cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականություն
Ուկրաինա
1991 թվականի նոյեմբերի 19-ին երկու երկրների միջև ստորագրվեց «Ուկրաինայի և Ադրբեջանի Հանրապետության միջպետական հարաբերությունների հիմքերի մասին» պայմանագիրը։ Ադրբեջանա-ուկրաինական դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են 1992 թվականի փետրվարի 6-ին։ 1992-1994 թվականների ընթացքում ստորագրվել են մի շարք համաձայնագրեր ։
1995 թվականի հունվարի 25-ին Ուկրաինայի և Ադրբեջանի միջև ստորագրվել է բարեկամության և համագործակցության մասին պայմանագիր։
Ադրբեջանում Ուկրաինայի դեսպանատունը սկսել է իր աշխատանքը 1996 թվականի մայիսի 5-ին, իսկ Ուկրաինայում Ադրբեջանի դեսպանատունը բացվել է ավելի ուշ՝ 1997 թվականի մարտի 12-ին ։
1997 թվականի մարտին Ուկրաինայի նախարարների կաբինետը և Ադրբեջանի Հանրապետության կառավարությունը ռազմատեխնիկական համագործակցության մասին համաձայնագիր են ստորագրել։
Երկրները Վրաստանի և Մոլդովայի հետ միասին ՎՈՒԱՄ կազմակերպության հիմնադիրներն են ։
2000 թվականին երկու երկրների միջև ստորագրվել են տնտեսական և ֆինանսական խախտումների դեմ պայքարի, կառավարական կապի, պետական սահմանների պահպանության և այլ ոլորտներում համագործակցության մի շարք համաձայնագրեր։
2004 թվականի հունիսի 3-ին Ուկրաինայի նախարարների կաբինետի և Ադրբեջանի կառավարության միջև համաձայնագիր Է ստորագրվել մաքսանենգության և մաքսային կանոնների խախտման, ինչպես նաև ռազմամթերքի, պայթուցիկ նյութերի, թմրանյութերի, հոգեմետ նյութերի և պրեկուրսորների ապօրինի շրջանառության դեմ պայքարի ոլորտում համագործակցության մասին ։
2009 թվականից գործում է բարձր մակարդակի միջպետական մարմին՝ Ուկրաինայի և Ադրբեջանի նախագահների խորհուրդ։ Տարեկան անցկացվում են Խորհրդի նիստերը։
2016 թվականի հուլիսի 14-ին տեղի է ունեցել ադրբեջանա-ուկրաինական մի շարք փաստաթղթերի ստորագրման արարողությունը։ Ադրբեջանի Հանրապետության պետական մաքսային կոմիտեի նախագահը և Ուկրաինայի պետական հարկաբյուջետային ծառայության նախագահը ստորագրել են «արձանագրություն Ադրբեջանի Հանրապետության պետական մաքսային կոմիտեի և Ուկրաինայի պետական հարկաբյուջետային ծառայության միջև օդային տրանսպորտով ապրանքների փոխադրման ժամանակ մաքսային իրավախախտումների դեմ պայքարի ոլորտում փոխգործակցության մասին»։ Ուկրաինայի մշակույթի նախարարության և Ադրբեջանի Հանրապետության մշակույթի և զբոսաշրջության նախարարության միջև 2016-2020 թվականներին մշակույթի և արվեստի ոլորտում համագործակցության մասին ընդունված ծրագիրը կարևոր դեր է խաղացել ադրբեջանա-ուկրաինական համագործակցության շրջանակներում մշակութային հարաբերությունների զարգացման գործում ։ 2017 թվականի փետրվարի 6-ին կողմերը նշեցին դիվանագիտական հարաբերությունների 25-ամյակը։
Իսրայել
Իսրայելը պաշտոնապես ճանաչել է Ադրբեջանի անկախությունը 1991 թվականի դեկտեմբերի 25-ին։ Ադրբեջանն ու Իսրայելը դիվանագիտական հարաբերություններ են հաստատել 1992 թվականի ապրիլի 7-ին։ 1993 թվականի օգոստոսին բացվել Է Ադրբեջանում Իսրայելի դեսպանատունը։
Իսրայելը Ադրբեջանից նավթի երկրորդ խոշորագույն ներմուծողն է։ Նավթամթերքի իր պահանջների 30 տոկոսը Իսրայելը բավարարում է ադրբեջանական նավթի հաշվին։ 2007 թվականի փետրվարի 20-ին Իսրայելի և Ադրբեջանի կառավարությունների միջև ներդրումների փոխադարձ պաշտպանության մասին համաձայնագիր կնքվեց։
2009 թվականին իսրայելական Elbit Systems պաշտպանական ընկերությունը ներկայացուցչություն է բացել Ադրբեջանում, իսկ Ադրբեջանի պաշտպանական արդյունաբերության նախարարությունը սկսում է ԱԹՍ-ների արտադրությունը։
2016 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Բաքվում Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը հրամանագիր է ստորագրել Իսրայելի և Ադրբեջանի միջև համագործակցության միջկառավարական հանձնաժողովի ստեղծման մասին հուշագիրը հաստատելու մասին։ Հուշագիրը ստորագրվել է Իսրայելի վարչապետի՝ վերջին 20 տարվա ընթացքում Ադրբեջան կատարած առաջին այցի ընթացքում։ Հանդիպման շրջանակներում ստորագրվել են նաև համագործակցության այլ համաձայնագրեր այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են ստանդարտացման, համապատասխանության գնահատման և չափագիտության, գյուղատնտեսության բնագավառներում։ Կողմերը նաև ստորագրել են Ադրբեջանի և Իսրայելի միջև եկամուտների հարկերի նկատմամբ կրկնակի հարկումը վերացնելու մասին կոնվենցիան ։
Ադրբեջանում ապրում են մոտ 15 հազար լեռնային և այլ հրեաներ։ Ադրբեջանի Հանրապետության տարածքում գործում են երեք հրեական համայնքներ՝ 1-լեռնային հրեաների համայնք, 2-հրեաների աշքենազի համայնք, 3-վրաց հրեաների համայնք։ Ադրբեջանի մայրաքաղաքում, ինչպես նաև Գուբա և Օգուզ քաղաքներում գործում են մի քանի սինագոգեր։ 2003 թվականի սեպտեմբերին Բաքվում բացվեց առաջին հրեական դպրոցը։ Իվրիտի առաջին պաշտոնական դասընթացները Ադրբեջանում բացվել են 1987 թվականին։ Բաքվում և Ղուբայում գործում են 5 հրեական դպրոց, որտեղ սովորում է 1450 աշակերտ։ Ղուբայում կա Կրասնայա Սլոբոդա գյուղ, որը լեռնային հրեաների կոմպակտ բնակության վայր է 2017 թվականի ապրիլին երկու երկրների միջև հաստատվեց կրկնակի հարկումը չեղյալ հայտարարելու մասին ։
Իրան
2007 թվականի օգոստոսին տեղի ունեցավ Իրանի նախագահ Մահմուդ Ահմադինեժադի պաշտոնական այցը Ադրբեջան, որի ընթացքում ստորագրվեցին երկու երկրների համար կարևոր համաձայնագրեր։ Արազ գետի վրա (Օրդուբադսկայա՝ ադրբեջանական միջոցներով և Մարազադկայա՝ իրանական) երկու ՀԷԿ-երի կառուցումը, Նախիջևանի ինքնավարության և Իրանի միջև վիզային ռեժիմի պարզեցումը, Ջուղա քաղաքի և Նախիջևանի ինքնավարության իրանական և ադրբեջանական կողմերի միջև նոր ավտոմոբիլային երթուղու կառուցումը  ։
Ղազախստան
Ադրբեջանի և Ղազախստանի միջև դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են 1992 թվականի օգոստոսի 27-ին ։
1993 թվականին Բաքվում ստեղծվեց «Ադրբեջան-Ղազախստան» բարեկամության ընկերությունը։ 1994 թվականի մարտին Ղազախստանում բացվեց Ադրբեջանի Հանրապետության դեսպանությունը, իսկ 1994 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Ադրբեջանում բացվեց Ղազախստանի դեսպանատունը։
2001 թվականի նոյեմբերի 29-ին Ղազախստանի և Ադրբեջանի նախագահները Մոսկվայում ԱՊՀ գագաթնաժողովի ընթացքում ստորագրեցին «Կասպից ծովի հատակը տարանջատելու մասին համաձայնագիրը»։
2008 թվականի սեպտեմբերից Ակտաուում աշխատանքն է սկսել Ադրբեջանի գլխավոր հյուպատոսությունը։
2013 թվականի օգոստոսի 14-ին համաձայնագիր Է ստորագրվել «Azersun Holding» ընկերության կողմից «ծովային Պորտ Ակտաու» ազատ տնտեսական գոտու տարածքում ադրբեջանական պտուղ-բանջարեղենի պահպանման, վերամշակման և տեղափոխման լոգիստիկ կենտրոնի կառուցման մասին, որի շինարարությունն ավարտվել է 2016 թվականին։
2018 թվականի օգոստոսի 12-ին Ղազախստանի Ակտաու քաղաքում Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի մասին միջազգային պայմանագիր է ստորագրվել Ադրբեջանի, Իրանի, Ղազախստանի, Ռուսաստանի, Թուրքմենստանի միջև ։
Թուրքիա
Ադրբեջանի անկախության վերականգնումից հետո ադրբեջանա-թուրքական դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են 1992 թվականի հունվարի 14-ին։ 1992 թվականի հունվարից Ադրբեջանում գործում է Թուրքիայի դիվանագիտական առաքելությունը, իսկ նույն թվականի օգոստոսից՝ Թուրքիայում Ադրբեջանի դիվանագիտական առաքելությունը ։ Ադրբեջանում իրենց գործունեությունն են իրականացնում Բաքվում թուրքական դեսպանատունը և Նախիջևանում և Գյանջայում երկու գլխավոր հյուպատոսությունները։ Անկարայում է գտնվում Ադրբեջանի դեսպանատունը, իսկ Ստամբուլում և Կարսում՝ գլխավոր հյուպատոսությունները։
1992 թվականի հունվարին կնքվեց երկու երկրների միջև ռազմական համագործակցության մասին պայմանագիր։
1994 թվականի սեպտեմբերի 20-ին ստորագրվեց «դարի պայմանագիր», որտեղ Թուրքիան ներկայացվեց «թուրք պետրոլարի» ընկերության կողմից։ 2006 թվականի հուլիսի 13-ին Միջերկրական ծովի թուրքական ափին Ջեյհան տերմինալում գործարկվեց Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան նավթամուղը։ Գազատարի թուրքական հատվածը կազմել է 1076 կմ ։
2001 թվականի մարտի 12-ին Ադրբեջանի նախագահի Թուրքիա կատարած պաշտոնական այցի ընթացքում ստորագրվեց «ադրբեջանական և թուրքական հանրապետությունների միջև բնական գազի վաճառքի և ձեռքբերման պայմանագիր Ադրբեջանից Թուրքիայի Հանրապետություն բնական գազի մատակարարման վերաբերյալ»։ Այդպիսով հիմք դրվեց գազի ոլորտում Ադրբեջանի և Թուրքիայի միջև համագործակցության համար։ 2007 թվականի հունվարին շահագործման հանձնվեց Բաքու-Թբիլիսի-Էրզրում գազամուղը ։
2005 թվականի հունվարին Թուրքիայի, Ադրբեջանի և Վրաստանի միջև պայմանագիր ստորագրվեց Բաքու-Թբիլիսի-Կարս երթուղու ստեղծման մասին։ 2007 թվականի փետրվարի 7-ին ստորագրվել է միջկառավարական համաձայնագիր։ 2017 թվականի հոկտեմբերի 30-ին տեղի է ունեցել Բաքու-Թբիլիսի-Կարս երկաթուղու բացումը, որի արարողությանը մասնակցել են Ադրբեջանի և Թուրքիայի նախագահներ Իլհամ Ալիևը և Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը ։
2011 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև ստորագրվեց փոխըմբռնման հուշագիր, կոնսորցիում TANAP գազատարի կառուցման և շահագործման համար, որը հանդիսանում է Հարավային գազային միջանցքի մաս և միանում է Տրանսադրիատիկ խողովակաշարին (TAP)։ TANAP-ի շինարարությունը սկսվել է 2015 թվականին ։ 2018 թվականի հունիսի 12-ին Թուրքիայի Էսքիշեհիր նահանգում տեղի ունեցավ Տրանսանատոլիական գազատարի բացումը, որով Ադրբեջանի և Թուրքիայի նախագահները գործարկեցին գազամուղը ։
Միջազգային կազմակերպություններ
Ադրբեջանը անդամակցում է այնպիսի կազմակերպությունների, ինչպիսիք են ՄԱԿ-ի, չմիավորման շարժումը, ԱՊՀ-ի, ԵԱՀԿ-ի, Գործընկերություն հարցերով ՆԱՏՕ-ի խաղաղության, ԵԱԳԽ-ի, առողջապահության Համաշխարհային կազմակերպության, Ասիական զարգացման բանկը, Ենթակառուցվածքային ներդրումների ասիական բանկը, վերակառուցման և զարգացման Եվրոպական բանկը, Եվրոպայի Խորհուրդը, ԵՍԶՈՒՊ-ի, ԱՄՀ-ն և Համաշխարհային բանկը։
ՄԱԿ
Ադրբեջանը ՄԱԿ-ում ընդունվել է 1992 թվականի մարտի 2-ին Գլխավոր ասամբլեայի 46-րդ լիագումար նստաշրջանում։ Ադրբեջանական պատվիրակությունը ՄԱԿ-ում աշխատանքն սկսել է 1992 թվականի մայիսի 6-ին, իսկ 1993 թվականին Ադրբեջանում բացվել Է ՄԱԿ-ի ներկայացուցչությունը ։ 1995 թվականից ի վեր, բացի կազմակերպությունից, երկիրը կապեր է պահպանում ՄԱԿ-ի մասնագիտացված հաստատությունների, հանձնաժողովների (ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի, ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի, ԷԿՈՍՈՍ-ի (երկիրն ընտրվել է 2017-2019 թվականների անդամակցության ), Կանանց կարգավիճակի հանձնաժողովի, Մարդու իրավունքների հանձնաժողովի հետ) հետ։ Ադրբեջանը նաև ՄԱԿ-ի Կայուն զարգացման հանձնաժողովի անդամ է ։
2016 թվականի հուլիսին երկիրն ու կազմակերպությունը ՄԱԿ-ի և Ադրբեջանի (UNAPF) գործընկերության շրջանակային փաստաթուղթ են ստորագրել 2016-2020 թվականների համար ։ 2018 թվականի դրությամբ հայտարարվել է, որ Ադրբեջանը գործընկերության փաստաթղթի շրջանակներում արդեն մոտ 5 միլիոն դոլար է ծախսել ՄԱԿ-ի և Ադրբեջանի միջև համատեղ նախագծերի իրականացման համար ։
ԵՄ
Ադրբեջանի և Եվրոպական Միության միջև գործընկերության և համագործակցության մասին համաձայնագիրը ստորագրվել է 1996 թվականի ապրիլի 22-ին Լյուքսեմբուրգում և ուժի մեջ է մտել 1999 թվականի հուլիսի 1-ին։ 1994 թվականից Ադրբեջանը միացել է Եվրոպական Միության այնպիսի ծրագրերին, ինչպիսիք են Erasmus Mundus, Tempus, Jean Monnet և այլն, իսկ 2014 թվականից՝ Erasmus+ միասնական ծրագրին ։
2013 թվականի նոյեմբերի 29-ին Վիլնյուսում Ադրբեջանի քաղաքացիներին եվրոպական վիզաների տրամադրման դյուրացման մասին համաձայնագիր Է ստորագրվել։ Փաստաթուղթն ուժի մեջ է մտել 2014 թվականի սեպտեմբերի 1-ին։
2019 թվականին Եվրամիությունը և ՄԱԿ-ը գործարկել են Ադրբեջանում EU4Climate տարածաշրջանային նախագիծը, որն ուղղված է կլիմայական փոփոխությունների դեմ պայքարին ։ 2019 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Ստրասբուրգում Ադրբեջանի արդարադատության նախարար Ֆիքրեթ Մամեդովը ստորագրել է «արտահանձնման մասին» եվրոպական կոնվենցիային Ադրբեջանի միանալու մասին չորրորդ լրացուցիչ արձանագրությունը ։
ԵԱՀԿ
Ադրբեջանը ԵԱՀԽ-ի (այժմ ԵԱՀԿ) կողմից ընդունվել է 1992 թվականի հունվարի 30-ին, իսկ 1993 թվականի դեկտեմբերի 20-ին միացել է Փարիզյան խարտիային։ 1992 թվականի հունիսի 21-ին Մինսկում գումարվեց կոնֆերանս, որտեղ հիմնվեց ղարաբաղյան հակամարտության խաղաղ կարգավորման ուղիների որոնման Մինսկի խումբը ։ 1999 թվականին միացել է եվրոպական անվտանգության խարտիային, որը ստորագրվել Է Ստամբուլում ԵԱՀԿ գագաթնաժողովում ։
Բաքվում ԵԱՀԿ գրասենյակը բացվել է 2000 թվականի հուլիսի 18-ին։
ՆԱՏՕ
1992 թվականի մարտին Ադրբեջանի Հանրապետությունը միացավ Հյուսիսային Ատլանտիկայի համագործակցության խորհրդին, իսկ 1994 թվականի մայիսի 4-ին, երբ Բաքուն միացավ ՆԱՏՕ-ի «Գործընկերություն հանուն խաղաղության» ՆԱՏՕ-ի ծրագրին ։ 1999 թվականից ի վեր Ադրբեջանի խաղաղապահ խումբը թուրքական տաբորի կազմում սկսել է մասնակցել Կոսովոյում, 2002 թվականից՝ Աֆղանստանում, իսկ 2003 թվականի մարտից՝ Իրաքում խաղաղապահ գործողություններին։ 2011 թվականի մայիսի 25-ին Բաքուն միացավ «Չմիավորման շարժմանը»։
ՎՈՒԱՄ
Ադրբեջանի, Վրաստանի, Ուկրաինայի և Մոլդովայի համագործակցությունը սկսվել է 1996 թվականին Վիեննայում։ 1997 թվականին Եվրոպայի խորհրդի գագաթնաժողովի ժամանակ այդ պետությունների նախագահները հայտարարեցին տարածաշրջանային համագործակցության զարգացման իրենց շահերի մասին։ ՎՈՒԱՄ-ում Ադրբեջանի նախագահությունը սկսվել է 2007 թվականի հուլիսի 19-ին Բաքվի գագաթնաժողովում և շարունակվել մինչև 2008 թվականի հուլիսի 1-ը։
ՍԾՏՀ
Ադրբեջանի և Սևծովյան տնտեսական համագործակցության կազմակերպության միջև հարաբերությունները հաստատվել են 1992 թվականի հունիսի 25-ին, երբ ստորագրվեց Սևծովյան տնտեսական համագործակցության պայմանագիրը 11 պետությունների միջև ։ Ադրբեջանը և ՍԾՏՀ-ն համագործակցում են գյուղատնտեսության, ֆինանսների, կրթության, մշակույթի, զբոսաշրջության, առևտրի, տրանսպորտի, էներգետիկայի, առողջապահության և այլ ոլորտներում ։ 2015 թվականի հունվարի 1-ից ՍԾՏՀ խորհրդարանական վեհաժողովի գլխավոր քարտուղարն է Ադրբեջանի ներկայացուցիչ Ասաֆ Հաջիևը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականություն
Էրիկ Կլեպտոն
Էրիկ Պատրիկ Կլեպտոն (Eric Patrick Clapton, ), բրիտանացի ռոք երաժիշտ ու երգահան։ Բրիտանական կայսրության շքանշանակիր։ 1960-ական թվականներին Կլեպտոնը նվագել է բլյուզ-ռոք John Mayall's Bluesbreakers,The Yardbirds և Cream խմբերում։ Ավելի ուշ նրա երաժշտական ոճը տարիների ընթացքում փոխվել է, բայց նա միշտ հավատարիմ է մնացել բլյուզային արմատներին։ Կլեպտոնը աշխատել է թե՛ խմբերում, թե՛ որպես մենակատար։ Նրա «դանդաղ ձեռք» (Slowhand) մականունը դարձել է իր ամենահայտնի ալբոմներից մեկի՝ «Slowhand»-ի (1977 թվական) վերնագիրը։ Կլեպտոնի՝ որպես անհատ կատարողի ստեղծագործական կարիերայի լավագույն գործն է համարվում Բոբ Մառիլիի «I Shot the Sheriff» սինգլի քավեր տարբերակը, որը գլխավորեց ամերիկյան չարթերը 1974 թվականի սեպտեմբերին։ Էրիկ Կլեպտոնն այն ռոք-երաժիշտներից է, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել այդ ժանրի վրա։ Նա միակ երաժիշտն է, որ երեք անգամ ընդգրկվել է Ռոքնռոլի փառքի սրահում, որպես անհատ կատարող և որպես Cream և The Yardbirds խմբերի մասնակից։ Էրիկ Կլեպտոնը հայտնվել է Rolling Stone ամսագրի կողմից 2011 թվականին կազմված «Բոլոր ժամանակների լավագույն կիթառահարների» ցանկում՝ գրավելով երկրորդ հորիզոնականը Ջիմի Հենդրիքսից հետո ։ Նա նաև ընդգրկվել է նույն ամսագրի «Բոլոր ժամանակների լավագույն կատարողների» ցանկում և՛ որպես անհատ կատարող, և՛ որպես «Cream» և «The Yardbirds» խմբերի մասնակից։
Վաղ տարիներ
Էրիկ Պատրիկ Կլեպտոնը ծնվել է 1945 թվականի մարտի 30-ին Պիպլի գյուղում, որը գտնվում է Անգլիայի Սիրեյ դքսությունում։ Նրա ծնողներն էին 16-ամյա Պատրիսյա Մոլլի Կլեպտոնը (1929-1999) և 24-ամյա էդվարդ Ուոլթեր Ֆրայերը (1920-1985), ով զինվոր էր Մոնրեալից ։ Ֆրայերը գնաց պատերազմ մինչև Կլեպտոնի ծնունդը, իսկ պատերազմի ավարտից հետո վերադարձավ Կանադա։ Կլեպտոնը մեծացել է իր տատի՝ Ռոզիի և նրա երկրորդ ամուսնու հետ։ Էրիկը մեծացել է մտածելով, որ իր մայրը իր քույրն է, իսկ պապն ու տատը՝ իր ծնողները ։ Տարիներ անց նրա մայրը ամուսնանում է մեկ այլ կանադացի զինվորի հետ և մեկնում Գերմանիա ։
Իր ծննդյան օրվա կապակցությամբ Կլեպտոնը «Hoyer» ակուստիկ կիթառ է նվեր ստանում։ Սակայն այդ գործիքի վրա շատ դժվար էր նվագել և մի որոշ ժամանակ Էրիկը կորցնում է հետաքրքրությունը դեպի կիթառը ։ Երկու տարի անց նա վերսկսեց նվագել ։ Կլեպտոնը գտնվում էր բլյուզ ժանրի ազդեցության տակ և օրերով նվագում էր, ուսումնասիրելով բլյուզային ակորդներ՝ նվագելով աուդիո ձայնագրություններին զուգահեռ ։ Նա շարունակում էր իր պարապմունքները այնքան ժամանակ, քանի դեռ չէր զգում, որ ճիշտ է նվագում ։
1960-ական թվականներ
1961 թվականին Սերբիտոնի Hollyfield School անունը կրող դպրոցը ավարտելուց հետո նա ընդունվում է Քինգսթոնի համալսարան, սակայն դուրս է մնում այնտեղից, քանի որ նրան հետաքրքրում էր երաժշտությունը, այլ ոչ թե կերպարվեստը։ Նա այնքան հմուտ կիթառահար էր, որ 16 տարեկան հասակում նրան արդեն նկատում են ։ Մոտավորապես այդ շրջանում էր, որ Կլեպտոնը սկսեց ելույթ ունենեալ Քինգսթոնում, Ռիչմոնդում, լոնդոնյան Վեստ-Էնդում ։ 1962 թվականին Կլեպտոնը սկսեց ելույթ ունենալ դուետով Դեյվիդ Բրոկի հետ Սուրեյի բոլոր փաբերում ։ 17 տարեկան հասակում Էրիկ Կլեպտոնը միացավ իր առաջին՝ The Roosters խմբին։ Կլեպտոնը այնտեղ ելույթ է ունեցել 1963 թվականի հունվարից օգոստոս ամիսներին կիթառահար Թոմ Մաքգիննեսի հետ ։ 1963 թվականին Կլեպտոնը յոթ համերգ տվեց Casey Jones & The Engineers խմբի հետ ։
The Yardbirds և the Bluesbreakers
1963 թվականի հոկտեմբերին Կլեպտոնը միացավ The Yardbirds խմբին, որը փոփ-ռոք խումբ էր բլյուզային տարրերով։ Կլեպտոնը նվագեց այդ խմբում մինչև 1965 թվականի մարտը։ Խումբը սկզբնական շրջանում նվագում էր բլյուզային ստեղծագործություններ Chess/Checker/Vee-Jay լեյբոլներից։ Նա շրջագայում էր ամբողջ Անգլիայում բլյուզ երաժիշտ Սոննի Բոյ Ուիլյամսոն II-ի հետ և նրա հետ համատեղ էլ 1963 թվականի դեկտեմբերին ձայնագրեց ալբոմ, որը թողարկվեց 1965 թվականին։
Կլեպտոնը իր կենսագրին հայտնել է հետևյալը․ Իմ «դանդաղ ձեռք» (Slowhand) մականունը կնքել է Ջորջո Հոմելսոնը։ Նա ստեղծել էր մի հետաքրքիր բառախաղ․ նա անընդհատ կրկնում էր ասելով, որ ես արագ նվագող կիթառահար եմ և հենց այդպես նա «slow handclap»-ը վերածեց «slowhand»-ի ։
1965 թվականի մարտին Yardbirds-ը թողարկեց իր առաջին մեծ հիթը՝ «For Your Love», որում Կլեպտոնը կիթառ էր նվագում։ Այս երգի հաջողությունը նպաստեց խմբի կողմնորոշմանը դեպի փոփ երաժշտությունը, ինչը հոգեհարազատ չէր Էրիկ Կլեպտոնին, որի պատճառով էլ նա լքեց խումբը։ Նա իր փոխարեն առաջարկեց ընկերոջը՝ կիթառահար Ջիմմի Փեյջին, որը, սակայն, մերժեց Էրիկի առաջարկը՝ իր հերթին առաջարկելով Ջեֆ Բեքին։
Անձնական կյանք
1970 թվականին Էրիկ Կլեպտոնը խենթորեն սիրում էր Պատտի Բոյդին, ով այդ ժամանակ իր ընկերներից մեկի՝ Ջորջ Հարիսոնի կինն էր։ Բոյդի հանդեպ նրա սերը երևում է «Layla and Other Assorted Love Songs» անունը կրող ալբոմում (ձայնագրվել է 1970 թվականին  Derek and the Dominos խմբի հետ համատեղ), մասնավորապես «Layla» ստեղծագործության մեջ ։ Սկզբնական շրջանում Բոյդը անտարբեր էր նրա հանդեպ, սակայն մի քանի տարի անց նա թողնում է Հարիսոնին և սկսում սիրավեպ Կլեպտոնի հետ (1974 թվական)։ 1979 թվականին նրանք ամուսնանում են։ Չնայած սրան՝ Հարիսոնն ու Կլեպտոնը մնում են մտերիմ ընկերներ ։ 1984 թվականին Բոյդը հեռանում է Կլեպտոնից՝ դա բացատրելով նրա ալկոհոլիզմով և բազմաքանակ սիրավեպերով։ Ապահարզանը պաշտոնապես գրանցվեց 1988 թվականին ։
1985 թվականին Կլեպտոնը սիրավեպ սկսեց իտալացի ֆոտոմոդել Լորի դել Սանտոյի հետ (Lory Del Santo), ում նվիրված է նրա «Lady of Verona» երգը։ Նրանք ունեցել են մեկ որդի՝ Քոնորը (1986-1991), ով մահացել է՝ ընկնելով նյույորքյան երկնաքերի 53-րդ հարկից։ Երաժիշտը ավելի քան մեկ տարի ընկճախտի մեջ էր և իր մահացած երեխային նվիրեց «Tears in Heaven» անունը կրող երգը, որը դարձավ նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկը։ Ֆիլ Քոլինզը ևս այս մասին երգ է գրել, որը կոչվում է «Since I Lost You» («We Can't Dance» ալբոմից՝ 1991 թվական)։
2002 թվականին Կլեպտոնը ամուսնացավ ամերիկուհի Մելիի ՄակԷնրիի հետ (Melia McEnery), ով դիզայներ էր Օհայոից։ Այս ամուսնությունից ծնվեցին Էրիկ Կլոպտոնի երեք աղջիկները՝ Ջուլի Ռոուզը (2001 թվական), Էլլա Մեյը (2003 թվական) և Սոֆի Բելլը (2005 թվական)։ Իսկ նրա առաջին կնոջից՝ Պատտի Բոյդից նա երեխաներ չունի։ Ինչպես նաև նա ունի մեկ աղջիկ՝ Ռութը (1985 թվական), ով ծնվել է արտամուսնական կապից՝ Իվոննա Հան Կելլից, երբ Կլեպտոնը համագործակցում էր նրա ստուդիայի հետ։
Համագործակցությունը այլ երաժիշտների հետ
Էրիկ Կլեպտոնի սոլո լավագույն ստեղծագործություններից մեկը համարվում է The Beatles խմբի «While My Guitar Gently Weeps» անունը կրող երգի սոլո հատվածը, որի ձայնագրման համար նրան հրավիրել էր Ջորջ Հարիսոնը։ Հայտնի չէ թե ինչի համար էր հրավիրված Էրիկ Կլեպտոնը. վարկածներից մեկը այն է, որ Հարիսոնին դուր չէր եկել իր սոլո կատարումը, իսկ մեկ այլ վարկածի համաձայն Կլեպտոնը հրավիրվել էր ձայնագրման, որպեսզի թոթափի այն լարված իրավիճակը, որը ստեղծվել էր խմբում 1968 թվականի ալբոմի ձայնագրման ժամանակ։ Սակայն հայտնի է մի բան, որ Հարիսոնը և Կլեպտոնը շատ մտերիմ ընկերներ էին և երկար ժամանակ անց են կացրել իրար հետ միևնույն ընկերությունում։ Ավելի ուշ Կլեպտոնը հրավիրեց Հարիսոնին «Badge» անունը կրող ստեղծագործության ձայնագրման համար, որը ընդգրկվեց Cream խմբի «Goodbye» անունը կրող ալբոմում, որը թողարկեց 1969 թվականին։ Էրիկ Կլեպտոնը նվագել է նաև Ռոջեր Ուոթերսի «The Pros and Cons of Hitch Hiking» ալբոմի ձայնագրության ժամանակ, որը թողարկվել է 1984 թվականին, Էլթոն Ջոնի «Runaway Train» երգի ձայնագրության ժամանակ, որ թողարկվել է 1992 թվականին, Սթինգի «It’s Probably Me» երգի ձայնագրության ժամանակ, որ թողարկվել է 1992 թվականին, Շերի «Love Can Build a Bridge» երգի ձայնագրության ժամանակ, որ թողարկվել է 1995 թվականին և Փոլ ՄաքՔարթնիի «My Valentine» երգի ձայնագրության ժամանակ, որ թողարկվել է 2012 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի երգիչներ Կատեգորիա:1945 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 30 ծնունդներ Կատեգորիա:Անգլիացի կիթառահարներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Brit Awards մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրիտանացի երաժիշտներ
Յասնայա Պոլյանա (ավան, Սնիգիրյովկայի շրջան)
Յասնայա Պոլյանա (Ясна Поляна), ավան Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Սնիգիրյովկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Յասնայա Պոլյանա ավանում բնակվում էր 13 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Սնիգիրյովկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Աստերոիդների ցանկ (56001-56100)
Աստերոիդների ցանկ (55901-56000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (56101-56200)
Պսկովի մարզ
Պսկովի մարզ (Псковская область), մարզ Ռուսաստանի կազմում, Ռուսաստանի ֆեդերացիայի միավոր։ Մայրաքաղաքն է Պսկով քաղաքը։
Սահմանակից է Ռուսաստանի Լենինգրադի, Նովգորոդի, Տվերի և Սմոլենսկի մարզերի հետ, ինչպես նաև Բելառուսի, Էստոնիայի և Լատվիայի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պսկովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի դաշնային բաժանում
Խլեբոդարովկա (այլ կիրառումներ)
Խլեբոդարովկա, կարող է վերաբերել՝
Ռոբերտ Քոչարյան
Ընտանիք
Ռոբերտ Քոչարյանը ծնվել է 1954 թվականի օգոստոսի 31-ին Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի Ստեփանակերտ քաղաքում։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտել է Ստեփանակերտում։ Հոր ընտանիքը 1918 թվականի Բաքվի հայերի ջարդերի ժամանակ փրկվել է՝ տեղափոխվելով Ստեփանակերտ, սակայն հայրը՝ Սեդրակ Քոչարյանը, ով այդ ժամանակ 8 տարեկան է եղել, կորել է՝ հրաշքով հայտնվելով այլ փախստականների հետ նավի վրա ու տեղափոխվել է Տաշքենդ։ Այնտեղ մի մեծահարուստ հայի մոտ ապաստանել է, աշխատել ու հաճախել դպրոց։ 6 տարի հետո հայտնաբերվել տատի եղբոր կողմից ու վերադարձել ընտանիք՝ 14 տարեկան հասակում։ Հետագա տարիներին հայրը եղել է Արցախի գյուղատնտեսության ոլորտի պատասխանատուներից մեկը, եղել Ստեփանակերտի քաղաքային այգու հիմնադիրը։ Քոչարյանը մեծացել է ծնողների, ավագ քրոջ՝ Իվետայի, ավագ եղբոր՝ Վալերայի ու տատի հետ՝ Ստեփանակերտում ։ Ռոբերտ Քոչարյանը ունի երեք երեխա՝ Սեդրակ Քոչարյանը, Գայանե Քոչարյանը, Լևոն Քոչարյանը;
Կրթություն ու բանակային ծառայություն
Ռոբերտ Քոչարյանը գերազանցությամբ ավարտել է միջնակարգ դպրոց Ստեփանակերտում, հաճախել է ազատ ոճի ըմբշամարտի դասերի։ Մոր պնդմամբ նաև հաճախել է ջութակի դասերի, որոնք դադարեցրել է երեք տարի անց։ Այնուհետև մեկնել է Մոսկվա ու ընդունվել Մոսկվայի Էներգետիայի ինստիտուտ։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ այդ տարիներին Մոսկվայում բնակվող քրոջ ու նրա ամուսնու օգնությամբ սկսել է ուսումնասիրել փիլիսոփայություն, քաղաքական ու աստվածաբանական գրականություն, իմացել Ստալինյան բռնաճնշումների մասին, ծանոթացել մի շարք մտավորականների աշխատանքների։ Հաջորդ տարի ուսանողական պարահրապարակում վեճի է բռնվել հարբած մի երիտասարդի հետ, ում հետ խորհուրդ էին տալիս գործ չունենալ, քանի որ ինստիտուտի ղեկավարներից մեկի որդին էր։ Վերջինիս հետ կռվի բռնվելուց հետո Քոչարյանին կանչել են դեկանատ ու ստիպել բացատրություն գրել՝ սպառնալով հեռացմամբ։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ դեկանատի հետ փչացած հարաբերությունների ֆոնին՝ նա հեռացել է ինստիտուտից ու վերադարձել Ստեփանակերտ ։
1971 թվականին աշխատել է Ստեփանակերտի էլեկտրատեխնիկական գործարանում որպես հավաքող-փականագործ, ապա՝ ինժեներ-մեխանիկ։ Հաջորդ տարի նա զինկոմիսարիատից զորակոչման ծանուցագիր չի ստացել՝ հավանաբար քանի որ Մոսկվայում ուսումը դադարեցնելուց հետո իր թղթերի ուղարկման հետ կապված խնդիրներեն եղել։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ նա հորը խնդրել է կապվել զինկոմիսարի հետ, ում վերջինս ճանաչում էր, որ իրեն զորակոչվի նույն տարի։ 1972-1974 թվականներին մեկնել է ծառայության Խորհրդային բանակ, սակայն հիասթափությամբ իմացել է, որ իրեն ուղարկում են ոչ թե դասական ծառայության, այլ երկաթուղային զորքեր, որոնց գոյության մասին իմացել է հենց այդ ժամանակ։ Ծառայությունը անցել է Չերեպովեցկի ուսումնական զորամասում, հետո Պուշկինո քաղաքում, իսկ այնուհետև Վոլոգդայում։ Վերջին տարին ծառայության է անցել Մոնղոլիայի Դարխան ու Էրդենետ շրջաններում՝ անապատային ծանր պայմաններում ։ Ծառայությունը ավարտելուց հետո մեկնել է Մոսկվա ու շուրջ մեկ տարի աշխատել որպես շինարար։ Այնուհետև վերադարձել է Ստեփանակերտ ու աշխատել Ստեփանակերտի մետաքսի գործարանում՝ որպես էլեկտրիկ ։
1977 թվականին ընդունվել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի Էլեկտրատեխնիկական ֆակուլտետ։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ երրորդ կուրսը գերազանց ավարտելուց հետո՝ չնայած դասախոսների հորդորներին մնալ ինստիտուտում ու հետագայում զբաղվել գիտությամբ՝ փոխադրվել է հեռակա ուսուցման ու կրկին վերադարձել Ստեփանակերտ։ 1982 թվականին գերազանցության դիպլոմով ավարտել է ինստիտուտը ։
Աշխատանքային փորձ
1980 թվականին Կոմերիտմիության քաղկոմի առաջին քարտուղար Վիկտոր Քոչարյանի առաջարկով անցնում է աշխատանքի՝ որպես Բնակչության սպասարկման սպասարկման կոմբինատի քարտուղար։ Պաշտոնը մինչ այդ երկու տարի թափուր էր եղել, սակայն, ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի, որոշ ժամանակ անց ծավալուն գործունեություն ծավալելու արդյունքում չորս ամիս անց ստանում է պաշտոնի բարձրացում՝ որպես Կոմերիտմության քաղկոմի կազմբաժնի հրահանգիչ։ Եվս մեկ տարի անց տեղափոխվում է Կոմերիտմության քաղկոմ՝ որպես երկրորդ քարտուղար, իսկ երկու տարի անց ընդունվում է ՍՄԿԿ ու տեղափոխվում Մետաքի կոմիբանտ՝ որպես կոսակցական կոմիտեի քարտուղար։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ կուսակցական աշխատանքի տարիներին Քաղկոմի առաջին քարտուղար Զավեն Մովսիսյանի կողմից քննադատության է ենթարկվել իր ելույթներում Կենտկոմի որոշումներին հղումներ չկատարելու, «Ինչպես ասում է Լեոնիդ Բրեժնևը…» և այլ տարանման արտահայտություններ չանելու համար ։"«Լեզուս մի տեսակ չի պտտվում»։ Մովսիսյանը հոգոց հանեց, սևեռուն նայեց ինձ ու շատ մեղմ, հայրաբար ասաց․ «Ի՞նչ է, կարծում ես ի՞նձ է դուր գալիս այս ամենը։ Բայց գոնե մի անգամ ասա… հասկանու՞մ ես, ուղղակի այդպես է ընդունված»…"
Արցախյան շարժում
1987 թվականին Ռոբերտ Քոչարյանը արտոնել է Մետաքսի կոմբինատի աշխատակիցներին, որը ԼՂԻՄ ամենամեծ ձեռնարկությունն էր, միանալ կազմակերպված ստորագրահավաքին՝ դիմելու Մոսկվային՝ Արցախը Հայաստանի հետ վերամիավորելու խնդրանքով։ Ստորագրավահաքին կարճ ժամանակում միացել է մարզի գրեթե ողջ հասուն հայ բնակչությունը։ Առաջարկը մերժվել է Միխայիլ Գորբաչովի կողմից՝ պատճառաբանելով, որ ԽՍՀՄ տարածքում շուրջ քսան նման տարածքային վեճ կարող է բռնկվել դրա արդյունքում։ Քոչարյանը հետագա ամիսներին Ստեփանակերտում ցույցերի ակտիվ կազմակերպիչներից մեկն էր։ Մոսկվայում տեղի ունեցողը անվանել էին ազգայնական որոշ խմբերի գործողություն ու սպառնացել կտրուկ միջոցներ ձեռնարկել։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ Ադրբեջանից ժամանած պատվիրակության կողմից նախաձեռնած Կուստնտեսական ակտիվի ժողովին նա սուր քննադատության է ենթարկել ԼՂԻՄ մարզկոմի 1-ին քարտուղար Բորիս Կևորկովին․"Ելույթի ամենաթեժ պահին լսում եմ, թե ինչպես մեկը նետեց ատամների արանքից․ «Հերիք է, Ռոբերտ, հերիք է։ Հերիք է, կանգ առ»։ Շրջվեցի ու տեսա, որ կատաղությունից կարմրատակած Կևորկովն է։ Նույնիսկ ուրախացա ու շարունակեցի՝ արդեն նրան դիմելով․ «Լավ է, որ հիշեցրիք ձեր մասին։ Թե չէ՝ լռիվ մոռացել էի։ Հենց դուք էլ ուղղակի պատասխանատվություն եք կրում տեղի ունեցողի համար»։ Մի խոսքով, ասացի՝ ինչ նրա մասին մտածում էի, ու խոսքս ավարտեցի Կևորկովին զբաղեցրած պաշտոնից հանելու առաջարկով։"
«Կռունկ» կոմիտե
1988 թվականի փետրվարի Ստեփանակերտում հերթական մեծ ցույցի ընթացքում ինքնաբուխ ստեղծվում է «Կռունկ» կոմիտեն, որի նախագահ է ընտրվում Արկադի Մանուչարովը, իսկ ծրագրային փաթեթը ու կանոնադրությունը գրում է Ռոբերտ Քոչարյանը ։ Մարտ ամսին Քոչարյանի գլխավորությամբ ԼՂԻՄ 7 հոգանոց խմբը մեկնում է Մոսկվա, հանդիպում Կոմկուսի քարտուղար Եգոր Լիգաչևի, ինչպես նաև այդ օրերին Էկոնոմիկայի ինստիտուտի տնօրեն Եվգենի Պրիմակովի հետ ։ Չնայած քաղաքական ասպարեզում աջակցություն չստանալով՝ խումբը լայն ծանոթություններ է ձեռք բերում քաղաքական շրջանակներում։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ մոտակա ամիսներին նա Ստեփանակերտում հանդիպում է Արցախ ժամանած բազմաթիվ միջազգային լրագրողների ու իրավապաշտպանների՝ ներառյալ Անդրեյ Սախարովին, Գալինա Ստարովոյտովային, Անատոլի Սոբչակին, Յուրի Աֆանասևին, և այլք ։
Մարտի 24-ին Ադրբեջանական ՍՍՀ Գերագույն խորհրդի կողմից ընդունվում է որոշում, որով արգելվում է «Կռունկ» կոմիտեի գործունեությունը։ ԼՂԻՄ տարածքում արգելվում են ցույցերն ու գործադուլները։ Ակտիվիստներից շատերը ենթարկվում էին ձերբակալությունների, տեղափոխվում էին Ռոստով քաղաքի բանտ։ Դրանց թվում էր նաև «Սովետական Ղարաբաղ» թերթի ռուսական տարբերակի գլխավոր խմբագիր ու ապագայում Արցախի նախագահ Արկադի Ղուկասյանը ։
«Միացում» շարժում
1988 թվականի հունիսի 30-ին Ստեփանակերտում անցկացված բազմամարդ հանրահավաքի ընթացքում Ռոբերտ Քոչարյանը հայտարարում է նոր՝ «Միացում» շարժման ստեղծման մասին։ Շարժման նախագահ է ընտրվում Ռոբերտ Քոչարյանը, իսկ տեղակալ՝ Սերժ Սարգսյանը ու Լևոն Մելիք-Շահնազարյանը ։
1989 թվականի օգոստոսին Կիրովականի ակտիվիստների ջանքերով Ռոբերտ Քոչարյանը ընտրվում է Հայաստանի ՍՍՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր ՝ նախկին պատգամավորի փոխարեն՝ դառնալով առաջին արցախցի պատգամավորը Հայաստանի օրենսդիր մարմնում։ 1989 թվականի նոյեմբերին Հայաստանի տարածքում գործող «Ղարաբաղ» կոմիտեն վերակազմակերպվում է Հայոց համազգային շարժում կուսակցության, որի վարչության կազմում ընտրում են նաև Ռոբերտ Քոչարյանին, ինչի մասին նա, ըստ իր հիշողությունների, իմանում է թերթերից։ Այդ օրերին ադրբեջանական բնակչության զինման, ադրբեջանական գյուղերի ակտիվիստներին միլիցիայի կազմում ընդգրկելու ու զինելու արդյունքում հայ բնակչության դեմ ճնշումները ուժեղանում են, ու հայ բնակչության շրջանում ինքնապաշտպանական ջոկատներ են սկսում կազմավորվել։ Բնակչությանը զենքով ու այլ անհրաժեշտ իրերով ապահովելու հարցով զբաղվող համակարգող խորհուրդ է ստեղծվում, որի կազմի մեջ են մտնում Ռոբերտ Քոչարյանը, Սերժ Սարգսյանը, Սամվել Բաբայանը, Դաշնակցությունից Գեորգի Պետրոսյանը, Ժաննա Գալստյանը ու Վալերի Բալայանը ։
Միացում շարժումը դիմում է Հայաստանի ՍՍՀ Գերագույն խորհրդին՝ ճանաչելու ԼՂԻՄ-ը Հայաստանի մաս ։ 1989 թվականի օգոստոսի 12-ին Միացում շարժման ջանքերով նախկին ներկայացուցչական մարմնի կազմալուծումից հետո ձևավորվեց ԼՂԻՄ Ազգային խորհուրդը, որտեղ ներկայացված էին Արցախի բոլոր շրջանների ներկայացուցիչներ, որոնցից 20-ը ընտրվեցին նախագահության կազմում։ Նախագահ է ընտրվում Վաչագան Գրիգոյանը։ Ազգային խորհուրդը՝ Հայաստանի ՍՍՀ Գերագույն խորհրդի հետ համատեղ 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ին ընդունում է որոշում ԼՂԻՄ-ը Հայաստանի ՍՍՀ հետ վերամիավորելու վերաբերյալ ։
1990 թվականի փետրվարին Ռոբերտ Քոչարյանը ընտրվում է Գերագույն խորհրդի նախագահության կազմում։ Իսկ մայիսին անցկացված նոր ընտրությունների արդյունքում այլ 13 արցախցի ակտիվիստների հետ կրկին ընտրվում է Գերագույն խորհրդի պատգամավոր նույն՝ Կիրովականի շրջանից ։
Խորհրդային կազմկոմիտեն Արցախում
1990 թվականին Բաքվում ձևավորվում է Լեռնային Ղարաբաղի հարցով զբաղվող Հանրապետական կազմկոմիտե, որը գլխավորեց Ադրբեջանի երկրորդ քարտուղար Վիկտոր Պոլյանիչկոն։ Կոմիտեն օրենքից դուրս հայտարարեց Արցախի Ազգային խորհուրդը, ինչպես նաև «Միացում» կոմիտեն։ Սկսվեցին հայերի զանգվածային ձերբակալություններ։ Կազմկոմիտեն տեղակայվում է ներկայիս Արցախի նախագահի նստավայրում, իսկ հարևանությամբ՝ ներկայիս Արցախի կառավարության շենքում՝ Մարզային խորհրդի լուծարված գործկոմը։ Ռոբերտ Քոչարյանը՝ գործկոմի ու Միացում շարժման այլ անդամների հետ զբաղվում էին ժամանող Խորհրդային ՊԱԿ աշխատակիցների հետ կապերի հաստատումով, ձերբակալված հայերին դուրս բերելով, ինչպես նաև Պոլյանիչկոյի կազմկոմիտեի կողմից ողջ Արցախի տարածքում անցակետերի մասին տվայլներ վերլուծելով, այլընտրանքային ճանապարհերի ստեղծմամբ, որոնք ապահովում էին հայերի տեղաշարժը մարզով մեկ։ 1991 թվականի հունիսի 1-ին ձերբակալված ու ադրբեջանական բանտում շուրջ կես տարի պահվող Սամվել Բաբայանին ազատելու նպատակով Արցախ ժամանած Ադրբեջանի գլխավոր դատախազի տեղակալ Շուքյուր Աբբասովին առևանգում է Սամվելի եղբայր Կարեն Բաբայանը ընկերների հետ միասին։ Աբբասովի ազատության համար Ռոբերտ Քոչարյանը բանակցում է կազմկոմիտեի հետ ու պահանջում է ազատ արձակել 10 գերի հայերի։ Այլոց անունները նշում են նաև այն պատճառով, որ չբացահայտվի Բաբայանի կարևորությունը հայկական կողմի համար։ Փոխանակումը հաջող է ընթանում, ու Բաբայանը այլոց հետ վերադառնում են հետ ։
Կազմկոմիտեն հետապնդում էր բոլոր ակտիվիստներին այդ ժամանակ։ Ներքին աղբյուրներից տեղեկություն էին նաև ստացել, որ փորձելու են սպանել շարժման հայ ղեկավարներին՝ մարմինները Հայաստանի սահմանին թողնելով ու սկանդալներ հրահրելով Երևանի հետ։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ նա ու Սերժ Սարգսյանը այդ ժամանակ շուրջ կես տարի ստիպված են եղել գիշերել Քոչարյանի եղբոր ավտոտնակում ։
Արցախի անկախացում ու առաջին բանակցություններ
1991 թվականի օգոստոսի 30-ին Ադրբեջանը ՍՍՀՄ կազմից դուրս գալու որոշումից անմիջապես հետո անհապաղ պատրաստվում է Լեռնային Ղարաբաղի հանրապետության անկախության հռչակագիրը, որը կազմել է Ռոբերտ Քոչարյանը՝ Կարեն Բաբուրյանի հետ միասին՝ խորհրդակցելով Հայաստանի փիլիսոփայության ու իրավունքի ինստիտուտի իրավաբանների հետ ։ Սեպտեմբերի 2-ին հռչակվում է անկախ Լեռնային Ղարաբաղի հանրապետությունը, ինչի արդյունքում ակտուալությունը կորցնում է 1989 թվականին Արցախն ու Հայաստանի ՍՍՀ վերամիավորվելու որոշումը, սակայն առաջ է քաշվում ազգերի ինքնորոշման սկզբունքը՝ որպես Արցախի անկախության հիմք, ինչն իր հերթին նաև համահունչ էր այդ օրերին գործող ՍՍՀՄ կազմից դուրս գալու խորհրդային օրենքին։ Սեպտեբերի 22-ին Ստեփանակերտ են ժամանում Բորիս Ելցինը, Նուրսուլթան Նազարբաևն ու Ադրբեջանի նախագահ Այազ Մութալիբովը։ Վերջինիս հետ գործկոմում հրաժարվում են հանդիպել, ու հանդիպումը տեղի է ունենում միայն Ռուսաստանի ու Ղազախստանի նախագահների հետ, մինչ Մութալիբովը ստիպված է լինում քայլելով մտնել հարևան Կազմկոմիտեի շենքը։ Հայկական կողմը ներկայացնում էին Ռոբերտ Քոչարյանը, Լեոնարդ Պետրոսյանը, Օլեգ Եսայանը ու Զորի Բալայանը։ Արդյունքում Ելցինը հրահանգել է ռուսական զորքերին նվազեցնել ճնշումներն, ինչը բերել է խորհրդային զորքերի հետ լարվածության ու անձնագրային ռեժիմի թուլացման։
Հաջորդ օրը Ժելեզնովոդսկում տեղի են ունեցել ռուսական միջնորդությամբ առաջին հայ-ադրբեջանական բանակցությունները, որտեղ Արցախը ներկայացնում էին Ռոբերտ Քոչարյանն ու Լեոնարդ Պետրոսյանը, նորանկախ Հայաստանը՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, իսկ Ադրբեջանը՝ Այազ Մութալիբովի գլխավորած պատվիրակությունները։ Բանակցությունների ընթացքում Ադրբեջանը ներկայացրել է մի քանի կետ, որոնց հետ կտրուկ համաձայն չեն եղել հայկական կողմի ներկայացուցիչները։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ ընդմիջման ժամանակ Ռոբերտ Քոչարյանի ու Ադրբեջանի ԱԳ նախարար Հասան Հասանովի միջև տհաճ խոսակցություն է տեղի ունեցել։ Վերջինս ագրեսիվ կերպով ասել է ․"«Համաձայնեք, քանի ուշ չէ։ Մտածեք, թե ինչ եք անելու ու որտեղ եք հայտնվելու, երբ ռուսները հեռանան»։ Ես բավական կտրուկ հակադարձեցի․ «Առայժմ ռուսները միայն ձեզ են օգնում։ Կսպասենք՝ գնան, հետո կտեսնենք, թե ով որտեղ կհայտնվի»։"Սեպտեմբերի 23-ին ստորագրվել է Ժելեզնովոդսկի հուշագիրը՝ գործողությունների նախագիծ, որը դարձավ հետագա բանակցությունների հիմքը։ Սակայն հաջորդ օրվանից սկսած Ադրբեջանը սկսել է Ստեփանակերտի հրետակոծումը, ինչը փակ ավտո, երկաթգծային ու օդային ճանապարհների հետ մեկտեղ դարձնում է իրավիճակն Արցախում աղետալի։
Խորհրդային զենքի պահպանումը Արցախում
1991 թվականի դեկտեմբերին Մոսկվայից որոշվում է Խորհրդային զորքերը դուրս հանել, իսկ սպառազինությունը թողնել անկախացած հանրապետություններին։ Արցախում տեղակայված Միլիցիայի ու հատուկ 366-րդ մոտոհրաձգային գնդի զենքը պետք է հանձնվեր Ադրբեջանին։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ նա մի խմբով մուտք է գործել միլիցիայի գնդի տարածք ու հրամանատարի հետ բանակցությունների արդյունքում որոշվել է զենքը հանձնել հայերին։ Վերջինս միայն խնդրել է ստորագրել զենքը նրանց թողնելու անդորագիր, որը Քոչարյանը ստորագրել է։ Հայերին է մնացել 4 դեսանտի մարտական մեքենա ու մոտ 600 ինձնաձիգ։
Մինչ այդ Արցախում տեղակայված ամենամեծ՝ 366-րդ գնդի հրամանատարությունը տեխնիկան փորձում էր ամեն կերպ դուրս հանել դեպի Ադրբեջան։ Մի քանի հետևակային մարտական մեքենա դուրս են հանել, բայց հայերը կանգնեցրել են դրանք Բալուջա գյուղի մոտ, ինչից հետո զինվորները որոշել են մեքենաները այրել՝ հայերին չփոխանցելու համար։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ նա ու Սերժ Սարգսյանը մի բնակարանում հանդիպել են Անդրկովկասյան զինվորական օկրուգի զորքերի գլխավոր հրամանատարի առաջին տեղակալ գեներալ Յուրի Գրեկովի հետ, հայտնել, որ հենց այնպես զենքը չեն թողնելու փոխանցվի Ադրբեջանին, օղու շուրջ բանակցել ու հարցադրումներ արել, թե արդյոք վերջինս ցանկանում է ուժեղացնել Ադրբեջանը՝ թողնելով Արցախը անպաշտպան։ Երեկոյի արդյունքում պայմանավորվել են բարձր հրամանատարությանը ներկայացնել այրված մեքենաների ավելի մեծ թիվ, իսկ մնացածը պետք է հոգար Գրեկովը։ Հայերին արդյունքում փոխանցվել է մոտ 100 հետևակային մարտական մեքենա, 9 տանկ, գնդային հրետանի, հակատանկային միջոցներ, «Շիլկա» ու այլ զենիթային ինքնագնաց կայանքներ ։
Արցախի ինքնապաշտպանության կազմակերպում
1991 թվականի դեկտեմբերին չնայած հրետակոծությանը անցկացվում են տեղական օրենսդիր մարմնի ընտրությունները, ու Ռոբերտ Քոչարյանը ընտրվում է որպես պատգամավոր Մարտունու շրջանից։ Ընտրությունների արդյունքում Դաշնակցությունը մեծամասնություն է ստանում։ Ընդ որում, ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ շատ դաշնակցականներ բացահայտել են իրենց պատկանելիությունը կուսակցությանը միայն խորհրդարանում մեծամասնություն ձևավորելուց հետո, մինչ մնացածը՝ ներառյալ ՀՀՇ-ի հետ կապված այլ գործիչներ միասնական կուսակցություններ չէին ստեղծել։ Ըստ պատգամավոր Սամվել Շահմուրադյանի՝ Գերագույն խորհրդի նախագահի պաշտոնի համար հունվարի 7-ի նիստում հավակնում են Լեոնարդ Պետրոսյանը ու Արթուր Մկրտչյանը՝ Դաշնակցությունից, սակայն ոչ մեկ չի հավաքում անհրաժեշտ ձայներ։ Հունվարի 8-ի նիստում առաջադրվում են Արթուր Մկրտչյանը, Ռոբերտ Քոչարյանը և Վագիֆ Գալստյանը։ Ըստ պատգամավոր Մուրադ Պետրոսյանի․ «Ոչ ոք կասկածի տակ չէր դնում, որ նախագահի պաշտոնը պետք է զբաղեցնի Քոչարյանը, որին, ամեն ինչից բացի, աջակցում էր պաշտոնական Երևանը»։ Սակայն ընտրությունից առաջ Քոչարյանը պնդում է, որ իր փոխարեն պետք է առաջադրվի Լեոնարդ Պետրոսյանը։ Վերջինս անհրաժեշտ ձայներ չի հավաքում, ու Արթուր Մկրտչյանը դառնում է Գերագույն Խորհրդի նախագահ։ ՀՅԴ-ն Գերագույն խորհրդի նախագահի առաջին տեղակալի պաշտոնում առաջադրում են Ռոբերտ Քոչարյանի թեկնածությունը՝ ՀՅԴ-ՀՀՇ պառակտումից խուսափելու համար, սակայն վերջինս կտրականապես մերժում է։ Ըստ Գեորգի Պետրոսյանի՝ երրորդ օրը Քոչարյանի դիմադրությունը կոտրվում է, սակայն այս անգամ պատգամավորներն են դեմ քվեարկում։ Առաջին տեղակալի պաշտոնը մնում է թափուր մինչ խորհրդարանի աշխատանքների ավարտը, իսկ տեղակալի պաշտոնում ընտրվում է դաշնակցական Գեորգի Պետրոսյանը ։
Վարչապետի պաշտոնի համար Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը առաջադրում են Օլեգ Եսայանի թեկնածությունը, իսկ Մուրադ Պետրոսյանը՝ դաշնակցական Բորիս Առուշանյանին։ Խորհուրդը պայմանավորվում է այս անգամ ընտրել ոչ դաշնակցականի, ու Օլեգ Եսայանը ընտրվում է վարչապետ, իսկ Առուշանյանը՝ տեղակալ ։
Վերջինիս կողմից առաջին որոշումներից մեկը Արցախի Պաշտպանության կոմիտեի ստեղծումն էր, որի ղեկավար է նշանակվում Սերժ Սարգսյանը, իսկ նրա տեղակալ՝ Սամվել Բաբայանը, ովքեր փաստացի շարունակում են մինչ այդ շուրջ երեք տարի կատարվող գործունեությունը, սակայն արդեն պաշտոնական կարգավիճակով ։
1992 թվականի մարտին ինքնաշեն նռնակի պայթյունից ծանր վիրավորում է ստանում Քոչարյանի ավագ եղբայր Վալերի Քոչարյանը՝ կորցնելով աջ ձեռքի թաթը, ձախ ձեռքի մի քանի մատ ու գրեթե զրկվում է ոտքից։
Շուշիի օպերացիա
Մայիսի 7-ի երեկոյանից խումբը անցնում է սարերով, որտեղ մինչ այդ առատ ձյուն էր տեղացել, ու մայիսի 8-ի առավոտյան հասնում կիրճի վերին մասը, որտեղ մարտի են բռնվում տեղակայված ադրբեջանական դիրքի հետ։ Վերջինիս զինվորների փախուստից հետո վերահսկում են ճանապարհը, սակայն Լաչինից օգնություն այդպես էլ չի գալիս դեպի Շուշի։ Երեկոյան հիմնական ուժերով իջնում են հետ ու դրանից մի քանի ժամ հետո զորքերի հետ մուտք գործում Շուշի, որտեղից փախչում են վերջին ադրբեջանական ուժերը։ Հաջորդ մի քանի օրերի ընթացքում Արցախի զորքերը ազատագրում են Լաչինի ողջ շրջանը ու մայիսի 18-ին՝ Լաչին քաղաքը, ինչից հետո բացվում է մոտ 3 տարի փակ պահվող Արցախը Հայաստանի հետ կապող կենսական ճանապարհը։
1992 թվականի հուլիսին Հռոմում կազմակերպվում են բանակցություններ, որոնց Արցախի Գերագույն խորհրդի մեծամասնությունը պնդում է, որ պետք չէ մասնակցել, քանի որ Արցախի կողմին կարող է պարտադրեն ինչ-ինչ թղթեր ստորագրել։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ նա պնդում է, որ մասնակցությունը պարտադիր է, ու վարչապետ Օլեգ Եսայանի հետ մեկնում են Մինսկի խմբի ձևաչափով առաջին հանդիպմանը։ Այդտեղ Արցախի կողմի վրա ուժեղ ճնշում է գործադրվում, ինչի արդյունքում Քոչարյանը պնդում է, որ հասկացում է, որ միայն ռազմի դաշտում հաջողություններ ունենալով հնարավոր կլինի միջազգային հանրությանը պարտադրել իրենց հետ հաշվի նստել ։
Պաշտպանության պետական կոմիտե
Շուշիի օպերացիայից շուրջ մեկ ամիս անց Ադրբեջանը մեծ թափով անցնում է հարձակման Ասկերանի, այնուհետև Մարտակերտի ու Լաչինի ուղղությամբ։ Միասնական ռազմական ղեկավարման ու ցաքուցրիվ ֆիդայական ջոկատների պայմաններում արդեն օգոստոսի սկզբներին Ադբեջանի հսկողության տակ էր անցել ԼՂԻՄ կեսից ավելին, իսկ Ստեփանակերտն ու ճանապարհը դեպի Հայաստան լի էր փախստականներով։ Ադրբեջանի նախագահ Աբուլֆազ Էլչիբեյը այդ ժամանակ հայտարարել էր, թե աշնանը Ստեփանակերտում թեյ է խմելու, իսկ Սևանում լվալու է ոտքերը։ Ռոբերտ Քոչարյանը առաջարկում է ստեղծել Պաշտպանության պետական կոմիտե՝ մարմին, որը լիազորված կլիներ ռազմական դրության պայմաններում կառավարումն իրականացնել։ Առաջարկը կարճ ժամանակում ստանում է Գերագույն խորհրդի հավանությունը։ 1992 թվականի օգոստոսի 12-ին Գերագույն խորհուրդը միաձայն ընդունում է առաջարկը, ԳԽ խոսնակ Գեորգի Պետրոսյանը ու վարչապետ Օլեգ Եսայանը հրաժարական են տալիս ու իշխանությունը փոխանցում նորաստեղծ ՊՊԿ-ին, որի նախագահ է ընտրվում Ռոբերտ Քոչարյանը, իսկ նրա տեղակալ է նշանակվում Ժիրայր Պողոսյանը։ Նախարարների խորհուրդը դե յուրե պահպանվում է, սակայն փաստացի վարչապետի պաշտոնը իրականացնում է Ռոբերտ Քոչարյանը, ով առաջադրում է հիմնական նոր կազմ՝
Կոմիտեի առաջին որոշումները ուղղված էին ռազմական դրության ամրապնդմանը, ընդհանուր զորակոչ կազմակերպելուն, ռազմական դատախազություն, պարետատուն ու զինվորական տրիբունալի ստեղծմանը։ Ինքնապաշտպանության կոմիտեի ղեկավար Սերժ Սարգսյանը օգոստոսի 14-ին ստորագրում է հրաման, որով ստեղծվում էին Արցախի Հանրապետության պաշտպանական շրջանները, ինքնապաշտպանական ուժերի հաստիքակազմակերպական նոր կառուցվածք, կանոնավոր ստորաբաժանումներ (գումարտակներ, դիվիզիաներ) ։ Կոմիտեն նախաձեռնում է Պարտադիր զորակոչ․ բանակին են միանում բոլոր տղամարդիկ անխտիր, ովքեր կարող են զենք բռնել։ Ստացվող օգնությունը տրամադրվում էր բանակին, ու բնակչությունը իր հերթին շահագրգռված էր միանալու զինվորականներին՝ աջակցություն ստանալու համար։ Կոմիտեն որոշում է կայացում սեփականությունից զրկել բոլորին, ովքեր խուսափում են զորակոչվելուց ու լքում են ԼՂԻՄ-ը, իսկ բնակարանները տրվում էին կռվողներին։ Այդպես բնակարաններից զրկվում են նույնիսկ շարժման ակունքներում կանգնած Արկադի Մանուչարովի որդին ու Հենրիկ Պողոսյանի փեսան, ովքեր լքել էին երկիրը։ Դրանից հետո մարդկանց արտագաղթը դանդաղում է։ Իրականացվում է Հայաստանից էլեկտրական լարերի վերականգնում ու Արցախում հոսանքի վերականգնում։
Կոմիտեն նախաձեռնում է նաև առանձին զինվորական ջոկատների միավորումը՝ կազմավորելով դասակներ, վաշտեր ու գումարտակներ։ Այդ աշխատանքը իրականացնում է Սամվել Բաբայանը։ Չենթարկվող ու կանոնավոր բանակային կանոններ չընդունող ռազմիկները ենթարկվում էին պատասխանատվության։ Արդյունքում մի քանի ամիս անց Արցախը ուներ արդեն մոտ 15 հազարանոց կանոնավոր բանակ, որը ենթարկվում էր գլխավոր շտաբին։ Շտաբը ղեկավարում էին խորհրդային տարիներից ռազմական մեծ փորձ ունեցող մի շարք զինվորականներ՝ այդ թվում Քրիստափոր Իվանյանը, Անատոլի Զինևիչը, Արկադի Տեր-Թադևոսյանը, Սեյրան Օհանյանը, Մովսես Հակոբյանը և այլք։
Սեպտեմբերին Ադրբեջանը գրավել էր գրեթե ողջ Մարտակերտի շրջանը, որտեղ մինչ այդ բնակվում էր 45 հազար հայ։ Աշնանը իրավիճակը սկսեց փոխվել, ու մինչ աշնան վերջ Արցախի զորքերը դուրս եկան Խաչենագետ ու Թարթար գետերը բաժանող սարերի բնագծին։ Որպես շրջանի ղեկավար Քոչարյանը նշանակել է Բորիս Բաբայանին, ով կազմակերպում է շրջանի հոսանքի մատակարարումը ու մի շարք այլ գործողություններ, ինչը օգնում է մարդկանց արտագաղթը կանգնեցնել։ Ադրբեջանական հերթական հարձակման ժամանակ Բաբայանը զոհվում է։
Պաշտպանության պետական կոմիտեն գործում է մինչև 1993 թվականի նոյեմբերի 10-ը, երբ Ռոբերտ Քոչարյանը հրամանով ստեղծվում է Արցախի Պաշտպանության բանակը ։
Անվտանգության գոտու ստեղծում
Մարտակերտի գործողությանը հաջորդում է Արցախի զորքերի մուտքը Քելբաջարի շրջան։ Գործողությունը ավարտվում է 1993 թվականի ապրիլի 1-ին, ինչը մեծապես չեզոքացնում է վտանգը Լաչինի ու Մարտակերտի դեմ։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ այդ օրերին նրան տեղեկացնում են, որ երկու օր է, ինչ Աշոտ Մանուչարյանի կարգադրությամբ Հայաստանի Ազգային ռադիոյով ծրագրեր են եթեր արձակվում՝ շեշտելով Քելբաջարի օպերացիայի անթույլատրելիությունը։ Քոչարյանը մի քանի օրից մեկնում է Երևան, հանդիպում Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հետ, ում ասում է, որ ընթացող ռազմական գործողությունների ընթացքում դա դավաճանական քայլ է։ Տեր-Պետրոսյանը պնդում է, թե տեղյակ չի եղել հաղորդման մասին։ Մի քանի օր հետո Աշոտ Մանուչարյանը ազատվում է աշխատանքից։
Քելբաջարի գործողությանը հաջորդում է միջազգային կոշտ արձագանք․ ապրիլի 30-ին ՄԱԿ Անվտանգության խորհրդը ընդունում է քննադատող բանաձև ։ 1993 թվականի հունիսի 14-ին առաջին անգամ Արցախ է ժամանում Հայաստանի նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը ու Ռուսաստանի նախագահ Բորիս Ելցինի հորդորով պահանջում է հետ հանձնել Քելբաջարի շրջանը ։ Ռոբերտ Քոչարյանը ու հանդիպման այլ մասնակիցները կոշտ ընդդիմանում են որոշմանը, սակայն ստիպված են լինում Գերագույն Խորհրդի պատգամավորների հետ միասին համաձայնվել՝ խնդրելով մի քանի ամիս ժամանակ՝ տեխնիկան հանելու ու Քելբաջար-Մարտակերտ սահմանագիծը ամրացնելու համար։
Ադրբեջանում սրված հականախագահական գործողություններից օգտվելով՝ Արցախի բանակը մուտք է գործում այնուհետև Աղդամ, իսկ դրանից հետո հարավային Ֆիզուլիի, Ջեբրաիլի, Հորադիզի, Զանգելանի ու Կուբաթլուի շրջանները՝ ստեղծելով ԼՂԻՄ ու հայկական բնակչության շուրջ անվտանգության գոտի։ Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ Աղդամի օպերացիայի ընթացքում Հայաստանից ստացվող զանգերին ի պատասխան Քոչարյանն ու այլք պնդում են, որ Աղդամ զորքերը չեն մտցնում, միայն հարակից բարձունքները, իսկ Աղդամի բնակչությունը ինքնաբերաբար փախչում է։
Գաղտնի բանակցություններ Հեյդար Ալիևի հետ
Ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ 1993 թվականի սեպտեմբերի վերջին Ռուսաստանի ԱԳՆ ու Վլադիմիր Կազիմիրովի միջնորդությամբ Յասնայա Պոլյանայում Տոլստոյի առանձնատանը կազմակերպվում են Քոչարյանի ու Հեյդար Ալիևի հանդիպումը, ով այդ օրերին Ադրբեջանի նախագահ Էլչիբեյի փախուստից հետո փաստացի ղեկավարն էր։ Հանդիպմանը Ալիևը հարց ու փորձ է անում Քոչարյանին, թե արդյոք ռուսներն են իրենց փոխարեն կռվում, ինչը բացարձակ անհեթեթություն էր։ Ալիևը հարցնում է, թե որտեղից հայերին այդքան տանկեր, ինչին Քոչարյանը պատասխանում է, որ մի քանիսը 366-րդ գնդից են մնացել ու ՀՀ-ից տեղափոխվել, սակայն հիմնական մասը հենց Ադրբեջանի նախկին զինտեխնիկան է, ու որ դրանք Արցախը կիրառելու թե փորձ, թե պատրաստակամություն ունի։ Հանդիպումը տևում է մոտ մեկ ու կես ժամ։ Հանդիպման փաստը որոշվում է պահել գաղտնի։ Դրա մասին Ռոբերտ Քոչարյանը խոսում է միայն Հեյդար Ալիևի մահվանից մի քանի տարի անց։