cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լիլիա Բրիկ
Կինեմատոգրաֆիական փորձեր
Մայակովսկու 80-ամյակի նախօրեին ռեժիսոր Սերգեյ Յուտկևիչը սկսեց «Մայակովսկին և կինոն» հեռուստաֆիլմի նկարահանումները, որտեղ ծրագրվում էր հավաքել պոետի բոլոր կինոաշխատանքների կտորները՝ ներառյալ «Ժապավենով շղթայվածը»։ Գաղափարին դեմ էր տնօրենը և Մայակվսկու թանգարանի կուսկազմակերպիչը, որը դիմեց ԽՄԿԿ Կենտկոմին՝ խնդրանքով, որ ուշադրություն դարձնեն կինոնկարին, որտեղ «հեղափոխության մունետիկը, պոեզիայում Լենինի կուսակցության լիազոր ներկայացուցիչը․․․ հանդես է գալիս խուլիգանի և կարոտած նկարչի դերում»․ «Կարևորը, ինչ ցանկանում էր Ս․ Յուտկևիչը, խորհրդային հանդիսատեսին ցույց տալն էր, թե ինչպես էր Լիլիա Բրիկը նստում Մայակովսկու ծնկներին»։ Արդյունքում ֆիլմի աշխատանքները դադարեցվեցին։
Լիլիա Բրիկի սիրավեպերը
Երիտասարդ տարիքում Լիլիան բազմիցս կարդացել է Չերնիշևսկու «Ի՞նչ անել» վեպը և կարծում էր, որ նրա հերոսների կյանքը՝ պայմանականություներից և այնպիսի «հին կենցաղի վերապրուկներից» զուրկ, ինչպիսին է խանդը, պետք է ընդօրինակելի լինի։ Հասուն տարիքում սիրո մասին հարցերին պատասխանելիս Բրիկը ասում էր․ «Ես միշտ մեկին եմ սիրել։ Միայն Օսյային․․․ միայն Վոլոդյային․․․ միայն Պրիմակովին․․․ միայն Վասկային․․․» ։ Գեղարվեստական քննադատ Նիկոլայ Պունինը, որը պաշտում էր Լիլիային և չէր թաքցնում դա, նրան անվանում էր «ամենահմայիչ կինը, որը շատ բան գիտի մարդկային և զգայական սիրո մասին»։ Գրող Բենիամին Կավերինը, որը Բրիկին տեսել էր 1920 թվականին Վիկտոր Շկլովսկու տանը, նրա մասին պատմում էր որպես «գրավիչ, աննման գեղեցիկ, դուրեկան կին»։ Շկլովսկին իր հերթին ասում էր, որ Լիլիան կարող էր իրեն թույլ տալ լինել ցանկացած ձևի՝ «կանացի, քմահաճ, հպարտ, դատարկ, անկայուն, սիրահարված, խելացի» ։
Սկզբունքներից մեկը, որ Բրիկները և Մայակովսկին համատեղ ընդունեցին 1918 թվականին «ընտանիքի» անդամներին որոշակի ազատության տրամադրումն էր․ «Ցերեկները պատկանում են յուրաքանչյուրին՝ ըստ իրենց հայեցողության, գիշերը բոլորը հավաքվում են ընդհանուր տանիքի տակ»։ Այդ պատճառով Լիլիան ոչ մի դրամա չէր տեսնում այն բանում, որ իր սիրավեպը 42-ամյա կուսակցական գործիչ Ալեքսանդր Կրասնոշչյոկովի հետ զարգանում էր բոլորի աչքի առաջ։ Հարաբերությունները, որոնց մասին «բամբասում էր ողջ Մոսկվան», ընդհատվեցին Կրասնոշչյոկովի ձերբակալմամբ․ նրան մեղադրում էին նորաստեղծ Արդյունաբերական բանկում ֆինանսական գործողությունների իրականացման ժամանակ կատարած չարաշահումների մեջ։ 1923 թվականի սեպտեմբերին Ալեքսանդր Միխայլովիչը ձերբակալվեց և տեղափոխվեց Լեֆորտովի բանտ։ Նրա 13-ամյա դստերը՝ Լուելային, Բրիկն իր տուն տարավ։ Աղջկա հետ նա ուտելիք էր տանում Կրասնոշչյոկովին, իսկ Մայակովսկուն գրած նամակներում խոստովանում էր․ «Չեմ կարող թողնել Ա․ Մ․-ին քանի դեռ նա բանտում է»։
Կրասնոշչյոկովին համաներում շնորհեցին 1925 թվականին, սակայն զույգը չվերադարձավ նախկին հարաբերություններին․ Բրիկը տարվեց կինոռեժիսոր Լև Կուլեշովով։ Բենգտ Յանգֆելդտի խոսքերով 28-ամյա Կուլեշովը, որն այդ ժամանակ նկարահանել էր այնպիսի ֆիլմեր, ինչպիսիք են «Պարոն Վեստի արտասովոր արկածները բոլշևիկների երկրում»-ը և «Մահվան ճառագայթը», այնպես էր հմայվել Բրիկով, որ նրան մադրիգալներ նվիրեց։ 1927 թվականի ամռանը սիրահարները ճանապարհորդության մեկնեցին Կովկաս, այցելեցին Թիֆլիս, եղան Մախինջաուրի առողջարանային գյուղում։ Այնուհետև նրանց ճամփան անցնում էր Խարկովով, որի կայարանում Լիլիային սպասում էր Մայակովսկին։ Ճամպրուկը պատուհանից դուրս շպրտելով՝ նա դուրս եկավ գնացքից և պոետի հետ ուղևորվեց տեղի հյուրանոցը՝ այնտեղ Վլադիմիր Վլադիմիրովիչը ողջ գիշեր Լիլիայի համար կարդում էր «Լավ է» հոկտեմբերյան պոեմի նոր գլուխները։
1929 թվականին Բրիկի կյանքում հայտնվեց Յուսուպ Աբդրահմանովը, որը քաղաքական գործիչ էր Ղրղզստանից։ Գործուղման մեջ լինելով Մոսկվայում՝ նա պոետ-ֆուտուրիստ Բորիս Կուշների հետ եկավ Բրիկներ-Մայակովսկու տուն՝ Գենդրիկովի նրբանցք և հմայվեց տանտիրուհով։ Ամռանը նրանք միասին մի քանի օր անցկացրին Լենինգրադում և Պավլովսկում։ Բրիկը նրան հրավիրեց նաև Մայակովսկու ստեղծագործական գործունեության 20-ամյակին նվիրված տոնակատարությանը։ Հյուրերի հիշելով «Յուսուպը աչքը չէր կտրում Լիլիից, որը կիսամերկ զգեստով էր», որը նրա համար Փարիզից բերել էր Մայակովսկին։ Ուսումնասիրողները պնդում էին, որ Բրիկի բոլոր երկրպագուներից ամենաառեղծվածայինը Յուսուպ Աբդրահմանովն էր։
Առնչությունը հատուկ ծառայություններին
Բրիկների՝ քաղաքական հատուկ ծառայությունների հետ առնչություն ունենալու բամբասանքները գրական համայնքում սկսեցին շրջանառվել 1920-ական թվականներից։ Այսպիսով, այս թեմայի ուսումնասիրմամբ զբաղվող Բենգտ Յանգֆելդտը արտաբերեց Բորիս Պաստեռնակի նույն արտահայտությունը, որ նա «վախեցավ», երբ լսեց, թե Լիլիան ինչ է ասում սալոնի հյուրերին․ «Սպասե՛ք, շուտով կընթրենք, հենց Օսյան [կգա] Չեկից»։ Մայակվոսկի-Բրիկների բնակարանի դռան վրա որոշ ժամանակ կախված էր ենթադրաբար Սերգեյ Եսենինի կողմից գրված մի էպիգրամա․ «Կարծում եք՝ այստեղ ապրում է Բրի՞կը՝ լեզու ուսումնասիրո՞ղը։ Այստեղ ապրում է լրտեսը և Չեկի հետաքննիչը»։ Գրող Լիդիա Չուկովսկայան «Գրառումներ Աննա Ախմատովայի մասին» գրքում պատմում էր, թե ինչպես է Աննա Անդրեևնան հրաժարվել ընտրյալների խմբակից, որոնք հավաքվում էին Լիլիի շուրջ․ «Գրականությունը հետաձգվել էր, թողնվել էր միայն Բրիկների սալոնը, որտեղ գրողները հանդիպում էին չեկիստների հետ» ։
Վերակառուցման տարիներին, երբ բացվեցին քիչ հասանելի արխիվները, հրապարակախոս Վալենտին Սկորյատինը «Ժուռնալիստ»-ի (1990, № 5) էջերում հրապարակեց արխիվներում պահված ԽՍՀՄ արտաքին գործերի ժողկոմի նյութերի մասին տեղեկություններ, որոնց համաձայն Օսիպ Մաքսիմովիչին էր պատկանում ГПУ № 24541, իսկ Լիլիային՝ № 15073 վկայականները։ Օսիպ Բրիկը, ուսումնասիրողների տվյալներով, 1920 թվականի հունիսից մինչև 1924 թվականի հունվար ամիսը համարվում էր գաղտնի բաժնի 7-րդ բաժանմունքի աշխատակից։ Սակայն աշխատանքից հեռացվում է որպես դասալիք՝ «չեկիստական գործողություններին մասնակցելուց խուսափելու» համար (արխիվներում գտնվել են ծառայությունից ազատվելու մասին բժիշկների կողմից ստորագրված բազմաթիվ տեղեկանքներ)։ Լիլիան վկայականը ստացել էր 1922 թվականին, ինչպես ենթադրում էր Բենգտ Յանգֆելդտը, այդ փաստաթուղթը, որը գրանցվել էր Բրիկի՝ Անգլիա մեկնելուց 5 օր առաջ, չէր վկայում նրա՝ Պետական քաղաքական կառավարությունում գործունեություն ծավալելը․ հավանաբար այն անհրաժեշտ է եղել արտասահմանյան անձնագրի ձևակերպումն արագացնելու համար։ Այս կարծիքին էր նաև հրապարակախոս Արկադի Բակսբերգը, ով կարծում էր, որ վկայագրի ստացման պատմության մեջ խոսքը Լիլիայի՝ պետական անվտանգության մարմիններում աշխատելու մասին չէ, այլ երկրից դուրս գալու փաստաթղթեր ստանալու «իրավական հիմք»-ի մասին։
Դառնալով Լիլիա Բրիկի սալոնի մշտական այցելու՝ Ագրանովը մտավ Մայակովսկու մոտ ծանոթների շրջանակ (որոշ տվյալներով Վլադիմիր Մայակովսկին չեկիստին անվանում էր «Յանեչկա» և «Ագրանիչ»), իսկ հետո՝ պոետի մահից հետո, ամենաակտիվ մասնակցությունն ուներ նրա թաղմանը․ «մի խումբ ընկերների» կողմից ստորագրված մահախոսականում Յակով Սաուլովիչի ազգանունն առաջին տեղում էր։ Բամբասանքները սալոնի տիրուհուն և նրա ազդեցիկ հյուրին «հատուկ հարաբերություններով» էին կապում․ օրինակ՝ Մայա Պլիսեցկայան գրում էր, որ Լիլիա Բրիկը «չեկիստ Ագրանովի սիրուհին էր» ։ Այս տեղեկությունը ժխտեց գրող Վասիլի Քաթանյանն իր հուշերի գրքում, որտեղ նա գրում է Լիլիայի բառերը՝ պետանվտանգության կոմիսարի հետ իր ունեցած հարաբերությունների մասին․
Ժառանգության հարցեր
Մայակովսկու մահվան մասին լուրը Լիլիան և Օսիպն իմացան Բեռլինում 1930 թվականի ապրիլին․ ԽՍՀՄ վերադառնալու ճանապարհին նրանք կանգ առան մի հյուրանոցում, որի դռնապանը նրանց հեռագիր փոխանցեց․ «Այսօր առավոտյան Վոլոդյան ինքնասպան եղավ»։ Բրիկներն անմիջապես դիմեցին խորհրդային լիազոր ներկայացուցչություն, որտեղ վերջիններիս օգնեցին արագ վիզա ձևակերպել․ Լիլիան հեռախոսով կապվեց հեռագիրն ուղարկած Յակով Ագրանովի հետ և խնդրեց, որ պոետի թաղումը հետաձգեն մինչև իրենց ժամանումը Մոսկվա։ Ապրիլի 17-ին Բրիկները ժամանեցին Խորհրդային Միության մայրաքաղաք և Բրյանսկի կայարանից միանգամից ուղևորվեցին Վորովսկու փողոց՝ սգո ժապավեններով զարդարված գրողների ակումբ։ Ինչպես հիշում էր նրանց մտերիմ ծանոթ Լուելա Կրասնոշչյոկովան․ «Լիլին մի քանի օրվա մեջ այնքան էր փոխվել, որ դժվար էր նրան ճանաչել»։ Ալեքսանդրա Ալեքսեևնան՝ Մայակովսկու մայրը, Վասիլի Քաթանյանի վկայությամբ՝ դիմավորեց Լիլիային հետևյալ բառերով․ «Եթե Դուք այստեղ լինեիք, նման բան չէր պատահի»։
Մի խումբ մոսկվացիների հետ (ըստ Յուրի Օլեշայի՝ դագաղով բեռնատարի հետևից գնում էր մոտ 60000 մարդ) Օսիպն ու Լիլիան հասան մինչև Դոնսկոյ վանք։ Դիակիզարանի դարպասների մոտ հրմշտոց սկսվեց, որի ժամանակ ձիավոր ոստիկանը բարձրաձայն արտաբերեց «Բրիկ» ազգանունը․ «Պարզվում է՝ Ալեքսանդրա Ալեքսեևնան չէր ցանկանում հրաժեշտ տալ որդուն և թույլ տալ դիակիզումն իրականացնել առանց Լիլիայի»։
Թաղումից մի քանի օր անց Լիլիային կանչեցին դատախազություն, որտեղ, գտնված ստացականից դատելով, նրան հանձնեցին «Վ․ Մայակովսկու սենյակում հայտնաբերված գումարը՝ 2113 ռուբլի, 82 կոպեկը և 2 ոսկե մատանի»։ Այնուհետև հերթը հասավ սենյակում գտնված փաստաթղթերի և լուսանկարների քննմանը, որտեղ ինքնասպան էր եղել պոետը, ինչպես նաև ժառանգության հարցերին։ Մահվանից առաջ Վլադիմիր Մայակովսկին գրառում էր թողել, որտեղ նշում էր, որ իր ընտանիքը՝ «Լիլիա Բրիկը, մայրը, քույրերը և Վերոնիկա Պոլոնսկայան են», բացի այդ տեքստում խնդրում էր սկսած բանաստեղծությունները հանձնել Բրիկներին․ «նրանք գլուխ կհանեն»։
Մեկ ամիս անց Վասիլի Քաթանյանի և Նիկոլայ Ասեևի ստորագրությամբ 3 դիմում ներկայացվեց ԽՍՀՄ կենտգործկոմ և ՌԽՖՍՀ լուսժողկոմ (ուղղված գերատեսչության ղեկավար Անդրեյ Բուբնովին)։ Առաջին երկու նամակներում գրականագետները խնդրում էին պոետի ստեղծագործական ժառանգության իրավունքը հանձնել «նրա ընտանիքին, որը բաղկացած էր կնոջից՝ Լիլիա Բրիկից, մորից՝ Ալեքսանդրա Ալեքսեևնայից և քույրերից»։ Երրորդ նամակում հակիրճ նշվում էր, որ Ասեևը և Քաթանյանը գործում են «հանգուցյալ Վ․ Մայակովսկու կնոջ, մոր և քույրերի համաձայնությամբ»։ Վերարտադրելով այդ նամակների բովանդակությունը՝ գրականագետ Անատոլի Վալյուժևիչն ուշադրություն դարձրեց նրան, որ Վերոնիկա Պոլոնսկայան այնտեղ ընդհանրապես չի հիշատակվում, այն դեպքում, երբ Լիլիան է անվանվում Վլադիմիր Մայակովսկու կին․
1930 թվականի հունիսին «Իզվեստիա» թերթը հրապարակեց ՌԽՖՍՀ ժողկոմխորհի որոշումը «ընկեր Վլադիմիր Մայակովսկու հիշատակը հավերժացնելու մասին»։ Փաստաթղթի համաձայն՝ ՌԽՖՍՀ պետհրատարակչությունը պետք է «Լիլիա Բրիկի վերահսկողությամբ» լույս ընծայեր պոետի ստեղծագործությունների ամբողջական ժողովածուն։ Մայակովսկու գրական ժառանգության իրավունքը բաժանվեց Լիլիայի (առաջին մաս) ու պոետի մոր և քույրերի (երկրորդ մաս) միջև։ Բացի այդ, կառավարությունն առանձին հրաման արձակեց, որը վերաբերում էր բնակարանային հարցին։
Մայակովսկու մահից 5 տարի առաջ պետությունը նրան 4 սենյականոց բնակարան տրամադրեց Գենդրիկովի նրբանցք, 13/15 հասցեում։ Ստանալով հրամանագիրը՝ պոետը դիմեց բնակարանային ընկերություն՝ իր բնակարանում Լիլիա և Օսիպ Բրիկներին գրանցելու խնդրանքով։ Խնդրանքը բավարարվեց․ բնակարանի բնակիչներից յուրաքանչյուրն իր տրամադրության տակ ստացավ ոչ մեծ սենյակ․ չորրորդ սենյակը, որը գտնվում էր Վլադիմիր Մայակովսկու սենյակի հարևանությամբ, հյուրասենյակի և ճաշասենյակի դեր էր կատարում։ Պոետի մահից հետո բնակարանը որոշ ժամանակ մնաց Բրիկների մոտ։
Բացի այդ, Մայակովսկին ինքնասպանությունից մի քանի ամիս առաջ բնակարանային կոոպերատիվ էր մուտք գործել և հասցրել էր կատարել առաջին վճարը։ Հետագայում բոլոր վճարները կատարեցին Բրիկները․ շինարարության ավարտից հետո Սպասոպեսկովի նրբանցքում գտնվող 3 սենյականոց բնակարանը գրվեց Լիլիայի անունով։ Լուծվեց նաև Մայակովսկու 12 մետրանոց սենյակի հարցը, որը գտնվում էր Լյուբյանսկի միջափողոցում․ այն փոքր էր մշտական բնակության համար, և պոետն այն օգտագործում էր որպես աշխատասենյակ։ 1930 թվականի հունիսին Մոսկվայի գործադիր կոմիտեն փաստաթուղթ հրապարակեց, որի համաձայն` այդ սենյակը պատկանում էր քաղաքացի Լիլիա Բրիկին։
Մայակովսկու հիշատակի հավերժացում։ Նամակներ Ստալինին
Լիլիան մեծ ոգևորությամբ անցավ Մայակովսկու ստեղծագործությունների լիարժեք ժողովածուի նախապատրաստական աշխատանքներին։ Որպես գլխավոր խմբագիր՝ նա ոչ միայն աշխատում էր յուրաքանչյուր հատորի բովանդակության վրա, այլև վերահսկում էր ձևավորումը․ մասնավորապես՝ առաջարկում էր կրկնաթերթին W և M տառերը դնել․ գրաֆիկական խորհրդանիշ, որը Լիլիան հորինել էր պոետի հետ ծանոթության առաջին ամիսներին, այս տառերն էին նաև փորագրված Մայակովսկուն նվիրած «ամուսնական» մատանու վրա ։ Հրատարակությանը ծանրակշիռ երանգ հաղորդելու համար Լիլիան 1931 թվականի հունվարին նամակով դիմեց Ստալինին, որտեղ հիշեցնում էր, որ վերջինս ներկա էր Բոլշոյ թատրոնում Մայակովսկու «Լենին» պոեմի ընթերցմանը․ «Դիմում ենք Ձեզ մի քանի բառով Ձեր տպավորությունները գրելու խնդրանքով» ։ Կրեմլից այդ խնդրանքին ոչ մի արձագանք չհետևեց։
Լիլիայի համար մյուս կարևոր աշխատանքը Գենդրիկովի նրբանցքում Մայակովսկու գրադարան-թանգարան ստեղծելն էր։ 1933 թվականին նա նախաձեռնությանը միացրեց ընկերներին՝ Վասիլի Քաթանյանին, Նիկոլայ Ասեևին, Սեմյոն Կիրսանովին, որոնք Զամոսկվորեչիեի շրջխորհուրդ նամակ ուղարկեցին՝ ապագա հաստատության մանրամասն ծրագրով։ Բնակարանը, որտեղ ապրում էին Մայակովսկին և Բրիկները, համաձայն այդ նախագծի, պետք է վերականգնվի «նախկին տեսքով»․ տանը պետք է բացվեր գրադարան և գրական խմբակներ, իսկ բակի ծածկապատշգամբում՝ ամառային ընթերցասրահ։
Բոլոր ուղղություններով տարվող աշխատանքները դանդաղ էին ընթանում, և 1935 թվականի նոյեմբերին Լիլիան պատրաստեց երկրորդ դիմումը Ստալինին։ Նամակում Բրիկը հաղորդում էր, որ լինելով Վլադիմիր Մայակովսկու արխիվի, սևագրերի, ձեռագրերի և անձնական իրերի պահնորդը՝ նա ամեն ինչ անում է, որ «Մայակովսկու հանդեպ աճող հետաքրքրությունը որոշ չափով բավարարվի»։ Այնուհետև Լիլիան թվում էր հիմնական խնդիրները, որոնց հետ ստիպված էր առնչվել․ պոետի մահից հետո 6 տարիների ընթացքում հաջողվեց հրատարակել նրա ստեղծագործությունների ակադեմիական ժողովածուների միայն կեսը, տպագրման ենթակա բանաստեղծությունների և պոեմների միահատորյակը նույնիսկ պատրաստ չէ, երեխաների համար գրքերն ընդհանրապես չեն տպագրվում, Մոսկվայի իշխանությունները հրաժարվեցին միջոցներ տրամադրել Գենդրիկովի նրբանցքում գրադարան ստեղծելու համար։ Նամակն ավարտվում էր հետևյալ բառերով․ «Ես մենակ չեմ կարող հաղթահարել այս բյուրոկրատական անհետաքրքրվածությունը և դիմադրությունը» ։
Ստալինը դիմումին բավականին օպերատիվ արձագանքեց․ նամակի հենց առաջին էջում կարգադրում էր․ «Ընկեր Եժո՛վ, շատ եմ խնդրում Ձեզ ուշադրություն դարձնել Բրիկի նամակին։ Մայակովսկին կար և մնում է մեր խորհրդային ժամանակաշրջանի լավագույն և տաղանդավոր պոետը»։ Հետագայում Լիլիան պատմում էր, որ 2 օր անց Կրեմլից զանգ ստացավ, այնուհետև կայացավ նրա հանդիպումը կուսակցական գործիչ Եժովի հետ, որը «միանգամայն հուղված էր, ասաց, որ նա շատ է սիրում Վոլոդյային, որ հաճախ է նրան կարդում»։ Զրույցի ընթացքում գրասենյակ մտավ «Իզվեստիա»-ի խմբագիրը՝ Բորիս Տալը, որը «գրի առեց այն ամենը, ինչ պետք է արվեր և հրատարակվեր»։
Երկրորդ ամուսնություն․ Վիտալի Պրիմակով
Լիլիա Բրիկի և զորապետ Վիտալի Պրիմակովի ծանոթության վերաբերյալ տարբեր պատմություններ կան։ Դրանցից մեկը պատմել է Վասիլի Քաթանյանի որդին՝ Վասիլի Վասիլևիչը․ ըստ նրա տվյալների՝ Բրիկն առաջին անգամ հանդիպել է Պրիմակովին 1920-ական թվականների սկզբին պոետական երեկոյի ժամանակ։ Մայակովսկու մահվան մասին Վիտալին իմացել է Տոկիոյում և վերադառնալով Մոսկվա՝ սկսել է այցելել Լիլիայի տուն։ Ըստ մեկ այլ լեգենդի, որը ներկայացված է հրապարակախոս Արկադի Վակսբերգի «Լիլիա Բրիկ։ Կյանք և ճակատագիր» գրքում, նրանց հարաբերությունները սկսվել են 1930 թվականին մի թատրոնի մոտ, երբ Լիլիան, զգալով հարգարժան զինվորականի՝ իր հանդեպ ունեցած հետաքրքրությունը, «կարծես թե ուղիղ ասաց․ «Ավելի լավ է ծանոթանալ անկողնում»։ 1930 թվականի աշնանը Պրիմակովն արդեն ապրում էր Բրիկների հետ Գենդրիկովի նրբանցքում։
1935 թվականի գարնանը Պրիմակովը դարձավ Լենինգրադի զինվորական շրջանի բանակի փոխհրամանատարը։ Նա ստացավ ծառայողական բնակարան՝ Ռիլեև 11 հասցեում։ Որոշ ժամանակ անց այս բնակարան Մոսկվայից տեղափոխվեցին Օսիպ Բրիկը և Եվգենիա Սոկոլովան՝ կինոռեժիսոր Վիտալի Ժեմչուժնու կինը։ Նման կենցաղը շատ ժամանակակիցների մոտ զարմանք էր առաջացնում, օրինակ՝ կինոռեժիսոր Կամիլ Յարմատովը, որը Օսիպի հրավերով եկել էր Բրիկ-Պրիմակովների տուն և այնտեղ տեսել «փոխադարձ համակրանքով միմյանց կապված ընկերախմբի», գրում է․ «Ոչ մի կերպ չի տեղավորվում ուղեղիս մեջ։ Ես ինձ զգում էի ընտանեկան ոլորտի նորագույն ձեռքբերումներից անհուսալի հետամնաց» ։
1936 թվականի օգոստոսին Պրիմակովը ձերբակալվեց Լենինգրադի ամառանոցում։ Այնտեղ և Ռիլեևի հասցեում գտնվող բնակարանը խուզարկվեց, որից հետո Վիտալիին տեղափոխեցին Մոսկվա և նետեցին Լեֆորտովոյի բանտ։ 1937 թվականի հունիսի 11-ին դատարանը նրան դատապարտեց գնդակահարության։ «Ժողովրդի թշնամիների» և նրանց ընտանիքի անդամների ձերբակալությունները շարունակվեցին, և Օսիպն առաջարկեց մտերիմներին որոշ ժամանակով հեռանալ Մոսկվայից։ Սեպտեմբերի սկզբին նա Եվգենիա Սոկոլովայի հետ մեկնեց Կոկտեբել, իսկ Լիլիան Վասիլի Քաթանյանի հետ՝ Յալթա։ Այնտեղից նա գրում էր Բրիկին, որ նրան հաջողվել է տեղավորվել մի մեծ սենյակում, որից տեսարան էր բացվում դեպի ծովը․ «Վասյան շատ ուշադիր է․ նախաճաշի ժամանակ է միայն իր մոտ գնում, իսկ մնացած ժամանակն անց է կացնում ինձ հետ, բազում վարդեր էլ ունեմ»։
Վասիլի Աբգարովիչի որդու հիշողություններով 1957 թվականին Լիլիան մեծ ցնցում ապրեց ստանալով ռեպրեսիայի ենթարկված ամուսնու գործի վերաքննման տեղեկանքը․ փաստաթղթում նշված էր, որ «Վ․ Պրիմակովը հետմահու արդարացվել է»։ Միևնույն ժամանակ Պրիմակովի խորթ որդին՝ Յուրի Վիտալիևիչը, գրել է, որ «Լ․ Բ․-ն միակ մարդն էր, ով լավ էր ճանաչում Վիտալի Մարկովիչին և ով մատն անգամ չշարժեց, որպեսզի օգնի արդարացնել նրան, վերականգնի նրա մասին պատմական ճշմարտությունը»։ Բրիկն ինքն ավելի ուշ խոստովանեց․
Երրորդ ամուսնություն։ Վասիլի Քաթանյան
Վասիլի Քաթանյանի հետ Լիլիա Բրիկն ապրեց 40 տարի։ Նրանց սիրավեպն սկսվեց 1937 թվականի աշնանը և նրանով էր բարդ, որ իր նոր ընտրյալն ընտանիք ուներ։ Քաթանյանի կինը՝ երգչուհի և լրագրող Գալինա Քաթանյան-Կլեպացկայան, 1920-ական թվականներից շփվում էր Մայակովսկու և Բրիկների հետ․ Լիլիայի հետ նա ջերմ հարաբերություններ ուներ։ Գալինա Դմիտրիևնան իր «Ազորյան կղզիներ» հուշագրքում այսպես է նկարագրել Մայակովսկու կյանքի ընկերակցի հետ ծանոթանալու պահը․ «Առաջինը տպավորությունը Լիլիայից․ բայց նա գեղեցիկ չէ՝ մեծ գլուխ, կուզիկ է․․․ Բայց նա ժպտաց ինձ, և նրա ամբողջ դեմքը բոցավառվեց և լուսավորվեց, և ես իմ առջև գեղեցկուհու տեսա՝ մեծ ընկույզի աչքեր, հրաշալի ձև ունեցող բերան, նշաձև ատամներ․․․ Նրա մեջ ինչ-որ թովչանք կար, որը ձգում էր առաջին հայացքից»։ Ամուսնալուծության նախաձեռնողը Գալինա Քաթանյանն էր, որը չցանկացավ, որ իր ամուսինը, ըստ Բրիկների «անձնական հարաբերություններում եսասիրության և նիհիլիզմի գաղափարախոսության» դավանանքի, ապրեր 2 տանը։
Եթե նախորդ ամուսնությունում Լիլիայի շրջապատը հիմնականում կազմված էր զինվորականներից, ապա դառնալով Քաթանյանի կինը՝ նա կրկին սկսեց հանդիպումներ կազմակերպել գրական համայնքի ներկայացուցիչների հետ․ խոսքը նախ և առաջ երիտասարդ պոետների՝ Դավիդ Սամոյլովի, Սերգեյ Նարովչատովի, Միխայիլ Կուլչիցկու, Պավել Կոգանի, Նիկոլայ Գլազկովի մասին է։ Նրա բնակարանում հավաքված Մոսկվայի փիլիսոփայության, գրականության և պատմության ինստիտուտի և Մոսկվայի այլ բուհերի ուսանողները բանաստեղծություններ էին կարդում, բանավիճում, կիսվում ծրագրերով․ Բրիկն առանձնացնում էր Կուլչիցկուն և Գլազկովին՝ նրանց ստեղծագործությունների մեջ տեսնելով երիտասարդ Մայակովսկու խռովքը։ Լիլիայի կազմակերպած պոետական երեկոներից մեկից հետո Միխայիլ Կուլչիցկին ծնողներին ուղղված նամակում պատմեց ոչ միայն տանտերերի հյուրասիրության մասին («Կար թեյ կաթնաշոռով կարկանդակով, սարդինա, կոտլետներ, պաշտետ և մի գրաֆին օղի՝ նարնջի կեղևով»), այլև որ նրանց տանը «բանաստեղծությունների քանակից հնարավոր չէ հոգնել»։
Բրիկ-Քաթանյանի բնակարանը ձևավորվել էր Լիլիայի ճաշակով, որտեղ, ինչպես գրում էր Վասիլի Աբգարովիչի որդին, «ներդաշնակվում էին բուրժուականությունն ու սոցիալիստական հայացքները»։ Կուբիզմի ոճով արված պատերին Մայակովսկու կտավների մոտ կախված էին աֆրիկական ժողովրդական նկարներ․ նա սիրում էր նախշապատ գորգեր, հին կավե սպասք, ֆիկուս, կարող էր լաթերից «գյուղական» վարագույր կարել լուսամուտի համար։ Լիլիայի սենյակում խեցեգործական դազգահ կար, որի մոտ քիչ ժամանակ չէր անցկացնում․ նրա քանդակները սիրողական մակարդակի էին, թեև դրանցից մեկը, որն արվել էր Նատան Ալտմանի ղեկավարությամբ, ավելի ուշ հայտնվեց Լուի Արագոնի թանգարանում։ Երբ առօրյայում ի հայտ եկան կերոսինե լամպեր, Բրիկն սկսեց հավաքել դրանք․ շուտով, Վասիլի Քաթանյան կրտսերի վկայությամբ, նրա ծանոթների մոտ տարածվեց նման լուսակալների ունենալը։
1950-ական թվականների սկզբին Բրիկը և Քաթանյանը տեղափոխվեցին նոր բնակարան՝ Կուտուզովի 12 հասցեում։ Որոշ ժամանակ անց նրանց հարևանները դարձան Մայա Պլիսեցկայան և Ռոդիոն Շչեդրինը ։ Ինչպես հիշում էր Մայան Միխայլովնան, Շչեդրինին և Վասիլի Աբգարովիչին միավորում էին համատեղ ստեղծագործական նախագծերը, իսկ Լիլիան երիտասարդ տարիներին պարի դասերի էր հաճախել, նրանց միավորում էր բալետի հանդեպ սերը․
Պատերազմի տարիներ։ Օսիպ Բրիկի մահը
1941 թվականի հուլիսին Բրիկները, Վասիլի Քաթանյանը և Եվգենիա Սոկոլովան սկսեցին նախապատրաստվել տարհանման։ Վլադիմիր Մայակովսկու ձեռագրերը, նկարները և անձնական իրերը, որոնք գտնվում էին Սպասոպեսկովսկի նրբանցքի նրա բնակարանում, ժամանակավորապես պահ տրվեցին Մայակովսկու թանգարանում։ Որպեսզի արդարացնեն «ընտանիքում» Եվգենիա Սոկոլովայի ներկայությունը՝ Օսիպ Մաքսիմովիչը աշխատանքային համաձայնագիր ստորագրեց, ըստ որի Սոկոլովան կատարելու էր գրական քարտուղարի պարտականություններ․ այս իրավական ակտը պահանջվում էր տարհանման փաստաթղթեր ստանալու համար։ Օգոստոսին նրանք չորսով ժամանեցին Մոլոտով և տեղավորվեցին Վերին Կուրիա քաղաքամերձ ավանում։ Բարեկամներին ուղղված նամակներում Լիլիա Բրիկը հայտնում էր, որ նրանց 2 ոչ մեծ սենյակներ են հատկացրել հարևան տներում․ Օսիպ Բրիկն ու Քաթանյանն աշխատանքի տեղավորվեցին «Զվեզդա» մարզային թերթ, սննդի հարցը ևս լուծվեց․ «Տանտերերը մեզ տալիս են կաթ, մեղր և ձու»։
Աշնանը բավականին համեստ նշվեց Լիլիա Յուրիևնայի 50-ամյակը․ Օսիպ Մաքսիմովիչը նրան նոր բանաստեղծություն ձոնեց, Վասիլի Աբգարովիչը նվիրեց «մեքենագիր բնանկար», Եվգենիա Սոկոլովան մի կտոր շոկոլադե սալիկ նվիրեց։ Լիլիա Բրիկի նամակներում նշված իրադարձություններից էին Քաթանյանի «Մայակովսկու գրական կենսագրությունը փաստերով և տվյալներով» գրքի առաջադրվելն էր Ստալինյան մրցանակի, ինչպես նաև իր կողմից գրված «Շչեն» մանկական պատմվածքի տպագրության հանձնումը․ Մայակովսկին երբեմն ստորագրում էր «Շչեն», երբ իրեն պատկերում էր փոքր շնիկի տեսքով ։
1942 թվականի նոյեմբերին Լիլիա Բրիկն ու Վասիլի Աբգարովիչը վերադարձան Մոսկվա՝ «քանդված բնակարան՝ կոտրված լուսամուտներով»։ Այնտեղ նրանց այցելեց ռազմաճակատ մեկնող Միխայիլ Կուլչիցկին։ Նա կարդաց նախօրեին գրած բանաստեղծությունը՝ «Мечтатель, фантазёр, лентяй-завистник! / Что? Пули в каску безопасней капель?» և թղթի վրա ինքնագիր թողեց․ «Լ․ Յու․ Բրիկին, ով ինձ բացահայտեց»։ Մեկ ամիս անց պոետը զոհվեց։ Հաջորդ ցնցումը Լիլիային սպասում էր 1945 թվականի փետրվարին, երբ հանկարծամահ եղավ Օսիպ Բրիկը։ Մահը վրա հասավ, երբ Բրիկը ստուդիայից վերադառնում էր տուն։ Բազմատիրաժ «Տասովեց» թերթում տեղ գտած մահախոսականի տակ ստորագրեց մի քանի տասնյակ մարդ․ Գրականության ինստիտուտում անց կացվող հոգեհանգստին ներկա էին Վսևոլոդ Պուդովկինը, Սերգեյ Յուտկևիչը, Վիկտոր Շկլովսկին, Սամուիլ Մարշակը։ Քրոջը՝ Էլզա Տրիոլեին ուղղված նամակում Լիլիան, որը Լուելա Կրասնոշչյոկովայի վկայությամբ, մի քանի օր «ոչինչ չէր կերել», խոստովանում էր․
Այն մասին, որ կորստի ցավը բավականին երկար ժամանակ չէր բթանում, վկայում է Ֆաինա Ռանևսկայայի օրագրի գրառումը, որը պատմում էր Լիլիա Բրիկի հետ հանդիպաման մասին 1948 թվականին, որը դերասանուհու մոտ էր եկել Մայակովսկու հատընտիր ստեղծագործությունների հատորով և պոետի սիրողական լուսանկարով։ Ռանևսկայայի խոսքերով՝ զրույցի ժամանակ Լիլիան խոստովանեց, որ կհրաժարվեր այն ամենից, ինչ կար իր կյանքում, նույնիսկ Մայակովսկուց, որպեսզի վերադարձներ Օսիպ Մաքսիմովիչին․ «Ես պետք է լինեի միայն Օսիայի հետ» ։
Լիլիա Բրիկը և Էլզա Տրիոլեն
Քրոջն ուղղված նամակներից մեկում Լիլիան նշել է․ «Պատմությունը մեզ յուրաքանչյուրիս տվել է մեկական պոետ»։ Էլզա Կագանը, ում բարեհաճությանն էին ցանկանում արժանանալ Վասիլի Կամենսկին, Ռոման Յակոբսոնը, Վիկտոր Շկլովսկին, 1918 թվականին ամուսնացավ սպա Անդրե Տրիոլեի հետ և մեկնեց Փարիզ։ Երբ Ֆրանսիայի մայրաքաղաք ժամանեց Մայակովսկին, նա ուղեկցում էր պոետին որպես էքսկուրսավար և թարգմանչուհի։ Վլադիմիր Վլադիմիրովիչի շնորհիվ Էլզա Տրիոլեն ծանոթացավ սյուրռեալիստների շարժման երիտասարդ առաջնորդ Լուի Արագոնի հետ, որը դարձավ նրա երկրորդ ամուսինը։ Միասին նրանք ապրեցին ավելի քան 40 տարի։ Արագոնի՝ կնոջն ուղղված «Էլզայի աչքերը» բանաստեղծությունը հետազատողները համեմատում էին Մայակովսկու՝ Լիլիային ուղղված «Լիլիչկա» բանաստեղծության հետ։
Քույրերը, չնայած իրենց բաժանող հեռավորությանը, արտասովոր մոտ էին․ նրանք միշտ նամակներ էին գրում միմյանց, գրքերով և ամսագրերով ծանրոցներ էին ուղարկում իրար, կիսվում էին նորություններով, քննարկում ծրագրեր։ Էլզան ֆրանսերեն թարգմանեց Մայակովսկու, Շկլովսկու, Չեխովի, Խլեբնիկովի, Ցվետաևայի մի շարք բանաստեղծություններ․ նա կազմեց նաև «Ռուսական պոեզիայի հատընտիր»-ը, որտեղ ներառեց հարյուրավոր բանաստեղծություններ՝ Լոմոնոսովից մինչև Բելլա Ախմադուլինա՝ հեղինակների հակիրճ կենսագրությամբ։
Էլզայի նամակները վկայում էին խորհրդային գրական-թատերական կյանք նրա լիովին ըկղմված լինելու մասին․ «Հուսով եմ, որ իմ հոդվածը «Լիտերատուրնայա գազետա»-ում հրապարակվել է» (1959), «Սիրելի Լիլիա, Վասյա, ստացա ձեր նամակը և Սևերյանինի 2 բանաստեղծությունները» (1962), «Այդ ի՞նչ ներկայացում է Մայակովսկու մասին Տագանկայում։ Շնորհակալություն Էյզենշտեյնի 4-րդ հատորի համար։ Մեյերխոլդը դեռ չեմ ստացել» (1967)։ 1962 թվականին Էլզան հաղորդեց քրոջը, որ Փարիզի հետիոտնային կամուրջներից մեկի մոտ Արագոնի հետ տեսել է ասֆալտին նկարված «Դրա մասին» գրքի շապիկը՝ Մայակովսկու և Լիլիա Բրիկի մեծ պատկերներով։ Ասֆալտին արված պատկերներն առիթ հանդիսացան Անդրեյ Վոզնեսենսկու համար, որ վերջինս գրի «Ինչպե՞ս եք Ձեզ զգում, պոե՛տ, Ձեր սիրելիի հետ» բանաստեղծությունը։
Հարաբերությունները մտավորականների հետ
Պոետ Վիկտոր Սոսնորան իր հուշերում գրել է, որ Լիլի Բրիկը մեծ շրջապատ ուներ․ նա կարողանում էր ընկերություն անել, անշահախնդիր օգնել, նվերներ անել։ Այդուհանդերձ «ընկերներին ինքն էր ընտրում»․ երբ անձն «անցնում էր իր բարյացակամության սահմանը», նա, որպես կանոն, ինքն էր խզում հարաբերությունները։ Այսպես խզվեցին նրա հարաբերությունները պոետ Նիկոլայ Գլազկովի հետ, ում Բրիկը խնամակալում էր մինչպատերազմական ժամանակներից, Նիկոլայ Չերկասովի և բալետի պարուհի Մայա Պլիսեցկայայի հետ ։
Գեղարվեստական հետաքրքրություններ
«Ռուսական ավանգարդիզմի մուսայի» գեղարվեստական հակումները ձևավորվեցին երիտասարդ տարիքում և տարիների ընթացքում քիչ փոխվեցին։ Լիլիա Բրիկը չէր հետաքրքրվում պերեդվիժնիկներով․ 19-րդ դարի գեղանկարիչներից առանձնացնում էր Պավել Ֆեդոտովին և Ալեքսեյ Վենեցիանովին, նոր ժամանակաշրջանի վարպետներից՝ Միխայիլ Կուլակովին, Դմիտրի Կրասնոպևցևին, Անատոլի Զվերևին։ Իրեն հոգեհարազատ էր համարում Միխայիլ Լարիոնովին և Նատալիա Գոնչարովային, սակայն մինչտարագրման ժամանակաշրջանում չհասցրեց ծանոթանալ նրանց հետ։ Բրիկի առաջին հանդիպումը ռուս ավանգարդիստ զույգի հետ տեղի ունեցավ 1950-ական թվականներին Փարիզում․ հետագայում ժամանելով Ֆրանսիա՝ նա ջանում էր հնարավորության դեպքում այցելել վերջիններիս։ Գոնչարովան նրան նվիրեց իր մի քանի աշխատանքները, ինչպես նաև Փարիզի ցուցահանդեսի կատալոգը՝ «Իմ թանկագին ընկերուհի Լիլիային» մակագրությամբ․ Լարիոնովը, ում արհեստանոց էր գալիս Բրիկը, երբ վերջինս հիվանդ էր, նրան նվիրեց 1920-ական թվականներին արված նկարներ՝ «Դյագիլև», «Ապոլիներ», «Մայակովսկի»։
Մի բնակարանից մյուսը տեղափոխվելիս Լիլիա Բրիկն անձամբ էր հետևում, որ Ալեքսանդր Տիշլերի «Լավ վերաբերմունք ձիերի նկատմամբ» նկարը չվնասվի․ այն Մայակովսկու համանուն բանաստեղծության պատկերազարդումն էր։ Բրիկը համարում էր, որ պոետի կամ նրա քնարական հերոսի կերպարը, որն իր ձեռքերում էր պահում ձիուն և գրեթե միախառնվում էր նրան, կարող էր Վլադիմիր Մայակովսկու հուշարձանի համար հիմք հանդիսանալ։ Տիշլերը հաճախ էր գալիս Բրիկի մոտ և զրույցի ժամանակ գրեթե միշտ մատիտով էսքիզներ էր անում։ Նրա գնալուց հետո տանտիրուհին այդ էսքիզները շրջանակի մեջ էր դնում և նվիրում ընկերներին։
1924 թվականին ժամանելով քրոջ մոտ Փարիզ՝ Լիլիան ծանոթացավ Ֆեռնան Լեժեի հետ, որն այդ ժամանակ դեռ հայտնի չէր։ Նրանց հաջորդ հանդիպումը կայացավ 3 տասնամյակ անց։ Լեժեն Լիլիային ներկայացրեց իր կնոջը՝ նկարչուհի Նադյա Խոդասևիչին։ Նադյայի կյանքի պատմությունը, ում նկարելու ցանկությունը ստիպեց մեկնել նախ Լեհաստան, այնուհետև Ֆրանսիա, այնքան հուզեց Բրիկին, որ նա օգնեց Ֆեռնան Լեժեի կնոջը գտնել իր բարեկամներին Բելառուսի Զեմբին գյուղում։ Լիլիան հրավիրում էր Նադյային Մոսկվա, նրանք միասին հաճախում էին թատրոններ և ցուցահանդեսներ, մեկնեցին Կաննի կինոփառատոն։ Ըստ Վասիլի Քաթանյան կրտսերի՝ նրանց հարաբերությունները խզվեցին ԽՍՀՄ մշակույթի նախարար Եկատերինա Ֆուրցևայի ներկայությամբ՝ Նադյայի ռեպլիկայից հետո․ «Արագոններին և Բրիկներին չի կարելի վստահել, քանի որ նրանք անհուսալի հակախորհրդատուներ են»։
Լիլիա Բրիկը ներկա էր լինում Մարտիրոս Սարյանի բոլոր ցուցահանդեսներին, որ տեղի էր ունենում մայրաքաղաքում։ Երևանից ժամանելով Մոսկվա՝ նա կանգ էր առնում իր բնակարանում, որը գտնվում էր Բրիկների բնակարանի դիմաց․ նկարչի հետ հեռախոսով խոսելիս նա կանգնում էր պատուհանի առջև և ոչ միայն տեսնում էր իր զրուցակցին, այլև նրա բնակարանի խորքում կախված Աննա Ախմատովայի նկարը։ Սարյանի բնակարանից հաճախ էին առաքում հայկական խոհանոցի ուտեստներ․ ի պատասխան Լիլիան նրան իտալական լիկյոր էր հյուրասիրում, որը մայրաքաղաքի խանութներում էր հայտնվել հետպատերազմական տարիներին։ Նրա նկարների հավաքածուում 2 նկար կար, որ նվիրել էր Սարյանը։
Ուչեբնոե (գյուղ, Բելոգորսկի շրջան)
Ուչեբնոե (Учебне, Yuqarı Toplu), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանում։
Լիլիա Բրիկ
Գեղարվեստական հետաքրքրություններ
1968 թվականին, երբ նշվում էր Մայակովսկու 75-ամյակը, Պաբլո Պիկասոն, ծանոթանալով պոետի հետ նրա արտասահմանյան ուղևորություններից մեկի ժամանակ, Բրիկին ուղարկեց իր նկարը նախատեսված «Լիլիչկա» բանաստեղծության համար և Lili և Wolodia գրառմամբ «Երաժիշտների դադարք» փորագրանկարը լինոլեումի վրա։ Նկարիչը լավ հարաբերություններ ուներ Էլզա Տրիոլեի հետ, որը քրոջն ուղղված նամակներից մեկում ասում էր․ «Երեկ Պիկասոն էր եկել, ես նրան կերկարեցի քո ուղարկած ծանրոցի ուտելիքով։ Պիկասոն ասում է, որ մենք միշտ համեղ ուտելիք ենք ունենում, բայց այդ ուտելիքը միշտ դու ես մեզ ուղարկում»։ ԽՍՀՄ-ում կուբիզմի հիմնադրի անունը տալը մինչև «երկաթե վարագույրի» ընկնումն արգելված էր, և Լիլիա Բրիկը, ձգտելով իր ընկերներին ծանոթացնել նրա՝ արվեստի վերաբերյալ հայացքներով, ռուսերեն թարգմանեց Պիկասոյի հոդվածներից մեկը։
Ուչեբնոե (գյուղ, Բելոգորսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Ուչեբնոե գյուղում բնակվում էր 88 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Լիլիա Բրիկ
Գեղարվեստական հետաքրքրություններ
Լիլիայի ընկերությունը Մարկ Շագալի հետ սկսվեց տարագրությունից շատ առաջ։ Երբ երկար բաժանումից հետո նրանք հանդիպեցին Փարիզում, Բրիկը նկարչից խնդրեց «Մայակովսկու բանաստեղծությունների հիման վրա մի երևակայական պատկեր նկարել»։ Շագալը պոետի մասին գրաֆիկական շարք ստեղծեց, որի մի մասն ավելի ուշ փոխանցվեց Ա․ Պուշկինի անվան կերպարվեստի պետական թանգարան։ Լիլիա Բրիկը և Մարկ Շագալը միմյանց գրքեր, բացիկներ, լուսանկարներ էին ուղարկում։ Շագալից վերջին նամակը եկավ 1978 թվականի օգոստոսին Կուտուզովի պողոտա և հասցեագրված էր Վասիլի Քաթանյանին․ «Ինչպես արտահայտեմ մեր տխրությունը և ինչպես հաղորդեմ մեր զգացմունքները Լիլիայի կորստի առթիվ․․․»։
Լիլիա Բրիկը և գրականագետները
1920 թվականին Ռուսաստանից արտագաղթած Դավիդ Բուրլյուկի հետ Լիլիա Բրիկը կարողացավ վերականգնել հարաբերությունները վաղ խրուշչյովյան ձնհալի տարիներին․ սկզբում Լիլիան նրան ԱՄՆ ոչ մեծ փաթեթ ուղարկեց՝ նշելով իր հասցեն, այնուհետև ԽՍՀՄ գրողների միության օգնությամբ կազմակերպեց նրա ժամանումը Մոսկվա։ Այն հարցին, թե ինչու պետք է Գրողների միությունը ֆինանսավորի պոետի այցը ԽՍՀՄ, Լիլիան պատասխանեց, որ երիտասարդ ժամանակ Դավիդ Դավիդովիչը «աղքատ Վոլոդյային 50-անոց կոպեկներ էր տալիս, որպեսզի վերջինս կարողանա բանաստեղծություններ գրել՝ առանց սովամահ լինելու»։ Բուրլյուկը խորհրդային միության մայրաքաղաք ժամանեց 1956 թվականին կնոջ հետ․ Բրիկը, որը հանդես էր գալիս էքսկուրսավարի դերում, վաղեմի ընկերոջը ցույց էր տալիս քաղաքը։ Առավել հաճախ հյուրերն այցելում էին Տրետյակովյան պատկերասրահ․ ըստ Վասիլի Քաթանյան կրտսերի՝ ֆուտուրիզմի համահիմնադիրներից մեկը, որը կոչ էր անում «Ապտակել հասարակական ճաշակին» և դասականներին դուրս շպրտել «արդիականության գնացքից», երկար ժամանակ կանգնում էր Կրամսկոյի և Լևիտանի նկարների առջև։
Ախմատովայի հետ հարաբերությունները միանշանակ չէին։ Լիլիա Յուրիևնան հետաքրքրվում էր Աննա Անդրեևնայի պոեզիայով, անգիր գիտեր նրա բանաստեղծություններից շատերը։ Մինչպատերազմական շրջանում նրանք ժամանակ առ ժամանակ հանդիպում էին, այնուհետև դադարեցրեցին շփվել։ Անատոլի Նայմանին ուղղված նամակում՝ թվագրված 1960 թվական, Ախմատովան որոշ չափով բացատրեց օտարացման պատճառները․ «Բրիկների սալոնը պլանաչափորեն պայքարում էր ինձ հետ՝ մեղադրանք ներկայացնելով ներքին տարագրության մեջ, որից նաև մատնության թեթև հոտ էր գալիս» ։ Այդուհանդերձ, Աննա Ախմատովայի երրորդ ամուսինը՝ գրաքննադատ Նիկոլայ Պունինը, որն Օսիպ Բրիկի և Մայակովսկու հետ աշխատում էր «Իսկուստվո կոմունի» թերթում, ջերմությամբ էր հիշում Լիլիա Յուրիևնայի հետ հանդիպման մասին․ «Չեմ զղջում, չեմ լացում, սակայն Լիլիա Բ-ն կենդանի է մնացել իմ կյանքում, և ես երկար կհիշեմ նրա հայացքը և արժեքավոր է նրա կարծիքն իմ մասին։ Եթե մենք հանդիպած լինեինք 10 տարի առաջ, դա կլիներ լարված, երկար և ծանր սիրավեպ» ։
Լիդիա Չուկովսկայան պատկանում էր այն մարդկանց թվին, որոնք միանգամայն սառն էին գնահատում Բրիկների տան մթնոլորտը։ 1930-ական թվականների կեսերին նա եկավ Լիլիա Յուրիևնայի մոտ, որպեսզի նրա հետ քննարկի Լենինգրադի «Դետգիզ» հրատարակչատանը տպագրվող Մայակովսկու հատընտիր ժողովածուն։ Ըստ Լիդիա Կորնեևնայի՝ բնակարանի տիրուհին «առանց որևէ հետաքրքրության» վերաբերվեց բանաստեղծությունների մասին զրույցին, հյուրին «հետ մղեց» նաև «սեղանին դրված աքարները» և «տան ամբողջ ոճը» ։ Գրեթե նույն արձագանքն ունեցավ Վառլամ Շալամովը, որը 1935 թվականին Սպասոպեսկովսկի նրբանցք եկավ, որպեսզի Բրիկների մոտ փաստաթղթագրի Մայակովսկու մասին հիշողությունները։ Գրողին զարմացրեց դռան «Պրիմակով» մակագրությամբ ցուցանակը, որը փորագրված էր նույն տառատեսակով, ինչ որ նախկին «Մայակովսկի» մակագրությունը․ «Չգիտեմ ինչու ցավ զգացի, տհաճ էր։ Այլևս այդ բնակարան չվերադարձա» ։
Վաթսունականցիների մեջ Բրիկն առանձնացնում էր Վիկտոր Սոսնորային և Անդրեյ Վոզնեսենսկուն։ Ըստ Սոսնորայի հուշերի՝ 1962 թվականին Լիլիա Յուրիևնան ինքը մոտեցավ երիտասարդ պոետին, որը մասնակցում էր Երգիծական թատրոնում կայացող ստեղծագործական երեկոյին և վերջինիս հրավիրեց ընթրիքի իր տուն ։ Հետագա տարիներին նա մշտապես աջակցում էր Վիկտոր Ալեքսանդրովիչին, կարողացավ կազմակերպել նրա՝ Փարիզ մեկնումը, մտցրեց գրականագետների միջազգային շրջան։ Վոզնեսենսկու հետ ընկերությունը ևս սկսվեց Բրիկի նախաձեռնությամբ, որը կարդալով նրա «Եռանկյունի տանձ» գիրքը՝ անձամբ զանգահարեց հեղինակին ։
Ընկերությունը Մայա Պլիսեցկայայի և Ռոդիոն Շչեդրինի հետ
Մայա Պլիսեցկայային Բրիկն առաջին անգամ տեսավ բեմում 1948 թվականին և միանգամից գնահատեց «նրա յուրօրինակ գեղեցկությունը»։ Լիլիա Յուրիևնան երիտասարդ բալետ պարուհուն հրավիրեց ամանորը նշել իր տանը և դեկտեմբերի 31-ին, «Բախչիսարայի շատրվանը» խորեոգրաֆիկ պոեմում կատարելով Զարեմայի դերը՝ Պլիսեցկայան ժամանեց Սպասոպեսկովսկի նրբանցք։ Այդ օրվանից սկսվեց նրանց ընկերությունը։ Ինչպես հիշում էր Մայա Միխայլովնան՝ եթե Բրիկը և Քաթանյանը Մոսկվայում էին, այցելում էին նրա բոլոր ներկայացումները․ որպես կանոն, բեմ էին բարձրացնում ծաղիկների մի մեծ զամբյուղ ։ Էլզա Տրիոլեին ուղղված նամակում Լիլիա Յուրիևնան միշտ հաղորդում էր, որ «Մայան փետրվարին Փարիզ չի մեկնում․․․ Նա հիմա նոր բալետ է պատրաստում», «վերջերս «Մայա Պլիսեցկայա» ֆիլմի շնորհանդեսն էր։ Հաջողությունը շռնդալից էր»։
Բրիկ-Քաթանյանների տանը կայացավ Պլիսեցկայայի և Շչեդրինի առաջին հանդիպումը։ Ըստ Ռոդիոն Կոնստանտինովիչի՝ երբ իրեն՝ Մոսկվայի Պ․ Չայկովսկու անվան կոնսերվատորիայի ուսանողին, հայտնեցին Լիլիա Յուրիևնայի համար կատարել իր «Ձախ մարշ»-ը՝ գրված Մայակովսկու բանաստեղծության հիման վրա, նա զարմացավ, որ պոետի մուսան կենդանի է․ «Նրա անվան շուրջ լեգենդներ էին հյուսված։ Բարի և ոչ այնքան։ Եվ երիտասարդ լինելով՝ թվում էր, թե այդ ամենը տեղի է ունեցել նախորդ դարում․․․ Նրանց սալոնում ես ծանոթացա Մայա Պլիսեցկայայի՝ իմ Մեծն Կնոջ հետ» ։
Բրիկը և Էլզա Տրիոլեն եռանդով օգնում էին Պլիսեցկայային նրա ստեղծագործական կենսագրության տարբեր փուլերում։ Երբ Ալեքսանդր Զարխին սկսեց «Աննա Կարենինայի» նկարահանումները, Լիլիա Յուրիևնան նրան առաջարկեց Բեթսիի դերը տալ Մայա Պլիսեցկայային։ Իմանալով, որ Պլիսեցկայային չեն թողնում շրջագայության գնալ ԱՄՆ՝ Բրիկը Քաթանյանի և Շչեդրինի հետ զանգահարեց ՊԱԿ-ի ղեկավարի՝ Ալեքսանդր Շելեպինի ընդունարան, որի հետ հանդիպման ժամանակ նրանք Մայայի համար ձեռք բերեցին երկրից դուրս գալու իրավունք ։ 1961 թվականին պարուհին ժամանեց Փարիզ, որպեսզի Գրանդ օպերայի բեմին կատարի Օդետի և Օդիլիայի դերը «Կարապի լիճ» ներկայացման մեջ։ Նրան դիմավորած Էլզա Տրիոլեն Մայա Միխայլովնային հյուրընկալեց իր տանը և Ֆրանսիայի մայրաքաղաքում մնալու ժամանակ նրան ուղեկցում էր ամենուրեք․ ներկա էր փորձերին, օգնում էր հաղորդակցվել լրագրողների հետ, բանակցություններին հանդես էր գալիս որպես թարգմանիչ ։
Պլիսեցկայան պատմում էր, որ 1960-ական թվականների սկզբին Լիլիա Յուրիևնային զրկեցին Մայակովսկու ժառանգությանը հավակնելու իրավունքից, և վերջինս ստիպված էր վաճառել իր անձնական իրերը։ Ծառացած խնդիրներին Բրիկը, որը սովոր էր հյուրերի համար առատ սեղան գցել («Ձկնկիթ, սաղմոն, զուրգել, ազդր, աղի սնկեր, սառցե օղի»), արձագանքում էր հեգնանքով․ «Կյանքի առաջին շրջանում գնում ենք, երկրորդում՝ վաճառում»։ Փողի բացակայությունը չէր խանգարում նրան «արքայական նվերներ» անել․ այսպիսով, հենց ֆինանսական ծանր շրջանում Բրիկը Մայա Միխայլովնային նվիրեց ադամանդե ականջօղեր, որից պարուհին չէր բաժանվում նույնիսկ երբ նրանք դադարեցրին շփվել ։ Բրիկի և Պլիսեցկայայի ու Շչեդրինի երկար տարիների ընկերությունը դադարեցնելու պատճառներն անհայտ են․ այդ մասին չէին հիշատակում իրենց գրքերում ո՛չ Մայա Միխայլովնան, ոչ էլ Ռոդիոն Կոնստանտինովիչը․ ըստ Վասիլի Քաթանյան կրտսերի՝ գժտության մեղավորը Լիլիա Յուրիևնան էր։
Թատերական աշխարհում
Լիլիան սկսեց շփվել թատերական աշխարհի ներկայացուցիչների հետ երիտասարդ տարիքում․ 1918 թվականին նրան հրավիրեցին Պետրոգրադ՝ մասնակցելու «Միստերիա բուֆ» ներկայացմանը (ռեժիսոր՝ Վսևոլոդ Մեյերխոլդ)։ Ըստ Բրիկի հուշերի՝ Մայակովսկու գրած պիեսը՝ հեղափոխության առաջին տարելիցի կապակցությամբ, անհասկանալի էր դերասաններին, որոնք սովոր էին Ալեքսանդրինսկի թատրոնի դասական խաղացանկին․ Լիլիա Յուրիևնայի առաջ խնդիր էր դրվել «դերասաններին սովորեցնել խմբով կարդալ բանաստեղծություններ»։
Մեյերխոլդի հետ հարաբերությունները, որն իր թատրոնում բեմադրում էր «Բաղնիքը» և «Փայտոջիլը» երգիծական պիեսները, պահպանվեցին նաև հաջորդ տասնամյակներին․ ռեժիսորը կնոջ՝ Զինաիդա Ռայխի հետ հյուրընկալվում էր Բրիկների ու Մայակովսկու տանը՝ Գենդրիկովի նրբանցքում․ Լիլիա Յուրիևնան, 1935 թվականին Վիտալի Պրիմակովի հետ տեղափոխվելով Լենինգրադ, ջանում էր բաց չթողնել «Պիկովայա դամա»-ի ներկայացումները, որը բեմադրել էր Վսևոլոդ Մեյերխոլդը Փոքր օպերային թատրոնում։ Վ․ Մեյերխոլդի անվան պետական թատրոնի «Կամելիազարդ տիկինը» ներկայացումը, որտեղ Ռայխը խաղում էր Մարգարիտա Գոտիեի դերը, զարմացրեց Լիլիային դերասանի և ռեժիսորի «ոսկերչական ճշգրտությամբ» աշխատանքը․ Մեյերխոլդը «բեմադրում էր նրա թարթիչների յուրաքանչյուր շարժումը, սովորեցնում էր ձայնի յուրաքանչյուր տոնը»։ 1939 թվականի հուլիսին Բրյուսովի նրբանցքում գտնվող իր բնակարանում Զինաիդա Ռայխի սպանվելու մասին լուրն այնքան ցնցեց Բրիկին, որ նա «կյանքում առաջին անգամ» ուշագնաց եղավ։
Բրիկների մոտ ծանոթների թվին էր դասվում նաև Նիկոլայ Չերկասովը, ում հետ ծանոթությունը տեղի ունեցավ հետպատերազմական տարիներին։ Դերասանին հաստատեցին պոետի դերում՝ Լենֆիլմի «Նրանք գիտեին Մայակովսկուն» ֆիլմում, սակայն նկարահանումները չկայացան։ Հավաքած նյութերը պահպանելու համար Վասիլի Քաթանյանը պատրաստի սցենարի հիման վրա ստեղծեց պիես․ արդյունքում, սկսվեցին նույն անունը կրող ներկայացման փորձերը Ա․ Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոնում։ Լիլիա Յուրիևնան խանդավառությամբ սկսեց աշխատել․ նա մասնակցում էր ռժիսորի ընտրություններին (բեմադրեց Նիկոլայ Պետրովը), որպես բեմանկարիչ հրավիրեց Ալեքսանդր Տիշլերին, իսկ երաժշտությունը գրել առաջարկեց ուսանող Ռոդիոն Շչեդրինին։ Բրիկը դարձավ յուօրինակ խորհրդատու և՛ Չերկասովի համար, ում սպասվում էր բեմին մարմնավորել Մայակովսկու կերպարը․ նա դերասանին պատմում էր «կենդանի, և ոչ թե կուռք դարձած» պոետի խոսքի և վարքի առանձնահատկությունները, հիշեցնում էր, որ նա վայելում էր բոլորի հարգանքը, անձամբ էր ընտրում կոստյումների կտորը։ Պրեմիերայի պատվին, որը կայացավ 1953 թվականի նոյեմբերին, «Եվրոպեյսկայա» հյուրանոցի ռեստորանում ճաշկերույթ կազմակերպվեց․ «Գլխավորը Լիլիա Յուրիևնան էր։ Գրեթե բոլոր կենացները նրան էին նվիրված»։
Բենիամին Սմեխովը, որը Տագանկայի թատրոնի «Լսե՛ք» ներկայացման մեջ խաղում էր Մայակովսկի-Ցինիկի դերը, պատմում էր, թե որքան զգացմունքային էր իրեն պահում Բրիկը ներկայացման քննարկման ժամանակ 1967 թվականի գարնանը։ Գեղարվեստական խորհրդի և վերահսկող հաստատությունների նկատողությունները բազմաթիվ էին, որոշ հյուրեր պնդում էին, որպեսզի «մեր պրոլետար պոետը» չհիշեցնի ռեֆլեքսող մտավորականի ։ Լիլիա Յուրիևնան, լսելով նրանց, նույնպես ասաց իր խոսքը․
Լիլիա Բրիկը և նորաձևության աշխարհը
Իվ Սեն Լորենի խոսքերով՝ նա ճանաչում էր 3 կանանց, որոնք նրբագեղ էին նաև նորաձևությունից դուրս՝ Կատրին Դենյովը, Մառլեն Դիտրիխը և Լիլիա Բրիկը։ Երիտասարդ տարիքում Լիլիան շփվում էր թատերական նկարիչ Նադեժդա Լամանովայի հետ, որը Մոսկվայում համարվում էր «միանգամայն թանկ դերձակուհի» և պատվերներ էր ընդունում ունևոր դերասանուհիներից։ 1920-ական թվականներին Նադեժդա Պետրովնան ստեղծեց վուշե և քաթանե զգեստների հավաքածու, որոնք զարդարված էին ձեռագործ նախշերով։ Բրիկը, ուղևորվելով Փարիզ, իր հետ մի քանի կոստյում վերցրեց։
Իր հենց հետ բերած զգեստները ցուցադրող Լիլիայի և Էլզայի վրա ուշադրություն դարձրեց երիտասարդ մոդելագործ Ժակ Պատը, որն առաջարկեց խորհրդային ղեկավարներից մեկին ցույց տալ իր հագուստի որոշ նմուշներ․ նրանց հիմքում ընկած էր «շքեղ փոքրիկ փարիզուհու» կերպարը։ Մոդելների ցուցադրությունը տեղի ունեցավ Անատոլի Լունաչարսկու բնակարանում․ Պատի հավաքածուն լավ տպավորություն թողեց տան հյուրերի վրա, սակայն նրա զանգվածային ներդրումը կարի արդյունաբերություն, ոչ ոք չցանկացավ։ Ինչպես հիշում էր Բրիկը՝ խորհրդային մայրաքաղաքում «շարունակում էին կարել անշնորհք զգեստներ և վաճառել Մոսկվայի առևտրի կենտրոնում»։
Տասնամյակներ շարունակ Լիլիա Յուրիևնայի հանդերձանքով զբաղվում էր Էլզա Տրիոլեն, որը քրոջը զգեստների ու աքսեսուարների փաթեթներ էր ուղարկում։ Էլզայի գրած նամակներում հաճախ է հիշատակվում․ «Քեզ եմ ուղարկում մի քանի զույգ գուլպա (ամերիկական), երկու սրվակ օծանելիք, փողկապ (Վասիային), շրթունքների 2 մատիտ», «Վարշավայից ստացա՞ր կոշիկները։ Ես այնտեղից հեռակա եմ դրանք քեզ համար պատվիրել», «Ուղարկում եմ․․․ ծովարջի մորթուց շագանակագույն մուշտակ․․․»։ Բրիկն ի պատասխան երբեմն վրդովվում էր («Ես քեզ այնքան խնդրեցի, որ չտանջվես այդ մուշտակի համար»), սակայն ի վերջո խոստովանում էր․ «Ման եմ գալիս ոտքից գլուխ քո ուղարկածները հագած։ Ես այժմ Մոսկվայի ամենանրբագեղ կինն եմ»։
Լիլիա Յուրիևնայի ծանոթությունը Իվ Սեն Լորենի հետ տեղի ունեցավ Շերեմետևո օդանավակայանում՝ նախքան Փարիզ ուղևորվող ինքնաթիռի վայրէջք կատարելը։ Ֆրանսիայում մոդելագործն ուղեկցում էր Բրիկին նաև Մայակովսկու ցուցահանդեսին և վան Դոնգենի պատկերասրահում։ Հետագայում Սեն Լորենը Լիլիա Յուրիևնային նվիրեց սեփական հավաքածուց ոչ քիչ իրեր։ Նրա 85-ամյակին Սեն Լորենը զգեստ կարեց, որը կարելի էր հագել միայն մեկ անգամ՝ հոբելյանի օրը, այնուհետև զգեստը պետք է հանձնվեր Իվ Սեն Լորենի նորաձևության տան թանգարան։ Սակայն նվերի պատմությունն ավելի երկար էր․ իմանալով, որ Ալլա Դեմիդովան ծրագրում է առաջին անգամ բեմից կարդալ Ախմատովայի չհրատարակած «Ռեքվիեմը»՝ Բրիկը դերասանուհուն նվիրեց իր նորաձև զգեստը։
Դերը Սերգեյ Փարաջանովի կյանքում
Կինոռեժիսոր Սերգեյ Փարաջանովի ստեղծագործությունների հանդեպ հետաքրքրությունը Բրիկի մոտ առաջացավ վերջինիս «Մոռացված նախնիների ստվերները» ֆիլմի դիտումից հետո։ Որոշ ժամանակ անց Փարաջանովը ժամանեց Մոսկվա, և նրան հրավիրեցին Կուտուզովի պողոտայում գտնվող նրանց տունը։ Այս ծանոթությունն արագ վերածվեց ընկերության․ Լիլիա Յուրիևնան և Սերգեյ Իոսիֆովիչը հաճախ էին միմյանց զանգահարում, փոխանակվում նորություններով․ նրա ուղարկած նվերները Կիևից երբեմն անսպասելի էին․ Փարաջանովը կարող էր ծանոթների միջոցով ուղարկել հնդկահավից պատրաստված ուտեստ, գյուղական ոճի զգեստ՝ արտասովոր զարդարանքով, սեփական ձեռքերով պատրաստված կովկասյան գոտի։ Ըստ դերասանուհի Ալլա Դեմիդովայի՝ Փարաջանովը Մոսկվա այցելելիս մեծ հաճույքով էր կանգ առնում Բրիկ-Քաթանյանի բնակարանում՝ «նաև այն պատճառով, որ այդ տան մթնոլորտը համապատասխանում էր նրա ստեղծագործական աշխարհին» ։
1973 թվականին Փարաջանովը ձերբակալվեց և դատապարտվեց 5 տարվա ազատազրկման։ Լիլիա Յուրիևնան ոչ միայն աջակցում էր ռեժիսորին ծանրոցներով, այլև ջանք չէր խնայում նրան ժամկետից շուտ ազատելու համար։ Ըստ Վասիլի Քաթանյան կրտսերի հուշերի՝ մի անգամ այն հարցին, թե ինչ գրել Սերգեյ Փարաջանովին՝ բանտ, Լիլիան խնդրեց․ «Գրիր, որ մենք բառացիորեն գետինն ենք կրծում, սակայն այն կարծր է»։
Բրիկը Փարաջանովի կյանք բերեց ոչ միայն արևմտյան մամուլին, այլև իր քրոջ՝ Էլզա Տրիոլեի ամուսնուն՝ գրող-կոմունիստ Լուի Արագոնին ։ Դրա համար 86-ամյա Լիլիա Յուրիևնան մեկնեց Փարիզ և անձամբ շփվեց ֆրանսիացի արձակագրի հետ։ Բանակցությունների արդյունքում Արագոնը Մոսկվա մեկնեց և Բոլշոյ թատրոնի օթյակում հանդիպեց Լեոնիդ Բրեժնևի հետ։ Այն բանի մասին, որ Փարաջանովին ազատ կարձակեն նախատեսվածից մեկ տարի շուտ, Արագոնը Մայա Պլիսեցկայային հայտնեց «Աննա Կարենինա» ներկայացման անտրակտին։
Լիլիա Յուրիևնայի մահից մի քանի տարի անց գրաքննադատ Յուրի Կարաբչիևսկին առաջարկեց կինոռեժիսորի ժամկետից շուտ ազատ արձակման իր տարբերակը՝ կապելով Բրիկի ինքնասպանությունը «նրա վերջին կրքի օբյեկտի հետ»։ Կարաբչիևսկու էսսեն հրապարակվեց դեռևս Փարաջանովի կենդանության օրոք, և 1989 թվականի հոկտեմբերին նա բաց նամակով դիմեց «Տեատր» ամսագրի տվյալ հոդվածի հեղինակին․
Գրաքննական արգելքներ
1950-ական թվականների վերջից Լիլիա Բրիկին սկսեցին բացառել Մայակովսկուն նվիրված գրքերից։ Այսպես կոչված «հակաբրիկյան արշավի» սկիզբը կապված էր «Նորը Մայակովսկու մասին» գրքի լույս ընծայման հետ, որը «Գրական ժառանգություն» շարքի (ԽՍՀՄ ԳԱ հրատարակչություն, 1958) 65-րդ հատորն էր։ Գրքում տպագրվեց պոետի ավելի քան հարյուր նամակները՝ ուղղված Լիլիա Յուրիևնային։ Գրքի նախաբանում Բրիկը պատմում էր, թե ինչ դեր է խաղացել այդ նամակագրությունը նրանց համատեղ կյանքում, ինչպես նաև պարզաբանում էր, թե ինչու է նամակներում հաճախ հիշատակվում Օսիպ Բրիկը։
Գիրքը մի շարք բացասական արձագանքներ ունեցավ։ Այսպես, Մոսկվայի «Լիտերատուրա ի ժիզն» թերթում, որը լույս էր տեսնում ՌԽՖՍՀ Գրողների միության հովանու ներքո, 2 հոդված տպվեց՝ «Հինը և նորը Մայակովսկու մասին» (հունվարի 7, 1959) և «Մայակովսկու զրպարտանքի դեմ» (ապրիլի 10, 1959)։ Հեղինակները՝ Վլադիմիր Վորոնցովը և Ալեքսեյ Կոլոսկովը, կասկած հայտնեցին նամակների տպագրման անհրաժեշտության վերաբերյալ, որոնց «ճնշող մեծամասնությունն անձնական, ինտիմ բնույթ էր կրում» ։ Բացի այդ «Գրական ժառանգության» 65-րդ հատորի վերաբերյալ արձագանքներն ուղարկվեցին ԽՄԿԿ Կենտկոմի քարտուղար Միխայիլ Սուսլովին։ Պոետի քույրը՝ Լյուդմիլա Վլադիմիրովնան, հրատարակումը գնահատեց որպես ներխուժում անձնական կյանք․ «Եղբայրս միանգամայն այլ միջավայրի, այլ դաստիարակության, այլ կյանքի մարդ է և ընկել է բոլորովին օտար միջավայր, որը բացի ցավից և դժբախտությունից ոչինչ չի տվել ո՛չ նրան, ո՛չ մեր ընտանիքին»։ Գրող Ֆեոդոր Պարֆյոնովը, որը նույնպես նամակ ուղարկեց Կենտկոմին, գիրքը բնութագրեց որպես «բարբաջանք», իսկ դրա հեղինակներին՝ «սրիկաներ»։
Չնայած Սիմոնովի և այլ գրականագետների պաշտպանությանը՝ Լիլիա Բրիկի անունը ջնջվեց հետագա հրատարակություններից։ 1973 թվականին Տպագրության մեջ պետական գաղտնիքների պահպանության գլխավոր վարչությունում ընթացող ժողովում քննարկվեց «Նովի միր» ամսագրում տպագրվել նախատեսվող 2 նյութերի հարցը։ Դրանցից մեկում, որը գրել էր Մարգարիտա Ալիգերը, խոսվում էր Ստալինին ուղղված Լիլիա Յուրիևնայի ուղերձի մասին, մյուսը գրել էր Վասիլի Քաթանյանը, որը պատմում էր պոետի կենսագրության քիչ հայտնի փաստերի մասին։ Զեկուցելով ընդունված միջոցառումների մասին՝ վարչության պետի տեղակալը հաղորդեց, որ Կենտկոմի ցուցումով Մարգարիտա Ալիգերի հոդվածից հանվել են Լիլիա Բրիկի մասին բոլոր հիշատակումները, իսկ Քաթանյանի նյութն ընդհանրապես հանվել է համարից ։
Մայակովսկու մասին գրքում Լիլիա Բրիկի անվան ներառման հետ կապված խնդիրների մասին պատմում էր նաև Ա․ Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտի աշխատակից Օլեգ Սմոլան, որը 1980-ական թվականների սկզբին աշխատում էր պոետի հատընտիր ժողովածուի վրա։ Փորձելով դիմակայել գրաքննությանը՝ նա խնդրանքով դիմեց Յուրի Անդրոպովին․ «Գրքից Լ․ Բրիկի անունը հանել նշանակում է ըստ էության ջնջել ամբողջ գիրքը»։ Ոչ թե գլխավոր քարտուղարից, այլ Պետհրատի կողմից ստացած պատասխանը շրջահոսուն էր․ «Մեր կարծիքով Ձեր ներածական հոդվածը որոշակի մշակման կարիք ունի»․ Բրիկի ազգանունը ջնջվեց վերջնական խմբագրման արդյունքում ։