cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ուկրաինայի եվրոպական կուսակցություն
Հիմնական
2007 թվականի օգոստոսին Ուկրաինայի Եվրոպական կուսակցությունը գրանցել է իր խորհրդանիշը։ Կուսակցության դրոշն ու տարբերանշանն իրենից ներկայացնում է կապույտ գույնի ուղղանկյուն, որի վրա պատկերված է դեղին գույնի 9 աստղերից բաղկացած օվալ, որի մեջ աջ կողմից տեղավորվում է «Ուկրաինայի Եվրոպական կուսակցություն» անվանումը։
2007 թվականի խորհրդարանական ընտրություններ
Ուկրաինայի եվրոպական կուսակցությունը ընդգրկվել է Ուկրաինայի Ազգային-ժողովրդավարական ուժերի «Մեր Ուկրաինա՝ Ժողովրդական ինքնապաշտպանություն» միասնական «մեգաբլոկում» 2007 թվականի արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններին համատեղ մասնակցելու համար։ Ընտրությունների արդյունքներով «Մեր Ուկրաինա՝ Ժողովրդական ինքնապաշտպանություն» դաշինքը զբաղեցրել է երրորդ տեղը՝ ստանալով ձայների 14,15 %-ը (72 տեղ խորհրդարանում)։ Նիկոլայ Կատերինչուկը (№ 5-ը ցուցակում) ընտրվել է Գերագույն ռադայի պատգամավոր, որը միակն էր Ուկրաինայի եվրոպական կուսակցությունից։
Կիևի քաղաքային ղեկավարի և 2008 թվականի Կիևի քաղաքային խորհրդի արտահերթ ընտրություններ
2008 թվականի մայիսի 25-ի ընտրություններին համատեղ մասնակցելու համար Ուկրաինայի եվրոպական կուսակցությունը և «Եվրոպական պլատֆորմ» կուսակցությունը ձևավորել են «Նիկոլայ Կատերինչուկի բլոկ» ընտրական դաշինքը ։ Կիևի քաղաքային ղեկավարի թեկնածու է դարձել Ուկրաինայի Եվրոպական կուսակցության առաջնորդ Նիկոլայ Կատերինչուկը։ Նիկոլայ Կատերինչուկի դաշինքը ստացել է ընտրողների ձայների 3.47 %-ը և 5 մանդատ (120-ից) Կիևի քաղաքային խորհրդում։ Նիկոլայ Կատերինչուկը ստացել է ձայների 4,43 %-ը և Կիևի քաղաքային ղեկավարի ընտրություններում զբաղեցրել է 5-րդ տեղը ։
2010 թվականի նախագահական և տարածաշրջանային ընտրություններ
2010 թվականի նախագահական ընտրություններում Ուկրաինայի Եվրոպական կուսակցությունը պաշտպանել Է Յուլյա Տիմոշենկոյի թեկնածությունը։
2010 թվականի տեղական ընտրություններում Ուկրաինայի Եվրոպական կուսակցությունն ընդհանուր առմամբ երկրում ստացել է ընտրողների ձայների մոտ 2 %-ը։ Եվրոպական կուսակցությունը ընտրություններին մասնակցել է տասնյոթ մարզերում և տարբեր մակարդակների խորհրդով ստացել է 140 պատգամավորական մանդատ։ Ուկրաինայի Եվրոպական կուսակցության ներկայացուցիչները պատգամավորական մանդատների առավելագույն քանակ են ստացել Իվանո-Ֆրանկովսկում (27), Լվովում (45) և Սումսկում (36)։ Կուսակցությունը 1 մանդատ է ստացել Կիևի միամանդատ շրջանի խորհրդի ընտրություններում ։
2012 թվականի խորհրդարանական ընտրություններ
2012 թվականի հոկտեմբերին կայացած խորհրդարանական ընտրություններում Ուկրաինայի Եվրոպական կուսակցությունն իր թեկնածուներին է առաջադրել Վիննիցկայում, Վոլինսկում, Դոնեցկում, Իվանո-Ֆրանկովսկում, Պոլտավայում և Սումսկում։ Բազմամանդատ շրջանում Ուկրաինայի Եվրոպական կուսակցությունը պատգամավորի թեկնածուների ցուցակ չի ներկայացրել։ Հաղթանակ է տարել կուսակցության առաջնորդ Նիկոլայ Կատերինչուկը № 13 մեծամասնական ընտրատարածքում (Կալինովսկի, Խմելնիցկի, Կազատինի շրջան, Վիննիցկայա մարզ)՝ ստանալով ձայների 64,34 %-ը ։
Կիևի քաղաքային ղեկավարի և 2014 թվականի Կիևի քաղաքային խորհրդի արտահերթ ընտրություններ
Կիևի քաղաքային ղեկավարի և Կիևի պատգամավորների ընտրությունները նշանակված էին 2014 թվականի մայիսի 25-ին։ Կուսակցության առաջնորդ Նիկոլայ Կատերինչուկը Կիևի քաղաքային ղեկավարի պաշտոնի համար նախընտրական արշավ է սկսել՝ ունենալով կիևցիների զգալի աջակցություն ։
Կուսակցության առաջնորդ
Ուկրաինայի Եվրոպական կուսակցության ղեկավարը Նիկոլայ Կատերինչուկն է՝ Ուկրաինայի VI, V, VI և VII գումարումների ժողովրդական պատգամավոր, իրավաբանական գիտությունների թեկնածու, մեծ քաղաքականությունից առաջ աշխատել է իրավագիտության ոլորտում։ 2004 թվականին Ուկրաինայի Գերագույն դատարանում պաշտպանել է Ուկրաինայի նախագահի թեկնածու Վիկտոր Յուշչենկոյի շահերը։
Ղեկավար մարմիններ
2012 թվականի փետրվարից կենտրոնական գործադիր կոմիտեն գլխավորում է Վիտալի Շչերբենկոն։ 2013 թվականի օգոստոսից Եվրոպական կուսակցությունը տարածաշրջանային կազմակերպություններ ունի Ուկրաինայի 20 մարզերում (Վիննիցկայա, Վոլինսկի, Դնեպրոպետրովսկի, Դոնեցկի, Զակարպատսկի, Զապորոժսկայա, Իվանո-Ֆրանկովսկի, Կիևի, Կիրովոգրադի, Լուգանսկի, Լվովի, Նիկոլաևսկի, Օդեսայի, Պոլտավսկի, Սումսկի, Խարկովի, Խերսոնի, Խմելնիցկի, Չերկասսկի, Չերնիգովսկայայի) և Կիևում։
Կուսակցության գաղափարախոսություն
Կուսակցությունը որդեգրել է սոցիալ-լիբերալիզմի հիմնական սկզբունքները, որով նրանք միջամտում են տնտեսական գործընթացներին՝ մենաշնորհների դեմ պայքարելու և մրցակցային շուկայական միջավայրին աջակցելու նպատակով։ Հասարակությունն օրինական հիմքեր պետք է ունենա այն դեպքում, եթե շահույթը չի համապատասխանում մարդու ընդհանուր բարօրության ավանդին, հարկերի միջոցով հանի այդ եկամտի մի մասը և վերաբաշխի այն սոցիալական կարիքների համար։ Հասարակության ամենաաղքատ խավերի կենսապայմանների բարելավումը կնպաստի ներքին շուկայի և տնտեսական աճին։
Երիտասարդական Եվրոպական շարժում
«Երիտասարդական Եվրոպական շարժում» համաուկրաինական երիտասարդական հասարակական կազմակերպությունը Ուկրաինայի Եվրոպական կուսակցության երիտասարդական թևն է, որը ստեղծվել է 2009 թվականի։ Երիտասարդական Եվրոպական թևն ունի ներկայացուցչություններ Ուկրաինայի 19 մարզերում և նրա նպատակն է ձևավորել երիտասարդ ուժ, որի համար առաջնային են մարդու իրավունքներն ու ազատությունները, ժողովրդավարական և լիբերալ սկզբունքները ։
Միջազգային համագործակցություն
Ուկրաինայի եվրոպական կուսակցությունը 2013 թվականի մայիսից դարձել է լիբերալների և Դեմոկրատների դաշինք հանուն Եվրոպայի (Alliance of Liberals and Democrats for Europe), Եվրոպայի լիբերալ քաղաքական կուսակցությունների միավորում, որը ներառում է 50 կուսակցություն տարբեր երկրներից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրոպայի լիբերալ կուսակցություններ Կատեգորիա:Ուկրաինայի եվրոպամետ կուսակցություններ
Լույս ու ստվեր լուսանկարչական տուն
Լույս ու ստվեր լուսանկարչական տունը 19-րդ դարի վերջին - 20-րդ դարի սկզբին Բաքվում գործող լուսանկարչական տներից մեկը։
Գտնվել է Մարիինսկայա փ. 15 հասցեով՝ Մոլոկանական այգու դիմաց։ Լուսանկարչատունը պատկանել է Բարսեղ Համբարձումի Ռոստոմյանին։ Նրան էր պատկանում այդ ժամանակաշրջանում հանրաճանաչ լուսանկարչական մեկ այլ տուն՝ Բարսեղ Ռոստոմյանի լուսանկարչական տունը։
Բարսեղ Ռոստոմյանի եղբայրն էր Դավիթ Համբարձումի Ռոստոմյանը՝ մեկ այլ հանրաճանաչ լուսանկարիչ։
Ռոստոմյանն ազգությամբ հայ էր՝ Բաքվում գործող ազգությամբ հայ բազմաթիվ լուսանկարիչներից մեկը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բաքվի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ադրբեջանահայ լուսանկարչական տներ
Դաֆնե Կարուանա Գալիցիա
Դաֆնե Աննա Կարուանա Գալիցիա (Daphne Caruana Galizia,), մալթացի լրագրող, քաղաքական մեկնաբան, որը մասնագիտացել է Մալթայի բարձրաստիճան պաշտոնյաների կոռուպցիայի և կապերի հետաքննությունների մեջ կազմակերպված հանցավորության հետ։
Կենսագրություն
Եղել է Times of Malta օրաթերթի լրագրող։ Նրա հետաքննող լրագրությունը կենտրոնացել է կառավարության կոռուպցիայի, նեպոտիզմի, պաշտպանության, փողերի լվացման մեղադրանքների, Մալթայի խաղային արդյունաբերության և կազմակերպված հանցավորության միջև կապերի վրա։
Հայտնի էր պանամական փաստաթղթերի թեմայով հրապարակումների շնորհիվ ։ 2016 թվականին նա մեղադրել էր երկրի վարչապետ Ջոզեֆ Մուսկատին, որ նա իր կնոջ հետ օգտագործել է օֆշորային բանկային հաշիվները, որպեսզի թաքցնի Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի ընտանիքի հետ կապված ընկերություններից ստացվող վճարումները
Լրագրողուհին հետաքրքրվել է լիբիական-իտալական խարդախության մասին Մալթայի քաղաքական գործիչների մասնակցությամբ, որը կապված է դիզելային վառելիքի մաքսանենգության հետ։ Վառելիքի մաքսանենգության հետ կապված գործողություններին հավանաբար ներգրավված են եղել լիբիացի թրաֆիկինգով զբաղվողները և սիցիլիական մաֆիայի անդամները։
Սպանություն
2017 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Դաֆնեն դուրս է եկել գյուղում գտնվող տնից, իսկ մի քանի վայրկյան անց պայթյուն է որոտացել։ Տեղում մահացել է իր մեքենայի մեջ տեղադրված ռումբի պայթյունի հետևանքով։ Երկրի իշխանությունների ներկայացուցիչը հայտնել է, որ պայթուցիկ սարքը, որը Գալիցիայի զոհվելու պատճառ է դարձել, ամրացրել են մեքենայի տակ և գործի են դրել հեռակա կարգով՝ բջջային հեռախոսի միջոցով։
Հասարակությունը վրդովված էր լրագրողուհու սպանությունից։ Մալթայի կառավարությունը 1 մլն եվրո պարգև է հայտարարել այն տեղեկատվության համար, որը կօգնի պարզել լրագրողուհու մահվան մեղավորներին։ WikiLeaks-ի հիմնադիր Ջուլիան Ասանժը 20 հազար եվրո պարգև է հայտարարել Դաֆնա Կարուանա Գալիցիայի մահվան մասին տեղեկատվության համար։
Սպանության գործով հասարակական ուշադրության կտրուկ աճը տեղի է ունեցել 2019 թվականի նոյեմբերի 20-ին ազդեցիկ գործարար Յորգան Ֆենեկի ձերբակալությունից հետո։ Նա ենթադրաբար ընկերության սեփականատերն է, որի միջոցով Կարուանա Գալիցիայի հետաքննություններում ներգրավված քաղաքական գործիչները, այդ թվում՝ Մալթայի վարչապետի վարչակազմի ղեկավար Քիթ Շեմբրին և զբոսաշրջության նախարար Կոնրադ Միցցին փողերը օֆշորների էին հանում։
Շեմբրիի տանը խուզարկություններ են կատարվել, նա նույնպես ձերբակալվել է։ Բացի Միցիի և Շեմբրիի հրաժարականներից, էկոնոմիկայի նախարար Քրիստիան Կարդոնան նաև հայտարարել է կառավարությունում իր պարտականությունների կատարման ժամանակավոր դադարեցման մասին։ Դատավարությունից անձեռնմխելիությունը շնորհվեց Մելվին Թյումեին, մի տղամարդու, որին ոստիկանությունը համարում է միջնորդություն կատարելու սպանության մեջ։ Նա պնդել է, որ ինքն ունի սպանության համատեքստում Շեմբրիի հիշատակմամբ ձայնագրություններ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կին լրագրողներ Կատեգորիա:Մալթայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Սպանված գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ
Դաքքա
Դաքքան (նաև Դաքա, բենգալերեն՝ ঢাকা), Բանգլադեշի մայրաքաղաքն է։ Գտնվում է Բուրիգանգա գետի ափին՝ Գանգեսի և Մեղնայի գետխառնուրդի մոտ։ Միջազգային օդանավակայան է, մետաղամշակման, բամբակեղենի, ջուտեղենի արդյունաբերության կենտրոն։
Աշխարհի խոշորագույն քաղաքներից մեկն է. Մեծ Դաքքա կոչվող տարածաշրջանում բնակվում է 18.89 միլիոն մարդ ։ Այն նաև համարվում է աշխարհի ամենախիտ բնակեցված վայրերից մեկը։  Բանգլադեշի տնտեսական, քաղաքական, մշակութային կենտրոնն է։ Հարավարևելյան Ասիայի և Բենգալյան ծոցի երկրների խոշորագույն քաղաքն է, Հարավային Ասիայում և Իսլամական համագործակցության կազմակերպության անդամ երկրներում՝ խոշորագույններից մեկը։ Գտնվում է Բենգալական դաշտավայրում՝ սահմանագծվելով Բուրիգանգա, Թուրագ, Դալեշվարի և Շիտալակշյա գետերով։
Դաքքայի ներկայիս տարածքում բնակավայր հիմնվել է դեռևս առաջին հազարամյակի սկզբներում։ Նրա դերն ու նշանակությունը նկատելիորեն աճել են 17-րդ դարում, երբ դարձել է Մոգոլական կայսրության հարավասիական նահանգային մայրաքաղաք ու առևտրական կենտրոն։ 75 տարի Դաքքան եղել է Մոգոլական Բենգալիայի մայրաքաղաքը, Բենգալիայում բամբակյա կտորեղենի հատուկ տեսակի՝ մուսլինի առևտրի կենտրոնը, Հնդկական ենթամայրցամաքի առավել ծաղկուն քաղաքներից մեկը։ Միջնադարում քաղաքը կրել է մոգոլական կայսր Ջհանգիրի անունը, եղել նահանգապետի նստավայրը։ Հին քաղաքը ծաղկման բարձրակետին է հասել 17-18-րդ դարերում, երբ այստեղ առևտուր անելու են եկել հարյուրավոր առևտրականներ Եվրոպայի ու Ասիայի տարբեր երկրներից։ Մոգոլ տիրակալները զարդարել են քաղաքը գեղեցիկ այգիներով ու պարտեզներով, մզկիթներով, պալատներով, ամրոցներով ու դղյակներով։ Քաղաքը հայտնի է դարձել «Արևելքի Վենետիկ» անունով ։ Բրիտանացիների տրիապետության ժամանակաշրջանում այստեղ մուտք են գործել էլեկտրականությունը, արդիական ջրամատակարարումը, կառուցվել են երկաթուղի, կինոթատրոններ, արևմտաեվրոպական տիպի համալսարաններ, քոլեջներ։ 1905 թվականից Դաքքան վերածվել է Արևելյան Բենգալիայի և Ասսամի վարչական, կրթական կենտրոնի ։ 1947 թվականին, բրիտանական գաղութատիրական լծից ազատվելուց հետո, դարձել է Արևելյան Պակիստանի մայրաքաղաքը, 1962-ին՝ ամբողջ Պակիստանի օրենսդիր մարմնի նստավայրը, 1971-ին՝ անկախացած Բանգլադեշի մայրաքաղաքը՝ համաձայն Բանգլադեշի սահմանադրության հինգերորդ հոդվածի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բանգլադեշի քաղաքներ Կատեգորիա:1608 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռուսական կայսրություն
Ռուսական կայսրություն (, Российская империя), կայսրություն, որը հիմնադրվել է 1721 թվականին և գործել է մինչև Ռուսաստանի հանրապետության հռչակումը Ժամանակավոր կառավարության կողմից, որը իշխանության եկավ 1917 թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո ։
Մառլեն Դիտրիխ
Մառլեն Դիտրիխ (Marlene Dietrich [maɐˈleːnə ˈdiːtʁɪç]), լրիվ անունը՝ Մարիա Մագդալենա Դիտրիխ, ), ամերիկյան հայտնի դերասանուհի և երգչուհի. ազգությամբ գերմանացի է։ Ունեցել է և՛ Գերմանիայի, և՛ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների քաղաքացիություն։
Լենկորան լուսանկարչական տուն
Լենկորան լուսանկարչական տունը, 19-րդ դարի վերջին - 20-րդ դարի սկզբին Բաքվում գործող լուսանկարչական տներից մեկը։
Ռուսական կայսրություն
Ռուսական կայսրությունը եղել է համաշխարհային պատմության մեջ ամենախոշոր կայսրություններից մեկը, որը սփռվում էր երեք մայրցամաքներով և իր չափերով զիջում էր միայն Բրիտանական և Մոնղոլական կայսրություններին։ Ռուսական կայսրության ընդարձակումը տեղի ունեցավ հարևան կայսրությունների հաշվին` այդ թվում Շվեդական կայսրություն, Ռեչ Պոսպոլիտա, Պարսկաստան և Օսմանյան կայսրություն։ Այն մեծ դեր խաղաց 1812-1814 թվականներին Նապոլեոն Բոնապարտին պարտության մատնելու մեջ։
Մառլեն Դիտրիխ
Դիտրիխը հայնտի էր պատերազմի ընթացքում մարդասիրական գործունեությամբ։ Նա ապաստան էր տրամադրում գերմանացի և ֆրանսիացի աքսորյալներին՝ նրանց ապահովելով ֆինանսական աջակցությամբ և պաշտպանելով նրանց ԱՄՆ քաղաքացիությունը։ Պատերազմի ժամանակ առաջնագծի բարոյական վիճակը բարելավելու իր աշխատանքների համար նա մի քանի շքանշաններ է ստացել ԱՄՆ-ից, Ֆրանսիայից, Բելգիայից և Իսրայելից։ 1999 թվականին Ամերիկյան կինոակադեմիան իր՝ Ամերիկյան բոլոր ժամանակների ֆիլմերի 100 մեծագույն աստղերի ցանկում նրան ընդգրկել է 9-րդ տեղում ։
Լենկորան լուսանկարչական տուն
Գտնվել է Բազարնայա փողոցում՝ Ժիրկովի տանը։ Լուսանկարչական տունը պատկանել է Քրիստափոր Միրաբյանին։
Ռուսական կայսրություն
Ռոմանովներն իշխեցին Ռուսական կայսրությունում 1721-1762 թվականներին, և նրա գերմանական ծագում ունեցող ճյուղը` Հոլշթայն-Հոտտորպ-Ռոմանով հարստությունը՝ 1762 թվականից։ 19-րդ դարի սկզբին Ռուսական կայսրության տիրույթները ձգվում էին Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոսից Սև ծով, Բալթիկ ծովից Խաղաղ օվկիանոս և (մինչև 1867 թվականը) Ալյասկա ։ 1897 թվականի մարդահամարով Ռուսական կայսրությունում ապրում էին 125.6 միլիոն մարդ, ինչը Ռուսաստանին դարձնում էր բնակչության թվով երրորդը աշխարհում Ցին Չինաստանից և Հնդկաստանից հետո։ Ինչպես բոլոր կայսրություններում, այստեղ նույնպես կային բազմաթիվ էթնիկ խմբեր, որոնք դավանում էին տարբեր կրոնների։ Ռուսաստանում կային բազմաթիվ անհնազանդ տարրեր, որոնք կազմակերպում էին բազմաթիվ ապստամբություններ և մահափորձեր։ Նրանք հիմնականում հայտնաբերվում էին գաղտնի ոստիկանության կողմից և հազարավոր մարդիկ աքսորվում էին Սիբիր։
Մառլեն Դիտրիխ
Կյանքի վաղ շրջան
Մառլեն Դիտրիխը ծնվել է 1901 թվականին Բեռլինի շրջանի Շյոնեբերգ քաղաքում՝ ոստիկանության սպա Լուի Էրիխ Օտտո Դիտրիխի և Վիլհելմինա Ֆելզինգի ընտանիքում։ Մայրը բեռլինյան մի հարուստ ընտանիքից էր, որին էր պատկանում զարդեր և ժամացույց արտադրող մի ընկերություն։ Դիտրիխը մի քույր ուներ՝ Էլիզաբեթը, ով իրենից մեծ էր մեկ տարով։ Դիտրիխի հայրը մահացել է 1907 թվականին։ Նրա լավագույն ընկերը՝ Գրենադիերսի արիստոկրատ լեյտենանտ Էդուարդ վոն Լոսչը, սիրահետում էր Վիլհելմինային և ամուսնացավ նրա հետ 1914 թվականին։ 1916 թվականի հուլիսին նա մահացավ Առաջին համաշխարհային պատերազմին ստացած ծանր վնասվածքների պատճառով ։ Վոն Լոսչը երբեք պաշտոնապես չի որդեգրել Դիտրիխին, այդ պատճառով էլ նա չի ստացել վոն Լոսչ ազգանունը, ինչի մասին հաճախ պնդում են ։
Լենկորան լուսանկարչական տուն
Միրաբյանն ազգությամբ հայ էր՝ Բաքվում գործող ազգությամբ հայ բազմաթիվ լուսանկարիչներից մեկը։
Ռուսական կայսրություն
Տնտեսապես կայսրությունը հիմնված էր գյուղատնեսության վրա, լայնածավալ տարածքներում հիմնականում աշխատում էին ճորտ գյուղացիները (մինչև 1861 թվականը, երբ նրանք ազատվեցին)։ Տնտեսությունը դանդաղորեն արդյունաբերականացվեց գործարաններում և երկաթուղում օտարերկրյա ներդրումների օգնությամբ։ 10-րդ դարից մինչև 17-րդ դարը Ռուսաստանում հողի սեփականատեր էին ազնվականները (բոյարներ), որոնք ենթարկվում էին կայսրին։ Իվան III-ը (1462–1505) հիմք դրեց մի պետության, որը հետագայում դարձավ կայսրություն։ Նա եռապատկեց երկրի տարածքը, վերջ դրեց Ոսկե հորդայի առավելությանը և վերանորոգեց Մոսկովյան Կրեմլը։ Պետրոս Մեծը (1682–1725) մարտնչեց բազմաթիվ պատերազմներում և արդեն ձևավորված վիթխարի կայսրությունը վերածեց եվրոպական գերտերության։ Նա տեղափոխեց մայրաքաղաքը Մոսկվայից Սանկտ Պետերբուրգ, բացի այդ իրականացրեց մշակութային հեղափոխություն` հրաժարվելով որոշ հին ավանդույթներից և միջնադարյան հասարակական և քաղաքական նորմերը փոխեց նորով, որոնք հիմնված էին եվրոպական մոդելի վրա։
Մառլեն Դիտրիխ
Կյանքի վաղ շրջան
Դիտրիխին ընտանիքում կրճատ Լենա կամ Լեն էին կոչում։ Տասնմեկ տարեկան հասակում նա միացնում է իր երկու անունները՝ ստանալով Մառլեն։ 1907-1917 թվականներին Դիտրիխը հաճախել է Աուգուստե Վիկտորիայի աղջիկների դպրոցը։ 1918 թվականին Բեռլինի Վիլմերսդորֆում ավարտել է Վիկտորիա-Լուիս-Սկուլը (այժմ՝ Գյոթեի գիմնազիա)։ Պատանեկության տարիներին նա հաճախել է ջութակի դասընթացների նաև հետաքրքրված էր թատրոնով և պոեզիայով։ Դաստակի վնասվածքը  վերջ դրեց ջութակահար դառնալու մտքին, թեև մինչ 1922 թվականը նա արդեն ուներ իր առաջին աշխատանքը՝ օպերային նվագախմբի կազմում ջութակ էր նվագում Բեռլինի կինոթատրոնի մի համր ֆիլմում։ Չորս շաբաթ անց նրան աշխատանքից հեռացրին։
Ռուսական կայսրություն
Եկատերինա II-ը (կառավարել է 1762–1796) Ռուսաստանը բերեց ոսկե դարաշրջանի, նա ընդարձակեց երկրի տարածքը նվաճումներով և շարունակեց Պետրոս Մեծի քաղաքականությունը երկրի արդիականացման ուղղությամբ։ Ալեքսանդր II կայսրը (կառավարել է 1855-1881) իրականացրեց բազմաթիվ բարեփոխումներ, ամենանշանավորը 21 միլիոն ճորտերի ազատումն էր 1861 թվականին։ Նրա քաղաքականության շնորհիվ՝ Օսմանյան կայսրության հպատակ Արևելյան Եվրոպայի ուղղափառ քրիստոնյաները պաշտպանվեցին։ Նրա քաղաքականության շնորհիվ՝ 1914 թվականին Ռուսաստանը ներքաշվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմում Ֆրանսիայի, Բրիտանիայի և Սերբիայի կողմից՝ ընդդեմ Կենտրոնական ուժերի։
Լենկորան լուսանկարչական տուն
Հղումներ
Կատեգորիա:Բաքվի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ադրբեջանահայ լուսանկարչական տներ
Ֆեդորովկա (գյուղ, Զենկովի շրջան)
Ֆեդորովկա (Федорівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Զենկովի շրջանում։
Մառլեն Դիտրիխ
Կյանքի վաղ շրջան
Առաջին քայլերը դեպի պրոֆեսիոնալ բեմ Դիտրիխն արել է որպես երգչախմբի երգչուհի Գուիդո Թիելսչերսի «Աղջիկների կաբարեի» հետ շրջագայություններին ժամանակ և Ռուդոլֆ Նելսոնի Բեռլինի ռեվյուում։ 1922 թվականին Դիտրիխը տապալեց դրամատիկական թատրոնի ռեժիսոր Մաքս Ռեյնհարդտի համար նախատեսված լսումները, բայց շուտով նա սկսեց աշխատել նրա բեմադրություններում որպես երգչախմբի երգչուհի, նաև փոքր դերեր էր ունենում դրամաներում։ Սկզբում նա ոչ մի առանձնահատուկ ուշադրություն չէր գրավում։
Ֆեդորովկա (գյուղ, Զենկովի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Ֆեդորովկա գյուղում բնակվում էր 43 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,312 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 137,82 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Զենկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռուսական կայսրություն
Բնակչություն
Ռուսաստանի նվաճումների մեծ մասը տեղի է ունեցել 17-րդ դարում, երբ նվաճվեցին Սիբիրը և Ալյասկան, 17-րդ դարի կեսերին Ռուս-լեհական պատերազմից հետո կցվեց Ուկրաինայի արևմտյան հատվածը։ Լեհաստանը բաժանվեց 1790-ից 1815 թվականներին, և երկրի բնակչության մեծ մասը անցավ Ռուսաստանի հպատակությանը։ 19-րդ դարին տարածքը ընդարձակվեց Ասիայում, Կովկասում և հարավային Սիբիրում ։
Մառլեն Դիտրիխ
Անձնական կյանք
Հակառակ մասնագիտական հաջողություններին, որոնք մանրամասն կերտված էին և պահպանված, Դիտրիխի անձնական կյանքը հեռու էր հասարակության աչքից։ Նա տիրապեոտւմ էր երեք լեզվի՝ գերմաներեն, անգլերեն և ֆրանսերեն։ Դիտրիխը բիսեքսուալ էր և բավականություն էր ստանում 1920-ականների Բեռլինի հոմոսեքսուալնների կազմակերպած թեմատիկ պարահանդեսների տեսարաններից ։ Նա նաև մերժում էր սեռերի ավանդական դերերը Բեռլինում թուրք մարզիչ Սաբրի Մահիրի հետ բռնցքամարտի պարապմունքների միջոցով։ Ավստրիացի գրող Հեդվիգ (Վիկի) Բաումը իր հուշերում գրում  է․«Ես չգիտեմ, թե ինչպես է կանացի մասնիկը սողոսկել այդ մկանների թագավորությունը, ամեն դեպքում մեզնից միայն երեքը կամ չորսն էին բավականաչափ համառ դրա միջով գնալու համար․ Մառլենը նրանցից մեկն էր» ։
Դիտրիխը ամուսնացել ՝ մեկ անգամ ռեժիսորի օգնական Ռուդոլֆ Սիեբերի հետ, ով հետագայում դարձավ Ֆրանսիայի «Paramount Pictures»-ի ռեժիսորի օգնականը՝ լինելով օտար լեզունեից ֆիլմերի կրկնօրինակման պատասխանատուն։ Դիտրիխի միակ զավակը՝ Մարիա Ռիվան, ծնվել է Բեռլինում 1924 թվականի դեկտեմբերի 13-ին, ով հետագայում դերասանուհի է դառնում,՝ հիմանականում աշխատելով հեռուստատեսությունում։ 1948 թվականին Մարիան որդի է ունենում (Ջոնը, հայտնի բեմադրության դիզայներ)։ Դիտրիխը համարվում էր «աշխարհի ամենագլամուրային տատիկը»։ Դիտրիխի մահից հետո Ռիվան հրատարակում էիր մոր կենսագրությունը՝ «Marlene Dietrich» (1992), որը անկեղծ և բուռն արձագանք է ստանում ։
Ռուսական կայսրություն
Պետրոս Մեծ (1672–1725)
Պետրոս Մեծը (1672–1725) գլխավոր դերակատարում ունեցավ Ռուսաստանը եվրոպական կառավարման համակարգով պետության վերափոխելու մեջ։ Այնուամենայնիվ, այս հսկայական տարածքում ապրում էր ընդամենը 14 միլիոն մարդ։ Ցորենի արտերը մշակվում էին հիմնականում արևմտյան հատվածում, և համարվում էր բնակչության հիմնական եկամտի աղբյուրը։ Բնակչության միայն փոքր մասն էր ապրում քաղաքներում։ Խոլոպները, որոնք կարգավիճակով նման էին ստրուկներին, մնում էին Ռուսաստանի գլխավոր աշխատուժը մինչև 1723 թվականը, երբ Պետրոս Մեծը խոլոպներին դարձրեց ճորտեր` այսպիսով նրանց բերելով հարկային դաշտ։
Մառլեն Դիտրիխ
Անձնական կյանք
Իր կարիերայի ընթացքում Դիտրիխը ունեցել է հարաբերությունների մի անվերջ շղթա։ Դրանցից շատերը կարճաժամկետ էին, մյուսները՝ տևեցին տասնամյակներ։ Հաճախ դրանք համընկնում էին, և նրա ամուսինը հիմնականում գիտեր դրանց մասին։ Դիտրիխը սովորություն ուներ իր ամուսնուն ցույց տալ սիրեկանների սիրային նամակները՝ երբեմն դրանք համեմելով կծու մեկնաբանություններով ։ Գալով Հոլիվուդ՝ Morocco  ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ Դիտրիխը կապի մեջ էր Գերի Քուփերի հետ, թեև նա և մեքսիկացի դերասանուհի Լուպե Վելեսը արդեն հանդիպում էին։ Վելեսը մի անգամ ասել է․ «Եթե ես հնարավորություն ունենայի, ես կհանեի Մառլեն Դիտրիխի աչքերը» ։ Դիտրիխի մյուս հայտնի սիրեկանը Ջոն Գիլբերթն էր, ով կայուն հարաբերություններ ուներ Գրետա Գարբոյի հետ։ Գիլբերթի անժամանակ մահը Դիտրիխի կյանքի ամենացավալի իրադարձություններից մեկն էր ։ Մառլենը նաև կարճ սիրավեպ է ունեցել Դուգլաս Ֆեիրբենկսի հետ, չնայած նա ամուսնացած էր Ջոան Քրոուֆորդի հետ ։ Destry Rides Again ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ Դիտրիխը սիրավեպ սկսեց խաղընկերոջ՝ Ջեյմս Ստյուարտի հետ, որը վերջացավ նկարահանումների ավարտին պես։ 1938 թվականին Դիտրիխը ծանոթացավ և սիրավեպ սկսեց գրող Էրիխ Մարիա Ռեմարկի հետ, իսկ 1941 թվականին՝ ֆրանսիացի դերասան և ռազմական հերոս Ժան Գաբենի հետ։ Նրանց հարաբերությունները սկսվեցին, երբ Երկրորդ աշխարհամարտի ժամանակ նրանք երկուսն էլ աջակցում էին դաշնակից զորքերին։ Այս արկածը տևեց մինչև 1940-ականների կեսերը։
1940-ականների սկզբերին Դիտրիխը սիրավեպ է ունեցել նաև Ջոն Ուեյնի հետ, ով երեք ֆիլմերում իր խաղընկերն է եղել։ Նա սիրավեպ է ունեցել նաև կուբացի-ամերկացի գրող Մերսեդես դե Ակոստայի հետ, ով Գրետա Գարբոյի սիրեկանն էր։ «Կարուձևի խմբակ» արտահայտությունը Դիտրիխը օգտագործում էր նկարագրելու համար լեզբիի և բիսեքսուալ կինոդերասանուհիներին և իրանց հարաբերությունները Հոլիվուդում։ Մառլենի՝ կարուձևի ենթադրյալ խմբակում նշված են այլ մոտ ընկերների անուններ։ Նրանցից էին Էն Ուարները, Լիլի Դամիտան, Կլոդետ Կոլբերը և Դոլորես դել Ռիոն (Դիտրիխի կարծիքով նա ամենագեղեցիկ կինն էր Հոլիվուդում) ։ Ֆրանսիացի երգչուհի Էդիթ Պիաֆը Դիտրիխի ամենամոտ ընկերներից էր։ Շշուկները էին պտտվում, որ նրանք ավելին էին, քան ընկերներ։
Գրետա Գարբոն համարվել է Դիտրիխի ամենամեծ կինոհակառակորդը, բայց նաև շշուկներ էին պտտվում նրանց սիրավեպի մասին։ Այս բամբասանքները 2000 թվականին առաջ քաշվեցին, երբ Դիանա ՄքԼելլան հրատարակեց իր գիրքը՝ «The Girls: Sappho goes to Hollywood»։ Հեղինակը գրում էր, որ Գարբոն և Դիրտրիխը հանդիպել են Բեռլինում 1925 թվականին, երբ Գարբոն նկարահանվում էր «The Joyless Street» ֆիլմում, իսկ Դիտրիխը այս ֆիլմում փոքր մաս էր խաղում։ Ամերիկացի հայտնի գրող Էռնեստ Հեմինգուեյի հետ ունեցել է երկար տարիների նամակագրական կապ, որը տպագրվել է նրա մահից 15 տարի անց ։
Ռուսական կայսրություն
Պետրոս Մեծ (1672–1725)
Պետրոսը մահացավ 1725 թվականին` թողնելով չլուծված ժառանգության հարցը։ Նրա մահից հետո կարճատև երկիրը ղեկավարեց նրա այրի Եկատերինա I-ը, ով գահը հանձնեց կայսրուհի Աննա Յոհանովնային, ով դանդաղեցրեց բարեփոխումները և հաջող պատերազմ մղեց Օսմանյան կայսրության դեմ, որից զգալիորեն թուլացավ օսմանյան վասալ Ղրիմի խանությունը, որը երկար ժամանակ Ռուսաստանի թշնամին էր։
Մառլեն Դիտրիխ
Անձնական կյանք
Հիսուն տարեկանում Դիտրիխը և Յուլ Բրինները սիրավեպ ունեին, որը տասը տարուց ավել տևեց։ Յոթանասուն տարեկանում Մառլենը դեռ ակտիվ սիրային կյանք էր վարում։ Էռոլ Ֆլինը, Ջորջ Բեռնարդ Շոուն, Ջոն Ֆ․ Քեննեդին, Մայքլ Վայլդինգը և Ֆրենկ Սինատրան նրա սիրեկաններիհաղթական ցուցակում էին ։
Դիտրիխի ընտանիքը լյութերականության հետևորդ էր, բայց նա հրաժարվում է այս կրողնից դեռ դեռահաս տարիքում՝ Երկրորդ աշխարհամարտի ժամանակ՝ լսելով, որ երկու կողմերի քարոզիչներին էլ Աստծուն էին կոչ անում իրենց աջակցելու համար։ «Ես կորցրի հավատս պատերազմի ժամանակ և չեմ կարողանում հավատալ, որ նրանք դեռ հավատում են՝ շուրջը պտտվելով կամ սեղաններ շուրջ նստելով․ ես կորցրել եմ այդ ամենը»։ Իր ինքնակենսագրությունում Գյոթեին ցիտելով՝ նա գրում է․ «Եթե Աստված է ստեղծել աշխարհը, նա պետք է վերանայի իր ծրագիրը» ։
Ռուսական կայսրություն
Պետրոս Մեծ (1672–1725)
Աննայից հետո գահին բազմեց Պետրոսի դուստր Ելիզավետա Պետրովնան։ Ելիզավետան հովանավորում էր արվեստը, ճարտարապետությունը և գիտությունը (օրինակ՝ հիմնադրեց Մոսկվայի պետական համալսարանը)։ Սակայն նա չիրականացրեց նշանակալի կառուցողական բարեփոխումներ։ Նա կառավարեց 20 տարի, որի ժամանակ ներքաշվեց Յոթնամյա պատերազմում։ Այն հաջող էր Ռուսաստանի համար ռազմական տեսանկյունից, սակայն ոչ արգասաբեր քաղաքական տեսանկյունից ։
Մառլեն Դիտրիխ
Կինոկարիերա
1922 թվականից սկսած բեռլինյան թատրոններում խաղում է փոքր դերեր, իսկ 1923 թվականին խաղում է իր առաջին ֆիլմում՝ «Փոքրիկ Նապոլեոնը»[17]։ 1923 թվականին «Սիրո տրագեդիա» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ նա հանդիպեց իր ապագա ամուսնուն՝ Ռուդոլֆ Սիեբերին։ Դիտրիխն ու Սիեբերը ամուսնացան 1923 թվականի մայիսի 17-ին Բեռլինում ։ Նրա միակ դուստրը՝ Մարիա Էլիզաբեթ Սիեբերը, ծնվեց 1924 թվականի դեկտեմբերի 13-ին ։
Ռուսական կայսրություն
Եկատիրինա Մեծ (1762–1796)
Եկատերինա II-ը եղել է գերմանացի արքայադուստր, ով ամուսնացել է Պետրոս III-ի հետ։ Երբ մահացավ Ելիզավետա կայսրուհին, նա եկավ իշխանության իր ամուսնու դեմ հաջող հեղաշրջումից հետո։ Նա վերականգնեց ռուս ազնվականության իրավունքները, որոնք կորցրել էին Պետրոս Մեծի մահից հետո։ Եկատերինան վերադարձրեց մարզերի ղեկավարների պաշտոնները` տալով նրանց լայն իրավունքներ ։
Եկատիրինան ուժեղացրեց քաղաքական վերահսկողությունը Ռեչ Պոսպոլիտայի տարածքում։ Նրա գործողությունները, այդ թվում ռազմական արշավանքների և պետական ծախսումների բարձր մակարդակը հանգեցրեցին ապստամության 1773 թվականին։ Եմելյան Պուգաչովի գլխավորությամբ, ում կարգախոսն էր, «Կախաղան բոլոր հողատերերին», ապստամբները փորձեցին վերցնել Մոսկվան, սակայն նրանք դաժանորեն ճնշվեցին։ Բացի ավանդական պատիժներից, Եկատիրինան ապստամբությունից հետո գաղտնի ցուցումներ տվեց դահիճներին մահապատիժները իրականացնել արագորեն և նվազագույն ցավ պատճառել մեղավորներին ։ Նա նաև հրամայեց Դարյա Նիկոլաևնա Սալտիկովային դատապարտել ցմահ, մահապատժի փոխարեն։ Այս բարեգությունը ուղջունվեց Եվրոպական հասարակության կողմից, սակայն երկրի հեղափոխական մթնոլորտը շարունակում էր վնասել երկրին։
Մառլեն Դիտրիխ
Կինոկարիերա
1920 -ական թվականներին Դիտրիխը աշխատում էր Բեռլինում և Վիեննայում և՛ թատրոնում, և՛ ֆիլմում։ Թտրոնում նա տարբեր կարևորության դերեր էր խաղում Ֆրանկ Վեդեքինդի «Պանդորայի արկղ», Ուիլյամ Շեքսպիրի «Անսանձ կնոջ սանփահարումը» և «Միջամառային գիշերվա երազ» , ինչպես նաև Ջորջ Բեռնարդ Շոուի «Ետ դեպի Մաֆուսաիլ» ներկայացումներում։ Հենց Broadway, Es Liegt in der Luft և Zwei Krawatten-ի նման մյուզիքլեներով է նա գրավել հանրության ուշադրությունը։ Մինչ ուշ 1920-ական թվականները Դիտրիխն արդեն ծավալուն դերեր էր խաղում էկրանին ներառյալ Café Elektric (1927) /էլեկտրիկ սրճարան/, I Kiss Your Hand, Madame (1928) /Ես համբուրում եմ Ձեր ձեռքը, տիկի՛ն/ և The Ship of Lost Souls (1929) /Կորած հոգիների նավը/ ֆիլմերը ։
Կապը Վոն Ստերնբերգի հետ
1929 թվականին Դիտրիխը խաղաց իր բեկումնային դերը՝ Լոլա Լոլան։ Նա խաղում էր կաբարեի երգչուհու դեր, ով կործանեց մի դպրոցի հարգարժան տնօրենի (դերակատար՝ Էմիլ Ջեննինգս)։ Ֆիլմը «UFA» ընկերության արտադրանքն էր՝ «Երկնագույն հրեշտակը»  /The Blue Angel/ (1930), որը նկարահանվել էր Բեյբլսբերգ կինոստուդիայում  ։ Ջոզեֆ վան Ստերնբերգը ղեկավարել է ֆիլմը և արժանացել Դիտրիխին «բացահայտողի» կոչմանը։ Ֆիլմը ներկայացնում է Դիտրիխի հեղինակային երգը՝ «Falling in Love Again», որը նա ձայնագրել է Էլեկտրոլայի համար, իսկ հետագայում՝ 1930-ականներին, ձայնագրություններ է արել «Polydor and Decca Records» -ի համար։
Ռուսական կայսրություն
Եկատիրինա Մեծ (1762–1796)
Նա շարունակում էր հովանավորել ազնվականներին, որոնք նրա կառավարության անբաժանելի մասն էին։ Այդ պատճառով Եկատիրինան ստիպված էր գործել հարուստների շահերից ճորտերի և գյուղացիների հաշվին։ Չնայած Եկատիրինան հասկանում էր, որ ճորտատիրությունը պետք է արգելել, սակայն նրա համար ավելի կարևոր էր ազնվականության վստահությունը։ Եկատիրինան հաջողություն ունեցավ Ռուս-թուրքական պատերազմներում և Ռուսաստանի հարավային սահմանը հասցրեց մինչև Սև ծով։ Դրանից հետո նա Ավստրիայի և Պրուսիայի հետ բաժանեց Լեհաստանը` հասցնելով իր սահմանը մինչև Կենտրոնական Եվրոպա։ Եկատիրինան ընդարձակեց իր տարածքները նաև Կովկասում` արշավանք կազմակերպելով Պարսկաստանի դեմ և իր կազմին կցեց Վրաստանը։ 1796 թվականին երբ Եկատիրինան մահացավ, կայսրությունը արդեն դարձել էր Եվրոպական գերտերություն ։ Նվաճումները շարունակեց Ալեքսանդր I-ը, ով 1809 թվականին նվաճեց Ֆինլանդիան թուլացած Շվեդիայից և Բեսարաբիան Մոլդովական իշխանությունից։
Մառլեն Դիտրիխ
Կապը Վոն Ստերնբերգի հետ
1930 թվականին «Երկնագույն հրեշտակ»-ի միջազգային հաջողության և Ջոզեֆ վան Ստերնբերգի քաջալերության և հովանավորության շնորհիվ Դիտրիխը ԱՄՆ տեղափոխվեց՝ ձեռքին ունենալով պայմանագիր Paramount Pictures-ի հետ։ Ստերնբերգը նրան ընդունեց գեղեցիկ նվերներով՝ ներառյալ կանաչ Ռոլս Ռոյս Փենթոմ II (Rolls-Royce Phantom II): Մեքենան հետագայում հանդիպում է «Morocco» ֆիլմում ։
Ռուսական կայսրություն
Պետական բյուջե
Ռուսաստանը շարունակական ձևով մնում էր ֆինանսական ճգնաժամի մեջ։ Չնայած հասույթը 1724 թվականի 9 միլիոն ռուբլուց աճեց 40 միլիոնի 1794 թվականին, ծախսերը աճում էին ավելի մեծ տեմպերով։ Բյուջեի 46 տոկոսը ծախսվում էր ռազմական նպատակներով, 20 տոկոսը` կառավարության տնտեսական ակտիվների վրա, 12-տոկոսը վարչական ծախսերն էին. ինը տոկոսը` Սանկտ Պետերբուրգի կայսերական պալատի վրա։ Բյուջեի ճեղքվածքը փակելու համար փոխառություններ էին վերցվում, սկզբնական շրջանում Ամստերդամից։ Բյուջեի հինգ տոկոսը ծախսվում էր պարտքը սպասարկելու վրա։ Թղթադրամները թողարկվում էին պատերազմների ծախսերը հոգալու համար, ինչը բերում էր գնաճի բարձր մակարդակի։ Մեծ ծախսերի շնորհիվ Ռուսաստանը պահում էր մեծաթիվ լավ զինված բանակ, որը ուներ չափազանց մեծ բյուրոկրատական մեխանիզմ։ Չնայած Ռուսաստանի կառավարությունը Ռուսաստանը համարում էին զարգացած երկրի, սակայն իրականում 18-րդ դարում Ռուսաստանը մնում էր աղքատ, հետամնաց, գյուղատնտեսական երկիր ։
Մառլեն Դիտրիխ
Կապը Վոն Ստերնբերգի հետ
Դիտրիխը խաղացել է Ջոզեֆ վան Ստերնբերգի 1930-1935 թվականներին նկարահանված ֆիլմերից վեցում։ Ստերնբերգը ինտենսիվ աշխատում էր Դիտրիխի հետ, որպեսզի ստեղծեր գլամուրային և խորհրդավոր կնոջ կերպար։ Նա օգնում էր Մառլենին քաշ գցել և ինտենսիվորեն մարզում էր նրան որպես դերասանուհի։ Հաճախ Դիտրիխը կամովի հետևում էր նրա իմպերիալ հրամաններին, մի բան, որին շատ արտիստներ դիմադրում էին ։
«Morocco»(1930) ֆիլմում Դիտրիխը կրկին կաբարեի երգչուհու դեր էր խաղում։ Ֆիլմի հաջողության գրավականը Դիտրիխի՝ տղամարդու կոտյումով երգելու ու կնոջ համբուրելու տեսարանն էր․ այս երկուսն էլ այդ դարի համար պրովոկացիոն էին։ Այս ֆիլմի շնորհիվ Դիտրիխը առաջադրվեց «Academy Awards» մրցնակաբաշխությանը։
Ռուսական կայսրություն
Տասնիններորդ դարի առաջին կես
Նապոլեոնը 1812 թվականին ներխուժեց Ռուսաստան։ Արշավանքը աղետալի հետևանք ունեցավ։ Նապոլեոնի Մեծ բանակը ուղղություն վերցրեց դեպի Մոսկվա, իսկ ռուսները նահանջեցին, իրենց հետևից ամայացնելով տարածները։ Խստաշունչ ռուսական ձմռան և պարտիազնական ջոկատների հարձակումների պատճառով Նաոլեոնի բանակը ծանր կորուսնտեր կրեց ։ Նապոլեոնը ստիպված նահանջեց, իսկ ռուսական զորքերը հետևեցին նրանց Կենտրոնական և Արևմտյան Եվրոպայում մինչև Փարիզի դարպասներ։ Երբ Ռուսաստանը և նրա դաշնակիցները հաղթեցին Նապոլեոնին, Ալեքսանդր կայսրը հայտնի դարձավ որպես «Եվրոպայի փրկիչ» և մասնակցեց Եվրոպայի վերաբաժանմանը Վիեննայի կոնգրեսում (1815), որի համաձայն նա դարձավ նաև Լեհական թագավորության միապետը ։
Մառլեն Դիտրիխ
Կապը Վոն Ստերնբերգի հետ
«Morocco»-ին հաջորդում է «Dishonored» կինոնկարը (1931), որտեղ Դիտրիխը խաղում էր Մատա Հարիի կերպարը։ Այդ ֆիլմը մեծ հաջողություն ունեցավ։ «Shanghai Express»-ը (1932), որը կրկնօրինակել են «Grand Hotel on wheels»-ի քննադատները, Ստերնբերգի և Դիտրիխի հաջողության ամենամեծ արկղիկն էր՝ դառնալով 1932 թվականի ամենաեկամտաբեր ֆիլմը։ Դիտտրիխը և Ստերնբերգը կրկին համագործակցեցին «Blonde Venus» (1932) ռոմանսում։ Երեք տարվա ընթացքում Դիտրիխը առանց Ստերնբերգի աշխատեց «Song of Songs» (1933) ռոմանտիկ դրամայի վրա՝ խաղալով միամիտ գերմանացի գյուղացու կերպար։ Ֆիլմի ռեժիսորը Ռուբեն Մամուլյանն էր։ Դիտրիխի և Ստերնբուրգի համատեղ արտադրության վերջին երկու ֆիլմերը՝ «The Scarlet Empress» (1934), «The Devil Is a Woman» (1935), իրենց համագործակցության ամենաոճային աշխատանքները, նրանց ամենաքիչ եկամուտով ֆիլմերն էին։ Հետագայում անդրադառնալով այս ֆիլմերին՝ Դիտրիխը նշում է, որ «The Devil Is a Woman»/ Սատանան կին է/ կինոնկարում նա իր գեղեցկության գագաթնակետին է հասել։
Ռուսական կայսրություն
Տասնիններորդ դարի առաջին կես
Չնայած Ռուսական կայսրությունը առաջատար քաղաքական դեր ունեցավ Եվրոպայում մյուս դարում, շնորհիվ Նապոլիոնի դեմ հաղթանակի, սակայն նույնատիպ տնտեսական հաջողություններ չունեցավ։ Քանի որ Արևմտյան Եվրոպայի տնտեսությունը աճում էր արագորեն արդյունաբերական հեղափոխությունից հետո, Ռուսաստանի տնտեսությունը շատ ավելի հետ էր մնում։ Այս իրավիճակի մեղավորը կառավարությունն էր, որը համապատասխան միջոցներ ձեռք չառավ շարժվել ժամանակին համընթաց։ Նապոլեոնին հաղթելուց հետո Ալեքսանդր I-ը պատրաստ էր քննարկել սահմանադրական բարեփոխումները, սակայն բացի մանր բարեփոխումներից էական ոչինչ չստացվեց ։
Մառլեն Դիտրիխ
Կապը Վոն Ստերնբերգի հետ
Ստերնբերգը հայնի է օպտիմումի էֆեկտով Դիտրիխին լուսանկարելու իր բացառիկ հմտությամբ։ Նրա լույսի և ստվերի օգտագործման յուրահատուկ ոճը հիմնաված էր լույսի՝ քողի միջով անցնելու ազդեցության վրա։ Սա ձևավորմանը և հագուսներին մանրակրկիտ ընտրության հետ մեկտեղ նրանց համատեղ աշխատանքները դարձնում էր կինոյի պատմության ամենաոճային ֆիլմերը ։ Քննադատները դեռ բանավիճում են, թե ով էր այս ամենի հաջողության գրավականը՝ Ստե՞րնբերգը, թե՞ Դիտրիխը, բայց նրանց մեծ մասը համաձայն է, որ նրանցից ոչ ոք չհասավ նմանատիպ բարձունքների, երբ «Paramount »-ը աշխատանքից հեռացրեց Ստերնբերգին, և այս երկուսը այլևս երբեք միասին չաշխատեցին ։ Կինոյի պատմության մեջ դեռևս չլսված է, երբ դերասանն ու ռեժիսորը համատեղ յոթ ֆիլմ են ստեղծում՝ Քեթրին Հեփբըրնի և Ջորջ Քուքորի բացառությամբ, ովքեր միասին տասը ֆիլմեր են ստեղծել ։
Ուշ 1930-ականները
Ստերնբերգի հետ համագործակցության ավարտից հետո Դիտրիխը նկարահանվեց Ֆրանկ Բորզեջի «Desire »/ Ցանկություն/ (1936) ֆիլմում։ Սա կոմերցիոն հաջողություն ունեցավ, որը Դիտրիխին իրեն ռոմանտիկ կոմեդիաներում փորձելու հնարավորություն տվեց։ Նրա հաջորդ նախագծի՝ «I Loved a Soldier» (1936) ֆիլմի նկարահանումները կիսատ մնացին սցենարի հետ կապված խնդիրների պատճառով՝ առաջացնելով պլանային բարդություններ, որի հետևանքով ստուդիան որոշեց աշխատանքից հեռացնել ռեժիսոր Էռնստ Լուբիթչին ։
Ռուսական կայսրություն
Տասնիններորդ դարի առաջին կես
Ժողովրդական ցարին փոխարինեց իր կրտսեր եղբայր Նիկոլայ I-ը (1825–1855), ում կառավարման սկիզբը ուղղորդվեց ապստամբությամբ։ Այս հեղափոխության նախապատմությունը ընկած էր Նապոլեոնական պատերազմներում, երբ մեծ թվով լավ կրթված սպաներ ուղևորվեցին Եվրոպա ռազմական գործողությունների ընթացում և իրենց տեսած լիբերալիզմը որոշեցին տարածել անձնիշխանական Ռուսաստանում։ Արդյունքում տեղի ունեցավ Դեկաբրիստների հեղափոխությունը (1825 թվականի դեկտեմբեր), որը կազմակերպեցին որոշ լիբերալ ազնվականներ և բանակի սպաներ և ցանկանում էին Նիկոլայի եղբորը նշանակել սահմանադրական միապետ։ Սակայն հեղափոխության փորձը արագորեն ճնշվեց, արդյունքում Նիկոլայը հրաժարվեց Պետրոս Մեծի արդիականացման գաղափարներից ։
Այս հեղափոխության փորձի շնորհիվ Դեկտեմբերի 14-ը երկար ժամանակ հիշվեց հետագա հեղափոխական շարժումների կողմից։ Որպեսզի բացառվեր հետագա հեղափոխությունները, գրաքննությունը ուժեղացվեցմ ներառյալ դպրոցների և համալսարանների ուսուցողական դասագրքերում։ Տպագրությունը խստորեն վերահսկվում էր կառավարության կողմից։ Ոստիկանության լրտեսները ամենուր էին։ Հեղափոխականության մեջ յուրաքանչյուր կասկածյալ աքսորվում էր Սիբիր։ Նիկոլայ I-ի ժամանակ հարյուր հազարավոր մարդիկ ուղարկվեցին հանքավայրերում աշխատելու ։
Մառլեն Դիտրիխ
Ուշ 1930-ականները
Գայթակղիչ առաջարկները Դիտրիխին Paramount -ից կանչեցին դեպի իր առաջին գունավոր ֆիլմը՝ The Garden of Allah (1936) (պրոդյուսեր` Դեյվիդ Օ․ Սելզնիք), ինչի համար նա ստացավ $ 200,000 և դեպի բրիտանիա Ալեքսանդր Կորդայի արտադրության Knight Without Armour (1937)-ը $450,000 աշխատավարձով, որը նրան դարձրոց ժամանակի ամենալավ վարձատրվող կինոաստղերից մեկը։ Այս շրջանում Դիտրիխը արդեն 126-րդ հորիզոնակնն էր զբաղեցնում կինոյի չարտերում։
Հետագայում իր հարցազրույցներից մեկում Դիտրիխն ասաց, որ Լոնդոնում ապրելու ընթացքում իրեն է մոտեցել Նազի Փարթին և մի շահավետ պայմանագիր է առաջարկել, եթե նա համաձայներ Գերմանիա վերադառնալ որպես «Third Reich» ֆիլմի գլխավոր աստղ։ Մառլենը մերժել է նրա առաջարկը և 1937 թվականին դիմել է ԱՄՆ քաղաքացիություն ստանալու համար ։ 1937 թվականին նա վերադարձավ Paramount «Angel» ֆիլմում նկարահանվելու համար։ Սա Էռնստ Լուբիթչի ռոմանտիկ կոմեդիաներից մեկն էր։ Ֆիլմը հաջողություն չունեցավ, ինչն էլ Paramount -ին ստիպեց Դիտրիխին վճարել պայմանագրում նշված գումարը և չեղարկել պայմանագիրը։
Ռուսական կայսրություն
Տասնիններորդ դարի առաջին կես
Քանի որ Ռուսաստանը 1783 թվականի Գեորգիևյան դաշնագրով պարտավորվում էր պաշտպանել Վրաստանը Պարսկաստանի հարձակումներից, 1804 թվականին սկսվեց Ռուս-պարսկական պատերազմը, քանի որ պարսիկները հարձակվել էին Վրաստանի վրա։ Ռուսաստանը նաև ներքաշվեց Կովկասյան պատերազմում։ 1804-1813 թվականների պատերազմում ռուսները հաղթանակ տարան և իրենց միացրեցին ներկայիս Դաղստանը, Վրաստանը և ներկայիս Ադրբեջանի մեծ մասը համաձայն Գյուլիստանի պայմանագրի։ Հարավ արևելքում Ռուսաստանը ցանկանում էր ընդարձակվել Օսմանյան կայսրության հաշվին` օգտագործելով Վրաստանը որպես ռազմական հենակետ դեպի Կովկաս և Անատոլիա։ 1820-ական թվականները Ռուսաստանի համար ռամզական տեսանկյունից հաջող էին։ Չնայած 1826-28 թվականների Ռուս-պարսկական պատերազմի առաջին տարում Ռուսաստանը կորցրեց գրեթե բոլոր նվաճված հողերը, ռուսները հակահարձակում գործեցին և հասան Պարսկասանի խորքերը, արդյունքում կնքվեց Թուրքմենչայի պայմանագիրը, որով Ռուսաստանին անցան Արևելյան Հայաստանը, ներկայիս Ադրբեջանը և Իգդիրի մարզը։ 1828-29 թվականների Ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքով, Ռուսաստանը նվաճեց հյուսիս արևելյան Անատոլիան և Էրզրում ու Գյումուշխանե քաղաքները։
Մառլեն Դիտրիխ
Ուշ 1930-ականները
Ջոզեֆ վոն Ստերնբերգի աջակցությամբ Դիտրիխը ընդունեց ռեժիսոր Ջոե Պաստերնակի «Destry Rides Again» (1939) ֆիլմում կովբոյների ճաշարանում աշխատող աղջկա կերպարի առաջարկը։ Այս կերպարի համար նրան զգալիորեն ավելի քիչ վարձատրեցին, քան սովորաբար։ Այս անպարկեշտ դերը վերակենդանացրեց իր կարիերան, իսկ ֆիլմում կատարած «See What the Boys in the Back Room Will Have» երգը հիթ դարձավ, երբ այն ձայնագրեց Դեկկայի համար։ Դիտրիխը նմանատիպ ոճի կերպարներով հանդես եկավ «Seven Sinners» (1940) և «The Spoilers» (1942) ֆիլմերում։
Կինոկարիերայի վերջին տարիները
Թեև Դիտրիխը այլևս երբեք չվերականգնեց իր էկրանային կերպարը, նա շարունակեց նկարահանվել կինոնկարներում։ Այս շրջանում նա նկարահանվեց Միտչել Լեիսենի «Golden Earrings» (1947), Բիլլի Ուայլդերի «A Foreign Affair» (1948) և Ալֆրեդ Հիթչքոքի «Stage Fright» (1950) ֆիլմերում։ 1950-ականներին մեծ էկրանին նա երևաց այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են Ֆրիչ Լենգի «Rancho Notorious» (1952) և Ուայլդերի «Witness for the Prosecution» (1957) ֆիլմերը։ 1958 թվականին Դիտրիխը հայտնվեց Օրսոն Ուելլեսի «Touch of Evil» ֆիլմում։ Ուելլեսը Դիտրիխի լավ ընկերն էր, ով նրան սիրում էր պլատոնական սիրով։ Դիտրիխը կարծում էր, որ նա հանճար է ։ Դիտրիխը իր վերջին գլխավոր դերը խաղաց Ստենլի Կրամերի «Judgment at Nuremberg» (1961) ֆիլմում էր։
Երգչուհու կարիերա
1943 թվականից նա սկսում է քիչ նկարահանվել կինոյում՝ համերգային շրջագայություններ ունենալով աշխարհի մի քանի երկրներում։ 1946 թ.-ից սկսած նորից սկսվում է պարբերաբար նկարահանվել կինոյում, նաև վարում է ռադիոհաղորդումներ և հոդվածներ է գրում թերթերի համար։ 1953 թվականին Լաս Վեգասում նորովի սկսում է երգչուհու իր կարիերան, ավել քիչ նկարահանվել կինոյում, եղած դերերն էլ հիմնականում փոքր դերեր էին, որոնց համար նա պահանջում էր մեծ հոնորարներ։
Ռուսական կայսրություն
Տասնիններորդ դարի առաջին կես
Ռուսաստանի զարգացման ուղիների խնդիրը սկսվել էր Պետրոս Մեծի նորմածություններից։ Շատերին դուր էր գալիս Արևմտյան Եվրոպայի մոդելների կիրառումը, սակայն որոշ կառույցներ դեմ էին դրան և ցանկանում էին վերադառնալ նախկին ավանդույթներին։ Վերջինիս կողմնակիցներին անվանում էին «Սլավոֆիլներ», որոնք ատելությամբ էին լցված Արևմուտքի նկատմամբ։ Սլավոֆիլները բյուրոկրատիայի ընդդիմադիրն էին, ովքեր գերադասում էին միջնադարյան Ռուսաստանի կոլեկտիվիզմը արևմտյան ինդիվիդուալիզմից։ Շատ արմատական սոցիալական դոկտրինաներ մշակվել են այնպիսի ռուս արմատականների կողմից ինչպիսիք էին Ալեքսանդր Գերցենը, Միխայիլ Բակունինը և Պյոտր Կրոպոտկինը։
Մառլեն Դիտրիխ
Երգչուհու կարիերա
1960 թվականին համերգային շրջայցով մեկնում է ԳՖՀ, որտեղ նրան ջերմ ընդունելություն ցույց չեն տալիս, կապված Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին իր ունեցած դիրքորոշման։ Մի քանի դուետներ է երգել ամերիկացի երգչուհի Ռոզմարի Քլունիի հետ։ 1963 թվականին նրա համերգները մեծ հաջողություն են ունենում Մոսկվայում և Լենինգրադում։
Ռուսական կայսրություն
Տասնիններորդ դարի առաջին կես
Ռուսական ցարերը ճնշեցին երկու ապստամբություն նոր կցված լեհական տարածքներում` 1830 թվականի Նոյեմբերյան ապստամբությունը և 1863 թվականի Հունվարյան ապստամբությունը։ Ռուսական անձնիշանության պատճառով լեհական արհեստավորները 1863 թվականին ապստամբեցին, որպեսզի պահպանեն իրենց ազգային ինքնությունը, լեզուն, կրոնը և մշակույթը ։ Արդյունքում ռուսները մեծ ուժերի շնորհիվ ճնշեցին Հունվարյան ապստամբությունը։ Ֆրանսիան, Բրիտանիան և Ավստրիան փորձեցին միջամտել, սակայն չկարողացան։ Ռուսական հայրենասիրական մամուլը լեհական ապստամբությունն օգտագործեց ռուսական ազգային համախմբման համար և ըստ նրանց Ռուսաստանին աստծու կողմից հանձնարարվել է փրկել Լեհաստանը և աշխարհը ։ Լեհաստանը պատժվեց՝ կորցնելով քաղաքական և դատական իրավունքները, ռուսականացվեցին դպրոցները և ուսումնական կենտրոնները ։
Մառլեն Դիտրիխ
Կյանքի վերջին տարիներ
1975 թվականին Սիդնեյում դժբախտ պատահարի արդյունքում նա ունեցավ պարանոցի կոտրվածք, ինչի հետևանքով ստիպված եղավ թողնել կարիերան ։ Մեկ տարի անց՝ 1976 թվականի հունիսի 24-ին քաղցկեղից մահացավ ամուսինը՝ Ռուդոլֆ Զիբերը ։ Վերջին անգամ կինոյում նկարահանվեց 1978 թվականին Դեյվիդ Հեմմինգսի Just a Gigolo  ֆիլմում, որտեղ նա երգում էր բացման երգը։ 1979 թվականին Գերմանիայում լույս տեսավ նրա ինքնակենագրական գիրքը՝ 'Nehmt nur mein Leben' (Վերցրեք միայն իմ կյանքը) գիրքը, որը թարգմանվեց մի քանի լեզուներով։
Քաղաքային ծիծեռնակ
Ծիծեռնակ քաղաքային (Delichon urbicum), ծիծեռնակների ընտանիքին պատկանող թռչուն։
Ռուսական կայսրություն
Տասնիններորդ դարի երկրորդ կես
Երբ Ալեքսանդր II-ը բազմեց գահին 1855 թվականին, ձեռնամուխ եղավ լայնամասշտաբ բարեփոխումների։ 1859 թվականին Ռուսաստանում ապրում էին մոտ 23 միլիոն ճորտ գյուղացիներ, որոնք գտնվում էին աղքատության եզրագծին։ Ալեքսանդր II-ը որոշեց վերացնել ճորտատիրությունը, քանի որ համուզված էր, որ այն վաղ թե ուշ վերանալու է հեղափոխական ուղով ։
Մառլեն Դիտրիխ
Կյանքի վերջին տարիներ
Կյանքի վերջին տարիներին Դիտրիխը կախվածություն ուներ ալկոհոլից և չէր կարողանում առանց ցավազրկող դեղամիջոցների։ Նա ապրում էր գրեթե միայնակ Փարիզի Մոնտեն պողոտայում գտնվող իր առանձնատանը՝ արտաքին աշխարհի հետ կապ պահպանելով միայն հեռախոսով։ Կյանքի վերջին տասը տարիներին նա գամված էր անկողնում և շատ քչերին էր թույլ տալիս այցելել իրեն։ 1982 թվականին նա համաձայնություն է տալիս Մաքսիմիլիան Շելլին իր մասին վավերագրական ֆիլմ նկարահանելու առաջարկին, պայմանով որ ինքը չպետք է երևա կադրում։ Արդյունքում Շելլը նկարահանում է «Մառլեն» ֆիլմը, որը իրենից ներկայացնում է միայն աուդիո ձայնագրություն հարցազրույց դերասանուհու հետ։ 1984 թվականին ֆիլմն արժանացավ լավագույն վավերագրական ֆիլմ մրցանակին «Academy Award» մրցանակաբաշխությանը։ «Newsweek»-ը այն անվանեց «մեծ կինոաստղի մասին նկարահանված մի անօրինակ ֆիլմ, հավանաբար, ամենադյութիչն ու ամենատպավորիչը» ։
2005 թվականի նոյեմբերին գերմանական «'Der Spiegel'» ամսագրին տված հարցազրույցում Դիտրիխի դուստրը և թոռը հավաստիացրին, որ կյանքի վերջին տարիներին Դիտրիխը ակտիվ քաղաքական գործունեություն է ծավալել՝ հեռախոսային կապի մեջ լինելով աշխարհի առաջնորդների հետ (ներառյալ Ռոնալդ Ռեյգանը, Միխայիլ Գորբաչովը) ։
Մահ
Մառլեն Դիտրիխը մահացել է 1992 թվականի մայիսի 6-ին Փարիզում սրտի և երիկամների աշխատանքի խանգարման հետևանքով ։ Դերասանուհու հրաժեշտին Փարիզի Մադլեն կաթոլիկ եկեղեցում հավաքվել էր մոտ 1500 մարդ այդ թվում նաև դեսպաններ Գերմանիայից, Ռուսաստանից, ԱՄՆ-ից, Միացյալ թագավորությունից և այլ երկրներից։ Նրանցից շատերը ստիպված էին սպասել եկեղեցու դրսում։ Նրա դագաղը փակ էր՝ պատված սպիտակ վայրի վարդերի փնջից։ Դագաղի ոտքերի մոտ դրված էին երկու շքանշաններ՝ Ֆրանսիայի պատվի լեգիոնը և ԱՄն ազատության շքանշանը՝ խորհրդանշելով ուժը, որը Դիտրիխը մարմնավորում էր իր դերասանական կարիերայում, և նացիզմի դեմ մղած անձնական պայքարը։ Ծիսակարգը վարող քահանան նշեց․ «Բոլորը գիտեին նրան՝ որպես կինոարտիստի և երգչուհու, և բոլորը գիտեին նրա կոշտ դիրքորոշումները․․․ Նա ապրեց որպես զինվոր և կհուղարկավորվի որպես զինվոր» ։ Պատահականորեն նրա նկարը օգտագործեցին այդ տարվա Կաննի կինոփառատոնում, որը փակցվում է ողջ Փարիզով մեկ։
Բեռլինի պատի փլուզումից հետո Դիտրևիխը իր կտակում նշել էր, որ պետք է թաղվի իր ծննդավայրում՝ Բեռլինում, իր ընտանիքին մոտ։ Մայիսի 16-ին նրան տեղափոխեցին Բեռլին, որտեղ նրան հուղարկավորեցին Շտադտիշեր Ֆրիդխոֆ III գերեզմանատանը՝ մոր գերեզմանի կողքին՝ այն տան հարևանությամբ, որտեղ նա ծնվել էր։
Դիտրիխի ունեցվածքը
Այն բանից հետո, երբ ԱՄՆ ինստիտուտները հետաքրքրություն չցուցաբերեցին Դիտրիխի կալվածքի նկատմամբ, 1993 թվականի հոկտեմբերի 24-ին այն վաճառվեց՝ դառնալով Բեռլինի ֆիլմերի թանգարանի հիմնասյունը։ Հավաքածուն ներառում է 1920-1990 թվականների ավելի քան 3,000 տեքստիլային նմուշներ՝ ներառյալ կինոյի և բեմական կոստյումներ, ինչպես նաև ավելի քան հազար նմուշ Դիտրիխի անձնական զգեստապահարանից, ֆիլմերի պաստառներ, երգերի ձայնագրություններ ։ Մառլեն Դիտրիխի ժառանգները նրա հավաքածուն վաճառել են «Stiftung Deutsche Kinemathek»-ին 5 միլիոն ԱՄՆ դոլարով։
1997 թվականի նոյեմբերին Լոս Անջելեսում հանրային աճուրդի ժամանակ Sotheby-ը գնել է Դիտրիխի Մանհեթենի բնակարանը նրա մյուս անձնական իրերի՝ զարդերի և հագուստի հետ։ Դիտրիխի նախկին բնակարանը, որը գտնվում էր «993 Park Avenue» հասցեում, վաճառվել է 1998 թվականին 615,000 դոլարով ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
Դիտրիխը հայտնի էր իր ուժեղ քաղաքական համոզմունքներով և իր մտքերը բարձրաձայնելով։ 1930-ականների վերջին Դիտրիխը Բիլլի Ուայլդերի մի քանի այլ աքսորյալների հետ ստեղծում է մի ֆոնդ, որպեսզի օգնի հրեաներին և այլախոհներին փախչել Գերմանիայից։ 1937 թվականին Knight Without Armor-ից ստացած իր ողջ աշխատավարձը ($450,000) օգտագործեց փախստականներին օգնելու համար։ 1939 թվականին նա դարձավ Ամերիկայի քաղաքացի և հրաժարվեց Գերմանիայի քաղաքացիությունից ։ 1941 թվականի դեկտեմբերին ԱՄՆ միացավ Երկրորդ աշխարհամարտին և Դիտրիխը դարձավ առաջին հնարային դեմքերից մեկը, ով օգնեց վաճառել ռազմական պարտատոմսեր։ 1942 թվականի հունվարից մինչև 1943 թվականիսեպտեմբերը նա շրջագայում էր ԱՄՆ-ում, և նշվում է, որ նա ավելի շատ ռազմական պարտատոմսեր է վաճառել, քան որևէ այլ աստղ ։
1944-1945 թվականներին իրականացրած երկու տևական շրջագայությունների ընթացքում գեներալներ Ջեյմս Մ․ Գավինի և Ջորջ Ս․ Փեթոնի հետ Դիտրիխը հանդես եկավ Ալգերայում, Իտալիայում, Միացյալ թագավորությունում և Ֆրանսիայում։ Այն հարցին, թե ինչու է դա անում չնայած մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա ագտնվող Գերմանիայից սպառնացող ակնհայտ վտանգին, Դիտրիխը պատասխանել է․ «aus Anstand» (քաղաքավարությունից վեր է) ։ Հետագայում Ուայլդլերը նշում է, որ Դիտրիխը ավելի հաճախ է առաջնագծում եղել, քան Դուայթ Էյզենհաուերը։
1944 թվականին Ռազմավարական ծառայությունների գրասենյակը (ՌԾԳ) նախաձեռնեց Մուսակ ծրագիրը՝ երաժշտական պրոպագանդային հեռարձակումներ՝ նախատեսված թշնամիների զինվորներին բարոյազրկելու համար ։ Դիտրիխը՝ միակ կատարողը, ով գիտեր, որ իր ձայնագրությունները նախատեսված են ՌԾԳ-ի օգտագործման համար, այս ծրագրի համար բազմաթիվ երգեր ձայնգրեց ԳԵրմանիայում՝ ներառյալ «Lili Marleen»-ը, որը համակամարտող երկու կողմերի զինվորների ամենասիրելի երգն էր։ Գեներալ մայոր Ուիլիամ Ջ․ Դոնովան՝ ՌԳԾ-ի ղեկավարը, Դիտրիխին գրել է․ «Ես անհատապես խորապես շնորհակալ եմ Ձեզ մեզ համար այս ձայնագորթյունները անելու առատաձեռնության համար»։
Պատերազմի ավարտից հետո Դիտրիխը Եվրոպայում վերամիավորվեց քրոջ՝ Էլիզաբեթի, նրա ամուսնու և որդու հետ, ովքեր պատերազմի տարիներին բնակվում էին Գերմանիայի Բելսեն քաղաքում։ Պատերազմի ժամանակ Դիտրիխի մայրը մնացել է Բեռլինում։
1947 թվականի նոյեմբերին Դիտրիխը ստացավ «Ազատության շքանշան» պատերազմի ժամանակ արտերկրում յուրահատուկ ձայնագրություններ կատարելու համար ։ Դիտրիխը նշում էր, որ դա իր մեծագույն ձեռքբերումներից է։ Պատերազմի ժամանակ կատարած իր աշխատանքի համար ֆրանսիայի կառավարության կողմից նա ստացավ Ֆրանսիայի պատվո լեգիոնի շքանշանը ։
Ֆիլմագրություն
Խաղացել է 50-ից ավելի ֆիլմերում, որոնցից առավել նշանավոր են.