cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սեսիլյա Կուցեսկու-Շտորկ
Կյանք և գործունեություն
1906 թվականին նկարիչը վերջնականապես տեղափոխվել է Բուխարեստ, որտեղ ծանոթացել է գերմանական ծագումով ռումինացի հայտնի քանդակագործ Ֆրեդերիկ Շտորկի հետ, և նրանք ամուսնացել են։ Ամուսնությունից Ֆրեդերիկը (Ֆրից) և Սեսիլյան ունեցել են երկու դուստր` Գաբրիելան (հետագայում` ճարտարապետ) և Սեսիլյան (հետագայում կերամիկայի քանդակագործ)։ Սեսիլյա Կուչեսկու-Շտորկը հիմնականում հայտնի է իր մոնումենտալ, որմնանկարային կոմպոզիցիաներով և զարդանկարներով։ Նկարել է նաև բնանկարներ, դիմանկարներ և ժանրային կտավներ։ 1916 թվականին դարձել է Բուխարեստի գեղարվեստի ակադեմիայի նկարչության պրոֆեսոր՝ այդպիսով դառնալով առաջին կին արվեստագետ պրոֆեսորը Եվրոպայում։ Նրա ամենահայտնի գործերից է 1933 թվականին Բուխարեստի էկոնոմիկայի ակադեմիայում ստեղծված Ռումինիայի առևտրի պատմության գեղանկարչական որմնանկարները։ 1924 թվականին և 1928 թվականին Սեսիլյա Կուչեսկու-Շտորկը ներկայացրել է Ռումինիան Վենետիկի բիենալեում։ 1937 թվականին նա ընտրվել է Ռումինիայի կերպարվեստի միության նախագահ։ 1943 թվականին նկարչուհին հրապարակել է Fresca unei vieți ինքնակենսագրական ուսումնասիրությունը։
Հիշատակ
2010 թվականի հունիսին Բուխարեստի Տնտեսագիտական ուսումնասիրությունների ակադեմիայի ռեկտոր Գեորգե Ռոչայի և Կիյնենի քաղաքապետ Իոն Նիկոլաեի նախաձեռնությամբ Ռյուլ Վադուլուի գյուղում տեղադրվեց հուշատախտակ ։
Ֆրեդերիկ և Սեսիլյա Կուցեսկու-Շտորկների անվան ժամանակակից արվեստի թանգարանը գտնվում է Բուխարեստում և նվիրված է նկարչին ու նրա ամուսնուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռումինացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ռումինացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ռումինացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ժյուլիանի ակադեմիայի շրջանավարտներ
(1431) Լուանդա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,619174 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1362 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1022 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1548,26 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,232519 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,01° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1937 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սիրիլ Ջեքսոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կրիլով (Զավետինսկի շրջան)
Կրիլով (Крылов), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Զավետինսկի շրջանում։ Մտնում է Շեբալինսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Արտաքին հղումներ
Крылов (хутор)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Զավետինսկի շրջանի բնակավայրեր
Մարիա Յորք
Մարիա Յորք (Mary of York; )՝ անգլիական արքայադուստր Յորքերի տնից, Անգլիայի թագավոր Էդուարդ IV-ի և Էլիզաբեթ Վուդվիլի երկրորդ դուստրը։
Մարիայի կյանքի առաջին տարիները սերտորեն կապված են նրա ավագ քրոջ՝ ապագա թագուհի Էլիզաբեթ Յորքի հետ, ով տասնութ ամսով մեծ էր նրանից։ Արքայադուստրերը դաստիարակվել և կրոնական կրթություն են ստացել միասին և մանկուց սովոր են եղել թագավորական նստավայրերի միջև հաճախակի տեղաշարժերին։ Ժամանակ առ ժամանակ աղջիկներին կանչում էին արքունիք, որտեղ նրանք ներկա էին լինում տոնակատարություններին և պետական այցերի ժամանակ։ Արքայադուստրերի համար նախատեսված էր նաև օրվա խիստ ռեժիմ, իսկ նրանց անվտանգությանը հատուկ ուշադրություն էր դարձվում։ Հատկանշական է, որ հաշվեգրերում, որոնք վերաբերում են աղջիկների մանկության ժամանակներին, խաղալիքների համար արված ծախսեր գրեթե նշված չեն։
1469 թվականին Մարիայի հայրը կոնֆլիկտ ունեցավ իր վաղեմի կողմնակից կոմս Ուորիքի հետ, ով Մարիայի հորեղբայր Քլարենսի դքսի և նախկին թագուհի Մարգարիտա Անժուացու հետ դաշնակցած խռովություն բարձրացրեց թագավոր դեմ։ Շուտով Էդուարդ IV-ը գահընկեց արվեց, իսկ Մարիան մոր և քույրերի հետ հայտնվեց Վեստմինստերյան աբբայությունում, որտեղ նրանք անցկացրեցին հաջորդող հինգ ամիսները։ Ապաստարանում լույս աշխարհ եկավ նաև Մարիայի կրտսեր եղբայրը՝ Էդուարդը, որի ծնունդը արքայադստեր հորը դրդեց արագացնել իր թագավորության վերանվաճումը։ 1471 թվականի ապրիլին Էդուարդ IV-ը իր իշխանության տակ վերադարձրեց Լոնդոնը և անմիջապես ընտանիքին տեղափոխեց իր մոր նստավայրը, իսկ հետո՝ Լոնդոնի Թաուեր։
Ուորիքի կուսակցության վերջնական ջախջախումից և երկրում խաղաղության վերականգնումից հետո Մարիայի և նրա ավագ քրոջ համար սկսեցին փեսացուներ փնտրել։ Էլիզաբեթին հարմար գտան ամուսնացնել ֆրանսիական դոֆին Կարլի հետ, որի հարսնացուն կարող էր լինել նաև ինքը՝ Մարիան, քրոջ վաղաժամ մահվան կամ ամուսնության այլ խոչընդոտների առկայության դեպքում։ 1481 թվականին Մարիայի փեսացուն պետք է դառնար Դանիայի ապագա թագավոր Ֆրեդերիկ I-ը, սակայն երբ բանակցություններ էին ընթանում ամուսնության շուրջ, Մարիան ծանր հիվանդացավ և մահացավ։
Կրոնական դաստիարակություն և կյանքը արքունիքում
Երբեմն փոքրիկ արքայադուստրերին կանչում էին պալատ, որտեղ նրանք ներկա էին լինում փառատոներին և պետական այցերին։ Պալատում Էլիզաբեթը և Մարիան միանում էին իրենց մոր շքախմբին՝ նրա և նրա տիկնանց օրինակով ուսումնասիրելով երաժշտություն, երգ, պար, ասեղնագործություն և այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ էր համարվում նրանց՝ թագավորի ապագա կին, մայր և «պալատի զարդ» դերերին նախապատրաստելու համար։ Աղջիկները հագնվում էին մանրանկարներով շքեղ հագուստներ, որպիսիք կրում էին ազնվական կանայք, ինչպես նաև, երբ մեծանում էին, սովորում էին կառավարել ծանր գործվածքները, երկար շլեյֆերը և բարդ գլխակապերը։ Արքայադուստրերը բարեկիրթ շարժուձևերին տիրապետում էին վաղ տարիքից. Երիտասարդ իշխանուհիները մեծ ակնածանքով էին վերաբերվում իրենց ծնողներին, որոնց հաճախ չէին տեսնում, այն երեկոները, երբ նրանք միասին էին, աղջիկները ծնկի էին իջնում իրենց հոր և մոր առջև և փափագում էին նրանց օրհնությունը, որը տրվում էր «Հանուն Հոր, Որդու և Սուրբ Հոգու»։
Օրվա ռեժիմ
Ամենօրյա ռեժիմը, որին հետևում էին Էլիզաբեթը և Մարիան, հավանաբար նման էր նրան, որը հետագայում սահմանվեց թագավորի կողմից իրենց եղբայր Էդուարդի համար, երբ վերջինս դարձավ երեք տարեկան, ինչպես նաև դա կարող էր հիմնված լինել այն սովորույթների վրա, որոնք նկարագրված են իրենց հորեղբայր Քլարենսի դուքս Ջորջի կենցաղային գրքերում։ Երեխաներին արթնացնում էին առավոտյան ժամը 6-ին, որպեսզի նրանք կարողանային «[իրենց] տարիքին համապատասխան հարմար ժամին ոտքի ելնել»՝ իրենց ննջարանում մասնակցելու առավոտյան աղոթքին։ Այնուհետև հնչող զանգը նրանց տեղեկացնում էր, որ ժամանակն է գնալ պատարագի, որը տեղական մատուռում մատուցում էր տնային քահանան։ Պատարագի ծառայությունների կանոնավոր պահպանումը թագավորի երեխաների համար դիտվում էր որպես անհրաժեշտություն, որի շնորհիվ Էլիզաբեթը մեծացավ որպես բավականին բարեպաշտ տիկին։ Պատգարագից անմիջապես հետո արքայադուստրերը նախաճաշում էին. նախաճաշի հավանական բաղադրիչներն էին հացը, կարագը, էլը, ձուկը, միսը կամ ձուն։ Արքայադուստրերի ճաշը մատուցվում էր առավոտյան ժամը 10-ին կամ 11-ին, իսկ հացկերույթն իրենից ներկայացնում էր «ազնիվ ծառայություն» այն ուտեստներից, որոնք «մատուցվում էին հարգված մարդկանց» և շքազգեստներ հագած սկվայրերի կողմից», և կարող էր շարունակվել մինչև երկու ժամ։ Սննդի ընդունման ժամանակ քույրերին կարդում էին խրատական ու վեհանձն պատմություններ, բացի դա թագավոր Էդուարդ IV-ը պնդել է, որ իր երեխաների տներում չլինեն «սկանդալիստներ, խուլիգաններ, վտանգավոր մարդիկ կամ դավաճաններ», և բոլոր խոսակցությունները նրանց ներկայությամբ լինեն « առաքինի, ազնիվ ... և իմաստուն»։ Ճաշից հետո արքայադուստրերը լոգանք էին ընդունում և, հնարավոր է, ցերեկային քուն մտնում։ Ավելի ուշ աղջիկներին ըմպելիքներ ու հաց էին բերում, որից հետո հնչում էր երեկոյան ժամերգությունն ազդարարող զանգը։ Ընթրիքը մատուցվում էր երեկոյան ժամը 4-ին։ Երեկոյի մնացած մասն արքայադուստրերն անցկացնում էին զվարճանքների մեջ, ինչպիսիք էին խաղերն ու երաժշտությունը․ թագավորի դուստրերը քնում էին երեկոյան ժամը 8-ին՝ նախապես սնվելով հացով, Էլով կամ գինիով և այլ մթերքներով։ Հատկանշական է այն փաստը, որ այդ ժամանակաշրջանի իշխանուհիների պալատական հաշիվներում խաղալիքներ գրեթե չեն հիշատակվում։
Հատուկ ուշադրություն էր դարձվում արքայադուստրերի անվտանգությանը։ Այն բանից հետո, երբ երեկոյան ժամը 8-ին փակվում էին Էլիզաբեթի և Մարիայի ննջարանի դռները, ոչ ոք, բացի նրանց անձնական ծառաներից, չէր կարող մտնել նրանց մոտ։ Աղջիկների ննջարանում գիշերը վառ էին թողնում մոմը կամ ջահը. բացօթյա դարպասները փակվում էին երեկոյան ժամը 9-ին, ձմռանը և ամռանը՝ 10-ին։ Պահապանները գիշերը երեք-չորս անգամ շրջայց էին կատարում ամրոցի տարածքով՝ ստուգելով յուրաքանչյուր սենյակ։ Ավելի ուշ արքայազն Էդուարդին հատուկ անձ էր կցվել, որը գիշերում էր նրա ննջարանում և գիշերային ժամերին հետևում էր տղայի անվտանգությանն ու առողջությանը; հավանաբար, արքայադուստրերը նույնպես նման մարդ ունեցել են։
1469—1471 թվականների ճգնաժամ
1469 թվականի մարտին Էլիզաբեթ թագուհին ծնեց ևս մեկ դուստր՝ Սեսիլիային, ինչը լուրջ անհանգստություն առաջացրեց թագավորի մոտ և ստիպեց նրան մտածել, որ իրենից հետո երկիրը կղեկավարի ավագ դուստրը՝ Էլիզաբեթը։ Մեկ տարի առաջ արքունիքում լուրեր էին տարածվել թագավորի կողմնակից կոմս Ուորիքի և թագուհու միջև թշնամանքի սրման մասին․ թագուհու բազմաթիվ հարազատներն էին պալատում առաջ քաշել կոմսին։ Նույն 1468 թվականին Էդուարդ IV-ի և Ուորիքի միջև պառակտում էր տեղի ունեցել թագավորի քրոջ՝ Մարգարիտայի ամուսնության պատճառով. Ուորիքը, չկարողանալով թագավորին ամուսնացնել ֆրանսիական արքայադստեր հետ, ցանկանում էր Ֆրանսիայի հետ դաշինք կնքել Մարգարիտայի և ֆրանսիացի արքայազնի ամուսնության միջոցով, սակայն Էդուարդ IV-ը, Վուդվիլների խորհրդով, քրոջը կնության տվեց Ֆրանսիայի թշնամու՝ բուրգունդացի դուքս Կարլին, որին Ուորիքն ատում և արհամարհում էր։ Ուորիքի և թագավորական զույգի միջև թշնամանքը հանգեցրեց կոմսի միությանը թագավորի կրտսեր եղբոր՝ Ջորջ Քլարենսի հետ, որին Մարիայի ավագ քույրը, փաստորեն, հեռվացրել էր գահաժառանգի պաշտոնից։
Ավելի վաղ, դեռևս այն ժամանակ, երբ թագավորը մտերիմ էր Ուորիքի հետ, կոմսը ցանկանում էր իր դուստրերին՝ Իզաբելային և Աննային, որոնք Անգլիայի ամենահարուստ ժառանգորդուհիներն էին, ամուսնացնել թագավորի եղբայրների հետ, սակայն Էդուարդ IV-ը մերժել էր նրան՝ վախենալով Նևիլների առաջխաղացումից։ 1469 թվականի հուլիսին Քլարենսը բացահայտ անհնազանդություն ցուցաբերեց եղբորը՝ Կալեում ամուսնանալով Ուորիքի ավագ դստեր հետ, այնուհետև նրանք երկուսով զորքով ժամանեցին Անգլիա և հայտարարեցին Ջորջի՝ անգլիական գահի նկատմամբ հավակնությունների մասին՝ Էդուարդ IV-ին հայտարարելով բաստարդ, որը ծնվել է Սեսիլիա Նևիլի և անգլիացի աղեղնավոր Բլեյբերնի հետ կապից։ Այդ ժամանակ թագուհին առնվազն երկու դուստրերի հետ, որոնցից մեկը Էլիզաբեթն էր, այցելում է Նորիջ, որտեղ նրանց ընդունում են շքեղ հանդիսություններով և թատերական ներկայացումներով։ Թագուհուն և արքայադուստրերին բնակեցրել էին քարոզիչ-վանականների տանը, որտեղ թագավորական ընտանիքը նորություններ է ստանում այն մասին, որ Ուորիքը ոչ միայն հաղթել է Էջքոթ Մուրի ճակատամարտում, այլև բռնել է թագավորին, ինչպես նաև՝ առանց դատարանի մահապատժի է ենթարկել Էլիզաբեթ թագուհու հորը և եղբորը՝ կոմս Ռիվերսին և Ջոն Վուդվիլին։ Հայտնի չէ, թե ինչպես է պապի մահն ազդել արքայադուստրերի վրա, սակայն, ամենայն հավանականությամբ, թագուհին երեխաներից թաքցրել է կատարվածը։ Այդ ձերբակալվել էր նաև թագուհու մայրը՝ Ժակետա Լյուքսեմբուրգցին, ում մեղադրում էին կախարդության և թագավորին կախարդելու մեջ։ Թեև արքայադստեր տատիկը արդարացվեց, սակայն այս տհաճ դրվագը, ինչպես նաև կոմս Ռիվերսի մահապատիժը ցույց տվեցին, թե որքան հեռու էին պատրաստ գնալ Էդուարդ IV-ի թշնամիները՝ նրա կնոջն ու ընտանիքը ոչնչացնելու համար։ Չնայած այս ամենին՝ թագուհին և նրա դուստրերը Ուորիքի կարճատև առաջխաղացման ժամանակ չեն տուժել, բացառությամբ այն բանի, որ Էլիզաբեթ Վուդվիլի աղախնի հաստիքը կրճատել էին.
1469 թվականի աշնանը Էդուարդ IV-ին հաջողվեց ազատություն ստանալ, և արդեն սեպտեմբերին նա հաղթական երթով մտավ Լոնդոն, որտեղ սկսեց ազնվականներին գրավել իր կողմը։ 1470 թվականի գարնանը Էդուարդ IV-ը լիովին վերականգնեց վերահսկողությունը կառավարության վրա և Ուորիքին ու Քլարենսին հայտարարեց դավաճաններ։ Նրանք երկուսն էլ փախան Ֆրանսիա, որտեղ Ուորիքին հաջողվեց 1470 թվականի հուլիսին դաշինք կնքել նախկին թագուհի Մարգարիտա Անժուացու հետ, ով ցանկանում էր գահին վերականգնել իր ամուսնուն կամ որդունվերջինիս ամուսնացնելով Ուորիքի կրտսեր դստեր հետ։ 1470 թվականի սեպտեմբերին, երբ դուարդ IV-ը պատրաստվում էր Ուորիքի և Մարգարիտա Անժուացու միացյալ ուժերի ներխուժմանը, Մարիան և նրա քույրերը իրենց մոր հետ տեղափոխվեցին Լոնդոնի Թաուեր՝ ապահովելու իրենց անվտանգությունը։ Ապագայի ճգնաժամը կանխատեսելով՝ թագուհին հրամայել էր ամրացնել Թաուերը։ Էլիզաբեթ Վուդվիլը հղիության 7-րդ ամսում էր, և նրա համար ծննդասենյակ էին պատրաստել, սակայն դրանից օգտվել նրան չհաջողվեց. երբ Ուորիքը ներխուժեց Անգլիա, վերջինիս եղբայր Մոնթեգյուն լքեց Էդուարդին, իսկ հոկտեմբերի սկզբին Լոնդոնում լուր տարածվեց այն մասին, որ թագավորը եղբոր՝ Ռիչարդ Գլոստերի հետ փախել է երկրից՝ միայն վերադարձի մշուշոտ հույս ունենալով ։ Հոկտեմբերի 6-ին Ուորիքն ու Քլարենսը մուտք գործեցին Սիթի, իսկ արդեն հոկտեմբերի 30-ին պաշտոնապես գահ բարձրացավ Հենրի VI թագավորը։
Ստանալով ամուսնու անկման մասին լուրը՝ թագուհի Էլիզաբեթը մոր և երեք դուստրերի հետ միասին, որոնց թվում էր նաև Մարիան, կեսգիշերին գետային բեռնանավով հապշտապ հեռացավ Թաուերից և ապաստանեց Վեստմինստերյան աբբայությունում, որտեղ նրան գիտեին որպես շատ բարեպաշտ կին։ Երբ թագավորական ընտանիքը ժամանեց, աբբայությունը գրեթե դատարկ էր․ իր հովանավորության ներքո նրանց ընդունեց Վեստմինստերի աբբահայր Թոմաս Միլինգը՝ բարի, հյուրընկալ մարդ, նա չցանկացավ թագուհուն երեխաների հետ տեղավորել հանցագործների հետ և նրանց զիջեց աբբայության արևմտյան մուտքի մոտ գտնվող իր տունը, որտեղ կային երեք սենյակներ և այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ էր թագուհու հարմարության համար։ Թագավորական ընտանիքին օգնություն էին ցուցաբերում նաև հասարակ լոնդոնցիները. մսագործ Ջոն Գուլդը Էդուարդ IV թագավորի ընտանիքին շաբաթական կովի կես և երկու ոչխար էր զոհաբերում, իսկ ձկնավաճառը նրանց մթերքով ապահովում էր ուրբաթ և ծոմապահության օրերին։
Ապաստանում գտնվելով՝ արքայադուստրերը ժամանակի մեծ մասն անցկացնում էին դայակների հետ, քանի որ թագուհի Էլիզաբեթը զբաղված էր 1470 թվականի նոյեմբերի 2-ին ծնված նրանց եղբոր՝ արքայազն Էդուարդի խնամքով։ Մարիան ընտանիքի հետ ապաստանում մնաց ևս հինգ ամիս։ 1471 թվականի ապրիլին, թագավոր Էդուարդ IV-ը, որդու ծննդյան լուրն առնելով, հապշտապ վերադարձավ Անգլիա և Վեստմինստերյան աբբայությունում շնորհակալական աղոթքից հետո իր ընտանիքը դուրս բերեց այստեղից։ Նույն գիշեր թագավորական ընտանիքը տեղափոխվեց, որը թագավորամայր Սեսիլիա Նևիլի նստավայրն էր։ Ապրիլի 11-ին Յորքերը թագավորի մոր, թագուհու եղբայր Էնթոնի Վուդվիլի և Քենթերբերիի արքեպիսկոպոսի ուղեկցությամբ ուղևորվեցին լոնդոնյան Թաուերի թագավորական հանգստավայր, իսկ թագավորը մեկնեց հյուսիս՝ մարտնչելու թագավորությունը համար։ Ապրիլի 13-ին Բարնեթի ճակատամարտում Ուորիքը սպանվեց, մայիսի 4-ին Էդուարդ IV-ը Թյուքսբերիի ճակատամարտում վերջնականապես ջախջախեց լանքասթերներին, որի ժամանակ սպանվեց նաև լանքասթերների ժառանգորդ Էդուարդ Վեստմինստերցին և գերեվարվեց Մարգարիտա Անժուացին։ Սակայն մայիսի 12-ին, քանի դեռ Էդուարդը դեպի Լոնդոն ճանապարհին էր, Լանքասթերների վերջին կողմնակիցները գորհ ձեռնարկեցին Թաուերի վրա՝ նպատակ ունենալով գահին վերադարձնել Հենրի VI-ին․ գետի կողմից գնդակոծվեցին երկու աշտարակներ, որոնցից մեկում Մարիան էր՝ ընտանիքի հետ։ Հարձակումը հետ մղվեց, սակայն դա ստիպեց թագավորին մահվան մատնել իր նախորդին, և 1471 թվականի մայիսի 21-ին թագավոր Հենրի VI-ը խեղդամահ արվեց իր բանտախցում։
Վերջին տարիներ, ամուսնական ծրագրեր և մահ
1474 թվականի վերջին Էդուարդ IV-ը, պատրաստվելով ներխուժել Ֆրանսիա, կտակ ստորագրեց, համաձայն որի Մարիան և նրա ավագ քույրը` Էլիզաբեթը, պետք է տասը հազար մարկի չափով օժիտ ստանային պայմանով, որ արքայադուստրերը ամուսնության հարցում հնազանդ լինեին իրենց մորը և եղբորը՝ թագավորին։ Սակայն ընդամենը երկու ամիս անց Էդուարդ IV-ը Ֆրանսիայի հետ հաշտության պայմանագիր կնքեց, որի պայմաններից մեկը Մարիայի ավագ քրոջ և դոֆին Կարլի ամուսնությունն էր՝ աղջկա ամուսնական համաձայնության տարիքին հասնելուն պես, և Էլիզաբեթի անժամանակ վաճխանի պարագայում դոֆինի հարսնացուն պետք է դառնար Մարիան, սակայն 1481 թվականին աղջիկը, ըստ ամենայնի, նշանադրվեց Դանիայի ապագա թագավոր Ֆրեդերիկի հետ, ինչը նշանակում էր, Ֆրանսիային պահեստային հարսնացու այլևս պետք չէ։ Այլ աղբյուրների համաձայն, նշանադրություն երբեք տեղի չի ունեցել. ամուսնության բանակցությունները սկսվելուց անմիջապես հետո դադարեցվել են արքայադստեր առողջության վատթարացման պատճառով։ Ավելի վաղ Մարիայի հավանական փեսացուն եղել է Ֆրեդերիկի ավագ եղբայր Հովհաննես Դանիացին, բայց հայտնի չէ ՝ ամուսնության բանակցությունները երբևէ սկսվե՞լ են․․․։
1476 թվականին Մարիան, ի թիվս այլոց, ներկա է գտնվել իր հորական պապի՝ Յորքի դքսի և վերջինիս 2-րդ որդու աճյունների վերահուղարկավորման արարողությանը Ֆոտերինգեում։ 1478 թվականին Մարիան ներկա է եղել իր կրտսեր եղբոր՝ Յորքի դուքս Ռիչարդի և Աննա Մոուբրեյի հարսանիքին; 1480 թվականին նա կրտսեր քրոջ՝ Սեսիլիայի հետ ներգրավվել է Կախազարդի Միաբանության տիկնանց մեջ։ Այս ամենից բացի ոչ մի այլ տվյալներ չկան այն մասին, թե ինչպես է ապրել Մարիան վերջին տարիներին, այդ ժամանակաշրջանի փաստաթղթերը պարունակում են միայն տեղեկություններ երկրում տիրող քաղաքական իրավիճակի մասին և չեն անդրադառնում թագավորական ընտանիքի կրտսեր անդամների անձնական կյանքին։
1481 թվականի վերջին Մարիան հիվանդացել և 1482 թվականի մայիսի 23-ին մահացել Պլացենտիա պալատում։ Արքայադստեր մարմինը չի զմռսվել, բայց պճնված է եղել թանկարժեք հագուստներով և հրաժեշտի համար դրված է եղել Գրինվիչի եկեղեցում։ Նույն օրը հոգեհանգստի պատարագ է մատուցվել ՝  կողմից, ևս մեկ ծառայություն տեղի է ունեցել հաջորդ օրը բազմաթիվ կրոնական գործիչների և ազնվականության ներկայացուցիչների՝ ՝, , Դադլիի բարոնի ու  և  ներկայությամբ։ Շքեղ դագաղով Մարիայի մարմինը տեղափոխվել է Վինձորի դղյակի Սուրբ Գեորգի մատուռ և թաղվել կապելլայի հարավ-արևելյան մասում՝ արքայազն Ջորջի՝ Էդուարդ IV-ի և Էլիզաբեթ Վուդվիլի որդու կողքին, որը մահացել էր մանկահասակ տարիքում։ Մարիայի հուղարկավորության ժամանակ լալկաններ են եղել թագուհու քույր բարոնուհի Գրեյը, լեդի Քետրին Գրեյը, լեդի Սթրենջը,  և այլ տիկնայք։ Դաքրի բարոնուհին Մարիայի կրտսեր եղբոր՝ Ջորջի, մահից հետո որպես ֆրեյլին և տնային դաստիարակչուհի ծառայում էր արքայադստերը։ Երրորդ և վերջին պատարագը արդեն հուղարկավորությունից հետո մատուցվել է հասարակ մարդկանց համար։
1789 թվականին կապելլայում վերանորոգում իրականացրած բանվորը պատահաբար հայտնաբերել և բացել է Էդուարդ IV թագավորի և նրա կնոջ՝ Էլիզաբեթ Վուդվիլի դամբարանը։ Դամբարանին հարող տարածքում հայտնաբերվել են երկու երեխաների՝ ենթադրաբար Ջորջի և Մարիայի դագաղներ։ Սակայն 1810 թվականին կապելլայում պատրաստվում էին հուղարկավորության համար տեղ առանձնացնել Ջորջ III-ի ընտանիքի անդամների համար և մեկ այլ տեղանքում հայտնաբերվել են ևս երկու երեխաների մնացորդներ. որոշ մնացորդներ, որոնք լավ են պահպանվել, համընկել են Մարիայի պարամետրերին։ Այսպիսով, հայտնի չէ, թե ում աճյուններն են թաղվել Էդուարդ IV-ի և նրա կնոջ գերեզմանի մոտ։
Մշակույթում
Մարիան Ֆիլիպպա Գրեգորիի «Սպիտակ թագուհին» վեպի երկրորդական կերպարներից մեկն է։ Նա նաև հայտնվում է Գրեգորիի «Սպիտակ թագուհին» վեպի էկրանավորման մի քանի սերիաներում, սակայն նրան անվանապես դիմում են միայն «Իշխանության գինը» սերիայի մեջ. փոքրիկ Մերին էկրանին հայտնվում է ընդամենը մի քանի րոպե՝ 1469 թվականի իրադարձությունների համատեքստում.
Ահամ
Գտնվում է Ստորին Բավարիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Կոմունան գտնվում է Լանդսհուդ շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 1906 մարդ, տարածքը՝ 38 կմ² (2009 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով) ։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 2 74 112։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Մասուդիե (Շապին Գարահիսարի գավառ)
Մասուդիե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Շապին Գարահիսարի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Վոլչի (այլ կիրառումներ)
Վոլչի, կարող է վերաբերել.
Չիշմա-Բուրաևո
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 139 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բուրաևսկի շրջանի բնակավայրեր
Նեդոգարկի (գյուղ, Կրեմենչուգի շրջան)
Նեդոգարկի (Недогарки), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կրեմենչուգի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նեդոգարկի գյուղում բնակվում էր 1 738 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կրեմենչուգի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռավեննա (գավառ)
Ռավեննա (Provincia di Ravenna), գավառ Իտալիայի Էմիլիա Ռոմանիա մարզում։ Մայրաքաղաքը Ռավեննան է։ Գավառը զբաղեցնում է 1,858կմ2 տարածք, բնակչությունը կազմում է 394,543 մարդ (2012 թ.)։ Գավառն ունի 15 կոմունա ։ Հիմնական կոմունաները հետևյալներն են `
Կատեգորիա:Իտալիայի գավառներ
Լոբով (Զավետինսկի շրջան)
Լոբով (Лобов), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Զավետինսկի շրջանում։ Մտնում է Կիսելևսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Զավետինսկի շրջանի բնակավայրեր
Կաստելբելինո
Կաստելբելինո  (Castelbellino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մարկե մարզի Անկոնա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 4197 մարդ (2008), բնակչության խտությունը՝ 692 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 6 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 60030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0731։
Համայնքի հովանավոր սուրբը Մարկոս ավետարանիչն է։
Ռեբու
Ռեբու (Rebu), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Մայդլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 14 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Մայդլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ապոլլոնովկա (գյուղ, Եմելչևի շրջան)
Ապոլլոնովկա (Аполлонівка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Եմելչևի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Եմելչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1870 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
1+1 International
1+1 International, ուկրաինական արբանյակային հեռուստաալիք, «1+1» ազգային հեռուստաալիքի միջազգային տարբերակն է, ուղղված է ուկրաինական սփյուռքի ներկայացուցիչներին։
Հեռարձակումն սկսել է 2006 թվականի մարտին։ Արբանյակային հեռարձակմամբ հասանելի է Եվրոպայում (Sirius 4), Մերձավոր Արևելքում (Amos)։ Որպես վճարովի հեռուստաալիք հասանելի է Կանադայի, ԱՄՆ-ի, Իսրայելի և Մոլդովայի կաբելային ցանցերում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:Ուկրաինալեզու հեռուստաալիքներ
SAFFA
«Կանանց աշխատանքների ցուցահանդես Շվեյցարիայում» (Schweizeische Ausstellung für Frauenarbeit, SAFFA), ազգային ցուցահանդես, որն անց է կացվել 1928 թվականին Բեռնում և 1958 թվականին Ցյուրիխում։ Կազմակերպվել է Կանանց հասարակական միության (Bund Schweizerischer Frauenvereine, BFS; Alliance des sociétés féminines suisses, ASF), Կանանց շվեյցարական կաթոլիկ լիգայի (Schweizerischer Katholischer Frauenbund, SKF; Ligue suisse de femmes catholiques) և Շվեյցարիայի կանաց 28 այլ կազմակերպությունների կողմից՝ ընդգծելու համար կանանց աշխատանքի կարևորությունը և հետպատերազմական շրջանում աշխատող կանանց  երերուն վիճակը։
1928 թվականի SAFFA
Առաջին ցուցահանդեսի խորհրդանիշ է դառնում մեծ խխունջը կառքի վրա, որը խորհրդանշում էր կանաց ընտրական իրավունք տալու հարցի լուծման դանդաղկոտությունը ։
Ցուցահանդեսից ստացած եկամուտը հնարավորություն է տալիս 1931 թվականին հիմնել վարկային կազմակերպություն՝ 350 000 ֆրանկ կապիտալով, որը կարող էր վարկ տրամադրել սեփական ձեռնարկություն ստեղծելու ցանկություն ունեցող կանանց ։ 1967 թվականի հոկտեմբերի 5-ին այն ճանաչվում է որպես հասարակական կարևորության կազմակերպություն ։
Բեռնի ամենօրյան «Der Bund» թերթը 1928 թվականի օգոստոսի 24-ի հրատարակության առաջին էջը նվիրում է SAFFA-ին ։
1958 թվականի SAFFA
SAFFA երկրորդ ցուցահանդեսը տեղի է ունեցել 1958 թվականի հուլիսի 17-ից մինչև սեպտեմբերի 15-ը Landiwiese-ում՝ ցյուրիխյան Վոլլիսհոֆեն (Wollishofen) շրջանում, որտեղ մասնակցում են հարյուրից ավել կազմակերպություններ։ Ցյուրիխի լճում հատուկ այդ իրադարձության համար արհեստական կղզի է ստեղծվում և անվանվում «Սաֆֆա կղզի» (Saffa-Insel), որը հետագայում դառնում է հանդիպումների համար նշանավոր վայր։ Ցուցահանդեսի գլխավոր ճարտարապետը Աննեմարի Հուբահեր- Կոնստամն էր (Annemarie Hubacher-Constam), իսկ թեման՝ «Կնոջ կյանքի շրջապտույտն ընտանիքում, աշխատանքի վայրում և պետությունում» ։ SAFFA-ն ցույց է տալիս կնոջ իրական դերը տնտեսության զարգացման մեջ՝ հանդես գալով որպես սպառող և աշխատող կրթության, արտադրության և հանգստի ոլորտում։ Տնտեսական և սոցիալ-քաղաքական պահանջներին համապատասխան՝  SAFFA-ն ներկայացնում է կնոջ կյանքի մոդելի իդեալը, որն իր մեջ ներառում է երեք փուլ՝ աշխատանք մինչ ամուսնությունը, մայրություն և վերադարձ աշխատաշուկա ֆիզարձակուրդից հետո։ Բացի դրանից ընդգծվում է այն, որ կանայք ի վիճակի են մեղմել բացասական հետևանքներն արագ փոփոխվող աշխարհում, ներդաշնակություն ապահովել ընտանիքի ներսում և դրանից դուրս։ SAFFA-ն աշխատում էր նաև հանուն նրա, որ տղամարդիկ գիտակցեն կանանց՝ հասարակությանը մատուցած ծառայության անհրաժեշտությունն ու նշանակությունը և վերացնեն կանանց նկատմամբ խտրականությունը։ Ցուցահանդեսից ստացած եկամուտը հնարավորություն է տալիս ֆինանսապես աջակցել կանանց փոխօգնության կազմակերպությանը։
Բացառապես կանանց կողմից կազմակերպված և ձևավորված ցուցահանդեսն ունենում է 1,9 միլիոն այցելու։ Երկրորդ ցուցադրության ժամանակ լույս է տեսնում Իրիս ֆոն Ռոտեն-Մեյերի «Կանայք վանդակում» գիրքը (Frauen im Laufgitter), որը հաճախ հիշատակվում է որպես Սիմոնա դը Բովուարի «Երկրորդ սեռը» գրքի շվեյցարական տարբերակ։ Կանանց համերաշխությունը ցուցահանդեսում ներկայացվում է նորարարական՝ ռոտոնդաների ձևով։ Նրանցում արտացոլվում են այնպիսի թեմաներ, ինչպիսիք են «Իմ տունը իմ աշխարհն է», «Թել ու ասեղ», «Խոհանոցում», որոնք մեծ հետաքրքրություն են առաջացնում տնային տնտեսուհիների մոտ։ 1958 թվականի SAFFA-ն նշանավորվում է կանանց ընտրական իրավունքի քվեարկությամբ։ Կազմակերպիչներն իրենց շատ մարտական չեն դրսևորում և նույնիսկ ռոտոնդա են ստեղծում՝ «Դրախտ տղամարդկանց համար» թեմայով ։ Թատերական ներակացման համար նախատեսված վայրում Ռոմի Շնայդերը ներկայացնում է «Լիսիստրատա» կատակերգությունը։
Կանայք ներմուծում են ժամանակի համար նորարարական համարվող շատ գաղափարներ, որոնցից էր նվագախմբի ստեղծումը, որը ելույթ էր ունենում ցուցահանդեսի բացման արարողության ժամանակ։ Այդ նվագախումբը կազմված էր բացառապես կին-երաժիշտներից։ Դիրիժոր է դառնում Շվեյցարիայի առաջին կին-խմբավար Հեդի Սալկան (Hedi Salquin): Նվագախումբը կատարում է հատուկ 1958 թվականի  SAFFA-ի համար գրված Intrada ստեղծագործությունը  ։ Այն ելույթ է ունեցել նաև Ցյուրիխի նշանավոր եկեղեցիներից մեկում Շվեյցարիայի դաշնային խորհրդի առջև։
2020 թվականի SAFFA
Շվեյցարիայի դաշնային խորհուրդը 2007 թվականի փետրվարին ստորագրում է կամընտրական արձանագրություն ի համալրումն Շվեյցարիայում կանանց իրավունքների ճանաչման կոնվենցիայի։ Առաջարկվում է նորից կազմակերպել SAFFA ցուցահանդես Ցյուրիխի Սաֆֆա կղզում ։ Ծրագրի կատարում հետաձգվում է ֆինանսական խնդիրների հետևանքով։
Շվեյցարիյաի կանանց ֆեդերացիան (Bund Schweizerischer Frauenvereine - BFS) նախապատրաստվում է SAFFA երրորդ ցուցահանդեսին։ Այդ նպատակով ստեղծվում է «Հորիզոն 2020» կազմակերպությունը և սկսվում է «Կանացի հայացք ապագային - 2020» ծրագիրը  ։ Այն իր առջև խնդիր է դնում ներկայացնել ապագա հասարակության տեսլականը կանանց տեսակետից ։ Ծրագիրը հովանավորում են Դաշնային խորհրդի երեք կին պատգամավորներ՝ Դորիս Լոյթհարդը, Սիմոնետա Սոմարուգաը, Էվելին Վիդմեր-Շլումպֆը, ինչպես նաև Շվեյցարիայի Համադաշնության Նախագահ Միշելին Կալմի-Ռեյը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ցուցահանդեսներ Կատեգորիա:Ցյուրիխի մշակույթ
Թերեզա Շահվերդյան
Թերեզա Սարգսի Շահվերդյան, հայ լեզվաբան, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր։ Բանասիրական հետաքրքրությունների հիմնական ոլորտները հայոց լեզվի պատմության և ոճագիտության հարցերն են ։
Կենսագրություն
Թերեզա Շահվերդյանը ծնվել է 1945 թվականի հուլիսի 17-ին Լոռու մարզի Այգեհատ գյուղում՝ բանվորի ընտանիքում։ 1952 թվականից հաճախել է Այգեհատ գյուղի 7-ամյա դպրոցը, այնուհետև՝ 1954 թվականին, ընտանիքը տեղափոխվել է Ալավերդի, ուր ուսումը շարունակել է Միքայել Նալբանդյանի անվան միջնակարգ դպրոցում։ 1963 թվականին ավարտել է 11-ամյա հանրակրթական դպրոցը և նույն թվականին ընդունվել Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ 1968 թվականին ավարտել է համալսարանը և աշխատանքի ընդունվել ՀԼԿԵՄ Կիրովականի քաղկոմի դպրոցական բաժնում՝ որպես հրահանգիչ։ 1969 թվականին, երբ կազմավորվել է Կիրովականի պետական մանկավարժական ինստիտուտը, եղել է այդ ինստիտուտի առաջին աշխատակիցներից մեկը. ընդունվել է աշխատանքի՝ որպես հայոց լեզվի ամբիոնի լաբորանտ, այնուհետև նույն ամբիոնի դասախոս (1972 թվական), ավագ դասախոս (1976 թվական), դոցենտ (1989 թվական), պրոֆեսոր (2011 թվական)։ 1996 թվականից մինչև 2020 թվականի օգոստոսը եղել է ՎՊՀ-ի մանկավարժության ֆակուլտետի դեկան։ Աշխատանքին զուգահեռ ձևակերպվել է հայցորդ Երևանի պետական համալսարանի հայոց լեզվի ամբիոնում՝ հայոց լեզվի պատմություն մասնագիտությամբ։ 1987 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական, իսկ 2008 թվականին՝ դոկտորական թեզեր և ստացել բանասիրական գիտությունների թեկնածուի և դոկտորի գիտական աստիճաններ։ 1990 թվականին ստացել է դոցենտի, իսկ 2010 թվականին՝ պրոֆեսորի գիտական կոչումներ ։ Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան դրամատիկական թատրոնի գեղարվեստական խորհրդի անդամ է, «Մաշտոց» Հասարակական կրթամշակութային, հայագիտական հանդեսի գիտական խմբագիրներից։ Ամուսնացած է, ունի մեկ որդի, մեկ դուստր և երեք թոռներ։
Գիտական գործունեություն
Թերեզա Շահվերդյանը 100 և ավելի գիտական հոդվածների, 5 գրքերի՝ 3 մենագրությունների, 2 բուհական ձեռնարկների հեղինակ և համահեղինակ է։
Հետազոտությունների հիմնական շրջանակը հայոց լեզվի պատմության և ոճագիտության հարցերն են։ 5-րդ դարի գրաբարի ինքնուրույն և թարգմանական գրական նյութի հիման վրա ուսումնասիրել է հին հայերենի շարահյուսական իրողությունների ոճական առանձնահատկությունները, քննության է առել ոճաբանության առանցքային հիմնահարցերը՝ որոշ խնդիրներ լուսաբանելով նորովի։ Հայ ոճագիտության մեջ առաջին անգամ հատուկ անդրադարձել է տեքստային ոճական հնարներին և հիմնական միջոցներին։
Գրախոսություններ
ժ․ 02․01․ «Հայոց լեզու մասնագիտությամբ բանասիրական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճանի ընդդիմախոսություն»
ժ․ 02․01․ «Հայոց լեզու մասնագիտությամբ բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ընդդիմախոսություն»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ լեզվաբաններ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ
Մամոնկին (Զավետինսկի շրջան)
Մամոնկին (Мамонкин), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Զավետինսկի շրջանում։ Մտնում է Սավդյանսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Զավետինսկի շրջանի բնակավայրեր
Լուգանսկի մարզ
Լուգանսկի մարզ (Луга́нська о́бласть, ստեղծվել է 1938 թվականին որպես Վորոշիլովգրադի մարզ և այդ անունը կրել է մինչև 1958-ը և 1970-1990 թվականներին), մարզ Ուկրաինայի արևելքում։ Հիմնվել է 1938 թվականի հունիսի 3-ին։ Վարչական կենտրոնն է Լուգանսկ քաղաքը։ 1938-1958 և 1970-1990 թվականներին կոչվել է Վորոշիլովգրադի մարզ։ 2014 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներից քաղաքական ճգնաժամի արդյունքում մարզի մի մասի կառավարումը անցել է ինքնահռչակ Լուգանսկի Ժողովրդական Հանրապետությանը։
Բնություն
Լուգանսկի մարզի մակերևույթը հիմնականում ալիքավոր հարթավայր է։ Սևերսկի Դոնեցից հյուսիս և հարավ բարձրանում է Դոնեցկի բլրաշարը (բարձրությունը՝ մինչև 367 մետր, Մոգիլա-Սեչետնայա լեռը)։ Լուգանսկի մարզը հարուստ է բարձրորակ քարածխով, Դոնեցկի ածխային ավազանի մի մասն է։ Կլիման չափավոր ցամաքային է։ Հուլիսի միջին ջերմաստիճանը՝ 21,8— 23,1 °С, հունվարինը՝ -6 °C-ից մինչև -8°С, տարեկան տեղումները՝ մինչև 400—550 մմ, վեգետացիոն շրջանը՝ 196—208 օր։ Դետերի մեծ մասը պատկանում է Սևերսկի Դոնեցի ավազանին։ Լուգանսկի մարզը գտնվում է տափաստանային զոնայում, տիրապետում են բերրի սևահողերը։ Տարածքի մեծ մասը հերկված է։ Անտառները գրավում են տարածքի 7٪-ը։ Կենդանիներից կան տափաստանային կրծողներ, ինչպես նաև ռուսակ-նապաստակ, քարայծ, աղվես, թռչուններից՝ դաշտային և մարգագետնային մկնաբազե, գերեզմանափոր-արծիվ, կանաչ փայտփորիկ, դաշտային արտույտ, վայրի բադեր, կտցարներ են ։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Լուգանսկի մարզի վարչական կենտրոնն է Լուգանսկ քաղաքը։
Մարզի վարչական միավորների քանակները՝
Մարզում տեղական ինքնակառավարումը իրականացվում է Լուգանսկի մարզային խորհրդի կողմից, գործադիր իշխանությունն է՝ մարզային պետական վարչությունը։ Մարզի ղեկավարն է հանդիսանում մարզային վարչության նախագահը, որը նշանակվում է Ուկրաինայի նախագահի կողմից։
Շրջաններ
Լուգանսկի մարզի կազմի մեջ մտնում են 18 շրջաններ՝
Քաղաքներ
Մարզային նշանակության քաղաքներ՝
Շրջանային նշանակության քաղաքներ՝
Բնակչություն
Լուգանսկի մարզում բնակվում են ավելին քան 2,2 միլիոն մարդ կամ Ուկրաինայի բնակչության 5,82 % ։ Բնակչության քանակով գրավում է Ուկրաինայում 5-րդ տեղը։ Խոշոր քաղաքներն են Լուգանսկը, Ստախանովը, Կոմունարսկը, Լիսիչանսկը, Կրասնի Լուչը։
Բնակչության ազգային կազմ
Լուգանսկի մարզի ազգային կազմը, ըստ 2001 թվականի մարդահամարների տվյալների (ցույց են տրված հազար և ավելի մարդ քանակով ազգերը)`
Տնտեսություն
Լուգանսկի մարզը խորհրդային տարիներին ծանր արդյունաբերության կարևոր շրջան է եղել։ Մարզում կազմակերպվել է էներգետիկական և կոքսացող քարածխի արդյունահանումը։ Մարզում ստեղծվել է խոշոր ՋԷԿ-երի և ՊՇԷԿ-երի ցանց։ Այժմ Լուգանսկի մարզի էկոնոմիկայում զգալի տեղ է գրավում սև մետալուրգիան, որն աշխատում է տեղական կոքսով և Կրիվոյ Ռոգի հանքանյութով ։
Ծանոթագրություններ
Լուգանսկի մարզ
Ալֆրեդ Էյզենշտադտ
Ալֆրեդ Էյզենշտադտ, գերմանացի և ամերիկացի լուսանկարիչ ու լրագրող։ Ավելի շատ հայտնի է որպես «Ճապոնիայի դեմ տարած հաղթանակի օրը Թայմս-սքվերում» լուսանկարի հեղինակ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Տչևում՝ հրեական ընտանիքում, 1906 թվականին ամբողջ ընտանիքով տեղափոխվել են Բեռլին։ Լուսանկաչությամբ տարվել է վաղ տարիներից, 14 տարեկանում ստացել է իր առաջին տեսախցիկը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի վերջում զորակոչվել է հրետանային ծառայության, 1918 թվականին վիրավորվել է։ 1920-ական թվականներին աշխատել է գալանտերեաների վաճառող, 1928 թվականից վաստակել է լուսանկարչությամբ, 1929 թվականին սկսել է պրոֆեսիոնալ զբաղվել լուսանկարչությամբ։ Որպես լուսանկարիչ Ալֆրեդի առաջին առաջադրանքը եղել է 1929 թվականին՝ Թոմաս Մանի Նոբելյան մրցանակի պարգևատրման հանդիսակարգի ֆոտոռեպորտաժը։ Մինչպատերազմյան շրջանում նրա ամենահայտնի լուսանկարներից մեկը 1933 թվականին Ժնևում կայացած Ազգերի Լիգայի կոնֆերանսում Յոզեֆ Գեբելսի լուսանկարն էր ։ 1935 թվականյին Գերմանիայից տարագրվել է ԱՄՆ, որտեղ մինչև կյանքի վերջն ապրել է Նյու Յորքում։ Միացյալ Նահանգներ տարագրվելուց հետո նա սկսել է աշխատել Harper's Bazaar, Վոգ, ինչպես նաև Town and Country ամսագրերի համար ։ 1936-1972 թվականներին աշխատել է լուսանկարիչ Life ամսագրում, իր լուսանկարները հայտնվել են ամսագրերի կազմերին 90 անգամ, ինչպես նաև հրատարակման համար կատարել է ավելի քան 2500 առաջադրանք։ Մարդկանց լուսանկարները Ալֆրեդին օգնեցին գրել իր անունը լուսանկարչության պատմության մեջ ։
Պարգևներ և հիշատակ
Նրա անունով է կոչվել 1999 թվականին կոլումբիական համալսարանի լրագրության Բարձրագույն դպրոցի կողմից լավագույն լուսանկարի համար սահմանված մրցանակը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 6 ծնունդներ Կատեգորիա:1898 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Օգոստոսի 24 մահեր Կատեգորիա:1995 մահեր Կատեգորիա:Ամերիկացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի լրագրողներ
Գիննեսս
Գիննեսսը (Guinness), գարեջրի բրենդ է, որի սեփականատերը Diageo ընկերությունն է (ընկերության գրասենյակը գտնվում է Լոնդոնում) ։ Սկզբից ընկերություն օգտագործվել է Arthur Guinness Son & Co ընկերության կողմից։ Որը հիմնադրվել է 1759 թվականին Արթուր Գիննեսսի (Arthur Guinness) կողմից։ Գարեջուր «Գիննեսս»-ը համարվում է իռլանդական ամենահայտնի և սպառվող գարեջուրը, որը լեգենդի համաձայն ամենահայտնի ապրանքանիշնն է Իռլանդիայում   ։
Հրաշալի յուրահատկություններով գարեջուրը երկար ժամանակ պահում է իր այրող բուրմունքը, որը պարզվում է տապակած գարու օգտագործման հետևանք է։ Գարեջրի պատրաստման համար օգտագործվում է տապակած գարի, ջուր, արբեցնող նյութեր և խմորիչներ։ Տարիների ընթացքում գարեջրին խառնում են տարբեր նյութեր և թարմ գարի, որոնք տվեցին ուժեղ կաթնային բույր և բնորոշ փրփուր ։ Սակայն Գիննեսս ընկերության անդամները մերժեցին և չնդունեցին այդ եղանակով պատրաստվող գարեջուրը, որից հետո ստեղծեցին մի բաղադրատոմս, ըստ որի` գարեջրի փրփուրը ստացան այն ազոտով հարստացնելու միջոցով։ Բացի այդ ընկերությունը որակով արտադրանքի համար ստացել է արտոնագիր, որը այժմ ծառայում է «FES» կենտրոնական քավածքին ։ Որը կարող է օգտագործել Լագեր գարեջրի գործարանի հիման վրա։ «Գիննեսս» գարեջուրը իր մեջ պարունակում է ընդամենը 198 կիլոկալորիա, որն ավելի քիչ է, քան նարնջի հյութը կամ ցածր յուղայնությամբ կաթը։
Պատմություն
Արթուր Գիննեսսը «Գիննեսս» գարեջրի ստեղծողն է, ով գարեջուր սկսել է պատրաստել դպրոցական տարիքում ։ Այնուհետև նա և նրա հայրը` Ռիչարդը, աշխատելով տեղացի արքեպիսկոպոս Արթուր Գեյթի հետ,եփում էին անգլիական ավանդական գարեջուր `Էլ։ 1752 թվին Արթուր Գիննեսսը մահացավ, Գիննեսսի ընտանիքին թողնելով 200 ֆունտ։
Այդ գումարով Արթուր Գիննեսսը Լեյքսլիփում գնում է մի փոքրիկ գարեջրատուն, որտեղ իր եղբոր` Ռիչարդի հետ սկսում է Էլ պատրաստել։ Մի քանի տարի անց Արթուրը թողնում է եղբորը և մեկնում Դուբլին, որտեղ նա սկսում է գարեջուր պատրաստել և նրան անվանում է «Սուրբ Ջեյմս դարպասի գարեջուր» (St. James’s Gate Brewery): 1759 թվականի 31-ին 9000 տարվա վարձակալության պայմանագիր է կնքվել, վարձավճարը տարեկան 45 ֆունտ է ։ 1769 թվականաից արդեն գարեջուրը արտահանվում էր Անգլիա։
1770- ական թվականներին Արթուրը սկսեց պատրաստել Պորտեր գարեջուրը (այն ուժեղ փրփուրով անգլիական սև գարեջուր է), որը դարձավ ընկերության սեփականությունը և սկսվեց մեծ քանակությամբ վաճառվել, ինչի պատճառով էլ 1799 թվականից սկսեցին չարտադրել «Էլ» գարեջուրը։ Արթուր Գիննեսսը մահացավ 1803 թվականին 78 տարեկան հասակում և իր կնոջն ու երեխաներին թողեց 25 հազար ֆունտ գումար (ինչպես նաև 865 հազար ֆունտ ընթացիկ գումարով)։ Նրա երեխաներից տասը(ընդհանուր հաշվով նա ունեցել է 21 երեխա) և որոնցից հիմնականում երեքը` Արթուր II-ը Ռիչարդը և Վիլիամ Լաննելը շարունակել են իր գործը։ Ովքեր էլ դարձան Գիննեսսների դինաստիայի առաջին ներկայացուցիչները։ Ավագ Արթուրի ստորագրությունը դեռևս օգտագործվում է իռլանդական փաթեթավորման դիզայնի Գիննեսսի նախագծի կողմից (տարբեր երկրներում Գիննեսսի փաթեթավորումը մի փոքր այլ է) ։
Հոր մահվան տարում Արթուր II-ը 35 տարեկան էր։ Նա հոր հետ աշխատել էր երկար տարիներ և Արթուր կրտսերը գարեջրի բիզնեսի ու կառավարման հարցում հաջողակ էր։ 1803 թվականին Արթուր կրտսերը արդեն ղեկավարում էր ընկերությունը, որը մեկ տարվա ընթացքում լցրել էր 809 հազար գալոն գարեջուր։ 52 տարի անց, նրա մահից հետո ընկերությունը արդեն լցրել էր 4 միլիոն գալոն գարեջուր։ Արթուր II-ի հավաստմամբ վաճառքի մակարդակը ամեն տարի աճել է 10%-ով, և միայն նապոլեոնյան պատերազմների ժամանակ տեղի ունեցավ վաճառքի անկում։ Ի վերջո նա դարձավ Իռլանդիայի բանկի ղեկավար, ինչպես նաև Դուբլինում առևտրի պալատի նախագահ և Իռլանդիայի ֆերմերների անդամ։ Ապրել է 87 տարի և մահվանից հետո իր ժառանգներին թողել է 9 միլիոն ֆունտ ժառանգություն։
Նրա գործի շարունակողը եղավ նրա երրորդ որդին` Բենջամին Լին, ով իր ձեռքը վերցրեց ընկերությունը շուրջ 13 տարի ։ 1830 թվականին Գիննեսս գարեջրի ընկերությունը համարվում է Իռլանդիայի ամենախոշոր ընկերությունը։ Բենջամինի ստեղծած տարբերանշանը (որը ըստ ավանդության ստեղծել է Բրիան Բորին) դարձավ ընկերության ապրանքանիշը։ 1851 թվականի Բենջամին Լին ընտրվեց Դուբլինի քաղաքապետ։ 1867 թվականին նրան շնորհեցին բարոնի կոչում։ Բենջամին Լին մահացավ 1868 թվականին և նրա կարողությունը գնահատվեց 1.1 միլիոն ֆունտ(ինչպես նաև 65 միլիոն ֆունտ ընթացիկ գումար)։
1870-ական թվականներին ընկերության համար եղան խնդիրներ, որոնք կապված էին հսկայական հումքի տեղափոխման հետ (այն դեպքում, երբ ձիավոր տրանսպորտը փոխարինվել էր երկաթուղայինով) խանգարում էր արտադրության ընդլայնանը։ Այս խնդիրը լուծելու համար 1873-1877թթ. Սամուել Գեոհեգանի ղեկավարությամբ, գործարանի շուրջ կառուցվել է մի փոքր գործարան։ Նրա երկարությունը կազմում էր 1 ոտնաչափ և 10 դյուիմ։ Լիֆեյի գետի մոտ ձեռք բերված հին գարեջրի և նոր հողամասի միջև բարձրության տարբերությունը մոտ 50 ոտնաչափ էր, ընդ որում այս երկու բաժինները բաժանեցին Ջեյմս փողոցը, որը պատճառ դարձավ թունել կառուցելուն ։
Գինեսի դինաստիայի չորրորդ ներկայացուցիչը, որը գլխավորում էր գործը, Էդուարդ Սեսիլն էր։ Նա ստացավ Լորդ Իվոյի տիտղոսը և մահացավ ամենահարուստ անգլիացիների ցուցակում երկրորդ տեղը զբաղեցրած։ 1886 թ-ին Էդուարդ Սեսիլում ընկերությունը հայտնի դարձավ, սակայն Գիննեսսի ընտանիքին թողեց բաժնետոմսերի վերահսկումը ։ Ընկերության ղեկավարության ժամանակ, Էդվարդ Գինեսը լուծեց գարեջրի շշալցման և վաճառքի ընկերությունների հետ կապի հարցը, որոնք իր սեփական ապրանքանիշի տակ վաճաառում են կեղծ ապրանքներ։ 1890-ականներին ընկերության ղեկավարությունը որոշեց, որ ընկերության ապրանքանիշը պետք է կանգնի Գիննեսսի բոլոր շշերի վրա` ի պատասխան աճող գների։ Գները թուլացան, սակայն Միացյալ Նահանգներում չոր օրինագծի ներդրման արդյունքում պարզվեց, որ 18 միջնորդական ընկերություններ մրցում էին փոքր բրիտանական շուկայում։ 1899 թ-ին Վիլյամ Գոսսթը մշակեց հայտնի Ուսանողի T- չափանիշը Գիննեսս ընկերության գարեջրի որակի գնահատման համար։ Ընկերության համար կոմերցիոն գաղտնիքների չբացահայտման պարտավորությունների կապակցությամբ, Gosset- ի հոդվածը հրատարակվել է 1908 թ. Biometrics ամսագրում։
Ռուպեր Էդուարդ Սեսիլ Լին Գիննեսը, 1929 թ-ին, դարձավ ընկերության հաջորդ մենեջերը, ընկերությունը առաջին անգամ սկսեց գովազդել իր ապրանքանիշը և դարձավ աշխարհի խոշորագույն գարեջուրը։ 1932 թ-ին Գիննեսս ընկերությունը գնել է Ալեքսանդր Մասֆեին, իսկ 1935 թ-ին համոզեց Redd Burke-ին և Porter-ին միանալ Export Bottlers Ltd ընկերությանը։ Երկու ընկերությունները զբաղված էին փոքր միջնորդների ձեռքբերմամբ։ 1950 թ-ին Macfee- ն վերանվանվել է Գիննեսսի անվամբ և ներգրավվել է Export Bottlers Ltd- ի մեջ։ 1936-ին ընկերությունը Լոնդոնում բացեց գարեջրի գործարան։ 1962 թ-ին բացվեց «Գիննեսս» ընկերության առաջին աֆրիկյան գործարանը։
Ռոբերտ Գիննեսսից սկսվեց դինաստիայի անկումը, որի ներկայացուցիչները աստիճանաբար սկսեցին ընկերության մեջ կատարելագործել «դեկորատիվ» գործառույթներ։ Անունը նույնն էր մնացել - Arthur Guinness` Son & Co., Ltd:
Բենջամին Գիննեսը 1967 թ-ին վերցրեց ընկերությունը, դառնալով Գիննեսսի վերջին նախագահը։ 1974 թ. Գիննեսս ընկերությունը դադարեցրել է Փորթերի արտադրությունը, այնուհետև արտադրվեց միայն գամասեղներ (մուգ գարեջուր, որը պատրաստված է տապակած գարուց)։ 1986 թ. վատ առողջական վիճակի պատճառով Բենջամին Գիննեսը հրաժարական տվեց խորհրդի նախագահի պաշտոնից, իսկ «Գիննեսսը» գնվեց Distillers Company Limited- ի կողմից։ Էռնեստ Սաունդերսը դարձավ Գիննեսսի դինաստիայից դուրս եկած խորհրդի առաջին նախագահը, իսկ 1992 թ-ից Գիննեսսի ընտանիքը ուղղակիորեն չի մասնակցում ընկերության ղեկավարությանը, չնայած այն պահպանում է ֆինանսական հետաքրքրվածությունը։
1989 թ-ին ընկերությունը սկսեց օգտագործել այսպես կոչված գարեջրի վիջեթը` փոքրիկ սարքը, որը ընկերության գյուտն է և թույլ է տալիս ազոտի օգնությամբ գարեջուր փրփրացնել, երբ լցնում են բանկա։ 1991 թ. այս նորարարության համար ընկերությունը ստացել է Բրիտանական արքայական մրցանակ` տեխնոլոգիական գյուտերի համար, և Մեծ Բրիտանիայում անցկացված վերջին հետազոտությունից հետո արժանացավ «վերջին 40 տարվա մեծագույն գյուտի» մրցանակին։
2005 թվականին Լոնդոնի Ռոյալ Փառքում փակվեց Գիննեսս ընկերությունը։ Մեծ Բրիտանիայից սպառողների համար «Գիննեսսի» ամբողջ արտադրանքը կենտրոնացած է Դուբլինում St. James’s Gate Brewery:
2009 թվականի դեկտեմբերի 21-ին St. James’s Gate Brewery-ում այրվեց ընկերության տարածքը, որին մեծ ուշադրություն դարձրին տարբեր լրատվամիջոցներ։ Հրդեհը սկսվել էր շենքի տանիքին, որտեղ իրականացվել են վերանորոգման աշխատանքներ, ինչը հանգեցրել է կրակի բռնկվելու պատճառին։ Հրդեհը մարվել է 15 հրդեհ հաշվարկով։
Գիննեսսի տեսակներ
Գիննեսսի տեսակները հիմնականում լինում են`
Արտադրություն և վաճառք
Գարեջրի արտադրությունը տևում է ընդամենը երկու օր, հիմնական բաղադրիչներն են ածիկ, տապակած գարի, ջուր (Դուբլինի գարեջրատունում օգտագործվող ջուրը բերվում է Վիկլու լեռների աղբյուրներից) ։ Արտադրության մնացորդները օգտագործվում են կենդանիների կերերի, պարարտանյութերի և այլ ապրանքների արտադրության համար։ Գարի հատուկ սեղմում են, ապա խառնում է տաք ջրով («լիկիոր») ։ Խառնուրդը անցնում է պողպատե մամուլսի միջով (ներսում մխոցով պտտվող շեղբերով), որից հետո արդյունքում պյուրեն խառնվում է, մթերքից շաքարավազը հեռացնելու համար, այնուհետև լցվում է մաղձի մեջ, որը քաղցր համեմունքներ և սերմնահեղուկներ է պարունակում ։ Այս փուլից հետո ավելացվում են գետնանուշները և գարու գդալները։ Ընդհանուր խաշած պարունակությունը 90 °C ջերմաստիճանում եփում են, որպեսզի ազատվեն դառնությունից, հետո սառեցնում են որպեսզի նորմալ մակարդակի վրա հասցնեն շաքարի քանակությունը ։ Խմորիչը ավելացվում է, շաքարավազը վերածվում է ալկոհոլի և ածխաթթու գազի (որը հավաքվում և մաքրվում է վերամշակման համար) ։ Գարեջրի արտադրության մեջ օգտագործվում է բնօրինակ խմորիչը `Գիննեսս։ 5 յուրօրինակ խմորիչ շաքարերը համակցված են մի յուրահատուկ բանաձևով, որն օգտագործվում է Գիննեսս գարեջրի բոլոր տեսակների համար։ Գարեջուրը անցնում է 25 °C բարձր ջերմաստիճանի միջով և խմորման շատ շտապ գործընթաց է կատարվում ։
Նախքան փաթեթավորումը, արտադրանքը լրացուցիչ վերամշակվում է։ Գիննեսսի նախագիծով, ազոտ է ավելացվում փրփուրի համար, Գիննեսսի արտերկրյա լրացուցիչ գորգը `ածխածնի երկօքսիդի ավելացումն է ։ Ներքին ճնշման ավելացող կեգ համակարգը Գիննեսսի գարեջրի պաշտպանության համակարգերից մեկն է, որը զրոյացվում է ։
Գիննեսս գարեջուրը օգտագործվում ավելի քան աշխարհի հիսուն երկրներում ։ Գիննեսսի վաճառքի զգալի մասը Աֆրիկայում է, որտեղ 1827 թ.-ից սկսած այս գարեջուրը վաճառվել է։ Գիննեսսի օտարերկրյա լրատվամիջոցի համաշխարհային արտադրանքի մոտ 40% -ը կենտրոնացած է Աֆրիկայում, 2004 թվականին աֆրիկյան երկրներում բացվել է 24 Գիննեսսի պատրաստման համար գարեջրատուն (առաջինը Նիգերիայում 1962 թվականին, Մալայզիայում 1965 թվականին, Կամերունում 1969, Գանայում 1971 թ. և Ջամայկայում 1973 թվականին) ): Այսօր Նիգերիայում Գիննեսսի գարեջրի սպառումը ավելի բարձր է, քան Իռլանդիայում, իսկ կեղծարարությունը իրական խնդիր է  ։
Գարեջրի գովազդ
1935 թ-ին ընկերության գովազդային դեմքը մի թուկան էր։ Որից հետո Ջոն Ջիլրոն նկարել է գովազդային պաստառ, որի վրա պատկերված էր ջայլամ, Գիննեսսի մի բաժակով, որը խրված էր կոկորդում։ Այս գովազդի իմաստը այն էր, որ նույնիսկ ջայլամը, ով չգիտի, թե ինչպես պետք է խմել գարեջուրը, պարզապես ապակին կուլ է տալիս, լավ հասկանալով, որ Գիննեսսը լավն է։ Տուկանը, որպես ընկերության խորհրդանիշ, նույնպես հայտնվել է գովազդում 1979-1982 թթ ։
1929 թվին ծնվեց «Guinness is Good For You» կարգախոսը ' ): Այդ տարվանից Գիննեսսը հետևողականորեն տեղադրեց գովազդները առաջատար բրիտանական շաբաթաթերթի և ամսական ամսագրերում, որոնց լսարանը ավելի շատ էր ) ։ Բացի այդ Գիննեսսը սկսեց օգտագործել հայտնի բանաստեղծությունների ծաղրանկարները, ինչպիսիք են Էդվարդ Լիրը, Ջեֆրի Չաուչերը, Հենրի Լինֆելլորը, Ուիլյամ Ուորդսթորթը և Ջոն Քըզսը։ Հատուկ հաջողություն էր Լյուիս Կառոլլեի բանաստեղծությունները ։ Որոնցից են օրինակ` Եթե նա կարող է խոսել ձեզ նման, Դա կասի, որ Գիննեսը լավ է ձեզ համար։ Հատկանշական է թանգարան լինել։ Պարզապես մտածեք, թե ինչ է տուան։
Գիննեսը սկսեց գովազդել նաև համալսարանական հրատարակություններում։ Զբաղված հանդիսատեսի ուշադրությունը գրավելու համար, ընկերության գովազդատները լատիներենով բանաստեղծությունների ձևով են գրվել։ Այս ձեռնարկը նույնպես հաջող էր և այնքան, որ որոշ հատվածներ, ուղեկցող նկարներով, վերատպվեցին The Times ամսագրում։ 1986 թվականից սկսվել է նոր Գիննեսս գովազդային արշավը։ Այս քարոզարշավը միավորում է երկու գաղափար `գարեջրային խմիչք և գիննեսս խմիչքի հանճար։ Քարոզարշավը կազմակերպել էր Ogilvy & Mather (1984 թ. հաղթել է լավագույն գովազդային ռազմավարության մրցույթում և ստացել 7 մլն ֆունտ ստեռլինգ պայմանագրային գումար) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1759 Կատեգորիա:Գարեջուր
Ոսկե բուլլա 1356
'''Ոսկե բուլլա 1356. ''' դեկրետ` ընդունված Նյուրնբերգի ու Մայնցի 1356-1357 թվականների գերմանական ռայխստագի կողմից, որի ղեկավարն էր կայսր Կառլոս Չորրորդը։ Բուլլան ամրագրեց Սրբազան Հռոմեական կայսրության չորսհարյուրամյա գոյության ընթացքում ձևավորված հիմնական սահմանադրական կանոնները։ Այն կոչվեց Ոսկե բուլլա իր վրա դրված ոսկե կնիքի համար։ 2013 թվականի հունիսին Ոսկե Բուլլան ընդգրկվեց ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցուցակում ։
Ընդունման նախադրյալները
Չնայած Սրբազան Հռոմեական կայսրության թագավորի ընտրության աշխարհիկ և եկեղեցական կանոնները լավ էին սահմանված, այնուամենայնիվ, շատ հաճախ անհամաձայնություններ էին առաջանում։ 1314 թվականին Լուիսը Բավարիայից ու Ֆրեդերիկն Ավստրիայից միաժամանակ թագավոր էին ընտրվել ընտրողների հակադիր խմբավորումների կողմից։ Լուիսը առաջինը փորձ արեց ճշգրտել թագավորի ընտրության կարգը` հստակեցնելով 1338 թվականի Ռենսի հռչակագիրը, որը արգելում էր Հռոմի պապի միջամտությունը և մեծացնում ընտրիչների իրավունքները թագավորի ընտրության հարցում։ Կառլոս Չորրորդի կողմից ընդունված Ոսկե Բուլլան շատ առումներով ավելի ճշգրիտ էր։
Կուրֆյուրստներ
Բուլլան հիշատակում էր 7 կուրֆյուրստներին` արքայազն ընտրողներին, ովքեր պիտի ընտրեին թագավորին և ձևավորեին Reichserzämter-ը` դատարանում իրենց, հիմնականում արարողակարգային, գրասենյակները ։