cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Փոքրիկ իշխանը (մուլտֆիլմ)
Փոքրիկ իշխանը (Le Petit Prince), ֆրանսիական մուլտֆիլմ։ Նկարահանված է հայտնի «Փոքրիկ իշխանը» գրքի հիման վրա, որը գրել է Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերին։ Ռեժիսորը Մարկ Օսբորնն է, որը նկարահանել է նաև «Քունգ ֆու Պանդա» մուլտֆիլմը։
Մուլտֆիլմի պրեմիերան կայացել է Կաննի կինոփառատոնում 2015 թվականին, իսկ ԱՄՆ-ում կկայանա 2016 թվականի մարտի 18-ին ։ Մուլտֆիլմի ռուսական տարբերակը թողարկվել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 24-ին։
Մուլտֆիլմն ունի 77.5 միլիոն դոլար բյուջե։
Սյուժե
Փոքրիկ աղջնակի մայրիկը ցանկանում էր, որ իր աղջիկը ընդունվեր միջազգային ակադեմիա։ Աղջկա հոգսը հեշտացնելու համար մայրը տուն է գնում այդ ուսումնական հաստատության մոտակայքում, բայց այդ տան հարևանությամբ մի շատ հին ու լքված տուն կա։ Մայրիկը աղջկա համար «կյանքի ծրագիր» է մշակում և այն փակցնում խոհանոցի պատին։ Համաձայն սույն ծրագրի աղջիկը պատրաստվում է նոր ընդունելության քննության, որը տեղի կունենա աշնան սկզբին։ Եվ այն պահին, երբ նա պատրաստվում էր քննությանը, նրանց նոր տան պատին ինչ-որ ինքնաթիռի պտուտակ է հարվածում, որը փորձում էր դուրս գալ կողքի լքված տնից և որպես փոխհատուցում հարևանը աղջկան մետաղադրամներով լի տարա է տալիս։ Հաջորդ օրը հաշվելով մետաղադրամները նա գտնում է մի փոքր սուր և խաղալիք Փոքրիկ իշխան։ Աղջիկը կարդում է իշխանի պատմության մի մասը, որը թղթե ինքնաթիռի տեսքով նրա օդաչու հարևանն էր ուղարկել և հյուր է գնում վերջինիս։ Օդաչուն աղջկան պատմում է Փոքրիկ իշխանի պատմությունը, նրա կյանքի և արկածների մասին, թե ինչպես են նրանք հանդիպել միմյանց Սահարա անապատում։
Փոքրիկ իշխանը մեկնել էր իր աստերոիդից վարդի հանդեպ ունեցած սիրո համար։ Ընկնում է ուրիշ աստերոիդների վրա, որտեղ ծանոթանում է Փառասերի հետ, որը ձգտում է ծափահարությունների, թագավորի հետ, ով ցույց է տալիս, որ իշխում է աշխարհին։ Հետո Փոքրիկ իշխանը ընկնում է Երկիր մոլորակի վրա, և առաջինն ու վերջինը, որը նրան հանդիպում է՝ օձն էր։ Աղջկան դուր է գալիս այս պատմությունը, բայց նա չի հասկանում դրա ավարտը՝ միթե օդաչուն գնացել էր և անապատում մենակ էր թողել Փոքրիկ իշխանին։ Օդաչուն և աղջիկը չունենալով իրավունք, գնում են, որպեսզի շարժի գցեն հին մեքենան։ Նրանց բռնում է ոստիկանը, ում շնորհիվ մայրիը իմանում է աղջկա և օդաչուի ընկերության մասին։ Օդաչուն ընկնում է հիվանդանոց, իսկ աղջիկը գիշերը ինքնաթիռով թռչում է Փոքրիկ իշխանին որոնելու։ Նա գտնում է մի մոլորակ, որտեղ միայն մեծահասակներ են։ Փոքրիկ իշխանը ծխնլույզ մաքրող է աշխատում։ Աղջիկը օգնում է նրան գործարանի համար հավաքել աստղերը և վերադառնալ իր մոլորակ։ Փոքրիկ իշխանը նորից սովորական մի տղա է դառնում, բայց իր մոլորակի վրա մի մեծ բաոբաբ է աճել, իսկ իր սիրելի վարդը՝ մահացել։ Բայց աղջիկը մնում է նրա հետ, քանի որ միայն սիրտն է սրատես։
Հաջորդ առավոտյան աղջիկը մայրիկի հետ հիվանդանոց է գնում՝ օդաչուին տեսության։ Այս կապակցությամբ նրանք նստում են տանիքին և հեռադիտակի օգնությամբ նայում աստղերին ու աղջիկը լսում է Փոքրիկ իշխանի ծիծաղը։ Տիտրերից հետո ևս մեկ տեսարան կա։ Աղջիկը ամեն դեպքում ընդունվում է միջազգային ակադեմիան, որի համար պատրաստվում էր։ Դասերից մեկի ընթացքում աղջիկը գրատախտակին նկարել էր գլխարկ և հարցրել, թե ինչ է նկարում պատկերված ու ասել, որ այն գլխարկ չէ։
Սաունդթրեք
Մուլտֆիլմի սաունդթրեքերի շարքը, որը կազմել են Ռիչարդ Հարվին, Հանս Ցիմեր և Քեմիլին, թողարկվել է 2015 թվականի հուլիսի 24-ին Because Music-ի օգնությամբ։
Քննադատություն
Մուլտֆիլմը դրական արձագանք է ստացել կինոքննադատների կողմից։ Rotten Tomatoes կայքում մուլտֆիլմն ունի 95% վարկանիշ ը բարձր գնահատական (10 բալից՝ 7,2) : Իսկ Metacritic կայքում՝ 100-ից 70 միավոր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:2015 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերի Կատեգորիա:Համակարգչային անիմացիոն ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:3D մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմ-հակաուտոպիա Կատեգորիա:Իտալական ֆիլմեր Կատեգորիա:Եվրոպական ակադեմիայի անդամներ
Ռիվե դ’Արկանո
Ռիվե դ’Արկանո (Rive d'Arcano), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզի Ուդինե գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2446 մարդ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչության խտություն՝ 104 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 22 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0432։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Մարտին Տուրը։ Տոնը նշվում է նոյեմբերի 11-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Էնն Միլլեր
Էնն Միլլեր (Ann Miller, ), ամերիկացի դերասանուհի, երգչուհի և պարուհի։
Ռոդրիգո Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտա
Ռոդրիգո Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտա (Rodrigo Amador de los Ríos y Villalta, ), իսպանացի փաստաբան, հնագետ, պատմագետ։ 1911-1916 թվականներին եղել է Մադրիդի Ազգային հնագիտական թանգարանի տնօրենը։
Էնն Միլլեր
Վաղ տարիներ
Մանուկ հասակում Ջոննին տառապում էր ռախիտով և հիվանդությունը ինչ-որ կերպ մեղմելու համար, նա պրոֆեսիոնալ պարով էր զբաղվում։ Բացի դրանից, այդ զբաղմունքում նրան ոգեշնչնչել է այդ տարիներին հայտնի բրոդվեյան դերասանուհի և պարուհի Էլնիոր Փաուելը։
Ռոդրիգո Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտա
Կենսագրություն
Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորի աստիճան ձեռք է բերել Մադրիդի կենտրոնական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետում, սովորել է նաև դիվանագիտության բարձրագույն դպրոցի արխիվային, գրադարանավարության և հնագիտության ֆակուլտետում։ 1868 թվականին ընդունվել է Մադրիդի Ազգային հնագիտական թանգարան որպես ասիստենտ, տնօրեն է նշանակվել 1911 թվականի հունվարին ։
Էնն Միլլեր
Կարիերա
13 տարեկանում, ստելով իր այդքան փոքր տարիքի մասին, Ջոննին դարձել է Սան Ֆրանցիսկոի Black Cat ակումբի պարուհի։ Այնտեղ նրան նկատել են Լյուիս Բոլլը և Բեննի Ռուբինը, որոնց շնորհիվ նույն թվականին նրան հաջողվել է պայմանագիր կնքել RKO կինոստուդիայի հետ։ Այնտեղ ևս նա ստել է բոլորին իր տարիքի մասին՝ հավատացնելով, որ ինքը արդեն 18 տարեկան է։ RKO-ում աշխատել է մինչև 1940 թվականը՝ միևնույն ժամանակ հայտնվելով «Բեմի դուռը» (1937) և «Քեզ հետ չես տանի» (1938) պատկերներում։ Դրանից հետո մի քանի տարի նկարահանվել է Columbia Pictures-ում, բայց հաջողության հասել է 1940-ական թվականներին վերջում Մետրո-Գոլդուին-Մայեր ստուդիայում՝ նկարահանվելով «Զատկական շքերթ» (1948), «Քաղաքում» (1949) և «Համբուրի՛ր ինձ, Քեթ» (1953) երաժշտական ֆիլմերում։
1940-ական թվականների վերջերին Էննի Միլլերը գործածության մեջ է դրել զուգագուլպաները՝ որպեսզի լուծի պարային համարների կատարման ժամանակ անընդհատ պատռվող գուլպաների խնդիրը։ Սովորաբար զուգագուլպաները կարվում էին պարուհիների ներքնազգեստներին, եթե զուգագուլպան պատռվում էր, ստիպված էին լինում փոխել ողջ կառուցվածքը։ Հենց այդ պատճառով Միլլերը խնդրում է հենց իր համար առանձին զուգագուլպաներ պատրաստել, որը պատռվելու դեպքում հեշտությամբ կարելի կլիներ փոխել մեկ ուրիշ զույգով ։
Ռոդրիգո Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտա
Կենսագրություն
Թանգարանը ղեկավարելու ընթացքում իրականացրել է բարեփոխումներ թանգարանի շենքային պայմանների բարելաման համար, ստեղծել է ազգային թագարանի և թագավորական գրադարանի ստեղծագործությունների ընկերակցություն։ Բարեփուխումներ է իրականացրել նաև ազգագրության բաժնում։ Տեղական ազգային պատմական արխիվի մեծ լինելու պատճառով ցուցադրությունից դուրս մնացած հետկոլումբիական հավաքածուների համար հատկացրել է առանձին տարածք ազգային պատկերագրության բաժնին կից։
Էնն Միլլեր
Կարիերա
Միլլերը հայտնի էր նաև չեչոտկա պարի կատարման իր արագությամբ և համաձայն ստուդիայի հաղորդագրությունների՝ նա կարող էր «հետ մղել» 500 հարված մեկ րոպեում ։
Ռոդրիգո Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտա
Կենսագրություն
Հնդկաստանի, Պարսկաստանի, Չինաստանի, Ճապոնիայի և Օվկիանիա սրահներում ձևափոխումներ իրականացնելով՝ տարածք է հատկացրել Սեռալբոյի մարքիզի նվիրաբերած հավաքածուի տեղավորման համար։
Էնն Միլլեր
Կարիերա
Էնն Միլլերը 1950-ական թվականների կեսերին շարունակում էր փայլել մեծ էկրանին, մինչև MGM երաժշտական կատակերգությունների դարաշրջանը չավարտվեց։ Չնայած դրան, դերասանուհին մնացել է պահանջված և ակտիվ հեռուստատեսությունում և թատրոնում։ 1969 թվականին նա գլխավոր դեր է կատարել Բրոդվեյի «Մամե» մյուզիքլում, որին հանդիսատեսները գալիս էին միայն հռչակավոր դերասանուհուն և պարուհուն տեսնելու։ Տաս տարի անց նա նվաճել է բրոդվեյան ուկնդիրներին «Շաքարային մանուկներ» երաժշտական կատակերգությունով, որի ժամանակ նա խաղացել է MGM-ի աստղերից Միկի Ռունիի հետ։ 1983 թվականին Միլլերին  Չիկագոյի թատրոններում աշխատանքի համար հանձնվել է Սառա Սիդդոնսի պատվավոր մրցանակը։
1982 թվականին նա ելույթ է ունեցել ԱՄՆ-ում հայտնի «Սիրո նավակը» սերիալի էպիզոդներից մեկում, որտեղ բրոդվեյան աստղերի հետ՝ Էթել Մերման, Քերոլ Չեննինգ, Վան Ջոնսոն և Դելլա Ռիզ, կատարել է շոուի մշտական կերպարների հին ազգականի դերը։ Վերջին անգամ թատրոնի բեմում հայտնվել էր 1998 թվականին Սթիվեն Սոնդհեյմի «Խելագարություն» ներկայացումում, իսկ ֆիլմում իր վերջին դերը խաղացել է 2001 թվականին Դեյվիդ Լինչի «Մալհոլանդ դրայվ» հայտնի թրիլլերում։
Ռոդրիգո Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտա
Կենսագրություն
Ֆոնդերի ընդլայման վերաբերյալ Ռոդրիգո Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտան ձեռքբերումների մասին հիշողությունները ներկայացրել է 1916 թվականին հրատարակված «Ազգային հնագիտական թանգարանի ձեռքբերումներ»-ում։
Էնն Միլլեր
Կարիերա
Էնն Միլլերը մահացել է թոքի քաղցկեղից 2004 թվականի հունվարի 22-ին 80 տարեկանում և թաղված է Կալիֆոռնիայի Քալվեր Սիթի քաղաքում։
Ռոնալդ Մարգարյան
Ռոնալդ Մարգարյան, ամերիկացի ռազմական գործիչ, ԱՄՆ-ի ՌՕՈՒ գեներալ-մայոր։
Էնն Միլլեր
Կարիերա
Կինոինդուստրիայում ներդրման համար նա Հոլիվուդյան փառքի ծառուղիում արժանացել է աստղի։
Ռոնալդ Մարգարյան
Ծագում և ընտանիք
Մարգարյանների ընտանիքի անդամները, Սան Խոակին հովտում առաջին հայ բնակիչներից էին ։ Նրա հոր՝ Մելքոն Մարգարյանի նախապապը ընտանիքի առաջին սերնդի ներկայացուցիչն էր, ով ԱՄՆ է տեղափոխվել Հայաստանից և 1865 թվականին դարձել ԱՄՆ-ի քաղաքացի։ Ավելի ուշ նա վերադարձավ Հայաստան՝ ամուսնանալու և ընտանիք կազմելու նպատակով, ապա կրկին մեկնեց ԱՄՆ և 1881 թվականին բնակություն հաստատեց Ֆրեզնոյում ։ Ռոնալդ Մարգարյանը ավելի ուշ հայտարարել էր, որ իր նախապապերը եղել են Կալիֆոռնիայում թուզ մշակող «պիոներներից»։ Մարգարյանի հայրն ու մայրը՝ Թեոդորն ու Ռոուզը, ծնվել են Ֆրեզնո քաղաքում։ Թեոդորը ծնվել է 1899 թվականին և մահացել 1963 թվականին, իսկ Ռոուզը՝ 1909 թվականի մայիսի 21-ին, և մահացել 2010 թվականի մարտի 15-ին՝ 100 տարեկան հասակում ։
Էնն Միլլեր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ապրիլի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:1923 ծնունդներ Կատեգորիա:Հյուստոն քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հունվարի 22 մահեր Կատեգորիա:2004 մահեր Կատեգորիա:Լոս Անջելես քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պարուհիներ Կատեգորիա:Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թոքի քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Ռոնալդ Մարգարյան
Երիտասարդ տարիներ և կրթություն
Ռոնալդ Հրանտի Մարգարյանը ծնվել է 1931 թվականի հունիսի 27-ին Ֆրեզնո քաղաքում ։ Նա սովորել է Հյուսիսային Ֆրեզնոյի մի քանի տեղական դպրոցներում՝ 1949 թվականին ավարտելով Կլովիսի միջնակարգ դպրոցը ։ Այնուհետև նա շարունակել է իր կրթությունը Ֆրեզնոյի Կալիֆոռնիա նահանգի քոլեջում ։ Չնայած նրան, որ Մարգարյանն ընդգրկվել է 1953 թվականի ավարտական դասարանում, նա ուսումը ավարտել է 1952 թվականի կեսերին ։
Ռոդրիգո Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտա
Կենսագրություն
Թանգարանի ղեկավարման տարիներին Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտան իրականացրել է համագործակցություն այլ կառույցների հետ։ 1911 թվականին թանգարանը մասնակցել է Հռոմի ցուցադրությանը, որտեղ ներկայացրել է հուշադրամներ, մեդալներ, վերարտադրության նմուշներ։ 1915 թվականին մասնակցել է Արվեստների ընկերակցության կազմակերպած Exposición de Lencería y Encajes Antiguos Españoles միջոցառմանը։
Ռոնալդ Մարգարյան
Երիտասարդ տարիներ և կրթություն
Մարգարյանը ընդունվել է ԱՄՆ ՌՕՈՒ և երկար ժամանակով հեռացել Ֆրեզնոյից՝ ծառայողական պարտականությունները կատարելու պատճառով։ Ավելի ուշ նա շարունակել է իր ֆորմալ կրթությունը՝ 1964 թվականին ստանալով Ջորջ Վաշինգտոնի համալսարանի պետական կառավարման մագիստրոսի աստիճան ։
Ռոդրիգո Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտա
Կենսագրություն
6 տարի Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանը ղեկավարելուց հետո Վիյալտան նշանակվել է Գեղարվեստական վերարտադրությունների թանգարանի տնօրեն և պաշտոնավարել մինչև մահ՝ 1917 թվականի մայիսի 13։
Ռոնալդ Մարգարյան
Զինվորական ծառայություն
Նա իր զինվորական ծառայությունը սկսել է Կլովիսի միջնակարգ դպրոցում՝ որպես Կալիֆոռնիայի կադետական կորպուսի մի մաս։ Սակայն կադետով նա երկար չի մնացել, քանի որ ուսումնական ծրագիրը դադարեցվել էր, իսկ դպրոցը չէր կարողանում պարետի պաշտոնում փոխարինող գտնել։ 1949 թվականին, լինելով ավագ դպրոցի աշակերտ, Մարգարյանը ընդունվել է Կալիֆոռնիա նահանգի Ազգային գվարդիա, և երեք տարի ծառայել է 185-րդ հետևակային գնդի ականանետային վաշտում։ Միևնույն ժամանակ՝ Մարգարյանը ռազմաօդային ուժերի պահեստազորի սպաների պատրաստման կորպուսում էր։ Կրթությունն ավարտելուց հետո Մարգարյանը հեռացել է Ֆրեզնոյից և մեկնել ԱՄՆ-ի ռազմաօդային ուժերում վավեր զինվորական ծառայության։ Նա անցել է թռիչքային պատրաստություն, և նրա առաջին առաջադրանքը «Boeing B-47 Stratojet» ռմբակոծման ծրագրի կատարումն Է ԱՄՆ ՌՕՈՒ ռազմավարական հրամանատարության պատվերով։ Մարգարյանը վեց տարի անցկացրել է 303-րդ ռմբակոծիչ խմբի կազմում Տուսոնի (Արիզոնա նահանգ) Դևիս-Մոնտեն ավիաբազայում՝ «որպես B-47»-ի նավիգատոր/ռմբարկու ։
Ռոդրիգո Ամադոր դե լոս Ռիոս ի Վիյալտա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի հնագետներ Կատեգորիա:Իսպանացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանի տնօրեններ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ
Ռոնալդ Մարգարյան
Զինվորական ծառայություն
1960 թվականին նա դուրս է եկել 303-րդ խմբից, որպեսզի միանա «Boeing B-52 Stratofortress» ռմբակոծիչի մարտական հաշվարկի անդամ դառնալուց հետո, Սփոքանի Ֆեյրչայլդ ավիաբազայում թռիչքային ծրագրին։ Կուբայի հրթիռային ճգնաժամի ժամանակ նրա ստորաբաժանումը տեղափոխվել է «օդային ազդարարման» ռեժիմ, որը թույլ է տալիս թիրախներ խոցել ցանկացած կետում։ Մարգարյանին հանձնարարվեց թռչել միջուկային զենքով զինված ինքնաթիռով։ Ֆեյրչայլդի բազայում գտնվելու ընթացքում Մարգարյանը խնդիրներ է կատարել Բանգորում (Մեն նահանգ) և Իսպանիայում։ Միևնույն ժամանակ Մարգարյանը գրանցվել է Մոնտգոմերիի Մաքսվել ավիաբազայում (Ալաբամա նահանգ) տեղակայված հրամանատարաշտաբային վարժարանում, և դրա ավարտից հետո նշանակվել է Օմահայի (Նեբրասկա նահանգ) Օֆուտ ավիաբազայում ռազմաօդային ուժերի, ռազմավարական հրամանատարության և ռազմավարական նպատակային պլանավորման շտաբում, որը զբաղվում էր ռազմավարական միջուկային պատերազմի վարման ԱՄՆ-ի պլանի նախապատրաստմամբ ։ Նրանց աշխատանքը կայանում էր բոլոր ռմբակոծիչների համար բազավորման, երթուղայնացման և կողմնորոշման, ինչպես նաև ցամաքային և ծովային բազավորման հրթիռների պլանավորման մեջ ։ Այս աշխատանքը նրան թույլ է տվել այցելել Հարավարևելյան Ասիայում ԱՄՆ դաշնակից երկրներ՝ Ճապոնիա, Հարավային Կորեա, Թայվան և Ֆիլիպիններ ։
30 տարվա զինվորական ծառայությունից հետո Մարգարյանը թոշակի է անցել 1980 թվականի օգոստոսին՝ գնդապետի կոչումով ։
Թոշակ և հրաժարական
Թոշակի անցնելուց անմիջապես հետո Մարգարյանը դարձել է Կալիֆոռնիայի ռազմական ռեզերվի անդամ, և ի վերջո դարձել է նահանգի ռազմական ռեզերվի կոմիսար։ 1987 թվականին ԱՄՆ նախագահ Ռոնալդ Ռեյգանը Մարգարյանին նշանակել է Կալիֆոռնիայում սելեկտիվ ծառայողական համակարգի տնօրեն ։ 1990 թվականի հուլիսին Մարգարյանը ստացել է մայորի կոչում ։ 1995 թվականի հունիսի 30-ին Մարգարյանը ստացավ գեներալ-մայորի կոչում և հրաժարական տվեց նույն տարվա հոկտեմբերին՝ 46 տարի ծառայելուց հետո ։
Թոշակի անցնելուց հետո Մարգարյանը դարձել է Հանրապետական կուսակցության ակտիվ անդամ ՝ չորս տարվա ընթացքում լինելով Ֆրեզնոյի շրջանի նրա բաժանմունքի նախագահը։ Նա նաև եղել է մասոնական «National Sojourners» ռազմական կազմակերպության ազգային նախագահը, ԱՄՆ-ի նահանգների գվարդիայի ասոցիացիայի ազգային նախագահը, Ֆրեզնոյում ԱՄՆ-ի բանակի ասոցիացիայի ղեկավարը, կարևոր դեր խաղալով դրա հիմնադրման գործում, ԱԱՍ-ի վեցերորդ տարածաշրջանի նախագահը, ԱԱՍ-ի հոգաբարձուների Ազգային խորհրդի անդամ և Կենտրոնական Կալիֆոռնիայի բաժանմունքի նախագահ երեք անգամ ։
Բացի այդ, Մարգարյանը տարբեր կամավորական առաջադրանքներ է կատարել տեղական մարմիններում, ինչպիսիք են Ֆրեզնոյի առևտրաարդյունաբերական պալատը, Կալիֆոռնիայի նահանգի վետերան հրամանատարների խորհուրդը և Կալիֆոռնիայի վետերանների խորհուրդը, լինելով վերջինիս նախագահ ։ Մարգարյանը նաև Ազգային հրաձգային ասոցիացիայի անդամ էր , զբաղեցնում Էր ամերիկյան լեգեոնի Կալիֆոռնիայի դեպարտամենտի ռազմական կապերի կոմիտեի նախագահի պաշտոնը ։
2002 թվականին Մարգարյանը պարգևատրվել է գեներալ-մայոր Ջ. Էնթոնի մեդալով ։ 2004 թվականի նոյեմբերի 12-ին Մարգարյանը ներկա գտնվեց հանդիսավոր ընթրիքին՝ ի նշան ԱՄՆ Զինված ուժերում ծառայող հայ տղամարդկանց և կանանց նկատմամբ հարգանքի, Հայ Առաքելական եկեղեցու Հյուսիսային Ամերիկայի Արևմտյան թեմի առաջնորդ Հովնան արքեպիսկոպոս Դերդերյանի հետ ։ 2009 թվականին Մարգարյանը մտել է Կլովիսի Փառքի սրահ ։ 2014 թվականի ապրիլին Մարգարյանը Լեյքվուդ քաղաքից և ԱՄՆ բանակի ասոցիացիայից ծառայության մեջ «ակնառու կոոպերատիվ հաջողության համար» պարգևի Է արժանացել ։
Անձնական կյանք
Կինը՝ կապիտան Բենի Մարգարյանը, չորս երեխա ունի՝ Պեմ, Սենդի, Սինթիա և Ռոնալդ ։
Պարգևներ
Վերևից ներքև, ձախից աջ Ավիատորի նշան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիետնամի պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ամերիկահայեր Կատեգորիա:Բրոնզե աստղի մեդալակիրներ (ԱՄՆ)
Ալպեն Գոլդ
Ալպեն Գոլդ (Alpen Gold), հրուշակեղենի ապրանքանիշ, առաջ պատկանում էր Kraft Foods ընկերությանը, իսկ այժմ՝ Mondelēz International-ին։ Այդ ապրանքանիշի անվան տակ արտադրվում են շոկոլադ, պաղպաղակ, թխվածքաբլիթ, կոնֆետներ։ Ընկերության արտադրանքը ներկայացվում է միայն ԱՊՀ-ի մի քանի երկրներում (Ռուսաստան, Ղազախստան, Ուկրաինա, Բելառուս) և Լեհաստանում։ Ապրանքանշանի անվանումը թարգմանվում է Ալպիական ոսկի, սակայն արտադրանքը ոչ մի կապ չունի Ալպերի հետ։ Բոլոր գործարանները տեղակայված են Արևելյան Եվրոպայում։
Ռուսաստանում
Kraft Foods ընկերության ռուսաստանյան ներկայացուցչությունը բացվեց 1994 թվականին։ Արտադրությունը տեղի է ունենում Վլադիմիրյան շրջանի Պոկրով քաղաքում։ Ռուսական արտադրական գիծը ներկայացված է շոկոլադե սալիկներով, որոնք կշռում են 90-100 գրամ։ Կախված շրջանից, գինը տատանվում է 20.5-55 ռուբլի։ Պահպանման ժամկետը՝ 9-12 ամիս։ Սկզբում դուրս եկան շոկոլադի միայն երկու տեսակ.
Ավելի ուշ դուրս եկան շոկոլադի արդեն 16 տեսակ.
2012 թվականից սկսած.
2014 թվականից սկսած.
Հատուկ դուրս են գալիս փոքր չափսերով շոկոլադե սալիկներ՝, որոնք հարմար տեղավորվում են գրպանում։ Մինիշոկոլադներ.
Գոյություն ունեն նաև 200 գրամանոց սալիկներ՝ ամենամեծը Ալպեն Գոլդի հավաքածուի մեջ.
Alpen Gold Chocolife բիսկվիտային թխվածքաբլիթն արտադրվում է հինգ համերով՝ Alpen Gold Chocolife «Նարինջ», Alpen Gold Chocolife «Բալ», Alpen Gold Chocolife «Ելակ», Alpen Gold Chocolife «Անտառային հատապտուղներ», Alpen Gold Chocolife «Ծիրան»։ ամեն մի տուփը կշռում է 136 գրամ։ Մոտավոր գինը՝ 50-55 գրամ։ 2008 թվականից շուկա դուրս եկավ պաղպաղակը՝ չորս համով՝ Alpen Gold « Էսկիմո՝ կաթնային շոկոլադով և պնդուկով», Alpen Gold «Սև շոկոլադով բատոն Հապալաս», Alpen Gold «Կոն՝ կաթնային շոկոլադով և պնդուկով», Alpen Gold «Էսկիմո՝ սև շոկոլադով»։ Soldis Communications գործակալությունը զբաղվում է դիզայնի զարգացմամբ։ Արտադրվում է նաև Alpen Gold Composition հավաքածու։ Քաշը՝ 204 գրամ։ Գինը շրջանում՝ 130-150 ռուբլի։ 2013 թվականի մարտի վերջին ռուսական շուկայում հայտնվեց Kraft Foods ընկերության նոր արտադրանքը, Alpen Gold Tempo՝ փոքր վաֆլե բատոն՝ պարուրված շոկոլադով։ Այն արտադրվում է երկու քաշային տարբերակով՝ 22 գրամ և 38 գրամ։
Լեհաստանում
Արտադրանքը ներկայացված է շոկոլադե սալիկներով։ Համեմատած ռուսականի հետ, լեհականն ունի այլ տեսականի և փաթեթավորում։ Շոկոլադները 100 և 90 գրամ են։ Alpen Gold «Դառը շոկոլադ ազնվամորու միջուկով», Alpen Gold «Կաթնային», Alpen Gold «Կաթնային՝ կարամելով», Alpen Gold «Կաթնային՝ ընկույզով», Alpen Gold «Սպիտակ», Alpen Gold «Կաթնային՝ տրյուֆելով», Alpen Gold «Կաթնային՝ ելակով», Alpen Gold «Կաթնային՝ ընկույզով և չամիչով», Alpen Gold «Extra դառը»։
Ուկրաինայում
Ուկրաինական շուկայում տարածված է Roshen կազմակերպությունը։
Կատեգորիա:Շոկոլադ Կատեգորիա:Ընկերություններ այբբենական կարգով
Գագարինների-Տյուտչևների դաստակերտ
Գագարինների-Տյուտչևների դաստակերտ (Усадьба Гагариных — Тютчевых), դաստակերտ Ռուսաստանի մայրաքաղաք Մոսկվայում։ Գտնվում է Հայկական նրբանցք, տուն 11, շինություն 2 հասցեով։ Մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտ է ։
Պատմություն
Դաստակերտի գլխավոր տունը կառուցվել է սպիտակաքար ապարանքի հիման վրա, որի շինարարությունը վերագրվում է 17-րդ դարի առաջին կեսին, իսկ որոշ հետազոտողներ նույնիսկ ավելի վաղ գնահատական են տալիս՝ 16-րդ դարի վերջ - 17-րդ դարի սկիզբ։ Կամարակապ տան նկուղը, ենթադրաբար, եղել է ապարանքի առաջին հարկը, դրա երկրորդ հարկը փայտյա էր, որն ավելի ուշ փոխարինվել է քարով։ 17-րդ դարի երկրորդ կեսին տան տերը համարվում էր բոյար Իվան Միխայլովիչ Միլոսլավսկին ։
18-րդ դարում դաստակերտը մի քանի անգամ փոխել է սեփականատերերին։ Տարբեր ժամանակներում նրա տերերը եղել են իշխան Վոլկոնսկիները, կոմս Դմիտրիև-Մամոնովները, ազնվական Գլեբովները։ 1790 թվականին դաստակերտը ձեռք է բերել իշխան Իվան Սերգեևիչ Գագարինը, որը նավատորի կապիտանի կոչումով թողնելով զինվորական ծառայությունը՝ բնակություն է հաստատել է Մոսկվայում։ Տան վերակառուցումը Գագարինը պատվիրել է ճարտարապետ Մատվեյ Ֆեոդորովիչ Կազակովին, որն այն իրագործել է դասական ոճով։ Տունը ընդարձակվել է կցակառույցներով, ավելացվել է երրորդ հարկ։ Միևնույն ժամանակ, տան հիմքը դարձած ապարանքը գրեթե չի վերափոխվել։ Կազակովն անփոփոխ է թողել տան հորինվածքը ճակատին երկու կողային ելուններով, նրանց միջև նա կառուցել է պատշգամբ։ Արդյունքում շենքը ձեռք է բերել պարզ, բայց, միևնույն ժամանակ, նրբագեղ տեսք։ Նույն ոճով իրականացվել է տան ներսույթը ։
Կարագանդայի կենդանաբանական այգի
Կարագանդայի կենդանաբանական այգի (Қарағанды хайуанаттар бағы), Ղազախստանի ամենահին կենդանաբանական այգիներից մեկը։ Հիմնադրվել է 1938 թվականին ։ Զբաղեցնում է 43,5 հեկտար տարածք, որից միայն 8 հեկտարն է ներկայումս օգտագործվում ։
Գագարինների-Տյուտչևների դաստակերտ
Պատմություն
1810 թվականին Գագարինի ժառանգներից դաստակերտը գնել են Տյուտչևները։ Նրանց որդին՝ հետագայում հայտնի բանաստեղծ Ֆեոդոր Տյուտչևը, այստեղ ապրել է ծնողների հետ մինչև 1822 թվականը։ 1812 թվականի Մոսկվայի հրդեհը չի ազդել դաստակերտի վրա։ Տանը հաճախ հյուրընկալվում էին ապագա դեկաբրիստներ Դմիտրի Զավալիշինը և Իվան Յակուշկինը, որոնք Տյուտչևների ազգականներն էին։ 1831 թվականին Տյուտչևները անշարժ գույքը վաճառել են Մոսկվայի աղքատների հոգաբարձությանը, որն այնտեղ բացել է անկելանոց։ 1917 թվականի հեղափոխությունից հետո անկելանոցը լուծարվել է, խորհրդային տարիներին տանը տեղակայված են եղել տարբեր հաստատություններ։ Այդ տարիներին տունը չի վերակառուցվել և մնացել է գրեթե այն տեսքով, ինչ նրան հաղորդել է Կազակովը ։
Կարագանդայի կենդանաբանական այգի
Կենդանաբանական այգու այցելուները առավել մեծ հետաքրքրություն էին դրսևորում Բատիր մականունով հնդկական փղի նկատմամբ, որը վարժվել էր նմանեցնել մարդկային ձայները և «խոսել». :
Գագարինների-Տյուտչևների դաստակերտ
Պատմություն
Ներկայում դաստակերտում տեղակայված է Ռուսաստանի մանկական հիմնադրամը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Կարագանդայի կենդանաբանական այգի
Պատմություն
2015 թվականին կենդանաբանական այգու պահպանության նպատակով քաղաքի բյուջեից հատկացվել է 102,5 միլիոն թենգե։ Այդ նույն տարում այգու գլխավոր մասնաշենքը, որ կառուցվել էր 1968 թվականին, վթարային է ճանաչվել և հաջորդ տարում քանդվել է ։ Նախատեսվել է առաջիկայում կառռուցել նոր մասնաշենք ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ղազախստանի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Կենդանաբանական այգիներ
Դոմպիեռ Բեկենկուր
Դոմպիեռ Բեկենկուր (Dompierre-Becquincourt), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 654 մարդ, բնակչության խտությունը` 59.19 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.05 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 125 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 37 կմ արևելք։
Ամբերնակ
Ամբերնակ (Ambernac), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2014 թվականի դրությամբ կազմում է 372 մարդ, բնակչության խտությունը` 12.38 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 30.05 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 350 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 70 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 50 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 231 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 153-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 78։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 66,2 %։ 153 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 141 անձ (72 տղամարդ և 69 կին)։ Գործազուրկ են եղել 12 անձ (9 տղամարդ և 3 կին)։ 78 անաշխատունակներից 11-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 37-ը` թոշակառուներ, իսկ 30-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Շոգեքարշի հուշարձան (Կամենսկ-Շախտինսկի)
Շոգեքարշի հուշարձան (Памятник паровозу), շոգեքարշ-հուշարձան, որը տեղադրված է ՌԴ Ռոստովի մարզի Կամենսկ-Շախտինսկի քաղաքում։ Տեղադրվել է 1986 թվականի օգոստոսի 2-ին։ Մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ է (որոշում թիվ 325, 17.12.1992 թվական) ։
Պատմություն
Շոգեքարշի հուշարձանը տեղադրվել է 1986 թվականի օգոստոսի 2-ին Լիխովսկոյ գյուղում (Ռոստովի մարզի Կամենսկ-Շախտինսկի քաղաքի միկրոշրջան) երկաթուղայինների մշակույթի տան մոտ։ Հուշարձանը վերանորոգված, ներկված և հավերժական կայանատեղիում տեղադրված Լ (Л) դասի թիվ 2 (Л-0002) շոգեքարշն է (անվանվել է ի պատիվ գլխավոր կոնստրուկտոր Լև Սերգեևիչ Լեբեդյանսկու)։ Շոգեքարշը կանգնած է ռելսերի վրա՝ ցածր պատվանդանին և ցանկապատված է մետաղական սյուներին ամրացված երկաթյա շղթայով։ Այն պատրաստվել է 1945 թվականի վերջում Մոսկվայի մարզում՝ Կոլոմնայի Վ. Կույբիշևի անվան շոգեքարշաշինական գործարանում։ Այս դասի շոգեքարշներն ավելի տնտեսող էին, քան ФД («Феликс Дзержинский»՝ Ֆելիքս Ձերժինսկի) և ИС («Иосиф Сталин»՝ Իոսիֆ Ստալին) դասի շոգեքարշները, որոնք արտադրում էր Լուգանսկի շոգեքարշաշինական գործարանը։ Նրա հզորությունը թույլ էր տալիս տեղափոխել ծանր շարժակազմեր։ Շոգեքարշը կցված էր Մորոզովսկայա կայարանի դեպոյին։
1947-1970 թվականներին այս շոգեքարշն աշխատել է Մորոզովսկայա - Լիխայա երթուղով։ Ավելի ուշ նրան փոխարինեցին ավելի էկոլոգիական ջերմաքարշներն ու էլեկտրաքարշները։
1992 թվականի դեկտեմբերի 17-ի թիվ 325 որոշմամբ շոգեքարշի հուշարձանը դասվել է մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտների շարքին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1986 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի հուշարձաններ
Տադեուշ Բոյ-Ժելենսկի
Տադեուշ Բոյ-Ժելենսկի (այս տարբերակն ի հայտ է եկել ժամանակակից աղբյուրներում, Tadeusz Kamil Marcjan Żeleński, Tadeusz Boy-Żeleński, ), լեհ թատերական քննադատ, ֆրանսիական գրականության թարգմանիչ, գրականագետ, կրթությամբ բժիշկ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1874 թվականին Վարշավայում։ Հայրը եղել է կոմպոզիտոր Վլադիսլավ Ժելենսկին։ Տադեուշ Ժելենսկին միացել է կրակովյան երիտասարդ հեղինակներին ու նկարիչների և նրանց հետ 1906 թվականին «Յամա Միխալիկա» սրճարանում հիմնել «Կանաչ գնդակ» կաբարեն` դառնալով սատիրական տեքստերի հեղինակ, որոնք հետագայում տպագրվել են «Բառեր» (Słówka) վերնագրով։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին աշխատել է երկաթուղային բժիշկ։ 1919 թվականից գրել է թատերական քննադատություն-վերլուծություններ նախ կրակովյան «Ժամ», ապա վարշավյան «Կուրիեր» թերթում։ 1922 թվականին Կրակովից տեղափոխվել է Վարշավա։
Ֆրանսերենից լեհերեն է թարգմանել բազմաթիվ ստեղծագործություններ, որոնց թվում են Մոլիերի, Ռասինի, Մարիվոյի պիեսները, Ֆրանսուա Վիյոնի, Վոլտերի, Բլեզ Պասկալի, Մոնտեսքյոյի, Շոդերլո դը Լակլոյի, Բրանտոմի, Դենի Դիդրոյի, Միշել Մոնտենի, Ժան-Ժակ Ռուսոյի, Օնորե դը Բալզակի, Մարսել Պրուստի ստեղծագործությունները։ Ստեղծել է մոտ հարյուրհատորանոց գրադարան, որոնք բաղկացած են ֆրանսիական դասականների թարգմանություններից։
«Գրական լուրեր» (Wiadomości Literackie) շաբաթաթերթում գրել է քաղաքական հոդվածներ։ Գրել է ֆելիետոնների շարքեր` «Մեր զավթիչները», «Կանանց դժոխք» և «Կոնսիստորիայի կույսեր», զբաղվել է կաթոլիկ եկեղեցու`լեհական հասարակության վրա ունեցած մեծ ազդեցության վերլուծությամբ։ Լեհաստանի գրականության ակադեմիայի անդամ է եղել։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո` 1939 թվականի սեպտեմբերին, Վարշավայից տեղափոխվել է Լվով և խորհրդային իշխանությունների ներկայացմամբ նույն թվականի հոկտեմբերին նշանակվել է Լվովի համալսարանի ֆրանսիական գրականության պատմության ամբիոնի վարիչ։ «Nowe Widnokręgi» ամսագրի խմբագրական կոլեգիայի անդամ է եղել, հոդվածներ է հրատարակել «Czerwony Sztandar» թերթում։ 1939 թվականի նոյեմբերի 19-ին ստորագրել է լեհ գրողների դիմումը, որը ողջունում էր Արևմտյան Ուկրաինայի միավորումը Ուկրաինայի խորհրդային սոցիալիստական հանրապետությանը։ 1940 թվականի հունվարին 15 այլ հեղինակների հետ սկսել է աշխատել լեհական գրականության եռահատոր դասագրքի շուրջ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Լեհ գրողներ Կատեգորիա:Լեհ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Լեհ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Լեհ բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Լեհ լրագրողներ Կատեգորիա:Լեհ բժիշկներ
«Վոյեննի ստրոիտել» կոոպերատիվի բնակելի շենք
«Վոյեննի ստրոիտել» կոոպերատիվի բնակելի շենք Պոկրովկայում (Жилой дом кооператива «Военный строитель» на Покровке), բնակելի շենք Ռուսաստանի մայրաքաղաք Մոսկվայում (հասցեն՝ Պոկրովկա փողոց, տուն 7/9-11)։ Կառուցվել է 1930-ական թվականների սկզբին կոնստրուկտիվիզմի ոճով՝ ճարտարապետներ Կ. Վ. Ապոլոնովի և Ա. Ֆ. Վոլխոնսկու կողմից ։ Շենքն ունի մշակութային ժառանգության օբյեկտի կարգավիճակ։
Պատմություն
Նախկինում Պոկրովկա փողոցի և Պոտապովսկի նրբանցքի խաչմերուկում գտնվում էր Պաշկովների կալվածքը։ 1928-1935 թվականներին այդ տարածքում կառուցվել է «Վոյեննի ստրոիտել» («Ռազմական շինարար») կոոպերատիվի բնակելի համալիրը (ճարտարապետներ՝ Կոնստանտին Ապոլլոնով և Ա. Ֆ. Վոլխոնսկի) ։ Այն ձգվում է Պոկրովկայից դեպի Պոտապովսկի նրբանցքի խորքը։ Համալիրը ներառում է նաև Չիստոպրուդնի բուլվարին (տուն 12) պատկանող շենքը։ Բնակելի համալիրի մասնաշենքերը 6-8-հարկանի են։ Առաջին հարկում որոշ ժամանակ տեղակայված էին «Կրասնայա զվեզդա» և «Բոյևայա պոդգոտովկա» թերթերի խմբագրությունները, ավելի ուշ՝ «Ֆինանսի ի ստատիստիկա» հրատարակչությունը ։ Ստալինյան բռնաճնշումների տարիներին այս տանն ապրող շատ կարմիր հրամանատարներ գնդակահարվել են ։
Պոտապովսկի նրբանցքում գտնվող մասնաշենքերից մեկում ապրել է Բորիս Պաստեռնակի սիրեցյալն ու «մուսան»՝ Օլգա Վսևոլոդովնա Իվինսկայան։ Գրողը հաճախ էր այցելում նրա բնակարանը ։ Բորիս Պաստեռնակին Նոբելյան մրցանակ շնորհելուց հետո, նրա ընկերները հավաքվում էին Իվինսկայայի բնակարանում՝ քննարկելու իշխանությունների հետ հարաբերությունները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1935 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Մեգավատի Սուկարնոպուտրի
Դիա Պերմատա Մեգավատի Սետիավատի Սուկարնոպուտրի (Diah Permata Megawati Setiawati Soekarnoputri, Diah Permata Megawati Setiawati Sukarnoputri), ), ինդոնեզացի պետական և քաղաքական գործիչ։ Ինդոնեզիայի նախագահը (2001-2004, Ինդոնեզիայի առաջին կին նախագահը և երկրի անկախությունից հետո ծնված առաջին նախագահը), Ինդոնեզիայի փոխնախագահ (1999-2001), Ինդոնեզիայի ժողովրդական ներկայացուցիչների խորհրդի պատգամավոր (1987-1992)։ Ինդոնեզիայի դեմոկրատական կուսակցության նախագահ (1993-1996), Ինդոնեզիայի դեմոկրատական կուսակցության հիմնադիր և անփոփոխ (1998-ից) նախագահ։
Երկրի առաջին նախագահ Սուկառնոյի դուստրը։ Հայտնի է անվան կարճ տարբերակներով՝ Մեգավատի Սուկարնոպուտրի (Megawati Soekarnoputri, Megawati Sukarnoputri) և Մեգավատի (Megawati), ինչպես նաև Մեգա մականունով (Mega):
Վաղ տարիներ
Մեգավատի Սուկարնոպուտրին ծնվել է 1947 թվականի հունվարի 23-ին Ջոկիակարտում։ Նրա ծնողները Սուկառնոն՝ Ինդոնեզիայի առաջին նախագահը, և Ֆատմավատին։ Սուկառնոյի ընտանիքում Մեգավատին երկրորդ երեխան էր և առաջին դուստրը։ Նրա մանկության տարիները անցել են նախագահական նստավայրում՝ Մերդեկի պալատում։ 1966 թվականին, երբ Մեգավատին 19 տարեկան էր, նրա հայրը զրկվեց փաստացի իշխանությունից՝ ի օգուտ գեներալ Սուխարտոյի, մեկ տարի անց Սուհարտոն պաշտոնապես փոխարինեց Սուկառնոյին նախագահի պաշտոնում։
Մեգավատին հոր կառավարման վերջին տարիներին ընդունվել է Բանդունգի Պանջաջարան համալսարան, որտեղ ուսումնասիրել է գյուղատնտեսություն, սակայն 1967 թվականին հրաժարվել է ուսումը շարունակել՝ որոշելով աջակցել գահընկեց հորը։ 1970 թվականին, Սուկառնոյի մահից հետո, Ինդոնեզիայի համալսարանում սկսեց հոգեբանություն ուսումնասիրել, սակայն հեռացվեց երկու տարի անց։
Քաղաքական կարիերայի սկիզբ
1986 թվականին նախագահ Սուհարտոն, ի նշանավորումն Ինդոնեզիայի անկախության հռչակման գործում Սուկարնոյի վաստակի, նրան շնորհել է Հռչակման հերոսի պատվավոր կոչում։ 1987 թվականին նա անդամակցել է Ինդոնեզիայի դեմոկրատական կուսակցությանը, որն իրեն ներկայացնում է որպես Սուկառնոյի գաղափարների ժառանգորդ և մասնակցել է նրա նախընտրական քարոզարշավին. խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքներով նա ընտրվել է Ժողովրդական ներկայացուցիչների խորհրդի պատգամավոր և Ժողովրդական խորհրդատվական կոնգրեսի անդամ։ Այդ ժամանակից ի վեր սկսվել է նա մեծ ճանաչում է ձեռք բերել ինչպես կուսակցության անդամների, այնպես էլ հասարակ ընտրողների շրջանում, նրա կողմնակիցների հիմքը կազմել են քաղաքային աղքատ մարդիկ և գյուղական միջին խավի ներկայացուցիչները։ Քանի որ Մեգավատին չուներ զգալի հռետորական հմտություններ, նրա ժողովրդականությունը պայմանավորված էր հիմնականում իր դստեր կարգավիճակից։
Էնրիկե Սանտոս Դիսսեպոլո
Էնրիկե Սանտոս Դիսսեպոլո (Դիսսեպոլին) (Enrique Santos Discépolo (Discepolín), ), տանգոյի և միլոնգայի արգենտինացի երաժիշտ և կոմպոզիտոր, հայտնի տանգոների հեղինակ։ Հանդես է եկել նաև որպես դերասան, ռեժիսոր և սցենարիստ։
Թատերական ռեժիսոր և դրամատուրգ Արմանդո Դիսսեպոլոյի եղբայրը։
Կենսագրություն
Էնրիկե Դիսսեպոլոն ծնվել է 1901 թվականին Բուենոս Այրեսում։ Դեռ վաղ տարիքից հակում է ունեցել արվեստի հանդեպ, փորձել է խաղալ նախքան տանգոյի երաժշտություն գրելը։ Գրել է մի քանի երգեր (այդ թվում հայտնի Que vachaché, հին լունֆարդո արտահայտություն, որը նշանակում է «Whatcha gonna do»): 1928 թվականին երգիչ Ասուսենա Մայսանին կատարել է Դիսսեպոլոյի Esta noche me emborracho («Այսօր ես հարբելու եմ»), և կատարումից հետո այն Դիսսեպոլոյին ճանաչում է բերել։ Տարիներ անց դերասանուհի և երգչուհի Տիտա Մերելոն կատարել է Que vachaché և նույն ժողովրդականությունը ձեռք բերել, ինչպես Esta noche me emborracho: 1928 թվականին Էնրիկե Դիսսեպոլոն հանդիպել է իր գործընկեր Տանյային և ողջ կյանքի ընթացքում նրանք միասին են եղել ։
Հետագա տարիներին Դիսսեպոլոն շարունակել է ճանաչում ձեռք բերել և 1935 թվականին գրել է «Cambalache» երգը, որի բառերը ոչ միայն արտացոլում էին դարաշրջանի քաղաքական մթնոլորտը, այլև գրեթե կանխատեսում էր դրա ապագան։
Դիսսեպոլոն մահացել է 1951 թվականին կաթվածից Սուրբ Ծննդյան նախօրեին ։
Հայկական կինոհամերգ (ֆիլմ)
Հայկական կինոհամերգ, 1941 թվականին «Երևան» ՀՖՍ-ի նկարահանած հայկական ֆիլմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1941 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Պատվական Բարխուդարյանի ֆիլմեր
Նարնջագույն այլընտրանք
Նարնջագույն այլընտրանք (Pomarańczowa Alternatywa), ընդհատակյա խումբ, որը 1980-ականներին գործել է Լեհաստանի մի շարք քաղաքներում, հիմնականում՝ Վրոցլավում, շարունակելով հոլանդական հակամշակութային ու անարխիստ «Պրովո» և «կաբուտերների» շարժումների ավանդույթները։
Նպատակ
Կազմակերպվել է լեհ նկարիչ Վալդեմար «Մայոր» Ֆիդրիխի կողմից 1983 թվականին։ Չնայած խորհրդանիշներից շատերը, ինչպես, օրինակ, նարնջագույնն ու թզուկները, վերցված էին 1960-ականներին գործունեություն ծավալած «Պրովո» շարժումից, հետազոտողների մեծ մասը Նարնջագույն այլընտրանքը գնահատում են որպես ինքնաբավ ու կրեատիվ շարժում։ Այդ ժամանակահատվածում քաղաքների փողոցներն ու հանրային շինությունները ծածկվում էին կարմիր դրոշներով։ Այդ կարմիր իրականության այլընտրանքը, թեկուզ նարնջագույն, անհրաժեշտություն էր։ Լեհ հասարակության մեջ ամրացավ այն համոզմունքը, որ գոյություն ունեցող իրականությանն այլընտրանք կա։ Նարնջագույն այլընտրանքի ակցիաների նպատակն էր ցույց տալ կոմունիստական ղեկավարության աբսուրդային մեծ ցանկությունը տոնելու ամեն մի օրացուցային տոն, ցույց տալ նրանց նշանաբանների դատարկությունն ու ադմինիստրատիվ կանոնների հիմարությունը։ «Մեր նպատակն է քանդել կարծատիպերը,-ասել է Մայորը ընդհատակյա «Դպրոց» պարբերականին տված հարցազրույցում։ Դրանք կարող են լինել վարքագծի կանոններ կամ էլ կարծատիպեր արվեստի մեջ։ Վախը որոշակի նորմա է, հիմարությունը ևս որոշակի նորմա է...»:
Բացի հայրենի Վրոցլավից, Նարնջագույն այլընտրանքն ակտիվ էր նաև Լոձում և Վարշավայում։ Այլ երկրներում ևս, ինչպես օրինակ, Չեխոսլովակիայում, կազմավորվում էին նմանատիպ կազմակերպություններ։
Ակունքներ
1980-ականների սկզբին Նարնջագույն այլընտրանքը հիմնելու նախաձեռնությամբ հանդես եկան վրոցլավյան ընդդիմության հետ կապված մարդիկ։ Հատուկ դեր ունեցավ Վալդեմար Ֆիդրիխը Տորունիից, ով իր վրա վերցրեց առաջնորդի դերը։ Այս նպատակով նա իր «Մայոր» մականունից բացի վերցրեց նաև «Վրոցլավ ամրոցի կոմենդանտ» երգիծական կոչումը` դրանով կապ հաստատելով քաղաքի բազմադարյա պատմության հետ, որին պատերազմի ընթացքում քաղաք-ամրոց էին կոչում։ Նարնջագույն այլընտրանք անվանումն առաջին անգամ դարձել է հայտարարության վերնագիր, որը հրապարակվել է Վլոցլավի Համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետում նստացույցի ժամանակ, 1981 թվականի սեպտեմբերից մինչև դեկտեմբեր։ «Սոցիալիստական սյուրռեալիստական մանիֆեստում», որը, ըստ ցուցարարաների կոմիտեի «արտահայտում էր ցույցի վերին գաղափարները», առաջին անգամ ներկայացվել են սոցիալիստական սյուրռեալիզմի թեզերը, որը հանդիսանում էր Նարնջագույն այլընտրանք խմբի ապագա հիմնական տեսական զենքը։ Նարնջագույն այլընտրանքի առաջին ակցիայի ընթացքում լեհական հիմնական քաղաքների պատերին նկարվեցին թզուկները։ Ըստ Ֆիդրիխի, ինքն առաջին անգամ իր ընկեր Վեսլավ Ցուպալայի հետ համարձակվեց թզուկներ նկարել 1982 թվականի օգոստոսի 30-31-ի գիշերը Վրոցլավի Բիսկուպին թաղամասի տներից մեկի և Սեմպոլնո թաղամասի տրանսֆորմատորային խցիկի վրա։ Երրորդ թզուկին Ցուպալան նկարեց Սեմպոլնոյի հեռախոսային խցիկի վրա։ Քաղաքում հայտնված թզուկները տեղացիների շրջանում բամբասանքների ու շշուկների ալիք բարձրացրին։ Թզուկի պատկերն այսուհետև դարձավ Նարնջագույն այլընտրանքի խորհրդանիշ։ Այս խորհրդանիշի մոտիվներով Վլոցլավում թզուկների մի քանի տասնյակ բրոնզե արձաններ են տեղադրված, որոնք հիմա քաղաքի տեսարժան վայրերից են։
1980-ականների երկրորդ կես
Նարնջագույն այլընտրանքը մեծ ճանաչում ձեռք բերեց 80-ականների երկրորդ կեսին, երբ կազմակերպիչներին շատ երիտասարդներ միացան, ում համար «համերաշխության» պաշտոնական ձևը կամ շատ ձանձրալի էր, կամ` ոչ բավարար։ Շրջադարձային էր Village Voice-ում տպագրված հայտարարությունն այն մասին, թե Վրոցլավի Բաց Թատրոնում կայանալիք թառատոնի ժամանակ անվճար բաժանվելու է զուգարանի թուղթ, ինչի մեծ պակաս կար երկրում այդ ժամանակ։ Այդ ժամանակ Նարնջագույն այլընտրանքն սկսեց հետաքրքրել ոչ միայն լեհական, այլ նաև` արտասահմանյան զլմ-ներին (դրա ակցիաների մասին հաղորդում էր անգամ Արաբական Միացյալ Էմիրությունների մամուլը)։ Նարնջագույն այլընտանքի հանդեպ դրական էր տրամադրված երկրի ընդդիմությունը Նարնջագույն այլընտրանքի առաջին ակցիաներն սկսել են կազմակերպվել 1986 թվականին, իսկ մեծ ճանաչում ձեռք է բերվել 1987-88 թվականների ընթացքում, երբ կազմակերպվում էին իրական կամ մտացածին տոները ծաղրելու ակցիաներ։ Իրադարձությունները վերաբերում էին լեհական իրականությանը, իսկ դրանց մեմերը դառնում էին պաշտոնական քաղաքական իրադարձությունները, քաղաքական նշանաբանները, հերթական տարդարձերի ու պետական տոների նշումը։
Իր գործունեության համար վրոցլավյան Նարնջագույն այլընտրանքը 1988 թվականի դեկտեմբերին պարգևատրվել է լեհ հայտնի ռեժիսոր Անջեյ Վայդի կողմից։ Պաևգևն ստացել է Նարնջագույն այլընտրանքի պատվիրակությունը։
Հայտնի ակցիաներ
Չնայած այս ակցիաների կազմակերպիչներն ու համակիրները հիմնականում հայտնի էին անարխիստական հայացքներով, այս ակցիաները գաղափարական չեն։ Դրանց ընթացքում որևէ լուրջ պահանջներ չեն առաջադրվել, իսկ նշանաբանները հիմնականում սյուրռեալիստական էին (օրինակ, «Առանց թզուկների ազատություն չկա») և պարզապես վերաձևակերպում էին «Համերաշխության» նշանաբանները։ Նրանք մերկացնում էին համակարգի աբսուրդային լինելը ծաղրանքի միջոցով և ստիպում էին մտածել։ Ակցիաների բաց ձևաչափի շնորհիվ դրանց կարող էին միանալ տարբեր խմբեր ու գործիչներ, ինչպես նաև` պարզապես անցորդներ։ Հենց դրա շնորհիվ էլ յուրաքանչյուր ակցիա հավաքում էր մինչև մի քանի հազար մասնակից, որոնց մեծ մասը որպես կանոն պարզապես անցորդներ էին լինում։ Նարնջագույն այլընտրանքի պատմության մեջ գագաթնակետը եղել է 1988 թվականի հունիսի մեկի «Թզուկների երթը», որին միացել է նարնջագույն գլխարկ դրած մի քանի հազար մարդ։ Ակցիաները հիմնականում ավարտվում էին ոստիկանության կողմից առավել ակտիվ մասնակիցների ձերբակալմամբ։ Նարնջագույն այլընտրանքը նաև թռուցիկներ էր բաժանում, որում հումային ձևով նկարագրվում էր նախորդ ակցիան ու կոչ էր արվում մասնակցել հաջորդին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհաստանի պատմություն Կատեգորիա:Անարխիստական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Հակակոմունիստական կազմակերպություններ
Ռենի (այլ կիրառումներ)
Ռենի, կարող է վերաբերել՝
Դոմպիեռ սյուր Օտի
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 415 մարդ, բնակչության խտությունը` 18.26 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 22.73 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 165 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 55 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 244 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 173-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 71։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,9 %։ 173 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 147 անձ (76 տղամարդ և 71 կին)։ Գործազուրկ են եղել 26 անձ (15 տղամարդ և 11 կին)։ 71 անաշխատունակներից 15-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 27-ը` թոշակառուներ, իսկ 29-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Դոնալդ Մաքլեյն
Դոնալդ Մաքլեյն (հայտնի է նաև Մարկ Պետրովիչ Ֆրեյզեր անվամբ, ի ծնե Դոնալդ Դյուարթ Մաքլեյն, Donald Duart Maclean; «Հոմերոս», ), բրիտանացի դիվանագետ, խորհրդային հետախուզության նախկին լրտես, «Քեմբրիջյան հնգյակի» անդամներից մեկը։
1932 թվականից եղել է Մեծ Բրիտանիայի կոմունիստական կուսակցության անդամ։ 1956 թվականից եղել է ԽՄԿԿ անդամ ։ Պատմական գիտությունների դոկտոր։
Կենսագրություն
Դոնալդ Դյուարթ Մաքլեյնը ծնվել է 1913 թվականի մայիսի 25-ին՝ Դոնալդ Մաքլեյնի ընտանիքում (1864-1932)։ Վերջինս եղել է բրիտանացի քաղաքական գործիչ, ով անդամակցել է Մեծ Բրիտանիայի լիբերալիստական կուսակցությանը և 1931- 1932 թվականներին եղել է Անգլիայի լուսավորության նախարար։
1931—1933 թվականներին սովորել է Քեմբրիջի Թրինիթի Հոլ քոլեջի ժամանակակից լեզուների ֆակուլտետում։ 1933—1934 թվականներին սովորել է Լոնդոնի համալսարանում։ Եղել է Գերմանիայի և Ֆրանսիայի հարցերով մասնագետ։
1934 թվականի օգոստոսից, իր ուսանողական ընկերոջ Քիմ Ֆիլբիի միջնորդությամբ, սկսել է համագործակցել խորհրդային հետախուզության հետ։ Նա հետագայում իր որոշումը բացատրել է ֆաշիզմի ահագնացող վտանգով ։ Համալսարանում իր կրթությունն ավարտելուց հետո՝ նրան խորհուրդ են տվել դուրս գալ կուսակցությունից և աշխատել Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գոծերի նախարարությունում։
1934 թվականից անցել է դիվանագիտական ծառայության։ 1930-ական թվականների վերջին, մինչև Փարիզ մեկնելը, նրա կապավորը եղել է Քիթի Հարրիսը ։ 1938 թվականին Մաքլեյնը նշանակվել է Փարիզում բրիտանական դեսպանատան քարտուղար։
1939 թվականին Փարիզում կատարած աշխատանքի ժամանակ ծանոթացել է ամերիկացի Մելինդա Մարլինգի հետ, ում հետ ամուսնացել է 1940 թվականի հունիսի 10-ին։
1940 թվականին, դեսպանատան էվակուացիայից հետո, Մաքլեյնը Փարիզից տեղափոխվել է Վաշինգտոն՝ նշանակվելով դեսպանատան քարտուղար։ Նա նաև ղեկավարել է միջուկային հետազոտության կոմիտեն և մուտք ունեցել ամերիկյան ատոմային ծրագրի փաստաթղթերին։ 1941 թվականին խորհրդային փախստակ Վալտեր Կրիվիցկին բրիտանական հետախուզությանը հայտնել է, որ գոյություն ունի «խլուրդ», ում վկայություններից կարելի էր հասկանալ, որ խոսքը Մաքլեյնի մասին է։ 1944 թվականին Մաքլեյնը նշանակվել է Վաշինգտոնում անգլիական դեսպանատան առաջին քարտուղարի մասին։ 1948 թվականից Մաքլեյնը աշխատել է Կահիրեում բրիտանական դեսպանատան խորհրդականի պաշտոնում։ 1950 թվականին նա պաշտոնի բարձրացում է ունեցել՝ նշանակվելով Ֆորին օֆիսի ամերիկյան դեպարտամենտի ղեկավարի պաշտոնում։ Մուտք է ունեցել միջուկային ծրագրի գաղտնի տեղեկատվությանը։
1955 թվականի ամռանից ապրել է Մոսկվայից։ Միևնույն տարում սկսել է աշխատել «Միժդունարոդնայա ժիզն» ամսագրում՝ հանդես գալով Ս. Մոդզաևսկի կեղծանունով։
Լյուդմիլա Չյորնայայի վկայությամբ, ԽՍՀՄ-ում կյանքի առաջին տարիներին Մաքլեյնը չարաշահել է ալկոհոլը, սակայն մի քանի տարի անց կարողացել է հաղթահարել այդ կախվածությունը։
1961 թվականինց, մինչ իր մահը, Մաքլեյնը աշխատել է ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի Համաշխարհային տնտեսության և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտում։ Նրա կողմից կազմվել է մի քանի խոշոր աշխատանքներ, որոնք վերաբերում էին միջազգային հարաբերությունների տարբեր խնդիրներին։ «Անգլիայի արտաքին քաղաքականությունը Սուեզից հետո» վերնագրով մենագրության համար, որը հրապարակվել է ԽՍՀՄ-ում, Անգլիայում և ԱՄՆ-ում, նրան տրվել է պատմական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան։ 1969 թվականին Մաքլեյնը պաշտպանել է ատենախոսություն՝ «Ժամանակակից Անգլիայի արտաքին քաղաքականության խնդիրները» վերնագրով։
Կյանքի վերջին տարիներին տառապել է քաղցկեղով։ 1983 թվականին Դոնալդ Մաքլեյնը մահացել է սրտի կաթվածից։ Ավելի ուշ, նրա աճյունով սափորը վերադարձվել է հայրենիք, որտեղ մինչև 1985 թվականը պահվել է ընտանեկան դամբարանում։ 1985 թվականին նրա որդին հոր աճյունը տեղափոխել է ԱՄՆ, որտեղ բնակվում էր Մաքլեյնի ընտանիքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հետախույզներ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային հետախույզներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դիվանագետներ
Ռուբիկ Ստեփանյան
Ռուբիկ Շահումի Ստեփանյան՝, հայ իրավաբան, քաղաքական գործիչ, ՀՀ ԱԺ 7-րդ գումարման պատգամավոր ։ «Լուսավոր Հայաստան» խմբակցության անդամ։ Ոստիկանության գնդապետ։
Կենսագրություն
Ռուբիկ Ստեփանյանը ծնվել է 1958 թվականի հունվարի 3-ին, Գեղարքունիքի մարզի Արծվանիստ գյուղում ։
Կրթություն
1989 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի ԽՍՀ ՆԳՆ միջնակարգ մասնագիտական դպրոցը, 1998 թվականին՝ ՀՀ ՆԳՆ և ԱԱ բարձրագույն դպրոցը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ իրավաբաններ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 7-րդ գումարման պատգամավորներ
Նիկոլայ Իշչենկո
Նիկոլայ Իշչենկո (Іщенко Микола Григорович, ), ուկրաինացի խորհրդային լրագրող, գրող, հրապարակախոս, գիտնական, մանկավարժ, Կիևի համալսարանի պրոֆեսոր, պատմաբան, հասարակական գործիչ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր։ ԽՍՀՄ (1960) և Ուկրաինայի գրողների միության անդամ։ Յարոսլավ Գալանի անվան հանրապետական մրցանակի դափնեկիր (1972)։
Կենսագրություն
Նիկոլայ Իշչենկոն ծնվել է 1926 թվականին Կրասնիե Օկնիի շրջանի Լուզանովկա գյուղում, գյուղացու ընտանիքում։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) գործողություններին։ Պատերազմի ավարտից հետո աշխատել է «Կրասնոյարսկի կոմսոմոլեց» («Красноярский комсомолец») և «Молодь України» թերթերի խմբագրություններում, ավարտել է Գորոդիշչեի գյուղատնտեսական տեխնիկումը, եղել է Գորոդիշչեի ԼԿԵՄ շրջկոմի քարտուղար և Կիևի մարզային ԼԿԵՄ կոմիտեի ապարատում։ Ավարտել է Կիևի մանկավարժական ինստիտուտի պատմության ֆակուլտետի հեռակա բաժինը և Մոսկվայի կենտրոնական կոմերիտական դպրոցի ժուռնալիստիկայի բաժինը։ 1952 թվականից զբաղվել է ժուռնալիստական և կուսակցական աշխատանքով։ Եղել է Կիևի պետական համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի պրոֆեսոր, աշխատել է Ուկրաինայի գիտությունների ակադեմիայի պատմության ինստիտուտում։
Երկար տարիներ ղեկավարել է «Сільські вісті» («Գյուղական լուրեր») թերթը, «На допомогу редакторові газети» («Օգնություն թերթի խմբագրին») ամսագիրը, 1995 թվականից եղել է երեխաների և ծնողների «Дивосвіт» ամսագրի խմբագիրը։
Ստեղծագործություններ
Առաջին բանաստեղծությունները, ակնարկները, էտյուդները հրատարակվել են պատերազմի տարիներին ռազմաճակատային թերթերում։ Տպագրել է ակնարկների, պատմվածքների, վիպակների ժողովածուներ, վեպեր, գրաքննադատական աշխատություններ, որոնցից նշանավոր են «Բալենիները գարնանը պիտի ծաղկեն» (1959), «Բարի օր, Յարինա» (1960), «Երբ սխալվում է բարեկամը» (1961), «Խոնարհվում եմ քեզ, պատանեկություն» (1963) պատմվածքների ժողովածուները, «Այն, ինչ ապրել ենք մենք» (1961), «Կրեմեն» (1966) վիպակների ժողովածուները, «Արևոտ բացատներ» (1962), «Հարևաններ» (1969) և մի շարք վեպեր, 1971-1975 թվականներին տպագրված նովելների ժողովածուները։ Գրել է նաև մի շարք գրաքննադատական աշխատություններ։
Ռեո (այլ կիրառումներ)
Ռեո, կարող է վերաբերել՝
Նորթ Պլատ
Նորթ Պլատ (North Platte River), գետ ԱՄՆ Կոլորադո, Վայոմինգ և Նեբրասկա նահանգներում։ Սաութ Պլատ գետի հետ միասին, Միսսուրի գետը թափվող Պլատ գետի երկու բաղադրիչներից մեկն է։ Երկարությունը կազմում է 1152 կմ, ավազանի մակերեսը` 80 031 կմ² ։ Ջրի միջին ծախսը՝ Նեբչասկա նահանգի Գաչդեն օկրուգի Լիսկո քաղաքի շրջանում կազմում է 38 մ³/վ ։