cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հոգեբուժություն
Պատմություն
Դեռևս վաղ միջնադարյան հայ մատենագրության մեջ (Փավստոս Բուզանդ, Եղիշե և ուրիշները) հանդիպում են հոգեախտաբանության տարբեր վիճակների և առանձին հոգեկան հիվանդությունների ուշագրավ նկարագրություններ։ Եզնիկ Կողբացին «Եղծ աղանդոց» (V դ.) երկում նյարդային ու հոգեկան հիվանդությունների առաջացման պատճառ է համարում նաև արտաքին միջավայրի վնասակար գործոնները։ Մխիթար Հերացին (XII դ.) «Ջերմանց Մխիթարութիւն» աշխատությունում մեծ տեղ է հատկացրել հոգեբուժման մեթոդներին։ XIII դ. Գրիգորիսը «Քննութիւն բնութեան մարդոյ և նորին ցաւոց» աշխատությունում հոգեկան հիվանդությունների պատճառագիտությունն ու ախտածագումը մեկնաբանում է նախասկզբնական ներվիզմի դիրքերից։ Ամիրդովլաթ Ամասիացու երկերում արժեքավոր տեղեկություններ կան էպիլեպսիայի, շիզոֆրենիայի, ցիկլոֆրենիայի և հոգեծին հիվանդությունների վերաբերյալ։ 1926-ին ԵՊՀ բժշկական ֆակուլտետում, Ա. Արզումանյանի նախաձեռնությամբ, կազմակերպվել է նյարդախտաբանության ու հոգեբուժության ամբիոն։ Գիտական հոգեբուժության բնագավառում լուրջ աշխատանքներ են կատարվել ԽՍՀՄ հայրենական պատերազմից հետո ուսումնասիրվել են գանգուղեղային վնասվածքների հետևանքները (Ս. Դավթյան), երկրամասային ախտաբանություն համարվող մալարիային պսիխոզները (Վ. Հովհաննիսյան), ինչպես նաև բրուցելոզի, ռևմատիզմի, տուբերկուլոզի, գրիպի ժամանակ առաջացող հոգեկան խանգարումները։ Աշխատանքներ են կատարվել նաև Հայաստանում հոգեբուժության պատմության և հոգեկան հիվանդությունների կլինիկա-վիճակագրական ուսումնասիրության, ինչպես նաև շիզոֆրենիայի կլինիկայի, պիրոգեն թերապիայի և սուլֆազինաբուժման (Գ. Տեր-Հակոբյան) բնագավառներում։ Ուսումնասիրվել են անձի և գիտակցության, շիզոֆրենիայի պրոբլեմները (Ա. Մեհրաբյան), լուսաբանվել այդ հիվանդության վաղաժամ դրսևորումները և նրա նևրոզանման ընթացքը (Ս. Դավթյան), շիզոֆրենիայի անընդմեջ ձևերի ընթացքի առանձնահատկությունները (Գ. Աղբալյան), շիզոֆրենիայի և աթերոսկլերոզի դեպքում առաջացած արատի կառուցվածքի և փոխհատուցման մեխանիզմի հարցերը (Մ. Մելիք-Փաշայան)։ Ուսումնասիրվել է հաշիշամոլության և հաշիշային պսիխոզների (Վ. Հովհաննիսյան), ալկոհոլային տիպիկ և խառը պսիխոզների կլինիկան։ Աշխատանքներ են կատարվել հատկապես էպիլեպսիայի ուսումնասիրության բնագավառում, օգտագործվել են փորձարարահոգեբանական և կլինիկակատամնեստիկ մեթոդներ։ Բացահայտվել են էպիլեպտիկ պսիխոզների ընթացքի կլինիկական, էլեկտրաֆիզիոլոգիական (էլեկտրաուղեղագրական) առանձնահատկությունները, որոնց շնորհիվ էական շտկումներ են մտցվել էպիլեպսիայի վաղաժամ հայտնաբերման, տարբերակիչ ախտորոշման, ելքի և արդյունավետ բուժման, կանխարգելման, բժշկածագումնաբանանական խորհրդատվության և այլ բնագավառներում։ Ուսումնասիրվել են հոգեդեղաբուժության որոշ հարցեր. փորձարկվել են նորաստեղծ պսիխոլեպտիկ դեղանյութեր։ Կարևոր աշխատանքներ են կատարվել նաև նյարդահոգեկան հիվանդությունների (էպիլեպսիա, մանիակալ-դեպրեսիվ պսիխոզ, նևրոզներ, պսիխոպաթիաներ և ռեակտիվ վիճակներ) համաճարակաբանության առանձին հարցերի ուսումնասիրման բնագավառներում։ Կատարվում են նաև Հայաստանում ալկոհոլամոլության և թմրամոլության տարածվածության համաճարակաբանության բազմակողմանի հետազոտություններ։
Արտաքին հղումներ
* Կատեգորիա:Բժշկական մասնագիտություններ
Մատյո Դեբյուշի
Մատյո Դեբյուշի (Mathieu Debuchy, ), ֆրանսիացի ֆուտբոլիստ է, Լոնդոնի «Արսենալի» և Ֆրանսիայի հավաքականի պաշտպան։
Լիլ
Մատյո Դեբյուշին վաղ հասակից գտնվում էր «Լիլի» ակադեմիաում, որտեղ անցկացրել է մոտ 10 տարի։ 2004 թվականին, Ֆրանսիայի առաջնությունում ձմեռային ընդմիջումից հետո, հնարավորություն է ստանում հիմնական կազմում խաղալու, ակումբի կողմից ստանալով 33 համարը։ Հունվարի 30-ին տեղի ունեցավ նրա նորամուտը, «Մեց» ակումբի հետ խաղում։
Հաջորդ առաջնությունում փոխում է իր համարը, 33-ի փոխարեն վերցնելով 2-ը։ Ամբողջ առաջնությունը լավ անցկացնելով, օգնեց «Լիլին» ավարտել այն 2-րդ հորիզոնականում, և ստանալ Չեմպիոնների Լիգայում խաղալու իրավունք։
Նյուքասլ
9 տարի Ֆրանսիաի առաջնությունում հանդես գալուց հետո, Մաթյեն հրավեր է ստանում Անգլիական Նյուքասլի կողմից։ 2013 թվականի Հունվարի 4-ին հինգ ու կես տարվա պահմանագիր է կքնում Նյուքասլի հետ ։ Մեկ ու կես հաջող տարի անցկացնելով Նյուքասի կազմում, նրանով հետաքրքվեց Անգլիայի առաջատար ակումբներից մեկը՝ «Արսենալը»։
Արսենալ
2014 թվականին Աշխարհի առաջնությունից հետո, որտեղ նա հաղթել էր կոնկուրենցիան հիմնական աջ պաշտպանի դիրքի համար Բակարի Սանյաից, հրավեր ստացավ «Արսենալի» կողմից, հենց վերջինիս փոխարինելու համար ։ Նրա նորամուտը կայացավ օգոստոսին, Կրիստալ Պելասի հետ խաղում։ Նոր թիմում հանդես է գալիս 2-րդ համարի մարզաշապիկով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:1985 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 28 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Արսենալի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նյուքասլ Յունայթեդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2012-ի ֆուտբոլիստներ
Մարկուս Վալց
Մարկուս Կուպեր Վալց (Marcus Cooper Walz, ), իսպանացի թիավար, Իսպանիայի հավաքականում հանդես է գալիս 2014 թվականից։ Ռիո դե Ժանեյրոյում կայացած Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոն (2016), Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր (2020), աշխարհի չեմպիոն, Եվրոպայի կրկնակի չեմպիոն, աշխարհի առաջնությունների բազմակի մեդալակիր, ազգային նշանակության ռեգատների բազմակի հաղթող և մրցանակակիր։
Կենսագրություն
Մարկուս Վալցը ծնվել է 1994 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Օքսֆորդում (Մեծ Բրիտանիա)։ Նրա հայրը անգլիացի է, իսկ մայրը՝ գերմանացի։ Երբ տղան ընդամենը երեք ամսական էր, ծնողներն ամուսնալուծվել են, և մայրը որդուն տարել է Մալյորկա՝ մշտական բնակության ։ Թիավարությամբ զբաղվել սկսել է 12 տարեկանում՝ կղզու հարավ-արևելքում գտնվող Պորտոպետրո ձկնորսական գյուղում։ Հետագայում մեկնել է Մադրիդում սովորելու, որտեղ շարունակել եմ մարզվել որպես թիավար ։
Մեծահասակների միջազգային մակարդակով առաջին լուրջ հաջողությանը հասել է 2014 թվականի մրցաշրջանում, երբ հայտնվել է Իսպանիայի ազգային հավաքականի հիմնական կազմում և մասնակցել է աշխարհի առաջնությանը Մոսկվայում, որտեղից բերել է բրոնզե մեդալ, որը նվաճել է անհատական բայդարկաներով 500 մետր մրցատարածությունում։ Եզրափակիչում նրան շրջանցել են միայն դանիացի Ռենե Հոլտեն Պոուլսենը և հունգարացի Բենցե Դոմբվարին։ Մեկ տարի անց հանդես է եկել Միլանում կայացած աշխարհի առաջնությունում, որտեղ արծաթե մեդալակիր է դարձել իր թիմակից Դիեգո Կոսգայայի հետ․ մրցատարածության վերջում նրանցից 5 մետր առաջ են անցել ավստրալիացիներ Քեն Ուոլեսիը և Լակլան Թեյմը։
Հաջող ելույթների շարքի շնորհիվ Վալցն իրավունք է ստացել պաշտպանել երկրի պատիվը Ռիո դե Ժանեյրոյում կայանալիք 2016 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերում։ Մեկնարկել է այստեղ հազար մետր մրցատարածությունում․ միայն երրորդ տեղից որակավորվել է նախնական փուլում, ապա կիսաեզրափակիչի փուլում կրկին ավարտել է երրորդ տեղով և այդպիսով դուրս եկել «Ա» գլխավոր եզրափակիչ։ Վճռորոշ եզրափակիչ մրցավազքում առաջ է անցել իր բոլոր մրցակիցներից և նվաճել օլիմպիական ոսկե մեդալ։
2020 թվականի Օլիմպիական խաղերում իր թիմակիցներ Սաուլ Կրավիոտոյի, Կառլոս Արևալոյի ու Ռոդրիգո Գերմադեի հետ նվաճել է արծաթե մեդալ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի թիավարներ Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիրներ Կատեգորիա:Իսպանիացի օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:2016 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ Կատեգորիա:Իսպանացի օլիմպիական մեդալակիրներ Կատեգորիա:Իսպանացի օլիմպիական մարզիկներ
Գոթարդի հիմնամակարդակ թունել
Գոթարդի հիմնամակարդակ թունել (GBT; Gotthard-Basistunnel, Galleria di base del San Gottardo, Tunnel da basa dal Son Gottard), Ալպերը հատող երկաթուղային թունել Շվեյցարիայում։ Հանդիսավոր բացումը տեղի է ունեցել 2016 թվականի հունիսի1-ին, իսկ ամբողջ կարողությամբ սկսել է շահագործվել այդ նույն տարվա դեկտեմբերի 11-ից ։
Հակիրճ տեղեկատվություն
Ունենալով 57,09 գծային կիլոմետր երկարություն ՝ համարվում է աշխարհի ամենաերկար երկաթուղային ու ամենախոր տրանսպորտային թունելը, ինչպես նաև Ալպերը հատող առաջին հարթ ու ցածրամակարդակ թունելը , ինչի շնորհիվ գնացքները թունել մուտք գործելիս և նրա ներսում ստիպված չեն լինում նվազեցնելու իրենց արագությունը։ Գտնվում է Գոթարդի լեռնանցքի առանցքի կենտրոնում և շվեյցարական Ուրի ու Տիչինո կանտոններն իրար կապող երրորդ թունելն է՝ 19-րդ դարի վերջին շահագործման հանձնված 15 կիլոմետրանոց Գոթարդի թունելից և տասնամյակներ անց դրան հաջորդած ավտոխճուղային թունելից հետո։
Նոր թունելը հնարավորություն է ընձեռում գործածելու ճեպընթաց մարդատար և ծանրաքարշ բեռնատար գնացքաշարժակազմեր ։
Ղարաբազար (Դիադինի գավառ)
Ղարաբազար, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Դիադինի գավառակում ։
Գոթարդի հիմնամակարդակ թունել
Հակիրճ տեղեկատվություն
Նրա գլխավոր նպատակն է մեծացնել Ալպյան արգելապատնեշը հատող տեղական տրանսպորտի և առանձնապես՝ բեռնատար տրանսպորտի կարողությունները և բեռնափոխադրումների ծավալի մեջ կտրուկ ավելացնել երկաթուղային տրանսպորտի մասնաբաժինը՝ համապատասխան չափով նվազեցնելով ավտոտրանսպորտի մասնաբաժինը, դրանով իսկ մեծապես պակասեցնել շրջակա միջավայրին բեռնատար ավտոտրանսպորտի հասցրած վնասն ու ավտովթարների քանակը։ Նոր թունելն ապահովում է առավել արագ հաղորդակցություն Տիչինոյի ու Շվեյցարիայի մնացած մասի, ինչպես նաև՝ Եվրոպայի հյուսիսի ու հարավի միջև. ճեպընթաց գնացքներով Բազել/Ցյուրիխ–Լուգանո–Միլան ճանապարհորդության վրա ծախսվող ժամանակը կրճատվել է շուրջ մեկ ժամով, Լյուցեռնից Բելինցոնա ճանապարհորդությունը՝ մոտավորապես 45 րոպեով ։
Ղարաբազար (Դիադինի գավառ)
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գոթարդի հիմնամակարդակ թունել
Տես նաև
Սեն Գոթարդ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Թունելներ
Յուրակտաու (այլ կիրառումներ)
Յուրակտաու, կարող է վերաբերել՝
Յուրևեց (այլ կիրառումներ)
Յուրևեց, կարող է վերաբերել՝
Քրիստոնեությունը Ադրբեջանում
Քրիստոնեությունը Ադրբեջանում, փոքրամասնության կրոն է Ադրբեջանում։ Քրիստոնյաների թիվը տատանվում է 280,000-450,000-ի (3.1%-4.8%) սահմաններում ։ Ադրբեջանի քրիստոնյաները հիմնականում ռուսներն և վրաց ուղղափառ ու հայ առաքելական եկեղեցիների հետևորդներն են (գրեթե բոլոր հայերն ապրում են Արցախի Հանրապետությունում, որի նկատմամբ Ադրբեջանն ունի տարածքային պահանջներ)։ Կան նաև բողոքական քրիստոնեական փոքրաթիվ համայնք, որոնց մեծ մասը ունի մահմեդական ծագում ։
Պատմություն
Քրիստոնեությունը Ադրբեջանում տարածվել է մեր թվարկության առաջին տարիներին։ Այս ժամանակաշրջանի առաջին փուլը կոչվում է Բարդուղիմեոս և Թադեոս առաքյալների ժամանակաշրջան (նրանք, ովքեր քրիստոնեացրել են Հայաստանը), որոնք նոր կրոնը տարածել են Երուսաղեմի առաջին պատրիարքի օրհնությամբ։ Առաջին եկեղեցին կառուցվել է Քիշ գյուղում։
Արևելյան հնագույն ուղղափառ եկեղեցական համայնք
Ադրբեջանում Արևելյան հնագույն ուղղափառ եկեղեցական համայնքի հետևորդները հիմնականում եղղել են էթնիկ հայերը։ Հայ Առաքելական եկեղեցին ներկայումս Արցախի Հանրապետությունից դուրս Ադրբեջանում համայնք չունի։ Մինչ պատերազմը հայերը կազմում էին երկրի ամենամեծ քրիստոնյա բնակչությունը։ Այսօր Ադրբեջանում հայկական եկեղեցիները փակ են մնում հայերի մեծ արտագաղթի և ադրբեջանական ագրեսիայի նկատմամբ ունեցած մտավախությունների պատճառով ։ Արցախյան պատերազմի ժամանակ, չնայած կրոնական խտրականության դեմ սահմանադրական երաշխիքներին, ողջ Ադրբեջանում Հայ առաքելական եկեղեցու նկատմամբ վանդալիզմի բազմաթիվ ակտեր են արձանագրվել ։ 1990 թվականի Բաքվի հայերի կոտորածի ամենաթեժ պահին Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ հայկական եկեղեցին հրկիզվել է, սակայն 2004 թվականին վերանորոգվել է և այլևս չի օգտագործվում։
Այլ քրիստոնեական համայքներ
Ադրբեջանում միայն մի կաթոլիկ եկեղեցի կա, որը բացվել է 2007 թվականին Բաքվում։
Բնակչության 2,5%-ը պատկանում է Ռուս ուղղափառ եկեղեցուն։ Ռուս ուղղափառ եկեղեցին Ադրբեջանում ունի Բաքվի և Մերձկասպյան տարածաշրջանի եպիսկոպոսություն, որի նստավայրը Ադրբեջանում է։ Ադրբեջանում ռուսական հայտնի տեսարժան վայրերից են Միխայիլ Արխանգելի տաճարը, Սուրբ Միրոնոսիցների տաճարը և Ալեքսանդր Նևսկու տաճարը, որը 20-րդ դարի սկզբին ավերվել է կոմունիստների կողմից։
Կան նաև Վրաց ուղղափառ համայնք և եկեղեցիներ։
Ընթերցանության համար
Կատեգորիա:Քրիստոնեությունն Ասիայում Կատեգորիա:Քրիստոնեությունը Եվրոպայում Կատեգորիա:Կրոնն Ադրբեջանում Կատեգորիա:Քրիստոնեություն ըստ երկրի
(7438) Միսակատուգ
(7438) Միսակատուգ (Misakatouge), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի մայիսի 12-ին Ակիմասա Նակամուրայի կողմից Կումա Կոգենում ։
Էրսկինվիլյան թագավորները
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է 2 եղբայրների պատմություն։ Բարկը՝ 25ամյա երիտասարդը, 2 տարի ապրելով հյուսիսային շրջաններում՝ վերադառնում է տուն։ Պատճառը մահացած հայրն էր։ Ֆիլմը սկսվում է Բարկի՝ լուսաբացին կայարանից ժամանումով և եղբորը փնտրելով։ Նրա հիշողություններից մենք տեղեկանում ենք, որ Բարկը հեռացել էր տնից 2 տարի առաջ, որպեսզի զերծ մնար հոր զայրույթից։ Մեծ եղբայր Ուեյսին, ով մնացել էր հորը խնամելու համար, այդքան էլ չէր ուրախացնում այն, որ եղբայրը բացակայում է տնից։
(7438) Միսակատուգ
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,363 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0286 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6974 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1326,77 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,271337 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,8° անկյուն։
Էրսկինվիլյան թագավորները
Սյուժե
Զբոսանքից հետո նա հանդիպում է իր հին բարեկամներից մեկին՝ Ուեյնին, ով նրան տեղեկացնում է եղբոր գտնվելու վայրի մասին։ Արդյունքում՝ Ուեյսին հաջողվում է գտնել եղբորը պանդոկում, որտեղ պարզվում է, որ Բարկի ու Ուեյսի մայրը հեռացել է ընտանիքից 15 տարի առաջ, և որ Ուեյսը արագացրել է հոր մահը։
Բարկը նաև հանդիպում է նախկին ընկերուհուն, և նրանց հաջողվում է վերականգնել հարաբերությունները։
(7438) Միսակատուգ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ակիմասա Նակամուրայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Էրսկինվիլյան թագավորները
Հավելյալ տեղեկություն
Ֆիլմը նկարահանվել է Նյութաուն և Էրսկինվիլ փողոցներում, ինչպես նաև՝ գրախանութներ Գաուլդայում և Նյութաունում։ Ֆիլմի անվանումը կոչ է արքայական այն հյուրանոցին, որտեղ և տեղի է ունեցել ֆիլմի նկարահանումների մեծ մասը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր
Մամիկոն Ենգիբարյան
Մամիկոն Ենգիբարյանը հայ քանդակագործ է, որն ապրում է Կենտրոնական Եվրոպայում (Բուդապեշտ/Վիեննա)։ Ծնվել է 1963թ. մայիսի 23-ին Երևանում։ Ավարտել է Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի պետական քոլեջը, ինչպես նաև կուրսեր է անցել Սանկտ Պետերբուրգի Գեղարվեստի ակադեմիայում։ Ենգիբարյանը սկզբնական ճանաչում ստացել  է Թափառականները (կամ՝ Կատուները) բրոնզե շարքի համար, որով նա մասնակցել է Վենետիկի Բիենալեին 1999թ․։ Ունեցել է բազմաթիվ անհատական ցուցահանդեսներ Հունգարիայում, ինչպես նաև խմբային ցուցադրություններ Ավստրիայում, Գերմանիայում, Ֆրանսիայում, Ֆինլանդիայում և ԱՄՆ-ում։
Ենգիբարյանը Բուդապեշտում ունի մի շարք հանրային քանդակներ, որոնցից ամենահայտին է Tumble Over- ը Գրեշամ պալատում է, որն այժմ քաղաքի կենտրոնում տեղակայված Four Seasons հյուրանոցն է։ Ենգիբարյանը ամերիկացի սենատոր Թոմ Լանտոշի արձանի հեղինակն է։ Արձանը բացվել է Բուդապեշտում 2018 թվականին։ Նրա շատ գործեր ընդգրկված են Իտալիայի, Հունգարիայի և ԱՄՆ-ի մասնավոր հավաքածուներում ։
Էթնո-ջազ երաժիշտ Դավիդ Ենգիբարյանի եղբայրն է։
Ներկայում բրոնզից բացի, աշխատում է արճիճով ու այլ միջոցներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ Կատեգորիա:1963 ծնունդներ
Նապոլեոն Բոնապարտ
Նապոլեոնե Բուոնապարտեն (կորսիկական ձևով նա այդպես է կոչել իրեն մինչև 1796 թվականը) իր պրոֆեսիոնալ ռազմական կարիերան սկսել է 1785 թվականին որպես հրետանու կրտսեր լեյտենանտ։ Ֆրանսիական մեծ հեղափոխության ժամանակ ստացել է բրիգադային գեներալի աստիճան 1793 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Տուլոնի գրավումից հետո։ Դիրեկտորիայի օրոք դարձել է դիվիզիոնի գեներալ և թիկունքի ռազմական ուժերի հրամանատար այն բանից հետո, երբ վճռական դեր է կատարել 1795 թվականին վանդեմիերի 13-ի խռովության ճնշմանը։ 1796 թվականի մարտի 2-ին նշանակվել է Իտալական բանակի հրամանատար։ 1798-1799 թվականներին գլխավորել է ռազմական արշավանք դեպի Եգիպտոս։
1799 թվականի նոյեմբերին (բրյումերի 18) իրականացրել է պետական հեղաշրջում և դարձել առաջին կոնսուլ։ Հաջորդ տարիների ընթացքում կատարել է քաղաքական ու վարչական մի շարք բարեփոխումներ՝ աստիճանաբար հասնելով դիկտատորական իշխանության։
1804 թվականի մայիսի 18-ին հռչակվել է կայսր։ Նապոլեոնյան հաղթական պատերազմները, հատկապես 1805 թվականի ավստրիական արշավանքը, 1806-1807 թվականներին պրուսական ու լեհական արշավանքները, 1809 թվականի ավստրիական արշավանքը նպաստել են Ֆրանսիայի՝ մայրցամաքի գլխավոր տերությունը դառնալուն։ Սակայն Նապոլեոնի՝ «ծովերի տիրուհի» Բրիտանիայի հետ անհաջող մրցակցությունը թույլ չի տվել, որ այդ կարգավիճակը լիակատար կերպով ամրագրվի։
Ռուսաստանի դեմ մղված 1812 թվականի պատերազմում Նապոլեոնի պարտությունը հանգեցրել է եվրոպական տերությունների կողմից հակաֆրանսիական կոալիցիայի ստեղծմանը։ Լայպցիգի մոտ տեղի ունեցած Ժողովուրդների ճակատամարտում Նապոլեոնն արդեն չի կարողացել դիմադրել դաշնակիցների միասնական բանակին։ Կոալիցիայի զորքի՝ Փարիզ մտնելուց հետո Նապոլեոնը գահընկեց է արվել 1814 թվականի ապրիլի 6-ին և աքսորվել Էլբա կղզի։
Նապոլեոնը ֆրանսիական գահին վերադարձել է 1815 թվականի մարտին (հարյուր օրով)։ Վաթեռլոոյի ճակատամարտում կրած պարտությունը նրան ստիպել է երկրորդ անգամ թողնել գահը 1815 թվականի հունիսի 22-ին։ Անգլիացիները նրան աքսորել են Սուրբ Հեղինեի կղզի, որտեղ էլ նա մահացել է վեց տարի անց՝ 1821 թվականի մայիսի 5-ին, 51 տարեկան հասակում։ Նրա աճյունը 1840 թվականից գտնվում է Փարիզի Հաշմանդամների տանը։ <!-- Որպես զորքերի հրամանատար փորձել է լուծարել Մեծ Բրիտանիայի կողմից ստեղծված և ֆինանսավորված դաշնակիցների կոալիցիաները։ Դրա համար նա բանակը առաջնորդել է Նեղոսից և Ավստրիայից մինչև Պրուսիա և Լեհաստան։ Նրա բազմաթիվ փայլուն հաղթանակները (Արկոլ, Մարենգո, Աուստեռլից, Ֆրիդլանդ և այլն) ապահովեցին Ֆրանսիայի գերիշխանությունը մայրցամաքային Եվրոպայում (տես Նապոլեոնյան պատերազմներ)։
Որպես պետության ղեկավար կատարել է մի շարք բարեփոխումներ՝ վարչական, իրավունքի, տրանսպորտի, տնտեսության, գիտության և այլ ոլորտներում։ Նրա օրոք Ֆրանսիան հասավ իր տարածքային մեծության գագաթնակետին՝ ունենալով 134 դեպարտամենտ 1812 թ.-ի դրությամբ։ Հայտնի է Նապոլեոնի քաղաքացիական օրենսգիրքը, որը Ֆրանսիայում օգտագործվում է մինչ այսօր։ Ստեղծել է Ֆրանսիայի բանկը՝ 1800 թ-ին, որը գործում է մինչ այսօր։
Բացի ֆրանսիացիների կայսր լինելուց, նա նաև ստանձնել է Իտալիայի նախագաhի պաշտոնը՝ 1802-1805 թթ, ապա Իտալիայի արքայի՝ 1805-1814 թթ., ինչպես նաև հանդիսանում էր Ռեյնի կոնֆեդերացիայի պրոտեկտոր (պաշտպան)։ Նա նաև ստեղծեց Վարշավայի դքսությունը՝ տալով նրանց ներքին ինքնավարություն։
Մեծ Բրիտանիայի դեմ Նապոլեոնը կիրառում էր մայրցամաքային բլոկադայի քաղաքականությունը, որին միացան Նապոլեոնի դաշնակից պետությունները։ Ըստ որոշ պատմաբանների՝ Մայրցամաքային բլոկադան դարձավ Նապոլեոնի ձեռնարկած արշավանքների հիմնական պատճառը, նախ Իսպանիա, ապա Պորտուգալիա։ 1807 թ Ֆրիդլանդում տեղի ունեցած ճակատամարտում Նապոլեոնը ջախջախեց Ռուսաստանին և ստիպեց նրանց կնքել պայմանագիր (Տիլզիտի պայմանագիր) և միանալ մայրցամաքային բլոկադային։ Երկար բանակցություններից հետո, հասկանալով, որ Ռուսաստանի կայսրությունը չի պատրաստվում հետևել Տիլզիտի պայմանագրի կետերին, 1812 թ-ին կազմակերպում է արշավանք դեպի Ռուսաստան, հասնում մինչև Մոսկվա, հաղթում Բորոդինոյի ճակաամարտում և մտնում Մոսկվա։ Սակայն չունենալով բավարար սնունդ և զենք՝ Բոնապարտը ստիպված նահանջում է՝ արդյունքում կրելով լուրջ վնասներ։
Չկորցնելով պահը՝ Մեծ Բրիտանիան ստեղծում է հերթական կոալիցիան։ Ֆրանսիան լուրջ պարտություն է կրում Իսպանիայում (Վիտորիայի ճակատամարտ) և Գերմանիայում (Լայպցիգի ճակատամարտ)։ Լայպցիգի ճակատամարտից հետո դաշնակիցներն առանց դիմադրության մտնում են Փարիզ։ Կնքվում է պայմանագիր՝ ըստ որի Ֆրանսիան վերադառնում է 1789 թվականի տարածքին, վերականգնվում է Բուրբոնների դինաստիան։ Իսկ Նապոլեոնին տրվեց Էլբա կղզին, որը պետք է հսկվեր անգլիական նավատորմի կողմից։ Էլբայում նա կատարեց մի շարք բարեփոխումներ, հատկապես ստեղծեց ճանապարհների զարգացած համակարգ, որի մի մասը պահպանված է մինչ օրս։
Նրա կյանքը և գործունեությունը դարձել են 18-րդ դարի իսկական լեգենդ։ Նապոլեոնին իրենց ստեղծագործություններում անդրադարձել են Բալզակը, Դյուման, Ստենդալը, Լերմոնտովը, Դոստոեվսկին, Տոլստոյը և այլն։ Նրա մասին ամենահայտնի գիրքը Էմանուել դը Լաս-Կասի Սբ Հեղինեի հուշերն է (Mémorial de Sainte-Hélène ), որը հեղինակը գրել է Նապոլեոնի թելադրանքով՝ ավելացնելով իր հիշողությունները։ -->
Ծագում
Նապոլեոնը ծնվել է Կորսիկա կղզու Այաչչո քաղաքում, որը երկար ժամանակ գտնվում էր Ջենովայի հանրապետության տիրապետության տակ։ 1755 թվականին Կորսիկան ազատվել է ջենովական լծից և այդ ժամանակվանից սկսած փաստացի շարունակել է իր գոյությունը որպես ինքնուրույն պետություն տեղի հողատեր Պասկուալ Պաոլիի ղեկավարության ներքո։ Վերջինիս մտերիմ օգնականն էր Նապոլեոնի հայրը։
1768 թվականին Ջենովայի հանրապետությունը Կորսիկայի նկատմամբ իր իրավունքները հանձնել է Լյուդովիկոս 15-րդ թագավորին 40 մլն լիվրի դիմաց։ 1769 թվականի մայիսին Պոնտե Նուովոյի ճակատամարտում ֆրանսիական զորքերը ջախջախել են կորսիկացի ապստամբներին։ Պաոլին և իր 340 զինակիցները գաղթում են Անգլիա։ Նապոլեոնի ծնողները մնացել են Կորսիկայում, իսկ նա ծնվել է այդ իրադարձություններից երեք ամիս հետո։ Պաոլին ընդհուպ մինչև 1790-ական թվականները մնացել է Նապոլեոնի կուռքը։ Բուոնապարտեների ընտանիքը պատկանում էր մանր ազնվականների թվին, Նապոլեոնի նախնիները ծագումով եղել ենՖլորենցիայից և ապրել են Կորսիկայում 1529 թվականից սկսած։ Կառլո Բուոնապարտեն՝ Նապոլեոնի հայրը, աշխատում էր որպես դատական ատենակալ և ստանում էր տարեկան 22,5 հազար լիվր աշխատավարձ, ինչը նա փորձում էր ավելացնել հարևանների հետ սեփականության համար ընթացող դատավեճեր վարելու ճանապարհով։ Նապոլեոնի մայրը՝ Լետիցիա Ռամոլինոն, շատ գրավիչ և ուժեղ կամքի տեր կին էր։ Կառլոյի հետ նրա ամուսնությունը կազմակերպվել էր իր ծնողների կողմից։ Լինելով Կորսիկայի ճանապարհների և կամուրջնների գլխավոր տեսուչի (արդեն մահացած) դուստրը՝ Լետիցիան միշտ մեծ հարգանք էր վայելում հասարակության մեջ։ Նապոլեոնն ընտանիքի 13 երեխաներից երկրորդն էր (նրանցից հինգը մահացել էին վաղ տարիքում)։ Նապոլեոնից բացի չափահասության տարիքի հասել են նրա եղբայներից չորսը և քույրերից երեքը.
Անունը, որը ծնողները տվել են Նապոլեոնին, բավականին հազվադեպ էր․ այն հանդիպում է Մաքիավելիի՝ Ֆլորենցիայի մասին պատմող գրքում։ Այդ անունն էր կրել նրա ազգակիցներից մեկը։
Մանկություն և պատանեկություն
Նապոլեոնի վաղ մանկության մասին քիչ բան է հայտնի։ Մանուկ հասակում նա տառապել է չոր հազի պատճառով, ինչը կարող էր տուբերկուլյոզի դրսևորում լինել։ Մոր և մեծ եղբայր Ժոզեֆի խոսքերի համաձայն՝ Նապոլեոնը շատ էր կարդում, հատկապես պատմական գրականություն։ Նա իրենց տան երրորդ հարկում ոչ այնքան մեծ մի սենյակ ուներ, որտեղից նա հազվադեպ էր իջնում և բաց էր թողնում ընտանեկան հացկերույթները։ Նապոլեոնը հետագայում նշել է, որ Ռուսոյի «Նոր Էլոիզա» գիրքն առաջին անգամ կարդացել է ինը տարեկան հասակում։ Սակայն թուլակազմ ինտրովերտի այդ կերպարին չի համապատասխանում նրա մանկական «Խռովարար» մականունը («Rabulione»)։
Նապոլեոնի մայրենի լեզուն իտալերենի կորսիկյան բարբառն էր։ Նա սովորել է իտալերեն գրել և կարդալ տարրական դպրոցում, իսկ ֆրանսերեն սովորել սկսել է, երբ գրեթե 10 տարեկան էր։ Իր ամբողջ կյանքում նա խոսել է ուժեղ արտահայտված իտալական առոգանությամբ։ Կորսիկայի նահանգապետ դուքս դե Մարբյոֆի հովանավորության և ֆրանսիացիների հետ համագործակցության շնորհիվ Կառլո Բուոնապարտեին հաջողվել է իր երկու որդիների՝ Նապոլեոնի և Ժոզեֆի համար ստանալ թագավորական կրթաթոշակ։ 1777 թվականին Կառլոն ընտրվել է Կորսիկայի ազնվականության պատգամավոր Փարիզում։ 1778 թվականի դեկտեմբերին ուղևորվելով Վերսալ՝ նա իր հետ տարել է իր երկու որդիներին և աներձագ Ֆեշին, որ ստացել էր կրթաթոշակ Էքսի սեմինարիայում։ Տղաները չորս ամիս սովորել են Օտյոնի քոլեջում, որտեղ նրանց գլխավոր նպատակը ֆրանսերեն սովորելն էր։ 1779 թվականի մայիսին Նապոլեոնն ընդունվել է Բրիեն լը Շատոյի կադետական դպրոց։ Նապոլեոնը դպրոցում ընկերներ չուներ, քանի որ ծագում էր ոչ այնքան հարուստ և հայտնի ընտանիքից, բացի դրանից նա կորսիկացի էր վառ արտահայտված հայրենասիրությամբ և ֆրանսիացիների՝ որպես Կորսիկան ստրկացնողների նկատմամբ ունեցած անբարյացկամությամբ։ Որոշ համադասարանցիների ծաղրը նրան դարձրել է ինքնամփոփ, և նա իր ժամանակի մեծ մասը տրամադրել է կարդալուն։ Նապոլեոնը կարդացել է Կոռնյելի, Ռասինի և Վոլտերի ստեղծագործությունները, իսկ նրա սիրելի բանաստեղծն Օսսիանն էր։ Նա հատկապես շատ էր սիրել մաթեմատիկա և պատմություն, նրան գրավել են անտիկ աշխարհը և այնպիսի պատմական հերոսներ, ինչպիսիք են Ալեքսանդր Մեծը և Հուլիոս Կեսարը։ Նշանակալի հաջողությունների Նապոլեոնը հասել է մաթեմատիկայի, պատմության և աշխարհագրության ոլորտում. հակառակ դրան՝ լատիներենից և գերմաներենից նա շատ թույլ էր։ Բացի դրանից, նա շատ սխալներ էր թույլ տալիս գրելու ժամանակ, սակայն կարդալու հանդեպ ունեցած սիրո շնորհիվ նրա գրելաոճը բավական լավացել է։ Որոշ մանկավարժների հետ ունեցած վիճաբանությունների շնորհիվ նա սկսում է ժողովրդականություն վայելել իր հասակակիցների շրջանում և ժամանակի ընթացքում դառնում է նրանց ոչ պաշտոնական առաջնորդը։
Դեռևս Բրիենում Նապոլեոնը որոշել է մասնագիտանալ հրետանու ոլորտում։ Զորքի այդ տեսակում պահանջված էր նրա մաթեմատիկական տաղանդը, բացի դրանից՝ դա այն ոլորտն էր, որտեղ յուրաքանչյուրն ուներ կարիերայի ամենամեծ հնարավորությունը՝ անկախ իր ծագումից։ Հանձնելով ավարտական քննությունները՝ Նապոլեոնը 1784 թվականի հոկտեմբերին ընդունվել է Փարիզի զինվորական դպրոց: Այնտեղ նա սովորել է մաթեմատիկա, բնական գիտություններ, ձիավարություն, զինվորական տեխնիկա, մարտավարություն, նաև ծանոթացել Գիբերի և Գրիբովալի նորարարական աշխատանքներին։ Նախկինի նման Նապոլեոնը տհաճություն էր պատճառում դասախոսներին Պաոլիի և Կորսիկայի նկատմամբ ունեցած իր հիացմունքով և Ֆրանսիային ուղղված անբարյացկամությամբ։ Նա միայնակ էր, ընկերներ չուներ, սակայն ուներ թշնամիներ։ Պիկո դե Պիկադյուն, ով նստում էր Նապոլեոնի և Պիկար դե Ֆելիպպոյի մեջտեղում, նոր նստարան է գտնում իր համար, քանի որ գաղտնի կռիվներում միշտ արժանանում էր այդ երկուսի հարվածներին։
Ընդհանուր առմամբ Նապոլեոնը Կորսիկայից բացակայել է շուրջ ութ տարի։ Ֆրանսիայում ստացած կրթությունը նրան դարձնում է ֆրանսիացի, քանի որ գնացել էր այդտեղ վաղ տարիքում և մնացել երկար տարիներ. ֆրանսիական մշակութային ազդեցությունն այդ ժամանակ տարածվում էր Եվրոպայի մնացած մասերում և կազմավորվող ֆրանսիական նույնականությունը բավականին ձգող էր։
Կարիերայի սկիզբ
1782 թվականին Նապոլեոնի հայրն ստացել է կոնցեսիա և թագավորական դրամաշնորհ թթենիների տնկարան (pépinière) ստեղծելու համար։ Երեք տարի անց Կորսիկայի խորհրդարանը հետ է կանչել կոնցեսիան, իբր թե պայմանները չկատարելու համար։ Ընդ որում՝ Բուոնապարտե ընտանիքին մնացել են մեծ պարտքեր և դրամաշնորհը վերադարձնելու պարտավորությունը։ 1785 փետրվարի 24-ին Նապոլեոնի հայրը մահացել է, և նա իր վրա է վերցրել ընտանիքի գլխավորի պարտականությունները, թեև ըստ կարգի՝ դա պետք է աներ նրա ավագ եղբայր Ժոզեֆը։ Նույն թվականի սեպտեմբերի 28-ին նա ժամանակից շուտ ավարտել է կրթությունը և նոյեմբերի 3-ին Վալանսում սկսել մասնագիտական կարիերան դե Լա Ֆեր հրետանային գնդում հրետանու կրտսեր լեյտենանտի աստիճանով (սպայական վկայագիրը թվագրված է սեպտեմբերի 1-ով, զինվորական կոչումը վերջնականապես հաստատվել է 1786 թվականի հունվարի 10-ին՝ եռամսյա փորձաշրջանից հետո)։
Տնկարանի պատճառով արված ծախսերը և դատավեճերը վերջնականապես խարխլում են ընտանիքի ֆինանսական վիճակը։ 1786 թվականի սեպտեմբերին Նապոլեոնը ռոճիկի պահպանմամբ արձակուրդ է խնդրում, որը հետագայում երկու անգամ կրկին իր խնդրանքով երկարաձգվել է։ Արձակուրդի ժամանակ նա փորձել է կարգավորել ընտանիքի գործերը, այդ թվում մեկնել է Փարիզ: 1788 թվականի հունիսին վերադարձել է իր զինվորական ծառայությանը և ուղևորվել Օսոն, ուր տեղափոխվել էր նրա ամբողջ գունդը։ Մորն օգնելու համար Նապոլեոնն ստիպված էր նրան ուղարկել իր ռոճիկի մի մասը։ Նա ապրել է չափազանց աղքատ կյանքով, օրական սնվել ընդամենը մեկ անգամ, սակայն ամեն կերպ փորձել է գաղտնի պահել իր ծանր նյութական վիճակը։ Այդ տարի Նապոլեոնը փորձել է լավ վարձատրվող սպայական աշխատանքի նշանակվել Ռուսական կայսերական բանակում, որը Օսմանյան կայսրության դեմ պատերազմի համար արտասահմանցի կամավորների էր հավաքագրում։ Սակայն նախօրեին ստացված հրամանի համաձայն՝ արտասահմանցիներին հավաքագրումը կատարվում էր միայն զինվորական աստիճանի իջեցմամբ, ինչը Նապոլեոնին հարմար չէր ։
1789 թվականի ապրիլին Նապոլեոնը՝ որպես հրամանատարի տեղակալ, ուղարկվել է Սյոռ՝ ճնշելու քաղցած խռովությունը։ Հուլիսին Բաստիլի գրավումով սկսված ֆրանսիական հեղափոխությունը Նապոլեոնին ստիպել է ընտրություն կատարել կորսիկանյան ազատության և ֆրանսիական ինքնանույնականացման միջև։ Այնուամենայնիվ, տնկարանի հետ կապված խնդիրներն այդ ժամանակ նրան ավելի շատ էին զբաղեցնում, քան ծավալված քաղաքական ցնցումները։ Չնայած Նապոլեոնը մասնակցել է տարբեր խռովությունների ճնշմանը, սակայն եղել է Սահմանադրության ընկերների միության ամենավաղ կողմնակիցներից մեկը։ Այաչչոյում նրա եղբայր Լյուսիենը հարել է յակոբինների ակումբին։ 1789 թվականի օգոստոսին Բուոնապարտեն, կրկին արձակուրդ ստանալով առողջական խնդիրների պատճառով, ուղևորվել է հայրենիք, որտեղ անցկացրել է հաջորդ տասնութ ամիսները և իր եղբայրների հետ միասին ակտիվ մասնակցություն ունեցել քաղաքական պայքարին՝ հանդես գալով հեղափոխական ուժերի կողմից։ Նապոլեոնը և Սահմանադիր ժողովի պատգամավոր Սալիչետին կողմ էին Կորսիկայի՝ Ֆրանսիայի դեպարտամենտ դառնալուն։ Պաոլին, դա դիտարկելով որպես Փարիզի իշխանության ամրապնդման փորձ, բողոքել է տարագրության վայրից։ 1790 թվականի հուլիսին Պաոլին վերադարձել է կղզի և ղեկավարել Կորսիկան Ֆրանսիայից առանձնացնելու գործը։ Բուոնապարտեները, ընդհակառակը, մնացել են կենտրոնական հեղափոխական իշխանությունների կողքին՝ հավանություն տալով եկեղեցական գույքի ազգայնացման՝ Կորսիկայում ժողովրդականություն չվայելով գաղափարին։
1791 թվականի փետրվարին Նապոլեոնը վերադարձել է ծառայության՝ իր հետ տանելով Լյուդովիկոսին՝ իր կրտսեր եղբորը (որի ուսման համար վճարում էր իր ռոճիկից, իսկ քնել Լյուդովիկոսն ստիպված էր հատակին)։ 1791 թվականի հունիսի 1-ին ստացել է լեյտենանտի աստիճան (ավագությամբ՝ ապրիլի 1-ից) և կրկին տեղափոխվել Վալանս։ Նույն թվականի օգոստոսին նա կրկին ստացել է արձակուրդ և մեկնել Կորսիկա (չորս ամսով, այն պայմանով, որ մինչև 1792 թվականի հունվարի 10-ը չվերադառնալու դեպքում կհամարվի դասալիք)։ Ժամանելով Կորսիկա՝ Նապոլեոնը կրկին սկսել է զբաղվել քաղաքականությամբ և ընտրվել է փոխգնդապետ ձևավորվող Ազգային գվարդիայում։ Վալանս Նապոլեոնն այդպես էլ չի վերադարձել։ Կոնֆլիկտի մեջ մտնելով Պաոլիի հետ՝ 1792 թվականի մայիսին Նապոլեոնը մեկնել է Փարիզ՝ անցնելով ռազմական նախարարության տնօրինության տակ։ Հունիսին նա ստացել է կապիտանի աստիճան (թեև պնդել է, որ հաստատեն փոխգնդապետի կոչումը, որ ստացել էր Ազգային գվարդիայում)։ Զինվորական ծառայության անցնելու պահից՝ 175 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1792 թվականի սեպտեմբեր, Նապոլեոնը արձակուրդում է անցկացրել ընդհանուր առմամբ շուրջ չորս տարի։ Փարիզում Նապոլեոնն ականատես է եղել հունիսի 20-ի, օգոստոսի 10-ի ու սեպտեմբերի 2-ի դեպքերին, սատարել թագավորի տապալմանը, սակայն հավանության չի արժանացրել նրա թուլությունն ու նրա պաշտպանների անվճռականությունը։
1792 թվականի հոկտեմբերին Նապոլեոնը վերադարձել է Կորսիկա՝ ստանձնելով Ազգային գվարդիայի փոխգնդապետի իր պարտականությունները։ Բուոնապարտեի առաջին ռազմական փորձը եղել է մասնակցությունը արշավանքին դեպի Սարդինիայի թագավորությանը պատկանող Լա Մադդալենա և Սանտո Ստեֆանո (կղզի, Սարդինիա) կղզիներ 1793 թվականի փետրվարին։ Կորսիկայից ուղարկված դեսանտն արագորեն ոչնչացվել է, ընդ որում՝ երկու թնդանոթներ ու ականանետ ներառող հրետանային ոչ մեծ մարտկոցի հրամանատար կապիտան Բուոնապարտեն աչքի է ընկել. նա առավելագույն ջանք է գործի դրել զենքը փրկելու համար, թեև դրանք, այնուամենայնիվ, ստիպված են եղել թողնել ափին։
Նապոլեոնը նշանակում է ստացել հեղափոխական Իտալական բանակում, սպա Հարավի բանակում։ Հուլիսի վերջին նա գրել է յակոբինյան ոգով պամֆլետ՝ «Ընթրիք Բոքերում» («Le Souper de Beaucaire»), որը հրատարակվել է Կոնվենտի կոմիսարներ Սալիչետիի ու կրտսեր Ռոբեսպիեռի օգնությամբ և հեղինակի համար ստեղծել հեղափոխական տրամադրված զինվորի համբավ։
1793 թվականի սեպտեմբերին Բուոնապարտեն հասել է բանակ, որը պաշարել էր անգլիացիների ու միապետականների կողմից զբաղեցված Տուլոնը, հոկտեմբերին ստացել է գումարտակային հրամանատարի պաշտոն (որը համապատասխանում էր մայորի աստիճանին)։ Տուլոնում Նապոլեոնը վարակվել է քոսով, որը տանջել է նրան հետագա տարիներին։ Նշանակվելով հրետանու ղեկավար՝ դեկտեմբերին Բուոնապարտեն իրականացրել է փայլուն ռազմական գործողություն։ Տուլոնը գրավվել է, իսկ Նապոլեոնը 24 տարեկանում Կոնվենտի կոմիսարներից ստացել է բրիգադային գեներալի կոչում։ Նոր աստիճանը նրան շնորհվել է 1793 թվականի դեկտեմբերի 22-ին, իսկ 1794 թվականի փետրվարին հաստատվել է Կոնվենտի կողմից։
Փետրվարի 7-ին նշանակվելով Իտալական բանակի գլխավոր հրետանավորի պաշտոնում՝ Նապոլեոնը մասնակցել է Պիեմոնտ թագավորության դեմ ուղղված հինգշաբաթյա արշավանքին, ծանոթացել Իտալական բանակի հրամանատարության և ռազմական գործողությունների թատերաբեմի հետ, ռազմական նախարարությանն ուղարկել առաջարկներ Իտալիայի վրա հարձակման կազմակերպման վերաբերյալ։ Մայիսի սկզբին Նապոլեոնը վերադարձել է Նիցցա ու Անտիբ՝ նախապատրաստելու ռազմական արշավանք Կորսիկայի դեմ։ Այդ ժամանակ էլ նա սկսել է սիրահետել Դեզիրե Կլարիին՝ հանգուցյալ միլիոնատիրոջ (որը եղել էր կտորի ու օճառի առևտրական) տասնվեցամյա դստերը։ 1794 թվականի օգոստոսին Դեզիրեի ավագ քույրը՝ Ժյուլի Կլարին, ամուսնացել է Ժոզեֆ Բուոնապարտեի հետ և իր հետ տարել 400 հազար լիվր՝ որպես օժիտ (ինչի շնորհիվ վերջ են դրվել Բուոնապարտե ընտանիքի ֆինանսական խնդիրներին)։
Տերմիդորյան հեղաշրջումից հետո Բուոապարտեն ձերբակալվել է կրտսեր Ռոբեսպիեռի հետ ունեցած իր կապերի պատճառով (1794 թվականի օգոստոսի 9-ին երկու շաբաթով)։ Ազատություն ստանալուց հետո շարունակել է նախապատրաստվել Կորսիկան Պաոլիից ու բրիտանացիներից գրավելու գործին։ 1795 թվականի մարտի 3-ին (ըստ այլ տվյալների՝ 11-ին) Նապոլեոնը 15 նավ ու 16 900 զինվոր ներառող արշավախմբի կազմում դուրս է եկել Մարսելից, սակայն այդ նավախումբը շուտով ցրվել է բրիտանական էսկադրայի կողմից։
Նույն թվականի գարնանը նշանակվել է Վանդեայում՝ հնազանդեցնելու խռովարարներին։ Փարիզ ժամանելով մայիսի 25-ին՝ Նապոլեոնն իմացել է, որ իրեն նշանակել են հետևակի հրամանատար, չնայած ինքը հրետանավոր էր։ Բուոնապարտեն հրաժարվել է ընդունել նշանակումը՝ պատճառաբանելով առողջական վիճակը։ Հունիսին Դեզիրեն դադարեցրել է հարաբերությունները նրա հետ, ըստ Է. Ռոբերտսի կարծիքի, մոր պնդմամբ, որը կարծում էր, որ ընտանիքում մի Բուոնապարտեն լրիվ հերիք է։ Ստանալով կես աշխատավարձ՝ Նապոլեոնը շարունակել է նամակներ գրել ռազմական նախարար Լազար Կառնոյին Իտալական բանակի գործողությունների վերաբերյալ։ Որևէ հեռանկարի բացակայության պայմաններում նա նույնիսկ դիտարկել է Օստ-Հնդկական արշավանքին մասնակցելու հնարավորությունը։ Ունենալով շատ ազատ ժամանակ՝ հաճախել է «Սրճարան դե լյա Ռեժանս», որտեղ հափշտակվածությամբ խաղացել է շախմատ ։ 1795 թվականի օգոստոսին ռազմական նախարարությունը նրանից պահանջել է անցնել բժշկական ստուգում, որպեսզի հիվանդությունը հաստատվի։ Դիմելով իր քաղաքական կապերին՝ Նապոլեոնն ստացել է պաշտոն Հասարակական փրկության կոմիտեում, որն այդ ժամանակ կատարում էր ֆրանսիական բանակի շտաբի դեր։ Սեպտեմբերի 15-ին նա հեռացվել է գործող գեներալների ցանկից Վանդեա մեկնելուց հրաժարվելու պատճառով, սակայն գրեթե անմիջապես վերականգնվել է։
Տերմիդորականների համար ճգնաժամային պահին Պոլ Բարրասը Նապոլեոնին նշանակել է իր օգնական, և նա աչքի է ընկել 1795 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Փարիզում միապետականների խռովությունը ցրելու ժամանակ (Նապոլեոնը մայրաքաղաքի փողոցներում կիրառել է հրետանային արկ ընդդեմ խռովարարների ամբոխի), ստացել դիվիզիոնի գեներաի աստիճան ու նշանակվել թիկունքի զորքերի հրամանատար։ 1785 թվականին Փարիզի ռազմական դպրոցից բանակ տեղափոխվելով կրտսեր լեյտենանտի աստիճանով՝ Բուոնապարտեն տասը տարում անցել է այդ ժամանակվա Ֆրանսիայի բանակի աստիճանատվության ամբողջ հիերարխիան։
1796 թվականի մարտի 9-ի երեկոյան ժամը 10-ին Բուոնապարտեն քաղաքացիական ամուսնություն է կնքել յակոբինյան ահաբեկչության ժամանակ զոհված գեներալ կոմս Բոհարնեի այրու՝ Ժոզեֆինայի հետ, որը Ֆրանսիայի այդ ժամանակվա ղեկավարներից մեկի՝ Պոլ Բարրասի նախկին սիրուհին էր։ Հարսանիքի ժամանակ որպես վկա հանդես են եկել Բարրասը, Նապոլեոնի համհարզ Լեմարուան, Տալիեն ամուսիները և հարսնացուի երեխաերը՝ Էժեն և Հորտենզիա Բոհարնեները։ Փեսացուն հարսանիքից ուշացել է երկու ժամ՝ զբաղված լինելով նոր նշանակմամբ։ Ոմանք երիտասարդ գեներալին Բարրասի կողմից տրված հարսանեկան նվեր են համարում հանրապետության Իտալական բանակի հրամանատարի պաշտոնը (նշանակումը կատարվել է 1796 թվականի մարտի 2-ին), բայց Բոուոնապարտեին այդ պաշտոնի համար առաջարկել է Լազար Կառնոն։ Մարտի 11-ին Նապոլեոնը գնացել է բանակի մոտ։ Ճանապարհին Ժոզեֆինային գրված նամակում նա բաց է թողել իր ազգանվան «ու» (u) տառը՝ իտալական «Բուոնապարտեն» (Buonaparte) վերածելով ֆրանսիական «Բոնապարտի» (Bonaparte)՝ այդպիսով ֆրանսիականացնելով իր ազգանունը և դրանով իսկ գիտակցաբար ընդգծելով, որ իր մեջ նախապատվության է տալիս ֆրանսիականին իտալականի ու կորսիկականի համեմատությամբ։
Իտալական արշավանք
Ընդունելով բանակի հրամանատարությունը՝ Նապոլեոնն այն գտել է նյութական ծանր վիճակում։ Ռոճիկները չէին վճարվում, հանդերձանք ու մթերք գրեթե չէր ստացվում։ Նապոլեոնին հաջողվել է մասամբ լուծել այդ խնդիրները, այդ թվում նաև բանակի անբարեխիղճ մատակարարների դեմ մղված իսկական պատերազմի գնով, բայց նա հասկանում էր, որ պետք է անցնել հակառակորդի տարածքն ու նրա հաշվին կազմակերպել բանակի մատակարարումը։
Ռազմական գործողությունների իր պլանը Բոնապարտը հիմնել է գործողությունների արագության ու հակառակորդի դեմ ուժերի կենտրոնացման դեմ, որը վարում էր կորդոնային ռազմավարություն, որի զորքերն ունեին անհամաչափ ձգվածություն։ Նապոլեոնը, ընդհակառակը, հետևել է «կենտրոնական դիրքավորման» ռազմավարությանը, որի դեպքում նրա դիվիզիաները գտնվել են մեկը մյուսից մեկօրյա երթի հեռավորության վրա։ Թվաքանակով զիջելով հակառակորդին՝ նա իր զորքերը համախմբել է վճռական մարտի համար և դրանցում ունեցել քանակական առավելություն։ Մոնտենոտեի արշավանքի ժամանակ կատարված արագ հարձակմամբ 1796 թվականի ապրիլին նրան հաջողվել է խզել Սարդինիայի գեներալ Միքելանջելո Ալեսանդրո Կոլի-Մարկիի ու ավստրիացի գեներալ Ժան Պիեռ Բոլյոյի զորքերի հաղորդակցությունը և մեկը մյուսի հետևից պարտության մատնել նրանց։
Սարդինիայի թագավորը, վախենալով ֆրանսիացիների հաջողություններից, ապրիլի 28-ին նրանց հետ կնքել է զինադադար, որի շնորհիվ Բոնոպարտը ձեռք է բերել մի քանի քաղաք և ազատ անցում Պո գետի վրայով։ Մայիսի 7-ին նա անցել է այդ գետն ու մինչև ամսվա վերջն ավստրիացիներից մաքրել գրեթե ողջ Հյուսիսային Իտալիան։ Պարմայի ու Մոդենայի դուքսերն ստիպված են եղել զինադադար կնքել, ինչը գնվել է նշանակալի գումարով։ Միլանից նույնպես վերցվել է խոշոր ռազմատուգանք 20 մլն ֆրանկի չափով։ Հռոմի պապի տիրույթները հեղեղվել են ֆրանսիական զորքերով։ Նա ստիպված է եղել վճարել 21 մլն ֆրանկ ռազմատուգանք և ֆրանսիացիներին տալ մեծ թվով արվեստի ստեղծագործություններ։
Փարիզից հեռանալուց հետո Նապոլեոնը Ժոզեֆինային գրել է բազմաթիվ նամակներ, խնդրել գնալ իր մոտ։ Սակայն այդ ժամանակ Ժոզեֆինան Փարիզում տարվել է երիտասարդ սպա Հիպոլիտ Շառլով։ Նամակներում Ժոզեֆինան իր ուշանալը պատճառաբանել է հղիությամբ, մայիսի վերջին նա ընդհանրապես դադարել է պատասխանել Նապոլեոնի աղաչանքներին՝ նրան հասցնելով հուսահատության։ Վերջապես հունիսին Ժոզեֆինան մեկնել է Իտալիա նույն Հիպոլիտ Շառլի, Ժոզեֆի ու Ժան Անդոշ Ժյունոյի ուղեկցությամբ։ Սակայն այդ իրադարձությունները Նապոլեոնին չեն խանգարել ղեկավարել բանակը, քանի որ նրա տաղանդներից մեկն է եղել իր անձնական խնդիրները գործունեության մասնագիտական ոլորտից լիակատար կերպով առնաձնացնելը. «Ես փակում եմ մի արկղն ու բացում մյուսը»,– ասել է նա։
Ավստրիացիների ձեռքին էին մնում միայն Մանտուա ամրոցն ու Միլանի միջնաբերդը։ Մանտուան պաշարվել է հունիսի 3-ին։ Հունիսի 29-ին ընկել է Միլանի միջնաբերդը։ Վուրմզերի ավստրիական նոր բանակը, որը եկել է Տիրոլից, չի կարողացել շտկել դրությունը. մի շարք անհաջողություններից հետո Վուրմզերն իր ուժերի մի մասի հետ ստիպված է եղել փակվել Մանտուայում, որը դրանից առաջ ապարդյուն փորձում էր ազատել պաշարումից։ Նոյեմբերին Իտալիա են շարժվել նոր զորքեր Յոզեֆ Ալվինցիի և Դավիդովիչի գլխավորությամբ։ Նոյեմբերի 15-17-ին տեղի ունեցած Արկոլեի ճակատամարտերի արդյունքում Ալվինցին ստիպված է եղել նահանջել։ Նապոլեոնը ցուցաբերել է անձնական արիություն՝ դրոշը ձեռքին գլխավորելով Արկոլեի կամրջի վրա կատարված գրոհներից մեկը։ Նրա համհարզ Ժան Բատիստ Մյուիրոնը (Jean-Baptiste Muiron) զոհվել է՝ իր մարմնով պաշտպանելով Նապոլեոնին թշնամու գնդակներից։
1797 թվականի հունվարի 14-15-ին տեղի ունեցած Ռիվոլիի ճակատամարտից հետո ավստրիացիները վերջնականապես վտարվել են Իտալիայից՝ կրելով մեծ կորուստներ։ Մանտուայի դրությունը, որտեղ մոլեգնում էին համաճարակ հիվանդություններն ու սովը, անհույս էր, փետրվարի 2-ին Վուրմզերն անձնատուր է եղել։ Փետրվարի 17-ին Բոնապարտը շարժվել է դեպի Վիեննա։ Ավստրիացիները թուլացած ու քայքայված զորքերն արդեն չէին կարողանում լուրջ դիմադրություն ցույց տալ նրան։ Ապրիլի սկզբին ֆրանսիացիները գտնվել են Ավստրիայի մայրաքաղաքից ընդամենը 100 կմ հեռավորության վրա, սակայն Իտալական բանակի ուժերը նույնպես սպառվում էին։ Ապրիլի 7-ին կնքվել է զինադադար, ապրիլի 18-ին սկսվել են խաղաղ բանակցություններ Լեոբենում։
Այն ընթացքում, երբ շարունակվել են խաղաղ բանակցությունները, Բոնապարտը վարել է իր ռազմական ու վարչական գործունեությունը՝ առանց հաշվի առնելու այն հրահանգները, որ ուղարկում էր Դիրեկտորիան։ Որպես պատրվակ օգտագործելով ապրիլի 17-ին Վերոնայում սկսված ապստամբությունը՝ մայիսի 2-ին նա պատերազմ է հայտարարել Վենետիկին, իսկ մայիսի 15-ին այն զբաղեցրել իր զորքերով։ Հունիսի 29-ին հայտարարել է Ցիզալպիական հանրապետության ինքնուրույնությունը, որը բաղկացած էր Լոմբարդիայից, Մանտուայից, Մոդենայից ու սահմանակից մի քանի այլ տիրույթներից. այդ ժամանակ էլ օկուպացվել է Ջենովան, որ կոչվել է Լիգուրիական հանրապետություն։ Ցուցաբերելով պրոպագանդայի մեխանիզմների խորությամբ հասկանալու իր տաղանդը՝ Նապոլեոնն օգտագործել է իր բանակի հաղթանակները քաղաքական կապիտալ ստեղծելու համար։ Հուլիսի 17-ին սկսել է լույս տեսնել «Իտալական բանակի ցրիչը», որին հետևել են «Ֆրանսիական Իտալական բանակի աչքերով» և «Բոնապարտի և առաքինի մարդկանց ամսագիրը»։ Այդ թերթերը լայնորեն տարածվել են ոչ միայն բանակում, այլ նաև հենց Ֆրանսիայում։
Եգիպտական արշավանք
Իտալական արշավանքի շնորհիվ Նապոլեոնը մեծ ժողովրդականության է արժանացել Ֆրանսիայում։ 1797 թվականի դեկտեմբերի 25-ին նա ընտրվել է Գիտությունների և արվեստի ազգային ինստիտուտի անդամ ֆիզիկայի ու մաթեմատիկայի դասարանում, մեխանիկայի բաժանմունքում։ 1798 թվականի հունվարի 10-ին Դիրեկտորիան նրան նշանակել է Անգլիական բանակի հրամանատար։ Ծրագրվել է, որ Նապոլեոնը կկազմակերպի ռազմարշավային ուժեր Բրիտանական կղզիներ ուղարկելու համար։ Սակայն մի քանի շաբաթ ներխուժման ուժերն ստուգելուց և իրավիճակը վերլուծելուց հետո Նապոլեոնն ուժերի ափհանումը համարել է անիրականանալի և առաջ քաշել Եգիպտոսի նվաճման պլանը, որը նա դիտարկում էր որպես կարևոր ամրակետ Հնդկաստանում բրիտանական դիրքերի վրա հարձակվելու համար։ Մարտի 5-ին Նապոլեոնն ստացել է արշավանքի կազմակերպման անսահմանափակ լիազորություններ և ակտիվորեն ձեռնամուխ է եղել նրա կազմակերպմանը։ Հիշելով, որ Ալեքսանդր Մակեդոնացուն իր արևելյան արշավանքների ժամանակ ուղեկցում էին գիտնականներ, Նապոլեոնն իր հետ վերցրել է 167 աշխարհագրագետների, բուսաբանների, քիմիկոսների ու այլ գիտությունների ներկայացուցիչների (որոնցից 31-ը եղել են ինստիտուտի անդամներ)։
Նապոլեոնի առաջին նպատակը եղել է Մալթան՝ Մալթայի միաբանության գտնվելու վայրը։ 1798 թվականի հունիսին Մալթան գրավելուց հետո Նապոլեոնը կղզում թողել է չորսհազարանոց կայազոր և նավատորմի հետ շարունակել ճանապարհը դեպի Եգիպտոս։
Հուլիսի 1-ին Նապոլեոնի զորքերն սկսել են ափ իջնել Ալեքսանդրիայի մոտ, և արդեն հաջորդ օրը քաղաքը գրավվել է։ Բանակը շարժվել է դեպի Կահիրե։ Հուլիսի 21-ին ֆրանսիական զորքերը հանդիպել են մամլուքների առաջնորդներ Մուրադ բեյի ու Իբրահիմ բեյի զորքերին։ Տեղի է ունեցել ճակատամարտ բուրգերի մոտ։ Մարտավարության ու ռազմական պատրաստականության հսկայական առավելության շնորհիվ ֆրանսիացիները, կրելով աննշան կորուստներ, գլխովին ջախջախել են մամլուքների զորքերը։
Հուլիսի 25-ին Նապոլեոնն իր համհարզի՝ պատահաբար ասված խոսքերից իմացել է այն, ինչի մասին վաղուց բամբասում էր փարիզյան հասարակությունը, որ Ժեզոֆինան դավաճանում է իրեն։ Լուրը ցնցել է Նապոլեոնին։ «Այդ պահից նրա կյանքից հեռացել է իդելաիզմը, և հետագա տարիներին նրա եսասիրությունը, կասկածամտությունն ու եսակենտրոն պատվախնդրությունը դարձել են ավելի նկատելի։ Ողջ Եվրոպային վիճակված էր իր վրա զգալ Բոնապարտի ընտանեկան երջանկությանկործանումը»։
Օգոստոսի 1-ին բրիտանական նավախումբը Նելսոնի հրամանատարությամբ երկու ամիս Միջերկրական ծովի լայնարձակ տարածություններում կատարած որոնումներից հետո հասել է ֆրանսիական նավատորմին Աբուկիր ծովածոցում։ Ճակատամարտի արդյունքում ֆրանսիացիները կորցրել են իրենց գրեթե բոլոր նավերը (ներառյալ նավատորմապետի «Orient» նավը, որ տանում էր Մալթայից վերցված 60 մլն ֆրանկ ռազմատուգանքը), իսկ փրկվածներն ստիպված են եղել վերադառնալ Ֆրանսիա։ Նապոլեոնը մնացել է մեկուսացած Եգիպտոսում, իսկ անգլիացիները ձեռք են բերել վերահսկողություն Միջերկրական ծովում։
1798 թվականի օգոստոսի 22-ին Նապոլեոնն ստորագրել է որոշում 36 մարդուց կազմված Եգիպտոսի ինստիտուտի հիմնադրման մասին։ Վերջինիս աշխատանքի արդյունքներից մեկն է դարձել «Եգիպտոսի նկարագրությունը», որն ստեղծել է նախադրյալներ ժամանակակից եգիպտագիտության համար։ Արշավանքի ընթացքում գտնված Ռոզետայի քարը հնարավորություն է տվել վերծանել հին եգիպտական գիրը։
Կահիրեի գրավումից հետո Նապոլեոնի 3 հազար մարդուց կազմված ջոկատը Լուի Շառլ Անտուան Դեզեի ու Լուի Նիկոլա Դավուի ղեկավարությամբ ուղարկել է գրավելու Վերին Եգիպտոսը, իսկ ինքն այդ ժամանակ սկսել է երկրի՝ իրեն ենթարկման և տեղի բնակչության ազդեցիկ շերտերի՝ իր կողմը գրավելու ակտիվ ու մեծ մասամբ հաջող գործընթացը։ Նապոլեոնը փորձել է գտնել փոխըմբռնում իսլամական հոգևորականության հետ, բայց այնուամենայնիվ, հոկտեմբերի 21-ին Կահիրեում բռնկվել է ամստամբություն ընդդեմ ֆրանսիացիների. զոհվել է շուրջ 300 ֆրանսիացի, ավելի քան 2500 խռովարարներ սպանվել են ապստամբության ճնշման ժամանակ և մահապատժի ենթարկվել դրա ավարտից հետո։ Մինչ նոյեմբերի վերջը Կահիրեում հաստատվել է խաղաղություն. նոյեմբերի 30-ին բացելով զվարճությունների այգին՝ Նապոլեոնը ծանոթացել է Պոլին Ֆուրեի (Pauline Fourès)՝ մի սպայի քսանամյա կնոջ հետ, որին Նապոլեոնն անմիջապես հանձնարարությամբ ուղարկել է Ֆրանսիա։
Անգլիացիների դրդմամբ Պորտան սկսել է նախապատրաստել հարձակում Եգիպտոսում ֆրանսիացիների դիրքերի վրա։ Ելնելով «հարձակումը լավագույն պաշտպանությունն է» իր սկզբունքից՝ 1799 թվականի փետրվարին Նապոլեոնն սկսել է արշավանք դեպի Սիրիա։ Նա գրոհով վերցրել է Ղազան ու Յաֆֆան, սակայն չի կարողացել գրավել Աքքան, որին ծովից օգնել է բրիտանական նավատորմը, իսկ ցամաքից՝ Պիկեր դե Ֆելիպոն։ 1799 թվականի մայիսի 20-ին սկսվել է նահանջը։ Նապոլեոնը դեռ ի վիճակի է եղել պարտության մատնել թուրքերին, որոնք գտնվում էին Աբուքիրի մոտակայքում (հուլիսի 25), բայց հասկանում էր, որ հայտնվել է թակարդում։ Օգոստոսի 23-ին նա «Մյուրիոն» ֆրեգատով գաղտնի հեռացել է դեպի Ֆրանսիա Լուի Ալեքսանդր Բերտիեի, Ժան Լաննի, Յոախիմ Մյուրատի, Գասպար Մոնժի ու Կլոդ Բերթոլեի ուղեկցությամբ՝ բանակը թողնելով Ժան Բատիստ Կլեբերին։ Խուսափելով անգլիական նավերի հետ հանդիպումից՝ Նապոլեոնը վերադարձել է Ֆրանսիա Արևելքը նվաճածի փառապսակով։
Հոկտեմբերի 16-ին ժամանելով Փարիզ՝ Նապոլեոնը հայտնաբերել է, որ իր բացակայության ընթացքում Ժոզեֆինան 325 հազար (պարտքով վերցված) ֆրանկով գնել է Մալմեզոն կալվածքը։ Ժոզեֆինայի անհավատարմության պատճառով տեղի ունեցած սկանդալին (ըստ Է. Ռոբերսի, մասամբ դրդված Նապոլեոնի կողմից) հետևել է հաշտությունը։ Իրենց հետագա ընտանեկան կյանքում Ժոզեֆինան հավատարիմ է եղել ամուսնուն, ինչ չի կարելի ասել վերջինիս մասին։
Բրյումերի 18-ի հեղաշրջում և ժամանակավոր կոնսուլություն
Այն ժամանակ, երբ Բոնապարտը զորքերի հետ գտնվել է Եգիպտոսում, ֆրանսիական կառավարությունը հայտնվել է ճգնաժամային իրավիճակում։ Եվրոպական միապետությունները կազմել են երկրորդ կոալիցիան ընդդեմ Ֆրանսիայի հանրապետության։ Դիրեկտորիան չի կարողացել ապահովել հանրապետության կայունությունը գործող սահմանադրության նորմերի շրջանակներում և գնալով ավելի շատ է հիմնվել բանակի վրա։ Իտալիայում ռուս-ավստրիական զորքերն Սուվորովի հրամանատարությամբ լիկվիդացրել են Նապոլեոնի բոլոր ձեռքբերումները, և նույնիսկ ստեղծվել է Ֆրանսիա ներխուժման վտանգ։ Ճգնաժամի պայմաններում ընդունվել են արտակարգ միջոցներ, որ հիշեցրել են 1793 թվականի ահաբեկչությունը։ «Յակոբինյան» վտանգի կանխման ու վարչակարգին ավելի մեծ կայունություն տալու համար կազմվել է դավադրություն, որին մասնակցել են նույնիսկ դիրեկտորներ Էմանուել Ժոզեֆ Սիյեսն ու Ռոժե Դյուկոն։ Դավադիրները փնտրել են «սուսերը» և դիմել են Բոնապարտին՝ որպես մի մարդու, որ հարմար էր իր ժողովրդականությամբ ու զինվորական համբավով։ Նապոլեոնը մի կողմից չի ցանկացել լինել վարկաբեկված (հակառակ իր սովորության՝ նա այդ օրերին գրեթե նամակ չի գրել), սակայն մյուս կողմից նա ակտիվորեն մասնակցել է հեղաշրջման նախապատրաստմանը։