cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սիբիլ Տորնդայք
Դերեր
Լեդի Մակբեթ (Շեքսպիրի «Մակբեթ»), Հեկուբե, Մեդեա (Եվրիպի- ղեսի «Տրոյուհիներ», «Մեդեա»), Իոկաստե (Սոֆոկլեսի «էդիպ արքա»), Ժաննա (Բ․ Շոուի «Սուրբ Իոհաննան»), Բեատրիչե (Շելլիի «Չենչի»)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոնդոն քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Անգլիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Վեստմինստերյան աբբայությունում թաղվածներ
Մարջորի Բուլթոն
Մարջորի Բուլթոն (Marjorie Boulton, ), անգլիացի գրող, արձակագիր և դրամատուրգ, որ ստեղծագործել է անգլերեն և էսպերանտո լեզուներով, էսպերանտիստ, էսպերանտական քնարերգության «անգլիական դպրոցի» ամենավառ ներկայացուցիչներից մեկը։ Էսպերանտոյի ակադեմիայի անդամ (1967) ։ Էսպերանտական Kat-amikaro թեմատիկ միության և Օքսֆորդի ODES էսպերանտո-ակումբի նախագահ ։
Կենսագրություն
Մարջորի Բուլթոնը ծնվել է 1924 թվականի մայիսի 7-ին Թեդինգտոնում։ Սովորել է Օքսֆորդի համալսարանում (Սոմերվիլ քոլեջ), ստացել է գրականագիտության դոկտորի գիտական աստիճան ։ Մասնագիտությամբ անգլերեն լեզվի և գրականության ուսուցչուհի է։ 1949 թվականից էսպերանտիստ է։ Անգլերեն ու էսպերանտո լեզուներին նվիրված ավելի քան 20 գրքերի հեղինակ է։
1998 թվականին արժանացել է Ալենա մրցանակի (Alena Esperanto-Kulturpremio) էսպերանտոյով մշակույթի զարգացման մեջ ունեցած ներդրման համար ։
Գրական գործունեություն
Մարջորի Բուլթոնը հրատարակել է բանաստեղծությունների ու պոեմների մի քանի ժողովածուներ, թատերական պիեսների «Կինը սահմանի մոտ» ժողովածուն և մի շարք արձակ ստեղծագործություններ։ Մարջորի Բուլթոնն իր բանաստեղծական մանրապատումների ու պոեմների նուրբ հումորի, հումանիստական որոշակի ուղղվածության շնորհիվ դարձել է էսպերանտոյով ստեղծագործող ամենատաղանդավոր բանաստեղծուհիներից մեկը։
Մարջորի Բուլթոնի բանաստեղծությունները տպագրվել են էսպերանտոյով հրատարակվող տարբեր պարբերականներում, իսկ 1955 թվականին լույս է տեսել նրա «Կոնտրալտո» բանաստեղծական ժողովածուն, որում ընդգրկված ստեղծագործությունները գրելիս բանաստեղծուհին ներշնչվել է մանկավարժի ու ճանապարհորդի իր հարուստ փորձից (նա մասնավորապես մասնակցել է էսպերանտական բազմաթիվ վեհաժողովների աշխատանքներին) ։
Մարջորի Բուլթոնի բանաստեղծությունների թեմատիկան ժամանակի ընթացքում դարձել է ավելի բազմազան։ Եթե նրա «Մասնիկներ» ժողովածուում հիմնականում արտացոլված են 20-րդ դարի մարդուն անհանգստացնող խնդիրները, ապա «Հարյուր ուրախ երգեր» ժողովածուն կազմված է կյանքի լուսավոր կողմերն արտացոլող ու նուրբ հումորով հյուսված բանաստեղծություններից։
Բանաստեղծուհու կողմից ամենաշատ օգտագործված բանաստեղծական ոտքը հնգավանկ յամբն է։ Իր բանաստեղծություններում նա շատ է օգտագործում նաև մոտավոր հանգեր՝ ստեղծելով այդպիսի հանգերի շարքեր՝ lumo - amo - komprenemo, mondo - grundo - legendo և այլն։
«Կինը սահմանի մոտ» գրքում ընդգրկված են մեկ գործողությունից բաղկացած պիեսներ, որոնք ունեն տարբեր բովանդակություն՝ քնարական, ողբերգական, դիդակտիկ, ֆանտաստիկ։ Հաջողություն է ունեցել Մարջորի Բուլթոնի «Լինել, թե չլինել» (Esti aŭ ne esti) դրաման, որում պատկերված են միջուկային զենքի գործադրմամբ մղված պատերազմի ողբերգական հետևանքները։ Դրաման բեմադրվել է Հունգարական էսպերանտո-թատրոնի կողմից։
1960 թվականին Մարջորի Բուլթոնն անգլերենով հրատարակել է «Զամենհոֆի կենսագրությունը», որում ներկայացված է էսպերանտոյի հիմնադրի կյանքին վերաբերող փաստաթղթեր, որոնք մինչ այդ անհայտ են եղել։ 1962 թվականին գիրքը լույս է տեսել էսպերանտո լեզվով։ Էսպերանտո-շարժման պատմաբաններն այդ գիրքը համարում են Լյուդվիկ Լազարուս Զամենհոֆի՝ գոյություն ունեցող կենսագրություններից լավագույնը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Էսպերանտիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կին կենսագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի կին գրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Լեոպոլդ VI (Ավստրիայի դուքս)
Լեոպոլդ VI Փառավոր (Leopold VI, ), 1198 թվականից Ավստրիայի դուքս, իսկ 1194 թվականից Շտիրիայի դուքս Բաբենբերգների տոհմից։
Կենսագրություն
1194 թվականին հոր մահից հետո նա ժառանգեց Շտիրիայի դքսությունը, բայց արդեն չորս տարի անց մահացավ նրա եղբայր Ֆրիդրիխ I-ը և Լեոպոլդ VI-ը բարձրացավ Ավստրիայի գահին։
Արտաքին քաղաքականության մեջ Լեոպոլդը շարունակում էր Բաբենբերգների տոհմից իր նախնիների ավանդույթները և Հոհենշտաուֆենների կայսրությունում գվելֆների դեմ պայքարը պահպանում էր։ Այդպիսով նա կարողացավ կանխել Հռոմի պապի հետ բաց պառակտումը, ինչը Լեոպոլդին թույլ տվեց կայսեր և Պապի բանակցությունների մեջ կատարել միջնորդի դեր կատարել։
Ավստրիայի դուքսի հեղինակությունը Գերմանիայում բարձրացրեց Լեոպոլդ VI-ի դուստր Մարգարիտայի և Ֆրիդրիխ II կայսեր որդի Հենրիխ Հոհենշտաուֆենի ամուսնությունը։ Բացի 1226 թվականին չեխերի անհաջող ներխուժումն Ավստրիա, Լեոպոլդ VI-ի կառավարման շրջանում իր պետությունը չէր մասնակցում ռազմական հակամարտությունների։
1216 թվականին Լեոպոլդ VI-ը Խաչակրաց հինգերորդ արշավանքի ժամանակ խաչակիրների բանակի կազմում մեկնեց Եգիպտոս և մասնակցեց Դամիետայի գրավմանը ։
Լեոպոլդի ժամանակ Ավստրիայի դքսության միջնադարյան ծաղկման շրջան էր. կայուն միջազգային դրության և Եվրոպայում Բաբենբերգների բարձր հեղինակության միջոցով երկիրը վերապրեց տնտեսական և մշակութային վերելք։
Անդրեյ Ղուկասյան
Անդրեյ Սերժիկի Ղուկասյան, հայ քաղաքական, պետական գործիչ, ատամնաբույժ, Հայաստանի Լոռու մարզպետ (2018 թվականի հոկտեմբերի 10-ից մինչև 2020 թվականի դեկտեմբերի 17-ը) ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1980 թվականի օգոստոսի 12-ին Վանաձորում։ 1987-1995 թվականներին հաճախել է Վանաձորի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցը։ 1995-1997 թվականներին սովորել է Վանաձորի Ս. Աբովյանի անվան թիվ 1 վարժարանում։ 1997-2002 թվականներին սովորել է Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարանի ստոմատոլոգիական ֆակուլտետում։ 2002-2004 թվականներին ՌԴ Վորոնեժի Ն. Ն. Բուրդենկոյի անվան պետական բժշկական ակադեմիայի օրթոդոնտիայի ամբիոնում անցել է օրդինատուրա և ստացել է ստոմատոլոգ-օրթոդոնտի որակավորում։
2004-2006 թվականներին ծառայել է ՀՀ ԶՈւ որպես բուժծառայության սպա։ 2006-2014 թվականներին աշխատել է Վան-Մեդ բժշկաստոմատոլոգիական կենտրոնում որպես բժիշկ-ստոմատոլոգ (օրթոդոնտ)։ 2009 թվականին անցել է վերապատրաստում ատամնային իմպլանտացիա մասնագիտությամբ և ստացել իմպլանտոլոգի որակավորում։ 2007, 2011, 2013 թվականներին Գերմանիայում անցել է վերապատրաստում ատամնային իմպլանտացիա մասնագիտությամբ։ 2014 թվականից մինչ օրս աշխատում է «Օպտիմում Դենտ» ստոմատոլոգիական կլինիկայում որպես հիմնադիր-տնօրեն և բժիշկ-ստոմատոլոգ (օրթոդոնտ, իմպլանտոլոգ) ։
Կուսակցական և քաղաքական գործունեություն
2007 թվականից անդամակցել է ՀՅԴ-ին, որը լքել է 2016 թվականին ։
Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցության անդամ է։
2017 թվականի Խորհրդարանական ընտրություններին ԵԼՔ դաշինքի կողմից առաջադրվել է որպես ԱԺ պատգամավորի թեկնածու Լոռու մարզն ընդգրկող թիվ 9 ընտրատարածքում՝ ստանալով 287 ձայն։
2018 թվականի դեկտեմբերի 9-ին մասնակցել է Հայաստան Հանրապետության Ազգային ժողովի արտահերթ ընտրություններին Լոռու մարզն ընդգրկող թիվ 9 ընտրատարածքում՝ ստանալով 4286 ձայն, ընրվել պատգամավոր, սակայն հրաժարվել մանդատից՝ պահպանելով Լոռու մարզպետի պաշտոնը։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է, ունի երեք երեխա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ‎ Կատեգորիա:Լոռու մարզպետներ Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ ատամնաբույժներ
Օրադուր (Շարանտի գավառ)
Օրադուր (Oradour), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում :
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 204 մարդ, բնակչության խտությունը` 14.17 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 14.40 կմ² տարածք:
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 380 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 80 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 33 կմ հյուսիս-արևմուտք:
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 121 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 83-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 38: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 68,6 %: 83 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 73 անձ (43 տղամարդ և 30 կին): Գործազուրկ են եղել 10 անձ (5 տղամարդ և 5 կին): 38 անաշխատունակներից 8-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 15-ը` թոշակառուներ, իսկ 15-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ավելինո (գավառ)
Ավելինո (Provincia di Avellino) գավառ Հարավային Իտալիայի Կամպանիա մարզում ։ Տարածաշրջանը բնութագրվում է բազմաթիվ փոքրիկ քաղաքներով և գյուղերով, որոնք սփռված են ամբողջ գավառով։ Միայն երկու քաղաք ունի 20,000-ից ավելի բնակչություն՝ Ավելինոն և Արիանո Իրպինոն մայրաքաղաքներով։
Աշխարհագրություն
Ավելինո գավառի մակերեսը կազմում է 1,735,78կմ², և ամբողջ բնակչությունը 427,310 բնակիչ 2012 թ.-ին։ Գավառում կա 119 կոմունա ։
Այն ներքին գավառ է՝ առանց ելքի դեպի ծով։
Պատմություն
Գավառը իր հին անվանումը ստացել է «գայլ» տերմինից, կենդանի, որը մինչ օրս ապրում է տարածաշրջանում, չնայած թվաքանակի զգալի նվազմանը։
Ժամանակաից գավառը ստեղծվել է 1860 թ.-ին՝ Իտալիայի միավորումից հետո։
Տեսարժան վայրեր
Զբոսաշրջային վայրերն են՝ Լակենո դահուկային կուրորտը, Ավելլայի և Միրաբելլա Էկլանոյի հնագիտական վայրերը, Լանկելոտի ամրոցը Լաուրոյում, Ջեզուալդոյի միջնադարյան քաղաքը, Ավելինոյի Ազգային պատկերասրահը, որտեղ գտնվում են կռճիկակմախք ձկների ամենամեծ հավաքածուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի գավառներ
Լակեդեմոն (դիցաբանություն)
Լակեդեմոն, եղել է Լակոնիայի առասպելական արքան , Զևսի և պլեադ Տայգետայի որդին։ Լակեդեմոնը և Սպարտան՝ Եվրոտասի դուստրը, Ամուկլասի և Ագիսի ապագա թագուհի և Սպարտայի արքայադուստր Էվրիդիկեի ծնողներն էին ։ Ավելի վաղ առասպելաբանության մեջ Տայգետան նույնացվել է Արտեմիսի հետ ։
Եվրոտասը Լակեդեմոնին է կտակել թագավորությունը, որը հետագայում նահանգը անվանել է իր կնոջ՝ Սպարտայի պատվին, որը նաև նրա զարմուհին էր ։
Ըստ Պսևդո-Պլուտարքոսի տեղեկությունների ՝ Տայգետան Լակեդեմոնի կինն էր, իսկ նրանց որդու անունը Հիմերոս էր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանության կերպարներ Կատեգորիա:Զևսի զավակներ Կատեգորիա:Դիցաբանական կերպարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լակոնիայի արքաներ Կատեգորիա:Սպարտայի արքաներ
Կորսի (Էնայի գավառ)
Կորսի (Corcy), Ֆրանսիայում գտնվող համայնք, մտնում է Պիկարդիա երկրամասի կազմի մեջ։ Համայնքի գավառն է համարվում է Էնան։ Մտնում է Վիլե Կոտրե կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանն է համարվում Սուասոնը։
Համայնքի INSEE ծածկագիրն է 02216։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով կազմել է 310 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին 224 մարդկանցից (15—64 տարեկան) 177-ը եղել են առավել ակտիվ տնտեսվարողներ, 47-ը եղել են համեմատաբար ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 79,0 %, 1999 թվականին կազմել է 71,2 %)։ 177 ակտիվ մարդկանցից 153-ը աշխատել են տարբեր ձեռնարկություններում (82 տղամարդ և 71 կին), անաշխատունակների թիվը կազմում է 24 (13 տղամարդ և 11 կին)։ 47 ոչ ակտիվ մարդկանցից 15-ը եղել են կամ աշակերտ կամ էլ ուսանող, 18-ը եղել են թոշակառու, 14-ը եղել են ոչ ակտիվ այլ պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Սեմյոն Սլեպակով
Սեմյոն Սերգեևիչ Սլեպակով (ռուս.՝ Семён Серге́евич Слепако́в, օգոստոսի 23, 1979, Պյատիգորսկ, Ռուսաստան), ռուս պրոդյուսեր, սցենարիստ, կոմիկ, երաժիշտ, երգերի հեղինակ և կատարող։ Նախկինում՝ ՈւՀԱ-ի մասնակից, «Պյատիգորսկի հավաքական» թիմի ավագ։ Ռուսաստանի հրեական կոնգրեսի հասարակական խորհրդի անդամ ։
Սկավառակագրություն
2005 թվականին Սեմյոն Սլեպակովը ձայնագրել է իր առաջին երաժշտական ալբոմը։ 2010 թվականից, որպես անհատ ներկայացնում է իր երաժշտական համարները «Comedy Club»-ում։ 2012 թվականին ձայնագրել է իր երկրորդ երաժշտական ալբոմը։
Անձնական կյանք
2012 թվականի սեպտեմբերի 12-ից ամուսնացած է Կարինեի հետ (մասնագիտությամբ՝ իրավաբան) ։ Ամուսնական արարողությունը կատարվել է Իտալիայում։
Սեմյոն Սլեպակովի պապիկի եղբայրը ԽՍՀՄ հայտնի դրամատուրգ և սցենարիստ Յակով Արոնովիչ Կոստյուկովսկին է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ռուս երաժիշտներ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:Ռուս կիթառահարներ Կատեգորիա:Ռուս հումորիստներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Ֆիլիպ Ֆորտունատով
Ֆիլիպ Ֆորտունատով (Фили́пп Фёдорович Фортуна́тов; ), ռուս լեզվաբան, հնդեվրոպաբան, սլավոնագետ, հնագրագետ, հնչյունաբանության և շեշտաբանության մասնագետ։ Մոսկվայի համալսարանի դոկտոր պրոֆեսոր (1884–1902), Պետերբուրգի ԳԱ ակադեմիկոս (1898), Մոսկվայի լեզվաբանական դպրոցի հիմնադիրը։
Զբաղվել է հին սլավոներեն գրչության ու գրավոր հուշարձանների ուսումնասիրությամբ և հրատարակությամբ, վարել հունարենի, հայերենի, գոթերենի, լիտվերենի դասընթացներ։ Աշխատությունների զգալի մասը նվիրված է հնդեվրոպական լեզուների հնչյունաբանությանը։
Ունի հետաքրքիր դիտողություններ հայերենի հոլովական վերջավորությունների և բայական որոշ ձևերի ծագման մասին։ Ֆորտունատովի հետազոտական սկզբունքները և հնդեվրոպաբանական աշխատությունները նպաստել են հայերենի համեմատական քերականության որոշ հարցերի լուծմանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս լեզվաբաններ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Ռուս բանասերներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի իսկական անդամներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ռուս գրականագետներ
Կոլեդիմաչինե
Կոլեդիմաչինե  (Colledimacine), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Կիետիի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 227 մարդ։ Խտությունը՝ 25 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս 66010։ Հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0872։
Սուրբ Մարիանը հարգվում է որպես կոմունայի հովանավոր։ Տոնակատարությունը օգոստոսի 11-ին է։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Արամ Քոչարյան (կոմպոզիտոր)
Արամ Կարապետի Քոչարյան (, Երևան), հայ կոմպոզիտոր, երաժշտագետ։ Արվեստագիտության թեկնածու (1965)։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1960)։
Կենսագրություն
Արամ Քոչարյանը ծնվել է Վաղարշապատում, 1903 թվականին։ 1929 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Գլազունովի անվան երաժշտական տեխնիկումի կոմպոզիցիայի բաժինը և 1928-1931 թվականներին դասավանդել այդ տեխնիկումում։ 1929-1931 թվականներին սովորել է Մոսկվայի կոնսերվատորիայում։ 1945 թվականին էքստերն կարգով ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան։ 1934 թվականին Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում հիմնադրել է Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտագիտահետազոտական կաբինետ և հայ երաժշտության պատմության ամբիոն։ 1934-1949 թվականներին դասավանդել է Երևանի կոնսերվատորիայում։ 1936 թվականին գլխավորել է Շամշադինի երաժշտագիտական արշավախումբը։ 1934-1942 թվականներին եղել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի պատմության և երաժշտագիտության բաժնի ավագ գիտաշխատող, 1942-1948 թվականներին՝ գիտական քարտուղար, 1960 թվականից՝ ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի պատմության ավագ գիտաշխատող։
Հեղինակ է հայ երաժշտությանը վերաբերող մի շարք աշխատությունների, կատարել է թարգմանություններ, ձայնագրել աշուղական սիրավեպեր, ժողովրդական և գուսանական երգեր (շուրջ 2000 նմուշ)։
Երաժշտագիտական աշխատանքներից են՝
Հեղինակել է «Տերն ու ծառան» օպերան (ըստ Հովհաննես Թումանյանի, 1970), «Կանտատ խաղաղության, բարեկամության և աշխատանքի» (1955), երգեր, խմբերգեր, գործիքային երկեր, կատարել ժողովրդական և գուսանական երգերի մշակումներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1903 ծնունդներ Կատեգորիա:1977 մահեր Կատեգորիա:Հայ երաժշտագետներ Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Արվեստագիտության թեկնածուներ Կատեգորիա:Մոսկվայի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ
Օրիվալ (Շարանտի գավառ)
Օրիվալ (Orival), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում :
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 155 մարդ, բնակչության խտությունը` 28.55 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.43 կմ² տարածք:
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 440 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 150 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 45 կմ հարավ:
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 94 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 66-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 28: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,2 %: 66 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 61 անձ (30 տղամարդ և 31 կին): Գործազուրկ են եղել 5 անձ (1 տղամարդ և 4 կին): 28 անաշխատունակներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 16-ը` թոշակառուներ, իսկ 8-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ավստրիայի Առաջին Հանրապետություն
Ավստրիայի Առաջին Հանրապետություն  (Die Erste Republik Österreich), ժողովրդավարական պետություն, որը գոյություն է ունեցել 1918 թվականից 1938 թվականներին Ավստրիայի տարածքում ։
Ավստրիական հեղափոխություն
1918 թվականի նոյեմբերի 11-ին Ավստրիայի կայսեր և Հունգարիայի թագավոր Կառլ I-ը հայտարարեց Ավստրիայի նկատմամբ իր իշխանության դադարեցման մասին, իսկ նույն թվականի նոյեմբերի 12-ին Ավստրիայի Ռեյսխսրատը վերացրեց միապետությունը և Լորդերի պալատը, Ավստրիայի կայսրությունը հռչակեց Գերմանական Ավստրիայի Հանրապետություն և Գերմանիայի կայսրության մաս, ինչը ավտոմատ կերպով հիմք հանդիսացավ ավստրո-հունգարական միության համաձայնագրի չեղարկման և Ավստրո-Հունգարիայի լուծարման։ Նույն օրը Ռեյխսրատը ընդունեց «Պետական կարգի և Գերմանական Ավստրիայի կառավարման ձևի մասին օրենք» (Gesetz über die Staats- und Regierungsform von Deutschösterreich), համաձայն որի՝ սահմանադրության ընդունման համար նշանակվեցին Սահմանադրական ազգային ժողովի ընտրություններ (Konstituierende Nationalversammlung) : Մինչև նոր ժողովի կազմավորումը որոշվեց ժամանակավոր օրենսդիր մարմին դարձավ Ժամանակավոր ազգային ժողովը (Provisorische Nationalversammlung), որի կազմում ընդգրկվեցին 1911 թվականի Ռեյխսրատի բոլոր պատգամավորները, որոնք ընտրվել էին Ավստրիայի գերմանական մասից։ Գործադիր մարմնի պարտականություններըդրվեցին Պետական խորհրդի վրա (Staatsrat) ստաս-կանցլերի գլխավորությամբ։ Այդ պաշտոնը զբաղեցրեց սոցիալ-դեմոկրատ Կառլ Ռենները։
Ազգային սահմանադրական ժողով
1919 թվականի փետրվարի 16-ին տեղի ունեցան Ազգային սահմանադրական ժողովի ընտրություններ, որոնցում առաջին տեղը զբաղեցրեց Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունը։ Երկրորդ տեղը փոքր առավելությամբ զբաղեցրեց Քրիստոնեա-սոցիալական կուսակցությունը։ Մարտի 14-ին Ազգային սահմանադրական ժողովը ժողովրդի ներկայացուցչության մասին օրենք և պետականկառավարման մասին օրենք, որի համաձայն օրենսդիր մարմին է դառնում Ազգային սահմանադրական ժողովը, իսկ գործադիր մարմին՝ Պետական կառավարությունը (Staatsregierung):
Սեն Ժերմենի հաշտության պայմանագիր
1919 թվականի սեպտեմբերի 10-ին կնքվեց Սեն Ժերմենի հաշտության պայմանագիրը, որով Ավստրիային արգելվեց միավորվել Գերմանիայի հետ, այն ճանաչեց Չեխոսլովակիայի, Հունգարիայի անկախությունը։ Հարավային Շտիրիան, Սլավոնիան, Դալմաաթիան և Խորվաթիան հանձնվեցին Հարավսլավիային, Տրանսիլվանիան և Բուկովինան՝ Ռումինիային։ Ավստրիային հանձնվեց Բուրգելանդը առանց Շոպրոնի։ 1919 թվականի հոկտեմբերի 21-ին այդ համաձայնագիրը վավերացվեց Ազգային սահմանադրական ժողովի կողմից՝ փոխելով երկրի անվանումը «Ավստրիայի Հանրապետության»։ 1920 թվականի հոկտեմբերի 20-ին հարավ-արևելյան Կարինթիայում անցկացվեց հանրաքվե, որի արդյունքների համաձայն այդ տարածքը մնաց Ավստրիայի կազմում ։
1920 թվականի սահմանադրություն
1920 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Ազգային սահմանադրական ժողովն ընդունեց Դաշնային սահմանադրության մասին օրենք, որով հռչակվում էր Ավստրիան որպես ժողովրդավարական խորհրդարանական հանրապետություն։
Ավստրիայի Առաջին Հանրապետություն
1920 թվականից հետո կառավարությունում առաջատար ուժ դարձավ Քրիստոնեական սոցիալական կուսակցությունը, որը սերտ կապեր ուներ Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցու հետ։ Կուսակցության առաջնորդ Իգնաց Զեյպելը, ով զբաղեցրեց կանցլերի պաշտոնը, իր բոլոր ուժերը ուղղեց առաջատար արդյունաբերողների և եկեղեցու միջև քաղաքական դաշինքի կնքմանը։ Չնայած իշխանությունը երկար ժամանակ գտնվում էր մեկ կուսակցության ձեռքում՝ Ավստրիայի քաղաքական դաշտում այն կայունություն չապահովեց։ Ձախակողմյան Հանրապետական շուցբունդ (Republikanischer Schutzbund) և աջակողմյան Հայրենիքի պաշտպանության միություն (Heimwehr) քաղաքական ռազմականացված խմբավորումների միջև տեղի էին ունենում բախումներ։ 1927 թվականին ձախերի իրականացրեցին մասսայական բողոքի գործողություններ, որոնց պատճառ էր հանդիսացել դատարանի կողմից աջակողմյան ծայրահեղականների արդարացումը, ովքեր մեզադրվում էին տղամարդու և երեխայի սպանության մեջ։ Ձախերի այդ մասսայական բողոքի ցույցերը պատմության մեջ մնացին որպես Հուլիսյան ապստամբություն (1927)։ Ապստամբությունը հաջողվեց ճնշել միայն ոստիկանության ծայրահեղ գործողությունների միջոցով, որոնց հետևանքով սպանվեցին բազմաթիվ ցուցարարներ։ Այնուամենայնիվ, չնայած իրականացված կառավարական բոլոր հնարավոր միջոցների, հակամարտության խորացումը հնարավոր եղավ դադարեցնել միայն 1930-ական թվականներին, երբ կանցլեր ընտրվեց Էնգելբերտ Դոլֆուս։
Ավստրոֆաշիզմ
1933 թվականի մայիսի 20-ին ստեղծվում է Հայրենասիրական ճակատը, իսկ քրիստենական սոցիալական կուսակցությունը գրեթե դադարում է գոյություն ունենալ։ 1934 թվականի մայիսի 1-ին Դաշնային ժողովը ընդունում է «Մայիսյան սահմանադրությունը»։ 1934 թվականի փետրվարի 16-ին արգելվում է կոմունիստական կուսակցությունը։ Երկրում փաստացի հաստատվում է միակուսակցական համակարգ։ Այդ իրադարձությունները մեծ իրարանցում առաջացրեցին Իտալիայում Բենիտո Մուսոլինիի գլխավորությամբ։ Դուչեն կասկածում էր Գերմանիային Դոլֆուսի սպանության կազմակերպման մեջ և խոստացավ գերմանական ներխուժման դեպքում ավստրիական ֆաշիստական կառավարությանը ցուցաբերել ռազմական օգնություն։ Մուսոլինիին հիմնականում անհանգստանում էր Գերմանիայի նացիստների կողմից իտալական Տիրոլի նկատմամբ հավակնությունները։ Իտալական Տիրոլի բնակչությունը հիմնականում էթնիկ գերմանացիներ էին։ Իտալիայի կողմից աջակցության շնորհիվ ավստրիական պետությունը խուսափեց Գերմանիայի կողմից բռնի կերպով միացումից դեռևս 1934 թվականին։ Ավստրիայի հաջորդ կանցլեր դարձավ Կուրտ Շուշնիգը։ Նա շարունակեց Դոլֆուսի նացիստների ճնշման քաղաքականությունը, իսկ 1936 թվականին արգելեց մեկ այլ արմատական կազմակերպության ՝ Ներքին դիմադրության գործունեությունը ։
Վարչատարածքային բաժանում
Ավստրիայի Առաջին Հանրապետությունը վարչատարածքային առումով բաժանվում էր հետևյալ նահանգների (հողերի)՝
Նահանգներն (հողերը) իրենց հերթին բաժանվում էին շրջանների (bezirk) և կանոնադրական քաղաքների (statuarstadt): Այդ քաղաքներն էին Վիեննան, Գրացը, Կլագենֆուրտը, Ինսբրուքը, Լինցը, Զալցբուրգը, Այզենշտադը, Ռուստը, Սանկտ Պյոլտենը, Շտեիրը, Ֆիլախը, Վայդհոֆենը, Վիներ Նոյշթադը։ Շրջանները բաժանվում էին քաղաքային համայնքների (stadtgemeinde), առևտրային համայնքների (marktgemeinde) ևգյուղական համայնքների (landgemeinde): Կանոնադրական քաղաքներն իրենց հերթթին բաժանվում էին քաղաքային շրջանների (stadtbezirk):
Նահանգների ներկայացուցչական մարմինը հողային սեյմն էր (landtag), որն ընտրվում էր համամասնական կարգով բնակիչների ընտրությամբ, գործադիր մարմինը (landesregierung), որը կազմված էր հողային կապիտանից ու հողային խորհրդականներից և ընտրվում էր նահանգային սեմի կողմից։ Շրջանները ղեկավարվում էին շրջանային կապիտանների կողմից (bezirkshauptmann), որոնք նշանակվում էին հողային կապիտանի կողմից։ Քաղաքային համայնքի և կանոնադրական քաղաքի ներկայացուցչական մարմինը (gemeinderat) ընտրվում էր բնակչության կողմից համամասնական ընտրակարգով։ Կանոնադրական քաղաքի գործադիր մարմինը քաղաքային սենատն էր (stadtsenat), քաղաքային համայնքի գործադիր մարմինը քաղաքային ժողովն էր (stadtrat), որը նշանակվում էէր համայնքային ժողովի կողմից։
Պետական կարգ
Պետության օրենսդիր մարմինը Դաշնային ժողովն էր (Bundesversammung), որը կազմված էր նահանգային սեյմի կողմից ընտրվող Դաշնային խորհրդից (Bundesrat) և Ազգային խորհուրդից (Nationalrat), որն ընտրվում էր բնակչության կողմից համամասնական ընտրակարգով չորս տարի ժամկետով։ Պետության ղեկավարը Դաշնային նախագահն էր (Bundespraesident), ով ընտրվում էր ժողովրդի կողմից։ Հանդիսանում էր երկրի զինված ուժերի գերագույն հրամանատարը, որոշում էր երկրի ներքին քաղաքականությունը և կատարում էր ներկայացուցչական գործառույթներ։ Գործադիր մարմինը Դաշնային կառավարությունն էր (Bundesregierung), որը բաղկացած էր դաշնային կանցլրեից (Bundeskanzler) և դաշնային նախարարներից (bundesminister): Այն նշանակվում էր դաշնային նախագահի կողմից և պատասխանատվություն էր կրում Ազգային ժողովի առջև ։ Սահմանադրության վերահսկումը տրված էր Սահմանադրական դատարանին (Verfassungsgerichtshof):
Իրավական համակարգ
Երկրի դատական բարձրագույն մարմինը Սահմանադրական դատարանն է եղել։ Գործել են Վերաքննիչ դատարան, Վերին նահանգային դատարաններ՝
Առաջին աստիճանի դատարաններն էին նահանգային դատարանները (landgericht): Դատական համակարգի ստորին մարմիններն են հանդիսացել շրջանային դատարանները (bezirksgericht), որոնք նշանակվում էին դաշնային նախագահի կողմից։
Տնտեսություն
Երկրի դրամական արժույթն էր շիլլինգը, անվանական ցածր աժրեք ունեցող մետաղադրմները՝ գրոշ։ Դրամի թողարկումը կատարում էր Ավստրիայի ազգային բանկը (Österreichische Nationalbank):
Փոստային և հեռախոսային ծառայությունները մատուցում էր «Post- und Telegraphenverwaltung» ընկերությունը։
Երկաթուղին սպասարկում էր «Ավստրիական դաշնային երկաութղիներ» (Österreichische Bundesbahnen) ընկերությունը։
Տրամվայի ցանցեր էին գործում Վիեննայում, Սանկտ Պյոլտենում, Զալցբուրգում, Լինցում, Կլագենֆուրտում, Ինսբրուքում, Գրացում, Գմունդենում, Բադենում, Ունտերածում և Իբսում։
Զանգվածային լրատվական միջոցներ
Երկրի խոշորագույն տեղեկատվական գործակալությունն էր Ավստրիայի մամլո գործակալությունը (Austria Presse Agentur):
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նախկին հանրապետություններ Կատեգորիա:Ավստրո-Հունգարիայի պատմություն Կատեգորիա:Ավստրիայի պատմություն Կատեգորիա:1919 հիմնադրումներ Կատեգորիա:20-րդ դարն Ավստրիայում Կատեգորիա:1919 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Գերբնական (9-րդ եթերաշրջան)
Ամերիկական «Գերբնական» միստիկ հեռուստասերիալի իններորդ եթերաշրջանն ստեղծվել է Էրիկ Կրիպեի կողմից։ Պրեմիերան տեղի է ունեցել The CW հեռուստաալիքով 2010 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, իսկ վերջին սերիան թողարկվել է 2011 թվականի մայիսի 20-ին։ Կազմված է 22 սերիաներից։
Սերիալը պատմում է երկու եղբայրների՝ գերբնական արարածների որսորդների մասին, ովքեր ճամփորդում են ԱՄՆ-ում սև գույնի 1967 թվականի Chevrolet Impala-ով՝ հետազոտելով գերբնական երևույթները, որոնցից շատերը քաղաքների լեգենդների մասին են, ինչպես նաև պայքարում են չար արարածների դեմ։
Սյուժե
Փորձություններից հետո Սեմը Կոմայի մեջ ընկավ։ Դինը փորձում էր անել ամեն ինչ, որպեսզի փրկի նրան, սակայն երբ հասկացավ, որ ամեն ինչ շատ բարդ է, բոլոր հրեշտակներին օգնության կանչեց, և հայտարարեց, որ Սեմը մահանում է, և որ ինքը Դին Վինչեստերն է, և որ պատրաստ է ընդունել ցանկացած հրեշտակի օգնություն։ Արդյունքում մրա մոտ մի հրեշտակ եկավ, և ներկայացավ որպես Իեզեկիիլ։ Սեմին զննելուց հետ նա հայտարարեց, որ շատ թույլ է, և կարող է Սեմին բուժել միայն նրա ներսից։ Հրեշտակը խաբկանքով մտավ Սեմի մեջ, և ջնջեց նրա հիշողությունները այն ամենի մասին ինչը տեղի էր ունեցել։ Այդ ժամանակ Կաստիելը, զրկված շնորհից, երկրի վրա է ընկնում։ Գարեթը` որսորդ և Դինի նախկին օգնականը, մարդագայլ է դառնում։ Կաստիելը կրկին հրեշտակ է դառնում, վերցնելով մեկ այլ հրեշտակի պարգևը։ Սեմի վիճակը ավելի լավանում, սակայն հետո պարզվում է, որ Սեմի մեջ ոչ թե հրեշտակ Իեզակիիլն է, այլ հրեշտակ Գադրիելը, ում պատճառով Լյուցիֆերը մտել էր Դրախտ, և այդ պատճառով բանտարկվել էր 700 տարով։ Դինը կնիքի օգնությամբ փորձում է խոսել Սեմի հետ, սակայն հրեշտակը կարողացավ փոխել կնիքը, և փախավ, սպանելով առաքյալ Կևինին, Մետատրոնի պատվերով։ Կռոուլին, Դինը և Կաստիելը, դուրս են հանում Սեմի մարմնից Գադրիելին, և այդ պատճառով նա վերադառնում է իր նախկին մամինը։
Սեմը և Դինը կրկին հանդիպում են հոգիների աճպարարների, և սկսում են որսորդությունը։ Կռոուլին սկսում է համագործակցել Դինի հետ, որպեսզի գտնի առաջին շեղբը և սպանի դժողքի ասպետ Աբադդոնին։ Նրանք գտնում են Կայենին, և վերջինս նրան է փոխանցում է իր Նշանը, ասելով, որ առանց նշանի շեղբ ոչ-մի հատկություն չունի։ Դինը սպանում է Աբադդոնին և հասկանում է, որ անընդհատ ցանկանում է սպանություն կատարել։ Կաստիելը հրեշտակների առաջնորդն է դառնում։ Հրեշտակները ասում են Կաստիելին, որ նա սպանի Դինին այն պատճառով, որ նա սպանել է Տեսսային, սակայն նա հրաժարվում է։ Արդյունքում Կաստիելի խումբը միանում է Մետատրոնին։ Գադրիելը անցնում է Վինչեստերների և ԿԱստիելի կողմը։
Վերջին սերիայում Դինը պարտվում է Մետատրոնին, ով իրեն Մեսիայի տեղն էր դրել, և իրեն Մարֆ էր անվանում։ Կաստիելը Երկինք է ընկնում և ջարդում է հրեշտակների կնիքը։ Այդ ժամանակ Մետատրոնը Դինին խփում է հրեշտակների շեղբով, վերջինս մահանում է։ Ինքը Մետատրոնը, վերադառնում է Դրախտ, որտեղ Կաստիելը և հրեշտակները բռնում են նրան, և փակում են երկնային բանտում։ Սեմը Դինի մարմինը բունկեր է բերում, իսկ ինքը իջնում է ներքև, որտեղ փորձում է կանչել Կռոուլիին։ Այդ ժամանակ Կռոուլին Դինի մարնի մոտ էր։ Նա պատմում է, որ Կաինը չէր կարող դիմանալ նշանի ուժին, և այդ պատճառով ցանկանում էր ինքնասպան լինել։ Սակայն նշանը չէր թողնում նրան, Կաինը հարություն է առել և հանդես եկել որպես Ասպետ-Դեմոն։ Սերիայի վերջում Դինը բացում է աչքերը, իսկ դիտորթը դրանց մեջ Խավարին է տեսնում, նա դեմոն էր դարձել։
Արտաքին հղումներ
http://www.cwtv.com/shows/supernatural
Կատեգորիա:«Գերբնական» հեռուստասերիալի եթերաշրջաններ Կատեգորիա:Գերբնական
Նոքալաքևի
Նոքալաքևի (ნოქალაქევი, բառացի՝ վայր, որտեղ եղել է քաղաք, ἀρχαῖος πόλις — հին քաղաք), քաղաք-ամրոց արևմտյան Վրաստանում՝ Սենակիի մունիցիպալիտետում։ Եղել է Լազիկեի մայրաքաղաքը։ Այս վայրում է գտնվել Այա լեգենդար քաղաքը, ուր, ըստ ավանդության, եկել են արգոնավորդները։
Պատմություն
Նոքալաքևիի տեղում հնում տեղակայված է եղել վրացական քաղաք։ Վրացի հեղինակները այն կոչել են Արքեոպոլիս, սակայն ավելի հին վրացական ժամանակագրություններում այն հայտնի է Ցիխե Գոջի անվամբ։
Պատմական ժամանակագրության համաձայն՝ քաղաքը հիմնադրվել է Լազիկեի էրիսթավի Քուջիի կողմից մ.թ. III դարում։ Ցիխե Գոջին Լազիկեի մայրաքաղաքն է եղել IV—VIII դարերում։ Բյուզանդիայի ու Սասանյան Պարսկաստանի միջև մղվող Լազիկեի պատերազմի հիմնական գործողությունները տեղի են ունեցել հենց մայրաքաղաքի շրջակայքում։ Պատերազմի ժամանակ քաղաքը դիմակայել է երկու պաշարման, սակայն երրորդի ժամանակ գրավվել է պարսիկների կողմից (554 թվական)։ Լազիկեի ու բյուզանդական միացյալ զորքերը շուտով վերագրավում են քաղաքը։
697 թվականին քաղաքում տեղակայվում են Լազիկեում արաբական հիմնական կայազորները։ 737/738 թվականին քաղաք է ներխուժում արաբ զորավար Մարվան IIը և ավերում այն։ Այդ ժամանակ քաղաքի բնակչության մեծ մասը կոտորվում է կամ ստիպված է լինում փախչել դեպի հյուսիս՝ Ինգուրի գետի ափամերձ տարածքները։ Արաբական տիրապետության շրջանում քաղաքը կարճ ժամանակում կորցրեց իր նախկին նշանակությունն ու վերածվեց փոքրիկ գյուղի։ Նոքալաքևին նորից սկսեց զարգանալ XVI—XVIII դարերում, երբ քաղաքը դարձավ Օդիշիի տիրակալների նստավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հնագիտական վայրեր Վրաստանում Կատեգորիա:Լազիկե Կատեգորիա:Հելլենիստական Վրաստան Կատեգորիա:Վրացական բերդեր Կատեգորիա:Սամեգրելո և Զեմո-Սվանեթի մարզի շենքեր և կառույցներ
Եվրոպայի միգրացիոն ճգնաժամ
Եվրոպայի միգրացիոն ճգնաժամը  ձևավորվել է Մերձավոր Արևելքի (Սիրիա, Իրաք), Աֆրիկայի (Գամբիա, Էրիթրեա, Նիգերիա, Սոմալի, Սուդան), Հարավային և Կենտրոնական Ասիայի (Աֆղանստան, Պակիստան, Բանգլադեշ) և Արևմտյան Բալկանների (Ալբանիա, Կոսովո) տարածքներից Միջերկրական ծովով կամ Հարավ-արևելյան Եվրոպայով Եվրամիության տարածք անցած և ապաստան խնդրած փախստականների և ներգաղթյալներիի թվի աճի արդյունքում։ Ըստ ՄԱԿ-ի փախստականների հարցերով գերագույն հանձնակատարի, 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսի դրությամբ, տարեսկզբից շուրջ կես միլիոն գաղթական եվրոպական երկրներ փորձել են հասնել Միջերկրականի ծովով, որոնց 74%-ը կազմում են սիրիացիները (54%), աֆղանները (13%) և Էրիթրեացիները (7%)։ Ներգաղթյալների մեծամասնությունը (69%) կազմում են տղամարդիկ ։ «Եվրոպայի միգրացիոն ճգնաժամ» (European migrant crisis) արտահայտությունն առավել լայն օգտագործում է ստանում 2015 թվականի ապրիլին, երբ Միջերկրական ծովի ջրերում շուրջ երկու հազար գաղթական տեղափոխող հինգ նավ է սուզվում՝ դառնալով ավելի քան 1600 մարդու մահվան պատճառ ։
Համաձայն Եվրոստատի տվյալների՝ 2014 թվականին, ԵՄ անդամ պետություններին որպես փախստական գրանցվելու և ապաստան ստանալու դիմում է ներկայացրել շուրջ 626 000 մարդ, ինչը զիջում է միայն 1992 թվականին ստացված 672 000 դիմումներին ։ Նույն տարի հաստատվում է ավելի քան 185 000 ապաստան հայցողի հայտ ։ ԵՄ-ում ապաստանման հայց ստացած, այնուհետև հավանություն տված երկրների 2/3-ը պատկանում էր Գերմանիային, Շվեդիային, Իտալիային և Ֆրանսիային։ 2015 թվականի առաջին կեսին ԵՄ երկրները ստանում են 395 000 նոր դիմում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2015 Կատեգորիա:Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմ
Վիսագինաս
Աշխարհագրություն
Քաղաքը տեղակայված է Լիտվայի սահմանին մոտ՝ Վիլնյուսից 152 կմ դեպի հյուսիս-արևելք ։ Այն գտնվում է Ուտենայի նահանգի արևելքում՝ Վիսագինաս լճի ափին։ Տեղակայված է սոճիների անտառում։ Քաղաքի շրջակայքում շատ են լճերը։ Քաղաքը Լիտվայի ու Բելառուսի սահմանից հեռու է մոտ 10 կմ։
Պատմություն
Քաղաքի կառուցումն սկսվել է 1975 թվականին։ Այն հիմնադրվել է որպես Իգնալինայի ատոմակայանին կից բնակավայր։ Օգոստոսի 10-ը հայտարարվել է Քաղաքի օր։
Մինչ 1992 թվականը քաղաքը կոչվել է Սնեչկուս (Sniečkus) ի պատիվ Անաստաս Սնեչկուսի, ով 1940—1974 թվականներին եղել է Լիտվայի Կոմունիստական կուսակցության առաջին քարտուղար։
Վիսագինասը հենց սկզբից կառուցվել է որպես ժամանակակից քաղաք. այնտեղ շատ են բազմահարկ շենքերը, լավ նախագծված են ճանապարհային հանգույցները, կոմունիկատիվ համակարգերը, հասարակական կազմակերպությունները՝ դպրոցները, բուժարանները, այգիները, մշակութային-վարչական շինությունները։ Քաղաքի ճարտարապետական նախագիծն ու կառույցների մեծ մասն ստեղծել է լենինգրադցի ճարտարապետ Յուրի Վասիլևիչ Վույման։
2009 թվականի դեկտեմբերի 31-ին ատոմակայանի աշխատանքը դադարեցվել է և այն փակվել է ։ Սակայն նախագիծ կա Վիսագինասի շրջակայքոմ նոր ատոմակայան կառուցել Լիտվայի, Լատվիայի, Էստոնիայի ու ճապոնական Hitachi ընկերության համագործակցությամբ 2021 թվականին ։
1991 թվականին Վիսագինասում սկսել է գործել ուղղափառական Հովհաննես Մկրտչի ծննդյան եկեղեցին։
1998 թվականին կառուցվել է Սուրբ Պողոսի կաթոլիկական եկեղեցին։
Բնակչության ազգային կազմը
Վիսագինաս Լիտվայի միակ քաղաքն է, որտեղ գերակշռում է ռուս ու ռուսալեզու բնակչությունը։ Քաղաքի բնակչության ազգային կազմն է.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիտվայի քաղաքներ Կատեգորիա:1975 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բեոմոնտ պալատ
Բեոմոնտ պալատը գտնվում է Օքսֆորդի հյուսիսում։ Այն կառուցվել է Հենրի Առաջինի կողմից մոտ 1130 թվականին և ծառայում էր որպես թագավորական պալատ, քանի որ այն հարմար էր և մոտ արքայական որսորդական տանը` Վուդստոկին (այժմյան Բլենիմյան պալատի պուրակի մի մասը)։ Դրա մասին առաջին արձանագրությունը կարելի է տեսնել Օքսֆորդի Բեոմոնտ փողոցում։ Այն տեղադրված էր փողոցի հյուսիսային մասում գտնվող սյան վրա՝ Ուոլտոն փողոցի մոտ, իսկ քարի վրա հետևյալ արձանագրությունը․ «Այս տարածքում է գտնվել թագավորական տունը, որը հետագայում հայտնի կդառնա որպես Բեոմոնյան պալատ։ Այստեղ է ծնվել Ռիչարդ առաջին թագավորը 1157 թվականին և Ջոն թագավորը 1167 թվականին»։ «Թագավորական տունը» նույն ինքը պալատն էր իր շրջակայքով։ 1133 թվականին Հենրի Առաջինը Նովա Աուլայում՝ Բեոմոնտի իր «նոր սրահում» մեծ շուքով նշեց Զատիկը և իր թոռան՝ Հենրի երկրորդի ծնունդը։ Էդուարդ Առաջինը վերջին թագավորն էր, ով ապրել է Բեոմոնտ պալատում, իսկ 1275 թվականին նա տվեց այն իտալացի փաստաբան Ֆրանչեսկո Ասորսիին, ով այնտեղ դիվանագիտական առաքելություններ էր իրականացնում ։ Երբ Էդուրադ Երկրորդը պարտություն կրեց Բանդոկբորնի ճակատամարտում, ասում են, որ կանչել է Մարիամ Աստվածածնին և խոստացել է վերակառուցել Կարմելիտների (Սպիտակ փեշեր) վանքը, եթե կարողանա ապահով փախչել ։ Իր խոստումը կատարելով, 1318 թվականին նա վերականգնել է Բոմանոնյան պալատը՝ վերանվանելով Կարմելիտների անունով։ 1318 թվականին Ջոն Դեյրասը կռիվ սկսեց պալատի համար, նա ինքնակոչ էր, ով պնդում էր, որ ինքը Անգլիայի օրինական թագավորն է և պալատը իր սեփականությունն է ։ Ի վերջո Ջոն Դեյդրասը մահապատժի ենթարկվեց խռովություն բարձրացնելու համար։ Երբ Սպիտակ Կուսակրոնները փախան Ռեֆորմացիայի ժամանակ, շինության մի մասը քանդվեց, իսկ քարերը վերօգտագործվեցին Քրիստոսի եկեղեցու և Սուրբ Ջոն վարժարանի շինարարության ժամանակ ։ «1878» փորագիր արձանագրությունը վկայում է Բեոմոնտ պալատի մնացորդների մասին, իսկ վերջինս ոչնչացվել է 1829 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիայի պալատներ
Անտոն Սավլեպով
Անտոն Սավլեպով (Анто́н Оле́гович Савле́пов, ), ուկրաինացի երաժիշտ, «Quest Pistols» խմբի նախկին անդամ, «Агонь» խմբի անդամ ։
Կենսագրություն
Անտոն Սավլեպովը ուկրաինացի երաժիշտ ու շոումեն է, «Quest Pistols» խմբի նախկին անդամ։ Այժմ ներգրավված է «Агонь» խմբում։ 2016 թվականին Սավլեպովը առաջին անգամ հանդես է եկել որպես ժյուրի ուկրաինական «Իքս ֆակտոր» հաղորդման 7-րդ եթերաշրջանում։
Անտոնը ծնվել է Խարկովի շրջանի Կովշարովկա ավանում։ Վեց տարեկանում հաճախել է պարահանդեսային պարերի ստուդիա և դրանից հետո էլ չի հրաժարվել երգից ու պարից։ Դեռահաս տարիքում Սավլեպովը հրապուրվել է ամերիկացի փոփ երաժիշտ Մայքլ Ջեքսոնով և նա դարձել է տղայի կուռքը։ Անտոնը սկսել է հագնել սկանդալային հագուստներ, երկարացրել է մազերը և փոխել ոճը, զբաղվել բրեյք դանսով։
Այդ շրջանում ակտիվորեն սկսել է նկարահանվել տեսահոլովակներում։ Աստիճանաբար խումբը սկսել է ճանաչում ձեռք բերել և խմբի անդամները որպես պարողներ հանդես են եկել ուկրաինական, ռուսական և արևմտյան շոու բիզնեսի ներկայացուցիչների ելույթներում և տեսահոլովակներում։ Արդյունքում Յուրի Բարդաշը որոշել է այդ պարային խումբը դարձնել նաև երաժշտական և նկարահանել առանձին տեսահոլովակներ ու երգեր։
Երաժշտական գործունեություն
2007 թվականին ստեղծվել է «Quest Pistols» վոկալային տրիոն։ Առաջին երգը՝ «Я устал»-ը, ձեռք է բերել մեծ հայտնիություն։ Դա «Shocking Blue» հայտնի խմբի «Long and lonesome road» երգի քավեր տարբերակն էր։ Հաջորդ՝ «Белая стрекоза любви» երգը մեծ ճանաչում բերեց տղաներին ոչ միայն Ուկրաինայում, այլև Ռուսաստանում և նախկին ԽՍՀՄ երկրներում։
Սկզբնական շրջանում խմբի երգացանկում եղել է ընդամենը 3-4 երգ, որը չի բավականացրել ամբողջական համերգներ կազմակերպելու համար։ Մուտքը եղել է շատ պարզ. սկզբում «Quest Pistols»-ը մոտ կես ժամ ցույց է տվել պարային համարներ, իսկ հետո երգել է։
Խումբը լքել է նաև Անտոն Սավլեպովը ։ Հետո կարճ ժամանակ անց նա Նիկիտա Գորյուկի և Կոնստանտին Բորովսկիի հետ ստեղծել է «Агонь» փոփ խումբը, այսինքն վերականգնվել է «Quest Pistols»-ի առաջին կազմը ։ Խումբը ձայնագրել է նոր երգեր, որոնցից են «Отпусти» և «Каждый за себя»:
Ֆիլմեր և հեռուստահաղորդումներ
Առաջին անգամ որպես դերասան նկարահանման հրապարակում հայտնվել է «Свадьба по обмену» (Փոխանակմամբ հարսանիք) ռոմատիկ կատակերգությունում, ինչպես նաև «Как казаки» (Ինչպես կազակները) հումորային մյուզիքլում։
Բազմաթիվ անգամներ երգիչը հրավիրվել է տարբեր հեռուստաշոուների, այդ թվում նաև Իվան Ուրգանտի և Ալեքսանդր Ցեկալոյի «Большая разница» հաղորդումը։ 2016 թվականին Սավլեպովը դարձավ ուկրաինական «Իքս ֆակտոր» նախագծի 7-րդ եթերաշրջանի ժյուրիի անդամ ։
Նրա հետ միասին ժյուրիի աթոռին նստած էին նաև «The HardKiss» խմբի մասնակից Յուլիա Սանինան, պրոդյուսեր Կոնստանտին Մելաձեն և Անդրեյ Դանիլկոն, ով ավելի հայտնի է որպես Վերկա Սերդյուշկա։ Այդ եթերաշրջանում հաղթող ճանաչվեց հայազգի երգիչ Սևակ Խանաղյանը, ում պրոդյուսերը հաղորդման շրջանակում հենց Անտոն Սավլեպովն էր։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է, ունի մեկ դուստր ։ Ազատ ժամանակ երգիչը վարում է իր անձնական խոհարարական վիդեոբլոգը, որում պրոպագանդում է բուսակերությունը։ Բացի դրանից նա զբաղվում է նաև յոգայով և ուսումնասիրում հնդկական մշակույթ։
«Quest Pistols» խմբի նախկին անդամն ունի բազմաթիվ դաջվածքներ մեջքին և ձեռքերին, որոնց Անտոնն այժմ համարում է իր երիտասարդության սխալները ։ Հասակը 174 սմ է։
Տեսահոլովակներ
Quest Pistols-ի կազմում
Агонь-ի կազմում
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1988 ծնունդներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ուկրաինացիներ
1812 օվերտյուրա (Չայկովսկի)
1812 օվերտյուրա (Չայկովսկի) (Торжественная увертюра «1812 год»), ռուս կոմպոզիտոր Պյոտր Չայկովսկու ստեղծագործությունն է նվագախմբի համար՝ նվիրված 1812 թվականին ռուսական հայրենական պատերազմում նապոլեոնյան բանակի դեմ տարած հաղթանակին։ Ստեղծագործությունն արժանացել է համաշխարհային հանրաճանաչության՝ շնորհիվ գեղեցիկ հնչողության և հիմքում ընկած պատմական իրադարձության կարևորության։ Պրեմիերան կայացել է 1882 թվականի օգոստոսի 20-ին՝ Մոսկվայի Քրիստոս Փրկիչ տաճարում։ Իսկ 1891 թվականին ստեղծագործությունը կատարվել է Քարնեգի հոլում՝ իր իսկ Չայկովսկու ղեկավարմամբ։
Պատմական հենքը
1812 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Մոսկվայից 125 կմ արևմուտք գտնվող Բորոդինո գյուղի մոտ ռուսական բանակը զորավար Միխայիլ Կուտուզովի գլխավորությամբ դիմավորեց մինչ այդ անպարտելիի համբավ ունեցող ֆրանսիական զորքերին, որին գլխավորում էր Նապոլեոն Բոնապարտը։ Ֆրանսիական կողմն ուներ 135.000 զինվոր և 587 թնդանոթ, իսկ ռուսականը՝ 130-140.000 մարտիկ և 624 թնդանոթ։ Ճակատամարտը սկսվեց առավոտյան 5:30-ին՝ ֆրանսիական ավելի քան հարյուր հրանոթի համազարկով՝ ուղղված ռուսական զորքերի ձախ թևի վրա։ Մարտերը տևեցին տասներկու ժամ, որի ընթացքում ֆրանսիացիներին հաջողվեց գրավել ռուսական բանակի դիրքերը կենտրոնում և ձախ թևում։ Բայց մարտական գործողություններից հետո ֆրանսիացիները նահանջեցին դեպի իրենց նախնական դիրքերը։ Այս պատճառով էլ արյունահեղ մարտի արդյունքները մինչ այժմ էլ վիճարկվում են։ Կորուստների մասին տվյալները ևս հակասական են։ Ըստ տարբեր աղբյուրների՝ ֆրանսիացիներն ունեցել են 30-58.000 կորուստ՝ զոհվածներով, վիրավորներով և գերիներով, իսկ ռուսները՝ 40-45.000, այսինքն, ընդհանուր առմամբ այս ճակատամարտի ընթացքում զոհվել է շուրջ 100 հազար մարդ։ Այսպիսով, ֆրանսիացիները չկարողացան լիարժեք հաղթանակ տանել, որով էլ կասեցվեց նրանց հաղթարշավը դեպի Ռուսաստանի խորքերը և սասանվեց նրա անպարտելի բանակ լինելու համբավը։
Երաժշտական կառուցվածքը
«1812. հանդիսավոր նախերգանք» ստեղծագործությունը գրվել է 1880 թվականին և նախատեսված է կատարել համերգային մեծ սրահներում կամ բացօթյա վայրերում։ Մոնումենտալ, ծրագրային այս երաժշտական պիեսը գրված է սիմֆոնիկ նվագախմբի մեծ կազմի համար՝ համալրված հարվածային նվագարանների խմբով, մեծ զանգերով ու կախովի թմբուկներով, որոնք օգտագործվում են օպերային նվագախմբերում՝ հրազենային ձայներ ստանալու համար, և, ցանկության դեպքում, նաև ռազմական նվագախմբի նվագարաններով։ Նախերգանքի համար Չայկովսկին չի տվել գրական ծրագիր, բայց պիեսի կերպարներն այնքան հստակ են, որ պարզաբանման կարիք չկա։ Սոնատային երկար allegro-յից հետո հերթականությամբ հաջորդում է երեք երաժշտական թեմա. «Փրկիր, Տեր, քո արարածներին» հաղթանակ աղերսող աղոթքը և երկուսն էլ՝ կոմպոզիտորի ինքնուրույն աշխատանքն են՝ տագնապներ և հերոսական մարտական ազդանշաններ։ Սոնատային Allegro-ն ունի մի քանի երաժշտական թեմա։ Բացի հիմնական և օժանդակ հատվածներից, որոնք միմյանց խիստ հակասական են, ալլեգրոյում առանձնանում են թեմաներ, որոնք ներկայացնում են երկու հակառակորդ կողմերին՝ ռուսական «У ворот, ворот батюшкиных» ժողովրդական երգը և ֆրանսիական «Մարսելյեզ»-ը։ Երկուսն էլ կարևոր նշանակություն ունեն ստեղծագործության մեջ։ Հանդիսավորապես կրկին լսվում է աղոթքի երաժշտական թեման՝ պղնձափողային նվագարանների ազդեցիկ հնչողությամբ։ Դրանից հետո հնչում է ռուսական «Տեր, պահպանիր ցարին» («Боже, Царя храни!») օրհներգի մեղեդին։ Ծածկագրում Չայկովսկին պատկերել է ռուսական զորքերի հաղթանակի վառ տեսարանը՝ գործածելով զանգերի ղողանջի և հրանոթների համազարկի ձայներ։
Նախերգանքի թեմատիկան հիմնված է հստակ ժանրային տիպերի վրա։ Երկրորդական մեղեդիները հիշեցնում են ժողովրդական քնարական երգեր։ «У ворот, ворот батюшкиных» երգով կոմպոզիտորը մարմնավորել է ռուս զինվորների մարտական ոգին ու դիմադրությունը։ Ռուսական կողմին բնութագրելու համար Չայկովսկին լավագույն կերպով օգտագործել է բանահյուսական նյութեր, իսկ ֆրանսիացիների ներխուժումն արտահայտելու համար նա օգտագործել է «Մարսելյեզ» երգի երաժշտական թեման։ Չնայած «Մարսելյեզ» եվրոպացիների համար ազնվության ու ազատության խորհրդանիշ է, սակայն նախերգանքում այն ունի չարագուշակ, լարված հնչողություն՝ հակադրվելով երկրորդ պլանին, ինչը տրամաբանական որոշում է, քանի որ ռուս ազնվականությունը երկրպագում էր ֆրանսիական մշակույթը, խոսում էին ֆրանսերեն, ընդօրինակում էին ֆրանսիացիների շարժուձևը և նորաձևությունը։ Բայց ահա նապոլեոնյան բանակը մոտեցել է Մոսկվային, և բնականաբար, «հինալաի ֆրանսիական» ամեն բան վայրկյանաբար ստանում է այլ երանգ, և «Մարսելյեզ»-ն արդեն մարմնավորում է թշնամուն, արտահայտում ֆրանսիացիների ներխուժումը, որը լրացուցիչ դրամատիզմ է մտցնում ստեղծագործություն ընդհանուր կառուցվածքի մեջ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երաժշտական ստեղծագործություններ
Արամ Կարամանուկյան
Արամ Հակոբի Կարամանուկյան (արևմտահայերեն՝ Արամ Գարամանուկեան, ), սիրիական բանակի հայազգի գեներալ-լեյտենատ, իրավաբան։
Մեծ եղեռնից հետո ընտանիքով հաստատվել է Հալեպում։ 1934 թվականին ավարտել է ֆրանսիական բանակի սիրիական գնդերի համար սպաներ պատրաստող Դամասկոսի զինվորական դպրոցի հրետանային բաժինը։ 1938 թվականին մասնագիտության մեջ հմտանալու նպատակով ուղարկվել է Ֆրանսիա, 1945 թվականին ընդունվել է Փարիզի ֆրանսիական բանակի բարձրագույն ռազմական հաստատությունը։ 1946 թվականին Սիրիայի անկախության ձեռքբերումից հետո մասնակցել է սիրիական ազգային բանակի կազմավորմանը։ 1948 թվականին Իսրայելի դեմ պատերազմում եղել է հրետանային գնդի հրամանատար, 1949–1957 թվականներին՝ սիրիական բանակի հրետանու ընդհանուր հրամանատարը։ 1957 թվական նշանակվել է Սիրիայի ռազմական կցորդ ԱՄՆ-ում։ 1964 թվականից հետևել է իրավունքի դասընթացների Բեյրութի ֆրանսիական, ապա Փարիզի համալսարաններում, 1972 թվականին ստացել է իրավունքի դոկտորի գիտական աստիճան։ 1978 թվականին ֆրանսերեն լեզվով լույս տեսած «Օտարականները և զինվորական ծառայությունը» գրքի գլուխներից մեկը նվիրել է Հայկական լեգեոնի պատմությանը՝ օգտագործելով նորահայտ փաստաթղթեր և նյութեր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սիրիացի զինվորականներ Կատեգորիա:1910 ծնունդներ Կատեգորիա:1996 մահեր Կատեգորիա:Այնթապ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանությունից փրկվածներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Անձինք Գազիանթեփից
Կոլեդիմեձո
Կոլեդիմեձո  (Colledimezzo), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Կիետիի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 562 մարդ։ Խտությունը՝ 53 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս 66040։ Հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0872։ Բնակավայրի հովանավորն է Սան Ռոքոն։
Հայաստանը 1996 ամառային օլիմպիական խաղերում
Հայաստանը 1996 թվականի հուլիսի 19-ից մինչև օգոստոսի 4-ը Ատլանտայում (ԱՄՆ) կայանացած 26-րդ ամառային Օլիմպիական խաղերում մասնակցել է 11 մարզաձևերում։ Խաղերին մասնակցել են 32 մարզիկներ։ Դրոշակակիրն է եղել Աղվան Գրիգորյանը։ Օլիմպիական խաղերում Հայաստանը նվաճել է մեկ ոսկե և մեկ արծաթե մեդալ։
Թեթև աթլետիկա
Տղամարդկանց թռիչք երկարություն
Բռնցքամարտ
Տղամարդկանց մինչև 48 կգ
Տղամարդկանց մինչև 60 կգ
Հեծանվասպորտ
Տղամարդկանց անհատական մայրուղային հեծանվավազգ
Ջրացատկ
Կանանց 3մ
Մարմնամարզություն
Տղամարդկանց անհատական բոլորը միասին
Ձյուդո
Տղամարդկանց կիսամիջին քաշ
Լող
Կանանց 100մ բրաս
Կատեգորիա:Հայաստանն օլիմպիական խաղերում Կատեգորիա:1996 սպորտում
Կրեկիո
Կրեկիո  (Crecchio), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Կիետիի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3153 մարդ։ Խտությունը՝ 161 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 19.36 կմ²։ Փոստային ինդեքս 66014։ Հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0871։
Սուրբ Ռոխը համարվում է բնակավայրի հովանավոր սուրբը։