cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բովանդակություն
Փիլիսոփայության մեջ հայեցակարգի բովանդակությունը կազմված է առարկայի, որակի կամ միատարր իրերի բազմության մի շարք էական և առանձնահատուկ հատկանիշներից, որոնք արտացոլված են այս հայեցակարգում, քանի որ տրամաբանության տեսակետից յուրաքանչյուր հայեցակարգ ունի բովանդակություն և ծավալ։ Օրինակ, «կոռուպցիա» հասկացությունը իրենից ներկայացնում է երկու էական հատկանիշների համադրություն՝ «պետական ​​կառույցների կառուցվածքի համաձուլումը հանցային աշխարհի կառույցների հետ» և «հանրային և քաղաքական գործիչների, պետական ​​պաշտոնյաների և պաշտոնական անձանց կաշառակերությունն ու կոռումպացվածությունը»։
Բովանդակության հայեցակարգի մասին չի կարելի խոսել, մեկուսացնելով նրան ծավալից։ Հայեցակարգի ծավալ է կոչվում մի շարք դրանում ընդհանրացված օբյեկտների բազմությունը։ Օրինակ, «ապրանք» հասկացության ծավալի տակ ենթադրվում է բոլոր ապրանքների բազմությունը, որ առաջարկվում է շուկայում ինչպես այժմ, այնպես էլ նախկինում կամ ապագայում։
Հայեցակարգի ծավալի և բովանդակության հակադարձ հարաբերությունների օրենք
Հայեցակարգի ծավալը կարող է ընդգրկվել այլ հայեցակարգի ծավալի մեջ և այդպիսով կազմել նրա մի մասը։ Օրինակ, «ֆիրմային անվանում» ծավալը ամբողջովին ներառված է այլ, ավելի լայն հասկացություն շրջանակներում. «նշան» հայեցակարգում։ Այս դեպքում առաջին հայեցակարգի բովանդակությունը ավելի լայն է, քանի որ պարունակում է ավելի շատ տարբերակող հատկանիշներ, քան երկրորդի բովանդակությունը։
Ելնելով այս օրենքից, գոյություն ունի հետևյալ օրենքը. որքան ավելի լայն է ծավալը, այնքան ավելի պարզ է նրա բովանդակությունը, և հակառակը։
Դասի և տեսակի հայեցակարգ
Դասի հայեցակարգը այն հայացակարգն է, որն ունի ավելի լայն ծավալ և ամբողջովին ներառում է մյուս հայացակարգի ծավալը։
Տեսակի հայեցակարգը այն հայացակարգն է, որը դասի հայեցակարգի ծավալի միայն մի մասն է կազմում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Տրամաբանություն
Դուարնենե
Դուարնենե (Douarnenez), քաղաք Ֆրանսիայի հյուսիս-արևմուտքում, տեղակայված Բրետանի շրջանում, Ֆինիստերի դեպարտամենտում, Կեմպեր շրջանում, համանուն կանտոնի կենտրոնում։ Այն տեղակայված է Դուարնենե ծոցի հարավային ափին, Բրեստից 71 կմ հարավ և Կեմպերից 25 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Անունը գալիս է բրետոներենից douar (երկիր) և an enez (կղզի) բառերից։
Բնակչությունը (2016)՝ 5 627 մարդ։
Պատմություն
Դուարնենեի պատմությունը կապված է երկու լեգենդի հետ։ Ջրի տակ անցած Քեր-Իս քաղաքը ենթադրաբար գտնվում է Դուարնենյան ծոցի հատակին։ Տրիստան և Իզոլդա էպոսի գլխավոր հերոս Տրիստանը ստիպված էր փախչել Անգլիայից և ապրել Բրետանի առասպելական թագավորի պալատում։ Վարկածներից մեկի համաձայն՝ նա ապրել և մահացել է Դուարնենեի մոտակայքում, և ծոցում գտնվում է Տրիստան կղզին (նախկինում կոչվել է Սբ. Թութուարնի կղզի՝ XII դարում դրա վրա հիմնված վանքի անունով)։ Գրավոր աղբյուրներում Դուարնենեն առաջին անգամ հիշատակվում է 1118 թվականին, երբ Կեմպերի եպիսկոպոսը՝ Ռոբերտ դե Լոկյուվան, Սուրբ Տուտուարն կղզին և իրեն պատկանող հողերը նվիրեց Մարմուտիայի աբբայությանը։ Ժամանակակից Դուարնենեն առաջացավ որպես աբբայությանը պատկանող գյուղ. նա քաղաքի իրավունքները ստացավ միայն 1790 թվականին։ 1945 թվականին Դուարնենե կոմունան ընդլայնվեց՝ ընդգրկելով Պլոարե, Պուլդավիդ և Տրեբուլ գյուղերը։
Դուարնենեի ձկնորսության պատմությունը սկիզբ է առել առնվազն գալա-հռոմեական ժամանակներից, երբ հնագիտական ​​գտածոները ցույց են տալիս, որ Պլոմարշի ժայռերի երկայնքով ձուկ են աղել։ XVIII դարի վերջից սարդինները հանդիսանում են տեղական տնտեսության շարժիչ ուժը. ձկնորսության արդյունաբերությունը հիմնված էր դրանց հավաքման և հետագա վերամշակման վրա։ XX դարի սկզբին նավահանգստում կար ձկների և պահածոյացման հսկայական ձեռնարկություններ։ 1920-ական թվականներին ձկնաբուծարաններում աշխատող կանանց աշխատանքային պայմանները բարելավելու գործադուլները հիմնական պատճառն էին, որ Դուարնենեն դարձավ Ֆրանսիայի առաջին համայնքներից մեկը, որը ղեկավարվում էր կոմունիստների կողմից։ Այսօր պահածոյացված ձկների արտադրությունը շարունակվում է, չնայած ձկների մեծ մասը ներմուծվում է այլ նավահանգիստներից։ Դուարնենեն դեռ նավաշինության և վերանորոգման կենտրոն է։
XIX դարի վերջին կառուցվեց երկաթգիծ, որը միացնում էր Տրեբուլը Կեմպերին ։ Ուղևորափոխադրումները գործել են 1884-1972 թվականներին, բեռնափոխադրումները մինչև 1988 թվականը, որից հետո գիծը փակվել է անշահավետ լինելու համար և ապամոնտաժվել։
1894-ից 1946 թվականներին գործում էր նաև նեղ տրամաչափի երկաթուղի, որը Դուարնենեն կապում էր Պոն-Կռուայի և Օդերնի հետ։ Այն նույնպես ապամոնտաժվել է։
XIX դարի վերջին Դուարնենեում հայտնվեց ավանդական բրետոնյան շերտավոր խմորեղենը՝ կուն-ամանը։
Տնտեսություն
Տնտեսությունը հիմնված է ձկնորսության և ձկան վերամշակման վրա։ Նախկինում Դուարնենեն հայտնի էր սարդինաների ձկնորսությամբ և արտադրությամբ, բայց վերջին տարիներին արտադրությունը զգալիորեն նվազել է։ Միևնույն ժամանակ, Դուարնենեի՝ որպես տուրիստական ​​կենտրոնի կարևորությունը, մասնավորապես, մեծացել է Պուենտ դյու Ռային մոտ լինելու պատճառով։
Բնակչության զբաղվածության կառուցվածքը.
Գործազրկության մակարդակը (2015) - 18,5% (Ֆրանսիան ընդհանուր առմամբ՝ 13,5%, Ֆինիստերի դեպարտամենտը՝ 12,7%):
Մեկ անձի համար միջին տարեկան եկամուտը, եվրո (2015 թվական) - 19 318 (Ֆրանսիան ընդհանուր առմամբ՝ 20 150, Ֆինիստերի դեպարտամենտը՝ 20 481):
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի դինամիկան, մարդ.
Կառավարում
Դուարնենեի քաղաքապետի պաշտոնը 2017 թվականից զբաղեցնում է Հանրապետական ​​կուսակցության անդամ Ֆրանսուա Կադիկը (François Cadic): 2014 թվականին կայացած համայնքային ընտրություններում առաջնորդը հաղթեց սենատոր Ֆիլիպ Պաուլի գլխավորած աջ դաշինքին, որը երկրորդ փուլում հավաքեց ձայների 58,56%-ը։ 2017 թվականի հոկտեմբերին Ֆիլիպ Փոլը հրաժարական տվեց Դուարնենեի քաղաքապետի պաշտոնից՝ մանդատների համատեղման անհնարինության մասին օրենքի պատճառով, իսկ նրա տեղակալ Ֆրանսուա Կադիկը ընտրվեց նոր քաղաքապետ։
Կարպ Միքայելյան
Կարպ Ավդեի Միքայելյան, խորհրդային սուրդոմանկավարժ։
Կենսագրություն
Կարպ Միքայելյանը ծնվել է հայկական բազմանդամ ընտանիքում, 1903 թվականին, Նախիջևանի գավառի Նորաշեն գյուղում ։ Հորը շուտ է կորցրել, անչափահաս տարիքից զբաղվել է ամբողջ ընտանիքի հոգսերով։ 1926 թվականին ավարտել է Հյուսիսային Կովկասի համալսարանի հասարակական-պատմական գիտությունների ֆակուլտետը, 1930 թվականին՝ Մոսկվայի Պլեխանովի անվան  ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտի տնտեսագիտության ֆակուլտետը։ Ասպիրանտուրան շարունակել է Կիրառական տնտեսագիտության բարձրագույն մանկավարժական ինստիտուտում, բայց հիվանդության պատճառով ստիպված է եղել դադարեցնել ուսումը․ Ղազախստանում հիվանդացել է էնցեֆալիտով և կորցրել լսողությունը։ Լսողության կորստից հետո, Միքայելյանը ընդունվել է լսողության խանգարումներ ունեցողների ընթերցանության դասընթացներ, որտեղ հանդիպել է խուլերի կրթության հիմնադիր Ֆեոդոր Ռաուին ։ Դասընթացներում սովորելիս նա նպատակ է ունեցել դասընթացների հիման վրա կազմակերպել հատուկ ուսումնական հաստատություն։ 1933 թվականին Միքայելյանը դարձել է Մոսկվայի լսողության և խոսքի խանգարումներ ունեցող աձանց ուսուցման և բուժման կենտրոնի տնօրեն, որը կազմակերպվել է նրա և մի խումբ լսողական խնդիրներ ունեցող մասնագետների կողմից, համարվել է գծագրող-կոնստրուկտորների, հաշվային աշխատողների և վիճակագրության երիտասարդ մասնագետների վերապատրաստման դասընթացների դպրոցի և լսողական և խոսքային խնդիրներ ունեցողների բուժման պոլիկլինիկայի մի մասը։ 1939-1985 թվականներին Միքայելյանը եղել է լսողության խնդիրներ ունեցող երեխաների թիվ 30 դպրոցի տնօրենը ․ դպրոցը տեղակայված է եղել Պոկրովկա փողոցի № 22 շենքի պալատում։ 24 տարի շարունակ Միքայելյանը ղեկավարել է լսողության և խոսքի խանգարումներ ունեցող աշխատող երիտասարդների թիվ 197 միջնակարգ դպրոցը։ Հայրենական մեծ պատերազմի ընթացքում դպրոցը տարհանվել է երեխաների կյանքը փրկելու համար։ Միքայելյանը տնտեսություն է կազմակերպել ավանում։ Պատերազմի ավարտից հետո Միքայելյանին տեղեկացրել են, որ կոլտնտեսությունն ավագ տարիքի երեխաների կարիք ունի, բայց Միքայելյանը պատասխանել է․ «Ես նրանց բերել եմ, ես էլ նրանց կտանեմ, ի՞նչ պետք է ասեմ նրանց ծնողներին»։ Երեխաների վերադառնալուց հետո, Միքայելյանը ևս մեկ տարի մնացել է կոլտնտեսության ղեկավար։ Մոսկվա վերադառնալուց հետո Միքայելյանը շարունակել է ղեկավարել դպրոցը։ Նա ակտիվ աշխատանքներ է տարել դպրոցը Սոկոլնիկի տեղափոխելու ուղղությամբ և մասնակցել է Սոկոլնիկիում դպրոցի կառուցմանը։
Ավանդը սուրդոմանկավարժության զարգացման գործում
1930-ականներից սկսած Միքայելյանը համարվել է Մոսկվայում լսողության խնդիրներ ունեցող երեխաների ուսուցման և դաստիարակության համակարգի առաջատար կազմակերպիչներից մեկը։ 1933 թվականին նրա կողմից կազմակերպված «Լսողության և խոսքի կոմբինատը» մի քանի տարվա մեջ վերաճել է մեծ բժշկական և մանկավարժական հաստատության, որտեղ սովորել են ավելի քան 500 մարդ, իսկ պոլիկլինիկան օրական սպասարկել է ավելի քան 300 մարդու։ Կոմբինատում աշխատողների թվում են եղել առաջատար հայրենական ականջաբաններ, սուրդոմանկավարժներ  և լոգոպեդներ՝ Բ. Ս. Պրեոբրաժենսկին, Ֆ. Ա. Ռաուն, Ե. Ֆ. Ռաուն, Ա. Ի. Մետտը, Մ. Պ. Սուվորովան, Մ. Գ. Գենինգը, Ռ. Յա. Եվգենևան և ուրիշներ։ Միքայելյանի կյանքի գլխավոր գործն է դարձել  լսողության խնդիրներ ունեցող երեխաների համար թիվ 30 գիշերօթիկ դպրոցի բացումն ու դրա աշխատանքների կազմակերպումը, որը նա ղեկավարել է 46 տարի` սկսած 1939 թվականի սեպտեմբերի 1-ից։ Այդ դպրոցից են սկիզբ առել Մոսկվայի լսողության խնդիրներ ունեցող երեխաների այնպիսի ուսումնական հաստատություններy, ինչպիսիք են 1959 թվականին ստեղծված  ՝ Խոսքի խանգարումներ ունեցող երեխաների թիվ 28 ութամյա դպրոցը; 1970 թվականին՝ Լսողության խանգարում ունեցող երեխաների համար նախատեսված թիվ 10 ութամյա գիշերօթիկ դպրոցը, 1975 թվականին՝ Լսողության խանգարում ունեցող երեխաների թիվ 22 ութամյա գիշերօթիկ դպրոցը, 1987 թվականին՝ լսողության խանգարում ունեցող երեխաների թիվ 52 գիշերօթիկ դպրոցը։
Միքայելյանը թիվ 30 դպրոցը դարձրել է երկրի ամենամեծ գիշերօթիկ դպրոցը լսողության խնդիրներ ունեցող երեխաների համար։ Դպրոցն ունի 2 քառահարկ շենք։ ԽՍՀՄ-ում դպրոցի գոյության ընթացքում այն ​​այցելել են աշխարհի 61 երկրների մասնագետներ։ 1965 թվականին, Միքայելյանի նախաձեռնությամբ, թիվ 30 գիշերօթիկ դպրոցի տարածքում կառուցվել է լսողության խանգարումներ ունեցող երեխաների հատուկ մանկապարտեզ, որում 3 տարեկանից սկսած աշխատանքներ են տարվել լսողության խանգարումներով նախադպրոցական տարիքի երեխաների  դաստիարակության ուղղությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:Սուրդոմանկավարժներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Նիբելունգների երգը
Նիբելունգների երգը (Nibelungenlied), գերմանական ազգային էպոս, որն անվանվում է նաև «պոեմ» ՝ գրված անհայտ հեղինակի կողմից 12-րդ դարի վերջում և 13-րդ դարի սկզբում ։ Այն դասվում է աշխարհի էպիկական ամենանշանավոր ստեղծագործությունների շարքը ։
Տաղաչափական առանձնահատկություններ
Միջնադարում գերմանական պոեզիան նախընտրում էր տաղաչափական համաշեշտ ձևերը։ Չափածո խոսքում մեծ դեր ուներ բաղաձայնույթը (ալիտերացիա)։ Տաղաչափական համաշեշտ ձևը տևական ժամանակ գոյություն է ունեցել հատկապես Իսլանդիայում, մինչդեռ մայրցամաքային գերմանական ցեղերը վաղմիջնադարյան շրջանում արդեն հրաժարվել էին դրանից և չափածո խոսքում գործածում էին հանգը։ Եթե «Բեովուլֆը» և անգլո - սաքսոնական մյուս ասքերը պահպանում են տաղաչափության ավանդական ձևերը, ապա «Նիբելունգների երգը» գրված է նոր սկզբունքով՝ հանգերով։ Պոեմը բաղկացած է «կյուրենբերգյան» կոչվող ոտանավորներից, որոնք, իրենց հերթին, կազմված են քառատներից. սրանք էլ բաժանվում են զուգահեռ կերպով հանգավորված երկտող տների։ Յուրաքանչյուր ոտանավոր բաժանված է երկու մասի. դրանցից առաջինի տներն ունեն չորս շեշտակիր վանկ, մինչդեռ առաջին երեք ոտանավորների երկրորդ մասում առկա է երեքը, իսկ վերջին ոտանավորի՝ թե՛ ձևը, թե՛ բովանդակությունն  ամբողջացնող և ամփոփող երկրորդ հատվածը ևս ունի չորս շեշտակիր վանկ։
Հեղինակ
«Նիբելունգների երգի» հեղինակը՝ այն բանաստեղծը, ով ամբողջացրեց իրենից առաջ գոյություն ունեցած պատումներն ու ասքերը, մշակեց և կատարելագործեց դրանք՝ գեղարվեստական վերջնական տեսքի բերելով և համակարգելով կառուցվածքը, անհայտ է։ 2233 - րդ տան մեջ նա իրեն «գրագիր» է անվանում, հանգամանք, որ միգուցե ցույց է տալիս ստեղծագործողի ինքնագիտակցության նրա աստիճանը. նա իրեն ինքնուրույն, իր նյութերին ազատորեն տիրապետող հեղինակ - հորինող չի համարում, իսկ իր երկն ավելի շուտ դիտարկում է որպես գոյություն ունեցող ավանդույթի արձանագրում։ Եթե նույնիսկ այսպիսին է եղել հեղինակի ինքնագիտակցությունը (ըստ երևույթին՝ նաև ժամանակակիցների՝ նրա հանդեպ ունեցած վերաբերմունքը), այնուամենայնիվ, անհայտ բանաստեղծի գրչով հավերժացած «Նիբելունգների երգը» ինչպես բովանդակության, այնպես էլ ձևի առումով էականորեն տարբերվում է գերմանական ամենանշանավոր ասքի մյուս տարբերակներից։ Նշանակում է, որ, այնուամենայնիվ, էպոսի ավարտուն տարբերակը հեղինակային որոշակի դրոշմ է կրում։ Հիմքեր կան ենթադրելու, որ այն գրի է առնվել և մասամբ հորինվել 1200 թվականին, իսկ էպոսի «ծննդավայր» պետք է համարել Դունայ գետի շրջակայքը, մասնավորապես՝ Պասաուի և Վիեննայի միջև ընկած տարածքները։ Բանն այն է, որ իր ժամանակի Ավստրիայի աշխարհագրությունը հեղինակը շատ ավելի լավ գիտի, քան Եվրոպայի որևէ այլ հատվածինը։ Գիտնականները տարբեր կարծիքներ ունեն նրա անձի վերաբերյալ. մի մասը ենթադրում է, որ հեղինակը շպիլման՝ թափառական երգիչ - երաժիշտ է եղել, մյուսներն էլ հակվել են այն տեսակետին, որ վեջինս հոգևորականի կոչում է ունեցել, շատերն անգամ վստահ են, որ պոեմի խորհրդավոր հեղինակը հենց Պասաուի եպիսկոպոսն է։ Գիտնականների մի մասն էլ, սակայն, համոզված է, որ հեղինակը միջին դասի պատկանող, կրթված ասպետ է եղել։ «Նիբելունգների երգը» գերմանական հերոսական ասքերի և պատումների մշակման արդյունքն է։ Այդ մշակումն ուղեկցվել է ինչպես ձեռքբերումներով, այնպես էլ կորուստներով։ Անանուն հեղինակը, անշուշտ, նոր շունչ և արժեք է հաղորդել հնագույն ավանդություններին՝ դրանց աննկարագրելի պատկերավորություն և գեղարվեստականություն հաղորդելով։ «Պատկերավորություն» բառը, իսկապես, տեղին է, և այն հենց բառացիորեն էլ կարելի է հասկանալ. հեղինակը հաճույքով և ճաշակավոր կերպով է նկարագրում նույնիսկ հերոսների հագուստի ձևը, գույնն ու նախշերը, մանրամասնորեն ներկայացնում է նրանց զարդերն ու զենքը։ Մակդիրների, փոխաբերությունների ու չափազանցությունների առատությունը, հակադրությունները, կարմիրի, ոսկեգույնի, սպիտակի համադրումը միջնադարյան մանրանկարչության հուշարձաններ են հիշեցնում։
Նիբելունգների մասին
Նիբելունգները (Nibelungen, սկանդինավ.Niflungar) առասպելական թզուկներ են («նիբելունգ» բառացիորեն նշանակում է մառախուղի երեխա), որոնք, ըստ գերմանական և սկանդինավյան ժողովուրդների ասքերի, մեծ գանձերի տերեր և պահապաններ են եղել, ապրել են Հռենոս գետի ափերին։ Ըստ ավանդության՝ նիբելունգների գանձերը գողանալուց հետո Բուրգունդիայի արքաները ստացան նաև նրանց անունը ։ Նիբելունգները ոչ միայն գերմանական ազգային էպոսի, այլև Ռիխարդ Վագների «Նիբելունգի մատանին», «Զիգֆրիդ», «Աստվածների մահը» և այլ՝ միասնական շարք կազմող օպերաների հերոսներն են։ Մեր օրերում նրանց մասին բազմաթիվ ֆիլմեր են նկարահանվել։
Բովանդակություն
Էպոսը բաղկացած է 39 մասից, որոնք արկածներ (ավանտյուրաներ) են կոչվում։
Առաջին արկած
5 - րդ դարի սկիզբն է։ Հռենոսի միջին հոսանքի մերձակայքում՝ Վորմս քաղաքում, իր եղբայրների՝ երեք թագակիրներ Գունտերի, Գերնոտի և Գիզելհերի պաշտպանության ներքո ապրում է մանկամարդ արքայադուստր Քրիմհիլդը։ Այստեղ կարելի է նկատել, որ արքայադուստրը  սկանդինավյան ասքերի հերոսուհի նույն Գուդրունն է, որը, սակայն, գերմանական էպոսում այլ հատկանիշներ է ձեռք բերում և որին ա՛յլ գործողություններ են վերագրվում։ Եթե սկանդինավյան ասքերում Գուդրունը վրեժ է լուծում հանուն իր ցեղակիցների, ապա գերմանական էպոսում Քրիմհիլդը վրեժ է լուծում ցեղակիցներից։ Քրիմհիլդի կերպարն անչափ կարևոր է էպոսում, որովհետև նրա շնորհիվ, նախ և առաջ, «Նիբելունգների երգն» ամբողջական է դառնում. պոեմն սկսվում է արքայադստեր երազով և ավարտվում նրա մահվամբ, ինչն էլ, հենց, միասնական շղթա է ստեղծում։ Քրիմհիլդը չքնաղ է, մաքրամաքուր հոգի ունի, և աղջկան տեսնող յուրաքանչյուր ասպետ միայն նրա մասին է երազում։ Եվ ահա, մի անգամ, արքայադուստրը երազ է տեսնում, թե իբր ազատ բազեն է հաստատվել իր տանը, բայց հանկարծ նրա վրա են հարձակվում երկու արծիվ և կտցահարելով սպանում։ Խիստ տպավորված և տագնապած լինելով՝ Քրիմհիլդը երազը պատմում է իր մորը։ Մայրը մեկնաբանում է երազը՝ ասելով, որ բազեն աղջկա ապագա ազնվազարմ ամուսինն է և մտահոգվում է այն հանգամանքով, որ երազն իր դստեր ամուսնու վաղաժամ մահվան նախանշանը կարող է լինել։ Սակայն Քրիմհիլդն ամուսնության մասին լսել անգամ չի ցանկանում՝ հայտնելով, որ ինքը կպահպանի իր երիտասարդությունն ու գեղեցկությունը, որպեսզի հետագայում ստիպված չլինի սիրո դիմաց տառապանք փոխհատուցելու։
Երկրորդ արկած
Միևնույն ժամանակ Հռենոսի ստորին հոսանքում՝ ֆրանկական ցեղերից մեկի մայրաքաղաքում՝ Քսանթենում, ապրում էր սալիկյան ֆրանկների արքայազն Զիգֆրիդը՝ Զիգմունդի և Զիգլինդի որդին, ով բազում սխրանքներով փառավորել էր իր անունը դեռ պատանի եղած ժամանակ։ Արքայազնը շատ գեղեցիկ և ուժեղ էր, ու ոչ մի գեղեցկուհի չէր կարող դիմադրել նրա հմայքին։ Երբ գալիս է որդուն ասպետի կոչում տալու ժամանակը, Զիգմունդ արքան յոթօրյա շռայլ տոնակատարություն է կազմակերպում և ցանկանում փոխանցել նրան իր թագը, սակայն Զիգֆրիդը հրաժարվում է՝ խոստանալով իր սրով պաշտպանել հայրենի հողը։
Երրորդ արկած
Զիգֆրիդը, լսելով արքայադուստր Քրիմհիլդի գեղեցկության մասին, որոշում է Վորմս գնալ և խնդրել նրա ձեռքը։ Ծնողները դժվարությամբ են համաձայնում դրան, քանի որ գիտեին բուրգունդների հզորությունն ու ամբարտավանությունը. այնուամենայնիվ, տասներկու քաջազուններից բաղկացած իր փոքրիկ շքախմբով արքայազնը ճանապարհ է ընկնում։ Զիգֆրիդը մայրաքաղաք է հասնում ճամփորդության յոթերորդ օրը և միանգամից գնում է արքայական պալատ. ոչ ոք չի ճանաչում հիասքանչ կտրիճին։ Բուրգունդիայի երեք արքաները պալատ են կանչում իրենց ամենազորեղ վասալին՝ Հագենին, որը լավ գիտեր հարևան բոլոր հողերը և նրանց տերերին։ Չնայած այն բանին, որ Հագենը ևս երբևիցե չէր տեսել Զիգֆրիդին, միանգամից հասկանում է, որ նա հենց այն նույն հերոսն է, որը հաղթել էր նիբելունգներին, տիրացել նրանց գանձերին, թզուկ Ալբերիխից խլել անտեսանելի թիկնոցը, սպանել սարսափելի վիշապ Փանֆիրոսին և լողացել նրա արյան մեջ, ինչից նրա մաշկը եղջյուրի նման անխոցելի էր դարձել։ Վերհիշելով այս ամենը՝ Հագենը երեք արքաներին խորհուրդ է տալիս հնարավորինս ջերմորեն ընդունել Զիգֆրիդին, որպեսզի չվաստակեն նրա թշնամությունը։ Երեք արքաները, լսելով իրենց խորամանկ վասալի խորհուրդը, մեծ պատիվներ են մատուցում դյուցազնին՝ չնայած նրա՝ ամբարտավանության հասնող մեծամտությանը։ Նշանավոր հյուրի պատվին ուրախ խնջույքներ և մրցարշավներ են կազմակերպվում. Զիգֆրիդը շուտով ընկերանում է Բուրգունդիայի տերերի հետ։ Տոնակատարությունների ու զվարճանքների մեջ աննկատելիորեն մի տարի է անցնում, բայց Զիգֆրիդը, չնայած իր մեծ ցանկությանը, այդպես էլ ոչ մի անգամ չի հանդիպում արքայադուստր Քրիմհիլդին, թեև աղջիկն իր պատուհանից հաճախ էր հիանում նրանով։
Չորրորդ և հինգերորդ արկածներ
Սաքսերի թագավոր Լյուդեգերն իր դաշնակցին՝ Դանիայի արքա Լյուդեգաստին միացած՝ պատերազմ է հայտարարում բուրգունդներին։ Բուրգունդացի ընտրելագույն քաջամարտիկների գլուխ անցած՝ Զիգֆրիդն իր իսկ ցանկությամբ կռիվ է գնում Գունտերի փոխարեն և մի քանի փայլուն հաղթանակից հետո գերի վերցնում արշավանքի ելած երկու արքաներին էլ։ Հաղթանակի լուրով Վորմս հասած սուրհանդակին Քրիմհիլդը թաքուն իր մոտ է կանչում և հարցուփորձ անում Զիգֆրիդի քաջագործությունների մասին։ Գունտերը մեծ խնջույք է կազմակերպում և հրավիրում հաղթողներին։ Զիգֆրիդը կամենում է հեռանալ Բուրգունդիայից, բայց մնում է հանուն Քրիմհիլդի։ Այնուհետև Հոգեգալստյան տոնին մեծ տոնակատարություն է կազմակերպվում, որի ժամանակ հեռու և մոտիկ երկրներից ժամանած դյուցազունները մրցում են միմյանց հետ։ Իր մոր հետ մրցությանը պետք է հետևեր նաև արքայադուստր Քրիմհիլդը։ Գունտերը Զիգֆրիդին ներկայացնում է քրոջը. երիտասարդն ասպետորեն խոնարհվում է արքայադստեր առջև, նրանք թաքուն հայացքներ են փոխանակում և վայրկենապես սիրով լցվում միմյանց հանդեպ Պատարագից հետո Քրիմհիլդն ասպետին շնորհակալություն է հայտնում եղբայրներին օգնելու համար, ինչին Զիգֆրիդիը պատասխանում է. «Ձեր սիրո համա՛ր եմ ես ծառայել նրանց»։ Տոնակատարությունները տևում են տասներկու օր շարունակ, և ամեն անգամ Քրիմհիլդը դուրս է գալիս հյուրերի առջև։ Երբ վերջիններս որոշում են տուն վերադառնալ, պատշաճությունից ելնելով՝ հեռանալու ցանկություն է հայտնում նաև Զիգֆրիդը, սակայնը Գիզելհերը հեշտությամբ տարհամոզում է նրան։
Վեցերորդ արկած
Միևնույն ժամանակ ծովից այն կողմ ընկած թագավորությունում ապրում էր հրաշալի գեղեցկությամբ և ուժով օժտված թագուհի Բրունհիլդը։ Շատերն էին տենչացել գրավել նրա սիրտը, բայց նա որոշել էր պատկանել նրան, ով կհաղթեր իրեն ռազմախաղերում։ Նա, ով դիմում էր այդ արկածախնդրությանը և պարտություն կրում Բրունհիլդից, մահապատժի էր ենթարկվում։ Գունտեր թագավորը ևս մտադրվել էր ամուսնանալ այդ անպարտելի թագուհու հետ։ Սկզբում Զիգֆրիդը համոզում է նրան հրաժարվել այդ գաղափարից, բայց հետո համաձայնում է օգնել՝ պայմանով, որ թագավորը Քրիմհիլդին կնության կտա իրեն։ Հագենի և Դանկվարտի ուղեկցությամբ Գունտերը և Զիգֆրիդը նավով գնում են Իզենշտեյն՝ Բրունհիլդի ամրոցը։ Քանի որ Բրուհնիլդին տիրելու Գունտերի ցանկությունն անսպասելի և բուռն էր, նրանք չէին հասցրել մեծ պատրաստություն տեսնել, և նավերն ընդամենը երեքն էին։
Յոթերորդ և ութերորդ արկածներ
Բրունհիլդը քնքշորեն է ընդունում Զիգֆրիդին և հարցնում, թե որն է նրա գալստյան նպատակը։ «Ես քեզ մոտ խնամախոսելու եկած Գունտեր արքայի վասալն եմ», - պատասխանում է Զիգֆրիդը։ Սկսվում են մրցության նախապատրաստությունները։ Բրունհիլդի վահանն այնքան ծանր էր, որ չորս ծառա այն հազիվ էին բերում, իսկ նիզակն ու քարը հնարավոր էր բարձրացնել միայն տասներկու հոգով։ Տեսնելով այդ ամենը՝ Գունտերը սարսափում է, սակայն Զիգֆրիդը, հագնելով անտեսանելի թիկնոցը, օգնության է շտապում նրան։ Մրցության ժամանակ արքան միայն ձևական շարժումներ է անում, իսկ նրա փոխարեն, ցուցադրելով իր արտասովոր ուժը, մրցում է թիկնոցի տակ թաքնված Զիգֆրիդը։ Բրունհիլդը պարտվում է. նա պետք է ամուսնանա Գունտերի հետ։ Զիգֆրիդը նիբելունգների երկիր է գնում, որտեղից հազար թիկնապահ է բերում Գունտեր արքայի համար։ Վերջինս և իր հարսնացուն ճանապարհ են ընկնում դեպի տուն։
Իններորդ և տասներորդ արկածներ
Առաջ ընկնելով արքայի շքախմբից՝ Զիգֆրիդը շտապում Վորմս՝ նախազգուշացնելու արքայամորը և Քրիմհիլդին Գունտերի և Բրունհիլդի ժամանման մասին։ Տեղի է ունենում նրանց հարսանիքը։ Տուն վերադառնալով՝ Գունտերը պահպանում է իր խոստումը, և Քրիմհիլդն ու Զիգֆրիդը նշանադրվում են։ Բրունհիլդը, նրանց միասին տեսնելով, հեկեկում է։ Երբ ամուսինը հարցնում է, թե նա ինչու է լալիս, թագուհին պատասխանում է.«Ես արտասվում եմ Քրիմհիլդի պատճառով, որին դու վասալի ես կնության տալիս։ Ես միշտ կողբամ նրա նվաստացումը»։ Նույն գիշերը Գունտերը և Բրունհիլդը նորից են մրցում միմյանց դեմ, և արքան, այս անգամ զրկված օգնությունից, ամոթալի պարտություն է կրում. թագուհին կապկպում է նրան և կախում առաստաղի մեխից։ Հաջորդ օրը Գունտերն այս մասին պատմում է Զիգֆրիդին, իսկ նա, դարձյալ հագնելով անտեսանելի թիկնոցը, մրցում է արքայի փոխարեն և, պարտության մատնելով Բրունհիլդին, խլում է նրա գոտին ու մատանին, ապա նվիրում է դրանք Քրիմհիլդին։ Գունտերին իր ամուսինը ճանաչելով՝ թագուհի Բրունհիլդը զրկվում է արտասովոր ուժից (միջնադարյան պատումների ավանդույթի համաձայն՝ պատերազմիկ թագուհին ամուսնությունից հետո վեածվում է հասարակ կնոջ)։
Տասնմեկերորդ և տասներկուերորդ արկածներ
Հարսանեկան տոնակատարություններից հետո Զիգֆրիդը կնոջ հետ հայրենիք է վերադառնում, որտեղ հայրը նրան է զիջում իր թագը։ Անցնում են տասը երջանիկ տարիներ։ Քրիմհիլդն ամուսնուն որդի է պարգևում, որին, ի պատիվ մորեղբոր, Գունտեր են անվանում, իսկ Գունտեր արքան և Բրունհիլդն էլ իրենց զավակին անվանակոչում են Զիգֆրիդ։ Բրունհիլդ թագուհին իրեն անարգված է զգում այն պատճառով, որ Զիգֆրիդը բուրգունդական արքունիք չի ներկայանում, ինչպես անում էին մնացյալ վասալները։ Սկզբում Գունտերը փորձում է հանգստացնել նրան, սակայն հետո պատգամավորներ է ուղարկում փեսայի մոտ՝ նրան խնջույքի հրավիրելու։ Զիգֆրիդն ընդունում է հրավերը՝ շռայլորեն պարգևատրելով բանբերներին։ Երբ վերջիններս վերադառնում են պալատ, ցույց են տալիս իրենց ընծաները. Հագենը ցանկություն է հայտնում, որ նիբելունգների գանձերը մի օր բուրգունդական հողում հայտնվեն։
Տասներեքերորդ և տասնչորսերորդ արկածներ
Ծեր հոր, կնոջ և մեծաքանակ շքախմբի հետ Զիգֆրիդը Բուրգունդիա է գնում, որտեղ նրանց մեծ պատիվներով և հարգանքով են ընդունում։ Խնջույքներն ու ասպետական մրցություններն ընթանում են տասը օր շարունակ, իսկ տասնմեկերորդ օրը, երբ երկու թագուհիները նստում են իրար հետ, Քրիմհիլդն սկսում է գովել Զիգֆրիդին։ Բրունհիլդը պատասխանում է, որ, Զիգֆրիդը, այնուամենայնիվ, Գունտերի վասալն է ընդամենը և ավելացնում. «Նա ինքն է ասել ինձ այդ մասին, երբ խնամախոսելու էին եկել»։ Քրիմհիլդը խնդրում է հարսին այդպիսի բաներ չասել, մի՞թե եղբայրներն իրեն վասալի հետ կամուսնացնեին։ Երբ վեճը թեժանում է, Քրիմհիդը բացականչում է, որ հենց նույն երեկոյան կապացուցի, որ ինքը ոչ թե վասալի կին է, այլ նույնպիսի թագուհի, ինչպիսին Բրունհիլդը և առաջինը կմտնի եկեղեցի։ Բրունհիլդը մրցակցուհուն սպասում է տաճարի մոտ, և երբ վերջինս մոտենում է, բարձր ձայնով հրամայում է նրան կանգնել, քանի որ սպասուհին չպետք է առաջ անցնի իր տիրուհուց։ «Դու, ավելի լավ է, լռես,- պատասխանում է Քրիմհիլդը,- Զիգֆրիդն է քեզ նվաճել Գունտերի համար, հենց նա էլ եղել է քեզ հետ քո ամուսնության առաջին օրը»։ Պատարագի ավարտից հետո Բրունհիլդը Քրիմհիլդից ապացույցներ է պահանջում. վերջինս նրան է ներկայացնում Զիգֆրիդից նվեր ստացած մատանին և գոտին։ Բացատրություն է տեղի ունենում նաև կանանց ամուսինների միջև. Զիգֆրիդը երդվում է Գունտերին, որ ինքը ոչինչ չի ասել և խոստանում է պատժել Քրիմհիլդին, բայցև պահանջում է, որ Գունտերն էլ իր կնոջն արգելի նման ամբարտավան պահվածք ցուցաբերել։ Տեսնելով իր թագուհի Բրունհիլդի արցունքները՝ չարագործ Հագենը խոստանում է վրեժ լուծել Զիգֆրիդից։ Նա իր կողմն է գրավում շատ բուրգունդների, անգամ Գունտերին, և միայն Գիզելհերն է կարծում, որ կանանց այդ վեճը շատ չնչին առիթ է Զիգֆրիդի նման հերոսին կյանքից զրկելու համար։ Հագենի խորհրդով կեղծ լուրեր են տարածում դանիացիների՝ պատերազմով հարձակվելու և Գունտերին սպառնալու մասին։
Տասնհինգերորդ և տասնվեցերորդ արկածներ
Զիգֆրիդն անմիջապես իր օգնությունն է առաջարկում բուրգունդներին։ Երբ Հագենը գնում է Քրիմհիլդին հրաժեշտ տալու, արքայադուստրը խնդրում է նրան պաշտպանել ամուսնուն և միամտաբար պատմում է, թե որն է նրա մարմնի միակ խոցելի տեղը. պարզվում է, որ երբ Զիգֆրիդը լողացել է վիշապի արյան մեջ, մի տերև է ընկել նրա մեջքին, և հենց այդ տեղն էլ դյուցազնի մարմնի խոցելի կողմն է։ Հագենի խորհրդով Քրիմհիլդը մետաքսե խաչ է կարում ամուսնու մարմնի խոցելի տեղին։
Այնուհետև Քրիմհիլդը տանջվում է չարագուշակ երազներից. ամուսինը քնքշորեն հանգստացնում է նրան և ճանապարհ ընկնում։ Որսից հետո, որի ժամանակ Զիգֆրիդը բոլորին գերազանցում է իր ուժով և քաջությամբ, ծարավը տանջում է որսորդներին, սակայն չարագործ Հագենի հրամանով գինի չի մատուցվում. նա առաջարկում է արագ վազքով աղբյուրից ջուր բերել։ Դյուցազնն առաջինն է տեղ հասնում, բայց Գունտերից առաջ ջուր չի խմում։ Երբ վերջինս հագեցնում է իր ծարավը, ջրի վրա է թեքվում նաև Զիգֆրիդը, և հենց այդ պահին էլ չարագործ Հագենը նիզակով մահացու հարված է հասցնում նրան՝ նշան բռնելով այն տեղին, որի մասին միամտաբար պատմել էր Քրիմհիլդը (չգիտես ինչու՝ պոեմում չի բացատրվում, թե ինչպես է մետաքսե խաչը որսորդական հագուստի վրա հայտնվում զինվորական թիկնոցի փոխարեն)։ Զիգֆրիդը ոտքի է կանգնում և, ուրիշ զենք չգտնելով, վահանով այնպես ուժգին է խփում Հագենին, որ վերջինս տապալվում է գետնին։ Ընկնում է նաև Զիգֆրիդը՝ բուրգունդների դավաճանության համար նախատինքի խոսքը շուրթերին. բոլորը հուզվում են, միայն Հագենն է ուրախանում, որ առաջնությունը վերադարձրել իր հայրենակիցներին։ Հիշելով իր կնոջը՝ հերոսը նրան Գունտերի եղբայրական սիրուն է հանձնում և խնդրում հոգ տանել նրա մասին, ապա մահանում է։ Բուրգունդներից մի քանիսն առաջարկում են ասել, որ ավազակներն են սպանել Զիգֆրիդին, սակայն Հագենը չի համաձայնում և ստանձնում է հասցնել դիակը Քրիմհիլդին։
Քսաներորդ, քսանմեկերորդ և քսաներկուերորդ արկածներ
Բուրգունդների արքայադուստրն արդեն տասներեք տարի ողբում էր Զիգֆրիդի մահը, երբ լուր է հասնում, որ մահացել է տիրուհի Հելխան՝ հոների առաջնորդ Էտցելի կինը, և վերջինիս խորհուրդ են տալիս կնության առնել հերոսի այրի Քրիմհիլդին։ Մարքիզ Ռյուդիգերը գալիս է Հռենոս՝ Էտցելի համար արքայադստեր ձեռքը խնդրելու։ Եղբայրները սիրով են ընդունում առաջարկը, և միայն Հագենն է, որ լավ բան չի գուշակում այդ ամուսնությունից։ Քրիմհիլդը լսել անգամ չի կամենում երկրորդ անգամ ամուսնանալու մասին, մանավանդ հեթանոսի հետ, սակայն երբ Ռյուդիգերը խոստանում է վրեժ լուծել նրա բոլոր թշնամիներից, Քրիմհիլդը համաձայնում է ամուսնանալ Էտցելի հետ՝ մտադրվելով վրեժ լուծել Հագենից։
Էտցելն ընդառաջ է գալիս Քրիմհիլդին, և նրանք միասին ճանապարհվում են Վիեննա, որտեղ չլսված շքեղությամբ հարսանիք են անում։ Բայց Քրիմհիլդն անհաղորդ է շրջապատի ուրախությանն ու խնջույքներին. նա հիշում է անցյալ երջանկությունը։
Քսաներեքերորդ և քսանչորսերորդ արկածներ
էտցելի և Քրիմհիլդի ամուսնությունից տասներեք տարի է անցել. նրանք Օրտլիբ անունով վեցամյա որդի ունեն (տղան գերմանական անուն էր ստացել մոր պնդմամբ)։ Թագուհին ամուսնուն խնդրում է հրավիրել իր հարազատներին, այլապես ժողովուրդը կարող է մտածել, թե իրենց տիրուհին մի անտոհմ աքսորական է։ էտցելն իր երաժիշտներ Վերբելին և Սվեմելին անմիջապես Վորմս է ուղարկում՝ Բուրգունդիայի արքա Գունտերին և նրա վասալներին հրավիրելու։ Հրավեր ստանալով՝ բուրգունդները ճանապարհ ընկնելու պատրաստություն են տեսնում։ Հագենը փորձում է խոչընդոտել նրանց՝ ասելով, որ Քրիմհիլդը երբեք չի ների իրենց, բայց Գիզելհերն ասում է, որ նա կարող է մնալ, եթե վախենում է իր կյանքի համար։ Հագենի արժանապատվությունը խոցվում է, և նա ևս պատրաստվում է գնալ՝ պահակախմբի համար քաջամարտիկներ ընտրելով։
Քսանհինգերորդ արկած
Բուրգունդիայի արքաներին ուղեկցում են հազար ասպետ, վաթսուն ընտիր և ինը հազար հասարակ ծառաներ։ Չարագուշակ երազ տեսած արքայամայրն իզուր է փորձում համոզել նրանց մնալ տանը։ Երբ բուրգունդները հասնում են իր ափերից ելած Դանուբին, Հագենը գնում է մակույկավար փնտրելու։ Ճանապարհին նա գուշակուհիների է հանդիպում, որոնց կանխատեսմամբ բուրգունդներից ոչ մեկը՝ բացի արքայական տան քահանայից՝ կապելանից (նշանակում է նաև պանդոկապետ), նույն ճանապարհով տուն չի վերադառնա։ Մակույկավարին գտնելով՝ Հագենը խլում է նրա լաստը, ապա սպանում դրա տիրոջը։ Երբ արքայական շքախումը անցնում է գետը, Հագենը ջուրն է նետում քահանային, որպեսզի կանխագուշակումը չկատարվի։ Բայց քահանան, թեև լողալ չգիտեր, կարողանում է գետի մյուս ափ դուրս գալ։
Քսանվեցերորդ և քսանյոթերորդ արկածներ
Սպանված լաստավարի պատճառով փոքրիկ մարտ է տեղի ունենում բավարացիների և բուրգունդների միջև, այնուհետև վերջիններս ժամանում են Ռյուդիգերի տուն։ Մարքիզը նրանց արժանապատվորեն է ընդունում և հրամայում է իր դստերը համբույրով ողջունել արքաներին և իշխաններին։ Երբ աղջիկն ուզում էր համբուրել Հագենին, վերջինս նրան այնքան սոսկալի է թվում, որ Ռյուդիգերի դուստրը սարսափից գունատվում է։ Հյուրերն այստեղ մնում են ևս մի քանի օր, և այդ ընթացքում Գիզելհերը նշանադրվում է իշխանադստեր հետ։
Քսանութերորդ և քսանիններորդ արկածներ
Ռյուդիգերի ուղեկցությամբ բուրգունդները հասնում են Էտցելի արքունիքին։ Նրանց ընդառաջ ելած Դիտրիխը նախազգուշացնում է, որ Քրիմհիլդը դեռ ողբում Է Զիգֆրիդի մահը։ Երբ ազնվականները հասնում են պալատին, հոները հավաքվում են նրանց շուրջը՝ տեսնելու Զիգֆրիդի զորեղ սպանողին։ Թագավորը բոլորին, առանց բացառության, ջերմորեն է ընդունում, բայց Քրիմհիլդն անկեղծորեն ողջունում է միայն իր եղբայր Գիզելհերին. ո՛չ էտցելի կինը, ո՛չ Հագենը չեն թաքցնում փոխադարձ ատելությունը։ Քրիմհիլդ թագուհին գնում է Զիգֆրիդի սրով զինված Հագենի մոտ, նախատում և սպառնում է նրան։ Վերջինս նորից է խոստովանում իր գործած չարիքը, որ կատարել էր Բրունհիլդին հասցված վիրավորանքի պատճառով, բայց թագուհու մարդկանցից ոչ մեկը չի համարձակվում հարձակվել նրա վրա։ Այնուհետև Էտցելի պալատում խնջույք է տեղի ունենում։
Երեսուներորդ, երեսունմեկերորդ և երեսուներկուերորդ արկածներ
Գիշերը՝ քնի ժամին, Քրիմհիլդի մարդիկ փորձում են հարձակվել բուրգունդների վրա, բայց Հագենը և զորեղ երաժիշտ Ֆոլկերը հսկում են հանգստարանների դռները, և հոները ոչին չեն կարողանում անել։ Իրենց ողջ սպառազինությամբ բուրգունդներն առավոտյան գնում են պատարագի, ինչին հաջորդում են ռազմախաղերը, իսկ արքաների և բարձրաստիճան իշխանների համար Էտցելի պալատում մեծ խնջույք է կազմակերպվում։ Այդ խնջույքին մասնակցում է նաև Քրիմհիլդի որդի Օրտլիբը։ Քրիմհիլդի դրդմամբ հոների արքա Էտցելի եղբայրը հարձակվում է Գունտերի՝ մյուս սրահում գտնվող մարդկանց վրա, որոնց առաջնորդը Հագենի եղբայր Դանկվարտն էր։ Վերջինս սպանում է արքաեղբորը, բայց նոր զորախմբեր են օգնության հասնում հոներին, և բոլոր բուրգունդները շուտով սպանվում են. միայն արյունաքամ Դանկվարտն է մի կերպ հասնում այն սրահին, որտեղ տեղի էր ունենում արքայական խրախճանքը։
Երեսուներեքերորդ, երեսունչորսերորդ, երեսունհինգերորդ և երեսունվեցերորդ արկածներ
Իմանալով տեղի ունեցածը՝ Հագենը գլխատում է Օրտլիբին և սարսափելի կոտորածի մատնում հոներին, իսկ Դանկվարտը հսկում է նրան։ Ահի մատնված Քրիմհիլդը խնդրում է Դիտրիխ Բեռնցուն (Դիտրիխ Բեռնցի) պաշտպանել իրեն։ Սակայն վերջինս հրաժարվում է կռվել և արտոնագիր է պահանջում քաղաքից հեռանալու համար։ Նրա հետ հեռանում են նաև Էտցելը, Քրիմհիլդը և Ռյուդիգերը։ Հագենը մեղադրում է Էտցելին վախկոտության մեջ և ծաղրում նրան։ Դրանից զայրացած՝ վերջինս փորձում է մարտի մեջ մտնել, բայց Քրիմհիլդը կանգնեցնում է ամուսնուն և վահանով մեկ ոսկի խոստանում նրան, ով կբերի Հագենի գլուխը։ Իրինգ Դանիացին վճռում է մենամարտել Հագենի հետ. սկզբում նա խոցում է բուրգունդացուն, բայց հետո սպանվում է վերջինիս կողմից։ Զոհվում են նաև վրեժի ծարավով լցված նրա ընկերները։ Երեկոյան հոգնած բուրգունդները խնդրում են իրենց դուրս թողնել սրահից։ Քրիմհիլդը, լսելով Գիզելհերի թախանձանքները, համաձայնում է, սակայն պայմանով, որ իրեն հանձնվի Հագենի գլուխը:«Եթե մենք նույնիսկ հազար մարտիկ լինեինք, դարձյալ ոչ ոքի չէինք հանձնի»,- բացականչում են բուրգունդները։ Քրիմհիլդը հրամայում է կրակի տալ սրահը. տապից տառապող բուրգունդները Հագենի խորհրդով իրենց ծարավը հագեցնում են սպանվածների արյունով և ողջ գիշերն անցկացնում սարսափելի տանջանքների մեջ՝ տապալվող պատերի ներքո։
Երեսունյոթերորդ և երեսունութերորդ արկածներ
Էտցելն աղաչում է Քրիմհիլդին թույլ տալ օգնության հասնել բուրգունդների համար տառապող Ռյուդիգերին, սակայն կինը հիշեցնում է նրան Հռենոսի ափին տված խոստման մասին՝ վրեժ լուծել իր թշնամիներից։ Ռյուդիգերի հոգում կատաղի պայքար է տեղի ունենում. նա չէր կարող մերժել իր թագուհուն, միևնույն ժամանակ սարսափելի էր ընկերներին դավաճանելը. չէ՞ որ նրանց հավատարմության երդում էր տվել։ Վերջապես, նա վճռում է, դուրս է գալիս բուրգունդների դեմ, հաղթում շատերին և մենամարտում Գերնոտի հետ. նրանք սպանում են միմյանց։ Երբ Դիտրիխն իմանում է Ռյուդիգերի մահվան մասին, մարդիկ է ուղարկում՝ տեղեկություն հավաքելու ծեր Հիլդեբրանդի և գոթերի մյուս իշխանների մասին. դրա դիմաց վերջիններս պահանջում են Ռյուդիգերի դին։ Երբ բուրգունդները հրաժարվում են հանձնել դիակը, թեժ մարտ է բռնկվում, որի ժամանակ բազում հերոսներ են զոհվում։ Գոթերից ողջ է մնում և Դիտրիխի մոտ է վերադառնում միայն արյունաքամ Հիլդեբրանդը, իսկ բուրգունդներից ողջ են մնում միայն Հագենը և Գունտերը։ Դիտրիխը դառն արտասուքներ է թափում իր ընկերների համար։
Աղբյուրներ
Նիբելունգների մասին պատումները, որոնք էլ պոեմի դիպաշարի հիմքն են, ստեղծվել են գերմանական ցեղերի՝ մերձհռենոսյան ֆրանկների երկրում վերաբնակեցման ժամանակ, ուստի այդ պատճատով էլ նիբելունգների մասին պատմող ասքերում երկու առանձին շերտեր կան։ Դրանցից առաջինը հին գերմանական հերոսական ասքերն են վիշապին սպանած քաջարի Զիգֆրիդի մասին, ով փրկում է գուշակուհի արքայադուստր Բրունհիլդին, հետո ընկնում չար եղբայրների իշխանության տակ, կորցնում և՛ հարսնացուին, և՛ իր կյանքը։ Երկրորդ շերտը հանգում է 437 թվականին բուրգունդական արքայական տան կործանմանը և դրա մասին հյուսված պատումներին։ 453 թվականին թվականին գերմանական ցեղերի մեջ լուրեր են տարածվում այն մասին, որ սարսափելի նվաճող Աթիլլան սպանվել է Իլդիկոյի հետ իր ամուսնությունից անմիջապես հետո ։ ժողովրդական բանահյուսությունը հենց նորատի հարսնացուին է մեղավոր համարում և շուտով դրա մասին երգեր է ստեղծում։ Ըստ այդ երգերի՝ Բուրգունդիայի արքայադուստր Հիլդայի՝ ողբերգականորեն զոհված հերոս Զիգֆրիդի այրու ամուսինը՝ հոների արքան, սպանում է կնոջ երեք եղբայրներին՝ Գունդահարին, Գոդոմարին և Գիզլահարին և վերջում ինքն էլ սպանվում է վրիժառու Հիլդայի կողմից։ Ինչպես Զիգֆրիդի, այնպես էլ Հիլդայի եղբայրների մահվան մեջ ճակատագրական դեր են խաղում գանձերը, որոնք ժամանակին ձեռք էր բերել Զիգֆրիդը, և որոնք բորբոքել էին հոների արքայի` Էտցելի (գերմանական տառադարձմամբ) ընչաքաղցությունը։ Այս ասքերը, տարածվելով գերմանախոս բոլոր ցեղերի շրջանում, 6 - 8 - րդ դարերում սաքսերի միջոցով թափանցում են Սկանդինավիա։ Այստեղ ասքերը փոփոխության են ենթարկվում. օտարամուտ պատումները ձուլվում են տեղական՝ Էդի,Հունդինգի, Հելգայի, Հերմանրիխի մասին հյուսված պատումներին։ Գերմանական ասքերում ևս մեծ փոփոխություններ են լինում, օրինակ՝ վերին գերմանական տարբերակներում Զիգֆրիդը ոչ թե պալատում, այլ անտառում է մեծանում, բացարձակապես ոչ մի պատասխանատվություն չի զգում իր կողմից լքված Բրունհիլդի համար, հոների արքայից հանվում է ագահության մեղադրանքը, ոչ թե նա, այլ կինն է վրեժ լուծում Բուրգունդիայի արքաներից՝ իր եղբայրներից, առաջին ամուսնուն սպանելու համար և այլն։ Ընդհուպ մինչև 12 - րդ դարի կեսերը բոլոր պատումները և ասքերն անգիր՝ բանավոր էին։ 12 - 13 - րդ դարերում ձևավորվում է ազգային պոեմը՝ տոգորված միասնական գաղափարներով, որի դրսևորումներն են կնոջ՝ ամուսնու հանդեպ ունեցած սերը և հավատարմությունը, տիրոջ և վասալի փոխհարաբերությունը, ընդհանուր գերմանական աշխարհայացքը։ Պատահական չէ, որ շատերն այն գերմանական «Իլիական» են կոչել։ Գերմանական էպոսը շպիլմանների երգերի կոպտության և ասպետական վեպերի նրբաճաշակության ոսկե միջինն է։ Դրանում փառաբանված են ժողովրդի անկեղծ, զուսպ և, միևնույն ժամանակ, բուռն, պարզ և խոր հայրենասիրությունը, կենսասիրությունն ու կենսախնդությունը։ Մարդկային դաժանությունը ևս մեծ տեղ ունի պոեմում, բայց, անյուամենայնիվ, նույնիսկ այդ դաժանության մեջ վեհություն կա. այն լավագույն արժեքն է, որ հասել է գերմանացիներին միջնադարյան իրենց պատմությունից։ Ահա թե ինչու է ազգային էպոսն այդքան սիրված Գերմանիայում։
Հովհաննես Թումանյան և գերմանական ազգային էպոս
Հայտնի է, որ Հովհաննես Թումանյանը մեծ սեր և հետաքրքրություն ուներ ժողովրդական բանահյուսության նկատմամբ, ըստ որում՝ նա բազմիցս գրում է, որ բանահյուսական ստեղծագործությունների հերոսները մայր ժողովրդի բնավորության գծերի, գաղափարների ու հոգեբանության կրողն են, քանի որ հենց նրա կողմից են ստեղծվել և նրա ձգտումների մարմնավորումն են։ Այսպես՝ 1916 թվականին՝ հայ ժողովրդի համար դժնդակ մի շրջանում՝ Առաջին աշխարհամարտի տարիներին, Թումանյանը գրում և է «Երկու բառ հայոց էպոսից» հոդվածը ։  Այստեղ նա անդրադառնում է ոչ միայն հայ, այլև տարբեր ժողովուրդների ազգային էպոսներին։ Խոսելով հայկական, սերբական, հնդկական, ռուսական, ֆրանսիական, անգլիական էպոսների և նրանց հերոսների մասին՝ Թումանյանն անդրադառնում է նաև գերմանականին ու նրա հերոս Զիգֆրիդին.«Ահա՛ գերմանական հուժկու Զիգֆրիդը, վեր է կացել՝ ձեռքին չեղած ամրության էն սուրը, որ դարբնել էր աշխարհքի անհուն գանձերը մենակ տիրապետելու համար…»: Թումանյանը, ազգերի հերոսներին  համեմատելով նրանց սերունդների՝ իր ժամանակակիցների հետ, իբրև ապացույց ունենալով նրանց վարած քաղաքականությունն ու պատերազմները, կարծում է, որ էպոսներում գրեթե ճշգրտորեն են ներկայացված  ժողովուրդներին բնորոշ գծերը (այսօր բանասիրության մեջ հաճախակի է անդրադարձ կատարվում էպոսի հերոսների և ժողովրդի վարքագծի նույնության խնդրին ): Ըստ հանճարեղ բանաստեղծի՝ ժողովուրդները և պետությունները շարունակում են իրենց ազգային հերոսների վարքը, ինչպես, օրինակ, գերմանացիները, ովքեր  (դարձյալ Թումանյանի բնորոշմամբ) իրենց Զիգֆրիդի նման ձգտում էին տիրանալ աշխարհի հարստությանը։
Էպոսի հայերեն թարգմանություն
Գերմանական ազգային էպոսը հայերեն է թարգմանել և 2007 թվականին լույս ընծայել գրականագետ, ԵՊՀ ռոմանագերմանական բանասիրության ֆակուլտետի արտասահմանյան գրականության ամբիոնի վարիչ Արա Առաքելյանը ։
Արտաքին հղումներ
http://godsbay.ru/
Գրականություն
Կատեգորիա:Էպոսներ Կատեգորիա:Էպոսներ ըստ ազգի
Աստերոիդների ցանկ (24401-24500)
Աստերոիդների ցանկ (24301-24400) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (24501-24600)
Վերխնյայա Սերգիևսկայա
Վերխնյայա Սերգիևսկայա (Верхняя Сергиевская), գյուղ Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզի Կրսնոբորսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 104 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզի Կրսնոբորսկի շրջանի բնակավայրեր
Ալթուն Գեդիկ
Ալթուն Գեդիկ, վայր Կարսի մարզի Կաղզվանի օկրուգում Կապույտ գետի ափին։ Ճշգրիտ բնույթը՝ անորոշ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհ
Համազասպ եպիսկոպոս
Համազասպ եպիսկոպոս /ծննդյան և մահվան թվականներն անհայտ են/, Ամբերդի թեմի և Հովհաննավանքի առաջնորդ, գործել է 1274-1304 թթ-ին, սերում է Դսեղի Համազասպյան-Մամիկոնյան գերդաստանից։
Պատմություն
Համազասպյան-Մամիկոնյան տոհմի ներկայացուցիչ Համազասպ եպիսկոպոսի Արարատյան կողմնակալության հոգևոր կենտրոն Հովհաննավանքում պաշտոնավարելը պատահական չէ։ Դրան նպաստել է կողմնակալության տիրուհին՝ կողմնակալ-հրամանատար, իշխանաց-իշխան Քուրդ Ա Վաչուտյանի կինը՝ Խորիշահ իշխանուհին։ 1220-ական թվականների կեսերին ամուսնանալով Քուրդ Ա-ի հետ նա Դսեղից Նիգ-Արագածոտն է եկել իր ծառաներով ու դայակներով։ Ամենայն հավանականությամբ 1230-ական թվականների վերջերին նա Դսեղից Նիգ-Արագածոտն է բերել իր եղբայրներից կամ հարազատներից մեկի որդուն՝ Համազասպին։ Մանուկ հասակից Համազասպը մտել է Հովհաննավանքի դպրանոց, պաշտոնավարել առաջնորդարանում, բարձրացել եկեղեցական աստիճանակարգով և արդեն 1274 թ-ին առաջին անգամ հիշվել Հովհաննավանքի առաջնորդ։ Եթե այդ թվականին նա լիներ մոտ 40 տարեկան, ապա ծնված պիտի լիներ 1230-ական թվականների կեսերին։ Համազասպ եպիսկոպոսի անունը վերջին անգամ հանդիպում է 1304 թ-ին Ուշիի Սուրբ Սարգիս զորավարի եկեղեցու գավթի բարավորի արձանագրությունում։ Այդ ժամանակ կամ գուցե մի փոքր ավելի ուշ նա վախճանվել է, քանի որ արդեն 1310 թ-ին ընդօրինակված Ավետարանի հիշատակարանում Հովհաննավանքի առաջնորդ է հիշվում Համազասպ եպիսկոպոսի ազգական Ներսես եպիսկոպոս Մամիկոնյանը։
Գործունեությունը
Համազասպ եպիսկոպոսը Հովհաննավանքում նոր կառույցներ չի հիմնել, նպաստավորել է շինությունների պահպանման, նորոգման գործին։ Հովհաննավանքի պատերին փորագրված արձանագրություններից հայտնի է, որ նրա առաջնորդության տարիներին, 1274 թ-ին ոմն Հովհաննես նորոգել-փոխել է գավթի փայտյա հատակը և դասերը, 1279 թ-ին Վարդան և Մխիթար վարդապետները Հովհաննավանքի Սուրբ Կարապետ եկեղեցուն նվիրել են Կանթեղուտ գյուղը, մի հնձան և ոսկով պատած արծաթյա քշոց, 1283 թ-ին իշխանատիրույթի կողմնակալ-հրամանատար, Հասան Վաչուտյանը եկեղեցուն նվիրել է երկու գյուղ, այգիներ, 1288 թ-ին Դրամիկը և իր դուստր Բաբաքը եկեղեցուն տվել են այլևայլ նվերներ, Ավագ պարոնի դուստր Ջանխաթունը նվիրել է կես այգի, 1300 թ-ին Հոնայի որդի հեճուպ Դավիթը եկեղեցուն տվել է այլևայլ նվերներ և Ավետիս անունով մի շինականի։
Ստացող` Համազասպ եպիսկոպոս
Եկեղեցու բարեշինության ուղղությամբ Համազասպ եպիսկոպոսի գործերից մեծագույնը, որով նա մտել է մշակույթի պատմության մեջ, ձեռագրերի ընդօրինակության սատարումն է։ Նա պատվիրել ու ստացել է "Ժողովածու' /սրա մեջ մտնում են "Պատմութիւն եկեղեցւոյ Սոկրատի", "Պատմութիւն վարուց Սուրբ Սեղբեստրոսի", "Պատմութիւն Աղուանից Մովսէս Կաղանկատուցւոյ" երկերը/, "Մեկնութիւն Յոհաննու", "Մեկնութիւն գործոցն առաքելոց Յոհաննու Ոսկեբերանի", "Պատմութիւն հայոց Ղևոնդայ վարդապետի", "Մեկնութիւն հնգամատենին Վարդանայ Արևելցւոյ", "Պատմութիւն Ագաթանգեղոսի", "Մեկնութիւն սաղմոսաց Ներսէսի Լամբրոնացւոյ" ձեռագրերը։ Այս յոթ գրքերն էլ այժմ պահվում են Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարան-ինստիտուտում։ Այս ձեռագրերն ընդօրինակել են Հովհաննավանքում գործած գրիչներ Կարապետը, Սարգիսը, Յոհաննեսը, Քահանան, Գրիգորը։ Իր պատվիրած բոլոր ձեռագրերը Համազասպ եպիսկոպոսը նվիրել է Հովհաննավանքին. "ի լուսաւորութիւն հաւատացելոց, և ի վարժումն մանկանց եկեղեցոյ": Համազասպ եպիսկոպոսը հոգ է տարել Հովհաննավանքի գրադարանի մասին, ձգտել է հաստատուն պահել միաբանությունը և դպրանոցը մոնղոլական տիրապետության այդ դժվարին ժամանակներում։ Համազասպ եպիսկոպոսի լավագույն բնութագիրը տվել է 1294 թ-ին ընդօրինակված "Մեկնութիւն սաղմոսաց Ներսէսի Լամբրոնացւոյ" ձեռագրի գրիչ Քահանան։ Նա գրել է. "...Յիշեսջիք զսրբազան եպիսկոպոսն Համազասպ` վերադիտող Սուրբ ուխտիս Յոհաննու վանաց, զի ստացավ գանձ և յիշատակ անջինջ ի մէջ սուրբ կաթուղիկէ եկեղեցոյ և բազմախումբ եղբարցս, զի ևս առաւել զարդարեաց զեկեղեցիս Հին և նոր կատարանաւք և այլ բազում շինուածքովք՝ պէսպէս և զանազան":
Գրականություն
Տիգրան Հայազն, Համազասպ Մամիկոնյան՝ առաջնորդ Հովհաննավանքի։ "Հոգևոր հայրենիք" /Հայաստանի Ազգային գրադարանի ամսաթերթ/, 2006 թ., թիվ 1 /22/, էջ 4-5։
Կատեգորիա:Հայ հոգևորականներ Կատեգորիա:Միջնադարյան հայ հոգևորականներ
Սեմեխի
Սեմեխի (Семехи), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 22 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Զիաբեթ
Զիաբեթ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մոտկանի գավառակում։
Մալի Մայակ
Մալի Մայակ (Малий Маяк, Büyük Lambat), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Ալուշտայի քաղաքային խորհուրդում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Բիյուկ-Լամբատ։
Զիաբեթ
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Մալի Մայակ
2001 թվականի տվյալներով Մալի Մայակ գյուղում բնակվում էր 2 205 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Ալուշտայի քաղաքային խորհրդի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Զիաբեթ
Տես նաև
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Լաադյալա
Լաադյալա (Laadjala), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կաառմա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 53 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կաառմա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Վիլալվերնիա
Վիլալվերնիա  (Villalvernia), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Ալեսանդրիա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 941 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 203 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 5 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 15050։ Հեռախոսային կոդ՝ 0131։
(5891) Գեհրիգ
(5891) Գեհրիգ (Gehrig), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Անտոնին Մրկոսի կողմից Կլետում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,434843 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1122 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7575 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1387,73 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,259417 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,34° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անտոնին Մրկոսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ալագյազ (լեռնագագաթ, Արսիան-Սողանլուխ լեռնահամակարգ)
Ալագյազ լեռնագագաթ Արսիան-Սողանլուխ լեռնահամակարգում, Արգահան քաղաքից մոտ 10 կմ հարավ-արևմուտք, բարձրությունը մոտ 2470 մ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռնագագաթներ
Թամթա Վաչուտյան
ԹԱԹՈՒՆ ՎԱՉՈՒՏՅԱՆ (ծննդյան և մահվան թվականներն անհայտ են), Խաչենի իշխանատոհմի իշխանուհի, Քուրդ Բ Վաչուտյանի և Խուանդ խաթունի դուստր։
Գործունեությունը
Գործել է 14-րդ դարի առաջին կեսին։ Հայրը՝ Արարատյան կողմնակալության կողմնակալ-հրամանատար Քուրդ Բ Վաչուտյանը նորացրել է խնամիական կապը Խաչենի, Ականի, Հանդաբերդի, Ծարի տիրակալների հետ դստերը՝ Թաթունին կնության տալով Դոփի՝ Զաքարե Բ և Իվանե Ա Զաքարյանների քրոջ ծոռ, Խաչենի, Ականի, Հանդաբերդի, Ծարի գահակալ իշխանաց-իշխան Հասան Գ-ի որդի Հասան Դ-ին։ Աչքի է ընկել որպես իր դարի մեծահարուստ բարերարներից մեկը։ Հայրենի տիրույթներում Թաթունը նվիրատվություններ է կատարել Դադի վանքին։
Գրականություն
Տիգրան Հայազն, Տիկնայք փափկասուն Հայոց աշխարհի։ Երևան, 2005 թ., էջ 58-59։
Կատեգորիա:Վաչուտյաններ
Չերվինյանո դ'Ադա
Քաղաքի հովանավորն է Սանտ Ալեսանդրոն։ Տոնակատարությունը օգոստոսի վերջին կիրակի օրն է։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Where Do We Go? World Tour
'''Where Do We Go? World Tour''', ամերիկացի երգչուհի Բիլլի Այլիշի առաջիկա չորրորդ համերգային շրջագայությունն է, որը կանցկացվի աջակցելով նրա դեբյուտային՝ When We All Fall Asleep Where Do We Go? ալբոմին։ Շրջագայությունը սկսվելու է 2020 թվականի մարտի 9-ին՝ Մայամիի American Airlines Arena-ում և ավարտվելու է Լոնդոնի Arena 02-ում։
Նախապատմություն և զարգացում
Շրջագայությունը պաշտոնապես հայտարարվել է Բիլլի Այլիշի Ինստագրամի էջում՝ 2019 թվականի սեպտեմբերի 27-ին։ Բիլլի Այլիշը հրապարակել է նկար ամսաթվերով և վայրերով, որտեղ անցկացվելու է շրջագայությունը ։
Telekom Srbija
Telekom Srbija' (Телеком Србија/Telekom Srbija)՝ Սերբիայի հեռահաղորդակցային ընկերություն։  Ընկերության շտաբը գտնվում է Բելգրադում։ Ապահովում է ֆիքսված, բջջային կապի ծառայություններ, Ինտերնետ հասանելիության ծառայություններ Սերբիայում, Բոսնիա և Հերցեգովինայում, Մոնտենեգրոյում։
Սերբիայի Հանրապետության կառավարությունը 2010 թվականի մարտի 26-ին որոշում է կայացրել վաճառել ընկերությունը ։
Ընկերությանն է պատկանում Telecom Srpsk ընկերության բաժնետոմսերի վերահսկիչ փաթեթը (65%), որը հիմնականում գործում են Բոսնիա և Հերցեգովինայի և Սերբական Հանրապետության տարածքում
Սեփականատերեր և կառավարում
2012 թվականի մայիսի 3
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1997 հիմնադրված ընկերություններ
Պոջո Սան Լորենցո
Պոջո Սան Լորենցո (Poggio San Lorenzo), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո շրջանում՝ Ռիետի պրովինցիայում։ Բնակչությունը կազմում է 576 մարդ (2008 թվականի տվյալներով) խտություննը կազմում է 66 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 9 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 2030։ Հեռախոսսյին կոդ՝ 0765։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Լավրենտին։ Տոնը նշվում է օգոստոսի 10-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության գծապատկերը
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ալաբաշ
Ալաբաշլա, գյուղ Կիլիկիայում, Զեյթունի մոտ ։