cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սուրբ Վարդան եկեղեցի (Կիսլովոդսկ)
Պատմություն
1997 թվականի օգոստոսի 31-ին Ամենայն հայոց կաթողիկոս Գարեգին Ա-ի մասնակցությամբ և օրհնությամբ տեղի ունեցան Սուրբ Վարդան եկեղեցու հանդիսավոր օծումը և բացումը։ Եկեղեցու օծման օրը Հայ Առաքելական եկեղեցին նշում էր Սուրբ Աստվածածնի վերափոխման տոնը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի հայկական եկեղեցիներ Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1997 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Կիսլովոդսկի շենքեր և կառույցներ
Բլրի արքան (ֆիլմ)
Բլրի արքան (King of the Hill), դրամա, որը նկարահանվել է 1993 թվականին։ Սցենարի հեղինակն ու ռեժիսորը Սթիվեն Սոդերբերգն է։ Սա երկրորդ ֆիլմն է Ոսկե արմավենու ճյուղ մրցանակին արժանացած նրա «Սեքս, ստեր և տեսաերիզ» ֆիլմից հետո, որ ռեժիսորը նկարահանել է ըստ իր գրած սցենարի։ Այն նույնպես առաջադրվել է Ոսկե արմավենու ճյուղ մրցանակին, 1993 թվականի Կաննի կինոփառատոնի ժամանակ ։
Սյուժե
Ֆիլմի սյուժեն հիմնված է գրող Ա. Հոթչների` Մեծ ճգնաժամի մասին պատմող հուշագրության վրա։ Ֆիլմը պատմում է մի տղայի պատմությունը, որը պայքարում է` ողջ մնալու համար Սենթ Լուիսում գտնվող հյուրանոցում այն բանից հետո, երբ նրա մայրը տուբերկուլյոզից տառապելով` գնում է առողջարան։ Նրա հայրը, որը գերմանացի էմիգրանտ է և որպես շրջիկ վաճառական է աշխատում Համիլթոն ժամացույցների գործարանում, մեկնել է երկարատև ճամփորդության, որից հայտնի չէ, թե երբ կվերադառնա։
Արձագանքներ
The New York Times-ի իր անդրադարձում Ժանեթ Մասլինը գրում է. «Ֆիլմում հաջողվել է կողք կողքի ցույց տալ Աարոնի կյանքի սուր հակադրությունները, և հիանալի է, որ նա կարողանում է դիմակայել» ։
"San Francisco Chronicle" պարբերականը ֆիլմի մասին անդրադարձում գրել է. «Այս նուրբ, ազդեցիկ պատմությունը Սոբերբերգի լավագույն ֆիլմերից մեկն է» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:1993 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր հասունացման տարիքի մասին
Իլիչեկ
Իլիչեկ (Иличек), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Չուա գետի աջ ափով՝ 9 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Բիա գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Իվանովկա (Դուբովսկի շրջան)
Իվանովկա (Ивановка), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Դուբովսկի շրջանում։ Մտնում է Անդրեևսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Դուբովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ճիչ սերիալի սերիաների ցանկ
«Ճիչն» ամերիկական սլեշեր սարսափ հեռուստասերիալ է, որի հեղինակներն են Ջիլլ Բլոտեբոգելը, Դեն Դուորքինը և Ջեյ Բիթին։ Այն ցուցադրվում է MTV հեռուստաալիքով և հիմնված է Քևին Ուիլիամսոնի նույնանուն սլեշեր ֆիլմաշարի վրա։ Սերիալի պրեմիերան եղել 2015 թվականի հունիսի 30-ին։ Ի տարբերություն բնօրինակ ֆիլմի, սերիալում գործողություններն ընթանում են հորինված քաղաք Լեքյվուդում։ երբ երկու դպրոցական աղջիկների համբույրի հոլովակը հայտնվում է ՅուԹյուբում, այն դառնումա է վիրուսային, իսկ այդ ամենը նկարահանողը դաժանորեն պանվում է դիմակ կրող մարդասպանի կողմից, որը շարունակական բնույթ կրող սպանություններից առաջինն է և ուղղված է դեպի Էմմա Դյուվալը (խաղում է Ուիլլա Վիցջերալդը), դեռահաս աղջիկը, ում կյանքը կապված է քաղաքի մռայլ անցյալի հետ։
Հեռուստասերիալի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2015 թվականի հունիսի 30-ին, MTV-ով, որը գովեստի արժանացավ բնօրինակ ֆիլմի նախաբանի տեսարանի կերպ սկսելու համար։ 2015 թվականի հուլիսի 29-ին, հայտարարվեց սերիալի երկրորդ եթերաշրջանի մասին, որը ցուցադրվելու էր 2016 թվականի ամռանը ։ 2015 թվականի օգոստոսի 30-ին, վերջին էպիզոդի ցուցադրումից մեկ օր առաջ մահացավ սերիալի պրոդյուսեր և «Ճիչ» ֆիլմերի շարքի ռեժիսոր Ուես Քրեյվենը։ Սերիալի վերջաբանը նվիրված է նրա հիշատակին։ Երկրորդ եթերաշրջանը հեռարձակվել է 2016 թվականի մայիսի 30-ին, սակայն այն իր օրիգինալ ընթացքն է ստանում հինգերորդ սերիայից։
2016 թվականի հունիսի 29-ի տվայլներով, ցուցադրվել է «Ճիչ»-ի 15 էպիզոդ։ Երկրորդ եթերաշրջանում նախապատրաստվելու են երկու սերիա ավել, քան առաջինում, որը կհեռարձակվի մինչև 2016 թվականի օգոստոսի 15-ը։
Scream After Dark!
Scream After Dark!-ը թոք-շոու է, որը վարում է Ջեֆրի Սելֆը։ Այնտեղ ցուցադրվում են սերիալի ետնաբեմի նկարահանումները և հյուրերի կողմից «Ճիչ»-ի էպիզոդների քննարկումը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան հեռուստասերիալներ
Պուուռի
Պուուռի (Puuri), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Պիլվա շրջանում։
Կոտովա (ավան, Բառի շրջան)
Կոտովա (Котова), ավան Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանում։
Պուուռի
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 162 մարդ։
Կոտովա (ավան, Բառի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Կոտովա ավանում բնակվում էր 55 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,36 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 152,78 մարդ/կմ²։
Սվո Ռաֆ
Կենսագրություն
Սվո Ռաֆն իր ամբողջ կյանքի ընթացքում երբեք ցուցմունք չի գրել, չի ստորագրել ոչ մի արձանագրություն, այսինքն՝ պահպանել է իրական «օրենքով գողի» վարվելաձևը։ Նրա կամային հատկանիշներն էր հենց գլխավոր մեկը, որ դեռևս անչափահաս տարիքում արժանացավ «օրենքով գողի» տիտղոսին։
Սվո Ռաֆը չէր ծխում, չէր խմում, չէր հայհոյում, թմրանյութեր չէր օգտագործում։ Եվ նույնիսկ շատ հաճախ կրկնում էր, որ ով «սրսկվում է», ուրեմն՝ «գող» չէ, քանի որ նույնիսկ հավատարիմ ընկերը դեղի ազդեցության կամ դրա բացակայության դեպքում կարող էր հեշտությամբ մատնել։ Այդպես եղավ նաև իր դեպքում։
Միջինասիական բանտերից հետո անազատությունը անցկացրել է Ուզբեկստանի Բուխարա քաղաքից 40 կմ հեռավորության վրա գտնվող անապատում։ «Կարաուլ բազար» կոչվող այդ զնդանը 1 մետր տրամագծով և 10 մետր խորությամբ մի վիհ է, որտեղ 1973 թվականին պահվեց Ռաֆայել Բաղդասարյանը։ Սնունդը և ջուրը նետում էին վերևից, իսկ դատապարտյալը պետք է հասցներ որսալ դրանք։ Այնտեղ նաև կարիճներ ու օձեր էին վխտում, սակայն Սվո Ռաֆը չի սիրել այդ մասին խոսել։ Այժմ այն մասին, թե ինչպես է նա հետագայում դառնում ԽՍՀՄ գաղութների «նայողը» և մնում առանձնահատուկ կահավորված խցում։ 1992-1993 թվականներին Ռուսաստանում վայրագ սպանությունների ժամանակաշրջան էր։
Երկար ժամանակ Ռուսաստանի մայրաքաղաքում նման դաժան ժամանակաշրջան չէր եղել։ Սվո Ռաֆը, ով այդ ժամանակ գտնվում էր Լեֆորտովոյի մեկուսարանում, քննիչների վկայությամբ ասել է, որ այս ամենը տեղի է ունենում այն պատճառով, որ ինքը բանտարկված է։ Նա նաև զգուշացրել է, որ հանցավոր աշխարհում հավասարակշռությունը խախտվել է և դա դեռ սկիզբն է։ Ի դեպ, նա միշտ ձերբակալվել է գողության, փաստաթղթերի կեղծման համար։ Սվո Ռաֆը հիմնականում զբաղվում էր հարկահավաքմամբ և զենքի առևտրով։ Գողական աշխարհում հրադադարը խախտվեց, երբ չեչենները, անարգելով սրբությունները, ցանկացան իշխանության գալ։
Շուտով «Շրամ Գենան», ով ազգությամբ վրացի էր, բայց ղեկավարում էր չեչենական մաֆիան, Սվո Ռաֆի մտերիմների հետ տեղեկություն է ուղարկում, որ իրենք ցանկանում են ձեռքը գցել Ռուսաստանի շուկաների «հարկահավաքումը», որը պատկանում էր Սվո Ռաֆին։ Ի դեպ, ժամանակին Սվո Ռաֆը շատ էր օգնել նրանց, թույլ չէր տվել, որ կոտրեին կամ տապալեին։ Սա իսկական «օրենքով գողերի» համար բացարձակ երեսպաշտություն էր, որը երբեք չէր ներվում։ Սվո Ռաֆը սպանությանը չհամաձայնվեց, քանի որ դրան չէր դիմել և սկզբունքնորեն չէր դիմի, սակայն քաջ գիտակցեց, որ իրենց լուրջ պայքար է սպասվում, որովհետեւ գործ ունի երեսպաշտների մի խմբի հետ, որը աղ ու հացը չի հարգում, ինչը Սվո Ռաֆի համար սրբություն էր համարվում։ Ռաֆայել Բաղդասարյանն այդ գործը թողեց Մոսկվայի իշխանություններին, քանի որ չեչեններն առաջին հերթին նրանց հակառակորդներն էին։ Հատկապես այն դեպքում, երբ իրենց ընկեր «Յապոնչիկն» արդեն ԱՄՆ-ում էր և ոչնչով չէր կարող օգնել։ Սվո Ռաֆը չսխալվեց, և նրա սցենարը դրական արդյունք տվեց։ Նրան վերջին անգամ ձերբակալեցին 1992 թվականի դեկտեմբերի 23-ին՝ «Մինսկ» հյուրանոցի 621 համարում։
Ձերբակալվեց Ռուսական հատուկ ծառայության կողմից և կալանքի տակ առնվեց Ռուսաստանի Ազգային Անվտանգության ծառայության «Լեֆորտովո» բանտում։ Սվո Ռաֆի ձերբակալման ժամանակ առգրավվում է հազվագյուտ «Այգամ» ատրճանակ-գնդացիրը, որը գտնվում է ամերիկյան հատուկ ծառայության զինանոցում։ Զենքը կրակելիս միայն մի փոքր թխկոցի ձայն է գալիս։
Ավելին, զենքի այդ տեսակի վրա ոչ մի մատնահետք չի մնում։ 1993 թվականին Սվո Ռաֆին «Աշոտ Բալյան» անվան տակ բերում են թիվ 20 հիվանդանոց, ուր պատահական մարկանց չեն տանում։ Նա, գիտակցության գալով, հազիվ շշնջում է, որ ծիրանի հյութ է ուզում։ Նրա երիկամներն արդեն արյունահոսում էին։ Ինչպես հետագայում հիշել է նրան խնամող քույրը, Սվո Ռաֆը սկսել էր մենախոսել։ Չնայած Ռաֆայել Բաղդասարյանը չխոսկան էր, բայց հիվանդանոցում եղած այդ կարճ ժամանակահատվածում նա իր հետ խոսելով պատմել է իր ամբողջ կյանքը և փորձել վերլուծել այն։ «Բռնություն, բռնություն, ամենուր բռնություն է։ Ամեն մեկը ցանկանում է ապացուցել իր հզորությունը։ Սակայն պետք է մտածել, որ ամեն մի բռնության դեմ մի նոր բռնություն կարող է կանգնել»,- մենախոսել է Ռաֆայել Բաղդասարյանը։
Այնուհետև շարունակել, որ չնայած աղքատությանը, պատերազմական եւ հետպատերազմական տարիներին, Երևանը հայտնի է եղել իր մարդկանցով, հզոր կամքի տեր մարդկանցով։ «Խիստ կանոնակարգ հայրս ցանկանում էր, որ ես ականավոր լինեմ, կրթություն ստանամ։ Բայց ես ազատության էի ձգտում, բացարձակ ազատույթան, որպեսզի ոչ մեկը չհրամայի ինձ, որպեսզի ինձ հարգեն, ես հզոր մարդկանց կողքին սովորում էի ապրելու բարդ գիտությունը։ Մարդիկ չար են և չեն ցանկանում իրենց կողքին տեսնել ուժեղ մարդկանց, հետևաբար, իմ նման հազարավոր մարդիկ կործանվել են։ Ես իմ բնավորությամբ, իմ ցանկություններով կկործանվեի, «ոտքի տակ» կմնայի։
Ուստի ստիպված էի ինձ համար «զրահ կարել»՝ այս չար աշխարհում դիմակայելու համար։ Բայց բավական է. ես, որ երբեք ձեռք չեմ բարձրացրել Աստծո ամենամեծ շնորհի՝ կյանքի վրա, ինձ ջարդել ու ավերել եք։ Ես ինձ ասպետ չեմ համարում, չէ՛, բայց ուզում էի, որ այս անկատար ու թերի աշխարհում հավասարակշռություն ստեղծեի։ Սակայն, ի վերջո, դուք արդարն ու բարին դուրս եկաք, իսկ ես՝ հանցագործը։ Ոչինչ, ժամանակը կուղղի ամեն ինչ։ Գուցե ես չլինեմ, բայց ժամանակն ամեն մեկին իր ճիշտ տեղում կնստեցնի»,- ավելացրել է գողերի կնքահայրը և բուժքրոջից մահվանից առաջ ծիրանի հյութ խնդրել։ Այդուհանդերձ, Սվո Ռաֆը չի ցանկացել, որ որևէ մեկն իր ճանապարհն ընտրի։ Հաջորդ օրը հայտարարում են նրա մահվան մասին և նոր միայն թույլ տալիս, որպեսզի նրա այցելեն և տեղափոխեն։ Հարկ է նկատել, որ Սվո Ռաֆի ընկերները միլիոնավոր դոլարներ էին շրջանառության մեջ դրել նրան բանտից ազատելու համար, սակայն իրավապահները Սվո Ռաֆին ցանկացած գումարից բարձր էին գնահատում։ Ավելին, նրանք գողերի կնքահոր մահից հետո հայտարարեցին, թե նա մահացել է իր բնական մահով, սակայն դատաբժշկական փորձաքննությունը հակառակն է ապացուցել։ «Յապոնչիկը» իմանալով այդ մասին, ասել է. «Ես կորցրեցի եղբորս»։
Սվո Ռաֆին հրաժեշտ տալու համար 1993 թվականի հունիսի 26-ին 8 ինքնաթիռներով Երևան ժամանեցին մի խումբ հայտնի դեմքեր, ովքեր իրենց երկրների քրեական ոստիկանության արխիվներում գրանցված էին որպես «օրենքով գողեր»։ ՀՀ մայրաքաղաք էին եկել էին Մոսկվայից, ԱՄՆ-ից, Գերմանիայից, մի խոսքով՝ Եվրոպական բոլոր երկրներից։ Եկել էին նույնիսկ Ադրբեջանից, ովքեր իրենց հետ բերել էին հսկայական քանակությամբ մազութ, ինչի արդյունքում Երևանը 3 օր շարունակ Սվո Ռաֆի պատվին չհոսանքազրկվեց։
Դադարեցված է եղել մայրաքաղաքի երթևեկությունը, իսկ երբ հանգուցյալին դուրս են բերել փողոց, տասնյակ աղավնիներ են բաց թողնվել երկինք։ Սվո Ռաֆն այն բացառիկներից էր, որ դեռ մահվանից առաջ էր լեգենդ դարձել։ Հուղարկավորությունը կատարում է Սուրբ Գայանե եկեղացու քահանա Տեր Գուրգենը, ով իր խոսքում ընդգծել է. «Երևի դուք դեռ չեք գիտակցում, թե ինչ անձնավորության ենք հուղարկավորում, նա մեր պատմության առասպելն էր։ Նման մարդիկ ծնվում են 100 տարին մեկ անգամ։ Նա շատ բան է արել հայ Առաքելական եկեղեցու համար։ Նրա մասին խոսելու են այնպես, ինչպես այսօր խոսում են Անդրանիկի ու Նժդեհի մասին»։
Շատ հետաքրքիր է եղել նաև Սվո Ռաֆի ծանոթությունը քահանայի հետ։ «Մի անգամ ինձ հրավիրեցին ինչ-որ ճաշկերույթում սեղան օրհնելու և ասացին, որ սեղանակիցները «գողեր» են, իսկ սեղանի գլխին «օրենքով գող» Սվո Ռաֆն է։ Ի՞նչ անեի, ի՞նչ ասեի, եթե նրանց մասին վատ խոսեի, ասեի, որ գող են, գիշերով ինձ կվերացնեին այս անցավոր աշխարհից։
Երկար մտածելուց հետո մոտեցա և ասացի. «Հարգելի գողեր, խնդրում եմ՝ նայեք դուրս։ Հարցրեցի՝ տեսնու՞մ են, թե ինչպես են ծառի տերևները շարժվում, ասացին, որ հա, ինչից հետո ավելացրեցի, որ Աստվածաշնչում գրված է, որ անգամ ծառի այս տերևն առանց Աստծո հրամանի չի շարժվում։ Աստված, եթե գտնի, որ դուք չպիտի լինեք, 1 գիշերվա մեջ ձեզ կջնջի։ Բայց ասացի, որ դուք հիմա կաք, ձեր ցավը տանեմ։ Ես ո՞վ եմ, որ Աստծո գործերին խառնվեմ»,-պատմել է Տեր Գուրգենը, որից հետո գողերը նրան շատ են սիրել։ Քանի որ նա սպանվել է Ռուսաստանում, Սվո Ռաֆի կենսագրությունն ուսումնասիրած գրող Սերգեյ Գալոյանից հետաքրքրվեցինք, թե արդյո՞ք սպանության հեղինակները բացահայտվեցին, քրեական գործ հարուցվե՞ց, մարդիկ բանտարկվեցի՞ն, թե՞ ոչ, ինչին ի պատասխան, Ս. Գալոյանն ասաց. «Ձերբակալվածներ չեղան։ Իրավական առումով գործը կոծկվեց։ Գրեցին, թե հանկարծամահ է եղել»։ Հարցին, թե գողական աշխարհն է՞լ վրեժխնդիր չեղավ նրա մահվան համար, նա ավելացրեց. «Նրա մահվանից 2 ամիս անց շղթայական սպանություններ եղան։ Չեչեններից մոտավորապես 30 մարդ սպանվեց»։ Նշենք, որ Սվո Ռաֆն ունեցել է շատ ընկերներ, որոնց հետ մանկությունից է կապը պահպանել։ Նրանց թվում էր նաև Ջիվան Գասպարյանը, ում երաժշտությունը, ինչպես Սվո Ռաֆն է ասել, հոգին տակն ու վրա է անում։ Միշա Քլանթարովին էլ խոստացել էր, որ նրա թոռան կնունքի քավորը պետք է դառնա։ Իսկ Սվո Ռաֆի աջ ձեռքը և մշտական ուղեկիցը ադրբեջանցի Ֆիքրեթ Մահեռամովն էր։
Լեգենդար «օրենքով գողը» ծնվել է Գետառի ափին, շախմատի տան հարևանությամբ (նախկինում Ալավերդյան, այժմ՝ Հանրապետության փողոցում)։ Իսկ մինչ այդ նրա հայրը` Մկրտիչ Բաղդասարյանը, Արմավիրի շրջանի Գետաշեն գյուղից ընտանիքը տեղափոխել էր Երևան։
Աշխատասեր հայրը շատ խիստ է եղել և ցանկացել է երեխաներին տեսնել բարեխիղճ և ազնիվ աշխատանքում։ Սվո Ռաֆը սովորել է Մաքսիմ Գորկու անվան դպրոցում։ Նա դպրոց է հաճախել 8 տարեկանից։ Հասակակիցների վկայությամբ նա ուսման նկատմամբ հետաքրքրություն չի ցուցաբերել և միջակ է սովորել, բայց միջավայրում տարբերվելու, մյուսներից զատվելու, կապեր հաստատելու առանձնակի շնորհ է ունեցել։ 6-րդ դասարանում նա թողնում է դպրոցը։ Լինելով չափազանց հանդուգն, ոչնչից և ոչ մեկից չվախենալով, այնուամենայնիվ, նա մարդկանց չէր նեղացնում։ Բնավորությունը փոխելու համար հոր ծեծը հետագայում նրա վրա լուրջ հետք է թողել։
Նա հոր կշտամբանքներին հակառակ ցանկացել է դառնալ կայացած անձնավորություն, ում կհարգեր ամբողջ աշխարհը, և այդպես էլ եղավ։ 15 տարեկանում նա փախչելով տնից՝ հաստատվում է Մոսկվայում, որտեղ սկսում է իր հասակակիցների հետ փախչել Թուրքիա՝ «Վահանի բաղերը»։ «Վահանի բաղերի» նայողը երեխաների էր հավաքում և ուղարկում գողության։ Հայրը, իմանալով այդ մասին, Սվո Ռաֆին անձամբ հանձնում է միլիցիայի ձեռքը, որից հետո էլ սկսում է Ռաֆայելի ճանապարհը դեպի փորձություններ։ Հանցագործ աշխարհում Սվո Ռաֆն առավել կարևոր դեր է սկսել խաղալ 1988 թվականին՝ այն ժամանակվա «գողական» առաջնորդի և իր ընկերոջ՝ Վալերիա Կուչոլորիայի՝ «Պիսսոյի» մահից հետո։
Այդ ժամանակից սկսած Սվո Ռաֆն ամենաբարդ հարցերն է լուծել, խմբավորումների վեճեր հարթել։ Ունեցել է 3 անձնագիր, որպեսզի թաքցներ իր դատվածության փաստը։ Բայց երբեք շքեղ բնակարան չի ունեցել։ Նրա կենսագրությունը մաքուր էր. թանկարժեք մեքենաներ չի գնել, նրան Mercedes-ը տրամադրել էր «օբշչյակը»։ «Օրենքով գողերից» քչերին են «անմահացրել», որոնք ունեցվածք չեն դիզել, և այդ բացառիկներից էր մեր հայրենակից Սվո Ռաֆը։
Սակայն այդ հանգամանքը չի խանգարել, որ Արցախի ազատագրական պայքարի համար հսկայական ռազմական և պարենային օգնություն տրամադրեր Հայաստանին։ Մոսկվայից իր ադրբեջանցի ընկերների օգնությամբ զինամթերքով և առաջին անհրաժեշտության ապրանքներով բեռնված ադրբեջանական բեռնատար մեքենաներ է փախցրել և ուղարկել Արցախ։ Նա կազմակերպել է 1 հայկական և 2 ռուսական ջոկատներ, ովքեր այդկերպ էին փորձում Արցախյան պատերազմին օգնել։ Սվո Ռաֆը երբեք չի սիրել խոսել այն մասին, որ պատերազմի դաշտ է մատակարարել մեծ թվով զինամթերք, հագուստ և սնունդ։ «Գողական հավաքի» ժամանակ «գողականներին» ապշեցրել է Սումգայիթում Բակուր Կարապետյանի նկարահանած կադրը, որում ինչ-որ մեկը «գողական աշխարհի» նշաններով օգնություն է խնդրել։ Բակուր Կարապետյանը չի հասկացել, թե դա ինչ է նշանակում, սակայն «քրեական հեղինակություններին» այդ կադրը շատ է հուզել։
Միևնույն ժամանակ Սվո Ռավը նշել է, որ այդ պատերազմը «գողականներինը» չէ, քանի որ իրենք իրենց օրենքի շրջանակում խաղաղ են և սերտ համագործակցում են ազերիների հետ և չի խանգարել, որ ադրբեջանցի «օրենքով գողերը» նրան օգնեն զենք ուղարկել Ղարաբաղ։
Պապը Հոկտեմբերյանի եկեղեցու քահանա Տեր Սահակն էր։
Հարսանիքը տեղի է ունեցել Սևանի «Փարվանա» ռեստորանում, որտեղ հավաքվել էին ողջ քրեական աշխարհի հեղինակությունները։ Նրանց թվում այնպիսիններն էին, ովքեր միմյանց հետ հակամարտության մեջ էին, սակայն հարսանեկան արարողությունն անցավ առանց միջադեպերի։ Սվո Ռաֆի հարսանիքի քավորը եղել է «Դեդ Հասանը»։
Սվո Ռաֆն ամուսնացել է վրացահայ Նատաշա Պանասյանի հետ։ Այդ ամուսնությունից ունեցել են դուստր ում, ի պատիվ իր մոր, անվանել են Ռեբեկա։ Սվո Ռաֆի ձերբակալությունից հետո կինը աղջկան վերանվանել է Դիանա և մեկնել Վրաստան՝ հարազատների մոտ։ Հայտնի է այն մասին, որ Սվո Ռաֆը սիրավեպ է ունցել ռուս հայտնի երգչուհի Լյուբով Ուսպենսկայայի հետ, իսկ նրա «Ջիգյար» երգը նվիրված է հենց Սվո Ռաֆին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Օրենքով գողեր
Դիդի
Վալդիր Պերեյրա (Valdir (Waldyr) Pereira, ), առավել հայտնի է Դիդի անունով (Didi), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, հենակետային կիսապաշտպան։ Բրազիլիայի հավաքականում մասնակցել է 74 հանդիպման և դարձել 21 գոլի հեղինակ ։ Աշխարհի կրկնակի չեմպիոն է (1958, 1962), «Չոր տերև» (Folha Seca) անվանմամբ հարվածի հեղինակը։ Հեղինակել է «Մարականա» մարզադաշտի պատմության առաջին գոլը` 1950 թվականի հունիսի 15-ին` Ռիո դե Ժանեյրո և Սան Պաուլու նահանգների հավաքականների միջև խաղի ժամանակ. հանդիպումը ավարտվել է 3:1 հաշվով` Սան Պաուլուի հաղթանակով ։ Ֆուտբոլիստի կարիերան ավարտելուց հետո Դիդին աշխատել է որպես մարզիչ։
2000 թվականին, մահից 1 տարի առաջ, ներառվել է ՖԻՖԱ-ի Փառքի Սրահում, նույն տարում արժանացել է հուշատախտակի Մարականա մարզադաշտի դարպասների վրա ։ Ֆուտբոլի պատմության և վիճակագրության միջազգային ֆեդերացիայի հետազոտությունում զբաղեցնում է 19-րդ հորիզոնականը 20-րդ դարի լավագույն ֆուտբոլիստների ցանկում։ World Soccer թերթի վարկածով 39-րդ տեղն է զբաղեցնում 20-րդ դարի լավագույն ֆուտբոլիստների ցանկում։ 20-րդ դարի լավագույն ֆուտբոլիստների ցանկում 29-րդ հորիզոնականում է Guerin Sportivo թերթի վարկածով ։ 13-րդ տեղն է զբաղեցում ֆուտբոլի պատմության լավագույն ֆուտբոլիստների ցուցակում` Placar թերթի վարկածով ։
Կարիերա
Դիդին ծնվել է Կամպուս դուս Գոյտակազիսի Ակիբադան փողոցում `«Գոյտակազ» ակումբի ֆուտբոլիստ Արթուր Օսկարի, ով իր տղայի ապագան կապում էր ֆուտբոլի հետ , և նրա կնոջ` Մարիայի ընտանիքում ։ 14 տարեկանում Դիդին լուրջ հիվանդացավ`աջ ծնկի բորբոքման հետևանքով , ինչը գոյացել էր «Պելադու» ակումբի դեմ հանդիպման ընթացքում ստացած վնասվածքի արդյունքում. նրա ոտքը կարող էին անդամահատել, բայց Դիդին շուտով ապաքինվեց` մի քանի ամիս հաշմանդամի սայլակին անցկացնելուց հետո և վերսկսեց ֆուտբոլիստի կարիերան ։ Նրա ապաքինման գործում մեծ ներդրում ունեցավ նաև տատը` Կրեոզոլինան, ով բուժման ողջ ընթացքում նրա կողքին էր, և մշակում էր նրա ոտքը ժողովրդական միջոցներով` ոչխարի երիկամից պատրաստված թուրմով ։
Ապաքինվելուց հետո Դիդին սկսեց խաղալ Լապա մարզի սիրողական թիմի կազմում, որը հովանավորվում էր տեղի տեքստիլ գործարանի կողմից ։ Հետո նա տեղափոխվեց «Սան Քրիստովան» ակումբի պատանեկան կազմ, ապա «Լենսոէնսե» ։ Դրանից հետո նա պայմանագիր ստորագրեց «Ռիո Բրանկո» ակումբի հետ, որտեղից տեղափոխվեց մեկ այլ տեղի ակումբ` «Ամերիկանո» ։ Ապա նա տեղափոխվեց Ռիո դե Ժանեյրոյի «Մադուրեյրա» ակումբ, որտեղ սկզբնական շրջանում ելույթ ունեցավ պատանեկան կազմում, իսկ հետո ներառվեց հիմնական կազմի մեջ, որտեղ հիանալի կերպով անցկացրեց 1948 թվականի նահանգի առաջնությունը ։
Դիդին ելույթ է ունեցել բազմաթիվ ակումբներում, նրա կարիերայի առավել հաջող շրջանը սկսվել է Ֆլումինենսե ակումբում, ուր նա տեղափոխվեց 1949 թվականի վերջին 500 հզ կրուզեյրոյի դիմաց ։ «Ֆլուի» կազմում Դիդին 1949-ից 1956 թվականները անցկացրեց 298 հանդիպում` դառնալով 91 գոլի հեղինակ։ Այդ ժամանակահատվածում լրագրող Նելսոն Ռոդրիգեսը Դիդիին անվանեց Եթովպիական արքայազն` այն բանի համար, որ Դիդին միշտ կրում էր խիստ դասական կոստյում և փողկապ ։ Հենց «Ֆլուի» կազմում խաղերից մեկի ընթացքում Դիդին հորինեց իր հայտնի «folha seca» («չոր տերև») հարվածը, որը նա հեղինակեց 1956 թվականին «Ամերիկայի» դարպասը. 1958 թվականին Վալդիրը դարձավ «Մարականա» մարզադաշտի պատմության առաջին գոլի հեղինակը` ելույթ ունենալով Ռիո նահանգի հավաքականի կազմում` Սան Պաուլուի հավաքականի դեմ պայքարում(3:1) ։ Դիդին հեռացավ թիմից նախապաշարմունքների պատճառով, որոնք տիրում էին բրազիլական ֆուտբոլում` սևամորթ ֆուտբոլիստների նկատմամբ ։ Վալդիրի վերջին հանդիպումը «Ֆլուի» կազմում եղավ 1956 թվականի փետրվարի 5-ին «Վասկո դա Գամայի» դեմ, որն ավարտվեց 3:1 հաշվով` «Ֆլուի» հաղթանակով։ Ընդամենը «Ֆլուի» կազմում նա անցկացրեց 287 խաղ` դառնալով 94 գոլի հեղինակ ։
Հեռանալով «Ֆլումինենսեից»` Դիդին 1956 թվականի ապրիլի 23-ին տեղափոխվեց «Բոտաֆոգա». վերջինիս համար նրա տրանսֆերը արժեցավ 1,850 միլիոն կրուզեյրո, ինչն այդ ժամանակ ռեկորդային էր բրազիլական ֆուտբոլի համար։ Այդ գումարը կուտակել էին ամբողջ ակումբով` վերցնելով բազմաթիվ վարկեր, ինչպես նաև ներդնելով ակումբի ղեկավարության անձնական միջոցներից ։ Ակումբի կազմում նա իր նորամուտը նշեց 1956 թվականի մարտի 11-ին «Ամերիկանո» ակումբի հետ դիմակայության ժամանակ, որն ավարտվեց Բոտաֆոգոյի հաղթանակով` 3:1 հաշվով (Դիդին հեղինակեց երկրորդ գոլը) ։ Ակումբը այդ տարիներին բրազիլական ֆուտբոլի պատմության մեջ ամենաուժեղներից մեկն էր. այնտեղ էին խաղում Գարինչան, Նիլտոն Սանտոսը, Մարիո Զագալլոն, Կուարենտինիան, Ժերսոնը, Մանգան և Ամարիլդոն։ Սան Պաուլու նահանգի 1957 թվականի առաջնության եզրափակիչ խաղից առաջ, որում Դիդիի թիմը խաղում էր «Ֆլումինենսեի» դեմ, Դիդին խոստացավ երկրպագուներին, որ եթե իր թիմը հաղթանակ տանի, ապա նա ոտքով կանցնի «Մարականայից» «Բոտաֆոգոյի» ակումբային գրասենյակն ընկած ողջ ճանապարհը։ Հաղթանակից հետո նա կատարեց իր խոստումը, որի ընթացքում նրան ուղեկցում էին ակումբի 5000 երկրպագուներ։ «Բոտաֆոգոյի» կազմում Դիդոն անցկացրեց ընդհանուր 313 հանդիպում և դարձավ 114 գոլի հեղինակ։
Դրանից հետո նա վերադարձավ «Բոտաֆոգո». ակումբը նրան հետ գնեց 27,5 հազար դոլարով ։ Այնտեղ ֆուտբոլիստը որոշակի ընդմիջումներով անցկացրեց 5 տարի (վերջին հանդիպումը եղավ 1965 թվականի փետրվարի 24-ին «Մոնտեռեյ» ակումբի դեմ, որն ավարտվեց 3:0 հաշվով ): Ընդհանուր առմամբ կիսապաշտպանը այս ակումբի կազմում անցկացրեց 313 խաղ և դարձավ 114 գոլի հեղինակ ։ Հետո նա ելույթները շարունակեց «Սան Պաուլու» ակումբում (առաջին շրջանը 3 ամիս ), որի կազմում մասնակցեց 4 խաղի, որոնցից երեքում նրա թիմը պարտություն կրեց պերուական «Սպորտինգ Քրիստալ» և մեքսիկական «Վերակրուս» ակումբներից։
Ավարտելով ֆուտբոլիստի կարիերան` Դիդին սկսեց աշխատել որպես մարզիչ «Սպորտինգ Քրիստալ» ակումբում, իսկ հետո 1968 թվականին գլխավորեց Պերուի հավաքականը։ Դիդիին հաջողվեց թիմին դուրս բերել 1970 թվականի աշխարհի առաջնության եզրափակիչ շրջան, որտեղ պերուացիները հասան մինչև քառորդ եզրափակիչ և դուրս մնացին պայքարից բրազիլացիներին պարտվելուց հետո։ Տեոֆիլո Կուբիլյասը ավելիուշ հիշում էր. «Դիդին այն մարդն էր, ով ինձ սովորեցրեց` ինչպես հարվածել տուգանայիններից։ Նաև նրա շնորհիվ, չնայած նրան, որ ես աջլիկ էի, ես քրտնաջան աշխատեցի այնքան ժամանակ, մինչև կարողացա երկու ոտքս էլ հավասարապես օգտագործել» ։ Ավելի ուշ նա աշխատեց Քուվեյթում, Թուրքիայում և Արգենտինայում, որտեղ նա Ռիվեր Փլեյթին վերածեց առաջնության առաջատարի, բայց չկարողացավ շարունակել աշխատանքը մարզչական գործունեության մասին վկայող հավաստագրի բացակայության պատճառով ։ Նա ավարտեց մարզչական կարիերան 1990 թվականին` ողնաշարի վիրահատությունից հետո առաջացած մեջքի ցավերի պատճառով ։
Ավարտելով մարզչի կարիերան` Դիդին պլանավորել էր աշխատել Կանադայում` մշակելով 7-12 տարեկան ֆուտբոլիստների դաստիարակման իր մեթոդը ։ 2001 թվականի մայիսի 12-ին Դիդին մահացավ Գովերնադոր կղզու Պերդրու Էրնեստու հիվանդանոցում` աղիների և միզապարկի մի մասի հեռացման վիրահատությունից երկու օր անց ` կապված մի տվյալներով ուղիղ աղիքի, մյուս տվյալներով լյարդի քաղցկեղի սրացումներով, որի պատճառով նա երկար ժամանակ չէր լքում տան տարածքը ։ Հաջորդ օրը Ռեալը առաջնության խաղի ժամանակ մեկ րոպե լռությամբ հարգեց նրա հիշատակը ։
Միջազգային կարիերա
Բրազիլիայի հավաքականի կազմում Դիդին սկսեց հանդես գալ 1952 թվականի ապրիլի 6-ից, երբ նա իր նորամուտը նշեց Մեքսիկայի դեմ հանդիպման ժամանակ ` Պանամերիկյան խաղերում, որտեղ բրազիլացիները չեմպիոն դարձան։ Նույն տարվա ապրիլի 16-ին Դիդին հեղինակեց իր առաջին գոլը հավաքականի կազմում` գրավելով Ուրուգվայի դարպասը։ Հաջորդ տարի նա մասնակցեց Հարավային Ամերիկայի գավաթի մրցաշարին, որտեղ բրազիլացիները զբաղեցրին երկրորդ հորիզոնականը։ Մրցաշարում Դիդին աչքի ընկավ Պերուի դեմ խաղի ժամանակ, երբ հեռացվեց խաղից և փորձեց հարձակվել մրցավարի վրա. մարզադաշտում գտնվող ոստիկանները նրան դուրս տարան ։
1958 թվականին Դիդին մասնակցեց իր երկրորդ աշխարհի առաջնությանը, որտեղ նա հեղինակեց մեկ գոլ` կատարելով «չոր տերև» հարվածը Ֆրանսիայի դարպասին` 25 մետր հեռավորությունից. դրանից հետո «չոր տերևի» մասին իմացավ ամբողջ աշխարհը ։ Մինչ այդ, առաջնության որակավորման փուլում, նա նույնպիսի գոլ հեղինակել էր Պերուի հավաքականի դեմ հանդիպման ժամանակ ` խաղից 8 րոպե առաջ. այդ գնդակը բրազիլացիներին դուրս բերեց առաջնության եզրափակիչ մրցաշար ։ «Ոտքիս կոճի հատվածը վնասված էր, ուստի որոշեցի փոխել հարվածիս ձևը, որպեսզի ցավը շատ ուժեղ չլինի։ Գնդակը ընթանում էր հրեշի պես» ։ Նույն մրցաշարում Դիդին մի քանի գոլային փոխանցում կատարեց, հատկապես հաճախ երկար փոխանցումներ էր կատարում Գարինչային` ցույց տալով գնդակի հետ վարման տեխնիկա. եզրափակիչ խաղում նրան անգամ հաջողվեց գնդակն անցկացնել Գուննար Գրենի ոտքերի արանքով, ով համարվում էր բրազիլացիների մրցակից շվեդների գլխավոր դիսպետչերը ։ Թիմակիցները Դիդիի մասին ասում էին, որ «նա կարող է անգամ կոպեկին հարվածել` դաշտի ցանկացած կետից» և որ նա «կարող է ստիպել գնդակին խոսել» ։ Աշխարհի այս առաջնությունում Դիդին ստացավ «Պարոն ֆուտբոլ» մականունը` ֆրանսիացի լրագրող Գաբրիելիա Անոյի կողմից, ով հաշվարկել էր, որ եզրափակիչ խաղում Դիդոն կատարել է 52 փոխանցում, որոնք բոլորը ճշգրիտ են եղել ։ Մարիո Զագալլոյի խոսքերով` եզրափակիչ խաղի ժամանակ, որտեղ բրազիլացիները պարտվում էին, նա ասել է Դիդիին. , որից 5 րոպե անց Բրազիլիայի ֆուտբոլիստները հեղինակեցին պատասխան գնդակը ։
Դիդին հավաքականի կազմում վերջին խաղը անցկացրեց 1962 թվականի Աշխարհի առաջնության ժամանակ, որտեղ խաղաց Չեխոսլովակիայի դեմ և դարձավ աշխարհի կրկնակի չեմպիոն ։
Խաղային ոճ
Դիդին երբեք արագավազ ֆուտբոլիստ չի եղել, չնայած նրան, որ միշտ խաղացել է լավ ֆիզիկական պատրաստվածություն ունեցող ակումբներում։ Դիդին հաճախ կանգնում էր` կատարելով առաջին փոխանցողի դեր` ուղարկելով գնդակը առաջ` հարձակման գիծ։ Նա երկար փոխանցումներ էր կատարում` 30-40 մետր, և գրեթե միշտ ճշգրիտ ։ Դիդին կապում էր թիմի պաշպանությունն ու հարձակումը` լինելով գլխավոր դիսպետչերը։ Նա ասում էր. «Ինձ անհրաժեշտ չէ վազել։ Ես ուղարկում եմ գնդակը 40 մետր հեռավորության վրա, ինչու՞ պետք է վազեմ 30 մետր և 5 մետրի վրա փոխանցում կատարեմ, եթե կարող եմ վազել 5 մետր և 40 մետր փոխանցում կատարել ։
Բացի իր խաղով, Դիդին աչքի էր ընկնում նաև առաջնորդի տաղանդով։ Նրա կարծիքը միշտ հաշվի էր առնվում ոչ միայն թիմակիցների, այլև մարզիչների և ակումբի ղեկավարության կողմից։
Անձնական կյանք
Դիդին երկու անգամ ամուսնացած է եղել. առաջին կինը Մարիա Լուիզան էր, ով առավել հայտնի էր Ժոինյա անունով, նրանք պսակադրվել էին 1949 թվականի վերջին ։ Նրանց որդու անունը Բիբի էր, ով նույնպես ֆուտբոլիստ դարձավ ։ Մարիան շատ էր խանդում Դիդիին. երբ վերջինս հեռացավ ընտանիքից Մարիան գիշերը կերոսին լցրեց նրա տան վրա և հրդեհեց ։ Ավելի ուշ նա սիրավեպ ունեցավ դերասանուհի Գիյոմար Բատիստայի հետ, ով դարձավ նրա երկրորդ կինը ։ Դիդին և Գիյոմարը խանդում էին միմյանց. մի անգամ Գիյոմարը մկրատով զայրացած կտրատել է ֆուտբոլիստի ողջ հագուստը ։ Գիյոմարը ամուսնու մահից 37 օր հետո վախճանվեց հենց նույն հյուրանոցում, ինչ Դիդին ։
Դիդին նաև տարբերվում էր կոշիկի ոչ ստանդարտ չափով. նրա մի ոտքը 40 չափի էր, իսկ մյուսը`41 ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մադուրեյրայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆլումինենսեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Մադրիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սան Պաուլուի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կեղծանուններ
Փալաքի
Փալաքի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ջեննա Օրտեգա
Ջեննա Մարի Օրտեգա (Jenna Marie Ortega, ), ամերիկացի դերասանուհի։ Առավել հայտնի է «Ուենսդեյ» (2022) հեռուստասերիալում համանուն հերոսի գլխավոր դերը մարմնավորելու համար։
Կենսագրություն
Ջեննա Օրտեգան ծնվել է 2002 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Քոուչելա Վելիում (Կալիֆոռնիա նահանգ) ։ Ընտանիքում վեց երեխաներից չորրորդն է։ Օրտեգայի հայրը ծագումով մեքսիկացի է, իսկ մայրը` մեքսիկացի և պուերտորիկացի ։
Դերասանությամբ սկսել է զբաղվել վեց տարեկան հասակում։ Ութ տարեկանում մոր և գործակալների օգնությամբ սկսեց մասնակցել լսումների և շուտով իր դեբյուտը կատարեց «Ռոբ» սիթքոմի մի դրվագում։
Օրտեգան առաջին անգամ համբավ ձեռք բերեց երիտասարդ Ջեյնի դերով «The CW» հեռուստաալիքի «Կույս Ջեյնը» ռոմանտիկ կատակերգական-դրամային սերիալում և «Դիսնեյ ալիքի» «Հարլիի կյանքը» սերիալում։ Վերջին դերի համար 2018 թվականին արժանացել է Imagen մրցանակի։ Մարմնավորել է Էլլի Էլվեսի դերը «Netflix»-ի « Դու» սերիալի երկրորդ եթերաշրջանում (2019)։ Դիսնեյ ալիքի «Ելենա՝ Ավալորի արքայադուստր» (2016-2020) մուլտսերիալում դերասանուհին հնչյունավորել է արքայադուստր Իզաբելին ։
2022 թվականի նոյեմբերի 23-ին «Netflix» հարթակում թողարկվեց «Ուենսդեյ» սերիալը, որտեղ Օրտեգան մարմնավորում էր Ուենսդեյ Ադամսին ։ Դերակատարման համար առաջադրվել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի՝ կատակերգություն կամ մյուզիքլ ժանրի հեռուստատեսային սերիալում կնոջ լավագույն դերի անվանակարգում ։
Հասարակական գործունեություն
13 տարեկանում Ջեննան միացավ «Pride Over Prejudice»-ին՝ այլատյացության դեմ պայքարի նախաձեռնությանը ։ 2016 թվականին Օրտեգան կազմակերպեց երկրպագուների հետ հանդիպում՝ քաղցկեղով հիվանդ աղջկա համար միջոցներ հավաքելու նպատակով ։
Օրտեգան իրեն համարում է միգրանտների իրավունքների պաշտպան և դեմ է արտահայտվում խտրականությանը։ 2018 թվականին Ռադիո Դիսնեյի երաժշտական մրցանակաբաշխությանը մասնակցեց բաճկոնով, որի վրա գրված էր «I Do Care And U Should Too» ( «ինձ համար մեկ չէ, և դու նույնպես պետք է հոգաս»), ինչը նրա պատասխանն էր առաջին տիկին Մելանյա Թրամփի՝ Դոնալդ Թրամփի ներգաղթային քաղաքականության պատճառով իրենց ծնողներից բաժանված երեխաների կենտրոն այցելությանը։ Այդ ժամանակ Մելանյա Թրամփը կենտրոն էր այցելել «I Really Don't Care․ Du U?» ( «Ինձ համար իսկապես մեկ է, իսկ քո՞») մակագրությամբ բաճկոնով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Չեուսկինո
Չեուսկինո (Чеускино), գյուղ Ռուսաստանի Խանտի-Մանսիական ինքնավար օկրուգի Նեֆտեյուգանսկի շրջանի կազմում։
Ալֆրեդ Նոբել
Ալֆրեդ Բերնհարդ Նոբել, շվեդ քիմիկոս, ինժեներ , գյուտարար, ստեղծել է դինամիտը։ Իր հսկայական կարողությունը կտակել է իր իսկ հիմնադրած Նոբելյան մրցանակի ինստիտուտին։ Նրա անունն են դրել նորաստեղծ նոբելիում քիմիական տարրին։
Կենսագրություն
Եղել է շատ թուլակազմ և իր ամբողջ մանկությունն անցկացրել է տարբեր հիվանդություններով։ Պատանի տարիքում մտերիմ և ջերմ հարաբերությունների մեջ էր մոր հետ, որոնք հենց այդպիսին էլ մնացին հետագա տարիներին։ Ալֆրեդը շատ հաճախ էր այցելում նրան և աշխույժ նամակագրության մեջ էր նրա հետ։
Նա միջահասակ, բարեկազմ, մուգ մազերով, մուգ կապույտ աչքերով և մորուքով մարդ էր։ Այն ժամանակվա մոդային համաձայն՝ կրում էր սև ժապավենով պենսնե։
Նոբել ազգանունը ժառանգել է Ալֆրեդ անունով վարսավիր պապից, ով 1775 թվականին կրճատեց իր Նոբելիուս ազգանունը։ Նրա ավագ որդի Էմանուելը (1801-1872) դարձավ փոքրիկ Ալֆրեդի հայրը։ Ճարտարապետ-շինարար, գյուտարար Էմանուելը մի քանի տարի շարունակ մի կերպ գոյատևում էր պատահական վաստակած գումարներով, մինչև որ նրա ընտանիքը որոշեց բախտը փորձել Ռուսաստանում, Բաքվի նավթարդյունաբերությունում։ 1827 թվականին վերջինս ամուսնացավ Կարոլին Անդրիետ Ալսելի (1805-1889) հետ, ունեցան ութ երեխա, սակայն նրանցից միայն չորսը՝ Ռոբերտը, Լյուդվիգը, Ալֆրեդը, Էմիլը կենդանի մնացին մինչև պատանեկություն։
Դինամիտի և պայթուցիկ այլ նյութերի գյուտարար Ալֆրեդ Նոբելը տարբերվում էր վարքի անհավատալի հակասականությամբ և տարօրինակությամբ։ Ժամանակակիցները համարում էին, որ նա չի համապատասխանում 19-րդ դարի երկրորդ կեսի բուռն արդյունաբերական զարգացման շրջանի առաջադեմ կապիտալիստի կերպարին։ Նոբելը հակված էր մենության, հանգստին, տանել չէր կարողանում քաղաքի խառնաշփոթը, չնայած կյանքի մեծ մասն անց էր կացրել հենց քաղաքային պայմաններում, բացի դրանից նա նաև բավականին հաճախ էր ճանապարհորդում։ Ի տարբերություն գործարար աշխարհի իր ժամանակակիցներից շատերի, Նոբելին կարելի էր, ավելի շուտ, անվանել «սպարտացի», քանի որ նա երբեք չէր ծխում, չէր օգտագործում ալկոհոլ, խուսափում էր խաղաքարտերից և այլ մոլեխաղերից։
Չնայած ծագումով շվեդ լինելուն, Ալֆրեդ Նոբելն ավելի շուտ, եվրոպական մտքի կոսմոպոլիտ էր, հրաշալի խոսում էր ֆրանսերեն, գերմաներեն, ռուսերեն և անգլերեն, ասես դրանք իր համար մայրենի լինեին։ Առևտրական և արդյունաբերական գործունեությունը Նոբելին չխանգարեց ստեղծել մի հսկայական գրադարան, որտեղ կարելի էր ծանոթանալ Հերբերտ Սփենսերի, Վոլտերի, Շեքսպիրի և այլ նշանավոր հեղինակների աշխատությունների հետ։
19-րդ դարի գրողներից Նոբելն ավելի մեծ ուշադրություն էր դարձնում ֆրանսիական հեղինակներին. Նա հիացմունք էր ապրում ռոմանիստ և բանաստեղծ Վիկտոր Հյուգոյի, կարճ պատմվածքների վարպետ Գի դը Մոպասանի, հայտնի ռոմանիստ Օնորե դը Բալզակի, որի սրատես աչքից չէր կարող վրիպել մարդկային կատակերգությունը, և պոետ Ալֆոնս Լամարտինի նկատմամբ։
Նա նաև սիրում էր ռուս ռոմանիստ Իվան Տուրգենևի և նորվեգացի դրամատուրգ և պոետ Հենրիխ Իբսենի ստեղծագործությունը։ Ֆրանսիացի ռոմանիստ Էմիլ Զոլայի նատուրալիստական մոտիվները, այնուամենայնիվ, չէին խրախուսում նրա պատկերացումներին; Բացի դրանից, նրա վրա ազդեցություն էին գործում Պերս Բիշի Շելլիի պոեզիան, ում ստեղծագործությունները նույնիսկ նրա մեջ ցանկություն առաջացրեցին նվիրվել գրական գործունեությանը։ Այդ ժամանակահատվածում նա գրեց զգալի թվով պիեսներ, վեպեր և բանաստեղծություններ, որոնցից միայն մեկ ստեղծագործություն էր հրատարակվել։ Բայց հետո նա սառեց գրական զբաղմունքի հանդեպ և իր բոլոր մտքերն ուղղեց քիմիկոսի կարիերային։
Նոբելը բացարձակապես պահանջկոտ չէր կյանքում և նույնիսկ ինչ-որ չափով ճգնավոր էր։ Շատ քչերին էր վստահում և երբեք օրագիր չէր պահում։ Նույնիսկ ճաշելիս և ընկերների շրջապատում նա պարզապես ուշադիր ունկնդիր էր, բոլորի հետ նույն կերպ բարեհամբույր էր և նրբավարի։ Փարիզի շքեղ շրջաններից մեկում գտնվող իր տանը կազմակերպվող ճաշկերույթները տոնական էին և միևնույն ժամանակ էլեգանտ։ Նա հյուրընկալ տանտեր և հետաքրքիր զրուցակից էր։ Ընդունակ էր ցանկացած հյուրի հետ գրավիչ զրույց վարել։
1876 թ. սկզբին, ցանկանալով աշխատանքի ընդունել աղախին և համատեղության գծով անձնական քարտուղարուհի, Նոբելը հայտարարություն տվեց ավստրիական թերթերում. «Փարիզում բնակվող կայացած և բարձրագույն կրթություն ունեցող տարեց ջենտլմենը ցանկություն է հայտնում ընդունել լեզվի իմացությամբ հասուն տարիքի մի անձի քարտուղարի և աղախնի աշխատանքի համար»։ Հայտարարությանը արձագանքողներից մեկը երեսուներեք ամյա Բերտա Կինսկին էր, ով այդ պահին Վիեննայում սպասուհի էր աշխատում։ Նա ուղևորվեց Փարիզ և Նոբելին տպավորեց իր արտաքնով ու արագ թարգմանությամբ։ Սակայն ընդամենը մեկ շաբաթից հայրենիքի հանդեպ կարոտը նրան ետ տարավ Վիեննա, որտեղ և նա ամուսնացավ իր նախկին տանտիրուհու որդու, բարոն Ալբերտ ֆոն Զուտների հետ։ Բայց նրան վիճակված էր կրկին հանդիպել Նոբելին, և վերջին տասը տարիների ընթացքում նրանք նամակագրական կապ էին պահում՝ քննարկելով Երկիր մոլորակի խաղաղության ամրապնդման նախագծերը։ Բերտա ֆոն Զուտները դարձավ Եվրոպա մայրցամաքի խաղաղության համար պայքարող առաջատար դեմքը, ինչին ոչ պակաս նպաստեց Նոբելի ֆինանսական աջակցությունը։ 1905 թ. Բերտան արժանացավ նոբելյան խաղաղության մրցանակին։
Աշխատանք
Կյանքի վերջին հինգ տարիների ընթացքում Նոբելն աշխատում էր անձնական օգնական, երիտասարդ շվեդ քիմիկոս Ռագնար Սոլմանի հետ, ով աչքի էր ընկնում ծայրահեղ տակտիկայով և համբերությամբ։ Վերջինս աշխատում էր որպես քարտուղար և լաբորանտ։ Նրան հաջողվեց նվաճել Նոբելի վստահությունն այն աստիճան, որ նրան կոչում էր «իր ցանկությունների գլխավոր իրականացնողը»։
Սոլմանը հիշում էր.
Կյանքի ընթացքում Նոբելը հաճախ էր արտասովոր շռայլություն ցուցաբերում Սոլմանի և իր մյուս ծառաների նկատմամբ։ Երբ իր օգնականը պատրաստվում էր ամուսնանալ, Նոբելն անմիջապես կրկնապատկեց նրա աշխատավարձը, իսկ դրանից առաջ, երբ իր ֆրանսուհի խոհարարուհին էր ամուսնանում, նրան նվիրեց այն ժամանակներին հսկայական գումար համարվող քառասուն հազար ֆրանկ։
Չնայած Ալֆրեդին հաճախակի ասում էին դինամիտի թագավոր, նա խիստ դեմ էր իր հայտնագործությունները ռազմական նպատակներով կիրառելուն։ Կյանքին հրաժեշտ տալուց երեք տարի առաջ նա նշեց.
Որպես վառ երևակայություն ունեցուղ գյուտարար և բիզնեսմեն, իր գաղափարները արդյունաբերական և առևտրական նպատակներով շահագործող՝ Ալֆրեդ Նոբելն իր ժամանակին բնորոշ ներկայացուցիչ էր։ Զարմանալին այն է, որ նա ճգնավոր էր, ձգտում էր մենակությանը, և նրա համաշխարհային փառքը խոչընդոտ էր հանդիսանում կյանքում հասնել այն խաղաղությանը, որին նա այդքան բուռն կերպով նկրտում էր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ գյուտարարներ Կատեգորիա:Շվեդ քիմիկոսներ Կատեգորիա:Շվեդ ճարտարագետներ Կատեգորիա:Շվեդ գործարարներ Կատեգորիա:Անձինք մետաղադրամների վրա Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակ Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Շվեդ բարեգործներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Շվեդ լուսանկարիչներ
Զելյոնայա Ռոշչա (Կագալնիցկի շրջան)
Զելյոնայա Ռոշչա (Зелёная Роща), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Կագալնիցկի շրջանում։ Մտնում է Խոմուտովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Կագալնիցկի շրջանի բնակավայրեր
Քիրբաժու
Քիրբաժու (Quirbajou), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 36 մարդ, բնակչության խտությունը` 2.58 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 13.95 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 670 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 165 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 45 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 18 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 12-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 6։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 66,7 %։ 12 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 9 անձ (4 տղամարդ և 5 կին)։ Գործազուրկ են եղել 3 անձ (3 տղամարդ և 0 կին)։ 6 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 1-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սերգեյ Վիտտե
Սերգեյ Յուլևիչ Վիտտե (Сергей Юльевич Витте, ), ռուսական պետական գործիչ, կոմս։
Փորթերվիլ (ՀԱՀ)
Պատմություն
Ժամանակակից քաղաքի տեղում բնակավայրը հիմնադրվել է 1863 թվականին Պոմոնա ֆերմայի (Pomona) հողերի վրա։ 1903 թվականին Փորթերվիլն ստացել է մունիցիպալիտետի կարգավիճակ։ Տեղանունը ծագել է Կապի գաղութի գլխավոր դատախազ Ուիլյամ Փորթերի (1805—1880) անունից ։
Սերգեյ Վիտտե
1892 թվականին նշանակվել է հաղորդակցության ճանապարհների, ապա ֆինանսների նախարար։ 1903 թվականից՝ նախարարների կոմիտեի, 1905—1906 թվականներին՝ նախարարների խորհրդի նախագահ։ Ակտիվորեն փորձել է աջակցել ցարական միապետության ամրապնդմանը։ Վիտտեի օրոք իրականացվել են տնտեսական խոշոր միջոցառումներ․ 1894 թվականին մտցվել է գինու մենաշնորհ, 1890-ական թվականներին մեծ թափ է ստացել երկաթուղիների շինարարությունը, 1897 թվականին իրականացրել է դրամական ռեֆորմ, տնտեսության զարգացման համար ներգրավել է արտասահմանյան կապիտալներ։ Առաջարկել է ռեֆորմներ (1902 թվականին) գյուղատնտեսության բնագավառում ևս։ Դեմ է արտահայտվել զեմստվային հիմնարկների ընդլայնմանը։ Արտաքին քաղաքական հարցում կողմ էր ռուս-ֆրանսիական դաշինքին։
Փորթերվիլ (ՀԱՀ)
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը գտնվում է նահանգի արևմտյան մասում՝ Ուլիֆանթսրիֆիրբերգե լեռնաշղթայից արևմուտք, նահանգի վարչական կենտրոն Քեյփթաունից մոտավորապես 104 կիլոմետր (ուղիղ գծով) դեպի հյուսիս-հյուսիս-արևելք (NNE)։ Ծովի մակարդակից բացարձակ բարձրությունը կազմում է 252 մետր ։
Կուզմինցի (գյուղ, Բառի շրջան)
Կուզմինցի (Кузьминці), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1500 թվականին։
Սերգեյ Վիտտե
Հեռավոր Արևելքում ձգտել է հետաձգել Ճապոնիայի հետ ռազմական կոնֆլիկտը։ 1905 թվականին գլխավորել է ռուս-ճապոնական հաշտության պայմանագիրը հաշտության պայմանագիր 1905) կնքող պատվիրակությունը։ Ճնշել է 1905—1907 թվականների ռուսական հեղափոխությունը։ Նրա առաջարկությամբ է հրապարակվել հոկտեմբերի 17-ի մանիֆեստը։ 1906 թվականին պաշտոնաթող է եղել։
Փորթերվիլ (ՀԱՀ)
Բնակչություն
2001 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով՝ բնակչությունը կազմել է 5864 մարդ, որոնցից տղամարդիկ կազմել են 47,41 տոկոս, կանայք՝ համապատասխանաբար 52,59 տոկոս։ Ռասայական առումով, գունամորթները կազմել են քաղաքի բնակչության 73,16 %-ը, սպիտակամորթները՝ 25,78 %, նոգրոիդները՝ 0,87%, ասիացիները (այդ թվում՝ հնդիկներ)՝ 0,2 %: Քաղաքացիների շրջանում առավել տարածված լեզուներն են եղել աֆրիկաանսը (98,87 %), անգլերենը (0,82%) և կոսան (0,26%) ։
2011 թվականի պաշտոնական մարդահամարի ընթացքում ստացված տվյալների համաձայն՝ Փորթերվիլում բնակվում էր 7057 մարդ, որոնցից տղամարդիկ կազմում էին 48,12 տոկոս, կանայք՝ համապատասխանաբար 51,88 տոկոս։ Ռասայական առումով, գունամորթները եղել են քաղաքի բնակչության 76,43 %-ը, սպիտակամորթները՝ 21,04 %, նոգրոիդները՝ 1,59 %, ասիացիները (այդ թվում՝ հնդիկներ)՝ 0,38 %, այլ ցեղերի ներկայացուցիչները՝ 0,57 %: Քաղաքի բնակիչների շրջանում առավել տարածված լեզուներն են եղել աֆրիկաանսը (95,99 %), անգլերենը (1,94 %), սեսոտոն (0,54 %), թսվանան (0,48 %) և կոսան (0,28 %) ։
Կուզմինցի (գյուղ, Բառի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1500 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սերգեյ Վիտտե
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս պետական գործիչներ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից Կատեգորիա:Օդեսայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսական կայսրության քաղաքական գործիչներ
Փորթերվիլ (ՀԱՀ)
Տրանսպորտ
Քաղաքով անցնում է R44 տարածաշրջանային խճուղին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկյան Հանրապետության քաղաքներ
Սմբատ Ե Բագրատունի
Սմբատ Ե Բագրատունի, հայ իշխան 634-646 թվականներին՝ Բագրատունիների տոհմից։
Եղել է Վարազ-Տիրոց Բ Բագրատունու որդին։ Իշխանական կալվածքն է եղել Բարձր Հայքի Սպեր գավառը։ Ավանդաբար շարունակում էր կրել թագադիր ասպետի տիտղոսը։
Բագրատունիների տոհմական կալվածքները և տիտղոսը ժառանգել է հորից։ Ունեցել է երկու որդի՝ Վարազ-Տիրոց և Աշոտ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Բագրատունիներ Կատեգորիա:Սպերի իշխաններ
Պուուռմանի
Պուուռմանի (Puurmani), գյուղական ավան Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պուուռմանի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղական ավանում բնակվում էր 514 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պուուռմանի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղական ավաններ
Սուրեն Դարբինյան
Սուրեն Սոկրատի Դարբինյան, սեյսմակայուն շինարարության բնագավառի գիտնական։ Ֆիզմաթ գիտությունների դոկտոր (1977), պրոֆեսոր (1982): ՌԴ բնական ԳԱ ակադեմիկոս (2002) :
Կենսագրություն
Սուրեն Դարբինյանը ծնվել է 1931 թվականի մայիսի 10-ին, Շամշադինի շրջանի Թովուզ գյուղում։ 1953 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի ֆիզիկա-մաթեմատիկական ֆակուլտետը և աշխատանքի անցել ՀԽՍՀ ԳԱ Շինանյութերի և շինարարական կառուցվածքների գիտահետազոտական ինստիտուտում (ԱԻՍՄ)։ 1963-1993 թվականներին Հայաստանի ԳԱ Ա. Նազարովի անվան երկրաֆիզիկայի և ինժեներային սեյսմաբանության ինստիտուտում եղել է ավագ գիտաշխատող, բաժնի վարիչ, գիտության գծով փոխտնօրեն։ Գիտական աշխատանքին զուգահեռ դասավանդել է ՀՃՊՀ Գյումրիի մասնաճյուղում։ 1977 թվականին Մոսկվայում պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն և ստացել ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան ։ Հեղինակ է ավելի քան 80 գիտական հոդվածների, համահեղինակ երկու մենագրությունների, զեկուցումներով հանդես է եկել միջազգային և համամիութենական մի շարք գիտաժողովներում։ Նրա ղեկավարությամբ պաշտպանվել են հինգ թեկնածուական ատենախոսություններ։ Մեծ ավանդ ունի Գյումրիի ՀՀ ԳԱԱ Երկրաֆիզիկայի և ինժեներային սեյսմաբանության ինստիտուտի ստեղծման և զարգացման գործում։ Նրա ղեկավարությամբ այնտեղ կազմակերպվել են տարբեր լաբորատորիաներ, այդ թվում՝ առաջին հաշվողական կենտրոնը։ Ակադեմիկոս Ա. Նազարովի հետ համատեղ Դարբինյանը մշակել է գործիքային հիմքով սեյսմիկ բալայնության որոշման սանդղակ։ Ակտիվ գիտական գործունեություն է ծավալել Սպիտակի երկրաշարժի հետևանքների ուսումնասիրման ուղղությամբ, որի համար պարգևատրվել է ՀՀ կառավարության պատվոգրով։ Մինչև ԽՍՀՄ փլուզումը, Դարբինյանը եղել է «Ինժեներային սեյսմաբանություն» հանդեսի գլխավոր խմբագիրը։ 1993 թվականից Դարբինյանն աշխատել է Երևանի ճարտարապետության և շինարարարության պետական համալսարանում՝ տարբեր տարիների զբաղեցնելով շինարարական մեխանիկայի, նյութերի դիմադրության, տեսական մեխանիկայի ամբիոնների վարիչի պաշտոնները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՌԴ բնական ԳԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Հայ երկրաֆիզիկոսներ
Փանլի
Փանլի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Վիկենտի Խվոյկա
Վիկենտի Վյաչեսլավովիչ Խվոյկա (Викентий Вячеславович Хвойка;, ծնյալ Ցենեկ Խվոյկա, (Čeněk Chvojka), ), չեխական ծագումով ուկրաինացի (ըստ որոշ ուսումնասիրողների՝ ռուս) ինքնուս հնագետ, ով Ուկրաինայում՝ մերձկիևյան տարածքում հայտնաբերել է նորքարեդարյան ժամանակաշրջանի տրիպոլյան (տրիպիլյան. Cucuteni-Trypillian culture) մշակույթը, հետազոտել է նաև սկյութական, զառուբինեցյան (Зарубинецкая культура), չեռնյախովյան (Черняховская культура, II—VII դդ.), վաղ սլավոնական հնագիտական մշակույթները ։ Հնագիտության ասպարեզում առաջինն է գործածության մեջ դրել  «поля погребальных урн» (Urnfield culture, Urnenfelderkultur՝ աճյունասափորների դաշտեր) և «поля погребений» (աճյունադաշտեր) հասկացությունները։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1850 թվականի փետրվարի 21-ին, ավստրիական կայսրության մաս կազմած Բոհեմիայի թագավորության (ներկայիս Չեխիայի) Սեմին գյուղում, որտեղ էլ տարրական կրթություն է ստացել։ Ավարտել է Խրուդիմի առևտրական ուսումնարանը (Academy of Commerce), որոշ ժամանակ ապրել Պրահայում, ապա տեղափոխվել ռուսական կայսրություն։ 1876 թվականից ապրել է Կիևում, աշխատել որպես ուսուցիչ։ 1890-ական թվականներից, համապատասխան մասնագիտական կրթություն չունենալով հանդերձ, սկսել է զբաղվել հնագիտությամբ, մի շարք պեղումներ կատարել մերձկիևյան ու մերձդնեպրյան տարածքներում։ 1887-1896 թվականներին (ճշգրիտ տարեթիվը հայտնի չէ) Խվոյկան Ուկրաինայում կատարած պեղումների արդյունքում հայտնաբերել է Կուկուտենի- Տրիպիլյան մշակույթը և իր հայտնագործության մասին զեկուցումով հանդես է եկել հնագետների՝ 1897 թվականին տեղի ունեցած 11-րդ համաժողովում ։ Մոտավորապես նույն ժամանակամիջոցում այդ նույն մշակույթի առարկայկան վկայություններ են հայտնաբերվել Ռումինիայում և կոչվել Կուկուտենի մշակույթ (Cucuteni culture): 1897 թվականին Խվոյկան հրավիրվել է ղեկավարելու հնությունների ու արվեստների կիևյան ընկերությունը։ Նա զգալի ավանդ է ներդրել Կիևում հնությունների ու արվեստների թանգարան (ներկայումս՝ Ուկրաինայի պատմության ազգային թանգարան) հիմնելու գործում, 1904 թվականից աշխատել է այդ թանգարանում՝ որպես հնագիտական բաժանմունքի վարիչ ։
Մահացել է 1914 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Կիևում, թաղվել Բայկովյան գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի գիտնականներ Կատեգորիա:Հնագետներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի մանկավարժներ
Նիժնեպոդպոլնի (Ակսայի շրջան)
Նիժնեպոդպոլնի (Нижнеподпольный), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Ակսայի շրջանում։ Մտնում է Օլգինսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ Ակսայ քաղաքից գտնվում է 25 կմ հեռավորության վրա։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Ակսայի շրջանի բնակավայրեր
Չեչերի (գյուղ, Դոբրովսկի շրջան)
Չեչերի (Чечеры), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Դոբրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 312 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Դոբրովսկի շրջանի բնակավայրեր
(1306) Սկիֆիա
(1306) Սկիֆիա (Scythia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1930 թվականի հուլիսի 22-ին Գրիգորի Նեույմինի կողմից Սիմեիզում ։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:1930 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Գրիգորի Նեույմինի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ