cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գալինա Տիմչենկո
Պաշտոնանկություն
2014 թվականի մարտի 12-ին պարբերականի սեփականատեր Ալեքսանդր Մամուտի որոշմամբ Գալինա Տիմչենկոն հեռացվել է ինտերնետ պարբերականի գլխավոր խմբագրի պաշտոնից այն բանից հետո, երբ Lenta.ru-ն Ռոսկոմնադզորից ստացել էր զգուշացում նրա համար, որ լրագրողական նյութերից մեկը պարունակում էր հղում ուկրաինացի ազգայնական Դմիտրի Յարոշի հարցազրույցին ։ Ընդ որում, Տիմչենկոն ազատվեց զգուշացումն ստանալուց մի քանի ժամ անց։ Տիմչենկոյի փոխարեն այդ պաշտոնում նշանակվեց Ալեքսեյ Գորեսլավսկին։ Տիմչենկոյի պաշտոնանկությունը մեկնաբանների հակասական գնահատականներ է առաջացրել.
Հետագա կյանք
Ղրիմի ճգնաժամի ժամանակ Տիմչենկոն եղել է «Ուկրաինա-Ռուսաստան. երկխոսություն» կոնգրեսի մասնակից, որը 2014 թվականի ապրիլի 24-25-ը կայացել էր Կիևում ։
2014 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Գալինա Տիմչենկոն և Lenta.ru-ի նախկին մի քանի աշխատակիցներ Ռիգայում հիմնել են Meduza լրատվական նախագիծը։ Ի սկզբանե նոր նախագծի ֆինանսավորումը պետք է իրականացնեին գործարարներ Միխայիլ Խոդորկովսկին և Բորիս Զիմանը, սակայն կողմերը չկարողացան վերջնական հայտարարի գալ ։ Նոր ներդրողների Meduza-ն կարողացավ գտնել մեկ շաբաթվա ընթացքում, սակայն թե ով սկսեց ֆինանսավորել նախագիծը, հայտնի չդարձավ, իսկ ինքը՝ Տիմչենկոն Forbes ամսագրին տված հարցազրույցում նշել է. «Նրանց անունները որևէ մեկին ոչինչ չեն ասի։ Այդ մարդիկ կատեգորիկ ոչ հանրային են, որևէ կապ չունեն ոչ մեդիայի, և ոչ էլ քաղաքականության հետ»։
Գնահատականներ և կարծիքներ
«Ведомости»-ի գլխավոր խմբագիր Տատյանա Լիսովան Esquire ամսագրի գլխավոր խմբագիր Իգոր Սադրեևի հետ զրույցի ժամանակ նշել է.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ
(5016) Միգիրենկո
(5016) Միգիրենկո (Migirenko), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1976 թվականի ապրիլի 2-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,297109 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9966 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5976 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1271,66 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,283095 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,65° անկյուն։
Անվանում
Աստերոիդն իր անվանումն ստացել է խորհրդային ռազմական գործիչ և մեխանիկայի ոլորտում գիտնական Գեորգի Սերգեևիչ Միգիրենկոյի (Георгий Сергеевич Мигиренко, 1916-1999) պատվին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1976 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Հատու
Հատու (Hatu), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Պադիսե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 43 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Պադիսե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Զեդա Սորտա
Զեդա Սորտա (ზედა სორტა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Սենակի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 160 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Սենակի շրջան‎‎‎
(20373) Ֆուլմեր
(20373) Ֆուլմեր, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Այս աստերոիդը հայտնաբերվել է 1998 թվականի մայիսի 22-ին ԼԻՆԵԱՐ ծրագրի կողմից Սոկոռոյում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1998 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:LINEAR ծրագրի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ
Վոլին-Պոդոլյան բարձրություն
Վոլին-Պոդոլյան բարձրություն, գտնվում է Ուկրաինայում։ Կազմված է Վոլինյան և Պոդոլյան բարձրություններից։ Վոլինյան բարձրություն, գտնվում է Բուգ և Կորչիկ (Սլուչի ավազան) գետերի միջև։ Բարձրությունը մինչև 341 մ է (Միզոչյան բլրաշար)։ Գերակշռում է բլրաձորակային ռելիեֆը։ Կազմված է կավճի նստվածքներից, արևմուտքում՝ դրանց տակ տեղադրված են քարածխի նստվածքներ՝ Լվով-Վոլինյան ածխավազան։ Տիրապետում է անտառատափաստանային լանդշաֆտը։ Պոդոլյան բարձրություն, Ուկրաինայի հարավ-արևմուտքում, Դնեստրի ձախափնյակում։ Բարձրությունը մինչև 471 մ է (Կամուլա լեռ)։ Մակերևույթը կտրտված է։ Կազմված է կրաքարերից, մերգելներից, ավազաքարերից, գրանիտներից, գնեյսներից՝ ծածկված լյոսերով և լյոսանման ավազակավերով։ Պոդոլյան բարձրության զգալի մասը հերկված է։ Հանդիպում են կաղնու անտառներ, մարգագետնային տափաստաններ, հյուսիսում՝ հաճարենու անտառներ, հարավային մասում՝ տափաստաններ։
Կատեգորիա:Ուկրաինայի աշխարհագրություն
Սինիսկոլա
Սինիսկոլա (Siniscola), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Սարդինիա մարզի Նուորո գավառում։ Բնակչությունը 11130 մարդ (2004 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը 54,78 կմ²։ Զբաղեցնում է 199,96 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 8029։ Հեռախոսային կոդ՝ 0784։
Բնակչության հովանավոր համարվում է սուրբ Հովհաննես Մկրտիչը։ Ամեն տարի տոնը նշվում է հունիսի 24-ին։
Դրաբինովկա (այլ կիրառումներ)
Դրաբինովկա, կարող է վերաբերել՝
Սինիսկոլա
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լադիգի (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)
Լադիգի (Ладыги), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Պուստոշկա (գյուղ, Զախարևսկոե գյուղական բնակավայր)
Պուստոշկա (Пустошка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի բնակավայրեր
Օր Ատիկա
Օր Ատիկա (Aure Atika,, Պորտուգալիա), ֆրանսիացի դերասանուհի և ռեժիսոր։
Երիտասարդություն
Օր Ատիկա, հնդկական ծագմամբ մարոկոնուհի Օդե Բիտոնի և ֆրանսիացի Միշել Ֆուրիեի դուստրը, որն աշխատում էր կինոօպերատոր Ֆիլիպ Գարելի մոտ, ծնվել է պորտուգալական Էշտորիլում, մեծացել Փարիզում՝ Ֆրանսիայի հարավում , սովորել է Փարիզի իրավաբանական դպրոցում և Լուվրի դպրոցում ։
Կարիերա
Նա իր դեբյուտը էկրան է բարձրացել ինը տարեկանում՝ նկարահանվելով Ժաննա Մորոյի «Դեռահաս» ֆիլմում ։ Ատիկայի առաջին լիարժեք դերը եղավ 1992 թվականի «Բավական է Սեմին» ֆիլմում, երբ նրան պատահաբար նկատեց քասթինգի գործակալը և հրավիրվեց քասթինգ ։Դրանից հետո նա որպես լրագրող է աշխատել թերթում, այնուհետև հեռուստաալիքում (Paris Première), սովորել է դերասանական կուրսեր և երկար ժամանակ չի նկարահանվել ։ 1997 թվականին Ատիկան վերադարձել է կինո՝ նկարահանվելով «Ճիշտ է, եթե ես ստում եմ» կատակերգությունում, ապա՝ նրա երկու շարունակությունում ։
Սկզբում Ատիկան նկարահանվել է կատակերգություններում, ապա ընդլայնել իր խաղացանկը դրամատիկ դերերի միջոցով ։ 2004 թվականին թողարկվել է «Ինչի՞ կհանգեցնի բնապահպանի օգտին քվեարկելը» կարճամետրաժ ֆիլմը, որը Ատիկան նկարահանել է իր իսկ սցենարով։ Ֆիլմը արժանացել է լավագույն կարճամետրաժ ֆիլմի Կրետեյլի կանանց միջազգային կինոփառատոնում։ 2010 թվականին «Mademoiselle Chambon» ֆիլմում իր դերի համար Աթիկան առաջադրվել է [[Սեզար մրցանակի՝ որպես երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհի լավագույն դերակատարման համար ։
Անձնական կյանք
2002 թվականին Ֆիլիպա Էդարից ծնել է Անժելիկային ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դերասանուհիներ
Պիրոգովկա (գյուղ, Վինկովեցկի շրջան)
Պիրոգովկա (Пирогівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Վինկովեցկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պիրոգովկա գյուղում բնակվում էր 706 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2238 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 315,46 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Վինկովեցկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1749 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պուրուլյենա
Պուրուլյենա, քաղաք Իսպանիայում, գտնվում է Գրանադա տարածաշրջանի Անդալուզիայի ինքնավար մարզում։ Համայնքապետարանը գտնվում է Գուադիսում։ Տարածքը ընդգրկում է 21,19 կմ ² տարածք, 2010 թվականին բնակչությունը 2262 մարդ էր։
Պուրուլյենայում ինչպես և Գուադիսում տները կարծես ժայռափոր լինեն, քանի որ քաղաք գտնվում է բարձրադիր լեռնային գոտում։ Տեղացիները դեռևս հին ժամանակներից ապրում են ժայռափոր տներում, որոնք դրսից այնքան էլ նկատելի չեն։ Այն նկատելի է վառարանների խողովակների և հեռուստատեսային ալեհավաքների միջոցով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրանադա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ
Ջոն Չիվեր
1985 թվականին հայերեն լույս է տեսել Ջոն Չիվերի «Բուլեթ պարկ» ժողովածուն, որտեղ ներառված են նրա նույնանուն վեպը և մի փունջ պատմվածքներ։
Կենսագրություն
Ջոն Ուիլյամ Չիվերը ծնվել է Մասաչուսեթս նահանգի Քուինսի քաղաքում։ Ապագա գրողի հայրը՝ Ֆրեդերիկ Լինքոլն Չիվերը, կոշիկի վաճառքով զբաղվող մի մեծ ընկերության սեփականատերն էր, սակայն 1930-ական թվականների կեսերին Մեծ ճգնաժամի պատճառով կորցրեց իր կապիտալի մեծ մասը, դրա հետ էլ՝ բիզնեսը և հուսահատությունից իրեն տվեց հարբեցողության։ Ընտանիքի  հոգսերը հոգալու համար կինը՝ Մերին ստիպված էր գործերն իր ձեռքն առնել, հիմնել հուշանվերների մի ոչ մեծ խանութ, բայց, չնայած նրա գործադրած ջանքերին, ընտանիքի նյութական վիճակը չբարելավվեց, և փողի պակասի պատճառով Ջոնն ստիպված էր թողնել ուսումը մասնավոր դպրոցում։ Boston Herald թերթի կազմակերպած կարճ պատմվածքների մրցույթում նրա տարած հաղթանակը նկատի առնելով՝ նրան այդ դպրոց հրավիրեցին՝ շարունակելու ուսումը հատուկ պայմաններով, բայց նա այդպես էլ չհաշտվեց իր այդ «արտոնյալ» վիճակի հետ և 18 տարեկան հասակում հեռացավ դպրոցից։ Այդ իրադարձություններն ու իր ապրումները նա հետագայում դաժան հեգնանքով արտացոլեց «Հեռացվածը» պատմվածքում, որը 1930 թվականին լույս տեսավ The New Republic ամսագրում՝ դառնալով նրա առաջին տպագիր գործը։
1938 թվականին Չիվերն արդեն Վաշինգտոնում էր, աշխատում էր որպես խմբագիր, և պետք է ասել, որ խոր հիասթափություն ապրեց այդ աշխատանքից ու թողեց այն։ Մի քանի ամիս անց նա ծանոթացավ իր ապագա կնոջ՝ Մերի Վիթերնիցի հետ (զույգը ամուսնացավ 1941 թվականին)։
1942 թվականի մայիսին Չիվերն անցնում է զինվորական ժառայության, կարճ ժամանակ անց հրատարակում իր պատմվածքների առաջին ժողովածուն՝ «Ինչպես են ապրում որոշ մարդիկ» խորագրով։ Հետագայում, չափազանց դժգոհ մնալով իր առաջին գրքից, նա ձեռքն ընկած բոլոր օրինակները ոչնչացնում էր։ Քննադատներն էլ սառնությամբ արձագանքեցին, բայց գիրքին արժանացավ հոլիվուդյան պրոդյուսեր և սցենարիստ Լեոնարդ Սփինգելգասի ուշադրությանը։ Վերջինիս գործադրած ջանքերի շնորհիվ Չիվերը հետ կանչվեց զորամասից և աշխատանքի նշանակվեց կինոյի բնագավառում (ի դեպ, այդ ստորաբաժանումը Ֆրանսիայում դաշնակիցների զորքերի ափհանման ժամանակ ամբողջությամբ ոչնչացվեց)։
Հետպատերազմյան տարիներին Չիվերն իրեն լիովին նվիրեց ստեղծագործական աշխատանքի։ 1953 թվականին լույս  ընծայեց պատմվածքների երկրորդ ժողովածուն՝ «Հսկայական ռադիոն», որը վատ չընդունվեց քննադատության կողմից։ 1956 թվականի ամռանը գրողն ավարտեց «Ուոփշոթ ընտանիքի քրոնիկները» վեպը, 1964 թ. տպագրվեց դրա շարունակությունը՝ «Սկանդալ Ուոփշոթ ընտանիքում» վեպը, որն արժանացավ քննադատության բարձր գնահատականին։ Այդ նույն տարում The New Yorker ամսագիրը հրատարակեց նրա «Լողորդը» պատմվածքը, որի հիման վրա 1968 թվականին նկարահանվեց նույնանուն ֆիլմը (գլխավոր դերում նկարահանվել է Բերթ Լանքասթերը)։ Հենց այս ժամանակաշրջանում էլ ալկոհոլիզմի հետ կապված խնդիրներ ի հայտ եկան Ջոն Չիվերի մոտ, և այդ խնդիրների խորացմանը զուգընթաց վատացան հարաբերությունները կնոջ հետ։ Գնալով՝ այդ խնդիրներն ավելի ու ավելի խորացան, այն աստիճան, որ նա ստիպված դիմեց հոգեբույժների օգնությանը, մեկ ամիս բուժվեց հիվանդանոցում, դուրս գրվելուց հետո երդվեց այլևս երբեք չխմել, բայց, ցավոք, չկարողացավ պահել երդումը։ Վախճանվեց 1982 թվականի հունիսի 18-ին, քաղցկեղից։
Գրականագետ Էդվարդա Կուզմինան, ուսումնասիրելով Ջոն Չիվերի ստեղծագործությունները, եզրահանգում է. «Ջոն Չիվերը ձգտում է «բռնել» այն գրեթե անորսալի հոսքերն ու ազդեցությունները, որոնք հոգեկան անկայունություն ու խռովք են ծնում ամերիկյան ստանդարտ դրախտի բնակչի մեջ։ Չիվերի հերոսները թունավորված են քաղաք-ռոբոտի, բիզնեսի անհոգի թագավորության կողմից, բայցևայնպես՝ թախծող, կարոտող հոգին տաղտկալի, վհատեցնող առօրեականության մեջ ագահաբար որսում է գեղեցիկի ցոլքերը»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Պուլիտցերյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի պատմվածքագիրներ
Սեպտեմվրի
Քաղաքի անվանումը բառացիորեն բուլղարերենից թարգմանաբար նշանակում է սեպտեմբերին։ Քաղաքը գտնվում է Վերին Թրակիայի դաշտավայրի արևմուտքում՝ մարզկենտրոն Պազարջիկից 19 կմ (կամ 12 մղոն) հեռավորության վրա։
Հանդիսանում է նույնանուն շրջանի վարչական կենտրոնը։ 2009 թվականի դեկտեմբերի տվյալներով քաղաքը ունի 8,422 մարդ բնակչություն ։
Պատմություն
Հին ժամանակներում քաղաքը պատկանել է նախ և առաջ հին հույներին և ապա՝ հռոմեացիներին։ Հռոմեական կայսրության թուլացումից հետո այն անցել է վերջինիս իրավահաջորդ հանդիսացող Բյուզանդական կայսրությանը։
14-րդ դարում քաղաքը և ամբողջ Բուլղարիան հայտնվել է Օսմանյան կայսրության տիրապետության տակ։ Օսմանյան կայսրության տիրապետության ժամանակահատվածում 15-րդ դարում քաղաքը վերակառուցվել է և վերանվանվել ի պատիվ Սառա խայն բեյի։
Դրան հաջորդած ժամանակաշրջաններում Սեպտեմվրին վերածվեց տիպիկ երկաթուղային քաղաքի։ Այն կարևոր նշանակություն ուներ ոչ միայն Բուլղարիայում, այլ նաև ամբողջ Բալկանյան տարածաշրջանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի քաղաքներ
(20375) Շերիգարտեն
(20375) Շերիգարտեն, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Այս աստերոիդը հայտնաբերվել է 1998 թվականի մայիսի 22-ին ԼԻՆԵԱՐ ծրագրի կողմից Սոկոռոյում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1998 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:LINEAR ծրագրի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ
Վերշինկա (Վայմուգայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Կոպրա
Կոպրա (< കൊപ്ര «կոպարա»), կոկոսի չորացրած յուղոտ երկրորդական էնդոսպերմն է։ Կոպրան լինում է 6-12 մմ սպիտակ կամ դեղին կեղևով պատած շերտերով։ Ամեն մի կոկոսից ստացվում է 80-500 գ կոպրա։ Կոպրան ուտելի է և միջինը պարունակում է 6 % ջուր, 67 % ճարպ, 16 % ածխաջուր և 9 % սպիտակուց։
Կոպրայից ստանում են դյուրահալ յուղ (t հալման 20-27° С), որը օգտագործվում է սննդում և որպես տեխնիկական հումք։ Տաք սեղմումով առանձնացած յուղը (կոպրան պարունակում է 60-70 % յուղ) մնում է կոպրայի քուսպը, որը ծառայում է անասնակեր ։
Կոպրան մարգարինի, տեխնիկական յուղերի, գլիցերինի, օճառի և նապալմի հումք է։ Արտադրվում է Հարավ-Արևելյան Ասիայի (համաշխարհային արտադրանքի 67 %), Օվկիանիայի (համաշխարհային արտադրանքի 10 %) և Աֆրիկայի (համաշխարհային արտադրանքի 3-4 %) երկրներում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սննդի մշակում
Թեկլաթի
Թեկլաթի (თეკლათი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Սենակի շրջանում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 21 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Սենակից հեռու է 3 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 444 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Սենակի շրջան‎‎‎
Հաուկա
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 27 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վալգյեռվե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Էլվիս (ֆիլմ, 2021)
«Էլվիս» (Elvis), սպասվելիք կենսագրական ֆիլմ Էլվիս Փրեսլիի մասին, որի համահեղինակը և ռեժիսորը Բազ Լուրմանն է։ Գլխավոր դերերում հանդես են եկել Օսթին Բաթլերը և Թոմ Հենքսը։
Ֆիլմը տեղայնացող Warner Bros. Pictures ընկերությունը նախատեսում է թողարկել այն 2021 թվականի նոյեմբերի 5-ին։
Սյուժե
Ռոքնռոլի լեգենդ Էլվիս Փրեսլիի կյանքի և կարիերայի ժամանակագրություն։
Արտադրություն
Նախագծի մասին առաջին անգամ հայտարարվել էր 2014 թվականի ապրիլին, երբ Բազ Լուրմանը բանակցությունների մեջ է մտել ֆիլմը նկարահանելու, իսկ Քելի Մարքելը՝ սցենարը գրելու համար ։ Մինչև 2019 թվական ֆիլմի մասին հայտարարություններ չեն հնչել։ Սակայն 2019 թվականի մարտին հայտարարվել է, որ Թոմ Հենքսն ընդգրկվել է դերասանական կազմում Թոմ Փարքերի դերը կատարելու համար։ Լուրմանը դարձել է ֆիլմի ռեժիսորը, ինչպես նաև փոխարինել է Մարքելին՝ Քրեյգ Փիրսի և Սեմ Բրոմելի հետ միասին դառնալով սցենարի համահեղինակ ։ Հուլիսին Փրեսլիի դերը կատարելու համար նախատեվում էին այնպիսի դերասաններ, ինչպիսիք են Էնսել Էլգորթը, Մայլզ Թելերը, Օսթին Բաթլերը, Աարոն Թեյլոր-Ջոնսոնը և Հարի Սթայլզը։ Արդյունքում՝ որպես Էլվիսի դերակատար ընտրվել է Բաթլերը  ։ Նույն տարվա հոկտեմբերին Օլիվիա ԴեՋոնգն ընդգրկվել է դերասանական կազմում՝ Փրիսցիլա Փրեսլիի դերը կատարելու համար ։ 2020 թվականի փետրվարին Մեգի Ջիլենհոլը և Ռուֆուս Սյուելը միացել են ֆիլմի անձնակազմին՝ որպես Գլեդիս և Վերնոն Փրեսլիների դերակատարներ, իսկ Յոլան՝ քույր Ռոզետա Թարփի  ։
Նկարահանումներ
Ֆիլմի նկարահանումները սկսվել են Ավստրալիայում 2020 թվականի հունվարի 28-ին  ։ 2020 թվականի մարտի 12-ին դրանք սառեցվել են, քանի որ Հենքսը և նրա կինը՝ Ռիտա Ուիլսոնը, COVID-19 թեստավորման արդյունքում դրական պատասխան են ստացել  ։
Թողարկում
Ֆիլմը նախատեսվում է թողարկել 2021 թվականի նոյեմբերի 5-ին ։ Ի սկզբանե այն նախատեսվում էր թողարկել 2021 թվականի հոկտեմբերի 1-ին, սակայն պրեմիերան հետաձգվել է COVID-19 համավարակի պատճառով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2021 ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Բազ Լուրմանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Էլվիս Փրեսլի Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր
Դրուժբա (այլ կիրառումներ)
Դրուժբա, կարող է վերաբերել՝
Տուցինդան
Տուցինդան (Туциндан, Тучиндан, Стражњи дан, Здражњи дан), սերբական ժողովրդական, ուղղափառ տոն ։ Նշվում է դեկտեմբերի 23-ին (հունվարի 5) Սերբիայում, Չեռնոգորիայում, Սերբական Հանրապետությունում ։ Սուրբ ծննդյան եռօրյա տոների առաջին օրն է։
Ավանդույթներ
Տոնն ամեն տարի նշվում է Սերբիայում, Չեռնոգորիայում, Սերբական Հանրապետությունում Ծննդյան տոներից երկու առաջ` Ճրագալույցի նախօրեին։
Սերբերենից բառացի թարգմանությամբ տուցինդան բառը նշանակում է Ծննդյան խոզուկի օր։ Պոպովոե Պոլեում (Հարավային Հերցեգովինա) օրը կոչվում է նախօրե (Стражњи дан, Здражњи дан):
Այդ օրը մորթում են խոզուկը, որը պատրաստում են հաջորդ օրը, իսկ մատուցում Ծննդյան տոնին։ Այն սերբերեն կոչվում է Բոժիչնյար (Ծննդյան տոնը սերբերեն կոչվում է Բոժիչ)։ Բոժիչնյարան միանգամից չեն մորթել. նրան հարվածել են կացնի բութ մասով` նախապես աղ անելով ։ Համարվել է, որ այդպիսի խոզուկի արյունն օժտված է եղել բուժիչ հատկություններով ։ Տանտիրուհիները խմոր են հունցել տոնական թխվածքի համար, որ թխվել է Ճրագալույցին։ Տարածում ունեցող կարծիքի համաձայն` այդ օրը տնից ոչինչ հանել չի կարելի ։
Նախկինում Տուցինդանին բակում ծառ են հատել Բադնյակի համար, որ տուն են բերել միայն հաջորդ օրը` Ճրագալույցին ։
Տոնի ձևավորված ավանդույթի համաձայն` Տուցինդանը չի կարելի ցույց տալ երեխաներին. Բալկանյան թերակղզու ժողովուրդների մոտ, որոնք նշում են այս տոնը, կա հավատալիք, որ եթե այն ցույց տան երեխային, ապա ամբողջ տարին նա անհնազանդ կլինի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սերբիայի մշակույթ Կատեգորիա:Չեռնոգորիայի մշակույթ
Դանիիլ Զաբոլոտնի
Դանիիլ Զաբոլոտնի, սովետական մանրէաբան և համաճարակագետ։
Կյանք և գործունեություն
1922 թվականին եղել է ուկրաինական ՍՍՏ ԳԱ ակադեմիկոս և պրեզիդենտ (1928—1929 թվականներ)։ Գիտական համաճարակագիտության հիմնադիրը ՍՍՀՄ-ում։ Ավարտել է Կիևի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ 1893 թվականին Զաբոլոտնին իր վրա փորձելով ապացուցել է, որ խոլերայի վակցինայի ներընդունումը կանխում է խոլերայով հիվանդացումը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային մանրէաբաններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:Կիևի համալսարանի շրջանավարտներ
Պուստոշկա (գյուղ, Խոլմ-Ժիրովսկի շրջան)
Պուստոշկա (Пустошка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի կազմում։
Պոդոլյանսկոե (գյուղ, Վինկովեցկի շրջան)
Պոդոլյանսկոե (Подолянське), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Վինկովեցկի շրջանում։
Պուստոշկա (գյուղ, Խոլմ-Ժիրովսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Ռեբեկա Կոհա
Ռեբեկա Կոհա (լատիշ. Rebeka Koha, ), մինչև 58 կգ քաշային կարգում հանդես եկող լատվիացի ծանրորդուհի, Եվրոպայի 2018 և 2019 թվականների ծանրամարտի առաջնությունների չեմպիոն։ Աշխարհի և Եվրոպայի առաջնությունների մրցանակակիր։ Ռիո դե Ժանեյրոյում տեղի ունեցած ամառային Օլիմպիական խաղերի մասնակից։
(5017) Տենչի
(5017) Տենչի (Tenchi), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1977 թվականի փետրվարի 18-ին Հիրոկի Կոսայի և Կիիտիրո Ֆուրուկավայի կողմից Կիսոյում ։
Ռեբեկա Կոհա
Կենսագրություն
Ռեբեկա Կոհան ծնվել է 1998 թվականի մայիսի 19-ին Վենտսպիլսում։ Ծանրամարտով սկսել է զբաղվել 12 տարեկանից։ Ներկայումս Ռիգայի Ստրադինի անվան համալսարանի ուսանողուհի է։
(5017) Տենչի
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,151427 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,9111 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3918 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2043,43 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,176175 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 16,17° անկյուն։
Ռեբեկա Կոհա
Կենսագրություն
Եվրոպայի և աշխարհի պատանիների չեմպիոն։
(5017) Տենչի
Անվանում
Աստերոիդն իր անվանումն ստացել է ի պատիվ Ճսպոնիայի 38-րդ՝ Տենչի կամ Տենձի կայսեր (, 626-671), ով 660 թ․ պատրաստեց առաջին ջրային ժամացույցը Ճապոնիայում։
Ռեբեկա Կոհա
Կենսագրություն
2014 թվականին նորամուտը նշել է մեծահասակների առաջնությունում։ 2014 թվականի Եվրոպայի առաջնությունում զբաղեցրել է 7-րդ հորիզոնականը մինչև 48 կգ քաշային կարգում։
(5017) Տենչի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1977 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Հիրոկի Կոսայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Կիիտիրո Ֆուրուկավայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ռեբեկա Կոհա
Կենսագրություն
Ռիո դե Ժանեյրոյի Օլիմպիական խաղերի մասնակից է։ Մինչև 53 կգ քաշային կարգում Ռեբեկա Կոհան դարձավ չորրորդը՝ բրոնզե մեդալակիր Յուն Ջին Հին զիջելով ընդամենը 2 կգ։
2018 թվականի նոյեմբերի սկզբին Աշխաբադում կայացած աշխարհի առաջնությունում մինչև 59 կգ քաշային կարգում նվաճել է բրոնզե մեդալ՝ եչրկամարտի 227 կգ-ով, ինչպես նաև նվաճել է փոքր բրոնզե մեդալ պոկում վարժությունում (103 կգ) ։
Պոդոլյանսկոե (գյուղ, Վինկովեցկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Պոդոլյանսկոե գյուղում բնակվում էր 833 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2693 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 309,32 մարդ/կմ²։
Ռեբեկա Կոհա
Կենսագրություն
2019 թվականին Եվրոպայի առաջնությունում Ռեբեկան նվաճեց ոսկե մեդալ՝ երկամարտի 221 կգ արդյունքով։ Երկու վարժություններում էլ նա նվաճեց փոքր ոսկե մեդալներ։
Պոդոլյանսկոե (գյուղ, Վինկովեցկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Վինկովեցկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռեբեկա Կոհա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարզիկներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լատիշ ծանրամարտիկներ
Պուստոշկա (գյուղ, Խոլմ-Ժիրովսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սուրբ Երրորդություն եկեղեցի (Գերգեթի)
Սուրբ Երրորդություն եկեղեցի (გერგეტის წმინდა სამება, Գերգետիս Ցմինդա Սամեբա), եկեղեցի Վրաստանում։ Գտնվում է Կազբեկ լեռան լանջին, Ռազմավիրական ճանապարհի վրա գտնվող Գերգեթի գյուղում, Չխերի գետի աջ ափին, Ստեփանծմինդա ավանի վերևում, 2 170 մ բարձրության վրա ։
Կառուցվել է 14-րդ դարում։ Խևի նահանգի միակ խաչաձև գմբեթավոր տիպի եկեղեցին է։ Տաճարին կից պահպանվել է միջնադարյան զանգակատուն։
Խորհրդային տարիներին եկեղեցին չի գործել, իսկ այժմ վերադարձվել է Վրացական Ուղղափառ Եկեղեցուն։ Ժողովրդականություն է վայելում զբոսաշրջիկների մոտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի եկեղեցիներ Կատեգորիա:14-րդ դարի վրացական վանքեր և եկեղեցիներ
Փյունիկերեն
Փյունիկերեն, փյունիկեցիների լեզուն։ Պատկանում է սեմական լեզվաընտանիքի քանանական ենթախմբին։ Խոսվել է մ.թ.ա. II - I հազարամյակում և մ.թ. I հազարամյակի սկզբում, Փյունիկիայում և միջերկրածովյան ափերի փյունիկաբնակ վայրերում (Կիպրոս, Սիցիլիա, Սարդինիա, Մասսալիա, Իսպանիա, Հյուսիսային Աֆրիկա)։ Հյուսիսային Աֆրիկայում ուշ փյունիկերենը (պուներենը) պահպանվել է մինչև արաբական նվաճումների դարաշրջանը (VIII դար), բուն Փյունիկիայում՝ մինչև II դարը։ Արձանագրություններով ներկայանում է մ.թ.ա. II հազարամյակից մինչև մ.թ. IV դար։ Փյունիկերենի ձևաբանությունը, ինչպես նաև բառապաշարը մոտ է հին եբրայերենին։ Գրությունից դատելով՝ 29 համասեմական բաղաձայններից պահպանել է 22-ը։ Հին սեմական մյուս լեզուներից ամենամեծ տարբերությունը ձայնավորական համակարգի մեջ է։ Փյունիկերենն օգտագործել է փյունիկյան գիրը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սեմական լեզուներ
Վերա Խոլոդնայա
Վեռա Վասիլևնա Խոլոդնայա (Ве́ра Васи́льевна Холо́дная, ծննդյան ազգանունը` Լևչենկո, ), ռուսական համր կինոյի դերասանուհի։ Կինոարվեստում իր համեմատաբար կարճ կարիերայի ժամանակահատվածում, որը սկսվել էր 1914 թվականին  տևել է մինչ դերասանուհու մահը` 1919 թվականը, Վերա Խոլոդնայան կարողացել է դառնալ իր ժամանակի ամենահայտնի կինոդերասանուհին։ Նա պատմության մեջ է մտել որպես ռուսական կինոյի 20-րդ դարի սկզբի «էկրանի թագուհի»։ Խոլոդնայան նկարահանվել է այնպիսի ռեժիսորների մոտ, ինչպիսիք են Եվգենի Բաուերը և Պյոտր Չարդինինը,  կինոյում նրա գործընկերներ են եղել Վիտոլդ Պոլոնսկին, Վլադիմիր Մաքսիմովը, Օսիպ Ռունիչը։ Խոլոդնայայի ժողովրդականությունը չի խամրել նաև 1917 թվականի հեղափոխական իրադարձությունների ժամանակ և քաղաքացիական պատերազմի տարիներին։ Ըստ պաշտոնական վարկածի` 1919 թվականին դերասանուհին մահացել է «իսպանական գրիպի» հետևանքով, ինչը բազմաթիվ ասեկոսեների առիթ է դարձել և տեղիք տվել մի շարք լեգենդների։
Կյանքը կինոյից առաջ
Երբ Վերան երկու տարեկան է եղել, ընտանիքը վերադարձել է Մոսկվա` իրենց այրի տատիկ Եկատերինա Վլադիմիրովնայի մոտ ։ Այստեղ Վերան ընդունվել է Պերեպյոլկինա մասնավոր գիմնազիա, իսկ մեկ տարի անց` Մեծ թատրոնի բալետի ուսումնարան՝ գերազանց հանձնելով քննությունը և հաղթելով բազմաթիվ դիմորդների։ Ըստ Սոֆյայի՝ «Վերան մեծ ունակություններ դրսևորեց բալետում և երազում էր բեմում լինել» ։ Բայց նա երկար չի մնացել ուսումնարանում։ Տատը, որը դեմ է եղել թոռան դերասանական կարիերային, ստիպել է նրան վերադառնալ գիմնազիա։ Նույնիսկ հեռավոր ազգական, հայտնի թատրոնի դերասանուհի Ելենա Լեշկովսկայան չի կարողացել համոզել նրան։ Քրոջ հավաստմամբ՝ Խոլոդնայան միշտ ափսոսել է, որ չի ավարտել բալետի ուսումնարանը և նախատել է մորը դրա համար ։
Տաս տարեկան հասակում Վերան կորցրել է հորը, որը մահացել է խոլերայից։ Մայրը նույնպես հաճախ հիվանդ է եղել, իսկ աղջիկը դեռ վաղ տարիքից ստիպված է եղել հոգ տանել իր քույրերի մասին։ Սոֆյան գրել է. «Քանի որ ես մեծացել եմ առանց հայր, Վերա Վասիլիևնան, լինելով շատ բարի, լիովին փոխարինել է հորս. նա զբաղվել է իմ դաստիարակությամբ և երբ նկատել է, որ ես նույնպես սիրում եմ բեմը և բալետը, ինձ օգնել է ընդունվել բալետի դպրոց» ։
1910 թվականին Վերան ավարտել է գիմնազիան։ Ավարտական պարահանդեսի ժամանակ ծանոթացել է երիտասարդ իրավաբան Վլադիմիր Խոլոդնիի հետ, և շուտով ամուսնացել են։ Խոլոդնին սիրում էր ավտոարշավներ և մասնակցել է այդ ժամանակ Ռուսաստանի առաջին և միակ «Ավտո» սպորտային թերթի հրատարակմանը։ Վերան այցելել է «Ալատր» ակումբ, որտեղ Լեոնիդ Սոբինովի շուրջ հավաքվել են բոհեմական դերասանական հասարակությունը, ինչպես նաև Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի երիտասարդ դերասնների մի խումբ, մի վայր, որտեղ հաճախ այցելում էին հայտնի նկարիչներ և գրողներ Կոնստանտին Բալմոնտը, Լեոնիդ Անդրեևը, Յուրգիս Բալթրուշայտիսը, Անդրեյ Բելին և ուրիշներ ։ «Այդ հարթակի ամենաանփոխարինելի և բարեհամբյուր տանտիրուհին իր ընկերների գլխավորությամբ, այդ ժամանակ Վերա Խոլոդնայան էր, այն ժամանակ դեռ շատ երիտասարդ, պարզապես սկսնակ դերասանուհի», - իր հիշողություններով կիսվում էր Ալեքսանդր Մգեբրովը։ Արդեն այդ տարիներին Խոլոդնայան մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել կինոյի հանդեպ։ Համր կինոյի դանիացի աստղ Աստա Նիլսենի ստեղծագործությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել աղջկա վրա։
Մուտքը կինո (1914-1916)
Գոյություն ունի դերասանուհու կինեմատոգրաֆիա մուտք գործելու մի քանի վարկած։ Ալեքսանդր Վերտինսկին պնդում էր, որ դա տեղի է ունեցել իր շնորհիվ։ Իր հուշերում նա գրում է.
Կինոդերասանուհի Խոլոդնայայի որոշման վրա մեծապես ազդել են ընտանիքում առաջացած ֆինանսական դժվարությունները։ 1914 թվականին Խոլոդնայան առաջին անգամ մասնակցել է կինոնկարահանման փորձերին «Վ. Գ. Տալդիկին  և Կօ» ընկերությունում։ Վերայի դեբյուտը կինոյում, այնուամենայնիվ, տեղի է ունեցել մեկ այլ կինոընկերությունում՝ «Տիման և Ռեյնհարդ» («Դարաշրջան»)։ Ռեժիսոր Վլադիմիր Գարդինը, որին դիմել էր աղջիկը, իրենց հանդիպումը նկարագրել է այսպես.
Գարդինին գրավել է աղջկա տպավորիչ տեսքը, և նա ստացել է էպիզոդիկ դեր «Աննա Կարենինա» ֆիլմում։ Խոլոդնայան զանգվածային տեսարանում հայտնվել է պարահանդեսում իտալացի կերակրողի դերում` Աննային բերելով իր չսիրած դստերը։ Խոլոդնայայի կարիերայի առաջին ֆիլմը իր ժամանակի կինոարվեստի լավագույն օրինակներից մեկն էր. հիմնական դերերը խաղում էին Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի փորձառու դերասանները, նկարահանումներն իրականացնում էր այդ տարիներին հայտնի օպերատոր Ալեքսանդր Լևիցկին։ Աննա Կարենինայից հետո Խոլոդնայայի և Գարդինի արահետները բաժանվել են։ «Մտովի ես երեք բառով կանխորոշեցի. «Ոչինչ չի ստացվի», - խոստովանել է ռեժիսորն իր հուշերում։
Այնուամենայնիվ, նա հետաքրքրվել է ընկերության սեփականատեր Պաուլ Տիմանից՝ արդյոք արժե այդ աղջկան ընդգրկել իրենց մշտական խմբում, ինչին նա պատասխանել է, որ իրեն «ոչ թե գեղեցկուհիներ, այլ դերասանուհիներ» են պետք։ Դրանից հետո որոշ ժամանակ աղջիկը թողել է դերասանական կարիերայի մասին մտքերը ։
1915 թվականին «Ալատր» ակումբում Խոլոդնայան ծանոթացել է Ալեքսանդր Խանժոնկովի ստուդիայի ներկայացուցիչ Նիկանդր Տուրկինին և ստուդիայի տնօրեն Եվգենի Բաուերին, որոնք անմիջապես Խոլոդնայային առաջարկել են գլխավոր դեր «Հաղթական սիրո երգը» ֆիլմում։ Նա հեշտությամբ համոզել է Խանժոնկովին։ Քանի որ դերասանուհին իր անփորձության պատճառով չէր կարող բարդ հոգեբանական նրբերանգներ փոխանցել, նա հերոսուհու փորձառությունների տեսարանը բաժանել են առանձին պահերի, որոնք կապված չեն եղել անցումների հետ (ծիծաղ, դեմքի հանգիստ արտահայտություն, տխրություն, արցունքներ, հեկեկոց) և դրանք փոխարինել է բնապատկերներով, ամպերի և ծաղկամանների տեսարաններով։ Խանժոնկովը կանխատեսել է ֆիլմի հաջողությունը նույնիսկ նկարահանման փուլում։ Մի քանի տեսարաններ դիտելուց հետո նա երեք տարի ժամկետով պայմանագիր է կնքել դերասանուհու հետ։ Ալեքսանդր Վերտինսկու կարծիքով, ֆիլմը դարձել է Խոլոդնայայի հաջողության գագաթնակետը։ Չեսլավ Սաբինսկին նաև նշել է, որ «դերասանուհու շարժուձևն ու ոճը անսխալ են հայտնաբերվել»։ Ինքը դերասանուհին, նույնպես գոհ է եղել. «Վերա Վասիլիևնան շատ անհանգստացած էր, բայց միևնույն ժամանակ հոգու խորքում նա ուրախ էր և երջանիկ, քանի որ սա առաջին դերն էր, որն իրեն դուր էր եկել» ։
Նույն թվականին նա նկարահանվել է ևս մի քանի ֆիլմերում։ Չնայած այն հանգամանքին, որ Խանջոնկով ստուդիայում իր աշխատանքի տարիներին դերասանուհին նկարահանվել է այլ ռեժիսորների հետ, նրա կարիերայի այս շրջանը համարվում է «բաուերական»։ Բաուերը մեծ ճշգրտությամբ կռահեց դերասանուհու կարողությունները։ Հայտնաբերելով համր կինոյի մի շարք հայտնի դերասանների` Բաուերը հենց Խոլոդնիին էր հատկացրել ուրույն տեղ իր ստեղծագործություններում։ Եթե սովորաբար ֆիլմերի անունն ու բովանդակությունը գաղտնի էին պահվում, որպեսզի գաղափարը չհետապնդվեր մրցակիցների կողմից, ապա Վերա Խոլոդնայայի մասնակցությամբ ֆիլմերը գովազդվում էին նույնիսկ նկարահանումների սկսվելուց առաջ` ռիսկ չկար, քանի որ ֆիլմի հիմնական արժեքը որոշակի դերասանուհու մասնակցությունն էր, և սյուժեի մասսայականացումը ոչ մի վտանգ չէր ներկայացնում։
«Լուսնային գեղեցկուհին» ֆիլմում, որը Բաուերի ամենաթույլ գործերից էր, Խոլոդնայան նկարահանվել է ճերմակ կեղծամով, որը, ըստ Բաուերի, շատ էր սազում նրա դեմքին։ «Դարի երեխաները» ֆիլմն արժանացել է ժամանակակիցների դրական գնահատականներին, քննադատները նկատել են, որ դերասանուհին «շատ հավատարմորեն» խաղում էր սիրող կնոջ և մոր դերը և որոշ դրվագներում «անհավանական ճշմարիտ» էր թվում։ Չնայած աճող ժողովրդականությանը, Խոլոդնայայի խաղն առաջացրել է իրարամերժ արձագանքներ։ Այսպես, «Սինեմա» ամսագիրը, մեկնաբանելով «Զարթոնք» ֆիլմում Լյուբայի դերի կատարումը, դերասանուհու մոտ նկատել է «էկրանային պայմանականությունների նուրբ ըմբռնում»։ «Պրոյեկտորը» այդ դերի համար ընդհակառակը նրան տվել է «միջինից ոչ բարձր» գնահատականը վերապահումով, որ «հավանաբար կարող է մեղավոր լինել նաև ռեժիսորը, ով դերասանուհուն տվել է ոչ առաջին պլանի խաղարկային, ոչ այնքան ձեռնտու, շատ կարճ տեսարաններ» ։
Առաջին մեծության աստղի կարգավիճակը Խոլոդնայայի համար վերջապես ապահովվել է «Կյանք կյանքի համար» ֆիլմից հետո՝ այն ժամանակվա լավագույն ֆիլմերից մեկը, որի հիմնական ինտրիգը դարձել է Խոլոդնայայի և Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի դերասանուհի Լիդյա Կորենևայի դերասանական մրցակցությունը` ֆիլմում նրանք խաղում էին մրցակից քույրերի դերեր, որոնց ընտանեկան դրաման առանց սիրո ամուսնությունն էր։ Քննադատները հնարավորություն ունեցան համեմատելու դերասանական խաղի երկու յուրահատկությունները։ Վալենտին Տուրկինը նշել է. «Լիդյա Կորենևայի խաղը ուշադրությամբ էր դիտվում, այն հուզիչ էր և սրտառուչ, բայց հիշվող էր մյուս հերոսուհու կերպարը, որը չէր խաղում, բայց ապրում էր էկրանին և հարազատ տարերքի մեջ էր»։ «Տեատրալնայա գազետա»-ի թղթակիցը ուշադրություն է հրավիրել երկու դերասանուհիների խաղի «լիակատար հակադրության» վրա և գրել. «Դերակատարներից առաջին հերթին նշում ենք տիկին Խոլոդնայային, ով առավել զգայուն կերպով է յուրացրել հիմնական բաուերյան ռիթմը»։ Այս ֆիլմի ցուցադրություններն այնքան շատ մարդկանց են գրավել, որ նրանք նախապես ցուցակագրվում էին ։
Փառքի գագաթնակետին  (1916-1918)
Խանջոնկովի հետ մեկ տարի աշխատելուց և այդ ընթացքում տասներեք ֆիլմում նկարահանվելուց հետո Վերա Խոլոդնայան տեղափոխվել է Դմիտրի Խարիտոնովի կինոստուդիա։ Դերասանուհու քույր Սոֆիան հավատում էր, որ Խոլոդնայան հեռացել է Խանժոնկովից գռեհիկ ու անիմաստ ֆիլմերում խաղալ չցանկանալու պատճառով։ Խանժոնկովի կարծիքով պատճառը Խարիտոնովի առաջարկած բարձր վարձատրությունն էր, որը կրկնակի ավել էր, քան նախորդ ստուդիայում։ Խոլոդնայայի, ինչպես նաև Վիտոլդ Պոլոնսկու հեռանալը ծանր հարված էր Խանժոնկովի համար։ «Խոլոդնայան և Պոլոնսկին բաժնետիրական ընկերությունում իրենց աշխատանքի երկրորդ տարում արդեն ստացել էին այնպիսի աշխատավարձեր, որոնց մասին չէին կարող երազել կինեմատոգրաֆիա մտնելուց առաջ։ Նրանցից յուրաքանչյուրի ամսական աշխատավարձը հավասար էր թատրոնի միջին դերասանի տարեկան աշխատավարձին», գրել է նա։ Խոլոդնայայի և Պոլոնսկու հեռանալու արդյունքում Խանժոնկովը, իր իսկ խոստովանությամբ, կորցրեց «ճիշտ նույնքան, որքան ձեռք բերեց Խարիտոնովը»։
Նրանց հետ հեռացավ նաև ռեժիսոր Պյոտր Շարդինինը։ Այդ պահից Խոլոդնայան նկարահանվում էր միայն նրա հետ և, միայն որպես բացառություն, համաձայնություն էր տալիս մյուս ռեժիսորներին։ Դերասանուհու ոչ աշխատանքային պայմանները, ոչ էլ դերերի  բնույթը չէին փոխվել նոր կինոստուդիա տեղափոխվելուց հետո։ Նկատելով, որ հանդիսատեսը դերասանին նույնացնում է իր ստեղծած էկրանային կերպարների հետ, Չարդինինը և Խարիտոնովը ռուսական նախահեղափոխական կինեմատոգրաֆիա ներմուծեցին «աստղերի համակարգը»։ Նրանք հասարակությանն առաջարկեցին միանգամից մեկ ֆիլմում դիտել Վիտոլդ Պոլոնսկուն, Վլադիմիր Մաքսիմովին և Վերա Խոլոդնայային՝ ապահովելով նրանցից յուրաքանչյուրի համար մշտական էկրանային կերպարներ։ Գործողությունների տեղը, սյուժեները և միջավայրը փոխվում էին, բայց Պոլոնսկին և Մաքսիմովը, ըստ արվեստաբան Սեմյոն Գինզբուրգի, անփոփոխ «ներկայանում էին որպես էլեգանտ հերոս սիրահարներ կամ անբարոյական պճնամոլներ, իսկ Խոլոդնայան՝ որպես սեփական կամ օտար մարդկանց կրքերի կամազուրկ և ողբալի զոհ»։
Նրանց առաջին համատեղ աշխատանքը «Բուխարու մոտ» դրաման էր, որի գործողությունը կառուցվել էր սիրային եռանկյունու շուրջ։ Մրցակիցները թերահավատորեն էին վերաբերվում այդ  գաղափարին՝ համարելով, որ «աստղային» դերասանների աշխատավարձի ծախսերը չէին փոխհատուցվի։ Այնուամենայնիվ, Խարիտոնովի ակնկալիքները հաստատվեցին` այդ և դրան հաջորդող ֆիլմերի կոմերցիոն հաջողությունը ռեկորդային դարձան ռուսական նախահեղափոխական կինեմատոգրաֆիայի համար։ Օդեսայում «Բուխարու կողքին» ֆիլմն անընդմեջ ցուցադրվում էր 90 օր, Խարկովում՝ 72 օր, մինչ Խարկովի ամենամեծ թատրոնը՝ «Ամպիրը», չորս անգամ վերսկսում էր նկարի ցուցադրությունը,   ամեն անգամ գոյանում էին հսկայական հերթեր Խոլոդնայան հանդիսատեսի կողմից ավելի պահանջված էր, քան նրա գործընկերներ Պոլոնսկին և Մաքսիմովը. վերջիններիս հերոսները զուրկ էին որևէ կերպարից, մինչդեռ Խոլոդնայան ներկայացնում էր հասարակությանը հարազատ  մարդկային կերպար։ Հաջողությունից ոգևորված  Չարդինը թողարկեց «Մոռացեք բուխարու  մասին, կրակները նրա մեջ մարել են …» ֆիլմի շարունակությունը, որի սյուժեն, ըստ էության, կրկնում էր բնօրինակ ժապավենի սյուժեն` փոխվել էին միայն կերպարները, բացառությամբ Պեչերսկու, իսկ տղամարդու երկրորդ դերը կատարում էր ոչ թե Վիտոլդ Պոլոնսկին, այլ Օսիպ Ռունիչը։ Ֆիլմն ավելի մեծ  հաջողություն ունեցավ, չնայած նրան, որ այն էկրան էր բարձրացել  Հոկտեմբերյան հեղափոխության օրերին։  Ինչպես հայտնում էր «Կինե-ժուռնալը», Խարկովի «Ամպիր» թատրոնում «ներկայացման ամբողջ ընթացքում հսկայական հերթ էին գոյանում»։ Խոլոդնայայի մասնակցությամբ կրկեսային կյանքի թեմայով ֆիլմերը` «Մոռացեք բուխարու մասին, կրակները նրա մեջ մարել են» և «Լռիր, տխրություն ... լռիր ...» ունեցել էին ռեկորդային ցուցադրություններ   ռուսական նախահեղափոխական կինեմատոգրաֆիայի գոյության ողջ ժամանակահատվածում։
Միևնույն ժամանակ, ըստ Չարդինինի, ինքը նկարահանման ընթացքում «շատ էր  զբաղվում» Խոլոդնայայի հետ՝ աշխատելով յուրաքանչյուր շարժման վրա, քանի որ նա չէր տիրապետում դերասանական տարրական տեխնիկային և Չարդինինի հետ նկարահանումները ոչ մի կերպ չէին նպաստում նրա ստեղծագործական աճին։ 1916-1919 թվականներին Խոլոդնայայի մասնակցությամբ նկարահանվել են ավելի քան 30 ֆիլմեր։ Որպես կանոն, միաժամանակ ցուցադրվում էին նրա մասնակցությամբ մի քանի ֆիլմեր։ Նույնիսկ երբ 1918 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին ստուդիայի բիզնեսը սկսեց անկում ապրել, Վերա Խոլոդնայայի մասնակցությամբ վեց ժապավեն թողարկվեց։ Ռեժիսորները հաճախ ստիպում էին նրան ոչ թե նկարահանվել կինոնկարում, այլ «պարզապես կեցվածք ընդունել մի փոքր հարմար, և երբեմն ակնհայտ խալտուրային ժապավեններում», ինչպես գրել է Չեսլավ Սաբինսկին։
Վերա Խոլոդնայայի դերասանական կարիերան շարունակվեց ամբողջ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում։ Նա մասնակցում  էր բարեգործական համերգների, զինվորների և նրանց ընտանիքների օգնության ֆոնդին աջակցելու համար։ Զինվորականները երկրպագում էին Խոլոդնայային, նրան անվանելով «իրենց Վերոչկան» և գնում էին նրա բոլոր սեանսների տոմսերը։ Նիկոլայ Անոշչենկոն հիշում էր, որ տոմսերը վաճառվում էին «մարտերով», հերթ էին կանգնում  ոչ միայն «նախկին ուսանող  պրապորչիկներն ու պոդպորուչիկները», այլ նաև «շտաբի կապիտանները և փոխգնդապետները»։ Նկարահանումների ընդմիջումների ընթացքում  Խոլոդնայան մեկնում է ռազմաճակատ՝ տեսնելու իր ամուսնուն, որը կամավոր մեկնել էր ռազմաճակատ ։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը Խոլոդնայան դիմավորեց Օդեսայում «Արքայադուստր Տարականովան» ֆիլմի նկարահանումների վրա աշխատելիս ։ Խորհրդային իշխանությունն ընդառաջ գնաց դերասանուհուն, նրա  քույրը Սոֆիան հիշում էր, որ դժվար տնտեսական պայմաններում նոր իշխանությունները, «իմանալով, որ Վերա Վասիլիևնա Խոլոդնայան նկարահանվում է, ապահովում էին հնարավորինս անխափան էներգամատակարարում և կինոնկարահանման ժապավեններ» ։ «Կենդանի դիակ» ֆիլմի էկրան բարձրանալուց հետո Կոնստանտին Ստանիսլավսկին ուշադրության կենտրոնում էր պահում դերասանուհուն։ Նրան հրավիրեցին  հանդես գալու Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի խմբում և խոստացան «Ամպրոպ» ֆիլմում Կատերինայի դերը, բայց զգուշացրեցին, որ ստիպված կլինի երկար և քրտնաջան աշխատել դերի վրա, գուցե մեկ տարի կամ ավելի։ Սակայն թատրոնում աշխատանքն անհնար էր համատեղել նկարահանումների  ինտենսիվ գրաֆիկի հետ, և Խոլոդնայան հրաժարվեց։
Օդեսայում (1918-1919)
1918 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Օդեսան գրավեցին ֆրանսիական զորքերը և կամավորական բանակի ստորաբաժանումները։ Խոլոդնայան սկսեց արտասահմանյան ընկերություններից արտերկրում ֆիլմերում նկարահանվելու հրավերներ ստանալ։ «Կինոստուդիաները նրան խոստանում էին  հսկայական հոնորարներ, պատմում էր դերասանուհու քույրը Սոֆիան, բայց Վերան վճռականորեն մերժում էր բոլոր առաջարկները... Վերան մամուլում հայտարարություն հրապարակեց, որում նա հրապարակավ հայտարարեց, որ երբեք չի լքի իր հայրենիքը նրա համար դժվար պահին և կոչ արեց մյուս նկարիչներին նույնպես հետևել իր որոշմանը»։ Հարցազրույցը տպագրվել էր «Կինո-Գազետա»-ի 1918 թվականի համարներից մեկում, որտեղ մեջբերվել  էին  դերասանուհու խոսքերը`«Հիմա բաժանվել ուժասպառ և խոշտանգված Ռուսաստանից,  ցավալի և հանցավոր է, և ես դա չեմ անի»։ Ընդհանուր առմամբ, նա նկարահանվում է չորս ֆիլմերում. «Վերջին տանգոն», «Կինը, ով սեր է հնարել», «Ազրա» և «Արքայադուստր Տարականովան»։ Դրանց ցուցադրությունների ընթացքում Դերիբասովսկայա փողոցում գտնվող «Կինո-Ուտոչկինո» կինոթատրոնի դիմաց հսկայական հերթեր էին գոյանում։ Նկարահանումներից ազատ ժամանակ դերասանուհին ելույթներ  էր ունենում  կոմերցիոն համերգների և բարեգործական երեկոների ժամանակ, որոնց հասույթը  տրամադրում էր բեմի աղքատ աշխատողներին կամ հատկացնում Կարմիր խաչին։ Խոլոդնայայի ծանոթների շրջանակը բազմազան էր` Ֆրանսիացի զինվորական գործիչներից մինչև սպիտակգվարդիական սպաներ, ինչը բազմաթիվ ասեկոսեների տեղիք էր տվել։ Լուրեր էին տարածվել, որ  կինոաստղը սիրային կապերի մեջ է Օդեսայի ռազմական նահանգապետ Ալեքսեյ Գրիշին-Ալմազովի, ֆրանսիացի գեներալ Անրի Ֆրեյդենբերգի և ֆրանսիական հյուպատոս Էմիլ Էննոյի հետ։ Նրա շրջապատում ընդգրկված էին նաև բոլշևիկյան գաղտնի գործակալներ` Գեորգի Լաֆարը և Պյոտր Ինսարովը։ Հետազոտող Մաքսիմ Իվլևը ենթադրում է, որ նրանք փորձել էին պարզել որոշ գաղտնիքներ և հնարավորության դեպքում, կաշառել Ֆրեյդենբերգին։ Լաֆարը Մոսկվա ուղարկած իր զեկույցում Խոլոդնայայի հետ հանդիպման մասին գրել է.
«Նա այնտեղ էր ընթրում [դերասանների շրջանի տան առանձին սենյակում], երբեմն ճաշում էր ընկերների հետ, հյուծվում Օդեսայի ցրտից և անհարմարություններից։ Ես նրա հետ զրույց ունեցա (ինձ ներկայացրել էր «Առաքյալը»)։ Տիկինը որոշ չափով մանկամիտ էր, բայց զգայուն օգնելու պատրաստ և սրտակից ընկեր, որը մեր կարծիքով, պարտադիր պայման է։ Զարմանալիորեն, փառքը նրա մոտ գլխապտույտ չէր առաջացրել։ Ֆրեյդենբերգը նրան հոգեհարազատ չէր, բայց կապված է նրա հետ, չնայած իրեն պահում է պարկեշտության սահմաններում։ Այս տիկինը մերն է։ Նրանից հարցազրույց էին վերցրել և հարցրել. «Ինչու՞ չեք մեկնում Եվրոպա, մինչ Ռուսաստանում քաղաքացիական բախումներ են»։ Նա պատասխանել է. «Ես Ռուսաստանը երբեք չեմ լքի»։ Ես տիկնոջ մասին կգրեմ առանձին։ Ֆրեյդենբերգի վրա նրա ազդեցությունն անսահման է։ «Առաքյալն» առաջարկում է արագացնել այս հարցի լուծումը նախատեսված ուղղությամբ։ Ես կողմ եմ»։
Հիվանդություն և մահ
Դերասանուհու քույրը հիշում է, որ բառացիորեն ամբողջ Օդեսան եկել էր մահացածին հրաժեշտ տալու։ «Մահացած դերասանուհուն հագցրել էին  իր լավագույն հանդերձանքներից մեկը և խնամքով շպարել էին», հիշում է Խանժոնկովը։ Զմռսված մարմինը թաղվեց Առաջին քրիստոնեական գերեզմանատան մատուռում, որպեսզի հետագայում տեղափոխվի Մոսկվա։ Դագաղը այնտեղ մնաց մինչ գերեզմանոցի ավերումը` 1932 թվականը (խորհրդային ռեժիմի կողմից գերեզմանատները վերացնելու ծրագրի շրջանակներում), որից հետո դերասանուհու դին անհետացավ ։
Նրա մահվան օրը շատ թատրոններում ներկայացումները չեղարկվեցին ։ Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնում դերասանուհու հիշատակի արարողություն էր անցկացվել։ Նրա ժողովրդականությունը չէր խամրել նույնիսկ մահից հետո։ «Վերա Խոլոդնայայի հուղարկավորությունը» վավերագրական ֆիլմն ունեցավ մեծ ժողովրդաականություն։ Կաունասում (միջպատերազմյան Լիտվայի մայրաքաղաք) հանգուցյալ կինոաստղի մասնակցությամբ «Կյանք կյանքի համար» ֆիլմը «մեծ հաջողություն» ունեցավ արդեն 1923 թվականին՝ նրա մահից չորս տարի անց։
Հանրաճանաչ դերասանուհու անսպասելի մահը շահարկումների տեղիք էր տվել։ Ըստ պաշտոնական վարկածի, Խոլոդնայայի կյանքից հեռանալու պատճառը «իսպանական գրիպն» էր։ Ըստ տարածված  վարկածի, նա գնդակահարվել էր հեղափոխական նավաստիների կողմից` որպես սպիտակգվարդիական լրտես, ըստ մյուս վարկածի՝ դերասանուհին շնչահեղձ էր եղել հյուպատոս Էննոյի կողմից ուղարկված թունավոր սպիտակ շուշանների բույրից; ըստ երրորդ վարկածի՝ Խոլոդնայային խեղդել է իր սիրեցյալը՝ գեներալ Գրիշին-Ալմազովը խանդի հողի վրա։ Վտարանդիական շրջանակներում մեղադրանքներ էին տարածվել նրա վերջին զուգընկերոջ՝ Օսիպ Ռունիչի դեմ։ Վլադիմիր Խոլոդնայայի ամուսնու ձերբակալությունից և մահապատժի ենթարկվելուց հետո խոսակցություններն ավելի ակտիվացան։ Այնուամենայնիվ, դերասանուհուն ճանաչող մարդկանց մեծ մասը հավատարիմ էր պաշտոնական վարկածին, այդ թվում՝ Խոլոդնայայի դուստրն ու քույրերը, նրա իմպրեսարիոն (հիշեցնելով, որ ոչ ինքը, ոչ էլ դերասանուհին և ընտանիքի անդամները «կասկած չեն հայտնել նրա հիվանդության պատճառի վերաբերյալ») և Ալեքսանդր Վերտինսկին ։ Խոլոդնայային նվիրված կենսագրական ակնարկի հեղինակ Ալեքսեյ Կապլերը չափազանց կոշտ քննադատությամբ է արտահայտվել դերասանուհու սպանության վերաբերյալ լուրերին։
Ընտանիք
Վերայի ամուսինը՝ Վլադիմիր Գրիգորեվիչ Խոլոդնին, փաստաբան էր, մրցարշավորդ, մասնակցել  էր Առաջին համաշխարհային պատերազմին՝ որպես սպա։ 1915 թվականին նա ծանր վիրավորվել էր ոտքից Վարշավայի մոտակայքում և արիության համար արժանացել ոսկե զենքի։ Վնասվածքի պատճառով նա ստիպված էր վերադառնալ Մոսկվա ։ Նա ծանր էր տարել կնոջ մահվան լուրը։ Նույն թվականին Խոլոդնին ձերբակալվել էր պետական անվտանգության ներկայացուցիչների կողմից։ Նրանց դուստրը Եվգենիան հիշում է «Մեր մոսկովյան բնակարանում չեկիստները սվիններով բացեցին բարձերը, պատերը բացեցին,  հետո ամբողջ կահավորանքն ու կահույքը տարան։ Մեծ տատիս ու քրոջս ձեռք չտվեցին, նրանք բանտ ուտելիք էին տանում հորս մոտ, մինչև նրանց ասեցին, որ այլևս դրա կարիքը չկա։ Հորս գնդակահարել էին 1919 թվականի վերջին» ։
Վլադիմիր Խոլոդնիի հետ ամուսնությունից Վերան դուստր ունեցավ՝ Եվգենիան։ Մյուս դստերը` Նոննային, նրանք որդեգրել էին։ Վերայի մահից հետո դերասանուհու քույրը՝ Սոֆիան, մնաց Օդեսայում, դարձավ բալետի պարուհի Օդեսայի օպերայի և բալետի թատրոնում,այնուհետև նա ամուսնացավ և լույս աշխարհ բերեց երկու երեխա։ Մյուս քույրը՝ Նադեժդան, 1919 թվականին ամուսնացավ հույնի հետ և ստացավ Հունաստանի քաղաքացիություն։ Նա ստանձնել էր իր հանգուցյալ քրոջ երկու դուստրերի կրթությունը, 1920-ականներին նա տեղափոխվեց Ստամբուլ ։
Վլադիմիր Խոլոդնիի եղբայրը՝ Նիկոլայ Խոլոդնին, եղել է բուսաբան, Ուկրաինական ԽՍՀ գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս։
Մարդկային որակներ
Ալեքսանդր Խանժոնկովի կինը՝ Վերա Դմիտրիևնան, նշում էր Խոլոդնայայի այնպիսի որակներ, ինչպիսիք են քրտնաջան աշխատանքը, համեստությունն ու տոկունությունը։ Միևնույն ժամանակ, դերասանուհուն «լիովին խորթ էր ուժեղ կրքերի ակտիվ, դրամատիկ բռնկումը, պայքարելու կամքը», ինչպես գրել է Չեսլավ Սաբինսկին։ Ալեքսանդր Մգեբրովը դերասանուհու մեջ առանձնացրեց «բացառիկ քնքշություն և սիրալիրությունը բոլորի հանդեպ»։ Նկարագրելով Խոլոդնայային, ժողովրդականության գագաթնակետին հասնելուց առաջ, Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի երիտասարդ նկարիչների խմբակ կատարած այցի ժամանակ, Մգեբրովը վկայում էր. «Նա չգիտեր ո՛չ հոգնածություն, ո՛չ հանգստություն, և մեր բոլորի ոգին էր, իսկապես ներշնչված, այրվող»։
Դերասանուհու քույրը Սոֆիան գրում է, որ նա շատ էր կարդում, ռուս հեղինակներից նա նախընտրում էր Պուշկինին, Տոլստոյին, Դոստոևսկուն և Օստրովսկուն, իսկ օտարերկրացիներից՝ Հյուգո, Դոդե, Բալզակ, Ջեկ Լոնդոն, Ֆլոբեր։ Դերասանուհու սիրված կոմպոզիտորները, ըստ նրա քրոջ, եղել են Միխայիլ Գլինկան և Պյոտր Չայկովսկին ։
Խոլոդնայան հաճախ անում էր այն, ինչը բնորոշ չէր իր ժամանակակից դերասանուհիներին։ Սովորաբար նա իր գլխարկներն ու զգեստները պատրաստում էր ինքը, որպես կանոն, իր մազերն էլ ինքն էր զարդարում։ Տոնական օրերին դերասանուհին պատրաստում էր իր սիրած ուտեստները՝ «Օլիվիե» աղցան, մայոնեզով ձուկ, կրյուշոն ։
Խոլոդնայան որպես դերասանուհի
Վերա Խոլոդնայայի դերասանական խաղի գնահատականները ծայրաստիճան բևեռացված են։ Որպես դերասանուհի Խոլոդնայայի թուլությունը կարևորեց, մասնավորապես, «Կինոյի ընդհանուր պատմություն» բազմաբնույթ ստեղծագործության հեղինակը՝ կինեմատոգրաֆիստ Ժորժ Սադուլը։ Քննադատները դեռևս նրա կենդանության օրոք խոսում էին դերասանական անհատականության պակասի, դրամատիկ և ողբերգական ապրումները փոխանցելու անկարողության և, այս առումով, «խաղ սարքելու» անհաջող փորձերի մասին (չափազանցված ժեստեր և դեմքի արտահայտություններ, առաջին պլանում շնչառության ավելացում)։ Դրանցից մեկը, բնութագրելով դերասանուհու աշխատանքը «Դարի երեխաներ» ֆիլմում, թվարկելով նրա հիմնական թերությունները` «տեմպի դանդաղությունն ու դրա միօրինակությունը», ընդգծում էր, որ «նրա տեմպը չափազանց հավասար է, չափազանց դանդաղ-սառը», Լեոնիդ Սաբանեևը նշում էր, որ «կյանքում նա ... գեղեցիկ կնոջ տպավորություն էր թողնում ...... զերծ ցանկացած արտիստիզմից։ Այնուամենայնիվ, այն ժամանակվա «Կինոյի» համար դա պարտադիր չէր. Տեսքը բավական էր» ։
Սալինդեյվիս
Սալինդեյվիս (Салиндейвис), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով, Նենեցյան ինքնավար օկրուգով։ Գետաբերանը գտնվում է Օպտինա գետի ձախ ափին՝ 55 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 10 կմ։