cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բարբարա Կուդրիցկա
Բարբարա Կուդրիցկա (Barbara Kudrycka, ), լեհ քաղաքական գործիչ, վարչական իրավունքի և պետական կառավարման գիտության պրոֆեսոր, որը Դոնալդ Տուսկի աշխատակազմում 2007-2013 թվականներին եղել է Գիտության և բարձրագույն կրթության նախարարը։
Կրթություն
1978 թվականին Կուդրիցկան ավարտել է Վարշավայի համալսարանի իրավունքի բաժինը։ 1978-1981 թվականներին նա եղել է Լեհաստանի միացյալ աշխատավորների կուսակցության անդամ։ 1980 թվականին անդամագրվել է «Համերաշխություն» արհմիությանը։ 1985 թվականին ստացել է իրավունքի դոկտորի կոչում, իսկ 1995 թվականին դարձել է Վարշավայի համալսարանի իրավունքի և կառավարման ամբիոնի պրոֆեսորի օգնական։
1998 թվականի մարտից մինչև 2007 թվականի օգոստոսը երեք ժամկետ անընդմեջ եղել է Բիալիստոկի պետական կառավարման դպրոցի ռեկտորը։ Ներկայումս դպրոցի նախագահն է։
2003 թվականի հոկտեմբերից Բիալիստոկի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի վարչական իրավունքի ամբիոնի վարիչն է։
Քաղաքական գործունեություն
2004 թվականից Կուդրիցկան Քաղաքացիական հարթակի ակտիվ անդամ է։
2004-2007 թվականներին Կուդրիցկան եղել է Եվրոպական խորհրդարանի անդամ։ Նա եղել է Քաղաքացիական ազատությունների, արդարադատության և ներքին գործերի հանձնաժողովի անդամ։ Այս պաշտոնում նա 2007-2013 թվականների համար մշակել է խորհրդարանի 2006 թվականի զեկույցը Եվրոպական վերադարձի հիմնադրամի վերաբերյալ ։ Նա եղել է Իրավական հարցերի հանձնաժողովի փոխարինող և Բելառուսի հետ հարաբերությունների գծով խորհրդարանի պատվիրակության անդամ։ 2006-2007 թվականներին նա նաև աշխատել է ԿՀՎ-ի կողմից եվրոպական երկրների բանտարկյալների տեղափոխման և անօրինական կալանավորման ենթադրյալ օգտագործման համար ժամանակավոր կոմիտեում։ 2007 թվականին Լեհաստանի կառավարությունում նրա նշանակումից հետո նրան հաջորդել է Քշիշտոֆ Հոլովչիչը ։
2007-2013 թվականներին Կուդրիցկան Դոնալդ Տուսկի կառավարությունում աշխատել է որպես Գիտության և բարձրագույն կրթության նախարար։ Իր պաշտոնավարման ընթացքում նա Չեխիայից, Հունգարիայից և Սլովակիայից իր գործընկերների հետ ձևավորել է աշխատանքային խումբ՝ կիսելու յուրաքանչյուր երկրում կրթական բարեփոխումների անհատական փոփոխությունները ։ 2013 թվականին կառավարության վերադասավորումների ժամանակ նրան փոխարինել է Լենա Կոլարսկա-Բոբինսկան՝ մեկ այլ նախկին պատգամավոր ։
Կուդրիցկան 2014 թվականի եվրոպական ընտրություններից հետո կրկին դարձել է Եվրախորհրդարանի պատգամավոր։ Խորհրդարանում աշխատելու ընթացքում նա աշխատել է որպես Քաղաքացիական ազատությունների, արդարադատության և ներքին գործերի հանձնաժողովի փոխնախագահ՝ նախագահ Կլոդ Մորաեսի ղեկավարությամբ։ Ի հավելումն իր հանձնաժողովային առաջադրանքների՝ նա եղել է Ճապոնիայի հետ հարաբերությունների գծով խորհրդարանի պատվիրակության անդամ։
Կուդրիցկան նաև եղել է Եվրախորհրդարանի ստեղծագործական արդյունաբերության միջխմբում և Եվրոպական խորհրդարանի ազնվության հարցերով միջխմբում (թափանցիկություն, կոռուպցիայի դեմ պայքար և կազմակերպված հանցավորություն) ։
Քաղաքական դիրքորոշում
2017 թվականի նոյեմբերին Կուդրիցկան միացել է խորհրդարանական մեծամասնությանը` կողմ քվեարկելով Եվրամիության մասին պայմանագրի 7-րդ հոդվածին վկայակոչող բանաձևին, որով Լեհաստանը կարող է զրկվել ԵՄ-ում ձայնի իրավունքից՝ դաշինքի ընդհանուր արժեքները, ներառյալ օրենքի գերակայությունը խախտելու համար ։ Կարճ ժամանակ անց նրա քաղաքական հակառակորդները Կատովիցեի հանրային հրապարակում ինքնաշեն կախաղանից կախել են Կուդրիցկայի և հինգ այլ լեհ քաղաքական գործիչների նկարները ։
Բոգատիշչևո (գյուղ, Կաշիրսկի շրջան)
Բոգատիշչևո (Богатищево), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կաշիրսկի շրջանի կազմում։
Վալախներ
Վալախներ նաև՝ վլախներ, Արևելյան ռոմանական ժողովուրդների նախնիների ընդհանուր անվանումը (ռումինացիներ, մոլդովացիներ, առումիններ, մեգլենիտներ)։ Ի սկզբանե սլավոնացիների մոտ վալախներ կարող էին կոչվել ռոմանալեզու ժողովուրդները ընդհանրապես։ Չեխերը և լեհերը այդպես են անվանել իտալացիներին։ Հին հունական լեզուներում այդպես են անվանվել կելտական և ռոմանալեզու ազգերը։ էթնոնիմի էթիմոլոգիան կապված է անտիկ կելտերի հետ։
Բոգատիշչևո (գյուղ, Կաշիրսկի շրջան)
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1751 մարդ։
Բարբարա Կուդրիցկա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի իրավաբաններ Կատեգորիա:Լեհաստանի քաղաքական գործիչներ
Վալախներ
Վալախները Վալախիա իշխանության (14-19-ր դարեր), որը 1859 թվականին մտել է Վալախիայի և Մոլդովայի միացյալ իշխանության կազմի մեջ, բնակչության հիմնական մասն են կազմում ։
12-19-րդ դարերում հիշատակվում է վալաշական լեզուն, որը սլավոնականությունից լեզվի մաքրումից և 1860 թվականին Ռումինիայի կազմավորումից հետո սկսել է կոչվել ռումիներեն։
Այսօր Բալկաններում կան մի քանի էթնիկ խմբեր, որոնք իրենց անվանում են «վալախներ»։
Էթմոլոգիա և նշանակություն
Հոմանիշը ռուսերենում՝ воло́хи, вала́хи, влахи. «blácoí»։ Ըստ Մաքս Ֆասմերի՝ մյուս սլավոնական լեզուներում՝ волохъ, հոգնակի՝ волоси, воло́х — «ռումին», влах, սերբախորվաթերեն՝ вла̏х, làh, vlach, vlach, wɫoch։
Էթնոնիմի ծագումը կապում են վոլքերի (Volcae, Οὑόλκαι, folc «celer, alacer»)՝ կելտական ցեղերի կոնֆեդերացիայի հետ, որը   բնակություն էր հաստատել Ռոնից և Էբրոյից մինչև Բավարիա և Դանուբ, և հայտնի էր մ․թ․ա 4-րդ դարից։ Էթնոնիմը նշված է Հուլիոս ԿեսարիՍտրաբոնի, Կլավդիոս Պտղոմեոսի գրառումներում։ Գերմաներեն լեզուներում «վլախներ» (Walachen, Vlachs) անվանումը ծագում է պրագերմանական Walhaz-ից՝ կելտերի էթնոնիմից ։  Walhaz բառը  համարվում է պրոգերմանական Wolkā-ի ածանցյալ, որն էլ իր հերթին՝ Volcae-ից  է, ինչը նշանակում է «օտար» ։
Սլավոնական լեզուներում «վլախներ», «վլոխներ» կամ «վոլոխներ» են կոչվել ռոմանական ժողովուրդները։ Չեխերը դեռևս 20-րդ դարի սկզբում «վալախներ» են անվանել իտալացիներին, իսկ ռուսները, հարավային սլավոնացիները, հույները և թուրքերը 19-ր դարի երկրորդ կեսին Ռումինիայի կազմավորումից հետո՝ ռումինացիներին։ Լեհերենում մինչ օրս Իտալիան կոչվում է, իսկ իտալացիները՝ włosi։ Հին գերմաներենում  բառով կոչվել են Իտալիան և Ֆրանսիան, իսկ ժամանակակից գերմաներենում այդպես է կոչվում Շվեյցարիայի ֆրանսախոս մասը ։
Նաև բյուզանդացիները, հարավային և արևելյան սլավոնացիները Միջնադարից սկսած «վլախներ» (Βλάχος) են անվանել Բալկանյան թերակղզու>հովվական ժողովուրդներին՝ ի հակադրություն հողագործների ։ Հարավ-սլավոնական հողերում 20-րդ դարի սկզբին վալախներ էին անվանում ուղղափառություն դավանողներին՝ ի տարբերություն կաթոլիկների։
Ներկայումս վլախներ տերմինը էթնոլոգիայում՝ ռոմանա-հեթանոսական համայնքների անուններում, կիրառվում է Բալկաններում, հատկապես Հունաստանում, Ալբանիայում և Հյուսիսային Մակեդոնիայում։ Առումինները arumãni, armãni, rãmãni, aromãni օգտագործում են որպես ինքնաանվանում, որը ծագում է էթիմոլոգիական ռոմանուս բառից, ինչն էլ նշանակում է «ռոմանական/հռոմեական»։ Մեգլենիտները իրենց անվանում են Vlaşi-ի մակեդոնական ձևով։
Անտիկ դարաշրջան
Վալախները արևելառոմանական բոլոր ազգերի նախնիներն են, ձևավորվել են Բալկանյան թերակղզին և Կարպատների նախալեռները ընդգրկող արեալում՝ թրակիական ցեղերի խմբի վրա, որոնք մ․թ․ առաջին դարերում ենթարկվել են ռոմանիզացման։ Հաճախ «վալախներ» են կոչվում իլլիրիա-թրակիակիան տավարաբուծական ցեղերը, որոնք Բալկանյան թերակղզում են հաստատվել մինչև 6-7-րդ դարերում սլավոնների, ինչպես նաև Դալմաթիայի ոչ սլավոնական (ռոմանական) բնակչության այնտեղ հաստատվելը (օրինակ, Դուբրովնիցկի Հանրապետության պայմանագրերում)։
Միջին դարեր
5-րդ դարում գերմանացիները վալախներ էին անվանում ընդհանրապես կելտերին և ռոմանացված ժողովուրդների ներկայացուցիչներին ։ Էթնոմի կիրառման վաղ օրինակ կա 6-րդ դարի երկրորդ կեսերի «Ճամփորդի երգերը»-ում, որտեղ Կեսարի թագավորությունը անվանում են walaric, welshry, rum-walas։
«Վլախներ» էթնոմին ազգակից են «վալոններ» և «Ուելս» բառերը, որոնցով անգլոսաքսերը և յուտերը կոչել են մասամբ Բրիտանական կղզիների և Վալգաուի կելտերին ։ անունով հին գերմաներենում կոչվել է Իտալիան և Ֆրանսիան, իսկ ժամանակակից գերմաներենում այդպես են անվանում Շվեյցարիայի, այսպես կոչված, ֆրանսախոս մասը ։ Լեհերենում  մինչ օրս Իտալիան անվանվում է ։
Վլախների՝ հարավ կարպատյան շրջանում հայտնվելու մասին կան երկու տեսակետ, որոնցից մեկի համաձայն՝ վալախների էթնոգենեզը տեղի է ունեցել Դակիա հռոմեական նահանգում (ժամանակակից արևմտյան Ռումինիայի և Հարավ-Արևելյան Հունգարիայի տարածք) հռոմեական գաղութարարների գրավված տարածքներից Դունայի աջ ափ մ. թ. 271-275 թվականներին տարհանումից հետո։ «Միգրացիոն» տեսակետի ներկայացուցիչները կարծում են, որ վալախների էթնոգենեզը տեղի է ունեցել Դունայից հարավ և հարավ-արևելք՝ Հռոմեական կայսրության սահմաններում, որտեղ նրանց այդ անվան տակ աղբյուրները ֆիքսում են մոտավորապես 5-րդ դարից։ Նրանց կարծիքով վալախների՝ Դունայի ձախ ափ՝ հին Դակիա, տեղափոխվելը (Վալաշի ապագա իշխանապետությունը, Տրանսսիլվանիա, նաև Մոլդովա) տեղի է ունեցել 9-րդ դարի վերջից 13-րդ դարերում։ Ի․ Պիչը համարում է, որ 3-13-րդ դարերում ռոմանական տարրը պահպանվել է հիմնականում Մարամուրեշում, Բանատում, Տրանսիլվանիաում։ Գիտնականները նշում են, որ Բանատում և Տրանսիլվանիայի Ալպերում ռոմանական բնակչությունը եղել է առավել ազդեցիկ ։ Վալախիայի և Մոլդավայի տարածքում 3-րդ դարում ռոմանական տարրը անհետացել է ։
6-18-րդ դարերում վալախները իրենց վրա զգացել են սլավական լեզվի և մշակույթի ազդեցությունը։ 6-7-րդ դարերում ապագա Վալաշի իշխանության տարածքում բնակություն են հաստատել սլավոնները, որոնք մեծ ազդեցություն են թողել տեղի բնակչության նյութական և հոգևոր մշակույթի վրա՝ կարևոր դեր խաղալով նրա պետականության զարգացման և արևելառոմանական ազգության կազմավորման վրա (աղբյուրներում՝ վլախներ կամ վոլոխներ)։ Սակայն կար կարծիք, որ վալախները այդ տարածքում հաստատվել են ավելի ուշ։ 8-10-րդ դարերում ապագա Վալախիայի տարածքի մեծ մասը մտել է Բուլղարական առաջին կայսրության կազմի մեջ։ 10-րդ դարին են վերաբերում առաջին վալաշա-սլավոնական քաղաքական միավորումները։ Բայց կենցաղի և սովորույթների տարբերությունը թույլ չի տվել վալախներին ձուլվել սլավոնական միջավայրի հետ, չնայած սլավոնա-ռոմանական երկլեզվությունը իր գագաթնակետին է հասել 8-12-րդ դարերում։ Վալախիայի թեմը մտել է Օխրիդի, ապա՝ Տիռնովոյի պատրիարքարանի կազմի մեջ  (1234—1393), ինչի արդյունքում ընդունել է սլավոնական այբուբենը և եկեղեցասլավոնական լեզուն՝ որպես պատարագի լեզու։  17-րդ դարում Վալախիայի և Մոլդավիայի իշխանություններում ձևավորված պետական լեզուն հին սլավոներենն էր ։
9-րդ դարում վալախներին դուրս են մղել Տրանսիլվանիայի մասից ։ Հունգարացիների հետ մոտ հարևանությունը նպաստել է վալախների լեզվում բազմաթիվ հունգարերեն բառերի փոխառնմանը։
Բոգատիշչևո (գյուղ, Կաշիրսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կաշիրսկի շրջանի բնակավայրեր
Կանդերեպ
Կանդերեպ  (Кандереп), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կեմերովոյի մարզում։ Գետի երկարությունը 24 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Տոմ գետն է, գետի ենթաավազանը Տոմ գետն է։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Վալախներ
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռումինիայի ազգեր Կատեգորիա:Էթնիկ խմբեր
Ջայլամ
Ջայլամի մարմինը գիրուկ է, վիզը՝ զուրկ փետուրներից, գլուխը՝ փոքր, կտուցը՝ եռանկյունաձև։ Նա սնվում է տերևներով, ցողուններով, սերմերով, պտուղներով, մանր թռչուններով, միջատներով։ Բացի դրանցից՝ ջայլամը կարող է կուլ տալ ամեն պատահական բան։ Ականատեսները պատմում են, որ մի ջայլամի ստամոքսից հանել են բավականին ավազ, շորի կտորտանք, երկաթի կտորներ, պղնձե դրամներ, երկաթյա երկու բանալի, 17 պղնձե և 20 երկաթե մեխ, կոճակներ, գնդակ և քարեր։
Կար ժամանակ, որ ջայլամի ամենադաժան թշնամին մարդն էր։ Վերջինիս համար նշանակություն չունեին ջայլամի ո՛չ միսը, ո՛չ ձուն։ Նրանց հետաքրքրողը շքեղ փետուրներն էին, որոնցով զարդարում էին կանացի գլխարկները, պատրաստում գեղեցիկ հովհարներ։
Հետաքրքիր փաստեր
Կարծիք կա այն մասին, որ ջայլամները գլուխները մցնում են ավազի մեջ, որպեսզի պաշպանվեն գիշատիչներից, աշխատանքների ծագումով Հռոմի գիտնական Պլինիա ավագի, որի գրությունների մեջ կարդում ենք «ջայլամները ենթադրում են, որ երբ իրենք գլուխը մցնում են ավազի մեջ, իրենց ամբողջ մարմինը ծածկվում է»։
Իրականում, երբեմն կարելի է հետևել ջայլամներին կախել գլուխը հողի վրա և ավազահատիկների։ Ջայլամները հավքում են հողից ամուր գույնզգույն քարերը, որոնք լավացնում են իրենց մարսողության գործընթացը։
Նաև ջայլամները պարզապես գլուխները մցնում են ավազի մեջ, երբ իրենց երկար հետապնդում են և, երբ նրանք էլ ուժ չեն ունենում վազել և պահել գլուխը վերևում։
Տես նաև
Կատեգորիա:Քորդավորներ Կատեգորիա:Ողնաշարավորներ Կատեգորիա:Թռչուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թռչունների ընտանիքներ Կատեգորիա:Թռչունների ցեղեր Կատեգորիա:Չվտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Աֆրիկայի թռչուններ Կատեգորիա:Գյուղատնտեսական կենդանիներ
Ստարիե Վիրկի (գյուղ, Բելոպոլիեի շրջան)
Ստարիե Վիրկի (Старі Вирки), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ստարիե Վիրկի գյուղում բնակվում էր 198 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կալվածատիրություն
Կալվածատիրություն, գյուղական տնտեսությունների կազմակերպչական ձև, սկզբնավորված զարգացած ֆեոդալիզմի դարաշրջանում (9-13-րդ դարեր)։ 9-րդ դարից հետո սահմանափակ տարածում է ունեցել Հարավարևմտյան Եվրոպայում, ուր խոշոր ավատատերերն իրենց տիրույթները վերածելով կալվածքի՝ հողին ամրացրին ենթակա գյուղացիությանը։
16-18-րդ դարերում լայնորեն տարածվել է Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայում։
Հայաստանում կալվածատիրությունը սկսում է ձևավորվել 9-րդ դարի վերջից։ Բագրատունիների թագավորության շրջանում (885 թվականից) գյուղական համայնքների հողերի բռնագրավման, գնումների, նվիրատվությունների շնորհիվ Հայաստանում աճում է ֆեոդալական խոշոր հողատիրություն, ձևավորվում ֆեոդալական կալվածքը։ Հիմնականում գնումների ու նվիրատվությունների ճանապարհով առաջանում է վանական (հոգևոր) կալվածատիրությունը, և Հայաստանի գրեթե բոլոր վանքերը դառնում են կալվածատեր։
Կիլիկիայի հայկական պետությունում կալվածատիրությունը ձևավորվել է 11-րդ դարի վերջից, իսկ Զաքարյան Հայաստանում 12-13-րդ դարերում իշխում էր խոշոր կալվածատիրությունը։ Զաքարյաններն իրենց զորապետներին ու ենթակա ֆեոդալներին շնորհում էին գավառներ, հողատիրույթներ, որոնք հետզհետե վերածվում էին կալվածքների, դառնում անձեռնմխելի և անօտարելի սեփականություն։ Հայկական պետականության անկումից հետո կալվածատերական առանձին բեկորներ պահպանվեցին Հայաստանի որոշ շրջաններում (Սյունիք, Գուգարք, Արցախ, Տուրուբերան, Սասուն, Ռշտունիք), Կիլիկիայում, Համշենում և այլուր։
Համեմատաբար բարվոք վիճակում էր եկեղեցական կալվածատիրությունը, որը կարողացավ օտար տիրապետության պայմաններում զգալիորեն պահպանել իր կալվածքները։
Կատեգորիա:Ավատատիրություն Կատեգորիա:Տնտեսական համակարգեր
Դելֆիններ
Դելֆիններ (Delphinidae), պատկանում են կաթնասունների դասի, կետանմանների կարգի, ատամնավոր կետերի ենթակարգին (Odontoceti) ։ Հայտնի է դելֆինների շուրջ 40 տեսակ։ Դելֆինների մարմնի երկարությունը 1-3 (երբեմն՝ մինչև 10) մետր է։ Ունեն կտցանման երկար դունչ, 70-ից ավելի ատամ, մեծ մասը՝ նաև մեջքային լողակ։ Դելֆինների գունավորումը տարբեր է։ Սովորաբար նրանք ապրում են վտառներով՝ յուրաքանչյուրում 15-40 կենդանի։ Լողում են ժամում մինչև 50 կմ արագությամբ։ Չնայած ջրում ապրելուն՝ օդ են շնչում։ Սնվում են ձկներով, գլխոտանի փափկամարմիններով, երբեմն՝ խեցգետնակերպներով։ Ունենում են 1 ձագ, որին 4-6 ամիս կերակրում են կաթով։ Խոշոր դելֆիններն ապրում են 50, մանրերը՝ 30 տարի։ Կան նստակյաց և գաղթող տեսակներ։
Երբ դելֆիններից մեկը օգնություն է կանչում, ընկերները սրընթաց լողալով մոտենում են, բռնում նրան 2 կողմից և պահում ջրի վրա, որպեսզի նա կարողանա շնչել։ Նույն կերպ նրանք օգնում են նաև խեղդվող մարդուն։
Դելֆինները միմյանց հետ հաղորդակցվում են սուլոցի և չպչպոցների նմանվող ձայներով։ Նրանք կարող են նմանակել նաև մարդկային խոսքը։
Ծանոթագրությոներ
Կատեգորիա:Կետանմաններ
Կրիուլինո (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ակադեմիա
Ակադեմիա (հուն. Ακαδημία), գիտական, ուսումնական, գեղարվեստական և այլ հիմնարկների ու ընկերությունների անվանում։ «Ակադեմիա» բառը ծագել է դիցաբանական հերոս Ակադեմոսի անունից, ի պատիվ որի Աթենքի մոտ մի տեղավայր կոչվել է նրա անվամբ, ուր և մ. թ. ա. 4-րդ դար Պլատոնը (տես Պլատոնյան ակադեմիա) իր աշակերտներին դասախոսություններ էր կարդում։
Անվան արմատները
Դիցաբանական աղբյուրների համաձայն` ժամանակին Աթենքի շրջանում ապրում էր Ակադեմոս անունով հերոսը։ Երբ Աթենքի արքա Թեսևսը առևանգում է Հեղինեին, Հեղինեի եղբայրները ՝ Երկվորյակներ Կաստորը և Պոլուքսը, հետապնդում են առևանգողին, Ակադեմոսը ցույց է տալիս եղբայրներին, թե որտեղ է թաքցված իրենց քույրը։ Ի հիշողություն այդ արարքի, երբ սպարտացիները ասպատակում էին աթենական հողերը, նրանք չեն ամայացնում այն անտառակը, որտեղ ապրել էր Ակադեմոսը։ Այդ տարածքը` ակադեմիան, դառնում է խաղաղության և հանգստության մի առանձնացված կղզյակ։ Պլատոնը այստեղ գնում է իր տունը, որի դարպասներին գրում է. «Երկրաչափություն չիմացոնղերի մուտքը արգելված է»։ Այստեղ է Պլատոնը անցկացնում իր ժամանակի մեծ մասը, գրում և զրուցում իր աշակերտների հետ ։
Հելենիստական դարաշրջան
Հելլենիստական դարաշրջանում ստեղծվեցին գիտական ընկերություններ, որոնք ըստ էության ակադեմիաներ էին (Ալեքսանդրիայի մուսեյոն, մ. թ. ա. 3-րդ դար)։ Միջնադարում Արևելքում մեծ տարածում գտան «Իմաստության տներ»–ը՝ Բաղդադում (9-րդ դար), «Մամունի ակադեմիա»–ն՝ խորեզմում (11-րդ դարի սկիզբ), աստղադիտարաններին կից գիտական ընկերությունները՝ Մարաղայում (13-րդ դար), Սամարղանդում (15-րդ դարր)։ Փաստորեն միջնադարյան Ակադեմիաների դեր էին կատարում Գլաձորի, Տաթևի, Անիի, Հաղպատի, Սանահինի, Բարձրբերդի և Հայաստանի մի քանի այլ վայրերում եղած համալսարաններն ու ճեմարանները։ 15–16 դարերում Ակադեմիա էին կոչվում Իտալիայի բազմաթիվ ընկերություններ, որոնք զբաղվում էին հիմնականում հումանիտար գիտություններով։
17-րդ դար
17-րդ դարի տարբեր երկրներում հանդես եկան մի շարք գիտական ընկերություններ՝ ակադեմիաներ, որոնց ուշադրության կենտրոնում բնագիտության պրոբլեմներն էին։ Նրանցում, ի հակադրություն սխոլաստիկայի, մշակվում էին հետազոտական–փորձարարական նոր, ճշգրիտ մեթոդներ։ 17-րդ դարի 2-րդ կեսից պետական իշխանությունների աջակցությամբ ստեղծվեցին ազգային գիտական կենտրոններ՝ Ակադեմիներ, օրինակ՝ Լոնդոնի թագավորական ընկերությունը (1660), Փարիզի ԳԱ (1666), Պրուսական ԳԱ՝ Բեռլինում (1700), Կայսերական ԳԱ՝ Պետերբուրգում (1724) ևն։ Ռուսաստանում բացի ԳԱ–ից գոյություն ուներ Ռուսաստանյան ակադեմիա (1783–1841), որն զբաղվում էր ռուսաց լեզվի և բանահյուսության հարցերով։ Այժմ կենտրոնական (համազգային) Ակադեմիներ կամ համանման հիմնարկներ կան բազմաթիվ երկրներում, շատ տեղերում՝ նույնիսկ մի քանիսը, որոնցից յուրաքանչյուրն ընդգրկում է գիտությունների որևէ խումբ կամ մշակույթի որևէ բնագավառ։ Անգլիայում ԳԱ–ի դեր է կատարում Լոնդոնի թագավորական ընկերությունը, Ֆրանսիայում՝ Ֆրանսիայի ինստիտուտը՝ բաղկացած 5 ակադեմիաներից (այդ թվում՝ Փարիզի ԳԱ և այլն)։ Կապիտալիստական երկրների մի շարք Ակադեմիներ իրենց գործունեությունը հիմնականում սահմանափակում են գիտական աշխատությունների (գլխավորապես՝ Ակադեմիաի անդամների) հրապարակմամբ և քննարկմամբ։
Գործունեություն
ԽՍՀՄ–ում և սոցիալիստական մյուս երկրներում ԳԱ–ները համապարփակ գիտական հիմնարկներ են՝ հետազոտական հզոր բազաներով (ինստիտուտներ, լաբորատորիաներ, գիտական կայաններ, գիտական խմբագրություններ և այլն), որոնք հնարավորություն են տալիս ոչ միայն հետազոտել ժամանակակից գիտությունների հիմնական պրոբլեմները, այլև կոորդինացնել գիտական հիմնարկների աշխատանքը։ Խորհրդային Միության գիտական գլխավոր եենտոոնր ԽՍՀՄ ԳԱ–ն է։ Գոյություն ունեն միութենական հանրապետությունների ԳԱ–ներ (օրինակ՝ Հայկական ԽՍՀ գիտությունների ակադեմիա) և ճյուղային Ակադեմիաներ՝ ԽՍՀՄ բժշկական գիտությունների ակադեմիա, ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիա ևն։ Ակադեմիա են կոչվում նաև մի քանի բարձրագույն մասնագիտական ուսումնական հաստատություններ (օրինակ՝ Սոսկվայի Կ. Ա. Տիմիրյազևի անվան գյուղատնտեսական ակադեմիա) և այլն։ Արտասահմանյան երկրներում (մասնավորապես՝ ԱՄՆ–ում) Ակադեմի են կոչվում նաև մի շարք մասնավոր միջնակարգ ուսումնական հաստատություններ և գիտական կամ ուսումնական բնույթի հիմնարկներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ակադեմիաներ
Նովոուկրաինկա (գյուղ, Բոգոդուխովի շրջան)
Նովոուկրաինկա (Новоукраїнка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բոգոդուխովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1781 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նովոուկրաինկա գյուղում բնակվում էր 58 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,41 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 141,46 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բոգոդուխովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1781 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Օտտավա Սենատորզ
Տան հանդիպումներն անցկացնում է «Քընեդիան թայր սենթր» մարզապալատում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոկեյի ազգային լիգայի (NHL) ակումբներ
Աստերոիդների ցանկ (135201-135300)
Աստերոիդների ցանկ (135101-135200) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (135301-135400)
|}
Արսեն (այլ կիրառումներ)
Արսեն անունը կրող մարդիկ.
Արմեն Ադիլխանյան
Արմեն Ադիլխանյան, հայազգի կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր։
16 տարեկան հասակից աշխատել է կինոյում։ Եղել է տեխնիկական աշխատող, օպերատոր, ֆիլմերի տնօրեն, ռեժիսոր, սցենարիստ և պրոդյուսեր։ Արմեն Ադիլխանյանը 2011 թվականին հիմնադրված «Կինոօստրով» պրոդյուսերական կենտրոնի հիմնադիրն ու ղեկավարն է։
Կինոկարիերա
Կինոյում նրա կարիերան սկսվել է «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում, որտեղ Ադիլխանյանը ընդունվել է 1982 թվականին որպես սովորական մեխանիկ, և մի քանի տարվա ընթացքում դարձել է օպերատոր։ 1989 թվականին Արմեն Ադիլխանյանը տեղափոխվել է Մոսկվա և որոշ ժամանակ աշխատել է տարբեր գովազդային կազմակերպություններում և տարբեր կինոնախագծերում՝ օգնականի կարգավիճակում։ 90-ականներին նա սկսել է աշխատել որպես ադմինիստրատոր և նկարահանող խմբերի տնօրեն։ 2004 թվականին Արմեն Ադիլխանյանը գլխավորել է «Պարադիզ» ընկերությանը կից հիմնադրված պրոդյուսերական կենտրոնը, որտեղ մինչև 2011 թվականը ղեկավարել է ֆիլմերի արտադրությունը։ 2003 թվականից «Պարադիզ» պրոդյուսերական կենտրոնի գլխավոր տնօրենն է և կենտրոնի բոլոր նախագծերի : 2011թվականին հիմնադրել և ղեկավարում է Մոսկվայի «Կինոկղզի» և Երևանի «Կինոյի զարգացման և սատարման ֆոնդ» ընկերությունները։ Եղել է մի շարք ֆիլմերի պրոդյուսեր։ Որպես ռեժիսոր հանդես է եկել «Կուկարաչա», «Ամանորյա հարսանիք» ֆիլմերում։ Բնակվում է Մոսկվայում։
Ֆիլմոգրաֆիա
47-ից ավելի լիամետրաժ խաղարկային և 10-ից ավելի հեռուստաֆիլմերի և սերիալների փոխտնօրեն, ռեժիսոր և գործադիր պրոդյուսերն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:Հայ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Հայ մուլտիպլիկատորներ
Ռոքետա դի Վարա
Ռոքետա դի Վարա (Rocchetta di Vara), կոմունա Իտալիյում՝ Լիգուրիա մարզի Սպեցիա գավառում։
Բնակչությունը, ըստ 2008 թվականի տվյալների, կազմում է 849 մարդ, խտությունը՝ 27 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 32 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 19020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0187։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Հուստինան։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի վերջին կիրակի օրը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Միլիերինա
Միլիերինա (Miglierina), կոմունա Իտալիայում, Կալաբրիա մարզի Կատանձարո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 893 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 69 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 13 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 88040։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0961։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Լյուսիա Սիրակուզացին։ Տոնը նշվում է դեկտեմբերի 13-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Պիրոկլաստիկ հոսք
Պիրոկլաստիկ հոսք, հրաբխային ժայթքման ժամանակ ձևավորված բարձր ջերմաստիճանի հրաբխային գազերի, մոխրի և ժայռերի բեկորների խառնուրդ, ձևավորված հրաբխային ժայթքման ժամանակ։ Հոսքի արագությունը երբեմն հասնում է 700 կմ/ժ-ի , իսկ գազի ջերմաստիժանը՝ 100-800 °C: Այն բնորոշ է պելեյանին (հրաբուխ Մոն Պելե անունով) և ժայթքումների պլինյան տիպին։
Հիմնավորված կարծիք կա, որ պիրոկլաստիկ հոսքն էր, որը մահվան հիմնական պատճառն էր Հերկուլանումում, Պոմպեում և, հավանաբար, Ստաբիայում՝ 79 թվականին Վեզուվի ժայթքման ժամանակ (դա հաստատվել է հնագիտական ​​պեղումներով)։ 1883 թվականին Կրակատաու հրաբխի ժայթքման ժամանակ պիրոկլաստիկ հոսքի վկայություններ կային։ Նաև Սեն-Պիեր (Մարտինիկ) քաղաքի բնակիչները մահացան պիրոկլաստիկ հոսքից 1902 թվականին Մոն Պելե հրաբխի ժայթքման ժամանակ։
Պիրոկլաստիկ հոսքերը կարող են հաղթահարել ջրի խոչընդոտները։ Մոխրի ծանր զանգվածը անցնում է ջրի տակ, բայց գազով թեթև մասը շարունակում է շարժվել ջրից վեր։ Ջրի հետ շփման ընթացքում հոսքը կորցնում է իր ուժն ու ջերմաստիճանը, բայց նաև վտանգ է ներկայացնում և մեծապես արագանում է։ Նման ձևով անցած ճանապարհից հետո հոսքը կարող է կրկին շարժվել և բարձրանալ ծովի բացարձակ բարձրությունից։
Տերմինի ծագումը
Պիրոկլաստիկ բառը գալիս է հունարեն πῦρ (կրակ) և κλαστός (հատված) բառերից։ Սկզբնապես, Մոն Պելեի ժայթքումից հետո գործածվեց նաև ֆրանսիական nuée ardente (այրվող ամպ) տերմինը։
Առաջացման պատճառները
Պիրոկլաստիկ հոսքերի առաջացման մի քանի պատճառներ կան.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրաբխականություն Կատեգորիա:Բնական աղետներ
Եկել ես այստեղ, որ ի՞նչ անես
2013 թվականի հունվարի 28-ին՝ Հայաստանի բանակի օրվա տոնակատարությունների շրջանակում, ՀՀ նախագահական ընտրությունների քարոզարշավի ժամանակ, Եռաբլուր պանթեոն կատարած այցի ընթացքում Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանը՝ ի պատասխան ենթադրյալ սոցիալապես անապահով վիճակում գտնվող կնոջ օգնության խնդրանքին պատասխանեց հետևյալ կերպ՝ «Եկել ես մեր տոնը խանգարում ես, որ ի՞նչ անես» ։ Հետագա ամիսների ընթացքում այս արտահայտությունը դարձավ թևավոր խոսք հայկական քաղաքական և հասարակակակակ դաշտում, ինչպես նաև մեմ՝ համացանցում ։
Մեկնաբանություններ
Մեկնաբանելով նախագահ Սարգսյանի այս արտահայտությունը, ՀՀԿ փոխնախագահ Գալուստ Սահակյանը փետրվարի 14-ին ասաց, որ «մարդիկ տեսնում են, որ շատ խաղաղ ընթացք ունի, փորձում են աղավաղել, բորբոքել, անտեղի բարձրաձայնել, նոր մոտեցումներ ձևավորել» ։
Ըստ սոցիոլոգ Ահարոն Ադիբեկյան ՀՀ նախագահի արած այդ արտահայտությունը «վատ է անդրադարձել նրա վարկանիշի վրա» նախագահական ընտրությունների քարոզարշավի ընթացքում ։
Այլ
«Առավոտ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արամ Աբրահամյանը 2013 թ. մայիսի 9-ի իր հոդվածում գրել է՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հռչակավոր խոսքեր Կատեգորիա:Սերժ Սարգսյան Կատեգորիա:Հայերեն բառեր և արտահայտություններ
Դիմիտր Դոբրովիչ
Դիմիտր Դոբրովիչ (Δημήτριος Δομβριάδης), (Димитър Георгиев Добрович ), բուլղարական ծագումով հույն նկարիչ։ Հունական գեղանկարչության Մյունխենյան դպրոցի ներկայացուցիչ։ Որոշ բուլղարական աղբյուրներ Դոբրովիչին ներկայացնում են որպես գեղանկարչական ակադեմիական կրթություն ունեցող առաջին բուլղար նկարիչը ։
Չոլիկ
Չոլիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խոզաթի գավառակում ։ Գտնվում էր Խոզաթ գյուղաքաղաքից 11 կմ արևելք, Փերի գետի վտակներից մեկի հովտում՝ լեռնալանջի վրա ։
Դիմիտր Դոբրովիչ
Կենսագրություն
Դոբրովիչը ծնվել է 1816 թվականին Սլիվեն քաղաքում, Օսմանյան կայսրություն, սառցավաճառի և հարուստ անասնապահի դստեր ընտանիքում։ 1830 թվականին Դիմիտրին պապիկի հետ մեկնում է Վալախիա, բնակվում Պլոեշտիում, Բրաիլեում ։
Չոլիկ
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Դիմիտր Դոբրովիչ
Կենսագրություն
1834-1837 թվականներին սովորել է Կոստանդնուպոլսի «Ազգերի մեծ դպրոցում», որն ավարտելուց հետո մեկնել է Հունաստանի թագավորություն, ընդունվել Աթենքի գեղարվեստի դպրոց, որտեղ 1844-1848 թվականներին սովորել է Ֆիլիպոս և Գեորգիս Մարգարիտիսների մոտ։ 1846 թվականին, դեռևս ուսանող տարիքում պարգևատրվել է։ Իր ստեղծագործությունները, մասնավորապես՝ դիմանկարները, ստորագրել է Դիմիտրոս Դոմբրիադիս (Δημήτριος Δομβριάδης), որն ըստ բուլղարական աղբյուրների Դիմիտրի Դոբրովիչ անվան հելլենական ձևն է։ 1851 թվականին ստացել է հունական թագավոր Օտոն I երկամյա կրթաթոշակ և այլ հույն երիտասարդ նկարիչների հետ մեկնել է ուսանելու Հռոմի գեղարվեստի ակադեմիայում ։ Հունաստանի ազգային պատկերասրահի կողմից ներկայացված ամսաթվերը կասկածի տակ են դնում բուլղարական թերթի հրապարակած 1848-1849 թվականներին նկարչի իտալական հեղափոխության մասնակցության մասին փաստը ։ 1853 թվականին նկարիչը Հռոմում ավարտել է կրթությունը, 1875 թվականին իր ստեղծագործություններով մասնակցել է համահունական «Օլիմպիա» ցուցահանդեսին։ Ըստ բուլղարական աղբյուրների նկարիչը Սլիվեն է վերադարձել 77 տարեկան հասակում, 1893 թվականին, երբ քաղաքը եղել է բուլղարական իշխանության ներքո։ Մահացել է Սլիվենում 1905 թվականին ։
Չոլիկ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Դիմիտր Դոբրովիչ
Ստեղծագործություներ
Աթենքում աշխատելու առաջին շրջանում նկարիչն ստեղծել է սրբապատկերներ հունական ուղղափառ եկեղեցու համար, սակայն շուտով որդեգրել է գեղանկարչության աշխարհիկ պատկերագրումը ։
Հունական շրջանի պահպանված աշխատանքներից են՝
Հիշատակ
Սլիվենի համայնքային պատկերասրահը կրում է նկարչի անունը։ Բացի Բուլղարիայի ազգային պատկերասրահից, Դիմիտր Դոբրովիչի ստեղծագործություններից գտնվում են նաև Աթենքի ազգային պատկերասրահում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի նկարիչներ Կատեգորիա:Հույն նկարիչներ
Տրոյացի արբանյակներ
Տրոյացի արբանյակները անվանվում են այսպես տրոյացի աստերոիդների նմանությամբ, որոնք գտնվում են մոլորակների Լագրանժի կետերում (և անվանվում են Տրոյական պատերազմի հերոսների անուններով)։ Տրոյացի արբանյակները պտտվում են մոլորակի շուրջ, ի տարբերություն նրանց տրոյացի աստերոիդները պտտվում են Արեգակի շուրջ։
Սատուրն
Այս պահին հայտնի են միայն 4 տրոյացի արբանյակներ, բոլորը գտնվում են Սատուրնի համակարգում։
Սատուրնի խոշորագույն արբանյակներից մեկը, Տեֆիյան (1060 կմ) ուղեկցվում է երկու տրոյացի արբանյակներով՝ Տելեստո (24 կմ) և Կալիպսո (19 կմ)։ Տեֆիյաի զանգվածի հարաբերությունը Տելեստոի և Կալիսպոյի զանգվածներին մոտավորապես կազմում է 170 000 : 2 : 1 հարաբերություն։
Մեկ այլ խոշոր արբանյակ Դիոնան (1118 կմ), համաուղեծիր է Հեղինե (32 կմ) և Պոլիդեվկ (4 կմ) տրոյացի արբանյակների հետ։ Հեղինեն երբեմն անվանում են «Դիոնա Բ»։
Տես նաև
Կատեգորիա:Երկնային մեխանիկա
Եվգենի Գալունով
Եվգենի Ալեքսանդրովիչ Գալունով (Евгений Александрович Галунов, ), ռուս խորհրդային նկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգների նկարիչների միության (մինչև 1992 թվականը՝ ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն) ։
Կենսագրություն
Եվգենի Գալունովը ծնվել է 1931 թվականի նոյեմբերի 25-ին Լենինգրադում։ 1961 թվականին ընդունվել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտ։ 1967 թվականին ավարտել է ինստիտուտը Վիկտոր Օրեշնիկովի արվեստանոցում՝ ստանալով գեղանկարչության նկարչի որակավորում։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Անդրեյ Ռուբլյով» նկարը ։
Մասնակցել է ցուցահանդեսների 1967 թվականից՝ իր աշխատանքները ներկայացնելով Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների ստեղծագործությունների հետ միասին։ Նկարել է դիմանկարներ, բնանկարներ, ժանրային նկարներ։ Եղել է ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպության (1992 թվականից՝ Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միություն) անդամ։ Եվգենի Գալունովի ստեղծած նկարների թվում են՝ «Ազատ օր» (1970), «Հաց», «Գյուղ։ 1930-ական թվականներ» (երկուսն էլ 1972), «Լենինգրադի նոր շրջանը» (1975), «Լենինգրադ» (1980) և այլ նկարներ։
Մահացել է 1999 թվականի օգոստոսի 2-ին Լենինգրադում, կյանքի 68-րդ տարում։
Եվգենի Գալունովի ստեղծագործությունները պահվում են թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում և արտասահմանում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ
Արտեմի Շահգալդյան
Կենսագրություն
Արտեմի Շահգալդյանը ծնվել է Ռուսաստանի Կաբարդա-Բալկարիայի Պրոխլադնի քաղաքում։ Սովորել է Մոսկվայի (1930-1931 թթ.), կատարելագործվել Լենինգրադի (1951) կոնսերվատորիաներում։ 1932-1942 թվականներին ղեկավարել է Նալչիկի ռադիոյի սիմֆոնիկ անսամբլը։ 1942-1947 թվականներին նախ իբրև ջութակահար-կոնցերտմայստեր, ապա դիրիժոր աշխատել է Երևանի երաժշտության կոմեդիայի թատրոնում, 1947-1967 թվականներին՝ Նալչիկի ֆիլհարմոնիայի սիմֆոնիկ նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավար և գլխավոր դիրիժոր, 1967-1970 թվականներին՝ երաժշտության թատրոնի գլխավոր դիրիժոր։ Եղել է Կաբարդա-Բալկարիայի երգչախմբային ընկերության նախագահ (1957-1967 թթ.)։ 40-ից ավելի երկերի (գլխավորապես երգեր) հեղինակ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ջութակահարներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:1910 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ դիրիժորներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Կարկասսոն Սյուդ (կանտոն)
Կարկասսոն Սյուդ (Carcassonne-Sud), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Լանգըդոկ-Ռուսիլյոն շրջանում։ Օդ դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Կարկասոն օկրուգի մեջ։ Համաձայն 1999 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 8930 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 1132 է։ Կանտոնում կա 1 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ Կատեգորիա:Օդ դեպարտամենտի կանտոններ
Ազիզիե (Էրզրումի մարզ)
Ազիզիե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում։ Գտնվում էր Էրզրում քաղաքից արևելք՝ Հասանկալա քաղաքից 40 կմ հարավ-արևելք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սևամորթներ
Սևամորթներ (լատիներեն niger — սև), նեգրոիդ ռասայի ներկայացուցիչների՝ շատ լեզուներում ընդունված անվանումը։
Կատեգորիա:Ռասաներ
Բոգատիր (գյուղ, Ուգրանսկի շրջան)
Բոգատիր (Богатырь), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի բնակավայրեր
Սոջու
Սոջու (հանգըլ՝ 소주, հանջա՝ 燒酒), ավանդական կորեական ալկոհոլային խմիչք, օղու տարատեսակ, սակայն էթիլսպիրտի առավել քիչ պարունակությամբ։ Սպիրտի ծավալային չափը կարող է կազմել 20 %-ից մինչև 45 % (առավել տարածված տարբերակը՝ 20 %)։ Պատրաստվում է հիմնականում քաղցր կարտոֆիլից կամ ցորենից։ Թափանցիկ հեղուկ է սպիրտին հատուկ բույրով, ըստ համի՝ քաղցր։
Պատմություն
Առաջին անգամ սոջուն հայտվել է 1300 թվականին Մոնղոլիայի՝ Կորեա ներխուժման ժամանակ։ Մոնղոլները իրենց հետ բերել էին դիստիլյացիայի տեխնոլոգիան, որոնք էլ, իրենց հերթին, վերցրել էին պարսիկներից Կենտրոնական Ասիա արշավանքների ժամանակ։
1965 թվականից մինչև 1991 թվականը բրնձի վրա կատարվող ծախսերը նվազեցնելու նապատակով Հարավային Կորեայի կառավարությունը արգելեց սոջուի ստեղծման ավանդական՝ մաքուր ցորենից պատրաստման տարբերակը։ Սոջուն սկսեցին պատրաստել էթիլ սպիրտի լուծմամբ և արոմատիզատորների ավելացամբ (ֆրուկտոզ և այլն)։ Սոջուի ապրանքանիշների մեծ մասը, որ թողարկվում են ներկայումս, հենց այդ կերպ են պատրաստվում։
Ներկայումս սոջուն գլխավոր ալկոհոլային խմիչքն է թե՛ Հարավային Կորեայում, թե՛ Հյուսիսային Կորեայում։ 2004 թվականին Հարավային Կորեայում գործածվել է ավելի քան 3 միլիարդ շիշ սոջու։ Բացի այդ՝ սոջուի բրենդներից մեկը՝ հարավկորեական Jinro-ն, համարվում է առաջատարը ալկոհոլային բրենդների շարքում աշխարհում վաճառքի ծավալների չափով։ 2008 թվականին վաճառվել է 75,99 միլիոն այդ խմիչքի քեյս ։ Jinro ապրանքանիշի արտադրանքի ավելի քան 90 %-ը վաճառվում է Հարավային Կորեայում։
Մաքուր սոջու
Սոջուի պատրաստման հիմնական հումքը քաղցր կարտոֆիլն է և հատիկային մշակաբույսերը՝ բրինձն ու ցորենը։ Սոջուի պատրաստման տեխնիկական պարբերաշրջանը ներկառում է մի շարք փուլեր.
Սոջուն ֆիլտրում են փայտածուխից, որը պատրաստում են որոշակի տարիքի և տեսակի բամբուկից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալկոհոլային խմիչքներ Կատեգորիա:Կորեական խոհանոց Կատեգորիա:Թունդ ալկոհոլային խմիչքներ
(2879) Սիմիցու
(2879) Սիմիցու (Shimizu), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1932 թվականի փետրվարի 14-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,76756 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3715 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1636 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1681,68 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,214071 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,71° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1932 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ոսկե արջ
1970 թ.-ին մրցանակաբաշխություն չի եղել։ 1980, 1983, 1985, 1990, 1993 և 2002 թթ. եղել են երկուական, իսկ 1978 թ.-ին՝ երեք մրցանակակիրներ։ Առաջին մրցանակաբաշխության ժամանակ՝ 1951 թ.-ին, պարգևատրվել է չորս ֆիլմ։
Մեսրոպ Նուպարյան
Նուպարյան Մեսրոպ Հովհաննեսի, թարգմանիչ, բառարանագիր, հրապարակագիր։
Առաջին թարգմանությունները տպագրել է «Արշալույս Արարատյան» թերթում, մասնակցել «Երկասեր» մանկական հանդեսի հիմնադրմանը (1855)։ Հրապարակախոսական և գիտ. հոդվածներով աշխատակցել է արևելահայ և սփյուռքահայ մամուլին։ «Ծաղիկ», «Արևելյան մամուլ», «Մետեորա», «Հայ գրականություն», «Հայաստանի կոչնակ» և այլ պարբերականներում առաջ է քաշել հայ ժողովրդի ազգ. զարթոնքի և առաջադիմության հարցեր։ 1877 թվականին հայերեն է թարգմանել «Մարսելյեզը»։ Պրոպագանդել է Սովետական Հայաստանի նվաճումները, կոչ արել նպաստելու նրա տնտ. շինարարությանը։ «Իմ մանկական հիշատակներես» («Արևելյան մամուլ», 1893-1894) հուշագրությունները հիմնականում նվիրված են Մեսրոպյան վարժարանին, արևմտահայ առանձին գործիչների (Ա. Փափազյան, Հ. Տետեյան, Գ. Կոստանյան և ուրիշներ)։ Նուպարյանի թարգմանությամբ լույս են տեսել Ֆ. Շատոբրիանի («Ոգի քրիստոնեության», 1862), Ռասինի («Դատասերք», 1863), Վ. Հյուգոյի («Նոտր-Դամ Փարիզի», Հյուգո 1-3, 1871-1872), Ժ. Մոլիերի («Կատակերգք», հ. 1- 2, 1905), Ֆ. Նանսենի («Դեպի բևեռ», 1906), Յո. Գյոթեի («Ֆաուստ»՝ «Մետեորայում», 1880- 1881, առանձին գրքով՝ 1909), Վ. Շեքսպիրի («Ռոմեո և Ջուլիետ», 1912) և այլոց ստեղծագործությունները։ Մեծ է Նուպարյանի վաստակը հայ բառարանագրության մեջ։ «Բառարան ֆրանսերեն-հայերեն աշխարհիկ» (1892, վերատպություն՝ 1955, Բեյրութ), «Առձեռն բառարան ֆրանսերեն-հայ աշխարհիկ» (1911), «Գրպանի բառարան ֆրանսերեն-հայերեն» (1928) և այլ գործերում Նուպարյան ստեղծել է 5- 6 հզ. նոր բառեր, որոնցից շատերը քաղաքացիություն են ստացել։ Բառարաններն ունեն ասացվածքների, աշխարհագրական ու դիցաբանական անունների հավելումներ։ Նուպարյան ընտրվել է (1913) ֆրանս. ակադեմիայի պաշտոնակալ։
Վիրք
Վիրք (იბერია, Iberia, Ἰβηρία), պատմական երկիր Հարավային Կովկասի կենտրոնական մասում։ Հարավից և հարավ-արևմուտքից սահմանակցում էր Մեծ Հայքին, արևմուտքից՝ Կողքիսին, հյուսիսից Ալանիային, արևելքից Աղվանքին։ Մայրաքաղաքներ են եղել Մցխեթը, Արմազը և Թբիլիսին։ Հունա-հռոմեական հեղինակների մոտ կոչվել է նաև Իբերիա։
Անվանում
Մինչև մ.թ.ա. 3-2-րդ դարերում Իսպանիան ևս կոչվել է Իբերիա և անունների նմանություններից հույն և լատինական հեղինակները ենթադրել են, որ Կովկասի իբերները, այսինքն՝ վրացիները, առաջացել են Պիրենեյան թերակղզու իբերներից։ 19-րդ դարից սկսած առանց գիտական որևէ լուրջ կռվանի, որոշ հետազոտողներ ջանում են հիմնավորել այդ ենթադրությունը՝ առնչություններ որոնելով բասկերենի և վրացերենի միջև։
Պատմություն
Արտաշես Ա-ն Վիրքից ազատագրում է զավթված և Երվանդունիների օրոք Երվանդյան Հայաստանի կազմի մեջ մտնող Գուգարք նահանգը և միացնում Մեծ Հայքին։ Տիգրան Մեծի ժամանակ Վիրքը եղել է Մեծ Հայքի գերիշխանության տակ։ Մ.թ.ա. 66 թ. Արտաշատի պայմանագրով դուրս է եկել հայկական գերիշխանությունից։ 387 թ. Մեծ Հայքի բաժանումից հետո Գուգարք նահանգը կցվել է Վիրքին և ստեղծվել Վրաց մարզպանությունը։ 337 թվականին քրիստոնեությունը հայտարարվեց պետական կրոն։
Ծիսակատարության լեզուն հունարենն ու ասորերենն էին, օգտագործվող այբուբենը՝ հունականն ու ասորականը։ Վահանանց պատերազմի ժամանակ հայ-վրացական զորքերը Ճարմանայի դաշտում ծանր պարտություն կրեց պարսկական զորքից։ 862-1022 թվականներին Վիրքը եղել է Հայ Բագրատունիների տերության մեջ։ Սելջուկյան արշավանքների և տիրապետության ժամանակ զգալի թվով հայեր գաղթել են Վրաստան։
Վիրքը իր հզորության գագաթնակետին է հասել Դավիթ Շինարար թագավորի օրոք։ Վրաց Թամար թագուհին հայ-վրաց. զորքրով Զաքարե և Իվանե եղբայրների օգնությամբ ազատագրել են Հայաստանի բազմաթիվ շրջաններ։ 1199 թ. վերջնական ազատագրվում է Բագրատունյաց Հայաստանի սիրտ Անին։ Ազատագրած տարածքները տրվեցին հիմնականում Զաքարյաններին։ Վրաց Բագրատունիների թագավորությունը ավարտվեց 1801 թվականին, երբ Վրաստանի զգալի մասը անցավ Ռուսաստանի տիրապետության տակ։ Վիրքի տարածքում այժմ Վրաստանն է։
Երևանի ֆուտբոլի ակադեմիայի մարզադաշտ
Պաշտոնական՝ «Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի Տեխնիկական կենտրոն-ակադեմիայի մարզադաշտ», ֆուտբոլի համար նախատեսված մարզադաշտ Հայաստանի մայրաքաղաք Երևանում։ Գտնվում է Ավան համայնքում, և այդ պատճառով երբեմն անվանվում է Ավանի ակադեմիայի մարզադաշտ։ Կառուցվել ու բացվել է 2013 թ., Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի Տեխնիկական կենտրոն-ակադեմիայի տարածքոմ։ Մարզադաշտը տեղավորում է 1428 հանդիսական։ Այն ունի մեկ դրիպունա որը տեղակայված է մարզադաշտի արևմտյան եզրում։
Մարզդաշտը բացվել է 2013 ապրիլի 29-ին։ Բացման պատիվը տրվել էր Երևանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանին ։
Մարզադաշտը հիմնականում ծառայում է որպես Հայաստանի առաջնության բարձրագույն խմբում հանդես եկող «Փյունիկ» թիմի տնային հանդիպումների վայր։
Կանոկ
Կանոկ  (Канок), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կեմերովոյի մարզում։ Գետի երկարությունը 17 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Տոմ գետն է, գետի ենթաավազանը Տոմ գետն է։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Ստարոզինով (գյուղ, Բելոպոլիեի շրջան)
Ստարոզինով (Старозінів), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Յան Կալնբերզին
Կալնբերզին Յան էդուարդի (Jānis Kalnbērziņš, ), լատիշ խորհրդային պետական և կուսակցական գործիչ, ԽՄԿԿ անդամ (1917), Խորհրդային Լատվիայի առաջին փաստացի առաջնորդը։
1919 թվականին օժանդակել է Լատվիայում խորհրդային օկուպացիային։ Լատվիայում խորհրդային իշխանության տապալումից հետո, բանվորական զինված ջոկատի հետ, անցել է Խորհրդային Ռուսաստան, մասնակցել քաղաքացիական (1918-1920) կռիվներին։ 1925-1928 և 1936-1939 թվականներին ընդհատակյա կուսակցական աշխատանքներ է կատարել Լատվիայում։
1940-1959 թվականներին եղել է Լատվիայի կոմունիստական կուսակցության առաջին քարտուղար։ ԽՄԿԿ XIX—XXIII համագումարներում ընտրվել է ԿԿ-ի անդամ, 1957-1961 թվականներին եղել է ԽՄԿԿ ԿԿ-ի Նախագահության անդամության թեկնածու։ 1959-1970 թվականներին՝ Լատվիական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի նախագահության նախագահ և ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի Նախագահության նախագահի տեղակալ (1960), եղել է նաև ԽՍՀՄ I—VII գումարումների Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։
Պարգևատրվել է Լենինի 7, Հոկտեմբերյան հեղափոխության և այլ շքանշաններով։
Մահացել է 1986 թվականին, 92 տարեկանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային պետական գործիչներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային կուսակցական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ
Գենադի Աբրամով
Գենադի Աբրամով (Абрамов, Геннадий Михайлович, ), խորհրդային և ռուս արձակագիր։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1940 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, Մոսկվայում։ Տարհանվել է, Մոսկվա վերադառնալուց հետո ընդունվել է դպրոց։ 1958 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի Մենդելեևի անվան քիմիատեխնիոլոգիական ինստիտուտը, որն ավարտել է 1963 թվականին ։ 1963-1973 թվականներին աշխատել է որպես ինժեներ քիմիկ-տեխնոլոգ ծրագրային ինստիտուտում։ Այդ ժամանակ հետաքրքրվել է գրականությամբ և սկսել է գրել պատմվածքներ։
1973-1975 թվականներին Մոսկվայի մետրոպոլիտենում զբաղվել է գրքավաճառությամբ։ Այդ ժամանակ սկսել է տպագրվել թերթերում և ամսագրերում։
1975 թվականին ավարտել է Կենտրոնական կոմիտեի Մոսկվայի քաղաքային կոմիտեի և Մոսկվայի գրողների միության գրական ստուդիան։ 1975-1990-ական թվականներին «Գյուղական երիտասարդություն» թերթում աշխատել է որպես գիտական խորհրդատու։ 1982 թվականից եղել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ։ «Ազատ հրաձիգ» մրցանակի դափնեկիր է։
Մահացել է 2011 թվականի հոկտեմբերի 26-ին, Մոսկվայում։
Կինը` Ելենա Դոբուժենսկայան, ամուսնու հիշատակին է նվիրել «Իմ թանկագին տղաներ» գիրքը ։
Ստեղծագործություն
1979 թվականինն հրատարակվել է իր առաջին` «Տաք հագնվել» պատմվածքների գիրքը, սրան հաջորդել է երկրորդ` «Պատահական հոգսեր» գիրքը (երկուսն էլ հրատարակվել են «Երիտասարդ գվարդիա» հրատարակչությունում)։ Այնուհետև տպագրվել են «Առավոտից երեկո» (Խորհրդային գրող), «Անաստվածները» (Մոսկովյան աշխատավոր) գրքերը, «Թռչնակ» վեպը (Երիտասարդ գվարդիա)։
Քննադատություններ
Առաջին գրքի հրատարակվելուց հետո եղել են արձագանքներ։
Պատմվածքների առաջին` «Տաք հագնվել» ժողովածուն, որը լույս է տեսել «Երիտասարդ գվարդիա» հրատարակչատանը, բարձր է գնահատվել Լեոնիդ Ժուխովիցկու կողմից.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ
Գոդեցիա հրաշալի
Ծաղկում է հուլիսից սկսած մինչև աշնանային սառնամանիքները։ Լուսասեր է, բավականին ցրտադիմացկուն է։ Ավելի լավ է աճում ավազակավային, օրգանական նյութերով հարուստ, ստրուկտուրային հողերում։ Սերմերը չափազանց մանր են, ուստի բաց գրունտում զգուշությամբ պետք է ցանել մայիսի սկզբին, այն հաշվով, որպեսզի մայիսի վերջերին սածիլները դաշտ տեղափոխվեն։
Մշակության մեջ տարածված են ինչպես հրաշալի (Վայսեր Շվան, Բլիտցշտրալ, Յորք, Օրանժ, Ռուլ, Սիբիլ, Շերվուդ, Լիաննա, Լինդիլյա և այլն), այնպես էլ խոշորածաղիկ (Մետեոր, Ռեմբրանդտ) գոդեցիների բազմաթիվ սորտեր։ Դրանք մեկը մյուսից տարբերվում են ծաղիկների խոշորությամբ, գույնով, խայտաբղետությամբ և այլն։ Օգտագործվում է ծաղկաթմբերի, ռաբատկաների ձևավորման, ինչպես նաև խմբերով՝ սիզախոտի ֆոնի վրա։ Պիտանի է մեր հանրապետության բոլոր կլիմայական գոտիներում մշակելու համար։
Նովոսյոլովկա (գյուղ, Զաբրոդովի գյուղական խորհուրդ)
Նովոսյոլովկա (Новоселівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բոգոդուխովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1665 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նովոսյոլովկա գյուղում բնակվում էր 201 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,55 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 365,45 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բոգոդուխովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1665 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կրիուշա (գյուղ, Արզամասկի շրջան)
Կրիուշա (Криуша), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Արզամասկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Արզամասկի շրջանի բնակավայրեր
Պարուշ
Պարուշ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Չմշկածագի գավառակում ։ Գտնվում էր Չմշկածագ գյուղաքաղաքից 24-25 կմ հարավ-արևելք, Արևմտյան Եփրատ և Արածանի գետերի միախառնման վայրից քիչ հյուիս, Արածանի գետի աջ ափին ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Լինարեսի պալատ
Լինարեսի պալատը (Palacio de Linares), պալատ Մադրիդում, կառուցվել է 19-րդ դարի վերջում նեոբարոկկո ոճով։ Կառուցվել է Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ, արդյունքում վերականգնված է ներկայիս տեսքին։
Կառուցման պատմություն
1892 թ-ին մարկիզ դե Լինարեսը Մադրիդում ստացավ հողակտոր պալատ կառուցելու նպատակով։ Առաջնային նախագիծը ստեղծել է ճարտարապետ Կարլոս Կոլուբին և սկսել է կառուցումը 1877 թ-ին։ Շինարարության մեջ ներքաշեցին ֆրանսիացի ճարտարապետ Ադոլֆ Օմբրեխտին։ Միասին կառուցում էին պալատը, որի կառուցման ժամանակ աշխատել են մի շարք ճարտարապետներ, որոնցից էր Մոնուել Ալվարես Անիբալը։ Մարկիզ դե Լինարեսը տեղափոխվեց պալատ 1884 թ-ին, սակայն պալատի կառուցումը դեռ ավառտված չէր, իսկ ձևավորումը շարունակվեց մինչև 1900 թ։ Պալատում դեկորատիվ աշխատանքները կատարեց նկարիչ Մանուել Դոմինգեսը։
Ապագա պատմությունը
Մարկիզի մահից հետո պալատը որպես ժառանգություն ստացավ կոմսուհի Վիլյպադերնան։ Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ պալատը ավերվել է և երկար տարիներ կանգնած էր ավերակների մեջ։ Որոշված էր պալատը քանդել, սակայն 1976 թ. պալատի ավերակները հաստատեցին որպես պատմական նշանակություն ունեցող հուշարձաններ, ինչը փրկեց պալատը ամբողջական ավերումից։ Կառույցը վերականգնեցին Կարլոս Ֆերնանդեսի նախագծով։ Պալատը օգտագործվում է որպես «Ամերիկայի տուն» մշակութային կենտրոն և ծառայում է Իսպանիայի ու Լատինական Ամերիկայի միջև մշակութային կապերի պահպանման համար։
Կատեգորիա:Իսպանիայի պալատներ
Երկու դարի արանքում
«Երկու դարի արանքում», Հովհաննես Թումանյանի քառյակներից՝ գրված 1917 թվականին ։
Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս քառյակը գրել է 1917 թվականի հունվարի 15-ին։ Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդի №261-ում պահվում է մեկ ինքնագիր։ Ստեղծագործությունն առաջին անգամ տպագրվել է 1934 թվականին` Հովհաննես Թումանյանի «Գեղարվեստական երկեր» գրքի 127-րդ էջում, այնուհետև տպագրվել է Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի առաջին հատորի 529-րդ էջում։