cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սուչավա
Սուչավայի պատմամշակութային վայրեր
Սուչավայի հայերը կառուցել են վանքեր, եկեղեցիներ, մատուռներ։ Հնագույնը՝ Սուչավայի և Լվովի հայերի հոգևոր առաջնորդարան-վանատունը (կառուցված 14-րդ դարում), քանդվել է 16-րդ դարում կեսին, բայց ավերակների մոտ շուտով բարձրացել է Սուչավայում Օգսենտ կամ Զամկա վանքը (բաղկացած է երեք շինությունից և ներկայումս կանգուն է), որը մինչև 1686 թվականը եղել է Մոլդովայի հայերի հոգևոր կենտրոնը, ունեցել դպրոց և մատենադարան։ 15-րդ դարում (գուցե և ավելի վաղ) կառուցվել են Սուչավայի Աստվածածին և Սուչավայի Խաչ հայկական եկեղեցիները։ Վերջինս հետագայում վերականգնվել է և այժմ կանգուն է։ Սուչավայից 2 կմ հեռավորության վրա պահպանվել է նաև Հաճկատարի վանքը (1512 թվական), որն այժմ Արևելյան Եվրոպայի հայերի ուխտատեղին է։ Վերջինիս զանգը բերվել է Տաթևի վանքից և վրան ունի 1244 թվականի արձանագրություն։ Հավանաբար 16-րդ դարում է կառուցվել Սուչավայի Սիմեոն հայկական եկեղեցին։ 17-րդ դարի սկզբին կառուցված Սուչավայի Երրորդություն եկեղեցին 18-րդ դարում քանդվել է, և դրա քարերով 1776 թվականին կառուցվել է Սուչավայի Հովհաննես Մկրտչի մատուռը (Սուչավայի Խաչ եկեղեցու կողքին)։ Բրունգուլյան (Պրունկուլ) հայկական նշանավոր տոհմի պատվին 1904 թվականին կառուցվել է Սուչավայի Հարություն մատուռը։ Սուչավայում եղել է հայ գրչության կենտրոն։ Զամկայի, Հաճկատարի վանքերում, Սուչավաի Խաչ, Սուչավայի Սիմեոն, Սուչավայի Երրորդություն եկեղեցիներում գրված ձեռագրերն այժմ պահվում են Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանում, Բուխարեստի, Գեռլայի, Վենետիկի, Վիեննայի և այլ հավաքածուներում։ Սուչավայում են գործել գրիչ և մանրանկարիչ Ղազար Բաբերդացին (Վալաքացի), գրիչներ՝ Մարգիս դպիր Մելիտենցին, Սրապիոն Բաբերդացին, Աբրահամ Սեչովցին (Պուղտանցի) և ուրիշներ, բանաստեղծներ Մինաս Թոխաթցին և Վրթանես Սռնկեցին։ Ռումին արվեստաբան Նիկոլեսկուի կարծիքով, Սուչավայի հայերի ազգային արվեստը ազդեցություն է թողել մոլդովականի վրա։ Բուկովինայի կազմում Ավստրիական կայսրությանը միացվելուց (1775 թվական) հետո Սուչավայի Խաչ հայկական եկեղեցին (15-րդ դար) զանգակատնով և Սուչովայի Հովհաննես մատուռով (1776 թվական) Սուչովայի հայտարարվել է ազատ առևտրային քաղաք, հայկական համայնքը համալրվել է Մոլդովայի այլ վայրերից, մասամբ նաև Լեհաստանից ու Բուլղարիայից եկած հայերով։ Բացվել է հայկական աշխարհիկ դպրոց (1831 թվականին ունեցել է 71 աշակերտ)։ 1851 թվականին դպրոցին կից գործել է թատրոն։ 19-րդ դարում Սուչավայի հայկական գաղթավայրի ներքին կյանքը ղեկավարել է 7 հոգանոց հոգաբարձությունը և այսպես կոչված, Մեծաժողովը (բաղկացած 12 անդամից, գումարվում էր տարին մեկ անգամ)։ Հոգաբարձությունը ղեկավարվել է կառավարության հաստատած կանոնադրությամբ։ Ազգապահպանման գործին նպաստել են «Անի» ազգային ընկերությունը (1885 թվական),«Հայ տիկնանց միությունը» ՀԲԸՄ Սուչավայի մասնաճյուղը (1913 թվական)։ Թուրքիայում կազմակերպված հայկական ջարդերի և 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ Սուչավայի հայերը գաղթականներին և որբերին օգնելու նպատակով կատարել են հանգանակություններ։ 1920 թվականին բացվել է «Հիմնարկություն Քրիստեա և Սաթիլդա Հաճի» որբանոցը։ 1928 թվականի տվյալներով Սուչավայում ունեցել է 300, 1948 թվականին՝ 100 հայ բնակիչ։ Ներկայումս Սուչավայում բնակվում է մոտ 20 հայ ընտանիք։ Սուչավայի կենտրոնաան փողոցներից մեկը կոչվում է «Արմենեասկը» («Հայկական»)։
Կատեգորիա:Ռումինիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Նախկին մայրաքաղաքներ
Օծանելիք (վեպ)
«Օծանելիք։ Մի մարդասպանի պատմություն» (Das Parfum. Die Geschichte eines Mörders), գերմանացի գրող Պատրիկ Զյուսքինդի՝ 1985 թվականին հրատարակված բազմաժանր վեպը։ Վեպի կենտրոնում հերոսի բացառիկ հոտառությունն է և այն զգայական իմաստը, որ բույրերը կրում են իրենց մեջ։ Սա մի պատմություն է մարդկային հոգու ինքնության, հաղորդակցման և բարոյականության մասին։
Գլխավոր հերոսը Ժան֊Բատիստ Գրենույն է՝ 18-֊րդ դարում Ֆրանսիայում ապրող մի որբ, ով ծնվում է բացառիկ հոտառության զգացողությամբ, աշխարհը ճանաչում է բույրերով և ի վիճակի է տարբերակել գրեթե դրանք բոլորը։ Գրենույը ցանկանում է դառնալ օծանելիքագործ այն բանից հետո, երբ հանդիպում է մի երիտասարդ գեղեցկուհու, ում բույրից արբելով՝ ի վերջո սպանում է նրան։
Թարգմանված լինելով 48 լեզուներով և ունենալով 20 միլիոնից ավելի վաճառված օրինակ՝ «Օծանելիք»֊ը 20֊րդ դարում գերմանական ամենավաճառված վեպերից է ։ Գիրքը բեսթսելլերների ցանկում է մնացել մոտավորապես 9 տարի և ունեցել է մեծապես դրական արձագանք թե՛ Գերմանիայում, և թե՛ միջազգային հարթակներում։ Վեպը հայերեն է թարգմանվել 2013 թվականին՝ Կարլեն Մատինյանը կողմից, Գյոթեի ինստիտուտի մասնակի հովանավորությամբ, հրատարակվել է «Անտարես» հրատարակչության կողմից ։
«Օծանելիք»֊ի որոշ հրատարակությունների, այդ թվում նաև առաջինի, շապիկին Անտուան Վատտոյի «Յուպիտեր և Անտիոպե» կտավն է, որտեղ պատկերված է քնած կին։
Սյուժե
Գրենույը (grenouille` «գորտ») ծնվում է 1738 թվականին Փարիզում։ Մայրը, ով սպանել էր իր նախկին զավակներին, փորձում է այս մեկին ևս թողնել բախտի քմահաճույքին, սակայն երեխային գտնում են շուկայի սեղանի տակից, իսկ մորը մահապատժի ենթարկում։ Ոչ մի խնամակալ կամ հաստատություն չի կարողանում նրան երկար ժամանակ պահել, քանի որ Գրենույի արտաքինի, աուրայի և մեկուսացվածության պատճառով նրա հետ ոչ ոք չէր շփվում, նույնիսկ փորձում են քնած ժամանակ սպանել։ Ի վերջո նա սկսում է աշակերտել ոմն կաշեգործի մոտ։ Շրջապատի մարդիկ անտեղյակ են, որ նա ունի բացառիկ հոտառություն և բույրերը զանազանելու ունակություն, ինչի շնորհիվ կարողանում է բոլորին գերբնական թվացող գուշակություններ անել։
Մի օր, երբ նա արդեն քաջատեղյակ էր գարշահոտ քաղաքի բոլոր բույրերին, նրան զարմացնում է այդ կեղտից ու աղբից տարբերվող մի յուրօրինակ բույր։ Հետևելով բույրին՝ Գրենույը պարզում է, որ այն գալիս էր մի դեռատի գեղեցկուհուց։ Բույրով արբած և այն տիրելու ցանկությունից կուրացած՝ Գրենույը  խեղդում է աղջկան և մնում կողքին, մինչև բույրն անհետանում է մարմնից։ Ցանկանալով խորապես տիրապետել օծանելիքագործության արվեստին՝ նա դառնում է երբեմնի հանճարեղ օծանելիքագործ Ջուզեպպե Բալդինիի աշակերտը։ Բալդինին պարզում է, որ բույրերի հարցում Գրենույն իսկական հանճար է։ Բալդինին հետագայում նրան պատմում է, որ թորելուց բացի կան նաև բույրերը ստանալու և պահելու այլ տեխնիկաներ, որոնց կարելի է ծանոթանալ օծանելիքագործության կենտրոնում՝ Ֆրանսիայի Գրասսե շրջանում։
Գրասսե մեկնելու ճանապարհին Գրենույը հասկանում է, որ տանել չի կարողանում մարդկության հոտը։ Մարդկանցից խուսափելու համար նա մի քանի տարի ապրում է լեռնային քարանձավում, սակայն մի օր հասկանում է, որ նա ինքը բույր չունի։ Որոշում է մեկնել Մոնպելիե, տեսքն արդարացնելու համար հորինում է մի պատմություն, իբր իրեն առևանգել և պահել են քարանձավում։ Առօրյա նյութերից ինքն իր համար բույր է պատրաստում, ինչի միջոցով կարողանում է մարդկանց խաբել՝ ստիպելով մտածել, որ բույր ունի։ Այժմ նրանից խուսափելու և քարկոծելու փոխարեն հասարակությունն ընդունում է Գրենույին։ Գիտակցելով, որ ընդունակ է ստեղծել «գերմարդկային»,«հրեշտակային» բույրեր, որոնցով հաջողվում է հիմարեցնել մարդկանց, Գրենույի ատելությունը փոխվում է արհամարհանքի։
Գրասսեում հմտությունները կատարելագործելիս Գրենույը հանդիպում է երկրորդ բույրին, որն էլ ավելի գայթակղիչ էր, քան սկզբնական զոհինը։ Բույրի աղբյուրը Լաուրա Ռիշի անունով երիտասարդ աղջիկն էր։ Այս անգամ նա որոշում է բույրը պահել նյութապես, ոչ թե առաջինի նման միայն հիշողության մեջ։ Քաղաքում սկսվում են սերիական մարդասպանություններ։ Գրենույը սպանում է երիտասարդ գեղեցիկ աղջիկների և նրանցից յուղի միջոցով հավաքում է բույրը։ Լաուրայի հայրը գլխի է ընկնում, որ մարդասպանի հաջորդ զոհն իր աղջիկն է, և առանց որևէ մեկի որևէ բան ասելու աղջկան թաքցնում է գաղտնի վայրում։ Աղջկա բույրին հետևելով՝ Գրենույը գիշերով հասնում է նրանց, աղջկան սպանում և վերցնում նրա բույրը։
Որոշ ժամանակ անց Գրենույին ձերբակալում են և դատապարտում մահապատժի։ Մահապատժի իրականացման վայր գնալիս Գրենույն իր վրա է լցնում աղջիկների բույրերից պատրաստած օծանելիքը, որի կատարելությունը կախարդում է մարդկանց, և չնայած որ նրա մեղքն ակնհայտ էր, բոլորը, նույնիսկ Լաուրայի հայրը, համաձայնում են նրան ազատ արձակել։ Մարդասպանի փոխարեն մահապատժի է ենթարկվում անմեղ մեկը։ Գրենույի ատելությունը դեպի մարդկությունն էլ ավելի է աճում, և նա հասկանում է, որ նույնիսկ ներգործության այս աստիճանը նրան չի կարող երջանկացնել։
Գրենույը որոշում է վերադառնալ Փարիզ՝ գողերի ու ավազակների գարշահոտ քաղաք։ Օծանելիքը վրան լցնելով և փողոց դուրս գալով՝ բոլոր ժամանակների մեծագույն օծանելիքագործը հոշոտվում է բույրից արբած ամբոխի կողմից։ Վեպն ավարտվում է ամբոխի մարդանց խորհրդածություններով, ովքեր և՛ ապշած են իրենց արածից, և՛ անասելիորեն հպարտ, քանի որ առաջին անգամ «սիրուց դրդված բան են արել»։
Հնարավոր ոգեշնչումներ
Վեպը նմանություններ ունի սերիական մարդասպան Մանուել Բլանկո Ռոմասանտայի իրական պատմության հետ, ով սպանում էր կանանց և երեխաների և զոհերի մարմնի ճարպից օճառ ստանում, իսկ հագուստը՝ վաճառում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմաներեն վեպեր Կատեգորիա:1985 գրքեր Կատեգորիա:Պատմական վեպեր
Էրլանդ Լի
Էրլանդ Լի (Erland Lee, ), կանադացի ֆերմեր, ուսուցիչ, պետական աշխատակից Օնտարիոյի Սթոնի Քրիք քաղաքից։ Առավել հայտնի է Կանանց ինստիտուտների հիմնադրման գործում ունեցած դերի համար, որն ի սկզբանե ձևավորվել է խթանելու մեկուսացված գյուղերի կանանց կրթությունը ։
Կենսագրություն
Էրլանդ Լին ծնվել է 1864 թվականի մայիսի 3-ին։ Լի ընտանիքը Հյուսիսային Ամերիկայում Անկախության պատերազմից հետո 1792 թվականին, որպես Միասնական կայսրության հավատարիմ կողմնակիցներ, եկել են Նիագարա թերակղզի (այն ժամանակ՝ Բրիտանական Հյուսիսային Ամերիկա), Կանադա։ Նրանք բնակություն են հաստատել Նիագարայի կուեստներում և մշակել են բերրի ագարակ։ Lee Homestead-ը, որը նաև հայտնի է որպես «Edgemont», այժմ հանդիսանում է Էրլանդ Լիի թանգարանի վայրը։ Էրլանդ Լին հայտնի է որպես աշխարհում Կանանց առաջին ինստիտուտի համահիմնադիր՝ իր կնոջ Ջանեթ (Քիշոլմ) Լիի և ընտանեկան դաստիարակության և կանանց կրթության փաստաբան Ադելաիդ Հուդլեսի հետ։
Կանանց ինստիտուտի կանոնադրությունը գրվել է 1897 թվականի փետրվարի 25-ին Լիի ճաշասենյակի սեղանի վրա։ Մեծ է եղել Էրլանդ Լիի՝ կանանց խմբին քաղաքական և ֆինանսական աջակցությունը նրա ընդլայնման և հաջողության համար և կարող է լինել միակ պատճառը, որ կազմակերպությունը Կանադայի կառավարության կողմից ճանաչվել է այն ժամանակ, երբ կանայք չէին համարվում քաղաքացիներ ։
Էրլանդ Լին եղել է Սոլթֆլիթի մասոնական շարժման անդամ, Saltfleet Township-ի գանձապետ-քարտուղար, որպես ուսուցիչ կրթություն է ստացել Hamilton Normal School-ում։ Նա իր ընկեր Էրնեստ Դ՛Իսրայելի (Ի. Դ.) Սմիթի հետ միասին շահագործել է Vinemount Creamery-ը և Նիագարայի կուեստների գագաթին պահպանել խառը ագարակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանադացի ուսուցիչներ Կատեգորիա:Կանադացի ֆերմերներ
Աբրահամ իբն Էզրա
Աբրահամ բեն Մեյիր իբն Էզրա (אברהם אבן עזרא, Abraham ben Meir ibn Ezra, ), հայտնի միջնադարյան հրեա փիլիսոփա, բանաստեղծ, մտածող, լեզվաբան, աստղագետ և մաթեմատիկոս։
Իբն Էզրան իվրիտի (եբրայերենի) քերականության հիմնադիրներից էր։ Նրան են նաև պատկանում Թորայի հայտնի մեկնաբանությունները։ Մաթեմատիկական նվաճումներից են բինոմինալ գործակիցների հաշվառումները և հատկությունները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի ռաբբիներ Կատեգորիա:Հրեա փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հրեա բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հրեա գրողներ Կատեգորիա:Հրեա բժիշկներ Կատեգորիա:Իսպանացի բժիշկներ Կատեգորիա:Հրեա գիտնականներ Կատեգորիա:Իսպանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Իսպանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Իսպանացի աստղագետներ Կատեգորիա:Իսպանացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի լեզվաբաններ
Մեծն Տիգրան աշխարհազորային գունդ
«Մեծն Տիգրան» աշխարհազորային գունդ։ Կազմավորվել է 1989 թվականին Երևանում՝ մի քանի կամավորական ջոկատների միավորմամբ։ Ունեցել է ռազմական խորհուրդ, շտաբ, դրոշ, զինանշան։ 1989-1994 թվականներին «Մեծն Տիգրանը» մասնակցել է ՀՀ Արարատի (Երասխ), Վայքի (Բարձրունի), Նոյեմբերյանի (Կոթի, Բաղանիս, Ոսկեպար), Իջևանի (Կիրանց, Վազաշեն), Եղեգնաձորի (Խաչիկ), Գորիսի (Կոռնիձոր, Շուռնուխ, Հարթաշեն, Մաղանջուղ), Սիսիանի (Սոֆլու, Թասիկ, Արևիս, Թանահատ, «Փիրդաղի» բարձունք), Կապանի, Մեղրիի (Նյուվադի, Գուդեմնիս), Ճամբարակի (Վահան, Ջիլ), Վարդենիսի և Արցախի Հանրապետության Շահումյանի (Էրքեջ, Մանաշիդ, Գյուլիստան), Մարտակերտի (Կիչան, Սրխավենդ, Հաթերք, Ջայնաթաղ, Հոռաթաղ, Սարսանգի ջրամբար, Մաղավուզ, Զագլիկ, Մոխրաթաղ, Հակոբ Կամարի), Աղդամի (Փափրավենդ), Քաշաթաղի, Ասկերանի, Մարտունու (Կարմիր Շուկա, Խնուշինակ) շրջանների, Բերդաձորի ենթաշրջանի ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։
Տարբեր ռազմական գործողությունների ժամանակ հրամանատարներ են եղել Կ. Ղումաշյանը, Ա. Արմենակյանը, շտաբի պետ՝ Ա. Աղաբաբյանը, Տ. Սարգսյանը, Ռ. Սիմոնյանը, Ս. Այվազյանը, Տ. Հարությունյանը։ 1990-1992 թվականներին «Մեծն Տիգրանի» մարտական գործողությունները ղեկավարել է ռազմական խորհուրդը։ Գնդից Հայաստանի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 1-ին աստիճանի շքանշանով պարգևատրվել են Ա. Արմենակյանը, Տ. Սարգսյանը։ Զոհվել է 32 ազատամարտիկ։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
Օրիլիա (Օնտարիո)
Օրիլիա, քաղաք Սիմկո կոմսությունում, նահանգ Օնտարիո (Կանադա), բնակչությունը 30.586 մարդ (2011 թվականի տվյալներով) ։
Նախապատմություն
Սակայն ավելի վաղ (XVII դարի սկիզբ) այդ վայրերում եղել է ֆրանսիացի ճանապարհորդ Սամուել Դե Շամպլեն], որը դաշինք է կնքել տեղի հնդիկների ցեղերի հետ։  Ավելի ուշ այդ վայրերում եղել են [[Ռենե-Ռոբեր Քավելիե դե լա Սալը և մի շարք այլ ճանապարհորդների ։
Օրիլիան ինքնին հիմնադրվել է 1867 թվականին (Կանադայի հիմնադրման թվական)։  1875 թվականին ստացել է փոքր քաղաքի կարգավիճակ, 1969 թվականից՝ քաղաքի կարգավիճակ։ 1930-ական թվականներին Օրիլիան դառնում է առաջին մունիցիպալ կազմավորումն Ամերիկյան մայրցամաքում, որը կառուցում է տեղական նշանակության հիդրոէլեկտրոկայան և առաջինն է անցնում ամառային ժամանակի ։
Բնակչություն
Քաղաքի բնակչությունը կայուն աճում է։ 1996 թվականին բնակչությունը կազմում էր 27 846 մարդ, 2001 թվականին՝ 29 121 մարդ, 2006 թվականին՝ 30 259, 2011 թվականին՝ 30 586 :
Անգլերենը մայրենին է քաղաքի բնակչության  91,7 %-ի, բնակչության մեկ այլ՝ 1,8%-ը, խոսում է ֆրանսերեն, իսկ մնացած 7,3 %-ը՝ այլ լեզուներով ։
Տնտեսություն
Քաղաքի տնտեսության հիմքը արդյունաբերական արտադրությունն է, ծառայությունների ոլորտը և զբոսաշրջությունը։ Ամենամեծ գործատուն քաղաքում է։ Քաղաքի հիմնական արդյունաբերական ձեռնարկությունները ջերմային տեխնոլոգիաների (էլեկտրոնային տաքացուցիչների արտադրություն)  արդյունաբերական սարքավորումներն են, նավթաքիմիական արդյունաբերությունը, ռետինատեխնիկական արտադրանքը և այլն, նաև զարգացած փայտամշակման արդյունաբերությունը ։
Քաղաքի շրջակայքում զարգացած է գյուղատնտեսությունը, առաջին հերթին՝ անասնաբուծությունը։ Նաև աճում է ցորեն, գարի, այլ հացահատիկային բույսեր ։
Քաղաքի շրջակայքում արդյունահանվում է ավազ, կավ, կրաքար և մանրախիճ է ։ Մեծ եկամուտ են բերում տեղական բյուջեին էկոտուրիզմի սիրահարները, որոնց առաջին հերթին գրավում են տեղական բնությունը, անտառները և լճերը ։
Կրթություն և առողջապահություն
Քաղաքում կան մի քանի բժշկական հաստատություններ, որոնցից ամենամեծը զինվորական հիվանդանոցն է, որն իրականացնում է ամենատարբեր հիվանդությունների ախտորոշում և բուժում ։
Օրիլիայում տեղակայված են Լեյքհեդ համալսարանը ։
Մշակույթ
Օրիլիայում կա օպերետային թատրոն ։ Նաև կարևոր մշակութային կենտրոն է քաղաքային գրադարանը ։
Քաղաքում մի ժամանակ ապրում էր գրող-երգիծաբան և գիտնական Սթիվեն Լիկոկը, որը Օրիլիան նկարագրել է իր ստեղծագործություններից մեկում (Զվարճալի Էտյուդներ փոքր քաղաքից)։ Ներկայումս այն տանը, որտեղ նա ապրում էր, թանգարան է ։
1961 թվականից ամեն տարի տեղի է ունենում քաղաքի ժողովրդական արվեստի փառատոնը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կանադայի քաղաքներ
Լա Ալեշար
Լա Ալեշար (L'Aleixar), մունիցիպալիտետ Կատալոնիայում։ Գտնցում է Տառագոնիա պրովինցիայում, Կատալոնիա ինքնավար համայքնի կազմում։ Տարածքը կազմում է 26,08 կմ²։ Բնակչությունը՝ 815 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Նորվեգիայի քաղաքներ
Պատմություն
Նախկինում Նորվեգիայի Թագավորության քաղաքները բաժանված էին երկու կատեգորիաների՝ գյուղաքաղաքներ կամ առևտրային քաղաքներ (kjøpstad)  և նավահանգստային քաղաքներ (ladested): Ամեն մի քաղաք ուներ իր հատուկ արտոնությունները, որոնք վերացան 1857 թվականին։ իսկ արդեն 1952 թվականին փոփոխվեց քաղաքների դասակարգման ամբողջ համակարգը և բոլորը ուղղակի կոչվեցին քաղաքներ ( by.):
Նորվեգիայի կոմունաները բաժանվեցին քաղաքների և (bykommune) գյուղերի (herredskommune): 1946 թվականին ամեն մի կոմունայի տրամադրվեց քառանիշ կոդեր՝ հիմք ընդունելով ISO 3166-2:NO կոդը։ Նորվեգիայում գյուղական և քաղաքային համայնքների ձևավորումը չեղարկվեց 1992 թվականին՝ պառլամենտում ընդունված օրենքից ելնելով։ Մինչև 1951 թվականը Նորվեգիայի տարածքում գոյություն ունեին 744 կոմունաներ ։ 1960 թվականից 1965 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում շատ նորվեգական կոմունաներ միավորվեցին միմյանց, որոնց արդյունքում նախկին քաղաքային բնակավայրերը կորցրին քաղաքի կարգավիճակը։ Դրա վառ օրինակն է հանդիսանում Բրևիկը 1963 թվականին (Brevik), որը միավորվեց Porsgrunn քաղաքային համայնքի և Էյդանգեր (Eidanger) գյուղական համայնքի հետ, որի արդյունքում ստացավ Փորսգրունի անունն ու պահպանեց թվային կոդը, իսկ Բրևիկը կորցրեց քաղաքի իր նախկին կարգավիճակը ։ Այս պահի դրությամբ, համաձայն 1997 թվականին ընդունված օրենքի, բնակավայրը պետք է առնվազն 5000 բնակիչներ ունենա, որպեսզի այն ստանա քաղաքի կարգավիճակ։
Օսլոն Նորվեգիայի Թագավորության մայրաքաղաքն է և ամենամեծ քաղաքը, որի բնակչությունը կազմում է 575 475 մարդ ։
Քաղաքների ցանկ
Ներկայացվում է քաղաքների ցանկը 2006 թվականի տվյալներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Քաղաքների ցանկեր ըստ երկրի Կատեգորիա:Ցանկեր:Նորվեգիա Կատեգորիա:Նորվեգիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Նորվեգիա Կատեգորիա:Նորվեգիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Եվրոպայի քաղաքներ Կատեգորիա:Նորվեգիայի շրջաններ Կատեգորիա:Նորվեգիայի վարչական բաժանում
Պսամթե (արբանյակ)
Փսամաթե (Ψαμάθη), հայտնի է նաև որպես Նեպտուն X, Նեպտուն մոլորակի անկանոն բնական արբանյակ։ Հայտնաբերվել է Սքոթ Շեփարդի, Դևիդ Ջուիտի և Յան Կլեյնայի կողմից 2003 թվականի օգոստոսի 29-ին ։
Բնութագրական տվյալները
Ունի մոտ 38 կիլոմետր տրամագիծ (ենթադրելով, որ նրա ալբեդոն կազմում է 0, 04) ։ Նեպտունի շուրջ պտտվում է 48 096 000 կմ միջին հեռավորության վրա և մոլորակի շուրջ մեկ պտույտը կատարում է մոտ 25 երկրային տարվա ընթացքում։
Ուղեծրային տվյալները
Փսամաթեն ունի չափազանց թեքված և էքսցենտրիկ ուղեծիր, որը Նեպտունի այլ արբանյակների հետ համեմատված տեսքով ցույց է տրված դիագրամի վրա։ Հորիզոնական գծից վեր գտնվող արբանյակները ունեն ուղիղ շարժում, իսկ ներքև ընկածները՝ հակադարձ։ Դեղին գծերը ցույց են տալիս պերիկենտրոնից ապոկենտրոն ընկած հեռավորությունը, ներկայացնելով էքսցենտրիսիտետը։ Արբանյակի ուղեծիրը մոտ է տեսական սահմանին, որից հետո արբանյակը դուրս կգար մոլորակի ուղեծրից։ Փսամաթեի ուղեծիրը չափազանց նման է Նեպտունի մեկ այլ արբանյակի՝ Նեսոյի (S/2003 N 4) ուղեծրին։ Ենթադրվում է, որ այս երկու անկանոն արբանյակները ծագել են ավելի մեծ արբանյակի տրոհման արդյունքում ։ Այս երկու արբանյակներն իրենց մոլորակի շուրջ պտտվում են Արեգակնային համակարգի արբանյակների ունեցած ամենահեռու ուղեծրերով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նեպտունի արբանյակներ Կատեգորիա:Անկանոն արբանյակներ
1514
Սրահ
Կատեգորիա:1514 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Բերդաձոր կամավորական ջոկատ
Բերդաձոր կամավորական ջոկատ, կազմավորվել է 1992 թվականին, Երևանում՝ ՀՀ-ում բնակվող բերդաձորցիներից։ 1992-1994 թվականներին ջոկատը մասնակցել է Արցախի Հանրապետության Լաչինի («Մարդասիրական միջանցք»), Կուբաթլուի, Քարվաճառի շրջանների, Շուշիի Բերդաձորի ենթաշրջանի ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Հրամանատար՝ Գ. Շաքարյան։ «Բերդաձորից» զոհվել է 35 ազատամարտիկ։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
Բարձրաշեն կամավորական ջոկատ
Բարձրաշեն կամավորական ջոկատ, կազմավորվել է 1992 թվականին, ՀՀ Արարատի շրջանի Բարձրաշեն գյուղում (այժմ՝ ՀՀ Արարատի մարզում)։ 1992-1994 թվականներին ջոկատը կամ նրա առանձին ազատամարտիկներ մասնակցել են ՀՀ Արարատի (Երասխ), Կապանի (Սրաշեն), Վայքի (Բարձրունի) և Արցախի Հանրապետության Լաչինի (Ծաղկաբերդ), Քարվաճառի (Իստիսու), Մարտակերտի (Սարասանգի ջրամբար), Ֆիզուլիի (Մուսաբեյլի) շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Հրամանատար՝ Ս. Ադամյան։ Ջոկատից զոհվել է 1 ազատամարտիկ։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
Տեղի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Սյունիքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Սյունիքի մարզի Տեղ գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 72 հուշարձան (18 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Իվան Սամորանո
Իվան Լուիս Սամորանո Սամորա (Iván Luis Zamorano Zamora, ), չիլիցի ֆուտբոլիստ, Չիլիի ֆուտբոլի պատմության լավագույն հարձակվողներից մեկը, եղել է Էլիաս Ռիկարդո Ֆիգերոա Բրանդերի և Մարսելո Սալասի հետ համարվել է երկրի լավագույն ֆուտբոլիստներից մեկը։ Ընդգրկված է ՖԻՖԱ 100 ցուցակում։
Կենսագրություն
Իվան Սամորանոն իր ֆուտբոլային կարիերան սկսել ե երկրորդ խմբում հանդես եկող «Տրասանդինո» ակումբից։ Մեկ տարի անց ֆուտբոլիստը տեղափոխվել է «Կոբրեսալ» ակումբի մեծահասակների թիմ։ 1988 թվականին նա նվաճել է Չիլիի գավաթը, ինչից հետո եվրոպական ակումբների սկսել են ուշադրություն դարձնել նրա վրա։
1988 թվականին իտալական «Բոլոնիան» 350 հազար դոլարով գնել է չիլիցի ֆուտբոլիստին։ Թիմի գլխավոր մարզիչ Ջիջի Մայֆրեդին չի հավանել Սամորանոյի խաղը, ինչից հետո նա տեղափոխվել է շվեյցարական համեստ «Սենտ Գալեն» ակումբ, որտեղ Իվանին հաջողվելէ տեղ գրավել մեկնարկային կազմում և պարբերաբար դարձել է գոլերի հեղինակ։ 1989-1990 թվականների մրցաշրջանի վերջում Սամորանոն 17 գոլով դարձել Շվեյցարիայի առաջնության լավագույն ռմբարկու։
1990 թվականի ամռանը Սամորանոն պայմանագիր է կնքել իսպանական «Սևիլիայի» հետ և դարձել թիմի գլխավոր ռմբարկու։ «Սևիլիայի» կազմում հանդես գալու ընթացքում նրան չի հաջողվել նվաճել նոր գավաթներ, սակայն հենց այդ ընթացքում նրա անունն ավելի է հայտնի դարձել։
1992 թվականին Իվան Սամորանոյին ձեռք է բերել Մադրիդի «Ռեալը»՝ 5 միլիոն դոլար տրանսֆերային արժեքով։ «Ռեալի» կազմում Սամորանոն անցկացրել է իր կարիերայի լավագույն տարիները, նա աչքի է ընկել ոչ միայն որպես ռմբարկու, այլև որպես խաղացող․ առաջին մրցաշրջանում չիլիցու ակումբը նվաճել է Իսպանիայի գավաթն ու Իսպանիայի սուպեր գավաթը։ 1994/1995 թվականների մրցաշրջանում մադրիդյան ակումին հաջողվել է հինգ տարվա ընդմիջումից հետո դառնալ Իսպանիայի չեմպիոն։ Այդ մրցաշրջանում Իվան Սամորանոն 28 գոլով ճանաչվել է մրցաշրջանի լավագույն ռմբարկու։
1996 թվականին 29-ամյա հարձակվողը տեղափոխվել է Իտալիայի առաջնություն և դարձել «Ինտերի» ֆուտբոլիստ։ Սերիա Ա Սերիայի առաջին մրցաշրջանում Սամորանոն կարողացել է խփել ընդամենը 7 գոլ։ Հաջորդ մրցաշրջանի մեկնարկից առաջ «Ինտերի» ղեկավարությունը ձեռք է բերել բրազիլացի հարձակվող Ռոնալդոին, ինչից հետո Զամորանոն ավելի հաճախ է սկսել հայտնվել պահեստայինների նստարանին, ինչն էլ պատճառ հանդիսացավ չիլիցու եվրոպական կարիերան անկմանը։ Սակայն Սամորանոյին պարբերաբար հաջողվում էր ցուցադրելի արդյունավետ խաղ։
Հավաքականում
Չիլիի հավաքականի կազմում Իվան Սամորանոն իր նորամուտը նշել է 20 տարեկանում՝ 1987 թվականի հունիսի 19-ին, Պերուի դեմ ընկերական խաղում։ Հավաքականի կազմում մի քանի անգամ դարձել է Ամերիկայի գավաթակիր, 1998 թվականին մասնակցել է Ֆրանսիայում տեղի ունեցած աշխարհի առաջնության եզրափակիչ փուլին։
2000 թվականի Օլիմպիական խաղերում Իվան Սամորանոն նվաճել է բրոնզե մեդալ։ Միացյալ Նահանգների դեմ խաղում չիլիցին դարձել է երկու գոլի հեղինակ։ Նա վեց գոլով ճանաչվել է լավագույն ռմբարկու։
Իվան Սամորանոն իր վերջին միջազգային խաղն անցկացրել է 34 տարեկանում՝ 2001 թվականի սեպտեմբերի 1-ին՝ Ֆրանսիայի դեմ ընկերական խաղում։ Այդ խաղում Չիլին հաղթել է 2-1 հաշվով ։
Թիմային
«Տրասանդինո»
Կոբրեսալ
«Ռեալ Մադրիդ»
Ինտերնացիոնալե «Ամերիկա»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սևիլյայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Մադրիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ինտեր Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կլուբ Ամերիկայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Չիլիի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Չիլիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՖԻՖԱ 100 Կատեգորիա:Օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրներ
Հարոդ (գետ)
Հարոդ (נַחַל חֲרוֹד, արաբական անվանում՝ «Էլ-Ջալուդ» ), գետ Իսրայելում, որը սկիզբ է առնում Գիվաթ Մորե բլրի լանջին՝ Աֆուլայից հյուսիս-արևմուտք, հոսում է դեպի արևելք Հարոդի հովտով (Իսրայելի հովտի արևելյան մասը) և Բեյթ-Շեանի հովտով, թափվում է Հորդանան գետը։ Գետի երկարությունը, ըստ տարբեր աղբյուրների, 32-35 կմ է  ։ Հարոդի ավազանի մակերեսը 196 կմ² է, իսկ ավազանի մեջ մտնում է Գիլբոա լեռնաշղթայի հյուսիսային լանջերը  ։
Գետի ջրի հիմնական աղբյուրը Էյն Հարոդ քարանձավն է։ Էյն Հարոդ ակունքի շուրջը սփռված է Մաայան Հարոդ ազգային պարկը։ 50-ական թվականներին չափված Էյն Հարոդի ջրի ծախսը կազմում էր տարեկան 4,7 միլիոն մ³, գետում ջրի ընդհանուր ծախսը, հաշվի առնելով այն բազմաթիվ աղբյուրները, որոնցով հարուստ է Բեյթ Շեան հովտը, գնահատվում էր տարեկան 22 միլիոն մ³։ Արտեզյան հորերի հորատումից հետո Էյն Հարոդ ակունքի հզորությունը կտրուկ նվազել է։ Ներկայումս Հարոդ գետին մշտական ​​աղբյուրների գումարային հոսքը գնահատվում է տարեկան 6 միլիոն մ³ ։ Գետի ջրերը խիտ աղտոտված են արդյունաբերական արտանետումներով ։ 1992 թվականին վերականգնման աշխատանքների համար ձևավորվել է Հարոդ գետի գործերով վարչությունը ։ 1994 թվականին Իսրայելական գետերի հարցերով ազգային մարմնի հետ համագործակցության արդյունքում կազմվեց վերականգնման գլխավոր հատակագիծ, մաքրվեցին գետի հունի մի քանի հատվածներ, իսկ ափերին հիմնվեցին մի շարք այգիներ ։ Այնուամենայնիվ, Հարոդը շարունակում է մնալ Իսրայելի ամենաաղտոտված գետերից մեկը ։
Էյն Հարոդից գետը հոսում է արևելք դեպի Հորդանան գետը։ Հարոդի հովիտը ճահճացած էր և մալարիայի աղբյուր էր մինչև հրեա բնակիչների ժամանումը 20-րդ դարի սկզբին։ Այդ ժամանակ ճահիճները չորացրին, աղբյուրը արգելապատնեշվեց, և ձևավորված լճի ափին հիմնադրվեց Էյն Հարոդ կիբուցը։ Ներկայումս ջրի մի մասը վերցնում են հովտում դաշտերը ոռոգելու և ձկներով լճակների համար, բայց Հարոդը շարունակում է հոսել իր հունով դեպի Հորդանան ։ Գետաբերանի մոտ Հարոդը սնվում է Հուգ աղբյուրի ջրերով, գետի հոսքն ավելի է արագանում, և գետը ձևավորում է մի քանի ջրվեժ, ամենանշանակալի ջրվեժի բարձրությունը 13 մետր է։
Պատմություն
Էյն Հարոդ ակունքը հիշատակվում է «Դատավորների գրքում», որպես Գեդեոնի գլխավորած իսրայելական ճամբարի գտնվելու վայր, որն այս գետի մոտ վերցրեց 300 լավագույն իսրայելցի զինվոր և ջախջախեց միդիաթցիների մի մեծ բանակ (Դատավորներ 7։1)։
Հարոդ գետի երկայնքով կար հին Սկիտոպոլիսից դեպի Պաղեստինյան Կեսարիա տանող ճանապարհ ։
1260 թվականին գետի հովտում տեղի ունեցավ պատմական Այն Ջալութի ճակատամարտը սուլթան Կուտուզի և էմիր Բեյբարսի հրամանատարությամբ եգիպտական մամլուքների բանակների և Հուլավու բանակի մոնղոլական կորպուսի միջև։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսրայելի գետեր Կատեգորիա:Մեռյալ ծովի ավազանի գետեր
1516
Դեմքեր
Կատեգորիա:1516 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Կրիա (ամրոց, Տագանրոգ)
«Կրիա» ամրոց (Крепость «Черепаха», «Կրիա» ամրոցիկ), Ռուսաց պետության ամրաշինական կառույց Ազովի ծովի ափին, Նիկոլաևկա գյուղի շրջանում։
Նկարագրություն
Եռաբաստիոն ամրոց էր, որը Պետրովյան ռետրանշեմենտի, այսինքն՝ Պետրոս Մեծի կարգադրությամբ 1702 թվականին Տրոյիցկայա ամրոցի մոտակայքում կառուցված՝ ցամաքի կողմից պաշտպանության երկրորդ գծի տարր էր։ Վերևից նայելու դեպքում ամրոցը ձևով հիշեցնում էր կրիա, և հենց այդ պատճառով էլ այն ստացել է իր անվանումը։
Պատմություն
«Կրիա» եռաբաստիոն ամրոցը կառուցվել է Ազովի ծովի ափին որպես Պետրովյան ռետրանշեմենտի մաս, որը հատում է Միուսսկի թերակղզու ամենանեղ մասն այն վայրում, որտեղ Բոլշայա Չերեպախա (թարգմանաբար՝ Մեծ Կրիա) հեղեղատը մոտենում է ծովին ։
Գտնվելու վայր
Տագանրոգի «Կրիա» ամրոցի գտնվելու վայրի մասին կան հակասական տեղեկություններ։ Ըստ վարկածներից մեկի` ամրոցը գտնվել է Տրոյիցկայա ամրոցից երկու կիլոմետր հարավ, Ազովի ծովում։ Սա ինչ-որ տեղ եղել է Կրոնշտադտի նախատիպը։ Կղզին, որը հետագայում կոչեցին Չերեպախա (Կրիա), հիմնվել է ծանծաղուտի վրա։ Ծանծաղ ավազահողի մեջ խփվել են փայտե ցցագերաններ, որոնց արանքում լրցրել են հողով արկղեր ։
Ամրոցը, որը կառուցվել է 1702 թվականին, ձվաձև էր և զինված էր թնդանոթներով (հրասանդներով)։ Ինչպես և Տրոյիցկայա ամրոցը, «Կրիան» ևս քանդվեց Պրուտի խաղաղ համաձայնագրի ստորագրումից հետո և այլևս չեն չվերականգնվեց։ Հետագայում այնտեղ սկզբում գտնվել է Տագանրոգի մաքսատան դետքը, իսկ 1845 թվականին կառուցվել է փայտե փարոս։ XIX դարի վերջում տեղադրվեց արդեն մետաղյա փարոս։ Ժամանակի ընթացքում Չերեպախա կղզին անցավ ջրի տակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի ամրոցներ Կատեգորիա:Տագանրոգի շենքեր և կառույցներ
Բերդի կամավորական ջոկատ
Բերդի կամավորական ջոկատ, կազմավորվել է 1989 թվականին, Բերդում (այժմ՝ Հայաստանի Տավուշի մարզում)։ 1990 թվականին նրան են միացել Բերդի ռելեի գործարանի (հրամանատար՝ Հ. Մարգարյան), «Ադանա» (հրամանատար՝ Ա. Ջուլհակյան), «Բազե» և «Քեռի» (հրամանատար՝ Վ. Շառոյան) կամավորական ջոկատները։ Նույն թվականին միացյալ ջոկատի հիմքի վրա ստեղծվել են շրջանի ԻՊՈՒ, 1991 թվականին՝ «Հատուկ գնդի» Տավուշի վաշտը (հրամանատար՝ Հ. Աթոյան՝ «Չառլի»)։ 1989-1994 թվականներին ջոկատը առանձին կամ վաշտի կազմում մասնակցել է Տավուշի, Ճամբարակի, Իջևանի ինքնապաշտպանական մարտերին։ Ջոկատից զոհվել է 4 ազատամարտիկ։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
1920 թվականը գրականության մեջ
Մահեր
Կատեգորիա:1920
Տաքսոդիում սովորական
Նկարագրություն
Տերևաթափ ծառեր են՝ մինչև 30-45 մ բարձրությամբ և 90-150 սմ հաստության բնով։ Ծեր բույսերի սաղարթը ցրված է, լայն-կլորավուն գագաթով, իսկ երիտասարդներինը բրգաձև է։ Կեղևը գորշակարմրավուն է։ Փշատերևները փափուկ են, տափակ, գծանշտարաձև, սանրանման, 1,2-1,8 սմ երկարությամբ և 1,5 մմ լայնությամբ, ուղիղ կամ թեթևակի կորացած, բաց կանաչավուն։ Փշատերևներն ամեն տարի թափվում են, կարճացած ընձյուղի հետ միասին։ Արական հասկիկներն ունեն 10-12 սմ երկարություն և 3-5 սմ լայնություն։ Կոները հակառակ-ձվաձև են կամ համարյա կլորավուն, հասունանում են մեկ տարվա ընթացքում։
Չափազանց լուսասեր ծառատեսակ է։ Աճում է շատ արագ։ Խոնավասեր է։ Հողում կրային միացությունների առկայությունը վատ է տանում։ Արմատային համակարգը հզոր է՝ հողի երես դուրս եկող բարձր, կոնուսաձև ելուստներով, որոնք արմատներին օդ են մատակարարում այն ժամանակ, երբ հողը երկար ժամանակ ծածկված է ջրով։ Դիմանում է մինչև -30 °C կարճատև սառնամանիքներին։ Ապրում է 500-600 տարի։ Առանձին ծառեր ապրում են մինչև 3000-6000 տարի։ Աշնանը փշատերևները թափվելուց առաջ չափազանց գեղեցիկ ոսկե-դեղին գունավորում են ստանում։ Էկոլոգիական խումբը V: Մշակության հավանական շրջանները 7, 9-10, 19-20։
Տարածվածություն
Ծագում է Հյուսիսային Ամերիկայի հարավարևելյան մասից, որտեղ տարածված է Լուիզիանա, Տեխաս, Արկանզաս, Կարոլինա, Մերիլենդ և Ֆլորիդա նահանգներում։ Աճում է ճահճուտներում և գետերի հովիտներում, որի հետևանքով կոչվում է նաև «ճահճային նոճի»։
Կիրառություն
Հրաշալի ծառատեսակ է գերխոնավացած հողերի կանաչապատման համար, որը աչքի է ընկնում դեկորատիվ չափազանց բարձր արժանիքներով։ Հատկապես գեղեցիկ է ցանցառ և թափանցիկ սաղարթը։ Պիտանի է որպես սոլիտեր։ :
1517
Մահեր
Կատեգորիա:1517 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Կարլ Էռնստ Օստհաուսի թանգարան
Կարլ Էռնստ Օստհաուսի թանգարան (Osthaus Museum Hagen), արվեստի թանգարան գերմանական Հագեն քաղաքում, որը հիմնադրել է բարերար Կարլ Էռնստ Օստհաուսը ։
Պատմություն
Թանգարանի շենքը նախագծել է բեռլինցի ճարտարապետ Կարլ Գերարդը Օստհաուսի պատվերով (աշխատանքները սկսվել են 1898 թվականին)։ Ներքին հարդարման աշխատանքները 1902 թվականին պատվիրվել է նկարիչ Անրի վան դե Վելդեին։ 1902 թվականին բացվել է Հագենի Ֆոլկվանգ կոչվող թանգարանը, որը Գերմանիայի ժամանակակից արվեստի առաջին թանգարանն է եղել։ Օստհաուսը թանգարանում կազմակերպել է մոդեռնիստական արվեստի ժամանակակից բազմաթիվ ցուցահանդեսներ (օրինակ՝ Կամուրջներ խումբը 1907 թվականի ամռանը)։
1921 թվականին՝ Օստհաուսի մահից հետո, նրա ժառանգները վաճառեցին ամբողջ թանգարանային հավաքածուն՝ հիմնականում Էսեն քաղաքին, որտեղ վերաբացվեց Ֆոլկվանգ թանգարանը։ Հագենի թանգարանի շենքը ձեռք բերեց քաղաքային էլեկտրական ընկերությունը և այդտեղ հիմնեց իր գրասենյակը։
Հագենի արվեստի նոր թանգարանը՝ Քրիստիան Ռոլֆսի քաղաքային թանգարանը, բացվել է 1930 թվականին Վիլլա Պոստում։ Գերմանիայում նացիստների կառավարման օրոք թանգարանը վերանվանվել է, իսկ դրա ցուցանմուշների զգալի մասը (ներառյալ Քրիստիան Ռոլֆսի մոտ 400 աշխատանք) հանվել են ցուցադրությունից։
1945 թվականի վերջին Կարլ Էռնստ Օստհաուսի թանգարանը վերակառուցվել է։ 1955 թվականին այն վերադարձել է Ֆոլկվանգի թանգարանի իր նախկին շենքը, որը վերակառուցվել և ռեստավրացիայի է ենթարկվել մոդեռն գեղանկարչության ոգով, որն ի սկզբանե այստեղ է թողել վան դե Վելդեի վրձինը։ 2006 թվականից մինչև 2009 թվականի օգոստոսը թանգարանը կրկին վերակառուցվել է, այնուհետև վերաբացվել է Osthaus Museum Hagen անվանումով։
Հավաքածու
Թանգարանի արվեստի գործերի հավաքածուն բաժանվում է 2 մասի՝ դասական մոդեռն և ժամանակակից արվեստ։ Պատմական ընդունելությունների սրահում կարելի է տեսնել մոտավորապես 1900-ականների կտավներ։ Վերին հարկում հավաքված են Քրիստիան Ռոլֆսի աշխատանքները։ Բացի այդ, թանգարանում ներկայացված են 20-րդ դարի առաջին կեսի գերմանական նկարչության և քանդակագործության գլուխգործոցները՝ Օտտո Դիքսի, Էրիխ Հեկկելի, Էռնստ Լյուդվիգ Կիրխների, Ֆրանց Մարկի, Ալեքսանդր Արխիպենկոյի և այլ վարպետների աշխատանքներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի պատկերասրահներ Կատեգորիա:1902 հիմնադրումներ Գերմանիայում Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:1902 հիմնադրված թանգարաններ
The Works
The Works, անգլիական Քուին խմբի 11-րդ ստուդիական ալբոմը, որը թողարկվել է 1984 թվականի փետրվարին։ Ալբոմը վաճառվել է ավելի քան 11 միլիոն օրինակով ամբողջ աշխարհում և զբաղեցրել է 2-րդ հորիզոնականը Բրիտանիայում։ Ամերիկայում ալբոմը վաճառվել է 500,000 օրինակով և զբաղեցրել 23-րդ հորիզոնականը։ Համարվում է խմբի ամենահաջողված ալբոմներից մեկը։ Ալբոմի առավել հայտնի հիթը Radio Ga Ga-ն է։
Հավաստագրումներ
}
1518
Մահեր
Կատեգորիա:1518 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Լասլո Պոլգար (մանկավարժ)
Կենսագրություն
Լասլո Պոլգարի հայրը՝ Արմին Պրոտյովինը (Protyovin Ármin, 1900-1992), Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ներգրավված էր հունգարացի հրեաների համար ներդրված «աշխատանքային պարտավորության» մեջ, նրա մայրը՝ Բելլա Գելբմանը (Gelbmann Szerén, ծագումով Բերեգովոյից), գոյատևել է Օսվենցիմի համակենտրոնացման ճամբարում, սակայն նրա պապն ու տատը այնտեղ սպանվել են ։ Լասլոն մեծացել է կրոնական ընտանիքում և ցանկացել է ռաբբի դառնալ։ Նրա մայրը 1956 թվականին Լասլոյի կրտսեր քրոջ հետ գաղթել է Արևմուտք, մինչդեռ նա մնացել է իր հոր հետ և ավարտել Բուդապեշտի հրեական վարժարանը։ Հետագայում նա աշխատել է որպես զոդող և մասնակցել մանկավարժության, հոգեբանության ու էսպերանտոյի երեկոյան դասընթացներին։ Ավելի ուշ նա միջնակարգ դպրոցում աշխատել է որպես գծագրության և էթիկայի ուսուցիչ։
Նամակագրական կապ է ունեցել ապագա կնոջ՝ Կլարա Ալտբերգերի (Altberger Klára) հետ, որն ապրում էր ՈՒԽՍՀ-ի Վինոգրադովի շրջանի Վիլոկ գյուղում և այդ ժամանակ սովորում էր Ուժգորոդի պետական համալսարանում ։ Կլարան ծագում էր հունգարացի հրեաների ընտանիքից, որոնք ապրում էին այն տարածքում, որը պատերազմից հետո զիջվեց ԽՍՀՄ-ին ։ Նրա ընտանիքը մտերիմ ծանոթ էր իր ապագա ամուսնու մոր հետ, որը ծնունդով նույն վայրերից էր. հենց նա էլ Կլարային է տվել Լասլոյի հասցեն նամակագրության համար։ Առաջին անգամ նրանք հանդիպել են 1965 թվականին Բուդապեշտում, 1967 թվականի ապրիլի 20-ին ամուսնացել են։ 1969 թվականի ապրիլի 19-ին ծնվել է նրանց առաջին դուստրը՝ Սյուզենը (Ժուժա)։
Մանկավարժություն
Ըստ Պոլգարի տեսության՝ տաղանդը բնածին չէ, այլ սերմանվում է դաստիարակությամբ։ Հայացքների այս համակարգի վրա ազդել են ամերիկացի հոգեբան Ջ. Ուոթսոնի աշխատությունները։ Պոլգարն ուսումնասիրել է այնպիսի հայտնի հանճարների կենսագրությունները, ինչպիսիք են Վ. Մոցարտը և Կ. Գաուսը։ Դրանից նա եզրակացրել է, որ երեխաները վաղ տարիքից կարող են արտասովոր արդյունքներ ցույց տալ, եթե նրանք պարբերաբար և ինտենսիվորեն սովորեն։ Դա գործնականում ապացուցելու համար նա ամբողջովին նվիրվել է իր դուստրերի դաստիարակությանը, որոնց նա և կինը տվել են միայն տնային կրթություն։ Լիազորված նախարարության հետ երկար նամակագրությունից հետո նա դրա համար թույլտվություն է ստացել բացառության կարգով։
Շախմատը նա ընտրել է այն պատճառով, որ այդ խաղի միջոցով կարելի է հեշտությամբ հետևել մրցաշարերում ունեցած հաջողություններին։ Ժուժան պատմել է, որ շախմատը պատահաբար է հայտնվել, իսկ հայրը ծրագրել էր իրեն դարձնել մաթեմատիկ ։ Նրա բոլոր դուստրերը դարձել են շատ ուժեղ շախմատիստուհիներ (Սյուզենը կամ Ժուժան՝ աշխարհի չեմպիոն և գրոսմայստեր տղամարդկանց շրջանում, Յուդիթը՝ բոլոր ժամանակների ուժեղագույն շախմատիստուհին, ունի 2700-ից ավելի վարկանիշ՝ խաղալով բացառապես տղամարդկանց մրցաշարերում, Սոֆյան տղամարդկանց շրջանում միջազգային վարպետ է)։ Նա կարծիք է հայտնել, որ մեծ արդյունքների հասնելու համար պետք է միշտ ուժերը չափել ուժեղագույնների հետ, այդ պատճառով էլ նրա դուստրերը հանդես են եկել առավելապես տղամարդկանց մրցաշարերում, ինչը սկզբում այնքան էլ հավանության չի արժանացել հունգարական շախմատային միության կողմից։
Լասլո Պոլգարը տաղանդի դաստիարակության իր մեթոդների մի շարք գրքերի, շախմատային խաղի դասագրքերի, շախմատային էտյուդների ժողովածուների և շախմատիստների կյանքից հումորային պատմությունների, հունգարացի հրեա շախմատիստների խաղերի անթոլոգիայի, էսպերանտոյով գրականության մեջ շախմատային թեմայով ակնարկների հեղինակ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էսպերանտիստներ Կատեգորիա:Հունգարացի մանկավարժներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հունգարացի գրողներ
Say So
Պատմություն
«Say So» սինգլը 2020 թվականի հունվարի 28-ին զբաղեցրել է 95-րդ հորիզոնականը, հիմնականում ամերիկյան Billboard Hot 100 հիթ-շքերթում, այդ թվում՝ Tik Tok-ում հայտնված պարային տեսահոլովակների շնորհիվ ։
Արձագանքներ
Consequence of Sound հրատարակությունից գրախոս Լյուսի Շենքերը Hot Pink ալբոմի իր տեսությունում երգը անվանել է «ավանդական փոփ հիթ» ։ Ներիշա Պենոուզը Elle ամսագրում գրել է, որ «երգը նոստալգիաի է, Դոջայի ձայնը լողում է թափվող սինթեզատորների և զվարճալի բասային գծի շերտի վրա» ։ Clash ամսագրի մեկնաբանը նշել է, որ «երգը ամբողջովին ստեղծված է Դոջայի կատարյալ վոկալային կատարման համար» ։ Սակայն որոշ հեղինակներ նշել են, որ երգը նման է ամերիկացի էլեկտրոնային երաժիշտ Skylar Spence-ի (հայտնի է որպես Saint Pepsi) «Fiona Coyne» երգին ։
Համերգային ելույթներ
2020 թվականի փետրվարի 26-ին Դոջան կատարել է երգը The Tonight Show Starring Jimmy Fallon շոուի ժամանակ։ Երգչուհին հագել է վարդագույն բոդիի՝ երկու կին պարողների հետ, որոնք կատարել են դիսկո ոճի պար, ներառյալ պարային շարժումներ Tik Tok ցանցից ։
Երաժշտական տեսահոլովան
«Say So» երգի երաժշտական տեսահոլովակը թողարկվել է 2020 թվականի փետրվարի 27-ին։ Թեմատիկորեն կապված է 1970-ական թվականների դիսկո դարաշրջանի և Լոս Անջելեսի հետ ։ Հաննա Լյուքս Դևիսի նկարահանած տեսանյութում Դոջան հայտնվում է մի քանի «փայլող» հագուստներով և զբոսնում է վագրի հետ ։ Տեսահոլովակում հայտնվում են նաև Tik Tok ցանցի աստղ Դոնտե Քոլին և Հեյլի Շարփը, որոնք ստեղծել են վիրուսային պարը երգի համար ։ Երգը հայտնի դարձրել է պարը, որը նույնպես ցուցադրվել է տեսահոլովակում ։
Թրեքների ցանկ
Jax Jones Midnight Snack Remix
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երգեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Փոփ երգեր Կատեգորիա:2020 երգեր Կատեգորիա:Billboard Hot 100 գլխավորած սինգլներ
Բերդաձորի ինքնապաշտպանական խորհրդի Երևանի ջոկատ
Բերդաձորի ինքնապաշտպանական խորհրդի Երևանի ջոկատ, կազմավորվել է 1988 թվականին, Երևանում։ Ունեցել է շտաբ, ռազմական խորհուրդ։ 1991 թվականի մայիսի 15-ին ջոկատի մի խումբ ազատամարտիկներ Բերդաձորում ձերբակալվել են խորհրդային բանակի ստորաբաժանումների և ՄՀՆՋ-ականների կողմից, տեղափոխվել Շուշիի բանտ, որտեղից ռազմական խորհրդի 6 անդամներ (Առնո Մկրտչյան, Գ. Հարությունյան, Գ. Առուստամյան, Ա. Մանգասարյան, Հ. Պետրոսյան)՝ Բաքվի բանտ։ 1988-1994 թվականներին ջոկատը մասնակցել է Բերդաձորի ենթաշրջանի (Կանաչ Թալա, Եղցահող, Մեծշեն, Տասը Վերստ, Հինշեն), Շուշիի (Քարինտակ), Հադրութի (Տող), Քարվաճառի, Լաչինի («Մարդասիրական միջանցք», Մազութլու և այլն), Մարտակերտի շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Հրամանատար՝ Ա. Հարությունյան, շտաբի պետ՝ Ա. Մկրտչյան։ Ջոկատից զոհվել է 16 ազատամարտիկ։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
Տղամարդու արձան-կուռք (մ.թ.ա. 8-7-րդ դարեր, Նոյեմբերյան)
Քանդակը համարվում է Ք. ա. 8-7-րդ դարերի հնություն, կրաքարից է, չափերը՝ 60×22×23 սմ։ Հայտնաբերվել է Հայաստանի Տավուշի մարզի Նոյեմբերյանի Ջուջևան գյուղի տարածքում։
Պատմություն
Աստվածների, կուռքերի և նախնիների պաշտամունքին նվիրված արձաններ կանգնեցնելու սովորույթը Հայաստանում գոյություն է ունեցել հնագույն ժամանակներից։ Այսպիսի արձանները դրվում էին սրբատեղիներում՝ իբրև կուռք, կամ իբրև մահարձան կանգնեցվում առաջնորդների ու սոցիալական աստիճանակարգում բարձր դիրք գրավող անձանց դամբարանների վրա։ Նախնիներին երկրպագությունը համակցվել է լուսատուների երկրպագությանը, որի խորհրդանիշն է այս արձանի վզից կախված սկավառակաձև զարդը ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայաստանի պատմության թանգարանի նյութերից Կատեգորիա:Հնագիտություն Կատեգորիա:Հնագիտական գտածոներ Կատեգորիա:Հայաստանի պատմության թանգարանի նմուշներ
Ալեքսանդր Արոնով
Ալեքսանդր Յակովլևիչ Արոնով (Алекса́ндр Я́ковлевич Аро́нов, ), ռուս բանաստեղծ և լրագրող։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Արոնովը 1956 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Պոտյոմկինի անվան քաղաքային մանկավարժական ինստիտուտը, ապա ՌՍՖՍՀ մանկավարժական գիտությունների ակադեմիային կից Գեղարվեստական դաստիարակության ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ Նրա առաջին պաշտոնը կոչվում էր «Մոսկվայի մարզի պահեստային ուսուցիչ» ։ Շախովսկոյ շրջանի գյուղական դպրոցներում և Մոսկվայի № 635 դպրոցում աշխատել է որպես գրականության ուսուցիչ։ 1966 թվականից եղել է «Московский комсомолец» թերթի տեսաբան, վարել է մշտական սյունակ և տպագրվել է տարբեր թերթերում, որոնցից մի քանիսը, ինչպես օրինակ՝ «Теленеделя», «Поговорим», ինքն է ստեղծել ։
Ալեքսանդր Արոնովի բանաստեղծություններից առավել հայտնի են՝ «Կանգնել, հետ նայել» («Остановиться, оглянуться») և «Եթե դուք չունեք մորաքույր» («Если у вас нету тёти»): Նրա բանաստեղծություններից ճանաչում է գտել նաև «Գետտո. 1943 թվական» ստեղծագործությունը, որը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ և դրանից հետո ռուս, լեհ և հրեա ժողովուրդների բարդ փոխհարաբերություններին։ Վիկտոր Բերկովսկին գրել է երաժշտություն այս ստեղծագործության հիման վրա և ստեղծել «Վարշավյան գետտո. 1943 թվական» երգը ։ Բանաստեղծի կյանքի օրոք լույս են տեսել նրա բանաստեղծությունների երեք ժողովածուները՝ «Անվտանգության կղզյակ» (1987 թ.), «Տեքստեր» (1989 թ.), «Առաջին կյանք» (1989 թ.):
2002 թվականին հետմահու արժանացել է Ռուսաստանի լրագրողների միության «Ռուսաստանի ոսկե փետուր» մրցանակին։
Հիշատակ
Ալեքսանդր Արոնովը մահացել է 2001 թվականի հոկտեմբերի 19-ին։ Թաղվել է հոկտեմբերի 22-ին Ռուսաստանի «Գորբրուս» գերեզմանատանը, որը գտնվում է Միտինսկոյե գերեզմանատան դիմաց ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Բյուրեղավան կամավորական ջոկատ
Բյուրեղավան կամավորական ջոկատ, կազմավորվել է 1988 թվականին, Կոտայքի շրջանի Բյուրեղավան (այժմ՝ ՀՀ Կոտայքի մարզում)։ 1989-1994 թվականներին մասնակցել է ՀՀ Արարատի (Երասխ, Սևակավան), Մեղրիի (Նյուվադի), Նոյեմբերյանի, Սիսիանի (Բազարչայ), Տավուշի (Մովսեսգյուղ) և Արցախի Հանրապետության Մարտակերտի (Չայլու, Լենինավան) շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Հրամանատար՝ Ս. Մարգարյան։ Ջոկատից ՀՀ «Մարշալ Բաղրամյան-100» մեդալով պարգևատրվել է 1 ազատամարտիկ։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
Սաո (արբանյակ)
Արբանյակը պտտվում է Նեպտունի շուրջ 22 228 000 կմ միջին հեռավորության վրա։ Նրա տրամագիծը գնահատվել է մոտ 44 կիլոմետր (ենթադրելով, որ նրա ալբեդոն կազմում է 0,04) ։
Սաոն ունի չափազանց թեքված և էքսցենտրիկ ուղեծիր, որը ցույց է տրված դիագրամի վրա համեմատված Նեպտունի այլ արբանյակների հետ։ Հորիզոնական գծից վեր գտնվող արբանյակները ունեն ուղիղ շարժում, իսկ ներքև ընկածները՝ հակադարձ։ Դեղին գծերը ցույց են տալիս պերիկենտրոնից ապոկենտրոն ընկած հեռավորությունը, ներկայացնելով էքսցենտրիսիտետը։
Արբանյակը գտնվում է այսպես կոչված Կոզայի ռեզոնանսում, այսինքն նրա թեքումը և էքսցենտրիսիտետը կապված են (ուղեծրի թեքումը նվազում է երբ ավելանում է էքսցենտրիսիտետը, և հակառակը) ։
Սաոն, ինչպես և Նեպտունի այլ արտաքին արբայակները, անվանվել է 50 ներեուհիներից մեկի անունով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նեպտունի արբանյակներ Կատեգորիա:Անկանոն արբանյակներ
Ջղին
Ջղին (Ջղուն, Ջղին, Գյոլ Ջղին, Ջղոնա) Ուրծ գավառի հինավուրց բնակավայրերից է։ Գտնվում է Վեդի գետի ձախ՝ Մանկուկ Վտակի աջ կողմում։ Այս գյուղի մասին տեղեկություններ գրեթե չկան։
Պատմություն
Գյուղի վերաշինման առիթով 1951 թվականին կանգնեցվել են երկու խաչքարեր, որոնցից մեկն ունի 1.57 մետր բարձրություն, 0.85 մետր լայնություն և 0.30 մետր հաստություն այն կերտվել է Խաչատուր քարգործի կողմից, որի վերևի մասը կոտրված է։ Երկրորդ խաչքարի բարձրությունը 1.8 մետր է, լայնությունը 0.82 մետր և հաստությունը 0.25 մետր։ Խաչքարի վրա քանդակված է գյուղի ենթադրյալ հիմնադիրի անունը՝ Մարգար։ Այս խաչքարը նույնպես կերտվել է Խաչատուր քարգործի կողմից ։ 1604 թվականին Ջղոնան, ինչպես և գավառի այլ գյուղեր հայաթափվել են։ 1330 թվականից մեզ է հասել Ջղոնա անապատում գրված մի հիշատակարան։
Շայխզադա Բաբիչ
Շայխզադա Մուհամեցակիրովիչ Բաբիչ ( Шайхзада Мухаметзакирович Бабич, Шәйехзада Мөхәммәтзәкир улы Бабич, ), բաշկիր և թաթար բանաստեղծ, գրող և դրամատուրգ։
Երուսաղեմի տաճար
Երուսաղեմի տաճար (בֵּית הַמִּקְדָּשׁ, Բեյթ ա-Միքդաշ, այսինքն «Սրբազանության տուն»; מִּקְדָּשׁ, Միքդաշ), մ.թ.ա.10-րդ դար-մ.թ. 1-ին դարերում հրեա ժողովրդի կրոնական կյանքի կենտրոն։ Տաճարը գտնվում էր Երուսաղեմի Տաճարի լեռան վրա, որտեղ այժմ տեղակայված է 637 թվականին արաբների կողմից կառուցված Կուբբաթ ալ-Սախրա («Գմբեթ Ժայռի վրա») մուսուլմանական սրբավայրը։ Հնում միայն այդ վայրում էր կարելի Միասնական Աստծոն զոհաբերություն մատուցել, որը կատարում էին քահանաները (քոհեններ) և ղևտացիները։ Տաճարը նաև տարին երեք անգամ ուխտագնացության վայր էր հանդիսանում հրեաների համար Փեսախի (Զատիկ), Շավուոթի (Պենտեկոստե) և Սուքքոթի (Տաղավարաց տոն) ժամանակ։
Ըստ Աստվածաշնչի՝ հրեաների Եգիպտոսից դուրս գալուց հետո և մինչև Երուսաղեմի Տաճարի կառուցումը, ժամանակավորապես որպես տաճար է ծառայել ժողովի շարժական Խորանը։ Երուսաղեմի տաճարն իրենից ներկայացնում էր կառույց և դրանով տարբերվում էր զոհարանից և բացօթյա սրբատեղիներից (բեմ)։ Տաճարում գտնվում էին Աստծու ներկայությունը խորհրդանշող առարկաներ (Պատգամի Տապանակը քարասալիկով և քերովբեներ), ինչպես նաև պատարագ մատուցելու սպասք։ Պատարագ մատուցելու համար առավել կարևոր սպասքներ էին հանդիսանում.
Շայխզադա Բաբիչ
Կենսագրություն
Բաբիչը ծնվել է Ուֆայի նահանգի Բիրսկի գավառի Ասյանովո գյուղում, որը նախկինում կոչվում էր Կույուկովոյ Կանլինսկի ծխական համայնքշ ։ Նախնական կրթությունն նա ստացել է հայրենի գյուղի մեդրեսեում, որը ղեկավարում էր իր հայրը՝ Մուհամեցակիրը։ 1910 թվականին նա ճանապարհորդեց Ղազախական տափաստաններ և դասավանդեց այնտեղ ղազախ երեխաներին։
Երուսաղեմի տաճար
Հուդայականության համաձայն՝ տաճարը կվերականգնվի և ապագայում կդառնա հոգևոր կենտրոն հրեա ժողովրդի և ողջ մարդկության համար։
Աստվածաշնչում տաճարը սովորաբար անվանում են «YHWH Բետ» (Աստծու անունն արտասանելու արգելքի հետևանքով կարդացվում է Բետ Ադոնայ՝ Տիրոջ Տուն, կամ Բետ Էլոխիմ՝ Աստծո Տուն)։ Հաճախ Հնգամատյանի և մարգարեների պոետական տեքստերում տաճարն անվանվում է «Լևանոն» (לבנון‎ ― «սպիտակ»)։ «Բետ ա-Միկդաշ» անունը(בֵּית הַמִּקְדָּשׁ‎ ― Սրբությունների Տուն) տարածում է գտել Միշնայի (2-րդ դար) ժամանակներից։ Հրեական կրոնական գրականության մեջ լայն կիրառում ունի «Բետ ա-Բեհիրա» անունը (בֵּית הַבְּחִרָה ― Ընտրության Տուն)։ Պոետական գրականության մեջ տաճարն անվանվում է նաև «Արիել» անվամբ (אריאל‎ ― տառացիորեն՝ «Աստվածային առյուծ»)։
Շայխզադա Բաբիչ
Կենսագրություն
Բաբիչի գրական ստեղծագործությների մեծ մասը գրվել է թաթարերենով և նա տպագրել է թաթարական ամսագրերում և թերթերում։ Բաբիչը սկսեց բանաստեղծություններ գրել բաշկիրերենով 1917 թվականից։
1917 թվականի ամռանը նա կարճ ժամանակ ապրել է Ուֆայում, այնուհետև տեղափոխվել է Օրենբուրգ, որտեղ աշխատել է«Կարմակ» (նշանակում է «գավազան») երգիծական ամսագրի համար։
Երուսաղեմի տաճար
Կատեգորիա:Երուսաղեմի խորաններ և տաճարներ Կատեգորիա:Հուդայականությունը Երուսաղեմում
Շայխզադա Բաբիչ
Կենսագրություն
1919 թվականի փետրվարի 25-ին նշանակվել է խորհրդային «Բաշրևկոմա» տպարանի բաշկիրական բաժնի աշխատակից։
1919 թվականի մարտի 28-ին՝ բաշկիրական բանակից Կարմիր բանակ անցնման ժամանակ, Շայխզադա Բաբիչը դաժանորեն սպանվեց Կարմիր բանակի անդամներից մեկի կողմից Զիլաիրսկի շրջանի Զիլաիր գյուղում, որը դարձել էր Բաշկիրական Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության մաս։ Նա ընդամենը 24 տարեկան էր, երբ մահացավ։
Բանաստեղծություններ
«
Հղումներ
Կատեգորիա:1919 մահեր Կատեգորիա:1895 ծնունդներ Կատեգորիա:Թաթար բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բաշկիր բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բաշկիր գրողներ Կատեգորիա:Թաթար դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Արևելյան ճեպընթաց
Արևելյան ճեպընթացը (Orient-Express), Orient-Express Hotels ընկերությանը պատկանող «լյուքս» դասի մարդատար գնացք, որը սպասարկել է Փարիզից- Կոստանդնուպոլիս (Ստամբուլ) երթուղին սկսած 1883 թվականից։