cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վոլգոդոնսկ
Ռուսաստանի ԱԻՆ ստորաբաժանումները
1989 թվականից քաղաքում գոյություն ունի դաշնային հակահրդեհային ծառայության Վոլգոդոնսկի ուսումնական կենտրոնը, որը ստեղծվել է հրշեջ մասի բազայի վրա։
Սեն Մարսիալ դը Միրամբո
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17362։
Վոլգոդոնսկ
Սպորտ
Ամեն տարի Վոլգոդոնսկում անցկացվում են խոշոր համառուսաստանյան և միջազգային մրցումներ՝ «Խաղաղ ատոմ» շախմատային փառատոնը, Սոցիալիստական աշխատանքի կրկնակի հերոս Ալեքսեյ Ուլեսովի բռնցքամարտի մրցաշարը, Իվան Սմոլյակովի հիշատակին նվիրված հունահռոմեական ըմբշամարտի մրցաշարը, գեղարվեստական մարմնամարզության «Կրասա Դոնա» մրցույթը, «Տրավուշկա» մականախաղի մանկական մրցաշարը և շատ այլ նշանակալի մարզական միջոցառումներ։
Քաղաքում գործում են ֆուտբոլի, վոլեյբոլի, աթլետիկայի, լողի, բռնցքամարտի, հունահռոմեական ըմբշամարտի, շախմատի, ուժային մարզաձևերի, մականախաղի ձեռնամարտի, ռեգբիի, ֆլորբոլի և պարային սպորտի հասարակական ֆեդերացիաները։ Վոլգոդոնսկի յուրաքանչյուր թաղամասում աշխատում է մասնագետ-սպորտհրահանգիչ, որը կազմակերպում է զանգվածային սպորտային միջոցառումներ, ներգրավում բնակիչներին առողջ ապրելակերպի։ Քաղաքացիները սիրով մասնակցում են քաղաքային մրցաշարերին, առաջնություններին և սպարտակիադաներին գրեթե բոլոր մարզաձևերով։
Քաղաքում կան վարպետ երկու թիմեր, որոնք հանդես են գալիս Ռուսաստանի առաջնություններում՝ «Դոնչանկա» մականախաղի կանանց ակումբ «Իմպուլս-սպորտ» կանանց վոլեյբոլի թիմը։ Վոլգոդոնսկի թիմերը հանդես են գալիս Ռուսաստանի ջրագնդակի մինչև 15 և մինչև 17 տարեկան աղջիկների առաջնությունում։
Սեն Մարսիալ դը Միրամբո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Վոլգոդոնսկ
Սպորտ
Ռոստովի մարզի առաջնությունում հանդես են գալիս «Վոլգոդոնսկ» ֆուտբոլային և «Վոլգոդոնսկ» բասկետբոլային ակումբները։
Հարկ է նշել, որ Վոլգոդոնսկում նոր սպորտային օբյեկտների վերակառուցումը և շինարարությունը շատ դանդաղ է ընթանում. այսպես, 2008 թվականի համար նախատեսված մարզադաշտի, սառցե սահադաշտով մեծ մարզահամալիրի և ժամանակակից 50 մետրանոց լողավազանի կառուցման աշխատանքների մեկնարկը ֆինանսական ճգնաժամի պատճառով ստիպված են եղել հետաձգել անորոշ ժամանակով։
Տեղեկատվություն, մարկետինգ, գովազդ, փիար
Վոլգոդոնսկում ստեղծվում են 2 VHF և 18 FM ռադիոկայաններ, հեռարձակվում է 3 անալոգային եւ 20 թվային հեռուստաալիք։ Եթերային հեռուստատեսության հետ մեկտեղ լայն զարգացում են ստանում կաբելային հեռարձակման ցանցերը, ինչպես նաև արբանյակային և ինտերակտիվ հեռուստատեսությունը։ Ապա Վոլգոդոնսկում լույս է տեսնում երկու տասնյակից ավելի տեղական տեղեկատվական և ժամանցային տպագիր հրատարակություններ   ։
Քաղաքի հեռուստաընկերությունները
Ներկայումս (դեկտեմբեր 2019թ.) անալոգային հեռուստատեսությամբ հեռարձակվում են TNT, Դոն 24 և Չե հեռուստաալիքները։ Մնացածներն անջատվել են 2019թ. հունիսից մինչև հոկտեմբեր՝ թվային հեռարձակման անցնելու պատճառով։
Վոլգոդոնսկում գործում են անալոգային և թվային մալուխային հեռուստատեսության օպերատորներ՝ TNT, Դոն-Պուլս, Միկրո էլ, արբանյակային (թվային)-Տրիկոլոր, НТВ-Պլյուս, Տելեկոմ, ինչպես նաև ինտերակտիվ (թվային)-Ռոստելեկոմ, Սպարկ (TTC):
Ռադիոընկերություններ
Ռադիոալիքներ FM, MHz
Սան Ջորջո դելե Պերտիկե
Սան Ջորջո դելե Պերտիկե (San Giorgio delle Pertiche), համայնք Իտալիայում՝ Վենետո մարզի Պադովա գավառում ։ Սահմանակից է Բորգորիկո, Կամպո Սան Մարտինո, Կամպոդարսեգո, Կամպոսամպիերո, Կուրտարոլո, Սանտա Ջուստինա ին Կոլե, Վիգոդարցերե համայնքներին ։
Բնակչությունը՝ 7.829 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 435 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 18 կմ² տարածք։ Փոստային կոդը՝ 35010։ Հեռ. կոդը՝ 049։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Չիզանո սուլ Նևա
Չիզանո սուլ Նևա (Cisano sul Neva), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Լիգուրիա մարզում՝ Սավոնա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1831 մարդ (2008), բնակչության խտություն՝ 151 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 12 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 17035։ Հեռախոսային կոդ՝ 0182։
Գտնվելով Վալ Նևայում՝ Չիզանո սուլ Նևայի տարածքը սահմանակից է Ալբենգա, Առնասկո, Բալեստրինո, Սերիալե և Զուկարելլո համայնքներին։
Բնակավայրի հովանավոր պաշտպանն է՝ Սանտա Մարիա Մագդալենան։ Տոնը նշվում է ամեն տարի հուլիսի 22-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Սերգեյ Փարաջանով
Սերգեյ Փարաջանով (Սարգիս Հովսեփի Փարաջանյան) (სერგეი (სერგო) ფარაჯანოვი)), 20-րդ դարի  հայ կինոռեժիսոր, սցենարիստ, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1990), ՈՒԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1990)։
Ընտանիք
Սերգեյ Փարաջանովը ծնվել է 1924 թվականին Թիֆլիս քաղաքում` հնավաճառի ընտանիքում։ Այս մասնագիտությունը ժառանգական էր Փարաջանովների ընտանիքում, և հայրը՝ Իոսիֆ Փարաջանովը, հուսով էր, որ իր երեխաներն էլ կշարունակեն իրենց նախնիների գործը։ Իոսիֆը մինչհեղափոխական շրջանի Թիֆլիսի ամենահարուստ մարդկանցից մեկն էր համարվում․ բացի հնավաճառական խանութից, ուներ նաև մի քանի այլ հաստատություններ՝ այդ թվում՝ «Ընտանեկան անկյուն» անվամբ հասարակաց տուն։ Ամուսնու եկամտաբեր բիզնեսին մասնակցում էր նաև կինը՝ Սիրանը, ով անձամբ էր աղջիկներ ընտրում հասարակական տան համար։ Աղջիկներին բերում էին Ֆրանսիայից ։
Երբ սկսվեց հեղափոխությունը, Իոսիֆը զրկվեց գրեթե իր ողջ ունեցվածքից, սակայն հնավաճառի բիզնեսը չթողեց։ Թանկարժեք իրերի առքուվաճառքը նրա կյանքի գլխավոր գործն էր մնում։ Սակայն ժամանակները փոխվել էին, և իշխանություններն այլ կերպ էին վերաբերվում Փարաջանով ավագի զբաղմունքին։ 1920-ական թվականների վերջին նրան առաջին անգամ ձերբակալեցին, այնուհետև ձերբակալությունները սկսեցին սովորական բնույթ կրել։ Սակայն ոչ մի անգամ նա իրեն հասանելիք ժամկետը չէր նստում․ երբեմն նրան ազատ էին արձակում օրինակելի վարքի համար, երբեմն էլ՝ համաներում էր շնորհվում ։
Կենսագրություն
1942 թվականին Սերգեյ Փարաջանովը ավարտելով միջնակարգ դպրոցը՝ ստանում է ավարտական վկայական և ընդունվում Թիֆլիսի երկաթուղային տրանսպորտի ինժեներական ինստիտուտի շինարարական ֆակուլտետ։ Մեկ տարի անց Փարաջանովը հասկացավ, որ արվեստն ավելի շատ է սիրում, հեռացավ ինստիտուտից և ընդունվեց միանգամից 2 բուհ՝ Թբիլիսիի կոնսերվատորիայի վոկալի բաժինը և Օպերային թատրոնին կից գործող պարային ուսումնարանը ։ 1945 թվականին տեղափոխվեց Մոսկվայի կոնսերվատորիա՝ Նինա Դորլիակի դասարան։ Կոնսերվատորիայում սովորելուն զուգահեռ՝ Փարաջանովը 1946 թվականին ընդունվեց նաև Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտի ռեժիսուրայի ֆակուլտետ։ Սկզբնական շրջանում սովորում էր Իգոր Սավչենկոյի, իսկ վերջինիս մահից հետո՝ Ալեքսանդր Դովժենկոյի արվեստանոցում ։ Այս արվեստանոցում են սովորել նաև շատ այլ հայտնի ռեժիսորներ՝ Ալեքսանդր Ալովը, Վլադիմիր Նումովը, Յուրի Օզերովը, Մարլեն Խուցիևը, Ֆելիքս Միրոները, Հենրիխ Գաբայը, Նիկոլայ Ֆիգուրովսկին, Լատիֆ Ֆայզիևը և Գրիգոր Մելիք-Ավագյանը։ Ուսանողները ակտիվորեն մասնակցում էին իրենց ուսուցչի՝ Ի․ Սավչենկոյի ֆիլմերի նկարահանումներին՝ 1948 թվականին՝ «Երրորդ հարվածը» և 1951 թվականին՝ «Տարաս Շևչենկո» ֆիլմերին ։ 1949 թվականին սկսեց աշխատել Կիևի Դովժենկոյի անվան ստուդիայում որպես ռեժիսորի օգնական, որտեղ աշխատեց մինչև 1960 թվականը ։
Փարաջանովը ՎԳԻԿ-ն ավարտեց 1951 թվականին։ Նրա դիպլոմային աշխատանքը կարճամետրաժ «Անդրիեշ» ժապավենն էր։ Չորս տարի անց նա ռեժիսոր Յակով Բազելյանի հետ Ալեքսանդր Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայում նկարահանեց նույն սյուժեով, նույն անվամբ ֆիլմի լիամետրաժ տարբերակը ։
Անձնական կյանք
Դիպլոմային աշխատանքի ժամանակ Փարաջանովի՝ մոլդովական ֆոլկլորին անդրադառնալը պատահական չէր։ ՎԳԻԿ-ում ուսանելու տարիներին Սերգեյը սիրահարվեց Նիգյարին՝ թաթար մի աղջկա, ով ծնունդով Մոլդովայից էր։ Նրանք պատահական ծանոթացել էին հանրախանութում։ Մի քանի ամիս տևած սիրավեպն ավարտվեց ամուսնությամբ, սակայն նրանց երջանկությունը երկար չտևեց։ Նիգյարը նահապետական հայացքներ ունեցող ընտանիքից էր, որտեղ չափազանց խիստ նորմեր էին իշխում։ Երբ աղջկա եղբայրները Մոսկվա եկան և իմացան, որ նա առանց հարազատներին տեղյակ պահելու ամուսնացել է, Փարաջանովից խոշոր գումար պահանջեցին։ Ուսանող Փարաջանովն այդքան գումար չուներ, սակայն խոստացավ վճարել՝ հույսը դնելով հոր օգնության վրա։ Նույն օրը Սերգեյը հորը նամակ ուղարկեց, որտեղ աղաչում էր հորը իրեն տալ պահանջվող գումարը՝ պարտավորվելով ժամանակի ընթացքում անպայման վերադարձնել։ Սակայն Հովսեփը շատ էր վիրավորվել որդուց նրա համար, որ վերջինս արհամարհել էր ընտանեկան ավանդույթը, չէր գնացել հոր մասնագիտական ուղով և մերժեց։ Աղջկա հարազատները պահանջեցին նրանից հեռանալ ամուսնուց և վերադառնալ հայրենիք։ Նիգյարը հրաժարվեց և հարազատները, համաձայն իրենց նահապետական բարքերի, նետեցին վերջինիս գնացքի տակ ։
Բելոմորսկի շրջան
Բելոմորսկի շրջան (Беломорский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կարելիայի հանրապետությունում։
Սերգեյ Փարաջանով
Անձնական կյանք
Մոլդովական թեմային անդրադառնալը հիշատակի տուրք էր սիրելի կնոջը, ում Փարաջանովը չմոռացավ մինչև կյանքի վերջ, թեև արտաքուստ նրա անձնական կյանքն այդ ողբերգությունից հետո բավականին լավ էր դասավորվում։ 1950-ական թվականների կեսերին լինելով Կիևում, ամուսնացավ Սվետլանա Շչերբատյուկի (1938-2020) հետ, ով 2 տարի ապրել էր Կանադայում։ Ծնվեց նրանց որդին՝ Սուրենը, ով մոր պես շիկահեր էր և Փարաջանովին շատ քիչ էր նման։ Սերգեյին շատ դժվար էր ապրել ընտանիքում։ Նա անկանխատեսելի, տարօրինակ մարդ էր։ Երբ սկսվում էին Փարաջանովի խենթությունները, Թբիլիսիի հարևաններն ասում էին․ «Խենթն ազատության մեջ է»։ Նա ստիպում էր կնոջը ևս մասնակցել իր խենթություններին․ պահանջում էր, որ վերջինս խնձորները մաքրի յուրահատուկ ձևով, կոտլետներն ափսեի մեջ դնի յուրահատուկ ձևով, բաժակը սեղանին դնի յուրահատուկ ձևով ։
Բելոմորսկի շրջան
Ստեղծվել է 1927 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բելոմորսկ ։
Սերգեյ Փարաջանով
Անձնական կյանք
Սվետլանա Շչերբատյուկն այդպես էլ չկարողացավ հարմարվել ամուսնու խենթություններին և 1961 թվականին վերցնելով որդուն՝ հեռացավ տնից ։
Բելոմորսկի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 13000 կմ²։
Սերգեյ Փարաջանով
Նախքան բանտարկվելը
1959 թվականին Փարաջանովը Կիևում նկարահանեց «Առաջին տղան», իսկ 1961 թվականին՝ «Ուկրաինական ռապսոդիա» ֆիլմերը։ Նրա երրորդ ֆիլմը՝ «Ծաղիկ քարի վրա»-ն, էկրան բարձրացավ 1962 թվականին։ Այն մեծ բողոքներ առաջացրեց ուկրաինական կինեմատոգրաֆի շրջանակներում, որի արդյունքում ֆիլմի վարձույթը սահմանափակ էր․ բազմացվեց միայն 158 օրինակ ֆիլմից, սակայն այն դիտեց 5 միլիոն հանդիսատես։ Տաս տարվա ընթացքում Փարաջանովը նկարահանեց ընդամենը 4 ֆիլմ, որոնք ռեժիսորին հաջողություն չբերեցին։
Բելոմորսկի շրջան
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 21065 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1,62 մարդ/կմ²։
Սերգեյ Փարաջանով
Նախքան բանտարկվելը
1964 թվականին Փարաջանովն Ալեքսանդր Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայում նկարահանեց «Մոռացված նախնիների ստվերները» ֆիլմը, որը դարձավ 1960-ական թվականների խորհրդային կինոյի ամենավառ իրադարձություններից մեկը և իր տեղը զբաղեցրեց այնպիսի հայտնի ֆիլմերի կողքին, ինչպիսիք են Միխայիլ Կալատոզովի «Թռչում են կռունկները», Գրիգորի Չուխրայի «Բալլադ զինվորի մասին» և Անդրեյ Տարկովսկու «Իվանի մանկությունը»։ 1966 թվականին Կիևի Համամիութենական կինոփառատոնում ֆիլմն արժանացավ մրցանակի։ Սակայն արևմուտքում (այնտեղ ֆիլմը ցուցադրվում էր «Հրեղեն ձիերը» անվամբ) ֆիլմի նկատմամբ հետաքրքրությունն անհամեմատ մեծ էր, քան հայրենիքում։ 1965 թվականին ֆիլմը մրցանակներ ստացավ նաև Բրիտանական ակադեմիայից, Հռոմի և Մար դել Պլատայի փառատոներից։ 2 տարվա ընթացքում ֆիլմը ստացավ միջազգային փառատոների 28 մրցանակ, պարգև և դիպլոմ՝ դառնալով խորհրդային ամենահայտնի ֆիլմերից մեկը ։
Բելոմորսկի շրջան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կարելիայի հանրապետության շրջաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սերգեյ Փարաջանով
Նախքան բանտարկվելը
1966 թվականին Փարաջանովն իր սցենարի հիման վրա սկսեց նկարահանել «Կիևի որմնանկարներ» ֆիլմը, որը նվիրված էր Հայրենական Մեծ պատերազմի իրադարձություններին։ Ֆիլմի առաջին փորձերից հետո պաշտոնյաները ռեժիսորին մեղադրեցին պատերազմի իրադարձություններին ցնորական և առեղծվածային-սուբյեկտիվ վերաբերվելու մեջ և արգելեցին հետագա նկարահանումները ։ Հասկանալով, որ Կիևում նրան այլևս չեն թողնի աշխատել՝ նա տեղափոխվեց Երևան՝ Հայֆիլմ, որտեղ նկարահանեց «Հակոբ Հովնաթանյան» ֆիլմը, իսկ 1968 թվականին սկսեց «Նռան գույնը» («Սայաթ-Նովա») գեղարվեստական ֆիլմի նկարահանումները ։
Պետկինոյի ղեկավարները թերահավատորեն ընդունեցին ֆիլմը և չհասկացան ռեժիսորի նորարական գաղափարները, այդ իսկ պատճառով ֆիլմը վարձույթի դուրս եկավ միայն 4 տարի անց՝ 1973 թվականին։ Այդ ժամանակ Փարաջանովը հրաժարվեց մոնտաժել ֆիլմը, և դա նրա փոխարեն կատարեց ռեժիսոր Սերգեյ Յուտկևիչը։ Այդ պատճառով գոյություն ունի ֆիլմի 2 տարբերակ՝ հեղինակային, որը գրեթե ոչ ոք չի տեսել և որը գտնվում է Հայֆիլմի արխիվում և Յուտկևիչի ֆիլմը, որը դուրս եկավ վարձույթի։ Սակայն այս տարբերակն էլ պաշտոնյաները վախենում էին տարածել լայնորեն և բազմացրին միայն 143 օրինակ ֆիլմից, որը դիտեց կես միլիոնից ավել հանդիսատես։ Ֆիլմը վարձույթում մնաց մի քանի ամիս, որից հետո հանվեց, քանի որ 1973 թվականին Փարաջանովին ձերբակալեցին՝ հոմոսեքսուալության մեղադրանքով ։
Ազատ արձակվելուց հետո
Չորս տարի անց բանտից դուրս գալուց հետո նա երկար ժամանակ առանց աշխատանք էր։ Կինեմատոգրաֆ նրան չէին կանչում, թեև անգործության տարիներին՝ 1968-1982 թվականներին, 17 սցենար էր գրել, սակայն դրանցից ոչ մեկը պահանջարկ չուներ։ Փարաջանովը հազվադեպ Կիև էր մեկնում՝ որդուն՝ Սուրենին այցելության, ով սովորում էր ճարտարագիտական ինստիտուտի շինարարական ֆակուլտետում։ Ազատ արձակվելուց մի քանի տարի անց Փարաջանովը սկսեց կրկին զարմացնել իր համարձակ ճառերով։ 1980 թվականին ֆրանսիական «Մոնդ» թերթին տված հարցազրույցում ասվում էր ․
Այս հարցազրույցին ղեկավարութունն ուշադրություն չդարձրեց։ Փարաջանովը կրկին անգործ էր։ Կարծում էր, եթե համարձակ հարցազրույց տա, ապա նրան կհեղեղեն աշխատանքով, բայց չստացվեց, ոչ էլ Արևմուտք մեկնեց ։
Երկրորդ մեղադրանքից հետո
Մեղադրանքից երկու տարի անց Փարաջանովին Վրաստանում թույլ տվեցին վերադառնալ կինեմատոգրաֆ։ Դրանից շատ առաջ ռեժիսորը խնդրանքով դիմեց Հայաստանի Կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի առաջին քարտուղար Կարեն Դեմիրճյանին՝ թույլ տալ Հայաստանում նկարահանել ֆիլմ՝ հիմնված ժողովրդական էպոս Սասունցի Դավթի վրա, սակայն նրա խնդրանքը մերժվեց։ Այդ ժամանակ էլ նա հրավեր ստացավ Վրացֆիլմից։ Արդյունքում հայտնի դերասան Դավիթ Աբաշիձեի հետ Փարաջանովը նկարահանեց իր երրորդ հայտնի ֆիլմը՝ «Սուրամի ամրոցի լեգենդը»։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի ունեցավ 1985 թվականին ։ Սակայն ֆիլմի վարձույթը նախկինի պես չափազանց փոքր էր՝ պատճենվեց միայն 57 օրինակ ֆիլմից։ Ֆիլմը չդիտեց նույնիսկ կես միլիոն հանդիսատես։ Հայրենիքի սահմաններից դուրս ֆիլմը մեծ հաջողություններ ունեցավ, մրցանակներ ստացավ Տրոյում, Սիտսեխում, Բեզանսոնում և Սան Պաուլոյում ։
Կյանքի վերջին տարիներին Փարաջանովն ակտիվորեն աշխատում էր կինոյում։ 1986 թվականին նկարահանեց «Արաբեսկներ Փիրոսմանի թեմայով» փաստագրական ֆիլմը, իսկ 2 տարի անց՝ «Աշուղ ղարիբը» գեղարվեստական ֆիլմը, որի հիմքում ընկած է Միխայիլ Լերմոնտովի համանուն պոեմը։ Վերջին ֆիլմը ցուցադրվեց Վենետիկի փառատոնում ։
1989 թվականին Փարաջանովը սկսեց աշխատել հերթական ֆիլմի վրա՝ «Խոստովանանք», որը պետք է ինքնակենսագրական լիներ։ Սակայն ռեժիսորը չհասցրեց նկարահանել այն ծանր հիվանդության պատճառով ։
1989 թվականի մայիսին Թբիլիսիում մահացավ Փարաջանովի քույրը՝ Աննան, իսկ մի քանի ամիս անց բժիշկները ռեժիսորի մոտ ախտորոշեցին թոքի քաղցկեղ։ Հոկտեմբերին նրան տեղափոխեցին Մոսկվա և պառկեցրին Պիրոգովկա հիվանդանոցում։ Վիրահատեցին, հեռացրին թոքը, սակայն առողջական վիճակը չբարելավվեց։ Ընկերները խորհուրդ տվեցին բուժվել Փարիզի հիվանդանոցներից մեկում, որտեղ 3 տարի առաջ բուժվել էր Սերգեյի գործընկերը՝ Անդրեյ Տարկովսկին ։
1990 թվականի հուլիսի 17-ին Փարաջանովը վերադարձավ Երևան և երեք օր անց մահացավ։ Հուլիսի 25-ին ռեժիսորին թաղեցին Պանթեոնում ։
Մեղադրանք համասեռականության համար
1973 թվականին Փարաջանովին ձերբակալեցին՝ հոմոսեքսուալության մեղադրանքով։ Փարաջանովի դեմ մեղադրանքը հապճեպությամբ էր կառուցվել և մեծ հաճախականությամբ փոփոխվում էր։ Մեկ նրան մեղադրում էին դրամաշորթության, մեկ եղեկեցիներ կողոպտելու (նա հավաքում էր սրբապատկերներ), մեկ կաշառակերության մեջ։ Վերջապես կանգ առան հոմոսեքսուալության վրա (Ուկրայինայի ԽՍՀ քրեական օրենսդրության հոդված 122, մաս 1, 2)։ Գտնվեց մեկը, ով Փարաջանովի դեմ վկայություն էր տալու․ իբր վերջինս բռնաբարել էր իրեն ։
Փարաջանովին դատապարտեցին 5 տարվա ազատազրկման և սկզբից ուղարկեցին Վորոշիլովգրադի բանտերից մեկը, այնուհետև՝ Վիննիցա։ Բանտից նա նամակներ էր գրում իր հարազատներին, ընկերներին, ծանոթներին։ Քրոջ՝ Աննայի 14-ամյա որդուն՝ Գեորգի Խաչատուրովին, գրված նամակից (1974) ․
Սկզբնական շրջանում Փարաջանովը բանտում ճնշված էր զգում իրեն, կոտրված և ոչնչացված։ Բոլորն էին ծաղրում նրան՝ և բանտապետը, և բանտարկյալները։ Բացի այդ Փարաջանովը վատառողջ էր՝ հիվանդ սիրտ ուներ, տանջում էր շաքարախտը։ Բանտում վիրահատեցին թոքերը։ Չնայած այս դժվարություններին՝ Փարաջանովը բակում հավաքում էր դուրս նետված ծաղիկները, հերբարիում պատրաստում և նամակով ուղարկում ընկերներին։ Մի անգամ նույնիսկ կեֆիրի կափարիչի վրա մեխով Պուշկինի, Գոգոլի և Պետրոս I-ի դիմանկարները գծեց։ Բանտապահները, տեսնելով դիմանկարը, կատակեցին դրա շուրջ, սակայն ձեռքից չվերցրին։ 10 տարի անց այս «մեդալիոն»-ն ընկավ ռեժիսոր Ֆեդերիկո Ֆելինիի ձեռքը, ով արծաթե մեդալ պատրաստեց դրանից, որն այդ ժամանակվանից շնորհվում է լավագույն ֆիլմին՝ Ռիմինիի փառատոնում ։
Լիլիա Բրիկն ամեն ինչ անում էր Սերգեյին բանտից ազատելու համար։ Այն ժամանակ նա 80 տարեկան էր, սակայն չնայած տարիքին, նախանձելի ակտիվություն էր ցուցաբերում։ Բրիկն առաջինն էր, ով ոտքի հանեց օտարերկրացիներին որպեսզի պաշտպանեն Փարաջանովին։ Նրա ազդեցությունը հատկապես ուժեղ էր Ֆրանսիայում։ 1977 թվականին նա անձամբ մեկնեց Փարիզ, որտեղ ցուցահանդես էր բացվում՝ նվիրված Վլադիմիր Մայակովսկուն։ Այստեղ նա հանդիպեց ֆրանսիացի գրող, կոմունիստ, Լենինի մրցանակի դափնեկիր Լուի Արագոնի հետ։ Լիլիան համոզեց վերջինիս Մոսկվայում հանդիպել Բրեժնևի հետ և բարեխոսել Փարաջանովի համար։ Արագոնը համաձայնվեց և իրոք հանդիպեց Բրեժնևի հետ ու զրույցի ժամանակ հիշատակեց Փարաջանովին։ Բրեժնևը չէր ճանաչում Փարաջանովին, սակայն քանի որ լավ էր վերաբերվում Ֆրանսիայի կոմունիստական կուսակցությանը և անձամբ՝ Լուի Արագոնին, խոստացավ անպայման քննել այս հարցը։ Եվ կատարեց խոստումը։ 1977 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Փարաջանովին ազատ արձակեցին՝ կրճատելով ժամկետը մեկ տարով ։
Մեղադրանք կաշառք տալու համար
1981 թվականին Փարաջանովը Մոսկվայում էր՝ ընկերների մոտ։ Որքան էլ, որ նրանք ջանում էին ռեժիսորի գալը գաղտնի պահել, չստացվեց։ Շուտով նրա՝ մայրաքաղաքում հյուր լինելը բոլորն իմացան՝ այդ թվում և Տագանկայի թատրոնի ռեժիսոր Յուրի Լյուբիմովը, ով հրավիրեց Սերգեյին իր թատրոն՝ «Վլադիմիր Վիսոցկի» ներկայացման պրեմիերային ։
Պրեմիերային ներկա էին գրականության և արվեստի շատ գործիչներ, ինչպես նաև Մշակույթի նախարարության և ԱԱԾ ներկայացուցիչներ։ Երբ ներկայացումն ավարտվեց, սկսվեց բուռն քննարկում, որին մասնակցում էր նաև Փարաջանովը։ Բեմ դուրս գալով՝ նա նշեց բեմադրության բոլոր թույլ և ուժեղ կողմերը, ռեժիսորին մի քանի խորհուրդ տվեց։ Սակայն ելույթի վերջում չդիմացավ.
Այս ելույթից հետո դահլիճն աշխուժացավ, որը ոգևորեց Փարաջանովին էլ ավելի համարձակ հայտարարություններ անել։ Նա սկսեց քննադատել խորհրդային իշխանություններին՝ անվանելով այն ֆաշիստական։ Այսպիսի ելույթից հետո Փարաջանովի ազատության մեջ մնալը կրկին հարցական էր։ Մոսկվան Թբիլիսիից պահանջեց զբաղվել Փարաջանովի հարցով։ Վրացական իշխանություններն օպերատիվորեն արձագանքեցին և Փարաջանովի նկատմամբ կրկին քրեական գործ հարուցվեց՝ այժմ նա մեղադրվում էր կաշառք տալու մեջ, որի առիթն ինքն էր տվել ։
Փարաջանովի զարմիկը՝ Գեորգին, չկարողացավ թատերական ինստիտուտի ընդունելության քննությունները, և Փարաջանովը ստիպված էր այլ ձևերով զարմիկին «խցկել» բուհ։ Արդյունքում նա հանձնաժողովի նախագահին նվիրեց ընտանեկան մատանին՝ ադամանդե քարով, և տղան ընդունվեց ինստիտուտ։ Շուտով ոստիկանությունն իմացավ դրա մասին։ Սկզբից ցուցմունք վերցրին Գեորգիից, և արձանագրությունը ցույց տվեցին Փարաջանովին։ Քննիչը Փարաջանովին ակնարկեց, որ կարող է գործը փակել 500 ռուբլով։ Ռեժիսորն այդ առաջարկի մեջ կասկածելի ոչինչ չնկատեց և համաձայնեց վճարել։ 1982 թվականի փետրվարի 11-ին նա գումարը դրեց ծրարի մեջ և ուղևորվեց Ալեքսանդրովսկի այգու մոտ գտնվող դեղատուն, որտեղ նշանակված էր քննիչի հետ հանդիպումը։ Այնտեղ էլ նրան ձերբակալեցին։ Նույն օրը նրա տունը խուզարկեցին, որի ժամանակ ոստիկանները, փնտրելով առեղծվածային թանկարժեք ոսկեղենը, ամբողջ տունը տակնուվրա արեցին։ Փնտրում էին կամ Փարաջանովի հոր կամ Հռոմի պապի ուղարկած ադամանդները։ Ոչինչ չգտան, սակայն դատը կայացավ ձերբակալությունից մեկ տարի անց՝ Թբիլիսիի արվեստների տանը։ Ռեժիսորին կրկին դատապարտեցին 5 տարվա ազատազրկման, սակայն պայմանական։ Դատավճիռը մեղմեցին այն պատճառով, որ Փարաջանովի ընկերները՝ մասնավորապես պոետ Բելլա Ախմադուլինան, բարեխոսեցին նրա համար։ Բելլան լավ հարաբերություններ ուներ Վրաստանի նախագահ [Էդուարդ Շևարդնաձե]]ի հետ և վերջինիս նամակ գրեց՝ խնդրելով միջնորդել Փարաջանովի պատիժը մեղմելու համար՝ բացատրելով, որ երկրորդ անգամ բանտում հայտնվելով, նա չի դիմանա։ Նամակն իր նպատակակետին հասավ։ Դմիտրի Շևչենկոյի խոսքերով․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերգեյ Փարաջանով Կատեգորիա:Թոքի քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Հայ կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կոմիտասի անվան պանթեոնում թաղվածներ Կատեգորիա:Ուկրաինական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ արվեստագետներ Կատեգորիա:Հայ արվեստագետներ
Նախիջևանի երաժշտական քոլեջ
Նախիջևանի երաժշտական քոլեջ (Naxçıvan Musiqi Kolleci), երաժշտական ուղղվածության կրթական հաստատություն Ադրբեջանի Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության մայրաքաղաք Նախիջևանում ։
Պատմություն
Նախիջևանի երաժշտական քոլեջը հիմնադրվել է 1975 թվականին Խորհրդային Ադրբեջանի մայրաքաղաք Նախիջևանում որպես միջին մասնագիտական երաժշտական հաստատություն։ 1992 թվականից ուսումնարանը Երաժշտական տեխնիկում անվանումով։ 2005 թվականի սեպտեմբերի 9-ից կրթական հաստատությունը գործում է որպես Նախիջևանի երաժշտական քոլեջ ։
Հիմնադրման օրվանից մինչև հիմա երաժշտական քոլեջը պատրաստել է շուրջ 3000 մասնագետների ։
2015 թվականին Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Գերագույն մեջլիսի նախագահի կարգադրությամբ նշվել է Նախիջևանի երաջշտական քոլեջի 40-ամյակը ։
Կրթական ուղղվածություն
Երաժշտական քոլեջում դասավանդվումեն ֆորտեպիանո, նվագախմբի ղեկավար, ժողովրդական երաժշտական գործիքներ, երաժշտության տեսություն, երգչախմբի դիրիժոր, երգեցողություն, վոկալ արվեստ, երաժշտության ուսուցիչ, գրադարանային-տեղեկատվական ապահովում, խորեոգրաֆիական արվեստ, աշուղական արվեստ մասնագիտություններ ։
Ներկայում քոլեջում սովորում են շուրջ 560 ուսանող և աշխատում 165 ուսուցիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրթությունը Նախիջևանում Կատեգորիա:1975 հիմնադրումներ Ադրբեջանում
Ֆոլոնիկա
Բնակչությունը կազմում է 22 009 մարդ (ըստ 2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 388 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 56 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 58022։ Հեռախոսային կոդը՝ 0566։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության գրաֆիկը․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1834 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Շալրանժ
Շալրանժ (Challerange), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 431 մարդ, բնակչության խտությունը` 38.72 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.13 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 185 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 50 կմ հյուսիս-արևելք, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 55 կմ հարավ։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 258 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 197-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 61։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,4 %։ 197 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 172 անձ (103 տղամարդ և 69 կին)։ Գործազուրկ են եղել 25 անձ (13 տղամարդ և 12 կին)։ 61 անաշխատունակներից 16-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 24-ը` թոշակառուներ, իսկ 21-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ժան Պոլ Գոտյե
Ժան Պոլ Գոտյե (Jean Paul Gaultier, ), հագուստի մոդելավորող, դիզայներ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1952 թ. ապրիլի 24-ին, Ֆրանսիայում, հաշվապահների ընտանիքում։ Ընտանիքում եղել է միակ երեխան։ Փոքր տարիքից սիրել է զբաղվել հագուստի մոդելավորմամբ, սակայն ծնողները դեմ են եղել։ 2 տարեկանում տեղափոխվել է տատիկի տուն՝ Փարիզ։ Մանկությունն անցել է տատիկի մոտ, որտեղ էլ առաջացել է նրա սերը դեպի նորաձևությունը։ Մանուկ հասակում իր սիրելի Թեդի արջուկի համար, որի անունն է "Նանա" ձևավորել է զգեստներ։ Այժմ "Նանա"-ն ցուցադրվում է թանգարաններում։ Երիտասարդ տարիքում ցանկանում էր դառնալ վարսահարդար, սակայն դիտելով Բեքերի "Дамские тряпки" ֆիլմը՝ փոխեց իր որոշումը։ Ամեն անգամ այդ ֆիլմը դիտելիս իրեն թվում էր, որ այդ ամենը կատարվում էր իր հետ։ Ժան Պոլ Գոտյեն չի ստացել հատուկ կրթություն։
1970 թ. իր աշխատանքներն ուղարկում է Փարիզի առաջատար նորաձևության տներին և սույն թվականին ընդունվում է Պիեռ Կարդենի մոտ աշխատանքի։ Պիեռին շատ են դուր գալիս նրա աշխատանքները և նա նշանակում է Ժան Պոլին որպես ավագ օգնական։ Կարդենի նորաձևության տանը տիրում էր կատարյալ ազատություն, ինչի շնորհիվ Ժան Պոլը կատարելագործվում էր։ 1972 թ. նա որոշում է աշխատել Ժան Պատոյի հետ։ Նա Ժան Պոլին պահում էր շրջանակների մեջ և նա վերադանում է Պիեռի նորաձևության տուն։ 1975 թ. նա լքում է Պիեռ Կարդենի նորաձևության տունը և հիմնում իր նորաձևության կենտրոնը։ Նույն թվականին թողարկում է իր առաջին հավաքածուն։
Առաջին զգեստները կարված էին թաշկինակներից, մարտկոցներից և այլ անպիտան իրերից։ Ցուցադրությունների համար նա ընտրում էր ամենատարօրինակ վայրերը՝ բռնցքամարտի ռինգ, լքված զբոսայգի, լքված բանտ։ Այդ հավաքածուն նա ստեղծել է իր մանկության ընկերների հետ՝ Ֆրենսիս Մինուժի և Դոնալդ Պատարի հետ։ Չկային անհրաժեշտ միջոցներ, սակայն կար ներշնչանք։ Առաջին հավաքածուն բացասական արձագանք առաջացրեց քննադատների մոտ։ Սակայն ընկերները նրան աջակցում էին, որոնք էլ ողջ կյանքի ընթացքում նրա կողքին էին։
1978 թ. նրան հովանավորում է ճապոնական Կաշիյամա ընկերությունը։ Նրանց խորհրդով նա ստեղծեց հավաքածու նվիրված 1960-ականներին՝ Ջեյմս Բոնդի ոճով։ Սկանդալային հագուստների շնորհիվ նա շուտով դարձավ աշխարհահռչակ։ Գեղեցիկ մոդելների փոխարեն նա վարձում է կարճահասակների և սևամորթների։ Այդ ամենը նա բացատրում է հետևյալ կերպ. «Իմ մոդելները ցուցադրում են ոչ թե իրենց, այլ իմ հագուստները»։ Շեյլան առաջին երգիչուհին էր, ով սկսեց հագնել Գոտյեի շորերը ելույթների ժամանակ։ 1980-ականներին նա ստեղծում է հագուստներ Մադոննայի "Blond Ambition World"շրջագայության համար։ Մադոննայի լեգենդար կորսետը կարված է նրա կողմից, որը այժմ իր տեղն է գտել թանգարանում։ Ժան Պոլի շնորհիվ է, որ մինչ այսօր կորսետը խելքահան է անում բոլորին։
1988 թ.-ին Ժան Պոլը իմանում է, որ իր ընկեր Ֆրենսիս Մինուժը հիվանդ է ՁԻԱՀ-ով։ 1990-ականներին կյանքը նրանից խլեց Ֆրենսիս Մինուժին։ Նրա մահը շատ վատ ազդեցություն թողեց Ժան Պոլի վրա։ Սակայն կյանքն առաջ է գնում։ Այդ ամենից հետո Ժան Պոլը միանում է ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարին։
Տարեցտարի նրա հագուստի մոդելները ավելի փառահեղ են դառնում։ 1997 թ. նա թողարկում է իր առաջին Haute Couture հավաքածուն։1999 թ. սեպտեմբերին Jean Paul Gaultier ընկերությունը վաճառում է բաժնեմասի 35%-ը Hermes նորաձևության տանը։ 2003 թ. Գոտյեն նշանակվեց Փարիզի հանրահայտ Hermès նորաձևության տան կրեատիվ տնօրեն։ Միայն Ժան Լուի Դյումայի մահից հետո նա 2010 թ. նա լքում է Hermes-ը և լիովին նվիրվում իր նորաձևության տանը։ 2011 թ. Jean Paul Gaultier ապրանքանիշը վերավաճառվեց իսպանական Puig ընկերությանը, իսկ Ժան Պոլ Գոտյեն դարձավ իր նորաձևության տան գլխավոր դիզայները։ Նա ստացել է L'enfant terrible մականունը (կամակոր երեխա)։
Գոտյեի հանրահայտ հաճախորդներից էին Մադոննան, Մերիլին Մենսոնը, Լեդի Գագան, Շերը, Ռիհաննան, Քայլի Մինոուգը,Նիկոլ Քիդմանը։ 2012 թ. Haute Couture հավաքածուն նվիրվում է ի հիշատակ Էմի Ուայնհաուսին։ Կարել է հագուստներ «Հինգերորդ տարրը», «Սև կարապ», «Կիկա», «Մաշկը, որի մեջ ապրում եմ» ֆիլմերի գլխավոր հերոսների համար։ «Հինգերորդ տարրը» ֆիլմի համար նա կարել է 954 հատ հագուստ։ Լյուկ Բիսոնը այդ ֆիլմի սցենարը գրել էր դեռևս դպրոցում։ Երբ Լյուկին հարցնում են, թե ինչու նա ավելի շուտ չէր նկարահանում ֆիլմը, նա պատասխանում էր, որ չէր կարողանում գտնել այն դիզայներին, ով կօգներ իրեն ասել, որ սերը կարող է փրկել աշխարհը։ «Ինձ պետք էր աշխարհի ամենալավ հագուստի մոդելավորողը և երբ գտա նրան, սկսեցի նկարահանումները»,- ասում էր նա։ Ֆիլմն ունեցավ ապշեցուցիչ հաջողություն։
Գոտյեն ոգեշնչվում էր այն ամենով, ինչ տեսնում էր Փարիզի փողոցներում։
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիզայներներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նորաձևության դիզայներներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գործարարներ
Փոլ Սքոուլզ
Փոլ Աարոն Սքոուլզ (Paul Aaron Scholes, ), անգլիացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան, ամբողջ կարիերայի ընթացքում հանդես է եկել անգլիական «Մանչեսթեր Յունայթեդ» ակումբում, որի կազմում անց է կացրել ավելի քան 700 խաղ ։ Հեռահար հարվածների վարպետ է, ունի դաշտը լավ տեսնելու ունակություն և տիրապետում է կարճ և երկար փոխանցումների տեխնիկային  ։ Շատերն նրան համարել են վերջին 20 տարիների լավագույն կենտրոնական կիսապաշտպան   ։
Երիտասարդ տարիներ
Սքոուլզը Մանչեսթեր Յունայթեդում մարզվել սկսել է 14 տարեկանում։ Նրան թիմ հրավիրել է Սըր Ալեքս Ֆերգյուսոնի օգնական՝ Բրայան Քիդը։ Նա ամեն ինչ անում էր, որ Սքուլզը գա Մանչեսթեր Յունայթեդ փորձաշրջան անցկացնելու։ 1991 թվականին Փոլը կնքեց առաջին լուրջ պայմանագիրը թիմի հետ։
Սքոուլզի պրոֆեսիոնալ կարիերան Մանչեսթեր Յունայթեդում սկսել է 1993 թվականի հուլիսի 23-ին, սակայն նա սկսեց խաղադաշտ դուրս գալ միայն 1994/95 մրցաշրջանից հետո։ Փոլը սկսեց խաղալ հիմնական կազմում միայն Էրիկ Կանտոնայի որակազրկումից ու Մարկ Հյուզի վնասավածքից հետո։ Նրա դեբյուտը տեղի է ունեցել 1994 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Անգլիայի գավաթի շրջանակներում Պորտ Վեյլ ակումբի դեմ։ Սքուլզն այդ խաղում դուբլ հեղինակեց և այդ խաղում գրանցվեց 3։2 հաշիվը։ Այդ մրցաշրջանում Սքոուլզն անցակցրեց 25 խաղ և խփեց 7 գնդակ։
Ուշ շրջան
2005 թվականին ավարտելով կարիերան հավաքականում, Սքոուլզը կարողացավ վերադառնալ իր նախկին մարզավիճակին, սակայն այդ մրցաշրջանում Սքոուլզը ստացավ մեջքի վնասվածք և բաց թողեց մրցաշրջանի երկրորդ հատվածը ։ Բուժումը տևեց երկար ժամանակ(այդ ժամանակ նաև հարցականի տակ էր նրա կարիերան)։ Բայց նա վերջիվերջո կարողացավ դուրս գալ խաղադաշտ՝ 2007 թվականի մայիսի 7-ին, մրցաշրջանի վերջին խաղում՝ Չարլտոնի դեմ։ Ըստ որոշ լրատվամիջոցների Սքոուլզը ապաքինվեց մինչև վերջ ։
2006 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Փոլ Սքուլզը դարձավ Մանչեսթեր Յունայթեդի պատմության 10-րդ ֆուտբոլիստը, ով անցակցրել է 500-ից ավել պաշտոնական խաղ թիմի կազմում։ Նրա 500-րդ խաղը դա Պրեմիեր Լիգայում է Լիվերպուլի դեմ խաղն էր, որտեղ Յունայթեդը հաղթեց 2:0 հաշվով։ Սքոուլզը երկու գոլերից մեկի հեղինակն էր։ Նա այդ խաղում ճանաչվեց լավագույն ֆուտբոլիստ և տվեց հետաքրքիր ինտերվյու։
Մրցաշրջանի սկզբում Սքոուլզը հավաքեց լավ մարզավիճակ և օգենց իր թիմին ընթանալ առաջ։ Նա բաց թողեց երեք խաղ անընդմեջ, որից հետո, ստացավ կարմիր քարտ՝ 2007 թվականի մարտի 3-ին Լիվերպուլի դեմ խաղի ժամանակ։ Սքուլզը խաղադաշտ վերադարձավ մարտի 31-ին Բլեքբեռնի դեմ խաղի ժամանակ։ Այդ խաղում Բլեքբեռնը անսպասելի ձևով ընթացավ առաջ, բայց հետո Սքոուլզը հեռահար հարվածով գրավեց հակառակորդի դարպասը և կարողացավ հավասարեցենել հաշիվը, ապա կարմիր սատանաները հակառակորդի դարպասը ուղարկեցին ևս 3 գնդակ։ Մրցաշրջանում երկրորդ կարմիր քարտը Սքոուլզը ստացավ 3 օր անց՝ ապրիլի 4-ին, Չեմպիոնների Լիգայում Ռոմայի դեմ հանդիպման ժամանակ։ Դրանից հետո, նա չմասնակցեց Մանչեսթերում տեղի ունեցող պատասխան խաղին, որտեղ Յունայթեդը ջախջախեց Ռոմային 7։1 հաշվով։ Ապրիլի 24-ին նա զբաղեցնում էր Յունայթեդի ամենակարևոր դերերից մեկը՝ Միլանի դեմ խաղի ժամանակ։ Եվրոպական առաջնությունների վեցակի գավաթակիրը հաղթեց 2։1 հաշվով։ Այդ խաղում Սքոուլզը կատարեց հրաշալի հարված, որը անցավ իտալական թիմի գրեթե ողջ պաշտպանության միջով։ Հարվածից հետո ոչինչ չկարողացան անել Պաոլո Մալդինին և Ալեսսանդրո Նեստան։ Այդ փոխանցումը կատարեց Ուեյն Ռունին, ով քիչ հետո կարողացավ նաև հավասարեցնել հաշիվը։ Այդ խաղում «Մանչեսթեր Յունայթեդը» կարողացավ հաղթել 3։2 հաշվով, բայց այդ խաղում վնասվածք ստացան Յունայթեդի մի քանի պաշտպաններ։ Յունայթեդը պարտվեց Սան-Սիրոյում կայացող խաղում և դուրս մնաց հետագա պայքարից։ Այդ խաղից հետո Յունայթեդին մնաց հնարավորություն հաղթելու Պրեմիեր Լիգան։
2008 թվականի ապրիլի 23-ին Սքոուլզը անցկացրեց իր 100-րդ հանդիպումը Չեմպիոնների Լիգայում։ Այդ խաղը Կամպ Նոույում կայացող Բարսելոնայի դեմ հանդիպումն էր, որն ավարտվեց գոլազուրկ ոչ-ոքի։ Ապրիլի 29-ին կայացող պատասխան խաղում Սքոուլզը խփեց իր կարիերայի կարևորագույն գոլերից մեկը։ Բարսլեոնայի պաշտպան Ջանլուկա Ձամբրոտտան, փորձում էր կասեցնել Կրիշտիանու Ռոնալդույին, ով միանգամից գնդակը հարմարեցրեց Սքոուլզ իոտքին, ով էլ իր հերթին ուժեղ հարվածով գրավեց Վիկտոր Վալդեսի պատշպանած դարպասը՝ մոտավորպես 25 մետր հեռավորությունից։ Այդ գոլը դարձավ եզակին այդ խաղում ու օգնեց Յունայթեդին դուրս գալ եզրափակիչ։
2008 թվականի մայիսի 28-ին Սքոուլզը մեկնարկային կազմում էր Չելսիի դեմ կայացող Չեմպիոնների Լիգայի եզրափակչի ժամանակ։ Հիմնական և լրացուցիչ խաղակեսերի ժամանակ հաշիվը 1։1 էր։ 11 մետրանոց հարվածաշարի ժամանակ հաղթեց Մանչեսթեր Յունայթեդը։
2008/09 մրցաշրջանը Սքոուլզի համար սկսվեց ոչ այդքան հաջող։ Նա երկու անգամ խաղաց ձեռքով և հեռացվեց խաղադաշտից։ առաջին անգամ դա տեղի ունեցավ 2008 թվականի օգոստոսի 29-ին ՈՒԵՖԱ-ի սուպերգավաթում՝ Զենիթի դեմ խաղի ժամանակ։ Խաղի ժամանակ, երբ Զենիթը հաղթում էր 1:2 հաշվով, Սքոուլզը ձեռքով գոլ խփեց, ինչի համար ստացավ երկրորդ դեղին քարտն ու հեռացվեց ախղադաշտից։ 2009 թվականի մարտի 21-ին, երբ Յունայթեդը խաղում էր Ֆուլհեմի դեմ, կիսապաշատպանը հեռացվեց ախղադաշտից, այն բանի համար, որ ձեռքով էր հեռացրել գնդակը սեփական թիմի դարպասից։
2011 թվականի մայիսի 31-ին, Չեմպիոնների Լիգայի եզրափակչում պարտություն կրելուց 3 օր հետո, Սքոուլզը հայտարարեց իր կարեիրան վերջացնելու մասին ։ Ահա թե ինչ է նա ասել այդ կապակցությամբ․
Վերադարձ Մանչեսթեր Յունայթեդ
2012 թվականի հունվարի 8-ին, հայտարարվեց այն մասին, որ Սքոուլզը վերադառնում է։ Ըստ պայմանագրի Սքոուլզը պետք է հանդես գար մինչև 2011/12 մրցաշրջանի ավարտը։ Հենց այդ նույն օրը, Անգլիայի գավաթի խաղարկության ժամանակ Մանչեսթեր Սիթիի դեմ հանդիպման ժամանակ, դուրս եկավ փոխարինելու Նանիին։ Խաղն ավարտվեց 3։2 հաշվով Մանչեսթերի օգտին ։
Հանդես գալու վիճակագրություն
(Ըստ 2013 թվականի մայիսի 16-ի տվյալներով)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 16 ծնունդներ Կատեգորիա:1974 ծնունդներ Կատեգորիա:Անգլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մանչեսթեր Յունայթեդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ
Լախդենպոխյայի շրջան
Լախդենպոխյայի շրջան (Лахденпо́хский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կարելիայի հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1970 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Լախդենպոխյա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2020 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 15273 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 7,56 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կարելիայի հանրապետության շրջաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Պերճ Պռոշյան
Պերճ Պռոշյան (Հովհաննես Ստեփանի Տեր–Առաքելյան,, թաղված է Թբիլիսիի Խոջիվանքի գերեզմանատանը), հայ գրող։
Կենսագրություն
Ծնվել է դերձակի ընտանիքում։ Նախնական կրթությունն ստացել է տեղի ծխական վարժարանում (1849-1852), ապա կարճ ժամանակ՝ Երևանի արքունական դպրոցում։ 1856 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը, որտեղ և ձևավորվել են նրա ազգային–դեմոկրատական ըմբռնումները՝ Պ. Շանշյանի ազդեցությամբ։ Շուրջ մեկ տարի սովորելով Թիֆլիսի արքունական գիմնազիայում՝ 1857 թվականին վերադարձել է Աշտարակ և նշանակվել ծխական դպրոցի տեսուչ։ Միաժամանակ վարել է գավառական գործակալի քարտուղարի պարտականությունը, որը հնարավորություն է տվել նրան մոտիկից ծանոթանալու գյուղի կյանքին։ 1859 թվականին Պռոշյանը մեկնել է Թիֆլիս, եղել է Ներսիսյան դպրոցի նախապատրաստականի ուսուցիչ։ Ակտիվ մասնակցություն է ունեցել հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի ստեղծմանը, իգական դպրոցների հիմնադրմանը Թիֆլիսում (1861), այնուհետև՝ Շուշիում (դասավանդել է հայ գրականություն, հայոց լեզու և պատմություն ), Ագուլիսում, Աստրախանում, մանկավարժությամբ զբաղվել է Հայաստանի տարբեր վայրերում, հրատարակել դպրոցական կանոնադրություններ։ 1879 թվականին հրավիրվել է Էջմիածին, նշանակվել Երևանի թեմի և Կարսի վիճակի հոգևոր դպրոցների տեսուչ, աշխատել մինչև 1881 թվականը։ Այդ տարիներին աշխարհաբարի է վերածել մի ավետարան, որի համար Գևորգ Դ Կոնստանդնուպոլսեցի կաթողիկոսը նրան շնորհել է աստվածաբանության մագիստրոսի կոչում։ 1887 թվականին վերադարձել է Թիֆլիս ։
Ստեղծագործական աշխատանք
1850-ական թթ. ներշնչվել է ազգային–կրոնական ռոմանտիզմով և որոշ գրական փորձեր կատարել։ Խաչատուր Աբովյանի «Վերք Հայաստանի» վեպը ուղղություն է տվել նրա որոնումներին. 1860 թվականին Պռոշյանը գրել է «Սոս և Վարդիթեր» վեպը։ Առաջին այդ փորձը ճանաչում է բերել հեղինակին։ Իր հռչակավոր «Կրիտիկա», «Սոս և Վարդիթեր»-ի աշխատությամբ Միքայել Նալբանդյանը բարձր է գնահատել «արդյան ազգային վիպասանության» հիմնադիրներից մեկին և կռահել գրողի տաղանդի ռեալիստական տարերքն ու սոցիալական միտվածությունը։ Սիրապատում սյուժեին զուգորդված ազգագրական պատկերները պատմափիլիսոփայական որոշակի միտում ունեին, որի իմաստը Պռոշյանը մեկնաբանել է վեպի առաջաբանում։ Նկատելով, որ հայ ժողովուրդն իր պատմության ընթացքում ստեղծել է ավանդություններ, ծեսեր, երգեր ու առասպելներ, որոնք, պարունակում են յուրյանց մեջ մեծ բարոյական դասեր», նա պատվիրել է հայ գրողներին «գրով ի լույս հանել... ազգի կենաց տիպը պարունակող» այդ «անգին ավանդությանց հիշատակները»։ Սակայն իր վեպում բարոյական ավանդների արժեքը Պռոշյանը դիտել է սոցիալական կոնկրետ ժամանակի մեջ, որտեղ նահապետական հովվերգությունը բախվում էր կապիտալիստական նորամուտ բարքերին։
1879 թվականին «Փորձ» ամսագրում տպագրվել է Պռոշյանի «Հացի խնդիր» վեպը, որը մնայուն տեղ է գտել հայ ռեալիստական վեպի պատմության մեջ։ Նահապետական գյուղը ներկայացնելով երկու ներհակ ուժերի բախման մեջ՝ գրողն իրար է հակադրել կյանքի երկու ըմբռնում, կեցության երկու ձև։ Մեկը նահապետական համայնքն էր, որ ձգտում էր պահպանել իր գոյության դարավոր իրավունքը, մյուսը՝ կապիտալի նախնական կուտակումը, որ խարխլում էր առաջին հիմքերը։ Դարաշրջանի սոցիալական այս դրաման ներկայացվում է Խեչանենց Խաչանի և Միկիտան Սաքոյի բախումով։ Կապիտալիստական հարաբերությունների ներխուժումով քանդվում է նահապետական գյուղը, ենթարկվում դասակարգային շերտավորման, գյուղացին զրկվում է հողին և ունեցվածքին կապված լինելու իրավունքից։ Ցույց տալով տնտեսական քայքայման անխուսափելիությունը՝ Պռոշյանը չկարողացավ ըմբռնել այդ երևույթի սոցիալական անհրաժեշտությունը։
Ինչպես այս, այնպես էլ «Ցեցեր», «Հունոն» վեպերում, «Օրը կիրակի է, երազը սուտ», «Գյուղական խանութպան», «Բուլի–բուլի», «Տան Բարբարեի վերջին առակը», «Հինգերորդ գինագիծը», «Վարդի յուղը մահադեղ» պատմվածքներում Պռոշյանը տվել է հայ գյուղի սոցիալական պատմության համապատկերը։ Նրա իդեալը համընկել է շահագործումից, ներքին հակասություններից ազատ, իրավահավասար նահապետական համակեցության սոցիալական երազանքին։ Կապված լինելով իր դասակարգի հետ՝ նա ձգտել է խղճի «արդար դատարանի» բարոյական հորդորներով կանխել չարիքի ներխուժումը, բայց որպես ռեալիստ օբյեկտիվորեն ականատես է եղել պատրանքների ամենօրյա փլուզմանը և վերապրել իր համակրելի մարդկանց կործանումը։ Պռոշյանի ստեղծագործությունը եղերգ է՝ անդառնալիորեն անհետացող նահապետական հայ գյուղի մասին։
Գրական ժառանգություն
Պռոշյանի գրչին են պատկանում նաև հայ թատրոնի, դպրոցի, մանկավարժության վերաբերյալ բազմաթիվ հուշապատում–հոդվածներ։ Նրա թարգմանությամբ լույս են տեսել Չ. Դիքենսի «Դավիթ Կոպպերֆիլդ»–ը, Լ. Տոլստոյի «Մանկություն և պատանեկություն»–ը և այլ գրողների ստեղծագործություններ։
Պռոշյանը խոշոր ավանդ է ներդրել ազգային ռեալիզմի ձևավորման ու զարգացման գործում։ Պատկերելով «գյուղացիական կյանքն իր ամբողջ մերկությամբ և ներկայացնելով «գյուղական մի ամբողջ ալբոմ»՝ նա կատարելագործել է հայ արձակի տիպականացման արվեստը և որակական նոր աստիճանի բարձրացրել ռեալիզմի գեղագիտությունը։ Պռոշյանի վեպերը հսկայական նյութ են տալիս 19-րդ դարի հայ գյուղացիության պատմության վերաբերյալ և որպես անկրկնելի վավերագրեր այսօր էլ պահպանում են իրենց ճանաչողական ու գեղարվեստական արժեքը։
Ընտանիք
Պերճ Պռոշյանի հայրը՝ Ստեփան Տեր-Առաքելյան Պռոշյանցը (Խուբովյանց) եղել է դերձակ։ Նա ամեն ինչ արել է, որ որդիները լավ կրթություն ստանան և դրա համար հրավիրել է Էջմիածնից Շապուհ Շահնազարյանցին, ով բացել է դպրոց Աշտարակում։ Նախնական գրել-կարդալը Պերճ Պռոշյանը սովորել է հորից և եղբորից՝ Խուբով (Տեր-Առաքել)։ Ծնունդով աշտարակցի մայրը՝ Ֆալաք Մարգարյան-Մելումյանցը եղել է մեծահարուստի ընտանիքից։ Պռոշյանի կինը՝ Աննա Դոլգյանը, մայրական կողմից եղել է Սայաթ-Նովայի ծոռնուհին։ Եղել է կիրթ և բանիմաց կին։ Հետագայում Պռոշյանը իր հուշերում գրել է, որ եթե չլիներ Աննան, ինքը չէր լինի այն, ինչ կար։ Ունեցել են 6 զավակ՝ 3 աղջիկ և 3 տղա ։
Մահ
Մահացել է Բաքվում։ Թաղված է Թբիլիսիի Խոջիվանքի գերեզմանատանը։
Ֆոնկլերո
Ֆոնկլերո (Fontclaireau), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում :
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 368 մարդ, բնակչության խտությունը` 65.60 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.61 կմ² տարածք:
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 370 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 80 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 28 կմ հյուսիս:
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 239 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 190-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 49: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 79,5 %: 190 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 166 անձ (93 տղամարդ և 73 կին): Գործազուրկ են եղել 24 անձ (10 տղամարդ և 14 կին): 49 անաշխատունակներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 20-ը` թոշակառուներ, իսկ 15-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Լոուխսկի շրջան
Ստեղծվել է 1927 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Լոուխի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 22544 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 16746 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,74 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կարելիայի հանրապետության շրջաններ
Սեն Մարսիալ դը Վիտատերն
Սեն Մարսիալ դը Վիտատերն (Saint-Martial-de-Vitaterne), համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառում։ Մտնում է Ժոնզակ կանտոնի Ժոնզակ շրջանի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17363։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 601 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Sense8
Շոուի առաջին եթերաշրջանում ներկայացվել է բազմազգ դերասանական կազմ, որը ներառել է Էմել Ամինին, Դունա Բեին, Ջեյմի Քլեյթոնին, Թինա Դեսային, Թափենս Միդլթոնին, Մաքս Ռիմելթին, Միգել Անխել Սիլվեստրեին և Բրայան Ջեյքոբ Սմիթին, ովքեր մարմնավորել են ութ անծանոթների, որոնք աշխարհի տարբեր մասերից են և հանկարծակի հայտնաբերել են, որ «սենսեյթներ» են՝ մարդիկ, որոնք իրար հետ մտավոր և էմոցիոնալ կապված են։ Ֆրիմա Աջիմանը, Թերենս Մանը, Անուփամ Քհերը, Նավին Էնդրյուսը և Դերիլ Հանան նույնպես նկարահանվել են։ Երկրորդ եթերաշրջանում Թոբի Օնվումերեն փոխարինել է Ամինին։ Շոուն թեմաներ է ուսումնասիրում, որոնք, ըստ իր ստեղծողների, դեռ չեն ընդգծվել բազմաթիվ գիտաֆանտաստիկ շոուների կողմից, ինչպիսիք են քաղաքականությունը, ինքնությունը, սեռականությունը, գենդերը և կրոնը ։
Սյուժե
«Sense8» հեռուստասերիալը պատմում է տարբեր մշակույթներից, մայրցամաքներից ութ անծանոթների մասին (Սմիթ, Միդլթոն, Ամին, Բե, Սիլվեստրե, Դեսայ, Ռիմելթ, Քլեյթոն), որոնք հանկարծակի մտավոր և էմոցիոնալ կապ են հայտնաբերում իրար հետ՝ տեխնոլոգիական ծագմամբ էվոլյուցիոն թռիչք։ Ջոնաս անունով (Էնդրյուս)՝ խորհրդավոր և հզոր մի մարդ փորձում է նրանց հավաքել միասին։ Միևնույն ժամանակ, ինչ-որ անհայտ պարոն Ուիսփերսը (Ման) և նրա կազմակերպությունը փորձում են հետապնդել և ոչնչացնել գլխավոր հերոսներին։
Ամեն սերիա նվիրված է մեկ հերոսին և նրա պատմությանը ։
Ընդունելություն
«Sense8» հեռուստասերիալը ստացել է հիմնականում դրական գնահատականներ քննադատների կողմից։ Rotten Tomatoes կայքում սերիալն ունի 70% դրական ակնարկներ, իսկ միջին վարկանիշը, որը հիմնված է 37 գրախոսությունների վրա, կազմում է 10-ից 5,8։ Rotten Tomatoes-ի քննադատները համաձայնության են եկել, որ երբեմն շոուի սցենարը անտրամաբանական է, սակայն բազմազան կերպարներ և նրանց պատմությունների հատման ստեղծագործական իրականացումը Վաչովսկի քույրերի «Sense8»-ը հետաքրքիր են դարձնում ։ Metacritic կայքում դրաման ևս հիմնականում բարենպաստ արձագանքներ է հավաքել՝ ստանալով 100-ից 63 վարկանիշ, որը հիմնվել է 23 գրախոսությունների վրա ։
Նեթֆլիքսի կայքում սերիալն օգտատերերի կողմից հավաքել է ավելի քան մեկ միլիոն գնահատականներ՝ 5-ից 4,2 միջին արժեքով ։ Ըստ Ջոզեֆ Սթրաժինսկիին, ծառայության ներկայացուցիչները նրան հայտնել են, որ հանդիսատեսը ամբողջ եթերաշրջանը դիտում է երեք, չորս, վեց անգամ անընդմեջ ։ Նեթֆլքիսի բովանդակության գծով տնօրեն Թեդ Սարանդոսը գովել է «Sense8» սերիալի հաջողությունը ինչպես Ֆրանսիայի և Գերմանիայի հեռանկարային շուկաներում, այնպես էլ ամբողջ աշխարհի ։ Սերիալի պրեմիերայից երեք օր անց Variety հրատարակությունը հաղորդել է, որ այն ներբեռնվել է ավելի քան կես միլիոն անգամ՝ առանց թվային տեղայնամցան տվյալների հաշվարկման ։
Նշումներ
<references group="Ն" />
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2010-ականների ամերիկյան հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Նեթֆլիքսի բնօրինակ ծրագրեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:2015 հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Ամերիկյան հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:2010-ականների հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:2010-ականների ամերիկյան դրամա հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Հեռուստասերիալներ, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոնդոնում Կատեգորիա:Ֆեմինիստական հեռուստասերիալներ
Մարիա Կալերգիս
Կոմսուհի Մարիա Լուիզա ֆոն Նեսելրոդե (Maria Luisa Reichsgräfin von Nesselrode-Ereshoven, առաջին ամուսնությամբ՝ Կալերգիս, Maria Kalergis, երկրորդ ամուսնությամբ՝ Մարիա Ֆյոդորովնա Մուխանովա, ), լեհ դաշնակահարուհի և արվեստների հովանավոր։ Ռուս դիվանագետ Կարլ Նեսելրոդեի ազգականուհին է, Ռիխարդ Կուդենհովե-Կալերգիի նախատատը։
Վաղ տարիներ և առաջին ամուսնություն
Ռուսական բանակի գեներալ Ֆրիդրիխ Կառլ Նեսելրոդեի (1786-1869) դուստրն է, որը միջնորդավորված ծագում էր կայսերական կոմսերի տոհմից։ Մայրը լեհուհի է՝ Տեկլյա Նալենչ Գուրսկայան (Tekla Nałęcz-Górska, 1795—1848) Իոսիֆ Գորսկու քույրն էր, որը կայսր Ալեքսանդր I-ի արքունի սենեկապետն էր։
Ծնողների բաժանումից հետո Մարիան կրտսեր քրոջ հետ 1828 թվականին տարվել է Պետերբուրգ, որտեղ նրան որդեգրել է ազգականուհի Ելենա Դմիտրիևնա Սվերչկովան՝ կոմս Դ. Ա. Գուրևի դուստրը։ Մարիան ստացել է Սվերչկովա ազգանունը։ Զարմանալի գեղեցկություն է ունեցել, կոմս Պյոտր Վյազեմսկին գրել է.
1839 թվականին 16-ամյա Մարիան ամուսնացել է հունական ծագմամբ խոշոր առևտրական Իվան (Յան) Էմանուիլովիչ Կալերգիի (Կալերժի, 1814-1863) հետ, որը միլիոնավոր կարողության ժառանգորդ էր։ Որպես հարսանեկան նվեր ամուսինը կնոջը մատուցել է 600 հազար ոսկե ռուբլի և Նևայի պողոտայում տան տարածք, որը նախկինում պատկանել էր փեսացուի մորը ։ Մեկ տարի անց ամուսինները բաժանվել են։ Ամուսինը հեռացել է Իտալիա, իսկ կինը իրեն սիրահարված կոմս Ադամ Պոտոցկու ուղեկցությամբ ուղևորվել է Ֆրանսիա։
Սալոն Փարիզում
Մարիան, ամուսնուց ստանալով նշանակալի կարողություն, ապրել է Պետերբուրգում, Փարիզում, Վարշավայում, Բադեն-Բադենում։ Երաժշտության դասեր է ստացել Ֆրեդերիկ Շոպենից և Ֆերենց Լիստից։ Բացի լեհերենից՝ իմացել է ֆրանսերեն, գերմաներեն, անգլերեն, իտալերեն, ռուսերեն։ Անժուի փողոցում գտնվող Կալերգիսի սալոն այցելել է Փարիզի ողջ սերուցքը։ Ժամանակակիցները լեհ գեղեցկուհու սիրեցյալների թվին են դասել բազմաթիվ հայտնի մարդկանց. նրանց թվում էին գեներալ Լուի Էժեն Կավենյակը, կոմս Մոլեն, Ալեքսանդր Դյուման, Ալֆրեդ դը Մյուսեն, Լիստը, Շոպենը, Թեոֆիլ Գոթիեն, Հայնրիխ Հայնեն, Նորվիդը։ Վերջին երեքը նրան ձոնել են բանաստեղծություններ (Հայնեն՝ «Սպիտակ փիղ», Գոթիեն՝ «Մաժորային սպիտակ սիմֆոնիա» ), իսկ Նորվիդը նույնիսկ երեք գործողությունից բաղկացած «Մեծ տիկնոջ մատանին» ողբերգությունը։ Հաստատապես հայտնի է, որ Մարիան եղել է Էժեն Սյուի սիրեցյալը, որը նրան ներառել է իր «Մշտապես ջհուդ» վեպում Ադրիեննա Կարդովիլ անունով։
Կատարել է ռուսական արքունիքի գաղտնի հանձնարարությունները։ Նշանակալի դեր է խաղացել Լուի Նապոլեոն Բոնապարտի իշխանության գլուխ անցնելուն, որը հետագայում դարձել է կայսր Նապոլեոն III։ Վիկտոր Հյուգոն շիկահեր գեղեցկուհուն այդ դիտանկյունից նկարագրել է իր «Մի հանցագործության պատմություն» պամֆլետում (1852, հրատարակվել է 1877 թվականին)։
1857-1871 թվականներին հանդես է եկել որպես դաշնակահարուհի։ Կալերգիսը լավ ծանոթ է եղել Ռիխարդ Վագների և Ստանիսլավ Մոնյուշկոյի հետ, մասնակցություն է ունեցել նրանց ճակատագրերին։ Մոնյուշկոյին օգնել է բեմադրելու «Գալկա» օպերան Վարշավայի բեմում (1858 թվական) և կազմակերպել է բարեգործական համերգ նրա օգտին, իր հաշվին է գրանցել Վագների վնասները, որոնք նա կրել է փարիզյան անհաջող համերգների արդյունքում։