cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կրասնոգորսկոե (գյուղ, Բելոգորսկի շրջան)
Կրասնոգորսկոե (Красногірське, Çuqurça), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Նեյզաց։
2001 թվականի տվյալներով Կրասնոգորսկոե գյուղում բնակվում էր 294 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պիեռլուիջի Կոլինա
Պիեռլուիջի Կոլինա (Pierluigi Collina, ), ֆուտբոլային նախկին մրցավար, ներկայումս՝ ՈՒԵՖԱ-ի մրցավարական կոմիտեի նախագահ և Իտալական մրցավարների ասոցիացիայի խորհրդատու։
2010 թվականից ստանձնում է Ուկրաինայի Ֆուտբոլի Ֆեդերացիայի մրցավարության համակարգի կուրատորի լիազորությունները։
Կենսագրություն
Պիեռլուիջի Կոլինան ծնվել է 1960 թվականի փետրվարի 13-ին Իտալիայի Բոլոնյա քաղաքում։ Նա եղել է տարրական դպրոցի ուսուցչի ընտանիքի միակ որդին։
Իր ֆուտբոլային կարիերան Պիեռլուիջին սկսել է «Դոն Օրիոն» եկեղեցական հավաքականի կազմում, իսկ 15 տարեկան հասակում Կոլինան տեղափոխվել է Բոլոնյա քաղաքը ներկայացնող «Պալավիչինո» ֆուտբոլային ակումբ, որտեղ լիբերո դիրքում նա անցկացրել է երկու մրցաշրջան։
Նա սպասարկել է այնպիսի ֆուտբոլային մրցաշարեր, ինչպիսիք են 1966 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերը, 1988 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունը, 2000 և 2004 թվականների Եվրոպայի առաջնությունները, իսկ 2002 թվականին Ճապոնիայում և Կորեայում անցկացվող առաջնության ժամանակ դատել է եզրափակչի հանդիպումը։
Անձնական կյանք
1988 թվականին Վերսիլիայում Կոլինան հանդում է իր ապագա կնոջը՝ Ջանային։ Ծանոթանալուց հետո նրանք որոշ ժամանակ միասին են բնակվում, ապա տեղափոխվում Վիարեջո քաղաք։ Ամուսնությունից հետո զույգը երկու դուստր է ունենում։ 2003 թվականին Կոլինան իր ինքնակենսագրությունն է հրապարակում, որը կրում էր «Խաղի իմ կանոնները» (Le Mie Regole del Gioco) անունը։ 2005 թվականի օգոստոսին, երբ Պիեռլուիջի Կոլինան ավարտեց մրցավարի իր կարիերան, նա սկսեց իր սեփական բիզնեսը որպես ֆինանսական խորհրդատու։ 2002 թվականի հուլիսին նա հայտնվեց Ջորջ Մայքլի "Shoot the Dog" տեսահոլովակում որպես մուլտիպլիկացիոն հերոս։ Հոլովակում նա կարմիր քարտ է ցույց տալիս Թոնի Բլեերին՝ Մեծ Բրիտանիայի այդ ժամանակվա վարչապետին ։
2005 թվականին Կոլինան հայտնվեց Vauxhall Vectra մեքենայի հեռուստատեսային գովազդում։ 2006 թվականին Կոլինան հայտնվեց մեկ այլ հեռուստատեսային գովազդում, այս անգամ արդեն MB Pivo գարեջրի համար Սերբիայում։ Նա նաև հայտնվեց թուրքական Aria օպերատորի գովազդայան հոլովակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլային մրցավարներ Կատեգորիա:1960 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 13 ծնունդներ Կատեգորիա:Բոլոնյա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մրցավարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալացի տնտեսագետներ
Լեևակու
Լեևակու (Leevaku), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Ռեպինա շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Ռեպինա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ուկրաինայի բնակչություն
Սա հոդված է Ուկրաինայի բնակչության բնական աճի, ուրբանիզացման, Ուկրաինայի էթնիկ խմբերի, կրթվածության, կրոնական դավանանքի և այլ փաստերի մասին։ Վերջին անգամ Ուկրաինայում մարդահամար է անցկացվել 2001 թ. թվականին ։ Նախատեսված է հաջորդ համաուկրաինական մարդահամարը անցկացնել 2016 թվականին ։
Տարիքային կառուցվածք
(2013 թ. մարդահամար)
Միջին տարիք
(e) estimate
Սերգեևկա (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)
Սերգեևկա (Сергеевка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Ուկրաինայի բնակչություն
Ուրբանիզացիա և գյուղային բնակչություն
Note։ Data excludes Crimea starting in 2014.
Սերգեևկա (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5 մարդ։
Ուկրաինայի բնակչություն
Ընթացիկ կենսական վիճակագրություն
Տվյալները ներկայացված են 2014 թվականի տվյալներով.
Սերգեևկա (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ուկրաինայի բնակչություն
Էթնիկ խմբեր
thumb|350px|Ուկրաինայի բնակչություն (2001) [[ուկրաինացիներ 77.8%, ռուսներ 17.3%, ռումինացիներ 0.8% (including մոլդովացիներ 0.5%), բելառուսսներ 0.6%, Ղրիմի թաթարներ 0.5%, բուլղարներ 0.4%, հունգարներ 0.3%, Polish 0.3%, հրեաներ 0.2%, հույներ
After World War II
{| class="wikitable" style="text-align:right;" Population of Ukraine according to ethnic group 1959-2001 ! rowspan="2" | էթնիկ խումբ ! colspan="2" | մարդահամար 19591 ! colspan="2" | մարդահամար 19702 ! colspan="2" | մարդահամար 19793 ! colspan="2" | մարդահամար 19894 ! colspan="2" | մարդահամար 20015 ! բնակչություն ! % ! բնակչություն ! % ! բնակչություն ! % ! բնակչություն ! % ! բնակչություն ! % ! style="text-align:left;"| Total ! colspan="2" | 41,869,046 ! colspan="2" | 47,126,517 ! colspan="2" | 49,609,333 ! colspan="2" | 51,452,034 ! colspan="2" | 48,416,000
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակչություն
Վիշենկի (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)
Վիշենկի (Вишенки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 7 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Սարաջիշվիլի (մետրոյի կայարան)
Մինչև 1992 թվականը կայարանի անունը Գուրամիշվիլի էր (გურამიშვილი)։ Վերջինս 1992 թ.-ից վերանվանվեց և «Գուրամիշվիլի» անվանումը տրվեց հաջորդ կայարանին։
Կայարանն ունի միայն հարավային ելք։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թբիլիսիի մետրոպոլիտենի կայարաններ Կատեգորիա:Մետրոպոլիտենի Ախմետելի-Վարկեթելի գիծ
Հաղթանակի հրապարակ (Սանկտ Պետերբուրգ)
Հաղթանակի հրապարակ (ռուս.` Площадь Победы), հրապարակ Սանկտ Պետերբուրգի Մոսկովյան շրջանում։
Հրապարակի տեղադրությունը
Հրապարակը նախագծված ու կառուցված է որպես Սանկտ Պետերբուրգի հարավային դարպասներ։ Այն ճարտարապետական առաջին նշանակալից համալիրն է, որ տեսնում են քաղաքի այցելուները։
Հրապարակին են միանում Մոսկովյան պողոտան, Կրասնոպուտիլովյան, Օրջոնիկիձեի, Գալստյանի փողոցները, ինչպես նաև Մոսկովյան ու Պուլկովյան մայրուղիները։
Հաղթանակի հրապարակի ու Մոսկովյան պողոտայի` հրապարակին հարող հատվածի կառուցապատումն իրականացվել է ճարտարապետ Ս. Սպարենսկու գլխավորությամբ։ Հրապարակը ներառում է՝
Հուշարձան «Լենինգրադի հերոս պաշտպաններին»
«Լենինգրադի հերոս պաշտպաններին», Հաղթանակի հրապարակի ամենահայտնի կառույցը։ Նվիրված է Լենինգրադի հերոսական պաշտպանությանն ու քաղաքի ազատագրմանը։ Կառուցվել է 1975 թվականինճարտարապետներ Ս. Սպերանսկու և Վ. Կամենսկու, ինչպես նաև քանդակագործ Մ. Անիկուշինի կողմից։ Հուշարձանը ներառում է՝
Սրեդնեռոգատսկի պալատի քանդումը
Մինչ 1971 թվականը Միջին պարսատիկ-ի մոտ գտնվում էր Սրեդնոռոգատսկի պալատը, որ 1754 թվականին կառուցվել էր Ելիզավետա I-ի համար։ Հաղթանակի հուշարձանի կառուցման ժամանակ պարզվեց, որ պալատը չի համապատասխանում նախագծի ոճին, քանի որ պալատի մուտքը բացվում էր դեպի Մոսկովյան պողոտա։ Որոշվեց քանդել պալատն ու շրջել այնպես, որ գլխավոր մուտքը բացվի դեպի հրապարակ։ Պալատը քանդվեց, սակայն այդպես էլ չվերականգնվեց ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի հրապարակներ
Զինովի Սոլովյով
Զինովի Պետրովիչ Սոլովյով (Зиновий Петрович Соловьёв, ), խորհրդային առողջապահության և կարմիր բանակի ռազմասանիտարական ծառայության կազմակերպիչներից։ Կոմունիստական կուսակցության անդամ 1898 թվականից։
1904 թ. ավարտել է Կազանի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ Եղել է «Օբշչեստվեննի վրաչ» («Общественный врач») և «Վրաչեբնայա ժիզն» («Врачебная жизнь») ամսագրերի խմբագիր, մասնակցել է Հոկտեմբերյան հեղափոխությանը (Մոսկվա)։ Տուբերկուլոզի դեմ պայքարի համառուսաստանյան լիգայի քարտուղար։ 1918 թվականին՝ ներքին գործերի ժողկոմատի բժիշկների մասի վարիչ և բժիշկների կոլեգիաների խորհրդի անդամ, ՌՍՖՍՀ առժողկոմատի կազմակերպման նախագծի հեղինակ։ Միաժամանակ (1920 թվականից)՝ ԲԳԿԲ-ի Ռազմաանիտարական գլխավոր վարչության պետ և կարմիր խաչի Ռուսաստանյան ընկերության գործկոմի նախագահ։ Սոլովյովի նախաձեռնությամբ կազմակերպվել է ( 1925 թ.) «Արտեկ» պիոներական համամիութենական ճամբարը։ 1923 թվականից՝ Մոսկվայի 2–րդ համալսարանի բժշկական ֆակուլտետի սոցիալական հիգիենայի ամբիոնի պրոֆեսոր։ Աշխատանքները վերաբերում են խորհրդային առողջապահության տեսական հիմունքների, խորհրդային բժշկագիտության կանխարգելիչ ուղղության, ռազմասանիտարական ծառայության կազմակերպման հարցերի մշակմանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս բժիշկներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Ալիտինու
Ալիտինու (Αληθινου), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Նիկոսիայի շրջանում։ Տեղակայված է Պլատանիստասա գյուղից 3 կմ դեպի հյուսիս։
Բնակչություն
Ըստ 2001 թվականի տվյալների գյուղի բնակչությունը կազմել է 9-10 մարդ, մեծամասնությունը հույն կիպրացիներ են։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նիկոսիայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Ալիսիա Յանես Կոսսիո
Կենսագրություն
Ալիսիա Յանես Կոսսիոն ծնվել է Կիտոյում 1928 թվականի դեկտեմբերի 10-ին, Ալֆոնսո Յանես-Պրոագնոյի և Կլեմենսիա Կոսսիո-Լարեայի ընտանիքում։ Վեց տարեկանում ընդունվել է Կիտոյի Սուրբ սրտի քոլեջ, որտեղից շուտով հեռացվել է թվաբանություն սովորելուց հրաժարվելու պատճառով։ Վաղ տարիքում դրսևորել է գրական մեծ տաղանդ։ Միշտ ցանկացել է գրող լինել։
Բանաստեղծուհին ասել է․ «Ես շատ երջանիկ մանկություն եմ ունեցել, գուցե մի փոքր տղայական՝ ազդված իմ վաղ հետաքրքրություններից՝ Ժյուլ Վեռնի վեպերից և Տարզանի սխրագործություններից, ես երբեք չեմ սիրել տիկնիկներ» ։
1949 թվականին հրատարակել է իր առաջին ստեղծագործությունը՝ «Լուսիոլաս» (Luciolas) վեպը։ Նրա ստեղծագործություններում անհատը հակադրվում է հասարակության անարդարությանը, պայքարում է կանանց հիմնարար իրավունքների համար։ Գրողի ստեղծագործությունների մյուս մշտական ​​թեման տղամարդու շովինիզմի մերկացումն է։ Տղամարդկանց գերազանցությունը նա նկարագրում է հեգնանքով, սարկազմով, օրինակ՝ ուժեղ սեռի տեղական ներկայացուցիչների վերաբերմունքը այնպիսի երևույթների, ինչպիսիք են կուսությունը կամ համասեռամոլությունը։
1971 թվականին Գուայակիլում նա հաղթել է «Տիեզերք» ամսագրի գրական մրցույթում։ 1990-ականներին Ալիսիա Յանես Կոսսիոյի ստեղծագործությունները համբավ են ձեռք բերել Էկվադորի սահմաններից դուրս։ 1998 թվականին հրատարակել է «Կուբայական դիմանկարներ» (Relatos cubanos), որտեղ ընդգրկված են եղել 18 պատմվածքներ՝ գրված 1957-1961 թվականներին Կուբայում։ Այդտեղ պատմվում է տեղի բնակիչների ազատության համար մղվող պայքարի մասին։ Գրողի որոշ գործեր դեռևս անտիպ են։ 2008 թվականին Ալիսիա Յանես Կոսսիոն արժանացել է Էուխենիո Էսպեխոյի անվան գրական մրցանակի։
1993 թվականին Ալիսիան այրիացել է։ Նրա որդին՝ Լուիս Միգել Կամպոս-Յանեսը (ծնվ. 1960), գրող է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էկվադորցի բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Էկվադորցի կին գրողներ Կատեգորիա:Կին լրագրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Ավարիան՝ ոստիկանի դուստրը
Ավարիան՝ ոստիկանի դուստրը (Авария — дочь мента), երիտասարդական դրամա, որը նկարահանել է ռեժիսոր Միխայիլ Թումանիշվիլին։ Ֆիլմը նկարահանվել է Յուրի Կորոտկովի սցենարի հիման վրա «Մոսֆիլմ» ստուդիայում 1989 թվականին։
Սյուժե
Վալերիան, որի մականունը Ավարիա է, դպրոցական է, իսկ նրա հայրը՝ Ալեքսեյ Նիկոլաևը, ոստիկանության ավագ լեյտենանտ է, որը մի կողմից ստիպված է ձերբակալել նրա նմաններին՝ «ոչ ֆորմալներին», իսկ մյուս կողմից՝ դստերը հանել ոստիկանության բաժնից, որտեղ նա բերման է ենթարկվել երիտասարդական ենթամշակույթի այլ ներկայացուցիչների հետ միասին հասարակական կարգը խախտելու համար։ Հոր և դստեր միջև հակամարտությունը կանխորոշվում է դարաշրջանների փոփոխությամբ, երբ նույնիսկ դպրոցի ուսուցիչները չեն կարող պատասխանել աշակերտներին, թե ինչու են երեկ մի բան ասել, իսկ հիմա` մեկ այլ։
Կյանքը, որում տեղ կա ինչպես տնից հեռանալու, այնպես էլ երակները կտրելու համար, ի վերջո հանգեցնում է Ավարիայի խմբակային բռնաբարությանը մաժորների խմբի կողմից։ Դժբախտությունը հաշտեցնում է հորն ու դստերը։ Այժմ ոստիկան Նիկոլաևը վրեժ է լուծում բռնաբարողներից՝ անտեսելով այն օրենքը, որի պահապանն էր ինքը։ Մաժորները զոհվում են մեքենայի հետապնդման ժամանակ, որը հրահրել է Ավարիայի հայրը, նրան անմիջապես ձերբակալում են գործընկերները։ Վալերիան իր հայրից ներողություն է խնդրում։
Ավարիայի կերպարը
Յուրի Կորոտկովի խոսքերով՝ «Ավարիա» մականվամբ Վալերիա Նիկոլաևայի կերպարը հիմնված է երկու իրական աղջիկների վրա, որոնցիցի մեկն ունեցել է «Ավարիա» մականունը, քանի որ նրա բոլոր գործողություններն ավարտվել են աղետով, իսկ երկրորդն ինքն իր մասին ասել է, որ ինքը «կեղտոտ ոստիկանի դուստր է» ։
«Ավարիան» եղել է 1980-ականների վերջին մոսկովյան ռոք-ընդհատակի ակտիվ մասնակից։ Մոսկվայի ռոք լաբորատորիայի կողմից կազմակերպված «Հույսի փառատոն-87»-ում «Չուդո-յուդո» խմբի ելույթի ժամանակ Ավարիան մերկացել է բեմում։ Սկանդալը և դրան հետևած նյութի տպագրությունը «Московский комсомолец» թերթում ռոք-լաբորատորիան կանգնեցրել են փակման եզրին ։
Նկարահանումներ
են (ըստ СНиП 2.04.08-87 «Գազամատակարարում», 10 հարկից բարձր բնակելի շենքերը, հրդեհային անվտանգության նկատառումներից ելնելով ենթակա չեն գազաֆիկացման) ։ Տեսարանների մեկ այլ մասը նկարահանվել է Մոսկվայի Յասենևո շրջանում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր դպրոցի մասին Կատեգորիա:1989 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Սալոմոն Կալու
Ակումբային կարիերա
Առաջին մրցաշրջանում դաշտ է դուրս եկել մեկ անգամ։ Երկրորդ մրցաշրջանում մասնակցել է 14 խաղի և խփել 12 գոլ։ Կալուն ընդհանուր առմամբ անցկացրել է 23 խաղ և խփել 16 գոլ։
Հոլանդիայի առաջնությունում ունեցած հաջող ելույթների շնորհիվ 2003 թվականին գնվել է «Ֆեյենորդ» ակումբի կողմից։ Տրանսֆերի արժեքը կազմել է 4 միլիոն եվրո։ Ակումբի կազմում Կալուն մասնակցել է 67 խաղի և խփել 35 գոլ։ 2005 թվականին արժանացել է Նիդերլանդների լավագույն ֆուտբոլիստի կոչման։
Կալուն «Չելսի» ակումբի կազմում իր նորամուտը կատարել է 2006 թվականին՝ մասնակցելով Անգլիայի Սուպերգավաթի խաղարկության շրջանակներում անցկացված «Լիվերպուլ» ակումբի դեմ խաղին, իսկ հոկտեմբերին խփել է իր առաջին գոլը նոր ակումբի կազմում՝ Լիգայի գավաթի խաղարկության շրջանակներում գրավելով «Բլեքբերն» ակումբի դարպասը։ Ընդհանուր առմամբ Կալուն առաջին մրցաշրջանում մասնակցել է 64 խաղերից 58-ին և խփել 9 գոլ։ 2007/08 մրցաշրջանը Կալուն սկսել է որպես թիմի հիմնական հարձակվողներից մեկը։
2010/11 մրցաշրջանում Կալուն փոխարինման է դուրս եկել 7 խաղերում և դարձել 5 գոլի հեղինակ։
2011/12 մրցաշրջանի վերջում հայտնի է դարձել, որ Կալուն մրցաշրջանի ավարտին կհեռանա «Չելսի» ակումբից և կդառնա ազատ գործակալ ։
2012 թվականի հուլիսի 7-ին Կալուն չորսամյա պայմանագիր է կնքել ֆրանսիական «Լիլ» ակումբի հետ ։ 2012-2013 մրցաշրջանում Կալուն Ֆրանսիայի առաջնությունում անցկացրել է 28 խաղ և խփել 14 գոլ։
2014 թվականի օգոստոսին Կալուն երեք տարի ժամկետով պայմանագիր է կնքել Բեռլինի «Հերթա» ակումբի հետ։
Ձեռքբերումներ
Թիմային
Ակումբային վիճակագրություն
.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Կոտ դ'Իվուարի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կոտ դ'Իվուարի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ԱՍԵԿ Միմոզասի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆեյենորդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էքսելսիոր Ռոտերդամի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Չելսիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լիլի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բեռլինի Հերտայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
(5977) 1992 TH1
(5977) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Հենրի Հոլտի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,545562 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1581 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,933 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1483,45 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,242677 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 15,43° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Հենրի Հոլտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կրասնոսյոլովկա (գյուղ, Բելոգորսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Կրասնոսյոլովկա գյուղում բնակվում էր 74 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Տիբյու (գետ)
Տիբյու (Тыбъю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Ինատ գետի աջ ափին՝ 44 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 10 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Դեննիս Միդոուս
Նա սկսել է աշխատել Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում 1960-ական թթ. վերջերին։ 1970-1972 թթ. նա Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի «Հռոմի ակումբի նախագծի Predicament մարդկության» տնօրենն է եղել։ Այնուհետև նա եղել է կառավարման ֆակուլտետի նահանգային պրոֆեսոր ինժեներային և սոցիալական գիտությունների գծով։ Երկար տարիներ եղել է հեռարձակման ծրագրերի տնօրեն՝ հիմնականում բիզնեսի և տեխնիկայի ոլորտներում։ Նա անցկացնում էր սեմինարներ և մշակում էր նոր և բարդ խաղեր ամբողջ աշխարհի տասնամյա երեխաների համար։ Բացի այդ Միդոուսը կարդացել է լեկցիաներ աշխարհի ավելի քան 50 երկրներում։ Նա եղել է 3 համալսարանների գիտական ուսումնասիրությունների ինստիտուտների տնօրեն՝ Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի, Դարտմուտսկու քոլեջի և Նյու-Գեմպշիր նահանգի համալսարանի։ Նա եղել է Միջազգային հասարակական շարժի համակարգի և Միջազգային մոդելավորման ու Games Association-ի նախկին նախագահը։ Նա ստացել է բազմաթիվ միջազգային պարգևներ իր աշխատանքի համար, դրանցից է 2009 թ. Ճապոնիայի հանձնած պարգևը։
Սահմանային աճ
Սահմանային աճի մասին 1972 թ.-ին գրված գիրքը Հռոմի ակումբի պատվերով արագ աճող բնակչության և ռեսուրսների սահմանափակության վերաբերյալ է։ Միդոուսը գրել է Դոնելլա Հ. Միդոուս, Յորգեն Ռանդերս, Ուիլյամ Ու. Բերենս 3-րդ գրքերը։
Սահմանային աճի նպատակը նախագուշակություններ անելը չէ, հետազոտությունները պարզել են, որ նա գործ ունի վերջացող, սպառվող ռեսուրսների հետ։ Միդոուսը ասում էր, որ մենք մարդկանց պետք է ասենք, թե ինչպես պետք է կառավարեն մեթոդական կրճատումները՝ իրենց գործունեության ընթացում փոքր-ինչ հետ կանգնելով Երկրի ռեսուրսների սահմանից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գիտնականներ Կատեգորիա:Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տնտեսագետներ
Ռեոսին
Ռեոսին (Reocín), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Կանտաբրիա պրովինցիայում (Կանտաբրիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սախա Նանսա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 32.1 կմ² Բնակչությունը՝ 7959 մարդ (2007 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Գարեգին Բ Գազանճյան
Պետրոս Գազանճյան, Պոլսո Հայոց Պատրիարք (1990–1998)։
Կենսագրություն
1945 թվականին հաջողությամբ հանձնում է քննությունները և դառնում աստվածաբանության և փիլիսոփայության մասնագետ, դասավադել է Ժառանգավորաց և Ս․ Թարգմանչաց դպրոցներում։
1950 թվականին ձեռնադրվել է կուսակրոն քահանա և Երուսաղեմում վարել դիվանապետի պաշտոն, ընտրվել է ընդհանուր ժողովի Բ Ատենադպիր և Տնօրեն Ժողովի անդամ։
Գարեգին Արքեպիսկոպոս Խաչատուրյան Պատրիարքի առաջարկով մեկնել է Կոստանդնուպոլս՝ վարելու նոր բացվող Սուրբ Խաչ դպրեվանքբարձրագույն դպրոցի տեսուչի պաշտոնը։ Մինչ դպրոցի բացումը ուսուցչություն է արել Կեդրոնական և Պեզճեան վարժարաններում։
1954-1959 թվականներին վարել է նոր բացված Դպրեվանք դպրոցի տեսուչի պաշտոնը, դասավանդել է Հին ու Նոր մատենագրություն։
Բազմաթիվ կրոնական և գրական հոդվածների հեղինակ է, որոնք հրատարակվել են ժամանակի հայտնի պարբերականներում և թերթերում՝ «Սիոն», «Ծիածան», «Հայոց եկեղեցի» «Նոր Աշխարհ» և այլ պարբերականներում։
«Չորս փոքր մարգարէները» վերնագրով թեզի համար 1950 թվականին նրան շնորհվել է վարդապետի աստիճան։ «Ս.Ներսես Շնորհալիի ընդհանուր թղթերը» թեզի համար, 1954 թվականին՝ Դպրեվանքի բացման օրը Գարեգին Պատրիարք Խաչատուրյանը Գարեգին Բ Գազանճյանին շնորհել է Ծայրագույն Վարդապետի աստիճան։
1959 թվականին հանձն է առել Վաշինգտոնի հովվությունը։ 1966 թվականին ծառայության է Ավստրալիայի և Հեռավոր Արևելքի շրջան։
1966 թվականին Վազգեն Առաջինի կողմից օծվել է եպիսկոպոս ։
1981 թվականին ընտրվել է Երուսաղեմի Հայոց Պատրիարքաության լուսարարապետ։
1990 թվականի սեպտեմբերին ընտրվել է Պոլսո Հայոց Պատրիարք։
Մահացել է 1998 թվականի մարտի 10-ին, Եդիքուլե թաղամասի Սուրբ Փրկիչ հայոց հիվանդանոցում ։ Թաղված է Շիշլիի հայկական գերեզմանատանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ առաքելական եկեղեցական գործիչներ Կատեգորիա:Պոլսո հայոց պատրիարքներ
Լեևի
Լեևի (Leevi), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վեռիոռա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 212 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վեռիոռա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Արբենց
Արբենց, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խիզանի գավառակում, ըստ որոշ աղբյուրների Վանի վիլայեթի Մոկսի գավառում։
Օրթլու Թազաքենդ
Օրթլու Թազաքենդ, կամ ուղղակի Թազաքենդ (Ortlu Təzəkənd), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Շարուրի շրջանում։
Արբենց
Գյուղի մասին հիշատակություններ կան դեռևս XV դարում։ 1986 թվականի դրությամբ պահպանվել են Արբենցում XV-XVI դարերում ընդօրինակված ձեռագրեր։
Օրթլու Թազաքենդ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շարուրի շրջանի բնակավայրեր
Արբենց
1915 թվականին ուներ 30 տուն՝ 210 հայ բնակչով։
Բնակչությունը թուրքերի ձեռքով կոտորվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բելառուսի զինանշան
Բելառուսի ազգային զինանշանը բաղկացած է պսակից`ազգային դրոշի գույներով, Բելառուսի քարտեզից, ցորենի հասկերից և կարմիր աստղից։ Զինանշանը, որի նախագծել է Իվան Դուբասովը 1950 թվականին նաև օգտագործվել է Բելառուսական ԽՍՀ-ի կողմից, սակայն ամենամեծ տարբերությունը այն է, որ կոմունիստական մուրճը և մանգաղը փոխարինվել են Բելառուսի քարտեզի ուրվագծով։
1991-1995 թվականներին Բելառուսը որպես զինանշան կիրառեց, այսպես կոչված Պոգոնյան։ Պոգոնյան ի սկզբանե Լիտվայի մեծ իշխանության խորհրդանիշն էր, որի պատմական մասը Բելառուսն էր։
Դիզայն
Զինանշանի կենտրոնում Բելառուսի կանաչ ուրվագիծն է, որը տեղադրված է ոսկեգույն արևի ճառագայթների վրա։ Արևը մասամբ ծածկված է երկրագնդով. ցամաքային մասը (Եվրասիայի մի հատվածը)՝ մանուշակագույն, ջրերը՝ կապույտ։ Զինանշանի ձախ և աջ կողմերում ցորենի հասկեր են` զուգորդված ծաղիկների հետ։ Երեքնուկները զարդարում են ցորենի ձախ կողմի հասկերը, կտավատի ծաղիկները` աջ կողմը։ Ցորենի հասկերը փաթաթված են կարմիր և կանաչ ժապավենով, որը  Բելառուսի դրոշի գույներն են. ժապավենի երկու կողմերը հանդիպում են զինանշանի հիմքում, որտեղ բելառուսերեն ոսկեգույնով գրված է «Բելառուսի Հանրապետություն» (Рэспубліка Беларусь) անվանումը։ Զինանշանի վերին մասում հնգաթև կարմիր աստղ է ։
Օրենսդրություն
Բելառուսի զինանշանի դիզայնը և օգտագործումը կարգավորող գործող օրենքն ընդունվել է 2004 թվականի հուլիսի 5-ին։ No. 301-3 օրենքի 3-րդ գլխի 9-րդ հոդվածը սկսվում է Բելառուսի զինանշանի պաշտոնական գծագիրը նկարագրելով և կարգավորում դրա պատշաճ դիզայնը։ Պաշտոնապես, զինանշանը կարող են նկարվել բոլոր գույնի, մոնոքրոմատիկ լույսի կամ երկու գույների օգտագործմամբ։ 10-րդ հոդվածում նշվում է, որ ազգային զինանշանը պետք է ցուցադրվի որոշակի վայրերում շարունակական հիմունքներով, ինչպիսիք են Բելառուսի ղեկավարի նստավայրը, Ազգային ժողովի շենքը և ազգային ու տարածաշրջանային մակարդակների կառավարական գրասենյակները։
Զինանշանը կարող է օգտագործվել նաև կառավարության կողմից տրված փաստաթղթերի վրա, ներառյալ մետաղադրամները, անձնագրերը և պաշտոնական նամակները։ Բացի այդ, զինանշանը տեղադրվել է բոլոր քվեատուփերի, քարոզչական պաստառների և գովազդային վահանակների վրա, երբ ընտրությունները սկսվում են։ Այն հանդիպում է նաև Բելառուսի և Ռուսաստանի միջև սահմանային անցակետերում ։
Օրենքը նաև սահմանափակում է զինանշանի օգտագործումը այլ համատեքստերում, օրինակ` քաղաքները, համայնքները կամ մարզերը չեն կարող զինանշան ընդունել` օգտագործելով ազգային զինանշանը` ամբողջությամբ կամ մասամբ։  Ավելին, «Պետական խորհրդանիշների մասին» օրենքում չնշված կազմակերպությունները զինանշանը կարող են օգտագործել միայն թույլտվությամբ։ Զինանշանը կարող են օգտագործվել ինչպես օտարերկրացիների, այնպես էլ Բելառուսի քաղաքացիների կողմից, քանի դեռ զինանշանը ցուցադրվում է հարգանքով, չնայած որ քաղաքացիները կարող են չօգտագործել պետական զինանշանը նամակների վերնագրերի կամ այցեքարտերի վրա, եթե նրանք կառավարության գործակալներ չեն։
Պոգոնյա
Չնայած այն հանգամանքին, որ բելառուսները ունեն հստակ էթնիկ ինքնություն և լեզու, նրանք նախկինում երբեք չեն ունեցել քաղաքական ինքնիշխանություն մինչև 1991 թ. Բելառուսական եզակի ազգային խորհրդանիշները չեն ստեղծվել Պրուսիայի, Լեհաստանի, Լիտվայի և Ռուսաստանի կողմից բելառուսական տարածքների արտաքին տիրապետության արդյունքում մինչև 20-րդ դարը ։
Պոգոնյան օգտագործվել է որպես Լիտվական մեծ իշխանության պաշտոնական զինանշան 1366 թվականից ի վեր, երբ առաջին անգամ օգտագործվել է որպես Լիտվայի մեծ իշխան Օլգերդի անձնական զինանշան։ Զինանշանը շարունակում էին օգտագործել մինչև Լիտվական մեծ իշխանությունը բռնակցվեց Ռուսական կայսրությանը 1795 թվականին, չնայած զինանշանը ընդգրկվեց ցարական զինանշանում։ Պատմական զինանշանին վերադառնալու գաղափարը հետապնդեց բելառուս բանաստեղծ Մաքսիմ Բահդանովիչը «Պոգոնյա» պոեմում։ Զինանշանը կրկին օգտագործվել է 1918 թվականին, երբ կարճ գոյություն ունեցած Բելառուսի ժողովրդական հանրապետությունը որպես զինանշան օգտագործեց Պոգոնյան։
Վերջերս` սկսած 1991 թվականից, Պոգոնյան հանդիսանում էր պաշտոնական զինանշան, երբ Բելառուսը իրեն ԽՍՀՄ-ից անկախ հռչակեց։ 1995 թվականին կայացած վիճահարույց ընտրությամբ այն փոխարինվեց ներկայիս զինանշանով։
Բելառուսական ԽՍՀ-ի զինանշան
1920 թվականից մինչև Խորհրդային Միության անկումը 1991 թվականին Բելառուսական ԽՍՀ-ն զինանշանի փոխարեն օգտագործել է խորհրդանշան։ Խորհրդային Բելառուսի կողմից օգտագործված առաջին խորհրդանշանն ընդունվել է 1919 թվականին և նման է եղել Ռուսաստանի և Ուկրաինայի հանրապետությունների ժամանակակից տարբերանշաններին։ Նշանի կենտրոնական մասը ոճավորված կարմիր վահան էր, որի հիմքից ոսկեգույն արև էր դուրս գալիս։ Արևի վերևում կա իրար խաչված ոսկե մուրճ և մանգաղ, որը խորհրդանշում է աշխատավորների և գյուղացիների միասնությունը։ Մուրճի և մանգաղի վերևում սև գույնով գրված է Б.С.С.Р տառերը, ցույց էին տալիս հանրապետության անվանումը։ Б.С.С.Р հապավումը բացվում է այսպես` «Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка» (Բելառուսական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն)։ Վահանը շրջապատված էր ցորենի հասկերով, որոնք հավաքվում էին դրա հիմքում և ունեին կարմիր ժապավեն, որի վրա գրված էր Խորհրդային Միությունւթյան պետական կարգախոսը՝ «Պրոլետարներ բոլոր երկրների, միացե՛ք»։ Տեքստը գրված էր բելառուսերեն լեզվով։
1937 թվականին այս զինանշանը փոխարինվեց նորով՝ հանելով վահանը և ներառելով ավելի շատ տեքստեր։ Նշանի աջ կողմում կաղնու տերևներ էին, իսկ ձախում` ցորենի հասկեր, որոնց վերևում տեղադրված են երեքնուկներ։ Զինանշանի կենտրոնում արև է բարձրանում, որի ետևում Երկրի տեսարան է։ Մուրճը, մանգաղը և կարմիր աստղը արևի վերևում են։ Ցորենի հասկերի և կաղնու տերևների շուրջը կարմիր ժապավեն է, որի վրա գրված է «Պրոլետարներ բոլոր երկրների, միացե՛ք» արտահայտությունը։ Այն գրված է (ձախից աջ) բելառուսերեն, իդիշ, լեհերեն և ռուսերեն լեզուներով։ 1927-ին` տաս տարի առաջ, զինանշանը նույնն էր, բացառությամբ ներքևի ժապավենի վրա շարադրված բառերի։
1995 թվականի հանրաքվե
1995 թվականի մայիսի 14-ին Բելառուսի բոլոր մարզերում անցկացվեց հանրաքվե։ Չորս հարցերից մեկը հետևյալն էր. «Դուք աջակցու՞մ եք նոր ազգային խորհրդանիշների ներդրմանը». ընտրելու իրավունք ունեցողների 64,7%-ի մասնակցությամբ նոր պետական ​​խորհրդանիշները հաստատվել են 3։ 1 հարաբերակցությամբ (75,1% և 24,9%)։ Հանրաքվեի անցկացման եղանակը ընդդիմության կողմից խիստ քննադատության ենթարկվեց՝ ներառյալ ազգային տարբերանշանների վերաբերյալ հարցի ճշգրիտ չձևակերպումը։ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն պնդեց, որ Խորհրդային Միության կողմից ոգեշնչված խորհրդանիշները ընտրվում են որպես հաղթանակ, հատկապես իր Հայրենական մեծ պատերազմի վետերանների համար, ասելով. «Մենք ձեզ վերադարձրել ենք այն երկրի դրոշը, որի համար պայքարել եք։ Մենք ձեզ վերադարձել ենք և՛ հիշողություն, և՛ մարդկային հպարտության զգացում» ։
2020 թվականի փետրվարին Բելառուսի խորհրդարանը թարմացրեց խորհրդանշանը, որի երկրագունդը կենտրոնացած էր Բելառուսի վրա և ցույց էր տալիս ավելի շատ Եվրոպան, քան Ռուսաստանը, և երկրի ուրվագծային քարտեզի գույնը կանաչից դարձել էր ոսկեգույն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աստղերով զինանշաններ Կատեգորիա:Ցորենով զինանշաններ Կատեգորիա:Արևով զինանշաններ Կատեգորիա:Բելառուսի պետական խորհրդանիշեր
Ֆեոդոր Դոստոևսկու հուշարձան (Մոսկվա, Դոստոևսկու փողոց)
Ֆեոդոր Դոստոևսկու հուշարձան (Памятник Фёдору Достоевскому), հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության մայրաքաղաք Մոսկվայում, որը նվիրված է ռուս մեծ գրող, գրականագետ, փիլիսոփա Ֆեոդոր Միխայլովիչ Դոստոևսկուն։ Քանդակի հեղինակն է քանդակագործ Սերգեյ Դմիտրիևիչ Մերկուրովը։ Տեղադրվել է Մարիինյան հիվանդանոցի շենքի մոտ, որին կից հյուսիսային տնակում, հորը տրամադրված ծառայողական բնակարանում, մինչև 16 տարեկանն ապրել է Դոստոևսկին ։
Պատմություն
Հուշարձանը ստեղծվել է 1914 թվականին և գտնվում էր Սերգեյ Մերկուրովի արվեստանոցում մինչև 1918 թվականը ։
1918 թվականի օգոստոսի 2-ին «Известия ВЦИК»-ում հրապարակվել էր «Այն անձանց ցուցակը, որոնց կոթողներն առաջարկվել է տեղադրել քաղաք Մոսկվայում և Ռուսաստանի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետության այլ քաղաքներում»։ Ցուցակում ընդգրկվել է նաև Ֆ. Մ. Դոստոևսկին ։
Հուշարձանը տեղադրվել է Ցվետնոյ բուլվարում, բացվել է 1918 թվականի նոյեմբերի 7-ին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մոսկվայի հուշարձաններ Կատեգորիա:Սերգեյ Մերկուրովի քանդակներ
Սասակներ
Սասակներ, Ժողովուրդ Ինդոնեզիայում։ Բնակվում են Լոմբոկ կղզու կենար, և արլ․ մասերում։ Թիվը՝ 3,2 միլիոն (2010)։ Խոսում են ինդոնեզական լեզուներից մեկով։ Դավանում են իսլամ, մի մասը՝ հնդուիզմ։ Զբաղվում են հիմնականում հողագործությամբ (բրինձ, բամբակ)։ Զարգացած են արհեստները (ջուլհակություն և այլն)։ 1894 թվականին Լոմբոկ կղզին գրավել են հոլանդացիները։ Սասակները բազմիցս պայքարել են հոլանդական տիրապետության դեմ։
Կատեգորիա:Ինդոնեզիայի ազգեր
Սերգեևկա (գյուղ, Շումյաչինսկի շրջան)
Սերգեևկա (Сергеевка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Շումյաչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 36 մարդ։
Սանտոնին
Սանտոնին, հակաճիճվային դեղամիջոց։ Երկցիկլիկ տերպենոիդ, պարունակվում է օշինդրի տերեներում և ծաղկաբույլերում։ Օգտագործում են հաբերի և փոշիների ձևով՝ ասկարիդոզի բուժման նպատակով։
Կատեգորիա:Դեղամիջոցներ այբբենական կարգով
Իսրայել Երեց
Իսրայել Երեց, Իսրայել Քահանա (ծննդյան և մահվան թվականները անհայտ են ), հայ գրիչ և մանրանկարիչ։ Վասպուրականի մանրանկարչության դպրոցի ներկայացուցիչ։ Ստեղծագործել է XV դարի 2-րդ կեսին, Մոկաց գավառի Փասավանք գյուղում։ Իսրայել Երեցի ընդօրինակած և պատկերազարդած ձեռագրերից հայտնի են տասնմեկը, որոնցից վեցը գտնվում է Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանում (3 Ավետարան, 1 Մաշտոց, 2 Գանձարան), հինգը՝ արտասահմանյան հավաքածուներում (3 Ավետարան, 2 Հայսմավուրք)։ Թեմատիկ մանրանկարներ պարունակում են 1447-ի, 1455-ի և 1476-ի Ավետարանները (Երեանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարան, ձեռ. № 4922, 5414, 5459)։ Իսրայել Երեցի գծանկարը հարուստ է նրբանցումներով, գունաշարը՝ բաց կապույտի և դարչնա-շագանակագույնի երանգներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գրիչներ Կատեգորիա:Հայ մանրանկարիչներ
Անատոլի Ֆիլյով
Անատոլի Ֆիլյով (Анато́лий Ива́нович Филёв, ), ռուս դիվանագետ։
Կենսագրություն
1952 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանը։
1952 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է եղել, ունեցել մեկ որդի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Սառա Բուհադի
Սառա Բուհադի, ֆրանսիացի ֆուտբոլիստ, որը ներկայումս խաղում է Ֆրանսիայի կանանց ֆուտբոլի առաջնության (Կանանց դիվիզիոն 1) Օլիմպիկ Լիոն կանանց ֆուտբոլային ակումբում։ Նա խաղում է որպես դարպասապահ և Ֆրանսիայի կանանց ազգային հավաքականի անդամ է, որտեղ առաջին խաղն ունեցել է 2004 թվականին։ Նախքան ծնկի վնասվածք ստանալը նա Ֆրանսիայի թիվ մեկ դարպասապահն էր, սակայն 2011 թվականին նա նորից զբաղեցնում է իր դիրքը 2012 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերից առաջ։
Միջազգային կարիերա
Բուհադին նախկինում հանդես է եկել Մ-19 հավաքականում, օգնելով Ֆրանսիային հաղթել ՈՒԵՖԱ-ի Մ-19 կանանց առաջնությունում՝ պարտության մատնելով Գերմանիայի հավաքականին։ Նա հավաքականի անչափահաս անդամներից մեկն էր և, չնայած նա դեռ 17 տարեկան էր, նշանակվել է մեկնարկային դարպասապահ։ Խմբային էտապի փուլում խաղալուց հետո Բուհադին կիսաեզրափակչում երկու մաքուր թերթ (shutout, clean sheet) է արձանագրել Անգլիայի կանանց հավաքականի հետ խաղում և եզրափակչում Նորվեգիայի հետ խաղում։ Բուհադին նորից ընտրվել է ՈՒԵՖԱ-ի 2005 թվականի կանանց Մ-19 առաջնության համար և օգնել է իր ազգին կրկին հասնելու եզրափակիչ, սակայն տիտղոսակիր չի դարձել Ռուսաստանի հետ խաղում տասնմեկ մետրանոց հարվածներում 5–6 հաշվով պարտվելու պատճառով։ Հաջորդ տարի նա խաղացել է ՖԻՖԱ-ի 2006 թվականի Մ-20 կանանց առաջնությունում՝ օգնելով Ֆրանսիային հասնելու քառորդ եզրափակիչ, մինչև Հյուսիսային Կորեայի հետ խաղում պարտությունը։
2004 թվականի փետրվարի 21-ին Բուհադին խաղացել է իր առաջին ավագ միջազգային խաղը Շոտլանդիայի հավաքականի հետ ընկերական պայքարում՝ 21 րոպե հանդես գալով որպես փոխարինող։ Չնայած ՈՒԵՖԱ-ի կանանց Եվրո 2005-ի համար ՈՒԵՖԱ-ի 2005 թվականի որակավորման փուլի ընթացքում նա ոչ մի գավաթ չի նվաճել, այնուամենայնիվ մարզիչ Էլիզաբեթ Լուիզելի կողմից ընտրվել է որպես մեկնարկային դարպասապահ։ Մրցաշրջանում Ֆրանսիան պարտություն է կրել Խմբային էտապի փուլում գոլերի թվի տարբերությամբ, որտեղ Բուհադին խաղացել է բոլոր երեք խաղերում՝ ընդունելով հինգ գոլ։ Մրցաշրջանի արդյունքում Բուհադին ճանաչվել է որպես թիվ մեկ դարպասապահ և մասնակցել է հավաքականի՝ ՖԻՖԱ-ի 2007 թվականի կանանց աշխարհի գավաթի որակավորման բոլոր խաղերի, որտեղ Ֆրանսիան չի կարողացել անցնել որակավորումը։
Նա իր երկրորդ միջազգային կարևոր մրցաշրջանն ունեցել է նոր մարզիչ Բրունո Բինիի կողմից ՈՒԵՖԱ-ի կանանց Եվրո 2009-ին մասնակցելու համար ընտրվելուց հետո, որտեղ Ֆրանսիան հասավ մինչև քառորդ եզրափակիչ՝ Նիդեռլանդների հետ խաղում 4–5 հաշվով պարտվելով տասնմեկ մետրանոց հարվածներով։ Ծնկի վնասվածքի պատճառով նա բաց է թողել ՖԻՖԱ-ի 2011 թվականի կանանց գավաթի համար ՖԻՖԱ-ի 2011 թվականի որակավորման համար Ֆրանսիայի խաղերի մեծ մասը։
Բուհադին ներկայացրել է Ֆրանսիան 2012 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերում՝ խաղալով Ֆրանսիայի բոլոր խաղերում, որտեղ հասել են չորրորդ տեղը ։
Ակումբային վիճակագրություն
2016 թվականի սեպտեմբերի 1-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլիստուհիներ Կատեգորիա:2019 ՖԻՖԱ-ի կանանց աշխարհի գավաթի խաղարկության մասնակիցներ
Կրիմսկայա Ռոզա
Կրիմսկայա Ռոզա (Кримська Роза, Krımskaya Roza), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1930 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կրիմսկայա Ռոզա գյուղում բնակվում էր 1 721 մարդ։
Լեևիյիե
Լեևիյիե (Leevijõe), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վասցե-Կուուստե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 84 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վասցե-Կուուստե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ալեքսանդր Ֆիեռ
Ալեքսանդր Ֆիեռ (Alexandr Hilário Takeda Sakai dos Santos Fier, ), բրազիլացի շախմատիստ, գրոսմայստեր (2007)։ Ամուսնացած է վրաց շախմատիստուհի Նինո Մաիսուրաձեի հետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարտի 11 ծնունդներ Կատեգորիա:1988 ծնունդներ Կատեգորիա:Շախմատիստներ Կատեգորիա:Շախմատի գրոսմայստերներ
Խաղաղ գոյակցություն
Խաղաղ գոյակցություն (Мирное сосуществование), մարքսիզմ-լենինիզմի համատեքստում Խորհրդային Միությունում մշակված միջպետական հարաբերություններին վերաբերող տեսություն, որը ենթադրում է՝ հրաժարվել պատերազմից որպես պետությունների միջև վիճելի հարցերը լուծելու միջոց, այդ հարցերը լուծել բանակցությունների միջոցով. իրավահավասարություն, փոխըմբռնում և վստահություն պետությունների միջև, հաշվի առնել միմյանց շահերը, չմիջամտել ներքին գործերին, ընդունել, որ յուրաքանչյուր ժողովուրդ իրավունք ունի ազատ կերպով ընտրելու իր սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական կարգը, խստորեն հարգել բոլոր երկրների ինքնիշխանությունն ու տարածքային ամբողջականությունը, զարգացնել տնտեսական և մշակութային համագործակցությունը լիակատար հավասարության և փոխադարձ շահավետության հիման վրա։ Հակադրվում էր անտագոնիստական հակասությունների սկբունքին, որը բացառում էր սոցիալիզմի և կապիտալիզմի խաղաղ գոյակցումը։ Խորհրդային Միությունն այն կիրառում էր արևմտյան աշխարհի, մասնավորապես Միացյալ Նահանգների և ՆԱՏՕ-ի երկրների և Վարշավայի պայմանագրի կազմակերպությանի երկրների միջև հարաբերություններում։
Կատեգորիա:Միջպետական հարաբերություններ Կատեգորիա:Չինաստանի արտաքին հարաբերություններ Կատեգորիա:Խորհրդային դարձվածքներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ արտաքին հարաբերություններ
Տիբ Յու
Տիբ Յու (Тыбь-Ю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Սիսոլա գետի ձախ ափին՝ 232 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 73 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած ակունքից մինչև Սիկտիվկար քաղաք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Վիշեստեբլիևսկայա
Վիշեստեբլիևսկայա (Вышестеблиевская), ստանիցա Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Տեմրյուկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4257 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի գյուղական բնակավայրեր Կատեգորիա:1794 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի Տեմրյուկի շրջանի բնակավայրեր
Հարա (գյուղ)
Հարա (筑北村), գյուղ Ճապոնիայում։ Գտնվում է Նագանոյի պրեֆեկտուրայում։ Գյուղի ամբողջ մակերեսը կազմում է 47,43 կմ², բնակչությունը՝ 4719 մարդ, իսկ խտությունը 47,43 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրական դիրք
Գյուղը գտնվում է Հոնսյու կղզում, Նագանոյի պրեֆեկտուրայում Տյուբու տարածաշրջանում։ Այն սահմանակից է Ինա, Կոմագենե քաղաքների և Ագեմացու, Կիսո ավանների հետ ։
Բնակչություն
Բնակչությունը կազմում է 4719 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1), խտությունը՝ 47,43 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ճապոնիայի գյուղեր
Բրատիսլավայի ամրոց
Բրատիսլավա ամրոց (Bratislavský hrad, Pressburger Schloss, Pozsonyi Vár), ամենակարևոր և գլխավոր ամրոցը Բրատիսլավայում, Սլովակիայի մայրաքաղաքում։ Այն տեղակայված է Բրատիսլավայի կենտրոնում, Դանուբ գետի ափին, ժայռոտ բլրի վրա։ Դարեր շարունակ եղել է քաղաքային համայնապատկերի անբաժան մասը։
Մոնումենտալ շինությունը, որը 20-րդ դարի երկրորդ կեսին վեր է խոյացել ավերակներից, խորհրդանշում է սլովակական պատմության ավելի քան հազարամյա պատմությունը։ Կառույցն ընդգրկված է Սլովակիայի մշակույթի ազգային հուշարձանների ցանկում։
Ամրոցից բացվում է հրաշալի տեսարաններ դեպի Բրատիսլավա, Ավստրիա, իսկ պարզկա եղանակին նաև տեսանելի են Հունգարիայի որոշ հատվածներ։ Շատ լեգենդներ են կապված ամրոցի պատմության հետ։
Ամրոց (Պալատ)
Ամրոցի շինությունը ներառում է չորս աշտարակներ և բակը, որում կա ջրհոր՝ 80մ խորությամբ։ Ամենամեծ և բարձր աշտարակը Արքայական աշտարակն է, որը գտնվում է ամրոցի հարավարևմտյան անկյունում։ 47 մետր բարձրությամբ աշտարակը թվագրվում է 13-րդ դարին և շուրջ 200 տարի շարունակ՝ սկսած 1500-ականների կեսերից, այստեղ էին պահվում Հունգարիայի արքայական զարդերը ։ Արտաքին պատերն ու ներքին միջանցքները պարունակում են հին գոթական և վերածննդյան տարրեր։ Հիմնական մուտքի արևելյան թևում դեռևս տեսանելի է հատվածներ 16-րդ դարի մուտքի դարբասից։ Մուքտի ետևում կամարակապ միջանցք է, որից ընդարձակ աստիճաններն ուղղորդում են դեպի երկրորդ հարկ, որտեղ տեղակայված է Սլովակիայի ազգային թանգարանը։ Այս հարկի արևմտյան թևում տեղակայված է Գանձերի պալատի չորս սրահները, որտեղ պահվում են արժեքավոր հնագիտական գտածոների և այլ իրերի հավաքածուներ, ներառյալ՝ Մորավանի Վեներա նախապատմական արձանը։ Երրորդ հարկում Սլովակիայի պատմության ցուցհանդեսն է։ Կառույցի առաջին հարկի հարավային թևում Սլովակիայի պառլամենտի սենյակներն են, որտեղ ներկայացված են 16-րդ դարի կահավորումներ։ Կառույցի հյուսիսային թևում նախկինում եղել է բարոկկո ոճով կառուցված մատուռ, որը ներկայումս համերգային դահլիճ է։ Բակից բացվում է մուտք դեպի Ասպետների սրահ։
Այլ շինություններ
Հիմնական կառույցից արևելք վերակառուցված Հիլեբրանդտ շինությունն է, որը թվագրվում է 1762 թվականին և ավերվել էր 1811 թվականին՝ հրդեհի պատճառով։ Փառքի բակը գտնվում է անմիջապես ամրոցի մուտքի դիմաց և թվագրվում է 18-րդ դարի վերջին։
Սիգիզմունդի դարբասից ներս Լեոպոլդի բակն է՝ բաստիոններով, որը կառուցվել է 17-րդ դարում։ Ամրոցի շենքի արևելյան կողմում Մեծ Մորավյան բազիլիկն է (9-րդ դար)։
Նիկոլաս դարբասին կից գտնվում է Լուգիլանդ բաստիոնը՝ գոթական բակամուտքով, որը կառուցվել է 15-րդ դարում։ Դա 17-րդ դարի եռահարկ երկարավուն կառույց է, որտեղ ներկայումս տեղ է գտել Սլովակիայի ազգային խորհուրդը, ինչպես նաև բորոկկո ոճով կառուցված ձիանոցը։ Վերջինից հարավ՝ անգլիական այգի է։
Կառույցի հյուսիսային սահմանը 18-րդ դարի երկարավուն բարոկկոյան շինություն է, որում տեղ են գտել Սլովակիայի ազգային թանգարանը և ամրոցի կառավարությունը։
Պատմություն
Ամրոցը վերակառուցվել է հիմնովին։ Տեղի բլրի վրա առաջին կառույցը մոտավորապես հայտնվել է Եգիպտական բուրգերի կառուցման ժամանակաշրջանում (Մ․ թ․ ա․ 3-րդ հազարամյակի 2-րդ կես)։ Այդ միջնաբերդը հավանաբար հայտնի է դարձել կելտերի ժամանակշրջանում։ Հռոմեական կայսրության ժամանակաշրջանում, որի սահմանն անցնում էր Դանուբի երկայնքով, այստեղ էր գտնվում դրա սահմանակետերից մեկը։
Ներկայիս ամրոցի ընդարձակումը կարելի է հետևել Նիտրանյան իշխանության ժամանակից, երբ այստեղ առաջացան բազմաթիվ հանրահայտ շինություններ։ Հնագույն ձեռագիր վկայությունները վերագրվում են 907 թվականին, դրանք պահվում են «Զալցբուրգյան անալներ» լատինական ձեռագրերում։ Նիտրանյան իշխանության և Մեծ Մորավիայի ժամանակաշրջանի վերաբերյալ վկայում են բազիլիկի մնացորդները, որոնք գտնվում են 19-րդ դարի սանդղավանդի արևելյան հատվածում։ Ամրոցը նաև հիշատակվում է Բրատիսլավայի մասին գրավոր վկայություններում, որոնք թվագրվում են 907 թվականին։
Աստիճանաբար սլավոնական իշխանության ամրոցից, բազում վերակառուցումներից և վերափոխումներից հետո, վեր է խոյացել միջնադարյան ամրոցը, որը 19-րդ դարի կեսին ժուպայի (արևմտյան և հարավային սլավոնների վարչական միավոր) կենտրոնն էր։ Այն դարձել է Հունգարիայի արքայական գանձարանը, իսկ ավելի ուշ արքայական ամրոց, որտեղ թագադրում էին հունգարացի արքաներին։ Ըստ գրավոր վկայությունների 16-րդ դարի առաջին քառորդում ամրոցի ամենաբարձր կետում տեղադրվել է բնակելի աշտարակ, որն այսօր մնացել է արքայական աշտարակի պատերի ներսում։ Բնակելի աշտարակը հայտնաբերվել է հնագիտական հայտնագործությունների արդյունքում։ 1207 թվականին հուլիսի 7-ին Բրատիսլավայի ամրոցում՝ նախկին հունգարական ամրոցում, ծնվել է սուրբ Ելիզավետա Հունգարացին։ 1221 թվականին Կաթոլիկ եկեղեցին տեղափոխվել է ամրոցից։ Այստեղից էլ ավատատիրական կենտրոնը սկսել է իր ինքնուրույն զարգացումը։
Ներկայիս կառույցի մոնումենտալ շինությունը ձևավորվել է հետգոթական վերակառուցման ժամանակ, որն իրականացվել է Սիգիզմունդ I Լյուքսեմբուրգցի թագավորի օրոք՝ սկսած 1427 թվականին։ Սկզբնական ամրաշինությունները՝ բակի, Ասպետական սրահի, տնտեսական կառույցների, զանգակատան ու ներքին շինությունների հետ միասին, իրենցում ամփոփել են նաև նախկին բնակելի աշտարակի մնացորդները։ 1431-1434 թվականներին այստեղ կառուցվել է մեծ երկհարկանի պալատ։ Հետգոթական ճարտարապետությունն այստեղ արտահայտված է լավ պահպանված պատուհանների, շքամուտքերի և պահոցների մեջ, ինչը հրաշալի համադրված է ներկայիս ձևավորման մեջ։ Սիգիզմունդների վերակառուցումը տևել է դարեր շարունակ՝ Մեծ Մորավյան և վաղ գոթական ամրացումների շնորհիվ, որոնցից են բաստիոնները, շքամուտքերը և մի ճանապարհ, որը ձգվում էր Դանուբի երկայնքով։ Ամրոցի ներկայիս տեղագրությունը, որն ունի քառանկյուն տեսք, իրենից ներկայացնում է վերածննդյան և վաղ բարոկկո ոճով կառուցված շինություն։ Ի տարբերություն Գերմանիայի ուշ գոթական ուղղվածության, 1552 և 1639 թվականների իրականացված շինարարությունների ժամանակ, մասնակցել են իտալացի ճարտարապետներ, որոնք բերել են իրենց երկրրի մշակույթը դեպի հյուսիսային երկրներ։ Վերակառուցումից հետո ամրոցը դարձել է հուգարացի արքաների թագադրման վայրը, որոնց թուրքական զորքերը վտարել էին հունգարական նախկին պետության կենտրոնից՝ Բուդայից։ Այդ ժամանակվա փոփոխությունները մեզ են հասել միայն մասամբ՝ մի որմնանկարներով պատ, որը վերագրվում է 16-րդ դարի կեսին, առաջին հարկի դահլիճի էրկերի մի մասը և հարակից դահլիճի ոսկեզօծ բացվածքը։ Այնուամենայնիվ այդպիսով կարելի է պատկերացում կազմել այդ դարաշրջանի ինտերիերների մասին։
1811 թվականին ամրոցը հրդեհվել է, և չնայած նրա վիճակը բարելավելու բազմաթիվ փորձերին, շուրջ 140 տարի այն մնացել է ավերված։ Նոր պատմությունը սկսվել է 1953 թվականին, երբ ձեռնարկվում է դրա վերանորոգումը։ 1953-1968 թվականներին վերակառուցման աշխատանքները իրականացվել են Ա․ Պիֆլայի և Դ․ Մարտինչեկի նախագծերով։ Նորոգումից հետ ամրոցը կրկին ստացել է այն տեսքը, որն ունեցել էր 18-րդ դարի վերջին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գոթական ճարտարապետություն Կատեգորիա:Վերածննդի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Բարոկկո
Իսկական այծկիթներ
Իսկական այծկիթներ, թռչունների ընտանիք, որոնք հիմնականում վարում են գիշերային կամ մթնշային կենսակերպ։
Արտաքին տեսք
Փոքր և միջին չափի թռչուններ։ Իսկական այծկիթների բնորոշ առանձնահատկություններն են համեմատաբար մեծ գլուխը, մեծ աչքերը, կարճ և թույլ կտուցը։ Բերանն ունի շատ մեծ կտրվածք, թևերը երկար են և նեղ։ Տեսակների մեծ մասի մոտ, բացառությամբ Chordeilinae ենթաընտանիքի թռչունների բերանի անկյուններում զարգացած են ամուր շոշափուկներ։ Առաջնային ծայրափետուրները 10-ն են։ Կրծքավանդակն ունի երկու թույլ կտրվածք։ Ոտքերը թույլ են՝ կարճ մատներով, որոնք վատ են հարմարեցված գետնին շարժվելու համար։ Արտաքին մատը բաղկացած է 4 ֆալանգներից։ Միջին մատի ճանկը ներքին կողմից քառթավոր է։ Փետրավորումը փափուկ և փխրուն է, հիմնականում պատված է ավազագույն, գորշ, մուգ դարչնագույն հովանավորող գունավորմամաբ, որը անտեսանելի է դարձնում թռչունին փայտի կամ հողի ֆոնի վրա։ Կիսաանապատային տեսակները, ինչպիսիք են Աֆրիկայի չորային շրջաններում ապրող այծկիթը (Caprimulgus eximius), ունի կավաքարային կարմիր փետրավորում, որը համապատասխանում է շրջակա լանդշաֆտի ֆոնին։
Հյուսիսային տեսակները համարվում են չվող։ Որոշ Հարավային տեսակներ, ինչպիսին է ամերիկյան սպիտակավզիկ այծկիթը (phalaenoptilus nuttallii), իրականացնում են հիպոթերապիա, ինչը կարող է տևել մինչև 85 օր, իսկ թռչնի ջերմաստիճանը՝ նվազել մինչև 18-19° C: Կարճաժամկետ փետրավորումը նկարագրված է նաև սովորական այծկիթների համար։
Կենսակերպ
Թռչունները վարում են գիշերային և մթնշաղային ապրելակերպ։ Ապրում են տարբեր լանդշաֆտներում, հաճախ՝ անտառա-թփուտային բուսականությամբ և բաց տարածություններում։ Շատ երկար թևերի շնորհիվ թռիչքը համեմատաբար դանդաղ է, բայց մանրևային է և անաղմուկ։ Հաճախ թևերի երկու-երեք խորը թափահարումներից հետո սավառնում են անշարժ բացված թևերի վրա, կարող են կախված մնալ մեկ տեղում՝ թափահարելով թևերը։ Սնվում են հիմնականում գիշերային թռչող միջատներով։ Հիմնականում միջատներ են որսում թռիչքի ժամանակ, սակայն կարող են որսալ նաև երկրի մակերևույթից, բուսականության և թփերի վրայից։
Նստած թռչուններին գետնի կամ ճյուղերի վրա նկատել դժվար է հովանավորող գունավորում ունեցող փետուրների և թռչունների անշարժ նստելու սովորության շնորհիվ։ Որոշ տեսակներ նստում են ծառի ճյուղերի երկայնքով, այլ ոչ թե լայնքով, ինչպես թռչունների մեծ մասը։ Այս մեխանիզմը թույլ է տալիս նրանց ավելի լավ թաքնվել ցերեկը։ Նրանք հազվադեպ և դժկամությամբ են քայլում, խիտ բարձր խոտի մեջ չեն նստում՝ նախապատվությունը տալով գետնի բուսազուրկ հատվածներին։