cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դրեզդենի պետական օպերա
Օպերայի «երրորդ» շենք
1986 թվականին Դրեզդենի օպերային թատրոնում առաջին անգամ կայացավ Սաքսոնական պետական կապելլայի համերգը։ Դրեզդենի կործանարար ռմբակոծության հիշատակին նվիրված համերգի ընթացքում կատարվեց Յոհաննես Բրամսի «Ռեքվիեմ»-ը։ Թատրոնի համար վերջին «փորձությունը» դարձավ 2002 թվականի օգոստոսի ջրհեղեղը, երբ Էլբա գետի ջրի մակարդակը բարձրացավ նորմալ մակարդակից 9,40 մետրով և վնասը կազմեց 27 միլիոն եվրո։ Երեք ամիս տևած վերականգնման աշխատանքներից հետո թատրոնը կրկին բաց էր հանդիսատեսի համար։ Թատերական սեզոնի բացումը տեղի ունեցավ օգոստոսի 13-ին նախատեսվածի փոխարեն, նոյեմբերի 9-ին` «Պատրանքներ ինչպես Կարապի լիճը» բալետով։ Գերմանիայի վերամիավորումից հետո Դրեզդենի օպերան պաշտոնապես կոչվեց «Սաքսոնական պետական օպերա» (Sächsische Staatsoper):
Դրեզդենի օպերայի պատմական շենքի ետնամասում Էլբայի կողմից կառուցվեց խորանարդաձև շինություն, որտեղ տեղակայվեց օպերայի փոքր դահլիճը (Semper 2): Շենքը հիմնականում կառուցվել էր փորձնական ներկայացումների անցկացման նպատակով, սակայն կարող էր օգտագործվել նաև ներկայացումների և բեմադրությունների համար։ Շենքն ունի թատրոնի համար անհրաժեշտ բոլոր սարքավորումներն ու հարմարությունները, ներառյալ 200 տեղանոց դահլիճը։ Փոքր դահլիճի առանձնահատկությունը նվագախմբի փոսի բացակայությունն է, ինչը թույլ է տալիս ավելի շատ կամերային միջավայր ստեղծել ներկայացումների և բեմադրությունների ժամանակ ։
Արտաքին տեսք և ներքին հարդարանք
Դրեզդենի օպերայի նախաբեմի կամարը զարդարված է եզրազարդով, որտեղ պատկերված են հայտնի դրամաների և ներկայացումների կերպարներ։ Ստորև ներկայացվում է կամարի վրա պատկերված գործիչների ցուցակը (ձախից աջ)՝ Պապագենո, քաղաքապետ, Կոլումբինա, Պիերո, Բազիլիա, վարսավիր, սամում, Մաքս, Ագաթա, Տանհեյզեր, Ֆենելա, Մազելելո, ջրատար, Ֆլորեստան, Դոն Ժուան, Քարե հյուր, Դոննա Աննա, Իֆիգենիա, Եվտերպե, Կոմո, Արդարադատություն, Էվումենիդա, Անտիգոնե, Օդիպուս, Մելպոմենե, Օթելլո, Դեզդեմոնա, Մեֆիստոֆելես, Գրեթչեն, Ֆաուստ, Նաթան, Վալլենշտեյն, Դոննա Դիանա, Պուկ, Ժլատ, Կալիբան, Կապուցին, մանլկավիկ և Ֆալստաֆ։
Մինչ օրս Դրեզդենի օպերայի բեմի վերևում տեղադրված հինգ րոպեանոց թվային ժամացույցը շարունակում է ցույց տալ ճշգրիտ ժամանակը։ Արքայական պալատի ժամագործ Ի. Խ. Ֆ. Գյուտկեսի և նրա օգնական Ֆ. Ա. Լանգեի պատրաստած ժամացույցի թվահարթակի միջոցով, դահլիճի հետևի շարքերից ժամանակը հեշտ է որոշել նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ներկայացման ընթացքում լուսավորությունը ցածրացվել է։
Դիրիժորներ
Դրեզդենի օպերայի գոյության տարիների ընթացքում նրա պատերի ներսում աշխատել են հետևյալ հայտնի դիրիժորները՝
Պրեմիերաներ
Դրեզդենի Օպերայի շենքում տեղի են ունեցել հետևյալ ստեղծագործությունների պրեմիերաները`
Դիարբեքիրի ջարդեր (1895)
Թուրքերը հայ բնակչությունից խլեցին անգամ այն փոքրածավալ օգնությունը, որը տրամադրվել էր անօթևան մնացած ընտանիքներին։ Պատճառն այն էր, որ հայ եպիսկոպոսը հրաժարվել էր ստորագրել այն փաստաթղթերը, որոնք փաստագրում էին իբր հայերի մեղավորությունը ջարդերի իրագործման մեջ։
Կամպինասի մարզ
Կամպինաս (մեզոշրջան) (Mesorregião de Campinas), վարչական մեզոշրջան Բրազիլիայում, մտնում է Սան Պաուլու նահանգի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3 708 հազար մարդ (2006 թվականի տվյալներով)։ Զբաղեցված տարածքը 14 226,128 կմ²։ Բնակչության խտությունը 260,7 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի մեզոշրջաններ
Դիարբեքիրի ջարդեր (1895)
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանություն Կատեգորիա:Հայկական հարց Կատեգորիա:Դիարբեքիրի նահանգ Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:19-րդ դարը Հայաստանում Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրությունում քրիստոնյաների հետապնդում Կատեգորիա:Օսմանյան Հայաստան Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության ջարդեր
Դրեզդենի պետական օպերա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դրեզդենի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Դրեզդենի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Գերմանիայի օպերային թատրոններ Կատեգորիա:1878 կառուցումն ավարտված թատրոններ Կատեգորիա:1841 կառուցումն ավարտված թատրոններ
Սան Ռեմոյի կոնֆերանս
Սան Ռեմոյի կոնֆերանս, Անտանտի Գերագույն խորհրդի նիստը Սան Ռեմոյում (Իտալիա), որը տեղի է ունեցել ապրիլի 19-ից 26-ը 1920 թվականին։
Այն իրենից ներկայցնում է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտին Կենտրոնական ուժերից յուրաքանչյուրի հետ Դաշնակիցների (Անտանտի) գերագույն խորհուրդի անցկացրած համագումարների և պայմանագրերի շարքի բաղկացուցիչ մասը։ Սան Ռեմոյի համագումարը հրավիրվեց Լոնդոնի համագումարից (փետրվար 12-24, 1920 թ․) հետո և օգոստոսի 10-ին հանգեցրեց Սևրի պայմանագրին։
Մասնակցել են Անտանտի տերությունների դիվանագետները՝ Մեծ Բրիտանիայի (Դեյվիդ Լլոյդ Ջորջ), Ֆրանսիայի (Ալեկսանդր Միլերան), Իտալիայի (Ֆրանչեսկո Նիտտի) վարչապետները, Ճապոնիայի ներկայացուցիչ Կեյշիրո Մազուին։ Բելգիայի (Պոլ Հյումանս) և Հունաստանի (Էլեֆթերիոս Վենիզելոս) ներկայացուցիչները հրավիրվում էին միայն այդ երկրներին վերաբերող հարցերի քննարկմանը։ Ամերիկան մասնակցում էր որպես դիտորդ։ Հայաստանին վերաբերող հարցերի քննարկմանը հրավիրվում էին Հայաստանի Հանրապետության պատվիրակության նախագահ Ավետիս Ահարոնյանը և Ազգային պատվիրակության նախագահ Պողոս Նուբարը։
Քննարկումներ
Սան Ռեմոյի համագումարում խորհրդակցություններ անցկացվեցին Թուրքիայի հետ հաշտության պայմանագրի և նրա հետ առնչվող Ազգերի լիգայի մանդատների բաշխման, Գերմանիայի կողմից հաշտության պայմանագրի (տես Վերսալի հաշտության պայմանագիր 1919 թ․) կատարման հարցերի և Խորհրդային Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների մասին ։
Հայկական հարցի մասին խորհրդակցություններ
Քննարկվեց նաև Հայաստանի հարցը։ Սան Ռեմոյի կոնֆերանսը դիմեց ԱՄՆ-ի նախագահ Վուդրո Վիլսոնին Հայաստանի մանդատը ստանձնելու և հանդես գալու որպես միջնորդ նրա վերջնական սահմանների ճշտման հարցում։ Որոշվեց Թուրքիայի հետ պայմանագրի Հայաստանի վերաբերյալ մասում արձանագրել, որ Թուրքիան, Հայաստանը և մյուս պայմանավորվող կողմերը համաձայն են դիմել ԱՄՆ-ի նախագահի միջնորդությանը Թուրքիայի և Հայաստանի սահմանների (Էրզրումի, Տրապիզոնի, Վանի և Բիթլիսի վիլայեթներում) հարցով և ընդունել այդ առթիվ նրա որոշումը, ինչպես նաև՝ որևէ պայման, որ նա կառաջարկի Հայաստանի դեպի ծով ելք ունենալու մասին։
Սույն կոնֆերանսի Հայաստանի վերաբերյալ դիրքորոշումը՝ իր անմիջապես նախորդը հանդիսացող Լոնդոնինից գլխավորապես զանազանվում է այն հանգամանքով, որ Դաշնակիցները Սան Ռեմոյում փաստորեն հրաժարվեցին Հայաստանի նկատմամբ ռազմաքաղաքական և ֆինանսական հովանավորության իրենց նախկինում հայտարարած պարտավորվածություններից, և փորձեցին փոխանցել այդ բեռի գեթ մեկ մասը Ազգերի լիգային։ Այդ ձեռնարկը, սակայն, անհաջողության մատնվեց, որովհետև վերջինիս կանոնադրությունը չէր թույլատրում նման պարտավորությունների, այդ թվում՝ նորաստեղծ պետությունների մանդատների ստանձնումը։  Դաշնակիցները դրա փոխարեն դիմեցին ԱՄՆ-ի նախագահ Վ․ Վիլսոնին` Հայաստանի մանդատատար դառնալու և հանդես գալու որպես միջնորդ նրա վերջնական սահմանների ճշտման, նրան ծովային ելք, ռազմական ու տեխնիկական օգնություն, ինչպես նաև, ֆինանսական վարկեր ու երաշխիքներ ապահովելու հարցերում։ Այն դեպքում, եթե ԱՄՆ-ն չընդուներ Հայաստանին մանդատը ստանձնելու առաջարկը, ապա նրանք խնդրեցին ԱՄՆ նախագահի միջնորդությունը` Հայաստան-Թուրքիա սահմանատման և Հայաստանի դեպի ծով ելք ապահովելու հարցում (տես՝ Վիլսոնի իրավարար վճիռ)։
Չնայած Լոնդոնի կոնֆերանսում Բաթումի հարցը սկսել էր շոշափվել, բայց Սան Ռեմոյում իսկ սկիզբ առավ Անտանտի երկրների և Հայաստանի (մինչ այդ արդեն միավորված) ազգային պատվիրակության միջև Հայաստանին դեպի Սև ծով ելք ապահովելու սցենարների մանրամասն քննարկումը։ Խորհրդակցություններին մաս կազմեցին հետևյալ առաջարկները՝ նախ Բաթումի շրջանը, ապա դրա փոխարեն, Բաթումի արևմուտքում գտնվող Լազիստանը (Լազիկան) ամբողջությամբ, ավելի ուշ`նրանից մի փոքր հողաշերտ Հայաստանին կցել, դրանից հետո Բաթումը հռչակել ազատ նավահանգիստ ու Հայաստանին անվերապահ իրավունք տալ սեփական երկաթուղի կառուցել Կարսից դեպի Բաթում, և ի վերջո, Հայաստանին արտոնել այդ նավահանգստից ազատորեն օգտվելու թույլտվություն։ Այնուամենայնիվ, Հայաստանի սևծովյան ելքի հեռանկարը իր հնարավոր բոլոր տարբերակներով ձախողվեց, ինչը պայմանավորված էր Անտանտի տերությունների, Խորհրդային Ռուսաստանի և Թուրքիայի միջև շահերի սուր հակասություններով, ինչպես նաև, այս բոլոր առաջարկների հանդեպ Վրաստանի ցուցաբերած խիստ ընդդիմությամբ ։
Համագումարի արդյունքները և բանաձևը
Կոնֆերանսի որոշմամբ Մեծ Բրիտանիան ստացավ Օսմանյան կայսրությունից անջատված Պաղեստինի և Իրաքի (ներառյալ Մոսուլը), իսկ Ֆրանսիան՝ Սիրիայի մանդատները (վերջինիս սահմաններում 31 օգոստոս 1920 թվականին Ֆրանսիան հռչակեց Մեծ Լիբանան և այլ բաղկացուցիչ մասեր)։
Կոնֆերանսը հաստատեց Թուրքիայի հետ հաշտության պայմանագրի նախագիծը, որը դրվեց Սևրի պայմանագրի հիմքում։
Համաժողովը վերահաստատեց Հայաստանի անկախությունը, դիմելով ԱՄՆ-ին Հայաստանի խնամակալությունը ստանձնելու հարցով։ Կոնֆերանսը հաստատելով Վանի, Բիթլիսի, Էրզրումի և Տրապիզոնի վիլայեթների Հայաստանի Հանրապետությանը պատկանելը՝ ԱՄՆ-ի նախագահ Վիլսոնին խնդրեց նաև իրավարար վճիռ արձակել Հայաստան-Թուրքիա վերջնական սահմանատման վերաբերյալ։ Հայաստանի Հանրապետության, Վրաստանի ու Ադրբեջանի հետ սահմանների կապակցությամբ Համաժողովը պահպանեց այն սկզբունքը, թե Դաշնակիցները կորոշեն նշված սահմանները՝ եթե այդ երեք պետությունների միջև ինքնակամ համաձայնություն ձեռք չբերվի ։
Սան Ռեմոյի կոնֆերանսում կնքվեց նաև Անգլո-ֆրանսիական նավթային համաձայնագիր որով գլխավորաբար Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի մեջ էր բաժանվում Մոսուլի նավթային հարստությունը՝ մոտավորապես 4/1-ի հարաբերակցությամբ, շահաբաժինների մնացյալ 5 տոկոսը թողնելով հայազգի գործարար և բարեգործ Գալուստ Գյուլբենկյանին։ Ֆրանսիայի բաժնեմասի և նրան բաժին ընկած նավթի դեպի Միջերկրական ծով փոխադրելու բարենպաստ պայմանների երաշխավորման փոխարեն նախատեսում էր, որ Մոսուլի շրջանը ներառվի Իրաքի բրիտանական մանդատի մեջ ։
Կոնֆերանսը Գերմանիայից պահանջեց կատարել Վերսալի պայմանագրի ռազմական և փոխհատուցման պայմանները՝ հրաժարվելով մեղմացուցիչ փոփոխություններ մտցնել նրանց մեջ։
Նաև ընդունվեց որոշում, որը նպաստեց Անտանտին Ռուսաստանի հետ առևտրի վերականգնման հարցում ։
1920 թ. ապրիլի 25-ին ընդունված Սան Ռեմոյի բանաձևը ներառեց 1917 թ. Բալֆորի հռչակագիրը։ Այն և Ազգերի լիգայի դաշնագրի 22-րդ հոդվածը հիմնական փաստաթղթերն էին, որոնց հիման վրա ձևավորվել էր բրիտանական խնամակալությունը Պաղեստինի նկատմամբ։ Բալֆորի հռչակագրի համաձայն, բրիտանական կառավարությունը պարտավորություն էր ստանձնել աջակցել հրեական ազգային տան (օջախի) ստեղծմանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմ Կատեգորիա:Ազգերի լիգա Կատեգորիա:1920 Եվրոպայում Կատեգորիա:Իսրայելի պատմություն Կատեգորիա:1920 կոնֆերանսներ Կատեգորիա:1920 միջազգային հարաբերություններում Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Սիոնիզմ
Ելե (այլ կիրառումներ)
Ելե, կարող է վերաբերել՝
Ելենկա (այլ կիրառումներ)
Ելենկա, կարող է վերաբերել՝
Կալմակովո (գյուղ, Աբզելիլովսկի շրջան)
Կալմակովո (Калмаково, Ҡалмаҡ), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Աբզելիլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 29 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աբզելիլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սևափոր սկավառակալեզու գորտ
Սևափոր սկավառակալեզու գորտ կամ Իսրայելական զարդարված գորտ (, Discoglossus nigriventer ), սկավառակալեզու գերտերի ցեղի գորտ։ 1943 թվականին սևափոր սկավառակալեզու գորտերը համարվել են ոչնչացած առանձնյակներ, սակայն 2011 թվականին ուսումնասիրությունների արդյունքում վերստին հայտնաբերվել են ։
Առաջին անգամ հայտնաբերվել է Հուլա լճի արևելյան հովտում՝ Իսրայելի հյուսիսում։ 1943 թվականին զանգվածային ոչնչացումների արդյունքում այս կենդանին համարվեց ոչնչացված տեսակ, սակայն լուրեր կային որ որոշ քանակությամբ գորտեր բնակվում է Իսրայելի հարևան Սիրիայում։
2011 թվականին, Հուլայի արգելոցի տեսուչը հայտնաբերել է, որ լճում դեռևս բնակվում են սևափոր սկավառակալեզու գորտեր։
Ելիզավետինսկոյե (այլ կիրառումներ)
Ելիզավետինսկոյե, կարող է վերաբերել՝
Մեսամե Շամթա
Մեսամե Շամթա (მესამე შამთა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Քվեմո Քարթլիի մարզի Թեթրի Ծղարոյի շրջանում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1100 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Թեթրի Ծղարոյից հեռու է 70 կմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թեթրի Ծղարոյի շրջան
Կիռկկյուլա (գյուղ, Կամբյա շրջան)
Կիռկկյուլա (Kõrkküla), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Կամբյա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 20 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Կամբյա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Կամպու դաս Վերտենտիսի մարզ
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի մեզոշրջաններ
Պրիյուտ (գյուղ, Նովոուկրաինկայի շրջան)
Պրիյուտ (Приют), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոուկրաինկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պրիյուտ գյուղում բնակվում էր 685 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոուկրաինկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ելխովկա (այլ կիրառումներ)
Ելխովկա, կարող է վերաբերել՝
Մի՛ նայիր վերև (ֆիլմ, 2021)
Մի՛ նայիր վերև (Don't look up), 2021 թվականի սպասվելիք ֆիլմ, որի ռեժիսորը, համապրոդյուսերը և սցենարի հեղինակը Ադամ Մաքքեյն է, որն արտադրելու է ֆիլմը Քևին Մեսիքի և Ջեֆ Վաքսմանի հետ միասին ։ Գլխավոր դերերում հանդես են գալու Լեոնարդո ԴիԿապրիոն, Ջենիֆեր Լոուրենսը, Ռոբ Մորգանը, Մերիլ Սթրիփը, Քեյթ Բլանշետը, Ջոնա Հիլը, Հիմեշ Պաթելը, Տիմոտի Շալամեն, Արիանա Գրանդեն, Քիդ Քադին, Մեթյու Փերին և Թոմեր Սիսլեյը ։ Ֆիլմը տեղայնացնելու է Նեթֆլիքս սթրիմինգային հարթակը ։
Սյուժե
Ըստ Deadline-ի, ֆիլմը պատմում է երկու աստղագետների մասին, որոնք ուղևորվում են ճանապարհորդության՝ մոտ գտնվող աստերոիդի մասին մարդկությանը զգուշացնելու համար, որը կարող է ոչնչացնել մոլորակը։ Ինչպես հաղորդվում է՝ ֆիլմը կատակերգություն է լինելու ։
Նկարահանումներ
Ֆիլմի ռեժիսոր Ադամ Մաքքեյը հայտնել է, որ COVID-19 համավարակի պատճառով նկարահանումները սկսվելու են 2020 թվականի նոյեմբերի 19-ին Բոստոնում ։
Թողարկում
Նեթֆլիքսը պլանավորում է թողարկել «Մի՛ նայիր վերև» ֆիլմը 2021 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2021 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Netflix-ի արտադրության ֆիլմեր
Ելցովկա (այլ կիրառումներ)
Ելցովկա, կարող է վերաբերել՝
Ատոմ Անձևացի
Ատոմ Անձևացու և նրա հոր պատվերով են ընդօրինակվել Կյուրեղ Երուսաղեմացու «Կոչումն ընծայութեան» աշխատությունն ու Եղիշեի Պատմությունը։ Նրա հանձնարարությամբ են գրվել Արամի, Արտավազդ Մազազունու և Թովմա քահանայի աստվածաբանական թղթերն ու լուծմունքները։ Ատոմ Անձևացու գրչին է պատկանում Հովհաննես Մկրտչին ձոնված մի ներբող, որը շարադրվել է, հավանաբար, 940-ական թթ.։ Ներբողում արևելաքրիստոնեական մեկնաբանական հարուստ փորձի հիման վրա տրվում է Հովհաննես Մկրտչի անձի և գործունեության տեսական-աստվածաμան. համակողմանի վերլուծությունը։
(5752) 1992 CJ
(5752) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի փետրվարի 10-ին Նոբուհիրո Կավասատոյի կողմից Ուենոհարայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,243909 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9661 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5217 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1227,74 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,293222 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,51° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նոբուհիրո Կավասատոյի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սավենկի (գյուղ, Դեմիդովսկի շրջան)
Սավենկի (Савенки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Էնրիկո Ալբերտոզի
Էնրիկո Ալբերտոզի, իտալացի ֆուտբոլի դարպասապահ։ Տիտղոսներ է նվաճել՝ հանդես գալով «Ֆիորենտինա», «Կալյարի», «Միլան» թիմերում (1959-1981)։ Համարվում է Իտալիայի բոլոր ժամանակների լավագույն դարպասապահներից մեկը : Իտալիայի ազգային հավաքականում անցկացրել է 34 խաղ ։ Դարձել է աշխարհի 1970 թվականի առաջնության 2-րդ մրցանակակիր, 1966 թվականի առաջնության մասնակից, 1968 թվականի Եվրոպայի չեմպիոն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:1939 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կալմակովո (գյուղ, Իշիմբայսկի շրջան)
Կալմակովո (Калмаково, Ҡалмаҡ), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Իշիմբայսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 32 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Իշիմբայսկի շրջանի բնակավայրեր
Բաիա նահանգի ծայր արևմտյան մարզ
Բաիա նահանգի ծայր արևմուտք (մեզոշրջան) (Mesorregião do Extremo Oeste Baiano)՝ վարչական մեզոշրջան Բրազիլիայում, մտնում է Բաիա նահանգի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 524 220 հազար մարդ (2006 թվականի տվյալներով)։ Զբաղեցված տարածքը 116 786,918 կմ²։ Բնակչության խտությունը 4,5 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի մեզոշրջաններ
Ելք (այլ կիրառումներ)
Ելք, կարող է վերաբերել՝
Եկեղեցի (այլ կիրառումներ)
Եկեղեցի, կարող է վերաբերել՝
Կապետինգներ
Կապենինգներ (ուշ լատ. Capetingi, ֆրանս. Capétiens), թագավորական դինաստիա Ֆրանսիայում (987-1328 թթ.)։ Դինաստիայի հիմնադիրն է Հուգո Կապետը (այստեղից՝ անվանումը), որը թագավոր է ընտրվել Կարոլինգների դինաստիայի վերջին թագավորի մահից հետո։ Կապետինգների օրոք թագավորական իշխանությունը ընտրականից դարձավ ժառանգական։ Նրանց հաջողվեց ընդլայնել թագավորական տիրույթները՝ այդպիսով XIV դարի սկգբին միավորելով Ֆրանսիայի տարածքի 3/4-ը։ Կապետինգների քաղաքականությունը նպաստում էր կենտրոնացված պետության կազմավորմանը։ Անժառանգ Շառլ Գեղեցիկի մահից հետո ֆրանսիական գահն անցավ Վալուաների դինաստիային։ Կապետինգների արքայացանկը.
Տես նաև
Կատեգորիա:Ֆրանսիական թագավորական ընտանիքներ Կատեգորիա:Հարստություններ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմություն
Լիբերալ դեմոկրատական կուսակցություն
Լիբերալ դեմոկրատական կուսակցություն (ԼԴԿ), քաղաքական կուսակցություն Հայաստանում։ Ստեղծվել է 1994 թ.։ Հիմնադիր-նախագահ՝ Վիգեն Խաչատրյան։
1995 թ. ընտրված Հայաստանի Հանրապետության Ազգային Ժողովում ուներ 3 պատգամավոր՝ «Հանրապետություն» խմբակցության կազմում։
Կատեգորիա:Հայաստանի կուսակցություններ
Սալիներ
Սալիներ (Salii, salio-ից — «թռնում եմ, ցատկում եմ»), ըստ ավանդության Նումա Պոմպիլիոսի հաստատած Մարսի քրմերի երկու կոլեգիա՝ պալատինյան և կոլլինյան (Հռոմի շրջանների անունից)։ Յուրաքանչյուր կոլեգիա բաղկացած էր տասներկու հոգուց, որոնք ընտրվում էին պատրիկների միջից։ Մարտի սկզբին սալիները Մարսի պատվին շքերթ էին կատարում քաղաքում, նիզակներով հարվածելով սրբազան վահաններին (անկիլներին), որոնցից մեկը ըստ ավանդության ընկել էր երկնքից։ Շքերթն ուղեկցվում էր պարերով և հնագույն հիմներով, որոնց բառերը պատմական ժամանակաշրջանում արդեն դարձել էին անհասկանալի։ Այս ամենը ցույց էր տալիս, որ սալիները ծագել են հնագույն ժամանակներում, երբ պարերին վերագրում էին մոգական նշանակություն և հավատում, որ պարը կարող է հաջողություն բերել ամեն մի ձեռարկման։
Կատեգորիա:Հին հռոմեական քրմական կոլեգիաներ Կատեգորիա:Կրոնը Հին Հռոմում
Գյոնգջու
Գյոնջու (կոր. 경주시, 慶 州市?, Gyeongju-si) քաղաք Հարավային Կորեայում, երկրի հիմնական տուրիստական կենտրոններից մեկը։ Գտնվում է Ճապոնական ծովի ափին գտնվող Գյոնսանգբուկ-դո նահանգի հարավարևելյան մասում։ Մոտակա քաղաքներն են Ուլսան և Պոհանգ խոշոր արդյունաբերական կենտրոնները։ Լանդշաֆտը ձևավորվում է Տխեբեկստան լեռնաշղթայի արևելյան խթանների կողմից։
Ժամանակակից Գյոնջու- ն տիպիկ հարավկորեական միջին չափի քաղաք է։ Այնուամենայնիվ,ունի մեծ թվով տեսարժան վայրեր, ներառյալ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցուցակում, Գյոնջուն, Սեուլի հետ միասին, դարձնում են Հարավային Կորեայի զբոսաշրջության կենտրոն։
Աշխարհագրություն
Գյոնգջուն գտնվում է Գյոնսանգբուկ-դո նահանգի հարավարեւելյան մասում։ Սահմանակից է հարավում գտնվող անմիջական ենթակայության Ուլսան քաղաքին, հյուսիսում ՝ Պոհանգին, հյուսիս-արևմուտքում ՝ Եոնգչեոնին և հարավ-արևմուտքում ՝ Չեոնգդոյի շրջանին։ Արևելքից այն լվանում է Ճապոնական ծովով։
Լանդշաֆտը հիմնականում լեռնոտ է, բայց քաղաքի արևմտյան մասի մի մասը գրավում են Տխեբեկստան լեռնաշղթայի խուրձերը։ Գյոնջուի ամենաբարձր կետը Մունբոքսան լեռն է (ծովի մակարդակից 1013 մետր բարձրության վրա) Չխոնդոյի հետ սահմանին գտնվող Սան Մյոնգ շրջանում Տխեբեկստան լեռնաշղթայից դեպի արևելք գտնվում են Չուսասան և Տոնդեսան լեռների խուրձերը։
Գյոնգջուի առափնյա գիծը ձգվում է 33 կիլոմետր հյուսիսում ՝ Պոհանգի և հարավում ՝ Ուլսանի միջև։ Առափնյա գիծը փոքր-ինչ կտրված է, այն կազմող հիմնական գործոնը գետաբերաններն են։ Քաղաքի ամենամեծ ծովախորշը գտնվում է նրա հարավարեւելյան մասում ՝ Ուլսանի մոտակայքում։ Այստեղ է ազգային ծովային ոստիկանության հենակետը, որի գործառույթները ներառում են շրջակա ջրային տարածքում կարգուկանոնի պահպանումը։
Գյոնջուի կլիման իր ծովափնյա գտնվելու պատճառով մի փոքր ավելի մեղմ և խոնավ է, քան երկրի կենտրոնական մասերը։ Ամառները տաք և խոնավ են, ձմեռները ՝ զով և համեմատաբար չոր։ Հուլիս և օգոստոս ամիսները անձրևային շրջան է։ Ինչպես Կորեական թերակղզու մնացած մասերում, աշնանային թայֆուններն էլ հազվադեպ չեն։ Տեղումների միջին տարեկան քանակը 1,091 միլիմետր է, միջին տարեկան ջերմաստիճանը ՝ 12,2 °C:
Պատմական քաղաքի կենտրոնը տեղակայված է Հյոնգսանգանի ափին գտնվող ցածրադիր վայրերում։ Հին ժամանակներում թայֆունների արդյունքում հաճախակի ջրհեղեղներ ու ջրհեղեղներ էին լինում։ Միջինը, տարեգրությունները հայտնում են ջրհեղեղները ամեն 27,9 տարին մեկ։ Հիմա, ջրհեղեղի դեմ պայքարի ժամանակակից համակարգերի ներդրումից հետո, Գյոնջու քաղաքում ջրհեղեղները շատ հազվադեպ են լինում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 57
Մադեյրա Գուապորեի մարզ
Մադեյրա Գուապորե (մեզոշրջան) (Mesorregião de Madeira-Guaporé) վարչական մեզոշրջան Բրազիլիայում, մտնում է Ռոնդոնիա նահանգի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 569 363 հազար մարդ (2006 թվականի տվյալներով)։ Զբաղեցված տարածքը 107 976,002 կմ²։ Բնակչության խտությունը 5.3 մարդ/կմ²։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի մեզոշրջաններ
Հո Չին
Հո Չին, Սինգապուրի խոշորագույն ֆինանսական գործիչ։ Temasek Holdings ընկերության ղեկավարն է (գործադիր տնօրեն)։
Սինգապուրի գործող վարչապետ Լի Սյանլունի կինն է ։ Սինգապուրի Ինժեներների ինստիտուտի պատվավոր անդամ է, Սթենֆորդի համալսարանի մագիստրոս։
Կենսագրություն
Հո Չինը ծնվել է 1953 թվականի մայիսի 1-ին՝ նախկին գործարար Հո Էն Հոնգի և Չեն Չյու Պինի բազմազավակ ընտանիքում։ Ընտանիքի ավագ երեխան է։
Ռադոստնոե (գյուղ, Նովոուկրաինկայի շրջան)
Ռադոստնոե (Радісне), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոուկրաինկայի շրջանում։
Հո Չին
Կենսագրություն
Սովորել է Ազգային քոլեջում, որտեղ դարձել է Տարվա ուսանող և ստացել նախագահական կրթաթոշակ։ Քոլեջն ավարտելուց հետո ինժեներ-էլեկտրիկ մասնագիտությամբ սովորել է Սինգապուրի համալսարանում, որը 1976 թվականին ավարտել է կարմիր դիպլոմով։ Ավելի ուշ արժանացել է Սթենֆորդի համալսարանի էլեկտրիկ մասնագիտության մագիստրոսի աստիճանի ։
Հո Չինի աշխատանքային գործունեությունը սկսվել է Սինգապուրի պաշտպանության նախարարությունում, որտեղ նա աշխատել է որպես ինժեներ։
Ռադոստնոե (գյուղ, Նովոուկրաինկայի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոուկրաինկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հո Չին
Կենսագրություն
1987-2001 թվականներին աշխատել է Singapore Technologies Group ընկերությունում որպես տնօրենի տեղակալ, նախագահ և գործադիր տնօրեն։
2002 թվականի մայիսին աշխատանքի է անցել Temasek Holdings-ում ։
Ընտանիք
Հայրը՝ Հո Էն Հոնգը, նախկին գործարար է։ Մայրը Չեն Չյու Պինն է ։ 1985 թվականի դեկտեմբերի 17-ին ամուսնացել է Լի Կուան Յուի որդու՝ Լի Սյանլունի հետ։ Վերջինս 2004 թվականից Սինգապուրի վարչապետն է ։ Ունեն երկու երեխա՝ Հոնգյուն և Հաոյուն ։
Հետաքրքիր փաստ
2007 թվականին ամերիկյան հայտնի Ֆորբս ամսագրի գնահատականով՝ ԱՄՆ-ի սահմաններից դուրս աշխարհի ամենաազդեցիկ կանանց ցուցակում Հո Չինը զբաղեցրել է 3-րդ հորիզոնականը։ 2003 թվականին այդ ցուցակում զբաղեցրել է 10-րդ, 2004 թվականին՝ 5-րդ, իսկ 2005 թվականին՝ 11-րդ հորիզոնականները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կին գործարարներ Կատեգորիա:Ֆինանսիստներ Կատեգորիա:Ռուդիկ Ղարիբյանի հիշատակին նվիրված հոդվածներ
Կոռկունա
Կոռկունա (Korkuna), գյուղ Էստոնիայի Վալգամաա նահանգի Տահևա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 3 մարդ։
Կապելմայստեր
Կապելմայստեր  (գերմ. Kapellmeister< Kapelle, այստեղ՝ երգչախումբ, նվագախումբ, և Meister - վարպետ, ղեկավար), XVI-XVIII դդ.՝ երգեցիկ կամ գործիքային կապելլայի ղեկավար, XIX դ.՝ թատերական, սիմֆոնիկ նվագախմբերի դիրիժոր, խմբավար։ Ներկայումս սիմֆոնիկ և ջազային նվագախմբերի ղեկավարները կոչվում են դիրիժոր, երգչախմբինը՝ խմբավար կամ երգչախմբի դիրիժոր։
Կատեգորիա:Դիրիժորներ
Քերծ (Հայոց ձորի գավառ)
Քերծ, (Աբալը, Abalı), հայկական նախկին բնակավայր Արևմտյան Հայաստանում՝ Հայոց ձորի գավառում, ներկայում՝ քրդաբնակ բնակավայր Թուրքիայի Հանրապետության Վանի մարզի Ոստան (Գևաշ) շրջանում ։
Աշխարհագրություն
Քերծ գյուղը գտնվում է Վանա լճի ափից 7 կմ հեռավորության վրա՝ Անգղ գետի ձախ կողմում։ Քերծի հյուսիս-արևմուտքում գտնվում Է Պլթենց բնակավայրը, իսկ հյուսիս-արևելքում՝ Ղզլդաշ գյուղ։ Տեղակայված է ծովի մակարդակից 1930 մ միջին բարձրության վրա։ Գյուղի հարավային կողմում լեռներ են, որտեղ առատ խոտ է աճում։ Այդ լեռների ճյուղերը ձգվում և միանում են Արտոս լեռանը։ Արևմտյան կողմում գտնվում է դաշտավայր, որի լայնությունը շուրջ 5 կմ է, իսկ երկարությունը 8 կմ։ Արևելյան ու հյուսիսային կողմերում նույնպես դաշտավայրեր են։ Քերծի հարակից տարածքներն անջրդի են, սակայն ունեն բերրի հողեր  ։
Կատալակ ջրվեժ
Քերծ գյուղի հարևանությամբ էր գտնվում Կատալակ անվամբ հայտնի ջրվեժ։ Այն թափվում էր ժայռի ճեղքվածքի միջից՝ շուրջ 10 մ բարձրությունից։ Ջրվեժի թափվելու տեղում գոյացել էր փոս, որի ջուրը շատ սառն էր։ Ջրվեժից գետի հոսանքով ներքև գտնվում էր աղբյուրը, որը կոչվում էր Կաթողիկոսի աղբյուր ։
Պատմություն
Քերծ գյուղն ունի հնագույն պատմություն, ինչի մասին վկայում են բնակավայրի տարածքում պահպանված պատմամշակութային հնագույն հուշարձանները։ Քերծի մասին լրատվական հիշատակություններում, որոնք թվագրվում են 1800-ական թվականների կեսերից, մեծապես վերաբերում են թուրքերի և քրդերի կողմից գյուղի և բնակավայրի բնակչության հալածանքներին ։
Թուրք-քրդական հարձակումների վերաբերյալ բազմաթիվ վկայուններ կան։ Այդպիսիններից է 1894 թվականին քրդերի կողմից Քերծի վրա հարձակումն ու բնակավայրի կովերը գողանալը ։ Գյուղացիներին այդպիսի հարձակումներից պաշտպանելու նպատակով, հայտնի է, որ 1895 թվականի օգոստոսի վերջերին Խանասորա Վարդանն այցելել է Քերծ, որպեսզի բնակչությունից ինքնապաշտպանական ջոկատ կազմի ։ 1895 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին թալանի նպատակով քրդերը պաշարել են Քերծը։ Քրդերը սպանել են միայնակ ինքնապաշտպանություն կազմակերպած հայդուկ Կարապետին, վիրավորել 7-ին, այդ թվում՝ կանայք և երեխաներ և գողացել բնակավայրի նախիրը  ։
Քերծ գյուղի վրա թուրք-քրդական հարձակումների ավելի սաստկանալուն պատճառով Հայոց ձոր գավառի մի շարք գյուղերի ղեկավարներ որոշել են բնակչության շրջանում առկա զենքերը հանձնել թուրքական իշխանություններին։ Քերծ գյուղի ղեկավարները հրաժարվել են զենքերը հանձնել և նույնիսկ կազմակերպել են այլ գյուղերի բնակիչներից զենքերը հավաքած և թուրքական իշխանություններին հանձնած ղեկավարներին պատժելու գործընթաց։ Հայտնի է, որ Քերծ գյուղի բնակիչ Սողոն մի երիտասարդի հետ սպանել է Անգղ գյուղի ղեկավարին այն բանի համար, որ նա բնակչությունից հավաքել և իշխանություններին էր հանձնել զենքերը ։ Քերծի երիտասարդությունը եղել է բավականին ակտիվ ինքնապաշտպանական գործում և չէր հնազանդվել թուրքական իշխանությունների և քրդերի հետապնդումներին։ Այդպիսի դեպքերից է 1912 թվականի ձմռանը 3 քրդերի սպանության մեջ կասկածվող Բուլղարացի Սարգիսը, ով թուրք ոստիկանների կողմից հետապնդվելու ժամանակ սպանել է նրանցից մեկին ։ Նույնիսկ հողագործական աշխատանքների ժամանակ Քերծի որոշ բնակիչները իրենց մոտ ինքնապաշտպանական նպատակներով կրել են զենք ։
Հայոց ցեղասպանություն
Հայոց ցեղասպանության ժամանակ Քերծը, ինչպես մնացած բնակավայրերը ենթարկվել են թուրքական իշխանությունների և քրդերի հարձակումների։ Աշխարհագրական առումով լինելով առավել հարմար դիրքում և ունենալով զինված բնակիչներ՝ 1915 թվականի ապրիլի 7-ին և 8-ին հարձակման ենթարկված հարակից գյուղերից կենդանի մնացած հայերը հավաքվել են այստեղ։ Մասնավորապես Քերծ էին եկել Աթանանց, Պլտենց, Խարականց, Կզլտաշ, Անգղ, Մաշտակ, Իշխանիգոմ, Քեոշք, Մարքս ու Թրքաշեն, Սիպտակ վանքի գյուղերի փրկված բնակիչները։ Արդեն մոտավորապես ապրիլի վերջ Հուսեյին աղան շուրջ 500 թուրք ոստիկաններով ու քրդերով, որոնք զինված էին նաև հրանոթներով, ցանկացել է մտնել գյուղ։ Գյուղի ինքնապաշտպանության նպատակով Պլտենցի Տիգրանի, Աթանաից Տեր Հովակիմի, Քերծից Հովհհաննեսի ու Նշանի ղեկավարությամբ 200 հայ դիմել է ինքնապաշտպանության։ Մինչև երեկո տեղի է ունեցել անհավասար կռիվ, որից հետո բնակչությունը հեռացել է Արտոս լեռ։ Այդ ընթացքում գյուղում սպանվել են բազմաթիվ բնակիչներ, այդ թվում՝ կանայք, 20 երեխա։ Բնակիչների մի մասն էլ հեռացել է Վարագա լեռ ։ Այլ տեղեկություններով հարձակումը տեղի է ունեցել 1915 թվականի ապրիլի 28-ի առավոտյան, երբ շուրջ 200 թուրք ոստիկաններ ցանկացել են մտնել Քերծ։ Բնակիչները հեռացել են դեպի լեռները, որոնք սկսել են հետապնդել 50 թուրք ոստիկաններ։ Հանդիպելով դիմադրություն ցույց տվող հայերի՝ նրանք նահանջել են։ Թուրքերը, մտնելով բնակչությունից զրկված Քերծ, իրենց հետ տարել են գյուղի հացի պաշարը։ Զրկվելով սննդամթերքից՝ նույն օրվա գիշերը բնակիչները բաժանվել են երկու մասի և հեռացել դեպի Վարագ լեռ ու Վան, մյուսները՝ մեկնել Փեսանդաշտ ։
1916 թվականի նոյեմբերի 10-ին Քերծում տեղի է ունենում վերջին կռիվը գյուղում հաստատված շատախցի հայերի և ռուսների հպատակության ներքո գտնվող քրդերի միջև։ Մեկ օր տևած կատաղի կռիվների ընթացքում քրդերի ուժերը համալրվում են նոր ժամանած քրդերով և թուրքերով։ Չկարողանալով շարունակել անհավասար կռիվը՝ գյուղի պաշտպանությունն իրականացնող Մեսրոպի խումբը բնակիչներին հեռացնում են գյուղի և դիրքեր զբաղեցնում բնակավայրի շրջակայքում։ Հաջորդ առավոտ վերսկսվում է կռիվը։ Քերծի պաշտպաններին օգնության են գալիս մոտակա գյուղերի զինված հայ երիտասարդները։ Սակայն թուրք-քրդական ուժերն արդեն հասել էին մի քանի հազարի և թնդանոթներից կրակելով առաջ էին գալիս։ Հայերը դիմադրելով նահանջել են և, չկարողանալով շարունակել անհավասար կռիվը, հեռացել են ։
Քերծեցիները առանձին խմբերով գեղթել են մինչև 1918 թվականի գարնանը ։
Բերդ
Դեռևս 19-րդ դարի վերջերին դարի վերջերին Քերծ գյուղի հյուսիսարևելյան կողմում նկատելի են եղել բերդի ավերակներ։ Ըստ ավանդության այն եղել է հայկական ամրոց, որը հետագայում գրավել են օտարազգիները ։
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի
Քերծ գյուղում է գտնվել հայկական առաքելական կամարակապ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին։ Այն գտնվում էր բնակավայրի հյուսիսային կողմում և կառուցված էր սրբատաշ քարով։ Ըստ հիշատակության՝ 1860-ական թվականներին այն գտնվում էր բարեկարգ վիճակում  ։ 1894-1896 թվականներին Օսմանյան կայսրությունում հայերի նկատմամբ իրականացված Համիդյան ջարդերի ժամանակ եկեղեցին թալանվում է, իսկ Հայոց ցեղասպանության ընթացքում հրկիզվում  ։
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի
Քերծ գյուղում է գտնվել Սուրբ Ստեփանոս անունը կրող եկեղեցին, որը թվագրվում է 16-րդ դարով։ 1883 թվականիի նկարագրության մեջ այն նկարագրվել է որպես անշուք կառույց։ Ըստ այլ ուսումնասիրությունների այն կառուցվել է մոտավորապես 1580-ական թվականներին ։
Գերեզմանոց
Քերծ գյուղում առկա են եղել մի շարք գերեզմանոցներ, որոնց հիմնականի մասին ուսումնասիրողները 2004 թվականին նշել են որպես ավերված։ Այդ ուսումնասիրությունների համաձայն՝ գերեզմանոցի տարածքում 2004 թվականին մնացել էր միայն մեծ չափեր ունեցող մեկ խաչքար և խայռի վրա փորագրված խաչ։ Գերեզմանոցի որոշ տապանաքարեր ու խաչքարեր քրդերի կողմից օգտագործվել են տների, ցանկապատերի, գոմերի տների, գոմերի շինարարության մեջ։ Շինությունների պատերի մեջ հայտնաբերված խաչքարեր ու խաչքարաբեկորները թվագրվում են տարբեր դարերով, այդ թվում՝ 1478, 1634, 1892 թվականներ ։
Բնակչություն
Լինելով հնագույն հայկական բնակավայր՝ Քերծը մինչև Հայոց ցեղասպանությունը ունեցել է հայ բնակչություն։ Հայտնի է, որ 14-ից 15-րդ դարերում գյուղն ունեցել է 700-800 տուն։ Քերծի բնակչության մի մասի նախնիները գաղթել են Մոկսի և Կորդուքի շրջաններից։ Պատմիչները գրել են, որ 10 տուն Քերծ են եկել Բարվարի շրջանի Ոզիմ գյուղից, ովքեր զբաղվում էին բրդի մշակությամբ։ Ութ տուն եկել են Շատախից, քսանհինգ տուն՝ Տիգրանակերտի շրջանից  ։
Արդեն 1916 թվականի հոկտեմբերին, երբ տեղի էր ունեցել Քերծի բնակչության երկու բռնագաղթերը, բնակավայրում չէին մնացել տեղաբնիկներ, այլ միայն այլ գյուղերից եկած հայերն էին հանգրվանել, մեծամասամբ Շատախից և Ոստանից եկածնմերը։
Հայոց ցեղասպանության հետևանքով կրած մարդկային մեծաթիվ կորուստներից հետո Քերծի փրկված բնիկները սփռվել էին տարբեր տեղերում։ Քերծի այդպիսի փրկված հայերի մասին պահպանված տեղեկություններից է այն, որ Բաքվի N 2 որբանոցում էր գտնվում Քերծից 9-ամյա Հովհաննես Հակոբյանը, որն իր 4 անձից բաղկացած ընտանիքից ողջ մնացած միակ մարդն էր ։ 1916 թվականի օգոստոսին Նոր Բայազետի Լիճք գյուղում բնակվում էր Քերծից փրկված հայերի 9 տուն՝ 29 անձով ։ 1919 թվականի ամռանը Թիֆլիսի ամերիկյան հայանպաստ հանձնախմբի ցանկում հիշատակվում է Քերծի բնակիչ Տիգրան Տեր-Կարապետյանի 4 անձից բաղկացած ընտանիքը և Տիլպե Մկրտիչյանի 7 անձից կազմված ընտանիքը ։ Քերծի բնակիչ Քերծոն, ով մասնակցել է հայրենի գյուղի ինքնապաշտպանական բազմաթիվ կռիվների, իր ընկերներու հետ 1918 թվականին մեկնել էր Իրաք։ Որոշ ժամանակ մնալով Իրաքի հարավում գտնվող գաղթակայանում՝ տեղափոխվում է Իրաքի հյուսիսում Լևոն Շաղոյանի նախաձեռնությամբ կառուցված գյուղ։ 1939 թվականին նա տեղափոխվում է Բարսա քաղաք, որտեղ 1941 թվականին մահանում է ։
Կրթություն
Հայտնի է, որ 1883 թվականին Քերծ գյուղում գործում էր դպրոց, որը հիմնադրվել էր Աղթամարի կաթողիկոսի նախաձեռնությամբ ։ 1903 թվականին դպրոցն ուներ 1 ուսուցիչ և 50 աշակերտ ։
Հայոց ցեղասպանության ժամանակ գյուղի երկդասյա դպրոցը հրդեհվում և ավերվում է  ։
Կոն
Քերծ գյուղի բնակչությունը հին ժամանակներից եղել են քրիստոնեյաներ և դավանել են հայ առաքելականություն։ Հայտնի է, որ Համիդյան ջարդերի ժամանակ գյուղի քահանան էր տեր Հովհաննեսը ։ Հայոց ցեղասպանության ժամանակակ ըստ որոծշ տեղեկությունների գյուղի բնակչության մի մասը բռնի կրոնափոխ է եղել ։
Տնտեսություն
Քերծ գյուղի բնակչությունը մինչև Հայոց ցեղասպանությունը զբաղվել է գյուղատնտեսությամբ՝ անասնապահությամբ և հողագործությամբ։ Հայտնի է, որ Մեծ եղեռնից առաջ ունեցել են 281 խոշոր և փոքր եղջերավոր անասուն, որից 1840-ը՝ ոչխար։ Մշակել են ցորեն, գարի և այլ մշակաբույսեր  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Վանի մարզի համայնքներ
Ալեքսանդրա Յակոբի
Ալեքսանդրա Նիկոլաևնա Պեշկովա-Տոլիվերովա (Александра Николаевна Пешкова-Толиверова, օրիորդական ազգանունը՝ Սուսոկոլովա (Сусоколова), առաջին ամուսնության ժամանակ՝ Տյուֆյաևա (Тюфяева), երկրորդի ժամանակ՝ Յակոբի, երրորդի ժամանակ՝ Պեշկովա (Пешкова), գրական կեղծանունը՝ Տոլիվերովա, ), ռուս մանկական գրող, լրագրող, հրապարակախոս, հրատարակչուհի, «Խաղալիք» («Игрушечка») մանկական ամսագրի և «Կանացի գործ» («Женское дело») ամսագրի խմբագիր։ Եղել է հասարակական գործիչ, մոտ է եղել հեղափոխական-վաթսունականների հետ։ Եղել է ֆեմինիստական շարժման մասնակից։
Մասնակցել է Գարիբալդյան շարժմանը, որպես գթության քույր օգնել է վիրավոր գարիբալդիականներին։ 1866 թվականին Ջուզեպպե Գարիբալդիի հրահանգով օգնել է հռոմեական բանտից փախչել նրա համհարզ Լուիջի Կաստելացցոյին՝ նրա հարսնացուի անվան տակ մուտք գործելով բանտային ամրոց։ Իր խիզախ արարքի համար արժանացել է իտալացի հեղափոխականի անձնական երախտագիտությանը։ Յակոբիի կենսագրությունը, որը լի է վառ, դրամատիկ իրադարձություններով, դարձել է հետագա ռոմանտիզացման և առասպելականացման առարկա։
Ալեքսանդրա Յակոբին հեղինակել է հուշագրություններ Ջուզեպպե Գարիբալդիի, Ֆերենց Լիստի, Ֆեոդոր Դոստոևսկու և այլոց մասին։ Մտերիմ է եղել Նիկոլայ Լեսկովի հետ, երկար տարիներ նամակագրություն է վարել նրա հետ, եղել է նրա ստեղծագործությունների կերպար։ Ն. Կալմայի «Կախարդված վերնաշապիկ» վիպակի հերոսն է «հրեշտակ-մարտիկի» անվամբ։ Եղել է նկարիչ Վալերի Յակոբիի կինը։ Ռուսերեն է թարգմանել Ժորժ Սանդի հեքիաթները, եղել է Միխայիլ Լերմոնտովի և Նիկոլայ Նեկրասովի պոեզիայի առաջին թարգմանիչը իտալերեն։ Եղել է հայտնի գեղեցկուհի, հանդես է եկել որպես մոդել Վալերի Յակոբիի և Վասիլի Վերեշչագինի գեղանկարչական դիմանկարների համար։
Ազգանվան նույնականացում
Գիտական գրականության մեջ չի հաստատվել Ալեքսանդրա Նիկոլաևնայի ազգանվան միատեսակ նշման պրակտիկա։ Տարբեր աղբյուրները նրան անվանում են Ա. Ն. Յակոբի (А. Н. Якоби), Ա․ Ն․ Յակոբիյ (А. Н. Якобий), Ա․ Ն․ Տյուֆյաևա, Ա․ Ն․ Պեշկովա , Ա․ Ն Տոլիվերովա , Ա․ Ն․ Պեշկովա-Տոլիվերովա , Ա․ Ն․ Տյուֆյաևա-Տեոլիվերովա , Ա․ Ն․ Տոլիվերովա-Պեշկովա , Ա․ Ն․ Տոլիվերովա-Յակոբի և նույնիսկ Ա․ Ն․ Տյուֆյաևա-Տոլիվերովա-Պեշկովա ։ Երբեմն գրողի ազգանվան տարբերակներն օգտագործվում են խառնիխուռն, ժամանակավրեպ` առանց հավատարիմ մնալու նրա ազգանվան և այս կամ այն ժամանակահատվածում նրա ամուսնության համապատասխանության սկզբունքին ։ Դրա մեղավորը եղել է հենց Ալեքսանդրա Նիկոլաևնան, որը շփոթություն էր առաջացրել իր մասին մատենագրության մեջ իր ազգանունների ավելցուկի պատճառով, ինչում նա մեղադրել է դեռևս Ն. Ս. Լեսկովը ։
«Տոլիվերովա» կեղծանունը, ըստ աղբյուրների մեծամասնության  , կազմվել է Ալեքսանդրա Նիկոլաևնայի երեխաների՝ Տոլյայի ու Վերայի անուններից։ Այս մասին տեղեկատվությունը, հավանաբար, առաջին անգամ հայտնվել է Ալ․ Ալտաևի «Հիշարժան հանդիպումներ» («Памятные встречи», 1946) հիշողություններում՝ հղում անելով Վիկտոր Օստորոգորսկու կարծիքին ։ Սակայն, ըստ Ի. Ֆ. Մասանովի տեղեկությունների, գրողն «Տոլիվերովա» կեղծանունն օգտագործել է սկսած արդեն 1878 թվականից, այսինքն՝ իր դուստր Վերայի ծնվելուց չորս տարի առաջ։ 1880 թվականին ձևափոխված ''Ս. Տոլիվերով'' կեղծանունն օգտագործել է նաև Ալեքսանդրա Յակոբիի պետերբուրգյան համահրատարակիչներից մեկը՝ Սերգեյ Գլազենապը ։
Ալեքսանդր Նիկոլաևնան Յակոբի ազգանունով հայտնի է 1860-ական թվականներին և մինչև 1870-ական թվականների վերջը։ Որոշ հոդվածներ նա այդ ազգանունով ստորագրել է դեռևս 1880-ականների սկզբին։ Տոլիվերովա ազգանունով տարբեր համակցություններով ներկայացել է 1878 թվականից։ 1880-ական թվականների սկզբից նա ստորագրել է Տյուֆյաևա-Տոլիվերովա։ 1890-ական թվականների սկզբին ամուսնացել է Դմիտրի Նիկոլաևիչ Պեշկովի հետ և կյանքի վերջին 25 տարիներին հայտնի է եղել Պեշկովա-Տոլիվերովա և Տոլիվերովա-Պեշկովա ազգանուններով ։
Մանկության տարիներ
Ալեքսանդրան ծնվել է 1841 թվականի ապրիլի 24-ին Եգորևսկում (Ռյազանի նահանգ), մոսկվացի վաճառական Նիկոլայ Իվանովիչ Սուսոկոլովի և նրա կնոջ՝ Աննա Իվանովնա Սուսոկոլովայի ընտանիքում։ Ռյազանի հոգևոր կոնսիստորիայի Ուսպենսկի եկեղեցու չափաբերական մատյանում պահպանվել է նրա ծննդյան վերաբերյալապրիլի 25-ի № 52 արձանագրությունը ։ Բացի Ալեքսանդրայից, ընտանիքում մեծացել են նրա երկու եղբայրները։ Հնարավոր է, որ Սուսոկոլովների ընտանիքը երկար չի մնացել Եգորևսկում, քանի որ այս քաղաքի հետ կապի մասին այլ տեղեկություններ չեն պահպանվել։
Շուտով ամբողջ ընտանիքը տեղափոխվել է Կազան։ Երիտասարդ Ալեքսանդրան սովորել է Կազանի Սոֆյա Յունգվալդի իգական մասնավոր պանսիոնում ։ Նրա եղբայրները սովորել են Կազանի համալսարանում՝ իրավաբանական և բժշկական ֆակուլտետներում, իսկ Ալեքսանդրան պանսիոնից հետո ընդունվել է գիմնազիա, ապա, հնարավոր է, սովորել է Կազանի ազնվական աղջիկների ինստիտուտում, սակայն այդ մասին տեղեկատվությունը պահանջում է հստակեցում, քանի որ Ալեքսանդրա ՆիկոլաևնանԿազանի շրջանում իր կյանքի մասին հետագայում չի սիրել հիշել։
Ամուսնություն
Ի. Ի. Շչիգոլևի տվյալներով՝ Ալեքսանդրա Նիկոլաևնան տասնվեց տարեկան հասակում ամուսնացել է ոչ իր կամքով։ Նրա առաջին ամուսինը եղել է Կազանի ազնվական աղջիկների Ռոդիոնովյան ինստիտուտի դասախոս, ազնվական Վասիլի Ալեքսանդրովիչ Տյուֆյաևը (1829—1882)։ Ամուսնությունը կարճ է տևել, շուտով Ալեքսանդրան հեռացել է ատելի ամուսնու տնից և 1860 թվականին մեկնել Պետերբուրգ։ Այս փախուստի հանգամանքները նա հետագայում խնամքով թաքցրել է, բայց դրանք որոշակի դեր են խաղացել իր հետագա կյանքում։ Պետերբուրգում նա ծանոթացել է երիտասարդների և ուսանողների միության հետ, որոնք մոտ են եղել Կազանի հայրենակցությանը, մասնավորապես նկարիչ Վալերի Յակոբիի՝ գեղանկարչության ապագա ակադեմիկոսի հետ։ Վալերի Յակոբին ծնունդով Կազանի նահանգից էր, սովորել է Կազանի համալսարանում, բայց չի ավարտել այն։ Որոշ տվյալների համաձայն՝ Յակոբին եղել է Ալեքսանդրայի առաջին ամուսնու՝ Վասիլի Տյուֆյաևի ընկերը։ Այսպես թե այնպես, երիտասարդները սիրել են միմյանց և միասին ապրել են ավելի քան տասը տարի։
1861 թվականից Ալեքսանդրա Նիկոլաևնան վերցրել է Յակոբի ազգանունը, չնայած այն հանգամանքին, որ երիտասարդներն ապրում էին քաղաքացիական ամուսնությամբ և պաշտոնապես ամուսիններ երբեք չեն եղել։ Դրա պատճառներից մեկն այն էր, որ առաջին ամուսնու հարազատները նրան որոնում էին Տյուֆյաևա ազգանունով ։
Այդ ամբողջ ընթացքում Վալերի Յակոբին զբաղվել է գեղանկարչական աշխատանքներով, 1860-1861 թվականներին նա աշխատել է «Կալանավորների դադարքատեղ» կտավի վրա, և Ալեքսանդրա Յակոբին բնորդել է նրան։ Նկարն արվեստի պատմության մեջ հայտնի է որպես ռուսական գեղանկարչության դպրոցի գլուխգործոց և ներկայում գտնվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում։ Ալեքսանդրա Նիկոլաևնան պատկերված է մոր կերպարով՝ երեխան ձեռքին ։
Կյանքն արտասահմանում
Որպես Գեղարվեստի ակադեմիայի կրթաթոշակակիր՝ 1862 թվականի սկզբին Վալերի Իվանովիչը մեկնել է արտասահման՝ մտադրվելով այցելել Գերմանիա, Ֆրանսիա, Շվեյցարիա և Իտալիա։ Կրթաթոշակակրի իրավունքը նրան հնարավորություն է տվել վեց տարի ապրել արտասահմանում։ Ապրիլի վերջին օրերին նրան հետևել է Ալեքսանդրա Նիկոլաևնան, սակայն ժամկետանց արտասահմանյան անձնագրի պատճառով ձերբակալվել է Պրուսիայի հետ սահմանակից Վերժբոլովո կայարանում։ Հեռագրական հարցում է ուղարկվել Կազան՝ ձերբակալվածի ինքնությունը հաստատելու համար, և միայն մայիսի 1-ին են երիտասարդները կարողացել հատել պրուսական սահմանը և շարունակել եվրոպական ուղևորությունը ։
Հուլիսի 10-ին Դրեզդենում ծնվել է Յակոբիների որդին՝ Վլադիմիրը։ 1862 թվականի աշնանը նրանք մեկնել են Մյունխեն, իսկ 1863 թվականի գարնանը բնակություն են հաստատել Շվեյցարիայում՝ Ցյուրիխի լճի ափին։ Հետազոտողը նշում է, որ այդ ժամանակից Ալեքսանդրայի օրագրային գրառումները լավատեսական և ուրախ են։ Այստեղ նրանց այցելել է Վալերի Յակոբիի կրտսեր եղբայրը՝ հայտնի հեղափոխական էմիգրանտ, բժիշկ-գիտնական և ազգագրագետ Պավել Իվանովիչ Յակոբին։ Եղբայրը Ցյուրիխում ամուսնացել է Վարվառա Զայցևայի՝ քննադատ-վաթսունական, «Ռուսական խոսք» և «Հայրենական գրառումներ» ամսագրերի աշխատակից Վարֆոլոմեյ Զայցևի քրոջ հետ։ Ավելի ուշ՝ Նիկոլայ Նեկրասովի հետ նամակագրությունում, Ալեքսանդր Նիկոլաևնան ստիպված է եղել կատարել նոր ազգականի ամսագրային հանձնարարությունները։ Ամուսնու և նրա եղբոր հոգևոր շահերն ազդել են Ալեքսանդրա Յակոբիի հետագա կյանքի վրա․ «Խոսել ենք ապագայի և այն մասին, թե ինչ պետք է կարդալ...»: Յակոբիների ընտանիքում բարձրաձայն ընթերցումը սովորական էր և արտացոլում էր նրանց հոգևոր հետաքրքրությունները։ Այստեղ կարդում էին Միխայիլ Լերմոնտովի, Միխայիլ Միխայլովան ստեղծագործությունները, Թոմաս Հուդի «Վերնաշապիկի մասին երգը» ։
1863 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Վալերին և Ալեքսանդրան բնակություն են հաստատել Փարիզում, որտեղ հանդիպել են Միխայիլ Բակունինի հետ։ Դրանից առաջ Ալեքսանդրա Յակոբին օրագրում գրել է․ «Ռուսաստանում սարսափելի գործեր են արվում»՝ նկատի ունենալով Լեհական ապստամբության և գյուղացիական հուզումների ճնշումը։ Ալեքսանդրա Նիկոլաևնայի մտերիմ ընկերուհին է դարձել ուկրաինացի գրող Մարկո Վովչոկը ։ 1864 թվականի ապրիլի 29-ին Փարիզում Ալեքսանդրա Նիկոլաևնայի տանը նա ընթերցել է Իվան Տուրգենևի «Ուրվականները» («Призраки») և «Շունը» («Собака») պատմվածքները, այդտեղ է եղել նաև նրա քաղաքացիական ամուսին Ալեքսանդր Պասեկը՝ Տատյանա Պասեկի որդին ։
Մարկո Վովչոկի հետ զրույցի մասին Յակոբին գրել է. «Շատ բաների մասին ենք մենք խոսել, հիշել ենք Հայնեին, Շչեդրինին, իսկ գլխավորը՝ Չեռնիշևսկուն»։ Յակոբին տնային ընթերցումների ժամանակ կարդացել է Հենրի Բոկլի «Քաղաքակրթության պատմությունն Անգլիայում», Ն. Ա. Դոբրոլյուբովի հոդվածները, Լյուդվիգ Ֆոյերբախի «Քրիստոնեության էությունը», Պրուդոնի «Ի՞նչ է սեփականությունը», Ժորժ Սանդի և Բալզակի վեպերը, Ալեքսեյ Կոլցովի, Ալֆրեդ դը Մյուսեի, Ա. Ն. Պլեշչեևի բանաստեղծությունները, Մարկո Վովչոկի, Վասիլի Սլեպցովի պատմվածքները և վեպերը։ Ալեքսանդրա Նիկոլաևնայի սիրելի բանաստեղծը եղել է Հայնրիխ Հայնեն։ Փարիզում Յակոբին հանդիպել է Եվգենի Տուրի հետ, որի տանը հանդիպել են լեհ և ռուս քաղաքական գաղթականները ։
Փարիզում սկսվել է փողի անբավարարություն, օրագրում հայտնվել է հետևյալ գրառումը․ «Փող ոչ մի գրոշ չկա, գրավ դնելու կամ վաճառելու արդեն ոչինչ չկա»։ 1866 թվականի հունվարի 7-ին Յակոբի զույգը հեռացել է Փարիզից և կարճ ժամանակով բնակություն է հաստատել Հռոմում։ Այդ ժամանակ այնտեղ եղել է ռուս նկարիչների գաղութ, որոնց հետ Յակոբի ամուսինները պահպանել են ընկերական հարաբերություններ․ այնտեղ են եղել Պավել Չիստյակովը, Անդրեյ Պոպովը, Ալեքսանդր Ռիցցոնին, Պավել Իկովը, Վ. Վերեշչագինը, Էմանուիլ Դմիտրիև-Մամոնովը, քանդակագործ Նիկոլայ Լավերեցկին ։ Ինչպես երևում է Ալեքսանդրա Յակոբիի օրագրից, նա ամուսնու համար բնորդել է նաև հետագայում, մասնավորապես 1867 թվականի աշնանը «Նկարչի ընտանիքը» («Семья художника») նկարի համար ։ Այն ժամանակ ընթանում էր այսպես կոչված «Իտալիայի անկախության համար երրորդ պատերազմը», որի ընթացքում գարիբալդյան բրիգադներն ավարտին են հասցրել երկրի միավորումը։ Նրանք պրուսական զորքերի հետ միասին Կենտրոնական Իտալիայում հանդես են եկել պապական զորքերի և Նապոլեոն III-ի ֆրանսիական կայազորի դեմ ։
Ալեքսանդր Նիկոլաևնան չի փակվել տանը։ Կոզմա Սոլդատյոնկովի խորհրդով, որը Հռոմ էր եկել 1867 թվականի գարնանը, նա սկսել է ուսումնասիրել իտալական ժողովրդական դպրոցների կրթական համակարգը։ Օրագրում նա մի քանի գրառում է կատարել այդ թեմայով։ Իր տպավորություններով նա կիսվել է Ն. Նեկրասովի հետ։ 1867 թվականի հուլիսի 19-ին նա գրել է. «Դուրս եկանք վաղ՝ ժամը 5-ին։ Նեապոլում եղանք 8-ին... Գնացի դիտելու բողոքական դպրոցը, որը պահում էին հարուստ բողոքականները քարոզչության համար։ Պարզվում է, որ երեխաների մեծ մասը կաթոլիկներ են։ (Գրել է Նեկրասովին)։ Կեղտոտ տեղ էր, այստեղից գնացինք կաթոլիկական» ։ Հռոմում Ալեքսանդրա Յակոբին դարձել է «Ամերիկյան կանանց ակումբի» անդամ։
Ալեքսանդրա Յակոբին և գարիբալդիականները
Ալեքսանդրա Նիկոլաևնան կատարելապես տիրապետել է իտալերենին, ծանոթացել իտալացի հեղափոխականների հետ և սկսել է ակտիվորեն օգնել գարիբալդիականներին իրենց ազատագրական պայքարում։ Նա շարժմանը ցուցաբերել է ոչ միայն բարոյական, այլև նյութական աջակցություն ։ Գարիբալդիականների հանդեպ համակրանքն արտահայտել է Ն. Ա. Նեկրասովին ուղղված 1867 թվականի հոկտեմբերի 14-ի նամակում. «Մտքերի հուզումը նկատելի է ամեն ինչում, այսինքն՝ առևտրային դասի շրջանում զուավների հետ մշտական բախումներում, որը փակում է ամեն ինչ, երբ հիշատակվածները գալիս են գնումների։ Լիակատար արհամարհանք հոգևորականների նկատմամբ, որի մասին հայտարարվում է հանրային վայրերում, ուր օրեցօր ավելի քիչ են այցելում նրանք։ Մեծ քանակությամբ եռագույն մայրերի պատրաստում, պապի մեղմություն իտալական կառավարության նկատմամբ։ Ի վերջո, գարիբալդիականների հարձակումները, որոնք, տիրանալով տարբեր վայրերի, ակտիվորեն շարժվում են դեպի Հռոմ։ 16-ը կամ 17-ը, ինչպես մարգարեանում են, կլինի՞ տոնակատարության օր։ Ես չնայած քիչ եմ հավատում հրաշքներին, բայց համատարած արձագանքը հակում է ինձ նրանց կողմը»։ Հետազոտողները կարծում են, որ 1867 թվականի գարիբալդյան ապստամբության մասին Ալեքսանդրա Յակոբիի օրագրերն անկասկած հետաքրքրություն են ներկայացնում որպես ականատեսի վկայություն ։
Ռիսորջիմենտոյի դեպքերի վերաբերյալ Յակոբիի վառ տպավորություններն ավելի ուշ պաթետիկորեն փոխանցել է խորհրդային հուշագրությունը․ «Արյուն և սարսափ, հալածանքների սարսափ։ Ապստամբություն ապստամբությունից հետո, բայց հիմա ոչ թե գեղեցիկ երկիրը գրաված օտարների դեմ, այլ իրենց՝ իտալական կառավարության դեմ։ Քանի՞ հանձնաժողովներ կան Հռոմի ազատագրման համար պապական իշխանությունից։ Ամենուր թեժ կոչեր էին հնչում վանականների դեմ» ։ Իր ռուս և իտալացի ծանոթներին Յակոբին ներգրավել է գարիբալդիականների օգտին միջոցներ հավաքելու գործում։ Երկուսով ամուսնու հետ գնում էին տեսնելու, թե ինչպես էին գարիբալդիականները կառուցում հռոմեական բարիկադները։ Հռոմի իշխանությունները զգուշորեն են վերաբերվել Ռուսաստանից եկածներին՝ դրանցում ենթադրելով հեղափոխական արտագաղթ և պապական իշխանության ընդդիմություն, այնուամենայնիվ Յակոբիին հաջողվել է ստանալ Իտալիայի կանցլեր ռազմական նախարարի թույլտվությունը (այլ տեղեկություններով՝ Հռոմի Սուրբ Օնուֆրիի հոսպիտալի տնօրեն Բատիստինիի )՝ մտնել վիրավոր գարիբալդիականների մոտ և սկսել աշխատել ռազմական հիվանդանոցներից մեկում որպես գթության քույր ։