Թոմաս_Յունգ
Բժիշկ
Իր հաճախորդների ընդլայնման զուգահեռ Յունգը համոզվել էր իր օրերի բժշկության զարգացման ցածր մակարդակում և փորձել էր իր պատկերացումները բերել նույն համակարգային դաշտ։ Իր հաճախորդների թվաքանակի աճին զուգահեռ Յունգը համոզվեց նրանում, որ իր ժամանակի բժշկությունը շատ վատ է զարգացած և փորձեց իր պատկերացումները համապատասխանաբար համակարգել, ինչպես որ արել էր ֆիզիկայի բնագավառում։ 1808 թվականին նա վերջապես արժանացավ բժշկության դոկտորի բրիտանական աստիճանի և 1809 թվականին դարձավ բժիշկների թագավորական քոլեջի անդամ։ Դեռ 1806 թվականին նա փորձեց աշխատանք ստանալ Միդդլեսկոմ հոսպիտալում, բայց միայն 1809—1810 թվականներին նա այնտեղ ստացավ լեկտորի պաշտոն։ Յունգը կարդաց 36 լեկցիա իր սովորական ձևով, այսինքն իր լսարանի հանդեպ շատ խիստ պահանջներ դնելով։ 1813 թվականին նա հրատարակեց «Բժշկական գրականության ներածություն, այդ թվում պրակտիկ նոզոլոգիայի համակարգը»։ Այն արդեն վերահրատարակվեց 1823 թվականին։ Դա իր բժշկական դասախոսությունների հրատարակումն էր, որ համալրված էր սրտխփոցի պատճառների մասին հոդվածով։ Հատկանշական է, որ առաջարկելով հիվանդությունների իր սեփական դասակարգումը, նա հետևում էր հենց այն սկզբունքներին ինչ որ Լիննեյը  իր «Բնության ամբողջական դասակարգումը» գրքի մեջ։ 1815 թվականին հաջորդեց «Ամենօրյա հիվանդությունների մասին գործնական և պատմական տրակտատ», որի մեջ արտացոլվում էին Յունգի 1780-ական թվականների հիվանդությունների հիման վրա ձեռք բերված փորձի մասին հիշողությունները։ Նրա հույսերը, որ կընդունվի այս բնագավառում չփարատվեցին, նա այստեղ էլ բախվեց խիստ քննադատության։ Բացի դրանից գիտնականի վարկանիշը վախեցնում էր նաև հաճախորդներին, ինչի մասին հիշատակում էր նույնիսկ Արագոն։ 1811 թվականի հունվարին Յունգը դարձավ Հայդ զբոսայգու անկյունում գտնվող, հանգուցյալ Բրոկլսբիի տան մոտ գտնվող Սբ Գևորգ հոսպիտալի բժիշկ։ Դա աշխատանքի շքեղ վայր էր, որը ապահովում էր մասնավոր պրակտիկայի համար մեծ ճանաչում։ Չնայած ոչ բարյացակամ վերաբերմունքին, Յունգը հունվարի 24-ի քվեարկությանը ստացավ 100 ձայն, իսկ իր գլխավոր հակառակորդը՝ միայն 92։ Այդ լարված մրցույթի մասին նա գրել էր իր ինքնակենսագրականում, բայց այլ մանրամասներ չի հաղորդել։ Յունգի կենսագիր Ռոբինսոնի կարծիքով նա հոսպիտալում աստղ չդառավ, բայց և մեծ տարաձայնություններ չուներ իր առաջին ուսուցիչ Խանտերի նման, ով մի ժամանակ աշխատել էր այնտեղ։ Նա չափազանց զգուշությամբ էր վերաբերում իր պարտականություններին, նամանավանդ երբ դադարեցրեց մասնավոր գործունեությունը  1817 թվականին։ Ընդհանուր առումով և Պիկոկը և Առագոն նշում են, որ Յունգը մեծ գիտնական է, բայց վատ բժիշկ։ Նրա հիմնական խնդիրը հաճախորդին վնասելու անվերջ զգուշավորությունն էր։ Մոտավորապես հենց դրա մասին էլ վկայում է պրն Բենջամին Բրոուդին՝ Յունգի ստաժոռը, ով հետագայում գրավեց իր տեղը և 1829 թվականին գիտնականի մահից հետո կատարեց մարմնի քննությունը։ Բրոուդին հիշում է (արդեն Պիկոկի կենսագրականի լույս տեսնելուց հետո), որ «նրա միտքը հարմարեցված չէր այն մասնագիտությանը, որ նա ընտրել որ, բացի դրանից նա անընդհատ հրապուրվում էր իրեն ավելի շատ հետաքրքրող զբաղմունքներով։ Ես երբեք չեմ նկատել, որ նա ինչ-որ բժշկական գրություններ անի, և ես չեմ կասկածում, որ նա հիշել է որևէ բան իր բժշկական գործերից, երբ դուրս է եկել հիվանդասենյակից։ Նրա բժշկական աշխատությունները մի փոքր ավելին են եղել քան հասարակ բանաքաղումը ուրիշ գրքերից»։ Սակայն ըստ շշուկների՝ տարածված իր ժամանակակիցների կողմից, նա իր կոլլեգաներից ավելի լավ չէր հիվանդներ բուժում, չնայած և չէր էլ սիրումնոր մոդայիկ մեթոդներ։ Է․Ռոբինսը բացատրում էր Յունգի՝ ինչպես բժշկի, անհաջողության պատճառը, չափազանց մասնագիտական տեսանկյունից։ Նա փաստացի չէր շփվում կոլլեգա պրոֆեսիոնալների հետ և ջանք չէր թափում, որ բարձրացնի իր փորձնական որակավորումը։ Այն դեպքում, երբ  Յունգի Ֆիզիոլոգիական փորձերը և թեորետիկ ընդհանրացումները մնացին գիտության պատմության մեջ, մեթոդաբան Բրոուդիինը և նրա կոլլեգաներինը նույնիսկ բժշկական ուղեցույցներում չմնացին։ Յունգի լուրջ ձեռքբերումներից Ֆ․Օլդեմը համարում է դեղագործական պրեպարատների ճշգրիտ չափաբաժնի որոշումը և մանրագույն մասնիկների ուսումնասիրումը, օրինակ արյան տարրերը։ Վերջինիս հիմքի վրա նա ստեղծեց առաջին էիրոմետրը՝ կատարելագործված Էմմոնսի կողմից։ «Յունգի բանաձևը» ստեղծվել էր երեխաների դեղամիջոցների դոզավորման համար։ Հաշվարկի համար անհրաժեստ է մեծահասակի դոզան բազմապատկել երեխայի տարիքի և բաժանել 12+ երեխայի տարիքը. Իր ինքնակենսագրականի մեջ Յունգը փաստացի չի հիշատակել իր բժշկական զբաղմունքների մասին։ այդ ժամանակ նա ուրիշ խնդրով էր զբաղված՝ Հին Եգիպտոսի գրությունների վերծանումը։