cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նոճի արիզոնյան
Տարածվածություն
Վանաձորում, 10-12 տարեկանում, հազիվ հասնում է 2,4 մ բարձրության և 2,0 սմ բնի հաստության։ Ընթացիկ աճը կազմում է 15-20 սմ։ Որպես տիպիկ քսերոֆիտ տեսակ, ճնշված աճ ունի, սաղարթը ցանցառ է։ Փշատերևները ձմռանը գորշանում են, գագաթնային ընձյուղները պարբերաբար ցրտահարվում են։ Համեմատաբար լավ է աճում Երևանի բուսաբանական այգում, չնայած արտակարգ դաժան ձմռան դեպքում զգալիորեն ցրտահարվում է։ Բավականին լավ էր աճում նաև Բյուրականում, որտեղ կարեղ է հասնել մինչև 5,5 մետր բարձրության, սակայն ուժգին ցրտի դեպքում նույնպես կարող է ցրտահարվել։
Բյուինի լ'Աբե
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նոճի արիզոնյան
Տարածվածություն
Իջևանը հիանալի եղանակային պայմաններ ունի այս ծառի աճի համար, որտեղ այն չի ցրտահարվում և ամեն տարի առատորեն պտղաբերում է։ Առանձնապես մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում Մեղրու շրջանի համար։
Կիրառություն
Պիտանի է ինչպես ծառուղիների, այնպես էլ խմբերով և որպես սոլիտեր տնկելու համար։ Էկոլոգիական խումբը III: Մշակության հավանական շրջանները 9 —10, 18—20, 24-25, 28, 32 ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նոճազգիներ
Քայլին Ռեմբո
Քայլին Թրեյոն Ռեմբո (Khylin Trejon Rhambo, ), ամերիկացի դերասան։ Նա հայտնի է Չարլզ Ջոնսոնի դերով «Առաջին ընտանիք» հեռուստասերիալում և Մեյսոն Հեվիթի դերով՝ MTV հեռուստաալիքի «Պատանի գայլը» հեռուստասերիալում ։
Վաղ տարիներ
Քայլին Ռեմբոն ծնվել է Կալիֆոռնիայում 1996 թվականին, ունի Ֆեիթ Ռեմբո անունով քույր։
Քայլին Ռեմբոն իր կարիերան սկսել է վաղ տարիքում՝ գովազդելով տարբեր ապրանքներ, ինչպիսիք են «Lee Jeans»–ը, «Hasbro»–ը, «Ուոլթ Դիսնեյ ընկերություն»–ը և «Mattel Toys»–ը, ապա 8 տարեկան հասակում նա սկսեց հետաքրքրվել դերասանությամբ և հաճախել դերասանական դասերի։
Ռեմբոն նաև սկսնակ գրող է, ով հույս ունի, որ մի օր կգրի իր սեփական սցենարը ։
Կարիերա
2014 թվականին Ռեմբոն մարմավորել է Մեյսոն Հեվիթին MTV հեռուստաալիքի «Պատանի գայլը» հեռուստասերիալում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Շունուշերա
Շունուշերա (Шунушера), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մալայա Յուրա գետի ափին՝ 26 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը՝ 19 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Աշոտ Ղահրամանյան
Աշոտ Սարգսի Ղահրամանյան (ծնվ. 2 հունվարի 1949 թ., գ. Այգեշատ, Հոկտեմբերյանի շրջան), ՀՀ պետական և իրավապահ մարմինների գործիչ, Հայաստանի Հանրապետության Արմավիրի նախկին մարզպետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գեներալներ Կատեգորիա:Ոստիկանության գեներալ-մայորներ Կատեգորիա:ՀՀԿ անդամներ Կատեգորիա:ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Անանիա Շիրակացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:Արմավիրի մարզպետներ Կատեգորիա:Գարեգին Նժդեհ մեդալակիրներ
Ուզունդարա
Ուզունդարա կամ Հարսի պար, հայկական ավանդական, ծիսական պարերից է։
Ուզունդարա պարի ծագումնաբանությունը
Ուզունդարան հիմնականում պարվել է հարսանեկան արարողությունների ժամանակ։ Տարածված է հատկապես Արցախում։ Որպես ծեսի մաս կատարել են հարսնացուները և հարսները՝ նորահարսին պարի մեջ քաշելու արարողության ժամանակ։ Հետագայում կատարվել է նաև խնջույքների և տոնախմբությունների ժամանակ։ Պարաձևը կազմված է ոտ փոխելու, օձաձև և երկուս գնալ - երկուս դառնալու, թեթև թռիչքներով քայլերից, որոնք միացվում են կատարողի ընտրությամբ։ Շարժումները դանդաղ են, հանդիսավոր, ձեռքերի շրջանաձև, պտույտներով և խիստ կանացի, որոնք ընդգծում են կատարողի մարմնի ու շարժուձևի գեղեցկությունը։ Ուզունդարա բառը ադրբեջաներենում կազմվում է Ուզուն՝Uzun/նեղ/ և Դարա՝ Dərə/ձոր/ բառերից, սակայն հայկական աղբյուրներում պարի բացատրությունն այլ է։ Ըստ հայկական աղբյուրների՝ Ուզուն և Դարա բառերի բացատրությունը տրված է Հրաչյա Աճառյանի «Արմատական» և «Նոր Հայկազյան» բառարաններում։ Ուզուն բառն առաջացել է՝ Դարա բառն առաջացել է՝ Այսինքն՝ Ուզունդարա նշանակում է գաղտնի պսակ դնել ։
Ուզունդարան հայկական դիցաբանության մեջ
Հայոց դիցաբանության` տոտեմապաշտության մեջ օձն ունեցել է իր ուրույն դերը։ Ըստ Շումերական առասպելի հայերին ստեղծել է Հայա (Շումերների հովանավոր աստվածը) աստվածը օձից և ըստ այդմ հեթանոս հայերը հավատում էին, որ գոյություն ունի 4 գլխանի օձ, որի մի ոչ թունավոր գլուխը խոսրհրդանշում էր հայ ժողովուրդը, մյուսը հայ ժողովրդին բարեկամ ժողովուրդների խորհրդանիշն էր, իսկ մյուս երկու թունավոր գլուխները հայերի թշնամիների խորհրդանիշն էին։ Թե ինչ կապ ունի Ուզունդարան այս առասպելի հետ տրվում է պարի բացատրության մեջ` այս պարում արտացոլվում է հայ կնոջ պայքարող ոգին, որ նա ամեն րոպե պատրաստ է տղամարդու նման կռվել, թեկուզև ոչ առանց զենք ու զրահի։ Պարի շարժումներն այնպիսին են, որ պարուհիները ձեռքերով և մարմնով կատարում են օձի գալարվելուն նման շարժումներ, այդ ձևով շեղելով օձին, այսինքն պարում նրանք կռվում են թշնամի օձի դեմ շեղելով իրենց հմայքով ։
Կատեգորիա:Հայկական պարեր
Պրոտամին սուլֆատ
Պրոտամին սուլֆատ, դեղորայք, կիրառվող հեպարինի ազդեցությունը նվազեցնելու համար ։ Այն հիմնականում կիրառվում է ցածր մոլեկուլյար հեպարինի գերդոզավորման դեպքում, ինչպես նաև հեպարինի ազդեցությունը վերացնելու համար սրտի վիրահատությունների և ծննդաբերության ընթացքում ։ Այն տրվում է ներերակային ընդունման ձևով ։ Ազդեցությունները սովորաբար արտահայտվում են հինգ րոպեի ընթացքում ։
Կողմնակի ազդեցություններն են՝ ցածր զարկերակային ճնշում, սրտի դանդաղ ռիթմ, ալերգիկ ռեակցիաներ և փսխում ։ Ալերգիկ ռեակցիաները կարող են ծանր ընթանալ, ընդհուպ մինչև անաֆիլաքսիա ։ Վտանգն ավելի մեծ է այն տղամարդականց շրջանում, ովքեր ունեցել են վազէկտոմիա ։ Դեռևս չկան ապացույցներ հղիության ընթացքում նրա օգտագործման վնասակարության վերաբերյալ, քանի որ այն լավ չէ ուսումնասիրված այս խմբի շրջանում ։ Պրոտամինն աշխատում է կապվելով հեպարինի հետ ։
Պրոտամին սուլֆատը հաստատվել է բժշկական օգտագործման համար ԱՄՆ-ում 1969թ․-ին ։ Այն Առողջապահության Համաշխարհային Կազմակերպության Հիմնական դեղերի ցանկում է, որպես առավել արդյունավետ և անվտանգ դեղամիջոց՝ անհրաժեշտ առողջապահական համակարգում ։ Մեծաքանակ գնման դեպքում դեղորայքի արժեքը մեկ սրվակի համար կազմում է 2.82-12.20$ ։ Այն ի սկզբանե պատրաստվում էր սաղմոնի սերմնահեղուկից ։ Իսկ այժմ այն հիմնականում պատրաստվում է ռեկոմբինանտ բիոտեխնոլոգիայով ։
Բժշկական կիրառում
Պրոտամին սուլֆատը սովորաբար կիրառվում է որոշ վիրահատությունների ընթացքում հեպարինի մեծ դոզաներին հակադարձելու համար։ Օրինակ՝ սրտի վիրահատությունների ընթացքում,երբ անհրաժեշտ են հակամակարդիչներ արյան արհեստական շրջանառության սարքի խցանումը կանխարգելելու համար։ Պրոտամինի մի դեղաչափը տրվում է հիվանդին սարքը անջատելուց հետո,երբ նա այլևս կարիք չունի հակամակարդիչների կամ արյան արհետական շրջանառության։
Այն նաև օգտագործվում է որպես խաչմերուկ մի կողմից վիրուսային տրանսդուկցիաների, մյուս կողմից՝ գենային փոխակերպումների,սպիտակուցների մաքրման համար, ինչպես նաև հյուսվածքային կուլտուրաներում։ Գենային թերապիայում պրոտամին սուլֆատը ուսումնասիրվել է որպես տրանսդուկցիայի տեմպերը արագացնող միջոց, ինչպես վիրուսային, այնպես էլ ոչ վիրուսային միջնորդավորված փոխանցման մեխանիզմներում (օրինակ՝ օգտագործելով կատիոնային լիպոսոմներ) ։
Պրոտամինը օգտագործվում է նաև ինսուլին-ասպարտ-պրոտամին և NPH-ինսուլին կոմպլեքսների ձևով։
Դեղաչափ
Հեպարինի չեզոքացման համար անհրաժեշտ դեղաչափը 1-1,5 մգ պրոտամին սուլֆատ յուրաքանչյուր 100ԱՄ ակտիվ հեպարինի հաշվարկով։ Մասնակի թրոմբոպլաստինային ժամանակը պետք է վերահսկվի դեղաչափը ընդունելուց հետո 5-15րոպեյվա ընթացքում,այնուհետև 2-8 ժամվա ընթացքում։
Կողմնակի ազդեցություններ
Նշվում է,որ պրոտամինը առաջացնում է ալերգիկ ռեակցիաներ որոշ հիվանդների մոտ․
Դրանք տեղի են ունենում 0,28-6%-ի դեպքերում ։ Այս ռեակցիաները կարելի է նվազագույնի հասցնել՝ խուսափելով պրոտամին սուլֆատի արագ ինֆուզիայից,ինչպես նաև ռիսկի խմբում գտնվող հիվանդներին նախապես տալ հիստամինային ռեցեպտորների հակազդիչներ (H1 և H2) և ստերոիդներ։ Խորհուրդ է տրվում կիրառել փորձնական 5-10մգ, նախքան ամբողջական դեղաչափի ներարկումը ։
Գործողության մեխանիզմ
Այն խիտ կատիոնային պեպտիդ է, որը կապվում է հեպարինի կամ ցածր մոլեկուլային զանգվածով հեպարինի հետ՝ կայուն իոնային զույգ ձևավորելու համար, որը չունի հակամակարդիչ ակտիվություն։ Իոնային միացությունը այնուհետև հեռանում և քանդվում է ռետիկուլոէնդոթելիալ համակարգի կողմից։ Մեծ դեղաչափերի դեպքում պրոտամին սուլֆատը կարող է նաև ունենալ անկախ,բայց թույլ հակամակարդիչ ազդեցություն։
Պատմություն
Պրոտամինը ի սկզբանե անջատվել է սաղմոնի սերմնահեղուկից, բայց այժմ այն հիմնականում պատրաստվում է ռեկոմբինանտ կենսատեխնոլոգիայով ։
Ալեքսանդր Վասիլևսկի
Ալեքսանդր Միխայլովիչ Վասիլևսկի (Александр Михайлович Василевский, ), խորհրդային ռազմական գործիչ, Խորհրդային Միության մարշալ (1943), Խորհրդային Միության կրկնակի հերոս (1944, 1945)
Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին (1914-1918)։ Խորհրդային բանակում ծառայել է 1918 թվականից։ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմից հետո վարել է ռազմական, մի շարք ղեկավար պաշտոններ։ 1937 թվականին ավարտել է Գլխավոր շտաբի ռազմական, ակադեմիան։ Ծառայել է Գլխավոր շտաբում, 1942-1945 թվականներին եղել է Գլխավոր շտաբի պետը և պաշտպանության ժողկոմի տեղակալը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, 1942-1943 թվականներին կոորդինացրել է Հարավ-Արևմտյան, Դոնի և Ստալինգրադի (Ստալինգրադի ճակատամարտում), Վորոնեժի և Տափաստանային (1943 թվականին Կուրսկի աղեղի մարտերում), Հարավ-Արևմտյան և Հարավային (Դոնբասի ազատագրման ժամանակ), 4-րդ ուկրաինական, Սևծովյան նավատորմի հետ (Ղրիմի համար մարտերում), 3-րդ և 4-րդ Ուկրաինական (Առափնյա Ուկրաինայում մղված օպերացիաներում), 3-րդ Բելառուսական, 1-ին և 2-րդ Մերձբալթյան (Բելառուսիայի ազատագրման, Լատվիայի և Լիտվայի վերագրավման ժամանակ) ռազմաճակատների գործողությունները։ 1945 թվականի փետրվարին նշանակվել է 3-րդ Բելառուսական ռազմաճակատի հրամանատար։ Հաջողությամբ իրականացրել է Արևելյան Պրուսիայի և Քյոնիգսբերգի գրավման օպերացիաները։ 1945 թվականի հունիսին նշանակվել է Հեռավոր Արևելքում խորհրդային զորքերի գլխավոր հրամանատար և դրանք ղեկավարել 1945 թվականի խորհրդա-ճապոնական պատերազմում։ 1946-1948 թվականներին եղել է Գլխավոր շտաբի պետ և պաշտպանության մինիստրի առաջին տեղակալ, 1949-1953 թվականներին՝ պաշտպանության մինիստր, 1953-1957 թվականներին՝ պաշտպանության մինիստրի առաջին տեղակալ և տեղակալ։ 1959 թվականի հունվարից մինչև 1977 թվականի դեկտեմբերը ղեկավար աշխատանք է կատարել ԽՍՀՄ պաշտպանության մինիստրությունում։
Եղել է նաև ԽՍՀՄ 2-4-րդ գումարումների Գերագույն խորհրդի պատգամավոր, 1952-1961 թվականներին՝ ԽՄԿԿ ԿԿ անդամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության մարշալներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության հերոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության կրկնակի հերոսներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած ռուսական ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային հուշագիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 3-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 4-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Ռուս հուշավիպագիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 24-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 20-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 19-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:Ռուս կոմունիստներ
Վաճառականուհին թեյում է
«Վաճառականուհին թեյելիս» (Купчиха за чаем), ռուս նկարիչ Բորիս Կուստոդիևի կտավը` ստեղծված 1918 թվականին։ Նկարում պատկերված է վաճառականուհին, որը գավառական քաղաքային բնապատկերի ֆոնին թեյ է խմում` նստած իր առանձնատան պատշգամբում։ Այս ստեղծագործության մեջ Կուստոդիևը մարմնավորել է վաճառականական թեյախմության  թեմայով կտավ ստեղծելու իր վաղեմի գաղափարը, կտավի գլխավոր հերոսուհու հետ։ Կուստոդիևի համար որպես բնորդուհի է ծառայել ոչ թե վաճառականուհի, այլ բարոնուհի Գալինա Ադերկասը՝ ազնվական ընտանիքի ժառանգորդը Կուստոդիևի հայրենիքից` Աստրախանից։ Բարոնուհին ուներ հոյակապ տեսք և Կուստոդիևի գեղարվեստական ճաշակով էր, ով խոստովանել էր, որ «նիհար կանայք ստեղծագործելիս չեն ոգեշնչում»։
Կտավը նկարվել է 1918 թվականին՝ հեղափոխությունից հետո, որը ոչնչացրեց հին Ռուսաստանի վաճառական դասը։ Կտավը բարեհաճությամբ ընդունվեց և գնահատվեց քննադատների և արվեստագետների, այդ թվում՝ Կոնստանտին Սոմովի, Գեորգի Լուկոմսկու, Միխայիլ Նեստերովի կողմից։ Աշխատանքն ներկայացվել է մի քանի ցուցահանդեսներում, այդ թվում՝ արտերկրում, ինչպես նաև Կուստոդիևի առաջին անհատական ցուցահանդեսում։ Այժմ նկարը գտնվում է Սանկտ Պետերբուրգի պետական ռուսական թանգարանում։
Ստեղծման պատմություն
Հայտնվեց նույնիսկ «կուստոդիևյան գեղեցկուհիներ» արտահայտությունը։ Այդ նրանք էին բնակվում հատուկ հեքիաթային աշխարհում, որտեղ պահպանվել է Կուստոդիևի աչքերի առաջ փլուզվող հին հայրապետական կացութաձևը` վաճառականների հետ միասին, հանգիստ գավառական քաղաքներում անցկացվող թեյախմություններով, տոնախմբություններով և տոնավաճառներով։ Կուստոդիևյան այդ արտասովոր Ռուսաստանում, որը  լի էր կյանքով, լույսով, ուժով, առատությամբ, երաժշտությամբ, գույներով և զվարճանքով, նկարիչը փախավ առօրյա կյանքից` ողնուղեղի ուռուցքի պատճառով սայլակի մեջ անցկացնելով և իր կյանքի վերջին 15 տարիները  ։ Կորցնելով շարժվելու ունակությունը` Կուստոդիևը զարմանալիորեն պահպանեց անկեղծ, գունեղ, հարուստ և լուսավոր  կտավներ նկարելու կարողությունը մեծապես այն բանի շնորհիվ, որ իր հիշողության մեջ պահպանվել էր «հուշերի այդ հիանալի երկիրը»։ Հենց այդտեղ էին ապրում արդեն անցած աշխարհի սյուժեներն ու մարդիկ, որոնք չէին կորցրել իրենց տտիպ բույրը ։ Բոլշևիկների իշխանության գալուց հետո հեղափոխության պտտահողմը կործանեց այդ աշխարհը։  Նրանց հետ եկան սովի և սարսափի ժամանակները, որոնց մասին ռեժիսոր Վասիլի Լուժսկուն ուղղված նամակում Կուստոդիևը գրում է. «Մենք այստեղ չենք ապրում, ցուրտ է և սով, բոլորը միայն խոսում են ուտելիքի և հացի մասին [...] Ես նստում եմ տանը և աշխատում, սա  է մեր ամբողջ նորությունը» ։ Կարիքից դրդված` Կուստոդիևների ընտանիքը ստիպված էր վաճառել անձնական իրերը. պատվերների բացակայության պատճառով, նկարիչը ձեռնամուխ էր եղել հեղափոխության տարեդարձի կապակցությամբ Պետրոգրադի փողոցների ձևավորմանը, նրա կնոջ վրա էր մնացել տնային տնտեսության ողջ պատասխանատվությունը, ներառյալ փայտ կոտրելը ։
1918 թվականի ամռանը Կուստոդիևը սկսեց մարմնավորել իր երկարամյա գաղափարը, որը կապված էր 1913 թվականի «Թեյախմություն» ( մասնավոր հավաքածու) կտավի հետ, որտեղ պատկերված էր գեր վաճառականուհիների խնջույքը,  ընտանիքի հոր աստիճանավոր վաճառականի գլխավորությամբ, ի դեմս որի նկարիչը պատկերել էր իսկական գաղտնի խորհրդական, սենատոր-իրավաբան Նիկոլայ Տագանցևին ։ Այս անգամ նկարիչը որոշեց նոր ստեղծագործության կենտրոնը դարձնել նշանավոր կնոջը` «Գեղեցկուհին» կտավում (Տրետյակովյան պատկերասրահ), որը նույնքան մոնումենտալ էր, նրբագեղ ձեռքերը ծալած և կանգնած էր քաղաքի վերևում, ինչպես «Վաճառականուհին» (Ռուսական պետական թանգարան, 1915) ։ Հատկանշական է, որ իրական կյանքում Կուստոդիևը ուներ մի հակում, իսկ գեղնկարչության բնագավառում` մեկ այլ։ Նրա ստեղծագործություններում վաճառականուհիների համար որպես բնորդուհիներ հաճախ հանդես էին գալիս մտավորականության ներկայացուցիչները, հաղթանդամ կանայք։ Կուստոդիևն ինքը նման կանանց երկրպագու չէր, իսկ նրա կինը` Յուլիան, փարթամ տեսք չուներ. նա ուներ քնքուշ, աչքի չընկնող արտաքին։ Այս կապակցությամբ Կուստոդիևը նշում էր, որ «նիհար կանայք ստեղծագործությանը չեն ոգեշնչում» ։ Սկսելով նկարել նոր կտավի ֆոնը` Կուստոդիևը կնոջ հետ կիսվում է փարթամ ու գեղեցիկ տեսքով կանանց մասին իր մտորումներով` խնդրելով նրան օգնել գտնել հարմար բնորդուհի։ Անհրաժեշտ բնորդուհին բավականին արագ գտնվեց, ընդ որում  նա ապրում էր նույն մուտքում, որտեղ բնակվում էին Կուստոդիևները։ Պարզվեց, որ «վաճառականուհին» բարոնուհի Գալինա Ադերկասն էր` Աստրախանից հնագույն ազնվական ընտանիքի ներկայացուցիչ, որն այդ ժամանակ բժշկական ֆակուլտետի ուսանողուհի էր  ։ Նա շատ բան էր լսել իր հարևան նկարչի մասին, պատրաստակամորեն համաձայնել էր կեցվածք ընդունել նկարվելու համար և նույնիսկ հպարտացել  էր դրանով։ Չնայած Կուստոդիևը արդեն աշխատում էր սայլակի վրա նստած, մի քանի օրից նա նկարը ստեղծեց բավականին արագ և անմիջապես անցավ մեկ այլ կտավի. չնայած հիվանդությանը, նրա գլուխը լի էր նոր գաղափարներով ։ Մի քանի տարի անց՝ 1923 թվականին, Կուստոդիևը նկարում է նմանատիպ կոմպոզիցիայով նկար՝ «Առևտրականուհին թեյ խմելիս» վերնագրով (Նիժնի Նովգորոդի գեղարվեստի պետական թանգարան) ։
Կոմպոզիցիա
Փարթամ, մարմնեղ, գեր, սպիտակամաշկ, կարմրատակած, կապույտ աչքերով և գեղեցիկ մազերով երիտասարդ կին, գոհունակ և զվարթ տեսքով վաճառականուհին, հարմարավետորեն տեղավորվելով` վայելչատեսորեն  նստած է փայտե առանձնատան պատշգամբի սեղանի մոտ, իր «տնային դրախտում»։ Մի ձեռքով հենված է արմունկին, մյուսով  բռնել է ճենապակյա ափսեն, վաճառականուհին  պատշաճ կերպով և  վաճառականական ավանդույթով թեյ է խմում` կոկետորեն ցցելով իր թմբլիկ  ճկույթը ։ Վաճառականուհին արտասովոր գեղեցիկ  է և մարմնավորում է ժողովրդական իդեալը` վառ կարմիր շրթունքներով, ուղիղ քթով, սև թավ աղեղնաձև հոնքերով, երկնագույն կապույտ աչքերով։ Կեսօրվա քնից հետո վարդագույն-թարմ դեմքն ու այդ գեղեցիկ ու առողջ կնոջ բաց, մարմարե սպիտակ կլորացված ուսերն առանձնանում էին գլխարկի ֆոնի վրա և մուգ մանուշակագույն թավշյա զգեստի ծալքերով ու սև գծերով   ։ Հատկանշական է, որ վաճառականուհու ատլասե մարմինը նույնիսկ ավելի պայծառ էր, քան երկինքը։ Տանտիրուհու թմբլիկ ուսերին քնքշորեն գգվում էր  մռլտան ծույլ կատուն, ցանկացած վաճառականի տան մշտական բնակիչը, անդադար հաճույքից պոչը ծալելով և կորացնելով։ Հարկ է նշել, որ Կուստոդիևը կատվի դունչը հեգնանքով պտկերել էր տիրոջ դեմքի գծերով։ Վաճառականուհին ավելի տարեց ու տպավորիչ էր թվում, քան ինքը՝ բնորդուհին, ավելի գեղեցիկ ու փարթամ, բայց չափերով շատ ավելի փոքր   ։ Այնուամենայնիվ, բնօրինակ էսքիզից Կուստոդիևը որոշ հատվածներ պատկերել է նկարի վրա։
Վաճառականուհու առջև հարուստ հացկերույթի նատյուրմորտ է, որն առանձնանում է բազմերանգությամբ, գեղարվեստական գեղեցկությամբ և արտահայտչականությամբ ։ Սեղանի վրա աչքի է զարնում հսկայական կաթսայով շքեղ և գեղեցիկ    շողշողացող, փայլուն, փայլեցված ինքնաեռը` վաճառականների շրջանում այնքան սիրված «ծաղկամանի» տեսքով։ Դրա վրա դրված է դիմանկարով զարդարված թեյնիկը, իսկ շուրջը` թանկարժեք ուտեստներ, արծաթյա և ճենապակյա սպասք։ Հատկանշական է, որ դրանք սպասքի տարբեր հավաքածուներից են, բայց գեղեցիկ  ռուսական աշխատանք, ինչը դիտողի մոտ հաճելի բազմազան զգացումներ է առաջացնում։ Սեղանը լցված է համեղ և գայթակղիչ ուտեստներով և քաղցրավենիքով. ահա մի հյուսած զամբյուղ՝ նախուտեստներով, բլիթներով, թխվածքաբլիթներով, չամիչով կեքսով և բոլոր տեսակի մրգերով՝ խաղողի ողկյուզներով, խնձորով, լավ հասած և հյութալի կարմիր ձմերուկ սև կտերով, որը Կուստոդիևը համեմատում է վաճառականուհու շքեղ վարդագույն մարմնին։ Ինքնաեռի կողքին դրված է ձեռագործ աշխատանքով պատրաստված փայտե տուփ, որը ծածկված է ասեղնագործ սրբիչով. դա պետք կգա թեյ խմելուց հետո։ Այս ամենը նկարչը պատկերել է ոչ թե պատրանքային, այլ անսովոր նյութական և շոշափելի, միևնույն ժամանակ միտումնավոր պարզեցված, այնպիսի ոճով, կարծես վերցված է խանութի ցուցանակներից   ։
Վաճառականուհին նստած է կապույտ երկնքի ֆոնին բլրին նայող սանդղավանդի վրա, որի վրա լողում են վարդագույն ամպեր, քանի որ արևոտ օրն արդեն թեքվում է դեպի երեկո։ Ֆոնին` նրա ետևում, կանաչ տարածքների համայնապատկեր է, որը դուրս է ցցված տների տանիքների ծառերից և հեռավոր ու մոտ եկեղեցիների ոսկեզօծ գմբեթներից, ավելի հեռվում հյուրատան բակն է և եկեղեցու զանգակատունը, աջ կողմում՝ ամայի և սալիկապատ մայթով կամրջի հրապարակն է, ցուցանակներով վաճառակետերը։ Դրանց դիմաց` հարևան կապույտ տան ծանր դարպասների ետևում, պատշգամբում նույնպես թեյախմություն է. ինքնաեռի մոտ նստած է մի վաճառականական ընտանիք, ծեր մարդը իր կնոջ հետ  դանդաղ թեյ է խմում՝ արթնանալով կեսօրվա քնից։ Կարելի է ասել, որ վաճառականուհին այս փոքրիկ կոմսության գավառական քաղաքի անձնավորումն է և հավաքական կերպարը։ Քաղաքի բնապատկերն առանձնանում է հանգստությամբ, խաղաղարարությամբ, չդադարող կենցաղային առօրյա և դանդաղ հոսող փողոցային կյանքի հանգստությամբ, կարծես սերում է Շագալի նկարներից կամ մարմնավորված է Օստրովսկու պիեսներում    ։ Հնարավոր է նաև, որ այս ռուսական ծայրագավառի պատկերը ոգեշնչված է Կուստոդիևի մանկության հուշերից, քանի որ նա մեծացել է Աստրախանում՝ նույն սովորական նահանգում։ Միևնույն ժամանակ, նկարի սյուժեի գործողության ժամանակն ու տեղը չեն կարող որոշվել պատմական ճշգրտությամբ, բայց հերոսների զգեստներով կարելի է դատել, որ դա, հավանաբար, 1840-ական կամ 1850-ականներն են` ինչպես Մոսկվայում, այնպես էլ Կալուգայում, Նիժնի Նովգորոդում, Սարատովում, Ռոստովում կամ Յարոսլավլում, այսինքն`ցանկացած ռուսական հնագույն քաղաքում, որտեղ ապրում էին վաճառականներ։
Մանրամասնորեն պատկերված դեկորատիվ նատյուրմորտը և նկարի գլխավոր հերոսի կերպարը, որոնք բերվել են կենտրոն և ամբողջությամբ լցնում են քառակուսի կտավի մեծ մասը, յուրահատուկ ներդաշնակությամբ և ամբողջականությամբ միաձուլվում են բուրգանման կառուցվածքի մեջ։ Առաջին պլանից դեպի ծայրամասը աստիճանական անցման բացակայության դեպքում տարածությունը փոխանցվում է հանգիստ և պլաստիկորեն հարթ ռիթմիկ գծերով, որոնք միաձուլվում են ծայրամասից դեպի կոմպոզիցիայի կենտրոն, ինչը լարում է դիտողի ուշադրությունը վաճառականուհու նկատմամբ որպես հին Ռուսաստանի խորհրդանիշի և թեյախմությունը` որպես նրա ողջ կյանքի կեցաձևի կենտրոնացում, մինչդեռ շրջապատող մնացած մանրամասները, ներառյալ կատուն, վաճառական զույգը, քաղաքի համայնապատկերը և, վերջապես, ձմերուկը, որը գրավում է դիտողի ուշադրությունը, կարծես թե պատկերի կցորդ լինի, հավելում, որը զուրկ չէ մեծ իմաստային բեռից։
Կտավը ստեղծելիս Կուստոդիևը ուսումնասիրել է ժողովրդական արվեստի տարբեր տեսակներ, ներառյալ պրիմիտիվ նկարը` ստեղծագործաբար վերաիմաստավորելով դրանք և այդպիսով ստեղծելով իր յուրօրինակ ինքնատիպ ոճը։ Քանի որ Կուստոդիևը գործնականում դուրս չի եկել Պետրոգրադի իր տանից, նա կտավը ստեղծել է հիշողության հիման վրա` միաժամանակ դիմելով գույների առավել անսովոր և թվացյալ անհնարին համադրություններին, ինչը չի զրկել կտավը համոզչությունից և ճշմարտացիությունից, որը նկարվել է նկարչի կողմից բնորդի զգույշավոր ուսումնասիրության վրա։ Կուստոդիևը օգտագործել է ընդամենը մի քանի գույներ, որոնք բոլորը հավաքվել են վաճառականուհու օվալաձև մետաղազարդի, ինչպես նաև ներկապնակի վրա՝ մանուշակագույն, կապույտ, կանաչ, դեղին, կարմիր։
Դրանց ինտենսիվությունն ու գունեղությունը ձեռք են բերվում թափանցաներկման տեխնիկային վիրտուոզ վարպետությամբ տիրապետելու շնորհիվ, որը համատեղվում է նկարելու սահուն և հավասար մակատեսքով և հիշեցնում է էմալ կամ ռուսական լաքեր ։
Վաճառականի կինը բառի լայն իմաստով ընկղմվում է թեյ խմելու հափշտակության մեջ, որի բավականին գեդոնիստական շղարշի ետևում թաքնված է այս զգայական ու առեղծվածային կնոջ իրական կյանքը ՝ բավականին էրոտիկ և հրապուրիչ, բայց միևնույն ժամանակ օժտված Մոնա Լիզայի ժպիտով։ Գուցե նրա զգայական երազների տեսանելի թիրախը մի երիտասարդ է, որը փորձում է սանձել ցանկապատի ետևում գտնվող սպիտակ ձիուն ։ Կարելի է ասել, որ «Վաճառականի կինը թեյ խմելիս» կտավը համարվում է ոգեշնչված բանաստեղծություն ռուսական գեղեցկության մասին, հրաժեշտի հուշարձան հին Ռուսաստանին յուրահատուկ  բնութագրական փառաբանում, փարթամ, հոյակապ գեղեցկուհիներին, մոտալուտ լազուր երեկոների հիշողություններ  մոնումենտալ հանդիսավոր թեյախմության, հանգիստ, անվրդով  հարուստ և անխոհեմ կյանքի մասին։ Երազելով և փափագելով պայծառ գեղեցկությունն ու լիակատար առատությունը 1918 թվականին ՝ ավերածությունների, սովի և ցրտի ֆոնի վրա, Կուստոդիևը, միևնույն ժամանակ, կտավը չի զրկել թեթև հեգնանքից և բարեսիրտ քմծիծաղից, որով լցված է ողջ ռուսական դասական գրականությունը, սկսած  Գոգոլից մինչև Լեսկով, որը բնութագրական է նկարչի նախահեղափոխական կտավներից շատերին, երբ մարդիկ դեռ չէին պատկերացնում, թե ինչպես կարելի է ստանալ հացի պատշաճ չափաբաժին, բայց ձանձրանում էին մռայլ և միապաղաղ վաճառականական կյանքից ։
Ճակատագիր
«Վաճառականի կինը թեյ խմելիս» կտավը կարելի է համարել Կուստոդիևի բարձրագույն նվաճումներից մեկը իր ստեղծագործության հետհեղափոխական շրջանում և նկարչի ծրագրային աշխատանքը ։ 1919 թվականի գարնանը Ձմեռային պալատում, որը վերանվանվել էր Արվեստների պալատ, անցկացվեց Առաջին պետական ցուցահանդեսը, որին մասնակցում  էին ավելի քան 300 նկարիչներ, այդ թվում՝ Կուստոդիևը։ Ցուցահանդեսին նա ներկայացրել էր 11 նկար, այդ թվում՝ առաջին անգամ «Վաճառականի կինը թեյ խմելիս» կտավը, որը տեղադրված էր պատերից մեկի կենտրոնում,որն ամբողջությամբ տրամադրված էր նկարչին ։ Կոնստանտին Սոմովը, որը որոշ ժամանակ առաջ այցելել էր Կուստոդիևի տուն, նշել է, որ այդ ցուցահանդեսը հիմնականում տհաճ էր և անարդյունավետ, բայց վերապահում էր արել, որ դա չի վերաբերում «Վաճառականի կինը թեյ  խմելիս» կտավին։ 1920 թվականի գարնանը, Նոտգաֆտի բնակարանի երեք սենյակներում գտնվող Պետրոգրադի արվեստի տանը, տեղի ունեցավ Կուստոդիևի առաջին և կենդանության օրոք միակ անհատական ցուցահանդեսը, որտեղ նա ներկայացրել էր  գեղարվեստական տեսանկյունից տարբեր շուրջ 170 արվեստի գործեր, որոնք  նկարել էր հիմնականում 1915-1920 թվականներին, այդ թվում «Վաճառականի կինը թեյ  խմելիս» կտավը։ Ցուցահանդեսի կազմակերպիչը Ֆյոդոր Նոտգաֆտն էր, ով 1919-1921 թվականներին Արվեստի տան գեղարվեստական բաժնի քարտուղարն էր։ Հատկանշական է, որ Կուստոդիևն ինքը ցուցահանդեսի պահին, այսինքն՝ մայիսի 15-ից 28-ը, բնակվում էր Նոտգաֆտի բնակարանում, որտեղ նրան հատկացվել էր առանձին սենյակ։ 1922 թվականին Բեռլինի կենտրոնում՝ Խորհրդային դեսպանատնից ոչ հեռու, Ունտեր դեն Լինդենի վրա գտնվող Վան Դիմենի նոր պատկերասրահում անցկացվեց ռուսական արվեստի առաջին ցուցահանդեսը։ Վերնիսաժում, որը բացվեց հոկտեմբերի 15-ին, մասնակցում էին շուրջ 180 արվեստագետներ՝ ավելի քան հազար գործերով, այդ թվում ՝ Կուստոդիևը իր «Վաճառականի կինը թեյ  խմելիս», ինչպես նաև «Հարսը» կտավով, որը նկարել  է 1919 թվականին։ Ցուցահանդեսը լայնորեն լուսաբանվեց խորհրդային մամուլում և Բեռլինի էմիգրանտական  հրատարակություններում։ «Красная нива» ամսագրում տպագրված հոդվածը, որը ստորագրվել էր «Մ.» սկզբնատառով, որի տակ թաքնված  էր Վլադիմիր Մայակովսկին, ուղեկցվում էր «Վաճառականի կինը թեյ  խմելիս» կտավի վերարտադրությամբ, որը   գաղափարական նկատառումներով վերնագրվել էր  «Կինը ինքնաեռի մոտ», ինչպես նշվել էր ցուցահանդեսային գրացուցակներում ։ Միևնույն ժամանակ, «Հազարան բլբուլ» էմիգրանտական արվեստի ամսագիրը նշել էր, որ ցուցադրությունում բացակայում են «Արվեստի աշխարհ»-ի նկարիչների  արվեստի գործերը և հավաստել, որ «միայն Կուստոդիևն է փայլատակել ցուցահանդեսում «Վաճառականի կինը ինքնաեռի մոտ»  «իր ներկապնակի վառ գույներով ...» : 1922 թվականի «Հազարան բլբուլ»  ամսագրի հերթական 9-րդ համարի շապիկը զարդարված էր «Վաճառականի կինը թեյ  խմելիս» կտավի գունավոր վերարտադրությամբ, իսկ «Հարսնացուն» տեղադրվել էր գունավոր ներդիրում ։ Երբ նկարները դեռ կախված էին, նկարիչ և արվեստաբան Գեորգի Լուկոմսկին «Նախօրեին» էմիգրանտական թերթում ոգևորությամբ գրել էր, որ «Կուստոդիևի սյուժեներն «ամենահարուստն» են` «Վաճառականի կինը ինքնաեռի մոտ» կտավով նա դարձավ  ռուսական Տիցիան։  Նրա գեղանկարչությունը դարձավ ավելի լուրջ և մտածված։ Կուստոդիևը խոշորագույն նկարիչ է  և կարող է հավասարվել Վենեցիանովի հետ [...]» : Ցուցահանդեսի բացումից հետո նա նաև ներկայացրեց Կուստոդիևի այդ նկարի լավագույն գրական և գեղարվեստական քննադատությունը։
Պատշգամբ՝ փայտե բարակ, շշի տեսքով զարդաճաղերով։ Ներքևում՝ բակն է, կառապանը ձին դուրս է բերում։ Դարպասը կապույտ ոսկեզօծ է, դռնակները դարպասի երկու կողմերում են։ Պատշգամբի  ձախ կողմում  մորուքավոր վաճառականը կամ կապալառուն՝ կարմիր վերնաշապիկով և ժիլետով, կնոջ հետ թեյ է խմում։ Ձախ կողմից հեռավում, կարծես բլրի վրա, երևում է եկեղեցու գմբեթը՝ «Նարիշկինյան բարոկկոյով», աջից՝ քաղաքն էր, քարվանսարան, «շարքերը», եկեղեցու զանգակատունը, որն այնքան բնորոշ էր  1830-ականների գավառական ոճին։ Աջից և ձախից պատշգամբը երիզապատված էր կաղնու տերևներով և թփերով։ Այս ֆոնին սեղանի մոտ նստած է վաճառականի գեղեցիկ, թմբլիկ տիկինը և թեյում է հաճույք  պատճառելով  հոգուն և մարմնին։ Նրա հագին  յասամանագույն մետաքսե զգեստ  է ժանյակե գլխաշորով, ափսե ձեռքին և կատուն քնքշորեն գուրգուրում է տանտիրուհու կլորիկ ուսը, թարթում է աչքերը և դունչը սեղմում դեպի մետաքսը և մարմինը։ Եվ կա մի բան, որին կարելի է գրկել, ատլասե մարմինը, կլոր ուսերը փարթամ ձեռքերը և նուրբ մատները։ Իսկ աչքերը մոխրագույն են՝ մի փոքր շեղակի նայվածքով, հոնքերը կամարաձև են խորամանկող։ Շրթունքները փքուն են գեր ու փարթամ։ Սեղանին դրված են համեղ ուտելիքներ` ոլորաբլիթներ և լոռաբլիթներ, բիսկվիթային բուլկիներ և մուրաբա, իսկ առավել տեսանելի տեղում մի ձմերուկ։ Ինքնաեռի վրա դրված է նկարազարդ թեյնիկ։ Գեղանկարչությունը (ձմերուկ), գծանկարը (շրթունքներ) ՝ Ֆրանց Հալսի ստեղծագործությանը բնորոշ պատկերներ են։ Ամպամած վարդագույն դարձած  երկինքը զարմանալի կատարելությամբ է ներկայացված։ Աշուն է երկնքում, քաղաքում, ինչպես Տրոիցա-Սերգիևյան  մայրավանքի խաղալիք մոդելը, ընդհանուր առմամբ քարվանսարայի ու հրշեջ աշտարակի «շարքերում»։ Օգոստոսի առաջին օրերն են։ Ջերմությունը նվազել է, բայց ծաղիկները դեռ փարթամ են։ Բնապատկերը ռուսական է։ Կենցաղը` ռուսական Բրեգել, անպաճույճ ։ 1923 թվականի մարտին Միխայիլ Նեստերովը,  Վսեվոլոդ Վոինովի հետ միասին այցելում են Կուստոդիևի Պետրոգրադում գտնվող բնակարան և բարձր գնահատում  նրա աշխատանքը վաճառականների թեմայով, հատկապես երկար են կանգնում   1918 թվականին նկարված «Վաճառականներ» նկարի մոտ (հայտնի է նաև որպես «Քարվանսարա», «Առևտրային շարքեր»)։ Հատկապես այս կտավը դուր եկավ վաճառական ընտանիքից սերող Նեստերովին, որը, տեսնելով այն, ակամայից պոռթկաց. «Ի վերջո, սրանք հուշարձաններ են։ Եվ այդպիսի սրիկաները անտեսում էին հեղափոխությունը։ Ճիշտ է, դրանում նրանց առաջնորդում էր մտավորականությունը ... Ուժեղ և ամբողջական մարդիկ են վաճառականները ...»: Նա բարձր գնահատեց նաև «Վաճառականի  կինը թեյ խմելիս» կտավը՝ որպես մարդու գեղեցկությունը հաստատող աշխատանք ։ 1924 թվականի հունիսին Վենետիկում կայացած Արվեստի XIV միջազգային ցուցահանդեսում Կուստոդիևը ներկայացրեց իր մի շարք աշխատանքները, այդ թվում՝ «Վաճառականի  կինը թեյ խմելիս» և «Բոլշևիկ» կտավները։ 1925 թվականին «Վաճառականի  կինը թեյ խմելիս» կտավը Ժողովրդական կրթության կոմիսարիատի կերպարվեստի բաժնից տեղափոխվեց Ռուսական պետական թանգարան, որտեղ այն ներկայումս ցուցադրվում է Բենուայի մասնաշենքի 71-րդ սրահում ։
Արտացոլումը մշակույթում
1964 թվականին ռեժիսոր Կոնստանտին Վոինովի կողմից Ալեքսանդր Օստրովսկու պիեսների եռագրության հիման վրա նկարահանված «Բալզամինովի ամուսնությունը» ֆիլմում դերասանուհի Նոննա Մորդյուկովան խաղում էր անգործությունից ուժասպառ եղած, շփացած վաճառականի կնոջ Բելոտելովայի դերը, որը կինոքննադատների կարծիքով կարծես իջած  լիներ Կուստոդիևի կտավներից ՝ վերամարմնավորելով «Կուստոդիևյան վաճառականի կնոջը», որը կարող էր կանգնեցնել սլացող ձիուն ։ Հետագայում Մորդյուկովայի քույրը, Նատալիան պատմում է` «Նա ինձ կանչեց «Մոսֆիլմի» հանդերձարանից-գիտես Նատաշա, նրանք այդպիսի դիմահարդարում էին արել ... Կարծես հիմա մեզ նկարելու են փորձարկման համար։ Գիտեք, ես այնպիսի զգացողություն ունեցա, կարծես Կուստոդիևի նկարից իջել նստել եմ աթոռին ... Ես նայում եմ ինձ հայելու մեջ հանդերձարանում և մտածում` ինչո՞ւ ես այդ վաճառականի կինը չեմ» ։ Այս դերի համար Մորդյուկովան 1973 թվականին ստացավ Վասիլև եղբայրների անվան ՌՍՖՍՀ պետական մրցանակ ։ 1978 թվականին «Կուստոդիևի ծննդյան 100-ամյակի (1878-1927)» կապակցությամբ թողարկվեց  5 փոստային նամականիշերի հավաքածու, որն իր մեջ ներառում էր «Վաճառականի կինը թեյ խմելիս» կտավի վերարտադրությամբ նամականիշ ։ 1997 թվականին Ռուսաստանի թանգարանի 100-ամյակի կապակցությամբ թողարկվեց փոստային նամականիշ Կուստոդիևի կտավի պատկերով  ։ 1998 թվականին, նույն առիթով, Ռուսաստանի Կենտրոնական բանկը թողարկեց «Ռուսաստանի ճարտարապետական հուշարձաններ» շարքի 3 ռուբլիանոց արծաթե մետաղադրամ, որի դարձերեսին պատկերված էր Կուստոդիևի «Վաճառականի  կինը թեյ խմելիս» կտավից մի հատված ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բորիս Կուստոդիևի նկարներ Կատեգորիա:Ռուսական պետական թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Կոտելնիկովի թեորեմ
Կոտելնիկովի թեորեմ (անգլալեզու գրականությունում՝ Նայկվիստ-Շենոնի թեորեմ, հաշվարկների թեորեմ), ազդանշանների թվային մշակման բնագավառի հիմնարար պնդումներից, որը կապ է հաստատում անընդհատ և դիսկրետ ազդանշանների միջև և ըստ որի՝ «0-ից f_1 հաճախություններից կազմված ցանկացած  F(t) ֆունկցիա կարելի է ցանկացած ճշտությամբ անընդհատ փոխանցել միմյանցից 1/(2f_1) վայրկյան հետևող թվերի օգնությամբ»։
Թեորեմի ապացուցման ժամանակ հաճախային սպեկտրի վրա դրվում է սահմանափակումը, որտեղ е ։
Պարզաբանում
Իդեալական դեպքում ազդանշանը սկսվում է անվերջ երկար ժամանակ առաջ և չի ավարտվում, ինչպես նաև ժամանակային բնութագրում խզման կետեր չունի։ Եթե ազդանշանի ժամանակային կախվածության ֆունկցիան որևէ սեռի խզում ունի, սպեկտրալ հզորությունը ոչ մի կետում զրո չի դառնում։ Հենց դա է ենթադրվում «վերևից  f_c վերջավոր հաճախությամբ սահմանափակված սպեկտր» հասկացությունը։
Բնականաբար իրական ազդանշանները (օրինակ՝ ձայնը թվային կրիչում) չունեն այդպիսի հատկություններ, քանի որ վերջավոր են ժամանակի մեջ և սովորաբար խզումներ ունեն ժամանակային բնութագրում։ Համապատասխանաբար՝ նրանց սպեկտրի լայնությունն անվերջ է։ Նման դեպքում ազդանշանի լրիվ վերականգնումը հնարավոր չէ, և Կոտելնիկովի թեորեմից բխում են հետևյալ հետևանքները : Ավելի լայն ասած՝ Կոտելնիկովի թեորեմը պնդում է, որ x(t) անընդհատ ազդանշանը կարելի է ներկայացնել հետևյալ ինտերպոլյացիոն տեսքով՝ որտեղ -ը sinc ֆունկցիան է։ Դիսկրետացման ինտերվալը բավարարում է սահմանափակմանը։ Տվյալ շարքի ակնթարթային արժեքները x(k\Delta) ազդանշանի դիսկրետ հաշվարկներ են։
Պատմություն
Անգլալեզու գրականությունում այս թեորեմը հաճախ կոչում են Նայկվիստի թեորեմ՝ հղելով վերջինիս «Certain topics in telegraph transmission theory» (1928) աշխատությանը։ Սակայն այս աշխատության մեջ քննարկվում է միայն իմպուլսային ազդանշանի հաղորդման համար կապի գծերի պահանջվող շերտը (հետևելու հաճախությունը պետք է փոքր լինի շերտի կրկնապատիկից)։ Ուստի հաշվարկների թեորեմի կոնտեքստում ճիշտ է խոսել միայն Նայկվիստի հաճախության մասին։ Մոտավորապես նույն ժամանակ նույն արդյունքն է ստացել Կառլ Կուպֆմյուլլերը ։ Այս աշխատանքներում խոսք չկա դիսկրետ հաշվարկներով ելքային ազդանշանի լրիվ վերականգնման մասին։ Թեորեմը ձևակերպել և ապացուցել է Վլադիմիր Կոտելնիկովը 1933 թվականին «Եթերի և հաղորդալարերի թողունակային հատկության մասին էլեկտրակապում» աշխատության մեջ, որտեղ, մասնավորապես, թեորեմը ձևակերպվել է հետևյալ կերպ. : «0-ից f_c հաճախություններից կազմված ցանկացած f(t), ֆունկցիա կարելի է ցանկացած ճշտությամբ անընդհատ հաղորդել միմյանցից 1/(2f_c) վայրկյան» հետո եկող թվերի օգնությամբ։ Նրանից անկախ այս թեորեմը 1949 թվականին (16 տարի անց) ապացուցել է Կլոդ Շենոնը, այդ պատճառով արևմտյան գրականության մեջ այս թեորեմը հաճախ անվանում են Շենոնի թեորեմ։ 1999 թվականին Էդուարդ Ռեյնի միջազգային գիտական ֆոնդը (Գերմանիա) ընդունեց Կոտելնիկովի առաջայնությունը՝  նրան պարգևատրելով հաղորդակցության բնագավառում  առաջին անգամ մաթեմատիկորեն ճշգրիտ ձևակերպված ու ապացուցված հաշվարկների թեորեմի «հիմնարար հետազոտության համար» անվանակարգում ։ Պատմական հետազոտությունները, սակայն, ցույց են տալիս, որ հաշվարկների թեորեմը ավելի վաղ մաթեմատիկորեն դիտարկվել է բազմաթիվ գիտնականների կողմից՝ ինչպես որպես անընդհատ ազդանշանը դիսկրետներով վերականգնելու հնարավորության պնդում, այնպես էլ որպես վերականգնման եղանակ։ Մասնավորապես, առաջին մասը ձևակերպվել է դեռ 1897 թվականին Էմիլ Բորելը ։
Վարիացիաներ և ընդհանրացումներ
Սահմանափակ սպեկտր ունեցող ազդանշանները մոտարկելու տարբեր եղանակներ են առաջարկվել վերջերս, որոնք ընդհանրացնում են հաշվարկների թեորեմը. Այսպես, sinc ֆունկցիաներով արմատական շարքի փոխարեն, որոնք ցածր հաճախությունների իդեալական զտիչի իմպուլսային բնութագրիչի շեղված կրկնօրինակներն են, կարելի է կիրառել sinc ֆունկցիաների փաթաթումների վերջավոր կամ անվերջ շարքեր։ Օրինակ,  ճիշտ է   վերջավոր սպեկտր ունեցող x(t)  անընդհատ ֆունկցիայի Կոտելնիկովի շարքի հետևյալ ընդհանրացումը ատոմար ֆունկցիաների Ֆուրիեի ձևափոխությունների հիման վրա.
որտեղ a և M պարամետրերը բավարարում են անհավասարությանը, իսկ դիսկրետացման ինտերվալը՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թեորեմներ Կատեգորիա:Ինֆորմացիայի տեսություն
Twin Shadow
Ջորջ Լյուիս կրտսեր (George Lewis Jr, ), ամերիկացի երաժիշտ, որը հանդես է գալիս Twin Shadow կեղծանունով ։
Կենսագրություն
Լյուիսը ծնվել է Դոմինիկյան Հանրապետությունում և մեծացել Ֆլորիդայում ։ Նա սկսել է զբաղվել երաժշտությամբ 14 տարեկանում, նվագել է մի քանի խմբերում, որոնց թվում եղել է նաև փանկ ռոք խումբ ։ Մոտ 2000 թվականին նա տեղափոխվել է Բոստոն և հիմնել MadMan Films խումբը Ջոզեֆ Չամպինիի (հարվածային) հետ Hooray for Earth-ից և Զակ Լոնգոյի (բաս)՝ Before Lazer-ից։ MadMan Films ինքնուրույն թողարկել է երկու գրառում։ Լյուիսը մի քանի տարի անցկացրել է Եվրոպայում, եղել Բեռլինում և երեք ամիս աշխատել Ստոկհոլմում՝ ձայնագրելով Velvet Underground երգերի քավեր տարբերակները թատերական խմբի համար ։
2006 թվականին Լյուիսը տեղափոխվել է Բրուքլին և վերցրել Twin Shadow կեղծանունը ։ Նրա Forget դեբյուտային ալբոմը, որը թողարկվել է 2010 թվականին, թողարկել է Քրիս Թեյլորը՝ Grizzly Bear խմբի բաս-կիթառահարը։ Աշխատանքը դրական է գնահատվել երաժշտական քննադատների կողմից, որոնք այն բնութագրել են որպես «որքան սովորական, նույնքան էլ ոչ սովորական» («Աֆիշա») և որպես «խոր նուրբ աշխատանքի օրինակ, որը հաճույքով լսում ես ամեն անգամ» (Fuzz) ։ 2010 թվականի հոկտեմբերին Twin Shadow-ի անունը հայտարարվել էր Rolling Stone ամսագրի կայքում որպես շաբաթվա կատարող ։
2012 թվականի մարտին 4AD լեյբլի կայքում զետեղված էր Փիթեր Գեբրիելի «Here Comes the Flood» երգի քավեր-տարբերակը Twin Shadow-ի կատարմամբ ։ Մայիսի սկզբին ներկայացվել է «Five Seconds» երգը Confess կատարողի երկրորդ ալբոմից, որը թողարկվել է 2012 թվականի հուլիսին ։
Twin Shadow«Old Love/New Love», «Forget» և «Shooting holes» երգերը ընտրվել են Rockstar Games Inc.-ի կողմից որպես սաունդթրեք GTA V տեսախաղերի համար։ Դրանք հնչում են «The Mirror Park» ռադիոկայանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ալտերնատիվ ռոք երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռոք կիթառահարներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կիթառահարներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ
Կյուրասաո (այլ կիրառումներ)
Կյուրասաո, կարող է վերաբերել՝
Ջո Ջոնսոն (բասկետբոլիստ)
Ջո Մարկուս Ջոնսոն (Joe Marcus Johnson, ), ամերիկացի պրոֆեսիոնալ բասկետբոլիստ, թեթև հարձակվող և հարձակվող պաշտպան։ Հանդես է եկել Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայում (NBA)։
Ծնվել է Լիթլ Ռոք բնակավայրում (Արկանզաս նահանգում)։ Դպրոցական կարիերան անցկացրել է Լիթլ Ռոքի կենտրոնական ավագ դպրոցում, որից հետո հանդես է եկել Արկանզասի համալսարանի բասկետբոլային թիմում։ Համալսարանում երկու տարի անցկացնելուց հետո ընտրվում է 2001 թվականի NBA դրաֆթի առաջին ռաունդի 10-րդ ընտրությամբ՝ «Բոստոն Սելտիքսի» կողմից։ 2002 թվականին փոխանակման արդյունքում տեղ է գտնում «Ֆինիքս Սանսի» կազմում։ 2005-2012 թվականներին հանդես է եկել «Ատլանտա Հոքսում» ։ 2012 թվականին փոխանակվում և տեղ է գտնում «Բրուքլին Նեթսում» ։
Մասնագիտական կերիերայի ընթացքում յոթ անգամ ճանաչվել է NBA աստղ (All-Star), ինչպես նաև ընդգրկվել «All-NBA» և «All-Rookie» խորհրդանշական հավաքականներում։
2006 թվականին հանդես է եկել Միացյալ Նահանգների բասկետբոլի ազգային հավաքականի կազմում՝ մասնակցելով բասկետբոլի աշխարհի առաջնությանը և գրավելով երրորդ տեղը ։
Մահտեսի (անձնանուն)
Մահտեսի, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն մահտեսի՝ «Երուսաղեմ ուխտի գնացած» բառից, որը փոխառություն է արաբերեն muqdasi հոմանիշից և որը հետագայում հայերենում ձևափոխվել է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Կոբուրգ (այլ կիրառումներ)
Կոբուրգ, կարող է վերաբերել՝
Կոգռի (այլ կիրառումներ)
Կոգռի, կարող է վերաբերել՝
Կոդա (այլ կիրառումներ)
Կոդա, կարող է վերաբերել՝
Ֆրանսիական դիսպետչերը
«Լիբերթիի ֆրանսիական դիսպետչերը, Կանզասի երեկոյան արև» (առավել հաճախ օգտագործվում է պարզ ձևը՝ «Ֆրանսիական դիսպետչերը», The French Dispatch), սպասվող ֆիլմ կատակերգական դրամա ժանրում, որի հեղինակը և ռեժիսորը Ուես Անդերսոնն է։ Այն հիմնված է Անդերսոնի, Հուգո Գինեսի, Ռոման Քոփոլայի և Ջեյսոն Շվարցմանի պատմվածքի վրա։ Ֆիլմը կենտրոնանալու է Կանզասի թերթի ֆրանսիական արտաքին բյուրոյի վրա։
Searchlight Pictures կինոընկերությունը պլանավորվում է թողարկել ֆիլմը 2020 թվականի հոկտեմբերի 16-ին։ Այն դառնալու է Անդերսոնի 10-րդ ռեժիսորական աշխատանքը և 4-րդ համագործակցությունը ստուդիայի հետ ։
Նախադրյալներ և նախարտադրություն
Ֆիլմը նկարագրվել է որպես «սիրային նամակ լրագրողներին՝ գրված 20-րդ դարի ֆրանսիական մտացածին քաղաքում ամերիկյան թերթի ֆորպոստում», որը կենտրոնանում է երեք պատմագծերի վրա ։ Նա կյանքի է կոչում հեքիաթների ժողովածուն, որը հրապարակվել է նույնանուն «Ֆրանսիական դիսպետչերը»-ում՝ որի գործունեությունը ծավալվում է Էննուի սյուր-Բլազե քաղաքում ։ Ֆիլմը ներշնչվել է Անդերսոնի սիրուց The New Yorker-ի հանդեպ, և ֆիլմի որոշ կերպարներ և իրադարձություններ հիմնվել են իրական կյանքի համարժեքների վրա ։ Երեք պատմագծերից մեկը կենտրոնանում է 1968 թվականին Ֆրանսիայում մայիսյան իրադաձությունների վրա։ Այն ներշնչվել է Մեյվիս Գալանթի երկու մասից բաղկացած «Մայիսի իրադարձությունները․ Փարիզի նոթատետր» (The Events in May: A Paris Notebook) հոդվածից ։ Երկրորդ պատմագիծը՝ Էդրիեն Բրոուդիի կերպարի՝ Ջուլիեն Կադազիոյի մասնակցությամբ, հիմնվել է Լորդ Դյուվենի վեց մասից բաղկացած հոդվածից The New Yorker-ում ։
2019 թվականի ապրիլի Ֆրանսիական Charente Libre հրատարակության համար հարցազրույցում Անդերսոնն ասել է․ «Պատմությունը հեշտ չէ բացատրել, ամերիկացի լրագրողը, որի գործունեությունը ծավալվում է Ֆրանսիայում, ստեղծում է իր ամսագիրը։ Սա ավելի շատ այս մարդու դիմանկարն է, այս լրագրողի, ով պայքարում է, որպեսզի գրի այն, ինչ ուզում է գրել։ Սա մամուլի ազատության մասին ֆիլմ չէ, բայց երբ դուք խոսում եք լրագրողների մասին, դուք նաև խոսում եք այն մասին, թե ինչ է կատարվում իրական աշխարհում» ։
Զարգացում
Նույն ամսվա վերջին, Լոիս Սմիթը և Սիրշա Ռոնանը միացել են դերասանական կազմին  ։ 2019 թվականի հունվարին Օուեն Ուիլսոնը, Էդրիեն Բրոուդին, Հենրի Ուինքլերը, Քեյթ Ուինսլեթը, Բոբ Բալաբանը, Դենիս Մենոշեն, Սթիվ Փարքը, Լինա Քուդրին, Ալեքս Լոուտերը, Վենսան Մաքենը, Վինսենթ Լաքոսթը, Ֆելիքս Մոաթին, Բենջամին Լավերնը, Գալյեն Գիյոմը և Սեսիլ դը Ֆրանսը նույնպես միացել են կազմին      ։ Ռոբերթ Յոմենը մասնակցելու է որպես ֆիլմի օպերատոր ։ 2019 թվականի փետրվարին հայտարարվել է, որ Վալի Վոլոդարսկին, Ֆիշեր Սթիվենսը, Գրիֆին Դանը և Ջեյսոն Շվարցմանը միացել են ֆիլմի դերասանների թիմին ։ 2019 թվականի ապրիլին նրանց միացել են նաև Քրիստոֆ Վալցը, Ռուփերթ Ֆրենդը և Էլիզաբեթ Մոսը  ։
Նկարահանումներ
Նկարահանումները սկսել են 2018 թվականի նոյեմբերին Ֆրանսիայի հարավ-արևմուտքում գտնվող Անգուլեմ քաղաքում և ավարտվել են 2019 թվականի մարտին ։ Մյուրեյը, ով ֆիլմում փոքր դեր է կերտել, ավարտել է իր տեսարանների նկարահանումները երկու օրում ։
Թողարկում
2019 թվականի սեպտեմբերին Searchlight Pictures-ը ձեռք է բերել «Ֆրանսիական դիսպետչերը» ֆիլմի միջազգային իրավունքները ։ Ֆիլմի թողարկումը պլանավորվում է 2020 թվականի հոկտեմբերի 16-ին։ Ի սկզբանե պրեմիերան պետք է կայանար հուլիսի 24-ին, սակայն ստիպված հետաձգվել է 2019-2020 կորոնավիրուսի համավարակի պատճառով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2020 ֆիլմեր Կատեգորիա:Արտադրությունում գտնվող ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Փարիզի մասին Կատեգորիա:Ֆրանսիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ֆրանսիայում Կատեգորիա:Fox Searchlight Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կատակերգական դրամա ֆիլմեր
Ani DiFranco
Ani DiFranco, երգչուհի Անի Դիֆրանկոյի առաջին ալբոմը, թողարկված՝ 1990 թվականին։
Դուկկամա
Դուկկամա քաղաք Ազզիի հյուսիսարևելյան շրջանում, Ճորոխ գետի ավազանում, որը Մ․թ․ա․ 14-րդ դարի վերջին պատկանում էր Հայասայի արքա Աննիասին։ Խեթերի արքա Մուրսիլի II–ը քաղաքը ենթարկել է իրեն՝ իր արշավանքի ժամանակ։ Դուկկաման Ազզի երկրի գլխավոր քաղաքներից էր։
Օգտագործված գրականություն
Կատեգորիա:Հեթական թագավորություն Կատեգորիա:Հայասա Կատեգորիա:Հայասայի քաղաքներ
Բյուինի լե Գամաշ
Բյուինի լե Գամաշ (Buigny-lès-Gamaches), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 386 մարդ, բնակչության խտությունը` 80.92 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.77 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ հյուսիս-արևմուտք, Ամյեն քաղաքից 55 կմ արևմուտք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 250 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 180-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 70։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,0 %։ 180 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 157 անձ (92 տղամարդ և 65 կին)։ Գործազուրկ են եղել 23 անձ (10 տղամարդ և 13 կին)։ 70 անաշխատունակներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 34-ը` թոշակառուներ, իսկ 22-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ալմա Դոյչեր
2015 թվականին երիտասարդ կոմպոզիտորը ներկայացրել է իր առաջին՝ «Մոխրոտիկը» օպերան, որի եվրոպական պրեմիերան տեղի է ունեցել 2016 թվականի դեկտեմբերին Վիեննայում՝ հայտնի դիրիժոր Զուբին Մեթայի հովանավորությամբ ։
Կենսագրություն
Ալմա Դոյչերը անգլիացի Ջեյնի Սթինի և իսրայելացի գիտնական, լեզվաբան Գայ Դոյչերի դուստրն է ։
Նա դաշնամուրային ստեղծագործություններ սկսել է կատարել դեռ 2 տարին չլրացած, իսկ 3 տարեկանում սովորել է ջութակ նվագել։ 4 տարեկանում հորինել է երաժշտական ստեղծագործություններ և հանպատրաստից ստեղծագործել դաշնամուր նվագելիս, իսկ արդեն մեկ տարի անց սկսել է ձայնագրել իր ստեղծագործությունները։ Այդ առաջին գործերի գրավոր տարբերակները բավականին անընթեռնելի էին, սակայն, երբ լրացավ Ալմայի 6 տարին, նրա աշխատանքները (և, մասնավորապես, դաշնամուրային առաջին սոնատը) ձեռք էին բերել անհրաժեշտ պարտիտուրային հստակություն։ 2012 թվականին նա գրել է իր առաջին կարճ օպերան, իսկ 2 տարի անց՝ ջութակի կոնցերտ, որին հաջորդել է լիամետրաժ ձևաչափով առաջին օպերան ։
Ըստ Ալմայի հոր խոսքերի՝ նա 2 տարեկանում արդեն գիտեր նոտաները և վստահ նվագում էր դաշնամուրի վրա. «Նրա երրորդ ծննդյան օրը ես նրան նվիրեցի խաղալիքի նման փոքրիկ ջութակ։ Մի քանի օր շարունակ փորձելով դրա վրա ստեղծագործել՝ Ալման այնքան հուզված էր և ուրախ, որ մենք որոշեցինք նրա համար ուսուցիչ գտնել։ Մի քանի ամիս անց նա արդեն նվագում էր Կուրտ Գյոդելի սոնատները» ։
BBC հեռուստաալիքին տված հարցազրույցի ժամանակ (2007) Ջեյն Սթինը կիսվել է իր դիտարկումներով. «Ալման 3 տարեկանում լսեց Շտրաուսի օրորոցայինը, եկավ մեզ մոտ և հարցրեց. «...ինչպե՞ս կարող է երաժշտությունն այդքան գեղեցիկ լինել»։ Նա տպավորված էր այդ գեղեցկությամբ» ։
Առաջին հրապարակումները ԶԼՄ-ում
2012 թվականին հայտնի գրող, դրամատուրգ և կատակերգական դերասան Սթիվեն Ֆրայի շնորհիվ (Գայ Դոյչերին և Ֆրային միավորում էր լեզվաբանությունը) Դոյչեր անունն առաջին անգամ հայտնվեց ԶԼՄ-ում։ Ֆրայը YouTube-ում ստեղծեց «AlmaDeutscher» ալիքը։ Ալմա Դոյչերի ալիքն սկզբնապես նախատեսված էր բացառապես նրա հարազատների կողմից դիտելու համար։ Ալմայի հայրը հիշում է. «Սթիվեն Ֆրայը տեսավ տանն ստեղծված տեսանյութերը և դրանք տեղադրեց Թվիթթերում, ինչը գրավեց միլիոնավոր օգտատերերի ուշադրությունը։ Լրագրողները շատ արագ ձնագնդի նման «տեղացին» նրա վրա (Սթիվեն Ֆրայի)»։ Տեսագրություններից մեկի մեկնաբանության մեջ Ֆրայը գրել է. «Պարզապես հիասքանչ է... Ալմա Դոյչերը կատարում է իր սեփական ստեղծագործությունները։ Նոր Մոցա՞րտ» ։ Հեռուստաօպերատորները Դոյչերների տուն գնացին բառացիորեն հաջորդ օրը։
Երազներ մաքրողը (2012)
Դոյչերի առաջին ավարտուն օպերան ստեղծվել է Նիլ Գեյմանի «Երազներ մաքրողը» (The Sweeper of Dreams) պատմության հիման վրա։ Լիբրետոյի ադապտացված տեքստը գրել է Էլիզաբեթ Էդլինգտոնը ։ Օպերան ներկայացվել է Անգլիայի ազգային օպերայի կողմից անցկացվող մրցույթում, բայց եզրափակիչ չի անցել ։ Օպերայի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2013 թվականին Իսրայելում ։
Ստեղծագործությունը պատմում է այն մասին, որ երազներ մաքրողն այլևս չի կարող կատարել իր պարտականությունները, քանի որ իր հերթափոխի ժամանակ նրան հետաքրքրում է միայն խմելը։ Գործատուն նրան փոխարինելու մասին հայտարարաություն է տալիս, ինչը գրավում է 16-ամյա մի աղջկա՝ Ալեքս Թ Սթրամի (Alex T Strumm) ուշադրությունը։ Զարմանալով, որ նա տղամարդ չէ՝ հարցազրուցավարները նրան ծաղրում են։ Ալեքսը մտադիր է ապացուցելու իր պիտանիությունը, և ի վերջո նրան ընդունում են աշխատանքի։
Հարցազրուցներից մեկում Ալմա Դոյչերը խոստովանել է, որ նախընտրում է անհաջողությունները հաղթահարած աղջիկների մասին պատմությունները։ «Օպերայի գլխավոր հերոսուհին գործել է երկու «սարսափելի հանցագործություն». առաջինն այն է, որ նա անչափահաս է, իսկ երկրորդն այն է, որ նա կին է։ Չնայած դրան՝ վերջ ի վերջո նա կարողանում է հաղթել» ։