cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գալվեստոն (Տեխաս)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տեխասի քաղաքներ Կատեգորիա:Պատմական երկրների մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:1825 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Նավահանգստային քաղաքներ Կատեգորիա:Հյուսիսային Ամերիկայի բնակավայրեր
Կանաչ պիթոն
Կանաչ պիթոն կամ Ծառային պիթոն ` Կենդանիների թագավորության, Քորդավորների տիպի, Ողնաշարավորների ենթատիպի, Սողունների դասի, Թեփուկավորների կարգի, Օձերի ենթակարգի և Պիթոնների տեսակի օձ։
Նկարագրություն
Կանաչ պիտոնների միջին երկարությունը հասնում է 150-ից 180 սմ-ի։ Էգերի միջին չափսը՝ 200 սմ։ Նորածին կամ երիտասարդ օձերը սովորաբար ունեն դեղին կամ կարմիր գունավորում։ Նրանք ապրում են անտառներում, արգելոցներում և այլ վայրերում։
Երիտասարդ դառնալուց հետո, օձերը երբ հասնում են 1 մետրի։ Դրանից հետո նա նախապես փոխում է իր գույնը։ Ապրում են նաև անտառներում և արվարձաններում։ Փոքր օձերը սնվում են միջատներով և մողեսներով, իսկ ավելի մեծերը՝ փոքր թռչուններով և կրծողներով։ Օձերի կյանքի միջին տևողությունը հասնում է 15-ից մինչև 20 տարի։
Տարածվածություն և բազմացում
Օձերը ձվադրող կենդանիներ են։ Ձվերը համեմատաբար ավելի փոքր են։ Զուգավորումից հետո, 70-ից 90 օր անց նրանք ձվադրում են և էգերը դնում են 5-ից 35 ձու։ Ձվադրումից հետո, էգերը ձվերի մոտ մնում են 45-ից 65 օրվա ընթացքում։
Ձվերի պահպանման համար անհրաժեշտ ջերմաստիճանը տատանվում է 8 °C-ից մինչև կարող է հասնել 29,5 °C: Ջերմաստիճանի բարձրացման հետ զուգընթաց, կանաչ պիթոնի ձվից դուրս է գալիս ձվի նոր ձագերը։
Այս օձերը ընդհանրապես չեն վախենում մարդկանցից։ Նրանք թունավոր չեն և ագրեսիվ չեն։ Երբեմն նրանք հարձակվում են թռչնի ձվերի վրա և գողանում թռչնի ձվերը կամ նորածին ձագերին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Սողուններ Կատեգորիա:Քորդավորներ Կատեգորիա:Ողնաշարավորներ Կատեգորիա:Թեփուկավորներ Կատեգորիա:Օձեր Կատեգորիա:Պիթոններ
Մուսոմելի
Մուսոմելի (Mussomeli), համայնք Իտալիայում, գտնվում է Սիցիլիա մարզում՝ Կալտանիսետա գավառում։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Կույս Մարիամը։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի 8-ին։
Ֆիջի
Ֆիջիի Կղզիների Հանրապետությունը (Republic of the Fiji Islands) կամ պարզապես Ֆիջին, գտնվում է Խաղաղ օվկիանոսի հարավային մասում՝ Ֆիջի կղզեխմբի վրա, Վանուատուից դեպի արևելք, Տոնգայից դեպի արևմուտք և Տուվալուից հարավ։<ul><li>Ֆիջիի Թագավորություն (1871-1970) </li><li>ֆիջի (1970-1987)</li><li>Ֆիջիի Հանրապետություն (1987-1990, 2010 թվականից).</li><li>Ֆիջիի Դեմոկրատական Հանրապետություն (1990-1998)</li><li>Ֆիջիի Կղզային Հանրապետություն (1998-2010)</li></ul>
Բնություն
Ֆիջի կղզեխումբը բաղկացած է ավելի քան 300 կղզիներից։ Խոշորներն են Վիտի Լևուն և Վանուա Լևուն։ Կղզիների հիմքը կազմված է գրանիտներից, գնեյսներից և հնագույն բյուրեղային ապարներից՝ տեղ-տեղ ծածկված երրորդականի ապարներով (ավազաքարեր, բազալտներ, անդեզիտներ)։
Ափերը կտրտված և շրջապատված են կորալային խութերով։ Խոշոր կղզիների ռելիեֆում գերակշռում են լեռնաշղթաներով կտրտված սարավանդները (բարձրությունը՝ մինչև 1322 մ, Վիտի Լևու կղզի), ափերին կան կուտակումային նեղ հարթավայրեր։ Խոշոր գետերն են՝ Ռևա, Վաինիմբուկա, Մբա։ Կլիման խոնավ արևադարձային օվկիանոսային է, միջին ամսական ջերմաստիճանը՝ 25-28 °C։ Տարեկան տեղումները 1500-4000 մմ են։ Տիրապետում են բերրի կարմրահողերը։ Տարածվում են խոնավ արևադարձային անտառները, տեղ-տեղ՝ մարդու միջամտությամբ առաջացած սավաննաները։
Կղզու անվան ծագումնաբանություն
Ֆիջիի ժամանակակից անվանումը ծագել է երկրի գլխավոր կղզու անվանումից՝ Վիտի-Լևուից, իսկ ավելի կոնկրետ կղզու տոնգայական արտասանությունից։ Տոնգա կղզու բնակիչները հնագույն ժամանակներից ունեին սերտ կապեր Ֆիջիցիների հետ, որոնք տարածաշրջանում համարվում էին խիզախ զինվորներ և դաժան կանիբալներ, իսկ նրանց զենքերը և այլ արտադրանքները մեծ պահանջարկ ունեին։ Ֆիջիցիները իրենց երկիրը անվանում էին «Վիտի» (Fiji), սակայն տոնգացիներն այն անվանեցին «Ֆիսի» (Long-ton): Այս կղզին հայտնի դարձավ եվրոպացիների մոտ ճանապարհորդ Ջեյմս Կուկի շնորհիվ, ով առաջին անգամ քարտեզի վրա նշեց կղզու ժամանակակից կղզիների անվանումը՝ Ֆիջի (Fiji) :
Պատմություն
Ֆիջին բնակեցվել է մոտավորապես 3,5 հազար տարի առաջ կենտրոնական Վանուատուից տեղափոխված մի քանի միգրացիոն խմբերով։ Եվրոպացիների հայտնվելը կղզում տեղի բնակչությունը լավ չընդունեց։ Հաճախ միջցեղային կռիվներ էին ընթանում։
Ֆիջի կղզեխումբը հայտնաբերվել է 1642 թվականին հոլանդացի ծովագնաց և ճանապարհորդ Աբել Թասմանի կողմից, սակայն անցավ ավելի քան մեկ ու կես դար մինչև եվրոպացիները բնակություն հաստատեցին Ֆիջի կղզեխմբում։ Կղզի տեղափոխված առաջին եվրոպացիները փախստական դատապարտյալներ էին, վաճառականներ, ծովագնացներ և այլն։ Հետո եկան միսիոներները։ 1860-ական թվականներից եվրոպացիները Ֆիջիում ստեղծեցին բամբակի պլանտացիաներ, իսկ 1870-ական թվականներից սկսած, կապված բամբակի էժանացման հետ, բամբակի փոխարեն ֆիջիցիները սկսեցին շաքարի արտադրությամբ զբաղվել։
Ֆիջիի պետականության ստեղծողը համարվում է Տակոմբաուն (Ռատու Սերու Էպենիսա Տակոմբաու), ով տանում էր Ֆիջին դեպի ժամանակակից աշխարհ։ Նախկին մարդակերը, հրաժարվելով իր ուենցած իշխանությունից, ընդունում է քրիստոնեություն։ Նա ստեղծեց առաջին պառլամենտը միասնական պետությունում։ 1871-ից մինչև 1874 թվականը Տոկամբաուն առաջին թագավորն էր անկախ և միասնական Ֆիջիում։ 1874 թվականին նա հրաժարվեց իր թագավորական իշխանությունից, որպեսզի Բրիտանիան կարողանա լուծել սոցիալական և տնտեսական տարբեր խնդիրներ։ Տակոմբաուն նույնիսկ հրաժարականից հետո կղզու ամենահարգված մարդկանցից մեկն էր։ Նրան անվանում էին նաև « Բարձրագույն ցեղապետ»։
Ֆլորան և ֆաունան
Ֆիջիի կղզիների մեծ մասը ծածկված է խիտ բուսականությամբ։ Ափամերձ տարածքներում հաճախ հանդիպում է մանգրային թփուտներ, բազմաքանակ խութային գոյացություններ ։ Ֆիջիում կան խոնավ արևադարձային անտառներ և  սավաններ։ Տեղի ֆաունան համարվում է Ֆիջիի մաս կազմող հնարևադարձային ֆլորիստիկայի թագավորության Հնդկամալայան ենթաթագավորություն։ Այդ պատճառով Ֆիջիի բուսականության 90% հանդիպում է նաև Պապուա Նոր Գվինեաում ։ Ֆիջիի բուսականության մի մասն էլ հանդիպում է Ավստրալիայում, Հավայան կղզիներում, Նոր Կալեդոնիաում, Նոր Զելանդիայում և ֆրանսիական Պոլինեզիայում։                                               Մանգրային բուսականությամբ պատված տարածքը զբաղեցնում է 42000 հեկտար։ Մանգրային անտառների  մեծամասնությունը հանդիպում են այնպիսի խոշոր դելտաներում, ինչպիսիք են ֆիջի գետի մաս կազմող, Մբան, Ռևան, Նանդին և Լամբասան, կամ կղզու քամոտ տարածքներում, պաշտպանված խութերով ։ Կան բուսականության շատ էնդեմիկ տեսակներ, որոնք մինչև օրս գրանցված չեն։
Լեզուներ
Պետական լեզուն Ֆիջիում անգլերեն է ու ֆիջիերենը։
Կրոն
Քրիստոնյաները երկրում 64,5 % են, հինդուիստները 27,9 %, մուսուլմանները 6,3 %, սիկհեր 0,3 %, աթեիստները և այլ կրոնական փոքրամասնությունները 1 % (համաձայն 2007 թվականի տվյալների)
Տարածքային բաժանում
Մարզերը իրենց հերթին բաժանվում են շրջանների (14 շրջան)՝ Կանդաու, Լաու, Լոմաիվիտի, Մբա, Մբաուա, Մատուատա, Նաիտասիրի, Նամոսի, Նանդրոնգա-Նավոսա, Ռա, Ռեվա, Սեռուա, Տաիլեվու և Տակաունդռովե։
Ռոտումա կղզին ունի կախյալ դիրք Ֆիջիից։
Աշխարհագրական դիրք
Մելանեզական տարածաշրջանում գտնվող Ֆիջին ունի հրաբխային և կորալային ծագում, որը գնտվում է Խաղաղ օվկիանոսի հարավարևմտյան հատվածում։ Երկրի մայրաքաղաքը Սուվան է, որը գտնվում է մոտավորապես 1770 կիլոմետր հեռավորության վրա Նոր Զելանդիայից և մոտավորապես 4450 կիլոմետր հեռավորության վրա ԱՄՆ-ի նահանգ Հավայից ։ Ֆիջիին մոտ գտնվող կղզեխմբերն են Ֆուտունայի կղզիները, Տոնգա կղզին և Վանուատուն։ Ֆիջիի ընդհանուր տարածքը կազմում է 18274 քառակուսի կիլոմետր ։ Երկիրը կազմված է 332 կղզիներից, որոնցից բնակելի է մոտավորապես մեկ երրորդ մասը ։ Բնակչության 70%-ը բնակվում է Վիտի-Լևու կղզում։ Այնտեղ են գտնվում Ֆիջիի երեք գլխավոր քաղաքները՝ Սուվան, Նանդին և Լաուտոկան, ինչպես նաև գլխավոր օդանավակայանը։ Մյուս խոշոր կղզիներն են Տավեունին (470 կիլոմետր քառակուսի), Կանդավուն (411 կիլոմետր քառակուսի), Նգաուն և Կորոն ։
Օգտակար հանածոներ
Ֆիջիի կղզիներում կան ցինկի, ոսկու, պղնձի, կապարի և այլ մետաղների զգալի պաշարներ։ Օրինակի համար 1970-ական թվականներին կատարած հետազոտությունների արդյունքում պարզվել է, որ Սինգատոկա և Մբա քաղաքների մոտակայքում կան հանքաքարեր, որոնց բաղադրության 57-58%-ը երկաթ է, 6.7-7.5%-ը տիտանի օքսիդ է իսկ մնացած մասը քրոմ և այլ ապարներ։ Չնայած դրան, անարդյունավետ հանքաքարի մշակման պատճառով ստանում են միայն ոսկի և արծաթ։ Ոսկին մշակվում և արդյունահանվում է երկրից սկսած 1933 թվականից։
Կյանքի տևողություն
Ֆիջիի բնակչության աճի դինամիկան { "version": 2, "width": 400, "height": 200, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1891, "y": 121180 },				{					"x": 1901, "y": 120124 },				{					"x": 1911, "y": 139541 },				{					"x": 1921, "y": 157266 },				{					"x": 1936, "y": 198379 },				{					"x": 1946, "y": 259638 },				{					"x": 1956, "y": 345737 },				{					"x": 1966, "y": 476727 },				{					"x": 1976, "y": 588068 },				{					"x": 1986, "y": 715375 },				{					"x": 1996, "y": 775077 },				{					"x": 2007, "y": 837271 },				{					"x": 2013, "y": 862068 },				{					"x": 2014, "y": 865611 },				{					"x": 2015, "y": 869458 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	] }
Ծանոթագրություններ
* Կատեգորիա:Կղզի պետություններ Կատեգորիա:Խաղաղ օվկիանոսի կղզիներ‎ Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Անգլիախոս երկրներ և տարածքներ
Մերի Քինգսլի
Մերի Հենրիետա Քինգսլի (Mary Kingsley, ), անգլիացի գրող և Աֆրիկայի հետազոտող, էական ազդեցություն է թողել արևադարձային Աֆրիկայի մասին եվրոպացիների պատկերացման վրա։
Մինչև Աֆրիկա ճանապարհորդություն
Մերի Քինգլսին եղել է ճանապարհորդ և գրող Ջորջ Քինգսլիի ու Մերի Բեյլիի ընտանիքի ավագ զավակը։ Նրա հորեղբայրները եղել են վիպասաններ Չառլզ և Հենրի Քինգսլիները։ Նրա ծննդից մոտ մեկ տարի անց ընտանիքը տեղափոխվել է Հայգեյթ, որտեղ 1866 թվականին ծնվել է Մերիի եղբայր Չառլզը։ 1870-1875 թվականներին նրա հայրը գտնվել է Հյուսիսային Ամերիկայում, վերադառնալով հանդես է եկել ԱՄՆ բնիկ բնակչության դեմ անարդար վերաբերմունքի դեմ։ Հավանաբար Չառլզ Քինգսլիի հայացքները նշանակալիորեն ազդեցություն են ունեցել Աֆրիկայում Բրիտանիայի գաղութատիրական քաղաքականության հանդեպ Մերիի վերաբերմունքի վրա։
Մերի Քինգլսին փաստացի ֆորմալ կրթություն չի ստացել, նույնիսկ դպրոցական, սակայն մուտք է ունեցել իր հոր հարուստ գրադարանը։ Հայտնի է, որ նա հետաքրքրություն չի ցուցաբերել դեպի այդ ժամանակ տարածված վեպերը՝ նախընտրելով գիտական գրականություն և ճանապարհորդների հուշագրություններ։ 1880-ական թվականներին նրա մայրը լրջորեն հիվանդացել է, և Մերին անբաժան է եղել նրանից՝ չունենալով մի քանի ժամից ավել բացակայելու հնարավորություն։ 1892 թվականին նրա երկու ծնողներն էլ վախճանվել են, նա ժառանգել է 4300 ֆունտ կարողություն և ստացել է ճանապարհորդելու հնարավորություն։ Մերի Քինգսլին որոշում է կայացրել Աֆրիկա ճանապարհորդելու, որպեսզի փաստացի նյութ հավաքի և ավարտի աֆրիկյան մշակույթների մասին գիրքը, որն սկսել էր նրա հայրը։
Ճանապարհորդություն Աֆրիկայում
Կանարյան կղզիներ կարճատև ճանապարհորդությունից հետո Մերի Քինգսլին սկսել է նախապատրաստվել Արևմտյան Աֆրիկա գնալուն։ Բացի այդ նրան անհրաժեշտ էր կոտրել կարծրատիպը, որի համաձայն Աֆրիկա կարող էին մեկնել միայն քարոզիչների, կառավարական պաշտոնյաների և ուսումնասիրողների կանայք։ Վիկտորյանական մտածողությունը թույլ չէր տալիս նման տեղերում միայնական կնոջ ճանապարհորդելու հնարավորությունը։
1893 թվականի օգոստոսի 17-ին Մերի Քինգսլին ափ է իջել Սիերա Լեոնեում, ապա շարունակել ճանապարհը Լուանդայում։ Անգոլայում նա տեղի բնակչությունից սովորել է ջունգլիներում ապրելու հմտություններ և հաճախ է ճանապարհորդել միայնակ՝ առանց ուղեկցորդների։ Ճանապարհորդելուց առաջ Մերին նաև ստացել է բուժքրոջ մասնագիտություն, ինչն էականորեն օգնել է նրան։ Նույն թվականի դեկտեմբերին նա վերադարձել է Անգլիա։ Նա այնտեղ նախապես ստացել է հայտնի կենդանաբան Ալբերտ Գյունտերի օգնությունը, ինչպես նաև գրավոր համաձայնություն է կնքել հրատարակիչ Ջորջ Մակմիլանի հետ՝ իր օրագրերի տպագրության համար։
1894 թվականի դեկտեմբերին Մերի Քինգսլին կրկին ուղևորվել է Աֆրիկա։ Նա մտադրվել է ուսումնասիրել կաննիբալների ցեղերը և նրանց ավանդական կրոնը։ Ապրիլին նա ծանոթացել է շոտլանդացի քարոզիչ Մերի Սլիսորի հետ, որը Մերի Քինգսլիի պես միայնակ է ապրել տեղացի բնիկների մոտ և ամուսնացած չի եղել։
Գաբոնում Մերի Քինգսլին վերև է բարձրացել Օգուվե գետով և ձկների նախկինում անհայտ տեսակների նմուշներ հավաքել։ Հետագայում երեք տեսակ անվանվել են նրա պատվին։ Որոշ ժամանակ անցկացնելով ֆանգ ցեղում՝ նա հետագայում բարձրացել է Կամերուն հրաբուխ մինչ այդ անհայտ ճանապարհով։
Վերադարձ Անգլիա
Մերի Քինգսլին Անգլիա է վերադարձել 1895 թվականի նոյեմբերին։ Նրանից բազմաթիվ հարցազրույցներ են վերցրել, սակայն լրագրողներն ստեղծել են նրա կերպարը որպես ֆեմինիստի։ Ինքը Քինգսլին դրան համաձայն չէր և ստիպված էր հերքել հայտարարությունները՝ հաղորդելով, որ օրինակ ինքն Աֆրիկայում ոչ մի անգամ անդրավարտիք չի կրել։ Հետագա երեք տարիների ընթացքում նա շրջել է երկրում՝ կարդալով դասախոսություններ։ Նա դարձել է առաջին կինը, որը հանդես է եկել Լիվերպուլի և Մանչեսթերի առևտրային պալատներում։
Նա նաև քննադատել է քարոզիչներին, որոնք փորձում էին փոխել աֆրիկացիներին, ինչը հարուցել է Անգլիկանյան եկեղեցու դժգոհությունը։ Նա պատմել է բնիկ ցեղերի կյանքի տեսակետերի մասին, որոնցից շատերը, օրինակ պոլիգամիան, ապշեցուցիչ է թվացել եվրոպացի բնակիչներին։ Նա նաև հանդես է եկել ընդդեմ այն գաղափարների, որ սևերը գտնվում են զարգացման ավելի ցածր աստիճանին, քան սպիտակամորթները, սակայն հաստատել է, որ նրանց կենսական կացութաձևերը տարբերվում են, սակայն դա մեկը մյուսի համեմատ գերադասություն չի ստեղծում։
Հարավային Աֆրիկա
Անգլո-բուրական պատերզամի ժամանակ Քինգսլին մեկնել է Քեյփթաուն և գրանցվել որպես բուժքույր։ Նա աշխատել է Սայմոնսթաունի զինվորական հիվանդանոցում՝ զբաղվելով գերված բուրերով։ Երկու ամիս անց նա վարակվել է տիֆով և մահացել 1900 թվականի հունիսի 3-ին։ Կտակի համաձայն՝ նրա մարմինը թաղվել է ծովում։
Գրական գործունեություն
Մերի Քինգսլին Աֆրիկայում իր ճանապարհորդությունների մասին գրել է երկու գիրք՝ «Travels in West Africa» (Ճանապարհորդություններ Արևմտյան Աֆրկայում, 1897) և «West African Studies» (Արևմտյան Աֆրիկայի ուսումնասիրություններ, 1901), որոնք նվաճել են գիտական հասարակության հարգանքը։ Սակայն որոշ թերթեր, ներառյալ «Թայմսը», հրաժարվել են հրապարակել նրա գրքերի գրաքննությունները, ամենայն հավանականությամբ բրիտանական գաղութատիրական քաղաքականության հետ Քինգսլիի անհամաձայնության պատճառով։
Ծխող կինը (քանդակ, Երևան)
Տվյալներ
Քանդակը կառուցված է բրոնզից և մուգ շագանակագույն պատինայից։
Մերի Քինգսլի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Կին ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Անգլիացի կին գրողներ Կատեգորիա:Բուժքույրեր Կատեգորիա:Ազգագրագետներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կին գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի սուֆրաժիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի մարդաբաններ Կատեգորիա:Անգլիացի աշխարհագետներ
Ծխող կինը (քանդակ, Երևան)
Պատմություն
Կոլումբիացի անվանի քանդակագործ Ֆեռնանդո Բոտերոյի կերտած «Ծխող կինը» բրոնզե քանդակը Գաֆեսճյան արվեստի թանգարանի տարածքում տեղադրվել է 2012 թվականի օգոստոսի 27-ին։ Այդ քանդակը կրկնօրինակներից մեկն է. մի քանիսը գտնվում են աշխարհի տարբեր քաղաքներում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երևանի հուշարձաններ Կատեգորիա:Ֆեռնանդո Բոտերոյի քանդակներ Կատեգորիա:Կանանց հուշարձաններ
Ազգային կենտրոնական գրադարան (այլ կիրառումներ)
Ազգային կենտրոնական գրադարան եզրը կարող է վերաբերել հետևյալին.
Ազգային կենտրոնական գրադարան (Հռոմ)
Հռոմի ազգային կենտրոնական գրադարան (Biblioteca Nazionale Centrale di Roma), կենտրոնական ազգային գրադարան Հռոմում, համարվում է Իտալիայի երկու ամենամեծ կենտրոնական գրադարաններից մեկը՝ Ֆլորենցիայի ազգային կենտրոնական գրադարանի հետ միասին։ Իտալիայի 46 պետական գրադարաններից 9-ը ազգային գրադարաններ են ։
Պատմություն
Գրադարանը հիմնադրվել է 1875 թվականին «Ռոմանո քոլեջի» գրադարանի հիման վրա, բացվել է 1876 թվականի մարտի 14-ին։ Ներկայիս շենք, որի ճարտարապետներն են Մասիմո Կաստելացին, Տուլիո Դել՛Անեսը և Աննիբալե Վիտելոցցին, տեղափոխվել է 1975 թվականին ։
Արտաքին աղբյուրներ
Կատեգորիա:Իտալիայի գրադարաններ Կատեգորիա:Ազգային գրադարաններ Կատեգորիա:Իտալիայի մշակույթ
Ագուլիսի աղետ
Ագուլիսի աղետ (1752), Ագուլիսի գրավումն ու կողոպուտը Ատրպատականի Ազատ խանի կողմից։
Օգտվելով Պարսկաստանում տիրող անիշխանությունից՝ Ազատ խանը արշավեց զավթելու Երևանի խանությունը։ Սակայն նրան ետ շպրտեցին Երևանի կայազորը և օգնության հասած վրաց զորքը։ Նահանջի ճանապարհին նա հարձակվեց Ագուլիսի վրա։
Չնայած դիմադրությանը՝ քաղաքն ընկավ։ Երեք օր Ագուլիսն ու շրջակա գյուղերը ենթարկվեցին թալանի ու ավերածության, բնակիչների մի մասը փրկվեց փախուստով, գաղթեց Շուշի, Կ. Պոլիս, մյուսը կոտորվեց կամ գերեվարվեց։ Ազատ խանը 1200 գերիներով հեռացավ Պարսկաստան։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ագուլիս Կատեգորիա:1752
Միրոսլավ Սկորիկ
Միրոսլավ Միխայլովիչ Սկորիկ (Мирослав Михайлович Скорик;), խորհրդային կոմպոզիտոր և երաժշտագետ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1938 թվականի հուլիսի 13-ին Լվովում։ Սերում է մտավորականների ընտանիքից. Հայտնի օպերային երգչուհի Սալոմեա Կրուշելնիցկայան իր տատիկի քույրն է եղել ։
1945 թվականին Լվովի երաժշտական դպրոցում սկսել է երաժշտական կրթություն ստանալ։ 1947 թվականին Սկորիկների ընտանիքը բռնադատվել և արտաքսվել է Սիբիր։
Ի. վ. Ստալինի մահից հետո ընտանիքը վերադարձել է Լվով, որտեղ 1955-ից մինչև 1960 թվականը Սկորիկը սովորել է Լվովի պետական կոնսերվատորիայում (այժմ Լվովի ն. Վ. Լիսենկոյի անվան ազգային երաժշտական ակադեմիա), պրոֆեսորներ Ստանիսլավ Լյուդկևիչի, Ռոման Սիմովիչի և Ադամ Սոլտիսի ղեկավարությամբ (Ա.Սոլտիսի կազմի դասարան, Ս. Լյուդկևիչի երաժշտության պատմության և տեսության դասարան)։ Լվովի կոնսերվատորիայի ավարտից հետո 1960 թվականին ուսումը շարունակել է Մոսկվայի կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրայում՝ Դմիտրի Կաբալևսկու դասարանում, որն ավարտել է 1964 թվականին։
Միրոսլավ Սկորիկի ստեղծագործությունները պարբերաբար կատարվում են Ուկրաինայում և նախկին ԽՍՀՄ այլ երկրներում, ինչպես նաև Գերմանիայում, Ֆրանսիայում, Ավստրիայում, Հոլանդիայում, Բուլղարիայում, Չեխիայում, Լեհաստանում, Մեծ Բրիտանիայում, ԱՄՆ-ում, Կանադայում և Ավստրալիայում։ Նա հաճախ հանդես է եկել որպես դիրիժոր, դաշնակահար՝ կատարելով սեփական ստեղծագործությունները։
Ոճաբանության մեջ շարունակվել են Լվովի կոմպոզիտորական դպրոցի ավանդույթները, որոնք օրգանապես կապված են տարբեր առաջնային ժանրերի հետ։ լայնորեն օգտագործել է ուկրաիներեն, նաև ժամանակակից հայտնի երաժշտությունը, առաջին հերթին ջազը։
Մահացել է 2020թ. հունիսի 1-ին Կիևում։ Թաղված է Լվովի Լիչակովսկի գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Նովոպոկրովսկոե (գյուղ, Յասինովատսկի շրջան)
Նովոպոկրովսկոե (Новопокровське), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Յասինովատսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովոպոկրովսկոե գյուղում բնակվում էր 64 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Յասինովատսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ալեքսանդր Եբրալիձե
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Երբրալիձեն ծնվել է 1955 թվականին Բաթումում։ Մայրը մաթեմատիկայի ուսուցչուհի է, հայրը՝ ռուսաց լեզվի ու գրականության, պատմության։ Մանկուց ակտիվ կերպով զբաղվել է սպորտով՝ բռնցքամարտով, շտանգայով։ 1971 թվականին միջնակարգ դպրոցը ավարտելուց հետո տեղափոխվել է Ռուսաստան։ Բազային կրթությունը՝ պատմականը, ստացել է Ա.Ի. Գերցենի անվան Ռուսաստանի պետական մանկավարժական համալսարան-ում։ Երկրորդ կրթությունը՝ իրավաբանականը, ստացել է Սանկտ Պետերբուրգի իրավաբանական ակադեմիա-յում։ 1992 թվականին հիմնադրել է «Հումանիտար և գործարար համագործակցության կենտրոն» ԲԲԸ, այժմ՝ «Տալիոն» ԲԲԸ, որի գլխավոր տնօրենն է ներկա ժամանակ։ Ընկերությունը զբաղվում է կատարելագործական, ռեստոռանային, տուրիստական, հրատարակչական բիզնեսով։ Հաջողությամբ իրագործել է Սանկտ Պետերբուրգի պատմական կենտրոնի շենքերի վերակառուցման և վերականգնման մի շարք նախագծեր, այդ թվում՝ Ելիսեյան դղյակի և Շերեմետյան պալատի, եռանդուն կերպով զբաղվում է Օստերման-Տոլստոյի պալատի վերակառուցմամբ։ Բոլոր վերակառուցվող շենքերը լիովին պահպանել են իրենց պատմական ճարտարապետությունը և ինտերյերը։ Ստեղծել է LVL-պանելների արտադրման իննովացիոն փայտամշակման ձեռնարկությունը Տվերի մարզի Տորժոկ քաղաքում։ «Ալեքսանդր Նևսկիյ» համառուսաստանյան պատմագրականական մրցանակի հիմնադիրն է, Սանկտ Պետերբուրգի կենտրոնում Պյոտր Բագրատիոնի հուշարձանի տեղադրման նախագծի նախաձեռնողն ու բարերարը։ Ամուսնացած է և ունի երկու դուստր ու երեք թոռնիկ։
Քաղաքական գործունեություն
2009 թվականի փետրվարին Ալեքսանդր Եբրալիձեն հիմնադրել է Վրաստանի ժողովուրդների Համաշխարհային կոնգրեսը, որի պաշտոնական դիմումում հայտարարվում է Վրաստանը ճգնաժամային իրավիճակից դեպի ստաբիլ ժողովրդավարական զարգացման ճանապարհ դուրս բերելու նպատակը ։ Կոնգրեսի մասնակիցները քննադատորեն են արտահայտվում Միխայիլ Սահակաշվիլիի գործունեությանը Վրաստանի նախագահի պաշտոնում, կոչ են անում վերականգնելու բարյացակամ հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ։ Regnum ՏԳ օնլայն-կոնֆերանսի ժամանակ Եբրալիձեն նշեց, որ հասկանում է Ռուսաստանի դիրքորոշումը Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի անկախության ճանաչման վերաբերյալ, սակայն այն չի պաշտպանում ։
Գիվի Տարգամաձե, Վրաստանի խորհրդարանի անդամ, մեղադրել է Եբրալիձեի ղեկավարելով 2009 թ.-ի ռազմական խռովության փորձը Վրաստանում, պետությունում անկայունություն ստեղծելու նպատակով ։ 2009 թվականի մայիսի 14-ին Սոչիում Վրաստանի ժողովուրդների միջազգային կոնֆերանս-ի ժամանակ հայտնեց Վրաստանի նախագահի պաշտոնի համար պայքարի մտնելու իր ցանկության մասին ։ 2009 թվականի հունիսի 3-ի Ազատություն Ռադիոյի «Վրեմյա գոստեյ» ծրագրում ՎԺՀԿ-ի նախագահ Ալեքսանդր Եբրալիձեն ընդգծեց Ռուսաստանի և Վրաստանի ժողովուրդների միջև բարի դրացիական հարաբերությունների կարևորությունը ։ Հունիսի 14-ին «Վերսիյա» թերթում հրատարակվեց Ա.Ի. Եբրալիձեի հետ հարցազրույցը, որտեղ նա հայտարարում է. «Առաջին գործը, որով ես կզբաղվեմ Վրացական պետության նախագահ դառնալուց հետո, դա մեր Հայրենիքի տարածքային ամբողջականության վերականգնումն է։ Եթե տարածքային ամբողջականության վերականգնումը՝ Աբխազիայի և Սամաչաբլոյի վերադարձը, տեղի չունենա, ապա Վրաստանին սպասվում է աղետ» ։ Պատրաստվում է ձեռք բերել վրացական քաղաքացիություն, ակտիվ կերպով զբաղվել քաղաքականությամբ պատմական հայրենիքում, այդ թվում Վրաստանում հրատարակել թերթ, բացել ռադիոկայան և հեռուստատեսություն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրացի գործարարներ Կատեգորիա:Ռուսներ վրացական ծագմամբ Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս գործարարներ
Սաշա Բենքս
Մերսեդես Կեստներ Վարնադո (Mercedes Kaestner-Varnado; ), ամերիկացի պրոֆեսիոնալ ռեստլինգեր։ Նա առավել հայտնի է դարձել  WWE և NXT կազմեկերպություններում ունեցած իր  ելույթներով։ Նա ներկայանում է որպես Սաշա Բենքս, երբեմն էլ՝ Մերսեդես KV :
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է նախկին ռեստլինգեր Սարատա Տոնի հետ (Mikaza): Հանդիսանում է հայտնի ռեփեր Սնուփ Դոգի զարմուհին, քեյ փոփ երաժշտության, ինչպես նաև «Սեյլոր Մուն» անիմացիոն սերիալների խոշոր երկրպագուհի է ։
Ռեստլինգ
Ավարտական գործելաձևեր
Մականուն «Բոսս» («The Boss»);
Երաժշտական թեմաներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոֆեսիոնալ ըմբշուհիներ
(602) Մարիաննա
(602) Մարիաննա (Marianna), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1906 թվականի փետրվարի 16-ին Ջոել Մետկալֆի կողմից Թաունտոնում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,089264 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,331 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,8475 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1983,27 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,181519 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 15,08° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:1906 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ջոել Մետկալֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Վրաստանի ժողովուրդների Համաշխարհային կոնգրես
Վրաստանի ժողովուրդների Համաշխարհային կոնգրես (ՎԺՀԿ), Վրաստանում և նրա սահմաններից դուրս բնակվող վրացիների հասարակական միավորում, հիմնադրվել է 2009 թվականի մարտին։
Կառուցվածքը և կառավարումը
ՎԺՀԿ-ի գլխավոր գրասենյակը գտնվում է Վիեննայում (Ավստրիա)։ Ռուսաստանյան մասնաճյուղը բացվել է Սանկտ Պետերբուրգում։ Նախագահն Ալեքսանդր Եբրալիձեն է՝ ռուսաստանցի գործարար, «Տալիոն» ԲԲԸ գլխավոր տնօրենը։ Փոխնախագահը Բադրի Մելաձեն է՝ Մոսկվա քաղաքի «Ստոլիչնիյե ապտեկի» կազմակերպությունում անվտանգության գծով գլխավոր տնօրենի տեղակալը։ Փոխնախագահը Վլադիմիր Խոմերիկին է՝ իննովացիոն և ներդրումային բնագավառի մասնագետների Ռուսաստանի պետական ակադեմիայի ռեկտորի խորհրդականը։ Ռուսաստանյան մասնաճյուղի տնօրենը Ալեքսանդր Կինտերայան է։
Մեջբերումներ
Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքականություն
Alexandre Ebralidze
Ալեքսանդրա Երեմյան
Ալեքսանդրա Բագրատի Երեմյան, ճարտարապետության պատմաբան, տեսաբան։ Ճարտարապետության թեկնածու (1954), ԵրՊԻ դոցենտ։ Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամ ։
Ճարտարապետ Լիպարիտ Սադոյանի կինը։
Կենսագրություն
1942 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1942-1984 թվականներին դասավանդել է նույն ինստիտուտում։
Աշխատություններում հիմնականում անդրադարձել է V-VII դարերի հայկական ճարտարապետության՝ գմբեթավոր կառույցների նախագծման, մոդուլային և համաչափական համակարգերի, ճարտարապետական կոմպոզիցիաների տեսական հիմունքներին, հայկական և բյուզանդական ճարտարապետության փոխհարաբերություններին։
Լույս է ընծայել Հռիփսիմե տաճարին նվիրված մենագրություն, կազմել Արթիկի Սուրբ Աստվածածին (Մարինե, V դար) և Սուրբ Գևորգ (VII դար) եկեղեցիների վերականգնման նախագծերը ։
Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի (Չինսուրա)
Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի, հայկական եկեղեցի Հնդկաստանի Չինսուրա քաղաքում ։
Ալեքսանդրա Երեմյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ տեսաբաններ Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետության պատմաբաններ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ
Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի (Չինսուրա)
Պատմություն
Հայերը Չինսուրայում հաստատվել են 1645 թվականին՝ հոլանդացիներից հետո, որոնց համայնքը ձևավորվել է 1625 թվականին։ Մինչև 19-րդ դարի վերջը Չինսուրայում հայկական համայնքը եղել է բավական մեծ։
Չինսուրայի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցին կառուցվել է 1697 թվականին (այլ տվյալներով՝ 1695 թվականին ) և նվիրված է Հովհաննես Մկրտչին։ Այն երկրորդ ամենահին քրիստոնեական եկեղեցին է Բենգալիայում և ամենահին հայկական եկեղեցին՝ Հնդկաստանում։ Եկեղեցին լավ է պահպանվել Կալկաթային մոտ գտնվելու և Եկեղեցիների հայկական կոմիտեի խնամքի շնորհիվ։
Ամեն տարի հունվարի 13-14-ը եկեղեցում նշվում է Հովհաննես Մկրտչի տոնը, որի մասունքները (ձեռքի ոսկորի մի մասը), ինչպես համարվում է, գտնվում է Սուրբ Նազարեթի վանքում, որը տեղակայված է 65 կմ հեռավորության վրա և տոնի ժամանակ տարվում է Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի ուխտագնացների կողմից ։
Եկեղեցու կողքին գտնվում է Արցախի Գյուլիստանի հայտնի իշխաններ Մելիք-Բեգլարյանների ընտանեկան գերեղմանատունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդկաստանի հայկական եկեղեցիներ Կատեգորիա:17-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Հուշապ (անձնանուն)
Հուշապ, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն վիշապ բառի ժողովրդական՝ ուշապ կամ հուշապ ձևից։ Հիշատակված է մեկ անգամ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Հուսակ
Հուսակ, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն հույս բառից։ Հիշատակվել է մեկ անգամ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Վիեյվի
Վիեյվի (Vieillevie), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում ։
Բնակչությունը 2011 թվականի դրությամբ կազմում է 110 մարդ, բնակչության խտությունը` 11.40 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9.65 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 470 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 140 կմ հարավ, Օրիյակ քաղաքից` 32 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 55 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 30-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 25։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 54,5 %։ 30 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 28 անձ (15 տղամարդ և 13 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (1 տղամարդ և 1 կին)։ 25 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 18-ը` թոշակառուներ, իսկ 5-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ջուլի և Ջուլիա: Պատրաստենք երջանկություն բաղադրատոմսով
«Ջուլի և Ջուլիա։ Պատրաստենք երջանկություն բաղադրատոմսով» (Julie & Julia), 2009 թվականի ամերիկյան գեղարվեստական ֆիլմ, ռեժիսոր Նորա Էֆրոնի կենսագրական ֆիլմը Ջուլի Փաուելի հուշագրությունների հիման վրա, որը հրատարակվել է 2005 թվականին «Julie and Julia: 365 Days, 524 Recipes, 1 Tiny Apartment Kitchen» գրքով։ Գիրքն ստեղծվել է նրա սեփական բլոգում արված գրառումների հիման վրա։ ԱՄՆ-ում առաջին ցուցադրությունը տեղի է ունեցել 2009 թվականի օգոստոսի 7-ին։
Դիպաշար
Ռեժիսորը մանրամասն ընդգծել է պետական ծառայողների՝ «դժգույն, միապաղաղ առօրյայի» խնդիրների լուծման նմանությունը, որին բախվում են ինչպես Ջուլին, այնպես էլ Ջուլիան։ Երկու կանայք էլ իրենց ամուսինների աջակցությունն են ստանում, թեպետ ինչ-որ պահի Ջուլի Փաուելի ամուսինը հավասարակշռությունից դուրս է գալիս հոբբիին այդ աստիճանի նվիրվածությունից և մի քանի օրով թողնում է կնոջը։
Վերջիվերջո Ջուլիի բլոգի մասին գրում են «Նյու Յորք Թայմզում» և նա ի վերջո ստանում է լրագրողների, գրական գործակալների և հրատարակչությունների արժանի ուշադրությունը, ինչպես նաև Ջուլիա Չայլդի քամահրական արձագանքը. «Օ՜, դա ժամանակի անիմաստ վատնում է»,-ասում է նա։ Գրքի հրատարակումից հետո ցուցադրվում է եզրափակիչ տեսարանը, որտեղ Ջուլին ուրախալի իրադարձությունը նշում է ամուսնու հետ։
Նկարահանման խումբ և արտադրություն
Սա եղել է առաջին լիամետրաժ ֆիլմը որի հիմքում ընկած են եղել բլոգային գրառումներ ։ 2002 թվականին համացանցային բլոգները նորություն էին, ինչի շնորհիվ Ջուլի Փաուելի բոլգը մեծ ճանաչում է նվաճել։
Սկզբնապես նախատեսվել է ֆիլմ նկարահանել Պոլ և Ջուլիա Չայլդերի մասին՝ հիմնված Ջուլիայի «Իմ կյանքը Ֆրանսիայում» գրքի վրա, սակայն Ջուլի Փաուելի գրքի հրատարակումից հետո ռեժիսորը որոշել է միավորել երկու ամուսնական զույգերի պատմությունը։ Նկարահանումները տեղի են ունեցել Նյու Յորքում և Հոբոկենի երկաթուղային կայարանում (Նյու Ջերսի)։ Իրական Ջուլի Փաուելը մասնակցություն է ունեցել ֆիլմի սցենարը գրելուն։ Մերիլ Սթրիփը 15 սանտիմետր կարճահասակ է եղել իր հերոսուհուց, այդ իսկ պատճառով ֆիլմի հեղինակները փորձել են նրան ավելի բարձրահասակ դարձնել օպերատորական և հանդերձային հնարքների միջոցով ։
Մրցանակներ
Այս ֆիլմում դերի համար դերասանուհի Մերիլ Սթրիփն արժանացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի՝ որպես լավագույն կինոդերասանուհի։
Գրաքննություններ
Կատեգորիա:2009 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Columbia Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կատակերգական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Ֆիլմեր Փարիզի մասին Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1940-ականներին
Ատակամա (այլ կիրառումներ)
Ատակամա անվանումը կարող է վերաբերվել.
Հուսամ
Հուսամ, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն հուսամ՝ «հույս ունեմ, հուսով եմ» բայից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Ռենդի Գարդներ (ռեկորդակիր)
Ռենդի Գարդներ (Randy Gardner, ), Կալիֆոռնիա նահանգի Սան Դիեգոյի միջնակարգ դպրոցի աշակերտ, որը 1964 թվականին՝ 17 տարեկան հասակում, ռեկորդ է սահմանել՝ որպես ամենաերկար ժամանակ չքնած մարդ։ Գարդները չի քնել 11 օր և 25 րոպե (264,4 ժամ)՝ գերազանցելով անքնության նախորդ ռեկորդը՝ 260 ժամ (դիջեյ Թոմ Ռաունդսի կողմից Հոնոլուլուում)։
Ռեկորդը կատարվել է Սթենֆորդի համալսարանի երազատեսության գործընթացի հետազոտող դոկտոր Վիլյամ Դեմենտի ղեկավարությամբ։ Ռեկորդակրի առողջությանը հետևել է փոխգնդապետ (Lt.Cmdr.) Ջոն Ռոսը։ Այս գիտափորձը լայն ճանաչում է ձեռք բերել համապատասխան հետազոտողների ընկերակցության շրջանում՝ կապված մարդուն երկարատև քնից զրկելու և բժշկական փաստաթղթերով մանրամասն հիմնավորման հետ ։
Ազդեցություն առողջության վրա
Հաճախ պնդում են՝ Գարդների փորձը ցույց է տալիս, որ երկարատև քնից զրկելը շատ փոքր ազդեցություն ունի, նման է տրամադրության փոփոխության, որը կարող է կապված լինել նաև հոգնածության հետ ։ Այս հիմնական դրույթը նույնպես բխում է Դեմենտի այն հայտարարությունից, որ գիտափորձի տասներորդ օրը Գարդները, անկախ ամեն ինչից, այնպիսի վիճակում էր, որ կարող էր նրան հաղթել փինբոլի ժամանակ։
Սակայն փոխգնդապետ Ջոն Ռոսը, որը վերահսկում էր նրա առողջական վիճակը, հայտնել է քնից զրկելու շրջանում մտավոր ունակությունների և վարքի լուրջ փոփոխության մասին, որը ներառում է ճնշվածություն, կենտրոնացման և կարճաժամկետ հիշողության, պարանոյայի ու հալյուցինացիայի խնդիրներ։ Չորրորդ օրը Գարդներն իրեն ներկայացնում էր իբրև ամերիկյան ֆուտբոլի «Rose Bowl» ամենամյա խաղի մասնակից Փոլ Լոու։ Վերջին օրը, երբ նրան խնդրել են 100-ից հաջորդաբար հանել 7, նա կանգ է առել 65-ի վրա։ Երբ նրան հարցրել են՝ ինչու է դադարեցրել հաշիվը, նա հայտարարել է, որ մոռացել է՝ ինչ է անում հիմա ։
Այդ նույն օրը Գարդները ներկա էր մամուլի ասուլիսին, որտեղ խոսել է հասկանալի կերպով և առանց կմկմալու, և, ընդհանուր առմամբ, հրաշալի տեսք է ունեցել։
Վիկինգներ։ Վալհալա
«Վիկինգներ։ Վալհալա» (Vikings: Valhalla), ամերիկյան պատմական դրամա ժանրի ստրիմինգային հեռուստասերիալ՝ ստեղծված Ջեբ Ստյուարտի կողմից, «Վիկինգներ» հեռուստասերիալի սպին-օֆը։
Պրեմիերան տեղի է ունեցել 2022 թվականի փետրվարի 25-ին ՝ «Netflix» հարթակում։ 2022 թվականի մարտին հայտարարվեց, որ հեռուստասերիալը կունենա երկրորդ և երրորդ եթերաշրջաններ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ
Սուրբ Քրիստոս Ամենափրկիչ եկեղեցի (Կիրով)
Սուրբ Քրիստոս Ամենափրկիչ եկեղեցի (Церковь Христа Всеспасителя), հայ առաքելական եկեղեցի Ռուսաստանի Կիրով քաղաքում ։ Գտնվում է Մոսկովյան փողոց, տուն 120 հասցեում։
Պատմություն
Սուրբ Քրիստոս Ամենափրկիչ եկեղեցու շինարարությունը շարունակվել է 1995 թվականից մինչև 2003 թվականը։ Այն կառուցվել է Կիրովի մարզի հայկական համայնքի ու հովանավորների միջոցներով։ Եկեղեցին օծվել է 2003 թվականի հուլիսի 13-ին ։ 1996 թվականին՝ եկեղեցու հիմնադրումից մեկ տարի անց, այնտեղ տոնական պատարագ է մատուցել վանահայր Խոսրով Ստեփանյանը, որին ներկա է եղել մի քանի հարյուր մարդ ։
Ժամանակակից դրություն
Ամեն շաբաթ եկեղեցուն կից կիրակնօրյա դպրոցն ընդունում է հայ երեխաների ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի հայկական եկեղեցիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:2003 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Գրիգորիս (սուրբ)
Սուրբ Գրիգորիս կամ Գրիգորիս Աղվանացի, Հայ առաքելական եկեղեցու սուրբ, հայոց կաթողիկոս սուրբ Վրթանեսի որդին և սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի թոռը, Աղվանքի առաջին եպիսկոպոս ։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Սուրբ Գրիգորիսը ծնվել է Կապադովկիայի Կեսարիայում (Թուրքիա) և վաղ տարիքում ձեռնադրվել է եպիսկոպոս իր հորեղբոր՝ սուրբ Արիստակեսի կողմից (մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ պապի՝ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի կողմից ):  4-րդ դարի սկզբին նա քրիստոնեություն էր տարածում Կովկասում Հայաստանին մոտ երկու երկրներում՝ Վրաստանում և Աղվանքում ։ Այնտեղ ծառայելը նրան հասցրեց վախճանի։ Ըստ կասպիական արշավանքների հեթանոս արքայի՝ (Մովսես Խորենացու ավանդությունը նրան անվանում է Սանատրուկ, Փայտակարանի տիրակալ, ըստ Փավստոս Բուզանդի, մազքութների Սանեսան թագավորն էր ) սուրբ Գրիգորիսին բռնել էին, կապել ձիերին և քարշ տվել առափնյա քարերի վրայով, մինչև նրա մահանալը։  Խորենացին և Բուզանդը հայտնում են, որ Գրիգորիսը նահատակվել է Կասպից ծովի ափին գտնվող Վատնեան կոչվող դաշտում , Կասպից ծովի ափին։ Նրա աշակերտները սրբի մարմինը բերեցին Ամարասի վանք, որը կառուցվել էր Ս. Գրիգոր Լուսավորչի հրահանգով, և թաղել այնտեղ։
Գրիգորիսի թաղման վայրը
Հեթանոսների կողմից անարգանքից խուսափելու համար, թաղման ճշգրիտ վայրը չի նշվել, և այն ժամանակի ընթացքում մոռացվել է։ Ամարասում, որտեղ ըստ ավանդության թաղված է Սուրբ Գրիգորիսը, գրված է եղել. «Այստեղ թաղված է Սուրբ Գրիգորիսը՝ Աղվանքի կաթողիկոսը, Գրիգոր Լուսավորչի թոռը, որ նա նահատակվել է 348 թվականի ամռանը Դերբենդում, մասկուտների արքա Սանեսանի կողմից, իսկ նրա սուրբ մասունքները Ամարաս են բերվել իր սաների՝ Արցախի սարկավագների կողմից» ։ Սուրբ մասունքները ձեռք են բերվել Ամարասում 489 թվականին, պարթևական ծագում ունեցող մազքթաց Արշակունիների դինաստիայի՝ աղվանացի Վաչագան III (Բարեպաշտ) արքայի կողմից ։
1992 թվականին Ղարաբաղյան պատերազմի ընթացքում Ամարասի վանքը գրավվեց ադրբեջանական զորքերի կողմից և Սուրբ Գրիգորիսի դամբարանը քանդվեց ։ Ներկայումս այդ վանքում վերականգնողական աշխատանքներ են տարվում։
Գրիգորիսի մահվան վայր
Պատմաբանները հակված են այն կարծիքին, որ Սուրբ Գրիգորիսի նահատակության վայրը, որը թվագրվում է IV դարի 30-40-ական թվականներին, գտնվում է Դաղստանի ժամանակակից Հանրապետության տարածքում, Դերբենտից և Բելիջիից հարավ, Նյուգդի գյուղի մոտ (Մոլլա-Հալիլ) ։ Այդ վայրում կանգնեցվել է մատուռ, որի կառուցման ճշգրիտ ամսաթիվը հայտնի չէ։ Դաղստանի ժողովուրդների պատմության և կենցաղի հայտնի հրապարակախոս և հետազոտող Ռոստոմ-Բեկ Երզինկյանը 1857 թվականի աշնանը, լինելով ռուսական բանակի սպա, այցելել է Մոլլա-Հալիլ (գյուղ Նյուգդի)։ Այս մասին նա գրել է «Աբասովի լեռը և Սուրբ Գրիգորիսի մատուռը» հոդվածում, որը հրապարակվել է 1859 թվականին Թիֆլիսում լույս տեսած հայկական «Հայաստանի մեղու» թերթում ։ Դաղստանցի պատմաբան-երկրաբան Եվգենի Կոզուբսկին 1906 թվականին Դերբենտի պատմության մեջ գրում է, որ Գրիգորիսը սպանվել է Վատիկանյան հարթավայրում, որը, ըստ ավանդության, գտնվում էր Դերբենտից 30 վերստ դեպի հյուսիս, Մոլլա-Հալիլ գյուղի մոտ, որտեղ մատուռ է կանգնած Գրիգորիսի անունով։ Դերբենդահայերը, Կոզուբսկու վկայությամբ, տարին մեկ անգամ երկրպագում են Գրիգորիսի մատուռին, նա գրում է, որ մուսուլմաններն էլ այդ տեղը սրբության համար են հարգում» ։ Ըստ Դաղստանում կրոնի պատմության ժամանակակից հետազոտող Կ․ Խանբաբաևի (1956-2011) տվյալների, Սուրբ Գրիգորիսի մահվան վայրը տեղայնացվում է Դերբենդից ոչ հեռու (Դերբենդի շրջանի Բելիջի ժամանակակից գյուղի մոտ)<... > Այստեղ կառուցվել է մատուռ բազմաթիվ ուխտավորների համար» ։
Գրիգորիսի մահվան ենթադրյալ վայրում կառուցված մատուռը դարձել է եկեղեցի, ինչի մասին վկայում է մուտքի մոտ հայերեն գրությունը։ «Տաճարը կառուցվել է Գրիգոր Լուսավորչի նահատակության վայրում, վերանորոգվել է Վանեցյանց եղբայրների՝  Գրիգորի և Լազարի միջոցներով,  Աստծու օրը 1916 թվականին» ։Քարե պատերը դեռ կանգնած են, սակայն տաճարի ներքին հարդարումը չի պահպանվել։ Խորհրդային ժամանակաշրջանում եկեղեցին ճանաչվել է պատմության հուշարձան, սակայն եկեղեցու ներսում պետական աթեիզմի տասնամյակներ շարունակ ավերակ էր տիրում։  Միևնույն ժամանակ Նյուգդի գյուղի բնակիչները չեն քանդել հուշարձանը, ընդհակառակը, նրանք հարգել են այն ։
Վերջին մի քանի տարիների ընթացքում սրբավայրի վերականգնման աշխատանքները գլխավորել է Ռուսաստանի հայերի միության Դաղստանի տարածաշրջանային բաժանմունքի նախագահ և Դերբենդի հայկական համայնքի առաջնորդ Վիկտոր Դանիլյանը՝ տեղական իշխանությունների և համախոհների խմբի աջակցությամբ։ Ամրացվել են եկեղեցու պատերը, տանիքը և գմբեթը, վերականգնվել են դռներն ու պատուհանները։  Ավարտվում են ներքին հարդարման աշխատանքները ։
Վերածնվեց մի ավանդույթ, որով Դերբենդի հայկական համայնքը և Դաղստանի, Ռուսաստանի հարավի և արտերկրի այլ վայրերից հայ ընտանիքներն ամեն տարի գալիս են եկեղեցի՝ երկրպագելու Սուրբ Գրիգորիսին օգոստոսի նախավերջին կիրակի օրը (խորհրդային ժամանակներում Սրբին երկրպագելու էին գալիս միայն Դերբենդի հայերի առանձին ընտանիքներ)։ Այս երկրպագությանը մասնակցում են Հայ Առաքելական եկեղեցու Հարավային Ռուսաստանի թեմի հոգևոր ներկայացուցիչները։
2008 թվականին նկարահանվել է «Ճանապարհ դեպի տաճար» վավերագրական ֆիլմը (Դաղստանի հեռուստատեսություն, հեղինակներ՝ Կարեն Արզումանով և Գուլլեր Կամիլովա)՝  նվիրված Սուրբ Գրիգորիսի պատմությանը և նրա եկեղեցու վերածննդին Նյուգդի գյուղի մոտ՝ Դաղստանի հայկական էթնոսի պատմության համատեքստում։
2010 թվականին «Նոյան տապան» թերթում տպագրվել է «Մեր հավատքի ակունքներում գտնվող տաճարը» ամփոփ հոդվածը, որում պատմվում է Դաղստանում Ս.Գրիգորիսի և նրա եկեղեցու պատմության մասին։
Լեգենդներ և տարբերակներ
«Отдельного упоминания заслуживают произведения в жанре фолк-хистори Мурада Аджи (М. Э. Аджиева)…» — По отношению к сочинениям Аджиева или к его гипотезе термины «лженаука (лжеистория)», «псевдонаука (псевдоистория)», «квазинаука (квазиистория)», «паранаука» и аналогичные применяются в следующих работах:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցու սրբեր Կատեգորիա:Հայ հոգևոր գործիչներ Կատեգորիա:4-րդ դարի քրիստոնեական սրբեր Կատեգորիա:Անձինք Կեսարիայից
Նովոսյոլովկա (գյուղ, Յասինովատսկի շրջան)
Նովոսյոլովկա (Новоселівка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Յասինովատսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովոսյոլովկա գյուղում բնակվում էր 541 մարդ։
(603) Տիմանդրա
(603) Տիմանդրա (Timandra), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1906 թվականի փետրվարի 16-ին Ջոել Մետկալֆի կողմից Թաունտոնում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,538979 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0974 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9806 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1477,7 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,243621 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,02° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1906 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ջոել Մետկալֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Զոյա Բարանցևիչ
Զոյա Բարանցևիչ (Зоя Фёдоровна Баранцевич, ), ռուս և խորհրդային դերասանուհի։ Համր կինոյի աստղ։ Սցենարիստ, գրականագետ։ Բավականին երիտասարդ սկսել է հանդես գալ գավառական և մայրաքաղաքային ձեռնարկություններում։ Եղել է Կ. Ա. Մարջանովի աշակերտուհին։ Խաղացել է Դոնի Ռոստովի դրամատիկական թատրոնում։
Կենսագրություն
Դեբյուտը կինոյում տեղի է ունեցել 1914 թվականին Վլադիմիր Գարդինի «Աննա Կարենինա» ֆիլմում Կիտիի դերով ։ Դրանից հետո դերասանուհին անմիջապես ձեռք է բերել հանրաճանաչություն։ Խաղացել է հիմնականում երիտասարդ աղջիկների դերեր, որոնք հակված են անձնազոհության և առեղծվածային տրամադրությունների։
14-ամյա կինոկարիերայի ընթացքում Զոյա Բարանցևիչը նկարահանվել է այն ժամանակվա լավագույն ռեժիսորների նկարահանած ավելի քան քառասուն ֆիլմերում, այդ թվում էին Պյոտր Չարդինինը, Եվգենի Բաուերը, Ալեքսանդր Խանժոնկովը, Բորիս Չայկովսկին, Ալեքսանդր Չարգոնինը, ինչպես նաև Պ. Թիմանի և «Ռուս» առևտրի տան կինոբեմադրություններում։
Բացի կինոյում խաղալուց՝ Զոյա Բարանցևիչը հանդես է եկել նաև որպես կինոդրամատուրգ, զբաղվել է գրական գործունեությամբ, գրել է սցենարներ, բանաստեղծություններ և արձակ։ Նա ստեղծել է մի քանի սցենար (կեղծանունը՝ Լյուդմիլա Սլուչայնայա), այդ թվում՝ այնպիսի յուրօրինակ, բանաստեղծական ստեղծագործություններ, ինչպիսիք են՝ «Ո՞վ կործանեց» (ռեժիսոր՝ Ն. Տուրկին), «Մեռնող կարապը», «Օ՜, եթե ես կարողանայի արտահայտել հնչյուններով...»: Վերջին երկու սցենարներն իրականացվել են Եվգենի Բաուերի կողմից։ Ֆիլմերը բավականին մեծ հաջողություն ունեցան։ Գրել է «Կարմիրը և սևը. (19-րդ դարի երիտասարդի պատմ.)» դրաման, որը հիմնված է Ստենդալի վեպի վրա։ Հեղինակել է նաև անավարտ հիշողություններ «Մարդիկ և հանդիպումները կինոյում» (գրքում՝ «Կինո և ժամանակ», Մ., 1965: Հր. 4, էջ 153-162)։
1928-ին նա ստիպված հեռացել է մասնագիտությունից և ծառայել որպես տեխնիկ Համառուսաստանյան թատերական ընկերության խորհրդում։
1939 թվականին Սերպուխովի դրամատիկական թատրոնի դերասանուհի էր։
Թաղված է Վագանկովյան գերեզմանատան 10-րդ հատվածում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 11 մահեր Կատեգորիա:Վագանկովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Դերասաններ Կատեգորիա:Ապրիլի 7 ծնունդներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Համր կինոյի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի սցենարիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ՈՒՎ 2023-ի հոդվածներ
Ստեփան Սպանդարյան
Ստեփան Սուրենի Սպանդարյան, խորհրդային բասկետբոլիստ, մարզիչ, սովետական բասկետբոլի հիմնադիրներից մեկը։ ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1943), ԽՍՀՄ վաստակավոր մարզիչ (1957), գրական քննադատ, հրապարակախոս և ռուսական հեղափոխական շարժման գործիչ Սուրեն Սպանդարյանի որդին ,.։
1920-ական թվականներին ԽՍՀՄ-ում սկսել են զարգանալ բասկետբոլը, վոլեյբոլը և ռեգբին։ Եղել է Մոսկվայի ռեգբիի սեկցիայի առաջին նախագահը  ։ Հետագայում կենտրոնացել է բասկետբոլի պարապմունքների վրա։ 1923—1926 թթ․ Հանդես է եկել «ԵԿԻ», իսկ 1927—1940 «Դինամոյի» կազմում։ 1937 թվականին, հանդես գալով որպես «Դինամոյի» մարզիչ-խաղացող, դարձել է բասկետբոլի ԽՍՀՄ չեմպիոն։
1940-ական թվականների սկզբին մասնակցել է Երկրորդ աշխարհամարտին։ Պարգևատրվել է Կարմիր աստղի շքանշանով.
1947 թվականից անցել է մարզչի աշխատանքի։ 1947 թվականին եղել է ԽՍՀՄ բասկետբոլի հավաքականի տղամարդկանց թիմի մարզիչը, նվաճել է Եվրոպայի մայցամաքի առաջնության չեմպիոնի կոչումը։ 1948—1949 թվականներին սկզբում եղել է տղամարդկանց, այնուհետև՝ «Դինամո» կանանց ակումբի ավագ մարզիչ։ Սպանդարյանի ղակավարությամբ տղամարդկանց թիմը 1948 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ չեմպիոն, իսկ կանանց թիմը 1949 թվականին նվաճել է բասկետբոլի ԽՍՀՄ գավաթը։ 1951—1952 և 1956—1961 թվականներին ղեկավարել է տղամարդկանց հավաքականի մարզչական շտաբը ԽՍՀՄ–ում։ Այդ տարիներին ԽՍՀՄ հավաքականը չորս անգամ հաղթել է Եվրոպայի բասկետբոլի չեմպիոնատը (1951, 1957, 1959, 1961) և երեք անգամ դարձել Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր (1952, 1956, 1960)։ 1959 թվականին քաղաքական նկատառումներով ԽՍՀՄ հավաքականը հրաժարվեց դուրս գալ հակառակորդի դեմ և որակազրկվեց ։
1965-1966 թվականներին մարզել է Չիլիի տղամարդկանց հավաքականը։ Հետագայում աշխատել է ԽՍՀՄ բասկետբոլի սպորտկոմիտեի բաժնում, եղել է «Դինամոյի» մարզական խաղերի ՄՊԽ բաժնի հրահանգիչը։ Տարբեր տարիներին եղել է ԽՍՀՄ բասկետբոլի ֆեդերացիայի նախագահության անդամ և նախագահ, համամիութենական մարզչական խորհրդի նախագահ։
Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշ շքանշանով։
Կինը եղել է խորհրդային աթլետ և բասկետբոլիստի, ԽՍՀՄ չեմպիոն և ռեկորդակրի Էլլա Միցիսը (1912—2002)։
Վասիլի Ստրուվե (արևելագետ)
Վասիլի Վասիլևիչ Ստրուվե (Василий Васильевич Струве, ), խորհրդային արևելագետ, Հին Արևելքի պատմության մասնագետների խորհրդային դպրոցի հիմնադիր։ ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս (1935 թ.)։
Ավարտել է (1911 թ.) Պետերբուրգի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետը։ Դասավանդել է Լենինգրադի համալսարանում, եղել է Էրմիտաժի Եգիպտոսի բաժնի վարիչ (1918-1933 թթ.), ԽՍՀՄ ԳԱ ազգագրության ինստիտուտը (1937-1940 թթ.), արևելագիտության ինստիտուտի (1941-1950 թթ.) տնօրեն, նույն ինստիտուտի Հին Արևելքի բաժնի վարիչ (1959-1965 թթ.), Լենինգրադի համալսարանի Հին Արևելքի պատմության ամբիոնի վարիչ։ Խորհրդային և արտասահմանյան գիտական մի շարք կազմակերպությունների անդամ։
Շումերական հասարակության սոցիալ-տնտեսական կառուցվածքի ուսումնասիրությամբ պարզել է, որ Հին Արևելքի երկրներում չի եղել «հավիտենական» ֆեոդալիզմ, ինչպես ընդունված էր, այլ դրան նախորդել է ստրկատիրական հասարակարգը։
Ստրուվեի հիմնական ուսումնասիրությունները վերաբերում են Եգիպտոսի, Շումերի, Բաբելոնի, Ասորեստանի, Ուգարիթի, Ուրարտուի, Իրանի,Պաղեստինի, Փոքր Ասիայի, հյուսիսային մերձսևծովյան երկրների և Միջին Ասիայի ժողովուրդների քաղաքակրթության ու մշակույթի պատմության հարցերին։ Ստրուվեն անդրադարձել է նաև մ․ թ․ ա․ 521/520 թվականներին Հայաստանում տեղի ունեցած իրադարձություններին։
Եղել է մի շարք գիտական պարբերականների և կոլեկտիվ աշխատությունների խմբագիր, Սովետական պատմական հանրագիտարանի հրատարակության նախաձեռնողներից։
Պարգևատրվել է Լենինի և Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշաններով, մեդալներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս արևելագետներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռուս մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Ռուս հնագետներ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ Կատեգորիա:Շումերագետներ