cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արևածաղիկներ (ֆիլմ)
Սյուժե
Ջովանան ոչ մի կերպ չի կարողանում մոռանալ իր սիրելի ամուսնուն։ Նույնիսկ շատ տարիներ անց, պատերազմի ավարտից հետո էլ, նա փնտրում է ամուսնուն։ Այդ առիթով մեկնում է ԽՍՀՄ։ Պարզվում է, որ Անտոնիոն ողջ է և ունի ռուս կին․․․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1970 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Ֆրանսիական մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ամուսնական դավաճանությունը ֆիլմերում Կատեգորիա:Խորհրդային մելոդրամա ֆիլմեր
Կոշիկ անապատ
Կոշիկ անապատ, հուշարձանախումբ՝ երեք եկեղեցիներով, բազմաթիվ խաչքարերով, ընդարձակ գերեզմանատնով, ջրամբարով, պարսպապատերով, ջրատար խողովակներով և այլ կառուցվածքներով։ Գտնվում է Քոլատակ գյուղից 8 կմ հեռավորության վրա՝ անտառի մեջ՝ Անապատ կոչվող բարձունքի վրա։ Պատմական, ազգագրական և գեղարվեստական մեծ արժեք են ներկայացնում խաչքարերը, զարդաքանդակները, վիմագրերը։ Վանական այս խոշոր համալիրը գրականության մեջ հիշվում է Կոշիկ անապատ անվամբ։ Արձանագրություններն ունեն 1179, 1181, 1186, 1191, 1194 և հետագա դարերի թվագրություններ։ Համալիրը բակով բաժանված է երկու խմբի։ Առաջին (հյուսիսային) կողմի հուշարձաներրը բաղկացած են երեք եկեղեցուց և մի ընդհանուր եռակամար սրահ-գավթից։ Պատին կից ձգված է մի ուղղանկյուն կիսավեր շենք, որը համալիրի սեղանատունն է։ Դեպի հյուսիս-արևմուտք երևում են խուցերի և տնտեսական շենքերի փլատակները։ Դրանց մեջ ամբողջովին պահպանված են խաչքարեր՝ հեծյալների պատկերաքանդակներով։ Ամենամեծ (հարավային) եկեղեցու թաղը փլված է, մյուսներն ամբողջական են։ Պատերը կառուցված են կոպտատաշ ճեղքված քարերով։ Սրբատաշ է միայն մեծ եկեղեցու բեմաճակատը, որտեղ փորագրված է 12 տողանոց ընդարձակ արձանագրություն։ Բակի հարավային թևի կառուցվածքները բաղկացած են երկու շենքերից, որոնք մուտքերով հաղորդակցված են իրար հետ։ Պարզորոշ երևում են բաղնիքի կիսավեր պատերը, որոնցով անցնում են տասնյակ կավե խողովակներ։ Անապատի մեջ տեղադրված են սալաքարեր և խաչքարեր՝ ողկույզների պատկերներով։ Ըստ հնէաբանների` հուշարձանախումբը կառուցվել է 12-րդ դարից առաջ։ Անապատից քիչ վերև բավականին ընդարձակ տարածություն է կազմում գերեզմանատունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարտակերտի շրջանի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով
Գիլասանոցի ձոր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ձորեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի աշխարհագրություն
Գյոկդաղ (լեռ, Գանձակ քաղաք)
Գյոկդաղ, լեռ Գանձակ քաղաքի մոտակայքում։ Գտնվում է Փոքր Կովկաս լեռնահամակարգում, Գանձակ քաղաքից մոտ 27-28 կմ հարավ-արևմուտք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ Կատեգորիա:Ադրբեջանի լեռներ
Մոնլուել
Մոնլուել (Montluel), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Ռոն Ալպեր մարզի Էն գավառում։ Մտնում է Տուասսե կանտոնի կազմի մեջ։ Բուրակ ան Բրես շրջանի կոմունա։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 01262։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 400 կմ հարավ-արևելք, Լիոն քաղաքից 20 կմ դեպի արևելք, 45 կմ հարավ-արևելք Բուրկ ան Բրեսից ։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 6999 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով 4618 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 3480-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 1138-ը անգործունակ (Ակտիվության ցուցանիշը — 75,4%, 1999 թվականին եղել է՝ 69,5%)։ 3480 աշխատունակ բնակիչներից 3105-ը աշխատում էին (1624 տղամարդ և 1481 կին), անաշխատանք էին 375-ը (204 տղամարդ և 171 կին)։
Տեսարժան վայրեր
Պատկերասրահ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Կովրան (գետ)
Կովրան (Ковран), գետ գետ Կամչատկա թերակղզի, Ռուսաստանում։ Գետի երկարությունը 86 կմ է։ Ավազանի տարածքը 1220 կմ2։ Հոսում է Տիգիլսկի շրջան և Կամչատսկի երկրամասում ։ Թափվում է Օխոտի ծով։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Օխոտյան ծովի ավազանի գետեր
Գոհանամ (լեռ, Պոնտոս)
Գոհանամ , լեռ Քիլիսե գյուղում։ Գտնվում է Հայկական լեռնաշխարհում, Ճորոխ գետի ավազանում, նրա աջ ափին, Սպեր քաղաքից հարավ Քիլիսե գյուղի մոտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ
Աշոտ Խաչատրյան (այլ կիրառումներ)
Աշոտ Խաչատրյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց՝
Բոյամաղարա
Բոյամաղարա, Պոյամաղարա, քարայր Կիլիկիայում, Կիլիկյան Տավրոս լեռնահամակարգի Բուլղար լեռներում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի քարայրեր
Տերեզա Նոչե
Տերեզա Նոչե (Teresa Noce ), իտալական աշխատավորական շարժման ակտիվիստ ու առաջնորդ, ժուռնալիստ, ֆեմինիստ։ Եղել է Իտալիայի խորհրդարանի պատգամավոր, առաջ քաշել մայրության պաշտպանությանն ու խնամքին ուղղված օրենսդրական բազմաթիվ նախաձեռնություններ։
Կենսագրություն
Տերեզա Նոչեն ծնվել է 1900 թվականի հուլիսի 29-ին, Իտալիայի Թուրին քաղաքում։ Եղել է միայնակ, աշխատավորուհի մոր զավակ։ Տասը տարեկանից սկսել է աշխատել Fiat Brevetti գործարանում՝ որպես փականագործ։ Տասներկու տարեկանից ընդգրկվել է աշխատավորական միությունում, մասնակցել ցույցերի:Պատանեկան տարիքից սկսել է աշխատակցել թերթերին. 1914-1917 թվականներին թղթակցել է Il Grido del Popolo («Ժողովրդի ճիչը») և Ordine Nuove պարբերականներին։ Բողոքել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին Իտալիայի մասնակցության դեմ։ 1919 թվականին անդամակցել է երիտասարդ սոցիալիստների շարժմանը ։
Ականատես լինելով Մուսոլինիի և իտալացի ֆաշիստների՝ իշխանության սանդուղքներով վերելքին՝ Նոչեն 1921 թվականին լքել է սոցիալիստների շարքերը, դարձել Իտալիայի կոմունիստական կուսակցության հիմնադիր անդամներից մեկը։ Այն բանից հետո, երբ կոմունիստական և սոցիալիստական կուսակցությունները 1925 թվականին հայտարարվեցին օրենքից դուրս, Տերեզան անցել է ընդհատակ և գաղտնի կերպով շարունակել կազմակերպել բանվորներին։ 1920-ական թվականներին ղեկավարել է երիտասարդ կոմունիստների դաշնությունը և նրա La voce della gioventù պարբերականը։ Այդ ընթացքում ծանոթացել ու մտերմացել է իտալական կոմունիստական շարժման անվանի գործիչ Լուիջի Լոնգոյի հետ։ 1926 թվականին նրանք ամուսնացել են, արտագաղթել նախ՝ Մոսկվա, այնուհետև՝ Փարիզ։ Գաղտնի վերադառնալով Իտալիա՝ 1934 թվականի գարնանը Նոչեն կազմակերպել է բրնձի մշակությամբ զբաղվող աշխատավորների հզոր գործադուլ, ապա վերադարձել է Փարիզ, որտեղ դարձել է իտալական համայնքի աչքի ընկնող քաղաքական գործիչներից մեկը, խմբագրել "Il Grido del Popolo" թերթը, որի հնարավորությունները ևս գործի է դրել՝ պայքարելով բանվորների աշխատանքային պայմանները բարելավելու, Իտալիայում նոր-նոր ստեղծված հատուկ տրիբունալները (դատարանները) վերացնելու համար, տրիբունալներ, որոնք օգտագործվում էին որպես հակաֆաշիստներին բանտերը նետելու գործիք։ Նա գլխավորել է նաև Իտալիայի կոմունիստների կալանավորված առաջնորդ Անտոնիո Գրամշիին ազատ արձակելու նպատակով նախաձեռնված շարժումը, Փարիզում կազմակերպել այդ պահանջով զանգվածային ցույցեր։
1934 թվականին խմբագրել է հակաֆաշիստական "La voce della donne" պարբերականը, 1936 թվականին մեկնել է Իսպանիա՝ հետևելու այդ երկրում ծայր առած քաղաքացիական պատերազմին, հրատարակել է մի շարք սուր պամֆլետներ՝ ի պաշտպանություն իսպանացի հանրապետականների։
Տերեզա Նոչեն մահացել է կյանքի 80-րդ տարում՝ 1980 թվականի հունվարի 22-ին, Իտալիայի Բոլոնիա քաղաքում ։
Գազլու
Գազլու, ցամաքած լճակ Հայաստանի Կոտայքի մարզում, Զառ գյուղի մոտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի լճեր
Յուրվիլ (Օբի գավառ)
Յուրվիլ (Urville), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 190 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 90 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 50 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 95 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 73-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 22։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,8 %։ 73 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 72 անձ (41 տղամարդ և 31 կին)։ Գործազուրկ են եղել 1 անձ (0 տղամարդ և 1 կին)։ 22 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 5-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Խաչված նետերի կուսակցություն
Խաչված նետերի կուսակցություն կամ Նիլաս (Nyilaskeresztes Párt – Hungarista Mozgalom, բառացիորեն՝ «Խաչված նետերի կուսակցություն՝ հունգարական շարժում» կամ «nyilas»), Ֆերենց Սալաշիի գլխավորած հունգարական նացիոնալ-սոցիալիստական կուսակցություն, որը Հունգարիայի իշխանության գլուխ է կանգնել 1944 թվականի հոկտեմբերի 15-ից մինչև 1945 թվականի մարտի 28-ը։ Կարճատև իշխանության ընթացքում 10-15 հազար քաղաքացիական անձ, որոնցից շատերը հրեա և գնչու էին, սպանվեցին, իսկ 80 000 մարդ աքսորվեց Հունգարիայից Ավստրիայի համակենտրոնացման ճամբարներ ։ Պատերազմից հետո Սալաշին և կուսակցության մյուս անդամները դատապարտվեցին հունգարական դատարանների կողմից՝ որպես ռազմական հանցագործներ։
Հիմնումը
Կուսակցությունը հիմնվել է Ֆերենց Սալաշիի կողմից 1935 թվականին՝ որպես Ազգային ազատության կուսակցություն ։ Կուսակցությունը 1937 թվականին օրենքից դուրս հայտարարվեց, բայց կրկին վերակազմավորվեց 1939 թվականին՝ որպես Խաչված նետերի կուսակցություն, և, ինչպես ասում են, այն բավականին հստակ կողմնորոշում ուներ Գերմանիայի նացիստական կուսակցության նկատմամբ՝ չնայած այն փաստին, որ Սալաշին հաճախ և կոպտորեն քննադատում էր Գերմանիայի ֆաշիստական քաղաքականությունը ։ Կուսակցության պատկերագրությունը ներշնչվել էր նացիստներից․ Խաչված նետերի կուսակցության խորհրդանիշը մագյար ցեղի խորհրդանիշն էր, որոնք բնակեցրել են Հունգարիան՝ առաջադրելով հունգարացիների մաքրարյունության գաղափարը, այսինքն իրենց նացիստական սվաստիկան փաստում էր արիների դասին պատկանելը ։ Կուսակցության խորհրդանիշը հղում է նաև Տրիանոնի պայմանագիրը խզելու ու հունգարական պետության սահմաններն ընդարձակելու ու նախկին Հունգարիայի թագավորության տարածքը վերադարձնելու ձգտմանը ։
Գաղափարախոսություն
Կուսակցության գաղափարախոսությունը նման էր գերմանական նացիոնալ–սոցիալիզմի հայացքներին, սակայն ավելի հստակ համեմատություն կարելի էր կատարել ավստրոֆաշիզմի հետ։ Կուսակցությունն ու նրա ղեկավարը սկզբնական շրջանում դեմ էին գերմանական գեոքաղաքական պլաններին, այդ պատճառով Ադոլֆ Հիտլերից երկար ժամանակ պահանջվեց Սալաշիին ու նրա կուսակցությանն ընդառաջ գնալու համար։ Չնայած Խաչված նետերի կուսակցությունը անկասկած ավելի ռասիստական քաղաքականություն էր վարում քան Հորտին՝ այն, այնուամենայնիվ, շատ էր տարբերովում ՆՍԳԲԿ–ից։ Այն նաև տնտեսապես ավելի ռադիկալ էր քան մյուս ֆաշիստական միությունները ։
Իշխանության գալը
Խաչված նետերի կուսակցության ազդեցության արմատները հասնում են մինչև հակահրեական տրամադության բռնկումը, որը հետևեց կոմունիստական խռովությանը։ Որոշ կոմուսնիստ առաջնորդներ, որոնցից է Թիբոր Սամուելին, ով ծագում էր հրեական ընտանիքներից, կամ Բելա Կունը, ում հայրը հրեա էր, իսկ մայրը՝ ընդդիմադիր, հրեաներ էին, ինչի պատճառով էր Հունգարական Խորհրդային Հանրապետության իշխանությունը շատերի մոտ սկսվում է ասոցացվել հրեական–բոլշևիկյան դավադրության հետ։
1919 թվականի օգոստոսին կոմունիստական իշխանության ճնշումից հետո պահպանողականները ծովակալ Միկլոշ Հորթիի գլխավորությամբ ազգն առան իրենց իշխանության տակ։ 1930–ականների ընթացքում Խաչված նետերի կուսակցությունը, հաղթելով սոցիալ–դեմոկրատներին, սկսեց դոմինանտել Բուդապեշտի աշխատավոր հասարակության շրջանում։ Խաչված նետերի կուսակցությունը մեծապես աջակցություն ստացավ զինվորական սպաներից, զինվորներից և գյուղատնտեսական աշխատավորներից։ Սա Հունգարիայի բացահայտ ֆաշիստական խմբավորումներից միայն մեկը, սակայն ամենանկատվողն էր։ Երբ այն 1939 թվականի մայիսին բողոքարկեց ընտրության արդյունքները, միակ ընտրությունը, որին նա մասնակցել էր, կուսակցությունը ստացավ ձայների 15%–ը և 29 տեղ հունգարական խորհրդարանում։ Սա անկասկած տպավորիչ արդյունք էր, քանի որ շատ հունգարացիների արգելված էր քվեարկել։ Կուսակցությունը դարձավ Հունգարիայի ամենաազդեցիկներից մեկը, սակայն Հորտին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբին արգելեց Խաչված նետերի կուսակցության գործունեությունը՝ ստիպելով վերջիններիս գործել ընդհատակում։
1944 թվականի գարնանն ու ամռանը 400 000 հրեա տեղափոխվեցին համակենտրոնացման ճամբարներ, իսկ այնուհետև նացիստների կողմից և Հունգաիայի ներքին գործերի նախարարի և ոստիկանների օգնությամբ, որոնք սերտ կապերի մեջ էին Խաչված նետերի կուսակցության հետ, հրեաներն աքսորվեցին հունգարական գյուղերի մահվան ճամբարներ։ Բուդապեշտի հրեաները կենտրոնացած էին այսպես կոչված Դեղին աստղ Տներում, որոնք մոտ 2000–ի հասնող միահարկ փոքր առանձնաթաղեր էին, որոնց դռան մոտ պատկերված էր Դավիթի դեղին աստղը ։ 1944 թվականի օգոստոսին՝ հրեաներին Բուդապեշտ աքսորելը, Հորտին օգտագործեց իր ազդեցությունը աքսորը կանգնեցնելու և ռադիկալ անտիսեմիստներին պետությունից դուրս հանելու համար։ Ամռան ընթացքում, երբ սովետական բանակը գտնվում էր Կենտրոնական Եվրոպայում, նացիստների «հրեական հարցի լուծման» գործունեությունը պասիվացավ։
Հետպատերազմյան գործունեություն
2005 թվականին ռեժիսոր Կան Տոգան Դանուբ գետի արևելյան ափին քանդակագործ Գյուլա Պաուերի հետ հուշարձան հիմնեց, որը հիշեցնում է 1944–1945 թվականների ընթացքում կուսկցության անդամների կողմից գետի մոտ հրեաների գնդակոծության մասին։ Նրանք պետք է հանեին կոշիկները, քանի որ այդ տարիներին կոշիկները բավականին թանկարժեք հագուստ էին համարվում ։
2006 թվականին կուսակցության բարձրադիր անդամներից մեկը՝ Լայոշ Պոլգարը (Lajos Polgár), հայտնաբերվեց Մելբուրնում՝ Ավստրալիայում ։ Նա մեղադրվեց ռազմական հանցագործությունների մեջ, սակայն հետագայում գործը չեղյալ համարվեց, և Պոլգարը մահացավ նույն թվականի հուլիսին իր բնական մահով ։
Վերջին տարներին Խաչված նետերի կուսակցության գաղափարախոսությունը որոշ չափով ի հայտ եկավ «Magyartudat» ամսագրում Սալաշիի վերածնման կանխատեսմամբ ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի քաղաքականություն
Կոեխինա
Կոեխինա (Коехина), գետ Կամչատկա թերակղզի, Ռուսաստանում։ Գետի երկարությունը 14 կմ։ Թափվում է Անդրիանովկա գետի աջ ափին՝ 30 կմ հեռավորության վրա։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Հայաստանի Հանրապետության Զինված ուժերի գլխավոր շտաբի կապի և ավտոմատացված կառավարման համակարգերի վարչություն
Հայաստանի Հանրապետության Զինված ուժերի գլխավոր շտաբի կապի և ավտոմատացված կառավարման համակարգերի վարչություն, ՀՀ ԶՈՒ ԳՇ ԿԱԿՀՎ, Հայաստանի Հանրապետության Զինված ուժերի Գլխավոր շտաբի կառուցվածքային ստորաբաժանում ։
Վարչական ապարատի պետն է ՀՀ ԶՈՒ գնդապետ Թեմուր Շահնազարյան
Ղեկավարություն
ՀՀ ԶՈՒ ԳՇ ՍՎ պետեր են եղել.
Ծանոթագրություններ
Կապի և ավտոմատացված կառավարման համակարգերի վարչություն
Դարայայի շրջան
Դարայայի շրջան (ناحية داريا), շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչատարածքային միավոր Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունում։ Գտնվում է երկրի հարավում՝ Ռիֆ Դիմաշկ մարզում։ Հանդիսանում է Դարայայի գավառի երեք շրերջաններից մեկը։
Վարչական կենտրոնն Դարայա քաղաքն է։ 2004 թվականի տվյալներով բնակչությունը կազմել 131,501 մարդ ։ Քաղաքն ու շրջակա ավանները կազմում են 53.60 քառ.կմ տարածք։
Ունի 2 գյուղ և ավան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի շրջաններ Կատեգորիա:Դարայայի գավառ
Օլգա Պոպովա
Օլգա Նիկոլաևնա Պոպովա (Ольга Николаевна Попова, ), ռուս գրող, հրատարակիչ, թարգմանիչ, լրագրող, ինչպես նաև լուսավորական. մասնակցել է ուսուցիչների համագումարների, համագործակցել նրանց միությունների հետ։
Պատմություն
Օլգա Պոպովան ծնվել է 1848 թվականին Պետերբուրգում։
Ամուսնու՝ Ալեքսանդր Պոպովի հետ միասին հրատարակել է «Русское богатство» (1894-1895) և «Новое слово» (1895-1897) ամսագրերը, գիտական, գեղարվեստական գրականություն և հեղափոխական դեմոկրատների աշխատություններ։ Մասնավորապես, 1890-ական թվականների վերջին նա «Տնտեսագիտական գրադարան» շարքում հրատարակել է Սիդնեյ և Բեատրիս Վեբերի «Անգլիական թրեդ-յունիոնիզմի տեսություն և պրակտիկա» գիրքը (2 հատորով) Լենինի թարգմանությամբ։
Օլգա Պոպովան ունեցել է գրախանութ և գրադարան-ընթերցարան։ 1895 թվականին նա գնել է Ալեքսանդր Չերկեսովի գադարանը՝ մեծապես ընդյալնելով նրա գրքերի ֆոնդը ։
Սմոլենսկի նահանգում Պոպովան ստեղծել է ժողովրդական դպրոցների ցանց։ Սմոլենսկի իր կալվածքում՝ Սոբոլևոյում, կազմակերպել է թատրոն, որտեղ ներկայացումներ էին բեմադրվում պրոֆեսիոնալ ռեժիսորների կողմից, իսկ դերերը կատարում էին ինչպես տեղի, այնպես էլ հրավիրված դերասաններ։
Պոպոպվան մահացել է 1907 թվականի օգոստոսի 7-ին ։ Նրա մահվանից հետո ստեղծվել է «Օլգա Պոպովայի հրատարակչական գործի և գրքի առևտրի ընկերությունը», որը ներառում էր հրատարակչությունը, գրախանութը և գրադարանը։ 1911 թվականին Նիկոլայ Լամկովսկին գնել է գրադարանը այդ ընկերությունից, իսկ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո՝ 1919 թվականին, այն ազգայնացվել է և վերածվել Պետրոգրադի կենտրոնական քաղաքային գրադարանի։ Ներկայում այն Մայակովսկու անվան քաղաքային կենտրոնական հանրային գրադարանն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս հրատարակիչներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ
Սուրբ Լավրայի վանք
Սուրբ Լավրայի վանք (Αγία Λαύρα Καλαβρύτων), հունական քրիստոնեական վանք, որը գտնվում է Հունաստանի Կալավրիտա քաղաքում։ Այն նվիրված է Սուրբ Աստվածամորը։ Հիմնադրվել է 961 թվականին՝ լեռան ստորոտին։ Ներկայիս վայրում այն կանգնեցվել է 1689 թվականին։
Սուրբ Լավրան Պելոպոնեսի հնագույն վանքերից մեկն է, որը կառուցվել է բյուզանդական ճարտարապետական ոճով։ Այն նաև համարվում է ժամանակակից անկախ Հունաստանի ծննդյան խորհրդանիշներից մեկը, քանի որ հենց այս վանքից է սկիզբ առել հույն ժողովրդի ազգային-ազատագրական շարժումն ընդդեմ թուրքական բռնատիրության։
Պատմություն
Սուրբ Լավրայի վանքը հիմնադրվել է 961 թվականին՝ լեռան ստորոտին և գտնվում է ծովի մակարդակից 300 մետր բարձրության վրա։ Թուրքական վարչակարգի հաստատումից հետո եկեղեցին փակվել է, իսկ 1585 թվականին կիզվել թուրքերի կողմից։
1600 թվականին վանքը վերականգնվել է, իսկ որմնանկարչական աշխատանքներն ավարտվել են 1645 թվականին։ 1689 թվականին վանքը վերաբացվել է և օծվել Եվգենիոս վանահոր կողմից ։ 1715 թվականին այն ենթարկվել է մեծ փորձությունների, իսկ 1826 թվականին հերթական անգամ հրկիզվել Իբրահիմ փաշայի բանակի կողմից։ 1828 թվականին վերակառուցվել է՝ վերածվելով գմբեթավոր բազիլիկի։ 1844 թվականին ավերվել է երկրաշարժի հետևանքով։
Կապված հունական անկախ պետականության վերածննդի հետ՝ 1850 թվականին վանքը նորից ենթարկվել է կառուցողական աշխատանքների ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Հունաստանի տարածքը բռնազավթվեց նախ իտալացիների և ապա գերմանացի նացիստների կողմից։ 1943 թվականի դեկտեմբերի 14-ին ֆաշիստներն հրկիզել են վանքը։ 1950 թվականին, Սուրբ վանքը վերակառուցվել է իր ներկայիս տեսքով։
Աշխարհահռչակ վանքը եղել է հույն ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարի խորհրդանիշը։ 1821 թվականի մարտի 20-ին հենց այս վանքից սկիզբ դրվեց ազատագրական պայքարը։ Այստեղ առաջին անգամ հնչեցվեց հունական հեղափոխության կարգախոսը՝ «ազատություն կամ մահ»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրոնական կառույցներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հունաստանի եկեղեցիներ
Մայնինգենի թատրոն
Մայնինգենի թատրոն, գերմանական թատրոն։ Ստեղծվել է 18-րդ դարի վերջին, Մայնինգենում։ Սկզբում գործել են օպերային և դրամատիկ խմբեր, 1861 թվականից՝ միայն դրամատիկական թատերախումբ։ Համաշխարհային հռչակ է վայելել 19-րդ դարի 60-90-ական թվականներին։ Թատրոնի ստեղծագործական կյանքի բարձրակետը կապված է հերցոգ Գեորգ 2-րդի (զբաղվել է հիմնականում ներկայացումների ձեավորմամբ) և հատկապես ռեժիսոր Լ. Կրոնեկի գործունեության հետ։ Նրանց օգնել է դերասանուհի է. Ֆրանցը։ 1874-1890 թվականներին թատրոնը հյուրախաղերով հանդես է եկել Մեծ Բրիտանիայում, Բելգիայում, Նիդերլանդներում, Ավստրո-Հունգարիայում, Լեհաստանում, սկանդինավյան երկրներում, Եգիպտոսում, Ռուսաստանում (1885, 1890)։ Խաղացանկը (41 պիես) հատկապես կազմված էր դասական դրամատուրգիայի երկերից՝ Շիլլերի «Օռլեանի կույսը», «Մարի Ստյուարտ», «Ավազակներ», «Վալլենշտայնի ճամբարը», Շեքսպիրի «Հուլիոս Կեսար», «Համլետ», «Մակբեթ», «Վենետիկի վաճառականը»։ Ներկայացվել են նաև Գ. է. Լեսինգի, Ֆ. Գրիլպարցերի, Մոլիերի, Ջ. Բայրոնի, Գյոթեի, Հ. Իբսենի պիեսները։ Մայնինդենտի թատրոնը զարգացրել է Ֆ. Դինգելշւոեդի և է. Դերիենտի, այսպես կոչված, «գեղանկարչական ռեժիսուրայի ավանդույթները»՝ առաջնակարգ նշանակություն տալով ներկայացման բեմադրական կուլտուրային, պատմական, ազգագրական և կենցաղային հավաստիությանը։ Թատրոնը հետևել է դերասանական անսամբլային խաղի սկզբունքին, բոլոր բաղադրատարրերը ենթարկել միասնական մտահղացմանը, մասսայական տեսարաններին հաղորդել արտահայտիչ մշակվածություն։
Կատեգորիա:Գերմանիայի թատրոններ
Ծով (անձնանուն)
Ծով, հայկական անուն։ Ծովակ կամ Ծովիկ անունների կրճատ տարբերակն է ։ Հիշատակվել է մեկ անգամ 1718 թվականին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անհայտ սեռի հայկական անձնանուններ
Մայա գիր
Մայա գիր, ժամանակակից Մեքսիկայի (Յուկատան թերակղզի), Գվատեմալայի և Հոնդուրասի տարածքուվ բնակված հնդկացի մայա ցեղերի գիրը, որ հայտնի է մեր թվարկության առաջին դարերից մեզ հասած գրավոր հուշարձաններով։ Գործածվել է մինչև 16-րդ դարը։ Պահպանվել են 3 մեծ ձեռագրեր և բազմաթիվ արձանագրություններ՝ քարի ու խեցեղենի վրա։ Մայա գրի բնույթը երկար ժամանակ մասնագետների վեճերի առարկա է եղել։ Խորհրդային լեզվաբան Ոու. Կնոռոզովը, շարունակելով Լ. դը Ռոնիի, Ս. Թոմասի ու Բ. Ուորֆի ուսումնասիրությունները, ապացուցել է, որ Մայա գիրը բաղկացած է եղել գաղափարագրերից և հնչյունագրերից, ինչպես նաև դետերմինատիվներից։
Կատեգորիա:Գրային համակարգեր ըստ տարածաշրջանների Կատեգորիա:Գիր Կատեգորիա:Մեզոամերիկա
Յոշկար Օլա
Յոշկար Օլա (Йошкар-Ола, մինչև 1919 թվականը՝ Ցարյախ-կոկշայսկ, մինչև 1927 թվականը՝ Կրասնոկոկ-շայսկ), Ռուսաստանի Դաշնության Մարի Էլ հանրապետության մայրաքաղաքը։ Գտնվում է Մալայա Կոկշագա գետի ափին։ Ունի երկաթուղային կայարան։ Ունի 236 հազար բնակչություն (1986)։ Կա մեքենաշինություն («էլեկտրաավտոմատիկա», կիսահաղորդիչ սարքերի, անտառային մեքենաշինության և այլ գործարաններ), փայտամշակում, թեթև և սննդի արդյունաբերություն ։ Ունի 3 բուհ (այդ թվում՝ համալսարան), 3 թատրոն։ Հիմնադրվել է 1584 թվականին, քաղաք է 1781 թվականից։
Անվանումը
Հիմնադրվել է ցար Ֆյոդոր Իվանովիչի ցուցումով՝ մարիական հողերը Ռուսական պետությանը միանալուց հետո և կոչվել Ցարյովոկոկշայսկ (բառացի՝ «թագավորական քաղաք քաղաք Կոկշագա գետի ափին»)։ 1919 թվականին վերանվանվել է Կրասնոկոկշայսկ, իսկ 1927 թվականին Յոշկար Օլա (մարիերեն՝ յոշկար «կարմիր», օլա՝ «քաղաք») ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1584 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ալբերտ Մայքելսոն
Ալբերտ Աբրահամ Մայքելսոն (Albert Abraham Michelson, ), ամերիկացի ֆիզիկոս։
1892-1929 թթ. Չիկագոյի համալսարանի պրոֆեսոր, 1923-1927 թթ. ԱՄՆ ազգային ԳԱ նախագահ։ 1878-1882 և 1924-1926 թթ. լույսի արագության որոշման բազմաթիվ փորձեր է կատարել՝ Երկրի շարժման հաշվառումով։ Ստեղծել է մի ինտերֆերոմետր (Մայքելսոնի ինտերֆերոմետր), որի օգնությամբ 1892-1893 թթ. հետազոտել է սպեկտրային գծերի գերնուրբ կառուցվածքը։ Իբրև երկարության էտալոն՝ առաջարկել է կադմիումի կարմիր գծի ալիքի երկարությունը։ Կառուցել է գերբարձր լուծունակության սպեկտրային սարք (Մայքելսոնի էջելոն), աստղային ինտերֆերոմետր և զբաղվել աստղերի անկյունային տրամագծերի որոշմամբ։ Արժանացել է նոբելյան մրցանակի (1907)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ֆիզիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Փորձարարական ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Հրեա նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամներ
Յուլիուս Ասֆալգ
Կենսագրություն
Գիմնազիան ավարտելուց հետո սկզբում փիլիսոփայություն և աստվածաբանություն է ուսանել Ֆրեյզինգում և Այխշտատում։ 1946—1952 թվականներին սովորել է Մյունխենի համալսարանում, աշակերտել հայագետներ Վ․ Հագենբերգին և Ա․ Աբեղյանին։ 1961 թվականից՝ Մյունխենի համալսարանի պրիվատ-դոցենտ։ Դասավանդում է քրիստոնյա Արևելքի (նաև հայոց) լեզուներ, գրականություն և պատմություն։ Յուլիոսը զբաղվում է հայկական հնագույն ձեոագրերի քննությամբ (հեղինակակից՝ Յո․ Մոլիտոր, «Հայկական ձեռագրեր», 1962), հայոց լեզվի քերականությամբ, բաոապաշարով (հեղինակակից՝ Պ․ Քրյուգեր, «Քրիստոնյա Արևելքի փոքրիկ բառարան*, 1975), հայկական արձանագրություններով, գրերով։ Հայագիտական հոդվածներով թղթակցում է հայ և օտար պարբերականների, 1961 թվականից հրատարակում է «Օրիենս Քրիստիանուս», («Oriens Christianus») պատմաբանասիրական ամսագիրը։
Երկարատև հետազոտական աշխատանքի րնթացքում Յուլիոս Ասֆալգը ստեղծել է Քահանայության կարգր ("Die Ordriuug des Priestertuitis",1955) աշխատանքը, որը ղպտական եկեղեցու հնագույն ծիսական գրքերից մեկի վերարտագրությունն ու հետազոտությունն է։ Այղ ուսումնասիրությունն իբրև դոկտորական դիսերտացիա պաշտպանելուց (1955 թ.) հետո, նա ձեռնամուխ է լինում հին վրացական մատենագրության մեջ հինկտակարանային մարգարեների գրքերի հնագույն ընդօրինակություն-մատյանների հետազոտությանն ու հրատարակմանը ըստ Երուսաղեմի, Աթոսի և Սինայի հնագույն ձեռագրերի ("Altgeorgische Ubersetzungen der Propheten Amos, Machaeas, Jonas, Sophonias und Zacharias", 1961)։
Յուլիուս Ասֆալգի հեղինակած աշխատանքների մեջ հաստատուն արժեք ունեն Գերմանիայում պահպանվող հայկական (1962), ասորական (1963) և վրացական (1963) միջնադարյան գրչագրերի ձեռագրացուցակներ։
Նրա աշխատանքներից են Կոռնելի Կեկելիձեի «Վրաց եկեղեցական մատենագրության պատմության» թարգմանությունր (1955 թ.), հայկական ծիսական սիմվոլիկային նվիրված ուսումնասիրությունը (Abrip der armenischen Kultsymbolik, in: "Simboli k de s orthodoxen und orientalischen Christentums", Stuttgart, 1962, S. 235-254), «Քրիստոնյա Արևելք» համառոտ հանրագիտական բառարանը ("Kleines Lexikon des Christlichen Orients, Wiesbaden, 1975), ուր Պոլ Կրյուգէյրի հետ համակարգել ու պատասխան է տվել արաբ, ասորի, եթովպ, ղպտի, հայ և վրաց եկեղեցիների պատմության և մշակույթի բազմազան ու բազմաբնույթ խնդիրների։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի արևելագետներ Կատեգորիա:Գերմանացի հայագետներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Գերմանացի պատմաբաններ
Վանեսա Բիկրոֆտ
Մերկ մոդելներով ցուցադրությունները Բիկրոֆտին ճանաչում բերեցին։
Ստեղծագործություններ
Բիկրոֆտի առաջին ցուցահանդեսը՝ VB01-ը անց է կացվել Միլանում, 1993 թվականին։ Հաջորդ տարի նրա ցուցադրությունները ներկայացվեցին Նյու Յորք Սիթիի Անդրեա Ռոզեն պատկերարահում, որն էլ Նյու Յորքյան առաջին ցուցահանդեսն էր։ Ավելի ուշ, 1994 թվականին Նյու Յորքի Լոնգ Այլնդ Սիթիում անցկացվեց նրա հերթական՝  VB08  ցուցահանդեսը։
2005 թվականին Բեռլինի Նոր ազգային պատկերասրահում VB55 ցուցադրությանը նկարչուհին ներկայացրել էր հարյուր կին մոդելների՝  երեք ժամ շարունակ կանգնած, բոլորն էլ միչև գոտկատեղը յուղաներկված, առանց հագուստի կամ նրանցից որոշները միայն կանացի բարակ նեյլոնե զուգագուլպաներով։
Բիկրոֆտի սուդանցի երկվորյակների որդեգրման փորձի փաստը, որոնց նա ցանկանում էր արվեստի ցուցահանդեսներում որպես մոդել ներկայացնել, թեմա է հանդիսացել նոր զելանդացի ռեժիսոր Պիետրա Բրեթքելլի «The Art Star and the Sudanese Twins» («Արվեստի աստղն ու սուդանցի երկվորյակները») վավերագրական ֆիլմի համար, որն էլ ներկայացվել է Սուդանի կինոփառատոնում՝ Համաշխարհային վավերագրական կինոնկար մրցույթին ։
2009 թվականի մարտին Միլանի Ժամանակակից արվեստի տաղավարում ցուցադրվել է  Աֆրիկյան ներգաղթյալների «Վերջին ընթրիքը»  ։
Անձնական
Սոցիոլոգ Գրեգ Դյուրքինի հետ իր ամուսնությունից նկարչուհին երկու որդի ունի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Իտալացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Իտալացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Իտալացի արվեստագետներ
Կարասային դամբարաններ (Սյունիք)
Կարասային դամբարաններ, Սյունիքի մարզ, Եղվարդ գյուղից հյուսիս-արևելք՝ 3 կմ ծառածածկ բլրի լանջին։ Հուշարձանների պեղումների ընթացքում հայտնաբերվել է չորս կարասային և մեկ քարե կառույցում կատարված թաղումներ և պարզվել, որ կարասային թաղումները պատկանում են մ.թ.ա. 1-ին դարին։
Դամբարան մեկ
Գտնվում է հանդամաս տանող ճանապարհի վրա, կարասը վնասված է։ Այս անոթը (բարձրությունը 75 սմ, իրանի տրամագիծը 55 սմ) դրված է հորիզոնական դիրքով, արևելք-արևմուտք ուղղվածությամբ՝ բերանը դեպի արևելք, որի շրթնամասերը չեն պահպանվել։ Կարասային թաղման պեղումներից հայտնաբերվել են բրոնզե փոքրիկ զանգուլակ, մեկ զույգ ոսկյա օղեր, արծաթե մանյակ, մեկ ամբողջական ծորակավոր սափոր, երեք հատ երկաթե կեռիկներ, երկաթե դանակ, երկաթե աղեղնաձև իր և աննշան քանակությամբ ոսկորներ։
Դամբարան երկու
Դամբարանը գտնվում է ճանապարհի վրա՝ մակերևույթի մոտ։ Դրված է հորիզոնական դիրքով, կարասի չափերը 100x70 սմ է, արևմուտք - արևելք ուղղվածություն՝ բերանն ուղղված դեպի արևմուտք և փակված հարթ սալաքարով։ Կարասի մեջ հայտնաբերվել է մեծ քանակությամբ ոսկրաբանական մնացորդներ և բավական հարուստ հնագիտական նյութ՝ բեկոտված փոքր կճուճ, բրոնզե հայելի, արծաթե մանյակ, կնիք, բրոնզից կախազարդեր, դանակ, ոսկյա զույգ ականջօղ, բրոնզե թիակ, արծաթե դրամ՝ պարթևական Միհրդատ արքայի պատկերով, կարմիր սարդիոնից ուլունքներ և այլն։
Դամբարան երեք
Գտնվում է 60-70 սմ խորության վրա ճանապարհի ձախակողմյան մասում՝ բլրի թեք լանջին։ Կարասը գտնվում է ջարդված վիճակում։ Կարասի չափերն են 123 x 80 սմ, բերանի տրամագիծը՝ 30 սմ, հատակի տրամագիծը՝ 17 սմ։ Կարասը դրված էր հորիզոնական դիրքով՝ արևելք - արևմուտք ուղղությամբ, փակված հարթ սալաքարով։ Կարասում գտնվել են գանգ ու կմախքի որոշ մասեր՝ շատ վատ վիճակում, հորիզոնական դիրքով տեղադրված՝ վատ պահպանված երկաթե դաշույն։ Կարասի ներսից հայտնաբերվել են բրոնզե երեք օղեր, որոնցից երկուսը հպված էին իրար։ Ինչպես նաև կարասի մեջ հայտնաբերվեց հանգուցյալը զինվորականի կմախք, ինչի մասին են վկայում դաշույնը և զրահի մասեր հանդիսացող օղակները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դամբարաններ Կատեգորիա:Հայաստանի դամբարաններ
Լեհաստանի երկրորդ հանրապետություն
Լեհաստանի երկրորդ հանրապետություն, նաև հայտնի որպես միջպատերազմական Լեհաստան, վերաբերվում է Լեհաստան պետությանը Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների միջև ընկած ժամանակահատվածներում (1918–1939 թթ.): Պաշտոնապես կոչվում էր Լեհաստանի հանրապետություն (Rzeczpospolita Polska), երբ Լեհաստանը վերաստեղծվեց 1918 թվականին, Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքով։ Մի շարք տարածքային հակամարտություններից հետո երկրի սահմանները հաստատվեցին 1922 թվականին, և Լեհաստանի հարևաններ դարձան Չեխոսլովակիան, Գերմանիան, Ազատ քաղաք Դանցիգը, Լիտվան, Լատվիան, Ռումինիան և ԽՍՀՄ-ը։ Այն ուներ ելք դեպի Բալթիկ ծով Գդինյա քաղաքի մոտով նեղ միջանցքով։ 1939 թվականի մարտից օգոստոս ամիսներին Լեհաստանը նաև սահմանակցում էր այդ ժամանակվա Հունգարական նահանգի հետ։ Չնայած ներքին և արտաքին ճնշումների, այն գոյատևեց մինչև 1939 թվականը, երբ Լեհաստանը բաժանվեց Նացիստական Գերմանիայի, ԽՍՀՄ-ի և Սլովակիայի հանրապետության միջև` սկիզբ դնելով Երկրորդ համարշարհային պատերազմին։ Երկրորդ հանրապետության տարածքը զգալիորեն տարբերվում է Ներկայիս Լեհաստանիի տարածքից, քանի որ իր վերահսկողության տակ ուներ համեմատաբար ավելի մեծ տարածքներ արևելքում և արևմուտքում։
Երկրորդ հանրապետության ցամաքային տարածքը կազմում էր 388,634 կմ2, 1938 թվականի հոկտեմբերի դրությամբ դարձնելով այն Եվրոպայի վեցերորդ խոշորագույն պետությունը։ Զաոլզիեի Չեխոսլովակիայից անէկսացիայից հետո, տարածքը դարձավ 389,720 կմ2։ Համաձայն 1921 թվականի մարդահամարի, երկրի բնակչությունը կազմում էր 27,2 միլիոն։ 1939 թվականին պատերազմից առաջ երկրի բնակչությունը կազմում էր 35,1 միլիոն։ Բնակչության գրեթե երրորդ մասը կազմում էին ազգային փոքրամասնությունները. 13.9% ուկրաինացիներ, 10% հրեաներ; 3.1% բելառուսներ, 2.3% գերմանացիներ և 3.4% չեխեր, լիտվացիներ և ռուսներ։ Միևնույն ժամանակաշրջանում մեծ թվով լեհեր ապրում էին երկրի սահմաններից դուրս։ Հանրապետությունը գոյատևեց և զարգացավ չնայած Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքների դժվարություններին, ներառյալ հակամարտություններին ուկրաինացիների, Չեխոսլովակիայի, Լիտվայի, Խորհրդային Ռուսաստանի և Ուկրաինայի դեմ։
Նախապատմություն
Մոտ մեկ դար մասնատված լինելով Ավստրիայի, Պրուսիայի, Ռուսաստանի կողմից, Լեհաստանը վերամիավորվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ։ Հաղթանակած Դաշնակիցները հաստատեցին Լեհաստանի վերածնունդը 1919 թվականի հունիսին Վերսալի պայմանագրով ։ Լեհաստանը պաշտպանեց իր անկախությունը 1918-1921 թվականների մի շարք սահմանային պատերազմներում նոր ձևավորված Լեհական բանակի միջոցով։ Բացառության Լեհաստանի տարածքի արևելյան հատվածի այն դիվանագիտորեն 1922 թվականին ճանաչվեց անկախ պետություն Ազգերի լիգայի կողմից ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում (1914-1918), Գերմիանիան առավելություն ուներ Արևելյան ճակատում, քանի որ Ռուսական կայսրության բանակը նահանջում էր։ Գերմանական և Ավստրո-հունգարական բանակների վերահսկողությանը անցավ հետագայում Լեհաստան դարձած ռուսական տարածքները։ Լեհական հարցի որքան հնարավոր է շուտ լուծման փորձը ձախօղելուց հետո Բեռլինը ստեղծեց կախյալ պետություն 1916 թվականի նոյեմբերի 5-ին, որը կառավարում էին պետական ժամանակավոր խորհուրդը և (սկսած 1917 թվականի հոկտեմբերի 15-ից) Ռեգենտների ժողովը (Rada Regencyjna Królestwa Polskiego): Ժողովը կառավարում էր երկիրը գերմանական հովանավորչության ներքո` իրականացնելով թագավորի ընտրություններ։ Գերմանիայի անձնատուր լինելուց և պատերազմից մեկ ամիս առաջ Ռեգենտների ժողովը լուծարվեց և նրան փոխարինեց պետական ժողովը և հայտարարվեց Լեհաստանի անկախության մասին (7 հոկտեմբեր 1918)։ Երկրում առաջատար դիրք ուներ մարքսիստական ուղղվածությամբ Լեհաստանի թագավորության և Լիտվայի սոցյալ դեմոկրատական կուսակցությունը (SDKPiL) և Լեհաստանի քաղաքական վերնախավի մեծ մասը սատարում էր այս շարժմանը։ Հոկտեմբերի 23-ին պոտական ժողովը ընտրեց նոր կառավարություն Յուզեֆ Շեզինսկին և սկսվեց Լեհական բանակի կառուցումը ։
Հանրապետության ձևավորում
1918-1919 թվականներին Լեհաստանի տարածքում գործում էին մոտ 100 բանվորական միություններ ։ 1918 թվականի նոյեմբերի 5-ին Լյուբլինում հիմնադրվեց առաջին Պատվիրակների խորհուրդը։ Նոյեմբերի 6-ին սոցիալիստները հռչակեցին Տարնոբժերի հանրապետությունը Ավստրիայի Գալիսիա նահանգում։ Նույն օրը սոցիալիստ Իգնացի Դաշինսկին ձևավորեց Լեհաստանի հանրապետության ժամանակավոր ժողովրդական կառավարությունը (Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej) Լյուբլինում։ Նոյեմբերի 10-ին 16 ամսյա գերմանական բանտարկությունից ազատվեց Յուզեֆ Պիլսուդսկին, ով վերադարձավ Վարշավա գնացքով։ Պիսուդսիին և գնդապետ Կազիմեժ Սոսնովսկիին մեծ շուքով դիմավորեցին ռեգենտ Զդիսլավ Լյուբոմիրսկին և գնդապետ Ադամ Կոցը։ Հաջորդ օրը իր բարձր ժողովրդականության և կուսակցությունների մեծ մասի աջակցության շնորհիվ ժամանակավոր կառավարությունը հաստատեց Պիլսուդսկիին որպես Լեհաստանի զինված ուժերի գլխավոր հրամանատար։ Նոյեմբերի 14-ին Գլխավոր խուրհուդը ինքնալուծարվեց և բոլոր իրավունքները փոխանցեց Պիլսուդսկիին, որպես պետության ղեկավարի։ Պիլսուդսկիի հետ խորհիդակցելուց հետո ժամանակավոր կառավարությունը նույնպես լուծարվեց և հիմնադրվեց նոր կառավարություն Ենդժեյ Մորչևսկիի գլխավորությամբ։ 1918 թվականին Իտալիան առաջին պետությունն էր, որը ճանաչեց Լեհաստանի նոր հանրապետության անկախությունը ։
Շախմատի հավակնորդների մրցաշար 2016
Հավակնորդների մրցաշար 2016, շախմատային մրցաշար, 2016 թվականի մրցախաղում աշխարհի չեմպիոնի մրցակցին որոշելու փուլերից վերջինը։
Լեհաստանի երկրորդ հանրապետություն
Հանրապետության ձևավորում
Կառավարության կնտրոնները, որոնք ձևավորվել էին այդ ժամանակ Գալիցիայում (նախկինում եղել էր Ավտրիայի տիրապետության տակ), ներառում էին Տեշինի իշխանության Ազգային ժողովը (հիմնադրված 1918 թվականի նոյեմբերին), Զակոպանի հանրապետությունը և Լեհական լիկվիդացիոն կոմիտեն (28 հոկտեմբեր)։ 1918 թվականի նոյեմբերի 1-ին բռնկվեց Լեհ-ուկրաինական պատերազմը Լվովում Ուկրաինացիների զինվորական կոմիտեի և ուսանողների կողմից ձևավորված լեհական ոչ կանոնավոր ուժերի միջև, որոնց հետագայում սատարեց Լեհաստանի բանակը։ Միևնույն ժամանակ արևմտյան Լեհաստանում բռնկվեց ազգային ազատագրական մեկ այլ պատերազմ, հայտնի որպես Մեծ լեհական ապստամբություն (1918–19): 1919 թվականի հունվարին Չեխոսլովակիայի զինված ուժերը գրոհեցին լեհական ստորոբաժանումների վերա Զաոլզիեյում։ Դրանից քիչ անց սկսվեց Լեհ-լիտվական պատերազմը (1919-1920) և 1919 թվականի օգոստոսին Վերին Սիլեսիայի լեհախոս բնակչությունը սկսեց Սիլեսիական ապստամբությունների շարքը։ Ամենավտանգավոր հակամարտությունը այս ժամանակաշրջանում այնուամենայնիվ Խորհրդա-լեհական պատերազմն էր (1919-1921), որն ավարտվեց Լեհաստանի հաղթանակով ։ 1919 թվականին Վարշավայի կառավարությանը անցավ Տարնոբժեի հանրապետության և բանվորական խորհուրդների լիազորությունները։
Շախմատի հավակնորդների մրցաշար 2016
Գլխավոր մրցավար՝ միջազգային մրցավար Վեռներ Ստուբենվոլ (Ավստրիա)։
Վերջին խաղափուլում հաղթելով Ֆաբիանո Կարուանային՝ մրցաշարի հաղթող դարձավ ռուսաստանցի Սերգեյ Կարյակինը։
Տեղերի բաշխման սկզբունք
Բոլոր երեք ցուցանիշների հավասարության դեպքում պետք է անցկացվեր թայ-բրեյք (մարտի 29-ին)։
Մրցաշարի մրցանակային հիմնադրամ
Ընդհանուր մրցանակային հիմնադրամը՝ 420 000 եվրո (նշված գումարները հարկվել են)
Մրցաշարի հովանավորն էր ռուսաստանաբնակ գործարար Սամվել Կարապետյանի գլխավորած «Տաշիր գրուպ» ընկերությունը ։
Մասնակիցներ
¹) վարկանիշները տրված են 2016 թվականի մարտի 1-ի դրությամբ ։
Առաջխաղացում ըստ խաղափուլերի
2016 թվականի փետրվարին Աթենքում տեղակայված ՖԻԴԵ-ի գրասենյակում կայացել է մրցաշարի վիճակահանությունը ։
Օզգե Օզփիրինչջի
Օզգե Օզփիրինջի (Özge Özpirinçci, ), կինոյի և հեռուստատեսության թուրք դերասանուհի։ Իր դերասանական կարիերան սկսել է՝ նկարահանվելով «Դուք խիզախություն ունե՞ք սիրելու» և «Բարդու ճյուղեր» հեռուստասերիալներում։ Օզգեն նկարահանվել է նաև «Հրաժեշտ» և «Անատոլիայի արծիվներ» ֆիլմերում։ Նրա մասնակցությամբ «Կորուստ» ֆիլմը հաղթել է միջազգային մի շարք կինոփառատոններում։ Նա վարել է նաև «Ընդհանուր կյանք» հաղորդաշարը։ Օզգեն ծնվել է 1986 թվականի ապրիլի 1-ին Ստամբուլում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրք դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թուրք կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Թուրք հեռուստադերասանուհիներ Կատեգորիա:Ոսկե թիթեռ մրցանակի դափնեկիրներ
Լոնի լեզ Օբանտոն
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02435:
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 77 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 36 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 28-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 8-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել 77,8%, 1999 թվականին եղել է 54,8%)։ 28 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 23 -ը (11 տղամարդ և 12 կին), գործազուրկ էին 5-ը (4 տղամարդ և 1 կին)։ 8 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 2-ը՝ թոշակառուներ, 2-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի (Տաթև)
Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի, Տաթևի վանական համալիրի առաջին կառույցը, որը հիմնադրվել է Հայաստանում քրիստոնեության ընդունման առաջին շրջանում (4-րդ դար)։ Վերակառուցվել է 9-րդ դարում` Սյունիքի իշխան Փիլիպեի հովանավորությամբ։ Այդ ժամանակաշրջանում հնարավորություն էր ստեղծվում վաղ միջնադարում կորսված պետականությունը վերականգնելու համար։
Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցու կառուցման մասին վկայում է Ստեփանոս Օրբելյանը, ով կառույցի հիմնադրման թվական է նշում 4-րդ դարը` հայտնելով, որ այն ունեցել է բավական համեստ տեսք։ Հետագայում դրա հիման վրա կառուցվել է Սյունյաց մետրոպոլիտության կենտրոնական կառույցը ու Սուրբ Պողոս-Պետրոս եկեղեցին։
Եկեղեցին ավերվել է 1138 թվականի երկրաշարժի ժամանակ։ Այն վերականգնել են Օրբելյանները 13-րդ դարում` Զաքարյան իշխանապետության գոյության տարիներին։ Ճարտարապետության տեսանկյունից` այն դարձել է մեռյալ կետ` որպես հիմնական վանական համալիրի դեկոր։
Արտաքին հղումներ
Գ Կատեգորիա:Սյունյաց թեմի վանքեր և եկեղեցիներ գ
Վայի (Օբի գավառ)
Վայի (Vailly), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 280 մարդ, բնակչության խտությունը` 24.89 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.25 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 70 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 9 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 211 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 157-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 54։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,4 %։ 157 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 145 անձ (76 տղամարդ և 69 կին)։ Գործազուրկ են եղել 12 անձ (6 տղամարդ և 6 կին)։ 54 անաշխատունակներից 13-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 32-ը` թոշակառուներ, իսկ 9-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հայաստանի պաշտպանության նախարարության շենք
Հայաստանի պաշտպանության նախարարության շենք, ՀՀ ՊՆ շենք, Հայաստանի պաշտպանության նախարարության կենտրոնական մարմնի տեղակայման վայր, որը գտնվում է՝ Հայաստան, Երևան, Բագրևանդ, 5, հասցեով։
Կառուցում
Դեռևս 1993 թվականի ՀՀ կառավարության որոշմամբ ՊՆ նոր շենքային համալիր կառուցելու համար նախկին հիվանդանոցային համալիրի շենքը հանձնվել էր նախարարությանը, սակայն ֆինանսական միջոցների բացակայության պատճառով շինարարություն չէր նախաձեռնվել։ 2005 թվականի դեկտեմբերին համալիրի երրորդ մասնաշենքի հիմքում այն ժամանակ ՀՀ պաշտպանության նախարար (հետագայում ՀՀ 3֊րդ նախագահ) Սերժ Սարգսյանի մասնակցությամբ տեղադրվել էր պարկուճ, որը հայ ժողովրդին ուղղված բարգավաճման և խաղաղության մաղթանքով հուշագիր էր պարունակում։ Դրանից հետո աշխատանքները մեծ թափ են առել՝ նախ, համալիրի շինարարության գլխավոր կապալառու է ճանաչվել ռուսական «Ինգեօկոմ-Երևան» ընկերությունը, ապա ավելի ուշ նա փոխվել է. ՊՆ-ն իր ձեռքն է վերցրել համալիրի կառուցումը, վստահելով շենքի նախագծումը «Հայնախագիծ» ինստիտուտին ի դեմս ճարտարապետներ Ստեփան Լազարյանի, Ռուբեն Հասրաթյանի, Լևոն Քրիստափորյանի և Հայկ Այվազյանի։ Ինչպես հայտնում են որոշ աղբյուրներ, ընդհանուր առմամբ, համալիրի կառուցման համար պայմանագրեր են ստորագրել շուրջ տասը կապալառու, նույնքան էլ ենթակապալառու շինարարական ընկերությունների հետ։
Համալիրի շինարարության արժեքը շուրջ 13 միլիարդ դրամ է, որն ստացվել է արտաբյուջետային միջոցների հաշվին ։
Բացում
Շենքը պաշտոնապես բացվել է 2008 թվականի սեպտեմբերի 21-ին՝ Հայաստանի անկախության 17-րդ տարեդարձի օրը ։ Համալիրի բացմանը ներկա են եղել ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը, Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Երկրորդ Ամենայն Հայոց կաթողիկոսը, պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը, Սահմանադրական դատարանի նախագահ Գագիկ Հարությունյանը, Ազգային անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արթուր Բաղդասարյանը, այլ բարձրաստիճան պաշտոնյաներ ։
Կառուցվածք
Համալիրի օժանդակ շինություններում են գտնվում լողավազանը, կաթսայատունը, սպորտային հրապարակներն ու համալիրը, անցագրային կետերը, զորանոցը, կապի կենտրոնացված համակարգը, հրաձգարանը, փակ ու ընդարձակ ավտոկայանատեղին ու մեծ հրապարակ, որը հարմար է նաև ուղղաթիռների վայրէջքի համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2008 հիմնադրումներ Հայաստանում
Գիլբուն
Գիլբուն, լեռ Թուրքիայում, Հայկական Պար լեռնաշղթայում, Արածանիի ավազանի Շառյան գետի Խոփուս լճակի աջա ափին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ
Միրիբել (Էն)
Միրիբել (Miribel), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Ռոն Ալպեր մարզի Էն գավառում։ Մտնում է Տուասսե կանտոնի կազմի մեջ։ Բուրակ ան Բրես շրջանի կոմունա։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 01249։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 390 կմ հարավ-արևելք, Լիոն քաղաքից 12 կմ դեպի արևելք, 50 կմ հարավ-արևելք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կլիմա
Կլիման կիսացամաքային է ՝ ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Կոմունայում անձրևներ հաճախ չեն լինում, հիմնականում՝ ամռան ամիսներին։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 9066 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով 5894 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 4488-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 1406-ը անգործունակ (Ակտիվության ցուցանիշը — 76,1%, 1999 թվականին եղել է՝ 72,2%)։ 4488 աշխատունակ բնակիչներից 4026-ը աշխատում էին (2052 տղամարդ և 1974 կին), անաշխատանք էին 462-ը (253 տղամարդ և 209 կին)։
1406 անգործունակ մարդկանցից 536-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 463-ը թոշակառու, 407-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Անդրանիկ Կենջյան
Անդրանիկ Կենջյան, հայ հասարակական-քաղաքական գործիչ, խմբագիր, գրող։ ՍԴՀԿ անդամ ։
Գործունեություն
1910-1911 թվականներին եղել է ազգային երեսփոխան Իզմիթի շրջանից։ Մեծ եղեռնի ժամանակ տարագրվել է Դեյր էզ Զոր, 1918 թվականին հաստատվել Դամասկոսում, ընտրվել Ազգային միության ատենապետ։ 1919 թվականին Ադանայում գործուն մասնակցություն է ունեցել Կիլիկիայի իրադարձություններին, խմբագրել «Տավրոս» օրաթերթը։ Կիլիկիան անկախ հանրապետություն հռչակվելուց (1920, օգոստոստի 4) հետո նշանակվել է ֆինանսների նախարար։ Կիլիկիայի հայաթափումից հետո հաստատվել է Բեյրութում, գործակցել է Սահակ Բ Խապայանի հետ, ընտրվել (1926) Լիբանանի ազգային գավառական ժողովի անդամ։ Այնուհետև տեղափոխվել է Փարիզ, որտեղ 1929-1931 թվականներին անդամակցել է «Հնչակյան մամուլ» շաբաթաթերթի խմբագրակազմին, ապա աշխատակցել տարբեր պարբերականների ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ գրողներ Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ
Գրոսա
Գրոսա (Isla Grosa), կղզի Միջերկրական ծովում։ Գտնվում է 2.5 կմ արևելք Լա Մանգա կղզուց։
Աշխարհագրություն
Կղզին ունի 90 մետր բարձրություն։ Տարածքը 0,17 կմ², անմարդաբնակ է, ունի հրաբխային ծագում ։ Կղզին շրջապատող ջրերը տարբերվում են բիոլոգիական տեսակների բազմազանությամբ և մտնում են ծովային արգելոց։ Ծովային թռչունների համար կղզին ծառայում է որպես ձվադրման և բազմացման վայր։
Պատմություն
Մինչև XVIII դարը, կղզին ծովահենների համար եղել է ապաստարան։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո մինչև 2000 թվականը կղզին եղել է զինվորական տարածք ։ Եղել այն տեղը որտեղ պատրաստել են հատուկ ստորաբաժանումներ, որոնք պետք էին պայքարել ջրասուզակների, պայթող սարքերի չեզոքացմամբ։ Ծովի հատակում Գրոսայի մոտակայքում հայտնաբերվել է խորտակված ֆիննական նավը, որը հայտնաբերվել է մ.թ.ա V դարում։ Նավի բեռները բաղկացած են անագից և կապարից։ Գտնվել է և տեղափոխվել ստորջրյա թանգարան հնագիտության մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միջերկրական ծովի կղզիներ Կատեգորիա:Անմարդաբնակ կղզիներ
Իսկ արշալույսներն այստեղ խաղաղ են (ֆիլմ, 1972)
Իսկ արշալույսներն այստեղ խաղաղ են (А зори здесь тихие), խորհրդային երկմասանոց գեղարվեստական կինոնկար, որը նկարահանվել է 1972 թվականին, ռեժիսոր Ստանիսլավ Ռոստոցկու կողմից` Բորիս Վասիլևի համանուն վիպակի մոտիվներով։ Կինոնկարը խորհրդային կինեմատոգրաֆի դասական նմուշ է և նվիրված է պատերազմի թեմային։ Այն խորհրդային կինովարձույթի առաջատարներից մեկն էր։
Սյուժեն
Կինոնկարի հիմնական գործողություններն ընթանում են 1942 թվականին` Կարելիայում, Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ։
Խորհրդային զորքերի թիկունքում գտնվող երկաթուղային ուղեբաժանքում տեղակայված են հակաօդայինների դասակի երկու ջոկեր։ Ուղեբաժանքի պարեկ, ավագ Ֆեդոտ Վասկովի մոտ ուղարկում են կամավորական աղջիկների, որոնցից շատերը նոր էին ավարտել դպրոցը։
Դասակի մարտիկներից մեկը` Ռիտա Օսյանինան, անտառում նկատում է երկու գերմանացի դիվերսանտների։ Վերադառնալով, նա այդ մասին զեկուցում է Վասկովին։ Վերջինս որոշում է կանգնեցնել թշնամական խմբին։ Ավագ Վասկովը, մարտիկներ Ժենյա Կոմելկովան, Ռիտա Օսյանինան, Լիզա Բրիչկինան, Գալյա Չետվերտակը և Սոնյա Գուրվիչը դուրս են գալիս դիվերսանտներին բռնելու, որոնց հնարավոր նպատակը երկաթուղին էր։