cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լեոնի թագավորություն
10-րդ դար
Հենց Ֆեռնան Գոնսալեսը իմանում է մավրերի մոտ իր փեսայի փախուստի մասին, նա անմիջապես ցանկություն է հայտնում հաշտվել Սանչո I-ի հետ, նրան հավատարմության երդում է տալիս, մի շարք տարածքային զիջումներ է անում Նավառայի արքային և ազատ է արձակվում պահակախմբի հսկողությունից, չնայած Լեոնի արքայի և Աբդ ար Ռահման III-ի միջև համաձայնագրի պայմաններից մեկը եղել է Կաստիլիայի կոմսի հանձնումը խալիֆին։ 962 թվականին Նավառայի հետ խաղաղությունը ամրապնդվում է Կաստիլիայի կոմսի դուստր Ուրակա Ֆեռնանդեսի և Գարիա I Սանչեսի որդի Աբարկի ամուսնությամբ։ Նրանից հետո, երբ 962 թվականին Օրդոնյո IV-ը մահանում է վտարանդիության մեջ, Կորդովայում, արքա Սանչո I-ը հրաժարվում է կատարել պայմանագրով մավրերին 10 սահամանակից ամրոցների հանձնման պայմանը։ Հուսալով, որ Կորդովայի նոր խալիֆ ալ-Հակամ II-ը այդքան ակտիվ չի լինի քրիստոնյաների հետ պատերազմում, ինչպես նրա նախորդը, ով մահացել էր 961 թվականի հոկտեմբերի 15-ին։ Լեոնի արքան կոալիցիա է ստեղծում մավրերի դեմ, որի մեջ մտնում են Իբերիական թերակղզու հյուսիսի բոլոր քրիստոնյա տերերը՝ անձամբ Սանչո I-ը, Կաստիլիայի կոմս Ֆեռնան Գոնսալեսը, Նավառայի արքա Գարսիա I Սանչեսը և Բարսելոնայի կոմսեր Բորել II-ը և Միրոն։ Սակայն ալ-Հակամ II-ը 963 թվականին եռանդուն միջոցներ է ձեռնարկում դաշնակիցների դեմ՝ անձամ գլխավորում է բանակը և գրավում է Սան Էստեբան դե Գորմասը և Ատիենսուն։ Խալիֆի զորահրամանատարները՝ Գալիբ և Սաիդ, Գրավում են Կալաորուն և ամրացնում են այն։ Եվս մեկ զորահրամանատար՝ Տոշիբի Յահյա իբն Մուհամեդը, ջախջախում է Լեոնի և Նավառայի զորքերը։ Դա Ֆեռնան Գոնսալեսին ստիպում է նույն թվականին խաղաղության դաշն կնքել Կորդովայի խալիֆի հետ, ինչը նրան թույլ է տալիս իր իշխանության տակ վերադարձնել Սան Էստեբան դե Գորմասը։ 965 թվականին, Լեոնի թագավորության, Նավառայի թագավորության և Բարսելոնայի կոմսության միջև մի կողմից և Կորդովայի խալիֆայության մյուս կողմից, խաղաղության համաձայնագիր է ստորագրվում, համաձայն որի բոլոր վերընշված քրիստոնեական պետությունները պարտավորվում էին խալիֆին հարկ վճարել ։
Ավարտելով պատերազմը մավրերի հետ, արքա Սանչո I-ը բախվում է խնդիրների հետ սեփական թագավորությունում։ Դեռևս 962 թվականին Պորտուգալիայի կոմս Գոնսալո I Մենդեսը ապստամբություն էր բարձրացրել Սանչո I Գերի դեմ, սակայն այնուհետև արքայի հետ խաղաղություն է կնքում։
964 թվականին Գալիսիայի ափամերձ տարածքներում ափ է դուրս գալիս վիկինգների մեծաքանակ զորքը։ Չհանդիպելով լուրջ դիմադրության, նորմանները անարգելք կողոպտում են մերձակա շրջանները և ջախջախում են գալիսիցիաների բանակը, ովքեր դուրս էին եկել նրանց դեմ։ Միայն 965 թվականին, Սանտյագո դե Կոմպոստելի եպիսկոպոսական մայր տաճարի տեղապահ, սուրբ Ռոսենդոյին, հաջողվում է հավաքել տեղական աշխարհազոր, ջախջախել վիկինգներին և նրանց ստիպել լքել Գալիսիան։ Ընդ որում, գալիսիցիաները ոչ մի օգնություն չեն ստանում արքա Սանչո I-ից, ով զբաղված էր մավրերի հետ պատերազմով։ Արքայի անգործությունը առաջացնում է արքայական իշխանության հեղինակության անկում Գալիսիայի ազնվականության աչքում։ Տեղական մեծահարուստների մեջ, մինչև վերջ հավատարիմ Սանչո I-ին, մնում է կոմս Ռոդրիգո Վելասկեսը, սակայն նա նույնպես չի կարողանում ընդիմանալ խռովությանը, որը սկսվում է Գալիսիայում և Պորտուգալիայում 966 թվականի ամռանը։ Խռովարարներին գլխավորում է Կոիմբրայի կոմս Գոնսալո Մոնիսը ։ Արքա Սանչո I-ը դուրս է գալիս խռովարարների դեմ, որոնք արքայական բանակի մոտեցման ժամանակ հայտարարում են, որ պատրաստ են հաշտվել արքայի հետ։ Սանչո I-ը նույնպես ցանկություն է հայտնում ընդհարումը լուծել խաղաղ ճանապարհով, իր մոտ է ընդունում խռովարարության հեղինակներին և նրանց հայտնում է իր ներումը։ Նոյեմբերի 16-ին արքան և անվաենի գալիսիական սենյորները, որոնց մեջ էին կոմսեր Գոնսալո Բերմուդեսը և Գոնսալո Մոնիսը, Լոբրանում հաստատում են իրենց նվիրատվական հրովարտակը, տրված արքայի կողմից տեղական մենաստանին։ Սակայն որոշ ժամանակ անց կոմս Գոնսալո Մոնիսը, ումից Սոնչո I-ը պահանջում էր Գալիսիայից հարկերի վճարման երաշխավորություն, թունավորում է արքային, անձնական հանդիպման ժամանակ նրան հյուրասիրելով թունավորված խնձորներով։ Զգալով, որ մահանում է, Սանչո I-ը հրամայում է իրեն տանել Լեոն, սակայն ուղևորության երրորդ օրը մահանում է Կաստելո դե Միկոյում։ Նոր արքա է հռչակվում Սանչո I Գերի 5-ամյա որդի Ռամիրո III-ը՝ մահացած արքայի քույր Էլվիրա Ռամիրեսի խնամակալության տակ։
Խնամակալության ժամանակաշրջանի հենց սկզբում թագավորությունը բախվում է լուրջ վտանգի հետ։ 968 թվականին Գալիսիայի ափամերձ շրջանում ափ են դուրս գալիս վիկինգների մեծաքանակ բանակ՝ Գունդրեդի գլխավորությամբ ։ Ռազմական օգնություն չստանալով արքայից, նորմանների դեմ է դուրս գալիս Սանտյագո դե Կոմպոստելայի եպիսկոպոս Սիսնանդ II-ը, սակայն նրա գլխավորած գալիսիական աշխարահազորը պարտություն է կրում Ֆորնելոսի ճակատամարտում, իսկ եպիսկոպասը սպանվում է։ Էլվիրա Ռամիրեսի փորձերը վիկինգների դեմ ուղարկել սուրբ Ռոսենդոյին, ով ջախջախել էր վիկինգներին 965 թվականին, հաջողություն չեն ունենում։ Չհանդիպելով դիմադրության, նորմանները երեք տարվա ընթացքում կաղոպտում են 18 գալիսիական քաղաքներ, այդ թվում նաև Սանտյագո դե Կոմպոստելան։ Միայն 971 թվականին, կոմսերից մեկին հաջողվում է հավաքել նոր զորք և ջախջախել վիկինգներին։ Գունդրեդը սպանվում է։ Նրա բանակի մնացորդները լողում են դեպի հարավ, նպատակ ունենալով հարձակվել Կորդովայի խալիֆայության տարածքների վրա։ Էլվիրա Ռամիրեսի կառավարման գլխավոր խնդիրներից մեկը լինում է խաղաղ հարաբերությունների պահպանումը Կորդովայի խալիֆայության հետ, ովքեր Սանչո I-ի կառավարման վերջին տարիներին մի քանի պարտությունների էին մատնել լեոնցիներին և նրանց դաշնակիցներին։ Իր կառավարման ամենասկզբում Էլվիրան դեսպանություն է ուղարկում Կորդովա, որը հաստատում է խաղաղության պայմանագիրը, կնքված Սանչո I-ի և խալիֆ ալ-Հակամ II-ի միջև։ Եվս երկու դեսպանություն խալիֆի արքունիք են ուղարկվում 971 և 973 թվականներին։
Սակայն միևնույն ժամանակ ալ-Հակամ II-ին են այցելում նաև Լեոնի արքայի վասալների դեսպանությունները, ովքեր խալիֆի հետ բանակցություններ էին վարում որպես կառավարիչների ներկայացուցիչներ, ովքեր անկաք էին Ռամիրո III-ից։ Դրանց թվում էին դեսպաններ ոչ միայն արքայի թշնամիներից, Պորտուգալիայի և Գալիսիայի կոմսերից, այլ նաև նրա կողմնակիցներից, Մոնսոնի, Սալդանիի և Կաստիլիայի կոմսերից (ապագա կոմս Գարսիա Ֆեռնանդեսը անձամբ է ժամանում Կորդովա)։ Նրանք բոլորն էլ ցանկանում էին ապահովագրվել խալիֆի աջակցությամբ՝ արքայական արքունիքի հետ իրենց հարաբերությունների սրման դեպքում։ Փորձելով խուսափել վասալների բացահայտ խռովությունից, Էլվիրա Ռամիրեսը նրանց առատաձեռնորեն բաժանում էր հողային և դրամական ընծաներ, դրանով իսկ քայքայելով արքայական գանձարանը։
Իրավիճակը փոփոխվում է 974 թվականի ամռան վերջին, երբ քրիստոնեական Իսպանիայում հայտնի է դառնում խալիֆ ալ-Հակամ II-ի սարսափելի հիվանդության մասին և այն մասին, որ Կորդովայի խալիֆայությունը իր աֆրիկական տիրույթներում պատերազմ է վարում Ֆաթիմյանների դեմ։ Որոշելով օգտվել իրադրությունից, Կաստիլիայի կոմս Գարսիա Ֆեռնանդեսը, ապահավագրվելով Էլվիրա Ռամիրեսի աջակցությամբ, խախտում է խաղաղության պայմանագիրը մավրերի հետ և նույն թվականի սեպտեմբերին հարձակվում է նրանց տիրույթների վրա և սնանկացնում է որոշ սահմանամերձ շրջաններ։ 975 թվականի ապրիլին Գարսիա Ֆեռնանդեսը պաշարում է լավ ամրացված արաբական Գորմաս ամրոցը, որը գտնվում էր նրան պատկանող Սան Էստեբան դե Գորմաս քաղաքի մոտակայքում։ Նրա դեմ ալ-Հակամ II-ի կողմից ուղարկվում է խալիֆայության լավագույն զորահրամանատարներից մեկը՝ Ղալիբ ալ-Նասիրին, ով վերջերս հաջողությամբ էր ավարտել պատերազմը Իֆրիկիայում։ Մավրերի և քպիստոնյաների զորքերի առաջի ընդհարումը հաղթողին երևան չի հանում։ Ղալիբը նապանջում է մոտակա գետի մոտ, իսկ Կաստիլիայի կոմսը շարունակում է պաշարումը։ Լրացուցիչ ուժերով քրիստոնյաների ճամբար է ժամանում Էլվիրա Ռամիրեսը և Ռամիրո III-ը, Նավառայի արքա Սանչո II Աբարկան, Մանսոնի և Սալդանիի կոմսերը։ Քրիստոնյաների բանակի ընդհանուր թվակազմը, ըստ միջնադարյան ժամանակագիրների վկայությունների, հասնում է 60 000 ռազմիկի։ Մավրերը նույնպես ամրապնդում են ստանում։ Հունիսի 18-ին քրիստոնյաների բանակը գրոհի փորձ է ձեռնարկում Գորմաս ամրոցի վրա, սակայն ետ է մղվում, կրելով ծանր կորուստներ։ Միաժամանակ Ղալիբ ալ-Նասիրին հարվածում է քրիստոնյաների ճամբարի վրա և նրանց նոր պարտության է մատնում։ Կորցնելով զորքի զգալի մասը, քրիստոնեական կառավարիչները ստիպված են լինում հանել պաշարումը, բաժանում են զորքերը և նրանցից յուրաքանդյուրը շարժվում է դեպի իր տիրույթները, սակայն նահանջի ժամանակ նրանք նորից ջախջախվում են՝ Ղալիբը Լանգի մերձակայքում պարտության է մատնում Կաստիլիայի կոմսին, իսկ Սարագոսայի վալին ջախջախում է Նավառայի արքային։ Այդ պարտություններից հետո Ռամիրո III-ը, ով 976 թվականին դառնում է չափահաս, իր վրա է վերցնում իշխանությունը թագավորությունում։ 976 թվականը անցնում է առանց մավրերի հետ լուրջ ընդհարումների, սակայն 977 թվականին քրիստոնյաների դեմ իրենց արշավանքներն է սկսում մուսուլմանական Իսպանիայի ականավոր պետական գործիչներից և զորահրամանատարներից մեկը՝ Մուհամեդ իբն Աբու Ամիրը, ով ավելի ուշ ընդունում է ալ-Մոնսուր անունը։ Այդ ժամանակից ի վեր պատերազմը ընդունում է քրիստոնյաների համար շատ անհաջող բնույթ։ Արդեն իր առաջին արշավանքի ժամանակ ալ-Մոնսուրը գրավում է Լեոնի թագավորությանը պատկանող Սալամանկան, իսկ այնուհետև, երեք հաջորդող մարտերում պարտության է մատնում քրիստոնեական Իսպանիայի կառավարիչներին, ջախջախելով Ռամիրո III-ին Սան Էստեբան դե Գորմասի մոտ, Կաստիլիայի կոմս Գարսիա Ֆեռնանդեսին կրկին Լանգի մոտ, իսկ Նավառայի արքա Սանչո II Աբարկին՝ Էստերկուելի մոտ։ Հասնելով մինչև Աստուրիայի սահմանները, ալ-Մանսուրը Կորդովա է վերադառնում հարուստ ավարով և բազմաթիվ գերիներով։ Նույն թվականին մավրերը ևս մեկ հարձակում են կազմակերպում Ռամիրոյի տիրույթների վրա։ Լեոնի թագավորություն ավելի մանր ներխուժումներ տեղի էին ունենում համարյա ամեն տարի։
981 թվականին արքա Ռամիրո III-ը իր մոտ մայրաքաղաքում ընդունում է իսլամադավան զորահրամանատար Ղալիբ ալ Նասիրիին, ով դժգոհ էր ալ-Մանսուրի կողմից խալիֆ Հիշամ II-ի իրական իշխանությունից հեռացվելուց և ով հեջուբի դեմ խռովություն էր բարձրացրել։ Միավորպվելով Ղալիբի կողմնակիցների ջոկատների հետ, լեոնյան բանակը արշավանքի է շարժվում Կորդովայի դեմ։ Նրա դեմ է դուրս գալիս մավրերի բանակը՝ ալ-Մանսուրի գլխավորությամբ։ Ճակատամարտը տեղի է ունենում հուլիսի 10-ին, Սան Վիսենտեի մոտ (Ատիենսայի մոտ)։ Սկզբնապես առավելությունը դաշնակիցների զորքերի կողմն էր, սակայն երբ Ղալիբը գլխին հարված է ստանում և ընկնում ձիուց, նրա կողմնակիցները որոշում են, որ նա զոհվել է և փախուստի են դիմում։ Նրանց հետևից, կրելով ծանր կորուստներ, նահանջում է նաև Ռամիրո III-ի զորքերը։ Ղալիբը գտնվում է։ Նրա գլխատված մարմինը, ալ-Մանսուրի հակառակորդներին վախեցնելու համար, համընդհանուր ցուցադրման համար ի ցույց է դրվում Կորդովայում։ Արքա Ռամիրոյի կողմից Ղալիբին պաշտպանելու համար որպես վրիժառություն ալ-Մանսուրը նույն թվականին մեծ արշավանք է կազմակերպում Լեոնի թագավորություն։ Մավրերի բանակի մի մասը՝ Աբդալա ալ Խաջարայի հրամանատարությամբ, գրավում է Սամորա քաղաքը, բացառությամբ նրա միջնաբերդի, սրի մատնելով մոտ 4 000 տեղական բնակիչների։ Միևնույն ժամանակ ալ-Մանսուրը ջախջախում է Ռամիրո III-ի, Սանչո II Աբարկի և Գարսիա Ֆեռնանդեսի միավորված ուժերը Ռուեդեյի մոտ, ստիպելով նրան նահանջել մինչև Լեոն։ Ճանապարհին գրավելով և ավերելով Սիմանկասը, ալ-Մանսուրը մոտենում է Ռամիրո III-ի մայրաքաղաքին։ Չնայած բազմակի գրոհների, մավրերին հաջողվում է գրավել լավ ամրացված քաղաքի միայն մի քանի թաղամասերը, իսկ սկսված ձմեռը նրանց ստիպում է հանել պաշարումը։ Ավերելով իրենց կողմից գրաված քաղաքի մասը և սնանկացնելով մերձակայքը, ալ-Մանսուրը վերադառնում է Կորդովա։ Արքա Ռամիրոն, տեսնելով իր թագավորության սնանկացումը և հնարավորություն չունենալով շարունակելու ալ-Մանսուրի դեմ պատերազմը, ստիպված էր մավրերի հետ խաղաղություն կնքել՝ իրեն ճանաչելով Կորդովայի խալիֆայության հարկավճար։ Նրա հետևից խալիֆի վասալ է իրեն ճանաչում նաև Նավառայի արքան։ Մավրերի դեմ պատերազմը շարունակում էր միայն Կաստիլիայի կոմս Գարսիա Ֆեռնանդեսը։
Միաժամանակ, դեռևս իր ինքնուրույն կառավարման ամենասկզբում, Ռամիրո III-ը անհաջող փորձ է ձեռնարկում իր իշխանության տակ վերադարձնելու Գալիսիան և Պորտուգալիայի կոմսությունը, որոնք Էլվիրա Ռամիրեսի խնամակալության ժամանակ դուրս էին եկել թագավորության իշխանությունից։ Ռամիրոյի կառավարումից դժգոհությունը այստեղ էլ ավելի է ուժեղանում պարտությունց հետո, որը արքային մատնում է ալ-Մանսուրը և նրա կողմից իրեն Կորդովայի խալիֆայության վասալ ճանաչելու փաստը։ Պորիուգալական ազնվականության շրջանում 981 թվականի վերջին դավադրություն է ծագում՝ Ռամիրո III-ին գահընկեց անելու և այդ տարածքներու դաստիարակություն ստացած արքա Օրդոնյո III-ի որդի Բերմուդոյին նոր արքա ճանաչելու նպատակով։ 982 թվականի ամռան մոտ խռովութունը ներգրավում է նաև Գալիսիան, ինչը Բերմուդոյին հնարավորություն է տալիս նոյեմբերի 11-ին թագադրվել Սանտյագո դե Կոմպոստելեում (Բերմուդո II անվան տակ)։ Ռամիրո II-ի կողմնակիցներ, կոմս Ռոդրիգո Վելասկեսի և Սանտյագո դե Կոմպոստելայի եպիսկոպոս Պելայոի փորձերը, արգելք հանդիսանալ դրան, անարդյունք են ավարտվում։ Արքա Բերմուդո II-ի իշխանությունը ճանաչվում է թագավորության արևմտյան շրջաններում, այն ժամանակ, երբ երկրի կենտրոնական և արևելյան շրջանները իրենց արքա էին շարունակում համարել Ռամիրո III-ին։ Երկու մրցակիցներն էլ ռազմական օգնության համար դիմում են ալ-Մանսուրին, սակայն վերջինս չի աջակցում ոչ Ռամիրոյին, ոդ Բերմուդին, իրեն համար շահեկան համարելով, որ նրա մրցակիցները թուլացնում էին իրենց ուժերը երկպառակչական պայքարում։ 982-983 թվականների ձմռանը Ռաեմիրոն զորք է հավաքում և արշավանքի է դուրս գալիս խռովարարների դեմ։ Ճակատամարտը տեղի է ունենում Պորտիլյա դե Արենասի մոտ (Մոնտեռոսոյի մոտ), սակայն նրանում կողմերից և ոչ մեկը չի կարողանում որոշիչ հաղթանակ տանել, Ռամիրո III-ը վերադառնում է Լեոն, իսկ Բերմուդո II-ը ամրապնդվում է Գալիսիայում։ Բեկումը կայանում է 984 թվականին, երբ ալ-Մանսուրը նոր արշավանք է կազմակարպում Լեոնի թագավորություն, որի ընթացքում սնանկացնում է Սամորան և Սեպուլվեդուն։ Օգտվելով իրավիճակից, Բերմուդոին իր կողմնակիցների օգնությամբ հաջողվում է մտնել թագավորության մայրաքաղաք Լեոն և այսհեղ վերջնականապես հաստատել իր իշխանությունը։ Ռամիրոն փախչում է Աստորգա, որտեէ թաքնվում է Սան Միգել դե Դեստրիանի մենաստանում։ Այդ ժամանակ նրա կողմնակիցներից հավատարիմ են շարունակում մնալ միայն նրա մոր և կնոջ հարազատները՝ Մոնսոնի կոմս Ֆերդինանտ Անսուրեսը և Սալդանիայի կոմս Գոմես Դիասը։ Վերջին հրովարտակը, թվագրված Ռամիրո III-ի կառավարման ժամանակաշրջանում, տրված է 985 թվականի մայիսի 1-ին։ Ռամիրոն մահանում է հիվանդությունից, նույն թվականի հունիսի 26-ին, Սան Միգել դե Դեստրիանի մենաստանում և հենց այստեղ էլ թաղվում է։
Ստանձնելով Լեոնի թագավորության գահը, Բերմուդո II-ը բախվում է իր թագավորության արևելյան մասում հուզումների, կազմակերպված նախկին արքա Ռամիրո III-ի կողմնակիցների կողմից։ Նոր արքան միջոցներ է ձեռնարկում խռովարարների դեմ։ 985 թվականի նոյեմբերին նա Սալդանիի կոմս Գոմես Դիասին ՝հուզումների կազմակերպչին, մեղադրում է եկեղեցու ունեցվածքի յուրացման մեջ, դատապարտում է նրան և ստիպում է նրան հրաժարվել կոմսությունից՝ հօգուտ որդու, Գարսիա Գոմեսի։ Սակայն Բերմուդո III-ին չի հաջողվում վերականգնել Կաստիլիայի կոմսության վասալային կախումը Լեոնի թագավորությունից։ Գարսիա Ֆեռնանդեսը, մավրների դեմ պայքարում արքա Ռամիրո III-ի նախկին դաշնակիցը, հրաժարվում է վասալային երդում տալ Բերմուդոյին և այդ ժամանակից ի վեր Կաստիլիան դառնում է անկախ տիրույթ։
Իր կառավարման սկզբում չունենալով բավականին իշխանություն թագավորության ողջ տարածքի նկատմամբ, Բերմուդո II-ը խաղաղության պայմանագիր է ստորագրում հաջիբ ալ-Մանսուրի հետ, իրեն ճանաչելով Կորդովայի խալիֆայության հարկավճար, փոխարենը ստանալով նախկինում մավրերի կողմից գրավված մի քանի քաղաքներ (այդ թվում Սամորան) և իր թշնամիների դեմ մուսուլմանների կողմից ռազմական օգնություն ստանալու իրավունք։ Նմանատիպ օգնություն արքային շուտով պետք է գալիս, երբ արդեն 985 թվականին նրա դեմ ապստամբում են նրա նախկին դաշնակիցները՝ Գալիսիայի կոմսերը։ Մավրերի օգնությամբ Բերմուդոն կարողանում է ճնշել խռովությունը և ամրապնդել իր իշխանությունը թագավորության մյուս շրջանների նկատմամբ, սակայն, ալ-Մանսուրի պահանջով արքան պետք է համաձայնվեր իր թագավորության տարբեր քաղաքներում իսլամադավան-ռազմիկների ջոկատների տեղակայման հետ։ Քրիստոնյանեպի երկրում գտնվող մավրերը իրենց պահում էին ոչ որպես դաշնակիցներ, այլ որպես տիրակալներ, ամեն ձևով նեղելով տեղական բնակչությանը։ Իշխանություն հաստատելով թագավորության նկատմամբ, Բերմուդո II-ը բազմիցս խնդրել է հաջիբին ետ կանչել իր ռազմիկներին, քանի որ նրա իշխանությանը այլևս ոչինչ չէր սպառնում, սակայն ալ-Մանսուրը ամեն անգամ պատասխանում է մերժումով։ 986 թվականին արքա Բերմուդո II-ը, տեսնելով, որ մավրերի գտնվելը իր տիրույթներում նրա դեմ ենթակաների դժգոհություն է առաջացնում, որոշում է ընդունում վտարել Լեոնի թագավորությունում գտնվող մավրերին։ Ամբողջ թագավորությունում միևնույն օրում բոլոր մուսուլման-ռազմիկները ձերբակալվում են, շատերը սպանվում, իսկ կանդանի մանացածները վտարվում են խալիֆայության սահմանակից տարածքները։
Իր հաջորդ հարվածը ալ-Մանսուրը հասցնում է Պորտուգալիայի կոմսությանը։ 987 թվականի հունիսի 29-ին մավրերը գրավում են Կոիմբրան և նրան սնանկացնում են այնպես, որ քաղաքը 7 տարի մանում է ոչ բնակեցված։ Ալ-Մանսուրը ամայեցնում է մինչև Դուերո գետը ընկած բոլոր տարածքները, ձեռք չտալով միայն Բերմուդո II-ի թշնամիների տիրույթները։
Արքա Բերմուդո II-ը սկսում է պատրաստվել Կորդովայի խալիֆայության, սակայն նրա հավաքած բանակը բավարար չէր որոշիչ ճակատամարտի համար։ Այդ պատճառով արքան անհետաձգելի միջոցներ է ձեռնարկում որոշ քաղաքների ամրացման համար։ Միջոցների շարքում, ձեռնարկած մավրերի հարձակման դեպքում, լինում է նաև Լեոնի բոլոր արքաների մնացորդների տեղափոխումը, սկսած Ալֆոնսո III Մեծից և նրանց ընտանիքի անդամներից Լեոնի և Աստորգայի գերեզմանատնից Աստուրիայի արքաների գերեզմանատուն, որը գտնվում էր Օվիեդոյում։
988 թվականի սկզբին հաջիբը նոր արշավանք է կատարում Լեոնի թագավորություն։ Լեոնյան բանակին ստիպելով նահանջել լեռները, իսկ Բերմուդոյին թաքնվել Սամորայում, ալ-Մանսուրը մոտենում է Լեոն քաղաքին, որի պաշտպանութչյունը արքան հանձնարարել էր կոմս Գոնսալո Գոնսալեսին։ Չնայած պաշարվածների հուսահատ դիմադրությանը, 4-օրյա գրոհից հետո մավրերը ներխուժում են քաղաք։ Հաջիբի հրամանով քաղաքը կրակի է մատնվում, նրա համարյա բոլոր բնակիչները սպանվում (կոմս Գոնսալո Գոնսալեսը սպանվել էր դեռևս պաշարման ժամանակ)։ Լեոնից ալ-Մանսուրը շարժվում է դեպի Սամորա, որտեղից Բերմուդոն գաղտնի փախչում է Լուգո։ Իմանալով թագավորության մայրաքաղաքի ճակատագպրի մասին, Սամորայի բնակիչները առանց մարտի հանձնում են քաղաքը, սակայն, հաջիբի հրամանով, այս քաղաքը նույնպես ամբողջությամբ ավերվում է, իսկ բակիչները՝ կոտորվում։ Ալ-Մանսուրի զորքը սնանկացնում է Լեոնի թագավորության ամբողջ հարթավայրային մասը, այդ թվում ոչնչացնելով հարուստ Սաագուն և Սան Պեդրո դե Էսլոնցա մենաստանները։ Արքա Բերմուդո II-ի իշխանության տակ մնում են միայն թագավորության հյուսիսարևմտյան մասը, նրա տիրույթների ժամանակավոր մայրաքաղաք է դառնում Աստորգան։ Արքային հասցված պարտությունները նոր խռովություն են առաջացնում Լեոնի կոմսերի շրջանում՝ ընդդեմ Բերմուդոյի։ 989 թվականին, Լեոն նոր արշավանքի ժամանակ, ալ-Մանսուրը ավերում է թագավորության ամենահին քաղաքը՝ Գրահալ դե Կամպոսը։ Այստեղ նրա մոտ են ժամանում արքա Բերմուդո II-ի հակառակորդները՝ լեոնյան կոմսերը, Սալդանիի կոմս Գարսիա Գոմեսի և կոմս Գոնսալո Բերմուդեսի գլխավորությամբ, ովքեր իրենց ճանաչում են Կորդովայի խալիֆայության վասալներ։ Կոմս Գարսիային հանձնարարելով Լեոնի թագավորության մնացած մասի կառավարումը, որը գրավված էր մավրերի կողմից և նրան աջակցման թողնելով իր զորքի մի մասը, ալ-Մանսուրը շարժվում է դեպի Կաստիլիա։
Հետագա 5 տարիներին հաջիբի ուշադրությունը կենտրոնացած էր Կաստիլիայի հետ պատերազմի վրա, ինչպես նաև խալիֆայության ներքին խնդիրների լուծման վրա, այդ պատճառով այդ ժամանակաշրջանում խոշոր ներխուժումներ Լեոնի թագավորություն չեն իրականացվում։ Թագավորությունը, սնանկացած մավրերի նախորդ արշավանքներից, բաժանվում է երկու մասի. հյուսին-արևմտյանը վերահսկում էր Բերմմուդո II-ը, կենտրոնական և արևելյանը՝ Սալդանիի կոմս Գորսիա Գոմեսը, քանի որ 990 թվականի սկզբին Սալդանիի կոմսին մոտ գտնվող, Կոնանսիո անունոմ մի մարդ, ամբողջ թագավորությունով տարածում է արքա Բերմւոդոյի մահվան մասին լուր։ Քանի որ այդ ժամանակ վերջինս գտնվում էր Գալիսիայի մեկուսացված տարածքներում, այդ լուրին հավատում են։ Երկյուղելով կորցնել նաև իր թագավորության մնացած մասի վրա վերահսկողությունը, Բերմուդոն գարնանը վերադառնում է Աստորգա։ Շնորհիվ առատ ընծաների, նրան հաջողվում է իր կողմը ներգրավել խռովարար կոմսերի մեծ մասին։ Լեոն քաղաքի, որոնք դեռևս գտնվում էին Գարսիա Գոմեսի վերահսկողության տակ, և Սանտիագո դե Կոմպոստելայի եկեղեցիներին ընծաները նույնպես ամրացնում են արքայի ազդեցությունը, իսկ Կաստիլիայի կոմս Գարսիա Ֆեռնանդեսի հետ դաշինքը, որի անկախությունը նա ճանաչում է, Բերմուդոյին թույլ են տալիս կոմսից ստանալ բավարար ռազմական ուժ, որպեսզի 991 թվականի վերջին կրկին մուտք գործի մայրաքաղաք՝ Լեոն, և վերականգնի իր աշխանությունը համարյա ամբողջ (բացի Պորտուգալիայից և Գալիսիայի մի մասից) թագավորության տարածքի վրա։ Կաստիլիայի հատ միությունը ամրապնդվում է Բերմուդո II-ի ամուսնությամբ կոմս Գարսիա Ֆեռնանդեսի դուստր Էլվիրայի հետ։ Այդ ամուսնությունը լեոնյան կոմսերի մոտ նոր խռովության առիթ է առաջացնում, ովքեր դժգոհ էին Կաստիլիայի անկախության ճանաչումից, սակայն այն արագորեն ճնշվում է արքայի կողմից՝ կաստիլյան զորքի օգնությամբ։ Բերմուդո II-ը չի հետապնդում խռովարար կոմսերին, չնայած նրանցից մի քանիսը նախկինում, նույն թվականին, մավրերի ջոկատի հետ հարձակում գործելով Լունա ամրոցի վրա, կողապտել էին այնտեղ պահվող արքայական գանձարանը։ Խռովարարների հանդեպ այդքան մեղմ վերաբերմունքը նրան թույլ է տալիս շուտով հաշտվել նրանցից համարյա բոլորի հետ, այդ թվում նաև կոմս Գարսիա Գոմեսի։
994 թվականին ալ-Մանսուրը վերսկսում է դեպի Լեոնի թագավորություն իր արշավանքները։ Այդ թվականին մեվրերը սնանկացնում են Ավիլան, ավերում են Արբոլիո, Լունա, Գորդոն, Ալբա ամրոցները և կողոպտում են Լեոնի մերձակայքը։ Հաջորդ՝ 995 թվականին, մավրերը սնանկացնում են Սալդանիան, կողոպտում են Աստորգան և կրկին ամայացնում են մայրաքաղաքի մերձակայքը։ Արքա Բերմուդո II-ը ստիպված էր ալ-Մանսուրի հետ հաշտություն կնքել՝ իրեն Կորդովայի խալիֆայության վասալ ճանաչելու և ամենամյա հարկ վճարելու պայմաններով։ 997 թվականի սկզբին, իմանալով ալ-Մանսուրի դեմ դավադրության և Հյուսիսային Աֆրիկայում խալիֆի կուսակալի խռովության մասին, արքա Բերմուդո II-ը հրաժարվում է Կորդովայի խալիֆայությանը հարկ վճարելուց։ Ի պատասխան դրան, երկրում խաղաղություն հաստատելուց հետո, ալ-Մանսուրը մեծալանակ բանակի գլուխ անցած արշավանքի դուրս գալիս Լեոնի թագավորության հյուսիսարևմտյան շրջանների վրա, որոնք դեռևս ձեռք չէին տրվել մավրերի կողմից։ Միավորելով իր զորքերը Օպորտոյում, մի քանի պորտուգալական կոմսերի՝ Բերմուդոյի թշնամիների, ուղեկցությամբ, նա շարժվում է դեպի Գալիսիա։ Ճանապարհին սնսնկացնելով Վիզեուն, Բրագան, Էլ Բիերսոն, Վիգոն և Իրիան, օգոստոսի 10-ին կամ 11-ին մավրերը մտնում են բնակիչների կըողմից լքված Սանտիագո դե Կոմպոստելա։ Քաղաքը ենթարկվում է լիակատար ավերածության։ Ալ-Մանսուրի հրամանով ձեռք չի տրվում միայն Սուրբ Հակոբի գերեզմանը, որտեղ ծառայության էր մնացել միայն մեկ սպասավոր։ Քաղաքի մայր տաճարի զանգերը գերի քրիստոնյաների ուսերին տեղափոխվում է Մեսկիտա, Կորդովայի գլխավոր մզկիթ, որտեղ նրանցից պատրաստում էր աշտանակներ։ Սանտիագո դե Կոմպոստելայից մավրերի ջոկատները ասպատակություններ են իրականացնում Լեոնի թագավորության ամբողջ տարածքով, որոնց ընթացքում կողոպտում են Լա Կորունյան և փրկագին են վերցնում ոչ մի դիմադրություն ցույց չտված Լեոն քաղաքից։ Հետադարձ ճանապարհին մավրերի բանակում համաճարակ է սկսվում, որը խլում է բազմաթիվ ռազմիկների կյանքը։ Դա քրիստոնյաների կողմից ընդունվում է որպես Սուրբ Հակոբի վրեժ՝ նրան նվիրված քաղաքի կողոպտման համար։ Արքա Բերմուդո II-ը, ով գտնվում էր Գալիսիայի հեռավոր շրջաններում, ոչ մի միջոց չի ձեռնարկում, որպեսզի խանգարի ալ-Մանսուրին ավերելու քրիստոնեական Իսպանիայի սրբավայրերից մեկը, իսկ այնուհետև սնանկացնելու նրա թագավորությունը։ Արքայի անգործությունը առաջացնում է ազնվականության խիստ դժգոհությունը, ինչը արագորեն բերում է իր ենթակաների շրջանում Բերմուդոյի հեղինակության անկմանը։
Իր կյանքի վերջին տարիները Բերմուդո II-ը նվիրում է ալ-Մանսուրի կողմից ավերված Գալիսիայի և Սանտիագո դե Կոմպոստելայի վերականգնմանը։ 999 թվականի ամռան վերջին նա Գալիսիայից ուղևորվում է իր մայրաքաղաքը՝ Լեոն, սակայն ճանապարհին ծանր հիվանդանում է հոդատապով, իսկ սեպտեմբերի անսպասելիորեն մահանում է Բիերսո գետի վրայով անցման ժամանակ, Վիլյանուէվա դել Բիերսո վայրում։ Լեոնի թագավորության գահին Բերմուդո II-ի ժառանգորդ է դառնում նրա 3-ամյա որդի Ալֆոնսո V-ը, ում մանկահասակության պայմաններում, որպես խնամակալ, թագավորությունը կառավարում էր նոր արքայի մայր Էլվիրա Գարսիան և Պորտուգալիայի կոմս Մենենդո II Գոնսալեսը։
11-րդ դար
Խնամակալության հավակնություններ ուներ նաև Ալֆոնսո V-ի քեռին՝ Կաստիլիայի կոմս Սանչո Գարսիան, սակայն Լեոնի թագավորությունից Կաստիլիայի անջատումից դժգոհ լեոնյան ազնվականությունը արգելք է հանդիսանում խնամակալության խորհուրդ նրա մուտք գործելուն։ Սակայն Կաստիլիայի կոմսը կարողանում է ազդեցություն գործել Լեոնի կառավարման վրա իր քրոջ՝ արքայի մայր Էլվիրա Գարսիայի միջոցով, որի արդյունքում Լեոնի արքունիքում ձևավորվում է ազնվականության երկու խումբ՝ կաստիլամետ, որի գլխին կանգնած էր արքայի մայրը և հակա-կաստիլական, որը գլխավորում էր Պորտուգալիայի կոմսը։ Ավելիմեծ կշիռ ուներ հակա-կաստիլական կուսակցությունը և Ալֆոնսո V-ը Մենեդո Գոնսալեսի կողմից տարվում է Գալիսիայի իր տիրույթները և դաստիարակվում է նրա ընտանիքում։ Խնամակալի պաշտոնում Մենենդո Գոնսայեսի առաջին գորպծողություններից է լինում մավրերի կողմից ավերված Սամորայի բնակեցումը։ Ամենասկզբին խնամակալները բախվում են ալ-Մանսուրի գքխավորությամս մավրերի նոր ավերիչ արշավանքների վտանգի հետ։ Լեոնի արքայի արքունիքում գերակշռություն է վերցնում ազնվականության այն խումբը, որը պնդում էր մուսուլմանների հետ պատերազմի շարունակման մասին։ 1000 թվականին, Լեոնի թագավորության, Նավառայի թագավորության և Կաստիլիայի կոմսության միջև դաշինք է կնքվում մավրերի դեմ, սակայն նույն թվականին դաշնակիցների զորքերըծանր պարտություն են կրում ալ-Մանսուրից, Սերվերի ճակատամարտում, որում զոհվում է Նավառայի արքա Գարսիա II Սանչեսը։ Դրանից հետո, երկու տարվա ընթացքում, ալ-Մանսուրը մի քանի արշավանքներ է կազմակերպում Կաստիլիա և Նավառա։ 1002 թվականի օգոստոսի 10-ին նրա մահը, որկ հետևոմւ է միավորված քրիստոնեական բանակի հաղթանակին Կալատանյոսորի ճակատամարտում, չի կանգնեցնում մավրերի հարձակումը Պիրենեյան թերակղզու հյուսիսի քրիստոնեական պետությունների վրա և տարվա վերջին ալ-Մանսուրի որդի և ժառանգորդ, հաջիբ Աբդ ալ-Մալիկ ալ-Մուզաֆարը արշավանք է կատարոմ դեպի Լեոն։ Այդ արշավանքից հետո Լեոնի թագավորության խնամակալները որոշում են ընդունում հաշտություն կնքել Կորդովայի խալիֆայության հետ և 1003 թվականի փետրվարին Կորդովայում Պելայոն՝ Բերմուդո II-ի արտամուսնական որդին, հաստատում է Լեոնի և Կորդովայի միջև հաշտության պամանագրի պայմանները։
Որպես Աբդ ալ-Մալիկ ալ-Մուզաֆարի դաշնակից, լեոնյան բանակը մասնակցւթյուն է ունենում Բարսելոնայի կոմսության վրա 1003 թվականի արշավանքին, որի ժամանակ մավրերը սկզբում ջախջախվում են Բարսելոնայի կոմս Ռամոն Բորել I-ի և այլ կատալոնական կառավարիչների կողմից Տորի ճակատամարտում, իսկ այնուհետև, փետրվարի 25-ին, կատալոնական բանակին պարտության են մատնում Ալբեսեի ճակատամարտում ։
1004 թվականին Պորտուգալիայի կոմս Մենենդո II Գոնսալեսի և Կաստիլիայի կոմս Սանչո Գարսիայի միջև նոր ընդհարում է ծագում՝ արքա Ալֆոնսո V-ի նկատմամբ խնամակալության հարցում։ Միջնորդության համար երկու թեկնածուներն էլ դիմում են Աբդ ալ-Մալիկ ալ-Մուզաֆարին, ով իր դաշնակից Մենենդո Գոնսալեսին, ով անձամբ ժամանել էր Կորդովա, ճանաչում է Լեոնի թագավորության մանկահասակ արքայի օրինական խնամակալ։ Այդ որոշմանը ենթարկվելուն հրաժարված Կաստիլիայի կոմսի նկատմամբ Աբդ ալ-Մալիկը և կոմս Մենդեսը համատեղ արշավանք են կազմակերպում։
Սակայն 1005 թվականին Լեոնի և Կորդովայի խալիֆայության միջև կրկին պատերազմ է սկսվում։ Հաջիբ ալ-Մուզաֆարը արշավանք է իրականացնում Լեոնի լեռնային շրջաններ և գրավում է Լունա ամրոցը, իսկ նրա զորահրամանատար Վադիհը կրկին սնանկացնում է Սամորան։ Կաստիլիայի կոմս Սանչո Գարսիան 1006 թվականին հաշտություն է կնքում Կորդովայի խալիֆայության հետ և ալ-Մուզաֆարին ուղեկցում է դեպի Ռիբագորսի կոմսություն արշավանքում։ Մավրերի դեմ ելույթ է ունենում Ռիբագորսի, Լեոնի և Նավառայի միավորված բանակը, սակայն դաշնակիցները չեն կարողանում խանգարել մուսուլմաններին գրավելու Ռիբագորսի կոմսության մեծ մասը։
1007 թվականին Կաստիլիայի կոմսը կրկին խախտում է մավրերի հետ հաշտությունը, Լեոնի և Նավառայի զորքերի հետ միասին նա ներխուժում է Կորդովայի խալիֆայության տարածք և գրավում է Կլունիա ամրոցը։ Միայն 1008 թվականին Աբդ ալ-Մալիկ ալ-Մուզաֆարի մահը և դրանից շատ չանցած Կորդովայի խալիֆայությունում սկսված ճգնաժամը, դադարեցնում են Պիրենեյան թերակղզու քրիստոնեական պետությունների վրա մավրերի կանոնավոր արշավանքները և քրիստոնյաներին թույլ են տալիս անձամբ անցնելու հարձակման արաբների տիրույթների վրա։
1007 թվականին Ալֆոնսո V-ը հասնում է չափահաս տարիքի և սկսում է ինքնուրույն կառավարել թագավորությունը։ Նրա մայրը՝ Էլվիրա Գարսիան, հեռանում է մենաստան։ Կոմս Մենենդո II Գոնսալեսը մեկնում է Պորտուգալիայի իր տիրույթները, սակայն մեկնումից առաջ Ալֆոնսո V-ից համաձայնության է հասնում ամուսնանալու իր դուստր Էլվիրայի հետ։ Քանի որ վերջինս դեռևս ամուսնության տարիքի չէր հասել, որոշում է ընդունվում հետաձգել ամուսնությունը մինչև նրա չափահասությունը և միայն 1015 թվականին Էլվիրա Մենենդես դե Մելանդան դառնում է Լեոնի արքայի օրինական կինը։ Կոմս Մենենդո II-ը զոհվում է 1008 թվականի հոկտեմբերի 6-ին, նորմանների հետ ճակատամարտում, Ավենոզո քաղաքի մոտ ։ Նրա ժառանգորդ Նունյո I Ալվիտեսն արքա Ալֆոնսո V-ի վրա արդեն ոչ մի ազդեցություն չուներ։
Կոմս Մենենդո Գոնսալեսի մահվան լուրից անմիջապես հետո Ալֆոնսո V-ի դեմ խռովություն է բարձրացնում նրա վասալների մեկը՝ Սալդանիի կոմս Գարսիա Գոմեսը։ 1008 թվականին նա ժամանում է Կորդովա, որպեսզի Լեոնի արքայի դեմ ռազմական օգնություն խնդրի հաջիբից, իր հեռավոր ազգական Աբդ ար-Ռահման Սանչուելոյից, ստանում է այն և 1009 թվականի ձմռանը մավրերի զորքերի հետ արշավանքի է դուրս գալիս Լեոն, սակայն խիստ ցրտի պատճառով ստիպված է լինում վերադառնալ, այդպես էլ չսկսելով ոչ մի ռազմական գործողություն։ Ալֆոնսո V-ի դեմ հետագա պատերազմելուն Գարսիա Գոմեսին խանգարում է նույն թվականին Կորդովայի խալիֆայությունում սկսված քաղաքացիական պատերազմը։ Սալդանիի կոմսը հաշտվում է Լեոնի արքայի հետ և ակտիվ մասնակցույթուն է ունենում այդ պատերազմին։ 1009 թվականին գլխավորելով լեոնյան ջոկատի նա, որպես խալիֆ Սուլեյմանի և Կաստիլիայի կոմս Սանչո Գարսիայի դաշնակից, մասնակցություն է ունենում Կորդովայի գրավմանը և կողոպտմանը։
Վարձու մարդասպաններ
Վարձու մարդասպաններ (Assassins), ֆիլմի ռեժիսորն է Ռիչարդ Դոները։ Գլխավոր դերերում՝ Սիլվեստր Ստալլոնե, Անտոնիո Բանդերաս և Ջուլիաննա Մուր։ 1996 թվականին թողարկվել է Warner Bros. կինոընկերությունում։
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
1014 թվականին տեղի է ունենում արքա Ալֆոնսո V-ի և կոմս Սանչո Գարսիայի վերջնական պառակտումը, կապված Կամստիլիայում սկսված լեոնյան արքայի կողմնակիցների հետապնդմամբ։ Կասմտիլյան բազմաթիվ ազնվականներ փախչում են Լեոնի արքայի արքունիք։ Փախստականների մեջ էին նաև Վելա ընտանիքը, ով արդեն 80 տարի վիճաբանում էր Կաստիլիայի կոմսական ընտանիքի հետ Ալավա կոմսության տիրապետության համար։
Վարձու մարդասպաններ
Սաունդթրեք
Ֆիլմի երաժշտությունը գրել է Մարկ Մանչինան։ Բացի հիմնական երաժշտությունից ֆիլմում հնչում է նաև Բոբ Դիլանի և Ջակեմե Պուչինիի գրած երաժշտությունները։ Պաշտոնական սաունդթրեք չի հրապարակվել, քանի որ թողարկվեց մեկը, սակայն լիովին տարբեր ստեղծագործություններից և բոլորովին չէր համապատասխանում որպես սաունդթրեք։
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
1015-1016 թվականներին կայանում է նորմանների հերթական հարձակումը Գալիսիայի վրա։ Կոնունգ Օլավ Գերի գլխավորությամբ վիկինգների զորքը անարգելք սնանկացնում է Գալիսիան և Պրոտուգալիան, կողոպտում է Տույը և այլ քաղաքներ։ Միայն 9 ամիս անց արքա Ալֆոնսո V-ին հաջողվում է նորմաններին դուրս շպրտել իր թագավորության սահմաններից։
1017 թվականին է վերաբերվում Ալֆոնսո V-ի կառավարման ժամանակաշրջանում ամենագլխավոր իրադարձություններից մեկը՝ «Ֆուերո Լեոնե»-ի հրատարակությունը։ Այդ ամսաթվից ավելի վաղ սկսվում է թագավորության մայրաքաղաքի՝ Լեոնի, կրկնակի բնակեցումը, որը համարյա ամբողջովին ավերվել էր X դարի վերջում ալ-Մոնսուրի արշավանքների արդյունքում։
Վարձու մարդասպաններ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:1995 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռիչարդ Դոների ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն թրիլեր ֆիլմեր
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
Երբ 1017 թվականի փետրվարի 5-ին մահանում է կոմս Սանչո Գարսիան և Կաստիլիայի նոր կառվարիչ է դառնում նրա անչափահաս որդի Գարսիա Սանչեսը, Լեոնի արքա Ալֆոնսո V-ը արդեն մարտին արշավանք է կազմակերպում Կաստիլիայի դեմ և վերադարձնում է բոլոր հողերը, որոնք նախկինում գրավվել էին կոմս Սանչոյի կողմից։ Այդ տարածքների կառավարիչ է նշանակվում կոմս Պեդրո Ֆեռնանդես Լայնես օ Ֆլագինեսը, ով նախկինում աչքի էր ընկել կաստիլամետ խռովարարների դեմ պայքարում։ Այդ ժամանակահատվածին է վերաբերվում նաև Լեոնի թագավորության պատմության մեջ նրա միապետի կողմից «Լեոնի և կամտիլիայի արքա» տիտղոսի օգտագործումը և Ալֆոնսոի տիտղասոկարգում «Ամբողջ Իսպանիայի կայսր» (Imperator totius Hispaniae) տիտղոսի վերականգնումը, որով նրան ուղղված նամակներում նրան օծում է Սանտա Մարիա դե Ռիպոլ մենաստանի աբբա Օլիբան։
Բրայան Բենդիս
Բրայան Մայքլ Բենդիս (Brian Michael Bendis, ), ամերիկացի գրող, սցենարիստ, կոմիքսների հեղինակ և նախկին նկարիչ։ Վերջին տասը տարիների ընթացքում կոմիքսներով ​​գրքերի ամենահաջողակ գրողներից մեկն է և Ուիլլ Այսների հնգակի մրցանակակիր։ Ամերիկյան Image Comics հրատարակչության և կոմիքսներ թողարկող Marvel Comics կազմակերպության համար կատարած աշխատանքներն արժանացել են քննադատների, ինչպես նաև Սամիզդատի բարձր գնահատականին։
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
Սակայն անսպասելի իր համար Ալֆոնսո V-ը հանդիպում է նոր հակառակորդի՝ Նավառայի արքա Սանչո III-ի, ով իրեն հայտարարում է իր ազգական կոմս Գարսիա Սանչեսի խնամակալը։ 1020 թվականին Նավառայի արքային հաջողվում է Ալֆոնսո V-ից կրկին հետ գրավել Սեա և Պիսուերգա գետերի միջև ընկած տարածքը, իսկ 1022 թվականին գրավել նաև Լեոնի թագավորության այլ տարածքներ։ 1022 թվականի դեկտեմբերի 2-ին մահանում է Ալֆոնսո V-ի կին Էլվիրա Մենենդեսը և Լեոնի արքան Սանչո III-ի առաջարկում է հաշտություն կնքել, որը պետք է ամրապնդվեր Ալֆոնսո V-ի և Նավառայի արքայի քրոջ՝ Ուրակա Գարսեսի ամուսնությամբ։ Չնայած նրան, որ ամուսնությունը խախտում էր եկեղեցական օրենքները, որը արգելում էր մերձավոր հարազատների ամուսնությունը (Ալֆոնսոն և Ուրական ւչ հարազատ քույր ու եղբայր էին), 1023 թվականին կայանում է նրանց ամուսնության արարողությունը։ Լեոնի և Նավառայի միջև խաղաղություն է կնքվում։ Տարածքները, որոնք գրավվել էին արքա Սանչո III-ի կողմից, վերադարձվում են Լեոնին որպես Ուրակա Գարսեսի օժիտ։
Բրայան Բենդիս
Սկսելով հանցավոր և Սև դետեկտիվի ժանրերում կոմիքսների թողարկումից, Բենդիսն ի վերջո հասել է սուպերհերոսների թեմաներին, որոնց շուրջ առ այսօր աշխատում է։ Բրայանը Բիլլ Ջեմասի և Մարկ Միլարի հետ միասին ստեղծել է «Ultimate Marvel Universe» մենամարտային վիդեոխաղը, որի շրջանակներում 2001 թվականին թողարկել է Ultimate Սարդ-մարդ շարքը և նախկինի պես աշխատում է որպես այդ խաղի սցենարիստ։
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
1028 թվականի ամռանը արքա Ալֆոնսո V-ը արշավանք է կազմակերպում երկպառակությամբ պատված Կորդովայի խալիֆայություն։ Լեոնական բանակը պաշարում է Վիզեու քաղաքը։ Օգոստոսի 7-ին, սաստիկ տապի պատճառով հանդերձավորված չլինելով իր զենք ու զրահով, արքան, շրջելով իր զորքերի մեջ, սպանվում է քաղաքի աշտարակներից մեկից արձակված նետով։ Ալֆոնսո V-ի զոհվելուց հետո քրիստոնյաների բանակը հանում է պաշարումը և վերադառնում Լեոն։ Ալֆոնսո V-ի ժառանգորդ է դառնում նրա 10-ամյա որդի Բերմուդո III-ը։
Լեոնի մակահասակ արքայի արքունիքում գոյություն ունեին երկու մերձավորների խումբ, որոնք իրար մեջ պայքարում էին Բերմուդո III-ի վրա ազդեցության և նրա անունից պետության կառավարման համար, չնայած պաշտոնապես խնամակալական խորհուրդը չէր ձևավորվել։ Խմբերից մեկը՝ թագուհի Ուրակայի գլխավորությամբ (արքայի խորթ մայրը և Նավառայի արքա Գարսիա II Սանչեսի դուստրը), այդ ժամանակներում Պիրենեյան թերակղզում ուժեղագույն քրիստոնեական պետության՝ արքա Սանչո III Նավառացու հետ սերտ հարաբերությունների և Կաստիլիայի կոմսության հետ միության կողմնակից էր, որի խնամակալն էր նա հանդիսանում։ Պալատականների մյուս խումբը՝ Վելայի կոմսերի գլխավորությամբ, կանգնած էր նավառական և կաստիլական ազդեցության սահմանափակման և Կաստիլիան Լեոնի թագավորության կազմի մեջ վերադարձնելու համար։
Բրայան Բենդիս
2004 թվականին սկսել է թողարկել Նոր Վրիժառուներ կոմիքսներ, նաև գրել է մի շարք կարևոր դեպքեր Մարվելի տիեզերքի մասին, ինչպիսիք են The House of M, Secret War, Secret Invasion և Siege քրոսովերները։ Կոմիքսների վրա աշխատանքներից բացի, ընդգրկվել է որոշ անիմացիոն հեռուստասերիալներում և տեսախաղերում։ Պորտլանդ նահանգի համալսարանում գրել է գրաֆիկական վեպեր և դասավանդել։
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
Բերմուդո III-ի կառավարման առաջին տերիներին արքունիքում առավելություն է ստանում ազնվականների նավառամետ խումբը։ Ըստ նրա խորհուրդի, արքա Բերմուդո III-ը 1029 թվականի սկզբին հայտարարում է Կաստիլիայի կոմս գարսիա Սանչեսի հետ հաշտության ամրապնդման մտադրության մասին, նրան կնության տալով իր քույր Սանչա Ալֆոնսեսին ։ Կաստիլիայի կոմսը, Սանչո III-ի հավանությամբ, համաձայնություն է տալիս այդ ամուսնությանը։ Նույն թվականի մայիսին Գարսին Սանչեսը Նավառայի արքայի հետ ուղևորվում է Լեոն, որտեղ պետք է տեղի ունենար պսակադրության արարողությունը։ ժամանելով Սաագուն, Սանչո III ընդհատում է ուղևորությունը, որպեսզի խոնարհվի այստեղ գտնվող սրբավայրերին, իսկ այդ ժամանակ Կաստիլիայի կոմսը ժամանում է Լեոնի թագավորության մայրաքաղաք։
Բրայան Բենդիս
Գործունեություն
Գործունեության սկզբնական շրջանում Բենդիսն աշխատել է Caliber հրատարակչությունում, որը թողել է 1996 թվականին։ 1997 թվականին աշխատանքի է անցել Image Comics կազմակերպությունում, որի հովանու ներքո հրատարակել է իր Jinx աշխատանքը։ Հրապարակումից հետո Բենդիսին նկատել է Թոդ Մաքֆարլեյնը, որի հետ նա հետագայում գրել է Sam and Twitch, որը Սպաուն սուպերհերոսի մասին կոմիքսների տիեզերքի մաս է կազմում։ Բենդիսը հրապարակել է Sam and Twitch-ի 20 թողարկումներ, այնուհետև աշխատել է Hellspawn սփին-օֆֆ շարքի վրա, որն իրեն մեծ համբավ է բերել։
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
Լեոնի թագավորության մայրաքաղաք կոմս Գարսիա Սանչեսի ժամանման պահին այնպեղ կազմավորվել էր հակա-կաստիլական դավադրություն, որի գլուխ էին կանգնած Վելա ընտանիքի երեք եղբայրներ՝ Ռոդրիգոն, Դիեգոն և Ինյիգոն ։ Նրանք մտադրվել էին սպանել Կաստիլիայի կոմսին վիրավորանքի համար, որը նրանց հորն էր հասցրել ներկայիս կաստիլական կոմսի հայրը և վրեժ լուծել նրանց ընտանիքի կողմից Ալավա կոմսության կորստի համար, խլված նրանց նախնիներից X դարում կոմս Ֆեռնան Գոնսալեսի կողմից։ Մայիսի 13-ին, պսակադրության օրը, Վելա եղբայրները մի խումբ համախոհների հետ թափանցում են քաղաք և սպանում կոմսին։ Հարձակումն այնքան անսպասելի էր, որ ներկաների մեջ ծագած խառնաշփոթության ընթացքում Վելա եղսայրներին հաջվողվում է լքել քաղաքը և թաքնվել Մոնսոն ամրոցում (ժամանակակից Մոնսոն դե Կամպոս)։ Իմանալով տեղի ունեցածի մասին, արքա Սանչո III-ը, ով դեռևս գտնվում էր Սաագունում, զորք է հավաքում և պաշարում Մոնսոնը։ Չնայած պաշարվածների դիմադրությանը, ամրոցը գրավվում է և նրա բոլոր պաշտպանները մահապատժի են ենթարկվում։ գերևարված Վելա եղբայրներին, Նավառայի արքայի հրամանով, կենդանի այրում են։ Անզավակ կոմս Գարսիա Սանչեսն մահից հետո Կաստիլիայի գահի իրավունքները անցծնում են Նավառայի արքայի կին Մունիադոննա Սանչեսին, սպանված կոմս Գարսիայի ավագ քրոջը։ Նա պաշտոնապես համարվում էր Կաստիլիայի կոմսուհի, սակայն կոմսությունը փաստացիորեն կառավարում էր անձամբ Սանչո III-ը։ 1032 թվականի ամռանը լեոնի թագավորությունում առավելություն ստանում ազնվականների հականավառական խումբը, որը իշխանությունից հեռացնում է թագուհի Ուրակա Գարսեսին և արքա Բերմուդո III-ին հայտարարում է չափահաս։ Ի պատասխան արքա Սանչո III-ը, որպես Կաստիլիայի կառավարիչ, իր իրավունքներն է ներկայացնում Լեոնի թագավորության հետ վիճաբանական Սեա և Պիսուերգա գետերի միջև ընկած տարածքների նկատմամբ, վերադարձված Լեոնին արքա Ալֆոնսո V-ի կողմից։ Նավառայի արքան զորքով ներխուժում է Բերմուդոյի տիրույթներ և այդ տարածքները ետ է միավորում Կաստիլիային։ Իր փաստաթղթերում Նավառայի արքան սկսում է օգտագործել «Լեոնի արքա» տիտղոսը։ Միաժամանակ Սանչո III-ը Լեոնի արքային առաջարկում է հաշտություն կնքել, որը պատք է ամրապնդվեր Նավառայի արքայի որդի Ֆերդինանտ Սանչեսի ամուսնությամբ Բերմուդո III-ի քույր Սանչայի՝ սպանված կոմս Գարսիա Սանչեսի նախկին հարսնացուի հետ։ Լեոնի արքան տալիս է իր համաձայնությունը և 1032 թվականի վերջին կայանում է Ֆերդինանտյի և Սանչա Ալֆոնսեսի պսակադրությունը։ Նաև հաշտություն է կնքվում Բերմուդո III-ի և Սանչո III-ի միջև, որի գլխավոր պայման է հանդիսանում Լեոնի արքայի համաձայնությունը նրան, որ Ֆերդինանտ Սանչեսը հռչակվի Կաստիլիայի կոմս և Բերմուդոյի հրաժարումը Կաստիլիայի տարածքի նկատմամբ ցանկացած հավակնություններից։
Սակայն 1033 թվականին, անհայտ պատճառներով, Նավառայի արքան զորքով մտնում է արքա Բերմուդո III-ի տիրույթներ։ 1034 թվականի հունվարին արքա Սանչո III-ի վերահսկողության տակ է անցնում Լեոն քաղաքը, ամռանը նավառական բանակը գրավում է Աստորգան։ Նավառայի արքայի իշխանությունը տարածվում է Լեոնի թագավորության մեծ մասի վրա ։
Այդ ժամանակ Բերմուդո III-ը գտնվում էր Գալիսիայում և Աստուրիայում՝ երկրի միակ տարածքներում, որոնք մնացել էին նրա իշխանության տակ և այստեղ պայքարում էր բազմաթիվ խռովարարների հետ։ Միավորվելով կոմս Ռոդրիգո Ռոմանիսի և նորմանների առաջնորդ Օլաֆի հետ, նա հաղթանակ է տանում բասկերի բանակի նկատմամբ, որոնք ծառայության մեջ էին գտնվում Սանչո III-ի մոտ և ջախջախում է Նավառայի դաշնակից, Գալիսիայի կոմս Սիսնանդո Գալիարիսին։ Հենց այդտեղ՝ Գալիսիայում, Բերմուդո III-ը գերևարում և բանտում կալանավորում է Նավառայի արքայի կողմնակից, Սանտիագո դե Կոմպոստելի եպիսկոպոս Վիստրուարիոին (նա մահանում է բանտում), 1034 թվականի մարտին գրավում է Սանտա Մարիա ամրոցը, իսկ Վալակեսարեում գերևարում է ոմն Կիմեիայի, ով իրեն հայտարարում էր Լեոնի գահի հավակնորդ։
1034 թվականի վերջին տեղի է ունենում Բերմուդո III և Սանչո III արքաների հաշտությունը։ Չնայած Նավառայի արքան շարունակում էր վերահսկել Լեոնի թագավորության մեծ մասը, միապետների միջև համաձայնություն է ձեռք բերվում Բերմուդո արքայի և Սանչոյի դուստր Խիմենա Գարսեսի ամուսնության վերաբերյալ։ 1035 թվականի փետրվարին Բերմուդո III-ը անարգելք ժամանում է իր մայրաքաղաք։ Սանչո III-ը ավելի վաց լքել էր Լեոնը և վերադարձել Կաստիլիա։ Չնայած նրան, որ Լեոնի արքան քաղաքից վտարում է Նավառայի արքայի բոլոր կողմնակիցներին, փետրվարի 17-ին տեղի է ունենում նրա պսակադրությունը Խիմենայի հետ։
Բրայան Բենդիս
Գործունեություն
Հետագայում Բենդիսը շարունակել է գրել Ultimate կոմիքսներ, իսկ Սարդ-մարդ-ի թողարկման հաջողությունից հետո նաև թողարկել է Ultimate Fantastic Four, Ultimate X-Men , Ultimate Origins , Ultimate Six  կոմիքսների ամենամսյա պարբերականները։
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
Հետագա ամիսների ընթացքում Բերմուդո III-ը աստիճանաբար վերականգնում էր իր աշխանությունը Լեոնի թագավորոթյան համարյա ամբողջ տարածքի վրա, իսկ 1035 թվականի հոկտեմբերին արքա Սանչո III-ի մահը և նրա թագավորության մասնատումը նրա որդիների միջև, թույլ են տալիս Բերմուդոյին հաստատելու իր իշխանությունը նաև մնացյալ շրջանների վրա։ Միայն Սեա և Պիսուերգա գետերի միջև տարածքներն են մնում Կաստիլիայի կոմս Սանչո III Ֆերդինանտի վերահսկողության տակ։ Նրա և արքա Բերմուդո III-ի հարաբերությունները շարունակում էին մնալ լարված, հիմնականում կորցրած տարածքները հետ վերադարձնելու Լեոնի արքայի ցանկության պատճառով։ Լեոնի կողմից ռազմական վտանգի առակայությունը Ֆերդինանտյին ստիպում է միջոցներ ձեռնարկել Կաստիլիայի ազնվականության կողմից առավել աջակցություն ստանալու համար։ Ցանկանալով հենվել հակա-լեոնական տրամադրությունների վրա, որը տարածված էր կաստիլական ազնվականության շրջանում, նա 1037 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունում է «Կաստիլիայի արքա» տիտղոսը, իսկ իր հրովարտակներում սկսում է օգտագործել ձևակերպումներ, որոնք խոսում էին Լեոնի թագավորության նկատմամբ ավատատիրական իշխանության հավակնությունների մասին։ Այսպիսով երկու պետությունների միջև պատերազմը դառնում էր անխուսափելի։
Բրայան Բենդիս
Գործունեություն
2001 թվականին Բենդիսը Քեսադայի հետ միասին աշխատել է Daredevil կոմիքսների վրա։ Նա հորինել է նոր կերպար Marvel տիեզերքի մասին։ Բենդիսը 2004 թվականին Avengers կոմիքսների սերիաների շրջանակում ստեղծել է «Ապամոնտաժված վրիժառուների» (Avengers Disassembled) սյուժեն, որտեղ Վրիժառուների թիմը անուշադրության մատնվելով՝ որոշ ժամանակ դադարում է գոյություն ունենալ։ Սա հանգեցրել է թիմի նոր տարբերակի ստեղծմանը, որը հայտնի է, որպես՝ Նոր վրիժառուներ, որին հեղինակել է Դեյվիդ Ֆինչի հետ միասին։ 2005-2009 թվականների ընթացքում Բենդիսը ձեռնամուխ է եղել մի քանի Marvel քրոս օվերներ (Cross Over - սյուժե, որում խառնվում են տարբեր ստեղծագործությունների կերպարներ կամ վայրեր) սերիաների ստեղծման, ինչպիսիք են՝ The House of M, Secret War, Dark Reign և Secret Invasion սերիաները  ։ 2007 թվականին, Civil War-ի ստեղծումից հետո Բենդիսը Ֆրենկ Չոյի հետ միասին ստեղծել են «Հզոր վրիժառուներ» (The Mighty Avengers) սուպերհերոսների նոր թիմը, իսկ 2009 թվականին՝ «Սարդ կինը» (Spider-Woman) շարքը ։
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
Դեռևս տարվա առաջին կեսին արքա Բերմուդո III-ը սկսում է ակտիվորեն նախապատրաստվել պատերազմի, իսկ ամռան վերջին զորքով արշավանքի է դուրս գալիս Կաստիլիայի վրա, նպատակ ունենալով հետ գրավել Սեա և Պիսուերգա գետերի միջև ընկած տարածքները։ Իմանալով ներխուժման մասին, Ֆերդինանտ I-ը ռազմական օգնությամբ դիմում է եղբորը՝ Նավառայի արքա Գարսիա III-ին, և կարողանում է միավորել իր զորքը եղբոր զորքի հետ մինչ այն, երբ Բերմուդո III-ի զորքը հասցնի խորանալ Կաստիլիայի տարածք։
Բրայան Բենդիս
Գործունեություն
Բենդիսը հանդիսացել է Վրիժառուներ և Նոր Վրիժառուներ ֆիլմի երկու սերիաների մշտական սցենարիստը, որի առաջին ութ սերիաների թողարկումից հետո, 2012 թվականի մարտին տեղի է ունեցել ֆիլմի պրեմիերան։ 2010 թվականին նա թողարկել է Takio գրաֆիկական վեպը, իսկ 2011 թվականին թողարկել է Moon Knight կոմիքսների շարքը նկարիչ Ալեքս Մալեևի հետ, որտեղ կերպարներից մեկը Դարեդևիլը, որն ավարտվել է 12 համարով ։
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
1037 թվականի սեպտեմբերի 4-ին հակառակորդների բանակները հանդիպում են Տամարոնեի ճակատամարտում։ Մարտի բուռն պահին Բերմուդո III-ը նետվում է մարտնչողների ամենախիտ մասը, որպեսզի սպանի արքա Ֆերդինանտ I-ին, սակայն ինքն է սպանվում գոտեմարտի ժամանակ։ Ժամանկագիրներից ոմանք գրում են, որ նա սպանվում է անձամբ Կաստիլիայի արքայի կողմից, մյուսները, որ ձիուց ընկներուց հետո Լեոնի արքան սպանվում է յոթ կաստիլական հետևակայինների կողմից։ Իրենց արքայի զոհվելուց հետո լեոնյան բանակը փախուստի է դիմում։ Հաղթանակը մնում է Ֆերդինանտ I Կաստիլացի և Գարսիա III Նավառացի արքաներին
Բրայան Բենդիս
Կոմիքսներ
{| class="wikitable" ! Թվական !! Կոմիքս
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Marvel Comics Կատեգորիա:Կոմիքսների նկարիչներ
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
Միավորելով հյուսիսային Իբերիան (Պիրենեյան թերակղզի), Ֆերդինանտը, 1039 թվականին իրեն հայտարարում է Իսպանիայի կայսր։ Տիտղոսի օգտագործումը բացասական է ընդունվում Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր Հենրիխ III-ի և Հռոմի պապ Վիկտոր II-ի կողմից և 1055 թվականին գնահատվում է որպես քրիստոնեական աշխարհում գլխավորության պահանջմունք և որպես Սրբազան Հռոմեական կայսրության իրավունքների բռնատիրութուն։ Միաժամանակ, որպեսզի իր կողմը գրավի լեոնցիներին, Ֆերդինանտը 1050 թվականին Կայանսում ժողով է հրավիրում, որտեղ հաստատում է նրանց նախկին իրավունքների անձեռնամխելիությունը։
Ֆերդինանտի կառավարումը միավորված պետության արագ աճի ժամանակաշրջան էր, ինչը նախանձ է առաջացնում նրա եղբայրների մոտ։ 1054 թվականին Գարսիա Նավառացին, ով դժգոհ էր, որ իրեն հասել է հոր տիրույթների փոքր մասը, հարձակվում է Կաստիլիայի վրա, սակայն Ատապուերկեի ճակատամարտում զոհվում է։ Ֆերդինանտը գրավում է Էբրո գետի աջ ափին գտնվող նավառական հողերի մի մասը։ Ֆերդինենտի աջակցութամբ մնացած հողերը աժին են հասնում նրա որդի Գարսիա Սանչո IV-ին։
Նավառայի նկատմամբ հաղթանակից հետո Ֆերդինանտը պատերազմ է սկսում մավրերի դեմ։ 1057-1058 թվականներին Ֆերդինանտը մի շարք տարածքներ է գրավում ժամանակակից Պորտուգալիայի հյուսիսում, անցնում է Դուերոն,գրավում է Լամեգան, Վիեսուն և հարևան ամրոցները։ 1060 թվականի ժողովում նա ապահովվում է մեծատոհմիկների համաձայությամբ՝ պատերազմը շարունակելու համար և զորքը ուղղում է դեպի Ալկալե, սակայն Տոլեդոի էմիրը հարուստ ընծաներ է ուղարկում և հաշտություն է խնդրում։ Հաջորդ տարի Ֆերդինանտը անցնում է Տախո գետի վրայով և մոտենում Սևիլյաին։ Արաբները հաշտություն են խնդրում։ Ընդ որում էմիրը Ֆերդինանտին է հանձնում Սուրբ Իսիդորի և Սուրբ Վինսենտի մասունքները, որոնք վերահուղարկավորվում են Լեոնում հատուկ պատրաստված եկեղեցում։ Այդ մասունքները հետագայում հրապուրում են մեծ քանակի խաչակիրների։ Նաև Ֆերդինանտին հպատակվում են Բադախոսի և Սարագոսայի էմիրները, որոնք դառնում են նրա վասալները։
1063 թվականի սկզբին Ֆերդինանտի մյուս եղբայրը՝ Արագոնի արքա Ռամիրո I-ը, առշավանք է կազմակերպում Սարագոսայի վրա և պաշարում է Գրաուս ամրոցը, Բարբաստրոյի մոտ։ Սարագոսայի կառավարիչ ալ-Մուհտադիրը, ով այդ ժամանակ հարկ էր վճարում Ֆերդինանտին, օգնության համար դիմում է Կաստիլիայի և Լեոնի արքային։ Այդ արաբական կառավարիչը հույս ուներ, որ ավատատերը իրեն ռազմական աջակցություն կցուցաբերի։ Ֆերդինանտին ոչինչ չէր մնում, քան պատերազմ սկսել սեփական եղբոր դեմ, որի ընթացքում Ռամիրոն զոհվում է։ Ֆերդինանտի վերջին ռազմական հաջողույթունը լինում է Կոիմբրիի գրավումը 1064 թվականին, վեցամսյա պաշարումից հետո։
Ֆերդինանտը մահանում է 1065 թվականին Լեոնում։ Մահից առաջ Ֆերդինանտոն իր աճած թագավորությունը կրկին բաժանում է իր զավակների մեջ՝ Սանչոն ստանում է Կաստիլիան, Ալֆոնսոն՝ Լեոնը և Աստուրիան, Գարսիան՝ Գալիսիան և Պորտուգալիան։ Նրա երկու դուստրերը քաղաքներ են ստանում՝ Էլվիրան ստանում է Տորոն, իսկ Ուրական՝ Սամորան։ Նրանց տալով տիրույթները, նա ցանկանում էր, որ նրանք պահպանեն իր կտակը։ Սակայն 1067 թվականին մոր մահից հետո եղբայրների մեջ վիճաբանություններ է սկսվում։ Ավագ որդի Սանչոն համարում էր, որ նա արժանի է հայրական տիրույթների մեծ մասին և այդ պատճառով ձգտում էր գրավել այն տարածքները, որոնք բաժին էին հասել նրա հարազատ եղբայրներին և քույրերին։
1068 թվականին պատերազմ է սկսվում արքա Ալֆոնսի և նրա ավագ եղբայր, Կաստիլիայի արքա Սանչո II-ի միջև։ Վերջինս ջախջախում է եղբորը Լյանտադեի մոտ և դրանից հետո նրանք հաշտվում են, իսկ 1071 թվականին նույնիսկ միավորվելով հարձակվում են իրենց եղբայր, Գալիսիայի արքա Գարսիայի վրա, կիսելով նրա թագավորությունը։ Գարսիան փախչում է Սևիլյաի կառավարչի՝ ալ-Մութամիդի մոտ։