cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մինչ քաղաքը քնած է
Սյուժե
Փաստորեն, կինոնկարն մեծամասամբ կենտրոնացած է մեդիա կորպորացիայում իշխանության պայքարի թեմայի վրա, ինչը, պարզվում է, նույնիսկ ավելի ինտրիգային է, քան մոլագարի որսի թեման։ Միևնույն ժամանակ, ղեկավարի պաշտոնի բոլոր թեկնածուների գործողությունները, նույնիսկ այնպիսի դրական անձանցը, ինչպիսին Գրիֆիթն է, բավականին անբարոյական են, քանի որ նրանք հանցագործին բռնելուն նայում են բացառապես սեփական կարիերայի առաջխաղացման տեսանկյունից։ Այսպիսով, Լանգը շարունակում է քննադատական գիծը՝ լրատվամիջոցների մեջ գերակշռող բարքերի վերաբերյալ, որոնք նա սկսել է իր «Երկնագույն Գարդենիա» նուարում։ Կորպորացիայում իշխանության համար պայքարում շեշտ դնելու համար Լանգը հիմնականում հրաժարվել է հերոսների միջև սեռական հարաբերությունների թեման զարգացնելուց, որը գրքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում, մասնավորապես, նա իջեցրեց Մոբլիի սեռական գործունեությունը մինչև ռոմանտիկ հարաբերություններ հարսնացուի հետ, Կրիտցերի և Դորոթիի հարաբերությունների պատմությունը հասցրեց նվազագույնի, և նաև ջնջեց Միլդրեդի սեռական խարդախությունները։ Ֆիլմի գործողությունների ժամանակի փոփոխությունը՝ համեմատած սցենարի հետ, թույլ տվեց, որ Լանգը ֆիլմում ներառի ժողովրդական մշակույթի և մշակութային իրողությունների տարրեր, որոնք համահունչ էին 1950-ականների կեսերին։ Դրանցից ամենաէականը հեռուստատեսային սյուժեի ներմուծումն էր, որն այդ պահին դարձել էր մատչելի և ազդեցիկ լրատվամիջոց, ինչպես նաև գաղափար երիտասարդների գիտակցության վրա ունեցած կոմիքսների կործանարար ազդեցության մասին (մոլագարը կոմիքսների բուռն երկրպագու էր)։
Քննադատության գնահատական
Կինոքննադատ Բոսլի Քրոութերը բարձր է գնահատել ֆիլմը, հատկապես դերասանական խաղը՝ գրելով․ "Քանի որ ֆիլմն այսքան լի է ձայներով, մոլեգնությամբ, սպանություններով, իրականությամբ, կեղծ սիրով և օֆիսային ինտրիգաներով, հեռուստադիտողը մնում է անիմացության մեջ․ իսկ հիշու՞մ են արդյոք Քայնի հսկայական արտադրական տան ղեկավարներն այդպիսի մանր հարցերի մասին, ինչպիսին եղանակն է։ Բայց, չնայած լրագրողական խրախճանքը մի փոքր չափազանցված է, այնուամենայնիվ, Քեյսի Ռոբինսոնի խիտ և գրագետ սցենարը, և մի քանի արհեստավարժ դերասանական աշխատանքներ «Մինչ քաղաքը քնած է»-ն դարձնում են զվարճալի և հմուտ ֆիլմ" :
"Time Out" ամսագիրն այսպես է գրել ֆիլմի մասին. «Լանգին հաջողվում է ոգով լցնել ապակեպատ գրասենյակները, որոնց միջով ամեն ինչ երևում է և ոչինչ չի կարելի թաքցնել, հաջողվել է հետևել Էնդրյուսի և մարդասպանի միջև եղած ակնհայտ զուգահեռներին։ Լանգի ամենաթերագնահատված ֆիլմերից մեկն է»։
Հղումներ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Նուար ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր
Ֆելոնիկա
Բնակչությունը կազմում է 1641 մարդ։ Խտությունը՝ 75 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 22 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 46022, հեռախոսային կոդ՝ 0386։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Օլենևկա (այլ կիրառումներ)
Օլենևկա, կարող է վերաբերել՝
(5602) 1991 VM1
(5602) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի նոյեմբերի 4-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,163092 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9852 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,341 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1162,01 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,309807 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,82° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սեյձի Ուեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Կանեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Քարավանատուն (Օրենբուրգ)
Օրենբուրգի քարավանատուն (Каруанһарай), պատմա-ճարտարապետական համալիր Ռուսաստանի Դաշնության Օրենբուրգ քաղաքում ։ Կառուցվել է 1837-1846 թվականներին կամավոր նվիրատվություններով` որպես Բաշկիր-Միշարի բանակի հրամանատարի գրասենյակ, «իրենց կարիքների և բիզնեսի համար» Օրենբուրգ ժամանող բաշկիրների և միշարների համար հյուրանոց, բաշկիրների համար արհեստանոց և ուսումնարան ։ Պատմամշակութային համալիրը բաղկացած է Բաշկիրյան ազգային տնից և մզկիթից։ Ճարտարապետ Ալեքսանդր Բրայուլովի բնօրինակ նախագիծը արվել է որպես ավանդական բաշկիրական աուլի ստիլիզացիա. կենտրոնում գերիշխող համալիր՝ ութանկյուն մզկիթով։
Քարավանատան կառուցում
19-րդ դարի առաջին կեսին Օրենբուրգում տեղակայված էր Օրենբուրգի առանձին կորպուսի հրամանատարությունը, որը ներառում էր Բաշկիր-Միշարի, Օրենբուրգյան կազակական, Ստավրոպոլի կալմիկների, Ուրալի կազակական զորքերը։ Արդյունքում, կանտոնների ղեկավարները և պաշտոնատար այլ անձինք ծառայողական գործերով հաճախ էին գալիս Օրենբուրգ։ Տարեկան Օրենբուրգ էր գալիս նաև անկանոն զորքերի մի փոքր զորախումբ։ Այնուամենայնիվ, 1822 թվականից ի վեր Օրենբուրգի բնակիչները ազատվեցին օթևանելու պարտավորությունից, ինչը եկվորների կացարանի հարցը ակտուալ էր դարձնում։ Այս խնդրի մի մասը լուծելու համար Օրենբուրգի ռազմական նահանգապետ Վասիլի Պերովսկին որոշեց ստեղծել հատուկ կացարան։ 1836 թվականի ապրիլի 20-ին Բաշկիրի և Միշարի կանտոնների ղեկավարներին ուղղված իր ուղերձում նա նշել է, որ «ըստ անհրաժեշտության և ծառայողական պարտականությունից ելնելով Օրենբուրգ եկող բաշկիրներն ու միշարները քաղաքում ոչ մի ապաստան չունեն», և հորդորեց նրանց նվիրատվություն կատարել «հյուրանոցի» կամ «քարավանատան» կառուցման համար»։
19-րդ դարի առաջին կեսին Օրենբուրգը Ասիայի և Ռուսաստանի առևտրի խոշոր կենտրոն էր, ուստի կարևոր էր, որ շինարարության համար առաջարկվող շենքերի համալիրը այցելուների շրջանում որևէ բացասական ասոցիացիա չառաջացնի, այլ ունենա սովորական արտաքին ուրվագծեր։ Սա կանխորոշեց շինարարության պահանջները։ Ճարտարապետները պետք է նախագծեին «տուն բաշկիրական զորքի ռազմական գրասենյակի համար, մինարեթ մզկիթով, Օրենբուրգ ժամանող բաշկիր պաշտոնյաների և ավելի ցածր պաշտոն զբաղեցնողների համար նախատեսված կացարաններ, արհեստանոցներ։ Այս բոլոր շենքերը քարից են»։
Ի սկզբանե նախատեսվում էր համալիրը տեղավերլ ամրոցի մեջ։ Միաժամանակ, քաղաք ժամանած բաշկիրների և միշարների համար զորանոցները պետք է նախատեսված լինեին մինչև 20 պաշտոնյաների համար՝ յուրաքանչյուր սենյակում տեղավորելով երկու կամ ավելի մարդ, իսկ ցածր պաշտոն զբաղեցնողների համար պետք է կազմակերպվեր մեկ կամ երկու մեծ սենյակ, որը կտեղավորեր մինչև 100 մարդ։ Այդ տարածքներում պետք է լիներ ընդհանուր խոհանոց։
1836 թվականի աշնանը նախագծերի աշխատանքները վստահվեց երկու ճարտարապետների՝ Միխայիլ Կորինֆսկուն և Ալեքսանդր Բրյուլլովին։ Կորինֆսկու նախագիծը մերժվեց, քանի որ, ըստ Վ. Պերովսկու, ճարտարապետի առաջարկած համալիրի տեսքը չէր համապատասխանում դրա նպատակին։ Ալեքսանդր Բրյուլլովի նախագիծը հաստատվեց 1837 թվականի հունվարի 19-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ Կատեգորիա:Քարավանատներ Կատեգորիա:Օրենբուրգի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Օրենբուրգի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:1844 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Կոպանկի (գյուղ, Մալովիսկայի շրջան)
Կոպանկի (Копанки), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Մալովիսկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կոպանկի գյուղում բնակվում էր 612 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Մալովիսկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Tim Tam
Tim Tam շոկոլադե բլիթներ, 1964 թվականից առաջին անգամ արտադրվել է Ավստրիալիայի Arnott’s Biscuits Holdings ընկերությունը։ Ունի ձև՝ երկշերտ է, երկու շերտերի միջև գտնվում է սերուցքի շերտը, և շոկոլապադ է։ Tim Tam թխվածքաբլիթի տուփը պարունակում է 11 միավոր։ Ըստ արտադրողի, տարեկան վաճառքը կազմում է շուրջ 35 միլիոն փաթեթ ամբողջ աշխարհում (400 միլիոն դոլար)։ Ռեկորդային վաճառքը Ավստրիայում կազմել է 1.7 տոպրակներ։
Անվան ստուգաբանություն
Անվանումը «Tim Tam» ծագել է վարգուն ձիու անունից։ 1958 թվականին ղեկավար ՝ Ռոն Առնոտ ձիերի ցուցահանդեսին մի ձիու անունը որոշեց որ պետք է լինի Tim Tam։
2006 թվականին ընկերությունը թողարկեց սահմանափակ թվով ելակի համով բլիթներ։ 2005 թվականին ընկերությունը սկսեց արտադրել թխվածքաբլիթի մի նոր ձև՝ կլոր շոկոլադե ջնարակ (փոխարենը երկու շերտ ուղղանկյուն թխվածքաբլիթներ)։ Հայտնի է ԱՄՆ-ում, Մեծ Բրիտանիայում, Իսրայելում, Իռլանդիայում, Կանադայում, Ֆրանսիայում, Ինդոնեզիայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրուշակեղեն
Սեն (գետ)
Սեն (La Seine, ), գետ Ֆրանսիայի հյուսիսում։
Սեն գետը հոսում է Ֆրանսիայի տարածքով։ Նրա երկարությունը կազմում է 776 կմ։ Սկիզբ է առնում Լանգր սարավանդից և թափվում Լա Մանշ նեղուցը։
Կան շատ կամուրջներ, նույնիսկ շատերը դարեր առաջ են կառուցվել։ Այդպիսի կամուրջ է Նոր կամուրջը "Pont neuf(նոր)", որի առաջին քարը դրել է Հենրիկ 3-րդը 1578 թվականին։ Սենը նաև ունի 2 կղզի՝ "Île Saint-Louis", "Cité", որոնք միանում են Սեն Լուի կամրջով։ Կան նաև այլ կամուրջներ՝ Pont au Change, Pont Notre-Dame, Petit Pont։ Այստեղ է գտնվում նաև աշխարհի ամենաերկար կախովի կամուրջը՝ Նորմանդիայի կամուրջը 2350մ։ Համարվում է, որ Սեն գետը Փարիզը բաժանում է երկու մասի՝ աջ և ձախ ափերի։
Աջ ափում են գտնվում առևտրական և գործնական քաղաքները։ Այնտեղ են գտնվումաշխարհահռչակ Լուվրի թանգարանը, ճարտարապետական կառույցները Տյուիլրի այգում, Հաղթակամարը։ Ինչպես նաև օպերայի սիրահարներին է աջ ափում սպասում Մեծ Օպերան։ Իսկ ձախ ափում տեղակայված են մշակութային և կրթական քաղաքները։ Այստեղ դուք կտեսնեք Ֆրանսիայի խորհրդանիշ Էյֆելյան աշտարակը։ Դեպի արևելք տանող ճանապարհին է գտնվում հաշմանդամների տունը, որտեղ պահպանվել են Նապոլեոնի մասունքները։ Հենց այս ափում դուք կտեսնեք հազարավոր ուսումնական հաստատություններ, քոլեջներ, կտեսնեք նաև աշխարհի ամենամեծ համալսարանը՝ Սարբոնը։ Հին ժամանակներում ձախ ափում են ապրել արվեստագետներն ու գրողները, ովքեր ունեին յուրահատուկ ոճ, այսպես ասած Փարիզյան բոհեմա։ Այսօր նրանց անվանում են "բոբո" Burgeois-boheme արտահայտությունից։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գետեր Կատեգորիա:Ատլանտյան օվկիանոսի ավազանի գետեր
Ֆրանչեսկո Գվերչինո
Ջովաննի Ֆրանչեսկո Բարբիերի, Ֆրանչեսկո Գվերչինո, Բոլոնիայի դպրոցի իտալացի նկարիչ։ Սովորել է Չենտոյում։ 1642 թվականից գլխավորել է Բոլոնիայի «Ակադեմիան»։ Լավագույն գործերից են՝ «Ս․ Պետրոնիլլայի թաղումը» (1621 թվական, Կապիտոլիումյան թանգարաններ, Հռոմ)։ Նրա «Կլեոպատրա» և «Սենատոր կոմս Բարջելինիի դիմանկարը» գտնվում են Հայաստանի պետական պատկերասրահում ։
Կենսագրություն
Ֆրանչեսկո Գվերչինոն ծնվել է Չոնտո գյուղում՝ Բոլոնիայի և Ֆեռարայի միջև։ Վաղ հասակից ստացավ Գվերչինո (Guercino) (շիլ բառի իտալերենը) մականունը, որովհետև շլություն ուներ ։ 16 տարեկանում, հիմնականում ինքնակրթված, աշակերտում էր Բոլոնիական դպրոցի նկարիչ Բենեդիտո Ջենարիի մոտ ։ 1615 թվականին տեղափոխվեց Բոլոնիա, որտեղ նրա աշխատանքը գնահատվեց Լյուդովիկո Կառաչիի կողմից։ Գվերչինոն 2 մեծ կտավ նկարեց՝ Elijah Fed by Ravens-ը և Samson Seized by Philistines-ը։ Այդ կտավները Կարավաջոյական ոճով էին, թեև դժվար Գվերչինոն տեսած լիներ Կարավաջոյի աշխատանքները։
«Արքադիայի հովիվները» Գվերչինոն նկարեց 1618 թվականին, միևնույն ժամանակ, ինչ որ Պիտտիի The Flaying of Marsyas by Apollo-ը։ Կտավի դրամատիկ կոմպոզիցիան հատուկ է Գվերչինոյի վաղ աշխատանքներին, որոնք հաճախ բուռն են ։ Հաճախ էր պնդում, որ իր վաղ տարիների աշխատանքներում ազդվել է Լյուդովիկո Կառաչիի կտավներից, որը տեսել էր Չենտոյի Կապուչին եկեղեցում։ Նրա որոշ՝ ավելի ուշ աշխատանքները մոտ են իր ժամանակակից Գվիդո Ռենիի ոճին և պատկերված են ավելի պայծառությամբ և պարզությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ Կատեգորիա:Բարոկկո ոճի նկարիչներ Կատեգորիա:17-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Բարետիկին
Բարետիկին, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն բարի և տիկին բառերից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Սալավատ-Սովխոզ
Սալավատ-Սովխոզ (Салават-совхоз, Салауат совхозы), խուտոր Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աբզելիլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աբզելիլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Քեդա
Քեդա (ქედა), քաղաքատիպ ավան Վրաստանի Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Քեդայի մունիցիպալիտետում, մունիցիպալիտետի վարչական կենտրոնը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Աջարիայի բնակավայրեր
Խորո (գյուղ, Վերխնևիլյույսկի ուլուս)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1634 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սախա-Յակուտիայի հանրապետության Վերխնևիլյույսկի ուլուսի բնակավայրեր
Անդրաշ Կովաչ
Անդրաշ Կովաչ (Kovács András, ), հունգարացի կինոռեժիսոր, սցենարիստ և դերասան։ Կոշութի մրցանակի դափնեկիր (1970), Հունգարիայի Ժողովրդական Հանրապետության ժողովրդական արտիստ (1980)։
Կենսագրություն
Անդրաշ Կովաչը ծնվել է 1925 թվականի հունիսի 20-ին Ռումինիայի Կիդյա գյուղում։ 1950 թվականին ավարտել է Թատրոնի և կինոյի բարձրագույն դպրոցը։ Եղել է «Հուննիա» կինոստուդիայի գլխավոր խմբագիր։ 1960 թվականին կատարել է իր դեբյուտը որպես ռեժիսոր՝ նկարահանելով «Տեղատարափ» ֆիլմը։ 1969-1981 թվականներին եղել է Հունգարիայի կինոյի ու հեռուստատեսության բնագավառի աշխատողների միության քարտուղար, 1981 թվականից հետո՝ նույն միության նախագահը։ 1948 թվականից անդամակցել է Հունգարիայի սոցիալիստական աշխատավորական կուսակցությանը։
Անդրաշ Կովաչը 1961-1996 թվականներին նկարահանել է 30 ֆիլմ։ 1968 թվականին նրա «Կորուսյալ սերունդ» ֆիլմը ներակայացվել է Մոսկվայի վեցերորդ կինոփառատոնում, 1978 թվականին նրա «Ձիաբուծարանի տերը» (A ménesgazda) ֆիլմը ներկայացվել է Բեռլինի 29-րդ կինոփառատոնում ։ 1981 թվականին «Ժամանակավոր դրախտ» ֆիլմն արժանացել է Մոսկվայի 12-րդ կինոփառատոնի երկրորդ մրցանակի ։ 1985 թվականին «Կարմիր կոմսուհին» ֆիլմը ներկայացվել է Մոսկվայի 14-րդ կինոփառատոնում ։
Անդրաշ Կովաչը 1967 թվականին եղել է Մոսկվայի 5-րդ կինոփառատոնի, իսկ 1976 թվականին՝ Կաննի 29-րդ կինոփառատոն ժյուրիի անդամ ։
Անդրաշ Կովաչը մահացել է 2017 թվականի մարտի 11-ին Բուդապեշտում։
Անդրաշ Կովաչի որդին է հայտնի կինոքննադատ Անդրաշ Բալինտ Կովաչը (Kovács András Bálint, ծնվել է 1959 թվականին)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հունգարացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Հունգարացի դերասաններ Կատեգորիա:Կոշութի մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հունգարիայի ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Հունգարիայի վաստակավոր արտիստներ
Ապակիերկաթբետոն
Ապակիերկաթբետոն, երկաթբետոնից և ապակե տարրերից պատրաստված շինարարական նյութ։ Կիրառվում է շենքերի արտաքին ու ներքին լուսաթափանցիկ պատերի, սանդղավանդակևերի, միջնորմների, տանիքածածկերի, գմբեթների, թաղերի կառուցման համար, ինչպես նաև ճարտարապետական փոքր ձևերում։ Ըստ լուսատեխնիկական հատկությունների, ապակիերկաթբետոնը լինում է թափանցիկ, լուսացրող և լուսաուղղորդ։ Ապակիերկաթբետոնից պատրաստված բեռ չկրող ծածկերում օգտագործվում են ապակե ձևավոր սնամեջ բլոկներ ու պրիզմաներ կամ ձևավոր սալիկներ, իսկ օգտակար բեռ կրող ծածկերում՝ հոծ սալիկներ, պրիզմաներ և ոսպնյակներ։ Այդ ծածկերը կարող են լինել միաձույլ կամ հավաքովի (պանելներով)։ Ապակիերկաթբետոնում որպես ամրան կիրառվում են 4-10 մմ տրամագծով պողպատե ձողեր, կարերը լցվում ցեմենտա–ավազային շաղախով։ Արտաքին թեք ծածկերի կարերը դրսից պատվում են ջրամեկուսիչ մածիկով։
Կատեգորիա:Բետոն
Օլենովկա (այլ կիրառումներ)
Օլենովկա, կարող է վերաբերել՝
Իգոր Գրաբար
Իգոր Էմանուիլովիչ Գրաբար (И́горь Эммануи́лович Граба́рь, ), խորհրդային նկարիչ և արվեստաբան։ ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ (1843), ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի 1943) և Գեղարվեստի ակադեմիայի (1947) իսկական անդամ։
Սովորել է Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայում (1894-1896 թվականներ) և Մյունխենում՝ Աժբեի դպրոցում (1896-1898)։ Եղել է «Միր իսկուստվա» և «Ռուս նկարիչների միություն» խմբավորումների անդամ, 1905-1906 թվականներին աշխատել է «Ժուպել» ն «Ադսկայա պոչւռա» («Адская почта») հեղափոխական երգիծական ամսագրերում։ Ստեղծել է բնանկարպատկերներ («Պարզ աշնանային երեկո», 1923), դիմանկարներ («Ն․ Դ․ Զելինսկի», 1932, «Ս․ Ս․ Պրոկոֆև», 1941, երեքն էլ՝ Տրետյակովյան պատկերասրահում), պատմահեղափոխական նկարներ («Վլադիմիր Իլիչ Լենինը ընդունում է գյուղացի-բանագնացներին», 1938, Վլադիմիր Իլիչ Լենինի կենտրոնական թանգարան, Մոսկվա)։ Գրաբարի «Ռուս արվեստի պատմություն» բազմահատորյակի խմբագիրներից է ու հեղինակներից մեկը ( 1953-1969)։ Արժանացել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակի (1941)։ Գրաբարի «Պատշգամբ։ Եղյամ» (1905) աշխատանքը գտնվում է Հայաստանի պետական պատկերասրահում։
Կենսագրություն
Իգոր Գրաբարը ծնվել է 1871 թվականի մարտի 25-ին Բուդապեշտում, գալիցիա-ռուսական հասարակական գործիչ Էմանուել Գրաբարի ընտանիքում, որը 1860-ականների վերջին ընտրվել էր Հունգարիայի խորհրդարանի անդամ։ Մկրտվել է սերբական ծագմամբ ուղղափառ քահանայի կողմից, կնքահայրը եղել է Կոնստանտին Կուստոդիևը, նկարիչ Բորիս Կուստոդիևի հորեղբայրը ։ Գրաբարի մորական պապը Ադոլֆ Դոբրյանսկին էր, որը համարվում է Անդրկարպատներում և Գալիցիայում ռուսական շարժման հայտնի գործիչ։ Նկարչի մայրը՝ Օլգա Գրաբարը, նույնպես ներգրավված էր Գալիցիայում ռուսական լուսավորչական գործունեության մեջ։ Որդու լույս աշխարհ գալուց հետո Օլգա Գրաբարը երեխաների հետ մեկնել է Կարպատյան Ռուսաստանում գտնվող իր հայրական կալվածք։ Էմանուել Գրաբարը ստիպված է եղել փախչել Իտալիա, որտեղ աշխատանքի է անցել Սան Դոնատոյի իշխան Պավել Դեմիդովի մոտ` որպես երեխաների տնային ուսուցիչ, իսկ երեք տարի անց նրա հետ մեկնել է Փարիզ ։ 1876 թվականին Էմանուել Գրաբարը տեղափոխվել է Ռուսական կայսրություն և բնակություն հաստատել Ռյազանի նահանգի Եգորիևսկ քաղաքում, որտեղ, հանձնելով ֆրանսերեն և գերմաներեն դասավանդելու իրավունքի քննությունները, աշխատել է տեղական գիմնազիայում՝ Խրաբրով ազգանունով ։ 1879-1880 թվականներին նրա կինն ու որդիները նույնպես տեղափոխվել են Ռուսական կայսրություն։
1880-1882 թվականներին սովորել է Եգորիևսկայա գիմնազիայում և հաճախել գրող Իվան Տուրգենևի քրոջ՝ Վարվառա Ժիտովայի դասերին։ 1882 թվականից սովորել է ցարևիչ Նիկոլայի լիցեյում, որն ոսկե մեդալով ավարտել է 1889 թվականին, այնուհետև սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում, որն ավարտել է 1893 թվականին։
Ի տարբերություն մեծ եղբոր՝ Վլադիմիրի, որը դարձել է հայտնի փաստաբան, նա նախընտրել է նկարչի կարիերան։ Դեռ Մոսկվայում գտնվելու ժամանակ մասնակցել է նկարչության դասընթացների Մոսկվայի սիրող արվեստագետների ընկերությունում։ 1892 թվականից սովորել է պրոֆեսոր Պավել Չիստյակովի ակադեմիական արվեստանոցում, 1894 թվականին ընդունվել է կայսերական արվեստի ակադեմիա, որտեղ 1895 թվականին սովորել Իլյա Ռեպինի արվեստանոցում։ 1896 թվականին մեկնել է Եվրոպա և Մյունխենում ընդունվել Անտոն Աժբեի մասնավոր դպրոց-ստուդիա։ Մյունխենյան ժամանակաշրջանի ստեղծագործություններին են վերաբերվում այնպիսի գործեր, ինչպիսիք են «Շնիկով տիկինը» (1899) և «Տիկինը դաշնամուրի մոտ» (1899)։
1903 թվականին վերջնականապես տեղափոխվել է Մոսկվա և այդ պահից մասնակցել «Արվեստի աշխարհ»-ի «Սրահ»-ի և «Միության» ցուցահանդեսներին։ Իգոր Գրաբարի աշխատանքները ցուցադրվել են նաև արտերկրում՝ Մյունխենում, Փարիզում, Salon d’Automne-ում, 1906 թվականին` Սերգեյ Դյագիլևի կազմակերպած ռուսական արվեստի ցուցահանդեսում, Հռոմում՝ 1909 թվականի միջազգային ցուցահանդեսում և այլն։ 1910-ական թվականներին Իվան Ռիլսկին և Իվան Ժոլտովսկին հետ եղել է քաղաքային ժյուրիի անդամ, որը Մոսկվայում անցկացնում էր «ճակատային գեղեցկության մրցույթներ» ։
Մոսկվա տեղափոխվելուց անմիջապես հետո նա հանդիպել է նկարիչ Նիկոլայ Մեշչերինին։ Բազմիցս այցելել է Մեշչերինների Դուգինոյի կալվածք (այժմ՝ Մոսկվայի մարզի Լենինսկի շրջանի Մեշչերինո գյուղ)։
1917 թվականի փետրվարից հետո կազմակերպել է Մոսկվայի գեղարվեստի ստեղծագործությունների պահպանության գործիչների միությունը և դարձել դրա նախագահը, պայքարել թանգարանների և մասնավոր հավաքածուների թալանի դեմ և աշխատել Ժողովրդական կրթության կոմիսարիատի թանգարանային բաժնում։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո ակտիվորեն զբաղվել է գեղանկարչությամբ՝ ստեղծելով ինչպես բնանկարներ, այնպես էլ պաշտոնական, «պալատական» կոմպոզիցիաներ։ 1918 թվականից ղեկավարել է Փոքր թատրոնի գեղարվեստական և դեկորատիվ բաժինը։ 1919 թվականի օգոստոսից եղել է Նյութական մշակույթի պատմության ռուսական ակադեմիայի անդամ, արշավախմբերի ընթացքում ուսումնասիրել է հյուսիսային ռուսական մշակույթի պատմությունը ։
Նկարներ ստեղծելուց բացի, նկարչի կյանքում կարևոր դեր են խաղացել հետազոտական և կրթական աշխատանքները։ Արվեստի մասին հոդվածներ է գրել «Արվեստի աշխարհ», «Կշեռքներ», «Հին տարիներ», «Ապոլոն», «Նիվա» և այլ ամսագրերում։ Իգոր Գրաբարի գրչին է պատկանում «Ժամանակակից նկարիչների նկարները գույներով» հրապարակման տեքստը, որի խմբագիրն է եղել։ Եղել է նաև Իոսիֆ Կնեբելի նախաձեռնությամբ հրատարակված «Ռուսական արվեստի պատմություն», ինչպես նաև «Ռուս նկարիչներ» մենագրությունների շարքի խմբագիրը։
1913 թվականի սկզբին Մոսկվայի քաղաքային դուման Իգոր Գրաբարին ընտրել է Տրետյակովյան պատկերասրահի հոգաբարձու։ Այդ պաշտոնում մնացել է մինչև 1925 թվականը։ Մորն ուղղված մի նամակում Գրաբարը գրում է, որ համաձայն է խնամակալության հետ, քանի որ երազում էր սովորել «... ոչ թե տարածության վրա, ոչ ապակու միջով, այլ ավելի մոտիկից` շոշափելով նկարիչների տեխնիկան, ստորագրությունները և կատարել բոլոր առանձնահատկությունների մանրակրկիտ ուսումնասիրություն» ]: Նա իրականացրել է թանգարանի վերաբացահայտում, ինչը բուռն քննարկումների առիթ է հանդիսացել մամուլում և նույնիսկ Պետդումայի ժողովներում (1913, սեպտեմբերի 10), որոշ դահլիճներ վերակազմավորվել են, միջնապատերն ու վահանակները հանվել են։ Հիմքում դրված է եղել ցուցադրության պատմական, ժամանակագրական և մենագրական սկզբունքները։ Վերջնական արդյունքում նրա բարեփոխումները պաշտպանվել են. հայտնի արվեստագետների 1916 թվականին հրապարակված հայտարարության մեջ ասվում է, որ «... պատկերասրահի վերանորոգումը բավականին լավ ծառայեց ռուսական արվեստում առաջադեմ շարժման բացահայտմանը, որը կանխատեսել և հաստատել էր հիմնադիրը պատկերասրահի կյանքում», Իլյա Ռեպինը նշել է, որ իրականացվել էր «հսկայական և բարդ աշխատանք` ի փառս Պ. Մ. Տրետյակովի պատկերասրահի»։ 1917 թվականին կատարվել է ամբողջ հավաքածուի գույքագրում և հրատարակվել է պատկերասրահի կատալոգը` յուրաքանչյուր ցուցանմուշի նոր վերագրերով, որի համար հետազոտություն է իրականացվել պատկերված անձանց անունները պարզելու համար, կատարվել են չափումներ և մանրամասն ուսումնասիրվել է 4000 ստեղծագործությունների շրջանառությունը։ Իգոր Գրաբարը մեծ ուշադրություն է դարձրել հավաքածուի համալրմանը` ձեռք բերելով ինչպես հին վարպետների գործեր, այնպես էլ ժամանակակից գեղանկարիչների կտավներ` «Ռուսաստանի նկարիչների միության», «Կապույտ վարդ», «Արվեստի աշխարհ» ցուցահանդեսներից։ Նրա ղեկավարությամբ իրականացվել են բազմաթիվ կտավների վերականգնում և մաքրում, այդ թվում՝ Ստեպան Շչուկինի «Պավել I դիմանկարը», Ֆեոդոր Ալեքսեևի «Պալատական ափի տեսարանը Պետրոպավլովյան ամրոցից», Ա. Վենեցիանովի «Հնձի պահին։ Ամառ», Ս. Ֆ. Շչեդրինի «Բնանկար կենդանիների հետ» ։
Իգոր Գրաբարը եղել է Խորհրդային Ռուսաստանի գեղարվեստական կյանքի առանցքային դեմքերից։ Ընկերություն է արել Լև Տրոցկու կնոջ՝ Նատալիա Սեդովայի հետ, որի հետ ծանոթացել է կրթության ժողովրդական կոմիսարիատի թանգարանային բաժնում միասին աշխատելու ժամանակ։ Ստալինյան զտումների սկզբում հրաժարական է տվել իր բոլոր պատասխանատու պաշտոններից և վերադարձել գեղանկարչության բնագավառ։ Նկարել է Սվետլանա անունով մի աղջկա դիմանկար, որը հանկարծակի դարձել է անհավանական հանրաճանաչ ։
1918-1930 թվականներին ղեկավարել է Մոսկվայի կենտրոնական վերականգնման արվեստանոցները, որի ստեղծման նախաձեռնողն է եղել ։
Եղել է Սերգիևյան Երրորդության մայրավանքի վերականգնման աշխատանքների գիտական խորհրդի խորհրդական, որի գիտական ղեկավար և գլխավոր ճարտարապետն է եղել Իգնատի Տրոֆիմովը։ 1937-1943 թվականներին եղել է Մոսկվայի գեղարվեստի պետական ինստիտուտի տնօրեն (1937 թվականից՝ պրոֆեսոր)։
1943 թվականի սկզբին Իգոր Գրաբարն առաջ է քաշել Խորհրդային թանգարանների կորուստները փոխհատուցելու գաղափարը՝ Գերմանիայի և նրա դաշնակիցների թանգարաններից գործեր բռնագրավելով։ Ղեկավարել է Փորձագետների բյուրոն, որը կազմել է Եվրոպայի թանգարանների լավագույն ստեղծագործությունների ցուցակները, պատրաստել է ռազմաճակատ ուղարկված «ռազմավարային բրիգադներ» և ընդունել արվեստի ստեղծագործությունների էշելոններ։ Նույն թվականին դարձել է Համառուսաստանյան արվեստի ակադեմիայի և Լենինգրադի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի տնօրեն։ 1944 թվականի աշնանը Իգոր Գրաբարի գլխավորությամբ ստեղծվել է ԽՍՀՄ ԳԱ պատմության և փիլիսոփայության բաժամունքին կից Արվեստի պատմության և ճարտարապետական հուշարձանների պահպանության ինստիտուտը (այժմ՝ Ռուսաստանի արվեստաբանության պետական ինստիտուտ)։ Մինչև կյանքի վերջը ղեկավարել է գիտնականների այդ կոլեկտիվը, որի խնդիրն է եղել պատրաստել «Ռուսական արվեստի պատմություն» (1954-1962) բազմահատոր հրատարակություն։ Պատմության կազմումը և խմբագրումը մինչև կյանքի վերջին օրերը եղել են Իգորի հիմնական մտահոգությունը։
1944 թվականին եղել է Վերականգնման պետական կենտրոնական արհեստանոցների գիտական ղեկավար։ Ժամանակակից գեղարվեստական գիտական վերականգնման համառուսաստանյան կենտրոնը, որն առաջացել է Իգոր Գրաբարի ստեղծած Վերականգնման կենտրոնական արհեստանոցներից, կրում է նրա անունը։
1947 թվականին դարձել է Անդրոնիկովյան վանքի վերականգնման աշխատանքների նախաձեռնողներից մեկը, ինչպես նաև ղեկավարել է Անդրեյ Ռուբլյովի Հին ռուսական արվեստի թանգարանի կազմակերպման աշխատանքները։
Եղել է Արվեստի կայսերական ակադեմիայի իսկական անդամ (1913), ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի իսկական անդամ (1943), ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամ (1947)։
Մահացել է 1960 թվականի մայիսի 16-ին Մոսկվայում։ Թաղված է Նովոդեվիչևյան գերեզմանատանը (№ 8 տեղամաս) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային արվեստաբաններ
Առավոտվա 7:35
«Առավոտվա 7:35» (7:35 de la mañana), 2003 թվականի իսպանական սև-սպիտակ կարճամետրաժ երաժշտական ֆիլմ։ 2005 թվականի «Օսկար»-ի թեկնածու որպես լավագույն խաղարկային կարճամետրաժ ֆիլմ։
Սյուժե
Երիտասարդ գեղեցիկ աղջիկը առավոտյան մտնում է սրճարան և պատվիրում սովորական համեստ նախաճաշ։ Շրջապատողները չգիտես ինչու նրան արհամարհում են, շատերը դիտավորյալ պտտվում են։ Հանկարծ հաճախորդներից մեկը սկսում է երգել սիրո մասին, կատարելով արտահայտիչ մի պար։ Աստիճանաբար պարին են միանում սրճարանի մի քանի հաճախորդներ, մյուսները ձայնակցում են թղթից բառերը կարդալով։ Շփոթված աղջիկը փորձում է շտապ օգնություն կանչել, իսկ հետո փախչել, դրա հետ մեկտեղ պարզվում է, որ երգիչը կրում է շահիդի գոտի։ Վերջացնելով երգը շահիդ-երգիչը փողոց է դուրս գալիս, որտեղ արդեն սպասում է ոստիկանությունը և այնտեղ պայթեցնում է իրեն։
Հաղթանակներ և անվանակարգեր
Բացի 2005 թվականի « Օսկար »-ի անվանակարգից, ֆիլմը 2004-2005 թվականներին առաջադրվել է 8 տարբեր կատեգորիաներում և հաղթել է դրանցից 6-ում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպաներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2003 ֆիլմեր Կատեգորիա:Երաժշտական ֆիլմեր Կատեգորիա:Իսպանական ֆիլմեր
Ռիչարդ Ֆորդ
Ռիչարդ Ֆորդ (Richard Ford, ), ամերիկացի ժամանակակից գրող, Պուլիտցերյան մրցանակի դափնեկիր
Կենսագրություն
Ռիչարդը դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Միչիգանի համալսարանի հյուրանոցային տնտեսության բաժինը, բայց հետո տեղափոխվել է նույն համալսարանի անգլիական գրականության և լեզվի ֆակուլտետ, որն ավարտել է բակալավրի որակավորումով։ Որոշ ժամանակ ուսուցչություն է արել Միչիգան նահանգի Ֆլինթ քաղաքի միջնակարգ դպրոցում, ապա պայմանագրային ծառայության անցել ծովային հետևակում, բայց առողջական խնդիրների պատճառով ստիպված է եղել ժամանակից շուտ զորացրվել։ 1968 թվականին ամուսնացել է Քրիստինա Հենսլիի հետ, ում ճանաչում էր դեռ համալսարանում սովորելու տարիներից ։
Չնայած թեթև դիսլեկսիային (կարդալ-գրելու ունակությունների խանգարմանը), Ֆորդը երկար տարիներ ամենայն լրջությամբ ու համառորեն գրականություն է ուսումնասիրել։ Հարցազրույցներից մեկի ժամանակ նա հայտարարել է, որ այդ հիվանդությունն իրեն ոչ թե խանգարել, այլ ինչ-որ տեղ մինչև անգամ օգնել է, քանի որ ստիպել է ընթերցել դանդաղ ու խորամուխ լինելով։
Որոշ ժամանակ Ռիչարդը նաև իրավաբանական դպրոց է հաճախել, բայց հետո թողել է ու տեղափոխվել Կալիֆոռնիայի համալսարան, որտեղ 1970 թվականին գեղանկարչության մագիստրոսի կոչում է ստացել։ 1971 թվականին նա երեք տարով աշխատանքային պայմանագիր է կնքել Միչիգանի համալսարանի հետ ։
Կիմալասի
Կիմալասի (Kimalasõ), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Միսսո շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 10 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Միսսո շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Սարգիս Ստեփանյան (զինվորական)
Սարգիս Վանիկի Ստեփանյան (փետրվարի 21, 1983, ՀԽՍՀ, Երևան), Հայաստանի զինված ուժերի փոխգնդապետ, «Արիության համար» մեդալակիր (ԼՂՀ Նախագահի և Հայաստանի Նախագահի հրամանագրերով), հաշմանդամություն ունեցողների բազկամարտի Եվրոպայի առաջնության կրկնակի չեմպիոն, աշխարհի առաջնության եռակի չեմպիոն, նրա անունն ընդգրկվել է Հայաստանի ռեկորդների ու ռեկորդակիրների գրքում՝ «Դյուցազնագրքում» ։
Կենսագրություն
Սարգիս Վանիկի Ստեփանյանը ծնվել է 1983 թվականի փետրվարի 21-ին Երևան քաղաքում։ Սարգիս Ստեփանյանի հայրն Աբովյանից է, մայրը՝ Արցախից։
Օլեֆիրովկա (այլ կիրառումներ)
Օլեֆիրովկա, կարող է վերաբերել՝
Սարգիս Ստեփանյան (զինվորական)
Կենսագրություն
Մի անգամ Սարգիս Ստեփանյանն ասել է․
Կրթություն
Սարգիս Ստեփանյանը 1990-2000 թվականներին սովորել է Երևանի՝ Պարույր Սևակի անվան թիվ 123 հիմնական դպրոցում։
2000 թվականին ընդունվել է Արցախի պետական համալսարանի հումանիտար ֆակուլտետի «Նախնական զինվորական պատրաստություն և ֆիզկուլտուրա» բաժին։ 2001 թվականին զորակոչվելով բանակ՝ պարտադիր զինվորական ծառայությունն անցկացրել է ԼՂՀ պաշտպանության բանակում։ Պարտադիր զինվորական ծառայությունն ավարտել է 2003 թվականին, ինչից հետո շարունակել է կրթությունը Արցախի պետական համալսարանում։ Ուսումն ավարտել է 2007 թվականին՝ ստանալով նախազորակոչային պատրաստության և ֆիզդաստիարակության ուսուցչի որակավորում՝ «Նախազորակոչային և ֆիզդաստիարակություն» մասնագիտությամբ ։
2016-2017 թվականներին սովորել է Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարանի հրամանատարաշտաբային ֆակուլտետում՝ ստանալով ռազմական կառավարման մագիստրոսի աստիճան՝ «Միավորումների, զորամասերի կառավարում» մասնագիտությամբ։
Ռազմական գործունեություն
2001-2003 թվականներին պարտադիր զինվորական ծառայությունն անցել է ԼՂՀ պաշտպանության բանակում։
2007 թվականի նոյեմբերի 16-ին նշանակվել է ՀՀ ԶՈՒ հատուկ նշանակության խմբի հրամանատար։
2008 թվականի մայիսի 26-ին Սարգիս Ստեփանյանին շնորհվել է լեյտենանտի զինվորական կոչում։
2010 թվականի հունիսի 1-ին շնորհվել է ավագ լեյտենանտի զինվորական կոչում։
2012 թվականի հունիսի 4-ին շնորհվել է կապիտանի զինվորական կոչում։
2014 թվականի փետրվարի 17-ին նշանակվել է հատուկ նշանակության բրիգադի հատուկ նշանակության վաշտի հրամանատար։
2014 թվականի հունիսի 29-ին մարտական գործողություններ իրականացնելիս ականապայթյունային վիրավորում է ստացել՝ կորցնելով ստորին վերջույթները և աջ վերին վերջույթը ։
Արցախի պաշտպանական շրջաններից մեկում հակառակորդի դիվերսիոն գործողությունը հետ մղելիս վիրավոր ծառայակից ընկերոջը ականապատված տարածքից հանելու ժամանակ վիրավորված և երեք վերջույթները կորցրած Սարգիս Ստեփանյանը, որը վիրահատության ժամանակ մի քանի անգամ 20 վայրկյան տևողությամբ սրտի կանգ է ունեցել, հետո վերհիշում է վիրահատության ժամանակ տեսած երազը և ասում․
Ականապայթյունից տարիներ անց լրատվամիջոցներից մեկին տված հարցազրույցի ժամանակ Սարգիս Ստեփանյանը նշել է․ «Վիրավորումից հետո մինչև հոսպիտալ գիտակցությունս տեղն է եղել։ Վիրահատությունից հետո երրորդ օրն եմ ուշքի եկել ու միանգամից հասկացել՝ ինչ կարգավիճակում եմ, տեսել, որ ոտքերս ու ձեռքս ամպուտացված են։ Բժիշկներն անընդհատ ասում էին, որ հոգեբաններ են այցելել, ուզում են տեսնել ինձ։ Ասում էի՝ պետք չէ։ Յուրաքանչյուր ոք ամենալավը գիտի իր հոգին։ Առաջնահերթ մտածում էի՝ կարողանամ քայլել։ Տեսանյութեր էի նայում՝ ինչպես են նմանատիպ խնդրով մարդիկ քայլում ու հասկանում, որ եթե ինչ-որ մեկը կարողացել է, ես էլ կարող եմ։ Դեռ չէի պատկերացնում՝ ինչպես եմ քայլելու, սակայն հասկանում էի, որ հետ բերելու ոչինչ չունեմ։
Ես թուլանալու իրավունք չունեմ, քանի որ ընտանիք, տղա երեխաներ ունեմ։ Բնական է՝ դժվար է գալ այդ գիտակցությանը, տխրում ես։ Լինում են ժամանակներ, երբ տխրում եմ, սակայն թույլ չեմ տալիս, որ հասարակությունը, ընտանիքս, շրջապատս նկատեն դա։ Կյանքը շարունակվում է։ Տխրելով, ընկճվելով ավելի ես բարդացնում կարգավիճակդ, ոչ միայն քեզ ես վնասում, այլև շրջապատիդ։ Ես միշտ ասում եմ՝ Փառք Աստծո, ունեմ ձախ ձեռքս։ Պետք է առավելագույնս կատարելագործեմ այն, որպեսզի ինձ ոտքերի փոխարեն էլ ծառայի, ձեռքիս փոխարեն էլ։ Պետք է գնահատենք այն, ինչ ունենք և օգտվենք։
Կինս՝ Արմինեն, շատ ուժեղ է։ Երբ պառկած էի հոսպիտալում, հաճախ չէի թողնում, որ բուժքույրերը փոխեն վիրակապերը։ Կինս մշակում էր վերքերս, փոխում վիրակապերս։ Տղաներս ավելի ուժեղ են։ Երբ հոսպիտալում էի, չէի կարողանում տեսնել իմ երեխաներին։ Միակ դեպքն էր, երբ թուլություն եմ դրսևորել։ Չէի ուզում նայել իրենց աչքերին, չէի ուզում, որ ինձ այդպես տեսնեն։ Ես պատրաստ չէի, իրենք, ընդհակառակը՝ անընդհատ ուզում էին գալ ինձ մոտ։ Մոտ 20 օր անց վերջապես թույլ տվեցի, որ գան։ Մտան սենյակ, սկսեցի կատակներ անել։ Շուտ շրջանցեցինք այդ թեման։ Իսկապես պատրաստ չէի։ Իրենք ուժեղ գտնվեցին, այդ հարցում միայն ես էի թույլ։ Հիմա ընդհանրապես իրենք խնդիր չունեն։ Երբեմն նույնիսկ մոռանում են, որ պրոթեզով եմ։ Ամենակարևորը՝ լավ ընտանիք, երեխաներ ունեմ։ Երազում եմ երեխաներիս հասցնել իրենց նպատակներին, տեսնել իրենց հաջողությունները և ուրախանալ։ Մնացած ամեն ինչին կհասնեմ իմ ձգտման և աշխատասիրության շնորհիվ։
2014 թվականի սեպտեմբերի 29-ին նշանակվել է հատուկ նշանակության բրիգադի տեղագրական ծառայության պետ։
2019 թվականին զանգվածային լրատվության միջոցներից մեկի հետ հարցազրույց ունենալով՝ մայոր Ստեփանյանը վերհիշում է իր անցած մարտական ուղին և նշում․ «Ես հպարտ եմ իմ թափած արյան, իմ արցախյան գեների, իմ մղած պայքարի և իմ այսօրվա վիճակի համար։ Ու հպարտ եմ հատկապես նրա համար, որ ամեն անգամ Եռաբլուր բարձրանում եմ գլուխս բարձր, ու չնայած ոտքերս ձեզնից շատերի նման հողին չեն դիպչում և այլևս երբեք չեն դիպչելու, բայց ես անհունորեն հպարտ եմ, որ իմ արյունն է ամեն օր եռում նույն այդ հողի խորը խորքերում, որը հայաստանցի ու արցախցի չի ճանաչում, որը հավերժորեն կարոտ է իմաստուն տիրոջ։ Ու հողը բնավ չի ընկալում, որ այսօրվա մեր մթագնած ուղեղներում հանկարծ կրկին արթնացել է այդ հիվանդագին տարբերակումը։ Ի՜նչ վիրավորանք հողի նկատմամբ, ինչպիսի՜ անգրագիտություն...
Սա չէր իմ պայքարի նպատակը, սա չէր Եռաբլուրում վեհորեն հանգչող տղերքի երազանքը, սա չէր մեր կողքին ապրող հաղթած տղերքի գիտակցված կռվի ցանկալի արդյունքը։ Ուստի բա՛վ է, բա՛վ, մի պահ կա´նգ առեք և հենց այդ քարացած ակնթարթին հիշե՛ք, որ Արցախի հողում Դուշման Վարդանների, Մոնթեների, Լեոնիդ Ազգալդյանների, այսօր արդեն Ռոբերտների, Սասունների, Արմենակների, Արարատների, Արշակների, Ազատների ու երկնքում ճախրող հազարավոր արծիվների արյունն է խլրտում ու կանչում սթափության, կանչում, սպասում, հավատում, որ երբևէ այս տառապած հողում մարդիկ այնքան իմաստուն կդառնան, որ վերջապես կհասկանան՝ չի լինում հայաստանցի ու արցախցի, լոռեցի ու գյումրեցի, լինում է հայ, ուղղակի հայ...»
Սարգիս Ստեփանյանը հարցազրույցներից մեկի ժամանակ լրագրողի այն հարցին, թե ինչու չի արտաբերում «հայրենիք», «հայրենասիրություն» բառերը, պատասխանել է ․
2019 թվականի սեպտեմբերի 9-ին ՀՀ պաշտպանության նախարար Դավիթ Տոնոյանը հերթական զինվորական կոչում ստանալու կապակցությամբ ընդունել է ՀՀ և ԼՂՀ «Արիության համար» մեդալակիր, հաշմանդամություն ունեցողների բազկամարտի Եվրոպայի առաջնության կրկնակի չեմպիոն, աշխարհի առաջնության եռակի չեմպիոն Սարգիս Ստեփանյանին՝ վերջինիս շնորհելով ՀՀ ԶՈՒ փոխգնդապետի զինվորական կոչում       ։
Մարզական կարիերա
1998-2006 թվականներին պարապել է ծանրամարտ։ Պատանեկան տարիներին ծանրամարտի սպորտի վարպետի կոչում է ստացել ։
2015 թվականից մարզվում է պրոֆեսիոնալ բազկամարտ սպորտաձևով։
Անձնական կյանք
Սարգիս Ստեփանյանն ամուսնացել է 2003 թվականին։ Կինը Արմենուհի Ստեփանյանն է։ Ավագ որդին՝ Վարդանը, ծնվել է 2004 թվականին, կրտսեր որդին՝ Սերգեյը, ծնվել է 2006 թվականին։
Իր ընտանիքի մասին Սարգիս Ստեփանյանն ասել է․
Իր հարցազրույցներից մեկում փոխգնդապետ Սարգիս Ստեփանյանն ասել է ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:1983 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 21 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ռազմական գործիչներ
Տատյանա Մասլանի
Տատյանա Գաբրիելա Մասլանի (Tatiana Gabriele Maslany, ), կանադացի դերասանուհի և հնչյունովորող։ Տատյանա Մասլանիի դերասանական կարիերան սկսել է փոքր դերերով երեխաների համար կանադական հեռուստածրագրերում, որից հետո նկարահանվել է մի քանի ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Քույր մարդագայլը» (2004), «Մեռածների օրագիր» (2007), «Հանճարության առկայծում» (2008) և «Որոնվածը» (2009), ինչպես նաև գլխավոր դերեր է խաղացել կանադական հեռուստաֆիլմերում ։
Վաղ տարիներ
Տատյանա Մասլանին ծնվել է 1985 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Կանադայի Սասկաչևան նահանգի Ռեջայնա քաղաքում։ Նրա հայրը՝ Դեն Մասլանին, ատաղձագործ է, իսկ մայրը՝ Ռենատե Մասլանին, թարգմանչուհի։ Նա ունի երկու կրտսեր եղբայր՝ Դանիել և Մայքլը։ Մասլանին ունի ավստրիական, գերմանական, լեհական, ռումինական և ուկրաինական արմատներ։ Տարրական դպրոցում Տատյանան սովորել է ֆրանսերեն, հետո մայրը նրան սովորեցրել է գերմաներեն։ Տատյանա Տատյանայի տատիկն ու պապիկը խոսել են գերմաներեն։ Հետո Տատյանան սկսել է անգլերեն սովորել։ Նա նաև մի քիչ խոսում է իսպաներեն ։
Մանկուց Տատյանան զբաղվել է պարերով և խաղացել դպրոցական թատրոնում։ 2003 թվականին ավարտել է Dr․ Martin LeBoldus High School միջնակարգ դպրոցը, որտեղ մասնակցել է բազմաթիվ թատերական բեմադրությունների։ Ավարտելուց հետո նա անցկացրել է որոշ ժամանակ ճանապարհորդել է, իսկ 20 տարեկանում բնակություն է հաստատել Օնտարիո նահանգի Տորոնտո քաղաքում։
Մասլանին Canadian Improv Games թիմային թատերական խաղերի նախկին մասնակից է։
Կարիերա
Մասլանին իր դերասանական կարիերան սկսել է ոչ մեծ դերերով այնպիսի հեռուստասերիալներում, ինչպիսիք են «Incredible Story Studio»-ն (1997-2002) և «2030 CE»-ն (2002-2003), որոնցում ունեցած դերի համար ստացել է «Blizzard Award» մրցանակը «Լավագույն կանացի դեր» անվանակարգում։ Այնուհետև խաղացել է Դիանա Միլսի դերը «Մենահամերգ» (2003) կարճամետրաժ ֆիլմում։
Դեր է խաղացել նաև ռեժիսոր Ջոն Ֆոուսետի «Քույր մարդագայլը» եռապատման երկրորդ մասում (2004), որտեղ նրա գործընկերներն են Էմիլի Պերկինսը, Քեթրին Իզաբելը և Բրենդան Ֆլետչերը։ Իր դերի համար դերասանուհին ստացել է «Chainsaw Award» մրցանակը «Երկրորդ պլանի լավագույն կանացի դեր» անվանակարգում։
Առաջին հայտնիությունը նա ստացել է կանադական դեռահասական սերիալում ունեցած դերի շնորհիվ Renegadepress.com (2004-2006) և 2005 թվականին առաջադրվել է «Ջեմինի» մրցանակի «Դրամա սերիալում կնոջ լավագույն դերի համար» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Կանադացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կանադացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կանադացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կանադացի կինոդերասանուհիներ
Սալաս
Սալաս (Salas), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Աստուրիա պրովինցիայում։ Մունիցիպալիտետը մտնում է Օվեդո շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը կազմում է 227,11 կմ2։ Բնակչությունը 6195 մարդ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Օլիևկա (այլ կիրառումներ)
Օլիևկա, կարող է վերաբերել՝
Ուգոչուկվու Իվու
Ուգոչուկվու Քրիստուս Իվու, պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, ով «Ուրարտու »-ի հենակետային կիսապաշտպանն է։ Ծնվել է Նիգերիայում, ներկայացնում է Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը։
Ակումբային կարիերա
2019 թվականի օգոստոսին Իվուն մրցաշրջանային վարձակալության իրավունքով « Լոռի ՖԱ»-ից տեղափոխվել է «Փյունիկ» ։
Միջազգային կարիերա
ԻՎուն Հայաստանի հավաքականի կազմում նորամուտը նշել է 2023 թվականի մարտի 25-ին՝ Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություն 2024-ի ընտրական փուլի Թուրքիայի դեմ խաղում։  Նա մասնակցել է ամբողջ հանդիպմանը ։
Անձնական կյանք
2023 թվականի մարտի 20-ին Ուգոչուկվու Իվուն ստացել է Հայաստանի քաղաքացիություն, ինչը թույլ է տվել նրան հանդես գալ Հայաստանի ազգային հավաքականում։
Միջազգային
2023 թվականի հունիսի 19-ին կայացած խաղի դրությամբ։
Պարգևներ
Ուրարտու ՖԱ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ
Բալախաուրի
Բալախաուրի (ბალახაური), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Քվեմո Քարթլիի մարզի Բոլնիսի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 455 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Բոլնիսի շրջան
Չոլնտ
Չոլնտ,այս ուտեստը հրեական ավանդական խոհանոցից է։ Այն բաղկացած է հիմնականում բանջարեղենից, մսից, ձավարեղենից և լոբազգիներից։ Չոլնտ բառը հավանաբար ծագում է Պրովանսի բարբառից։ Այս կերակուրը պատրաստվում է շաբաթ օրվա համար, երբ հրեաները չպիտի կատարեն այևայլ աշխատանքներ, այդ թվում՝ չպիտի վառարան վառեն և տաք կերակուր պատրաստեն։ Չոլնտը պատրաստվում է ուրբաթ երեկյան՝ մինչև շաբաթ օրվա սկսվելը, խորը, կավե ամանով դրվում է ջեռոցում և հաջորդ՝ շաբաթ օրը, երբ ընտանիքի անդամները վերադառնում են շաբաթօրյա աղոթքից, մատուցվում է բավականին տաք վիճակում։ Երբ տանը վառարան չէր վառվում, չոլնտը տանում էին հացի փուռ և թողնում այնտեղ մինչև շաբաթօրյա ճաշի ժամը։ Ներկայումս, երբ համարյա թե վերացել են ռուսական և լատվիական վառարանները, նոր պայմաններում ևս ձգտում են տարբեր միջոցներով պահպանել ուտեստի յուրահատուկ համը։
Հրեական այս ուտեստը տարածված է նաև Ուկրաինայում, ուր ժամանակին (մինչև երկրորդ Համաշխարհային Պատերազմը) մեծաթիվ հրեա բնակչություն կար։ Ուկրաինական գրեթե բոլոր ընտանիքներում չոլնտ են պատրաստում։ Նրանք այս ուտեստին հավելել են իրենց ազգային խոհանոցի տարրեր (օրինակ՝ կծու պղպեղ), ինչպես նաև, ի տարբերություն հրեաների՝ գործածում են մսի բոլոր տեսակները։
Հայտնի են մի շարք հրեական ասացվածքներ, կապված՝ չոլնտի հետ։ Օրինակ՝ "Կյանքը նման է չոլնտի ինչից եփես, այն էլ կուտես"։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրեական խոհանոց Կատեգորիա:Շաբբաթ Կատեգորիա:Մսով ուտեստներ
Վիլմոտիե
Վիլմոտիե (Villemotier), կոմունա Ֆրանսիայում՝ Ռոն Ալպեր մարզում՝ Էն գավառում։ Մտնում է Բուրկ ան Բրեսայի կազմի մեջ։
INSEE կոդը՝ 01445։
Աշխարհագրություն
Համայնքը գտնվում է մոտ 360 կմ հարավ-արևելք Փարիզից, 75 կմ հյուսիս Լիոնից, 18 կմ հարավ-արևմուտք Բուրկ ան Բրեսայից ։
Կոմունայի տարածքով հոսում է Սոլնան գետը։
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով քաղաքում ապրում է 632 մարդ ։
Տնտեսություն
2010 թ. տվյալներով 412 մարդկանցից 338 (15-64 տարեկան) տնտեսապես ակտիվ են, 74-ը՝ պասիվ (ակտիվության ինդեքսը՝ 82,0 %, 1999 թվականին 74,2 % էր)։ 338 ակտիվ բնակիչներից 314-ը (168 տղամարդ և 146 կին) աշխատում են, գործազուրկ էր 24-ը (14 տղամարդ և 10 կին)։ 74 պասիվներից 22-ը աշակերտներ և ուսանողներ են, 33-ը՝ թոշակառուներ, 19-ն էլ պասիվ են այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Թաո Լին
Թաո Լին (林韜, ), ամերիկացի արձակագիր, պոետ, էսսեիստ, գրող և արտիստ։ Հրատարակել է երեք վեպ, մեկ վիպակ, պոեզիայի երկու գիրք, կարճ պատմվածքների հավաքածու և հուշագրություններ, ինչպես նաև առցանց բովանդակության լայն տեսականի։ Երրորդ վեպը` «Թայփեյը», հրատարակվել է Վինտաժ - կողմից, հունիսի 4, 2013 ։ Նրա գեղարվեստական գիրքը՝ «Ճանապարհորդություն։ Հոգեբուժաարններ, Օտարում և Փոփոխություն», հրատարակվել է  Վինտաժ հրատարակչության կողմից մայիսի 1, 2018։
Կենսագրություն
Լինը ծնվել է Վիրջինիա նահանգի Ալեքսանդրիա քաղաքում, մեծացել է Ֆլորիդա նահանգի Օռլանդո քաղաքում։ Ծնողները Թայվանցի էին։ Նա ուներ մեկ եղբայր, ով ապրում էր Նյու Յորքում։ Լինի հայրը թոշակառու ֆիզիկոս էր  ։ Հաճախել է Լեյք Հաուելի ավագ դպրոց։ Դպրոցի  նվագախմբում Լին թմբուկ էր նվագում։ 2001 թվականին Ֆլորիդայից տեղափոխվել է Նյու Յորք, տեղի քոլեջում ուսանելու նպատակով, իսկ 2005 թվականին ավարտել է Նյու Յորքի համալսարանի լրագրության բաժինը ։
Քոլեջն ավարտելուց հետո Լինը գողացված մարտկոցներ էր վաճառում eBay-ում, աշխատում էր Նյու Յորքի համալսարանի Bobst գրադարանում, Նյու Յորքի հասարակական գրադարանում` վերին արևելյան հատվածում, ինչպես նաև՝  Նյու Յորքի Ալեգանի շրջանում գտնվող Անժելիկա խոհանոցում և Մանհեթենում գործող օրգանական վեգան ռեստորանում  ։ 2008 թվականին նա հիմնադրում է «Մումու Հաուս» կոչվող իր անկախ մամուլը։ Նա իր գրախոսությունների և արվեստի մասին դասախոսել   է Վասարի քոլեջում,Կանզաս Սիթիի արվեստի համալսարանում, Կոլումբիայի համալսարանում, և այլ համալսարաններում ու թանգարաններում, այդ թվում՝ Ժամանակակից արվեստի թանագարանում։
2014 թվականներին Ջեզեբըլ վեբ կայքը հրաապարակում է Լինի նախկին ընկերուհու՝ գրող Էլլեն Քենեդիի կողմից հրապարկված թվիթերյան սքրինշոթեր՝ չարաշահման, բռնաբարության և գրագողության մեղադրանքով։ Մեղադրանքները բխում էին 2005 թվականից, երբ Քենեդին և Լինը ժամադրվել էին։ Այդ ժամանակ Քենեդին 16 տարեկան էր, իսկ Լինը՝ 22: Հետագայում Քենեդին ջնջում է իր թվիթերյան էջը և խնդրում Ջեզեբըլին, որպեսզի ջնջի հոդվածը, սակայն Ջեզեբըլը անտեսում է աղջկա խնդրանքը, իսկ Լինը ֆեյսբուքում հերքել է - իրեն ուղղված մեղադրանքները ։
2020-ին Լինը տեղափովում է Հավայի ։
Մանդալաներ
2014 թվականից սկսած Լինը սկսում է նկարել մանդալաներ, որոնք տպագրվել են «Վայս» ամսագրի և իր «Ճանապարհորդություն։ Հոգեբուժարաններ, օտարում և փոփոխություններ» գրքի շապիկներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:1983 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի համալսարանի շրջանավարտներ
Եվրոպական խորհրդարան
Եվրոպական խորհրդարան (ԵԽ) Եվրոպական միության օրենսդիր երեք ճյուղերից և յոթ հաստատություններից մեկը։ Եվրոպական միության խորհրդի հետ միասին ընդունում է եվրոպական օրենքներ Եվրոպական հանձնաժողովի առաջարկությամբ։ Խորհրդարանը բաղկացած է 705 անդամից։ Այն ներկայացնում է երկրորդ խոշորագույն ժողովրդավարական ընտրազանգվածն աշխարհում (Հնդկաստանի խորհրդարանից հետո) և խոշորագույն միջազգային ժողովրդավարական ընըրազանգվածն աշխարհում (375 միլիոն ընտրող 2009 թվականին) ։
1979 թվականին խորհրդարանն ուղղակի ընտրվում է ամեն հինգ տարին մեկ Եվրոպայի քաղաքացիների կողմից։ Ընտրություններին մասնակցությունը նվազել է ամեն ընտրության ժամանակ նախորդի նկատմամբ սկսած 1979 թվականից մինչև 2019 թվականը, որբ մասնակցությունը աճեց 8 տոկոսով և անցավ 50%-ի սահմանն առաջին անգամ 1994 թվականի ընտրություններից հետո ։ Ընտրական տարիքը 18 է Եվրոմիության անդամ բոլոր երկրներում բացառությամբ Մալթայի և Ավստրիայի, որտեղ այն 16 է և Հունաստանի, որտեղ այն 17 է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրոպական խորհրդարան
Գրիգոր Դիմիտրովի կարիերայի վիճակագրություն
Հանդիպումներ այլ թենիսիստների հետ
Գրիգոր Դիմիտրովի հանդիպումների արդյունքները Թոփ 10-յակի թենիսիստների հետ։
ATP Tour մրցաշարերում վաստակաց մրցանակային գումարներ
* 2016 թվականի օգոստոսի 1-ի դրությամբ
Եմեն
Եմենը (اليَمَن AL-Yaman), պաշտոնապես Եմենի Հանրապետություն, Միջին Արևելքի երկիր է, որը գտնվում է Արաբական թերակղզում Ասիայի հարավ-արևմուտքում։ Եմենը թերակղզու երկրորդ խոշորագույն պետությունն է 527,970 կմ2 տարածքով։ Եմենի արևմուտքում գտնվում է Կարմիր ծովը, հյուսիսում սահմանակից է Սաուդյան Արաբիային, հարավում՝ Ադենի ծոցը և Արաբական ծովը, արևելքում Օմանը։ Չնայած երկրի սահմանադրությամբ երկրի մայրաքաղաք է համարվում Սանաան, 2015 թվականի հեղափոխությունից հետո այն գտնվում է հեղափոխականների ձեռքում, որոշվեց մայրաքաղաքը տեղափոխել երկրի հարավում գտնվող Ադեն նավահանգիստ։ Եմենի տարածքը ներառում է մոտ 200 կղզի, որոնցից խոշորագունն է Սոկորտան։ Բնակչությունը մոտ 23.5 միլիոն մարդ է։
Անվանում
Անվանումն արաբերեն է․ հիմքում ընկած է տարածքի արաբերեն Ալ֊Յաման (բառացի՝ «աջ կողմում») անունը, որը հայտնի է հնուց, երբ Հյուսիսային Արաբիայի բնակիչների համար նշանակում էր իրենից աջ ընկած երկիր (եթե դեմքով կանգնենք դեպի արևածագը, Եմենը կլինի աջ կողմում․ կար նաև Աշ֊Շամ, որը Սիրիան էր)։
Հնում Եմենին էր վերագրվում Արաբական թերակղզու գրեթե ամբողջ տարածքը՝ Աքաբայի ծոցից (արևմուտքում) մինչև Եփրատ գետի ստորին հոսանքը (արևելքում)։ Այս տարածքը անտիկ դարաշրջանի աշխարհագրագետները անվանել են Arabia Felix «Երջանիկ Արաբիա»․ նրանց մոտ Արաբիայի ծայր հարավ֊արևմուտքում գտնվող «անուշահոտությունների երկրի» առասպելական հարստությունների մասին պատկերացումը, հավանաբար, զուգակցվում էր արաբերեն յաման բառի երկրորդ՝ «երջանիկ» իմաստի հետ։
Հին Հարավային Արաբիայի բնակիչներն իրենք Եմենը (ավելի ճիշտ՝ Յամանատ) էին անվանում Ադենի ծոցի առափնյա այն մարզը, ուր, ըստ երևույթին, գտնվում էին զմուռս տվող արևադարձային ծառերի պլանտացիաները։