cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆելիպե Կալդերոն
Ֆելիպե դե Խեսուս Կալդերոն Հինոյոսա (Felipe de Jesús Calderón Hinojosa, օգոստոսի 18, 1962, Մորելիա, Մեքսիկա), մեքսիկացի պետական և քաղաքական գործիչ, 2006 թվականի դեկտեմբերի 1-ից մինչև 2012 թվականի նոյեմբերի 30-ը զբաղեցրել է Մեքսիկայի նախագահի պաշտոնը։
Նա եղել է Մեքսիկայի Ազգային գործողություն կուսակցության նախագահը և երեք ամենաազդեցիկ մեքսիկացի քաղաքական կուսակցությունների առաջնորդներից մեկը։
Նախքան նախագահությունը, Կալդերոնը ստացել է երկու մասնագիտություն։ Նա ծառայել է որպես ազգային կուսակցության նախագահ, դաշնային պատգամավոր և Վիսենտե Ֆոքսի կաբինետի քարտուղար։
Մինչև նախագահության անցնելը պայքարել է նախորդ վարչակազմի դեմ։
Դաշնային ընտրական ինստիտուտի պաշտոնական ընտրական արդյունքներում Կալդերոնը հավաքեց ոչ պակաս, քան 1% առավելության ընդհանուր քանակը։
Կալդերոնի հաղթանակը հաստատվեց 2006 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` դաշնային ընտրություններում տարած հաղթանակից հետո։ Նրա նախագահությունը նշանավոր է նրանով, որ նույն շրջանում Մեքսիկայում սկզբնավորվեց Մեքսիկայի թմրամիջոցների պատերազմը։
Առաջին լուրջ կարտելը դա Միչոական կարտելն էր։ Ֆելիպե Կալդերոնը 6500-անոց դաշնային զորքերը ուղարկեց թմրակարտելների դեմ պայքարի համար։
2006-2013 թվականներին` նրա կառավարման ընթացքում, Մեքսիկայի թմրամիջոցների պատերազմի ընթացքում սպանվեց մոտ 12,0000 մարդ։ Կարտելների գործունեության նրա պլանը ձախողվեց։
Անձնական կյանք
Ֆելիպե Կալդերոնը ծնվել է Մեքսիկայի Միչոական նահանգի Մորելիա քաղաքում։ Եղել է Կալդերոնների ընտանիքի հինգ որդիներից ամենակրտսերը։ Նրա հայրը եղել է Ազգային գործողություն կուսակցության համահիմնադիրը։
Նա իր կյանքի մեծ մասը անցկացրել է կուսակցական գործերը համակարգելով։ Երիտասարդ Կալդերոնը նաև օգնել է իր հորը աշխատանքի մեջ երիտասարդ հասակում։
Երիտասարդական հասակում Կալդերոնը Մորելիայից տեղափոխվում է Մեխիկո, որտեղ նա ստացել է բակալավրի աստիճան։ Ավելի ուշ տնտեսագիտական ինստիտուտում ստացել է մագիստրոսի աստիճան։
Հետևելով հոր օրինակին նա շարունակել է հոր գործը կուսակցությունում և դարձել է կուսակցության նախագահը՝ հոր պաշտոնաթողից հետո։ Հենց այս տարիներին նա հանդիպել է իր ապագա կնոջը՝ Մարգարիտա Զավալային, ով ծառայում էր կոնգրեսում, որպես դաշնային պատգամավոր։
Ներկայումս նրանք ունեն երեք երեխա՝ Մարիան, Լուիս Ֆիլիպե Խուանը և Պաբլոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկայի նախագահներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բաղնիքի շքանշանի Մեծ Խաչի ասպետներ
Վալդեոլմոս Ալալպարդո
Վալդեոլմոս Ալալպարդո (Valdeolmos-Alalpardo), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Մադրիդ շրջանում՝ Մադրիդի ինքնավար մարզի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Կուենկա դել Մեդիո Խարամա շրջանում։ Բնակչությունը՝ 2389 մարդ (ըստ 2006 թվականի)։ Տարածքը՝ 2,704 կմ²։ Քաղաքը պրովինցիայի վարչական շրջանից հեռու է 35 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մադրիդ ինքնավար համայնքի բնակավայրեր
Valerie (երգ)
«Valerie», բրիտանական The Zutons ռոք խմբի երկրորդ ստուդիական ալբոմի երգ (Tired of Hanging Around (2006))։ 2006 թվականի հունիսի 19-ին այն թողարկվեց Մեծ Բրիտանիայում և դարձավ օրերի լավագույն հիթը, հայտնվեց բրիտանական չարթերում։ Տեսահոլովակի ռեժիսորն է Սքոթ Լիոնը։
CD 1
«Valerie» «April Fool»
CD 2
«Valerie» «I Will Be Your Pockets» «In the City» «Valerie» (Video)
7" single
«Valerie» «Get Up and Dance»
Էմի Ուայնհաուսի և Մարկ Ռոնսոնի տարբերակը
Բրիտանացի երաժիշտներ Էմի Ուայնհաուսը և Մարկ Ռոնսոնը գրեցին «Valerie» երգի քավր տարբերակը։ 2007 թվականի հոկտեմբերի 15-ին այն թողաարկվեց և բրիտանական չարթերում զբաղեցրեց 2-րդ տեղը։ Երգը դարձավ «27 հարսանիք» ֆիլմի սաունդրեքը։ Rolling Stone ամսագիրը այն համարել է Էմի Ուայնհաուսի լավագույն երգը Back to Black-ից հետո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էմի Ուայնհաուսի երգեր
Պրիմա (ինտերվալ)
Պրիմա (prima՝ առաջին), երաժշտական ինտերվալ մեկ աստիճան լայնությամբ, այսինքն՝ ձևավորված միևնույն անվան երկու հնչյուններով (օրինակ, դո — դո, դո — դո-դիեզ), նշանակվում է 1 թվով։
Այլ նշանակություններ երաժշտության մեջ
Կատեգորիա:Երաժշտական եզրույթներ Կատեգորիա:Երաժշտական ինտերվալներ Կատեգորիա:Երաժշտական եզրույթներ
Կրինիչկի (գյուղ, Նիկոլաևի շրջան)
Կրինիչկի (Кринички), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Նիկոլաևի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Շենտալ։
2001 թվականի տվյալներով Կրինիչկի գյուղում բնակվում էր 1 000 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Նիկոլաևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
(7041) Նանտակետ
(7041) Նանտակետ (Nantucket), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1960 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,236544 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9117 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5614 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1221,7 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,294671 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,07° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1960 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կոռնելիս վան Հաուտենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ինգրիդ Հաուտեն-Գրունենվելդի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Թոմ Գերելսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սառա Չոկ
Սառա Լուիզա Քրիստինա Չոկ (հաճախ արտասանվում է սխալ` Չալկ, Sarah Louise Christine Chalke, ), կանադաամերիկյան դերասանուհի, առավել հայտնի է դարձել NBC-ի «Կլինիկա» սիթքոմում բժիշկ Էլլիոտ Ռիդի, «Ռոզաննա» հեռուստասերիալում` Բեկկի Կոններ Հիլի դերերում և CBS-ի «Ինչպես հանդիպեցի ձեր մայրիկին» սիթքոմում դերակատարելով Ստելլային ։ 2013 թվականի սկզբին «Ինչպես ապրել ծնողների հետ կյանքի մնացած մասը» սիթքոմում գլխավոր դեր է տարել։» ։
Կարիերա
Սառա Չոկի կարիերան որպես դերասանուհի սկսվել է 8 տարեկան հասակից, երբ նա սկսել է հայտնվել տարբեր մյուզիքլներում։ 12 տարեկանում նա դարձել է KidZone կանադական մանկական շոուի լրահաղորդը։ 1993 թվականին «Ռոզաննա» հեռուստասերիալում Սառան ստացել է Բեկի (Կոններ) Հիլի դերը, ինչպես նաև Roseanne «Halloween: The Final Chapter» էպիզոդում Սառան որպես կամեո հանդես է եկել այլ կերպարի դերում (առաջին անգամ ցուվադրվել է 1995 թվականի հոկտեմբերի 31-ին)։ Հետո Սառան ոչ երկար ժամանակով վերադառնում է Կանադա, որտեղ նկարահանվում է Nothing Too Good for a Cowboy (1998—1999) հեռուստատեսային դրամայում։ 2001 թվականին NBC-ի «Կլինիկա» հեռուստասերիալում նա ստացել է բժիշկ Էլլիոտ Ռիդի դերը։ Սառան խաղացել է մի քանի ֆիլմերում, որոնց թվում են` Էռնեստը դպրոց է գնում և «Ինչպես հանդիպեցի ձեր մայրիկին» հեռուստասերիալը, որտեղ ներկա է 10 էպիզոդներում։ Նա նաև The Lonely Island-ի հետ հայտնվել է Channel 101 The 'Bu նախագծում, The O.C. հայտնի շոուի պարոդիայում, սակայն տիտրերում հանդես է եկել որպես «Պամելա Ֆենտոն»։ 2008 թվականին Չոկը սկսել է ներկայացնել Hanes կանանց ներքնաշորերը, որը նույնպես ներառում էր մի շարք գովազդային հոլովակներ, որի ռեժիսորը «Կլինիկա» հեռուստասերիալի իր կոլեգան էր` Զակ Բրաֆը ։
Անձնական կյանքը
Սառա Չոկը ծնվել է Օնտարիո նահանգի Օտտավա քաղաքում և մեծացել է Բրիտանական Կոլումբիայի Վանկուվեր քաղաքում։ Սառան Դուգլաս և Էնջի Չոկերի երեք աղջիկներից միջնեկն է։ Սառայի մայրը ծնունդով Գերմանիայի Ռոստոկ քաղաքից է։  Ըստ «Scrubs» սերիալի վերաբերյալ ռեժիսորական մեկնաբանության, Սառան իր հայրենի քաղաքում գերմանական դպրոց հաճախել է շաբաթը երկու անգամ։ Նրա մայրենի լեզուն անգլերենն է, նաև նա ազատ խոսում է ֆրանսերեն և վարժ գերմաներեն։ 1994 թվականին Հյուսաիսային Վանկուվերում Չոկը ավարտել է Հենդսվորդյան Միջնակարգ Դպրոցը (Handsworth High School):
Սառայի հայրը Վանկուվերում զբաղվում է մասնավոր իրավաբանական գործունեությամբ։ Նրա ծնողները նաև ղեկավարում են մի կազմակերպություն, որը զբաղվում է որդեգրամբ և մասնագիտացված է այլազգի որբերին (հիմնականում չինացիներ) կանադական ընտանիքներում տեղավորելու հարցում։ Սառայի մեծ քույրը` Նատաշան, նույնպես զբաղվում է իրավաբանությամբ։ 2008 թվականի ապրիլին Չոկը դարձել է ԱՄՆ-ի քաղաքացի։ Նա նշանված է փաստաբան Ջեյմ Աֆիֆի հետ և 2009 թվականի դեկտեմբերի 24-ին տղա է ունեցել, ում անունը Չառլի Ռոդես Աֆիֆի է :. 2016 թվականի ապրիլի 12-ին հայտնի դարձավ, որ զույգը սպասում է իրենց երկրորդ երեխայի ծնվելուն :. 2016 թվականին ծնվեց նրանց աղջիկը` Ֆրենկին։
Հասարակական գործունեություն
Չոկի հորաքույրն ու տատիկը մահացել են կրծքագեղձի քաղցկեղից, որը վաղ փուլերում դժվար է ախտորոշել։ Այդ դեպքերից հետո Սառան սկսում է լրջորեն անհանգստանալ այդպիսի ուռուցքների պատճռով, և նկարահանվում է Lifetime Why I Wore Lipstick To My Mastectomy ֆիլմում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կանադացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կանադացի կինոդերասանուհիներ
Կիշոր Կումար
Կենսագրություն
Կիշոր Կումարը ծնվել է Մադհյա Պրադեշ նահանգում գտնվող Կհանդվա քաղաքում ` բենգալյան ծագումով ընտանիքում։ Նրա հայրը փաստաբան էր։ Ընտանիքում չորս երեխաներից ամենակրտսերը Կիշոր Կումարն էր։ Ավագ եղբայրները՝ Աշոկ Կումարն ու Անուպ Կումարը հետագայում դարձել են բոլիվուդյան հայտնի դերասաններ։ Նրանց քույրը՝ Սիտա Դևին, դերասանուհի Կաջոլի տատն է։
Կիշոր Կումարը ի տարբերություն իր ժամանակի երգիչների, չուներ դասական երաժշտական կրթություն։ Նա մանկությունից երազում էր երգիչ դառնալու մասին։ Այդ նպատակով 18 տարեկանում տեղափոխվեց Բոմբեյ։ Սկզբնական շրջանում աշխատանք գտավ «Bombai Talkies» կինոստուդիայում գործող Սարասվատի Դևիի երգչախմբում։ Արդեն իսկ նշված կինոստուդիայի աստղերից էր նրա ավագ եղբայր Աշոկ Կումարը։ Կիշոր Կումարն սկզբնապես ցանկություն չուներ դերասան դառնալու, սակայն իր եղբոր թախանձանքներին տեղի տալով, համաձայնվեց։ Նրա կինոդեբյուտը կայացել է 1946 թվականին՝ «Shikari» ֆիլմում։ Առաջին ֆիլմերը հաջողություն չունեցան։ Առաջին հաջողված ֆիլմը Կիշոր Կումարի մասնակցությամբ, դա 1953 թվականին նկարահանված «Ladki» ֆիլմն էր, որտեղ նրա խաղընկերուհին Վիջայանթհիմալան էր։ Իր առաջին սոլոն Կիշոր Կումարը կատարել է 1948 թվականին «Ziddi» ֆիլմում, երգելով Դև Անանդի փոխարեն։ Ֆիլմը հաջողված էր և մինչև 1957 թվականը Դև Անանդի ձայնը Կիշոր Կումարն էր։ Հետագայում համագործակցել է կոմպոզիտոր Սաչին Դև Բուրմանի հետ և կատարել վերջինիս երաժշտությամբ ստեղծված 112 երգ։ Երգելուն զուգընթաց նա շարունակում էր նկարահանվել կինոյում որպես դերասան, հանդես էր գալիս որպես պրոդյուսեր, ռեժիսոր, գրում էր երաժշտություն։ 1960-ական թվականների կեսերից հիմնականում հանդես էր գալիս որպես արտակադրային երգիչ։ Նրա ձայնով երգում էին բոլիվուդյան շատ աստղեր։ Արդյունքում ութ անգամ արժանացել է Filmfare Award մրցանակի։
1976 թվականին, երբ Կիշոր Կումարը հրաժարվեց մասնակցել Հնդկական Ազգային Կոնգրես կուսակցության օգտին կազմակերպված միտինգին, ինֆորմացիայի և հեռահաղորդումների նախարարը արգելեց նրա երգերի հեռարձակումը պետական զանգվածային լրատվամիջոցներով՝ այդ թվում համահնդկական ռադիոյի և «Doordarshan» հեռուստաալիքի միջոցով։
Անձնական կյանքը
Կիշոր Կումարն ամուսնացել է չորս անգամ։
1951 թվականին ամուսնացել է ռեժիսոր Սաթյաջիտ Ռայի զարմուհու` դերասանուհի Ռումա Գհոշի հետ։ Նրանց որդին՝ Ամիտ Կումարը ընտրել է հոր մասնագիտությունը։ Ամուսնալուծվել են 1958 թվականին։
1960 թվականին ամուսնացել է դերասանուհի Մադհուբալայի հետ։ Քանի որ Կիշոր Կումարն հինդուս էր, իսկ Մադհուբալան մուսուլմանուհի, ապա նրանց ծնողները դեմ էին այդ ամուսնությանը։ Տանը տիրում էր լարված մթնոլորտ, այդ իսկ պատճառով Մադհուբալան հեռացավ։ Նրանց ամուսնության վերջը եղավ դերասանուհու մահը 1969 թվականին։
Երրորդ անգամ Կիշոր Կումարն ամուսնացել է դերասանուհի Յոգիտա Բալիի հետ՝ 1976 թվականին։ Հանուն դերասան Միթհուն Չակրաբորտիի, Յոգիտա Բալին լքեց ամուսնուն 1978 թվականին, որից հետո Կիշոր Կումարը հրաժարվում էր երգել Միթհուն Չակրաբորտիի փոխարեն։
Չորրորդ անգամ Կիշոր Կումարն ամուսնացավ դերասանուհի Լինա Չանդավարկարի հետ՝ 1979 թվականին։ Դերասանուհին 1976 թվականին կորցրել էր առաջին ամուսնուն և գտնվում էր դեպրեսիայի մեջ։ Քանի որ դերասանուհու ծնողները դեմ էին այդ ամուսնությանը, Կիշոր Կումարը գնացել էր նրանց տուն և սկսել էր երգել տան մուտքի դիմաց՝ մինչև նրա ծնողները համաձայնվել էին։ Հարսանիքը կայացել է 1980 թվականին։ Լինա Չանդավարկարը 21 տարով փոքր էր ամուսնուց։ 1982 թվականին ծնվել է նրանց որդին՝ Սումիտ Կումարը, ով այժմ նույնպես երգիչ է։
Կիշոր Կումարը մահացել է 1987 թվականի հոկտեմբերի 13-ին՝ ինֆարկտից։
Ֆիլմագրության ընտրանին
Ստորև ներկայացվում են ֆիլմեր, որտեղ Կիշոր Կումարն հանդես է եկել որպես դերասան.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդիկ երգիչներ Կատեգորիա:Հնդիկ դերասաններ Կատեգորիա:Հնդիկ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Հնդիկ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հնդիկ կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գինեսի գրքի ռեկորդակիրներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Հնդիկ երաժիշտներ Կատեգորիա:Հնդիկ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Հնդիկ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Հնդիկ սցենարիստներ Կատեգորիա:Հնդիկ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Թաճիրլի
Թաճիրլի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ադանայի նահանգում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Խաչկավանք (Էրզրումի գավառ)
Խաչկավանք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում ։ Գտնվում էր Էրզրում քաղաքից 20 կմ հյուսիս, Արևմտյան Եփրատի ավազանի գետակներից մեկի ափին, Ծաղկավետ լեռան հարավային փեշերին։
Անվան ստուգաբանություն
Ըստ ավանդության Հերակլ Կայսեր Պասրկաստանի դեմ մղած կռիվների ժամանակ այս վայր է բերվել Քրիստոսի խաչափայտը, որի խփված տեղից աղբյուր է բխել։ Այդ աղբյուրի մոտ էլ կառուցվել է վանք, որը կոչվել է Խաչկավանք։ Իսկ ավելի ուշ ստեղծված բնակավայրը ևս կոչվել է վանքի անունով։
Պատմություն
Գյուղի բնակիչների մի մասը 1830 թվականին գաղթել է Ախալքալաքի շրջանի Խանդո գյուղ։ Հայերը բռնի տեղահանվել են Մեծ Եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
1877-1878 թվականներին ուներ 7 տուն հայ և 26 թուրք, իսկ 1909 թվականին 14 տուն հայ և 38 տուն թուրք բնակիչ։ Նախքան 1915 թվականի Մեծ եղեռնը ուներ 50 տուն հայ բնակիչ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղում էր գտնվում Խաչկավանք անունով վանքը, որն ավելի հին է քան գյուղը։ Այն կառուցվել է VII դարում։ Տաճարն ունի հաստ և ամրապինդ պատեր։ Տաճարի հարավային կողմում գտնվում են միաբանների խցեր, ուխտավորների սենյակներ, արձանագրություն ունեցող դամբարաններ և խաչքարեր։ Խաչքարերից մեկը 1229 թվականի է։
Կրթություն
Գյուղն ուներ հայկական վարժարան։
Գրչություն
Գյուղը եղել է գրչության կենտրոն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Յաքութիեի շրջանի համայնքներ
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Վաքըֆ)
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, Հայ Առաքելական եկեղեցու տաճար ներկայիս Թուրքիայի Հանրապետության Հաթայի մարզի Վաքըֆ գյուղում։
Պատմություն
2022 թվականի փետրվարի 21-ին Թուրքիայի Սամանդաղ շրջանում տեղի ունեցած ուժեղ երկրաշարժներից (6,4 և 5,8 բալ) վնասվել է եկեղեցին։ Վաքըֆ գյուղի համայնքապետ Պերճ Քարթունը նշել է, որ փետրվարի 6-ին տեղի ունեցած առաջին երկրաշարժից հետո եկեղեցին փակվել է պատարագների համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական առաքելական վանքեր և եկեղեցիներ (Պոլսո հայոց պատրիարքություն)
(7042) Կարվեր
(7042) Կարվեր (Carver), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1933 թվականի մարտի 24-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,288551 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7854 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7917 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1264,56 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,284684 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,21° անկյուն։
Վիկտոր Իբարբո
Սեգունդո Վիկտոր Իբարբո Հերրերո (Segundo Víctor Ibarbo Guerrero, ), կոլումբիացի ֆուտբոլիստ, վարձավճարով հանդես է գալիս Ռոմայում։ 2014 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակից։
Ակումբային առաջնություն
Իբարբոն Ատլետիկո Նասյոնալ թիմի սան է։ 2009 թվականի մարտի 1-ին Դեպորտես Տոլիմայի դեմ խաղի ժամանակ տեղի ունեցավ Իբարբոյի դեբյուտը Մուստագի գավաթում ։ Մայիսի 14-ին Ինդեպենդենտե Մեդելինի դեմ հանդիպման ժամանակ Իբարբոն խփեց իր առաջին գնդակը թիմի կազմում ։ Ամռանը իտալական Ուդինեզեն Իբարբոյի համար առաջարկեց 4 մլն եվրո, սակայն մերժվեց։
2011 թվականին Վիկտորը տեղափոխվեց իտալական Կալյարի։ Տրանսֆերը կազմեց 2,3 մլն եվրո։ Սեպտեմբերի 11-ին Ռոմայի դեմ խաղի ժամանակ տեղի ունեցավ նրա դեբյուտը Սերիա Ա-յում ։ Դեկտեմբերի 4-ին Կատանիայի դեմ խաղի ժամանակ խփեց իր առաջին գնդակը Կալյարիի կազմում ։
2015 թվականի փետրվարի 1-ին վարձավճարով տեղափոխվեց Ռոմա  ։ Մարտի 22-ին Չեզենայի դեմ խաղի ժամանակ տեղի ունեցավ նրա դեբյուտը Ռոմայի կազմում, փոխարինելով Ժերվինյոյին երկրորդ խաղակեսում ։
Վասիլևո (գյուղ, Կարդիմովսկի շրջան)
Վասիլևո (Васильево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կարդիմովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 18 մարդ։
Բազլիկ (Մենեուզի վտակ)
Բազլիկ (Баҙлык), ռուսական գետ, հոսում է Բաշկորտստանի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Մենեուզա գետի աջ ափին՝ 12 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 21 կմ։ Գետը սկզբից չոր հովիտ էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Սերգեյ Բելոուսով (ձեռնարկատեր)
Սերգեյ Միխայլովիչ Բելոուսով (Сергей Михайлович Белоусов, ), սինգապուրցի ձեռնարկատեր, վենչուրային կապիտալիստ և գիտնական, այնպիսի հայտնի միջազգային ՏՏ ընկերությունների հիմնադիր, ինչպիսիք են Acronis, Parallels և Acumatica, հիմնադրամ, որոնք մասնագիտանում են տեխնոլոգիական ընկերություններին աջակցելու մեջ, ինչպիսիք են Runa Capital-ը և Qwave Capital-ը Շաֆհաուզենի տեխնոլոգիական ինստիտուտ) հիմնադիր և խորհրդի նախագահ՝ շվեյցարական միջազգային հետազոտական ​​համալսարան, որը մասնագիտացած է տեխնոլոգիական առարկաների, ֆիզիկայի և համակարգչային գիտության որոշ ոլորտներում ։
Կենսագրություն
Սերգեյ Բելոուսովը ծնվել է 1971 թվականի օգոստոսի 2-ին ԽՍՀՄ-ի Լենինգրադ քաղաքում ՝ ֆիզիկոսների ընտանիքում, ազգությամբ հրեա ։ 1994 թվականին Սերգեյը տեղափոխվել է Սինգապուր, իսկ 2001 թվականից նա այս երկրի քաղաքացի է։
ԱՄՆ-ում Սերգեյ Բելոուսովի անունով գրանցվել է ավելի քան 350 արտոնագիր, իսկ նրա H-index-ը ներկայումս 40 է ։
Միջնակարգ կրթությունը ստացել է Լենինգրադի պետական ​​համալսարանի (ԼՊՀ) 45-րդ ֆիզիկամաթեմատիկական դպրոցում։
1988 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի ֆիզիկատեխնիկական ինստիտուտ, որտեղ 1992 թվականին ստացել է ֆիզիկայի բակալավրի կոչում, 1995 թվականին՝ տեսական ֆիզիկայի և էլեկտրատեխնիկայի մագիստրոսի կոչում , իսկ 2007 թվականին՝ տեխնիկական գիտությունների թեկնածուի աստիճան ։
Ֆիզտեխ միության պատվավոր անդամ և համահիմնադիր է ։
Գործունեություն
1992 թվականին նա աշխատանքի է անցել Sunrise-ում, որը զբաղվում էր անհատական ​​համակարգիչների հավաքմամբ և վաճառքով։ Երկու տարվա ընթացքում ընկերությունը բացել է 10 մասնաճյուղ, իսկ 1994 թվականին Սերգեյի՝ դրանից հեռանալու պահին այն դարձել է Ռուսաստանում համակարգիչների խոշորագույն մատակարարներից մեկը։
1996-1999 թվականներին Բելոուսովը հիմնադրել և համասեփականատեր է եղել ևս երկու ընկերությունների՝ Rolsen Electronics-ի և Solomon Software SEA-ի՝ ներկայացնելով Solomon Software համաշխարհային ընկերությունը, որը ձեռք է բերվել 2001 թվականին Microsoft-ի կողմից ։
1999 թվականին հիմնադրել է Infratel-ը և SWsoft-ը ։ 2007 թվականի դեկտեմբերին SWsoft-ը վերածվել է Parallels-ի, իսկ 2010 թվականին Բելոուսովը փոխանցել է նախագահի լիազորությունները և գլխավորել Acronis-ը, բայց մնացել է Parallels-ում՝ որպես տնօրենների խորհրդի նախագահ և գլխավոր տեխնոլոգիական ճարտարապետ։ 2015 թվականին Parallels-ը բաժանվել է չորս անկախ ստորաբաժանումների՝ Odin, Parallels, Virtuozzo և Plesk: Odin-ը վաճառվել է ամերիկյան Ingram Micro ընկերությանը  ։
2001 թվականին Բելոուսովը հիմնադրել է Acronis-ը որպես SWsoft-ի ստորաբաժանում՝ մշակելու ծրագրային արտադրանք, որոնք նախատեսված են տեղեկատվության պահպանման մեդիան կառավարելու համար ։ 2003 թվականին Acronis-ը դարձել է անկախ ընկերություն, որը կենտրոնացած էր տվյալների կրկնօրինակման, պաշտպանության և աղետների վերականգնման արտադրանքների արտադրության վրա ։ Ընկերությունն ունի ավելի քան 1000 աշխատակից, որոնք աշխատում են 18 երկրներում, 23 գրասենյակներում ։ Ընկերության արտադրանքը տեղայնացված է 15 լեզուներով և վաճառվում է 145 երկրներում։ 2021 թվականի հուլիսի 1-ից մինչ օրս Բելոուսովը Acronis-ի գլխավոր հետազոտական ​​տնօրենն է ։
2010 թվականի օգոստոսին Սերգեյ Բելոուսովը Իլյա Զուբարևի և Դմիտրի Չիխաչովի հետ հիմնել է Runa Capital միջազգային վենչուրային հիմնադրամը, որը ներդրումներ է կատարում վաղ փուլի սթարթափներում ։ Հիմնադրամը մասնագիտացած է ամպային տեխնոլոգիաների և վիրտուալացման, բջջային ծառայությունների, ֆինանսական հատվածի ՏՏ լուծումների, առողջապահության, հանրային ծառայությունների և կրթության ոլորտում նախագծերում ։
Acumatica-ի համահիմնադիր և տնօրենների խորհրդի նախագահ է, գլոբալ ամպային ERP (Ձեռնարկությունների ռեսուրսների պլանավորում) մատակարար, որը հիմնադրվել է 2007 թվականին ։
Գիտակրթական գործունեություն
Սերգեյը աջակցում է բարձր տեխնոլոգիաների ոլորտում գիտական ​​և կրթական նախագծերին Acronis Foundation-ի և EfK -ի շրջանակներում, ռուսական Quantum կենտրոնի հոգաբարձուների խորհրդի նախագահն է և Phystech-Soyuz-ի (MIPT շրջանավարտների պաշտոնական կազմակերպությունը) խորհրդի անդամ ։ Բելոուսովի աջակցությամբ Մոսկվայի ֆիզիկատեխնիկական ինստիտուտում բացվել է Acronis և Parallels ընկերությունների հիմնական բաժինը՝ «Տեսական և կիրառական ինֆորմատիկա», և հիմնադրվել է Phystech Ventures հիմնադրամը ։
2012 թվականին նա դարձել է Սինգապուրի Ազգային համալսարանի հետազոտական ​​ինստիտուտի քվանտային տեխնոլոգիաների կենտրոնի կառավարման խորհրդի անդամ։
2012 թվականին Բելոուսովը և գործընկերները ստեղծել են Quantum Wave Fund (Qwave Capital), վենչուրային կապիտալի հիմնադրամ, որը մասնագիտացած է քվանտային ֆիզիկայի ոլորտում նորարարական նախագծերում ներդրումների մեջ ։ Ստեղծողների կարծիքով՝ քվանտային ֆիզիկան առանցքային դեր կխաղա տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և առողջապահության զարգացման գործում ։
2012 թվականի դեկտեմբերից Իննոպոլիսի համալսարանի դիտորդ խորհրդի անդամ է.
2014 թվականին ընտրվել է Նովոսիբիրսկի պետական ​​համալսարանի դիտորդ խորհրդի նախագահ ։
2019 թվականին նա հիմնադրել է Շաֆհաուզենի տեխնոլոգիական ինստիտուտը (Schaffhausen Institute of Technology - SIT)՝ որպես նախաձեռնող և հիմնական ներդրող ։ 2021 թվականի սեպտեմբերին SIT-ը դարձել է Բրեմենի Ջեյքոբսի համալսարանի (JUB) հիմնական բաժնետերը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գործարարներ
Մեիկո Կաձի
Մեիկո Կաձի (梶 芽衣子), ), ճապոնացի երգչուհի և դերասանուհի։ Նա նոր հռչակ ստացավ շնորհիվ իր երկու երգերի, որոնք ընդգրկվել են «Սպանել Բիլին» և «Սպանել Բիլին 2» ֆիլմերում։
Կյանք և կարիերա
Մասակո Օտան առաջին անգամ մուտք է գործել կինեմատոգրաֆ 1965 թվականին՝ հայտնվելով Nikkatsu ստուդիայում ։ 1970 թվականին ոչ այնքան հայտնի, սակայն փորձառու դերասանուհի Մասակոն իր անունը փոխում է և դարձնում Մեիկո Կաձի։
Մեիկո Կաձին նկարահանվում է հեռուստասերիալներում, նա բազում հեռուստաշոուների հաղորդավարուհին է և հյուրը, որոնք նվիրված են 1970֊ական թվականներին և հին կինոյին, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանի երաժշտությանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ճապոնացի դերասանուհիներ
Վերջին հացկերույթ
Վերջին հացկերույթ (վերջին ընթրիք, last meal), հատուկ սնունդ, որը տրվում է մահապատժի ենթարկված դատապարտյալներին՝ մահապատիժն իրականացնելուց առաջ։ Վերջին հացկերույթի ճաշացանկը սովորաբար ընտրում են մահապատժի ենթարկվածները՝ խելամիտ սահմաններում։ ԱՄՆ շատ նահանգներում մահապատժի ենթարկվածներն իրավունք ունեն օգտվել վերջին հացկերույթից։ Այն բացառություն է կազմում Տեխաս նահանգում, որտեղ օրենքը հանվել է 2011 թվականին, այն բանից հետո, երբ մահապատժի ենթարկվածը շատ ուտելիք էր պատվիրել և ուտելիքներին չի էլ դիպչել ։ Մինչ 2013 թվականը Մերիլենդ նահանգը մահապատժի ենթարկվածներին վերջին հացկերույթ չի նախատեսել, իսկ 2013 թվականին մահապատժը վերացվել է այս նահանգում ։
ԱՄՆ շատ նահանգներում դատապարտյալների չափազանց տարաբնույթ պահանջներից խուսափելու համար կան որոշակի սահմանափակումներ։ Ալկոհոլային խմիչքները շատ դեպքերում արգելված է մահապատժի ենթարկվածների համար։ Ֆլորիդա նահանգում դատապարտյալների պահանջած ուտելիքները պետք է ձեռք բերվի տեղի խանութներից, դրանց ընդհանուր արժեքը չպետք է անցնի 40 դոլարից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մահապատժի միջոցներ Կատեգորիա:Մահապատիժ Կատեգորիա:Մարդու իրավունքներ Կատեգորիա:Ավանդույթներ
Իզակիաս Կայրո
Կարիերա
Կանոե Քեյրոսը թիավարել սկսել է 11 տարեկանում՝ իր հայրենի քաղաքում թիավարության զարգացման հատուկ ծրագրի շնորհիվ։
2011 թվականին նշել է նորամուտը միջազգային մակարդակում, հանդես է եկել աշխարհի գավաթի էտապներում, ինչպես նաև առաջին անգամ մասնակցել է Սեգեդում ընթացող աշխարհի առաջնությանը, որտեղ 5000 մետր ստայերական մրցատարածությունում դուրս է եկել եզրափակիչ և այնտեղ գրավել է 6-րդ տեղը։
Երկու տարի անց Գերմանիայի Դույսբուրգ քաղաքում կայացած աշխարհի առաջնությունում մեկ կիլոմետրանոց մրցատարածությունում նվաճել է բրոնզե մեդալ ՝ դառնալով աշխարհի առաջնության մեդալակիր առաջին բրազիլացին պատմության մեջ։ Մեկ օր անց նվաճել է ոսկե մեդալ երկու անգամ կարճ մրցատարածությունում՝ դառնալով աշխարհի չեմպիոն տասնինը տարեկան հասակում։
Մոսկվայում անցկացված աշխարհի առաջնությունում պաշտպանել է չենպիոնի տիտղոսը կեսկիլոմետրանոց մրցատարածությունում, ինչպես նաև Էռլոն Սիլվայի հետ նվաճել է բրանզե մեդալ 200 մետր մրցատարածությունում ։ 2015 թվականին Միլանում նվաճել է ոսկե և բրոնզե մեդալներ ։ 2015 թվականի արդյունքներով ճանաչվել է տարվա մարզիկ Բրազիլիայում։
2016 թվականի Օլիմպիական խաղերում արժանացել է երկու արծաթե և մեկ բրոնզե մեդալներ՝ դառնալով առաջին բրազիլացին, որը նվաճել է երեք մեդալ նույն Օլիմպիական խաղերում, ինչպես նաև առաջին կանոեիստը, որ հասել է նման արդյունքի Օլիմպիական խաղերի պատմության մեջ ։
2020 թվականի Օլիմպիական խաղերում արժանացել է ոսկե մեդալի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլացի թիավարներ Կատեգորիա:2016 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրներ Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ Կատեգորիա:Բրազիլացի օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:2016 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիրներ
Վիլլա Սանտո Ստեֆանո
Վիլլա Սանտո Ստեֆանո (Villa Santo Stefano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո շրջանում՝ Ֆրոզինոնե պրովինցիայում։
Բնակչությունը կազմում է 1763 մարդ, բնակչության խտությունըկազմում է 88 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 20 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 03020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0775։
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Նիկոլաևկա (գյուղ, Բորզնայի շրջան)
Նիկոլաևկա (Миколаївка), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բորզնայի շրջանում։
2006 թվականի տվյալներով Նիկոլաևկա գյուղում բնակվում էր 786 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 393 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բորզնայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պաբլո Պիկասո
Պաբլո Պիկասո, իսպանացի նկարիչ, գծանկարիչ, քանդակագործ, կերամիստ։ Կյանքի մեծ մասն անցկացրել է Ֆրանսիայում։ Հայտնի է որպես կուբիզմի հիմնադիր։ Աշխատել է բազմազան ժանրերում՝ նպաստելով այդ ժանրերի զարգացմանը։ Պիկասոն դեռևս վաղ տարիքից դրսևորել է գեղարվեստական ընդունակություններ՝ իր մանկության և երիտասարդության շրջանում նկարելով ռեալիստական ոճում։ Սակայն 20-րդ դարի առաջին կեսին նրա ոճը փոխվում է տեսությունների, տեխնիկաների և գաղափարների ազդեցության տակ։ Պիկասոյի արտիստիկ կատարումները նրան բերեցին համաշխարհային ճանաչում՝ դարձնելով նրան 20-րդ դարի արվեստի ամենահայտնի կերպարներից մեկը։
Վաղ կյանքը
Պիկասոն ծնվել է 1881 թ. հոկտեմբերի 25-ին Իսպանիայի Անդալուզիա շրջանի Մալագա քաղաքում (նկարչի ամբողջական անունը, ըստ մկրտության վկայականի՝ Պաբլո Դիեգո Խոսե Ֆրանսիսկո դե Պաուլա Խուան Նեպոմուսենո Մարիա դե լոս Ռեմեդիոս Սիպրիանո դե լա Սանտիսիմա Տրինիդադ Ռուիս ի Պիկասո էր)։ Նա Դոն Ժոզե Ռուիզ ու Բլասկոյի և Մարիա Պիկասո ու Լոպեզի առաջին զավակն էր։ Պիկասոյի ընտանիքը պատկանում էր միջին խավին։ Նրա հայրը նկարիչ էր, ով մասնագիտացել էր հատկապես թռչունների բնապատկերներում։ Ռուիզը իր կյանքի ընթացքում հիմնականում եղել է Կրաֆտա դպրոցի արվեստի պրոֆեսոր և տեղի թանգարանի վարիչ։ Ռուիզի նախնիները եղել են աղքատ ազնվականներ։
Պիկասոն նկարչական ընդունակություններ է դրսևորել դեռ վաղ տարիքից։ Ըստ մոր, Պիկասոյի առաջին բառը եղել է “piz, piz” /lapiz բառից/, այսինքն՝ մատիտ։ Յոթ տարեկանում Պիկասոն հիմնական կրթություն է ստանում իր հոր մոտ որպես բնորդներ նկարող և յուղանկարիչ։ Ռուիզը ավանդական, ակադեմիական նկարիչ էր և ուսուցիչ, ով հավատում էր, որ ճիշտ ուսուցումը պահանջում է վարպետների կարգավորված կրկնօրինակում և նկարել մարդկային մարմնի պլաստիկ ու կենդանի մոդելներ։
1891 թ. ընտանիքը տեղափոխվում է Կորունա, որտեղ նրա հայրը դառնում է կերպարվեստի դպրոցի պրոֆեսոր։ Նրանք այստեղ մնացին շուրջ 4 տարի։ Մի անգամ Պիկասոյի հայրը նրան գտնում է անավարտ աղավնու իր էսքիզի վրա աշխատելիս։ Ասում են, թե բացահայտելով որդու տեխնիկայի ճշգրտությունը, Ռավիզը զգում է, որ իր 13-ամյա որդին գերազանցել է իրեն և ցանկանում է թողնել նկարչությունը։
1895 թ. դիֆթերիայից մահանում է Պիկասոյի յոթամյա քույրը՝ Կոնչիտան։ Նրա մահից հետո ընտանիքը տեղափոխվում է Բարսելոնա։ Ռուիզը համոզում է ակադեմիայի իր աշխատակիցներին՝ թույլ տալ որդուն քննություններ հանձնել ավագ դասարան ընդունվելու համար։ Սովորաբար այս գործընթացը ուսանողներից խլում էր մեկ ամիս, բայց Պիկասոյից պահանջվեց մեկ շաբաթ այն ավարտելու համար և հանձնաժողովը ակադեմիա ընդունեց 13-ամյա Պիկասոյին։ Ուսանողը կարգապահության պակաս ուներ, բայց կարողացավ ձեռք բերել ընկերներ, որոնք հետագայում պետք է ազդեցություն թողնեին Պիկասոյի հետագա կյանքի վրա։ Պիկասոյի հայրը իրենց տանից ոչ հեռու նրա համար սենյակ վարձեց, որպեսզի Պիկասոն կարողանա աշխատել մենակ։ Ռուիզը օրվա ընթացքում հաճախ էր գալիս ստուգելու և գնահատելու իր որդու աշխատանքները։
Պիկասոյի հայրը և հորեղբայրը որոշում են երիտասարդ նկարչին ուղարկել Մադրիդի Սան Ֆեռնանդոյի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում՝ քաղաքի լավագույն արվեստի դպրոցում սովորելու։ Տասնվեց տարեկան հասակում Պիկասոն առաջին անգամ միայնակ ճանապարհորդության է մեկնում, բայց չի հավանում կանոնավոր ուսուցումը և ցուցակագրումից հետո այլևս չի հաճախում դասերին։ Սակայն նա Մադրիդում այլ գրավչություններ, հետաքրքրություններ է գտնում։ Դրանցից էր, օրինակ, Պրադոյի նկարիչների տունը։ Պիկասոյին առաձնահատուկ կերպով դուր էին գալիս Էլ Գրեկոյի աշխատանքները. տարրեր՝ նման երկարացված վերջավորությունների, գրավիչ գույներ և միստիկ դեմքի արտահայտություն, որոնք իրենց արտահայտությունը գտան Պիկասոյի հետագա աշխատանքներում;
Կարիերայի սկիզբը
1900 թ. Պիկասոն կատարում է իր առաջին ճանապարհորդությունը դեպի Փարիզ, որը այն ժամանակ համարվում էր Եվրոպայի արվեստի մայրաքաղաքը։ Այստեղ նա հանդիպում է իր առաջին փարիզյան ընկերոջը՝ լրագրող և բանաստեղծ Մաքս Ջակոբսին, որը Պիկասոյին օգնում է սովորել լեզուն և գրականությունը։ Շուտով նրանք բնակվում են միևնույն սենյակում, որտեղ Մաքսը քնում էր գիշերը, երբ Պիկասոն աշխատում էր, իսկ Պիկասոն քնում էր ցերեկը։ Դա սովի, աղքատության, ցրտի և անհուսության ժամանակներ էին։ Պիկասոյի աշխատանքներից շատերը այդ ժամանակ այրվեցին՝ փոքր սենյակը տաք պահելու համար։ 1901 թ. առաջին հինգ ամիսները Պիկասոն ապրեց Մադրիդում, որտեղ նա և իր ընկեր Ֆրանցիսկո դե Ասիս Սոլերը հիմնադրեցին «Նոր արվեստ» սրահը, որը հինգ թողարկում ունեցավ։ Այդ ժամանակ նկարիչը արդեն սկսել էր իր աշխատանքերի տակ ստորագրել պարզապես Պիկասո, իսկ մինչ այդ նա ստորագրում էր Պաբլո Ռուիզ ու Պիկասո։ 1905 թ. Պիկասոն դարձավ ամերիկացի կոլեկցիոներիստներ Լեո և Գերթրադ Սթեյների սիրելին։ Նրանց ավագ եղբայրը՝ Միքայել Սթեյնը, և նրա կինը՝ Սառան, նույնպես սկսեցին հավաքել Պիկասոյի աշխատանքները։ Պիկասոն նկարել է Գերթրադ սեյնի և նրա զարմիկ Ալլան Սթեյնի դիմանկարները։ Գերթրադ Սթեյնը դարձավ Պիկասոյի գլխավոր հաճախորդը։ Նա ձեռք բերեց Պիկասոյի գծանկարներն ու նկարները և դրանք ցուցադրեց Փարիզի իր տանը գտնվող ոչ պաշտոնական սալոնում։ 1905 թ. Սթեյնի կազմակերպած հավաքույթնեից մեկի ժամանակ, Պիկասոն հանդիպեց Անրի Մատիսին, որը դարձավ նրա ողջ կյանքի ընկերը և մրցակիցը։ Սթեյները Պիկասոյին ներկայացրեցին Քլարիբել Քոնին և նրա քրոջը՝ Էտտային, որոնք ամերիկացի կոլեկցիոներիստներ էին։ Նրանք նույնպես սկսեցին հավաքել Պիկասոյի և Մատիսի աշխատանքները։ Սակայն Լեո Սթեյնը տեղափոխվեց Իտալիա, իսկ Միքայել և Սառա Սթեյները դարձան Մատիսի հաճախորդները։ Սակայն Գերթրադ Սթեյնը շարունակեց հավաքել Պիկասոյի աշխատանքերը։ 1907 թ. Պիկասոն միացավ մի արվեստի ցուցահանդեսի, որը վերջերս էր բացվել Փարիզում Դանիել-Հենրի Կանվեյլերի կողմից։ Կանվեյլերը գերմանացի արվեստաբան էր, կոլեկցիոներ, ով դարձավ 20-րդ դ. Ֆրանսիայում արվեստի առաջին առևտրականներից մեկը։ Փարիզում Պիկասոն հյուրընկալեց ընկերական տարբեր շրջանակներին, որոնց թվում էին նաև Անդրե Բրետոնը, բանաստեղծ Ջուլիամ Ապոլինյարը, գրող Ալֆրեդ Ջերրին և Գերթրադ Սթեյնը։ Սակայն շուտով Ապոլինայրին բանտարկեցին։ Նրան կասկածում էին 1911 թ. Լուվրից «Մոնա Լիզան» գողանալու մեջ։ Ապոլինայրը նրանց ուշադրությունը հրավիրեց Պիկասոյի վրա, ով նույնպես հարցաքննության ենթարկվեց, բայց ավելի ուշ երկուսն էլ ազատ արձակվեցին։
Անձնական կյանքը
1927 թ. Պիկասոն հանդիպում է 17-ամյա Մարի-Թերեզ Վոլտերին և գաղտնի սիրային կապի մեջ է մտնում նրա հետ։ Պիկասոյի ամուսնությունը Խոխլովայի հետ շուտով ավարտվեց բաժանմամբ, բայց ոչ ամուսնալուծությամբ, քանի որ ամուսնալուծության դեպքում ֆրանսիական դատարանը Պիկասոյից պահանջում էր, որ նա կիսի իր ունեցվածքը։ Իսկ Պիկասոն դա չէր ցանկանում։ Նրանք մնացին ամուսնացած մինչև Խոխլովայի մահը՝ 1955 թ.: Պիկասոն շարունակում էր գաղտնի հարաբերությունների մեջ մնալ Մարի-Թերեզ Վոլտերի հետ և նրանից մի դուստր ունեցավ՝ Մայան։ Մարի-Թերեզը ապրում էր այն հույսով, որ Պիկասոն մի օր կամուսնանա իր հետ։ Պիկասոյի մահից հետո նա կախեց իրեն, այդպիսով վերջ դնելով իր կյանքին։ Պիկասոն ամուսնացել է երկու անգամ և ունեցել է չորս երեխա երեք կանանցից։
Պատերազմական տարիները
Երկրորդ համաշխարհային տարիներին, երբ գերմանացիները պաշարել էին քաղաքը, Պիկասոն մնաց Փարիզում։ Այս ժամանակաշրջանում նա չցուցադրեց իր գործերը։ Նա մեկուսացավ իր արվեստանոցում և շարունակեց նկարել։ Այս տարիների ընթացքում Պիկասոն սկսում է նաև պոեմներ գրել։ 1935-1959 թթ. նա գրում է շուրջ 300 պոեմ։ 1944 թվականին՝ Փարիզի ազատագրումից հետո, Պիկասոն սիրային հարաբերություններ է սկսում երիտասարդ ուսանողուհի Ֆրանկոիզ Գիլոտի հետ, ով 40 տարի երիտասարդ էր նրանից։ Հոգնելով իր տիրուհուց՝ Դորա Մաարայից, Պիկասոն և Գիլոտը սկսում են ապրել միասին։ Նրանք ունեցան երկու երեխա։ Կլաուդը ծնվեց 1947 թ., իսկ Պալոման՝ 1949 թ.: 1964 թ. Գիլոտի «Կյանքը Պիկասոյի հետ» գրքում նա նկարագրել է Պիկասոյի վիրավորական վարքը և նրա անթիվ դավաճանությունները, որոնք ստիպեցին Գիլոտին թողնել նրան և երեխաներին տանել իր հետ։ Պիկասոն շարունակում էր հարաբերություններ ունենալ կանաց հետ անգամ ծեր հասակում։ Երբ նա դեռ Գիլոտի հետ էր, 1951 թ. Պիկասոն 6 շաբաթով կապվում է Գենևիե Լապորտեի հետ, ով չորս տարի երիտասարդ էր Գիլոտից։ Ժակլին Ռոքույը /1927-1986 թթ./ աշխատում էր “Madoura pottery”-ում, որտեղ Պիկասոն պատրաստում և նկարում էր կերամիկաներ։ Նա դառնում է Պիկասոյի սիրուհին, իսկ այնուհետև՝ 1961 թ. նրա կինը։ Նրանք ապրում են միասին մինչև Պիկասոյի կյանքի վերջը։
Մահը
Պաբլո Պիկասոն մահացել է 1973 թվականի ապրիլի 8-ին Ֆրանսիայում, այն պահին, երբ նա և իր կինը՝ Ժակլինը, դիմավորում էին ճաշկերույթի եկած հյուրերին։ Նրա վերջին խոսքերն էին. «Խմեք իմ կենացը, խմեք իմ առողջության համար, գիտեք, որ ես այլևս չեմ կարող խմել»։
Պատերազմների նկատմամբ
Մի քանի հակապատերազմական նկարներ ստեղծելուց բացի, Պիկասոն չեզոք դիրք է գրավում Առաջին համաշխարհային պատերազմի, Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում։ Նա հրաժարվում է միանալ կողմերից որևէ մեկի բանակին։ 1937 թ. Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի պոռթկման ժամանակ Պիկասոն արդեն հիսունն անց էր, իսկ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբին նա այնքան մեծ էր, որ նրան չէին էլ սպասում բանակում։ Որպես Ֆրանսիայում բնակվող Իսպանիայի քաղաքացի, նա որևէ հարկադրանքի տակ չէր գտնվում գերմանացիների դեմ կռվելու համար։ Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ, արտասահմանում ապրող Սպանիարդների համար ծառայությունը ընտրովի էր և նրանք կամավոր կարող էին վերադառնալ երկիր որևէ ջոկատին միանալու համար։
Չնայած, որ Պիկասոն արտահայտեց իր զայրույթը և դատապարտեց Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյին և ֆաշիստներին իր արվեստի միջոցով, այնուամենայնիվ նա զենք չվերցրեց նրանց դեմ։ Նա նաև մի կողմ քաշվեց Կատալինայի անկախության համար շարժման ժամանակ, չնայած արտահայտելով ընդհանուր աջակցություն և ընկերական հարաբերությունների մեջ լինել այդ ընթացքի ակտիվիստների հետ։
ԽՍՀՄ
1944 թ. Պիկասոն միացավ Ֆրանսիայի կոմունիստական կուսակցությանը, անդամակցեց Լեհաստանում միաջազգային խաղաղության համագումարին, իսկ 1950 թ. Սովետական կառավարության կողմից ստացավ Ստալինի անվան խաղաղության մրցանակ։ 1962 թ. Պիկասոյին նաև շնորհվեց Լենինի անվան խաղաղության մրցանակ։
1940-ական թթ. Պիկասոյի հին ընկեր, սոցիալիստ պոետ և հակաստալինիստ Անդրե Բրետոն հրաժարվեց նրա հետ ձեռքսեղմումից։ Նա ասաց Պիկասոյին. « Ես հավանություն չեմ տալիս ոչ քո միությանը կոմունիստական կուսակցության հետ և ոչ էլ քո այն տեսակետին, որ դու ազատագրումից հետո արդարացնում ես մտավորականներին»։
Մոսկվան օգտագործեց Պիկասոյի համբավը պրոպագանդելու նպատակով։ Հատկապես վարչակարգը մերժեց նրա աշխատանքները՝ համարելով դրանք անկումային։ Նրա նկարները երբեք չցուցադրվեցին։ Ըստ Ջոն Բերգերի Պիկասոյի տաղանդը որպես նկարիչ համարվեց վատագույնը Ստալինի կողմից;
Պիկասոն դեմ էր ՄԱԿ-ի և ԱՄՆ-ի միջամտությանը կորեական պատերազմին և նա դա պատկերել է «Կորեայի կոտորածը» կտավում։ 1962 թ. նա ստացել է Միջազգային Լենինյան խաղաղության մրցանակ։
Արվեստը
Պիկասոյի աշխատանքերը սովորաբար բաժանվում են շրջանների։ Նրա ուշ շրջանի շատ ստեղծագործություններ վեճի առարկա են, իսկ սովորաբար ընդունվում են նրա Կապույտ շրջանի /1901-1904 թթ./, Վարդագույն ժամանակաշրջանի /1905-1907 թթ./, Աֆրիկյան ազդեցության ժամանակաշրջանի /1908-1909 թթ./, Անալիտիկ Կուբիզմի ժամանակաշրջանի /1909-1912 թթ./ աշխատանքերը։ 1939-1940 թթ. Նյու Յորքի Մոդեռն արվեստի թանգարանում, որի տնօրենն էր Ալֆրեդ Բարրը, մեծ հաջողություն ունեցան Պիկասոյի մինչ այդ առաջատար գործերը։ Այս ցուցահանդեսը նկարչին բերեց Ամերիկայում արվեստի շրջանակի մեծաթիվ հանդիսատես։
Մինչ 1901 թ.
Պիկասոն մինչև 1890 թ. կրթությունը ստացել է իր հոր մոտ։ Նրա առաջընթացը հնարավոր է տեսնել վաղ շրջանի աշխատանքերում, որոնք այսօր պահվում են Բարսելոնայում՝ Պիկասոյի թանգարանում։ 1893 թ. ընթացքում նրա վաղ աշխատանքները անկում են ապրում և միայն 1894 թ.-ից կարող ենք ասել, որ Պիկասոյի կարիերան սկսվեց։ 1890-ական թթ. կեսերին նրա աշխատանքերում ակնհայտ երևում է ակադեմիական ռեալիզմը։ Այդ աշխատանքները ցուցադրվեցին 1896 թ. «Առաջին հաղոդությունում»։ Այդ նույն տարում՝ 14 տարեկան հասակում, նա նկարում է հորաքույր Պեպայի դիմանկարը։ Մի կայտառ և թատերական դիմանկար, որը Ժուան-Էդուարդո Կիրլոտը անվանեց «անկասկած Իսպանիայի նկարչության պատմության ամենամեծերից մեկը»։
Կապույտ շրջան
Պիկասոյի Կապույտ շրջանը /1901-1904 թթ./ բաղկացած է մռայլ նկարներից՝ կապույտ և կապտա-կանաչավուն ստվերներով, ու միայն հազվադեպ են հարստացված այլ գույներով։ Թե երբ է սկսել այս ժամանակաշրջանը անորոշ է։ Հնարավոր է, որ այն սկսվել է 1901 թ. գարնանը Իսպանիայում կամ նրա կյանքի երկրորդ կեսին՝ Փարիզում։ Նիհար մայրերի և նրանց երեխաների շատ նկարներ թվագրված են եղել այդ տարեթվին։ Նրա խոժոռ գույների օգտագործումը և երբեմն թախծալի թեմաների պատճառներն էին փողոցային կանայք և մուրացկանները։ Պիկասոն շատ տպավորված էր Իսպանիա կատարած ճանապարհորդությունից և իր ընկերոջ՝ Կարլոս Կասագեմասի ինքնասպանությունից։ 1901 թ. աշնանից սկսած Պիկասոն ետմահու նկարել է Կասագեմայի դիմանկարները։ Այդ նույն տրամադրությունը արտահայտվել է «Չափավոր հոգեհացը» փորագրությունում /1904 թ./, որտեղ պատկերված է մի կույր տղամարդ և մի կին, երկուսն էլ հյուծված՝ նստած դատարկ սեղանի շուրջ։ Կուրությունը, Պիկասոյի այս շրջանի աշխատանքերի հերթական թեման էր։ Այս թեման ներկայացված է նաև «Կույրերի ճաշը» /1903 թ./ և Կելեստինայի դիմանկարում /1903 թ/, ինչպես նաև Սոլերի և Սյուզան Բլոխների դիմանկարներում։
Վարդագույն շրջան
Վարդագույն շրջանը /1904-1906 թթ/ բնորոշվում է որպես ավելի ուրախ շրջան՝ գազարագույն և մանուշակագույն երանգներով՝ հատկանշվելով կրկեսի մարդկանցով։ Ծաղրածուներին և կատակերգական բնավորությունը սովորաբար պատկերում էր վանդակավոր հագուստով, որը Պիկասոյի համար դարձավ խորհրդանիշ։ 1904 թ. Փարիզում Պիկասոն հանդիպում է Ֆերնանդե Օլիվերի հետ, և այս շրջանի շատ նկարներ նկարել է նրա ջերմ բարեկամական ազդեցության ներքո։ Այս շրջանի լավատեսական տրամադրությամբ նկարները հիշեցնում են 1899-1901 թթ. շրջանը, և 1904 թ. կարող է համարվել անցումային այս երկու շրջանների միջև։
Աֆրիկյան ազդեցության շրջան
Պիկասոյի Աֆրիկյան շրջանը /1907 -1909 թթ./ սկսվեց այն ժամանակ, երբ նա նկատեց Լես Դեմոիսելես դը Ավինգոյին։ Հիմնական գաղափարները զարգացան այս շրջանում, որոնք Պիկասոյին առաջնորդեցին ուղիղ դեպի Կուբիզմի շրջան, որը հաջորդն էր։
Կուբիզմ
Անալիտիկ /վերլուծական/ կուբիզմի շրջանը /1909 -1912 թթ./ Պիկասոն զարգացրեց Ջեոջիս Բրաքուի հետ՝ օգտագործելով միատոն շագանակագույնը և բնական գույներ։ Երկու նկարիչներն էլ առանձնացնում էին առարկաները և դրանք վելուծում իրենց ուվագծերի, մասերի մեջ։ Այս ժամանակաշրջանում Պիկասոյի և Բրաքուի նկարները ունեն բազմաթիվ նմանություններ։ Սինթետիկ կուբիզմը /1912-1919 թթ./այդ ժանրի զարգացման հաջորդ փուլն էր, որտեղ թուղթը բաժանվում էր ֆրագմենտների /հաճախ պատառը կամ թերթի էջերի մասերը/, որոնք առանձնանում էին ստեղծագործության վրա՝ նշելով ստեղծագործության առաջին օգտագործված կոլաժը։
Կլասիցիզմ և սյուրռեալիզմ
Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Պիկասոն սկսեց ստեղծագործել նեոկլասիկական ոճում։ Պիկասոյի այս աշխատանքները հաճախ հիշեցնում են Ինգրեսի աշխատանքերը։ Պիկասոյի այս ժամանակաշրջանի հայտնի նկարներից է Guernica-ն։ Այստեղ Պիկասոն մարմնավորել է Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի անմարդկայնությունը, դաժանությունը և անհուսությունը։ Երբ Պիկասոյին խնդրել են բացատրել իր սիմվոլները, նա պատասխանել է «Նկարիչը չէ, որ պետք է սահմանի իր սիմվոլները։ Այլապես ավելի լավ կլիներ, որ նա դա արտահայտեր բազմաթիվ բառերով։ Հասարակությունը, որ նայում է այդ նկարին, պետք է սահմանի այդ սիմվոլները այնպես, ինչպես ինքն է հասկանում»։ Guernica-ն երկար տարիներ կախված է Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի թանգարանում։ 1981 թ. այն ցուցադրվել է Իսպանիայում։ 1992 թ. այն կախվել է Մադրիդի Ռեյնա Սոֆյա թանգարանում՝ թանգարանի բացման ժամանակ։
Ուշ շրջանի աշխատանքները
1950-ական թթ. Պիկասոյի ոճը նորից փոխվում է։ Նա ստեղծում է մի շարք աշխատանքեր Վելասկեսի Las Meninas նկարի հիման վրա։ Նա ստեղծել է նաև աշխատանքներ Գոյայի, Պուսենի, Մանեի, Կոուրբեի և Դելակրուայի ստեղծագործությունների հիման վրա։ Պիկասոյին հանձնարարեցին պատրաստել 15մ բարձրությամբ մակետ, որը գտնվում է Չիկագոյում։ Այն հայտնի է որպես Չիկագո Պիկասո անվամբ։ Նա այդ առաջարկն ընդունեց մեծ խանդավառությամբ։ Նախագծեց քանդակը, որը անորոշ էր և հակասական։ Թե պատկերն ինչ էր, հայտնի չէ։ Այն կարող էր լինել թռչուն, ձի, կին կամ լրիվ աբստրակտ ինչ-որ բան։ Քանդակը Չիկագոյի կենտրոնի ամենահայտնի հուշարձաններից մեկն է, որը կանգնեցվել է 1967 թ.: Պիկասոն այդ աշխատանքի համար հրաժարվել է ստանալ 100, 000 $: Նա այդ գումարը նվիրաբերել է քաղաքի բնակչությանը։
Պիկասոյի վերջին աշխատանքերը ոճերի խառնուրդներ են։ Իր ողջ էներգիան ներդնելով իր աշխատանքների մեջ՝ Պիկասոն դարձավ ավելի հանդուգն, իսկ նրա աշխատանքերը ավելի գունառատ և արտահայտիչ։ 1968-1971 թթ. նա ստեղծում է բազմաթիվ նկարներ և պղնձե տախտակի վրա հարյուրավոր փորագրություններ։ Միայն հետագայում՝ Պիկասոյի մահից հետո, արվեստի աշխարհը աբստրակտից անցում կատարեց դեպի էքսպրեսիոնիզմ։ Քննադատական համայնքը պարզեց, որ Պիկասոն դեռևս իր կյանքի սկզբում բացահայտել էր նեո-էքսպրեսիոնիզմը։
Ոգեշնչում և ժառանգություն
Պիկասոն իր երկարատև կյանքի ընթացքում ստեղծել է 50.000 աշխատանք՝ 1.885 նկար, 1.228 քանդակ, 2.880 կերամիկա, մոտ 12.000 գծանկար, հազարավոր կրկնօրինակումներ։ Պիկասոյի կենդանության օրոք  նկարները հենց իր՝ նկարչի սեփականությունն էին, և նա դրանք չէր հանում արվեստի շուկա վաճառքի, քանի որ դրա կարիքը չուներ։ Բացի այդ, Պիկասոն ուներ հայտնի նկարիչների հավաքածուներ, այդ թվում նաև Անրի Մատիսի նկարներինը։ Քանի որ Պիկասոն ոչ մի կտակ չէր թողել, նրա մահվան արարողությունների համար Ֆրանսիայի կառավարությանը վճարել են իր աշխատանքների և իր մյուս հավաքածուների տեսքով։ Այս աշխատանքները ցուցադրվել են Փարիզի Պիկասոյի անվան թանգարանում։ 2003 թ. Պիկասոյի բարեկամները թանգարան են նվիրել նրա ծննդավայրին՝ Իսպանիայի, Մալագա քաղաքին, որտեղ գտնվում է Պիկասոյի թանգարանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Քաղաքական արվեստագետներ Կատեգորիա:Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ
Իսպրա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Խառակյոպեկ
Խառակյոպեկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Յաքութիեի շրջանի համայնքներ
Դարզիլու
Դարզիլու, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում ։ Ադրբեջանաբնակ մեծ գյուղ էր ։
Բնակչություն
1908 թվականին գյուղն ունեցել է 1238 ադրբեջանցի բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Թանթան
Թանթան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ադանայի նահանգում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականին Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Երեք քույր (ֆիլմ, 1970)
«Երեք քույր» (Three Sisters), բրիտանական գեղարվեստական դրամա ֆիլմ, որը 1970 թվականին նկարահանել են ռեժիսորներ Լորենս Օլիվիեն և Ջոն Զիխելը՝ Անտոն Չեխովի համանուն պիեսի հիման վրա։ Ֆիլմի բեմադրության հիմքում 1967 թվականի Օլիվյեի ներկայացումն է Ազգային արքունական թատրոնի բեմում։ 1974 թվականին ֆիլմը թողարկվել է ամերիկյան վարձույթ՝ որպես The American Film Theatre նախագծի մաս։
Դիպաշար
Ֆիլմի սյուժեն կրկնում է Անտոն Չեխովի «Երեք քույր» պիեսի իրադարձությունները։
Տասնմեկ տարի առաջ գեներալ Պրոզորովը, նշանակում ստանալով, իր ընտանիքը Մոսկվայից տեղափոխել է գավառական փոքրիկ քաղաք։ Գեներալը մահացել է, և նրա չափահաս երեխաները՝ դուստրեր Օլգան, Մաշան ու Իրինան և որդին՝ Անդրեյը, չգտնելով իրենց հարմար զբաղմունք, ցանկանում են վերադառնալ հարազատ Մոսկվա։ Իրադարձություններն սկսվում են հոր մահից մեկ տարի անց՝ Իրինայի անվանակոչության օրը։ Տոնի առթիվ հավաքվում են հյուրերը՝ Վասիլի Սոլյոնի, Նիկոլայ Տուզենբախ (երկուսն էլ սիրահարված են հոբելյարին), Ալեքսանդր Վերշինին, որը գաղտնի սիրավեպ ունի Մաշայի հետ, և Նատաշան՝ Անդրեյի սիրեցյալը։
Անդրեյը, իրեն տեսնելով որպես Մոսկվայի համալսարանի պրոֆեսոր, ամուսնանում է տեղացի ազնվական Նատալյայի հետ, որը ճնշում է նրան ու վերցնում Պրոզորովների տունը։ Անդրեյը տարվում է թղթախաղով։ Նրանք ունենում են որդի, որի համար Նատաշան վերցնում է Իրինայի սենյակը՝ նրան տեղափոխելով Օլգայի մոտ։ Սոլյոնին սեր է խոստովանում Իրինային, սակայն վերջինս մերժում է նրան, ինչի համար Սոլյոնին երդվում է հաշվեհարդար տեսնել մրցակցի՝ Տուզենբախի հետ։ Մաշան ու Վերշինինը գաղտնի հանդիպում են՝ չնայած երկուսն էլ ամուսնացած էին, թեպետ դժբախտ։ Տուզենբախը ցանկանում է նոր կյանք սկսել նոր քաղաքում և իր հետ ուզում է տանել Իրինային։
Տարեդարձի տեսարանից անցնում է հինգ տարի։ Օլգան դառնում է գիմնազիայի տնօրեն, փաստացի ապրում է այնտեղ, հազվադեպ է լինում տանը։ Նատալյան Անդրեյից աղջիկ է ունենում և ցանկանում է նրան տեղավորել Իրինայի սենյակում, որը երկար մտածելուց հետո ընդունել էր Տուզենբախի հետ հեռանալու առաջարկը, սակայն նրա հանդեպ զգացմունքներ չուներ։ Սակայն մենամարտում բարոնին սպանում է սպա Սոլյոնին, որին մերժել է Իրինան։ Արդյունքում Վերշինինը և Սոլյոնին լքում են քաղաքը՝ քույրերին թողնելով միայնակ։
Լեյցին-փՌՆԹ լիգազ
Լեյցին-փՌՆԹ լիգազ (ՖՀ 6.1.1.4), ֆերմենտ, որը կատալիզում է հետևյալ քիմիական ռեակցիան
Երեք քույր (ֆիլմ, 1970)
Նկարահանումներ և վարձույթ
1967 թվականին ռեժիսոր Լոուրենս Օլիվիեն Մեծ Բրիտանիայի Ազգային արքունական թատրոնի բեմում բեմադրել է Ա. Չեխովի «Երեք քույր» պիեսը, որտեղ ինքը խաղացել է Չեբուտիկինի դերը։ Այս ներկայացման հիման վրա Օլիվիեն և ռեժիսոր Ջոն Զիխելը նկարահանել են համանուն գեղարվեստական ֆիլմը, որը Մեծ Բրիտանիայում էկրան է բարձրացել 1970 թվականին։ Ֆիլմի համար սցենար է ծառայել պիեսի անգլերեն թարգմանությունը, որը կատարել է Մարիա Բուդբերգը ։ Կինոադապտացիայում որոշ տեսարաններ ընդարձակվել են։ Օրինակ՝ Մոսկվա վերադառնալու Իրինայի երազանքի պատկերումը՝ պարահանդեսային սրահների և թատրոանների գրոտեսկային տեսարաններով։ Ֆիլմի օպերատորը եղել է Ջեֆրի Անսուորտը  ։
Լեյցին-փՌՆԹ լիգազ
Այս ֆերմենտի երեք սուբստրատներն են ԱԵՖ, լեյցինը և փՌՆԹ(Leu), իսկ պրոդուկտներն են ԱՄՖ, դիֆոսֆատը և L-լեյցիլ-փՌՆԹLeu։