cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բոլիվիայի համընդհանուր ընտրություններ (2019)
Ամերիկյան պետությունների կազմակերպությունը վերստուգում է անցկացրել, որի ընթացքում հայտնաբերվել են ընտրությունների բացահայտ մանիպուլյացիաներ և ընտրական հանձնաժողովների աշխատանքում զգալի խախտումներ, այդ թվում՝ տվյալների հետ կապված մանիպուլյացիաներ, ինչպես նաև գրառումների փոփոխությունն ու կեղծումը ։ Ամերիկյան պետությունների կազմակերպությունների աուդիտորական խումբը խորհուրդ է տվել անցկացնել նոր ընտրություններ և նշանակել նոր ընտրական հանձնաժողով։ Մի քանի շաբաթ տևած բողոքի ակցիաներից, ինչպես նաև մի քանի արտասահմանյան երկրներից ընտրությունների երկրորդ փուլ անցկացնելու կոչերից հետո Մորալեսը, որը պարտավորվել է հետևել ԱՊԿ-ի աուդիտորական ստուգմանը, համաձայնել է նոր ընտրություններ անցկացնել այն ժամկետներում, որոնք շուտով կորոշվեն։
Նախապատմություն
2009 թվականի Սահմանադրության 168-րդ հոդվածը թույլ է տալիս նախագահին և փոխնախագահին վերընտրվելու համար առաջադրել իրենց թեկնածությունները միայն մեկ անգամ՝ սահմանափակելով ժամկետների քանակը մինչև երկուսը։ Իշխող Շարժում դեպի սոցիալիզմ կուսակցությունը ջանքեր է գործադրել այս հոդվածում փոփոխություններ մտցնելու ուղղությամբ։ Հանրաքվեն հաստատվել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Բոլիվիայի Բազմազգ Օրենսդիր ժողովի համատեղ նիստում՝ 112 դեմ 41 ձայներով ։ 757-րդ օրենքը, որով գումարվել էր փետրվարյան հանրաքվեն, ընդունվել է 113 կողմ, 43 դեմ ձայներով և հրապարակվել 2015 թվականի նոյեմբերի 5-ին։
Հանրաքվեն կայացել է 2016 թվականի փետրվարի 21-ին։ Առաջարկված ուղղումը մերժվել է 51,3% ձայների մեծամասնությամբ։ «Կողմ»-ի  հաջող քվեարկությունը թույլ կտար նախագահ Էվո Մորալեսին և փոխնախագահ Ալվարո Գարսիա Լինյերին նոր ժամկետով առաջադրվել 2019 թվականին։ Սակայն Մորալեսն արդեն երեք անգամ ընտրվել է։ Առաջին անգամ՝ 2005 թվականին, ինչը հաշվի չի առնվում, քանի որ դա եղել է մինչև 2009 թվականի Սահմանադրության մեջ սահմանաչափի սահմանումը ։
Չնայած հանրաքվեի արդյունքին՝ երկրի Գերագույն դատարանը, վկայակոչելով մարդու իրավունքների մասին ամերիկյան կոնվենցիայի 23-րդ հոդվածը, մեկ տարուց ավելի անց՝ 2017 թվականի դեկտեմբերին, որոշում է կայացրել այն մասին, որ բոլոր պետական պաշտոնները ժամկետների սահմանափակում չեն ունենա, չնայած այն բանին, որ հաստատվել է Սահմանադրությունում։ Դա Մորալեսին թույլ է տվել առաջադրվել չորրորդ ժամկետով ։
Հետևանքներ
Ընտրությունների հաջորդ օրը ամբողջ երկրում բողոքի ակցիաներ են սկսվել քվեարկության արդյունքների ամփոփման ձգձգման դեմ։ Ձայների հաշվարկի դադարից հետո Էվո Մորալեսը անսպասելիորեն առաջատար է դարձել (մրցակցի 10%-ի տարբերությամբ)։ Իրենց հերթին ցուցարարները պահանջում են նախագահ Մորալեսի հրաժարականը։
2019 թվականի նոյեմբերի 10-ին Էվո Մորալեսը հրաժարական է տվել։ Նրա հետ միասին իրենց պաշտոնները լքել են կառավարության անդամներն ու խորհրդարանի երկու պալատների ղեկավարությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2019 ընտրություններ Կատեգորիա:Բոլիվիայի ընտրություններ
Զանգեզուրի երկրաշարժ (1931)
1931 թվականի Զանգեզուրի երկրաշարժը տեղի է ունեցել ապրիլի 27-ին, տեղական ժամանակով 20։50։45-ին՝ 6,5 մագնիտուդ ուժգնությամբ։ Երկրաշարժը տեղի է ունեցել Զանգեզուրի լեռներում՝ Հայաստանի հարավարևմտյան մասի և Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության սահմանային հատվածում։ Երկու տարածքներն էլ այդ ժամանակ Խորհրդային Միության կազմում էին ։
Տեկտոնիկա
Փամբակ-Սևան-Սյունիք խզվածքը տարածվում է Հայաստանի հյուսիս-հարավ ուղղությամբ։ Խզվածքը ձգվում է մոտ 400 կմ և բաղկացած է չորս հիմնական հատվածներից։ 1931 թվականի Զանգեզուրի երկրաշարժը տեղի է ունեցել Սյունիք-Զանգեզուր հատվածում, որի երկարությունը մոտ 120 կմ է ։ Խզվածքը եղել է նաև Գանձակի 1139 թվականի երկրաշարժի աղբյուրը, որը Կովկասի ամենամեծ և ամենաավերիչ սեյսմիկ աղետն է ։
Երկրաշարժ
Երկրաշարժը տեղի է ունեցել Հայաստանի Սյունիքի մարզի և Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության սահմանի մոտ։ Զոհերի թիվը հասել է 2890-ի ։ Հայաստանում Սիսիան-Գորիս տարածքում ավերվել կամ մեծ վնաս է կրել 57 գյուղ, իսկ Նախիջևանում՝ Օրդուբադի տարածքում 46 գյուղ ավերվել կամ լուրջ վնասվել է ։ Մեկ այլ աղբյուրում հաղորդվում է, որ երկրաշարժը ավերել է 254 գյուղ։ Հայաստանի հարավ-արևելքում տուժել է Տաթևի վանքը։ ՄՍԿ-64-ի ինտենսիվությունը Շամբում եղել է IX (կործանարար), իսկ Ջուղայում՝ VIII (վնասող) մակարդակի ։ Սիսիանի պատմության թանգարանում կան լուսանկարներ, որտեղ պատկերված է քաղաքը երկրաշարժից հետո ։
Նախկին սեյսմիկություն
1911-1956 թվականներին Հայաստանում և նրա հարևան երկրներում եղել է երկրաշարժերի ակտիվության ժամանակաշրջան, իսկ 1931 թվականի երկրաշարժն ամենաուժեղներից մեկն էր։ Այն արձակեց այդ ժամանակահատվածում Կովկասյան տարածաշրջանում տեղի ունեցած բոլոր երկրաշարժերի ընդհանուր էներգիայի մոտ կեսը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1930-ականները Հայաստանում Կատեգորիա:Երկրաշարժեր Ադրբեջանում Կատեգորիա:Երկրաշարժեր Հայաստանում
Կյուրին
Կյուրին կամ Գյուրուն (դասական ուղղագրությամբ՝ Կիւրին, Gürün), գյուղաքաղաք Թուրքիայում (պատմական Սեբաստիայի վիլայեթի Կյուրինի գավառակի կենտրոն, այժմ՝ Սիվասի մարզի Կյուրինի շրջանի կենտրոն), Թոհմասու (Մելաս) գետի բերրի և ծառաշատ հովտում։ XX դարի սկզբին ուներ 3000 տուն բնակիչ, որից 1550-ը՝ հայեր։ Զբաղվում էին արհեստներով, առևտրով, մասամբ՝ երկրագործությամբ։ Հայերն ունեին եկեղեցի և դպրոց։ Կյուրինի հայ բնակչությունը տարագրվել և բնաջնջվել է 1915 թվականին, Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Անվանում
Ոմանք Կյուրինը նույնացնում են խեթական և ասորեստանյան սեպագիր արձանագրություններում հիշատակվող Գաուրաինա (Գուրիմմի), Թեգարամա (Տեգարամա) քաղաքների հետ, որոնք էլ ոմանք կապում են աստվածաշնչյան Թորգոմի հետ ։
Պատմություն
Կյուրինը գտնվում է պատմական Փոքր Հայքում։ Կյուրինի շրջանում գտնվել են քարանձավներ, որտեղ հնագույն ժամանակներում (մոտ մ․թ․ա․ 2000 թ․) բնակվել են մարդիկ ։ Կյուրինը հին ժամանակներում մաս է կազմել Կապադովկիայի թագավորության, ապա կարճ ժամանակ՝ Ծոփքի թագավորության ։ Բյուզանդական տիրապետության տակ մաս է կազմել Արմենիակների բանակաթեմի, իսկ Օսմանյան կայսրության կազմում եղել է Սեբաստիայի վիլայեթի Կյուրինի գավառակի կենտրոն ։
Քաղաքը բաղկացած էր հետևյալ գլխավոր թաղամասերից. Շուղուլ, Օրեն կամ Էրան, Տարեր, Սմկընա, Չերչիկոր, Խոնավ բլուր (Յաշ թեփէ), Աշուր, Սև բլուր (Գարա Թեփե), Ֆերման մահլե, Սաղ, Քեթեն-շայըր, Խաս-բաղ, Ձախ-ձոր կամ Չախ-ձոր ։ Կյուրինը հայտնի էր այստեղ արտադրված մանիսա գործվածքներով և հատուկ շալերով, որոնք մեծ պահանջարկ ունեին հարևան շրջաններում։ XIX դարի երկրորդ կեսին կյուրինցիները առևտրական կապեր էին հաստատել Ալեքսանդրիայի, Կեսարիայի, Վառնայի և Տրապիզոնի հետ, ի թիվս այլ քաղաքների ։ Ուներ եկեղեցիներ (հայ առաքելական, ինչպես նաև կաթոլիկ և բողոքական) և դպրոց ։ Ենթարկվում էր Կիլիկիո կաթողիկոսությանը ։
Կյուրինի հայ բնակչությունը տարագրվել և բնաջնջվել է Մեծ եղեռնի ժամանակ, որից հետո փրկվածների մեծ մասը հայտնվել է Լիբանանում, Սիրիայում և Եգիպտոսում։ Այն տեղերից մի մասն ներգաղթեց Սովետական Հայաստան, բայց շատերն արտագաղթեցին Արգենտինա, Ֆրանսիա, Հունաստան և Միացյալ Նահանգներ հետագա տասնամյակներում ։
«Կյուրնո հայրենակցական միությունը» հիմնադրվել է Բոստոնում 1899 թվականին որպես ուսանողական կազմակերպություն։ Ավելի ուշ մասնաճյուղեր են բացվել Հալեպում, Աթենքում, Բեյրութում, Բուենոս Այրեսում, Լիոնում և Նյու Յորքում։ Միությունը օգնել է ցեղասպանությունից փրկված փախստականներին։ Նաև միջոցներ է հայթայթել, որպեսզի Սովետական Հայաստանում հիմնադրվի Նոր Կյուրին գյուղը։ Հայրենակցական միությունը երկու պարբերական է հրատարակել՝ «Կյուրինի հուշ» (1930-1933 թթ․) և «Կյուրինի հուշեր» (1976-1981 թթ․), ինչպես նաև գիրք՝ «Պատմագիրք Կյուրինի» (1974 թ․) վերնագրով ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ
Կյուրիկյաններ
Կյուրիկյաններ, հայ թագավորական հարստություն Տաշիր-Ձորագետում 10-12-րդ դարերում, Կյուրիկյան թագավորության իշխողները։ Հարստության հիմնադիրն է Հայոց արքա Աշոտ Գ Ողորմածի որդի Գուրգենը (վերջինիս անունը տեղական բարբառով հնչել կամ կոչվել է նաև «Կյուրիկե», որից էլ՝ տոհմանունը)։ Կյուրիկյանները կախման մեջ էին Անիի Բագրատունիներից և իրենց իրավունքների հաստատումն ստանում էին նրանցից։
Կյուրիկյանների իշխանությունը պայմանական-ժառանգական էր, տիրույթները՝ ավատ։ Բագրատունիների կենտրոնական թագավորության անկումից (1045) հետո Կյուրիկյաններ դարձան հայրենատեր՝ գլխավորելով Բագրատունյաց տոհմը։ Սելջուկյան տիրապետության սկզբնական շրջանում, հպատակության գնով, Կյուրիկյաններ պահպանեցին իրենց կիսանկախությունը։
Ավելի ուշ, սելջուկների հաճախակի հարձակումների ու գրավումների պատճառով, կորցրեցին (1111-1113 թվականներ) իրենց տիրույթները և հեռացան Տավուշ ու Մածնաբերդ, որտեղ էլ հիմնեցին նոր իշխանություններ։
Պատմություն
7-րդ դարում Հայաստանը, Վրաստանը և Աղվանքը նվաճվել էին Արաբական խալիֆայության կողմից և մտել նրա կազմը՝ որպես մեկ ինքնուրույն վարչաքաղաքական միավոր՝ Արմինիա կուսակալություն։ Այնտեղ ազդեցիկ դիրք ունեին հայ իշխանական տներից Բագրատունիները, ովքեր 2 դար անց՝ 885 թվականին, վերականգնում են անկախ պետականությունը։ Գուգարաց աշխարհի արևելյան գավառները, հիմնականում՝ Տաշիրն ու Ձորոփարը, գտնվում էին Բագրատունիների թագավորության կազմում և ղեկավարվում նշանակովի կառավարիչների միջոցով։ Վերջիններիս կենտրոնախույս ձգտումների պատճառով արքունիքը շուտով իշխանությունը հանձնեց իր տոհմակիցներին։ Այնուհետև երկրի սահմանները Տփղիսի ու Գանձակի ամիրայությունների ներքին ոտնձգություններից պաշտպանելու նպատակով Տաշիր-Ձորագետում ստեղծեց հատուկ ռազմավարչական մարզ։
Կյուրիկյանների թագավորության կենտրոնը սկզբում Շամշուլդե բերդավանն էր, իսկ 1065 թվականից՝ Լոռե բերդը (այժմ՝ ՀՀ քաղաք Ստեփանավանի մոտ)։ Երկրի պաշտպանունակությունը ամրապնդելու նպատակով 10-11-րդ դարերում Կյուրիկյանների թագավորության տարածքում կառուցվեցին և ամրացվեցին բազմաթիվ ամրություններ՝ Կայան, Լոռե, Մահկանաբերդ, Գագ, Մածնաբերդ և այլն, որոնք հսկում էին նաև կարևոր առևտրական ճանապարհները։ 10-րդ դարի վերջին և 11-րդ դարի առաջին կեսին Դավիթ Անհողինի օրոք, Կյուրիկյանների թագավորությունը հուսալի պատվար էր Բագրատունյաց թագավորության համար՝ Գանձակի Շադդադյան ամիրների ներխուժումների դեմ Արևմտահայաստանի և Արևմտահայության հարցերու ուսումնասիրութեան կեդրոն։
Բագրատունիների կենտրոնական (1045), ապա՝ Կարսի (1065) թագավորությունների անկումից հետո Կյուրիկյանների թագավորությունը միակ Բագրատունյաց իշխանությունն էր, որ պահպանել էր իր գոյությունը։ 11-րդ դարի վերջին Կյուրիկե Ա-ի օրոք, սելջուկներն սկսեցին զավթել Կյուրիկյանների թագավորության գավառները։ Վրաց Բագրատունի թագավորները վերջնականապես նվաճում են Կյուրիկյանների տիրույթները։
12-րդ դարի սկզբին արդեն Կյուրիկյանների թագավորությունը սահմանափակվում էր Տաշիր գավառով։ 1111-1113 թվականներին Կյուրիկյանների թագավորության վերջին գահակալներ Աբասն ու Դավիթը կորցրին նաև Տաշիրը և տեղափոխվեցին Տավուշ ու Մածնաբերդ, ուր հիմնեցին փոքրիկ իշխանություններ։ Դրանց կործանումից հետո վրացական բանակի հայ զորահրամանատարներ Զաքարե ամիրսպասալարը և Իվանե աթաբեկը ազատագրում են Արևելյան Հայաստանի տարածքների մեծ մասը, այդ թվում՝ Տաշիր-Ձորագետի, Սյունիքի և Կարսի թագավորությունները։ Նշված տարածքներում հաստատվում են նոր իշխաններ կամ նախկին թագավորական տների շառավիղներ։ Զաքարյանների մի ճյուղը՝ Վահրամյանները, հաստատվում են Տավուշի Գագ ամրոցում՝ նախկին Կյուրիկյանների տիրույթում։
Գուրգեն-Կյուրիկե։ Թագավորության հիմնադրում
Հայոց պետության մայրաքաղաքը Անի տեղափոխելուց և հայկական պետության հզորացումից հետո սկսեցին առաջանալ Անիի Բագրատունիների գերիշխանությունը ճանաչող, սակայն ինքնուրույն իշխանություններ ու թագավորություններ։ Տաշիրը տնօրինվում էր արքայատոհմին չպատկանող նշանակովի կառավարիչ-վերակացուների միջոցով։ Հաշվի առնելով իշխանների անջատողական ձգտումները և ռազմավարական առումով խիստ կարևոր այդ տարածաշրջանն արքայատան անդամի միջոցով հնարավորինս հուսալի վերահսկողության տակ պահելու հրամայականը, Աշոտ Գ Ողորմածը (953-977) մինչ թվականը Տաշիրի կառավարիչ նշանակեց իրեն գահակից ավագ որդուն՝ Սմբատին, ով Գուգարքում իշխեց 14 տարի՝ 958-972 թվականներին ։ Թագավոր դառնալուց հետո Սմբատը Տաշիրում վերակացու հաստատեց կրտսեր եղբորը՝ Գուրգենին կամ Գուրգեն-Դերենիկին ։
977 թվականին՝ հոր մահից հետո, ըստ երևույթին, նա դառնում է տարածաշրջանի միակ թագավորը։ Սակայն նոր թագավորը՝ Սմբատ Տիեզերակալը, Գուրգենին որպես թագավոր ճանաչել է 982 թվականին։ Նորաստեղծ Տաշիր-Ձորագետի Կյուրիկյան թագավորությունը ներառում էր ոչ միայն նախկին Տաշիր վարչական միավորն ամբողջությամբ, այլև հարակից մի շարք տարածքներ։ Այն ձգվում էր Փամբակի ու Աղստևի հովիտներից մինչև Տփղիսի մերձակայք և Ծաղկունյաց լեռնաշղթա ու Նիգ գավառ։ Հյուսիսից այն սահմանակից էր վրաց Բագրատունիների թագավորությանը և Տփղիսի արաբական ամիրայությանը, հարավից` Պահլավունիների իշխանությանը, արևելքից` Շադադյանների տիրապետության տակ գտնված հայկական շրջաններին, իսկ արևմուտքից՝ Անիի Բագրատունիների բուն տիրույթներին։
Գուրգեն-Կյուրիկեն շարունակել է Սանահինի ու Հաղբատի վանական համալիրների կառուցապատումն ու հարդարումը, ինչի վկայությունն է Սանահնի վանքին երկու մեծ ու շքեղ ջահ նվիրելը։ Նա մասնակցել է 988 թվականի ափխազաց Սմբատ թագավորի դեմ Սմբատ Բ-ի զորաշարժին՝ ի պաշտպանություն Դավիթ Կյուրոպաղատի ու վրաց թագավոր Բագրատ Գ-ի։
Սմբատ Տիեզերակալը մահացել էր կասկածելի պայմաններում։ Նոր գահ բարձրացած միջնեկ եղբայր Գագիկ Ա-ն (990-1020) իրեն ենթարկվելու պայմանով իրենց գահերին վերահաստատեց ինչպես կրտսեր եղբորը՝ Գուրգենին, այնպես էլ հորեղբորը՝ Կարս-Վանանդի թագավոր Մուշեղին։ Լինելով խիստ բարեպաշտ ու կրոնասեր անձնավորություն, նա այնուհետև կամավոր թողել է գահը և Սանահինում ութ տարի կրոնավորելով վախճանվել։ Հուղարկավորվել է Սանահնի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցում։ Ունեցել է երկու որդի՝ Դավիթ ու Սմբատ։
Դավիթ Անհողին։ Թագավորության հզորացում
Իր հզորության գագաթնակետում գտնվող Գագիկը 1001 թվականի ձմռանը մեծ զորքով շարժվեց Տաշիր-Ձորագետի Կյուրիկյան թագավորության վրա։ Նա մտավ Տաշիր, շրջապատեց Շամշուլդեն, ավերեց վրաց դաշտը, ապա Գագ բերդով իջավ Աղստև գավառ։ Այս ամենը կատարվեց ընդամենը երեք ամսվա ընթացքում։ Դավիթը երկու անգամ փորձեց մարտ տալ հորեղբորը, սակայն ուժերի ծայրահեղ անհավասարությունը նրան ստիպեց հրաժարվելու այդ մտքից և դիմելու կաթողիկոս Սարգիս Ա-ի օգնությանը։ Կաթողիկոսի միջնորդությամբ Դավիթը գնաց Շիրակավան` Գագիկ Ա-ի մոտ և հնազանդություն հայտնեց։
1041 թվականի Հովհաննես-Սմբատի մահից հետո Անիի Բագրատունյաց թագավորության գահը մնաց թափուր։ Դավիթը զորքով մտավ Անիի Բագրատունյաց թագավորության տարածք։ Սակայն Շիրակի ավերմամբ վրեժխնդիր լինելով հետ դարձավ։ 1042 թվականին «յազդմանէ չարին կրկին շարժումն լինէր Յունաց` դավաճանութեամբ և կեղծաւորութեամբ սուտ քրիստոնէին Դաւթի Անհողինին» ։ Եվ քանի որ Դավիթ Անհողինն իր նեղ անձնական շահախնդրություններով ուղղորդվող քաղաքականությամբ «ի վիհն տառապանաց էած զազգս քրիստոնէից», ստացավ նոր՝ անարգական Դավիհ մականունը։
1045 թվականին Բյուզանդիայի կողմից Անիի Բագրատունյաց թագավորության կործանումից հետո ինչպես Սյունիքի ու Կարս-Վանանդի, այնպես էլ Տաշիր-Ձորագետի Կյուրիկյան թագավորությունները հայտնվեցին անկախ կարգավիճակում։
Աբաս և Դավիթ։ Թագավորության կործանումը
1050 թվականին իբրև Տաշիր-Ձորագետի թագավոր է հիշատակվում Դավիթ Անհողինի ավագ որդի Կյուրիկե Բ-ն ։ Դավիթ Անհողինի մարմինն ամփոփված է Սանահինի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցում՝ հոր կողքին։ Ունեցել է 4 որդի՝ Կյուրիկե, Գագիկ, Ատրներսեհ, Սմբատ և մեկ դուստր՝ Հրանուշ։
Թեև Կյուրիկե Բ-ն գահակալեց իբրև անկախ թագավոր, իսկ 1064 թվականին Բյուզանդիայի կողմից Կարս-Վանանդի թագավորությունը վերացվելուց հետո դարձավ մայրամուտ ապրող Բագրատունյաց հարստության ազգապետ՝ խաղաղ իշխելով ընդամենը մեկուկես տասնամյակ։ Տաշիր-Ձորագետի Կյուրիկյան թագավորության անկախությունը կարճ տևեց, որովհետև այն շուտով հայտնվեց իր հարևանը դարձած Բյուզանդիայի քաղաքական ազդեցության ոլորտում։ Եթե Բյուզանդիան փորձում էր այդ ճանապարհով Տաշիր-Ձորագետի Կյուրիկյան թագավորության թեկուզ և թույլ ուժերն օգտագործել թուրք-սելջուկյան ահագնացող ճնշմանը դիմակայելու նպատակով, ապա Կյուրիկե Բ-ն թերևս բյուզանդացիների օգնությամբ հայոց պետականությունը վերականգնելու թույլ հույսեր էր փայփայում։ Այդ հանգամանքով կամ էլ այլընտրանքի բացակայությամբ է բացատրվում, որ Կյուրիկե Բ-ն ընդունեց Բյուզանդիայի կայսր Կոստանդին Դուկասի (1059-1067) կողմից 1059-1063 միջև իրեն շնորհված կյուրոպաղատի տիտղոսը և դրամ հատելու իրավունքը։ Սակայն, ինչպես ցույց տվեցին հետագա իրադարձությունները, նրան սոսկ բախտ էր վիճակված ապարդյուն ջանքեր գործադրելու իր թագավորության գոնե կախյալ գոյությունը և տարածքային ամբողջականությունը պահպանելու համար։
Տավուշի իշխանություն
Իշանության մայրաքաղաքը Տավուշ բերդ-ավանն էր։ Աբաս իշխանը, որը փաստորեն, Տավուշի առաջին և վերջին իշխանն էր, մասնակցել է Աղվանքի կաթողիկոս Գրիգոր Ա-ի ձեռնադրմանը։ Իշխանությունը նվաճվել է Գանձակի ամիրայի զորքերի կողմից, և Աբասը հեռացել է եղբոր մոտ՝ Մածնաբերդ։ Ավելի ուշ, երբ վրացական բանակի հայ զորահրամանատարներ Զաքարե ամիրսպասալարը և Իվանե աթաբեկը ազատագրում են Արևելյան Հայաստանի տարածքների մեծ մասը, այդ թվում՝ Տաշիր-Ձորագետի, Սյունիքի և Կարսի թագավորությունները։ Նշված տարածքներում հաստատվում են նոր իշխաններ կամ նախկին թագավորական տների շառավիղներ։ Զաքարյանների մի ճյուղը՝ Վահրամյանները, հաստատվում են Տավուշի Գագ ամրոցում՝ նախկին Կյուրիկյանների տիրույթում։
Մածնաբերդի իշխանություն
Մեծ Հայքի Ուտիք նահանգի արևմտյան մասում, 12-13-րդ դարերում Կյուրիկե Գ-ի որդի Դավիթը (1113-1145) հիմնում է Մածնաբերդի իշխանությունը։ Այդ ճյուղը Հայաստանի ավատատիրական տներից էր, ենթակա Զաքարյանների գերիշխանությանը և քաղաքական կապեր ուներ հարևան իշխանությունների՝ Տավուշի, Հաթերքի, Նոր-բերղի տերերի ու վրացի Օրբելիների հետ։ Փաստորեն՝ դա նախկին Տաշիր-Ձորագետի թագավորության արևելյան հատվածն էր, քանի որ արևմտյան հատվածը՝ Լոռին, նվաժվել էր վրաց Բագրատունի թագավորների կողմից։
12-րդ դարի առաջին կեսին Մածնաբերդի իշխանության պայքարի մեջ էր Գանձակի սելջուկ ամիրայության դեմ։ Դավթի հաջորդներ Կյուրիկեի (1145-1170) և Աբաս (1170-1176) Ժամանակաշրջանից Մածնաբերդի իշխանության մասին տեղեկությունները սուղ են։
12-րդ դարի վերջին Նոր-բերղի Կյուրիկյանները փորձել են Աղսարթան Ա-ից (1176 թվականից) խլել Մածնաբերդը, բայց՝ ապարդյուն։ 1236 թվականին, Աղսարթան Բ-ի օրոք, Մածնաբերդը ժամանակավորապես նվաճել են մոնղոլները։ 1250-ական թվականներին մոնղոլական արշավանքներին (Նփրկերտ, Բաղդադ) մասնակցել է Թաղիադինը, որի որդի Սարգիսը Մածնաբերդի իշխանության մեջ հայտնի վերջին տիրակալն է։ Մածնաբերդի Կյուրիկյանները մասնակցել են նաև հայ հոգևոր-մշակութային կյանքին (Աբասի քույր Մարիամը կառուցել է տվել Քոբայրի եկեղեցին և այլն)։ Մածնաբերդի իշխանությունը գոյատևել է մինչև 13-րդ դարի վերջը։
Բագրատունի հարստության վերջին ճյուղի՝ Կյուրիկյանների վերջին ներկայացուցիչները իշխում են Նոր բերդում։ Նրանք հիշատակվում են Վասակ Ա և Դավիթ (12-րդ դար), Վասակ Բ (13-րդ դարի սկիզբ)։ Այսպիսով՝ փակվում է հայ Բագրատունիների թագավորական ու իշխանական պատմության վերջին էջը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բագրատունիներ Կատեգորիա:Կյուրիկյաններ
Թոմի Ռամոն
Թոմի Ռամոն (Tommy Ramone, ), իսկական անունը՝ Թամաշ Էրդեյի (Erdélyi Tamás), հունգարական ծագմամբ ամերիկացի պրոդյուսեր և երաժիշտ ։ Չորս տարի Թոմի Ռամոնը եղել է «Ramones» պանկ ռոք խմբի թմբկահարը։
Կենսագրություն
Թամաշ Էրդեյին ծնվել է 1949 թվականի հունվարի 29-ին Հունգարիայի մայրաքաղաք Բուդապեշտում հրեաների ընտանիքում ։ Նրա ընտանիքը հոլոքոստի ժամանակ փրկվել է հարևանների շնորհիվ, ովքեր թաքցրել են նրանց։ Էրդեյիների հարազատների մեծ մասը դարձել է նացիստական գործողությունների զոհ ։ Չորս տարեկան հասակում Թամաշ Էրդեյին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է ԱՄՆ և բնակություն հաստատել Նյու Յորքում՝ Ֆորեսթ Հիլզում ։ Միջնակարգ դպրոցում սովորելու տարիներին Փամաշը Ջոնի Քամինգսոմի (հետագայում՝ Ջոնի Ռամոն) հետ նվագել է «Tangerine Puppets» խմբում ։ 1970 թվականին Թամաշը համագործակցել է Ջիմի Հենդրիքսի հետ «Band of Gypsys» ալբոմի ձայնագրման աշխատանքների ժամանակ։
Ramones խմբի պրոդյուսեր և թմբկահար
Երբ ստեղծվում է «Ramones» խումբը, Ջոնի Ռամոնը նվագում էր կիթառ, Դի Դի Ռամոնը՝ բաս կիթառ, Ջոուի Ռամոնը՝ թմբուկ, իսկ Թոմի Ռամոնը պիտի դառնար խմբի մենեջեր, սակայն դառնում է թմբկահար, երբ պարզվում է, որ Ջոուին չի հասցնում խմբի հետ և զբաղեցնում է վոկալիստի տեղը։ «Թոմի Ռամոնը, որ ղեկավարում էր մեզ, վերջապես, պիտի նստեր թմբուկների մոտ, որովհետև ոչ ոք չէր ուզում անել դա»,– հետագայում հիշում է Դի Դի Ռամոնը ։
Նա եղել է խմբի թմբկահարը 1974 թվականից մինչև 1978 թվականը։ Դրանից բացի նա եղել է խմբի առաջին երեք ստուդիական ալբոմների (Ramones, Leave Home և Rocket to Russia), ինչպես նաև It’s Alive համերգային ալբոմի համապրոդյուսերը ։
2007 թվականին Բի-բի-սիին տված հարցազրույցի ժամանակ Թոմի Ռամոսն ասել է, որ խումբը գտնվել է 1970-ական թվականներին ճանաչում վայելած New York Dolls խմբի, երգիչ Լու Ռիդի և նկարիչ Էնդու Ուորհոլի ազդեցության տակ։ Նա ասել է. «Բեմը, որ մշակվել էր CBGB-ի կողմից, պատանեկան կամ գարաժային խմբերի համար չէր, այնտեղ առկա էր ինտելեկտուալ տարր, և այդպես այն Ramones-ի համար էր» ։
Ramones խումբ
1978 թվականին Թոնի Ռամոսին փոխարեն խմբի թմբկահար է դառնում Մարկի Ռամոնը, սակայն Թոմին շարունակում է մնալ խմբի պրոդյուսերը և մասնակցում է խմբի չորրորդ՝ «Road to Ruin» ալբոմի ստեղծման աշխատանքներին։ Հետագայում՝ 1984 թվականին, նա եղել է խմբի ութերորդ՝ «Too Tough to Die» ալբոմի պրոդյուսերը ։
Թոմի Ռամոնը գրել է I Wanna Be Your Boyfriend երգն ու Blitzkrieg Bop երգի մեծ մասը, իսկ բաս կիթառահար Դի Դի առաջարկել է վերնագիրը ։ Նա ու Էդ Ստազիումը (Ed Stasium) կատարել են ալբոմի բոլոր կիթառային սոլոները, իսկ Ջոնի Ռամոսը հիմնականում նվագակցել է կիթառով ։
1980 թվականին Թոնի Ռամոսը հանդես է եկել որպես The Replacements խմբի «Tim» ալբոմի, ինչպես նաև Redd Kross խմբի «Neurotica» ալբոմների համապրոդյուսեր ։
2004 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Թոմի Ռամոնը կրկին նվագել է «Ramones» խմբի կազմում, երբ միացել է Սի Ջեյ Ռամոնին, Դանիել Ռեյին ու Էլվիս Ռամոնին «Ramones Beat Down On Cancer» համերգի ժամանակ։ 2007 թվականի հոկտեմբերին խմբի համերգային լավագույն ելույթների ձայնագրություններն ընդգրկող «It’s Alive 1974—1996» DVD սկավառակին նվիրված հարցազրույցի ժամանակ Թոմի Ռամոնը հիշել է խմբի մահացած անդամներին՝ նշելով, որ նրանք «տալիս էին այն ամենը, ինչ կարող էին ամեն շոուի ժամանակ»։
Թոմի Ռամոնն ու Կլաուդիա Տենանը (նախկինում եղել է Simplistics խմբի անդամ) միասին ստեղծել են Uncle Monk բլյուգրաս ֆոլկ բենդը։ Ռամոնը հայտարարել է. «Ընդհանուր շատ բան կա պանկ ու ֆոլկ երաժշտությունների մեջ։ Երաժշտության առաջատար այդ երկու ժանրերն էլ հողի էներգիա։ Եվ յուրաքանչյուրը կարող է ընտրել գործիք և սկսել նվագել» : Որպես երգերի հեղինակ՝ Թոմի Ռամոնը համագործակցել է Քրիս Քասլի (Chris Castle), Գարթ Հադսոնի (Garth Hudson), Լարի Քեմփբլի (Larry Campbell) և The Womack Family Band խմբի հետ 2011 թվականի հունիսին, երբ Լևոն Հելմի ստուդիայում ձայնագրվում էր Քասլի «Last Bird Home» ալբոմը ։
Հիվանդություն և մահ
The Independent-ը գրում է. «Նախքան Թոմիի՝ խոմբը լքելը Ramones-ը արդեն դարձել էր իր ժամանակի ամենաազդեցիկ պանկ խմբերից մեկը, որ նվագում էր Նյու Յորքի ոչ հայտնի CBGB ակումբում և առանց դադարների համերգային շրջագայությունների էր ունենում ամեն մի ալբոմի հետ»։ Կենսագիր Էվերեթ Թրուն Բի-Բի-սիին տված հարցազրույցում ասել է. «Կան հարյուրավոր, հազարակով, միլիոնավոր մեղեդիներ, որ գալիս են Ramones-ի երգերից... Դու լսել եք նրանց ազդեցությունը 1975 թվականից հետո ստեղծված ողջ ռոք երաժշտության մեջ։ Դուք լսում եք այն ամենուր» ։
Թոմի Ռամոնն ասել է. «Ramones-ի՝ եզակի ու ինքնատիպ լինելու պատճառներից մեկն այն է, որ այն կազմված է եղել չորս ինքնատիպ ու եզակի մարդկանցից» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Հունգարացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Թմբկահարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժշտական պրոդյուսերներ
Որդնախոռոչ
Որդնախոռոչ, որդնանցք (wormhole), մկան ծակ, հայտնի նաև որպես Այնշտայն-Ռոզենի կամրջակ, տարածաժամանակի ենթադրական տոպոլոգիական հատկություն է, որը սկզբունքորեն դյուրանցում է (ամենակարճ ուղին է) տարածաժամանակի մեջ։ Որդնախոռոչը նման է թունելի և հիմնված է Էյնշտեյնի դաշտի հավասարումների հատուկ լուծման վրա, որի երկու ծայրերը տարածաժամանակի տարբեր կետեր են։
Որդանանցքները համահունչ են Հարաբերականության ընդհանուր տեսությանը, բայց արդյոք որդանցքները իրականում գոյություն ունեն, դեռ պետք է պարզել։ Շատ գիտնականներ ենթադրում են, որ որդնածորերը պարզապես Քառաչափ տարածության չափման պրոյեկցիաներ են, ինչը նման է այն բանին, թե ինչպես երկչափ (2D) էակը կարող է զգալ եռաչափ (3D) օբյեկտի միայն մի մասը:[1]
1995թ.-ին Մեթ Վիսերը առաջարկեց, որ տիեզերքում կարող են լինել բազմաթիվ որդանցքներ, եթե վաղ տիեզերքում ստեղծվեին բացասական զանգվածով տիեզերական լարեր [3][4]: Որոշ ֆիզիկոսներ, ինչպիսիք են Ֆրենկ Թիփլերը և Քիփ Թորնը, առաջարկել են, թե ինչպես կարելի է արհեստականորեն որդնածորեր ստեղծել։
Վիզուալիզացիա
Որդանանցքի պարզեցված պատկերացման համար տարածությունը կարելի է պատկերացնել որպես երկչափ մակերես։ Այս դեպքում, որդանանցքը կհայտնվի որպես անցք այդ մակերեսի վրա, կհանգեցնի 3D խողովակի մեջ (մխոցի ներքին մակերեսը), այնուհետև նորից կհայտնվի 2D մակերեսի մեկ այլ վայրում՝ մուտքի նման անցքով։ Իրական որդանանցքը նման կլինի դրան, բայց մեկով բարձրացված տարածական չափերով։ Օրինակ, 2D հարթության վրա շրջանաձև անցքերի փոխարեն մուտքի և ելքի կետերը կարող են պատկերացվել որպես գնդաձև անցքեր 3D տարածության մեջ, որը տանում է դեպի քառաչափ «խողովակ», որը նման է գնդաձևին ։
Տերմինաբանություն
1928 թվականին գերմանացի մաթեմատիկոս, փիլիսոփա և տեսական ֆիզիկոս Հերման Վեյլը առաջարկեց նյութի որդնափոսի վարկածը՝ կապված էլեկտրամագնիսական դաշտի էներգիայի զանգվածային վերլուծության հետ. միաչափ խողովակներ» փոխարեն):[7]
Ամերիկացի տեսական ֆիզիկոս Ջոն Արչիբալդ Ուիլերը (ոգեշնչված Վեյլի աշխատությունից) [7] ստեղծեց «որդնափոս» տերմինը 1957 թվականին Չարլզ Միսների համահեղինակած աշխատության մեջ.[8]
Այս վերլուծությունը ստիպում է մարդուն դիտարկել այնպիսի իրավիճակներ, որտեղ կա ուժի գծերի զուտ հոսք, որի միջոցով տոպոլոգները կանվանեն բազմապատկված տարածության «բռնակ», և ինչը ֆիզիկոսներին, հավանաբար, արդարացնում են ավելի պատկերավոր անվանելու համար « որդանցք».
Ժամանակակից սահմանումներ
Որդափոսերը սահմանվել են և՛ երկրաչափական, և՛ տոպոլոգիական առումով:[անհրաժեշտ է լրացուցիչ բացատրություն] Տոպոլոգիական տեսանկյունից ներտիեզերքի որդանցքը (որդանանցքը նույն տիեզերքի երկու կետերի միջև) տարածության ժամանակի կոմպակտ տարածք է, որի սահմանը տոպոլոգիապես չնչին է, բայց որի ինտերիերը պարզապես միացված չէ։ Այս գաղափարի պաշտոնականացումը հանգեցնում է հետևյալ սահմանումների, որոնք վերցված են Մեթ Վիսերի Լորենցյան որդանանցքներից (1996 թ.):[9][պահանջվում է էջ]
Եթե ​​Մինկովսկու տարածության ժամանակը պարունակում է Ω կոմպակտ տարածք, և եթե Ω-ի տոպոլոգիան ունի Ω ~ R × Σ ձևը, որտեղ Σ-ը ոչ տրիվիալ տոպոլոգիայի երեք բազմապատիկն է, որի սահմանն ունի ∂Σ ~ S2 ձևի տոպոլոգիա, և եթե, ավելին, Σ հիպերմակերևույթները բոլորը տիեզերանման են, ապա Ω տարածքը պարունակում է ներտիեզերքի կիսամշտուն որդնանցք։
Երկրաչափական առումով, որդանանցքները կարող են նկարագրվել որպես տարածական ժամանակի շրջաններ, որոնք սահմանափակում են փակ մակերեսների աստիճանական դեֆորմացիան։ Օրինակ, Էնրիկո Ռոդրիգոյի «Աստղային դարպասների ֆիզիկա» աշխատության մեջ որդանցքը ոչ պաշտոնական սահմանվում է հետևյալ կերպ. տարածության ժամանակի շրջան, որը պարունակում է «աշխարհային խողովակ» (փակ մակերեսի ժամանակային էվոլյուցիան), որը չի կարող շարունակաբար դեֆորմացվել (փոքրվել) մինչև համաշխարհային գիծ (կետի ժամանակային էվոլյուցիա)։
Տես նաև
Կատեգորիա:Հարաբերականության տեսություն Կատեգորիա:Գրավիտացիա
Bitch Better Have My Money
«Bitch Better Have My Money», բարբադոսցի երգչուհի Ռիհաննայի երգն է։ Այն որպես սինգլ թողարկվել է 2015 թվականի մարտի 26-ին ։
Նախապատմություն
«Bitch Better Have My Money» երգը գրվել է Ջամիլ Պիերի, Բիբի Բորելիի, Ռիհաննայի և Թրևիս Սքոթի կողմից ։ Երգի պրոդյուսերներն են Deputy-ը, Քանյե Ուեսթը, Թրևիս Սքոթը և WondaGurl-ը  ։ 2015 թվականի մարտի 25-ին երգչուհին իր Թվիթթերի էջում գրում է հետևյալ հեշթեգները` «rihannaNOW.com #R8 #BBHMM #March26», իսկ ավելի ուշ նաև հրապարակում երգի շապիկի պատկերը իր Ինստագրամի էջում ։ Մարտի 26-ին երգը հասանելի է դառնում iTunes-ում ներբեռնման համար ։ Նույն օրը թողարկվում է նաև երգի առանց հայհոյանքներով տարբերակը, որը վերնագրված է «B**** Better Have My Money» ։
Տեսահոլովակ
Երգի տեսահոլովակը, որի ռեժիսորներն են Ռիհաննան և Megaforce-ը, ներկայացվել է 2015 թվականի հուլիսի 1-ին ։
Կենդանի կատարումներ
2015 թվականի ապրիլի 4-ին երգչուհին կատարել է երգը March Madness բասկետբոլային առաջնության ժամանակ, իսկ մայիսի 16–ին Saturay Night Live հեռուստածրագրի եթերում ։
Հավաստագրումներ
}
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2015 սինգլներ Կատեգորիա:Ռիհաննայի երգեր Կատեգորիա:2015 երգեր
Դատաստանագիրք (556)
Դատաստանագիրք (556), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 556 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է Պետրոս գրիչի կողմից, ենթադրաբար Այասում։ Ստացողը եղել է Այասի Սեթ եպիսկոպոս։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 17,5x13 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 143 թերթից։ Կազմը` ստվարաթուղթ։ Հիշատակարաններ՝ 21ա, 63ա, 73բ, 86բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Արմեն Մկրտչյան (ըմբիշ)
Արմեն Մկրտչյան (, Փոքր Վեդի), ազատ ոճի հայ ըմբիշ, մինչև 48 կգ քաշային կարգում Հայաստանի բազմակի չեմպիոն, Եվրոպայի 1994 թվականի չեմպիոն, 1995 թվականի աշխարհի առաջնության բրոնզե մեդալակիր և Ատլանտայի 1996 թվականի օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր։ ԽՍՀՄ միջազգային կարգի սպորտի վարպետ (1991)։ Հայաստանի Հանրապետության սպորտի վաստակավոր վարպետ (1996)։
Կենսագրություն
Արմեն Մկրտչյանը ծնվել է 1973 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Արարատի շրջանի ՀՍՍՀ (այժմ Արարատի մարզ, ՀՀ) Փոքր Վեդի  գյուղում, գյուղացու ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Յարցիկ Մկրտչյանը, որը սիրահարված էր սպորտին և չկարողացավ իր երազանքը կատարել, քանի որ հոր մահից հետո չկարողացավ մորը մենակ թողնել, քանզի ապրուստի միջոց էր պետք և անցավ աշխատանքի։ Հայրը իր սպորտային երազանքը կապեց ավագ որդու՝ Արմենի հետ։
1980-1981 թվականներին ընդունվել է գյուղի միջնակարգ դպրոցի առաջին դասարան։ Մասնակցել է գյուղի մշակույթի տան Փողային արվեստի (նվագել է շեփոր) և Ժողգործիքների (շվի) խմբակներին։ 5-6-րդ դասարաններում մասնակցել է գյուղի մշակույթի տան Երվանդ Կիրակոսյանի Ազատ ոճի ըմբշամարտի խմբակին։
Արդեն 7-րդ դասարանից տեղափոխվել է Երևան և ուսումը շարունակել սպորտի մասնագիտացված՝ Օլիմպիական հերթափոխի հանրապետական ուսումնարանում։ Այն ավարտել է 1991-1992 ուստարում։ 2 տարի ծառայել է Հայկական բանակում։ 1991-1992 թվականին ընդունվել է Երևանի Ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտի մենամարտ (ազատ ըմբշամարտ) ֆակուլտետը։ Զբաղվել է ազատ ոճի ըմբշամարտով սկզբում Ռազմիկ Կարապետյանի, իսկ 1992 թվականից Յուրի Բաբայանի և Հրանտ Ենոքյանի ղեկավարությամբ։ 1980 և 1990 թվականներին արտասահմանում ընդգրկվել է ՍՍՍՀ պատանեկան հավաքականի կազմի մեջ,  1990 թվականին եղել է մինչև 18 տարեկան տարիքի կատեգորիայում աշխարհի չեմպիոն։
ՍՍՍՀ փլուզումից հետո միջազգային մրցումներում ներկայացրել է Հայաստանը։ Իր սպորտային կարիերայի ամենամեծ հաջողություններին հասել է 1990-ական թվականների կեսերին։ 1994 թվականին դարձել է Եվրոպայի չեմպիոն, 1995 թվականին՝ աշխարհի չեմպիոնատի բրոնզե մրցանակակիր։ Ատլանտայի Օլիմպիական խաղերին հասել է մինչև եզրափակիչ փուլ, որտեղ համառ պայքարում կորցրել է մեկ միավոր գործող օլիմպիական չեմպիոն Կիմ Իլ Յոնուն  ԿԺԴՀ-ից։ 1997 թվականին անցավ ավելի քաշային կատեգորիայի, եղել է 2001 թվականի Եվրոպայի չեմպիոնատի մրցանակակիր, որից հետո ավարտվեց միջազգային սպորտային կարիերան։ Հետագայում հանդես եկավ «ASV Bauknecht Schorndorf» և «RWG Mömbris-Königshofen»  Գերմաիայի Բունդեսլագի ըմբշամարտի ակումբներում ։ 2009 թվականից հանդիսանում է ազատ ոճի ըմբշամարտի գլխավոր մարզիչ «TV Eintracht 1909» ակումբում.
Գերմանիա
1993-2007 թվականներին Արմեն Մկրտչյանը Գերմանիայում վարել է ակտիվ մարզական կյանք։
01.07.2017 01.07.2017 թվականին Արմեն Մկրտչյանը նորից Գերմանիայում է և ստրագրում է պայմանագիր մարզիչի աշխատանքի համար։
Բելգիա
2009 թվականից մինչև 2016 աշխատել է Բելգիայի «Aachen walhein» ակումբում որպես մարզիչ։
Հայաստան
2017 թվականի հունվարին  օլիմպիական փոխչեմպիոն Արմեն Մկրտչյանը ՀԱՕԿ նախագահի հրավերով վերադարձել է Հայաստան։ 2017 թվականի հունվարի 26-ին Ատլանտայի օլիմպիական խաղերի արծաթե, աշխարհի առաջնության բրոնզե մեդալակիր, Եվրոպայի չեմպիոն Արմեն Մկրտչյանը  նշանակվեց Հայաստանի  ըմբշամարտի հավաքականի գլխավոր մարզիչ ։
Ծաղկաձորում Հայաստանի ըմբշամարտի հավաքականը փետրվարի 23-ից մինչև մարտի 8-ը անցկացրեց ուսումնամարզական հավաք:Ծաղկաձորյան ուսումնամարզական հավաքից հետո մարտի 8-ին Հայաստանի ըմբշամարտի հավաքականը մեկնեց Թուրքիա մասնակցելու Յաշար Դոգուի անունը կրող 45-րդ միջազգային մրցաշարին:Մինչ մեկնելը ըմբշամարտի հավաքականի մարզիչը վկայում է.
2017 թվականի մարտի 10-ից 12-ը Հայաստանի ազատ ոճի ըմբշամարտի ազգային հավաքականը Թուրքիայում կայացած Յաշար Դոգուի մրցաշարում նվաճել է մեկ բրոնզե (61 կգ քաշային Վոլոդյա Ֆրանգուլյան) և մեկ արծաթե ( 65 կգ քաշային Նարեկ Սիրունյան) մեդալ։
2017 թվականի մայիսի 2-6-ը Սերբական Նովի Սադ քաղաքում մեկնարկվեց ըմբշամարտի Եվրոպայի առաջնություն։ Ըմբշամարտի հավաքականի գլխավոր մարզիչ Արմեն Մկրտչյանի համար առաջին Եվրոպայի առաջնությունն էր։ Հայաստանը ներկայացրել էր 8 ազատ ոճի ըմբիշներ՝ ՀՀ ըմբշամարտի հավաքականի գլխավոր մարզիչ Արմեն Մկրտչյանի գլխավորությամբ։ Բրոնզե մեդալներ նվաճեցին ազատ ոճի ըմբիշներ 61 կգ քաշային Վոլոդյա Ֆրանգուլյանը (անձնական մարզիչ՝ Ցոլակ Հարոյան) և 74 կգ քաշային Գրիգոր Գրիգորյանը (անձնական մարզիչ՝ Սամվել Սերոբյան) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1973 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ ըմբշամարտիկներ Կատեգորիա:Հայաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետներ Կատեգորիա:Հայ օլիմպիական ըմբշամարտիկներ
Հերբերտ Ուելս
Հերբերտ Ջորջ Ուելս (Herbert George Wells, ), անգլիացի գրող, հրապարակախոս։ «Ժամանակի մեքենան», «Անտեսանելի մարդը», «Աշխարհների պատերազմը» և գիտաֆանտաստիկ այլ վեպերի հեղինակ, քննադատական ռեալիզմ գրական ուղղության ներկայացուցիչ, ֆաբիուսական սոցիալիզմի կողմնակից։ Ուելսի ստեղծագործություններից մի քանիսը թարգմանվել են հայերեն    ։
Կենսագրություն
Հերբերտի հայրն ու մայրը սկզբում աշխատում էին մի հարուստ կալվածքում որպես այգեպան և նաժիշտ։ Որոշ ժամանակ անց կարողացան հախճապակե իրերի կրպակի տեր դառնալ, բայց առևտուրը շահույթ գրեթե չէր ապահովում, և ընտանիքը իր ապրուստը հիմնականում հոգում էր այն փողերով, որ շահում էր պրոֆեսիոնալ խաղացող հայրը կրիկետի մրցախաղերում տարած հաղթանակների շնորհիվ:Երբ տղան ութ տարեկան էր, «բախտի բերմամբ» /իր արտահայտությունն է/ կոտրեց ոտքը և երկար ժամանակ հարկադրված էր փակված մնալ տանը։ Հենց այս ժամանակ էլ տարվեց ընթերցանությամբ։ Ութ տարեկան հասակում էլ ընդունվեց միսթր Թոմաս Մորլեյի առևտրական ակադեմիան, որտեղ վաճառականի մասնագիտություն էր ձեռք բերելու։ Բայց երբ Հերբերտը տասներեք տարեկան էր, հայրը կոտրեց ազդրը, այլևս ի վիճակի չէր մասնակցելու կրիկետի մրցախաղերի, և տղան ստիպված էր ինքնուրույն կյանք սկսել։ Կարողացավ հաղթահարել նյութական դժվարությունները, կրթություն ստանալ Լոնդոնի համալսարանի արքայական քոլեջում, որն ավարտեց 1888 թվականին։ Դրան հաջորդած երեք տարում երկու գիտական աստիճան ստացավ կենսաբանության գծով, իսկ 1942 թվականին նրան շնորհվեց նաև գիտությունների դոկտորի աստիճան։
Եղել է մանուֆակտուրայի վաճառականի աշկերտ, դեղատան վաճառող, դպրոցի ուսուցիչ, ճշգրիտ գիտությունների դասախոս և անվանի կենսաբան Թոմաս Հաքսլիի օգնական։ 1893 թվականին անցել է լրագրողական աշխատանքի։ Հրատարակել է կենսաբանության և ֆիզիոգրաֆիայի դասագրքեր, 1930 թվականին՝ «Կյանքի գիտությունը» (հատոր 1-3, Զ․ Հաքսլիի հեղինակակցությամբ) հանրամատչելի գիրքը։ «Ժամանակի մեքենան» (1895) վեպով սկզբնավորել է 20-րդ դարի գիտական ֆանտաստիկան։
1900 թվականից Ուելսը հանդես է եկել կանխորոշող և ուտոպիական երկերով («Կանխատեսում», 1901, տրակտատ)։ Ուելսի գաղափարախոսության հիմքը լուսավորականությունն է։ Սակայն «Ուիլյամ Քլիսոլդի աշխարհը» (1926) վեպ-տրակտատում և «Լեգալ դավադրություն» (1928) տրակտատում նա իր տեսությունները տրամագծորեն հակադրել է մարքսիզմին։
1903-1909 թվականներին անդամակցել է «ֆաբիուսականների ընկերությանը», ովքեր հանդես էին գալիս քաղաքականության, գիտության մեջ, հասարակական կյանքում աստիճանական, զգուշավոր փոփոխությունների օգտին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին (1914-1918) Ուելսը եղել է պատերազմական պրոպագանդայի գործուն մասնակից («Պատերազմ, որը վերջ կտա պատերազմներին», 1914)։ Նոր կրոնի՝ որպես մարդկության վերադաստիարակության միջոցի պրոպագանդմանն են նվիրված «Պատմության ակնարկ» (1920), «Պատմության համառոտ ակնարկ» (1922) և պատմությանն ու մանկավարժությանը վերաբերող այլ աշխատություններ։ 1923 թվականին հրատարակել է «Մարդիկ որպես աստվածներ» լուսավորական վեպ–ուտոպիան։ «Նախօրեին» (1927) վեպով Ուելսը հակաֆաշիստական ակտիվ դիրք է գրավել։
Նրա երգիծական արտակարգ վարպետությունն է դրսևորված 1920-1930-ական թվականներին գրած վեպերում։ Ուելսը երեք անգամ այցելել է Ռուսաստան (1914, 1920 և 1934)։ Վլադիմիր Իլիչ Լենինի հետ նրա հանդիպումը (1920 թվական հոկտոկտեմբերի 6) լայնորեն հայտնի է դարձել «Ռուսաստանը մշուշի մեջ» (1920, հայերեն հրատարակությունը՝ 1960) գրքի շնորհիվ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ հանդես է եկել ի պաշտպանություն ԽՍՀՄ-ի։ Ուելսը քննադատական ռեալիզմի շատ խոշոր վարպետ է, նշանակալի ավանդ ունի համընդհանուր գրական պրոցեսում։ Հերբերտ Ջորջ Ուելսը մահացել է 13․8․1946, Լոնդոնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լոնդոնի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հումանիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի հումանիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Կենսաբանական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Անգլիացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Կրոնների քննադատներ Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ
Տառ
Տառ, այբուբենի առանձին, որոշակի գրանշան։
Սովորաբար տառը համապատասխանում է բանավոր խոսքի որևէ հնչյունի, սակայն դա պարտադիր չէ։
Տառը կարող է ունենալ գրառման մի քանի ձև, որը, սակայն, չի փոխում վերջինիս արտասանությունն ու իմաստը։
Տառերից ձևավորվում է վանկը, վանկերից՝ բառը։
Այբուբեններում տառերի թիվը կարող է տարբեր լինել։ Օրինակ, մի շարք այբուբենների տառերը՝
Վառլամ Շալամով
Վառլամ Տիխոնովիչ Շալամով (Варлам Тихонович Шаламов, ), ռուս խորհրդային արձակագիր և բանաստեղծ, որն առավել հայտնի է որպես «Կոլիմյան պատմվածքներ» («Колымские рассказы») պատմվածքների ու ակնարկների ժողովածուի հեղինակ, որտեղ պատմում է խորհրդային ուղղիչ-աշխատանքային ճամբարներում 1939-1950 թվականներին բանտարկյալների կյանքի մասին։
Շալամովը երիտասարդ տարիներին հարել է «ձախ ընդդիմությանը», ինչի պատճառով 1929 թվականին ձերբակալվել է և երեք տարի անցկացրել Վիշերսկի ճամբարում։ Մոսկվա վերադառնալուց հետո Շալամովն սկսել է գրել բանաստեղծություններ և պատմվածքներ։ 1937 թվականին նա ձերբակալվել է երկրորդ անգամ, «հակախորհրդային պրոպագանդայի» համար (ՌԽՖՍՀ ՔՕ հոդվ. 58-10) դատապարտվել հինգ տարի ազատազրկման ճամբարում և ուղարկվել Կոլիմա Սևվոստլագում։ Ճամբարում Շալամովը դատապարտվել է նոր ժամկետով, և ընդհանուր առմամբ նա Կոլիմայում անցկացրել է 16 տարի, որից 14 տարին ընդհանուր աշխատանքներում և որպես ազատազրկված բուժակ, ինչպես նաև ևս երկու տարի ազատվելուց հետո։ 1950-ական թվականների կեսերից Վառլամ Շալամովն ապրել է Մոսկվայում և աշխատել «Կոլիմյան պատմվածքներ» ժողովածուի վրա։ Չկարողանալով հրատարակել իր պատմվածքների առաջին ժողովածուն  «ձնհալի» ժամանակաշրջանում՝ Շալամովը շարունակել է ստեղծագործել և մինչև 1973 թվականն գրել է 6 ժողովածու՝ «Կոլիմյան պատմվածքներ», «Ձախ ափ» («Левый берег»), «Բահի արտիստը» («Артист лопаты»), «Հանցագործ աշխարհի ուրվագծեր» («Очерки преступного мира»), «Կուենու հարությունը» («Воскрешение лиственницы»), «Ձեռնոց, կամ ԿՌ-2» («Перчатка, или КР-2»): Շալամովի պատմվածքները շրջանառվում էին սամիզդատում, 1996 թվականից սկսվել են նրանց ոչ հեղինակազորված հայտարարությունն արտասահմանում։ Խորհրդային Միությունում Շալամովին հաջողվել է պաշտոնապես լույս ընծայել միայն բանաստեղծական ժողովածուները, իսկ «Կոլիմյան պատմվածքներ» լույս են տեսել արդեն հեղինակի մահից հետո՝ 1980-ական թվականների վերջերին։ 1960-ական թվականների երկրորդ կեսից Շալամովը հեռացել է դիսիդենտական  շարժումից, որոնց հետ պառակտումը արձանագրվել է 1972 թվականին՝ «Լիտերատուրնայա գազետաW թերթում գրողի բաց նամակի հրապարակումից հետո, որում նա քննադատել է «Կոլիմյան պատմվածքների»՝ առանց իր թուլտվության հրատարակումներն արտասահմանում։ Կյանքի վերջին տարիները Շալամովը, որի առողջությունը ծայրաստիճան վատթարացել էր, անցկացրել էր Լիտֆոնդի ծերերի և հաշմանդամների մոսկովյան տանը։
Վառլամ Շալամովը ճանաչման արժանացել է հետմահու՝ 1980-ական թվականների սկզբին նրա ստեղծագործությունների անգլիալեզու հրապարակումներից և Խորհրդային Միությունում գլասնոստի սկսվելուց հետո։ «Կոլիմյան պատմվածքները» միաժամանակ դիտարկվում են ինչպես ինչպես ակնառու գեղարվեստական ստեղծագործություն, հումանիզմի աղետի ու նրա ֆոնին մարդու վարքի պատկերման նոր ձևերի որոնման արդյունքի, այնպես էլ պատմական փաստաթուղթ  կոլիմյան ճամբարների մասին։
Ծագում, մանկություն, պատանեկություն
Վառլամ Շալամովը ծնվել է 1907 թվականի հունիսի 5(18)-ին Վոլոգդայում, քահանա Տիխոն Նիկոլաևիչ Շալամովի ընտանիքում և անունն ստացել է ի պատիվ Մեծ Նովգորոդի սրբազան Վառլամ Խուտինսկու, որին հիշատակի օրը (Պետրոսյան պասի առաջին հինգշաբթի) օրն է ծնվել։ Վոլոգդան ունեցել է քաղաքական աքսորի հարուստ պատմություն, մի քանի սերունդ քաղաքում բնակություն են հաստատել նարոդնիկները, ապա հեղափոխական սոցիալ-դեմոկրատները և էսէռներ։ Շալամովը շատ է գրել այն մասին, թե ինչպես են այդ իրադարձությունների մասին հիշողությունների արձագանքները տանջել ու դաստիարակել իրեն։ Շալամովի հայրը եղել է տոհմական քահանա, պապը, նախապապը և մյուս ազգականները ծառայել են Մեծ Ուստյուգի եկեղեցիներում։ 1893-1904 թվականներին Տիխոն Շալամովը ծառայել է ուղղափառ առաքելությանը Կադյակ կղզում (Ալեության և Ալյասկայի եպիսկոպոսություն)։ Վարլամ Շալամովի մայրը՝ Նադեժդա Ալեքսանդրովնան (նախքան ամուսնությունը՝ Վորոբյովա), սերել է ուսուցչական ընտանիքից և ավարտել է կանացի գիմնազիան և մանկավարժական դասընթացներ, բայց ամուսնանալուց հետո դարձել է տնային տնտեսուհի ։ Վարլամը եղել է ողջ մնացած հինգ երեխաներից կրտսերը։ Վալերին՝ ընտանիքի ավագ որդին, խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո հրապարակավ հրաժարվեց քահանա հորից, մյուս տղան՝ Սերգեյը, ընդգրկվել է Կարմիր բանակի կազմում և 1920 թվականին զոհվել Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմում։ Քույրերից մեկը՝ Գալինան, ամուսնությունից հետո մեկնել է Սուխում, իսկ մյուսը՝ Նատալյան, ամուսնու հետ ապրել է Վոլոգդայում։
1906 թվականից Տիխոն Շալամովը ծառայել է Սոֆյայի մայր տաճարում, և Շալամովների ողջ ընտանիքն ապրել է ծխական տան երկհարկանի շենքի բնակարաններից մեկում։ Տիխոն Շալամովն ունեցել է իր ժամանակի համար բավականին լիբերալ հայացքներ (որդու խոսքերով՝ «ջեֆերսոնյան հոգի») և եղել է ակտիվ հասարակական գործիչ 1905-1907 թվականների հեղափոխության տարիների, նա դատապարտել է հակասեմականությունը և բորբոքված ու կարեկցական քարոզով ելույթ է ունեցել Պետական դումայի՝ սևհարյուրակայինի կողմից սպանված պատգամավոր Միխայիլ Գերցենշտեյնի հոգեհանգստի ժամանակ։ Սակայն ընտանիքում նրա վարքագիծը եղել է ավելի ավտորիտար, և Վարլամ Շալամովի վերաբերմունքը նրա նկատմամբ եղել է ոչ միանշանակ. նա անհամեմատ ավելի մեծ ջերմությամբ է հիշել մորը ։ Շալամովն արդեն մանկության տարիներից իրեն զգացել է որպես աթեիստ և պահպանել է այդ համոզմունքն ամբողջ կյանքի ընթացքում։
Նադեժդա Ալեքսանդրովնան Վարլամին սովորեցրել է կարդալ երեք տարեկանից, իսկ 1914 թվականին նա ընդունվել է Վոլոգդայի Օրհնայլ Ալեքսանդր I-ի անվան արական գիմնազիա։ 1918 թվականի Քաղաքացիական պատերազմի սկսվելու և Ռուսաստանի հյուսիսում օտարերկրյա ներխուժումից հետո ընտանիքի համար սկսվել են դժվար ժամանակներ. դադարեցվել են Տիխոն Շալամովին հասնող բոլոր վճարումները, կողոպտվել է Շալամովների բնակարանը, իսկ ավելի ուշ ավելացել է նրա բնակիչների թիվը, Վարլամն ստիպված է եղել վաճառել մոր թխած կարկանդակները շուկայի հրապարակում։ 1920 թվականի սկզբին Տիխոն Շալամովը կուրացել է, չնայած շարունակել է քարոզները՝ մինչև եկեղեցիների փակվելը 1930 թվականին, և Վարլամը եղել է նրան ուղեկցողը։ Հեղափոխությունից հետո գիմնազիան փակվել է, Վարլամը ուսումը շարունակել է  № 6 երկրորդ աստիճանի միասնական աշխատանքային դպրոցում, որն ավարտել է 1923 թվականինին։ Դպրոցական խորհուրդը ժողովրդական կրթության նահանգային բաժնին միջնորդել է այն մասին, որ Շալամովը՝ որպես լավագույն  շրջանավարտներից մեկը, գործուղվի բուհ ընդունվելու համար, բայց, ըստ գրողի հիշողությունների, նահանգային լուսավորական կոմիտեի վարիչը մերժել է Շալամովին և նրա կույր հորը հետևյալ բառերով. «Հենց նրա համար, որ ունես լավ ընդունակություններ, դու չես սովորի բարձրագույն ուսումնական հաստատությունում՝ խորհրդային բուհում» ։
Լինելով քահանայի որդի («ձայնազուրկ»)՝ Շալամովը չի կարողացել սովորել համալսարանում, և 1924 թվականի աշնանը մեկնել է Մոսկվա, որպեսզի ընդունվի գործարան։ Նա աշխատանքի է ընդունվել Կունցևոյի կաշվի գործարանում (այն ժամանակ՝ Մոսկվայի մարզ) սկզբում որպես սևագործ բանվոր, ավելի ուշ՝ դաբաղող և հարդարման աշխատանքեր կատարող, ապրել է մորաքրոջ տանը, որն ուներ սենյակ Սետունյան բուժարանին կից ։ Կարճ ժամանակով Շալամովը՝ որպես ուսուցիչ, աշխատել է տեղի դպրոցում՝ մասնակցելով անգրագիտության վերացման ծրագրին։ 1926 թվականին գործարանի ուղեգրով նա ընդունվել է Մոսկովյան մանածագործական ինստիտուտի առաջին կուրս և միաժամանակ ազատ ընդունելությամբ՝ Մոսկվայի 1-ին համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ ։ Գրողի կենսագիր Վալերի Եսիպովն այդ որոշումը համարում է հանելուկային. Շալամովը հետաքրքրվել է գրականությամբ ու բժշկությամբ, իսկ այն մասին, թե ինչն է նրան դրդել ընդունվելու իրավաբանական ֆակուլտետ, նա ոչ մի տեղ չի հիշատակում։ Պատմաբան Ս. Ագիշևը ենթադրել է, որ երիտասարդը կարող էր արդարության զգացումից ելնելով՝ ցանկանալ անձամբ մասնակցել նոր խորհրդային իրավունքների ձևավորմանը ։ Շալամովն ընտրել է Մոսկովյան ինստիտուտը և ֆակուլտետում գրանցվելուց հետո բնակություն հաստատել ուսանողական հանրակացարանում (Մեծ Չերկասկի  նրբանցք)։ Նրա սենյակակիցներից մեկը եղել է ազգաբանական ֆակուլտետի ուսանող, բանաստեղծ Մուսա Ջալիլը։ Ինստիտուտում Շալամովը մտերմացել է տարբեր ֆակուլտետների մի խումբ ուսանողների հետ, որոնք կազմակերպել են բանավիճային խմբակ, որի շրջանակներում քննադատաբար քննարկել են ամբողջ իշխանությունն Ստալինի ձեռքում կուտակելու փաստը և նրա հեռանալը լենինյան իդեալներից։ Շալամովի այն տարիների  ընկերներից շատերը, այդ թվում ամենամտերիմները՝ Սառա Գեզենցվեյը, Ալեքսանդր Աֆանասևը, Նինա Արեֆևան, զոհվել են մեծ ահաբեկչության ընթացքում։ Մոսկվայի ինստիտուտի ռեկտորը և քրեական պրոցեսի ամբիոնի պրոֆեսորն այն ժամանակ եղել է մեծ ահաբեկչության ցուցադրական դատավարությունների ապագա ճարտարապետ Անդրեյ Վիշինսկին, և Շալամովին վիճակվել է ականատես լինել, թե ինչպես  են ուսանողները ծեծել Վիշինսկուն այն բանի համար, որ նա սուլել էր կուսակցական բաց ժողովում Խրիստիան Ռակովսկի ելույթի ժամանակ ։ 1927 թվականի նոյեմբերի 7-ին երկրորդ կուրսի ուսանող Շալամովը մասակցել է «ձախ  ընդդիմության» ցույցին, որը նվիրված էր Հոկտեմբերյան հեղափոխության տասնամյակին, տեղի է ունեցել Տրոցկուն կուսակցության Կենտրոնական կոմիտեի կազմից հեռացնելուց կարճ ժամանակ անց և փաստորեն եղել է Տրոցկու կողմնակիցների ելույթը Ստալինի քաղաքականության դեմ։ Ցուցարարների նշանաբաններից մեկը եղել է՝ «Իրականացնենք Լենինի կտակը», որի ներքո հասկացվում էր Լենինի նամակը Ստալինի բացասական բնութագրությամբ և ԽՄԿԿ կենտրոնական կոմիտեի գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում նրա փոխարեն այլ անձի նշանակելու առաջարկով («Լենինի կտակը»)։ Ցույցը ցրվել է ՄՊՔՎ ջոկատների և համալսարանի ուսանողների կողմից ։ 1928 թվականի փետրվարին Շալամովը հեռացվել է ինստիտուտից «սոցիալական ծագումը թաքցնելու համար». հարցաթերթիկի լրացման ժամանակ, որպեսզի թաքցնի «ձայնազուրկի» կարգավիճակը, նա մատնանշել է հորը՝ որպես «հաշմանդամ, ծառայող», ոչ թե որպես «պաշտամունքի ծառայող», ինչի մասին բացահայտել է նրա համակուրսեցին և հայրենակիցն իր մատնությամբ։
Մոսկվայում Շալամովը մասնակցել է գրական հասարակության և խմբակային կյանքին։ Որպես կարևոր իրադարձություն՝ նա հիշել է Սերգեյ Եսենինի հոգեհանգիստը 1925 թվականի  դեկտեմբերի 31-ին և նրան հրաժեշտ տվողների բազմահազարանոց բազմությունը, որտեղ եղել է տասնութամյա Շալամովը։ 1927 թվականին նա արձագանքել է կոչին «Նոր Լեֆ» ամսագրի կոչին՝ ուղղված ընթերցողներին՝ ուղարկելու «նոր, բացառիկ հանգեր», իսկ հանգերին կցել է սեփական բանաստեղծությունը։ Նրան գրախոսական կարճ նամակով պատասխանել է Նիկոլայ Ասեևը, որը եղել է այն տարիների երիտասարդության կուռքերից մեկը։ Շալամովը ներկա է եղել Վլադիմիր Մայակովսկու հրապարակային ընթերցումներին. 1926-1927 թվականների նրա ելույթներից տպավորությունները Շալամովը ներկայացրել է 1934 թվականի իր ակնարկում «Огонёк»-ի համար ։ Շալամովը փորձել է այցելել Օսիպ Բրիկի և Սերգեյ Տրետյակովի «ԼԵՖականների» խմբակներ, բայց երկուսի մասին էլ թողել է բավականին սուր և անկողմնակալ հիշողություններ, չնայած ավելի ուշ ընդունել է, որ Բրիկի տեսական աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել իր արձակի վրա։