cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vocalink
Միջազգային վճարումների ենթակառուցվածք
2010թ. հուլիսի 12-ին EAPS-ի միջոցով LINK-ը բացեց Մեծ Բրիտանիայի բոլոր դրամարկղային մեքենաները նույն գերմանական Girocard սխեմայի համար, որը գործում էր Zentraler Kreditausschuss-ի կողմից :Նմանապես VocaLink պայմանագիրը Pulse ցանցի հետ թույլ է տալիս Discover քարտի և Diners Club International քարտապաններին օգտվել LINK բանկոմատներից:. VocaLink-ը նաև տրամադրում է մուտքային ծառայություն Visa-ի, MasterCard-ի և China Union Pay-ի համար։
2007-ից 2012 թվականներին VocaLink-ը գործարկել է միասնական եվրո վճարային տարածքի քլիրինգային և հաշվարկային մեխանիզմ՝ մասնակցելով որպես Եվրոպական ավտոմատացված քլիրինգի ասոցիացիայի անդամ։ Ծառայությունը դադարեցվել է VocaLink-ի բաժնետեր բրիտանական բանկերի՝ հարթակին ցածր մասնակցության հետևանքով ։
2008թ. մայիսին VocaLink-ը պայմանագիր է կնքել շվեդական Bankgirot ավտոմատացված քլիրինգային տան հետ՝ շվեդական վճարային համակարգի մի մասի աութսորսինգի համար։ Սա առաջին դեպքն էր, երբ ազգային վճարումների սխեմայի մշակումը փոխանցվում է ոչ ներքին խաղացողի ։
2014 թվականի մարտին, համագործակցելով BCS Information Systems-ի հետ, VocaLink-ը գործարկել է անհապաղ վճարումների ծառայություն՝ Արագ և անվտանգ փոխանցումներ (FAST) Սինգապուրում, ինչը հնարավորություն է տալիս սինգապուրյան տասնչորս բանկերի առաջարկել միջոցներ փոխանցել բանկային հաշիվների միջև իրական ժամանակում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2007 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Տեխնիկական հաղորդակցություն
102
Մահեր
Կատեգորիա:102 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Աստերոիդների ցանկ (125801-125900)
Աստերոիդների ցանկ (125701-125800) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (125901-126000)
Ճարտարապետական ձայնագիտություն
Ճարտարապետական ձայնագիտություն, շինությունների հնչականություն, ձայնագիտության ոլորտ, ուսումնասիրում է ձայնային ալիքների տարածումը կառույցներում, դրանց անդրադարձումն ու մարումը մակերեսների միջոցով, անդրադարձած ալիքների ազդեցությունը խոսքի և երաժշտության լսելիության վրա։
Նպատակ և խնդիրներ
Ճարտարապետական ձայնագիտությունը նպատակ ունի ստեղծել թատերական, համերգային, ռադիոստուդիաների և այլ դահլիճներում նախատեսված լսելիությունն ապահովող նախագծեր։
Ձայնի աղբյուրի երկարատև հնչման ժամանակ անդրադարձող ուշացած ձայները, միանալով հիմնական ձայնին, ուժեղացնում են այն, սակայն միաժամանակ մեծացնում են գվվոցը, որը նվազեցնում է խոսքի հստակությունն ու երաժշտության ընկալման որակը։ Այդ պատճառով էլ ճարտաապետական ձայնագիտության կարևոր խնդիրներից է նաև շինության ներսում հիմնական և անդրադարձող ձայների բաշխման հաշվարկումը։
Առավել նպաստավոր պայմանները տարբեր են ոչ միայն խոսքի և երաժշտության, այլև տարաբնույթ երաժշտական ստեղծագործությունների (կամերային, էստրադային, սիմֆոնիկ և այլն) համար։ Դրանով պայմանավորված՝ համերգասրահների հնչականության նախագծումը (ձևի ընտրությունը, ունկնդիրների տեղավորումը, կախովի անդրադարձիչների օգտագործումը և այլն) պահանջում է փոխզիջումային լուծումեր։
Մեծ համերգասրահներում լսելիության պայմանները կարելի է բարելավել ուժեղացնող էլեկտրաակուստիկական համակարգերի և արհեստական ռևերբերացիայի (ձայնի աստիճանային մարման) միջոցով։
Ճարտարապետական ձայնագիտության մեթոդն օգտագործում են նաև շինությունների մեջ աղմուկի դեմ պայքարելու համար։ Շինության մեջ հնչականության մասին իմացությունների օգտագործման լավագույն օրինակներից են Հին Հունաստանի և Հռոմի բացօթյա թատրոնները։ Շինությունների հնչականության փորձարկումները հիմնվում են շենքում միկրոֆոնով ընդունվող ձայնային ազդանշանի էլեկտրական չափումերի վրա և ավարտվում տարածության մեջ ձայնի բաշխման հավասարաչափության որոշմամբ, արձագանքի աստիճանային մարման ուսումասիրությամբ։
Ձայնակլանման տեսությունն ու նրա չափման եղանակները նույնպես ճարտարապետական ձայնագիտության ուսումնասիրման առարկաներն են։
Գրականություն
Г а н у с К., Архитектурная акустика, пер. с нем., М., 1963.
Ունսլեբեն
Ունսլեբեն  (Unsleben), կոմունա Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիաի վարչական կենտրոնին։ Մտնում է Ռյոն Գրաբֆելդ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 918 մարդ (դեկտեմբերի 31, 2010 թվական) ։ Զբաղեցնում է 8,93 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդն է 09 6 73 175։
Բնակավայրի ծայրամասում գտնվում է նրա գլխավոր տեսարժան վայրը՝ համանուն «ամրոցը ջրի վրա»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Կրասիլովկա (գյուղ, Օվրուչի շրջան)
Կրասիլովկա (Красилівка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կրասիլովկա գյուղում բնակվում էր 898 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1945 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 461,7 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բասնե
Բասնե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում ։ Գտնվում էր Սղերդ քաղաքից 37 կմ հարավ-արևելք ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Վիլլևեռե
Վիլլևեռե (Villevere), գյուղ Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Տյուռի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 90 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Տյուռի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
104
Մահեր
Կատեգորիա:104 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Լա Մուդառա
Լա Մուդառա (La Mudarra), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Վալիադոլիդ պրովինցիայում (Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում)։ Տարածքը կազմում է 18,82 կմ2։ Բնակչությունը՝ 180 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 30 կմ հեռավորության վրա։
Կատեգորիա:Վալյադոլիդ պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կաստիլիա և Լեոնի բնակավայրեր
(2502) Նումելա
(2502) Նումելա (Nummela), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1943 թվականի մարտի 3-ին Իրյո Վյայսյալյայի կողմից Տուրկուում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,941105 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2915 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5907 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1842,32 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,195406 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 17,77° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1943 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Իրյո Վյայսյալյայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կուլիկովո (գյուղ, Լախդենպոխսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Լախդենպոխսկի շրջանի բնակավայրեր
Ալոստերիկ կարգավորում
Ալոստերիկ կարգավորում (ալո... + – տարածական), կենդանի օրգանիզմում նյութափոխանակության ինքնակարգավորման հիմնական ձևերից մեկը։
Նյութափոխանակության ընթացքում առաջացող միացություններն ազդում են սպիտակուցների տարածական կառուցվածքի վրա և կարգավորում նրանց գործունեությունը։
Ալոստերիկ վերածումների է ենթարկվում այն սպիտակուցների տարածական կառուցվածքը, որոնք կազմված են ալոստերիկ կարգավորիչներով միացած ենթամիավորներից։
Կարգավորիչներ
Ալոստերիկ կարգավորիչները ֆերմենտային շղթաների գործունեության վերջնական պրոդուկտներն են, ազդում են շղթայի միայն առաջին ռեակցիան կատալիզող սկզբնական ֆերմենտի վրա և արգելակում նրա գործունեությունը։ Այստեղից էլ ալոստերիկ կարգավորմանը տրվել է նաև արգելակում վերջնական պրոդուկտով անվանումը։ Նման ձևով է կարգավորվում բջիջում սպիտակուցների փոխարկման հետևանքով առաջացած նյութերի քանակական սինթեզը։
Գենետիկական ապարատի ալոստերիկ կարգավորումը հայտնաբերել են ֆրանսիացի գիտնականներ Ֆ. ժակոբը, Ժ. Մոնոն, Ա. Լվովը (նոբելյան մրցանակ, 1965)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սպիտակուցներ Կատեգորիա:Ֆերմենտներ
Պալե Ռոյալ թատրոն (Սենտ Օնորե փողոց)
Պալե Ռոյալ թատրոն (կամ` Պալե Ռոյալ սրահ) Փարիզի Սենտ Օնորե փողոցում (Théâtre du Palais-Royal), թատրոն Պալե-Ռոյալ ամրոցի արևելյան կողմում, բացվել է 1641 թվականի հունվարի 14-ին Ժան Դեմարեի «Միրամ» ներկայացմամբ։ Թատրոնն օգտագործվել է Մոլիերի խմբի կողմից 1660-1673 թվականներին, այնուհետև դարձել է Փարիզի ազգային օպերայի թատրոնի շենքը։ 1763 թվականին հրդեհի պատճառով ավերվել է։ Այն վերակառուցվել ու բացվել է 1770 թվականին, սակայն կրկին հրդեհվել է 1781 թվականին և այլևս չի վերականգնվել։
Փարիզյան օպերա
Մոլիերի մահից հետո Ժան Բատիստ Լյուլլին դուրս է մղում նրա խումբը թատրոնից, որը տեղափոխվում է դե Էնո հյուրանոց։ Ինքը կրկին սկսում է թատրոնն օգտագործել որպես Երաժշտության արքայական ակադեմիայի բեմահարթակ։ Լյուլլիի ժամանակ թատրոնը վերակառուցվում է, տեղադրվում է նոր գույք։ Նոր սարքավորումները փոխարինում են 1645 թվականին Ջակոմո Տորելիի կողմից տեղադրված հին սարքերին։ Ձևափոխություններից հետո թատրոնը կարող էր տեղավորել 1270 հանդիսական։ 9,4 х 17 չափերով բեմի դիմաց գտնվում էր 7,6 х 3 չափերով նվագախմբի տեղը ։ Լյուլլի որոշ օպերաներ առաջին անգամ բեմադրվել են Պալե Ռոյալում։ Այստեղ է կայացել Անդրե Կամպրի «Նրբագեղ Եվրոպա» բալետ-օպերայի պրեմիերան (1697 թվական, հոկտեմբերի 24), 18-րդ դարում այստեղ էին անցկացվում Ժան Ֆիլիպ Ռամոյի ստեղծագործություններից շատերի պրեմիերաները։ Օպերայի առաջին թատրոնը ոչնչացել է 1763 թվականի ապրիլի 6-ին, հրդեհի պատճառով։
Թատրոնի երկրորդ շենք
Փարիզի քաղաքային իշխանությունները որոշում են նախորդի գտնվելու վայրից դեպի արևելք նոր թատրոն կառուցել։ Այդ ժամանակ Օպերայի ներկայացումները բեմադրվում էին Salle des Machines թատրոնում, Տյուիլրի պալատում, որն ավելի համապատասխան էր օպերային ներկայացումների համար ։ Հատուկ օպերաների համար նախատեսված առաջին փարիզյան թատրոնի նախագիծը ներկայացրել է Պիեռ Լուի Մորո Դէպրուն։ Նոր Պալե Ռոլայ թատրոնը կարող էր տեղավորել ավելի քան 2000 հանդիսական։ Նոր թատրոնը բացվել է 1770 թվականի հունվարի 20-ին։ Այս շենքում են կայացել Քրիստոֆ Վիլլիբալդ Գլյուկի ֆրանսիական օպերաների մեծ մասը, այդ թվում և` «Իփիգենիան Ավլիդում» (1774 թվական, ապրիլի 19), «Օրփեոս և Էվրիդիկե» (ֆրանսիական երկրորդ խմբագրություն, 1774 թվական, օգոսոտոսի 2), «Արմիդա» (1777 թվական, սեպտեմբերի 23), «Իփիգենիան Տավրիսում» (1779 թվական, մայիսի 18) և «Արձագանքն ու Նարցիսը» (1779 թվական, սեպտեմբերի 24)։ Այդ ժամանակվա բեմադրված շատ այլ օպերաների պրեմիերաները ևս կայացել են այստեղ։ Շենքը Օպերայի կողմից օգտագործվել է մինչև 1781 թվականի հունիսի 8-ը, երբ «Օրփեոս և Էվրիդիկա» ներկայացման ժամանակ հրդեհ է բռնկվել, որը մի քանի ժամում ընդգրկել է ամբողջ շենքը։ Զոհերի թիվը եղել է 11-12 մարդ։ Օպերային նոր թատրոնի շենքի կառուցման համար ընտրվել է Սեն Մարտեն բուլվառը։ Երկու ամիս, երբ ընթանում էր արագ շինարարությունը, թատերախումբը ներկայացումներ է խաղացել «Մենյու պլեզիր» (des Menus-Plaisirs) սրահում, Բերժերի փողոցում։ Պորտ-Սեն-Մարտեն թատրոնը (Théâtre de la Porte-Saint-Martin) բացվել է 1781 թվականի հոկտեմբերի 27-ին` դրամատուրգ Ռազեն դե Սեն Մարկի «Ադել դե Պոնտյո» լիրիկական ողբերգությամբ` գրված ըստ Նիկոլո Պիչինիի երաժշտության։
Գրականություն
Կատեգորիա:Թատրոններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆրանսիայի օպերային թատրոններ
105
Մահեր
Կատեգորիա:105 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Բելկանտո
Բելկանտո կամ «բել կանտո» (Bel canto «գեղեցիկ երգեցողություն»), իտալական օպերային երգեցողությանը վերաբերող բազմիմաստ եզրույթ ։
Եզրույթի պատմությունը և դրա տարբեր սահմանումները
Ինչպես այսօր ընդուված է հասկանալ, «բելկանտո» եզրույթը վերաբերվում է իտալական ծագում ունեցող երգեցողության ոճին, որը 18-րդ դարում և 19-րդ դարի սկզբներին տարածված էր Եվրոպայի մեծ մասում։ 19-րդ դարավերջի և 20-րդ դարի սկզբների աղբյուրներից կարող է տպավորություն ստեղծվել, որ «բելկանտո»ն վերաբերվում է առավելապես վոկալ տոնի գեղեցկությանը և հավասարությանը, լեգատոյի տիրապետմանը և վոկալ զարդարանքների կատարման մեջ հմուտ վարպետությանը, սակայն 18-րդ դարին և 19-րդ դարի սկզբներին վերաբերող վկայություններում նկարագրվում է տվյալ սահմանումներից ավելի լայն կատարողական բազմաբովանդակ եղանակ» The main features of the bel canto style were :.
Ըստ «Հարվարդի երաժշտական բառարանի»` բելկանտոն 18-րդ դարի իտալական երգեցողական տեխնիկա է, որը կենտրոնանում է ձայնի գեղեցիկ արտաբերման և կատարվող երաժշտության արտաքին փայլի ներկայացման վրա` ի հակադրություն դրամատիկ արտահայտչալկանության կամ ռոմանտիկ զգացմունքայնության։ Հակառակ բելկանտոյի կամ դրա վիրտուոզ տարրերի (կոլորատուրա) չարաշահման նկատմամբ շարունակական հակազդեցության` այն պետք է բնութագրել որպես խիստ գեղարվեստական երգեցողական ձև` միակ սազական իտալական օպերայի և Մոցարտի օպերային երաժշտության կատարման համար։ Դրա վաղ զարգացումը սերտորեն կապված է իտալական օպերա–սերիայի հետ (Ալեսանդրո Սկարլատի, Նիկոլա Պորպորա, Նիկոլո Յոմելլի, Յոհան Ադոլֆ Հասսե, Նիկոլո Պիչչինի)."
<!--
Բելկանտոն 18–րդ դարում և 19–րդ դարի սկզբներին
Since the bel canto style flourished in the 18th and early 19th centuries, the music of Handel and his contemporaries, as well as that of Mozart and Rossini, benefits from an application of bel canto principles. Operas received the most dramatic use of the techniques, but the bel canto style applies equally to oratorio, though in a somewhat less flamboyant way. The da capo arias these works contained provided challenges for singers, as the repeat of the opening section prevented the story line from progressing. Nonetheless, singers needed to keep the emotional drama moving forward, and so they used the principles of bel canto to help them render the repeated material in a new emotional guise. They also incorporated embellishments of all sorts (Domenico Corri said da capo arias were invented for that purpose [The Singer's Preceptor, vol. 1, p. 3]), but not every singer was equipped to do this, some writers, notably Domenico Corri himself, suggesting that singing without ornamentation was an acceptable practice (see The Singer's Preceptor, vol. 1, p. 3). Singers regularly embellished both arias and recitatives, but did so by tailoring their embellishments to the prevailing sentiments of the piece.
Two famous 18th-century teachers of the style were Antonio Bernacchi (1685–1756) and Nicola Porpora (1686–1768), but many others existed. A number of these teachers were castrati. Singer/author John Potter declares in his book Tenor: History of a Voice that:
Բելկանտոն 19–րդ դարի Իտալիայում և Ֆրանսիայում
In another application, the term bel canto is sometimes attached to Italian operas written by Vincenzo Bellini (1801–1835) and Gaetano Donizetti (1797–1848). These composers wrote bravura works for the stage during what musicologists sometimes call the "bel canto era". But the style of singing had started to change around 1830, Michael Balfe writing of the new method of teaching that was required for the music of Bellini and Donizetti (A New Universal Method of Singing, 1857, p. iii), and so the operas of Bellini and Donizetti actually were the vehicles for a new era of singing. The last important opera role for a castrato was written in 1824 by Giacomo Meyerbeer (1791–1864).
Բաշ-Բերկուտովո
Բաշ-Բերկուտովո (Баш-Беркутово, Баш - Бөркөт), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուգարչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուգարչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Բելկանտո
Բելկանտոն 19–րդ դարի Իտալիայում և Ֆրանսիայում
The popularity of the bel canto style as espoused by Rossini, Donizetti and Bellini faded in Italy during the mid-19th century. It was overtaken by a heavier, more ardent, less embroidered approach to singing that was necessary to perform the innovative works of Giuseppe Verdi (1813–1901) with maximum dramatic impact. Tenors, for instance, began to inflate their tone and deliver the high C (and even the high D) directly from the chest rather than resorting to a suave head voice/falsetto as they had done previously – sacrificing vocal agility in the process. Sopranos and baritones reacted in a similar fashion to their tenor colleagues when confronted with Verdi's drama-filled compositions. They subjected the mechanics of their voice production to greater pressures and cultivated the exciting upper part of their respective ranges at the expense of their mellow but less penetrant lower notes. Initially at least, the singing techniques of 19th-century contraltos and basses were less affected by the musical innovations of Verdi, which were built upon by his successors Amilcare Ponchielli (1834–1886) and Arrigo Boito (1842–1918).
Բելկանտոյի քննադատները
One reason for the eclipse of the old Italian singing model was the growing influence within the music world of bel canto's detractors, who considered it to be outmoded and condemned it as vocalization devoid of content. To others, however, bel canto became the vanished art of elegant, refined, sweet-toned musical utterance. Rossini lamented in a conversation that took place in Paris in 1858 that: "Alas for us, we have lost our bel canto". Similarly, the so-called German style was as derided as much as it was heralded. In the introduction to a collection of songs by Italian masters published in 1887 in Berlin under the title Il bel canto, Franz Sieber wrote: "In our time, when the most offensive shrieking under the extenuating device of 'dramatic singing' has spread everywhere, when the ignorant masses appear much more interested in how loud rather than how beautiful the singing is, a collection of songs will perhaps be welcome which – as the title purports – may assist in restoring bel canto to its rightful place."
During the 1890s, the directors of the Bayreuth Festival initiated a particularly forceful style of Wagnerian singing that was totally at odds with the Italian ideals of bel canto. Called "Sprechgesang" by its proponents (and dubbed the "Bayreuth bark" by some opponents), the new Wagnerian style prioritized articulation of the individual words of the composer's libretti over legato delivery. This text-based, anti-legato approach to vocalism spread across the German-speaking parts of Europe prior to World War I. As a result of these many factors, the concept of bel canto became shrouded in mystique and confused by a plethora of individual notions and interpretations. To complicate matters further, German musicology in the early 20th century invented its own historical application for "bel canto", using the term to denote the simple lyricism that came to the fore in Venetian opera and the Roman cantata during the 1630s and '40s (the era of composers Antonio Cesti, Giacomo Carissimi and Luigi Rossi) as a reaction against the earlier, text-dominated stile rappresentativo. Unfortunately, this anachronistic use of the term bel canto was given wide circulation in Robert Haas's Die Musik des Barocks and, later, in Manfred Bukofzer's Music in the Baroque Era. Since the singing style of later 17th-century Italy did not differ in any marked way from that of the 18th century and early 19th century, a connection can be drawn; but, according to Jander, most musicologists agree that the term is best limited to its mid-19th-century use, designating a style of singing that emphasized beauty of tone and technical expertise in the delivery of music that was either highly florid or featured long, flowing and difficult-to-sustain passages of Cantilena (melody).
Բելկանտոյի վերածնունդը
In the 1950s, the phrase "bel canto revival" was coined to refer to a renewed interest in the operas of Donizetti, Rossini and Bellini. These composers had begun to go out of fashion during the latter years of the 19th century and their works, while never completely disappearing from the performance repertoire, were staged infrequently during the first half of the 20th century, when the operas of Wagner, Verdi and Puccini held sway. That situation changed significantly after World War II with the advent of a group of enterprising orchestral conductors and the emergence of a fresh generation of singers such as Montserrat Caballé, Maria Callas, Joan Sutherland, Beverly Sills and Marilyn Horne, who had acquired bel canto techniques. These artists breathed new life into Donizetti, Rossini and Bellini's stage compositions, treating them seriously as music and re-popularizing them throughout Europe and America. Today, some of the world's most frequently performed operas, such as Rossini's The Barber of Seville and Donizetti's Lucia di Lammermoor, are from the bel canto era.
Many 18th-century operas that require adroit bel canto skills have also experienced post-war revivals, ranging from lesser-known Mozart and Haydn to extensive Baroque works by Handel, Vivaldi and others.
Բելկանտոյի ուսուցման ժառանգությունը
Musicologists occasionally apply the label "bel canto technique" to the arsenal of virtuosic vocal accomplishments and concepts imparted by singing teachers to their students during the late 18th century and the early 19th century. Many of these teachers were castrati.
"All [their] pedagogical works follow the same structure, beginning with exercises on single notes and eventually progressing to scales and improvised embellishments" writes Potter who continues, "The really creative ornamentation required for cadenzas, involving models and formulae that could generate newly improvised material, came towards the end of the process."
Today's pervasive idea that singers should refrain from improvising and always adhere strictly to the letter of a composer's published score is a comparatively recent phenomenon, promulgated during the first decades of the 20th century by dictatorial conductors such as Arturo Toscanini (1867–1957), who championed the dramatic operas of Verdi and Wagner and believed in keeping performers on a tight interpretive leash. This is noted by both Potter (page 77) and Michael Scott.
Potter notes, however, that as the 19th century unfurled:
Early 19th-century teachers described the voice as being made up of three registers. The chest register was the lowest of the three and the head register the highest, with the passaggio in between. These registers needed to be smoothly blended and fully equalized before a trainee singer could acquire total command of his or her natural instrument, and the surest way to achieve this outcome was for the trainee to practise vocal exercises assiduously. Bel canto-era teachers were great believers in the benefits of vocalise and solfeggio. They strove to strengthen the respiratory muscles of their pupils and equip them with such time-honoured vocal attributes as "purity of tone, perfection of legato, phrasing informed by eloquent portamento, and exquisitely turned ornaments", as noted in the introduction to Volume 2 of Scott's The Record of Singing.
Major refinements occurred to the existing system of voice classification during the 19th century as the international operatic repertoire diversified, split into distinctive nationalist schools and expanded in size. Whole new categories of singers such as mezzo-soprano and Wagnerian bass-baritone arose towards the end of the 19th century, as did such new sub-categories as lyric coloratura soprano, dramatic soprano and spinto soprano, and various grades of tenor, stretching from lyric through spinto to heroic. These classificatory changes have had a lasting effect how singing teachers designate voices and opera house managements cast productions.
There was, however, no across-the-board uniformity among 19th-century bel canto adherents in passing on their knowledge and instructing students. Each had their own training regimes and pet notions. Fundamentally, though, they all subscribed to the same set of bel canto precepts, and the exercises that they devised to enhance breath support, dexterity, range, and technical control remain valuable and, indeed, some teachers still use them.
Manuel García (1805–1906), author of the influential treatise L'Art du Chant, was the most prominent of the group of pedagogues that perpetuated bel-canto principles in teachings and writings during the second half of the 19th century. His like-minded younger sister, Pauline Viardot (1821–1910), was also an important teacher of voice, as were Viardot's contemporaries Mathilde Marchesi, Camille Everardi, Julius Stockhausen, Carlo Pedrotti, Venceslao Persichini, Giovanni Sbriglia, Melchiorre Vidal and Francesco Lamperti (together with Francesco's son Giovanni Battista Lamperti). The voices of a number of their former students can be heard on acoustic recordings made in the first two decades of the 20th century and re-issued since on LP and CD. Some examples on disc of historically and artistically significant 19th-century singers whose vocal styles and techniques exemplify bel canto ideals include the following:
Sir Charles Santley (born 1834), Gustav Walter (born 1834), Adelina Patti (born 1843), Marianne Brandt (born 1842), Lilli Lehmann (born 1848), Jean Lassalle (born 1847), Victor Maurel (born 1848), Marcella Sembrich (born 1858), Lillian Nordica (born 1857), Emma Calvé (born 1858), Nellie Melba (born 1861), Francesco Tamagno (born 1850), Francesco Marconi (born 1853), Léon Escalais (born 1859), Mattia Battistini (born 1856), Mario Ancona (born 1860), Pol Plançon (born 1851), and Antonio Magini-Coletti and Francesco Navarini (both born 1855).
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երգեցողություն Կատեգորիա:Օպերային տերմիններ
Բուդեսոնիդ
Բուդեսոնիդ, վաճառքային անվանումներից մեկն է Պուլմիկորտը, կորտիկոստերոիդային տեսակի դեղորայք ։ Այն հասանելի է ինհալյացիոն տեսակով, դեղահաբով, քթային սփրեյով և ուղիղ աղիքային տարբերակով ։ Ինհալյացիոն տարբերակը օգտագործվում է ասթմայի և թոքերի քրոնիկ օբստրուկտիվ հիվանդության բուժման համար  ։ Քթային սփրեյը օգտագործվում է ալերգիկ ռինիտի և քթային պոլիպների բուժման համար ։ Դեղահաբերի պահեստային տեսակները և ուղիղ աղիքային տարբերակները կարող են օգտագործվել աղիների բորբոքային հիվանդությունների բուժման համար, որոնցից են Կրոնի հիվանդությունը, ոչ սպեցիֆիկ խոցային կոլիտը և միկրոսկոպիկ կոլիտը  ։
Հաճախակի կողմնակի ազդեցություններից են շնչառական ինֆեկցիաները, հազը և գլխացավերը ։ Դեղահաբերի օգտագործման դեպքում հանդիպող կողմնակի ազդեցություններից են հոգնածության զգացումը, փսխումը և հոդացավերը ։ Ծանր կողմնակի ազդեցություններից են ինֆեկցիայի բարձր ռիսկը, ոսկրերի թուլացումը և կատարակտան ։ Դեղահաբի երկարատև օգտագործումը կարող է առաջացնել մակերիկամային անբավարարություն ։ Դեղահաբերի օգտագործման հանկարծակի դադարեցումը երկարատև օգտագործումից հետո կարող է լինել վտանգավոր ։ Ինհալյացիոն տարբերակը անվտանգ է հղիության ժամանակ ։ Բուդեսոնիդը գործում է հիմնականում որպես գլյուկոկորտիկոիդ ։
Բուդեսոնիդը պատենտավորվել է 1973 թվականին ։ Որպես ասթմայի բուժման դեղամիջոց օգտագործումը սկսվել է 1981 թվականից ։ Այն ԱՀԿ դեղերի ցանկում է, որպես առողջապահական համակարգում անհրաժեշտ ամենաանվտանգ և արդյունավետ դեղամիջոցներից մեկը ։ Որոշ դեղաձևեր հասանելի են որպես ջեներիկ դեղամիջոց ։ Զարգացող երկրներում 200 դեղաչափ պարունակող մեկ ինհալյատորի համար արժեքն է US$5-ից մինչև US$7՝ 2014 թվականի տվյալներով ։ 2015 թվականի տվյալներով ամսական օգտագործման ինհալյացիոն տարբերակի արժեքը ԱՄՆ-ում US$100-ից US$200 է ։ 2016 թվականին այն ԱՄՆ-ում ամենահաճախ նշանակված դեղերի ցանկում 207-րդն էր՝ մոտ 2 միլիոն նշանակումներով ։
Ասթմա
Բուդեսոնիդը օգտագործվում է նեբուլայզերով ասթմայի պրոֆիլակտիկ բուժման համար, ներառյալ այն հիվանդներին, ում անհրաժեշտ են օրալ կորտիկոստերոիդներ և նրանց, ում կարող է օգնել համակարգային դեղաչափի իջեցումը ։
Աղիների բորբոքային հիվանդություններ
Բուդեսոնիդը արդյունավետ բուժում է մեղմից մինչև թեթև ակտիվ Կրոնի հիվանդության համար, որը ներառում է զստաղին և/կամ վերել հաստ աղին ։ Cochrane review-ը հայտնաբերել է, որ բուդեսոնիդի օգտագործման դեպքում լինում է Կրոնի հիվանդության մինչև 3 ամիս ռեմիսիա ։
Բուդեսոնիդը նաև նպաստում է խոցային կոլիտի ռեմիսիային ։
Բուդեսոնիդը շատ արդյունավետ է և խորհուրդ է տրվում օգտագործել միկրոսկոպիկ կոլիտի ժամանակ՝ ռեմիիսիայի հասնելու նպատակով։ Այն նաև արդյունավետ է լիմֆոցիտային կոլիտի և կոլագենային կոլիտի դեպքում ։
Ալերգիկ ռինիտ
Քթային սփրեյը օգտագործվում է ալերգիկ ռինիտի բուժման համար ։
Էոզինոֆիլային էզոֆագիտ
Տեղային օգտագործման բուդեսոնիդը զգալի ազդեցություն է թողնում էոզինոֆիլային էզոֆագիտի ժամանակ ։
Կողմնակի ազդեցություններ
Բուդեսոնիդը կարող է առաջացնել ՝
Որպես հավելում, հետևյալ ախտանիշները պետք է արագ գրանցվեն՝
Հակացուցումներ
Բուդեսոնիդը հակացուցված է ասթմատիկ ստատուսի կամ այլ ասթմայի տեսակների բուժման համար որոնց դեպքում անհրաժեշտ են ինտենսիվ միջոցներ ։ Այն նաև հակացուցված է այն հիվանդների համար, ովքեր ունեն գերզգայունություն բուդեսոնիդի նկատմամբ ։
Փոխազդեցություններ
Դեղահաբեր և պատիճներ օգտագործելու դեպքում պետք է խուսափել գրեյպֆրուտի հյութից և էխինացեայից։
Նաև, ճարպի մեծ քանակությունով ուտելիքը թուլացնում է ներծծումը։
Ֆարմակոլոգիա
Բուդեսոնիդը գլյուկոկորտիկոիդային ընկալիչների համազդիչ է։ Նրա ազդեցություններից են՝
Վաճառքային անվանումներ
Aeronide (TH); Aquacort (DE); B Cort (CO); Bronex (PH); Budair (MY); Budecort DP (MY); Budenofalk (DE, GB, HK, KP, PH, SG); Budeson (AR); Budeson Aqua (AR); BudeSpray (TH); Budiair (KP); Budicort Respules (IL); Budinide (KSA); Bunase (TH); Clebudan (CN); Cycortide (HK); Denecort (PH); Duasma (TW); Eltair (MY); Entocort (AR, AT, BE, BR, CH, CZ, DK, FI, FR, GB, HK, IE, IL, IT, KP, NL, NO, PL, PT, SE, TR); Giona Easyhaler (MY, SG, TH); Inflammide (PE); Miflonid (CZ); Miflonide (BE, DE, IL, IT, NZ, PT); Neumocort (PY); Novopulmon (DE, FR); Pulmicon Susp for Nebulizer (KP); Pulmicort (AT, BE, BG, BR, CH, CL, CN, CO, CR, CZ, DE, DK, DO, EE, FI, FR, GB, GR, GT, HN, ID, IN, NI, NL, NO, PA, PK, PL, PT, RU, SE, SV, TR, TW, UY, VE, ZA); Pulmicort Nasal Turbohaler (CL, KE, MU, NG); Pulmicort Turbuhaler (KE, MU, NG); Rafton (FR); Rhinocort (AU); Rhinocort Aqua (HK); Rhinoside (GR); Symbicort (FR, US, ZA) Uceris (US)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հակաասթմատիկ դեղամիջոցներ Կատեգորիա:Կորտիկոստերոիդներ Կատեգորիա:Գլյուկոկորտիկոիդներ
Բարավան
Բարավան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում ։ Գտնվում էր Սղերդ քաղաքից 41 կմ հարավ։
Բնակչություն
Մինչև XIX դարը եղել է հայաբնակ։ Այնուհետև բնակվել են թուրքեր։
Պատմամշակութային արժեքներ
Բարավանն ուներ մի մզկիթ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մշկառնետ
Մշկառնետ, համստերանմանների ընտանիքի կաթնասուն կենդանի է։ Հայաստանում կլիմայավարժեցումը սկսվել է Շիրակի մարզի Արդենիս լճում, այժմ հանդիպում է նաև Արփի լճում և Ախուրյան գետի ու ջրամբարի ափերին։ Բնակվում է ջրափնյա և ծանծաղուտային բուսականությամբ հարուստ բնական և արհեստական, հոսող ու կանգուն ջրատարների, ջրամբարների, ճահիճների, ճահճացած աղբյուրների ափերին՝ կուղբի բներում (հյուղակիկ), բարձր ափի դեպքում՝ բարդ կառուցվածքով հողափոր, հազվադեպ՝ լողացող բներում։
Արտաքին կառուցվածք
Մարմնի երկարությունը մինչև 36 սմ է, պոչինը՝ 28 սմ, կենդանի զանգվածը՝ մինչև 1, 5 կգ։ Մորթին միագույն է՝ բաց շագանակագույնից սև։ Մեջքի մազածածկը բաժանվում է ստևի և աղվամազի։ Պոչը կողքերից սեղմված է՝ պատված մանր թեփուկներով ու նոսր, կարճ մազածածկով։ Հետին թաթերի մատների արանքում ունի լողաթաղանթ։ Աճուկային շրջանում կան մշկային գեղձեր։ Ունի կիսաջրային կենսակերպ, լավ լողում և սուզվում է (մինչև 12 ր կարող է մնալ ջրի տակ)։
Սննդառություն
Սնվում է ջրափնյա և ծանծաղուտային բույսերով (գերադասում է եղեգը), բուսական կերի պակասության դեպքում՝ նաև մանր ձկներով, գորտերով, անողնաշարավորներով և այլ կենդանական կերով։ Ակտիվ է մթնշաղին։ Կտղուցի շրջանում արուն արտադրում է մշկաբույր գեղձազատուկ։
Բազմացում և զարգացում
Բազմանում է տարին 1 -2 անգամ, ունենում միջինը 6-7 ձագ։
Մորթատու կարևորագույն կենդանիներից է։ Մորթին բարձրորակ է։ Երբեմն վնասում է ոռոգման համակարգերը և ամբարտակները։ Տուլարեմիայի, լեպտոսպիրոզի և մարդու այլ վարակների բնական կրող է։
Կատեգորիա:Համստերանմաններ Կատեգորիա:Ասիայի կաթնասուններ
106
Մահեր
Կատեգորիա:106 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ինյումաս
Ինյումաս (Inhumas), համայնք Բրազիլիայում՝ Գոյաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Գոյաս նահանգի կենտրոնական մարզում։ Մտնում է Սերիսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 44 983 մարդ՝ 2007 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 613,349 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 73,4 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գոյաս նահանգի բնակավայրեր
Ալոտրիոմորֆություն
Ալոտրիոմորֆություն , քսենոմորֆություն (άλλότριοςξένος - օտարոտի), մագմատիկ հալոցքից միաժամանակ բյուրեղացող միներալներից որևէ մեկի արտաքին ձևերի ենթարկվածությունը մյուսների ձևերին։
Ալոտրիոմորֆային միներալները չունեն իրենց բյուրեղային ցանցին բնորոշ գծագրություն։ Մասամբ սեփական և հարևան բյուրեղների գծագրությունն ունեցող միներալները կոչվում են հիպիդիոմորֆային։ Ալոտրիոմորֆությանը հակառակ նշանակություն ունի իդիոմորֆաթյունը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հանքաբանություն Կատեգորիա:Պետրոլոգիա
Ռանկո Մարինկովիչ
Ռանկո Մարինկովիչ (Ranko Marinković, ), խորվաթ արձակագիր, բանաստեղծ, դրամատուրգ, էսսեիստ, սցենարիստ, քննադատ և քաղաքական գործիչ, թագավոր Դմիտար Զվոնիմիրի մեծ շքանշանի ասպետ։
Կենսագրություն
Ռանկո Մարինկովիչը ծնվել է Վիս կղզու Կոմիժա քաղաքում, որտեղ ավարտել է տարրական դպրոցը։ Միջնակարգ կրթությունն ստացել է Սպլիտ և Զագրեբ քաղաքներում, իսկ 1931 թվականին ընդունվել է Զագրեբի համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետը, սովորել է հոգեբանություն և ռոմանական լեզուներ, 1935 թվականին ստացել է դիպլոմը։ Զագրեբի գրական շրջանակ Մարինկովչը մտել է շնորհիվ իր նովելների և պիեսների։ 1930-ական թվականների կեսերին նրա առաջին արձակ ստեղծագործությունները տպագրվել են Միրոսլավ Կրլեժայի «Կնիք» պարբերականում։ 1939 թվականի մարտին Զագրեբի Խորվաթիայի ազգային թատրոնում բեմադրվել է նրա «Ալբատրոս» պիեսը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Սպլիտում իտալացի ֆաշիստները ձերբակալել են Մարինկովիչին ձերբակալել են և տեղակայել Ֆեռամոնտե ճամբարում (Կալաբրիա) ։ Իտալիայի կապիտուլյացիայից հետո 1943 թվականին նա գնացել է Բարի, իսկ այդտեղից անցել փախստականների Էլ Շատ ճամբար, որտեղ կարգավորել է Տիտոյի պարտիզանների հետ կապերը։ 1945 թվականին վերադարձել է հայրենիք և աշխատանքի անցել Խորվաթիայի Ժողովրդական Հանրապետության կրթության նախարարությունում։ Աշխատել է Խորվաթիայի պետական հրատարակչությունում։ 1946-1950 թվականներին եղել է Զագրեբի Խորվաթիայի ազգային թատրոնի դրամայի բաժնի տնօրեն։ 1951 թվականին դարձել է Թատերական արվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր, որտեղ աշխատել է մինչև թոշակի գնալը։
1948 թվականին ընդունվել է Խորվաթիայի գրողների միություն, իսկ 1983 թվականից եղել է Խորվաթիայի գիտությունների և արվեստի ակադեմիայի անդամ։
Ռանկո Մարինկովիչը հայտնի է նաև կինոյում իր աշխատանքներով։ Նա գրել է երեք ֆիլմերի՝ «Մերկ մարդ», (1968), «Կիկլոպ» (1982), «Կառնավալ, հրեշտակ և վառոդ» (1990) և «Գլորիա» (1970) հեռուստասերիալի սցենարները։
Կյանքի վերջում Ռանկո Մարինկովիչը համամիտ էր Ֆրանյո Տուջմանի քաղաքական հայացքներին և Զագրեբի քաղաքային խորհրդում եղել է Խորվաթիայի դեմոկրատական դաշինքի պատգամավոր։ 1965 թվականին Մարինկովիչն ստացել է Բելգրադի «НИН» թերթի մրցանակը «Կիկլոպ» վեպի համար։ 1965 և 1975 թվականներին գրողը դարձել է Վլադիմիր Նազորի մրցանակի դափնեկիր։ 1995 թվականին դարձել է թագավոր Դմիտար Զվոնիմիրի մեծ շքանշանի ասպետ։ Իվան Գորան Կովաչիչի մրցանակով պարգևատրվել է «Կիկլոպ» և «Never more» վեպերի համար։
1991 թվականին Զագրեբի «Večernji list» թերթը սահմանել է Ռանկո Մարինկովիչի մրցանակ՝ լավագույն և ամենակարճ պատմվածքի համար։
Մահացել է 1995 թվականին Զագրեբում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորվաթ գրողներ Կատեգորիա:Խորվաթ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորվաթ արձակագիրներ Կատեգորիա:Խորվաթ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Զագրեբի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Խորվաթ վիպասաններ
Դադլի
Դադլի (Dudley), Անգլիայի խոշոր քաղաք Ուեսթ-Միդլենս կումսությունում, գտնվում է Վուլբերհեմպտոն քաղաքից 6 մղոն դեպի հարավ և Բիրմինգեմ քաղաքից 8 մղոն հյուսիս-արևմուտք։ Վարչական և ֆինանսական կենտրոն Դադլիի կապիտալ համայնքում։
Բնկաչություն
Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով Դադլին ունեցել է 79․379 բնակչություն, համայնքային շրջանի հետ միասին 312․925 մարդ։ Դադլին հանդիսանում է Ուեսթ-Միդլենսի ագլոմերացիայի մի մասը։
Քույր քաղաքներ
Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորություն
Միթրաուստես
Միթրաուստես (ծննդյան և մահվան թթ. անհայտ), Փոքր Հայքի զորքերի առաջնորդ, ապա՝ թագավոր մ.թ.ա. IV դ. վերջին քառորդներին։ Անտիկ պատմիչները վկայում են, որ Գավգամելայի ճակատամարտում նրա զորքերը Ալեքսանդր Մակեդոնացու զորքի դեմ կռվել են Աքեմենյան Պարսկաստանի բանակի ձախ թևում։ Դարեհ III Կոդոմանոսի պարտությունից հետո Միթրաուստեսը վերադարձել է Փոքր Հայք և այն հռչակել անկախ   թագավորություն։
Կատեգորիա:Երվանդունիներ Կատեգորիա:Փոքր Հայքի արքաներ
Լա Պառիլյա
Կատեգորիա:Վալյադոլիդ պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կաստիլիա և Լեոնի բնակավայրեր
Կրասնոսյոլկա (գյուղ, Օվրուչի շրջան)
Կրասնոսյոլկա (Красносілка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1854 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կրասնոսյոլկա գյուղում բնակվում էր 392 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,15 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 340,87 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1854 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սովորական սիրտ
«Սովորական սիրտ» (The Normal Heart), ռեժիսոր Ռայան Մերֆիի ամերիկյան գեղարվեստական հեռուստաֆիլմը, որն էկրան Է բարձրացել 2014 թվականին։ Սցենարը գրել է Լարրի Կրամերը՝ հիմնվելով 1985 թվականին լույս տեսած համանուն պիեսի վրա։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել Է HBO հեռուստաալիքով 2014 թվականի մայիսի 25-ին։
Ֆիլմը չափազանց բարձր են գնահատել ամերիկացի հեռուստաքննադատները։
Սյուժե
Դրաման, որի գործողությունները տեղի են ունենում 1980-ական թվականների առաջին կեսին, պատմում է Նյու Յորքի մի քանի բնակիչների մասին, որոնք փորձում են իշխանությունների և հասարակության ուշադրությունը հրավիրել ՁԻԱՀ-ի սկսվող համաճարակի վրա։
Արձագանքներ
Ֆիլմը քննադատների բարձր գնահատականներն է ստացել։ Rotten Tomatoes կայքում ֆիլմի վարկանիշը կազմում է 93% ։ Metacritic-ում հավաքել է 85 միավոր 100-ից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռայան Մերֆիի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ԼԳԲՏ ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Պիեսների հիման վրա նկարահանված ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Նյու Յորքում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան հեռուստաֆիլմեր Կատեգորիա:2014 դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:ԼԳԲՏ ֆիլմեր
Պավել Մորոզով
Պավել Եգորի Մարոզով, բելառուս հասարակական և քաղաքական գործիչ   ։
Կենսագրություն
Եգոր Մարոզովի հայրը եղել է Բելառուսական ԽՍՀ-ի ներքին գործերի նախարարության գնդապետ։ Պավելը 2000 թվականին ավարտել է Բելառուսի պետական տնտեսագիտական համալսարանը բանկային գործ մասնագիտությամբ։ 2004 թվականին ավարտել է նոյն համալսարանի ասպիրանտուրան ֆինանսներ և վարկ մասնագիտությամբ, և Եւվրոպական հումանիտար համալսարանի մագիստրատուրան քաղաքագիտություն մասնագիտությամբ։
1998 թվականից ակտիվ մասնակցում է Միջազգային քաղաքացիական ծառայության բելառուսական մասնաճյուղի աշխատանքներին, 2000-ից 2003 թվականներին եղել է այդ ընկերության ֆինանսական խորհրդատուների հանձնաժողովի անդամ։ Ուսումը ավարտելուց հետո աշխատել է Պրիոր բանկում, ապա զբաղվել է ինֆորմացիոն տեխնոլոգիաների բիզնեսով և իրականացրել է «Բելառուսական բնապահպանական շարժման հնարավորությունների ուժեղացում» նախագիծը։
Հասարակական գործունեություն
2004 թվականին ստեղծել է «Երրորդ Ճանապարհ» համայնքը Բելառուսում։ Համայնքի նպատակը նրանում էր, որպեսզի ստեղծվի բելառուս քաղաքական գործիչների մասին մուլտակումբ, որտեղ ստեղծվեցին կերպարներ, ովքեր նման էին Ալեքսանդր Լուկաշենկոյին և իր մտերիմներին ։ Սա հիմք հանդիսացավ, որ իշխանությունները հետապնդեն Մարոզովին։ Նա 2005 թվականին մեղավոր է ճանաչվել Բելառուսի քրեական օրենսգրքի 367-րդ հոդվածով՝ «Զրպարտություն Բելառուսի նախագահի նկատմամբ»։ Այն նախատեսում էր ազատազրկում 2-ից 4 տարով։
Մարոզովի նկատմամբ հետախուզումը պատճառ դարձավ, որ միջազգային մուլտիպլիակտորների միությունը հանդես գա հայտարարությամբ, որի ղեկավարը հայտարարեց, որ եթե իշխանությունները չդադարեցնեն իրենց գործընկերոջ հետապնդումը, ապա համացանցում կհայտնվի հազարավոր մուլտֆիլմներ Լուկաշենկոյի մասին ։
2006 թվականի Բելառուսի նախագահական ընտրություններին նա աջակցեց Ալեքսանդր Կոզուլին։ Բելառուսի իշխանությունների կողմից նրան ձերբակալության փորձը ձախողելուց հետո 2006 թվականին նա մեկնում է Էստոնիայում, որպես քաղաքական ներգաղթյալ ։
Գործունեությունը Բելառուսից դուրս
2008-2009 թվականների մի շարք ցուցահանդեսներ է կազմակերպել բելառուս այլախոհ նկարիչների մասնակցությամբ, «Արվեստը ընդդեմ բռնատիրության» խորագրով, ԱՄՆ կոնգրեսում, Էստոնիայի պառլամենտում, Օսլոյի Ռատուշայում, Նորվեգիայում և այլուր ։
2009 թվականին ռուսաստանցի և բելառուս գործընկերների հետ ստեղծել է առաջին ռուսալեզու հասարակաքաղաքական համացանացյին հեռուստաընկերությունը  «АРУ ТВ» :
Ավգուստ Շենոա
Կենսագրություն
Ավգուստ Շենոան ծնվել է Զագրեբում՝ սլովենա-գերմանական ծագում ունեցող ընտանիքում։ Նրա հայրը գերմանացի Ալոիս Շենոան էր (Alois Schönoa)։ Մայրը՝ Թերեզա Ռաբաչը (Terezija Rabacs), սլովակ էր Բուդապեշտից։ 1857-1865 թվականներին Շենոան իրավաբանություն է սովորել Պրահայում։ Ապրել է նաև Վիեննայում և Զագրեբ վերադարձել 1866 թվականին։
Պավել Մորոզով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուս հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Բելառուսի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Բելառուս լրագրողներ
Ավգուստ Շենոա
Կենսագրություն
1881 թվականին Ավգուստ Շենոային շնորհվել է Զագրեբի պատվավոր քաղաքացու կոչում ։
Մահացել է 1881 թվականի դեկտեմբերի 13-ին՝ 1880 թվականի Զագրեբի երկրաշարժից հետո ստացած վարակիչ հիվանդությունից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորվաթ գրողներ Կատեգորիա:Խորվաթ խմբագիրներ Կատեգորիա:Զագրեբի պատվավոր քաղաքացիներ
Հաննա Բեյքեր
Հաննա Բեյքերը ամերիկացի գրող Ջեյ Աշերի հորինված կերպարն է։ Նա գրողի 2007 թվականի Տասներեք պատճառ՝ ինչու առեղծվածային նովելի հիմնական կերպարն է։ Գիրքը 2017 թվականին Netflix–ի կողմից ադապտացվեց հեռուստասերիալի տեսքով, որը կոչվեց 13 պատճառ՝ ինչու։ Հաննան ներկայացված է որպես հորինված Ազատություն ավագ դպրոցի աշակերտուհի, ով տառապում է իր կյանքը կարգի բերելով՝ անկարեկից դպրոցի միջավայրի հանգամանքներից ելնելով։ Հեռուստատեսությունում նրան մարմնավորում է Քեթրին Լանգֆորդը, ով 2018 թվականին պետք է հայտնվի հեռուստասերիալի երկրորդ եթերաշրջանում։
13 պատճառ՝ ինչուն ունեցավ հսկայական հաջողություն և թողարկումից ոչ ուշ դարձավ Netflix–ի ամենագնահատված և Թվիթթերում ամենաքննարկված շոուն։ Թեև վերլուծաբանների ու քննադատների կարծիքները Հաննայի կերպարի մասին տարբերվում են, հատկապես նրա մահվան դրվագում, սակայն նրանք միաձայն գովում են Լանգֆորդի հիասքանչ խաղը։ Նա շուտով ստացավ համաշխարհային ճանաչում և կոչվեց «բացահայտում», «հավատալի և անկեղծ» և «գրավիչ»։ Դանիել Մոնգամերին Gold Derby Awards–ից կարծում էր, որ Լանգֆորդը Էմմի մրցանակաբաշխության առաջատար հավակնորդ էր, որը սակայն չիրականացավ։
Հեռուստասերիալում
Հաննայի ծնողներն են Էնդի և Օլիվիա Բեյքերները։ Հաննան ուսանում էր Ազատություն ավագ դպրոցում և աշխատում էր Կրեստմոնտ կինոթատրոնում՝ Քլեյ Ջենսենի հետ միասին։ Հաննան էքստրովերտ, սակայն խոհուն երիտասարդ է, ում բոլորը ցանկանում էին ունենալ իրենց կյանքում։ Ինչևէ, նա ունի որոշ թերություններ, օրինակ՝ ուրիշների մտադրությունները սխալ ըմբռնելը։
Քլեյը լսում է առաջին ձայներիզը, որտեղ Հաննան պատմում է այն դրվագների մասին, որորնք նրան ուղղորդել են ինքնասպանության։ Նա սկսում է կիսվել իր առաջին համբույրի մասին Ջասթին Ֆոլեյի հետ, մի տղա, ում նա հանդիպել էր ընկերոջ երեկույթի ընթացքում։ Ջասթինը հաջորդ օրը տարածում է ճոխացրած բամբասանքներ և նրա ընկեր Բրայս Ուոլկերը տարածում է նրանց առաջին հանդիպման անձնական նկարն ամբողջ դպրոցով՝ հետևաբար խայտառակելով Հաննային։ Մինչդեռ ներկա կյանքում, Քլեյը բարկանում է Հաննայի վրա տարածված լուսանկարի պատճառով, առանց նրան բացատրելու որևէ հնարավորություն տալու։ Առաջին ձայներիզում Հաննան նաև շեշտում է, որ յուրաքանչյուր հաջորդ ժապավեն բացահայտելու է այն 13 պատճառները, որոնք պատճառեցին իր մահը։ Ինչպես նաև նա կարգադրում է ունկնդիրներին հետևել որոշ կանոնների․ հասցեագրվածները պարտավոր են լսել ժապավենները լիարժեք և ամբողջովին, ապա փոխանցել դրանք հաջորդ հասցեագրվածին։ Ինչևէ, եթե նրանք չկատարեն պահանջները, երկրորդ ժապավենների տուփը կթողարկվի մի ընկերոջ կողմից, որի անունը ժապավեններում չի նշվում։
Քլեյը, ով թաքուն կերպով սիրահարված էր Հաննային, սկսում է հիշել այն պահերի մասին, որոնք անցկացրել են միասին․ նրանք աշխատել են քաղաքի տեղական կինոթատրոնում և հաճախ ունեցել են անկեղծ հարաբերություններ աշխատանքային և դպրոցական միջավայրերում։ Հաննան Քլեյին կոչում էր «Հելմեթ» կեղծանունով։ Նա շատ դժվարությամբ է կարողանում լսել Հաննային պատմել իր պատմությունը, բայց քանզի նա երկմտում էր, նրա ընկեր Թոնին գտնում է նրան և ասում, որ օգնել է Հաննային կազմել ժապավենները և որ նա գիտի, որ Քլեյը նույնպես դրանց մեջ է գտնվում։ Նա զգուշացնում է Քլեյին, որ ամեն ինչ վատ կլինի, եթե նա չանի այնպես, ինչպես ժապավեններում է պահանջված ։
Առաջին ժապավենի Բ կողմում Հաննան հիշատակում է իր, Ջեսիքա Դեյվիսի և Ալեքս Սթենդալի հետ, ովքեր հետո սկսում են հանդիպել և ի վերջո դադարում իրենց ընկերությունը Հաննայի հետ։ Երբ Ալեքսը բաժանվում է Ջեսիքայից, նա այդ հարցում մեղադրում է Հաննային և նրան ամբոխում ապտակելով նվաստացնում ։ Ալեքսը երկրորդ ժապավենի Ա կողմի թեման է։ Այստեղ Հաննան հիշեցնում է դպրոցում տարածված թերթիկի մասին, որտեղ դպրոցի աղջիկները, ըստ իրենց արտաքինի, որակավորվել էին։ Ալեքսը՝ թերթիկի հեղինակը, Հաննայի հետույքը դասել էր լավագույնի շարքում, մինչդես Ջեսիքայինը՝ ամենավատի։ Ներկայում Հաննայի մայրը՝ Օլիվիա Բեյքերը, տանը գտնում է այդ թերթիկը, որն էլ նրան հավատալու տեղիք է տալիս, որ նրա դստերը ծաղրում էին։ Նա դիմում է դպրոցի տնօրենի օգնությանը։ Միևնույն ժամանակ Քլեյը հարցաքննում է Ալեքսին և պարզում, որ հենց նա էր եղել թերթիկի հեղինակը՝ հետապնդելով Ջեսիքային հետ բերելու նպատակը, ով հրաժարվել էր նրա հետ զբաղվել սեքսով։ Ալեքսն ինչպես նաև ասում է Քլեյին, որ նա խորապես զղջում է այդ թերթիկը ստեղծելու համար ։
Ամեն հաջորդ ժապավենին անցնելով Քլեյը բացահայտում է բոլոր մեղավորների անունները, միառժամանակ նաև մտքում արտացոլվում են իրենց ընկերության պահերը, որը ժամանակի ընթացքում էլ ավելի էր ուժեղացել։ Նա հասկանում է, որ բոլորը կա՛մ Հաննային օգտագործել են անձնական շահերի համար, կա՛մ պարզապես նրան լքել։ Թայլեր Դաունը, դպրոցի լուսանկարիչը, հետևում է Հաննային և տարածում նրա և թաքնված լեսբուհի Քոուրթնեյ Քրիմսենի լուսանկարը, որում երկուսով համբուրվում են ։ Իր սեռական կողմնորոշման բացահայտման վախից ելնելով Քոուրթնեյն տարածում է լուրեր, որ նկարում Հաննան և Լաուրան են՝ մեկ այն լեսբուհի։ Նա ինչպես նաև, էլ ավելի խորացնելով Հաննայի վարկաբեկված հեղինակությունը, կրկին տարածում է կեղծ տեղեկություններ Հաննայի և Ջասթինի մասին ։ Մարկուս Քոլը Հաննային նվաստացնելով նրան կոչում է հանդիպումների համար «հեշտ» անձ ։ Զաք Դեմփսեյը, ով ունի զգացմունքներ Հաննայի համար, գողանում է Հաննային հասցեագրված դրական նամակները դպրոցի արկղից՝ որպես վրեժ, քանզի Հաննան նրան մերժել էր ։
Հաննան շուտով միանում է դպրոցի պոեզիայի խմբակին, որտեղ նա հանդիպում է Ռայան Շեյվերին՝ համադպրոցական աշակերտին։ Վերջինս դպրոցի ամսագրում հրատարակում է Հաննայի անձնական բանաստեղծությունը՝ Հաննայի կամքին հակառակ ։ Հաննան այցելում է Ջեսքիայի կազմակերպած երեկույթին, հուսալով, որ սա կլինի ուսումնական տարվա թարմ սկիզբ։ Նրան հրավիրել էր Քլեյը, ով արդեն սիրահարված էր Հաննային։ Սենյակի պահարանում թաքնվելիս Հաննան տեսնում է, թե ինչպես է Բրայսը բռնաբարում անգիտակից և հարբեցած Ջեսիքային՝ նրա այդժամյա ընկեր Ջասթինի համաձայնությամբ ։ Հաննան շատ վախեցած է լինում ինչ–որ մեկին այդ մասին պատմելու համար և որոշում է լքել։ Շերի Հոլանդը, ով հաջորդ ժապավենի թեման է, Հաննային առաջարկում է մեքենայով տուն տանել, սակայն լքում է նրան ավտովթարից և փողոցի «կանգնե՛լ» ցուցանակը ջարդելուց հետո, որն էլ հետագայում դառնում է Ջեֆ Աթկինսի մահվան պատճառը ։ Ներկայում Թոնին խոստովանում է Քլեյին Հաննայի մահվան գիշերվա մասին։
Քլեյը կրկին տառապում է շարունակել ժապավեններին լսել, մտածելով, որ նա, չնայած լինելով Հաննային ամենամոտ ընկերը, քան մյուս ժապավենների անձինք, Հաննային հիասթափեցրել է։ Նա որոշում է վերադարձնել ժապավենները Թոնիին, ով ասում է, որ Քլեյն իրոք հաջորդ ժապավենի թեման է։ Քլեյը տատանվում է «իր» ժապավենը լսելու հարցում, սակայն, ի վերջո, որոշում է շարունակել ունկնդրումը ։