cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դևիդ Ջորջ Հոգարտ
Կենսագրություն
Դևիդ Ջորջ Հոգարտը ծնվել է Ջորջ Հոգարտի, Բարտոն-Ապոն-Համբերի վիկարի և Ջեյն Էլիզաբեթ Հոգարտի ընտանիքում, ծնված է Ապլբիում։ Նրա կրտսեր քույրը դարձել է գրող խմբագիր Ջանեթ Էլիզաբեթ Քորթնի, կրտսեր եղբայրը՝ Չարլզ Ջեյմս Հոգարթը (1869-1942), անգլո-բուրական պատերազմի մասնակից, դարձել է օրգանիստ Սկարբորոյում և ռուսական գրականության (Գոգոլ, Տոլստոյ, Դոստոևսկի, Տուրգենև և այլն) արդյունավետ թարգմանիչ։
Իր ինքնակենսագրական աշխատանքներից մեկում Հոգարթը պնդում է. «Առաջին տարիներին ոչինչ ինձ չէր տրամադրում իմ արհեստին»։ 1876-1880 թվականներին նա միջին կրթություն է ստացել Վինչեսթերյան քոլեջում, 1881 թվականի հոկտեմբերին ընդունվել է Օքսֆորդի Մագդալինայի քոլեջ, որտեղ 1885 թվականին ստացել է արվեստի բակալավրի աստիճան ։
1886 թվականին Հոգարտը դարձել է Օքսֆորդի Մագդալինայի քոլեջի լիիրավ անդամ։ 1887-1894 թվականներին մասնակցել է գիտական արշավանքներին և հորատել Կրետե (1900), Եգիպտոսում (1894 թվականին Դեյր-էլ-Բահրիում, 1899 և 1903 թվականներին Նավկրատիսում, 1906 և 1907 թվականներին Ասյուտում) և Փոքր Ասիայում (1888 թվականին Պաֆոսում, 1904 թվականին Եփեսում (Արթեմիդայի տաճար), 1905 թվականին, 1911 թվականին Քարկեմիշում)։ Կրետ կղզում նա պեղել է Զակրոս և Դիկտեյի քարանձավը։ 1896 թվականին դարձել է Թագավորական աշխարհագրական ընկերության անդամ ։ 1897 թվականին Հոգարտը նշանակվել է Աթենքում Բրիտանական հնագիտության դպրոցի տնօրեն և զբաղեցրել է այդ պաշտոնը մինչև 1900 թվականը ։ 1905 թվականին նա ընտրվել է Բրիտանական գիտությունների ակադեմիայի անդամ ։ 1909 թվականից մինչև իր մահը 1927 թվականին զբաղեցնում է Օքսֆորդի Էշմոլի թանգարանի պահապան պաշտոնը ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ 1915 թվականին Հոգարտը ծառայության է ընդունվել ռազմական-ծովային հետախուզության վարչության աշխարհագրական բաժնում լեյտենանտ-հրամանատարի ժամանակավոր կոչմամբ։ 1916 թվականին Դևիդ Հոգարտը նշանակվել է Արաբական բյուրոյի տնօրենի պաշտոնակատար, մինչ Մարկ Սայքսը գտնվում էր Լոնդոնում։ Նա նաև անուղղակիորեն մասնակցել է արաբական ապստամբության նախապատրաստմանը ։
1919 թվականին Հոգարտը մասնակցել է Փարիզի խաղաղության համաժողովին որպես բրիտանական ներկայացուցիչ։ Նույն տարվա հունիսին վերադարձավ աշխատելու Էշմոլի թանգարանում։ 1925-1927 թվականներին եղել է Թագավորական աշխարհագրական ընկերության նախագահ։
Նրա հեղինակության ամենահայտնի գիտական աշխատանքները. «A Wandering Scholar in the Levant» (1896), «Philip and Alexander of Macedon» (1897), «The Nearer East» (1902), «Ionia and the East» (1909), «Carchemish, del I» (1914), «The Ancient East» (1914), «Hittite Seals» (1920) և «Arabia» (1922):
1919 թվականին Հոգարտը մասնակցել է Փարիզի խաղաղության համաժողովին որպես բրիտանական ներկայացուցիչ։ Նույն տարվա հունիսին վերադարձավ Էշմոլի թանգարան աշխատանքի։ 1925-1927 թվականներին եղել է Թագավորական աշխարհագրական ընկերության նախագահը ։
Անձնական կյանք
1894 թվականի նոյեմբերի 7-ին Դևիդ Հոգարտը ամուսնացել է Լորա Վայոլետ Ափլբիի (ծնված 1864) հետ, որը թիավարող Ջորջ Չարլզ Ափլբիի դուստրն է ։ Լորան և Դեյվիդի մայրը ունեն ընդհանուր նախապապապի՝ Ջոն Ափլբին Վուտոնից ։ Նրանք ունեցել են մեկ որդի՝ Ուիլյամ Դևիդ Հոգարթը (1901-1965) ։ Պապուհի Քերոլայն Բերոն (ծնվել է 1940 թվականին) ️ ուշ միջնադարյան Անգլիայի պատմաբան ։
1926 թվականին Հոգարտի առողջությունը սկսեց արագ վատթարանալ սրտի կաթվածի պատճառով, և 1927 թվականի հոկտեմբերին նրան արձակուրդ տրվեց։ Նա մահացել է 1927 թվականի նոյեմբերի 6-ին Օքսֆորդի իր տանը։
Մատենագրություն
Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անգլիացի հնագետներ
Դյուլա Գրոշիչ
Դյուլա Գրոշիչ (Gyula Grosics, [ˈɟulɒ ˈɡroʃitʃ], 4 փետրվարի, 1926, Դորոգ – 13 հունիսի, 2014, Բուդապեշտ, Հունգարիա), հունգարացի ֆուտբոլիստ, Հունգարիայի հավաքականի դարպասապահ։ Ստացել է «Սև հովազ» մականունը, որովհետև խաղալիս կրել է սև մարզահագուստ ։
Կենսագրություն
Դյուլա Գրոշիչը ծնվել է 1926 թվականի փետրվարի 4-ին Հունգարիայի Դորոգ քաղաքում։ Նրա մայրը ցանակնում էր, որ որդին դառնա քահանա։ Սակայն Գրոշիչն սկսում է ֆուտբոլային կարիերա՝ խաղալով Դորոգ քաղաքի ֆուտբոլային ակումբում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին մի կարճ ժամանակ կռվել է Առանցքի ուժերի կողմից և գերի ընկել ամերիկացիների մոտ ։
Հունգարիայի ազգային հավաքականում իր դեբյուտը կատարել է 1947 թվականին։ 1948 թվականին սկսում է հավաքականն սկսում է հաջող ելույթների շարքը, որ շարունակվում է մինչև 1954 թվականի աշխարհի առաջնությունը ։ 1949 թվականին Դյուլա Գրոշիչը փորձել է փախչել երկրից, սակայն ձերբակալվել է։ Նա մեղադրվել է լրտեսություն կատարելու ու պետական դավաճանության մեջ և ենթարկվել տնային կալանքի։ Հետագայում մեղադրանքները հանվել են ապացույցների բացակայության պատճառով, սակայն Գրոշիչին երկու տարի արգելվել է խաղալ ազգային հավաքականում։ Այնուամենայնիվ, մեկ տարի անց նա վերադարձել է ազգային հավաքական ։ 1950 թվականին նա սկսել է խաղալ նաև «Հոնվեդ» ակումբում ։ Հունգարիայի առաջնության բարձրագույն դիվիզիոնում անցկացրել է 390 խաղ ։
1952 թվականին Գրոշիչն ազգային հավաքականի կազմում դարձել է օլիմպիական չեմպիոն։ 1953 թվականին Հունգարիան հաղթել է Անգլիային, այսպես կոչված, «Դարի խաղում» ։ Այդ հանդիպման ժամանակ Հունգարիան հաղթել է 6։3 հաշվով և դարձել ոչ Մեծ Բրիտանիայից եկած առաջին թիմը, որ հաղթել է Անգլիային տնային խաղում ։ 1954 թվականին Դյուլա Գրոշիչն ընտրվել է Աշխարհի գավաթի աստղերի թիմի դարպասապահ։
1954 թվականի հուլիսից մինչև 1956 թվականի փետրվար Հունգարիայի հավաքականը 19 խաղերից 16-ում հաղթել է, իսկ երեքն ավարտել է ոչ-ոքի։ Սակայն Հունգարական հեղափոխությունից հետո «Ոսկե թիմը» անկում է ապրել։ Հեղափոխությունից հետո Դյուլա Գրոշիչն իր ընտանիքի հետ մեկնել է երկրից, սակայն հետագայում ստիպված է եղել վերադառնալ և ուղարկվել է «Տատաբանյա» ակումբ ։ Նա մասնակցել է 1958 և 1962 թվականների աշխարհի առաջնություններին, որոնք անհաջող են եղել Հունգարիայի հավաքականի համար։ Ընդհանուր առմամբ հավաքականի կազմում նա անցկացրել է 86 խաղ։
1962 թվականի մրցաշրջանից հետո Խորհրդային Հունգարիայի սպորտի նախարարությունը թույլ չի տվել Գրոշիչին տեղափոխվել «Ֆերենցվարոշ» և նա որոշել է ավարտել իր ֆուտբոլային կարիերան ։
Իմանալով, որ 82ամյա Դյուլա Գրոշիչը գտնվում է ֆինանսական վատ դրության մեջ, «Ֆերենցվարոշի» ղեկավարությունը նրա հետ կնքել է ցմահ պայմանագիր։ 2008 թվականին Գրոշիչը մի քանի րոպեով խաղադաշտ է դուրս եկել «Շեֆիլդ Յունայթեդի» դեմ ընկերական խաղում և արժանացել հոտնկայս ծափահարությունների ։
2011 թվականին Տատաբանյայի ֆուտբոլային մարզադաշտը կոչվել է Դյուլա Գրոշիչի պատվին ։
Դյուլա Գրոշիչը մահացել է 2014 թվականի հունիսի 13-ին Բուդապեշտում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հունգարացի օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Հունգարիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով
Անատոլ Ֆրանս
Անատոլ Ֆրանս (Anatole France; իսկական անունը՝ Ֆրանսուա Անատոլ Տիբո, ; ), ֆրանսիացի գրող և գրաքննադատ, մեծ մարդասեր, ակադեմիկոս, գրականության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1921) «ի նշան գրական փայլուն նվաճումների, որոնք բնութագրվում են ոճի նրբաճաշակությամբ, մարդկային խոր կարեկցանքով, գրավչությամբ և ճշմարիտ գալիական խառնվածքով» ։
Հեղինակ է բազմաթիվ վեպերի, վիպակների, պատմվածքների, բանաստեղծությունների և պիեսների, այդ թվում՝ «Թայիս» (Thaïs, 1890), «Սագաթաթիկներ թագուհու պանդոկը» (La Rôtisserie de la reine Pédauque, 1892) , «Կարմիր շուշան» (Le Lys rouge, 1894) , «Պինգվինների կղզի» (L’Île des Pingouins, 1908) վեպերը։
Ծնողներ
Անատոլ Ֆրանսը ծնվել է Փարիզում, Մալաքե առափնյա փողոց 19 հասցեում։ Նրա հայրը Ֆրանսուա Նոել Տիբոն (1805-1890), ում անվանում էին նաև Նոլ Ֆրանս, սերել է համեստ ընտանիքից ։ 1825 թվականին լքել է իր գյուղը՝ բանակին միանալու համար։ 1830 թվականի հուլիսյան հեղափոխությունից անմիջապես հետո նա թողել է ծառայությունը։
1840 թվականի փետրվարի 29-ին ամուսնացել է Անտուանետ Գալլասի հետ, Փարիզի քաղաքապետարանում։ 1838 թվականին նա ղեկավարում էր Հեղափոխության մասին գրքերի, թերթերի, ծաղրանկարների, ինքնագրերի պատմական գրախանութը, որը ստեղծվել և գտնվում էր Տեխեներների տանը՝ Օրատուար դյու Լուվր թիվ 4 շրջանում (ներկայիս՝ Փարիզի 1-ին շրջան )։ 1839-1840-ական թվականներին  նա դառնում է այդ հաստատության սեփականատերը, որը վերանվանվում է «Ֆրանս Տիբոյի հնագույն և ժամանակակից քաղաքական գրախանութ» (Librairie politique ancienne et moderne de France-Thibault ) և տեղափոխվում է հարևան շենք (№ 6) : Այնուհետև իր գրախանութը տեղափոխում է Սենա թիվ 9 (1841), որից հետո Մալաքե թիվ 19 (1842), որից հետո՝ Անատոլի ծնվելուց երկուսուկես ամիս անց տեղափոխվում է Մալաքե թիվ 15 (1844)։ Այդ ընթացքում գրախանութը վերանվանվում է «Ֆրանս Տիբոյի գրախանութ», որից հետո՝ պարզապես, «Ֆրանս»։ Գրախանութը Ֆրանսիական մեծ հեղափոխության պատմության վերաբերյալ գրականության գրքերով և փաստաթղթերով էր հայտնի։ Այնտեղ հաճախում էին բազմաթիվ գրողներ և գիտնականներ, ինչպես օրինակ,  Գոնկուր եղբայրները։ 1853 թվականին Անատոլիի հայրը գրախանութը տեղափոխում է Վոլտարե (թիվ 9), որտեղ շարունակել է գործել մինչև 1866 թվականին իր ունեցվածքը վաճառելը։
Անատոլ Ֆրանսն իր մոր՝ Անտուանետ Գալասի կողմից սերում է Գալլասների ջրաղացպանների ընտանիքից, որը գտնվում  է Շարտր քաղաքում ։ Անատոլին է պատկանել նաև Ուվիլ լա Բրանշ ամրոցը, որը գտնվում է Շատրից մոտ 12 կիլոմետր հեռավորության վրա ։
Կրթություն և գործունեություն
Հայրական գրադարանում դաստիարակված Անատոլը ձեռք է բերել գրքերի և խորը գիտելիքների նկատմամբ սեր, ինչպես նաև հեղափոխական շրջանի մասին մանրակրկիտ իմացություն։ Նրա մի շարք վեպերի և պատմվածքների նախապատմությունը, ներառյալ «Աստվածները ծարավի են» վեպը, որը համարվում է նրա գլուխգործոցը, գալիս է այդ բազմագիտակությունից։ 1844-1853 թվականներին, ընտանիքը Մալաքեի 15 առափնյա փողոցի առանձնատան բակում վարձակալեց չորս սենյականոց բնակարան, որը գտնվում էր առաջին հարկում ։
1853 թվականից մինչև 1862 թվականը Ֆրանսը սովորել է Սենտ-Մարի հաստատությունում և Ստանիսլասի քոլեջում։ Հարուստ միջավայրում նա տառապում էր աղքատ լինելու պատճառով, բայց նա հայտնի էր իր ստեղծագործություններով, ներառյալ «Սուրբ Ռադեգոնդի լեգենդը» (La Légende de sainte Radegonde), որը լույս է տեսել Ֆրանսի գրախանութի կողմից և տպագրվել է գրախոսականով։ Նա ստացել է իր բակալավրիատի աստիճանը 1864 թվականի նոյեմբերի 5-ին ։
1860-ական թվականների սկզբից նա աշխատել է տարբեր գրախանութների և ամսագրերի համար, բայց հրաժարվել է ստանձնել իր հոր աշխատանքը՝ ով շատ բացասական էր վերաբերվում որդու «խզբզոցներին»։
1866 թվականից Անատոլ Ֆրանսն ստիպված էր վաստակել իր սեփական ապրուստը և սկսել է իր գործունեությունը՝ որպես մատենագետ։ Աստիճանաբար նա ծանոթացավ այդ ժամանակի գրական կյանքին և դարձավ Պարնասյան դպրոցի նշանավոր անդամներից մեկը։
Նրա գրական գործունեությունը սկսվել է պոեզիայով։ Սիրահարվելով դերասանուհի Իլիզե Դևոյոդին՝ նա մի քանի բանաստեղծություն է նվիրել նրան, բայց Իլիզե Դևոյոդին 1866 թվականին մերժում է նրան։
Նա Շառլ Լըկոնտ դը Լիլի աշակերտն է եղել, ում հետ որոշ ժամանակ աշխատել է Սենատում՝ որպես գրադարանավար։
1870-1871 թվականների Ֆրանս-պրուսական պատերազմի ժամանակ Ֆրանսը որոշ ժամանակ ծառայել է բանակում, և զորացրվելուց հետո շարունակում էր գրել և կատարել տարբեր խմբագրական աշխատանքներ։
1876 թվականին նա հրատարակեց Կորնթոսյան հարսանիքը՝ Ալֆոնս Լեմերի մոտ։ Հրատարակչություն, որի համար նա բազմաթիվ ներածականներ է գրել դասականների (օրինակ՝ Մոլիերի), ինչպես նաև Չարավայի ստեղծագործությունների համար, որոնցից մի քանիսը հետագայում ժողովելու էր 1913 թվականին հրապարակված Le Génie latin իր գրքում ։
Ընտանիք և սիրային կապեր
1877 թվականին Անատոլ Ֆրանսն ամուսնացել է Լուի XVIի մանրանկարիչ Ժան-Ուրբին Գերինի թոռնուհու Վալերի Գերին դե Սաուվիլի հետ, ումից նա ունենում է դուստր՝ Սյուզաննան (1881-1918), ով 1901 թվականին ամուսնանում է «Affaire des fiches» քաղաքական սկանդալի գլխավոր հերոս Կապիտան Հենրի Մոլինի հետ, այնուհետև Էռնեստ Ռենանի թոռան՝ Միշել Պսիչարիի (1887-1917) հետ։ Նա հաճախ իր դստերը, նրա մանկության տարիներին, վստահում էր Մադամ դե Մարտելին (ով գրել է Գիպի անվան տակ), ով մտերիմ էր ինչպես իր, այնպես էլ Տիկին Ֆրանսի հետ։
Ֆրանսի հարաբերությունները կանանց հետ բարդ են եղել։ Այդպիսով, 1860 թվականներին նա սին սիրով սիրահարվել է Էլիզա Ռաուլինին, ապա՝ Էլիզա Դևոյոդին։ 1888 թվականին նա կապվել է Լեոնտին Արման դե Կիլավետի հետ, որը ղեկավարում էր Ֆրանսիայի երրորդ հանրապետության տարիներին մեծ ճանաչում վայելող գրական սալոնը։ Կիլավետի մասին հետագայում գրել է․ «Առանց նրա ես չէի դառնա գրքեր գրող» («Վանահայր Մունիեի օրագիրը»)։ Այս կապը տևել է մինչև 1910 թվականը, երբ ինքնասպանության փորձից անմիջապես հետո նա մահացավ` Հարավային Ամերիկա մեկնելիս հայտնի դերասանուհու հետ Ֆրանսի մեկ այլ սիրավեպի պատճառով։
Հետագայում Ֆրանսը կանանց հետ շատ կապեր է ունեցել. ինչպես, օրինակ, տիկին Գեյգիի հետ, ով ինքնասպան է եղել 1911 թվականին։
Հանրային առաջին հաջողություն
Անատոլ Ֆրանսի հանրային առաջին հաջողությունը 37 տարեկան հասակում էր, 1881 թվականին, «Սիլվեստր Բոննարի ոճիրը» վեպով, որը 1882 թվականին Ֆրանսիական ակադեմիայի կողմից արժանացավ Մոնտիոնի գրական մրցանակի, ստեղծագործություն, որը նշանավորվեց իր լավատեսական և երբեմն մոգական ոճով՝ հակադրվելով այն ժամանակաշրջանում իշխող նատուրալիզմին։ 1889 թվականին Ֆրանսիական ակադեմիան նրան նաև շնորհեց Վիտեթի մրցանակ ։
1896 թվականի հունվարի 23-ին նա Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ ընտրվեց առաջին փուլով, ներկա 34 քվեներից 21 ձայնով, 38-րդ տեղում՝ փոխարինելով Ֆերդինան դը Լեսեպսին։ Այդ տեղը զբաղեցրել է 1896 թվականի դեկտեմբերի 24-ին։
Դառնալով ճանաչված, ազդեցիկ և հարուստ գրող՝ Ֆրանսը հանձն է առել է բազում գործեր։ Նա մի քանի ելույթներ է ունեցել, որոնք դատապարտում էին Հայոց ցեղասպանությունը և սատարում Արշակ Չոպանյանին, միանալով Էմիլ Զոլային, ում հետ  հաշտվել էր 1890-ականների սկզբին՝ Դրեյֆուսի դատի ժամանակ։
Հրաժարվելով մեկնաբանել Ալֆրեդ Դրեյֆուսի մեղքը (ինչով դառնում է ռևիզիոնիստ) 1897 թվականի նոյեմբերի 23-ին L'Aurore -ին տված հարցազրույցում, նա Մարսել Պրուստի ազդեցության տակ առաջինը ստորագրեց 1898 թվականի հունվարի 13-ին Էմիլ Զոլայի հայտնի «Ես մեղադրում եմ» մանիֆեստ-նամակը լույս տեսնելու հաջորդ օրը։ Սա այսպես կոչված, ինտելեկտուալների առաջին պետիցիան էր Ֆրանսիական Ակադեմիայում, որով դատական գործը վերանայելու կոչ էր արվում։
Այդ ժամանակվանից սկսած՝ Ֆրանսը դարձավ ռեֆորմիստական և հետագայում սոցիալիստական ճամբարի նշանավոր գործիչ, մասնակցեց ժողովրդական համալսարանների կազմակերպմանը, դասախոսություններ տվեց աշխատողներին և մասնակցեց ձախակողմյան ուժերի կողմից կազմակերպված հանդիպումներին։ Ֆրանսը դառնում է սոցիալիստական առաջնորդ Ժան Ժորեսի մտերիմ ընկերը և Ֆրանսիայի սոցիալիստական կուսակցության գրական վարպետը։
Նա Պոլ Բուրժեի հետ միասին նախատիպ է հանդիսացել Մարսել Պրուստի Կորսված ժամանակի փնտրտուքներում վեպում գրող Բերգոտի կերպարի համար։
Թեմաներ և ոճ
Նրա արձակ ստեղծագործության հիմնական թեմաները բխում են «Բալթասար» ժողովածուից (Balthasar, 1889) և մի քանի անգամ վերանայված «Սիլվեստր Բոննարի ոճիրը» վեպից։ Մարի-Կլեր Բանկվարտը 1991 թվականին հրապարակված գրքի նախաբանում, ի թիվս այլ բաների, նշում է զգայուն, զվարճալի կամ սիրատոչոր գիտնականի կերպարը, ում թիկունքում իր կյանքն է, գրադարանը (որում առկա է մամնական բնույթը), գործունեությունն ու արդարամտությունը։ Այս թեմաները հատկապես շոշափվում են կերպարներից Սիլվեստր Բոննարի, Ժերեմ Քոինյարդի և Մ. Բերգրետի կերպարների զրույցներում։ Ֆրանսի ոճը, որը հաճախ կոչվում է դասական, բնութագրվում է զվարճալի հեգնանքով, երբեմն նուրբ և բարեհամբույր, երբեմն սև և դաժան, որով արտահայտում է իր հիմնական թերահավատությունը մարդկային բնույթի, նրա նկրտումների ու գիտելիքների, հատկապես պատմության նկատմամբ։
Պոլ Վալերին, 1927 թվականին ժառանգելով Անատոլ Ֆրանսի տեղը Ֆրանսիական ակադեմիայում՝ իր ընդունելության խոսքում նշում է, որ իր նախորդի գործունեության շնորհիվ «երկիր են վերադարձել թեթևությունը, հստակությունն ու պարզությունը»․ առաջարկելով «թարմացնող հակադրություն ․․․ վառ կամ շատ բարդ ոճերի հետ, որոնք ամեն տեղ էին»։ Սակայն նա ավելացնում է, որ մենք չպետք է մոռանանք «թերահավատ և երգիծական» հեղինակին, նրա «բազմագիտակ և հնարամիտ միտքը», որի «հսկայական ներուժը» նրան թույլ տվեց տեսնել իր ժամանակի սոցիալական և մշակութային փաստերը ։
Փաստորեն, Ֆրանսի գործունեությունը հակադրվել է ինչպես իր ժամանակի գրական հոսանքներին (նատուրալիզմ), այնպես էլ 1870 թվականի Ֆրանս-գերմանական պատերազմից հետո առկա ֆրանսիական կրթական քաղաքականությանը ։ Ի տարբերություն բացառապես գիտական կրթության, որի կողմնակիցներն էին Ժան Մասեն կամ Լուի Ֆիգյեն, նա գերադասում էր երևակայության իրական ուժը։
Հետևաբար նրա գործերը պարունակում են շատ փերիական տարրեր և հաճախ մոտ են ֆանտաստիկին.
Ֆրանսն օգտագործում է հեգնանքի մի քանի տեսակներ. Դա կարող է լինել, որպեսզի կերպարները միամտորեն խոսեն, որպեսզի ընթերցողը հասկանա դրանց ծիծաղելիությունը, կամ այլապես` լկտիաբար արտահայտելու հակասությունը, թե ինչ է կարծում հեղինակը, ընթերցողին ստիպելով զգալ «արված դիտողությունների անարժեքությունը»։ Հումորի առաջին տեսակն ամենաթեթևն է և մասնավորապես ներթափանցում է Պինգվին կղզին՝ նկարագրված որպես «Ֆրանսիայի խեղկատակ քրոնիկոն»՝ Մարի-Կլեր Բանկկարտի կողմից ։
Երկրորդ հումորն առաջին հերթին դրսևորվում է մութ հեգնանքով, որը նկարազարդվում է, օրինակ, «Կրենքըբիլ» հեքիաթով, սոցիալական անարդարության պատմություն Ֆրանսն այդպիսով ստեզծում է այնպիսի կերպարի, որը վերլուծում է դատավորի կողմից հրապարակված անօրինական դատավճիռը։
Սիլվեստր Բոննարի ոճիրը
Գրել է 1881 թվականին։ Առաջին վեպն է, որով հեղինակը հանրությանը ներկայացել է որպես արձակագիր։ Այն արժանացել է Ֆրանսիական ակադեմիայի Մոնտիոնի և Վիտեի մրցանակներին ՝ հանրային հաջողություն բերելով հեղինակին։ Վեպը գրված է օրագրի նման։ Կազմված է երկու մասից, որոնք առանձին ամբողջական ստեղծագործություններ են ։
Սիլվեստր Բոննարը ինստիտուտի անդամ է, պատմիչ և բանասեր, օժտված է էրուդիցիայով և զերծ չէ հումորից։ Նա ասում է․ «Գիտելիքը ոչինչ է, երևակայությունն՝ ամեն ինչ» (Savoir n’est rien – dit-il un jour – imaginer est tout.)։
Նա ապրում է գրքերի մեջ, գրքերի քաղաքում, բայց սկսում է փնտրել Սիցիլիայում և Փարիզում «Ոսկե լեգենդի» թանկարժեք ձեռագրի ֆրանսերեն տարբերակը, որը վերջապես ձեռք է բերում շնորհիվ մի կնոջ, որին օգնել էր աղքատության ժամանակ և որը հարստանալով փոխհատուցում է Բոննարին։ Պատահականության բերումով նա հանդիպում է մի դեռատի աղջկա՝ Ժաննային, ում տատիկին նա ժամանակին սիրել էր, և երեխային բռնարար խնամակալից՝ նոտար Մուշից պաշտպանելու համար առևանգում է նրան։ Երիտասարդ աղջիկը հետագայում ամուսնանում է Մ. Բոննարդի ուսանողի՝ Ժելիի հետ։
Այս վեպը, որը գնահատվում էր՝ հոգևոր, մեծահոգի և քնքուշ, հայտնի դարձրեց Անատոլ Ֆրանսին։
Կարմիր շուշան
«Կարմիր շուշան» (Le Lys rouge, 1894) սիրային վեպ է, հրատարակվել է 1894 թվականին։
Վեպը ներկայացնում է քաղաքական գործչի հետ ամուսնացած աշխարհիկ տիկնոջ և արվեստագետի սիրո պատմությունը հաշվենկատ գործարարների աշխարհում, Ֆլորենցիա կատարած ճանապարհորդության ժամանակ։ «Մենք անսահմանություն ենք դնում սիրո մեջ,- հետագայում գրել է գրողը,- դա կանանց մեղքը չէ»։ Վեպի կարմիր շուշանը միայն ծաղիկ չէ, այլ խորհրդանշում է Ֆլորենցիան, որտեղ ծաղկեցին աշխարհիկ գեղեցկուհի կոմսուհի Մարտեն-Բելլեմի և տաղանդավոր քանդակագործ Ժակ Դեշարտրի սերը։ Բայց փխրուն ծաղկին վիճակված էր արդյոք, գոյատևել փարիզյան անձրևոտ երկնքի տակ։ Խանդը սիրեկանի սիրտն է սողոսկում և վերջ դնում այդ սիրային կապին։
Վեպը մասամբ ինքնակենսագրական է, քանի որ հիմնված է հեղինակի և տիկին դե Կիլավետի միջև եղած սիրային կապի վրա ։
Ժամանակակից պատմություն
1895 թվականից, Անատոլ Ֆրանսը սկսեց տարեգրություններ գրել L'Écho de Paris-ի համար, «Եկեղեցական նորություններ» խորագրի ներքո։ Այնուհետև Ֆրանսը սկսեց գրել վեպերի մի շարք, սուր քաղաքական բովանդակությամբ, ընդհանուր վերնագրի ներքո՝ «Ժամանակակից պատմություն» («Histoire Contemporaine»): Սա պատմական տարեգրություն է՝ իրադարձությունների փիլիսոփայական լուսաբանմամբ։ Որպես ժամանակակից պատմաբան՝ Ֆրանսը բացահայտում է գիտական հետազոտողի գիտակցությունն ու անաչառությունը, ինչպես նաև մի թերահավատ մարդու նուրբ հեգնանք, ով գիտի մարդկային զգացմունքների և ջանքերի արժեքը։ Գեղարվեստական սյուժեն այս վեպերում միահյուսվում է իրական սոցիալական իրադարձությունների հետ, պատկերում են ագիտացիաները, մարզային բյուրոկրատիայի ինտրիգները, Դրեյֆուսի դատավարության միջադեպերը և փողոցային ցույցերը։ Դրա հետ մեկտեղ նկարագրվում են գիտնականի գիտական հետազոտությունները և վերացական տեսությունները, նրա տնային կյանքի հետ կապված խնդիրները, կնոջ դավաճանությունը, կյանքում տարակուսած և ինչ-որ չափով մոպիկ մտածողի հոգեբանությունը։ Այս շարքի վեպերի մեջ այլընտրանքային իրադարձությունների կենտրոնում կա մեկ և միևնույն անձը՝ կրթված պատմաբան Բերգրետը, որը մարմնավորում է հեղինակի փիլիսոփայական իդեալը։
Աստվածները ծարավի են
Աստվածները ծարավի են (Les dieux ont soif) Անատոլ Ֆրանսի հայտնի վեպերից է, լույս է տեսել 1912 թվականին, որը նկարագրում է Ֆրանսիայում Փարիզի ահաբեկչության տարիները՝ 1793-ից 1794 թվականներին։ Հեղափոխական դարաշրջանի ֆոնին Ֆրանսը, ով ի սկզբանե մտածում էր ինկվիզիցիայի վերաբերյալ գիրք գրելու մասին, զարգացնում է իր տեսակետները մարդկային բնության դաժանության և վաղվա օրվա իդեալների այլասերվածության վերաբերյալ։
Հրեշտակների ապստամբությունը
«Հրեշտակների ապստամբությունը» որդեգրում է ֆանտաստիկ ռեժիմ՝ Անատոլ Ֆրանսի կողմից սիրված որոշակի թվով թեմաներին մոտենալու, Կաթոլիկ եկեղեցու, բանակի քննադատության և այս երկու հաստատությունների համակրանքի մասին։ Հեգնանքը հաճախ կծում և միշտ էլ արդյունավետ է։ Պատմությունը պարզ է. Աստծու դեմ ըմբոստացող հրեշտակները ճշգրիտ կերպով իջնում են երկրի վրա՝ Փարիզում, որպեսզի պատրաստեն (այսպես ասած) պետական հեղաշրջում, որը վերստին հաստատելու է երկնքի գահին այն մարդուն, որը երբեմն կոչվում է սատանա, բայց ով է լույսի հրեշտակը, գիտելիքի ազատագրման խորհրդանիշը։ Փարիզում երրորդ հանրապետության հրեշտակների նեղությունները առիթ են հանդիսանում բուռն սոցիալական քննադատության։ Վերջիվերջո, Լուցիֆերը հրաժարվում է Աստծուն գահընկեց անելուց, քանի որ այս կերպ Լուցիֆերը կդառնար Աստված և կկորցներ իր ազդեցությունը ազատագրված մտքի վրա ... Այս գրքից հետո Ֆրանսն ամբողջովին դիմում է ինքնակենսագրական թեմային և շարադրություններ է գրում մանկության և պատանեկության մասին, որոնք հետագայում դարձան «Փոքրիկ Պիեռ» («Լե Պիտ Պիեռ», 1918) և «Կյանքը ծաղկի մեջ» վեպերի մի մասը։
Կապույտ մորուքի յոթ կանայք
«Կապույտ մորուքի յոթ կանայք» (Les Sept Femmes de la Barbe-Bleue, 1903) Շառլ Պեռոյի «Կապույտ մորուքը» հեքիաթի տրամագծորեն հակառակ մեկնաբանությամբ վերլուծական պատմվածք է, որտեղ կապույտ մորուքը հեքիաթի զոհն է, իսկ նրա կանայք՝ մեղավորները։
Կապույտ մորուքը շռայլ, մեծահոգի, երկչոտ և դյուրահավատ հարուստ ազնվական է, որի անունն է Բերտրան դե Մոնտրագու, ով հաջորդաբար ամուսնանում է գրոտեսկ, հարբեցող, սնափառ, շնացող, «հավի ուղեղ ունեցող», ամուսնական առագաստից հրաժարվող ծանր բնավորությամբ կանանց հետ։ Նրա առաջին վեց կանայք բոլորը, փախչում, մահանում կամ կորում են դժբախտ հանգամանքներում, իսկ վեցերրորդից Կապույտ Մորուքն անձամբ հանձնում է Հռոմին՝ չեղյալ համարել ամուսնությունը, և նրանցից ոչ մեկի դժբախտության հարցում կապույտ մորուքը մեղք չուներ։ Յոթերորդ կինը խաբում է նրան իր սիրեկանի հետ և դավադրաբար ու դաժանորեն սպանում նրան իր հարստության համար ։
Երգիծական վեպեր
Մի շարք պատմություններ, մասնավորապես, «Մարգարիտ զամբյուղի մայրը» ժողովածուն (1892), Ֆրանսը բացահայտում է վառ ֆանտազիա. նրա սիրած թեման քրիստոնեության առաջին դարերից կամ վաղ վերածննդի պատմություններում հեթանոսական և քրիստոնեական աշխարհայացքների խառնուրդ է։ Այս տեսակի լավագույն օրինակը «Saint Satyr» է։ Դրանում նա որոշակի ազդեցություն ունեցավ Դմիտրի Մերեժկովսկու վրա։ «Թաիս» վեպը ` սուրբ դարձած հայտնի հին դահիճի պատմությունը, գրված է նույն ոգով, ինչպես էպիկուրայիզմի և քրիստոնեական բարեգործության խառնուրդը։
Բայց ֆրանսիական պատմության «Պինգվինների կղզի» պարոդիան, որը լույս է տեսել նաև 1908-ին, մեծ ոգևորությամբ է ընդունվել։ «Պինգվինների կղզում» –անհեռատես աբբա Մաելը սխալմամբ սխալվել է և պինգվիններին մարդկանց տեղ ընդունելով մկրտել նրանց, ինչը շատ դժվարություններ է առաջացրել երկնքում և երկրի վրա։ Հետագայում, իր աննկարագրելի երգիծական ձևով, Ֆրանսը նկարագրում է մասնավոր սեփականության և պետության առաջացումը, առաջին թագավորական դինաստիայի առաջացումը, միջնադարը և Վերածնուննդը։ Գրքի մեծ մասը նվիրված է Ֆրանսիայում ժամանակակից իրադարձություններին՝ Բուլանգերի հեղաշրջման փորձը, Դրեյֆուսի դատը, Պիեռ Մարի Ռենե Վալդեկ-Ռուսոյի կաբինետի սովորույթները։ Ի վերջո, տրվում է ապագայի մռայլ կանխատեսում՝ ֆինանսական մենաշնորհների և միջուկային ահաբեկչության ուժ, ոչնչացնելով քաղաքակրթությունը։ Դրանից հետո հասարակությունը նորից վերածնվում է և հետզհետե հասնում է նույն ավարտին, ինչը ակնարկում է պինգվինյան (մարդկային) բնությունը փոխելու ապարդյուն լինելու մասին։
Ազդեցություն և սերունդ
Անատոլ Ֆրանսը համարվում էր առաջին կարգի՝ բարոյական և գրական իշխանություն։ Նրան ճանաչել և գնահատել են այնպիսի գրողներ և այնպիսի անհատներ, ինչպիսիք են՝ Մարսել Պրուստը (նա այն մոդելներից մեկն է, ով Պրուստին ոգեշնչեց ստեղծել գրող Բերգոտի կերպարը «Կորսված ժամանակի փնտրտուքներում»), Մարսել Շվոբը և Լեոն Բլյումը։ Ընդհակառակը, մենք նրան գտնում ենք Սատանայի արևի տակ, որը նկարել է Ժորժ Բեռնանոսը՝ ակադեմիկոս Անտուան Սան Մարինոյի կերպարում։ Նրա ստեղծագործությունները կարդում էին և ազդեցություն թողնում այն գրողների վրա, ովքեր հրաժարվում էին նատուրալիզմից, ինչպես, օրինակ, ճապոնացի գրող Ջունիշիչիրօ Տանիիզակի, նա օրինակ էր Ռոջեր Պեյրֆիտի համար ։
Նրա գործերը տպագրվել են Կալման-Լեվիի խմբագրություններով 1925-ից 1935 թվականներին։ Անատոլ Ֆրանսը ինչպես իր կյանքի ընթացքում այնպես՝ մահվանից որոշ ժամանակ անց, բազմաթիվ ուսումնասիրությունների առարկա էր։
Ֆրանսի հեղինակությունը այդպիսով դառնում է դասական և մակերեսային ոճով պաշտոնական գրողի, ողջամիտ և հաշտարար հեղինակ, դժգոհ և բավարարված, նույնիսկ հիմար, բոլոր այն միջակ հատկությունները, որոնք, կարծես, մարմնավորում է պարոն Բերգրետի կերպարը ։ Բայց Ֆրանսի աշխատանքները շատ մասնագետներ համարում են, որ այդ դատողությունները չափազանց անարդար են, կամ որ դրանք նույնիսկ տգիտության արդյունք են, քանի որ նրանք անտեսում են իրենց կախարդական, անխոհեմ, բամբակյա, սև կամ հեթանոսական տարրերը ։  Նրանց համար Ֆրանսի գործը տառապել և մինչ այժմ տառապում է կեղծ պատկերից։
Բացի այդ, Մ. Բերգրետը կոնֆորմիստի լրիվ հակառակն է։ Նրան միշտ քննադատում են բոլորի պես ոչինչ չանելու համար, նա ամեն ինչ հանձնում է փորձաքննության ոգուն, կտրականապես դեմ է, չնայած իր երկչոտությանը, այն գավառական նշաններին, որոնց մեջ նա ապրում է, նա իր փոքրիկ քաղաքի միակ երկու Դրեյֆուսիստներից մեկն է։
Ռումյան Հովսեփյան
Ռումյան Անդրանիկի Հովսեփյան (Румян Андраникович Овсепян, ), հայ ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս «Շիրակի» և Հայաստանի ազգային հավաքականի կազմում։
Անատոլ Ֆրանս
Ազդեցություն և սերունդ
Ժամանակակից պատմության ողջ ընթացքը` անհավատալի սկանդալի հիշեցմամբ, որը Դրեյֆուսի գործն էր, կործանարար մեղադրանք էր կղերական, հայրենասիրական, հակասեմական և միապետական բուրժուազիայի դեմ, որի վերլուծություններից շատերը մնում են կիրառելի մինչև օրս։ Տոնի ակնհայտ չափավորումը, ոճի դասականությունը, որը հաճախ դիմում է պարոդիական արխայիզմներին, կարող է խաբել ընթերցողներին, որոնք սովոր էին ավելի շատ բարձրաձայնումների, և նույնիսկ կարելի է պատկերացնել, որ որոշ դետեկտորներ անհանգստացած են իրենց դեմ ուղղված սարկազմից ծայրահեղ ուղիղ և նրանց, ովքեր պահանջում էին «Ֆրանսիայից ֆրանսիացիներին» (Ժան Կոքը և Ժան Մութոնը Փարիզի Մ. Բերգրետտի XX գլխում)։
Ռումյան Հովսեփյան
Ակումբային կարիերա
Ռումյան Հովսեփյանը «Փյունիկ» ֆուտբոլային ակումբի սան է։
2010-2013 թվականների ընթացքում Հովսեփյանը հանդես է եկել «Իմպուլսի» կազմում, իսկ 2013/14 մրցաշրջանը նա անցկացրել է «Բանանցի» կազմում։ Ռումյան Հովսեփյանը այդ մրցաշրջանում դարձել է Հայաստանի առաջնության չեմպիոն։
Անատոլ Ֆրանս
Ազդեցություն և սերունդ
Անդրադառնալով այս հարաբերական մոռացությանն ու անտեղյակությանը՝ ֆրանսիական ուսումնասիրությունները այսօր հազվադեպ են, և նրա գործերը, բացառությամբ առավել հայտնիների՝ քիչ են տպագրվում։
Ռումյան Հովսեփյան
Ակումբային կարիերա
2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Հովսեփյանը պայմանագիր է կնքել ուկրաինական «Ստալի» հետ ։ Իսկ 2016 թվականի հունվարին Ռումյան Հովսեփյանը տեղափոխվել է «Շիրակ» ։
Անատոլ Ֆրանս
Անատոլ Ֆրանսը և Հայկական հարցը
Ֆրանսը ցասումով բողոքել է հայերի ցեղասպանության դեմ։ 1916 թվականի ապրիլի 9-ին Սորբոնում ելույթի ժամանակ նա հայտարարել է. «Երիտթուրքերը, տիրանալով իշխանությանը, իրենց դաժանությամբ գերազանցեցին Աբդուլ Համիդին... Մեզ սիրող այդ ժողովրդին բնաջնջելու որոշումն ընդունվել է թուրքական կառավարության խորհրդակցություններում... Արյան այն փոքր քանակությունը, որը նա դեռևս պահպանում է, թանկագին արյուն է, որից հերոսական սերունդ է ծնունդ առնելու։ Ժողովուրդ, որը մեռնել չի ուզում, երբեք չի մեռնի»։
Ռումյան Հովսեփյան
Միջազգային կարիերա
Ռումյան Հովսեփյանը Հայաստանի ազգային հավաքականում իր դեբյուտը նշել է 2014 թվականի մայիսի 27-ին՝ Արաբական Միացյալ Էմիրությունների հավաքականի դեմ խաղում։ Իր առաջին գոլը հավաքականի կազմում նա խփել է իր դեբյուտային խաղում։
Անատոլ Ֆրանս
Մեծարումներ
Թեոֆիլ Ալեքսանդր Շտայնլենի կողմից նկարված և ստորագրված նրա երկու դիմանկարները, որոնցից մեկը թվագրված է 1917 թվական, մյուսը, որն անվանված է «Սեն-Կլու, 1920 թվականի հունվար», հայտնվել է դիլեր Փոլ Պրուտեի 1985 թվականի նկարների և տպագրությունների կատալոգի 74 և 75 համարների ներքո։
1920 թվականին Վան Դոնգենը նկարել է նրա «ամբողջ երկարությամբ» դիմանկարը, որը 1961 թվականին պատկանել է Ռուդինեսկոյի հավաքածուին (Ռոջեր Բաշեի վերարտադրություն ։
Բրիտանացի վիպասան Էնթոնի Բյորջեսսը «Խավարի ուժեր» (Les Puissances des ténèbres, 1980) վեպում հիշատակում է Անատոլ Ֆրանսին և նրա «Մեծ սուրբ Նիկոլայի հրաշքը» ( Le Miracle du grand saint Nicolas) կարճ պատմվածքը՝ որպես օպերա գրելու համար ոգեշնչում՝ պատմող Քենեթ Մարշալ Թումեի համար։
Էնդր և Լուար դեպարտամենտի պրեֆեկտուրայի պուրակի փոքրիկ երկշար ծառուղու դիմաց տեղադրված է նրա նստած արձանը։
31-րդ Եվրոպական ժառանգության օրերի շրջանակներում Սեն-Սիր-Սուր-Լոուրի քաղաքապետարանը (Էնդր և Լուար դեպարտամենտ), «Սեն Սիր, մարդիկ և ժառանգությունը» ասոցիացիան և Էնդր և Լուար գլխավոր խորհուրդը կազմակերպել են մի շարք միջոցառումներ։
Նրա տեքստերից մեկը, որը ֆրանսիական միջնակարգ դպրոցական քննությունների (Bac de français) մաս է, 2016 թվականի հունիսին վեճերի տեղիք է տվել․ ուսանողներից շատերը նրան համարել են հնաոճ, հնչել է տեսակետ, թե կարծել են, որ նա կին է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրադարանավարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաքննադատներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ
Պոլ Լոզանո
Պոլ Լոզանո Վիսուետե (Pol Lozano Vizuete, հոկտեմբերի 6, 1999, Սան Կիրզե դել Վալյես, Իսպանիա), իսպանացի ֆուտբոլիստ, կենտրոնական կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս «Էսպանյոլի» և Իսպանիա Մ21 հավաքականի կազմում։
Ակումբային կարիերա
Լոզանոն միացել է «Էսպանյոլի» մանկապատանեկան թիմին 2006 թվականին։ Թիմի երիտասարդական կազմում նա իր նորամուտը նշել է 2017 թվականի մայիսի 14-ին Սեգունդա B դիվիզիոնի շրջանակներում կայացած «Սաբադել ՖԱ»-ի դեմ խաղում, որն ավարտվել է 2-3 հաշվով՝ կատալոնական թիմի պարտությամբ։
«Էսպանյոլի» հիմնական կազմում Պոլ Լոզանոն իր առաջին հանդիպումն անցկացրել է 2019 թվականի օգոստոսի 15-ին՝ մասնակցելով Եվրոպայի լիգայի շրջանակներում կայացած «Լյուցերն ՖԱ»-ի դեմ հանդիպմանը ։ Իսկ Լա Լիգայի շրջանակներում ֆուտբոլիստը իր դեբյուտը նշել է նույն թվականի դեկտեմբերի 7-ին «Ռեալ Մադրիդի» դեմ խաղում, որն ավարտվել է 0-2 հաշվով՝ մադրիդյան թիմի հաղթանակով։
Միջազգային կարիերա
2016 թվականին Իսպանիա Մ17 հավաքականի կազմում Պոլ Լոզանոն մասնակցել է Ադրբեջանում կայացած Եվրոպայի մանկապատանեկան առաջնությանը։ Նա մասնակցել է Նիդերլանդների, Սերբիայի , Իտալիայի , Անգլիայի , Գերմանիայի և Պորտուգալիայի հավաքականների դեմ հանդիպումներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1999 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 6 ծնունդներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Էսպանյոլի ֆուտբոլիստներ
Աթարի
Աթարի ընկերությունը հիմնադրվել է 1972 թվականին։ Աթարի ընկերության գործունեության ընթացքում կային ընկերություններ, որոնք կրում էին այդ նույն անունը ։ ԸՆդհանուր առմամբ կան վեց համանուն ընկերություններ․ Atari, Inc. (1972—1984), Atari Corporation (1984—1996), Atari Games (1984—2003), Atari Interactive (1996 — 2003), Atari, Inc. (2003) и Atari, SA ( 2003) ։
Հղումներ
https://www.atari.com/
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի համակարգչային խաղերի արտադրողներ
(5456) Մերման
(5456) Մերման (Merman), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1979 թվականի ապրիլի 25-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,356928 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2364 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,4775 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1321,65 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,272386 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,04° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1979 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Արաքսի Սարյան
Արաքսի Արծրունու Սարյան (Հարությունյան) (օգոստոսի 17, 1937, Լենինական - սեպտեմբերի 26, 2013, Երևան ), հայ երաժշտագետ, արվեստագիտության թեկնածու, պրոֆեսոր։ Հայաստանի Հանրապետության արվեստի վաստակավոր գործիչ ։
Կենսագրություն
Արաքսի Սարյանը ծնվել է Լենինականում (այժմ՝ Գյումրի), դերասան, Լենինականի դրամատիկական թատրոնի տնօրեն Արծրունի Հարությունյանի ընտանիքում։ Սովորել է Լենինականի Ա. Պուշկինի անվան միջնակարգ դպրոցում (ավարտել՝ մեդալով) և Կարա-Մուրզայի անվան երաժշտական ուսումնարանում (գերազանց դիպլոմով)։ 1955 թվականին ընդունվել է Երևանի պետական բժշկական ինստիտուտ։ Գերազանց թվանշաններով երկրորդ կուրս փոխադրվելուց հետո թողել է ինստիտուտը և 1956 թվականին ընդունվել Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի պատմա-տեսական բաժին։ 1961 թ. կոնսերվատորիան ավարտելուց հետո դարձել է ՀԽՍՀ ԳԱ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի ասպիրանտ, Ռոբերտ Աթայանի ղեկավարությամբ։ 1965 թվականին ավարտելով ասպիրանտական կրթությունը՝ որպես կրտսեր գիտաշխատող աշխատանքի է անցել նույն ինստիտուտում (1965-1968 թթ.)։ 1969 թվականին պաշտպանել է «Հայ քաղաքային ժողովրդական երգարվեստը» (19-20-րդ դարեր) թեմայով ատենախոսությունը և ստացել արվեստագիտության թեկնածուի գիտական կոչում։ Կոնսերվատորիայում ուսանելու տարիներին միաժամանակ աշխատել է Երևանի Տիգրան Չուխաջյանի և Պյոտր Չայկովսկու անվան միջնակարգ երաժշտական դպրոցներում որպես տեսական առարկաների ուսուցչուհի, ինչպես նաև պետական ռադիոկոմիտեում որպես երաժշտական խմբագիր։ 1968 թվականից մինչև կյանքի վերջ դասավանդել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում։ Վարել է երաժշտության պատմությանը վերաբերող տարբեր դասընթացներ։ 1995 թվականից եղել է երաժշտության պատմության ամբիոնի վարիչ։ 1966 թվականից դարձել է Հայաստանի կոմպոզիտորների միության անդամ։ Մինչ կյանքից հեռանալը եղել է միության երաժշտագիտական սեկցիայի նախագահ։ 2004 թվականից եղել է ՀՀ պետական մրցանակների երաժշտության ոլորտի նախագահ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Հայ արվեստաբաններ Կատեգորիա:Հայ երաժշտագետներ Կատեգորիա:Արվեստագիտության թեկնածուներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Խորհրդային արվեստաբաններ
Վերջին էտապ
«Վերջին_էտապ» (Ostatni etap), լեհական ֆիլմ Օսվենցիմի  համակենտրոնացման ճամբարի բանտարկյալների մասին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո այն Լեհաստանում նկարահանված երկրորդ լիամետրաժ ֆիլմն է, և համաշխարհային կինեմատոգրաֆում առաջին ֆիլմերից մեկը, որը պատմում է նացիստական ճամբարների և Հոլոքոստի ողբերգությունների մասին, ինչպես նաև այն առաջին ֆիլմն է Օսվենցիմի մասին։
Ֆիլմի ռեժիսորը Վանդա Յակուբովսկայան է, ով եղել է Օսվենցիմի և Ռավենսբրյուկի համակենտրոնացման ճամբարի բանտարկյալ։ Նկարահանումները արվել են հենց իրական Օսվենցիմի տարածքում, որոշ տեսարաններ նկարահանվել են դեկորացիաներով վայրերում։ Ճամբարի պահակների դերերը խաղացել են Օսվենցիմի տեղացի բնակիչներ։
Ֆիլմի ռեժիսորի խոսքերով նման ֆիլմ նկարահանելու միտքը ունեցել է դեռ Օսվենցիմում եղած ժամանակ.
Սյուժե
Ֆիլմը հիմնված է հիշողությունների վրա և պատմում է տարբեր ազգությունների կին բանտարկյալների մասին, ովքեր անտանելի պայմաններում պայքարում են գոյատևելու համար Օսվենցիմի համակենտրոնացման ճամբարում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհական ֆիլմեր Կատեգորիա:1947 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հոլոքոստի մասին Կատեգորիա:Լեհական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի վրա հիմնված դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Լեհերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմաներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր
Ռոմանովկա (գյուղ, Մելեուզովսկի շրջան)
Ռոմանովկա (Романовка, Романовка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 9 մարդ։
Արևելյան գերեզմանատուն
Արևելյան գերեզմանատուն (Усходнія могілкі, ոչ պաշտոնական անվանումը՝ Մոսկովյան, խորհրդային տարիներին կոչվել է «Մոսկովյան խճուղու գերեզմանատուն»), Մինսկի ամենահայտնի գերեզմանատունը։ Ընդհանուր մակերեսը կազմում է 23,1 հա։
Պատմություն
Բացվել է 1952 թվականին։ Մինսկի Արևելյան գերեզմանատանը հուղարկավորվել են Բելաուսական ԽՍՀ-ի առաջին դեմքեր, ինչպես նաև գիտության և մշակույթի ականավոր գործիչներ   ։
Արևելյան գերեզմանատանը կան նաև խմբակային թաղումների վայրեր։ Ամենակենտրոնում գտնվում է Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ զոհված զինվորների գերեզմանը, գերեզմանատանը կանգնեցվել է զանգվածային հրմշտոցի հետևանքով Նեմիգայում զոհվածների հիշատակին նվիրված հուշարձան։
Չնայած գերեզմանոցը համարվում է փակ, այնտեղ կա ազատ տարածք նոր գերեզմանների համար։ Արևելյան գերեզմանատանը կարող է թաղման տեղ հատկացվել բելառուսական ականավոր գործիչներին համար ։
Հայտնի մարդկանց գերեզմաններ
Մինսկի Արևելյան գերեզմանատունը իր նշանակությամբ հաճախ համեմատվում է Նովոդևիչյան գերեզմանատան հետ, որտեղ ընդունված է թաղել ականավոր պետական գործիչների, գիտության և մշակույթի գործիչների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինսկի գերեզմանատներ Կատեգորիա:1952 հիմնադրումներ
Խանկուլ (գյուղ, Ասկիզսկի շրջան)
Խանկուլ (Ханкуль), գյուղ Ռուսաստանի, Խակասիա հանրապետության Ասկիզսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2004 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 61 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ասկիզսկի շրջանի բնակավայրեր
Զաքարիա Ա Ձագեցի
Զաքարիա Ա Ձագեցի (ծ. թ. անհայտ, ծննդավայր՝ Կոտայքի Ձագք գյուղ - 877 թ. ), Ամենայն Հայոց կաթողիկոս 855 թվականից առ 877 թ.։ Հաջորդել է Հովհաննես Դ Ովայեցուն։ Գահակալել է քաղաքական ծանր պայմաններում, երբ նոր էր ավարտվել հայերի 850-855 թթ. ապստամբությունը արաբական տիրապետության դեմ։ Զաքարիա Ա Ձագեցուն հաջողվում է մեղմել արաբների հալածանքները։ Կաթողիկոսը գործուն մասնակցություն է ունենում հայ-բյուզանդական եկեղեցական հարաբերություններում, պաշտպանում Հայ եկեղեցու դավանությունը Հույն եկեղեցու նկրտումներից, կասեցնում Կ. Պոլսի Փոտ պատրիարքի (858-867, 877-886) Հայ եկեղեցուն քաղկեդոնականություն պարտադրելու փորձերը։ Զաքարիա Ա Ձագեցին Փոտ պատրիարքին հղած իր նամակում հիմնավորում է, որ Հայ եկեղեցու վարդապետությունը համահունչ է երեք տիեզերաժողովների դավանությանը։ 862 թվականին Շիրակավանում Զաքարիա Ա Ձագեցու և Աշոտ իշխանաց իշխանի նախագահությամբ տեղի ունեցած ժողովը մերժում է քաղկեդոնականություն ընդունելու Փոտի առաջարկը։
Զաքարիա Ա Ձագեցու գրչին է պատկանում թվով 14 ճառ, որոնք տեղ են գտել Ճառընտիրների և Տոնապատճառների մեջ։ Դրանք ընթերցվել են եկեղեցական տոների ժամանակ։ Ճառերից մի քանիսը (Ի Մկրտութիւնն, Ի չարչարանս Քրիստոսի, Ի մեծի աւուր շաբաթուն թաղման Տեառն« Ի Յարութիւն Քրիստոսի») շարադրված են Նիկոդեմոսի պարականոն Ավետարանի, Եղիշեի, Հովհան Ոսկեբերանի աշակերտ Թեոփիլոսի, Գրիգոր Նազիանզացու, Բարսեղ Կեսարացու, Եպիփան Կիպրացու համաբնույթ ճառերի հետևողությամբ։ Ճառերի մեծ մասն ունի մեկնողական ուղղվածություն, ինչն հատուկ էր վաղ շրջանի ճառերին։ Զաքարիա Ա Ձագեցու ճառերը կարևոր սկզբաղբյուրեր են Հայ եկեղեցու աստվածաբանության, քրիստոսաբանության, աստվածաշնչական պարականոնների, եկեղեցական ավանդության հետազոտման համար։ Այդ ճառերում կան ուշագրավ մանրամասներ, որոնք հաճախ յուրովի լրացնում են պարականոններից արդեն հայտնի պատումները։ Զաքարիա Ա Ձագեցու ճառերը կարևոր են հայոց լեզվի բառագանձի ուսումնասիրման համար։ Դրանց մեջ առկա բազմաթիվ բառամիավորումներ բացակայում են «Նոր բառագիրք հայկազյան լեզվի» բառարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսներ Կատեգորիա:Հայ մատենագիրներ
Կառկսի
Կառկսի (Karksi), գյուղ Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգի Կառկսի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 440 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգի Կառկսի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Մեծ Սելմենգա
Մեծ Սելմենգա (Большая Сельменьга), գետ Արխանգելսկի մարզում։
Մեծ Սելմենգա գետը սկիզբ է առնում Ուստյանսկի և Վերխովաժսկի շրջաններից։ Սկզբից հոսում է հյուսիս, իսկ հետո արևմուտք։ Գետի աջ ափում գտնվում է սովխոզի Կուլոյ գյուղը։ Հունի երկարությունը ստորին գոտում հասնում է 10 մ-ի։ Թափվում է Կուլոյ գետը՝ Մելիդինսկի շրջանում։ Գետի երկարությունը մոտավորապես 62 կմ է։
Անվան ծագում
Անվանումը կապված է վեպսերի հետ՝ «սելկեա» բառի հետ, որը նշանակում է՝ պարզ, վճիտ, իսկ «սելմենգա» բառը՝ պարզ գետ ։
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների։
Ծանոցագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Աշտարակի գինու գործարան
Աշտարակի գինու գործարան գինեգործական ձեռնարկություն Հայաստանում։
Գտնվում էր Օշական գյուղում, ուներ բաժանմունքներ Աշտարակում և Ոսկեվազում։ Կազմակերպվել է 1932 թվականին։ 1953 թվականին շահագործման է հանձնվել գործարանի նոր շենքը։ Հագեցված է գինեգործական ժամանակակից տեխնիկայով, ունի 10000 խաղողի վերամշակման կարողություն (գինեգործական սեզոնում)։ Վերամշակվող խաղողի հիմնական տեսակը ոսկեհատն է (խարջին), որից պատրաստվում են բարձրորակ տեսակավոր գինիներ, սեղանի և թնդեցրած գինենյութեր։ Նրա «Աշտարակ», «Օշական», «Բյուրական» և «Ոսկեվազ» գինիները միջազգային է միութենական համտեսներում և ցուցահանդեսներում շահել են 10 մեդալ (3 ոսկե, 7 արծաթե)։ Խաղողի վերամշակումր գործարանում 1980 թվականին հասել է 15 հազար տոննայի։
Աստերոիդների ցանկ (195001-195100)
Աստերոիդների ցանկ (194901-195000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (195101-195200)
Աշտարակի գինու գործարան
Կատեգորիա:Հայաստանի գործարաններ Կատեգորիա:1932 հիմնադրումներ Հայաստանում
Աստերոիդների ցանկ (195001-195100)
|} Աստերոիդների ցանկ (194901-195000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (195101-195200)
Սավերցի (այլ կիրառումներ)
Սավերցի, կարող է վերաբերել՝
Նաննի Մորետտի
Ջովանի (Նաննի) Մորետտի (Giovanni (Nanni) Moretti; ծնվել է օգոստոսի 19-ին 1953 թվականին, Բրունիկոյում, Տրենտինո Ալտո Ադիջե՝ Իտալիա), իտալացի ռեժիսոր, սցենարիստ և դերասան, միջազգային կինոմրցանակների դափնեկիր։
Կենսագրություն
Նաննի Մորետտին ծնվել է Բրունիկո քաղաքում, բայց իր մանկությունն անցկացրել է Հռոմում։ Դպրոցում նա հաճախել է ջրագնդակի խմբակի և խաղացել է Իտալիայի ազգային հավաքականում ։ 1973 թվականին իր փողերով գնել է «Super-8 կինոկամերան» և իր ընկերներով սկսեց սիրողական ֆիլմեր նկարել։ Մորետտիի առաջին պրոֆեսիոնալ ֆիլմը եղել է Ecce bombo-ն, որը հայտնվել է էկրաններին 1978 թվականին, որն էլ իրեն բերել է մեծ ճանաչում Իտալիայում ։
Իր առաջին ֆիլմը Ecce bombo-ն ցուցադրվել է Կաննի կինոփառատոն ի շրջանակներում։ Մորետտին այդ կինոփառատոնին մասնակցել է վեց անգամ և 2001 թվականին ստացել գլխավոր մրցանակը։ Ռեժիսորը հայտնի է իր էքսցենտրիկ կատակերգություններով։ Շատ հաճախ նա նկարահանվում է իր իսկ ֆիլմերում։ Այդ պատճառով իտալացի լրագրողները նրան անվանել են «իտալական Վուդի Ալլեն» ։
Մորետտին Իտալիայում ունի իր սեփական կինոթատրոնը «Cinema Nuovo Sacher» անունով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասաններ Կատեգորիա:Իտալացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Իտալացի սցենարիստներ
Աբաս (Ալաշկերտի գավառ)
Աբաս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Ալաշկերտի գավառակում, Շառիան գետի աջ ափին՝ արգավանդ հարթավայրում։
1877-1878 թվականներին ուներ 11 քուրդ բնակիչ։
1986 թվականի դրությամբ գյուղում կար հայկական հին վանքի մնացորդներ և գերեզմանոց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գոստինոե (գյուղ, Զնամենկայի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Գոստինոե գյուղում բնակվում էր 294 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,82 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 358,54 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Զնամենկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1760 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Խանյուտինո (գյուղ, Խոլմ-Ժիրովսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սան Ռաֆել
Սան Ռաֆել, նաև Սան Ռաֆայել (San Rafael), քաղաք ԱՄՆ-ի Կալիֆոռնիա նահանգում։ Գտնվում է Մեծ Սան Ֆրանցիսկո մարզի հյուսիսային ծովածոցի տարածքում։ Կալիֆոռնիայի Մարին շրջանի վարչական կենտրոնն է։
Չափեր
Սան Ռաֆելի մակերեսը կազմումէ 58,074 կմ², որից 42,657 կմ² պատկանում է ցամաքին, իսկ 15,417-ը` ջրային տարածությանը։
Կլիմա
Սան-Ռաֆել տարածաշրջանի կլիման միջերկրածովային տաք ամառային է։
Պատմություն
Քաղաքը մեծացել է 1817 թ. իսպանական կաթոլիկ նեկայացուցչության հիման վրա, բաղկացած է չորս առաջնորդարանից գաղութային Մեքսիկայի հին Կալիֆոռնիա նահանգի տարածքում, Մեքսիկայի անկախությունից 4 տարի առաջ։ Նեկայացուցչությունը և քաղաքը ստացել են իրենց անունը ի պատիվ Ռաֆաիլ հրեշտակապետի։ Սկզբում այս կաթոլիկ կայանը ծառայել է որպես հիվանդանոց։ 1822 թ. տեղի հնդիկների կողմից քրիստոնեության ընդունման արդյունքում, նա ստացավ միսիոներական պաշտոնի կարգավիճակ։ Հենց առաջին տարում դիմեցին 300 մարդ, մինչև 1828 թվականը արդեն 1140 մարդ։ 1844 թվականին Մեքսիկայի կառավարությունը փակում է ներկայացուցչությունը, և նրա շենքը մասնակի փլուզվում է։ 1949 թվականին վերականգնվեց և բերվեց սկզբնական վիճակին։ 1888 թվականին քաղաքը միացվեց երկաթուղային ճանապարհների ցանցին։ Սան Ռաֆելի ծովածոցում ԱՄՆ-ի ծովային զինվորական նավատորմում ստեղծում է իր բազան, որը ակտիվորեն օգտագործում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։
1971 թվականից Սան Ռաֆելում է գտնվում LucasFilm կինոստուդիայի գլխավոր գրասենյակը։ «Յունիվերսալ» կինոընկերության կողմից քաղաքում նկարահանվել են այնպիսի ֆիլմեր, ինչպիսիք են՝ «Ամերիկյան գրաֆիտներ» և «Գատակա» ֆիլմերը։
1982 թվականից Սան Ռաֆելում հիմնվել է և գտնվում է Autodesk ընկերությունը իր հայտնի «AutoCAD» (համակարջչային դիզայնի համակարգ) և «Autodesk 3ds Max» (եռաչափ գրաֆիկայի և անիմացիայի ստեղծման և խմբագրման համակարգ) արտադրանքներով։
Ժողովրդագրություն
2010 թվականին Սան Ռաֆելում ապրում էր 57 713 մարդ։ Ցեղային-ազգային առումով 70,4 %-ը սպիտակամաշկ ամերիկացիներ էին, 1,15 %-ը աֆրոամերիկացիներ, 1,2 %-ը հնդկացի, 6,3 %-ը գաղթականներ էին Ասիայից, բնակչության 30%-ը իսպանացիներ։ 19,3 %-ը 18 տարեկանից ցածր, 8,6 %-ը 18-24 տարեկան, 29,3 %-ը 25-44, 27 %-ը 45-64, 15,8 %-ը 64-ից բարձր։
Քաղաքական առումով քաղաքի բնակիչները մեծ մասամբ հանդիսաում են ժողովրդական կուսակցության կողմնակիցներ։ Վերջին ընտրությունների ժամանակ տեղի ունեցավ 2010 թ. հունվարին, դեմոկրատների օգտին քվեարկեցին 55,4% ընտրողներ, հանրապետական կուսակցության օգտին՝ 19,58%
Սերա Քութլուբեյ
Սերա Քութլուբեյ (Sera Kutlubey, հոկտեմբերի 24, 1997, Անկարա, Թուրքիա), թուրք դերասանուհի ։
Կենսագրություն և կարիերա
Սերա Քութլուբեյը ծնվել է 1997 թվականին Անկարա։ Կրթությունն ստացել է Հալիչի համալսարան|Հալիչի համալսարանի թատերական բաժնում ։ Առաջին դերասանական փորձն ունեցել է 2016 թվականին « Սաթ » հեռուստասերիալում, ապա նկարահանվել « Հայրս և նրա ընտանիքը » հեռուստասերիալում։ «Անանունները» հեռուստասերիալում մարմնավորել է Սեհերի կերպարը, իսկ արդեն առավել մեծ ճանաչում է ստացել « Դաժան Ստամբուլ » հեռուստասերիալում նկարահանվելուց հետո, որտեղ մարմնավորել է Ջեմրե Յըլմազի դերը։ Ներկայումս նա նկարահանվում է « Բարություն » հեռուստասերիալում՝ մարմնավորելով Դամլայի կերպարը։
Կովկասյան խաչագորտ
Կովկասյան խաչագորտ, անպոչ երկկենցաղների կարգի սխտորագորտերի ընտանիքին պատկանող գորտատեսակ։
Վարում է գիշերային կենսակերպ և ցերեկային ժամերին թաքնվում է քարերի արանքներում։ Գրանցված է Ռուսաստանի Դաշնության Կարմիր գրքում՝ որպես վտանգված կենդանատեսակ։
Տարածվածություն
Տարածված է միայն Կովկասյան տարածաշրջանում։ Հանդիպում է Վրաստանի արևմուտքում՝ Կողքիսի սարահարթում, Ադրբեջանի մի փոքր հատվածում և Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասում։