությունն ու դասավանդումը, ավելի ուշ նա տեղափոխվել է Քուին Չարլտոն գյուղը (Բրիստոլից ոչ հեռու) և զբաղվել հանրային գործունեությամբ՝ դառնալով Avon Wildlife Trust-ի փոխնախագահ։ Քինգ-Սմիթը կենդանիների մեծ սիրահար է եղել։ Նա պահում էր տնային առնետներ, մկներ, դեկորատիվ փասիաններ, շներ, սագեր, խայտահավեր, ծովախոզուկներ և ճագարներ ։
Գրողն այրիացել է 2000 թվականին, հետո ամուսնացել է երկրորդ անգամ։ Նա ունեցել է 14 թոռ։ Երկարատև հիվանդությունից հետո, 88 տարեկան հասակում, Դիկ Քինգ-Սմիթը մահացել է Սոմերսեթում (Մեծ Բրիտանիա) ։
Քինգ-Սմիթն իր ստեղծագործական գործունեությունը սկսել է, երբ արդեն 50 տարեկան էր, ինքն իր գործերն անվանել է «ֆանտազիաներ ագարակից»։ Նրա առաջին գիրքը՝ «The Fox Busters»-ըտ, հրատարակվել է 1973 թվականին։ Ընդհանուր նա գրել է 113 գիրք, որոնք թարգմանվել են աշխարհի 12 լեզուներով և դարձել են մանկական դասական գրականություն։ Դիք Քինգ-Սմիթը նաև գրել է սցենարներ չորս ֆիլմի համար, վարել է «Rub a Dub Dub» մանկական ծրագրի կենդանիների մասին խորագիրը ։
Պարգևներ
Քինգ-Սմիթը և «The Sheep-Pig»-ը 1984 թվականին շահել են Guardian Children's Fiction Prize մանկապատանեկան գեղարվեստական մրցանակը, իր կյանքում առաջին գրքի մրցանակ՝ մրցանակ մեծագույն գրքի համար, որը շնորհվել է բրիտանացի մանկագիրների կողմից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրիտանացի մանկագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ
Իտալիայի պատմություն
Իտալիայի պատմություն, (Storia d'Italia) իտալացի էթնոսի հազարամյա պատմություն, որը ժամանակագրական առումով բաժանվում է մի քանի դարաշրջանների։ Այդ բաժանումն անվանում են պարբերացում։ Ներկայումս պարբերացումը կատարվում է հետևյալ սկզբունքով.
Նախապատմական Իտալիա
Ներկայիս Իտալիայի տարածքում մարդը բնակվել է դեռևս հազարավոր տարիներ առաջ։ Իտալիայի տարածքում ապրող նախամարդիկ կապիկների նման մազոտ էին, ունեին երկար ձեռքեր և կարճ ոտքեր։ Նրանք ապրում էին ծառերի վրա, իսկ գետին իջնելիս քայում էին կորացած՝ ձեռքերը գետնին հենելով։ Նրանք ապրում էին ոչ մեծ խմբերով։ Նրանց խումբն անվանում են նախնադարյան հոտ։ Երբ հոտի վրա գիշատիչ էր հարձակվում, նրանք փրկվում էին՝ փախուստի դիմելով։ Նրանք մշտական կացարաններ չունեին և, սնունդ որոնելով, տեղից տեղ էին շարժվում։
Հարավային Եվրոպայում` ներկայիս Իտալիայի տեղում Մեծ սառցադաշտային դարաշրջանում տարածվել է ընդարձակ տունդրան։ Այնտեղ կար աղքատիկ բուսականություն, և ապրում էին միայն խիտ բուրդ ունեցող ցրտադիմացկուն կենդանիներ` քարանձավային առյուծներ, թրատամ, հեպարդ, վագրեր, մամոնտներ, ռնգեղջյուրներ, ցուլեր և եղջերուներ։ Իսկ նախամարդկանց խմբերից գոյատևեցին միայն նրանք, ովքեր կարողացան հարմարվել կյանքի դաժան պայմաններին։ Կյանքի պայմանների փոփոխվելը և գոյատևման համար անընդհատ պայքարը հազարամյակների ընթացքում ձևափոխեց մարդուն։ Նախամարդը իր արտաքին տեսքով աստիճանաբար նմանվեց ժամանակակից մարդուն։ Մեզանից մոտավորապես 100 հազար տարի առաջ Իտալիայի տարածքում տարածված Տունդրան սկսեց հալվել։ Տասնյակ հազարավոր տարիների ընթացքում սառցադաշտերից տարածվեցին ծովեր, գետեր և լճեր։ Իտալիայի ներկայիս ափերից անջատվեցին Սիցիլիա, Սարդինիա և Կորսիկա կղզիները, իսկ Թետիս օվկիանոսի նահանջի հետևանքով Իտալիայի ափերի մոտ ձևավորվեցին Ադրիատիկ և Միջերկրական ծովերը։
Հռոմ քաղաքի հիմնադրում
Լատիններն ապրում էին Միջին Իտալիայի արևմտյան ծովափին՝ Տիբր գետի հովտում։ Այս տարածքներում առաջացած քաղաք-պետությունները ենթարկվում էին տեղի կառավարիչ էտրուսկներին։ Լատինական այդ քաղաքը հետագայում կոչվեց Հռոմ։
Հունական ծագումով Էնեասի լեգենդը հետագայում փոխարինվեց իտալական ծագմամբ Հռոմուլոսի և Հռեմոսի լեգենդով, որոնք, ըստ պատմագիտական հաշվարկների, ծնվել են մոտ մ.թ.ա. 771 թվականին։ Ենթադրվում է, որ նրանք Ռեա Սիլվիայի և Մարսի` պատերազմի աստծո զավակներն էին։ Մարգարեության պատճառով նրանք պիտի տապալեին իրենց քեռի Ամուլիուսին, ով սպանել էր Սիլվիայի հորը` Նումիտորին։ Բազմաթիվ դիցաբանական կերպարների նման, նրանք ծնվելու պահից արդեն լքված էին։ Նրանց կերակրում էր էգ գայլը, մինչև Ֆաուստուլուս անունով մի հովիվ գտավ նրանց և մեծացրեց իր երեխաների նման։ Ֆաստուլուսն ու նրա կինը՝ Ակկա Լարենցիան, մեծացրին երեխաներին։ Երբ նրանք չափահաս դարձան, սպանեցին Ամուլիուսին և վերականգնեցին Նումիտորը։ Նրանք որոշեցին քաղաք հիմնել։ Ինչևէ, նրանք վիճում են, և Հռոմուլոսը սպանում է եղբորը։ Այսպիսով, Հռոմը հիմնադրվեց եղբայրասպանությամբ՝ մի պատմությամբ, որը հետագայում էլ շարունակվեց քաղաքի՝ պայքարով ու արյունահեղությամբ լի պատմության մեջ։
Հռոմեական պետության առաջացում
Հռոմեացի 17-60 տարեկան բոլոր տղամարդիկ համարվում էին զինվորներ։ Մ.թ.ա. 6-րդ դարում Հռոմը ամբողջովին ազատվեց էտրուսկների տիրապետությունից։ Կարև ժամանակահատվածում այս փոքրիկ պետությունը կարողացավ հարևան պետությունների նկատմամբ տանել տարբեր տեսակի հաղթանակներ և ի վերջո վերածվել հսկայական պետության։ Հռոմի քաղաքացիները իրենց համարում էին ազնվականներ կամ պատրիկներ։ Նրանք իրավունք ունեին ունենալու իրենց սեփական հողային տարածքները։ Միայն Հռոմի քաղաքացիները կարող էին նշանակվել որևէ պետական պաշտոնի և մասնակցել Ժողովրդական ժողովին։
Հռոմեական հանրապետության շեմին
Հնում, մինչև 5-րդ դարի կեսը, Իտալիայի տարածքը զբաղեցնում էր հռոմեական ստրկատիրական պետությունը։ Հենց այս ժամանակահատվածում էր, որ Հռոմեական պետությունը քաղաք պետտությունից վերածվեց Միջերկրական ծովի տերության։ Առաջին երկու դարում Հռոմեական հանրապետությունը տարածվեց ողջ Իտալիայում, հետո Կարթագենին պարտության մատնելով գրավեց Հյուսիսային Աֆրիկայի մի մասը ու Իսպանիան։ Մ.թ.ա. առաջին դարում արդեն իշխում էր ողջ Միջերկրական ծովի վրա։
Հռոմեական կայսրության հաստատումը
Կայսրությանը նախորդած և 500-ամյա պատմություն ունեցած Հռոմի Հանրապետությունը թուլացել էր բազմաթիվ քաղաքացիական պատերազմների պատճառով (քաղաքացիական պատերազմների ժամանակ բազմաթիվ սենատորներ սպանվել էին, և Սենատում գերակշռում էին Առաջին կամ Երկրորդ եռապետության այս կամ այն մասնակիցների աջակիցները)։ Պատմաբանները մատնանշում են մի շարք իրադարձություններ, որոնք բնութագրում են հանրապետությունից կայսրություն անցումը, ներառյալ Հուլիոս Կեսարի հռչակումը որպես ցմահ դիկտատոր (մ.թ.ա. 44 թ), Ակտիումի ճակատամարտը (մ.թ.ա. 31 թ սեպտեմբերի 2), և Սենատի կողմից Գայոս Օկտավիանոսին պատվավոր «Օգոստոս» կոչման շնորհումը (մ.թ.ա. 27 թ հունվարի 4) (Օկտավիանոսը, լինելով շատ զգուշավոր և խորամանկ քաղաքական գործիչ, հայտարարեց, որ փրկել է Հռոմը, պահպանեց հանրապետական շրջանի որոշ տարրեր. կոնսուլները շարունակվում էին ընտրվել, պլեբեյների տրիբունները շարունակում էին առաջարկել օրինագծեր. Սակայն իրականում Օգոստոսն էր, ում ձեռքում էր գտնվում ամբողջ իշխանությունը, վերջնական որոշում կայացնելու իրավունքն ու բանակը)։
Հռոմի ընդարձակումը սկսեց հանրապետության ժամանակաշրջանում, սակայն հասավ իր գագաթնակետին Տրայանոս կայսեր գահակալման ընթացքում։ Կայսրությունն իր առավել ծավալման շրջանում զբաղեցնում էր 6.5 միլիոն քառակուսի կիլոմետր տարածք2 ։ Տվյալ պետական միավորման երկարատև գոյատևման շնորհիվ, հռոմեական մշակույթը, օրենքներն ու կառավարման համակարգը մեծ ազդեցություն ունեցան Հռոմեական կայսրության տարածքում ապրող ժողովուրդների վրա։3-րդ դարի վերջում, երկրի սահմանների պաշտպանությունն առավել արդյունավետ կազմակերպելու նպատակով Դիոկղետիանոսը հսկա կայսրության տարածքը բաժանեց ենթակայսրերի միջև՝ այդպիսով վերջ դնելով 3-րդ դարի ճգնաժամին։ Հաջորդ դարերի ընթացքում կայսրությունը մի քանի անգամ կիսվեց արևմտյան և արևելյան հատվածների։ Իսկ Թեոդոս I Մեծ կայսեր մահից հետո՝ 395 թ կայսրությունը բաժանվեց վերջնականապես ։
Արևմտյան Հռոմեական կայսրությունը դադարեց գոյություն ունենալուց 476 թ, երբ վերջին կայսր Հռումուլուս Ավգուստուլուսը ստիպված եղավ գերմանացի վարձկանների առաջնորդ Օդոակրին ճանաչել որպես կայսր ։ Արևելյան հատվածը կամ Բյուզանդական կայսրությունը շարունակեց գոյատևել և նույնիսկ մի պահ վերականգնել էր Հռոմեական կայսրության երբեմնի հզորությունը։ Բյուզանդական կայսրությունը կործանվեց 1453 թ, երբ մայրաքաղաք Կոստանդնուպոլիսը գրավվեց օսմանյան-թուրքերի կողմից և սպանվեց վերջին կայսր Կոստանդին XI-ը ։
Օկտավիանոսը՝ Հուլիոս Կեսարի քրոջ թոռն ու ժառանգը, Կեսարի սպանությունից հետո մուտք գործեց հռոմեական քաղաքականություն։ Մ.թ.ա. 43 թ. քսան տարեկան հասակում նա դարձավ կոնսուլ և Երկրորդ Եռապետության անդամներից մեկը՝ Մարկոս Անտոնիոսի և Լեպիդոսի հետ միասին։ Մ.թ.ա. 36 թ. նրա նշանակվեց ժողովրդական տրիբուն, ինչը նրան օժտեց սենատում վետոյի և ժողովրդական ժողովը վարելու իրավունքով։ Եռապետությանը վերջ դրվեց մ.թ.ա. 32 թ., երբ Լեպիդոսն աքսորվեց, իսկ Անտոնիոսը, որը միավորվել էր իր սիրուհու՝ Պտղոամեական կայսրության թագուհի Կլեոպատրայի հետ, Ակտիումի ճակատամարտում (մ.թ.ա. 31 թ.) Օկտավիանոսի նավատորմի հրամանատարի Ագրիպպայի կողմից պարտություն կրելուց հետո՝ մ.թ.ա. 30 թ. ինքնասպանություն գործեց։ Դրան հաջորդեց Օկտավիանոսի կողմից Եգիպտոսի գրավումը։
Որպես Հռոմի միակ ղեկավար, Օկտավիանոսը կատարեց մի շարք բարեփոխումներ քաղաքական և ռազմական ոլորտներում։ Մ.թ.ա. 29 թ. նա յուրացրեց հռոմեական ցենզորի պաշտոնը, որը նրան օժտում էր Սենատի անդամներին սենատորների կազմից հանելու իրավունքով ։ Սենատը շնորհեց նրան հատուկ «պրոկոնսուլար իմպերիում» կոչումը, որը նրան տալիս էր իշխանություն բոլոր պրոկոնսուլների և ռազմական գործիչների նկատմամբ։ Սակայն այդ բոլորն արդեն ուներ իր նախորդը՝ Հուլիոս Կեսարը, որպես դիկտատոր։ Սահմանային պրովինցիաները, որտեղ գտնվում էր լեգեոնների մեծ մասը, և որոնք շուտով վերածվեցին կայսերական պրովինցիաների, գտնվում էին Օկտավիանոսի իշխանության տակ։ Պրովինցիաները, որոնք համեմատաբար ապահով էին և խաղաղ, տրվեցին սենատորների՝ վերածվելով սենատորական պրովինցիաների։ Լեգեոնների թիվը նվազեցվեց՝ հասցվելով քսանութի։ Օկտավիանոսը ստեղծեց ինը գնդերից կազմված հատուկ զորամիավորում, որը ապահովելու էր խաղաղությունն Իտալիայում. դրանցից երեքը տեղակայվեցին Հռոմում։ Վերջիններս հետագայում կոչվեցին Պրետորական պահակախումբ։
Արևմտյան Հռոմեական կայսրության անկումը
395 թվականից հետո Արևմտյան Հռոմեական կայսրության կայսրերն գրեթե չունեին իրական իշխանություն, երկիրը կառավարում էին զորավարները։ 406 թ-ի դեկտեմբերի 31-ին գերմանական ցեղերն առանց լուրջ դիմադրության անցան Հռենոսը և սկսեցին հարձակումները Գալիայի վրա։ Հռենոսի երկայնքով կառուցված պաշտպանական կառույցները այն ժամանակ համարվում էին ամենադիմացկուններից մեկը, սակայն նրանց պաշտպանող զինվորները կանչվել էին Իտալիա։ 410 թ. Հռոմը պաշտոնապես հետ կանչեց հռոմեական լեգեոնները Բրիտանիայից՝ այդպիսով վերջ դնելով կայսրության իշխանությանը Ալպերից հյուսիս։ 476 թ. ընդունված է համարել Արևմտյան Հռոմեական կայսրության կործանման տարեթիվ։ Այդ տարի կայսրությունը հրաժարվեց գերմանացի վարձկանների ծառայությունից։ Դժգոհ գերմանացիները Օդոակրի գլխավորությամբ ապստամբեցին և սպանեցին Արևմտյան Հռոմեական կայսրության վերջին կայսրին՝ Հռոմուլոս Օգոստուլոսին ։
Օդոակրը շուտով գրավեց ողջ Իտալիան և ուղարկեց կայսերական խորհրդանիշերը արևելյան հատվածի կայսրին՝ Զենոնին։ Զենոնը ստացավ երկու խնդրանք. մեկը Օդոակրից էր, որ նրանից թագ էր խնդրում հավատարմության դիմաց, իսկ մյուսը՝ արևմտյան հատվածի նախկին կայսր Նեպոսից, որ ռազմական օգնություն էր խնդրում։ Զենոնը ուղարկեց թագն Օդոակրին։ Օդոակրը իրենս սկսեց անվանել «Իտալիայի արքա»։ Սակայն Նեպոսի մահից հետո՝ 480 թ. Զենոնի և Օդոակրի միջև պայքար սկսվեց Դալմաթիայի համար։ Ամեն ինչ ավարտվեց նրանով, որ թուլացած Օդոակրը պարտություն կրեց Իտալիան նվաճած օստգոթերից։
Կայսրությունն գերմանականցված էր։ Դեռևս մինչև 476 թ. արևմուտքում բնակվում էին մեծ քանակությամբ գերմանացիներ։
Հռոմեական բանակը կորցրել էր իր երբեմնի հզորությունը և չէր կարողանում պայքարել հոների, գոթերի և վանդալների նման թշնամիների դեմ և գուցե և հենց բանակի թուլության պատճառով կործանվեց կայսրությունը ։
Բարբարոսական ցեղերի կողմից Հռոմեական կայսրության անկումից հետո Իտալիայում ստեղծվեց Օդոակրի բարբարոսական թագավորությունը (476-493)։ 488 թվականին և Թեոդորիքի առաջնորդությամբ Իտալիա ներխուժեցին օստգոթերը և հիմնադրեցին իրենց թագավորությունը (493-554)։ Օստգոթերի ժամանակ Իտալիայում սոցիալ-տնաեսական կարգերի արմատական փոփոխություններ տեղի չունեցան։ 535 թվականին Իտալիայի տարածք ներխուժեցին Բյուզանդիայի զորքերը, որոնք 554 թվականին գրավեցին Իտալիայի տարածք մեծ մասը։
Գաղթի ավարտը
395 թվականի ճակատամարտում հռոմեացիների տարած հաղթանակը կայսրության վերջին հաղթանակն էր։ Դրանից հետո երկիրը բռնեց ետադիմության կարգը և անկման ուղին բռնեց։ Կարճ ժամանակ անց Հռոմը իր պրովիցիաները զիջեց գերմաններին և կայսրության գոյատևելը զուտ ձևական բնույթ էր կրում։ Արքունիքը տեղափոխվել էր Հռավեննա,իսկ երկիրը կառավարում էին բարբարոս հրամանատարները։ Հյուսիսային Աֆրիկայում հաստատված վանդալները ներխուժեցին Իտալիա և տասնչորս օր իրար հետևից կողոպտեցին Իտալիան։ 455-ին վանդալները գրավեցին Հռոմը։ Նույն շրջանում նուրգունդները գրավեցին Լիոն քաղաքը և մոտակա մի շարք շրջաններ։
Պապական մարզի անկախություն
Բյուզանդիայի կայսր Հուստինիանոս I-ը փորձեց վերականգնել Հռոմեական կայսրության սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունները։ 568 թվականին Իտալիա եկան լանգոբարդները, որոնք վերջնական հարված հասցրին ստրկատիրական կարգերին։ 756 թվականին, երբ ֆրանկների թագավոր Պիպին Կարճահասակը պապին նվիրեց լանգոբարդներից նվաճած Պենտապոլիսը, կազմավորվեց պապերի աստվածապետական պետությունը (Պապական մարզը)՝ 774 թվականին լանզոբարդների պետությունը գրավեց Կարլոս Մեծը։ Ֆրանկներին ենթարկվելուց հետո Իտալիայում արագացավ ֆեոդալական հարաբերությունների զարգացումը։ Գերմանիայի Օտտոն I թագավորի նվաճողական արշավանքների (951 և 961-962) հետևանքով Իտալիա միացվեց 962 թվականին ստեղծված Հռոմեական սրբազան կայսրությանը։ Ֆեոդալական երկպառակությունների, 9-րդ դարի կեսից արաբների (գլխավորապես Հարավային և Միջին Իտալիա) և 9-րդ դարի վերջից հունգարների (Հյուսիսային Իտալիա ) ասպատակությունների հետևանքով ազատ հողատերերը քայքայվեցին և վերածվեցին կախյալ գյուղացիների։
Սրբազան Հռոմեական կայսրություն
Իտալիայում ֆեոդալիզմի առանձնահատկությունը ապրանքադրամական հարաբերությունների պահպանումն էր։ 11-րդ դարի Հյուսիսային և Միշին Իտալիայի քաղաքներն ազատագրվեցին սենիորների իշխանությունից և դարձան ինքնուրույն քաղաք-պետություններ (Միլան, Ֆլորենցիա, Վենետիկ, Ջենովա, Պիզա և այլն)։ Իտալական նավահանգստային քաղաքների ծաղկմանը նպաստեցին նաև խաչակրաց արշավանքները, որոնք քաղաքները վերածեցին Եվրոպայի և Արևելքի միշև առևտրական գլխավոր միջնորդի։ Իտալական քաղաքները ստիպված էին հերոսական պայքար մղել Իտալիա ներխուժած գերմանական ֆեոդալների դեմ։ Հռոմեական սրբազան կայսրության կայսրերին հակահարված տալու համար 1167 թվականին Հյուսիսային Իտալիայի քաղաքները միավորվեցին և ստեղծեցին Լոմբարդյան լիգան։ Քաղաքների վաղ զարգացման շնորհիվ Հյուսիսային և Միջին Իտալիայի առաջավոր քաղաք-պետություններում 13-րդ դարում ստեղծվեցին վաղ կապիտալիստական հարաբերությունների նախադրյալներ։ Ապրանքադրամական հարաբերությունների զարգացման պայմաններում գյուղացիները քաղաքների աջակցությամբ ստացան անձնական ազատություն։
Հյուսիսային վերածնունդը Իտալիայում
Բայց նրանք դարձան վարձակալներ կամ գյուղական և քաղաքային վարձու բանվորներ։ Քաղաքական կյանքում ավելի մեծ ազդեցություն էին ձեռք բերում արհեստավորները։ 14-րդ դարում հանդես եկան կապիտալիստական մանուֆակտուրաները։ վաղ կապիտալիստական հարաբերությունները նոր, իր հիմքում հակաֆեոդալական, Վերածննդի, մշակույթի աղբյուր հանդիսացան, որն Իտալիայում առավել ավարտուն պատկեր ստացավ (Իտալական Վերածնունդը թվագրվում է 14-16-րդ դար)։ 14-15-րդ դարերում Իտալական քաղաքների տնտեսական զարգացումը չհանգեցրեց երկրի միավորմանը, միասնական ազգային շուկայի ստեղծմանը։ Իտալիայի Քաղաքական անջատվածությունը, կապիտալիզմի զարգացման համեմատաբար նեղ բազան, որը գրեթե չէր շոշափել գյուղատնտեսությունը, արտադրության գերազանցապես արտահանման բնույթը, առևտրական ճանապարհները Միջերկրական ծովից Ատլանտյան օվկիանոս տեղափոխվելը և այլն։ Այդ ամենը 16-րդ դարում արդյունագործության, առևտրի և բանկային գործի անկման պատճառ դարձան։ Իտալիայի թուլացումից օգտվեցին Ֆրանսիան և Իսպանիան, որոնք 1494-1559 թվականին պատերազմներ մղեցին Իտալիայի տարածքում։ Իտալական քաղաք-պետությունները (բացի Վենետիկից, Պապական մարզից և Մավոյան դքսությունից) ընկան Իսպանիայի տիրապետության տակ։
Բարձր վերածնունդ
Վերածննդի մշակույթի հիմնական գծերն են աշխարհիկ բնույթը, հումանիստական աշխարհահայացքը, անտիկ մշակութային ժառանգությանը դիմելը, այն վերածնելը, այստեղից էլ Վերածնունդ անվանումը (շրջանառության մեջ է դրել Ջորջո Վազարին)։ Վերածննդի մշակույթի նախակարապետը միջնադարյան քաղաքային մշակույթն է, որի վերելքը առաջացնում էր անտիկ մշակույթի նկատմամբ հետաքրքրություն (Կարոլինգյան արվեստ)։ Եվրոպայի տնտեսապես առավել զարգացած երկրներում ու շրջաններում գործարար ակտիվության պայմաններում առաջ է մղվում գործուն անձնավորությունը, որի դիրքն ու հաջողությունները պայմանավորվում էին ոչ թե տոհմական ծագումով, այլ՝ սեփական ձեռներեցությամբ և գիտելիքներով։ Ֆեոդալական հարաբերությունները, դասային մեկուսացումը, կրոնական բարոյախոսությունը, միջնադարյան ավանդույթները մարդու համար նեղ են դառնում։ Նոր աշխարհայացքի կրողներ դարձան գրականության, բանասիրության, իմաստասիրության, արվեստի ներկայացուցիչները։ Մարդը հռչակվեց տիեզերքի կենտրոն, բնության մաս և բնության առավել կատարյալ ստեղծագործություն։ Մարդը, նրա ապրումները, ներաշխարհը, երկրային կյանքը դարձան Վերածննդի գրականության և արվեստի գլխավոր թեմաները։ Անտիկ ժառանգության և հումանիստական գաղափարների տարածմանը գործնականում մեծապես նպաստեց տպագրության գյուտը (Յոհան Գուտենբերգ)։ Ծագելով Իտալիայում՝ Վերածնունդը հենց այդ երկրում էլ ստացավ առավել ավարտուն դասական տեսք։ Վերածնունդը որպես ամբողջական դարաշրջան գոյություն է ունեցել միայն Իտալիայում։
Ռիսորջիմենտո
16-18-րդ դարերում տեղի ունեցան հակաիսպանական ժողովրդական ապստամբություններ։ Սկսվեց կաթոլիկական հետադիմության հարձակումը, հիմնադրվեց ճիզվիտների օրդենը (1534), վերակազմվեց ինկվիզիցիան (1542) և այլն։ Պապական կուրիան և ինկվիզիցիան հետապնդում և մահվան էին դատապարտում ժողովրդական առաջնորդներին և առաջադեմ մտածողներին (Ջորդանո Բրունո և ուրիշներ)։
Տնտեսական անկումը խորացավ Իտալիայի տարածքում տեղի ունեցած 1701-1714 թվականների Իսպանական ժառանգության, 1733-1735 թվականին Լեհական ժառանգության, 1740-1748 թվականի Ավստրիական ժառանգության համար պատերազմների հետևանքով։ 18-րդ դարի վերջից սկսվեց երկիրը օտարերկրյա լծից ազատագրելու և միասնական պետության մեջ միավորելու շարժումը, որն ստացավ Ռիսորջիմենտո (Իտալական վերածնունդ) անունը։ Մեծ տարածում գտան լուսավորական գաղափարները։ Նապոլեոնի 1796-1797 թվականի Իտալական արշավանքից հետո Իտալիայում կազմավորվեցին հանրապետություններ, որոնք կախման մեջ ընկան Ֆրանսիայից։ Աուվորովի 1799 թվականի իտալական արշավանքի հետևանքով ֆրանսիական զորքերը դուրս մղվեցին Իտալիայից, սակայն շուտով նրանց փոխարինեցին ավստրիացիները։ 1800 թվականին ֆրանսիական տիրապետությունը վերականգնվեց։ Ֆրանսիական տիրապետության շրջանում Իտալիայում անցկացվեցին բուրժուական բարեփոխություններ։ Վիեննայի կոնգրեսը (1814-1815) Իտալիայում վերականգնեց ֆեոդալա-բացարձակապետական միապետությունները։
Ավստրիայի նվաճումները Իտալիայում
Լոմբարդիան և Վենետիկը նորից միացվեցին Ավստրիային։ 1815-1831 թվականին ավստրիական հարստահարման, ֆեոդալական հետադիմության և Քաղաքական մասնատվածության դեմ պայքարը ղեկավարում էր կարբոնարների գաղտնի կազմակերպությունը։ Նրանց գլխավորությամբ բուրժուական հեղափոխություններ տեղի ունեցան Նեապոլում (1820-1821), Պիեմոնտում (1821) և Կենտրոնական Իտալիայում (1831)։ 1830-1840-ական թվականներին Իտալիայում հեղափոխական գործունեություն ծավալեց «Երիտասարդ Իտալիա» (1831 թվականին) կազմակերպությունը Ջ. Մաձինիի գլխավորությամբ։ 19-րդ դարի 40-ական թվականներին Հյուսիսային Իտալիայում արդյունաբերական հեղաշրջում սկսվեց։ 1848-1849 թվականին Իտալիայում տեղի ունեցավ բուրժուական հեղափոխություն, որի հիմնական բովանդակությունը երկիրը ավստրիական լծից և բացարձակապետական վարչակարգից ազատագրելն էր։ Սակայն հեղափոխությունը պարտություն կրեց։ 1850-ական թվականներին ազգային-ազատագրական շարժումն ուժեղացավ։ Սարդինիայի թագավորության (Պիեմոնտի) ղեկավար Կ. Կավուրը, փորձելով կանխել նոր հեղափոխությունը, ձգտում էր Իտալիա միավորել միապետական հիմունքներով, օտարերկրյա պետությունների (մասնավորապես Ֆրանսիայի) օգնությամբ։
Սարդինիայի թագավորություն
Սարդինիայի թագավորությունը հաշտություն կնքելով Ֆրանսիայի թագավոր Նապոլեոն III-ի հետ պատերազմ սկսեց ընդդեմ Ավստրիայի։ Իտալական մյուս պետությունները միացան պայքարին։ «Երիտասարդ Իտալիա» կազմակերպության առաջնորդ Ջուզեպպե Գարիբալդին կարճ ժամանակահատվածում իր զորով ազատագրեց Սիցիլիա կղզին։ 1861 թվականին Իտալիայում ընդունվեց սահմանադրություն և ստեղծվեց միավորված Իտալիայի Թագավորություն։ 1871 թվականին Իտալիայում վերջացավ միավորման գործընթացը՝ Վենետիկի և Հռոմի Իտալիային միանալուց հետո։ 1871 թվականի կեսերին Իտալիայի կառավարությունը հռոմի պապին հռչակեց կաթոլիկ աշխարհի առաջնորդ և Վատիկանը ստացավ ինքնավարություն։ Ինչպես Գերմանիայում, այնպես էլ Իտալիայում հաստատվեց սահմանադրական միապետություն և երկիրը բռնեց զարգացման ուղին։ 20-րդ դարում արդեն Իտալիան իր ազդեցիկ դերը ուներ աշխարհում։
1866 թվականին, ավստրո-պրուսական պատերազմի հետևանքով, որին Իտալիաn մասնակցում էր Պրուսիայի արևելքից, Իտալիային անցավ Վենետիկը։ Իտալիայի միավորումն ավարտվեց 1870 թվականին, Հռոմը Հռոմի պապերի իշխանությունից ազատագրելուց հետո։
Իտալիայում հաստատվեց սահմանադրական միապետություն։ Երկրի միավորումից հետո Իտալիայում կապիտալիզմի զարգացումն արագացավ։ Պետությունն ակտիվորեն միջամտում էր տնտեսական կյանքին։ 1880-1890-ական թվականներին ուժեղացավ մարքսիզմի գաղափարների ներթափանցումը Իտալիա։ Մարքսիզմի ականավոր պրոպագանդիստ էր Ա. Լաբրիոչան։ 1892 թվականին Իտալիայի սոցիալիստական կուսակցության (ԻՍԿ) ստեղծումով բանվորական շարժումը կանգնեց ինքնուրույն Քաղաքական պայքարի ուղու վրա։ Դեռ նոր ստեղծված Իտալական պետությունը գաղութային պատերազմներ սկսեց։ 1880-1890-ական թվականներ Իտալական Էքսպանսիան ուղղված էր Հյուսիս-Արևելյան Աֆրիկայի դեմ։
Ռազմա-քաղաքական դաշինքների առաջացումը Եվրոպայում
Իտալիան Գերմանիայի և Ավստրո-Հունգարիայի հետ կազմեց Եռյակ միությունը։ 1889 թվականին գրավեց Սոմալին և Էրիթրեան (1890)։ 1895 թվականին Իտալական զորքերը ներխուժեցին Եթովպիա, սակայն գլխովին ջախջախվեցին։ 1911-1912 թվականին Իտալիա գրավեց Լիբիան։ 1915 թվականին Իտալիան պատերազմող կողմերի հետ դիվանագիտական առուծախից հետո, պատերազմի մեջ մտավ Անտանտի կողմում։ Իտալիան դաշնակցում էր Ավստրո-Հունգարիայի և Գերմանիայի հետ 1882 թվականից, որպես եռյակ դաշինքի մաս։ Սակայն Իտալիան տարածքային վեճեր ուներ Ավստրայի հետ Տրենտինոյում, Ավստրական Լիտորալում, Ռիյեկաում և Դալմաթիայում։ Հռոմը 1902 թվականին ստրոգրել էր գաղտնի դաշնակցական պայմանագիր Ֆրանսիայի հետ ։ Պատերազմի սկզբում Իտալիան հայտարարեց զորահավաք և Ավստրո-Հունգարիային անվանեց ագրեսոր։ Ավստրո-Հունգարիան արեց ամեն ինչ, որպեսզի Իտալիան մնա չեզոք։ Անտանտը առաջարկեց միացնել Իտալիային Հարավային Տիրոլը պատերազմին միանալու դեպքում։ Իտալիան միացավ Անտանտին և պատերազմ հայտարարեց Ավստրո-Հունգարիային 1915 թվականի մայիսի 23-ին, Գերմանիային նա պատերազմ հայտարարեց 15 ամիս հետո ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Իտալիան ունենալով գերակա դիրք կորցրեց իր առավաելությունը տեղանքի դժվարին լինելու և սխալ մարտավարություն ունենալու պատճառով ։ Դաշտային Մարշալ Լուիջի Կադրոնա երազում էր ներխուժել Սլովենիա, զավթեր Լյուբլյանան և շարժվեր դեպի Վիեննա։
Տրենտինոյի ճակատում ավստրո-հունգարացիները առավելություն ունեին լեռնային հատվածոում իրենց պաշտպանողական ռազմավարության շնորհիվ։ Մի քանի փորձերից հետո ռազմաճակատը մնաց անփոփոխ, մինչդեռ իտալական Ալպինին անըդնհատ ձեռքից ձեռք անցավ ամբողջ ամռան ընթացում։ Ավստրո-հունագարավիները 1916 թվականի գարնանը Ասիագոում անցան հակահարձակման, շրջանցելով Վերոնան և Պադուան, բայց փոքր առաջընթաց ունեցան ։
1915 թվականի սկզբներին իտալացիները Կադորնայի լեռնային հատվածում հարձակվեցին տասնմեկ անգամ Իսոնզո (Սոչա) գետի երկայնքով և Տրիեստեի հյուսիսարևելյան հատվածով։ Բոլոր տասնմեկ հարձակումները ավստրո-հունգարացիները հետ շպրտեցին, քանի որ ունեին բարձր դիրք։ 1916 թվականի ամռանը Դոբերդոյի ճակատամարտից հետո իտալացիները գրավեցին Գորիցիա քաղաքը։ Այս փոքր հաղթանակից հետո ճակատը մնաց անփոփոխ գրեթե մեյ տարի, մի քանի իտալական գրոհներ ձախողվեցին։
Կենտրոնական ուժերը սկսեցին լայնամաշտաբ գրոհել 1917 թվականի հոկտեմբերի 26-ին, Գերմանիայի նախաձեռնությամբ։ Նրանք հաղթանակ տարան Կապորետտոյի ճակատամարտում (Կոբերիդ)։ Իտալական բանակը նահանջեց մոտ 100 կմ, կայունացնելով ճակատը Պիավ գետի ճակատամարտից հետո։ Մինչդեռ Իտալական բանակը բուժում էր Կապորետտոյի ճակատամարտի վերքերը, Իտալիայի կառավարությունը զենքի կոչեց այսպես կոչված '99 տղաներին (Ragazzi del '99). որի մեջ մտնում էին արական սեռի 1899 թվականին և ավելի վաղ ծնված բոլոր ներկայացուցիչները, որոնք 18 տարին լրացած և ավելի մեծ տղամարդիկ էին։ 1918 թվականին ավստրո-հունգարացիները Պիեվ գետի մոտակայքում մի քանի պարտություն կրեցին և վերջնականապես ջախջախվեցին Վիտորիո Վենետոյի ճակատամարտում նույն թվականի հոկտեմբերին։ Նոյեմբերի 1-ին իտալական ռազմածովային ուժերը շարքից հանեցին Պուլայում տեղակայված ավստրո-հունգարական նավատորմի մեծ մասին։ Նոյեմբերի 3-ին իտալացիները նվաճեցին Տրիեստեն ծովից։ Նույն օրը ստորագվեց Վիլլա Գիուստի հրադադարը։ 1918 թվականի նոյեմբերի կեսերին իտալական զորքերը մտան Ավստրիայան Լիտտորալ և վերահսկեցին Դալմաթիան համաձայն Լոնդոնի պակտի ։ Բախոմները ավարտվեցին 1918 թվականի նոյեմբերին ։ 1918 թվականին Ադմիրալ Էնրիկո Միլլոոն իրեն հռչակեց Դալմաթիայի նահանգապետԼ Ավստրո-Հունգարիան հանձնվեց 1918 թվականի նոյեմբերի սկզբին ։ 1919 թվականի Սեն-ժերմենի հաշտության պայմանագրով և 1920 թվականի Ռապալլոյի պայմանագրով Իտալիա ստացավ Տրենտինոն, գրեթե ողջ Իտալիան և մի շարք այլ հողեր։ Պայմանագիրը վավերացրեց Ավստրո-Հունգարիայի կազմալուծումը, արգելեց անշլյուսը (Ավստրիայի միացումը Գերմանիային)։ Սեն-Ժերմենի հաշտության պայմանագիրը սահմանափակում էր Ավստրիայի զինված ուժերը, պարտավորեցնում նրան վճարել ռեպարացիաներ։ 1919-1920 թվականին, Հոկտեմբերյան սոցիալիստական մեծ հեղափոխության ազդեցության տակ, տեղի ունեցավ հեղափոխական բուռն վերելք։ Դեռես 1906 թվականին ստեղծված Աշխատանքի համընդհանուր կոնֆեդերացիան (ԱՀԿ) դարձավ մեծ ուժ։ 1919 թվականին Ա. Գրամշիի գլխավորությամբ Թուրինի բանվորները ֆաբրիկաներում և գործարաններում ստեղծեցին ֆաբրիկա-գործարանային խորհուրդներ։ Սակայն բանվորների հեղափոխական ելույթները ձախողվեցին սոցիալիստական կուսակցության և արհմիությունների ռեֆորմիստական ղեկավարների կողմից։
Ֆաշիստական վարչակարգի հաստատումը Իտալիայում
Արդեն 1925 թվականին ընդունված օրենսդրա­կան ակտերով Մուսսոլինին ազատ­վում էր պառլամենտի առջև ունե­ցած պատասխանատվությունից։ Օրենքների նախագծերը չէին կարող խորհրդարանի քննարկմանը դրվել առանց կառավարության ղեկավարի համաձայնության։ Ամբողջատիրական վարչակարգի վերջնական ամ­րապնդումը տեղի ունեցավ 1926 թվականին։ Կուսակցություններն ու կազմա­կերպությունները, բացի ֆաշիստա­կանից, ցրվեցին և օրենքից դուրս հայտարարվեցին։ Իտալիայում արմատավորվում էր Մուսսոլինիի պաշտամունքը։ «Մուսսո­լինին միշտ իրավացի է» կարգախոսը կարելի էր հանդիպել ամենուր։ Նրա հռչակած նպատակը ազգի վեհության ապահովումն էր, Հին Հռոմի փառքի վերականգնումը։ Իտալական ֆաշիզմն անհամե­մատ ավելի լիբերալ էր գերմանական նացիզմից։ Մուսսոլինին անհեթե­թություն էր համարում գերմանա­ցիների՝ իբրև բարձրագույն ռասայի մարմնավորման գաղափարը։ Ինչ վերաբերում է հակահրեական տե­սություններին, ապա Մուսսոլինին այն անվանում էր «գերմանական չարիք» և ասում, որ Իտալիայում չկա հրեական հարց։
Իտալիայում շրջանառության մեջ դրվեց կորպորատիվ համակարգը։ Տնտեսության հիմնական ճյուղերն ու սոցիալական ոլորտը հանդես էին գալիս իբրև առանձին միավորներ՝ ի դեմս կորպորացիաների (ըն­կերությունների)։ Դրա նպատակը կարգապահ տնտեսության և կայուն սոցիալական համակարգի ստեղծումն էր։ Դասակարգային պայքարը այս համակարգի օգնությամբ բացառվում էր։ Շրջանառության մեջ դրվեց նաև ավտարկիան` ինքնաապահովումը։ Նպատակը մեկն էր` այն ամենը, ինչ ներմուծվում էր, արտադրել Իտա­լիայում։ Մուսսոլինիի օրոք Իտալիան ունեցավ տարածքային ձեռքբերում­ներ (Եթովպիա, Ալբանիա)։ Նա մտա­դիր էր նաև Միջերկրական ծովը վերածելու «իտալական լճի»։ Մուս­սոլինիի կարևոր ձեռքբերումներից էր Վատիկանի հետ պայմանագրի կնքումը 1929 թվականին։ Դրանով Իտալիան և Վատիկանը միմյանց ճանաչում էին իբրև սուվերեն պետություններ։ Մուսսոլինին նաև հակաթուրքա­կան տրամադրություններ ունեցող գործիչ էր։ Նա մտադիր էր տարած­քային ձեռքբերում ներ ունենալ ի հաշիվ Թուրքիայի։ Գիտակցելով, որ այդ հարցում հայերը կարող են օգտակար լինել, նա ընդգծում էր հայ ժողովրդի նկատմամբ իր համակրանքը։ Մուս­սոլինին մեծ օգնություն ցուցաբերեց հայերին։ Հիտլերը հայերին դասել էր հրեական ծագում ունեցող ժողովուրդների շարքին, հետևաբար հայերը ենթակա էին ոչնչացման։ Սակայն Մուսսոլինիի կողմից Իտա­լիա հրավիրված մի շարք հայագետ­ներ գրեցին «Հայերը՝ արիացիներ» աշխատությունը։ Դրա շնորհիվ մեր ժողովուրդը խուսափեց նոր ցեղա­սպանությունից Գերմանիայի կողմից ռազմակալված տարածքներում։
Իրագործելով իր իմպերիալիստական նպատակները՝ Իտալիան 1935-1936 թվականին գրավեց Եթովպիան։ 1936 թվականի մայիսի 9-ին Մուսոլինին Իտալիան հռչակեց կայսրություն։ Իսպանիայում ֆաշիստական խռովություն սկսվելուց (1936 թվականի հուլիս) հետո Հիտլերյան Գերմանիայի հետ Իտալիա ինտերվենցիա կազմակերպեց Իսպանիայի դեմ (1936-1939), որն արագացրեց Իտալիայի և Գերմանիայի մերձեցումը։ 1936 թվականի հոկտեմբերին նրանք ստորագրեցին համագործակցության համաձայնագիր («Բեռլին-Հռոմ առանցքը»)։ 1937 թվականին Իտալիա հարեց «Հակակոմինտերնյան պակտին»։ Մասնակցեց 1938 թվականի Մյունխենյան համաձայնագրին, իսկ 1939 թվականի մայիսի 22-ին Գերմանիայի հետ ստորագրեց «պողպատե պակտը», որը ձևավորեց իտալա-գերմանական ռազմական ագրեսիվ դաշինքը։ 1939 թվականի ապրիլին Իտալիա օկուպացրեց Ալբանիան։ 1940 թվականի հունիսի 10-ին պատերազմ հայտարարեց Ֆրանսիային, և հունիսի 24-ին նրանց միջև զինադադար ստորագրվեց։ 1940 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Իտալիա հարձակվեց Հունաստանի վրա, որն անձնատուր եղավ (1941 թվականի ապրիլ) գերմանա-ֆաշիստական զորքերի ներխուժումից հետո։ Իտալական բանակը մասնակցեց նաև Հարավսլավիայի օկուպացմանը (1941-1944)։ 1941-ի հունիսին Իտալիա ֆաշիստական Գերմանիայի հետ պատերազմի մեջ մտավ ԽՍՀՄ-ի դեմ։ Իտալիա խորհրդային ռազմաճակատ ուղարկեց զորքեր (8-րդ բանակ), որոնց 1942-1943-ի ձմռանը խորհրդային բանակը ջախջախեց։
Իտալական բանակը պարտություններ էր կրում նաև Աֆրիկայում։ 1943 թվականի հուլիսին անգլո-ամերիկյան զորքերը ափ իջան Սիցիլիա կղզում։ 1943 թվականի հուլիսի 25-ին Մուսոլինին տապալվեց և ձերբակալվեց։ 1943 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Ռադոլիոյի կառավարությունը զինադադար կնքեց հակաֆաշիստական կոալիցիայի երկրների հետ։ Սեպտեմբերի 8=ին հիտլերյան Գերմանիան սկսեց Իտալիայի օկուպացումը։ 1943 թվականի սեպտեմբերի 3-ին և 9-ին Իտալիայի հարավում ափ իջան անգլո-ամերիկյան զորքերը։ Իտալական ժողովուրդը Դիմադրության շարժում ծավալեց հիտլերյան զավթիչների դեմ։
Ազգային լիգա
1944 թվականին կազմակերպված պարտիզանական բանակի՝ Ազատության կամավորների կորպուսի, միջուկը կոմկուսի ստեղծած գարիբալդիական հարվածային բրիգադներն էին։ 1944 թվականի ապրիլի 22-ին տարբեր հակաֆաշիստական կուսակցությունների ներկայացուցիչներից, ներառյալ կոմունիստներն ու սոցիալիստները, կազմվեց կոալիցիոն կառավարություն։ Համաժողովրդական ապստամբության հետևանքով 1945 թվականի ապրիլի 25-ին Հյուսիսային Իտալիա ազատագրվեց հիտլերյան զավթիչներից։ Իտալիայի ազատագրումից հետո դեմոկրատական ուժերին հաջողվեց անցկացնել մի շարք առաջադիմական միջոցառումներ։ 1946 թվականի հունիսի 2-ի հանրաքվեով Իտալիա հռչակվեց հանրապետություն։ Նոր սահմանադրության (1947) մեջ մտցվեցին մի շարք դեմոկրատական դրույթներ։ 1947 թվականի փետրվարի 10-ին հակաֆաշիստական կոալիցիայի երկրների և Իտալիայի միջև ստորագրվեց հաշտության պայմանագիր, որով Հարավսլավիային հանձնվեցին Իստրիան և մի շարք այլ հողեր, Տրիեստը առանձնացվեց որպես «ազատ տարածք»՝ միջազգային հատուկ ստատուսով (1954 թվականին Հարավսլավիայի հետ կնքած պայմանագրով Տրիեստն անցավ Իտալիային), Հունաստանին հանձնվեցին Դոդեկանեսյան կղզիները։ Ֆրանսիային անցան ոչ մեծ շրջաններ հյուսիս-արևմուտքում։ Իտալիա հրաժարվեց իր գաղութներից։ 1947 թվականին հետադիմական ուժերն անցան հարձակման։ 1947 թվականի մայիսին վարչապետ Դե Գասպերին (քրիստոնեա-դեմոկրատ, գլխավորել է կառավարությունը 1945 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1953 թվականը) կառավարություն կազմեց առանց կոմունիստների և սոցիալիստների։ Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցությունն (ՔԴԿ) ու աջ սոցիալիստները պառակտեցին բոլոր մասսայական կազմակերպությունները (արհմիութենական, երիտասարդական, կանանց և այլն)։ 1948 թվականին Իտալիան, այսպես կոչված, Մարշալի պլանով ԱՄՆ-ից օգնություն ստացավ, 1949 թվականին մտավ ՆԱՏՕ-ի մեջ։
Իտալիայի կապիտուլյացիա
1951 թվականին ստորագրեց Ածխի և պողպատի եվրոպական միավորման պայմանագիրը, Պարմի հակաֆաշիստ բանվորները բարիկադների վրա (1922 թվականի օգոստոս) Ամերիկյան զորքերի տարհանումը Պալերմոյում (1943) իսկ 1957 թվականին՝ Եվրոպական համագործակցության («ընդհանուր շուկա») պայմանագիրը։ Միևնույն ժամանակ, 1950-ական թվականներ կեսից, ակտիվացրեց առևտրական հարաբերությունները ԽՍՀՄ-ի և մյուս սոցիալիստական երկրների հետ։ 1960-ական թվականներ ուժեղացավ Իտալական քաղաքականության որոշ կետեր վերանայելու ձգտումը։ Զարգանում էին հարաբերությունները Իտալիայի և ԽՍՀՄ-ի միջև, ամենից առաշ տնտեսական բնագավառում։ 1972 թվականի հոկտեմբերին, վարչապետ Զ. Անդրեոտիի Մոսկվա կատարած այցի ժամանակ, ստորագրվեց կոնսուլտացիաների մասին խորհրդա-իտալական արձանագրություն։
Իտալիայի ներքաղաքական կյանքի հիմնական հարցը 1970-ական թվականներ դարձավ կոմկուսակցության հետ կառավարական մեծամասնության հարաբերության խնդիրը։ Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցության (ՔԴԿ) ձախ թևը, ինչպես նաև Իտալական սոցիալիստական կուսակցության ղեկավարության մեծամասնությունը հակված են կոմկուսակցության հետ համագործակցելու տակտիկային։ 1972 թվականի մայիսի արտահերթ պառլամենտական ընտրություններում աշ ուժերին չհաշողվեց բարելավել իրենց դիրքերը, ձախ կուսակցություններն ստացան 40% ձայն (ԻԿԿ՝ 27,2%): Կառավարության մեջ մտան ՔԴԿ, լիբերալ կուսակցությունների ներկայացուցիչները։ 1972-1976 թվականին, հետադիմության և նեոֆաշիզմի դեմ, սոցիալական բարեփոխումների և դեմոկրատական վերափոխումների համար պայքարում, տեղի ունեցավ Իտալիայի ձախ և դեմոկրատական ուժերի միասնության ամրապնդում։
Քաղաքական կուսակցությունների առաջացումը
Քաղաքական կուսակցությունները, արհմիությունները, հասարակական կազմակերպությունները Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցություն (ՔԴԿ), հիմնվել է 1943 թվականին։ Ունի մոտ 1,8 մլն անդամ (1976), արտահայտում է հիմնականում մոնոպոլիստական կապիտալի շահերը։ Իտալական կոմունիստական կուսակցություն (ԻԿԿ), հիմնվել է 1921 թվականի հունվարի 21-ին, ունի մոտ 1,8 մլն անդամ (1976)։ Իտալական սոցիալիստական կուսակցություն (ԻՍԿ), հիմնվել է 1892 թվականին, ունի մոտ 665 հզ. անդամ (1976)։ 1969 թվականին կուսակցությունը պառակտվեց, աշ սո- ցիալ-ռեֆորմիստական խմբակցությունը դուրս եկավ կուսակցությունից և ստեղծեց ունիտար սոցիալիստական կուսակցությունը, որը 1971 թվականին ընդունեց նախկին կուսակցություն անունը, ունի 300 հազար անդամ։
Ադեյան
Ադեյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Վասա նավ
Վասա (Vasa), շվեդական ռազմական նավ, որը ջուր է իջեցվել 1628 թվականի ամռանը։ Նավն իր անվանումն ստացել է այդ ժամանակաշրջանում շվեդական թագավորությունում իշխող Վասա դինաստիայի պատվին։ Լինելով շվեդական նավատորմի ամենամեծ ու թանկարժեք ռազմանավերից մեկը` «Վասան» պիտի դառնար նրա դրոշակակիրը, սակայն նախագծային սխալների պատճառով նավը շրջվեց և խորտակվեց՝ երբ առաջին անգամ՝ 1628 թվականի օգոստոսի 10(20)-ին դուրս եկավ Ստոկհոլմի նավահանգիստ։ 1961 թվականին նավը բարձրացվեց ջրի հատակից, ենթարկվեց վերականգնման և ներկայումս ցուցադրվում է հատուկ իր համար կառուցված թանգարանում։ «Վասան» XVII դարի աշխարհի միակ պահպանված առագաստանավն է։
«Վասայի» երկարությունը 69 մ է, լայնությունը՝ 11.7մ։ Նախատեսված էր, որ նավի վրա կլինի 64 հրանոթ ։
Շինարարություն
«Վասայի» պատմությունն սկսվել է 1625 թվականի հունվարի 16(26)-ից, երբ Շվեդիայի թագավոր Գուստավ II Ադոլֆ շվեդական նավատորմում նոր ռազմանավ կառուցելու համար պայմանագիր ստորագրեց հոլանդացի նավաշինարար Հենրիխ Հյուբերթսոնի հետ։ Ըստ թագավորի մտահղացման` նոր նավը պետք է լիներ Շվեդական թագավորական նավատորիմի դրոշակակիրը։ Այդ տարի՝ նավի պատրաստման համար հատվել է մետ 16 հեկտար կաղնու անտառ՝ մոտ հազար ծառ։ Դեռևս «Վասայի» շինարարության ընթացքում նրան տրվել է՝ «թագավորական նավի» կոչում, ինչն ընդգծում էր նրա առանձնահատուկ կարգավիճակը։ Նավի կմախքն առատորեն զարդարված էր ոսկեզօծ փորագրված ու ներկված քանդակներով։ «Վասայի» ստեղծմանը ներգրավված էին լավագույն աշխատողները՝ հյուսներ, դարբիններ, նկարիչներ և այլն։ Նոր նավը հիացմունք և հպարտություն էր առաջացնում Ստոկհոլմի բնակիչների մոտ։ 1627 թվականին նավաշինարար Հենրիխ Հյուբերթսոնը մահացավ։ «Վասայի» աշխատանքներում նրա իրավահաջորդը դարձավ նավաշինարար՝ Հեյն Յակոբսոնը։ Այդ թվականի աշնանը նավն իջեցվեց ջուր։
Աղետի պատճառների հետաքննություն
Միայն երկու շաբաթ անց «Վասայի» խորտակման ողբերգական լուրը հասավ Շվեդիայի արքա Գուստավ II Ադոլֆին, ով այդ ժամանակ գտնվում էր Պրուսիայում։ Թագավորը հեռագիր է ուղարկում Ստոկհոլմ, որտեղ ենթադրում է, որ նավի վթարի պատճառ կարող էր դառնալ հիմարությունն ու տգիտությունը և պահանջում էր անցկացնել հետաքննություն ու պատժել մեղավորմերին։ Հետաքննության ընթացքում առաջ քաշվեցին մի շարք վարկածներ. կապիտանի հարբած վիճակը, հրանոթների ոչ հուսալի ամրեցումը և այլն։ Այս վարկածներից և ոչ մեկը չհաստատվեց։ Ի վերջո եզրակացվեց, որ նավի նախագծման մեջ եղել են սխալներ։ Իսկապես, «Վասան» ուներ չափազանց բարձր գտնվող ծանրության կենտրոն և շատ նեղ էր, չնայած նրան, որ նավաշինարարները թագավորից գաղտնի 2,5 մետրով ավելացրել էին լայնությունը։ Դա հանգեցրել էր նավի անկայունության։ Նավաշինարարների հարցաքննությունը նույնպես ոչ մի արդյունք չտվեց։ ՀԻմնական դժվարությունն այն էր, որ նավի փաստացի շիանարար Հենրիխ Հյուբերթսոնը մահացել էր աղետից մի տարի առաջ։ Նավաշինարար Հեյն Յակոբսոնը և նավաշինարանի վարձակալ Առենտ դե Գոտը նշեցին, որ նավը կառուցվել է այն չափերով, որը հաստատել է անձամբ թագավոր Գուստավ II Ադոլֆը։ Եվ տախտակամածի վրա եղել է այնքան քանակությամբ հրանոթ, որքան՝ նշված է պայմանգրով։ Հետաքննության մեջ ներգրավել անձամբ թագավորին ոչ-ոք չհամարձակվեց։ Արդյունքում ոչ-ոք մեղավոր չճանաչվեց և ոչ-ոք չդատապարտվեց։
XVII դարում ջրի հատակից բարձրացման փորձեր
«Վասայի» խորտակումից տարիներ անց, մի քանի անգամ, փարձեր են արվել նավը բարձրացնել ջրի հատակից։ Հատկանշական է, որ այդ փորձերի հիմնական պատճառը ոչ թե բուն նավի արժեքն էր, այլ՝ 64 թանկարժեք բրոնզե թնդանոթները, որոնք խորտակվել էին նրա հետ։ Նավի բարձրացման ծրագրերը շատ բազմազան էին, բայց դրանց մածամասնությունը՝ անիրագործելի։ Առաջարկված տարբերակներից միայն մի քանիսն ուներին որևէ հաջողության հնարավորություն։ Մասնավորապես, նավը փորձել էին ջրի հատակով քաշել դեպի Բեկհոլմեն կղզի, որի ափերից վթարի վայրը մոտ հարյուր մետր էր (ավելի ուշ, XX դարի կեսերին, երբ «Վասան» բարձրացվել է, նրա վրա եղել է ավելի քան երկու տասնյակ խարիսխներ, որոնցով փորձել են դուրս քաշել նավը)։ Այդ փորձերը չեն հաջողվել։ Այն բանից հետո, երբ նավի բարձրացման փորձերը հաջողություն չգրանցեցին, հրանոթների բարձրացման նպատակով հավաքվեց ջրասուզորդների խումբ՝ Ալբերտ ֆոն Թրեյլեբենի գլխավորությամբ։ Նրանք իրենց տրամադրության տակ ուներին միայն ջրասուզակային զանգ։ Որպեսզի ջրի մակերես բարձրացվեր մեկ հրանոթ, ջրասուզորդը պետք էր ջրի հատակում՝ մթության ու ցուրտ պայմաններում, միայնակ, օգտագործելով միայն՝ կարթ և մուրճ, կայմից հեռացներ մոտ տոննա կշռող զենքը և բարձրացներ ջրի մակերես։ Այնուամենայնիվ, ջրասուզորդները կարողացան կատարել այս դժվարին աշխատանքը և 1664-1665 թվականների ընթացքում կարողացան բարձրացնել 53 հարնոթ, ևս մեկը բարձրացվել է՝ 1683թվականին։
Որոնողական աշխատանքները XX դարում
Հրանոթների բարձրացումից հետո, ջրասուզորդները կորցրեցին հետաքրքրությունը «Վասայի» հանդեպ։ Նավը մոռացվեց, անգամ անհետացան նրա գտնվելու վայրի մասին տվյալները։ Այդպես շարունակվեց մինչև XX դարի կեսերը, երբ «Վասայի» պատմությամբ՝ մասնավոր կարգով, սկսեց զբաղվել 38-ամյա ինժեներ Անդերս Ֆրանսենը։ Այդ ժամանակ նա Շվեդիայի XVII—XVIII դարերի ռազմածովային պատմության խոշորագույն մասնագետներից էր, ով զբաղվում էր խորտակված նավերով։ Ֆրանսենը վստահ էր, որ նավը լավ է պահպանվել։ Դրան կարող էին նպաստել Բալթիկ ծովին բնորոշ պայմանները՝ պայմանավորված ջրում աղի քիչ քանակով այնտեղ չկան նավի ճիճուներ, որոնք ավելի աղի ջրերում ուտում են ամբողջ փայտը։ Երկար ժամանակ Ֆրանսենը ուսումնասիրում էր հին քարտեզներն ու արխիվային տվյալները, այնուհետև՝ որոշելով նավի մոտավոր տեղը, սկսեց որոնողական աշխատանքները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունները տևել են ավելի քան 5 տարի։ Հետագայում Ֆրանսենը հիշում էր.
1956 թվականի օգոստոսի 25-ին որոնումները վերջապես արդյունք տվեցին։ Մոտ 32 մետր խորության վրա Ֆրանսենը հայտնաբերեց նավի փայտե՝ լավ պահպանված տախտակամածը։ Այսպիսով հայտնագործությունը հաստատվեց։ Այդ իրադարձությամ մասին 1956 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Ստոկհոլմյան «Էքսպրես» թերթում տեղադրվեց հետևյալ հոդվածը.
Նավի հետազոտության ու բարձրացման աշխատանանքներ
Նավը ծովի հատակից բարձրացվել է՝ 1961 թվականի ապրիլի 24-ին, իսկ 1990 թվականի օգոստոսի 16-ին՝ Յուրգորդեն կղզում, նրա շուրջը բացվեց թանգարան, որն այժմ հանդիսանում է ստոկհոլմյան առավել շատ այցելվող թանգարաններից մեկը։ Թանգարանի շենքը կառուցվել է հատուկ նավի համար և թույլ է տալիս նայել «Վասային» տարբեր կողմերից ու բարձրությունից։ «Վասայի» թանգարանում կա կինոթատրոն, որտեղ ցուցադրվում են ֆիլմեր Վասայի պատմության մասին։ Մինչև 2007 թվականը թանգարանն ունեցել է ավելի քան 25 միլիոն այցելու։
Ադիբեկյան
Ադիբեկյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ Կատեգորիա:Թուրքերեն հիմքով ազգանուններ
Ալկեդո
Ալկեդո, ծղնիկավորների ցեղի թռչուններ։ Թռչուններն ունեն փոքր չափեր, վառ գունավորում, սուր կտուց և, կարճ պոչ։ Բնակվում են ջրավազանների շրջանում, Աֆրիկայում, Ասիայի հարավում, Նոր Գվինեայում և Եվրոպայում։ Սնվում են ձկներով, խեցգետնակերպերով, ջրային միջատներով։
Տեսակներ
Alcedo ցեղում տարբեր հեղինակներ տարբեր տեսակներ են թվարկում՝
Կատեգորիա:Թռչուններ Կատեգորիա:Թռչունների ցեղեր
Կրոնը Բուլղարիայում
Կրոնը Բուլղարիայում, կրոնական համոզմունքների ամբողջություն է, դավանանքի ազատություն, որն ամրագրված է Բուլղարիայի քաղաքացիների համար՝ Բուլղարիայի սահմանադրությամբ։ Բուլղարիայի քաղաքացիներն ունեն կրոնական դավանանքի ազատություն։ Կրոնական համայնքներ ու հաստատությունները պետությունից անջատ են և չի կարող օգտագործվել քաղաքական նպատակներով։