cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վառնայի խաչակրաց արշավանք
Խաղաղության առաջարկներ
1444 թվականի հունիս և օգոստոս ամիսներին պայմանագրի բանակցությունները սկզբում անցկացվեին Ադրիանապոլսում, ապա Սեգեդում։ Խաչակիրներին այդքան էլ չէր հետաքրքրում խաղաղությունը, սակայն Չեզարինը խաչակիրներին պնդում էր շարունակել արշավանքները ։
Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնություն 1933/1934
1933/1934 մրցաշրջանի Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնությունը քառասունվեցերորդն էր։ Հաղթող դարձավ ի հավաքականը, որի համար 1930-ականները վերելքի տարիներ էին։
Վառնայի խաչակրաց արշավանք
Եզրափակիչ փուլ
Կարճ ժամանակ անց պայմանագրի բոլոր պայմանները բավարարելուց հետո, հունգարացիները և նրանց դաշնակիցները շարունակեցին իրենց արշավանքները։ Մուրադը, ով պայմանագրի ավարտից հետո պաշտոնը թողել էր, վերադարձավ, որպեսզի գլխավորի օսմանական բանակը։ 1444 թվականին նոյեմբերի 10-ին երկու ուժերի միջև տեղի ունեցավ Վառնայի ճակատամարտը (Սև ծովի մոտ գտնվող Վառնա բերդի մոտ, Բուլղարիա)։ Օսմանցիները որոշիչ հաղթանակ տարան, չնայած ծանր կորուստների, իսկ խաչակիրները կորցրեցին իրենց արքային և 15.000 զինվոր ։
Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնություն 1933/1934
Ուլսցիները հաղթեցին երկու ավանդական ֆավորիտներին՝ յի և յի հավաքականներին և ոչ-ոքի գրանցելով իռլանդացիների հետ։ Անգլիացիները երկրորդն էին՝ հաղթանակներ տանելով շոտլանդացիների և իռլանդացիների նկատմամբ, սակայն սեփական հարկի տակ ուելսցիներից կրած դաժան պարտությունը նրանց զրկեց տիտղոսից։ Իռլանդացիները հաղթեցին շոտլանդացիներին՝ այդպիսով ապահովելով երրորդ տեղը։
Վառնայի խաչակրաց արշավանք
Հետևանքներ
Շատերը դարձան հաշմանդամ, մյուսները մահացան հետագա փոքր մարտերի ժամանակ, իսկ շատ եվրոպացի բանտարկյալներ սպանվեցին կամ էլ վաճառվեցին ստրկության։ Հունգարիան քաղաքացիական պատերազմի պատճառով, մինչ 1446 թվականի հունիսին Հունյադին դարձավ Վլադիսլավի երեխայի խնամակալը։ Բրանկովիչը պահապնում է Սերբիայի հսկողությունը։
Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնություն 1933/1934
Մրցաշարային աղյուսակ
Հաղթանակի համար շնորհվում էր 2 միավոր, ոչ-ոքիի համար՝ 1։
Վառնայի խաչակրաց արշավանք
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պատերազմներ Կատեգորիա:Հունգարիայի պատերազմներ
Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնություն 1933/1934
Ռմբարկուներ
<div style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; -o-column-count: 3; -ms-column-count: 3; column-count: 3;">
1 գոլ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Միացյալ Թագավորության տնային առաջնություն Կատեգորիա:1933 ֆուտբոլում Կատեգորիա:1934 ֆուտբոլում
Արտյոմ Գոմելկո
Արտյոմ Վիկտորովիչ Գոմելկո (Арцём Вiктаравiч Гамелько, ), բելառուս ֆուտբոլիստ, «Լոռի» ֆուտբոլային ակումբի դարպասապահ։
Ակումբային
Արտյոմ Գոմելկուն «ԲելԱԶ» մարզադպրոցի սան է։ Նրա առաջին մարզիչը եղել է Միխայիլ Դեմյանովիչ Ռուսակը։ 2005-2007 թվականներին խաղացել է Ժոդինոյի «Տորպեդո» ակումբում։ 2007 թվականի դեկտեմբերին, երբ լրացել է ֆուտբոլիստի 18 տարին, ուժի մեջ է մտել 5-ամյա պայմանագիրը Մոսկվայի «Լոկոմոտիվի» հետ։ Դարպասապահն իրեն լավ է դրսևորել ակումբի հավաքների ժամանակ և դրական տպավորություն է թողել երկաթուղայինների ղեկավարության վրա. նա արժանացել է ակումբի այն ժամանակվա նախագահ Յուրի Սյոմինի ու դարպասապահների մարզիչ Սերգեյ Օվչիննիկովի դրական գնահատականին։ 2011 թվականի հունիսի 22-ին նա նշեց իր դեբյուտը թիմի կազմում՝ մասնակցելով ԲԿՄԱ-ի դեմ խաղին, որն ավարտվել է 1:3 հաշվով։ Շուտով նա վարձավճարով տեղափոխվում է «Տորպեդո-ԲելԱԶ» ֆուտբոլային ակումբ։ 2013 թվականի փետրվարին Արտյոմ Գոմելկոն ազատ գործակալի կարգավիճակով պայմանագիր է կնքել «Գրանիտ» ակումբի հետ։
Հավաքականում
2006 թվականից Արտյոմ Գոմելկոն խաղացել է Բելառուսի երիտասարդական հավաքականի, որի կազմում 2007 թվականին հաղթել է Գրանատկինի հիշատակին նվիրված մրցաշարում։ Նա ընդգրկվել է Բելառուսի երիտասարդական հավաքականի հայտացուցակում՝ մասնակցելու 2009 թվականին Շվեդիայում և 2011 թվականին Դանիայում (բրոնզե մեդալակիր) անցկացվող Եվրոպայի առաջնություններին, բայց ոչ մի անգամ խաղադաշտ դուրս չի եկել։ Արտյոմ Գոմելկոն Բելառուսի օլիմպիական հավաքականի կազմում մասնակցել է ընկերական խաղերի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Լոկոմոտիվ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Կլյուման
Կլյուման (Clumanc), համայնք Ֆրանսիայի Պրովանս-Ալպեր-Լազուր ափ մարզի Վերին Պրովանսի Ալպեր գավառում։ Մտնում է Բարեմ կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Դին լե Բեն։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 04059։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 169 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 114 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 81-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 33-ը անգործ (ակտիվության ցուցանիշը 71,1 %, 1999 թվականին եղել է՝ 63,9 %)։ 81 աշխատունակ բնակիչներից 70-ը աշխատում էին (43 տղամարդ և 27 կին), անաշխատանք էին 11-ը (6 տղամարդ և 5 կին)։ 33 անգործ մարդկանցից 10-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 13-ը թոշակառու, 10-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գեղաբերդ (գետ)
Գեղաբերդ, գետակ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Սալվարդ գետի օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Զանգեզուրի լեռներից և Արևիս գյուղից 2 կմ արևմուտք միախառնվում մայր գետին։ Երկարությունը 5 կմ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Սալվարդ գետի վտակներ
Նարնջագույն հեղափոխություն
Նարնջագույն հեղափոխություն (Помаранчева революція), բողոքի շարունակական ցույցերի և քաղաքական այլ իրադարձությունների շարք, որոնք տեղի են ունեցել Ուկրաինայում 2004 թվականի նոյեմբերից մինչև 2005 թվականի հունվար ամիսը՝ որպես երկրում անցկացված նախագահական ոչ արդար ընտրությունների անմիջական հետևանք։
Պատմություն
Բողոքի գործողությունների ազդակ են հանդիսացել տեղական և օտարերկրյա մի ամբողջ շարք դիտորդների զեկույցները, ԱՄՆ-ի և Եվրամիության տված բացասական գնահատականներն ու հասարակության զգալի զանգվածների համոզմունքը, որ 2004 թվականի նոյեմբերի 21-ին անցկացված նախագահական ընտրությունների երկրորդ փուլի արդյունքները իշխանությունների կողմից կեղծվել են հօգուտ Վիկտոր Յանուկովիչի ։ Բողոքի գործողությունները հաջողությամբ են պսակվել. կայացած ընտրությունների արդյունքները Ուկրաինայի գերագույն դատարանի վճռով չեղարկվել են, նշանակվել նոր ընտրություններ, որոնք անց են կացվել 2004 թվականի դեկտեմբերի 26-ին։ Տեղական և միջազգային դիտորդները հայտարարել են, որ այս անգամ կայացել են ազատ ու արդար ընտրություններ։ Դրանց վերջնական արդյունքով հաղթող է ճանաչվել ընդդիմության թեկնածուն՝ Վիկտոր Յուշչենկոն, ով ստացել էր ընտրողների քվեների 52 տոկոսը (իշխանության թեկնածու Յանուկովիչի օգտին քվեարկել էր ընտրողների 44 տոկոսը)։ Պաշտոնապես հայտարարվել է, որ ընտրությունների հաղթողը Յուշչենկոն է։ 2005 թվականի հունվարի 23-ին Կիևում տեղի է ունեցել երկրի նախագահի պաշտոնը Յուշչենկոյի ստանձնելու հանդիսավոր արարողությունը, և նարնջագույն հեղափոխությունն ավարտվել է։
Հաջորդած տարիներին նարնջագույն հեղափոխությանը բացասական արձագանքներ են հնչել Բելառուսի ու Ռուսաստանի իշխանամետ շրջանակներից ։
Ուկրաինայի 2010 թվականի նախագահական ընտրություններում Յանուկովիչը հաղթել է Յուշչենկոյին, և Ուկրաինայի կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովն ու միջազգային դիտորդները հայտարարել են, որ ընտրություններն արդար էին ։ Յանուկովիչը հեռացվել է իշխանությունից չորս տարի անց՝ 2014 թվականի փետրվարին Կիևի Անկախության հրապարակում տեղի ունեցած եվրոմայդանյան բախումների արդյունքում, որոնց, ի հակադրություն նարնջագույն հեղափոխության խաղաղ ցույցերի ու բողոքի այլ գործողությունների, զոհ են գնացել հարյուրից ավելի մարդկային կյանքեր (մեծամասամբ 2014 թվականի փետրվարի 18-ից 20-ը ընկած ժամանակահատվածում)։
Ըստ բրիտանական The Guardian թերթի հրատարակած տվյալների, «նարնջագույն հեղափոխությունը» մի գործողություն էր, որի կազմակերպիչները ֆինանսական խոշոր միջոցներ են ստացել դրսից, մասնավորապես՝ ԱՄՆ-ի վարչակազմից, վաշինգտոնյան վերլուծական հզոր կենտրոններից, ամերիկացի մեծահարուստ ֆինանսիստ Ջորջ Սորոսից ։
Վերլուծական հրապարակումներ
Կատեգորիա:Պատմություն Կատեգորիա:Ուկրաինայի պատմություն Կատեգորիա:Հեղափոխություններ Կատեգորիա:Գունավոր հեղափոխություններ
World of Tanks
World of tanks, Այսօր մեծ ճանաչում ունեցող World of Tanks խաղը նախատեսված է օն-լայն ռեժիմի համար։ Խաղացողներն առանց նախապատրաստվելու միանգամից անցնում են մարտի։ Ի սկզբանե խաղացողը ստանում է ամեն երկրի առաջին մակարդակի մեկական տանկ։ Տանկերը տրամադրում է ՍՍՀՄ-ը, Գերմանիան, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները, Ֆրանսիան, Չինաստանը, Ճապոնիան և Մեծ Բրիտանիան։ Մասմակցելով մարտերին, խաղացողը կուտակում է վարկեր, հավաքելով փորձի միավորներ, ինչը հնարավորություն կտա ձեռք բերել նոր մեքենաներ։ Կուտակած վարկերը խաղացողը ծախսում է նաև տանկի վերանորոգման, ռազմամթերքի և նոր մեքենաների ձեռքբերման համար։
World of Tanks-ը թիմային խաղ է։ Ամեն թիմում ընդգրկված են պատահական ընտրված 15 խաղացող։ Ընդ որում նույն թիմում կարող են լինել տարբեր մոդելի տանկեր։ Խաղի նպատակն է վերացնել հակառակ թիմի բոլոր տանկերը։ Խաղացողներն իրար մեջ կարող են նաև զրույց ծավալել՝ ինչը և արվում է չաթի օգնությամբ։
Այսօր խաղը ստեղծողները մտադիր են որպես օգնության միջոց, ավելացնել նաև ավիացիա, հրետանի, ինչպես նաև հետևակ։ Խաղում առկա են նաև ռազմական քարտեզները։ Ստանդարտ քարտեզի չափը 1 կիլոմետրը՝ 1 կիլոմետրի վրա։ Որոշ քարտեզներ՝ օրինակ <Էնսկը> ունի ավելի փոքր չափեր։ Մոտ ժամանակներս խաղի հեղինակները ծրագրավորում են մշակել նաև ավելի մեծ չափի քարտեզներ։ Քարտեզների վրա նշված են ավերված օբյեկտները։
Խաղում ներկայացված է մոտ 300 տեսակի տանկ։ Հատկանշական է, որ խաղում կան ինչպես տանկեր, որոնք իրականում մասնակցել են մարտական գործողություններին, այնպես էլ էքսպերեմենտալ տանկեր, որոնք նկարագրված են միայն գծագրերի վրա։ Հարցումներից ելնելով, խաղի հեղինակները ժամանակ առ ժամանակ փոփոխում են տարբեր տանկերի մարտավարությունը՝ այն ավելի հետաքրքիր դարձնելու համար։
World of Tanks խաղն ունի բազում երկրպագուներ։ Այն նաև արժանացել է մի շարք մրցանակների։ Իսկ հիմա վերջերս կատարված նորարարությունների մասին։
Վերջերս խաղում տեղի են ունեցել փոփոխություններ, որոնք իհարկե՝ շատ ավելի հետաքրքիր են այն դարձրել։ Առաջին հերթին փոփոխություններն ազդել են որոշակի մոդելների տանկերի վրա։ Մշակվել է նաև տանկերի վնասվածքներ ստանալու ընթացքը։ Խանութում արդեն կարելի է տեսնել տանկերի մի քանի նոր մոդելներ։ Տեստավորման համար Սուպերթեստի մասնակիցների կողմից խաղում նույնպես ավեացված են տանկերի նոր մոդելներ։ Խաղի որոշ հատվածներում ավելացված են հատուկ ռազմական ռեզերվները, որոնք կարելի է օգտագործել հատուկ հանձնարարաությունների դեպքերում։ Նշենք, որ քարտեզների վրա նույնպես գրանցվել են որոշակի փոփոխություններ։ Ավելացվել են նաև ռեժիմներ։ Դրանք են. <Լեսվիլը>, <Հանքավայրերն> ու <Ավազե գետը>։ Խաղում բարելավվել է նաև հրամանային մարտերի ռեժիմը՝ Հիմելսդորֆ քարտեզի վրա։ Ստալինգրադին ուղղված բարրիկադները նույնպես ենթարկվել են փոփոխությունների։ Հատուկ էֆֆեկտները խաղում ակնհայտ են դարձել։ Հիշեցնենք նաև, որ խաղում նոր տանկերը նշված են աստղանիշով։
Ժան Բատիստ Լուվե դը Կուվրե
Ժան Բատիստ Լուվե դը Կուվրե (Jean-Baptiste Louvet de Couvray, ), ֆրանսիացի վիպասան, թատերագետ, լրագրող, քաղաքական գործիչ և դիվանագետ, ֆրանսիական մեծ հեղափոխության դարաշրջանի ականավոր գործիչ ։
Կյանքի վաղ շրջան և գրական ստեղծագործություններ
1788 թվականին գրել է «Վեց շաբաթ ասպետ Ֆոբլասի կյանքից» (Six semaines de la vie du chevalier de Faubla) վեպը, որը 1790 թվականին հարպարակված՝ «Ասպետ Ֆոբլասի սերերի վերջը» (La Fin des amours du chevalier de Faublas) վեպի առաջին մասն էր։ Հերոսուհին Լոդոիսկան է, որը մարմնավորել է Պալե-Ռոյալի ոսկերչի կնոջ կերպարը, ում հետ Ժանը սիրավեպի մեջ էր այդ ժամանակ ։ 1792 թվականին Լոդոիսկան՝ իր առաջին ամուսնուց ամուսնալուծվելով, 1793 թվականին ամուսնացել է Լուվեի հետ ։
Նրա հաջորդ «Էմիլի դը Վերմոնտ» (Émilie de Varmont ) վեպը, որը հրապարակվել է 1791 թվականին, նպատակ է հետապնդել ապացուցել ամուսնալուծության օգտակարությունն ու անհրաժեշտությունը և քահանաների հետ ամուսնությունը, հարցեր որոնք բարձրացրել էր Ֆրանսիական հեղափոխությունը։ Եվ ընդհանուր առմամբ, Լուվեի բոլոր գործերը ուղղված են եղել հեղափոխական իդեալների պաշտպանությանը։
Իր չհրապարակված պիեսներից մեկի մասին՝ «Դավադիր Աննոբլին» (L'Anoblié conspirateur), որը փորձել է բեմադրել Ֆրանսիական կատակերգական թատրոնում, Ժան Լուվեն միամտորեն գրառել է, որ իր ղեկավարներից մեկը՝ Օրֆոյը, առաջին երեք գործողությունների ընթերցումն անհամբերությամբ լսելով՝ վերջապես բացականչել է․ «ես թնդանոթ եմ ուզում, որ այդ կտորը բեմադրեմ»։
Ռոյալիստ էմիգրանտների բանակի հաշվին մի տեսակ ֆարս էր 1791 թվականին հրապարակված՝ «Սև և սպիտակ բանակների մասին մեծ ակնարկ» ( La Grande Revue des armes noire et blanche) թատերական ստեղծագործությունը, որն այնուամենայնիվ, մեծ հաջողություն է ունեցել․ այն ներկայացվել է քսանհինգ գիշեր։
Հեղափոխական գործունեության սկիզբ
Լուվեն որպես քաղաքական գործիչ Փարիզում նկատվել է իր՝ «Արդարացված Փարիզ» (Paris justifié), մի իսկապես սադրիչ պամֆլետով, որով հանդես էր եկել Ժան Ժոզեֆ Մունիերի դեմ, որը, 1789 թվականի հոկտեմբերին թագավոր Լուի XVI-ին Վերսալի պալատից Փարիզյան նստավայր տեղափոխելուց հետո, հարձակվել էր մայրաքաղաքի վրա (որը դեռ համեմատաբար խաղաղ էր) և պնդել էր, որ արքունիքը պետք է տեղափոխել մեկ ուրիշ տեղ։ Այս գրքի հնչեղության արդյունքում Լուվեն ընտրվել է Յակոբինյան ակումբի անդամ, որի մասին նա հետագայում դառնորեն գրել է իր «Հուշերում», որ աստիճաններն այն ժամանակ քաղաքացիական առաքինություն և կարևոր տաղանդ էին համարվում ։
Ինքնատիպ փիլիսոփա և արմատական հեղափոխական Լուվեն հետագայում հանդես է եկել ընդդեմ բռնապետության և քաղաքական ռեակցիոն ազդեցության, որը նա համեմատում էր միջակ սահմանադրական միապետության հետ, որը պաշտպանում էին Մարկիզ դե Լաֆայետը, Աբբա Մաուրին և Նիկոլո Մաքիավելիի այլ հետևորդները։
Պատգամավոր և Ժիրոնդիստ
Լուվեն միացել է ժիրոնդիստներին, որոնց անորոշ փիլիսոփայական ուղղությունը, զգացմունքային մարդասիրությունը և բուռն հանրապետականությունը, նա լիովին կիսում էր, և 1792 թվականի մարտ-նոյեմբեր ամիսներին նա՝ Ժան Մարի Ռոլանդի միջոցով հրապարակել է երկշաբաթաթերթ-լրագիր, որի վերնագիրն էր՝ «Ժամապահը» (La Sentinelle), իր առաքելությունը համարելով ամբողջ Եվրոպան լուսավորել այն ժամանակ, երբ, Հաբսբուրգյան միապետությունում  Ֆրանսիայի դեմ պատերազմի հռչակումից  և Ֆրանսիական հեղափոխության պատերազմների բռնկումից հետո, թագավորի և նրա հպատակների միջև բախումն ակնհայտ էր դարձել։
Օգոստոսի 10-ին, միապետության փաստացի տապալումից հետո՝ Լուվեն դարձել է «Բանավեճեր ամսագրի» ( Journal des Débats) խմբագիրը։ Լինելով լրագրող և Կոնվենտի պատգամավոր, աչքի է ընկել Մ․ Ռոբեսպիեռի, Ժ․ Պ․ Մարատի և մյուս Մոնտագնարդների վրա անթաքույց հարձակումներ գործելով ։ Իսկ հետագայում, ինչպես պնդել է, իրեն կհաջողվեր նրանց պատասխանատվության ենթարկել սեպտեմբերյան կոտորածներից (September Massacres) հետո, եթե չլիներ ժիրոնդիստական առաջնորդներից ստացած խղճուկ աջակցությունը։ Սակայն ավելի հավանական է, որ ձախակողմյան շարժման կուսակցությանը նրա զրպարտությունն էլ հանգեցրել է ժիրոնդիստների անկմանը (ինչպես նաև իր սեփական անկմանը)․ նա Ռոբեսպիերին մեղադրել էր որպես ռոյալիստ, Մարատին՝ որպես Բրիտանական լրտես, իսկ մյուս Մոնթագնարդներին ՝ որպես ծպտյալ Օռլեանականներ։
Թագավորի դատավարության ժամանակ Լուվեի համարձակ պահվածքը  մեծացրել էր թշնամանքն իր կուսակցության նկատմամբ։ Այնուամենայնիվ, մինչև վերջին պահը նա պաշտպանել է ժիրոնդիստներին խիզախ քաջություն դրսևորելով։ 1793 թվականի մայիսի 31-ի ճգնաժամից հետո, երբ Ֆրանսուա Հանրիոտը և սանկյուլոտները ներխուժեցին Կոնվենտ, նա միացավ իր պարտված կուսակցությանը՝ Փարիզից նրանց փախուստի ժամանակ։ Նրա կինը՝ Լոդոիսկան, որն ամուսնու կազմակերպած ակտիվ արշավների մասնակիցն է եղել, նույնպես վտանգի մեջ էր։
Տերմիդոր և դիրեկտորիա
1794 թվականի հուլիսի 27 -ի Տերմիդորյան հեղաշրջման սկսվելուց և Ռոբեսպիերի անկումից հետո, Լուվեին հետ են կանչել Կոնվենցիա, երբ նա օգնություն էր բերում Ժան Բապտիստ Կիրերին և մյուս պատաստասխանատուներին, ովքեր Նանթում պայքարում էին արդարության համար։ Նրա ազդեցությունը մեծացել է։ Նա ընտրվել է Սահմանադրական հանձնաժողովի անդամ, Համագումարի նախագահ, և Հասարակական փրկության կոմիտեի անդամ։
Նրա պայքարը Մոնտագնարդների դեմ նրան ռեակցիոն չի դարձրել․ նա հարձակումներ է գործել Ոսկե երիտասարդության (Jeunesse dorée) վրա, և շատերի կողմից ընկալվել է որպես Յակոբինական։ Լուվեի հովանու ներքո «Ժամապահ» (La Sentinelle) երկշաբաթաթերթ-լրագիրը նորից լույս տեսավ՝ հանրապետականների շրջանում միություն քարեզելով։ 1795 թվականին, ըստ դիրեկտորիայի, Լուվեն ընտրվել է «Հինգ հարյուրի խորհրդի» (the Council of Five Hundred)  անդամ, որի քարտուղարը և Ֆրանսիայի ինստիտուտի անդամ է եղել։
Վախճան
Հեղափոխական գործունեության հետ միաժամանակ Լուվեն վերադարձել է իր նախկին զբաղմունքին և գրախանութ է բացել Պալե Ռոայալում։ Բայց, չնայած այդ փաստին, որ «Ժամապահը» լրագրում նա մեկ անգամ ևս դատապարտել է Յակոբինյաններին, Ոսկե երտասարդությունը նրան շարունակել է թշնամի համարել։ Նրա խանութը հարձակման է ենթարկվել երիտասարդների կողմից, որոնք բացականչում էին՝ Կորչի գայլուհին, կորչի գեղեցկուհի Լոդոիսկան, կորչեն Լուվեի թիկնապահները (À bas la Loupe, à bas la belle Ledoiska, à bas les gardes du corps de Louvet! ): Լուվեին և նրա կնոջը անպատվում էին փողոցներում և թատրոններում, ստոր Լուվեներ և Լուվեականներ անվանելով նրա թիկնապահներին, նրանց էգ գայլեր անվանելով և Լուվեն ստիպված էր հեռանալ Փարիզից։
Դիրեկտորիան նրան Պալերմո քաղաքի և Նեապոլի թագավորության հյուպատոս է նշանակել, բայց նա մահացել է տուբերկուլյոզից՝ նախքան իր պաշտոնը ստանձնելը, 37 տարեկան հասակում ։
Լուվեի հուշեր
1795 թվականին Լուվեն հրապարակեց իր հուշերի մի մասը «Մի քանի գրառումեր պատմության համար և Իմ վտանգների պատմությունը 1793 թվականի մայիսի 31-ից ի վեր» վերնագրի ներքո։ Դրանք հիմնականում գրվել են այն տարբեր թաքստոցներում, որոնցում Լուվեն ապաստան է գտել, և դրանք վառ պատկերացում են տալիս աքսորված ժիրոնդիստների կրած տառապանքների մասին։ Այն ներկայացնում է հեղափոխության հոգեբանության ուսումնասիրության հիմնական փաստաթուղթ, քանի որ դրանց միջովով պատկերացում է կազմվել Լուվեի մտքի և քաղաքական երկընտրության մասին։ Լուվե դը Կուվրեի հուշերը առաջին ամբողջական հրատարակությունը   նախաբանով, գրառումներով և աղյուսակներով խմբագրել է՝ Ֆրանսուա Վիկտոր Ալֆոնս Օլարը և 1889 թվականին հրատարակվել Փարիզում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:18-րդ դարի ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հեղափոխականներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի թատերագիրներ
Մուխաննաթթափա
Մուխաննաթթափա, Մուխանաթթափա, բլուր Հայաստանում, Երևան քաղաքում, նրա հարավարևելյան կողմում, Սասունցի Դավթի հրապարակի մոտ։
Պեղումներ
1935-1936 թվականներին Երևանի պետական պատմական թանգարանի գիտական արշավախումբը այստեղ պեղումներ է կատարել, որի ընթացքում հայտնաբերվել են խոշոր քարերով շարված կիկլոպյան պարսպի հետքեր, գունազարդ խեցեղենի մնացորդներ, կացին ձուլելու քարե կաղապար, ուրարտական ժամանակաշրջանի կնիք և այլն։ Բլրի հնավայրը թվագրվում է մ. թ. ա. 1-ին դարի կեսերը ։
Ավանդություն
Գոյություն ունի բլրի անվանման ծագման երկու ավանդություն.
Արաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայաստանի բլուրներ Կատեգորիա:Բլուրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Երևանի աշխարհագրություն
Զառայի պաշարում
Զառայի պաշարում (1202 թվականի նոյեմբերի 10 – նոյեմբերի 24), խաչակրաց չորրորդ արշավանքի և առհասարակ խաչակրաց արշավանքների պատմության առաջին ռազմական բախումը կաթոլիկական քաղաքի հետ։ Զառայի (այժմ՝ Զադար) պաշարումը տեղի է ունեցել քաղաքի գլխավոր առևտրական մրցակից՝ Վենետիկի հանրապետության նախաձեռնությամբ։ Հաշվի չառնելով Հռոմի Պապ Ինոկենտիոս III-ի սպառնալիքները (վերջինս սպառնում էր մասնակիցներին արտաքսել եկեղեցուց), խաչակիրները և վենետիկցիները թալանեցին և ավերեցին հարուստ առևտրական Զառա քաղաքը։
Պատմություն
Պապ ընտրվելուց հետո Ինոկենտիոս III-ը 1198 թվականին հրապարակում է մի քանի հրովարտակ խաչակրաց արշավանք կազմակերպելու կոչով։ Ի տարբերություն նախորդ ձախողված՝ երկրորդ և երրորդ արշավանքների սպասվող արշավանքը նախատեսում էր ափանել Նեղոսի դելտայում գրավել տարածքը և շարժվել Պաղեստին։ Պապի կոչը սկզբնական շրջանում չընդունվեց եվրոպական ազնվականության շրջանում, սակայն երկու տարի անց հավաքվեց 35,000 զինվոր։
1201 թվականին Վենետիկի հանրապետության դոժ Էնրիկո Դանդոլոն խաչակիրների դեսպանների հետ կնքեց համաձայնություն ըստ, որի հանրապետությունը միանում է արշավանքին և պարտավորվում է արևելք տեղափոխել խաչակիրներին 85,000 արծաթե դրամների դիմաց ։ 1202 թվականին նավերը պատրաստ էին, սակայն խաչակիրներից միայն 12 հազարն էին հասել Վենետիկ, քանզի մնացածները նախընտրել էին այլ ճանապարհ կամ հետաձգել էին իրենց մասնակցությունը։ Ըստ պայմանավորվածության գումարը պետք է վճարվեր ամբողջությամբ, իսկ Վենետիկում գտնվոց բանակը կարողացել էր հավաքել միայն 51 հազար արծաթ, ավելին ոմանք նաև հասցրել էին մեծ պարտքեր կուտակել։ Դոժը առաջարկեց հետաձգել պարտքի մարումը մինչև խաչակրաց արշավանքի առաջին արդյունքները, Վենետիկի գլխավոր առևտրային մրցակից Դալմաթիայում գտնվող Զառա քաղաքի գրավման պայմանով։ Խաչակիրները ընդունում են պայմանը։ Զառա քաղաքը կիսանկախ էր և գտնվում էր Հունգարիայի թագավորության կազմում։ Զառայի գրավման գլխավոր հակասությունը Հունգարիայի արքա Իմրեի խաչակիր լինելու փաստն էր, այն պարագայում, երբ խաչակիրների հիմնական մասը պատրաստվում էր հարձակվել իր տիրույթների վրա։
Արևելյան Թիմորի զինանշան
Արևելյան Թիմորի զինանշանը Արևելյան Թիմորի ազգային նշաններից մեկն է։
Զառայի պաշարում
Պաշարում և հետևանքներ
Բանակը տեղափոխում էին 72 մարտական և 140 բեռնատար նավեր։ Ըստ Ժոֆրուա դը Վիլլարդուենի նավերը նաև տեղափոխում էին պաշարողական մեքենաներ։ Բանակը կազմված էր 20,000 մարտիկներից որոնցից կեսը խաչակիրներ էին, իսկ նացածը վենետիկցի նավաստիներ։ Նոյեմբերի 10-ին նավատորմը մոտեցավ Զառային։ Նավահանգիստը ջրից պաշտպանված էր երկաթյա շղթաներով, սակայն խաչակիրներին հաջողվեց անցնել շղթաները և ափանել պարիսպների մոտ։ Վիլլարդենը պաշարված քաղաքը նկարագրում է որպես հիասքանչ ծաղկող քաղաք բարձր պարիսպներով։
Ժամանակագիրը նաև հաղորդում է, որ սկզբից մոտ մեկ շաբաթ պաշարվածների հետ բանակցություններ էին վարվում, սակայն բանակցությունները հաջողությամբ չէին պսակվում, իսկ բուն պաշարումը տևեց հինգ օր, նոյեմբերի 24-ին քաղաքը գրավվեց և թալանվեց։ Քաղաքի պաշտպանական ամրությունները ավերվեցին և քանի որ առջևում ձմեռ էր խաչակիրները մնացին քաղաքում ձմեռելու, սակայն ձմեռը միևնույն է խաղաղ չէր քանզի խաչակիրների և վենետիկցիների միջև պարբերաբար տողի էին ունենում բախումներ։
Արևելյան Թիմորի զինանշան
Պատմություն
Կարգախոսը պորտուգալերեն է՝ Unidade, Acção, Progresso (Միասնություն, աշխատանք, առաջընթաց)։
Զառայի պաշարում
Գրականություն
Կատեգորիա:Վենետիկի հանրապետության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Խաչակրաց չորրորդ արշավանքի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Խորվաթիայի ճակատամարտեր
Արևելյան Թիմորի զինանշան
Բացատրություն
Զինանշանի կենտրոնում կա կորացած կարմիր եզրերով բուրգ և սև միջուկ, որը խորհրդանշում է Արևելյան Թիմորի ամենաբարձր լեռը՝ Ռամելաուն։ Սև միջուկի վերևում կա աստղ որից հինգ ճառագայթներ են արձակում։ Աստղի տակ գտնվում է կարմիր գիրքը՝ խորհրդանշելով կրթությունը, որը գտնվում է ոսկեգույն ատամնանաիվի ֆոնին, ինչը խորհրդանշում է արդյունաբերությունը։ Գրքի երկու կողմերին նկարված են գյուղատնտեսության խորհրդանիշները. ձախում՝ բրնձի կոթուն, իսկ աջում՝ եգիպտացորդնի։ Ատամնանիվի տակ գտնվում է AK-47, որի վերևում և ներքևում ոսկեգույն նետ ու աղեղ։
Վահանի շուրջը պորտուգալերեն գրված է երկրի պաշտոնական անվանումը՝ «República Democrática de Timor-Leste», Իսկ ներքևում հապավումը՝ «RDTL»:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զինանշաններ Կատեգորիա:Զինանշաններ ըստ երկրի Կատեգորիա:Զինանշաններ ըստ տարրի
Մալմեզոն
Մալմեզոն (Malmaison), կալվածք Փարիզից 20 կմ հեռավորության վրա։ Եղել է Նապոլեոն Բոնապարտի և Ժոզեֆին դը Բոհարնեի բնակավայրը։
Միջին դարեր
10–րդ դարում նորմանները, թալանելով Սենայի ափամերձ գյուղերն ու քաղաքները, այստեղ էին բերում իրենց ավարը։ Այստեղից էլ, լեգենդի համաձայն, առաջացել է տեղի անվանումը՝ «Մալմենեզոն»՝ «վատահամբավ տուն»։
1763 թվականին պալատը ձեռք է բերում կանցլերի որդի դը Արեսոն, իսկ 1771 թվականին՝ հարուստ բանկիր Ժան–Ժակ դե Կուտո դյու Մոլեն։ Բանկիրի ընտանիքը ընդարձակում է տան՝ դեպի այգի ձգվող թևերը։ Տիկին դյու Մոլեն Մալմեզոնում կազմակերպում էր գրական հավաքույթներ, ուր այցելում էին բանաստեղծ, թարգմանիչ Ժակ Դելիլը, նկարչուհի Վիժե Լեբրյոնը, լուսավորիչ–փիլիսոփա Ֆրիդրիխ Գրիմը և գրող Բեռնարդեն դե Սենտ–Պիեռը։
Ժոզեֆինա Բոնապարտի օրոք
Ֆրանսիական հեղափոխության բուռն իրադարձությունները բանկիրին ստիպեցին վաճառել Մալմեզոնը։ Այն ձեռք բերեց Ժոզեֆինա Բոնապարտը 1799 թվականի ապրիլի 21–ին՝ վճարելով 15 հազար ֆրանկ կանխավճար։ Նապոլեոնը հաստատեց գործարքը՝ եգիպտական արշավանքից վերադառնալուց հետո վճարելով մնացած գումարը (ընդհանուր գումարը՝ 250–300 հազար ֆրանկ)։ Նապոլեոնը սիրում էր գալ այս կալվածք՝ հանգստանալու և աշխատելու։ Նա կալվածքում ձևավորել տվեց աշխատասենյակ–գրադարան և խորհրդակցությունների սենյակ։ 1800–1802 թվականներին Մալմեզոնը Թյուիլրի պալատի հետ դարձավ Ֆրանսիայի կառավարոթյան նստավայրը։
1802 թվականին Նապոլեոնի ընտանիքը տեղափոխվեց Սեն Կլու ամրոց, սակայն Ժոզեֆինան շարունակում էր այցելել Մալմեզոն։ Նապոլեոնը վարձակալում է ճարտարապետների, ովքեր ձեռնամուխ են լինում պալատը Ժոզեֆինայի ճաշակով վերանորոգելու գործին։
1809 թվականին՝ Նապոլեոնի ամուսնալուծությունից հետո, կայսրը պահպանում է Ժոզեֆինայի՝ կայսրուհու տիտղոսը՝ նրան հանձնելով Մալմեզոնը։ 1814 թվականի մայիսի 29–ին ամրոցի տիրուհին կնքում է իր մահկանացուն։
Ժոզեֆինայի մահից հետո կալվածքն անցնում է իշխան Եվգենի Բոհարնեին, որը ռուս կայսր Ալեքսանդր 1–ինին շտապում է վաճառել հավաքածուից որոշ նկարներ։ Այլ իրերի թվում Ժոզեֆինայի ունեցվածքից Էրմիտաժ են տեղափոխվում մի քանի արձանիկներ և Գոնզագի զարդաքանդակը։ Իշխանի մահից հետո նրա այրին վաճառում է Մալմեզոնը շվեդ բանկիր Իոնաս Հագերմանին։
Նոր շրջան
1842 թվականին կալվածքը ձեռք է բերում Քրիստինա Իսպանացին՝ Իսպանիայի թագավոր Ֆերդինանդ 7–րդի այրին։ 1861 թվականին Մալմեզոնն անցնում է ֆրանսիական Նապոլեոն 3–րդ կայսերը, որը միաժամանակ Նապոլեոն 1–ինի զարմիկն էր և Ժոզեֆինայի թոռը։
Մալմեզոնի խիստ տուժել է 1870-71 թվականների պրուս–ֆրանսիական պատերազմից։ Հոյակերտ պալատում որոշ ժամանակ հանգրվանել էր գերմանական զորամասը։
1896 թվականին կալվածքը ձեռք է բերում նապոլեոնյան շրջանի պատմաբան Դանիել Իֆլը (գրական կեղծանունը՝ Օզիրիս), ով ձևավորում է Նապոլեոնին նվիրված հավաքածու և Մալմեզոնը ժառանգություն թողնում պետությանը։
Թանգարան
Ներկայումս Մալմեզոնը մերձակա Բուա Պրեո կալվածքի հետ ներկայացնում է նապոլեոնյան դարաշրջանի թանգարան։ Այն բացվել է 1906 թվականին։ Նրա վերջին վերանորոգումը ավարտվել է 1992 թվականին։ Սրահներում վերականգնված է առաջին կայսրության շունչը։ Ցուցադրված են կայսրական ընտանիքին պատկանող իրեր՝ մասնավորապես Նապոլեոնի գահը, արշավային նահճակալը, որում մահացել է կայսրը, Նապոլեոնի հետմահու դիմակը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի թանգարաններ Կատեգորիա:Փարիզի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Նապոլեոնի նստավայրեր
Մառախուղ
Կատեգորիա:Մթնոլորտ
Պաբլո Գալիմբերթի դի Վետրի
Պաբլո Գալիմբերթի դի Վետրի (Pablo Jaime Galimberti di Vietri, ), ուրուգվայցի հռոմի-կաթոլիկ կրոնական գործիչ, 1983 թվականի դեկտեմբերի 12-ից մինչև 2006 թվականի մայիսի 16-ը Սան Խոսե դե Մայոթեմի եպիսկոսոսն էր, 2006 թվականի մայիսի 16-ից առ այսօր Սալտո թեմի եպիսկոպոսն է :
Կենսագրություն
Ավարտել է Մոնտեվիդեոյի Բարձրագույն հոգևոր ճեմարանը, լսել է Ուրուգվայի ինստիտուտի աստվածաբանական դասախոսությունները։ Ավելի ուշ սովորել է աստվածաբանություն՝ Գրիգորյան պապական համալսարանում՝ Հռոմում (1965-1969)։ 1969 ծառայել է Սենթ Լուիսում որպես դպիր (նահանգ Միսսուրի, ԱՄՆ). Վերադառնալով Ուրուգվայ, ձեռնադրվել է քահանա մայիսի 29-ին, 1971 թ.:
Ուրուգվայի աստվածաբանական համալսարանի փիլիսոփայական կրոնի և դավաբանության պրոֆեսոր է։
Անհավատների գծով «Ազգային Եպիսկոպոսի Հարցերի Հանձնաժողովի» գլխավոր տնօրենն է և անհավատների գծով քարտուղարության խորհրդատուն է։
1983 թվականի դեկտեմբերի 12-ից մինչև 2006 թվականի մայիսի 16-ը Սան Խոսե դե Մայոթեմի եպիսկոսոսն էր, 2006 թվականի մայիսի 16-ից առ այսօր Սալտո թեմի եպիսկոպոսն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուրուգվայցի քահանաներ Կատեգորիա:Ուրուգվայցի կաթոլիկներ
Կրթությունը Ճապոնիայում
Կրթությունը Ճապոնիայում պարտադիր է տարրական և ցածր հիմնական մակարդակների աշակերտների համար ։ Աշակերտների մեծ մասն ավարտում է դպրոցը սովորելով հիմնական մակարդակում, բայց մասնավոր կրթությունը տարածված է ավագ դպրոցների և համալսարանական մակարդակներում։ Ճապոնիայի կրթական համակարգը առանցքային դեր է խաղում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Ճապոնիայի վերականգման և կտրուկ տնտեսական աճի հարցում։
Նախադպրոցական կրթությունը իրականացվում է մանկապարտեզների և խնամակալների կողմից։ Պետական և մասնավոր խնամակալական կենտրոններն ընդունում են մեկից մինչև հինգ տարեկան երեխաների։ Այդտեղի 3–5 տարեկան երեխաների համար ծրագրերն ինչ-որ չափով նման են մանկապարտեզների ծրագրերին։ Սակայն կրթական մոտեցումը մանկապատեզներում չափազանց տարբեր է՝ չկարգավորված միջավայրերից, որոնք շեշտը դնում են խաղերի վրա, մինչև գերկարգավորված միջավայրեր, որոնք կենտրոնանում են երեխային մասնավոր տարական դպրոցի ընդունելության քննության պատրաստելու վրա։
Դպրոց
Ճապոնիայում դպրոցների գործունեությունը սկսվում է ապրիլին և դասերը լինում են երկուշաբթիից ուրբաթ կամ շաբաթ՝ կախված դպրոցից։ Ուսումնական տարին բաղկացած է երկու կամ երեք կիսամյակից, որոնք գարնանը և ձմռանը բաժանված են կարճ արձակուրդներով, իսկ ամռանը վեց շաբաթ տևողությամբ ամառային արձակուրդով ։
Հիմնական դպրոց
Հիմնական դպրոցը ներառում է յոթերորդ, ութերորդ և իններորդ դասարանները․ երեխաները հիմնականում 13-ից 15 տարեկան են։ 2012 թվականի դրությամբ Ճապոնիայում հիմնական դպրոցների աշակերտների թիվը կազմել է 3.5 միլիոն՝ ավելի ցածր քան 1990 թվականի 5.3 միլիոնի ցուցանիշը ։ Միևնույն ժամանակ հիմնական դպրոցների թիվը մնացել համեմատաբար անփոփոխ՝ 1990 թվականի 11,275-ից ընկնելով մինչև 10,699-ի (2012 թվականի դրությամբ), մինչդեռ հիմնական դպրոցի ուսուցիչների թիվը հազիվ է տեղից շարժվել (1990 թվականին եղել է 257,605 աշխատող ուսուցիչ, իսկ 2012 թվականին՝ 253,753 ուսուցիչ)։ Հիմնական դպրոցի աշկակերտների շուրջ 8%-ը հաճախում է մասնավոր հիմնական դպրոցներ, որոնք կազմում բոլոր հիմնական դպրոցների 7%-ը։ Մասնավոր դպրոցները զգալիորոն ավելի թանկ են։ 2012 թվականի դրությամբ միջին տարեկան արժեքը մասնավոր հիմնական դպրոց հաճախելու համար եղել է 1,295,156 յեն (մոտավոր 10,000 ԱՄՆ դոլար) մեկ աշակերտի համար՝ մոտավոր պետական դպրոցի համար անհրաժեշտ 450,340 յենի ($3728) եռակին ։ Ճապոնիայի պարտադիր կրթությունը ավարտվում է իններորդ դասարանով, բայց 2%-ից քիչ մասն է դուրս մնում, 1960 թվականի դրությամբ կրթությունը ավագ դպրոցում շարունակողների տոկոսը գտնվում էր 60%-ից ցածր, բայց մինչև 1980 թվականը այն կտրուկ աճելով անցել է 90%-ը և շարունակելով բարձրացել է ամեն տարի՝ հասնելով 98.3%-ի 2012 թվականին ։
Ուսուցիչները հիմնականում մասնագիտացված են այն առարկաների ուղղությամբ, որոնք իրենք դասավանդում են, և ավելի քան 80%-ը ունեն չորսամյա համալսարանական կրթություն։ Դասարանները մեժ են՝ միջին հաշվով եռեսունութ աշակերտ ամեն մի դասարանում, և դասարանը ունենում է իր սենյակը և ուսուցիչներից մեկից նշանակված դասղեկ։ Ի տարբերություն տարրական դպրոցի, հիմնական դպրոցում աշակերտներն ունենում են տարբեր ուսուցիչներ տարբեր առարկաների համար։ Եվ ուսուցիչն է տեղափոխվում նոր դասարան ամեն հիսուն կամ քառասունհինգ րոպեանոց դասաժամից հետ, այլ ոչ թե աշակերտները։
Դասավանդումը հիմնականդպրոցում հակվեծ հիմնվելու դասախոսությունների մեթոդի վրա։ Ուսուցիչները դասարանում կիրառում են նաև այլ միջոցներ, ինչպիսիք են հեռուստացույցը և ռադիոն, ինչպես նաև որոշակի չափով լաբարատոր աշխատանք։ Մինչև 1989 թվականը բոլոր պետական դպրոցների գրեթե 45%-ը ուներ համակարգիչներ, ներառյալ այն դպրոցները, որոնք օգտագործում էին դրանք միան վարչարարության համար։ Ուսումնական ծրագիրի բոլոր նյութերը հստակ նշված են Հիմնական դպրոցների ուսումնական ծրագրի մեջ։ Որոշ առարկաներ, ինչպիսիք են ճապոներենը և մաթեմատիկան, սկսում են դասավանդել տարրական ուսումնական պլանով։ Իսկ մյուսները, օրինակ՝ օտար լեզվի ուսուցանում, սկսվում է այս մակարդակից, չնայած նաեւ այն փաստին, որ 2011 թվականի ապրլից անգլերենը դարձել է տարրական դպրոցի ուսումնական պլանի պարտադիր մասը։ Հիմնական դպրոցի ծրագիրը ներառում է ճապոներենը, հասարակագիտական առարկաները, մաթեմատիկան, գիտությունը, երաժշտությունը, գեղագիտությունը, առողջությունը և ֆիզկուլտուրան։ Բոլոր աշակերտները նաև դասավանդվում են աշխատանքի ուսուցում և տնային տնտեսություն։ Բարոյագիտությունն ու հատուկ աշխատանքները շարունակում են ստանալ պատշաճ ուշադրություն։ Աշակերտների մեծ մասն մասնակցում է նաև մի շարք դպրոցական ակումբներից մեկի աշխատանքներին, որոնք նրանց զբաղված են պահում մինչև ժամը 6-ը (ներառյալ ոչ աշխատանքային օրերին, ինչպես նաև հաճախ մինչ դասերը սկսվելը), և մասն են կազմում պատանիների շրջանում զանցանքների կանխման ջանքերի։
Հիմնական դպրոցի աճող թվով աշակերտներ երեկոները և հանգստյան օրերին հաճախում են նաև juku՝ մասնավոր կրկնուսուցային դպրոցներ։ Աշակերտեների կենտրոնացումը այսպիսի այլընտրանքային ուսուցումների շուրջը և աճող կարգավորված պահանջարկն աշակերտների ժամանակի համար դարձել են ուսուցիչների և լրատվամիջոցնորի քննադատության առարկան այն բանի համար, որ վերջին տարիներին դրանք տանում են դասարանի կրթական մակարդակի և աշակերտների արդյունավետության անկմանը։
Նախարարությունը գիտակցում է բոլոր օտար լեզուների դասավանդման անհրաժեշտությունը, հատկապես անգլերենինը։ Որպեսզի բարելավի խոսակցական անգլերենի դասավանդումը, կառավարությունը հրավիրում է երիտասարդ անգլերենի լեզվակիրների Ճապոնիա որպես դպրոցական խորհրդի և պրեֆեկտուրաների ասիստենտներ իր Ճապոնիայի փոխանակման և դասավանդման ծրագրի շրջանակներում աշխատելու ։
Միջազգային կրթություն
2015 թվականի հունվարի դրությամբ, Ճապոնիան ունի 234 միջազգային կրթական հաստատություն ։
Հավելյալ ընթերցացանկ
Journal articles, conference papers, and other papers:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրթությունը Ճապոնիայում
Վերին Շենգավիթ
Փողոցներ
Վերին Շենգավիթ թաղամասը ընդգրկում է հետևյալ փողոցները․
Բրեյքինգ Բենջամին
Բրեյքինգ Բենջամին, «Բրեյքինգ Բենջամին» խումբը ներկայանում է ալտերնատիվ ռոք ժանրում։ Այն ձևավորվել է 1998 թվականին՝ Պենսիլվանիա նահանգի Ուիլքս-Բարե քաղաքում։ Ի սկզբանե խմբի անդամները երկու դասընկերներ էին՝ կիթառարահար և վոկալիստ Բենջամեն Բերնլին և հարվածային գործիքների երաժիշտ Ջերեմի Համմելը։ Նրանք նվագում էին բոլոր հնարավոր հավաքույթների ու երեկույթների ժամանակ՝ ակումբներում ու սրճարաններում։ Հարազատ քաղաքի բնակիչները լավ ճանաչում էին ընկերներին։ Այդ ժամանակ նրանք կատարում էին «Nirvana», «Godsmack», «Deftones», «Nine Inch Nails» և «Depeche Mode» /Դիփիշ Մոուդ/ խմբերի երգերի քավեր տարբերակները։ Սակայն երկուսով նվագելը բավականին բարդ գործ է, և հենց այդ պատճառով էլ տղաները որոշեցին համալրել իրենց ուժերը։ Շատերին մինչ այսօր հետաքրքիր է, թե ինչու է խումբը կրում «Բրեյքինգ Բենջամին» անվանումը։ Այն իրական պատմության հետ է կապված։ Մի օր Բերնլին, կատարելվ «Նիրվանա» խմբի երգերից մեկը, պատահաբար ձեռքից գցում է բարձրախոսը։ Այն մարդը, ով բարձրացրեց այն՝ ասաց՝ «Thanks to Benjamin for breaking my mic», ինչը նշանակում է «Շնորհակալություն Բենջամենին, որ ջարդեց իմ բարձրախոսը»։ Այդպես էլ խումբն անվանում ձեռք բերեց՝ «Բրեյքինգ Բենջամին»։
Նույն ժամանակահատվածում Բենի և Ջերեմիի երկու ընկերները՝ Ահարոն Ֆինքը և Մարկ Կլեպասկին /հետագայում խմբի կիթառահարն ու բաս կիթառահարը/ ,մեծ ճանաչում ձեռք բերեցին իրենց թիմով, որը կոչվում էր Strangers With Candy։ Նրանք հաղթեցին քավերների շոուն և լուրջ պայմանագիր ստորագրեցին հայտնի ձայնագրման ընկերության հետ։ Խումբը սկսեց իր շրջագայությունը Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներով։ Շրջագայությունից հետո նրանք հանգստանում էին հարազատ քաղաքում և զվարճանալու համար սկսեցին նվագել իրենց ընկերների հետ միասին՝ նույն խմբում։ Շատ շուտով նրանք հասկացան, որ միասին աշխատելը շատ հետաքրքիր է, և որոշեցին միավորվել ու դառնալ մեկ խումբ։ Հենց այդ ժամանակ էլ որոշվեց արդեն կատարել միայն սեփական ստեղծագործություններ։ Երգերը հիմնականում գրում էր Բերնլին, որովհետև դեռ դպրոցական տարիներից երգեր գրելու փորձ ուներ։
Խումբը սկսեց հաճախ համերգներ տալ Ուիլքս-Բարե քաղաքում։ Օրերից մեկ օր համերգներիրց մեկին ներկա գտնվեց հայտնի դիջեյ Ֆգրեդի ֆաբրին։ Նա շատ հավանեց տղաների Polyamorou /Փոլիեմրը/ երգը, որը մեծ սիրով նեռարեց իր կոմպոզիցիաների ցանկում։ Շուտով նա դրական արձագանքներ ստացավ այդ երգի կապակցությամբ և հասկացավ, որ խումբը կարող է մեծ ձեռքբերումներ և հայտնություն ունենալ։ Ֆաբրին օգնեց տղաներին ձայնագրել իրենց առաջին սկավառակը։ Դա տեղի ունեցավ 2001 թվականին։ Ձայնասկավառակը մեծ հաջողություն ունեցավ։ Վաճառվեցին բոլոր օրինակները։ Հենց այդ ժամանակ էլ խումբը ուշադրություն գրավեց, և սկսվեց ճանաչման ճանապարհը։ Խմբի երկրորդ ալբոմը կոչվեց We Are Not Alone։ Ալբմում հատկանշական դեր ունեցավ So Cold երգը։ Երկրպագուներն ուղղակի ցնված էին այս երգով։
Դե իսկ երրորդ ձայնասկավառակն արդեն հայտնվեց երաժշտական հայտնի չարտերում։ «The Diary of Jane» երգը Billboard 2007 թվականի տվյալներով ներառվեց մոդերն ռոք ժանրի լավագույն երգերի ցանկում։ Խումբը շարունակում էր թողարկել ձայնասկավառակներ, նկարահանել տեսահոլովակներ։ Ընթացքում փոխվել է նաև խմբի կազմը։ Այսօր Խմբի կազմը հետևյալն է։ Վոկալ և ռիթմ կիթառ՝ Բենջամեն Բերնլի, ռիթմ կիթառ և բեք-վոկալ՝ Կիթ Ուոլեն, սոլո կիթառ՝ Ջեյսոն Ռեյ, Բաս կիթառ և բեք-վոկալ՝ Ահարոն Բրուչ և հարվածային գործիքներ՝ Շոն Ֆոյսթ։
Ստեղծագործական տարիկների արդյունքն ու պատմությունն ամփոփեց 2011 թվականին թողարկած լավագույն երգերի հավաքածուն, որը կոչվեց «Shallow Bay: The Best of Breaking Benjamin»։
2 տարի դադարից հետո՝ 2013 թվականին խումբը սկսեց իր ակուստիկ համերգների շարքը, որոնց տոմսերը սպառվում էին կայծակնային արագությամբ։
Մինչ այսօր էլ խումբը շարունակում է համերգային շրջագայությունները։ Նրանց համար ավելի նախընտրելի են հենց նման համերգները և ոչ տեսահոլովակներն ու հեռուստաեթերային տեսագրությունները։ Իսկական ռոքի սիրահարները գնահատում են նմնօրինակ սկզբունքը և մեծագույն հաճույքով ներկա գտնվում սիրելի խմբի համերգներին։
Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոք խմբեր
Գրիգոր IV
Գրիգոր IV (Gregorius PP. IV), ), Հռոմի պապ է եղել 827 թվականի հոկտեմբերից մինչև իր մահը՝ 844 թվականը ։ Նրա պապականության շրջանը նշանավորվում է կայսր Լուի Պիոսի և նրա որդիների միջև տարաձայնություններին միջամտելու փորձերով։ Նա տեսել է նաև Կարոլինյան կայսրության կործանումը՝ 843 թվականին։
Վաղ գործունեություն
Հռոմեական պատրիարքի որդի Ջոնը, նույն ինքը` Գրիգորն ակնհայտորեն էներգիայով լի, բայց համեստ եկեղեցական էր և հայտնի էր իր սովորելու նկատմամբ ունեցած սիրով ։ Նա քահանա ձեռնադրվեց Պասկալ I-ի օրոք 827 թվականին։ Վալենտին պապի մահվան ժամանակ նա Հռոմի Սուրբ Մարկ Բազիլիկայի կարդինալ էր ։
Իր նախորդի նման Գրիգորն առաջադրվել է իր ազնվականության համար, և ընտրողները անանուն և միաձայն համաձայնության եկան, որ նա ամենաարժանին է Հռոմի եպիսկոպոս դառնալու համար։ Այդ ժամանակ նրան գտան Սուրբ Կումսի մատուռի և Դամիանի եկեղեցում, որտեղից հետո նա զրկվեց Հռոմի պապ լինելուց 827 թվականի հոկտեմբերին ։ Գրիգորին պապ լինելուց ավելի բարձրացնելը հավանաբար Հռոմում տեղական քաղաքական իրավիճակը վերահսկելու փորձերի շարունակությունն էր, որը սկսվել էր Եվգենի II պապի պապականության օրոք ։
Նրա ձեռնադրումը հետաձգվեց մինչև 828 թվականի մարտի 29-ը, երբ նա ստացավ կայսեր հավանությունը իր՝ պապ դառնալու վերաբերյալ։ Այդ հետաձգումը կայսերական դեսպանների պատճառով էր, ովքեր պնդում էին, որ 824 թվականին Սահմանադրությամբ, արգելվում է ձեռնադրել որևէ պապի, եթե դեռ չկա կայսեր համաձայնությունը ։ Ասում են, որ կայսրը այդ մասին նախազգուշացրել էր Գրիգորին, քանի որ վերջինս փորձել էր առանց նրա համաձայնության ձեռնադրվել։ Գրիգորը համաձայնել էր կայսերական պահանջներին ։
829 թվականի հունվարին ներգրավվեց Ֆարֆա աբբայի հետ տեղական վանական հողի հետ կապված վեճի մեջ։ Դատը վարում էին եպիսկոպոսը և կայսեր կողմից մի ներկայացուցիչ, ովքեր, Գրիգորի և Ֆարֆա աբբայի ներկայությամբ հայտարարեցին, որ ֆրանկական կայսրերը նրանց են նվիրել այդ հողերը, և որ Ադրիան I-ը և Լևոն III-ը հողերին ապօրինաբար են տիրացել ։
Կայսեր ներկայացուցիչը որոշում կայացրեց աբբայի օգտին և հողերը վերադարձրեց վանքին ։ Թեև Գրիգորը հրաժարվեց ընդունել կայացած վճիռը, սակայն տեղեկություն չկա այն մասին, թե արդյոք նա կարողացավ փոխել այդ որոշումը թե` ոչ ։
Կառոլինգյան Վեճեր
817 թվականին Պասկալ I-ի կողմից հաստատված հանդիսավոր արարողությամբ, Լուին իր կայսրությունը բաժանեց առաջին կնոջից ունեցած իր երեք որդիների միջև՝ ապագա կայսր Լոթար I-ի, Ակվիտանիայի Պեպին I-ի և Լուի Գերմանացու։ Ժամանակի ընթացքում պապերի կախվածությունը Սրբազան Հռոմեական կայսրից նվազեց` Լուի Պիոսի և նրա որդիների միջև վեճերի պատճառով։ Լուին որոշեց ժառանգությունը իր երեք որդիներին բաժանելու 817 թվականի համաձայնագիրը չեղյալ հայտարարել և թագավորությունը հանձնել իր կրտեսեր որդի Չարզ Բալդին, ում Գրիգորը քննադատել էր 829 թվականին Ֆրանկական եպիսկոպսներին ուղղած իր նամակում ։ Հաջորդ տարի (830 թվականի հոկտեմբեր), Լուիի և նրա որդիների միջև կարճատև համերաշխություն և հաշտություն հաստատվելուց հետո, Գրիգորը հայտարարեց, որ Լուիի երկրորդ կինը` Ջուդիթը պետք է մենաստանից վերադարձվեր Լուիին ։ Երբ հոր և որդիների միջև պատերազմը վերսկսվեց 833 թվականին, Սրբ․ Զատիկին, Լոթարը մոտեցավ Գորիգորին և խնդրեց նրա միջամտությունը` իրեն և հորը հաշտեցնելու համար։ Նա Գրիգորին առաջարկեց լքել Հռոմը և ճանապարհրորդել իր հետ։ Գրիգորը հույս ուներ, որ իր միջամտությունը կնպաստի խաղաղություն հաստատելուն, սակայն իրականում դա զայրացրեց Ֆրանկական եպիսկոպոսներին, ովքեր Լուիի հետևորդներն էին և գիտեին որ Գրիգորն ակտիվորեն աջակցում էր Լոթարին։ Կասկածելով Գրիգորի մտադրությունների մասին, նրանք հրաժարվեցին հնազանդվել Պապին, սպառնացին հալածել նրան և նույնիսկ հեռացնել պապի պաշտոնից ։ Նրանց գործողությունններից բարկացած Գրիգորը պատասխանեց, որ Սուրբ Պետրոսի իրավահաջորդը և պապականությունը գերակա են կայսեր նկատմամբ։ Նա ասաց․
Հաշվի չառնելով այս հայտարարությունը, Ֆրանկական եպիսկոպոսների մեծամասնությունը շարունակում էր մնալ այն կարծիքին, որ թագավորության ներքին գործերին միջամտելը Պապի գործը չէ։ Նրանք գտնում էին, որ նման հարցերին պետք է միջամտեն Ֆրանկական հոգևորականները ։
Լուիի և նրա երկու որդիների բանակները հանդիպեցին Ռոթվելդում` Կոլմարի մոտ 833 թվականի հունիսի 24-ին։ Որդիները համոզեցին Գրիգորին գնալ Լուիի ճամբար բանակցելու և սկզբում Լուին հրաժարվեց ընդունել պապին ։ Ինչևէ Գրիգորը կարողացավ համոզել Լուիին և Լոթարի մոտ վերադարձավ խաղաղության վերաբերող պայմաններով։ Շուտով Գրիգորն իմացավ, որ Լոթարը խաբել է իրեն։ Գրիգորը զրկված էր կայսեր մոտ վերադառնալու հնարավորությունից, իսկ այդ ժամանակ Լյուդովիկին լքեցին իր կողմնակիցները և նա ստիպված էր հանձնվել։ Լուին գահնկեց արվեց և Լոթարը դարձավ կայսր ։
Այս իրադարձություններից հետո Գրիգորին վերադարձավ Հռոմ։ 834 թվականին Լուին վերականգնվեց գահին։ Կայսրը պատվիրակություն է ուղարկում պապի մոտ, որը գլխավորում է Համբուրգի և Բրեմենի արքեպիսկոպոս Սուրբ Անշառը, հարցնելու այն իրադարձությունների մասին որոնց պատճառով ինքը գահնկեց է արվել։ Գրիգորը երդվեց, որ ինքը միայն խաղաղար նպատակներ է ունեցել՝ հարթելու Լուիի և իր որդիների միջև եղած տարաձայնությունը։ Լսելով Գրիգորի խոսքերը պատվիրակնները վերադարձան Լուիի մոտ ։ Այս ամենից հետո Գրիգորը հետագա պապականության ընթացքում իր ուշադրությունը կենտրոնացրեց եկեղեցու ներքին գործերին ։
836 թվականին Լոթարը` որպես Լոմբարդի արքա, սկսեց փորձերը Հռոմեական եկեղեցուն տիրելու համար։ Լուիին դիմելուց հետո կայսրը պատվիրակններ ուղղարկեց գործն ուսումնասիրելու համար։ Չնայած Գրիգորը վատառողջ էր, նա հասցրեց պատվիրակներին բացատրել իրավիճակը և խնդրեց նրանց մի նամակ տանել կայսրին, որտեղ պատմում էր եկեղեցու վրա Լոթարի հարձակումների մասին և թե ինչպես են հաջողացրել խուսափել Բոլոնիայում Լոթարի զորքերից ։ Այնուհետև` 840 թվականին, Լուիի մահվան և Լոթարի՝ որպես կայսր գահ բարձրանալու արդյունքում Լուիի որդինների միջև կրկին պատերազմ սկսվեց։
Գրիգորն անհաջող փորձեր կատարեց եղբայրների միջև ծագած վեճին միջամտելու և, որպես իր ներկայացուցիչ նրանց մոտ ուղարկեց Ռավեննայի արքեպիսկոպոս Ջորջին ։ Ըստ Պռոդենկյուս Տռոյացու, Ջորջը հավատարմորեն փորձել է հասնել իր նպատակին, բայց ձախողել է քանի, որ Լոթարը թույլ չի տվել Ջորջին տեսնել իր եղբայրներին։ Ինչևէ, ըստ Անդրեաս Անգնելլուսի Ջորջը փորձել է կաշառել Լոթարին, որպեսզի դառնա Հռոմից անկախ արքեպիսկոպոս, սակայն գերի ընկավ ֆանտենոի ճակատամարտում ։ 843 թվականի Վերդենի պայմանագիրը լուծարեց Կառլոս Մեծի կայսրությունը, իսկ Լոթարը պահպանեց իր կայսրական տիտղոսը և վերահսկողությունը Իտալիայի վրա։
Կառուցողական գործունեություն և կրոնական հարցեր
Գրիգորը նպաստեց նաև Հռոմի ճարտարապետական զարգացմանը։ 833 թվականին Նա ամբողջությամբ վերակառուցեց Հռոմի Սբ․ Մարկի տաճարի պատերը զարդարելով Բյուզանդական ոճի խճանկարներով ։ Կառուցեց և վերակառուցեց այլ եկեղեցիներ ևս։ Նա վերակառուցեց Սուրբ Պետրոսի տաճարի բակը և տաճարում, մի մատուռի մեջ, տեղափոխեց Սբ․ Գրեգորի մարմինը և Հռոմի կատակոմբներ շարժվեց դեպի Սբ․ Սեբաստիան, Սբ․ Տիբուրտիուս և Սբ․ Գորգոնիուս ։ Սուրբ Սանտա Մարիա ին Տրաստևերե եկեղեցում կանգնեցրեց զոհասեղանը և հիմնեց մի վանք` եկեղեցուն մոտ ։ Գրիգորը վերանորոգեց նաև Ակվա Տրայանան, որը վնասվել էր Լևոն III-ի պապականության օրոք ։ 841թ Գրիգորը վերակառուցեց և ամրացրեց Օստիա Նավահանգստի որոշ հատվածներ, այն Սարակինոսների հարձակումններից պաշտպանելու համար և վերանվանեց Գրեգորաոպոլիս ։ Այդ ժամանակ նա վերականգնեց Վայա Պորունսենսի շրջակայքում գտնվող գերիների գաղութը, որից էլ ծագեց նոր գաղութ՝ Դրակո անվամբ՝ Տիբեր գետի ձախ ափին Հռոմից մոտ 11 մղոն հեռու դեպի Վայա Օտիենսիս։ Սա Հռոմի պապի կողմից իր սեփական տարածքում հողերի յուրացման առաջին պարզ օրինակն էր ։
Գրիգորին իր պապականության ընթացքում ականատես եղավ պատկերապաշտության ավարտին Բյուզանդական կայսրությունում ։ Մինչդեռ Գրիգորն ինքը նպաստում էր, որ Ֆռանկական թագավորությունում Հռենոսի երկու ափին անցկացնեն բոլոր սրփերին նվիրված տոնակատարությունը։ Գրիգորի անունը կապվում է նաև 832 թվականին Անզգարին Համբուրգի և Բրեմենի արքեսպիսկոպոս նշանակելու հետ, ինչպես նաև Եվրոպայի հյուսիսային և արևմտյան մասերում առաքելական լեգիոն տեղակայելու հետ։ 837 թվականի մարտի 31-ին Գրիգորը Պալիումին ուղարկեց, որպես Զալցբուրգի արքեպիսկոպս, Վեներիուսին Գրադոյի արքեպիսկոպոս 828 թվականին ի պաշտպանություն Իստրիայի եպիսկոպոսների։ Երբ Սինոդը իրավասություն տվեց ակվելիայի պատրիարք Մաքսենտիուսին, Վեներիուսը դիմեց Գրիգորին, ով աջակցում Էր իրեն։ Միևնույն ժամանակ Լոմբարդի արքա Լոթարը աջակցում էր Մաքսենտիուսին, ով ստիպում էր Իստրիայի եպիսկոպոսներին հնազանդվել իրեն միևնույն ժամանակ անտեսելով Գրիգորի հորդորները ։ Գրիգորը նաև աջակցում էր Ջոն IV թեկնածությունը (Նեապոլի եպիսկոպոս) ։
Գրիգորին խնդրեցին նաև, որպես միջնորդ, հանդես գալ Լեհ Մաս Ալդրիքի գործով 833 թվականին դեպի Ֆրանսիա ուղևորության ժամանակ, ով ստիպված էր եղել հեռանալ Լոթարի պարտիզանների պատճառով ։ 833 թվականի հուլիսի 8-ին Գրիգորը նամակ գրեց Գալիայի, Եվրոպայի և Գերմանիայի եպիսկոպոսներին` հայտարարելով, որ Ալդրիքը բոլոր իրավունքներն ունի պապին դիմելու համար և, եթե պապը, որևէ որոշում չի կայացրել, ոչ-ոք չի կարող դատավճիռ կայացնել նրա դեմ։ Ավելին, պապին անհրաժեշտ էր հնազանդվել Հռոմեական եկեղեցու կազմում մնալու համար ։ Նամակը Լուիի վերականգնման հետ միասին թույլ տվեց Ալդրիքին որոշ ժամանակ մնալ իր տեսակետին ։
Գրիգոր IV-ը մահացավ 844 թվականի հունվարի 25-ին, և թաղված է Սուրբ Պետրոսի տաճարում։ Նրան հաջորդեց պապ Սարգիս II-ը։
War Thunder (համակարգչային խաղ)
War Thunder, War Thunder համակարգչային խաղը նվիրված է Երկրորդ համաշխարհային Պատերազմի ռազմական ավիացիային, զրահապատ տեխնիկային և նավատորմին։
Այս խաղում ներկայացված է բանակի 3 տեսակ, որը կարող է մասնակցել ինչպես մեկ մարտում, այնպես էլ ` առաաանձին-առանձին մարտերում։ Ռազմական տեխնիկայի փոփոխումն իրականացվում է խաղի գլխավոր մենյույում` երեկ կետի համաձայն։ Դրանք են՝ «Ավիաացիան», «Բանակը» և «Նավատորմը»։ Սրանք ներկայացված են խաղի բետա տարբերակում։ Հետաքրքիրն այն է, որ կետերից մեկն անվանել են «Բանակ» և ոչ թե «Զրահապատ տեխնիկա», կամ «Տանկեր»։ Դա նշանակում է, որ «տեխնիկա» ասվածը չի բավարարվելու միայն զրահապատ բանակով։
Խաղում մասնակցում է մոտ 200 ինքնաթիռ, սակայն խաղի թողարկիչները մտադիր են ավելացնել դրանց քանակը։ Ոչ բոլոր ինքնաթիռներն են հագեցած մանրակրկիտ ներկայացված նավախցիկներով։ Հետագայում նախատեսվում է այդ նավախցիկներով ապահովել բոլոր թռչող սարքերը, որոնք հասանելի են խաղում։
Խաղում ներկայացված են Ռուսաստանի, Գերմանիայի, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների, Ճապոնիայի և Մեծ Բրիտանիայի արտադրության ինքնաթիռներ։ Այստեղ կարելի է տեսնել նաև բացառիկ ինքնաթիռներ, որոնք պատրաստված են եզակի օրինակով։ Առկա են նաև 30ական 50-ական թվականների ինքնաթիռներ, տարբեր տեսակի ռմբակոծիչներ, հարձակվող ինքնաթիռներ ու կործանիչներ…
War Thunder խաղն առաջարկում է մարտեր, որոնք տարվում են աշխարհով մեկ։ Այն խաղում ենք իրական խաղացողների հետ. աշխարհի ամենակարևոր պատերազմական գոտիներում։ Որոշ խաղային ռեժիմներում ցամաքային զորքերը կռվում են իրար դեմ, ինչպես և եղել է իրականում։
Խաղն առանձնանում է իրականությամբ։ Այնպիսի տպավորւթյուն է, որ մարտերն իրականում տեղի են ունենում, և մենք իրականում մասնակցում ենք այդ ամենին։ Դա իհարկե մեծագույն հաճույք է պատճառում բոլոր խաղացողներին, և դա խաղի առավելությունն է։