cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բլաս Պինյար
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Նոյեմբերի 22 ծնունդներ Կատեգորիա:1918 ծնունդներ Կատեգորիա:Տոլեդո քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Մադրիդ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:2014 մահեր Կատեգորիա:Հունվարի 28 մահեր Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Իսպանացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Իսպանացի լրագրողներ Կատեգորիա:Հրատարակիչներ
Սյուզան Կորի
Սյուզան Կորի (Suzanne Cory, ), ավստրալիացի կենսաբան։ Ավստրալիայի գիտությունների ակադեմիայի նախագահ (2010-2014, 1986-ից անդամ), Լոնդոնի թագավորական հասարակության անդամ (1992), ԱՄՆ-ի գիտությունների ակադեմիայի (1997) և Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի (2002) օտարերկրյա անդամ։
Ջուլիան Մառլի
Ջուլիան Ռիկարդո Մառլի (Julian Ricardo Marley, ), անգլա-ճամայկացի ռեգգի երգիչ, երաժիշտ, երգահան, պրոդյուսեր։
Սյուզան Կորի
Կենսագրություն
1996 թվականից մինչև 2009 թվականի հունիսի 30-ը եղել է Ուոլթեր և Էլիզա Հոլի բժշկական հետազոտությունների ինստիտուտի տնօրեն։ Այժմ դասավանդում է Մոլեկուլային գենետիկայի ինստիտուտի ուռուցքաբանության բաժնում։
Ջուլիան Մառլի
Բոբ Մառլիի և բարբադոսցի Լյուսի Փաունդերի որդին։ Ռաստաֆարական շարժման անդամներից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1975 ծնունդներ Կատեգորիա:Անգլիացի երգիչներ Կատեգորիա:Ճամայկացի երգիչներ Կատեգորիա:Անգլիացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ճամայկացի ռեգգի երաժիշտներ Կատեգորիա:Անգլիացի կիթառահարներ Կատեգորիա:Անգլիացի պրոդյուսերներ
Սյուզան Կորի
Կենսագրություն
2010 թվականի մայիսի 7-ին ընտրվել է Ավստրալիայի գիտությունների ակադեմիայի նախագահ և դարձել է ակադեմիայի պատմության առաջին կին նախագահը։ Պապի գիտությունների ակադեմիայի (2004), EMBO-ի (2007), Քաղցկեղի հետազոտությունների ամերիկյան ասոցիացիայի ակադեմիայի (2013) անդամ։
Զբաղվել է իմունային համակարգի և քաղցկեղի գենետիկայի ուսումնասիրություններով և իր երկրի գիտության մեջ ներդրումներ է կատարել։ Պաշտպանել է դոկտորական դիսերտացիան։
Ամուսնացած է իր գործընկերոջ, գիտնական Ջերի Ադամսի հետ, որը նույնպես աշխատում է WEHI-ում։
Մրցանակներ
2011 թվականին նրա պատվին Werribee-ում անվանվել է միջնակարգ դպրոց (Սյուզան Կորիի ավագ դպրոց)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կենսաբաններ Կատեգորիա:Քեմբրիջի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Կին կենսաբաններ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ
Փարվին Բաբի
Փարվին Բաբի (հինդի՝ परवीन बॉबी, ամբողջական անունը՝ Փարվին Վալի Մոհամադ Խան Բաբի, ), հնդիկ կինոդերասանուհի և մոդել։ Իր ստեղծագործական կյանքի ընթացքում նկարահանվել է մոտ 60 ֆիլմերում։ Առաջին հնդիկ դերասանուհին է, որի լուսանկարը հայտնվել է Time ամսագրի կազմին։ 1984 թվականից դադարել է նկարահանվելուց՝ շիզոֆրենիա հիվանդության զարգացման պատճառով։
Կենսագրություն
Փարվին Բաբին ծնվել է Գուջարաթ նահանգի Ջունագադհ քաղաքում ` մուսուլմանական ընտանիքում։ Նա ընտանիքի միակ երեխան էր։ Հայրը Ջունագադհի իշխանն էր և ուժերի ներածին չափով միջոցներ չէր խնայում իր սիրելի դստերը լավագույն կրթության տալու համար։ Փարվին Բաբին իր ուսումն ստացել է Ահմադաբադում։
Փարվին Բաբիի կարիերան սկիզբ է առել 1972 թվականին` որպես մոդել։ Իր գեղեցկությամբ նա առաջին իսկ հայացքից շլացնում էր ռեժիսորներին։ 1973 թվականին կայացել է նրա կինոդեբյուտը «Charitra» ֆիլմում, որից հետո մոտ 13 տարի Փարվին Բաբին ուղղակի փայլում էր էկրաններին։ Նա նկարահանվել է այնպիսի աստղերի հետ, ինչպիսիք էին Ամիթաբհ Բաչչանը, Շաշի Կապուրը, Դհարմենդրան և Ջիտենդրան։ Փարվին Բաբին համարվում էր իր ժամանակի ոճի և գեղեցկության չափանիշը Բոլիվուդում։ Նրա հետ նույն սանդղակի վրա զուգահեռ գտնվում էր այն ժամանակների մեկ այլ գեղեցկուհի՝ Զինատ Ամանը։ Նրանք երկուսով ձգտում էին փոխել ֆիլմերում հնդկական հերոսուհիների կերպարը։ Փարվին Բաբիի լուսանկարները հայտնվում էին բոլոր մոդայիկ ամսագրերի կազմերի վրա։ Նա առաջին հնդիկ դերասանուհին էր, որի լուսանկարը 1976 թվականի հուլիսին հայտնվեց Time ամսագրի կազմին։ Կարելի է հիշատակել նրա մասնակցությամբ «Պատ» (1975 թ.), «Դպրոցական սեր» (1976 թ.), «Ամար, Աքբար, Անտոնի» (1977 թ.), «Երկու անգամ երկու - հինգ» (1980 թ.), «Աբդուլա» (1980 թ.), «Երեք եղբայր» (1982 թ.), «Անհաղթը» (1986 թ.) և այլ ֆիլմեր։
1979 թվականի վերջերին Փարվին Բաբիի մոտ արդեն սկսեցին նկատվել հոգեկան հիվանդության նշանները։ Հաճախ նրան նկարահանման հրապարակից տանում էին հիսթերիայի նոպաների բռնկումների պատճառով։ Բացի այդ նա սկսել էր հաճախ ալկոհոլ օգտագործել՝ հիշեցնելով Մինա Կումարիին։ 1983 թվականին՝ իր հանրաճանաչության գագաթնակետի եռուն շրջանում, Փարվին Բաբին հանկարծակի լքեց կինոնկարահանման հրապարակը։ 1984 թվականին նա մեկնեց Լոնդոն` բուժման նպատակով։ Նույն թվականի ապրիլին նա ժամանել էր Նյու-Յորքի Ջոն Քենեդու անվան միջազգային օդանավակայան և երբ նրանից պահանջել են ներկայացնել փաստաթղթերը, դերասանուհին հակադարձել է նյարդային նոպայի բռնկումով։ Հետևանքն այն է եղել, որ բոլիվուդյան սուպերաստղին չորս ոստիկաններ ձեռնաշղթաներ հագցրած տարել են հոգեբուժական կլինիկա։
1998 թվականին Փարվին Բաբին վերադարձել է Հնդկաստան, սակայն նա անճանաչելիորեն փոխվել էր։ Նախկին գեղեցկուհուց ոչինչ չէր մնացել։ Նա հերքում էր, որ տառապում է շիզոֆրենիայով և համարում էր, որ դա ԶԼՄ-ների և կինոգործիչների դավադրությունն է իր նկատմամբ, որոնք ցանկանում էին թաքցնել իրենց հանցագործությունները` սևացնելով իր անունն ու համբավը։ Նա մեղադրում էր հնդկական կինոարդյունաբերության շատ գործիչների, ինչպես նաև արտասահմանյան հյուրերի, որ իբր ցանկանում են իրեն սպանել։ Ըստ նրա, իրեն վնասելու ցանկություն ունեին Ամիթաբհ Բաչչանը, Բիլ Քլինթոնը, Ռոբերտ Ռեդֆորդը, արքայազն Չարլզը, Ալբերտ Գորը, ԿՀՎ-ն, ՊԱԿ-ը, Մոսադը և այլն։ 2002 թվականին Փարվին Բաբին դատի էր տվել դերասան Սանջայ Դատին, մեղադրելով նրան 1993 թվականի մարտի 12-ին Բոմբեյում կատարված ահաբեկչական գործողություններում մասնակցություն ունենալու մեջ։
Անձնական կյանքը
Փարվին Բաբին սիրավեպ է ունեցել դերասան Կաբիր Բեդիի հետ։ Ամենուր հետևում էր նրան, նույնիսկ նրա հետ մեկնել էր Իտալիա, երբ Կաբիր Բեդին նկարահանվում էր այնտեղ։ Այնուամենայնիվ նրանց անձնական կյանքն այդպես էլ չդասավորվեց և բաժանվեցին որպես ընկերներ։ Փարվին Բաբին սիրավեպ է ունեցել նաև ռեժիսոր Մահեշ Բհատի հետ։
Կյանքի վերջին երեք տարիների ընթացքում նա ապրում էր ճգնավորի պես, թաքնվում էր բոլորից և չէր շփվում ոչ մեկի հետ։ Այդպես էլ մահացել էր միայնության մեջ՝ 2005 թվականի հունվարի 20-ին, Մումբայի իր բնակարանում։ Մահվան պատճառ էր հանդիսացել շաքարային դիաբետը, որից էլ առաջացել էր աջ ոտնաթաթի գանգրենա։ Վերջին օրերին դերասանուհին տեղաշարժվում էր հաշմանդամի սայլակի օգնությամբ։ Դիահերձումը ցույց է տվել, որ նա մահացել է սովից։
Հուղարկավորությանը ներկա էին երկու տղամարդ, ովքեր սիրում էին նրան իրական կյանքում ՝ Կաբիր Բեդին և Մահեշ Բհատը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդիկ դերասանուհիներ Կատեգորիա:Մոդելներ Կատեգորիա:Հնդիկ կինոդերասաններ
Աբրամ Ագրանովսկի
Աբրամ Դավիթովիչ Ագրանովսկի (Абрам Давидович Аграновский, ), խորհրդային լրագրող և գրող։
Կենսագրություն
Մասնագիտությամբ բժիշկ է։ Առաջին համաշխարհային և Քաղաքացիական պատերազմների մասնակից։ Աշխատել է «Կոմունիստ», «Պրավդա» և «Իզվեստիա» թերթերում ։
1937 թվականից 1941 թվականը կալանք տակ էր, Նորիլլագեում աշխատել է բժիշկ ։ (1939 թվականի նրանց հանդիպման մասին հիշողություններ ունի Իոսիդ Բերգերը) ։ Ռեաբիլիտացվել է։ 1937 թվականից ճամբարներում էր նաև իր կինը՝ Ֆենյա Աբրամովնա Ագրանովսկայան։
Ազատ արձակվելուց հետո աշխատել է «Красноярский рабочий» թերթում, ապա Մոսկվայում՝ «Огонёк» թերթում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած ռուսական ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս բժիշկներ
Բայազետ
Բայազետ կամ Արշակավան, քաղաք Արևմտյան Հայաստանում, Արարատի նահանգում։ Գտնվում էր Մասիսից հարավ-արևմուտք, Ծաղկանց լեռների Թոնդրակ լեռան հյուսիսային լանջերին։
Աշխարհագրություն
Քաղաքն ընկած է նեղ դաշտի խորքում, մերկ և ժայռոտ լեռների միջև։ Քաղաքը բաց է միայն հյուսիսային կողմից և մյուս երեք կողմերից շրջափակված է ժայռերով։ Հյուսիսային կողմում գտնվում է Գռնավուկ դաշտը, որի մոտով հոսում է Կռնատիկ գետակը։ Գետակի վրա կա միակամար քարաշեն կամուրջ։
Քաղաքն ուներ աղբյուրներ։
Կլիմա
Գարունը չոր և արևոտ էր, ամառը` մեղմ, աշունն` հաճելի, իսկ ձմեռները ցուրտ։ Ուներ առողջարար օդ։
Պատմություն
Ներկայիս Դողուբայազետ քաղաքի սահմաններում դեռևս տեսանելի են Վանի թագավորության ժամանակաշրջանի (ենթադրաբար մ.թ.ա. VIII-րդ դար) հնագույն ամրոցի հիմքի բեկորներ ։
Մ.թ.ա. I-IV-րդ դարերում Արշակունիների տոհմի արքաները կառուցել են միջնաբերդ, որը ծառայել է որպես մետաքսի ճանապարհի պաշտպանության յուրատեսակ հենարան, ինչպես նաև գանձարանը պահելու և թագավորական ընտանիքը թաքցնելու վայր։
Հետագայում բերդը վերակառուցվել է Բագրատունիների կողմից, և մինչև V-րդ դարի կեսերը եղել է նրանց նստավայրը։
Հայ պատմիչներից առաջինը Բայազետի մասին «Բերդն Բիազետի» ձևով 1451 թվականին հիշատակել է Առաքել Դավրիժեցին։
1555 թվականի թուրք-պարսկական պայմանագրով զավթել է Օսմանյան Թուրքիան։ Բայազետը որպես համանուն գավառի կենտրոն մտել է Էրզրումի էլայեթի մեջ։
XVIII դարում Դարույնք բերդի տեղում կառուցվել է Բայազետի նոր բերդը։ Քաղաքը զգալիորեն ավերվել է 1821-1823 թվականների թուրք-պարսկական պատերազմի ժամանակ։
1828 թվականին ռուսական զորքերը առանց կռվի գրավել են Բայազետը, սակայն 1829 թվականի Ադրիանուպոլսի հաշտության պայմանագրով այն դարձյալ մնացել է թուրքական տիրապետության տակ։
1829-30 թվականներին զգալի թվով հայեր Բայազետից գաղթել են Հայկական մարզ Գյոկչայի մահալում, Գավառ ավանի տեղում կառուցել Նոր Բայազետը (այժմ ՀՀ Գավառ քաղաք)։
1840 թվականի հունիսի 20-ից մինչև սեպտեմբերի 28-ը տևած երկրաշարժներից քաղաքը մեծ վնասներ է կրել։
1854 թվականին ռուսական զորքերը գրավել են Բայազետը, որը Փարիզի հաշտության պայմանագրով նորից անցել է Թուրքիային։
Ռուսական զորքերի Երևանյան խմբավորումը (հրամանատար գեներալ Ա. Տեր-Ղուկասով) 1877 թվականի ապրիլի 18-ին ազատագրել է Բայազետը, որտեղ թողնված ռուսական փոքրաթիվ կայազորը, հայ կամավորների աջակցությամբ, հունվարի 6-28-ը հերոսաբար մաքառել է քաղաքը պաշարած թուրքական և քրդական գերակշիռ ուժերի դեմ։ Թշնամիները ավերում են ամեն ինչ և սրի են քաշում բոլորին։ 300 տուն հայերից միայն 100-ն են փրկվում և փախչում են Մակու և Կարս։ Ս. Տեր-Պողոսյանից (Խենթ) տեղեկանալով բերդի օրհասական վիճակի մասին Ա. Տեր-Ղուկասովն իր զորաջոկատով փրկել է նրանց։
Այս ավերվածությունից և եղեռնից հետո Բայազետում մնում է ընդամենը 260 տուն բնակիչ, որոնցից 134-ը` թուրքական, 108-ը քրդական և 18-ը` հայկական։
1878 թվականի Սան Ստեֆանոյի պայմանագրով Բայազետը անցել է Ռուսաստանին, սակայն Բեռլինի դաշնագրով վերստին տրվել Թուրքիային։ 1914 թվականին ռուսական զորքերը, հայ կամավորների մասնակցությամբ ազատագրել են քաղաքը, որը 1918 թվականին դարձյալ ընկել է թուրքական տիրապետության տակ։
Բայազետի հայերը տեղահանվել են։ Նրանց մի մասը ոչնչացվել է թուրք ջարդարարների ձեռքով, փրկվածներն ապաստանել են տարբեր երկրներում։
Բնակչություն
XVIII դարի կեսերին բավականին մարդաշատ քաղաք էր և ուներ 2000 տուն հայ բնակիչ։
1805-1812 թվականների ռուս թուրքական պատերազմի ժամանակ ուներ 1735 տուն հայ և 310 տուն մուսուլման բնակիչ։
Ըստ Սերովբե Կարնեցու 1812 թվականին Բայազետն ուներ 12 000 բնակիչ։
Տնտեսություն
Հայերի հիմնական զբաղմունքը առևտուրն ու արհեստներն էին։ Հնում հայերը զբաղվում էին անասնապահությամբ և երկրագործությամբ։ Բայազետի շուկան ուներ 200 կրպակ, որի մեծ մասը պատմանում էր հայերին։
Ճարտարապետություն
Քաղաքը բաժանված էր 2 մասի։ Մի մասը կառուցված էր Կարաբուն լեռան վրա, իսկ մյուս մասը Էսկի-կալա լեռան լանջին, որի վրա գտնվում էր հին բերդի ավերակները։
Քաղաքի տները կառուցված էին կարմրավուն քարերով։ Փողոցները զառիթափ էին և դժվարանցանելի։
Հայերը հիմնականում բնակվում էին Ադիգյոռի թաղում։
Պատմամշակութային կառույցներ
Անտոնի դար կամ Արնաքար բարձրագագաթ քարաժայռի վրա գտնում է Դարոյնք հինավուրց բերդը, որի համար գերմանացի ճանապարհորդ Վագները գրել է. «Հանդուգն և հրաշակերտ շինվածք է` այնպիսի տեղերի վրա հաստատված, որ բազեներն ու անգղները հազիվ թե կհամարձակվեն բուն դնելու։» Բերդը մի ժամանակ հանդիսանում էր Բագրատունի իշխանների ոստանը։ Ըստ ոմանց բերդը հանդիսանում է XII-XIII դարերի կառույց։ Բերդն ունեցել է բարձր և բոլորշի աշտարակներ։ Դարոյնքը հանդիսանում էր Հայաստանի ամուր և անառաիկ բերդաքաղաքներից մեկը։ Պատահական չէ, որ հռոմեացի պատմիչ Տակտիկոսը բերդը անվանել է «Տավրոսի մուտք»։ Ըստ Ղ. Ինճիճյանի XVII դարի վերջերին բերդը վերանորոգվել է Իսահակ (Իսախ) փաշայի ձեռքով։
Բայազետն ուներ 3 մզկիթ և 2 հայկական գործող եկեղեցիներ։ '''Ս. Կարապետը քարաշեն, փայտե ծածկով ոչ հին եկեղեցի էր, որը վերանորոգվել էր 1754-1878 և 1818 թվականներին։ Ս. Վարդան''' եկեղեցին գտնվում էր Ապտիկոր թաղամասում։
Բայազետի հնագույն հայկական Ամենափրիկիչ եկեղեցու ավերակները գտնվում էր քաղաքի հարավ-արևմտյան կողմում գտնվող հայկական գերեզմանատանը։
Քաղաքը հարուստ էր ուխտատեղիներով։ Էսկի-կալեում գտնվում էր Դարույնք և Լուսաղբյուր ուխտատեղիները։ Կային նաև Թուխ Մանուկ, Ս. Սիմոն, Ղզրո և Գառնիկ աղբյուր ուտատեղիները։
Բերդի դռան մոտ գտնվում էր սպիտակ և սև քարերով կառուցված բոլորագմբեթ մզկիթը, որից քիչ ներքև` պարսպապատ դարավանդի վրա գտնվում էր կարմիր քարով կառուցված հոյակապ պալատը, որը մի ժամանակ համարվում էր թուրքական կայսրության ամենանշանավոր պալատներից մեկը։ Ըստ Էփրիկյանի XVIII դարի վերջին Մահմուդ փաշան այն կառուցել էր տվել մի հայ ճարտարապետի։
Բայազետում է գտնվել Բագրատունիների տոհմական դամբարանը։
Կրթություն
Քաղաքում գործում էր Արամյան երկսեռ վարժարանը, որն ուներ 300 աշակերտ։
Անվանի մարդիկ
Բայազետում է ծնվել բժշկական ծառայության գեներալ-լեյտենանտ Ավետիք Բունազյանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:4-րդ դարի հայկական բերդեր և ամրոցներ Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Բայազետի շրջանի համայնքներ Կատեգորիա:Թուրքիայի քրդաբնակ բնակավայրեր
Արթիկի շրջան
Արթիկի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ապա՝ Հայաստանի Հանրապետության վարչատարածքային միավոր այժմյան Շիրակի մարզի հարավ-արևելքում։ Գտնվում էր ՀԽՍՀ արևմտյան մասում։ Կազմավորվել է 1930 թվականի սեպտեմբերի 9-ին։ Տարածությունը 483,8 քառ. կմ էր, բնակչությունը՝ 44 900 մարդ (1987), խտությունը՝ 92,6 մարդ։
Բնակավայրեր
Արթիկի շրջանի վարչական կենտրոնն էր Արթիկ քաղաքը։ Ուներ 1 քաղաք (Արթիկ), 1 քտա (Պեմզաշեն), 1 քաղաքային, 1 ավանային և 11 գյուղական խորհուրդ։ Բնակավայրերն են՝
Պատմություն
Արթիկի շրջանի տարածքը դեռ հնադարում եղել է Հայաստանի կազմում՝ Երվանդունիների (մ.թ.ա. 570-201) և Արտաշեսյանների (մ.թ.ա. 189-1) թագավորության ժամանակ։ Ավելի ուշ Արթիկի շրջանի տարածքը կազմել է Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգի Շիրակ գավառի մեջ։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում այն եղել է Կամսարականների, Պահլավունիների, Վաչուտյանների և այլ իշխանների տոհմական կալվածքը։ 9-րդ դարի վերջից մտել է Բագրատունյաց թագավորության, ապա՝ Զաքարյան իշխանապետության մեջ։ 14-16-րդ դարերում այն մտել է մոնղոլական, ապա՝ կարակոյունլու և ակկոյունլու թուրքմենական պետությունների մեջ։
Պարսկական տիրապետության ժամանակ Արթիկի շրջանը Երևանի կուսակալության, ապա Շորագյալի սուլթանության մի մասն էր։ Արևելյան Հայաստանը Ռուսաստանին միանալուց հետո, այն մտել է Հայկական մարզի, Երևանի նահանգի Ալեքսանդրապոլի գավառի, Հայաստանում խորհրդային կարգեր հաստատվելուց հետո՝ Լենինականի գավառի մեջ։
Ճարտարապետական հուշարձաններից նշանավոր են Լեռնակերտի միանավ բազիլիկը (4-րդ դար), Հառիճավանքի համալիրը (7-13-րդ դարեր), Պեմզաշենի եկեղեցին և այլն։
Ռելիեֆ և կլիմա
Տարածքն զբաղեցնում է Արագած լեռնազանգվածի հյուսիսարևմտյան և Շարայի լեռան հարավարևմտյան ւանջերը, Շիրակի դաշտի հարավարևելյան մասը։ Բարձրությունը 1500-4000 մ է։ Մակերևույթը կտրտված է Մանթաշ և Գեղաձոր գետերով ու դրանց վտակներով։ Անտառազուրկ է։ Տիրապետում են լեռնատափաստանային և լեռնամարգագետնային լանդշաֆտները։ Կան շինանյութերի հարուստ պաշարներ։
Կլիման բարեխառն է, հունվարի միջին ջերմաստիճանը՝ -8°С-ից մինչև -13°С, հուլիսինը՝ 8-20°С, տարեկան տեղումները՝ 450-750 մմ, վեգետացիայի շրջանը՝ 40-165 օր։ Տարածքում են Մանթաշի ու Վարդաքարի ջրամբարները (5 մայրուղային և միջտնտեսային ջրանցքներով)։
Տնտեսություն
Տնտեսության առաջատար ճյուղերն են հանքարդյունահանող, շինանյութերի և թեթև արդյունաբերությունը, դաշտավարությունն ու անասնապահությունը։ Կար էլեկտրատեխնիկական արդյունաբերություն, մեքենաշինություն։ Գործում էր 18 արդյունաբերական ձեռնարկություն։ Արտադրանքի ծավալով առաջատար են «Արթիկտուֆ» արտադրական միավորումը, վակուումային էլեկտրավառարանների և «Ստեկլոմաշ» գործարանները։
Գյուղատնտեսության հիմնական ճյուղը հացահատիկի մշակումն է։ Կար 15 կոլեկտիվ, 7 խորհրդային տնտեսություն, 1 միջտնտեսային ձեռնարկություն։ Մշակում են նաև շաքարի ճակնդեղ, բանջարեղեն, կտավատ, կերային կուլտուրաներ ևն։ Զբաղվում են նաև պտղաբուծությամբ։ Ավտոճանապարհների երկարությունը մոտ 100 կմ էր, երկաթուղին՝ 17 կմ։ Ուներ կապի հանգույց՝ 26 բաժանմունքով։
1986-87 թվականներին կար 21 միջնակարգ, 7 ութամյա, 2 երեկոյան, 1 օժանդակ գիշերօթիկ, 1 հեռակա միջնակարգ, 3 երաժշտական, 3 մարզական, 1 նկարչական դպրոց, 1 տեխնիկում, 1 պրոֆտեխնիկական ուսումնարան։ 1987 թվականին գործում էր 1 շրջանային, 3 տեղամասային հիվանդանոց, 17 բուժմանկաբարձական կայան, 19 մշակույթի տուն, 6 ակումբ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Արթիկի շրջան
Լեգանես
Լեգանես (Leganés), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Մադրիդ պրովինցիայի կազմում, Մադրիդ։ Համայնքը գտնվում է Արեա-Մետրոպոլիտանա գավառի կազմում։ Տարածքը 43,1 կմ2։ Բնակչությունը 187 227 մարդ (ըստ 2010 թվականի մարդահամարի)։ Պրովինցիայի ադմինիստրացիայից ունի 11 կմ հեռավորություն։
Պատմություն
Քաղաքի մասին առաջին հիշողությունները գալիս են 1280 թվականից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մադրիդ ինքնավար համայնքի բնակավայրեր
Ապոլլոն Արենս
Կենսագրություն
Ապոլլոն Արենսը ծնվել է 1860 թվականի նոյեմբերի 14-ին, գաղտնի խորհրդական Ի. Ա. Արենսի որդին է։ Նախնական կրթությունը ստացել է Օդեսայի ռեալական ուսումնարանում, որն ավարտելուց հետո ընդունվել է Նիկոլաևի ինժեներական ուսումնարան։ 1880 թվականի օգոստոսի 8-ին ստանում է պոդպորուչիկի կոչում և զորակոչվում 1-ին սակրավոր գումարտակ, սակայն ծառայության չի անցնում, այլ անցնում է գիտական դասընթացներ Նիկոլաևի ինժեներական ակադեմիայում, որի մասին նշված է Սանկտ-Պետերբուրգի Ռազմական ինժեներա-տեխնիկական համալսարանի շրջանավարտների հուշատախտակում։ 1882 թվականի ապրիլի 22-ին Արենսը փոխադրվում է լոյբ-գվարդիայի սակրավոր գումարտակ պրապորշչիկի կոչումով, այնուհետև հաջորդաբար ստանում է գվարդիայի պոդպորուչիկի (1884 թ., օգոստոսի 30 ), գվարդիայի պորուչիկի, անվանափոխվելով բանակի շտաբս-կապիտանի (1885 թվականի հունվարի 1) և կապիտանի (1889 թվականի ապրիլի 9) կոչումներ։ 1890 թվականի հունվարի 12-ից մինչև 1897 թվականի հունվարի 29-ը աշխատել է Վարշավայի ամրոցային վարչությունում որպես աշխղեկ, զբաղվել Վարշավայում նոր ամրոցների շինարարությամբ, այնուհետև նոյեմբերի 17-ին նույն պաշտոնով տեղափոխվել է Կրոնշտադտ։ Դրանից հետո եղել է դաշտային երկաթուղիների շինարարության ավագ աշխղեկ, 1898 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ստացել է փոխգնդապետի կոչում ։
1900 թվականի մարտի 27-ից մինչև 1903 թվականի ապրիլի 14-ը զբաղեցրել է Նիկոլաևի ինժեներական ակադեմիայի շտաբ-սպայի, սպաների ուսուցման բաժնի վարիչի պաշտոնը, 1902 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ստացել է գնդապետի կոչում։ 1903 թվականին դիսերտացիայի պաշտպանումից հետո նշանակվում է այդ ակադեմիայի հաստիքային դասախոս։
Նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Սիտինի կողմից հրատարակվող «Ռազմական հանրագիտարանի » համար հոդվածներ գրելու գործում։ 1907-1910 թվականներին Արենսը դասախոսական աշխատանքի հետ մեկտեղ զբաղեցրել է Ռազմա-բժշկական ակադեմիայի ճարտարապետի պաշտոնը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում Արենսը զորակոչվում է գործող բանակ և 1915 թվականի մարտից դառնում է ռազմաճակատի բանակների ինժեներների պետի օգնականը։
Նրա եղբայրը Եվգենին (1856-1931), նավատորմի գեներալ, Նիկոլաևի ծովային ակադեմիայի պրոֆեսոր, հեղափոխությունից հետո ծառայել է Խորհրդային նավատորմում։
Մահացել է 1916 թվականի փետրվարի 23-ին Կիևի ռազմական հոսպիտալում, ծանր հիվանդությունից հետո։
Պարգևներ
Այլ պարգևների հետ մեկտեղ Արենսը ստացել է հետևյալ շքանշանները`
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուս ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Երուսաղեմի պաշարում (այլ կիրառումներ)
Երուսաղեմի պաշարում
Ալոմազրասի
Ալոմազրասի, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Արճեշի գավառակում։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 5 տուն քուրդ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Զառիթափի սարավանդ
Զառիթափ սարավանդ, սարավանդ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում, Վայքի լեռնաշղթայի հյուսիսային լանջին, Արփա գետի միջին հոսանքից ձախ Գոմուր, Ազատեկ, Զառիթափ գյուղերի շրջակայքում։
Բարձրությունը 1500-1700 մ է։ Ձգվածությունը արևելքից արևմուտք մոտ 15 կմ է, հյուսիսից հարավ՝ 4-5 կմ։ Կազմված է էոցենի նստվածքահրաբխածին ապարներից, տեղ-տեղ պահպանվել են չորրորդականի պրոլյուվիալ գլաքարային ծածկույթի մնացուկներ։ Ունի հյուսիսից դիրքադրություն և մասնատված է Արփա գետի Կապույտք, Փշոնք, Փոռ, Ազատեկ և այլ վտակներով։ Տեղ-տեղ հանդիպում են մինչև 180 մ հարաբերական բարձրության բլուրներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի սարավանդեր Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի աշխարհագրություն
Մայրի հիմալայան
Մայրի հիմալայան, սոճազգիների ընտանիքի, մայրի ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Արմատային համակարգը մակերեսային է, որի հետևանքով ուժեղ քամիներից հաճախ տապալվում է։ Մայրիների մյուս տեսակների համեմատությամբ վերատնկումը լավ է տանում։ Կրային միացություններով հարուստ, չոր հողերում ուժեղ կերպով վարակվում է քլորոզով։
Տարածվածություն և պատմություն
Բնական պայմաններում աճում է Աֆղանստանի լեռներում, Արևելյան Փենջաբում, Հյուսիսային Բելուջիստանում և հյուսիսարևմտյան Հիմալայներում, ծովի մակարդակից 1050-3600 մ բարձրության վրա։ Դիմանում է մինչև -30 °C սառնամանիքին և երկարատև երաշտին։ Հիմնականում մուսսոնային կլիմայի թերմոմեզոֆիլ բույս է, որին բնորոշ են տաք, խոնավ ամառը և չոր, մեղմ ձմեռը, Հիմալայան մայրին Եվրասիայի սահմաններում լավ է աճում ու զարգանում հատկապես մերձարևադարձային շրջաններում, որտեղ օդի բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը չի իջնում -18-20°-ից։ Մեծ դժվարությամբ է հաջողվում հիմալայան մայրին աճեցնել Եվրասիայի չոր մերձարևադարձային շրջաններում։ Տաշքենդում, վերջին 10 տարում, նույնիսկ մեղմ ձմռանը, ճյուղերի ծայրերը ցրտահարվել են։ Թբիլիսիում հիմալայան մայրին հաջողությամբ մշակվում է ծովի մակերևույթից մինչև 1200 մ բարձրության վրա։
Հնագիտական պեղումները ցույց են տվել, որ մայրին Հայկական բարձրավանդակում մշակվել է անհիշելի վաղ ժամանակներից։ Դեռևս ուրարտական սեպագիր արձանագրություններում հիշատակվում է այդ ծառատեսակի մասին (Դաւիլանյան, 1943)։ Ինչպես նշում է պատմահայր Մովսես Խորենացին (1968)՝ Երվանդ I թագավորը, մեր թվարկությունից մի քանի դար առաջ, Երվանդակերտ քաղաքում տնկել է մայրու անտառ։ Նման հիշատակություններ կան նաև պատմական Հայաստանի այլ փաստաթղթերում։ Հայաստանի գեղատեսիլ անկյուններից մեկում՝ Ախթալայում 1895-1900 թթ. արդյունաբերող Արամյանցը հիմնել է լանդշաֆտային զբոսայգի, որտեղ մասսայական կարգով օգտագործվել են նաև հիմալայան մայրու տնկիներ։ Այս բույսերը ներկայումս բավականին խոշոր չափերի են հասնում։ Հիմալայան մայրու բույսեր են բերվել նաև Դիլիջան 1940 թ.: 1945 թ. այդ բույսը մասսայական կարգով ներմուծվել է Բագրատաշեն։ 1958 թ. հիմալայան մայրին օգտագործվում է Իջևան քաղաքի կանաչապատման բնագավառում՝ որպես գերակշռող, դենդրոլոգիական ֆոն կազմող ծառատեսակ։
Հիմալայան մայրին առաջին անգամ Երևան է ներմուծվել 1935-1936 թթ.: 1950 թ. պահպանվել էին մի քանի խոշոր ներկայացուցիչներ, որոնք հաջողությամբ էին ձմեռել 1948-1949 թթ. դաժան ձմռանը, երբ օղի նվազագույն ջերմաստիճանը Երևանում հասել էր կրիտիկական սահմանին՝ -27,8°-ին։ Սակայն այդ բոլոր բույսերը ոչնչացան 1953-1954 թթ. ձմռան ընթացքում, երբ այղ նվազագույն ջերմաստիճանը կրկնվեց ավելի երկար ժամանակամիջոցով։ 1957 թ. գարնանը Երևանի կանաչապատող կազմակերպությունները կրկին ներմուծեցին հիմալայան մայրու մեծ քանակությամբ տնկիներ՝ Վրաստանի Ջեստաֆոնի քաղաքից։ Չնայած այն հանգամանքին, որ այղ բույսերը հաջողությամբ աճում էին, այնուամենայնիվ, իսպառ ոչնչացան 1963-1964 թթ. դաժան ձմռան ընթացքում։
Հիմալայան մայրու տնկիների հաջորդ խումբը ներմուծվեց 1964 թվականին։ Դրանց հիմնական մասը ոչնչացավ հաջորդ՝ 1971-1972 թթ. դաժան ձմռան ընթացքում, երբ օդի նվազագույն ջերմաստիճանը իջավ մինչև -23-24°:
Ներկայումս Երևանում պահպանվել են դեռևս 1957 թ. ներմուծված հիմալայան մայրու մի քանի բույսեր, որոնք 28 տարեկան հասակում ունեն 14 մ բարձրություն և 30-40 սմ բնի տրամագիծ։ Տարեկան միջին աճը կազմում է 50,0 սմ։ Սաղարթը լայն-բրգաձև է։ Փշատերևները կապտականաչ են, 2,2 -5,4 մմ երկարությամբ, նուրբ, ուղիղ, սրածայր, քառանկյուն, յուրաքանչյուր կողմում հերձանցքերի երկու շարքով։ Սաղարթի պարամետրերը կազմում են 5,5×5,0 մ։
Կյանքի առաջին տարիներին հիմալայան մայրին Երևանում բավականին արագ է աճում և 8-10 տարեկան հասակում ունենում է 4-5 մ բարձրություն։ Ընձյուղների աճը շարունակվում է մինչև հոկտեմբերի սկիզբը, որը մասնակի ցրտահարման պատճառ է դառնում, քանի որ մինչև վաղ աշնանային ցրտահարությունները փայտանյութը չի հասունանում։
Միանգամայն երաշտադիմացկուն ծառատեսակ է։ Արարատյան դաշտի խիստ ցամաքային պայմաններում, անգամ անկանոն ոռոգման դեպքում, էկոլոգիական ճնշվածության նշաններ չի ցուցաբերում։ Առատ և հաճախակի ոռոգման դեպքում տուժում է քլորոզից։
Հիմալայան մայրին հատկապես լավ է աճում Բագրատաշենում, Իջևանում, Այգեհովիտում, որտեղ երբեք չի ցրտահարվում և կարող է հիմնական դենդրոլոգիական ֆոն ծառայել։
Կիրառություն
Կարելի է օգտագործել որպես սոլիտեր, խմբերում և մասսիվներում տնկելու համար։ Մշակության հավանական շրջանները՝ 9, 32 ։
Յանոշ Գալիչ
Յանոշ Գալիչ (Янош Галич, Gálicz János, ), հունգարական ծագմամբ խորհրդային զինվորական, Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի մասնակից, որտեղ ուներ «Գեներալ Գալ» (General Gal) մականունը։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1890 թվականին Ավստրո-Հունգարիայի Տոտկոմլոշ քաղաքում (ներկայումս Բեկեշ, Հունգարիա)։
Ավստրո-հունգարական բանակի կազմում գտնվելով՝ մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ Արևելյան ճակատում գերի է դարձել։ Դարձել է կումունիստ, մտել է Կարմիր բանակ, մասնակցություն է ունեցել Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմին։
Սովորել է Մոսկվայի Ֆրունզեի անվան ռազմական ակադեմիայում, ստացել է գնդապետի զինվորական կոչում։ 1936 թվականին Իսպանիա է ուղարկվել, որտեղ մասնակցել է Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմին Իոսիֆ Իվանովիչ Գալա անվան տակ (José Ivanovich Gal): 1937 թվականի սկզբին որոշ ժամանակ հրամանատարություն է արել Աբրահամ Լինքոլնի անվան ինտերբրիգադում, սակայն նրան փոխարինել է Վլադիմիր Չոպիչեմը։ Հետո հրամայել է ուրիշ իսպանական ստորաբաժանումներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս զինվորականներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ում բռնադատվածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի մասնակիցներ
Մրջնապահություն
Մրջնապահությունը (Ant-keeping) հոբբի է, որն իր մեջ նեռառում է մրջյունների և մրջյունների գաղութների (մրջնագաղութների) բռնումը, խնամքն ու հսկողությունը ։
Պատմություն
Մրջյուններին տնային պայմաններում պահելը սովորական հոբբի է դարձել 1950-ական թվականների վերջերին Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում, երբ ամերիկացի գործարար մրջնաֆերմաների վաճառքը մեծածախ շուկայում հասել է կոմերցիոն հաջողությունների։ Սակայն որոշակի իրավական պատճառներով Լևինի մրջնաֆերմաները մրջնամայր կամ մրջյունների թագուհի չէին պարունակում։
Մրջնապահությամբ զբաղվելու պատճառները
Մարդիկ կարող են զբաղվել մրջնապահությամբ մրջյունների վարքը ուսումնասիրելու և վավերագրելու նպատակով, քանի որ մրջյունների որոշակի տեսակների նկատմամբ դժվար է ուսումնասիրություն իրականացնել վայրի բնության պայմաններում (մրջյունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուղղությունը կոչվում է միրմեկոլոգիա)։
Սակայն հաճախ մարդիկ մրջնապահությունը դիտարկում են որպես հոբբի, իսկ մրջյուններին՝ որպես ընտանի կենդանիներ։
Մրջյունների բազմացում
Բեղմնավորված մրջնամայրերի բռնումը տեղի է ունենում հետևյալ եղանակով։ Գարնանը, երբ մրջյունների մոտ բազմացման շրջան է, մրջնամայրերը աճեցնում են թևեր, այնուհետև՝ օդում մրջնահայրերի հետ բեղմնավորվելուց հետո, թռչելով իրենց հարմար բարենպաստ վայր, վայր են գցում թևերը և պատրաստվում ապագա սերնդի լույս գալուն։ Այդ ժամանակահատվածում, երբ մրջնամայրերը իրենց համար ապաստարան են փնտրում, հնարավոր է բռնել նրանց, և պահելով բարենպաստ վայրում՝ սպասել առաջին աշխատավոր մրջյունների լույս գալուն ։
Մրջյունների դասակարգում
Մրջնագաղութներում ամեն մրջյուն ունի իր կարգավիճակը և գործառույթը։ Ըստ դասակարգման մրջնագաղութի մրջյունները բաժանվում են չորս խմբի (չհաշված մրջնամորը).
Աշխատավորները առաջինն են լույս աշխարհ գալիս։ Նրանք ծնվելուց անմիջապես հետո զբաղվում են մրջնամորը կերակրելով, այնդուհետև կրում են ամբողջ գաղութի համար սնունդ փնտրելու պարտականությունը։
Զինվորները սովորաբար լույս աշխարհ են գալիս երկրորդ ձվադրման արդյունքում։ Արտաքնապես նրանք ավելի մեծ են, քան աշխատավորները, երբեմն նրանց չափերը կարող են գերազանցել անգամ մրջնամոր չափերը։ Զինվորների առաջնահերթ գործառույթը մրջնամոր պաշտպանությունն է։ Անհրաժեշտության դեպքում նրանք օգնում են աշխատավորներին որսի ժամանակ։
Դայակնները օգնում են մրջնամորը ձվերը խնամելու գործում։
Մրջնահայերը լույս աշխարհ են գալիս մրջնամոր ձվադրումից։ Նրանք մրջնաբնից դուրս չեն գալիս մինչև հաջորդ բեղմնավորման շրջանը, և բեղմնավորումից անմիջապես հետո մահանում են։
Մրջնաֆերմայի կառուցվածքը
Սկզբնական շրջանում մրջնամոր համար հարմար պայմաններ ապահովելու նպատակով անհրաժեշտ է ստեղծել չոր և լավ օդափոխվող տարածք՝ ջրի առկայությամբ։
Սովորաբար դա արվում է ապակե փորձանոթի միջոցով, որի մի հատվածը լցված է ջրով, իսկ մյուս հատվածը առանձնացված է բամբակի երկու կտորներով։ Ջրով լցված հատվածի մոտ դրվում է բամբակի առաջին կտորը, որից հետո տեղակայվում է մրջնամայրը և բամբակի երկրորդ կտորի օգնությամբ փակվում է փորձանոթի բաց ծայրը։ Փորձանոթը մեկ ամսվա ընթացքում, մինչև առաջին աշխատավորների հայտնվելը անհրաժեշտ է պահել մութ վայրում։ Սակայն հետագայում, մրջյունների թվաքանակի աճմանը զուգընթաց, անհրաժեշտ է ապահովել ավելի մեծ տարածություն նոր ծնված մրջյունների համար։
Մրջյունների սննդակարգը
Մրջնապահության մեջ կարևոր նշանակություն ունի նաև մրջյունների սննդակարգը։ Մրջնագաղութի մրջյունների հիմնական սննդակարգը պետք է բաղկացած լինի ածխաջրերից (օրինակ՝ մրգեր, շաքարահյութ, մեղր) և սպիտակուցներից (ձվի սպիտակուց, տարբեր միջատներ)։ Ածխաջրերը կարևոր են մրջյուններին էներգիա տրամադրելու, իսկ սպիտակուցները՝ մրջյունների բազմացման համար։
Չօգտագործված և հին մրգերը կամ սննդի մնացորդները պետք է հեռացվեն մրջնաֆերմայից հետագայում բորբոսի տարածումից խուսափելու համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մրջյուններ
Ռուսլան Սաղաբալյան
Ռուսլան Փարնավազի Սաղաբալյան, հայ արձակագիր, դրամատուրգ, լրագրող։
Կենսագրություն
Ռուսլան Սաղաբալյանը ծնվել է Ռուսաստանի Գրոզնի քաղաքում։ 1956 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել է Երևան, սովորել է Երևանի թիվ 58 ռուսական դպրոցում։ 1968 թվականին ընդունվել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ռուսաց լեզվի և գրականության բաժինը։ 1975-1982 թվականներին աշխատել է «Լիտերատուրնայա Արմենիա» ամսագրում, սկզբում եղել է լիտոհամագործակցող, այնուհետև լրագրության և հրատարակչության բաժնի պետ։ 1982 թվականից անցել է երկամյա Սցենարիստների և ռեժիսորների բարձրագույն դասընթացներ}} ԽՍՀՄ Պետկինոյում (սցենարի բաժին, Վալերի Ֆրիդի արվեստանոց)։ 1984 թվականին վերադարձել է [[Երևան, զբաղվել լրագրողական, ստեղծագործական գործունեությամբ։
1990-1992 թվականներին խմբագրել է ռուսալեզու, կանանց նվիրված «Առագաստ» թերթը։ 1992 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա, ստեղծել «Կոմիլֆո» և «Առանձնատուն 16» ալմանախները։ Եղել է «Роман-таблоид»-ի գլխավոր խմբագիրը, «Столичный север»-ի գլխավոր խմբագրի տեղակալը։ 2000-ականներին դասավանդել է Մոսկվայի հումանիտար համալսարանում։ Սյունակագիր է եղել «Вечерняя Москва», «Ноев ковчег» թերթերում, տպագրվել է «Московская правда», «Ступени оракула» թերթերում, «Ровесник», «Плейбой», «Если», «Мир ТВ и кино» ամսագրերում։ Ֆանտաստիկ պատմվածքների առաջին ժողովածուն՝ «Հորիզոնից այն կողմ» (1983), լույս է տեսել հայերեն, երկրորդ ժողովածուն՝ ռուսերեն, 1990 թվականին՝ «Самый красивый в мире динозавр»: 1996 թվականին «Սագառուս» ծածկանունով Մոսկվայում լույս է տեսել «Космический Декамерон» վեպը, որը էրոտիկ ֆանտաստիկայի ժանրի առաջին ստեղծագործություններից է։ 2004 թվականին իսկական ազգանունով հրատարակել է հինգերորդ՝ «Тень отца Гамлета» գիրքը, 2011 թվականին վեցերորդը՝ «В поисках Эдема»: Հեղինակել է մուլտֆիլմեր, կարճամետրաժ և վավերագրական ֆիլմեր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ արձակագիրներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Հայկական ծագմամբ ռուսներ Կատեգորիա:Հայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Հայ տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Հայ գիտաֆանտաստ գրողներ
Մախադաոնդա
Մախադաոնդա (Majadahonda), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Մադրիդ պրովինցիայի կազմում, Մադրիդ։ Համայնքը գտնվում է Արեա-Մետրոպոլիտանա գավառի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մադրիդ ինքնավար համայնքի բնակավայրեր
Նորաշենի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (այլ կիրառումներ)
Նորաշենի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ, կարող է վերաբերել՝
Կասիո Ռամոս
ՊՍՎ Էյնդհովեն
Կասիոն Գրեմիոյի ակադեմիայի սան է։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշել է 2006 թվականի հոկտեմբերի 26-ին՝ Ֆլումինենսեի դեմ խաղում ։ Սրանից հետո Կասիոն այլևս խաղադաշտ դուրս չեկավ Գրեմիոյի առաջին թիմի կազմում։
2007 թվականի ամռանը Կասիոն տեղափոխվեց ՊՍՎ Էյնդհովեն ։ Իր դեբյուտը նշեց 2009 թվականի հունվարի 18-ին՝ Ռոդայի դեմ խաղում ։ Մի քանի օր անց Կասիոն վարձավճարով միացավ Սպարտա Ռոտերդամին ։ Իր առաջին հանդիպումը անցկացրեց փետրվարի 4-ին՝ Ֆեյենորդի դեմ խաղում ։ Մրցաշրջանի ավարտին Կասիոն վերադարձավ ՊՍՎ՝ Սպարտայի կազմում անցկացնելով 14 հանդիպում։
Իր առաջին հանդիպումը Եվրոպայի Լիգայում Կասիոն անցկացրեց 2010 թվականի դեկտեմբերի 16-ին՝ Խարկովի Մետալիստի դեմ խաղում ։ Բրազիլացին այդպես էլ չկարողացավ ամրապնդվել ՊՍՎ-ի կազմում՝ 2011-12 մրցաշրջանում տեղափոխվելով ակումբի երկրորդ թիմ։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Կասիոն երկկողմանի համաձայնությամբ խզեց պայմանագիրը ՊՍՎ-ի հետ ։
Կորինտիանս
2011 թվականի դեկտեմբերին Կասիոն միացավ Կորինտիանսին։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց 2012 թվականի մարտի 29-ին՝ XV նոյեմբերիի դեմ խաղում ։ 2012 թվականի ապրիլի 27-ին Կասիոն դարձավ թիմի հիմնական դարպասապահը ։ Իր առաջին հանդիպումը անցկացրեց մայիսի 3-ին՝ Լիբերտադորեսի գավաթի Էմելեկի դեմ խաղում ։ Այս մրցաշարում բրազիլացին անցկացրեց ևս 7 հանդիպում՝ բաց թողելով ընդամենը 2 գնդակ և օգնելով Կորինտիանսին հաղթել գավաթը ։
2012 թվականի դեկտեմբերին Կասիոն Կորինտիանսի կազմում մասնակցեց աշխարհի ակումբային առաջնությանը՝ անցկացնելով 2 հանդիպում, որոնցում նա բաց չթողեց ոչ մի գնդակ, ինչով օգնեց իր թիմին հաղթել մրցաշարը ։ Իր ելույթների համար Կասիոն ճանաչվեց առաջնության լավագույն ֆուտբոլիստ ։
Միջազգային կարիերա
2007 թվականին Կասիոն Բրազիլիայի Մ20 հավաքականի կազմում մասնակցեց աշխարհի առաջնությանը, սակայն Բրազիլիան դուրս մնաց 1/8 եզրափակչում ։
Բրազիլիայի ազգային հավաքական Կասիոն առաջին անգամ հրավիրվեց 2007 թվականին Դունգայի կողմից՝ Չիլիի և Գանայի դեմ խաղերի համար, սակայն նա այդպես էլ խաղադաշտ դուրս չեկավ։ Հաջորդ անգամ նա հրավիրվեց 2012 թվականի օգոստոսին՝ Հարավային Աֆրիկայի և Չինաստանի դեմ ընկերական խաղերի համար, սակայն նորից խաղադաշտ դուրս չեկավ։ 2015 և 2017 թվականներին Կասիոն կրկին հրավիրվեց հավաքական, սակայն նորից խաղաժամանակ չստացավ։
Իր դեբյուտը ազգային հավաքականի կազմում Կասիոն նշեց 2017 թվականի նոյեմբերի 10-ին՝ Ճապոնիայի դեմ խաղի ընդմիջման ժամանակ փոխարինելով Ալիսոնին ։ 2018 թվականի մայիսին նա ընդգրկվեց 2018 թվականի աշխարհի առաջնության համար Բրազիլիայի հավաքականի 23-հոգանոց թիմում ։
Ակումբային վիճակագրություն
2018 թվականի հունիսի 10-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2018 թվականի հունիսի 10-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գրեմիոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՊՍՎ Էյնդհովենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սպարտա Ռոտերդամի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կորինտիանսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ
Դավիթ Մալյան
Դավիթ Մելքումի Մալյան, հայ դերասան, ՀԽՍՀ և ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ։
ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Հենրիկ Մալյանի հորեղբայրն է։
Կենսագրություն
Դավիթ Մալյանը ծնվել է 1904 թվականին Զաքաթալա քաղաքում։ Նախնական կրթությունը ստացել է տեղի ծխական դպրոցում, որը կիսատ է թողել, քանի որ ընտանիքի հետ միասին 1918 թվականին Ադրբեջանից տեղափոխվում է Վրաստանի Թելավ քաղաք։
Մասնագիտական կրթությունը Մալյանը ստանում է Թիֆլիսի Հայարտան դրամատիկական ստուդիայում 1924 թվականին՝ Արշակ Բուրջալյանի և Ստեփան Քափանակյանի ղեկավարությամբ։
Կարճ ժամանակ աշխատում է Երևանի Առաջին պետթատրոնում, այնուհետև աշխատանքի է անցնում Թիֆլիսի Հայ դրամայում։
1929-1930 թվականներին Դավիթ Մալյանը աշխատել է Լենինականի դրամատիկական թատրոնում։ Այնուհետև երկու թատերաշրջան անց է կացրել Երևանի Բանվորական թատրոնում։ Հետո դերասանը տեղափոխվում է Հայֆիլմ և 1937 թվականին հաստատվում Սունդուկյանի անվան թատրոնում իբրև դերասան ։
Հեղինակ է «Դեմքեր, հանդիպումներ» գրքի (1974)։
Պարգևներ
ԽՍՀՄ պետական մրցանակներ (1950, 1952)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Թատրոնի հայ դերասաններ Կատեգորիա:Զաքաթալա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ
Բորիս Դյոժկին
Բորիս Պետրովիչ Դյոժկին (Борис Петрович Дёжкин, ), խորհրդային ռեժիսոր-մուտիպլիկատոր, բեմադրող նկարիչ, նկարիչ և սցենարիստ։ Խորհրդային մուտիպլիկացիայի ամենաականավոր գործիչներից մեկը։ ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1969)։
Կենսագրություն
Բորիս Դյոժկինը ծնվել է 1914 թվականի օգոստոսի 19-ին Կուրսկում, պատվավոր երկաթուղայինի ընտանիքում։ Ընտանիքի հետ Մոսկվա տեղափոխվելուց հետո աշխատել է որպես փականագործ-գործիքագործ գնդառանցքակալների գործարանում։ Հետաքրքրվել է ծաղրանկարչությամբ։ Սովորել է «Կրոկոդիլ» ամսագրին առընթեր Ալեքսեյ Ռադակովի դասընթացներում ։
1934 թվականին Մոսկվայում ավարտել է Մամուլի տանն առընթեր գեղարվեստական մուլտիպլիկացիայի դասընթացները։ Նույն թվականին սկսել է աշխատել Կինոլուսանկարչական արդյունաբերության գլխավոր վարչությանն առընթեր փորձարարական մուլտիպլիկացիոն արվեստանոցում Վիկտոր Սմիռնովի ղեկավարությամբ, որը 1936 թվականին վերակազմավորվել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայի։
Որպես նկարիչ-մուլտիպլիկատոր՝ Բորիս Դյոժկինը նորամուտը կատարել է «Շինարար աղվեսը» մուլտֆիլմով, ինչպես նաև աշխատել է որպես բեմադրող նկարիչ։ 1937 թվականին որպես ռեժիսոր բեմադրել է «Ողջույն հերոսներին» մուլտֆիլմը։ Մինչև 1951 թվականը համագործակցել է Գենադի Ֆիլիպովի հետ՝ նրա հետ միասին ստեղծելով բազմաթիվ մուլտֆիլմեր։ Մեծ ժողովրդականություն է վայելել որպես մուլտիպլիկատոր. նրա ռիթմի զգացողությունը, նկարը երաժշտության հետ համաժամանակացնելու ունակությունը չափանիշ են դարձել խորհրդային մուլտֆիլմերի արտադրության ոլորտում և երկար տարինել որոշիչ են եղել ստուդիայի աշխատելաոճի համար ։
Բորիս Դյոժկինը, չնայած մշակված յուրատիպ ձեռագրի, մուլտիպլիկացիա սովորել է Ուոլթ Դիսնեյի մուլտֆիլմերի հիման վրա, ինչը չի թաքցրել։ Նա կադր առ կադր նկարել է ամբողջական տեսարաններ, որպեսզի հետագայում ուսումնասիրի դրանք։ Նա նաև նշագծել է ժամավենի վրա ձայնագրված ֆոնոգրաման։ Երազել է էկրանավորել Քամիլ Սեն-Սանսի «Նախերգ և ռոնդո կապրիչոզո» ստեղծագործությունը ։
Հայրենական մեծ պատերազմի սկսվելու հետ, երբ ստուդիան դեռ չէր տարհանվել Մոսկվայից, ռումբն ընկել է այն Ռոման Դավիդովի տուն, որտեղ այդ ժամանակ գտնվել է Բորիս Դյոժկինի ընտանիքը։ Վերջինս իր մարմնով ծածկել է կնոջը։ Բեկորը դիպել է նրա գլխի ձախ կեսին և հանել աչքը։ Դրանից բացի նա ունեցել է վատ տեսողություն, որը նրան էր փոխանցվել ժառանգաբար, վաղ է սկսել կուրանալ, բայց դա նրան չի խանգարել ավելի քան տարի աշխատել մուլտիպլիկացիայի բնագավառում ։
1946 թվականին Բորիս Դյոժկինը նկարահանել է մարզական թեմատիկային նվիրված իր առաջին մոլտֆիլմը՝ «Խաղաղ բացատ» («Тихая поляна»)։ Ժամանակի ընթացքում այդ թեմատիկան դարձել է հիմնական նրա ստեղծագործության մեջ։
Ջենիֆեր Սայմ
Ջենիֆեր Մարիա Սայմ (Jennifer Maria Syme, ), ամերիկացի կինոդերասանուհի։
Կենսագրություն
Ջենիֆեր Սայմը ծնվել է Կալիֆոռնիա նահանգի Պիկո Ռիվերա քաղաքում, որտեղ ապրել է մինչև 18 տարեկան։ Լոս Անջելես տեղափոխվելուց հետո ստացել է ռեժիսոր Դեյվիդ Լինչի օգնականի աշխատանքը։ 1997 թվականին Լինչի՝ «Ոչ մի տեղ չտանող խճուղին» թրիլլերում փոքր դեր է կատարել։
Բորիս Դյոժկին
Կենսագրություն
1960 թվականից Բորիս Դյոժկինն ինքնուրույն է աշխատել մուլտիպլիկացիայի բնագավառում՝ հանդես գալով նաև որպես իր ֆիլմերի բեմադրող նկարիչ, և գրեթե միշտ ինքն է մշակել կերպարները։ Նրա ամենահայտնի աշխատանքներից են՝ «Ռևանշ մենամարտ» («Матч-реванш», 1968), «Մետեորը ռինգում» («Метеор на ринге», 1970), «Ֆուտբոլային աստղեր» (Футбольные звёзды, 1974) ։ Նրա ստեղծած կերպարներն ակնհայտորեն առանձնացել են խորհրդային այլ մուլտիպլիկատորների աշխատանքների ֆոնին. մասնավորապես գրեթե միշտ նրանք ունեն սև կետերի տեսքով մանր աչքեր (երբեմն հակառակը՝ խոշոր «սովորական» աչքեր), «կարտոֆիլ» քիթ և լայն ժպիտ ատամների ցուցադրմամբ, շատերն ունեն հաստ ունքեր։ Նրանք հաճախ ունեցել են նաև շարժումների բավական մեծ արագություն։ Դյոժկինը նկարահանել է նաև մի քանի սյուժեներ «Фитиль» կինոամսագրի համար, ինչից հետո Սերգեյ Միխալկովն արգելել է նրան հրավիրել հաջորդ թողարկումների վրա աշխատելու համար։ Բորիս Դյոժկինը երազել է նկարահանել ֆիլմ էկոլոգիական թեմայով ։
Ջենիֆեր Սայմ
Կենսագրություն
1998 թվականի սկզբին, երեկույթի ժամանակ ծանոթացել է դերասան Կիանու Ռիվզի հետ և նրանց միջև սիրավեպ է սկսվել։ 1999 թվականին Ջենիֆերը հղիանում է։ 2000 թվականի հունվարի 8-ին պետք է ծնվեր նրանց դուստրը, վերջինիս պետք է անվանեին Ավա Արչեր Սայմ Ռիվզ, սակայն 1999 թվականի դեկտեմբերին, ծննդաբերությունից մեկ շաբաթ առաջ, բժիշկը դադարել է լսել երեխայի սրտի զարկերը։ Ուլտրաձայնային հաստոցը ցույց է տվել, որ երեխան մահացել է մոր արգանդում, մահվան պատճառը պորտալարի թրոմբն է։
Բորիս Դյոժկին
Կենսագրություն
1984 թվականից հետո Բորիս Դյոժկինն այլևս պահանջված չի եղել ստուդիայում, նրա առաջարկած բոլոր սցենարները մերժվել են։ Վաստակել է գրքերի ու բացիկների նկարազարդումներով։ 1991 թվականի վերջին ծանր հիվանդացել է ապրումների պատճառով։
Ջենիֆեր Սայմ
Կենսագրություն
2000-2001 թվականներին Ջենիֆերը աշխատել է Լոս Անջելեսում գտնվող ձայնագրման ընկերությունում։
Մահ
2001 թվականի ապրիլի 2-ին Ջենիֆեր Սայմը ներկա է գտնվեր երաժիշտ Մերիլին Մենսոնի տանը անցկացվող երեկույթին ։ Այն բանից հետո, երբ գնացել է մեկ այլ տան երեկույթի, նա պատրաստվում էր կրկին վերադառնալ Մենսոնի տան երեկույթին։ 2001 թվականի ապրիլի 2-ին 28-ամյա Ջենիֆեր Սայմը մահացել է ավտովթարի ժամանակ։ Նրա «Jeep Grand Cherokee» ավտոմեքենան վթարի է ենթարկել Cahuenga Boulevard փողոցում կայանած երեք մեքենաներին։ Ջենիֆերը չէր ամրացրել ամրագոտին և վթարի ժամանակ դուրս է թռել մեքենայից։ Նա մահացել է վայրկյանական։ Ոստիկանությունը կարծում է, որ վթարի ժամանակ Ջենիֆերը գտնվել է դեղերի կամ թմրանյութերի ազդեցության տակ ։ Կիանու Ռիվզը Ջենիֆերին թաղել է Լոս Անջելեսի Վեսթվուդ գերեզմանատանը՝ նրանց աղջկա կողքին։
Բորիս Դյոժկին
Կենսագրություն
Բորիս Դյոժկինը մահացել է 1992 թվականի մարտի 13-ին Մոսկվայում ։ Թաղվել է Վագանկովյան գերեզմանատանը ։
Անձնական կյանք
Առաջին կինը եղել է Ֆաինա Եպիֆանովան, որը նույնպես աշխատել է մուլտիպլիկացիոն կինոյի բնագավառում ։
Ջենիֆեր Սայմ
Հիշատակ
Դեյվիդ Լինչը Ջենիֆեր Սեյմի պատվին է նվիրել «Մուլհոլանդ դրայվ» (2001) ֆիլմը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ավտոճանապարհային վթարներից զոհվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Բորիս Դյոժկին
Անձնական կյանք
Բորիս Դյոժկինի ու Ֆաինա Եպիֆանովայի որդին՝ Սերգեյ Դյոժկինը, նույնպես դարձել է նկարիչ-մուլտիպլիկատոր՝ համագործակցելով ինչպես հոր, այնպես էլ Եֆիմ Գամբուրգի, Էդուարդ Նազարովի և այլ ռեժիսորների հետ։
Բորիս Դյոժկինի երկրորդ կինը՝ Օլգա Վլադիմիրովնա Գայդուկը, եղել է փակ գիտահետազաոտական ինստիտուտի աշխատակից։
Մուլտիպլիկացիա
Ռեժիսոր
Սցենարիստ
Բեմադրող նկարիչ
{{div col end}} Նկարիչ-մուլտիպլիկատոր
{{div col end}}
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Ռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Սցենարիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Վագանկովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկագիրներ Կատեգորիա:Ռուս մանկագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի մուլտիպլիկատորներ
Սերբիա և Չեռնոգորիա
Սերբիա և Չեռնոգորիա (սերբախորվաթերեն՝ Србија и Црна Гора, СЦГ), պաշտոնապես՝ Սերբիա և Չեռնոգորիայի պետական միություն (Државна Заједница Србија и Црна Гора), նախկին պետություն Հարավարևելյան Եվրոպայում, Բալկանյան թերակղզու կենտրոնական հատվածում՝ ստեղծված Հարավսլավիայի բաժանումից մնացած 2 պետություններից։ 1992 թվականին Սերբիան և Չեռնոգորիան միասին հիմնեցին Հարավսլավիայի Միութենական Հանրապետությունը (ՀՄՀ կամ Հարավսլավիայի ՄՀ, Савезна Република Југославија): Միությունն այսպես կոչվեց մինչև 2003 թվականը, երբ այն վերանվանվեց Սերբիա և Չեռնոգորիայի պետական միություն։
ՀՖՀ-ն ձգտում էր ճանաչվել Հարավսլավիայի Սոցիալիստական Ֆեդերատիվ Հանրապետության միակ իրավահաջորդ, բայց այս պնդումները մերժվեցին մնացած նախկին պետությունների կողմից։ ՄԱԿ-ը նույնպես մերժեց նրանց դիմումը շարունակել նախկին պետության անդամակցությունը։ Ի վերջո, 2000 թվականին, երբ Սլոբոդան Միլոշևիչը հրաժարական տվեց դաշնային միության նախագահի պաշտոնից, երկիրը չեղյալ հայտարարեց նախկին դիմումները և ընդունեց ընդհանուր իրավահաջորդության մասին կարծիքը։ Ապա՝ հոկտեմբերի 27-ին այն նորից դիմեց ՄԱԿ-ի անդամակցության համար, և վերջինս ընդունվեց նոյեմբերի 1-ին։
ՀՖՀ-ն սկզբից կառավարվում էր Սլոբոդան Միլոշևիչի կողմից՝ սկզբից որպես Սերբիայի նախագահ (1989-1997), ապա որպես Հարավսլավիայի նախագահ (1997-2000)։ Միլոշեվիչը ներդրեց և պարտադրեց մի քանի ֆեդերատիվ նախագահների ու վարչապետների հեռացումը։ Այնուամենայնիվ, Չեռնոգորիայի կառավարությունը, որը ի սկզբանե Միլոշեվիչի եռանդուն կողմնակիցներից էր, սկսեց աստիճանաբար հեռվանալ նրա քաղաքականությունից։ Սա իր գագաթնակետին հասավ 1996 թվականի իշխանափոխության ժամանակ, երբ իր նախկին դաշնակից Միլո Ջուկանովիչը փոխեց իր վարած քաղաքականությունը, դարձավ Չեռնոգորիայի իշխող կուսակցության առաջնորդ և հետագայում նաև հեռացրեց Չեռնոգորիայի նախկին առաջնորդ Մոմիր Բուլատովիչին, ով հավատարիմ էր մնացել Միլոշեվիչի կառավարությանը։ Բուլատովիչին այդ ժամանակ Բելգրադում կենտրոնական դիրքեր տրվեցին, իսկ Ջուկանովիչը շարունակեց կառավարել Չեռնոգորիան՝ ավելի մեկուսացնելով այն Սերբիայից։ Այսպես 1996-ից 2006 թվականներին Սերբիան և Չեռնոգորիան միայն անվանապես էին 1 երկիր, իսկ կառավարումը բոլոր մակարդակներում յուրաքանչյուր երկիրն իրականացնում էր առանձին՝ մյուսից անկախ։
Փխրուն միությունը՝ Սերբիա և Չեռնոգորիան միավորված էր միայն որոշ բնագավառներում, ինչպիսին էր օրինակ՝ պաշտպանությունը։ Դաշնային հանրապետության օրոք երկու երկրները առանձին էին գործում՝ իրագործելով տարբեր տնտեսական քաղաքականություններ։ Անգամ ազգային արժույթը տարբեր էր (եվրոն միակ օրինական վճարելու միջոցն էր Չեռնոգորիայում)։ 2006 թվականի մայիսի 21-ին անցկացվեց Չեռնոգորիայի անկախության մասին հանրաքվե, որում ընտրողների 55.5%-ը քվեարկեց Չեռնոգորիայի անկախության համար։ Պետական միությունը լուծարվեց, երբ 2006 թվականի հունիսի 3-ին Չեռնոգորիան ֆորմալ հայտարարություն արեց իր անկախության համար, իսկ հունիսի 5-ին Սերբիան իր հերթին հայտարարեց իր անկախության մասին։ Լուծարումից հետո Սերբիան դարձավ միության իրավահաջորդը, իսկ Չեռնոգորիան նորից դիմեց միջազգային կազմակերպություններ անդամակցության համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ