Ռոյ_Օրբիսոն
1960-1964. հյուրախաղեր The Beatles-ի հետ
«Come Back to Me My Love» և «Come Softly to Me» երգերի թողարկումից հետո՝ 1960 թվականի ապրիլին, Օրբիսոնը և մելսոնը գրում են «Only The Lonely» երգը, որը դառնում է Ռոյի առաջին հայտնի հիթը։ Երգը թողարկվել է «Here Comes that Song Again» սինգլի «Բ» կողմում։ Այդ գրավում է երկրորդ տեղը՝ ամերիկյան, և առաջին տեղը՝ անգլիական, հիթ շքերթում։ «Only the Lonely» ստուդիայում առաջին երիգի թողարկումով պարզվեց նրա ձայնի հզորությունը և ունիկալությունը ։ Սկզբում Ռոյը և Մելսոնը որոշել էին վերցնել Էլվիս Փրեսլիի և «The Everly Brothers»-ի երգերը, բայց հետո նրանք հրաժարվում են այդ երգերը վերցնել իրենց երգացանկում, որի արդյունքում երգը կատարեց Ռոյը։ Ըստ ականատեսների հիշողությունների, երբ Փրեսլին առաջին անգամ լսեց «Only the Lonely»՝ Ռոյի կատարմամբ, նա գնեց սկավառակների մի ամբողջ հավաքածու, որպեսզի նվիրի ընկերներին ։ Ջոն Լենոնը ռադիոյով լսելով «Only The Lonely»-ն՝ գրում է «Please Please Me» երգը։ «Please» բառի կրկնակի ձևը Ջոնի մտքում հղացավ այն ժամանակ, երբ նա լսեց Բինգ Քրոսբիի «Խնդրում եմ լսիր իմ խնդրանքները» երգը ։ Ինչպես գրում է երաժիշտի կենսագիր Ալան Կլեյսոնը, երգի ֆալցետում Օրբիսոնը կարողացել է վերցնել ամենաբարձր նոտաներից մեկը՝ սոլ-դիեզը, որը «դուրս է եկել նրա կոկորդից, և նույնիսկ ավելի խորքից» ։ Ֆոստերը հիշում է. «Նա արեց դա և բոլորը զարմանքից քարացել էին։ Մինչև հիմա երբեք նման բան չէի լսել» ։ Պարզվեց, որ Ֆրեդ Ֆոստերը հեռատես է. Ռոյը տիրապետում էր ոչ միայն դիապազոնին, բայց և անհավանական ուժով անելիք չուներ դեցիբելի հետ ։ Մելսոնը հանդիսանում էր Անիտի Քեր վոկալային խմբի դիրիժորը, նա երգում էր «դամ-դամ-դամ-դամմի-դու-ուա» երաժշտությունը ։ Բայց երգչի փխրուն ձայնը անսովոր էր, ինչ որ տեղ նաև ծանր, որով կատարում էր երիտասարդական բալլադներ, որոնցից մի քանիսը մնացել էին երգչախմբի ետին պլանում։ Այդ ժամանակ Ֆոստերը և ստուդիական ձայնառեժիսոր Բիլլ Պորտերը Օրբիսոնին արգելափակում են բաճկոնի և վերարկուի հետ ։ Այդպես նրանք մեծացրել են ստուդիայում մեկուսացված ձայների քանակը և Պորտերը «գործածել է» վոկալը ավելացնում է խտությունը ռեվերբերացիայի շնորհիվ։ 1960 թվականի ամռանը «Բիլլբորդ»-ում «Only The Lonely» երգը գրավում է երկրորդ հորիզոնականը, որից հետո Օրբիսոնը ու Ֆոստերը տեղափոխվում են Նաշվիլ ։ 1999 թվականին երգը նրանց երաժշտական մրցանակ է բերում՝ Ձայնագրությունների մշակույթի և գիտության ազգային ակադեմիայի կողմից, իսկ 2004 թվականին այն «Բոլոր ժամանակների 500 լավագույն երգերը, ըստ Rolling Stone ամսագրի»-ում գրավում է 232-րդ հորիզոնականը։ 1961 թվականին րբիսոնը ավարտում է իր շրջագայությունը ԱՄՆ-ում՝ Պետսի Քլայնի հետ, և Դիկ Քլարկի կողմից ստանում է հրավեր՝ մասնակցելու «American Bandstand» երաժշտական շոուին։ Հետագա սինգլերը, որոնք գրել են Օրբիսոնը և Մելսոնը հիթ շքերթներում ունենում են հաջողություններ. «Blue Angel» (1960 թվական, ԱՄՆ՝ 9-րդ հորիզոնական, Անգլիա՝ 11-րդ), «Leash» (1962 թվական, ԱՄՆ՝ 25-րդ հորիզոնական), «Blue Bayou» (1963 թվական, ԱՄՆ՝ 5-րդ հորիզոնական, Անգլիա՝ 3-րդ) «Claudette» և «I’m Hurtin'» (1961 թվական, ԱՄՆ՝ 25-րդ հորիզոնական) ։ 1988 թվականին «Rolling Stone» ամսագրին տված հարցազրույցում Ռոյը հիշում էր. «Ինձ դուր է գալիս իմ սեփական ձայնի հնչողությունը և ես կարծում եմ, որ երբեք ոչինչ չի փոխվի և ես կշարունակեմ երգել՝ ինչպես հիմա։ Մտածում եմ, որ ինչ որ տեղ «Ooby Dooby» և «Only the Lonely»» երգերի աշխատանքների ժամանակ իմ ձայնը լավ է հնչել».