cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մադոննան սանդուղքի մոտ (Միքելանջելո)
Պատմություն
Մադոննայի կերպարը նորածնի հետ շատ տարածված էր իտալական արվեստում 15-րդ դարի վերջին ։ Այն մշակվում էր և՛ նկարիչների, և՛ քանդակագործների կողմից։ Նկարչության մեջ այս թեմայով ժամանակի առավել հայտնի գործերն են Ֆրանչեսկո Պեզելլինոյի «Աստվածամայրը նորածնի և երկու հրեշտակների հետ», Ֆիլիպպո Լիպպիի «Աստվածամայրը նորածնի հետ», Ների դի Բիչչիի «Աստվածամայր»-ը։ Քանդակագործության մեջ այս կերպարին անդրադարձել են Բերնարդո Ռոսսելլինոն, Դեզիդերիո դը Սետտինյանոն, Անդրեա Օրկանյանը, Բենեդետտո դը Մայանոն, Մինո դը Ֆիեզոլեն և ուրիշներ։ Խորաքանդակներից հայտնի են Լուկա դելլա Ռոբբիի «Աստվածամայրը նորածնի հետ» աշխատանքը, Անտոնիո Ռոսսելինի, Դոնատելլոյի և այլ արվեստագետների աշխատանքներ։ Միքելանջելոն, ով 1489 թվականից Լորենցոյի աշակերտն էր Մեդիչիի պարտեզում, 1490-1492 թվականներին ապրում էր Մեդիչիի պալատում։ Աշակերտների աշխատանքների համար պահանջվող մարմարը, ինչպես նաև՝ մյուս այլ անհրաժեշտ պարագաները գնվում էին Լորենցոյի հաշվին։ Բայց ստեղծված աշխատանքն արդեն արվեստագետի սեփականությունն էր։ Ի տարբերություն ավելի ուշ շրջանի գործերի, և՛ «Մադոննան սանդուղքի մոտ» և՛ «Կենտավրոսների ճակատամարտ»-ը ստեղծված են կարարյան մարմարից։ «Մադոննան սանդուղքի մոտ» մնացել է Միքելանջելոյի ընտանիքի մոտ մինչև արվեստագետի կյանքի վերջը, 1564 թվականը։ 1566 թվականին Միքելանջելոյի զարմիկը՝ Լեոնարդոն, քանդակը նվիրել է Կոզիմո Առաջին Մեդիչիին՝ նախապես դրա բրոնզե պատճենն ստեղծելով։ Մեդիչի նոր հերցոգը 1616 թվանականին քանդակը վերադարձրեց ընտանիքին։ 1617 թվականին այն փոխանցվեց Կազա Բուոնարրոտիի թանգարանի հավաքածուին։ Թանգարանում խորաքանդակը դրված է «Կենտավրոսների ճակատամարտների» կողքին։ 1930 թվականին ստեղծվեց խորաքանդակի գիպսե նախատիպը, իսկ 2010 թվականին ստեղծվեցին ևս 8 բրոնզե պատճեններ։ 2008 թվականին հրատարակվեց քանդակագործի աշխատանքների լուսանկարների հավաքածուն՝ «Միքելանջելո․ վարպետի ձեռքը» վերնագրով։ «Մադոննան սանդուղքի վրա» քանդակի մարմարե ճշգրիտ պատճենը դարձավ գրքի կազմը։ Գրքի նախնական արժեքը մոտավորապես 100․000 եվրո էր։ Գրքի լույսընծայումը նվիրված էր Միքելանջելոյի՝ Սիքստինյան կապելլայի նկարազարդման աշխատանքների սկսման 500-ամյակին։ Նախատեսված էր լույս ընծայել գրքի ընդամենը 33 օրինակ։
Նկարագրություն
«Մադոննան սանդուղքի մոտ» իր համադրությամբ և՛ գեղանկար է հիշեցնում, և՛ տարբերվում է նրանից։ Խորաքանդակը պատկերում է սանդուղքի քարի վրա նստած կնոջ։ Նրա կողքին խաղում են չորս երեխաներ, որոնցից երեքը սանդուղքի վրա են, իսկ չորրորդը երևում է կնոջ թիկունքից։ Պատկերը մոտ է կենցաղային ժանրին։
Մադոննա
Միքելանջելոն հրաժարվեց ֆրոնտային ռակուրսից։ Կինը նստած է, և հայացքը կողք է ուղղված, այլ ոչ թե հանդիսատեսին։ Նրա գլխավերևի լուսապսակը ցույց է տալիս նրա՝ Աստվածամայր լինելը։ Մադոննայի գրկում քնած երեխա է, ում աջ թաթիկը գցված է մեջքին։ Մայրը քնքշորեն ծածկել է սիրելի երեխայի գլուխը, որպեսզի նրան չարթնացնի։ Մանուկն առանց լուսապսակի է։ Մադոննայի դիրքը հանգիստ է թվում, ինչն ընդգծվում է խաչված ոտքերով։ սակայն նա մտահոգ է․ նա կանխազգում է իր ողբերկագան ճակատագիրն ու գիտի, թե ինչ է սպասվում իր որդուն ։ Պատանի Միքելանջելոյի Մադոննան (նա այդ ժամանակ ընդամենը 15-16 տարեկան էր), ուժեղ ու ամուր կին է։ Նա փխրուն չէ, ոչ էլ թույլ ու պարզունակ, ինչպիսին հանդիպում է ժամանակի այլ նկարիչների աշխատանքներում։ Նրա Մադոննան տարբերվում է Դոնատելլոյի, Ջովաննի Պիզանոյի վշտով ու ցավով լցված մադոննաներից։ Նա ի զորու է ծնել ու դաստիարակել հերոսի։ Նմանատիպ հատկանիշներ են նկատվում նաև Մազաչչոյի գործերում․ Միքելանջելոն մանրամասնորեն ուսումնասիրել ու ուրվագծել էր վերջինիս աշխատանքները։ Ըստ Սայմոնդզի, այս Մադոննայի մեջ արդեն երևում էր նրա հետագա աշխատանքների «կախարդական մեծությունը» ։ Մարսել Բրիոնը գրում էր, որ կնոջ կազմվածքը մոնումենտալ ստեղծագործության տպավորություն էր թողնում՝ չնայած քանդակի ոչ այնքան մեծ չափսերի։ Ըստ Լիմբանի, այս ներքին հզորությունն արտահայտվում էր «անգամ հասարակ մահկանացուների համար չափազանց բարձր մեծ աստիճաններում» ։
Նորածին
Հիսուսը պատկերված է շատ անսովոր դիրքում՝ մեջքով դեպի հանդիսատեսը։ Մի կողմից, դա ուղղակի երեխա է, ով քնած է իր մայրիկի գրկում, մյուս կողմից՝ նրա չափազանց մկանուտ ու ոչ մանկական աջ ձեռքն ընդգծում է նրա աստվածային էությունը։ Ակամա կախված աջ ձեռքը Միքելանջելոյի այլ աշխատանքների մեջ ևս օգտագործվել է որպես քնի կամ մահված խորհրդանիշ։ Այդպես են պատկերված «Լորեցո Երկրորդ Մեդիչին», «Ֆլորենցիայի Պիետա»-յի Հիսուսը։ Ինչպես նաև, արվեստի պատմության մեջ առաջին անգամն էր, որ մոր ու որդու հայացքներն ուղղված չէին ո՛չ իրար, ո՛չ էլ՝ միևնույն ուղղությամբ ։ Արդեն այս խորաքանդակում երևում է Միքելանջելոյի՝ ուժեղ, ձիգ մարմին պատկերելու ցանկությունը։
Աստիճաններ
Ըստ արվեստի պրոֆեսոր Հենրի Ռադկեի՝ «Մադոննան սանդուղքի մոտ» քանդակը պետք է բացահայտել ծնկի եկած, ներքևից վերև դիտելով։ Այդ ժամանակ բացվում է մի դիտանկյուն, որը կկորչի խորաքանդակը կանգնած դիտելու դեպքում։ Միքելանջելոն հասել է այս էֆֆեկտին աստիճանների հատուկ կտրվածքի շնորհիվ, ինչպես նաև՝ դա ընդգծվում է Մադոննայի աջ ոտքով, որը մի փոքր բարձր է խորաքանդակի մյուս դետալներից, հետևաբար, ամենամոտն է հանդիսատեսին։
Ստեղծման տեխնիկա
Խորաքանդակի ստեղծման համար Միքելանջելոն օգտագործել է ցածր ռելիեֆի մեթոդը, որը հատկանշական էր նաև Դոնատելլոյի ստեղծագործությունների համար։ Այս նմանողության ակնհայտ լինելու մասին Վազարին գրել է․ «Միքելանջելոն, լինելով երիտասարդ, փորձում էր նմանակել Դոնատելլոյի մեթոդները։ Եվ այդ հարցում նա հաջողության ուներ, քանի որ թվում էր, թե այս Մադոննան հենց Դոնատելլոյի ստեղծագործությունն է։ Միայն տարբերությունն այն էր, որ այս աշխատանքի մեջ ավելի շատ էին գրավչությունն ու հստակությունը»։ «Մադոննան սանդուղքի մոտ» խորաքանդակի մակերեսը մանրամասնորեն փայլեցված է, ինչով քանդակը տարբերվում է նրա ավելի վաղ՝ «Կենտավրոսների ճակատամարտը» ստեղծագործությունից։
Կերպարն արվեստում
«Մադոննան սանդուղքի մոտ» խորաքանդակը սրբապատկերային նախատիպ է դարձել ֆրանսիացի քանդակագործ Ալեքսանդր Շարպանտյեի «Մայրություն» ստեղծագործության համար։ Խորաքանդակը հիշատակվում է Կարել Շուլցի «Քար և ցավ» կենսագրական վեպում (1943)։ Այստեղ Մադոննան պատկերված է Երկնային Թագավորության թագուհու կերպարով, ով նստած է աստիճանների վրա ինչպես մի աղքատ կին ու պաշտպանում է իր երեխային ։ Ստեղծագործության մասին գրված է նաև Իրվինգ Սթոունի «Տանջանքներ և ուրախություններ» վեպում (1961)։ Ըստ Սթոունի, այս կերպարը հունական (հեթանոսական) և քրիստոնեական փիլիսոփայությունների սինթեզ է․ սյուժեն քրիստոնեական է, բայց այստեղ առկա են նաև հեթանոսական ժամանակների քանդակներին հատուկ հերոսականություն ու մեկուսացվածություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միքելանջելո
Հավերժական սառցույթ
Հավերժական սառցույթ, երկրի կեղևի վերին մասի ապարների սառեցման երևույթները բնորոշող բազմիմաստ, անորոշ տերմին։ Գիտության մեջ մտել է 1927 թվականին։ Սառցագիտության հետագա զարգացման ընթացքում առաջադրվել են ավելի գործածական հոմանիշ նոր տերմիններ՝ բազմամյա սառցակալած ապարներ և բազմամյա կրիոլիտազոնա։ Առաջինը երկրակեղևի վերին շերտն է, որում բազմամյա տարիների կայուն բացասական կամ զրո աստիճանի շնորհիվ, շուրջ տարի և երկարատև (անընդհատ, երկու տարուց ոչ պակաս) պահպանվում է ստորգետնյա սառույցը։ Երկրորդը բազմամյա սառցակալած ապարներից և ստորգետնյա սառցե մարմիններից (լիթոսֆերայի սառած զոնա) բացի, ներառնում է նաև սառած ապարներն ու ստորերկրյա ջրերի խիստ հանքայնացված հորիզոնը։ Բազմամյա սառցակալած ապարների զոնան հարավային կիսագնդում տարածված է Անտարկտիդայի սառցե ծածկույթի տակ և մայրցամաքային ծանծաղուտային շրջաններում, որտեղ ջերմաստիճանը ցածր է ծովի ստորերկրյա տարեկան միջին ջերմաստիճանից, ինչպես նաև Հարավային Ամերիկայի, Աֆրիկայի և Ավստրալիայի սառցադաշտերի ու լեռների սեզոնային հալվող հողերի տակ։ Հյուսիսային կիսագնդում գրավում է մայր ցամաքների մերձբևեռային ընդարձակ գոտին, արևմուտքից արևելք լայնանում է և կլիման դարձնում ցամաքային։ Գրավում է Երկրագնդի ցամաքի ավելի քան 25% (ներառյալ սառցադաշտերի տակ եղած 11%-ը)։ Արևմտա-Սիբիրական հարթավայրում բազմամյա սառցակալած ապարների խորությունը անցնում է 100 մետրից, տարածման լայնությունը՝ 400 կիլոմետրից։
Չուվալկիպկա
Չուվալկիպկա (Чувалкипка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բաշկորտոստանով։ Գետաբերանը գտնվում է Ուրշակ գետի ձախ ափից 62 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 13 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Բելայա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Ուֆա, գետի ենթաավազանը Բելայա, գետի գետային ավազանը Կամա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Լագուատ
Լագուատ (الأغواط, Эль-Агват )՝ քաղաք կենտրոնական Ալժիրի հյուսիսում, Լագուատ վիլաեթի վարչական կենտրոնը։
Աշխարհագրական դիրքը
Քաղաքը գտնվում է վիլաեթի հյուսիս֊արևելյան մասում, Սահարա անապատի հյուսիսային սահմանի վրա, նույնանուն օազիսի տարածքում։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 750 մետր բացարձակ բարձրության վրա։
Լագուատը գտնվում է մայրաքաղաք Ալժիրից մոտ 325 կմ հարավ։
Ժողովրդագրություն
2008 թվականի մարդահամարի տվյալներով, բնակչությունը կազմում էր 144747 մարդ ։ Քաղաքի բնակչության դինամիկան տարիներով.
Տրանսպորտ
Քաղաքի հարավ ֊ արևելյան կողմում է գտնվում Ալժիրի ռազմաօդային ուժերի ավիաբազան, քաղաքացիական ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Հասի Ռմել քաղաքում։
Տնտեսություն
Լագուատի տնտեսության հիմքը գյուղատնտեսությունն է։ Աճեցնում են մրգեր, բանջարեղեն և ձավարեղեն։ Զարգացած է գորգագործությունը։
Կատեգորիա:2012 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հայնրիխ և Յուլիուս Հարթ եղբայրներ
Հայնրիխ (1855—1906) և Յուլիուս (1859—1930) Հարթ եղբայրներ  (Hart), գերմանացի գրողներ, քննադատներ, գերմանական նատուրալիզմի հիմնադիրներից ու տեսաբաններից։
Միասին հրատարակել են գրական-քննադատական հանդեսներ, ալմանախներ, հոդվածների ժողովածուներ («Քննադատական արշավներ», մաս 1—6, 1882—84 թվականներ, «Նոր միություն», 1901)։ Հայնրիխ Հարթի գեղարվեստական գործերից լավագույնը «Մարդկության երգ»-ն է (հ. 1—4, 1887 — 1906), որտեղ նա ձգտել է տալ մարդկության զարգացումը սկսած հնագույն ժամանակներից, բայց ավարտել է միայն երեք «երգ»։ Յուլիուս Հարթ թողել է բանաստեղծությունների ժողովածուներ, նովելներ, դրամատիկ երկեր և Բուդդայի, Զրադաշտի, Քրիստոսի մասին աշխատություններ։
Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ
Գեորգի Դեմետրաձե
Գեորգի Դեմետրաձե (გიორგი შალვას ძე დემეტრაძე, ), նախկին վրացի ֆուտբոլիստ, հարձակվող, Ռուսաստանի 1999 թվականի և Ուկրաինայի 2004 թվականի առաջնությունների լավագույն ռմբարկու։
Կենսագրություն
Համարվում է «Դինամո» Թբիլիսիի երիտասարդական թիմի սանը։ Ակումբի հետ պրոֆեսիոնալ պայմանագիր կնքել է 1994 թվականին։ Բայց մինչ այդ 2 տարի խաղացել է «Կախեթում»։
1997 թվականին վարձակալվեց Ռոտերդամի «Ֆեյենոորդում», սակայն վնասվածքը թույլ չտվեց նրան հաճախ հայտնվելու խաղադաշտում։ Նիդերլանդներից վերադառնալուց հետո խաղաց ռուսական «Ալանիայում»։ Ակումբի կազմում դարձավ 1999 մրցաշրջանի լավագույն ռմբարկու։
2000 թվականին 3 միլիոն դոլլարով վաճառվեց Կիևի «Դինամոյին», որի կազմում դարձավ Ուկրիանայի չեմպիոն։ Չեմպիոնների Լիգայի շրջանակներում կայացած «Մանչեսթեր Յունայթեդի» դեմ խաղում կարող էր անգլիական ակումբին մրցաշարից դուրս հանել, միայն թե դատարկ դարպասներին չկարողացավ խփել։
2001 թվականի սկզբին 5 միլիոն դոլլարի դիմաց տեղափոխվեց իսպանական «Ռեալ Սոսիեդադ», միայն թե ամբողջ տարվա ընթացքում խաղաց 13 խաղ։ Պատճառը ծնկի վնասվածքն էր։ 2002 թվականին վարձակալվեց Մոսկվայի «Լոկոմոտիվում» և «Ալանիայում»։
2014 թվականի հունվարին նշանակվեց «Տորպեդո» Քութայիս ֆուտբալային ակումբի նախագահի պաշտոնում։
Ձերբակալությունը և դատավճիռը
2010 թվականի հուլիսի 8-ին Թիբիլիսիի Գլխավոր վարչության անդամները և Վրաստանի ՆԳՆ հակաահաբեկչության կենտրոնի ղեկավարությունը Դեմետրաձեին ձերբակալել են գողական աշխարհի, մասնավորապես, գող հեղինակություն Վատո Ղիփիանի հետ կապ ունենալու, ինչպես նաև գաղտնի ձիարշավագրազի մասնակցության (որտեղ նա հանդիսանում էր կոլեկտոր և ձիարշավագրազի խաղադրույքի պարտապաններից դրամ էր շորթում) մեղադրանքով ։ 2011 թվականի մարտի 23-ին Վրաստանի քաղաքային դատարանը նրան դատապարտել է 6 տարվա ազատազրկման ։ 2012 թվականի դեկտեմբերին համաներմամբ ազատ է արձակվել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վրաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դինամո Թբիլիսիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆեյենոորդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ալանիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դինամո Կիևի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Սոսիեդադի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լոկոմոտիվ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մետալուրգ Դոնեցկի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արսենալ Կիևի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բաքույի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սպարտակ Ցխինվալի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վրացի հանցագործներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Բհոպալ
Բհոպալ (भोपाल, بھوپال), քաղաք Հնդկաստանի կենտրոնական մասում։ Մադհյա Պրադեշ նահանգի վարչական կենտրոնն է։ Բհոպալը հայտնի է նաև «Լճերի քաղաք» անվամբ ։ Միաժամանակ այն Հնդկաստանի ամենականաչ քաղաքներից մեկն է ։
Բնակչությունը կազմում է ավելի քան 1,5 միլիոն մարդ, որոնցից 56%-ը հինդուիստներ են, իսկ 38%-ը՝ մուսուլմաններ։ Բնակչության թվով Բհոպալը Հնդկաստանի 17-րդ և աշխարհի 131-րդ քաղաքն է ։
Աշխարհագրություն և կլիմա
Բհոպալը գտնվում է Հնդկաստանի կենտրոնական մասում՝ Մալվա սարահարթում։ Քաղաքը գտնվում է ծովի մակարդակից 427 մետր բարձրության վրա։
Բհոպալի կլիման խոնավ արևադարձային է՝ մեղմ ձմեռներով, տաք, չորային ամառներով և մուսսոնային խոնավ եղանակով։ Ամառը սկսվում է մարտի վերջին և շարունակվում մինչև հունիսի կեսերը։ Այս ժամանակահատվածում օդի միջին ջերմաստիճանը հասնում է 30°С-ի։ Տարվա ամենաշոգ ամիսը մայիսն է, երբ օդի ջերմաստիճանը կարող է գերազանցել 40°С-ը։ Մուսոնները շարունակվում են հունիսի վերջից մինչև սեպտեմբերի վերջ, միջին ջերմաստիճանը այս ամիսներին 25°С է։ Ձմեռը տևում է հոկտեմբերից մինչև մարտի սկիզբը, ջերմաստիճանը այս ժամանակահատվածում մոտ 18 °C է, սակայն երբեմն զգալիորեն իջնում է։
Տեղումների միջին տարեկան քանակը 1146 մմ է։
Պատմություն
Բնակավայրի հիմնադիրը համարվում է Պարմարա Բհոջ թագավորը (1000-1055), ում տիրակալության մայրաքաղաքը Դհարն էր։ Ի սկզբանե քաղաքը կոչվում էր «Բհոջպալ» (Bhojpal)`ի պատիվ իր հիմնադրի անվան («Bhoj» - «Բհոջ») և այդ բնակավայրի համար նրա արածի («pal» - «ամբարտակ»), որի շնորհիվ քաղաքն ունեցավ Վերին լիճը ։ Պարմարների արքայատոհմի անկումից հետո Բհոպալը մի քանի անգամ ավերվել է և կողոպտվել։
Մոնղոլ կայսր Աուրանգզեբի մահից հետո նրա աֆղանական վարձկան զինվորներից մեկը՝ Տիրախից Դոստ Մուհամմեդ-խանը սկսեց ստեղծել իր սեփական իշխանությունը ։ Նրա հիմնադրած Բհոպալի իշխանությունը դարձավ Հնդկաստանում տարածքի մեծությամբ երկրորդ մուսուլմանական պետությունը մինչև նրա անկախությունը ։ Բհոպալը, որն այդ ժամանակ փոքրիկ գյուղ էր, աֆղան ղեկավարի շնորհիվ 1720-ական թվականներին վերածվեց քաղաք-ամրոցի. 1723 թվականի օգոստոսի 30-ին դրվեց ամրոցի հիմքը։ Դոստ Մուհամմեդ-խանի և նրա ժառանգների շնորհիվ իսլամն ու աֆղանները սկսեցին ուժեղ ազդեցություն ունենալ քաղաքի մշակույթի և ճարտարապետական տեսքի վրա ։ 1742 թվականին Ֆայզ Մուհամմեդ-խանը իշխանության մայրաքաղաքը Իսլամանագարից տեղափոխեց Բհոպալ։
1819-1926 թվականներին իշխանությունը ղեկավարել են կանայք (նրանք եղել են չորսը)։ Նրանցից մեկի՝ Շահ Ջահան բեգումի կառավարության օրոք նկատելի էր Մեծ Մողոլների ճարտարապետության ազդեցությունը, ուստի քաղաքի շրջաններից մեկը կոչվեց «Շահջահանաբադ»։ Նրա օրոք է կառուցվել նաև Ասիայի՝ այդ ժամանակվա ամենամեծ մզկիթը՝ Թաջ ուլ Մասաջիդը ։
Բհոպալի իշխանության վերջին ղեկավարը Համիդուլլահ Խանն էր՝ սուլթան Ջահան բեգումի որդին և Շահ Ջահան բեգումի թոռը։ 1949 թվականին իշխանությունը մտավ Հնդկական Միության կազմի մեջ, և Բհոպալը դարձավ նոր նահանգի մայրաքաղաքը ։ Սինդհին, ով փախել էր Պակիստանից Բրիտանական Հնդկաստանի մասնատման գործընթացի արդյունքում, բնակություն հաստատեց քաղաքի արևմտյան արվարձանում՝ Բայրագաթխում։ 1956 թվականին Բհոպալ, Մադհյա-Բհարատ և Վինդհյա-Պրադեշ նահանգները միավորվեցին՝ ձևավորելով Մադհյա Պրադեշ նոր նահանգը, որի մայրաքաղաքը դարձավ Բհոպալը։
1984 թվականի դեկտեմբերի 3-ին քաղաքում տեղի ունեցավ աշխարհի ամենամեծ տեխնածին աղետը՝ Բհոպալյան աղետը․ տեղի քիմիական գործարանում 42 տոննա մեթիլիզոցիանատ թունավոր գազի արտահոսքի հետևանքով զոհվեց շուրջ 3000 մարդ, իսկ ավելի ուշ՝ ևս 15000 մարդ ։ Այդ պատճառով դեկտեմբերի 3-ը քաղաքում համարվում է սգո օր․ ամեն տարվա այդ օրը փակվում են Բհոպալի բոլոր պետական հիմնարկները ։
Տնտեսություն
Բհոպալն առևտրի կենտրոն է (հացահատիկ, բամբակ, ափիոն, փայտանյութ, կարի արտադրանք) ։
Քաղաքը հայտնի է նաև իր արհեստներով՝ հուլունքագործությամբ և ոսկեթել ասեղնագործությամբ։
Բհոպալի ծայրամասում կա երկու արդյունաբերական շրջան՝ Մանդիդիպն ու Հովինդպուրը։ Առկա է արդյունաբերություն՝ քիմիական, բամբակի, ալրաղացման, սննդի, մեքենաշինության։ Կա էլեկտրասարքերի գործարան։ Քաղաքում գործում է լուցկու, կտորի, կարի-տրիկոտաժի և ոսկերչական իրերի արտադրություն։ Բհոպալի և ամբողջ Մադհյա Պրադեշ նահանգի խոշորագույն արդյունաբերական ընկերությունը «Hindustan Electro Graphite (HEG)»-ն է, որն արտադրում է գրաֆիտե էլեկտրոդներ ։
1984 թվականին Բհոպալի քիմիական գործարանում տեղի ունեցավ զոհերի հսկայական թվով Բհոպալյան աղետը, որը բացասաբար անդրադարձավ քաղաքի տնտեսական զարգացման վրա։ Ներդրումներ ներգրավելու նպատակով Մադհյա Պրադեշ նահանգի իշխանությունները 2010-ական թվականներին նախատեսում էին զարգացնել Բհոպալը խոշոր քաղաքների հետ կապող ավտոճանապարհների ցանցը։ Բացի այդ, աշխատանքներ են տարվում խմելու ջրի որակի բարձրացման, բնակչությանը ջուր և էլեկտրաէներգիա մատակարարելու ուղղությամբ։ Ջանքեր են ձեռնարկվում նաև զբոսաշրջության և կրթության զարգացման ուղղությամբ (Բհոպալում կա համալսարան) ։
Տրանսպորտ
Ազգային №12 մայրուղին անցնում է Բհոպալով և քաղաքը կապում Ջաբալպուրի (արևելքում) և Ջայպուրի հետ (արևմուտքում)։ № 86 մայրուղին Բհոպալը միացնում է Սագարին (արևելքում) և Դեվասին (արևմուտքում)։ № 17 մայրուղին միացնում է Բհոպալը և Ինդաուրը։
Քաղաքը երկաթուղու միջոցով կավպած է հյուսիսային Հնդկաստանի այլ քաղաքների հետ։
Բհոպալի օդանավակայանը տեղակայված է քաղաքից 15 կմ հյուսիս-արևմուտք՝ № 12 մայրուղու վրա։ Օդանավակայանն ընդունում է միայն տեղական չվերթներ և կանոնավոր չվերթներով քաղաքը կապում Դելիի, Բոմբեյի, Չեննայի, Հայդարաբադի, Կալկաթայի, Ինդաուրի, Ահմադաբադի և Ռայպուրի հետ։
Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն՝ Բհոպալի բնակչությունը կազմում է 1 795 648 մարդ, այդ թվում՝ 939 560 տղամարդ և 856 088 կին։ Քաղաքային ագլոմերացիայի բնակչությունը կազմում է 1 883 381 մարդ ։
Գրագիտության մակարդակը 85,24 % է, տղամարդկանց շրջանում՝ 89,2 %, իսկ կանանց շրջանում՝ 80,1 % :
Հինդուիստները կազմում են բնակչության 73 %-ը, իսկ մուսուլմանները՝ 23 %-ը ։ Մնացած 4 %-ը բուդդիստներ են, ջայնիստներ, սիկհերներ և այլն ։
Հիմնական լեզուներն են՝ հինդի, ուրդու և անգլերեն։
Մշակույթ
Քաղաքում անցկացվում է «Ռանգադհար» թատերական փառատոնը ։
Հոլի փառատոնին մասնակցում են ոչ միայն հինդուիստները, այլև այլ կրոնների ներկայացուցիչներ։ Քաղաքի բնակչության մտահոգությունը բնապահպանության հարցերով հանգեցրեց նրան, որ 2012 թվականին այստեղ անցկացվեց «կանաչ» Դիվալի ։
«Ջամաաթ Տաբլիգ» մուսուլմանական միսիոներական կազմակերպությունն ամեն տարի Բհոպալում անցկացնում է մուսուլմանական քարոզիչների եռօրյա բազմահազարանոց հավաք, որը կոչվում է «Aalami Tableeghi Ijtima» (կրճատ՝ «Ijtima») :
1934-1938 թվականներին Բհոպալում ապրել է բանաստեղծ և փիլիսոփա Մուհամմադ Իքբալը ։
2007 թվականից Բհոպալը դարձել է հնդկական ֆիլմերի նկարահանումների հայտնի վայր («Նշանադրությունից մինչև հարսանիք» (2008), «Ռաջնիտներ» (2010), «Պիպլիի կյանքը» (2010) ։ 2010-ական թվականներին այստեղ նկարահանվել են հետևյալ հեռուստասերիալները՝ «Chintu Chinki Aur Ek Badi Si Love Story», «Tum Dena Saath Mera», «Երկրորդ հարսանիք» և «Համաձայնություն»։
Տեսարժան վայրեր
Բհոպալում և նրա շրջակայքում կան բազմաթիվ տեսարժան վայրեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հնդկաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Հնդկաստանի քաղաքներ
Յակոպո Դելլա Քվերչա
Յակոպո Դելլա Քվերչա (Jacopo della Quercia, մոտ ), իտալացի քանդակագործ, վաղ վերածննդի ներկայացուցիչ։
Ռիգայի կենդանաբանական այգի
Ռիգայի կենդանաբանական այգի (Rīgas Zooloģiskais dārzs), զբոսայգի և կենդանաբանական այգի, որը գտնվում է Լատվիայի մայրաքաղաք Ռիգայում։
Յակոպո Դելլա Քվերչա
Կենսագրություն
Շատ գործերին բնորոշ է ֆրանսիական գոթիկայի ազդեցությունը (Իլարիոս դել Կարրետտոյի տապանաքարը Լուկկայի Սան Մարտինո տաճարում, 1406, Տրենտի խորանը Լուկկայի Սան Ֆրեդիանո եկեղեցում, 1416-22)։
Ռիգայի կենդանաբանական այգի
Ռիգայի կենդանաբանական այգին գտնվում է Մեժապարկում՝ Կիշեզերս լճի արևմտյան ափին։ Ռիգայի կենդանաբանական այգին ամենամեծն է Մերձբալթյան երեք հանրապետություններում և համարվում է Եվրոպայի խոշորագույն կենդանաբանական այգիներից մեկը։
Յակոպո Դելլա Քվերչա
Կենսագրություն
Ուշ գոթականին բնորոշ գծերը քանդակագործը մեծ մասամբ հաղթահարել է ստեղծագործական ավելի ուշ շրջանում (Բոլոնիայի Սան Պետրոնիո եկեղեցու շքամուտքի քանդակները, 1425-38)։ Յակոպո Դելլա Քվերչայի «Զաքարիան տաճարում», բրոնզ (1417-28, Սիենայի մկրտարանի ռելիեֆ) Յակոպո Դելլա Քվերչաի լավագույն ստեղծագործությունների հզոր, լակոնիկ կերպարներում մարմնավորված դրամատիզմը և մոնումենտալությունը մեծ ազդեցություն է թողել դել Միքելանջելոյի վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի քանդակագործներ
Ռիգայի կենդանաբանական այգի
Ռիգայի կենդանաբանական այգում կան ավելի քան 500 տարբեր տեսակների 4000 կենդանիներ՝ կաթնասուններ, թռչուններ և սողուններ։
Այս կենդանաբանական այգին գրանցել է նաև բարձր զբաղվածության աստիճան։ Ամեն տարի այգի է այցելում 250,000-300,000 այցելուներ, որոնց մի մասը նաև զբոսաշրջիկներ են։
Այգին ընդհանուր հաշվով զբաղեցնում է 135 հեկտար (330 ակր) հողատարածություն։
Պատմություն
1908 թվականին ընդունվել է Լատվիայում կենդանաբանական այգի կառուցելու մասին որոշում։ Այդ նպատակով, ռուսական իշխանությունները 1911 թվականին բնապահպանության կազմակերպություններին հատկացրել են 16.4 հողակտոր՝ կենդանաբանական այգի կառուցելու նպատակով։
Այստեղ ապրում էին 88 տարբեր տեսակի 267 կենդանատեսակներ։ Կենդանիների մեծ մասը պարզապես նվիրաբերվել է կենդանաբանական այգուն։
Միայն 1914 թվականին Ռիգայի կենդանաբանական այգին ստեցել է 538 կենդանիներ։
Որպես Ռուսական կայսրության մաս Լատվիան ևս մասնակցում էր Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ Լատվիան դառնում է ռուս-գերմանական հակամարտությունների թատերաբեմ։ Այդ իսկ պատճառով բազմաթիվ կորուստների արդյունքում 1917 թվականին կենդանաբանական այգին փակվել է։
Այն բանից հետո, երբ գերմանական բանակը ռազմակալեց Ռիգան, ավերվեց նաև կենդանաբանական այգին։ Երկար տարիներ Լատվիայում կենդանաբանական այգի չկար։
Նոր կենդանաբանական այգի Ռիգայում բացվել է միայն 1932 թվականի դեկտեմբերի 29-ին։ 1933 թվականի տվյալներում այգին ուներ 48 տեսակների 124 կենդանատեսակներ։ 1938 թվականին ավելացվեցին նաև 106 նոր կենդանատեսակներ։
Նոր վրա հասած Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը ևս դառնում է կենդանաբանական այգու արգացման կասեցման պատճառ։ Չնայած նրան, որ գերմանական բանակը կարողանում է գրավել Լատվիան, սակայն կենդանաբանական այգու շենքը և կենդանատեսակները մնում են անվնաս։
1944 թվականի նոյեմբերի 9-ին վերստին Ռիգայի կենդանաբանական այգին բացվում է։ 1945-1950-ական թվականներին այն առաջատարներից էր Խորհրդային Միության տարածքում։
1950 թվականին կենդանաբանական այգում բացվում է նաև ակվարիում, իսկ 1955 թվականից բացվում է էքսկուրսավար ծառայություն։
1980-1985 թվականներին վերանորոգվում են ֆլամինգոյի և արջի վանդակները։ 1987 թվականին կենդանաբանական այգում կային 401 տեսակի 2150 կենդանիներ։ 1988 թվականին մեծ ջանքերի շնորհիվ կենդանաբանական այգին կարողանում է Ռիգա տեղափոխել մի քանի եվրոպական ծառագորտ։
Այն բանից հետո, երբ 1991 թվականին Լատվիան անկախանում է ԽՍՀՄ-ից կենդանաբանական այգու համար ևս սկսվում է ռեակցիայի շրջան։ Նրա այցելուների թիվը կրճատվում է մոտ 110,000 այցելուով։
1992 թվականին Ռիգայի կենդանաբանական այգին միանում է Կենդանաբանական այգիների եվրոպական ասոցացիային։ 2002 թվականին այգուն տրամադրվել է լրացուցիչ 0.035 կմ² հողակտոր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի կենդանաբանական այգիներ Կատեգորիա:1912 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռիգայի տեսարժան վայրեր
Չուբան (գետ)
Չուբան (Чубань), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բաշկորտոստանով։ Գետաբերանը գտնվում է Կուգանակ գետի ձախ ափից 75 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 16 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Բելայա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Սիմ, գետի ենթաավազանը Բելայա, գետի գետային ավազանը Կամա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Մելս Հարությունյան
Մելսիկ Վարազդատի Հարությունյան, ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ Վայոց ձորի մարզպետի տեղակալ։
Աշխատանքային գործունեությունը
Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ և չորս թոռ։ Անկուսակցական է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եղեգնաձոր քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ՀՀ պետական գործիչներ Կատեգորիա:ՀԱԱՀ շրջանավարտներ
Ռոկամադուր (պանիր)
Ռոկամադուր (Rocamadour), ֆրանսիական պանիր` պատրաստված այծի կաթից բնական բորբոսից թաղանթով։ Պանիրն արտադրվում է Լո դեպարտամենտում` Կերսի սարահարթում  (Quercy) գտնվող Ռոկամադուր, Գրամա և Կարլյուսե համայնքների տարածքում։
Պատմություն
Սկզբում պանիրն անվանվել է Սենտ-Ամադուր (Saint-Amadour), այնուհետև ստացել Կաբեկու-դե Ռոկամադուր (Cabecou de Rocamadour) անվանումը, որը պահպանվել է մինչև 1996 թվականի հունվարի 16-ը, երբ պանիրը ստացել է AOC սերտիֆիկատ։ Դրանից հետո, որպեսզի այն տարբերեն Կաբեկու անվանվող մյուս պանիրներից (այդպես Ֆրանսիայում անվանում են այծի կաթից պատրաստված տափակ, ոչ մեծ դիսկի ձևով պանիրներին), որոշվեց պանիրն անվանել Ռոկամադուր։
Պատրաստում
Պանրի պատրաստման համար օգտագործվում է այծի կաթ, որը հավաքում են օրվա ընթացքում` երկու անգամ կթելուց հետո։ Հաջորդ օրերին թողնում են, որ կաթը թթվի, այնուհետև առանձնացնում են շիճուկը և դնում են կլոր տարաների մեջ։ Ռոկամադուրը հասունանում է նկուղներում փայտե դարակների մեջ 1-4 շաբաթվա ընթացքում։ Արդյունքում ստացվում են 4-5 սմ տրամագծով, 1-1,5 սմ բարձրությամբ և 30-40 գրամ զանգվածով պանրի փոքրիկ գլուխներ, որոնք պատված են սպիտակ թավշյա կեղևով։
Նկարագրություն
Հասունացման ժամանակից կախված` Ռոկամադուրի միջուկն ունենում է տարբեր երանգներ` սպիտակից մինչև մուգ բեժագույն։ Պանիրն ունի այծի կաթի նուրբ հոտ և կծու համ։ Թարմ պանիրը, մոտ 6 օրվա, սկզբից ունենում է նուրբ  թթվաշ միջուկ։ 3-4 շաբաթ անց պանիրը դառնում է ավելի կծու։
Տանտալոս
Տանտալոս (Τάνταλος), հին հունական դիցաբանության մեջ Փռյուգիայի Մանիսա քաղաքի թագավորը՝ դատապարտված հավիտենական տանջանքների ։
Առասպելներ
Տանտալոսը Զևսի և Փռյուգիայի Պլուտո թագուհու (կամ Թմոլի, ըստ Քսանֆու Լիդիսկոյի՝ Հիմենիայի ) որդին է, նրա կինը Դիոնան է եղել կամ Ստերոպան , կամ Եվրիանասան, Պելոպսի և Նիոբիի, ինչպես նաև Բրոտեասի հայրն է։ Որպես աստվածների սիրելի՝ Տանտալոսը կարողացել է նրանց խորհուրդներ տալ և մասնակցել նրանց խնջույքներին ։ Նա մեծամտացավ իր ձեռք բերած բարձր դիրքով, և աստվածներին վիրավորելու համար նետվեց հադես ։ Ըստ մեկ այլ վարկածի՝ նա բացահայտել է Զևսի գաղտնի որոշումները, կամ պատմել է մարդկանց աստվածների գաղտնիքները, ըստ մյուսի՝ նա աստվածների սեղանից նեկտար է գողացել, որպեսզի տա իր ընկերներին։ Մեկ այլ տարբերակի համաձայն՝ նա երդմնազանց է եղել, որպեսզի տիրի ոսկե շանը, որն իր համար գողացվել էր Զևսի տաճարից։
Կա ևս մեկ առասպել, ըստ որի Տանտալոսը, ցանկանալով փորձել աստվածների ամենագիտությունը, սպանել է իր որդուն՝ Պելոպսին և նրա մսից պատրաստված ուտեստ հյուրասիրել խնջույքի ժամանակ ներկա աստվածներին։ Նրանք, սակայն, հասկանում են Տանտալոսի մտադրությունը և վերակենդանացնում սպանվածին։
Տանտալոսյան տանջանքներ
Նրա գերեզմանը գտնվում է Մանիսայում։ Այն տեսել է Պավսանիասը ՝ Տանտալոսի լճի մոտ։
Ըստ Նիկոլայ Կունի (նա հետևում է Սենեկայի «Ֆիեստ» պիեսին), Տանտալոսը ապրում է ստորգետնյա թագավորությունում՝ տառապելով անտանելի սովից և ծարավից։ Նա կանգնած է ջրի և շքեղ պտուղների առաջ, սակայն չէր կարող դրանցից օգտվել։ Նա հենց բերանը բացում էր, որպեսզի ջուր խմի կամ ինչ-որ պտուղ քաղի, ջուրը հոսում էր և ճյուղերը պտուղներով հետ էին քաշվում ։
Ատրիդ սերունդի անեծքը
Տանտալոսի ամբողջ գերդաստանը անիծվել է։ Նրա թոռները Ատրեյը և Ֆիեստան թշնամացել են։ Ատրեյը հաղթել է, սակայն դա նրան քիչ է եղել, նա սպանել է Ֆիեստայի երեխաներին, և նրանց մսով պատրաստված սնունդով հյուրասիրել է աստվածներին։ Ֆիեստաի և Պելոպիեյ դստեր կապից ծնվել է Եգիսֆը, որը սպանել է Ատրեյին և նրա որդուն՝ Ագամեմնոնին։ Երբ Ագամեմնոնը վերադարձել է Տրոյական պատերազմից, նրա կինը, Քլիտեմնեստրան իր սիրեցյալի՝ Եգիսֆեայի հետ սպանել է նրան։ Ագամեմնոնի և Քլիստեմնեստրայի երեխաները, Էրեքտրան և Օրեստը, իրենց որոշմամբ սպանել են իրենց մորը և նրա սիրեցյալին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կերպարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դիցաբանական կերպարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անեծքներ
Anoplius
Anoplius - դաս Pompilidae։
Տարածում
ԽՍՀՄ-ում տարածված են 18 տեսակ
Նկարագիր
Ձվերը որսում և դնում են սարդոստայնի վրա, որոնց խայթը կարող է կաթվածահար անել։ Թրթուրները սարդերի էկտոմակաբույծներ են։ Առջևի և ետին ոտքերը ունեն տարբեր երկարություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միջատներ
Զոյա Ֆեոդորովա
Զոյա Ալեքսեևնա Ֆեոդորովա (Зоя Алексеевна Фёдорова, ), սովետական կինոդերասանուհի, ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (1965 թ.), Ստալինյան մրցանակի երկրորդ աստիճանի կրկնակի դափնեկիր (1941 թ., 1942 թ.): Դերասանուհի Վիկտորիա Ֆեոդորովայի մայրն է։
Կենսագրություն
1918 թվականին ընտանիքը եկել է Մոսկվա, որտեղ Զոյայի հորը առաջարկվել է աշխատել ղեկավար Կրեմլի անձնագրային գրասենյակում։ Դպրոցական տարիներին զբաղվել է դրամատիկական խմբակում և երազել է դառնալ դերասանուհի, այդուհանդերձ, ծնողների պնդմամբ, դպրոցն ավարտելուց հետո սկսել է աշխատել Պետական ապահովագրությունում՝ որպես հաշվորդուհի։
1928 թվականին Զոյա Ֆյոդորովան մտել է թատերական ուսումնարան, որը ղեկավարում էր Յուրի Զավադսկին, իսկ դրա փակումից հետո շարունակել է ուսումը մոսկովյան ռևոլյուցիոն թատերական ուսումնարաում, որն էլ ավարտել է 1934 թվականին։ Ուսանողական տարիներին նրա ամուսինը եղել է Լեոնիդ Վեյցլերը (1906—1965 թթ.), ավելի ուշ հայտնի դարձած թատրոնի դերասան՝ մինչև կյանքի վերջն աշխատած Տագանկայի թատրոնում։ 1934 թվականին Զոյան ամուսնացել է կինոօպերատոր Վլադիմիր Ռապոպորտի հետ, որոնց ամուսնությունը տևեց մինչև 1939 թվականը։ Ռապոպորտից բաժանվելուց հետո հանդիպել է օդաչու Իվան Կլեշյովի հետ, որը զոհվել է 1942 թվականին ։
Ուսանողական տարիներին Զոյան նկարահանվել է «Հանդիպակած» ֆիլմում (1932 թ.), բայց և այնպես, նրա դերը ներառված չէ նկարի վերջնական տարբերակում։ Դրա համար էլ դերասանուհու պաշտոնական դեբյուտը համարվում է «Հարմոն» ֆիլմը (1934 թ.):
Զոյա Ֆյոդորովայի համամիութենական հայտնիությունը եկել է 1936 թվականին «Ընկերուհիներ» ֆիլմում իր գլխավոր դերերից մեկի կատարումից հետո։ Նույնիսկ 1938 թվականին հոր ձերբակալությունը, խաբեության մեղադրանքով, չի կարողացել վնասել դերասանուհու փայլուն կարիերային. նա շարունակել է ֆիլմերում խաղալ գլխավոր դերեր։
1945 թվականին Զոյան ծանոթացել է ամերիկացի դիվանագետ Ջեքս Թեյթի հետ, որից էլ 1946 թվականի հունվարի 13-ին ծնվել է դուստրը՝ Վիկտորիան (այդ ժամանակ Թեյթը արդեն հեռացել էր ԽՍՀՄ-ից)։ Փորձելով ծածկել օտարերկրացուց երեխայի ծնունդը, Զոյան շտապորեն ամուսնանում է կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Րյազանովի հետ, որի նվագախումը հանդես է եկել 1940-ական թվականների սկզբին։
Միայն 1946 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Զոյան ձերբակալվել է և Լյուբյանկայում ու Լեֆորտովոյի բանտում նախնական կալանքից հետո 25 տարով դատապարտվել է ուժեղացված ռեժիմով ճամբարների՝ լրտեսության համար (Վլադիմիրի բանտում ազատազրկման փոխարեն)։ Զոյա Ֆյոդորովայի քույր Ալեքսանդրիան դատապարտվել է ցմահ ազատազրկման երեխաների հետ. քույր Մարիան՝ մինչև 10 տարվա աշխատանքային պարտադիր ճամբար Վորկուտայի աղյուսի գործարանում։
1947 թվականից նրա աղջիկ Վիկտորիան ապրել է աքսորվայրում՝ Ղազախստանի հյուսիսում գտնվող Պոլուդինո գյուղում, մորաքրույր Ալեքսանդրիայի և նրա երեխաներ Նինայի և Յուրայի հետ։
Զոյա Ֆյոդորովան ազատություն է ստացել միայն 1955 թվականին, քաղաքական հիմքերով դատապարտյալների զանգվածային ռեաբիլիտացիայից հետո։ 1955 թվականի փետրվարի 23-ին Զոյան վերամիավորվում է աղջկա՝ Վիկտորիայի հետ և արագ վերադառնում կինո։ 1960 և 1970-ական թվականներին նա շարունակում է նկարահանվել, հիմանականում փոքր, բնորոշ դերերում։ 1976 թ.-ին դերասանուհուն թույլատրվել է այցելել ԱՄՆ, որտեղ նա նորից հանդիպել է Ջեքսոն Թեյթին։ Թեյթի մահից հետո, 1978 թ.-ին նա ևս 2 անգամ այցելել է ԱՄՆ՝ աղջկա մոտ, իսկ դրանից հետո սկսել է հավաքել փաստաթղթերը իր մշտական բնակության համար։
Սպանությունը
1981 թվականի դեկտեմբերի 11-ին, ժամը 14:00-ից հետո Զոյան սպանվել է իր երեքսենյականոց բնակարանում (տուն № 243, Կուտուզովսկու պողոտայի 4/2) գերմանական Սաուեր հրացանից գլխի հետևի մասում ստացած կրակոցից։ Սպանությունը մինչև վերջ բացահայտված չէ ։ Թաղվել է Վագանկովյան գերեզմանատանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չբացահայտված սպանություններ ԽՍՀՄ-ում Կատեգորիա:Վագանկովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուսաստանում հրազենից մահացածներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Սպանված դերասանուհիներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ
Լոշտակ սովորական
Լոշտակ սովորական,  դդմազգիների  ընտանիքի բույս։  Բազմամյա  խոտաբույս  է,  մոլախոտ,  մագլցող  ցողուններով,  2 - 3  մետր  բարձրությամբ։  Արմատը  մսալի  է,  հաստ,  դառնահամ։  Ծաղկում  է  ամռանը,  մեծ  մասամբ  գետահովիտներում,  թփուտներում,  աղբուտներում։
Քիմիական կազմը
Պարունակում է  բրիոռեգին  կոչվող  խեժը,  որն  աչքի  է  ընկնում  լուծողական  ուժեղ  ազդեցությամբ,  ինչպես  նաև  դաբաղող  նյութեր,  գլիկոզիդներ,  ֆիտոնցիդներ,  եթերայուղեր։
Բուժական ազդեցությունը
Հայտնի են  լոշտակի  արմատի  ամոքիչ,  լուծողական,  միզամուղ,  արյունահոսությունը  դադարեցնող,  հակաբորբոքային,  հյուսվածքների  վերականգնումն  արագացնող  հատկությունները։  Այս  առումով  այն  լայն  կիրառում  է  գտել  ջղացավերի,  փորկապությամբ  ընթացող  կոլիտների,  ստամոքսի  խոցերի,  միզակապությունների,  մաշկի  էկզեմաների,  չիբանների,  թեփոտության,  առատ  դաշտանի,  ռևմատիզմի  դեպքում։  Արմատի  եփուկը  լավացնում  է  նաև  ախորճակը  և  բարերար  ազդեցություն  թողնում  ցածր  թթվայնությամբ  ընթացող  գաստրիտների  վրա,  քանի  որ  առաջացնում  է  ստամոքսի  հյութազատիչ  և  շարժողական  գործառնությունների  դրդում։  Բույսը  ունի  նաև  որոշակիորեն  արտահայտված  հակաուռուցքային  ազդեցություն։
Փոշի արմատից
Հանել արմատի  կեղևը,  մանր  կտրատել  և  չորացնել  արևի  տակ,  որից  հետո  աղալ  ինչպես  սուրճը։  Սա  օգտակար  է  ինչպես  ուռուցքների,  այնպես  էլ  բրոնխիալ  ասթմայի  դեպքում։
Ջրաթուրմ արմատափոշուց
Կես գդալ  արմատափոշին  երկու  ժամ  թրմել  երկու  բաժակ  եռման  ջրում  և  խմել  քսան  օր,  օրական  երեք  անգամ,  ուտելուց  հետո։
Ոգեթուրմ
Մեկ մաս  արմատափոշին  խառնել  երեսուն  մաս  յոթանասուն  աստիճան  սպիրտի  հետ։  Թողնել  երեք  օր`  հաճախակի  խառնելով  այն։  Այնուհետև  քամել  թանզիֆով։  Խմել  ջրով,  քսան  կաթիլ,   օրական  երեք  անգամ,  ուտելուց  հետո։
Քսուք
Մեկ թեյի  գդալ  արմատափոշին  խառնել  հարյուր  գրամ  արևածաղկի  յուղին,  ստացված  խառնուրդով  տրորել  մարմնի  ցավոտ  մասը  «հոդացավ»։
ՈԻշադրություն։ Քանի  որ  կա  ալերգիայի  վտանգ,  հետևաբար  չքսել  մաշկի  մեծ  մակերեսի  վրա։
Ամինատա Սավադոգո
Ամինատա Սավադոգո, հայտնի որպես հենց Ամինատա, լատվիացի երգչուհի և երգահան, որը ներկայացրել է Լատվիան Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթում "Love Injected" (Ներարկված սեր) երգով ։ Նա նաև փորձել է ներկայացնել Լատվիան Եվրատեսիլ 2014 երգի մրցույթում, սակայն զբաղեցրել է 6-րդ հորիզոնականը։
Կյանք և կարիերա
Ամինատան ծնվել է 1993 թվականի հունվարի 9-ին Լատվիայի մայրաքաղաք Ռիգայում` լատվիական և ռուսական ծագում ունեցող մոր և ծագումով Բուրկինա Ֆասոյից հոր ընտանիքում։ Երգչուհին իրեն ավելի շատ համարում է լատվիացի։ Ներկայումս նա Լատվիայի տնտեսագիտական համալսարանի ուսանողուհի է ։ Նա դեռևս 15 տարեկանից սկսել է մասնակցել զանազան հայտնի մրցույթների Լատվիայում ։ Նա հիմնականում մեծ ճանաչում է ձեռք բերել, երբ ներկայացել է Եվրատեսիլ 2014 երգի մրցույթի լատվիական նախընտրական փուլին "I Can Breathe" (Ես կարող եմ շնչել) երգով և զբաղեցրել 6-րդ հորիզոնականը։ Այնուհետև Ամինատան հաղթել է լատվիական Jaunā talantu fabrika մրցույթում։ 2015 թվականին Սավադոգոն մասնակցել է Supernova 2015-ին՝ Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթի լատվիական նախընտրական փուլին իր "Love Injected" (Ներարկված սեր) երգով։ Երգչուհին քվեարկության շնորհիվ անցել է երկու նախընտրական փուլերը և փետրվարի 22-ին հայտարատվել հաղթող ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«The Voice» հեռուստաշոուի մասնակիցներ Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթի մասնակիցներ Կատեգորիա:Լատիշ երգչուհիներ Կատեգորիա:Լատիշ երգահաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ
Ռոնե լ'Օպիտալ
Ռոնե լ'Օպիտալ (Rosnay-l'Hôpital), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 221 մարդ, բնակչության խտությունը` 17.72 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12.47 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 165 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 60 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 37 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 137 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 96-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 41։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,1 %։ 96 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 79 անձ (48 տղամարդ և 31 կին)։ Գործազուրկ են եղել 17 անձ (5 տղամարդ և 12 կին)։ 41 անաշխատունակներից 22-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 7-ը` թոշակառուներ, իսկ 12-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գորիսի քաղաքային գրադարան
Գորիսի քաղաքային գրադարան, գրադարան Գորիսում, որը բացվել է 1921 հուլիսին։
Պատմություն
1925 թվականին գրադարանն ուներ 2000, 1930 թվականին՝ 5000 կտոր գրականություն։ 1951 թվականին գրադարանի գրքային ֆոնդը կազմում էր 16000 կտոր գրականություն։ Գրքային ֆոնդի ավելացման հետ աստիճանաբար ավելացել է նաև աշխատողների քանակը։ Գրադարանի վարիչ Պետրոս Բադիրյանը  արժանացել  է «Աշխատանքային կարմիր դրոշ» շքանշանի, իսկ գրադարանավարուհի ժենյա Բեգլարյանը՝ ՀԽՍՀ կուլտուրայի մինիստրության պատվոգրի։ 1954 թվականին գրադարանը հանրապետական ստուգատեսին շահում է և ստանում դիպլոմ։ 1958 թվականին  գրադարանն արժանացել է  «Լավագույն աշխատանքի գրադարանի» կոչման։ Այդ շրջանում գրքային ֆոնդը կազմել է 28056 կտոր, որից 16125  հայերեն, 11931՝ ռուսերեն։ Գրադարանն ուներ գրապահոցներ, երկու ընթերցասրահ։ 1959 թվականին գրադարանի վարիչ է նշանակվում Նինան Հովսեփյանը ։
Գրադարանն ուներ 15 շրջիկ գրադարան, որոնք աշխատանքներ էին իրականացնում  Գորիսի  ու գյուղերի  արդյունաբերական ձեռնարկությունների բանվոր ծառայողների շրջանում։ Գրադարանը միջգրադարանային աբոնոմենտով կապված էր Մոսկվայի Վ. Լենինի անվան կենտրոնական գրադարանի և Երևանի Ալ․ Մյասնիկյանի անվան հանրապետական գրադարանի հետ։ 1959 թվականի Գորիսի քաղաքայի գրադարանն այդ  այդ գրադարաններից ստացվել էր 256 անուն մասնագիտական գիրք։ 1960 թվականին գրադարանը ստանում էր  90 անուն բաժանորդագրված  թերթեր և ամսագրեր։
1959 թվականի  նոյեմբերի 26-ին՝ գրադարանի հիմնադրման 40-ամյակի առթիվ  Գորիսի շրջսովետի գործադիր կոմիտեի որոշմամբ գրադարանը կոչվեց հայ գրող Րաֆֆու անունով։ 1950 թվականին հիմնված Գորիսի շրջանային գրադարանը, որի վարիչն էր  Շուշիկ Հովհաննիսյանը, միացվել  է Րաֆֆու անվան քաղաքային գրադարանին, և  գրադարանն անվանվել է Րաֆֆո  ւ անվան շրջանային գրադարան։ Գրադարանի ընդհանուր ֆոնդը դառնում է 60000 կտոր գրականություն,  ընթերցողների թիվը հասնում է մոտ  4000-ի։ 1964 թվականին  գրադարանը հանրապետությունում արժանանում է «Գերազանց աշխատանքի գրադարան» կոչմանը։
Գրադարանների այդ կենտրոնացված համակարգը գործել է մինչեւ 1997 թվականը։ Շրջանային խորհրդի լուծարումից և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ստեղծումից հետո գյուղական գրադարաններն անցնում են գյուղական համայնքների ենթակայության։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայաստանի գրադարաններ Կատեգորիա:Գորիս
Ասպետական դաստիարակություն
Ասպետական դաստիարակություն, Արևմտյան Եվրոպայի աշխարհիկ ֆեոդալների տղաների դաստիարակության համակարգ 13—14-րդ դարերում։
Բովանդակություն
Դաստիարակության բովանդակությունը «ասպետական յոթ առաքինություններն» էին (ձիավարել, լողալ, նիզակ նետել, սուսերամարտել, որսորդություն անել, շախմատ խաղալ, բանաստեղծություններ հորինել և նվագել քնար)։
Կարգ
Հայ իրականության մեջ ասպետությունը համապատասխանում էր «ազատանիին», որի դաստիարակության համակարգում որոշակի տեղ էր գրավում նաև մտավոր դաստիարակությունը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Դաստիարակություն Կատեգորիա:Միջնադարի մշակույթ Կատեգորիա:Ասպետություն
Էմմելին Պանկհյորսթ
Էմմելին Պանկհյորսթ (Emmeline Pankhurst, ), բրիտանացի հասարակական և քաղաքական գործիչ, կանանց իրավունքների համար պայքարող, բրիտանական սուֆրաժիստական շարժման առաջնորդ, կարևոր դերակատարում է ունեցել կանանց ընտրական իրավունքների համար մղվող պայքարում։ Դուստրը՝ Սիլվիա Պանկհյորսթը շարունակել է նրա գործը։
1999 թվականին «Թայմ» շաբաթաթերթը Պանկհյորթին ներառել է 20-րդ դարի հարյուր հերոսների և կուռքերի թվի մեջ, նշելով, որ «Նա ստեղծել է մեր ժամանակների կնոջ կերպար՝ հասարակությանը տեղափոխելով նոր հարթություն, որտեղից վերադարձ չկա» ։
Եվ չնայած նա բավականին հաճախ քննադատության է ենթարկվել իրեն հատուկ ագրեսիվ, ռազմատենչ ոճի համար, այնուամենայնիվ մեծամասնության կողմից առանցքային են ճանաչվել Մեծ Բրիտանիայում կանանց ընտրական իրավունքի ընդլայնման գործում նրա կյանքի գործունեության հաջողությունները։ Այդուհանդերձ, ձայնի իրավունքի համար պայքարի հասարակական աջակցության վրա նրա գործունեության իրական ազդեցության վերաբերյալ մինչ օրս չկա միասնական տեսակետ պատմաբանների շրջանում։
Էմմելին Պանկհյորսթը (ծնունդով՝ Գուլդեն) ծնվել և մեծացել է Մանչեսթերում։ Գուլդենները պատկանել են անգլիական հասարակության քաղաքականապես ակտիվ մասին, ուստի զարմանալի չէ, որ Էմմելինը սուֆրաժիստական շարժմանը ծանոթացել է արդեն ութնամյա տարիքում։ Ծնողները նրան պատրաստել էին հանգիստ ընտանեկան կյանքի, կնոջ և մոր դերի համար, սակայն դա նրան չի խանգարել, որ սովորի Փարիզի մանկավարժական դպրոցում։
Միությունը գործել է անկախ, նույնիսկ եղել է ընդդիմադիր ուժ բրիտանական կուսակցությունների մեծամասնության նկատմամբ։ Կազմակերպությունն արագորեն տխուր համբավ է ձեռք բերել այն բանից հետո, երբ նրա անդամները սկսել են զբաղվել պատուհաններ կոտրելով և ոստիկանության ներկայացուցիչների վրա հարձակում գործելով։ Պանկհյորթն իր դուստրերի հետ միասին բազմիցս դատապարտվել է ազատազրկման։ Բանտերում նա հացադուլ է հայտարարել ՝ պահանջելով դատապարտյալների պայմանների բարելավում։ Կառավարության և ԿՍՔՄ միջև անտագոնիզմն ավելի սրվել է, երբ կազմակերպության ղեկավար է դարձել Պանկհյորսթի ավագ դուստրը՝ Քրիստաբելը։ Հրդեհներն և պայթյունները ժամանակի ընթացքում դարձել են ֆեմինիստական կազմակերպության սովորական մարտավարությունը, ինչը հանգեցրել է ավելի չափավոր կազմակերպությունների ներկայացուցիչների կողմից Պանկհյորսթների ամբողջ ընտանիքի քննադատությանը։ 1913 թվականին ԿՍՔՄ մի քանի հայտնի ներկայացուցիչներ դուրս են եկել կազմակերպությունից, այդ թվում ՝ Պանկհյորսթի երկու կրտսեր դստրերը՝ Ադելան և Սիլվիան։ Ընտանեկան հարաբերություններում եղած տարաձայնություններն այդպես էլ երբեք չեն հարթվել։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելու պատճառով Էմմելինը և Քրիստաբելը հանդես են եկել սուֆրաժիստական ռազմատենչ շարժումը դադարեցնելու պահանջով՝ աջակցելով բրիտանական կառավարությանը «գերմանական սպառնալիքի» դեմ պայքարում ։ Նրանք կանանց կոչ էին անում աջակցել արդյունաբերական արտադրությանը և ամեն կերպ խրախուսում էին, որ պատանիները ռազմաճակատ մեկնեն։
1918 թվականին խորհրդարանի որոշմամբ, երբ ձայնի իրավունք տրամադրվեց 30 տարին բոլորած բոլոր կանանց, Պանկհյորսթը ԿՍՔՄ վերանվանել է Կանանց կուսակցություն (Women’s Party), որը հանդես էր գալիս կանանց և տղամարդկանց քաղաքացիական իրավունքների հավասարության օգտին։ Կյանքի վերջին տարիներին նա մտահոգված է եղել այն վտանգից, որը, ինչպես նա համարում էր, իր հետ բերել էր բոլշևիզմը, և, ի վերջո միացել է Մեծ Բրիտանիայի Պահպանողական կուսակցությանը՝ հաջողություն չունենալով անկախ քաղաքական գործունեության մեջ։
Էմմելին Պանկհյորսթը մահացել է 1928 թվականին, որից երկու տարի անց նրա հիշատակն անմահացվել է Լոնդոնում՝ Վեստմինստերյան պալատի մոտ գտնվող Վիկտորիա աշտարակի այգում արձան կանգնեցնելով։
Ծագում
Էմմելին Գուլդենը ծնվել է 1858 թվականի հուլիսի 15-ին Մանչեսթերի Մոսս Սայդ արվարձանում ։ Չնայած ծննդյան ամսաթիվը, որը նշված ծննդյան վկայականում, Էմմելինը պնդել է, որ ծնվել է հուլիսի 14-ին՝ Բաստիլի գրավման օրը։ Ըստ էության, նույն օրն են նշել նաև նրա կենսագիրների մեծ մասը։ Հարազատություն զգալով այն կին-հեղափոխականների հետ, որոնք մասնակցել էին Բաստիլի գրավմանը, Պանկհյորսթը կարծում էր, որ ֆրանսիական թագավորական բանտի գրավման տարեդարձին իր ծնվելու փաստը որոշակի դրոշմ էր դրել նրա ամբողջ կյանքի ընթացքի վրա ։
Ընտանիքը, որտեղ Էմմելինը ծնվել է, սերնդե-սերունդ եղել է քաղաքական պայքարի հորձանուտում։ Նրա մոր՝ Սոֆիա Ջեյն Կրեյնի ընտանիքը ծնունդով Մեն կղզուց էր, և նրա ընտանիքի անդամները բավական հաճախ եղել են տարբեր սոցիալական անկարգությունների ակտիվ մասնակիցներ ։ Պանկհյորսթի ծագումը կարող էր նրա քաղաքական ինքնագիտակցության աղբյուր հանդիսանալ, հատկապես եթե հաշվի առնենք, որ Մեծ Բրիտանիայում 1881 թվականին խորհրդարանական համազգային ընտրություններում կանայք առաջին անգամ ձայնի իրավունք են ստացել հենց Մեն կղզում ։ Էմմելինի հայրը, Ռոբերտ Գուլդենը, սերում էր մանչեսթերյան չափավոր առևտրականների ընտանիքից, որը նույնպես կապված էր որոշակի քաղաքական շրջանակների հետ։ Նրա մայրը համագործակցել էր Հացի օրենքների դեմ լիգայի հետ, իսկ հայրը Մանչեսթերյան ջարդերի ականատեսներից է եղել, երբ հեծելազորը ցրել էր ցուցարարների բազմությունը, որոնք խորհրդարանական բարեփոխումներ էին պահանջում ։
Գուլդենները ունեցել են տասը երեխա։ Էմմելինը նրանց հինգ դուստրերից ավագն էր։ Նրա ծնվելուց շատ չանցած ընտանիքը բնակություն է հաստատել Սալֆորդ քաղաքի մերձակայքում, որտեղ նրա հայրը դարձել է փոքր ձեռնարկության համահիմնադիր։ Գուլդենը ակտիվորեն մասնակցել է տեղական քաղաքական կյանքին, մի քանի տարի ընտրվել է Սոլֆորդի քաղաքային խորհրդի կազմում։ Դրա հետ մեկտեղ նա նաև թատրոնի և դրամայի թունդ կողմնակից էր, աջակցել է «Մանչեսթեր աթենեումի» (Manchester Athenaeum - գիտելիքի տարածման և զարգացման միություն, Մանչեսթերի գրական կյանքի կենտրոնը) և Դրամատիկական ընթերցումների միության գործունեությանը։ Նա Սոլֆորդի թատրոնի սեփականատերն էր, որտեղ խաղացել է գլխավոր դերեր մի քանի ներկայացումներում՝ ըստ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների։
Պանկհյորսթը ժառանգել է հոր՝ թատերական արվեստի նկատմամբ հետաքրքրությունը, որը նա հետագայում օգտագործել է իր սոցիալական աշխատանքում ։
Մանկություն
Գուլդենները նպաստել են իրենց երեխաներին սոցիալական ակտիվության մեջ ներգրավվելուն։ Նրանք, մասնավորապես, Մանչեսթերում հանդիպել են ամերիկյան աբոլիցիոնիստ Հենրի Ուորդին։ Մայրը՝ Սոֆիա Ջեյն Գուլդենը, սովորաբար, երեկոյան, երեխաների համար, կարդում էր «Քեռի Թոմի խրճիթը» վեպը, որը գրել էր Հենրի Ուորդի քույրը՝  Հարիեթ Սթոուն։ Իր ինքնակենսագրական «Իմ սեփական պատմություն» (1914) վեպում Պանկհյորսթը հիշում է, թե ինչպես է նա՝ դեռ փոքրիկ աղջնակ, այցելել բարեգործական ցուցահանդես-վաճառքի, որից ստացված միջոցները ուղղվելու էին ԱՄՆ ազատ արձակված ստրուկներին՝ որպես օգնություն ։
Պանկհյորսթը արդեն երեք տարեկան հասակում սկսել է գրքեր կարդալ ։ Մասնավորապես, ինը տարեկանում նա կարդացել է «Ոդիսականը», հետաքրքրվել է Ջոն Բանյանի ստեղծագործություններով, հատկապես նրա «Ուխտավորի ճանապարհորդությունը Այս աշխարհից Երկնային աշխարհ» այլաբանական վեպով ։ Նրա այլ սիրելի գրքերից է եղել Թոմաս Քարլայլի «Ֆրանսիական հեղափոխության պատմություն» (The French Revolution: A History) եռահատորյակ տրակտատը։ Ինչպես ասում էր ինքը՝ Էմմելինը, այս ստեղծագործությունը միշտ եղել է նրա կյանքի ոգեշնչման առարկան։