cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հարի Մագուայր
Միջազգային կարիերա
2018 թվականի մայիսի 16-ին Մագուայրը Գարեթ Սաութգեյթի կողմից ընդգրկվեց աշխարհի առաջնության համար վերջնական կազմում  ։ Առաջնությունում նա մասնակցեց հավաքականի բոլոր խաղերին ։ Հունիսի 18-ին Մագուայրը գոլային փոխանցում տվեց Հարի Քեյնին խմբային փուլի Թունիսի դեմ հանդիպման վերջին րոպեին՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 2-1 հաշվով  ։ Իր առաջին գոլը ազգային հավաքականում խփեց հուլիսի 7-ին՝ աշխարհի առաջնության քառորդ եզրափակչի Շվեդիայի դեմ խաղում  ։ Անգլիան զբաղեցրեց 4-րդ հորիզոնականը առաջնությունում  ՝՝ երրորդ տեղի համար խաղում պարտվելով Բելգիային  ։
2019 թվականի հունիսին Մագուայրը մասնակցեց ՈՒԵՖԱ Ազգերի Լիգայի եզրափակիչ փուլին , իսկ Անգլիան զբաղեցրեց 3-րդ հորիզոնականը մրցաշարում  ։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի օգոստոսի 5-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2019 թվականի օգոստոսի 5-ի դրությամբ
Ակումբային
Հալ Սիթի
Միջազգային
Անգլիա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Անգլիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Շեֆիլդ Յունայթեդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հալլ Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ուիգան Ատլետիկի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լեսթեր Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մանչեսթեր Յունայթեդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ
Տիտանիկ (ֆիլմ, 1997)
Տիտանիկ (Titanic), Ջեյմս Քեմերոնի կողմից 1997 թվականին նկարահանված ֆիլմ-աղետ, որտեղ նկարագրվում է լեգենդար Տիտանիկ շոգենավի կործանումը։ Սա ռեժիսորի յոթերորդ ֆիլմն է։ Գլխավոր դերակատարներն են Քեյթ Ուինսլեթը և Լեոնարդո ԴիԿապրիոն։ Ֆիլմի հերոսները, լինելով սոցիալական տարբեր շերտերից, սիրահարվում են միմյանց չարագուշակ նավի վրա, որը 1912 թվականին Ատլանտյան օվկիանոսով կատարում էր իր առաջին և վերջին ճանապարհորդությունը։
ԱՄՆ-ում ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 1997 թվականի դեկտեմբերի 19-ին։ Հյուսիսային Ամերիկայում որպես ֆիլմի տարածող հանդես է եկել Paramount Pictures ընկերությունը, իսկ աշխարհում՝ 20th Century Fox-ը։ Բյուջեն կազմել է իր ժամանակի համար ռեկորդային 200 միլիոն դոլար ։ «Տիտանիկ»-ը ռեկորդ է սահմանել՝ դառնալով կինեմատոգրաֆիայի պատմության մեջ ամենաեկամտաբեր ֆիլմը, ամբողջ աշխարհում վարձույթում հավաքելով ավելի քան 1,8 միլիարդ դոլար, և այդ նվաճումը պահպանել է 12 տարիների ընթացքում, մինչև նույն ռեժիսորի «Ավատար» ֆիլմը կգերազանցեր այն. Բացի այդ, 15 շաբաթ շարունակ կինոնկարը գլխավորել է ամերիկյան տոմսարկղերը, որը նրան դարձրել է երկրորդը «Այլմոլորակային» ֆիլմից (1982) հետո․ վերջինս այս դիրքում է եղել 16 շաբաթ։
Ֆիլմը ռեկորդային՝ 14 անվակարգում ներկայացվել է «Օսկար»-ի, արդյունքում ստացել է 11 Օսկար, ներառյալ 1997 թվականի «Լավագույն ֆիլմ»։ Ստացած «Օսկար» մրցանակի քանակով «Տիտանիկ»-ը ռեկորդակիր է դարձել այնպիսի ֆիլմերի շարքում, ինչպիսիք էին՝ «Բեն-Հուր» (1959) և «Մատանիների տիրակալը։ Թագավորի վերադարձը» (2003), ինչի համար էլ ճանաչվում է լավագույն ֆիլմ մելոդրամա ժանրում։
1917
Մահեր
Կատեգորիա:1917 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Տիտանիկ (ֆիլմ, 1997)
2012 թվական ապրիլի 5-ին, լեգենդար խորտակման հարյուրամյակի հետ կապված, տեղի էունեցել ֆիլմի կրկնակի պրեմիերան՝ 3D և IMAX 3D ձևաչափով ։
Ստեղծման պատմություն
Առաջին անգամ Ջեյմս Քեմերոնը հնարավոր կինոբեմադրության մասին մտածել է դեռևս 1987 թվականին, երբ «National Geographic» հեռուստաալիքով «Տիտանիկ»-ի մասին վավերագրական ֆիլմ է դիտել։ Բայց ապագա ֆիլմի համար սցենարով լրջորեն զբաղվել է միայն այն ժամանակ, երբ լավագույն ընկեր Լյուիս Էբերնեթի ռեժիսորի ծննդյան տարեդարձին նվիրել է իր՝ Տիտանիկի մասին աշխատությունը։ 1994 թվականին Քեմերոնը գրել է սցենարը, իսկ 1995 սկզբին այն առաջարկել 20th Century Fox կինոընկերությանը, որը սկզբնական ծախսերի համար հատկացրել է 3 միլիոն դոլար։ Մինչ նկարահանումների սկսվելը Ջեյմս Քեմերոնին պատկանող Digital Domain ստուդիայում ստեղծվել է նավի վթարի համակարգչային անիմացիան, որը հետագայում օգտագործվել է ֆիլմում։
Որպեսզի ավելի լավ ծանոթանա իր ապագա ֆիլմի գլխավոր առարկայի հետ, Քեմերոնը 1995 թվականի սեպտեմբերին ռուսական «Ակադեմիկոս Մստիսլավ Կելդիշ» գիտա-հետազոտական նավի վրա գտնվող «Միր-1» և «Միր-2» բատիսկաֆներով անձամբ 12 սուզում է կատարել դեպի «Տիտանիկ», որն ավելի ուշ ևս ներառվել է ֆիլմում։ Ռեժիսորի ինժեներ եղբայրը ստորջրյա նկարահանումների համակարգ է ստեղծել խորտակված նավի ներսույթն ու արտաքինը նկարահանելու համար։ Սուզումների ժամանակ Քեմերոնը սահմանափակ ժապավենի պատճառով կարող էր նկարահանել 15 րոպե։
Որոշելով, որ հանդիսատեսին կինոթատրոնները բերող գլխավոր տեսարանը լինելու է նավի վթարը, Ջեյմս Քեմերոնը հատուկ էֆեկտների ստեղծման համար հրավիրել է 17 ստուդիաների։ Դրանց շարքում գլխավորը դարձել է Digital Domain-ը, որտեղ ապագա օսկարակիր Ռոբերտ Լեգատոյի ղեկավարությամբ ստեղծվում էին ֆիլմի տեսողական էֆեկտները։
Ֆիլմի նկարահանումները սկսվել են 1996 թվականի սեպտեմբերի 16-ին, ընդ որում այն ժամանակ սկզբնական բյուջեն կազմում էր 110 միլիոն դոլար։
Ֆիլմի նկարահանումների համար Մեքսիկայի Ռոզարիտո ծովափում՝ ԱՄՆ պետական սահմանից 40 կմ հարավ, կառուցվել է ամբողջովին նոր ստուդիա։ Հսկայական լողավազանում իրական չափերին մոտ կառուցվել է նավի մակետը։ Ստեղծված նավի վերջնական երկարությունը կազմել է 231 մետր, իսկ իրական նավի երկարությունը 38 մետրով երկար էր (269 մետր)։ Բայց չնայած դեկորացիաների հսկայական չափերին՝ նավի կրկնվող բաղադրիչների (օրինակ՝ իլյումինատորների) քանակը կրճատվել է, իսկ որոշ դետալներ կառուցվել են 90 %-ով։ Նկարահանման ընթացքում ուղղաթիռի փոխարեն որոշվել է գործի դնել ռելսերի վրա տեղադրված 50-մետրանոց ավտոմոբիլային կռունկը։ Այս ամենն արվել է լրացուցիչ ծախսերից խուսափելու համար։
Զանգվածային տեսարանների նկարահանումների ժամանակ դերասանները հագել են այնպիսի զգեստներ, որոնք համալրված էին «շարժումները որսացող» սենսորներով։ Ընդ որում, ֆիլմի ստեղծագործական կազմն օգտվել է միայն քառասուն դերասանի ծառայությունից։ Նավի վթարի ժամանակ ընկնող մարդկանց համար օգտագործվել է համակարգչով ստեղծված ջուր։ Դա հնարավորություն է տվել ջրի հետ բախումը դարձնել ավելի դրամատիկ և իրական։ Տեսարանում, որտեղ Դելֆինները լողում են նավի ողնափայտի կողքով, օգտագործվել են ինչպես վարժեցված կաթնասուններ, այնպես էլ դրանց համակարգչային մոդելները, որոնք ստեղծվել և տեղադրվել են հիմնական կինոշարքում Hammerhead Productions ստուդիայի կողմից։ Այսբերգը, որին բախվել է «Տիտանիկ»-ը, ստեղծված էր փրփրագոյացուցիչից, որը ծածկված էր ապակեթելով և մոմով։
Էպիկական այս ֆիլմի՝ շուրջ 7 ամիս տևած նկարահանումներն ավարտվել են 1997 թվականի մարտի 23-ին։ Բայց նույն թվականի հուլիսին նախանշված թողարկմանը ֆիլմը պատրաստել չի հաջողվել ։ Հոլիվուդում շշուկներ են տարածվել, որ «Տիտանիկ»-ի հետ կարող է կրկնվել «Դրախտի դարպասները» ֆիլմի իրավիճակը, երբ ստիպված են եղել կրճատել վերջինիս տևողությունը։ «Տիտանիկ»-ի վերջնական բյուջեն աճել է մինչև 200 միլիոն դոլար, որը նրան դարձնում էի բոլոր ժամանակների ամենաթանկարժեք ֆիլմը (1997 թվականի կեսերին)։ Թողարկող 20th Century Fox կինոընկերությունը հսկայական ծախսերը նվազեցնելու համար ստիպված էր համագործակցության հրավիրել այլ կինոընկերության՝ իր մրցակցին՝ Paramount Pictures-ին։ Այսպիսով, «Տիտանիկ»-ի կինովարձույթը բաժանվել է երկու մասի՝ Հյուսիսային Ամերիկայում տարածող հանդիսացավ Paramount Pictures կինոընկերությունը, իսկ ամբողջ աշխարհում՝ 20th Century Fox-ը։
Պրեմիերաների ամսաթվեր
«Տիտանիկ» ֆիլմի նախնական ցուցադրությունը տեղի ունեցավ 1997 թվականի նոյեմբերի 1-ին Տոկիոյի միջազգային կինոփառատոնում՝ Տոկիոյում։ Փակ ցուցադրություններ տեղի ունեցան նաև Լոնդոնում (նոյեմբերի 18) և Լոս Անջելեսում (դեկտեմբերի 14)։ Հիմնական վարձույթ ֆիլմը դուրս եկավ 1997 թվականի դեկտեմբերի 18-ին, 19-ին և 20-ին (ԱՄՆ-ում՝ դեկտեմբերի 19-ին)։ Երկիրը, որտեղ վերջինը տեղի ունեցավ «Տիտանիկ»-ի վերջին պրեմիերան (նույնիսկ՝ վերաթողարկման), Հարավային Կորեան էր (1999 թվականի մարտի 13)։ Ֆիլմի 3D ձևաչափով վերաթողարկումներ տեղի ունեցան Չեխիայում, Ռուսաստանում, Ճապոնիայում, Մոլդովայում, Ռումինիայում և Շվեդիայում։ 2012 թվական ապրիլի 4-ին, կապված լեգենդար խորտակման հարյուրամյակի հետ, տեղի ունեցավ ֆիլմի կրկնակի պրեմիերան, բայց արդեն IMAX 3D ձևաչափով ։
Դրամարկղային հասույթ
Հյուսիսային Ամերիկայում (ԱՄՆ և Կանադայում) ֆիլմի տարածող հանդես եկավ Paramount Pictures ընկերությունը։ Բայց քանի որ «Տիտանիկ»-ի բյուջեն կազմել էր 200 միլիոն դոլար (իր ժամանակի համար ռեկորդային), աշխարհի մյուս երկրներում տարածող դարձավ 20th Century Fox ընկերությունը։ «Տիտանիկ»-ը Հյուսիսային Ամերիկայում էկրաններ բարձրացավ 1997 թվականի դեկտեմբերի 19-ին։
Առաջին շաբաթվա ընթացքում ֆիլմը հավաքեց մոտավորապես 28 միլիոն դոլար, և միայն Ամանորին նրա հասույթները հասան 100 միլիոն դոլարի շաբաթվա ընթացքում։ «Տիտանիկ»-ը գլխավորեց ամերիկյան բոքս-օֆիսը 4 ամիսների ընթացքում և արդյունքում դարձավ կինեմատոգրաֆի պատմության մեջ ամենաեկամտաբեր ֆիլմը՝ հավաքելով ավելի քանի 1,8 միլիոն դոլար (կրկնապատկելով նախկին համաշխարհային ռեկորդը)։ Միայն 12 տարի անց՝ 2010 թվականին, այդ ռեկորդը գերազանցեց նույն ռեժիսորի «Ավատար» ֆիլմը։ Ստորև ներկայացված են ֆիլմի դրամարկղային հասույթները ։
3D տարբերակ
Քեմերոնի մոտ ֆիլմը 3D ձևափոխելու պլաններ կային դեռևս 2004 թվականին, բայց դրանք մի կողմ դրվեցին մինչ այն ժամանակը, երբ տեխնոլոգիաները հասան այն մակարդակին, որոնց շնորհիվ տվյալ գործողությունը կկատարվեր բարձրագույն մակարդակով։ Ձևափոխելու համար պահանջվեց 60 շաբաթ՝ ավելի շատ, քան նկարահանումների համար, և լրացուցիչ 18 միլիոն դոլար։ Փոփոխությունները վերաբերում էին միայն տեխնիկական մասին. ֆիլմը ձևափոխվեց նաև 4K կետայնությամբ, բայց ոչ մի կադր չփոփոխվեց, նույնիսկ՝ սյուժետային անհամապատասխան կադրերը, բացառությամբ գիշերային երկնքի համաստեղության նկարի ։
«Տիտանիկ 3D»-ի պրեմիերան կայացավ 2012 թվականի ապրիլի 5-ին ՝ ընդհանուր դրամարկղային շահույթին ավելացնելով ևս 342 միլիոն դոլարով։
Ընդհանուր դրամարկղային շահույթը 3D տարբերակով 2012 թվականի մայիսի 28-ի դրությամբ կազմեց 2 185 372 302 դոլար։
Պարգևներ և անվանակարգեր
Ներկայումս «Տիտանիկ» ֆիլմն ունի 87 մրցանակ և 48 անվանակարգ, որոնք չեն հաղթանակել։ Դրանցից ամենանշանակալիներն են Ամերիկյան կինոակադեմիայի 11 մրցանակները։ «Տիտանիկ»-ը ըստ ժամանակագրության երկրորդ ֆիլմն է «Բեն-Հուր» ֆիլմից հետո, որն այդքան «Օսկար» է ստացել։ Նման հաջողություն կարողացել է կրկնել միայն «Մատանիների տիրակալը։ Թագավորի վերադարձը» ֆիլմը։ «Ամեն ինչ Եվայի մասին» ֆիլմի հետ միասին «Տիտանիկ»-ը ռեկորդակիր է Օսկարի անվանակարգերում առաջադրումներով՝ 14:
Սաունդթրեք
«Տիտանիկ» ֆիլմի երաժշտական ուղեկցումն ամբողջությամբ ստեղծվեց ամերիկացի կոմպոզիտոր Ջեյմս Հորների կողմից։ Վոկալիզի կատարման համար ընտրվեց նորվեգուհի սոպրանո Սիսել Շիրշեբոն, չնայած ի սկզբանե տվյալ պարտիտուրում նախատեսվում էր օգտագործել ամբողջությամբ լարային նվագարաններ ։ Ֆիլմի ռեժիսոր Ջեյմս Քեմերոնը պնդում էր այնտեղ որևէ երգի բացակայությանը, բայց փոխեց իր կարծիքը կանադացի երգչուհի Սելին Դիոնի ձայնով «My Heart Will Go On» երգի դեմո-տարբերակը լսելուց հետո։
«Տիտանիկ»-ի սաունդթրեքով «Sony Classical» ընկերության կողմից 1997 թվականի նոյեմբերի 18-ին թողարկված սկավառակն ամբողջ աշխարհում վաճառվեց 30 միլիոն օրինակով։ 1998 թվականին ֆիլմի վրա աշխատելու համար Ջեյմս Հորները ստացավ «Օսկար» երկու անվանակարգում՝ «Լավագույն երաժշտության դրամատիկ ֆիլմի համար» և «Ֆիլմի համար լավագույն երգ» Ուիլ Ջենինգսի հետ համատեղ, ով գրել էր «My Heart Will Go On» ստեղծագործության խոսքերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1997 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ջեյմս Քեմերոնի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Օսկարակիր ֆիլմեր Կատեգորիա:20th Century Fox ֆիլմեր Կատեգորիա:Տիտանիկ Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:IMAX ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Վանկուվերում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի վրա հիմնված դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:3D ֆիլմեր Կատեգորիա:Մելոդրամաներ Կատեգորիա:Կինո Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Կինոմրցանակների արժանացած ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինեմատոգրաֆիա Կատեգորիա:1990-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Լավագույն երաժշտության համար Օսկարի մրցանակակիր ֆիլմեր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Անգլիայում Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոէպոպեաներ Կատեգորիա:Ֆիլմեր մահվան մասին Կատեգորիա:Իտալերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ռիմեյք ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոս Անջելեսում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական ֆիլմեր
Ռաուլ Պոմպեյա
Ռաուլ դ՛Ավիլա Պոմպեյա (Raul Pompeia, ), 19-րդ դարի բրազիլացի գրող, ժուռնալիստ, գրաքննադատ։ Բրազիլիայի գրականության ակադեմիայի անդամ (զբաղեցրել է 33-րդ աթոռը)։
Կենսագրություն
Ծնվել է փաստաբանի ընտանիքում (ժամանակակիցների ներկայացմամբ հայրը մարդախույս, խոժոռադեմ, մռայլ անձնավորություն էր ); Ավարտել է Պեդրու Երկրորդի անվան քոլեջը։ Դեռ քոլեջում սովորելու ժամանակ՝ ընդամենը 17-ամյա պատանի, հրատարակել է իր առաջին վեպը՝ «Uma Tragédia no Amazonas» խորագրով (հեղինակն ինքը իր այդ ստեղծագործությունը բնորոշել է որպես գրական փորձ, գրական էսսե ): Ուսումը շարունակել է Սան Պաուլուի համալսարանում, որտեղ իրավաբանական կրթություն է ստացել։ Հայացքներով աբոլիցիոնիստ էր (ստրկության վերացման կողմնակից) և հանրապետական գաղափարների պաշտպան։
Աշխատել է որպես ժուռնալիստ, Բրազիլիայի ազգային գրադարանի տնօրեն։ Հեղինակել է արկածային վեպեր ու վիպակներ։ Հարել է իմպրեսիոնիստներին։ 1888 թվականին լույս է ընծայել «Աթենեու» վեպը (O Ateneu, 1888), որը համարվում է իմպրեսիոնիստական մեթոդով գրված լավագույն երկերից մեկը բրազիլական գրականության պատմության մեջ։ Այն արժևորվում է նաև որպես հոգեբանական արձակի առաջին նմուշ և ռեալիզմի ու նատուրալիզմի փայլուն դրսևորում բրազիլական գրականության պատմության մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Իմպրեսիոնիստներ
Փայման Մաադի
Փայման Մաադի, հայտնի է նաև որպես Փեյման Մոադի, իրանական ծագմամբ ամերիկացի դերասան, սցենարիստ և ռեժիսոր։ Առավել հայտնի է «Նադերի և Սիմինի ամուսնալուծությունը» և ռեժիսոր Ասղար Ֆարհադիի «Էլիի մասին» ֆիլմերում մարմնավորած կերպարների համար։ Մորգան Ֆրիմանի հետ միասին նկարահանվել է «Վերջին ասպետները» ֆիլմում։ Նկարահանվել է նաև «Ճամբար «Իքս Ռեյ»» անկախ դրամատիկ ֆիլմում ։ «Նադերի և Սիմինի ամուսնալուծությունը» ֆիլմում մարմնավորած դերի համար՝ 2011 թվականին արժանացել է «Արծաթե արջ տարվա լավագույն դերասանի համար» մրցանակի։
Կենսագրություն
Մաադին իր կինոկարիերան սկսել է որպես սցենարիստ։ 2000 թվականին գրել է «Կարապի երգը» ֆիլմի սցենարը։ Ավելի ուշ, նա սցենարներ է գրել իրանական մի շարք ֆիլմերի համար։ Իր դերասանական կարիերան սկսել է 2009 թվականին, երբ նկարահանվել է Ասղար Ֆարհադիի «Էլիի մասին» ֆիլմում։ Ավելի ուշ, նկարահանվել է նույն ռեժիսորի «Նադերի և Սիմինի ամուսնալուծությունը» ֆիլմում, որը մեծ քննադատության է արժանացել մուսուլմանական հասարակությունում։
Երկու տարի անց, Բեռլինի միջազգային կինոփառատոնում արժանացել է «Տարվա լավագույն դերասան» մրցանակին՝ Ասղար Ֆարհադիի «Նադերի և Սիմինի ամուսնալուծությունը» ֆիլմում Նադերի դերը մարմնավորելու համար (2011) ։ Նկարահանվել է «Ճամբար «Իքս Ռեյ»» անկախ դրամա ֆիլմում, որը ցուցադրվել է 2014 թվականի Սանդենս կինոփառատոնի ժամանակ, իսկ մեծ էկրանին թողարկվել 2014 թվականի հոկտեմբերի 17-ին։ Մաադին նկարահանվել է նաև HBO հեռուստաընկերության «Մի անգամ գիշերը» հեռուստասերիալում ։ 2014 թվականին եղել է Շանհայի 17-րդ միջազգային կինոփառատոնի ժյուրիի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իրանցի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իրանական սերմամբ Կատեգորիա:Իրանցի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Իրանցի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ
Ալաթա (գետակ)
Ալաթա, գետակ Կիլիկիայում։ Պատկանում է Միջերկրական ծովի ավազանին։ Սկիզբ է առնում Կիլիկյան Տավրոսի հարավային փեշերից և հոսում է Ադանայի շրջանով։ Ջրերը օգտագործվում են ոռոգման համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր Կատեգորիա:Միջերկրական ծովի ավազանի գետեր Կատեգորիա:Ադանայի մարզ
Չելեբիություն
Չելեբիություն (Çeleb - աստված, Çelebi - աստվածաշուք), Օսմանյան կայսրությունում սեղանավորությամբ հարստացած հայ բուրժական խավ 16-17-րդ դարերում։ Զբաղվել են խոշոր առևտրական գործառնությամբ, վարել արքունի արհեստապետության պաշտոններ, օսմանյան արքունիքին վաշխով դրամ տրամադրել և ցուցաբերած հատուկ ծառայությունների համար արժանացել «չելեբի» պատվանվանը։ Սերտ կապ ունենալով սուլթանական արքունիքի հետ և մերվելով օսմանյան ռազմաավատատիրական կարգին, չելեբիությունը ազդեցիկ և իշխող դիրք է գրավել արևմտահայության հասարակական կյանքում, հատկապես՝ Կ․ Պոլսի և Զմյուռնիայի հայկ․ համայնքներում։ Չելեբիությունը միահեծան տնօրինել է Պոլսի Հայոց պատրիարքի ընտրությունը, նրան ծառայեցրել իր շահերին։ 17-րդ դարի 2-րդ քառորդից չելեբիության գերիշխանությանը, որպես հակաուժ, երևան է եկել համեմատաբար առաջադիմական, առևտրա-բուրժական նոր խավ՝ խոջայությունը՝․ հայ բուրժուազիայի այդ երկու խավերի միջև ընթացել է սուր պայքար։ Շատ խոջաներ, հասնելով դիրքի, նույնպես ստացել են «չելեբի» պատվանունը։ Պայքարը 17-րդ դարի վերջերին ավարտվել է չելեբիության հաղթանակով, խոջաների մեծ մասն անցել է արևմտաեվրոպական, երկրներ, Ռուսաստան, Հնդկաստան և այլուր։ Մի շարք չելեբիներ, հայ ժողովրդական զանգվածների մեջ հեղինակություն ձեռք բերելու համար, խոշոր գումարներ են ծախսել բարեգործական նպատակով (օրինակ, Աբրո Չելեբին հովանավորել է հայ մտավորականներին, ընդօրինակել տվել հայերեն ձեռագրեր, վերակառուցել վանքեր և այլն)։ 18-րդ դարի սկզբին չելեբիությունը որպես խավ վերացել է՝ տեղը զիջելով հայ ամիրայությանը։ «Չելեբի» պատվանվանը երբեմն արժանացել են նաև հայ մտավորականներ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Թուրքահայ հասարակություն
Անուշ (սեխի սորտ)
«Անուշ», սեխի սորտ։ Ստեղ ծել են Ա. Փահլևանյանը, Գ. Ղարիբյանը, Ռ. Շահազիզյանը և Ա. Չոբանյանը ԲԲՏՄԳԿ-ում։
Նկարագրություն
Բույսի արմատն առանցքային է։ Տերևները` հերթադիր, միատուն և բաժանասեռ։ Պտուղը ձվաձև է, 2,0–2,7 կգ զանգվածով։
Միջավաղահաս սորտ է, ծլումից մինչև առաջին բեր քահավաքը տևում է 82–87 օր։ Մշակում են բաց դաշտում։ Բեր քատվությունը՝ 280–300 ց/հա։
Համեմատաբար դիմացկուն է ճանճի նկատմամբ։
Էկտոգենեզ
Էկտոգենեզ(էկտո… և γενής – ծագում, առաջացում), էվոլյուցիոն ուսմունքի ուղղությունների ընդհանուր անվանում։ Ըստ այդ ուղղությունների, կենդանի բնության պատմական զարգացումը դիտվում է որպես արտաքին միջավայրին օրգանիզմների հարմարվելու ուղղակի, պասսիվ պրոցես։
Էկտոգենեզի կողմնակիցները ժխտում կամ թերագնահատում են կենդանի օրգանիզմների հատկությունները, նրանց զարգացման օրինաչափությունները, ընդունում, որ միջավայրն է «որոշում ամեն ինչ», և փոփոխությունների ուղղության գործում օրգանիզմը ոչ մի դեր չունի։
Չնայած էկտոգենեզը ձևականորեն հակադրվում է ավտոգենեզին, սակայն նույնպես ունի իդեալիստական էություն, ժխտում է ընտրության ստեղծագործական դերը և տանում օրգանիզմի փոփոխության կանխորոշված նպատակահարմարության ընդունման։ Էվոլյուցիոն ուսմունքում էկտոգենետիկ ուղղությունը մեխանոլամարկիզմն է։
Տես նաև
Կատեգորիա:Էվոլյուցիոն կենսաբանություն
Մեղրաձորի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Կոտայքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Կոտայքի մարզի Մեղրաձոր գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թվականին հաստատվել է ՀՀ կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 57 հուշարձան (11 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Թեոդորա
Թեոդորա (Θεοδώρα — «Աստվածային պարգև»), բյուզանդական կայսրուհի, Հուստինիանոս I կայսեր կինն ու իշխանակիցը։ Մեծ ազդեցություն է ունեցել Բյուզանդական կայսրության քաղաքական և կրոնական կյանքում VI դարի կեսին։ Քրիստոնեական եկեղեցու պաշտելի սրբերից է։ Ուղղափառ եկեղեցին նրա և ամուսնու հիշատակության օրը նշում է նոյեմբերի 14 (27)-ին։
Ծագում
Թեոդորայի երիտասարդ տարիների մասին պատմող հիմնական աղբյուրը նրա ժամանակակից Պրոկոպիոս Կեսարացու «Գաղտնի պատմություն» պամֆլետն է՝ գրված 550 թվականին (Թեոդորայի մահից երկու տարի հետո), որտեղ կայսրուհուն և ամուսնուն վերագրվում են մեծ թվով արտներ և չարաշահումներ։
Պրոկոպիոսի վկայության համաձայն՝ Թեոդորան դառնում է հետերա և քույրերի հետ մասնակցում միմոսների ներկայացումներին. «Կոմիտոն փայլում էր իր հասակակից հետերաների մեջ, նրան ուղեկցում էր թևքերով խիտոն հագած Թեոդորան՝ սպասուհի-ստրկուհու նման» ։ Թեոդորայի կյանքի այս փուլի վերաբերյալ Պրոկոպիոսն անբարենպաստ է արտահայտվում. «Իսկ երբ նա մեծացավ և հասունացավ, նա բեմ բարձրացավ և դարձավ այն հետերաներց, որ հնում անվանում էին  «հետևակ», քանզի նա ո՛չ երաժիշտ էր, ո՛չ պարուհի, այլ միայն վաճառում էր իր գեղեցկությունը՝ ծառայելով իր արհեստին մարմնի բոլոր մասերով» ։
Պրոկոպիոսը դատապարտում է Թեոդորայի զբաղմունքը միմոսների կրկեսում, սակայն խոստովանում է, որ «նա չափազանց նրբագեղ էր ու սրամիտ, և բոլորը հիացած էին նրանով»։ Նրա խոսքերով՝ Թեոդորան հաճախ էր ընդհատում իր հղիությունները՝ վիժում առաջացնելով ։
Ապագա կայսրուհու և սրբի կյանքի սկզբնական շրջանի մասին տեղեկությունները չի հերքվում և չի հաստատվում կենսագրական գրականության մեջ։ Դմիտրի Ռոստովսկին հակիճ հաղորդում է. «սկզբում մեղավոր էր, հետո ապաշխարեց» ։
Թեոդորայի ժամանակակից Հովհան Եփեսացին, թեև բարեհաճ էր տրամադրված նրա նկատմամբ, իր «Վարք արևելյան երանելի սրբոց» երկում նրան անվանում է «Թեոդորան՝ հասարակաց տնից»։ Այդպես էին Կոստանդնուպոլսում անվանում ազդեցիկ զորահրամանատար Հուստինիանոսի սիրուհուն, որը դեռ կայսր չէր, և նրան էին դիմում սիրիական մոնոֆիզիտները՝ Հուստինիոս կայսեր հալածանքներից պաշտպանելու խնդրանքով ։
Թեոդորան լքեց Կոստանդնուպելիսը, մեկնեց Հյուսիսային Աֆրիկա՝ հետևելով սիրեկանին՝ Հեկեբոլոսին, որը արքոնտի պաշտոն էր ստացել Պենտապոլիսում։ Բայց վերջինս լքում է Թեոդորային, որը կրկին ստիպված է լինում զբաղվելլ մարմնավաճառությամբ Ալեքսանդրիայում ։ Գտնվելով իր ժամանակի մշակութային և գիտական նշանավոր կենտրոնում՝ Թեոդորան ընկնում է այդ լուսվորյալ միջավայրի ազդեցության տակ, ծանոթանում մոնոֆիզիտների հետ, որոնց հետագայում գաղտնի հովանավորում Է ։ Այնտեղ ծանոթանում է նաև Տիմոֆեյ IV  Ալեքսանդրիացի և Սևերոս Անտիոքացի պատրիարքների հետ, որոնք իրենց քարոզներով հաճախ էին դիմում այդպիսի կանանց և, գուցե, նրանց շնորհիվ էլ տեղի ունենում նրա կենսակերպի փոփոխությունը ։
Հուստինիանոսը երբեք նշանակության չի տվել Թեոդորայի ծագումը և համարել է իրեն հավասար։ Դա բացատրվում է նրանով, որ Հուստինիանոսն ինքը սերում էր գյուղական ընտանիքից, թեև իր հորեղբոր շնորհիվ (անկիրթ Հուստինոս կայսեր) ստանում է լավ կրթություն և իշխանություն։ Կայսրը սիրել է Թեոդորային, ինչի մասին վկայում է այն, որ նա Անազարվա ամրոցը վերանվանել է Թեոդորիադա և կազմավորել համանուն թեմ Սիրիայում ։
Պրոկոպիոսի համաձայն ամուսնությունից հետո Թեոդորան այլևս չի արատավորվել սիրային պատմություններով։ Երբ նրան մեղադրում են ստրուկ - բարբարոս Արեովինդոսի նկատմամաբ հակվածության մեջ, նա հրամայում է մտրակահարել և աքսորել վերջինիս ։ Պրոկոպիոսը հայտնում է, որ Արեովինդոսն ուղղակի անհետանում է, և ոչ ոք նրա մասին այլևս ոչինչ չի լսում ։
Թեոդորան և Հուստինիանոսը զավակներ չեն ունեցել։ Պրոկոպիոսն իր տրակտատում հայտնում է Թեոդորայի որդու՝ Հովհանի մասին, որը ծնվել էր մինչ նրա ամուսնությունը և մեծացել Արաբիայում։ Երբ նա հայտնվում է Կոստանդնուպոլսում մոր մոտ վերադառնալու նպատակով, Թեոդորան, վախենալով Հուստինիանոսի զայրույթից, այնպես է անում, որ նրան այլևս ոչ ոք չի տեսնում։ Պատմաբան Շարլ Դիլը հիշատակում է Թեոդորայի դստերը՝ նույնպես ծնված մինչ ամուսնությունը ։ Թեոդորայի դստեր որդին բյուզանդական արքունիքում բարձր դիրք էր զբաղեցնում, ինչը փաստում է, որ նրա ծագումը կայսրին չէր հուզում ։ Ըստ Պրոկոպիոսի՝ Թեոդորան ձգտում էր թոռանն ամուսնացնել Բելիսարիոս զորավարի դստեր հետ ։
Թեոդորան զարմուհուն՝ Էլիա Սոֆիային, ամուսնացնում է ապագա կայսր Հուստինոս II-ի հետ։ Նրա մայրը Թեոդորայի երկու քույրերից մեկն էր, որոնք, ըստ Պրոկոպիոսի, նույնպես հետերաներ էին ։
Մասնակցություն կայսրության ղեկավարմանը
Թեոդորան կայսրուհի է դառնում 527 թվականի ապրիլի 1-ին, երբ նրա ամուսին Հուստինիանոսը թագադրվում է կայսր՝ համակառավարիչ մեռնող Հուստինոս I-ին։ Չորս ամիս անց Հուստինոսը մահանում է։ Թեոդորան ամուսնուն հավասար ղեկավարում է 22 տարի՝ նշանակելով պաշտոնյաներ, ազդելով կայսեր օրենսդրական և ներքաղաքական գործունեության վրա, զբաղվելով դիվանագիտական գրագրությամբ, ընդունելով օտարերկրյա հյուպատոսներին և այլն։ Թեոդորայի՝  Հուստինիանոսի կյանքում և կայսրության կառավարման մեջ ունեցած նշանակալի դերի մասին է վկայում կայսեր թողած արձանագրությունը Սուրբ Սոֆիայի տաճարի ոսկե գահավորակի վրա. « Քոնը Քեզ ենք բերում, Քրիստոս, Քո ստրուկներ Հուստինիանոս և Թեոդորա» ։ Ըստ «Ֆեոֆանի ժամանակագրության»՝ Թեոդորային ուղևորությունների ժամանակ «ուղեկցում էին քաղաքապետ Մինասը, պատրիկ Իլյան և մոտ 4000 այլ պաշտոնյաներ ու աստիճանավորներ» ։
Կայսրության ղեկավարման մեջ Հուստինիանոսն ընդհանուր քաղաքականություն էր վարում, իսկ Թեոդորային հետաքրքրում էին մանրամասերը։ Հովհան Եփեսացին, պատմելով նուբիյան ցեղերի մկրտության մասին, հաղորդում է, որ բյուզանդական տեղային պաշտոնյաները կայսրուհուց ավելի շատ էին վախենում, քան կայսրից։ Նրանցից մեկը Հուստինիանոսի դեսպանի մոտ արդարանում է. «Կայսրուհու նկատմամբ վախի զգացումն ինձ քաջ ծանոթ է, այդ պատճառով ես չհամարձակվեցի նրա դեսպաններին հակաճառել» ։
Թեոդորայի ազդեցությունը չի նվազում մինչև իր մահը ։ Նրա հետ է կապվում մի շարք օրենքների ընդունումը՝ կանանց դրության բարելավման վերաբերյալ, ինչպես նաև խիստ դիրքորոշում հոմոսեքսուալ տղամարդկանց նկատմամբ, որոնց պատժում էին հրապարակայնորեն ամորձատելով ։
Նիկիայի ապստամբություն
Թեոդեորան դժվար պահերին դրսևորում էր ուժեղ կամք և բացառիկ քաջություն։ Այդ գծերը վառ կերպով դրսևորվեցին 532 թվականին Նիկիայի ապստամբության ժամանակ, երբ համընդհանուր խուճապի պայմաններում, նա կանխում է Հուստինիանոսի փախուստը Կոստանդնուպոլսից և դրանով, ըստ որոշ ուսումնասիրողների, փրկում գահը ։ Երբ կայսրը պատրաստ էր լքել քաղաքը, նա կայսերական խորհրդի ժամանակ հանդես է գալիս ելույթով, որը մեջբերել է Պրոկոպիոսը «Պարսկական պատերազմի մասին» տրակտատում, և ասում խոսքեր, որոնք դառնում են աֆորիզմ. «Ես կարծում եմ՝ այժմ ժամանակը չէ մտածել, թե վայել է կնոջը համարձակություն ցուցաբերել տղամարդկանց մոտ և ելույթ ունենալ պատանեկան ոգևորությամբ։ Նրանց, ում մեծ վտանգ է սպառնում, ոչինչ չի մնում անել, քան այն լուծել լավագույն ձևով։ Փախուստը, որը երբևէ փրկություն է բերել և կարող է այսօր էլ փրկել, անպատվաբեր է։ Նա, ով լույս աշխարհ է եկել չի կարող չմեռնել, բայց նրա համար, ով մի անգամ իշխել է, փախուստն անտանելի է։ Չտեսնեմ, այն օրը երբ ինձ այլևս չեն կոչի տիրուհի։ Եթե դու ուզում ես քեզ փրկել փախուստով, տիրակալ, դա դժվար չէ։ Մենք դրամ շատ ունենք, ծովը մոտ է, նավերը՝ պատրաստ։ Բայց տես, որ փրկվելով՝ դու չնախնտրես մահը փրկությունից։ Ես համաձայն եմ այն հին ասացվածքի հետ, որ՝ արքայական ծիրանին լավագույն պատանքն է» ։
Այս ելույթի գեղարվեստական նախօրինակը հավանաբար եղել է կարիացիների տիրուհի Արտեմիսիայի ելույթը պարսիկների խորհրդի ժամանակ Սալամինի ճակատամարտից առաջ, որը գրի է առել Հերոդոտոսը, թեև Արտեմիսիան կոչ էր անում հրաժարվել կռվից ։ «Արքայական ծիրանին լավագույն պատանքն է» խոսքերը Պրոկոպիոսը փոխ է առել Սիրակուզայի տիրան Դիոնիսոս Ավագից։ Մ.թ.ա 403 թվականին Դիոնիսոսը ամրոցում շրջափակվում է ապստամբների կողմից և ընկերոջ փրկվելու առաջարկին, նա պատասխանում է. «Իշխանական թիկնոցը ամենալավ պատանք է» ։ Թեոդորայի ելույթը Պրոկոպիոսի կողմից ենթարկվել է գեղարվեստական մշակման, թեև ոչ մի պատմաբան չի կասկածում, որ նա նմանատիպ ճառով է հանդես եկել, գուցե ոչ այդպես փայլուն արտահայտություններով ։
Բարեգործական գործունեություն
Թեոդորան նախկին կուրտիզանուհիների և մարմնավաճառների համար բացում է մենաստան Բոսֆորի ափին (այսպես կոչված՝ ապաշխարության մենաստան)։ Պրոկոպիոսի կարծիքով պայմաններն այնտեղ այքան դաժան էին, որ շատ կանայք նետվում էին բարձրությունից՝ տանջանքներին վերջ տալու համար ։ Հովհաննես Մալալասը՝ Պրոկոպիոսի ժամանակակիցը, այդքան թշնամաբար չէ տրամադրված Թեոդորայի նկատմամաբ և հետևյալն է հայտնում կայսորուհու բարեգործությունների մասին.
«Այդ նույն ժամանակ բարեպաշտ Թեոդորան այլ բարի գործերից հետո հետևյալն է անում։ Հասարակաց տների տերերը շրջում էին և փնտրում աղքատների, ովքեր աղջիկներ ունեին և, խոստումներ ու գումար տալով, նրանց տանում էին՝ իբրև դաստիարակելու։ Իրականում նրանց հանում էին վաճառքի և ստիպում մարմնավաճառությամբ զբաղվել։ Թեոդորան հրամայում է փնտրել այդ որջերի տերերին, և երբ նրանց աղջիկների հետ բերում էին իր մոտ, նա հրամայում էր պատմել իրենց ծնողներին տված երդման մասին:Երբ նրանք խոստովանեցին, որ   յուրաքանչյուր աղջկա համար տվել են  հինգ նոմիսմ, բարեպաշտ վասիլիսան, գումար տալով, ազատում է այդ աղջիկներին անպատվաբեր ստրկությունից, արգելում է հասարկաց տների տերերի գործունեությունը և աղջիկներին տալով գումար, հագուստ, ազատ արձակում »:
Կրոնական գործունեություն
Թեոդորան գաղտնի հովանավորում էր մոնոֆիզիտներին, նպաստեց, որ Կոստանդնուպոլսի պատրիարք ընտրվի Անֆիմիոսը, իսկ նրա տապալումից հետո 526 թվականին, 12 տարի թաքցրել է իր պալատի գաղտնի խցում ։ Նրա մասնակցությամբ է տեղի ունենում Ալեքսանդրիայի պատրիարքական աթոռի գրավումը մոնոֆիզիտների կողմից։ Պալատի նրա հատվածում Անֆիմիոսի հետ մնում էր 538 թվականին Կոստանդնուպոլիս տեղափոխված Թեոդոսիոս Ալեքսանդրացին, որը եկեղեցի էր ձևավորել այնտեղ և իրեն պահում էր իբրև միաբնակ եկեղեցու առաջնորդ ։ Ա. Վ.Քարտաշյովի կարծիքով Թեոդորան «արհեստականորեն տարածում էր մոնոֆիզիտական ձեռնադրությունները և ստեղծել ու ամրապնդել է միաբնակ եկեղեցիների պատմական գոյությունը մինչև մեր օրերը» ։ Չնայած կնոջ հակումներին՝ Հուստինիանոսը չէր դադարում հալածել միաբնակներին, թեև այդքան էլ հետևողական չէր և Թեոդորայի ազդեցությամբ՝ չափազանց անվճռական։ Օրինակ, 533 թվականի նոյեմբերի երկրաշարժից հետո, երբ ժողովուրդը փողոցում վանկատում էր. «Օգոստոս, այրիր Քաղկեդոնի ժողովի հրովարտակը», նա հրապարակեց երկարաձիգ և ոչ պարզ աստավածաբանական հրաման՝ այսպիսի բանաձևով. «Նույն Քրիստոսին է պատկանում և՛ հրաշքները, և՛ չարչարանքները»։ Այդպես, ըստ Քարտաշյովի, քաղկեդոնի ժողովի դիրքերը թուլանում էին ։ Այնուամենայնիվ, հալածված մոնոֆիզիտ հոգևորականները Սիրիայում պղծում էին Հուստինիանոսի դիմանկարները և միևնույն ժամանակ աղոթում բարեպաշտ կայսրուհու համար։ Մյուս կողմից, ուղղափառները, տեսնելով Հուստինիանոսի զիջումները մոնոֆիզիտներին, ցանկանում էին, որ նա ազատվի Թեոդորայից ։ Պրոկոպիոսի և Եվագրիոսի վկայությամբ՝ դերերի այդ բաժանումը Թեոդորան և Հուստինիանոսն օգտագործում էին վիճող կողմերի վրա ազդելու և կայսրության քաղաքական միասնությունն ապահովելու համար ։
Մոնոֆիզիտների դիրքերն ամրապնդելու համար Թեոդորան փնտրում էր նաև հռոմեական պապականության գահի համար հարմար թեկնածու։ Ընտրվեց Վիգիլիոսը,այն բանից հետո, երբ Թեոդորայի հրամանով Հռոմի պապ Սիլվերիոսը մեղադրվեց քաղաքական դավաճանության մեջ և հեռացվեց ։
Պատմաբան Շարլ Դիլը, գնահատելով Թեոդորային, գրում է, որ նա, ինչպես բոլոր բյուզանդուհիները, շատ բարեպաշտ էր, բայց նաև հմուտ քաղաքագետ և հասկանում էր, որ Արևելքի հարուստ պրովինցիաները, որտեղ տիրապետող էր միաբնակությունը, պետք էին կայսրությանը։ Սիրիան և Եգիպտոսը կրոնական բաժանման միջոցով դրսևորում էին իրենց անջատողական ձգտումները, և Թեոդորան, պաշտպանելով մոնոֆիզիտներին և նրանց որոշ զիջումներ անելով, կարողացավ մեղմել նրանց դժգոհությունը ։ Տեսակետ կա նաև, որ Թեոդորան լինելով քաղկեդոնական դավանանքի հետևորդ, կարծում էր, որ « Սևիրիոսը և մյուս մոնոֆիզիտները մոտ էին ուղղափառությանը և  եթե նրանց նկատմամբ ցուցաբերել համբերատարություն ու հարգանք, նրանք կընդունեն և կհասկանան Քաղկեդոնի ժողովը» ։ Նշվում է նաև, որ Թեոդորայի անձնական հովանավորությամբ էր պայմանավորված միաբնակների հաջողությունը Արաբիայում, Նուբիայում և նրանք շարունակում էին գործել՝ չվախենալով եկեղեցական բանադրանքից։
Թեոդորան ոչ միայն մասնակցում էր կրոնական վեճերին, այլև նպաստում էր քրիստոնեության տարածմանը։ Հովհան Եփեսացի եպիսկոպոսը հայտնում է, որ Թեոդորան ուրախությամբ է ընդունում Ալեքսանդրիայի պատրիարք Թեոդոսիոսի առաջարկը նոբադներին (նուբիական ցեղերից մեկը) քրիստոնյա դարձնելու վերաբերյալ։
«Մտածելով այդ ժողովրդի մասին՝ բարեպաշտ Հուլիոսը հայտնեց կայսրուհուն, որ օգնի դարձի բերել այդ ժողովրդին։ Թագուհին ուրախությամբ համաձայնեց և խոստացավ  ամեն ինչ անել, որ այդ ժողովուրդը հրաժարվի կռապաշտության մոլորությունից։ Այդ ուրախության մասին նա հայտնեց անպարտելի կայսր Հուստինիանոսին և խոստացավ, որ Բարեպայտ Հուլիոսը կուղարկվի այնտեղ։ Կայսրը, սակայն, գոհ չմնաց, որ Քաղկեդոնի հակառակորդը պետք է այնտեղ մեկնի...» :
Չնայած Հուստինիանոսի առարկությանը՝ Թեոդորան խորամանկությամբ կարողացավ ուղարկել միաբնակ միսիոներներին նոբադների մոտ ։
Մահ
Թեոդորան մահանում է 548 թվականի հունիսի 28-ին երկարատև հիվանդությունից հետո։ Վիկտոր Տուննունցի եպիսկոպոսը, որը կրոնական հարցերի շուրջ տարաձայնություններ ուներ կայսրուհու հետ այսպիսի գրառում է թողել իր ժամանակագրության մեջ. «Օգոստոս Թեոդորան, քաղկեդոնական ժողովի թշնամին, ամղողջ մարմնով քաղցկեղով ախտահարված, մահացավ» ։
Նա կայսերական ողջ մեծարանքով թաղվում է Կոստադնուպոլսի Տասնեկու առաքյալների եկեղեցում։ Կնոջ մահից հետո Հուստինիանոսը, հանդիսավոր խոստում տալիս, երդվում էր կնոջ անունով, որը նա հավերժացրեց քաղաքների, նահանգների և նվաճված տարածքների անուններում։ Կնոջ հիշատակի համար Հուստինիանոսը հրամայեց Սինայի Սուրբ Եկատիրինայի վանքի գլխավոր բազիլիկում թողնել արձանագրություն. «Կայսրուհի Թեոդորայի աստվածային հիշատակի համար» ։ Թեոդորայի մահից հետո Հուստինիանոսը, մնալով հավատարիմ նրան, այլևս չի ամուսնանուն։
Օլեքսանդր Մորոզ
Օլեքսանդր Օլեքսանդրովիչ Մորոզ (Олександр Олександрович Мороз), ուկրաինացի քաղաքական գործիչ։ Նա եղել է Ուկրաինայի Գերագույն ռադայի (խորհրդարան) նախագահը երկու անգամ. առաջինը 1994-1998 թվականներին, երկրորդը 2006 թվականի հուլիսին մինչեւ 2007 թվականի սեպտեմբերին։ Մորոզը Ուկրաինայի սոցիալիստական կուսակցության հիմնադիրներից ու առաջնորդներից մեկն է, որը ազդեցիկ կուսակցություն էր Ուկրաինայում։ Մորոզը կորցրեց խորհրդարանական ներկայացուցչությունը, երբ Սոցիալիստական կուսակցությունը 2007 թվականի արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններում չնչին տարբերությամբ (2.86%) չկարողացավ հաղթահարել 3% անցողիկ շեմը։
Թեոդորա
ժամանակակիցների և հետնորդների գնահատականը
Թեոդորան դրական գնահատականի է արժանացել մոնոֆիզիտների կողմից ։
Օլեքսանդր Մորոզ
Կենսագրություն
Մորոզը ծնվել է 1944 թվականի փետրվարի 29-ին Կիևի մարզի Տարաշչայի շրջանի Բուդա քաղաքում։ 1960 թվականին տեղի դպրոցն ավարտելուց հետո Մորոզը ավարտել է Ուկրաինական ԽՍՀ-ի գյուղատնտեսական ակադեմիան՝ դառնալով ինժեներ-մեխանիկ։ Այնուհետև նա աշխատել է բազմաթիվ ոլորտներում, այդ թվում՝ որպես ուսուցիչ և ինժեներ տասներկու տարի։ Մորոզը միացել է Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցությանը՝ Կոմկուսի տեղական շրջկոմի առաջին քարտուղարից անցնելով Կիևի մարզային կոմիտեի և շրջանային արհմիության կոմիտեի ղեկավարի պաշտոնին։ Եղել է «Աշխատանքային արիության համար» մեդալի դափնեկիր։ 1972-1991 թվականներին եղել է Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության անդամ։ 1990 թվականին դարձել է Գերագույն Ռադայի (Ուկրաինայի խորհրդարան) պատգամավոր։ 1991 թվականի օգոստոսին Ուկրաինայի անկախության հռչակագրի ընդունման ժամանակ Մորոզը Գերագույն Ռադայում կոմունիստական մեծամասնության առաջնորդն էր ։ 1991 թվականի հոկտեմբերի 26-ին նա կազմակերպեց համագումարը, որը ձևավորեց Ուկրաինայի սոցիալիստական կուսակցությունը (SPU)՝ որպես Ուկրաինայի կոմունիստական կուսակցության իրավահաջորդ։
Թեոդորա
ժամանակակիցների և հետնորդների գնահատականը
Թեոդորան և ամուսինը կանոնականացվել են եկեղեցու կողմից։ Ուղղափառ եկեղեցին ընդունում է Թեոդորայի զղջումը երիտասարդ տարիներին վարած կյանքի համար և համարում, որ նա հեռացել է մոնոֆիզիզտների աղանդից և դարձել ուղղափառ։ Կոստանդնուպոլսի եկեղեցին լոյալ էր վերաբերում Թեոդորային. նրա թագադրումից հետո, երբ խոսակցության թեման նրա անցյալն էր և շատերին այն հուզում էր, «հոգևորականներից ոչ մեկը բացահայտ դժգոհություն չհայտնեց, չնայած, որ պետք է ընդունեին նրան որպես տիրուհի» ։ Միևնույն ժամանակ պատմաբանները նշում են, որ արևմտյան եկեղեցին այդպես էլ չներեց Թեոդորային Սիլվերիոս պապին այդպես գահընկեց անելու համար, և նրա անունը  երկար ժամանակ անիծվում էր և անարգվում ։
Պորոկոպիոսը Թեոդարային, որպես քաղաքական գործչի, կտրուկ է վերաբերում, թեև գնահատում է նրա դերը Նիկիայի ապստամբության ժամանակ, երբ նա կանխեց Հուստինիանոսի փախուստը Կոստանդնուպոլսից։
Օլեքսանդր Մորոզ
Կենսագրություն
Մորոզը 1994 և 1999 թվականների նախագահական ընտրություններում առաջադրվել է որպես նախագահի թեկնածու՝ որպես Ուկրաինայի սոցիալիստական կուսակցության թեկնածու, սակայն երկու անգամն էլ զբաղեցրել է երրորդ տեղը՝ 1994 թվականին հավաքելով ձայների 13,04 տոկոսը, իսկ 1999 թվականին՝ 11,29 տոկոսը։ 1999 թվականին շատ փորձագետներ կանխատեսեցին, որ Մորոզը հնարավորություն ունի հաղթելու գործող նախագահ Լեոնիդ Կուչմային ընտրությունների երկրորդ փուլում, և շատ դիտորդների կարծիքով՝ կառավարությունը կեղծել է ընտրությունների արդյունքները՝ հօգուտ Պետրո Սիմոնենկոյի (Ուկրաինայի կոմունիստական կուսակցության), որպեսզի վստահ լինեն, որ ոչ հանրահայտ Սիմոնենկոն, այլ ոչ թե Մորոզը, կմրցի Կուչմայի դեմ երկրորդ փուլի քվեարկության ժամանակ։
Թեոդորա
Պատմական սկզբնաղբյուրներ
Թեոդորայի մասին հիմնական սկզբնաղբյուրը  Պրոկոպիոս Կեսարացու  «Գաղտնի պատմություն» (Ἀνέκδοτα)պամֆլետն է, որը գրվել է նրա մահից երկու տարի հետո։ Աշխատությունը գտնվել է միայն XVII դարում Վատիկանի գրադարանի տնօրեն Նիկկոլո Ալեմաննիի կողմից և անմիջապես վեճերի առիթ դարձել։ Պրոկոպիոսը, ինչպես և կայսրերի նշանավոր կենսագիրը  Գայոս Տրանքվիլլոս Սվետոնիոսը, հավանաբար օգտվել է կայսերական արխիվից, սակայն նրա պատմությունները Թեոդորայի մինչամուսնական կյանքի մասին կասկածի տեղիք են տալիս։ Անգլիսցի ուսումնասիրող Ա. Կամերոնը Պրոկոպիոսի մասին իր աշխատության մեջ իրակունություն չի համարում Թեոդորայի երիտասարդության մասին նկարագրությունը ։ Այնուամենայնիվ Պրոկոպիոսի իրազեկությունը կասկած չի հարուցում, քանզի նա ծառայել է որպես քարտուղար Հուստինիանոսի նշանավոր զորահրամանատար Բելիսարիոսի մոտ և ականատես է եղել շատ իրադարձությունների, որոնք նկարագրել է  ։
«Գաղտնի պատմություն»-ը, որն, ըստ մի ուսումնասիրողի, գրվել է ոչ թե թանաքով, այլ լեղիով, Պրոկոպիոսի արձագանքն էր իր տիրոջ Բելիսարիոսի նկատմամաբ ցուցաբերած վերաբերմունքի, որի արդյունքում ինքն էլ զրկվում է պալատի բարեհաճությունից։ Աշխատության կողմնակալ բնույթի մասին է վկայում, օրինակ, «Գաղտնի պատմության» վեցերորդ մասի առասպելական բովանդակությունը՝  «Հուստինիանոսը՝ Սատանայի մարմնավորում» թեմայով ։ Այնուհանդերձ, պատմաբաններն ամբողջությամբ չեն մերժում «Գաղտնի պատմություն»-ը՝ որպես ոչ հավաստի աղբյուր, քանզի Հուստինիանոսի և Թեոդորայի քաղաքական և կրոնական գործունեության մասին գրված տեղեկությունները հաստատվում են նաև այլ տեքստերում, հատկապես՝ Հուստինիանոսի կոդեքսում Կորպուս յուրիս ցիվիլիս
Օլեքսանդր Մորոզ
Կենսագրություն
1996 թվականին Մորոզը մի քանի այլ կուսակցությունների հետ կանխեց նախագահ Կուչմայի՝ լիազորությունների մեծ մասը նախագահի ձեռքում կենտրոնացնելու փորձը և ստիպեց խորհրդարանին հունիսի 28-ին ընդունել նոր սահմանադրությունը, որը ներառում է բազմաթիվ դիրքորոշումներ, որոնք մոտ են ձախակողմյան կուսակցությունների պահանջներին։ 1999 թվականին «Կանևի քառյակի» պայմանագիրը ստորագրելուց հետո նա դարձավ Կուչմայի ոչ կոմունիստական ընդդիմության ճանաչված առաջնորդը։
Թեոդորա
Պատմական սկզբնաղբյուրներ
Բյուզանդագետ Ֆ.Ի. Ուսպենսկին իր «Բյուզանդական կայսրության պատմություն» աշխատության մեջ ընդունում է, որ Պրոկոպիոսը Հուստինիանոսի դարաշրջանի միակ ականատեսն է, թեև քննադատում է «Գաղտնի պատմության» բացասական և կանխակալ տոնը։ Ըստ Ուսպենսկու այդ աշխատությունը, որը վերաբերում է Պրոկոպիոսի կյանքի ուշ շրջանին և էապես տարբերվում է նախկին օբյեկտիվ տրակտատներից, պետք է դիտել այն ժամանակ տարածված համոզմունքների շրջանակում, որ «իր ժամանակի իրերի դրվածքը նորմալ չէ, որ Հռոմի երբեմնի փառքը անդարձ է, և ժամանակակիցներն անցյալի հերոսների նման չեն» ։ Նա չի մանրամասնում Թեոդորայի երիտասարդությունը և կարծում է, որ «Նա անկախ է իր միջավայրից և պատմական դերից և իր վրա է բևեռում համընդհանուր ուշադրությունը՝ որպես գեղարվեստական կերպար» ։
Օլեքսանդր Մորոզ
Կենսագրություն
2001 թվականին Գերագույն Ռադայի նիստում Մորոզը հրապարակեց Նիկոլա Մելնիչենկոյի ձայնագրությունները, որոնք ենթադրում էին պետության բարձրագույն ղեկավարների (այդ թվում՝ նախագահ Կուչմայի) մասնակցությունը հայտնի անկուսակցական լրագրող Գեորգի Գոնգաձեի սպանությանը, ինչը հրահրեց Ուկրաինայում քաղաքական ճգնաժամը, որը հայտնի է որպես Կասետի սկանդալ։ Մորոզը եղել է «Ազգային փրկության ֆորումի» հատուկ կոլեգիայի անդամ, « Ուկրաինան առանց Կուչմայի » սահմանադրության պաշտպանության հանրային հանձնաժողովի, իսկ ավելի ուշ՝ «Վե՛ր կաց, Ուկրաինա՛»: վարչակարգի ներկայացուցիչների հետ բանակցությունների պատասխանատու։
Թեոդորա
Պատմական սկզբնաղբյուրներ
Բացի Պրոկոպիոսի աշխատությունից Թեոդորայի կյանքի առանձին դրվագներ նկարագրվել են VI դարի կեսերին Հովհան Եփեսացի եպիսկոպոսի կողմից «Վարք արևելյան երանելի սրբոց» և «Եկեղեցական պատմություն» երկերում։
Օլեքսանդր Մորոզ
Կենսագրություն
2002 թվականին Սոցիալիստական կուսակցությունը (որում ընդգրկված էին Յուրի Լուցենկոն, Յոզեֆ Վինսկին, Նիկոլայ Ռուդկովսկին և Վալենտինա Սեմենյուկը) 2002 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում գրավեցին չորրորդ տեղը։ Սոցիալիստները միացան «ընդդիմադիր քառյակին» մի խումբ կուսակցությունների հետ միասին, որոնց թվում էին նաև «Մեր Ուկրաինան», Յուլիա Տիմոշենկոյի ընտրական դաշինքը և Ուկրաինայի կոմունիստական կուսակցությունը։ 2004 թվականի նախագահական ընտրություններում Մորոզը առաջադրվել է Սոցիալիստական կուսակցության կողմից, որը նա նախագահում էր 1991 թվականից։ Նա երրորդ տեղն է զբաղեցրել՝ հավաքելով ձայների 5,81%-ը։ Որպես Կուչմային ընդդիմացող ուժերի երկարամյա առաջնորդ՝ Մորոզը արագ հայտարարեց իր աջակցությունը Վիկտոր Յուշչենկոյին նախագահական ընտրություններում՝ ընդդեմ Կուչմայի վարչապետ Վիկտոր Յանուկովիչի՝ այդպիսով Յուշչենկոյին դարձնելով երկրորդ փուլում հաղթելու ֆավորիտ։ Այն, որ Յուշչենկոն չհաղթեց՝ չնայած այս հավանակնությանը, օգտագործվեց՝ պնդելու համար, որ երկրորդ փուլում ընտրակեղծիքներ են եղել։ Մորոզը սատարեց հաջորդ Նարնջագույն հեղափոխությանը, զանգվածային բողոքի ցույցերին, որոնք ի վերջո հանգեցրին քվեարկության արդյունքների չեղարկմանը և վերաքվեարկության, որում հաղթեց Յուշչենկոն։ Ուկրաինացի սոցիալիստների աջակցությունը, որը նա բերեց Յուշչենկոյի նախընտրական արշավին, կարևոր էր Յուշչենկոյի ընտրողների շրջանակը ընդլայնելու համար։ Սոցիալիստական կուսակցության խմբակցության ձայները Գերագույն Ռադայում (խորհրդարան) վճռորոշ նշանակություն ունեցան նարնջագույն հեղափոխության ժամանակ մի քանի կարևոր բանաձևերի ընդունման համար, մասնավորապես՝ ընտրակեղծիքների սկանդալում ներգրավված Կուչմա-Յանուկովիչի կառավարությանն անվստահություն հայտնելու համար։
2006 թվականի խորհրդարանական ընտրություններից հետո Մորոզն ընտրվել է Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի նախագահ 2006 թվականի հուլիսի 6-ին (238 կողմ, ընտրության համար անհրաժեշտ է 226 կողմ ձայն)՝ Շրջանների կուսակցության, Սոցիալիստական կուսակցության և Կոմունիստական խմբակցությունների աջակցությամբ։ Ուկրաինայի սոցիալիստական կուսակցությունը 2007 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում ստացել է ընտրողների ձայների 2,86%-ը՝ ընտրական շեմից պակաս լինելով 0,14%-ով, զրկվելով իրենց ներկայացվածության իրավունքից։
Թեոդորա
Պատմական սկզբնաղբյուրներ
Վարքագրական գրականության մեջ Թեոդորայի մասին տեղեկություններ են կան Սևերոս պատրիարքի և Հակոբ Բարադեյի կենսագրության մեջ։ Դմիտրի Ռոստովսկին Հուստինիանոսի վարքի վերջում կարճ տեղեկություն է հաղորդում Թեոդորայի մասին։
Օլեքսանդր Մորոզ
Կենսագրություն
Սոցիալիստական կուսակցությունը 2010 թվականի նախագահական ընտրություններում որպես նախագահի թեկնածու ընտրեց կուսակցության առաջնորդ Ալեքսանդր Մորոզին, որի առաջին փուլի քվեարկությունը պետք է անցկացվեր 2010 թվականի հունվարի 17-ին։ Կուսակցության համագումարի գրանցված 422 պատվիրակներից 268-ը պաշտպանեցին Մորոզի թեկնածությունը ։ Ընտրությունների ժամանակ Մորոզը ստացել է ձայների 0,38%-ը ։ Հասարակական կարծիքի հարցումները չեն գնահատել Սոցիալիստական կուսակցությանը կամ նրա առաջնորդ Մորոզին, քանի որ նրանք չէին կողմնորոշվել նախագահական ընտրություններին իրենց մասնակցության հարցում։ 2005 թվականին Մորոզը ստացել է համազգային ձայների 5,8%-ը։ 2009 թվականի ապրիլին FOM-Ukraine-ի կողմից անցկացված սոցհարցումները ցույց են տվել, որ Մորոզը ստացել է 1%-ից պակաս աջակցություն, ընդ որում, վերլուծաբանների մեծամասնությունը Մորոզին չէր համարում լուրջ մրցակից, քանի որ նա չէր հավաքի բավարար թվով ձայներ 2010 թվականի հունվարի 17-ին նախատեսված նախագահական առաջին փուլի քվեարկության ժամանակ։
Թեոդորա
Պատմական սկզբնաղբյուրներ
Թեոդորայի կրոնական գործունեությանը, հատկապես նրա դերին մոնոֆիզիտների դիրքերի ամրապնդման մեջ, անդրադարձել է Ա.Վ. Քարտաշևը իր «Տիեզերական ժողովները» աշխատության մեջ, ինչպես նաև Շարլ Դիլը Բյուզանդիայի պատմության մասին իր բազմաթիվ երկերում։ Ժամանակակից ուսումնասիրություններից Թեոդորային է նվիրված իտալացի հետազոտողներ Ստեֆանիա Սալտիի և Ռենատա Վենտուրինի «Թեոդորայի կյանքը» աշխատությունը (1999 թվական) ։
Օլեքսանդր Մորոզ
Կենսագրություն
Իր կուսակցությունը քսան տարի ղեկավարելուց հետո Մորոզին կուսակցության ղեկավարի պաշտոնում փոխարինեց Վասիլ Ցուշկոն 2010 թվականի հուլիսին ։ Սակայն 2011 թվականի օգոստոսին նա կրկին ընտրվեց կուսակցության ղեկավար ։ 2012 թվականի ապրիլին Պետրո Ուստենկոն ընտրվեց Մորոզի իրավահաջորդ՝ որպես կուսակցության ղեկավար ։
Թեոդորա
Կերպարվեստում
Թեոդորա կայսրուհու առավել հայտնի պատկերը՝ Ռավեննայի Սան Վիտալե բազիլիկի խճանկարը, բացառիկ է նրանով, որ կատարվել է նրա կենդանության օրոք (546—547 թվականներ), և պահպանվել մինչև մեր օրերը։
Օլեքսանդր Մորոզ
Կենսագրություն
Մորոզը փորձեց վերադառնալ խորհրդարան 2012 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում՝ որպես անկուսակցական թեկնածու, առաջադրվելով 93-րդ միամանդատ ընտրատարածքում (ամենաշատ քվե ստացողը մանդատ է ստանում խորհրդարանը), որը գտնվում է Կիևի մարզում, սակայն այս շրջանում նա զբաղեցրել է երրորդ տեղը՝ հավաքելով ձայների 11,94%-ը ։
Թեոդորա
Կերպարվեստում
Կայսրուհին ամուսնու հետ պատկերված է երկու խճանկարների վրա, որոնք տեղադրված են աբսիդի երկու կողմերում։ Երկու տիրակալներն էլ պատկերված են որպես դոնատոր՝ նվիրատու, առանձին կանգնած՝ նրանք առաջնորդում են տաճարին ընծաներ բերողների շքերթը։ Ամուսինները բռնել են ծիսական անոթներ ։
Օլեքսանդր Մորոզ
Կենսագրություն
2019 թվականի Ուկրաինայի նախագահական ընտրություններում Մորոզը եղել է Օլեքսանդր Մորոզի սոցիալիստական կուսակցության թեկնածուն ։
Թեոդորա
Կերպարվեստում
Վ.Ն. Լազարևը գրում է, որ այդ պատկերները կատարվել են Ռավեննայի լավագույն վարպետների կողմից արքայական դիմանկարի ընդունված օրինակի համաձայն, որն ուղարկվում էր մայրաքաղաքից պրովինցիաներ ընդօրինակելու։
Օլեքսանդր Մորոզ
Քաղաքական հայացքներ
Ուկրաինայի ձախակողմյան սոցիալիստական կուսակցությունը կազմավորվելուց ի վեր, նրա կուսակցական գաղափարախոսությունը հիմնականում զարգացավ ուղղափառ կոմունիզմից դեպի սոցիալ-դեմոկրատիա։ Նա էլ արեւմտաեվրոպական տիպի ձախ սոցիալ-դեմոկրատ է, որն օգտագործում է թե՛ մարքսիստական, թե՛ սոցիալ-դեմոկրատական գաղափարներ։ Այդ իսկ պատճառով, նա հանդիպեց իր կուսակցության ավելի կոշտ թևի խիստ հակազդեցությանը, որը ներկայացված էր Նատալյա Վիտրենկոյի կողմնակիցների կողմից։ Ի վերջո, Վիտրենկոն լքեց Սոցիալիստական կուսակցությունը, ստեղծեց Ուկրաինայի առաջադիմական սոցիալիստական կուսակցությունը և Մորոզին պիտակավորեց ՝որպես « պատեհապաշտ » և «դավաճան»՝ մեծապես օգնելով Կուչմային պայքարելու Ուկրաինայի ընդդիմության դեմ, որի մաս էր կազմում Մորոզի սոցիալիստական կուսակցությունը։ Այն բանից հետո, երբ Իվան Չիժի գլխավորած արմատականները լքեցին կուսակցությունը և ստեղծեցին «Սպրավեդլիվիստ» (Արդարություն) կազմակերպություն, Մորոզը կարողացավ իր կուսակցությունն ավելի մոտեցնել եվրոպական սոցիալ-դեմոկրատական մոդելին։
Մորոզը և նրա կուսակցությունը աջակցեցին քաղաքական բարեփոխումներին ու Ուկրաինայի անցմանը դեպի ավելի եվրոպական խորհրդարանական ժողովրդավարությունը, ինչը փոխեց Ուկրաինայում ուժերի հավասարակշռությունը՝ զրկելով նախագահին իր որոշ լիազորություններից՝ հօգուտ խորհրդարանի։ Նարնջագույն հեղափոխության ժամանակ նրա կուսակցությունը կողմ քվեարկեց Ուկրաինայի Սահմանադրության փոփոխություններին, որոնք Ուկրաինան դարձրին խորհրդարանական և ոչ նախագահական հանրապետություն։ Մորոզի և Պետրո Սիմոնենկոյի կողմից դրված այս սահմանադրությունը ուժի մեջ է մտել 2006 թվականի հունվարին՝ չնայած Վիկտոր Յուշչենկոյի կատաղի ընդդիմությանը։ Մորոզը խոսել է նաև ուկրաինացի ֆերմերների համար հողերի պահպանման օգտին և բազմաթիվ խոստումներ է տվել սոցիալական խնդիրների լուծման վերաբերյալ՝ օգտագործելով սոցիալիստական հռետորաբանությունը։ Նրա կուսակցության ծրագիրը սկսվում է աշխատավոր մարդկանց համար իրական ժողովրդավարություն պահանջող հայտարարությամբ։
Թեոդորա
Կերպարվեստում
«Թեոդորան կանգնած է նարֆիկում՝ պատրաստ անցնելու դռնով դեպի տաճարի՝ կանանց բաժինը։ Ձեռքում պահել է ոսկե գավաթ, նրա գլխին՝ շքեղ թագ է, վզին՝ ծանր մանյակ։ Կայսրուհու զգեստի փեշին ասեղնագործված են ընծաներ բերող երեք մոգերի պատկերներ։ Կայսրուհու կերպարին հանդիսավորություն հաղորդելու համար նրան պատկերել են որմնախորշի մեջ։ Թեոդորայի առջևից գնում են երկու թիկնապահները, որոնցից մեկը բացում է մուտքի վարագույրը, իսկ մյուսն անշարժ է։ Թեոդորային ուղեկցում է պալատական կանանց խումբը, որն առաջնորդում են զորահրամանատար Բելիսարիոսի կինն ու աղջիկը» ։
Օլեքսանդր Մորոզ
Գրականություն
Մորոզը պոեզիայի և շախմատի սիրահար է։ Նա գրել է հետևյալ գրքերը.
Թեոդորա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Հռոմի կայսրերի կանայք
Օլեքսանդր Մորոզ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ուկրաինացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:1944 ծնունդներ