cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հիպոխոնդրիա
Ստուգաբանություն
Խախտման անվանումը ծագում է ὑποχόνδριον՝ կողատակ բառից։ Հնում կարծում էին, որ այդ մասում տեղակայված է տվյալ վիճակի հիվանդագին աղբյուրը ։ Առաջին անգամ «հիպոխոնդրիա» տերմինը ներմուծվել է բժշկական պրակտիկա շուրջ 2000 տարի առաջ և ցույց էր տալիս այն մարմնական հիվանդությունները, որոնք խոցում են մարմնի տվյալ շրջանը։ Ավելի ուշ այն օգտագործել են տարբեր մարմնական հիվանդությունների նշանակման համար՝ ընդհուպ մինչև 17-րդ դար, երբ մելանխոլիայի տարբեր տեսակներին սկսեցին անվանել հիպոխոնդրիա։ Ավելի ուշ «հիպոխոնդրիա» տերմինը սկսեցին օգտագործել զանազան հոգեկան խանգարումների ժամանակ, մինչ այդ տերմինի նշանակությունը նեղացավ, և հիպոխոնդրիա սկսեցին անվանել մարդու կեղծ համոզվածությունը զանազան հիվանդությունների առկայության դեպքում։
Այս պահին հիվանդությունների միջազգային դասակարգման մեջ ընդունված է «հիպոխոնդրիկ խախտում» անվանումը։
Դասակարգում
Համաձայն հիվանդությունների միջազգային դասակարգմանը՝ ժամանակակից հոգեբանության և հոգեբուժության մեջ հիպոխոնդրիան համարվում է հոգեկան հիվանդություն։ Առաջնային հիպոխոնդրիան կոչվում է «հիպոխոնդրիկ խախտում» և վերաբերում է մարմնական խանգարմանը։ Դա նշանակում է, որ այն նախ հակադարձելի է, և երկրորդ, համարվում է մարմնական խախտում, այսինքն՝ ուղեկցվում է ֆիզիոլոգիական (սոմատիկ) համակարգի աշխատանքի փոփոխությամբ։ Սակայն հիպոխոնդրիան կարող է լինել նաև կողմնակի « աֆեկտիվ խանգարման » հետ հարաբերության ժամանակ։
Ախտանշաբանություն և բարդացում
Հիպոխոնդրիկ մտահոգություններն առավել հաճախ կապված են սրտի, ստամոքսաղիքային համակարգի, սեռական օրգանների և գլխուղեղի հետ։
Ըստ ՀՄԴ-ի՝ հիպոխոնդրիկ խանգարումը ախտորոշելու համար պահանջվում է ոչ ավելի, քան երկու լուրջ մարմնական հիվանդության (ֆիզիկական, ոչ հոգեկան հիվանդություններ) առկայության հստակ համոզմունք, որը դիտվում է առնվազն 6 ամիս։ Միևնույն ժամանակ, մտահոգությունը հիվանդության կամ հիվանդության առկայության վերաբերյալ պետք է առաջացնի մշտական ​​տառապանք կամ սոցիալական անհամապատասխանություն առօրյա կյանքում։ Հիվանդը պետք է հրաժարվի նաև բժշկական երաշխիքներ ընդունելուց՝ մարմնական ախտանիշների ֆիզիկական պատճառների բացակայության դեպքում։
Ֆիզիոլոգիական գործառույթների ինքնավարությունը կարող է խաթարվել, եթե ուշադրությունը մշտապես ուղղված է մարմնի վիճակին։ Հոգեկանի ազդեցությամբ կարող են առաջանալ օրգանիզմի գործառնության խաթարումներ։ Օրգանների ինքնավար գործառույթները վերահսկվում են խնամքով և վախով։ Ուշադրության և անհանգիստ վերաբերմունքի այս պաթոլոգիական կենտրոնացման արդյունքում կարող են խաթարվել վեգետատիվ նյարդային համակարգերի գործառույթները, քանի որ ինքնավար կարգավորումը ենթակա է հույզերի ազդեցությանը։
Հիպոխոնդրիան կարող է հանգեցնել շատ լուրջ հետևանքների․ Պոլովցևի ռուսական կենսագրական բառարանում ասվում է, որ հենց այս հիվանդության նոպան է ստիպել ինքնասպան լինել Զադոնսկի ռուս ուղղափառ եկեղեցու Աստվածածին վանքի վարդապետ Ինոկենտի Ալեքսեևին։
Առաջացման պայմաններ
Հիպոխոնդրիայի զարգացումն առավել հաճախ կապված է անձնային որոշ գծերի հետ, ինչպիսիք են տագնապայնությունը կամ կասկածամտությունը։ Հիպոխոնդրիան հաճախ երկրորդային է մեկ այլ, սովորաբար աֆեկտիվ հոգեկան խանգարման համար։ Ենթադրվում է, որ հիպոխոնդրիկ խանգարումներն ակնհայտ աֆեկտիվ ախտանիշների բացակայության դեպքում պայմանավորված են «դիմակավորված դեպրեսիայով»։ Հիպոխոնդրիան կարող է լինել նաև առաջնային խանգարում՝ առողջության կեղծ մտահոգության հիմնական ախտանիշով, որի հարաբերությամբ դեպրեսիվ ախտանիշները երկրորդական են ։
Հիպոխոնդրիկ խանգարմանը բնորոշ վարքային, ճանաչողական, մարմնական և աֆեկտիվ ոլորտների փոփոխությունները նպաստում են տագնապին, որն իր հերթին հանգեցնում է հիվանդի մոտ աճող բացասական մտքերի առաջացմանը։ Այսպիսով, ձևավորվում է արատավոր շրջան ։
Ենթադրություն կա, որ հիպոխոնդրիան առաջանում է հիվանդի պաթոլոգիկ փոփոխված խորը համոզմունքների և դրանց հիման վրա առաջացող ենթադրությունների, վերաբերմունքի և կանոնների պատճառով։ Հիվանդության և առողջության մասին այս խեղաթյուրված պատկերացումները կարող են առաջանալ անցյալի հիվանդության կամ հարազատների ու ընկերների մոտ որոշակի հիվանդության ընթացքի դիտարկման արդյունքում։ Ախտանիշների նշանակության մասին աղավաղված պատկերացումները ներառում են, օրինակ, հետևյալը. «Ֆիզիկական ախտանշանները միշտ ֆիզիկական հիվանդության նշան են», «Ես նման եմ մորս, ով մահացել է քաղցկեղից, ուստի ես ևս պետք է քաղցկեղով հիվանդանամ», «Ինչպե՞ս կարող է բժիշկը իմանալ, որ ինձ հետ ամեն ինչ կարգին է, եթե նա որևէ հետազոտություն չի արել», «Ինձ հետ ինչ-որ վատ բան է լինելու»։ Սադրիչ գործոնները (օրինակ՝ որևէ սոմատիկ ախտանիշի առաջացում) հանգեցնում են այդ համոզմունքների ակտիվացմանը, կեղծ մեկնաբանությանը և ակամա բացասական մտքերին ։
Բուժում
Հիպոխոնդրիկ հիվանդների նկատմամբ մոտեցումը բարդանում է նրանով, որ նրանք իրենց տառապանքը վերագրում են ֆիզիկական հիվանդությանը և փորձում գտնել բոլոր տվյալները՝ հաստատելու այս կարծիքը։ Շատ դեպքերում ցուցված է հոգեթերապիա, մասնավորապես՝ կոգնիտիվ-վարքային թերապիա։ Հնարավոր հիվանդության մասին անհանգստացնող մտքերը «վերացնելու» համար կիրառվում են կոգնիտիվ-վարքային թերապիայի մի շարք մեթոդներ, այդ թվում՝ «մտքի դադարեցումը» ։
Եթե ​​հոգեթերապիան արդյունք չի տալիս, ապա բժշկական ջանքերն ուղղված են հիպոխոնդրիկ մտահոգությունների նշանակությունը նվազեցնելուն։ Շատ դեպքերում դեղորայքային բուժումը հակացուցված է, քանի որ այն ամրապնդում է հիվանդի համոզմունքը, որ իր խնդիրները սոմատիկ պատճառներ ունեն։ Այնուամենայնիվ, զառանցանքի մակարդակին մոտեցող ծանր հիպոխոնդրիկ ախտանիշների համար կարող է օգտագործվել դեղորայք ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոգեկան հիվանդություններ Կատեգորիա:Հոգեբուժական ախտորոշում Կատեգորիա:Հիվանդություններ Կատեգորիա:Բժշկություն Կատեգորիա:Առողջություն Կատեգորիա:Հոգեբուժություն Կատեգորիա:Ախտանիշներ Կատեգորիա:Պաշտպանական մեխանիզմեր Կատեգորիա:Հոգեախտաբանական համախտանիշներ Կատեգորիա:Ֆոբիաներ Կատեգորիա:Աֆեկտիվ խանգարումներ Կատեգորիա:Հոգեբանություն Կատեգորիա:Անավարտ հոդվածներ Բժշկության մասին Կատեգորիա:Անավարտ հոդվածներ Կատեգորիա:Համախտանիշներ այբբենական կարգով
Բերյոզովկա (գյուղ, Չեռնևցիի շրջան)
Բերյոզովկա (Березівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Չեռնևցիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1500 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բերյոզովկա գյուղում բնակվում էր 2 142 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6,77 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 316,4 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Չեռնևցիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1500 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նիկոլայ Ֆեդորենկո (գիտնական)
Նիկոլայ Պրոկոֆևիչ Ֆեդորենկո (Никола́й Проко́фьевич Федоре́нко, ), գիտնական-տնտեսագետ, տնտեսական գիտությունների կազմակերպիչ, ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս, ԽՍՀՄ ԳԱ առաջին տնօրեն և կենտրոնական տնտեսագիտության ինստիտուտի հիմնադիրներից (1963-1985)։
Կենսագրություն
Պատերազմից հետո վերադարձել է Լոմոնոսովի անվան Մոսկվայի տեխնոլոգիական համալսարան։
1946 թվականին ավարտել է համակցված արդյունաբերության տնտեսական հաշվարկների հետ կապված նախնական զարգացումը։ 1949 թվականին ծախսերը որոշելու և բարդ քիմիական գործընթացներում ձեռք բերված ապրանքների արդյունավետությունը գնահատելու համար ստեղծել է մեթոդաբանություն։ 1950-ականների սկզբին մի շարք հաշվարկների հիման վրա ներդրել է քիմիայի հետ կապված արդյունաբերությունում ծախսերի հաշվառման գաղափարի գործնական իրականացումը։ Հեղինակ է «Սինթետիկ նյութերի արդյունաբերության տնտեսագիտություն» (1961) և «Օրգանական սինթեզի արդյունաբերության տնտեսագիտության հիմնահարցերը» (1967) մենագրություններին։ 1970 թվականին Ֆեդորենկոն պարգևատրվել է ԽՍՀՄ Պետական մրցանակով՝ երկրի քիմիականացման գործում ունեցած ներդրման համար։
1963 թվականից ղեկավարում է Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի տնտեսագիտության և մաթեմատիկայի կենտրոնական ինստիտուտը։ Նրա աշխատություններում ստեղծվել է ազգային տնտեսական հեռանկարային պլանների մշակման համար ինտեգրված համակարգի գիտական հիմքը, որը համատեղել է ծրագրի նպատակային, ոլորտային և տարածքային պլանավորումը։
Ֆեդորենկոն պատրաստել է հարյուրից ավելի թեկնածուներ և տնտեսական գիտությունների դոկտորներ։ Տնտեսագիտության դոկտոր (1955), պրոֆեսոր (1956), (1962) և ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական և թղթակից անդամ(1964), ԽՍՀՄ ԳԱ Նախագահության անդամ (1967 թվականից), ԽՍՀՄ ԳԱ տնտեսագիտության բաժնի ակադեմիկոս-քարտուղար (1971-1983) ԽՍՀՄ ԳԱ Նախագահության խորհրդական - ՌԳԱ (1987-2006)։ Նա պարգևատրվել է «Հայրենիքի համար արժանիքների համար» IV աստիճանի շքանշանով (1997), Լենինի շքանշանով, Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով, Աշխատանքի կարմիր դրոշի շքանշանով, ինչպես նաև մեդալներով։
Մահացել է 2006 թվականի ապրիլի 1-ին, թաղված է Մոսկվայի Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ԳԱ իսկական անդամներ
Խավարածրի խորքային հետազոտություն
Խավարածրի խորքային հետազոտություն (Deep Ecliptic Survey), Կոյպերի գոտու մարմինների որոնման ծրագիր, որն օգտագործում է Ազգային օպտիկական աստղադիտարանի (NOAO) միջոցները Կիթ Պիկի ազգային աստղադիտարանում։ Ծրագրի ղեկավարն է հանդիսացել Բոբ Միլսը։ Ծրագիրը գործել է 1998-ից մինչև 2003 թվականի վերջը։
Ծրագրի շրջանակներում ծածկվել է երկնոլորտի համարյա 600 քառակուսի աստիճան 22,5m զգայունությամբ, այսինքն, պետք է հայտնաբերվեին այս աստղային մեծության շրջանակներում գտնվող մարմինների ավելի քան 50%-ը։ Արդյունքում, հաջողվեց հայտնաբերել 468 մարմին (որոնք շարժվում էին 15′′/ժ-ից դանդաղ), որոնցից 272 ստացան պաշտոնական նշանակում ։
Ծրագիրը պարզեց նաև Կոյպերի գոտու միջին հարթությունը և ներմուծեց նոր պաշտոնական սահմանում տրանսնեպտունային մարմինների դինամիկ դասակարգման համար ։
Հետաքրքիր հայտնագործություններից են ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փոքր մարմինների որոնման ծրագրեր Կատեգորիա:Աստղադիտարաններ Կատեգորիա:Աստղադիտարաններ ԱՄՆ-ում
Բակլաշի
Բակլաշի (Баклаши́), գյուղ Ռուսաստանի Իրկուտսկի մարզի Շելեխովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2892 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Իրկուտսկի մարզի Շելեխովսկի շրջանի բնակավայրեր
(2454) Օլաուս Մագնուս
(2454) Օլաուս Մագնուս (Olaus Magnus), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1941 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Իրյո Վյայսյալյայի կողմից Տուրկուում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,25198 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7975 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7064 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1234,37 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,291647 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,73° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1941 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Իրյո Վյայսյալյայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի (Մեծավան)
Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի, եկեղեցի Մեծավան գյուղի կենտրոնական մասում՝ միջնադարյան գերեզմանոցի տարածքում։ Ինչպես գերեզմանոցը, այնպես էլ եկեղեցին վերակառուցվել են, և սկզբնական շինությունից մնացել է միայն պատերի ստորին մասը, որից երևում է, որ եկեղեցին նախկինում եղել է միանավ թաղակապ դահլիճ (7․50×3․65 մ չափերով), արևելյան կողմում ունենալով կիսաշրջանաձև խորան ։
Երկայնական պատերից յուրաքանչյուրին կից եղել են երեքական որմնակամարներ, որոնցից պատերի հատման երեք անկյունում (բացի հարավարևելյանից) մնացել են քառակուսի կտրվածքով որմնամույթերը, իսկ հյուսիսային պատին կից՝ միայն կամարների բացվածքները։ Պահպանվել է խորանի հյուսիսային կողմի ճակատային որմնամույթի իմպոստը՝ գծային ոլորազարդերով։ Միակ մուտքը հարավից է, ունի մեծաչափ հեծանային ուղղանկյուն բարավոր, որի միջին մասում հարթաքանդակված է անհավասար թևերով խաչ, իսկ վերին ձախ անկյունում փորագրված է Ս(ՈՒՐ)Բ ՅՈՀԱՆՆԷՍ։ պահպանվել է արևելյան պատուհանի բարավորը՝ կիսաշրջանագծային եզրակալով, որի հորիզոնական թևերից պատկերված են խաչը և կենաց ծառի խորհրդանիշը ձեռքներին մեկական մարդկային ֆիգուրներ։
Սկզբնական շինության մնացորդներից երևում է, որ այն իր հորինվածքով, հարդարանքով ընդհանրանում է Լոռվա տարածքի 13-րդ դարի նույնատիպ հուշարձանների (Սեդվի, Մանստև և այլն) հետ, որոնց և ժամանակակիցը կարելի է համարվել։
Եկեղեցու հարավարևելյան կողմում գտնվում է ուշագրավ զարդաքանդակներով և խաչապատկերնեով հարդարված տապանաքար՝ 1853 թ․ վախճանված Մխիթար վարդապետի գերեզմանի վրա։ Հորինվածքից պարրզ երևում է, որ այն բարավորի քար է տապանաքարի է վերածվել հետագայում։ Վրան փորագրված են վրացերեն երկու արձանագրություն, որոնք վերաբերում են 13-րդ դարի 30-40-ական թվականներին ։ Սբ Հովհաննեսից ոչ հեռու գտնվում է Սուրբ Գևորգ եկեղեցին, որը պարզ, ուղղանկյունաձև մեծ (24×10 մ չափերով) դահլիճ է՝ առանց խորանի։
Աղբյուր
Կատեգորիա:եկեղեցիներ Կատեգորիա:Կրոնական կառույցներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Եկեղեցիներ այբբենական կարգով
Չերտկովո
Չերտկովո (Чертково), ավան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Չերտկովսկի շրջանում։ Մտնում է Չերտկովսկի շրջանի և Չերտկովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ 2002 թվականի տվյալներով բնակչությունը կազմում է 11029 մարդ։ Առաջին անգամ հիշատակվում է 1869 թվականին։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Չերտկովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի ավաններ
Télé Liban
Թէլէ Լիբան (Télé Liban, تلفزيون لبنان‎)), Լիբանանի պետական հանրային հեռուստաընկերություն, առաջին հեռուստաալիքը, որը պատկանում է Լիբանանի կառավարությանը։ Հանդիսանում է Եվրոպական հեռարձակողների միության լիիրավ անդամ։ Հեռուստաալիքը հիմնվել է 1959 թվականի մայիսի 28-ին, 1977 թվականից պատկանում է Լիբանանի կառավարությանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիբանանի հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:Արաբալեզու հեռուստաալիքներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու հեռուստաալիքներ
Կուզմինովկա (գյուղ, Ֆյոդորովսկի շրջան)
Կուզմինովկա (Кузьминовка, Кузьминовка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ֆեոդորովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 523 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ֆյոդորովսկի շրջանի բնակավայրեր
Եվպատորիայի քաղաքային խորհուրդ
Եվպատորիայի քաղաքային խորհուրդ (Євпаторійська міськрада, Kezlev şeer şurası), քաղաքային խորհուրդ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունում։ Ոչ մեծ տարածքով (222,7 կմ²) շրջան, որը տեղաբաշխված է Սև ծովի ափին, իսկ ցամաքի կողմից շրջապատված է Սակիի շրջանով։ Ներառում է Եվպատորիա քաղաքը, և երեք քաղաքատիպ ավաններ. Զաոզյորնոե, Նովոոզյորնոե և Միրնի։ Զաոզյորնոեն գտնվում է անմիջականորեն քաղաքի մոտ, իսկ Նովոոզյորնոեն և Միրնին գտնվում են Դոնուզլավ լճի ափին։
Բնակչություն
2001 թվականի ուկրաինական մարդահամարի տվյալներով բնակչության էթնիկական կազմը քաղաքային խորհրդի տարածքում հետևյալն էր ՝
Եվպատորիայի քաղաքային խորհրդի բնակչությունը 1801-ից 2013 թվականները
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետություն Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Իտալիայի Սենատ
Իտալիայի Սենատ (Senato della Repubblica), Իտալիայի երկպալատ կառավարության պալատներից մեկը (մյուսը՝ Պատգամավորների պալատ)։ Ներկայիս ձևով հիմնադրվել է 1948 թվականի մայիսի 8-ին, սակայն նախկինում գոյություն է ունեցել Իտալիայի թագավորության օրոք որպես «Senato del Regno» (Թագավորության Սենատ)՝ որպես 1848 թվականի մայիսի 8-ին հիմնադրված Sardinia-Piedmont-ի Senato Subalpino (Ենթալպյան Սենատ) շարունակություն։ Ունի երկու տիպի անդամներ՝ սենատորներ կամ պատվավոր սենատորներ (Onorevole Senatore) : Սենատի նստավայրն է Հռոմի Մադամա պալատը։
Կազմ
Իտալիայի Սենատը բաղկացած է 315 ընտրված սենատորներից և 6 ցմահ սենատորներից։ Ընտրված սենատորները պետք է լինեն ավելի քան 40 տարեկան, որոնց ընտրում է Իտալիայի 25 տարին լրացած քաղաքացիներից կազմված ընտրազանգվածը, իսկ 6 ցմահ սենատորները, ովքեր ներկայացնում են Իտալիայից դուրս ապրող իտալացիների շահերը, ընտրվում են տարածաշրջանային հիմունքներով։ Ցմահ սենատորի պաշտոնի համար կարող են հավակնել Իտալիայի նախկին նախագահները, ինչպես նաև սոցիալական, գիտական, գեղարվեստական կամ գրական բնագավառներում ակնառու ծառայություն մատուցած, նախագահի կողմից նշանակված հինգ քաղաքացիներ։
6 ցմահ սենատորներն են ՝
Իտալիայի Սենատը տարբերվում է Եվրոպայի վերին պալատներից, քանի որ ունի նույն ուժն ու իրավասությունը, ինչ իր ստորին գործընկերը։  Երկու պալատներն էլ կարող են առաջ քաշել օրենքի նախագիծ և նույն ձևով էլ պետք է ընդունվի երկու պալատների կողմից։ Բացի այդ պաշտոնավարման համար Կառավարությանն անհրաժեշտ է ստանալ երկու պալատների համաձայնությունը։
Սենատում պաշտոնավարման ժամկետը հինգ տարի է։ Մինչև 1963 թվականի փետրվարի 9-ի սահմանադրական փոփոխությունը Սենատը ընտրվում էր վեց տարի պաշտոնավարման ժամկետով։ Ժամկետից շուտ Սենատը կարող է լուծարվել Հանրապետության Նախագահի կողմից (օրինակ, երբ կառավարությունը չի կարողացել ձեռք բերել ձայների մեծամասնությունը)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդարաններ ըստ երկրի
Չուևսկի (Չերտկովսկի շրջան)
Չուևսկի (Чуевский), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Չերտկովսկի շրջանում։ Մտնում է Օլխովչանսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Մրդագոմ
Մրդագոմ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Տիսերանի չափանիշ
Տիսերանի չափանիշ, երկնային մարմնի ուղեծրի չափանիշ, որը օգտագործվում է նրա նույնականացման համար։ Այն չի փոփոխվում ժամանակի ընթացքում, չնայած Կեպլերի ուղեծրի էլեմենտների փոփոխությանը։
Չափանիշը ներմուծվոլ է Ֆելիկս Տիսերանի կողմից, գիսաստղերի նույնականացման համար։
Եթե ժամանակի որոշակի պահին մարմնի ուղեծիրը ունի a մեծ կիսաառանցք, \varepsilon էքսցենտրիսիտետ և i թեքում, ապա Տիսերանի չափանիշը որոշվում է հետևյալ կերպ՝ որտեղ՝
Տիսերանի չափանիշ են անվանում նաև մեծությունները։
Քանի որ, ցանկացած մոլորակի (նույնիսկ Յուպիտերի) զանգվածը շատ անգամ փոքր է Արեգակի զանգվածից, ապա բազմապատիկը կարելի է անտեսել։ Այդ դեպքում ներմուծելով, կստանանք Տիսերանի չափանիշի ամենատարածված բանաձևը՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երկնային մեխանիկա
Ռուդնյա-Պերգանսկայա
2001 թվականի տվյալներով Ռուդնյա-Պերգանսկայա գյուղում բնակվում էր 73 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,29 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 251,72 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օլևսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1545 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կոռալ Անտոն ամրոց
Կոռալ Անտոն ամրոց (Castillo de Corral Antón), գտնվում է Իսպանիայի Վալենսիայի տարածաշրջանի Միլառես բնակավայրի մոտ։ 2002 թվականի հունիսի 3-ին ամրոցն ընդգրկվել է Իսպանիայի մշակութային ժառանգությունների ցանկում R-I-51-0010790 գրանցման համարի ներքո։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անդալուսիայի ամրոցներ
Բակշանդինո
Բակշանդինո (Бакшандино), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պիլնինսկի շրջանի կազմում։
Խորուժևկա (գյուղ, Օրոժիցյայի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Խորուժևկա գյուղում բնակվում էր 245 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,822 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 298,05 մարդ/կմ²։
Բակշանդինո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պիլնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Խորուժևկա (գյուղ, Օրոժիցյայի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Օրոժիցյայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ֆրիդրիխ Թեոդոր Ֆիշեր
Ֆրիդրիխ Թեոդոր Ֆիշեր (Friedrich Theodor Vischer, ), գերմանացի փիլիսոփա, հեգելյան գեղագիտության վերաբերյալ դասընթացների (1846-1858) հեղինակ։
Վեսկի (գյուղ, Մյառյամաա շրջան)
Վեսկի (Veski), գյուղ Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանում։
Ֆրիդրիխ Թեոդոր Ֆիշեր
Հարել է փսիխոլոգիզմին, մշակել է «Ներզարգացման» տեսությունը, ըստ որի գեղագիտական ընկալման հիմքն է «ուղեկից պատկերացումների» միագումարումը բարդ, բազմակազմ գործընթացի մեջ ։
Վեսկի (գյուղ, Մյառյամաա շրջան)
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 20 մարդ։
Ֆրիդրիխ Թեոդոր Ֆիշեր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Թյուբինհեմի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գերմանացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Գերմանացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Բավարիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Հունգարիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Գերմանացի աստվածաբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի գրականագետներ
Վեսկի (գյուղ, Մյառյամաա շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Չումակովսկի (Չերտկովսկի շրջան)
Չումակովսկի (Чумаковский), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Չերտկովսկի շրջանում։ Մտնում է Ալեքսեևո-Լոզովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Չերտկովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Կուրիել դե Դուերո
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Վալյադոլիդ պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կաստիլիա և Լեոնի բնակավայրեր
Մուլլա
Մուլլա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Բուլանըխի գավառակում ։ Գտնվում էր Նազիկ լճից 28 կմ հյուսիս-արևմուտք՝ Արածանիի ձախ ափին։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Օբերշթրոյ
Օբերշթրոյ (Oberstreu), կոմունա Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիայի վարչական կենտրոնին։ Մտնում է Ռյոն Գրաբֆելդ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 1607 մարդ (դեկտեմբերի 31, 2010 թվական) ։ Զբաղեցնում է 22.60կմ² մակերես տարածք։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Միքայել Մանվելյան
Միքայել Գևորգի Մանվելյան, հայ դերասան, արձակագիր, դրամատուրգ։ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1935), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934 թվականից։
Կենսագրություն
Ծնվել է Ներքին Ագուլիս գյուղաքաղաքում։ 16 տարեկանում ընդունվել է Աբելյան-Արմենյան թատերախումբը, ապա խաղացել է Բաքվի հայկական թատերախմբում։ 1898-1900 թվականներին ծառայել է ցարական բանակում։ 1903 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի կայսերական թատրոնի դերասանուհի Իրաիդա Ումանեց-Ռայսկայայի դրամատիկական դասընթացը, որն ավարտելուց հետո եկել է Ալեքսանդրապոլ և փորձել այստեղ հիմնել ինքնուրույն թատրոն։ 1905 թվականին խաղացել է Ֆրանց Մոորի դերը (Շիլլերի «Ավազակներ» դրամայում), որը նրան բերել է դերասանի հռչակ։
1922 թվականից սկսել է խաղալ Երևանի առաջին պետթատրոնում (հետագայում՝ Գ. Սունդուկյանի անվան)։ Հայ բեմում նրա կերտած լավագույն դերերից են Շայլոկ (Շեքսպիրի «Վենետիկի վաճառականը», 1908), (Գերհարդ Հաուպտմանի «Ջրասույզ զանգ», 1911), Հայրապետ (Շիրվանզադեի «Նամուս», 1912), Տարտյուֆ (Մոլիերի «Տարտյուֆ», 1924), Յագո (Շեքսպիրի «Օթելլո»)։
Գրել է «Ոստայն» (1910), «Հեքիաթ» (1910), «Հրաբուխ» (1914, շահել է Մակարյան մրցանակ) և այլ դրամաներ, որոնք բեմադրվել են Թիֆլիսի, Բաքվի, Երևանի ու Կ. Պոլսի թատրոններում։
Ադրբեջաներեն լույս է տեսել նրա «Մի գլխարկի պատմություն» գիրքը (Բաքու, 1931)։
Ֆիլմեր
Նկարահանվել է «Զարե» (1926), «Միշտ պատրաստ» (1936), «Քաջ Նազար» (1941) կինոնկարներում։
Նրա «Եղսան մոքիրը» պատմվածքի հիման վրա «Հայֆիլմը» նկարահանել է «Ղուլը» կինոնկարը։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով։ Մահացել է Երևանում ։
Ստեղծագործական կյանք
Միքայել Մանվելյանի վրա ուժեղ ազդեցություն է ունեցել ավագ եղբայրը՝ մանկավարժ, գրականագետ, բանաստեղծ Լևոն Մանվելյանը։ Թատրոնում խաղացել է մի շարք դերեր՝ Շեյլոկ («Վենետիկի վաճառականը»), դ'Սիլվա («Ուրիել Ակոստա»), Երվանդ («Դոկտոր Երվանդ Բոշայան»), Ֆրանց Մոոր («Ավազակներ») և «Հին աստվածների» կույր վանականը, որը մեծ հաջողություն է ունեցել ։ Մանվելյանը Ֆրանց Մոորի ճանաչված դերակատարն էր։
Մանվելյանը, ով ապրել էր Մոսկվայում, տեսել էր Գեղարվեստական թատրոնի ներկայացումները, Սևումյանի և Ալիխանյանի պես, քննադատորեն էր վերաբերում հայ թատրոնին և ձգտում էր փոփոխություններ անել ազգային թատրոնում։
1920-1930-ական թվականներին Մանվելյանի դերերը կտրուկ փոփոխությունների էին ենթարկվել, ավելի շատ գերակշռում էին ցայտուն արտահայտությունները, հագեցած էին բովանդակալից, զարգացող գաղափարներով ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ արձակագիրներ Կատեգորիա:Հայ տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ
Սեմինոլների առաջնորդ Օցեոլան
Սեմինոլների առաջնորդ Օցեոլան, արկածային պատմավեպ է, հյուսիսամերիկյան սեմինոլների և նրա առաջնորդ Օցեոլայի հերոսական պայքարի մասին՝ ընդդեմ ամերիկյան նվաճողական քաղաքականության։ Վեպի հեղինակն է ծագումով իռլանդացի գրող Մայն Ռիդը։ Վեպում շատ իրադարձություններ միանգամայն համապատասխանում են պատմական փաստերին։ Վեպն ունի 96 գլուխ, թարգմանվել է բազմաթիվ լեզուներով, այդ թվում՝ հայերեն։
Սյուժե
Վեպի սկզբում ծանոթանում ենք նաև այլ հերոսների հետ։ Նրանց թվում, ստրուկներ՝ մուլատ Դեղին Ջեկի ու սևամորթ Սև Ջեկի հետ։ Մուլատը բնութագրված է որպես մռայլ, չար, դաժան ու վրիժառու կերպար։ Հերոսը, որի անունից պատմվում է վեպը, դա բացատրում է հետևյալ կերպ. «Մուլատները հպարտանում են իրենց դեղին մորթով, մտավոր և ֆիզիկակական հատկանիշներով իրենց «բարձր» են դասում սևամորթներից, այդ պատճառով ավելի սուր են զգում իրենց ստորացուցիչ դրության անարդարացիությունը»։ Իսկ սևամորթներին նա բնութագրում է այսպես. «Հազվադեպ է պատահում, որ նրանք անզգա վայրենիներ լինեն։ Մարդկային կյանքի ողբերգության մեջ նրանք զոհեր են և ոչ թե չարագործներ։ Որտեղ էլ լինեն, իրենց հայրենի երկրում, թե ուրիշ տեղ, միևնույն է, նրանք դատապարտված են տառապանքի, բայց վրիժառու և դաժան չեն»։ Դրա համար էլ Սև Ջեկը ունի բարի սիրտ ու շատ կապված է հերոսի ու նրա հոր հետ։
Մուլատի ու սևամորթի միջև կա մրցակցուցյուն՝ գեղեցկուհի քվարտերոնուհի Վիոլայի պատճառով։ Մի անգամ, մուլատը փորձելով հասնել նրա բարեհաճությանը, հետապնդում է նրան անտառային արահետում, և Վիոլան բռնությունից փրկվում է միայն հերոսի քրոջ՝ երիտասարդ Վիրգինիայի հայտնվելու շնորհիվ։ Մուլատին ենթարկվում են պատժի, վրիժառությունից նա սպանում է Վիրգինիայի սիրելի եղնիկին, որից հետո նորից է պատժվում, և, այս անգամ, նա դիմում է ծայրահեղության՝ շնիկով հրապուրելով ալիգատորին, նրան բերում է այն լողավազանը, որտեղ, սովորաբար, լողում է աղջիկը։
Նրան մահից փրկում է երիտասարդ հնդկացի Պաուելը՝ հնդկացի կնոջ ու սպիտակամորթի որդին։
Սպիտակամորթ աղջկա դեմ մահափորձի համար մուլատին դատապարտում են մահապատժի՝ ողջակիզման։ Մահապատժի պատրաստությանը ակտիվ մասնակցություն են ունենում հարևան ագարակի տերերը՝ հայր և որդի Ռինգոլդները. բոլորին հայտնի է, որ երիտասարդ Ռինգոլդը երազում է Վիրգինիայի հետ ամուսնության մասին։ Պաուելն ու Արենս Ռինգոլդը փոխանակվում են վիրավորանքներով, և նրանց միջև ծագած կռվի արդյունքում Դեղին Ջեկին հաջողվում է փախչել։ Նրան հետապնդում են, բայց հետապնդողների աչքի առաջ նա դառնում է կոկորդիլոսի զոհը։
Միևնույն ժամանակ, Ռինգոլդը ընկերների՝ Նեդ Սպենսի և Բիլլ Ուիլյամսի հետ որոշում են պատժել հպարտ հնդկացուն, որին մտրակներից փրկում է վեպի հերոսը։
Դրանով սկսվում է վեպի հերոսի և հնդկացու միջև բարեկամությունը, որին հետագայում միանում են Վիրգինիան, և Պաուելի քույրը՝ Մայումին։ Բարեկամությունը երկար չի տևում. դրա մասին իմանում են հերոսի ծնողները, և նրան անհապաղ ուղարկում են Ուեստ-Պոյնտ՝ ուսանելու։
Երբ նա վերադառնում է Ֆլորիդա՝ այստեղ հասունանում է պատերազմը հնդկացիների հետ, որոնց հողերին ձգտում են սպիտակամորթ վերաբնակները։ Բայց հնդկացիներին հենց այնպես վտարել իրենց հողերից հնարավոր չէ, որովհետև այդ հարցով գոյություն ունի հատուկ պայմանագիր։ Սպիտակամորթների խնդիրն է՝ խզել ներկա պայմանագիրը և կնքել նորը, որը պարունակում է հնդկացիների վերաբնակեցում նոր հողերում։ Հնդկացիների մերժման դեպքում որոշված է ուժի կիրառում։ Սեմինոլների բնակատեղիներին են մոտենում կառավարական զորքերը։
Վերաբնակեցման հարցի շուրջ հնդկացի առաջնորդները միասնական չեն. մի քանիսը համաձայն են սպիտակամորթների պայմաններին, մյուսները նախընտրում են մարտնչել զորքերի դեմ։ Վերջինների թվում է իր խիզախությամբ փառաբանված երիտասարդ առաջնորդ Օցեոլան։
Մի փոքր հյուրընկալվելով տանը, Ջորջ Ռենդոլֆը մեկնում է Քինգ ամրոցը, որտեղ գտնվում է սեմինոլների հարցերով զբաղվող ղեկավարությունը և ֆլորիդյան բանակի գլխավոր շտաբը՝ գեներալ Կլինչի հրամանատարությամբ, որի մոտ էլ գործուղվում է հերոսը։ Սև Ջեկի հետ զրույցից նա տեղեկանում է, որ Ռինգոլդները Պաուելների ընտանիքից խաբեությամբ խլել են նրանց կալվածքը, և նրանք մեկնել են ինչ-որ տեղ։ Այդ նորությունը շատ է վրդովում նրան, որովհետև նա վաղուց սիրում է Մայումիին։ Ամրոցի ճանապարհին ինչ-որ մեկը կրակում է Ջորջի վրա, և Սև Ջեկն ասում է, թե դա Դեղին Ջեկն էր։
Հերոսի Քինգ ամրոց ժամանման հաջորդ օրը տեղի ՝ ունենում առաջնորդների խորհուրդ, որում կառավարական գործակալ Ուայլի Թոմպսոնը կոչ է անում ստորագրել վերաբնակեցման պայմանագիրը։ Ամենաթեժ պահին հայտնվում է Օցեոլան, որն էլ վճռում է խորհրդի ելքը. նրա ազդեցության տակ՝ գլխավոր առաջնորդը հրաժարվում է դնել իր ստորագրությունը։ Կատաղած ու ցասումով լեցուն Թոմպսոնը դիմում է նրան՝ անվանելով Պաուել, և այդտեղից վեպի հերոսը նրան ճանաչում է։
Գործակալ Թոմպսոնը հնդկացիներին վերջնագիր է ներկայացնում, որով նրան լիազորել է նախագահը՝ կամ վերաբնակեցում, կամ պատերազմ։ Բայց հնդկացիները հայտարարում են, որ պատրաստ են պաշտպանվել։ Այդ ժամանակ գորժակալը նրանց առաջարկում է ևս մեկ անգամ իրենց ներսում ամեն ինչ քննարկել և հավաքվել հաջորդ օրը։
Ուշ երեկոյան Ջորջը հայտնվում է անտառում, սպասելով դավաճան-առաջնորդներին, որոնք պետք ՝ իրեն կարևոր տեղեկություն փոխանցեն։ Անակնկալ հայտնվում է մանկությունից իրեն ծանոթ հնդկացի խելագար կին Հաջ-Եվան և նախազգուշացնում նրան վտանգի մասին։ Նա, իսկապես, ականատես է դառնում չարամիտ պայմանավորվածության. նրա վաղեմի հակառակորդ Արենս Ռինգոլդը որոշել է իրեն սպանել, որպեսզի ամուսնանա իր քրոջ հետ և տիրի ագարակներին։ Սպանությունը պետք է կատարի Դեղին Ջեկը, որը մինչ այդ պահը համարվում էր զոհված։ Հաջորդ օրը Քինգ ամրոցի մոտ տեղի է ունենում գործակալի հանդիպումը հնդկացիների հետ, որի ժամանակ Օցեոային ձերբակալում են, իսկ Հաջ-Եվան ժամադրում է Ջորջին անտառում։
Վեպի հերոսը ուզում է հաշվեհարդար տեսնել Ռինգոլդի հետ։ Ընկերը խորհուրդ է տալիս Ռինգոլդին պատճառ տալ՝ առաջինը իրեն մենամարտի կանչելու համար։ Պատճառը արագ գտնվում է. Ռինգոլդը պարծենում է իր ընկեր՝ գլխավոր հրամանատարի համհարզ Սքոթի սիրային հաջողություններով, որը, իբր Մայումիին իր սիրուհին է դարձրել։ Ջորջը ապտակում է Ռինգոլդին, որից հետո էլ վիրավորում է մենամարտում։
Երեկոյան գալով անտառ, հերոսը ականատես է դառնում Մայումիի և Սքոթի հանդիպմանը։ Աղջիկը խնդրում է Սքոթին օգնել՝ ազատելու եղբորը, բայց նա նրան կեղտոտ առաջարկություն է անում։ Վեպի հերոսը փրկում է աղջկան, և նա ընկնում է նրա գիրկը։
Նույն երեկոյան Ջորջը այցելում է Օցեոլային և խորհուրդ տալիս ստորագրել պայմանագիրը, որովհետև, պայմանագիրը նրան ոչինչ չի պարտավորեցնում. չէ որ, համաձայն պայմանագրի, վերաբնակեցման որոշում պետք է կայացնի ամբողջ ժողովուրդը։ Իսկ այսպես Օցեոլան ազատություն կստանա։
Դրա հետ մեկտեղ սկսվում է կամավորների հավաքագրումը ամերիկյան բանակ։ Նման ջոկատի կազմավորման նպատակով վեպի հերոսն իր ընկերոջ՝ կապիտան Գալլահերի հետ, մեկնում է իր հայրենի Սուոնի բնակավայրը;
Ճանապարհին նրան հայտնի է դառնում, որ իր քույրը գաղտնի հանդիպում է Օցեոլայի հետ։ Նա շատ է վրդովվում, որովհետև նման հանդիպումները կարող են լրջորեն խաղալ աղջկա անվան հետ։ Սակայն, աստիճանաբար նրան սկսում է թվալ, թե Վիրգինիան համակրում է Գալլահերին, իսկ նա նրան պատասխանում է փոխադարձաբար։ Անակնկալ կերպով, հերոսն իմանում է, որ քրոջ մոտ հաճախ է գալիս Արենս Ռինգոլդը։ Նա վախենում է, որ Վիրգինիան կարող է չկշռադատված արարք թույլ տալ և ամուսնանալ նրա հետ։ Բայց պատահաբար ականատես լինելով նրանց հանդիպմանը, նա պարզում է, որ Վիրգինիան փորձում է նվեր ստանալ այն կալվածքը, որը նախկինում պատկանում էր Պաուելներին։ Ավելի ուշ աղջիկը խոստանում է եղբորը՝ ոչ մի ընդհանուր բան չունենալ Ռինգոլդի հետ։
Ջորջին շտապ կանչում են Քինգ ամրոց։ Գիշերը հայտնվելով անտառում, նա գերի է ընկնում հնդկացիների մոտ և ականատես լինում դավաճան-առաջնորդ Օմատլայի նկատմամբ Օցեոլայի վրեժին։ Քիչ ավելի ուշ, Սուրբ Ծննդյան տոնակատարության ժամանակ, հնդկացիները սպանում են գործակալ Թոմպսոնին. այդպես Օցեոլան լուծում է իր վրեժը։
Սկսվում է իսկական պատերազմը, որտեղ հնդկացիները մեկը մյուսի ետևից հաղթանակներ են տանում (մայոր Դեյդի ջոկատի ջախջախումը, ճակատամարտը Ուիտլակուտչիի ափին)։ Մի գլխավոր հրամանատարը փոխարինում է մյուսին, բայց նրանցից ոչ ոք չի կարողանում քիչ թե շատ լուրջ պարտության մատնել հնդկացիներին։ Երկամսյա բացակայությունից հետո նա վերադառնում է տուն։ Նրան տանջում են ծանր նախազգացությունները։ Ժամանելով, նա տեսնում է, որ իր կալվածատունը այրել են, մորը և որպես վերակացու ծառայող քեռուն սպանել, իսկ քրոջը առևանգել։ Ականատեսները մեղավոր են համարում հնդկացիներին, բայց հետագայում պարզվում է, որ Դեղին Ջեկն է հագել Օցեոլայի հագուստը, իսկ առևանգումը կազմակերպել է Ռինգոլդը, որպեսզի հետո հանդես գա փրկարարի դերում և դրանով ստիպի Վիրգինիային իր հետ ամուսնանալ։
Օցեոլայի ձերբակալության պահին, բոժոժավոր օձի խայթոցից, որին միշտ իր մոտ ունենում էր Հաջ-Եվան, զոհվում է Դեղին Ջեկը, որն էլ մատնել էր հնդկացուն՝ իշխանություններին։
Վիրգինիան ամուսնանում է կապիտան Գալլահերի հետ, վեպի հերոսն ամուսնանում է Մայումիի հետ, իսկ Սև Ջեկը, իր կնոջ՝ Վիոլայի հետ մեկնում է Ռենդոլֆների ագարակներից մեկը, որպես վերակացու։
Հերոսները
Ջորջ Ռենդոլֆ - վեպի գլխավոր հերոսը, հենց նրա անունից է պատմվում վեպը, Օցեոլայի ընկերը, ամուսնանում է նրա քրոջ՝ Մայումիի հետ
Վիրգինիա - Ջորջ Ռենդոլֆի քույրը, օգնում է Օցեոլային ետ ստանալ նրա մորից խլված կալվածքը, ռասայական անհավասարության պատճառով «չի կարող» սիրել նրան, ամուսնանում է կապիտան Գալլահերի հետ
Մայումի - Օցեոլայի քույրը, ամուսնանում է Ջորջ Ռենդոլֆի հետ
Արենս Ռինգոլդ - երիտասարդ ագարակատեր, սիրահետում է Վիրգինիային, թշնամանում Ջորջ Ռենդոլֆի հետ։ Սպանվում է Օցեոլայի կողմից՝ նրա անձնական վրեժխնդրության չորրորդ և վերջին զոհը
Դեղին Ջեկ - Ռենդոլֆների մուլատ ստրուկը, վեպի սկզբում մահափորձ է կատարում Վիրգինիայի դեմ, ենթարկվում մահապատժի, բայց փախուստի ժամանակ թվում է՝ զոհվում է, հետո հայտնվում է Ջորջ Ռենդոլֆի դեմ մահափորձ կատարելով, Արենս Ռինգոլդի դրդմամբ Օցեոլայի անունից հարձակվում է Ռենդոլֆների տան վրա, իսկ վերջում մատնում է Օցեոլային կառավարական զորքին։ Սպանվում է Հաջ-Եվայի բոժոժավոր օձի խայթոցից
Սև Ջեկ - Ռենդոլֆների սևամորթ ստրուկն ու Ջորջ Ռենդոլֆի զինակիցը, ամուսնանում է Վիոլայի հետ
Հիքմեն - ծերունի որսորդ, Ջորջ Ռենդոլֆի բարեկամը
Կապիտան Գալլահեր - Ջորջ Ռենդոլֆի ընկերը, ամուսնանում է Վիրգինիայի հետ
Հաջ-Եվա - խելագար հնդկացի կին, օգնում է Ջորջ Ռենդոլֆին՝ փրկելու Մայումիին Սքոթի հետապնդումներից, նրա կցկցտուր խոսքերից կարելի է եզրակացնել, որ ժամանակին խաբվել է Սքոթի հոր կողմից
լեյտենանտ Սքոթ - ամերիկյան հրամանատարի համհարզը, Մայումիին անպարկեշտ առաջարկություն անելու համար դառնում է Օցեոլայի թշնամին ու սպանվում նրա կողմից՝ նրա անձնական վրիժառության երրորդ զոհը
Վիոլա - Վիրգինիայի քվարտերոնուհի ստրկուհին, ամուսնանում է Սև Ջեկի հետ
Նեդ Սպենս - Արենս Ռինգոլդի համախոհը, Ջորջ Ռենդոլֆի դեմ կարարած մահափորձից հետո՝ ենթարկվում է դաշտային մահապատժի, որը իրականացնում է Ջիմ Ուեզերֆորդը
Բիլլ Ուիլլյամս - Արենս Ռինգոլդի համախոհը, Ջորջ Ռենդոլֆի դեմ կարարած մահափորձից հետո՝ ենթարկվում է դաշտային մահապատժի, որը իրականացնում է ծերունի Հիքմենը
Հայր Ռինգոլդ - հարուստ ագարակատեր, Արենս Ռինգոլդի հայրը, իր դիրքից օգտվելով՝ խաբեությամբ խլում է Օցեոլայի մորը պատկանող կալվածքը, վեպի միջնամասում մահանում է
Պատմական դեմքեր
գեներալ Կլինչ - ամերիկյան հրամանատար, որի ենթակայության տակ ծառայում է Ջորջ Ռենդոլֆը
մայոր Դեյդ - ամերիկյան բանակի մայոր, վեպում հիշատակված է նրա ջոկատի ջախջախումը հնդկացիների հետ ճակատամարտում
Հնդկացի առաջնորդներ
Օնոպա - Միկոսոկի ցեղի գլխավոր առաջնորդ (միկո-միկո (առաջնորդների առաջնորդ)), վերաբնակեցման հակառակորդ, վեպում բնութագրվում է, որպես արժանապատիվ, բայց միևնույն ժամանակ Օցեոլայի և այլ կրտսեր առաջնորդների ազդեցության տակ գտնվող առաջնորդ, վերաբնակեցման պայմանագիրը չստորագրելուց հետո՝ կառավարական գործակալի կողմից զրկվում է գլխավոր առաջնորդի կոչումից
Հոյթլ-մեթի (Արշավաձի) - վերաբնակեցման հակառակորդ առաջնորդ, վեպում առկա է նրա բոցաշունչ հայրենասիրական ճառը՝ ընդդեմ վերաբնակեցման
Արպիուկի, Կոա-հաջո, Հոլատա-միկո, Ակոլա, Յախա-հաջո (Խենթ Գայլ), Էխա Մաթա (Ջրի Օձ), Պոշալա (Թզուկ), Ամպ, Ալիգատոր - վերաբնակեցման հակառակորդ առաջնորդներ
Աբրամ - սևամորթ առաջնորդ, Միկոսոկի ցեղի հետ ապրող սևամորթների առաջնորդը, Օնոպայի խորհրդականն ու վերաբնակեցման մոլի հակառակորդներից մեկը
Չարլզ Օմատլա - վերաբնակեցման կողմնակից առաջնորդ, Օնոպայի՝ կառավարական գործակալի կողմից գլխավոր առաջնորդությունից զրկվելուց հետո, նույն գործակալի կողմից օծվում է, որպես «սեմինոլների թագավոր», սակայն, շատ չանցած սպանվում է Օցեոլայի կողմից՝ նրա անձնական վրիժառության առաջին զոհը
Լուստա Հաջո (Սև Կավ), Օխալա (Մեծ Ռազմիկ), Իտոլասե եղբայրներ - վերաբնակեցման կողմնակից առաջնորդներ
Գրականություն
Կատեգորիա:Պատմական վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն վեպեր Կատեգորիա:1859 վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Վեսկիառու
Վեսկիառու (Veskiaru), գյուղ Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Պաիդե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 10 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Պաիդե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Կուզմինովկա (գյուղ, Լենինոգորսկի շրջան)
Կուզմինովկա (Кузьминовка), գյուղ Ռուսաստանի Թաթարստան հանրապետության Լենինոգորսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:19-րդ դարում հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Թաթարստան հանրապետության Լենինոգորսկի շրջանի բնակավայրեր
Ռուդնյա-Ռադովելսկայա
Ռուդնյա-Ռադովելսկայա (Рудня-Радовельська), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օլևսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1900 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ռուդնյա-Ռադովելսկայա գյուղում բնակվում էր 93 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,8 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 116,25 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օլևսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1900 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ընձառյուծը (գիրք)
Ընձառյուծը (Il Gattopardo - «Իլ Գաթոպարդո»), պատմավեպ, իտալացի գրող Տոմազի դի Լամպեդուզայի միակ վեպը։ Այն իտալական վերածննդի ժամանակաշրջանում արիստոկրատական ընտանիքի անկման մասին է։ Հրատարակվել է 1958 թվականին՝ հեղինակի մահվանից հետո, և դարձել իտալական գրականության ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկը։ 1959 թվականին վեպն արժանացել է Ստրեգա մրցանակի։ «Ընձառյուծը» վեպի վերաբերյալ երկու հոդված է գրել Լուի Արագոնը, որը «Ընձառյուծը» բնութագրել է այսպես․
1963 թվականին վեպի հիման վրա Լուկինո Վիսկոնտին նկարահանել է համանուն ֆիլմ։
Ստեղծման և հրապարակման պատմություն
Մինչև 1950-ական թվականները Ջուզեպպե Տոմազի դի Լամպեդուզան գրական գործունեությամբ չի զբաղվել։ Մասամբ, իր զարմիկի՝ բանաստեղծ Լուչո Պիկոլո դի Կալանովելի հետ կեսկատակ մրցակցության պատճառով, երբ 1950 թվականին Կալանովելը հրատարակել է բանաստեղծությունների ժողովածու, Լամպեդուզան դիմել է արձակ ժանրին։ Նախնական գաղափարը համեստ է եղել։ Դա «Մեկ օր սիցիլիացու կյանքից» պատմվածքն էր, որտեղ սիցիլիացին հեղինակի սեփական նախապապն է, իսկ օրը՝ Ջուզեպպե Գարիբալդիի՝ Սիցիլիայում ափ իջնելու օրը ։ Սակայն շուտով մտահղացումն ընդարձակվել է, և հեղինակը սկսվել է իր «պատմվածքների շարքը»՝ մտերիմներին հոռետեսորեն ասելով, որ ի զորու չէ «Ուլիսես» գրել (Լամպեդուզան եղել է այդ վեպի հեղինակ Ջոյսի առաջին երկրպագուներից մեկը Իտալիայում) ։ Գրողի խորթ որդին՝ Ջոակինո Լանցա Տոմազին, ժողովածուի առաջին հրատարակության նախաբանում մեջբերել է Լամպեդուզայի հետևյալ պատգամը․
Ձեռագիրը մերժվել է երկու հրատարակիչների կողմից և հրատարակվել է 1958 թվականի նոյեմբերի 11-ին «Ֆելտրինելլի» հրատարակչության կողմից։ Հաջորդ տարի վեպն արժանացել է Ստրեգա մրցանակի։ «Ընձառյուծ» վեպին երկու հոդված է նվիրել Լուի Արագոնը ։ 2000-ական թվականների սկիզբներին վեպն Իտալիայում ունեցել է գրեթե 100 հրատարակություն, իսկ քննադատական ուսումնասիրությունների մատենագրությունը հարյուրավոր անուններ է կազմում։
Հրատարակումից անմիջապես հետո վեպը թարգմանվել է անգլերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն։ Ռուսերեն առաջին թարգմանությունը կատարել է Գ․ Ս․ Բրեյթբուրդը, որը հրատարակվել է 1961 թվականին « Արտասահմանյան գրականության հրատարակչությունում »։ 2006 թվականին հրատարակվել է Ե․ Դիմիտրիևայի ռուսերեն նոր թարգմանությունը՝ «Վագրակատու» վերնագրով ։
Անվանում
Իտալերեն gattopardo բառը նշանակում է սերվալ կամ օցելոտ, որը վագրակատվից ավելի փոքր չափեր ունի, այդ իսկ պատճառով վեպի ռուսերեն առաջին թարգմանիչը ուղղակի հայտարարել է․
Բովանդակություն
Գլխավոր հերոսը Սալինայի իշխան՝ կնամոլ, դոն Ֆաբրիցիո Կորբերան է, ով 19-րդ դարի սիցիլիացի նշանավոր ազնվական է Լամպեդուզայից։ Սիցիլիայի երկու թագավորությունների կործանման և իր համար սովորական դարձած սոցիալական կարգերի և կենսակերպի կործանման ականատեսն է դառնում։ Վեպի վերնագիրը իտալերեն նշանակում է կատվազգիների ընտանիքի գիշատիչ, որը պատկերված է Լամպեդուզայի տոհմի գերբի վրա, և որն էլ, համապատասխանաբար, Սալինա մտացածին տոհմի գերբն է։ Սյուժեն գծային  է, վեպը բաժանված է մասերի, այլ ոչ թե գլուխների։ Դեպքերն ընդգրկում են 1860 թվականի մայիսի 12-ից մինչև 1910 թվականի մայիսի առաջին տասնօրյակն ընկած ժամանակահատվածը, երբ շիկամազ Գարիբալդին ափ է իջնում Սիցիլիայում՝ երկու Սիցիլիաների վերամիավորման համար պայքարելու ։
Առաջին մաս
Դեպքերը տեղի են ունենում 1860 թվականի մայիսին, Պալերմոյում, Սալինայի քաղաքային պալատում և քաղաքի արվարձանում։ Իշխանի ընտանիքը և նրա խոստովանահայրը՝ ճիզվիտ Պիրրոնիեն, տեղեկություն են ստանում գարիբալդիական հազարանոց բանակի ափ իջնելու մասին, որի հետ փորձում է միավորվել Սալինայի իշխանի եղբորորդին՝ երիտասարդ, պատվախնդիր և պարտքերով ծանրաբեռնված իշխան Տանկրեդի Ֆալկոներին։ Պիրրոնեի հետ զրույցի ժամանակ Սալինայի իշխանը միտք է հղանում, որ նույնիսկ եթե Իտալիան միավորվի, հասարակական կարգը մնալու է անփոփոխ, այն դեպքում, երբ ճիզվիտը կարծում է, որ հեղափոխությունը կհանգեցնի Հռոմեական եկեղեցու անկմանը։ Այստեղ նաև նկարագրվում են իշխանի մտքերը իր ընտանեկան կյանքի մասին․ նա իր կնոջ հետ լույս աշխարհ է բերել յոթ երեխա, բայց, այդ ամենով հանդերձ, «ոչ մի անգամ չի տեսել նրա պորտը» և մարմնավաճառների ծառայություններից է օգտվում։
Երկրորդ մաս
Դեպքերը տեղի են ունենում 1860 թվականի օգոստոսին։ Իշխանի ընտանիքը տեղափոխվում է Դոննաֆուգատ քաղաքի ընտանեկան նստավայրը (նրա նախատիպը Սանտա Մարգերիտա դի Բելիչե ի 17-րդ դարում կառուցված «Ընձառյուծի վիլլան» է  - Villa del Gattopardo է) ։ Սալինայի իշխանը ճամփորդության ժամանակ մտմտում է Գարիբալդիի՝ կղզին գրավելու մասին։ Նա վերհիշում է, թե ինչպես գարիբալդիականները, այդ թվում նաև Տանկրեդին, այցելել էին իր Պալերմոյի ամրոցը, ավելին, Տանկրեդին սիրախաղ էր անում իր դստեր՝ Կոնչետտայի  հետ։
Դոննաֆուգատում իշխանին ողջունում են նոր քաղաքագլուխը՝ ոչ ազնվատոհմ դոն Կալոջերո Սեդարան և երգեհոնահար դոն Չիչոն։ Ընդունելության ժամանակ Սեդարան ներկայանում է աղջկա՝ Անժելիկայի հետ, որն իր արտաքինով և կրքոտությամբ մեծ տպավորություն է թողնում ներկաների վրա։ Ընթրիքից հետո քահանա Պիրոնեն իշխանին ասում է, որ Կոնչետան անպատասխան սիրահարված է Տանկրեդիին։ Իշխանը պատասխանում է, որ Կոնչետայի օժիտը չի համապատասխանում երիտասարդ ազնվականի հավակնություններին, իսկ դաստիարակությունը և բնավորությունը թույլ չեն տա դառնալ արժանավոր զուգընկեր Վիեննայի կամ Պետերբուրգի ապագա դեսպանի համար։
Երրորդ մաս
Դեպքերը տեղի են ունենում 1860 թվականի հոկտեմբերին, Դոննաֆուգատում։ Տանկրեդին խնդրում է, որ իշխանը դոն Կալոջերոյից իր համար խնդրի Անժելիկայի ձեռքը։ Սալինայի իշխանը որսի է հրավիրում դոն Չիչոյին և հարցուփորձ է անում Սեդարայի ընտանիքի մասին, ընդ որում երգեհոնահարը հայտնում է իր վրդովմունքը քաղաքապետի ընտրությունների կեղծարարությունից, որի ժամանակ Կալոջերո Սեդարան լիովին միաձայն է անցել։ Դոն Չիչոն չարությամբ հայտնում է, որ Կալոջերոն իր ամբողջ կարողությունը ձեռք է բերել անօրինական ճանապարհով, ինչպես նաև նկարագրում է, թե նա ինչպես է հայրական տնից փախել Անժելիկայի մոր հետ և թե ինչպես է մեջքին կրակելով սպանել  աներոջը (Սալինայի վարձակալ Պեպեին, որի մականունը Կեղտ էր)։ Դրանից հետո Սալինայի իշխանը Չիչոյին փակում է ախոռում և սկսում է Կալոջերոյի հետ բանակցել։ Նա հասկանում է Սիցիլիայի հնագույն տոհմի հետ բարեկամության բոլոր օգուտները և մեծ օժիտ է խոստանում, ինչպես նաև հայտնում է, որ նոր կառավարությունը մտադիր է իրեն  Բարոնի կոչում շնորհել։
Չորրորդ մաս
Դեպքերը տեղի են ունենում 1860 թվականի նոյեմբերին Դոննաֆուգատ ամրոցում, որտեղ Տանկրեդին և Անժելիկան իրենց հարսանիքին են նախապատրաստվում։ Պարզվում է, որ Սալինայի իշխանը և Կալոջերոն սկսել են իրար նմանվել՝ իշխանը գործնական հարցերում դարձել էր ավելի անսկզբունքային և դաժան, իսկ դոն Սեդարան հասկացել է արտաքին տեսքի և շարժուձևերի կարևորությունը։
Տանկրեդին այցելում է իշխանին կոմս Կավրիագիի հետ միասին, որի հետ փորձում էր ամուսնացնել Կոնչետային։ Կավրիագին և Տանկրեդին թագավորական գվարդիայի համազգեստներով են։ Նրանք բացահայտ ուրանում են իրենց գարիբալդիական անցյալը։
Հինգերորդ մաս
Դեպքերը տեղի են ունենում 1861 թվականի փետրվարին։ Հայր Պիրոնյեն այցելում է հարազատ գյուղ և նայում է նոր կարգերից հետո կատարված փոփոխությունները։ Բենեդիկտյան վանքի հողերը առգրավվել և վաճառվել են տեղացի վաշխառուներին։ Նախկին անվճար արտոնությունները սկսեցին եկամուտներ բերել նոր տերերին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում արիստոկրատների և հասարակ մարդկանց մասին Պիրոնյեի մենախոսությունը, որտեղ բացատրվում է, թե ինչու Սալինա իշխանը  չի արձագանքում հեղափոխության իրադարձություններին։
Վեցերորդ մաս
Դեպքերը տեղի են ունենում 1862 թվականի նոյեմբերյան մի երեկոյի ժամանակ, երբ Անժելիկան պետք է գնա իր առաջին պարահանդեսին։ Այն կազմակերպվում է Պոնտելեոնի ընտանիքի կողմից, մինչդեռ Սեդարան զբաղված է արիստոկրատների հետ շփվելով, իսկ Տանկրեդին և Անժելիկան շփվում են միմյանց հետ, իշխանը ձանձրույթով թափառում է պալատում։ Նկատելով Գրյոզի «Ընտանիքի հոր մահը» նկարը՝ իշխանը մտորում է ․
Այստեղ նրան գտնում են Տանկրեդին և Անժելիկան և տանում են պարասրահ։ Անժելիկան իշխանին խնդրում է վալս պարել իր հետ։ Վալսի ավարտին նրանք դահլիճի միակ պարողներն էին մնացել։ Հասկանալով, թե երիտասարդ սիրահարների համար ինչքան ձանձրալի կլինի ծեր քեռիների հետ ընթրիքը՝ իշխանը լքում է պարահանդեսը։ Առավոտյան մշուշում նա դիտում է Վեներան (իշխանը հետաքրքրվում է աստղագիտությամբ) և ակնկալում է «հանդիպում․․․ նրա անխախտ ճշմարտությունների և հավերժական հանգստի սահմաններում»։
Մաս յոթերորդ
Դեպքերը տեղի են ունենում 1883 թվականի հուլիսին նեապոլիտանական «Տրինակրիա» հյուրանոցում։ Սա վեպի երկու ավարտներից մեկն է։ Իշխանը վաղուց նկատել էր իր ուժերի անկումը և զգում էր, որ մահանում է։ Նա հիշում է իր ընտանիքի անդամներից ողջ մնացածներին և մահացածներին, հատկապես որդիներին, որոնցից մեծը փախել էր տանից և հիմնավորվել էր Լոնդոնում։ Ստանալով վերջին օծումը՝  Սալինան ամփոփում է իր կյանքի արդյունքները և հանգում է հիասթափեցնող այն մտքին, որ 73 տարիներից միայն երեքն է ապրել լիարժեքորեն։ Մահանալուց անմիջապես առաջ նրա առաջ հառնում է Մահը՝ երիտասարդ կնոջ կերպարով։