Էդվարդ_Բրուք
ԱՄՆ սենատոր
Սենատում Բրուքը դարձել է Հանրապետական կուսակցության չափավոր թևի անդամ և «չորեքշաբթի ակումբ» է կազմակերպել Սենատից առաջադիմական հանրապետականների համար, որոնք չորեքշաբթի ակումբի ճաշերի ժամանակ հանդիպել են և քննարկել ապագա ռազմավարությունները ։ 1967 թվականին գունավոր բնակչության առաջընթացին աջակցող ազգային ասոցիացիայի կողմից պարգևատրվել է Սփինգառնի մեդալով՝ որպես «առաջին աֆրոամերիկացի, որը վերակառուցման ժամանակներից ի վեր հաղթել է Միացյալ Նահանգների Սենատի համաժողովրդական ընտրություններում» ։ Այդ ժամանակ էլ դարձել է Քերների հանձնաժողովի անդամ, որն ստեղծվել է նախագահ Ջոնսոնի կողմից ռասայական ընդվզումների պատճառները հետաքննելու և ապագայի վերաբերյալ առաջարկություններ ներկայացնելու համար ։ Միչիգանի նահանգապետ Ջորջ Ռոմնիի, ապա նաև Նյու Յորքի նահանգապետ Նելսոն Ռոքֆելլերի՝ որպես նախագահի թեկնածուների դիրքերը 1968 թվականի նախագահական ընտրությունների փրայմերիզում՝ Ռիչարդ Նիքսոնի դեմ կայացած նախագահական ընտրություններում, վերջինիս հաղթանակից հետո հաճախ էին տարակարծություններ ունեցել սոցիալական քաղաքականության և քաղաքացիական իրավունքների հարցերի շուրջ ։ Սենատում ծառայելու երկրորդ տարում Բրուքն զբաղեցրել է բնակարանային խտրականության դեմ առաջատար փաստաբանի պաշտոն և հանդես եկել նրա մատչելիության համար ։ Մինեսոտայի դեմոկրատ և Սենատի բանկային կոմիտեի գծով համախոհ Վալտեր Մոնդեյլի հետ միասին նա դարձել է 1968 թվականի քաղաքացիական իրավունքների ակտի հեղինակը, որն արգելել է խտրականությունը ռասայի, մաշկի գույնի, կրոնի կամ էթնիկ պատկանելության նկատմամբ, որի օգնությամբ ստեղծվել է բարեխիղճ բնակարանաշինության և հավասար հնարավորությունների վարչություն ։ Նախագահ Լինդոն Ջոնսոնը ակտը ստորագրել է ապրիլի 11-ին՝ Մարտին Լյութեր Քինգի սպանությունից մեկ շաբաթ անց ։ Զուգահեռաբար, Բրուքը Կոնգրեսի անդամներին կոչ է արել Քինգի ծննդյան օրը՝ հունվարի 15-ը, դարձնել ազգային տոն՝ խոսելով այն մասին, որ «տեղին կլիներ հարգանքի տուրք մատուցել այդ ազնիվ մարդուն՝ հանրային տոն դարձնելով նրա կյանքն ու փիլիսոփայությունը» ։ 1969 թվականին Կոնգրեսն ընդունել է «Բրուքի փոփոխություն» ակտը, որն իր գրպանից սահմանափակել է վարձակալների ծախսերը՝ իր եկամտի 25 %-ով ։ Բացի ներքին գործերից, Բրուքը հանդես է եկել Վիետնամում պատերազմի էսկալացիայի դեմ, մասնավորապես կոչ անելով բանակցություններ վարել Հյուսիսային Վիետնամի հետ , ինչպես նաև հանդես գալ Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության դիվանագիտական ճանաչման օգտին ։  Ի սկզբանե, լինելով նախագահ Նիքսոնի կողմնակիցը, Բրուքը ավելի ու ավելի քննադատաբար էր տրամադրված նրա իշխանության նկատմամբ ։ 1969 թվականին Բրուքը դարձել է սենատորների երկկուսակցական կոալիցիայի առաջնորդը, որը հասել է Կլիմենտ Հեյնսվորթի թեկնածության չբավարարմանը, որը նախագահի կողմից ներկայացվել է Գերագույն դատարանի դատավորի պաշտոնում՝ քաղաքացիական իրավունքների հարցում նրա դիրքորոշման պատճառով ։ Մի քանի ամիս անց նա կրկին բավականաչափ Հանրապետական աջակցություն է հավաքել Հարոլդ Կարսուելի թեկնածության դեմ։ Այնուհետև Բրուքը դեմ է արտահայտվել Ուիլյամ Ռենկվիստի թեկնածությանը ։ Դրանից հետո Նիքսոնն, այնուամենայնիվ, դատավոր է նշանակել Հարի Բլեքմանին, որը ավելի ուշ դարձել է մեծամասնության կարծիքի հեղինակը «Ռոուն ընդդեմ Ուեյդի» հայտնի գործով ։ 1970 թվականի մայիսին Բրուքը մեկնել էր Ջեքսոն, որպեսզի օգներ թեթևացնել լարվածությունը, որն առաջացել էր ոստիկանության աշխատակիցների կողմից Ջեքսոնի պետական համալսարանի երկու սևամորթ ուսանողների սպանությունից հետո ։ Չնայած Նիքսոնի հետ տարաձայնություններին՝ նախագահը հարգել է Բրուքի ունակությունները և իր ընտրվելուց հետո նրան առաջարկել է պաշտոն կամ ՄԱԿ-ում դեսպանի պաշտոն ։ Միևնույն ժամանակ, Բրուքի թեկնածությունը քննարկվել է որպես հնարավոր փոխարինող Սպիրո Ագնյուի համար՝ որպես Նիքսոնի գործընկեր 1972 թվականի նախագահական ընտրություններում ։ Մինչ Նիքսոնը պահպանել է Ագնուն, Բրուքը վերընտրվել է 1972 թվականին՝ հաղթելով դեմոկրատ Ջոն Դրունիին ջախջախիչ արդյունքով՝ 1,505,932 (63,53%) 823,278 (34,73%)-ի դեմ ։