cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տուվե Յանսոն
Ստեղծագործական ոճի առանձնահատկություններ
Տուվե Յանսոնի ստեղծագործության մյուս կարևոր մոտիվը՝ ազատությունն է։ Յուրաքանչյուրը ստեղծագործական արտահայտում ազատության իրավունք ունի, քանի որ իր դրսևորումներում ազատ է նաև բնությունը և ողջ շրջակա աշխարհը։ Իր գործողությունների ազատությունը կերպարը կարող է ահմանափակել համապատասխան պարտքի մասին իր պատկերացման, բայց իրավունք չունի իր պատկերացումները փաթաթել այլոց վզին։ Սնուսմումրիկը ատում է այգու պահակին, որտեղ արգելված է վազել, ծիծաղել, ծխել, բայց միաժամանակ նա հրաժարվում է իր պլաններից, երբ պարտավոր էր հոգալ փոքրիկ որբերի մասին («Վտանգավոր ամառ»)։
Երրորդ որոշիչ մոտիվն է միայնակության թեման։ Միայնակ է Մումի տրոլը՝ հատկապես «Կախարդական ձմեռը» պատմվածքում, միայնակ է Սնուսմումրիկը և շատ այլ կերպարներ։ Այս միայնակության ֆիզիկական արտահայտումը Մորրան է՝ անսահման միայնակ, սառը, անհասկանալի և ահասարսուռ առաջին գրքերում և «հալած»՝ վերջիններում։ Մումի տրոլները վախենում է ծիծաղելի երևալ, տառապում է Մյուից ծաղրից, և տառապում է իր մեջ եղած հակասությունների հակամարտությունից։ «Կախարդական ձմեռը» պատմվածքում նա առաջին անգամ է զգում միայնությունը, իսկ «Հայրիկն ու ծովը» պատմվածքում նա արդեն մեծացել էր և սովորել մենակ մնալ։
Մումի այգի
Նաանտալի քաղաքից ոչ հեռու գտնվող կղզում (20 րոպե 6 կամ 7 համարի երթուղային ավտոբուսով Տուրկու քաղաքից) բացված է Մումի տրոլների աշխարհ թեմատիկ այգին, որը նվիրված է մումի տրոլների շարքի գրքերի հերոսներին։ Այգին գործում է ամառը, և փակվում է օգոստոսի վերջին շաբաթը, երբ մումի տրոլները քուն են մտնում։
Մշակութային նշանակություն
Յանսոնի ստեղծած կերպարները (Մումի տրոլի ընտանիքը, Սնուսմումրիկը, Սնիֆը, Փոքրիկ Մյուն և ուրիշները) հայտնի են Ֆինլանդիայում։ Այս թեմայով ստեղծված հուշանվերները մեծ պահանջարկ ունեն։ Յանսոնի կերպարները զանգվածային մշակույթի անբաժան մասն են։ Մումի տրոլների կերպարների հիման վրա ստեղծված արտադրանքի վաճառքից առաջացած հասույթը Ֆինլանդիայի պետական բյուջեի այնպիսի մասն են կազմում, ինչպիսին է Նոկիա (Nokia) ընկերության հարկային հատկացումները ։
Տուվե Յանսոնի մասին ֆիլմեր
2004 թվականին էկրան է բարձրավել ֆիննական Lumifilm. կինոընկերության Tove and Tooti in Europe վավերագրական կինոնկարը։
Գրքեր Տուվե Յանսոնի մասին
Ֆինլանդիայում վաղուց և շատ են գրում Յանսոնի մասին։ Դեռևս նրա կյանքի օրոք լրագրող Յուհանի Տոլվանեն հրատարակել է «Երդվում եմ պոչովս» (Vid min svans, 2000) Տուվե Յանսենի ստեղծագործական կյանքին նվիրված գիրքը։ 2003 թվականին լրագրող Քրիստինա Բյորկը հրատարակել է գրողի կենսագրականը՝ «Ոչ միայն Մումի տրոլներ» վերնագրով (Mer an mumin)։ Մեկ տարի անց լույս է տեսել Տուվե Յանսենի հուշագրությունը՝ «Տուվեի հետ ճանապարհին՝ ընկերները, բարեկամները հիշում են Տուվե Յանսոնին» (Toven matkassa)։ 2007 թվականին լույս է տեսել գրականագիտության պրոֆեսոր Բուել Վեստինի «Տուվե Յանսեն՝ խոսք, գծանկար, կյանք» (Tove Jansson: ord, bild, liv)գիրքը, որտեղ ավելի քան 500 էջերում պատմվում է Տուվե Յանսենի կյանքի ու ստեղծագործությունների մասին։
Տուվե Յանսոնի ժառանգությունը
Ֆինլանդիայում կա «Տուվե Յանսոնի ընկերություն» (Tove Jansson Seura), որի նպատակն է գրողի ստեղծագործությունների հետաքրքրություն ապահովելը։ Պաշտոնական կազմակերպություն հանդիսացող ընկերությունը այս պահին ունի մի քանի հարյուր անդամ։ Տարբեր երկրներում կան Տուվե Յանսոնի ֆան ակումբներ, մումի տրոլի կերպարներով հուշանվերների խանութներ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Լեսբուհի արվեստագետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Կին մանկագիրներ Կատեգորիա:Լեսբուհի գրողներ Կատեգորիա:Կոմիքսների նկարիչներ Կատեգորիա:Արվեստագիտության դոկտորներ Կատեգորիա:Ժամանակակից նկարիչներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թոքի քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Ֆինն գրողներ Կատեգորիա:Ֆինն նկարչուհիներ
Ցին դինաստիա
Ցին դինաստիան (հեշտացված չինարեն՝ 晋朝, ավանդական չինարեն՝ 晉朝, փինյին՝ Jìn Cháo) Չինաստանի պատմության մեջ դինաստիա էր, որ գոյատևել է 265-420 թթ․։ Այդ դինաստիայի 2 հիմնական բաժին կա, առաջինը՝ Արևմտյան Ցին(西晉, 265-316), երկրորդը՝ Արևելյան Ցին(東晉, 317–420)։ Արևմտյան Ցինը՝ իր Լոյան մայրաքաղաով, հիմնադրվել էր Սիմա Յանի կողմից, մինչդեռ Արևելյան Ցինի հիմնադիրն էր Սիմա Րուին, իսկ մայրաքաղաքը՝ Ցյանքանը։ Գիտնականների մոտ այս երկու ժամանակաշրջանները հայտնի են նաև որպես Լիան Ցին (兩晉, բառացի՝ երկու Ցին) և Սիմա Ցին (司馬晉), որպեսզի հեշտ լինի տարբերելը այս դինաստիան մյուս դինաստիաներից, որ կրում են նույն անվանումը, ինչպիսին է, օրինակ՝ ավելի ուշ Ցին դինաստիան (後晉)։
Հիմնադրում
Սիմա կլանը սկզբում ենթարկվում էր Վեյ դինաստիային, սակայն կլանի ազդեցությունը և հզորությունը մեծապես աճեց 249 թ․-ի հեղաշրջումից հետո, որը հայտնի է որպես Գաոփինգ Դամբարանների միջադեպ։ 263 թ․-ին Սիմա Ժաոն գրավեց Շուի հողերը և բանտարկեց Լիու Շանին, ինչին մի տարի հետո հաջորդեց Ժոնգ Հույի ապստամբությունը։ 265 թ․-ին Սիմա Յանը ստիպեց Վեյի Կայսր Չաո Հուանին հանձնել գահը իրեն՝ վերջ դնելով Վեյ դինաստիային և հիմնադրելով Ցինը։ Սիմա Յանը թագադրվեց որպես Ցինի Վու Կայսր։ Նա իր դինաստիան անվանեց այդպես ի պատիվ Գարնան և Աշնան շրջանների Ցին պետության, որը իշխել է Սիմայի կլանում Վեն կոմսությանը Հենեյում (ներկայիս Վեն կոմսություն, Հենան)։ 280 թ․-ին Ցինը գրավեց Արևելյան Վուն և միացրեց իրեն Չինաստանը, սակայն ներքին հակամարությունները, կոռուպցիան և քաղաքական ցնցումները թուլացրեցին դինաստիան, և միավորումը տևեց ընդամենը տասը տարի։ Երկրորդ Ցին կայսեր՝ Կայսեր Հույի գալուստից հետո, տարբեր կայսերական իշխաններ փորձեցին ներգրավվել իշխանությունը ավերիչ Ութ կայսրերի պատերազմի մեջ։ Դրան հաջորդեց Հինգ Բարբարոսների ապստամբությունը, որի ժամանակ մեծ թվով փախստականներ գաղթեցին հարավ, քանի դեռ հյուսիսը զբաղեցրել էին տարբեր քոչվոր ցեղեր։ Ասյպիսով, 316 թիվը դարձավ Արևմտյան Ցին դինաստիայի ավարտը, երբ Ցին դատարանը տարահանվեց Հուայհե գետի հյուսիս, և Արևելյան Ցին դինաստիայի սկիզբ, ինչպես նաև համարվեց Տասնվեց Թագավորությունների շրջան։ Սիմա Րուին հիմնադրեց Արևելյան Ցինը Ցյանքանում 317 թ․-ին՝ մինչև ներկայիս Հարավային Չինաստանի ամբողջ մասը հասնող տարածքով։ Արևելյան Ցինի և Տասնվեց Թագավորությունների շրջանի համադրությունը երբեմն անվանում են «Արևելյան Ցին Տասնվեց Թագավորություններ» (東晉十六國)։ Այս ժամանակաշրջանի ընթացքում մեծ թվով մարդ կենտրոնից տեղափոխվեց հյուսիս՝ զարգացումը խթանելով Հյուսիսային Չինաստանում։ Արևելյան Ցինի կայսրերը սահմնակափակում են կառավարությունը տեղական և փախստական ազնվական զինակիր ընտանիքների աջակցությունից կախվածության պատճառով։ Այդ ընտանիքները ներառում էին Վան Դաո կանցլերի Վան ընտանիքը և Սի Անի ու Սի Սուանի Սի ընտանիքը։ Շատ ֆենջեններ (方鎮; բառացի՝ ռազմական կոմսություն) լուրջ ծրագրեր ունեին, ինչը հանգեցրեց Վան Դունի ապստամբության, Սու Ցանի և Հուան Վենի դիկտատուրայի։ Չնայած գլխավոր նպատակը հյուսիսում կորցրած տարածքների ետ բերելն էր, թագավորական ընտանիքների պարանոյան և գահի կործանման մշտական լարվածությունը հանգեցրին շատ պաշտոնյաների օժանդակության կորստի։ 383 թ․-ին Քինը հավաքեց իր զորքերը և մտադիր էր նվաճել Արևելյան Ցինը։ Կայսրություն ներխուժելու վտանգի առաջ կանգնած Ցինի պաշտոնյաները համագործակցեցին՝ այն հույսով, որ կդադարեցնեն հարձակումը։ Ֆեյ գետի ճակատամարտից հետո Սի Անը, Սի Սուանը և այլ գեներալներ կարող էին դիմադրել Քանի հարձակմանը և ետ գրավել հսկայական տարածք իր թշնամուց։ Գահի զավթմանը Հուան Սուանի կողմից հաջորդեց ավելի շատ ներքին քաղաքական մարտեր։ Քանի որ տուժում էր քաղաքացիական վարչակազմը, Սան Էնը և Լու Սունը ավելի շատ ապստամբեցին և Քյաո Զոնը Արևմտյան Ցինի տարածքում Արևելյան Շու կոչվող նոր թագավորություն հայտարարագրեց։ Ի վերջո, Լիու Յուի վերելքը արարտվեց քաոսով և ավելի ուշ նա գաը իրեն վերցրեց, դնելով վերջ Ցին դինաստիային և սկիզբ Լիու Սոնյ դինաստիային ու Հյուսիսային դինաստիայի շրջանին Չինաստանի պատմության մեջ։
Պատմություն
Արևմտյան Ցին դինաստիան (西晉, 265–316) հիմնադրվել էր Վու Կայսեր կողմից, որն ավելի հայտնի էր որպես Սիմա Յան։ Չնայած այն ապրեց Արևելյան Վուի հետ միասնության կարճ ժամանակահատված 280 թ․-ին, Ցին դինաստիան անցավ Ութ կայսրերի պատերազմի միջով, որից հետո նրանք չէին կարող ունենալ քոչվոր ցեղերի ապստամբություն՝ հայտնի որպես Վու Հու։ Լոյան մայրաքաղաքը գրավվել էր 311 թ․-ին, երբ բռնեցին Կայսր Հուային։ Նրան հաջորդող Կայսր Մինին նույնպես բռնեցին Չանանում 316 թ․ին։ Ցին դատարանի կենդանի ներկայացուցիչները գաղթեցին արևելք և վերականգնեցին կառավարությունը Ցյանքանում՝ ներկայիս Նանկին, թագավորական ընտանիքի անդամ Կայսր Լանյեի գլխավորությամբ։ Կայսրը հռչակվեց Արևելյան Ցին դինաստիայի (東晉, 317–420) Կայսր Յուան, երբ Չանանի կործանման մասին լուրերը հասան հարավ։ (Վու Հու հակառակորդը հաստատվելով հյուսիսում, որ չէր ճանաչում Ցինի լեգիտիմությունը, վերաբերվում էր նրան Լանյեի նման։) Ռազմական ճգնաժամը, ինչպիսին էր Վան Դուն և Սու Ցուն գեներալների ապստամբությունը, անհանգստացնում էին Արևելյան Ցինը իր 104 տարվա գոյության ընթացքում։ Այնուամենայնիվ, Ֆեյ Գետի ճակատամարտը, ինչպես պարզվեց, Ցինի գլխավոր հաղթանակն էր, որ պայմանավորված էր Հուան Չոնի՝ Հուան Վեն գեներալի եղբայր, և Ցի Անի կարճատև համագործակցությամբ։ Ավելի ուշ Հուան Սուանը՝ Հուան Վենի որդին, գրավեց գահը և դինաստիան վերանվանեց Չու։ Նրան, իր հերթին, գահընկեց արեց Լիու Յուն, որը իր եղբայր Կայսր Գոնին պատվիրեց խեղդել Կայսր Անին 419 թ․-ին։ Կայսր Գոնը հրաժարվեց գահից 420 թ․։ Այսպես ավարտվեց Ցին դինաստիան։ Մինչդեռ Հյուսիսային Չինաստանում կառավարում էին Տասնվեց Թագավորությունները, որոնցից շատերը հիմնդարվել էին Վու Հուի կողմից։ Նրանցից վերջինը, Հյուսիսային Լիանը, նվաճվել էր Հյուսիսային Վեյ դինաստիայի կողմից 439 թ․-ին։
Կատեգորիա:Նախկին կայսրություններ Կատեգորիա:Չինաստանի պատմություն
Ապրանքային փող
Ապրանքային փող, փող է, որի արժեքը բխում է այն ապրանքից, որից այն պատրաստված է։ Ապրանքային փողը բաղկացած է այն առարկաներից, որոնք ունեն արժեք կամ ինքնին օգտագործում (ներքին արժեք) ։ Սա ի տարբերություն ներկայացուցչական փողի, որը չունի ներքին արժեք, բայց ներկայացնում է արժեքավոր մի բան, ինչպիսին է ոսկին կամ արծաթը, որով այն կարելի է փոխանակել, և ֆիատ փողի, որն իր արժեքը  ստանում է կառավարության կանոնակարգով որպես փող սահմանվելուց։
Ասպեկտներ
Ապրանքային փողը պետք է տարբերվի ներկայացուցչական փողից, որը վկայագիր կամ նշան է, որը կարելի է փոխանակել հիմքում ընկած ապրանքի հետ, բայց միայն պաշտոնական գործընթացով:. Ապրանքային փողի հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ արժեքը ուղղակիորեն ընկալվում է դրա օգտագործողների կողմից, ովքեր ճանաչում են նշանների օգտակարությունը կամ գեղեցկությունը որպես ապրանքներ իրենց մեջ։ Քանի որ ապրանքով վճարումն ընդհանուր առմամբ տալիս է օգտակար ապրանք, ապրանքային փողը նման է փոխանակման, բայց տարբերվում է նրանից՝ ունենալով մեկ ճանաչված փոխանակման միավոր։ Ռադֆորդը (1945) նկարագրել է  ապրանքային փողի հաստատումը P.O.W ճամբարներում։
"Մարդիկ այնտեղ թողեցին իրենց ավելցուկային հագուստը, զուգարանի ռեկվիզիտները և սնունդը, մինչև դրանք վաճառվեցին ծխախոտի ֆիքսված գնով ։ Ընդունվում էր միայն ծխախոտի վաճառքը. փոխանակում չկար․․․Սննդամթերքի համար խանութը փոքր պաշարներ էր տեղափոխում հարմարության համար. Կապիտալը տրամադրվել է Կարմիր Խաչի ծխախոտի մեծածախ խանութից վարկով և մարվել առաջին գործարքների վրա վերցրած չնչին միջնորդավճարով։ Այսպիսով՝ ծխախոտը հասավ իր արժութային լիարժեք կարգավիճակին, և շուկան գրեթե ամբողջությամբ միավորվեց։"
Ռադֆորդը փաստեց, թե ինչպես է այս «ծխախոտի արժույթը» ենթարկվում Գրեշեմի օրենքին, գնաճին և հատկապես գնանկմանը։
Մեկ այլ օրինակում, ԱՄՆ բանտերում ծխելու արգելքից հետո, մոտավորապես 2003 թվականին, ապրանքային փողերը շատ տեղերում անցել են սկումբրիայի ձկան ֆիլեով տարաների, որոնք բավականին ստանդարտ արժեք ունեն և հեշտ են պահվում։ Դրանք կարող են փոխանակվել բանտերում բազմաթիվ ծառայությունների դիմաց, որտեղ արժույթն արգելված է ։
Մետաղական արժույթներով կառավարական դրամահատարանը փող կարտադրի՝ մետաղական ժետոնների վրա նշան դնելով, սովորաբար ոսկի կամ արծաթ, որը ծառայում է որպես դրանց քաշի և մաքրության երաշխիք։ Այս մետաղադրամը դրա արժեքից բարձր անվանական արժեքով թողարկելով՝ կառավարությունը ստանում է շահույթ, որը հայտնի է որպես սինյորաժ։
Դրամահատարանի և մետաղադրամի դերը տարբերվում է ապրանքային փողի և ֆիատ փողի միջև։ Ապրանքային փողի դեպքում մետաղադրամը պահպանում է իր արժեքը, եթե այն հալվել և ֆիզիկապես փոփոխվել է, մինչդեռ ֆիատ փողի դեպքում՝ ոչ։ Սովորաբար, ֆիատ փողի դեպքում արժեքը նվազում է, եթե մետաղադրամը վերածվում է մետաղի, բայց մի քանի դեպքերում մետաղների արժեքը ֆիատ փողերում թույլատրվել է աճել մինչև մետաղադրամի անվանական արժեքից ավելի մեծ արժեքներ։ Հնդկաստանում, օրինակ, ֆիատ ռուփիները շուկայից անհետացան 2007 թվականից հետո, երբ դրանցում չժանգոտվող պողպատի պարունակությունը դարձավ ավելի մեծ, քան մետաղադրամների ֆիատը կամ անվանական արժեքը ։ ԱՄՆ-ում մետաղը կոպեկներով (97,5% ցինկ՝ 1982 թվականից, 95% պղինձ 1982 թվականին  և դրանից առաջ) և նիկելներով (75% պղինձ, 25% նիկել) ունի մետաղադրամի անվանական արժեքին մոտ և երբեմն գերազանցող արժեք։
Պատմություն
Ապրանքները հաճախ առաջանում են այնպիսի իրավիճակներում, երբ փողի այլ ձևերը հասանելի չեն կամ վստահելի չեն, և դրանք սոցիալական նորմեր են։ Նախահեղափոխական Ամերիկայում օգտագործվում էին տարբեր ապրանքներ, այդ թվում՝ վամպում (խեցու  ուլունքներ), եգիպտացորեն, երկաթե եղունգներ, կուղբի մորթի և ծխախոտ:
Կանադայում, որտեղ Hudson's Bay Company-ն և մորթու առևտրի այլ ընկերությունները վերահսկում էին երկրի մեծ մասը, մորթու առևտրականները արագ հասկացան, որ ոսկին և արծաթը հետաքրքրություն չեն ներկայացնում Առաջին ազգերի համար։ Նրանք ուզում էին այնպիսի ապրանքներ, ինչպիսիք են՝ մետաղական դանակներն ու կացինները։ Մորթու առևտրականները  փոխանակման համակարգ սահմանեցին պատրաստված մորթին՝ (որը ներկայացնում է կուղբի մորթի) որպես ստանդարտ արժույթ, և ստեղծեցին ապրանքների գնացուցակ։
Այլ կենդանիների մորթիները նույնպես սովորական փոխարժեքով վերածվում էին կուղբի մորթու, այսպիսով՝ սա կենսունակ արժույթ ստեղծեց մի տնտեսությունում, որտեղ թանկարժեք մետաղները չէին գնահատվում ։ Այնուամենայնիվ, հարմարության համար Hudson's Bay-ի փոստի մենեջերները փոխանակեցին պատրաստված կավի մետաղադրամներ, որոնք դրոշմված պղնձի կամ արույրի կտորներ էին։
Շատ ժամանակ այն բանից հետո, երբ ոսկյա մետաղադրամները հազվագյուտ դարձան առևտրում, Միացյալ Նահանգների Ֆորտ Նոքսի ոսկու պահեստը գործում էր որպես Դաշնային պահուստի տեսական աջակցություն։ 1933-1970 թվականներին, երբ ԱՄՆ-ը պաշտոնապես դուրս եկավ ոսկու ստանդարտից, մեկ ԱՄՆ դոլարը տեխնիկապես արժեր տրոյական ունցիայի 1/35-ը (889 մգ) ոսկի։ Այնուամենայնիվ, ԱՄՆ-ում ոսկու ձուլակտորների փաստացի առևտուրը՝ որպես թանկարժեք մետաղ, արգելվեց 1933 թվականից հետո՝ բացահայտ նպատակ ունենալով կանխել մասնավոր ոսկու «հավաքումը» տնտեսական դեպրեսիայի ժամանակաշրջանում, երբ փողի առավելագույն շրջանառությունը ցանկալի էր կառավարության քաղաքականության կողմից։ Սա բավականին տիպիկ անցում էր ապրանքայինից մինչև ներկայացուցչական մինչև ֆիատ փող, որտեղ մարդիկ, ովքեր առևտուր էին անում այլ ապրանքներով, ստիպված էին լինում առևտուր անել ոսկով, այնուհետև ստանալ թղթային փող, որը ենթադրաբար նույնքան լավն է, որքան ոսկին, և վերջապես ֆիատ արժույթ, որն ապահովված է պետական իշխանության կողմից և արժեքի սոցիալական ընկալումները։
Ծխախոտը և բենզինը օգտագործվել են որպես ապրանքային փողի ձև Եվրոպայի որոշ մասերում, այդ թվում՝ Գերմանիայում, Ֆրանսիայում և Բելգիայում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից անմիջապես հետո ։ Դրանք շարունակել են օգտագործվել որպես արժույթ պատերազմից տուժած վայրերում, որտեղ ընդհանուր ապրանքների անբավարար մատակարարում և դրամական փլուզում է նկատվում, օրինակ՝ 1993 թվականին Սարաևոյի պաշարման ժամանակ կամ Ռուսաստանի կողմից օկուպացված Խերսոնում 2022 թվականին։
Գործառույթներ
Թեև գարին պատմականորեն օգտագործվել է առևտրի և փոխանակման մեջ (Միջագետք մ.թ.ա. մոտ 3000թ.), դրանք կարող են անհարմար լինել որպես փոխանակման միջոց կամ հետաձգված վճարման չափանիշ՝ տրանսպորտի և պահեստավորման մտահոգությունների և վերջնական փչացման պատճառով։ Ոսկին կամ այլ մետաղները երբեմն օգտագործվում են գնային համակարգում որպես երկարակյաց, հեշտությամբ պահեստավորվող արժեքի պահեստ (դեմուրաժ)։
Ապրանքային փողի օգտագործմամբ փոխանակման մեթոդների կիրառումը կարող է սկսված լինել առնվազն 100,000 տարի առաջ: Կարմիր կավաքարի առևտուրը վկայված է Սվազիլենդում, կեղևային զարդերը՝ թելերով ուլունքների տեսքով նույնպես  թվագրվում են այս ժամանակաշրջանից, որը ուներ ապրանքային փողի համար անհրաժեշտ հիմնական հատկանիշները։ Արտադրությունը կազմակերպելու և ապրանքներն ու ծառայություններն իրենց բնակչության միջև բաշխելու համար, նախքան շուկայական տնտեսության գոյությունը, մարդիկ ապավինում էին ավանդույթներին, վերևից վար հրամանատարությանը կամ համայնքային համագործակցությանը։ Փոխադարձության և/կամ վերաբաշխման հարաբերությունները  փոխարինում էին շուկայական փոխանակմանը։
Շումերի քաղաք-պետությունները զարգացրեցին առևտուր և շուկայական տնտեսություն, որը հիմնված էր ի սկզբանե Շեկելի ապրանքային փողի վրա, որը գարու կշռի որոշակի չափանիշ էր, մինչդեռ բաբելոնացիները և նրանց հարևան քաղաք-պետությունները հետագայում մշակեցին տնտեսագիտության ամենավաղ համակարգը՝ օգտագործելով տարբեր ապրանքների չափումներ, որոնք ամրագրվեցին իրավական օրենսգրքում ։
Սեպագրերի գյուտից մի քանի դար անց, գրի գործածությունն ընդլայնվեց պարտքերի/վճարման վկայագրերի և գույքագրման ցուցակներից դուրս՝ մինչև պայմանագրային օրենսդրության մեջ օգտագործվող ապրանքային փողերի կոդավորված գումարները, որոնք օգտագործվում էին պայմանագրային իրավունքում, օրինակ՝ գույք գնելը և օրինական տուգանքները վճարելը ։
Իրավական տենդերի հարցեր
Այսօր տեսակի և բազային մետաղների մետաղադրամների անվանական արժեքը սահմանվում է կառավարության կողմից և միայն այդ արժեքն է, որը պետք է օրինականորեն ընդունվի որպես պարտքի դիմաց վճարում կառավարության իրավասության ներքո, որը մետաղադրամը հայտարարում է օրինական վճարում։ Մետաղադրամի մեջ եղած թանկարժեք մետաղի արժեքը կարող է դրան տալ մեկ այլ արժեք, սակայն դա ժամանակի ընթացքում տարբերվում է։ Որպես օրինակ, ոչ ամերիկյան երկրների ոսկե և արծաթե մետաղադրամները ԱՄՆ օրենսդրությամբ հատուկ ազատված են ԱՄՆ-ում պարտքերի վճարման օրինական միջոց լինելուց, այնպես, որ վաճառողը, ով հրաժարվում է դրանք ընդունելուց, չի կարող դատվել վճարողի կողմից, որն առաջարկում է նրանց մարել պարտքը։ Այնուամենայնիվ, ոչինչ չի խանգարում նման պայմանավորվածությունների կայացմանը, եթե երկու կողմերն էլ պայմանավորվեն մետաղադրամների արժեքի շուրջ։
Չեմպիոնների միջազգային գավաթ 2016
Չեմպիոնների միջազգային գավաթ 2016 (անգլ.՝ 2016 International Champions Cup), Չեմպիոնների միջազգային գավաթ ընկերական մրցաշարի 4-րդ մրցաշրջանը, որն անցկացվել է 2016 թվականի հուլիսի 22-ից օգոստոսի 13-ը   ։
Խաղեր
Բոլոր ժամերը գրված են Երևանի ժամանակով (UTC+4)
Ավստրալիա
Աղբյուր. ICC
Որակավորման կանոններ. 1) Միավորներ; 2) Գոլերի տարբերություն; 3) Խփած գոլեր
Չինաստան
Որակավորման կանոններ. 1) Միավորներ; 2) Գոլերի տարբերություն; 3) Խփած գոլեր
ԱՄՆ և Եվրոպա
Աղբյուր. ICC
Որակավորման կանոններ. 1) Միավորներ; 2) Գոլերի տարբերություն; 3) Խփած գոլեր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեմպիոնների միջազգային գավաթ
Էրժեբեթ Գալգոցի
Էրժեբեթ Գալգոցի (հունգարերեն՝ Erzsébet Galgóczi, ), հունգարացի գրող և ժուռնալիստ, ռեալիստական ուղղության ներկայացուցիչ։
Կենսագրություն
Էրժեբեթը ծնվել է գյուղացիական բազմանդամ ընտանիքում (ընտանիքի ութ երեխաներից յոթերորդն էր)։ Իր ծննդավայրի՝ Մենֆյոնչանակ գյուղի դպրոցն ավարտելուց հետո ուսումը շարունակել է մերձակա Դյոր քաղաքի միջնակարգ դպրոցում, ապա՝ մանկավարժական քոլեջում, որն ավարել է 1949 թվականին։ 1950 թվականին ընդունվել է Բուդապեշտի թատերական արվեստի և կինեմատոգրաֆիայի ակադեմիայի սցենարական ֆակուլտետը և 1955 թվականին ավարտել է այն։
Իր առաջին ստեղծագործությունը՝ «Հարյուր տոկոսով» (Száz százalék) պատմվածքը գրել է, երբ քսան տարեկան էր։
Գրականագետները Գալգոցիի արձակը բնորոշում են իբրև «գյուղական», քանզի նրա ստեղծագործություններում գործողությունները ծավալվում են գյուղական միջավայրում, գործող անձինք էլ գյուղացիներ են։ Սկզբնական շրջանում գրողն արտացոլել է սոցիալիստական ռեալիզմի ոգին, սակայն ժամանակի ընթացքում նա անցում է կատարել հումանիզմին, ավելի ու ավելի մեծ տեղ հատկացրել քաղաքական հալածանքների ու կոռուպցիայի քննադատությանը ։ Գալգոցիի պատմվածքները հուզիչ ու տխուր պատմություններ են գյուղի կոլեկտիվացման ժամանակներում գյուղացիների ապրածի մասին, ժամանակներ, երբ քաղաքական փոփոխությունները հաճախ բացասական, դրամատիկ և նույնիսկ ողբերգական ազդեցություն են գործել գավառի կյանքի վրա։ Նրա որոշ երկեր, հատկապես՝ կյանքի երկրորդ կեսին գրվածներից, քաղաքական գրաքննության են ենթարկվել, քանզի բացահայտ ներկայացրել, պատկերել են այն, ինչը թաքցնում էին իշխանությունները։
1970-ական թվականներից Գալգոցին, արդեն՝ առանց թաքցնելու, ապրել է լեսբուհու սեռական կյանքով (երկար տարիների զուգընկերուհին եղել է դերասանուհի Հիլդա Գոբբին ): Նրա առավել հայտնի երկերը՝  «Törvényen belül»-ը  (1980) և «Vidravas»-ը (1984) գրվել են ստեղծագործական կյանքի ուշ շրջանում։ Այդ երկու վիպակների հիմքում ընկած է հենց իր՝ կին հեղինակի անձնական կյանքում տեղի ունեցած կոնֆլիկտը, ներքին՝ հոգեկան մի բախում, որ տեղի է ունեցել գյուղացիական ծագման և լեսբիական սեռահակվածության գիտակցման հողի վրա։ Գրողի լավագույն երկերից է համարվում նաև «Գյուղի այրին» վիպակը ։
Տավրիկյան պալատ
Տավրիկյան պալատ (Таври́ческий дворе́ц), իշխան Գրիգորի Պոտյոմկինի պետերբուրգյան նստավայրը։ Կառուցված է կլասիցիզմի ոճով 1783-1789 թվականների ընթացքում ճարտարապետ Իվան Ստարովի նախագծով։
Էրժեբեթ Գալգոցի
Կենսագրություն
Գեղարվեստական բարձրարժեք երկեր ստեղծելու համար նա բազմիցս արժանացել է գրական մրցանակների, այդ թվում՝ Կոշուտի մրցանակի (1978 թ.), SZOT մրցանակի (1970 թ.), Աթիլա Յոժեֆի մրցանակի (1962, 1969, 1976 թթ.): Էրժեբեթ Գալգոցին մահացել է 1989 թվականի մայիսի 20-ին, հայրական տանը, սրտի անբավարավածությունից (ըստ այլ աղբյուրների՝ ինքնասպան է եղել դեղերի գերդոզավորման միջոցով)։
Տավրիկյան պալատ
Պալատը գտնվում է Շպալերնոե փողոցում` Պոտյոմկինի և Տավրիկյան փողոցների միջև։
Էրժեբեթ Գալգոցի
Էկրանավորումներ
1982 թվականին էկրան բարձրացավ ռեժիսոր Մակ Կարոլիի «Իրար նայելով» կինոնկարը ), որը նկարահանվել էր Էրժեբեթ Գալգոցիի «Սարդոստայն», «Ավելի լավ է՝ ցավեցնի», «Սոցիալիզմ՝ եղեգնածածկ տանիքների ներքո» պատմվածքների հիման վրա։ Ֆիլմն արժանացավ բազմաթիվ մրցանակների, այդ թվում՝ Կաննի հեղինակավոր միջազգային կինոփառատոնի մրցանակների՝ երկու անվանակարգերում։
Տավրիկյան պալատ
21-րդ դարում պալատը ԱՊՀ Միջխորհրդարանային համաժողովների գրասենյակն է։ Այնտեղ է գործում նաև Օրենսդիրների խորհուրդը` ՌԴ Խորհրդարանի երկու պալատների խորհրդակցկան հատուկ մարմինը։ Բացի այդ` շենքում է տեղակայված նաև «Միր» («Мир») հեռուստաընկերության պետերբուրգյան մասնաճյուղը։
Էրժեբեթ Գալգոցի
Էկրանավորումներ
Էրժեբեթ Գալգոցին սցենարներ է գրել նաև հեռուստատեսային մի շարք բեմադրությունների համար ։
Տավրիկյան պալատ
Պալատական համալիր
Պալատական համալիրի խորքում տեղակայված է կենտրոնական երկհարկ շինությունը` ոչ բարձր թմբուկի վրա հարթ գմբեթով։ Շինությունը փողոցից առանձնացված է ոչ բարձր ցանկապատով։ Հարթ պատերն ունեն բարձր պատուհաններ, որոնք ավարտվում են անտաբլեմենտով` քիվերին զարդապատկերներով։ Գլխավոր շենքին հարում է ընդարձակ շքաբակը։
Էրժեբեթ Գալգոցի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարացի կին գրողներ Կատեգորիա:Հունգարացի լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Լեսբուհի գրողներ Կատեգորիա:Հունգարացի սցենարիստներ
Տավրիկյան պալատ
Պալատական համալիր
Առաջին անգամ Տավրիկյան պալատը բացվել է Նևայի մոտ, որից դուրս էր գալիս ջրանցք` ծովախորշի մոտ ավարտվող։ Ճարտարապետական այս հեռանկարը ջրաճնշումային աշտարակի դիմաց գոյություն է ունեցել մինչև 1858-1863 թվականների կառույցը։
Տավրիկյան պալատի ճարտարապետական համալիրի մեջ մտնում են նաև 1793-1794 թվականներին Վ. Գուլդի հիմնած պալատական այգին։ Կենտրոնական շենքի ճակատային մասը առանձնանում է դորիական սյունասրահով, իսկ այգու ճակատային մասը` կլորավուն պատշգամբներով ռոտոնդայով։ Երկու ոչ մեծ կողաշենքերն ունեն գմբեթաձև աշտարակներ։
1783-1800 թվականներին պալատի հետին մասում Վ. Գուլդի նախագծով հիմնվել է Տավրիկյան այգին։
Ներքին հարդարանք
Ճակատային մասի պարզությունն ու համեստությունը հակադրվում է ներքին հարդարանքի շքեղությանը։ Գլխավոր նախասրահի մոտ շքեղորեն զարդարված ռոտոնդան է` Ճերմակասյուն սրահին միացված լայն միջանցքով, որի կրկնակի բաց սյունասրահների առաջ գտնվում է ձմեռային այգին։ Հանդիսությունների սրահները` Պատկերասրահ, Գոբելենային հյուրասենյակ, Չինական սրահ, մասամբ պահպանել են գեղարվեստական հորինվածքը (պատերի բազմագույն նկարազարդում, բուխարիներ, ձևավոր վառարաններ)։
Պատմություն
Տավրիկյան պալատը կառուցվել է Եկատերինա II-ի հրամանով իր սիրելի իշխան Գրիգորի Պոտյոմկինի համար։ Պալատի կառուցման համար ծախսվել է 400.000 ռուբլի ոսկով։ Պալատն իր անունը ստացել է իշխանին տրված Տավրիկյան պատվանունից, որը իշխանին տրվել էր 1787 թվականին Ղրիմը (Տավրիդներ)` Ռուսական կայսրությանը միացնելու պատվին։ Պալատի զարդարանքներից մեկն է եղել Վեներայի անտիկ արձանը, որը Ռուսաստան էր բերվել Պետրոս I-ի օրոք։
Զբաղվելով Նովոռուսիայի կառավարմամբ (Ռուսաստանի պատմամշակութային մարզ)` Պոտյոմկինը այդքան էլ հաճախ չէր լինում պալատում։ Կյանքի վերջին տարում` 1791 թվականին, նա վերադառնում է, որպեսզի նվաճի կայսրուհու սիրտը, ով տարված էր երիտասարդ Պլատոն Զուբովով։ Տավրիկյան պալատում կազմակերպվում է աննախադեպ շքեղ հանդիսություն։
1790-ական թվականներ
Պոտյոմկինի մահից հետո Պոտյոմկինի երկու ծառայակիցները` Գարնովսկին ու Գրիբովսկին, անտիրական պալատից տանում են քանդակներ, նկարներ, կահույք, նույնիսկ շինանյութ։ Իմանալով այդ մասին` ժառանգորդները ոստիկանության միջոցով կասեցնում են գույքի թալանը։
Եկատերինան կարգադրում է նախկին սիրեցյալի նստավայրը վերադարձնել տերությանը։ Իր կյանքի վերջին տարիներին նա սիրում էր այստեղ անցկացնել։ 1793-94 թվականներին արևելյան մասնաշենքում ձևավորվում է թատերական սրահ, իսկ արևմտյան թևում` տնային եկեղեցի։
Պալատը 19-րդ դարում
Պավել I- մահից հետո 1801 թվականի Տավրիկյան պալատը վերականգնվել է որպես կայերական նստավայր։ Վերականգնողական աշխատանքներում ներգրավված էին Լուիջի Ռուսկան, Կարլ Ռոսսին. Վասիլի Ստասովը։
19-րդ դարի կեսին և վերջին պալատը խիստ որոշակի նշանակություն չի ունեցել։ Երբեմն այնտեղ ապրել են կայսերական ընտանիքի որոշ անդամներ։ Ժամանակ առ ժամանակ այստեղ են տեղավորվել ռուս կայսրին հյուրընկալված նշանավոր մարդիկ։ Այսպես, 1826 թվականին Մարիա Ֆեոդորավնան այստեղ ապրելու է հրավիրել պալատական պատմագիր Նիկոլայ Կարամզինին, որտեղ էլ և նա մահացել է։
19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին Տավրիկյան պալատում կազմակերպվել են տարաբնույթ հանդիսություններ, պարահանդեսներ։ Օրինակ` 1905 թվականին կազմակերպվել է հին դիմանկարների ցուցահանդես, որի արդյունքում իրականացվել է բազմահատոր տպագրություն։
Ռուսական առաջին խորհրդարանը
Փետրվարյան հեղափոխության սկզբին Տավրիկյան պալատում է տեղակայվել Պետական դումայի ժամանակավոր կոմիտեն, իսկ հետո նաև Ռուսաստանի ժամանակավոր կառավարությունը (մինչև 1917 թվականի հուլիս)։
1918 թվականի հունվարի 5-ին (18) Տավրիկյան պալատում է հավաքվել Ռուսաստանի Սահմանադիր ժողովը։
Խորհրդային շրջան
1918 թվականի հունվարին Տավրիկյան պալատում է անցկացվել Խորհուրդների համառուսաստանյան երրորդ համաժողովը, 1918 թվականը մարտին` յոթերորդ համագումարը, իսկ 1920 թվականին` Կոմինտերնի երկրորդ համաժողովը։ 1918 թվականին Տավրիկյան պալատի անունը վերափոխվում է Ուրիցկու պալատի` ի պատիվ Մոիսեյ Ուրիցկու, սակայն այդ անվանումը լայն կիրառում չի գտնում։ 1930-ական թվականներին Տավրիկյան պալատում է տեղավորվում Համամիութենական գյուղատնտեսական համալսարանը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Տավրիկյան պալատը վերականգնվել է։ Մինչև 1990 թվականը այնտեղ է հաստատվել Լենինգրադի բարձրագույն կուսակցական դպրոցը (ճարտարապետ` Ի. Կապցյուգ)։
Հետխորհրդային շրջան
Հետխորհրդային շրջանում Տավրիկյան պալատը տրվել է ԱՊՀ մասնակից պետությունների միջխորհրդարանային համաժողովների ենթակայությանը ։ Պալատում են կայացել Պետական դումայի և Անվտանգության խորհրդի արտագնա մի քանի նիստեր  ։
Պոտյոմկինյան երեկոներ
2010 թվականի փետրվարին Տավրիկյան պալատում տրվել է «Պոտյոմկինյան երեկոներ» ծրագրի մեկնարկը, որի շրջանակներում կազմակերպվում են հնագույն երաժշտության կանոնավոր համերգներ լավագույն երաժիշտների կատարմամբ։ Այստեղ հնչում է եվրոպական բարոկկոյի և կլասիցիզմի երաժշտություն, ինչպես նաև 18-րդ դարի ռուսական երաժշտություն, որն արդեն մոռացության է տրվել։ Նախագիծը կազմակերպվել է «Տավրիկյան կապելլայի» մասնակցությամբ։ Այս համերգների ժամանակ կարելի է լսել Եկատերինա Մեծի մեներգիչներ, Musica Petropolitana, Prattica Terza համույթների երաժիշտներին ։ 2011 թվականի սկզբին Գմբեթային սրահում տեղադրվել է երգեհոն, որ պատրաստվել է Բարսելոնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պալատներ
Վասիլի Միշին
Վասիլի Պավլովիչ Միշին (Васи́лий Па́влович Ми́шин, ), հրթիռային և տիեզերական տեխնոլոգիաների կոնստրուկտոր։ Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս ։ Լենինյան մրցանակի դափնեկիր։ Խորհրդային գործնական տիեզերագնացության հիմնադիրներից մեկը։
Սերգեյ Կորոլյովի գործընկերը, ով շարունակել է նրա աշխատանքը տիեզերագնացության բնագավառում։
Մանկություն և պատանեկություն
Վասիլի Միշինը ծնվել է 1917 թվականի հունվարի 18-ին, նախկին Աբրամովյան տորֆի հանքերի մոտ գտնվող Բիվալինո գյուղում (Պավլովո-Պոսադսկի շրջան)։ Պապը, հոր հայրը՝ Արսենի Կուզմիչ Միշինը, եղել է տորֆագործ, հեղափոխությունից հետո տեղափոխվել է Ստարբեևո գյուղ, որը գտնվել է Օկտյաբրսկայա ճանապարհի Խիմկի կայարանի մոտ։ Հայրը բաժանվել է մորից և մնացել աշխատելու տորֆի ճահիճներում։ Մայրը տեղափոխվել է Մոսկվա և ամուսնացել հին կուսակցական Տերենտևի հետ։ Հինգ տարեկանից Վասիլիին մեծացրել է պապը՝ Արսենին, Ստարբեևոյում։ 1923 թվականից սովորել է հարևան Լիխաչևո գյուղում մինչև չորրորդ դասարան, այնուհետև ընդունվել Խիմկիի բանվորական երիտասարդության դպրոց, որն այն ժամանակ գտնվել է Դոլգոպրուդնենսկայա կայարանում։ Մեկ տարի սովորելուց հետո տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ Սոլյանկայի վրա ապրել է պապիկի ընկերը՝ Պիսարև ազգանունով և Վասիլին բնակվելու տեղ է ունեցել և տեղափոխվել է Բաումանսկի շրջանի 36-րդ դպրոց։
Երիտասարդություն
Յոթամյա դպրոցն ավարտելուց հետո 1932 թվականին ընդունվել է Կենտրոնական աերոհիդրոդինամիկական ինստիտուտին կից (ԿԱՀԻ) ֆաբրիկա-գործարանային ուսումնարան, ստացել փականագործի աշխատանքային որակավորում և գործուղվել աշխատանքի ԿԱՀԻ-ի հատուկ առաջադրանքների արհեստանոցում։ Միաժամանակ սովորել է Բարձրագույն տեխնիկական ուսումնական հաստատությանը կից երեկոյան նախապատրաստական դասընթացներում և 1935 թվականին ընդունվել Մոսկվայի ավիացիայի ինստիտուտ (ՄԱԻ)։
Ինստիտուտում սովորելու ընթացքում Վասիլին հաճախել է ՄԱԻ աէրոակումբի սավառնակային և թռիչքային բաժին, դարձել է սավառնորդ հրահանգիչ։
Աշխատանքը կոնստրուկտորական բյուրոյում
1941 թվականին Մոսկվայի ավիացիոն ինստիտուտն ավարտելուց հետո Միշինին ուղարկել են Վիկտոր Բոլոխովիտինովի ավիացիոն կոնստրուկտորական բյուրո, որտեղ պատերազմի տարիներին մասնակցել էր ավիացիոն զենքի համակարգերի ստեղծմանը, այդ թվում առաջին БИ-1 հրթիռային կործանիչը։ Հաջող տեխնիկական լուծումների համար Միշինը 1945 թվականին արժանացել է առաջին պարգևին՝ Կարմիր աստղի շքանշանի։
1945 թվականին Միշինին գործուղել են Գերմանիա, որտեղ հատուկ խմբի կազմում նա զբաղվել է գերմանական ФАУ-2 (А-4) բալիստիկ կառավարվող հրթիռի ուսումնասիրությամբ։ Այստեղ նա հանդիպել է Սերգեյ Կորոլյովի հետ և նրանք մտերիմ գործընկերներ են դարձել խորհրդային առաջին բալիստիկ հրթիռների, կրող հրթիռների և տիեզերական ապարատների ստեղծման գործում։ 1946 թվականին Կորոլյովը նշանակվել է հեռահար բալիստիկ հրթիռների գլխավոր կոնստրուկտոր։ Միշինը դարձել է ՓԿԲ-1-ի (այժմ՝ Սերգեյ Կորոլյովի անվան «Էներգիա» ՀՏԿ) պետի առաջին տեղակալ և այդ պաշտոնում աշխատել մինչև 1966 թվականի հունվար, երբ մահացել է Կորոլյովը։ Որպես նրան փոխարինող, գլխավոր կոնստրուկտոր և ՓՄԿԿԲ-ի (ՓԿԲ -1) պետ, Միշինը ղեկավարել է այդ ձեռնարկությունը 1966-1974 թվականներին։
Մշակումներ
Միշինը ղեկավարել է բալիստիկ հրթիռների ստեղծման համար հետազոտական և նախագծային մշակումների մի մեծ համալիր սկսած առաջին հրթիռից՝ Р-1-ից, որն ուներ 270 կմ հեռահարություն։ Դրա առաջին գործարկումը տեղի է ունեցել 1948 թվականին։ 1949 թվականի ապրիլին նրանք սկսել են ստեղծել մի շարք երկրաֆիզիկական հրթիռներ՝ Р-1 А, −1Б, −1В, −1Е, որոնք գիտական սարքավորումները բարձրացրել են մինչև 110 կմ բարձրության, 590 կմ թռիչքի հեռահարությամբ Р-2А, 1950 թվականի հոկտեմբերին կատարվել է մթնոլորտը զոնդավորվում մինչև 210 կմ բարձրության վրա՝ 5Б, −5В, −5Р (1953 թվականի մարտից իրականացվել են տիեզերական տարածության հետազոտություններ)։ 1953 թվականին մշակվել է Р-11 օպերատիվ-տակտիկական ցամաքային շարժական հրթիռը՝ 270 կմ թռիչքի հեռահարությամբ (ընդունվել է սպառազինության 1955 թվականին)։ Այն գործել է եռման բարձր աստիճան ունեցող վառելիքի բաղադրիչների վրա, ինչը թույլ է տվել հրթիռը պահել և տեղափոխել լիցքավորված վիճակում։ Մինչև 1200 կմ հեռահարությամբ անջատվող մարտագլխիկով խորհրդային առաջին ռազմավարական Р-5 հրթիռը ստեղծվել է 1953 թվականին, իսկ 1955 թվականին ստեղծվել է Р-11 ФМ հրթիռը, որը  միջուկային լիցք է կրել և տեղադրված է եղել սուզանավի վրա։ Այս հրթիռը նշանավորել է խորհրդային հրթիռային տեխնիկայի զարգացման ռազմածովային ճյուղի սկիզբը։ Միջուկային լիցքավորմամբ Р-5М հրթիռը փորձարկվել է 1956 թվականի փետրվարի 2-ին։ 1956 թվականին Р-5 հրթիռի ստեղծման համար Միշինին շնորհվել է Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչում։
Р-7-ի հաջորդ մոդիֆիկացիան չորս աստիճանանոց «Մոլնիա» տանող հրթիռն է եղել։ Այն հնարավորություն տվել ավտոմատների միջմոլորակային թռիչքներ իրականացնել դեպի Մարս և Վեներա, մեծացնել դեպի Լուսին թռչող սարքերի զանգվածը (ներառյալ փափուկ վայրէջքները լուսնի մակերևույթի վրա) և ուղեծիր դուրս բերել «Մոլնիա» շարքի արբանյակները (ռադիո և հեռուստատեսային հաղորդակցություն Հեռավոր Արևելքի և Սիբիրի շրջանների հետ)։
«Վոստոկ» արձակման մեքենայի հիման վրա մշակվել է «Վոսխոդ» տանող հրթիռը։ Դրա օգնությամբ իրականացվել են օդաչուավոր տիեզերական թռիչքներ երկու և երեք տիեզերագնացներով և տիեզերագնացների բաց տիեզերք դուրս գալը։ Կատարելագործված «Սոյուզ» հրթիռային և տիեզերական համալիրն օգտագործվել է «Սալյուտ», «Սոյուզ», «Սոյուզ-Ապոլլոն», «Սալյուտ-6-Սոյուզ-Պրոգրես», «Միր» և «ՄՏԿ» ծրագրերում։ Այս նախագծերից շատերը ստեղծվել են ակադեմիկոս Կորոլյովի կենդանության օրոք։
Նրանց հետ աշխատել է գիտնականների և ինժեներների մի ողջ համաստեղություն, այդ թվում՝ Վսևոլոդ Ավդուևսկին, Անատոլի Աբրամովը, Վլադիմիր Բարմինը, Կոնստանտին Բուշուևը, Լեոնիդ Վոսկրեսենսկին, Բորիս Դորոֆեևը, Ալեքսեյ Իսաևը, Վիկտոր Կուզնեցովը, Ալեքսանդր Իշլինսկին, Վիկտոր Մակաևը, Արկադի Օստաշևը, Գեորգի Պետրովը, Նիկոլայ Պիլյուգինը, Բորիս Ռաուշենբախը, Միխայիլ Ռեշետնևը, Ս. Ս. Կրյուկովը, Բորիս Չերտոկը, Եվգենի Շաբարովը, Իգոր Յուրասովը և շատ այլ մասնագետներ։ Ստեղծագործական այս միությունում կարևոր դեր է ունեցել ակադեմիկոս Միշինը։ Նրա տեխնիկական լուծումներն առանձնանացել են ոչ միայն ինքնատիպությամբ, այլև ռացիոնալությամբ, որոնցից շատերը մինչ օրս կազմում են նախագծային կոնստրուկտորական մշակման հիմնական ֆոնդը։ Վասիլի Պավլովիչի ղեկավարությամբ և մասնակցությամբ իրականացվել են այնպիսի նախագծեր, ինչպիսիք են «Սալյուտ» ուղեծրային կայանը, «Սոյուզ» տիեզերանավը, «Պրոգրեսը», «Զոնդը», ոչ թունավոր վառելիքի բաղադրիչներով միասնական թափընթացքի «Д»աստիճանը (օգտագործվում էր «Վեներա», « Վեգա» ավտոմատ միջմոլորակային կայանների, «Ռադուգա», «Հորիզոն», «Էկրան» գեոստացիոնար արբանյակների արձակման համար)։ Միշինը մեծ ջանք ու ստեղծագործական էներգիա է ներդրել «Н-1» ծանր տանող հրթիռի (գործարկման քաշը 2820 տոննա) և լուսնային կառավարվող ЛЗ համալիրի (քաշը 95 տոննա) ստեղծման համար, որը նախատեսվում էր արձակել Լուսին,  օգտագործելով «Н-1» հրթիռը։ ՓԿԲ-1-ում դրա վրա աշխատանքները սկսվել էին 1959 թվականին։
1974 թվականի մայիսին ԽՄԿԿ Կենտրոնական կոմիտեին ուղղված նամակի հիման վրա, որը ստորագրել են ՓԿԲ-1-ի բարձրաստիճան պաշտոնյաները, ներառյալ Դմիտրի Իլյիչ Կոզլովը, ՓՄԿԿԲ-ի ղեկավարման գործում թույլ տված էական բացթողումների և տիեզերական ծրագրի ձախողումների համար Վասիլի Պավլովիչ Միշինը հեռացվել է գլխավոր կոնստրուկտորի պաշտոնից։ Դրանից հետո դադարեցվել է «Н-1» տանող հրթիռի փորձնական մշակումը, չնայած երկու հրթիռների փորձարկման պատրաստությանը։ Ըստ առաջատար մասնագետ մշակողների՝ այդ հրթիռների հաջող փորձարկման հնարավորությունները շատ մեծ են եղել։ Նրանք սխալ են համարել աշխատանքները դադարեցնելու որոշումը, քանի որ այն երկար տարիներ հետ է մղել խորհրդային հրթիռային և տիեզերական տեխնիկայի մշակման աշխատանքները։ Միշինը, ով ազատվել է գլխավոր կոնստրուկտորի պաշտոնից, շատ վրդովված է եղել այդ նախագծի վրա կատարվող աշխատանքները դադարեցնելու որոշումից։
Միշինի մասնակցությունը այլ մշակումներին՝ 1958 թվականին Միշինն ընտրվել է ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամ, իսկ 1966 թվականին՝ ակադեմիկոս։
Աշխատանքը 1946-1974 թվականներին կորոլյովյան կոնստրուկտորական բյուրոյում հսկայական արդյունավետ աշխատանք է կատարվել նորագույն հրթիռային զինատեսակների ստեղծման և ռազմական ու քաղաքացիական հրթիռային և տիեզերական նախագծերի իրականացման ոլորտում։ Այդ տարիները դարձան ԽՍՀՄ-ում հրթիռային տեխնիկայի և տիեզերագնացության ձևավորման և ինտենսիվ զարգացման ժամանակաշրջան։
Գիտական աշխատանք
1974 թվականից Միշինն աշխատել է Մոսկվայի ավիացիոն ինստիտուտում՝ որպես թռչող ապարատների նախագծման և կառուցման ամբիոնի վարիչ։ Վասիլի Պավլովիչը 1959 թվականին այս ամբիոնի հիմնադիրներից մեկն է (այդ տարվանից՝ պրոֆեսոր) և այն համատեղությամբ ղեկավարել է ավելի քան 30 տարի, մինչև 1974 թվականը։ Ամբիոնում ձևավորվել է ուժեղ գիտամանկավարժական կոլեկտիվ, այն միշտ աչքի է ընկել արդյունաբերության հետ սերտ կապերով։ Միշինը ՄԱԻ-ում աշխատանքի է ներգրավել «Էներգիա» ՀՏԿ-ի խոշորագույն մասնագետներին՝ Ս. О. Оխապկինին, Ա. Պ. Աբրամովին, Վ. Ֆ. Ռոշչինին, Ի. Մ. Ռապոպորտին, Ռ. Ֆ. Ապպազովին, Վ. Կ. Բեզվերբովին։ Ամբիոնում վերապատրաստվել են հազարավոր երիտասարդ մասնագետներ, ովքեր պաշտպանել են տասնյակ դոկտորական և հարյուրից ավելի թեկնածուական թեզեր։ Վասիլի Պավլովիչի աշակերտների թվում կան բազմաթիվ հայտնի գիտնականներ և մասնագետներ, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի մի շարք անդամներ։
Ամբիոնում ստեղծվել է խոշոր գիտամանկավարժական դպրոց, եզակի գիտակրթական լաբորատորիաներ, հրատարակվել են բազմաթիվ դասագրքեր ու մենագրություններ։ Միշինը մի շարք մենագրությունների, դասագրքերի և ձեռնարկների հեղինակ է։ Դրանցից ամենահայտնին են «Մեծ հեռահարության կառավարվող հրթիռների բալիստիկա» (1966) և «Թռչող ապարատների նախագծման հիմունքներ» (1985) և ձեռնարկներ հրթիռային և տիեզերական տեխնոլոգիաների ավելի քան մեկ սերնդի մասնագետների համար։
1968 թվականին ՄԱԻ-ում ստեղծվել է Թռչող ապարատների, ավելի ուշ՝ Ավիատիեզերական ֆակուլտետը, որի ստեղծման հիմք դարձավ Միշինի ամբիոնը։ Միշինը բալիստիկ հրթիռների, արձակման հրթիռների և տիեզերանավերի նախագծման խորհրդային գիտական և գիտամանկավարժական դպրոցների կազմակերպիչներից և ճանաչված ղեկավարներից է եղել։ Նա մշտապես եղել է նոր, ոչ ստանդարտ գաղափարների ու լուծումների հեղինակ։ Նա ակնառու արդյունքների է հասել բազմակի օգտագործման տանող հրթիռների նախագծման ժամանակակից հայեցակարգերի մշակման և ուղղահայաց թռիչք և վայրէջք կատարող ինքնաթիռների կառուցման նոր սկզբունքների բնագավառում։
Միշինը իրականացրել է հասարակական և գիտական աշխատանքներ, մասնավորապես՝ գլխավորել է Ֆ. Ա․ Ցանդերի գիտական ժառանգության հանձնաժողովը, հրատարակման է նախապատրաստել Սերգեյ Կորոլյովի ստեղծագործական ուղու մասին գիրքը, ղեկավարել է Պոլիտեխնիկական թանգարանի գիտական խորհուրդը, մշտապես մասնակցել է Գիտությունների ակադեմիայի աշխատանքներին, Ռուսաստանի Դաշնության բարձրագույն ատեստավորման հանձնաժողովի ավիացիոն և հրթիռային և տիեզերական տեխնոլոգիաների գծով փորձագիտական խորհրդի անդամ է եղել, մասնակցել է ծրագրային գիտատեխնիկական կոնֆերանսների, եղել էր «Զնանիե» ընկերության մի շարք ամսագրերի խմբագրական խորհուրդների անդամ։
Մահացել է 2001 թվականի հոկտեմբերի 10-ին։ Թաղված է Տրոեկուրովսկու գերեզմանատան 4-րդ տեղամասում։
Ընկալման երկիմաստություն
Չնայած գիտական նշանակալի ձեռքբերումներին, Վասիլի Միշինի գործունեությունը բացասաբար է ընկալվել հրթիռային և տիեզերական արդյունաբերության որոշ վետերանների կողմից։ Նրա գլխավոր կոնստրուկտոր պաշտոնավարման 8 տարիները (1966-1974) տեխնոլոգիական տեսանկյունից հեշտ չեն եղել և հանգեցրել են Կորոլյովի ստեղծած կառույցում կազմակերպչական ճգնաժամի։
Սկսելով իրականացնել Սերգեյ Կորոլյովի նախագիծը «Սոյուզ» տիեզերանավի գծով՝ Միշինը, ղեկավարության ճնշման ներքո, որոշումներ է կայացրել բաց թողնել տիեզերանավերը թերություններով։ Դա հանգեցրել է երկու ողբերգության, որի արդյունքում զոհվել են 4 խորհրդային տիեզերագնացներ (ինչը տեղի չէր ունեցել Ս. Պ. Կորոլևի օրոք) և ձախողումներ են թույլ տրվել ուղեծրում (հիմնականում կապված միակցման հետ)։ Н-1 հրթիռի վթարային արձակումները նույնպես բացասաբար են ազդել Գլխավոր կոնստրուկտորի հեղինակություն վրա։ Հենց խորհրդային լուսնային ծրագրի ձախողումն է եղել պատճառը, որ Միշինին հեռացրել են այդ պաշտոնից և նշանակել են Վալենտին Գլուշկոյին։ Միշինին խիստ քննադատության է ենթարկել Նիկոլայ Կամանինը իր անձնական օրագրերում արված գրառումներում ։
Ի պաշտպանություն Միշինի անձի՝ որպես գլխավոր կոնստրուկտորի, կարող ենք ասել, որ նա այդ պաշտոնում առաջադրվել էր ՄԿԿԲ կոլեկտիվի կողմից, իսկ երկրի բարձրագույն ղեկավարությունը ընդառաջ էր գնացել կոլեկտիվի ցանկությունը։ Ինչպես նաև այն, որ տիեզերական արդյունաբերության ղեկավարության հրամանատարա-բյուրոկրատական աշխատաոճը մեծապես խոչընդոտում էր դրա զարգացմանը։ Ահա թե ինչպես է այդ մասին իր օրագրերում արտահայտվել ինքը՝ Միշինը՝ «ԽՍՀՄ-ում սկսեցին զբաղվել դեպի Լուսին Երկիր վերադարձով էքսպեդիցիա իրականացնելու ծրագրով, ԱՄՆ-ից ավելի քան երեք տարի ուշացումով, զգալիորեն ավելի պակաս ֆինանսավորմամբ և կոնստրուկտորական  բյուրոյի ու արդյունաբերական ձեռնարկությունների ջանքերի ոչ լիարժեք կենտրոնացմամբ։ Աշխատանքներին մեծապես խոչընդոտում էր ղեկավարության հրամանատարական-բյուրոկրատական աշխատաոճը  ղեկավարման բոլոր մակարդակներում, բազմաթիվ երկարատև հանդիպումները կուսակցական և խորհրդային ապարատի աշխատակիցների մասնակցությամբ, որոնք քիչ բանով կարող էին օգնել քննարկվող հարցերի լուծմանը ...։ Բավականին հաճախակի դեպքեր են եղել, երբ նման հանդիպումների ժամանակ տրամաբանական առաջարկներ և կարծիքներ են արտահայտվել,  բայց  դրանք հակասել են ղեկավարության  «արժեքավոր հրահանգներին», պիտակավորումներ են տրվել դրանց  և անհաջողության մատնվել ղեկավարների կողմից։ Ինչում ասես չէին մեղադրում մեզ  և՛ կամայականության, և՛ կոլեկտիվ կարծիքին չենթարկվելու և Աստված գիտի թե ուրիշ ինչում։ Հիմա մենք դա անվանում ենք քննադատության ճնշում վերևից, բայց այն ժամանակ դա կանոնակարգված էր։ Հարց է առաջանում՝ ո՞ւմ էին պետք այդ հանդիպումները, որոնք ոչ թե արագացնում էին ի հայտ եկած խնդիրների լուծումը, այլ անտեղի  ժամանակ էին խլում այդ ծրագիրն իրականացնողներից։ Օրեր էին լինում, որ ամբողջովին հագեցած էին տարբեր մակարդակների  նմանատիպ հանդիպումներով (ԸՄՆ -ից, ԽՍՀՄ ԳԱ-ից մինչև ՌԱՀ և ԽՄԿԿ Կենտկոմ)՝ նվիրված նույն հարցերին, երբ հնարավոր չէր լինում աշխատել աշխատանքային ժամերին։ Որպես կանոն, ոչ ԸՄՆ-ին, ոչ էլ ռազմարդյունաբերական համալիրին չէր հաջողվում օպերատիվ կերպով լուծել ի հայտ եկած խնդիրները։ Ստիպված էինք լինում  դիմել ԽՄԿԿ Կենտկոմ, այդ հարցերով զբաղվող Դ. Ֆ. Ուստինովին։ Բայց նույնիսկ նա չէր շտապում լուծել այդ հարցերը, այլ չլուծված հարցերի պատասխանատվությունը դնում էր «գլխամասային նախարարությունների» և «գլխավոր կոնստրուկտորական բյուրոյի վրա։
Դ․ Ֆ. Ուստինովը «Ստալինյան անձի պաշտամունքի» դարաշրջանի տիպիկ ներկայացուցիչ է եղել, «լճացման ժամանակաշրջանի» կուսակցության առաջնորդ, որը հանգեցրեց մեր երկրի հեղինակության կորստին տիեզերական տարածության ուսումնասիրության և հետազոտության բնագավառում։ Այդ անթիվ ու անպտուղ խորհրդակցությունները լավ քողարկում էին նրա և իր անձնակազմի համար իրենց վստահված գործը տնօրինելու անկարողության մեջ։
Կինեմատոգրաֆիայում
Յուրի Կարայի «Գլխավորը» (2015) ֆիլմում Միշինի դերը խաղացել է Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստ Վլադիմիր Բորիսովը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային գյուտարարներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Լենինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս ճարտարագետներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Ռուս գյուտարարներ Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ Կատեգորիա:Աերոտիեզերական ճարտարագետներ Կատեգորիա:Խորհրդային մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:20-րդ դարի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 23-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 24-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:Խորհրդային ավիակոնստրուկտորներ
Ռուսական հեղափոխություն
Ռուսական հեղափոխություն, Ռուսական կայսրության տարածքում 1921 թվականի փետրվարին տեղի ունեցած պետական հեղաշրջում, որի հետևանքով տապալվեց ցարական միապետությունը և որից հետո նույն թվականի հոկտեմբերին իշխանությունն անցավ բոլշևիկների ձեռքը․ երկրում հաստատվեց լենինյան ռեժիմ։ Վերջինս, սակայն հանգեցնում է մի շարք բռնությունների․ սկսվում է քաղաքացիական պատերազմ բոլշևիկների, Սպիտակ բանակայինների ինչպես նաև այլ հակառակորդների (Կանաչ բանակայիններ և այլն) միջև։ Հակամարտությունների պատճառով երկրում առաջացավ տնտեսական ճգնաժամ և սով, որը շարունակվեց ամբողջ պատերազմի ընթացքում։ Պատերազմն ավարտվեց բոլշևիկների հաղթանակով։ Նախկին Ռուսական կայսրության տարածքի մեծամասնության վրա կազմավորվեց ԽՍՀՄ-ը Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն։
Ռուսական հեղափոխությունը 20-րդ դարի կարևորագույն իրադարձություններից է, որին հանգամանալից անդրադարձել են ֆրանսիացի գրողներ Ժյուլ Ռոմենը «Մեծ պայծառությունը Արևելքում » և Ֆրանսուա Ֆյուրեն «Հոկտեմբերյան համընդհանուր հմայքը», ովքեր ասում են, որ Ռուսական հեղափոխությունը պատմության ամենաուսումնասիրված և քննարկված էջերից մեկն է ։
Այս իրադարձությունները պատմության մեջ առաջացրին շատ հարցեր, որոնք մինչ այժմ չեն ստացել իրենց լիարժեք պատախանները։ Պատմաբանները դեռ մտորումների մեջ են, թե արդյոք «փետրվարյան հեղափոխությունը» ծնեց «հոկտեմբերյան հեղափոխություն» կամ հոկտեմբերյան իրադարձություններն ինչպես կոչել հեղափոխություն, հեղաշրջում թե այդ երկուսի համակցությունը ։ Բացի այդ ինչը հանգեցրեց երկրում քաղաքացիական պատերազմի, բռնությունների, համաճարակի ու սովի, ինչպես նաև Խորհրդային բռնապետության առաջացմանը։ Պատմաբանների մոտ լիարժեք չի ձևավորվել նաև որոշակի հարցերի պատասխաններ կապված Ստալինիզմյան բռնապետության հաստատման հետ։
Ռուսական կայսրությունը մինչ հեղափոխությունը
1917 թվականից առաջ Ռուսական կայսրությունը ավտորիտար միապետություն էր։ 1861 թվականին Ռուսական կայսր Ալեքսանդր II գահակալման տարիներին հին ֆեոդալական ռեժիմը արդեն իսկ տվեց իր առաջին ճեղքերը ։
20-րդ դարի սկզբին Ռուսական կայսրությունը հայտնի դարձավ իր արդյունաբերությամբ։ Միաժամանակ մշակութային բնագավառում ևս տեղի ունեցավ առաջընթաց։ Սակայն այս ամենը չբարելավեց երկրի վիճակը։ Արդյունաբերությունը ծաղկում էր, աշխատուժը կենտրոնանում էր հիմնականում խոշոր քաղաքներում, փոխարենը աղքատների վիճակը գնալով ավելի էր վատանում։ Փաստորեն, երկրի բարգավաճումը չունեցավ իր դրական ազդեցությունը բնակչության շրջանակում։
Կայսրությունում տնտեսությունը շարունակում էր մնալ ամենահին ճյուղը։ Արդյունաբերվող արտադրանքի արժեքը 1913 թվականին 2․5 անգամ ավելի ցածր էր քան Ֆրանսիայում, 6 անգամ պակաս քան Գերմանիայում և 14 անգամ պակաս քան ԱՄՆ-ում ։ Գյուղատնտեսական եկամուտը շարունակում էր մնալ ցածր, տրանսպորտի պակասը խաթարում էր տնտեսության արդիականացման ցանկացած փորձ։ ՀՆԱ-ն մեկ շնչի հաշվով ավելի ցածր էր, քան Հունգարիայում, Իսպանիայում և ԱՄՆ-ում ։ Երկրում գերակշռում էր արտասահմանյան կապիտալը, ում պատկանում էր Կայսրության բաժնետոմսերի գրեթե կեսը։ Երկրում արդյունաբերությունը էլ ավելի զարգացնելու համար աղքատ գղուղացիներից կազմավորվեցին նոր աշխատանքային խմբեր ։
Ռուսական կայսրության բնակչության մեծամասնությունը կազմում էին գյուղացիները (բնակչության 85 %) ։ Մինչ գյուղացիներից ոմանք հարստացան և ձևավորեցին գյուղական բուրժուազիա, գյուղացիների մյուս մասը ստեղծեց գյուղական պրոլետարիատ, որտեղ էլ ծնվեցին հեղափոխական գաղափարներ։ Նույնիսկ 1905 թվականից հետո Պետդումայի պատգամավորները նշեցին, որ շատ գյուղերում մահճակալների առկայությունը համարվում է հարստության նշան ։
Մայրաքաղաք Սանկտ Պետերբուրգը 1905 և 1917 թվականների հեղափոխությունների ժամանակ
Ռուսական կայսրությունում գնալով լայն տարածում ստացան մարքսիստական գաղափարները և հեղափոխական այլ գաղափարախոսություններ։ 19-ից 20-րդ դարերի ընթացքում բնակչության բոլոր խմբերի անդամները (ուսանողներ կամ աշխատողներ, գյուղացիներ կամ ազնվականներ) փորձել են տապալել միապետությունը, սակայն վերջիններս չեն ունեցել հաջողություններն և նրանց հակամիապետական քաղաքականությունը որակավորվել է որպես ահաբեկչություն ։ Շատ հեղափոխականներ բանտարկվեցին կամ տեղահանվեցին, իսկ մյուսները կարողացան փախչել և միանալ աքսորյալներին:Այս տեսանկյունից 1917 թվականի հեղափոխությունն ամենաերկարատևն ու հաջողվածն է։ Այն կարելի է ասել անհրաժեշտ ռեֆորմացիա էր, որի իրականացմանը չկարողացան խանգարել ոչ մի քաղաքական միավորում։
Ռուսական կայսրությունում 1905 թվականի առաջին հեղափոխությունը սկսվեց ռուս-ճապոնական պատերազմում ռուսների պարտությունից հետո։ 1905 թվականի հունվարի 22-ին բնակչության մի մասը կայսր Նիկոլայ II տեսնելու համար կազմակերպեց ցույց, որը ավարտվեց վերջիններիս հալածանքով։ Այդ օրը Սանկտ Պետերբուրգում հիշատակվում է որպես «Կարմիր կիրակի»։ Դա ռուս ժողովրդի կողմից պետական մակարդակով իրենց կայսրից ազատվելու առաջին փորձն էր։