cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արհեստական բանականության փիլիսոփայություն
Մի՞թե մտածելը հաշվարկ է
Մտքի կամ «հաշվողականության» տեսությունը պնդում է, որ մտքի և ուղեղի փոխհարաբերությունները նման են (եթե ոչ նույնական)՝ ծրագրի և համակարգչի միջև փոխհարաբերություններին։ Գաղափարը փիլիսոփայական արմատներ ունի Հոբսի (ով պնդում էր, որ բանականությունը «ոչ այլ ինչ է, քան հաշվարկ»), Լայբնիցի (ով փորձել է ստեղծել բոլոր մարդկային գաղափարների տրամաբանական հաշվարկ), Հյումի (ով կարծում էր, որ ընկալումը կարելի է կրճատել «ատոմային տպավորությունների») և նույնիսկ Կանտըի տեսակետներում (ով վերլուծեց ամբողջ փորձը, որպես ֆորմալ կանոնների կառավարվող ): Վերջին տարբերակը կապված է փիլիսոփաներ Հիլարի Փութնամի և Ջերրի Ֆոդորի հետ ։
Այլ հարակից հարցեր
Ալան Թյուրինգը նշել է, որ «մեքենան երբեք չի անի X տեսակի գործողություններ, որտեղ X-ը կարող է լինել բազմաթիվ գործողություններ», ինչպիսիք են․ "Լինել բարի, ճարպիկ, գեղեցիկ, ընկերասեր, նախաձեռնող, հումորով, տարբերակել ճիշտը սխալից, սխալներ գործել, սիրահարվել, ելակ և սերուցք վայելել, ինչ-որ մեկին ստիպել սիրահարվել իրենով, ճիշտ բառեր օգտագործել, ունենաք վարքագծի նույնքան բազմազանություն, որքան մարդը, փորձել նոր բաներ ։" Ծրագիր գրել, որը ցուցադրում է այս վարքագծերից մեկը, «մեծ տպավորություն կթողնի »։ Այս բոլոր փաստարկները շոշափելի են արհեստական բանականության հիմնական նախադրյալի համար, քանի դեռ չի ապացուցվել, որ այդ հատկություններից որևէ մեկը անհրաժեշտ է ընդհանուր բանականության համար։
Կարո՞ղ է մեքենան ունենալ զգացմունքներ
Եթե «զգացմունքները» սահմանվում են միայն վարքագծի վրա իրենց ազդեցության առումով կամ ինչպես են նրանք գործում օրգանիզմի ներսում, ապա զգացմունքները կարելի է դիտարկել որպես մի մեխանիզմ, որը խելացի գործակալն օգտագործում է իր գործողությունների օգտակարությունն առավելագույնի հասցնելու համար։ Հաշվի առնելով զգացմունքների այս սահմանումը՝ Հանս Մորավեկը կարծում է, որ «ընդհանուր առմամբ ռոբոտները բավականին զգացմունքային են վերաբերվում լավ մարդկանց »: Կարեկցանքը մարդու և համակարգչի լավ փոխազդեցության անհրաժեշտ բաղադրիչն է։ Նա ասում է, որ ռոբոտները «կփորձեն ձեզ հաճելիորեն ակնհայտ անձնուրաց կերպով գոհացնել, քանի որ դա կհանգեցնի դրական հուզմունքի։ Դուք կարող եք դա մեկնաբանել որպես սիրո մի տեսակ »: Դանիել Կրովյեն գրում է. «Մորավեկի տեսակետն այն է, որ հույզերն ընդամենը վարքագիծն ուղղորդող սարք են, որը բարենպաստ է տեսակի գոյատևման համար »:
Կարող է մեքենան ունենալ ինքնագիտակցություն
«Ինքնագիտակցությունը», ինչպես նշվեց վերևում, երբեմն օգտագործվում է գեղարվեստական գրողների կողմից  որպես հիմնական մարդկային հատկությունների անվանում, որը կերպարը լիարժեք մարդ է դարձնում։ Թյուրնգը շրջանցելով մարդու մյուս բոլոր հատկությունները` առաջ է քաշում հետևյալ հարցը․ «մեքենան կարո՞ղ է ինքնուրույն մտածել»։ Կարո՞ղ է ինքն իր մասին մտածել։ Դրա համար կարելի է գրել մի ծրագիր, որը կարող է զեկուցել սեփական ներքին վիճակների մասին, օրինակ ՝ debugger ։ Չնայած նրան, որ, թերևս, ինքնագիտակցությունը հաճախ ենթադրում է մի քիչ ավելի շատ հնարավորություններ․ մի մեքենա, որը կարող է ինչ-որ կերպ վերագրել իմաստը ոչ միայն իր սեփական վիճակին,  այլ առհասարակ հարցեր դնել առանց հիմնավոր պատասխանների, ներկայումս իր գոյության համատեքստային բնույթը, քանի որ այն համեմատում է անցյալի փորձը կամ ապագայի պլանները իր աշխատանքային արտադրանքի սահմանների և արժեքի հետ։
Կարող է մեքենան լինել օրիգինալ կամ ստեղծագործ
Թյուրինգը սա բերում է այն հարցին, թե արդյո՞ք մեքենան կարող է «մեզ զարմացնել» և պնդում է, որ դա ակնհայտորեն ճիշտ է, քանի որ ցանկացած ծրագրավորող կարող է դա հաստատել ։ Նա նշում է, որ հիշողության բավարար ծավալի դեպքում համակարգիչը կարող է գործել աստղագիտական թվով տարբեր եղանակներով ։ Համակարգիչը, որը կարող է ներկայացնել գաղափարները, պետք է կարողանա, նույնիսկ չնչին, համատեղել դրանք նորովի (Դուգլաս Լենատի ավտոմատ մաթեմատիկոսը, որպես օրինակ, համատեղեց գաղափարները ՝ նոր մաթեմատիկական ճշմարտություններ հայտնաբերելու համար)։ Քափլանն ու Հենլեյնը ենթադրում են, որ մեքենաները կարող են գիտական ստեղծագործություններ ցուցադրել, մինչդեռ հավանական է, որ մարդիկ առավելություն կունենան այնտեղ, որտեղ խոսքը գեղարվեստական ստեղծագործության մասին է ։
2009-ին Ուելսի Աբերիստվյութի համալսարանի գիտնականները և ԱՄՆ Քեմբրիջի համալսարանի գիտնականները նախագծեցին Ադամ անունով ռոբոտ, որը, նրանց կարծիքով, դարձել է առաջին մեքենան, որ ինքնուրույն մշակել է նոր գիտական հայտնագործություններ ։
Կարո՞ղ է մեքենան լինել բարյացակամ կամ թշնամական
Հարցը, թե արդյոք բանական և ամբողջովին ինքնավար մեքենաները վտանգավոր կլինեն, մանրամասն ուսումնասիրվեց ֆուտուրիստների կողմից։ Դրամայի ակնհայտ տարրը ևս այս թեման հանրաճանաչ է դարձրել գիտական ֆանտաստիկայի մեջ, որը դիտարկել է բազմաթիվ հայտնի սցենարներում, որոնցում բանական մեքենաները սպառնալիք են մարդկության համար։
Վերնոր Վինջը ենթադրել է, որ ընդամենը մի քանի տարվա ընթացքում համակարգիչները հազարավոր կամ միլիոնավոր անգամներ ավելի խելացի կդառնան մարդկանցից։ Նա սա անվանում է «եզակիություն »: Նա ենթադրում է, որ դա կարող է շատ վտանգավոր լինել մարդկանց համար ։ Այս հարցը քննարկվում է որպես «Փիլիսոփայության եզակիություն»։
Որոշ փորձագետներ և գիտնականներ կասկածի տակ են դրել ռոբոտների օգտագործումը ռազմական մարտական գործողությունների համար, մանավանդ, երբ նման ռոբոտներին տրվում է որոշակի աստիճանի ինքնավար ֆունկցիաներ ։ ԱՄՆ ռազմածովային նավատորմը ֆինանսավորել է զեկույցը, որում նշվում է, որ ռազմական ռոբոտների բարդացումից հետո պետք է ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել ինքնավար որոշումներ ընդունելու նրանց կարողության հետևանքներին ։
Արհեստական ինտելեկտի առաջխաղացման ասոցիացիայի նախագահը հանձնարարել է հետազոտություն կատարել այս հարցի ուսումնասիրման համար ։
Ճապոնիայի քաղաքներ
Քաղաքներ - մունիցիպալ մակարդակի վարչական միավորներ Ճապոնիայում։ Ի տարբերություն ավանների և գյուղերի քաղաքները չեն մտնում գավառների կազմի մեջ, այլ ենթարկվում են անմիջապես պրեֆեկտուրաներին։ Քաղաքների իրավոնքները (կարգավիճակը) կոնկրետացվում է Ճապոնիայի «Տեղական ինքնավարության» օրենքում։
Արհեստական բանականության փիլիսոփայություն
Կարո՞ղ է մեքենան լինել բարյացակամ կամ թշնամական
Ոմանք առաջարկել են «Ընկերասեր արհեստական բանականություն» կառուցել, այսինքն ՝ առաջխաղացումները, որոնք արդեն իսկ տեղի են ունենում արհեստական բանականության հետ, պետք է ներառեն նաև ջանքեր, որպեսզի այն դառնա ընկերասեր ու մարդասեր ։
Ճապոնիայի քաղաքներ
Բնակավայրերը կարող են քաղաքի կարգավիճակ ստանալ, եթե տեղի բնակչությունը 50 000-ից ավելի է և նույն կերպով կարող են այն կորցնել, եթե բնակչությունը դառնա 50 000-ից ցածր։ Ճապոնիայի ամենաքիչ բնակչություն ունեցող Ուտասինայ քաղաքում ապրում է 6 հազար մարդ, այն ժամանակ երբ նույն պրեֆեկտուրայի Օտոֆուկե ավանում ապրում է համարյա 40 հազար բնակիչ։ Խոշոր քաղաքները կարող են հատուկ (ավելի քան 200 հազար բնակիչ), կենտրոնական (ավելի քան 300 հազար) կամ կառավարության հրամանագրերով հաստատված (ավելի քան 500 հազար) քաղաքի կարգավիճակ ստանալ։
2010 թվականի ապրիլի 1-ի դրությամբ Ճապոնիայում կա 786 քաղաք ։
Արհեստական բանականության փիլիսոփայություն
Կարո՞ղ է մեքենան հոգի ունենալ
Վերջապես, նրանք, ովքեր հավատում են հոգու գոյությանը, կարող են պնդել, որ «մտածելը մարդու անմահ հոգու ֆունկցիան է»։ Ալան Թյուրինգը դա անվանել է «աստվածաբանական առարկություն»։ Նա գրում է։"Նման մեքենաներ կառուցելիս մենք չպետք է անուղղակիորեն օգտագործենք հոգիներ ստեղծելու Նրա ուժը, ճիշտ այնպես, ինչպես մենք չենք բռնազավթում երեխաների ծնունդը։ Ավելի շուտ, մենք երկու դեպքում էլ Նրա կամքի գործիքներն ենք, որոնք ստեղծում են կացարաններ այն հոգիների համար, որոնց Նա է ստեղծում ։"
Ճապոնիայի քաղաքներ
Ծանոթագրություններ
* Կատեգորիա:Ճապոնիայի վարչական բաժանում
Արհեստական բանականության փիլիսոփայություն
Տեսակետներ փիլիսոփայության դերի վերաբերյալ
Որոշ գիտնականներ պնդում են, որ արհեստական բանականության համայնքից փիլիսոփայությունը հեռացնելը վնասակար է դրա զարգացման համար։ Փիլիսոփայության Սթենֆորդի հանրագիտարանում որոշ փիլիսոփաներ պնդում են, որ փիլիսոփայության դերը արհեստական բանականության մեջ թերագնահատվում է ։ Ֆիզիկոս Դեյվիդ Դոյչը պնդում է, որ առանց փիլիսոփայության կամ դրա հասկացությունների ընկալման, արհեստական բանականության զարգացումը տառապելու է առաջընթացի պակասից ։
Կոնֆերանսներ
Այս հարցի շուրջ կոնֆերանսների հիմնական շարքը կոչվում է «Արհեստական բանականության փիլիսոփայությունն ու տեսությունը» (PT-AI), վարում է Վինսենթ Մյուլլերը։
Այս թեմայի վերաբերյալ հիմնական մատենագիտությունը, մի քանի ենթաբաժիններով, գտնվում է ՖիլՓեյփըրսում.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արհեստական բանականություն
Իսպանիայի Արքայական ֆուտբոլի ֆեդերացիա
Իսպանիայի Արքայական ֆուտբոլի ֆեդերացիա (Real Federación Española de Fútbol կամ RFEF)՝ իսպանական ֆուտբոլային կազմակերպություն։ Շտաբը գտնվում է Մադրիդի Լաս Ռոսաս դե Մադրիդ արվարձանում։
Այն կազմակերպում է երկրի առաջնային լիգաները՝ այդ թվում Լա Լիգան, Սեգունդա Դիվիզիոնը և Սեգունդա Դիվիզիոն Բ-ն։ Այն նաև ղեկավարում է Տերկերա Դիվիզիոնը Իսպանիայի տարածքային ֆուտբոլի ֆեդերացիաների օգնությամբ։
Ֆեդերացիան նաև կառավարում է Իսպանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականին (տղամարդկանց), կանանց և երիտասարդական ազգային հավաքականներին։ Իսպանիայի ազգային ֆուտզալի հավաքականը նույնպես պատկանում է ֆեդերացիային։
Մանասեուրի
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1280 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 61 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 19 մարդ ։
Ստյոպկա Յոլ
Ստյոպկա Յոլ (Стёпка-Ёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լիժա գետի աջ ափին՝ 110 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 12 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մեզեն, գետի ենթաավազանը՝ բացակայում է, գետի գետային ավազանը՝ Մեզեն ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Պաատնա
Պաատնա (Paatna), գյուղ Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Ռակվեռե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 27 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Ռակվեռե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Աֆրիկյան փրոթերեբիա
Նկարագրություն
Ոչ խոշոր չափի թիթեռ է։ Թևերի ընդհանուր գուներանգը մուգ շագանակագույն է, իսկ ավելի բաց գունավորված գագաթնամասինը՝ մինչև բաց դարչնագույն։ Առջևի (16-20 մմ երկարությամբ) և հետին թևերն ունեն առանձնահատուկ կարմիր պտերի տրամակապ։ Պտերի միջուկը սև է, կենտրոնը՝ սպիտակ։ Հետին թևերի ստորին մակերեսի ջղերն ունեն սպիտակ փոշեծածկ ։
Տարածվածություն
Տարածված է Եվրոպայում, Բալկաններում, Փոքր Ասիայում, Ղազախստանում և Հարավարևմտյան Թուրքմենստանում։ Հայտնի է Կոտայքի (Ծաղկաձոր, Բջնի), Սյունիքի (Շվանիձորից դեպի հյուսիս), Արայի լեռից և «Խոսրովի անտառ» պետական արգելոցից ։
Էկոլոգիա
Ապրում է ծովի մակարդակից 1800-2200 մ բարձրություններում, քարքարոտ տափաստաններում և ալպյան գոտու տափաստանացած մարգագետիններում ։
Տալիս են մեկ սերունդ։ Թռիչքը նկատվում է ապրիլի վերջից մինչև մայիսի վերջ։ Ձմեռում են բարձր հասակի թրթուրները։
Պահպանություն
Հազվագյուտ տեսակ է։ Բնության պահպանության միջազգային միության Կարմիր ցուցակի չափորոշիչներով գնահատվում է որպես խոցելի տեսակ։
Թվաքանակը բարձր չէ։ Թվաքանակի փոփոխության միտումները բացահայտված չեն։
Սպառնացող վտանգներից է անասունների գերարածեցմամբ պայմանավորված տափաստանային էկոհամակարգերի դեգրադացումը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կենդանիներ Կատեգորիա:Միջատներ Կատեգորիա:Խոցելի տեսակներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված կենդանիներ
Նիկոլաս Մյուրեյ Բաթլեր
Նիկոլաս Մյուրեյ Բաթլեր (Nicholas Murray Butler, ), մանկավարժության ամերիկացի տեսաբան և պրակտիկ, քաղաքական գործիչ, հրապարակախոս, պրոֆեսոր։
1902-1945 թվականներին՝ քառասուներեք տարվա ընթացքում ԱՄՆ-ի խոշորագույն համալսարաններից մեկի՝ Կոլումբիայի համալսարանի նախագահն է, Հանրապետական Թեոդոր Ռուզվելտի մտերիմ ընկերը։ Երկու անգամ (1920 թվականին և 1928 թվականին) փորձել է դառնալ իր կուսակցության կողմից ԱՄՆ-ի նախագահի թեկնածու։ Բազմաթիվ աշխատությունների և սեփական ինքնակենսագրության հեղինակն է, ինչպես նաև 1931 թվականի Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրը, որը ստացել է Ջեյն Ադամսի հետ համատեղ պացիֆիստական գործունեության համար։
Որպես Կոլումբիայի համալսարանի նախագահ՝ եղել է Ջոզեֆ Պուլիտցերի կտակի գլխավոր կարգադրիչներից մեկը, որի համաձայն սկզբում՝ 1912 թվականին, համալսարանին կից բացվել է աշխարհում երրորդ (Փարիզի՝ 1899 թվականից հետո և Միսսուրիի համալսարան՝ Միսսուրի նահանգի Կոլումբիա քաղաքում՝ 1908 թվականին) Լրագրության բարձրագույն դպրոցը, իսկ ավելի ուշ՝ 1917 թվականին, ստեղծվել է Պուլիտցերյան մրցանակ, որը շնորհվում է ամերիկացի լավագույն լրագրողներին, ինչպես նաև արվեստի բնագավառում նշանավոր ստեղծագործողներին։ Մրցանակը դարձել է աշխարհում ամենահեղինակավորներից մեկը։ Մրցանակի հիմնադրման օրվանից մինչև իր պաշտոնաթող լինելը Նիկոլաս Բատլերը եղել է Պուլիտցերյան մրցանակի պարգևատրման հանձնաժողովի մշտական նախագահը, որը երբեմն բավական բարդ որոշումներ է ընդունել այն մասին, թե անցյալ տարի ով է արժանի նրան ։
Կենսագրություն
Ամերիկացի մանկավարժ Նիկոլաս Մյուրեյ Բատլերը ծնվել է Էլիզաբեթ քաղաքում (Նյու Ջերսի նահանգ)։ Նա եղել է տեքստիլ արդյունաբերող Հենրի Բատլերի և Մերի Ջոես Մյուրեյի հինգ երեխաներից ավագը։ Պետերսոնի (Նյու Ջերսի նահանգ) մասնավոր և պետական դպրոցներն ավարտելուց հետո Բատլերը 1878 թվականին ընդունվել է Կոլումբիայի քոլեջ՝ իրավունք ուսումնասիրելու համար։ Սակայն Ֆրեդերիկ Ա. Պ. Բառնարդի ազդեցության տակ նա որոշեց իրեն նվիրել մանկավարժությանը։ 1882 թվականին գերազանցությամբ ավարտելով քոլեջը՝ Բատլերը շարունակել է փիլիսոփայության ուսումնասիրությունը Կոլումբիայում, որտեղ 1883 թվականին ստացել է մագիստրոսի կոչում, իսկ 1884 թվականին՝ փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան։ Նշանակված կրթաթոշակը նրան հնարավորություն տվեց մեկ տարի անցկացնել Բեռլինի և Փարիզի համալսարաններում։
1885 թվականին Բատլերը վերադարձավ Կոլումբիա՝ որպես փիլիսոփայության ասպիրանտ-պրոֆեսոր։ Երկու տարի անց, շարունակելով իր դասախոսական գործունեությունը, նա դարձավ բարեգործական կազմակերպության՝ մասնագիտական ուսուցման Ասոցիացիայի նախագահ, որը հովանավորում էր արհեստագործական ուսուցումը պետական դպրոցներում։ Բատլերի ղեկավարությամբ 1889 թվականին կազմակերպությունը բացեց Ուսուցիչների վերապատրաստման Նյու Յորքյան քոլեջը, 1892 թվականին այն վերանվանվեց Ուսուցիչների քոլեջ։ 1901 թվականին Ուսուցիչների և Կոլումբիայի քոլեջների միջև հաստատվեցին ստեղծագործական կապեր։
1890 թվականին Բատլերը դարձավ Կոլումբիայի քոլեջի փիլիսոփայության, էթիկայի և հոգեբանության պրոֆեսոր։ Միևնույն ժամանակ, հոգաբարձուների խորհուրդը հաստատեց նրա՝ բնագիտությունն ու փիլիսոփայությունը խորը ուսումնասիրելու ծրագիրը։ Մանկավարժությունը ներառվել է ակադեմիական համալսարանական առարկաներում։
Այդ տարիներին Բատլերը ձգտում էր ստեղծել դպրոցական կրթության կենտրոնացված ադմինիստրացիա, կազմակերպել մանկավարժության ուսուցումը որպես գիտություն։ Լինելով Նյու Ջերսի նահանգի ժողովրդական կրթության հարցերով խորհրդի անդամ՝ 1887-1895 թվականներին գլխավորել է կրթության կոմիտեն։ Բատլերի ջանքերով «Ուսուցիչների ասոցիացիան» տեղափոխվեց պետական մարմիններ, ուսումնական պլաններում ներառվեց արհեստների ուսուցումը։ 1894 թվականին Նյու Յորք տեղափոխվելուց հետո Բատլերը կարողացավ համոզել նահանգի օրենսդիր ժողովին չեղյալ հայտարարել դպրոցների հոգաբարձուների խորհուրդը, որոնք, նրա կարծիքով, ունեցել են զուտ քաղաքական նշանակություն։
Բատլերի կազմակերպչական հմտությունները նրան օգնեցին միավորել Նյու Յորք նահանգի կրթական համակարգը և ստեղծել Ժողովրդական կրթության հանձնաժողով։ Համաձայն Նյու Յորքի կանոնադրության, որն ընդունվել է 1897 թվականին, քաղաքում հայտնվեց դպրոցների կառավարչի պաշտոնը։
1890 թվականին Բատլերը սկսեց հրատարակել «Մանկավարժական ակնարկ» գիտական հանդեսը՝ առաջադեմ մանկավարժական հայացքների տարածման համար։ 1894-1895 թվականներին, որպես Ազգային մանկավարժական ասոցիացիայի անդամ և դրա ղեկավար, Բատլերը մասնակցել է 10-րդ կոմիտեի ստեղծմանը, որի նպատակն էր միավորել մանկավարժներին` ուսումնասիրելու միջնակարգ և բարձրագույն կրթության խնդիրները, և քոլեջ ընդունվողների պահանջների կոմիտե։ 1900 թվականին Բատլերը կարևորագույն դեր է խաղացել քոլեջներում ընդունելության քննությունների խորհրդի ստեղծման գործում՝ լինելով նրա առաջին քարտուղարը, իսկ 1901-1914 թվականներին՝ նախագահը։
Ընտանիք
Նիկոլաս Բատլերը ամուսնացել է երկու անգամ։ Նրա առաջին կինը, որի հետ նա ամուսնացել է 1887 թվականին, և որից նա դուստր է ունեցել, մահացել է 1903 թվականին։ Նա երկրորդ անգամ ամուսնացել է 1907 թվականին։
Ծանոթագրություն
<references group="" responsive="1">
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Հունգարիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամներ
Ստանինո (գյուղ, Տյոմկինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 43 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Տյոմկինսկի շրջանի բնակավայրեր
Թբիլիսիի Ա. Գրիբոյեդովի անվան թատրոն
'''Թբիլիսիի Ա. Ս. Գրիբոյեդովի անվան պետական ակադեմիական ռուսական դրամատիկական թատրոն''' (ა.ს.გრიბოედოვის სახელობის თბილისის რუსული დრამატული თეატრი), դրամատիկական թատրոն Վրաստանում, գտնվում է Թբիլիսիում, Ռուսթավելու պողոտայում։
Թատրոնի պատմություն
Վրաստանում ռուսական թատրոնի արմատները գալիս են 19-րդ դարի սկզբից։ Թբիլիսիում բեմադրվում էին ռուսական սիրողական ներկայացումներ, իսկ 1830-ական թվականներին ինքնագործ թատերախմբերի խաղացանկում հայտնվում է Ալեքսանդր Գրիբոյեդովի «Խելքից պատուհաս» կատակերգությունը։ 1845 թվականի սեպտեմբերի 20-ին Թբիլիսիում փոխարքա կոմս Մ. Ս. Վորոնցովի ժամանակ բացվում է ռուսական թատրոնի առաջին խաղաշրջանը։ Մինչև 1846 թվականի սեպտեմբերի 20-ը խաղացվել է 104 ներկայացում։ Երկրորդ խաղաշրջանում հրավիրվում են դերասաններ Մոսկվայից ու Սանկտ Պետերբուրգից, ում ընտրությանը մասնակցում էր Միխայիլ Շչեպկինը։ Թատերախումբը ղեկավարում էր Ալեքսանդր Յաբլոչկինը։ Թատերաշրջանը բացվում է «Խելքից պատուհաս» ներկայացմամբ։ 1858 թվականի ապրիլի 10-ին նոր փոխարքա գեներալ Նիկոլայ Նիկոլաևիչ Մուրավյովի ժամանմամբ ռուսական դրամատիկական թատերախումբը վրացական, օպերային և բալետի խմբերի հետ լուծարվում է` ցարական կառավարության գաղափարներին չհամապատասխանելու պատճառով։ 1850-1860-ական թվականներին Թբիլիսիում ակտիվորեն աշխատում էր ռուսական անտրեպրիզը։ 1866 թվականին հասարակության ու մամուլի համառ պնդումների արդյունքում ռուսական դրամատիկական թատրոնը վերականգնել է իր գործունեությունը։ 1887 թվականին հայտնի գործարար ու մեկենաս Իսա Պիտոևի տանն ստեղծվում է 300 տեղանոց թատրոնի դահլիճ. այսպես առաջացել է «Թիֆլիսի արտիստական համայնքը»։
Թատերախումբ
Գրիբոյեդովի անվան թատրոնում աշխատել են ռեժիսորներ Ա. Ռիդալը, Ա. Ռուբինը. Վ. Կարպովը, Ա. Սմեյանովը, Ա. Ավգուստովը, նկարիչներ Վ. Իվանովը, Բ. Լոկտինը, Վ. Ռոբերգը, Ի. Շտենբերգը, Ե. Դոնցովան:Հավաքվել էր վառ դերասանական խումբ. Լ. Վրուբլյովսկայան, Բ. Բելեցկայան, Ե. Եվստրատովան, Օ. Կուտիրյովան, Ն. Մարտինովան, Ե. Սաթինան, Ա. Սեմյոնովան, Ն. Շելեխովան, Մ. Բելոուսովը, Վ. Բրագինը, Կ. Գարդինը, Պ. Դոնեցկին, Ա. Լիպնիցկին, Կ. Մյուֆկեն, Ի. Օսիպովը, Ա. Սմիրանինը, Յա. Մաքսիմովան և այլն։ Ավելի ուշ թատրոն են եկել Ն. Բուրմիստրովան, Տ. Բելոուսովան, Լ. Լուսպեկաևը, Դ. Սլավինը, Ի. Ռուսինովը, Մ. Պյասեցկին, Յու. Շեվչուկը, Վ. Զախարովան, Ա. Գոմիաշվիլին, Ի. Զլոբինը, Ա. Շենգելայան, Վ. Սեմինան, Ա. Լևինը, Մ. Իոֆֆեն, Բ. Կազինեցը, Լ. Կռիլովան, Դ. Սիխարուլիձեն, Է. Կուխալիեշվիլին, Ե. Բայկովսկին, Ե. Կիլոսանիձեն, Ս. Գոլովինան, Զ. Գրիգորյանը և ուրիշները։ Թատրոնի պատմության մեջ վառ հետք են թողել ռեժիսորներԱլեքսանդ Տակաիշվիլին, Դմիտրի Ալեքսիձեն, Լեոնիդ Վարպախովսին, Մեդեա Կուչուխիձեն, Սերգո Չելիձեն, Կոտ` Սուրմավան, Գրիգորի Դավիդովիչը, Գեորգի Տովստոնոգովը, Պյոտր Ֆոմենկոն, Գիզո Ջորդանիան, Գոգի Կավտարաձեն և այլն։
Վաղ տարիների բեմադրություններ
1939 թվականի մարտի 5-ին այստեղ իր դիպլոմային աշխատանքն է բեմադրել Սերգեյ Ալեքսանդրովիչ Նայդյոնովը։ Տովստոնոգովի աշակերտը` Միխայիլ Տումանիշվիլին, Գրիբոյեդովի անվան թատրոնում բեմադրել է Արթուր Միլլերի «Տեսարան կամրջից» պիեսը։ Իր առաջին` «Գանձեր» աշխատանքն այստեղ բեմադրել է Ռոբերտ Ստուրուան։ Տարբեր տարիների լավագույն բեմադրություններից են «Վանյուշինի երեխաները» (Գ. Տովստոնոգով, 1939), «Մեծ Մոուրավի» (Ա. Ռուբին, 1941), «Խորը արմատներ» (Դ. Ալեքսիձե, 1947), «Վերջինները» (Գ. Գվինիաշվիլի, 1950), «Խելքից պատուհասը» (Ա. Տակաիշվիլի, 1954), «Իրկուտսկյան պատմություն» (Ա. Վիպման, 1960), «Երկուսը ճոճանակին» (Ա. Չխարտիաշվիլի, 1962), «Պահանջվում է ստախոս» (Կ. Սուրմավա, 1963), «Կեսար և Կլեոպատրա» (Ա. Գինզբուրգ, 1966), «Տեղ տուր վաղվա օրվան» (Մ. Պյասեցկի, 1970), «Կոմանդորի քայլերը» (Գ. Լորդկիպանիձե, 1971), «Ծաղիկների ճանապարհը» (Պ. Ֆոմենկո, 1972), «Ավագ որդի» (Ա. Տովստոնոգով, 1975), «Երիտասարդ գվարդիա» (Ա. Տովստոնոգով, 1975), «Մոռանալ Հերոստրատին» (Ա. Տովստոնոգով, 1975), «Դաժան խաղեր» (Ա. Տովստոնոգով, 1978), «Հավերժության օրենքը» (Գ. Ջորդանիա, 1982), «Պիկ ժամ» (Գ. Ջորդանիա, 1983), «Քույրեր» (Գ. Չակվետաձե, Գ. Ջորդանիա, 1985), «Բալենու այգի» (Գ. Կավտարաձե, 1992), «Աննա Կարենինա» (Գ. Կավտարաձե, 1998)։
Թատրոնն այսօր
Թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարն այսօր Վրաստանի պետական մրցանակի դափնեկիր, Կ. Մարջանիշվիլիի անվան մրցանակի դափենկիր Ավթանդիլ Վարսիմաշվիլին է։ Թատրոնի խաղացանկային քաղաքականությունն ուղղված է ռուսական դասական դրամատուրգիայի հանրայնացմանը, թատրոնում հայտարարվում են «Ռուսական դասական գործերի շրջաններ»։ 2013 թվականին Գրիբոյեդովի անվան թատրոնն ստացել է «Թատրոնի աստղ» մրցանակը «Արտասահմանում լավագույն ռուսական թատրոն» անվանակարգում և Ա. Վարսիմաշվիլիի «Հոլստոմեր։ ձիու պատմություն» (ըստ Լև Տոլստոյի պատմվածքի մոտիվների) ներկայացման համար արժանացել է «Золотой Витязь» միջազգային թատերական ֆորումի գրան պրիի։ Թատրոնն ակտիվորեն ելույթներ է ունենում և հաջողությամբ մասնակցում է հարևան և հեռավոր երկրներում կազմակերպվող միջազգային թատերական փառատոնների, արդեն մի քանի տարի հյուրախաղերի թվով առաջատարն է Վրաստանի թատրոնների շարքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրաստանի թատրոններ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով պարգևատրված թատրոններ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով պարգևատրված կազմակերպություններ
Կոնստանտին Կոժանով
Կոնստանտին Կոժանով (Константин Петрович Кожанов, ), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։ 2-րդ դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ ։
Կենսագրություն
1984 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանը։ Տիրապետում է ինդոնեզերենին և անգլերենին։
1984 թվականից զբաղվում է դիվանագիտական գործունեությամբ։
Մակո Սափարովա-Աբաշիձե
Մակո (Մարիամ) Միքայելի Սափարովա-Աբաշիձե (მაკო საფაროვა-აბაშიძე, ), վրացական թատրոնի հայազգի դերասանուհի։ ՎԽՍՀ ժողովրդական արտիստուհի (1925)։
Կոնստանտին Կոժանով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Մակո Սափարովա-Աբաշիձե
Դերասան Վասիլի Աբաշիձեի կինը։
Կենսագրություն
Բեմ է բարձրացել 1878 թվականին՝ Թիֆլիսի վրացական դրամատիկական խմբում (Պայխոշ, Վ․ Սարդուի «Հայրենիք», Դ․ Էրիսթավիի փոխադրությամբ՝ «Սամշոբլո»)։ Եղել է ռեալիստական ուղղության դերասանուհի, որի մարմնավորած դրամատիկ ու կատակերգական կերպարները բողոքել են սոցիալական անարդարությունների դեմ։
1910-ական թվականներին լսողությունը կորցնելու պատճառով թողել է բեմը։ Գրել է հուշեր Գաբրիել Սունդուկյանի մասին, մասնակցել հայ մշակութային կյանքին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ
Պադիլյա դել Դուերո (բնակավայր)
Պադիլյա դել Դուերո (Padilla de Duero), Իսպանիայի նախկին բնակավայր։ 1970 թվականին ներառված է եղել Պենյաֆել մունիցիպալիտետի մեջ, Վալյադոլիդ պրովինցիայի մեջ, Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում։
Քաղաքի շրջակայքում հայտնաբերվել են կելտական ցեղ համարվող վակեյների և Պինտյա հռոմեական քաղաքի ավերակներ, որը նախկինում ներառված է եղել Իսպանիայի մշակութային օբյեկտների ցանկում (Bien de Interés Cultural)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Մեսրոպյան
Մեսրոպյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ
Խաչոյի գյուղ
Խաչոյի գյուղ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Բշերիկի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գլուբոկոե (գյուղ, Բերեզանկայի շրջան)
Գլուբոկոե (Глибоке), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բերեզանկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գլուբոկոե գյուղում բնակվում էր 8 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բերեզանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ստարի Խասեյյու
Ստարի Խասեյյու (Старый Хасейю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Խասեյյու գետի աջ ափին՝ 9 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 25 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Պաացա
Պաացա (Paatsa), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Մուստյալա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 8 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Մուստյալա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Տյուլինո (գյուղ, Գագարինսկի շրջան)
Տյուլինո (Тюлино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ռուբերսի
Ռուբերսի (Rubercy), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2009 թվականի դրությամբ կազմում է 126 մարդ, բնակչության խտությունը` 22.74 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.54 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 240 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 39 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 86 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 67-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 19։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,9 %։ 67 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 60 անձ (33 տղամարդ և 27 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (2 տղամարդ և 5 կին)։ 19 անաշխատունակներից 3-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 10-ը` թոշակառուներ, իսկ 6-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պիկ ժամ
Լոս Անջելեսում չարագործները գողանում են չինական դեսպանի փոքրիկ աղջկան, որին Հոնկոնգում կունգ ֆու է սովորեցրել քննիչ Լին։ Կոնսուլը Լիին կանչում է Ամերիկա, որպեսզի վերջինս մասնակցի աղջկան ազատագրելու միջոցառմանը։ ԴՀԲ-ի գործակալները ոստիկանությունից ուզում են ամենաանպիտան աշխատակցին, որպեսզի վերջինս չինացուն ցույց տա Ամերիկայի տեսարժան վայրերը և չխառնվեն իրենց գործերին։ Իսկ այդ անձը Կարտերն է, որն ամենաշատախոս ոստիկանն է։ Որոշ տարձայնություններից հետո երկու ոստիկանները լրջորեն գործի են անցնում, որպեսզի ազատագրեն աղջկան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1998 ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրեթ Ռետների ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Բադի մուվի Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոս Անջելեսում Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Նյու Լայն Սինեմայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Spyglass Entertainment ֆիլմեր
Սոֆոկլիս Դուսմանիս
Սոֆոկլիս Դուսմանիս (Σοφοκλής Δούσμανης, հունվարի 6, 1869, Կորֆու – հունվարի 6, 1952, Աթենք, Հունաստան), հույն ռազմական գործիչ և ծովակալ, ով աչքի է ընկել Բալկանյան պատերազմների ժամանակ։
Այդ տարիներին Սոֆոկլիս Դուսմանիսը Հունաստանի թագավորության ռազմածովային նավատորմի հրամանատարն ու ռազմական նախարարն էր ։
Կենսագրություն
Սոֆոկլիս Դուրմանիսը ծնվել է 1869 թվականի հունվարի 6-ին Հունաստանի Կերկիրա կղզում՝ հայտնի ազնվական ընտանիքում։ Նրա եղբայրը՝ Վիկտոր Դուսմանիսը, եղել է հայտնի գեներալ։
1888 թվականին Սոֆոկլիսը ավարտել է Հունաստանի ռազմածովային ակադեմիան։ Ռազմական նավատորմում և գլխավոր շտաբում իր կարիերան ավարտելուց հետո՝ մինչև Բալկանյան պատերազմների սկիզբը, Սոֆոկլիսը վստահված հրամանատար էր, որին վստահված էր «Գեորգիոս Ակերոֆ» իտալական հածանիվը ։
Որպես ռազմահրամանատար Սոֆոկլիս Դուսմանիսը դարձավ առավել հայտնի Առաջին Բալկանյան պատերազմի ժամանակ։ Այն բռնկվել է 1912 թվականի հոկտեմբերին։ Հունաստանի դաշնակիցներն էին Բուլղարիան, Սերբիան և Չեռնոգորիան, որոնք միահամուռ կերպով կռվում էին Օսմանյան կայսրության դեմ։
Իր հածանավում նա մասնակցում է Լեմնոսի և Էլլիի ծովային ճակատամարտերին, որտեղ հույները ակնհայտ հաղթանակ են տանում օսմանյան թուրքերի դեմ։ 1915 թվականի հունիսին մեկ այլ զորավար Կունտուրիոտիս Պավլոսի հետ նշանակվել է ռազմածովային նավատորմի հրամանատար։ Հետագայում Կունտուրիոտիս Պավլոսը դառնում է Հունաստանի նախագահ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Սոֆոկլիս Դուսմանիսը հանդես էր գալիս, որպես Կոնստանտինոս թագավորի գլխավոր կողմնակից։ Այս շրջանում նա դարձավ Սալոնիկ քաղաքի եռյակի ծովակալներից մեկը։
1920 թվականին Էլեֆթերիոս Վենիզելոսը ազատվում է վարչապետի պաշտոնից և Սոֆոկլիսը վերադառնում է նավատորմ՝ Եգեյան ջոկատի հրամանատարի պաշտոնում։ 1921 թվականի նոյեմբերից մինչև 1922 թվականի հոկտեմբերը եղել է Հունաստանի ռազմածովային ուժերի գլխավոր հրամանատարը։
Իր ռազմական կարիերան ավարտել է 1923 թվականին։ Դրանից հետո նա սկսում է զբաղվել ռազմանավերի վերանորոգմամբ։ 1939 թվականին Սոֆոկլիսը գրել է իր հուշերի մասին հուշագիրք, որտեղ ներկայացրել է իր անցած ճանապարհը ռազմական բնագավառում։ Ծովակալը մահացել է 1952 թվականին Աթենքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հույն ծովակալներ Կատեգորիա:Կերկիրա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Բալկանյան պատերազմների մասնակիցներ
Սերաֆիմա Բլոնսկայա
Սերաֆիմա Բլոնսկայա (Серафима Иасоновна Блонская, ), ռուս նկարչուհի, մանկավարժ։
Կենսագրություն
Սերաֆիմա Յասոնովնա Բլոնսկայան ծնվել է 1870 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Եկատերինոսլավսկայա գավառի Վերխնեդնեպրովսկ քաղաքում ։ 1875 թվականին նրանց ընտանքը տեղափոխվել է Տագանրոգ ։ Հայրը՝ Յասոն Իվանովիչ Բլոնսկին, իրավաբան էր, մայրը Ստրելնևա ընտանիքից էր և Խարկովի համալսարանի բժշկության պրոֆեսոր էր։
Սերաֆիման 1887 թվականին ոսկե մեդալով ավարտել է Տագանոգրի Մարիինսկայա գիմնազիան ։ 1891 թվականին ավարտել է Նիկոլայ Մուրաշկոյի հիմնադրած Կիևի նկարչական դպրոցը ։ 1892- 1900 թվականներին սովորել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիան։ 1900 թվականին ներկայացրել է «Աղջիկներ. Ծաղկազարդ» դիպլոմային աշխատանքը և ստացել նկարչի կոչում։ Սա Բլոնսկայայի միակ բազմաֆիգուր կոմպոցիզիան է։ Գեղարվեստի ակադեմիան ավարտելուց հետո Սերաֆիմա Բլոնսկայային ուղարկել են Իտալիա՝ կատարելագործվելու համար։ Իտալիայում սովորել է իտալերեն և մինչև կյանքի վերջին օրերի սիրել և սահուն կարդացել է իտալերեն։
1909 թվականին Բլոնսկայան վերադարձել է Տագանրոգ։ 1910 թվականին ամուսնու՝ Ալեքսանդր Լեոնտովսկու հետ բացել են գեղանկարչության դպրոց, որտեղ կազմակերպել են նաև անատոմիա, հեռանկարի և արվեստի պատմության վերաբերյալ դասընթացներ։ Դպրոցում դասընթացներն անց են կացվել երկու հերթափոխով։ Վարձավճարը եղել է աննշան՝ ամսական մոտ 25 կոպեկ։ Մանկատան սաները սովորել են անվճար։ Հատուկ կարողություններ ցուցաբերած ուսանողները նույնպես ազատվել են ուսման վարձից։ Ալեքսանդր Լեոնտովսկու (1928) մահից հետո դպրոցը դադարեց գոյություն ունենալ։ Դպրոցը փակելուց հետո Բլոնսկայան դասեր էր տալիս տանը ։ Ապրել է քրոջ՝  քաղաքային դպրոցներից մեկի ուսուցչուհի Վալենտինա Յասոնովնա Ռուխլինայի ընտանիքի հետ ։
1930-ական թվականներին Բլոնսկայան հանդիսանում էր «Всекохудожник» տագանրոգյան կազմակերպության անդամ։ 1942 թվականին Բլոնսկայան քաղաքին նվիրեց իր լավագույն աշխատանքը`«Աղջիկներ» («Ծաղկազարդ») նկարը։ 1944 թվականից աշխատել է ՌԽՖՍՀ գեղարվեստի ֆոնդի Տագանրոգի մասնաճյուղում։ 1946 թվականին «Հմայիչ կին դիմանկար» աշխատանքով մասնակցել է տարածաշրջանային ցուցահանդեսի։
Սերաֆիմա Բլոնսկայան մահացել է 1947 թվականի օգոստոսի 9-ին, Տագանրոգում։ Թաղված է հին քաղաքի գերեզմանատանը։ Նկարչի գերեզմանի վրա գտնվող հուշարձանը վերականգնվել է միայն 2010 թվականին՝ քաղաքի բյուջեի հաշվին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարչուհիներ Կատեգորիա:Տագանրոգում թաղվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ
Մաքարթա
Մաքարթա (მაქართა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1320 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 59 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 40 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Դուշեթի շրջան
Ֆաշիստական կոշիկը չի տրորի մեր հայրենիքը
Ֆաշիստական կոշիկը չի տրորի մեր հայրենիքը (Не топтать фашистскому сапогу нашей родины), խորհրդային կարճամետրաժ նկարված մուլտֆիլմ-պլակատ, որը նկարահանվել է 1941 թվականին , Հայրենական մեծ պատերազմի առաջին տարիներին (ավարտվել է 1941 թվականի հուլիսի 18-ին ): Ֆիլմը հանրային սեփականություն է, քանի որ այն թողարկվել է ավելի քան 70 տարի առաջ:
Երաժշտություն
Մուլտֆիլմում հնչում է Սերգեյ Պրոկոֆևի «Ալեքսանդր Նևսկի»` «Սառցաջարդ» կանտատի մասի երաժշտությունը և հայտնի «Խորհրդային տանկիստների քայլերթը»` Ալեքսանդրովի նվագախմբի կատարմամբ անսամբլի նվագախումբ:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1941 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր
Ստանիշչե
Ստանիշչե (Станище), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 34 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի բնակավայրեր
Արտյոմ Կոժին
Արտյոմ Կոժին (Артём Алекса́ндрович Ко́жин, ), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։ 2-րդ դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2018 թվականի փետրվարի 10) ։
Կենսագրություն
1997 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանը։ Տիրապետում է արաբերենին և անգլերենին։
1997 թվականից զբաղվում է դիվանագիտական գործունեությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Աստերոիդների ցանկ (39901-40000)
Աստերոիդների ցանկ (39801-39900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (40001-40100)
Ստարայա Շապկինա
Ստարայա Շապկինա (Старая Шапкина), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով, Նենեցյան ինքնավար օկրուգով։ Գետաբերանը գտնվում է Շապկինա գետի աջ ափին՝ 48 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 22 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
(6614) Անտիսթենես
(6614) Անտիսթենես (Antisthenes), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1960 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,482694 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0905 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8749 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1428,84 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,251953 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,59° անկյուն։
Բոլյո սյուր Մեր
Բոլյո սյուր Մեր (Beaulieu-sur-Mer, Bèuluec de Mar), համայնք Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում (Պրովանս Ալպեր Լազուր ափ շրջան, Ծովափնյա Ալպեր երկրամաս, Նիցցա շրջան, Բոսոլեյ կանտոն ): Մինչև 2015 թվականի մարտը համայնքը ներառված է եղել Վիլֆրանշ-սյուր-Մեր կանտոնի (Նիցցա շրջան) վարչական կազմի մեջ։
Աշխարհագրական դիրք
Համայնքը գտնվում է Ֆրանսիական Ռիվիերայի Նիս և Մոնակո քաղաքների միջև։ Լազուր ափի առողջարանային վայրերից մեկն է։ Համայնքի կողքին են գտնվում Սեն-Ժան-Կապ-Ֆերրա, Վիլֆրանշ-սյուր-Մեր և Էզ համայնքները։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2011 թվականին կազմել է՝ 3762 մարդ, а в 2012 году — 3764 человека , իսկ 2012 թվականին՝ 3764 մարդ[5]։
Բնակչության քանակի շարժընթացը `
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի հարկվող տնային տնտեսությունների քանակը 1809 էր, որտեղ ապրում էին 3474,5 մարդ։ Ընդ որում միջին թվով մեկ հարկատուի եկամուտը կազմում է 19 հազար 639 եվրո ։
Տեսարժան վայրեր
Բոլյո սյուր Մեր անունը ֆրանսերեն թարգմանվում է որպես «ծովի գեղեցիկ վայր»։ Հայտնի է որպես առողջարանային քաղաք, այստեղ կան բազմաթիվ թանկարժեք հյուրանոցներ։
Հիմնական տեսարժան վայրերի թվին է պատկանում պերճաշուք «հունական» Կերիլոս վիլլան, որն այժմ դարձել է թանգարան։ Այն կառուցել է Էմմանուել Պոնտրեմոլին, հնագետ Թեոդոր Ռայնախի և նրա կնոջ համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ծովափնյա Ալպեր գավառի բնակավայրեր
Տյուլկինո-Պուշկարի
Տյուլկինո-Պուշկարի (Тюлькино-Пушкари), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ուվինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 94 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ուվինսկի շրջանի բնակավայրեր
Չառլի (ֆիլմ, 1968)
«Չառլի» (Charly), ռեժիսոր Ռալֆ Նելսոնի 1968 թվականին թողարկված դրամատիկ ֆիլմը։ Նկարահանված է Դենիել Քիզի «Ծաղիկներ Էլջերնոնի համար» վեպի հիման վրա։ Գլխավոր դերերում են Քլիֆ Ռոբերթսոնը, որն այդ դերասանական խաղի համար արժանացել է «Օսկար» մրցանակի, և Քլեր Բլումը։
Սյուժե
Չառլի Գորդոն անունով մտավոր հետամնաց տղան աշխատում էր հացի փռում, որտեղ Գիմպիի գլխավորությամբ այլ աշխատողները ամեն կերպ ծաղրում էին նրան։ Չնայած այդ ամենին՝ Չառլին նրանց համարում էր իր ընկերները և երազում էր այնքան խելացի լիներ, որ դառնար կրտսեր հացթուխ։ Չառլին իր կամքով կանոնավոր հաճախում էր երեկոյան դպրոց, որտեղ ներգաղթյալների հետ փորձում էր տիրապետել անգլերենի հիմունքներին՝ ներառյալ ուղղագրություն։ Էլիս Կինիանի՝ այդ երիտասարդ ուսուցչուհու շնորհիվ Չառլին սկսում է այցելել հիվանդանոց, որտեղ դոկտոր Ռիչարդ Նեմուրը և Աննա Շտրաուսը վիրաբուժական միջամտության միջոցով փորձում են լուծել մտավոր հետամնացության խնդիրը։ Հետազոտողների համար առաջին փորձնական էակները մկներն էին, որոնց վրա կատարված վիրահատությունները հաջող էին, բայց արդյունքներն ստուգելու անհրաժեշտություն կար։ Դրա համար հրավիրում են Չառլիին. նրա և Էլջերնոն անունով մկնիկի առջև դնում են մի խնդիր՝ արագ անցնել լաբիրինթոսը, բայց ի տարբերություն մկան՝ Չառլին լաբիրինթոսը անցնելու համար պետք է օգտագործեր մատիտ՝ գծելով թղթի վրա։ Չնայած հերոսի բազմաթիվ փորձերին՝ Էլջերնոնը միշտ ավելի արագ է լինում։
Միսս Կինիանը ուղեկցում է ընկճված Չառլիին և ուսումնասիրում է նրա տունը՝ սովորական սենյակ, որտեղ կահույքից միայն մահճակալ է և դպրոցական գրատախտակ, որի վրա, ինչպես նշում է Չառլին, գրում էր այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է անել։ Ուսուցչուհին հերոսին պատմում է, որ հիվանդանոցում փորձում են լուծել թերհասության խնդիրը և որի փորձարկման համար շուտով պետք է գալու մարդ։ Չառլին իմանում է, որ այդ մարդը կարող է լինելը ինքը։ Նա ուրախությամբ համաձայնում է շարունակել մկնիկի հետ մրցակցությունը։ Մինչ անցնում են փորձերը, Էլիս Կինիանը Նեմուրին և Շտրաուսին համոզում է, որ հենց Չառլին պետք է լինի առաջին վիրահատվողը։
Հացի փռան գործընկերները Չառլիին հրավիրում են բար, որտեղ մի քանի պարտություններից հետո նրան ուղարկում են խաչմերուկներից մեկը՝ սպասելու այնքան, մինչև ձյուն գա։ Մի քանի ժամ սպասելուց հետո հերոսը գնում է խաղահրապարակ, որտեղ էլ նրան գտնում է Էլիս Կինիանը։ Ուսուցչուհին ուրախությամբ հայտնում է, որ Չառլիին ընտրել են փորձի համար։ Վիրահատությունից հետո գլխավոր հերոսը նորից փորձում է անցնել լաբիրինթոսը մկնիկից շուտ, բայց ապարդյուն։ Զայրույթից գլուխը կորցրած՝ նա փախչում է հիվանդանոցից։ Սենյակ վերադառնալուց հետո նա նկատում է Էլջերնոնի վանդակը և նրա մեջ դրված լաբիրինթոսըծնկարաշ թղթերի կապոց։ Հանգստանալով Չառլին նորից սկսում է մկնիկի հետ պայքարը և դուրս է գալիս հաղթանակած։ Ուրախանալով նա գիշերը վազում է հիվանդանոց, որպեսզի հայտնի տեղի ունեցածի մասին։
Չառլիի զարգացումն արագանում է, նա մի քանի շաբաթվա ընթացքում անցնում է տարրական դպրոցի ծրագիրը և սկսում ուսումնասիրել ավելի բարդ առարկաներ։ Այնուամենայնիվ, Էլիս Կինիանը ժամանակի ընթացքում նկատում է հերոսի անառողջ հետաքրքրությունը իր և իր անձնական կյանքի հանդեպ։ Այդ ժամանակ բժիշկ Շտրաուսը Ռիչարդ Նեմուրին նախազգուշացնում է այն մասին, որ հերոսի զգացմունքային զարգացումը հետ է մնում ինտելեկտուալից և անհրաժեշտ է դադարեցնել, բայց մերժում է ստանում։ Չառլին հետևում է իր ուսուցչուհուն, և երբ նա իր սիրեկանից բաժանվում է, նվերներով հյուր է գնում։ Չկարողանալով զսպել իրեն՝ նա սեր է խոստովանում և ուժով փորձում է տիրանալ աղջկան, բայց դիմադրության է արժանանում։ Չառլին վիրավորված փախչում է։
Որոշ ժամանակ անց Չառլին հաշվում է Էլիսի հետ, և նրանք երկուսով մեկնում են ճանապարհորդության դեպի ԱՄՆ-ով, որի ժամանակ տղան սիրեցյալին առաջարկություն է անում։ Վերադառնալով նրանք պատրաստվում են մասնակցել Չառլիի հետ կատարած փորձի գիտաժողովին։ Իր հերթին սպասելիս հերոսը նկատում է, որ Էլջերնոնը հենց նոր սատկել է իր վանդակում, և հասկանում է, որ վիրահատության էֆեկտը ժամանակավոր էր։ Գիտաժողովում ծայրահեղ կտրուկ և ագրեսիվ ելույթից հետո Չառլին դուրս է գալիս փողոց, բայց որտեղ էլ նա հայտնվում է, ամենուր նրա աչքին երևում է նախկին հետամնաց Չառլին։ Որոշ ժամանակ հետո նա վերադառնում է հիվանդանոց, որպեսզի իր օգնությունն առաջարկի առաջացած խնդիրների լուծման համար։ Սակայն սա հերոսին հասցնում է միայն հիասթափեցնող արդյունքի։ Էլիսը նրան գտնում է իր սենյակում և ասում, որ միշտ կլինի նրա հետ, մինչև ինքը նրան չխնդրի հեռանալ։ Եվ Չառլին նրան խնդրում է անել դա։
Պաացալու
Պաացալու (Paatsalu), գյուղ Էստոնիայի Պյարնումաա նահանգի Վառբլա շրջանում։
Չառլի (ֆիլմ, 1968)
Սյուժե
Վերջում Էլիս Կինիանը հետևում է Չառլիին, որը նորից դարձել էր մտավոր հետամնաց և խաղում էր խաղահրապարակում։
Պաացալու
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 65 մարդ։
Չառլի (ֆիլմ, 1968)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1968 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:MGM ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր
Պաացալու
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պյարնումաա նահանգի Վառբլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Սանտիբանյես դե Էկլա
Սանտիբանյես դե Էկլա  (իսպ.` Santibáñez de Ecla), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում` Լեոն պրովինցիայում (Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Էլ Բոեդո Օխեդա շրջանում։ Բնակչությունը՝ 81 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Թանվի Ազմի
Թանվի Ազմի (Tanvi Azmi, ի ծնե՝ Սունհիտա Քեր, ), կինոյի և հեռուստատեսության հնդիկ դերասանուհի։
Կարիերա
1985 թվականին Թանվին սկսել է իր կարիերան։ «Կյանքի ճանապարհ» հեռուստասերիալում խաղացել է որպես բժիշկ։ 1986 թվականին Անուպամ Քհերի հետ Վիջա Մեհտիի «Պարոն Ռաո» ֆիլմի գլխավոր դերում խաղացել է երիտասարդ այրու դերը։ Դերասանուհին նաև հայտնի է ռեժիսոր Ադուր Գոպալակրիշնանի մալայալամ լեզվով «Vidheyan» (1993) ֆիլմում խաղացած իր դերով։
1995 թվականին «Տարբեր ճակատագրեր» ֆիլմում խաղացած դերի համար առաջադրվել է «Filmfare Award» մրցանակին՝ երկրորդ պլանի լավագույն կանացի դեր անվանակարգում։
2014 թվականին «Բաջիրաո և Մաստանի» ֆիլմում նկարահանվելու համար, որտեղ խաղացել է Բաջիրաոյի մոր դերը, Սանջայ Լիլի Բհանսալիի հետ կնքել է պայմանագիր։ Ֆիլմում նկարահանվելու համար ստիպված է եղել սափրել գլուխը ։ Այդ դերի համար նրան շնորհվել է Ազգային կինոմրցանակ։
Անձնական կյանք
Թանվին ամուսնացել է հնդիկ կինեմատոգրաֆիստ, դերասանուհի Շաբանա Ազմիի եղբոր՝ Բաբա Ազմիի հետ ։ Նրա ամուսինը Ախթար-Ազմին կինոդերասան է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նոյեմբերի 9 ծնունդներ Կատեգորիա:1960 ծնունդներ Կատեգորիա:Մումբայ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հնդիկ դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Դանիլովկա (գյուղ, Բերեզանկայի շրջան)
Դանիլովկա (Данилівка), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բերեզանկայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Կասյանովո։ Հիմնադրվել է 1787 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Դանիլովկա գյուղում բնակվում էր 410 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,732 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բերեզանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1787 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Էդ Բեգլի Ավագ
Կենսագրություն
Դերասանական կարիերան սկսել է պատանեկության տարիներին՝ ելույթ ունենալով ռադիոներկայացումներում ։ 1906 թվականին, հինգ տարեկանում, նորամուտը նշել է Բրոդվեյում։ Հաջորդ երեք տասնամյակների ընթացքում Էդ Բեգլին մեծ հաջողությունների է հասել ինչպես ռադիոյում, այնպես էլ թատրոնի բեմում. ։
1940-ականների վերջին կայացել է նրա կինոդեբյուտը, որից հետո նա սկսել է պարբերաբար հայտնվել մեծ էկրանին, ինչպես նաև նկարահանվել նաև հեռուստատեսությունում։ 1956 թվականին դերասանն արժանացել է «Թոնի» մրցանակի՝ բրոդվեյյան պիեսում խաղացած դերի համար։ 1963 թվականին Էդ Բեգլին արժանացել է «Օսկար» մրցանակի՝ Թոմ Ֆինլիի դերի համար, Թենեսի Ուիլյամսի «Պատանեկության քաղցրաձայն թռչունը» պիեսի էկրանավորման համար։ Բացի այդ, նա հաջող դերեր է ունեցել «12 զայրացած տղամարդ» (1957) և «Անխոհեմ Մոլլի Բրաուն» (1964) ֆիլմերում։
Բեգլին ամուսնացել է 3 անգամ։ Առաջին ամուսնությունից ծնված որդին՝ Էդ Բեգլի Կրտսերը, հոր նման դարձել է դերասան ։
Էդ Բեգլին մահացել է 1970 թվականի ապրիլին՝ սրտի կաթվածից՝ Հոլիվուդում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Թոնի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Սրտի կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Հալգամի
Հալգամի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Բշերիկի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր