cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նիկոլաս Ասևեդո
Կարիերան ազգային հավաքականում
2019 թվականի սկզբին մասնակցել է Ուրուգվայի մինչև 20 տարեկանների թիմին և մասնակցել Հարավային Ամերիկայի չեմպիոնատին։ Մրցաշարում անցկացրել է 9 հանդիպում, բոլորը որպես պաշտպանողական ոճի կիսապաշտպան։ Հունվարի 30-ին խփել է իր առաջին գոլը ընդդեմ Վենեսուելայի հավաքականի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուրուգվայցի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Պիսարևշչինա (գյուղ, Դիկանկայի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Պիսարևշչինա գյուղում բնակվում էր 360 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,1 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 327,27 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Էլմիրա Սուլեյմանովա
Էլմիրա Թեյմուր կըզը Սուլեյմանովա (Süleymanova Elmira Teymur qızı, ), Ադրբեջանի Հանրապետության պետական գործիչ, Ադրբեջանի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպան (2002-2019), քիմիական գիտությունների դոկտոր (1980), պրոֆեսոր (1981);
Կենսագրություն
Էլմիրա Սուլեյմանովան ծնվել է 1937 թվականի հուլիսի 17-ին Բաքվում։ 1944-1954 թվականներին սովորել է Բաքվի թիվ 134 միջնակարգ դպրոցում։ 1955-1959 թվականներին սովորել է Ադրբեջանի պետական համալսարանի (ներկայիս Բաքվի պետական համալսարան) քիմիայի ֆակուլտետում։ Այդ ժամանակից աշխատել է Ադրբեջանի Գիտությունների ազգային ակադեմիաի նավթաքիմիական գործընթացների ինստիտուտում։ Աշխատել է որպես լաբորանտ, գիտաշխատող, լաբորատորիայի տնօրեն։ Ներկայումս ավագ գիտաշխատողն է ։
Աշխատանքային գործունեություն
Էլմիրա Սուլեյմանովան Ադրբեջանի Կանանց և զարգացման կենտրոնի հիմնադիրն ու նախագահն է։ ԽՍՀՄ Գերագույն խորհուրդի հրամանով պարգևատրվել է «Պատվո» շքանշանով և «Աշխատանքի վետերան»ի մեդալով։ 2002 թվականի հուլիսի 2-ին ընտրվել է Ադրբեջանի մարդու իրավունքների պաշտպան (օմբուդսմեն)։ 2007 թվականի հուլիսի 16-ին Ադրբեջանի Հանրապետության նախագահի հրամանագրով պարգևատրվել է «Փառքի շքանշան»ով ։ 2010 թվականի մարտի 5-ին վերընտրվեց Ադրբեջանի մարդու իրավունքների պաշտպան նոր ժամկետով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների պաշտպաններ Կատեգորիա:Բաքվի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Տիրասպոլ ՖԱ
«Տիրասպոլ» ֆուտբոլային ակումբը մասնագիտացված ֆուտբոլային ակումբ է, որը հանդես է գալիս Տիրասպոլում։
Պատմություն
«Տիրասպոլ» ֆուտբոլային ակումբը հիմնադրվել է 1993 թվականին, Տիրասպոլ քաղաքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոլդովական ֆուտբոլային ակումբներ
Դուբրովկա (գյուղ, Ուժգորոդի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Ուժգորոդի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1550 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սահմանային թույլատրելի արտանետումներ
Սահմանային թույլատրելի արտանետումներ (ՍԹԱ), միավոր Ժամանակահատվածում աղտոտման աղբյուրից մթնոլորտ արտանետված վնասակար նյութերի քանակությունը, որը չի գերազանցում սահմանային թույլատրելի կոնցենտրացիաները։ Մթնոլորտային օդի պահպանության նպատակով սահմանվում են աղտոտման աղբյուրներից վնասակար նյութերի ՍԹԱ-ի սահմանային թույլատրելի չափաքանակներ, որոնք հաստատվում են արտանետումների անշարժ և շարժական յուրաքանչյուր աղբյուրի համար։ Մթնոլորտային օդն աղտոտող նյութերի ՍԹԱ-ի սահմանային թույլատրելի չափաքանակները հաշվարկվում են այնպես (հաշվի են առնվում տվյալ տարածաշրջանի զարգացման հեռանկարները), որ տվյալ տարածքից ու մյուս բոլոր աղբյուրներից աղտոտող նյութերի արտանետումները չհանգեցնեն մթնոլորտային օդում աղտոտող նյութերի սահմանային թույլատրելի կոնցենտրացիաների սահմանային թույլատրելի չափաքանակների գերազանցմանը։ Աղտոտման անշարժ աղբյուրներից մթնոլորտային օդն աղտոտող նյութերի արտանետման թույլտվության կարգը սահմանում է ՀՀ Կառավարությունը։
Արմեն Ղուլարյան
Արմեն Հրանտի Ղուլարյան, ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ քաղաքաշինության կոմիտեի նախագահ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1954 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Իջևանում։ Հայաստանի զինված ուժերի գնդապետ է։ Ճարտարապետների միության անդամ է։ Անկուսակցական է։ Ամուսնացած է։ Ունի երկու որդի։
Ծանոթագրություններ
3. «ԱՐՄԵՆ ՂՈՒԼԱՐՅԱՆԻՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՔԱՂԱՔԱՇԻՆՈՒԹԱՅՆ ԿՈՄԻՏԵԻ ՆԱԽԱԳԱՀ ՆՇԱՆԱԿԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ»
Կատեգորիա:1954 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 25 ծնունդներ Կատեգորիա:Իջևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Տավուշի մարզպետներ Կատեգորիա:ՀՀԿ անդամներ Կատեգորիա:Անանիա Շիրակացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամներ Կատեգորիա:Հայ գնդապետներ Կատեգորիա:ՀՀ վարչապետի հուշամեդալակիրներ
(7950) Բերեզով
(7950) Բերեզով (Berezov), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Լյուդմիլա Ժուրավլյովայի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,103156 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,785 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,4213 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1996,66 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,180301 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,66° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լյուդմիլա Ժուրավլյովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Էլ Տիեմբլո
Էլ Տիեմբլո (El Tiemblo), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայի Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքի Ավիլա պրովինցիայի Բուրգոհոնդո-Սեբրերոս-Էլ Տիեմբլո շրջանում։ Տարածքը՝ 75 կմ²։ Բնակչության թվաքանակը՝ը 4.302 (ըստ 2010 թվականի տվյալների)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Տիգրան Դաքեսյան
Տիգրան Դաքեսյան, հայ գեղանկարիչ։
Մատենագրություն
IIeme exposition des peintres armeniens d'Egypte. Le Caire, 1958.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Հայ գեղանկարիչներ
Արթուր Գրիգորյան (երգահան)
Արթուր Գրիգորյան (Արտաշես Գրիգորի Գրիգորյան), հայ կոմպոզիտոր, ՀՀ ժողովրդական արտիստ (2011)։
Կենսագրություն
Սովորել է Երևանի Տիգրան Չուխաճյանի անվան երաժշտական դպրոցի դաշնամուրային, այնուհետև՝ կոմպոզիցիայի դասարանում, 1975-1979 թվականներին՝ Երևանի Ռ. Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում։ 1981-1983 թվականներին և 1987 թվականից դասավանդել է «Հայհամերգ» էստրադային ստուդիայում։ 1983-1984 թվականներին աշխատել է Գեղագիտության ազգային կենտրոնում։ 1984-1991 թվականներին սովորել է Մոսկվայի թատերական արվեստի պետական ինստիտուտի ռեժիսուրայի ֆակուլտետում։ 1985-1988 թվականներին եղել է «Պոպուլյար» ՎԳԱ-ի երաժիշտ։ 1992 թվականին նշանակվել է Հայաստանի Ազգային ֆիլհարմոնիկ գործակալության նախագահ, մինչ 1994 թվականը ղեկավարել է Հայաստանի պետական ջազ նվագախումբը։ 1994 թվականից հիմնադրել է Հայաստանի երգի պետական թատրոնը և եղել դրա գեղարվեստական ղեկավարը։ 1995-1998 թվականներին եղել է Երևանի Երիտասարդական պալատի տնօրենը։ 2001 թվականից հանդիսացել է Հայաստանի Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի անդամ, 2009 թվականից՝ խորհրդատու։
Հեղինակել է «Այո», «777», «Ասուպ», «Ընծա» մրցանակաբաշխությունները, «Հենց այսպես», «Տես» հեռուստահաղորդումները, «Կանաչ գոտի», «Արցախի ձայներ» նախագծերը, Հայաստանի «Զաքյան» ֆոնդի հովանավորչական ամենամյա հեղինակ-կատարողների մրցանակաբաշխությունը։ Նախաձեռնել և ղեկավարել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի էստրադային կուրսը։ Հեղինակել է բազմաթիվ երգեր, մանկական մյուզիքլներ, մասսայական միջոցառումներ, փառատոներ, թեմատիկ և էստրադային համերգներ  ։
Մահացել է 2022 թվականի փետրվարի 4-ին, երկարատև հիվանդությունից հետո, հիվանդանոցում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:ՀՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալակիրներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ
Տրանսիլվանիա
Տրանսիլվանիա ( «Անտառի հետևում», նաև՝ Արդեալ, Ardeal (Transilvania), Siebenbürgen («Յոթ քաղաքների երկիր»), Erdély), պատմական շրջան Ռումինիայի հյուսիս-արևմուտքում։ Տրանսիլվանիան պատմական տարածք է՝ տեղակայված Կենտրոնական Ռումինիայում։ Արևելքում և հյուսիսում շրջապատված է բնական սահմաններով՝ Կարպատյան լեռներով, պատմական Տրանսիլվանիան տարածվում է արևմուտքում մինչև Ապուսենի լեռներ (Արևմտյան Ռումինական լեռներ)։ Տերմինը երբեմն վերագրվում է ոչ միայն բուն Տրանսիլվանիային, այլ նաև Կրիշանայի, Մարամուրեշի և Բանատի ռումինական շրջաններին։
Տրանսիլվանիան հայտնի է Կարպատների գեղեցիկ համայնապատկերներով և հարուստ պատմությամբ։ Նրա մեջ են մտնում նաև այնպիսի քաղաքներ ինչպիսիք են Կլուժ-Նապոկան, Բրաշովը, Սիբիուն, Տարգու Մուրեշ, Ալբա Յուլիան, Բիստրիցան, Արադը, Օրադյան։
Անգլախոս միջավայրում Տրանսիլվանիան շատ հաճախ ասոցացվում է վամպիրների հետ, շնորհիվ Բրեմ Սթոքերի Դրակուլա վեպի և ֆիլմերի՝ ոգեշնչված այդ գրքից ։
Ծագումնաբանություն
Տրանսիլվանիայի ամենավաղ հիշատակումները հանդիպում ենք 1075 թ. Հունգարական թագավորության Միջին լատիներեն փաստաթղթերում, որտեղ այն հիշատակվում է, որպես ultra silvam , որը նշանակում է «անտառներից այն կողմ», «անտառների հետևում» (ultra նշանակում է «հետևում» կամ «այն կողմում», և  sylva բառի սեռական հոլովը (քերականական այլ կառուցվածքի պատճառով հայերենում ստացվում է բացառական հոլով)՝ (sylvam) անտառ)։ Մեկ այլ լատիներեն ածանցի ավելացմամաբ Տրանսիլվանիա նշանակում է «Անտառների այն կողմում»։ Հունգար պատմաբանները պնդում են որ Միջին լատիներեն Ուլտրասիլվանիա, հետագա՝ Տրանսիլվանիան հունգարերեն Erdő-elve-ի (Անտառային օրենքներ) ուղիղ թարգմանությունն է ։ Այն նաև օգտագործվել է, որպես այլընտրանքային տարբերակ գերմաներեն  überwald ՝ անտառ (13–14 դարեր)  և ուկրաիներեն  Залісся (Zalissia), (Անտառներից այն կողմ) բառերին։ Տրանսիլվանիայի պատմական անունները՝
Ռումիներենում տարածաշրջանը հայտնի է նաև որպես՝ Արդյալ կամ Տրանսիլվանիա, հունգարերենում՝ Erdély Էրդել, գերմաներեն՝ Siebenbürgen ; թուրքերեն՝ Տրանսիլվանիա։
Պատմություն
Տրանսիլվանիայում պատմության ընթացքում իշխել են տարբեր ազգեր ու պետություններ։ Ժամանակին այն Դակիայի թագավորության (Մ.թ.ա 82 – Մ.թ.106թ.թ) կենտրոնն էր ։ Մթ. 106 թվականին Հռոմեական կայսրությունը գրավում է այս տարածքը, կանոնավոր կերպով օգտագործելով տարածքի ռեսուրսները։ Այն բանից հետո երբ Մ.թ.271 թվականին հռոմեական զորքերը դուրս եկան տարածքից, այն դարձավ տարբեր ցեղերի հարձակումների պատճառ անցնելով մեկ կարպի, վեսթգոթերի, հուների, գեպիդների, ավարների և սլավոնների տիրապետության տակ։ 9-ից 11-րդ դարերում Տրանսիլվանիան Բուլղարիայի ազդեցության տակ էր։ Վիճարկելի է արդյուք դակիա-հռոմեացի բնակչությունը փրկվել է հետ-դասական դարաշրջանից հետո, կամ առաջին վալախները/ռումինացիներ տարածաշրջանում հայտնվել են 13-րդ դարից հետո՝ Բալկանյան թերակղզուց. :Գիտական բանավեճերի նյութ է նաև մինչև հունգարական նվաճումները Տրանսիլվանիայի բնակչության էթնիկ կազմի խնդիրը։
Հունգարները մինչև 9-րդ դարի ավարտը գրավում են Կենտրոնական Եվրոպայի մեծ հատվածը։ Gesta Hungarorum-ի (Գործք հունգարների) համաձայն Վալախ վոևոդ Գելոուն կառավարում էր Տրանսիլվանիան մինչ հունգարների ժամանումը։ 1003 թվականին Հունգարական թագավորությունը իր իշխանությունն է հաստատում Տրանսիլվանիայում, երբ Իշտվան Ա-ն (Stephen I), լեգենդի համաձայն պարտության է մատնել Գյուլյա անունով իշխանին   : Որոշ պատմաբաններ պնդում են, որ Տրանսիլվանիան բնակեցվել է հունգարների կողմից 10-13-րդ դարերի ընթացքում , մինչև մյուսները պնդում են որ այն արդեն իսկ բնակեցված էր , քանի որ առաջին հունգարական ծագմամաբ արտեֆակտները թվագրվում են 10-րդ դարով ։
1003-1526 թվականներին Տրանսիլվանիան Հունգարական թագավորության վոևոդության տակ էր և ղեկավարվում էր Հունգարիայի թագավորի կողմից նշանակված վոևոդի կողմից. : Մոհաչի ճակատամարտից հետո 1526 թվականին, Տրանսիլվանիան դառնում է Յանոս Զապոլյայի թագավորության մասը՞ 1570 թվականին թագավորությունը վերափոխվում է Տրանսիլվանիայի իշխանության, որը ղեկավարում էին տեղացի կալվինիստ հունգար իշխանները։ Այդ ժամանակաշրջանում Տրանսիլվանիայի բնակչության էթնիկ կազմի մասին տեղեկություններ է թողել Անտուն Վրանչիչը, բայց կախված նրանից, թե ինչպես են թարգմանել բնագիրը հունգար և ռումինացի մասնագետները, տվյալները տարբեր են։ Ռումինացի մեկնաբանների համաձայն Անտուն Վրանչիչը գրել է, որ «այն բնակեցված է երեք ազգերով՝ սեկեյիներ, հունգարացիներ, սաքսեր, ես պետք է նաև ավելացնեմ ռումինացիներին, ովքեր չնայած թվապես նույն քանակին էին, բայց չունեին ազատություններ և իրավունքներ, բացառությամբ Հացեգի շրջանում բնակվողներին, որը Դեցեբալի ժամանակներում եղել է իշխանության կենտրոնը, իսկ Յանոշ Հունյադիի կառավարման ժամանակ տեղի ազնվականները դարձել են տարածքի իշխողները քանի որ վերջիններս միշտ հաղթանակներ էին տանում թուրքերի դեմ... », մինչևդեռ ըստ հունգար մեկնաբանների թարգմանությունը արվում է հետևյալ կերպ. «պետք է ավելացնեմ նաև ռումինացիներին, ովքեր հազիվ էին թվապես հավասարվում մյուս ազգերին.. » : Վասիլ Լուպուն 1650 թվականին սուլթանին գրված նամակում նշում է, որ ռումինացիները արդեն Տրանսիլվանիայի բնակչության մեկ երրորդն են կազմում ։ Այս ժամանակահատվածում Տրանսիլվանիան հիշատակվում է, որպես Օսմանյան կայսրության իշխանության տակ գտնվող սյուզերենություն։
1687 թվականի Վիեննայի ճակատամարտից հետո Հաբսբուրգները գրավում են տարածքը։ 1687 թվականին Տրանսիլվանիան ճանաչում է Հաբսբուրգների սյուզերենությունը Լեոպոլդ Ա-ի գլխավորությամբ, և տարածաշրջանը պաշտոնապես միացվում է Հաբսբուրգյան Կայսրությանը։ Հաբսբուրգները ճանաչում են Տրանսիլվանիայի իշխանությունը որպես Սուրբ Իշտվանի թագավորության հողեր, բայց իշխանության տարածքը ադմինիստրատիվորեն բաժանված էր Հաբսբուրգյան Հունգարիայից   , և ուղիղ կերպով գտնվում էր տեղացի կառավարիչների ձեռքում : Կառլովիցի պայմանագրով՝ 1699 թվականին թուրքերը պաշտոնապես ճանաչում են Տրանսիլվանիայի կորուստը, հակա-հաբսբուրգյան տարրերը հանդարտվեցին միայն 1711 թվականի Սատմարյան խաղաղությունից հետո, որից հետո Հաբսբուրգների վերահսկողությունը Տրանսիլվանիայի իշխանության նկատմամաբ վերջնական հաստատվեց։ Տրանսիլվանիայի Մեծ Իշխանությունը վերականգնվեց 54 տարի հետո 1765 թվականին։
1848 թվականին սկսվում է Հունգարական հեղափոխությունը Հաբսբուրգների դեմ։ Հունգարական թագավորությունում այս հեղափոխությունը վերաճեց Հաբսբուրգյան դինաստիայի դեմ համընդհանուր պատերազմի։ Ավստրիական զորքերի առաջնորդ Յուլիուս Յակոբ ֆոն Հայնաուն նշանակվեց ընդհարումից հետո Հունգարիայում իրավիճակի պատասխանատու։ Նրա հրամանով կախաղան են հանվում 13 հունգար նահատակներ Արադի, իսկ նախարար Բատիանին մահվան դատապարտվեց նույն օրը Օեշտ քաղաքում։ 1849 թվականին Ավստրիացիների մի քանի լուրջ հաղթանակներից հետո կայսրությունը մոտ էր անկման։ Այսպիսով նոր և երիտասարդ կայսր Ֆրանց Յոզեֆ Ա-ն ստիպված էր դիմել Ռուսաստանի օգնությանը, որը հայտնի դարձավ Սրբազան Դաշինք անունով։ Նիկոլայ Ա-ն 200 000 զինվորների ուղարկեց և 80 000 օժանդակ զորք։ Ռուս-ավստրիական միացյալ ուժերը վերջապես կարողացան հաղթանակ տանել հունգարների նկատմամբ։ Հաբսբուրգների իշխանության վերականգնումից հետո Հունգարիան հայտնվեց ռազմական դրության մեջ։ Այն բանից հետո երբ 1849 թվականին Հունգարական բանակը Վիլաագոսում (ներկա Շիրիա՝ Ռումինիա) շրջապատվեց ռուսական բանակի կողմից հեղափոխական դրոշակները առգրավվեցին ցարական զորքերի կողմից և պահվեց նաև հետագայում կոմունիստական համակարգի կողմից (1940 թվականին Սովետական իշխանությունները Հորթիի կառավարությանը առաջարկեցին վերադարձնել)։
1867 թվականի Ավստրո-հունգարական կոմպրոմիսից հետո (Աուսգլիչ) Տրանսիլվանիայի իշխանությունը նորից վերացվեց։ Տարածքը հետո վերանվանվեց Տրանսլեիթանիա  միավորվելով նոր հիմնված Ավստրո-Հունգարական կայսրությանը։ Ռումինական մտավորականները ի նշանի բողոքի հրապարակում են Բլաժի ելույթը ։
Առաջին Համաշխարհայինից հետո Ավստրո-Հունգարիան կազմալուծվեց։ Էթնիկ ռումինացիներից ընտրված ներկայացուցչական մարմինը Տրանսիլվանիայից, Բանատից, Կրիշանայից, Մարամուրեշից վերակազմավորեց ռումինական զորքերը և հռչակեց միացումը Ռումինիային 1918 թվականի դեկտեմբերի 1-ին։ Ալբա Յուլիայի «միացման հռչակագիր»ը ընտրվեց Տրանսիլվանիայից ռումինացի ներկայացուցիչերի կողմից և հաստատվեց Տրանսիլվանիայից Սաքսոնական ներկայացուցիչների կողմից։
Դեկտեմբերի 1-ը Ռումինիայում ազգային տոն է, որի ժամանակ նշվում է Մեծ Միացման օրը (հայտնի է նաև Միացման օր ): Այս տոնը սկսեց նշվել ռումինական հեղափոխությունից հետո, նշելու համար ոչ միայն Տրանսիլվանիայի միացումը Ռումինիային այլև Բանատի, Բեսարաբիայի և Բուկովինայի։ Վերոթվարկյալ մարզերը Ռումինիայի թագավորությանը միացվում ենք մի քանի ամիս անց։ Տրիանոնի հաշտությամբ 1920 թվականին հաստատվում են նոր սահմաններ, որոնցով վերջնական հաստատվում է տարածքների միացումը Ռումինիային։ Հունգարիան ընդդիմանում է հաստատված նոր սահմանների դեմ և չի ճանաչում դրանք, քանի որ նրանք չէին ենթարկվում իսկական սահմաններին շուրջ 1.3 կամ 1.6 միլիոն հունգար, որը կազմում էր Տրանսիլվանիայի բնակչության 25.5% կամ 31.6% բնակվում էին Ռումինիայի սահմաններում  հիմնականում Սեկեյան մարզ տարածքում, որը Արևելյան Տրանսիլվանիայում է։
1940 թվականի օգոստոսին Երկրորդ Վիեննական Արբիտրաժի արդյունքում, որը իրականացվում էր Գերմանիայի ու Իտալիայի կողմից, Հյուսիսային Տրանսիլվանիան հանձնվում էր Հունգարիային (Ներառյալ Կրիշանան ու Մարամուրեշը) դա մոտավորապես կազմում էր 1920 թվականին կորցրած տարածքների 40%։ Այս արբիտրաժը, սակայն, չէր լուծում էթնիկ խնդիրները շուրւ 1.15-1.3 միլիոն ռումիններ (նշված տարածքների բնկաչության 48% -ից 50%-ը ), մնում էր Հյուսիսային Տրանսիլվանիայում մինչև 0.36-0.8 միլիոն հունգարների (կամ բնակչության 11% ից 20%) շարունակում էր ապրել Հարավային Տրանսիլվանիայում : Վիեննայի Երկրորդ արբիտրաժը չեղարկվեց 1944 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Դաշնակիցների Հանձնաժողովի կողմից Ռումինիայի հետ հաշտության կնքմամաբ(Հոդված 19), և 1947 թվականի Փարիզի հաշտությամբ վերահաստատվեցին Ռումինիայի և Հունգարիայի միջև դեռևս 27 տարի առաջ կնքված Տրիանոնի հաշտության պայմանագիրը, այսպիսով Հյուսիսային Տրանսիլվանիան վերադարձվեց Ռումինիային ։
1947-ից 1989 թվականներին Տրանսիլվանիան, ինչպես նաև ողջ Ռումինիան գտնվում էր կոմունիստական ռեժիմի ազդեցության տակ։ 1990 թվականին տեղի ունեցան բախումներ Տիգրու Մմուրեշի էթնիկ հունգարների և ռումինների միջև, կոմունիստական ռեժիմի անկումից հետո, այս միջադեպը դարձավ հետխորհրդային ժամանակի ամենախոշոր միջէթնիկ բախումը։
Աշխարհագրություն և ազգագրություն
Ազգագրական շրջանները
Վարչական բաժանումներ
Պատմական վեովոդության տարածքը 55146 km2.
Տարածքը միավորվել է Ռումինիային 1920 թվականին ներառյալ 23 քաղաքները՝ մոտավորապես 102200 km2, հունգարական աղբյուրներում նշվում է 102,787–103,093կմ2
Ներկայում որոշակի վարչական փոփոխություններից հետո տարածքը բաժանված է 16 շրջանների (Ռումիներեն՝ judeţ ժուդեց), մոտավորապես 100290 km2 Ռումինիայի կենտրոնական և հյուսիս-արևմտյան տարածքները։
16 ժուդեցներն են՝ Ալբա, Արադ, Բիհոր, Բիստրիցա- Նեսեուդ, Բրաշով, Կարաշ Սևերին, Կլուժ, Կովասնա, Հարգիտա, Հունեդոարա, Մարամուրեշ, Մուրեշ, Սըլաժ, Սատու Մարե, Սիբիու, Տիմիշ։
Տրանսիլվանիայում առկա են նաև խիտ բնակեցված քաղաքներ, ինչպիսիք են Բրաշովը և Հունեդոարան, ինչպես նաև շատ քիչ բնակեցված՝ Բիստրիցան ու Սըլաժը ։
1998 թվականից սկսած՝ Ռումինիան բաժանվել է ութ զարգացող շրջանների, որոնք հանդես են գալիս սոցիալ-տնտեսական կյանքի զարգմացմանն ուղղված միջոցառումներով։ Վեց քաղաքներ (Ալբա, Բրաշով, Կովասնա, Հարգիտա, Մուրեշ և Սիբիու) կազմում են կենտրոնական զարգացման շրջանը, մյուս վեցը՝ ( Բիհոր, Բիստրիցա, Կլուժ, Մարամուրեշ, Սատու Մարե, Սըլաժ) հյուսիսարևմտյան զարգացման տարածքը, իսկ մյուս չորսը (Արադ, Կարաշ Սևերին, Հունեդոարա և Տիմիշ)՝ արևմտյան զարգացման շրջանը։
Քաղաքներ
Համաձայն 2011 թվականի մարդահամարի ՝ ամենաբնակեցված քաղաքները (մեգապելիսներ՝ սկսած 2014 ):
Կլուժ-Նապոկա ավելի հայտնի է որպես Կլուժ, Ռումինիայի երկրորդ ամենամեծ քաղաքն է՝ մայրաքաղաք Բուխարեստից հետո, Կլուժ վարչական շրջանի կենտրոնն է։ 1790-1848 թվականներին և 1861-1867 թվականներին եղել է Տրանսիլվանիայի Մեշ իշխանության մայրաքաղաքը։ Բրաշովը կարևոր զբոսաշրջային կենտրոն է, լեռնային զբոսաշրջության ամենամեծ քաղաքը, Ռումինիայի կենտրոնում է և բարենպաստ դիրք ունի ողջ Ռումինիան բացահայտելու տեսանկյունից։
Ալբա Յուլիան տեղակայված է Մուրեշ գետի ափին՝ Ալբա վարչական շրջանում և Ուշ միջնադարից քաղաքը համարվել է Կաթոլիկ ռումինների կենտրոնը։ 1541-ից 1690 թվականներին այն արևելյան Հունգարական թագավորության մայրաքաղաքն էր՝ հետագայում՝ Տրանսիլվանիայի իշխանության։ Ալբա Յուլիայում էր, որ 1918 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Ռումինիայի ժողովրդի ներկայացուցիչները կնքեցին Տրանսիլվանիան Ռումինիային միացնելու հռչակագիրը։ Տրանսիլվանիայում շատ են միջնադարյան քաղաքները, ինչպիսիք են՝ Սիգիշոարան, Մեդիասը, Սեբեսը և Բիստրիցան։
Պատմական ժողովրդագրություն
Տրանսիլվանիայի բնակչության մասին առաջին պաշտոնական տեղեկությունները հասնում են 18-րդ դարից։ Ժոզեֆ II կասրը 1784 թվականի մայիսի 1-ին իրականացնում է Հաբսբուրգների դինաստիայի առաջին մարդահամարը, որին մասնակցում է նաև Տրանսիլվանիան։ Տեղեկությունները հրապարակվում են 1787 թվականին, որտեղ ցույց էր տրվում միայն ընդհանուր բնակչության քանակը (1,440,986 բնակիչ) ։ Ֆենյես Էլեկը՝ ով 19-րդ դարի հունգար վերլուծաբան, 1842 թվականին հաստատում էր, որ 1830-1840 թվականներին Տրնասիլվանիայի բնակչության մեծամասնությունը 62.3% ռումինացիներ էին, իսկ 23.3%՝ հունգարներ ։
19-րդ դարի վերջին քառորդում Տրանսիլվանիայի հունգար բնակչությունը աճում է ՝24.9%-ից դառնալով 1869 թվականին՝ 31.6%, ինչպես նշվում է 1910 թվականի հունգարական մարդահամարում (հրեա բնակչության մեծամասնությունը հունգարիայում նշում էր, իմ հիմնական լեզուն հունգարերենն է և իրենց էթնիկ պատկանելությունը նույնպես հունգարացին է)։ Միևնույն ժամանակ ռումին բնակչության թվաքանակը կրճատվում է ՝ 59.0%-ից հասնելով 53.8%, իսկ գերմանացի բնակչությունը 11.9%-ից իջնում է 10.7%, իսկ ընդհանուր բնակչությունը 5.262.495 էր։ Հունգարականացման քաղաքականությունը գլխավորապես շարունակվում է հաջորդ տարիներին ։
Ռումին բնակչության թիվը գերազանցապես աճում է 1918 թվականի դեկտեմբերի 1-ին՝ Միավորման հռչակագրից հետո։ Հունգար բնակչության չափաբաժինը և տարածվածության ցուցանիշները  փոխվում են, քանի որ տարբեր ծայրամասերից ռումինացիներ մեծ հոսքով շարժվում են դեպի քաղաքային բնակավայրեր, որոնք ավելի են ռումինականացվում :Հատկապես Տրիանոյի պայմանագրից հետո սկսվեց Տրանսիլվանիայի համատարած ռումինականացումը, որը ուղեցկվում էր հունգարներին իրենց տարածքներից վռնդելով և բերրի հողերը ռումինացիներին հանձնելով ։ Այլ հանգամանքներ ևս, օրինակ՝  ոչ ռումին բնակչության արտագաղթը և Ռումինիայի ներքին տեղաժարժերը (նշվում է, որ 1945-1977 թվականներին մոտավորապես 630.000 տեղափոծվել են Հին թագավորությունից դեպի Տրանսիլվանիա, և 280.000 Տրանսիլվանիայից Հին Թագավորություն՝ մեծ  մասամբ Բուխարեստ).
Ժամանակակից բնակչություն
2011 թվականի բնակչության հաշվեհամարի Տրանսիլվանիայի ընդհանուր բնակչությունը կազմում է 6.789.250 բնակիչ, որի էթնիկ պատկանելությունը հետևյալն է. 7.062%-ռումինացիներ, 17.92% հունգարներ, 3.99%-գնչուներ, 0.63%-ուկրաինացիներ, 0.49%-գերմանացիներ, և 0.77% այլ ազգեր։ Մոտավորապես 378.298 բնակիչ (5.58%) չունի որևէ էթնիկ որոշարկում։ Ներկայացված տեղեկատվությունը վերցված է հետևյալ կայքիից ՝ http://www.recensamantromania.ro/rezultate-2:  Էթնիկ հունգար բնակչությունը մեծամասնություն է կազմում հետևյալ շրջաններում ՝ Կովասանա (73.68%) և Հարգիթա (84.8%): Հունգարացիները նաև մեծ թիվ են կազմում Մուրեշում՝ (37.8%), Սատու Մարեյում (34.5%), Բիհորում (25.2%) և Սըլաժում (23.2%):
Տնտեսություն
Տրանսիլվանիան հարուստ է բնական ռեսուրսներով՝ լիգնիտ, երկաթ, կապար, մագնեզիում, ոսկի, պղինձ, բնական գազ, աղ և ծծումբ։
Շատ են երկաթի և պողպատի, ինչպես նաև քիմիական ու տեքստիլ արդյունաբերական գործարանները։ Կարևոր է նաև գյուղատնտեսությունը, գինու արտադրությունը։ Գյուղատնտեսությամբ հատկապես հայտնի է Տրանսիլվանիայի սարահարթի հատվածը։ Փայտանյութը հաջորդ թանկարժեք ռեսուրսն է։
ՏՏ ոլորտը, էլեկտրատեխնիկան նույնպես կարևոր է։ Կարևոր համալսարաններ են՝ Կլուժ-Նապոկայում (Ռոբերտ Բոշի անվան կենտրոնը, Էմերսոն Էլեքթրոնիքսը), Տիմիշոարայում (Ալկատել Լյուսենթ, Ֆլեքստրոնիքս, և Քոնթինենթալ ԱԳ), Բրաշովում, Սիբիուում, Օրադյայում և Արադում։ Կլուժ Նապոկան և Տիգրու Մուրեշը հայտնի են որպես բժշկական կենտրոններ, այստեղ են տեղակայված ամենահայտնի բժշկական կենտրոնները ։
Տեղական ապրանքները ներառյալ՝ Ռոմանը ՝ Բրաշովում (բեռնատարներ և ավտոբուսներ), Ազոմուրեշը ՝ Տիգրու Մուրեշում ՝(պարարտանյութեր), Թերապիա՝ Կլուժ-Նապոկայում(դեղամիջոցներ), Բանկա Տրանսիլվանիա՝ Կլուժ-Նապոկա (ֆինանսներ), Ռոմգազ և Տրանսգազ՝ Մեդիաշում (բնական գազ), Ժիդվեի՝ Ալբայում (սպիրտային խմիչքներ), Տիմիշորեանա՝ Տիմիշոարայում (սպիրտային խմիչքներ) և այլն։
Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Տրանսիլվանիան (Հարավային Ռումինիան, պատերազմի ժամանակ այն բաժանվել էր մասերի) համարվում էր Ռումինիայի պատշտպանական ուժերի կենտրոնը։ Տրանսիլվանիայի արտադրամասերը մինչև 1945 թվականը պատրաստեցին և թողարկեցին շուրջ 1000 ռազմական ինքնաթիռ, 1000 հրետանային զենքեր ։
Մշակույթ
Տրանսիլվանիայի մշակույթը խառնուրդ է՝ պայմանավորված իր պատմությամբ։ Նրա մշակույթը տարիների ընթացքում մեկ միացվել է Կենտրոնական Եվրոպայի մշակույթին, մեկ՝ Հարավարևելյան Եվրոպային, այստեղ մեծ է ինչպես հունգարացիների,  այնպես էլ գերմանացիների ազդեցությունը ։ Ինչ վերաբերում է ճարտարապետությանը, այստեղ կարող ենք գտնել  գոթական մշակույթի մի շարք նմուշներ, ինչպես օրինակ՝ Բրաշովի Սև եկեղեցին (թվագրվում է 14-15-րդ դարերով), մի շարք եկեղեցական տաճարներ, Բրան ամրոցը՝ Բրաշովում (14-րդ դար), Հունյադիի ամրոցը ՝ Հունեդոարայում (15-րդ դար)։
Այնպիսի հայտնի գրողներ, ինչպիսիք են Էմիլ Սիորանը, Լուկիան Բլագան, Ջորջե Կոշբուկը, Օկտավիան Գոգան և Լիբիու Ռեբրեանուն ծնվել են Տրանսիլվանիայում։ Ռիբրիանուն հեղինակել է «Իոն» վեպը, որտեղ ներկայացնում է 20-րդ դարի Տրանսիլվանիայի գյուղացու կյանքն ու կենցաղը։
Կրոն
Եվրոպայի այլ տարածաշրջաններից Տրանսիլվանիան տարբերվում է իր հարուստ ու բազմազան կրոնական պատմությամբ։ Բողոքական ռեֆորմացիայի ժամանակներից սկսած, քրիստոնեական տարբեր ուղղությունները սկսում են խառնվել մեկ ընդհանուր տարրայում՝ ներառյալ Ռումինական Օրթոդոքս, Ռումինա-հունական Կաթոլիկ, այլ՝ Արևելյան Օրթոդոքս, Հռոմեական կաթոլիկ, Լյութերական, Ռեֆորմիստական և Ունիթորական ուղղությունները։ Այլ հավատի դավանողներ նույնպես առկա էին, ինչպես հուդայականներ, այնպես էլ մուսուլմաններ։ Հաբսբուրգների տիրապետության շրջանում Տրանսիլվանիան ծառայում էր  որպես «ազատ կորնի կենտրոն»։ Քրիստոնեությունը ամենատարածված կրոնն է Տրանսիլվանիայում։ Տրանսիլվանիան եղել և շարունակում է մնալ ռումինացիների համար ամենամեծ Արևելյան Օրթոդոքս եկեղեցու կենտրոնը։  Այստեղ մեծ են նաև Հռոմեական կաթոլիկ, Հույն կաթոլիկ և Բողոքական եկեղեցու հետևորդները ։ Որոշակի թիվ են կազմում նաև Ադվենտիստները և Եհովայի վկաները։
Այլ
Տեղեկությունները գլխավորապես վերաբերում են Բանատի, Կրիշանայի և Մարոամուրեշի բնակչությանը:
Տրանսիլվանիայի պատմական զինանշան
Տրանսիլվանիայի առաջին զինանշանները հիշատակվում են 16-րդ դարով։ Առաջին զինանշանը, որ հանդիպում ենք Տրանսիլվանիայում, Սիբիու քաղաքինն է։ 1596 թվականին Լևինուս Հուլսիուսը ստեղծում է Տրանսիլվանիայի կայսերական մարզի համար զինանշան, որը ներկայացնում էր վահաններ, որոնք դրված էին յոթ բլուրների վրա, որոնցից ամենացածրի գագաթին ամրոց էր։ Նա իր աշխատանքը հրապարակում է «Ժամանակագրություն» աշխատության մեջ, որը հրատարակվում է, նույն տարում՝ Նյուրենբերգում։ 1597 թվականի զինանշանը, որը ստեղծվել էր Սիգիզմունդ Բիթհորի կողմից, իրենից ներկայացնում էր նախկին զինանշանի փոփոխված տարբերակը․ այստեղ՝ ներքևի հատվածում,  արևով և լուսնով շրջապատված արծիվ էր, իսկ ներքևի բլորների վրա տեղակայված էին աշտարակներ ։
Միշել Արիասիրտի զինանշանը թվագրվում է 1600 թվականով և վերաբերում է Դակիայի թագավորությանը՝ Մոլդավիա և Վալախիա, ինչպես նաև Տրանսիլվանիային ։
The Diet of 1659 codified the representation of the privileged nations in Transylvania's coat of arms. It depicted a black turul on a blue background, representing the Hungarian nobility, a Sun and the Moon representing the Székelys, and seven red towers on a yellow background representing the seven fortified cities of the Transylvanian Saxons. The red dividing band was originally not part of the coat of arms.
Հիշատակում զանգվածային մշակույթում
Էմիլի Գերարդի կողմից «Անտառներից այն կողմ» (1888) վեպի հրատարակումից հետո Բրեմ Սթոքերը գրեցի իր հայտնի  «Դրակուլա․ գոթական սարսափ» վեպը՝ 1897 թվականին՝  օգտագործելով Տրանսիլվանիան  որպես իրադարձությունների զարգացման հիմնական վայր։ Վեպի հաջողությունից հետո Տրանսիլվանիան անգլախոս միջավայրում սկսեց ասոցացվել  վամպիրների հետ։ Սկսած այդ ժամանակներից՝ վեպերում այն ներկայացվում էր որպես առեղծվածների և կախարդանքների տարածք։ Օրինակ՝ Պաոլո Կոելիոն իր «Պորտոբելի կախարդը» վեպի գլխավոր հերոս Շիրին Խալիլին նկարագրում է որպես Տրանսիլվանիայի որբերից մեկը, ում մայրը գնչուական ծագում ուներ, ինչը հերոսին հաղորդում է որոշակի միստիկ կերպար։ Միկլոշ Բաֆֆի գրած, այսպես կոչված,  Տրանսիլվանյան եռապատումը ՝ «Պատի վրա գրվածը», ներկայացնում է 19-20-րդ դարերի երկրի դրությունը։ Դրակուլայի դերը առաջինը կերտածներից մեկը Բելա Լուգոշցին է, ով ծնվել է Լուգոսում (ներկայում՝ Լուգոժ) ժամանակակից Ռումինիայում։
Հավելյան հղումներ
Կատեգորիա:Historical regions Կատեգորիա:Historical regions in the Kingdom of Hungary Կատեգորիա:Historical regions in Romania
Շայտանկա (գյուղ, Նովոլյալինսկի քաղաքային օկրուգ)
Շայտանկա (Шайтанка), գյուղ Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Նովոլյալինսկի քաղաքային օկրուգի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Նովոլյալինսկի քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
Պասկուալե Կամերլենգո
Պասկուալե Կամերլենգո (Паскуа́ле Камерле́нго, ). իտալացի գեղասահորդ, հանդես է եկել պարեր սառույցի վրա ձևում Ստեֆանիա Կալեգարիի, այնուհետև՝ Դիանա Գերենշերի հետ։ Կալեգարիի հետ Օլիմպիական խաղեր-1992-ում ներկայացրել է Իտալիան, որտեղ էլ մարզիկները զբաղեցրել են հինգերորդ հորիզոնականը։ Բացի այդ, նրանք 1992 թվականին Եվրոպայի առաջնությունում և նույն տարվա Աշխարհի առաջնություններում չորրորդն էին։ Դիանա Գերենշերի հետ Կամերլենգոն հանդես է եկել 1998 թվականի Օլիմպիական խաղերում և զբաղեցրել 17-րդ հորիզոնականը։
Ներկայումս նա աշխատում է որպես գեղասահքի մարզիչ և պարուսույց։ Նրա սաներից են Ֆեդերիկա Ֆայելան/Մասսիմո Սկալին և Ջենիֆեր Ուեսթեր/Դանիիլ Բարանցև պարազույգերը։
Պասկուալե Կամերլենգոն ամուսնացած է ռուս գեղասահորդ Անժելիկա Կռիլովայի հետ։ Նրանք ունեն երկու երեխա (դուստրը՝ Ստելլան՝ 2005 թվական, որդին՝ Էնթոնին՝ 2008 թվական) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի գեղասահորդներ
Բոքա
Բոքա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Քոչհիսարի գավառակում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Թասիլմա Նասրին
Թասիլմա Նասրին (তসলিমা নাসরিন, ծնված Նարսին Ջահան Թասիլմա, մամուլում հաճախ հիշատակվում է միայն «Թասլիմա» անունով,), բենգալացի ֆեմինիստ գրող, 1986-1994 թվականներին բժիշկ թերապևտ ։
Կենսագրություն
Նկարագրում է իր համոզմունքները որպես «աշխարհիկ հումանիստ» ։ Դեռևս 1980-ականների վերջին հայտնի չէր որպես գրող, չնայած առաջընթացին, սակայն արդեն 10 տարի անց համաշխարհային ճանաչում ստացավ իր արմատական ֆեմինիզմի, ընդհանուր առմամբ կրոնների և իսլամի քննադատության համար։ Քանի որ դրանից հետո Բանգլադեշ վերադարնալը անհնար դարձավ նրա համար, նա բնակություն հաստատեց Կալկաթայում (Հնդկաստան), երկար ապրելուց հետո՝ Փարիզում և Ստոքհոլմում։ 2007 թվականին սոցիալական բողոքների հետ կապված, Հնդկաստանի կառավարությունը մի քանի ամիս թաքցրել է նրան, որից հետո նա մեկնել է Շվեդիա, սակայն շուտով կրկին վերադարձել է Հնդկաստան։ 2009 թվականի փետրվարի 1-ից Նասրինը ապրելու է Փարիզում ։
2015 թվականին հայտարարել է, որ աթեիստ է և լրագրողներին խնդրել է դադարեցնել իրեն մուսուլման անվանելը՝ «խնդրում եմ, ինձ մուսուլման մի անվանեք, ես աթեիստ եմ։ Ես քննադատում եմ բոլոր կրոնները, ներառյալ հինդուիզմը։ Ես դեմ եմ հինդուիստական աստվածություններին և ծեսերին, ինչպիսիք են կարվա չոութը և շիվարաթրին, և ես դատապարտում եմ Գուջարաթի մահմեդականների ճնշումները։ Ես դեմ եմ Բանգլադեշում հնդիկների ճնշմանը, նացիստությունը Գերմանիայում, Բոսնիայում և Պաղեստինում հրեաների ճնշմանը» ։
Մրցանակներ
Թասլիմա Նասրինը մի շարք միջազգային պարգևների (մրցանակների) է արժանացել՝ ի նշան խոսքի ազատության իր անզիջում պահանջների ճանաչման կամ նրա գրական ձեռքբերումների, մասնավորապես՝ Եվրախորհրդարանի Սախարովի անվան մրցանակի (1994), Մարդու իրավունքների համար Ֆրանսիայի Հանրապետության մրցանակի (2007), կանանց ազատության համար Սիմոնա դե Բովուարի մրցանակի (2008)։ 2008 թվականի հուլիսի 7-ից Թասիլմա Նասրին Փարիզի պաշտոնական քաղաքացի է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսլամական ֆեմինիզմի հետևորդներ Կատեգորիա:Աթեիստ ակտիվիստներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Փարիզի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Հնդիկ գրողներ Կատեգորիա:Ասիացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Կին վիպասաններ
Գլաձոր (գյուղ)
Գլաձոր (նախկին անվանումը` Օրթաքենդ), գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Վայոց ձորի մարզի Եղեգնաձորի տարածաշրջանում, մարզկենտրոն Եղեգնաձորից անմիջապես հյուսիս-արևելք, Եղեգիս գետի ափերին։
Մայրաքաղաք Երևանից գտնվում է 120 կմ հեռավորության վրա, բարձրությունը ծովի մակարդակից կազմում է մոտ 1350 մ։
Կլիմա
Կլիման մերձարևադարձային է, չոր, ցամաքային։ Ամռանը շոգ է, ձմռանը՝ ցուրտ։ Տարեկան տեղումների քանակը 300-350 մմ է։
Պատմություն
Գյուղը հիմնադրվել է 1830 թ.։ Նախկինում ունեցել է Օրթաքենդ անվանումը, 1946 թ. վերանվանվել է Գլաձոր։ Ներկայիս բնակիչները 1830 - ական թվականներին ներգաղթել են ռուս-պարսկական պատերազմի տարիներին, Պարսկահայաստանի Խոյի և Սալմաստի գավառներից։
Բնակչություն
Նախնիները 1828-1830 թթ.-ին ներգաղթել են Խոյից և Սալմաստից։
Գլաձորի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ, դաշտավարությամբ, այգեգործությամբ և մեղվաբուծությամբ։ Այստեղ կլիման նպաստավոր է այգեգործության և խաղողագործության համար։ 2011 թ. տնտեսությունների թիվը կազմում էր 881։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գլաձորում են գտնվում “Սպիտակավոր”, Սբ. Աստվածածին, Սբ. Հրեշտակապետաց 1692 թ. եկեղեցիները, XII-XIV դարերի խաչքարեր իսկ գյուղից հարավ-արևմուտք՝ “Վարդանի” բերդը (IX դար)։
«Սպիտակավորը» կառուցվել է XII դարում Պռոշյանների կողմից, 80-ական թվականներին հուշարձանի տարածքում է ամփոփվել հայ պետական, ռազմական գործիչ, քաղաքագետ-իմաստասեր Գարեգին Նժդեհի աճյունի մի մասը, որն այնտեղ է հասել նրա եղբոր և մի խումբ նվիրյալների ջանքերով, հաշվի առնելով զորավարի ցանկությունը։
«Սուրբ Հակոբ» եկեղեցին կառուցվել է 18-րդ դարում, որը մարզի գործող եղեկեցիներից է։ 2010 թվականից ընթանում են եկեղեցու վերանորոգման և համալիր կառույցների շինարական աշխատանքները, որոնք ավարտին կհասցվեն 2011 թվականի վերջին։
Գլաձորի տարածքից քիչ հեռու գտնվում է Թանահատի վանքը, որտեղ XIII դարում գործել է Գլաձորի համալսարանը։
Գլաձորի համալսարան
Գլաձորի համալսարանը եղել է Միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր ուսումնական կաճառ։ Որպես համալսարան ձեռագրերում հիշատակվում է 1291 թվականից։ Հիմնադրվել է Թանադե վանքում՝ Խաղբակյան Պռոշ իշխանի նախաձեռնությամբ և Օրբելյան իշխանական տան ու Սյունաց մետրոպոլիտության աջակցությամբ։ Գոյատևել է մինչև 1340-ական թվականներին։
Հասարակական կառույցներ
Գլաձորի համայնքն ունի միջնակարգ դպրոց, մշակույթի տուն, մանկապարտեզ, բուժկետ, կապի հանգույց, գրադարան, գործող 10 առևտրի կրպակներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի գյուղեր
Պոպովկա (գյուղ, Դիկանկայի շրջան)
Պոպովկա (Попівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոպովկա գյուղում բնակվում էր 55 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,323 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 170,28 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հայաստանի ոչ նյութական մշակութային ժառանգություն
Հայաստանի Հանրապետության ոչ նյութական մշակութային ժառանգություն, հայ ժողովրդի և Հայաստանի Հանրապետությունում բնակվող ազգային փոքրամասնությունների մշակութային ժառանգության մաս ճանաչված, կենցաղում հաստատուն տեղ զբաղեցնող սովորույթների, ավանդույթների, ծեսերի, պատկերացումների ու արտահայտման ձևերի, գիտելիքների ու հմտությունների, ինչպես նաև դրանց առնչվող գործիքների, առարկաների, ստեղծագործությունների և մշակութային տարածքների ամբողջություն։
Պատմություն
Հայաստանի Հանրապետությունում ոչ նյութական մշակութային ժառանգության վերաբերյալ պետական քաղաքականությունն ուղղված է ոչ նյութական մշակութային արժեքների պաշտպանությանը և հանրահռչակմանը, ինչը կանոնակարգվում է ՀՀ օրենքների և ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի միջազգային կոնվենցիաների հիման վրա։
2006 թվականին Հայաստանի Հանրապետությունը վավերացրել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի 2003 թվականի «Ոչ նյութական մշակութային ժառանգության պաշտպանության մասին» կոնվենցիան ։
2009 թվականին ՀՀ մշակույթի նախարարին կից ստեղծվել է ոչ նյութական մշակութային ժառանգության պահպանության հարցերով մասնագիտական խորհուրդ, որը ոլորտում գիտական, կրթական գործունեություն իրականացնող կազմակերպությունների հետ համագործակցության արդյունքում մշակել և ՀՀ կառավարության հաստատմանն է ներկայացրել ՀՀ ոչ նյութական մշակութային ժառանգության գույքագրման համար համապատասխան չափորոշիչներ։
2010 թվականի մարտի 11-ին ՀՀ կառավարությունը հաստատել է «Հայաստանի Հանրապետության ոչ նյութական մշակութային արժեքների ցանկերի կազմման չափորոշիչները և ոչ նյութական մշակութային ժառանգության արժեքների ցանկը հաստատելու մասին» N 310-Ա որոշումը, որով հիմք է դրվել ՀՀ տարածքում ոչ նյութական մշակութային ժառանգության հաշվառման, իրավիճակի ուսումնասիրման գործընթացին, ինչպես նաև հաստատվել է ՀՀ ոչ նյութական մշակութային ժառանգության արժեքների ցանկը , որը լրացվել է որոշման հետագա փոփոխություններով։ 2021 թվականի ապրիլի 15-ի վերջին լրացումից հետո ցանկն ընդգրկում է ոչ նյութական մշակութային ժառանգության 45 արժեք։
Վերջին տարիներին ոլորտում վերազարթոնք է դիտվում. երիտասարդության շրջանում ակնհայտ են ոչ նյութական մշակութային ժառանգության նկատմամբ հարգանքի, վերարժևորման և նորովի մեկնաբանության միտումներ։ Այդ մասին են վկայում երգի, պարի, ձեռարվեստի, արհեստագործության, ժողովրդական թատրոնի խմբերի և ժառանգության պահպանություն իրականացնող հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը։
Հաստատություններ
Հայաստանի Հանրապետությունում ոչ նյութական մշակութային ժառանգության հետազոտման և պահպանման հարցերով զբաղվում են Գիտությունների ազգային ակադեմիայի հնագիտության և ազգագրության, արվեստի, գրականության, լեզվի ինստիտուտները, ՀՀ մշակույթի նախարարության ենթակայությամբ գործող «Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական ստեղծագործության կենտրոն», «Փայտարվեստի թանգարան», «Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարան» ՊՈԱԿ-ները, Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ժողովրդական ստեղծագործության կաբինետը և հայ երաժշտական ֆոլկլորագիտության ամբիոնը։ Երևանի պետական համալսարանում գործում են բանահյուսության, ազգագրության և մշակութաբանության ամբիոններ ։
«Սասնա ծռեր» էպոս
Դյուցազնավեպի ամենաբնորոշ գիծը հերոսական անպարտելի ոգին է։ «Սասնա ծռերը» հերոսական ասք է, որում առասպելական դյուցազունների սխրանքները մարմնավորում են օտար զավթիչների, հատկապես արաբական բռնակալության դեմ հայ ժողովրդի մղած դարավոր պայքարը։
Էպոսի ձևավորման վայրը Վանա լճի ավազան ու նրանից հարավ-արևմուտք և հյուսիս-արևելք ընկած գավառներն են՝ Սասուն, Մուշ, Բաղեշ, Մոկք, Շատախ, Վան, Հայոց ձոր, Խլաթ, Արճեշ, Մանազկերտ, Ալաշկերտ, Բայազետ։ 19-20-րդ դարերում այս գավառներից գաղթած վիպասացների ու նրանց սերունդների միջոցով «Սասնա ծռեր» էպոսը տարածվում է Արևելյան Հայաստանում։ Լեզուն հիմնականում արևմտահայ բարբառներն են, երբեմն նկատելի է նաև արևելահայ բարբառների ազդեցությունը։ Ավանդվել է բանավոր, իսկ 19-20-րդ դարերում գրի առնվել շուրջ 150 ասացողից։
Էպոսն այսօր էլ շարունակում է կենսունակ լինել, քանի որ ներառված է կրթական ծրագրերում, շարունակում է հրատարակվել։ էպոսի մոտիվներով ստեղծվում են արվեստի գործեր՝ երաժշտական ստեղծագործություններ, ֆիլմեր և այլն։
Քոչարի
Քոչարին հայկական ժողովրդական ավանդական խմբապար է, Հայկական լեռնաշխարհում ամենատարածված և ներկայումս ամենապահպանված հայկական պարը։ Հիշատակվում է վաղ միջնադարից։
Քոչարին կատարվում է զուռնա և դհոլի նվագակցությամբ։ Պարում են կիսաշրջանով կամ ուղիղ գծի դասավորությամբ, իրար սեղմված ձեռքերի բռնելաձևով, գլուխները՝ բարձր։ Պարն ունի առնական դինամիկա. քայլերը խրոխտ են, կտրուկ, մեծ ծնկածալերով և ծունկկոտրուկներով։
Տարածված են քոչարու տարբեր տեսակներ՝ ըստ տեղավայրի (Ապարանի, Ալաշկերտի, Մուշի, Սասնա և այլն) և ըստ պարաձևի (մեկտակ քոչարի, երկուտակ քոչարի, երեքտակ քոչարի և այլն)։ «Քոչ» արմատն ըստ երևույթին կապ ունի խոյի «գոչ», «ղոչ» և «խոչ» անվանումների հետ և կապված է խոյի պաշտամունքի հետ։ Քոչարու ճիշտ ձևի մեջ հստակորեն պահպանվել են հնագույն շարժումները՝ խոյերի պոզահարում հիշեցնող շարժումներն ու ցատկերը, դեպի առաջ սրընթաց հարձակողական շարժումները։
Քոչարին կատարվում է ընտանեկան խնջույքների, ժողովրդական տոնախմբությունների և միջոցառումների ժամանակ, ինչի շնորհիվ պահպանում է կենսունակությունը։ Փոխանցվում ֆորմալ և ոչ ֆորմալ ուսուցման միջոցով, ինչպես նաև ընտանիքի ավագներից՝ երիտասարդներին։
Տարածված է գյուղական և քաղաքային համայնքներում, մասնավորապես՝ ՀՀ Արագածոտնի մարզի Ապարան, Ներքին Բազմաբերդ, Սասունիկ, Արագած, Կաքավաձոր, Աշտարակ, Ագարակ և ՀՀ Տավուշի մարզի Դիլիջան, Իջևան, Բերդ համայնքներում, ինչպես նաև մայրաքաղաք Երևանում։
Յարխուշտա
Յարխուշտան հնագույն ակունքներ ունեցող ծիսական, ռազմական խաղ-պար է։ Հիշատակվում է վաղ միջնադարից, վկայություններ կան Մովսես Խորենացու, Փավստոս Բուզանդի, Գրիգոր Մագիստրոսի մոտ։
Լինելով ռազմական, ծիսական ծափ-պար՝ յարխուշտան առանձնանում է յուրօրինակ կառուցվածքով, խաղային, երաժշտական, բանահյուսական տեքստերով և կատարման գունեղ ոճով։ Այն սկսվում է միջին տեմպով և աստիճանաբար արագանում։ Ուղեկցվում է դհոլի և զուռնայի նվագակցությամբ։ Պարում են երկու հակառակորդ խմբի բաժանված, և յուրաքանչյուրը պարում է մյուս խմբի դեմ-դիմաց կանգնածի հետ՝ նրա հետ զույգ կազմելով։ Հիմնական դասավորությունը շրջանն է, որը պարբերաբար վերադասավորվում է երկու ուղիղ հանդիպակաց գծերի։ Մարտաշարքեր խորհրդանշող գծերը մոտենալով, կարծես, հարձակվում են միմյանց վրա։ Այնուհետև պարողները բախվում են գլխավերևում կատարվող ծափերով և հեռանում։ Հիմնական պարաքայլն ընդմիջվում է հակառակորդ զույգերի ծափերով և մեկ ոտքի ծունկը գետին զարկելով։
Յարխուշտան ժամանակի ընթացքում տարբեր փոխակերպումների է ենթարկվել՝ ռազմական, ծիսական պարից դառնալով աշխարհիկ զվարճանքի խաղ և պար, սակայն միաժամանակ պահպանելով հնագույն տարբերակին բնորոշ տարրեր, որոնց ակնհայտ վկայություններն են պարի դասավորությունները, ծափերը, բանահյուսական տեքստն ու մարտական կանչերը։ Հայտնի են յարխուշտայի հետևյալ տեսակները՝ Խարազանի յարխուշտա, թաք յարխուշտա, Սլիվանի յարխուշտա և այլն։
Պարի անվան ծագման վերաբերյալ գոյություն ունեն տարբեր վարկածներ, որոնցից մեկը կապվում է «յար խուշտա» արտահայտության «զենքի ընկեր» նշանակության հետ։ Պատահական չէ, որ ավանդական յարխուշտան պարել են միայն տղամարդիկ։ Ներկայումս յարխուշտան պահպանվում է հայ ժողովրդական և բեմական պարարվեստում։ Պարի կենսունակությունը նույնպես հաստատում է այս բացառիկ ավանդական պարանմուշի արժեքն ու ինքնատիպությունը։ Բեմական տարբերակում պարում են նաև կանայք՝ նույն պարաձևով, սակայն ծափ զարկելով ոչ թե տղամարդկանց, այլ միմյանց հետ։
Պարը տարածված է եղել Սասունում։ Այժմ համաժողովրդական պար է. տարածված է ՀՀ տարածքում, հայկական սփյուռքի համայնքներում։ Կատարվում է ինքնագործ և պրոֆեսիոնալ պարային խմբերում, ինչպես նաև ընտանեկան խնջույքների և ժողովրդական տոնախմբությունների ժամանակ։
Բատոլա
Բատոլան (Բաթոլա, Բատալո, Բատոլո) ծիսական-հարսանեկան պարերգ է, որի առաջին գրառումներից է Քրիստափոր Կուշնարյանի 1927 թվականին Գեղարքունիքում ձայնագրած տարբերակը։ Պարի հնագույն ծագման և ծիսական բնույթի մասին առաջին անգամ վկայել է Սրբուհի Լիսիցյանը ։
Նմանություն ունի մեկ այլ՝ Թամզարա պարի հետ։ Այս պարի մի տարբերակը միևնույն պարաքայլերով և գրեթե նույն մեղեդիով կատարվում է որպես Բատոլա՝ Շիրակում, Ապարանում, Մարտունիում, որպես Թամզարա՝ Վասպուրականում, որպես Տապպուրի՝ Ջավախքի Ծալկա քաղաքում։
Բատոլան երկար ժամանակ կատարվել է որպես հարսանեկան պարերգ. հարսանեկան ծեսի ժամանակ այն կատարել են հատկապես հարսի՝ ծաղկոց տանը։ Հետագայում սկսել է կիրառվել նաև այլ ուրախ հավաքույթների ժամանակ։ Քասախի բնակիչները կատարում են պարերգի մի քանի տարբերակ ինչպես հարսանիքների համար, այնպես էլ այլ առիթներով կամ անառիթ։ Այժմ Բատոլան որպես պար և երգ բավական տարածված և սիրված է Արագածոտնի, Գեղարքունիքի, Վայոց ձորի, Շիրակի մարզերի գյուղերում, Վրաստանի Ախալքալաք, Ախալցխա քաղաքներում և հայաբնակ գյուղերում։ Կատարում են տարեցները, հիմնականում՝ կանայք։
«Կռունկ» երգ
«Կռունկը» հայկական ուշ միջնադարի ժողովրդական երաժշտարվեստի՝ լայն տարածում գտած քնարական երգերից է (16-17 դդ), իր մեղեդիական ոճով մոտիկ ու հարազատ է տաղային տիպի ստեղծագործություններին և հայ միջնադարյան պրոֆեսիոնալ երաժշտության նմուշներին։
Մատենադարանի N 7717 ձեռագրում պահպանվում է երգի խազագրված ամենահին օրինակը։ Ձեռագիր ամենահին տարբերակը պահպանվել է Քյուրդյան հավաքածուի (ԱՄՆ) N 85 տաղարանում։ «Կռունկի» հաստատուն, մեկ միասնական բնագիրը վերաբերում է 1898 թվականին (Կարապետ Կոստանյանցի բաղդատական հրատարակություն)։ Երգի 22 տարբերակներից Կոմիտասի մշակումն ամենագործածվողն է։
Երաժշտաբանաստեղծական ժանրի՝ պանդխտության թեմայով քնարական երգ է, որտեղ քնարական հերոսի՝ բանաստեղծի և այլաբանական կերպարի՝ կռունկի կերպարները միավորվում են՝ մարմնավորելով տարագիր մարդուն և դառնալով աշխարհասփյուռ հայ ժողովրդի խորհրդանիշ։
«Կռունկը» 17-րդ դարի 2-րդ կեսին տարածված է եղել Կոստանդնուպոլսում, Բութանիայում, Ադրիանապոլսում, Շապին-Գարահիսարում, Հալեպում, Երուսաղեմում։ Ի սկզբանե ստեղծված լինելով իբրև գրավոր երգ և տարածում գտնելով հիմնականում գրավոր եղանակով՝ պահպանել է բովանդակությունը, հորինվածքի առանձնահատկությունները, չափն ու հանգը։ Ունի լեզվաոճական ընդգծված արտահայտչականություն, բառային, պատկերային ինքնատիպ համակարգ։
Երգը պահպանվել է ՀՀ մարզերում, հայկական սփյուռքի համայնքներում։ Փոխանցվում է ֆորմալ և ոչ ֆորմալ ուսուցման միջոցով։
«Գացեք, տեսեք» երգ
«Գացեք, տեսեքը» ժողովրդական խորհրդանշական, տոնածիսական երգ է՝ բաղկացած 12-13 շղթայական տներից, որոնցից յուրաքանչյուրը, խորհրդանշելով տարվա մեկ ամսվանից մյուսին անցումը, փոխաբերական իմաստով նկարագրում է կենդանիների՝ մեկը մյուսին ուտելը, այսպիսով ներկայացնելով տարեշրջանը և տոմարը։ Առաջին նմուշները տպագրվել են 18-րդ դարում։
«Գացեք, տեսեքը» երբեմնի Բարեկենդանի ծիսական երգ է, որը մինչև 20-րդ դարի առաջին կեսը կատարվել է պար-ներկայացման ձևով։ Այժմ կատարվում և փոխանցվում է ընտանիքի ներսում՝ որպես կատակերգ։ Տարբերակներից մեկը կատարվում է «Արևիկ» մանկապատանեկան համույթի կողմից։
Մինչև 1915 թվականը տարածված էր Արևմտյան Հայաստանի Տարոն, Վասպուրական գավառներում և Բութանիայում, այժմ այդ շրջաններից գաղթածների սերունդների շրջանում՝ Արագածոտնի, Շիրակի, Վայոց ձորի, Գեղարքունիքի մարզերում, Երևան, Վաղարշապատ (Էջմիածին), Արմավիր քաղաքներում և այլուր։
Աշուղական սիրավեպ
Աշուղական սիրավեպը հայկական երաժշտապատմողական, երաժշտաբանաստեղծական արվեստի ժանր է։ Աշուղական սիրավեպերի և դրանց կատարողների գոյության մասին առաջին հիշատակություններն առկա են 5-րդ դարի պատմիչների՝ Մովսես Խորենացու, Փավստոս Բուզանդի, Ագաթանգեղոսի աշխատություններում։
Աշուղական սիրավեպերն բանահյուսական-քնարական տեքստեր են ինքնուս կամ պրոֆեսիոնալ երաժիշտ-բանաստեղծ կատարմամբ։ Սիրավեպերի սյուժեների հիմքում ընկած են սիրո, գերբնական ուժերի մասին առասպելական ու իրական պատմությունները։ Աշուղական սիրավեպն իր ձևակառուցվածքային և տաղաչափական առանձնահատկություններով բնորոշ է Մերձավոր Արևելքին, սակայն աշուղական սիրավեպի հայկական ավանդույթն առանձնանում է իր երաժշտաբանաստեղծական լեզվով։ Աշուղական սիրավեպն այսօր էլ կենսունակ ժանր է, և ժամանակակից աշուղների կողմից կատարվում է ավանդական ու նորովի դրսևորումներով։ Սիրավեպերը կատարվել և կատարվում են հարսանիքների, խնջույքների, սգո արարողությունների ժամանակ։ Աշուղական հանրահայտ սիրավեպերի առանձին դրվագներ ժողովրդական կամ պրոֆեսիոնալ երաժիշտների՝ աշուղների, հեքիաթասացների, վիպերգուների կատարմամբ այսօր էլ հնչում են ժողովրդական տարբեր միջոցառումների, համերգների ժամանակ։