Չեսթեր_Ա._Արթուր
Քոնքլինգի քաղաքական մեքենա
Քոնգլինգին հաջողվեց մինչև 1868 թվականը ղեկավարել Նյու Յորքի հանրապետականների պահպանողական թևը, քանի որ Մորգանը ավելի շատ ժամանակ և ջանք էր կենտրոնացնում ազգային քաղաքականության վրա, ներառյալ՝ որպես հանրապետական ազգային կոմիտեի նախագահ լինելը։ Քոնկլինգի մեքենան լիովին զիջում էր գեներալ Ուլիս Ս. Գրանտի նախագահի թեկնածությանը, իսկ Արթուրը դրամահավք էր իրականացնում 1868 թվականի Գրանտի ընտրության համար։ Նյու Յորքի ընդդիմադիր դեմոկրատական մեքենան, որը հայտնի է որպես Թամանի Հոլլ, աշխատում էր Գրանտի հակառակորդի՝ Նյու Յորքի նախկին նահանգապետ Հորասի Սեյմուրի համար։ Մինչ Գրանտը հաղթում էր ազգային քվեարկության մեջ, Սեյմուրը հազիվ Նյու Յորք նահանգի ձայներն էր հավաքում։ Արթուրը սկսեց իր ժամանակը ավելի շատ նվիրել քաղաքականության, քան իրավաբանությանը, և 1869 թվականին նա դարձավ Նյու Յորքի հարկային կոմիտեի իրավաբանը՝ նշանակվելով այն ժամանակ, երբ հանրապետականները ղեկավարում էին նահանգի օրենսդիր մարմինը։ Նա մնաց այդ գործին մինչև 1870 թվականը՝ տարեկան $ 10,000 աշխատավարձով։ Արթուրը հրաժարական տվեց այն բանից հետո, երբ Տամանի Հոլսի Ուիլյամ Մ. Թվեյդի կողմից ղեկավարվող դեմոկրատները հաղթեցին օրենսդիրական ձայների մեծամասնությունը, ինչը նշանակում էր, որ նրանք կարող էին իրենց թեկնածուին նշանակել։ 1871-ին Գրանթը առաջարկեց Արթուրին նշանակել ներքին եկամուտների կոմիտեի նախագահ՝ փոխարինելով Ալֆրեդ Պլեոնտոնին. Արթուրը մերժեց նշանակումը 1870 թվականին Նախագահ Գրանտը Քոնկլինգին հանձնեց Նյու Յորքի պաշտպանության հսկողությանը, ներառյալ Նյու Յորքի նավահանգստում գտնվող Փաստաբանների պալատը։ Ընկերանալով Մուրֆիի հետ Ջերսիի ափին ամառային արձակուրդների ժամանակ ձիերի հանդեպ իրենց ունեցած սիրո միջոցով՝ այդ տարվա հուլիսին Գրանտը նրան նշանակեց հարկահավաքի պաշտոնում։ Մարֆիի՝ որպես պատերազմի ժամանակ ապօրինի հարտացողի համբավի և Թամանի Հոլլի հետ ունեցած նրա առնչության պատճառով նա իր կուսակկցության շատ անդամների համար անընդունելի էր դարձրել, բայց Քոնկլինգը համոզեց Սենատին ընդունել նրան։ Հարկահավաքը պատասխանատու է եղել հարյուրավոր աշխատողների վարձելու համար, որոնք պետք է հավաքեն հարկերը Միացյալ Նահանգների ամենազբաղված նավահանգստում։ Սովորաբար, այդ աշխատանքներն բաշխվում էինքաղաքական մեքենայի հետևորդների մեջ, ոորոնք պատասխանատու էին հարկահավաքի  նշանակման համար։ Աշխատակիցներից պահանջվում էր քաղաքական նվիրաատվություններ կատարել (հայտնի է որպես «ունեցվածքի գնահատում») մեքենային, ինչը աշխատաանքը դարձնում էր շատ ցանկալի քաղաքական պաշտոն։ Մուրֆին սկսեց էլ ավելի համակրանք չվայլել, երբ նա փոխարինեց սենատոր Ռուբեն Ֆենտոնի Հանրապետական խմբակցության հավատարիմ աշխատողներին Կոնկլինգի հավատարիմ մարդկանց հետ ։ Ի վերջո, Մուրֆիին փոխարինելու ճնշումը չափազանց մեծացավ, և 1871 թվականի դեկտեմբերին Գրանտը խնդրեց հրաժարական տալ։ Գրանտը պաշտոնն առաջարկեց Ջոն Օգոստոս Գրիսվոլդին և Ուիլյամ Օրտոնին, որոնցից յուրաքանչյուրը հրաժարվեցին և խորհուրդ տվեցին Արթուրին։ Այնուհետև Գրանտն առաջադրեց Արթուրին ՝ մեկնաբանելով New York Times- ին. «Նրա անունը շատ հազվադեպ է շոշափվում մետրոպոլիտենի կյանքում, և չնայած ստորջրայա հզոր հոսանքի պես շարժվելով այս մարդը վերջին 10 տարիներին ավելի շատ բան է արել՝ այս նահանգումձևավորելու Հանրապետական կուսակցությունը, քան երկրի ցանկացած այլ մարդ»։ Սենատը հաստատեց Արթուրի նշանակումը. որպես հարկահավաք նա վերահսկում էր գրեթե հազար աշխատատեղ և փոխհատուցում ստանում նույնքան, որքան ցանկացած դաշնային ղեկավար։ Սկզբում Արթուրի աշխատավարձը $ 6,500 էր, բայց բարձրաստիճան հարկային պաաշտոնյաները լրացուցիչ փոխհատուցվեցին «կես» համակարգով, որը նրանց բռգրավված բեռներից և հարկերից խուսափող ներկրողներից գանձված տուգանքներից տոկոսներ շնորհվեցին։ Նրա ընդհանուր եկամուտը հասավ ավելին քան 50,000 ԱՄՆ դոլարի, որն ավելին էր, քան նախագահի աշխատավարձը, և ավելին քան բավարար էր նրան նորաձև հագուստ հագնելու և շռայլ կյանք վարելու համար։ Մաքսատան հետ գործ ունեցողների շրջանում Արթուրն այդ ժամանակաշրջանի ամենահայտնի հարկահավաքներից մեկն էր։ Նա հարմարվում էր իր ենթակաների հետ և, քանի որ Մուրֆին արդեն լցրել էր աշխատակազմը Քոնկլինգի հետևորդներով, նա աշխատանքից հեռացնելու մի քանի դեպք է ունեցել։ Նա նաև հայտնի էր հանրապետական կուսակցության մեջ, քանի որ նա աշխատակազմից արդյունավետորեն էր հավաքում նախընտրական քարոզարշավների գումարները և կուսակցության առաջնորդների ընկերներին թափուր պաշտոններոււմ աշխատանքի տեղավորում։ Արթուրը ավելի լավ համբավ ուներ, քան Մերֆին, բայց բարեփոխիչները դեռևս քննադատում էին հովանավորչական կառուցվածքը և կեսի համակարգը՝ որպես կոռումպացված։ Կուսակցության ներսում տեղի ունեցող բարեփոխումների աճը պատճառ դարձավ, որ 1872 թվականին Արթուրը վերանվաներ աշխատակիցներից ստացված ֆինանսական արդյունքը որպես «կամավոր ներդրում», բայց հայեցակարգը պահպանվեց, և կուսակցությունը ստացավ կառավարական աշխատանքները վերահսկելու օգուտը։ Այդ տարում ռեֆորմիստական հանրապետականները ձևավորեցին Լիբերալ հանրապետական կուսակցությունը և քվեարկեցին Գրանտի դեմ, բայց նա վերընտրվեց չնայած նրանց ընդդիմությանը։ Այնուամենայնիվ, քաղաքացիական ծառայության բարեփոխման համար նախատեսված շարժումը շարունակում էր մասնատել Քոնկլինգի մեքենան։ 1874 թվականին հայտնաբերեցին, որ մաքսատան աշխատակիցները ոչ պատշաճ կերպով են գնահատել ներմուծող ընկերությունների վրա դրվող տուգանքները՝ որպես մի ձև՝ ավելացնելու իրենց սեփական եկամուտներ, և Կոնգրեսը արձագանքել է՝ չեղյալ համարելով կեսի համակարգը, և աշխատակազմի համար, ներառյալ Արթուրը, կանոնավոր աշխատավարձեր նշանակելով։ Արդյունքում, նրա եկամուտը նվազեց տարեկան 12,000 ԱՄՆ դոլարի՝ ավելին, քան իր ղեկավար կոչվածինը՝ Գանձարանի քարտուղարինը, բայց շատ ավելի քիչ, քան նախկինում ստացածը։