cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալեքսանդր Գրիգորյան (մարզիչ)
Կենսագրություն
2019 թվականից գալիս է Հայաստան և ստանձնում «Ուրարտու» ֆուտբոլային ակումբի ղեկը ։
Նարուտո Ուզումակի
Մաս 2
Երբ Նարուտոն բացահայտում է Leaf Village-ի վրա Սասկեի հարձակման ծրագիրը, նա որոշում է դիմակայել նրան մի ճակատամարտում, որը կարող է ավարտին հասցնել իր կյանքը, եթե Նարուտոն չկարողանա փրկել նրան ։ Նա նախապատրաստվում է առաջիկա պայքարին, դառնալով 8 պոչանի Գյուկիի՝ Ջինչուրիկի Քիլլեր Բիի ուսանողը, Կուրամայի ուժը լիարժեք վերահսկելու համար։ Նա հաջողության հասավ իր մոր՝ Կուշինա Ուզումակիի օգնությամբ, ով կնիքի մեջ տեղադրեց իր չակրան ։ Երբ Նարուտոն իմանում է, որ իր բոլոր ընկերները պայքարում են Թոբիի բանակի դեմ, վերցնում է Քիլլեր Բիին իրեն միանալու համար ճակատամարտում, ի վերջո Կուրամայի հետ համագործակցելով. : Պայքարի ժամանակ, երբ Կուրաման դոուրս է գալիս նա դառնում է անգիտակից ։ Երբ նա կոմայի մեջ է, հանդիպում է Հագուռամա Օթսուցուկիի հետ՝ Վեց ուղիների Իմաստունի, ով Նարուտոյին շնորհում է Սենջութսու, ինչը թույլ է տալիս նրան ճակատամարտում բուժել մահացու վերքերը, որպեսզի դիմադրի Մադարային, ինչպես նաև իր ուժի մեջ դնում է բոլոր ինը պոչանի գազանների ուժերը ։ Հետո նա և Սասկեն պայքարում են Մադարայի դեմ, նրանք ստիպված են լինոմ հաղթել Կագույա Օթսուցուկիին, Տասը Պոչանու ստեղծողին, կանխելու նրան, որպեսզի չսպանի բոլորին և կամ չօգտագործի նրան մարտի դաշտում ։ Թեև Նարուտոն կարողանում է Կագուային կնքել Սասկեի օգնությամբ, Նարուտոն ուժասպառ է լինում պայքարի ժամանակ, երբ բացահայտում է իր պայքարի իրական պատճառը օգնելու փրկել աշխարհը ։ Երբ նրանց ճակատամարտը ավարտվում է, երկուսն էլ վերջում կորցնում են իրենց ձեռքերը։ Քանի որ Սասկեն պարտություն է կրում, նա հաշտվում է Նարուտոյի հետ ։ Ավելի ուշ նա ստանում է Հաշիրամաի բջիջներից ստեղծված նոր ձեռք ։ Տարիներ անց, նարուտոն ամուսնանում է Հինատա Հյուգայի հետ, ոիմ հետ երկու երեխա է ունենում՝ Բորուտո և Հիմավարի Ուզումակիները։ Նա դառնում է Յոթերորդ Հոկադեն (七代目火影 Nanadaime Hokage) Կակաշիի պաշտոնը թողնելուց հետո ։
Ալեքսանդր Գրիգորյան (մարզիչ)
Կենսագրություն
2021 թվականի մայիսի 20-ից գլխավորում է «Ալաշկերտ» ակումբը, որի հետ էլ  ամենաբարձր ցուցանիշներն է գրանցում իր ողջ կարիերայի ընթացքում դառնալով Հայաստանի Բարձրագույն Խմբի 2020-21 առաջնության հաղթող, ինչն էլ հնարավորություն է տալիս Ալաշկերտին բավականին լավ հանդես գալ եվրոգավաթներում՝ դառնալով հայկական առաջին ֆուտբոլային ակումբը, որը հանդես է եկել եվրոգավաթների խմբային փուլում։
Նարուտո Ուզումակի
Այլ լրատվամիջոցներում
Ըստ սերիաների վերնագրի բնույթի, Նարուտոն հանդես է գալիս սերիայի բոլոր ֆիլմերում։ Նա, որպես կանոն հանդեսդ է գալիս որպես գլխավոր բնույթ Ընկերների հետ կատարած առաջադրանքների ժամանակ։ Նարուտո Շիպուդեն Ֆիլմում նշվում է Նարուտոյի առաջին տեսքը երկրորդ մասում ։ Նինջայի ճանապարհին․ Նարուտո ֆիլմում հիմնական հակառակորդը հայտնվում է Մենմա անունով բնույթի այլ տարբերակով։
Ալեքսանդր Գրիգորյան (մարզիչ)
Կենսագրություն
2021 թվականի սեպտեմբերի 30-ին կրկին վերադառնում է կանանց ֆուտբոլ և կրկին նշանակվում ԲԿՄԱ ֆուտբոլային ակումբի գլխավոր մարզիչ ։ 2022 թվականի հոկտեմբերի 17-ին պայմանագիրը խզվում է, ընդ որում պայմանագրի խզումից մեկ օր առաջ Գրիգորյանը հայտարարում է, թե հույս ունի, որ դա  իր վերջին փորձը կլինի կանանց ֆուտբոլում  ։
2023 թվականի մայիսի 17-ից մինչ այժմ գլխավորում է Ռուսաստանի Առաջին Լիգայում հանդես եկող «Կուբան» ֆուտբոլային ակումբը։
Նարուտո Ուզումակի
Այլ լրատվամիջոցներում
Նարուտոյի վերջին ֆիլմում, որը տեղի է ունենում շարքերի իրադարձություններից հետո, Նարուտոն կանգնած է Տոների Օթսութսուկիի առաջ․ Ֆիլմի վերջում Նարուտոն և Հինատան մտնում են այնպիսի փոխհարաբերությունների մեջ, որոնէ ի վերջո տանում են նրանց ամուսնությանը ։ Ֆիլմի գլխավոր ռոժիսոր Քիշիմիտոն նշել է, որ նա սերիալում զրույցների տեսարաններ գրելով շփոթվել է. ։ Բորուտո.Նարուտո ֆիլմում, որը տեղի է ունենում շարքերի վերջում, Նարուտոյի Հոկագեի կարգավիճակը լարավածություն է մտցնում իր որդու Բորուտոյի հետ հարաբերություններում։ Նարուտոն որոկազրկում է իր որդուն, Չուունիների քննությունների վերջնական փուլում՝ խաբելու համար։ Նարուտոն առևանգվում է Մոմոշիկիի և Կինշիկիի կողմից և այնուհետև նրան փրկել է իր որդին՝ Բորուտոն՝ Սասկեի և Կագեների հետ, նախքան իր որդու Մոմոշիին ոչնչացնելը։ Նարուտոն և Բորուտոն հաշտվեցին։ Կա նաև սփինոֆ, որտեղ Նարուտոն և իր դաշնակիցները հաղթում են նոր ձևավորված Ակացուկի կազմակերպությանը ։ Մանգան կենտրոնացված է Բորուտոյի շուրջ, «Բորուտո. Նարուտոյին հաջորդող սերունդները»՝ ունի Նարուտոյի կրկնվող բնույթը, հարմարեցված Բորուտո ֆիլմին, թեև շարքը սկսվում է հեռավոր ապագայում, որտեղ Նարուտոն ասում է, որ Բորուտոն սպանվել է թշնամիների կողմից ։ Անիմեում նախքան Բորուտոն դարձել է նինջա, Նարուտոն հաճախ հանդես է գալիս իր նոր ընտանիքի հետ ։
Ալեքսանդր Գրիգորյան (մարզիչ)
Նվաճումներ
«Լադա»  (կանանց ակումբ)
Նարուտո Ուզումակի
Այլ լրատվամիջոցներում
Նարուտոն նաև հայտնվում է սերիայի վերջի լուսավոր մասերում։ Առաջին անգամ՝ չնայած այն բանի, որ նա ունի պրոթեզային ձեռք, գնում է իր ընկեր Սայի հետ առաքելություն իրականացնելու Գարիո անունով վտանգավոր նինջաին ոչնչացնելու ։ Երկրորդ անգամ նա դաշնակից էր Սունագակուրի նինջա Տեմարիի թիմիի հետ, որպեսզի գտնի կորած Շիկամարու Նարային, ով խոստացել էր աշխատել Նարուտոյի հետ, երբ նա դառնա Հոկագե։ Նա Սակուրա Հիդենում կարճ տեսք է հաղորդում, որտեղ նա և Հինատան փորձում էին օգնել Սակուրային մի խումբ թշնամիներից։ Սասկե Հիդենի մեջ նա ուղերձ է ուղարկում Սասկեին, ով համոզում էր նրան վերադառնալ Կոնոհա։ Վերջին մասում՝Կոնոհա Հիդեն, Նարուտոն ամուսնանում է Հինտայի հետ, հետո խնդրում է իր նախկին ուսուցչին՝ Իրուկա Յումինոյին, հարսանիքի ժամանակ լինել իր հորը փոխարինել։
Ալեքսանդր Գրիգորյան (մարզիչ)
Նվաճումներ
«Զվեզդա-2005»  (կանանց ակումբ)
«Լուչ-Էներգիա»
Նարուտո Ուզումակի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նարուտոյի կերպարներ
Ալեքսանդր Գրիգորյան (մարզիչ)
Նվաճումներ
«Տամբով»
«Ալաշկերտ»
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է, ունի երեք աղջիկ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2023 երիտասարդական ամառային վիքիճամբարի դասընթացի ժամանակ ստեղծված կամ բարելավված հոդվածներ Կատեգորիա:Ալաշկերտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆուտբոլիստներ այբբենական կարգով
Արկադի Կուլեշով
Արկադի Կուլեշով, բելառուս խորհրդային բանաստեղծ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բելառուս գրողներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Սվալբարդի եկեղեցի
Սվալբարդի եկեղեցի (Svalbard kirke), լյութերական եկեղեցի Նորվեգիայի Շպիցբերգեն լեռնավահանի Լոնգյիր բնակավայրում։ Եկեղեցին պատկանում է լյութերական նորվեգական պատրիարքության Հյուսիսային Հոլգլանդի թեմին և հանդիսանում է աշխարհի ամենահյուսիսային լյութերական եկեղեցին ։
Պատմություն
Սվալբարդի եկեղեցուց Շպիցբերգենում է գտնվում Բարենցբուրգի ռուսական ուղղափառ եկեղեցի։ Հորնսուն գիտահետազոտական կայանում կա նաև լեհական կաթոլիկ եկեղեցու 10 հոգանոց համայնք, որը չունի սեփական եկեղեցի և հոգևորական։ Սվալբարդի եկեղեցու հոգևոր հովիվը այցելում է լյութերական այլ համայնքներ, այդ թվում՝ լեհական և հոգևոր ծառայություն մատուցում։ Նա համագործակցում է կաթոլիկ և ռուսական ուղղափառ եկեղեցիների հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի լյութերական եկեղեցիներ Կատեգորիա:1958 հիմնադրումներ
Մետիս (արբանյակ)
Մետիսը նույնպես հայտնի է որպես Յուպիտեր XVI, Յուպիտերի արբանյակներից ամենամոտն է մոլորակին, պատկանում է Յուպիտերի ներքին արբանյակների խմբին։ Այն հայտնաբերվել է 1979 թվականին «Վոյաջեր-1» ԱՄԿ-ի կատարած լուսանկարներում, և ստացել է իր անունը 1983 թվականին հին հունական աստված Զևսի առաջին կնոջ պատվին։
Արբանյակի հետագա հետազոտությունները կատարվել են 1996 թվականից մինչև 2003 թվականի սեպտեմբերը Գալիլեո կայանի միջոցով, որից նաև լուսանկարվել է արբանյակի մակերևույթը։
Հայտնաբերում և հետազոտություններ
Մետիսը հայտնաբերվել է 1979 թվականին Սթիվեն Սիննոտի կողմից Վոյաջեր-1 ավտոմատ միջմոլորակային կայանի կատարած լուսանկարների վրա, և ստացաել է S/1979 J 3 սկզբնական անվանում ։ 1983 թվականին արբանյակը պաշտոնականորեն անվանվեց հունական դիցարանի տիտան Մետիսի անունով, ով հանդիսանում էր Զևսի առաջին կինը (Յուպիտերի հունական տարբերակը)։ Վոյաջեր-1 կայանից կատարված լուսանկարների վրա Մետիսը երևում է որպես կետ, և փաստորեն նրա մասին տեղեկությունները սահմանափակ էին, մինչև Գալիլեո կայանի ժամանումը Յուպիտերի համակարգ։ Գալիլեո կայանը լուսանկարեց արբանյակի համարյա ամբողջ մակերևույթը, և թույլ տվեց ենթադրություններ անել նրա կազմության մասին 1998 թվականին ։
Չնայած այն հանգամանքին, որ 2016 թվականին Յուպիտերի համակարգ հասած Ջունո ուղեծրակայանը ունի լուսանկարչական խցիկ, այն հիմնականում զբաղվում է Յուպիտերի հետազոտություններով։ Այնուամենայնիվ, Յուպիտերի մոտ տարածությունից հետազոտությունների ընթացքում, այն կարող է նաև լուսանկարել մոտ արբանյակներ Մետիսը և Ադրաստեան ։
Ֆիզիկական տվյալներ
Մետիսը ունի ոչ կանոնավոր չև, նրա չափերն են 60×40×34 կմ, այն փաստորեն Յուպիտերի ներքին արբանյակների միջև երկրորդ ամենափոքր արբանյակն է ։ Արբանյակի մակերևույթի չափազանց մոտավոր գնահատականների համաձայ այն կարող է ունենալ 5 800-ից 11 600 քառակուսի կիլոմետր տարածք (միջին գնահատական՝ 8,700): Մետիսի կազմությունն ու զանգվածը հայտնի չեն, սակայն ենթադրելով, որ այն ունի Ամալթեային նման միջին խտություն (~0,86 գ/սմ3), նրա զանգվածը կարող է գնահատվել ~3,6×1016 կգ։ Այս խտությունը կենթադրի, որ այն կազմված է ջրային սառույցից 10–15% ծակոտկենությամբ ։
Ուղեծիր և պտույտ
Մետիսը չորս Յուպիտերի ներքին արբանյակներից ամենամոտն է մոլորակին։ Այն պպտվում է մոլորակից ~128,000 կմ հեռավորության վրա (1,79 Յուպիտերի շառավիղ) Յուպիտերի հիմնական օղակի ներսում։ Արբանյակի ուղեծիրը ունի չափազանց փոքր էքսցենտրիսիտետ (~0.0002) և ուղեծրի թեքում (~ 0.06°) Յուպիտերի հասարակածի նկատմամբ ։
Կվետտա
Կվետտա (Կվետտա (کوټه)` ամրոց), քաղաք Պակիստանի արևմտյան մասում, Բելուջիստան նահանգում։ Այն Բելուջիստան նահանգի նահանգակենտրոնն է։ Տեղացիները քաղաք անվանում են «Պակիստանի պտղատու այգի»։ Քաղաքը իրենից մի յուրահատուկ ամրոց է ներկայացնում, որը բոլոր կողմերից շրջափակված է լեռներով ։ Քաղաքի բնակչությունը արագ տեմպերով աճում է։ 1961 թվականի համեմատությամբ, քաղաքի բնակչությունը աճել է մոտ 8 անգամ։ Մասնագետները նշում են, որ 7 տարի անց քաղաքի բնակչությունը կհատի մեկ միլիոնը։
Մետիս (արբանյակ)
Ուղեծիր և պտույտ
Մոլորակի հետ մակընթացային փականի պատճառով Մետիսը պտտվում է իր ուղեծրի պարբերության հետ սինքրոն ։
Կվետտա
Տնտեսություն
Կվետտան համարվում է Բելուջիստանի առևտրային կենտրոնը։ Քաղաքում զարգացած են արդյունաբերության հետևյալ ճյուղերը` մրգերի պահածոյացում և քրոմի արդյունահանում։ Կվետտայում լայն տարածում ունի այգեգործությունը, փայտագործությունը, կաշվի և գորգերի առևտուրը։
Մետիս (արբանյակ)
Ուղեծիր և պտույտ
Մետիսը պտտվում է Յուպիտերի սինքրոն ուղեծրից ներս (ինչպես և Ադրաստեան), և այդ պատճառով մակընթացային ուժերի ազդեցության տակ նրա ուղեծիրը դանդաղորեն նվազում է ։
Կվետտա
Բնակչություն
Քաղաքում ապրում են բելուջներ և փուշթուներ։ Այս երկու ազգերին միավորում է իսլամը։ Խոսում են բելուջերեն և փուշթու լեզուներով։ Երկուսն էլ հնդեվրոպական լեզուներ են։ Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է քոչվոր անասնապահությամբ և գյուղատնտեսությամբ։ Աճեցնում են ցորեն, գարի, կորեկ, եգիպտացորեն և կարտոֆիլ։
Մետիս (արբանյակ)
Ուղեծիր և պտույտ
Մետիսը Յուպիտերի արբանյակներիս ամենաարագ շարժվողն է, նրա ուղեծրային արագությունը կազմում է 31,5 կմ/վ ։
Կվետտա
Բնակչություն
Քաղաքի բնակչությունը ըստ տարեթվերի ։
Մետիս (արբանյակ)
Յուպիտերի օղակների հետ փոխազդեցություն
Մետիսի ուղեծիրը ընկնում է մոտ ~1000 կմ Յուպիտերի հիմնական օղակի ներսում, նրա ուղեծիրը գտնվում է օղակի մեջ գտնվող ~500 կմ ճեղքի մեջ ։ Ճեղքը միանշանակ ինչ որ կերպ կապված է արբանյակի հետ, սակայն այս կապի բնույթը դեռևս բացահայտված չէ։ Մետիսը մատակարարում է հիմնական օղակի մասնիկների մեծ մասը ։ Այս մասնիկները ենթադրվում է, որ արտանետվել են Յուպիտերի ներքին արբանյակների մակերևույթի հետ երկնաքարերի բախումներից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Յուպիտերի արբանյակներ
Կվետտա
Կրթություն
Քաղաքում առկա են մեծ քանակությամբ ուսումնական հաստատություններ։ Այստեղ են գտնվում Կվետտայի հրամանատարաշտաբային քոլեջը և Բելուջիստանի համալսարանը, որը նահանգի ամենահին բուհն է։ Այստեղ սովորում է մոտ 6000 ուսանող։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պակիստանի քաղաքներ Կատեգորիա:1876 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սվիրիդովկա (գյուղ, Լոխովիցայի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Սվիրիդովկա գյուղում բնակվում էր 668 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5,49 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,12 մարդ/կմ²։
Այն հանդիսանում է Սվիրիդովսկի գյուղական խորհրդի վարչական կենտրոնը, որը, բացի այդ, ներառում է Դերեկովշչինա, Պարնիցկոե, Ստեպուկի և Յաչնիկի գյուղերը։
Աշխարհագրական դիրք
Սվիրիդովկա գյուղը գտնվում է Սուլա գետի աջ ափին, վերևում՝ 3 կմ հեռավորության վրա, Գոլենկա գյուղը (Ռոմնիի շրջան), հոսանքին ներքև՝ 1 կմ հեռավորության վրա՝ Ստեպուկի գյուղը, հակառակ ափին՝ Ռուչկի գյուղը։ Գետն այս վայրում ոլորապտույտ է, ձևավորելով գետաբերաններ և ճահճային լճեր։
Սոցիալական ոլորտի օբյեկտներ
Սվիրիդովկա գյուղում կա դպրոց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լոխովիցայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1722 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լատորկա
2001 թվականի տվյալներով Լատորկա գյուղում բնակվում էր 599 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2359 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 253,92 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Վոլովեցի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ջոն Մեյնարդ Քեյնս
Ջոն Մեյնարդ Քեյնս, առաջին բարոն Քեյնս, բրիտանացի տնտեսագետ, ում հայացքներն արմատապես փոխեցին մակրոտնտեսագիտության տեսությունը, պրակտիկան և պետությունների վարած տնտեսական քաղաքականությունները։ Նա ընդարձակել և մեծապես հղկել է բիզնես ցիկլերի պատճառների վերաբերյալ գոյություն ունեցած աշխատանքները, 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ տնտեսագետներից մեկն էր և ժամանակակից մակրոտնտեսագիտության հիմնադիրը  ։ Նրա առաջ քաշած գաղափարները կազմում են Քեյնսյան տնտեսագիտություն կոչվող մտքի դպրոցի և դրա տարբեր ճյուղերի հիմքը ։
1930-ականների Մեծ ճգնաժամի ժամանակ, Քեյնսը հեղաշրջեց տնտեսագիտական մտածողությունը՝ մարտահրավեր նետելով նոր դասական տնտեսագիտության հայացքներին, համաձայն որոնց՝ ազատ շուկան ինքնուրույն ապահովում է լրիվ զբաղվածություն կարճաժամկետից միջին ժամկետային հատվածում՝ քանի դեռ աշխատողները ճկուն են աշխատավարձի նկատմամբ իրենց պահանջարկի մեջ։ Նա պնդում էր, որ տնտեսական ակտիվության ընդհանուր մակարդակը կախված է ամբողջական պահանջարկից և որ անբավարար ամբողջական պահանջարկը կարող է հանգեցնել երկարատև բարձր գործազրկության մակարդակի։ Քեյնսն առաջարկում էր օգտագործել հարկաբյուջետային և դրամավարկային քաղաքականությունները տնտեսական անկման ու ճգնաժամի բացասական հետևանքները մեղմացնելու  համար։ Նա իր գաղափարներն ամենայն մանրամասնորեն ներկայացրել  է իր ամենանշանավոր աշխատության՝ «Զբաղվածության, տոկոսի և փողի  ընդհանուր տեսության», մեջ, որը տպագրվել է 1936 թվականին։
Առաջատար արևմտյան երկրները 1930-ականների կեսերից մինչև ավարտն առաջնորդվում էին տնտեսական քաղաքականության վարման Քեյնսի առաջարկություններով։ 1946-ին նրա մահվանը հաջորդող երկու տասնամյակների ընթացքում գրեթե բոլոր կապիտալիստական երկրները շարունակում էին հետևել դրանց։ Քեյնսի ազդեցությունը սկսեց թուլանալ 1970-ականներին՝ մասամբ ստագֆլյացիայի պատճառով, որն այդ տասնամյակի ընթացքում քայքայում էր Անգլոսակսոնական երկրների տնտեսությունները  և մասամբ Միլթոն Ֆրիդմանի և այլ մոնետարիստների կողմից Քեյնսյան քաղաքականության հանդեպ հնչեցվող քննադատությունների պատճառով ։ Նրանք վիճարկում էին հարկաբյուջետային քաղաքականության միջոցով  բիզնես ցիկլերն արդյունավետորեն կարգավորելու կառավարության ունակությունը ։ Ինչևիցե, 2007-2008 թվականների համաշխարհային ֆինանսական ճգնաժամը ստիպեց վերանայել Քեյնսի հայացքները։ Քեյնսյան դպրոցի գաղափարների հիման վրա են մշակվել ԱՄՆ նախագահ Բարակ Օբամայի, Միացյալ Թագավորության վարչապետ Գորդոն Բրաունի, և այլ  ղեկավարների ձեռնարկած հակաճգնաժամային քաղաքականություները ։
Երբ «Թայմ» ամսագիրը 1999 թվականին Քեյնսին ընդգրկեց դարաշրջանի ամենակարևոր մարդկանց ցանկում, գրեց որ «նրա հեղափոխական գաղափարն այն մասին, որ կառավարություններին անհրաժեշտ է ծախսել գումարները, որոնք իրենք չունեն, հնարավոր է փրկեց  կապիտալիզմը »: «Էկոնոմիստ» հանդեսը ներկայացրել է Քեյնսին որպես «20-րդ դարի Բրիտանիայի ամենահայտնի տնտեսագետ »: Տնտեսագետ լինելուց բացի Քեյնսը նաև քաղաքացիական ծառայող էր, Անգլիայի բանկի տնօրենը և մտավորականների Բլումսբերի խմբի անդամ ։
Վաղ տարիներ և կրթություն
Համաձայն տնտեսագետ և կենսագիր Ռոբերտ Սկիդելսկիի՝ Քեյնսի ծնողները շատ ուշադիր և հոգատար էին։ Նրանք ողջ կյանքի ընթացքում բնակվել են նույն տանը, որտեղ իրենց երեխաները միշտ սպասված էին։ Քեյնսը մեծ աջակցություն էր ստանում հորից՝ ուսանողական տարիներին մասնագիտական խորհրդատվության տեսքով՝ համալսարանական քննությունները հաջողությամբ հանձնելու համար, և ֆինանսական օգնություն՝ ինչպես երիտասարդ տարիներին, այնպես էլ 1929 թվականի Մեծ Ճգնաժամի շեմին, երբ Քեյնսի միջոցները գրեթե սպառված էին ։
1889 թվականի հունվարին՝ հինգ ու կես տարեկան հասակում, Քեյնսը սկսեց հաճախել  Պերսեյի օրիորդաց դպրոցի մանկապարտեզը։ Նա շատ արագ մեծ ընդունակություններ դրսևորեց թվաբանության նկատմամբ, սակայն թույլ առողջության պատճառով ստիպված էր երկար ժամանակով բացակայել դասընթացներից, ինչի պատճառով նա սկսեց տնային ուսուցում ստանալ  մանկավարժ Բիատրիս Մաքինթոշի, և իր մոր կողմից։ 1892-ին ութ ու կես տարեկան հասակում նա սկսեց հաճախել Սուրբ Ֆեյտի նախապատրաստական դպրոցը։ 1894-ի դրությամբ նա իր դասարանի լավագույն աշակերտն էր և մաթեմատիկայում գերազանցում էր բոլորին։ 1896-ին Սուրբ Ֆեյտի տնօրեն Ռալֆ Գուդչայլդը գրում էր, որ Քեյնսը «մի գլուխ բարձր էր դպրոցի մնացած տղաներից» և ինքը վստահ էր, որ Քեյնսը կարող էր Իթոնում սովորելու համար կրթաթոշակ ստանալ ։
1897-ին Քեյնսը շահում է կրթաթոշակ Իթոնի քոլեջից, որտեղ ընդունակություններ դրսևորեց շատ առարկաներից, հատկապես մաթեմատիկայից, դասական արվեստագիտությունից ու փիլիսոփայությունից, ինչպես նաև պատմությունից։ Իթոնում Քեյնսն առաջին անգամ սիրահարվեց Դէն Մաքմիլանին՝ ապագա վարչապետ Հարոլդ Մաքմիլանի ավագ եղբորը ։ Լինելով միջին խավի ընտանիքից՝ Քեյնսը հեշտությամբ մերվում էր վերին խավի աշակերտների հետ։
1902-ին Քեյնսն ավարտեց Իթոնը և կրթաթաշակ ստացավ՝ Քեմբրիջի համալսարանի Արքայական քոլեջում մաթեմատիկա ուսումնասիրելու համար։ Ալֆրեդ Մարշալը համոզում էր Քեյնսին դառնալ տնտեսագետ, չնայած Քեյնսը հակված էր դեպի փիլիսոփայություն՝ հատկապես դեպի Ջ. Էդ. Մուրի բարոյագիտությունը։ Քեյնսը միացավ Փիթի ակումբին և Քեմբրիջի առաքյալներ ինտելեկտուալ խմբի ակտիվ անդամ էր, վերջինս բանավեճի ակումբ էր՝ նախատեսված ամենափայլուն ուսանողների համար։ Ինչպես ակումբի շատ անդամներ, Քեյնսը ևս ուսումն ավարտելուց հետո կապ էր պահում ակումբի հետ  և շարունակում էր այցելել ժամանակ առ ժամանակ կազմակերպվող հանդիպումներին։ Քեյնսը Քեմբրիջի Միության և Քեմբրիջի համալսարանի լիբերալների ակումբի նախագահն էր։ Համաձայն որոշ կարծիքների՝ նա աթեիստ էր ։
1904-ի մայիսին Քեյնսը գերազանցությամբ ավարտում է համալսարանը՝ ստանալով մաթեմատիկայի բակալավրի աստիճան։ Չհաշված ընտանիքի ու ընկերների հետ անցկացրած մի քանի ամսվա արձակուրդը՝ Քեյնսը գալիք երկու տարիների ընթացքում շարունակում էր կապ պահպանել համալսարանի հետ տարբեր միջոցառումների և ծրագրերի շրջանակներում։ Նա մասնակցում էր դեբատների, շարունակում էր ուսումնասիրել փիլիսոփայություն և մեկ կիսամյակ հաճախել է տնտեսագիտության դասախոսությունների, որով և սահմանափակվում է այս առարկայից նրա ստացած ֆորմալ կրթությունը։ 1906-ին նա հանձնում է քաղաքացիական ծառայության քննություններ։
Տնտեսագետ Հարրի Ջոնսոնը գրում է, որ Քեյնսի կյանքի վաղ տարիներից փոխանցված լավատեսությունը շատ կարևոր է հասկանալու համար նրա ուշ տարիների մտածելակերպը ։ Քեյնսը միշտ վստահ էր, որ ինքը ցանկության դեպքում կարող էր գտնել ցանկացած խնդրի լուծում և երկար ժամանակ շարունակում էր հավատալ, որ պետական պաշտոնյաները կարող են օգտաբեր լինել ։ Քեյնսի լավատեսությունը նաև կապված էր այն մշակույթի հետ, որում նա ծնվել ու մեծացել էր. նա սերում էր իր հզորության բարձունքին գտնվող կայսրության մեծացրած վերջին սերնդից և իր սերնդակիցների հետ միասին պարտավորված էր զգում կրել ժառանգած մշակույթի արժեքները ու ղեկավարվել դրանցով։ Սկիդելսկիի համաձայն՝ 19-րդ դարից մինչև առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտն ընկած  ժամանակաշրջանի Բրիտանիայում տարածված այս մշակութային պատկանելիության զգացումը հասարակության լավ կրթված հատվածներին տալիս էր հնարավորություն կապելու տարբեր բնագավառների գիտելիքները միմյանց և իրական կյանքի հետ, ու պրակտիկ խնդիրներին արձագանքելիս հենվել տարբեր բնագավառների վրա ։
Կարիերա
Քեյնսն իր քաղաքացիական ծառայողի կարիերան սկսեց 1906 թվականի հոկտեմբերին՝ որպես քարտուղար Մեծ Բրիտանիայի կառավարության Հնդկաստանի հարցերով գրասենյակում ։ Նա ի սկզբանե վայելում էր աշխատանքը, սակայն 1908 թվականին սկսում է ձանձրանալ և թողնում է իր պաշտոնը՝ Քեմբրիջ վերադառնալու և  հավանականությունների տեսության վրա աշխատելու համար։ Այս աշխատանքը սկզբում ֆինանսավորվում էր միայն համալսարանի երկու դասախոսների մասնավոր միջոցների հաշվին. նրա հոր և տնտեսագետ Արթուր Պիգուի։
Քեյնսը 1909 թվականի դրությամբ «Էքոնոմիկ ջորնլ» պարբերականում տպագրել էր իր առաջին տնտեսագիտական հոդվածը՝ Հնդկաստանի վրա վերջին համաշխարհային տնտեսական անկումների ազդեցության վերաբերյալ ։ Նա հիմնադրում է Քաղաքական տնտեսության ակումբը, որը շաբաթական քննարկումների ակումբ էր։ Քեյնսը 1909 թվականին նաև ստանձնում է տնտեսագիտության դասախոսի պաշտոն, որը ֆինանսավորվում էր անձամբ Ալֆրեդ Մարշալի կողմից։ Քեյնսը սկսում է նաև մասնավոր դասընթացներ տալ, որի շնորհիվ նրա եկամուտները շարունակում են աճել։
1911 թվականին Քեյնսը նշանակվում է «Էքոնոմիկ ջորնլ» պարբերականի խմբագիր։ 1913 թվականի դրությամբ նա հրատարակում է իր առաջին  «Հնդկական արժույթը և ֆինանսները» գիրքը ։ Ավելի ուշ նա աշխատանք է ստանում իր հեղինակած գրքի թեմային համահունչ Հնդկական արժույթի և ֆինանսների հարցերով թագավորական հանձնաժողովում, որտեղ նա դրսևորում է մեծ տաղանդ տնտեսագիտական տեսությունները  խնդիրներ լուծելու նպատակով գործնականում կիրառելու նկատմամբ։ Նրա աշխատանքները տպագրվում էին Ջ. Մ. Քեյնս անվան տակ, չնայած իր ընտանիքի և ընկերների շրջանում նա ճանաչված էր որպես Մեյնարդ։ (Նրա հայրը՝ Ջոն Նևիլ Քեյնսը, ևս միշտ ճանաչված էր իր միջին անունով) ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Բրիտանական կառավարությունն առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ դիմում է Քեյնսին խորհրդատվության համար։ Չնայած 1914 թվականին նա պաշտոնապես միացած չի լինում քաղաքացիական ծառայության համակարգին, ռազմական գործողությունների սկսվելուց մի քանի օր առաջ կառավարության խնդրանքով Քեյնսը ժամանում է Լոնդոն։ Բանկիրներն ակտիվորեն փորձում էին հասնել նրան, որ մետաղադրամներով վճարումներ իրականացնելն (թղթադրամների փոխարկումը ոսկու) արգելվի, բայց Քեյնսի օգնությամբ Գանձապետարանի կանցլերին (այդ տարիներին՝ Լլոյդ Ջորջը) հնարավոր եղավ համոզել, որ դա վատ գաղափար կլիներ, քանի որ քաղաքի հեղինակությունը կվնասվի, եթե վճարումներն արգելվեն մինչև դրա խիստ անհրաժեշտ լինելը։
Գանձապետարանի քարտուղարը շատ ուրախ էր լսել, որ Քեյնսը կարողացել էր հավաքել բավական իսպանական պեսետաներ բրիտանական կառավարության խնդիրները ժամանակավոր լուծելու համար։ Բայց Քեյնսը չփոխանցեց պեսետաները՝ այլ փոխարենը որոշեց դրանք ամբողջությամբ վաճառել՝ շուկայական գները իջեցնելու նպատակով. նրա համարձակությունը արդարացվեց, քանի որ պեսետաների գինը դրանից հետո ընկավ ։
Ռաբիա Բասրի
Ռաբիա ալ-Ադավիյյա ալ-Քայսիյյա (Rabia Basri, رابعة العدوية القيسية, ), մահմեդական սուրբ և սուֆիստական միստիկ ։ Աշխարհի տարբեր մասերում հայտնի է որպես Հազրատ Բիբի, Ռաբիա Ալ Բասրի կամ պարզապես Ռաբիա Բասրի ։
Ջոն Մեյնարդ Քեյնս
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
1917 թվականին թագավորի ծննդյան առթիվ շնորհվող պարգևների շրջանակում Քեյնսին շնորհվեց Բատի շքանշանի ասպետի կոչում՝ պատերազմական ժամանակներում իր կատարած աշխատանքի համար, նրա հաջողությունները տարան մի նշանակման, որը մեծ ազդեցություն կթողնի Քեյնսի կյանքի և կարիերայի վրա. Քեյնսը նշանակվեց 1999 թվականի Վերսալյան խաղաղության համաժողովում Մեծ Բրիտանիայի գանձապետարանի ֆինանսական մասով ներկայացուցիչ։ Նրան նաև շնորհվեց Բելգիայի թագավորության Լեոպոլդի շքանշանի սպայի աստիճան ։
Ռաբիա Բասրի
Ծնունդ
Համարվում է, որ Ռաբիան ծնվել է մ․թ․ 714 - 718 թվականների միջև (ըստ Իսլամական օրացույցի՝ 95-98) Իրաքի Բասրա քաղաքում, քայս ցեղին պատկանող արաբ ընտանիքում ։ Նրա կյանքի վաղ շրջանի մասին հետագայում պատմել է սուֆիական սուրբ և բանաստեղծ Աթթարը։
Ջոն Մեյնարդ Քեյնս
Վերսալյան խաղաղության համաժողով
Վերսալյան համաժողովի շրջանակներում Քեյնսի գործունեությունը փոխեց սեփական ապագայի վերաբերյալ իր պատկերացումները, մինչդեռ այս փորձը նրա համար անբարեհաջող էր։ Քեյնսի հիմնական նպատակն էր փորձել կանխել Գերմանիայի համար չափազանց մեծ փոխհատուցման վճարների սահմանումը, նա անհանգստանում էր, որ այդ վճարները կլինեն այնքան բարձր, որ կորուստներ կհասցնեն անմեղ գերմանական ժողովրդին, կվնասեն երկրի վճարունակությանը և խիստ կսահմանափակեն ուրիշ երկրներից ներմուծումների համար վճարելու նրա հնարավորությունը՝ այդպիսով վնաս հասցնելով ոչ միայն Գերմանիայի տնտեսությանը, այլև աշխարհի այլ տնտեսություններին։
Սակայն, Մեծ Բրիտանիայում 1918 թվականին տեղի ունեցած ընտրությունների արդյունքում ձևավորված կոալիցիայի պահպանողական ուժերն այնպես արեցին, որ և՛ Քեյնսը, և՛ Գանձապետարանը մեծ հաշվով դուրս մնան փոխհատուցումների վերաբերյալ բարձր մակարդակով անցկացվող պաշտոնական խոսակցություններից։ Նրանց տեղը զբաղեցրեցին «Երկնային երկվորյակները»՝ դատավոր Լորդ Սամները և բանկիր Լորդ Կանլայֆը, ովքեր իրենց մականունը ստացել են Գերմանիայից «տիեզերական» բարձր փոխհատուցման վճարներ պահանջելու ու ստանալու իրենց ցանկության շնորհիվ։ Քեյնսին ստիպում էին ազդել բանակցությունների վրա մեծապես վարագույրների հետևից։
Ռաբիա Բասրի
Ծնունդ
Ռաբիան իր կյանքի մասին գրավոր տեղեկություններ չի թողել։ Եղել է ընտանիքի չորրորդ դուստրը, այդ պատճառով անվանվել է Ռաբիա, որը նշանակում է «չորրորդ»։ Ըստ Աթթարի՝ երբ Ռաբիան ծնվել է, նրա ծնողներն այնքան աղքատ են եղել, որ տանը լամպը վառելու համար ոչ նավթ է եղել, ոչ էլ կտոր՝ երեխային փաթաթելու համար։ Նրա մայրը խնդրել է ամուսնուն հարևանից մի քիչ նավթ պարտքով խնդրել, սակայն ամուսինն ուխտ է ունեցել իր կյանքում որևէ մեկից ոչինչ չխնդրել, բացի Աստծուց։ Նա ձևացրել է, թե գնում է դեպի հարևանի դուռն ու տուն վերադարձել դատարկաձեռն։ Գիշերը նրան երազում հայտնվել է Մուհամմադն ու ասել․"Քո նորածին դուստրը Տիրոջ սիրելին է և շատ մահմեդականների կառաջնորդի դեպի ճիշտ ուղի։ Դու պետք է մոտենաս Բասրայի ու նրան մի նամակ հանձնես, որտեղ գրված կլինի․ «Ամեն գիշեր սուրբ մարգարեին դու հարյուր անգամ ես առաջարկում, իսկ հինգշաբթի գիշերը՝ չորս հարյուր անգամ։ Սակայն քանի որ անցած հինգշաբթի այս կանոնին չես հետևել, որպես պատիժ նամակաբերին կվճարես չորս հարյուր դինար»։"
Ջոն Մեյնարդ Քեյնս
Վերսալյան խաղաղության համաժողով
Վերսալյան համաժողովի երեք գլխավոր դերակատարներն էին Լլոյդ Ջորջը՝ Մեծ Բրիտանիայից, Կլեմանսոն՝ Ֆրանսիայից և Նախագահ Վիլսոնը՝ Ամերիկայից ։ Միայն Լլոյդ Ջորջն էր, ում հետ Քեյնսն ուներ ուղիղ կապ. մինչև 1918 թվականի ընտրությունները նա որոշակի համակրանք ուներ Քեյնսի հայացքների նկատմամբ, սակայն ընտրական քարոզարշավների ընթացքում նա հասկացավ, որ հասարակությունը լավ է ընդունում  իր հայացքներն այն դեպքում, երբ  ինքը խոստանում է խիստ պատժել Գերմանիային և հետևապես կարգադրեց իր հանձնախմբին պաշտպանել բարձր փոխհատուցման վճարներ սահմանելու մոտեցումը։
Վիլսոնը ի սկզբանե կողմնակից էր ավելի մեղմ դիրքորոշման Գերմանիայի նկատմամբ։ Նա մտավախություն ուներ, որ չափազանց խիստ պայմանները կարող էին զարկ տալ ծայրահեղականության և ցանկանում էր Գերմանիային թողել բավական միջոցներով՝ ներմուծման համար վճարելու համար։ Ի անհանգստություն Քեյնսի՝ Լլոյդ Ջորջը և Կլեմանսոն կարողացան ճնշում գործադրել Վիլսոնի վրա և ստիպել նրան համաձայնվել ներառել կենսաթոշակները փոխհատուցման մասին փաստաթղթի նախագծում։
Համաժողովի ավարտին Քեյնսը մշակեց ծրագիր, որը, ըստ նրան, ոչ միայն կօգներ Գերմանիային և կենտրոնական Եվրոպայի այլ աղքատացած տերություններին, այլև նպաստավոր կլիներ ամբողջ համաշխարհային տնտեսության համար։ Այդ ծրագրի մի մասը կազմում էր պարտքերի ներումը,  որը բարենպաստորեն կազդեր միջազգային առևտրի վրա, բայց միևնույն ժամանակ Եվրոպայի վերականգնման ամբողջ ծախսերը դնում էր ԱՄՆ ուսերին։
Լլոյդ Ջորջը համաձայնվեց, որ սա կարող էր ընդունելի լինել բրիտանական ընտրազանգվածի համար։ Ինչևիցե, Ամերիկան դեմ էր ծրագրին. ԱՄՆ-ն այդ տարիներին ամենախոշոր վարկատուն էր, բացի այդ այս պահի դրությամբ Վիլսոնը արդեն հակված էր դեպի խաղաղության կոշտ միջոցառումների կիրառումը և գտնում էր, որ իր երկիրն արդեն չափազանց շատ զոհերի էր գնացել։ Հետևաբար, չնայած Քեյնսի լավագույն ջանքերին, համաժողովի արդյունքում ընդունվեց մի ծրագիր, որը հիասթափություն էր նրա համար՝ թե բարոյական, թե տնտեսական առումով և ինչը ստիպեց նրան հեռանալ գանձապետարանից ։
1919 թվականի հուլիսին նա մերժեց Հյուսիսային առևտրի բրիտանական բանկի նախագահի պաշտոնը, որի համար կվարձատվեր 2000 ֆունտ ստերլինգ։
Համաժողովի արդյունքում ընդունված համաձայնագրի հնարավոր վնասաբեր հետևանքների վերաբերյալ Քեյնսի տեսակետները 1919 թվականին լույս տեսան իր շատ ազդեցիկ «Խաղաղության տնտեսական հետևանքները» գրքում ։ Այս աշխատությունը ներկայացվում էր որպես Քեյնսի լավագույն գիրքը, որտեղ նա կարողացավ ի ցույց դնել իր բոլոր որակները՝ իր կիրքը, ինչպես նաև տնտեսագետի հմտությունները։  Ի լրումն տնտեսական վերլուծությունների՝ գրքում հեղինակը կոչ է անում ընթերցողի կարեկցանքին."Ես չեմ կարող թողնել այս թեման ասես թե առաջարկվող լուծումների արդարությունն ամբողջովին երաշխավորվում էր մեր կողմից կամ հիմնված էր տնտեսական փաստարկների վրա։ Գերմանիային ստրկացման հասցնելու, միլիոնավոր մարդկանց կյանքերը քայքայելու և մի ամբողջ ազգ երջանիկ լինելու հնարավորությից զրկելու քաղաքականությունը պետք է լինի նողկալի և ատելի. նողկալի և ատելի, նույնիսկ եթե դրա իրականացումը հնարավոր լիներ, նույնիսկ եթե դա հարստացներ մեզ, նույնիսկ եթե չսերմաներ Եվրոպայի ողջ քաղաքակիրթ կյանքի անկումը։"Նաև առկա էին շատ պատկերավոր նկարագրություններ, ինչպես՝ «տարեցտարի Գերմանիան կմնա աղքատ և երեխաները կապրեն սովի մեջ ու կունենան սահմանափակ ընդունակություններ»՝ համարձակ կանխատեսումների հետ միասին, որոնք հետագայում իրականություն դարձան."Եթե մենք գիտակցաբար նպատակադրենք Կենտրոնական Եվրոպային աղքատության հասցնելը, վրեժխնդրությունը, ես կհամարձակվեմ կանխատեսել, արագ կտարածվի։ Այդ ժամանակ Հակազդեցության ուժերի և Հեղափոխության հուսահատ ջղաձգությունների միջև վերջնական պատերազմն իրեն երկար չի սպասեցնի, ինչը Գերմանական վերջին պատերազմի սարսափների կողքին ոչինչ կթվա։"Քեյնսի հետևորդները կարծում են, որ աղետի վերաբերյալ նրա կանխատեսումներն արդարացվեցին, երբ Գերմանիայի տնտեսությունը 1923 թվականին ենթարկվեց հիպերինֆլյացիայի, և դարձյալ՝ Վայմարյան հանրապետության կործանմամբ ու Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկումով։ Ինչևիցե, պատմաբան Ռութ Հենիգը պնդում է, որ «Փարիզյան համաժողովի պատմության մասնագետների մեծ մասը այժմ համամիտ է, որ տնտեսական առումով համաձայնագիրը չափազանց խիստ չէր Գերմանիայի հանդեպ և որ մինչդեռ Փարիզում պարտավորությունները ու վնասները անխուսափելիորեն շատ էին շեշտվում բանավեճերում՝ օրաթերթեր ընթերցող ընտրազանգվածին բավարարելու համար, մտադրությունը Գերմանիային հանգիստ կերպով էական օգնություն տրամադրելն էր՝ իր հաշիվները փակելու համար, ինչպես նաև Գերմանիայի բազմաթիվ առարկություններին արձագանքելը՝ փոխհատուցումների մարման գրաֆիկում փոփոխություններ անելու միջոցով ։»
Երբևէ վճարվել է փոխհատուցումների միայն մի փոքր մասը։ Պատմաբան Ստեֆեն Շուկերը «Ամերիկյան «Փոխհատուցումները» Գերմանիային, 1919-33»-ում ցույց է տալիս, որ ամերիկյան վարկերով պայմանավորված կապիտալի ներհոսքը զգալիորեն գերազանցել է Գերմանիայի վճարումների չափը այնպես, որ զուտ հաշվարկով, Գերմանիան ստացել է երկրորդ համաշխարհային պատերազմին հետևող Մարշալի պլանով սահմանված գումարից չորս անգամ ավելի մեծ չափով աջակցություն։
Շուկերը նաև ցույց է տալիս, որ Վերսալյան համաժողովին հաջորդող տարիներին Քեյնսը դարձավ փոխհատուցումների մասով ոչ պաշտոնական խորհրդատու Գերմանիայի կառավարության համար, գրեց Գերմանիայի փոխհատուցման գլխավոր ծանոթագրություններից մեկը, և փաստորեն նպաստեց հիպերինֆլյացիային քաղաքական դրդապատճառներից ելնելով։ Այնուամենայնիվ, «Խաղաղության տնտեսական հետևանքները» միջազգային ճանաչում բերեց Քեյնսին, չնայած նաև պատճառ հանդիսացավ, որ նրան համարեն հակաիշխանական. երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկումից հետո էր միայն, որ Քեյնսին առաջարկեցին ստանձնել խոշոր Բրիտանական բանկի տնօրինություն կամ կառավարություն վերադառնալու ընդունելի առաջարկ արեցին։ Ինչևիցե, Քեյնսը դեռ ի վիճակի էր ազդեցություն ունենալ պետական քաղաքականության վրա իր կապերի, տպագրված աշխատանքների և պետական հանձնաժողովներում ներգրավվածության միջոցով. սա ներառում էր, բարձրաստիճան քաղաքական հանդիպումներին մասնակցություն՝ որպես խորհրդատու ։
1920-ականներ
1922 թվականին Քեյնսը շարունակում էր պայքարել Գերմանիայի կողմից վճարվող փոխհատուցումների կրճատման համար «Համաձայնագրի վերանայում» աշխատանքով ։ Նա խիստ քննադատում էր առաջին համաշխարհային պատերազմին հետևող դրամավարկային քաղաքականությունները 1923 թվականի իր «Տրակտատ դրամավարկային բարեփոխումների վերաբերյալ» աշխատության մեջ. փաստարկ նրա շուրջ, որ երկրները պետք է թիրախավորեն ներքին գների կայունությունը՝ խուսափելու համար գնանկումից նույնիսկ իրենց արժույթների արժեզրկման գնով:Բրիտանիան տուժում էր բարձր գործազրկությունից 1920-ականների մեծ մասի ընթացքում՝ ստիպելով Քեյնսին առաջարկել ստերլինգի արժեզրկում՝ Բրիտանիայից արտահանվող ապրանքները ավելի մատչելի դարձնելու և երկրում աշխատատեղերի ստեղծումը խթանելու նպատակով։ 1924 թվականից նա նաև պաշտպանում էր հարկաբյուջետային միջամտությունը, որտեղ պետությունը կարող էր ստեղծել աշխատատեղեր պետական ծախսերը ավելացնելու միջոցով ։ 1920-ականների ընթացքում Քեյնսի այս հայացքները միայն սահմանափակ ազդեցություն են ունեցել քաղաքականություն մշակողների և տարածված գիտական կարծիքի վրա. համաձայն Հայման Մինսկիի՝ պատճառներից մեկը այն էր, որ նրա տեսական հիմնավորումները «խճճված էին»։ Տրակտատը նաև կոչ էր անում վերջ տալ ոսկու ստանդարտին։ Քեյնսը ասում էր, որ ոսկու ստանդարտին անդամակցությունն այլևս շահավետ չէ Մեծ Բրիտանիայի համար, քանի որ այն հակասության մեջ է ինքնավար ներքին քաղաքականություն ունենալու անհրաժեշտության հետ։ Այն կարող էր ստիպել երկրներին հետամուտ լինել արժեզրկման քաղաքականության հենց այն պահին, երբ երկիրը որոշում է իրականացնել խթանիչ միջոցառումներ աճող գործազրկության խնդիրներին արձագանքելու համար։ Անգլիայի բանկը և գանձապետարանը դեռ կողմ էին ոսկու ստանդարտին և 1925 թվականին նրանք կարողացան համոզել այն ժամանակ կանցլերի պաշտոն զբաղեցնող Ուինսթոն Չերչիլին վերահաստատել այն, ինչը ճնշող ազդեցություն ունեցավ բրիտանական արդյունաբերության վրա։ Քեյնսը արձագանքեց սրան գրելով «Պարոն Չերչիլի տնտեսական հետևանքները» և շարունակելով հանդես գալ ոսկու ստանդարտի դեմ մինչև Մեծ Բրիտանիան վերջապես հրաժարվեց դրանից 1931 թվականին ։
Մեծ ճգնաժամ
Քեյնսը սկսել էր գործազրկության, փողի և գների միջև հարաբերության ուսումնասիրությունը դեռևս 1920-ականներին ։ «Տրակտատ փողի վերաբերյալ» աշխատությունը տպագրվեց 1930 թվականին երկու հատորով։ Աշխատության կենտրոնական գաղափարը այն էր, որ եթե խնայվող փողի մեծությունը գերազանցում է ներդրվող փողի մեծությանը, ինչը կարող է տեղի ունենալ, եթե տոկոսադրույքները շատ բարձր են, ապա գործազրկությունը կաճի։ Սա մասամբ պայմանավորված է նրանով, որ աշխատավարձի ավելի մեծ մասը ծախսելու մարդկանց ցանկության բացակայությունն գործատուների համար դժվարացնում է շահույթի ստեղծումը։ Գրքի մեկ այլ կենտրոնական թեմա է որոշ ժամանակամիջոցում արժույթների գնողունակության փոփոխության վերաբերյալ ստույգ պատկերացումներ ունենալու համար պահանջվող ֆինանսական գործակիցների անվստահելիությունը։ Մասնավորապես, նա քննադատում էր մեծածախ գների գործակցի մինչպատերազմյա շրջանի գնահատականների օգտագործումն արդարացնելու համար 1925 թվականի Մեծ Բրիտանիայի վերադարձը ոսկու ստանդարտին։ Նա պնդում էր, որ գործակիցը թերագնահատում է աշխատուժի և ծառայությունների արժեքների փոփոխությունների հետևանքները։
Քեյնսը խիստ քննադատում էր Մեծ Ճգնաժամի ընթացքում բրիտանական կառավարության վարած կոշտ տնտեսական քաղաքականությունը։ Նա գտնում էր, որ բյուջետային պակասուրդները բնական երևույթ են, որ դրանք տնտեսական անկման արդյունք են։ Նա գրել է. «Կառավարության այս կամ այն տեսակի փոխառությունները, այսպես կոչված, բնական միջոց են՝ այնպիսի ծանր ճգնաժամի ընթացքում, ինչպիսին ներկայիսն է՝ կանխելու համար ձեռնարկատիրական գործունեության կորուստներն այնքան մեծ չափերի հասնելուց, որ դրանք կարողանան ամբողջ արտադրական ոլորտը բերել լճացման» ։
1933 թվականին՝ Մեծ Ճգնաժամի ամենածանր պահին, լույս է տեսնում Քեյնսի «Բարգավաճման միջոցները» աշխատությունը, որը ընդգրկում էր կոնկրետ առաաջարկներ համաշխարհային ճգնաժամի պայմաններում գործազրկության բարձր մակարդակի հաղթահարման վերաբերյալ։ «Բարգավաճման միջոցները» աշխատության մեջ տեղ է գտնում բազմապատկչի էֆեկտի առաջին հիշատակություններից մեկը։ Մինչդեռ այն գլխավորապես ուղղված էր բրիտանական կառավարությանը, այն նաև պարունակում էր խորհուրդներ համաշխարհային ճգնաժամից տուժած այլ երկրների համար ևս։ Մի օրինակ ուղղարկվել էր նորընտիր նախագահ Ֆրանկլին Դ. Ռուզվելտին և այլ համաշխարհային առաջնորդներին։ Ե՛վ ամերիկյան, և՛ բրիտանական կառավարությունները լուրջ վերաբերմունք ցուցաբերեցին աշխատության նկատմամբ, և համաձայն Ռոբերտ Սկիդելսկիի՝ այն օգնեց ճանապարհ հարթել ավելի ուշ քեյնսյան գաղափարների ընդունման համար, չնայած քիչ անմիջական գործնական ազդեցություն ունեցավ։ 1933 թվականի Լոնդոնի տնտեսական համաժողովում կարծիքները մնացին շատ տարբեր՝ գործողությունների միասնական ուղու ընտրության շուրջ համաձայնության գալու համար ։
Քեյնսյան քաղաքականությանը նմանվող քաղաքականություններ որդեգրվեցին Շվեդիայի և Գերմանիայի կողմից, բայց Շվեդիան շատ փոքր էր մեծ ուշադրություն գրավելու համար, իսկ Գերմանիայի հաջողված ջանքերի վերաբերյալ Քեյնսը համառորեն լուռ էր, քանի որ անհանգստացած էր երկրի իմպերիալիստական ձգտումներով և հրեաների նկատմամբ վերաբերմունքով ։ Մեծ Բրիտանիայից բացի, Քեյնսի ուշադրության կենտրոնում էին նաև Միացյալ Նահանգները։ 1931 թվականին հակացիկլիկ պետական ծախսերի վերաբերյալ իր հայացքների համար նա մեծ աջակցություն է ստանում Չիկագոյում, որն այն ժամանակ  հիմնական՝ ռացիոնալ ընտրության տեսության և նորդասական տնտեսագիտության տեսության հայացքներին, այլընտրանք հանդիսացող առաջնային կենտրոնն էր Ամերիկայում ։ Ինչևիցե, օրթոդոքս տնտեսագիտական մտածելակերպն ընդհանուր առմամբ շարունակեց թշնամաբար տրամադրված մնալ ճգնաժամը մեղմացնելու համար հարկաբյուջետային միջամտության նկատմամբ՝ ընդհուպ մինչև պատերազմի սկիզբը։ Ուշ 1933-ին Ֆելիքս Ֆրանկֆուրտերը համոզում էր Քեյնսին դիմել նախագահ Ռուզվելտին անմիջականորեն, ինչը տնտեսագետն արեց նամակի միջոցով և դեմ առ դեմ հանդիպեց նրան 1934 թվականին, որից հետո երկուսն էլ շատ բարձր էին արտահայտվում մեկը մյուսից ։ Ինչևիցե, Սկիդելսկիի համաձայն՝ ընդունված կարծիքն այն է, որ Քեյնսի ջանքերը սկսեցին ինչ-որ չափով ազդեցություն ունենալ ԱՄՆ տնտեսական քաղաքականության վրա միայն 1939 թվականից հետո ։
Քեյնսի գլխավոր աշխատությունը՝ «Զբաղվածության, տոկոսի և փողի  ընդհանուր տեսությունը», տպագրվեց 1936 թվականին։ Նրան օգնում էր ապագա տնտեսագետ և նրա լավագույն ուսանողներից մեկը՝ Դեյվիդ  Բենսյուզան-Բատտը ։ Աշխատանքը ծառայեց որպես տնտեսական անկման շրջանում պետության միջամտողական քաղաքականության համար տեսական հիմնավորում։ Ընդհանուր տեսությունը մարտահրավեր նետեց նոր դասական տնտեսագիտական հայացքներին, համաձայն որոնց՝  շուկան առանց պետական միջամտության բնականոն կերպով կհասնի ռեսուրսների լրիվ զբաղվածության։ Գրքի մեջ առաջ քաշված իր հայացքներով Քեյնսը փաստորեն հակադրվում էր իր նախկին ուսուցիչներ Մարշալին և Պիգուին։ Քեյնսը գտնում էր, որ դասական տեսությունը «մասնավոր դեպք» էր՝ կիրառելի միայն 19-րդ դարում գոյություն ունեցող կոնկրետ պայմանների համար, ի տարբերություն իր առաջ քաշած տեսության, որը ընդհանուր է։  Դասական տնտեսագետները կողմնակից էին Սեյի օրենքին, համաձայն որի՝ «առաջարկը ստեղծում է իր սեփական պահանջարկը» և ազատ շուկայում աշխատողները պատրաստ կլինեն վարձատրվել ավելի ցածր, այնքան, որ գործատուների շահութաբերության համար ձեռնտու լինի վճարվող աշխատավարձերի մակարդակը։ Քեյնսի կողմից նորարարություն էր «կպչուն» գների գաղափարը. այն ընդունում է, որ իրականում աշխատողները հաճախ հրաժարվում են իջեցնել աշխատավարձի իրենց պահանջները, նույնիսկ այն դեպքերում, երբ դասական տնտեսագետների պնդմամբ նման կերպ վարվելը ռացիոնալ է։ Մասամբ գների կպչունության շնորհիվ հիմնավորվեց, որ ամբողջական պահանջարկի և ամբողջական առաջարկի փոխազդեցությունը հնարավոր է տանի կայուն գործազրկության և այս դեպքում պետության և ոչ թե շուկայի վրա պետք է տնտեսությունները իրենց հույսը դնեն խնդրին լուծում տալու համար։ «Ընդհանուր տեսությունը» պնդում է, որ պահանջարկն, ոչ թե առաջարկն է, տնտեսական ակտիվության ընդհանուր մակարդակի վրա ազդող կենտրոնական գործոնը։ Ամբողջական պահանջարկը, հավասար է հասարակության մեջ ձևավորված ընդհանուր եկամուտներին և որոշվում է որպես սպառման և ներդրումների հանրագումար։ Գործազրկության և չիրացված արտադրական հնարավորությունների պայմաններում, զբաղվածությունը և ընդհանուր եկամուտները կարելի է ավելացնել առաջին հերթին ավելացնելով կամ սպառման, կամ ներդրումներին ուղղված ծախսերը։ Եթե պետությունը չմիջամտի ծախսերն ավելացնելու համար՝ տնտեսությունը կարող է մնալ թակարդված ցածր զբաղվածության կայուն վիճակում. այս հավանականության ցուցադրումը համարվում էր աշխատության հեղափոխական նվաճումը ։ Գիրքը խրախուսում էր պետության կողմից ակտիվ տնտեսական քաղաքականության իրականացումը՝ գործազրկության բարձր մակարդակի շրջաններում պահանջարկը խթանելու համար, օրինակ ենթակառուցվածքային ու այլ պետական աշխատանքների ուղղված ծախսերի ավելացմամբ։ «Եկեք լինենք ակտիվ, օգտագործենք մեր չօգտագործված ռեսուրսները՝ մեր հարստությունն ավելացնելու համար»,-գրել է նա 1928 թվականին։ «Ազատ աշխատուժ ու գործարաններ ունենալով հանդերձ՝ ծիծաղելի է ասելը, թե մենք մեզ չենք կարող թույլ տալ այս նոր զարգացումները։ Հենց այս գործարաններով ու հենց այս մարդկանցով է, որ մենք մեզ դա թույլ կտանք» ։
«Ընդհանուր տեսությունը» հաճախ դիտվում է որպես ժամանակակից մակրոտնտեսագիտության հիմքը։ Միայն մի քանի առաջատար ամերիկյան տնտեսագետներ համաձայնվեցին Քեյնսի հետ 1930-ականների ընթացքում ։ Մինչդեռ, շուտով նրա գաղափարները լայն տարածում ստացան. այնպիսի նշանավոր ամերիկացի պրոֆեսորներ, ինչպիսիք են Էլվին Հանսենը, համաձայնվեցին Ընդհանուր տեսության առաջ քաշած գաղափարների հետ մինչև երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկվելը ։
Քեյնսն անձամբ շատ քիչ մասնակցություն ունեցավ «Ընդհանուր տեսության» տպագրությանը հաջորդած բանավեճերին, քանի որ 1937 թվականին ստացավ սրտի կաթված, ինչը ստիպեց նրան երկարաժամկետ հանգստի անցնել։ Այլոց թվում Հայման Մինսկին և հետքեյնսյան շրջանի տնտեսագետները պնդում էին, որ արդյունքում Քեյնսի գաղափարները խեղաթյուրվեցին նրանց կողմից, ովքեր հակված էին փոխզիջումների գնալ դասական տնտեսագետների հետ կամ մատուցել Քեյնսի գաղափարները IS–LM մոդելի նման մաթեմատիկական մոդելների միջոցով (ինչը, համաձայն նրանց, աղավաղեց Քեյնսի գաղափարները) ։ Քեյնսը սկսեց ապաքինվել 1939 թվականին, բայց կյանքի մնացած տարիների ընթացքում նրա մասնագիտական եռանդը մեծապես ուղղված էր դեպի տնտեսագիտության գործնական կողմը. պատերազմական աշխատանքների համար ռեսուրսների օպտիմալ բաշխում ապահովելու հետ կապված խնդիրներ, հետպատերազմյան բանակցություններ Ամերիկայի հետ և նոր միջազգային ֆինանսական կանոնակարգ, որը ներկայացվել էր Բրետոն Վուդսի համաժողովում։
Ընդհանուր տեսության մեջ և հետագայում ևս, Քեյնսն արձագանքում է սոցիալիստներին, ովքեր պնդում էին, հատկապես 1930-ականների Մեծ ճգնաժամի ժամանակ, որ կապիտալիզմն է ծնել պատերազմ։ Նրա կարծիքով, եթե կապիտալիզմը կառավարվեր ազգային և միջազգային մակարդակներով (համակարգվող միջազգային քեյնսյան քաղաքականություններով, միջազգային արժութային համակարգով, որը միմյանց չի հակադրում երկրների հետաքրքրությունները և առևտրի ազատականացման բարձր աստիճանով),  ապա այն կարող էր խթանել խաղաղություն և ոչ թե տարաձայնություններ երկրների միջև։ Հետպատերազմյան միջազգային տնտեսական ինստիտուտների և քաղաքականությունների հետ կապված նրա պլանները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում (ինչը նպաստել է Բրետոն Վուդսում Արժույթի Միջազգային Հիմնադրամի, ավելի ուշ Սակագների ու Առևտրի Ընդհանուր Համաձայնագրի և վերջապես Առևտրի Համաշխարհային կազմակերպության ստեղծմանը) նպատակ ունեին իրագործել այս տեսլականը ։
Չնայած Քեյնսը լայնորեն քննադատվում էր, հատկապես տնտեսագիտության Չիկագոյի դպրոցի անդամների կողմից՝ պարտավորությունների ավելացման հաշվին անպատասխանատու պետական ծախսեր խրախուսելու համար, իրականում նա հավասարակշռված բյուջեների կողմնակից էր և Մեծ ճգնաժամի ընթացքում պետական ծախսերի ավելացումը դիտում էր որպես ծայրահեղ միջոցառում ծայրահեղ հանգամանքներում պետության կարիքները բավարարելու համար ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում իր «Ինչպես վճարել պատերազմի համար» աշխատության մեջ (1940), Քեյնսը պնդում էր, որ պատերազմական գործողությունները պետք է ավելի շուտ ֆինանսավորվեն բարձր հարկերի և հատկապես պարտադիր խնայողությունների (գլխավորապես աշխատողների կողմից պետությանը պարտքով տրվող դրամական միջոցներ), քան պակասուրդի հաշվին՝ գնաճից խուսափելու համար։ Կամավոր խնայողությունները կօգնեն կրճատել ներքին պահանջարկը, ուղղել հավելյալ արտադրանքը պատերազմի կարիքներին, ավելի արդարացի կլինեն, քան պատժիչ հարկումը իսկ երբ աշխատողներին թույլ տրվի հետ վերցնել իրենց խնայողությունները, պահանջարկը կաճի՝ ինչի շնորհիվ հնարավոր կլինի խուսափել հետպատերազմյան տնտեսական անկումից։ 1941 թվականի սեպտեմբերին նրան առաջարկեցին զբաղեցնել պաշտոն Անգլիայի բանկի տնօրենների խորհրդում, որը նա ստանձնեց հաջորդ տարվա ապրիլից։ 1942 թվականի հունիսին թագավորի ծննդյան առթիվ շնորհվող պարգևների շարքում պարգևատրեց նաև Քեյնսը՝  մատուցած ծառայությունների համար։ Հուլիսի 7-ին նրա տիտղոսը պաշտոնապես հրապարակվեց որպես «Թիլտոնի Բարոն Քեյնս, Սասեքսի դքսություն» և նա զբաղեցրեց իր տեղը Լորդերի պալատում Լիբերալ կուսակցության շարքերում։
Այն ժամանակ, երբ Հակահիտլերյան կոալիցիայի հաղթանակի հավանականությունը մեծանում էր, Քեյնսը՝ որպես բրիտանական պատվիրակության առաջնորդ և Համաշխարհային բանկի  հանձնաժողովի նախագահ, ակտիվորեն ներգրավված էր 1944 թվականի կեսերի բանակցություններում, որոնց արդյունքը եղավ Բրետոն Վուդսի համակարգի ստեղծումը։ Քլիրինգ իրականացնող միջազգային կազմակերպության ձևավորման հետ կապված քեյնսյան պլանն արժույթների կառավարման ռադիկալ համակարգի կողմնակից էր։ Քեյնսն առաջարկում էր ստեղծել միասնական արժույթ՝ բանկոր, և նոր համաշխարհային ինստիտուտներ՝ համաշխարհային կենտրոնական բանկ և միջազգային քլիրինգային միություն։ Քեյնսի պատկերացմամբ այս կազմակերպությունները կկարգավորեին միջազգային առևտուրը և վճարային համակարգերը՝ երկրների համար ստեղծելով առևտրային հաշվեկշռի էական պակասուրդից կամ ավելուրդից խուսափելու ուժեղ խթաններ ։ Այնուամենայնիվ, ԱՄՆ մեծ կշիռը բանակցային գործընթացում նշանակում էր, որ վերջնական արդյունքներն առավել մոտիկ էին Հարրի Դեքստեր Ուայթի ավելի պահպանողական ծրագրերին։ Համաձայն ամերիկյան տնտեսագետ Ջ. Բրեդֆորդ ԴեԼոնգի՝ ժամանակը ցույց տվեց, որ Քեյնսը ճիշտ էր իր գրեթե բոլոր կետերի մասով, որոնք ամերիկացիները մերժել էին ։
Փոխզիջման տարբերակով ստեղծված երկու նոր կազմակերպությունները, որոնք հետագայում ճանաչվեցին Համաշխարհային բանկ և Արժույթի միջազգային հիմնադրամ անուններով, հիմնականում արտացոլում էին ամերիկյան տեսլականը։ Առևտրի հաշվեկշռի խոշոր ավելցուկից խուսափելու համար որևիցե խթաններ չեն լինի պետությունների համար, փոխարենը ներմուծման և արտահանման միջև անհավասարակշռությունը շտկելու բեռը կշարունակեր ընկնել միայն պակասուրդ ունեցող երկրների ուսերին, որոնք Քեյնսի պնդմամբ ամենաքիչն էին ընդունակ արձագանքելու խնդրին առանց իրենց բնակչության համար տնտեսական դժվարություններ ստեղծելու։ Քեյնսն այնուամենայնիվ գոհ էր համաձայնագրի վերջնական տարբերակի ընդունմամբ, նա ասում էր, որ եթե ինստիտուտները մնան հավատարիմ իրենց հիմնարար սկզբունքներին, «մարդկանց միջև եղբայրությունը կդառնա ավելի քան պարզապես արտահայտություն» ։
Հետպատերազմյան շրջան
Չնայած վատթարացող առողջությանը՝ Քեյնսը պատերազմից հետո շարունակեց ներկայացնել Միացյալ Թագավորությունը միջազգային բանակցային գործընթացներում։ Նրան հաջողվեց, բրիտանական տնտեսության վերակառուցումն արագացնելու նպատակով, նոր և չմարված պարտքերի համար Միացյալ Նահանգներից ստանալ արտոնյալ պայմաններ ։
1946 թվականին մահից առաջ, Քեյնսը  տնտեսագիտության պրոֆեսոր և Անգլիայի բանկի խորհրդատու Հենրի Քլեյին ասեց, թե ինչքան մեծ հույսեր ունի, որ Ադամ Սմիթի «անտեսանելի ձեռքը» կօգնի Մեծ Բրիտանիային դուրս գալ այն տնտեսական անդունդից, որում հայտնվել էր. «Ես ավելի ու ավելի շատ եմ մեր խնդիրների լուծման համար հույսս դնում անտեսանելի ձեռքի վրա, որը քսան տարի առաջ փորձում էի հանել տնտեսագիտական մտածողությունից» ։
Քեյնսյան գաղափարների գերիշխումը 1939/79
Մեծ ճգնաժամի ավարտից հետո մինչև 1970-ականներն Եվրոպայում, Ամերիկայում և աշխարհի շատ այլ երկրներում տնտեսական քաղաքականություն մշակողներն ոգեշնչվում էին Քեյնսի գաղափարներով ։ Մինչդեռ, 1930-ականների կեսերին ու ավարտի դրությամբ՝ Քեյնսի մտածելակերպը ամբողջովին գրավել էր տնտեսագետներին ու քաղաքականություն մշակողներին, միայն երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկումից հետո էր, որ կառավարությունները սկսեցին պարտքով միջոցներ վերցնել գործազրկության վերացման համար անհրաժեշտ ծախսերը ֆինանսավորելու համար։ Տնտեսագետ Ջոն Կենետ Գելբռեյթի համաձայն (ԱՄՆ պետական ծառայող, ում հանձնարարված էր գնաճի կառավարումը)՝ պատերազմյան շրջանի ծախսերից հետո տնտեսության վերականգնման շրջանում «անհնար էր պատկերացնել քեյնսյան գաղափարների ավելի լավ ցուցադրություն» ։