cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կատարինա Ալգրեն
Կենսագրություն
Կատարինա Ալգրենը եղել է Օստերյոտլանդի մարզպետ Անդերս Ալգրենի և Լաուրենտի Յուլիանա Լյունգենֆելդի դուստրը։ Նրա քրոջ ամուսինը Շվեդիայի թագավորական գրադարանի արտակարգ կանցլեր Յոհան Գուստավ Հալդինն էր ։
Կատարինան առաջին անգամ ամուսնացել է Սկանիայի թագավորական հուսարների հեծելազորի վարպետ Բենգտ Էդվարդ Էքերմանի հետ։ Առաջին ամուսնությունից նա ունեցել է դուստրեր՝ երգչուհի Շառլոտ Էկերման, Յուլիա Էքրման, ինչպես նաև որդիներ՝ նավաստի Բենգթ Գուստավ և կրտսեր լեյտենանտ Քրիստոֆեր։ Ամուսինը չի ճանաչել Կատարինայի կրտսեր որդու հայրությունը։ Նրա դուստրերը հայտնի կուրտիզանուհիներ դարձան։ Ընտանիքը որոշակի ֆինանսական դժվարություններ ուներ և 1770 թվականին նրանք ամուսնալուծվեցին։ Կատարինայի երկրորդ ամուսինը տպագրիչ ենթավարպետ Անդերս Բարքն էր։ Նրանք տեղափոխվեցին Ֆինլանդիա, հնարավոր է, 1775 թվականին, իսկ 1782 թվականին Կատարինայի մասին գրանցում կա, որ նա Տուրկուի բնակիչ է եղել ։ Նրա երկրորդ ամուսնությունը նույնպես ամուսնալուծությամբ ավարտվեց։ Ավագ դուստր Շառլոտայի մահից հետո, 1790 թվականին նա ժառանգեց դստեր ունեցվածքը։ 1796 թվականին Կատարինան իր կրտսեր դստեր հետ բնակություն հաստատեց Լինչոպինգում ։
Կատարինա Ալգրենի ժամանակակից, արևելագետ Յոնաս Ապելբլադը իր Գրողների կեղծանունների և անունների բառարանում նրան նկարագրել է որպես հզոր և օժտված անհատականություն (Kraftfullt fruntimmer, men full med begåvning), որն իր երկրորդ ամուսնու հետ չէր ապրում ավելի հաշտ ու համերաշխ, քան առաջինի հետ  ։
Գրական գործունեություն
Ազատության դարաշրջանում (Frihetstiden) և Գուստավ III-ի ժամանակաշրջանի սկզբում բազմաթիվ պարբերականներ լույս տեսան, որոնք գրվում և հասցեագրվում էին կանանց։ Դրանք հաճախ փիլիսոփայական լուսավորչական ստեղծագործություններ էին, որոնցում երկու անանուն կանայք երկխոսում կամ քննարկում էին ընթացիկ իրադարձությունները։ Առաջինը Մարգարետա Մոմայի 1738-1739 թվականներին հրապարակված Զրույց Արգի Սկուգայի և անհայտ Ֆրուենթիմբերս Սկուգայի միջև (Samtal emellan Argi Skugga och en obekant Fruentimbers Skugga) պարբերականն էր։ Քլարիսա  կեղծանունով հրապարակվեցին Հիմար Ֆլուտիմեր (Det Enfaldiga Fruntimret) պարբերականի չորս թողարկում 1773 թվականին և Շվեդական Ասպասիա․․․ (Den Swenska Aspasie. Weckoskrift för Fruentimmer) պարբերականի չորս թողարկում 1782 թվականին․ երկուսն էլ լույս են տեսել անանուն։ Դրանք հազվադեպ կարելի է նույնականացնել, քանի որ այդ կանաք գրում էին կնոջ ձեռագրով, բայց անանուն։
Թարգմանիչ և բանաստեղծուհի
Կատարինա Ալգրենը որոշ տվյալների համաձայն, գրական աշխարհում 1750-ական թվականներին է հայտնի դարձել որպես բանաստեղծ և թարգմանիչ, նախքան ինչ-որ բան հրատարակելը։ Նա ֆինն հայտնի բանաստեղծուհի  Շառլոտա Նորդենֆլիխտի մտերիմ ընկերուհին էր․ նրանց նամակագրությունը պահպանվել է։ Այդ ժամանակ Նորդենֆլիխտը գրում էր Հյուսիսի հովվուհի կեղծանունով (Herdinnan i Norden), իսկ Կատարինա Ալգրենը՝ Լաստենիների պուրակի հովվուհի կեղծանունով (Herdinnan i Ahl-Lunden) ։ Ինքը ՝ Ալգրենը, խոստովանել է, որ ինքը ոգեշնչված է Շառլոտա Նորդենֆլիխտով և դրանով ընդգծելով, որ որպեսզի ամուսնությունը լինի հավասար կարևորում է երկու ամուսինների միջև ընկերությունը։
Ալգրենն ակտիվորեն թարգմանում էր անգլերեն, ֆրանսերեն և գերմաներեն չափածո և արձակ ստեղծագործություններ։ Նրա թարգմանություններից նշանավորվում են Մարտին Վիլանդի Աբրահամի փորձություն (Die Prüfung Abrahams) գերմանական պոեմը և անգլիական՝ Դժբախտ կինը կամ Էլիզա Վինդեմի պատմությունը (The Distressed Wife, or the history of Eliza Wyndham) վեպի (Դժբախտ կինը) La Femme Malheureuse ֆրանսերեն թարգմանությունը։
Նրա դեբյուտը որպես բանաստեղծուհի եղել է 1764 թվականին ֆրանսերենով գրված (Au jour de l’illustre naissance de sa majestee notre adourable Reine Le 24 Jullet) բանաստեղծությունը, որը հասցեագրված էր թագուհի Լուիզա Ուլրիկեին՝ նվիրված նրա ծննդյան օրվան։
Լրագրող և թերթի խմբագիր
Կատարինա Ալգրենը թերևս ամենաշատը հայտնի է որպես լրագրող և խմբագիր։ Նա հրատարակել է «Ադելաիդա» ստորագրությամբ Նամակագրություն երկու կանանց միջև (Brefwäxling emellan twänne fruntimmer) ամսագրում, որոնք հրատարակվում էին 1772-1773 թվականների ընթացքում շաբաթական երեք անգամ` վաթսունութ թողարկումով։ Ամսագիրն ընդգրկում էր նամակների և պատմությունների մի շարք ընթերցումներ, որոնք նվիրված էին ժողովրդավարությանը և գենդերային հավասարությանը և շեշտում էր տղամարդկանց խնամակալությունից պաշտպանվելու համար կանանց համերաշխությունն ու բարեկամությունը։ 1773 թվականին նա հրապարակեց Ադելաիդայի և որոշ սպիտակ ազնվայրերի միջև նամակագրությունը։
Ալգրենը համարվում է նաև Կնոջ նորաձևությունը կամ Սոֆիայի Բելիզինդեի մտքի խաղեր (De Nymodiga Fruntimren, eller Sophias och Bélisindes Tankespel) հրատարակիչը, որը գրվել և տպագրվել է 1773 թվականին Բելիզինդա և Սոֆիա մակագրություններով։ Նա հիմնականում անդրադառնում էր կանանց կրթությանը՝ որպես կանանց կարգավիճակի վերափոխման միջոց։ Օրինակ, քննադատում էր ֆրանսերենի գերակշիռությունը կանանց հիմնական կրթության մեջ, քանի որ այն օգտագործվում էր միայն սիրավեպեր կարդալու և սիրային նամակներ գրելու համար։ Դրա փոխարեն նա առաջարկում էր, որ աղջիկները անգլերեն սովորեն, այդպիսով նրանք կկարողանային մասնակցել գիտական գրականության ստեղծմանը, ինչը սովորաբար տպագրվում էր միայն անգլերենով, ինչպես օրինակ, պատմության և աշխարհագրության գրքերը ։
Կատարինա Ալգրենը, 1782 թվականին Ֆինլանդիա տեղափոխվելուց հետո հավանաբար եղել է Բավականություն ստանալու արվեստը (Om konsten att rätt behaga) և Հաճելի բռնություն ինքդ քո նկատմամբ (Angenäma Sjelfswåld) ամսագրերի հրատարակիչը, որը Ֆինլանդիայի առաջին հրապարակումներից մեկն էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Շվեդ ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Շվեդ լրագրողներ Կատեգորիա:Շվեդ բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Շվեդ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Շվեդ գրողներ Կատեգորիա:Շվեդ խմբագիրներ
Ռեզովսկա
Ռեզովսկա (նաև՝ Ռեզովա, Ռեզվայա, Ռեզվե, Резовска река, Mutludere), գետ Բուլղարիայի հարավում՝ Ստրանջա ազգային պարկում։ Թափվում է Սև ծով։
Գետի երկարությունը կազմում է 112 կմ, ջրահավաք ավազանի մակերեսը՝ — 738 կմ2 ։ Վերին հոսանքում գետը հոսում է խոր կիրճով, որ աստիճանաբար լայնանում է ծվին հասնելիս։ Գրեթե 70 կմ երկարություն ունեցող տարածքում գետով է անցնում Թուրքիայի ու Բուլղարիայի պետական սահմանը։ Ռոզովսկա գետի գետաբերանը Բուլղարիայի սահմաններում գտնվող ծովափի ամենահարավային կետն է ։ Ամենամեծ վտակը Վելիկա գետն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի գետեր Կատեգորիա:Եվրոպայի գետեր Կատեգորիա:Սահմանային գետեր
Մոնտելա
Մոնտելլա (Montella), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Կամպանիա մարզի Ավելինո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 7852 մարդ (2004), բնակչության խտությունը կազմում է 94 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 83 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 83048, հեռախոսային կոդ՝ 0827։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Խաթայ (Աղստևի շրջան)
Խաթայ (Xətai), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Աղստևի շրջանում։
Մինչև 1992 թվականի դեկտեմբերի 29-ը գյուղը կոչվում էր Մարկսովկա ։
Բնակչություն
2009 թվականի մարդահամարի համաձայն գյուղում բնակվում է 5738 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աղստևի շրջանի բնակավայրեր
Ռոբերտ Լին Ասպրին
Ռոբերտ Լին Ասպրին (Robert Lynn Asprin, ), ամերիկացի ֆանտաստ գրող։ Ընթերցողներից շատերին հայտնի է որպես «Առասպելական ցիկլ»-ի հեղինակ, ում վեպերում պատմվում են Մեծն Սկիվի և նրա ընկերների արկածների մասին։ «Առասպելական ցիկլ»-ը (MythAdventures) հումորային և գրավիչ ֆենտեզիի վառ օրինակ է։
Կենսագրություն
Ռոբերտ Ասպրինը ծնվել է 1946 թվականին ԱՄՆ-ի Միչիգան նահանգի Սենթ Ջոնս քաղաքում։ 1964-1965 թվականներին սովորել է Միչիգան նահանգի Էն Արբոր քաղաքի Միչիգանի Համալսարանում։ 1965-1966 թվականներին ծառայել է ամերիկյան բանակում։ Հեղինակի առաջին վեպերը՝ «Սառը ֆինանսական պատերազմներ» գիտաֆանտաստիկ գիրքը, որը նույն անվանումով հրատարակվել է 1977 թվականին և «Կայսրության մարտական վերնախավը», որ նա գրել է գիշերները՝ աշխատանքից հետո, գրեթե աննկատ են անցել թե՛ քննադատների, թե՛ ընթերցողների համար։ Հաջորդ մի քանի տարիների ընթացքում նա որպես հեղինակ և խմբագիր աշխատել է (իր ապագա կնոջ` Լիննի Էբբիի հետ) «Գողերի աշխարհը» մասի վրա։ Հնարավոր է, որ դա եղել է առաջին ծրագիրը, երբ միանգամից մի քանի հեղինակներ գրում էին նույն աշխարհի մասին։ Սերիայի տարածումից հետո Ասպրինը կորցնում է վերահսկողությունը շատ հեղինակների նկատմամբ, և սերիան ավարտվում է ամենաթողությամբ։ 2002 թվականին Լինն Էբբին վերասկսում է «Սանկտուարի» վեպերի շարքը։ 1980-ական թվականների կեսերին հրատարակվում է գրաֆիկական վեպերի շարքը, և մի քանի հեղինակներ, որոնց մեջ էին մտնում հայտնի Էնդրյու Օֆֆուտտը, Ջանետ Մորիսը և Դեյվիդ Դրեյկը, վեպեր էին հրապարակում իրենց հերոսների մասին։
1979 թվականին Ասպրինը սկսում է գրել Սկիվայի և Աազայի զվարճալի արկածների մասին «Առասպելներ» սերիայում։ Այնտեղ պատմվում է իր ուժերից զրկված չար ոգու և նրա անկարող աշակերտի, տարբեր աշխարհներում նրանց ճանապարհորդությունների, հարստության և փառքի որոնման մասին։ «Առասպելներ» սերիան լի է հումորով։ Բավական արագ գրելով 6 վեպ` Ռոբերտ Ասպրինը պայմանագիր է ստորագրում հաջորդ 6-ի համար, և իր խոստովանությամբ՝ մեծ ջանքերով գրում նաև 4 վեպ, սակայն 1993-ականներին ներքաշվեց սառը ֆինանսական պատերազմի մեջ հարկային տեսչության հետ, որի պատճառով երկար ժամանակ թողեց գրքի տպագրությունը։ 2001 թվականին մեծ ջանքերով Ասպրինը վերադարձավ սիրելի հերոսների արկածներին ՝ գրելով «Անկատար առասպելներ» գիրքը, իսկ մեկ տարի անց կատարեց պայմանագրի պայմանները և գրեց եզրափակիչ «Ոչինչ առասպելականի մասին»։ Այնուամենայնիվ սրանով շարքը չավարտվեց։ Հաջորդ ստեղծագործությունների շարքը Ասպրինը գրեց Ջոդի Լինն Նայի հետ համագործակցությամբ։ «Առասպելներ»-ի ավելի վաղ ժամանակի վեպերը հարմարեցվեցին Ֆիլա Ֆոլիոյի և այլոց կոմիքսներին։ Նրա մնացած աշխատանքներից առանձնանում է հումորային գիտաֆանտաստիկ սերիալը կապիտան Ուիլարդ Շուտտեի մասին, որը կազմված է տիեզերական մարտական հաշվարկներից և հաճախ հիշեցնում է Սկիվի և Աազի մասին արկածները։ 1990-ական թվականներին անձնական և ֆինանսական խնդիրների պատճառով Ասպրինը դադարեց տպագրվել։ Երբ այդ խնդիրները լուծվեցին, 1990-ականներից 2000-ականները, նա հրատարակեց մի քանի վեպեր՝ Փիթեր Հեկի, Ջոդի Լինն Նայի և Լինդա Էվանսի հետ համագործակցությամբ։ Վեպերը «Առասպելներ»-ի և «Շուտտ»-ի շարունակությունն էին, ինչպես նաև` նոր սերիաների սկիզբը։ Իր վերջին աշխատանքները Ռոբերտ Ասպրինը գերադասեց գրել իր սիրելի կնոջ՝ Լինն Էբիի(Lynn Abbey) հետ, ում հետ մեծացրել են 2 երեխաներին՝ Անետին և Դենիելային։
Մահ
Ասպրինը մահացել է սրտի կաթվածից 2008 թվականի մայիսի 22-ին, իր տանը, Նոր Օռլեան, Լուիզիանա նահանգ, ԱՄՆ։ Նրա անկողնու կողքին գտնվել են ընթերցանության համար ակնոցն և Թերրի Պրաչտետի վեպը։
2008 թվականին ժառանգները դա հանձնեցին արխիվին՝ հազվագյուտ գրքերի բաժնին, և Հյուսիսային Իլլինոյսի համալսարանի գրադարանի հատուկ շարքին ։
«Գողերի աշխարհը շարք, Thieves World»(ծաղկաքաղը՝ Ռոբերտ Ասպրինի)
«Գողերի աշխարհը/ Thieves World»(1979)
Պանդոկի պատմությունները «Մոլորեցնող միաեղջյուրը/ Tales of the Vulgar Unicorn»(1980)
Սանկտուարիայի ստվերները/ Shadows of Sanctuary (1981)
Փոթորիկների սեզոնը/ Storm Season (1982)
Լիկ Խաոս/ The Face of Chaos (1983)
Ճակատագրի թևերը / Wings of Omen (1984)
Մահաբեր ձմեռը/ The Dead of Winter (1985)
Քաղաքի հոգին/ Soul of the City (1985)
Արյան շղթաներ / Blood Ties (1986)
11 մանր արծաթ/ Shadowspawn (1987)
Գողի երկինք/ Stealer’s Sky (1989)
Կախարդուհու ստվեր / The Shadow of Sorcery (1993)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆանտաստ գրողներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Միչիգանի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ
Խաչակրաց արշավանք (այլ կիրառումներ)
Խաչակրաց արշավանք, կարող է վերաբերել՝
Խաչակրաց արշավանքներ (այլ կիրառումներ)
Խաչակրաց արշավանքներ, կարող է վերաբերել՝
Հայերը Բոստոնում
Հայերը Բոստոնում, Բոստոնում հայերը բնակություն են հաստատել 1880-ական թվականներին։ Մինչ այդ հիշվում Է 1682 թվականին այստեղ հաստատված հունգարահայ Ստեփան Զադորին։ 1890 թվականին Սարգիս Շաղլյանը Բոստոնում հիմնել է շաքարեղեգի գործարան (մասնաճյուղեր է ունեցել Կալիֆոռնիայում)։ 2003 թվականին Բոստոնում և շրջակայքում ապրել է 60 հազարից ավելի հայ՝ մտավորականներ, բանվորներ, արհեստավորներ, առևտրականներ։ 2013 թվականի տվյալներով, Բոստոնում ապրում է մոտավորապես 80.000 հայ։ Առաջին հայկական եկեղեցին գործում Է 1923 թվականից։ Այստեղ է գտնվում ԱՄՆ-ի Հայ կաթողիկե եկեղեցու կենտրոնը՝ Սուրբ Խաչ եկեղեցին։ Կան նաև ավետարանական եկեղեցիներ։ Եկեղեցիներին կից գործում են ամենօրյա և մեկօրյա դպրոցներ։ Համայնքի ազգային կյանքը կազմակերպում են ՀՀԴ-ի, ՌԱԿ-ի տեղական կազմակերպությունները՝ իրենց մշակութային, մարզական, երիտասարդական կառույցներով, ՀԲԸՄ-ի մասնաճյուղը, հայրենակցական (այնթապցիներ, խարբերդցիներ, արաբկիրցիներ, մարաշցիներ, սեբաստացիներ, համավասպուրականցիներ) միությունների մասնաճյուղերը։
Բոստոնում Է ՌԱԿ-ի Արևելյան շրջանային վարչության գրասենյակը։ Գործում են բազմաբնույթ մասնագիտական կազմակերպություններ. Հայկական ուսումնասիրությունների և հետազոտությունների ազգային ընկերակցությունը (NAASR), Ժամանակակից հայագիտական ուսումնասիրությունների և փաստագրման Զորյան հիմնարկությունր (գտնվում է Քեմբրիջ քաղաքում՝ Բոստոնի մերձակայքում), Հայ դերասանների, Հայ բժիշկների ընկերությունները, Ամերիկայի հայկական գրադարանների և թանգարանների միությունը (ALMA)։
Գործում են նաև Համազգային մշակութային միության թատերախումբը, «Համաստեղ» գրադարանը։
Լույս են տեսնում «Հայրենիք», «Հայ սիրտ» պարբերականները, Արմինիըն Ռիվյու ("The Armenian Review") և Արմինիըն Միրըր-Սփեքթեյթըր ("The Armenian Spectator Mirror") շաբաթաթերթերը։ Բոստոնում են լույս տեսել նաև «Պայքար» օրաթերթր, «Հայրենիք» ամսագիրը։
Գործում են հայկական ռադիո-հեռուստատեսային ծրագրեր հայերեն և անգլերեն։ Հարվարդի համալսարանն ունի հայագիտական ամբիոն ։
Ծանոթագրություններ
բ Կատեգորիա:Բոստոն
Խաչան (այլ կիրառումներ)
Խաչան, կարող է վերաբերել՝
Տավոլարա կղզի
Տավոլարա (Tavolara), փոքր կղզի Սարդինիայի հյուսիսարևելյան ափին Իտալիա։ Կղզին կրաքարային լեռնազանգված է՝ 5 կմ երկարությամբ և 1 կմ լայնությամբ։ Ամենաբարձր կետը Մոնտե Կանոնն է, որը գտնվում է ծովի մակարդակից 565 մ բարձրության վրա։ Կղզու բոլոր ծայրերում կարելի է գտնել լողափեր, ինչպիսին են Սպալմատորե դի Ֆուորին՝ հյուսիս-արևելքում և Սպալմատորե դի Տերրան՝ հարավ-արևմուտքում։
Մերեջի
Մերեջի (Мереджи), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Չեչենական հանրապետությունում
Տավոլարա կղզի
Ներկայումս տարածքը բնակեցված է մի քանի ընտանիքներով և ունի փոքր գերեզմանոց ու ամառային ռեստորան։ Կղզին մեծ մասսայականություն է վայելում սկուբա դայվինգի սիրահարների շրջանում։
Փշատերևազգիներ
Փշատերևազգիներ (Coniferae կամ Pinidae), մերկասերմ բույսերի ենթադաս, աչքի է ընկնում տեսակների բազմազանությամբ և աշխարհագրական տարածման մեծ արեալով։ Հիմնականում՝ մշտադալար ծառեր, հազվադեպ թփեր են։ Կան տերևաթափ տեսակներ։ Նրանց բնափայտը բաղկացած է գերազանցապես երիզավոր ծակոտիներ ունեցող տրախեիդներից։
Մերեջի
Աշխարհագրություն
Գետաբերանը տեղակայված է Ֆորտանգա գետի աջ ափում՝ 56 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 13 կմ է, ավազանի տարածքը 108 կմ2 է։ Գետի ակունքը գտնվում է Աչխոյ-Մարտանովսկի շրջանում։
Փշատերևազգիներ
Նկարագիր
Բնափայտային պարենքիմը թույլ է զարգացած կամ բացակայում է։ Բների աճման տարեկան օղակները լայնական կտրվածքում ցայտուն են արտահայտված։ Նրա կեղևը և բնափայտը, որպես կանոն, ունեն խեժատու անցքեր։ Նրանց հզոր առանցքային առաջնային արմատը պահպանվում է բույսի ամբողջ կյանքում, կողքային ավելի փոքր արմատները միկոռիզակիրներ են։ Փշատերևազգիների տերևները սովորաբար ամբողջական են, ասեղնաձև, նստադիր, երբեմն՝ թեփուկանման կամ թիթեղանման (գծային նշտարաձև և այլն), ունեն քսերոմորֆ կազմություն։
Տավոլարա կղզի
Մերձակա մեծ քաղաքը Օլբիան է, իսկ Պորտո Սան Պաոլոն փոքր ձկնորսական գյուղ է։ Մոտակայքում են գտնվում նաև Մոլարա և Մոլարոտտո կղզիները։
Կղզու բնակչության մեծ մասը տեղափոխվեց այնտեղից 1962 թվականին, երբ ՆԱՏՕ-յի ռադիոգոնիոմետիկական կայանը կառուցվեց կղզու արևելյան ափին։ Կայանի անտենաները տեսանելի են կղզու տարբեր մասերից։ Ողջ կղզու կեսը զբաղեցնում էր զինվորական անձնակազմը։
Մերեջի
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կասպից ծովի արևմտյան հատվածի ավազանային շրջանին, գետի ենթաավազանը բացակայում է, գետի գետային ավազանը Կասպից ծովից մինչև Տերեկա և Վոլգա գետերն են։ Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Փշատերևազգիներ
Փոշոտում
Փոշոտումը տեղի է ունենում քամու միջոցով։ Նրանք հիմնականում միատուն բույսեր են։ Սերմերն իրենց կառուցվածքով և արտաքին տեսքով խիստ տարբերվում են։ Վեգետատիվ բազմացումը շատ թույլ է զարգացած։ Նրանք սերմնավոր բույսերի հնագույն խումբն են․ հայտնի են քարածխային ժամանակաշրջանից։ Ժամանակակից փշատերևազգիներն ընդգրկվում են ութ ընտանիքներում, որոնցից ամենատարածվածներն են սոճազգիները, արաուկարիազգիները, կենազգիները, եղևնազգիները, նոճազգիները, ճահճանոճազգիները։ Հայտնի է ավելի քան 600 տեսակ։ Նրանց մեջ կան շատ խոշոր ծառեր, որոնց բները հասնում են 100 մ բարձրության և 6-9 մ տրամագծի (սեքվոյա, սեքվոյադենդրոն)։ Նրա որոշ տեսակներ ապրում են մի քանի հազարամյակ։
Տավոլարա կղզի
Կղզին և նրան հարակից ջրային պաշարները Տավոլարայի ու Կոդա Կավալոյ արգելոցի մասն են կազմում։ Այգում տեղադրված շրջակա միջավայրի պահպանության միջոցները սահմանափակում են զբոսաշրջության նպատակներով տարածքի օգտագործումը։
Մերեջի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Փշատերևազգիներ
Տարածում
Ներկայումս Դիլիջանում, Ստեփանավանում, Զանգեզուրում և Նոյեմբերյանում պահպանվել են կենու (կարմրածառ) և սոճու բնական ոչ խոշոր անտառակներ։ Կան նաև բազմաթիվ արհեստական տնկարկներ։ Ունեն կարևոր ժողտնտեսական նշանակություն։ Օգտագործվում է բնափայտը։ Որոշ տեսակների սերմերն օգտագործվում են սննդում, կան բազմաթիվ դեկորատիվ տեսակներ։
Տավոլարա կղզի
Կղզու ափին գտնվող ապառաժը նման է մարդու մարմնին և հայտնի է որպես «Քարե դարպաս» ։
Փշատերևազգիներ
Տարածում
Կատեգորիա:Ծառեր
Տավոլարա կղզի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի կղզիներ
Խաչատուր (այլ կիրառումներ)
Խաչատուր, կարող է վերաբերել՝
Խաչարձան (այլ կիրառումներ)
Խաչարձան, կարող է վերաբերել՝
Վոլխով (այլ կիրառումներ)
Վոլխով, կարող է վերաբերել․
Խաչելություն (այլ կիրառումներ)
Խաչելություն, կարող է վերաբերել՝
Մոմո (կոմունա)
Մոմո  (Momo) կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Նովարա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2724 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 118 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 23 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28015։ Հեռախոսային կոդ՝ 0321։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վարպետը և Մարգարիտան (հեռուստասերիալ)
«Վարպետը և Մարգարիտան», Վլադիմիր Բորտկոյի կողմից նկարահանված բազմասերիանոց ֆիլմ       Միխայիլ Բուլգակովի   համանուն վեպի հիման վրա։ Առաջին անգամ ցուցադրվեց 2005 թվականի դեկտեմբերի 19-ին «Россия» հեռուստաընկերությամբ։ Ըստ ռեժիսորի խոսքերի, նա նպատակ էր դրել առավելագույնս լիարժեք և համապատասխան ներկայացնել Բուլգակովի հանճարեղ գլուխգործոցը։
Ֆիլմը առանձնահատկություններից է այն, որ 1930-ականների Մոսկվան ներկայացվում է շագանակագույն սեպիայի գույներով, Երուսաղեմը՝ դեղնավուն՝ կարմիր երանգներով, իսկ Վոլանդի հրաշագործությունները՝ գունավոր երանգներով։ Ֆիլմի նշանաբառն է՝ «Ձեռագրերը չեն այրվում»։ Վլադիմիր Բորտկոյի էրկարանորումնը համարվում է այս վեպի էկրանավորումներից լավագույնը։ Այն առավելագույնս մոտեցված է վեպին։
Ռուսաստանի Դաշնությունում ֆիլմը դիտել է ավելի քան 40 միլիոն հեռուստադիտող ։
Սյուժե
1935 թվականին Մոսկվայում հայտնվում է Վոլանդը, նույն ինքը՝ Սատանան, իր շքախմբով։ Նա հետաքրքրվում է նոր մարդկանցով, նոր ծանոթություններով, անկախ կրոնական հայացքներից։ Պատրիարքական լճի մոտ նա հանդիպում է խմբագիր Բեռլիոզին և պոետ Իվան Անապաստանը։ Նրանք զրուցում էին պոետի կողմից նկարագրված Հիսուսի կերպարի մասին։
Պոետը եռանդուն, անհավասարակշիռ, չհամոզվող բնավորության տեր մարդ էր, իսկ Բեռլիոզը՝ ինտելեկտուալ, քննադատական մտքի տեր անձնավորություն։ Նրանց հանկարծակի և առանց հրավերի միանում է Վոլանդը, որին սկզբում շփոթում են օտարերկրացու հետ, վերջում՝ լրտեսի։ Նրանց համար առավել ևս անակնկալ էր Վոլանդի այն ցանկությունը, որ պատրաստվում է ապրել Բեռլիոզի բնակարանում։ Վոլանդն իզուր էր հայտնում, որ Հիսուսն իրականում գոյություն է ունեցել, և որպես փաստ ներկայացնում էր Հրեաստանի հիգերորդ կուսակալ Պոնտացի Պիղատոսի ու թափառական փիլիսոփա Յեշուա Հա-Նոցրիի հանդիպումը։ Հանդիպումից հետո Բեռլիոզն ընկնում է տրամվայի տակ ու կորցնում գլուխը, պոետը հայտնվում է հոգեբուժարանում, իսկ Վոլանդը տեղավորվում է Բեռլիոզի տանը, ինչպես և ասել էր։
Վոլանդը պատրաստվում է հերթական տարեկան պարահանդեսին, որին հրավիրվում են մահացած, տարբեր մեղքեր գործած աշխարհակալներ, սովորական վաճառականներ, մարդասպաներ, արքայական ընտանիքի անդամներ, մարմնավաճառներ և ուղղակի մեղսավոր մարդիկ։
Մոսկվայում է ապրում նաև Վարպետը, 40-ամյա գրող, որը գրիք է գրել Հիսուսի մասին, իսկ հիմա գտնվում է հոգեբուժարանում։ Վարպետին անհունորեն սիրահարված է ամուսնացած Մարգարիտան, որին էլ հենց Վոլանդն ընտրում է որպես պարահանդեսի թագուհի։
Ֆիլմում զուգահեռ ներկայացվում են նաև Երշալաիմում (Երուսաղեմ) ընթացող դեպքերը, որոնք կատարվում են ժամանակագրական առումով մոտ 2000 տարի առաջ։ Այստեղ թափառական փիլիսոփա Յեշուային դատապարտում են մահվան՝ խաչելու միջոցով, ինչքան էլ դրան փորձում է ընդդիմանալ և խանգարել Պոնտացի Պիղատոսի ներքին ցանկությունը։ Սակայն որպես կուսակալ, նա անկարող է ընդդիմանալ ամբոխի ցանկությանն ու հրեական բարձրաստիճան հոգևորականների ճնշմանը։ Սակայն արյունարբու Պիղատոսը իր հանգստությունն է գտնում համբարձված Յեշուայի հետ լուսնի արահետով զբոսնելու ժամանակ կյանքի մասին զրույցներում։
Կարծիքներ
Միարժեք կարծիքներ չեղան ։ Քննադատների մի մասը խիստ բացասաբար է վերաբերվում թե ֆիլմի գեղարվեստական արժանիքներին, թե դերասանների խաղին։ Դրան հակառակ, կան նաև դրական արտահայտվողներ, որոնք նշում են նաև այն, թե ինչքան դժվար է բուլգակովյան գլուխգործոցը էկրանավորել։
Երաժշտություն
Երաժշտությունը գրվել է կոմպոզիտոր Իգոր Կորնելյուկի կողմից։ 2010 թվականին վաճառքի հանվեց ֆիլմում հնչող մեղեդիների պաշտոնական ալբոմը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ռուսական հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1930-ականներին Կատեգորիա:Ֆիլմեր դևերի մասին
Սերգեյ Գլեբկո
Սերգեյ Ալեքսանդրովիչ Գլեբկո (Сяргей Глябко, ), բելառուս ֆուտբոլիստ, «Սլուցկ» ակումբի կիսապաշտպան։
Ակումբում
2010 թվականին Սերգեյ Գլեբկոն առաջին անգամ ընդգրկվել է Բորիսով քաղաքի «ԲԱՏԵ» ակումբի կազմում։ Երիտասարդ կիսապաշտպանը Բելառուսի առաջնությունում իր դեբյուտը նշել է 2010 թվականի նոյեմբերի 11-ին. նա դուրս է եկել փոխարինման ԲԱՏԵ-Շախտյոր խաղի երկրորդ խաղակեսի ժամանակ ։ Ավելին նա հայտնվեց Եվրոպա Լիգայի շրջանակներում կայացած մոլդովյան Շերիֆի և ուկրաինական Դինամոյի դեմ խաղերի հայտացուցակում, բայց այդպես էլ այդ խաղերից ոչ մեկի ժամանակ խաղադաշտ դուրս չեկավ։ Այդ պահից սկսած թիմի գլխավոր հանդիպումներում Գլեբկոն չընդգրկվեց, որից հետո էլ վարձավճարով տեղափոխվեց «Սլուցկ» ակումբ։ 2015 թվականի հունվարին դարձավ Սլուցկի ամբողջական խաղացող։
Հավաքականում
2012 թվականի Ընկերական Գավաթում Սերգեյ Գլեբկոն հայտնվեց Բելառուսի երիտասարդական հավաքականի կազմում։ Այդ մրցաշարում բելառուսը մասնակցություն ունեցավ երկու խաղերում. ընդդեմ Տաջիկստանի և Լիտվիայի երիտասարդական հավաքականների ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Խաչեղբայր (այլ կիրառումներ)
Խաչեղբայր, կարող է վերաբերել՝
Խաչիկ (այլ կիրառումներ)
Խաչիկ, կարող է վերաբերել՝
Սուրխոխի
Սուրխոխի (Сурхохи), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Նազրանովսկի շրջանում
Աշխարհագրություն
Գետաբերանը տեղակայված է Սունժա գետի աջ ափում՝ 88,5 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 9 կմ է, ավազանի տարածքը 239 կմ2 է։ Գետի ակունքը գտնվում է Սուրխախի գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կասպից ծովի արևմտյան հատվածի ավազանային շրջանին, գետի ենթաավազանը բացակայում է, գետի գետային ավազանը Կասպից ծովից մինչև Տերեկա և Վոլգա գետերն են։ Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ինկրուայաբլներ և մերվեյոզներ
Ինկրուայաբլներ և մերվեյոզներ (les Incroyables et Merveilleuses՝ [ɛ̃kʁwajabl], [mɛʁvɛjøz]), Դիրեկտորիայի (1795—1799) ժամանակաշրջանի Ֆրանսիայի «ոսկե երիտասարդության» ոգով միապետական պճնամոլների անվանում, որոնք աչքի էին ընկնում արտառոց հագուստով և խոսելու եղանակով ։ Լինելով արքայական տեռորի շարունակությունը՝ նրանք նոր ռեժիմն ընդունեցին շքեղության, անկումայնության և անմտության պոռթկումով։ Այս դասի ներկայացուցիչներից շատերը գործող իշխանության դեմքեր էին, և այս խումբը մեծ ազդեցություն ուներ քաղաքականության, նորաձևության և այդ շրջանի արվեստի վրա։ Նրանք ծագում են մյուսկադիններից, որոնք 1793 թվականի Փարիզում հակայակոբինյան փողոցային խմբերի պճնամոլներ էին, քաղաքականապես ակտիվ էին այդ երկու տարիների ընթացքում։ Տերմինները հաճախ փոխարինում են իրար, թեպետ մյուսկադինները ունեին ավելի ցածր սոցիալական ծագում՝ հետագայում ձևավորելով միջին խավը։
Պատմական հիմքեր
Երիտասարդ արիստոկրատները փողոց էին դուրս գալիս պերճաշուք հագնված և ընդգծված միապետականությամբ՝ արքայի կրտսեր եղբայր կոմս դ՛Արտուայի կանաչ գույնով ֆրակներ, սև օձիքով, գլխատված թագավորի սգո նշանով, սադափե կոճակներ՝ ի պատիվ Տամպլի փոքրահասակ կալանավորի, օծված մուշկի (musc, [մյուսկ]) բույրով, որը տարածված էր արքունիքում մինչև հեղափոխությունը։ Այդ բույրի պատճառով նրանց անվանում էին մյուսկանդեններ։ Նրանք ունենում էին կոստղավոր ձեռնափայտեր և հեռու էին քշում սանկյուլոտներին։ Նրանց ընդհանուր հավաքները տեղի էին ունենում Պալե-Ռոյալում։
Երկրի քաղաքական իրավիճակը կայունացավ, և մայրաքաղաքը վերադարձավ սոցիալական ցուցամոլության և զվարճալից հավաքույթների իր սովորական կյանքին։ Սկսեցին կազմակերպվել հատուկ պարային երեկույթներ, որոնք ստացան զոհերի պարահանդես անունը, որտեղ մուտքը թույլատրվում էր միայն արքունիքի, հեղափոխական իշխանության և դիկտատուրայի շրջանում գլխատվածների մտերիմներին ։ Զոհերի պարահանդեսի հիմնական թեման մահացու տանջանքներն էին, իրար ողջունում էին գլխատման նման գլխի արագ շարժումներով, կարող էին պարել մթության մեջ կամ լուսնի լույսի տակ, կամ անգամ գերեզմանոցներում, հագնվում էին դրան պատշաճ՝ տղամարդիկ գալիս էին կարճ սանրվածով, կանայք սանրվածքները նմանեցնում էին գիլյոտինի դատապարտվածներին և բաց վզին կապում էին ալ ժապավեն, որը թվում էր արյունոտ հետք։
Գոնկուր եղբայրները իրենց «Դիրեկտորիայի ժամանակների հասարակության պատմություն» ֆրքում տալիս են «ինկրուայաբլների և մերվեյոզների» չարաշահված դարաշրջանի պատկերը, երբ տղամարդիկ և կանայք տանը և փողոցում գիտեին միայն, թե առևտուր անել տարբեր ապրանքների նմանությամբ՝ թանկարժեք քարեր, գինի, վառոդ, աղ, մահուդ, քաթան, երկաթ, յուղ, սուրճ, ժանյակ, օճառ, փայտայուղ, շաքար, պղպեղ և ածուխ, և երբ բոլոր տները վերափոխվել էին կրպակի և բոլոր բնակարանները՝ շուկայի ։
Ինկրուայաբլներ
Դիրեկտորիայի փարիզյան «ոսկե» երիտասարդության շրջանում տարածվեց նոր միտում. երիտասարդները, նորաոճ դենդիները, մյուսկանդենները և ինկրուայաբլները սկսեցին կրել մինչև ուսերը հասնող երկար հյուսեր կամ դիտավորյալ գզգզված սանրվածք՝ կարճ կտրված ծոծրակով և կողքերից երկար մազերով, որն ստացավ «շան ականջներ» («oreilles de chien») անվանումը։ Ականջին հագցնում էին հսկայական օղակ, իսկ քթին կրում էին մեծ ակնող կամ աչքին դնում էին լոռնետ՝ պահելով այն երկար բռնակով, ասես թե կարճատես էին։
Այդ ժամանակ նորաձև էին համարվում մեծ օձիքներով կարճ ռետինգոտները՝ կուզիկների պես մեջքի հատվածում ուռուցիկությամբ, հսկայական փողկապները, որոնք փակում էին կզակը և կարծես թաքցնելիս լինեին խպիպը կամ գեղձախտը, երկար քթերով կոշիկները, ինչպես միջնադարում։ Ցուպի փոխարեն պարտադիր էին կոստղավոր ձեռնափայտերը։
Չբավարարվելով կարճատես, աղքատ և հիվանդ երևալուց՝ այդ ժամանակների երիտասարդները սկսեցին ղատասել («ր»-ն «ղ» արտասանել), քանի որ «ռևոլյուցիա» (հեղափոխություն) բառն սկսվում էր ռ-ով։ Երբ որ լսում էին ինչ-որ զարմանալի բան, ղատասելով բացականչում էին. «Մա պա՛ոլ դոնյե՜ ։ Սետ ինկ՛ուայաբլ »։ Վերջին բառն այնքան հաճախ էին կրկնում, որ հենց այդպես սկսեցին կոչվել բարձր հասարակության մեջ։ Ավելի ցածր դասում նրանց նախընտրում էին կոչել մյուսկանդեններ։
Նրանց փարիզյան հավաքների վայրերը Պոլ Բարրասի գլխավորած սալոնային երեկոներն էին, Թերեզա Թալյենի մոտ, Տելյուսոնի առանձնատունը, «Օդեոն» թատրոնը, որն այդ ժամանակներում կոչվում էր Odéon, և ոչ անտիկ ձևով Odeum ։
Մերվեյոզներ
Արքայական մերվեյոզը փարիզյան սալոնի բաժնետեր Թերեզա Թալյենն էր, որը կոչվում էր «Թերմիդորի սուրբ աստվածածին» (Notre-Dame de Thermidor)։ Նա կրում էր թանկարժեք մատանիներ իր բաց ոտնաթաթի մատերին կամ ոսկե ապարանջաններին ոտքերին։ Մյուս հայտնի «տարօրինակ» կանանցից էին Ֆորտյունե Համելենը, մադմաուզել Լանժը, Ժյուլի Ռեկամյեն, Անն Լուիզ Ժերմեն դը Ստալը և Ժոզեֆին դը Բոհարնեն։
Արվեստում
Նովելագիր մադամ Անգոն, որը կրում էր անհեթեթ հունական հագուստներ, այդ շրջանի իր շատ պիեսներում ծաղրեգում էր մերվեյոզներին։ Կառլ Վարնետի ինկրուայաբլների և մերվեյոզների հագուստների ծաղրանկարները մեծ հաջողության հասան։
Կանադացի վեբ նկարիչ Քեյթ Բիթոնը ստեղծել է նման ծաղրանկարներ՝ ներկայացնելով իր կատակային «Hark! a Vagrant» շարքը, որտեղ մերվեյոզներին համեմատում է ժամանակակից հիփսթեր սուբկուլտուրայի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորաձևության պատմություն Կատեգորիա:Ֆրանսիական մեծ հեղափոխություն Կատեգորիա:Ֆրանսիական նորաձևություն Կատեգորիա:Հագուստի պատմություն Կատեգորիա:1790-ականներ Ֆրանսիայում Կատեգորիա:Մարդկանց նվաստացուցիչ անվանումներ Կատեգորիա:Փարիզի մշակույթ Կատեգորիա:18-րդ դարի եվրոպական նորաձևություն
Խաչիկ Օղլու Գոմ (այլ կիրառումներ)
Խաչիկ Օղլու Գոմ, կարող է վերաբերել՝
Ռուֆինո Տամայո
Ռուֆինո Տամայո (Rufino Tamayo, ), մեքսիկացի նկարիչ, սյուրռեալիստական ազդեցությամբ մոդեռնիստ  , մեքսիկական որմնանկարչության ներկայացուցիչներից։
Կենսագրություն
Տամայոն ծնվել է Մեքսիկայի Օախակա քաղաքում։ Ծնողների մահից հետո տեղափոխվել է Մեխիկո՝ բնակվելու հորաքրոջ հետ և օգնել է նրան վարելու փոքրիկ բիզնեսը։ Հորաքրոջ ջանքերով Տամայոն 1917 թվականին ընդունվում է Սան Կառլոսի գեղարվեստի ազգային դպրոց ։ Դեռևս ուսանողական տարիներին նրա վրա մեծ ազդեցություն են ունեցել կուբիզմը, էքսպրեսիոնիզմը, ֆովիզմը և այդ ժամանակի այլ հայտնի շարժումներ ։ Չնայած Տամայոն որպես երիտասարդ նկարիչ ուսանել է Սան Կառլոսի գեղարվեստի ակադեմիայում, նա սովորել է ինքնուս, մասնավորապես 1921 թվականին Խոսե Վասկոնսելոսի հետ ազգագրական նկարչության բաժնում աշխատելու տարիներին։ Հետագայում Վասկոնսելոսի կողմից նշանակվել է բաժնի պետ։
Կարիերա
Ռուֆինո Տամայոն Դիեգո Ռիվերայի, Օրոսկոյի, Սիկեյրոսի հետ միասին համարվում են Մեքսիայի 20-րդ դարի որմնանկարչության ներկայացուցիչներից ։ Մեքսիկական հեղափոխությունից հետո Տամայոն ստեղծում է իր ուրույն ստեղծագործական ոճը։ Նա պատկերում էր այն, ինչ տեսնում էր որպես ազգային մեքսիկական և խուսափում էր բացահայտ քաղաքական արվեստից, ինչպիսին էր Խոսե Կլեմենտե Օրոսկոյի, Դիեգո Ռիվերայի, Օսվալդո Գուայասամինի և Խոսե Դավիդ Սիկեյրոսի արվեստը։ Ի տարբերություն այս որմնանկարիչների, որոնք Մեքսիկայի համար անհրաժեշտ էին համարում հեղափոխությունը, նա կարծում էր, որ հեղափոխությունը վնաս կհասցնի Մեքսիկային։ Իր ստեղծած «Niños Jugando con Fuego» («Կրակի հետ խաղացող երեխաները», 1947) կտավում Տամայոն ցույց է տալիս, թե ինչպես են երկու անձինք այրվում իրենց առաջացրած կրակից, որը խորհրդանշում էր մեքսիկացիներին՝ որպես իրենց ընտրության և գործողությունների արդյունք ։
1925-1991 թվականներին Տամայոյի գրաֆիկական աշխատանքները ներառում են լիտոգրաֆիա, փորագրություններ, "Mixografia": Մեքսիկացի նկարիչ, ինժեներ Լուիս Ռեմբայի աջակցությամբ Տամայոն ընդլայնում է գրաֆիկական արվեստի իր տեխնիկական և գեղագիտական հնարավորությունները՝ ստեղծելով նոր նյութ, որն անվանում է Mixografia, որը եռաչափ տպագրության հնարավորություն է տալիս ։ Հայտնի Mixografia-ներից մեկը վերնագրված է «Dos Personajes Atacados por Perros» («Շները հարձակվում են երկու անձանց վրա») ։
1935 թվականին Տամայոն միանում է Հեղափոխական նկարիչների և գրողների լիգային (LEAR), մի կազմակերպություն, որտեղ մեքսիկացի գրողներն ու նկարիչները կարողանում էին ստեղծագործությունների միջոցով արտահայտել իրենց վերաբերմունքը հեղափոխության պատերազմի, մեքսիկական քաղաքական ուժերի վերաբերյալ։ Չնայած Տամայոն համախոհ չէր Օրոսկոյի և Սիկեյրոսի հետ, նրանք միասին ընտրվում են ներկայացնելու իրենց արվեստը Նյու Յորքի ամերիկյան նկարիչների կոնգրեսում։ Ռուֆինոն կնոջ՝ Օլգայի հետ մի քանի տասնամյակ ապրում է Նյու Յորքում ։
1949 թվականին կնոջ՝ Օլգայի հետ տեղափոխվում են Փարիզ ։
Տամայոն նկարել է կանացի դիմանկարներ։ Նրա սկզբնական գործերում գերիշխում էին մերկ կերպարները, որոնք գրեթե անհետացան ստեղծագործական գործունեության ընթացքում։ Շատ է նկարել կնոջը՝ Օլգային, գույների ընտրության և դեմքի արտահայտությամբ փորձելով ցույց տալ նրա դժվարություններով լի ուղին, որն արտահայտված է նաև 1934 թվականին ստեղծված «Ռուֆինոն և Օլգան» կտավում։
Տամայոյի ստեղծած աշխատանքներից կարելի է տեսնել Մեխիկոյի Գեղարվեստի պալատում, Օպերայի շենքում՝ «Nacimiento de la nacionalidad» («Ազգային պատկանելության ծնունդը», 1952)։
Մեխիկոյից դուրս
1937-1949 թվականներին Տամայոն և Օլգան բնակվում են Նյու Յորքում, որտեղ Տամայոն ստեղծում է իր ուշագրավ գործերի մեծ մասը։ Նյու Յորքի իր առաջին ցուցահանդեսը նա կազմակերպում է Վալենտինա պատկերասրահում։ Վաստակ ձեռք բերելով՝ նա սկսում է ցուցադրվել Նոդլեր, Նալբորու պատկերասրահներում։ Դալթոն դպրոցում դասավանդում է ամերիկացի աբստրակտ նկարչուհի Հելեն Ֆրանկենտալերին ։ ԱՄՆ-ում բնակվելու տարիներին Տամայոն հաճախակի է այցելում կարևոր ցուցահանդեսներ, որոնք իրենց ազդեցությունն են թողնում նրա արվեստի մեխանիզմի վրա։ Դոմինիկ Էնգրի, Պիկասոյի, ֆրանսիական արվեստի ցուցահանդեսներով Տամայոն ծանոթանում է իմպրեսիոնիզմին, ֆովիզմին, կուբիզմին, ինչպես նաև 1928 թվականին Բրուկլինյան ցուցահանդեսներից մեկում հանդիպում է Անրի Մատիսին ։
Մահը
1991 թվականի հունիսի 12-ին Տամայոն հոսպիտալացվում է Մեխիկոյի Բժշկագիտության, շնչառական սնուցման և սրտի անբավարարության ազգային ինստիտուտում։ Նույն թվականի հունիսի 24-ին մահանում է սրտի կաթվածից։
Տամայոն ստեղծագործել է մինչև կյանքի վերջին օրերը։ Նրա մահից հետո կազմակերպվել են տարբեր կարևոր ցուցահանդեսներ և հրատարակվել են գրքեր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Սրտի կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի փորագրիչներ
Դիֆրոս
Դիֆրոս, հին հույների և հռոմեացիների կողմից գործածված թեթև աթոռակ՝ առանց թիկնակի, չորս ձևավոր ոտքերով։ Հռոմեացիներն այն անվանել են sella: Հեշտությամբ այն կարելի էր տեղից տեղ տանել և առօրյայում լայնորեն գործածվող առարկա էր։ Պարթենոն տաճարի ֆրիզի քանդակներում աստվածները նստած են հենց դիֆրոսների վրա։ Այդպիսի աթոռակներ էին օգտագործում նաև կանայք իրենց տներում։ Աթոռակների ոտքերը տեղադրվում էին ուղղահայաց կամ խաչաձև։ Վերջինիս դեպքում աթոռակը կարող էր լինել ծալովի։ Ծալովի աթոռակը կոչվում էր δίφρος ὀκλαδίας՝ դիֆրոս օկլադիս։ Նստատեղը պատրաստվում էր խաչաձևվող գոտիներից։ Ծալովի աթոռակի կառուցվածքը հույները փոխ էին առել հին եգիպտացիներից։ Տարբերությունն այն էր, որ վերջիններս ծալովի աթոռակի ոտքերը սովորաբար փայտե ուղղահայաց ձողերից էին պատրաստում, իսկ հին հույները դրանց գազանների թաթերի ձև էին տալիս ։
Դիֆրոս էին կոչվում նաև մարտակառքերի թամբաձև զույգ կանգնակները, որոնցից մեկի վրա կանգնում էր մարտակառքը վարողը՝ ἡνίοχος-ը (հենիոկոսը), իսկ մյուսին՝ ռազմիկը παραιβάτης-ը (պարաիբատեսը)։ Դիֆրոս կոչվող այս առարկաները ընդամենը մի փոքրիկ մասն էին կազմում հնագույն այն կահ-կարասու, որ վկայված է այդ ժամանակաշրջանի տեքստերում ու պատկերներում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հին Հունաստանի մշակույթ Կատեգորիա:Հին հռոմեական մշակույթ Կատեգորիա:Աթոռներ
Մեկը բոլորի համար, բոլորը մեկի
Unus pro omnibus, omnes pro uno, լատիներեն դարձվածք է, որը նշանակում է «Մեկը բոլորի համար, բոլորը մեկի»։ Այս արտահայտությունը (Ֆրանսերենով) դարձավ հայտնի, երբ կիրառվեց «Երեք հրացանակիրները» վեպում։ Այն Շվեյցարիայի ոչ պաշտոնական կարգախոսն է։
Վաղ կիրառում
Բոհեմական, կաթոլիկ և բողոքական համայնքների ղեկավարների հանդիպման ժամանակ 1618 թվականին, որը հանգեցրեց Պրահայում դեֆենստրացիաների, բողոքականների ներկայացուցիչները կարդացին մի նամակ հաստատելով՝ «Քանի որ նրանք մտադրված են շարունակել մահապատիժ կիրառել մեր դեմ, մենք եկանք անանուն համաձայնության, որ անկախ կյանքի և վերջույթների, պատվի և կարողության կորստից, մենք ամուր կկանգնենք, բոլորը մեկի և մեկը բոլորի համար... որ մենք չենք լինի ենթակա, այլ փոխարենը հավատարմորեն կաջակցենք և կպաշտպանենք մեկս մյոսին առավելագույն ձևով, ընդդեմ բոլոր դժվարությունների» ։
Երեք հրացանակիրներ
Մեկը բոլորի համար, բոլորը մեկի (Un pour tous, tous pour un, նաև շրջվում է Բոլորը մեկի համար, մեկը բոլորի) մի կարգախոս է, որն ավանդաբար կապվում է Ալեքսանդր Դյումայի գրած «Երեք հրացանակիրները» վեպի թատերական հերոսների հետ, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1844 թվականին։ Վեպում, մի խումբ ֆրանսիացի հրացանակիրների՝ Աթոսի, Պորթոսի, Արամիսի և դ'Արտանյանի, ովքերունեն այն  կարգախոս, հավատարիմ են մնում իրար անկախ ամեն ինչից  ։
2002 թվականի նոյեմբերի 30֊ին, մանրակրկիտ մշակված բայց հանդիսավոր երթին, վեց հանրապետական գվարդիաներ Դյումայի դագաղը իր նախնական թաղման վայրից՝ Վիլեռես֊Կոտեռից, որը գտնվում է Էնա գավառում տեղափոխեցին Պանթեոն։ Դագաղը փաթաթված էր կապույտ թավշյա կտորով մակագրված կարգախոսով ։
Շվեյցարիայի ավանդական կարգախոսը
Բոլոր կուսակցությունների և մարզերի քաղաքական գործիչները ճանաչեցին այն, որպես Շվեյցարիայի կարգախոս     ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատիներեն բառեր և արտահայտություններ Կատեգորիա:Թևավոր խոսքեր Կատեգորիա:Կարգախոսներ
Լսա-հավասարակշռության նյարդ
Լսա-հավասարակշռության նյարդ (N. stato-acusticus), անդաստակախխունջային նյարդ (N. westi-bulo cochlearis), գլխուղեղային 8-րդ զույգ նյարդը։ Կազմված է երկու տարբեր ֆունկցիա կատարող (լսողության և հավասարակշռության) նյարդաթելերի ձուլումից։ Կորիզները գտնվում են երկարավուն ուղեղում, որոնցից սկսվող նյարդաթելերն ուղեղից դուրս են գալիս ուղեղիկ-կամրջային սահմանից, բաժանվում են 2 ճյուղի՝ խխունջային և անդաստակային (վեստիբուլյար)։ Խխունջայինը վերջանում է լսողական օրգան կազմող խխունջի մեջ, անդաստակայինը՝ հավասարակշռության օրգան կոչվող կիսաշրջանաձև 3 խողովակներում և նախադռան պատերում գտնվող հատուկ գոյացություններում։ Անդաստակային կորիզներից սկսվող հավասարակշռության ուղիներն ուղղվում են դեպի մեծ ուղեղի քունքային բիլթ, ուղեղիկ և ողնուղեղ։
Կատեգորիա:Գլխուղեղային նյարդեր
Յուրի Բորզակովսկի
Յուրի Միխայլովիչ Բորզակովսկի (Ю́рий Миха́йлович Борзако́вский, ) - ռուս մարզիկ, 2004 թվականի օլիմպիական չեմպիոն, աշխարհի չեմպիոն և եվրոպայի եռակի չեմպիոն, Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետ (2001), Ռուսաստանի աթլետիկայի հավաքականի գլխավոր մարզիչ (2015 թվականից տարի)։
Ռուսաստանի վեց օլիմպիական չեմպիոններից մեկը տղամարդկանց աթլետիկայում է և միակը ՝ վազքի մրցապայքարում ։
Մոսկվայի մարզի Ժուկովսկու պատվավոր քաղաքացի։
Կարիերա
Մոսկվայի ֆիզիկական կուլտուրայի պետական ակադեմիայի շրջանավարտ է։ Ռուսաստանի երիտասարդական չեմպիոն (1997) 800 մետր վազքում, համաշխարհային պատանեկան խաղերի հաղթող (1998), 800 մետր վազքում Ռուսաստանի բազմակի չեմպիոն (1999-2009), երիտասարդների շրջանում 800 մետր վազքում Եվրոպայի և Ռուսաստանի ռեկորդակիր (2001), 600 մետր վազքում Ռուսաստանի ռեկորդակիր (2010), Եվրոպայի գավաթակիր (1999), Եվրոպայի պատանեկան չեմպիոն (1999), 800 մետր վազքի օլիմպիական չեմպիոն (2004)։
Բորզակովսկու հիմնական հեռավորությունը, որտեղ նա 2000 թվականից հանդես է գալիս համաշխարհային էլիտայի մակարդակով, 800 մետր է։
19 տարեկանում Յուրին ելույթ է ունեցել Սիդնեյի 2000 Օլիմպիական խաղերում, որտեղ նա անցել է եզրափակիչ, սակայն գրավել է յոթերորդ հորիզոնականը։ 2003 թվականին Փարիզում կայացած Աշխարհի առաջնությունում `արծաթե մեդալակիր ՝ 0,03 վայրկյան զիջելով ալժիրցի Ջաբիր Սաիդ-Գերնեյին։
Յուրին իր ամենամեծ հաջողությունը գրանցել է 2004 թվականի Աթենքի Օլիմպիական խաղերում ՝ դառնալով օլիմպիական չեմպիոն, եզրափակչում առաջ անցնելով հարավաֆրիկացի Մբուլաենի Մուլաուդիից և աշխարհի ռեկորդակիր Ուիլսոն Կիպկերերից։
Հելսինկիում անցկացվող աշխարհի 2005 թվականի առաջնությունում Բորժակովսկին կրկին նվաճել է արծաթե մեդալը ՝ պարտվելով Բահրեյնից Ռաշիդ Ռամզիին։
2007 թվականին Օսական քաղաքում կայացած աշխարհի առաջնությունում Յուրին գրավել է 3-րդ հորիզոնականը։
2008 թվականի Պեկինում կայացած օլիմպիական խաղերում նա կիսաեզրափակչում գրավել է 3-րդ հորիզոնականը և, այդպիսով, չի որակավորվել եզրափակիչ։
2009 թվականին, իր կարիերայում երկրորդ անգամ, նա նվաճել է Եվրոպայի առաջնության ոսկե մեդալը, 2011 թվականին Տեգուում դարձել է երրորդը 800 մետրում ՝ զիջելով աշխարհի ռեկորդակիր քենիացի Դեւիդ Ռուդիշային և Աբուբակեր Կակիին Սուդանից։ 2012 թվականին առաջին անգամ իր կարիերայում հաղթել է Եվրոպայի առաջնությունը ՝ հաղթելով Հելսինկիում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս օլիմպիական չեմպիոններ‎ Կատեգորիա:Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:1981 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:2004 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ
Լա Լիգա 1930-31
1930-1931 թվականների Պրիմերա Դիվիզիոնի մրցաշրջանը, որը երրորդն էր էր, սկսվել է 1930 թվականի դեկտեմբերի 7-ին և վերջացել է 1930 թվականի ապրիլի 5-ը։ Մրցաշրջանին մասնակցել է 10 ակումբ։ Մրցաշրջանի ընթացքում խաղացվել է 90 խաղ, խփվել է 384 գոլ։ Մրցաշրջանի հաղթող է դարձել Ատլետիկ Բիլբաոն երկրորդ անգամ։
Պիչիչի մրցանակ և Լա Լիգայի լավագույն ռմբարկուներ
Նշում. Այս տարի ոչ մի տարբերություն չի եղել Լա Լիգայի լավագույն ռմբարկուների և Պիչիչիի մրցանակակիրների միջև
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լա Լիգայի մրցաշրջաններ Կատեգորիա:1930 ֆուտբոլում Կատեգորիա:1931 ֆուտբոլում
Էնյա (այլ կիրառումներ)
Էնյա, կարող է վերաբերել՝
Էշակ (այլ կիրառումներ)
Էշակ, կարող է վերաբերել՝
Մոնտեմարանո
Մոնտեմարանո (Montemarano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Կամպանիա մարզի Ավելինո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3039 մարդ (2004), բնակչության խտությունը կազմում է 92 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 33 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 83040, հեռախոսային կոդ՝ 0827։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ֆուտան
Ֆուտան (Футан), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Չեչենական հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ֆորտանգա գետի ձախ ափին 25 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 22 կմ է, ավազանի տարածքը 90,8 կմ2 է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կասպից ծովի արևմտյան հատվածի ավազանային շրջանին, գետի ենթաավազանը բացակայում է, գետի գետային ավազանը Կասպից ծովից մինչև Տերեկա և Վոլգա գետերն են։ Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Անալոգիա (տրամաբանություն)
Անալոգիա ( - համապատասխանում, նմանություն), նմանակում տրամաբանության մեջ, ճշմարտանման մտահանգման տեսակ, որի դեպքում ելնելով երկու առարկաների որոշ հատկությունների նույնությունից և այն բանից, որ այդ առարկաներից մեկն օժտված՝ ևս մի հատկությամբ, որը չի նկատվել մյուս առարկայի հատկությունների թվում, եզրակացնում ենք, որ այն նույնպես օժտված է տվյալ հատկությամբ։ Այսպես, Հյուգենսը, ելնելով այն փաստից, որ ձայնը և լույսը ունեն մի շարք ընդհանուր հատկություններ, և այն փաստից, որ ձայնն ունի ալիքային բնույթ, հանգեց այն եզրակացության, որ լույսը ևս ունի ալիքային բնույթ։ Անալոգիաի սխեման է. «A-ն ունի a, b, c...ո հատկությունները, B-ն՝ a, b, c... հատկությունները, հետևաբար B-ն նույնպես ունի ո հատկությունը»։ Ա. միայն հավանական եզրակացություն է տալիս։ Որքան շատ են համեմատվող առարկաների նույնական հատկությունները, և որքան էական է դրանց կապը եզրակացությամբ արձանագրվող հատկության հետ, այնքան մեծ է անալոգիայի եզրակացության հավանականությունը։ Անալոգիայի եզրակացության հավանականության բարձրացման հարցերով է զբաղվում նմանության տեսությունը։ Անալոգիան կիրառվում է մեծ մասամբ գիտական հետազոտության սկզբնական փուլերում, մասնավորապես մոդելավորման Ժամանակ։ Մի շարք կարևոր գիտական կռահումներ կատարվել են անալոգիաի միջոցով։
Գրականություն
Կատեգորիա:Տրամաբանություն
Անաստասիա Մաքսիմովա
Անաստասիա Իվանովնա Մաքսիմովա (Анастасия Ивановна Максимова, ), ռուս մարմնամարզուհի, Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետ։ Օլիմպիական չեմպիոն խմբային վարժություններում (2016), աշխարհի վեցակի, Եվրոպայի եռակի և Եվրոպական խաղերի եռակի (2015, 2019) չեմպիոն։
Լոնդոնյան կոլիզեում
Լոնդոնյան կոլիզեում (London Coliseum), (նաև հայտնի է որպես Կոլիզեում թատրոն), թատրոն Լոնդոնի կենտրոնում, կառուցվել է որպես Լոնդոնի ամենամեծ ու ամենաճոխ «ընտանեկան» թատրոնը։ Բացվել է 1904 թվականի դեկտեմբերի 24-ին որպես Լոնդոնի Կոլիզեում Բազմազանությունների թատրոն (London Coliseum Variety Theatre): Նախագծվել է ճարտարապետ Ֆրանկ Մաչթամի կողմից անտերպրենյոր Օսվալդ Սթոլլի համար ։ Նպատակն էր կառուցել շատ ընդարձակ ու գեղեցիկ երաժշտական սրահ, որը կբնութագրվեր որպես այդ ժամանակների «մարդկանց զվարճանքի վայր» ։ Կառուցման ժամանակ այն միակ թատրոնն էր Եվրոպայում, որը թատրոնի հովանավորների համար հատուկ տեղեր էր պատրաստել վերևի հարկում և առաջին թատրոնն էր Անգլիայում, որն ուներ եռակողմ պտտվող բեմ։ Թատրոնն ունի 2359 նստատեղ և Լոնդոնում ամենամեծ թատրոնն է։
Անաստասիա Մաքսիմովա
Կենսագրություն
Անաստասիա Մաքսիմովան ծնվել է 1991 թվականի հունիսի 27-ին։ Գեղարվեստական մարմնամարզությամբ զբաղվել սկսել է Պետրոզավոդսկ քաղաքի մանկապատանեկան մարզադպրոցում։ Նրա առաջին մարզիչները եղել են Ն․ Գալկովսկայան, Վ․ Լեշկովիչը և Տ․ Կալաշնիկովան։
Լոնդոնյան կոլիզեում
Պատմություն
Լոնդոնի Կոլիզեումը կառուցվել է թատրոնի ճարտարապետ Ֆրենկ Մաթչամի կողմից. այն համարվում է Լոնդոնի ամենաընդարձակ ու ամենաճոխ «ընտանեկան» թատրոնը։ Կառուցումն սկսվել է 1903 թվականին, բացումը տեղի է ունեցել հաջորդ տարվա դեկտեմբերի 24-ին, որպես Լոնդոնի Կոլիզեում թատրոն։ Այն տեղակայված է Լոնդոնում, Սեինթ Մարթինս Լեյն փողոցում ։ Մաթչամը կառուցել է թատրոնը թատերական իմպրեսարիո Սըր Օսվալդի համար և նպատակ ուներ այն դարձնելու այդ ժամանակների «մարդկանց զվարճանքների» ամենամեծ ու հիանալի կենտրոնը։
Մաթչմանը ցանկանում էր, որ թատրոնը լինի ոչ թե միայն երաժշտական սրահ, այլ հավասար հարթակ արվեստի բոլոր ուղղությունների համար։ Վերջնական ծրագիրն ներառում էր երաժշտական և թատերական նախագծեր, որոնք պահանջում էին պտտվող բեմ։ Այն բացվել է 1904 թվականին։
Թատրոնը ներառվել է Անգլիայի ժառանգության ցանկի մեջ 1960 թվականին որպես «բարոկկո ոճով ազատ կառույց` «Լոնդոնի ճոխ թատրոն», ներքին ճոխ հարդարանքով և շքեղ հանդիսասրահով» ։
Անաստասիա Մաքսիմովա
Կենսագրություն
2009 թվականին Միեում առաջին անգամ մասնակցելով աշխարհի առաջնությանը՝ Անաստասիա Մաքսիմովան նվաճել է երեք մեդալ՝ մեկ ոսկե և երկու բրոնզե (Նատալյա Պիչուժկինայի, Եկատերինա Մալիգինայի, Ուլյանա Դոնսկովայի, Դարյա Շչերբակովայի և Դարյա Կորոլյովայի հետ միասին) ։
Լոնդոնյան կոլիզեում
Պատմություն
Բացման արարողությունը հայտարարված էր 1904 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, սակայն այն «կատարելապես ձախողվել է և փակվել է բացումից 2 տարի հետո 1906 թվականին և փակ է եղել 1907 դեկտեմբեր, երբ կրկին վերաբացվել է ու ի վերջո հաջողություն է ունեցել»։ 1908 թվականին Լոնդոնի Կոլիզեումը հյուրընկալել է Middlesex և Surrey խմբերի կրիկետի մրցույթը ։
Անաստասիա Մաքսիմովա
Կենսագրություն
2013 թվականից Անաստասիա Մաքսիմովան եղել է Ռուսաստանի հավաքականի անդամ խմբային վարժություններում։ Թիմը, որի կազմում նրանից բացի ընդգրկված էին Անաստասիա Բլիզնյուկը, Քսենյա Դուդկինան, Օլգա Իլինան, Անաստասիա Նազարենկոն և Ելենա Ռոմանչենկոն, դարձել է բացարձակ հաղթող 2013 թվականին Կազանում անցկացված Ունիվերսիադայում՝ նվաճելով երեք ոսկե մեդալ երեք հնարավորից, սակայն նույն թվականին Կիևում անցկացված աշխարհի առաջնությունում անհաջող է ելույթ ունեցել՝ նվաճելով մեկ ոսկե մեդալ (վարժություններ երեք գնդակներով և երկու ժապավեններով) և զբաղեցնելով երրորդ տեղը բազմամարտում ու հինգերորդը գուրզերով վարժություններում։ Դրանից հետո թիմի գլխավոր մարզիչ Իրինա Վիները որոշել է հավաքել նոր թիմ, և Անաստասիա Մաքսիմովան եղել է միակը, որ մնացել է թիմի նորացված կազմում ։
Լոնդոնյան կոլիզեում
Պատմություն
1911 թվականին դրամատուրգ Վ. Ս. Գիլբերթն այստեղ է բեմադրել իր վերջին`«Խուլիգան», ներկայացումը։ Թատրոնը փոխել է իր անվանումը` Լոնդոնի Կոլիզեումից դառնալով Կոլիզեում թատրոնի 1931-1968 թվականների ընթացքում։ Նշված ժամանակամիջոցում ցուցադրվել է 651 ներկայացում։ Արթուր Լևիսը նշում է.