cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վլադիմիր Մայակովսկի
Ինքնասպանություն
Վլադիմիր Մայակովսկին ինքնասպան է եղել, այն բանից հետո, երբ արտասահմանյան անձնագիր ստանալու նրա խնդրանքը մերժվել է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Խորհրդային դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Կոմունիստ գրողներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Սուրբ Ամենափրկիչ վանք (Երազգավորս)
Երազգավորսի Սուրբ Ամենափրկիչ վանք, ավերված հայկական վանական համալիր պատմական Բագրատունյաց Հայաստանի Շիրակավան քաղաքում։ Ավերվել է թուրքերի արշավանքներից հետո 1920 թվականին։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Հայկական առաքելական գոյություն չունեցող վանքեր և եկեղեցիներ (Թուրքիա)‎ ա Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական կառույցներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական եկեղեցիներ
Շեշուպե
Շեշուպե (Շեշուպա, Շյաշուպե, Szeszupa, Šešupė), գետ Լեհաստանում (ակունքը), Լիտվայում և Ռուսաստանի Կալինինգրադի մարզում, Նեման գետի (Նյամունասա) ձախակողմյան վտակը։ Շեշուպե տարածքը սահմանամերձ է համարվում Կալինինգրադի մարզիի և Լիտվայի համար։
Կապույտ քարտ (Եվրոպական միություն)
Կապույտ քարտ (Blue Card), Եվրամիության կողմից հաստատված աշխատանքային թույլտվություն, որը թույլ է տալիս բարձր որակավորում ունեցող ոչ ԵՄ քաղաքացիներին աշխատել և ապրել Եվրամիության տարածքում գտնվող ցանկացած երկրում, բացառությամբ Դանիայի, Իռլանդիայի և Միացյալ Թագավորության, որոնք տվյալ առաջարկի սուբյեկտներ չեն ։ Կապույտ քարտ տերմինն առաջարկվել է Բրեյգել ինստիտուտի կողմից. գաղափարը ներշնչվել է ամերիկյան Գրին քարտից, գույնը վերցվել է Եվրոպայի դրոշից, որը կապույտ է` տասներկու ոսկեգույն աստղիկներով ։
Շեշուպե
Ջրագրություն
Սկիզբ է առնում լեհական Սուվալկի քաղաքից 18 կմ հյուսիսում։ Սնումը խառն է, առավելապես անձրևաջրային։ Ջրի տարեկան միջին ծախսը ակունքից 43 կմ հեռու 33,2 մ³/վրկ է։ Սառցակալում է նոյեմբերի կեսերից մինչև հունվար, սառույցը հալվում է փետրվարի վերջերից մինչև ապրիլի սկիզբ։ Շեշուպե գետի ափին են տեղակայված Լիտվայի Կալվարիա, Մարիյամպոլե, Կուդիրկոս-Նաումեստիս քաղաքները, ինչպես նաև Ռուսաստանի Կալինինգրադի մարզի Կրասնոզնամենսկ քաղաքը ։
Կապույտ քարտ (Եվրոպական միություն)
Կապույտ քարտի առաջարկը ներկայացվել է Եվրոպական հանձնաժողովի կողմից. այն ոչ ԵՄ քաղաքացիներին աշխատանքի թույլտվության դիմելու հնարավորություն է, որը վավեր կլինի երեք տարի, սակայն ժամկետը լրանալուց հետո այն կարող է երկարաձգել։ Կապույտ քարտ ստացողին կտրվեն մի շարք իրավունքներ, ինչպես, օրինակ, ընտանիքի վերամիավորման իրավունքը։ Առաջարկը նաև խրախուսում է աշխարհագրական տեղաշարժեր ԵՄ անդամ այն երկրներում, որոնք ընդունում են Կապույտ քարտը։ Այս առաջարկի իրավական հիմքը Հռոմի պայմանագրի 63 (3) և (4) կետերն են։
Շեշուպե
Անվանումը
19-20-րդ դարերի բառարաններում և հիշատակարաններում օգտագործվում է Շեշուպա գրելաձևը, 20-րդ դարի վերջից՝ Շեշուպե։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիտվայի գետեր Կատեգորիա:Լեհաստանի գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Սահմանային գետեր
Կապույտ քարտ (Եվրոպական միություն)
Առաջարկ
Կապույտ քարտի առաջարկը ներկայացվել է 2007 թվականի հոկտեմբերի 23-ին, Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ Ժոզե Մանուել Բարրոզուի և Արդարադատության, ազատության ու անվտանգության հանձնակատար Ֆրանկո Ֆրատինիի կողմից, Ստրասբուրգում կայացած մամուլի ասուլիսի ժամանակ։ Բարրոզուն բացատրելով նախաձեռնության նպատակները` նշել է, որ ԵՄ-ն ապագայում կարիք է ունենալու աշխատուժի և հմտությունների, երրորդ երկրի աշխատողները դժվարություններ ունեն աշխատանքի նպատակով ԵՄ տարբեր անդամ երկրներում տեղաշարժվելից, 27 տարբեր անդամ երկրներում աշխատանքի թույլտվության ընթացակարգը տարբեր է, ինչը խնդրահարույց է, և վերջապես, նա ընդգծել է ԵՄ քաղաքացիների ու օրինական միգրանտների միջև առկա «իրավունքների բացը» ։
Այս առաջարկն ուղեկցվել է մեկ այլ, COM(2007)638 առաջարկով, որը ներառում էր պարզեցված ընթացակարգ և ընդհանուր իրավունքների հիմք` երրորդ երկրից եկած օրինական աշխատողների համար։
«Կապույտ քարտ» անվանումն ընտրվել է` պոտենցիալ միգրանտներին ազդանշան տալու, որ կապույտ քարտն ամերիկյան Գրին քարտի այլընտրանքն է ։ Կապույտը Եվրամիությունում գերակշռող գույնն է։
Միջազգային արձագանք
Առաջարկը ներկայացնելուց կարճ ժամանակ անց այն խիստ քննադատության է արժանացել զարգացող երկրների կողմից` տաղանդավոր աշխատողներին խլելու գիտակցված գործառույթի պատճառով։ Հարավային Աֆրիկայի Առողջապահության նախարար Մանթո Թշաբալալա Մսիմանգն մատնանշել է այն փաստը, որը աֆրիկյան մի շարք պետություններ արդեն տուժել են առողջապահության ոլորտի որակավորված մասնագետների արտագաղթի պատճառով և նշել, որ այս առաջարկը կարող է ավելի վատթարացնել իրավիճակը։ Միջազգային տնտեսության իրավունքի մարոկկացի պրոֆեսոր Թաջեդդին Էլ Հուսսեյը կարծիք է հայտնել, թե «սա գաղութացման, խտրականության նոր ձև է, և այն հազիվ թե աջակցություն գտնի հարավային երկրներում» ։
2011 թվականին Ա. Բյորկլունդի կողմից հրապարակված «ԵՄ Կապույտ քարտի հնարավոր ազդեցությունը զարգացող երկրների վրա` որակավորված մասնագետների արտահոսքի միջոցով» աշխատությունը հիմնականում կենտրոնանալով Մալիի Հանրապետության օրինակի վրա, եզրակացնում է, որ այս պետությունից որակավորված մասնագետները հեռանում են` որոշակի ժամանակ անց հետ վերադառնալու մտադրությամբ` իրենց հետ բերելով նշանակալի հմտություններ, փորձ, տեղեկատվություն և աշխատանքային մեթոդների հանդեպ այլ տեսանկյուն։
Իրականացում
Չնայած փոփոխություններ կատարելու վերջնաժամկետները վաղուց անցել են, որոշ անդամ երկրներ (ինչպես, օրինակ, Իսպանիան կամ Բելգիան) դեռևս պետք է ամբողջապես սահմանեն օրենքը կամ տրամադրեն խոստացված իրավունքները։ Ուղեղային կենտրոններն արդեն ներկայացրել են Կապույտ քարտը լրացնելու տարբերակներ ու դրա թույլ կողմերը
2016 թվականի հունիսի 7-ին Եվրոպական միության Կապույտ քարտին նվիրված բաժին է ավելացվել ԵՄ միգրացիոն պորտալում ։ Կայքը յուրաքանչյուր երկրի համար առանձին տեղեկատվություն է տրամադրում Կապույտ քարտի համար դիմողներին։ Այն սահմանում է, որ միայն ԵՄ անդամ պետությունների իշխանությունները կարող են հաստատել Կապույտ քարտերը և նախազգուշացնում, որ ոչ պաշտնական կայքերը կարող են սխալ տեղեկատվություն տրամադրել կամ վճար պահանջել իրենց ծառայությունների համար։
Պահանջներ
Կապույտ քարտի ձեռք բերման համար անհրաժեշտ պահանջներն են. դիմողը պետք է անդամ երկրում վճարվող տարեկան աշխատավարձից առնվազն մեկուկես անգամ ավելի վճարվող աշխատանքային պայմանագիր կամ աշխատանքի առաջարկ ունենա, պետք է ներկայացնի գործող ճանապարհորդական փաստաթուղթ և բարձր մասնագիտական որակավորումը հաստատող փաստաթղթեր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եվրոպական միության քաղաքականություն Կատեգորիա:Նույնականացման փաստաթղթեր Կատեգորիա:Վիզայի քաղաքականություն Եվրոպայում
Եվգրաֆովկա
Եվգրաֆովկա (Евграфовка, Евграфовка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բլագովեշչենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բլագովեշչենսկի շրջանի բնակավայրեր
Զավեն Բարխուդարյան
Զավեն Գևորգի Բարխուդարյան, հայ մանկավարժ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) մասնակից։
Կենսագրություն
Զավեն Բաղդասարյանը ծնվել է 1922 թվականին, Գորիսի շրջանի Տեղ գյուղում։ Միջնակարգ կրթություն ստանալուց հետո աշխատել է գյուղի դպրոցում։ 1942 թվականի գարնանը մեկնել է բանակ։ 1943 թվականի հունվարից մինչև 1945 թվականի մայիսի 9-ը Բարխուդարյանը պատերազմի ռազմաճակատներում կռվել է 164-րդ հատուկ հրաձգային բրիգադում, հիտլերական զավթիչների դեմ Հյուսիսային–Կովկասյան ռազմաճակատում, Կերչի ճակատամարտում, Օդեսայում, Հունգարիայում, Չեխոսլովակիայում, Լեհաստանում, Քյոնիգսբերգի գրավման մարտերին։ Բանակում ծառայությունը շարունակել է Վիլնյուսում և Մինսկում մինչև 1947 թվականը ։
Պարգևատրվել է «1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար», «Խիզախության համար», «Կովկասի պաշտպանության համար» և մի շարք մարտական ու հոբելյանական մեդալներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:«Խիզախության համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Կովկասի պաշտպանության համար մեդալակիրներ
Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնություն 1923/1924
1923/1924 մրցաշրջանի Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնությունը երեսունվեցերորդն էր։ Հարյուր տոկոսանոց արդյունքով միանձնյա հաղթող դարձավ ի հավաքականը։ Անգլիայի և Ուելսի հավաքականները բաժանեցին երկրորդ-երրորդ տեղերը։
Մրցաշարը մեկնարկեց 1921 թ. հոկտեմբերին - խաղով, որում իռլանդացիները սենսցիոն հաղթանակ տարան 2։1 հաշվով։ Ուելսցիները հաղթանակներ տարան գործող չեմպիոն շոտլանդացիների, ապա և անգլիացիների նկատմամբ և դարձան առաջատար։ Հաջորդ խաղում շոտլանդացիները առավելության հասան իռլանդացիների նկատմամբ։ Վերջին խաղում իռլանդացիներին հարկավոր էր հաղթանակ ուելսցիների նկատմամբ և այդ դեպքում թիմերի միավորները կհավասարվեին, սակայն ուելսցիները հաղթեցին նվազագույն հաշվով և նվաճեցին չեմպիոնի կոչումը։ Մրցաշարն ավանդաբար եզրափակող - մրցավեճը, որում կողմերը փոխանակեցին մեկական գնդակ, ինչը շոտլանդացիներին դուրս բերեց երկրորդ հորիզոնական։
Մրցաշարային աղյուսակ
Հաղթանակի համար շնորհվում էր 2 միավոր, ոչ-ոքիի համար՝ 1։
Սուրբ Մարիամ Աստվածածին եկեղեցի (Վանաձոր)
Վանաձորի Սուրբ Մարիամ Աստվածածին եկեղեցի, Հայ առաքելական եկեղեցու տաճար Հայաստանի Վանաձոր քաղաքում։
Պատմություն
Եկեղեցին հիմնադրվել է 1831 թվականին, մեծահամբավ հարյուրապետ Փիրուման Յուզբաշ Թայիրովի կողմից։ Եկեղեցու պատերից մեկի արձանագրության մեջ Փիրուման Յուզբաշը գրել է.
Հստակ տարեթիվ հայտնի չէ, թե երբ է կառուցվել հին եկեղեցին (մինչ այս եկեղեցու կառուցվելը եղել է այլ եկեղեցի), սակայն կան տեղեկություններ, որ այն եղել է եկեղեցու բակում զետեղված խաչքարերի տեղանքում։ 1826 թվականին Ղարաքիլիսայում մեծ երկրաշարժ է տեղի ունեցել, որի ժամանակ եկեղեցին ավերվել է։ Սակայն Փիրուման Թայիրովը հին եկեղեցու քարերը գործածել է նորի կառուցման համար։ Փիրուման Թայիրովը ծնունդով էրզրումցի էր, եղել է Ռուսական կայսրության զինվորական, որը մեծ հարգանք է վայելել Ղարաքիլիսայում։
Նախքան եկեղեցու կառուցումը՝ 1828 թվականին, մոտ 3000 հոգի Արևմտյան Հայաստանից՝ հատկապես Էրզրումից և Մուշից, ներգաղթել են Արևելյան Հայաստան։ Մինչև 1826 թվականի երկրաշարժը Ղարաքիլիսայում բնակվում էր 500-600 մարդ։ Եկեղեցու բակում թաղված են շատ երևելիներ, մեծահարուստներ, օրինակ՝ Աբովյանները, Ղարագյոզյանները, Ղամբարյանները, Ջաղացպանյանները և մի շարք այլ ընտանիքներ, որոնք ներգաղթել էին։ Եկեղեցում թաղված են նաև հոգևորականներ, դրանցից են տեր Խորեն ավագ քահանա Խանզադյանը, Վազգեն ավագ քահանա Ղարագյոզյանը և այլք։ Եկեղեցու կառուցման տարիները համընկնում են կաթողիկոս Հովհաննես Կարբեցու կառավարման տարեթվերի հետ և հավանաբար հենց նա էլ օծել է եկեղեցին։ Իսկ այդ տարիներին եկեղեցու վարդապետն է եղել թեմի առաջնորդ Հարություն վարդապետը։
Եկեղեցին ունեցել և ունի բարերարներ։ Արձանագրություններ կան, որտեղ գրված են բարերարների անունները։ Ժամանակին եկեղեցու երեսապատման աշխատանքներում մեծ ներդրում է ունեցել վանաձորցի Բորիկ Մխիթարյանը։ Իսկ վերջերս ամենամեծ ներդրումն է ունեցել Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու խաչքավոր, գործարար Արմեն Մխոյանը։
Արմեն Մխոյանի ներդրմամբ եկեղեցին ամբողջովին վերանորոգվել է. կառուցվել են գավիթի աջ և ձախ կողմերի մատուռները, տեղադրվել են սրբապատկերներ, որոնք նախկինում չկային։ Իսկ եկեղեցու բակում գտնվող «Սրբոց Նահատակաց» պուրակում նրա շնորհիվ տեղադրվեց նաև 1915 թվականի անմեղ զոհերի հիշատակի հուշակոթողը։ Եկեղեցուն կից կան նաև շատ արձաններ, որոնք նվիրել են եկեղեցուն բարերարները։ Մարմարից պատրաստված հրեշտակը և երկու արձանները Աբովյաններն էին նվիրել եկեղեցուն, հայտնի չէ թե, որ թվականին, բարց գիտենք, որ այդ մարմարը բերվել է Իտալիայից և հավաքվել է Վանաձորում։ Աստվածածին եկեղեցու ամենահիշարժան բաց խորանը իր շրջանակով եղել է Աստվածածնի պատկերով, որը չգիտենք, թե որ թվականից է, սակայն վերջին ժամանակներում, բաց խորանի շրջանակի բացման ժամանակ հայտնաբերվել է մի գրություն, որտեղ ասվում է.
Սալահատակը պատրաստված է Գյումրիում, տեղի վարպետների կողմից, 1912 թվականին շնորհվել է եկեղեցուն։ Եկեղեցու այժմյան սրբանկարների հեղինակն է Խաչիկ Ղարաբեկյանը։
1836 թվականին, երբ ցարական Ռուսաստան հռչակած «Պոլոժենիայի» հիման վրա դպրոցներն անցնում են եկեղեցու իրավասության ներքո, Լոռի-Փամբակի գավառի Մեծ Ղարաքիլիսա քաղաքի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին ևս դառնում է այն կենտրոնը, որի շուրջ, որպես մի փոքր կրոնական համայնք, համախմբվում են ղարաքիլիսցիները։ Ղարաքիլիսա անվանումը, որ սկզբնապես ունեցել է «սև քարերով կառուցված եկեղեցի՚ իմաստը (հատկապես գմբեթի և զանգակատան սև լինելու պատճառով), 18-19-րդ դարերին տեղի ունեցած ասպատակությունների շրջանում արդեն մեկնաբանվել է որպես թուրքերի դեմ մղված պայքարում այս եկեղեցու՝ նրանց համար սև եկեղեցի դառնալով։ Այս մասին ժողովրդական ավանդությունը պատմում է, որ թուրք փաշան (ենթադրում ենք՝ Հասան խանն էր) իր բանակով մտնում է քաղաք, ավերում այն և զորքը տեղավորում եկեղեցում՝ գիշերելու։ Ինքը մի քանի զորականների հետ տեղավորվում է քաղաքի մեծահարուստների տներում։ Հայ երիտասարդները, որ մինչ այդ պատսպարվել էին սարերում, այդ գիշեր իջնում և կոտորում են թուրքական զորքը։ Առավոտյան փաշան, տեսնելով իր զորքի կոտորածը, սարսափահար բացականչում է. «Ղարա քիլիսա (այսինքն՝ սև եկեղեցի), որ սևացրիր իմ բանակը»։ Հիշատակված ավանդության մեկնաբանությունը, լինելով ընդհանուր ժողովրդական, կրկնվում է նույնանուն մի շարք բնակավայրերում ևս։
Ցավոք, Ղարաքիլիսայի վաղ շրջանի պատմության մասին մատենագրական վկայություններ չկան։ Ամենահին հիշատակությունը վերաբերում է 19-րդ դարի առաջին քառորդին։ Ղարաքիլիսայի մասին հիմնականում գրել են դիվանագիտական առաքելությամբ Հայաստանով անցած ռուս և արևմտաեվրոպական ուղեգրողները, որոնք աներկբայորեն հավաստում են այստեղ եղած հին եկեղեցու մասին։ Այսպես, Ջեյմս Մորիերը 1812 թ. գրում է. «Մի բարձունքի վրա գտնվում է մի հին հայ եկեղեցի, ուր կան մի քանի վանականներ»։
Այսպես, երբ գեներալ Երմոլովի՝ Պարսկաստան մեկնող դեսպանության անդամները՝ գլխավորությամբ Մորից Ֆոն Կոցեպունի, Ռոբերտ Կեր Փորտերի, 1817 թվականի ապրիլի 22-ին լինում են Ղարաքիլիսայում, հետևյալն են գրում եկեղեցու մասին. «Փամբակ գետը և նրա կամուրջը շուտով տեսնվում են և հեռվից Ղարաքիլիսե փոքրիկ ավանի եկեղեցին` շրջապատված լեռներով և բարձր եղևնի ծառերով։ Սա առնում է իր անունը Կարա (սև) և քիլիսա (եկեղեցի) բառերից։ Եկեղեցին տակավին մնում է»։ Ակնհայտ է, որ Ղարաքիլիսայի հնադարյան եկեղեցին, որը կառուցված էր միայն սև քարերից, մինչև 1825 թ. երկրաշարժից ավերվելը դեռևս կանգուն էր։
Ղարաքիլիսայի մասին հիշատակում է նաև Խաչատուր Աբովյանը, որը 1826 թվականի հուլիսին՝ պարսկական արշավանքի նախօրեին, գալիս է Ղարաքիլիսա։ Աբովյանը գրում է. «Քաղաքը բերդ և շրջապարիսպ չուներ։ Բնակիչների թիվը հասնում էր մոտավորապես հինգ-վեց հարյուրի, մեծ մասամբ հայեր, դրանց հետ նաև մի քանի մշտաբնակ ռուսներ, զինվորական ու քաղաքացիական պաշտոնյաներ և մի քանի հարյուր զինվոր։ …Մի խարխուլ, կիսաքարաշեն, կիսափայտաշեն եկեղեցի ծառայում էր հայերին` եկեղեցական արարողությունների համար»։ Այս նկարագրություններից երևում է, որ եկեղեցին 1810-1820-ական թվականներին արդեն կիսաքանդ և խարխլված է եղել, իսկ 1825 թվականի ավերիչ երկրաշարժից հիմնահատակ ավերվել է։ Այս վկայությունից կարելի է հանգել այն եզրակացության, որ թեև եկեղեցին ավերվել էր երկրաշարժի ժամանակ, սակայն ժողովուրդն իր հնարավորությունների սահմանում վերանորոգել էր այն, որպեսզի կարողանա իրականցնել իր եկեղեցական և ծիսական արարողությունները։ Հնադարյան եկեղեցու կառուցման մասին կան տարբեր կարծիքներ. 5-7-րդ դարեը կամ 13-րդ դար։ «Եկեղեցու բակում եղած տապանաքարերի չափսերի ու զարդանախշերի, մի քանի խաչքարերի զարդաքանդակների հորինվածքը և դեկորատիվ հարդարանքի համեմատական ուսումնասիրությունը թույլ են տալիս եզրակացնելու, որ հին եկեղեցին կառուցվել է 13-րդ դարում Զաքարյանների իշխանության շրջանում, թեև կան նաև այլ կարծիքներ (5-13-րդ դդ.)»։ Նոր եկեղեցին կառուցվել է 1831 թ. հնի հարևանությամբ՝ նրանից մոտ 10-15 մ դեպի հյուսիս՝ հարազատ մնալով նրա ճարտարապետական ոճին։ Ի դեպ, նոր եկեղեցու կառուցման ժամանակ չեն բավականացրել հին եկեղեցու սև քարերը, և շինարարներն օգտագործել են դեղնագույն քարեր, որոնք բերվել են Անի-Պեմզայից, իսկ սև տուֆը՝ Ղշլաղ գյուղի քարհանքից կամ այն ժամանակ ավելի մոտ գտնվող Սպիտակի տարածքի քարհանքներից։ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցական համալիրը գտնվում է քաղաքի կենտրոնում՝ Փամբակ և Տանձուտ գետերի միախառնման վայրում՝ բլրի վրա։ Ժամանակին և շինվածքին հատուկ՝ եկեղեցին ունի չորս սյունով զանգակատան ռոտոնդա, որը գտնվում է հենց շենքի վրա՝ արևմտյան մասում։ 10X15 մ բազիլիկ գմբեթավոր տիպի եկեղեցի է՝ ուղղանկյուն հատակագծի վրա արևելյան կողմում դուրս ցցված աբսիդով։ Տարածքին և ժամանակին հատուկ պարզ, անպաճույճ, նախշերից զուրկ կառույց է, որով և ընդգծվում է տեղի մշակույթի ճարատարապետական կոլորիտը։ Այն իր տարածքում ունի գերեզմանոց, որտեղ կան 13-14-րդ և 19-20-րդ դարերի շիրմաքարեր։ Եկեղեցու շրջակայքը հարուստ է բազմաթիվ խաչքարերով։ Բակի մուտքից աջ գտնվում է մեծահարուստ բարերարներ Աբովյանների տոհմական դամբարանը։ Այս գերեզմանոցում են թաղված Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու քահանաները։ Համալիրի կենտրոնական մասում Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին է, որի հարավարևմտյան մասում գտնվում է մատաղատունը, իսկ հարավում մատաղատանը կից կա տնտեսական կառույց։ Սրանք կառուցվել են 19-րդ դարում, որոնք, մասամբ վերակառուցվելով, ներկայումս ծառայում են որպես հովվատուն։
«Արևելյան մամուլում» հանդիպում ենք. «Եկեղեցին 31 թվականին շինուած է գիւղի հիւսիսային կողմը Բամպակաջրին վրա, ժողովրդի բազմութեան և կրօնասիրութեան նայելով՝ շատ փոքր է, բայց պատճառը շինութեան ժամանակ ժողովրդի սակաւութիւնն եղել է, եկեղեցւոյ մաքրութիւնը, պատշաճաւոր ժամասացութիւնը՝ քահանայից պաշտօնի և պարտաւորութեան սրբութեամբ կատարելուն գրավականն են»։
1828 թվականի Թուրքմենչայի և 1929 թվականի Ադրիանապոլսի պայմանագրերից անմիջապես հետո՝ 1830 թվականին, ի թիվս հազարավոր հայերի՝ Արևմտյան Հայաստանի Էրզրում քաղաքից իր մեծ գերդաստանով Արևելյան Հայաստան են ներգաղթել նաև Փիլուման Թայիրյանը և բնակություն հաստատել Ղարաքիլիսայում։ Նա և տեսնելով եկեղեցու կիսաքանդ և խարխուլ վիճակը՝ իր նախաձեռնությամբ ու մեծ նվիրաբերումով և այլոց մասնակի օժանդակություններով կառուցել է Վանաձորի այժմյան Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին։ Այդ մասին հիշատակում է նաև Տեր Սարգիս արքեպիսկոպոս Ջալալյանցը (այս հիշատակման ժամանակագրության մեջ, սակայն, անհամապատասխանություն կա). «Ի ներքին կողմն սոյն գեղջ ի գագաթ փոքրիկ բլրոյ կառուցեալ գոյր հոյակապ վանք յանուն սուրբ Աստուածածնի շքեղ կաթողիկե, մերձ որոյ և այլ որմունք այլոց հոյակապ եկեղեցւոյ շինեալ սրբատաշ քարամբք, միայն ի 1828 ամի Տեառն ի սաստիկ յերկրաշարժութենէ։ Միասին անկեալ հիմնովին կործանեցան, իսկ ի 1830 ամի աշխատասիրութեամբ պարոն Փիլումայ Թայիրեանց և արդեամբք հայ ազգի բնակչաց վերստին շինեցաւ կոփածոյ քարամբք նոր եկեղեցի ի վերայ չորից միաստանի քարեայ սեանց»։
1911 թվականից պահպանված ցուցակը վկայում է, որ Մեծ Ղարաքիլիսայի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցում ծառայել են Տեր Խորեն քահանա Խանզադյանց, Տեր Հովհաննես քահանա Մխիթարյանց, Տեր Սահակ քահանա Ազատիանց քահանաները։ 1853 թվականին Սուրբ Աստվածածին եկեղեցուն կից հիմնվում է ծխական դպրոց։
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին Խորհրդային տարիներին
1985 թվականին սկսվում և 1986 թվականին ավարտվում է եկեղեցու մուտքի քարաշեն կամարի կառուցումը։ 1988-1990 թթ. անց է կացվում եկեղեցու ջեռուցման նոր համակարգ։ 1989 թ. եկեղեցու արևմտյան մասում տեղադրվում է խաչքար` «Ի հիշատակ էրգրից գաղթածների ի կարոտ պապենական հողի»։
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին Հայաստանի անկախացումից հետո
2014 թվականի մարտի 23-ին ռուսաստանաբնակ բարերար Արտակ Էվոյանը Սուրբ Աստվածածին եկեղեցուն նվիրեց մեկ մեծ և երկու փոքր զանգեր, որոնք ձեռամբ թեմակալ առաջնորդ Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյանի նույն օրը օծվեցին և տեղադրվեցին։
Վանաձորի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին իր պատմության վերջին երեք տասնամյակների ընթացքում ունեցել է 16 խաչքավոր, ովքեր իրենց նյութական ու բարոյական աջակցությամբ, վերանորոգչական ու բարեգործական ծրագրերով նպաստում են եկեղեցու բարեկարգման ու բարեզարդման աշխատանքներին ։
Արտաքին հղումներ
մ մ
Մորհաուս շրջան (Լուիզիանա)
Մորհաուս շրջան (Morehouse Parish), ԱՄՆ Լուիզիանա նահանգի 64 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 2.085 կմ² է, բնակչությունը՝ 27.979 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Բասթրոպ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1844 թ.։
Տրեբուխենա
Տրեբուխենա (իսպաներեն՝ Trebujena), քաղաք և համայնք Իսպանիայի հարավում՝ Անդալուսիայի մաս կազմող Կադիսի պրովինցիայում։ Համբավվել է այստեղ բռնկված աշխատավորական բողոքի շարժումներով, ինչպես նաև խաղողի այգիներով;
Մորհաուս շրջան (Լուիզիանա)
Կատեգորիա:Լուիզիանայի շրջաններ
Տրեբուխենա
Զբաղեցնում է 69 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ 2018 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով բնակչության թիվը կազմել է 7054 մարդ, խտությունը՝ 1 քառակուսի կիլոմետրի վրա 101 մարդ։ Ծովի մակերևույթից առավելագույն բարձրությունը 69 մետր է։ Մարզի վարչական կենտրոն Կադիսից հեռավորությունը՝ 57 կիլոմետր։ Մերձակա քաղաքներն են Կադիսի պրովինցիայի Խերես դե լա Ֆրոնտերան ու Սանլուկար դե Բառամեդան և Սևիլյայի պրովինցիայի Լեբրիխան։ Մերձակայքում գյուղատնտեսական հողեր են, ինչպես նաև՝ բլրաշատ տարածքներ։ Գվադալկիվիր գետի ափամերձ հատվածում մինչև 6 կիլոմետր շերտով ձգվում են ճահճուտները ։
Քաղաքականություն
1979 թվականի ընտրությունների ժամանակ Տրեբուխենա համայնքի ընտրողների երկու երրորդ մասը իր ձայնը տվել ու քվեարկել էր Իսպանիայի կոմունիստական կուսակցության օգտին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Իսպանիայի ամրոցներ
Չիմբարովկա
Չիմբարովկա (Чимбарівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Չիմբարովկա գյուղում բնակվում էր 140 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,529 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 264,65 մարդ/կմ²։
Մ.թ.ա. 487
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 487
Նիկոլաևկա (գյուղ, Ռոմնիի շրջան)
Նիկոլաևկա (Миколаївка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նիկոլաևկա գյուղում բնակվում էր 604 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վանաձորի մորթու-մուշտակի ֆաբրիկա
Վանաձորի մորթու-մուշտակի ֆաբրիկա, խորհրդային և մասնակիորեն՝ հետխորհրդային շրջանի նախկին թեթև արդյունաբերական ձեռնարկություն։ Հիմնադրվել է 1925 թվականին Կիրովականում (այժմ՝ Վանաձոր)։ Սկզբնապես թողարկել է գորգ և օսլա։
Մորթու և մուշտակի զանգվածային արտադրությունը սկսել է 1934 թվականից։ Ունեցել է հումքի նախնական ու վերջնական մշակման, ներկման, ձևման, կարի և այլ արտադրամասեր։
ԽՍՀՄ փլուզումից հետո սեփականաշնորհվել է «ՎԱԲԱ» ՍՊԸ-ի կողմից, որը պատկանում է ՀՀ ԱԺ նախկին հանրապետական պատգամավոր Վահրամ Բաղդասարյանին։ Մասնակիորեն վերագործարկվել է 2002 թվականին (նախկին հզորության 30%-ի չափով) ։
2021 թվականի դրությամբ ֆաբրիկայի արտադրական շենքերի մի մասը վերակառուցվել է որպես հանգստյան, հյուրանոցային և ռեստորանային գոտի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թեթև արդյունաբերություն Կատեգորիա:Վանաձորի գործարաններ
Ֆինես
Ֆինես (Fines), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Ալմերիա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Տարածքը կազմում է 23 կմ2։ Բնակչությունը՝ 2434 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 101 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալմերիա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Կլաուդիա (Մատու Գրոսու)
Կլաուդիա (Cláudia), համայնք Բրազիլիայի Կենտրոնաարևմտյան տարածաշրջանում՝ Մատու Գրոսու նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Մատու Գրոսու նահանգի հյուսիսային մարզում։ Մտնում է Սինոպի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 12.245 մարդ՝ 2020 թվականի տվյալներով ։ Գրավում է 3 820,948 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 3,2 մարդ/կմ2։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1989 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մատու Գրոսու նահանգի բնակավայրեր
Ժողովածու (1750)
Ժողովածու (1750), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1750 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1688 թվականին Հովասափ աբեղա գրիչի կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 16,5X11,7 սմ չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 260 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակը ունի 4 էջ, գրված է՝ թղթի վրա՝ բոլորագրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ դրոշմազարդ կտավ։ Հիշատակարաններ՝ գրչի՝ 130ա, 148բ, 236բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Եվլաշևո (քաղաքատիպ ավան, Կուզնեցկի շրջան)
Եվլաշևո (Евлашево), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Պենզայի մարզի Կուզնեցկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2012 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4967 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1693 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պենզայի մարզի Կուզնեցկի շրջանի բնակավայրեր
Մ.թ.ա. 486
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 486
Մ.թ.ա. 485
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 485
Ուռի (Խոշաբի գավառ)
Ուռի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Խոշաբի գավառակում ։ Գտնվում էր Խոշաբ գետի աջ կողմի վտակներից մեկի ձախ ափին` սարահարթում, Վան քաղաքից 34-35 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
1901 թվականին ուներ 36 տուն քուրդ բնակիչ ։
Մայրը (ֆիլմ, 1989)
Սյուժե
Մայրը փորձում է տղային հետ պահել վտանգավոր զբաղմունքներից, բայց աստիճանաբար հասկանում է՝ հետ պահել հնարավոր չէ։ Այժմ նա որոշում է պարզապես ամբողջ ժամանակ լինել իր որդու կողքին, պաշտպանել նրան, կիսել նրա հետ կյանքի դժվարությունները։
Ուռի (Խոշաբի գավառ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մայրը (ֆիլմ, 1989)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական ֆիլմեր Կատեգորիա:1989 ֆիլմեր Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ռուսաստանում Կատեգորիա:Իտալական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Մ.թ.ա. 484
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 484
Նաչիտոշ շրջան (Լուիզիանա)
Նաչիտոշ շրջան (Natchitoches Parish), ԱՄՆ Լուիզիանա նահանգի 64 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 3.364 կմ² է, բնակչությունը՝ 39.566 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Նաչիտոշ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1807 թ.։
Կատեգորիա:Լուիզիանայի շրջաններ
Բոբի (ֆիլմ)
«Բոբի » (बॉबी, Bobby), հնդկական ֆիլմ-մելոդրամա, որի ռեժիսորն է Ռաջ Կապուրը։ Այն կինովարձույթ է բարձրացել 1973 թվականի նոյեմբերին։ Ռեժիսորի վերջին ֆիլմը՝ «Իմ անունը ծաղրածու է», ֆինանսական առումով ձախողվեց և նրան թողեց պարտքերի մեջ ,, դրա համար «Բոբին» նկարահանվեց սահմանափակ բյուջեով, իսկ հայտնի դերասան Պրանը համաձայնվեց խաղալ սիմվոլիկ գումարով՝ 1 ռուպիով ։ Արդյունքում ֆիլմն այնքան գումար հավաքեց, որ դարձավ բլոկբաստեր ու 1973 թվականի ամենաեկամտաբերը և 1970-ականների երկրորդ եկամտաբեր ֆիլմը՝ տեղը զիջելով միայն «Վրեժ և օրենք» ֆիլմին ։ Ֆիլմում իր դեբյուտն է կատարել Դիմփլ Կապադիան, իսկ ռեժիսորի որդին՝ Ռիշի Կապուրը, խաղացել է գլխավոր դերը։
Սյուժե
Տասնութամյա Ռաջը և տասնվեցամյա Բոբին հանդիպեցին և միանգամից սիրահարվեցին միմյանց։ Սակայն պատանիներին կարծես թե վիճակված չէ լինել միմյանց հետ։ Խնդիրն այն է, որ Ռաջի հարուստ և հարգված ընտանիքը համաձայն չէ, որպեսզի իրենց որդին ամուսնանա խեղճ ձկնորսի դստեր հետ։ Սիրո ճանապարհին խոչընդոտ են հանդիսանում հնդկական կոշտ օրենքներն ու կաստայական անհավասարությունը, ինչպես նաև կրոնական տարբերությունը։ Ռաջը դավանում է հինդուիզմ, իսկ Բոբին՝ քրիստոնեություն։ Սիրահարները ստիպված են պաշտպանել իրենց սերը։ Կկարողնա՞ն Ռաջն ու Բոբին հաղթահարել բոլոր դժվարությունները․․․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1973 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հնդկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Հնդկական մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Հինդի լեզվով ֆիլմեր Կատեգորիա:Կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Դրամա ֆիլմեր
Ագրինիոնի հնագիտական թանգարան
Ագրինիոնի հնագիտական թանգարան (Αρχαιολογικό Μουσείο Αγρινίου), հնագիտական և պատմագիտական թանգարան Արևմտյան Հունաստանի Ագրինիոն քաղաքում։ Թանգարանը հիմնադրվել է 1960 թվականին։
Ագրինիոնի հնագիտական թանգարանը գտնվում է Ագրինիոնի զբոսայգու հարևանությամբ։ Թանգարանի առանձնահատկությունը այն է, որ այստեղ պահվում են քաղաքից գտնված Հռոմեական դաշարջանի իրեր, կենցաղային պարագաներ և մարդկանց մնացորդներ։
Պատմություն
Թանգարանը հիմնադրվել է 1960 թվականին Ագրինիոն քաղաքում՝ Պապաստրոտոս եղբայրների հովանավորությամբ ։ Թանգարանում պահպանվում է Հունական դիցաբանության սիրո և կանացի գեղեցկության դիցուհի Աֆրոդիտեի արձանը, ինչպես նաև այլ դիցաբանական նշանակության արձաններ։ Կան նաև նմուշներ, որոնք նվիրված են հռոմեական դիցարանի աստվածներին և աստվածային հոգիներին։
Քաղաքում է պահվում նաև մ.թ.ա. 4-րդ դարում թվագրված Հերակլեսի արձանը, որը, ըստ աղբյուրների, բնօրինակ արձանը չէ։ Արձաններ և նմուշներ կան նաև նվիրված Զևսին, Հերային և այլ դիցաբանական կերպարներին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:Հնագիտական թանգարաններ Կատեգորիա:1960 հիմնադրումներ Հունաստանում Կատեգորիա:1960 հիմնադրված թանգարաններ
Ռադի Խաբիրով
Ռադի Ֆարիտովիչ Խաբիրով (Радий Фəрит улы Хəбиров, ), ռուս քաղաքական գործիչ, Բաշկորտոստանի Հանրապետության ղեկավարի պաշտոնակատար 2018 թվականի հոկտեմբերի 11-ից։
Կենսագրություն
Ծնվել է ուսուցիչների ընտանիքում։ Երեք որդիներից ամենաերիտասարդը ։
Կրթություն
1984 — 1989 թթ. — Բաշկորտոստանի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ‎ի ուսանող։
1992 — 1994 թթ. — Բիլքենթ համալսարանի բակալավրիատի ուսանող, Անկարա, Թուրքիա։
Զինված Ուժերում ծառայություն
1982 — 1984 թթ. — ԽՍՀՄ զինված ուժերի ժամկետային ծառայության զինծառայող։
Աշխատանքային գործունեություն
1981 — 1982 թթ. — ֆրեզերագործի աշակերտ Իշիմբայի տրանսպորտային մեքենաշինության գործարանում։
1989 — 1992 թթ. — ԲՊՀ-ի պետական իրավունքի և խորհրդային շինարարության իրավաբանական ֆակուլտետի ամբիոնի օգնական, ԲՊՀ-ի ուսանողների արհմիության կոմիտեի ազատված նախագահ։
1994 — 1998 թթ. — ԲՊՀ-ի իրավաբանական ֆակուլտետի ավագ դասախոս։
1998 — 2002 թթ. — ԲՊՀ-ի իրավաբանական ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ, դոցենտ։
2002 — 2003 թթ. — ԲՊՀ-ի Իրավունքի ինստիտուտի տնօրենի պաշտոնակատար, տնօրեն։
Քաղաքական կարիերա
2008 թ. օգոստոսի 27 — 2008 թ. դեկտեմբեր — Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի Ներքին քաղաքանության վարչության ՌԴ Դաշնության ժողովի և կուսակցությունների հետ փոխազդեցության դեպարտամենտի տնօրեն։
2009 թ. -ից — Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի Ներքին քաղաքանության վարչության ղեկավարի տեղակալ
2016 թ. սեպտեմբերի 19 — Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի Ներքին քաղաքանության վարչության ղեկավարի տեղակալի պաշտոնից հրաժարական դիմում է ներկայացրել ։
2017 թ. հունվարի 25 — Մոսկվայի մարզի Կրասնոգորսկ քաղաքային թաղամասի ղեկավարի պաշտոնակատար։
2017 թ. մարտի 28 — 2018 թ. հոկտեմբերի 11 — Մոսկվայի մարզի Կրասնոգորսկ քաղաքային թաղամասի ղեկավար։
Բաշկորստանի Հանրապետության ղեկավարի պաշտոնակատար
2018 թ. հոկտեմբերի 11-ից — Բաշկորտոստանի Հանրապետության ղեկավարի պաշտոնակատար ։ Բաշկորտոստանի Հանրապետության Ղեկավարի ընտրություններն անցկացվելու են 2019 թվականի սեպտեմբերի 8-ին ։
Դասակարգային աստիճան
Ռուսաստանի Դաշնության 2-րդ դասի իրական պետական խորհրդական (2009 թ. մայիսի 7-ից, ըստ ՌԴ Նախագահի № 520 որոշման) ։
Պարգևներ և կոչումներ
Իրավագիտության թեկնածու։ 1998 թ. պաշտպանել է «ՌԴ-ում բարենպաստ միջավայրի իրավունքի ձևավորումը և զարգացումը» թեզը ,
Բաշկորտոստանի Հանրապետության վաստակավոր իրավաբան,
Ընտանիք
Դուստրեր Սվետլանա (ծ. 1989 թ.) և Ռիտա (ծ. 1998 թ.), Լարիսա Լուկյանովայի հետ առաջին ամուսնությունից (ամուսնացած 1987 թվականից մինչև 2013)։ 2014 թվականին Սվետլանա Հաբիրովան ամուսնացավ։ Հարսանիքը տեղի ունեցավ Ավստրիայում ։ Սվետլանա Խաբիրովայի նոր ազգանունը`Սվետլանա Գրադվոլ։
Երկրորդ կինը`Կարինե Հաբիրովան է (ի ծնե ազգանունը` Ավետիսյան ), ատամնաբույժ է։ Որդի Ֆարիտ (ծ. 2017)։
Կինը զբաղվում է նկարչությամբ։ Կարինեի որդին իր առաջին ամուսնությունից դաստիարակվում է Ռադի Հաբիրովի ընտանիքում ։
Հաբիրովը իր և իր երեխաների մասին.
Ես մուսուլման եմ և հավատացյալ եմ։ Բայց այնքան հետաքրքիր դասավորվեց, որ բոլոր երեք երեխաները ուղղափառ են ։
Հոբբի
Դասական և հունահռոմեական ըմբշամարտի սպորտի վարպետ (Իշիմբայի 2-րդ երիտասարդական սպորտային դպրոցի աշակերտ )։ Սիրում է կարդալ դասական գրականություն, ազատ տիրապետում է անգլերենին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իրավաբանական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Բաշկորտոստան
Պետական մուլքադարական գյուղացիներ
Պետական մուլքադարական գյուղացիներ, 1828 թվականից հետո Արևելյան Հայաստանում առաջացած գյուղացիների խումբ։
Արևելյան Հայաստանը Ցարական Ռուսաստանին միացվելուց հետո, Պարսկաստան փախած մուլքադարների հողային տիրույթները սեփականացնելով, ցարական արքունիքը շարունակում էր գյուղացիներից նախկին մուլքի դիմաց գանձումը։ 1870 թվականի մայիսի 14-ի կանոնադրությունը տարածվեց նաև պետական մուլքադարական գյուղացիների վրա։
1894 թվականի և 1903 թվականի կանոններով 1870 թվականի կանոնագրերում գրանցված հողաբաժինները մնացին նրանց մշտական օգտագործմանը՝ առանց դրանք ետ վերցնելու կամ տրոհելու իրավունքի։ 1901 թվականից, երբ Անդրկովկասում ծխահարկը փոխարինվեց հողահարկով, կառավարությունը սաստկացրեց նրանց շահագործումը՝ մուլքի հետ գանձելով նաև բահրա։
1912 թվականի դեկտեմբերի 20-ի օրենքով պետական մուլքադարական գյուղացիներին թույլատրվեց փրկագնել 1870 թվականի կանոնագրերում նշված հողատարածությունները (հետագայում ձեռք բերված պետական հողերի հարցը պետք է լուծվեր հատուկ օրենքով)։
1888 թվականին պետական մուլքադարական գյուղացիներ կային Երևանի նահանգի 88 գյուղերում (Երևանի գավառում՝ 24, Էջմիածնի գավառում՝ 16, Սուրմալուի գավառում՝ 19, Շարուր–Դարալագյազի գավառում՝ 6, Նախիջևանի գավառում՝ 23։ Կարսի մարզում և Լոռիում չկային այդպիսի գյուղեր)։
Տես նաև
Երևանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գյուղատնտեսություն Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստան Կատեգորիա:Ցարական Ռուսաստանի օրենքներ Կատեգորիա:1828 Կատեգորիա:Պետական գյուղացիներ Կատեգորիա:Սեփականություն Կատեգորիա:Ագրարային օրենքներ
Նիժնյայա Սինյաչիխա
Նիժնյայա Սինյաչիխա (Нижняя Синячиха), գյուղ Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Ալապաևսկոե քաղաքային օկրուգի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1680 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Ալապաևսկոե քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
ԽՍՀՄ պետական զինանշան
ԽՍՀՄ պետական զինանշան, ԽՍՀՄ պաշտոնական պետական խորհրդանիշ, դրոշի և օրհներգի հետ միասին առաջին սոցիալիստական զինանշաններից մեկն է։ Ստեղծվել է ԽՍՀՄ Սահմանադրությամբ (հոդված 143) և իրենից ներկայացնում է մուրճ և մանգաղի պատկերը երկրագնդի ֆոնին, արևի ճառագայթների մեջ, եզերված հասկերով, միութենական հանրապետությունների լեզուներով «Պրոլետարներ բոլոր երկրների, միացե՛ք» մակագրությամբ։ Զինանշանի վերևի մասում հնգաթև կարմիր աստղ դեղին եզրաշերտով։
Մայրցամաքները պատկերված են բաց դարչնագույն գույնով, իսկ կարմիր ժապավենի վրա նշանաբանները պատկերված են ոսկե տառերով։ Հասկերը խորհրդանշում են պետության կենսունակությունը, բարգավաճումը, արևը՝ կոմունիստական գաղափարների լույսը, լուսավոր ապագան։
Պատմություն
ԽՍՀՄ առաջին զինանշանը հաստատվել է ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի կողմից 1923 թվականի հուլիսի 6-ին։ Նրա նկարագրությունը ամրագրված էր ԽՍՀՄ Սահմանադրությամբ։ 1923-1936 թվականներին «Պրոլետարներ բոլոր երկրների, միացե՛ք» նշանաբանը գրված էր 6 հյուսված հասկերով կարմիր ժապավեններից յուրաքանչյուրի վրա միութենական հանրապետությունների լեզվով. ռուսերեն, ուկրաիներեն, բելոռուսերեն, հայերեն, վրացերեն և ադրբեջաներեն)։ 1937 թվականից ժապավենների թիվը սկսեց համապատասխանել միութենական հանրապետությունների թվին. 1937-1946 թվականներին՝ 11, 1946-1956 թվականներին՝ 16, 1956 թվականից՝ 15 ժապավեն։
1922 թվականի աշնանը Գոզնակում իր աշխատանքը սկսեց խորհրդային խորհրդանիշների մշակման հանձնաժողովը։ (Ստեղծվեցին սովետական դրամանիշների ևթղթադրամների կոմպոզիցիաները)։ 1923 թվականի հունվարի 10-ին ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի նախագահությունը ստեղծեց պետական զինանշանի և դրոշի ստեղծման հանձնաժողով։ Հենց այդ ժամանակ էլ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեն որոշեց միության գլխավոր խորհրդանիշների գլխավոր տարրերը. արև, մուրճ և մանգաղ, «Պրոլետարներ բոլոր երկրների, միացե՛ք» նշանաբան։ 1923 թվականի փետրվարին զինանշանի ստեղծման պատվերը հանձնվեց Գոզնակին։ Պահպանվել են Գոզնակի նկարիչներ Դ. Ս.Գոլյադկինի, Յա. Բ. Դրեյերի, Ն. Ն. Կոչուրայի Վ. Կ. Կուպրյանովի, Պ. Ռումյանցեվի, Ա. Գ. Յակիմչենկոյի, Ի. Դ. Շադրի կողմից կատարված զինանշանի նախագծի էսքիզները։ Կ. Ի. Դունին- Բորկովսկին, որպես դասական հերալդիկայի կողմնակից, ԽՍՀՄ զինանշանը ներկայացրեց որպես հերալդիկ վահան՝ մուրճ ու մանգաղով։
Վաղ նախագծերից մեկը (1923) կարելի է տեսնել Կենտրոնական փոստի շենքի վրա Մոսկվայում. երկրագունդ՝ շրջապատված հասկերով, վերևում կարմիր աստղ, կողքերին մուրճ ու մանգաղ։ Զինանշանի գծանկարի հեղինակը Վ. Լոմանովսկին է։ Նախագծի հեղինակը Դ. Ս. Գոլյադկինն է, կենտրոնում` մուրճ ու մանգաղ արևի ճառագայթների մեջ, շուրջը արդյունաբերական խորհրդանիշեր։ Յա. Բ. Դրեյերի նախագիծ` մուրչ, մանգաղ, աստղ, երկրագունդ, ժապավեն նշանաբանով:Վ. Պ. Կորզունի նախագիծն արդեն շատ մոտ էր հետագայում հաստատված ԽՍՀՄ զինանշանին։ Զինանշանի ստեղծման աշխատանքներին միացավ նաև Գոզնակի գեղարվեստա-վերարտադրության բաժնի ղեկավար Վ. Ն. Ադրիանովը։ Հենց նա, որպես քարտեզագետ, առաջարկեց զինանշան մտցնել երկրագնդի պատկերը։ Վերջինս պետք է նշանակեր, որ Միություն մուտքն ազատ է աշխարհի բոլոր երկրների համար։ Ընդհանուր առմամբ ամբողջ կոմպոզիցիան կազմվեց հենց Ադրիանովի կողմից։ Զինանշանի էսքիզի վրա աշխատանքներին հետևում էին պետական իշխանության օրգանները, օրինակ, ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի քարտուղար Ա. Ս. Ենուկիձեն 1923 թվականի հունիսի 28-ին առաջարկեց զինանշանի վերևում միացագրի փոխարեն տեղադրել կարմիր աստղ։ Նրա «Միացագրի փոխարեն աստղ» վերամակնիշավորումը պահպանվել է Վ.Պ. Կորզունովի արխիվային լուսանկարում։
Եզրափակիչ փուլում զինանշանի աշխատանքներին հրավիրվեց նկարիչ Ի. Ի. Դուբասովը, նա էլ նկարեց վերջնական նկարը։ Նրա առաջին նախագծում նշանաբանները գտնվում էին զինանշանի ներքևի մասը ծածկող կարմիր ժապավենի վրա։ Այնուհետև որոշվեց նշանաբանները 6 լեզուներով տեղադրել ժապավենի ծալքերին
1923 թվականի հուլիսի 6-ին ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի 2-րդ նստաշրջանն ընդունեց զինանշանի նկարը (միաժամանակ ընդունելով Սահմանադրության նախագիծը)։ 1923 թվականի սեպտեմբերի 22-ին զինանշանի նկարը վերջնականապես հաստատվեց ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի նախագահության քարտուղար Ա. Ս. Ենուկիձեի կողմից։ 1924 թվականի հունվարի 31-ին Սովետների 2-րդ համագումարի կողմից ընդունված ԽՍՀՄ սահմանադրությունը պաշտոնապես օրնականացրեց նոր զինանշանը։
1924 թվակյանի Սահմանադրությունն ընդգգրկում էր պետական խորհրդանիշների նկարագրությունը 11-րդ գլխում։
Միութենական և ինքնավար հանրապետությունների զինանշաններ
Ինքնավար խորհրդային սոցիալիստական հանրապետության պետական զինանշան հանդիսանում էր այն հանրապետության զինանշանը, որի կազմի մեջ նա մտնում էր` ավելացրած ինքնավար հանրապետության անվանումը տվյալ ինքնավար և համապատասխա միութենական հանրապետության լեզվով, «Պրոլետարներ բոլոր երկրների, միացե՛ք» մակագրությունն արվում էր ինքնավար հանրապետության լեզվով։
Ընթացիկ կարգավիճակ
Ներկայումս օրենսդրորեն արգելված է ԽՍՀՄ զինանշանի, ինչպես նաև խորհրդային այլ սիմվոլիզմի (ացիստական սիմվոլիզմի հետ հավասար) հանրային ցուցադրությունը Արևելյան Եվրոպայի մի շարք երկրներում (բացի տեղեկատվական, թանգարանային և նմանատիպ նպատակներից). Հունգարիայում, Լատվիայում, Լեհաստանում, Վրաստանում, Ուկրաինայում ։ Ինչպես նաև Եվրոպական ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից արգելված է ԽՍՀՄ զինանշանի պատկերով առևտրային ապրանքանիշի գրանցումը ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Զինանշաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Զինանշաններ ըստ երկրի Կատեգորիա:Զինանշանների բաղկացուցիչներ
Չափաբերում
Չափաբերում, մետաղների վերջնամշակման կատարյալ մեթոդ, որն ապահովում է մակերևույթների ձևի և չափերի մեծ ճշգրտությունը (մինչև 0,1 մկմ) և մաքրությունը (11-ից 14-րդ դասի սահմաններում)։ Որպես կտրող գործիք չափաբերման պրոցեսում օգտագործում են հղկանյութային բարակ շերտով պատված մետաղե կամ ապակե կիպահղկիչներ կամ շատ մանրահատիկ հղկասկավառակներ։ Մշակման արտադրողականությունը բարձրացնելու նպատակով չափաբերում կատարվում է հովացնող-յուղող հեղուկների օգտագործմամբ (նավթ, մեքենայական յուղ, օլեինաթթու, բենզին, սոդայաջուր և այլն)։ Կիպահղկիչները սովորաբար պատրաստվում են ավելի փափուկ նյութերից, քան մշակվող իրն է։ Առավել կիրառում ունեն պեռլիտային և ֆերիտային կառուցվածք ունեցող թուջերը, որոնց ամրությունը գտնվում է НБ 140—200 սահմաններում։ Երբեմն կիրառվում են նաև պղնձե, իսկ ձեռքի աշխատանքի ժամանակ՝ նաև ապակե կիպահղկիչներ։ Նախնական չափաբերման ժամանակ կտրման պայմանները բարելավելու նպատակով գործիքի մակերևույթի վրա ակոսներ են արվում։ Կիրառվող հղկանյութերի հատիկները պետք է ունենան մեծ ամրություն և փոքր չափեր (2-ից 20 մկմ)։ Դրանք օգտագործվում են փոշու կամ քսուքի ձևով։ Որպես հղկանյութ կարելի է կիրառել բնական կորունդը, սպիտակ էլեկտրակորունդը, սիլիցիումի կարբիդը, քրոմի օքսիդը։ Կարծր համաձուլվածքներից պատրաստված գործիքների չափաբերման ժամանակ օգտագործվում են բորի կարբիդի և ալմաստի միկրոփոշիներ։ Կան ունիվերսալ չափաբերման հաստոցներ, որոնք մեծ մասամբ սկավառակային տիպի են, և որոնցով մշակումը տարվում է պտտվող երկու հորիզոնական սկավառակների արանքում հարթ կամ գլանաձև իրերը տեղակայելու միջոցով, և մասնագիտացված հաստոցներ, որոնք ծառայում են առանձին դետալների, ծնկաձև լիսեռների վզիկների, բաշխիչ լիսեռների բռունցքի և այլնի չափաբերման համար։
Կատեգորիա:Մետաղների վերամշակում
Ամենափրկիչ վանք (Տրապիզոն)
Ամենափրկիչ վանք, հայկական վանական համալիր, գտնվում է Տրապիզոն քաղաքում։ Կառուցվել է 1424 թվականին և գործել մինչ Մեծ Եղեռնը։ Ռուսական զորքի կողմից Տրապիզոնի գրավելուց հետո, քահանաները վերադարձել են վանք, սակայն դարձյալ ստիպված են եղել լքել այն թուքերի վերադարձից հետո 1923 թվականին։
Կատեգորիա:Հայկական առաքելական գոյություն չունեցող վանքեր և եկեղեցիներ (Թուրքիա) Կատեգորիա:15-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական կառույցներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական եկեղեցիներ
(4249) Կրեմզե
(4249) Կրեմզե (Kremze), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1984 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Անտոնին Մրկոսի կողմից Կլետում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,969691 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6659 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2735 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1869,24 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,192592 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,7° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1984 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անտոնին Մրկոսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Պանասովկա (գյուղ, Դունաևցիի շրջան)
Պանասովկա (Панасівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Եվլաշի (գյուղ, Խիսլավիչսկի շրջան)
Եվլաշի (Евлаши), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (168401-168500)
Աստերոիդների ցանկ (168301-168400) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (168501-168600)
|}
Ստորին Լովպուա
Ստորին Լովպուա (Нижняя Ловпуа), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Նեմա գետի ձախ ափին՝ 160 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 24 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած Սիկտիվկար քաղաքից մինչև ակունք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ամարաս (պաշտոնաթերթ)
«Ամարաս», ԼՂՀ Մարտունիի շրջանի վարչակազմի պաշտոնաթերթ։ Լույս է տեսնում 1936 թվականից (մինչև 1952 թվականը՝ «Բոլշևիկյան հաղթանակ», 1952-1961 թվականներին՝ «Դեպի կոմունիզմ», 1961-1964 թվականներին ընդհատվել է, 1964-1990 թվականներին՝ «Աշխատանք»)։ Լուսաբանել է շրջանի սոցիալ-տնտեսական, մշակութային, ժողովրդագրական խնդիրներ, իսկ 1988 թվականից՝ (հիմնական թեման) Ղարաբաղյան շարժումը, կամավորական ջոկատների, ազատամարտիկների ծավալած ռազմական գործողություններն ու հերոսական առօրյան։ Հետպատերազմյան շրջանում տպագրում է նաև հանրապետության տնտեսության վերականգնմանը, ազատագրված տարածքների բնակեցմանը, Ղարաբաղյան պատերազմին վերաբերող հոդվածներ։ Խմբագիրներ՝ Գ. Հովհաննիսյան, Ա. Բալայան, Խ. Պետասյան, Շ. Բախշյան, Մ. Ղահրամանյան, Ե. Եասյանը, Մ. Ադամյան, Մ. Մինասյան. Վ. Հայոսպետյան, Ն. Հայրումյան, է. Իշխանյան, Ն. Ավանեսյան, Ն. Բաղրյան։
Կատեգորիա:Պաշտոնաթերթեր
Կարագանդա
Կարագանդա, քաղաք Ղազախստանում, Կարագանդայի մարզի վարչական կենտրոնը։ Երկաթուղային կայարան է Պետրոպավլովսկ-Չու երկաթուղու վրա։
Պատմություն
Հիմնադրվել է Կարագանդայի ածխավազանի կենտրոնում գտնվող հանքափորների ավանի տեղում։ Քաղաք է 1934 թվականից։
Արդյունաբերություն
Արդյունաբերության գլխավոր ճյուղը ածխարդյունահանությունն է։
Համալսարաներ
Ունի համալսարան, պոլիտեխնիկական, բժշկական, մանկավարժական, ֆիզիկական դաստիարակության ինստիտուտներ, 2 դրամատիկական թատրոն, հայրենագիտական թանգարան, բուսաբանական այգի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ղազախստանի քաղաքներ Կատեգորիա:1931 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Քեթրին Քուքսոն
Քեթրին Էնն Քուքսոն (Dame Catherine Ann Cookson), ), սիրավեպի ժանրի անգլիացի արձակագիր (որոնցից շատերը նկարահանվել են), բարերար, Բրիտանական կայսրության շքանշանի կին-հրամանատար։
Վաղ տարիներ
Քեթրին Էնն Քուքսոնը (ի ծնե ազգանունը` Քեթրին Էնն Մակմալեն) ծնվել է 1906 թվականի հունիսի 27-ին, Հյուսիսարևելյան Անգլիայի Թայն Ուոր նահանգի Սաութ Շիլդս քաղաքի մոտակայքում գտնվող Թայն Դոկ փոքրիկ գյուղում։ Դրանից հետո նա տեղափոխվել է նույն շրջանում Ջարոու քաղաք, որը դարձել է նրա ամենահայտնի վեպերից մեկի՝ «Տասնհինգ փողոցներ»-ի (անգլ.՝ The Fifteen Streets) գործողությունների վայրը։ Քեյթ Ֆոուստի ապօրինի դուստրն էր, ում նա համարում էր իր ավագ քույրը։ Հայրը երկու կին ունեցող և խաղամոլ Ալեքսանդր Դևիսն էր` Շոտլանդիայի Լանարկշիր կոմսությունից։ Դաստիարակվել է տատի և պապի` Ռոուզ և Ջոն Մակմուլենները։
Ապագա գրողն իր մանկությունն ու պատանեկությունն անցկացրել է ծայրահեղ աղքատության մեջ։ 13 տարեկանում Քեթրինը ստիպված էր թողնել դպրոցը և աշխատանքի անցնել Սոութ Շիլդս քաղաքի աշխատանքային տան լվացքատանը` որպես ծառա։ 1929 թվականին Քեթրինը տեղափոխվել է Հասթինգս, որտեղ լվացքատուն է բացել աշխատանքային տանը։ Խնայված գումարի շնորհիվ Քեթրինին հաջողվել է գնել վիկտորիանական տուն՝ վարձով տրամադրելու և այդպիսով իր եկամուտներն ավելացնելու համար։
1940 թվականի հունիսին, 34 տարեկան հասակում, Քեթրինն ամուսնացել է Հասթինգսի գիմնազիայի ուսուցիչ Թոմ Քուքսոնի հետ, ով իրենից 6 տարով փոքր էր։ Քեթրին Քուքսոնը հղիության վերջին ամիսներին չորս անգամ վիժել է, որից հետո բժիշկները հայտնաբերել են, որ նա տելանգիէկտազիա ունի, ինչը հանգեցրել է նյարդային խանգարման, և վերականգնվելու համար 10 տարի է պահանջվել։
Գրող
Քեթրին Քուքսոնը դեպրեսիայից շեղվելու համար սկսել է գրել և անդամագրվել է Հասթինգսի գրողների կազմակերպությանը։ 1950 թվականին լույս է տեսել նրա դեբյուտային «Օժիտով աղջիկը (Քեյթ Հանիգան)» (Kate Hannigan) վեպը, իսկ «Կլոր աշտարակը» 1968 թվականին արժանացել է «Լավագույն վեպ» տարածաշրջանային մրցանակի։