cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վիրխինյա Վալեխո
1980-ական թվականներ
1981 թվականից մինչև 1983 թվականը Վալեխոն թողարկել է իր սեփական «¡AlAtaque!» հաղորդումը։ Նա դարձել է առաջին հեռուստալրագրողը, ով հարցազրույց է վերցրել Պաբլո Էսկոբարից։ Հարցազրույցը կազմակերպվել է 1983 թվականի հունվարին Մեդելյինի աղբավայրում։ Դրա ընթացքում Էսկոբարը խոսել է իր և իր գործընկերների կողմից նախաձեռնված «Մեդելյինը առանց ետնախորշերի» (Medellín Sin Tugurios) բարեգործական նախագծի մասին։ Այդ հարցազրույցը Էսկոբարին ազգային համբավ է բերել ։
1983-1984 թվականներին վարել է «HoyporHoy, MagazíndelLunes» հաղորդումը երեկոյան 7-ին։ 1984 թվականին Վալեխոն դարձել է կանացի զուգագուլպաների հայտնի ապրանքանիշի՝ «Medias DiLido» պաշտոնական գովազդային դեմքը՝ նկարահանվելով նրանց գովազդներում Վենետիկում (Իտալիա), այնուհետև Ռիո դե Ժանեյրոյում, Սան Խուանում և Կարթագենում ։ 1983-1984 թվականներին վարել է «El Showdelas Estrellas» երաժշտական շոուն, որի ռեժիսորն է Խորխե Բարոնը ։ 1984 թվականին դարձել է Grupo Radial Colombiano-ի միջազգային բաժնի խմբագիրը (ռադիոընկերություն, որը հիմնադրվել է Կալի թմրակարտելի կողմից), որը ղեկավարել է Կառլոս Լեմոս Սիմմոնդսը։ 1985 թվականին Վալեխոն դարձել է Telediario լրատվական ծրագրի հաղորդավարը, որը թողարկել է Արտուրո Աբելլան ։
1985 թվականին նա հայտնվել է Harper's Bazaar և Cosmopolitan ամսագրերի շապիկներին։ Բացի այդ, «Elenco», «El Tiempo» ամսագիրը նրան անվանել է «դարաշրջանի խորհրդանիշ» ։ 1988 թվականին Գերմանիայի կառավարության կողմից ստացել է կրթաթոշակ՝ Բեռլինում Ժուռնալիստիկայի միջազգային ինստիտուտում բիզնես լրագրություն սովորելու համար։
1990-ական թվականներից մինչ մեր օրեր
1991 թվականին Վալեխոն վերադարձել է Կոլումբիա Caracol Televisión ալիքի Sombradetu Sombra օպերայում նկարահանվելու։ 1992 թվականին նա ներկայացրել է ռեժիսոր Մանուել Պրադոյի «Անհամեդտը» (իսպաներեն ¡Indiscretísimo!) ֆիլմը ։ 1992-1994 թվականներին Վալեխոն աշխատել է Todelar ռադիոկայանում։ 1994 թվականի հոկտեմբերին նա ավարտել է իր կարիերան կոլումբիական լրատվամիջոցներում՝ բացելով ԱՄՆ-ում գործող բազմաստիճան ընկերության հարավամերիկյան մասնաճյուղը։
2019 թվականին Վալեխոն աշխատել է «RT Español» կամ «RT Actualidad» հեռուստաալիքում։ Նրա Sueños y pesadillas ծրագիրը նվիրված է եղել Միացյալ Նահանգների հրատապ խնդիրներին, հատկապես նրա լատինաամերիկյան համայնքներում, ինչպիսիք են կենսամակարդակի խզումը ամենահարուստների, միջին խավի և աղքատների միջև, անօրինական ներգաղթը, գենդերային խտրականությունը, մարդկանց թրաֆիքինգը, թմրանյութերի համաճարակը կամ առողջապահական ծախսերի բարձր մակարդակը ։
Մեկնումը Կոլումբիայից
2006 թվականի հուլիսի սկզբին Վալեխոն ցուցմունք է տվել Ալբերտո Սանտոֆիմիոյի գործով, ով եղել է Կոլումբիայի արդարադատության նախկին նախարարը և Պաբլո Էսկոբարի գործընկերը՝ Մեդելյինյան կոկաինի կարտելի ղեկավարը և նրա սիրեկանը 1983-1987 թվականներին։ Սանտոֆիմիոն կանգնել է դատարանի առաջ՝ 1989 թվականի օգոստոսի 18-ին Պաբլո Էսկոբարի կողմից սպանված երկրի նախագահի թեկնածու Լուիս Կառլոս Գալանի դեմ մահափորձ կազմակերպելու մեղադրանքով։ Մեկ շաբաթ անց դատախազ Էդգարդո Խոսե Մայա Վիլյազոնը գործը փակել է «հանցակազմի բացակայության պատճառով»։ Գալանի բոլոր մարդասպանները և Սանտոֆիմիոյի դեմ մի քանի հիմնական վկաներ սպանվել են, ուստի Վալեխոն կապ է հաստատել Բոգոտայում ամերիկյան դեսպանատան հետ և խնդրել ամերիկյան կառավարությանը փրկել իր կյանքը՝ Պաբլո Էսկոբարի համախոհների և Խիլբերտո և Միգել Ռոդրիգես եղբայրների, Պաբլո Էսկոբարի երդվյալ թշնամի, Կալի նարկոկարտելի ներկայացուցիչ Օրեխուելայի մասին տեղեկություններ հաղորդելու դիմաց։ Եղբայրները Կոլումբիայի նախագահ Ալվարո Ուրիբեի հրամանով արտահանձնվեցին Միացյալ Նահանգներ, իսկ դատավարությունը պետք է սկսվեր Մայամիում մի քանի շաբաթից։
Վալեխոյի թռիչքը Միացյալ Նահանգներ նորություն է եղել ամբողջ աշխարհում, և կոլումբիական RCN հեռուստաալիքը ցուցադրել է տնային տեսահոլովակը, որը նա ձայնագրել է իր մեկնելուց առաջ, ըստ որի՝ այն դիտել է 14 միլիոն մարդ՝ գրավելով երկրում ավելի մեծ լսարան, քան հուլիսի 9-ին կայացած ՖԻՖԱ-ի 2006 թվականի աշխարհի առաջնության եզրափակիչը։ Վեց շաբաթ անց Միգելը և Խիլբերտո Ռոդրիգես Օրեխուելան խոստովանել են իրենց մեղքը, դատապարտվել են 30 տարվա ազատազրկման, իսկ ԱՄՆ արդարադատության նախարարությունը նրանցից առգրավել է 2,1 միլիարդ դոլարի ակտիվներ՝ առանց լրացուցիչ դատարան դիմելու ։
«Սիրել Պաբլոյին, ատել Էսկոբարին»
2007 թվականին Վալեխոն հրատարակել է «Սիրել Պաբլոյին, ատել Էսկոբարին» (Amando a Pablo, odiando a Escobar), որտեղ, ի թիվս այլ բաների, նա նկարագրել է իր ռոմանտիկ հարաբերությունները Պաբլո Էսկոբարի հետ, 1982-1987 թվականներին Կոլումբիայում ապստամբական կազմակերպությունների ստեղծումը, կոկաինի արտադրության պայթյունավտանգ աճի պատճառները, «Մահ առևանգիչներին» (Muerte a Secuestradores, MAS), կիսառազմական խմբերի ի հայտ գալու պատմությունը, «Արտահանձնման ենթարկվածները» (Los Extraditables) և Կոլումբիայի միացյալ ինքնապաշտպանական ուժերը, Մեդելյինի և Կալիի կարտելների կապերը Կարիբյան ավազանի բռնապետների և Կոլումբիայի նախագահներ Ալֆոնսո Լոպես Միխելսենի, Էռնեստո Սամպերի և Ալվարո Ուրիբեի միջև, Արդարադատության պալատի գրոհը Բոգոտայում 1985 թվականին  , Էսկոբարի հարաբերությունները ծայրահեղ ձախ և ծայրահեղ աջ ապստամբական խմբերի հետ, 1988-1993 թվականների թմրանյութերի ահաբեկչության դարաշրջանի սարսափները, նրա նախկին սիրեկանի որսը և նրա մահը 1993 թվականի դեկտեմբերի 2-ին ։ Հուշագրությունը դարձել է իսպաներեն թիվ մեկ բեսթսելլերը ինչպես Կոլումբիայում, այնպես էլ Միացյալ Նահանգներում ։
Քաղաքական ապաստան
2006 թվականին ԱՄՆ ժամանելուն պես Վալեխոն քաղաքական ապաստան է խնդրել։ Նա կասկածել է, որ եթե վերադառնա Կոլումբիա, իրեն կսպանեն, ինչպես նաև Ալբերտո Սանտոֆիմիոյի դեմ և Կալի կարտելի առաջնորդների դեմ գործով մի քանի վկաների ։ Նրան քաղաքական ապաստան տրամադրելու համար Պետդեպարտամենտը և Մայամիի ներգաղթի դատարանը քննեցին Վալեխոյի կյանքը և չկարողացան գտնել նրա դեմ հետապնդման որևէ հատկանիշ, միայն հարյուրավոր սպառնալիքներ Կոլումբիայի կառավարության անդամների կողմի, փոխնախագահ Ֆրանցիսկո Սանտոս Կալդերոնի և պաշտպանության նախարար  Խուան Մանուել Սանտոսսի ընտանիքներին պատկանող կամ նրանց կողմից վերահսկվող ԶԼՄ-ների  , ինչպես նաև «Սև արծիվներ» ռազմականացված ջոկատի  կողմից  ։
2010 թվականի մայիսի 3-ին Միացյալ Նահանգները Վալեխոյին քաղաքական ապաստան է տրամադրել՝ համաձայն Խոշտանգումների դեմ ՄԱԿ-ի կոնվենցիայի։ Նա դա ստացել է Կոլումբիայում ազդեցիկ քաղաքական գործիչների հետ կապված իր քաղաքական դիրքի պատճառով, աղմկահարույց քրեական գործերով իր ցուցմունքների պատճառով, ծանր ավտովթարի պատճառով, որի ժամանակ նա հայտնվել է Մայամիում Կոլումբիայի հյուպատոսությունում ցուցմունք տալու ճանապարհին, ինչպես նաև նրա հասցեին հազարավոր սպառնալիքների պատճառով, որոնք տեղադրված են եղել համացանցում ։
Արդարադատության պալատի գրոհը Բոգոտայում
2008 թվականի հուլիսին Կոլումբիայի կառավարությունը կարգադրել է Վալեխոյին ցուցմունք տալ Բոգոտայում Արդարադատության պալատի վրա հարձակման վերաբացված գործով (1985 թվականի նոյեմբերի 6 և 7), որը խլել է ավելի քան 100 մարդու կյանք, այդ թվում՝ 11 Գերագույն։ Դատարանի դատավորներ, M-19 ապստամբներ, կառավարական գործակալներ և տասնյակ անզեն քաղաքացիական անձինք ։ Մայամիում Կոլումբիայի հյուպատոսությունում Կոլումբիայի գլխավոր դատախազի կողմից ուղարկված դատախազը խնդրել է Վալեխոյին հաստատել «Պալատը կրակի մեջ» գլխում իր հուշերում նկարագրված տեղեկությունները ։ Հաջորդ հինգ ժամվա ընթացքում նա խոսել է այդ ողբերգության բոլոր մասնակիցների դերի մասին, մասնավորապես, նշելով, որ «թեև M-19-ը և Մեդելյինի կարտելը պատասխանատվություն են կրել հարձակման համար, կոտորածի համար պատասխանատվություն են կրում նաև զինվորականները»  ։ Լրագրողը նաև մատնանշել է նախագահ Բելիսարիո Բետանկուրի անգործությունը՝ «M-19-ի ապստամբ հրամանատարները պատանդ են վերցրել դատավորներին, որպեսզի ստիպեն կառավարությանը լսել նրանց պահանջները, այդ թվում ԱՄՆ-ի հետ արտահանձնման պայմանագրի չեղարկումը։ Բայց Նախագահ Բետանկուրը հրաժարվել է պատասխանել Գերագույն դատարանի նախագահ, մագիստրատ Ալֆոնսո Ռեյես Էչանդիայի զանգերին՝ խնդրելով նրանց կյանքի համար, այլ փոխարենը նա թույլ էր տվել բանակին և ոստիկանությանը ռմբակոծել շենքը, որտեղ 400 մարդ կար»  ։ Իր երդվյալ ցուցմունքում Վալեխոն պատմել է այն, ինչ ասել է Պաբլո Էսկոբարը հաջորդ տարի՝ իրենից 10 ամիս բաժանվելուց հետո․ «Հրդեհից հետո կալանավորված մարդկանցից, շատերը երրորդ աստիճանի այրվածքներով, ուղարկվել են զինվորական կայազորներ, որտեղ նրանց խոշտանգել են, իսկ կանայք ենթարկվել են խմբակային բռնաբարության  ՝ ապստամբների այլ հրամանատարների թաքստոցների մասին իմանալու համար։ «Այն գումարը, որը ես վճարել եմ նրանց՝ փաստաթղթերս գողանալու համար, մինչև դատարանը որոշում կկայացներ մեր արտահանձնման մասին, այնուհետև նրանք սպանվեցին, իսկ նրանց մնացորդները անհետացել են չհանգած կրի և ծծմբաթթվի պարունակությամբ տարաների մեջ»  ։ Գլխի վերջում Վալեխոն ամփոփել էր այդ ողբերգական իրադարձությունները՝ «Այդ հրդեհը Կոլումբիայի արդարադատության համակարգի հոլոքոստն էր՝ քաղաքական էլիտայի, ավանդական կուսակցությունների և Էսկոբարի գլխավորած «Արտահանձնվածների» հաղթանակով»  ։
Արդարադատության պալատի գրոհից 25 տարի անց՝ 2010 թվականի հունիսի 9-ին, դատավոր Մարիա Ստելլա Ջարան բանակի գնդապետ Ալֆոնսո Պլազասին դատապարտել է 30 տարվա ազատազրկման՝ կալանավորների հարկադիր անհետացման համար ։ Նախագահ Ուրիբեն հանդես է եկել հեռուստատեսությամբ՝ քննադատելով դատավճիռը և առաջարկել իր պաշտպանությունը զինվորականներին  ։ Մեկ շաբաթ անց դատավոր Հարեն ստիպված է եղել փախչել Կոլումբիայից   ։
Գալանի սպանության գործ
2009 թվականի հուլիսին Վալեխոն ցուցմունք է տվել Կոլումբիայի նախագահի թեկնածու Լուիս Կառլոս Գալանի սպանության վերաբացված գործով, որը տեղի է ունեցել 1989 թվականի օգոստոսի 18-ին ։ Նա պնդել է, որ Ալբերտո Սանտոֆիմիոն եղել է քաղաքական գործչի դեմ փորձի հիմնական նախաձեռնողը ։ Նա պատմել է, թե ինչպես 1984 և 1985 թվականներին Ալբերտո Սանտոֆիմիոն իր ներկայությամբ բազմիցս խնդրել է Պաբլո Էսկոբարին «...վերացնել սենատոր Գալանին, նախքան նրա նախագահ դառնալը և արտահանձնել նրան» ։
18 տարվա ձգձգումից և բողոքարկումից հետո 2007 թվականին Ալբերտո Սանտոֆիմիոն դատապարտվել է 24 տարվա ազատազրկման՝ Պաբլո Էսկոբարի հետ Լուիս Կառլոս Գալանի սպանության մեջ  դավադրության համար։
Կերպարը մասսայական մշակույթում
Վիրխինյա Վալեխոյի և Պաբլո Էսկոբարի ռոմանտիկ հարաբերությունները հիմք են հանդիսացել բազմաթիվ սերիալների և ֆիլմերի համար, որոնք հեռարձակվել են Միացյալ Նահանգներում և շատ այլ երկրներում։ Դրանք բոլորը պարունակել են զգալի քանակությամբ գեղարվեստական գրականություն և արտադրվել են միլիարդատերերին պատկանող երկու կոլումբիական հեռուստատեսային ցանցերի կողմից, որոնց մասին Վալեխոն հիշատակել է իր «Սիրել Պաբլոյին, ատել Էսկոբարին» հուշերում , կամ նախագահ Խուան Մանուել Սանտոսի զարմիկի համահեղինակությամբ, որին Վալեխոն բազմիցս մեղադրել է կոռուպցիայի մեջ իր գրքում, սյունակներում և հարցազրույցներում ։ Էսկոբարի կերպարին սենսացիոնիզմ տալու համար սցենարիստները հորինել են իրադարձություններ, անտեսել նախագահական կոռուպցիայի փաստերը և Վալեխոյին ներկայացրել նսեմացնող կամ վատ լույսի ներքո ։
Հեռուստատեսություն
«El Capo» (2009) սերիալն արտադրվել է կոլումբիական RCN ալիքի կողմից, որը պատկանում է Կառլոս Արդիլա Լյուլեի ընտանիքին, պրոդյուսավորվել է FoxTelecolombia-ի կողմից և հեռարձակվել Միացյալ Նահանգներում UniMas-ի կողմից 2010 թվականին։ Կոլումբիացի դերասանուհի Մարսելա Մարը խաղացել է միջին խավի թղթակցի դեր, որը սիրահարված է թմրաբարոնին ։
2012 թվականի Caracol Televisión հեռուստաալիքի «Pablo Escobar, The Drug Lord» սերիալում, որը պատկանել է Խուլիո Մարիո Սանտո Դոմինգոյի ընտանիքին, միամիտ և բութ հեռուստահաղորդավարուհի Ռեժինա Պարեխոյի դերը խաղացել է կոլումբիացի դերասանուհի Էնջի Սեպեդան  ։
2015 թվականի «Netflix» ալիքի «Նարկո» սերիալում, որը նկարահանվել է կոլումբիական «Dynamo»-ի հետ համատեղ, որի ռեժիսորն է նախագահ Խուան Մանուել Սանտոս Կալդերոնի զարմիկը, ով նախագահական պալատում հանդիպել է սցենարիստների հետ, անբարեխիղճ լրագրող և Էսկոբարի քաղաքական հավակնությունների գլխավոր ջատագով Վալերիա Վելեսի դերը կատարել է մեքսիկացի դերասանուհի Սթեֆանի Սիգմանը  ։
Կինեմատոգրաֆիա
Ֆերնանդո Լեոն դե Արանոայի «Էսկոբար» ֆիլմում Վալեխոյի դերը կատարել է իսպանացի դերասանուհի Պենելոպե Կրուսը, իսկ Էսկոբարինը՝ նրա ամուսին Խավիեր Բարդեմը։ Ժապավենը արտադրվել է Նևադայի Millennium-ի կողմից և հովանավորվել է Կոլումբիայի կառավարության կողմից ։ Ֆիլմը ներկայացվել է Վենետիկի 74-րդ կինոփառատոնին, որը տեղի է ունեցել 2017 թվականի օգոստոսի 30-ից սեպտեմբերի 9-ը ։ Այդ դերերի համար Քրուզը և Բարդեմը առաջադրվել են 2018 թվականի «Գոյա» մրցանակին ։
Rotten Tomatoes-ը ֆիլմին տվել է 2,5 աստղ ։ Շատերի կողմից քննադատության ենթարկված իսպանացի առաջատար դերասանների վատ անգլերեն առոգանության համար, ֆիլմը բնութագրվել է որպես «անլուրջ» և որպես «վատ սերիալ լեգենդար հանցագործի մասին»  ։ Թեև ֆիլմի հիմքում ընկած է Վալեխոյի բեսթսելլերը, ռեժիսորը և համապրոդյուսերները ֆիլմում ներկայացրել են բազմաթիվ գեղարվեստական տեսարաններ և կերպարներ, ինչպիսիք են NSA գործակալը կամ պլաստիկ վիրաբույժի նախկին ամուսինը, որը երբեք գոյություն չի ունեցել ։ Իրականում Էսկոբարն ու Վալեխոն 32 տարեկան էին, երբ նրանք ծանոթացան 1982 թվականին, և նա երբեք չի հանդիպել Նարկոտիկների դեմ պայքարի վարչության որևէ աշխատակցի հետ մինչև 2006 թվականին նրա Մայամի թռչելը։ Վալեխոն երբեք չէր հեռացվել աշխատանքից, նրան չէր փոխարինել ավելի երիտասարդ հաղորդավարուհի, նրա տնօրեններին կամ որևէ մեկին չէին սպառնացել։ Նա չի ապրել Կոլումբիայում Էսկոբարի ռմբակոծությունների և առևանգումների ժամանակ և երբեք չի այցելել նրան Լա Կատեդրալ բանտում ։ Փաստորեն, Վալեխոն դադարեցրել էր իր հարաբերությունները Էսկոբարի հետ 1987 թվականին, այլևս չտեսնելով նրան և հաջորդ տարիներին ապրել է Գերմանիայում ։
Լրագրողները, ովքեր աշխատել են Վալեխոյի հետ Կոլումբիայում, չեն կարողացել հասկանալ, թե ինչու Քրուզը ամբողջովին փոխել է իր պատմությունը՝ ստոր կերպով պատկերելով նկարի հիմքում ընկած հուշերի հեղինակին։ Հարցազրույցներից մեկում Բարդեմը բացատրել է, որ «Կոլումբիական ժողովուրդը խնդրել է իրեն չզարդարել Էսկոբարի կերպարը» ։ Վալեխոն դա բացատրել է նրանով, որ ֆիլմում իր զրպարտչական կերպարի պատճառը ոչ միայն Կոլումբիայի կառավարության անդամների և Սանտոս ընտանիքի անդամներին ուղղված մեղադրանքներն են, այլ նաև միլիոնավոր դոլարների գումարը, որը հեռուստատեսությունն ու պրոդյուսերները ստացել են Խուան Մանուել Սանտոս Կալդերոնի կառավարությունից շնորհիվ կինոյի մասին օրենքի, որը նա ընդունել է 2012 թվականին՝ Կոլումբիան որպես զբոսաշրջային ուղղություն գովազդելու նպատակով ։
Լատինական Ամերիկայում, ներառյալ Կոլումբիայում, ֆիլմը ցուցադրվել է «Էսկոբարի դավաճանությունը» վերնագրով, հավանաբար Լեոն դե Արանոայի նկարի մտացածին պատմությունը հեռու պահելու համար Վալեխոյի վկայություններից, որոնք նկարագրված են «Սիրել Պաբլոյին, ատել Էսկոբարին» գրքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոլումբիացի կին լրագրողներ Կատեգորիա:Կոլումբիացի կին գրողներ Կատեգորիա:Փախստականներ Կատեգորիա:Կոլումբիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կոլումբիացի կանայք Կատեգորիա:Կին հեռուստալրագրողներ
Հեննի Լեհմեն
Հենրիետ Լեհմեն, ծննդյան անունը՝ Շտրասման (Straßmann), հայտնի է որպես Հեննի (Henni Lehmann, ), քաղաքական և սոցիալական ակտիվ գործունեություն ծավալած հրեական ծագմամբ գերմանացի նկարիչ և գրող։
Կենսագրություն
Հենրիետ Լեհմենի հայրը՝ Վոլֆգանգ Շտրասմանը, բժիշկ և հասարակական գործիչ էր, որը երկար տարիներ եղել է Պրուսիայի Ներկայացուցիչների պալատի անդամ ։ 1888 թվականին, Բեռլինի արվեստի թագավորական դպրոցում սովորելու տարիներին հանդիպել և ամուսնացել է իրավական գիտաշխատող Կառլ Լեհմենի (1858-1918) հետ։ Հարսանիքից հետո երկուսն էլ դարձել են բողոքական և տեղափոխվել Ռոստոկ, որտեղ Կառլը նշանակվել է Ռոստոկի համալսարանի պրոֆեսոր, 1904 թվականին՝ համալսարանի ռեկտոր։ Հենրիետը դարձել է Ռոստոկի Կանանց ասոցիացիայի նախագահ (Frauenverein):
1907 թվականից հետո նրա ընտանիքն ամառներն անց է կացրել Հիդենզեում։ Շրջակայքի կենցաղային պայմաններից անհանգստացած՝ Հենրիետը 1913 թվականին կղզու բնակիչներին վարկ տրամադրեց կառուցելու բժշկական հաստատություն, իսկ 1914 թվականին դարձավ տեղական "Natur- und Heimatschutzbundes" (Բնության և տների պաշտպանության կոնֆեդերացիա) հիմնադիր և խորհրդի անդամ ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նա ղեկավարել է «Հայրենական պատերազմի աջակցության ծառայության» «Nationaler Frauendienst» բաժինը ։
Ամուսնու մահից հետո Լեհմենը տեղափոխվել է Վայմար, որտեղ ներգրավվել է Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության շարքերը։ Գրել է սոցիալական վեպեր, դասախոսություններ է կարդացել հակասեմականության դեմ ։ 1920 թվականին Հիդենզեում գնել է ցածր գերմանական մի տուն (Fachhallenhaus) և այն դարձրել գեղարվեստական ցուցահանդեսների վայր, որն անվանել են Blaue Scheune (Կապույտ ամբար), արտաքին գույնի պատճառով։ Այն դարձավ «Hiddensoer Künstlerinnenbund (Կին արվեստագետների ասոցիացիա) հանդիպման վայր, որի անդամներն էին Կլարա Արնհայմը, Էլիզաբեթ Անդրաեն, Քեյթ Լուվենթալը, Կատերինա Բամբերգը, Էլիզաբեթ Բուքսելը։ Այն ակտիվ մնաց մինչև 1933 թվականին նացիստների կողմից իշխանության զավթումը։
Լեհմենը կյանքի մնացած մասն ապրել է ընտանիքին պատկանող հին ամառային տանը։ Նրա մահը, ընդհանուր առմամբ, համարվում է ինքնասպանություն հավանաբար ի պատասխան այն տեղեկությունների, որ դուստրը մահանում է քաղցկեղից։
Վերանորոգումից հետո նրա տունը կարճ ժամանակով ծառայել է որպես Վիտտեի քաղաքապետարան և այժմ օգտագործվում է հատուկ միջոցառումների համար։ Ճանապարհին կան փորձաքարեր՝ նվիրված հրեա արվեստագետներին, որոնք հալածվել են նացիստների կողմից։
Որդին՝ Կառլ Լեհմենը (1894-1960), հնագետ էր, դուստրը՝ Էվա Ֆիզելը, լեզվաբան և Էտրուսկյան հնություններ ուսումնասիրող փորձագետ։ Երկուսն էլ 1930-ականների սկզբին արտագաղթել են Միացյալ Նահանգներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Գերմանացի վիպասաններ Կատեգորիա:Հրեա նկարչուհիներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ
Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթ
Մրցույթին մասնակցել են 40 երկրներ, այդ թվում առաջնելույթ է ունեցել Ավստրալիան, վերադարձել էին Կիպրոսը, Սերբիան և Չեխիան, իսկ Ուկրաինան հրաժարվել էր մասնակցել՝ ֆինանսական և քաղաքական խնդիրների պատճառով։
Անցկացման վայր
2014 թվականի օգոստոսի 6-ին ավստրիական ORF հեռուստաընկերությունը հայտարարեց, որ Վիեննան ընտրվել է որպես 2015 թվականին մրցույթը հյուրընկալող քաղաք։ Մրցույթը տեղի է ունենալու Վիեներ Ստադթալլում, որը կարող է տեղավորել մինչև 16,000 մարդ ։
Մրցույթը հյուրընկալելու համար հայտերի ընդունման վերջնաժամկետի ավարտվելուց հետո ORF հայտարարեց, որ 6 քաղաքների 12 դահլիճներ ցանկանում են հյուրընկալել այն, սակայն 2014 թվականի հունիսի 21-ին նրանք ներկայացրեցին 3 քաղաքների (Գրաց, Ինսբրուք, Վիեննա) դահլիճներ, որտեղ հյուրընկալումը առավել նպատակահարմար կլիներ ։ Ի դեպ՝ նախապես որոշված էր, որ մրցույթը տեղի էր ունենալու 2015 թվականի մայիսի 12-ին, 14-ին և 16-ին, սակայն ամսաթվերը փոփոխվեցին՝ թեկնածու քաղաքներին հարմարեցնելու նպատակով ։
Ձևաչափ
Մրցույթը բաղկացած է երկու կիսաեզրափակիչներից և մեկ եզրափակչից (այս ձևաչափը կիրառվում է 2008 թվականից)։ Յուրաքանչյուր կիսաեզրափակչի առավելագույն ձայներ հավաքած 10 երկրները անցնում են եզրափակիչ, որտեղ նրանց միացավ հյուրընկալող երկիրը՝ Ավստրիան, և մրցույթին հովանավորող երկրները՝ (հայտնի որպես Մեծ Հնգյակ) Գերմանիան, Իտալիան, Իսպանիան, Ֆրանսիան և Մեծ Բրիտանիան։
2011 թվականին ԵՀՄ-ի կողմից հայտարարվեց, որ վերջիններս սկսել են արխիվացնել բոլոր մրցույթները իրենց արդյունքներով՝ սկսած 1956 թվականից և դրանք կհրապարակվեն մինչև 2015 թվականի մրցույթը ։ Ավելի ուշ հայտատարվեց, որ արխիվը արդեն պատրաստ է և կհրապարակվի 60-ամյակին։ Արխիվի բովանդակությունը մարդկանց հասանել է Եվրատեսիլի պաշտոնական կայքի միջոցով ։
Կիսաեզրափակիչների վիճակահանություն
Վիճակահանությունը, որը սահմանեց երկու կիսաեզրափակիչների մասնակիցներին, տեղի ունեցավ 2015 թվականի հունվարի 26-ին Վիեննայի քաղաքապետարանում (Vienna Rathaus) և հյուրընկալվեց Էնդի Քնոլի ու Կատի Բելլովիչի կողմից ։ Մասնակից երկրները, բացառությամբ ավտոմատ կերպով եզրափակիչ անցածների (Ավստրիա, Իտալիա, Իսպանիա, Գերմանիա, Ֆրանսիա, Մեծ Բրիտանիա), նախապես բաժանվել էին 5 զամբյուղների՝ հիմնվելով նախորդ 10 տարիների քվեարկության արդյունքների վրա։ Զամյուղներն ունեին այսպիսի տեսք ՝
Հերթականություն
Այս տարի նույնպես կիսաեզարափակիչների և եզրափակչի հերթականությունները որոշվեցին մրցույթի պրոդյուսերների կողմից և հաստատվեց ԵՀՄ-ի գործադիր տնօրենի կողմից, սակայն հյուրընկալող երկիրը իրավունք ուներ ընտրել իր համարը եզրափակչում պատահկանության սկզբունքով։ Կիսաեզրափակիչների հերթականությունը հայտարարվեց մարտի 25-ին։ Եզրափակչի հերթականությունը, բացառությամբ հյուրընկալ երկրի, որը հայտարարվել էր նախապես, պարզ եղավ մայիսի 23-ին։
Գրաֆիկական ձևավորում
2014 թվականի հուլիսի 30-ին ԵՀՄ-ն ներկայացրեց ընդհանուր պատկերանիշի նոր և թարմացված տարբերակը՝ նվիրված Եվրատեսիլ երգի մրցույթի 60-ամյակին ։ 2014 թվականի սեպտեմբերի 14-ին հայտարավեց մրցույթի կարգախոսը, որն է ՝ «Կամուրջներ կառուցելով»։ ORF հեռուստաընկերության գլխավոր տնօրենը մեկնաբանեց կարգախոսը ասելով. «Վիեննայում կայանալիք երգի մրցույթով մենք ցանկանում ենք կառուցել կամուրջներ սահմանների, մշակույթների, լեզուների միջև։ Այս մեծ և համայնական եվրոպական իրադարձության լույսի ներքո մենք հրավիրում ենք բոլորին` կամուրջներ կառուցելու և միմյանց ձեռքերը բռնելու» ։ Գրաֆիկական ձևավորումը ներկայացվեց ԵՀՄ-ի կողմից 2014 թվականի նոյեմբերի 25-ին։ Այն իրենից ներկայացնում է ալիքի տեսքով դասավորված շրջաններ, որոնք խորհրդանշում են բազմազանություն, իսկ շրջանաձև կամուրջը՝ միասնություն։ Գույների միջոցով կարևորել են անհատականությունը, միաժամանակ ներկայացվում է նաև բազմազան ու տարբերվող արտիստների, երգերի, հանդիսատեսի միջև երաժշտական կամրջի կառուցումը ։
Հաղորդավարներ
2014 թվականի դեկտեմբերի 19-ին ORF-ը ներկայացրեց Միրիամ Ուեյշելբրաունին, Էլիս Թումլերին և Արաբելլա Քիսբաուերին որպես մրցույթի հաղորդավարներ։ 3 կին հաղորդավարներ Եվրատեսիլի պատմության մեջ առաջին անգամ եղավ։ Իսկ նախորդ տարվա հաղթող Կոնչիտա Վուրստը ընտրվել էր որպես կանաչ սենյակի հաղորդավարուհի ։
Շոու՝ նվիրված 60 ամյակին
2014 թվականի հոկտեմբերի 22-ին հայտարարվեց, որ ԵՀՄ-ն համաձայնեցրել է մեծբրիտանական հեռարձակող BBC-ի հետ, և պատրաստվում են կազմակերպել հատուկ շոու՝ նվիրված Եվրատեսիլ երգի մրցույթի 60 ամյակին։ Հայտարարության պահին շոուի ձևաչափը դեռևս հաստատված չէր, սակայն հայտնի էր, որ այս իրադարձությունը տեղի է ունենալու Լոնդոնում գտնվող Ալբերտ թագավորական սրահում, և հյուրընկալելու են Եվրատեսիլի բրիտանացի մեկնաբան Գրեհեմ Նորթոնին և Եվրատեսիլ 2013 երգի մրցույթի հաղորդավար Պետրա Մեդեին։ Հետագայում այս ամենը հաստատվեց Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթի գործադիր պրոդյուսեր Էդգար Բյորմի կողմից, սակայն նշվեց, որ շոուն կայանալու է Լոնդոնի «Հեմմերսմիթ Ապոլլոն» համերգասրահում։ 60 ամյակին նվիրված այս շոուն կայացավ 2015 թվականի մարտի 31-ին, որին մասնակցեցին Եվրատեսիլ երգի մրցույթի տարբեր տարիների մասնակիցներ. ընդհանուր առմամբ 12 երկրներից 14 երգիչներ։
Մասնակից երկրներ
2014 թվականի դեկտեմբերի 23-ին հայտարարվեց, որ մրցույթին մասնակցելու են 40 երկրներ։ Մրցույթին առաջին անգամ մասնակցեց Ավստրալիան, իսկ մեկ տարվա բացակայությունից հետո մրցույթ էին վերադարձել Կիպրոսը և Սերբիան, Չեխիան մրցույթ էր վերադարձել 5 տարվա բացակայությունից հետո, իսկ Ուկրաինան հրաժարվել էր մասնակցել մրցույթին ։
2015 թվականի փետրվարի 10-ին ԵՀՄ-ն հայտարարեց, որ Ավստրալիային հրավիրել են մասնակցելու Եվրատեսիլ երգի մրցույթի եզրափակչին։ Երկիրը ներկայացնելու է SBS-ը, որը երկար ժամանակ ցուցադրում է Եվրատեսիլը Ավստրալիայում։ Նրանց մասնակցությունը եղավ միայն այս տարի՝ ի պատիվ Եվրատեսիլ երգի մրցույթի 60-ամյակի և այն փաստի, որ Եվրատեսիլը բավականին մեծ մասսայականություն և սեր է վայելում Ավստրալիայում։ Նրանք միանգամից մասնակցեցին եզրափակչին և իրավունք ստացան քվեարկելու երկու կիսաեզրափակիչներում էլ։ Եթե Ավստրալիան հաղթեր, հնարավորություն կունենար մրցույթ վերադառնալ նաև 2016 թվականին, սակայն այն չէր անցկացվի Ավստրալիայում, այնուամենայնիվ կկազմակերպվեր SBS-ի կողմից և տեղի կունենար նրանց կողմից ընտրված որևէ եվրոպական երկրում։ Այս տարի եզրափակչին մասնակցեցին 27 երկրներ, որը ռեկորդային էր մրցույթի պատմության մեջ։
Վերադարձած մասնակիցներ
Հայաստանը ներկայացնող Genealogy խմբի անդամներից Ինգա Արշակյանը, համագործակցելով իր քրոջ՝ Անուշ Արշակյանի հետ, ներկայացրել էր Հայաստանը նաև Եվրատեսիլ 2009 երգի մրցույթում։ Միկելե Պերնիոլան և Անիտա Սիմոնչինին ներկայացրել են Սան Մարինոն Մանկական Եվրատեսիլ երգի մրցույթում։ Միկելեն մասնակցել է 2013 թվականին, իսկ Անիտան՝ 2014 թվականին՝ որպես The Peppermints խմբի անդամ։ Էմբերը, ով ներկայացրեց այս տարի Մալթան, եղել է բեկ-վոկալիստուհի 2012 թվականի մալթական ելույթի ժամանակ։ Յուզարին, ով ներկայացրեց այս տարի Բելառուսը, եղել է բեկ-վոկալիստ 2011 թվականի բելառուսական ելույթի ժամանակ։ Ադրբեջանը ներկայացնող Էլնուր Հուսեյնովը Սամիրի հետ միասին ներկայացրել է Ադրբեջանը Եվրատեսիլ 2008 երգի մրցույթ։
Առաջին կիսաեզրափակիչ
Առաջին կիսաեզրափակիչը անցկացվեց մայիսի 19-ին, որին մասնակցեցին 16 երկրներ։ Ժյուրիի և հեռուստադիտողի քվեարկության արդյունքում ամենաշատ միավորներ ստացած 10 երկրները անցնան եզրափակիչ փուլ։ Այս կիսաեզրափակչում են քվեարկել նաև Ավստրիան, Ավստրալիան, Իսպանիան և Ֆրանսիան։ {{legend|#ffdead|Եզրափակիչ անցած երկրներ}}
Երկրորդ կիսաեզրափակիչ
Երկրորդ կիսաեզրափակիչը անցկացվեց մայիսի 21-ին, որին մասնակցեցին 17 երկրներ։ Ժյուրիի և հեռուստադիտողի քվեարկության արդյունքում ամենաշատ միավորներ ստացած 10 երկրներն անցան եզրափակիչ փուլ։ Այս կիսաեզրափակչում քվեարկել են նաև Ավստրալիան, Իտալիան, Մեծ Բրիտանիան և Գերմանիան։
12 միավորներ
Ներքևում 12 միավորներն են, որոնք յուրաքանչյուր երկիր տվել է մեկ այլ երկրի առաջին կիսաեզրափակիչ փուլում
Ներքևում 12 միավորներն են, որոնք յուրաքանչյուր երկիր տվել է մեկ այլ երկրի երկրորդ կիսաեզրափակիչ փուլում
Այլ երկրներ
Բոլոր այն երկրները, որոնք ցանկանում են մասնակցել Եվրատեսիլ երգի մրցույթին պարտավոր են լինել Եվրոպական հեռարձակողների միության (ԵՀՄ) գործուն անդամ ։ ԵՀՄ-ն հրավեր էր ուղարկել բոլոր 56 ակտիվ անդամներին, որոնցից 40 հաստատեցին իրենց մասնակցությունը, իսկ մնացածները չեն հաստատել հետևյալ պատճառներով։
Սուլոցների դեմ պայքար
Արդյունքների հայտարարման ընթացքում բարձր սուլոցներ կարելի էր լսել ամեն անգամ, երբ Ռուսաստանը ստանում էր ամենաբարձր 3 միավորներից որևէ մեկը ։ Քվեարկության արդյունքների հայտարարման պահին Ռուսաստանի ներկայացուցչուհի Պոլինա Գագարինան անընդհատ արտասվում էր։ Այս երևույթը շատ լրատվամիջոցներ կապեցին հենց սուլոցների հետ։ Միավորները հայտնելու գործընթացի ընդմիջման ժամանակ՝ երբ Ռուսաստանը գլխավորում էր աղյուսակը, Կոնչիտա Վուրսթը Կանաչ սենյակում, մոտենալով Պոլինային, հայտարարեց. «Դու ունեցար հիասքանչ ելույթ և արժանի ես լինել առջևում»։ Մրցույթի գործադիր տնօրեն Յոն Օլա Սանդը հայտարարեց, որ Եվրատեսիլը պետք է լինի «ընկերական ռազմադաշտ... ոչ թե քաղաքական մարտադաշտ» ։ Իսկ հաղորդավարուհի Էլիս Թումլերը հիշեցրեց հանդիսատեսին, որ. «Մեր կարգախոսն է "Կամուրջներ կառուցելով", և այս երեկո երաժշտությունը պետք է լինի քաղաքականությունից բարձր դիրքում»։ Կազմակերպիչները կանխատեսում էին նմանատիպ արձագանքներ, արդյունքում վերջիններս առաջին անգամ Եվրատեսիլի պատմության մեջ կիրառեցին հակասուլոցային սարքերի համակարգ, որը հնարավորինս չափով խլացրեց անցանկալի աղմուկը ։
Ծխի մեքենայի անսարքություն
Եզրափակչում Վրաստանի ելույթի ընթացքում ծխի մեքենան դուրս եկավ շահագործումից և ստիպեց վրացի ներկայացուցիչ Նինա Սուբլատտիին ժամանակավորապես ծածկվել մոխրագույն ծխի հետևում ։ Այս նույնը պատահել էի նաև Ժյուրիի եզրափակչի ընթացքում բելգիացի կատարող Լուիկ Նոտտեի հետ։
Մակեդոնիայի և Չեռնոգորիայի ժյուրիի ձայների մերժում
Եզրափակչի ժամանակ Մակեդոնիայի և Չեռնոգորիայի ժյուրիի ձայները չընդունվեցին և հիմք ընդունվեց միայն հեռուստադիտողի քվեարկությունը ։
Մարսել Բեզենսոնի մրցանակ
Մարսել Բեզենսոնի մրցանակ առաջին անգամ տրվել է Էստոնիայի մայրաքաղաք Տալլինում Եվրատեսիլ 2002 երգի մրցույթի ընթացքում՝ շնորհվելով եզրափակչի լավագույն մրցակցող երգերին։ Հիմնադրվելով Եվրատեսիլ 1992 երգի մրցույթում Շվեդիայի մասնակից և ներկայիս Շվեդիայի պատվիրակության նախագահ Քրիսթեր Բյորկմանի և Եվրատեսիլ 1984 երգի մրցույթում հաղթանակ տարած շվեդ Ռիչարդ Հերրեյի կողմից՝ մրցանակը անվանվեց ի պատիվ ամենամյա մրցույթի մտահաղացման հեղինակի՝ Մարսել Բեզենսոնի։ Այս մրցանակը բաժանվում է երեք անվանակարգերի՝ մամուլի մրցանակ, արտիստական մրցանակ, ստեղծագործական մրցանակ։ Հաղթողները հայտարավեցին անմիջապես եզրափակչից առաջ՝ մայիսի 23-ին։
ՕԳԱԵ մրցանակ
ՕԳԱԵ-ն (Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision) հիմնադրվել է 1984 թվականին Ֆինլանդիայում։ Կազմակերպությունն ունի իր 40 մասնաճյուղերը ոչ միայն Եվրոպայում, այլև աշխարհի տարբեր ծայրերում։ Ամենամյա ավանդույթ է դարձել ՕԳԱԵ քվեարկությունը. յուրաքանչյուր մասնաճյուղի անդամներ տալիս են իրենց 1-12 միավորները մրցույթի՝ իրենց ֆավորիտ երկրներին։ Այս տարի ՕԳԱԵ քվեարկությունը սկսվեց մայիսի 1-ին։ Ստորև ներկայացված աղյուսակում ներկայացված են մրցույթի ամենաշատ միավորներ ստացած 5 երկրները.
Բարբարա Դեքսի մրցանակ
Բարբարա Դեքսի մրցանակը ամեն տարի հանձնվում է House of Eurovision ֆան ակումբի կայքում անցկացրած քվեարկության արդյունքում։ Մրցանակը հումորային է, որը շնորհվում է ամենավատ հագնված մասնակցին։ Այն իր անունը ստացել է ի պատիվ Եվրատեսիլ 1997 երգի մրցույթի Բելգիայի մասնակից Բարբարա Դեքսի, ով հանդես էր եկել իր կողմից կարված զգեստով։
Միջազգային հեռարձակում և քվեարկություն
ԵՀՄ-ի կողմից հայտարարվել է, որ մրցույթը աշխարհում հեռուստատեսությամբ դիտել են ռեկորդային թվով հեռուստադիտողներ՝ շուրջ 197 միլիոն դիտում։ Նախկին ռեկորդը պատկանում էր նախորդ տարվան, երբ գրանցվել էր 195 միլիոն դիտում։
Քվեարկություն և խոսնակներ
Քվեարկության հերթականությունը հայտարավել էր եզրափակչի առավոտյան, սակայն ելնելով որոշակի տեխնիկական խնդիրներից՝ այն ունեցավ հետևյալ տեսքը՝
Ծանուցում 1. նախապես ծրագրված էր, որ Պորտուգալիան, Էստոնիան և Վրաստանը հայտնեն ձայները համապատասխանաբար 5-րդը, 13-րդը և 30-րդը, սակայն տեխնիկական խնդիրներից ելնելով՝ այս երկրները հայտարարեցին համապատասխանաբար 38-րդը, 39-րդը և 40-րդը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրվա հոդված Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթ
Կալինին (Դուբովսկի շրջան)
Կալինին (Калинин), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Դուբովսկի շրջանում։ Մտնում է Գուրեևսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Դուբովսկի շրջանի բնակավայրեր
(9179) Սատչմո
(9179) Սատչմո (Satchmo), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի մարտի 13-ին Օաք Ռիջ աստղադիտարանի կողմից Հարվարդում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,98256 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6331 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,332 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1881,4 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,191346 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,09° անկյուն։
Մանկովցի
Մանկովցի (Маньківці), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1539 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Մանկովցի գյուղում բնակվում էր 1 094 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 29,5 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1539 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հայաստանում Ֆրանսիայի դեսպանություն
Հայաստանում Ֆրանսիայի դեսպանություն (Ambassade de France en Arménie), Ֆրանսիայի Հանրապետության դիվանագիտական ներկայացուցչությունը Հայաստանում ։
Հայաստանում Ֆրանսիայի դեսպանությունը գտնվում է մայրաքաղաք Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում՝ Գրիգոր Լուսավորչի փողոցում։ Ներկայումս Հայաստանում Ֆրանսիայի արտակարգ և լիազոր դեսպանի պաշտոնը զբաղեցնում է Ժոնաթան Լաքոտը (2017 թ.), որն այս պաշտոնում փոխարինել է Ժան-Ֆրանսուա Շարպանտիեին։
Դիվանագիտական հարաբերությունները Հայաստանի և Ֆրանսիայի Հանրապետությունների միջև հաստատվել են 1992 թվականին և մինչև այժմ եղբայրական հարաբերություններ ունեն։
Դեսպանատանը կից գործում է նաև Հայաստանում Ֆրանսիայի պատվո հյուպատոսություն։
Ֆրանսիայի մուտքի արտոնագիր
Հայաստանի քաղաքացիները կարող են դիմել Ֆրանսիայի կարճաժամկետ շենգենյան վիզայի համար (առավելագույնը 90 օր կես տարվա ընթացքում) Ֆրանսիայի դեսպանատուն Հայաստանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեսպանատներ Հայաստանում Կատեգորիա:Հայ-ֆրանսիական հարաբերություններ
Նատալյա Նարիշկինա
Թագուհի Նատալյա Կիրիլովնա Նարիշկինա (Нары́шкина, Ната́лья Кири́лловна, ), ռուս թագուհի։
Ալեքսեյ Միխայլովիչ թագավորի երկրորդ կինը, Պետրոս I-ի մայրը։
Մանր ազնվական Կիրիլ Պոլուեկտովիչ Նարիշկինայի և իր կնոջ` Աննա Լեոնտևնայի դուստրը։
Կենսագրություն
Նատալյա Կիրիլովնան դաստիարակվել է իր հեռավոր ազգականի` բոյար Արտամոն Մատվեևի մոսկովյան տանը, որտեղ էլ, ինչպես ենթադրվում է, նրան տեսել է Ալեքսեյ Միխայլովիչը։ Նատալյա Կիրիլովնան հրավիրվել է հարսնատեսի` հավաքված ամբողջ երկրից, և նշանադրվել է թագավորի հետ 1671 թվականին. հունվարի 22-ին, երբ 19 տարեկան էր ։ Այդ ամուսնությունից ծնվել են երեք երեխաներ։
Ալեքսեյ Միխայլովիչի մահից հետո Նատալյա Կիրիլովնայի համար սկսվեցին դժվարին ժամանակներ։ Նա ստիպված էր կանգնել Նարիշկինների գլուխ` Միլոսլավսկիների դեմ անհաջող պայքարում։ Ֆյոդոր Ալեքսեևիչի մոտ Նատալյա Կիրիլովնան որդու հետ ապրել է մերձմոսկովյան Կոլոմենսկո և Պրեոբրոժենսկոե գյուղերում։
Ստրելեցյան խռովության ժամանակ` 1682 թ-ին, Նատալյա Կիրիլովնայի շատ ազգականներ սպանվեցին։ Արդյունքում թագավորներ հռչակվեցին միաժամանակ երկու եղբայրներ` Պետրոսը և Իվանը, ընդ որում, Իվանը հայտարարված էր «ավագ» թագավոր։ Այնուհետև կառավարչուհի դարձավ Սոֆյան` Պետրոսի և Իվանի ավագ քույրը, ով փաստացի հանդիսանում էր իշխանության բացարձակ կրողը։ Նա Նատալյա Կիրիլովնային ամբողջությամբ հեռացրեց երկրի կառավարումից։ Բախումները Պրեոբրաժենսկոեի և Մոսկվայի արքայական «բակերի» միջև չէին դադարում։
1689 թ.-ին Նարիշկինների և անձամբ Նատալյա Կիրիլլովնայի պնդմամբ ու հրահանգով կայացավ Պետրոսի ամուսնությունը Եվդոկիա Լապուխինայի հետ։
Այրի թագուհու շնորհազրկված դրությունը շարունակվեց մինչև Պետրոսի ` Սոֆյայի դեմ կատարված հրապարակային ընդհարումը 1689 թ.-ին, բայց այս հաղթանակից հետո 17-ամյա արքան նախընտրում է զբաղվել գլխավորապես զվարճական զինվորներով և զվարճական նավատորմի շինարարությամբ Պերեյասլավսկի լճում, իսկ պետական գործերի ամբողջ բեռը թողնում է մոր հայեցողությանը, ով իր հերթին այն վերահանձնում է իր ազգականներին` Նարիշկիններին։ Թեև այդ շրջանում նկատելի չեն Նատալյա Կիրիլովնայի պետական գործունեության հետքերը, այնուամենայնիվ, նրա ազդեցությունը Պետրոսի վրա մեծ է եղել, ինչպես երևում է նրանց նամակագրությունից ։ Իր բացակայություններով և հատկապես ծովային ճանապարհորդություններով նա հաճախ էր վշտացնում սիրառատ մորը։
Նատալյա Կիրիլովնան մահացել է կյանքի 43-րդ տարում` 1694 թ. , սրտի հիվանդությունից։
Ժառանգներ
Ալեքսեյ Միխայլովիչի երեխաները՝
Փիր-Հուսեին
Փիր-Հուսեին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Վայոց ձոր (գավառ)
Վայոց ձոր, Մեծ Հայքի Սյունիքի գավառներից է, համապատասխանում է ՀՀ ներկա Վայոց ձորի մարզին՝ Եղեգնաձորի ու Վայքի շրջաններով։
Վայոց ձորը Սյունիքի առավել նշանավոր գավառներից մեկն էր։ Վայոց ձորի և նրանում գտնվող մի շարք վայրերի մասին մեր և օտար աղբյուրներում կան բազմաթիվ հիշատակություններ։ Վայոց ձորն իր մեջ ընդգրկում էր Արփա գետի վերին և միջին հոսանքների ավազանները։ Նա սահմանափակված էր հյուսիսից Գեղարքունիքով և Սոթքով, արևելքից՝ Ծղուկքով և Արցախի Ծար գավառով, հարավից՝ Ճահուկով և Այրարատի Շարուր գավառով, իսկ արևմուտքում նա Այրարատից բաժանված էր Գեղամա լեռների ջրբաժան գծով։ Վայոց ձորը Սյունիքի ամենաընդարձակ գավառներից մեկն էր։ Այն իրենից ներկայացնում էր բոլոր կողմերից լեռներով պատած մի գոգավորություն։
Վայոց ձորը Վարդան աշխարհագրի մոտ կոչված է Եղեգյաց ձոր։ Այն լեռնային, ջրառատ գավառ է։ Ունի բերրի հողեր, սառնորակ աղբյուրներ և հանքային ջրեր (այժմյան Ջերմուկը)։ Գավառը նշանավոր էր մետաղի հանքերով։ Այստեղ կային կապարի, արծաթի և պղնձի մի քանի «բովեր»՝ ելքեր, որոնք շահագործման են ենթարկվել հին ժամանակներից։
Ջեյմս Բաղյան
Ջեյմս Ֆիլիպ Բաղյան (Քունդեբաղյան)(James Philipp Bagian, ), ամերիկահայ ինժեներ, մարզիկ, բժշկագիտության դոկտոր, հայազգի առաջին տիեզերագնացը։
Ծագում
Ջեյմս Ֆիլիպի Բաղյանը ծնվել է 1952 թվականի փետրվարի 22-ին՝ ԱՄՆ-ի Փենսիլվանիա նահանգի Ֆիլադելֆիա քաղաքում։ Նրա նախնիների ազգանունը եղել է Քունդեբաղյան, որն ԱՄՆ-ի ներգաղթային ծառայության աշխատակիցները կրճատել և դարձրել են Բաղյան ։
Ջեյմս Բաղյանի հորական պապը՝ Նազարեթ Քունդեբաղյանը, ԱՄՆ է գաղթել 1913 թվականին Արաբկիրից։ ԱՄՆ-ում նա ամուսնացել է Մալաթիայից ավելի վաղ՝ 1908 թվականին, գաղթած Սաթենիկի հետ։ Ջեյմս Բաղյանի հայրը՝ Ֆիլիպը, ինչպես նաև նրա եղբայրներն ու քույրերը հարյուր տոկոսով հայ են, որոնք ծնվել են ԱՄՆ-ում։ Ջեյմսի մայրը գերմանուհի է ։ Հայրը նույնպես օդաչու է եղել։
2022 թ․ սեպտեմբերին Ջեյմս Բաղյանն առաջին անգամ այցելել է Հայաստան։
Վայոց ձոր (գավառ)
Միջին դարերում Վայոց ձորում բնակավայրերը մեծ թիվ են կազմել։ Տաթևի եպիսկոպոսական հին հարկացուցակում Վայոց ձորի տակ հիշատակվում է 91 բնակավայր, բացի դրանից, 10-13 դդ Վայոց ձորում հիշատակված են նաև մոտ 15 այլ բնակավայրեր, որոնք չեն մտել նշված հարկացուցակի մեջ ։
Ջեյմս Բաղյան
Կրթություն
Հաճախել է Ֆիլադելֆիայի կենտրոնական միջնակարգ դպրոցը։ 1969-1973 թվականներին սովորել է «Drexel» համալսարանում՝ ստանալով ինժեներ-մեխանիկի բակալավրի որակավորում։ Ապա ուսումը շարունակել է «Thomas Jefferson» համալսարանում և 1977 թվականին, պաշտպանելով թեզը, ստացել բժշկական գիտությունների դոկտորի կոչում։
Վայոց ձոր (գավառ)
Ավանդություններ
Գոյություն ունի գավառի անվանման առաջացման մի շարք ավանդություններ․
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիք նահանգի գավառներ
Ջեյմս Բաղյան
Աշխատանքային գործունեություն
1974-1978 թվականներին մասնակցել է բազմաթիվ ավիացիոն մրցույթների, իսկ 1982 թվականից ընդգրկվել է ԱՄՆ տիեզերագնացների խմբի կազմում։
1973 թվականին որպես ինժեներ աշխատանքի է անցել Բրիստոլ քաղաքի «3Մ» գործարանում։ 1976-1978 թվականներին ԱՄՆ ռազմածովային ավիացիոն փորձարարական կենտրոնի (Մերիլենդ նահանգ) ինժեներ մեխանիկն է եղել։ 1978 թվականին որպես վիրաբույժ և բժիշկ հետազոտող, աշխատել է Լեոնիդ Ջեքսոնի անվան կենտրոնում՝ միաժամանակ ուսանելով Տեխասի ԱՄՆ Ռազմական ուժերի թռիչքային վիրաբուժության և ԱՄՆ Ռազմական ուժերի ավիացիոն-տիեզերական բժշկության դպրոցներում։
1986 թվականին ստացել է պրոֆեսիոնալ ինժեների, իսկ 1987 թվականին՝ տիեզերանավի բժշկի վկայագրեր։ 1980 թվականի հուլիսից որպես տիեզերագնաց սկսել է աշխատել ՆԱՍԱ-ում (Ամերիկյան ազգային ավիա–տիեզերական գործակալություն)։
Թռիչք «Դիսքավերի» տիեզերանավով
Նա մարդկային գործոնների, շրջակա միջավայրի և տիեզերանավի բժշկության վերաբերյալ բազմաթիվ աշխատությունների հեղինակ է։ Ջեյմսը 337 ժամ է անցկացրել տիեզերքում։
Այժմ Բաղյանը զբաղվում է պրոֆեսիոնալ կենսաբժշկական հետազոտական աշխատանքներով և ղեկավարում է «Վետերանների առողջության պահպանման» ազգային կենտրոնը։
Պարգևներ
Իր գործունեության համար Բաղյանը պարգևատրվել է ՆԱՍԱ-ի մեդալով, տիեզերագնաց Կամարովի անվան տիեզերագնացության միջազգային ֆեդերացիայի տիեզերագնացի դիպլոմով, տիեզերական հիվանդությունների բուժման մեթոդների մշակման, ինչպես նաև 1989 թվականին և 1991 թվականին տիեզերք կատարած թռիչքների համար՝ ՆԱՍԱ-ի մրցանակներով։
50px|«Դիսքավերի» (STS-29) «Դիսքավերի» (STS-29)
Թռիչք՝ մարտի 13, 1989 թ. 14։57։00 UTC
Վայրէջք՝	մարտի 18, 1989 թ. 14։35։51 UTC
STS-29 ի անձնակազմը լրիվ համընկնում էր 61-H արշավախմբի կազմին, բայց 1988 թվականի մարտի 17-ին, Երբ ՆԱՍԱ-ն հայտարարեց անձնակազմի անդամներին, Աննա Ֆիշերի փոխարեն թռիչքի ծրագրի №1 մասնագետ նշանակվեց Ջեյմս Բաղյանը։
50px|«Կոլումբիա» (STS-40) «Կոլումբիա» (STS-40)
Թռիչք՝ հունիսի 5, 1991 թ. 13։24։51 UTC
Վայրէջք՝	հունիսի 14, 1991 թ. 15։39։11 UTC
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկահայ տիեզերագնացներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ բժիշկներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ մարզիկներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ ճարտարագետներ
Լա Մունյայի ամրոց
Լա Մունյայի ամրոց (Castillo de la Muña), գյուղական ամրոցի հնագիտական ավերակներ, որոնք գտնվում են Իսպանիայի Անդալուզիա ինքնավար համայնքի Խաեն պրովինցիայի Տոռեդելկամպո մունիցիպալիտետից 7 կմ հյուսիս-արևելք։ Անվանումը ստացել է արաբա-իսպանական «almunia» (almúnya) բառից, որը թարգմանաբար նշանակում է «ագարակ» կամ «գյուղական կալվածք»։ 1949 թվականի ապրիլի 22-ից ներառված է Իսպանիայի մշակութային հետաքրքրություն ներկայացնող հուշարձանների մեջ։
Նկարագրություն
Ներկայումս Լա Մունյան շրջապատված է կալվածքով, որտեղ էլ գտնվում է հնագույն ամրոցի միակ պահպանված ավերակը՝ քառակուսի հիմքով, 8.20 մ բարձրություն ունեցող աշտարակը։ Ունի երկու հարկ՝ ծածկված աղյուսե թաղով և ամենավերին հարկը կամ տանիքը։ Բոլոր հարկերը կապված են քարե աստիճաններով՝ ծածկված աղյուսե փոքր թաղերով։
Ներկայումս մասնավոր սեփականություն է։
Թվագրվում է 13-րդ դարի վերջերին կամ 14-րդ դարի սկզբին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անդալուսիայի ամրոցներ
Ավտոմատ վերահսկում
Վերահսկում ավտոմատ, մեքենաշինության մեջ մեքենաների դետալների չափերը վերահսկելու պրոցես, երբ օպերատորի գործողությունները լրիվ կամ մասամբ փոխարինված են չափիչ սարքավորումների մեխանիզմների գործողություններով։ Ավտոմատ վերահսկման նպատակը վերահսկման համար ծախսվող ժամանակի կրճատումն է և որակի գնահատման սուբյեկտիվության վերացումը։
Խմբեր
Ըստ նշանակման (նայած վերահսկումից հետո դետալների խմբերի թվի) տարբերում են ավտոմատ վերահսկման երկու խումբ։ Առաջին խմբի ավտոմատ վերահսկման դեպքում թույլտվածքի սահմաններում առանձնացվում է պիտանի դետալների միայն մեկ խումբ, մնացած դետալները (մեկ կամ երկու խումբ) խոտան են։ Խոտաններից առանձնացնում են այն դետալները, որոնք կարելի է ուղղել (օրինակ, լիսեռի տրամագիծը մեծ է թույլատրվածից) և որոնք չի կարելի ուղղել (օրինակ, լիսեռի տրամագիծը փոքր է թույլատրվածից)։ Այդպիսի վերահսկումը սովորաբար իրականացվում է վերահսկիչ ավտոմատներով կամ կիսաավտոմատներով, որոնց հիմնական նշանակումը պատրաստի արտադրանքի ընդունումն է՝ վերահսկող օպերատորի փոխարեն։ Երկրորդ խմբի ավտոմատ վերահսկման դեպքում առանձնացվում են պիտանի դետալների մի քանի խումբ, որոնք օգտագործվում են մեքենաների ընտրովի հավաքման համար։ Այդպիսի վերահսկման համար նախատեսվում են վերահսկիչ ավտոմատներ կամ կիսաավտոմատներ, որոնց հիմնական նշանակումը պատրաստման տեխնոլոգիական պրոցեսի թեթևացումն է։ Այն ավտոմատ վերահսկումը, որի դեպքում իրականացվում է միայն դետալների բաժանումը (պիտանիի և խոտանի), ի տարբերություն ակտիվ վերահսկման, հաճախ անվանում են պասիվ։ Առավել լայն տարածում ունի երկրորդ խմբի ավտոմատ վերահսկումը, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս պարզեցնել դետալների պատրաստման պրոցեսը և էժանացնել արտադրությունը։ Առաջին խմբի ավտոմատ վերահսկումը քիչ է տարածված, քանի որ նաիսստեսում է բոլոր շինվածքների ստուգում, որը հաճախ դառնում է տնտեսապես աննպատակահարմար և տեխնիկապես չհիմնավորված։ Սակայն ավտոմատ վերահսկման այդ տեսակը արդյունավետ է որոշ դեպքերում, օրինակ, չկարգավորվող անկայուն տեխնոլոգիական պրոցեսի դեպքում։ Ավտոմատ վերահսկումը իրականացվում է տարբեր վերահսկիչ֊չափիչ միջոցներով։
Կատեգորիա:Մեքենաշինություն
Կարմիր Շուկա
Կարմիր Շուկա, գյուղ Արցախի Հանրապետության Մարտունու շրջանում  ։ Ըստ Արցախի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման՝ այն հանդիսանում է Մարտունու շրջանի բնակավայրերից, իսկ ըստ Ադրբեջանի վարչաատարածքային բաժանման՝ համարվում է Խոջավենդի շրջանի բնակավայր։ Գյուղը գտնվում է Արցախի Հանրապետության վերահսկողության ներքո    և հայ-ադրբեջանական շփման գծի անմիջական հարևանությամբ։ Կարմիր Շուկան Մարտունու շրջանի խոշոր գյուղերից է։ Հիմնադրվել է 1928թ.`Կարմիր հովիտ տեղամասում։ Հարմար դիրքի շնորհիվ Կարմիր Շուկան հարևան գյուղերի համար որպես խաչմերուկ է հանդիսանում։ Ինչի շնորհիվ մեծացել և դառել է անյպիսին, ինչպիսին այսօր կա։ Կարմիր Շուկան համարվում է Արցախի հանրապետության հնագույն գյուղերից մեկը։ Գյուղը շրջափակված է լեռներով և տեսարժան վայրերով։ Գյուղի մոտակայքում գտնվում է Տնջրի աղբյուրը և Տնջրի ծառը, որը ունի 2000 տարվա հնություն։
Բնակավայրի անուն
Բնակավայրի հայկական անունը Կարմիր Շուկա է։ Շուկայում բնակվում են տարբեր տեղերից եկած մարդիկ։ Մինչ մեծ շուկայի բացվելը Կարմիր Շուկան կոչվում էր <<Կարմիր հովիտ>>
Աշխարհագրություն
Արցախի Հանրապետության Կարմիր Շուկա գյուղը տեղաբաշխված է հանրապետության հարավարևելյան հատվածում։ Շրջկենտրոն Մարտունի քաղաքից գտնվում է 32 կմ հեռավորության վրա, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից՝ 35 կմ հեռավորության վրա ։ Բնակավայրը լեռնային է, ծովի մակարդակից բարձր է 650 մ ։ Ունի 2375,33 հա տարածք, որից 428,31 հա անտառային հողեր են։ Կարմիր Շուկայի սահմանային գոտով հոսում է Վարանդա գետը ։ Համայնքի տարածքում առկա են թվով 8 աղբյուրներ` «Բլբիլաքի», «Բջալայի», «Անդրանիկի», «Տնջրեն տակը», «Քրսեն», «Թասկետի», «Սխտորաշենի» և «Կարմիր շուկայի»։ 2021թ. ավարտվել են Ստեփանակերտ-Կարմիր Շուկա ճանապարհի լուսավորման աշխատանքները (35 կմ)։
Արցախյան պատերազմ (1991-1994)
1988 թվականին հայ-ադրբեջանական հակամարտության ակտիվացմամբ նույն թվականին գյուղում ստեղծվել են ինքնապաշտպանական և կամավորական ջոկատներ, որոնք մասնակցել են Մարտունու, Մարտակերտի, Աղդամի և այլ շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական ռազմագործողություններին։ Կարմիր Շուկայից Արցախի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 1-ին աստիճանի շքանշանով պարգևատրվել է Մ. Հովհաննիսյանը (հետմահու), Արցախի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով՝ Ս. Պողոսյանը։ Արցախյան ազատամարտում գյուղից 19 ազատամարտիկ ։
Հայ-ադրբեջանական պատերազմ (2020)
2020 թվականին տեղի ունեցած հայ-ադրբեջանական պատերազմի հետևանքով Կարմիր Շուկա գուղը դարձել է սահմանային բնակավայր։ Գյուղի համար Արցախյան պատերազմը դառը հետևանքներ է թողել։ Սակայն հիմա բնակչությունը ամեն կերպ փորձում է շտկել դրանք։ Կարմիր Շուկան Արցախի զարգացող գյուղերի շարքից է։ Ադրբեջանցիների ձեռքի տակ է մնացել նաև գյուղացիների այգիների և ագարակների մի մասը։ Բնակչության մի մասը զրկվել է վար ու ցանքի հնարավորությունից։ Պատերազմից հետո թշնամին բազմիցս անգամ ահաբեկչություն է իրականցրել Կարմիր Շուկայի և նրա բնակիչների հանդեպ։
Բնակչություն
Արցախի Հանրապետության 2005 թվականի մարդահամարի տվյալներով Կարմիր Շուկա գյուղի բնակչության թվաքանակը 296 մարդ է եղել, որից 457 տղամարդ, 469 կին ։
2015 թվականին Կարմիր Շուկա համայնքում բնակվել է 1113 մարդ (275 տնտեսություն), որոնք մեծամասամբ Կարմիր Շուկա գյուղում ։
Տնտեսություն
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ՝ անասնապահությամբ և հողագործությամբ։ Բնակավայրի տարածքի  1822,94 հա-ը գյուղատնտեսական նշանակության հողեր են ։ Գործում է խաղողի և թթի նախնական վերամշակման գործարան  ։ Կարմիր Շուկայում գտնվում է գինու, օղու և ձեթի գործարանը։ Գյուղում բացված աշխատատեղը ստիպում է մարդկանց մանավանդ երիտասարդ սերնդին, ապրել և ծաղկեցնել Կարմիր Շուկան։ Գյուղն իր դիրքով բավականին հարմար է և մոտ է մայրաքաղաքին և գտնվում է ճանապարհին, ինչն էլ հանարավորություն է տալիս գյուղացիներին բերքը մայրաքաղաք տեղափոխել կամ էլ հանձնել գյուղի գործարաններին։ Գյուղի բնակիչները աշխատասեր են և փորձում են ամեն կերպ օգուտ տալ գյուղին։
Համայնքային կյանք
Կարմիր Շուկա գյուղը Սխտորաշեն գյուղի հետ միասին կազմում են Կարմիր Շուկա համայնքը։ Գյուղում առկա է միջնակարգ դպրոց, մանկապարտեզ, մշակույթի տուն, բուժկետ, գյուղապետարան,հրշեջ ծառայություն։ Համայնքային ճանապարհները ասֆալտապատ են, գրունտային և խճապատ։ Կոմունիկացիաների տեսակետից գյուղը զարգացած է․ հասանելի է հեռուստատեսությունը, ռադիոն, համացանցը։ Կարմիր Շուկան ապահովված է էլեկտրաէներգիայով և ջրամատակարարմամբ ։
Պատմամշակութային հուշարձաններ
Կարմիր Շուկա գյուղը հարուստ է պատմամշակութային հուշարձաններով, որոնցից 11-ը համարակալված և հաշվառված են պետության կողմից ։
Համայնքի պատմամշակութային հուշարձաններն են` գերեզմանոց (XVII-XVIII դդ.), խաչքար (XII-XIII դդ.), Սխտորաշենի Սբ. Աստվածածին եկեղեցի (1731 թ.), գյուղատեղի Մալաս (XII-XIII դդ.), Սբ. Գևորգ մատուռ-եկեղեցի (XVIIIդ.), Երեք մանկուք վանական համալիր (XVII դ.) ։
Կրթություն
Կարմիր Շուկա գյուղում գործում է միջնակարգ դպրոց, որտեղ 2015 թվականի դրությամբ սովորում էր 227 աշակերտ և մանկապարտեզ, որտեղ 2015 թվականի դրությամբ հաճախում էր 70 երեխա ։
Պուուսեպա (գյուղ, Լասվա շրջան)
Պուուսեպա (Puusepa), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Լասվա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 85 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Լասվա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Տերեխովո (գյուղ, Բերդիչևի շրջան)
Տերեխովո (Терехове), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բերդիչևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1770 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Տերեխովո գյուղում բնակվում էր 483 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2204 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 219,15 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բերդիչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1770 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր