cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լյուդվիգշտայն
Լաստանավային անցում դեպի մեռյալների կղզի
Կղզու վերածումը ընտանեկան գերեզմանատան հանգեցրել է միջոցառումների ընդունման` պաշտպանելու գերեզմաններն այգու բազմաթիվ այցելուների հետաքրքրասեր աչքից։ 1798 թվականին նեղուցի վրա կառուցված փայտե նեղ կամրջի փոխարեն 1820-ականներին կառուցվել է լաստանավային անցում, որը հասանելի է միայն այգու սեփականատերերին։ «Մեռյալների կղզի» անցումով ճանապարհը բացվում է հիմնականում թաղման օրերին։ Կղզու գերեզմանատանը սաղարթավոր ծառեր չեն տնկվել, ուստի սկզբում աշնանն այն չի գունավորվել վառ գույներով։ Եղևնիների ու սոճիների մուգ կանաչ գույնը ստեղծել է հավերժական խաղաղության, լռության ու տխրության զգացում։ 19-րդ դարի վերջին կղզին ժամանակակիցների կողմից ընկալվել է «Մեռյալների կղզի» տարածված այն գաղափարի համատեքստում, որը մարմնավորել է Առնոլդ Բյոկլինին համանուն կտավում ։ Լաստանավային անցումը խորհրդանշել է հետմահու ճանապարհը։
Ժամանակակից վիճակ
Հետպատերազմյան շրջանում խորհրդային պետության սեփականությունը դարձած Մոնրեպո զբոսայգին անկում է ապրել։ Գերեզմանները և կղզու անցումը ենթարկվել են վանդալիզմի, Լյուդվիգշտայնի վրա աճել են սաղարթավոր ծառեր։ Վերջին տարիներին Մոնրեպոյի պուրակի վերականգնողական աշխատանքների շրջանակում կղզում վերանորոգման աշխատանքներ են կատարվել։
Հուդայի մատնության երեք վարկածները
Հուդայի մատնության երեք վարկածները (բնօրինակ իսպաներեն վերնագիրը՝ "Tres versiones de Judas") արգենտինացի պոետ և գրող Խորխե Լուիս Բորխեսի կարճ պատմվածք։ Այն ներառվել է 1944 թվականին տպագրված «Հնարքներ» պատմվածքների ժողովածուում։ Ինչպես Բորխեսի մյուս պատմվածքները, այս պատմվածքը նույնպես գրվել է գիտական հոդվածի տեսքով։ Պատմվածքն ունի երեք ենթագիր։ Պատմվածքում նշված բազմաթիվ մարդկանց մի մասը իրական են (օրինակ Անտոնիո Կոնսելեիրոն), մի մասը հորինվել են իրական մարդկանց հիման վրա, իսկ մի մասը հորինված են (օրինակ՝ Ջարոմիր Հլադիկը, ով Բորխեսի մեկ այլ՝ «Գաղտնի հայելի» պատմվածքի հերոս է)։
Պատմվածքը թեմայով նման է շարքում հաջորդող «Երեսունի աղանդը» պատմվածքին։
Սյուժե
Պատմվածքն սկսում է հորինված հեղինակ Նիլս Ռունեբերգի գործերի վերլուծությամբ։ Նիլս Ռունեբերգը ապրում է Լունդ քաղաքում և տպագրել է երկու գիրք՝ «Kristus och Judas» («Քրիստոսը և Հուդան», 1904) և գլխավոր գործը՝ «Den hemlige Frälsaren» («Գաղտնի փրկիչները», 1909)։ Բորխեսը վերլուծում է այս երկու գրքերը և քննարկում դրանց հերետիկոսական եզրակացությունները։ Պատմվածքն ավարտվում է Նիլս Ռունեբերգի մահով իր հակասական բնույթի տեքստերի պատճառով։
Հուդայի երեք վարկածները
Բորխեսի հորինած հեղինակ Նիլս Ռունեբերգը, օգտվելով իր երկու գրքերից, աշխարհին ներկայացնում է Հուդա Իսկարովտացու մատնության երեք վարկածները։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բորխեսի կարճ պատմվածքներ
STV1
STV1, հայկական մարզային հեռուստաընկերություն։ Հիմնվել է 1999 թվականի մայիսի 1-ին Սևան քաղաքում՝ Գագիկ Ղազարյանի կողմից, եթեր է հեռարձակվում Գեղարքունիքի մարզում՝ 21-րդ դեցիմետրային ալիքով ։ Հեռուստաալիքը ներկայացնում է լրատվական, քաղաքական, սոցիալական, երաժշտական, երիտասարդական և ժամանցային հաղորդումներ։ Պոտենցիալ հեռուստադիտողների թիվը շուրջ 350․000 է։ Ընկերության գործադիր տնօրենն է Կարեն Ղազարյանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:Հայաստանի հեռուստաալիքներ Կատեգորիա:Հայալեզու հեռուստաալիքներ
Լես Վալս դե Վալիրա
Իվարս դե Նոգերա (Les Valls de Valira) ՝ մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Լեյդա ինքնավար համայնքի մեջ՝ Կատալոնիա պրովինցիայում։ Գտնվում է Այլտ Ուրժել շրջանում։ Զբաղեցնում է 171,3 կմ² մակերես։ Բնակչությունը կազմում է 826 (2010 թվական)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Միշել Թելո
Միշել Թելո (պորտ.` Michel Teló, ), բրազիլացի երգիչ և երգահան՝ Սերտանեժո (Sertanejo) երաժշտական ժանրի երգիչ։ Ունեցել է միջազգային ճանաչում Ai se eu te pego! երգով։ Մինչև որպես սոլո երգիչ հանդես գալը, Թելոն եղել է մի շարք երաժշտական խմբերի վոկալիստ, որոնցից հատկապես նշմարելի է եղել Grupo Tradição կոչվող խումբը։
Կենսագրություն
Միշել Թելոն ծնվել է 1981 թվականի հունվարի 21-ին Մեդիանեյրում, փոքր հացի փռի սեփականատերերի ընտանիքում։ Ունի երկու մեծ եղբայր։ Միշելի առաջին ելույթը տեղի է ունեցել 1989 թվականին, դպրոցական երգչախմբում, երբ նա առաջին անգամ մեներգ է կատարել ակուստիկ կիթառի նվագակցությամբ։ 1991 թվականին Թելոն սկսում է ակորդեոն նվագել և 1993 թվականին դպրոցական ընկերների հետ ստեղծում «Guri» խումբը։ 16 տարեկանում Միշելն առաջարկ է ստանում միանալ բրազիլական ժողովրդական երաժշտություն նվագող «Grupo Tradicao» խմբին։ 2008 թվականին նա լքել է այդ խումբը և մեկ տարի հետո թողարկում իր առաջին ստուդիային «Balada Sertaneja» ալբոմը։ Այս ձայներիզի «Ei Psiu, Beijo me Liga» երգը դառնում է ազգային հիթ շքերթի առաջատար, ավելի ուշ շքերթը ղեկավարել են 2010 թվականին թողարկված «Amanha Sei La» և «Fugidinha» երգերը։ «Ai Se Eu Te Pego» սինգլն առաջին հորիզոնական է գրավել իսպանական, պորտուգալական, չիլիական, հոլանդական, իտալական, ֆրանսիական և արգենտինական հիթ-շքերթներում։ 2012 թվականի հունվարին թողարկվել է երգի անգլալեզու տարբերակը` «If i catch you» վերնագրով։ Բորիս Բարաբանովի խոսքերով, Միշելը վստահորեն աշխատում է «հարևան շքամուտքի տղայի» կերպարով և ցույց է տալիս «այն նույն անկեղծությունը, որի համար երգչուհի Զազին սիրել են Եվրոպայում»։ Տեսաբանի կարծիքով, Միշելը դարձել է լատինոյի նոր հերոս` հաջողությամբ վերցնելով էստաֆետը Ռիկի Մարտինից և Էնրիկե Իգլեսիասից ։
Անձնական կյանք
2008 թվականին Միշելն ամուսնացել է Անա Կառոլինա Թելոյի հետ։ 2011 թվականին խոսակցություններ էին տարածվել, ըստ որոնց ամուսնությունը ճգնաժամի մեջ է, քանի որ Միշելն ավելի շատ ժամանակ կտրամադրի աշխատանքին և ընտանիքը կթողնի երկրորդ պլանում։ Շուտով Միշելը մամուլի միջոցով ժխտել է այդ խոսակցությունները և հայտարարել է 2012 թվականին որդի ունենալու ցանկության մասին։ Բայց 2012 թվականի փետրվարի 11-ին Անա Կարոլինան Ֆեյսբուք սոցիալական ցանցի միջոցով հայտարարել է, որ նրանք բաժանվել են։ Այժմ Միշելն ամուսնացած է բրազիլացի դերասանուհի Թաիս Ֆերսոնզեի հետ և բնակվում է Կամպու-Գրանդի քաղաքում։ 2016 թվականի օգոստոսի 1-ին նրանք աղջիկ են ունեցել, ում անվանել են Մելինդա։ 2017 թվականի հուլիսի 25-ին նրանք որդի են ունեցել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 ծնունդներ Կատեգորիա:Բրազիլացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ
Ջայշանքար Սուբրահմանյամ
Ջայշանքար Սուբրահմանյամ (Subrahmanyam Jaishankar, ), հնդիկ դիվանագետ և քաղաքական գործիչ, Հնդկաստանի արտաքին գործերի նախարար 2019 թվականից։
Վաղ տարիներ
Ջայշանքար Սուբրահմանյամը ծնվել է Դելիում, արմատներով թամիլնադցի, պաշտոնական և քաղաքական վերլուծաբան Սուբրահմանյամ Կրիշնասվամի ընտանիքում։ Նրա կրտսեր եղբայրը՝ Սանջայ Սուբրահմանյամը (ծն․ 1961 թ.) վաղ ժամանակակից հնդկական պատմության պրոֆեսոր է։ Ջայշանքար Սուբրահմանյամը քաղաքագիտություն է սովորել Դելիի համալսարանում, դոկտորի կոչում է ստացել Ջավահարլալ Նեհրու համալսարանում և մասնագիտացել միջուկային անվտանգության հարցերում ։
Դիվանագիտական ​​կարիերա
1977 թվականին Ջայշանքարը աշխատանքի է անցել արտաքին գործերի նախարարությունում, 1979-1981 թվականներին ծառայության մեջ է գտնվել Մոսկվայում Հնդկաստանի դեսպանատանը։ Այնուհետև աշխատել է ԱՄՆ-ում Հնդկաստանի դեսպանատան առաջին քարտուղար (1985-1988), Շրի Լանկայում Հնդկաստանի դեսպանատան առաջին քարտուղար (1988-1990), Ռումինիայում Հնդկաստանի դեսպանատան առևտրային կցորդ (1990-1993)։ Հնդկաստան վերադառնալուց հետո աշխատել է որպես Արտաքին գործերի նախարարության Արևելյան Եվրոպայի դեպարտամենտի տնօրեն, նախագահ Շանկար Դայալ Շարմայի մամուլի քարտուղար ։ Հնդկաստանի դեսպան Չեխիայում (2000-2004) և Սինգապուրում (2007-2009)։ 2009-2013 թվականներին եղել է Հնդկաստանի դեսպան Չինաստանում, իսկ 2013-2015 թվականներին՝ ԱՄՆ-ում։
Քաղաքական կարիերա
2015 թվականի հունվարից՝ Նարենդրա Մոդիի կառավարությունում արտաքին գործերի նախարարի առաջին տեղակալ։ 2019 թվականին ընտրվել է Հնդկաստանի խորհրդարանի վերին պալատի անդամ Բհարաթիա Ջանատա կուսակցությունից՝ ներկայացնելով Գուջարաթ նահանգը ։ 2019 թվականի մայիսի 30-ին փոխարինել է Սուշմա Սվարաջին արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնում։
Անձնական կյանք
Ջայշանքարն ամուսնացած է Կյոկոյի հետ, ով ծագումով ճապոնացի է և ունի երկու որդի՝ Դհրուվա և Արջուն, և մեկ դուստր՝ Մեդհան։ Տիրապետում է անգլերեն, հինդի, թամիլերեն, ճապոներեն, ռուսերեն և հունգարերեն լեզուներին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդիկ դիվանագետներ Կատեգորիա:Հնդկաստանի քաղաքական գործիչներ
Պրեմիեր Լիգա 2009-10 (Անգլիա)
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Անգլիայի Պրեմիեր Լիգայի մրցաշրջաններ
Լուիս Գալվան
Լուիս Ադոլֆո Գալվան (Luis Adolfo Galván, ), արգենտինացի նախկին ֆուտբոլիստ, կենտրոնական պաշտպան, 1978 թվականի աշխարհի չեմպիոն։
Կենսագրություն
Լուիս Ադոլֆո Գալվանը ծնվել է ֆերմերի ընտանիքում։ Վաղ տարիքից նա ուներ երկու հետաքրքրություններ՝ ֆուտբոլ և ուսում։ Գալվանը պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է 1970 թվականին Կորդովայի «Տալերես» ակումբում։ Այս ակումբում անցել է Գալվանի կարիերայի մեծ մասը։ 1974 թվականին նա ամուսնացել է Մարիա Քրիստինա Բուստամանտեի հետ։
Հաշվի առնելով «Տալերես»-ի հնարավորությունները՝ Գալվանն այդպես էլ չկարողացավ դառնալ Արգենտինայի չեմպիոն, սակայն նրա անվան հետ կապված է թիմի պատմության լավագույն նվաճումներից մեկը։ 1977 թվականին «Տալերես»-ը երկրորդ տեղն Է զբաղեցրել Նասիոնալի առաջնությունում, իսկ 1976 և 1978 թվականներին թիմը մնացել է միայն պատվանդանից մեկ քայլ հեռավորության վրա։ Բացի այդ, 1980 թվականին Գալվանն օգնել է իր թիմին նվաճել Մետրոպոլիտանոյի մրցաշարի բրոնզե մեդալները։
1975 թվականին Գալվանը նորամուտը նշեց Արգենտինայի ազգային հավաքականում։ Երեք տարի անց նա արդեն Արգենտինայի համար հաղթական աշխարհի առաջնությունում հանդես է եկել հիմնական կազմում, այդ թվում՝ մասնակցել է Նիդերլանդների հավաքականի դեմ եզրափակիչ խաղին (3:1)։
Արգենտինայի համար անհաջող 1982 թվականի աշխարհի առաջնությունից հետո Գալվանն ավարտեց ելույթները «Ալբիսելեստ»-ում։
1982 թվականին Լուիսը հեռացավ «Տալերես»-ից՝ տեղափոխվելով «Լոմա Նեգրա» թիմ, որին Բարձրագույն լիգայում որակավորմանը նպաստեց 1983 թվականի Նասիոնալի մրացշարը։ Դրանից հետո՝ մրցաշրջանի ընթացքում, հանդես է եկել «Տալերես»ի գլխավոր հակառակորդների կազմում՝ Կորդովայի «Բելգրանո» ակումբում։ 1986 թվականին Գալվանը հանդես է եկել Բոլիվիայի ամենատիտղոսակիր ակումբում՝ «Բոլիվար»-ում։ Այդ ժամանակ Բոլիվարը երկրի չեմպիոն էր, սակայն 1986 թվականին թիմին չի հաջողվել պահպանել իր տիտղոսը։ Գալվանը վերադարձել է հարազատ «Տալերես», որտեղ վերջին մրցաշրջանն անցկացրել է պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլում։
1988 թվականին Գալվանը հանդես է եկել հայրենի քաղաքի սիրողական թիմում՝ «Ատլետիկո Ֆերնանդես», իսկ 1989 թվականին՝ մեկ այլ սիրողական ակումբում՝ «Տալերես» (Խեսուս-Մարիա), որից հետո վերջնականապես ֆուտբոլում ավարտել է ելույթները 41 տարեկան հասակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փետրվարի 24 ծնունդներ Կատեգորիա:1948 ծնունդներ Կատեգորիա:Արգենտինացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արգենտինայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բելգրանոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոններ Կատեգորիա:Տալյերես Կորդովայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ
Սյոր-Վարանգեր
Սյոր-Վարանգեր (Porsanger, սամ.՝ Mátta-Várjjaga gielda),  կոմունա Նորվեգիայի Ֆինմարք ֆյուլքեյում։ Վարչական կենտրոնն է Կիրկենես քաղաքը։ Զբաղեցնում է 3967.5 կմ² տարածք։ Ունի 9860 բնակիչ (2012 թ.): Պաշտոնական լեզուն է բուկմոլը։ Կոմունան արևելքից սահմանակից է Ռուսաստանի Մուրմանսկի մարզին ։
2012 թվականի մայիսի վերջից գործում է Սյոր-Վարանգերի և ռուսական Պեչեգանի շրջանի բնակիչների՝ այդ տարածքներում առանց վիզային տեղաշարժի մասին համաձայնագիրը ։
Անվանում
Կոմունայի Sør-Varanger անվանումն առաջացել է համանուն ֆյորդի անունից։ Ver հայերեն նշանակում է «ձկնորսական գյուղ», իսկ angr՝ «ֆյորդ»։
Զինանշան
Կոմունայի զինանշանը հաստատվել է 1982 թվականի ապրիլի 16-ին։ Այն պատկերում է կրակի 3 բոց։ Երեք թիվը ցույց է տալիս կոմունայի եկամտի երեք աղբյուրները՝ գյուղատնտեսություն, լեռնահանքային արդյունաբերություն և ձկնորսություն։ Բացի այդ, երեք թիվը նաև խորհրդանշում է կոմունայի երեք գետերը՝ Նեյդեն, Պացոկի և Վորեմա, ինչպես նաև 3 մշակույթները՝ նորվեգական, սաամական և ֆիննական ։
Աշխարհագրություն
Կոմունայի մակերեսը կազմում է 3968 կմ²։ Այն սահմանակից է Ռուսաստանին և Ֆինլանդիային։ Վարչական կենտրոնը Կիրկենես քաղաքն է։ Այն հանդիսանում է Hurtigruten նավագնացության երթուղու և Е105 մայրուղու վերջնակետը։ Կիրկենեսի մոտ է գտնվում համանուն օդանավակայանը, որտեղից իրականացվում է դեպի Օսլո գնացող ուղիղ չվերթներ։ Վարչական կենտրոնում տեղակայված է ռուսական հյուպատոսություն։ Պացոկի գետի երկայնքով տեղակայված են նաև այլ քաղաքներ ու գյուղեր։
Տարածքի մեծ մասը զբաղեցնում են կեչու և սոճու անտառները։ Բարենցի ծովի առափնյա տարածքներում առկա են բազմատեսակ մացառաթփեր։
Տնտեսություն
2009 թվականին միլիարդատեր Ֆելիքս Չուդին գնեց Կիրկենեսի մոտ գտնվող Սյուդ-Վարանգեր հանքը և վերսկսեց երկաթի հանքաքարի արդյունահանումը։ 2010 թվականին հյուսիսային նավագնացության երթուղով 40.000 տոննա երկաթի հանքաքար է արտահանվել Չինաստան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆինմարք ֆյուլքեյի կոմունաներ
Հրապուրանք (ֆիլմ, 2001)
«Հրապուրանք» (Original Sin), ռեժիսոր Մայքլ Քրիստոֆերի դրաման` թողարկված 2001 թվականին։ Ֆիլմը նկարահանվել է ամերիկացի գրող Քորնելլ Վուլրիչի` 1947 թվականին գրված «Վալսը մթությունում» վեպի հիման վրա։ Ֆիլմն այդ վեպի երկրորդ էկրանավորումն է` Ֆրանսուա Տրյուֆոյի «Ծովահարսը «Միսսիսիպի»»-ից» կինոնկարից հետո։
Սյուժե
Լուիս Անտոնիո Վարգասը սուրճի հարուստ առևտրական է, որը որոշել է ամուսնանալ ամերիկացի կնոջ հետ՝ նամակագրությամբ ծանոթանալով նրան։ Երբ նա գալիս է հանդիպելու Ջուլիա Ռասելի հետ, նա շատ զարմանում է, քանի որ պարզվում է` նա այնքան էլ հասարակ կին չէ, ինչպես նա էր սպասում։ Գտնելով իր երջանկությունը՝ նա և իր կինը սկսում են նոր կյանք։ Ամեն ինչ նորմալ էր, քանի դեռ պատմությունը ստի, խաբեության և սպանության լաբիրինթոսում չի հանգեցնում ճակատագրական շրջադարձի։ Պարզվում է` Ջուլիան բոլորովին Ջուլիա չէ, նա այլ կին է, որը ներկայացել է այլ անվան տակ։ Ջուլիան կողոպտում է ամուսնուն և փախչում։ Լուիս Անտոնիոյի տարվածությունը դարձել է իսկական կիրք, որը պատրաստ է անցնել ցանկացած խոչընդոտ, նույնիսկ մոռանալ սիրելիի սուտը ու դավաճանությունը, որը դառնում է ոչ միայն ճակատագրական կին, այլ իրական մոլուցք։ Գլխավոր հերոսը պատրաստ է գնալ մինչև վերջ և շտապում է` կնոջը որոնելու։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2001 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռիմեյք ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:MGM ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռիմեյք ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների ռոմանտիկ դրամա ֆիլմեր
(8592) Ռուբերտա
(8592) Ռուբերտա (Rubetra), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1971 թվականի մարտի 25-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,255161 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9563 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,554 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1236,99 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,29103 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,19° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1971 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կոռնելիս վան Հաուտենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ինգրիդ Հաուտեն-Գրունենվելդի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Թոմ Գերելսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Իզմիթի երկրաշարժ
Իզմիթի երկրաշարժ (İzmit Depremi), բնական աղետ, որը տեղի է ունեցել 1999 թվականի օգոստոսի 17-ին Թուրքիայի Իզմիթ քաղաքի մոտ` Ստամբուլից 90 կիլոմետր դեպի հարավ։ Երկրաշարժը տեղի է ունեցել տեղական ժամանակով 03:02 (Երևանի ժամանակով 04:02)։ Գլխավոր ցնցումին 45 վայրկյանի ընթացքում հաջորդել է մոտ 150 հետցնցում։ Երկրաշարժի էպիկենտրոնը գտնվել է 17 կիլոմետր խորության վրա, իսկ ուժգնությունը կազմել է 7.6 մագնիտուդ։ Սեյսմիկ ցնցումները զգացվել են 450 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Երկրաշարժի արդյունքում առաջացած ճեղքվածքի երկարությունը կազմել է 150 կիլոմետր, որը ձգվում էր Դյուզջե քաղաքից դեպի Մարմարա ծով։ Արդյունքում Մարմարա ծովում առաջացել է ցունամի։ Պաշտոնական տվյալներով զոհերի թիվը կազմել է 17 217, իսկ վիրավորների թիվը` 43 959 մարդ։ Մոտ 600 000 մարդ մնացել է անտուն։ Սկզբնական հաշվարկներով պետությանը հասցվել էր 25 միլիարդ դոլլարի վնաս, սակայն հետագայում այդ թիվը 5- 7 միլիարդով ավելացավ ։
Փլուզումներ և զոհեր
Պաշտոնական տվյալներով զոհերի թիվը կազմել է 17 217, իսկ վիրավորների թիվը` 43 959 մարդ, սակայն որոշ աղբյուրներ առաջ են քաշում հետևյալ տվյալները` զոհերի թիվը կազմել է 40 000, մոտավորապես նույնքան էլ վիրավորների թիվը ։
Զոհվածների մարմինները թաղվել են արագացված ընթացակարգով եղբայրական գերեզմաններում` խուսափելու տարածվող հիվանդություններից։
Հայերը Մոնրեալում
Մոնրեալում հայերը սկսել են հաստատվել 19-րդ դարի վերջից։
Համայնքի ձևավորումը
1910-1913 թվականներին այստեղ եկած 16 երիտասարդ հայերը (հիմնականում՝ Բալուից), համարվում են քաղաքի առաջին մնայուն հայ բնակիչները, որոնց շառավիղներն ապրում են ցայսօր։ Համայնքը ձևավորվել է 20-րդ դարի կեսին։ 1961 թվականին Մոնրեալում բնակվում էր 900, 1982 թվականին՝ 20 հազար հայ։
Իզմիթի երկրաշարժ
Փլուզումներ և զոհեր
Երկրաշարժը մեծ վնասներ է հասցրել Թուրքիայի տնտեսությանը։ Այսպես, մոտ 120 000 կառույց վերականգնման ենթակա չէր, 50 000 կառույց լուրջ վնասվել էր, ամբողջությամբ փլվել էր մոտ 2000 շինություն։ Ավերվել է մի քանի գործարան, իսկ նավթամշակման գործարանում հրդեհ է բռնկվել։ Մի քանի օր պահանջվեց այն վերացնելու համար։ Իզմիթում գրեթե ամբողջ էլեկտրական գիծը և կապի հանգույցները վնասվել էին։ Տնտեսական կորուստները գնահատվեց մոտ 25 միլիարդ դոլլար ։
Հայերը Մոնրեալում
Մոնրեալի բնակիչները
Ներկայումս (2003) հայերի թիվը Մոնրեալում շուրջ 30 հազար է։ Նրանք հիմնականում աշխատում են արդյունաբերության, առևտրի, կենցաղսպասարկման ոլորտում, զգալի թիվ են կազմում մտավորականները։ Գործում են Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ և Սուրբ Հակոբ հայ առաքելական եկեղեցիները, հայ կաթոլիկ և ավետարանական եկեղեցիներ, որոնց կից՝ մեկօրյա դպրոցներ։
Համայնքի ամենօրյա հայկական դպրոցները
Համայնքում կա ամենօրյա երեք հայկական դպրոց։ Մոնրեալի հայերի ազգային կյանքը կազմակերպում են Կ-ի թեմի առաջնորդարանը, ՀՀԴ «Միհրան Փավապյան» կոմիտեն (1956 թվականից), ՀՀԴ երիտասարդական միության «Լևոն Շանթ» մասնաճյուղը, ՌԱԿ-ի «Էոժեն Փափազյան» ակումբը (1963 թվականից), Հնչակյան կուսակցության «Վանիկ» մասնաճյուղը (1986 թվականից), ՀԲԸՄ Մոնրեալի մասնաճյուղը (1956 թվականից) և Ալեք Մանուկյան մարզամշակութային կենտրոնը, ՀՕՄ-ի «Սոսե» մասնաճյուղը (1957 թվականից), Թեքեյան [1965 թվականից, ունեցել է «Հայ բեմ» թատերախումբ (1975-1983) և «Նայիրի» պարախումբ (1981-1990), 1978 թվականից՝ «Սևան» պատանեկան ամառային ճամբար], Համազգային (1963 թվականից, ունի «Պետրոս Դուրյան» թատերախումբ, «Քնար» երգչախումբ, «Անի» պարախումբ), Նոր Սերունդ (1989 թվականից) մշակութային միությունների, «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի (1993 թվականից) Մոնրեալի մասնաճյուղերը, Պոլսահայ մշակութային միությունը (1967 թվականից, ունի «Մնակյան» թատերախումբ, «Շիրակ» պարախումբ, «Արարատ» մարզական թիմ և երիտասարդական բաժին), Մոնրեալի եգիպտահայերի ընկերակցությունը (1997 թվականից), Մալխասյան հիմնարկը, Մամիկոնյան մշակութային հանձնախումբը, Հայ դատի հանձնախումբը, Հայ ուսանողական միությունը, Կանադահայ բժիշկների միությունը, Հայ կաթոլիկ միության «Ալիշան» թատերախումբը, «Արմենիա» ֆուտբոլի թիմը, հայկական ռադիոժամ (1968 թվականից)։ Լույս են տեսնում «Ապագա», «Հորիզոն» շաբաթաթերթերը, «Բուրաստան» հանդեսը, «Գեղարդ» եռամսյան, Հայ կաթոլիկ միության «Նոր աեղեկատու» ամսաթերթը։ Մոնրեալի քաղաքապեաարանի խորհրդի անդամներ են Նուշիկ Էլոյանը (գործադիր վարչության նախագահ), Հասմիկ Վասիլյան-Բելելին, Ժակ Չաթրջյանը։
մ Կատեգորիա:Մոնրեալ
Իզմիթի երկրաշարժ
Միջազգային օգնություն
13 երկրներ ցուցաբերել են օգնություն Իզմիթի երկրաշարժից տուժածներին` ուղարկելով սնունդ, դեղորայք և առաջին բուժօգնության պարագաներով բեռնված ինքնաթիռներ։ Տարբեր երկրներից ժամանած մասնագետներն օգնել են թուրք փրկարարներին` փլատակների տակից հանելու տուժածներին։
Հունաստանն առաջին երկիրն էր, որ օգնություն ցուցաբերեց Թուրքիային ։ Երկրաշարժից մի քանի ժամ անց Հունաստանի արտաքին գործերի նախարարը զանգահարեց իր թուրք գործընկերոջը, այնուհետև իր ներկայացուցչին ուղարկեց Թուրքիա։ Հունաստանն ուղարկեց որոնողափրկարարական խումբ, ինչպես նաև ջրցան մի քանի ինքնաթիռ` վերացնելու նավթամշակման գործարանում առաջացած հրդեհը։
Մեծ Բրիտանիան տրամադրեց ֆինանսական օգնություն՝ հատկացնելով իր բյուջեից 50 000 ֆունտ Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի թուրքական մասնաճյուղին, այն դեպքում, երբ Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեն հատկացրեց 4.5 միլիոն ֆունտ ստեռլինգ` տուժածներին օգնելու համար։
Հնդկաստանի կառավարությունը հատկացրեց 2 միլիոն ռուփի` վերացնելու երկրաշարժի հետևանքները, ինչպես նաև տրամադրեց 32 000 վրան։
Ոճիր և պատիժ
Ոճիր և պատիժ (Преступление и наказание), ռուս գրող Ֆյոդոր Դոստոևսկու վեպը, առաջին անգամ հրատարակվել է Ռուսական պարբերականում 1866 թվականին (№ 1, 2, 4, 6-8, 11, 12)։ Հայերեն թարգմանվել է Համբարձում Մազմանյանի կողմից ։ Վեպը բազմաթիվ անգամներ բեմականացվել և էկրանավորվել է, այդ թվում նաև Հայաստանում՝ Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում (բեմականացումը, բեմադրությունը, զգեստների ձևավորումը՝ Տիգրան Գասպարյանի )։
Իզմիթի երկրաշարժ
Միջազգային օգնություն
ԱՄՆ նախագահ Բիլ Քլինթոնը և Պակիստանի վարչապետ Նավազ Շարիֆը անձամբ այցելեցին Ստամբուլ և Իզմիթ։
Ոճիր և պատիժ
1870 թվականին վեպն առանց լրացուցիչ ուղղումների զետեղվում է Դոստոյեվսկու Երկերի ժողովածուի չորրորդ հատորում, իսկ 1877 թվականին հեղինակի կենդանության օրոք լույս է տեսնում վեպի առաջին հրատարակությունը՝ ոճային աննշան ուղղումներով ու կրճատումներով։ Ինչպես և Դոստոևսկու մյուս ստեղծագործություններում, այստեղ ևս փիլիսոփայական ու բարոյական խնդիրների լայն շրջանակը դրված է ժամանակակից և առօրյա կյանքի հարթության վրա։
Վեպի կենտրոնական թեման XIX դարի 60-ական թվականների ռուս երիտասարդության հոգևոր պատկերն է։ Վեպում արծածված գլխավոր խնդիրներից է 1860-ական թվականներին արմատական երիտասարդության շրջանում լայն տարածում գտած նիհիլիզմի կրոնափիլիսոփայական միտքը, որի միջոցով Դոստոևսկին ցանկանում էր ցույց տալ, թե ինչի կարող է հանգեցնել Աստծո նկատմամբ հավատը կորցնելն ու բարոյականությունից հրաժարվելը։
Ստեղծման պատմություն
Վեպի մտահղացումն ու սյուժեն միանգամից չէ, որ պարզ էին Դոստոևսկու համար։ Գաղափարը հասունացել է տարիների ընթացքում։ Սկզբում նա մտադրվում է երկ գրել, որի կենտրոնական կերպարն, ըստ էության, Մարմելադովն էր լինելու։ Սակայն քիչ ժամանակ անց այդ գաղափարն սկսում է ավելի քիչ հետաքրքրել Դոստոևսկուն, քանի որ շուտով նա մտադրվում է գրել մի վիպակ երիտասարդ սերնդի ներկայացուցչի մասին։ Դոստոևսկին ձգտում էր նոր երկում պատկերել իր ժամանակի երիտասարդությանը, նրա հասարակական լայն հետաքրքրությունները, նրա աղմկալից վեճերը բարոյական ու քաղաքական հրատապ հարցերի մասին, նրա մատերիալիստական ու աթեիստական հայացքները, որը նա բնորոշում էր որպես «բարոյական անկայունություն»։
1865 թվականի սեպտեմբերին «Ռուսական լրաբեր» («Русский вестник») ամսագրի գլխավոր խմբագիր Մ. Ն. Կատկովին ուղղված նամակում Դոստոևսկին գրում է.
Ռասկոյլնիկովի հենց բնավորությունը բացառում է ստոր նպատակների ու անձնական հարստացման համար ոճրագործություն կատարելու ամեն մի հնարավորություն։ Նրան տանջում են իրականության ծանր տպավորությունները՝ Մարմելադովների ընտանիքի կյանքը, Սվիդրիգայլովների կալվածքում Դունեչկայի տարած ստորացումները, Կանոգվարդեյսկի բուլվարում հարբած աղջկան հանդիպելը։ Այդ բոլոր տպավորությունները կենտրոնանում են Ռասկոյլնիկովի երազում, որտեղ խորհրդանշական կերպով մարմնավորված են տանջամեռ և հլու-հնազանդ մարդկանց տառապանքներն իրենց թշնամի սեփականատիրական աշխարհում, մի պատկեր, որը վկայում է չքավորների մարդկային գոյության անկարելիությունը հաջողությունների հասնող սեփականատերեր Լուժինների աշխարհում։ Եվ Ռասկոյլնիկովի ոճրագործությունն ընթերցողի առաջ ներկայանում է առաջին հերթին որպես փորձ՝ այդ փակուղուց ինչ-որ մի ելք գտնելու համար։
Ռասկոյլնիկով-անհատապաշտը ծանր կերպով է ապրում շրջապատողների նկատմամբ իր գերակշռության հավատի կործանումը։ Միևնույն ժամանակ նա տանջվում է բարոյական մաքրության կորստից, որովհետև մարդուն ոչնչացրած մարդը, Դոստոևսկու տեսակետով, ամենից առաջ ինքնասպան է։
Վեպում իբրև քրիստոնեական գաղափարի մարմնացում է հանդես գալիս Սոնյա Մարմելադովայի կերպարը, որը տառապանքների ապոթեզ է, բարձրագույն անձնվիրության, սեփական անձի լիակատար մոռացման օրինակ։ Սոնյայի համար կյանքն աներևակայելի է առանց Աստծո և հոգու անմահությանը հավատալու.
Վեպի սևագրություններում այս միտքը շատ պարզ է արտահայտել նաև Մարմելադովը։ Պատասխանելով Ռասկոյլնիկովի այն դիտողությանը, թե Աստված գուցե չկա՝ Մարմելադովն ասում է.
Արտաքին և ներքին աշխարհների միջև բախումով Դոստոևսկին ցույց է տալիս կյանքի «ուրվականության» զգացողությունը։ Իրականությունը կարծես դառնում է գիտակցության շարունակությունը՝ ընկղմված թանձր մառախուղի մեջ։ Տվյալ ժամանակի բնորոշ գծերից է վեպի հերոսների գաղափարական ինքնաճանաչումը։ Եվ՝ ստորացվածներն ու նվաստացվածները (Ռասկոյլնիկով, Մարմելադովներ), և՛ նրանք, ովքեր կարծում են իրենց «կյանքի տերը» (Լուժին, Սվիդրիգայլով) ստիպված են հստակեցնել ու ձևավորել իրենց դիրքորոշումը, նրանք սահմանափակված են զգում քրիստոնեական ավանդական բարոյախոսության կաղապարների մեջ։ Հենց դրա մեջ էլ, ըստ Դոստոևսկու, արտահայտվում էր իր ժամանակների աշխարհայացքի անկայունությունը։
Դոստոևսկին անբարոյական էր համարում այն թեորիաները, որոնք արդարացնում էին նպատակի իրականացմանն ուղղված այն միջոցները, որոնց համար պետք էր զոհաբերել բարոյական արժեքներն ու արգելքները։
Վեպում մենախոսություններն ու երկխոսություններն իրենց վրա կրում են մտավոր հսկայական ծանրություն։ Դոստոևսկին առաջին անգամ գրականության մեջ մտցնում է գրական նոր հնարք. Հերոսներն իրենք են պատմում իրենց հոգեբանական վիճակի մասին։ «Ոճիր և պատիժ» վեպով Դոստոևսկին բացում է իր իսկ ստեղծագործության նոր, բարձրագույն շրջանը՝ դառնալով համաշխարհային գրականության մեջ վեպի նորարարության հեղինակ, քանի որ հենց այս վեպով է ստեղծվում պոլիֆոն (բազմաձայն) վեպը։ Կերպարների խոսքը աներևակայելի արտահայտիչ է։ Դիմանկարային բնութագիրները ևս վեպում կարևոր դեր են խաղում՝ նպաստելով մարդու ներաշխարհի հոգեբանական ընկալմանը։
Արտաքին հղումներ
Քննադատություններ
Առցանց տեքստ
Քարտեզներ
Կարծիքներ
Գրականություն
Կատեգորիա:1866 գրքեր Կատեգորիա:Դոստոևսկու վեպեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆեոդոր Դոստոևսկու ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Հոգեբանական վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված ռուսական վեպեր
Վուստերվից
Վուստերվից (Wusterwitz), կոմունա Գերմանիայում, Բրանդենբուրգի տարածքում։
Մտնում էոտսդամ Միթելմարկ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 3151 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով) ։ Զբաղեցնում է 23,43 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 12 0 69 688։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Կալտո
Կալտո (Calto), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզում՝ Ռովիգո գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 809 մարդ, խտությունը՝ 74 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 11 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 45030, հեռախոսային կոդ՝ 00425։
Սան Ռոկոն համարվում է բնակավայրի հովանավորը։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գաբրիել Գևրեկյան
Գաբրիել Գևրեկյան (կամ Գևերեկյան), հայ ճարտարապետ, որը նախագծում էր շենքեր, միջսենյակներ և պարտեզներ, սովորեցնում էր ճարտարապետություն։ Աշխատել է Եվրոպայում, Իրանում և ԱՄՆ-ում։
Կենսագրություն
Գևրեկյանը մի տվյալով ծնվել է 1900 թվականին, (Իմբերդ 1993, Turner 1996),մյուս տվյալով 1892-ին ։ Նա ծնվել է Կոստանդնուպոլսում, ներկայիս Ստամբուլում, ապա ընտանիքի հետ տեղափոխվել Թեհրան, որտեղ մեծացել է։ 1910 թվականին տեղափոխվել է Վիեննա, որտեղ ապրել է հորեղբոր ՝ ճարտարապետ Ալեքս Գալուստյանի հետ։ 1915 թվականից Օսկար Ստրնադի և Յոզեֆ Հոֆմանի հետ աշխատել է ճարտարապետություն Քունստգերբերբեշչյուլում, իսկ 1919 թվականին ստացել է իր դիպլոմը։ Նա այնուհետև աշխատել է Ստրնադի և Հոֆմանի հետ, մինչև 1922 թվականին տեղափոխվել է Փարիզ ։ Փարիզում նա աշխատել է le Corbusier- ի, André Lurçat- ի, Sigfried Giedion- ի և Henri Sauvage- ի հետ։ Նա աշխատել է Ռոբերտ Մալետ-Սթիվենսսի հետ 1922 թվականից մինչև 1926 թվականը, որտեղ աշխատել է Rue Mallet-Stevens– ի նախագծերի վրա՝ միևնույն ժամանակ հետամուտ լինելով սեփական նախագծերին։ 1926 թվականից Փարիզում, որպես անկախ ճարտարապետ, աշխատել է Գևրեկյանը ։ Նա ակտիվորեն ներգրավված էր Congrès International d'Architecture Moderne- ի (CIAM) վաղ փուլերում, որը նա վարում էր 1928 թվականից մինչև 1932 թվականը, մի պաշտոն, որը նրան նշանակեց le Corbusier- ի կողմից (Turner 1996): Նա ստեղծել է L'architecture d'aujourd'hui ամսագիրը։ Ժոզեֆ Ֆրանկը նրան հրավիրեց նախագծել երկու տուն 1932 թվականին Վիեննայում գտնվող Werkbundsiedlung- ի համար ։
Պատերազմից հետո նա աշխատել է Ժորժ-Անրի Պինգուսոնի հետ Սարբրուկենը վերակառուցելու վրա և նաև այնտեղ ուսուցանել է ճարտարապետություն։ 1948 թվականին տեղափոխվել է ԱՄՆ՝ Ալաբամայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում դասավանդելու։ Հաջորդ տարի նա դարձավ Իլինոյսի համալսարանի պրոֆեսոր, և այնտեղ դասավանդեց մինչև իր թոշակի անցնելը։ Գևրեկյանը 1955 թվականին դարձավ ԱՄՆ քաղաքացի ։ Թոշակի անցնելուց հետո Գ․ Գևրեկյանը կնոջ հետ վերադարձավ Ֆրանսիա։Մահացել է 1970 թվականի հոկտեմբերի 29-ին՝ Անտիբում ։
Դիզայն
Վաղ հասակում Ռոբերտ Մոլետ-Սթիվենսը ներկայացրել է գործեր, ինչպես Les Roses Rouges-ը, որոնք ողջունվում էին որպես «jardin moderne» և «jardin d'avant Garde»: Նա նաև ստեղծել է այգի 1925 թվականի Expositions des Arts Decoratifs- ի համար։ Մալետ-Սթիվենսի միջոցով Գևրեկյանը հրավեր ստացավ ներկայացնելու Պարսկաստանի դրախտի պարտեզի ժամանակակից մատուցումը։
Ջրի և լույսի այգի
The Jardin d'Eau et de Lumiere- ը 1925 թվականի «Exposition Internationale des Arts Décoratifs» - ի համար հանդիսանում էր հավասարաչափ եռանկյուն, որը բաժանված էր եռանկյունաձև տարրերի։ Կենտրոնում կան չորս շերտավոր արտացոլող լողավազաններ, որոնք զարդարված էին Ռոբերտ Դելաունի կողմից:Դրանք շրջապատված էին բազմաշերտ տնկիներով և ներկված էին ապակու փոքր եռանկյունիներով և վարդագույն երանգներով:Ոլորտը և արտացոլող մակերեսը նշանակում էին, որ լույսն արտացոլվում էր այգու ներսում գտնվող բոլոր ուղղություններով։ Գիշերային ժամերին ներքին լուսավորված ոլորտը կանխատեսում էր լույսը` աշխուժացնելով համադրությունը։ (Imbert 1993 էջ 128, Adams 1993 էջ 32, Dodds 2002 էջ 185)
Սկզբում մամուլում անվանվելով որպես պարսկական պարտեզ, այն ի վերջո կոչվեց Կուբիստական այգի (Adams 1993 էջ 30)։ Նույն ցուցահանդեսի համար Գևրեկյանը նախագծեց տաղավար Սոնյա Դելաունայի և Ժակ Հեյմի համար ։
Կուբիստական այգի և Villa Noailles
Villa Nailles- ի Չարլզի և Մարի-Լոր դե Նոիլսի համար նրա հետագա պարտեզն ուներ պարտադրված տարածք, որի եռանկյունին ձևավորում էին հաճախորդներն ու Մալետ-Սթիվենսը, որոնք հարմար էին Գևրեկյանի դիզայնի նոր ոճին։ Նախքան «Մալետ-Սթիվենս» -ին աշխատանքի անցնելը Նոիլը խորհրդակցել էր ինչպես Միզ վան դեր Ռեհի, այնպես էլ Լե Կորբուզյեի հետ։ Նա ցանկանում էր իր լանդշաֆտում արհեստ ստեղծեր։ Վիլլան պատվիրում էր Կոտ դ'Ազուրի և Նոիլսի հիանալի տեսարանները` ցանկանալով դա հակադրել ուժեղորեն շրջապատված և ճարտարապետական անսամբլի հետ, որը շրջապատում էր բնական ինքնությունը, մինչդեռ նկարագրում էր սեփականությունը։
Նոայի այգու բույսերի կարիքների անտեսումը և տատանվող աճի տեմպերը շուտով խաթարեցին դիզայնի հավասարակշռությունը և դրդեցին Շառլ դե Նոիլին (հայտնի որպես սիրողական այգեպան) վերամշակել դիզայնը ամբողջությամբ՝ դրա հրահրումից ոչ շատ անց։
Վիլլա Հեյմ
Ժակ Հեյմը Գևրեկյանի համար նախագծեց Վիլլա Հեյմ, որը կառուցվել է 1927-1930 թվականներին ։ Նա նաև նախագծեց ինտերիերն ու կահույքը, և մի պարտեզ, որը բաղկացած էր մի շարք ուղղանկյուն կտուրներից։ Վիլլա Հեյմը նկարահանվել է L'Illustration- ում և L'Architecte- ում ։ Գևրեկյանն այս անգամ լավ ներգրավված էր CIAM-ում և անցել էր ավելի ֆունկցիոնալ ոճի։ Այդ ժամանակից ի վեր տունը շատ փոփոխված է և բաժանվել է երկու մասի ։
Ընթերցանություն նրա աշխատանքի մասին
Դժվար է պարզել, թե արդյոք դա նկարչի մտադրությունն էր, ինչ վերաբերում է հետագա այգիներին։ Ինչպես նշում է Imbert- ը «գրավոր ապացույցների անբավարարության պատճառով, պարտեզի դիզայներների մտադրությունները հիմնականում մնում են չհաստատված, որ նրանք բարձր են գնահատել կուբիստական ​​շարժման հետևանքները իրենց դաշտի համար, այնուամենայնիվ, առավել համոզիչ է (Imbert 1997 էջ 169)։ Քննադատելով գործը, որպես չափազանց բառացի թարգմանություն, կուբիստական ​​նկարչությունը թե՛ անարդար է, և թե՛ ընկալելի է (և սովորաբար հիմնված է Ուեսլիի քննադատության կամ նման գաղափարների վրա)։ Չնայած նրա գեղարվեստական հիմնական միջոցը գեղանկարչությունն էր, Գևրեկյանը նախագծեց ավելի շատ ազդեցություններով, քան կուբիստական նկարչությունը և ժամանակակից լրատվամիջոցների ու տեխնիկայի ավելի մեծ պատկերացումը, քան իրեն հաճախ վստահվում էր։
Ջորջ Դոդդսը տալիս է Դրախտի պարտեզի այս ընթերցումը. «Դրախտի պարտեզը իդեալականացված և մեկուսացված սահման է, որոնցում դրախտի չորս գետերը ներկայացնող ջրային տարրը տարածությունը բաժանում է չորս հավասար տեղամասերի»։ (Dodds 2002 էջ 192) «Միջագետքի վաղ շրջանի բնակիչները երկինքը ընկալում էին որպես եռանկյունի և պատկերում էին այն որպես լեռ։ Լուսինը, որը հանգստություն էր բերում անողոք արևից, պատկերվում էր որպես ծառ լեռան վերևում։ Քանի որ ծառերը նշանակում են կյանք տվող,ուստի լուսնի ծառի բուսահյութը պետք է ջուր լինի՝ կյանքի էություն»։ (Dodds 2002 էջ 192-193) Գևրեկյանը մետաղի ոլորտը օգտագործում է որպես լուսնի և ծառի ներկայացուցիչ, մի տեխնիկա, որը նա օգտագործում է հետագա ձևավորումներում։ Ծառը սնուցում է «ջուրը» ներքևի լողավազաններում և դրա սահմաններից դուրս գտնվող բույսերով։
Գեևրեկյանն օգտագործում է աքսիոմետրիկը, որը հանրաճանաչ ճարտարապետական ​​տիպ է, որտեղ բոլոր չափումները հավատարիմ են մնում իդեալականացված տեսքին։ Նա այս գաղափարը հետագայում զարգացնում է Ռոբերտ և Սոնիա Դելաունայների հետ, որոնց սիմվոլիստական ​​արվեստը նա է նկարում և որի հետ էլ հետագայում աշխատում է՝ ստեղծելու պուրիստական ​​շարժումը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճարտարապետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ
Արցախի մելիքություններ
Արցախի մելիքություններ (Խամսայի մելիքությունները, «Խամսայի երկիր», արաբ.՝ «խամսա» նշանակում է «հնգյակ»), Արցախ-Խաչենի իշխանատոհմերի ստեղծած զինական միության անդամ հինգ հայկական իշխանությունների ընդհանուր անվանումն է, որոնց տիրույթները մոտավորապես համընկնում են ներկայիս Արցախի Հանրապետության տարածքին։ Արցախի մելիքական տոհմերը անմիջական ժառանգներն ու հետնորդներն էին ուշ-միջնադարի Արցախի ֆեոդալ արքաների և իշխանների, որոնց օտար նվաճողները 16-րդ դարում ճանաչել էին որպես մելիքներ, նրանց տիրույթները՝ մելիքություններ ։ Խամսայի մելիքները հատկապես հզորացել էին 17-րդ դարի վերջին և 18-րդ դարի սկզբին՝ պատմական այդ շրջանում ստանձնելով ու գլխավորելով հայ ազգային ազատագրական շարժումն ընդդեմ պարսկական և թուրքական նվաճողների։
Վարչատարածքային բաժանում
Խամսայի մելիքությունների դաշնակցության մեջ էին մտնում Գյուլիստանի, Ջրաբերդի, Խաչենի, Վարանդայի և Դիզակի մելիքությունները, որոննց տիրույթները տարածվում էին Գանձակի գավառի սահմաններից մինչև Արաքսի ափերը, այսինքն՝ նախկին Խաչենի իշխանության տարածքը՝ առանց Ծար և Սոթք գավառների։
Ջրաբերդն ընդգրկում էր Տրտուի միջին հովիտը՝ Տրտուի և նրա Թրղի վտակի միախառնման տեղում գտնվող հինավուրց Ջրաբերդ ամրոց-իշխանանիստով։ Իշխողներն էին Խաչենի իշխանական տան Հասան-Ջալալյաններ ճյուղից ճյուղավորված Մելիք-Իսրայելյանները, իսկ ավելի ուշ (19-րդ դարում դարում) մելիք Աթաբեկյանները։
Խաչենի (բուն Խաչեն) տեր Հասան-Ջալալյանների տիրույթը հիմնականում Խաչենի հովիտն էր, որը հարավում հասնում էր մինչև Բալուջա գետը։ Իշխանանիստը Թարխանաբերդն (Խոխանաբերդ) էր։
Վարանդան ընդգրկում էր Կարկառ գետի հովիտը՝ Բալուջայից մինչև Քիրս-Դիզափայտ լեռնագոտին։ Իշխողներն էին Մելիք-Շահնազարյանները, իշխանանիստը՝ Ավետարանոց բերդավանը։
Գյուլիստանն տեղաբաշխված էր Կուրակ և Տրտու գետերի միջև։ Իշխանանիստը Թալիշն էր կամ Գյուլիստանը։ Այստեղից էլ մելիքությունը կոչվում էր նաև Թալիշի մելիքություն։ Իշխող տունը Մելիք-Բեգլարյաններն էին։
Դիզակն տեղաբաշխված էր Քիրս-Դիզափայտ լեռնագոտուց հարավ, մինչև Արաքս գետը՝ Խուդափերինի կամրջի մոտ։ Նստավայրն էր Տող ավանը, իշխողները՝ Առանշահիկ նախարարական-իշխանական տան ժառանգորդ Եսայի Աբու-Մուսեի հետնորդները՝ Մելիք-Եգանյանները (Մելիք-Ավանյաններ)։
Պատմություն
Համաձայն ձեռագիր ու վիմագիր աղբյուրների՝ հիշյալ մելիքական տները հինավուրց Արցախ-Խաչենի իշխանական տան շառավիղներն էին, որոնք 16-րդ դարի սկզբից հանդես են եկել «մելիք» տիտղոսով, և որոնց իշխանությունը՝ մելիքական իրավունքները, ավելի կանոնավորվեց պարսից շահ Աբբաս I-ի օրոք՝ 1603 թվականից։
Յուրաքանչյուր մելիքությունում վարչաքաղաքական միանձնյա գլխավորը մելիքն էր, իսկ զինական գործերը տնօրինում էին հիմնականում հարյուրապետները, որոնք սովորաբար նշանակվում էին մելիքական տան անդամներից։ Խամսայի մելիքությունների զորավար-հարյուրապետները ակտիվ գործունեություն ծավալեցին առանձնապես 18-րդ դարի սկզբի ազատագրական շարժումների ընթացքում։ Իսրայել Օրու բանագնացություններով ստեղծված և նրա գործակից՝ Գանձասարի կաթողիկոս Եսայի Հասան-Ջալալյանի անմիջական ղեկավարությամբ ձևավորված ռուսական կողմնորոշումը և հնարավոր աջակցությունն ոգևորել էր Խամսայի մելիքությունների զինական ուժերին, որոնք 1720-ական թվականներին արդեն ազատագրական մարտեր մղեցին պարսկական և թուրքական բռնագրավիչների դեմ։
Հարաբերությունները Ռուսական կայսրության հետ
Գանձասարը դարձել էր Աղվանից նվիրապետությանը ենթակա հայկական ու հայաբնակ շրջանների (Դիզակից մինչև Գանձակ, Շամախի, Շաքի) ռազմական ու քաղաքական կենտրոն, ուր գծվում և մշակվում էին ազատագրական շարժման, պաշտպանական ճակատամարտերի ծրագրերն ու միջոցառումները։ 1722-ին Եսայի կաթողիկոսի և վրաց թագավոր Վախթանգ Զ-ի բանակցություններով որոշվեց վրացական ու հայկական զինական ուժերը միավորել ռուսական ցար Պետրոս Մեծի զորքերի հետ և ազատագրել Անդրկովկասը։ Այդ նպատակով վրաց 30,000-անոց և հայոց 10,000-անոց զորաբանակները հանդիպեցին Գանձակի մոտ, սակայն, տեղեկանալով ռուսների առաջխաղացման դադարեցման մասին, վերադարձան իրենց երկրները։ Այնուամենայնիվ, հայկական զորքերը չընկճվեցին. համալրվելով աշխարհազորայիններով՝ Արցախից վռնդեցին իրանական զավթիչներին և ամրացան սղնախներում՝ երդվելով պայքարել մինչև վերջ։ 1723-ի ընթացքում Մեծ և Փոքր սղնախները հաջողությամբ ետ մղեցին Երևանի խանի և ուրիշ զորքերի հարձակումները, իսկ նահանջողներին ջարդեցին Դիզակի Հադրութ գյուղի մոտ։ Այս և հետագա մարտերում Խամսայի մելիքությունների զորքերի հմուտ ղեկավարներն էին Ավան, Թարխան, Շիրվան, Սարգիս, Բաղի, Աբրահամ յուզբաշիները։
Սղնախների պայքարն ընթանում էր հաջողությամբ, սակայն 1723-ին Անդրկովկասի վրա Թուրքիայի վերստին հարձակումը անորոշ ժամանակով հետաձգեց Հայաստանի և Անդրկովկասի ազատագրումը Ռուսաստանի կողմից։ Թուրքերի առաջխաղացման հետևանքով կնքվեց 1724-ի ռուս-թուրքական պայմանագիրը։
Հայ ազատագրական ուժերը նորից չընկճվեցիին։ 1724-ին Պետրոս Մեծի բանագնաց Իվան Կարապետը Խամսայի մելիքությունների տերերին հուսադրում և հավաստիացնում էր, որ առաջին իսկ հնարավորության դեպքում ռազմական աջակցություն կտրվի, միաժամանակ հայտնելով ռուսական արքունիքի պատրաստակամությունը՝ Կասպից ծովի ափերին հայերին ապահով բնակության տարածք հատկացնելու մասին։ Սակայն արցախցիները պայքարը շարունակեցին տեղում։ Նրանց մի ստվար զորաբանակ՝ Ավան Յուզբաշու գլխավորությամբ, օգնության հասավ Մեծ Սյունիքի ինքնապաշտպանական ուժերին և միասնական ուժերով Զանգեզուրից դուրս քշեցին օտար նվաճողներին։ Սակայն Խամսայի մելիքությունների ինքնապաշտպանության վիճակը ծանրացավ 1725-ից. թուրքերը տիրացան Գանձակին և շարժվեցին Արցախ։
1726-ի վերջին Գանձակում ամրացած թուրքական մեծաքանակ զորքը Սարը-Մուստաֆա փաշայի գլխավորությամբ հարձակվեց Մեծ սղնախի Շոշու բերդի վրա։ Թեև Ավան Յուզբաշու զորքերը հզոր դիմադրություն ցույց տվեցին, նույնիսկ թշնամուն ստիպեցին նահանջել՝ բերդի ստորոտում թողնելով ավելի քան 800 սպանված, սակայն, այդ ժամանակից սկսած, սղնախների զորքերն սկսեցին նոսրանալ։ Ինքնապաշտպանության համար կորուստ էր Եսայի կաթողիկոսի մահը 1728-ին։ Սղնախների ղեկավարներից ոմանք, հետագա դիմադրությունը համարելով անիմաստ, իրենց զինական ուժերով տեղափոխվեցին Ռուսաստան, որտեղ հասան բարձր դիրքերի՝ փորձելով այդ ճանապարհով օգնել հայրենիքի փրկության գործին։ Այսպես կազմավորվեցին հայկական հեծյալ էսկադրոնները՝ Սարգիս դը Գիլանենցի, Լազար Խրիստաֆորովի և այլոց գլխավորությամբ։ Սակայն Խամսայի մելիքությունների զինվորությունը հիմնականում բնօրրանից չհեռացավ։ Հենց նրանք էլ, հայոց մյուս զորքերի հետ, մեծապես օգնեցին իրանի Նադիր շահին՝ 1736-ին Անդրկովկասից դուրս քշելու թուրքերին։ Խամսայի մելիքությունները XVIII դ. երկրորդ կեսին նույնպես վճռական դեր խաղացին հակաթուրքական պատերազմներում՝ իբրև Արևելյան Հայաստանի զինվորական ուժի ատաղձ։ Նրանք աչքի էին ընկնում նաև շրջահայաց դիվանագիտությամբ, պարսիկ տիրապետողների հետ երբեմն դաշնակցելով՝ անզիջում մարտեր էին մղում թուրք կողոպտիչների դեմ և եռանդուն բանագնացությունների ու գրագրությունների միջոցով շարունակում սերտ կապերը ռուսական հրամանատարության և արքունիքի հետ՝ հույսը դնելով Ռուսաստանի ազատագրական առաքելության վրա։
Խամսայի մելիքությունների դաշնության քայքայումը
Սակայն նրանց միասնությունը չդիմացավ ժամանակի փորձություններին։ Միասնությունը խաթարվեց ներքին երկպառակություններից, որոնք սկսվեցին Վարանդայի մելիք Հովսեփի կրտսեր եղբայր Շահնազարի տմարդի արարքով։ Ուխտադրժորեն հարձակվելով Հովսեփի տան վրա և ոչնչացնելով նրան ու նրա ընտանիքը՝ տիրացավ Վարանդային և սկսեց դաշնակիցներ փնտրել՝ իր դեմ համախմբված մյուս մելիքների պատժից խուսափելու համար։ Ինքնակոչ մելիք Շահնազար Բ-ի այս քայլից մեծապես օգտվեց վաչկատուն թուրքական ջիվանշիր ցեղի մի ճյուղի՝ սարըջալլուների ցեղապետ Փանահը, որը որոշել էր նստակեցության անցնել և հիմնել մեծ իշխանություն։ Նրա նախկին փորձերը՝ ամրանալու Դաշտային Արցախի Բայաթ վայրում, ապա՝ Արցախի հին Տիգրանակերտի (Թառնակյուտ) ավերակներում, մատնվել էին անհաջողության՝ հարևան իշխանությունների, հատկապես՝ Գյուլիստանի, Ջրաբերդի և Խաչենի մելիքների պարբերական հարձակումների պատճառով։ Վերջիններս, կռահելով Փանահի ծրագրերը, ջանում էին թույլ չտալ նրան իրենց սահմաններում բնավորվելու։ Սակայն մելիք Շահնազարը շտապեց օգտվել Փանահի ներկայությունից՝ նրան առաջարկելով իր տիրույթում գտնվող Շոշ կամ Շոշվա-քար (ներկայիս Շուշի քաղաքը) բերդ-ամրոցը։ 1750-ական թթ. Շոշու բերդ փոխադրվելով՝ Փանահը, մելիք Շահնազարի գործուն աջակցությամբ հիմնեց առաջին այլակրոն և այլացեղ իշխանությունը Արցախ-Ղարաբաղի տարածքում։ Ապա իրեն հռչակելով Ղարաբաղի խան՝ ձեռնամուխ եղավ դրա իրականացմանը, հպատակեցնելու և հարկատու դարձնելու համար հարձակումներ սկսեց Խամսայի մելիքությունների վրա, և երբ առաջին փորձերը ձախողվեցին, դիմեց խարդավանքների ու դավերի։
Նրա քաղաքականությունը շարունակեց որդին՝ Իբրահիմ խանը, որի չընդմիջվող հարձակումները, կոտորածներն ու ավարառությունները ջլատեցին Խամսայի մելիքությունների ուժերը։ Ջրաբերդի և Գյուլիստանի մելիքներն իրենց բազմաթիվ հպատակներով գաղթեցին Գանձակի կողմերն ու Վրաստան՝ հայրենի տիրույթներից հեռու փնտրելով Ղարաբաղի փրկության ճանապարհը, իսկ Դիզակ մելիքի փորձերը՝ պարսից շահի միջոցով կամ ռուսական արքունիքի օգնությամբ սանձահարելու Իբրահիմ խանին, ապարդյուն անցան։ Իբրահիմ խանն անհնազանդ մելիք Եգանի տոհմի կեսին բռնությամբ մահմեդականացրեց, սկիզբ դնելով արդյունքում թրքացած Մելիք-Ասլանովների տոհմին։
Խամսայի մելիքությունների քաղաքական դրությունը մինչ ռուսական նվաճումները
Այնուամենայնիվ, Խամսայի մելիքությունների տիրակալների ջանքերը զուր չանցան, մանավանդ XVIII դ. վերջին քառորդում, երբ նրանց ազատասիրական ոգորումները գլխավորում էր Հովհաննես Հասան-Ջալալյան կաթողիկոսը։ Նրա գործունեությունը, միավորված Խամսայի մելիքությունների ու հարևան մյուս մելիքների, ինչպես նաև Հովսեփ Էմինի, Հովսեփ Արղությանի ու Լազարյանների եռանդուն ջանքերի հետ, լայն հունի մեջ դրեց ռուս-հայկական հարաբերությունները՝ հաստատուն հիմք ստեղծելով Արևելյան Հայաստանը պարսկական լծից ազատագրելու և Ռուսաստանին միացնելու համար։
Խամսայի մելիքությունների իշխանությունը վերջնականապես վերացավ XIX դ. կեսերին, Արևելյան Հայաստանը Ռուսաստանին միացնելուց (1828) հետո։ Ջրաբերդի վերջին Մելիք-Վանի Աթաբեկյանը, չնայած Ռուսական թագին մատուցած իր բազմաթիվ ծառայություններին, 1853 թվին զրկվեց իր իշխանությունից և Կուսապատի շրջակայքում գտնվող տիրույթներից։ Նախկին մելիքների ժառանգները մտան ռուսաց ծառայության մեջ՝ ճանաչվելով իբրև տոհմիկ ազնվականներ։
Զինված ուժեր
Արցախի մելիքությունները իրավունք ունեին ունենալ սեփական զինված ուժեր։ Զինվորներին հավաքագրում էին իրենց տիրույթների բնակիչներից, որոնց թվաքանակն ըստ ժամանակաշրջանի տարբեր էր։ Յուրքանչյուր ընտանիք մելիքի կարգադրությամբ պարտավոր էր հատկացնել մեկ զինվոր, իսկ խիստ անհրաժեշտության դեպքում նաև բոլոր տղամարդիկ պետք է զենք վերցնեին։ Նրանք պարտավոր էին իրենց ինքնուրույն ապահովել զենքով և ձիով, սակայն եթե ընտանիքը չքավոր էր, ապա սպառազինությամբ նրան ապահովում էր անձամբ մելիքը։ Բացի ժամանակավոր զորքից, մելիքները պահում էին շուրջ 300 զինվորից կազմված թիկնազոր, ովքեր ծառայում էին մշտական հիմունքներով։ Մելիքը հանդիսանում էր իր զորքի գլխավոր հրամանատարը։ Զորքի առանձին ստորաբաժանումներ գտնվել են հարյուրապետերի հրամանատարության ներքո։ Հարյուրապետի կոչումը ժառանգական էր, սակայն առանձին դեպքերում մելիքի կողմից այն շնորհվում էր պատերազմներում լավագույնս հանդես եկած զինվորներին ։
Մելիքների զորքը հանդիսանում էր ուժի և ապահովության գրավական։ Մելիքություններն առավել զորքի առավել մեծ թվաքանակ են ունեցել 1720-ական թվականներին, երբ տեղի էին ունենում հայ ազատագրական կռիվներ ։
Լայլա Տրետիկով
Վաղ տարիները և կրթությունը
Որպեսզի անգլերեն շուտ սովորի, Նյու Յորքում մատուցողուհի է աշխատել։ Կալիֆորռնիայի համալսարանում բացի ինֆորմատիկայից սովորել է նաև արվեստ։ Թողել է համալսարանը բակալավրի աստիճանը անպաշտպան թողնելով։ Զբաղվել է մեքենայական ուսուցմամբում ։
1999 թվականին սկսել է աշխատել Sun Microsystems ամերիկյան կազմակերպությունում, ապա հիմնել է GrokDigital կազմակերպությունը, որը տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտում զբաղվել էր մարքեթինգով։ Երեք տարի Լեյլան աշխատել է Telespree կազմակերպությունում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիքիպեդիայի պատմություն Կատեգորիա:Տնօրեններ Կատեգորիա:Ռուսներ շվեդական սերմամբ
Իգոր Սուբելդիա
Իգոր Սուբելդիա (Igor Zubeldia, ), իսպանացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Ռեալ Սոսիեդադի կազմում։ Խաղում է հենակետային կիսապաշտպանի դիրքում ։
Ռեալ Սոսիեդադ
Սուբելդիան Ռեալ Սոսիեդադի ակադեմիայի սան է ։ 2016 թվականի փետրվարի 25-ին նա երկարաձգեց իր պայմանագիրը ակումբի հետ մինչև 2021 թվականը ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց մայիսի 23-ին՝ փոխարինելով Ռուբեն Պարդոյին Վալենսիայի դեմ խաղում ։ Թիմի մեկնարկային կազմում առաջին հանդիպումը անցկացրեց 2017 թվականի ապրիլի 1-ին՝ Լեգանեսի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը եվրոպական առաջնություններում անցկացրեց սեպտեմբերի 14-ին՝ փոխարինելով Դավիթ Սուրուտուսային Եվրոպայի Լիգայի խմբային փուլի Ռուսենբորգի դեմ խաղում ։ Սեպտեմբերի 24-ին Սուբելդիան հեռացվեց խաղադաշտից Վալենսիայի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 68-րդ րոպեին ։ Իր առաջին գոլը պրոֆեսիոնալ կարիերայում խփեց դեկտեմբերի 20-ին՝ Սևիլյայի դեմ խաղում ։ 2017-18 մրցաշրջանում Սուբելդիան անցկացրեց 30 հանդիպում՝ դառնալով 1 գոլի և 2 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
2018 թվականի հունիսի 29-ին Սուբելդիան երկարաձգեց իր պայմանագիրը Ռեալ Սոսիեդադի հետ մինչև 2024 թվականը  ։ 2019 թվականի հունվարի 17-ին նա գոլ խփեց Իսպանիայի գավաթի 1/8 եզրափակչի Բետիսի դեմ խաղում, իսկ հանդիպումն ավարտվեց 2-2 հաշվով ։
Միջազգային կարիերա
Սուբելդիան ներկայացրել է Իսպանիան մինչև 18 և մինչև 21 տարեկանների երիտասարդական հավաքականներում։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի փետրվարի 17-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Սոսիեդադի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Տողանց
Տողանց , բանաստեղծության մեջ իմաստային-շարահյուսական և ռիթմականական-արտասանական  միավորների չհամընկնելու դեպքում առաջանում է տողանց, այսինքն` տվյալ տողում սկսված բառակապակցության մի մասը տեղափոխվում է հաջորդ տողը, և իրար հետ սերտորեն առնչվող բառերի միջև ռիթմական-արտասանական դադար է սկսվում։ Տողանցի միջոցով բանաստեղծն ընդգծում է դադարով իրարից բաժանված բառերը և նրանց հաղորդում լարված զգացմունքային երանգ։ Տողանցներն ավելի բնորոշ են այն դեպքում, երբ նկարագրվում որևէ լարված իրադրություն, վիճակների սուր անցում, հոգեկան խռովահույզ վիճակ.
։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տաղաչափություն
Պեշկոպիա
Պեշկոպիա (Peshkopia), քաղաք Ալբանիայի հյուսիսարևելյան մասում, Դիբարի գավառում։ Մայրաքաղաք Տիրանայից գտնվում է 187 կմ հեռավորության վրա։ Այն կարևոր մշակութային և արդյունաբերական կենտրոն է։ 2004 թվականի տվյալներով քաղաքում բնակվում է 14000 մարդ։ Քաղաքապետ Իլիր Կրոսին ընտրվել է 2003 թվականին։