Խորհրդային_շրջանի_հայ_գրականություն
Հայ գրականությունը 30-ական թվականներին
Հայ գրականության 30-ական թվականների հատվածում գեղարվեստ, արձակն առանձին սևեռումով դարձավ, այսպես ասած, «մանկության» թեմային։ «Վերադարձ դեպի մանկություն» շարժումը պսակվեց մի շարք գեղարվեստ, արժեքներով (Գուրգեն Մահարի՝ «Մանկություն և պատանեկություն», Զ․ Եսայան՝ «Աիլիհտարի պարտեզները», Վ․ Թոթովենց՝ «Կյանքը հին Հռոմեական ճանապարհի վրա», Ս․ Զորյան՝ «Մի կյանքի պատմություն»)։ Մանկության դասական պատումներից (Չ․ Դիքենս, Վ․ Հյուգո, Լ․ Տոլստոյ) հայ արձակագիրներին առավել հարազատ էին Մ․ Գորկու լուսաստվերի (կյանքի լուսավոր և ստվերոտ կողմերի արտացոլման) գեղագիտության սկզբունքները։ Մ․ Գորկին հաստատեց մանկության պատկերման միջոցով «ժամանակի տարեգրությունը» արտացոլելու գեղագիտությունը, որին հետևեցին նաև հայ արձակագիրները՝ ցուցադրելով հայկական առանձին գավառների կյանքի յուրօրինակությունները։ 20–30-ական թվականներին սոցիալիստ, շինարարության ծավալմանը զուգընթաց, սկսեց զարգանալ գեղարվեստական–հրապարակախոսության ակնարկը։ Ուշագրավ էին Ակսել Բակունցի «Նամակներ գյուղից» և «Գավառական նամականի» ակնարկաշարերը։ Հայ արձակում հնուց ի վեր ուժեղ է եղել կյանքի փիլիսոփայական իմաստավորման երակը։ Հիմք են ծառայել բանահյուս, և դիցաբանական նյութերը։ 20–30-ական թվականների փիլիսոփայական լեգենդային արձակը նվաճում է նոր բնագծեր՝ ի դեմս Ավետիք Իսահակյանի մի շարք գրվածքների՝ «Սաադիի վերջին գարունը» (1923), «Լիլիթը» (1921), «Համբերանքի չիբուխը» (1928), ապա նաև ասքային–էպոսային շնչի «Ուստա Կարո» վեպը, որը ընթերցողներին հայտնի դարձավ առանձին հատվածներով։ Մկրտիչ Արմենը «Հեղնար աղբյուր» (1934) վիպակում վերստեղծեց արհեստավորական Գյումրիի ռոմանտիկ, ուրույն կոլորիտը, ներկայացրեց զգացմունքների ազատության ծարավից առաջացած հոգեկան դրամաներ։ Հայ գրականության, որ 19 դարի ազատագրական շարժումների ազդեցությամբ ստեղծել էր պատմավեպի հարուստ ավանդույթներ (Րաֆֆի, Ծերենց, Մուրացան), 20-ական թվականներին խզեց իր կապը անցյալի հետ։ Միայն 30-ական թվականներից հայոց պատմության որոշ դրվագներ դարձան ստեղծագործության նյութ Դերենիկ Դեմիրճյանը գրեց «Գիրք Ծաղկանց» (1933) փիլիսոփայական պատմվածքը՝ ժողովրդի մշակութային մաքառման թեմայով, իսկ Ակսել Բակունցը ձեռնամուխ եղավ «Խաչատուր Աբովյան» պատլքակենսագրական վեպի շարադրանքին։ 20-ական թվականներին հայ գեղարվեստ, արձակը հիմնականում զարգանում էր կարճ ձևերի՝ պատմվածքի, պատկերի, նոթագրության, ակնարկի ժանրային սահմանագծերի մեջ։ Տասնամյակի վերջում և 30-ական թվականներին զարգանում է էպիկական լայն կտավը՝ հասարակական կյանքի պատմական խոշոր մասշտաբներն արտացոլելու հասունացած պահանջի թելադրությամբ։ Ալեկսանդր Շիրվանզադեն պատրաստվում էր գրելու «Բաքու» էպոպեան, Նար–Դոսը ծրագրում էր «Նոր մարդիկ» ընդարձակ կտավը, իսկ Ակսել Բակունցը 1928 թվականից սկսել էր շարադրել «Կարմրաքար» էպոպեան։ Դատելով այս գրվածքի տպագրված հատվածներից և կերպարների զարգացման տրամաբանու թյունից, Բակունցը հայ գյուղաշխարհի սոցիալական իրականությունը ներկայացնում է իբրև «․․․գյուղացիների ապագյուղացիացման» ընթացք, իբրև նորագույն «քաղաքակրթության» արշավանք նահապետական աշխարհի վրա՝ ավերածությունների ուժեղ հետքերով։ Գյուղական, կոլտնտեսային թեմատիկայի գեղարվեստ, յուրացումներն աչքի էին ընկնում դեպքերի նատուրալիստ, վերարտաղրությամբ [Ք․ Թափալցյան (1910–1967), «Կյանքի արշալույս»-ը (1939), վեպ] կամ պաթոսային–խանդավառ նկարագրություններով (Մ․ Մանվելյան, «Անապատը կծաղկի», 1933, վիպակ)։ Ն․ Զարյանի «Հացավան» (1937) վեպում ժամանակի իրականության գլխավոր երևույթը՝ գյուղացիության հոգեբանական շրջադարձը, ներկայացված է վավերագրության սկզբունքով վեպը հարուստ է կոնֆլիկտներով, կյանքի նոր ձևերը, վարքագծի նոր չափանիշները հաստատող մի շարք հուշագրերով բնավորություններով։ Ն․ Զարյանը ցուցադրում է ոչ միայն գյուղի սոցիալական ուժերի բևեռացումը, այլև գյուղացու հոգեբանական արթնացման, նախապաշարմունքներից ազատագրվելու ընթացքը։ 30-ական թվականներին հրատարակվեցին «համապատկերներ» (Վ․ Թոթովենց՝ «Բաքու», գիրք 1–2, 1932–1934, Հ․ Սիրաս՝ «Չգրված օրենք», 1936 ևն)։ Թեև գրական քննադատությունը հրահանգում էր պաթոսային և սխեմատիկացված գրականությունը, բայց առաջին երկու տասնամյակների հայ սովետական ձայն ընդգծվեց ժանրատեսակների և ոճային–արտահայտչական եղանակների բազմազանությամբ, դրանով իսկ հաստատելով նորագույն ռեալիզմի (սկզբում՝ պրոլետարական ռեալիզմ, ապա՝ սոցիալիստական ռեալիզմ), այսպես ասած, բաց համակարգային բնույթը։ Նորագույն հայ արձակը 30-ական թվականներին սկսված թարգմանական աշխատանքների շնորհիվ դարձավ համամիութենական գրականության փաստ։ Եղիշե Չարենցի «Երկիր Նաիրի»-ից բացի, ռուս, թարգմանվեցին Ստեփան Զորյանի պատմվածքները և «Մի կյանքի պատմություն»-ը, Ակսել Բակունցի պատմվածքները, Մ․ Արմենի «Հեղնար աղբյուր»-ը, Գուրգեն Մահարու ինքնակենսագրական վիպակները ևն։