cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Առաջին համաշխարհային պատերազմի հերոսների հուշանշան (Շախտի)
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի հուշարձաններ
Սուզեմկայի շրջան
Սուզեմկայի շրջան (Суземский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բրյանսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սուզեմկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1339,32 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17410 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 13 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրյանսկի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Մկրտիչ Ավալյան
Մկրտիչ Ներսեսի Ավալյան (Մելիք-Ավալյան),, հայ դերասան, թարգմանիչ։
Կենսագրություն
Մկրտիչ Ավալյանը ծնվել է Բերդում։ Սովորել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում։ Բեմական գործունեությունն սկսել է 1870 թվականին Թիֆլիսի հայկական թատերախմբում։ 1870-1880-ական թվականներին եղել է հայ թատրոնի ակտիվ գործիչներից։ Խաղացել է բնութագրային և դրամատիկ դերեր, առավելապես աչքի ընկել կատակերգություններում։
Լավագույն դերերից են՝ Զամբախով, Զիմզիմով, Բրիլիանտով, Փարսիղ՝ Գաբրիել Սունդուկյանի «Խաթաբալա», «Պեպո», «Էլի մեկ զոհ», «Քանդած օջախ», Սևադա՝ Մուրացանի «Ռուզան», Շվայցեր՝ Շիլլերի «Ավազակներ», Զեմլյանիկա՝ Գոգոլի «Ռևիզոր», Յագո՝ Շեքսպիրի «Օթելլո», Տարտյուֆ՝ Մոլիերի «Տարտյուֆ» և այլն։
1891 թվականից տեղափոխվել է Բաքու, զբաղվել գրասենյակային աշխատանքով՝ երբեմն հանդես գալով ներկայացումներում։ Վերջին անգամ ելույթ է ունեցել Բաքվում, 1908 թվականին, արևելահայ նոր թատրոնի 50-ամյակի առթիվ, կատարել Զիմզիմովի դերը ։
Թարգմանել է մի շարք պիեսներ՝ Ալեքսանդր Դյումայի «Քին», Գուցկովի «Ուրիել Ակոստա», Ջակոմետտիի «Ոճրագործի ընտանիքը», Իբսենի «Նորա» և այլն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:19-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ
Քելլի Մակգոնիգալ
Քելլի Մակգոնիգալ (Kelly McGonigal, ), փիլիսոփայության դոկտոր, հոգեբան և Սթենֆորդի համալսարանի պրոֆեսոր ։ Սթենֆորդի համալսարանի՝ դասախոսների համար բարձրագույն մրցանակի դափնեկիր է ։
Քելլին մասնագիտանում է մարդու հոգեբանական և ֆիզիկական վիճակի կապվածության ուսումնասիրության մեջ։ Այդ գործում նա փորձագետ է։ Նա ուսումնասիրում է սթրեսը, սթրեսի խնդրահարույց կողմերը և այն, թե ինչպես կարելի է հասնել սեփական նպատակին՝ հաղթահարելով ներքին կոնֆլիկտը։ Յոթ տարի Քելլին եղել է յոգայի մասին թերթի գլխավոր խմբագիր։ Նա քարոզում է յոգայի և մեդիտացիայի օգտակարությունը հոգու հավասարակշռության և հանգստության վրա ։
2013 թվականին TED Global-ին ներկայացրած իր զեկույցում Կելլին մատնանշել է ներքին սուբյեկտիվ ինքնավստահության կարևորությունը՝ խնդիրները հաղթահարելու և կյանքում հաջողությունների հասնելու համար։ Կելլին մշակել է հայտնի բաց դասախոսություններ՝ «Կամքի ուժի բնազդ» (The Willpower Instinct) և «Կարեկցանքի գիտություն» (THE SCIENCE OF COMPASSION), որոնք օգնում են մարդկանց դառնալ ավելի արդյունավետ։ Նրա հայտնի բեսթսելլերը՝ «Կամքի ուժի բնազդ»-ը հայտնվել է ինքնավստահության մասին 10-շաբաթյա դասախոսությունների մեջ, որը նա դասավանդում է Սթենֆորդում ։
Քելլին եկել է այն համոզման, որ կամքի ուժը մկանների մի խումբ է, որը կարելի է մարզել։ Քելլին գտնում է, որ ինքնավերահսկեղությունը որպես մկան՝ օգտագործվելիս հոգնում է։ Գիրքն ստացել է 285 բարձր գնահատական Amazon-ում ։
Նրա ուսումնական դասախոսություններն արժանացել են բազմաթիվ մրցանակների, այդ թվում՝ Սթենֆորդի համալսարանի բարձրագույն մրցանակը ։ «Կամքի ուժի բնազդ»-ն ու «Կարեկցանքի գիտություն» դասախոսությունները պատմում են այն մասին, թե ինչպես օգտագործելով հոգեբանության ձեռքբերումները՝ դառնալ ավելի երջանիկ և հաջողակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Սթենֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ
Գրականության տեսություն
Գրականության տեսություն (Literary theory), գիտություն գրականության մասին, գրականագիտության բաժիններից մեկը։
Գրականության տեսությունը՝ իբրև գրականագիտության մի ճյուղ
Գրականության մասին գիտությունը՝ գրականագիտությունը, բազմապլան և բազմաբովանդակ է, դրա մեջ բազմաթիվ գիտակարգեր և գիտաճյուղեր են ընդգրկվում։ Դրանց մի մասը, ինչպես նշում է Վ. Պրոզորովը, սպասարկու, սակայն, միևնույն ժամանակ, կենսական նշանակություն ունի գրականության տեսության համար, որովհետև փաստական և էմպիրիկ հուսալիություն է հաղորդում գրականագիտությանը ։ Գրականագիտության մյուս գիտակարգերը դրա հիմնական ճյուղերն են համարվում. դրանք են, մասնավորապես, գրականության պատմությունը, գրականության տեսությունը և գրական քննադատությունը։ Գրականության պատմությունն ուսումնասիրում է տարբեր դարաշրջաններում ստեղծված գրական ստեղծագործությունները, տալիս է որևէ դարաշրջանի՝ գրականության ասպարեզում իշխող մտայնության պատկերը, ուսումնասիրում է գրական ուղղությունների և հոսանքների պատմությունն ու սկզբունքները։ Գրական քննադատությունը որևէ գրական երկի անմիջական արձագանքն է, այսինքն՝ տվյալ պահին ստեղծվող գրականության ուսումնասիրությամբ և վերլուծությամբ զբաղվող գիտակարգը։ Գրականության տեսությունն ուսումնասիրում է գրական ստեղծագործության պոետիկան, գրական սեռերն ու ժանրերը, գեղարվեստական խոսք կառուցելու միջոցներն ու ձևերը, գրականության այլ առանձնահատկություններ։ Ճշգրիտ մոտեցման պարագայում գրականության տեսությունը գրականության բնույթը և վերլուծության մեթոդները կանոնավոր կերպով ուսումնասիրող գիտություն է։ 19 - րդ դարից սկսած, սակայն, գրականության մասին գիտությունը (իր ճյուղերով), երբեմն նույնիսկ ի հաշիվ հենց գրականության, ներառում է նաև պատմության, բարոյախոսության, սոցիոլոգիայի և այլ՝ հիմնականում միջգիտակարգային թեմաներ՝ կախված տվյալ ժամանակում դրանց տրվող նշանակությունից և այդ թեմաների արդիականությունից։ Ժամանակակից մոտեցմամբ գրականության տեսությունը երբեմն դիտարկվում է ոչ թե որպես գրականագիտության, այլ որպես քննադատության մի ճյուղ՝ պարզապես կոչվելով«Տեսություն». այսպիսով՝ «տեսություն» հասկացությունը մի շարք գիտությունների համար դառնում է միջգիտակարգային եզրույթ ։ Մի շարք գրականագետներ գրականության տեսության մեջ են ներառում այն ամենը, ինչն առնչվում է գեղարվեստական տեքստի վերլուծությանը՝ անհամեմատելիորեն մեծացնելով դրա դերը և հավասարեցնելով այն գրականագիտությանը։
Զարգացում
Գրականության տեսության, առհասարակ, գրականագիտության ծագումը կապվում է Արիստոտելի «Պոետիկայի» հետ։ Գրականության մասին ժամանակակից գիտությունը, սակայն, աստիճանաբար ձևավորվում է 19 - րդ դարում, երբ գերմանացի քննադատները սկսեցին ուսումնասիրել աստվածաշնչյան տեքստերը, ինչը հաճախ հակադրվում էր դրանց դասական մեկնաբանությանը։ «Բարձր» կամ «աղբյուրագիտական» քննադատությունը աստվածաշնչյան պատումները դիտարկում էր այլ ժողովուրդների պատմության լույսի ներքո, երևույթ, որ հետագայում՝ 20 - րդ դարում, ստրուկտուրալիզմի և նոր պատմականության հիմքն էր դառնալու։ Գրականության մասին գիտությանը որոշակի սահմանում տալու հարցում հակասական մոտեցումներ կային Ֆրանսիայում։ Նշանավոր քննադատ Սենտ- Բյովը, օրինակ, վստահ էր, որ գրական երկը կարելի է բացատրել հեղինակի կենսագրության լույսի ներքո, մինչդեռ վիպասան Մարսել Պրուստն իր կյանքը նվիրեց վերջինիս դրույթները հերքելուն՝ համոզված լինելով, որ հեղինակի կենսագրությունը չնչին կերպով է արտացոլվում նրա ստեղծած գեղարվեստական երկի մեջ:Այս բանավեճը նոր կյանք ստացավ ֆրանսիացի նշանավոր տեսաբան Ռոլան Բարտի «Հեղինակի մահը» հայտնի հոդվածում։ 19 - րդ դարում գրականության տեսության զարգացման հարցում մեծ է Ֆրիդրիխ Նիցշեի ազդեցությունը։ Համաձայն նրա իմացաբանական սկզբունքների՝ փաստերը փաստեր չեն դառնում, քանի դեռ մեկնաբանության չեն ենթարկվումՙ, իսկ դա անում է գրականությունը։ Նիցշեն, այսպիսով, մեծ դեր ունեցավ գրականության տեսության զարգացման գործում։
Ապարների ստրուկտուրա և տեքստուրա
Ապարների ստրուկտուրա և տեքստուրա, բյուրեղների հատիկների տարածական դասավորությունն ապարում։ Այդ բյուրեղների չափով և ձևով հիմնական զանգվածի (հրաբխային ապակու) հետ փոխհարաբերությամբ է պայմանավորված ապարների ստրուկտուրան։ Ապարների բաղադրամասերի համեմատական դասավորությունը, տեղադրումը տարածության մեջ, զանգվածի բյուրեղացման աստիճանը բնորոշում են ապարների տեքստաբան։ Ի տարբերություն վերջինի, ապարների ստրուկտուրան որոշվում է մանրադիտակով։ Ամերիկյան և անգլիական մասնագիտական գրականության մեջ այս տերմիններն օգտագործվում են հակառակ իմաստով։
Կատեգորիա:Ապարներ
Ֆուենտեռաբիա
Ֆուենտեռաբիա (Fuenterrabía, բասկ.՝ Hondarribia, կատ.՝ Hondarribia), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում՝ Գիպուսկոայի ենթարկման տակ՝ Բասկերի երկիր համայնքի տարածքում (ինքնավար համայնք)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Բահո Բիդասոա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 28,63 կմ2։ Բնակչությունը 2010 թվականի տվյալներով կազմել է 16464 մարդ։ Ադմինիստրատիվ կենտրոնից գտնվում է 19 կմ հեռավորության վրա։ Գտնվում է Բիդասոա գետի գետաբերանի ձախ ափին։
Պատմություն
Մունիցիպալիտետը հիմնադրվել է 18-րդ դարում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Կլասի է Տիեռե
Կլասի է Տիեռե (Clacy-et-Thierret), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պիկարդիա մարզի Էնա գավառում։ Մտնում է Էնա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Լանի շրջան։ Փոստային ինդեքս՝ 02000:
Համայնքի INSEE կոդ՝ 02196։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 231 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով 224 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 174-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 50-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը - 77,7 %, 1999 թվականին եղել է՝ 68,6 %)։ 174 աշխատունակ բնակիչներից 158-ը աշխատում էին (81 տղամարդ և 77 կին), անաշխատանք էին 16-ը (11 տղամարդ և 5 կին)։ 50-ը անգործունակ մարդկանցից 13-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 28-ը թոշակառու, 9-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Դյուկսել
Դյուկսել (Duxelles), ֆրանսիական խոհանոցին բնորոշ խավարտ, որը պատրաստվում է մանրացված սնկից կամ  սնկի ոտքերից, ավելացնում են կտրտած սոխ, ուրց, մաղադանոս, սև պղպեղ։ Տապակվում է յուղի մեջ։ Երբեմն խառնուրդին ավելացնում են կրեմ, գինի։ Այս պարզ խառնուրդը օգտագործվում է որպես լցոն կամ խավարտ  ։ Դյուկսելը նաև օգտագործվում է նրբահամ տարտա պատրաստելու համար ։ Դյուքսելը պատպաստվում է մշակովի կամ անտառային սնկով։ Անտառային սպիտակ սնկով պատրաստված դյուքսելը ավելի բուրալի կլինի քան այն պատրաստված կլինի սպիտակ կամ շականակագույն շամպինյոնից։ Պննդում են, որ դյուքսելը հորինել է ֆրանսիացի խոհարար Ֆրանսուա Պիեռ դը լա Վարեն (1615֊1678) շնորհիվ մարշալ, Ֆրանսիայի նախագահ Նիկոլա Շալոն մարկիզ Դյուկսելի։ Առավել դասական դյուկսելը սահմանվում է որպես ջրազրկված սունկ, որը օգտագործվում է լցոնի կամ թխելու համար։ Օգյուստե Էսկոֆեի խոսքերով, սնկով սնվում են ճաշակի բարելավման և ջրի պահանջը նվազեցնելու համար։ Թարմ սնկի պատրաստման ժամանակ առաջանում է մեծ քանակությամբ գոլորշի։ Այս ուտեստը՝  թարմ սնկով լցոնված, կարող է ճաքճքել, հետո նույնիսկ պայթել։
Սուրաժի շրջան (Բրյանսկի մարզ)
Սուրաժի շրջան (Суражский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բրյանսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սուրաժ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1128 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 24359 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 21,59 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրյանսկի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սեն Կուտան լը Գրան
Սեն Կուտան լը Գրան  (Saint-Coutant-le-Grand) համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառում։ Մտնում է Տոննե Շարանտ կանտոնի Ռոշֆոր շրջանի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17320։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 378 մարդ։
Էդգարս Ռինկևիչս
Էդգարս Ռինկևիչս (Edgars Rinkēvičs, ), լատվիացի պետական և քաղաքական գործիչ, Լատվիայի նախագահ է ընտրվել 2023 թվականից։ Նախկինում զբաղեցրել Է Լատվիայի արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը 2011-2023 թվականներին, Լատվիայի նախագահի գրասենյակի ղեկավարի, պաշտպանության նախարարության պետական քարտուղարի, ինչպես նաև Սեյմի պատգամավորի պաշտոնը։
Նախկինում ներկայացրել է «Լատվիական ուղի» և «Բարեփոխումների կուսակցություն»-ը, 2014 թվականի մայիսից «Միասնություն» կուսակցության անդամ է։
Կրթություն
1991 թվականին ավարտել է Յուրմալայի № 4 միջնակարգ դպրոցը։
1991-1995 թվականներին սովորել է Լատվիայի համալսարանի պատմության և փիլիսոփայության ֆակուլտետում։
1994-1995 թվականներին սովորել է Գրոնինգենի համալսարանում (Նիդերլանդներ), անցել է քաղաքական գիտությունների և միջազգային հարաբերությունների դասընթաց։
1995-1997 թվականներին սովորել է Լատվիայի համալսարանում, քաղաքական գիտությունների մագիստրոս։
1999-2000 թվականներին ուսանել է ԱՄՆ ազգային պաշտպանության համալսարանում, գիտությունների մագիստրոս՝ պետության ազգային ռեսուրսների ռազմավարության բնագավառում։
Բացի լատիշերենից, գերազանց տիրապետում է անգլերեն, ռուսերեն և ֆրանսերեն լեզուներին։
Գործունեություն
1995-1996 թվականներին եղել է Լատվիայի Հանրապետության պաշտպանության նախարարության քաղաքական դեպարտամենտի ավագ ռեֆերենտ, իսկ 1996 թվականի մարտից մինչև սեպտեմբեր՝ այդ դեպարտամենտի տնօրեն։
1996 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1997 թվականի մայիս՝ Լատվիայի Հանրապետության պաշտպանության նախարարության պաշտպանության քաղաքականության հարցերով պետական քարտուղարի տեղակալ։ 1997 թվականի մայիս-օգոստոս ամիսներին եղել է Լատվիայի Հանրապետության պաշտպանության նախարարության Պետական քարտուղարի պաշտոնակատար, իսկ 1997 թվականի օգոստոսից մինչև 2008 թվականի հոկտեմբեր եղել է Լատվիայի Հանրապետության պաշտպանության նախարարության պետական քարտուղար։
2002-2003 թվականներին՝ ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու շուրջ բանակցություններում Լատվիայի պատվիրակության ղեկավարի տեղակալ, իսկ 2005-2007 թվականներին՝ ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրների ղեկավարների խորհրդակցության կազմակերպման Բյուրոյի վարիչ։
2008 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2011 թվականի հոկտեմբեր՝ Լատվիայի Հանրապետության նախագահի գրասենյակի վարիչ։
2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ից Լատվիայի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարար է։
2014 թվականին առաջադրվել և ընտրվել է Լատվիայի 12-րդ Սեյմի պատգամավոր ։
Ինտեգրման հիմնադրամի խորհրդի անդամ և ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գործերով Լատվիայի ազգային հանձնաժողովի փոխնախագահ։
2014 թվականի նոյեմբերի 6-ին դարձել է Լատվիայի պատմության մեջ առաջին քաղաքական գործիչը, որը բացահայտորեն ճանաչել է իր միասեռական կողմնորոշումը     ։
Պարգևներ
Լատվիայի պարգևներ
Այլ պետությունների մրցանակներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լատվիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լատիշ պետական գործիչներ
NT-Art ժամանակակից արվեստի պատկերասրահ
Ժամանակակից արվեստի պատկերասրահ NT-Art, ժամանակակից ավանգարդ արվեստի պատկերասրահ Ուկրաինայի Օդեսա քաղաքում։
Պատմություն
NT-Art պատկերասրահը բացվել է Օդեսայում Անատոլի Դիմչուկի կողմից 2007 թվականի դեկտեմբերի 20-ին՝ իր հավաքածուի հիման վրա, որը ներառում է ավելի քան 3000 գեղանկարներ, նկարներ, քանդակներ, լուսանկարներ և ինստալյացիաներ սկսած 1950-ական թվականներից մինչև մեր օրերը ։
Վլադիմիր Ստրելնիկովի խոսքով՝ NT-Art-ը Օդեսայում հայտնի բնակարանային ցուցահանդեսների նոնկոնֆորմիզմների ավանդույթների շարունակողն է ։
Պատկերասրահը հանդես է գալիս որպես հարթակ միջազգային Օդեսայի ժամանակակից արվեստի բիենալեում, ընդունել է ծրագրեր ժամանակակից արվեստագետների տարբեր երկրներից. NT-Art պատկերասրահը բաց է տեսողական արվեստ, պոեզիա, նորաձևություն, երաժշտություն համատեղող փորձերի և նախագծերի համար։ Պատկերասրահը ակտիվորեն համագործակցում է ուկրաինացի արվեստագետների իրականացման ցուցահանդես նախագծերի հետ, և շարունակում է հրատարակչական գործունեությունը ։
Թանգարանի հավաքածուն բազմիցս ցուցադրվել է Ուկրաինայի տարբեր քաղաքներում, այդ թվում՝ Դոնեցկում, Կիևում և Լվովում ։
Հավաքածու
Հավաքածուի զգալի մասը կազմում են Օդեսայի գեղանկարչության դպրոցի հայտնի ներկայացուցիչ Յուրի Եգորովի աշխատանքները։
Պատկերասրահը Օդեսայի նոնկոնֆորմիստ նկարիչների՝ Ալեքսանդր Անուֆրիևի, Վլադիմիր Ստրելնիկովի, Վալերի Բասանեցի, Վիկտոր Մարինյուկի, Վալենտին Խրուշչայի, Ստանիսլավ Սիչովի և շատ այլ ստեղծագործությունների խոշորագույն հավաքածուներից մեկն է։ Նրանք հայտնի են նրանով, որ 1970-ական թվականներին Ուկրաինայում առաջինը ճանապարհ հարթեցին դեպի ոչ ֆորմալ արվեստ, որը զերծ է գաղափարական ճնշումներից և կանխակալ գեղագիտությունից։ Հավաքածուն ներառում է Ֆ. Կոհրիխտի, Վ. Արսիևի, Մ. Կնոբելի և նկարիչներից ձեռք բերված ստեղծագործությունները։ Այն ներկայացնում է ինչպես 1960-1980-ական թվականների աշխատանքներ, որոնք ի սկզբանե ներկայացվել են բնակարանային ցուցահանդեսներում, այնպես էլ ավելի ուշ ժամանակների աշխատանքներ ։
Հավաքածուում ներկայացված են այնպիսի նկարիչների գործեր, ինչպիսիք են Կոնստանտին Լոմիկինը, Նիկոլայ Շելուտոն, Ալբին Գավձինսկին, Վլադիմիր Լիտվինենկոն, Օրեստ Սլեշինսկին, Ադոլֆ Լոզան և Վիկտոր Ժուրակովսկին, որոնք XIX դարի վերջի Հարավային ռուսական արվեստի դպրոցի շարունակողներն են։
Ժամանակակից ուկրաինական արվեստը 1990-ական թվականներից մինչև մեր օրերը ներկայացված է Ալեքսանդր Գնիլիցկու, Արսեն Սավադովի, Վասիլի Ցագոլովի և այլոց ստեղծագործություններով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2007 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ
Օսկարի 88-րդ մրցանակաբաշխություն
«Օսկարի» 88-րդ մրցանակաբաշխություն, կինոարվեստի ամերիկյան ակադեմիայի ամենամյա ազգային մրցանակի հանձնման արարողությունը կայացել է 2016 թվականի փետրվարի 28-ին Լոս Անջելեսում: Անվանակարգերը հայտարարվել են 2016 թվականի հունվարի 14-ին։ Մրցանակաբաշխությունը հեռարձակվել է ուղիղ եթերով ABC հեռուստաալիքով, պրոդյուսերներն են եղել Դևիդ Հիլը և Ռեջինալդ Հադլինը : Դերասան Քրիս Ռոքը երկրորդ անգամ Օսկարի պատմության մեջ վարել է մրցանակաբաշխությունը. առաջին անգամ նա «Օսկարի» հաղորդավար է եղել Օսկարի 77-րդ մրցանակաբաշխության ժամանակ՝ 2005 թվականին :
Առաջադրումների և մրցանակակիրների ցանկ
Մրցանակների քանակ/անվանակարգերի:
Հատուկ մրցանակներ
Հատուկ մրցանակների հանձնման արարողությունը կայանալու է 2015 թվականի նոյեմբերի 14-ին Hollywood & Highland Center-ում, Governors Awards-ի 7-րդ մրցանակաբաշխության շրջանակներում։ Հաղթողները որոշվել են Կինոակադեմիայի կառավարիչների խորհրդի կողմից 2015 թվականի օգոստոսի 25-ին :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օսկար կինոմրցանակ Կատեգորիա:2016
Մայքլ Ստալբերգ
Մայքլ Ստալբերգ  (Michael S. Stuhlbarg, ), ամերիկացի դերասան։ 2009 թվականին արժանացել է «Ոսկե գլոբուսի» որպես տղամարդու լավագույն դերակատար։
Կենսագրություն
Մայքլ Ստալբերգը ծնվել է Կալիֆորնիա նահանգի Լոնգ Բիչ քաղաքում, հրեական ընտանիքում ։
Դերասանի վարպետության դասեր է վերցրել Ջուլյարդի դպրոցում, Մեծ Բրիտանիայի ազգային երիտասարդական, Լոնդոնի համալսարանում և Լոս Անջելեսի Կալիֆոռնիայի համալսարանում։ Միմիկա է սովորել միմոս Մարսելիա Մարսոյի մոտ ։ Համալսարանից հետո դառնում է թատրոնի նշանավոր դերասան և անհընդհատ զբաղվում շատ թատերական ներկայացումներում։ Նա մասնակցել է հետևյալ ներկայացումներում՝ Old Wicked Songs (1996 թվական), Long Day’s Journey into Night (1998 թվական) և The Pillowman (2005 թվական)։ Այդ դերի համար առաջին անգամ պարգևատրվել է «Թոնի» մրցանակով ։
Դերասանը նկարահանվել է նաև շատ հեռուստանախագծերում, զորօրինակ «Օրենք և կարգ», «Հիմարիկ Բեթթի» և այլն ։
Նրա ավանդը կինոմատոգրաֆիայի մեջ սահմանափակվել է երկրորդական դերեր կատարելով։ Ինչպիսիք են դատավոր Ռիդլի Սքոթի դերը «Ստի հանրագումար» և այլ աննշան դերեր։ 2009 թվականին Կոյեն եղբայրները նրան են ներկայացրել համալսարանական պրոֆեսոր Լարի Հոփնիկի գլխավոր դերը «Լուրջ մարդը» ֆիլմում, որի համար դերասանը արժանացել է շատ մրցանակների։
2010 թվականից Մայքլը նկարահանվում է «HBO» հեռուստաալիքի «Ընդհատակյա կայսրություն»(«Boardwalk Empire») հեռուստասերիալում, որի պրեմիերան կայացել է նույն թվականի սեպտեմբերի 19-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1968 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Լոնգ Բիչ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ
Սեն Լեժե (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Սեն Կրեպեն  (Saint-Léger), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Սենտի շրջանում։ Մտնում է Պոն կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17354։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 602 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ռազմավարական խորություն (այլ կիրառումներ)
Ռազմավարական խորություն կարող է նշանակել.
Ամբլի Ֆերի
Ամբլի Ֆերի (Ambly-Fleury), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2014 թվականի դրությամբ կազմում է 125 մարդ, բնակչության խտությունը` 21.26 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.88 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 170 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 60 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 36 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 83 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 60-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 23։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,3 %։ 60 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 52 անձ (33 տղամարդ և 19 կին)։ Գործազուրկ են եղել 8 անձ (5 տղամարդ և 3 կին)։ 23 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 11-ը` թոշակառուներ, իսկ 10-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Յոհան ֆոն Շպորկ
Յոհան ֆոն Շպորկ (Johann von Sporck, Jan Špork, ), Բավարիայի կուրֆուրստության, հետագայում Սրբազան Հռոմեական կայսրության հեծելազորի գեներալ։ 1647 թվականից հանդիսացել է բարոն, 1664 թվականից՝ կոմս։
Կենսագրություն
Յոհան ֆոն Շպորկը ծնվել է 1600 թվականի հունվարի 6-ին Պադերբորնի եպիսկոպոսության Շպորկհով տեղանքում՝ Վեստֆալիա հերցոգություն (ներկայում՝ Հյուսիսային Հռենոս-Վեսթֆալիայի հողերի Դելբրյուք քաղաքի մոտակայքում գտնվող Շենինգ) ։ Այլ տվյալների համաձայն ծնվել է 1595 թվականին ։ Յոհան ֆոն Շպորկի ծնողներն են եղել Ֆրանց ՆոլտենՆ (Շպորկ) և Յոբստա Շպորկը։ Ընտանիքում ծնվել է հինգ երեխա՝ մեկ աղջիկ և չորս տղա, որոնցից երկուսը նույնպես ընտրել են զինվորական ծառայություն
1620 թվականին Յոհան Շպորկն ընդունվում է զինվորական ծառայության Բավարիայի կուրֆյուրստության հեծելազորում, որի կազմում սկզբից մինչև վերջ մասնակցել է Երեսնամյա պատերազմին։ Ծառայությունը սկսել է դրագունյան գնդում, այնուհետև երկար տարիներ ծառայել է որպես կոռնետ (հեծելազորային սպայական առաջին աստիճան) Դիտրիխ Լոթարա ֆոն Բենինգհաուզենի կորնետում ։ Իր առաջին մարտը վարել է 1620 թվականի նոյեմբերի 8-ին Սպիտակ լեռան ճակատամարտում։ Մարշալ Տիլիի հրամանատարությամբ կռվել է Պֆալցում, Վեստֆալիա, Բավարիայի և Սաքսոնիայի կուրֆյուրստություններում։ 1632 թվականին մարշալի մահից հետո Յոհան Շպորկը Վալենշտայնի բանակի կազմում որպես ռոտմիստեր կռվում է Ֆյուրտում։ Այնուհետև Յոհան Շպորկը դառնում է Յոհան ֆոն Վերտի գնդի սպա։ 1638 թվականին մասնակցել է շվեդ գեներալ Կյոնինգսմարկի թվաքանակով գերազանցող ուժերի ջախջախմանը՝ ստանալով դեմքի վնասվածք:1639 թվականին նշանակվել է գնդի հրամանատար։ 1640-1642 թվականներին երեք անգամ ջախջախել է սակսեն-վայմերական բանակի ստորաբաժանումներին։ 1645 թվականին մասնակցել է Յանկովի ճակատամարտին, որում հաղթեցին շվեդները։ Ճակատամարտում Շպորկը վիրավորվում է, սակայն իր բավարական հեծյալներին առաջնորդելով կարողանում է դուրս գալ ռազմադաշտից և հասնել Յիհլավա բնակավայր։ Սակայն շվեդները հասնում են նրան և գերևարում։ Չնայած անհաջողություններին՝ Ֆերդինանդ III կայսրը բարձր է գնահատում գնդապետ Շպորգի հերոսությունը և ոչ միայն փրկագնով վերադարձնում է նրան գերևարությունից, այլև շնորհում գեներալ-մայորի կոչում։ Հետագայում գեներալ-մայոր Յոհան Շպորկը կռվում է շվեդների և ֆրանսիացիների դեմ Հեսսենում և Բավարիայում։ 1647 թվականի մարտի 14-ին Բավարիայի կուրֆյուրստ Մաքսիմիլիան I-ը Ֆրանսիայի և Շվեդիայի հետ կնքում է Ուլմսկյան զինադադարը։ Շպորկը և իր հրամանատար Վերտը, կուրֆյուրստի քայլը համարելով դավաճանություն, ծառայության անցան Հաբսբուրգների մոտ։
Կայսրը գնահատեց Յոհան Շպորկի նվիրվածությունը և 1647 թվականի հոկտեմբերի 12-ին նրան շնորհեց ֆելդմարշալ-լեյտենանտի կոչում, ինչպես նաև բարոնի տիտղոս։ Որպես Բոհեմիայի տիրակալ՝ 1648 թվականի հունվարի 21-ին Յոհան Շպորկը Բոհեմիայի թագավորության նիկոլատ, այսինքն՝ ընդգրկվում է այդ երկրի ազնվական շրջանակներում։ 1648 թվականի հոկտեմբերին ֆելդմարշալ-լեյտենանտ Յոհան Շպորկը իր զորքերով օգնության է շտապում Պրահայի ապստամբների դեմ պայքարող ուժերին, սակայն ճանապարհին տեղեկանում է Վեստֆալյան հաշտության կնքման մասին, որով էլ ավարտվում է երկարամյա պատերազմը։ Շուտով Վերտը թոշակի է անցնում, և կայսերական ամբողջ հեծելազորի հրամանատար է նշանակվում Յոհան Շպորկը։
1657 թվականին կայսրությունը Լեհաստանին աջակցելու համար մտնում է 1655-1660 թվականների Հյուսիսային պատերազմ՝ ռազմաճակատ ուղարկելով գեներալ Ռայմոնդ Մոնտեկուկոլիի բանակը, որի կազմում էր նաև Յոհան Շպորկը։ Լեհաստանում Յոհանը մասնակցում է տրանսիլվանյան իշխան Դյորդ II Ռակոցիի զորքերի ջախջախմանը՝ ազատագրելով Կրակովը և գրավելով Պոզնանը։
Հաջորդ երեք տարիներին Շպորկը ղեկավարում է Մոնտեկուկոլիի ամբողջ հեծելազորը, Գոլշտինիայում և Յուտլանդիայում մարտեր է վարում շվեդների դեմ մինչև մարտական գործողությունները չեն տեղափոխվում Պոմերանիա։ Այստեղ Յոհանը ծանոթանում է իր երկրորդ կնոջ հետ ։ 1663-1664 թվականներին Շպորկը Մոնտեկուկոլիի բանակի կազմում մասնակցում է չորրորդ ավստրո-թուրքական պատերազմին։ 1664 թվականի օգոստոսի 1-ին Սենտգոթհարդի ճակատամարտի վճռական պահին հենց Յոհան Շպորկի հրամանատարությամբ գործող հեծելազորը թուրքերի նկատմամբ հաղթանակ պարգևեց։ Ինը օր անց Օսմանյան կայսրությունը համաձայնվում է կնքել խաղաղության պայմանագիր։ Որպես պարգև՝ օգոստոսի 23-ին Շպորկը արժանանում է կայսերական ժառանգական կոմսի տիտղոսի։ Հունգարների և խորվաթների մի մասը, պատերազմի արդյունքից դժգոհ մնալով, կազմակերպում է Զրինյան Ֆրանկոպոնի դավադրությունը՝ նպատակ ունենալով Ավստրիայից առանձնացնել Հունգարիան և Խորվաթիան։ 1670 թվականի մարտին Պրահայի ապստամբների ղեկավարներից Ֆ.Կ.Ֆրանկոպանը Զագրեբում քաղաքացիներին դուրս է բերում ապստամբության։ Շպորկը հաջողությամբ պայքարում է ապստամբների դեմ և ապստամբության ճնշումից հետո կայսեր կողմից ստանում է 100.000 ոսկի։
1671 թվականին Շպորկը, ով արդեն 70-անց էր, որից հիսունը անցկացրել է պատերազմում, ուխտագնացություն է իրականացնում դեպի իտալական Լորետոյում գտնվող Սանտա Կազա տաճար։ Ճանապարհին նա այցելում է Հռոմ, որտեղ արժանանում է Հռոմի պապ Կլիմենտ X-ի ընդունելությանը։
Ընտանիք
Յոհան Շպորկը առաջին անգամ ամուսնացել է 1639 թվականին բարոնուհի Աննա Մարգարիտա ֆոն Լինզինգենի հետ, դստեր հետ միասին մահացել է 1650-ական թվականներին Լեհաստանում, երբ ուղեկցում էր ամուսնուն արշավանքի ժամանակ։ Երկրորդ անգամ ամուսնացել է 1660 թվականին բարոնուհի Էլեանոր-Մարիա-Եկատերինա ֆոն Ֆինեկի հետ, ով մեկլենբուրգյան տոհմից էր։ Ֆենիկը մահանում է 1674 թվականին Վալանսյոն քաղաքում (Հենեգաու կոմսություն)՝ ուղեկցելով ամուսնուն հերթական արշավանքի ժամանակ։ Ֆոն Շպորկը առաջին ամուսնությունից ուներ դուստր Աննա Կատերինան և որդի Ֆրիդրիխ Լեոպոլդը։ Երկրորդ ամուսնությունից ուներ դուստր Մարիա Սաբինան և որդի Ֆրանց Անտոն ֆոն Շպորկ, ով Չեխիայում հայտնի էր որպես ժամանակի ամենակրթված մարդկանցից մեկը և խոշոր մեկենաս, ով ընկերացել է Անտոնիո Վիվալդիի, Մատիաշ Բերնարդ Բրաունի և մշակույթի այլ հայտնի գործիչների հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրո-Հունգարիայի ռազմական պատմություն
Հինդուիստական սրբապատկերագրություն
Հինդուիստական սրբապատկերագրություն, հինդուիզմի ձևավորման հազարամյակների ընթացքում ընդունված տարբեր սրբապատկերային խորհրդանշաններ, որոնց վերագրվել է հոգևոր նշանակություն և որոնք հիմնված են հինդուիզմի սրբազան տեքստերի ու հինդուիստական մշակութային ավանդույթների վրա։ Այս խորհրդանիշների նշանակության մեկնաբանությունը տարբեր է`կախված աշխարհագրական շրջանից, պատմական ժամանակաշրջանից և կրոնական ավանդույթից, որին հետևում են հինդուսները։ Ժամանակի ընթացքում որոշ խորհրդանիշներ (օրինակ՝ սվաստիկան) գտել են կիրառություն հինդուիզմից դուրս, իսկ մյուսները (օրինակ՝ ձայնի ուժի մանտրան) ճանաչվել են որպես միմիայն հինդուիստական։ Հինդու պատկերապատման մյուս կարևոր կողմերն են մուրտիսն ու մուդրան։
Հինդուիստական սրբապատկերագրության որոշ խորհրդանիշներ (կենդանիներ, բուսական աշխարհ, գործիքներ, զենք կամ նույնիսկ գույներ) կապված են դևերից որևէ մեկի հետ կամ հակառակը։ Որոշ դեպքերում, աստվածություններն իրենք են անձնավորում բնական ուժերին, օրինակ՝ Ագնի աստվածությունն անձնավորում է կրակը, Վայուն՝ քամուն, Սուրյան՝ արևին իսկ Պրիտհիվին՝ երկիրը։ Այլ դեպքերում, որոշակի ասոցիացիաներ կապված են որոշ հինդու դիցաբանական որոշակի դրվագների հետ։ Սիմվոլիզմը հաճախ աստվածությունները կապում է բնական կամ մարդկային հատկանիշների կամ մասնագիտության հետ։
Հինդու սիմվոլիզմի իմացությունն առանցքային դեր ունի ինչպես հինդու գրականության մեջ, այնպես էլ ժամանակակից և հին հնդկական հեղինակների (ինչպես կրոնական, այնպես էլ աշխարհիկ) աշխատություններում այլաբանական հիշատակումները հասկանալու համար։
Տե՛ս նաև
Վիշնուի պատկերապատումը
Հղումներ
Կատեգորիա:Հինդուիզմ Կատեգորիա:Կրոնագիտություն
Աշխատանքային երգեր
Աշխատանքային երգեր, աշխատանքի գործընթացում ստեղծված և նրան ուղեկցող ժողովրդական երգեր։
Հայ ժողովրդական աշխատանքային երգերից տարածված են եղել հորովելները, երկրագործի (կամ շինականի), սերմնացանի (երգ–աղոթքներ), հնձի, սայլի, քաղհանի, չանաքի, կալի, ճախարակի, խնոցու, սանդի և այլ երգերը։ Աշխատանքային երգերում փորձ է արվում արտահայտել շինականի և արհեստավորի սոցիալական վիճակը։ Դրանց մեջ շինականն իր հոգսերն է կիսում գութանի, արորի ու եզան, իսկ գեղջկուհին՝ ճախարակի, խնոցու, իլիկի, սանդի և այլ գործիքների հետ։ Աշխատանքային երգերին հատուկ մոտիվներ կան նաև սիրո, հարսանեկան, վիճակի երգ–խաղիկներում, ինչպես և հայրեններում։
Հայկական աշխատանքային երգերից շատերը գալիս են խոր հնուց և պարունակում են հմայական աղոթքի երանգներ։ Խորհրդային շրջանում հայկական աշխատանքային երգերում երևան եկան կոլտնտեսային գյուղը, կոլեկտիվ աշխատանքը, տրակտորն ու կոմբայնը գովերգող մոտիվներ։
Կատեգորիա:Ժողովրդական երգեր Կատեգորիա:Երաժշտական ոճեր
Ստարոդուբի շրջան
Ստարոդուբի շրջան (Стародубский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բրյանսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ստարոդուբ ։
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 20471 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 11,7 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրյանսկի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ռազմական ապաստարան
Ռազմական ապաստարան, փակ տիպի ամրաշինություն դիրքերում, զորքերի տեղաբաշխման շրջաններում, ղեկավարման կետերում և թիկունքում՝ ոչնչացման զանազան միջոցների (արկերի, ավիառումբերի, թունավոր նյութերի, ատոմային զենքի և այլնի) ներգործությունից պաշտպանվելու համար։ Քաղաքացիական բնակչության պաշտպանության համար նույնպես կառուցվում են ապաստարաններ՝ առանձին կամ բնակելի և արդյունաբերական շենքերի ներսում։ Որպես ապաստարաններ կարող են ծառայել շենքերի նկուղային հարկերը, թունելները, մետրոները և այլն։ Ռազմական ապաստարաններում տեղադրվում են սարքավորումներ՝ շտաբների, ղեկավարման կետերի, կապի հանգույցների, բուժական կետերի, պահեստների և այլնի տևական աշխատանքի համար։
Կատեգորիա:Պատսպարություն
Ալլա Լևուշկինա
Ալլա Իլինիչնևա Լևուշկինա (Алла Ильинична Лёвушкина, ), խորհրդային  և ռուս վիրաբույժ-պրոկտոլոգ։ Նա Ռուսաստանում ամենատարեց վիրաբույժն էր․ իր բժշկական գործունեությունը Ալլան ավարտել է 2018 թվականին 91 տարեկան հասակում՝  67 տարվա կարիերայից հետո ։ Բժշկական գործունեության ընթացքում Ալլան կատարել է մոտ տաս հազար վիրահատություն  ։
Կենսագրություն
Նրա հայրը աշխատել է Մեշչերայում որպես անտառապահ, իսկ մարը՝ ուսուցչուհի։ Ավագ եղբայրը՝ Անատոլին (մահացել է 2001), բանաստեղծ էր և ապրում էր Արխանգելսկի մարզում ։ Ալլայի հորեղբոր որդին՝ Վլադիմիր Դեմենտևը, Հայրենական մեծ պատերազմի վետերան է, վիրավորվել է Կուրսկի շրջանում, սակայն հասել է մինչև Բեռլին ։ Մանկության տարիներին Ալլան շատ ժամանակ է ծախսել արշավային ուղևորությունների վրա, ուսումնասիրել է բնությունը, կենդանիներ, բույսեր, երազել է դառնալ երկրաբան։ 1945 թվականին Մոսկվայի 2-րդ բժշկական համալսարան ընդունվելու մի քանի անհաջող փորձից հետո Ալլան ընդունվել է Ռյազանի մանկավարժական համալսարանի բնական գիտությունների ֆակուլտետը ։ Սակայն հաջորդ տարի նա ընդունվել է Մոսկվայի 2-րդ բժշկական համալսարան։ Սովորել է աշխարհահռչակ պրոֆեսոր  Ալեքսանդր Նիկոլաևիչ Բակուլևի հետ։ Երրորդ կուրսում Ալլան հաճախել է Բորիս Պետրովսկի վիրաբուժական ակադեմիա, որն աշխատում էր Մոսկվայի 4-րդ քաղաքային հիվանդանոցում։ 1951 թվականից նա սկսել է բժշկական գործունեությունը։ Առաջարկ է ստացել և մնացել աշխատելու պաթոֆիզիոլոգիայի ամբիոնում որպես օգնական, սակայն հրաժարվել է և տեղափոխվել է Տիվայի Հանրապետություն։ 1951-1954 թվականներին Ալլան բժշկական փորձաքննություն է անցել Տիվայի մարզկենտրոն Շագոնար քաղաքում, որպես պրակտիկ վիրաբույժ։ 1954 թվականին Ալլան ընդունվել է Ռյազան քաղաքի Նիկոլայ Սեմաշկոյի անվան կլինիկական հիվանդանոցի օրդինատուրան։
1961 թվականին՝ տասը տարվա բժշկական փորձաքննությունից հետո, Ալլան ընտրում է վիրաբույժի մասնագիտությունը։ Մասնակցել է նաև առաջին խորհրդային պրոկտոլոգ Ալեքսանդր Նաումովիչի դասընթացներին, որն այդ մասնագիտության միակ բժիշկն էր Ռյազանի շրջանում։
Ավելի քան երեսուն տարի աշխատել է Ռյազանի Սանիտարական ավիացիայի կայանում որպես վիրաբույժ։ 2001 թվականին տեղափոխվեց աշխատանքի «Ռյազան 11-րդ քաղաքային հիվանդանոցում» ։ Այնտեղ աշխատել է առաջին վիրաբուժական բաժանմունքում։ Ալլան դադարեց աշխատել հիվանդանոցում 2018 թվականից։ 2014 թվականին Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը Ալլային շնորհել է «Ազգային մրցանակ»՝ մասնագիտական հավատարմության համար։ 2018 թվականին Ալլան համարվում էր Ռուսաստանում ամենատարեց պրակտիկ վիրաբույժը։
Մահացել է 2020 թվականի հունվարի 23-ին 93 տարեկան հասակում։ Ալլան ամուսնացած չի եղել, երեխաներ չի ունեցել։ Խնամել է հաշմանդամ եղբորորդուն։ Եղել Ռուս ուղղափառ եկեղեցու հետևորդ։ Ըստ նրա՝ նա հավատքի է եկել 59 տարեկան հասակում։ Սիրել է կենդանիներ։ Ունեցել է տասնչորս կատու։ Խնամել է նաև քաղաքի թափառող կատուներին և շներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Աշխատանքի վետերան» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Ռուս վիրաբույժներ
Ավստրիայի էրցհերցոգություն
Ավստրիայի էրցհերցոգություն (Erzherzogtum Österreich), խոշոր դքսություն Սրբազան Հռոմեական կայսրության կազմում։ Եղել է Հաբսբուրգյան միապետության միջուկը՝ ռազմաքաղաքական և սոցիալական գլխավոր հենակետը՝ Վիեննա մայրաքաղաքով։
Ավստրիայի էրցհերցոգությունը 1156 թվականին փոխարինում է Բավարական արևելյան մարկային՝ Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր Ֆրիդրիխ I Շիկամորուսի որոշմամբ։ 15-րդ դարից սկսած Ավստրիայի էրցհերցոգության թագավորանիստ Վիեննան դարձավ նաև Սրբազան Հռոմեական կայսրերի կառավարչական կենտրոնը։
Որպես կայսերական պետություն էրցհերցոգության գոյությունն ավարտվեց 1806 թվականին՝ գերմանական ազգի Սրբազան Հռոմեական կայսրության փլուզման հետևանքով։ Վերջինիս տարածքում առաջացան Ստորին Ավստրիայի և Վերին Ավստրիայի պետական միավորումները։
Պատմություն
Զարգացած միջնադարում Ավստրիայի այժմյա տարածքը հայտնի էր Արևելյան մարկա անվանումով։ Էթնիկ գերմանացիները 9-10-րդ դարերում կարողանում են տեղահանել տեղի սլավոններին, իսկ 955 թվականին Լեխ գետի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտից հետո տարածաշրջանը դարձավ գերմանական ազգի Սրբազան Հռոմեական կայսրության հենակետերից մեկը։ 976 թվականին ժամանակակից Ավստրիայի տարածքը հայտնվում է Բեբենբերգների դինաստիայի վերահսկողության տակ։
Բավարիայից Ավստրիայի անջատումից հետո՝ 1156 թվականին, Բաբենբերգների թագավորական ընտանիքի ներկայացուցիչները ստեղծեցին կայսերական տարածք, որը 1192 թվականին իրեն բռնակցեց նաև հարևան Շտիրիայի դքսությունը։ 1246 թվականին Բոհեմիայի թագավոր Օտտոկար II-ը ճակատամարտում հաղթում է Գերմանիայի Հաբսբուրգ թագավոր Ռուդոլֆ I-ին՝ բռնազավթելով այժմյան Գերմանիայի արևելյան հատվածն ու Բավարիան։ 1156 թվականին Գերմանիայի թագավոր Ֆրիդրիխ Շիկամորուսը Ավստրիայի դքսությունն առանձնացնում է, որպես կիսանկախ, ավատատիրական և հիերարխիկ պետություն Սրբազան Հռոմեական կայսրության տարածքում։ 1278 թվականին տեղի է ունենում Մարտֆելֆի ճակատամարտը, որտեղ Օտտոկարը կարողանում է հաղթանակ տանել իր անհնազանդ որդու՝ Ալբերտ I-ի նկատմամբ։
1359 թվականին Ռուդոլֆ IV-ն Ավստրիայի դքսությունը դարձնում է մեծ դքսություն՝ էրցհերցոգություն, սակայն այդ քայլը չի ճանաչվում Սրբազան Հռոմեական կայսրության բարձրագույն իշխանական մարմինների կողմից։ Նույն թվականին Էռնեստ I-ը դառնում է Ավստրիայի առաջին էրցհերցոգ (մեծ դուքս)։ Սրբազան Հռոմեական կայսրությունը ճանաչում է Ավստրիայի էրցհերցոգությանը միայն 1453 թվականին՝ Ֆրեդերիկ III-ի կառավարման տարիներին։
1804 թվականին Սրբազան Հռոմեական կայսրության վերջին կառավարիչ Ֆրանցիս II-ը հրաժարվեց կայսերական գահից՝ դառնալով նոր նվիրակոչված Ավստրիական կայսրության առաջին կայսր։ Երկրում հաստատվեց Հաբսբուրգների ժառանգական վարչակարգը։ Գերմանական ազգի Սրբազան Հռոմեական կայսրության փլուզումից հետո ստեղծվեցին բազմաթիվ նոր պետություններ։ Ավստրիայի էրցհերցոգությունը շարունակում է պահպանել իր դիրքը մինչև 1918 թվականը՝ Ավստրո-Հունգարական կայսրության փլուզումը։ Դրանից հետո կայսրության տարածքը մասնատվեց, իսկ Ավստրիայի տարածքում ստեղծվեցին Վերին և Ստորին Ավստրիայի պետական միավորումները։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ավստրիայի պատմություն Կատեգորիա:Սրբազան Հռոմեական կայսրության պատմություն Կատեգորիա:Եվրոպայի նախկին միապետություններ Կատեգորիա:1918 կազմալուծված պետություններ և տարածքներ
Սեն Լորան դը լա Բառիեր
Սեն Լորան դը լա Բառիեր (Saint-Laurent-de-la-Barrière), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Սեն Ժան դ՛Անժելի շրջանում։ Մտնում է Տոննե Բուտոն կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17352։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 97 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի Համաշխարհային պատմության ամբիոն
ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետի Համաշխարհային պատմության ամբիոն, ԵՊՀ կազմում գործող հնագույն ֆակուլտետներից մեկի ամբիոններից է։
Պատմություն
Երևանի պետական համալսարանի Պատմության ֆակուլտետի Համաշխարհային պատմության ամբիոնը հիմնադրվել է 1930 թվականին։ ԵՊՀ Պատմության ‎ֆակուլտետի Ընդհանուր պատմության ամբիոնի (1930-1931 ուստարի) առաջին վարիչը եղել է ընդհանուր պատմության նորագույն շրջանի մասնագետ պրոֆեսոր Կարո Ղազարյանը։ 1938 թ-ին ամբիոնր բաժանվում է երկու մասի, ստեղծվում են`
1938-1952 թթ. Հին աշխարհի պատմության ամբիոնը ղեկավարել է նշանավոր մանկավարժ-պատմաբան, համալսարանի բազմամյա դասախոս պրոֆեսոր Ստեփան Ներսիսյանը, իսկ Նոր պատմության ամբիոնը՝ եվրոպական մի քանի օտար լեզուներ տիրապետող, ՀԽՍՀ ԳԱԱ նոր պատմության լավագույն մասնագետ, ակադեմիկոս Աբգար Հովհաննիսյանը։
ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի Ընդհանուր պատմության ամբիոնը կազմավորվել է 1952 թ. Հին աշխարհի և Նոր պատմության ամբիոնների միավորման արդյունքում՝ ակադեմիկոս Աբգար Հովհաննիսյանի ղեկավարությամբ ։
1960-1978 թթ. ամբիոնը ղեկավարել է պրոֆեսոր Խաչիկ Բադալյանը, իսկ 1979-1998 թթ.` պրոֆեսոր Վալտեր Դիլոյանը։ 1998 թվականից ամբիոնի վարիչ է պրոֆեսոր Ալբերտ Ստեփանյանը։ 2005 թ. ԵՊՀ-ի ընդհանուր պատմության ամբիոնը վերանվանվել է Համաշխարհային պատմության ամբիոն։ Ամբիոնը ընդգրկում է համաշխարհային պատմությունը հնագույն շրջանից մինչև մեր օրերը ։
Տարբեր տարիներին ամբիոնում աշխատել են նշանավոր գիտնականներ և դասախոսներ պ.գ.դ., պրոֆեսոր Ստ. Ներսիսյանը, Գր. Միքայելյանը, Ջ. Կիրակոսյանը, Վ. Դիլոյանը, դոց. Գ. Հարությունյանը և այլք ։
Այժմ ամբիոնում աշխատում է 14 դասախոս, որոնք համաշխարհային պատմության տարբեր դարաշրջանների և շրջափուլերի վերաբերյալ հանրապետության ճանաչված մասնագետներն են ։
Ամբիոնի վարիչներ
1998 թվականից ամբիոնի վարիչն է պրոֆեսոր Ալբերտ Ստեփանյանը ։ Նախկինում այդ պաշտոնը զբաղեցրել են մի շարք նշանավոր հայ պատմաբաններ. պրոֆեսոր Ստեփան Ներսիսյանը, ակադեմիկոս Աբգար Հովհաննիսյանը, պ.գ.դ., պրոֆեսոր Վ. Դիլոյանը։ ԵՊՀ Պատմության ‎ֆակուլտետի Ընդհանուր պատմության ամբիոնի (1930-1931 ուստարի) առաջին վարիչը եղել է ընդհանուր պատմության նորագույն շրջանի մասնագետ պրոֆեսոր Կարո Ղազարյանը։
Ամբիոնի նշանավոր դասախոսներ
Ամբիոնում դասավանդել են հին աշխարհի պատմության լավագույն մասնագետներ Ստեփան Ներսիսյանը և Ժենյա Միրզախանյանը, որոնք աչքի են ընկել դասախոսական մեծ վարպետությամբ։ Երկար տարիներ ամբիոնում դասավանդել են նաև դոցենտ Նիկոլայ Շահնազարյանը, միջնադարագետ պրոֆեսոր Հուսիկ Նաջարյանը, նոր և նորագույն պատմության լավագույն մասնագետ, հմուտ դասախոս ու մանկավարժ դոցենտ Մառլեն Հովհաննիասյանը, Գարեգին Հարությունյանը։
Ամբիոնի գիտամանկավարժական գործունեությունը
Ուսումնամեթոդական ընդգրկմամբ ամբիոնը ներկայացնում է համաշխարհային պատմությունը` սկսած հին արևելյան քաղաքակրթությունից մինչև մեր օրերը։ Ամբիոնում դասավանդվում են Հին աշխարհի, Միջնադարի և Նոր ու նորագույն պատմության ամենատարբեր հիմնահարցերին վերաբերող դասընթացներ, որոնց ծրագրերը մշակվել են արդի բուհական մանկավարժության սկզբունքների համաձայն և հրատարակվել են։ Ամբիոնի դասախոսներից մասնակցել են բուհական 12 և հանրակրթական դպրոցների 15 դասագրքերի ստեղծման աշխատանքներին ։
Ամբիոնում պարբերաբար կազմվել են մասնագիտացման դասընթացների ու սեմինարների ծրագրեր ու պլաններ, հրատարակվել են ուսումնաօժանդակ ձեռնարկներ ու դասախոսությունների տեքստեր (պրոֆեսոր Հ. Նաջարյան, «Բյուզանդիայի պատմության ուրվագծեր, ուսումնաօժանդակ ձեռնարկ», Երևան, 1987, դոցենտ Ե. Միրզախանյան, «Ուրվագծեր հին Հունաստանի պատմագրության», Երևան, 1967, «Ուրվագծեր հռոմեական պատմագրության», Երևան, 1971, դոցենտ Քիլիմջյան, «Գերմանիան 1871-1896 թթ.», Երևան, 1978, և «Ֆրանս-պրուսական պատերազմը և 1870 թ. սեպտեմբերի 4-ի հեղափոխությունը Ֆրանսիայում», Երևան, 1982, պրոֆեսոր Վ. Դիլոյանի, Ա.Ստեփանյանի և դոցենտ Գ. Հարությունյանի մասնակցությամբ կազմվել է ընդհանուր պատմության ձեռնարկ բուհ ընդունվողների համար Երևան, 1996)։ պրոֆեսոր Ա.Ա.Ստեփանյանը, Վ. Ա.Դիլոյանը և դոցենտ Ս.Հարությունյանը ընդգրկված են եղել հանրակրթական դպրոցի դասագրքերի ստեղծման աշխատանքներում (Վ.Ա.Դիլոյան, Ս. Հարությունյան, «Միջին դարերի պատմություն», դասագիրք հանրակրթական դպրոցի 6-րդ դասարանի համար, Երևան, 2000)։ պրոֆեսոր Ա.Ա.Ստեփանյանը և Վ.Ա.Դիլոյանը եղել են «Հայոց պատմությունը համաշխարհային պատմության համատեքստում, Երևան, 2001»հանրակրթական դպրոցի 9-րդ դասարանի դասագրքի հեղինակներից։
Պրոֆեսոր Ա. Ստեփանյանի ղեկավարությամբ հեղինակների մի համախումբ` Կրթության և գիտության նախարարության պատվերով, ստեղծել է հանրակրթական դպրոցի 6-9-րդ դասարանների համաշխարհային պատմության դասագրքեր։ Դրանցից «Հին դարերի պատմությունը»և «Նոր դարերի պատմությունը»հրատարակվել են 2007 թվականին, իսկ 2009 թվականին հրատարակվել «Միջին դարերի պատմությունը»և «Նորագույն պատմությունը»։ Պրոֆեսոր Ա. Ստեփանյանը և դոցենտ Հարությունյանը դասագրքերի հիմնական հեղինակներն են։ Աշխատանքներ են տարվում հանրակրթական ավագ դպրոցի «Համաշխարհային քաղաքակրթություն» առարկայի դասագրքերի հղացքի և ծրագրի մշակման ուղղությամբ։
Ամբիոնի անդամների ուժերով թարգմանվել են նաև բուհական դասագիրք Երևան պրոֆեսոր Վ.Դիլոյան, «Նոր պատմություն. 1870-1918 թթ.», Երևան, 1985, դոցենտ Ե. Միրզախանյան, «Հին Հռոմի պատմություն», Երևան, 1951, դոցենտ Մ. Հովհաննիսյան, «Նորագույն պատմություն. 1918-1939», Երևան, 1985, «Նորագույն պատմություն. 1939-1973», Երևան, 1987, դոցենտ Տ. Հակոբյան, «Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների միջին դարերի պատմություն», Երևան, 1973, «Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների նոր պատմություն», Երևան, 1978։
1997 թվականից, ուսուցման եռաստիճան համակարգի անցնելու կապակցությամբ, ամբիոնի անդամների ուժերով բակալավրիատի համար մշակվել են համաշխարհային պատմության տարբեր դարաշրջանների վերաբերյալ նոր ուսումնական ծրագրեր։ Հրատարակվել է պրոֆեսոր Ա.Ստեփանյանի և դոցենտ Հ. Հարությունյանի «Հին աշխարհի պատմություն»ծրագիր-ուղեցույցը, Երևան, 2005։ Հրատարակության են ներկայացված դոցենտ Գ. Ս. Հարությունյանի և Ե. Մարգարյանի «Միջին դարերի պատմություն», դոցենտ Գ. Քիլիմջյանի և Ա.Գասպարյանի «Նոր և նորագույն պատմություն»ծրագիր-ուղեցույցները։ Ինչ վերաբերում է մագիստրատուրային, ապա ամբիոնը համալսարանում առաջիններից մեկն է անցել այդ կրթակարգին` 1997 թվականից ի վեր, «Համաշխարհային պատմություն»մասնագիտացմամբ։ Ըստ այդմ մշակել են երկամյա խորացված ուսուցման ծրագրեր Հին աշխարհի, Միջնադարի և Նոր ու Նորագույն պատմության ամենատարբեր հիմնահարցերի վերաբերյալ։ Ներդրվել են նոր առարկաներ`ՙՊատմության տեսություն», «Համաշխարհային պատմության հիմնահարցեր», «Տեղեկատվական տեխնոլոգիաները և հումանիտար միտքը», «Գրքի տեսություն և պատմություն», «Քաղաքակրթությունների տեսություն և պատմություն»և այլն։ Կազմվել են դրանց ուսումնական պլանները և ծրագրերը։
ՙՔաղաքակրթությունների տեսություն և պատմություն»առարկան դասավանդվում է նաև այլ ֆակուլտետների մագիստրատուրայում` Ռոմանո-գերմանական բանասիրության (Արտասահմանյան գրականություն), Հոգեբանության և սոցոլոգիայի, Աշխարհագրության (Տնտեսական աշխարհագրություն), Ժուռնալիստիկայի (Քաղաքակրթությունների տեսություն և պատմություն)։ Անցած տասը տարիների ընթացքում Համաշխարհային պատմության ամբիոնի մագիստրատուրայի բովով անցել է շուրջ քառասուն ուսանող։ 11-ը պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն՝ պատմության ամենատարբեր հիմնախնդիրների վերաբերյալ։ Նրանցից երկուսը գիտական աստիճան են ստացել եվրոպական համալսարաններում։ Երրորդը այժմ մասնագիտանում է Պեկինի համալսարանում։
Բացի պլանային դասընթացներից, մագիստրանտների և բակալավրների համար կազմակերպվել են դասախոսություններ արտասահմանյան գիտնականների մասնակցությամբ. Քեմբրիջի համալսարանի Queen’s College-ի դեկան պրոֆեսոր Թ. Բրաուն, Հարվարդի համալսարանի Հայագիտության ամբիոնի վարիչ պրոֆեսոր Ջ. Ռասսել, Միչիգանի համալսարանի Հայագիտության ամբիոնի վարիչ պրոֆեսոր Ժ. Լիպարիտյան, Վենետիկի Կա Ֆոսկարի համալսարանի հայագիտության ամբիոնի վարիչ Պ. Լ. Զեքիյան, Բեռլինի համալսարանի պրոֆեսոր Թ.Հոֆֆման, Լեչեի (Իտալիա) համալսարանի պրոֆեսոր Ջուստո Տրաինա և այլք։ Ամբիոնին կից գործում է «Ընկերային ինքնությունը համաշխարհային պատմության հոլովույթում»գիտատեսական սեմի-նարը։ 1960 թվականից մինչև 2009 թվական ամբիոնն ունեցել է արտադրությունից կտրված ուսուցմամբ 17 և չկտրված ուսուցմամբ` 7 ասպիրանտ։ Նաև՝ 25 հայցորդ։ Նրանցից թեկնածուական ատենախոսություն պաշտպանել են 16-ը։ Ատենախոսությունը պաշտպանած ասպիրանտներից 5-ը ամբիոնի դասախոսներ են։ Բացի ամբիոնի նիստերից, պարբերաբար տեղի են ունեցել նաև ուսումնամեթոդական խորհրդակցություններ, ուր քննության են առնվել զանազան ուսումնամեթոդական բնույթի հարցեր։
Տարիներ ի վեր ամբիոնի գիտահետազոտական աշխատանքն ընթացել է մի քանի հիմնական ուղղություններով. Մինչարդյունաբերական, արդյունաբերական և հետարդյունաբերական քաղաքակրթությունների հիմնահարցեր, Հայաստանը Արևելք-Արևմուտք քաղաքակրթական առնչությունների ծիրում, Համաշխարհայնացումը հայոց պատմության համատեքստում, Պատմագիտական միտքը և հանրութային կյանքը և այլն։ 1994-2002 թթ. ամբիոնում կատարվել է պետական պայմանագրային թեմա՝ «Հայկական քրիստոնեական հասարակությունը և հայ եկեղեցին (ծագումնաբանությունը, հաստատումը և զարգացումը). պատմաքննական և սոցիալ-մշակութային վերլուծություն», որում ընդգրկված են եղել պրոֆեսոր Ա.Ստեփանյանը և Վ.Դիլոյանը։ Թեման նվիրված է հայ քրիստոնեական եկեղեցու ծագումնաբանությանը և հայկական հասարակության մեջ նրա խաղացած դերին։ Հիմնախնդիրներ, որոնք առաջնակարգ նշանակություն ունեն հայոց պատմության գիտական անաչառ ուսումնասիրության գործում։ Արդյունքները հրատարակվել հեղինակների մի շարք հոդվածներում։