cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռոբերտ Ֆրանգեշ-Միհանովիչ
Կյանք և ստեղծագործություն
Ֆրանգեշ-Միհանովիչի ստեղծագործական ժառանգությունը հարուստ է ու բազմազան։ Նա հեղինակել է ձուլածո շատ քանդակներ («Հերակլեսը և ցուլը» 1899, «Խաղողագործները» 1900, «Թուրքիա» 1904), հիմնադրել է նաև խորվաթական մեդալային արվեստը։ Կերտել է այլաբանական, դիցաբանական և կրոնական բնույթի տարբեր քանդակներ՝ «Անմեղություն» (1902), «Փախուստ Եգիպտոս» (1906), «Եվրոպայի առևանգումը» (1906), ինչպես նաև կիսանդրիներ։ 1897 թվականին Ֆրանգեշ-Միհանովիչը ստեղծել է 78-րդ գնդի՝ Օսյեկում զոհված զինվորների հուշարձանը։ «Փիլիսոփայություն» այլաբանական ձուլվածքի հետ այս հուշարձանը խորվաթական քանդակագործության մեջ իմպրեսիոնիստական ոճով վաղ քանդակներից է։ Միևնույն ժամանակ քանդակագործն աշխատել է ակադեմիական և սիմվոլիստական ուղղություններով։ Իր ավելի ուշ շրջանի արվեստում նա հանդես է եկել ռեալիստական սեփական ինքնատիպ ոճով։
Ռոբերտ Ֆրանգեշ-Միհանկովիչի առավել հայտնի ստեղծագործություններից է խորվաթ արքա Տոմիսլավ I-ի հեծելարաձանը, որը նա ձուլել է 1928-1938 թվականներին։ Արձանը Զագրեբում տեղադրվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո՝ 1947 թվականին. (կոմունիստական իշխանությունը թույլ չէր տալիս արձանի պատվանդանին քանդակագործի բարձրաքանդակները տեղադրել. միայն 1991 թվականին են դրանք իրենց տեղը գտել պատվանդանին)։
Իտուասու
Իտուասու (Ituaçu), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Բաիա նահանգի հարավ-կենտրոնական մասում։ Մտնում է Բրումադուի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 18 127 մարդ՝ 2010 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 216,275 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 14,9 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրություն
Տարածքի կլիման կիսաանապատային է։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Motor Trend
Motor Trend, ավտոմեքենաների ամերիկյան ամսագիր՝ հիմնադրված 1949 թվականի սեպտեմբերին Լոս Անջելես քաղաքում։ Հրատարակչության ամենամսյա տպաքանակը կազմում է ավելի քան մեկ միլիոն օրինակ ։
Ամսագիրը նվիրված է հայրենական և արտասահմանյան արտադրության մեքենաներին՝ նրանց սպառողական որակների, համեմատական թեստերի, հարցազրույցների, ավտոսպորտի աշխարհից նորությունների, նոր մեքենաների ներկայացման, տարբեր մոդելների տեխնիկական առանձնահատկությունների շեշտադրմամբ և բոլոր այն թեմաների ներկայացմամբ, որոնք այս կամ այն կերպ կապված են ավտոմեքենաների արդյունաբերության հետ։ Բացի այդ՝ հրատարակությունը հրապարակում է ավտոմեքենաների սեփական վարկանշային աղյուսակը՝ «Motor Trend Car of the Year» անվամբ։
Պատմություն
«Motor Trend» ավտոմեքենաների հրատարակչությունը հիմնադրվել է Լոս Անջելես քաղաքում (ԱՄՆ, Կալիֆոռնիա նահանգ) 1949 թվականին ։ Ամսագրի առաջին համարը «The Magazine for a Motoring World» անունով հրատարակվել է Petersen Publishing Company հրատարակչության կողմից։ Ավելի ուշ՝ 1998 թվականին, հրատարակության իրավունքները վաճառվեցին EMAP հրատարակչական տանը (այժմ՝ Ascential), որը վերավաճառեց դրանք Primedia մեդիախմբին 2001 թվականին։ 2007 թվականից սկսած՝ ամսագիրը հրատարակվում է TEN: The Enthusiast Network մեդիաընկերության կողմից։
«Motor Trend»-ը առաջին հրատարակչությունն է, որը սկսել է հրատարակել ավտոմեքենաների սեփական ամենամյա վարկանշային աղյուսակը։ Առաջին տրանսպորտային միջոցը, որն արժանացել է տարվա ավտոմեքենայի ամսագրի վարկածով, եղել է V8 շարժիչով Cadillac-ը 1949 թվականին ։ Չնայած նրան, որ ժամանակին արտադրող ընկերությունը չէր ցանկացել ստանալ նոր ամսագրի մրցանակը, այնուամենայնիվ ավելի ուշ այն հպարտությամբ ընդունել էր մրցանակը գովազդային նյութեր կազմելու ժամանակ ։ «Motor Trend» ամսագիրը հիմնել է սեփական վարկանշային աղյուսակը Տարվա եվրոպական մեքենա մրցանակի (1964 թվական) ստեղծումից բավականին ժամանակ առաջ։
Բովանդակություն
«Motor Trend» ամսագրի բովանդակությունը բաժանված է ըստ թեմատիկ բաժինների։
Թեստ դրայվներ
Ամեն ամիս հրատարակչությունը հրապարակում է ավտոմեքենաների սեփական թեստ-դրայվները՝ ընթերցողին տրանսպորտային միջոցի հիմնական առանձնահատկությունները ներկայացնելու և շահագործման բոլոր կողմերը ցույց տալու նպատակով։
Մոդելների համեմատություն
Հոդվածները, որոնք նվիրվում են տրանսպորտային միջոցների (այնպիսիք, ինչպիսիք են կառավարելիությունը, շահագործման արժողությունը և այլն) սպառողական որակների համեմատությունը, բաժանվում են երկու ձևի. մեծ և փոքր։ Առաջինի շրջանակներում հեղինակները համեմատում են երկուսից երեք ավտոմեքենա։ Ամսվա լավագույն համեմատական գրառումները հրապարակվում են ամսագրի Յութուբյան պաշտոնական ալիքում և վերնագրվում են «Head 2 Head»: Մեծ համեմատական գրառումները նվիրվում են ավելի քան 5-7 ավտոմեքենաների և ներառում են երկարատև ճանապարհային փորձություններ։
Ժամանակակից միտումներ
The Trend բաժինը ծանոթացնում է ընթերցողներին վերջին նորությունների և նորարարությունների հետ, որ առկա են ավտոմեքենաշինության ոլորտում։ Հրապարակվում են արտադրող կազմակերպությունների մամլո հաղորդագրություններ, քննադատություններ, նոր կամ նորացված մոդելների մասին տեղեկություններ և այն ամենը, ինչը կապված է ավտոմեքենաների արդյունաբերության աշխարհի հետ։
Ավտոտնակ
«Motor Trend» հրատարակչությունն ունի սեփական ավտոտնակն իր ավտոմեքենաների պարկով, որը տեղակայված է Լոս Անջելեսի գրասենյակի մոտ։ Ամսագրի խմբագիրների մեծ մասն ունեն իրենց ավտոմեքենաները և իրենց պարտականությունների շրջանակում է տվյալ տրանսպորտային միջոցով կառավարումը ամենօրյա հիմունքներով։ Արդյունքում՝ նրանք պարտավոր են գրել որոշակի մոդելները շահագործելու գործընթացի մասին։ Ամեն ամիս մեկից երկու նոր տրանսպորտային միջոց է ավելանում մեքենաների թվին՝ փոխարինելով նրանց, որոնք արդեն անցել են թեստավորումը։ Յուրաքանչյուր երկարաժամկետ թեստ տևում է մոտավորապես մեկ օրացուցային տարի։ Չնայած դրան՝ ոչ բոլոր ավտոմեքենաներն են հայտնվում ամենամսյա թողարկման մեջ, սակայն շարունակում են շահագործվել հետագա հետազոտությունների համար։ Որպես կանոն, տվյալ բաժինը հրապարակվում է տարվա վերջում։
Այլ
Ամսագրում բացի հիմնական բաժիններից հայտնվում են տարբեր թեմատիկ կատեգորիաների հոդվածներ։ Այսպես, օրինակ, թողարկումներից մեկի ժամանակ հրատարակչությունը հրապարակել էր «Real MPG» բաժինը, որի հոդվածը պատմում էր տարբեր պայմաններում վառելիքի ծախսման թեստավորման իրական ցուցանիշների մասին՝ արտադրողի կողմից հայտարարված տվյալների հետ համեմատությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան ամսագրեր
Ռենե Դոմալ
Ռենե Դոմալ (René Daumal, ), ֆրանսիացի բանաստեղծ և արձակագիր։
Կենսագրություն
Եղել է բարձրաստիճան պաշտոնյայի որդի։ Սովորել է Փարիզի Հենրիխ IV-ի բարձրակարգ լիցեյում, որտեղ ծանոթացել է Սիմոն Վեյլի հետ։ Լինելով երազատես և աստվածատենչ՝ տարվել է տիբեթյան միստիկայով և Գ. Գյուրջիևի ուսմունքով, թարգմանել է Է. Հեմինգուեյի, Դ.Տ.Սուձուկիի գրքերը։ Հաճախել է սյուրռեալիզմին հարող «Մեծ խաղ» գրական խմբակը։ Մահացել է վաղահաս տուբերկուլյոզից, որը սրվել էր թմրանյութերի օգտագործման պատճառով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ
Իբիկերա
Իբիկերա (Ibicuí), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Բաիա նահանգի հարավկենտրոնական մարզում։ Մտնում է Վիկտորիա դա Կոնկիստա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 14 759 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 163,296 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 12,7 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Շչարա
Շչարա (Шчара, Szczara), գետը գտնվում է Բելառուսիայի Բրենչեստ և Գրոնդո մարզերում։ Նեմանի աջ վտակը։ Երկարությունը՝ 325 կմ, լողավազանի հրապարակը՝ 9990 կմ²։ Ջրի միջին ծախսը՝ 31 մ²/վ է։
Նկարագրություն
Սկսվում է Նովոգրուդիական բարձունքով, Բառանովիչից 15 կմ հյուսիս գետը դուրս է հոսում Կոլդիչևսկի լճից։ Ակունքից հոսում է դեպի հարավ, միջին հոսանքով թեկվում է արևմուտք, իսկ հետո հյոսիս արևմուտք։ Վիգոնոշչանսկոե լճով միանում է Յասելդա գետի հետ (Դնեպրի ակունքը) Օգինսկի ջրանցքով։
Գերիշխում է ձյունով սնվել։ Գարնանային ջրառատությունը սկսվում է մարտին և շարունակվում է միջինը 65-80 օր՝ դժվարանում է ձյան անհավասարաչափ հալչելուց և անձրև գալուց։ Միջին ամենաբարձր աստիճանի բարձրացումը սակավաջրության ժամանակ 1,8 մ է։ Սառչում է դեկտեմբերի վերջում (ամենամեծ սառույցի հաստությունը 40-65 սմ), սառցահոսանքը վերջանում է մարտի կեսին ։ Հովիտը կառուցելուց, գետահունի և Շչարի ընթանալու պահանջները բաժանվում են 2 մասի։ Սկզբնաղբյուրից մինչև թափվելը Գրիվդա գետի հովիտը սեղանակերպ է (լայնությունը 1,5 կմ), անկյունները 15-20 մ, գետափը ցածր է, ճահճացած և անհարթ, հատվել է ցամաքած ջրանցքներով։ Հեղեղի լայնությունը 200 մ-ից մինչև 3 կմ է։
Գետաբերանի Օգինսկ ջրանցքից գետափը կտրված է ջրանցքների ցանցով, որով (նաև Օգինսկ ջրանցքով) գարնանային ջրարատությունը կատարվում է Շչարի ջուրը թափվելով Վիգոնոշչանսկ լիճը ։
Հունը ոլորապտույտ է, բացի ակունքի մոտ արտաթոլման ջրերի և Գրիվդա թափվելուց առաջ. նրա երկարությունը 15-30 մ է, տեղեր կան, որ հասնում են 60 մ-ի:Ափերը ցածր են, առավելապես տորֆով լի։ Մինչև Գրիդա գետի թափվելը գետաբերան, այն սեղանակերպ է, և նրա լայնությունը 3-5 կմ է։ Անկյունների բարձրությունը 10-20 մ է, բայց լինում է, որ զառիկող տեղերում 35-40 մ է։ Ճահճոտ գետափի լայնությունը տարածքի սկզբում 1,5-2,5 կմ է, միջին մասում 0,5-0,8 կմ, վերջնամասում 50-300 մ։
Վերջնամասի և Մեջտեղի հոսանքը ջրագելակավորվել է և շինվել է Մինիչի ջրապահեստը։
Վտակներ՝ Միշանկա, Իսա, Արտիչանկա (աջ); Վեդմա, Գրիվդա, Լուկոնիցա, Սիպա, Բաբոչկա, Սվիդրովկա (ձախ)։ Շչարի վրա տեղակայված է Սլոնիմ քաղաքը և բազմաթիվ փոքրիկ բնակեցված կետեր։
Թափվում է 2 կմ հարավարևելյան Նեմենում Դաշկով Մոստովսկյան համայնքում։ Ջրառատ ժամանակ նավարկելի է Բիտեն ագրոքաղաքից (գետափից 155 կմ հեռու)։ Գետափի լայնությունը մոտավորապես 60 մետր է։
Անվան ծագումնաբանություն
Ջրանունը ծագում է բալթիկյան šaras բառից, որն էլ նշանակում է «նեղ», կամ էլ ուգրո-ֆիննական շար «նեղուց, վտակ» բառից ։
Իրականում Շչարան նեղ չէ, ընհակառակը, այն բավականին լայն գետ է։ Նրա անվանումը առաջացել է հին աշխարհագրական տերմինից՝ որպես «գետ, առու, վտակ» իմաստներով։ Ջրանվան արմատները սար-/տուր-/չար-/շուր-/շչար (Սերվեչ, Սերգուչ, Տուրյա, Տուրոսա, Չերես Չերեյա, Շուրա, Շուրիցա, Շչարա, Շչարկա) և կարելի է համեմատել ուգորականի հետ՝ տուր-/ սոր-/շոր՝ «լիճ, գետ, վտակ»։
Գրականություն
Կատեգորիա:Բելառուսի գետեր
Ինգիր
Ինգիր (ინგირი), գյուղ Վրաստանի արևմտյան հատվածում՝ Սամեգրելո և Զեմո-Սվանեթի մխարեի Զուգդիդի շրջանում։
Աշխարհագրություն
Աշխարհագրորեն Ինգիր գյուղը տեղակայված է Կովկասյան տարածաշրջանում՝ արևմտյան Վրաստանում։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 65 մետր բարձրության վրա։
Ինգիրը շրջկենտրոն Զուգդիդ քաղաքի հետ միացված է ավտոխճուղով։ Զուգդիդի և Ինգիրի հեռավորությունը կազմում է 36 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Ինգիրի բնակչությունը կազմում է 4049 մարդ։ Գյուղի բնակչության ճնշող մեծամասնությունը վրացիներն են։ Բացի զտարյուն վրացիներից՝ այստեղ ապրում են նաև վրացիների տարբեր էթնիկական խմբեր, հիմնականում՝ մեգրելներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զուգդիդի մունիցիպալիտետի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Վիլլամանյա
Վիլլամանյա (Villamagna), կոմունա Իտալիայում՝ Աբրուցո մարզի Կիետիի գավառում ։
Բնակչությունը՝ 2.448 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 204 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 12 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ` 66010։ Հեռախոսային կոդ` 0871։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Իշու
Իշու (Ichu), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բարիա մարզում։ Մտնում է Սեռինյա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3403 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 127,965 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 26,6 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Լա Նևիլ Բոմոն
Լա Նևիլ Բոմոն (La Neuville-Bosmont), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Մարլ կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Լան։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02545:
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 124 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 70-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 54-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 56,5%, 1999 թվականին եղել է 55,5%)։ 70 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 61-ը (30 տղամարդ և 31 կին), գործազուրկ էին 9 մարդ (3 տղամարդ և 6 կին)։ 54 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 8-ը՝ թոշակառուներ, 39-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նինկե վան Հիչտում
Նինկե վան Հիչտում  (Nienke van Hichtum, իսկական անուն ազգանունը՝ Սյուկե  Մարիա Դիդերիկա Բոկմա դե Բուր, Sjoukje Maria Diderika Troelstra-Bokma de Boer, ), նիդերլանդացի մանկագիր։
1888-1904 թվականներին ամուսնացած է եղել նիդերլանդացի քաղաքական գործիչ, իրավաբան, գրող Պիտեր Ելլես Տրուլստրայի հետ։
Կենսագրություն
Նինկե վան Հիչտումն ազգությամբ ֆրիզկա է ։ Ծնվել է 1860 թվականին Նիդերլանդների Նես գյուղում, քահանայի բազմանդամ ընտանիքում։ Դաստիարակվել է աղջիկների գիշերօթիկ դպրոցում։ 1885 թվականին ամուսնացել է։ Ամուսնու հետ միասին եղել է «Frieze» գրական մանկական ամսագրի համահիմնադիրը, որը նրանք հրատարակել են իրենց միջոցների հաշվին ։
Առաջին անգամ տպագրվել է 1887 թվականին։ Գրել է հոլանդերեն և մայրենի ֆրիզ լեզվով։ Բազմաթիվ մանկա-պատանեկան գրքերի և հեքիաթների հեղինակ է, որոնք թարգմանվել և հրատարակվել են Անգլիայում, ԽՍՀՄ-ում, ԱՄՆ-ում, Շվեդիայում, Չեխիայում, Ճապոնիայում և այլ երկրներում։ Ներկայումս Նիդերլանդներում ստեղծվել է Նինկե վան Հիչտումի անվան գրական մրցանակ։ 2001 թվականին Նինկե վան Հիչտումի կյանքի մասին ֆիլմ է նկարահանվել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի հոլանդացի գրողներ Կատեգորիա:Հոլանդացի մանկագիրներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Կին մանկագիրներ Կատեգորիա:Հոլանդացի կին գրողներ Կատեգորիա:Հոլանդացի թարգմանիչներ
Հարձակում Օտտավայում թուրքական դեսպանության վրա
Հարձակումը
Հարձակումը դեսպանատան վրա սկսվել է առավոտյան 7-ից մի քանի րոպե առաջ։ Զինյալները վարձակալված բեռնատարով ժամանեցին դեսպանության դարպասների մոտ։ Նրանք ցատկեցին դարասների վրայով և սկսեցին կրակել թիկնապահների խցիկի վրա։ Այդ ժամանակ խցիկում գտնվում էր 31-ամյա Քլոդ Բրյունելը, Օտտավայի համալսարանի ուսանող, ով աշխատում էր Pinkerton’s մասնավոր ընկերությունում։ Երբ սկսվեց հարձակումը, Բրյունելը հաղորդեց արտակարգ իրավիճակի մասին իր պետին և դուրս եկավ խցիկից, որպեսզի ձերբակալի զինյալներին։ Նա հասցրեց կրակել նրանց ուղղությամբ 4 անգամ, սակայն ինքը ստացավ երկու գնդակ կրծքավանդակին, որոնք տեղում սպանեցին նրան ։
Ինքնաշեն հզոր ռումբով զինյալները պայթեցրեցին դեսպանության դուռը։ Հայտնվելով ներսում, նրանք գերի վերցրեցին թուրք դեսպանի կնոջը, նրա 10-ամյա աղջկան և դեսպանատան անդամներին, ընդհանուր 12 մարդու։ Ջոշկուն Կիրջան հասցրեց փախչել երկրորդ հարկի լուսամուտից, կոտրելով իր աջ ձեռքը, աջ ոտքը և կոնքը ։
Ոստիկանությունը արձագանքեց գրեթե րոպեական, հայտնվելով 3 րոպեից։ Լրագրողների հետ հեռախոսային զրույցների ժամանակ զինյալները պահանջում էին, որպեսզի պատանդների ազատման դիմաց Թուրքիան ճանաչեր 1915 թ. հայոց ցեղասպանությունը և հետ վերադարձներ թուրքիայի կողմից բռնագրավված հայկական տարածքները։ Զինյալները իրենց հայտարարում էին Հայ հեղափոխական բանակի անդամներ ։ Չորս ժամ անց զինյալները ազատ արձակեցին բոլոր պատանդներին և հանձնվեցին, գցելով զենքը և դուրս գալով շենքից բարձրացված ձեռքերով, խնդրելով ոստիկաններին չկրակել ։
Նախապատմությունը
Սա արդեն երրորդ հարձակումն էր հայերի կողմից Օտտավայում թուրք դեսպանի վրա վերջին 3 տարում ։ 1982 թ. ապրիլին կոմերցիոն դեսպանության խորհրդական Կանին Գյունգերը իր ավտոտնակում ստանալով մի քանի գնդակ կաթվածահար եղավ, անմիջապես դրա պատասխանատվությունն իր վրա վերցրեց Ասալան։ Չորս ամիս անց, 1982 թվականի օգոստոսին, ռազմական կցորդ գնդապետ Ատիլլա Ալտիկատն աշխատանքի գնալիս գնդակահարվեց, դրա պատասխանատվությունն իրենց վրա վերցրեցին Հայոց ցեղասպանության հանդեպ արդար հարաբերությունների զինյաներ ։
Դատավարությունը և վճիռը
Հարձակման մասնակիցներն էին՝
Բոլոր երեքն էլ մեղարդվեցին առաջին աստիճանի սպանության մեջ ։ Նաև նրանք մեղադրվեցին դիվանագիտական տարածքի վրա հարձակման համար, ստեղծելով վտանգ դեսպանի կյանքի համար, տարածքի պայթեցման, անօրինական հրաձգային զենք և պայթուցիկ կրելու մեջ ։ Փաստաբան Արսլանյանը, պաշտպանելով երկու ամբաստանյալներին, հայտարարեց, որ նրանք անմեղ են։ Պարզ է, ասաց Արսլանյանը լրագրողներին, «որ դա հանցանք չէ, այլ քաղաքական ակցիա» ։
Մի տարի անց, 1986 թ. հոկտեմբեր 14-ին, սկսվեց դատավարությունը։ Երդվյալ ատենակալների կոլեգիան Օնտարիոյի բարձրագույն դատարանը մտորումների մեջ էր 8 ու կես ժամ, ինչից հետո ճանաչեց երեքին էլ մեղավոր առաջին աստիճանի սպանության համար ։ Դատավոր Դևիդ Ուոտտը դատապարտեց երեքին էլ ցմահ բանտարկության 25 տարի առանց ներման իրավունքի ։
2005 թ. փետրավարի Կանադայի ազգային ներումների կոմիսսիան թույլ տվեց դատապարտվածներից մեկին՝ Մարաչելյանին, այցելել իր ընտանիքին 20 տարվա ընթացքում առաջին անգամ ։ Հաջորդ կես տարվա ընթացքում նման հնարավորություն տրվեց իրեն ևս երկու անգամ, ընդ որում նրան ուղեկցում էր ուղղիչ հիմնարկի սպա ։
Հետևանքները
Հարձակումը դարձավ մեծ միջազգային սկանդալ Կանադայի համար։ Մի քանի տարվա ընթացքում Օտտավայում արտասահմանյան դեսպանությունները խնդրում էին Կանադայի կառավարությանը բարձրացնել անվտանգությունը, սակայն անարդյունք։ Թուրքիան Օտտավան հայտարարեց որպես թուրք դեսպանների համար ամենավտանգավոր տեղերից մեկը աշխարհում ։
Կանադային պահանջվեց ստորաբաժանում, որը կարող է պայքարել լավ զինված և ագրեսիվ զինյալների դեմ ։ Դեսպանությունում իրադարձությունները հանգեցրեցին, ընդահնուր հաշվով, 2-րդ Միավորված օպերատիվ խմբի ստեղծմանը ։
Քլոդ Բրյունելը հետմահու պարգևատրվեց Քաջության աստղով, քանի որ ձերբակալեց հարձակվողներին, թույլ տվեց փախչել թուրք դեսպանին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ահաբեկչական գործողություններ Կանադայում Կատեգորիա:1985 ահաբեկչական գործողություններ Կատեգորիա:Հայկական զինյալ խմբերին վերագրվող ահաբեկչական հարձակումներ Օտտավա Կատեգորիա:Հայկական ցեղասպանության արդարադատության մարտիկներ Հարձակում Օտտավայում թուրքական դեսպանության վրա, 1985 Հարձակում Օտտավայում թուրքական դեսպանության վրա, 1985 Կատեգորիա:Օտտավայի պատմություն Կատեգորիա:Թուրք-կանադական հարաբերություններ Կատեգորիա:1985 սպանություններ Թուրքիա Կատեգորիա:20-րդ դարը Օտտավայում Կատեգորիա:Հանցագործությունը Օտտավայում Կատեգորիա:Հայ ազգայնականների ահաբեկչական գործողություններ
Վենեդիգեր (լեռնախումբ)
Վենեդիգեր լեռնախումբ (Venedigergruppe), լեռնազանգվածային ենթախումբ Արևելյան Ալպերի Հոհե Տաուերն (Hohe Tauern «Բարձր աշտարակներ») լեռնաշղթայում։ Գտնվում է Հոհե Տաուերնի հյուսիսարևմտյան մասում՝ գլխավորապես Ավստրիայի հարավային երկրամասերում՝  Տիրոլում և Զալցբուրգում ։ Հարավ-արևելքում (Հարավային Տիրոլում) մի փոքր մաս պատկանում է Իտալիային։ Լեռնախմբի մեջտեղում էլ գտնվում է դրա ամենաբարձր գագաթը՝ Գրոսվենեդիգերը (Grossvenediger, 3.674 մ)։ Բարձրության տեսակետից այս լեռնախումբը երկրորդն է Հոհե Տաուերնում. զիջում է միայն Գլոկներ (Glockner) լեռնախմբին, որին սահմանակցում է արևելքում։ Վենեդիգեր լեռնախմբում բարձրությամբ երկրորդը Ռայներհորնն է (Rainerhorn, (3 560 m), երրորդը՝ Դրայհեռենշպիտցեն (Dreiherrenspitze, 3 499 m), չորրորդը՝ Ռոետշպիտցեն (Roetspitze, 3 495 m). : Այս և մյուս բարձր լեռնագագաթները ծածկված են հավերժական ձյունով ու սառցադաշտերով ։
Լեռնագագաթներ
Վենեդիգեր լեռնախմբի՝ 3 հազար մետրից բարձր լեռնագագաթները.
Panargenkamm: ենթախումբ
Lasörling ենթախումբ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Ալպեր
Սուդեստի դի Ռորայմայի գավառ
Գավառի կազմ
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Ռորայմա նահանգի գավառներ
Կախաթ
Կախաթ (კახათი), գյուղ Վրաստանի արևմտյան հատվածում՝ Սամեգրելո և Զեմո-Սվանեթի մխարեի Զուգդիդի շրջանում։
Աշխարհագրություն
Աշխարհագրորեն Կախաթ գյուղը տեղակայված է Կովկասյան տարածաշրջանում՝ արևմտյան Վրաստանում։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 40 մետր բարձրության վրա։
Կախաթը շրջկենտրոն Զուգդիդ քաղաքի հետ միացված է ավտոխճուղով։ Զուգդիդի և Կախաթի հեռավորությունը կազմում է 36 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Կախաթի բնակչությունը կազմում է 4 024 մարդ։ Գյուղի բնակչության ճնշող մեծամասնությունը վրացիներն են։ Բացի զտարյուն վրացիներից՝ այստեղ ապրում են նաև վրացիների տարբեր էթնիկական խմբեր, հիմնականում՝ մեգրելներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զուգդիդի մունիցիպալիտետի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Կոմս Մոնտե-Քրիստո (հեռուստաֆիլմ, 1975)
Կոմս Մոնտե-Քրիստո (հեռուստաֆիլ, 1975) (The Count of Monte Cristo), հեռուստաֆիլմ, հիմնված Ալեքսանդր Դյումայի համանուն վեպի վրա։
Սյուժե
Առաջադիմող նավաստի Էդմոն Դանդեսին, ով պատրաստվում էր դառնալ կապիտան և ամուսնանալ կատակոնուհի Մերսեդեսի հետ, նետում են բանտ, նրա վատը ցանկացողների սխալ հայտարարության պատճառով, ում նա ընկեր էր համարում։ Այնտեղ նա հանդիպում է աբբա Ֆարիային և նրա հետ կազմակերպում փախուստ։ Հերթական նոպայից հետո աբբան մահանում է։ Ամրոցի պահակախումբը, որը կարել է մահացածին պարկի մեջ, պատրաստվում էր նրան երեկոյան թաղել։ Դանտեսը դիակը տեղափոխում է իր բանտախուց, իսկ իրեն կարելով պարկի մեջ փախչում է ամրոցից։
Էդմոն Դանտեսը գնում է կոմսի տիտղոս և տուն Փարիզի կենտրոնում։ Կոմս Մոնտե - Քրիստոյին տեսքով Դանտեսը մուտք է գործում բարձր խավ։
Ֆիլմի վերջում կոմսը երիտասարդ սանուհու՝ հպարտ և գեղեցիկ Հայդեի հետ (Ֆեռնանի կողմից դավաճանված յանինացի Ալի Թեբելին փաշայի դուստրը), ում կոմսը գնել էր ստրկությունից երեխա հասակում և ով նրան անփոխադարձ սիրում է, նավարկում են չտեսնված վայրեր, նոր կյանքի և փոխադարձ երջանկության հույսով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1975 ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր
Կորցխել
Աշխարհագրություն
Աշխարհագրորեն Կորցխել գյուղը տեղակայված է Կովկասյան տարածաշրջանում՝ արևմտյան Վրաստանում։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 200 մետր բարձրության վրա։
Կորցխելը շրջկենտրոն Զուգդիդ քաղաքի հետ միացված է ավտոխճուղով։ Զուգդիդի և Կորցխելի հեռավորությունը կազմում է 10 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Կորցխելի բնակչությունը կազմում է 883 մարդ։ Գյուղի բնակչության ճնշող մեծամասնությունը վրացիներն են։ Բացի զտարյուն վրացիներից՝ այստեղ ապրում են նաև վրացիների տարբեր էթնիկական խմբեր, հիմնականում՝ մեգրելներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զուգդիդի մունիցիպալիտետի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Խնածախի մելիքական ապարանք
Խնածախի մելիքական ապարանք, ապարանքի ավերակները գտնվում են ՀՀ Սյունիքի մարզի Խնածախ գյուղում, ձորի միջով անցնող ճանապարհի եզրին՝ երեք կողմից առնված բնակելի կառուցապատման մեջ։
Պատմություն
Ապարանքը պատմամատենագրական աղբյուրներում չի հիշվում։ Հայ ճարտարապետ, ճարտարապետության պատմաբան Նուբար Պապուխյանը, վկայակոչելով Խնածախ գյուղի 17-րդ դարի հուշարձանները, ապարանքը ևս համարում է 17-րդ դարի կառույց և վերագրում Մելիք-Հայկազ Բ-ին ։ Այս տեսակետին է նաև Վ․ Հարությունյանը ։ Հուշարձանի կառուցման հանգամանքներին առավել հիմնավոր անդրադարձել է հայ պատմաբան-բանասեր Մորուս Հասրաթյանը։ Քաշաթաղ-Խնածախի պատմությանը նվիրված քննական ակնարկում, հիշատակելով Քաշաթաղ ավանում 15-րդ դարի վերջերին կառուցված Մելիք-Հայկազ Ա-ի ապարանքը, նա մասնավորապես գրում է՝ «16-րդ դարի սկզբից գավառի վարչական կենտրոնը Քաշաթաղ ավանից փոխադրվում է 10-12 կմ դեպի հարավ՝ Խոնածախ գյուղը։  Փոխադրվողը լինում է Մելիք Հայկազի  որդին՝ Հախնազարը»   ։
Խնածախը (նաև՝ Խոնածախ, Խանածախ) հնում Սյունիքի Հաբանդ գավառի գյուղերից էր, սակայն ուշ միջնադարում անցել է սահմանակից Քաշաթաղին և իր՝ համեմատաբար ապահով աշխարհագրական դիրքի շնորհիվ դարձել է մելիքության երկրորդ աթոռանիստը։ Ապարանքից բացի, Խնածախ–մելիքանիստի մասին կարևոր վկայություններ են նաև այստեղ գտնված Մելիք–Հայկազյան տոհմի մի քանի երևելի ներկայացուցիչների տապանաքարերը, ինչպես նաև նրանց օրոք կանգնեցված արձանագիր խաչքարերը ։ Սրանցից աչքի է ընկել հատկապես Մելիք–Հախնազարի գեղաքանդակ տապանաքարը՝ դրված յոթաստիճան պատվանդանի վրա։
Ըստ 1551 թվականի տապանագրի՝ Հախնազարը «ՄԵԾ ԻՇԽԱՆ ԷՐ Ի ՄԷՋ ԹԱԳԱՒՈՐԱՑ» հանգամանք, որը միանգամայն հավանական է դարձնում ապարանքի կառուցման վերագրումը նրան և թվագրումը 16-րդ դարի առաջին կեսով։ Ապարանքը հետագայում ժառանգել է Մելիք-Հախնազարի երկարակյաց որդին՝ պատմական աղբյուրներից հայտնի «Մելիք Հայկազն ի Քշտաղս երկրէն՝ ի Խանածախ գեղջէ»։ Մելիք-Հայկազ Բ-ը (1551-1623 թթ․), 17-րդ դարի սկզբում գործուն մասնակցություն ունենալով Օսմանյան Թուրքիայի դեմ պարսից բանակի մղած պատերազմում, վայելում էր Շահ-Աբբաս Ա-ի բարյացակամությունը, և, ըստ ավանդության, ի վկայություն հավատարմության ու քաջության, նրանից ստացել էր «Ծեր առյուծ» («Գոջա ասլան») մտերմիկ մականունը։ Մելիք-Հայկազ Բ-ը հայտնի է եղել նաև շինարարական ու մշակութանպաստ գործունեությամբ, համարվել է ժամանակի մեծահարուստ ու ազդեցիկ մելիքներից մեկը, և այս պատճառով է, որ Խնածախի ապարանքի կառուցումը ավանդաբար կապվել է նրա անվան հետ։ Սակայն, չնայած այս վարկածին, մելիքական տան շինարարության ժամանակը դարձյալ հաամարվում է 16-րդ դարի կեսերը։
Ճարտարապետություն
Ապարանքի երբեմնի համակառույցից պահպանվել է երկու ամբողջական շինություն՝ երկհարկանի դահլիճը և նրա ետնամասից 7 մ - հեռու գտնվող գլխատունը՝ երկուսն էլ գլխավոր ճակատներով ուղղված դեպի հարավ-արևելք։ Երկհարկանի դահլիճը դրված է հենապատով ամրացված ձորեզրից մոտ 6 մ ետ, ունի գլանաձև թաղով ծածկված կրնկահարկ հորինվածք և առնված է ճակտոնավոր երկլանջ տանիքի տակ։
Բարձունքի մեջ խորացող առաջին հարկը հատակագծում ուղղանկյուն է (ներքուստ՝ 3,9 x 6,2 x 3,9 մ), երկայնական պատերում համաչափ դասավորված երեքական կամարակապ որմնախորշերով, որոնցից հյուսիս-արևելյան շարքի մեջտեղինը օջախ-բուխարին է։ Ճակատային պատի ձախ եզրում կամակարապ շքամուտքն է, իսկ կենտրոնում՝ միակ պատուհանը։ Երկրորդ հարկը նույնպես հիմքում ուղղանկյուն է, (ներքուստ՝ 3,9 x 6,6 x 3,65 մ) մուտքը հարավ-արևմտյան պատի վերջնամասից բացվում է դեպի փոքր-ինչ բարձրադիր ետնաբակը, իսկ ճակատը լուծված է եզրային որմնաելուստների վրա հենվող և ծածկաթաղի թռիչքն ընդգրկող կամարային բացվածքով (վերջինս հետագայում փակվել է երկու պատուհան ունեցող պատով)։ Դահլիճի երկրորդ հարկից մի փոքր ցածր ընկած դարավանդաձև ետնաբակի խորքում կառուցված գլխատունն ավելի ընդարձակ մի դահլիճ է (ներքուստ՝ 6,0 x 7,0 մ) և ունի անկյունամերձ չորս փայտե սյուների վրա բարձրացող երդիկավոր «հազարաշեն» գերանածածկ։ Երեք պատերում (բացի հարավ-արևմտյանից) կան մեկական առանցքային դիրքով պահարանախորշեր, որոնցից ճակատայինը հետագայում վեր է ածվել պատուհանի։ Գլխատան ճակատը, ի տարբերություն փայտով ծածկված ներքին հորինվածքի, լուծված է երկհարկանի դահլիճի ճարտարապետությանը հարազատ շքամուտքով ու երկու կամարակապ որմնախորշերով։ Վերջիններիս առկայությունը, ինչպես նաև գլխատանը երկու կողմից կից կառույցների հետքերը վկայում են երբեմնի կամարասրահի գոյության մասին։ Ասվածի վկայությունն է նաև ապարանքի ճարտարապետական մտահղացման բացահայտ ընդհանրությունը Քաշաթաղի և Խնձորեսկի մելիքական տների համակառույցների հետ, որոնց հատկանշական կառուցամասերից մեկը սյունազարդ կամարասրահն է։ Ապարանքի նախնական համակառույցը, անկասկած, եղել է պարսպապատ և ունեցել է այլ շինություններ, սակայն գտնվելով գյուղի կենտրոնական ու բանուկ մասում, դրանք կամ հիմնովին քանդվել են, կամ՝ մնացել շրջակա կառուցապատման տակ։ Ուշագրավ է, որ այսպիսով ապահովվել է և՛ ճակատակողմի պաշտպանությունը, և՛ տեսանելիությունը հեռվից։
Ապարանքի պատերն ունեն 1,2 մ հաստություն և կառուցված են հիմնականում կոպտատաշ քարից․ սրբատաշ է միայն պատերի, բացվածքների, որմնախորշերի ու կամարների եզրաշարվածքը, ինչպես նաև վերնասրահի ամբողջ ճակատը։ Մեծ խնամքով են իրականացված կրնկահարկ դահլիճի շքամուտքը, որմնախորշերը, վերնասրահի երկաստիճան, լայնաթռիչք կամարը։ Երկու հարկն էլ ներքուստ շաղախված են կրով, վերնասրահի թաղի հիմքը ընդգծված է նուրբ որմնագոտիով։
Այստեղ ևս, ինչպես Քաշաթաղում, կրկնահարկ դահլիճն ապարանքի գլխավոր կառույցն է, որի առաջին հարկը եղել է մելիքի բնակարանը, իսկ երեսբաց վերնասրահը՝ ամառային ընդունարան-գահասրահը։ Այս առումով ուշագրավ է, որ ըստ Ն․ Պապուխյանի, մինչև այսօր էլ «երկհարկանի շենքը տեղի բնակիչները կոչում են «բալախանա», որը պարսկերեն վերնատուն է նշանակում» ։
Խնածախի մելիքական ապարանքը 16-րդ դարից մեզ հասած պալատական ճարտարապետության հուշարձան է՝ դարաշրջանին հատուկ հստակ հորինվածքով ու անշուք նկարագրով, և Քաշաթաղի ապարանքի հետ ներկայացնում է ուրույն տիպ ուշ միջնադարյան մելիքական ապարանքների ձևաստեղծման շղթայում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Շինություններ և կառույցներ ըստ ճարտարապետի Կատեգորիա:Կառույցներ ըստ դարի Կատեգորիա:Կառույցներ ըստ նշանակության Կատեգորիա:Մելիքական ապարանքներ Կատեգորիա:Սյունիքի մելիքական ապարանքներ
Խաչակրաց ութերորդ արշավանք
Խաչակրաց ութերորդ արշավանք, Անգլիական խաչակրաց արշավանք, խաչակրաց արշավանք՝ սկսված 1270 թվականին Ֆրանսիայի թագավոր Լուիս IX-ի կողմից՝ ընդդեմ Թունիս քաղաքի։ Անգլիական խաչակրաց արշավանքը միաժամանակ համարվում է որպես յոթերորդ, եթե Ֆրեդերիկ II-ի հինգերորդ և վեցերորդ արշավանքները համարվում են որպես առանձին խաչակրաց արշավանքներ։ Խաչակրաց իններորդ արշավանքը նույնպես հաշվվում է անգլիական խաչակրաց արշավանքի մասը։ Խաչակրաց արշավանքը մատնվում է անհաջողության Լուիսի մահից հետո։ Հետագայում՝ կարճ ժամանակ անց, նրա բանակը ցրվում է Եվրոպայում ։
Նախաբան
Ասվում է, որ Լուիս IX-ը ափսոսացել է այն բանի համար, որ արշավանքը նրան գցել է մամլուքների ձեռքը։ 20 տարի անց՝ իր գահակալության վերջում՝ 56 տարեկան հասակում, հորինում է ծրագրեր փորձելու եվրոպական կարգավիճակը պարտադրել Սուրբ Երկրում ։
Լուիսը անհանգստացած էր Սիրիայում տիրող իրավիճակից, որտեղ սուլթան) Բեյբարսը հարձակումներ էր գործում խաչակիրների տարածքների մնացորդների վրա։ Բեյբարսը Սենթ Սաբաթի պատերազմից հետո օգտագործում է առիթը իրար դեմ հանելու Վենեցիա և Ջենովա քաղաքները 1256-1270 թվականներին, դա ուժասպառ էր անում մարդկային և նյութական ռեսուրսները սիրիական նավահանգիստներում, որոնք վերահսկվում էին երկու քաղաքների կողմից։ 1265 թվականին Բեյբարսը տիրում է Նազարեթին, Հայֆային, Տորոնին և Արսուֆին։ Կիպրոսի Հուգո III-ը՝ Երուսաղեմ թագավորության անվանական թագավորը, իջնում է Ակրայում` քաղաքը պաշտպանելու համար, այդ ընթացքում Բեյբարսը շարժվում է Հայաստանի հյուսիսային շրջանով, որն այդ ժամանակ գտնվում էր Մոնղոլի վերահսկողության ներքո։ 1268 թվականին հնամյա քաղաք Անտիոքը ընկնում է Բեյբարսի տիրապետության տակ, բնակիչները սրի են քաշվում։
Թունիսի պաշարում
Այս Իրադարձություններով առաջնորդվելով` Լուիսը նոր Խաչակրաց արշավանքի կոչ է անում 1267 թվականին և ավելի ուշ, չնայած ուներ փոքր աջակցություն։ Ջին դը Ջուինվիլլը՝ ժամանակագիրը, որը ուղեկցում էր Լուիսին Յոթերորդ խաչակրաց արշավանքի ժամանակ, հրաժարվում է նրա հետ գնալ։ Սկզբում, ինչպես բոլոր խաչակրաց արշավանքների ժամանակ, նրանք որպես թիրախ ունեին ծովափնյա շրջանները՝ Երուսաղեմը գրավելու վերջնական նպատակով։ Սակայն եղբայրը՝ Չարլ Անժուացին, շուտով Լուիսին համոզում է առաջինն արշավել Թունիս, որը նրանց մեծ հնարավորություն կտար Եգիպտոս արշավելու համար։ Լուիսի կենտրոնանալը նախորդ խաչակրաց արշավանքի վրա նույնպես բարենպաստ էր, որքան դրանից առաջ եղած հինգերորդ խաչակրաց արշավանքը։ Երկուսում էլ հաղթել էին։ Չարլը, որպես Սիցիլիայի թագավոր, ուներ սեփական հետաքրքրությունները Միջերկրածովյան տարածաշրջանում։ Թունիսի խալիֆը` Մուամմադ ալ-Մուստանսիրը, նույնպես կապեր ուներ Իսպանիայի քրիստոնյաների հետ։ Նա երկմտում էր, որ Չարլի հետաքրքրությունն ավելի շատ տնտեսական բնույթ ունի, քան կրոնական։ 1268 թվականին Չարլը կարողացավ ապահովել իր տիրապետությունը Սիցիլիայի վրա։ Հոհենշտաուֆեններից Կոնրադին հաղթելուց հետո Լուիսը հսկայական նավատորմով հեռացավ Հարավային Ֆրանսիայից։ Նա ափ իջավ Աֆրիկյան կղզում 1270 թվականի հունիսին. եղանակը շատ անբարենպաստ էր ափ իջնելու համար։ Բանակի մեծ մասը հիվանդացավ խմելու ջրի պակասից։ Լուիսը մահացավ 1270 թվականի օգոստոսի 25-ին` Չարլի ժամանումից մեկ օր առաջ։ Նրա վերջին բառն էր՝ Երուսաղեմ ։ Չարլը Լուիսի որդուն Ֆիլիպ III-ին, հռչակեց նոր թագավոր։
Հետևանք
Հիվանդությունների պատճառով Թունիսի պաշարումը հետագայում՝ հոկտեմբերի 30-ին վերացվում է՝ սուլթանի հետ համաձայնության գալով։ Այդ համաձայնագրով քրիստոնյաներին տրվում է Թունիսի հետ ազատ առևտրի իրավունք։ Լուիսի մահվան մասին լսելուց և Թունիսից խաչակիրներին հեռացնելուց հետո Եգիպտոսի սուլթան Բեյբարսը չեղյալ է հայտարարում իր պլանը, որով նախատեսվում էր եգիպտական զորքերը ուղարկել Թունիս Լուիսի դեմ կռվելու համար ։ Չարլզն այժմ դաշնակցում էր Հենրի III Անգլիացու որդի Էդվարդի հետ, որը ժամանում է այդ ժամանակ։ Երբ որ Էդվարդը Թունիսի վրա արշավանքի կոչ էր անում, Էդվարդը շարունակում էր արշավանքը Ակրայի վրա՝ առաջապահ ջոկատներն ուղարկելով դեպի Սիրիա։ Դա Խաչակրաց իններորդ արշավանքն էր։
Արձագանքը գրականությունում
Բերթրան դը Ալամանոնը Չարլզ Անժուացու ծառայության դիվանագետն է, իսկ Ռիքոթ Բոնոմելը հիվանդախնամ Սուրբ Երկրում, երկուսն էլ ստեղծել են շուրջ 1265 երգեր։ Բերթրանը քննադատել է քրիստոնեության անկումը Ութրոմերում։ Պապի՝ պատերազմների միջոցով արտերկրում փող ձեռք բերելու քաղաքականությունը, ութերորդ արշավանքի ձախողումը, որի մասին ստեղծագործել էին նաև նրանց նախորդողները՝ տրուբադուրները(աշուղներ աշուղներ)։ Նրանց մեջ ստեղծագործական բռնկում է առաջ բերում Ֆրանսիայի Լուիս թագավորի մահը։ Նկատի են ունեցել նաև ատելությունը, որը տրուբադուրները ցույց են տվել Ֆրանսիական միապետության նկատմամբ Ալբիգոյան խաչակրաց արշավանքների ընթացքում։ Կան ողբեր` ձոնված Լուիս IX-ի մահվանը։ Գուլիեմ դը Ութփոլը ստեղծագործել է Լուիսի համար, Ռեյմոն Գոքելմ դե Բեզերսը ստեղծագործել է` նշելով 1268 թվականի արշավանքին նախապատրաստվելը, բայց 1270 թվականին նա ստիպված էր ստեղծագործել ի հիշատակ Ֆրանսիայի թագավորի։ Ուսթորիք դե Սիգրեթը ստեղծել է խաչակիրների երգը, ուր բողոքում է, որ Աստված կամ սատանա մոլորեցում են քրիստոնյաներին։ Նա հարձակվում է նաև Լուիսի եղբայր Չարլզի վրա, ում նա անվանում է անհավատների գլխավոր, որովհետև նա համոզեց Լուիսին հարձակվելու Թունիսի վրա և ոչ Սուրբ Երկրի և Լուիսի մահից անմիջապես հետո կնքեց հաշտություն մուսուլմանների հետ։ Խաչակրաց արշավանքներից հետո ծերացած աշուղը ստեղծեց մի երգ, որտեղ ասվում էր, որ ամբողջ աշխարհն է շրջապատված կեղծիքով և հորդորում էր Ֆիլիպ III-ին գնալ օգնելու Էդվարդին։ Երգիծական հատվածներ կան Լուիսի՝ Թունիս ներխուժելու նոր ծրագրերի մասին. «Օ՜, Լուի'ս, Թունիսը Եգիպտոսի քույրն է, դու այնտեղ կարող ես գտնել քո գերեզմանը ։
Հղումներ
Al-Maqrizi, Al Selouk Leme'refatt Dewall al-Melouk, Dar al-kotob, Cairo 1997. Idem in English: Bohn, Henry G., The Road to Knowledge of the Return of Kings, Chronicles of the Crusades, AMS Press, 1969. Richard, Jean: The Crusades, C.1071-c.1291, Cambridge University Press, 1999. ISBN 0-521-62566-1 Throop, Palmer A., "Criticism of Papal Crusade Policy in Old French and Provençal." Speculum, Vol. 13, No. 4. (October, 1938), pp. 379–412. Lyric allusions to the crusades and the Holy Land Beebe, Bruce, "The English Baronage and the Crusade of 1270," in Bulletin of the Institute of Historical Research, vol. xlviii (118), November 1975, pp. 127–148.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:13-րդ դարի խաչակրաց արշավանքներ
Մերի Իթոն
Մերի Իթոն (Mary Eaton; ), 1910-1920-ական թվականների ամերիկացի թատերական դերասանուհի, երգչուհի և պարուհի։ Մանուկ հասակից ելույթ ունենալով պրոֆեսիոնալ մակարդակում՝ նա հաջողություն է վայելել տարբեր թատերական բեմականացումերում, այդ թվում՝ «Զիգֆելդի խելագարությունը»։ Ինչպես նաև նկարահանվել է «Փառաբանելով ամերիկացի աղջկան» և «Կոկոսի ընկերուզ» վաղ ձայնային ֆիլմերում։ 1930-ական թվականների կեսերին նրա կարիերան սկսել է անկում ապրել, իսկ ալկոհոլի հետ ունեցած խնդիրները 1948 թվականին հանգեցրել են լյարդի անբավարարությունից մահվան ։
Վաղ տարիներ և կարիերա
1915 թվականին քույրերը հայտնվել են Poli-ի համար «Կապույտ թռչունը» նոր բեմականացումում։ Դորիսին և Մերիին տրվել են գլխավոր դերերը՝ Միթիլ և Թիթիլ։ Ավելի ուշ դերասանուհիները ելույթ են ունեցել Շուբերթ եղբայների տարբեր բեմականացումներում։ Շոուի ավարտից հետո Մերին Շուբերթների երաշխավորությամբ սկսել է Ֆյոդոր Քոզոլովի հետ լրջորեն ուսումնասիրել բալետը։
Հաջողություն թատրոնում և կինոյում
Իթոնը նաև ունեցել է կարճաժամկետ կարիերա կինոյում և մասնակցել է ռադիոբեմադրություններում։ Մասնավորապես հայտնվել է «Կոկոսի ընկույզներ» (1929)՝ Մարքս եղբայներ-ի հետ և «Փառաբանել ամերիկացի աղջկան» (1929) ֆիլմերում, որում կիրառվել է տեխնիկոլորի տեխնիկան։ Որպես ռեժիսոր է հանդես եկել Ֆլորենս Զիգֆելդը։ Այդ ֆիլմում Իթոնը ցուցադրել է իր վոկալային և պարային ունակությունները, բայց ֆիլմի առևտրային ձախողումը դարձել է Իթոնի կինոկարիերայի ավարտը։
Անկում
Մահացել է լյարդի անբավարարությունից Հոլլիվուդում՝ Կալիֆոռնիա նահանգում։ Թաղված է Լոս Անջելեսի Ֆորեսթ Լաուն գերեզմանատանը՝ իր ընտանիքի մյուս անդամների հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունվարի 29 ծնունդներ Կատեգորիա:1901 ծնունդներ Կատեգորիա:Նորֆոլկ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 10 մահեր Կատեգորիա:1948 մահեր Կատեգորիա:Հոլիվուդ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Լյարդի ցիռոզից մահացածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պարուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ
Desert Eagle
Desert Eagle (Անապատի արծիվ), խոշոր տրամաչափի (մինչև 12․7 մմ) ինքնալիցքավորվող ատրճանակ։ Ատրճանակը նախատեսված է որսորդության ժամանակ վայրի գազաններից պաշտպանվելու և ավազակներից ինքնապաշտպանվելու համար։ Ստեղծվել է 1983 թվականին իսրայելական Israel Military Industries ընկերության կողմից։ Ներկայումս արտադրվում է իսրայելական Israel Military Industries ընկերությունում։ Շնորհիվ չափսերի և դիզայնի՝ այս զենքը հաճախ օգտագործում են ֆիլմերի նկարահանման ժամանակ և համակարգչային խաղերում։
Պատմություն
Զենքի առաջին պատվերը եղել է ամերիկացի Բերնարդ Ուայթի (Bernard C. White) կողմից 1983 թվականի հունվարին։ Այս պատվերը հիմք հանդիսացավ, որպեսզի Magnum Research ընկերությունը, որ գտնվում է ԱՄՆ-ում, 1983 թվականին սկսի զենքի վերարտադրումը իր երկրում։ Որից հետո ԱՄՆ-ում պատրաստված այս ատրճանակն իր նոր դիզայնով 1985 թվականին ուղարկվեց Israel Military Industries ընկերություն, որտեղ էլ բարելավվեց զենքի մարտավարտեխնիկական բնութագիրն ու դիզայնը և հետագայում արտադրվեց զենքի երկրորդ մոդելը ։
Մասսայական արտադրությունը կազմակերպվել է Israel Military Industries ընկերության կողմից Իսրայելում։ 1995-2000-ական թվականներին մասսայական արտադրությունը շարունակվել է արդեն Saco Defense ընկերությունում՝ Մեն նահանգ ԱՄՆ։ Հետագայում կրկին տեղափոխվել է Israel Military Industries ընկերություն։
Ընդհանուր նկարագրություն
Նախապես Desert eagle ատրճանակը ստեղծված չի եղել ինքնալիցքավորվող համակարգով, այլ գազամխոցային համակարգով ։ Գազամխոցային համակարգը տեղադրված է փողի տակ։ Desert eagle զենքի գազամխոցային առանձնահատկության շնորհիվ զենքի փողային հատվածը համեմատաբար այլ նմանատիպ զենքերի ավելի մեծ զանգված ունի։
Օգտագործվող զինամթերք
Ներկա պահին Desert Eagle զենքերը կարող են վերափոխվել 50 Action Express, 44 Magnum, 357 Magnum տրամաչափի։ Զենքի վերափոխումը հնարավոր է լինի հետևյալ կերպ՝ փոփոխության է ենթարկվում զենքի կափարիչը, փահեստատուփը և զենքի փողը և այս ամենը կարող է լինել դաշտային պայմաններում։
440 Cor-bon տրամաչափի համար նախատեսված պարագաների արտադրման և վաճառման գործընթացները դադարեցվել են։
Տարբերակներ
Desert Eagle զենքի ընդամենը երեք տարբերակներ են ստեղծվել՝ Mark I, Mark VII և Mark XIX։
Mark I և Mark VII
Mark I-ը հանվել է արտադրությունից, որը եղել է ալյումինից և պողպաից, ինչպես նաև օգտագործվել է չժանգոտվող պողպատ։ Մնացած հատվածներն իրենց մեջ ներառում են զենքի տարբեր այլ հատվածներ, որոնք կազմված են այլ նյութերից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսրայելի զենք
Կամիշովկա (Տրեշևկայի վտակ)
Կամիշովկա (Камышовка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։
Աշխարհագրություն
Գետաբերանը տեղակայված է Տրեշևկա գետի ձախ ափում՝ 9 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 17 կմ է, ավազանի տարածքը 91,2 կմ2 է։ Ակունքը սկսվում է Չիստայա Պոլյանա գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոլուչևկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոնի ավազանի վտակներից մինչև Խոպրա։ Ենթավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Դուգա Ռեսա
Դուգա Ռեսա (Duga Resa), քաղաք Խորվաթիայի կենտրոնական մասում։ Ըստ 2001 թվականի մարդահամարի արդյունքների բնակչությունը կազմում է 6601 մարդ։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Դուգա Ռեսա քաղաքը առաջին անգամ հիշատակվել է 1830 թվականին։ Դուգա նշանակում է երկար, իսկ Ռեսա բառի ստուգաբանությունը մնում է վիճելի ։
Տեսարժան վայրեր
Սուրբ Պետրոս եկեղեցի - կառուցվել է 17-րդ դարում, հետագայում վերակառուցվել է։ Իր ներկայիս տեսքը ստացել է 1711 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորվաթիայի քաղաքներ
Սերգեյ Տյուտյուննիկ
Սերգեյ Պետրովիչ Տյուտյուննիկ (Сергей Петрович Тютюнник, ), ռուս գրող, լրագրող, Ռուսաստանի գրողների միության անդամ (1995)։
Կենսագրություն
Տյուտյուննիկ Սերգեյ Պետրովիչը ծնվել է 1960 թվականին Վոլինում (Արևմտյան Ուկրաինա)։ 1981 թվականին ավարտել է Լվովի ռազմա-քաղաքական ուսումնարանի լրագրության ֆակուլտետը։ Աշխատել է ռազմական հրատարակչությունում, ծառայել է Լատվիայում, Ուզբեկստանում, Թուրքմենստանում, Գերմանիայում։ Մասնակցել է Աֆղանստանի և օսեթա- ինգուշական զինված ընդհարման գոտու, Աբխազիայի, Դաղստանի, չեչենական առաջին և երկրորդ ռազմական կամպանիաների մարտական գործողություններին։ Ներկայումս գնդապետ Տյուտյուննիկն աշխատում է Հյուսիսկովկասյան ռազմական շրջանի «Ռուսաստանի հարավի ռազմական տեղեկատու» թերթում (ք. Դոնի Ռոստով)։ Մի ժամանակ թերթը կոչվում էր «Կարմիր հեծելազորային», այստեղ էր սկսվել Իսահակ Բաբելի ստեղծագործական գործունեությունը։ Ավելի ուշ այս թերթում են հրապարակվել երիտասարդ զինվոր Յուրի Շչեկոխինի ակնարկները։ Սերգեյ Պետրովիչը «Աֆղանստանի վետերանների Ռուսաստանյան միություն» ՍՊԸ-ի Ռոստովի մարզային կազմակերպության անդամ է։
Ստեղծագործական ուղի
Սերգեյ Տյուտյուննիկի արձակը երկար ժամանակ (մոտավորապես հինգ տարի) չէր տպագրվում գրաքննական նկատառումներով։ Այնուհետև նրա պատմվածքներն առաջինը տպագրեց «Հերթափոխ» ամսագիրը։ Դա տեղի ունեցավ 1990 թվականին, ավելի ուշ նրա պատմվածքները և վիպակները հրապարակվեցին «Գյուղական երիտասարդություն» («Սխրագործություն» ալմանախ), «Ռուսաստանի զինվոր», «Ժողովուրդների բարեկամություն», «Ծիածան» (ք. Կիև), «Օգոնյոկ» ամսագրերում։ Այս բոլոր ամսագրերը Սերգեյ Պետրովիչին ճանաչեցին տարվա լավագույն հրապարակում մրցանակի դափնեկիր։
Առաջին գիրքը լույս է տեսել 1993 թվականին Ռազմհրատում։ 2000 թվականին «Տեկստ» հրատարակչությունը թողարկեց Տյուտյուննիկի «Բաբելոնյան աշտարակի բեկորները» ստեղծագործությունների ժողովածուն, որը ներկայացվել էր Ապոլոն Գրիգորևի մրցանակին և ընդգրկվել հավակնորդների կարճ ցուցակի մեջ։ 2004 թվականին մոսկովյան "Էկսպրինտ" հրատարակչությունը լույս ընծայեց Տյուտյուննիկի «Իմ Մատա Հարին» արձակի ժողովածուն (համանուն պատմվածքը ընդգրկվել էր ժողովածուի մեջ)։
2005 թվականի սկզբում Ֆրանսիայում փարիզյան «Պրեսս դե լյա ռենեսանս» ("Presses de la Renais sance") հրատարակչությունը հրատարակեց Սերգեյ Տյուտյուննիկի արձակի և հրապարակախոսության ժողովածուն «Պատերազմը և օղին» («Guerre et vodka») վերնագրով։ 2005 թվականի մարտին Փարիզում կայացավ Գրքի 25-րդ Համաշխարհային ցուցահանդեսը, որտեղ Ռուսաստանը համարվում էր գլխավոր հյուրը քառասուն գրողներով, այդ թվում Տյուտյուննիկ Սերգեյ Պետրովիչը։ Նրա գիրքը և անձամբ հեղինակը, Ռուսական բանակի գործող սպան ֆրանսիական և եվրոպական հասարակության շրջանում առաջացրին անբռնազբոս միջավայր։ 2005 թվականի վերջում մոսկովյան «Ժամանակ» հրատարակչությունը լույս ընծայեց Սերգեյ Տյուտյուննիկի հրապարակախոսությունների ժողովածուն «Չեչենական պահունակի 12 փամփուշտները» անվանումով։ 2005 թվականի աշնանն այդ գիրքը մտավ Ռուսաստանում ամենաշատ վաճառվող 40 գրքերի մեջ։
Վեց թագավորների նկար
«Վեց թագավորների նկար», որմնանկար Քասր Ամրա ամայի ամրոցում՝ ժամանակակից Արևելյան Հորդանանի տարածքում։ Որմնանկարը հանդիսանում է այս համալիրի առավել հայտնի որմնանկարներից, որոնք մտնում են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ Վեց թագավորների նկարը թվագրվում է 710 և 750 թվականներին, և ենթադրվում է, որ գրվել է իշխող ընտանիքի՝ Օմայյան խալիֆայության պատվերով։
Նկարագրություն
Քասր Ամրա անապատային ամրոցը, որը գտնվում է ժամանակակից Հորդանանի արևելքում, կառուցվել է VIII դարի երկրորդ քառորդում խալիֆ Ալ Վալիդ II-ի կողմից և պարունակում է մի քանի պատի որմնանկարներ։ Վեց թագավորների նկարը գտնվում է արևմտյան մասի հիմնական պատի հարավային ծայրամասում։
Նկարը զգալիորեն վնասվել է, պատկերների մեծ հատվածները բացակայում են։ Պատկերված են վեց մարդ, կանգնած երկու շարքում, ձեռքերն առաջ մեկնած և ափերը դեպի վեր բարձրացված։ Ձախի չորս պատկերների վրա պահպանվել են հունարեն և արաբերեն լեզուներով մակագրությունները։
Մնացած երկու այլ գործիչների պատկերները բացահայտված չեն։ Վեց թագավորների հետ միասին, նույն պատին, պատկերված է մի կին՝ Νίκη (Հաղթանակ) մակագրությամբ։ Հակառակ պատին պատկերված է գահին նստած մի տղամարդ, որի վրա գրված է մարդու օրհնությունը, սակայն նրա անունը չի պահպանվել։
Բացահայտում
Ավերված ճարտարապետական համալիրը հայտնի էր տեղի ազգերին, բայց արևմուտքի համար այն բացահայտել է չեխ գիտնական Ալոիս Մուսիլը, որը ավստրիացի նկարիչ Ալֆոնսո Միլիխի հետ միասին, ձեռնամուխ է եղել 1898 թվականի պեղումներին։ Նրանք պատից հանել են մի հատված (այժմ գտնվում է Բեռլինի իսլամական արվեստի թանգարանում), դրանով ուժեղացնելով մնացած որմնանկարների վնասումը։ Ընդ որում, Մուսիլը նկարագրել է դեռևս չվնասված որմնանկարը իր «Քասր Ամրա» աշխատանքում (1907 թ.), այդ թվում նախնական վիճակի վերականգնում (տես աջից), որը կատարվել է նրա վրաորմնանկարի շրջանագծի, և արձանագրությունների ճանապարհով։
Երեքնուկ սողացող
Երեքնուկ սողացող, բակլազգիների ընտանիքին պատկանող բազմամյա, երկշաքիլավոր մոլախոտ։ Բազմանում է վեգետատիվ ճանապարհով և սերմերով։
Նկարագրություն
Տերևային վարդակն ու ծաղկակիր ցողունները առաջանում են ընձյուղի վրա եղած հանգույցներից, որոնք հողի մակերեսի հետ շփվելուց հետո արձակում են թույլ փնջաձև արմատներ։ Բույսը սողացող-փռված է, ճյուղավոր։ Կանգուն են միայն ծաղկակիր ցողունները։ Տերևները երկարակոթուն են, եռամաս ձվաձև, սղոցաեզր։ Ծազկաբույլը գլխիկ է, ծաղկապսակը՝ սպիտակ կամ բաց վարդագույն։ Ծաղկելուց հետո այն ունենում է դարչնագույն երանգ։ Պտուղը 3-5 սերմանի ունդ է։ Սերմը սրտաձվաձև է, մանր։
Բազմացում
Ծաղկում է ուշ գարնանից մինչև ուշ աշուն և ամառվա կեսից թափում հասուն սերմերը՝ աղբոտելով հողն ու բակլազգի բույսերի սերմնանյութը, մարգագետնային հողատեսքերը, դաշտային մշակաբույսերի ցանքերը և այգիները։ Ցրտադիմացքուն է և լուսասեր։ Երեքնուկով խիստ վարակված դաշտը կարելի է զբաղեցնել նաև անտրակնոզի, քաղցկեղի, ալրացողի և ժանգի նկատմամբ դիմացկուն բույսերով, քանի որ երեքնուկի այս տեսակը խիստ տուժում է դրանցից։ Տարածված է Ասիայում ։
Տարածվածություն և Էկոլոգիա
Տարածված է չափավոր կլիմայական գոտիներում ՝ Հյուսիսային Աֆրիկայում, Փոքր Ասիայում, Առաջավոր Ասիայում, Միջին Ասիայում, Պակիստանում, Եվրոպայում գրեթե ամենուրեք և Անդրկովկասում։
Լավ է բնահարմարեցվել Աֆրիկայի հարավում, Ասիայի արևադարձային գոտիներում, Ավստրալիայում, Նոր Զելանդիայում, Հյուսիսային Ամերիկայում և Հարավային Ամերիկայում։
Հանդիպում է Ռուսաստանի եվրոպական մասում՝ Կովկասում, Արևմտյան Սիբիրում, Արևելյան Սիբիրում, Հեռավոր Արևելքում և Կամչատկայում։
Փարիզից սիրով
Փարիզից սիրով (From Paris with Love), Պիեռ Մորելի նկարահանած գեղարվեստական ֆիլմը, որի սցենարի հեղինակներից մեկը Լյուկ Բեսոնն է։ Ֆիլմի գլխավոր դերերում հանդես են գալիս Ջոն Տրավոլտան ու Ջոնաթան Ռիս Մեյերսը ։
Սյուժե
Առաջին հայացքից Ջեյմս Ռիզը Ֆրանսիայում ԱՄՆ դեսպանի անձնական օգնականն է, Փարիզում վարում է արժանավոր կյանք, ապրում է գեղեցկուհի ֆրանսուհու հետ։ Սակայն իրականում նա Կենտրոնական հետախուզական վարչության կրտսեր աշխատակից է, որ երազում է դառնալ լիիրավ գործակալ և մասնակցել իսկական գործողությունների։ Բայց մինչ այդ նրան վստահում են միայն գաղտնի մեքենայի համարանիշը փոխելու գործը կամ Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարի գրասենյակում գաղտնալսմանի սարք տեղադրումը։ Ջեյմսի ընկերուհին՝ Կառոլինը, նրան խնդրում է ամուսնանալ իր հետ և նվիրում է, մի մատանի, որը «պատկանել է իր հորը»։