cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆրանցիսկո Լաինա
Տարածաշրջանային ադմինիստրատոր
1980 թվականի հունիսի 13-ին Ֆրանցիսկո Լաինա Գարսիան նշանակվում է Իսպանիայի Ներքին գործերի նախարար Խուան Խոսե Ռոսոնի տեղակալ, Ներքին գործերի պետական քարտուղար և պետական պահպանության տնօրեն։ Ղեկավարել է հակաահաբեկչական ստորաբաժանումները՝ իրեն դրսևորելով արդյունավետ։
Արտակարգ հանձնաժողովի ղեկավար
Ֆրանցիսկո Լաինա Գարսիան ձեռնարկեց մի շարք միջոցառումներ ուղղված ապստամբների ճնշմանը։ Ոստիկանության և հատուկ ծառայությունների ուժերի միջոցով հաստատվեց իրավիճակի օպերատիվ վերահսկողությունը ։ Ոստիկանության և քաղաքացիական գվարդիայի ստորաբաժանումները շրջափակել էին խռովարարներին։ Կատարվեցին ռազմական շրջանակներին օպերատիվ և տեղեկատվության տրամադրում մոբիլիզացիա։ Միևնույն ժամանակ Ֆրանցիսկո Լաինա Գարսիան քաղաքական կուսակցությունների ղեկավարներին համոզեց խուսափել մասսայական միջոցառումներից (ցույցեր, հանրահավաքներ), որպեսզի զինվորականների համար քաղաքական գործընթացներին միջամտելու հիմք չստեղծեն։ Այդ բոլոր գործողությունները նպաստեցին ապստամբության ճնշմանը։
Պաշտոնազրկում և հասարակական ճանաչում
Ֆրանցիսկո Լաինա Գարսիան Իսպանիայի Ներքին գործերի նախարարությունում և պետական պահպանության ապարատում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցրեց մինչև 1982 թվականը։ Նա պաշտոնից հեռացավ այն բանից հետո, երբ երկրի խորհրդարանական ընտրություններում Ժողովրդավարական կենտրոն միություն ազատական կուսակցությունը պարտվեց և իշխանության եկավ սոցիալիստական աշխատավորական կուսակցությունը, որն էլ ձևավորեց կառավարություն։
Ֆրանցիսկո Լաինա Գարսիան իսպանական հասարակության շրջանում մեծ հարգանք է վայելում։ 2011 թվականի փետրվարի 18-ին ժողովրդավարության պաշտպանության 30-ամյակի միջոցառումների շրջանակներում նա պարգևատրվեց Սահմանադրական արժանիքների շքանշանով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանիայի պետական գործիչներ
When We Were Young
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2016 սինգլներ Կատեգորիա:Ադելի երգեր Կատեգորիա:2015 երգեր Կատեգորիա:Սենտիմենտալ սիրային երգեր
Լենինոգորսկի շրջան
Լենինոգորսկի շրջան (Лениногорский район, Лениногорск районы), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Թաթարստան հանրապետությունում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1843,2 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 88840 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 48,2 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թաթարստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Կոմիտասի թանգարան-ինստիտուտ
Կոմիտասի թանգարան-ինստիտուտ, 2015 թվականին ստեղծված թանգարան է Հայաստանի մայրաքաղաք Երևանում։ Թանգարան-ինստիտուտը միտված է կոմիտասագիտության զարգացմանը, Կոմիտասի ստեղծագործական ժառանգության հետազոտմանը և հանրահռչակմանը։
Կոմիտասի թանգարան-ինստիտուտի բացումը տեղի է ունեցել 2015 թվականի հունվարի 29-ին։ Թանգարանը գտնվում է Երևանի Կոմիտասի անվան զբոսայգու հարակից տարածքում։ Կառուցվել է նախկին մշակույթի պալատի հիման վրա, որը 1949 թվականին նախագծել է ճարտարապետ Կորյուն Հակոբյանը։ Նորաստեղծ կառույցի ճարտարապետը Արթուր Մեսչյանն է։ Ցուցադրության հեղինակը և համադրողը Վարդան Կարապետյանն է, նկարիչ-ձևավորողը՝ Ալբերտո Տորսելլոն։ Ծրագիրն իրականացրել է Թանգարանների միջազգային խորհրդի (ICOM) Հայաստանի ազգային կոմիտեն։ Ֆինանսական ծախսերը հոգացել են «Փյունիկ» մարդկային ռեսուրսների զարգացման համահայկական և «Լույս» հիմնադրամները ։
Թանգարան
Հիմնադրվել է 2015 թ. հունվարիի 25-ի ՀՀ Կառավարության որոշմամբ՝ որպես «Կոմիտասի թանգարան-ինստիտուտ» պետական ոչ առևտրային կազմակերպություն ։
Կառուցվել է Երևանի Կոմիտասի անվան զբոսայգում գտնվող նախկին մշակույթի պալատի հիման վրա։ Ֆինանսական ծախսերը հոգացել են «Փյունիկ» մարդկային ռեսուրսների զարգացման համահայկական և  «Լույս» հիմնադրամները։ Թանգարանի նախագծի հեղինակն ու ճարտարապետն է Արթուր Մեսչյանը։ Բացվել է 2015 թվականի հունվարի 29-ին ։
Թանգարան-ինստիտուտն ունի համերգասրահ, մշտական ցուցադրություն և ժամանակավոր ցուցահանդեսների հնարավորություն։ Կառույցի շրջանակում գործելու են գիտահետազոտական կենտրոն, երաժշտական ստուդիա, գրադարան, հրատարակչություն։ Ցուցադրության կազմակերպման համար թանգարանային առարկաներ են հանձնվել Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի, Հայաստանի ազգային պատկերասրահի և Հայաստանի Ազգային գրադարանի հավաքածուներից։
Կոմիտասի կյանքն ու գործունեությունը, երաժշտական տեսական և հոգևոր գործունեությունը, ինչպես նաև բանահավաքչական հարուստ ժառանգությունն ամփոփված են թանգարանի ութ սրահների մշտական ցուցադրության մեջ։ Ցուցադրության հեղինակն ու համադրողը Վարդան Կարապետյանն է, ձևավորող–նկարիչը՝ Ալբերտո Տորսելլոն։ Ծրագիրն իրականացրել է Թանգարանների միջազգային խորհրդի (ԻԿՕՄ) (The International Council of Museums (ICOM)) Հայաստանի ազգային կոմիտեն։
Սրահներ
Թանգարանի մշտական ցուցադրությունն ավարտվում է այս սրահով։
Բացում
Կոմիտասի թանգարան-ինստիտուտը բացվել է 2015 թվականի հունվարի 29-ին։ Նորաբաց թանգարանի համերգային դահլիճում բացման կապակցությամբ տեղի է ունեցել հանդիսավոր արարողություն ։ Թանգարան-ինստիտուտի բացմանը Հայաստանի Հանրապետության նախագահ Սերժ Սարգսյանը պետական հանձնաժողովի անդամների և հյուրերի հետ այցելել է Կոմիտասի անվան պանթեոն, ծաղիկներ դրել Կոմիտաս Վարդապետի շիրիմին։ Բացման կապակցությամբ ՀՀ Նախագահը պատվավոր հյուրերի գրքում գրառում է արել՝
Նորաբաց թանգարանի համերգային դահլիճում բացման կապակցությամբ տեղի է ունեցել հանդիսավոր արարողություն և համերգ ։
Գիտահետազոտական կենտրոն
Կոմիտասի թանգարան-ինստիտուտում գործող գիտահետազոտական կենտրոնը նպատակ ունի հանգամանորեն և համակարգված հետազոտել Կոմիտասի կյանքն ու գործունեությունը, Կոմիտասին վերաբերող արխիվային նյութերը։ Կարևորվում է հայ հոգևոր երաժշտության տարբեր ճյուղերի ու դպրոցների պատմական և տեսական խնդիրների ուսումնասիրությունը` ըստ Կոմիտասի գիտական սկզբունքների։
Գիտական աշխատանքներ են կատարվում հետևյալ ոլորտներում.
Հրատարակչություն
Կոմիտասի թանգարան-ինստիտուտը հրատարակում է գիտական աշխատություններ, ժամանակավոր ցուցադրությունների սրահում կազմակերպված ցուցադրությունների պատկերագրքեր և գիտական հոդվածների ժողովածուներ ։
Երաժշտական գրադարան
2017 թվականից Կոմիտասի թանգարան-ինստիտուտում է գործում երաժշտական գրադարանը (նախկինում որպես առանձին կառույց՝ Երաժշտագիտական գրադարան)։ Այստեղ առկա է նոտային և երաժշտական-մասնագիտական բազմաժանր գրականություն, ինչպես նաև հայկական և համաշխարհային երաժշտության բազմաթիվ ձայնապնակներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի թանգարաններ Կատեգորիա:2015 հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:2015 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Հայաստանի կենսագրական թանգարաններ
Լեո Շտրաուս
Լեո Շտրաուս (Leo Strauss,), 20-րդ դարի գերմանացի և ամերիիկացի փիլիսոփա ։ Շտրաուսի հետազոտությունների շրջանակում եղել են անտիկ, միջնադարյան և ժամանակակից փիլիսոփայական դպրոցները։ Նա ուսումնասիրել է Պլատոնի, Մայմոնիդի, Մաքիավելիի, Հոբսի, Սպինոզայի և Նիցշեի և այլ նշանավոր փիլիսոփաների աշխատությունները Տասնհինգ գրքերի հեղինակ, ներառյալ «Մտքեր Մաքիավելիի մասին» (1958) (Thoughts on Machiavelli), «Սոկրատեսը և Արիստոֆանը» (1966) (Socrates and Aristophanes), «Քաղաքը և մարդը» (1964) (The City and Man), «Հին և արդիական ազատականությունը» (1968) (Liberalism Ancient and Modern): Դաստիարակել է հավատարիմ հետևորդների և ուսանողների մի ամբողջ խումբ, որոնց շարքում էին Ալան Բլումը, Սեթ Բերնադիթը, Հերի Ջաֆան, Սթենլի Ռոզենը և Հարվի Մենսֆիլդը։ Նրանցից յուրաքանչյուրը իր հերթին նշանավոր ներդրում է ունեցել ամերիկյան քաղաքական փիլիսոփայության ձևավորման գործում։ Շտրաուսը համարվում է ամերիկյան նեոպահպանողական շարժման հիմնադիրներից մեկը։
Նախնական շրջանը և կրթությունը
Լեո Շտրաուսը ծնվել է 1899 թվականին Գերմանիայի Կիրխայն քաղաքում։ Նրա հայրը՝ Դավիթ Շտրաուսը, գյուղատնտեսական սարքավորումների վաճառական էր ։ Շտրաուսը դաստիարակվել է կանոնապահ հրեական ընտանիքում, սակայն չի ստացել հիմնային կրոնական կրթություն։ Շտրաուսը հաճախում է Մարբուրգի Ֆիլիպինում գիմնազիան, որտեղ ստանում է կլասիկ գերմանական կրթություն։ Գիմնազիայում Շտրաուսը ծանոթանում է Նիցշեի և Շոպենհաուերի աշխատությունների հետ, որոնք մեծ ազդեցություն են ունենում նրա աշխարհընկալման ձևաորման վրա։ 1917 թվականին նա ավարտում է  գիմնազիան։ Շտրաուսը հաստատվում է Մարբուրգում։ Նա կապեր է հաստատում նեոկանտական դպրոցի ներկայացուցիչ՝ փիլիսոփա Հերման Կոհենի հետ։ Տասնյոթ տարեկան հասակում Շտրաուսը դառնում է սիոնիստ։ Նա մնում է հավատարիմ իր սիոնիստական հայացքներին հաջորդ տասներեք տարիների ընթացքում։ 1921 թվականին Շտրաուսն ավարտում է Համբուրգի համալսարանը և ստանում է գիտությունների դոկտորի աստիճանը։  Նրա ատենախոսությունը կոչվում էր «Գիտելիքի հիմնախնդիրը Ֆ.Հ. Յակոբիի փիլիսոփայական ուսմունքում»։ Ատենախոսության ղեկավարը էրնեստ Կասիրերն էր։ 1922 թվականը նա անցկացնում է  Ֆրեյբուրգի համալսարանում, որտեղ նա հաճախում է Էդմունդ Հուսերլ և Հուսերլի օգնական ՝ Մարտին Հայդեգերի դասախոսություններին։ Շտրաուսը ընկերանում է  Ալեկսանդր Ալտմանի, Հանս֊Գերոգ Գադամերի, Յակոբ Քլայնի, Ալեկսանդր Կոժեվի, Պաուլ Քրաուսի, Գերխարդ Քրյուգերի, Կարլ Լյովիտի և Գերշոմ Շոլեմի հետ։ Նա կապ է հաստատում Ֆրանց Ռոզենզվեյգի հետ, ում հիշատակին հետագայում նվիրում է իր գրքերից մեկը։ Քլայնի, Քրյուքերի, Լյովիտի և Շոլեմի հետ նամակագրությունը հրատարակվել է Շտրաուսի «Հավաքագրված գրվածքները» (Gesammelte Schriften) աշխատության երրորդ հատորում։
Հետազոտական գործունեությունը Եվրոպայում
1925 թվականին Շտրաուսը հետազոտական աշխատանքի է անցնում Բեռլինի Հրեական հետազոտությունների ակադեմիայում(Akademie für die Wissenschaft des Judentums)։ 1925-1928 թվականների ընթացքում հա հրատարակում է իր առաջին գիրքը, որը կոչվում էր «Սպինոզայի կրոնական քննադատությունը»։ 1932 թվականին Շտրաուսը ստանում է Ռոքֆելլերի կրթաթոշակը, և մեկնում է Փարիզ` ուսումը շարունակելու։ 1933 թվականին Շտրաուսը ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվում է Անգլիա։ 1936-1937 թվականներին նա իր գիտական գործունեությունը շարունակում է Քեմբրիջի համալսարանում։ 1937 թվականին նա համոգործակցություն է հաստատում Կոլումբիայի համալսարանի հետ։ 1938-1948 թվականներին նա հանդիսանում է Սոցիալական հետազությունների նոր դպրոցի դասախոսական կազմի անդամ։
Գործունեությունը և կյանքն ԱՄՆ֊ում
1949 թվականին Շտրաուսն աշխատանքի է անցնում Չիկագոյի համալսարանում։ Նա դասավանդում է Քաղաքական գիտությունների ֆակուլտետում։ 1959 թվականին Շտրաուսը նշանակվում է Ռոբերտ Հաթչինսի անվան ականավոր ծառայության պրոֆեսոր։ 1968 թվականին Շտրաուսը տեղափոխվում է Կլերմոնտ, որտեղ դասավանդում է տեղական քոլեջում։ 1969 թվականին նա դասավանդում է Աննապոլիսի Սրբ. Ջոնի քոլեջում։ Նա նշանակվում է  Սքոթ Բյուքենանի անվան ականավոր գիտնական։ Շտրաուսը մնում է այդ պաշտոնին մինչև 1973 թվականը։
Նեոպահպանողականություն
Նեոպահպանողականությունը հենվում է մի շարք փիլիսոփայական և քաղաքական ավանդույթների վրա։ Լեո Շտրաուսի հետևորդները եղել ել այդ նոր քաղաքական գաղափարախոսության կազմաորման ակուքններում ։ Իր «Լեո Շտրաուսը և աքսորի քաղաքականությունը» գրքում Յուջին Շեփարդը գրում է, որ ամերիկյան գիտանականների և հետազոտողների մեծ մասը դիտարկում է Շտրաուսին որպես ամերիկյան նեոպահպանողական շարժման հիմնադիր ։ Շտրաուսը կարծում էր, որ Արևմուտքը ճգնաժամի մեջ է և այլևս չի կողնորոշվում, թե որն է իր հիմնական առաքելությունը։ Նա համարում էր, որ անհրաժեշտ է վերականգնել հավատքը անցյալի կարևորագույն արժեքների հանդեպ, որոնք կրկին կապահովեն Արևմուտքի բարոյական գերակայությունը։ Շտրաուսի կարծիքով արևմտյան ընդհանուր ավանդույթի հիմքում ընկած էին անտիկ հունական ժառանգությունը, արևմտյան քաղաքական փիլիսոթայությունը և հրեա-քրիստոնեական քաղաքակրթական արժեքները ։ Շտրաուսը կարևորում էր հունական դասական փիլիսփայությունը արևմտյան աշխարհի վերխոյացման գործընթացում։ Նա համարում էր, որ ԱՄՆ-ի հիմնադիր հայրերը ճիշտ են ընկալել արդար հասարակություն կառուցելու դասական պատկերացումները։ Համայնքի միասնությունը պետք է հենվի իր անդամների արդար և երջանիկ հասարակություն կառուցելու ձգտումների վրա, այլ ոչ թե պարտադրված լինի պետական կամ իշխանական սահմաններով։  Շտրաուսը կարևորում էր դասական ոգու ուղորդող դերը։ Հավատարիմ մնալով այդ ոգուն՝ ժամանակակից արևմտյան ժողովրդավարությունները կառուցել են պատմության մեջ հայնտի ամենաարդար և արդյունավետ հասարակարգերից մեկը ։
Անձնական կյանք
Փարիզում Շտրաուսն ամուսնանում է Միրյան Բերնսոնի հետ։ Միրյանն այրի էր, Շտրաուսը համաձայնվում է որդեգրել նրա որդուն։
Պաուլ Քրաուսի և նրա կնոջ՝ Բետինայի (Շտրաուսի քույր) մահից հետո, Շտրաուսների ընտանիքը որդեգրում է նրանց որբ մնացած աղջկան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հրեա փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Մարբուրգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի քաղաքագետներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ
Ուիլիս-թաուեր
Ուիլիս-թաուեր (Willis Tower), երկնաքեր Չիկագո քաղաքում, Ամերիկայում։ Բարձրությունը 442,1 մ է, ունի 108 հարկ։ Կառուցումը սկսվել է 1970 թվականի օգոստոսին, ավարտվել է 1973 թվականի մայիսի 4-ին։ Գլխավոր ճարտարապետը Բրյուս Գրեմն է, գլխավոր ինժեները՝ Ֆազլուր Խանը։
Դրա 1974 թվականին ավարտից հետո, այն ամենաբարձր շենքն է աշխարհում՝ գերազանցելով Առևտրի համաշխարհային կենտրոնին Նյու Յորքում։ Այժմ Ուիլիս Թաուերը երկրորդ ամենաբարձր շենքն է Միացյալ Նահանգներում (Ազատության աշտարակից հետո) և տասներորդ ամենաբարձր շենքը աշխարհում Բուրջ Խալիֆայից, Տայբեյ 101-ից, Շանհայի համաշխարհային ֆինանսական կենտրոնից և Միջազգային առևտրային կենտրոնից հետո։ Լախտի կենտրոնի ավարտից հետո Ուիլիս աշտարակը կտեղափոխվի տասնմեկերորդ տեղը։ (Տես Աշխարհի ամենաբարձր շենքերի ցանկ)։
Կառույցի առանձնահատկություններ
Հրապարակի կառուցվածքը բաղկացած է ինը քառակուսի խողովակներից, որոնք կառույցի հիմքում ձևավորում են մեծ քառակուսի։ Այն կանգնած է բետոնի ծածկույթների վրա։ 50 հարկն ընդգրկում է 9 պողպատե խողովակներ։ Ապա շենքը սկսում է նեղանալ։ Եվս 7 խողովակներով ձևավորած է 66 հարկ, և 5-ն էլ բարձրանում են մինչև 90-րդ հարկ, և միայն երկու խողովակներից է կազմված մնացած 20 հարկերը։ Տանիքի վրա երկու հեռուստատեսային ալեհավաքներ են տեղադրված։
Երկնաքերի տարածքը 418,000 մ ², որը հավասար է 58 ֆուտբոլային դաշտի։ Երկնաքերն ունի 104 ճեպընթաց վերելակներ, որոնք բաժանում են շենքը երեք գոտիների, և օգնում մարդկանց տեղաշարժվել։ Հրակայուն երեսպատումը պատված է սև ալյումինի ավելի քան 16 հազար, մուգ ապակիներով պատրաստված պատուհաններից։ Վեց ավտոմատ մեքենաներ մաքրում են ողջ շինության պատուհանները տարեկան 8 անգամ։
Հեռուստատեսային ռադիոռեպորտաժներ
Ուիլիս թաուերի վերնամասում կան շատ հեռարձակման հաղորդիչներ։ Բոլոր հաճախականությունները տեղադրված են ըստ բարձրության, վերևից ներքև։ Նույն բարձրությամբ կայանների համար օգտագործելվում է մեկ միասնական ալեհավաքից։ Մեծ բարձրության պատճառով FM կայաններն ունեն բավականին սահմանափակ հզորություն։
Թվեր և վիճակագրություն
Աշտարակի վերին մասը համարվել է Իլինոյսի ամենաբարձր կետը։ Աշտարակի ալեհավաքի ծայրը հասնում 527,3 մետր բարձրության՝ փողոցի մակարդակից և 708 մետր՝ ծովի մակարդակից, տանիքի բարձրությունը 442,1 մետր է՝ փողոցի մակարդակից և 623 մետր՝ ծովի մակարդակից, 103-րդ հարկի «երկնային տախտակամածը» գտնվում է 412 մետր բարձրությամբ՝ փողոցի մակարդակից և 593 մետր՝ ծովի մակարդակից բարձր, «Ուոկեր Դրայվ» գլխավոր մուտքը գտնվում է ծովի մակարդակից 181 մ բարձրության վրա։
Կառույցը թեքված է 10 սմ դեպի արևմուտք՝ կապված անհավասար ձևավորման հետ, որը անհավասար ճնշում է գործադրում հիմքի վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1973 հիմնադրումներ ԱՄՆ-ում Կատեգորիա:Երկնաքերներ Կատեգորիա:Երկնաքերներ ըստ բարձրության
Գրևե ին Կիանտի
Գրևե ին Կիանտի (Greve in Chianti), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Ֆլորենցիա գավառում։
Էպիկուրականություն
Էպիկուրականություն՝ փիլիսոփայական ուսմունք՝ հենված Էպիկուրոսի և նրա հետևորդների գաղափարների վրա։
Մկրտիչ Աճեմյան
Մկրտիչ Աճեմյան, հայ բանաստեղծ, թատերական գործիչ, թարգմանիչ։
Էպիկուրականություն
Դրա համաձայն բարձրագույն բարիք դիտվում է կյանքի վայելքը, որը ենթադրում է ֆիզիկական ցավի և տագնապի բացակայություն, ինչպես նաև մահվան և աստվածների վախից ազատում։
Մկրտիչ Աճեմյան
Կենսագրություն
Մկրտիչ Աճեմյանը ծնվել է Կ.Պոլսում։ Նախնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրի Թարգմանչաց, Նարեկյան, Բերայի Մխիթարյան վարժարանում և Վենետիկի Մուրատ–Ռափայելյան վարժարանում, որտեղ աշակերտել է Ղևոնդ Ալիշանին։ 1858 թվականից մինչև կյանքի վերջը պաշտոնավարել է Կ.Պոլսի հեռագրատանը։ 1860-ականների վերջերից մասնակցել է մշակութային, հատկապես թատերական կյանքին, գրել բանաստեղծություններ, պիեսներ («Վահագն» և այլն), կատարել թարգմանություններ։ Բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն («Ժպիտք և արտասունք») լույս է տեսել 1871 թ.։ Աճեմյանի ստեղծագործությունների հիմնական էությունը բողոքն է սոցիալական անարդարությունների դեմ։ Սիրո և բնության երգերում բնության գեղեցկությունները հակադրել է մարդկանց ահավոր թշվառություններին («Ասուպներ», 1892)։ Աճեմյանի 1870-1880–ական թթ. ռեալիզմի համար ծավալված պայքարի առաջամարտիկներից էր արևմտահայ իրականության մեջ։ Շիլլերից, Լամընեից, Լաֆոնտենից, Բերանժեից և այլ ֆրանսիացի գրողներից կատարած թարգմանությունները լույս են տեսել առանձին գրքով, 1911 թ.՝ «Զանազան թարգմանությունք» վերնագրով։
Էպիկուրականություն
Պատմություն
Էպիկուրը 32 տարեկան հասակում ստեղծում է իր դպրոցը Միլիտենայում(Ք․ա 310), հետագայում 5 տարի անց, տեղափոխում է այն Աթենք ։ Դպրոցը գտնվել է փիլիսոփայի այգում և այդ իսկ պատճառով ստացել է «Այգի» անվանումը (κῆπος), իսկ Էպիկուրի հետևորդները սկսեցին կոչվել «այգիների փիլիսոփաներ»։ Դպրոց ընդունվում էին կանայք և ստրուկներ, ի դեպ սեփական ունեցվածքից հրաժարվելու անհրաժեշտություն չկար։ Դպրոցի պատին գրված կար․ «Հյու'ր, քեզ համար այստեղ լավ կլինի, այստեղ հաճույքը բարձրագույն բարիք է» ։ Էպիկուրի հայտնի աշակերտներից է Մետրոդորը (մահացել է դեռ ուսուցչի կենդանության օրոք)։ Էպիկուրի մահից հետո «Այգին» գլխավորեց միտելենացի Հերմարկուսը։ Հետագայում էպիկուրականներին գլխավորեցին հաջորդաբար Պոլիստրաուսը,Դիոնիսիոսը, Բասիլիդոսը։ Էպիկուրիզմի գաղափարների հետևորդ է եղել Դեմետրոս I Սոտերը ։ Ք․ա․ 88 թվականին սկոլար Ֆեդրոսը տարածում է Էպիկուրի ուսմունքը Հռոմում։ Չնայած Էպիկուրի գաղափարները թափանցել էին Իտալիա դեռ վաղուց ։ Ֆեդրոսի աշակերտն է դառնում Ցիցերոնը։ Հայտնի հռոմեացի էպիկուրական են եղել Լուկրեցիոսը, Կատիուսը, Ֆիլոդեուսը։
Մկրտիչ Աճեմյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:19-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ թատերական գործիչներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Էպիկուրականություն
Պատմություն
Էպիկուրիստական դպրոցը բացահայտեց Պողոս առաքյալը Աթենք կատարած ճանապարհորդության ժամանակ։ Քրիստոնյա հեղինակների մոտ միջնադարյան էպիկուրականները վերածվեցին անաստվածների խորհրդանիշների։ 80 քրիստոնեական հերետիկոսների շարքում էպիկուրականները զբաղեցնում են 8-րդ տեղը։ Դանթե Ալիգիերին տեղադրել էր էպիկուրականներին Դժոխքի 6-րդ պարունակում, երբ սովորաբար հույն փիլիսոփաները գտնվում էին Քավարանում ։ Արդյունքում էպիկուրականներին սկսեցին բարձր գնահատել Վերածննդի և բարոկկոյի շրջանի ազատախոհները՝ Պետրարկան, Ջովանի Բոկաչչոն, Լեոնարդո Բրունին, Պիեռ Գասենդին, Լաֆոնտեն, Սիրանո դը Բերժերակ ։ Ազատախոհներին Էպիկուրի ուսմունքի մեջ գրավում էր ատոմիզմը, սենսուալիզմը և հեդոնիզմը։
Էպիկուրյան փիլիսոփայության չորս սկզբունքները
Տետրաֆարմակոսը (τετραφάρμακος) էպիկուրյան փիլիսոփայության չորս սկզբունքներն են ձևակերպված Ֆիլադեոսի կողմից։
Կանոնիկություն
Կանոնիկությունը (κανονικὸν < ) իմացաբանության սաղմն է։ Իր ուսմունքի այս հատվածում Էպիկուրը խորհում է Իրականության չափանիշներից։ Դրանց թվին է պատկանում զգացողությունը (αἴσθησιν)։ Գիտակցությունը հենվում է միայն զգայարանների վրա, որոնց հիման վրա ձևավորում է պատկերացում։ Այս համատեքստում Էպիկուրի դիրքորոշումը կարելի է կոչել էմպիրիզմ։
Ֆիզիկա
Էպիկուրի բնության մասին ուսմունքը ծնվել է տիեզերքի հավերժության և անսահմանության ինչպես նաև աշխարհի բազմազանության գաղափարներից։ Էպիկուրականները վերցրել են Դեմոկրիտի ատոմի ուսմունքը, սակայն լրացրել են այն ատոմի ազատ շեղման ուսմունքով ։
Էթիկա
Էպիկուրի էթիկան դուրս է գալիս իմաստունի իդեալից, ով հասել է անհոգ և անխռով վիճակի (ատարեկսիա)։ Այս վիճակը ազատված է տառապանքից, իսկ հետո նույնական է բավարարվածության հետ (ἡδονή)։ Գիտելիքը իմաստունին թույլ է տալիս հաղթահարել մահից վախը («մինչև մենք կանք մահ չկա, երբ կա մահ, մենք չկանք», մահը ինչպես ատոմների անկում և անզգայացում), ինչպես նաև աստվածներից վախը (աստվածները երանելի են և ուստի չեն կարող բարկանալ և պատժել մարդուն)։ Իրենց գործողություններում Էպիկուրը կոչ է անում առաջնորդվել միայն բնական ցանկություններով (և՛անհրաժեշտ, և՛ ոչ անհրաժեշտ) և խուսափել անբնական ցանկություններից (օրինակ՝ սնափառություն)։ Կոպիտ հեդոնիզմը բնորոշ է միայն ուշ շրջանի հռոմեական էպիկուրականությանը։ Էպիկուրականները հատկապես արժևորում էին ընկերությունը (φιλίαις)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Փիլիսոփայական ուղղություններ և դպրոցներ Կատեգորիա:Հեդոնիզմ
Գրևե ին Կիանտի
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սեն Մար (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Սեն Կրեպեն  (Saint-Mard), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Ռոշֆորի շրջանում։ Մտնում է Սյուրժեր կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17359։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 1066 մարդ։
Օրմեա
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Մարտին Ողորմածը։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վարդան Մամիկոնյան
Վարդան Մամիկոնյանը Ավարայրի ճակատամարտում հայոց բանակի հրամանատարն էր։ Այն տեղի է ունեցել 451 թվականի մայիսի 26-ին՝ Վասպուրականի Տղմուտ գետի եզերքին՝ Ավարայրի դաշտում։ Հայոց բանակը բաղկացած էր 66 000 զինվորներից, իսկ պարսիկների բանակը՝ 90 000 զինվորից, որոնք պաշտպանված էին նաև փղերով։ Ճակատամարտը վերջացավ հայերի հաղթանակով։ Զորավար Վարդանը զոհվեց այդ ճակատամարտում։ Հետագայում նա դասվել է սրբերի շարքը։
Կենսագրություն
Վարդան Մամիկոնյանը սպարապետ Համազասպ և  Սահականույշի(կաթողիկոս Սահակ Ա Պարթևի դուստրը) ավագ որդին է։ Ուսանել է Վաղարշապատի Սահակ-Մեսրոպյան նորաբաց դպրոցում։ 420 թվականին Կոստանդնուպոլսում Թեոդոսիոս II կայսեր հրամանով ճանաչվել է Հայաստանի բյուզանդական մասի ստրատելատ (զորավար)։
422 թվականին մեկնել է Պարսկաստանի մայրաքաղաք Տիզբոն, որտեղ Սասանյան Վռամ V Գոռ արքան նրան ճանաչել է Հայոց սպարապետ, իսկ հայ Արշակունիների թագավորության անկումից (428) հետո՝ 432 թվականին, հաստատվել է Մարզպանական Հայաստանի զորքերի սպարապետ։
Պարսից Հազկերտ II արքայի հրամանով Հայոց այրուձին 442 թվականին Վարդան Մամիկոնյանի հրամանատարությամբ կռվել է քուշանների դեմ։
Վարդանանց պատերազմ
Հազկերտ Բ-ի հրամանով Դենշապուհ պաշտոնյան 447թ.-ին իրականացնում է աշխարհագիր, որից հետո էլ ավելի է մեծացնում ժողովրդից գանձվող հարկերը:Պարսկաստանի Հազկերտ Բ Սասանյան արքան 449 թվականին հրովարտակով հայերին կոչ է արել հրաժարվել քրիստոնեությունից և ընդունել զրադաշտականություն (կրակապաշտություն)։ Վարդան Մամիկոնյանի մասնակցությամբ Արտաշատում գումարված ժողովը մերժել է Պարսից արքայի կրոնափոխության առաջարկը։ Մերժողական պատասխան են ուղարկել նաև դրացի վրացիներն ու աղվանները։ Վարդանին և Հայոց, Վրաց ու Աղվանից իշխանությունների ներկայացուցիչներին կանչել են Տիզբոն։ 450թ. ապրիլին Տիզբոն են գնում Վարդան Մամիկոնյանը, Վասակ Սյունին, Վահան Ամատունին, Գուգարքի բդեշխ Աշուշան, Վիրքի և Աղվանքի նախարարները։ Հազկերտը նրանցից պահանջում է կրոնափոխ լինել, հակառակ դեպքում սպառնալով իրենց ընտանիքների հետ աքսորել երկրի խորքերը՝ զրկելով իրենց ունեցվածքից։ Նախարարները որոշում են առերես ընդւնելը նրա առաջարկը և վերադառնալով իրենց երկրերը՝ ապստամբել։ Բայց Հազկերտը իր մոտ պատանդ է պահում Աշուշային և Վասակ Սյունու որդիներին՝ Բաբիկին և Ատրներսեհին։
Հազկերտը հայ նախարարներին 700 մոգի և հսկիչ զորախմբի ուղեկցությամբ ճանապարհում է Հայաստան՝ հանձնարարելով 1 տարում եկեղեցիները վերածել մեհյանների ու կրակատների և կառուցել ատրուշաններ։ Հայ նախարարները վերադարձել են հայրենիք՝ անհրաժեշտ դիմադրություն կազմակերպելու հույսով։ Մոգերը Անգղ ավանում փորձում են եկեղեցին վերածել ատրուշանի, սակայն հայերը՝ Ղևոնդ երեցի գլխավորությամբ հարձակվում են մոգերի վրա և ձերբակալում, հետագայում մահապատժի ենթարկելով Զարեհավանում։ Վարդան Մամիկոնյանը ժողով է հրավիրում և հայտնում, որ ուրացումը եղել է կեղծ։ Կազմվում է ժամանակավոր կառավարություն. Վարդան Մամիկոնյանը՝ սպարապետ, Հովսեփ Ա-ն՝ մեծ դատավոր, Վասակ Սյունին՝ մարզպան։
Ռազմական դաշինք կնքելով Աղվանից և Վրաց մարզպանությունների հետ՝ 450 թվականի սկզբին նա օգնություն է խնդրել Բյուզանդիայից, սակայն Մարկիանոս կայսրը ոչ միայն մերժել է, այլև այդ մասին գաղտնի տեղեկացրել Հազկերտ II-ին։ 450 թ-ին Աղվանքի մարզպանը դիմում է Վարդանին՝ ասելով, որ պարսիկները մեծաքանքկ զորքով մտել են Աղվանք և օգնություն է խնդրում:Վարդանը բանակը բաժանում է երեք մասի. առաջինը ղեկավարում է Ներշապուհ Արծրունին, երկրորդը՝ Վարդան Մամիկոնյանը, երրորդը՝ Վասակ Սյունին։ Վարդանը շտապում է Աղվանք և Կուրի գետնացումի մոտ հանդիպում է պարսկական զորքին։ Խաղխաղ (այժմ՝ Ղազախ, Ադրբեջան) քաղաքի մերձակայքում տեղի է ունենում ճակատամարտ, որն ավարտվում է պարսիկների պարտությամբ, որոնցզորավարն էր Սեբուխտը։ Վարդան Մամիկոնյանի զորախումբը հասել է մինչև Ճորա պահակի ամրությունները (այժմյան Դերբենդ քաղաքի մոտ) և փոխօգնության դաշինք կնքել հոների հետ։
Այդժամ լուր է հասնում, որ Վասակը որդիների համար վախենալով, հրաժարվում է ապստամբությունից՝ պատճառաբանելով, թե առանց հույների հաղթելը անհնար է։ Վարդանը վերադառնելով Հայաստան՝ իշխանությունը վերցնում է իր ձեռքը։ Վարդան Մամիկոնյանը վերականգնում է հայ նախարարների և հոգևորականության ոտնահարված իրավունքները, ամրացնումբերդերը և նախապատրաստվում վճռական մարտի։
Ճակատամարտը տեղի է ունեցել 451 թվականի մայիսի 26-ին՝ Վասպուրական նահանգի Արտազ գավառի Ավարայրի դաշտում։ Վարդան Մամիկոնյանը զորքը բաժանում է չորս մասի, որոնք ղեկավարում են Ներշապուհ Արծրունին, Խորեն Խորխոռունին, Թաթուլ Վանանդեցին և Վարդան Մամիկոնյանը։ Վարդան Մամիկոնյանը գրոհում է առաջինը, սակայն շրջափակման մեջ ընկնելով զոհվում է :Չնայած Վարդան Մամիկոնյանը զոհվում է, բայց պարսիկները, տեսնելով հայերի համառ դիմադրությունը, հարկադրված հետ են կանչում իրենց զորքերը։ Ավարայրի ճակատամարտից հետո Պարսից արքունիքը հրաժարվել է բռնի կրոնափոխության ծրագրից, ճանաչել է Հայաստանի ներքին ինքնավարությունը, թեթևացրել հարկերը և որոշ ժամանակ վարել է հայերին սիրաշահելու քաղաքականություն։ Պարսիկներին զգալի վնաս են պատճառել նաև հոները, որոնք, Վարդան Մամիկոնյանի հետ կնքած պայմանագրի համաձայն, ասպատակել են պարսկական նահանգները։
Վարդան Մամիկոնյանի կերպարն արտացոլվել է գեղարվեստական գրականության (Ղևոնդ Ալիշան, Դերենիկ Դեմիրճյան), քանդակագործության (Երվանդ Քոչար), գեղանկարչության (Էդուարդ Իսաբեկյան, Գրիգոր Խանջյան, Վահան Խորենյան) մեջ և թատերարվեստում։ Վարդանանց են նվիրված կաթողիկոսներ Պետրոս Ա Գետադարձի «Արիացեալք» և Ներսես Դ Կլայեցու (Ներսես Շնորհալի) «Նորահրաշ» շարականները։
Վաղ միջնադարից Վարդան Մամիկոնյանին և Վարդանանց նվիրված եկեղեցիներ ու վանքեր են կառուցվել Հայաստանի տարբեր նահանգներում, հայկական գաղթավայրերում, հետագայում՝ նաև Սփյուռքում։
Ժամանակակիցներ և Վարդան Մամիկոնյան
Դեռևս 5-րդ դարում հայ պատմիչ Եղիշեն գրել էր «Վասն Վարդանայ և Հայոց պատերազմին» աշխատությունը։ Նրա հիմքի վրա Հայրենական Մեծ պատերազմի տարիներին Դերենիկ Դեմիրճյանը գրել է «Վարդանանք» պատմավեպը՝ հայ զինվորների ոգին բարձրացնելու համար։
Հայաստանում սահմանվել է «Վարդան Մամիկոնյան» շքանշանը, որով պարգևատրվում են հայրենիքի հանդեպ պարտքը կատարելիս ցուցաբերած բացառիկ խիզախության և բանակաշինությանը մատուցած ակնառու ծառայությունների համար։
Ավարայրի ճակատամարտում զոհված մարտիկները դասվել են Հայ առաքելական եկեղեցու տոնելի սրբերի շարքը և կոչվում են սուրբ Վարդանանք։
Հայոց սպարապետ Վարդան Մամիկոնյանը Սասանյան Պարսկաստանի դեմ 450–451 թվականների «հանուն հավատքի և հայրենյաց» ազատագրական պատերազմի (Վարդանանց պատերազմ) առաջնորդն է։ Մեծարվել է Քաջ Վարդան պատվանունով։
2002 թվականին սկսվում և 2014 թվականին ավարտին է հասվում հոլիվուդյան մի նախագիծ, որը պատմում է այս պատերազմի մասին։ Հեղինակը հայազգի Ռոջեր Կուպելյանն է։ Ֆիլմը կոչվում է «Բյուզանդիայի արևելք. պատերազմ, աստվածներ ու սուրբ նահատակներ» («East of Byzantium։ War Gods and Warrior Saints», )։ Այստեղ նկարագրվում են 4-րդ և 5-րդ դարերում Հայաստանում տեղի ունեցած փոփոխությունները՝ սկսած քրիստոնեության ընդունումից։ Կինոնկարի հիմնական թեման Վարդանանց պատերազմն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ զորավարներ Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցու սրբեր Կատեգորիա:451 մահեր Կատեգորիա:Մամիկոնյաններ
Շելկան (Տերսայի վտակ)
Շելկան (Щелкан), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլգոգրադի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Տերսա գետի ձախ ափին՝ 13 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 122 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տերսա գետն է, գետի ենթաավազանը Խյոպրա և Հյուսիսային Դոնցա գետերն են։ Գետավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Կամսկոյե Ուստյեի շրջան
Կամսկոյե Ուստյեի շրջան (Камско-Устьинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Թաթարստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1965 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կամսկոե Ուստյե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1199 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 16776 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 13,99 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թաթարստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ջորջ Բեսթ
Ջորջ Բեսթ (George Best, ), հյուսիսիռլանդացի ֆուտբոլիստ, որը շատերի կողմից ճանաչված է որպես ֆուտբոլի պատմության լավագույն ֆուտբոլիստներից մեկը ։
Բեսթը երկար ժամանակ հանդես է եկել նաև Հյուսիսային Իռլանդիայի հավաքականում, սակայն ազգային թիմի թույլ ելույթները Եվրոպայի առաջնության և աշխարհի առաջնության ընտրական փուլերում թույլ չեն տվել նրան միջազգային հարթակում ամբողջությամբ ցուցադրել իր տաղանդը ։
1999 թվականին Ֆուտբոլի պատմության և վիճակագրության միջազգային ֆեդերացիայի կողմից անցկացված քվեարկության արդյունքում Բեսթը 20-րդ դարի եվրոպացի լավագույն ֆուտբոլիստների շարքում զբաղեցրել է 11-րդ հորիզոնականը (Մարկո վան Բաստենից հետո), իսկ աշխարհի լավագույն ֆուտբոլիստների շարքում՝ 16-րդ հորիզոնականը (Լոթար Մաթեուսից հետո) ։ Նույն թվականին, «World Soccer» ամսագրի քվեարկության արդյունքում 20-րդ դարի լավագույն 100 ֆուտբոլիստների մեջ Բեսթը ճանաչվել է 8-րդը ։
Չափից դուրս արտասովոր և ոչ չափավոր ապրելակերպը վերջիվերջո հանգեցրեց հարբեցողության, ինչի պատճառով նա ավարտեց իր ֆուտբոլային կարիերան ։ Բեսթի համակրելի և անպատկառ ոճը դարձրել է նրան շատ երկրպագուների կուռքը։ «GQ» ամսագիրը Ջորջ Բեսթին ներառել է վերջին հիսունամյակի 50 ամենաոճային մարդկանց շարքում ։
Բեսթը «Մանչեսթեր Յունայթեդի» կիսապաշտպանների շարքում համարվում է լավագույն ռմբարկուն։ 470 պաշտոնական խաղերում նա խփել է 179 գոլ ։
Վաղ տարիներ
Ջորջ Բեսթը ծնվել է 1946 թվականի մայիսի 22-ին Քրեգագում՝ Բելֆաստի արևելյան շրջանում ։ Մասնագիտությամբ խառատ Դիկի Բեսթի (1920-2008 ) և ծխախոտի գործարանի աշխատող Էնն Ուիզերսի (1923-1978) առաջին զավակն էր։ Ջորջը այնուհետև ունեցել է 4 քույր (Քերոլ, Բարբարա, Ջուլիա, Գրեյս) և մեկ եղբայր (Իան) ։ 2008 թվականի մարտին Դիկի Բեսթը հոսպիտալացվեց Դունդոնալդի Օլտեսկու կլինիկայում (Հյուսիսային Իռլանդիա) և 4 շաբաթ հետո՝ ապրիլի 16-ին, մահացավ ։ Ջորջի մայրը՝ Էննը, մահացել է 1978 թվականին 55 տարեկանում հարբեցողության պատճառով առաջացած բարդացումից ։
Բեսթը զբաղվում էր ֆուտբոլով իր կյանքի վաղ տարիներից։ «Ջորջը չէր բաժանվում գնդակից»,- հիշում էր Էնն Բեսթը իր որդու մանկությունից ։ Պատանի Բեսթը ամբողջ օրը ֆուտբոլ էր խաղում իրենց բակում՝ որպես դարպաս օգտագործելով հոր նկուղը և հաճախ քնում իր գնդակի հետ ։
Բեսթի առաջին ակումբը դարձավ «Քրեգագ Բոյս» մանկական ակումբը։ Խաղալով այդ ակումբում՝ նա համակշռեց իր անմշակ ֆիզիկական տվյալները ֆուտբոլային մեծ տաղանդի հետ։ 1957 թվականին 11-ամյա Բեսթը դպրոցում սովորելու դրամաշնորհ ստացավ, և ընդունվեց Գրոսվենոնսկու միջնակարգ դպրոց: Բայց քանի որ դպրոցում հիմնական և միակ սպորտի տեսակը ռեգբին էր, նա սկսեց հաճախակի բացակայել դասերից՝ իր ողջ ազատ ժամանակը նվիրելով ֆուտբոլին։ Շուտով դրա մասին իմացան Բեսթի ծնողները և որոշեցին փոխել որդու դպրոցը։ Բեսթը տեղափոխվեց Լիսնաշարագի միջնակարգ դպրոցը, որտեղ հանդիպեց իր հին դպրոցի նախկին ընկերներին և ի վերջո կարողացավ կենտրոնանալ ֆուտբոլի վրա։
Մանչեսթեր Յունայթեդ (1963-1974)
Մի քանի տարի անց տաղանդավոր պատանին հետաքրքրություն առաջացրեց արևելյան Բելֆաստում գտնվող «Գլենտորանա» ակումբի մասնագետների մոտ ։ Սակայն պայմանագիրն այդպես էլ չկնքվեց, քանի որ «Գլենտորանայի» ներկայացուցիչներին դուր չեկավ Ջորջի չափից դուրս նիհարությունը և աստենիկ մարմնակազմությունը ։ Հենց այդ ժամանակ Բեսթը հայտնվում է «Մանչեսթեր Յունայթեդի»՝ Բելֆաստում գտնվող սկաուտի՝ Բոբ Բիշոպի ուշադրության կենտրոնում ։ Բիշոպը գնահատեց երիտասարդ ֆուտբոլիստի բացառիկ տաղանդը և «Մանչեսթեր Յունայթեդի» գլխավոր մարզիչ Մեթ Բասբիին ուղարկեց հետևյալ բովանդակությամբ հեռագիր. «Կարծես թե ես ձեզ համար հանճար եմ գտել»։ Փորձաշրջանից հետո գլխավոր սկաուտ Ջո Արմստրոնգը Բեսթի հետ կնքեց լիարժեք պայմանագիր։
Ժամանելով Մանչեսթեր՝ երիտասարդ Բեսթն արդեն մեկ օրից կարոտեց իր հայրենիքը և մեկ ուրիշ երիտասարդ ֆուտբոլիստի՝ Հյուսիսային Իռլանդիայից եկած Էրիկ Մակմորդիի հետ վերադարձավ Բելֆաստ։ Միայն երկու շաբաթ անց՝ Մեթ Բեսբիի և Դիկի Բեսթի հետ հեռախոսային զրույցից հետո, Բեսթը վերադարձավ Մանչեսթեր ։
Բեսթի նորամուտը «Մանչեսթեր Յունայթեդում» կայացավ 1963 թվականի սեպտեմբերի 14-ին «Վեստ Բրոմվիչ Ալբիոնի» դեմ խաղում. այդ ժամանակ նա ընդամենը 17 տարեկան էր։ Խաղի ժամանակ նա ուղղակի ուժասպառ արեց իր հակառակորդին՝ «Վեստ Բրոմվիչի» փորձառու խաղացող ուելսցի Գրեմ Ուիլյամսին։ Խաղն ավատվեց 1:0 հաշվով՝ «Մանչեսթեր Յունայթեդի» հաղթանակով ։ Խաղի ավարտից հետո Գրեմ Ուիլյամսը սեղմեց Բեսթի ձեռքը՝ արտաբերելով հետևյալ խոսքերը. «Սպասի՛ր, որդի՛ս, որպեսզի ես կարողանամ տեսնել քո դեմքը, թե չէ այսօր ամբողջ օրը տեսնում էի, թե ինչպես է թիկունքդ եզրագծի երկայնքով այս ու այն կողմ վազում»։
Բեսթն առաջվա նման շատ էր կարոտում իր հայրենիքը և այդ պատճառով Ծննդյան տոներին նորից վերադարձավ Բելֆաստ, որպեսզի անցկացնի տոնը ընտանիքի հետ միասին։ Բեսթի բացակայության ընթացքում՝ դեկտեմբերի 26-ին, «Մանչեսթեր Յունայթեդը» կրեց նվաստացուցիչ պարտություն. թիմը արտագնա խաղում 1:6 հաշվով պարտվեց «Բըռնլի» ֆուտբոլային ակումբին ։ Ընդամենը 2 օրից «Օլդ Թրաֆորդում» կայացավ պատասխան խաղը։ Բեսթը մասնակցեց խաղին և օգնեց իր թիմին ջախջախել հակառակորդին 5:1 հաշվով ։ Այդ խաղում նա խփեց իր առաջին գոլը «Մանչեսթեր Յունայթեդի» կազմում։ Հետաքրքրականն այն է, որ Բեսթը համաձայնել էր խաղալ այս խաղում միայն այն պայմանով, որ անմիջապես խաղից հետո նրան ինքնաթիռով պետք է ետ տանեն Բելֆաստ։ Այստեղ նա առաջին անգամ ցուցաբերեց իր համառ և հանդուգն բնավորությունը, ինչի պատճառով հետագայում բազմաթիվ խնդիրներ ունեցավ։ 1963-64 մրցաշրջանում «Մանչեսթեր Յունայթեդն» առաջին դիվիզիոնում զբաղեցրեց 2-րդ հորիզոնականը՝ զիջելով «Լիվերպուլին», իսկ Բեսթը 26 խաղերում դարձավ 6 գոլի հեղինակ։
Մյուս մրցաշրջանում Բեսթը սկսեց կանոնավոր կերպով դուրս գալ խաղադաշտ հիմնական կազմում։ Այս անգամ նա հեղինակեց 10 գնդակ, ինչը կարևոր նախապայման դարձավ առաջնությունում Մանչեսթեր Յուայթեդի չեմպիոնության համար (1957 թվականից հետո առաջին անգամ) ։
Նոր «Բասբիի փոքրիկ» Ջորջ Բեսթը շուտով դարձավ թիմի առաջնորդներից մեկը, որը դեռ վերապրում էր Մյունխենի աղետի ծանր հետևանքները։ Բոբի Չարլտոնի և Դենիս Լոուի հետ նա կազմեց հզոր հարձակողական եռյակ, որը շատերի կողմից համարվում է լավագույններից մեկը ֆուտբոլի պատմության մեջ ։ 4 տարվա ընթացքում Բեսթը երկու անգամ հաղթեց Անգլիայի առաջնությունում և մեկ անգամ Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթում։
Եվրոպական հարթակում Բեսթը իր բարձր վարպետությունը առաջին անգամ ցուցադրեց 1965-66 մրցաշրջանում ։ 1965 թվականի հոկտեմբերի 6-ին նա ֆիննական «Հելսինկի» թիմի դեմ խաղում խփեց «Յունայթեդի» 6 գոլերից 2-ը։ 1966 թվականի մարտի 9-ին Բեսթը, ով դեռ չէր բոլորել իր 20 տարին, անցկացրեց, հնարավոր է, իր կարիերայի լավագույն խաղը։ Այդ օրը «Մանչեսթեր Յունայթեդը» Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթի մեկ քառորդ եզրափակչի արտագնա խաղում հաղթեց պորտուգալական «Բենֆիկային» ։ Չնայած Մեթ Բասբիի հրահանգին (նա պետք է խաղար պաշտպանությունում)՝ Բեսթը արդեն 12-րդ րոպեին բացեց հանդիպման հաշիվը ։ Նշանակվել էր տուգանային, փոխանցում կատարվեց դեպի Բեսթը, ով գլխով գնդակն ուղարկեց դարպասը ։ Շուտով Բեսթը դարձավ դուբլի հեղինակ ։ Նա միայնակ շրջանցեց երեք ֆուտբոլիստի և ճշգրիտ հարվածով գրավեց հակառակորդի դարպասը ։ Խաղն ավարտվեց «Բենֆիկայի»՝ 5:1 հաշվով ջախջախմամբ ։ «Մանչեսթեր Յունայթեդը» դուրս եկավ կիսաեզրափակիչ, սակայն այնտեղ պարտվեց Բելգրադի «Պարտիզան» ֆուտբոլային ակումբին և լքեց պայքարը ։
Բեսթը դարձավ այն պահանջված և հաջողակ ֆուտբոլիստներից մեկը, ով իր երկրպագուներից շաբաթական ստանում էր ավելի քան 1000 նամակ։ Միայն գովազդների և հարցազրույցների շնորհիվ նա վաստակեց մի քանի անգամ ավել գումար, քան ֆուտբոլում։ 1966 թվականին Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթի քառորդ եզրափակչից՝ «Բենֆիկայի» դեմ խաղից հետո պորտուգալական մամուլը Բեսթին տվեց «O Quinto Beatle» մականունը («Հինգերորդ բիթլ »), որն ավելի շատ վերաբերում էր նրա արտաքինին (երկար մազեր, գեղեցիկ դիմագծեր) և ապրելակերպին։
1967 թվականին «Մանչեսթեր Յունայթեդը» վերջին երեք տարիներում երկրորդ անգամ հաղթեց Անգլիայի առաջնությունում ։ 1967-68 մրցաշրջանը Բեսթի համար իսկապես դարձավ հաղթական։ «Յունայթեդը», ինչպես երկու տարի առաջ, այնպես էլ այս տարի շատ հաջող խաղ էր ցուցադրում Չեմպիոնների լիգայի խաղարկությունում ։ 1968 թվականի ապրիլի 24-ին Բեսթը խփեց «Ռեալ Մադրիդ»-«Մանչեսթեր Յունայթեդ» խաղի միակ և հաղթական գոլը ։ Պատասխան խաղն ավարտվեց ոչ ոքի՝ 3:3 հաշվով։ Այս հաղթանակը թույլ տվեց «Յունայթեդին» իր պատմության մեջ առաջին անգամ դուրս գալ եզրափակիչ, որտեղ ճակատագրի բերումով նորից հանդիպեց «Բենֆիկայի» հետ։ Եզրափակիչը կայացավ 1968 թվականի մայիսի 29-ին «Ուեմբլի» մարզադաշտում։ Հանդիպման հաշիվը բացվեց խաղի 53-րդ րոպեին ։ Գոլը խփեց Բոբի Չարլտոնը։ Հետո խաղի հաշիվը հավասարվեց. հանդիպման 75-րդ րոպեին գոլի հեղինակ դարձավ պորտուգալացի ֆուտբոլիստ Ժայմա Գրասան։ 1-1 հաշիվը պահպանվեց մինչև հիմնական ժամանակի ավարտը, և խաղը շարունակվեց արդեն ավելացված ժամանակում։ «Յունայթեդի» ֆուտբոլիստներից պահանջվեց ընդամենը 10 րոպե խաղի ելքը որոշելու համար։ Նախ թիմին առաջ մղեց Բեսթը՝ գոլ խփելով 93-րդ րոպեին, հետո «Բենֆիկայի» դարպասը գրավեց Բրայան Քիդը, իսկ 99-րդ րոպեին նորից աչքի ընկավ Բոբի Չարլտոնը։ Պորտուգալիայի չեմպիոնները պարտվեցին 4:1 հաշվով ։ «Մանչեսթեր Յունայթեդը» դարձավ առաջին անգլիական ակումբը, որը հաղթեց Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթը, իսկ Բեսթը այդ տարի ստացավ «Ոսկե գնդակը»՝ ճանաչվելով տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ։ Նա ճանաչվեց տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ նաև ըստ Անգլիայի ֆուտբոլային լրագրողների ։ Ինչպես նաև նա այդ տարի դարձավ 32 գոլի հեղինակ, ինչը ռեկորդ էր կիսապաշտպանների շարքում (այդ ռեկորդը պահպանվեց շուրջ 40 տարի. այն հաղթահարվեց «Մանչեսթեր Յունայթեդի» մեկ այլ կիսապաշտպանի՝ Կրիշտիանու Ռոնալդուի կողմից)։ Շատերի կարծիքով՝ 1968 թվականը Բեսթի կարիերայի գագաթնակետն էր։
1974 թվականին՝ 27 տարեկան հասակում, Բեսթը լքեց «Մանչեսթեր Յունայթեդը» ։ Ակումբի կազմում նրա վերջին խաղը դարձավ 1974 թվականի հունվարի 1-ի «Լոֆտուս Ռոուդում» կայացած «Քուինս Պարկ Ռեյնջերսի» դեմ խաղը ։ Այդ խաղում «Մանչեսթեր Յունայթեդը» պարտվեց 0:3 հաշվով ։
1963-1974 թվականներին Ջորջ Բեսթը «Մանչեսթեր Յունայթեդի» կազմում անցկացրած 470 պաշտոնական խաղերում դարձավ 179 գոլի հեղինակ ։ Նա ճանաչվել էր թիմի լավագույն ռմբարկուն 5 մրցաշրջան անընդմեջ (1968-1972 թվականներին)` 262 խաղերում խփելով 124 գնդակ ։ 1967-68 մրցաշրջանում Բեսթը իր 28 գոլով դարձել էր Առաջին դիվիզիոնի լավագույն ռմբարկուն («Սաութհեմփթոնի» ֆուտբոլիստ Ռոն Դեյվսի հետ միասին) ։
Հաջորդ տասը տարվա ընթացքում Բեսթը բազմիցս փոխեց իր ակումբային պատկանելությունը՝ խաղալով Անգլիայի, Իռլանդիայի, ԱՄՆ-ի, Շոտլանդիայի և Ավստրալիայի տարբեր ակումբներում ։
Ֆուլհեմ (1976-1977)
1976 թվականին Ջորջ Բեսթը տեղափոխվեց Լոնդոնի «Ֆուլհեմ»։ Այդ թիմում նա շարունակեց հանդես գալ բարձր մակարդակով, սակայն եթե համեմատենք անցած տարիների հետ, նա այլևս չուներ իր նախկին արագությունը ։ «Ֆուլհեմում» նա առավել հայտնի է դարձել Անգլիայի գավաթի խաղերից մեկում տեղի ունեցած մեկ դրվագում։ Դա «Հերեֆորդ Յունայթեդի» դեմ խաղն էր, որում Բեսթը ցուցադրեց հիանալի խաղ։ Ավելի ուշ Բեսթն ասաց, թե այն ժամանակահատվածը, որում նա խաղացել է «Ֆուլհեմի» կազմում, իր կարիերայի ամենահաճելի ժամանակահատվածն էր՝ չնայած նրան, որ նա այդ թիմի կազմում չէր արաժանացել ոչ մի մրցանակի և չէր հաղթել ոչ մի մրցությունում ։
ԱՄՆ (1977-1981)
Ամերիկայում Բեսթը հանդես եկավ 3 ակումբների կազմում՝ «Լոս Անջելես Ացտեկս», «Ֆորտ Լոդերդեյլ Սթրայքերս» և «Սան Խոսե Էրթքվեյքս», ինչպես նաև «Դետրոիտ Էքսպրես» ակումբի կազմում Ավստրիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դեմ խաղացել է երկու ընկերական խաղ ։ Ֆուտբոլից դուրս նա շարունակում էր վարել «կեղտոտ» կյանք՝ հաճախելով գիշերային ակումբներ և մասնակցելով խնջույքների ։ Այդ ամենը մեծ ազդեցություն չունեցավ իր ցուցադրած խաղի վրա։ Նա հանդես էր գալիս շատ հաջող։ «Լոս Անջելես Ացտեկսի» կազմում առաջին մրցաշրջանում նա 24 խաղում դարձավ 15 գոլի հեղինակ։ Մյուս մրցաշրջանում նա ճանաչվեց ՍԱՖԼ-ի լավագույն կիսապաշտպան ։ Նա Կալիֆոռնիայում բացեց ևս մեկ գիշերային ակումբ՝ «Bestie’s Beach Club» (այժմ այն կրում է «Underground» անունը), որը նա ղեկավարեց մինչև 1990-ական թվականները ։
«Լոս Անջելես Ացտեկսի» կազմում իր երրորդ մրցաշրջանում Բեսթը մասնակցեց 12 խաղի (որոնցում խփեց 1 գոլ), ինչից հետո լքեց ակումբը։ «Ֆորտ Լոդերդեյլ Սթրայքերս» և «Սան Խոսե Էրթքվեյքս» ակումբներում Բեսթի ելույթներն ընդհանուր առմամբ անհաջող ստացվեցին։ Ինչպես նաև էականորեն սրվեցին խնդիրները կապված ալկոհոլի և ոչ պաշտոնական պահվածքի հետ։ Իր վերջին խաղը «Սան Խոսե Էրթքվեյքսի» կազմում նա խաղաց 1981 թվականի օգոստոսի 19-ին (թիմը կրեց պարտություն՝ 1:3 հաշվով) ։
1982 թվականին հատուկ հրավերով Բեսթը հոնկոնգյան առաջին դիվիզիոնի երկու տարբեր ակումբներում խաղաց երեք խաղ ։
Կարիերայի ավարտ
1988 թվականի օգոստոսի 8-ին «Ուինձոր պարկում» կայացավ Բեսթի հրաժեշտի խաղը։ Մարզադաշտից խաղին հետևում էին սըր Մեթ Բեսբին և Բոբ Բիշոպը՝ «Մանչեսթեր Յունայթեդի» այն սկաուտը, ով նկատել էլ հյուսիսիռլանդացու տաղանդը ։ Խաղին մասնակցում էին նաև Պատ Ջենինգսը, Օսսի Արդիլեսը և Լիամ Բրեդին։ Խաղում Բեսթը դարձավ երկու գոլի հեղինակ։ Առաջինը տուգանային հրապարակից դուրս գեղեցիկ հարվածով, իսկ երկրորդը 11 մետրանոց հարվածից։
Կարիերան ազգային հավաքականի կազմում
Բեսթը սկսել է հանդես գալ Հյուսիսային Իռլանդիայի մինչև 18 տարեկանների ֆուտբոլի երիտասարդական հավաքականում 1963 թվականին՝ 16 տարեկան հասակում։ Անգլիայի երիտասարդական հավաքականի դեմ խաղին մասնակցել է իր ծննդյան տարեդարձից ընդամենը մի քանի օր հետո։ Այդ ժամանակ նա արդեն 17 տարեկան էր։ Առաջին անգամ տեսնելով Բեսթին՝ «բիթլային» սանրվածքով վտիտ տղային, հյուսիսիռլանդացիների գլխավոր մարզիչը՝ Նորման Կերիգանը, ասաց. «Նա նման է այն բանին, ինչով ես կմաքրեի իմ ծխամորճը»։ 1964 թվականի ապրիլի 15-ին Բեսթը խաղաց Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնության մրցաշարում՝ ընդդեմ Ուելսի ազգային հավաքականի, և այդ խաղը նշանավոր էր նրանով, որ այն Բեսթի առաջին խաղն էր արդեն Հյուսիսային Իռլանդիայի ազգային հավաքականի հիմնական կազմում։ Այդ նույն խաղը նաև դեբյուտային էր ապագայում հայտնի դարձած հյուսիսիռլանդացի դարպասապահ Պատ Ջենինգսի համար։ Խաղն ավարտվեց հյուսիսիռլանդացիների հաղթանակով՝ 3:2 հաշվով։ Որոշ ժամանակ անց Պատ Ջենինգսը, հիշելով Բեսթին, ասաց. «Նա եղել է լավագույն ֆուտբոլիստներից մեկը, որի հետ կամ դեմ ինձ բախտ է վիճակվել խաղալ։ Ես շատ մեծ կարևորություն եմ տալիս այն հիշողություններին, որոնք կապված են նրա հետ, սակայն ժամանակ առ ժամանակ նա ինձ շատ վատ դրության մեջ էր գցում» ։
13 տարվա ընթացքում Բեսթը Հյուսիսային Իռլանդիայի հավաքականի կազմում դուրս է եկել խաղադաշտ ընդամենը 37 անգամ և դարձել է 9 գոլի հեղինակ։ Այդ գոլերից 4-ը նա խփել է Կիպրոսի հավաքականի, իսկ մնացածը՝ Ալբանիայի, Անգլիայի, Շոտլանդիայի, Շվեյցարիայի և Թուրքիայի ազգային հավաքականների դարպասը։
1967 թվականի հոկտեմբերի 21-ին գործնականորեն «միայնակ» հաղթեց Շոտլանդիայի հավաքականի դեմ տնային խաղը։ Այդ խաղը Եվրոպայի առաջնության որակավորման փուլի խաղերից էր։ Հյուսիսիռլանդացիները հաղթեցին այդ խաղում 1:0 հաշվով (հաղթական գոլի հեղինակը Դևիդ Կլեմենթսն էր)։ Մարզական մեկնաբան Մալքոլիմ Բրոդին այս խաղը մեկնաբանեց հետևյալ կերպ. «Անկասկած «Ուինձոր պարկը» դեռ չէր տեսել ոչ մի ֆուտբոլիստի այսպիսի հիանալի անհատական խաղ»։ Շատերն այս խաղը համարում են հավաքականի կազմում Բեսթի լավագույն խաղը (անգլիական տարբերակով խաղի բացատրությունը կհնչեր հետևյալ բառախաղով. 'The George Best International') :
1971 թվականի մայիսի 15-ին Բեսթը մասնակցեց Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնության տնային խաղերից մեկին՝ Անգլիայի հավաքականի դեմ խաղին, որի ժամանակ խփեց, հնարավոր է, իր կարիերայի ամենահայտնի գոլերից մեկը ։ Անգլիացի դարպասապահ Գորդոն Բենքսը նետեց գնդակը վերև, որպեսզի հարվածի և մտցնի գնդակը խաղի մեջ, սակայն Բեսթը ավելի արագ գտնվեց ։ Հասնելով և հարվածելով գնդակին առաջինը՝ նա շրջանցեց դարպասապահին։ Գնդակը Բենքսի գլխի վրայով անցավ և շարժվեց դեպի դատարկ դարպասը։ Երկու խաղացողներ վազեցին դեպի գնդակը, սակայն այս դեպքում նույնպես Բեսթը ավելի արագ գտնվեց և հասնելով գնդակին առաջինը՝ գնդակը գլխով ուղարկեց դարպասը ։ Ի վերջո դարպասի գրավում չգրանցվեց, քանի որ դատավորը հարձակվողի կողմից խախտում էր գրանցել՝ չնայած նրան, որ նա այդ դրվագը չէր տեսել և այդ պահին կանգնած էր մեջքով դեպի անգլիացիների դարպասը։
Հյուսիսային Իռլանդիայի հավաքականը հաջող հաղթահարեց 1982 թվականի Աշխարհի առաջնության որակավորման փուլի շեմը, և թիմի գլխավոր մարզիչ Բիլի Բինգհեմը այդ ժամանակ հնարավոր էր համարում մրցաշարում Բեսթին հիմնական կազմում ընդգրկելը։ Սակայն տարիքը (այդ ժամանակ Բեսթը արդեն 36 տարեկան էր) և ալկոհոլի հետ կապված խնդիրները դարձան այն հիմնական գործոնները, որոնց պատճառով Բեսթի չընդգրկվեց հավաքականի կազմում։ Հետևելով հավաքականի ոչ այնքան հաջող ելույթներին՝ Բեսթը մտածում էր համաիռլանդական ֆուտբոլի հավաքական ստեղծելու մասին, որը կմիավորեր Իռլանդիան Հյուսիսային Իռլանդիայի հետ ։
Բեսթի խաղերը հավաքականի կազմում
'''Արդյունքում. 37 խաղ / 9 գոլ; 13 հաղթանակ, 8 ոչ ոքի, 16 պարտություն։'''
Ֆուտբոլային կարիերան ավարտելուց հետո
1980-ական թվականների վերջերին Բեսթը հնչյունավորեց «Ստրիկեր» վավերագրական ֆիլմը (այն պատմում էր նույնանուն երևույթի մասին), որում խոսվում էր այնպիսի անձնավորությունների մասին, ինչպիսիք են Էրիկ Ռոուն և Շեյլա Նիկոլսը ։
1998-2004 թվականներին Բեսթը՝ որպես հրավիրված փորձագետ, մասնակցել է «Sky Sports» հեռուստաալիքի «Soccer Saturday» նախագծին ։
2004 թվականի նոյեմբերին 58-ամյա Բեսթը համաձայնեց դառնալ «Պորտսմութի» երիտասարդական ակումբի գլխավոր մարզիչը, ինչն արտացոլում էր Բեսթի՝ «մեծ ֆուտբոլ» վերադառնալու ձգտումը ։
Անձնական կյանք
Բեսթը երկու անգամ ամուսնացած է եղել։ Բեսթի առաջին կինը եղել է Էնջելա Մաքդոնալդ-Ջեյմսը (1978-1986)։ Իսկ 1995-2004 թվականներին Բեսթի կինն է եղել նախկին ուղեկցորդուհի Ալեքս Պերսին, ով հետագայում դարձել է Անգլիայի ամենահայտնի մոդելներից մեկը ։ Զույգը պաշտոնապես բաժանվեց 2004 թվականին, չնայած նրանք վերջ էին տվել իրենց հարաբերություններին դեռ 2003 թվականի սեպտեմբերին, երբ տարածվել էին լուրեր Բեսթի ամուսնական անհավատարմության և ալկոհոլի չարաշահման մասին ։ Առաջին ամուսնությունից Բեսթն ունեցել է մեկ որդի՝ Կալումը (ծնվել է 1981 թվականին) ։ Երկրորդ ամուսնությունից նա երեխա չէր ունեցել։ Տարածվել էին լուրեր, որ Բեսթը երկու տարբեր կանանցից ունի երկու դուստր ։
Ալկոհոլիզմ
1984 թվականին Բեսթը մեղավոր ճանաչվեց ոչ սթափ վիճակում մեքենա վարելու համար, ինչի պատճառով երեք ամսով ազատազրկվեց և բանտարկվեց Լոնդոնի «Պենտոնվիլ» բանտում։ 1984 թվականի Ծննդյան տոները նա անցկացրեց ճաղերի ետևում ։ Մինչև բանտարկման ժամկետի լրանալը Բեսթը մի քանի խաղ անցկացրեց բանտի ֆուտբոլային ակումբներից մեկի՝ «Ֆորդի» կազմում (Արևմտյան Սուսեկս) ։
2004 թվականի փետրվարի 2-ին Բեսթը կրկին մեղադրվեց ոչ սթափ վիճակում մեքենա վարելու մեջ։ Նա տուգանվեց և 20 ամսով զրկվեց վարորդական իրավունքից ։
1990 թվականի սեպտեմբերին Բեսթը նորից հայտնվեց BBC հեռուստաալիքի «Ուոգան» վարկանիշային հաղորդման մեջ։ Հաղորդման ժամանակ Բեսթը ալկոհոլի ազդեցության տակ էր և քննարկման ժամանակ նա հաղորդման հյուրերից մեկին ասաց. «Թերրի, ես սիրում եմ սեքսով զբաղվել» ։ Հետագայում Բեսթը ներողություն խնդրեց իր արարքի համար և ասաց, որ ալկոհոլիզմի հետ կապված այդ դեպքը իր կյանքի ամենատհաճ պահերից մեկն է ։
Բեսթի խրոնիկական հարբեցողությունը հանգեցրեց ներքին օրգանների զգալի վնասման. ամենից շատ վնասվել էր լյարդը։ 2002 թվականի հուլիսի 30-ին Լոնդոնի Արքայական Օլիվեր Կրոմվելի անվան հոսպիտալում Բեսթի մոտ հաջող անցավ լյարդի տրանսպլանտացիան ։ Սակայն վիրահատությունից հետո էլ նա շարունակում էր օգտագործել ալկոհոլային խմիչքներ՝ հաճախ այցելելով Պիտերսֆիլդի (Հեմպշիր) պանդոկներից մեկը, ինչը տեղիք տվեց հասարակական շատ քննադատությունների ։ 2004 թվականին նրա նախկին կինը՝ Ալեքս Բեսթը, ելույթ ունեցավ «Ես հայտնություն եմ… Փրկե՜ք ինձ» հաղորդման ընթացքում և պատմեց Բեսթի կողմից իր նկատմամբ կատարված տնային բռնության մասին ։