cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արամ Նիկողոսյան
Արամ Երեմի Նիկողոսյան, հայ մանկավարժ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։ ԽՄԿԿ անդամ։
Կենսագրություն
Արամ Նիկողոսյանը ծնվել է 1916 թվականին, Կամոյի շրջանի Նորատուս գյուղում։ Մանկավարժական ուսումնարանն ավարտելուց հետո Նիկողոսյանն ուսուցչական աշխատանքի է անցել Իջևանի շրջանի Գանձաքար գյուղի միջնակարգ դպրոցում։ Նույն տարում ընդունվել է Երևանի հեռակա մանկավարժական ինստիտուտի մաթեմատիկայի ֆակուլտետը։ Ինստիտուտը չավարտած մեկնել է բանակ ։
Նիկողոսյանի զորամասը մասնակցել է Մոսկվայի, Ստալինգրադի, Օրյոլ-Կուրսկի աղեղի ճակատամարտերին, Լեհաստանի ազատագրմանը, հաղթանակը տոնել է Արևելյան Պրուսիայում։ Նիկողոսյանը կոմունիստական կուսակցության շարքերը ընդունվել է բանակում։ Պարգևատրվել է «Արիության համար», «Մարտական ծառայությունների համար», «Վարշավայի ազատագրման համար» և ուրիշ մեդալներով ։
1946 թվականին Նիկողոսյանը զորացրվելով բանակից՝ շարունակել է ուսուցչական աշխատանքը, հայրենի Նորադուզ գյուղի միջնակարգ դպրոցում։ Մի քանի տարի անց ավարտել է Երևանի հեռակա մանկավարժական ինստիտուտի պատմության ֆակուլտետը։ Շուրջ երեսուն տարի պատմություն է դասավանդել հայրենի գյուղում ։
Նատալյա Գոնչարովա
Նատալյա Սերգեևնա Գոնչարովա, ռուս նկարչուհի։
Մասնակցել է «Զոլոտոյե Ռունո» ամսագրի, «Բուբնովի վալետ» (1910 թվական), «Օսլինի խվոստ» (1912 թվական) և «Միշեև» (1913 թվական) միավորումների ցուցահանդեսներին։ Կրել է կոնբիզմի և ֆուուրիզմի ազդեցությունը։ Նատալյա Գոնչարովան ռուս պրիմիտիվիզմի և դեկորատիվ աբստրակցիոնիզմի առաջին փորձերից մեկի՝ «Լուչիզմի» (Մ․ Ֆ․ Լարիոնովի հետ) հիմնադիրներից է։ 1915 թվականից ապրել է Փարիզում, ձևավորել (1914-1929 թվականներ) Ս․ Պ․ Դյագիլևի անտրեպրիզի բեմադրությունները (Ռիմսկի Կորսակովի «Ոսկե աքաղաղ», 1914, Ստրավինսկու «Հազարան բլբուլ», 1926 թվական)։ Հայաստանի պետական պատկերասրահում են Նատալյա Գոնչարովայի «Տղան՝ աքաղաղը ձեռքին» (1900-1913 թվականներ), «Ուռենիներ» (1906 թվական), «Կանացի դիմանկար» (1904-1911 թվականներ) կտավները։ Մահացել է 1962 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Փարիզում)։
Ծագում
Պապիկը եղել է Վոլոկոլամսկի գավառական ոստիկանապետ, կոլեգիալ քարտուղար Միխայիլ Սերգեևիչ Գոնչարովը (1837-1867), Նատալյա Գոնչարովա-Պուշկինայի եղբորորդին։ Նրա կինը` Նատալյա Սերգեևնայի տատը` Օլգա Լվովնան (ծնդյամբ Չեբիշևա, 1836-1908), հայտնի մաթեմատիկոս Պաֆնուտի Չեբիշևի քույրն էր։
Կրթություն, վաղ տարիներ
Գոնչարովայի մանկությունն անցել է Տուլայի նահանգում, որտեղ նրա հայրը մի քանի գյուղեր ու կալվածքներ ուներ՝ Լեդիժինո, Նագաևո, Լուժնի գյուղ ]: Առաջին տասը տարիներն ապրելով իր հայրական կալվածքներում, հետագայում Գոնչարովան ափսոսում էր, որ ստիպված է եղել ապրել և աշխատել մեծ քաղաքներում, մինչդեռ նա նախընտրում էր գյուղական կյանքը։ Ճանապարհորդելով Ռուսաստանում՝ նա նաև ավելի շատ հետաքրքրություն էր ցուցաբերում գյուղերի ուսումնասիրության հարցում, քան քաղաքների ։
1891 թվականին (որոշ տվյալներով՝ 1892 թվականին) ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվել  է Մոսկվա ։
1898 թվականին նա արծաթե մեդալով ավարտում է կանանց IV գիմնազիան։ 1900 թվականին նա փորձում է հաճախել բժշկական դասընթացների, բայց երեք օր անց հրաժարում է ։ Ավելի ուշ, Գոնչարովայի հետ հանդիպումներից մեկի ժամանակ Մարինա Ցվետաևան ասում է «Ես չէի կարող տանել բժշկականի ուսանողուհիների առնական տեսքը»։ Նույն թվականին, մտերիմ ընկերուհու հետ նա վեց ամիս սովորում է կանանց բարձրագույն դասընթացների պատմության ֆակուլտետում ։ 1901 թվականին, որպես ազատ ունկնդիր, ընդունվում է քանդակների բաժնի Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության դպրոցի քանդակի բաժին և սովորում իմպրեսիոնիստ քանդակագործ Պ.Պ.Տրուբեցկոյի դասարանում ։ Նրա մյուս ուսուցիչն է դառնում Սերգեյ Վոլնուխինը։
Ըստ վարկածներից մեկի, նույն թվականին նա ծանոթանում է իր ապագա ամուսնու՝ Միխայիլ Լարինովի հետ։ Սակայն, մեկ այլ վարկածի համաձայն, նրանց ծանոթությունը տեղի էր ունեցել  մեկ տարի շուտ։ Լարիոնովի ստեղծագործությունների ցուցակներում նշվում են նրա դիմանկարները, որոնք Գոնչարովան նկարել է 1900 թվականին ։
1903 թվականին նա ուղևորվում է Ղրիմ և Տիրասպոլ։ Տիրասպոլում Գոնչարովան պաստառներ է նկարում գյուղատնտեսական ցուցահանդեսի համար, իր հոր կողմից կառուցված շենքում ։ Գոնչարովան ճանապարհորդությունից վերադառնում է ջրաներկներով և գունամատիտներով, նկարված ված են իմպրեսիոնիստական տեխնիկայով նկարված գործերով, որոնք նա ստեղծել էր  Լարիոնովի ազդեցության ներքո ։ Այդ նկարները ձեռք են բերել ժամանակակից արվեստի կոլեկցիոներներ Իվան Մորոզովը, ՆիկոլայՌյաբուշինսկին։ Նույն թվականին նա ընդհատում է ուսումը առողջական վիճակի պատճառով։
1904 թվականին նա վերադառնում է դպրոց և տեղափոխվում նկարչության արհեստանոց, որտեղ նրա ուսուցիչն էր Կոնստանտին Կորովինը ։ Քանդակի նկատմամբ գեղակարչության նախապատվությունը հաճախ կապվում  էր Լարիոնովի ազդեցության հետ։ Մարինա Ցվետաևայի հետ զրույցներում Գոնչարովան հիշում է ուսումնառության տարիներին  ասված նրա խոսքերը. Այնուամենայնիվ, Գոնչարովան շարունակում է զբաղվել քանդակագործությամբ։ Երկու անգամ նրա աշխատանքներն արժանանում են մեդալների։ 1904 թվականին ստացել է փոքրիկ արծաթե մեդալ անիմալիստական քանդակագործական էտյուդների համար, իսկ երկրորդը՝ քանդակների համար, որը շնորհվում է 1907 թվականին ։
1909 թվականին Գոնչարովան դադարում է վճարել ուսման վարձերը և նրան հեռացնում են ուսումնարանից ։
Ստեղծագործական գործունեություն
1906 թվականից Գոնչարովան ավելի ակտիվորեն է զբաղվում գեղանկարչությամբ։ Փարիզում նա հաճախում է Պոլ Գոգենի հետահայաց ցուցահանդես և հրապուրվում է ֆովիզմով՝ հեռանալով իմպրեսիոնիզմից։ Շուտով նա փորձեր է կատարում գեղանկարչության այլ ոլորտներում, հրապուրվում կուբիզմով և պրիմիտիվիզմով ։ Միևնույն ժամանակ, Գոնչարովան ակտիվորեն ցուցադրում էր իր աշխատանքները՝ մասնակցելով Ռուսաստանում ժամանակակից արվեստի բոլոր նշանակալի ցուցահանդեսներին, ինչպես նաև եվրոպական առանձին ցուցահանդեսների `
1908 թվականից Գոնչարովան բնակվում է իր հոր նախագծած տանը (Տրյոխպրուդնի նրբանցք, 2 ա) ։ 1908-1911 թվականներին նա մասնավոր դասեր էր տալիս Իլյա Մաշկովի գեղանկարչության և նկարչության ստուդիայում ։
Թատերական աշխատանքի առաջին փորձերը կատարել է 1909 թվականից, Գոնչարովան պատրաստել դեկորացիաների և զգեստների էսքիզներ է պատրաստել Հուգո ֆոն Հոֆմանսթանի «Զոբեյդայի հարսանիքը» ներկայացման համար, որն բեմականացվել է Կոնստանտին Կրախտի մասնավոր ստուդիայում ։ Նա աշխատանքներ է կատարել նաև դեկորատիվ և կիրառական արվեստում՝ զարդարելով որոշ մոսկովյան առանձնատների քանդակային եզրազարդերը և մշակելով պաստառների նկարներ ։
1910 թվականի մարտի 24-ին Ազատ գեղագիտության ընկերության հասարակության գրական և գեղարվեստական խմբակի շենքում Գոնչարովան կազմակերպում է իր առաջին անհատական ցուցահանդեսը, որտեղ ներկայացնում է 22 նկարներ ։ Ցուցահանդեսը տևում է ընդամենը մեկ օր, ներկայացված «Բնորդուհին (կապույտ ֆոնի վրա)» կտավի պատճառով Գոնչարովան մեղադրվում է պոռնոգրաֆիայի համար և մի քանի աշխատանքներ առգրավվում են, բայց դատարանը արդարացնում է նկարչին ։
1912 թվականին մասնակցում է Լարիոնովի կազմակերպած Մոսկվայում ներկված դեմքերով ֆուտուրիստական զբոսանքներին ։ Այնուհետև նա սկսում է զբաղվել ֆուտուրիստների գրքերի նկարազարդմամբ ։
Ալեքսեյ Կրուչյոնիխի նախաձեռնությամբ լույս են տեսնում Գոնչարովայի վիմագիր նկարներով բացիկներ։
Լարիոնովի հետ միասին կազմակերպում և մասնակցում է «Ագուռի զինվոր» (1910), «Էշի պոչ» (1912), «Թիրախ» (1914), «№ 4» ցուցահանդեսներին։
Ընդգրկված է Մյունխենի «Կապույտ հեծյալ» միավորման մեջ և մասնակցում էր  1912 թվականին կազմակերպված համանուն ցուցահանդեսին։ Մասնակցել  է «Արվեստի աշխարհ» (1911-1913, Մոսկվա, Սանկտ Պետերբուրգ), «Երիտասարդների միություն», «Մոսկվայի սրահ», Հռոմում ֆուտուրիստների, Լոնդոնում, պոստիմպրեսիոնիստների (1912) ցուցահանդեսներին, Բեռլինում «Փոթորիկ» պատկերասրահում, Առաջին գերմանական աշնանային սրահում (1913, Բեռլին), կազմակերպված ժամանակակից գեղանկարչության ցուցահանդեսներին (1912, Եկատերինոդար) ։
Գոնչարովայի խոշորագույն անհատական ցուցահանդեսները տեղի են ունեցել Մոսկվայում, Բոլշոյ Դմիտրովկայում (1913, աշուն) և Սանկտ Պետերբուրգում (1914, գարուն), որտեղ ներկայացվել են 1900-1913 թվականներին ստեղծված ավելի քան 700 աշխատանքներ ։ Մոսկովյան ցուցահանդեսն ավարտվում է Ի. Մ. Զդանևիչի խմբագրությամբ Գոնչարովային և Լարիոնովին նվիրված առաջին կատալոգ-մենագրության թողարկմամբ։ Կատալոգի առաջաբանը պարունակում է հաճախակի մեջբերվող ասույթներ, որոնք վերագրվում էին Գոնչարովային ։
Ես անցել եմ այն ամենի միջով, ինչը Արևմուտքը կարող էր տալ ներկայումս, ինչպես նաև այն ամենը, ինչը, գալով Արևմուտքից, ստեղծել է իմ հայրենիքը։ Հիմա ես թափ եմ տալիս ոտքերիս փոշին և հեռանում Արևմուտքից՝ համարելով, որ դրա համահարթման նշանակությունը շատ փոքր է և աննշան, իմ ճանապարհը դեպի բոլոր արվեստների հիմնական սկզբնաղբյուրը գնում է Արևելքի ուղղությամբ։ Իմ երկրի արվեստը անհամեմատ խորն ու նշանակալի է, քան այն ամենը, ինչ ես գիտեմ Արևմուտքում։ Արվեստի պատմաբանների շրջանում վիճաբանություն է գնում այս բառերի իրական հեղինակության վերաբերյալ։ Ենթադրություն կա, որ դրա հեղինակը հենց ինքը` Իլյա Զդանևիչն է։ Այնուամենայնիվ, Գոնչարովայի և Լարիոնովի կողմից ավելի վաղ տեքստերում նման թեզերի շարադրանքը թույլ է տալիս մյուս հետազոտողներին պնդել, որ մեջբերումը համապատասխանում է Գոնչարովայի և նրա մերձավոր շրջապատի գաղափարներին ։ Ավելի ուշ, հայտնվելով Փարիզում բռնի արտագաղթի մեջ, Գոնչարովան ասաց. «Ես ուզում էի գնալ Արևելք, բայց հայտնվեցի Արևմուտքում» ։
1913 թվականին նա մասնակցել է «Դրամա ֆուտուրիստական  № 13 կաբարեում» ֆիլմի նկարահանումներին։ Այս ֆիլմի միակ պահպանված կադրում պատկերված է կիսամերկ Գոնչարովան Լարիոնովի գրկում։ Պրեմիերան կայացել է 1914 թվականի հունվարին, երբ «Էշի պոչ» խումբն արդեն լուծարվել էր։
1914 թվականին Ալեքսանդր Բենուայի առաջարկությամբ Դիագիլևը Գոնչարովային հրավիրում է Փարիզ՝ աշխատելու «Ոսկե աքաղաղ»-ի վրա ։ Փարիզում, բացի թատերական աշխատանքից, Գոնչարովան և Լարիոնովը 1914 թվականի գարնանը կազմակերպեցին անհատական ցուցահանդես Պոլ Գիյոմի պատկերասրահում, որը հավանության է արժանանում ֆրանսիական մամուլում ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո Լարիոնովը և Գոնչարովան վերադառնում են Ռուսաստան։ 1914 թվականին Գոնչարովան ներկայացնում է հայրենասիրական թեմայով խոշորածավալ «Պատերազմի խորհրդավոր պատկերներ» վիմագրական շարքը։ 1915 թվականին Ա. Յա. Թաիրովի անվան կամերային թատրոնում աշխատում է Կառլո Գոլդոնիի «Հովհարներ» թատերական ներկայացման բեմանկարչության վրա։ Գոնչարովայի այդ աշխատանքը բարձր է գնահատվում Վսևոլոդ Մեյերխոլդի կողմից ։ Լույս է տեսնում Տիխոն Չուրիլինի «Գարուն մահից հետո» գիրքը՝ Գոնչարովայի վիմագրություններով։
1915 թվականի ապրիլին տեղի ունեցավ կենդանության օրոք Գոնչարովայի վերջին ցուցահանդեսը Ռուսաստանում («Գեղանկարչական ցուցահանդես 1915 թվական»)։ 1915 թվականի հունիսին Դիագիլևը Գոնչարովային և Լարիոնովին հրավիրում է մշտապես աշխատելու «Ռուսական եղանակներ» շարքի վրա և նրանք լքում են Ռուսաստանը ։
Գրաքննություն
«Ազատ գեղագիտական ընկերություն»-ում Գոնչարովայի առաջին անհատական ցուցահանդեսից հետո, «Մոսկվայի ձայն» թերթը հրապարակում է անանուն ակնարկ, որտեղ երկու նկարներ («Բնոորդուհին՝ ձեռքերը գլխին դրած» և «Բնոորդուհին՝ ձեռքերը գոտկատեղին») համարվում են պոռնոգրաֆիական ։ Հաջորդ օրը ոստիկանությունը արգելանք է դնում է այդ աշխատանքների և «Աստված» կտավի վրա, որը, ըստ թերթի հոդվածագրի, «ավելի վատն է, քան գաղտնի քարտեզների պոռնոգրաֆիան» ։ Գոնչարովան մեղադրվում է պոռնոգրաֆիայի տարածման մեջ («ակնհայտորեն հրապուրիչ նկարներ»)։ Նույն մեղադրանքները ներկայացվում են ցուցահանդեսի կազմակերպիչներին.` Վալերի Բրյուսովին, Իվան Տրոյանովսկուն, Վլադիմիր Գրիշմանին, Կ. Ի. Իգումենովին, Վալենտին Սերովին, նույնիսկ Անդրեյ Բելիին, ով ոչ մի կապ չուներ ցուցահանդեսի հետ, սակայն գրել էր այն տեքստը, որը քննարկվել էր  այդտեղ ։
Պատմաբանները նախահեղափոխական Ռուսաստանում նկարչի հետապնդման այս դեպքը անվանում են ոչ տիպական։ Ինքնին քաղաքական դիրքորոշում չունեցող նկարիչների հետապնդումը այդ շրջանում չի կարելի տարածված  համարել, իսկ մինչ Գոնչարովան, պոռնոգրաֆիայի մասին հոդվածը չէր կիրառվում գեղարվեստական արժեք ներկայացնող գործերի նկատմամբ ։ Ցուցահանդեսի նկատմամբ ոստիկանության ուշադրությունը կարող է վերագրվել օրենսդրական բարեփոխումներին, որը 1906 թվականից ընդլայնեց գրաքննության հնարավորությունները։ Նշվում է նաև Գոնչարովայի մեղադրանքների սեքսուալ ենթատեքստը։ Արդեն «Մոսկվայի ձայն»-ի կողմից հրապարակված ակնարկում  հեղինակը մասնավորապես վրդովված է այն բանի համար, որ կինը իրեն թույլ է տալիս խախտել բարոյական նորմերը։ Մինչև 20-րդ դարի սկիզբը կին նկարիչների` մերկ բնորդուհիների հետ աշխատելու ունակությունը զգալիորեն սահմանափակված էր ։ Այսպիսով, նկարիչների մերկ բնորդուհիների հետ  աշխատելու ժանրը անսովոր ու սադրիչ էր մոսկովյան հասարակության համար։ Ինքը՝ Գոնչարովան, մերկ բնորդուհիների նկարելու մեծ փորձ չուներ մինչև 1908 թվականը, երբ նա դարձավ Մաշկովի դպրոցի ուսուցիչ, հենց այս դպրոցի դասընթացներում ստեղծվեցին ձերբակալված «Բնորդուհիները» ։
Բայց գրաքննիչների հետ բախումներն այսքանով չեն ավարտվել։ 1911 թվականին ոստիկանությունը պահանջեց «Պտղաբերության աստված» նկարը հանել «Ագուռի զինվոր» ցուցահանդեսից։ 1912 թվականին եկեղեցին դեմ հանդես եկավ «Ավանակի պոչը» ցուցահանդեսում «Ավետարանիչներ» չորս մասից բաղկացած շարքի ցուցադրմանը, նկարի կրոնական սյուժեն, ըստ գրաքննիչի, հակասում էր ցուցահանդեսի անվանը և ոգուն ։
Գոնչարովի օգտին հանդես եկան նախկին ժողովրդական  կրթության նախարար կոմս Իվան Տոլստոյը, Գեղարվեստի ակադեմիայի փոխնախագահ Նիկոլայ Վրանգելը և նկարիչ Մստիսլավ Դոբուժինսկին ։ Նրանց ճնշման տակ նկարները հետ վերադարձվեցին ։
Գոնչարովայի աշխատանքների գնահատականները` կապված կրոնական գեղանկարչության ավանդույթների հետ, տարբեր են։ Հետագայում հետազոտողները նշում են, որ ո՛չ Գոնչարովայից առաջ, և ո՛չ էլ երկար ժամանակ անց «ռուսաստանցի նկարիչներից ոչ ոք իր աշխատանքով չի հեռացել սրբազան պատկերներ նկարելու ավանդույթներից այնքան, որ նրանց ստեղծագործությունները կարելի էր անվանել հիմնովին նոր և ժամանակակից մեկնաբանություններ» ։ Նրանք նշում են Գոնչարովայի լուբոկյան ավանդույթի և դավանանքի վերաբերյալ գյուղացիական գաղափարների ժառանգությունը՝ խառնելով քրիստոնեական և հեթանոսական պատկերները ։
Միևնույն ժամանակ, Ալեքսանդր Նևսկու Լավրայի վարդապետ Գոնչարովայի ժամանակակիցը գնահատում էր նկարչի աշխատանքները հենց այն պատկերների վերականգնման համար, որոնք մոտ էին հին սրբապատկերներին։ Այդ դիրքորոշումը հանդիպում է նաև հետագա ուսումնասիրություններում ։ Հայտնի է նաև Շչուսևի առաջարկը Գոնչարովային նկարազարդելու իր նախագծած ՍուրբԵրրորդություն եկեղեցին, որը կառուցվել է 1912 թվականին Կուգուրեշտի գյուղում (Բեսարաբիա)։ Քաղաքացիական պատերազմը և Բեսարաբիայի անջատումը հնարավորություն չտվեցին իրականացնելու այդ մտահղացումը, այնուամենայնիվ, Գոնչարովայի կողմից տաճարի համար նախապատրաստած էսքիզները պահպանվել են ։
Գոնչարովային գնահատում են, որպես «ռուսական ավանգարդի ամենաքիչ արմատական նկարիչ», որի համար հասարակության հրահրումը չունեցավ նույն նշանակությունը, ինչ մի շարք այլ ավանգարդիստների համար ։
Գոնչարովան ինքը առանձնահատուկ կարևորել է գեղանկարչության մեջ գեղարվեստական, կրոնական և հայրենասիրական թեմաների համատեղումը ։
Կրոնական արվեստը, որը պետությունը կարող է փառաբանել, ինքնին արվեստի գեղեցիկ ու մոգական դրսևորում է։ Գրաքննիչների հետ իր բախումները նա մեկնաբանում էր հետևյալ կերպ ։
Ֆրանսիական տարիներ
1914 թվականին, ընդունելով Սերգեյ Դյագիլևի հրավերն աշխատելու որպես ռուսական եղանակների նկարիչ, Գոնչարովան և նրա ամուսինը մեկնել են Ֆրանսիա։ Դյագիլևի թատերախմբի առաջին աշխատանքը «Ոսկե աքաղաղ» օպերա-բալետի դեկորատիվ ձևավորումն էր, Փարիզում և Լոնդոնում առաջին ցուցադրությունների հաջողությունից հետո Դյագիլևը շարունակեց համագործակցությունը նկարչի հետ։ Սկզբում ամուսիններն ապրել են Շվեյցարիայում, 1916 թվականին` Փարիզում, 1917 թվականի ձմռանը և գարնանը` Հռոմում։ Նրանք վերջապես բնակություն են հաստատել Փարիզում 1919 թվականի մայիսին ։
Բանաստեղծ Սերգեյ Բոբրովին ուղղված նամակում Նատալյա Գոնչարովան գրել է հայրենիքից բաժանվելու դժվարության մասին
1920-ականների սկզբին Գոնչարովան և Լարիոնովը ակտիվորեն համագործակցել են Դյագիլևի հետ, պարբերաբար ցուցադրվում էին փարիզյան պատկերասրահներում «Աշնանային սրահ» և «Անկախների սրահ»։ Գոնչարովան շարունակում էր զբաղվել գրքերի նկարազարդմամբ, գեղանկարչությամբ, դասավանդմամբ, զարդարում էր փարիզյան պարահանդեսային սրահները, բայց նրա փառքն աստիճանաբար մարում էր ։
Գոնչարովայի առաջին արտասահմանյան անհատական ցուցահանդեսը բացվել է 1931 թվականի հունիսին։ 1938 թվականին նա և Միխայիլ Լարիոնովն ընդունել են Ֆրանսիայի քաղաքացիություն ։ 1956 թվականին Գոնչարովան և Լարիոնովը վերջապես գրանցեցին իրենց ամուսնությունը։
1940-50-ականներին ամուսիններն ապրում էին հարաբերական աղքատության մեջ և նրանց աշխատանքները պահանջարկ չունեին, բայց 1950-ականների երկրորդ կեսից  նրանց արվեստը կրկին ուշադրություն գրավեց։ 1961 թվականին Լոնդոնում Մեծ Բրիտանիայի գեղարվեստական խորհուրդը կազմակերպեց Լարիոնովի և Գոնչարովայի ստեղծագործությունների մեծ հետահայաց ցուցադրություն։
Նա մահացել է Փարիզում 1962 թվականի հոկտեմբերի 17-ին։ Նրան հուղարկավորել են Փարիզի Իվրի սյուր Սեն գերեզմանատանը։ Նրա մահից հետո Փարիզ ժամանակակից արվեստի թանգարանը մեծ հետահայաց ցուցադրություն է նվիրել նրան և Լարիոնովին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս բեմանկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:19-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Ժամանակակից նկարիչներ Կատեգորիա:Պատկերազարդողներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս դիզայներներ
Բրեդիխինո (գյուղ, Բոբրինեցի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Բրեդիխինո գյուղում բնակվում էր 132 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1214 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 108,73 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Բոբրինեցի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բերգեն շրջան (Նյու Ջերսի)
Բերգեն շրջան (Bergen County), ԱՄՆ Նյու Ջերսի նահանգի 21 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 606 կմ² է, բնակչությունը՝ 905.116 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Հաքենսաք բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1683 թ.։
Կատեգորիա:Նյու Ջերսիի շրջաններ
Մխիթար Բաղդասարյան
Մխիթար Տիմոֆեյի Բաղդասարյան (նոյեմբերի 17, 1965. գյուղ Ակնադբյուր (ԼՂՀ Ասկերանի շրջան) - հունիսի 28, 1992, Ճարտար-Շեխեր հատվածում (ԼՂՀ Մարտունիի շրջան), ազատամարտիկ-հրամանատար։
Գործունենություն
1983-1985 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ ԶՈՒ-ում։ 1992 թվականից՝ Ակնադբյուրի կամավորական ջոկատի ազատամարտիկների վաշտի հրամանատար։ Մասնակցել է Ամարասի հովտի ինքնապաշտպանությանը, Շուշի-Զառսլու-Լիսազու-Բերդաձոր և Ճարտար-Շեխեր պաշտպանական ուղղությունների մարտական գործողություններին։
Պարգևատրումներ
Հետմահու պարգևատրվել է ԼՂՀ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով։ Թաղված է Ակնաղբյուրում։
Կատեգորիա:1965 ծնունդներ Կատեգորիա:1992 մահեր Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Հայ հրամանատարներ
Հարգեյսա
Հարգեյսա (սոմալիերեն՝ Hargeysa, هرجيسا ), ինքնահռչակ Հանրապետություն Սոմալիլենդի մայրաքաղաք և խոշորագույն քաղաք ։ Բնակչությունը՝ ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Աֆրիկայի քաղաքներ Կատեգորիա:Սոմալիի քաղաքներ Կատեգորիա:Սոմալիլենդի քաղաքներ
Լոնդոնի երաժշտության և դրամատիկական մշակույթի ակադեմիա
Լոնդոնի երաժշտության և դրամատիկական մշակույթի ակադեմիա (London Academy of Music and Dramatic Art, LAMDA), առաջատար բրիտանական դրամատիկական դպրոց, որը հիմնվել է 1861 թվականին։ Գտնվում է Լոնդոնի հարավում։
Պատմություն
Լոնդոնի երաժշտության և դրամատիկական մշակույթի ակադեմիան կառուցվել է 1861 թվականին՝ Հենրի Ուայլդի կողմից։ Կառույցի գլխավոր նպատակը եղել է ուսանողներին տարբեր երաժշտական առարկաների քննություններին նախապատրաստելը և քննություններ անցկացնելը։
1904 թվականին դպրոցը միացել է Լոնդոնի մի քանի այլ երաժշտական հաստատությունների հետ, որոնք են՝ Լոնդոնի երաժշտական դպրոցը (հիմնադրված 1865 թվականին), Ֆորեսթ Գեյթ երաժշտական քոլեջը (հիմնադրված 1885 թվականին), Մետրոպոլիտան երաժշտական քոլեջը (հիմնադրված 1889 թվականին)։ Ավելի ուշ ակադեմիային է միանում Հեմփստեդ ակադեմիան։
1935 թվականին Ուիլֆրիդ Ֆոուլիսի գլխավորությամբ ակադեմիան ստանում է իր ներկայիս անվանումը։ 1939 թվականին այն փակվում է սկսված պատերազմի պատճառով և 1945 թվականին՝ վերաբացումից հետո, ակադեմիան դադարեցրեց երաժշտական կրթությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1861 հիմնադրված ուսումնական հաստատություններ Կատեգորիա:Լոնդոնի համալսարաններ
Ռակուշկա (գյուղ, Օլգինսկի շրջան)
Ռակուշկա (Ракушка), գյուղ Ռուսաստանի Պրիմորիեի երկրամասի Օլգինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 730 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրիմորիեի երկրամասի Օլգինսկի շրջանի բնակավայրեր
Կաառե (գյուղ, Մառտնա շրջան)
Կաառե (Kaare), գյուղ Էստոնիայի Լյաենեմաա նահանգի Մառտնա շրջանում։
Կրիայի մասին
Կրիայի մասին (Про черепаху), խորհրդային կարճամետրաժ մուլտֆիլմ՝ նկարահանված 1980 թվականին։ Ռեժիսոր Ալեքսանդր Գորլենկոյի առաջին ինքնուրույն ֆիլմը ։ «Ուրախ կարուսել» ալմանախի մուլտիպլիկացիոն երեք սյուժեներից երկրորդը, համար 11:
Կաառե (գյուղ, Մառտնա շրջան)
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 3 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Լյաենեմաա նահանգի Մառտնա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Կրիայի մասին
Սյուժե
Մուլտֆիլմ դանդաղաշարժ կրիայի մասին, որը շատ դանդաղ էր հագնվում զբոսանքի դուրս գալուց առաջ և ամեն անգամ, երբ դուրս էր գալիս փողոց, տարվա մեկ այլ եղանակ էր լինում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1980 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ալեքսանդր Գորլենկոյի մուլտֆիլմեր
Կոնտրալտո
Կոնտր ալտ (contralto)՝ կանանց ամենացածր երգչաձայնը, ձայնածավալը փոքր օկտավայի (մի-ից) ֆա-ից մինչև երկրորդ օկտավայի սոլ-ը (լյա-ն) ((e)f-g2(a²)), ամենաարտահայտիչ և ազատ հնչող ձայնասահմանն է, կրծքայինը, առնական և ուժգին հնչողը, օպերաներում կոնտր ալտ հանձնարարում են նաև տղաների դերերգեր։ Երգչախմբում կոնտր ալտը (ինչպես և մեցցո-սոպրանոն) կոչվում է ալտ ։
Առավել բնութագրական և արտահայտչական ռեգիստրը՝ կրծքային (մինչև 1-ին օկտավայի սի-բեմոլ)։ Կոնտրալտո օպերային դերերգերից են՝ Օլգա (Չայկովսկու «Եվգենի Օնեգին»), Կոնչակովնա (Բորոդինի «Իշխան Իգոր»)։ Կոմպոզիտորները հաճախ կոնտրալտո դերերգեր են գրել դեռահաս տղաների և պատանիների համար՝ Վանյա (Գլինկայի «Իվան Սուսանին»), Զիբել (Գունոյի «Ֆաուստ») և այլն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երաժշտական եզրույթներ Կատեգորիա:Երգչական ձայներ Կատեգորիա:Իտալերեն օպերային տերմիններ
Ֆոմբիո
Ֆոմբիո (Fombio), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Լոդի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1807 մարդ, խտությունը՝ 258 մարդ/կմ², տարածքը՝ 7 կմ², էլեկտրոնային փոստ` 26861, հեռախոսային կոդ` 0377։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Խլահավ
Խլահավ (Tetrao urogallus), հավազգիների կարգի մայրահավերի ընտանիքի թռչուն։
Արտաքին տեսք
Արուները խոշոր են, մարմնի երկարությունը՝ 80-110 սմ, քաշը՝ 3, 5 կգ։ Արուների գլխի վերին մասը, պարանոցը և մեջքը մոխրագույն են, թևերը՝ դարչնագույն։ Նստակյաց թռչուն է, երբեմն չվում է։ Բնադրում է գետնին, դնում է 5-16 ձու։ Թխսում է էգը։ Սնվում է ընձյուղներով, ծաղիկներով, բողբոջներով, հատապտուղներով։
Խլահավը ձայներ է հանում իր կեռ ու սուր կտուցով։ Նա միակ թռչունն է, որ լեզու չունի (այստեղից էլ գալիս է անունը), բայց դրա փոխարեն բերանի մեծ խոռոչը հիանալի և անկրկնելի ռեզոնատոր է։ Երգելիս խլահավը վերին կտուցը հարվածում է ներքևինին։ Նրա երգը տևում է մոտ չորս վայրկյան և այդ վայրկյաններին ոչինչ չի տեսնում և լսում, որովհետև ամուր փակում է աչքերը, իսկ ականջները հերմետիկ փակվում են ծնոտոսկրի ելուններով։ Փորձառու որսորդներն օգտագործում են այդ պահը։
Պոչը սև է՝ սպիտակ պուտիկներով։ Աչքի շրջանի մերկ մաշկը վառ կարմիր է, կտուցը՝ սպիտակ-վարդագույն։ Էգը ավելի փոքր է և ունի ժանգադեղնավուն, ժանգակարմրավուն և սպիտակ գունավորում։ Կոկորդը, թևերի ծալքն ու կրծքի վերին հատվածը ժանգակարմրավուն է։ Նման գունավորումը էգին հարկավոր է թխսելու ժամանակ քողարկման համար։
Կենսակերպ
Գարնանը և ամռանը սնունդը կազմված է ընձյուղներից, ծաղիկներից, տերևներից, խոտաբույսերից, անտառային հատապտուղներից, սերմերից և միջատներից։ Աշնանը սնվում են խեժափիճի փշատերևներով, ձմռանը՝ սոճու և եղևնու փշատերևներով։ Ձագերը ուտում են միջատներ և սարդեր։
Բազմացում
Պոլիգամիա է։ Զուգավորման շրջանում (մարտ-մայիս) կտղուցականչում են՝ տեղավորվելով գետնին կամ ծառերին։ Երբեմն կտղուցականչում են ամռանը, աշնանը և անգամ ձմռանը։ Վաղ գարնանը մինչ այդ մենակյաց կյանք վարող խլահավերը հավաքվում են անտառի հայտնի մասերում․ ընդ որում ամեն տարի նույն վայրում։ Այստեղ վաղ առավոտյան արուները սկսում են կտղուցականչել, այսինքն՝ ինքնատիպ՝ շառաչի նմանվող ձայներ հանել, որոնք ուղեկցվում են մարմնի հատուկ շարժումներով։
Այսպես շարունակվում է մինչև արևածագը։ Ապա արուն իջնում է գետինին էգերի մոտ և նրանց հետ զուգավորվում։ Էգերին տիրելու համար արուների միջև կռիվներ են լինում, որն երբեմն ավարտվում է կռվողներից մեկի մահով։ Այս ամենի ավարտից հետո (տևում է 3-4 շաբաթ), արուները տեղ են ընտրում բնի համար, որն իրենից ներկայացնում է հողում փոսիկ՝ երբեմն ճյուղերով պատված։ Կախված արուի տարիքից կարող է դնել 6-8, հազվադեպ՝ 12-16 ձու։ Թխսմամբ, որը տևում է 25-28 օր, զբաղվում է միայն էգը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կենդանիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մայրահավեր Կատեգորիա:Եվրոպայի թռչուններ
Պատմության ավարտը և վերջին մարդը
«Պատմության ավարտը և վերջին մարդը» (The End of History and the Last Man), ամերիկացի փիլիսոփա և քաղաքագետ Ֆրենսիս Ֆուկույամայի առաջին գիրքը։ Լույս է տեսել 1992 թ. Free Press հրատարակչությունում։ Գրքի հրատարակմանն է նախորդել է The National Interest հանդեսում «Պատմության ավա՞րտը» (1989) էսսեի տպագրումը, որը մամուլում և գիտական ոլորտում մեծ արձագանք է ստացել։ «Պատմության ավարտը և վերջին մարդը» գրքի մեջ Ֆուկույաման շարունակում է էսսեի գիծը և պնդում է, որ արևմտյան տիպի ազատական ժողովրդավարության տարածումն աշխարհում փաստում է մարդկության հասարակամշակութային էվոլյուցիայի վերջնակետի և կառավարության վերջնական ձևաչափի կազմավորման մասին։ Չնայած, Ֆուկույամայի պատկերացման մեջ պատմության ավարտը չի նշանակում իրադարձություննեիր ավարտը, սակայն պսակվում է գաղափարախոսական դիմակայության, գլոբալ հեղափոխությունների և պատերազմների, իսկ դրանց հետ էլ արվեստի և փիլիսոփայության դարաշրջանի ավարտը։
Ֆուկույաման ուղղակի նշում է, որ «պատմության ավարտի» կոնցեպտի հեղինակը չէ, այլ միայն շարունակում է Գեորգ Վիլհելմ Ֆրիդրիխ Հեգելի կողմից հիմք դրած գաղափարները, որոնք հետագա զարգացում են ստացել Կառլ Մարքսի և Ալեքսսանդր Կոժևի աշխատություններում։
«Պատմության ավարտը և վերջին մարդը» գիրքը թարգմանվել է ավելի քան 20 լեզուներով, ստանալով լայնատարած քննադատություն գիտական և հրապարակախոսական հարթակներում։ Գրախոսների մեծ մասը նշում են հեղինակի կանխակալությունը, ազարական ժողովրդավարության գաղափարներին ծայրահեղ կողմնակցությունը, իրադարձությունների և փաստերի գնահատման մեջ ընտրողականությունը, ինչպես նաև ազատական ժողովրդավարությանը դիմակայող և թափ առնող այնպիսի ուժերի թերագնահատումը, որոնցից է, օրինակ, իսլամական ֆունդամենտալիզմը։
Ֆուկույաման ակտիվ մասնակցություն է ունեցել գրքի հրապարակումից հետո տեղի ունեցող բանավեճի մեջ, հետևողականորեն պաշտպանելով սեփական տեսակետը, սակայն հետագա աշխատություններում որոշ առումով վերանայել է ավելի շուտ շարադրված մտքերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1992 գրքեր Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփայության աշխատություններ Կատեգորիա:Կապիտալիզմ Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Գրքեր քաղաքակրթությունների մասին
Լիսի Գորկի (գյուղ, Ստարոռուսկի շրջան)
Լիսի Գորկի (Лисьи Горки), գյուղ Ռուսաստանի, Նովգորոդի մարզի Ստարոռուսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1498 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Ստարոռուսկի շրջանի բնակավայրեր
Բերլինգտոն շրջան (Նյու Ջերսի)
Բերլինգտոն շրջան (Burlington County), ԱՄՆ Նյու Ջերսի նահանգի 21 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 2.085 կմ² է, բնակչությունը՝ 448.734 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Մաունտ Հոլի Թաունշիպ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1694 թ.։
Ըստ 2000 թվականի մարդահամարի, Բերլինգտոն շրջանում ապրում էր 423.393 մարդ։ Ըստ Բյուրո մարդահամար ԱՄՆ-ի, 2009 թվականին բնակչությունը աճել էր 5,4 տոկոսով, դառնալով 446.108 մարդ։ Շրջանային ամենամեծ կետը հանդիսանում է Իվշեմը։
Կատեգորիա:Նյու Ջերսիի շրջաններ
Արվեստի ազգային թանգարան (Մեխիկո)
Արվեստի ազգային թանգարան (Museo Nacional de Arte, Munal), Մեքսիկայի ազգային արվեստի թանգարան Մեխիկոյի պատմական կենտրոնում։ Թանգարանը տեղակայված է նեոդասական ոճով կառուցված Tacuba 8 հասցեում գտնվող շինությունում։ Թանգարանում ներկայացվում է Մեքսիկայի արվեստի պատմությունը 16-րդ դարի կեսերից մինչև 20-րդ դար։ Թանգարանի մոտ է գտնվում Մանուել Տոլսնի կերտած Իսպանիայի Չարլզ IV-ի ձիարձանը, ով միապետ էր մինչև Մեքսիկայի անկախացումը։ Թանգարանը եղել է Սոկալոյում, սակայն տեղափոխվել է տարբեր վայրեր։ Ներկայիս վայրում թանգարանը հանգրվանել է 1979 թվականից։
Պատմություն
Թանգարանը հիմնադրվել է 1982 թվականին որպես Արվեստի ազգային թանգարան, վերաբացվել է 2000 թվականին որպես MUNAL` հագեցած տեխնիկական բարեփոխումներով։ Թանգարանը կենտրոնացած է 16-րդ դարից մինչև 20-րդ դարի մեքսիկական և միջազգային արվեստի ցուցահանդեսների, ուսումնասիրությունների և տարածման գործում։ Մշտական հավաքածուն կազմում է ավելի քան 3,000 նմուշ, որը ներկայացված է 5,500 մ2 ցուցասրահներում։ Թանգարանը համարվում է Գեղարվեստի պալատի բաժին և որպես այդ կառույցի մաս ներգրավված է Մեքսիկայի գեղարվեստի պահպանման, ցուցադրման և ուսումնասիրման հարցերում։ Թանգարանը կազմակերպում է սեմինարներ։ Թանգարանում գործում են կամավոր նախագծեր, ինչպիսիք են Voluntariado և Amigos de MUNAL ընկերակցությունները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկայի թանգարաններ
Աֆրիկայի ջրվեժների ցանկ
Տես նաև
Կատեգորիա:Աֆրիկայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Ջրվեժներ Կատեգորիա:Ցանկեր:Աֆրիկա
Բրենդի նույնականություն
Բրենդի նույնականություն (Brand Identify), բրենդի բնորոշ հատկանիշների և առանձնահատկությունների համակարգ, բրենդի անհատականության (Brand Individuality) և դեմքի (Brand Personality) միասնությունը ։ Բրենդի «ԴՆԹ» փոխաբերությունը ունի մի քանի նշանակություն։ Դրանք են՝ բրենդի անհատականության ռազմավարական հայեցակարգը, դրա արտաքին արտահայտումը, նույնականացման եղանակների ամբողջությունը, ինչպես նաև բրենդի յուրօրինակ հատկանիշների արտահայտումը, որոնք մոտիվացնում են գնորդին։ Այն մեծ նշանակություն ունի գնորդների շրջանում բրենդի ճանաչելիությունն ապահովելու հարցում։
Բրենդի «ԴՆԹ»-ն ոչ միայն ձևավորում է նրա անկրկնելիությունը, այլև բրենդ-մենեջմենթի մոտիվացնող ուղղահայացի ամենակարևոր մասն է, որը մասնակցում է բրենդի իմիջի ստեղծմանը։ Բրենդի իմիջը ստեղծվում է որոշակի ասոցացիաների հիման վրա ։
Բրենդի իմիջը (այն, թե ինչպես են գնորդները և այլ մարդիկ ընկալում այն) կարող է լինել բրենդի անհատականության մաս, բայց չի փոխարինում դրան ։
Հատկանիշներ
Բրենդի հիմնական առանձնահատկությունները արտահայտվում են հատկանիշների՝ ատրիբուտների միջոցով (Brand Identify կամ Brand Attributes) ։ Տեսողական ատրիբուտների (The Visual Identity) թվին է պատկանում, օրինակ, «բրենդի ստորագրությունը» (Brand Signature)։ Դրա բաղադրիչներն են՝ բրենդի խորհրդանշանը (Brand Mark), պատկերանշանը (Brand Logotype), բրենդի կարգախոսը (Brandline կամ Brand Slogan կամ HeadLine) և բրենդի գրաֆիկ դիզայնը (Supergraphic)։ Գրաֆիկայի տարատեսակ օգտագործման օրինակ կարող է լինել Հոնկոնգ ի բրենդի «ստորագրությունը»  ։
Գրաֆիկայի տեսակներն են բրենդի շարունակությունը (Ribbon Graphic), լրացումը (նախշ, տեքստ), պատկերագիտական լեզուն կամ պատկերագրերը (Icons Graphic)։
Տեսակներ
Բրենդի տարածքային նույնականությունը (destination-brand identity) նրա մշակույթի (Brand culture) մի մասն է կազմում ։ Այս հասկացությունը կապված է Ազգային նույնականություն (National Identity) և Տարածքային նույնականություն գիտությունների հասկացությունների հետ։ Այն միաժամանակ Տարածքային մարքեթինգի կամ Տարածքի բրենդ-մենեջմենթի (destination-brand management) հայեցակարգն է, որը համեմատաբար նոր ուղղություն է բրենդ-մենեջմենթում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մարքեթինգ Կատեգորիա:Նույնականություն Կատեգորիա:Դիզայն Կատեգորիա:Ռուդիկ Ղարիբյանի հիշատակին նվիրված հոդվածներ
(5266) Ռաուչ
(5266) Ռաուչ (Rauch), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1973 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1973 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կոռնելիս վան Հաուտենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ինգրիդ Հաուտեն-Գրունենվելդի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Թոմ Գերելսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Քոշք
Քոշք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում, Մշո դաշտում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Մուշի շրջանի համայնքներ
U. S. Steel Košice (ընկերություն)
48.617°N, 21.1986°W
U. S. Steel Košice (մինչև 2000 թվականը Արևելասլովակյան մետալուրգիական կոմբինատ Východoslovenské železiarne (VSŽ)), Կոշիցե քաղաքում, Սլովակիա, գտնվող պողպատաձուլական կոմբինատ։ Այն Սլովակիայի խոշոր ձեռնարկություններից մեկն է։ 2008 թվականին գործարանում աշխատել է գրեթե 15.000 մարդ ։
Պատմություն
Արևելասլովակյան մետալուրգիական կոմբինատը հիմնադրվել է 1959 թվականի ապրիլի 1-ին որպես պետական ​​ընկերություն։ Կոմբինատի կառուցումը սկսվել է մեկ տարի անց։ Առաջին դոմնային վառարանը շահագործման է հանձնվել 1965 թվականին։ Վերջնական աշխատանքը ավարտվել է 1966 թվականին։ Ածուխը մատակարարվում էր Օստրավայի մերձակայքից, իսկ երկաթի հանքաքարը՝ Ուկրաինայից (Կրիվոյ Ռոգ)։ Հանքաքարի տեղափոխման համար օգտագործվել է Ուժգորոդ-Կոշիցե լայնածավալ գիծը։ 1973 թվականին պողպատաձուլական կոմբինատը արտադրում էր պողպատե թերթեր ավտոմոբիլաշինության համար ։
Սուրեն Սպանդարյան
Սուրեն Սպանդարի Սպանդարյան, հայ հասարակական-քաղաքական գործիչ, լրագրող, գրաքննադատ։ ՌՍԴԲԿ անդամ 1901 թվականից։
Սպանդար Սպանդարյանի որդին, Ստեփան Սպանդարյանի հայրը։
U. S. Steel Košice (ընկերություն)
Պատմություն
2008 թվականին U. S. Steel Košice ընկերությունը 338 մլն եվրո շահույթ ստացավ։ 2008 թվականին գործարանն արտադրել է 4,1 մլն տոննա պողպատ (2006 և 2007 թվականներին՝ 4,7 մլն տոննա)։ 2008 թվականին արտադրության անկումը կապված էր դոմնային վառարանների վերանորոգման և 2008 թվականի ֆինանսական ճգնաժամի հետ ։
Սուրեն Սպանդարյան
Կենսագրություն
Ծնվել է Թիֆլիսում։ Ավարտել է Թիֆլիսի արական գիմնազիան (1902)։ Սովորել է Մոսկվայի պետական համալսարանի պատմաբանասիրական (1902-1903), ապա՝ իրավաբանական ֆակուլտետներում, հաճախել Հայդելբերգի (Գերմանիա) համալսարանի պարապմունքներին։ Տիրապետել է հայերեն, ռուսերեն, վրացերեն, ադրբեջաներեն, գերմաներեն և այլ լեզուների։ Եղել է ՌՍԴԲԿ Կովկասյան միության կոմիտեի կազմում։ Սպանդարյանը 1906 թվականի օգոստոսին Ստեփան Շահումյանի հետ ղեկավարել է Ալավերդու պղնձահանքերի բանվորների գործադուլը։
U. S. Steel Košice (ընկերություն)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2000 հիմնադրումներ Սլովակիայում Կատեգորիա:Սլովակիայի տնտեսություն Կատեգորիա:Սլովակիայի կազմակերպություններ Կատեգորիա:Մետալուրգիա Կատեգորիա:Պողպատի արտադրություն Կատեգորիա:2000 հիմնադրված ընկերություններ
Սուրեն Սպանդարյան
Կենսագրություն
1907 թվականի սկզբին Սպանդարյանը կուսակցական աշխատանքի է ուղարկվել Բաքու. ընտրվել է Բաքվի կոմիտեի անդամ և քաղաքական կուսակցական կազմակերպիչ։ Մասնակցել է «Բակինսկի ռաբոչի», «Գուդոկ» (երկուսն էլ՝ ռուսերեն) և այլ թերթերի հրատարակությունը։ Քանիցս ձերբակալվել է, իսկ 1909 թվականի օգոստոսին աքսորվել Բաքվի նահանգից։ 1910 թվականի հունվարից գործել է Թիֆլիսում, ղեկավարել «Կուրյեր կոպեյկա», «Լիստոկ կոպեյկա» (երկուսն էլ՝ ռուսերեն) և այլ լեգալ թերթեր, աշխատակցել է բոլշևիկյան «Զվեզդա» (ռուսերեն) լրագրին։ 1912 թվականի հունվարին, որպես Բաքվի կազմակերպության պատգամավոր, մասնակցել է ՌՍԴԲ(բ) կ VI (Պրահայի) կոնֆերանսին։ Ընտրվել է ՌՍԴԲ(բ) կ կենտկոմի և նրա ռուսաստանյան բյուրոյի անդամ։ Կոնֆերանսից հետո մեկնել է Լայպցիգ, մասնակցել ՌՍԴԲ(բ) կ կենտկոմի ու Պետական դումայում սոցիալ-դեմոկրատ խմբակցության ներկայացուցիչների խորհրդակցությանը։
1912 թվականին վերադարձել է արտասահմանից, մասնակցել IV Պետական դումայի բոլշևիկյան նախընտրական քարոզարշավին, Թիֆլիսում կազմակերպել է ընդհատակյա տպարան։ 1912 թվականի մայիսին ձերբակալվել և բանտարկվել է Թիֆլիսի Մետեխի բանտում։ 1913 թվականի մայիսին դատապարտվել է ցմահ աքսորի՝ Սիբիր, որտեղ (Կրասնոյարսկ) էլ մահացել է ։
Կոնտրֆորս
Կոնտրֆորս (ֆրանս. contre-force-հակազդող ուժ), որմնահեց, որմնամույթի, առանձին կանգնած մույթի, ընդլայնական որմի և այլ ձևով լրացուցիչ ամրություն, որն իր վրա կրելով հիմնականում հորիզոնական հրող ուժերը (թաղածածկի, կամարի, գմբեթի հրող ուժերը, բնահողի ճնշումը հենապատին, ամբարտակի հիմքին ազդող ճնշումը և այլն)՝ ուժեղացնում է հիմնական կրող կառուցվածքը։ Հրող մեծ ուժերի դեպքում սովորաբար իր հորիզոնական հատվածքի չափերը դեպի հիմքը գնալով մեծանում են (սահուն կամ սանդղաձև)։ Կոնտրֆորսը լինում է քարաշեն, բետոնե, երկաթբետոնե։ Քարաշեն կոնտրֆորսը գոթիկայի հիմնական կառուցվածքային և կոմպոզիցիոն տարրերից է։
Սուրեն Սպանդարյան
Հիշատակ
Սուրեն Սպանդարյանի պատվին է անվանվել Արարատի մարզի Սուրենավան գյուղը։ Գյուղի կենտրոնում գտնվում է նրա կիսանդրին։
Կոնտրֆորս
Կատեգորիա:Ճարտարագիտություն Կատեգորիա:Շինարարական տարրեր և կառուցվածքներ Կատեգորիա:Ամրաշինական կառույցներ
Սուրեն Սպանդարյան
Հիշատակ
Սուրեն Սպանդարյանի պատվին է անվանվել նաև Շիրակի մարզի Սպանդարյան գյուղը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հեղափոխականներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Հայ գրաքննադատներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ
Ռամենե (գյուղ, Շախովսկոյ շրջան)
Ռամենե (Раменье), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Շախովսկոյ շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Շախովսկոյ շրջանի բնակավայրեր
Գորիխովկա (գյուղ, Բոբրինեցի շրջան)
Գորիխովկա (Горіхівка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Բոբրինեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գորիխովկա գյուղում բնակվում էր 18 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,241 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 74,69 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Բոբրինեցի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Յարցևի տուն (Յալթա)
Պատմություն
Եռահարկ տունը պատկանել է ռուս բնանկարիչ Գրիգորի Ֆեոդորովիչ Յարցևին (1858-1918)։ Այն կառուցվել է 1890-ական թվականների վերջին՝ հենց Յարցևի նախագծով (այդ տարիներին Յալթայի գլխավոր ճարտարապետ Նիկոլայ Կրասնովի մանակցությամբ) ։
Ընթերցելով Չեխովի և Գորկու նամակները Սրեդինին՝ կարելի է համոզվել, որ համեստ վիրաբույժ Սրեդինը մեծ ավանդ է ունեցել երկու մեծ գրողների միջև բարեկամության հաստատման գործում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Յալթայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:1890-ականների հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Իսպանական պայքարող ցուլ
Իսպանական պայքարող ցուլ` (Toro Bravo, toro de lidia, toro lidiado, ganado bravo, Touro de Lide) պատկանում է իբերական հետերոգեն խոշոր եղջերավոր անասունների դասինին ։ Այն բացառապես բուծվում է ազատ տարածությունում՝ Իսպանիայում, Պորտուգալիայում, Ֆրանսիայում և Լատինական Ամերիկայի այն երկրներում, որտեղ ցլամարտեր են կազմակերպվում։ Մարտական ցլերը հիմնականում ընտրվում են իրենց ագրեսիայի, էներգիայի, ուժի և կայունության որոշակի համադրություների համար։ Բուծման ընթացքում ցուլերը իրենց բնական հատկանիշները  պահպանելու համար հազվադեպ են հարձակվում մարդկանց վրա  և եթե երբևէ  հարձակվում են  դա ոտքով  չի լինում։
Լիսիե Գորի (քաղաքատիպ ավան, Լիսոգորսկի շրջան)
Լիսիե Գորի (Лысые Горы), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի, Սարատովի մարզի Լիսոգորսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 7179 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Լիսոգորսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1750 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Իսպանական պայքարող ցուլ
Ցեղի առանձնահատկություններ
Մարտական ցուլը բնութագրվում է իր ագրեսիվ պահվածքով, հատկապես երբ միայնակ է կամ չի կարող փախչել։ Նրանցից շատերը գունավորված են սև կամ մուգ շագանակագույն երանգով, բայց մնացած գունավորումները նորմալ են։ Նրանք հասունանում են ավելի դանդաղ, քան մսային ցեղատեսակները, քանի որ դրանք ավելի ծանր են քաշով՝  փոխարենը ունենալով մկանուտ «մարզական» տեսք, աչքի ընկնող մորիլայով, ուսի և պարանոցի վրայի մկանների մի համակարգ, որը ցուլին տալիս է իր առանձնահատուկ նկարագիրը և ուժը եղջյուրների հետ միասին։ Նրանց եղջյուրներն ավելի երկար են, քան մյուս ցեղատեսակների մեծ մասի մոտ և առկա են ինչպես արու, այնպես էլ էգ  ներկայացուցիչների մոտ։  Հասուն ցլերը կշռում են  408,2-ից 700 կգ։ Կռվող անասունների մեջ կան ցեղի մի քանի «արգելքներ» կամ  ենթատեսակներ։ Այսպես կոչված «հիմնարար ցեղերից» այսօր մնում են միայն Վիստահերմոսայի, Վասկեսի, Գալարդոյի և Կաբրերայի տոհմածառերը։ Այսպես կոչված «ժամանակակից հիմնարար տոհմածառերը» Սալթիլոն, Մուրուբեն, Պառլադեն և Սանտա Կոլոման են որոնք բոլորը հիմնականում Վիստահերմոզայի արյունակիցն են ։ Խոշոր եղջերավոր անասունները ունեն երկգույն տեսողություն, նրանց դարձնում են կարմիր-կանաչ գույնի դալտոնիկ և կեղծում են այն գաղափարը, որ կարմիր գույնը զայրացնում է նրանց, նրանք պարզապես արձագանքում են մուլետայի շարժումներին։ Կարմիր գույնը ավանդական է և ենթադրվում է, որ դա խթանում է արյան հետքերը և ապահովում է համապատասխան մութ հակադրություն ասպարեզի հատակին։
Կաառեպեռե
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 263 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պալամուսե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Իսպանական պայքարող ցուլ
Աճ
Մարտական խոշոր եղջերավոր անասունները բուծվում են Իսպանիայի դեզեսների լայնածավալ ագարակներում, որոնք հաճախ ապաստարաններ են իսպանական վայրի բնության համար քանի որ օգտագործված գյուղատնտեսական մեթոդները ծավալուն են ։ Թե՛ արու, թե՛ էգ հորթերն իրենց կյանքի առաջին տարին անց են կացնում մայրերի հետ, անուհետև նրանց  կտրում են կրծքից, խարանվում և պահվում մեկ սեռի խմբերում։ Երբ խոշոր եղջերավոր անասունները դառնում  են մոտ երկու  տարեկան կամ անց, դրանք ուղարկվում են տիենտա կամ փորձարկման։ Արուների  համար դա որոշում է, թե արդյոք դրանք հարմար են բազմացման, ցլամարտի կամ մսի սպանդի համար։ Ցուլերի ճակատամարտի փորձությունը միայն ձիու նկատմամբ իրենց ագրեսիան է, քանի որ կանոնակարգերը արգելում են նրանց հարձակվել մարդու վրա՝ նախքան ցլամարտի ռինգ մտնելը։ Նրանք սովորում են, թե ինչպես օգտագործել իրենց եղջյուրները այլ ցլերի հետ կտվելու  փորձերի ընթացքում։ Իրենց հատուկ ագրեսիայի շնորհիվ այս մարտերը կարող են հանգեցնել ցուլերի լուրջ վնասվածքների և նույնիսկ մահվան՝  առաջացնելով  մեծ ծախսեր նրանց բուծողների համար։  Էգերը  ավելի մանրակրկիտ քննության են ենթարկվում, այդ թվում՝  ցլամարտիկը  իր թիկնոցներով հանդերձ, ուստի հաճախ ասում են, որ ցուլը «քաջությունը» ժառանգում է իր մորից։ Եթե ցլամարտի համար պիտանի լինի, ցլերը կվերադառնան իրենց հասակակիցների մոտ։ Հիվանդացող կովերը պահվում են  բուծման համար և մոթվում  են  այն ժամանակ երբ այլևս չեն կարողանում հորթեր ծնել։  Երեք տարեկանները այլևս հորթ չեն համարվում , նրանք հայտնի են որպե նովիլյո եւ պատրաստ են ցլամարտին չնայած նովիլադաները ցլամարտիկներ կամ  նովիլերոսներ պատրաստելու համար են։ Լավագույն Ցուլերին պահում են ցլամարտերի համար՝ լի մատադորներով։ Իսպանական օրենսդրության համաձայն, նրանք պետք է լինեն առնվազն չորս տարեկան և ունենան 460 կգ քաշ՝ առաջին կարգի ցլամարտում մենամարտելու համար, 435 կգ՝ երկրորդ կարգի, և 410 կգ՝ երրորդ կարգի օղակների համար։ Նրանք պետք է ունենան նաև լիարժեք ֆունկցիոնալ  տեսողություն և նույնիսկ եղջյուրներ և ընդհանուր առմամբ լավ վիճակում են ։  Ամեն տարի մի քանի անգամ ցուլը կթուլանա կամ «կներվի», ինչը նշանակում է, որ նրա կյանքը խնայվում է ցլամարտում ականավոր պահվածքի պատճառով, հաղորդավարները կոչով դիմել են ռինգի նախագահին՝ Սպիտակ թաշկինակներով։ Ցլամարտիկը միանում է խնդագրին քանի որ դա մեծ պատիվ է ունենալ մի ցուլ, որի հետ դուք ներումով եք  պայքարել։  Նախագահը ներում է տալիս նարնջագույն թաշկինակը ցուցադրող ցլին։ Նախկինում իր վնասվածքներից բուժված ցուլը (որը հիմնականում մակերեսային է), այնուհետև վերադարձվում է իր կողմից բուծված ագարակը, որտեղ նա  անց է կացնում իր օրերը դաշտերում։  Շատ դեպքերում նա դառնում է  «սերմի ցուլ», զուգորդված մեկ անգամ մոտ 30 կովերի հետ։ Չորս տարի անց նրա սերունդներին փորձելու են ռինգում։ Եթե նրանք լավ են կռվում ապա նրանք նորից կարող են բուծվել։ «Ինդուլտադո» ցլի կյանքի տևղությունը կարող է լինել 20-ից մինչև  25 տարի։
Միուրա
Միուրան իսպանական մարտական ցուլի շարքերում է, որը բուծվում է Անդալուզիայի Սևիլիա նահանգի Գանադերիա Միուրա քաղաքում։ Ռանչոն հայտնի է մեծ ու դժվար մարտական ցուլեր բուծելու համար։ Ցուլը Միուրան նորամուտը նշել է Մադրիդում 1849 թվականի ապրիլի 30-ին ։ Միուրան ծագել է իսպանական ցուլի հինգ Պատմական գծերից՝ Գալարդո, Կաբրերա, Նավարրա, Վերագուա և Վիստաերմոս Պարլադեից ։ Մինչև նրա մահը 1854 թվականը ցուլերը մարտնչել են Խուան Միուրայի անվան տակ։ Հետո նրանք գտնվում էին նրա այրի Խոսեֆա Ֆերնանդես դե Միուրայի անվան տակ։  Նրա մահից հետո անասունները կրում էին նրա ավագ որդու՝ Անտոնիո Միուրա Ֆերնանդեսի անունը 1869 թվականից  1893 թվականները, իսկ հետո կրտսեր եղբոր՝ Էդուարդո Միուրա Ֆերնանդեսի, մինչև նրա մահը՝ 1917 :
Հեղինակ
Միուրա տոհմի ցլերը խոշոր, կատաղի և խորամանկ համբավ ունեն ։ Ասում են, որ մատադորի համար հատկապես վտանգավոր է Միուրաին երես թեքելը ։  Միուրա ցլերը հիշատակվում են որպես անհատապաշտներ, յուրաքանչյուր ցուլ, կարծես, ուժեղ անձնական բնավորություն տեր էր ։ «Մահ օրվա երկրորդ կեսին» գրքում Էռնեստ Հեմինգուեյը գրել է։ Գոյություն ունեն ցուլերի որոշակի շտամներ, որոնք կարող են սովորել այն, ինչ տեղի է ունենում ասպարեզում․․․ ավելի արագ, քան բուն մենամարտն ընթանում է, ինչը մեկ րոպեից մյուսը դժվարացնում է դրանց կառավարումը․․․ այս ցլերը դաստիարակում են Դոն Էդուարդո Միուրայի որդիները հին մարտական կազմից․․․
Հայտնի ցլեր
Մուրսիլագոն կենդնի մնաց պիկադորից ստացած 24 հարվածներից հետո, որը կայացելէ 1879 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Ռաֆայել «Էլ-Լագարտիո» Մոլինա Սանչեսի դեմ, Իսպանիայի Կորդոբա քաղաքում գտնվող Կոսո դե-լոս-Կալիֆաս ցլամարտում։
Իսլերոն խոցեց և սպանեց ցլամարտիկ Մանոլետին՝ 1947 թվականի օգոստոսի 28-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ցլամարտ
Տերեզինա դի Գոյաս
Տերեզինա դի Գոյաս (Teresina de Goiás), համայնք Բրազիլիայում՝ Գոյաս նահանգի կազմում։ Մունիցիպալիտետ Գոյաս նահանգի հյուսիսային մարզում։ Մտնում է Շապադա դուս Վեադեյրուսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3 481 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 774,635 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 4,5 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գոյաս նահանգի բնակավայրեր
Ծոբ
Ծոբ կամ Ծոփ (վրաց.` წოფი), գյուղ Վրաստանի Քվեմո Քարթլիի մարզի Մառնեուլի շրջանում, վարչական կենտրոն Մառնեուլ քաղաքից 37 կմ հեռավորության և ծովի մակարդակից 760 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
Բնակիչներն զբաղվում են անասնապահությամբ և երկրագործությամբ։ Գյուղն ունի միջնակարգ դպրոց ։
Քեմդեն շրջան (Նյու Ջերսի)
Քեմդեն շրջան (Camden County), ԱՄՆ Նյու Ջերսի նահանգի 21 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 575 կմ² է, բնակչությունը՝ 513.657 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Քեմդեն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1844 թ.։
Ծոբ
Պատմական հուշարձաններ
Ծոբից հյուսիս գտնվում է Մեծ Հայքի Գուգարք նահանգի Ծոբոփոր գավառի կենտրոնը, միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր Ծոբոփորի ամրոցը (10-11-րդ դարեր), որը պահպանվել է ավերակների տեսքով։ Այնտեղ է գտնվում նաև հայտնի եկեղեցին` Ծոփքի բազիլիկը (5-րդ դար)։
Քեմդեն շրջան (Նյու Ջերսի)
Կատեգորիա:Նյու Ջերսիի շրջաններ
Ծոբ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի հայաբնակ գյուղեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Ժիրայր Աղավելյան
Ժիրայր Լենդրուշի Աղավելյան, հայ կինոռեժիսոր, նկարիչ, դերասան, գրող, սցենարիստ, երաժիշտ։ Հայաստանի նկարիչների միության պատվավոր անդամ (2015)։
Կենսագրություն
Ժիրայր Աղավելյանը ծնվել է 1955 թվականին Երևանում։ 1972 թվականին ավարտել է Հակոբ Պարոնյանի անվան N 59 դպրոցը։ 1975-1977 թվականներին ծառայել է բանակում (Գերմանիա)։ 1973-1977 թվականներին ընդունվել և ավարտել է Էջմիածնի ակումբագրադարանային տեխնիկումի ռեժիսորական բաժինը։ 1977-1980 թվականներին ավարտել է «Հայֆիլմին» կից դերասանի ժողովրդական ստուդիան՝ ստանալով կինոյի և դրամատիկ թատրոնի դերասանի որակավորում։ 1977-1991 թվականներին աշխատել է Հայաստանի Հանրային հեռուստատեսության ստուդիայում որպես ռեժիսոր։ 1984-1989 թվականներին սովորել և ավարտել է Լենինգրադի Կուլտուրայի ինստիտուտի կինոռեժիսորական բաժինը։ 1991 թվականին մեկնել է Ամերիկա, 2012 թվականին վերադարձել է Հայաստան ։