cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մորրիս Ուեսթ
Վաղ աշխատանքներ
Ուեսթի առաջին աշխատանքը՝ «Կախաղաններ ավազի վրա»-ն, հրատարակվել է հենց իր անվամբ, որը նա գրել էր ընդամենը յոթ օրում։ Նրա հաջորդ աշխատանքը եղել է «Քունդու»-ն (1956 թվական), Նոր Գվինեայի արկածը, որը գրվել է երեք շաբաթվա ընթացքում ։ Նա նաև գրել է «Իլյուզիոնիստները» պիեսը (1955 թվական)։
Ուեսթը իր ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Եվրոպա։ Նրա երրորդ վեպը եղել է «Մեծ պատմություն» վեպը, որը հետագայում էկրանավորվել է «Ծուռ ճանապարհը» անվամբ (1965 թվական)։
Դեպի Նեապոլ կատարած ճանապարհորդության ընթացքում նա հանդիպել է հայր Բորելիին, որը աշխատում էր Նեապոլի փողոցային տղանների հետ։ Այս հանդիպման հետևանքով լույս տեսավ «Արևի երեխանները» ոչ գեղարվեստական գիրքը, որը Ուեսթի առաջին միջազգային հաղթանակն էր ։ Ըստ հետագայում հեղինակի կողմից կատարված գրառման.
"Այս աշխատությամբ Ուեսթը ոչ միայն գտավ որպես գրող իր ոճը, այլ նաև այն թեման, որը հիմք հանդիսացավ նրա հետագա գրեթե բոլոր գրքերի համար, այն է՝ իշխանության բնույթն ու չարաշահումը։ 18 վեպերից, որոնք նա պետք է գրեր 1957 թվականից հետո, 15-ը այս թեմայով են։ Այս բացահայտումը հատկապես հաջող էր Ուեսթի համար, քանի որ այն հիանալի կերպով համապատասխանում էր նրա տաղանդներին։ Հետաքրքիր համեմատություն կարելի է անցկացնել Դեյվիդ Ուիլյամսոնի՝ մեկ այլ գրողի հետ, ումից խելամիտ գաղափարներ և խորաթափանցություն պետք չէ սպասել։ Նրանք երկուսն էլ պարզապես աշխարհին նայում են նույն աչքով։ Մասամբ ծանոթը կոնկրետացնելով՝ նրանք դրան տալիս են խորաթափանց իմաստ՝ միաժամանակ ցույց տալով, որ ընդհանուր անհանգստությունն ու կասկածը, որ սովորական մարդիկ զգում են ժամանակակից կյանքի շատ ասպեկտների նկատմամբ, հիմնավորված են։ Ուեսթը պետք է ցույց տար, որ կարող է զգալի սրությամբ բացահայտել այդ մտահոգությունները ։"Նա գրել է «Երկրորդ հաղթանակ»-ը 1958 թվականին (նաև հայտնի է որպես «Հետադարձ արձագանք» անվամբ, որը հետագայում էկրանավորվել է), իսկ «Մայքլ Իսթ» կեղծանունով գրել է «Մաքրին շարժվում է» ստեղծագործությունը (1958 թվական), նույն ինքը՝ «Հարճը»։
Ամենաշատ վաճառք ունեցող վիպասան
Ուեսթի առաջին ամենավաճառվող վեպը եղել է «Սատանայի փաստաբանը» (1959 թվական), որի վրա նա աշխատել է երկու տարի ։ Նա թույլատրեց կինո նկարահանել սցենարի հիմա վրա 250000$-ի դիմաց, սկզբից գրվեց պիեսը, իսկ ավելի ուշ նկարահանվեց ֆիլմը ։ Ուեսթը նշել է, որ այս վեպի շնորհիվ վաստակել է մի քանի միլիոն դոլար ։
Նրա մյուս ստեղծագործությունների՝ «Մայքլ Իսթ» և «Մերկ երկիր» (1960 թվական) վեպերի հիման վրա 1980-ական թվականներին նույնպես նկարահանվել է ֆիլմ, իսկ «Լռության դուստրը» ստեղծագործությունից օգտվելով գրվել է նաև պիես։
Այս ժամանակահատվածում՝ 1956-ից 1963 թվականները, եղել է նաև Վատիկանի «Օրական թերթ» օրաթերթի խմբագիրը ։ Իր որդին՝ Ք. Քրիս Օ'Հենլոնը, պատմել է, որ մինչև 12 տարեկան ծննդյան տոները նշել է 12 տարբեր երկրներում ։
Նա մեծ հաջողություն է ձեռք բերել «Ձկնորսի կոշիկները» (1963 թվական) ստեղծագործությամբ՝ վաճառելով ավելի քան վեց միլիոն օրինակներ և նկարահանելով ֆիլմ ։
Այս ստեղծագործությանը հաջորդեց «Դեսպանը» (1965 թվական), «Բաբելոնի աշտարակը» (1968 թվական), «Կարմիր գայլի ամառը» (1971 թվական) և «Սալամանդերը» (1973 թվական)։ Նա գրել է նաև ոչ գեղարվեստական ստեղծագործություններ. «Բողոքների օրինագիծ և Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցու ամուսնական օրենքների և տրիբունալների բարեփոխման առաջարկ» (1970 թվական, Ռոբերտ Ֆրենսիսի հետ համատեղ)։
Ուեսթը գրել է «Աշխարհը պատրաստված է ապակուց» պիեսը 1982 թվականին՝ Ադելաիդայի փառատոնի համար։ Սրա հիման վրա գրել է վեպը, որը հրատարակվել է հաջորդ տարի ։
Վերադարձ Ավստրալիա
1982 թվականին Ուեսթը վերադարձավ տուն՝ Ավստրալիա։ Նրա հետագա վեպերն են՝ «Քասսիդի»-ն (1986 թվական) (որը դարձավ փոքրածավալ սերիալ), «Վարպետություն»-ը (1988 թվական), «Ղազարոս»-ը (1990 թվական), «Մատանիի վարպետը»-ը (1991 թվական) և «Սիրահարները»-ը (1993 թվական) ։
Նա աշխատում էր իր վերջին ՝«Վերջին խոստովանություն», ստեղծագործության վրա, երբ մահացավ, այն հետմահու հրատարակվեց 2000 թվականին։
Ստեղծագործություններ
Ուեսթի աշխատությունների մեծ մասի թեման հարցն էր։ Երբ բազմաթիվ կազմակերպություններ բռնություն են գործադրում չար նպատակներ հետապնդելով, ե՞րբ և ի՞նչ հանգամանքներում է բարոյապես ընդունելի իրենց հակառակորդների կողմից պատասխան տալ հենց բռնությամբ։ Նա տարբեր առիթներով բազմիցս հայտարարել է, որ իր բոլոր վեպերը վերաբերում են կյանքի նույն ասպեկտին, այսինքն՝ երկընտրանքին, երբ վաղ թե ուշ հայտնվում ես այնպիսի իրավիճակում, որ ոչ ոք չի կարող քեզ ասել, թե ինչ անել ։
Ուեսթը 1959 թվականին արժանացել է Ջեյմս Թեյթ Բլեքի հուշամրցաշարին «Սատանայի փաստաբանը» ֆիլմի համար։ 1960-ականների սկզբին նա օգնել է հիմնել Ավստրալիայի հեղինակների ընկերությունը։ Նա 1986 թվականին ներկայացրել է Փլեյֆորդ դասախոսությունը ։
Վերջին խոստովանությունը
Ուեսթը մահացավ աշխատասեղանի մոտ՝ իր «Վերջին խոստովանություն» վեպի վերջին գլուխների վրա աշխատելիս, որոնք պատմում էին Ջորդանո Բրունոյի դատավարությունների և բանտարկության մասին, ով այրվել էր խարույկի վրա հերետիկոսության համար 1600 թվականին։ Բրունոն այն մարդն էր, ում Ուեսթը երկար ժամանակ համակրում էր և նույնիսկ նույնացնում իրեն։ 1969 թվականին նա նույն թեմայով հրատարակել էր չհանգավորված չափածո պիեսը՝ «Հերետիկոսը»։ Այն բեմադրվել է 1970 թվականին Լոնդոնում ։ Նա նշել է, որ իր բոլոր ստեղծագործություններից ամենից շատը հենց սրա մեջ է իր հոգին դրել ։
1998 թվականին նա այս ստեղծագործությունը վերածեց լիբերտոյի, որի հիման վրա Քոլին Բրամբին գրեց երաժշտություն, բայց այն մինչև օրս չի բեմադրվել ։ 1999 թվականի սկզբին նա նաև մտածում էր ֆիլմի սցենար գրելու մասին՝ հիմնված պիեսի վրա ։ Նա գրել է իր «Վերջին խոստովանություն» աշխատությունը օրագրի տեսքով, որը գուցե Բրունոն գրեր՝ իմանալով մոտալուտ մահապատժի մասին։ Նա մտադրված էր գրել օրագիրը մեջը ներառելով 1599 թվականի դեկտեմբերի 21–ից մինչև 1600 թվականի փետրվարի 17–ի բոլոր իրադարձությունները, սակայն այն տևեց ընդամենը 14 օր։ Վերջին գրառումը, որը Ուեսթը արել է մահվանից առաջ թվագրված է 1600 թվականի հունվարի 4–ով, այսինքն նա հասցրել է գրել միայն մտադրվածի կեսը։ Այնուամենայնիվ, իր գրած վերջին պարբերությունը շատ հուզիչ է․ «Ես այսօր այլևս չեմ կարող գրել, ով իմանա թե ինչ մղձավանջներ կարող եմ արթնացնել»։ Ուեսթը ստացել է մի քանի սրտի կաթված և տարել է ծանր վիրահատություններ ։ Մյուրեյ Ուոլդրենը գրում է․ «սա գիրք է, որը գրվել է մի մարդու կողմից, ով գիտակցում է մահվան անխուսափելիությունը, մի մարդու մասին, ով գիտակցում է մահապատժի մոտիկությունը»։ 2000 թվականին Ուեսթի ընտանիքը որոշեց հրատարակել հենց անավարտ տարբերակը, առանց խմբագրելու՝ ընթերցողի պատկերացմանը թողնելով, թե ինչպես պատմությունը կարող է ավարտվել։ Այն պարունակում է Թոմաս Քենիլիի նախաբանը, հրատարակիչ Անջելո Լուկակիսի գրառումը և նրա օգնական Բերիլ Բարաքլոուի և նրա այրի Ջոյ Ուեսթի համահեղինակած վերջաբանը։
Անձնական կյանք
Ուեսթը ծնվել է 1916 թվականի ապրիլի 26–ին սբ.Քլիդա կղզում։ Նա և իր կինը՝ Էլիզաբեթ Հարվին, ունեցել են երկու երեխա՝ Էլիզաբեթը և Ջուլիանը, Էլիզաբեթը եղել է միանձնուհի, իսկ Ջուլիանը, մինչև իր մահը՝ 2005 թվականը, եղել է գինեգործ։ Ջուլիանը և իր կինը՝ Հելեն Գրիմոն, ունեցել են մի դուստր՝ Ջուլիանա Հարրիեթ Ուեսթ անունով։
Ուեսթը և Ջոյը ունեցել են չորս երեխա։ Տղան՝ Ք. Քրիս Օ'Հենլոնը, ծնվել է 1954 թվականին, սակայն 26 տարեկանում նա փոխել է իր անունը՝ ի նշան անկախության։ Երբ նա սկսեց գրել իր չորս գրքերը՝ փորձելով իրականացնել այն, ինչ կարծում էր, որ իր հոր ակնկալիքներն են, և երբ ստիպված եղավ վերադարձնել հրատարակիչներից ստացած կանխավճարները, քանի որ չկարողացավ ավարտին հասցնել դրանք, նա հասկացավ, որ ինքը չի ծնվել գրող դառնալու համար։ Օ'Հենլոնը, ով տառապում էր երկբևեռ աֆեկտիվ խանգարումով, հիմնել է «Spike Wireless» ինտերնետային դիզայն ստուդիան ։
Ուեսթի մյուս որդին՝ Մայքը, երաժիշտ է եղել, ով 1980-ականների վերջին և 1990-ականների սկզբին ղեկավարել է Մեծ Բրիտանիայի անկախ հիթային երաժշտական խումբը՝ Դելմոնտեում գտնվող տղամարդիկ և թողարկել է Նոր Օռլեանի փողոցային երաժշտության մի քանի սոլո ալբոմներ, որոնք հայտնիություն են ձեռք բերել «Truckstop Honeymoon» միջազգային շրջագայության շնորհիվ։
Ուեսթի թոռը՝ Էնթոնի (Էնթ) Ուեսթը նույնպես երաժիշտ է, ով գլխավորել է բրիտանական «Futures» երաժշտական խումբը և ներկայումս բրիտանական « Oh Wonder » խմբում է։
Ուեսթը մահացել է Նոր Հարավային Ուելս նահանգի Քլերվիլ արվարձանում 1999 թվականի հոկտեմբերի 9–ին՝ 83 տարեկան հասակում։
Պարգևներ
Ուեսթը դարձել է Ավստրալիայի շքանշանի անդամ 1985 թվականին՝ ի պատիվ Ավստրալիայի օրվա ։ Նա 1997 թվականին թագուհու ծննդյան պատվավոր շքանշանի է արժանացել ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ավստրալիայի գրողներ Կատեգորիա:Դրամատուրգիա Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԲՊՀ հոդվածներ 2023
Կլոր որդեր
Կլոր որդեր, նեմատոդներ, առաջնախոռոչավոր որդերի տիպ։ Մարմինը թելանման է կամ իլիկաձև (80—85 մկմ) է երկկողմանի համաչափ, չհատվածավորված, ընդլայնական կտրվածքը կլոր է (այստեղից էլ՝ անվանումը)։ Պատված է հարթ կամ օղակաձև, ամուր կուտիկուլայով, որի տակ տեղադրված է հիպոդերմը։ Արյունատար և շնչառական համակարգ չունեն։ Նյարդային համակարգը կազմված է մերձկլանային օղակից և 6 նյարդային բներից։ Զգայական օրգանները շոշափուկներն են և պտկիկները, ազատ ապրող որոշ ձևեր ունեն պրիմիտիվ քեմո- և ֆոտոռեցեպտորներ։ Արտաթորության համակարգը միաբջջի գեղձիկներն են կամ կողմնային, ներբջջային խողովակները։ Սովորաբար բաժանասեռ են։ Բազմանում են ձվադրությամբ, որոշ տեսակներ կենդանածին են։ Հայտնի է կլոր որդերի մոտ 500 հազար տեսակ, որոնք մակաբույծներ են կամ ազատ ապրող ձևեր։ Վերջիններս փոքր չափերի են, ապրում են հողում, քաղցրահամ ջրերում, ծովերում։ Սնվում են բակտերիաներով, ջրիմուռներով, դետրիտով, կան նաև գիշատիչ ձևեր։ Շատ կլոր որդեր բույսերի, կենդանիների և մարդու մակաբույծներ են։ Ձվերը մարդու կամ կենդանիների օրգանիզմ են թափանցում ջրի կամ սննդի միջոցով։ Կլոր որդերի ներկայացուցիչներից են՝ ասկարիդը, մազագլուխը, սրատուտը և այլն։ Մարդու և կենդանիների օրգանիզմում առաջացնում են մի շարք հիվանդություններ։
Կատեգորիա:Որդեր Կատեգորիա:Կենդանիների տիպեր
Լեսովայա Պոլյանա (գյուղ, Սերեդինա-Բուդայի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Լեսովայա Պոլյանա գյուղում բնակվում էր 9 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սերեդինա-Բուդայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հանքոկ շրջան (Կենտուկի)
Հանքոկ շրջան (Hancock County), ԱՄՆ Կենտուկի նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 490 կմ² է, բնակչությունը՝ 8.565 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Հոսվիլ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1829 թ.։
Կատեգորիա:Կենտուկիի շրջաններ
Շչորսի փողոց (Կրասնի Սուլին)
Շչորսի փողոց (Улица Щорса), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքի Սուլինսկի ավան միկրոշրջանում։ Անվանվել է 1918-1920 թվականների քաղաքացիական պատերազմի հերոս Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Շչորսի (1895-1919) պատվին։ Սկիզբ է առնում Աբրիկոսովայա փողոցից և ավարտվում քաղաքի հարավային ծայրամասում։ Երկարությունը 560 մետր է։
Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Շչորսի փողոցը սկսվում է Աբրիկոսովայա փողոցի թիվ 10 և 12 շենքերի արանքից, հատում է Մոլոդյոժնայա և Մոնտաժնիկների փողոցները և ավարտվում քաղաքի հարավային ծայրամասում։ Զուգահեռ է Բոլնիչնայա և Վոլգոգրադի փողոցներին։ Կարճ փողոց է. երկարությունն ընդամենը 560 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 13 շինություն. ձախ կողմում (կենտ համարներ)՝ 5, աջ կողմում (զույգ համարներ)՝ 8 շինություն։
Շչորսի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346353։
Փողոցն անվանվել է 1918-1920 թվականների քաղաքացիական պատերազմի հերոս Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Շչորսի (1895-1919) պատվին։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո իր ծննդավայր Սնովսկում (Չեռնիգովի մարզ) կազմակերպել է պարտիզանական ջոկատ, 1918 թվականի սեպտեմբերին՝ առանձին պարտիզանական ջոկատներից՝ Բոգունի անվան 1-ին Ուկրաինական խորհրդային գունդը, որը նրա հրամանատարությամբ կռվել է գերմանացիների և հետմանականների դեմ։ Սպանվել է մարտում՝ 1919 թվականի օգոստոսի 30-ին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Թարաքճլի
Թարաքճլի, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Աքչեաբադի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Պալկինո (քաղաքատիպ ավան, Պալկինսկի շրջան)
Պալկինո (Палкино), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Պսկովի մարզի Պալկինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2924 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պսկովի մարզի Պալկինսկի շրջանի բնակավայրեր
Գանձակի պետական դրամատիկական թատրոն
Գանձակի պետական դրամատիկական թատրոն (Gəncə Dövlət Dram Teatrı), դրամատիկական թատրոն է Գանձակում ։
Գործունեությունը
Խորհրդային տարիներին հաջող գործունեության համար թատրոնը ստացել է մի շարք շքանշաններ ։ Թատրոնում խաղացել են այնպիսի դերասաններ, ինչպիսիք են Հուսեյն Արաբլինսկին, Ջահանգիր Զեյնալովը, Սինգի Ռուխուլլան, Ալեսկեր Ալեքպերովը, Ադիլ Իսգենդերովը, Բարատ Շեկինսկայան և շատ այլ հայտնի դերասաններ։ Թատրոնում բեմադրվել են հետևյալ դրամատուրգների ստեղծագործությունները՝ Ջաֆար Ջաբարլի, Միրզա Ֆաթալի Ախունդով, Ալի բեկ Հուսեյնզադե, Նաջափ-բեկ Վեզիրով, Հուսեյն Ջավիդ, Նարիման Նարիմանով, Իլյաս Էֆենդիև, ինչպես նաև համաշխարհային դասականների ստեղծագործությունները՝ Ուիլյամ Շեքսպիր, Ֆրիդրիխ Շիլլեր, Ժան Բատիստ Մոլիեր, Ալեքսանդր Դյումա (հայր), Վիկտոր Հյուգո, Օնորե դը Բալզակ, Ալեքսանդր Պուշկին, Միխայիլ Լերմոնտով, Լև Տոլստոյ, Նիկոլայ Գոգոլ։ Թատերախումբը հյուրախաղերով հանդես է եկել Մոսկվայում, Սանկտ Պետերբուրգում, Կազանում, Թբիլիսիում, Տաշքենդում, Թուրքիայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թատրոններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դրամատիկական թատրոններ Կատեգորիա:Ադրբեջանի թատրոններ
Ագրակ (Երզնկայի գավառ)
Ագրակ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում։ Գյուղը պատկանում էր եկեղեցուն։
Շուրմինկա
Շուրմինկա (Шурминка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կիրովի մարզի տարածքում Ուրժումսկի շրջանում ։ Գետաբերանը տեղակայված է Վյատկա գետի աջ ափին՝ 229 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 25 կմ է, ավազանի տարածքը 135 կմ2։
Ագրակ (Երզնկայի գավառ)
Գյուղը հնում ավան է եղել և մտել է Բարձր Հայքի Եկեղյաց գավառի մեջ։ Ագրակում է ծնվել Կիրակոս Երզնկացին (1270-ական թթ.)։
Շուրմինկա
Գետի ակունքը գտնվում է Ուրժումա գյուղից 30 կմ հարավ-արևելք սահմանի մոտակայքում Մարի Էլ հանրապետությունում։ Գետը հոսում է դեպի հյուսիս-արևելք։
Ագրակ (Երզնկայի գավառ)
Գյուղը թուրքերի կողմից ավերվել և ամայացվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին ։
Շուրմինկա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վյատկա, գետի ենթաավազանը՝ Վյատկա։ Գետի ավազանը՝ Կամա ։
Ագրակ (Երզնկայի գավառ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Շուրմինկա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Արկադիա Բալայան
1970-1972 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ Զինված Ուժերում։ Ավարտել է Բաքվի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտը (1977)։ 1977-1978 թվականներին աշխատել է Ղազախստանի, 1978-1996 թվականներին՝ ՀՀ ֆինանսների նախարարությունների համակարգում, 1996-1997 թվականներին՝ ՀՀ մաքսային վարչության Լոռու տարածաշրջանի մաքսատան պետ, 1997-1999 թվականներին՝ Հայաստանի Հանրապետության Ներքին Գործերի, 1998-1901 թվականներին՝ ՀՀ պետական եկամուտների նախարարությունների համակարգում, 2002 թվականից՝ ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցագործությունների դեմ պայքարի գլխավոր վարչության տնտեսական հանցագործությունների և կոռուպցիայի դեմ պայքարի բաժնի պետ։ 1986-1992 թվականներին մասնակցել է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն Շահումյանի շրջանի ինքնապաշտպանության կազմակերպման աշխարհազորային խմբերի կազմավորման, զենք, զինամթերք, մարդասիրական օգնության առաքման, բռնագադթածների տեղավորման աշխատանքներին։ Զինադադարից հետո նյութական օգնություն է ցույց տվել զոհված ազատամարտիկների ընտանիքներին և վիրավորներին։
Կատեգորիա:1952 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 5 ծնունդներ Կատեգորիա:Գյուլիստան գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ բարերարներ
Զադնյայա (գյուղ, Յարցևսկի շրջան)
Զադնյայա (Задняя), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Յարցևսկի շրջանի կազմում։ Մտնում է Կապիրևշչինսկի գյուղական բնակավայրի մեջ։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 22 մարդ։
Աշխարհագրություն
Զադնյայա գյուղը գտնվում է Յարցևսկի շրջանի հյուսիսային հատվածում, Մ1 «Բելառուս» ավտոճանապարհից 20 կմ դեպի հյուսիս։ Գյուղից 21 կմ դեպի հարավ գտնվում է Միլոխովո երկաթուղային գիծը, որն անցնում է Մոսկվա-Մինսկ գծով։
Պատմություն
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ՝ 1941 թվականի հուլիսին գյուղն օկուպացված է եղել հիտլերյան զորքերի կողմից, այնուհետև ազատագրվել է 1943 թվականի սեպտեմբերին ։
Կլիմա
Զադնյայա գյուղը գտնվում է չափավոր ցամաքային կլիմայական գոտում, որտեղ ձմեռը չափավոր ցուրտ է, գարունը տևական, բարեխառն, ամառը չափավոր շոգ, իսկ աշնանը գերակշռում են տաք, արևոտ եղանակները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Յարցևսկի շրջանի բնակավայրեր
Կլորաջուլհակային հաստոց
Կլորաջուլհակային հաստոց, ջուլհակային հաստոց, որում մի քանի մաքոք միաժամանակ շարժվում են շրջանագծով, միջնաթելերն անցկացնելով հենքաթելերի երախ գոյացնող բաժանմունքների մեջ։ Յուրաքանչյուր հաջորդ մաքոքը խտացնում է նախորդ մաքոքով անցած և հենքաթելերով միահյուսված միջնաթելերը։ Կլորաջուլհակային հաստոցը կիրառվում է փողրակների, պարկերի արտադրությունում։ Կան մաքոքների էլեկտրամագնիսական մղումով կլորաջուլհակային հաստոցներ՝ վուշե գործվածքների արտադրության համար։
Կատեգորիա:Տեքստիլ արդյունաբերություն Կատեգորիա:Հաստոցներ
Հարդին շրջան (Կենտուկի)
Հարդին շրջան (Hardin County), ԱՄՆ Կենտուկի նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.627 կմ² է, բնակչությունը՝ 105.543 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Էլիզաբեթթաուն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1792 թ.։
Կատեգորիա:Կենտուկիի շրջաններ
Սովորական մարդիկ (ֆիլմ)
«Սովորական մարդիկ» («Простые люди»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին խորհրդային սովորական մարդկանց անձնուրաց աշխատանքի մասին, որը նկարահանել են ռեժիսորներ Լեոնիդ Տրաուբերգը և Գրիգորի Կոզինցևը 1945 թվականին։ Երկու ռեժիսորների վերջին համատեղ աշխատանքն է ։ ՀամԿ(բ)Կ ԿԿ կազմբյուրոյի 1946 թվականի սեպտեմբերի 4-ի «Մեծ կյանք» կինոֆիլմի մասին» որոշման մեջ «Սովորական մարդիկ» ֆիլմը բնութագրվել է որպես «անհաջող» և «սխալ», ինչի արդյունքում ֆիլմն էկրան է բարձրացել միայն 1956 թվականի օգոստոսի 25-ին։
Սյուժե
Ֆաշիստական զորքերը ձգտում են դեպի Լենինգրադ։ Ավիացիոն գործարանի օդանավակայանից թռչում է վերջին ինքնաթիռը։ Գործարանը ենթակա է տարհանման։ Ամբողջ երկրով հեռավոր Ուզբեկստան են մեկնում լենինգրադցիները՝ ծերեր, կանայք, պատանիներ։ Կադրային աշխատողները մարտնչում են ճակատում։ Սակայն գործարանը պետք է սկսի ինքնաթիռների թողարկումը երկու ամսից։ Տեղ հասնելուց հետո մարդիկ բաց երկնքի տակ հաստոցներ են տեղադրում և սկսում են աշխատել։ Գործարանում հազարավոր նոր մարդիկ են աշխատում։ Նրանցից շատերը կորցրել են իրենց հարազատներին ու մերձավորներին։ Մեծ վիշտ ունի նաև գործարանի տնօրեն Երյոմինը։ Նրա կինը տարհանման ժամանակ անհետ կորել է։ Բայց Երյոմինը չի կոտրվում ծանր հարվածից։ Օր ու գիշեր նրան կարելի է տեսնել գործարանի տարածքում։ Չկա այնպիսի աշխատանքի տեղամաս, որը շրջանցեր տնօրենի ամենատես աչքը։ Ասես իր անձնուրաց աշխատանքի համար որպես պարգև նա գտնում է իր կնոջը։ Գերի ընկնելով գերմանացիների մոտ՝ նա վերապրել է օկուպացիայի բոլոր դժվարությունները, որը երիտասարդ կնոջը զրկել է առողջությունից ու հիշողությունից։ Բժիշկների հոգատար խնամքի շնորհիվ Երյոմինան աստիճանաբար բուժվում է։ Այն օրը, երբ գործարանը թողարկում է իր առաջին ինքնաթիռը, նա դուրս է գալիս հիվանդանոցից։ Իր ամուսնու և նրա գործարանի ամբողջ կոլեկտիվի հետ նա մասնակցում է աշխատանքային հաղթանակի ուրախությանը։
Արտաքի հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1945 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Պալկինո (գյուղ, Կրասնինսկի շրջան)
Պալկինո (Палкино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 23 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Կլորասղոցման հաստոց
Կլորասղոցման հաստոց, փայտանյութի երկայնական, լայնական և խառը սղոցման ու ձևավոր կտրատման հաստոց։ Կտրող գործիքը կլոր սղոցն է։ Հիմնական տարրերն են՝ սղոցման լիսեռը, հենոցը, մատուցման մեխանիզմը, սղոցման լիսեռի և մատուցման մեխանիզմի հաղորդակները։ Լինում են մեկ-, երկու- և բազմասղոցանի՝ ձեռքի կամ ավտոմատ մատուցմամբ։ Սղոցների պտտման հաճախականությունը 500-3000 պտ/ր է, մատուցումը՝ 5-120 մ/ր։
Կատեգորիա:Սարքեր
Չեստնի Կրեստ
Չեստնի Կրեստ (Чесний Хрест), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Վլադիմիր-Վոլինի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1991 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Չեստնի Կրեստ գյուղում բնակվում էր 221 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,548 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 403,28 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Վլադիմիր-Վոլինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1991 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Վասկովցի (գյուղ, Իզյասլավի շրջան)
Վասկովցի (Васьківці), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վասկովցի գյուղում բնակվում էր 561 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1582 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 354,61 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1635 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
(4335) Վերոնա
(4335) Վերոնա (Verona), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1983 թվականի նոյեմբերի 1-ին Ջորդանո Բրունո աստղադիտարանի կողմից Կավրիանայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,211856 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7266 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6971 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1201,53 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,299619 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,1° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1983 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ջորդանո Բրունո աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Թորոսլի
Թորոսլի, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Աքչեաբադի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Կարլ Մարիա ֆոն Վեբեր
Կարլ Մարիա Ֆրիդրիխ Ավգուստ (Էրնեստ) ֆոն Վեբեր (Carl Maria von Weber, ), բարոն, գերմանացի երգահան, դիրիժոր, դաշնակահար, երաժշտագետ, գերմանական ռոմանտիկական օպերայի հիմնադիր։ Առավել հայտնի ստեղծագործություններն են՝ «Ազատ հրաձիգը» (Der Freischütz, 1821), «Էվրիանթ» (Euryanthe, 1823) և «Օբերոն» (Oberon, 1826) օպերաները(Օբերոն) օպերան վերջին օպերան էր ։
Կենսագրություն
Աշակերտել է Գեորգ Ֆոգլերին և Միքայել Հայդնին։ 12 տարեկանում գրել է առաջին զինգշպիլը («Սիրո և գինու ուժը»)։ 17 տարեկանից հանդես է եկել որպես դաշնակահար։
1804 թվականից որպես դիրիժոր աշխատել է տարբեր քաղաքներում (Բրեսլավլ, Մանհայմ, Ֆրանկֆուրտ, Մյունխեն, Բեռլին և այլն)։ 1813 թվականից ղեկավարել է Պրահայի, 1817 թվականից մինչև կյանքի վերջը՝ Դրեզդենի օպերային թատրոնները։
Ստեղծագործություններ
«Էվրիանթ» օպերայով (բեմադրությունը՝ 1823, Վիեննա) հաստատվել է պատմաառասպելական ասպետական օպերայի նոր տեսակը։
Վեբերի վերջին՝ «Օբերոն» օպերան (բեմադրությունը՝ 1826, Լոնդոն) սկզբնավորել է հեքիաթային ռոմանտիկական օպերայի ժանրը։
Վեբերի գործիքային ստեղծագործություններից առավել հայտնի են փողային գործիքների կոնցերտները։ Նրա «Պարի հրավեր» դաշնամուրային պիեսը (1819) և «Կոնցերտշտյուկը» դաշնամուրի և նվագախմբի համար (1821) նշանակալից դեր են խաղացել ծրագրային գործիքային երաժշտության զարգացման մեջ։
Գրել է նաև «Մարտ և հաղթանակ» կանտատը (1815), արական խմբերգեր, վոկալ անսամբլներ, երգեր (մոտ 130, այդ թվում՝ «Քնար և սուր» հայրենասիրական շարքը, 1814)։
Վեբերը երաժշտական-քննադատական և գրական երկերի, այդ թվում նաև՝ «Երաժշտի կյանքը» անավարտ վեպի հեղինակ է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Գերմանացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Գերմանացի երաժշտագետներ Կատեգորիա:1786 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 18 ծնունդներ Կատեգորիա:1826 մահեր Կատեգորիա:Հունիսի 5 մահեր Կատեգորիա:Լոնդոն քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Օպերային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Գերմանացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Վիեննայի երաժշտության և կատարողական արվեստի համալսարանի շրջանավարտներ
Տավեռնի
Տավեռնի (Taverny), համայնք Ֆրանսիայի Իլ դը Ֆրանս երկրամասի Վալ դ՛Ուազ դեպարտամենտում։ Ընկած է Փարիզից մոտավորապես 22 կիլոմետր դեպի հյուսիս-արևելք, դեպարտամենտի դե ֆակտո վարչական կենտրոնից՝ Սերժիից 12 կիլոմետր դեպի արևելք ։ 1999 թվականի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 26 092 :
Պատմություն
Հնագիտական պեղումների արդյունքները վկայում են, որ քաղաքի ներկայիս տարածքում ու շրջակայքում մարդիկ բնակություն են հաստատել դեռ նախապատմական ժամանակներում։ Բացի այդ, Մոնմորանսիի անտառի եզրին՝ Haut-Tertre կոչվող վայրում հայտնաբերվել են բրոնզեդարյան ամրությունների մնացորդներ ։ Հետագայում այդ ամրությունները օգտագործել են նաև տարածքում բնակություն հաստատած «փարիզի» կոչվող գալլական ցեղի մարդիկ ։ Նրանց հիմնած բնակավայրի գալլա-հռոմեական անվանումը եղել է Taberniacum:
Տավեռնիի հին քաղաքամասի կառույցներից Ֆրանսիայի պատմական հուշարձանների ցանկում ներառվել է միայն Աստվածամոր եկեղեցին՝ 1846 թվականին։ Գոթիկա ոճին բնորոշ ձևերով կառուցված այդ շինությունը 13-րդ դարի սկզբներին հիմնադրել է այս վայրերի այն ժամանակվա տիրակալը՝ Մաթյո Երկրորդ դը Մոնմորամսին (Mathieu II de Montmorency): Շինարարությունը 1240 թվականին ավարտի է հասցրել նրա որդին, , :
Անվանումը
Բնակավայրի անվանումը պատմական փաստաթղթերում հիշատակվել է Taberniacum՝ (VIII դար), Taberonacus, Taverniacum և Taverneium՝ 754 թվականին ։
Այդ անվանումը, ամենայն հավանականությամբ, ծագում է լատիներեն tabernae բառից, որ նշանակում է իջևանատուն, կրպակ, խրճիթ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով համայնքի աշխատունակ տարիքի 17 292 մարդկանցից (15-64 տարեկան) տնտեսապես ակտիվ էին 13 357-ը (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 77,2 տոկոս՝ 1999 թվականի 73,4 %-ի դիմաց։ Տնտեսապես ոչ ակտիվ 3935 անձանցից 1685-ը սովորողներ էին, 1163-ը՝ թոշակառուներ, 1087-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով ։
2010 թվականին համայնքում հաշվվում էր 9972 հարկատու տնային տնտեսություն։ Յուրաքանչյուր բնակչի հաշվով տարեկան միջին եկամուտը կազմել է 22 940 եվրո ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները(Cassini и INSEE ):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Անդրեաս Սամարիս
Անդրեաս Սամարիս (հուն․՝ Ανδρέας Σάμαρης, ), հույն պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս պորտուգալական «Բենֆիկայի» և Հունաստանի ազգային հավաքականի կազմում։
Կարիերայի սկիզբը
Սամարիսը սկսել է իր կարիերան հունական «Պանաչաիկի» ֆուտբոլային ակումբի կազմում։ 2007 թվականի ապրիլի 10-ին նա թիմի հետ կնքել է պրոֆեսիոնալ պայմանագիր ։
2010 թվականի հունվարի 11-ին Անդրեաս Սամարիսը տեղափոխվել է «Պանիոնիոս»։
2012 թվականին Սամարիսը տեղափոխվել է «Օլիմպիակոս», սակայն իր առաջին մրցաշրջանը վարձավճարով անցկացրել է «Պանիոնիոս»։ 2013 թվականին նա վերադարձել է և թիմի կազմում իր առաջին գոլը խփել է 2013 թվականի նոյեմբերի 23-ին՝ «Պանտրակիկոսի» դեմ խաղում ։
«Բենֆիկա»
2014 թվականի օգոստոսի 22-ին Սամարիսը 10 միլիոն եվրոյի դիմաց տեղափոխվել է պորտուգալական «Բենֆիկա»։ Նա թիմի հետ կնքել է 5-ամյա պայամանգիր և ըստ այդ պայմանագրի նրա հրաժարագինը կազմելու էր 45 միլիոն եվրո  ։ Թիմի կազմում իր դեբյուտը Սամարիսը նշել է սեպտեմբերի 10-ին՝ «Վիտորիա Սետուբալի» դեմ խաղում ։
Պրեմիեր լիգայում Սամարիսն իր առաջին գոլը խփել է 2015 թվականի օգոստոսի 29-ին՝ «Մորեիրենսե»-ի դեմ խաղում ։ Այդ խաղում նա նաև կատարել է գոլային փոխանցում։ 2016 թվականի ապրիլի 1-ին Սամարասը խփել է իր երկրորդ գոլը Պորտուգալիայի առաջնությունում՝ «Բրագայի» դեմ խաղում։ Հանդիպումն ավարտվել է 5-1 հաշվով ։
Միջազգային կարիերա
«Օլիմպիակոս»-ում հիանալի մրցաշրջանն անցկացնելուց հետո Սամարիսը մասնակցել է ԱԱ 2014-ին։ 2014 թվականի հունիսի 24-ին նա խփել է իր առաջին գոլը Կոտ դ'Իվուարի հավաքականի դեմ խաղում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 13 ծնունդներ Կատեգորիա:Օլիմպիակոս Պիրեյոսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բենֆիկայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հույն ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հունաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Նամըք Քեմալ
Նամըք Քեմալը (Namık Kemal, ), թուրք բանաստեղծ, գրող, լրագրող և դրամատուրգ է։ Թանզիմաթի ստեղծողներից մեկն է։ Նոր օսմաններ կազմակերպության ստեղծողներից և ղեկավարներից մեկն է։ Նամիկ Քեմալը հայտնի է որպես թուրքական նոր գրականության առաջին դեմքը։ Գրել է մոնոգրաֆիաներ Սալահ ադ Դինի, Մուհամմեդ II-ի և Սելիմ I-ի մասին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրք գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի Օսմանյան կայսրության գրողներ Կատեգորիա:Թուրք լրագրողներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:19-րդ դարի Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:Պանթյուրքիստներ Կատեգորիա:Թուրք բանաստեղծներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության ալբանացիներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության գրողներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության տղամարդ բանաստեղծներ Կատեգորիա:19-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Թուրք պատմաբաններ Կատեգորիա:Թուրք դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բուրհան Ֆելեք մամուլի ծառայության մրցանակի դափնեկիրներ
Ն․ Ակիմովի անվան կոմեդիայի ակադեմիական թատրոն (Սանկտ Պետերբուրգ)
Ն․ Ակիմովի անվան կոմեդիայի ակադեմիական թատրոն (Санкт-Петербургский академический театр комедии им. Н. П. Акимова), դրամատիկական թատրոն, որը մեծ ճանաչում ստացավ և մեծապես զարգացավ Նիկոլայ Ակիմովի գլխավորությամբ։ Հիմնադրման պաշտոնական ամսաթիվն է 1929 թվականի հոկտեմբերի 1-ը։
1904-1935
Վաճառական Ելիսեևների տան երկրորդ հարկում տեղակայված թատերական դահլիճը, որը կառուցվել էր 1904 թվականին ճարտարապետ Գավրիիլ Բարանովսկու կողմից, միշտ գործում էր։ 1904 թվականից դահլիճը վարձակալությամբ էր տրվում տարբեր թատերախմբերի՝ մայրաքաղաքային «Նևայի ֆարսին», «Ժամանակակից թատրոնին», Վալենտինա Լինի կողմից ղեկավարվող թատերական ընկերությանը։
1931 թվականին Երգիծական թատրոնը միավորեցին «Կոմեդիա»-ի թատրոնի հետ, որն ստեղծվել էր 1925 թվականին «Պասաժ» թատրոնի հիման վրա և ղեկավարվում էր Ստեփան Նադեժդինի կողմից։ «Կոմեդիայի» խաղացանկը կենտրոնացած էր Ելենա Գրանովսկայայի՝ քնարակատակերգական դերասանուհու վրա․ թատրոնում բեմադրվում էին հիմնականում կատակերգություններ, վոդևիլներ և այն ժամանակ հայտնի էստրադային ակնարկներ։ Գրանովսկայան, ում մշտական խաղընկերը Ալեքսանդր Արդին էր, փաստացի գլխավորեց և նոր թատրոնը, որը մի քանի տարիների ընթացքում վերանվանվեց Լենինգրադի երգիծանքի և կոմեդիայի թատրոնի ։ Նախկինի պես բեմադրվում էին վոդևիլներ և էստրադային ակնարկներ, ինչպես նաև Վալենտին Կատաևի, Վասիլի Շկվարկինի, Վլադիմիր Կիրշոնի առաջին խորհրդային կատակերգությունները։
1935 թվական
1935 թվականին թատրոնը կորցրեց իր հանրաճանաչությունը։ Մշակույթի նախարարությունում որոշվեց «Լենինգրադի ամենավատ թատրոնի» ղեկավարումը հանձնարարել Նիկոլայ Ակիմովին, ով այդ ժամանակ հայտնի բեմանկարիչ էր, թեև միայն մեկ գեղարվեստական աշխատանք էր կատարել՝ Վախթանգովի անվան թատրոնի բեմադրած աղմուկ բարձրացրած ներկայացումը։ Պայմանավորված ժամկետի՝ մեկ տարվա ընթացքում Նիկոլայ Պավլովիչը համաձայնվեց թատրոնը կարգի բերել, հակառակ դեպքում այն կփակվեր։ Ոչ ոք չէր սպասում, որ ուղիղ մեկ տարի անց թատրոնը «կթնդա» ամբողջ Լենինգրադով։
Նիկոլայ Ակիմով
Նիկոլայ Ակիմովը չէր վախենում փորձեր կատարելուց։ Նա ձևավորեց նոր թատերախումբ՝ առաջատար դերասանուհի Գրանովսկայայի մասնակցությամբ, հրաժարվեց Ուտյոսովի թեո-ջազի ծառայություններից, բերեց երիտասարդ դերասաններ, «Էքսպերիմենտ» թատերական ստուդիաի անդամներ (որն ինքն էր ղեկավարում մինչև փակվելը՝ 1934 թվականը)։ Ալեքսանդր Բենիամինովը, Լիդիա Սուխարևսկայան, Իրինա Զարուբինան, Սերգեյ Ֆիլիպովը, Բորիս Տենինը, Ելենա Յունգերը, Տատյանա Չոկոյը այն հրաշալի դերասանների խումբն էր, որ դարձան ոչ միայն Կոմեդիայի թատրոնի դեմքը, այլև ամբողջ թատերական Լենինգրադի հպարտությունը։
Միևնույն ժամանակ ձևավորվում էր համագործակցություն դրամատուրգ Եվգենի Շվարցի հետ․ «Ստվեր» և «Դրակոն» պիեսները, որոնք մտնում էին համաշխարհային դրամատուրգիայի գանձարանի մեջ, գրվեցին հատուկ ակիմովյան թատրոնի համար։ Թարգմանիչ և պոետ Միխայիլ Լոզինսկու հետ համագործակցությունը բացեց արտասահմանյան դասականների պիեսները․ բեմադրվեցին հրաշալի թարգմանությամբ պիեսներ՝ Լոպե դե Վեգայի «Շունը ծղոտների վրա» (Собака на сене) և «Վալենսիացի այրին», Շեքսպիրի «Տասներկուերորդ գիշեր», Շերիդանի «Չարախոսության դպրոցը»։
«Կոմեդիա» բառը թատրոնի անվան մեջ այդ ժամանակ սկսեց գրվել մեծատառով․ ակիմովյան կ տառն այժմ էլ կարելի է գտնել թատրոնի ճակատային մասում։
Պատերազմ
Հայրենական Մեծ պատերազմի առաջին տարվա ընթացքում Կոմեդիայի թատրոնը բաց մնաց․ ներկայացումները բեմադրվում էին Դրամատիկական մեծ թատրոնի շենքում, որը միակ վայրն էր, որ ուներ ապաստարաններ՝ ռմբակոծություններից։ Այնտեղ հանգրվանեց նաև թատերախումբն իրենց ընտանիքներով, ղեկավարներով և ինքը՝ Նիկոլայ Պավլովիչը։ 30 դերասան գնաց ռամաճակատ․․․ Միայն 1941 թվականի դեկտեմբերին Ակիմովը տարհանման թույլտվություն ստացավ։ Աշխաբադում պատերազմի տարիներին թատրոնը 16 պրեմիերա ունեցավ։
1949-1956
1949 թվականին «արվեստում ֆորմալիզմի» և «արևմտամետության» համար Ակիմովը հեռացվեց թատրոնի ղեկավար պաշտոնից։ Դա մեծ անակնկալ էր թատրոնի համար․ հաճախելիությունը գրեթե զրո դարձավ, և թատրոնը կրկին փակման եզրին հայտնվեց։
Ակիմովը 1956-1968 թվականներին
Սպասված ռեժիսորը վերադարձավ 1956 թվականին՝ Ե․ Շվարցի «Սովորական հրաշք» ներկայացմամբ։ Ակիմովի հետ թատրոնում հայտնվեցին երիտասարդներ՝ նոր ակիմովցիներ՝ Վերա Կարպովան, Իննա Ուլյանովան, Վալերի Նիկիտենկոն, Բորիս Ուլիտինը, Լև Միլինդերը, Սվետլանա Կարպինսկայան, Օլգա Անտոնովան և այլք․ նրանք ոչ երկար թատրոնի համբավը տարածեցին Պետերբուրգում և ամբողջ Ռուսաստանում։ 1968 թվականի Մոսկվայի հյուրախաղերի ժամանակ ռեժիսորը մահացավ։
Ակիմովից հետո
Երկու տարվա ընթացքում՝ 1968-1970 թվականներին թատրոնում այնքան ղեկավար փոխվեց, որ թատերախումբն այդպես էլ չկարողացավ համակերպվել կորստի հետ։ 1970 թվականին թատերախումբը գլխավորեց Վադիմ Գոլիկովը։ Ռեժիսորի աչքի ընկնող աշխատանքներից էին՝ Ֆեոդոր Դոստոևսկու «Ստեպանչիկովո գյուղը և նրա բնակիչները», Էմիլ Բրագինսկու և Էլդար Ռյազանովի «Գործընկերներ», Բեռնարդ Շոուի «Խնձորով լի սայլակը»։
1970 թվականին թատրոնն ստացավ ակադեմիական կոչում։
1981 թվականից հետո Ֆոմենկոյի հեռանալուց հետո նրա տեղն զբաղեցրեց Յուրի Աքսյոնովը, ով 20 տարի շարունակ աշխատել էր Գեորգի Տովստոնոգովի հետ Դրամատիկական մեծ թատրոնում։ Նրա օրոք թատրոն ընդունվեցին կատակերգակ դերասաններ Միխայիլ Սվետինը, Իգոր Դմիտրիևը, Ալեքսանդր Դեմյանենկոն, Անատոլի Ռավիկովիչը և Իրինա Մազուրկևիչը։
1989 թվականին թատրոնը սկսեց կոչվել «Լենինգրադի Ն․ Ակիմովի անվան կոմեդիայի ակադեմիական թատրոն»։
1991-1995 թվականներին թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարն էր հայտնի կինոռեժիսոր Դմիտրի Աստրախանը։
Թատրոնն այժմ
1995 թվականին թատրոնը գլխավորեց Տատյանա Կազակովան։ Նախկին թատրոնից՝ ակիմովյանից, ամբողջ Ռուսաստանով հայտնի, քիչ բան էր մնացել․ միայն ակիմովյան թատերախմբից մի քանի դերասաններ էին մնացել, ովքեր նրա ավանդույթի պահպանողներն էին և այժմ էլ ներկայացնում էին թատերախմբի գույնը։ Սակայն կյանքը շարունակվում է․ խաղացանկ մտան նոր անուններ․ «բարձր կատակերգության» ժանրի նկատմամբ բազմաբնույթ մոտեցումը (ինչպես ասում էր Նիկոլայ Պավլովիչը) ընկած է թատրոնի քաղաքականության հիմքում, ձևավորվում է նոր՝ վառ անհատականություններով հագեցած թատերախումբ։
2008 թվականի ամռանը Կոմեդիայի թատրոնի տարածքը փակեցին՝ հիմնովին վերանորոգելու համար՝ 60 տարվա ընթացքում առաջին անգամ։ Մեծ դահլիճի վերանորոգման ժամանակ, որն իրականացնում էր «Սպեցպրոեկտռեստավրացիա»-ն, բեմը զգալիորեն մեծացվեց և ձևափոխվեց։ Դահլիճի հատակի մակարդակը բարձրացվեց՝ ավելի լավ տեսանելիություն ապահովելու համար, փոխվեցին հանդիսատեսների աթոռները։ Վերանորոգումից հետո թատրոնը բացվեց 2009 թվականի մարտի 21-ին Եվգենի Շվարցի լեգենդար «Ստվեր» ներկայացմամբ ։
Թատերախումբ
«Ակիմովցիներ»՝ Ն․ Ակիմովի աստղային թատերախումբ
Ներկայիս թատերախումբ
Վադիմ Գոլիկովի թատերախումբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թատրոններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի թատրոններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատրոններ Կատեգորիա:Ակադեմիական թատրոններ Կատեգորիա:Կոմեդիայի թատրոններ
Բառեյրինիաս
Բառեյրինիաս (Barreirinhas), համայնք Բրազիլիայում՝ Մարանիան նահանգի կազմում։ Մունիցիպալիտետ Մարանիան նահանգի կենտրոնական մարզում։ Մտնում է Լենսոյս Մարանենսիսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 38 426 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 2291,1կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 14,7 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1938 թվականի մայիսի 29-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մարանիան նահանգի բնակավայրեր
Մարդ է ծնվել
«Մարդ է ծնվել» («Человек родился»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վասիլի Օրդինսկին Լեոնիդ Ագրանովիչի սցենարով։ Թողարկվել է 1956 թվականի նոյեմբերի 4-ին ։
Սյուժե
Երիտասարդ աղջիկ Նադեժդա Սմիրնովան մեկնում է Մոսկվա՝ ինստիտուտ ընդունվելու համար, բայց քննությունը ձախողում է։ Փորձությունների ժամանակ նա ծանոթանում է Վիտալի անունով երիտասարդի հետ և սկսում է ապրել նրա հետ։ Վիտալին, իմանալով, որ Նադյան երեխայի է սպասում, փորձում է նրան համոզել, որ աբորտ անի, բայց նա չի համաձայնում։ Երեխայի ծնվելուց հետո ծննդատան աշխատակիցները գտնում են Վիտալիին, որն առաջարկում է երեխային հանձնել մանկատուն։ Նադյան հասկանում է, որ Վիտալին իր մոտ է եկել միայն այն սկանդալի պատճառով, որը կազմակերպել են ծննդատան աշխատակիցները։ Նա իջնում է տաքսիից և երեխան ձեռքին թափառում քաղաքում։ Ավտոբուսի կանգառում նա պատահաբար հանդիպում է ուսանող Գլեբին, որն օգնում է նրան «անկյուն վարձել» Մերձմոսկվայում գտնվող մասնավոր տանը։ Նադյան աշխատանքի է տեղավորում ավտոբուսների պարկում, սակայն աշխատանքի ընթացքում գործերը անհաջող են դասավորվում գործընկերոջ՝ վարորդ Ստրաշնովի պատճառով, որը Նադյային ընդունելով որպես թեթև վարքի տեր աղջիկ և նրանից փոխադարձություն չստանալով՝ ամեն կերպ վնասում է նրան աշխատանքում։ Գլեբը, սիրահարվելով Նադյային, այցելում է նրան և փորձում օգնել նրան, սակայն Նադյան նախորդ փորձից հետո նրան չի հավատում։ Ժամանակի ընթացքում Գլեբը կարողանում է շահել Նադյայի վստահությունն ու սերը։ Նրա վճռականության և աշխատանքային ընկերների օգնության շնորհիվ Նադյայի աշխատանքը կարգավորվում է. նրան Ստրաշնովի մոտից տեղափոխում են փորձառու և պարկեշտ վարորդ Կորնեյիչի մոտ։ Գլեբը մտածում է տեղափոխվել հեռակա բաժին՝ Նադյային Մոսկվայից տանելու համար, սակայն կուրսընկերները փորձում են համոզել նրան՝ չկատարել նման քայլ։ Հանդիպման ժամանակ Նադյան, հասկանալով, որ Գլեբի համար դժվար կլինի, եթե իրենք հեռանան, պատռում է Գլեբի բերած մեկնման մասին թուղթը, և նրանք միասին մնում են Մոսկվայում։ Ֆիլմը ավարտվում է Գլեբի խոսքերով՝ «Մի տարի գոնե կապրե՞նք» և Նադյայի պատասխանով՝ «Հարյուրը կապրենք»։
Գրականություն
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:1956 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Ալեքսան Բաբայան
Ալեքսան Անդրանիկի Բաբայան (Բաբունց, ), հայ քանդակագործ։
Կենսագրություն
Մասնակցել է հանրապետական և միջազգային սիմպոզիումների ու ցուցահանդեսների (Երևան, Մոսկվա, Նովոռոսիյսկ, Փարիզ)։
Ստեղծագործությունները ցուցադրվում են Հայաստանի թանգարաններում, մի շարք մասնավոր հավաքածուներում, արվեստի սրահներում։
Ստեղծագործությունները գտնվում են Հայաստանում, Արցախում, Ռուսաստանում, Մոնղոլիայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի շրջանավարտներ
Լյուբախովո (գյուղ, Սերեդինա-Բուդայի շրջան)
Լյուբախովո (Любахове), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սերեդինա-Բուդայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Լյուբախովո գյուղում բնակվում էր 39 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սերեդինա-Բուդայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Զադնյայա (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)
Զադնյայա (Задняя), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Կլուե
Կլուե (Clouet) կամ ժանե (Janet), Վերածննդի դարաշրջանի ֆրանսիացի նկարիչների ընտանիք։
Կատեգորիա:Արվեստագետներ Կատեգորիա:Վերածննդի նկարիչներ
Պալկինո (գյուղ, Վյազեմսկի շրջան)
Պալկինո (Палкино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի բնակավայրեր
Հակաբիոտիկների ճիշտ օգտագործման համաշխարհային շաբաթ
Հակաբիոտիկների ճիշտ օգտագործման համաշխարհային շաբաթ (World Antibiotic Awareness Week), Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության հայտարարած հակամանրէային դեղերի նկատմամբ կայունության դեմ պայքարի համաշխարհային քարոզարշավ-շաբաթ, որը միտված է հակաբիոտիկ դիմադրության խնդրի վերաբերյալ գլոբալ իրազեկության բարձրացմանը, բոլոր ոլորտներում հակաբիոտիկների ճիշտ օգտագործման խթանմանը՝ հակաբիոտիկների դիմադրության հետագա դեպքերը կանխելու համար ։ Անց է կացվում 2015 թվականից։
Նախադրյալներ
Շատ վարակիչ հիվանդություններ 20-րդ դարից բուժելի են հակաբիոտիկների օգնությամբ, բայց նրանց ոչ պատշաճ օգտագործումը նպաստում է դրանց նկատմամբ կայուն մանրէների առաջացմանը։ Եթե միջոցներ չձեռնարկվեն, ապա աշխարհը կթևակոխի «հետհակաբիոտիկային դարաշրջան», երբ մարդկությունը կունենա նոր ձևավորված դեղակայուն վարակներ, բայց չի ունենա անհրաժեշտ հակաբիոտիկներ և նշանակված բուժումը կդառնա անարդյունավետ։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության հաշվարկներով, եթե չիրականցվեն համապատասխան միջոցառումներ 2050 թվականին աշխարհում կգրանցվի տարեկան մոտ 10 մլն մահվան դեպք, իսկ տնտեսական վնասը կկազմի մոտ 100 տրլն դոլլար ։
Պատմություն
Հակաբիոտիկների իրազեկման առաջին համաշխարհային շաբաթը կազմակերպել է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը 2015 թվականի նոյեմբերի 16-22-ը։ Շաբաթվա նպատակն էր բարձրացնել գլոբալ իրազեկությունը հակաբիոտիկների դիմադրության վերաբերյալ ։ 2017 թվականին ՄԱԿ-ի Պարենի և գյուղատնտեսության կազմակերպությունը (ՊԳԿ), Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը (ԱՀԿ) և Կենդանիների առողջության համաշխարհային կազմակերպությունը (OIE) միասին կոչ են արել համապատասխանաբար օգտագործել հակաբիոտիկները մարդկանց և կենդանիների համար, որ հակաբիոտիկների դիմադրության առաջացումը նվազի ։
Հայաստանը 2015 թվականի հուլիսի 8-ին թիվ 32 արձանագրությամբ հավանություն է տվել «Հակամանրէային դեղերի նկատմամբ կայունության հսկողության և կանխարգելման ռազմավարությանը» և միացել Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության հայտարարված հակամանրէային դեղերի նկատմամբ կայունության դեմ պայքարի համաշխարհային արշավին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Առողջապահություն Կատեգորիա:Հակաբիոտիկներ Կատեգորիա:Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպություն
Հարլան շրջան (Կենտուկի)
Հարլան շրջան (Harlan County), ԱՄՆ Կենտուկի նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.210 կմ² է, բնակչությունը՝ 29.278 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Հարլան բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1819 թ.։
Վելիկայա Ռադոգոշչ
Վելիկայա Ռադոգոշչ (Велика Радогощ), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանում։
Արգիշտի արքայի արձան (Երևան)
Արգիշտի արքայի արձան, գտնվում է Երևանի Էրեբունի համայնքում, Էրեբունի թանգարանի դիմացի հրապարակում։ Տեղադրվել է 2002 թվականին ։
Տվյալներ
Հուշարձանը կառուցված է տուֆից և բազալտից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի հուշարձաններ Կատեգորիա:Լևոն Թոքմաջյանի քանդակներ
Վելիկայա Ռադոգոշչ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մոնղոլներ
Մոնղոլներ (Монголчууд,, 蒙古族), լայն առումով՝ մոնղոլական լեզուներով խոսող բոլոր արևելաասիական ժողովուրդների (Մոնղոլիայի, Չինաստանի Մոնղոլիա, դունսյան, տու, դաուրներ, Աֆղանստան, բուրյաթներ, կալմիկներ) պատմական անվանումը։ Մարդաբանական առումով մոնղոլները գլխավորապես մոնղոլոիդ ռասայի կենտրոնական-ասիական տիպի ներկայացուցիչներն են։ Մոնղոլական էթնիկական ընդհանրությունը ձևավորվել է Մոնղոլիայի և Հյուսիս-Արևելյան Չինաստանի տարածքում՝ հնագույն տեղաբնիկների հիման վրա։
13-րդ դարում մի շարք ցեղեր և խանություններ միավորվեցին Չինգիզ խանի գերիշխանության տակ, և ստեղծվեց միասնական մոնղոլական պետությունը։ 15-րդ դարում մոնղոլներ բաժանվեցին արևելյան և արևմտյան խմբերի, իսկ 16-րդ դարում արևելյանը բաժանվեց հյուսիսայինի և հարավայինի։ Արևմտյան մոնղոլները, որ հայտնի էին օյրաթներ անվանմամբ, 16-րդ դարի 30-ական թվականներին ստեղծեցին Օյրաթական խանությունը։ Նրանց հետնորդները մասամբ մտան Մոնղոլիայի, Չինաստանի մոնղոլների և կալմիկների կազմում։ Արևելյան խմբի հյուսիաային մասը 15-րդ դարում ընդունեց «խալխա» անվանումը։ Վերջինիս հետնորդների մի մասը Մոնղոլիայի, իսկ մյուս մասը՝ Չինաստանի այժմյան մոնղոլներն են։ Հարավային մոնղոլները մեծամասնությամբ մտան Չինաստանի մոնղոլների կազմում՝ 1636 թվականին ընդունելով մանջուրական դինաստիայի գերիշխանությունը։ Հետագայում Չինաստանի կազմում եղած մոնղոլական հողերը կոչվեցին Ներքին Մոնղոլիա։ Օյրաթները Չինաստանի տարածքում հայտնվեցին 18-րդ դարի 2-րդ կեսին։ 16-րդ դարի վերջին-17-րդ դարի սկզբին մոնղոլներն ընդունեցին լամայականություն։ Մոնղոլական բոլոր խմբերի հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր, հնում՝ վաչկատուն, այժմ՝ կիսանստակյաց։ Օժանդակ դեր էին կատարում՝ հողագործությունն ու անասնապահությունը։ Պատմության ընթացքում խալխաներին ձուլվել են նաև մի շարք էթնիկական խմբեր։ Խալխաների շուրջն են համախմբվում նաև արևմտյան մոնղոլները, որոնք պահպանել են լեզվի և մշակույթի առանձնահատկությունները։ Խալխաների լեզուն մտնում է մոնղոլական լեզուների արևելյան խմբի մեջ և ընկած է մոնղոլների ժամանակակից լեզվի հիմքում։ Չինաստանի մոնղոլների (մի քանի մոնղոլական ազգություններ) ընդհանուր թիվը՝ 1․680 հզ․ (1953 թ., հետագայում պաշտոնական տվյալներ չէր հրապարակվել)։ Խոսում են մոնղոլական լեզուների հարավային, արևմտյան և արևելյան խմբերի զանազան բարբառներով։
Կատեգորիա:Մոնղոլներ Կատեգորիա:Մոնղոլիայի ազգեր Կատեգորիա:Չինաստանի ազգեր
Հրաչյա Անդրեասյան
Հրաչյա Հմայակի Անդրեասյան, ռազմական գործիչ։ Հայաստանի բանակի գեներալ-լեյտենանտ 1993 թ., հետմահու Հայաստանի ազգային հերոս (2021)։