cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոն
Կրթություն և մտավոր զարգացում
Իր հուշերում Սթենթոնը երախտիքով է հիշում Քեդիների հարևան Սբ. Սիմոն Հոսակին, որը մեծապես խրախուսում էր իր մտավոր զարգացումը և գիտական ​​ունակությունները, մինչդեռ հայրը դրանք թերագնահատում էր։ 1826 թվականին իր եղբոր՝ Էլիազարի մահվան մասին գրելով, Սթենթոնը հիշում է, որ փորձում էր հորը մխիթարել՝ ասելով, որ կփորձի լինել այնպիսին, ինչպիսին եղել է իր եղբայրը։ Հոր արձագանքը հուսահատեցրել էր Սթենթոնին. «Օ, աղջիկս, ես կուզեի, որ դու տղա լինեիր» ։ Հասկանալով, որ հայրն աղջիկներից բարձր է գնահատում տղաներին, Սթենթոնը արցունքախառն հիասթափությամբ Հոսակի մոտ գնաց, որի ամուր հավատը նրա ունակությունների նկատմամբ հակադարձեց հորից զգացած քամահրանքին։ Հոսակը շարունակեց Սթենթոնին սովորեցնել հունարեն, խրախուսեց նրան լայնորեն կարդալ և, ի վերջո, այլ գրքերի հետ մեկտեղ նրան ժառանգեց իր հունական բառարանը։ Սթենթոնի մտավոր ունակությունները հաստատելով՝ Հոսակն ամրացրեց նրա ինքնավստահությունն ու արժանապատվության զգացումը ։
Բասակ (Շարանտի գավառ)
Բասակ (Bassac), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոն
Կրթություն և մտավոր զարգացում
Ջոնսթաունի ակադեմիան ավարտելուց հետո Սթենթոնն առաջին անգամ զգաց սեռական խտրականության համը։ Սթենթոնը վրդովված հետևում էր, թե ինչպես են իր հետ ավարտող երիտասարդները, որոնցից շատերին նա գերազանցում էր ուսման մեջ, գնացին Յունիոն քոլեջ, ինչպես նախկինում նրա ավագ եղբայրը՝ Էլազարն էր արել ։ 1830 թվականին, երբ Յունիոն քոլեջ ընդունվել թույլատրվում էր միայն տղամարդկանց, Սթենթոնն ընդունվեց Նյու Յորքի Թրոյ քաղաքի Տրոյի իգական սեմինարիա, որի հիմնադիրը և ղեկավարը Էմմա Ուիլարդն էր։ (1895 թվականին դպրոցը վերանվանվեց Էմմա Ուիլարդի դպրոց՝ ի պատիվ նրա հիմնադիրի, և Սթենթոնը, որը ոգևորված էր Ուիլարդի հանդեպ իր հարգանքով և չնայելով նրա աճող խնդիրներին, հանդիսացավ այս միջոցառման հիմնական զեկուցողը)։
Բասակ (Շարանտի գավառ)
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 545 մարդ, բնակչության խտությունը` 71.52 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.62 կմ² տարածք։
Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոն
Կրոնակական հայացքներ
Սթենթոնը հիշում է, թե Թրոյում ուսանող լինելու սկզբնական օրերին իր վրա որքան մեծ ազդեցություն է ունեցել վերածննդի շարժման ավետարանական քարոզիչ և կենտրոնական գործիչ Չարլզ Գրանդիսոն Ֆինեյը։ Այդ ազդեցությունը, որը զուգորդվում էր իր մանկության կալվինիստական պրեսբիտերականության հետ, մեծ անհանգստություն պատճառեց նրան։ Ֆինեյի խոսքը լսելուց հետո Սթենթոնը խիստ վախեցավ անձամբ անեծքի տակ ընկնելու հնարավորությունից․ «Դատաստանի վախը համակեց իմ հոգուն։ Երազներում մահացածների տեսիլքներ էին հաճախակի այցելում ինձ։ Հոգեկան տառապանքները քայքայեցին առողջությունս։ Իմ բանականության խանգարումը վախեցնում էր իմ ընկերներին» ։ Սթենթոնը երախտապարտ էր հորը և քրոջ ամուսնուն՝ Էդվարդ Բայարդին, որ իրեն համոզեցին անտեսել Ֆինեյի նախազգուշացումները։ Նա նաև երախտապարտ էր, որ նրանք դեպի Նիագարայի ջրվեժ երիտասարդացնող ուղևորություն կազմակերպեցին իր գիտակցությունը և հավասարակշռության զգացումը վերականգնելու համար։ «Իմ կրոնական սնահավատությունը զիջեց ռացիոնալ գաղափարներին, որոնք հիմնված էին գիտական փաստերի վրա, և համապատասխանաբար, որքան նոր տեսանկյունից էի նայում ամեն ինչին, այնքան օր օրի ավելի ու ավելի ուրախ էի դառնում» ։ Նա երբեք չվերադարձավ կազմակերպված քրիստոնեության և այս փորձառությունից հետո միշտ պնդում էր, որ տրամաբանությունը և էթիկայի մարդկային զգացողությունը լավագույն ուղեցույցն էին թե մտքի, թե վարքի համար ։
Բասակ (Շարանտի գավառ)
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 110 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 21 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 361 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 274-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 87։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,9 %։ 274 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 247 անձ (146 տղամարդ և 101 կին)։ Գործազուրկ են եղել 27 անձ (12 տղամարդ և 15 կին)։ 87 անաշխատունակներից 20-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 33-ը` թոշակառուներ, իսկ 34-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոն
Ամուսնություն և ընտանիք
Էլիզաբեթ Քեդին հանդիպեց Հենրի Բրյուստեր Սթենթոնին չափավորության և աբոլիցիոնիստական շարժումներում իր վաղ մասնակցության շնորհիվ։ Հենրի Սթենթոնը Էլիզաբեթ Քեդիի զարմիկ Գերրիտ Սմիթի ծանոթն էր, ով աբոլիցիոնիստ էր և «Գաղտնի վեցնյակի» անդամ, որը աջակցում էր Ջոն Բրաունի արշավանքին Վիրջինիա նահանգի Հարփերս Ֆերրի շրջանում ։ Սթենթոնը լրագրող էր, ստրկատիրության դեմ պայքարի հռետոր, իսկ Էլիզաբեթ Քեդիի հետ ամուսնանալուց հետո՝ դարձավ փաստաբան։ Չնայած Դանիել Քեդիի զսպելուն՝ զույգն ամուսնացել էր 1840 թվականին, իսկ Էլիզաբեթ Քեդին քահանայից պահանջել էր, որ «խոստանում ես հնազանդվել» արտահայտությունը հանվի հարսանեկան երդումներից ։ Հետագայում նա գրել է. «Ես համառորեն հրաժարվեցի հնազանդվել մեկին, ում հետ ես ենթադրում էի, որ հավասար հարաբերությունների մեջ եմ մտնում» ։
1842 թվականից մինչև 1856 թվականները զույգն ունեցավ վեց երեխա, որոնց թվում էին Գերիտ Սմիթ Սթենթոնը և Թեոդոր Ուելդ Սթենթոնը։ Նրանց յոթերորդ և վերջին երեխան՝ Ռոբերտը, չպլանավորված երեխա էր, որը ծնվեց 1859 թվականին, երբ Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոնը քառասունչորս տարեկան էր ։ Նրանց երեխաների ծնունդների միջև եղած հեռավորության մասին պատմաբաններից մեկն ասել է, որ Սթենթոնները պետք է օգտվեին ծնելիության վերահսկման մեթոդներից ։
Իրենց եվրոպական մեղրամիսից Միացյալ Նահանգներ վերադառնալուց անմիջապես հետո Սթենթոնները տեղափոխվեցին Ջոնսթաուն՝ Քեդիի տուն։ Հենրի Սթենթոնն իր աներոջ մոտ իրավաբանությունն ուսումնասիրեց մինչև 1843 թվականը, երբ Սթենթոնները տեղափոխվեցին (Չելսի) Բոստոն, Մասաչուսեթս նահանգ, որտեղ Հենրին միացավ փաստաբանական ընկերությանը։ Բոստոնում բնակվելու ընթացքում Էլիզաբեթը լիովին վայելում էր սոցիալական, քաղաքական և մտավոր լիցքերը, որը մշտապես ուղեկցվում էր աբոլիցիոնիստական ​​հավաքույթներով և հանդիպումներով։ Այստեղ նա հաճույք էր ստանում ընկերական շրջապատից և այնպիսի մարդկանց հետ շփումներից, ինչպիսիք էին Ֆրեդերիկ Դուգլասը, Ուիլյամ Լլոյդ Հարիսոնը, Լուիսա Մեյ Էլքոթը և Ռալֆ Ուալդո Էմերսոնը, ի թիվս այլոց ։ Ամուսնության ընթացքում և մինչև այրիանալը Սթենթոնը վերցրեց իր ամուսնու ազգանունը որպես իր սեփական՝ ստորագրելով Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոն կամ Է. Քեդի Սթենթոն, բայց նա հրաժարվեց որ իրեն տիկին Հենրի Բ. Սթենթոն դիմեն։ Հաստատելով, որ կանայք անհատականություններ են, նա հայտարարել է․
Սթենթոնի ամուսնությունն ամբողջովին առանց լարվածության և անհամաձայնության չէր։ Հենրի Սթենթոնն էլ Դանիել Քեդիի նման համաձայն չէր կանանց ընտրական իրավունքի գաղափարի հետ ։ Զբաղվածության, ճանապարհորդության և ֆինանսական նկատառումներից ելնելով՝ ամուսինն ու կինն ավելի հաճախ ապրում էին առանձին, քան՝ միասին։ Ընկերները նրանց իրար շատ նման էին համարում խառնվածքի և փառասիրության առումով, բայց բավականին տարբեր որոշակի հարցերի մասին իրենց տեսակետների առումով, այդ թվում՝ կանանց իրավունքների վերաբերյալ։ 1842 թվականին, աբոլիցիոնիստուհի-բարեփոխիչ Սառա Գրիմկեն նամակով խորհուրդ է տվել Էլիզաբեթին. «Հենրիին պետք է շատ խոնարհ, սուրբ ուղեկից, և քեզ էլ նույնն է պետք» ։ Սակայն երկու Սթենթոններն էլ իրենց միությունն անվանում էին ընդհանուր հաջողություն, և այն ձգվեց 47 տարի՝ ավարտվելով 1887 թվականին Հենրի Սթենթոնի մահվամբ ։
Չնայած նա վայելում էր մայրությունը և ստանձնել էր երեխաներին մեծացնելու առաջնային պատասխանատվությունը, Սթենթոնը դժգոհ էր և նույնիսկ ընկճված էր զգում Սենեկա Ֆոլսում մտավոր ընկերակցության և խթանի բացակայությունից ։ Կանանց շարժումից հեռու եղած այս ժամանակահատվածում Սթենթոնը կապ էր պահպանում Սյուզան Բ․ Էնթոնիի հետ, իսկ Էնթոնիի ելույթները գրելը դարձավ Սթենթոնի շարժմանը հեռվից ներգրավվելու առաջնային ձևերից մեկը։ Բացի այդ, Սթենթոնը հաճախ Էնթոնիին նամակներ էր գրում ներքին և հասարակական կյանքը հավասարակշռելու դժվարությունների մասին, հատկապես կանխակալ հասարակության մեջ ։ Որպես ձանձրույթի և միայնության ևս մեկ հակաթույն, Սթենթոնն ավելի ու ավելի էր ներգրավվում համայնքի մեջ և 1848 թվականից կապեր հաստատեց այդ տարածքի համանման մտածող կանանց հետ։ Այս ընթացքում նա հաստատակամորեն նվիրվեց նորաստեղծ կանանց իրավունքների շարժմանը և պատրաստ էր կազմակերպված գործունեության մեջ ներգրավվելուն ։
Կանանց իրավունքների շարժման վաղ ակտիվություն
Սենեկա Ֆոլսում ապրելուց առաջ, Սթենթոնը դարձել էր քվակերների քարոզիչ, ֆեմինիստ և աբոլիցիոնիստ Լուկրեցիա Մոտտի երկրպագուն և ընկերը, ում հետ նա հանդիպել էր Անգլիայում՝ Լոնդոնում անցկացվող Ստրկատիրության դեմ համաշխարհային կոնվենցիայում, 1840 թվականի գարնանը, մեղրամիսի ժամանակ։ Երկու կանայք դաշնակից դարձան այն ժամանակ, երբ կոնվենցիային մասնակցող արական պատվիրակները քվեարկեցին, որ կանանց պետք է մերժվի դատավարություններին մասնակցելը, նույնիսկ եթե նրանք, ինչպես Մոտտը, առաջադրվել էին որպես իրենց աբոլիցիոնիստական միությունների պաշտոնական պատվիրակներ։ Զգալի քննարկումներից հետո կանայք մասնակցեցին՝ ստիպված լինելով նստել տղամարդկանց տեսադաշտից հեռու՝ առանձնացված հատվածում։ Նրանց շուտով միացավ ականավոր աբոլիցիոնիստ Ուիլյամ Լլոյդ Գարիսոնը, ով քվեարկության արդյունքից հետո նրանց միացավ՝ ի նշան բողոքի, հրաժարվեց իր տեղից՝ փոխարենը որոշելով նստել կանանց հետ ։
Մոտտի օրինակը և կոնվենցիային կանանց մասնակցությունը արգելելու որոշումը ուժեղացրին Սթենթոնի նվիրվածությունը կանանց իրավունքներին։ Մինչև 1848 թվականը ունեցած վաղ կյանքի փորձը, ինչպես նաև Լոնդոնում ապրելու փորձն ու Սենեկա ֆոլսում տնային տնտեսուհի եղած ի սկզբանե միանվագ փորձը, ասես ցինկապատեցին Սթենթոնին։ Հետագայում նա գրել է.
1848 թվականին, այդ զգացմունքներով և ընկալումներով գործելով՝ Սթենթոնը միացավ Մոտտին, Մոտտի քրոջը՝ Մարթա Քոֆին Ռայթին, Ջեյն Հանթին և Սենեկա Ֆոլսի մի շարք այլ կանանց։ Նրանք միասին կազմակերպեցին Սենեկա Ֆոլսի կոնվենցիան, որը տեղի ունեցավ հուլիսի 19-ին և 20-ին Սենեկա Ֆոլսում։ Մասնակցեցին ավելի քան 300 մարդ։ Սթենթոնը կազմեց « Սենտիմենտների հռչակագիր »-ը, որը կարդաց համաժողովում։ Միացյալ Նահանգների Անկախության հռչակագիրը վկայակոչելով՝ Սթենթոնի հռչակակգիրը հայտարարում էր, որ տղամարդիկ և կանայք ստեղծվել են հավասար։ Նա առաջարկեց, ի թիվս այլ բաների, այն ժամանակվա վիճահարույց բանաձևը, որը պահանջում էր կանանց քվեարկության իրավունք։ Վերջնական բանաձևերը, ներառյալ կանանց ընտրական իրավունքը, ընդունվեցին Ֆրեդերիկ Դուգլասի ծանրակշիռ աջակցության շնորհիվ, որը համաժողովում ներկա էր և ոչ պաշտոնական ելույթ ունեցավ ։
Թեև Սթենթոնը և Էնթոնին առավելապես հայտնի են կանանց ընտրական իրավունքի համար իրենց համատեղ աշխատանքով, նրանք առաջին անգամ միասին պայքարել են ԱՄՆ-ում Չափավորության շարժման (Temperance movement in the United States) ժամանակ։ Միասին նրանք կարևորագույն դերակատարում ունեցան կարճատև կյանք ունեցած Չափավորության կանանց միության (1852-1853) ստեղծման գործում։ Կազմակերպությունում իր նախագահության ընթացքում Սթենթոնը սկանդալ ունեցավ բազմաթիվ կողմնակիցների հետ, երբ առաջարկեց, որ հարբեցողությունը բավարար պատճառ հանդիսանա ամուսնալուծության համար ։ Բայց կանանց ընտրական իրավունքի և Չափավորության շարժման միջև կապը դժվար թե պատահական լիներ։ Երկու շարժումներն էլ ունեին ընդհանուր հետաքրքրություններ, ընդ որում՝ կանանց ընտրական իրավունքը կատարում էր պատճառի դերը, իսկ հարբեցողության արգելքը դառնում էր հետևանք։ Ավելի ուշ՝ նահանգից նահանգ, կանանց ընտրական իրավունք ստանալուց հետո, նրանք կարող էին դիմել տարբեր քաղաքական միջոցների՝ հարբեցողությունը նվազեցնելու համար, ինչը առավելապես ընկալվում էր որպես արական սեռի խնդիր։ Այսպիսով, այդ երկու շարժումները հաճախ դաշնակից էին դառնում։
Այնուամենայնիվ, Սթենթոնը և Էնթոնին իրենց ուշադրությունը շուտով սևեռեցին կանանց ընտրական իրավունքի և կանանց իրավունքների վրա։ Նրանց ծավալած գործունեությունն անխուսափելի դարձրին բանաստեղծուհի քույրերի՝ Ալիս Քերիի և Ֆիբի Քերիի հետ նրանց ծանոթությունը։ Որից հետո որոշ ժամանակ Ֆիբի Քերին Էնթոնիի Հեղափոխություն թերթի խմբագիրն էր։
Էնթոնին ամուսնացած չէր և չուներ երեխաներ, ելույթներ ունենալու և ճանապարհորդությունների մեկնելու ժամանակ և էներգիա ուներ, ինչը Սթենթոնը չէր կարող անել։ Էնթոնիի և Սթենթոնի հմտությունները լրացնում էին միմյանց։ Սթենթոնը` լավ հռետոր և գրող լինելով՝ գրում էր Էնթոնիի ելույթներից շատերը, մինչդեռ Էնթոնին շարժման կազմակերպչական ու մարտավարական գործն էր հաջողությամբ կատարում։ Մի անգամ Սթենթոնը գրել է Էնթոնիին. «Ոչ մի ուժ երկնքում, դժոխքում կամ երկրի վրա չի կարող մեզ բաժանել, քանի որ մեր սրտերը հավերժորեն միացած են իրար» ։ Ճիշտ նույն կերպ, Սթենթոնի մահախոսականում, որը հայտնվել է Նյու Յորք Թայմսում, Էնթոնին Սթենթոնին հարգանքի տուրք մատուցելով՝ ասել է․ նա «շանթեր էր կռում», որոնցով ինքը (Էնթոնի) «գնդակոծում էր» ։ Էնթոնին իր ուշադրությունը կենտրոնացրել էր ընտրական իրավունքի իրացման համեմատաբար նեղ ուղղության վրա, ի տարբերություն դրան՝ Սթենթոնը ցանկանում էր ընդհանուր առմամբ կանանց իրավունքների լայն պլատֆորմ առաջ մղել։ Չնայած նրանց հակառակ տեսակետները հանգեցրեցին որոշ վեճերի և կոնֆլիկտների, ոչ մի տարաձայնություն չսպառնաց նրանց բարեկամությանը կամ աշխատանքային հարաբերություններին. երկու կանայք մնացին մտերիմ ընկերներ և գործընկերներ մինչև Սթենթոնի մահը՝ իրենց առաջին հանդիպումից մոտ 50 տարի շարունակ։ Թեև նրանք միշտ հայտնի են եղել որպես շարժման առաջնորդներ, և նրանց աջակցության կարիքը կար, Սթանթոնին և Էնթոնիին շուտով միացան այլք, ովքեր սկսեցին ստանձնել շարժման շրջանակներում ղեկավար պաշտոններ։ Այս կանանց թվում, ի թիվս այլոց, ընդգրկվեց նաև Մաթիլդա Ջոսլին Գեյջը ։
Սթենթոնի ելույթը ապակառուցողական տղամարդու մասին
1868 թվականին Վաշինգտոնում՝ Կանանց Քվեարկության կոնվենցիայում, 52-ամյա Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոնը հանդես եկավ հզոր ելույթով, որը սկսվում է այսպես. «Հորդորում եմ տասնվեցերորդ փոփոխություն, քանի որ «տղամարդու ընտրական իրավունքը» կամ տղամարդու իշխանությունը, քաղաքացիական, կրոնական և սոցիալական կազմաքանդում է։ Արական տարրը ապակառուցողական ուժ է, անողոք, եսասեր, ուռճացնող, պատերազմ, բռնություն, նվաճում, ձեռքբերում սիրող, նյութական և բարոյական աշխարհում տարաձայնություն, անկարգություններ, հիվանդություններ և մահ սերմանող։ Տեսեք, թե արյան և դաժանության ինչպիսի պատմություններ են ցույց տալիս պատմության էջերը։ Ի՞նչ ստրկության, սպանդի և զոհաբերության միջոցով, ինչ ինկվիզիցիայի ու բանտարկությունների, ցավերի ու հալածանքների միջոցով, սև ծածկագրերով ու մռայլ համոզմունքներով է մարդկության հոգին դարեր շարունակ պայքարել, մինչդեռ գթությունը ծածկել է իր դեմքը, և բոլոր սրտերը սիրելու և հուսալու համար մահացել են»։
Ելույթն ավարտվում է այսպես. «Բնության մեջ բռնության և անկարգությունների նկատմամբ մենք տեսնում ենք ուժերի հավասարակշռության պահպանման մշտական ջանք։ Բնությունը, որպես սիրող մայր, միշտ փորձում է պահել երկիրը և ծովը, սարերն ու հովիտները, յուրաքանչյուրն իր տեղում՝ հանդարտեցնելով զայրացած քամիներն ու ալիքները, հավասարակշռելով ջերմության և ցրտի, անձրևի և երաշտի ծայրահեղությունները, որպեսզի խաղաղությունը, ներդաշնակությունն ու գեղեցկությունը կարողանան գերիշխել։ Բնության և բանականության միջև զարմանալի նմանություն կա, և հասարակության ներկայիս անօրինությունը զգուշացնում է մեզ, որ կնոջ հնազանդության արդյունքում մենք թույլ ենք տվել բռնության և կործանման տարրեր, որը միայն նա [կինը] է ի զորու զսպել։ Եթե դարի քաղաքակրթությունը կոչ է անում ընդարձակել ընտրական իրավունքը, ապա, անշուշտ, առավել կրթված տղամարդկանց և կանանց իշխանությունն ավելի լավ կներկայացներ բոլորին և կպաշտպաներ ամբողջի շահերը, քան կարող է դա անել միայն մեկ սեռի ներկայացուցչությունը»:
Աբոլիցիոնիստների և կանանց իրավունքների շարժման միջև գաղափարական անհամաձայնություն
Ամերիկայի քաղաքացիական պատերազմից հետո և՛ Սթենթոնը, և՛ Էնթոնին հրաժարվեցին իրենց աբոլիցիոնիստական արմատներից և խիստ լոբբինգ սկսեցին ընդդեմ Միացյալ Նահանգների Սահմանադրության 14-րդ և 15-րդ փոփոխությունների վավերացման, որոնք աֆրոամերիկացի տղամարդկանց քվեարկելու իրավունք էին տալիս ։ Համարելով, որ աֆրոամերիկացի տղամարդիկ, 13-րդ փոփոխության շնորհիվ, արդեն իսկ ունեին օրինական պաշտպանություն, բացառությամբ ընտրական իրավունքի՝ ի տարբերություն սպիտակամորթ տղամարդ քաղաքացիների, և որ երկրում տղամարդու արտոնությունների այդչափ ընդլայնումը միայն կբարձրացներ այն ընտրողների թիվը, որոնք պատրաստ էին մերժել կանանց քվեարկելու իրավունքը, և՛ Սթենթոնը, և՛ Էնթոնին զայրացած էին, որ աբոլիցիոնիստները՝ ինչպես աֆրոամերիկյան, այնպես էլ կանանց իրավունքների պաշտպանության համար իրենց նախկին գործընկերները հրաժարվել էին պահանջել, որ փոփոխությունների ձևակերպման մեջ ներառվեին նաև կանայք ։
Ի վերջո, Սթենթոնի ընդդիմադիր հռետորաբանությունը ստացավ ռասիստական երանգներ ։ Կանանց քվեարկության իրավունքի անունից վիճարկելով՝ Սթենթոնը պնդում էր, որ «հարուստ, կրթված և նրբաճաշակ» կին-ընտրողներն անհրաժեշտ են նախկին ստրուկների և ներգաղթյալների ազդեցությունը կոմպենսացնելու համար, որոնց «աղքատությունը, անտեղյակությունը և իրականությունից կտրվածությունը» կարող են բացասաբար անդրադառնալ ամերիկյան քաղաքական համակարգի վրա ։ Նա հայտարարեց, որ դա «լուրջ հարց է, լավ կլինի՞ արդյոք, որ մենք մի կողմ կանգնենք և տեսնենք, թե Սամբոն ինչպես առաջինը կմտնի թագավորություն [քաղաքացիական իրավունքների]» ։ Որոշ գիտնականներ պնդում են, որ Սթենթոնը շեշտը դնում էր գույքի սեփականության և կրթության վրա, հակառակվում էր սև տղամարդու ընտրական իրավունքին և համընդհանուր ընտրական իրավունքից օգտվելու ցանկությանը, ինչը մասնատեց քաղաքացիական իրավունքի շարժումը՝ կանանց դեմ հանելով աֆրոամերիկացի տղամարդկանց։ Դրա հետ միաժամանակ Սթենթոնի «կրթված ընտրական իրավունքի վրա» շեշտադրումը մասամբ հիմք ստեղծեց կրթական ցենզի պահանջների համար, որը հաջորդեց տասնհինգերորդ փոփոխության ընդունմանը ։
Սթենթոնի դիրքորոշումը զգալի անջրպետ առաջացրեց իր և քաղաքացիական իրավունքների շատ ղեկավարների միջև, մասնավորապես Ֆրեդերիկ Դուգլասի, որը համարում էր, որ սպիտակամորթ կանայք արդեն արտոնություն ունեն հայրերի, ամուսինների և եղբայրների հետ կապի շնորհիվ, որոնց միջոցով իրենց ձայնը գոնե լսելի դարձնելու հնարավորություն ունեին։ Ըստ Դուգլասի՝ նրանց ստրուկ դարձնելն այժմ անվանելով ազատագրված աֆրոամերիկացի տղամարդիկ, ովքեր չունեն կանանց անուղղակի ազդեցություն, իրավունք է տալիս քվեարկության իրավունք ստանալ նախքան կանանց արտոնություններ ստանալը։ Ըստ նրա, երբ աֆրոամերիկացի տղամարդիկ քվեարկելու իրավունք ստանան, աֆրոամերիկացի կանայք կունենան իրավունքների նույն լայնության աստիճանը, ինչպիսին սպիտակամորթ կանայք ունեն։ Հետևաբար, կանանց համընդհանուր ընտրական իրավունքը, ըստ Դուգլասի, ավելի քիչ կարևորություն ունի, քան սև տղամարդու ընտրական իրավունքը ։
Չհամաձայնվելով Դուգլասի հետ, և չնայած ռասիստական արտահայտություններին, որին նա երբեմն դիմում էր, Սթենթոնը վստահաբար հավատում էր համընդհանուր արտոնությանը, որը ընդարձակում էր սևամորթների և սպիտակամորթների, տղամարդկանց և կանանց հնարավորությունները։ Խոսելով սևամորթ կանանց անունից՝ նա հայտարարեց, որ իրենց քվեարկելուն ընդդիմանալով, աֆրոամերիկյան ազատազրկված կանանց դատապարտում են «եռապատիկ ստրկության, որը տղամարդը երբեք չի իմանա»՝ «ստրկություն, սեռ և ռասա» ։ Նրա նման էին մտածում Էնթոնին, Օլիմպիա Բրաունը և առավել ևս Ֆրենսիս Գեյգը, ով առաջին սուֆրաժիստուհին էր, որը ընտրության իրավունք էր պահանջում ազատ կանանց համար ։ 1860 թվականին գրված «Ստրուկի կոչը» (The Slave's Appeal) գրքույկում Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոնը խոսում է ոչ միայն ֆեմինիզմի, այլև ստրկության խնդիրների ու դրա դեմ պայքարի մասին։ Թեև նա աֆրոամերիկացի չէր, լավագույնս իր ուղերձը փոխանցելու համար, նա գրել էր մեկի տեսանկյունից, ցույց տալով, որ նա դիտարկում է կանանց ընտրական իրավունքը որպես մի բան, որը չպետք է սահմանափակվի միայն կովկասցի կանանցով ։
Թադեուս Սթիվենսը՝ Փենսիլվանիայից հանրապետական կոնգրեսական և թունդ աբոլիցիոնիստը, համաձայն էր, որ քվեարկության իրավունքը պետք է լինի համընդհանուր։ 1866 թվականին Սթենթոնը, Էնթոնին և մի քանի այլ սուֆրաժիստներ պատրաստեցին համընդհանուր ընտրական իրավունքի պետիցիա՝ պահանջելով, որ ընտրության իրավունք տրվի առանց սեռը կամ ռասան հաշվի առնելու։ Միացյալ Նահանգների Կոնգրեսում պետիցիան ներկայացրեց Սթիվենսը ։ Չնայած այս ջանքերին, 1868 թվականինտասնչորսերորդ փոփոխությունն ընդունվեց առանց ճշգրտման։
Ժամանակին, երբ Տասնհինգերորդ փոփոխությունը պատրաստվում էր Կոնգրես մտնել, Սթենթոնի դիրքորոշումը մեծ անջրպետ առաջացրեց կանանց շարժման շրջանակներում։ Կանանց իրավունքների շարժման բազմաթիվ առաջնորդներ, այդ թվում՝ Լյուսի Սթոունը, Էլիզաբեթ Բլեկվելը և Ջուլիա Ուորդ Հոուն, վճռականորեն դեմ էին Սթենթոնի «ամեն ինչ կամ ոչինչ» դիրքին։ Մինչև 1869 թվականը, տասներեքերորդ փոփոխության վավերացման վերաբերյալ տարաձայնությունները ծնեցին ընտրական իրավունք պահանջող կանանց երկու առանձին կազմակերպություններ։ Կանանց ընտրական իրավունքի ազգային ասոցիացիան (National Woman Suffrage Association - NWSA), որը հիմնադրվել էր 1869 թվականի մայիսին՝ Էնթոնիի և Սթենթոնի կողմից, վերջինս 21 տարի նախագահել էր այն, դեմ էր առանց կանանց ընտրական իրավունքի մասին լրացում անելու՝ տասնհինգերորդ փոփոխության ընդունմանը և, մասնավորապես, Սթենթոնի ազդեցության տակ, պաշտպանում էր կանանց մի շարք հիմնահարցեր, որոնք համարվում էին ծայրահեղ արմատական ​​ընտրական իրավունքներ ունեցող շարժման առավել պահպանողական անդամների կողմից։ Ավելի լավ ֆինանսավորվող, առավել մեծ և ավելի ներկայացուցչական սուֆրաժիստական «Կանանց ընտրական իրավունքի ամերիկյան ասոցիացիա» (American Woman Suffrage Association - AWSA) ընկերությունը ստեղծվեց հաջորդ տարվա նոյեմբերին, որը ղեկավարում էին Սթոունը , Բլեքվելը և Հոուն , տասներեքերորդ փոփոխության հետ համաձայն էր այնպես, ինչպես գրված էր։ Այդ փոփոխության ընդունումից հետո AWSA-ն գերադասեց կենտրոնանալ միայն կանանց իրավունքի, այլ ոչ թե պաշտպանել Սթոունիի կողմից պաշտպանվող՝ կանանց ավելի լայն իրավունքների վրա. գենդերային չեզոք ամուսնալուծության օրենքներ, կնոջ իրավունքը հրաժարվել ամուսնու հետ սեռական հարաբերությունից, մեծացնել կանանց տնտեսական հնարավորությունները և կանանց ատենակալ լինելու իրավունք ։
Համոզված լինելով, որ տղամարդկանց չպետք է տրվի քվեարկության իրավունք, առանց կանանց նույնպիսի արտոնություն տալու, նախկին ստրուկ և ֆեմինիստուհի Սոջորներ Թրութը միացավ Սթենթոնի և Էնթոնիի կազմակերպությանը ։ Սթենթոնին, Էնթոնիին և Իստին միացան Մաթիլդա Ջոսլին Գեյգը, որը հետագայում Սթենթոնի հետ աշխատեց «Կնոջ Աստվածաշունչը» գրքի վրա։ Չնայած Սթենթոնի դիրքորոշմանը և նրա և այլոց ջանքերին` Տասնհինգերորդ փոփոխությունը ընդլայնելու և բոլոր կանանց քվեարկության իրավունքը ներառելու համար, այս փոփոխությունը նույնպես անցավ, իր նախնական գրված տարբերակով, 1870 թվականին։
Հետագա տարիներին Սթենթոնը շահագրգռված էր կոոպերատիվ միություններ և աշխատատեղեր ստեղծելու ջանքերով։ Նրան գրավում էին նաև քաղաքական ռադիկալիզմի տարբեր ձևեր՝ պոպուլիստական շարժմանը ծափահարող և իրեն սոցիալիզմի հետ նույնականացնելով, հատկապես ֆաբիական սոցիալիզմի հետ ։
21-րդ դարում Սթենթոնը համարվում է վաղ ամերիկյան դեմոկրատական սոցիալիստ ։
Հետագա տարիներ
Տասնհինգերորդ փոփոխության վավերացմանը հաջորդող տասնամյակում և՛ Սթենթոնը, և՛ Էնթոնին ավելի ու ավելի շատ սկսեցին հակվել առաջին անգամ Վիկտորիա Վուդհոլի կողմից առաջարկված տեսակետին, որ տասնչորսերորդ և տասներեքերորդ փոփոխությունները, ըստ էության, կանանց քվեարկելու իրավունք տալիս են ։ Նրանք պնդում էին, որ տասնչորսերորդ փոփոխությունը, որը սահմանում է, որ քաղաքացի են «բոլոր անձինք, ովքեր ծնվել են կամ հպատակագրվել են Միացյալ Նահանգներում և ենթարկվում են դրա իրավասությանը», ներառում է կանանց, և որ տասներեքերորդ փոփոխությունը բոլոր քաղաքացիներին քվեարկելու իրավունք է տալիս ։ Օգտագործելով այս տրամաբանությունը, նրանք պնդում էին, որ այժմ կանայք ունեն քվեարկության սահմանադրական իրավունք և որ դա պարզապես այդ իրավունքը հաստատելու խնդիր է։ Սահմանադրության վրա հիմնված այս փաստարկը, որը կոչվում էր «նոր հեռացում» (the new departure) կանանց իրավունքների շրջանակում, այն բանի համար, որ այն տարաձայնություն է ունեցել նահանգային ​​մակարդակով քվեարկության օրենքները փոփոխելու ավելի վաղ փորձերի հետ, առաջինը Էնթոնիին (1872), իսկ ավելի ուշ Սթենթոնին (1880), մղեց գնալ ընտրություններին և քվեաթերթիկ պահանջել ։ Չնայած դրան, և հարյուրավոր այլ կանանց կողմից արված նմանատիպ փորձերին, գրեթե 50 տարի անցավ, մինչև կանայք քվեարկության իրավունք կստանային Միացյալ Նահանգների ամբողջ տարածքում։
Այս ընթացքում Սթենթոնը ավելի լայն ուշադրություն էր դարձնում կանանց իրավունքներին, ընդհանուր առմամբ, այլ ոչ թե նեղացնելով իր ուշադրությունը միայն մասնավորապես կանանց ընտրական իրավունքի վրա։ 1870 թվականին տասնհինգերորդ փոփոխության ընդունումից և «Հավասար իրավունքների ասոցիացիայի» և այնպիսի հանրաճանաչ սուֆրաժիստների, ինչպիսիք են Սթոունը, Բլեքվելը և Հոուենը, այդ փոփոխությանն աջակցելուց հետո, Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոնի և կանանց շարժման այլ առաջնորդների միջև եղած անջրպետն ընդլայնվեց, քանի որ Սթենթոնը սկսեց անտեսել մի քանի առաջնորդների հենակետ հանդիսացող հիմնարար կրոնական հավատամքները։ Ի տարբերություն իր գործընկերներից շատերի, Սթենթոնը հավատում էր, որ կազմակերպված քրիստոնեությունը կանանց հեռացնում է հասարակության մեջ ընդունելի դիրք ունենալուց։ Վերջ ի վերջո նա այս տեսակետը հրապարակեց իր աստվածաշնչյան մեկնաբանության մեջ, որը կոչվում էր «Կնոջ Աստվածաշունչ», որը արտահայտում էր աստվածաշնչային սուրբ գրությունների ֆեմինիստական ​​ընկալումը և փորձում էր շտկել հիմնարար սեքսիզմը, որը Սթենթոնը հավատում էր, որ բնորոշ է կազմակերպված քրիստոնեությանը ։ Ի տարբերություն 19-րդ դարի ամերիկյան հասարակության, որտեղ քաղաքական գործիչները հաճախ հղում էին անում Աստվածաշունչը կանանց ենթակայության տակ պահելու համար, Սթենթոնը քննադատեց Աստվածաշունչը՝ հրաժարվելով վերաբերվել դրան որպես սուրբ տեքստի։ Սթենթոնը բազմաթիվ քննադատություններ է արել, որոնք խիստ հեռանում են քրիստոնեական ավանդույթից, ներառյալ՝ առաջարկելով վերանայել Երրորդության հիմնարար քրիստոնեական ուսմունքը։ Ավելի ուշ, իր ինքնակենսագրության մեջ Սթենթոնը նկարագրել է աստվածաշնչյան մեկնաբանությունը. «Որքան կարդում էի, այնքան ավելի սուր էի զգում կանանց համոզելու կարևորությունը, որ եբրայերեն դիցաբանությունը հատուկ չի պնդում, որ ավելի բարձր ծագում ունի, քան հույներինն է… Դրա անցանկալի առանձնահատկությունները վաղուց ակնհայտ կլինեին, եթե դրանք չմեկնաբանվեին իրենց աստվածային ներշնչանքի հանդեպ հավատով» ։
Սթենթոնի հայացքները շարունակում էին նրան օտարել իր որոշ ֆեմինիստ-գործընկերներից։ Սթենթոնն աջակցում էր ամուսնալուծության իրավունքին, զբաղվածության իրավունքին և կանանց սեփականության իրավունքին։ Սրանք հարցեր էին, որոնց Կանանց ընտրական իրավունքի ամերիկյան ասոցիացիան (AWSA) նախընտրում էր չմասնակցվել ։ «Կնոջ Աստվածաշունչը», որը մերժում էր քրիստոնեությունը ի սկզբանե հայրապետական ​​և ճնշող կրոն, կոչ էր անում «19-րդ դարի համար ավելի ռացիոնալ կրոն կառուցել, և այդպիսով փախչել հրեական դիցաբանության բոլոր անհեթեթություններից, որոնք ոչ ավելի կարևոր նշանակություն ունեն, քան հունականը, պարսկականն ու եգիպտականը», շատ քրիստոնյաների հեռացնելով դրա պատճառից ։ Նրա հայցքներից շատերը համարվում էին արմատական այն հասարակության մեջ, որտեղ նա ապրում էր, ներառյալ՝ նրա միջռասայական ամուսնությունները ընդունելու կոչը։ Չնայած նա դեմ էր, որ աֆրոամերիկացի տղամարդկանց ձայն տալու իրավունքը ընդունվի առանց բոլոր կանանց ձայնի իրավունք տալու և այն վիրավորական արտահայտչամիջոցներին, որոնց նա դիմել էր այս ընդդիմությունը արտահայտելու համար, Սթենթոնը որևէ առարկություն չուներ միջռասայական ամուսնության վերաբերյալ և շնորհավորական նամակ էր գրել Ֆրեդերիկ Դուգլասին՝ սպիտակամորթ կնոջ՝ Հելեն Պիտսի հետ 1884 թվականին ամուսնանալու կապակցությամբ ։ Էնթոնին, վախենալով Կանանց քվեարկության իրավունքի ազգային ասոցիացիայի (NWSA) հրապարակային դատապարտումից և ցանկանալով պահպանել հիմնականում կանանց ընտրական իրավունքի պահանջը, Սթենթոնին խնդրում էր հանրությանը չպատմել Դուգլասին ուղղված իր նամակի մասին կամ այդ ամուսնությանը դրվատանքով վերաբերվելու մասին ։
Սթենթոնը շարունակեց գրել կանանց ընտրական իրավունքի վերաբերյալ մի շարք մեծ կարևորություն ունեցող գրքեր, փաստաթղթեր և ելույթներ։ 1876 թվականից սկսած՝ Ստանտոնը, Էնթոնին և Գեյջը համագործակցեցին՝ գրելու համար «Կնոջ ընտրական իրավունքի պատմություն» գրքի առաջին հատորը՝ վեց հատորանոց նորարարական աշխատություն, որը պարունակում է կնոջ ընտրական իրավունքի ամբողջ պատմությունը, շարժման փաստաթղթերը և նամակները ։ Առաջին երկու հատորները լույս են տեսել 1881 թվականին, իսկ երրորդը՝ 1886 թվականին։ Աշխատանքն, ի վերջո, ավարտվել է 1922 թվականին Իդա Հարփերի կողմից ։ Սթենթոնի մյուս գլխավոր աշխատանքներից են «Կնոջ Աստվածաշնչի» երկու մասերը, որոնք լույս են տեսել 1895 և 1898 թվականներին, «Ութսուն տարի և ավելին․ Հիշողություններ 1815-1897» ինքնակենսագրությունը, որը տպագրվել է 1898 թվականին և «Ինքնամենությունը» կամ «Ինքնիշխանությունը», որով նա առաջին անգամ արտասանել է որպես ելույթի խոսք Վաշինգտոնում, Ամերիկյան կանանց ազգային ասոցիացիայի 1892 թվականի համագումարում, Կոլումբիա ։
1868 թվականին Սթենթոնը, իր ժամանակաշրջանի առաջատար կին ֆեմինիստ Սյուզան Բ. Էնթոնիի և Պարկեր Պիլսբերիի հետ միասին, սկսեց հրատարակել ամենշաբաթյա «Հեղափոխություն» պարբերականը՝ Սթենթոնի խմբագրություններով, որոնք կենտրոնացած էին կանանց հարցերի լայն շրջանակի վրա ։ Սթենթոնը միաժամանակ միացավ նաև Նյու Յորքի Դասախոսական բյուրոյին (Lyceum movement)՝ ձեռնամուխ լինելով իր կարիերայի 12-ամյա դասախոսական շրջանին։ Ամեն տարի ութ ամիս ճանապարհորդելով և դասախոսելով՝ նա միջոցներ հայթայթեց իր երկու կրտսեր որդիներին քոլեջում ուսման տալու համար, և, հաշվի առնելով որպես դասախոս նրա հանրաճանաչությունը, բնակչության լայն շրջաններում իր գաղափարները տարածելու հնարավորություն էր տալիս, ձեռք բերել հասարակական լայն ճանաչում և հետագայում հաստատել իր հեղինակությունը որպես կանանց իրավունքների շարժման հանրաճանաչ առաջնորդ։ Նրա ամենատարածված ելույթներից էին «Մեր աղջիկները», «Մեր տղաները», «Համատեղ կրթություն», «Ամուսնությունը և ամուսնալուծություն», «Կյանքը բանտում» և «Աստվածաշունչը և կնոջ իրավունքները» ։ Իր դասախոսական ճանապարհորդություններով Սթենթոնն այնպես տարվեց, որ թեև ինքն էր նախագահը, բայց այդ ժամանակահատվածում նախագահել է «Կանանց ընտրական իրավունքի ազգային ասոցիացիայի» 15 կոնվենցիաներից միայն չորսը ։
Սթենթոնը, գրելուց և ելույթներից բացի, կարևոր դերակատարություն ունեցավ տարբեր նահանգներում, մասնավորապես Նյու Յորքի, Միսուրիի, Կանզասի նահանգներում կանանց ընտրական իրավունքի խթանման գործում, որտեղ այն քվեարկության դրվեց 1867 թվականին և Միչիգանում, որտեղ այն քվեարկության դրվեց 1874 թվականին։ 1866 թվականին նա անհաջող հայտ ներկայացրեց Նյու Յորքից ԱՄՆ-ի Կոնգրեսի աթոռի համար, և նա գլխավոր ուժն էր «Կանանց սեփականության օրինագծի» (Married Women's Property Acts in the United States) ընդունման հարցում, որն ի վերջո ընդունվեց Նյու Յորք նահանգի օրենսդիր մարմնում (New York State Legislature) : Նա աշխատել է Վայոմինգի, Յուտայի և Կալիֆորնիայի նահանգներում կանանց ընտրական իրավունքի համար, և 1878 թվականին նա Կալիֆոռնիայի սենատոր Աարոն Ա. Սարջենտին համոզեց ներդնել կանանց ընտրական իրավունքի փոփոխությունը` օգտագործելով մոտ ութ տարի առաջ ընդունված Տասնհինգերորդ փոփոխության նմանատիպ ձևակերպումները ։
Սթենթոնը նաև միջազգային ակտիվ գործունեություն էր ծավալում՝ շատ ժամանակ անցկացնելով Եվրոպայում, որտեղ բնակվում էր նրա դուստր և իր ֆեմինիստ-գործընկերուհին՝ Հարրիոտ Սթենթոն Բլաչը։ 1888 թվականին նա օգնեց նախապատրաստվել Կանանց միջազգային խորհրդի հիմնադրմանը ։ 1890 թվականին Սթենթոնը դեմ է արտահայտվել «Կանանց ընտրական իրավունքի ազգային ասոցիացիայի» միաձուլմանը ավելի պահպանողական և կրոնական կողմնորոշմամբ «Կանանց ընտրական իրավունքի ամերիկյան ասոցիացիայի» հետ ։ Նրա առարկությունները չխանգարեցին, որ կազմակերպությունները միավորվեն՝ ստեղծելով «Կանանց ընտրական իրավունքի ամերիկյան ազգային ասոցիացիա» (NAWSA): Չնայած նրան, որ դեմ էր միաձուլմանը, Սթենթոնը դարձավ կազմակերպության առաջին նախագահը՝ հիմնականում Սյուզան Բ․ Էնթոնիի միջամտության շնորհիվ։ «Կանանց Աստվածաշունչը» և ամուսնալուծության վերաբերյալ նրա դիքորոշման պատճառով նա, սակայն, երբեք հեղինակություն չէր վայելում «Ազգային ամերիկայանի» ավելի կրոնական պահպանողական անդամների շրջանում ։
1892 թվականի հունվարի 18-ին, Սթենթոնը, մահից մոտ տասը տարի առաջ, միացավ Էնթոնիին, Սթոունին և Իզաբելլա Բեյչեր Հուքերին՝ ԱՄՆ Դատական իշխանությունների պալատի առջև ընտրելու իրավունք ստանալու հարցում ։ Մոտ հինգ տասնամյակ կանանց ընտրության և կանանց իրավունքների համար պայքարելուց հետո, Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոնը մի վերջին անգամ ելույթ ունեցավ Միացյալ Նահանգների Կոնգրեսի անդամների առջև ։ Օգտագործելով այն տեքստը, որը դարձավ «Ինքնության մենությունը» կամ «Ինքնամենություն» (The Solitude of Self), նա խոսեց անհատի գլխավոր արժեքի մասին՝ նշելով, որ արժեքը հիմնված չէ սեռի վրա։ Ինչպես Սթենթոնի « Սենտիմենտների հռչակագրում », որը նա գրել էր դեռ 45 տարի առաջ, Սթենթոնի հայտարարությունում ասվում էր ոչ միայն մասնավորապես կանանց քվեարկության իրավունքի անհրաժեշտության մասին, այլև հասարակության մեջ և, ընդհանրապես, կանանց շրջանում կանանց դիրքի նորովի ընկալման անհրաժեշտության մասին․
Լյուսի Սթոունն այնքան տպավորված էր իրեն հաջորդած Սթենթոնի ելույթի փայլով, որ «Ինքնամենությունն» ամբողջությամբ հրապարակեց իր Woman's Journal ամսագրում՝ իր սեփական ելույթը թողնելով հանձնաժողովի մոտ ։
Սթենթոնը վճռականորեն աջակցել է 1898 թվականին Իսպանա-ամերիկյան պատերազմին՝ գրելով. «Թեև ես ատում եմ պատերազմն ինքնին, բայց ես ուրախ եմ այս դեպքում։ Ես կցանկանայի տեսնել Իսպանիան ... երկրի երեսից վերացած» ։
Մահ, թաղում և հիշողություն
Սթենթոնը մահացել է սրտի անբավարարությունից Նյու Յորք քաղաքի իր տանը, 1902 թվականի հոկտեմբերի 26-ին՝ ԱՄՆ-ում կանանց ընտրելու իրավունք ստանալուց 18 տարի առաջ։ Նրա մարմինը հանգչում է Նյու Յորք նահանգի Բրոնքսի Վուդլաունի գերեզմանատանը։ Գերեզմանի վրա տեղադրված է իր և ամուսնու այդտեղ հողարկավոր ված լինելու հուշարձան ։
Թեև Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոնը չէր կարողացել հաճախել պաշտոնական քոլեջ կամ համալսարան, սակայն նրա դուստրերը կարողացան բարձրագույն կրթություն ստանալ։ Մարգարետ Լիվինգսթոն Սթենթոն Լոուրենսը հաճախել է Վասար քոլեջ (1876) և Կոլումբիայի համալսարան (1891), իսկ Հարիոթ Սթենթոն Բլաչը բակալավրի և մագիստրոսի աստիճան է ստացել Վասար քոլեջում, համապատասխանաբար, 1878 և 1891 թվականներին ։
Սթենթոնի մահից հետո կրոնի մասին նրա ոչ ուղղափառ գաղափարները և կանանց զբաղվածության և կանանց այլ հարցերի վրա շեշտադրումները ստիպեցին, որ շատ սուֆրաժիստներ կենտրոնանան Էնթոնիի, այլ ոչ թե կանանց ընտրական իրավունքի շարժման հիմնադիր Սթենթոնի վրա։ «Կնոջ Աստվածաշունչը» 1895 թվականին Սթենթոնի վիճահարույց հրատարակությունը նրանից օտարեց ավելի կրոնական ավանդական սուֆրաժիստներին և ամրապնդեց Էնթոնիի դիրքը որպես կանանց ընտրական իրավունքի ավելի իրապես ճանաչված առաջնորդ ։ Էնթոնին շարունակեց աշխատել NAWSA-ի հետ և ավելի մոտիկից ծանոթացավ շարժման համեմատաբար երիտասարդ անդամներից շատերին ։ 1923 թվականին Սենեկա Ֆոլսի կոնվենցիայի 75-ամյակը նշելու ժամանակ, միայն Հարիոթ Սթենթոն Բլաչը հարգանքի տուրք մատուցեց այն դերին, որը մայրն ունեցել էր կանանց իրավունքների շարժումը խթանելու գործում ։ Նույնիսկ 1977 թվականին Էնթոնին մեծ ուշադրության արժանացավ որպես շարժման հիմնադիր, մինչդեռ Սթենթոնը անտեսվեց ։ Ժամանակի ընթացքում, սակայն, Սթենթոնի նկատմամբ հետաքրքրությունն ավելացավ։
Ադելաիդ Ջոնսոնը իր հարգանքի տուրքն է մատուցել Սթենթոնին, Լուկրեցիա Մոտտի և Սյուզան Բ․ Էնթոնիի հետ միասին արձանախումբ ստեղծելով, որը գտնվում է Միացյալ Նահանգների Կապիտոլիումում, որը բացվել է 1921 թվականին։ Սկզբնապես ցուցադրվել է ԱՄՆ Կապիտոլիումի կրիպտեում, քանդակը տեղափոխվել է նրա ներկայիս վայր 1997 թվականին և ավելի լավ երևում է Ռոտոնդայում ։
1969 թվականին հիմնադրվեց «Նյու Յորքի արմատական ֆեմինիստները» (New York Radical Feminists) խումբը։ Այն կազմակերպված էր անցյալի նշանավոր ֆեմինիստների անունով փոքր բջիջներից կամ «բրիգադներից»․ Անն Կոեդտը և Շուլամիթ Ֆայրսթոունը ղեկավարում էին Սթենթոն-Էնթոնի բրիգադը։
1973 թվականին նրան ընդունեցին Կանանց փառքի ազգային սրահ ։
1975 թվականին Թենաֆլիում, Նյու Ջերսի նահանգ, Ստանտոնի տունը հայտարարվեց ազգային պատմական նշանակության վայր ։
2008 թվականի մարտին 37 Park Row-ում գտնվող Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոնի և Սյուզան Բ․ Էնթոնիի «The Revolution» թերթի սկզբնական գրասենյակը ներառված էր Մանհեթենի Կանանց իրավունքների պատմական վայրերի Նյու Յորք Սիթիի քարտեզում, որոնք առնչվում էին կամ նվիրված էին կարևոր կանանց, որոնք ստեղծվել էին Մանհեթեն Բորոյի նախագահի (Manhattan Borough President) գրասենյակի կողմից ։
1999 թվականին Սթենթոնի նկատմամբ հետաքրքրությունը կրկին վերածնվեց, երբ Քեն Բըրնսը և այլք նկարահանեցին ''«Ոչ միայն մեր համար. Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոնի և Սյուզան Բ․ Էնթոնիի պատմությունը»'' վավերագրական ֆիլմը  ։ Եվս մեկ անգամ ուշադրությունը սևեռվեց նրա կենտրոնական, հիմնարար դերի վրա՝ ոչ միայն կնոջ ընտրական իրավունքի, այլև Միացյալ Նահանգներում կանանց իրավունքների լայն շարժումը ձևավորելու գործում, որն իր մեջ ներառում էր կանանց ընտրական իրավունք, կանանց իրավական բարեփոխում և հասարակության մեջ կնոջ դերում ամբողջությամբ ։
Նաև 1999 թվականին Թեդ Աուբի քանդակը բացվեց որպես ոգեկոչման հիշատակ, երբ 1851 թվականի մայիսի 12-ին Ամելիա Բլումերը Սթենոնին ներկայացրեց Սյուզան Բ. Էնթոնիին ։ «Երբ Էնթոնին տեսավ Սթենթոնին» կոչվող այս քանդակը բաղկացած է երեք կանանցից, որոնք պատկերված են որպես իրական չափի բրոնզե արձաններ, և տեղադրված է Վան Կլեֆ լճի մոտակայքում՝ Նյու Յորքի Սենեկա Ֆոլս քաղաքում, որտեղ տեղի է ունեցել նրանց ծանոթությունը ։
«Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոնի հղի ուսանողների և երեխա ունեցող ծնողների ծառայությունների մասին» օրենքը, որն առաջին անգամ ներդրել է սենատոր Էլիզաբեթ Դոուլը (R-NC) 2005 թվականի նոյեմբերի 8-ին, որպես՝ S. 1966 , փորձնական ծրագիր է՝ տարեկան $ 10 միլիոն դոլար ֆինանսավորմամբ, 200 դրամաշնորհով բարձրագույն կրթության հաստատությունների հղի և երեխա ունեցող ուսանողական ծառայությունների գրասենյակ հիմնելը խրախուսելու և գործելու համար ։ Համալսարանական գրասենյակը սպասարկելու է ծնող-ուսանողներին, ապագա ուսանող ծնողներին, ովքեր հղի են կամ պատրաստվում են երեխա որդեգրել, ինչպես նաև այն ուսանողներին, ովքեր երեխային մանկատուն կամ որդեգրման են տվել։
Սթենթոնը հիշատակվում է նաև Ամելիա Բլումերի, Սոջորներ Թրութի և Հարրիետ Ռոս Թաբմանի հետ միասին հուլիսի 20-ին Եպիսկոպոսական եկեղեցու սրբերի օրացույցում որպես սոցիալական բարեփոխիչներ ։
ԱՄՆ ֆինանսների նախարարությունը 2016 թվականի ապրիլի 20-ին հայտարարեց, որ նոր օրինագծի համաձայն Քեդի Սթենթոնի դիմանկարը կհայտնվի նորաստեղծ $ 10-ի հետևի մասում՝ Լուկրեցիա Մոտտի, Սոջորներ Թրութի, Սյուզան Բ․ Էնթոնիի, Էլիս Փոլի և 1913 թվականի Կանանց շքերթի պատկերման հետ միասին։ Նոր՝ 5, 10 և 20 դոլար արժողությամբ օրինագծերի նախագծերը պլանավորվել էր բացել 2020 թվականին՝ 19-րդ փոփոխությամբ ամերիկացի կանանց ընտրության իրավունք ստանալու 100-ամյակի կապակցությամբ, բայց հետաձգվել է ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սուֆրաժիստներ Կատեգորիա:Կանանց իրավունքների իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Աբոլիցիոնիստներ Կատեգորիա:Վիկտորյան դարաշրջանի կանայք Կատեգորիա:Սուֆրաժիստներ ըստ ազգության Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Աթեիստներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Վիկտորյական դարաշրջանի անձինք Կատեգորիա:Ամերիկացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Սոցիալիստ ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին գրողներ
Կալդոնո
Կալդոնո (Caldogno), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վիչենցա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 11129 մարդ (2009), բնակչության խտություն՝ 742 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 15 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 36030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0444։
Համայնքի հովանավորն է Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչը։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի 8-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ահմադ Շաուկի
Ահմադ Շաուկի (, ամբողջական անուն՝ علي أحمد شوقي بك, Ալի Ահմադ Շաուկի բեկ)՝ արաբ բանաստեղծ, ժամանակակից արաբական բանաստեղծության հիմնադիրներից ։
19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին արաբական պոեզիայի զարգացումը կապված է նեոդասականության հետ, կասիդայի վերածնունդով։ Արաբական գրականության մեջ նեոդասականությունն այն է, որ պետք է պահպանել հին արաբական պոեզիայի ձևը՝ կասիդան, հարմարեցնել ժամանակի պահանջներին։ Այս ժանրի առավել հայտնի ներկայացուցիչներն են Մահմուդ Սամի ալ-Բարուդին, Հաֆիզ Իբրահիմը, Ահմադ Շաուկին։
Ստեղծագործություն
Եգիպտոս վերադառնալուց հետո նա հմտանում է ներբողներ գրելու մեջ և իր հարուստ բառապաշարով հասնում ալ-Մութանաբբիին։ Սովորական լիրիկան նույնպես խորթ չէր Շաուկիի ստեղծագործություններին։ Այս ժանրում նա գրել է 2-3 տասնյակի հասնող գործեր, որոնք 1990-ականներին թարգմանվեցին մի շարք եվրոպական լեզուներով։ Լիրիկայի ժանրում նա փորձեց նորամուծություններ կատարել ֆրանսիական պոեզիայից։ Նրա ստեղծագործություններում տեղ են գտել նաև բնության նկարագրություններ։ Նա գտնում էր, որ ամեն ինչի տրամաբանական հիմքում ընկած է բնությունը, այդ իսկ պատճառով նա իր կասիդաներում կենդանություն է տալիս բնությանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արաբ բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Նատալյա Կոբրինսկա
Կոբրինսկան հոր հետ մեկնում է Վիեննա, որտեղ հանդիպում է Իվան Ֆրանկոյին։ Ֆրանկոն խրախուսում է նրան ստանձնել ուկրաինացի կանանց կարգավիճակը բարելավելու պարտականությունը և աջակցել նրանց ձգտելու տղամարդկանց հետ հավասարությանը։ 1884 թվականին նա նախաձեռնեց Տովարիշստվո ռուսկիխ ժինոկը (ուկրաինացի կանանց ասոցիացիա) կանանց կրթելու համար՝ ծանոթացնելով նրանց գրականությանը և քննարկումներ ծավալելով կանանց իրավունքների վերաբերյալ։ 1890 թվականին նա հանդիսանում էր մի պատվիրակության անդամ, որը լոբբինգ էր իրականացնում Կրթության նախարարի դեմ՝ թույլ տալու կանանց հաճախել համալսարան։ Նա նաև պայքարում էր համընդհանուր ընտրական իրավունքի, ցերեկային խնամքի եւ կոմունալ խոհանոցների համար ։
Կոբրինսկան իր առաջին պատմվածքը՝ «Շումինսկան» (որը հետագայում հայտնի դարձավ որպես Ժամանակների ոգին) 1883 թվականին, հաջորդ տարի գրեց Մի կտոր հացի համար նովելը ։ 1887 թվականին Օլենա Պչիլկայի հետ խմբագրել է Պերշիյ վինոկը (Առաջին պսակ)՝ ուկրաինացի կանանց ստեղծագործությունների հավաքածուն։Կոբրինսկայայի հրատարակչությունը՝ Ժինոչա սպռավան հրատարակել է կանանց խնդիրների վերաբերող երեք օրացույց Նաշա դոլյա անվանումով ։
Նատալյա Կոբրինսկան մահացել է Բոլեխիվում 1920 թվականին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի խմբագիրներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի գրողներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի ֆեմինիստներ
Ֆրետմել
Ֆրետմել (Frettemeule), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում :
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 262 մարդ, բնակչության խտությունը` 35.17 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.45 կմ² տարածք:
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 186 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 139-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 47: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,7 %: 139 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 119 անձ (68 տղամարդ և 51 կին): Գործազուրկ են եղել 20 անձ (10 տղամարդ և 10 կին): 47 անաշխատունակներից 9-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 19-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Սրտի փոխպատվաստում
Պատմություն
Առաջին փոխպատվաստումը կատարվել է 1964 թվականին Դժեմ Խարդի կողմից՝ մարդու սիրտը փոխարինելով շիմպանզեի սրտով, այդ ժամանակ հիվանդը ապրել է ընդամենը մեկուկես ժամ։ Առաջին հաջողված սրտի փոխպատվաստումը տեղի է ունեցել 1967 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Բարնարդ Կրիստիանի կողմից Հարավային Աֆրիկայի Հանրապետությունում ։ Վիրահատությունը տեղի է ունեցել Քեյփթաունի հոսպիտալում։ 25-ամյա Դենիս Դարալի սիրտը, ով մահացել էր ավտովթարից, փոխպատվաստվել է 55-ամյա Լուիս Վասկանսկին, ով տառապում էր սրտի անբուժելի հիվանդությամբ։ Չնայած նրան, որ վիրահատությունը կատարվել է անթերի, Վասկանսկին ապրել է ընդամենը 18 տարի և մահացավ երկկողմանի թոքաբորբից ։ Տոն Խյուիզմը համարվում է միջազգային ռեկորդակիր, ով փոխպատվաստված սրտով ապրեց 31 տարի և մահացավ մաշկի քաղցկեղից ։ Արհեստական կամ կենդանու սրտով կատարված փոխպատվաստումներն այդքան էլ հաջողված չեն, քան մարդու սրտով կատարված վիրահատությունները։
Հերմիտի բազմանդամներ
Սահմանում
Հերմիտի բազմանդամների թեորեմը ընդհանրապես որոշվում է արտահայտությամբ
Սրտի փոխպատվաստում
Վիրաբուժական տեխնիկա
Ներկայումս մշակվել է բազմաթիվ փոխպատվաստման մեթոդներ, բայց լայն տարածում են ստացել ընդամենը երկուսը՝ բիատրալ (երկնախափորոքային), որ մշակվել է Ռիչարդ Լոուերի և Շամվեե Նորմանի կողմից և կիրառվել 1967 թվականին Կ. Բառներդոյի կողմից, ենթադրաբար դոնորի սրտի միացումը հիվանդի աջ և ձախ նախասրտերին։ Ենթադրվում է, որ փոխպատվասման բիատրալ մեթոդն ավելի արդյունավետ է, քանի որ քչացնում է սրտի կյանքի ռիսկերը փոխպատվաստումից հետո ։
Հերմիտի բազմանդամներ
Սահմանում
Ֆիզիկայում ընդհանրապես օգտագործվում են այլ արտահայտություններ
Սրտի փոխպատվաստում
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տրանսպլանտոլոգիա Կատեգորիա:Բժշկություն
Հերմիտի բազմանդամներ
Սահմանում
Առաջին տասնմեկ գլխավոր արտահայտությունները բազմանդամների համար։
Անալոգիական եղանակով որոշվում է առաջին տասնմեկ բազմանդամների ֆիզիկակական սահմանման համար։
Ընդհանուր հավասարումը Հերմիտի բազմանդամների համար ունի հետևյալ տեսքը՝
Հատկություն
H_n(x) բազմանդամը պարունակում է անդամներ այնպիսի պարզությամբ, ինչպես որ n թիվը։
Գումարման բանաձև
Հերմիտի բազմանդամների համար կա բազմապատկման հետևյալ բանաձևը։
Հեշտությամբ կարողենք տեսնել, որ հաջորդ բանաձևերը հանդիսանում են նրա մասնավոր դեպքերը։
Օրթոգոնալություն
Հերմիտի բազմանդամը ստեղծում է լիքը օրթոգոնալ սիստեմ ինտերվալում  կամ  զանգվածով, կախված սահմանումից։ որտեղ \delta_{mn}-ը Կրոնեկերայի դելտա-սիմվոլն է։ Էրմիտի բազմանդամների օրթոգոնալության կարևոր հետևանք է հանդիսանում Հերմիտի բազմանդամների շարքում տարբեր ֆունկցիաների վերլուծման հնարավորությունը։ Յուրաքանչյուր ոչ բացասական p ամբողջ թվի համար ճշմարիտ է արտահայտությունը։
Դրանից բխում է կապ ֆունկցիայի տարալուծված գործակցի միջև և  ֆունկցիայի տարալուծված գործակցի միջև, որը անվանում են Նիլս Նիլսոնի կապ։
Օրինակ Կումերիկ տարալուծված ֆունկցիան կունենա հետևյալ տեսքը՝
Որտեղ -ը գեր-երկրաչափական ֆունկցիայի երկրորդական դասավորության ընթանրացումն է, իսկ \Gamma(x)-ը գամմա ֆունկցիան է։
Տարալուծված ֆունկցիաներ, որոնց մեջ բացակայում է աստիճանացույց
Տարալուծված հիպերբոլական ֆունկցիաները և եռանկյունաչափական ֆունկցիաները ունեն հետևյալ տեսքը՝
Դիֆերենցիալ հավասարումները
H_n(x) Հերմիտի բազմանդամները հանդիսանում են գծային դիֆերենցիալ հավասարումների լուծումներ
,
որտեղ A,B կամայական հաստատուններ են, իսկ h_n(x) ֆունկցիան կոչվում է Էրմիտի ֆունկցիայի երկրորդ տիպ։ Այս ֆունկցիաները չեն հանգում բազմանդամներին և դրանց կարելի է արտահայտել միայն տրանսցենդենտ ֆունկցիաների՝ e^{x^2/2} և միջոցով։
Արտահայտում
Որտեղ \Gamma ուրվագիծն է, որը ներառում է կոորդինատի սկիզբը
.
Կապ այլ հատուկ ֆունկցիաների հետ
<!--
Ссылки
-->
Կատեգորիա:Հանրահաշիվ
Իոն Դիակոնեսկու
Իոն Դիակոնեսկու (Ion Diaconescu, ), ռումինացի հակակոմունիստ ակտիվիստ և քաղաքական գործիչ։ Ռումինիայի կոմունիստական դարաշրջանում 17 տարի՝ 1947-1964 թվականներին անցկացրել է բանտում որպես քաղբանտարկյալ ։ Ավելի ուշ նա դարձել է Քրիստոնեա-դեմոկրատական ազգային գյուղացիական կուսակցության առաջնորդ։
Մանկություն և պատանեկություն
Իոն Դիակոնեսկուն ծնվել է 1917 թվականի ամռանը Արջեշ բնակավայրում, որն այդ ժամանակ գտնվում էր Գերմանիայի տիրապետության տակ, քահանա Պոպեսկուի ընտանիքում։ Ավելի ուշ նա հաճախ է վերադարձել իր մանկության վայրերը՝ նույնիսկ լինելով արդեն ծեր հասակում։ Նրա ընտանիքում եղել է «քահանայական երկարամյա ավանդույթ»․ ընտանիքի շատ անդամներ եղել են հոգևորականներ ու քահանաներ։ 1936 թվականին 19 տարեկան հասակում Դիակոնեսկուն դարձել է Ռումինիայի գյուղացիական կուսակցության երիտասարդական թևի անդամ ։ Այս շրջանում նա ուղևորվել է Բուխարեստ, որտեղ սովորել է Պոլիտեխնիկական համալսարանի էլեկտրական համակարգերի բաժնում, որն ավարտել է 1942 թվականին։ Այնհուհետև Դիակոնեսկուն աշխատել է գյուղատնտեսության նախարարությունում՝ որպես տեխնիկական գրախոս։
Քաղբանտարկյալ
1947 թվականին Դիակոնեսկուն հեռացվել է նախարարության իր աշխատանքից իր քաղաքական գործունեության պատճառով։ Կուսակցության առաջնորդների շղթայական ձերբակալություններից հետո Իոնը, լինելով իր կուսակցության երիտասարդական խմբի առաջնորդ, նույնպես արժանացել է իշխանությունների հետապնդումներին։ 1947 թվականի դեկտեմբերի 1-ին նա ձերբակալվել է Բուխարեստի իր բնակարանում։ 1948 թվականին դատապարտվել է 15 տարվա ազատազրկման՝ գույքի բռնագրավմամբ։