cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հոսքային մուլտիմեդիա
Հոսքային մուլտիմեդիա կամ սթրիմինգ (streaming media), մուլտիմեդիա, որը շարունակաբար ստանում է օգտատերը հոսքային հեռարձակման մատակարարից։ Այս հասկացողությունն օգտագործվում է ինչպես այն տեղեկության վերաբերյալ, որը տարածվում է հեռահաղորդակցությամբ, այնպես էլ տեղեկության, որը սկզբնապես տարածվում էր հոսքային հեռարձակման (օրինակ՝ ռադիո, հեռուստատեսություն) կամ ոչ հոսքային (օրինակ՝ գրքեր, կասետներ, աուդիո CD-ներ) միջոցով։
Պատմություն
Համակարգիչների վրա մուլտիմեդիա տեղեկատվության ցուցադրման առաջին փորձերը սկսվել են 20-րդ դարի կեսերին ։ Սակայն այս ոլորտում առաջընթացը շատ փոքր էր՝ այն ժամանակվա համակարգիչների բարձր արժեքի և սահմանափակ հնարավորությունների պատճառով։
1980-ականների վերջից մինչև 1990-ականներ սպառողներին հասանելի համակարգիչներն արդեն կարողանում էին ցուցադրել տարբեր տեսակի տեղեկատվություն։ Հոսքային հեռարձակման հիմնական տեխնիկական խնդիրները բավական արդյունավետ CPU-ի և անվադողերի բացակայությունն էին՝ անհրաժեշտ բիտրեյտի մուլտիմեդիա փոխանցման համար
Այնուամենայնիվ, համակարգչային ցանցերը մնում էին սահմանափակ, իսկ հոսքային մուլտիմեդիան զիջում էր ավանդականին (CD-ROM):
1990-2000 թվականների համացանցի օգտագործողները ստացել են․
Հիմնականում, մուլտիմեդիա տեղեկատվությունը մեծ ծավալներ է զբաղեցնում, այնպես, որ պահպանման և նմանատիպ տեղեկատվության փոխանցամն ծախսերը միշտ մեծ են; հետևաբար, շատ դեպքերում փոխանցվող հոսքի տեղեկատվությունը սեղմվում է հեռարձակման ցանց փոխանցման ժամանակ։
Մուլտիմեդիա հոսքերը լինում են երկու տեսակի․ ըստ պահանջի կամ կենդանի։ Տեղեկատվության հոսքերը, որոնք առաջանում են օգտատերի պահանջով, պահվում են սերվերների վրա երկար ժամանակ։ Կենդանի հոսքերը հասանելի են կարճ ժամանակահատվածում, օրինակ, սպորտային մրցումներից տեսանյութեր փոխանցելու ժամանակ։ Մոտավորապես 2002 թվականին միասնական հոսքային ֆորմատի նկատմամբ հետաքրքրությունն ու Adobe Flash-ի լայն տարածումը նպաստեել են Flash-ի միջոցով հոսքային տեսանյութերի ձևաչափի մշակմանը, որն օգտագործվում էր Flash-նվագարկիչներում, որոնք տեղակայված էին ՅուԹյուբի նման շատ հայտնի վիդեոհոսթինգներում։ Այսօր հոսքային մուլտիմեդիայի կողմից լռելյայն օգտագործվում են HTML5 ձևաչափով տեսանյութեր, որոնք փոխարինեել են Flash-նվագարկիչներին ։ Օգտվողների աճող հետաքրքրությունը հոսքային տեսանյութի նկատմամբ համոզել է ՅուԹյուբի մշակողների թիմին օգտատերերի համար նոր հոսքային ծառայություն իրականացնել ։
Ձայնագրող ընկերությունների ամերիկյան ասոցիացիան (RIAA) 2015 թվականի եկամուտների մասին իր զեկույցում հայտնել է, որ հոսքային մուլտիմեդիայի ծառայություններին բաժին է ընկել տարվա ընթացքում երաժշտական ինդուստրիայի ընդհանուր եկամտի 34,3 տոկոսը՝ նախորդ տարվա համեմատ աճելով 29 տոկոսով և դառնալով եկամտի խոշորագույն աղբյուր՝ ստանալով մոտ 2,4 միլիարդ դոլար ։ ԱՄՆ-ում հոսքային փոխանցումից եկամուտն աճել է 2016 թվականի առաջին կիսամյակում 57 տոկոսով և կազմել 1,6 միլիարդ դոլար, ինչը կազմել է արդյունաբերության վաճառքի գրեթե կեսը ։
Ստուգաբանություն
«Հոսքային մուլտիմեդիա» (streaming media) տերմինն առաջին անգամ օգտագործվել է ժապավենի կրիչների համար, որոնք արտադրված են եղել Data Electronics Inc.-ի կողմից և նախատեսված են եղել ամբողջ արձանագրված տեղեկատվության դանդաղ աճի և միացման համար; նման ուղիների առաջացումը հանգեցրել է ծախսերի նվազեցմանը, ինչը դարձրել է ապրանքը ավելի մրցունակ։ «Հոսքային մուլտիմեդիա»-ն կիրառվել է 1990-ականների սկզբին, որպես լավագույն միջոց տեսանյութը փոխանցելու համար ։ Առաջին անգամ դա արվել է Starlight Networks-ի կողմից՝ հոսքային վիդեոյի և Real Networks-ի կողմից՝ հոսքային աուդիոյի համար ։
Մարքեթինգ
Մուլտիմեդիայի հոսքային հաղորդման բնորոշ օրինակներ են վիդեո ձայնագրությունները, առցանց հեռարձակումները և վեբինարները համացանցում ։ Տեսագրության առավելությունն այն է, որ նրանք կարող են երկար ժամանակ տևել, նրանք միշտ կարող են դադարեցվել և շարունակել դիտվել այլ ժամանակ, ինչպես նաև ցանկացած վայրում տեսանյութերը կրկնելու հնարավորություն կա։
Կան նաև նոր մարքեթինգային հասկացություններ։ Օրինակ՝ Բեռլինի ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը համերգի ուղիղ հեռարձակման տոմսերը վաճառում է այսպես կոչված «թվային համերգասրահի» միջոցով ։ Նման «առցանց համերգները» նույնպես տարածվում են տարբեր վայրերում՝ կինոթատրոններում՝ երկրագնդի տարբեր վայրերում։ Նման հայեցակարգն օգտագործվում է Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն օպերայում ։ Շատ հաջող սկսնակ ընկերություններ հիմնել են իրենց բիզնեսը հոսքային մեդիայի վրա ։
«Հոսքային պատերազմներ» տերմինը հորինվել է հոսքային վիդեո ծառայությունների միջև մրցակցության նոր դարաշրջանի քննարկման համար, ինչպիսիք են Նեթֆլիքսը, Disney+-ը, Apple TV+-ը, Amazon Prime-ը, HBO Max-ը և այլն ։
Ավստրալիայի Թագավորական դրամահատարան
Ավստրալիայի Թագավորական դրամահատարան (Royal Australian Mint), Ավստրալիայի գլխավոր դրամահատարանն է։ Բացվել է 1965 թվականի փետրվարին։ Գտնվում է պետության դաշնային մայրաքաղաքում՝ Կանբերրայում, Դիկին արվարձանում։ 1965 թվականից դրամահատարանում են հատվում են երկրում շրջանառության մեջ գտնվող բոլոր մետաղադրամները։
Հոսքային մուլտիմեդիա
Հեղինակային իրավունքներ
Հեղինակային իրավունքով պաշտպանված հոսքային մեդիան չի կարող պատճենահանվել տարածման նպատակով։ Դրա հետ մեկտեղ բովանդակության հոսքային հաղթոդումը կամ դիտումն օրինական է Եվրոպայում, նույնիսկ, եթե նյութը պաշտպանված է հեղինակային իրավունքով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մուլտիմեդիա Կատեգորիա:Գովազդ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային տերմինաբանություն Կատեգորիա:Երաժշտության արդյունաբերություն Կատեգորիա:Մեդիա արդյունաբերություն Կատեգորիա:Հրատարակություն Կատեգորիա:Մշակույթի տնտեսություն Կատեգորիա:Ձայնագրված երաժշտություն Կատեգորիա:Հեռուստատեսության պատմություն
Ավստրալիայի Թագավորական դրամահատարան
Մինչև դրամահատարանի բացումը Կանբերրայում ավստրալիական դրամները հատվում էին Սիդնեյում, Մելբուրնում և Պերտում գնվող Թագավորական դրամահատարանի մասնաճյուղերում։ Ավստրալիայի Թագավորական դրամահատարանը ավստրալիական առաջին դրամահատարանն է, որը չի հանդիսանում Լոնդոնում գտնվող Թագավորական դրամահատարանի մասնաճյուղը։ Երբեմն հուշադրամների թողարկման համար օգտագործվում է Պերտում գտնվող դրամահատարանը։ Դրամահատարանի շինարարության պլանը մշակվել է 1959 թվականին, երբ առաջարկվել էր Թագավորական դրամահատարանի մասնաճյուղը Մելբուրնից տեղափոխել Կանբերրա։ Դրամահատարանի պաշտոնապես բացվել է 1965 թվականի փետրվարի 22-ին Էդինբուրգյան դքսի կողմից, որը համընկավ ավստրալիական արժույթի՝ տասնորդական դրամային համակարգին անցման հետ, որը շրջանառության մեջ մտցվեց 1966 թվականի փետրվարի 14-ին։ Մելբուրնում գտնվող դրամահատարանը փակվեց, երբ նոր թղթադրամների և մետաղադրամների մեծ քանակության թողարկման սկզբնական անհրաժեշտությունը բավարարված էր։ Մելբուրնում գտնվող դրամահատարանի աշխատակիցների մի մասը տեղափոխվեց Կանբերրա, որպեսզի աշխատի նոր դրամահատարանում։ Դրամահատարանի կառուցումը պետության գանձարանի վրա նստեց 5 մլն ավստրալիական դոլար, իսկ 4 մլն ավստրալիական դոլար էլ ծախսվել է նոր սարքավորումների վրա։
Դրամահատարանը կազմված է երկու շինությունից՝ վարչակազմի շենքը և դրամահատարանի շենքը։ Վարչական շենքում գտնվում են փորագրողների արհեստանոցները, լաբորատորիաները և այն տարածքը, որտեղ դրամները ստուգման են ենթարկվում ճիշտ չափսի և քաշի ապահովման համար ։
1984-1986 թվականներին դրամահատարանի շենքում անցկացվեց վերանորոգում և վերասարքավորում։ Դա արվել էր հուշադրամների թողարկման ավելացման համար՝ կապված այդ դրամների պահանջարկի, ինչպես նաև այցելուների սպասարկման բարելավման հետ։
Դրամահատարանում արտադրվում են թանկարժեք մետաղներից հավաքորդային դրամներ։ Դրամահատարանը նաև թողարկում է ռազմական վաստակի համարմեդալներ և խաղաղ ժամանակ տրվող մեդալներ, առաջին հերթին դա Ավստրալիայի շքանշաններն են։ Թագավորական դրամահատարանը և Պերտում գտնվող դրամահատարանը թողարկել են մեդալներ 2000 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերի համար։ Ավստրալիայի Թագավորական դրամահատարանը նաև թողարկում է արտադրանք առևտրային այնպիսի կազմակերպությունների համար, ինչպիսիք են կազինոները, ավտոլվացման կետերը և այլն։ Իր բացման ժամանակից դրամահատարանը թողարկել է ավելի քան տասնմեկ միլիարդ դրամ և ունի օրական ավելի քան երկու միլիոն դրամ արտադրելու պոտենցիալ կամ տարեկան ավելի քան յոթ հարյուր միլիոն դրամ։ Դրամահատարանում արտադրվել են նաև դրամներ, որոնք հանդիսանում են շատ երկրների ազգային արժույթ, այնպիսի երկրների, ինչպիսիք են՝ Նոր Զելանդիան (1969 թվականին), Պապուա-նոր Գվինեան, Տոնգան, Արևմտյան Սամոան, Կուկի կղզիները, Ֆիջին, Մալայզիան, Թաիլանդը, Նեպալը, Բանգլադեշը, Իսրայելը, Ֆիլիպինները։
2005 թվականի դեկտեմբերի 11-ին հասարակական աշխատանքների գծով մշտական կոմիտեն երկրի խորհրդարան զեկույց ներկայացրեց Ավստրալիայի Թագավորական դրամահատարանի վերակառուցման առաջարկություններով՝ 41,2 միլիոն ավստրալիական դոլար նախնական արժեքով։ Աշխատանքները նախատեսվում էին սկսել 2006 թվականի հոկտեմբերին և ավարտվեին 2008 թվականի հունիսին դրամահատարանի շենքի համար, 2009 թվականի ապրիլին՝ վարչակազմի շենքի վերակառուցման համար ։ Դրամահատարանում վերակառուցման ընթացքում ի հայտ եկան արտադրական պրոցեսում օգտագործվող արդյունաբերական աշխատանքներ ։ Վերակառուցման հետ կապված բոլոր աշխատանքներն ավարտվեցին 2009 թվականին և ներկայումս դրամահատարանը բաց է այցելուների համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրալիայի կազմակերպություններ Կատեգորիա:Դրամահատարաններ Կատեգորիա:Ավստրալիայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Դրամագիտության թանգարաններ
Suki! Suki! Skip!
«Suki! Suki! Skip!» (スキ!スキ!スキップ!),  ՀԿՏ 48-ի ճապոնաիայի կուռ-խմբի առաջին սինգլը։  Թողարկվել է 2013 թվականի Մարտի 20-ին Ճապոնիայում ։
Երգացանկ
Զույգը թողարկվել է 4 տարբերակով `Type-A (CD + DVD), Type-B (CD + DVD), Type-C (CD + DVD) և թատերական թողարկում (ճապ., 劇場 盤) (CD):
Սինձ պալարակիր
Սինձ պալարակիր, բարդածաղկավորների ընտանիքին պատկանող ծածկասերմ բույս։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։
Նկարագրություն
Բազմամյա խոտաբույս է, որն ունի 35-70 սմ բարձրություն և հաստացած պալարանման արմատ։ Արմատամերձ տերևները երկար են, գծային, ցողունայինները՝ հիմքի մասում շատ լայնացած, դեպի վեր աստիճանաբար նեղացող։ Ցողունն ուղիղ է, չճյուղավորված։ Ծաղիկները վառ դեղին են։ Ծածկոցի թերթերը ծաղիկներին հավասար են։ Սերմնիկները թմբիկավոր-թեփավոր են, կտուցը՝ սերմիկի լայնացած մասից կարճ կամ դրան հավասար։ Պատուսը կազմված է հիմքում օղակաձև ձուլված փետրաձև մազիկներից ։
Տարածվածություն
Հայաստանում հանդիպում է Իջևանի (Իջևան), Լոռու (Շահնազար) և Զանգեզուրի (Կապան) ֆլորիստիկական շրջաններում։ Ընդհանուր արեալը, բացի Հայաստանից, ընդգրկում է Նախակովկասը, Դաղստանը, Արևելյան Անդրկովկասը։ Ամենուրեք հազվադեպ հանդիպող տեսակ է ։
Էկոլոգիա
Աճում է ստորին և միջին լեռնային գոտիներում՝ ծովի մակերևույթից 800–1600 մ բարձրությունների վրա, տափաստաններում և մարգագետիններում, թփուտների մեջ։ Ծաղկում է ապրիլ–մայիս ամիսներին, պտղաբերում՝ հունիսին ։
Պահպանություն
Պահպանության գործողություններ չեն իրականացվում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խոցելի տեսակներ Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Բարդածաղկավորներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված բույսեր Կատեգորիա:Բազմամյա բույսեր Կատեգորիա:Խոտաբույսեր
Մոլեգին հողմերի դարավանդ (այլ կիրառումներ)
Մոլեգին հողմերի դարավանդ անունը կարող է վերաբերել հետևյալին.
Տոտի Դալ Մոնտե
Անտոնիետա Մենեգել, առավել հայտնի բեմական Տոտի Դալ Մոնտե անվամբ, նշանավոր իտալացի օպերային սոպրանո։ Մեր օրերում հիշվում է Ջակոմո Պուչինիի «Մադամ Բատերֆլայ» օպերայի Չիո-չիո-սանի դերակատարմամբ, որն ամբողջությամբ ձայնագրել է 1939 թվականին։
Կարիերա
Ծնվել է Իտալիայի Տրևիզո գավառի Մոլիանո Վենետո կոմունայում։ Դեբյուտը կատարել է Միլանի Լա Սկալա օպերային թատրոնում 23 տարեկանում՝ կատարելով Բիանկոֆիորեի դերը Ռիկարդո Զանդոնաիի «Francesca da Rimini» օպերայում։ Անմիջապես հաջողություն է ունեցել և նրա «սոխականման ձայնն» սկսել է բարձր գնահատվել ամբողջ աշխարհում։ Իր լավագույն դերակատարումների թվում են Ամինայի բելկանտո հատվածները Վինչենցո Բելլինիի «Լուսնոտը» օպերայից, Լյուչիան Գաետանո Դոնիցետիի «Լյուչիա դի Լամերմուր» օպերայից և Գիլդան Վերդիի «Ռիգոլետտո» օպերայից։ 1922 թվականին տենոր Կառլո Բրոկկարդիի հետ հանդես է եկել մի քանի դերերգով Պալերմոյի Teatro Massimo օպերային պալատում, այդ թվում՝ Չիո-չիո-սանը, Գիլդան և Ալֆրեդո Կատալանիի «Վալլի» օպերայի գլխավոր հերոսուհին։
1924 թվականին՝ Միլանում ու Փարիզում ունեցած հաջողություններից հետո, բայց Լոնդոնում ու Նյու Յորքում դեբյուտներից առաջ, տիկին Նելլի Մելբայի կողմից հրավիրվել է լինելու իտլական օպերային ընկերության գլխավոր երգչուհիներից մեկը, որի հետ վերջինս պատրաստվում էր շրջագայությամբ հանդես գալ Ավստրալիայում։ Շրջագայության ընթացքում գլխապտույտ հաջողություն է ունեցել և ծերացող Մելբայի ու շատ ավելի երիտասարդ Դալ Մոնտեի միջև ոչ մի թշնամություն չի առաջացել․ ընդհակառակը, միմյանց ներկայացումներից հետո իրար ծաղկեփնջեր են նետել։ 1928 թվականին Ավստրալիա երրորդ այցելության ընթացքում ամուսնացել է տենոր Էնցո դե Մուրո Լոմանտոյի հետ Սիդնեյի սուրբ Մարիամի մայր տաճարում։ Հարսանեկան արարողության մասին միջազգային մամուլում խոշոր վերնագրերով է գրվել ։ 1929 թվականի հունվարի 12-ին Լա Սկալայում ներկայացել է Ռոսալինայի դերերգով՝ Ումբերտո Ջորդանոյի «Թագավորը» օպերայի համաշխարհային պրեմիերայի ժամանակ։
1945 թվականին հեռացել է օպերային բեմից, սակայն շարունակել աշխատել թատրոնում, ինչպես նաև երբեմն ձայնագրություններ է արել։ Նկարահանվել է նաև մի քանի ֆիլմերում, որոնցից ամենահայտնին թերևս նրա վերջին ֆիլմն է՝ Էնրիկո Մարիա Սալերնոյի «Anonimo veneziano»-ն, 1970 թվականին նկարահանված պատմություն Լա Ֆենիչե օպերային թատրոնի մի երաժշտի մասին։ Եղել է նաև երգեցողության ուսուցչուհի և դասուսույց․ նրա սաների թվում էին Դոդի Պրոտերոն, Դոլորես Ուիլսոնը և Ջիանա Դ՛Անջելոն։
Մահ
Վախճանվել է 1975 թվականին 81 տարեկան հասակում Պիևե դի Սոլիգոյում, արյան շրջանառության խանգարումներից։
Գրականության ցանկ
Կատեգորիա:Իտալացի օպերային սոպրանոներ Կատեգորիա:Օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Լուլա Ալի Իսմայիլ
Լուլա Ալի Իսմայիլ (Lula Ali Ismail, ), ջիբութիցի ռեժիսոր, սցենարիստ։ Ապրում և ստեղծագործում է Կանադայում։ Ջիբութիից առաջին կին պրոդյուսերն է, ինչի համար նրան անվանում են «Ջիբութիի կինոյի առաջին տիկին» ։
Կենսագրություն
Ալի Իսմայիլը ծնվել է 1978 թվականին Ջիբութիի իսսա կլանից սերող ընտանիքում ։ 1992 թվականից հաստատվել է Կանադայի Մոնրեալ քաղաքում՝ որպես աղքատ և քաղաքականապես անկայուն աֆրիկյան երկրից հեռացած ներգաղթյալների ալիքի մի մաս։ Ընտանիքի ութ երեխաներից ամենակրտսերն է։ Ուսումնասիրել է գրասենյակային տեխնիկա, սակայն հետաքրքրություն է ցուցաբերել դերասանական և կինոյի աշխարհում, և այդ թեմատիկայով դասընթացներ է անցել։ Սկզբում Քվեբեկում մի քանի հեռուստատեսային շարքերում փոքրիկ դերեր է խաղացել, այնուհետև ավելի մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել կինեմատոգրաֆիայի բնագավառում։
Գործունեություն
2012 թվականին Ալի Իսմայիլը ստեղծել է իր կարճամետրաժ "Laan" (Ընկերներ) օպերա պրիման (27 րոպե), որը պատմում է երեք երիտասարդ կանանց՝ Սուադի, Ուբահի և Այանեի մասին, որոնք Qat են ծամում և սեր փնտրում։ Ալի Իսմայիլն այս ֆիլմում խաղացել է գլխավոր դերերից մեկը։ Ֆիլմը նկարագրում է նրա երկրի առօրյան։ Սա Ջիբութիում կին ռեժիսորի կողմից նկարահանված առաջին ֆիլմն է։ Ալի Իսմայիլը պատմում է, որ ֆիլմի համար անհրաժեշտ միջոցներ հավաքել է ընտանիքի և ընկերների օգնությամբ։ Երբ Ալի Իսմայիլը ժամանեց Ջիբութի, նա աջակցության համար դիմեց Մշակույթի նախարարությանը, սակայն կառավարությունը նման ծրագրերի համար բյուջե չուներ, բայց Ալի Իսմայիլն իրականացրեց այդ նախագիծը՝ դրանով իսկ երկրում ստեղծելով կինոարտադրության անկյունաքար։ Ֆիլմը ցուցադրվել է Աֆրիկայի, Եվրոպայի և Հյուսիսային Ամերիկայի տարբեր փառատոներում և ընդունվել է քննադատների կողմից ։
2014 թվականին Ալի Իսմայիլը նկարահանել է իր առաջին լիամետրաժ ֆիլմը՝ «Dhalinyaro» (Երիտասարդություն)։ Ֆիլմը ներկայացնում է տարբեր սոցիալ-տնտեսական ծագում ունեցող երեք երիտասարդ կանանց։ Ֆիլմի նկարահանմանն աջակցել է Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպությունը, այն համատեղ արտադրվել է Կանադայի, Սոմալիի, Ֆրանսիայի և Ջիբութիի հետ։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2017 թվականին Ջիբութիում, որին մասնակցել են երկրի Կրթության, Հաղորդակցության և Մշակույթի նախարարները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կին կինոարտադրողներ Կատեգորիա:Կանադացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Աֆրիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Կանադացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Կանադացի դերասաններ Կատեգորիա:Կանադացի պրոդյուսերներ
Սուսաննա Գյուլամիրյան
Արտաքին հղումներ
Արվեստի և մշակութային հետազոտությունների լաբորատորիայի պաշտոնական կայք
Մաստարա
Մաստարա, գյուղ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում, Արագածի հարավ֊արևմտյան փեշերին։ Հեռավորությունը մարզկենտրոնից՝ 58 կմ հյուսիս-արևմուտք, բարձրությունը ծովի մակերևույթից՝ 1750 մետր։
Ավանդություններ
Հին Մաստարայի իշխանը մի գեղեցիկ աղջիկ է ունեցել, որին սիրահարված է եղել մի վիշապ օձ։ Մի օր էլ օձը ներս է սողացել և տեսնելով իր սիրելի աղջկան, նստել է նրա գիրկը։ Աղջիկը վախեցել է և օձին նետել թոնիրը։ Թոնրից դուրս է ժայթքել ընդերկրյա հեղեղը և ավերել գյուղը։ Այլ աղբյուրներով գյուղի ավերման պատճառ է դարձել երկրաշարժը։
Պատմություն
Մաստարան պատմական Այրարատ նահանգի Արագածոտն գավառի արևմտյան մասում է գտնվում Մազդարա բնակավայրի տարածքում։ Ըստ Հ. Շահխաթունյանի, այստեղով անցել է Արքունի ճանապարհը, որի վրա եղել է «իջևանատուն արքունի»։ Մաստարայի տարածքում պահպանված հնագիտական և ճարտարապետական հուշարձանները վկայում են, որ միջնադարում այն եղել է նշանավոր բնակավայր։
Գյուղը կազմված է 2 մասից՝ Հին Մաստարա և Նոր Մաստարա։ Երկրաշարժի հետևանքով բնակավայրը լքվում է և տեղափոխվում Նոր Մաստարա։
Սկզբնական շրջանում գյուղը եղել է Արշակունիների արքայատոհմի թագավորական տիրույթ։ Ավատատիրական հարաբերությունների զարգացման հետ մեկտեղ Արագածոտն գավառի արևմտյան հատվածը որպես պարգևականք նվիրում են Գնունի նախարարական տոհմին։ Գնունիների նախարարությունը Հայոց արքունիքում՝ գահնամակում, գրավել է 17-րդ գահը։ Զորանամակում նրանք տալիս էին 500 հեծյալ։ Ըստ Փավստոս Բուզանդի՝ Գնունիները Արշակ 2-րդ թագավորի ժամանակ վարել են հայոց հազարապետության գործակալությունը։
Ղ. Ինճիճյանը X դ. մատենագիր Մեսրոպ Երեց Վայոցձորեցու մի հիշատակությամբ պարզել է, որ այդ իշխանատոհմը կալվածքներ է ունեցել նաև Շիրակ գավառում, որտեղ Պարգև Գնունի անունով մի մեծ նախարար ճգնության է առանձնացել լեռներում։ Գնունիների մի ճյուղի տեղաշարժը դեպի հյուսիս և հաստատվելն Արագածոտն գավառի շիրակամերձ Մաստարա բնակավայրում եղել են նախքան Հայաստանի առաջին բաժանումը՝ 387 թվականը. վերոհիշյալ ճգնակյաց Պարգևը Ներսես Ա Մեծ կաթողիկոսի (353-373) ժամանակակիցն է։ Մեսրոպ Երեցը հիշատակում է այդ շրջանի ևս մի տոհմակից նախարարի՝ «զիշխանն Գնունեաց Մանէճ», ով 353 թ. Կեսարիա հայրապետական ձեռնադրության մեկնող Ներսես Պարթևին ուղեկցող մեծամեծներից էր։ Գնունիներն Արագածոտնում հաստատվել են այն բանից հետո, երբ Արշակ Բ թագավորը նրանց է վստահել արքունական առանցքային գործակալություններից մեկի՝ հազարապետության բարձր պաշտոնի գլխավորումը. «Եվ սկիզբն գործակալութեանն հազարապետութեանն աշխարհատեսն խնամակալութեանն, շինականաշէն ազգն Գնունեաց՝ հազարապետն ամենայն երկրին»։ Հայաստանի 387թ. բաժանումից հետո Գնունիների մի հատվածը մնաց Արևելյան Հայաստանում։  Դրանց թվում էին նաև Մաստարայի նրանց ազգակիցները, որոնց բարեպաշտ սերունդներն էլ 479 թ. կառուցեցին տեղի Ս. Հովհաննես եկեղեցին։ Եկեղեցին կից ունեցել է վանական միաբանություն, որոնք եկել են էջմիածնից, քանի որ այն եկեղեցապատկան էր, մագաղաթ և գիրք կազմելու կազմատուն։
Գյուղը արաբական արշավանքների շրջանում ենթարկվել է ավերածությունների, որի հետևանքով թուլացել է Գնունի նախարարական տոհմը, և նրանք իրենց կալվածքները հանձնել են Բագրատունիներին։ Բագրատունյաց թագավորության շրջանում (885-1045) այն պատկանել է հայոց արքաներին, մինչև որ X դ. սկզբներին Գագիկ Ա Շահնշահը (990-1020) գյուղը նվիրաբերել է Վահրամ Պահլավունի սպարապետին (998-1045)։ Ապա գյուղը դարձել է Էջմիածնի եկեղեցու վանքապատկան հող։
Բնակչություն
Մաստարա գյուղի բնակչության նախնիների մի մասը գաղթել է Մուշի,Ալաշկերտի, Սասունի, Բասենի, Կարսի, Խոյի և այլ գավառներից։ Մաստարա գյուղի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Գյուղն ունի միջնակարգ դպրոց, կուլտուրայի տուն, գրադարան, մանկապարտեզ, կենցաղսպասարկման տաղավար, կապի բաժանմունք, բուժկայան։ Մաստարայում գործել է Երևանի ժամացույցի գործարանի մասնաճյուղը, որը հետագայում դարձել է կոշիկի ֆաբրիկա, սակայն այժմ չի գործում։ 1957-1958 թվականներին Մաստարայում լույս է տեսել «Մաստարայի կոլտնտեսական» թերթը։
Բնակչությունը զբաղվում է այգեգործությամբ, անասնապահությամբ, հացահատիկի և կերային կուլտուրաների մշակությամբ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղի արևելյան կողմում միջնադարյան գերեզմանոցն է և հնագույն մատուռի ավերակները, գերեզմանոցից արևելյան, գյուղի սահմանը կազմող բլրի լանջին, Մաստարայի մեծ խաչքարն է (1223 թվական), հյուսիսարևմտյան բարձունքի վրա պահպանվել են միջնադարյան ամրոցի ավերակները և հնագույն մատուռի տեղում կառուցված Ստեփանոս Նախավկայի անունը կրող եկեղեցին։ Մաստարայի տարածքում կան մի քանի մատուռներ։ Հատկապես նշանավոր է Մաստարայի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցին՝ միջնադարյան Հայաստանի հնագույն ու ամենակատարյալ կառույցներից մեկը։ Եկեղեցու աղոթասրահը քառանկյունի է, անկյուններում ձգված հսկա տրոմպները այն վեր են ածում ութանկյան, երկրորդ շարք տրոմպները՝ տասնվեցանկյան, որի վրա բարձրացող թմբուկն ավարտվում է 16 փոքր տրոմպների շարքով, դառնալով գմբեթի հիմքը։ Թմբուկը դրսից ութանիստ է, անկյունները հատված են եռանկյունաձև խորշերով։ Գմբեթածածկ քառանկյունի ծավալի նիստերին կցված են խորաններ՝ ներսից պայտաձև, դրսից հնգանիստ։ Արևելյան խորանի երկու կողմում, խորանի ծավալից զգալի ցածր, փոքր սենյակներ են։ Եկեղեցու վեղարը կոնաձև է, սալածածկ (նախնականը եղել է կղմինդրյա, կորագիծ նկարվածքով), ունի մուտքեր արևմտյան և հարավային խորաններից, ութ լուսամուտ թմբուկի, ինը՝ աղոթարանի ծավալի վրա։ Եկեղեցին թվագրվում է մոտ 479 թվականով։ Ղազար Փարպեցի պատմիչը հայտնում է ճիշտ նույն ժամանակի Գնունիների անուններ, երբ սպարապետ Վահան Մամիկոնյանի զինակիցների շարքում հիշատակում է իշխան Ատոմին ու նրա եղբայր Առաստոմին, որոնք Ակոռիի 481 թ. հաղթական ճակատամարտում որպես զորապետներ գլխավորել են հայոց ուխտապահ զորքի աջակողմը։ Ըստ պատմիչների վկայության՝ եկեղեցին օրհնել է Հովհաննես Ա Մանդակունի կաթողիկոսը 486-498թթ.: Մաստարայի եկեղեցին բազմիցս վերանորոգվել է, հատկապես մեծ վերանորոգում է եղել VII դ.։ Եկեղեցու նախնական շարվածքը իրականացված է շագանակամանուշակագույն մեծ չափերի քարերով (շարքի բարձր.՝ 0, 62 մ-0, 77 մ), վերանորոգվել է նարնջադեղնավուն ոչ մեծ չափի քարերով (շարքի բարձր.՝ 0, 47 մ-0, 60 մ)։ Մաստարայի եկեղեցին վերանորոգվել է նաև X-XIII դարերում։
XVIII դարի եկեղեցին շրջապատված է եղել բարձր պարիսպներով, որը 1889 թվականին գյուղի քահանան քանդել է տվել և վերանորոգել հուշարձանը (արձանագրությունը ավագ խորանի հարավային կողմ սվաղի վրա է)։ Եկեղեցու վրա պահպանվել են ոմն Գրիգորաս վանականի երեք արձանագրությունները, որոնցում նա իրեն անվանում է եկեղեցու շինող։ Արձանագրությունները թվագրված են VII դարում, ըստ որի թվագրվել է նաև եկեղեցին։ Սակայն Մաստարայի եկեղեցու ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ հիշյալ արձանագրությունները վերաբերում են նրա VII դարում վերանորոգմանը, և որ այն կառուցվել է V դարում, որի ապացույցն են ճարտարապետական խիստ աշխարհիկ հատկանիշները՝ պատերի մեծ հաստությունը (1,30 մ), խորանների, կամարների ու գմբեթի պայտաձևությունը, նախնական քարերի մեծ չափերը, անկյունային սենյակների մուտքերի բարավորների հավասարաթև արխաիկ խաչերը, քերովբեների գծաքանդակները, արևմտյան ճակատի խաչքանդակը զույգ թռչուններով, կամարակապ պսակն ավարտող աղավնիների բարձրաքանդակները և այլն, որոնք բնորոշ են IV-V դարերին։ Այս թվագրումը հաստատում է նաև հուշարձանի հնագույն շարքի վրա պահված հուն, արձանագրությունը։ Եկեղեցու թվագրման վերաբերյալ կան նաև այլ տեսակետներ (VI դ., VII դ.)։ Մաստարայի եկեղեցին բացառիկ է իր ներսի տարածության լուծմամբ, առավել ամբողջական է, ընդարձակ, գմբեթի և ցածի ծավալների կատարյալ հավասարակշռությունը աղոթարանի կերպարին հաղորդում է վեհ անդորրություն, իսկ լայնաթոիչք գմբեթն ու այն կրող զորեղ տրոմպները՝ հզորություն և առնականություն։ Մաստարայի եկեղեցու կառուցվածքը պլաստիկ մակերեսներով ստեղծված մոնոլիտ համակարգ է՝ իրականացված քարով, աշխատում է որպես շրջված գանգ, որի ծանրության կենտրոնը բարձրության 1/3-ի վրա է։ Կառուցվածքի այս համակարգով է պայմանավորված եկեղեցու բացառիկ կայունությունն ու սեյսմակայունությունը, որը միաժամանակ նրա գեղարվեստական արտահայտչականության հիմնական միջոցն է։
Գյուղից 0,5 կմ հարավ-արևելք գտնվում է Հին Մաստարա գյուղատեղին (XIII-XVI-րդ դդ.), իսկ 4․5 կմ հյուսիս-արևելք՝ Շենիկ գյուղատեղին (IV-XX-րդ դդ.), որտեղ գտնվում են Սուրբ Ամենափրկիչ (V-րդ դ.) և Սուրբ Աստվածածին (VI-րդ դ.) եկեղեցիները։ Մաստարայատիպ են Ոսկեպարի (VI դ.), Արթիկի Մեծ կամ Սբ. Գևորգ (VII դ.), Հառիճավանքի (VII դ.) ու Կարսի Առաքելոց (X դ.) եկեղեցիները։
Օսկար Շինդլեր
Օսկար Շինդլեր (Oskar Schindler, ), սուդետյան գերմանացի արդյունաբերող, ով Հոլոքոստի տարիներին փրկել է մոտ 1200 հրեայի կյանք՝ աշխատանքի տեղավորելով նրանց Չեխիայի և Լեհաստանի իր գործարաններում։ Իր կենսագրությունը հանդիսանում է «Շինդլերի տապանը» գրքի հիմքը, որի հիման վրա նկարահանվել է «Շինդլերի ցուցակը» ֆիլմը: Ֆիլմի ռեժիսորն է Սթիվեն Սփիլբերգը:
Պատմություն
Օսկար Շինդլերը ծնվել է 1908 թվականի ապրիլի 28-ին Ավստրոհունգարական Ցվիտաու քաղաքում, Հանս Շինդլերի և Ֆրանցիսկ Լուզերի կաթոլիկ ընտանիքում։ Ցվիտաու քաղաքը ներկայումս գտնվում է Չեխիայում և կոչվում է Սվիտավի։ Սկզբնական շրջանում Օսկար Շինդլերը կապիտալիստի կյանք էր վարում՝ նպատակ ունենալով միայն գումար վաստակել։ Նա, լինելով Չեխոսլովակիայի քաղաքացի և սնանկանալով, գաղտնի ծառայությունների կողմից ներգրավվում է իբրև գործակալ, բայց շուտով բացահայտվում է և ազատազրկվում մինչև 1938 թվականի հուլիս-հոկտեմբերը։ Նա ազատվում է «Մյունխենյան համաձայնագրից հետո»: 1939 թվականին Շինդլերն ընդունվում է նացիոնալ-սոցիալիստական բանվորական (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiter Partei — NSDAP), ֆաշիստական կուսակցության շարքերը։ 2-րդ համաշխարհային պատերազմից առաջ նա հիմնում է մետաղական սպասքի գործարան, բացի այդ նա Լեհաստանի հակասեմական քաղաքական գործչից շահում է Կրակովում գտնվող էմալի արտադրության ֆաբրիկան, (ներկայումս այն Շինդլերի անվան թանգարան է), որը նախկինում պատկանում էր հրեա գործարար Նաթան Վյուրցելին։ Հետագայում Շինդլերի հայացքները կտրուկ փոխվում են։ 1942 թվականին դառնալով Կրակովյան գետտոյի վկաներից և գիտակցելով հրեա ժողովրդի նկատմամբ հիտլերյան ռեժիմի ամբողջ ողբերգությունը, ինչպես նաև իր մասնակցությունն այդ ողբերգությանը, Շինդլերը բացարձակ հումանիստական դիրք է գրավում և սկսում է պաշտպանել հրեաներին՝ առանց որևէ օգուտ ակնկալելու : Նա իր հաշվապահ Իցխակ Շտերնի խորհրդով որոշում է կայացնում և նացիստական վերադաս չինովնիկներին կաշառում է իր ընկերությունում աշխատանքի ընդունելու համար Պլաշովի հրեաներին, որոնք դատապարտված էին մահվան։ Հետագայում Շինդլերի կողմից փրկված հրեաները հայտնի դարձան իբրև «Շինդլերի հրեաներ»: Շինդլերի կողմից փրկված հրեաների թիվը հասնում է 1200-ի՝ 800 տղամարդ, 300 կին, 100 երեխա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոլոքոստի ժամանակ հրեաներին փրկածներ Կատեգորիա:Գերմանացի գործարարներ
Ռոժե Մարտեն դյու Գար
Ռոժե Մարտեն դյու Գար (Roger Martin du Gard), ), ֆրանսիացի գրող։
Մարտեն դյու Գար (1881 թվականի մարտի 23-1958 թվականի օգոստոսի 22) ֆրանսիացի հեղինակ։ Ստացել է Նոբելյան Մրցանակ 1937 թվականին՝ գրականության ոլորտում։ Լինելով պալիոգրաֆ և արխիվարիուս՝ Մարտենը իր գործին հաղորդեց օբյեկտիվության շունչ և բծախնդիր վերաբերմունք մանրուքներին։
Նրա գլխավոր ստեղծագործությունը «Տիբոների ընտանիքը» ութ հատորանոց վեպ է։ Բուրժուական մի ընտանիքի քայքայման պատմությունը հեղինակի գրչի տակ վերաճում է մի ամբողջ դասակարգի անկման պատմության։
Նովելի 6 մասերը տպագրվել են 1922 և 1929 թվականներին։ Գարը 7-րդ գլուխը թողնում է ձեռագիր վիճակում նախքան վերջին երկու բաժինները ավարտելը։ Վերջին երկու մասը ավելի երկար են համեմատած մյուս 6 մասի հետ։ Հեղինակը շեշտը դրել է քաղաքական և պատմական իրավիճակների վրա, որոնք հանգեցրին Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուն։ Գարը այն եզրափակում է Անտուան Թիբոլտի մահով (1918)։
Մարտեն դյու Գարը նաև գրել է այլ նովելներ, օրինակ «Ժան Բարուան», որը դեմ էր ուղղված Դրեյֆուսիան գործերին։ Երկրորդ Համաշխարհային Պատերազմի ընթացքում Գարը բնակվում է Նայսում, որտեղ գրում է մի վեպ, որը կիսատ է մնում մահվան պատճառով։ Այն հետմահու հրատարակվում է 1983 թվականին։ Նրա մյուս աշխատանքները ներառում են պիեսներ և երկար տարիների ընկեր Անդրե Գայդին նվիրված հուշեր։ Գարը մահացել է 1958 թվականին։ Նա թաղված է Սիմիեզի (Ֆրանսիա) եկեղեցական գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ
Անալոգիա (լեզվաբանություն)
Անալոգիա, մեթոդ, որի միջոցով բացահայտվում են նմանությունները ոչ նույնական օբյեկտների միջև։
Ըստ համաբանության, եթե օբյեկտների միջև առկա են որոշ կարգի նման հատկանիշներ, ապա հնարավոր է, որ նրանք ունենան նաև այլ նման հատկանիշներ։ Անալոգիան կիրառվում էր գիտության զարգացման վաղ փուլերում, նրա եզրակացությունները երբեմն հենվում էին արտաքին և երկրորդական հատկանիշների վրա։ Հետագայում նրան ավելի շատ փոխարինում են համակարգված դիտարկումն ու գիտափորձը, և անալոգիան կորցնում է իր բացատրողական մեթոդի նշանակությունը։ Բայց այն կարող է մատնանշել լուծում պահանջող խնդիրներ։ Օր.՝ անալոգիայի շնորհիվ, հենվելով ձայնային ալիքների հատկությունների վրա, բացահայտվեց լույսի և էլեկտրամագնիսական դաշտի ալիքային բնույթը։ Համաբանությունն առանձին վերցրած ապացուցողական ուժ չունի, ուստի այն պետք է կիրառել ճանաչողության այլ ձևերի հետ միասնաբար, մասնավորապես, դրվում է համաբանական հատկանիշների ճիշտ ընտրության պահանջը։
Լեզվաբանության մեջ համաբանության մեթոդը կիրառվում է լեզվական փոփոխությունների, հատկապես հնչյունական օրենքների և դրանց բացառությունների բացատրության համար, քանի որ լեզվական փոփոխությունների մեջ համաբանությունը զգալի դեր է խաղում։ Համաբանության կարևոր դերը մատնանշում էին պատմահամեմատական մեթոդի կիրառողները, հատկապես երիտքերականները։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Լեզվաբանություն
Արման Երիցյան
Արման Երիցյան, հայ ռեժիսոր։
Գործունեություն
2000 թվականին ավարտել է Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի ռեժիսուրայի բաժինը։ Ռուսաստանի հանրային հեռուստատեսությունում եղել է «Դարի հերոսները» փաստագրական շարքի ռեժիսորը։ Մրցանակակիր ֆիլմերի՝ «Բաց երկնքի տակ», «Ողջույն, Ֆելլինի» հեղինակ է։ Նկարահանել է նաև սոցիալական հոլովակներ։ Աշխատել է Monarch Films-ում, Ինտերնյուզ Հայաստանում, Russian Todayև այլ հայկական հեռուստաալիքներում։
Ժյուրիի անդամ է եղել «Ոսկե ծիրան» միջազգային կինոփառատոնում, Banff World Media փառատոնում, Russia Documentary կինոփառատոնում, Saratov Sufferings միջազգային վավերագրական կինոփառատոնում, Message to Man միջազգային կինոփառատոնում և Հարավային Կովկասի երիտասարդ վավերագրող կինոռեժիսորների ֆորումում ։
2007 թվականից համագործակցում է «Բարս Մեդիա» վավերագրական ֆիլմերի ստուդիայի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ռեժիսորներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ
Ֆոտոնային բյուրեղներ
Ֆոտոնային բյուրեղները (photonic crystals) պարբերական դիէլեկտրիկ համակարգեր են, որոնք ֆոտոնների համար կատարում են նույն դերը, ինչ որ էլեկտրոնների համար կատարում է ատոմների բյուրեղական ցանցը։ Հայտնի է, որ բնության մեջ հանդիպող տարբեր բույսերի, միջատների և թռչունների մոտ կարելի է հանդիպել այդպիսի պարբերական համակարգեր, որով էլ հաճախ պայմանավորված է լինում նրանց գունավորումը Natural Photonic Crystals Նանոտեխնոլոգիների զարգացմանը զուգընթաց հնարավոր է դարձել ստեղծել արհեստական պարբերական համակարգեր, որոնք իրենց յուրօրինակ օպտիկական հատկությունների շնորհիվ գտել են բազմաթիվ կիրառություններ, ինչպես օրինակ, օպտիկական ֆիլտրեր, փոխանջատիչներ, ալիքատարներ և ռեզոնատորներ  ։
Պատմություն
Չնայած նրան, որ ֆոտոնային բյուրեղները սկսվել են ուսումնասիրվել դեռևս 1880 ական թվականներին Լորդ Ռելեյի(Lord Rayleigh) աշխատանքներում, որտեղ ուսումնասիրվել են դիէլեկտրիկ թիթեղների պարբերական համակարգեր (այս պարբերական բազմաշերտ համակարգերը իրենցից ներկայացնում են ֆոտոնային բյուրեղների ամենապարզ օրինակները), ֆոտոնային բյուրեղներ անվանում առաջին անգամ օգտագործվել է Յելի Յաբլոնովիչի (Eli Yablonovitch) և Ջոն Սաջեևի (John Sajeev) կողմից 1987 թվականին լույս տեսած աշխատություններում ։ Դեռևս Լորդ Ռելեյի աշխատանքներից հայտնի էր, որ այս պարբերական համակարգերի հաճախային բնութագրերը ունեն այսպես կոչված հաճախային գոտիական կառուցվածք։ Այլ կերպ ասած կան հաճախությունների արգելված գոտիներ, որոնց համար այդպիսի հաճախություններով էլեկտրամագնիսական ալիքները չեն կարող տարածվել այս համակարգով և այդ տիրույթում դիտվում է այդ ալիքների գրեթե հարյուր տոկոս անրադարձում։ Այս հանգամանքը այժմ էլ օգտագործվում է մի շարք խնդիրներում՝ սկսած անրադարձիչներից մինչև լուսադիոդների էֆֆեկտիվության բարձրացումը։
1946 թվականին Պարսելը (Purcell) իր հետազոտություններով ցույց էր տվել որ, նյութի սպինային էներգետիկ վիճակներից ռադիոալիքների ճառագայթումը կարելի է փոփոխել այդ նյութի մեջ դիսպորսելով մետաղական նանոմասնիկներ՝ այսպիսով ստեղծելով ռեզոնանսային վիճակներ ։ Ավելի ուշ՝1972 թվականին Բիկովի(Быков) աշխատանքում քննարկվել էր այն հարցը, որ ատոմների սպոնտան ճառագայթման հավանականությունը կարելի է փոքրացնել այն տեղադրելով դիէլեկտրիների պարբերական համակարգում որի պարբերականությունը ավելի փոքր է, քան ազատ ատոմի ճառագայթման ալիքի երկարությունը։ Դա պայմանվաորված է այն հանգամանքով որ պարբերական համակարգը ստեղծում է ֆոտոնային արգելված գոտի, որն արգելակում է ատոմի ճառագայթումը, քանզի այդպիսի համակարգում չեն կարող գոյություն ունենալ սպասվելիք հաճախությամբ ֆոտոնային վիճակներ ։ Այնուամենայնիվ, բոլոր այս քննարկումները մինչև Յաբլոնովիչի և Սաջեևի աշխատանքները մնացել էին որպես քննարկումներ քանզի այդ ժամանակ տեխնոլոգիաները թույլ չէին տալիս պատրաստել օպտիկական տիրույթի ալիքի երկարություններից փոքր պարբերականությամբ համակարգեր, և աշխատանքները կամ լրիվ տեսական էին, կամ փորձերը կատարվում էին ռադիոալիքների տիրույթում, որտեղ ալիքի երկարությունը սանտիմետրերի կարգի է։
Ֆոտոնային բյուրեղների Ֆիզիկան
Ինչպես էլեկտրամագնիսականության ցանկացած այլ խնդրի, այնպես էլ ֆոտոնային բյուրեղների ֆիզիկայի հիմքում ընկած են էլեկտրամագնիսականության օրենքները, որոնք ամբողջությամբ նկարագրվում են Մաքսվելի հավասարումներով։ Ի տարբերություն համասեռ, անվերջ միջավայրերի որտեղ դիելեկտրիկ թափանցելություն կախված չէ տարածական կոորդինատներից ֆոտոնային բյուրեղների դեպքում դիէլեկտրիկ թափանցելիությունը պարբերական ֆունկցիա է կոորդինատներից։ Դա նշանակում է որ ալիքային հավասարումն այսպիսի միջավայրերի համար կլինի դիֆերենցիալ հավասարում անհամասեռ գործակիցներով, որոնք կոորդինատներից կախված պարբերական ֆունկցիաներ են։ Հայտնի է որ այդիսի հավասարումների լուծումներն այնպիսին են, որ միջավայրի արձագանքը (անրադարձումը կամ թափանցելիության) լինում է զգայուն միջավայրի վրա ընկնող ալիքի երկարության նկատմամբ։ Ինչպես օրինակ, կարող են լինել այնպիսի ալիքի երկարություններ կամ շերտեր որոնց համար դիտվում է մաքսիմալ անրադարձում, կամ հակառակ երևույթը՝ մաքսիմալ թափանցիկություն։ Իհարկե, այս ալիքի երկարությունները կամ շերտերի գոյությունը կախված է ֆոտոնային բյուրեղի երկրաչափական պարամետրերից (ինչպես օրինակ, միավոր բջջի ձևը, չափերը, համակարգի պարբերականություն և այլն) և այդ պարամետրերի փոփոխությունը, տվյալ ալիքի երկարությունների համար, կարող է հանգեցնել նույնիսկ այդ երևույթների բացակայության։ Երկրաչափական պարամետրերից այսպիսի զգայուն կախվածությունը պայմանավորված է նրանով, որ այս երևույթները էլեկտրամագնիսական ալիքների կառուցողական ինտերֆերենցիայի արդյունք են, իսկ ինտերֆերենցիոն երևույթները չափազանց զգայուն են երկրաչափական պարամետրերի փոփոխությունների նկատմամբ, քանի որ նույնիսկ փոքր երկրաչափական փոփոխությունները կարող են հանգեցնել ալիքի փուլի մեծ փոփոխությունների, ինչն էլ պատճառ կարող է դառնալ ոչ կառուցողական ինտերֆերենցիայի։
Համակարգչային մեթոդները
Քանի որ ֆոտոնային բյուրեղների նկարագրման մաթեմատիկական հավասարումները բավականին բարդ են, ապա անալիտիկ լուծումներ միշտ չէ որ հնարավոր է ստանալ։ Դա է պատճառը որ մշակվել են բազմաթիվ թվային մեթոդներ որոնց միջոցով հաշվարկվում է այս կամ այն ֆոտոնային բյուրեղի օպտիկական հատկությունները։ Այդ մեթոդներց ամենահայտնիները հետևյալ մեթոդներն են.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բյուրեղագիտություն Կատեգորիա:Օպտիկա
Վարվառա Անդրեևսկայա
Վարվառա Անդրեևսկայա (Варвара Павловна Андреевская, ), ռուս մանկագիր։
Կենսագրություն
Ծնվել է սպայի ընտանիքում, մանկուց շատ է կարդացել, լավ գիտեր գրականություն, հետաքրքրված էր Ռուսաստանի պատմությամբ։
Ստեղծագործություն
Հատկապես հանրաճանաչ էին մանկական պատմական գրքերը, որտեղ Ռուսաստանի պատմության իրադարձությունները պատմվում էին պարզ լեզվով ։
1900 թվականի հանրագիտարանում Վ. Անդրեևսկայի մասին ասվում է.
Նրա «Սինոփսի ճակատամարտը» պատմվածքն ընդգրկել է Լև Տոլստոյի «Սևաստոպոլի պաշտպանության պատմվածքներ» ժողովածուի մեջ։
Վարվառա Անդրեևսկայան 1896 թվականին ռուսերեն է թարգմանել Միգել դե Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» և Շիլլերի «Վիլհելմ Տելլ» գրքերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս մանկագիրներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ
Անտոնինա Դոմանսկայա
Անտոնինա Դոմանսկայա (Доманская, Антонина, ), լեհ մանկագիր։
Կենսագրություն
1865 թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Կրակով։ Ամուսնացել է Կրակովի համալսարանի պրոֆեսոր, բժշկագիտության դոկտոր, Կրակով քաղաքային մագիստրատի խորհրդական Ստանիսլավ Դոմանսկու հետ։
Առաջին անգամ սկսել է իր պատմությունները հրապարակել «Ընտանեկան երեկոներ» ամսագրում։
Ճանաչում է ձեռք բերել երեխաների և պատանիների համար պատմական և արկածային գեղարվեստական ստեղծագործությունների շնորհիվ։ Գրողի պատմվածքների, վիպակների և վեպերի սյուժեները կառուցվել են ըստ Լեհաստանի պատմության ընթացքում տեղի ունեցած հայտնի պատմական իրադարձությունների և գործիչների։
Ակտիվորեն մասնակցել է գրական և գեղարվեստական ​​կյանքին, որն այդ ժամանակ Կրակովում կենտրոնացած էր նրա եղբորորդու՝ Լուցիան Ռիդելի շուրջ։
Ստանիսլավ Վիսպյանսկու «Հարսանիք» (1901) պիեսի կերպարներից մեկի` խորհրդատուի նախատիպն է, մի կնոջ, որն առհասարակ չի հասկանում գյուղական կյանքի բնույթն ու գյուղացու մտածելակերպը։
Մահացել է Կրակովում և թաղված է Ռակովիցյան գերեզմանատանը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Լեհ մանկագիրներ Կատեգորիա:Լեհ կին գրողներ Կատեգորիա:Լեհ արձակագիրներ
Կարմիր քառակուսի
«Կարմիր քառակուսի», Կազիմիր Մալևիչի նկարն է։ Նկարել է 1915 թվականին։
Նկարագրություն
Պատկերված է սպիտակ ֆոնի վրա կարմիր քառանկյունի, որն իր ձևով փոքր-ինչ տարբերվում է քառակուսուց։ 1920 թվականին Մալևիչը այս նկարի մասին գրել է, որ այն ստացել է նաև համընդհանուր նշանակություն՝ «որպես հեղափոխության ազդակ»։
Համեմատություն
Կսանա Բլանկը համեմատում է Մալևիչի սուպրեմատիզմը Լև Տոլստոյի ստեղծագործությունների հետ ։ Մասնավորապես, Տոլստոյի «Խելագարի գրառումները» ստեղծագործության մեջ նկարագրվում է սենյակը, որտեղ Ֆյոդորը զգում է անսահման կարոտ․ Ըստ էության, սպիտակ ֆոնի վրա կարմիր քառակուսին համարվում է կարոտի խորհրդանիշ։ Ինքը՝ Մալևիչը, իր առաջին Սև քառակուսու հայեցակարգը բացատրել է այսպես․ Կսանա Բլանկը եզրակացնում է, որ ինչպես Տոլստոյի պատմվածքում, այստեղ ևս սպիտակ ֆոնի վրա կարմիր քառակուսին արտացոլում է մահվան և դատարկության վախը։
Վոլոս քաղաքի փողոց
Վոլոս քաղաքի փողոց (Улица Города Волос), հայտնի շենքերով փողոց Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքում, որը գտնվում է Անտեննայա փողոցի և Կիրովի ու Չեխովի պողոտաների հարևանությամբ ։
Պատմություն
Վոլոս քաղաքի փողոցը կապված է և՛ կինոնկարահանումների, և՛ Դոնի Ռոստով քաղաքի առաջացման պատմության հետ։
Փողոցը սկսվում է Բուդյոննու պողոտայից և, մի փոքր անցնելով Գազետնի նրբանցքը, դեմ է առնում 9-հարկանի շենքին, որի ճակատը նայում է Վորոշիլովի պողոտային։ Բուդյոննու պողոտայի անկյունում, ներկայիս «Գրաժդանպրոյեկտի» շենքի տեղում, եղել է Այվազովի շենքը, որը ոչնչացել է Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ։ Շենքից մնացել են միայն այրված պատերը ծեփվածքի մնացորդներով, որոնք այդպիսի տեսքով գոյություն են ունեցել մինչև 1960-ական թվականների սկիզբը։ Այստեղ տեղի են ունեցել «Ամենադանդաղ գնացքը» ֆիլմի նկարահանումը (ըստ Վերա Պանովայի «Արբանյակներ» վիպակի)։
Փողոցը հայտնի է նաև այստեղ գոյություն ունեցած խուլ ու համրերի մշակույթի տնով, որի տեղում այժմ բարձրահարկ գրասենյակային շենք է։ Նրա դիմաց Հայրենական մեծ պատերազմից հետո «Ռոստովէներգոյի» կառուցած մանկապարտեզն է։
Փողոցում է գտնվում նաև մարզային զինկոմիսարիատի շենքը։
1898 թվականին փողոցը կոչվում էր Բազարնայա (Շուկայի), նախքան այդ` Պերվայա (Առաջին)։ 1898 թվականի սեպտեմբերին փողոցի տնատերերը Քաղաքային դումային խնդրեցին վերանվանել փողոցը։
Փողոցի բնակիչները խնդրեցին այն վերանվանել Գիմնազիչեսկայա, քանի որ այս փողոցում էր արական դասական գիմնազիայի կողային ճակատը։ Այժմ այս տեղում թիվ 43 հանրակրթական դպրոցն է։
1883 թվականից սա լրիվ և դասական գիմնազիա էր, որը տեղակայվում էր վարձակալած շենքերում։ Մինչև 1890 թվականը գիմնազիան ձեռք է բերել սեփական շենք (քաղաքի ճարտարապետ Նիկոլայ Դորոշենկոյի նախագծով)։ Գիմնազիային կից հայտնվում է նաև Սուրբ Անդրեաս Կրետացու տնային եկեղեցին։ Նրա առաջին երեցփոխը այն մարդն էր, որը շատ բան էր արել այդ ուսումնական հաստատության հայտնվելու համար` գիմնազիայի պատվավոր հոգաբարձու Գավրիիլ Իլյիչ Շուշպանովը ։ 1908 թվականին գիմնազիայի պատվավոր հոգաբարձուն էր Վլադիմիր Իվանովիչ Ասմոլովը։ Քաղաքում գիմնազիան վաղուց կոչում էին Անդրեևյան` տնային եկեղեցու անունով։
1920 թվականից հետո փողոցը սկսեց կոչվել Լուսավորության փողոց, իսկ 1961 թվականի հունվարի 20-ին Ռոստովի քաղաքային գործադիր կոմիտեի թիվ 732 որոշմամբ այն վերանվանվեց Վոլոս քաղաքի անվան փողոց` Հունաստանի այդ քաղաքի և Դոնի Ռոստովի քույր քաղաքներ դառնալու պատվին։
Ի պատասխան Միխայիլ Չեռնիշովի այն խոսքերի, որ Դոնի Ռոստով քաղաքում կա Վոլոս քաղաքի փողոց, Վոլոսի քաղաքապետը նշել է, որ իրենք էլ ունեն Դոնի Ռոստովի անվան փողոց, ընդ որում, ինքը բնակվում է հենց այդ փողոցում ։
Ալեքսանդր Մարտինով
Ալեքսանդր Եվստաֆեիչ Մարտինով, ռուս դերասան։ Ռուս, բեմական ռեալիզմի հիմնադիրներից։
1827-1835 թվականներին սովորել է Պետերբուրգի թատերական ուսումնարանում, սկզբում՝ Շ․ Դիդլոյի բալետի, ապա՝ Պ․ Ա․ Կարատիզինի դրամատիկական դասարաններում։ 1836 թվականից աշխատել է Ալեքսանդրյան թատրոնում։ Մարտինովը կատարել է բազմաթիվ դերեր վոդևիլներում՝ դրսևորելով դիմախաղի, ժեստի մեծ վարպետություն։ Վ․ Գ․ Բելինսկին, բարձր գնահատելով Մարտինովի արվեստը, հատկապես ընդգծել է Սինիչկինի (Դ․ Տ․ Լենսկու «ԼԱ Դուրիչ Սինիչկին», 1840) դերակատարումը։ Մարտինովի ստեղծագործության երգիծական ուղղվածությունն ավելի վառ արտահայտվել է Ն․ Գոգոլի պիեսներում (Իդեստակով, «Ռեիզոր», 1843 են)։ Մարտինովի ստեղծագործական նոր շրջանն սկսվել է Ի․ Ս․ Տուրգենեի և Ա․ Օսարովսկու պիեսների կերպարների անձնավորումներով։ Հոգեբանական ռեալիզմի խոշոր նվաճում է եղել Մոշկինի (Տուրգեննի «Ամուրի», 1859) դերակատարումը։ Ռուս թատրոնի պատմության մեջ անջնջելի հետք է թողել Մարտինովի Տիխոնը (Ա․ Օսարովսկու «Ամպրոպ», 1859)՝ դաժան ռեժիմից կործանված մարդու կերպարը։ Խաղացել է 600-ից ավելի դեր՝ սուր երգիծական գրոտեսկային կոմիզմից երբեմն հասնելով ողբերգության։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ
Վլադիմիր Լևի
Կենսագրություն
Վլադիմիր Լևին ծնվել է հայտնի գիտնականի ընտանիքում, Ստալինյան մրցանակի (1950), պրոֆեսոր, հայրական ընտանիքը եկել է Խերսոնի մարզի Նովոպոլտավկայի գյուղատնտեսական կալանավայրից։
Մայրը՝ Ելենա Կլյաչկոն ռուսական ներգաղթյալների ընտանիքից է, քիմիական ինժեներ։ Վլադիմիր Լևին ավարտել է Մոսկվայի բժշկական ինստիտուտը, որտեղ հոգեբանության ամբիոնում աշխատել է որպես պրակտիկանտ հոգեբույժ, ապա թերապևտ։
Ավելի ուշ նա աշխատել է գիտության և պրակտիկայի հոգեբանության ինստիտուտի հոգեբանության, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի և կրթության ակադեմիայի. ներգրավված խնդիրներին կրթության երեխաների, հոգեթերապիա երեխաների և դեռահասների, հոգեբանական օգնություն ընտանիքներին, հոգեթերապիայի ծայրահեղ պետությունների և անձնական ճգնաժամերի, հոգեբանության, արվեստի, Իսկ 1980-ականներին, նաև զբաղվում է կրթական հոգեբանությամբ։ Երկար տարիներ համագործակցել է ամսագրերում և հրատարակչությունների հետ․ «Ընտանիք և դպրոց» ։
Գրական գործունեությունը
Նրա առաջին հրապարակումները տպագրվել են 1980-ականներին «Նոր աշխարհ» և «Կայծ»։ 2000 թ.-ին նա հրատարակեց բանաստեղծությունների մի գիրք «քաշել Անձնագիրը» 2000 թ֊ից հետո, նա հրատարակել է մի գիրք, «The Taming վախի», «Վնասվածքաբանության Սեր», «The մեքենան հաջողություն», «ընտանեկան պատերազմ», «մոտ է մարմնին» (միասին կազմում է այդ գրքի "ABC առողջամտություն»), "The բուժումը ծուլություն", "Որտեղ են ապրել" «Սխալներ առողջության», «Աշխատավարձի-god» (վեպը և բանաստեղծությունների մի հավաքածու), «Lonely միայնակ է» (էսսեներ, բանաստեղծություններ). Նկարազարդումներ մի շարք հրապարակումների պատրաստված են հեղինակի կողմից ։ Քանի որ 1974 թ. - ին գրողների միության անդամ էր, 2005 թ.-ից սիրված ռադիոհաղորդման » երաժշտական ​​դեղատան»- հեղինակ և վարող։
Ընտանիք
Կինը նրա երրորդ ամուսնությունն էր, ունի 7 երեխա ։ Որդին՝ Մաքսիմը (5 մարտի 1969 թ.) հոգեբան, Մոսկվայի պետական ​​համալսարանի շրջանավարտ (1993)։ Բժշկական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ, Ռուսաստանի ներքին գործերի նախարարության հոգեբանության ակադեմիայի ամբիոնի վարիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս հոգեբաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս բժիշկներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Լապենրանտա
Լապենրանտա    ) (Lappeenranta) կամ Վիլմանստրանդ (Villmanstrand), քաղաք և մունիցիպալիտետ Ֆինլանդիայում, Արևելյան Ֆինլանդիա նահանգում, Հարավային Կարելիա մարզի վարչական, տնտեսական և մշակութային կենտրոնը։ Գտնվում է Կարելիա պատմական շրջանի արևմտյան մասում, Սայմա լճի հարավային ափին, ռուս-ֆիննական սահմանի մոտ։ Քաղաքային մունիցիպալիտետի բնակչությունը կազմում է 72 հազար մարդ։ Քաղաքն ըստ բնակչության թվի Ֆինլանդիայում 13-րդ է։
Անվանում
Քաղաքի ֆիններեն և շվեդերեն անվանումը, ինչպես և մի շարք այլ Ֆինլանդիայի քաղաքների, տարբեր է։ Ֆիններեն անունը կազմված է երկու բառից՝ «lappeen» (բառի սեռական հոլով՝ lape՝ ծայրամաս) և «ranta» (ափ)։ Շվեդերեն անունը նույնպես կազմված է երկու բառից՝ «vildman» (վայրենի) և «strand» (ափ), ինչը կարելի է թարգմանել որպես «վայրենի ցամաք» կամ «վայրենու ափ» ։
Պատմություն
Դեռ սառցե դարաշրջանի վերջում Լապենրատայի բնակիչների նախնիները բնակություն են հաստատել Մորենու գոտում, որից ձևավորվել է այժմյան Սայմա լճի ափը։ Այն աչքի է ընկնում որսամիս տվող կենդանիներով և ձկներով։ Լապենրանտա շրջանում արդեն երկաթի դարի սկզբում որոշ ժամանակակից գյուղերի տեղում գոյություն ունեին մշտական բնակավայրեր։ Գտնվել է հին կարելական և միջնադարյան գերեզմաններ։ 16-րդ դարում բնակավայրը եղել է սոճու խեժի և կուպրի առևտրի կենտրոններից մեկը։
Քաղաքը հիմնադրվել է 1649 թվականին, երբ Քրիստինա թագուհին գեներալ Պետր Բրախի առաջարկով Վիլմանստրանդին շնորհել է քաղաքային կարգավիճակ և հաստատել քաղաքի զինանշանը։ 17-րդ դարում Վիլմանստրանդը դարձել է Շվեդիայի և Ռուսաստանի միջև ռազմական վեճերի առարկա։ Ամրացված քաղաքը պահպանում էր մե՛կ Շվեդիայի Թագավորության, մե՛կ Ռուսաստանի սահմանները։ 1743 թվականից Ռուսաստանի կազմում էր, որպես Վիբորգ նահանգի գավառային քաղաք։ 1811 թվականին այս նահանգի հետ միասին փոխանցվել է Ֆինլանդիայի Մեծ իշխանությանը։ 19րդ դարում քաղաքում բացվել է առողջարան և Սայմայի ջրանցք, որը սկսել է զարգացնել զբոսաշրջությունը։ 1885 թվականին Ռուսական կայսերական ընտանիքը այցելել է Լապենրանտա։
20-րդ դարում պատերազմները երեք անգամ ավերել են փոքր քաղաքի իդիլան․ 1918 թվականի քաղաքացիական պատերազմի, խորհրդա-ֆիննական 1939-1940 թվականների «ձմեռային պատերազմի» և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։
Հետագա տարիներին Լապտենրանտան դարձել է աշխույժ արդյունաբերական, առևտրային և համալսարանական քաղաք, յուրօրինակ «լոկոմոտիվ» տարածաշրջանի զարգացման համար։
Կլիմա
Լապենրանտան ունի մոտավորապես նույն կլիման, ինչ Վիբորգը, սակայն քանի որ քաղաքը գտնվում է Ֆինլանդիայի ծոցի հյուսիսում, ապա ցամաքային կլիման մի փոքր ավելի խիստ է։ Ամռանը զով է և անձրևոտ, ձմեռը չափավոր ցուրտ է՝ ձյունոտ և երկարատև։ Գարուն գալիս է միայն ապրիլին, իսկ սեպտեմբերին արդեն սկսվում է աշունը։
Վարչական բաժանում
Բաժանված է 48 կենտրոնական և 3 առանձին շրջանների՝ Nuijamaa, Joutseno, Ylämaa, ինչպես նաև մի քանի բնակավայրերի։ Քաղաքի ընդհանուր տարածքը կազմում է 1723.5 կմ², որից 290.14 կմ-ը բաժին է ընկնում է ջրային մակերեսին ։
Հայկ Մարտիրոսյան (ռազմական գործիչ)
Հայկ Հովհաննեսի Մարտիրոսյան, գեներալ-մայոր։ ԽՄԿԿ անդամ 1926 թվականից։
Կենսագրություն
Ծնվել է նավթագործ բանվորի ընտանիքում։ 1922 թվականից ընտանիքով տեղափոխվել է Երևան։ 1925 թվականին ավարտել է Անդրկովկասյան ռազմա-քաղաքական դպրոցը (Թիֆլիս), 1925-1930 թվականներին ծառայել հայկական հրաձգային դիվիզիայում որպես վաշտի հրամանատար և քաղղեկ։ 1932 թվականին Գլխավոր շտաբին կից հետախուզական միամյա դասընթացները վերջացնելուց հետո նշանակվել է հրաձգային դիվիզիայի շտաբի հետախուզության պետ։ 1933 թվականին ընդունվել և 1936 թվականին ավարտել է Մ․ Վ․ Ֆրունզեի անվան ռազմական ակադեմիան։ 1938 թվականին մասնակցել է Խասան լճի մարտերին։ Մինչև 1941 թվականի հոկտեմբերը ծառայել է Հեռավորարևելյան ռազմական օկրուգում, որպես դիվիզիայի օպերատիվ բաժնի, շտաբի պետ, հրամանատարի տեղակալ, հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար։ 1941 թվականի նոյեմբերից 239-րդ հրաձգային դիվիզիան Մարտիրոսյանի հրամանատարությամբ մասնակցել է Մոսկվայի, Կալուգայի, Տուլայի, Սմոլենսկի պաշտպանական, ապա հարձակողական (ազատագրել են մոտ 200 բնակավայր), 1942 թվականի հուլիս-հոկտեմբերին՝ Ռժևի հարձակողական մարտերին և ազատագրել ավելի քան 60 բնակավայր։