cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ջորջ Օրուել
Ոստիկանական փորձը Բիրմայում
Աշխատելով որպես կայսրական ոստիկանության պաշտոնյա՝ նա օժտվում է մեծ պատասխանատվության զգացումով, քանզի ստիպված է լինում գործ ունենալ չափազանց ազդեցիկ քաղաքական գործիչների, ոստիկանապետերի և այլ զինվորականների հետ,  մինչդեռ նրա ժամանակակիցների մեծ մասը դեռ ուսանում էին Անգլիայի տարբեր համալսարաններում։ Երբ նա տեղափոխվեց հեռավոր արևելք որպես ենթասպա, արդեն պատասխանատու էր մոտ 200,000 մարդու անվտանգության համար։ Մոտ 1924 թվականի վերջին Օրուելը տեղափոխվում է Սիրիամ քաղաք, որը մոտ էր Ռանգունին։ Սիրիամում տեղակայված էր Բիրմայի նավթային ընկերությունը և գործարանը։ «Այստեղ հողի մեծ մասը անպտուղ է և մահացած, ամբողջ բուսականությունը սպանված է արդյունահանվող ծծմբի երկօքսիդի գոլորշիներից, որոնք անգամ գիշերը չէին դադարում արտանետվել»,- ասել է Օրուելը։ Չնայած այս ամենին, քաղաքը Ռանգունի մոտակայքում էր՝ կոսմոպոլիտան ծովային նավահանգստում և Օրուելը ամեն անգամ գնում էր քաղաքով զբոսնելու, երբ ցանկանում էր գրախանութ մտնել և ուսումնասիրել այնտեղ գտնվող ցանկացած իր, լավ կերակուրներ ուտել և հեռանալ ոստիկանության կյանքի ձանձրալի ռեժիմից ։ 1925 թվականի սեպտեմբերին նա որոշում է մեկնել Ինսեին, որտեղ գտնվում է Բիրմայի երկրորդ խոշորագույն բանտը՝ Ինսեինյան բանտը։ Ինսեինում նա երկար խոսակցություններ էր ունենում Էլիսա Մարիա Լանգֆոր-Ռեյի հետ գրեթե ցանկացած թեմայով (ով հետագայում ամուսնացավ Կացի Լենդուփ Դորջեյի հետ)։ Նա նկատեց, որ Օրուելը ամենամեծ արդարության զգացումն էր ցուցաբերում անգամ ամենափոքր մանրամասներում ։ Այս ժամանակ արդեն Օրուելը ավարտել էր իր վերապատրաստումներն ու փորձաշրջանը և ստանում էր ամսական մոտավորապես 740 ռումին ։ Բիրմայում Օրուելը ձեռք բերեց օտարականի համբավ։ Նա իր ժամանակի մեծ մասը անցկացրեց միայնակ, կարդալով կամ զբաղվելով այլ գործունեություններով, ինչպես, օրինակ, Կարենյան էթնիկ եկեղեցիներ հաճախելը։ Մի խումբ գործընկերներ, այդ թվում նաև Ռոջեր Բոնդոն, հիշում են, որ Բլեյրը շատ արագ էր սովորում լեզուն և Բիրմայից հեռանալուց առաջ «կարողանում էր սահուն խոսել բիրմինյան քահանաների հետ բիրմայերենի հատուկ բարբառով» ։ Բիրմայում Օրուելը կատարեց մի շարք փոփոխություններ իր տեսքի հետ, որոնք այդպես էլ մնացին անփոփոխ կյանքի մնացած տարիների ընթացքում։ Նա կրեց բազմապիսի փոփոխություններ իր մարմնի վրա։ Նախ առաջինը՝ նա ձեռք բերեց բեղեր բերանի շրջանում, որը հաճախ կրում էին Բիրմայում տեղակայված բրիտանացի պաշտոնյաները և սպաները։ Նա նաև ձեռք բերեց մի շարք դաջվածքներ այնպես, որ մարմնի վրա անընդհատ փոքրիկ, աննշան կապույտ շրջաններ էին դիտվում։ Շատ բիրմացիներ, ովքեր մինչև հիմա Բիրմայում են ապրում, Օրուելի նման դաջվածքներ են անում իրենց մարմնի վրա։ Ըստ իրենց սովորույթների, դաջվածքները կատարում են մի շարք գործառույթներ։ Օրինակ, տեղացիները մտածում են, որ դաջվածքները պաշտպանողական դեր են խաղում օձի խայթոցի և փամփուշտների դեմ ։
1926 թվականի ապրիլին, Օրուելը որոշում է կայացնում տեղափոխվել Մուլմեյն, որտեղ ապրում էր նրա մայրական տատիկը։ Այդ տարեվերջին նրան Հնդական կայսրական ոստիկանությունը տեղակայեց Վերին Բիրմայի Կաթա կոչվող քացաք, որտեղ նա 1928 թվականին վարակվեց և երկար ժամանակ տառապեց դենգե տենդով։ Հաշվի առնելով նրա ծանր վիճակը՝ կայսրական ոստիկանության քարտուղարությունը թույլատրեց հուլիսին վերադառնալ հայրենի Անգլիա։ 1927 թվականի սեպտեմբերին նա սկսեց ապրել Քորնվոլում իր ընտանիքի հետ արձակուրդի ժամանակ։ Այս ժամանակաշրջանում, նա սկսեց մտածել կյանքի մասին և որոշեց վերահաստատել այն։ Նա որոշում կայացրեց վերադառնալ Բիրմա, որտեղ հրաժարական տվեց Հնդկաստանի կայսրական ոստիկանությունից` դառնալով գրող։ Հրաժարականը պաշտոնապես ուժի մեջ մտավ 1928 թվականի մարտի 12-ից, հինգ ու կես տարի ծառայությունից հետո ։ Իր հետագա նովելների և վեպերի մեջ, Օրուելը բազմիցս հիշատակել է նախկին ոստիկանական փորձը, օրինակ՝ «Բիրմիական օրերը» (1934) վեպում և «Կախումը» (1931) ու «Փիղ կրակելը» (1936) էսսեներում։
Լոնդոն և Փարիզ
Անգլիայում նա վերադարձավ իր Սաուզվոլդի ընտանեկան տունը՝ կրկին ընկերանալով տեղացիների հետ։  Նա այցելում է Քեմբրիջի իր հին դասախոս Գոուին, գրող դառնալու վերաբերյալ խորհուրդներ ստանալու համար ։ 1927-ին նա գնաց Լոնդոն ։  Ռաթ Փիթերը՝ իրենց ընտանիքի բարեկամը, նրան օգնեց բնակարան գտնելու հարցում, և 1927-ի վերջում նա տեղափոխվեց Պորտբելլո Ռոուդում գտնվող սենյակներից մեկը. կապույտ տախտակը հիշատակում է նրա՝ այդտեղ ապրած լինելու մասին ։ Հետաքրքրված լինելով Բլեյրի գրվածքներով՝ Փիթերը նշում է նրա պոեզիայի թույլ կողմերը և խորհուրդ տալիս գրել այն, ինչ նա գիտեր։ Բլեյրը որոշել էր գրել «ներկայիս որոշակի տեսանկյունների մասին, որոնց մասին նա մեզ ցանկանում էր տեղեկացնել» և ուղևորվեց Լոնդոնի Արևելյան ծայրամաս, որը եղավ առաջինը հետագայում հաճախ արվող քայլերից, որոնք նա անում էր, որպեսզի իր համար բացահայտի աղքատության աշխարհը և այն չքավորներին, որոնք բնակվում էին այնտեղ։ Այս ուղևորությունները, հետազոտությունները, արշավները, շրջագայությունները որոշակի ընդհատումներով շարունակվել են հինգ տարիների ընթացքում ։ Ջեկ Լոնդոնին կրկնօրինակելով՝ ում աշխատանքը Բլեյրին հիացմունք էր պատճառում (հատկապես «Անդունդի մարդիկ»), նա սկսեց ուսումնասիրել Լոնդոնի թերությունները։ Իր առաջին զբոսանքի ժամանակ նա մեկնում է Լայմհուս Քոզվեյ, իր առաջին գիշերը անցկացնելով բնակելի տանը, հավանաբար Ջորջ Լևիի «կիպում»։ Որոշ ժամանակ նա իր հայրենի երկրում «դառնում է տեղացի», հագնվում է ինչպես թափառաշրջիկը՝ ընդունելով Պ.Ս. Բարտոն անունը և անզիջում մնալով միջնակարգ ժողովրդի կարգավիճակին և սպասելիքներին. նա գրի է առնում ցածր խավի կյանքի իր փորձը «Սպայք» - ում օգտագործելու համար, իր առաջին հրատարակված գործը անգլերենով, և իր առաջին գրքի երկրորդ հատվածում՝ «Չքավորը Փարիզում և Լոնդոնում» (1933)։ 1928 թ.-ի սկզբին նա տեղափոխվում է Փարիզ։ Նա ապրում էր 5-րդ Արրոնդիսմենտի (Ֆրանս․ բնակելի զանգված) Ռու դը Փոթ դե Ֆեռ աշխատանքային դասին պատկանող թաղամասում։ Նրա մորաքույր Նելլի Լիմուզինը նույնպես ապրում էր Փարիզում, և նրան տալիս է սոցիալական և, անհրաժեշտության դեպքում, ֆինանսական աջակցություն։ Նա սկսեց գրել վեպեր, որոնցից էր Բիրմայի օրերի վաղ տարբերակը, բայց այդ ժամանակաշրջանից ոչ մի այլ գործ չի մնացել այսօր ։ Նա ավելի հաջողակ էր որպես լրագրող, և հրատարակում է հոդվածներ Մոնդեի համար, որը Հենրի Բարբուսի կողմից խմբագրված քաղաքական-գրական ամսագիր էր (իր առաջին հոդվածը որպես պրոֆեսիոնալ գրող, La Censure en Angleterre-ն, հայտնվել է 1928 թ. հոկտեմբերի 6-ին այս ամսագրում)։ Գ.Կ.-ի շաբաթաթերթում 1928 թ. դեկտեմբերի 29-ին տպվում է «Ֆարթինգ թերթը», որը իր առաջին հոդվածն է, որը տպվում է Անգլիայում, ինչպես նաև «Le Progrès Civique»-ն։ Երեք հատված հաջորդող շաբաթների ընթացքում հայտնվել է «Le Progrès Civique»-ում՝ գործազրկության, աղքատ մարդու մեկ օրվա կյանքի և Լոնդոնի մուրացկանների մասին համապատասխանաբար։ «Կործանարար ձևերից մեկում աղքատությունը պետք է դառնար իր համակրելի առարկան գրեթե ամեն ինչի հիմքում, ինչ նա գրում էր, մինչև «Հարգանք Կատանալային» ։
1929 թ. փետրվարին Բլեյրը լուրջ հիվանդացավ և տեղափոխվեց 14-րդ Արրոնդիսմենտի հիվանդանոց «Hôpital Cochin», որտեղ վերապատրաստվում էին բժշկություն սովորող ուսանողները։ Այնտեղի իր կյանքի փորձը եղավ 1946 թ-ին հրատարակված իր «Ինչպես են մահանում աղքատները» շարքի բովանդակության հիմքը։ Նա նախընտրում է չհրապարակել իր վիճակի մասին և թաքցնում է իր գտնվելու վայրը։ Դրանից կարճ ժամանակ անց, իր մոտի ողջ գումարը գողանում են իր բնակավայրից։ Դրանից հետո, գուցե կարիքների պատճառով կամ գուցե աշխատանքի համար նյութեր հավաքելու նպատակով, նա կատարում է աշխատանքներ, ինչպիսին էր լվացքը Ռու դե Ռիվոլիում գտնվող հյուրանոցում, որի մասին հետագայում նկարագրել է «Չքավորը Փարիզում և Լոնդոնում»-ի մեջ։ 1929 թ. օգոստոսին նա «Սպայքի» մի օրինակ է ուղարկում Ջոն Միդլթոն Մուրրիի Լոնդոնում գտնվող «Նոր Ադելֆի» ամսագրին։ Ամսագիրը խմբագրվում է Մաքս Փլոումանի և Սեր Ռիչարդ Ռիզի կողմից, այնուհերև Պլուլմանը ընդունում է աշխատանքը հրապարակելու համար։
Սաուզվոլդ
1929 թ.-ի դեկտեմբերին, Փարիզում մոտ երկու տարի ապրելուց հետո, Բլեյրը վերադարնում է Անգլիա և անմիջապես ուղևորվում Սաֆֆոլկում գտնվող Սաուզվոլդ ափամերձ քաղաքի իր ծնողների տուն, որը եղավ իր բնակավայրը հաջորդ հինգ տարիների ընթացքում։ Ընտանիքը լավ հաստատված էր քաղաքում, և նրա քույրը՝ Ավրիլը, այնտեղ աշխատացնում էր սրճարան։ Նա ծանոթանում է բազմաթիվ տեղացիների հետ, որոնցից էր Բրենդա Սալկելդը, հոգևորականի դուստրը, ով աշխատում էր Սուրբ Ֆելիքսի Աղջիկների դպրոցում որպես մարզիչ։ Թեև Սալկելդը մերժեց Բլեյրի ամուսնության առաջարկը, նա երկար տարիներ մնաց իր մոտիկ ընկերը։ Նա նաև վերականգնեց ընկերությունը վաղ ընկերների հետ, որոնցից էր Դենիս Կոլինգսը, ում ընկերուհին, Էնիանոր Ջակուեսը, կարևոր դեր էր խաղալու իր կյանքում ։
1930-ականների սկզբին նա կարճ ժամանակով տեղափոխվեց Բրամլի քրոջ՝ Մարջորիի և նրա ամուսին Համփրի Դակինի հետ, ով Բլեյրին դուր չէր գալիս, քանի որ նրանք իրար ճանաչում էին մանկուց։ Բլեյրը «Նոր Ադելֆի»-ի համար վերլուծություններ էր գրում և Սաուզվոլդի հաշմանդամ երեխայի համար որպես ինքնուրույն դաստիարակ աշխատում։ Այնուհետև, նա դաստիարակ դարձավ երեք երիտասարդ եղբայրների համար, որոնցից մեկը՝ Ռիչարդ Փեթերսը, դարձավ ակադեմիկոս ։ «Այս տարիներին նրա պատմությունը նշանավորվում է երկակիությունով և հակադրություններով։ Նախ, Բլեյրը իր ծնողների տանը վարում է հարգալից և արտաքուստ կյանք։ Այնուհետև, Բլեյրը դառնում է Բորթոնը (սա իր «Չքավորը» շարքերի դեմքերից է), ով որոնում է կյանքի փորձ Արևելյան Ծայրամասում, ճանապարհի վրա և Քենտի դաշտերում» ։ Նա գնում էր լողափ նկարելու և լողանալու, և այնտեղ հանդիպում է Մեյբլ և Ֆրենսիս Ֆիրզերին, ովքեր ավելի ուշ ազդեցություն են ունեցել իր կարիերայի վրա։ Հաջորդ տարվա ընթացքում նա այցելում է նրանց Լոնդոնում՝ հաճախ հանդիպելով իրենց ընկեր Մաքս Փլոումանին։ Նա նաև հաճախ մնում էր Ռաթ Փիթերի և Ռիչարդ Ռիզի տներում, որտեղ նա կարող էր պատրաստվել իր պարբերական ճամփորդական արշավների համար։ Նրա աշխատանքներից մեկը կացարանային աշխատանք էր, որի համար օրական ստանում էր կես քրաուն (համարժեք երկու շիլլինգի և վեց պենսի, կամ մեկ ութերորդ ֆունտ) ։
1931 թ. օգոստոսից Բլեյրը կանոնավոր կերպով նպաստում էր «Նոր Ադելֆի»-ին։ 1931 թ. օգոստոսից սեպտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում նրա աղքատության հետազոտությունները շարունակվեցին և, ինչպես «Մի հոգևորականի դուստր»-ի գլխավոր հերոսը, նա հետևեց Արևելյան Ծայրամասի ավանդույթին՝ աշխատելով Քենթի դաշտերում։ Նա օրագիր էր պահում, որտեղ գրում էր իր փորձառությունների մասին։ Այնուհետև նա աշխատում է Թուլի Սթրիթի հանրակացարանում, բայց չի կարողանում երկար մնալ այնտեղ, և ծնողներից ֆինանսական աջակցություն ստանալով տեղափոխվում է Վինդսոր Սթրիթ, որտեղ նա մնում է մինչև Սուրբ Ծնունդ։ 1931 թ.-ի հոկտեմբերին Էրիկ Բլեյրի «Հոպ հավաքելը» հայտնվեց «Նոր ստեյթմեն»-ի համարում, որի խմբագրական կազմում էր իր հին ընկեր Սիրիլ Քոնոլլին։ Մեյբլ Ֆիրզը օգնեց նրան կապ հաստատել Լեոնարդ Մուրի հետ, ով դարձավ նրա գրական գործակալը։
Այս ժամանակահատվածում Ջոնաթան Քեյփը մերժեց «Խոհանոցի աշխատողի օրագիր» - ը, «Չքավոր» - ի առաջին տարբերակը։ Ռիչարդ Ռիզի խորհրդին հետևելով՝ նա առաջարկեց այն «Ֆաբեր և Ֆաբեր»-ին, սակայն նրանց խմբագրող տնօրեն Տ. Ս. Էլիոտը նույնպես մերժեց այն։ Բլեյրը ավարտեց տարին իր գիտակցաբար կալանավորումով, որպեսզի նա կարողանա անց կացնել Սուրբ Ծնունդը բանտում, սակայն իշխանությունները այս «հարբած և խառնաշփոթ» վարքագծի համար նրան չկալանավորեցին, և նա երկու օր ոստիկանության կալանատեղիում անց կացնելուց հետո վերադարձավ Սաուզվոլդ։
Ուսուցողական կարիերա
1932 թ. ապրիլին Բլեյրը դարձավ Հոութորն տղաների համար նախատեսված ավագ դպրոցի ուսուցիչ Արևելյան Լոնդոնի Հեյս քաղաքում։ Սա մի փոքր դպրոց էր, որն առաջարկում էր մասնավոր կրթություն տեղական վաճառականների և խանութպանների երեխաների համար, այն ուներ 14-ից 16 ուսանող, ովքեր տասից տասնվեց տարեկան էին ։ Դպրոցում նա բարեկամ դարձավ տեղական ծխական եկեղեցու քահանայի օգնականի հետ և այնտեղ ներգրավվեց գործունեությամբ։ 1932 թ. հունիսի վերջին Մուրը Բլեյրին ասաց, որ Վիկտոր Գոլանչը պատրաստվել էր հրապարակել «Խոհանոցի աշխատողի օրագիրը» 40 ֆունտստեռլինգի դիմաց իր վերջերս ստեղծված տպագրատան Վիկտոր Գոլանչ ՍՊԸ-ի միջոցով՝ արմատական և սոցիալիստական աշխատանքների համար։
1932 թ. ամառվա վերջում Բլեյրը վերադարձավ Սաուզվոլդ, որտեղ իր ծնողները իրենց ժառանգությամբ սեփական տուն էին գնել։ Բլեյրը և նրա քույրը՝ Ավրիլը, այնտեղ անցկացրեցին տոները՝ տունը բնակեցնելու համար, մինչդեռ նա նաև աշխատում էր «Բիրմայի օրերում» ։ Նա նաև ժամանակ էր անցկացնում Էլիանոր Ջեքեզի հետ, սակայն նրա կապը Դենիս Քոլինգսի հետ եղավ խոչընդոտ ավելի լուրջ հարաբերություններ ստեղծելու հույսին։ «Կլինկը», որը նկարագրում էր բանտ տեղափոխելու նրա ձախողված փորձը, հայտնվեց օգոստոսի 1932-ին «Նոր Ադելֆի»-ում։ Նա վերադարձավ Հեյս՝ դասավանդելու և պատրաստվեց իր գիրքը հրապարակելուն, որը այժմ հայտնի է որպես «Չքավորը Փարիզում և Լոնդոնում»։ Նա ուզում էր այլ անունով հրատարակել, որպեսզի խուսափի իր ընտանիքի դիմաց խայտառակվելուց՝ այն ժամանակ որպես թափառաշրջիկ լինելու պատճառով ։ Մուրին ուղղված նամակում (1932 թ. նոյեմբերի 15-ին), նա թողել էր կեղծանունի ընտրությունը Մուրին և Գոլանչին։ Չորս օր անց, նա գրեց Մուրին, առաջարկելով կեղծանուններ Պ․ Ս․ Բարտն (անուն, որը նա օգտագործեց թափառաշրջելիս), Կենետ Մայլս, Ջորջ Օրուել և Հ. Լուիս Օլվեյս ։ Նա վերջապես ընդունեց «Ջորջ Օրուել» գրական կեղծանունը, քանի որ «դա շատ լավ Անգլիական անուն էր» ։ «Չքավորը Փարիզում և Լոնդոնում» - ը լույս է տեսնում 1933 թ. հունվարի 9-ին, քանի որ Օրուելը դեռ շարունակում էր աշխատել «Բիրմայի օրերում»։ «Չքավորը» չափազանց հաջող էր, և շուտով հաջորդը հրատարակվում է Նյու Յորքի «Հարպեր և Եղբայրների» կողմից։
1933 թ-ի կեսերին Բլեյրը թողեց Հոութորնսը՝ Աքսբրիդջի Ֆրեյսի Քոլեջում ուսուցիչ դառնալու համար։ Սա ավելի մեծ հաստատություն էր և ուներ 200 աշակերտ և անձնակազմի լիարժեք համալրում էր։ Նա մոտոցիկլ է ձեռք բերում և շրջագայում շրջակա ծայրամասերում։ Այս շրջագայություններից մեկում նա թրջվում է և ցրտահարվում, որը հետագայում դառնում է թոքաբորբի պատճառ։ Նա տեղափոխվում է Աքսբրիդջի Քոթեջ հիվանդանոց, որտեղ որոշ ժամանակի ընթացքում իր կյանքը համարվում էր վտանգի տակ։ 1934-ի հունվարին, երբ նա դուրս եկավ, նա վերադարձավ Սաուզվոլդ՝ ապաքինվելու և ծնողների կողմից աջակցվելու, և երբեք չի վերադառնում դասավանդման։
Նա հիասթափված էր, երբ Գոլանչը փակեց «Բիրմայի օրերը», հիմնականում զրպարտության համար հնարավոր տուգանքների պատճառով, սակայն Հարփերը պատրաստ էր հրապարակել այն Միացյալ Նահանգներում։ Միևնույն ժամանակ, Բլեյրը սկսել էր աշխատել «Հոգևորականի դուստր» վեպի վրա՝ նկարագրելով իր կյանքը որպես ուսուցիչ և Սաուզվոլդի բնակիչ։ Էլիանոր Ջակուեզը այժմ արդեն ամուսնացած էր և գնացել էր Սինգապուր, իսկ Բրենդա Սալկիլդը գնացել էր Իռլանդիա, ուստի Բլեյրը համեմատաբար մեկուսացված էր Սաուզվոլդում՝ աշխատելով հողամասերի վրա՝ միայնակ քայլելով և ժամանակ անցկացնելով հոր հետ։ Հոկտեմբերին, «Հոգևորականի դուստրը» Մուրին ուղարկելով, նա մեկնում է Լոնդոն՝ աշխատանքի ընդունվելու համար, որն իր համար գտել էր իր մորաքույր Նելլի Լիմուզինը։
Մանկություն
Բլեյրը սիրում էր պրակտիկ կատակներ անել։ Բադդիկոմը հիշում է, թե ինչպես էր նա օրանգուտանի նման կախվում երկաթուղային վագոնի բեռնախցիկից, որպեսզի վախեցներ կուպեից դուրս եկող կին ուղևորներին ։ Իտոնում նա չար կատակներ էր խաղում իր Մաստեր Քոլեջի համակուրսեցու՝ Ջոն Քրեսի, վրա։ Այդ կատակների թվում էր նույնիսկ կեղծ գովազդի տեղադրումը քոլեջի ամսագրում, որն իր մեջ ներառում էր մանկապղծություն ։ Նրա ուսուցիչ Գոուն ասում է, որ նա իրեն «որքան կարող էր շատ անհանգստություն էր պատճառում» և որ նա «շատ անտարբեր տղա էր» ։ Հետագայում Բլեյրը հեռացվեց է Հարավային Ուոլդի Քրամմերից քաղաքի հողագործին որպես ծննդյան նվեր մահացած առնետ ուղարկելու համար ։ Նրա Ինչպես Ես Կցանկանամ էսսեներից մեկում նա անդրադառնում է մի երկարատև կատակին, երբ նա պատասխանել է մի կնոջ գովազդին, ով պնդում էր, որ հայտնագործվել է գիրության դեմ պայքարող դեղամիջոց ։
Բլեյրը մանկուց հետաքրքրված էր բնական պատմությամբ։ Նրա դպրոցական նամակներում նա գրում էր թրթուրների և թիթեռների մասին, իսկ Բադդիկոմը հիշում է նրա սուր հետաքրքրությունը աստվածաբանության հանդեպ։ Ինչպես նաև նա սիրում էր ձկնորսությամբ զբաղվել, ճագարներին կրակել և փորձեր կատարել, ինչպես օրինակ՝ ոզնի եփել , կամ Էտոնի տանիքից գալկա կրակել, նրան այնուհետև պատրաստելու համար ։ Գիտական փորձերի նկատմամբ նրա եռանդը տարածվել է նաև պայթուցիկ նյութերի վրա։ Կրկին Բադդիկոմը հիշում է խոհարարին աղմուկի համար զգուշացում տալուց։  Հետագայում Հարավային Ուլդում նրա քույրը՝ Արվիլը, հիշում է նրան այգին պայթեցնելուց։ Դասավանդումների ժամանակ նա զարմացնում էր ուսանողներին բնության մեջ զբոսանքներով թե՛ Հարավային Ուոլդում , թե՛ Հայեսում ։ Նրա, դեռ չափահաս չդարձած տարիներին, պահած օրագրերը ներթափանցված են բնության վերաբերյալ իր դիտարկումներով։
Հարաբերություններ և ամուսնություն
Բադդիկոմը և Բլեյրը շուտ կորցրեցին միմյանց հետ կապը Բլեյրի Բիրմա գնալուց հետո և նրա համար Բադդիկոմը կորցրեց իր համակրելիությունը։ Բադդիկոմը գրել էր, որ դա կատարվեց նրա իր կյանքից բողոքող նամակների պատճառով, բայց «Eric & Us»-ի Վենաբլը կարծում է, որ նա կորցրեց Բադդիկոմի հանդեպ համակրանքը մի միջադեպի պատճառով, որը, մեղմ ասած, գայթակղության անշնորհք փորձ էր ։
Մավել Ֆիրզը, ով հետագայում դարձավ Բլեյրի մտերիմը, ասել էր․ «Նա ասում էր, որ միակ բանը, որ նա այս աշխարհում ցանկանում է, դա կանանց համար գրավիչ լինելն է։ Նա սիրում էր կանանց և կարծում եմ՝ նա շատ ընկերուհիներ է ունեցել Բիրմայում։ Նա նաև ունեցել է մի ընկերուհի Հարավային Ուոլդում և մի ուրիշ ընկերուհի էլ Լոնդոնում։ Եվ չնայած դոնժուան լինելուց նա վախենում էր, որ նա գրավիչ չէ» ։
Բրենդա Սելկիլդը (Հարավային Ուոլդ) նախընտրել է ընկերությունը ցանկացած խոր հարաբերության տեղը և երկար տարիներ նամակագրություն է ունեցել Բլեյրի հետ, մասնավորապես՝ որպես իր գաղափարների համար հնչյունային տախտակ։ Նա գրել է․ «Նա մեծ գրող էր։ Անվերջ նամակներ, և ես դրանով նկատի ունեմ, որ երբ նա ձեզ նամակ է գրում, նա գրում է էջեր» ։ Նրա Էլեոնոր Ժակի հետ (Լոնդոն) ավելի պրոզայիկ էր, ինչը մոտենում էր ավելի սերտ հարաբերությունների, հղում անելով նախորդ հանդիպումներին կամ ապագա պլաններին Լոնդոնում և Բուրնհեմի Բիչեր ։
Երբ Օրուելը Քենտ քաղաքի առողջարանում էր, նրան այցելեց իր կնոջ ընկերուհին՝ Լիդիա Ջեկսոնը։ Բլեյրը հրավիրեց նրան զբոսնելու և երբ նրանք մարդկանց տեսադաշտից հեռացան «անհարմար իրավիճակ առաջացավ» ։ Ջեկսոնը շատ կրիտիկական էր վերաբերվում Բլեյրի և Էլին Օ՛Շագնեսիի ամուսնությանը, և նրանց հետագա նամակագրությունը ակնարկում է դավադրության մասին։ Բայց այդ ժամանակ Էլինը ավելի շատ մտահոգված էր Օրուելի և Բրենդա Սալկիլդի մտերմությամբ։ Այն բանից հետո, երբ բացահայտվեց, որ Օրուելը սիրավեպ էր ունեցել իր քարտուղարուհու հետ Տրիբյունում, Էլինը շատ մեծ մտահոգության մեջ էր ընկել և սկսել էր կասկածի տակ դնել մյուսներին նույնպես։ Էն Պոպհամին ուղղված նամակում Օրուելը գրում է․ «Ես երբեմն հավատարիմ չէի Իլենին, ես նաև վատ եմ նրան վերաբերվում ժամանակ առ ժամանակ, բայց դա իրական ամուսնություն էր այն իմաստով, որ մենք միասին սարսափելի պայքարի մեջ էինք, և նա հասկացել էր ամեն ինչ իմ աշխատանքի վերաբերյալ և ոչ միայն» ։ Նմանապես նա տեղեկացրեց Սելիա Քիրվանին, որ նրանք հավատարիմ չէին եղել ։ Կան նաև մի քանի վկայություններ, որ նրանք սազում էին միմյանց և դա բավականին երջանիկ ամուսնություն էր ։
Բլեյրը շատ միայնակ էր Էլինի մահվանից հետո՝ 1945 թվականին, և զգում էր կնոջ կարիքը թե՛ որպես ուղեկից և թե՛ որպես Ռիչարդի մայր։ Նա ամուսնության առաջարկ արեց 4 կանանց, այդ թվում Սելիա Քիրվանին, և վերջապես Սոնյա Բրաունելը ընդունեց առաջարկը ։ Օրուելը հանդիպել էր նրան, երբ նա եղել էր Սիրիլ Քոնոլիի օգնականը «Հորիզոն» գրական ամսագրում ։ Նրանք ամուսնացան 1949 թվականի հոկտեմբերի 13-ին՝ Օրուելի մահվանից ընդամենը 3 ամիս առաջ։ Ոմանք կարծում էին, որ Սոնյան Ջուլիայի մոդելն էր «1984»-ում։
Սոցիալական հաղորդակցություն
Օրուելը ունեցել է բավականին մտերիմ և երկարատև ընկերություն իր մի քանի ընկերների հետ, բայց դա հիմնականում եղել են նման մտածելակերպ կամ նման գրական ունակությունների մակարդակ ունեցող մարդիկ։ Նրա տեղը ամբոխում չէր և նա իրեն շատ անհարմար էր զգում, երբ հայտնվում էր սեփական դասարանից դուրս։ Այնուամենայնիվ, հանդիսանալով հասարակ մարդու, այսպես ասված՝ քարտուղար կամ խոսնակ, նա հաճախ հայտնվում էր անծանոթ տեղում իրական աշխատող մարդկանց հետ։ Նրա եղբայր-օրենքում Համփրի Դեկինը, ում կարելի է դասել «Բարև, ընկերս, լավ հանդիպեցինք» մարդկանց շարքին, և ով վերցրել էր նրան իր հետ տեղի փաբ Լիդերում, ասել էր, որ նրան հողատերն ասեց «Այդ տխմարին այլևս չբերես այստեղ» ։ Ադրիան Ֆիրզը մեկնաբանեց․ «Նա շահագրգրված չէր մրցավազքով, կամ ծաղրածուներով, կամ փաբերում ֆրֆռալով, կամ shove ha'penny ընտանեկան խաղերով։ Նա պարզապես չուներ շատ ընդհանրություններ այն մարդկանց հետ, ովքեր չէին կիսում իր մտավոր շահերը» ։ Նրա հետ աշխատողներից շատերն էին տարօրինակ ու կաշկանդող զգացողություն ունենում դրանից, ինչպիսիք էին Պոլլիտն ու Մակնեյրը, սակայն նրա էթիկետին հետևելը լավ էր մեկնաբանվում բոլորի կողմից։ Ջեկ Կոմմոնը նկատել էր նրա հետ առաջին անգամ հանդիպման ժամանակ․ «Շատ անմիջական վարք` ավելին քան դաստիարակություն» ։
Օրուելի կենսագրության մի հատվածն այնուամենայնիվ խոսում էր նաև նրա ավտորիտար հայացքների մասին ։ Բուրմայում, նա հարվածեց մի բիրմայցի տղային, երբ նա իր ընկերների հետ «հիմարությամբ էին զբաղվում», նա «պատահական բախվեց նրան» կայարանում, որի արդյունքում Օրուելը «ծանր» գլորվեց աստիճաններով ներքև ։ Նրա նախկին աշակերտներից մեկը հիշում է նրան այնքան ծանր ծեծված, որ մեկ շաբաթ անգամ նստել չէր կարողանում ։ Մեկ անգամ էլ, երբ Օրուելի հետ կիսում էր բնակարանը, Հեպպենստոլլը եկավ տուն բավականին ուշ ու խմած։ Անսպասելի էր, որ վերջում Հեպպենստոլլը արյունոտ քթով պառկեց քնելու փակված սենյակում։ Երբ նա փորձեց բողոքել, Օրուելը հարվածեց նրան հրաձգության տախտակով ոտքամեջտեղի հատվածին, և նա ստիպված էր պաշտպանվել աթոռով։ Օրուելի մահվանից մի քանի տարի անց, Հեպպենստոլլը գրեց դրամատիկ հաշվետվություն այդ դեպքի մասին, անվանելով այն «Կրակոցների տախտակ» և Մաբել Ֆիրզը հաստատեց, որ Հեպպենստոլլը եկել էր նրա մոտ հաջորդ օրը բավականին թշվառ վիճակում ։
Օրուելը լավ հարաբերությունների մեջ էր երիտասարդ մարդկանց հետ։ Աշակերտն, ում նա հարվածել էր, անվանեց նրան Բարսելոնայի լավագույն ուսուցիչներից մեկը, ով անհաջող փորձել է գցել նրան սեղանի տակ։ Նրա զարմիկը հիշում էր Էրիկ հորեղբորը, ով ծիծաղում էր Օրուելի գործողությունների վրա ավելի բարձր քան որևէ մեկը ծիծաղել է Չարլի Չապլինի ֆիլմը դիտելիս ։
Իր ամենահայտնի գործերից հետո, Օրուելը բազում մարդկանց էր գրավում, սակայն շատ ուրիշներ համարում էին նրան օտարված և նույնիսկ ձանձրալի։ Իր փափուկ ձայնով նրան հեշտությամբ քննարկումներում հաղթում էին բարձրացնելով ձայները, երբեմն նա նույնիսկ արտաքսվում էր քննարկումներից ։ Վերջին տարիներին նա ծանր հիվանդացել էր․ դա պատերազմական ժամանակներ էին կամ խիստ խնայողությունների ժամանակաշրջան։ Պատերազմի ժամանակ նրա կինը տանջվում էր դեպրեսիայից և նրա մահվանից հետո Օրուելը միայնակ էր մնացել ու դժբախտ։ Հավելյալ դրան, նա միշտ համեստորեն էր ապրում և կարծես թե չի կարող իր մասին անհրաժեշտ չափով հոգ տանել։ Այս ամենի արդյունքում, մարդիկ նրա իրավիճակը շատ մռայլ էին պատկերացնում ։ Ոմանք, ինչպես Միքայել Էյրտոնը, անվանեցին նրան «Մռայլ Ջորջ», բայց մյուսները մշակեցին գաղափար, որ ինքը «Անգլիական աշխարհիկ սուրբ» էր ։
Չնայած նրան, որ Օրուելը հաճախակի էր խոսում BBC-ում խմբային քննարկումների և անհատական հեռարձակումների ժամանակ, նրա ձայնագրություններից ոչ մի պատճեն չի հայտնաբերվել ։
Ստեղծագործություն
Հայտնի վեպերից են «1984» և «Անասնաֆերմա» կամ «Կենդանական ագարակը», որտեղ Օրուելը ծաղրում է ստալինիզմը։ Վեպերը գրված են «հակաուտոպիայի» ժանրում, դրանցում հեղինակը ներկայացնում է ամբողջատիրական ռեժիմների պայմաններում անհատականության ոչնչացման գործընթացը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի արձակագիրներ‎ Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Անգլիացի սոցիալիստներ Կատեգորիա:Լեզու ստեղծողներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Անգլիացի հումանիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Կրոնների քննադատներ Կատեգորիա:Անգլիացի աթեիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ
Բլիգան Ներքին
Բլիգան Ներքին, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բայազետի գավառում ։ Գտնվում էր Արածանիի ակունքների տարածքում, Դիադին քաղաքից հարավ, Բլիգան Վերին գյուղից 2 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 8 տուն քուրդ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մալի Ժուժգես
Մալի Ժուժգես (Малый Жужгес), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ուվինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 50 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ուվինսկի շրջանի բնակավայրեր
Հաջիկաբուլ (քաղաք)
Հաջիկաբուլ (Haciqabul), քաղաք ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետությունում, Հաջիկաբուլի շրջանի վարչական կենտրոն։ Գտնվում է Կուր-Արաքսյան ցածրավայրում։ Բնակչությունը՝ ։
Պատմություն
X դարի սկզբին Հաջիկաբուլ բնակավայրը վերանվանված է եղել Կազի Մագոմեդի Կազմի Մագոմեդ հեղաթոխականի անունով- իսկ 1938 թվականին բնակավայրը ստացել է քաղաքի կարգավիճակը։ Այժմ քաղաքը ստացել է իր սկզբնական Հաջիկաբուլ անվանումը։
Տնտեսություն
Հաջիկաբուլում աշխատում ձկան գործարան և երկաթուղային տրանսպորտի ձեռնարկություններ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի քաղաքներ Կատեգորիա:Հաջիկաբուլի շրջանի բնակավայրեր
Կոշլանի
Կոշլանի (Кошлани), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Օրատովկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1620 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կոշլանի գյուղում բնակվում էր 455 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2649 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 171,76 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Օրատովկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1620 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մոնթեբելլո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1920 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բոլշոե Գոլոուստնոե
Բոլշոե Գոլոուստնոե (Большое Голоустное), գյուղ Ռուսաստանի Իրկուտսկի մարզի Իրկուտսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1673 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Իրկուտսկի մարզի Իրկուտսկի շրջանի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (138901-139000)
Աստերոիդների ցանկ (138801-138900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (139001-139100)
|}
Լեոնիդ Յուրովսկի
Լեոնիդ Նայմովիչ Յուրովսկի (Леонид Наумович Юровский, ), ռուս տնտեսագետ։
Կենսագրություն
Ավարտել է Օդեսսայի 2-րդ գիմնազիան։ Սովորել է Պետերբուրգի համալսարանի տնտեսագիտական ֆակուլտետում, Մյունխենի համալսարանում և Բեռլինի համալսարանում, որտեղ պաշտպանել է դոկտորական դիսերտացիա։ 1907-1918 թթ․ թղթակցել է մոսկովյան «Ռուսական ազդագրեր» թերթին։ Դասավանդել է քաղաքական տնտեսություն Մոսկվայի առևտրային համասլարանում և տնտեսական քաղաքականություն Մոսկվայի Շանյավսկովի անվան քաղաքային ազգային համալսարանում, աշխատել է Սարատովի պետական համալսարանի հասարակական գիտությունների ֆակուլտետում որպես դեկան, եղել է Կենտրոնական վիճակագրական կառավարման գրասենյակի միջազգային վիճակագրության բաժնի վարիչ, համարվել է ֆինանսների ժողովրդական կոմիսարիատի անդամ։
1930 թվականին ձերբկալվել է «Աշխատանքի գյուղացիական կուսակցության» գործով, իսկ 1832 թվականին դատապարտվել է 8 տարվա ազատազրկման Միասնական պետական քաղաքական կառավարման անդամների կողմից։ 1934 թվականին հիվանդության պատճառով ազատվել է։ Բացի այդ՝ նրան արգելվել է ապրել 15 խոշոր քաղաքներում։ Նա բնակություն հաստատեց Սերեդա գյուղում, որտեղ աշխատում էր որպես հաշվապահ։ 1936 թ․ վերջում ստացավ Մոսկվայում ապրելու թույլտվություն։ Ապրուստը վաստակում էր թարգմանություններով, աշխատում էր Հյուսիսային ծովային ճանապարհի տնտեսագիտական բաժնի խորհրդատու ։ 1937 թ դեկտեմբերի 27-ին նորից ձերբակալվեց։ 1938 թվականի սեպտեմբերի 17-ին դատապարտվել է հակահեղափոխական գործունեության մեղադրանքով և նույն օրը գնդակահարվել է։ Թաղվել է «Կոմունարկա» կրակային գերեզմանոցում։ Արդարացվել է 1963 թ․ հունիսի 1-ին ԽՍՀՄ Գերագույն դատարանի կողմից ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:Օդեսա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մյունխենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ում գնդակահարվածներ
Ռոժե Միլա
Ռոժե Միլա (Roger Millа; իսկական անունը՝ Ալբերտ Ռոժե Մոոկ Միլեր ; Albert Roger Mooh Miller, ), կամերունցի ֆուտբոլիստ, հարձակվող, 1976 և 1990 թվականներին ճանաչվել է Աֆրիկայի տարվա ֆուտբոլիստ, ընդգրկվել է ՖԻՖԱ 100-ի ցուցակում, ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունում անցկացրած խաղերի քանակով գրանցել է ռեկորդ, եղել է նաև ամենատարեց ֆուտբոլիստը (42 տարեկան, 1 ամսական), որն աշխարհի առաջնության ընթացքում դարձել է գոլի հեղինակ, 1982, 1990 և 1994 թվականների աշխարհի առաջությունների մասնակից։ Կամերունի ազգային հավաքականում հանդես է եկել 20 տարուց ավելի՝ 1973-1994 թվականներին։
Կենսագրություն
Ռոժեն ծնվել է Կամերունի մայրաքաղաք Յաունդեում, եղել է երկաթուղային աշխատողի ընտանիքի հինգ տղաներից մեկը։ Նա իր Միլա ազգանունը ստացել է ծննդյան վկայականում սխալ գրանցելու արդյունքում։
Դուալ քաղաքում բնակվելու տարիներին 13-ամյա Ռոժեն հանդես է եկել «Էկլեր» մանկապատանեկան ֆուտբոլային ակումբում։ Մեծահասակների ակումբում Միլայի նորամուտը եղել է 1968 թվականին՝ այդ ժամանակ Կամերունի երկրորդ դիվիզոնում հանդես եկող ակումբում Միլան առաջին մրցաշրջանում դարձավ 30, իսկ երկրորդում՝ 25 գոլի հեղինակ։
Առաջին պրոֆեսիոնալ ակումբը, որի հետ Միլան պայմանագիր է կնքել, եղել է «Լեոպարդս Դուալը», որի կազմում  1972 թվականին նա դարձել է չեմպիոն, իսկ 1973 թվականին նրա ակումբը հասել է Աֆրիկայի չեմպիոնների գավաթի կիսաեզրափակիչ։ Նույն թվականին նա ընդգրկվել է Կամերունի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում։ Հավաքականում առաջնաելույթը տեղի է ունեցել 1973 թվականի փետրվարի 4-ին՝ աշխարհի առաջնության ընտրական փուլում՝  Զաիրի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դեմ։
1977 թվականին Ռոժե Միլան տեղափոխվել է ֆրանսիական «Վալենսյեն» ակումբ․ արտասահմանցի խաղացողների սահմանը գերազանցելու պատճառով կամերունցուն ընդգրկեցին չորրորդ դիվիզիոնում հանդես եկող «Վալենսյեն» սիրողական ակումբ։  1979 թվականին Ռոժեին գնել է ֆրանսիական   «Մոնակոն», որտեղ նա անց է կացրել  17 հանդիպում և դարձել երկու գոլի հեղինակ։
1984-1986 թվականներին կամերունցին հանդես է եկել «Սենտ Էտիեն» ակումբում, որտեղ ցուցաբերել է բարձր որակի խաղ։
Ռոժե Միլան առավել հայտնի է դարձել 1990 թվականի աշխարհի առաջնության ժամանակ․  2-րդ տուրում՝ Ռումինիայի ազգային հավաքականի հետ   76-րդ և 86-րդ րոպեներին խփած  նրա գոլերը դարձան հաղթական։ 1/8 եզրափակչում՝  Կոլումբիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի հետ խաղում, փոխարինման դուրս եկած Միլան 106-րդ և 108-րդ րոպեներին դարձավ գոլերի հեղինակ, ինչի շնորհիվ թիմը  դուրս եկավ  1/4 եզրափակիչ և դարձավ առաջին աֆիկական  թիմը, որն առաջին անգամ հասավ մինչև 1/4 եզրափակիչ։ Միլան այդ ժամանակ եղել է 38 տարեկան։
Առաջնությունից հետո նա վերադարձել է հայրենիք, որտեղ չորս տարի խաղացել է «Տոների» կազմում և ավարտել իր ակումբային կարիերան Ինդոնեզիայում։ Վերջին անգամ նա խաղադաշտ է դուրս եկել 44 տարեկանում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ՖԻՖԱ 100 Կատեգորիա:Կամերունցի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կամերունի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վալանսիենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մոնակոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բաստիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սենտ Էտիենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մոնպելիեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Անտոնի Տոմիշկո
Կենսագրություն
Անտոնի Տոմիշկոն ծնվել է Չեխիայի Գերմանուվ Մեստեց գյուղաքաղաքում։ Անտոնիի հայրը եղել է քանդակագործ, և տղան մանուկ հասակից սկսել է նկարել ։
1870-1874 թվականներին Տոմիշկոն սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայում։ 1872 թվականին արժանացել է 2 արծաթե մեդալի, 1873 թվականին՝ 1 արծաթե և 2 ոսկե մեդալների իրականացրած ծրագրի համար։ 1875 թվականին ստացել է դասական նկարչի կոչում և, որպես գեղարվեստի ակադեմիայի կրթաթոշակառու, 4 տարի ժամկետով ուղարկվել արտասահման։ 1879 թվականին «3000 հոգու համար նախատեսված ուղղափառ տաճարի» նախագծի և այլ աշխատանքների համար արժանացել է ակադեմիկոսի կոչման ։ 1879 թվականից դասավանդել է Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայում, 1888 թվականին դարձել է պրոֆեսոր։ 1894-1900 թվականներին ղեկավարել է ակադեմիայի գեղարվեստի բարձրագույն դպրոցի արվեստանոցը, 1897-1898 թվականներին եղել է բարձրագույն դպրոցի ռեկտոր ։
Անտոնի Օսիպովիչ Տոմիշկոն մահացել է 1900 թվականին Սանկտ Պետերբուրգում։ Թաղված է Նիկոլսկու գերեզմանատան Ալեքսանդրո-Նևսկի դափնիների ծառուղում։ Գերեզմանը չի պահպանվել ։
Ստեղծագործական ուղի
Տոմիշկոն հայտնի է իր նախագծած բազմաթիվ հասարակական շենքերով, որոնք հիմնականում իրականացրել է ռուսական ոճով ։ Սանկ Պետերբուրգում նրա իրականացրած նախագծերից են՝ Սանկտ Պետերբուրգի անկելանոց (Վոլկովկա գետի առափնյա 3), ֆելդշերների ուսումնարան (Սանկտ Պետերբուրգի Սուվորովսկի պողոտա 4), Կույրերի Ալեքսանդրո-Մարինիսկոե ուսումնարան (Պրոֆեսոր Պոպովի փողոց 37)։ Ճարտարապետին մեծ ճանաչում բերեց բանտային շենքերի շարքի նախագծումը, որը ներառում է «Կրեստի» շենքերի համալիրը և Պետերբուրգի առաքվող կալանավորների բանտը (Մոնտասիրկա գետի առափնյա 13-15) ։
Բացի այդ Տոմիշկոն մասնակցել է Պետրոպավլովյան ամրոցի մեծ իշխանի գերեզմանատան կառուցմանը, ինչպես նաև Պետերգոֆի Ալեքսանդրիա պալատական համալիրում Նիկոլայ II-ի համար Ամառային բնակավայր, որը միակ պալատն է իր ճարտարապետական պրակտիկայի ընթացքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Ռուս ճարտարապետներ
Սենը Անյերում
«Սենը Անյերում» (La Seine à Asnières), Կլոդ Մոնեի նկարը, որը պահվում է Էրմիտաժի թանգարանում։
XIX դարի երկրորդ կեսին Անյեր քաղաքը Փարիզի արվարձանն էր և ձկնորսության ու նավակային սպորտի սիրահարների սիրած հանգստավայրը, Փարիզի երիտասարդները մշտապես այնտեղ պիկնիկներ և քաղաքամերձ զբոսանքներ էին կազմակերպում։ 1870-ական թվականների սկզբին այստեղ սիրում էր լինել նաև Կլոդ Մոնեն, և նա հայտնի գեղանկարիչների շարքում առաջիններից մեկն սկսել է այստեղ նկարել իր բնանկարները (արդեն դրանից հետո այդտեղ աշխատել են Սինյակը, Բեռնարը, Վան Գոգը, Սյորան և այլն), Նախկինում այստեղ աշխատել է միայն Գուստավ Դորեն։
Նկարն ստեղծվել է 1873 թվականին, երբ Մոնեն արդեն ապրում էր Արժանտյոյում՝ այդ վայրից ոչ հեռու։ Առաջին պլանում մասամբ ստվերում պատկերված են մերձավոր ափին հարող ձկնորսական նավակներ, գետի հակառակ ափը ողողված է արևի լույսով, այնտեղ միմյանց շատ մոտ կառուցված են երկհարկանի տներ, երևում են մի քանի մարդկային կերպարներ։
20-րդ դարի սկզբին կտավը ձեռք է բերել գերմանացի կոլեկցիոներ է. Լ. Լորենց-Մեյերը, նրա մահից հետո ժառանգվել է նրա կնոջը՝ Ալիսա Մեյերին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ բռնագրավվել է խորհրդային զորքերի կողմից և ուղարկվել ԽՍՀՄ՝ ռազմատուգանքի հաշվին, երկար ժամանակ պահվել է Էրմիտաժի պահեստարաններում և ցուցադրվել է միայն 1995 թվականին Էրմիտաժի՝ Ռազմավարային արվեստի ցուցահանդեսում, 2001 թվականից ի վեր ընդգրկվել է Էրմիտաժի մշտական ցուցադրությունում և 2014 թվականի վերջից ցուցադրվում է Գլխավոր շտաբի շենքում՝ Սերգեյ Շչուկինի և Մորոզով եղբայրների հիշատակի պատկերասրահում (սրահ 403) ։
Հայտնի են այդ նկարի ևս երկու հեղինակային տարբերակներ, որոնք ստեղծվել են նույն 1873 թվականին, ընդ որում դրանցից մեկը գրեթե ամբողջությամբ կրկնում է Էրմիտաժի հավաքածուի աշխատանքը, թեև փոքր-ինչ տարբերվում է չափերով։ Երկրորդ տարբերակն ունի ավելի շատ տարբերություններ։ Օրինակ, նավակները և հակառակ ափը պատկերված են մի փոքր այլ տեսանկյունից, գետի վրա պատկերված է զբոսանավ, որը առաջ է գնում բոլոր առագաստները բացած։ Կտավի առաջին օրինակը պահվում է ԱՄՆ-ում փակ մասնավոր հավաքածուում, երկրորդ տարբերակը նույնպես գտնվում է ԱՄՆ-ում, եղել է Հեվեմեյերների հավաքածուում և այնուհետև հայտնվել է փակ մասնավոր հավաքածուում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կլոդ Մոնեի նկարներ Կատեգորիա:Էրմիտաժի նկարներ Կատեգորիա:1873 նկարներ Կատեգորիա:Բնանկարներ
Բլիգան Վերին
Բլիգան Վերին, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բայազետի գավառում ։ Գտնվում էր Արածանիի ակունքների տարածքում, լեռնանցքում, Դիադին քաղաքից հարավ։ Բնակավայրից 2 կմ հարավ-արևելք գտնվում էր Բլիգան Ներքին գյուղը։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 9 տուն քուրդ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
(3019) Կուլին
(3019) Կուլին (Kulin), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1940 թվականի հունվարի 7-ին Գ. Կուլինի կողմից Կոնկոլիյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,862709 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7106 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0148 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1769,15 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,203488 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,22° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1940 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Դյորդ Կուլինի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մալի Խոմուտեց
Մալի Խոմուտեց (Малый Хомутец), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Դոբրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 381 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Դոբրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Էմմեն (Նիդերլանդներ)
Էմմեն (Emmen ), համայնք և քաղաք Նիդերլանդների Դրենթե մարզի հարավ-արևելքում։ Արևելքից սահմանակցում է Գերմանիային։ Տարածքը 350 կմ² է, բնակչություն՝ 109.244 մարդ (2011 թ. տվյալներով)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նիդերլանդների Դրենթե մարզի բնակավայրեր
Էսման (ավան, Գլուխովի շրջան)
Էսման (Есмань), ավան Ուկրաինայի Սումիի մարզի Գլուխովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Էսման ավանում բնակվում էր 50 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Գլուխովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
ДПП (NN)
«ДПП (NN) (Անցումային շրջանի դիալեկտիկա ոչ մի տեղից դեպի ոչ մի տեղ)» («ДПП (NN) (Диалектика Переходного Периода из Ниоткуда в Никуда)»), ռուս ժամանակակից գրող Վիկտոր Պելևինի հեղինակային ժողովածուն, որի մեծ մասը կազմում է հեղինակի հինգերորդ վեպը՝ «Թվերը», իսկ մնացածը՝ բովանդակությամբ կամ իմաստով նրա հետ կապված վիպակներ և պատմվածքներ։ Գիրքն առաջին անգամ հրատարակվել է 2003 թվականին։ Սա որոշակի դադարից հետո Պելևինի առաջին վեպն է. նախորդ վեպը՝ «Generation «П»», լույս էր տեսել 1999 թվականին։
«Թվեր» վեպ
Վեպը պատմում է խորհրդային տղա Ստյոպայի կյանքի մասին, որն օգնության համար դիմում է թվերի մոգությանը։ Նա նախ ընտրում է յոթը որպես իր հովանավոր, բայց հետո իր ընտրությունը փոխում է հօգուտ 34-ի։ Նախ՝ յոթին «երկրպագում» էին շատ հայտնի մարդիկ, և Ստյոպան 7 համարի կողմից «լսված լինելու» իր հնարավորությունները գնահատում էր նվազագույն։ Երկրորդ՝ 3-ի և 4-ի գումարը նույն յոթն է։ Այս թվի հետ Ստյոպան անցնում է կյանքը։ Իր հաջողությունները նա կապում է 34 թվի հետ, իսկ անհաջողությունները՝ նրա հակոտնյայի՝ 43 թվի հետ։ Իրեն շրջապատող ամեն ինչի մեջ նա փնտրում է իր թվերի նշանները (օրինակ՝ պատառաքաղ՝ 3 ճեղք, 4 ատամ) ։
Վեպը կապված է ռուս գրականության տասնյակ դասական ստեղծագործությունների հետ՝ Դոստոևսկու «Ոճիր և պատիժ», «Կարամազով եղբայրներ», Սոլոգուբի «Չնչին սատանան», Կավերինի «Երկու կապիտան», Սոլժենիցինի «Արշիպելագ Գուլագ», կան նաև բազմաթիվ հղումներ Տոլստոյի, Պուշկինի (մասնավորապես՝ «Եվգենի Օնեգինին») և Մայակովսկու ստեղծագործություններին։ Եվրոպական և ամերիկյան գրականության հետ երկխոսությունը ներկայացված է Շեքսպիրի («Համլետ», «Ռոմեո և Ջուլիետ»), Ստենդալի («Կարմիրն ու Սևը») հիշատակումներով։ Ամենաուժեղ կապը ինչպես վեպի թեմատիկայում, այնպես էլ ստեղծագործական մեթոդում կարելի է նկատել Ռուսաստանի ավանգարդիստների, մասնավորապես՝ ОБЭРИУ-ի (Ռեալական արվեստի միավորում) բանաստեղծների հետ՝ Ալեքսանդր Վվեդենսկու, Դանիլ Խարմսի, Նիկոլայ Զաբոլոցկու հետ ։
«Ֆրանսիական մտքի մակեդոնական քննադատությունը»
Պատմվածքի գլխավոր հերոսը թաթար գործարար Նասիխ Նասրատուլովիչ Նաֆիկովն է, որը հայտնի է Կիկա մականունով։ Նա նավթային մագնատի որդի է, որը ծնվել է Ռուսաստանում, բայց մեծացել և կրթվել է Եվրոպայում։ Կիկան հոր՝ մահափորձից մահանալուց հետո դառնում է հարուստ մարդ ։
Սորբոնում ստացած փիլիսոփայական կրթությունը տալիս է իր պտուղները. հերոսի մոտ զարգացնում է ատելությամբ գունավորված մոլուցք դեպի ֆրանսիական փիլիսոփայություն։ Կիկան, իրեն համարելով մեծ մտածող, սկսում է հրատարակել կեղծփիլիսոփայական աշխատություններ, որոնք հիմնականում ուղղված են ֆրանսիացի փիլիսոփաների դեմ՝ «Որտեղ սխալվեց Բոդրիյարը», «Դերիդան լճակից» և այլն։ Նրա ստեղծագործությունները ստանում են հակասական գնահատականներ ։
«Ակիկո»
Պատմվածքում նկարագրվում է ЙЦУКЕН օգտատիրոջ շփումը վճարովի կայքի հետ, որը մասնագիտանում է կիբերսեքսում, ընդ որում՝ երկխոսությունների միայն այն մասը, որը գալիս է հենց կայքից ։
Գլխավոր հերոսի ինքնությունն անհայտ է։ Կայքից նրան հասած հաղորդագրություններից հայտնի է դառնում, որ նա տղամարդ է, որն ապրում է Մոսկվայի Մաշա Պորիվաևայի փողոցում։ Նա կայքում նախ գրանցվում է մեկամյա հասարակ անդամության համար 24,99 ԱՄՆ դոլարով, ապա 14,99 դոլարով այն բարձրանում է մինչև ոսկյա և 59,99 դոլարով գնում է «Գենձի արքայազնը և չարաճճիները» կայքի զեղչված բաժանորդագրությունը ։
Կայքի ադմինիստրատորները նրան մեղադրում են մանկապղծության մեջ, նշում են նրա IP հասցեն, բանկային քարտի համարը և այն փողոցը, որտեղ նա ապրում է, և նրան ստիպում են բաժանորդագրվել պլատինե անդամակցությանը ։
«Ֆոկուս խումբ»
Պատմվածքը հանդերձյալ կյանքի մասին եվրոպական պատկերացման չար ծաղրն է։ Մահից հետո յոթ հոգի հայտնվում են հանդերձյալ կյանքում և սկսում իրենց վերջին ճանապարհորդությունը։ Մահից հետո այն, ինչ նրանց թվում է որպես մարմին, ամենևին էլ մարմին չէ, այլ միայն հիշողություններ այն մասին, թե ովքեր էին իրենք նախկինում։ Հետևաբար ցանկացած միտք ակնթարթորեն հայտնվում է նրանց կերպարի վրա։ Այս ճանապարհին նրանք հանդիպում են խորհրդավոր «Լուսատու Էակին», որն իրեն անվանում է հոգիների ուղեկցող ։
«Լուսատու Էակը» խոսում է հումորով և շատ ծիծաղում, ինչպես նաև բոլորին զվարճալի մականուններ է տվել։ Զրույցի ընթացքում էակը յոթ անձանց հոգիներից իմանում է, թե կյանքի ընթացքում որ վայելքներն են նրանց բավականություն պատճառել ։
«Բոն տոնի հյուրը»
Համաձայն ժողովրդական համոզմունքների` մահացածների ճապոնական եռօրյա տոնին` Բոնին, մահացածների հոգիները վերադառնում են ողջերի մոտ և այցելում են իրենց հարազատներին ու մտերիմներին։ Այդպես էլ մեզանից յուրաքանչյուրը պարզապես հյուր է կյանքի անցողիկ տոնակատարությանը։ Մենք գալիս ենք կարճ ժամանակով, որպեսզի անհետանանք ընդմիշտ։ Փիլիսոփայական այս պատմվածքում ներկայացված են հեղինակի մտորումները կյանքի և մահվան, բարու և չարի, սիրո և ատելության մասին ։
«Գրառում քամի որոնելու մասին»
«Գրառում քամի որոնելու մասին» պատմվածքը գրված է արևելյան փիլիսոփայական պատմվածքների ոգով և մարմնավորում է դաոսականության փիլիսոփայության որոշակի ասպեկտներ։ Ստեղծագործությունում նկատելի են բազմաթիվ հղումներ «Դաո Դե Ցզինին» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2003 գրքեր Կատեգորիա:Վիկտոր Պելևինի ստեղծագործություններ
Պետրո-Իվանովկա
Պետրո-Իվանովկա (Петро-Іванівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Դվուրեչենսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1899 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պետրո-Իվանովկա գյուղում բնակվում էր 256 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,628 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 407,64 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Դվուրեչենսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1899 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կիարավալե Չենտրալե
Կիարավալե Չենտրալե (Chiaravalle Centrale) կոմունա Իտալիայում, Կալաբրիա մարզի Կատանձարո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 7120 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 305,2 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 23,3 կմ² մակերես տարածք։
Կոմունայի հովանավոր սրբերն են Սուրբ Աստվածածինը և նահատակ Վլաս Սեբաստացին։ Տոնը նշվում է փետրվարի 3-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ասսեն
Ասսեն (Assen ), համայնք և քաղաք Նիդերլանդների Դրենթե մարզի հյուսիսային մասում։ Նույն մարզի վարչական կենտրոնն է։ Քաղաքի կարգավիճակ ստացել է 1809 թվականին ։ Տարածքը 83,5 կմ² է, բնակչություն՝ 67.200 մարդ (2011 թ. տվյալներով) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նիդերլանդների Դրենթե մարզի բնակավայրեր
Բոլշոե Գրիզլովո
Բոլշոե Գրիզլովո (Большое Грызлово), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Սերպուխովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1328 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Սերպուխովսկի շրջանի բնակավայրեր
Աղբուլաղ (ձմեռանոց)
Աղբուլաղ, Աղբուղա, ձմեռանոց ԽՍՀՄ Իջևանի շրջանում։ 1926 թվականին ուներ 50 հայ բնակիչ, 1939 թվականին՝ 47 բնակիչ, 1959 թվականին՝ 17։ Այժմ մշտական բնակիչներ չունի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ձմեռանոցներ Կատեգորիա:Տավուշի մարզի աշխարհագրություն
Բոջեմասուր
Բոջեմասուր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Կարաքիլիսայի գավառակում ։ Գտնվում էր Խամուրի գյուղախմբում, Արածանիի ձախ կողմում, Խամուր գյուղի մոտ։
Բնակչություն
XIX դարի վերջին ուներ 30 տուն բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կաստրո (Լոմբարդիա)
Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների կազմում է 1437 մարդ, խտությունը՝ 636 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 4 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 24063։ Հեռախոսային կոդ՝ 035։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վերոնիկա Մաջիո
Վերոնիկա Սանդրա Քարին Մաջիո (Մաջո, Veronica Sandra Karin Maggio, ), շվեդական և իտալական ծագմամբ երգչուհի, «Տարվա դեբյուտ» անվանակարգում Grammisgalen մրցանակի հաղթող ։
Մասնագիտական գործունեություն
2006 թ. մարտին Մաջիոն թողարկել է դեբյուտային «Dumpa mig» սինգլը։ Այս երգի տեսահոլովակը շուտով շվեդական ZTV երաժշտական հեռուստաալիքում հիթ է դառնում։ Նրա հաջորդ սինգլը «Nöjd?»-ն է։ Այնուհետև նա պայմանագիր է կնքում Universal Music-ի հետ և 2006 թվականի ամռանը մեկնում է շրջագայության։ Նույն թվականին դուրս է գալիս նրա առաջին ստուդիական ալբոմը՝ Vatten och bröd անվամբ, որի երգերի երաժշտությունը և տեքստը գրել է Ստեֆան Գրեսլունդը, բացառությամբ «Vi har, vi har» երգի, որը գրել է Քրիստոֆեր Մալսմթենը։
2008 թվականի մարտի 26-ին Վերոնիկա Մաջիոն թողարկեց իր երկրորդ՝ Och vinnaren är… ալբոմը, որը նա ստեղծել և ձայնագրել է Օսկար Լինրոսի հետ։ Շվեդիայում այն ստացել է պլատինե սերտիֆիկատ և ազգային հիթ շքերթում է մնացել տարուց ավել՝ հասնելով մինչև 7-րդ հորիզոնական ։ Ալբոմի «Måndagsbarn» սինգլը հաջողություն է ունեցել Նորվեգիայում և Դանիայում։
Վերոնիկայի երրորդ «Satan I gatan» ալբոմը, որը ստեղծվել է Քրիստիան Վալցի և Մարկուս Կրունեգորդի համագործակցությամբ, թողարկվել է 2011 թվականի ապրիլի 27-ին։ Նրա առաջին՝ «Jag kommer» սինգլն առաջին անգամ հասել է շվեդական հիթ շքերթի ամենավերին հորիզոնականում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ
Սադախլո
Սադախլո (სადახლო, որը ծագում է՝ დახლი - «վաճառասեղան» բառից, Sadaxlı - Սադախլը), քաղաքատիպ ավան Վրաստանի Քվեմո Քարթլի երկրամասի Մառնեուլի մունիցիպալիտետում։ Գտնվում է երկրի հարավում, Հայաստանի սահմանի մոտ։ Սադախլոյում գտնվում է Հարավային Կովկասի խոշորագույն մեծածախ շուկաներից մեկը ։ Այստեղ ադրբեջանցիները վաճառում են Թուրքիայից և Ռուսաստանից բերված մթերք, հագուստ և ալյուր, իսկ հայերը իրանական արտադրության տարբեր ապրանքներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Մառնեուլի շրջան
Իրական թվեր
Մաթեմատիկայում, իրական թիվը անընդհատ ուղղի վրա ներկայացվող արժեք է։
Ռացիոնալ և իռացիոնալ թվերը միասին կազմում են իրական թվերի բազմությունը:Իրական թվերի բազմությունը նշանակում են R տառով։ Իրական թվերի մեջ են մտնում բոլոր ռացիոնալ թվերը, ինչպես՝ այնպես էլ իռացիոնալ թվերը, օրինակ՝ Իրական թվերը կարելի է պատկերել որպես անվերջ երկար ուղիղ՝ թվային ուղիղ կամ իրական ուղիղի կետեր, որտեղ ամբողջ թվերին համապատասխան թվերը ինտերվալներ են։
Թվային առանցքի յուրաքանչյուր կետին համապատասխանում է որոշակի իրական թիվ և յուրաքանչյուր իրական թվին թվային առանցքի վրա համապատասխանում է որոշակի կետ։ Յուրաքանչյուր իրական թիվ կարող է որոշվել հնարավոր անվերջ տասնորդական ներկայացմամբ (π-ի նման ), որտեղ յուրաքանչյուր հաջորդ թվանշանը չափվում է նախորդից մեկ տասնորդականով տարբերվող միավորներով։
Իրական ուղիղը կարելի է պատկերացնել որպես կոմպլեքս կոմպլեքս հարթության մաս, և համապատասխանաբար, իրական թվերը մտնում են կոմպլեքս թվերի մեջ որպես մասնավոր դեպք։ իրական թվեր դրանք կազմում են այն թվային բազմությունը, որն իր մեջ ներառում է բնական թվերը, ամբողջ թվերը, բանականն ու իռացիոնալը։ Դրանք նշվում են խորհրդանիշով ℝ կամ պարզապես Ռ իսկ գիտության, ճարտարագիտության և տնտեսագիտության մեջ նրանց տիրույթն այնպիսին է, որ «թվի» մասին խոսելիս համարվել է համարյա հաստատ, որ դա իրական թիվ է։
Իրական թվերն օգտագործվել են հին ժամանակներից, չնայած նրանց այդ անունը չի տրվել։ Այն ժամանակվանից, երբ Պյութագորասը մշակեց իր հայտնի թեորեմը, ի հայտ եկան թվեր, որոնք հնարավոր չէր ստանալ որպես բնական թվերի կամ ամբողջ թվերի տրիչ։
Կատեգորիա:Իրական թվեր Կատեգորիա:Իրական հանրահաշվական երկրաչափություն Կատեգորիա:Տարրական մաթեմատիկա
Ձմեռային օլիմպիական խաղեր 2022
Ձմեռային օլիմպիական խաղեր 2022 (2022 Winter Olympics, Jeux Olympiques d’hiver de 2022, պաշտոնական անվանումը XXIV Ձմեռային օլիմպիական խաղեր), 24-րդ Ձմեռային օլիմպիական խաղերը, որոնք կկայանան 2022 թվականի փետրվարի 4-ից փետրվարի 20-ը։ 2015 թվականի հուլիսի 31-ին Կուալա Լումպուրում կայացած Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի նիստում Օլիմպիական խաղերի մայրաքաղաք է ընտրվել Պեկինը, որը դարձել է առաջին քաղաքը, որ հյուրընկալել է Ամառային և Ձմեռային օլիմպիական խաղերը։
Կազմակերպիչ
Առաջին քաղաքը, որը ՄՕԿ-ին պաշտոնական դիմում է ներկայացրել (2013 թվականի օգոստոսի կեսին), Ղազախստանի «հարավային մայրաքաղաքը» Ալմաթին է ։ Բացի այդ, Չինաստանի մայրաքաղաք Պեկինը նույնպես հայտ է ներկայացրել։