cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆրիդա Կալո
1940-1949 թվականներ։ La Casa Azul, հաջողություններ Մեքսիկայում և առողջության վատթարացում
Ռիվերայի հետ բաժանվելուց հետո Կալոն վերադառնում է Կապույտ տուն (La Casa Azul) և որոշում է կայացնում ինքնուրույն վաստակել իր սեփական ապրուստը, որպես նկարիչ սկսվում է մեկ այլ արդյունավետ ժամանակաշրջան՝ ներշնչված իր արտասահմանյան մեծ փորձով։ Ոգևորվելով ձեռք բերած ճանաչումով, նա փոքր և ավելի անձնական թերթիկները, որը օգտագործում էր 1932 թվականից սկսած, փոխարինում է ավելի մեծ կտավներով, քանի որ դրանք ավելի հեշտ էին ցուցադրել։ Նա նաև սկսում է օգտագործել ավելի բարդ տեխնիկա, սահմանափակում է գրաֆիկական դետալները և սկսում է ստեղծել ավելի շատ դիմանկարներ քառորդ երկարությամբ՝ որոնք ավելի հեշտ էին վաճառել։ Այս ժամանակահատվածում նա նկարում է իր մի քանի ամենահայտնի կտավները, ինչպիսիք են Երկու Ֆրիդա (1939), Ինքնակդիմանկար՝ կտրված մազերով (1940), Վիրավոր սեղանը (1940) և Ինքնադիմանկար՝ փշալար մանյակով և կոլիբրիով (1940)։ 1940 թվականին նա իր ստեղծագործությունները ներկայացնում է երեք ցուցահանդեսում՝ Մեխիկոյում կայացած չորրորդ սյուրռեալիստական ցուցահանդեսում, Սան Ֆրանցիսկոյի «Ոսկե դարպասի միջազգային ցուցահանդեսում» և Նյու Յորքի Ժամանակակից արվեստի թանգարանում 20-րդ դարի մեքսիկական արվեստը ցուցահանդեսում ։
1940 թվականի օգոստոսի 21-ին Տրոցկին սպանվում է Կոյոականում, որտեղ նա շարունակում էր ապրել Կապույտ տնից հեռանալուց հետո։ Կալոն մասնակիորեն կասկածվում է սպանությանը ներգրավված լինելու մեջ, քանի որ նա գիտեր մարդասպանին և ձերբակալվում է, նա երկու օր անցկացնում է իր քրոջ՝ Քրիստինայի հետ։ Հաջորդող ամսվա ընթացքում Կալոն մեկնում է Սան Ֆրանցիսկո որովայնի ցավի և ձեռքի սնկային վարակի բուժման համար։ Նրա շարունակական փխրուն առողջությունը գնալով ավելի է վատթարանում ամուսնալուծությունից և ալկոհոլի չարաշահումից հետո։
Այդ ժամանակ Ռիվերան ևս Սան Ֆրանցիսկոյում էր, նա Մեքսիկայից փախել էր Տրոցկիի սպանությունից հետո։ Չնայած, որ Սան Ֆրանցիսկոյում անցկացրած ժամանակահատվածում Կալոն հարաբերությունների մեջ էր եղել արտ-դիլեր Հեյնց Բերգգրուենի հետ, նա և Ռիվերան հաշտվում են։ Նրանք նորից ամուսնանում են 1940 թվականի դեկտեմբերի 8-ին՝ պարզ քաղաքացիական արարողությամբ։ Կալոն և Ռիվերան իրենց հարսանիքից անմիջապես հետո վերադառնում են Մեքսիկա։ Նրանց միությունը ավելի քիչ բուռն էր, քան նախորդ հինգ տարվանը։ Երկուսն էլ ավելի անկախ էին, և մինչ Կապույտ տունն իրենց հիմնական բնակության վայրն էր, Ռիվերան պահպանում էր Սան Անջելի տունը որպես իր ստուդիա և երկրորդ բնակարան։ Այնուամենայնիվ, երկուսն էլ շարունակում էին ունենալ արտաամուսնական կապեր։
Միացյալ Նահանգներում Կալոյի նկարները շարունակում էին հետաքրքրություն առաջացնել։ 1941 թվականին նրա ստեղծագործությունները ցուցադրվում են Բոստոնի ժամանակակից արվեստի ինստիտուտում, իսկ հաջորդ տարի նա մասնակցում է երկու բարձրակարգ ցուցահանդեսի Նյու Յորքում։ 1943 թվականին նա ընդգրկվում է Ֆիլադելֆիայի արվեստի թանգարանում տեղի ունեցած Մեքսիկայի արվեստն այսօր ցուցահանդեսում և Նյու Յորքի Կին արվեստագետներ ցուցահանդեսում։
Կալոն իր արվեստի շնորհիվ մեծ ճանաչում է ստանում Մեքսիկայում։ Նա դառնում է քսանհինգ նկարիչների խմբից կազմված Seminario de Cultura Mexicana-ի հիմնադիր անդամներից մեկը, որի ստեղծումը 1942 թվականին հանձնարարվել էր Կրթության նախարարության կողմից մեքսիկական մշակույթի մասին հանրային գիտելիքների տարածման նպատակով։ Որպես խմբի անդամ, նա ներգրավվում է ցուցահանդեսների կազմակերպմանը և մասնակցում արվեստի կոնֆերանսներին։ Մեխիկոյում նրա նկարները ցուցադրվում են մեքսիկական արվեստի երկու ցուցահանդեսում, որը կազմակերպել էին Բենջամին Ֆրանկլինի անվան անգլալեզու գրադարանում 1943 և 1944 թվականներին։ Կալոն հրավիրվում է մասնակցելու «Սալոն դե լա ֆլոր» (Salon de la Flor) ծաղիկների ամենամյա ցուցահանդեսին։ Ռիվերայի հոդվածը Կալոյի արվեստի մասին ևս տպագրվում է «Սեմինարիո դե կուլտուրա մեքսիկանա» (Seminario de Cultura Mexicana) ամսագրում։
1943 թվականին Կալոն սկսում է դասավանդել վերջերս բարեփոխված, ազգայնական Escuela Nacional de Pintura, Escultura y Grabado «La Esmeralda» -ում։ Նա իր ուսանողներին հորդորում է իրեն դիմել ոչ պաշտոնական և ոչ էլ հիերարխիկ կերպով, սովորեցնում է նրանց գնահատել մեքսիկական մշակույթը և ժողովրդական արվեստը։ Երբ նա առողջական խնդիրների պատճառով դժվարանում է գնալ Մեխիկոյում գտնվող դպրոցը, սկսում է դասերն անցկացնել Կապույտ տանը։ Նրա ուսանողներից չորսը՝ Ֆաննի Ռաբելը, Արթուրո Գարսիա Բաստոսը, Գիլերմո Մոնրոյը և Արթուրո Էստրադան դառնում են իսկական նվիրյալներ և իրենց էնտուզիազմի շնորհիվ կոչվում «Լոս-Ֆրիդոս»։ Կալոն իր և իր ուսանողների համար որմնանկարների երեք պատվեր է ստանում։ 1944 թվականին նրանք նկարում են La Rosita-ն Կոյոականում գտնվող պուլկետանը։ 1945 թվականին կառավարությունը՝ աղքատ կանանց օգնելու ազգային ծրագրի շրջանակներում, որոնք կյանքի համար գումար էին վաստակում որպես լվացարարուհի, հանձնարարում է նրանց ֆրեսկոներ նկարել Կոյոականի լվացքատան աշխատակիցների համար։ Նույն տարում խումբը որմնանկարներ է ստեղծում Մեխիկոյում գտնվող Պոսադա դել Սոլ (Posada del Sol) հյուրանոցում։ Սակայն, այն ոչնչացվում է ավարտից անմիջապես հետո, քանի որ սեփականատիրոջն այն դուր չի գալիս։ 1940-ական թվականների սկզբում և կեսերին Կալոն ողջ ուժով ջանում է իր ապրուստը վաստակել իր արվեստի միջոցով, այնուամենայնիվ նա հրաժարվում է հարմարեցնել իր ոճը հաճախորդների ցանկություններին։ 1940-ական թվականների սկզբին Մեքսիկայի կառավարությունից ստանում է երկու հանձնարարական։ Նա չի ավարտում առաջինը, ենթադրվում է, որ թեման այնքան էլ դուր չի եկել նրան, իսկ երկրորդ պատվերը մերժվում է գործատուի կողմից։ Բայց և այնպես, նա ունեցել է մշտական անհատ պատվիրատուներ, ինչպիսիք են ճարտարագետ Էդուարդո Մորիլո Սաֆան, որը ընտանիքի անդամների ավելի քան երեսուն դիմանկար է պատվիրել տասնամյակի ընթացքում։ Նրա ֆինանսական վիճակը բարելավվում է, երբ 1946 թվականին 5000 պեսո ազգային մրցանակ է ստանում «Մովսեսի» (1945 թ.) համար և, երբ 1947 թվականին Մեխիկոյի Ժամանակակից արվեստի թանգարանը ձեռք է բերում նրա «Երկու Ֆրիդան»։ Արվեստագետ Անդրեա Քեթենմանի կարծիքով, 1940-ական թվականների կեսերին նրա նկարները «ցուցադրվել են Մեքսիկայի ցուցահանդեսների մեծ մասում»։ Բացի այդ, Մարթա Զամորան գրում է, որ նա կարող էր «վաճառել այն ամենն, ինչ ներկա պահին նկարում էր, երբեմն անավարտ նկարները գնվում էին ուղղակիորեն նկարակալի վրայից»։
Մինչ Կալոն ճանաչում էր ստանում հայրենի երկրում, նրա առողջությունը շարունակվում էր վատթարանալ։ 1940-ական թվականների կեսերին նրա ողնաշարի խնդիրներն այնքան էին սրվել, որ նա այլևս չէր կարողանում նստել կամ կանգնել։ 1945 թվականի հունիսին նա մեկնում է Նյու Յորք վիրահատության նպատակով, որի ժամանակ տեղադրում են ոսկրային տրանսպլանտատներ, ողնաշարն ամրացնելու մետաղական կոնստրուկցիաներ։ Ողնաշարի վրա նոր ոսկրային պատվաստման վիրահատությունը ձախողվում է և կարիք է առաջանում մի շարք այլ վիրահատությունների, որ կանխարգելվեն և բուժվեն առաջացած լուրջ բարդությունները։ Ըստ Հերերայի, Կալոն սաբոտաժի է ենթարկել իր բուժումը՝ չհետևելով իրեն ինչպես հարկն է։ Այդ ժամանակաշրջանում արված նրա նկարները, ինչպիսիք են «Կոտրված սյունը» (1944), «Առանց Հույսի» (1945), «Հույսի ծառ» (1946) և «Վիրավոր եղջերուն» (1946 թ.) նրա վատթարացող առողջության արտացոլումն են ։
1950–1954 թվականներ։ Վերջին տարիներ և մահ
1950 թվականին Կալոն Մեխիկոյի ABC հիվանդանոցում անցկացնում է տարվա մեծ մասը, որտեղ նա ոսկրային պատվաստման վիրահատության էր ենթարկվել ողնաշարի վրա։ Այն առաջացրել էր բարդ ինֆեկցիաներ և կարիք կար մի շարք այլ վիրահատությունների։ Հիվանդանոցից դուրս գրվելուց հետո նա հիմնականում փակվում է Կապույտ տանը՝ տեղաշարժվելու համար օգտագործելով անվասայլակ և հենակներ։
Իր կյանքի վերջին տարիների ընթացքում Կալոն, որքան որ թույլ է տալիս առողջությունը, իր ժամանակը նվիրում է քաղաքականությանը։ 1948 թվականին նա վերամիավորվում է մեքսիկական կոմունիստական կուսակցությանը և պայքարում է խաղաղության համար, օրինակ, Ստոկհոլմյան կոչերի համար ստորագրություններ հավաքելու միջոցով։ Նա հիմնականում նկարում է նատյուրմորտներ, ծաղիկներ, մրգեր, քաղաքական սիմվոլներ` դրոշներ, աղավնիներ։ Նկարչաձևը ևս փոխվում է, նախկին զգույշ և նուրբ վրձնահարվածները դառնում են ավելի կոպիտ ու անփույթ, գույների ընտրությունը առավել հանդուգն, ինտենսիվ և տենդագին։ Նրա անհանգստությունն այն էր, որ կարողանար ներկայացնել իր քաղաքական համոզմունքները, նշում էր, որ «մինչև հիմա ես պարզապես կարողացել եմ ազնվորեն պատկերել ինքս ինձ... ես պետք է իմ ողջ ուժով պայքարեմ, որքանով թույլ է տալիս իմ առողջությունը, օգտակար լինելու հեղափոխությանը, որն ապրելու միակ իրական պատճառն է»։
Մեքսիկացի լուսանկարիչ Լոլա Ալվարես Բրավոն հասկանալով, որ Կալոյին ապրելու քիչ ժամանակ է մնացել, 1953 թվականին կազմակերպում է Կալոյի առաջին անհատական ցուցահանդեսը Մեքսիկայում, Մեխիկոյի Գեղարվեստի պալատում։ Թեև ի սկզբանե Կալոն չպետք է մասնակցեր բացմանը, քանի որ նրան բժիշկները նշանակել էին անկողնային ռեժիմ, նա հրամայում է տնից իր ամպհովանիով մահճակալը տեղափոխել պատկերասրահ։ Ի զարմանք հյուրերի նա գալիս է շտապօգնության մեքենայով և նրան պատգարակից տեղափոխում են մահճակալին, որտեղ նա մնում է ողջ երեկոյի ընթացքում ։ Ցուցահանդեսը ոչ միայն Մեքսիկայի ուշագրավ մշակութային իրադարձություն էր, այլև ուշադրության էր արժանացել ողջ աշխարհի մամուլի կողմից։ Նույն տարում Լոնդոնում գտնվող Թեյթ մեքսիկական արվեստի ցուցահանդեսում ներկայացվում է Կալոյի հինգ նկար։
1953 թվականի օգոստոսին գանգրենայի պատճառով ամպուտացվում է Կալոյի աջ ոտքը, ծնկից ներքև ։ Վախն ու դեպրեսիան խորանում են և կախվածությունը ցավազրկող դեղորայքից մեծանում է։ Դիեգո Ռիվերայի հերթական դավաճանությունը նրան մղում են ինքնասպանության փորձի։ Ցավազրկողների գերդոզավորումն այս անգամ մահացու չի լինում։ Նա 1954 թվականի փետրվարին իր օրագրում գրում է, որ «նրանք ինձ տվել են դարերի տանջանք և պահեր են լինում, որ ես գրեթե կորցնում եմ բանականությունս։ Ես շարունակում եմ ցանկանալ ինքնասպան լինել։ Դիեգո, միակ բանը, որ հետ է պահում ինձ այդ գաղափարից, իմ ունայն մտահղացմամբ իբր նա կկարոտի ինձ... Բայց կյանքումս երբեք առավել չեմ տառապել։ Մի փոքր էլ կսպասեմ... »: Նա կրկին հոսպիտալացվում է ապրիլին և մայիսին։ Այդ գարնանը, մեկ տարի ընդմիջումից հետո վերսկսում է նկարել։ Նրա վերջին նկարներից են՝ քաղաքական՝ «Մարքսիզմը կառողջացնի հիվանդին» (1954 թ.), «Ֆրիդա և Ստալին» (1954 թ.) և «Կեցցե Կյանքը» (Viva La Vida) (1954) նատյուրմորտը։ Կյանքի վերջին օրերում, Կալոն հիմնականում անկողնային պառկած էր լինում թոքաբորբով, թեև 1954 թվականի հուլիսի 2-ին ներկայանալի տեսք է ունենում՝ Ռիվերայի հետ մասնակցելով Գվատեմալայում ԿՀՎ-ի ներխուժման դեմ ցույցին։ Նա, թվում էր, թե կանխատեսում էր իր մահը, քանի որ այդ մասին խոսում էր այցելուների հետ և իր օրագրում նկարում էր կմախքներ և հրեշտակներ։ Նրա վերջին նկարը սև հրեշտակ էր, որը կենսագիր Հեյդեն Հերերան մեկնաբանում էր որպես Մահվան հրեշտակ։ Այն ուղեկցվում էր վերջին գրառումով՝ «Ես ուրախությամբ սպասում եմ հեռացումիս և հույս ունեմ երբեք չվերադառնալու։ Ֆրիդա» ("Espero Alegre la Salida – y Espero no Volver jamás"):
Ցույցին մասնակցությունը վատթարացնում է Կալոյի առողջությունը և 1954 թվականի հուլիսի 12-ի գիշերը նա բարձր ջերմություն և ուժգին ցավեր է ունենում։ 1954 թվականի հուլիսի 13-ին, մոտավորապես ժամը 6-ին, նրա բուժքույրը Կալոյին մահացած է գտնում մահճակալում։ Կալոն 47 տարեկան էր։ Ըստ պաշտոնական վարկածի` մահվան պատճառը թոքային զարկերակի թրոմբոէմբոլիան էր, չնայած դիահերձում չի իրականացվում։ Հերերան պնդում էր, որ Կալոն, իրականում, ինքնասպան է եղել ։ Բուժքույրը, որ հաշվում էր Կալոյի ընդունած ցավազրկող հաբերը, որ վերահսկի թմրամիջոցների օգտագործումը, հայտարարում է, որ Կալոն գերդոզավորում է արել մահվան գիշերը։ Նրան նշանակել էին առավելագույն դոզան՝ յոթ դեղահաբ, սակայն նա ընդունել էր տասնմեկը։ Մահվանը նախորդող երեկոյան իրենց ամուսնության տարեդարձի առթիվ նախօրոք պատրաստած նվերը՝ ժամանակից մեկ ամիս շուտ, Ֆրիդան նվիրում է Դիեգո Ռիվերային։
Հուլիսի 13-ի երեկոյան Կալոյի մարմինը տեղափոխվում է Մեխիկոյի Գեղարվեստի պալատ, որտեղ այն հանգչում է կոմունիստական դրոշի ներքո։ Հաջորդ օրը, այն տեղափոխվում է Մեխիկոյի Դոլորես պանթեոն, որտեղ ընկերներն ու ընտանիքը ներկա են գտնվում ոչ պաշտոնական հուղարկավորությանը։ Հարյուրավոր երկրպագուներ էլ դրսում են լինում կանգնած։ Կալոյի ցանկության համաձայն, նրան դիակիզում են։ Ռիվերան, որը հայտարարում է, որ Կալոյի մահը «իմ կյանքի ամենաողբերգական օրն էր», մահանում է երեք տարի անց, 1957 թվականին։ Կալոյի մոխիրը պահվում է նախակոլումբական աճյունասափորի մեջ, Կապույտ տանը, որը որպես թանգարան բացվում է 1958 թվականին։
Ոճ և ազդեցություններ
Վկայությունները, թե Կալոն քանի նկար է ստեղծել իր կյանքի ընթացքում տարբեր են, նկարների թվաքանակը տատանվում է 150-ից մինչև 200-ը ։ Նրա ամենավաղ նկարներում, որոնք նա վրձնել է 1920-ական թվականների կեսերին, երևում են Վերածննդի դարաշրջանի վարպետների և եվրոպական ավանգարդ արվեստագետների ազդեցությունը, ինչպիսին է Ամեդեո Մոդիլիանին։ Տասնամյակի վերջում Կալոյին ավելի շատ ոգեշնչում էր մեքսիկական ժողովրդական արվեստը՝ հրապուրվելով նրա «երևակայության, միամիտության, բռնության և մահվան հանդեպ հմայքի» տարրերով ։ Նրա զարգացրած ոճը համադրում էր իրականությունը սյուրռեալիստական տարրերի հետ և հաճախ պատկերում էր ցավ և մահ ։
Կալոյի ամենավաղ հերոսներից մեկը սյուրռեալիստական նկարիչ Անդրե Բրետոնն էր, որը մեղադրում էր Կալոյին, որպես շարժման մաս կազմող արվեստագետի, ով հավանաբար զարգացրել էր իր ոճը «իմ ընկերների և իմ գործունեությունները ընդհանուր արհամարհանքի մեջ եղած գաղափարներից»։ Սրան արձագանքել է Բերթրամ Դ. Վոլֆը, որը գրել է, որ Կալոյի ոճը «պարզամիտ ('naïve') սյուրռեալիզմի տեսակ է, որն ինքն իր համար է ստեղծել»։ Չնայած Բրետոնը մեծ մասամբ Կալոյին վերաբերվում էր որպես կանացի ուժ սյուրռեալիստական շարման մեջ, բայց Կալոն առաջ էր տանում իր սյուրռեալիստական առաջատար ոճի հարցերն ու թեմաները։ Բրետոնը Կալոյի աշխատանքները նկարագրում էր որպես «քաղաքական (փիլիսոփայական) գծի և գեղարվեստական գծի խաչմերուկի հրաշալի զետեղում» ։ Երբ Կալոն հետագայում մասնակցում է սյուրռեալիստական ցուցահանդեսների, նա հայտարարում է, որ «ատել է սյուրռեալիզմը», քանի որ այն համարել է «բուրժուական արվեստ», այլ ոչ թե «ճշմարիտ արվեստ, որը մարդիկ սպասում են արվեստագետից»։ Որոշ արվեստագետներ համաձայն չեն այն բանի հետ, որ Կալոյի աշխատանքը ընդհանրապես պատկանում է սյուրռեալիստական շարժմանը։ Անդրեա Քեթենմանի խոսքերով, Կալոն ավելի շատ սիմվոլիստ էր՝ մտահոգված իր ներքին փորձառությունների նկարագրմամբ։ Էմմա Դեքստերը պնդում է, որ Կալոն իր երևակայության և իրականության խառնուրդը հիմնականում ստացել է ացտեկների դիցաբանությունից և մեքսիկական մշակույթից, այլ ոչ սյուրռեալիզմից, ավելի նպատակահարմար է նրա նկարները դիտարկել ավելի մոտ մոգական ռեալիզմին։ Այն համադրում է իրականությունը և երևակայությունը և նման է Կալոյի ոճին, ինչպիսին է շեղված հեռանկարը, հստակ նկարագրված հերոսները և վառ գույները։
Մեքսիկականություն
Երբ, 1920-ական թվականներին Կալոն սկսում էր իր կարիերան որպես նկարիչ, որմնանկարիչները գերակշռում են մեքսիկական արվեստում։ Նրանք ստեղծում էին հանրային լայն ճանաչում ունեցող ստեղծագործություններ Վերածննդի դարաշրջանի վարպետների և ռուս սոցիալիստական ռեալիստների ոգով։ Սովորաբար պատկերում էին մարդկանց խմբեր և նրանց քաղաքական ուղերձները շատ հեշտ էր վերծանել։ Թեև Կալոն լավ հարաբերությունների մեջ էր որմնանկարիչների հետ, ինչպիսիք էին՝ Ռիվերան, Խոսե Կլեմենտե Օրոսկոն և Խոսե Դավիդ Սիկեյրոսը և կիսում էր նրանց նվիրվածությունը սոցիալիզմին և մեքսիկական ազգայնականությանը, նրա նկարների մեծ մասն ինքնատիպ դիմանկարներ էին՝ համեմատաբար փոքր չափերով ։ Մասնավորապես 1930-ական թվականներին նրա ոճը հատկապես կրում էր վոթիվ նկարչության կամ ռետաբլոների ազդեցությունը, որոնք սիրողական արվեստագետների կողմից ստեղծված կրոնական պատկերներ էին՝ բացիկների չափերով։ Նրանց նպատակն էր երախտապարտ լինել սրբերին աղետի ժամանակ իրենց պաշտպանության համար, և նրանք սովորաբար պատկերում էին դեպքեր, ինչպիսիք էին հիվանդությունը կամ դժբախտ պատահարը, որից փրկվել էր տվյալ անհատը։ Հատկանշական էր պատկերված գործիչների վրա, և նրանք հազվադեպ էին ներկայացրել իրատեսական հեռանկար կամ մանրամասն ֆոն, այդպիսով տարանջատելով միջոցառումը իր հիմնական պահանջներին։ Կալոն ուներ մոտավորապես 2000 ռետաբլոի ընդարձակ հավաքածու, որը նա ցուցադրում էր Կապույտ տան պատերին։ Ըստ Լաուռա Մալվիի և Փիթեր Ոլենի, ռետաբլո ձևաչափը հնարավորություն է տվել Կալոյին «զարգացնել զուտ խորհրդապաշտության սահմանները և թույլ տալ, որ նա օգտագործի պատմողականություն և այլաբանություն»։
Կալոյի ինքնադիմանկարներից շատերը նմանեցվում են դասական՝ մինչև կուրծքը երկարությամբ դիմանկարների հետ, որոնք նորաձև էին գաղութային դարաշրջանում, բայց նրանք խախտում էին ավանդական ձևաչափը` նկարագրելով իրենց թեման պակաս գրավիչ, քան այն իրականում կար։ Նա ավելի հաճախ այդ ձևաչափով կենտրոնացած էր 1930-ական թվականների վերջերին, որը արտացոլում էր մեքսիկացի հասարակության փոփոխությունները։ Ավելի մեծ հիասթափություն աապրելով հեղափոխության ժառանգությունից և ամբողջ ուժով պայքարելով Մեծ ճգնաժամի հետևանքների հաղթահարման համար՝ մեքիկացիները հրաժարվում էին սոցիալիզմի կատարելատիպից։ Սա արտացոլվում էր «պաշտամունքի արժանացած անհատների» մոտ, հիմնականում զարգանում էր մեքսիկացի կինոաստղերի շրջանակներում, ինչպիսին էր Դոլորես դել Ռիոն։ Անընդհատ կրկնելով նույն դիմագծերը, Կալոն վրձնում էր կաթոլիկ մշակույթներում աստվածուհիների և սրբապատկերների պատկերների նմանակումով։
Մեքսիկայի ժողովրդական արվեստագետներից Կալոյի վրա ազդեցություն է ունեցել հատկապես Հերմենեգիլդո Բուստոսը, որի ստեղծագործությունները ներկայացնում էին մեքսիկական մշակույթն ու գյուղացիական կյանքը, և Խոսե Գվադելուպե Պոսադան, որը պատկերում էր դժբախտ պատահարները և հանցագործությունները՝ երգիծական ձևաչափով։ Նա նաև ոգեշնչվում էր Հիերոնիմոս Բոսխի ստեղծագործություններից, որին նա անվանում էր «հանճարեղ մարդ», և Պիտեր Բրեյգել Ավագի, որի՝ գյուղացիական կյանքին կենտրոնացված ուշադրությունը նման էր Կալոյի՝ մեքսիկացիների հանդեպ հետաքրքրությանը։ Մեկ այլ ազդեցություն է ունեցել նաև բանաստեղծ Ռոսարիո Կաստելյանոսը, որի բանաստեղծությունները պատմում են մեքսիկական հասարակության մեջ կանանց դերի մասին, և պատմություններ պատմում հսկայական ֆիզիկական և էմոցիոնալ ցավերի մասին։
Սիմվոլիզմ և պատկերագրություն
Կալոյի նկարներում հաճախ պատկերված են կերպարներ՝ փաթաթված արմատներով, որոնք աճում են նրա մարմնից՝ կապելով նրան հողին, դրական իմաստով արտացոլում են անձնական աճի թեման, բացասական նշանակությամ՝ որոգայթում հայտնվելը՝ որոշակի վայրում, ժամանակում և իրավիճակում, և, ի վերջո, երկիմաստ ընկալումով, թե ինչպես անցյալի հիշողությունները ներազդում են ներկային ինչպես հօգուտ այնպես էլ ընդդեմ։ «Իմ տատիկները, պապիկները, ծնողները և ես» կտավում, Կալոն իրեն նկարել է որպես տասը տարեկան աղջնակի՝ բռնած ժապավենով, որը աճում է դարավոր ծառից, որը ճյուղավորվելով իր վրա է պահում տատիկների և պապիկների նաև ծնողների դիմանկարները, իսկ իր ձախ ոտքը հողի տակից աճող ծառի բունն է, որն արտացոլում է Կալոյի տեսակետը մարդկության միասնությանը երկրի հետ և իր սեփական զգացողությամբ միասնությունը Մեքսիկայի հետ։ Կալոյի նկարներում ծառերը ծառայում են որպես հույսի, զորության խորհրդանիշներ և շարունակականություն, որը գերազանցում է ժառանգորդությանը։ Բացի այդ, Կալոյի կտավներում վարսերը խորհրդանշում են որպես կանացիության և հասունության խորհրդանիշ և «Կտրված մազերով ինքնադիմանկարում», Կալոն ինքն իրեն նկարել է տղամարդու կոստյումով և այս ու այն կողմ թափված երկար մազերով, որը հենց նոր է կտրել։ Նա մի ձեռքում բռնել է մկրատը, որը կարող է մեկնաբանվել որպես սպառնալիք Ռիվերայի հանդեպ, որի հաճախակի անհավատարմությունը վրդովեցրել է Կալոյին, և, կամ իր մարմինը վտանգի ենթարկելու սպառնալիք, կարծես նա հարձակվել է սեփական մազերի վրա՝ նշան այն բանի, որ կանայք հաճախ ուրիշների դեմ ցասումը պրոյեկտում են իրենց վրա։ Բացի այդ, նկարն արտացոլում է Կալոյի վրդովմունքը ոչ միայն Ռիվերայի նկատմամբ, այլ նաև Մեքսիկայի հայրապետական արժեքների հանդեպ անհանգստությունը, քանի որ մկրատը խորհրդանշում է տղամարդկային ոխակալ զգացումները, որը սպառնում է «կոտրել» կանանց՝ փոխաբերական և ուղղակի իմաստներով։ Մեքսիկայում լայնորեն տարածված էին իսպանական ավանդական առնականության (machismo) արժեքները և որպես կին, Կալոն միշտ տհաճություն էր զգում դրանից։
Քանի որ նա ողջ կյանքում տառապում է երիտասարդ ժամանակ տեղի ունեցած ավտոբուսի վթարից, Կալոն իր կյանքի մեծ մասն անցկացնում է հիվանդանոցներում և ենթարկվում է վիրահատությունների, որի մեծ մասը կատարվում է շառլատանների կողմից, որոնց Կալոն հավատում էր, որ կարող էին վերադարձնել իրեն այնտեղ, որտեղ եղել էր մինչ պատահարը։ Նրա նկարներից շատերը ձոնված են բժշկական պատկերներին, որոնք ցուցադրում են ցավեր և տառապանք՝ պատկերելով Կալոյին արյունահոսելուց և ցույց տալիս նրա բաց վերքերը։ Կալոյի բժշկական նկարներից շատերը, հատկապես ծննդաբերության և տառապանքի թեմաներով, ունեն ուժեղ մեղքի զգացում, մեկի կյանքի հաշվին մյուսի ապրելու զգացում, որը մահացել է, որ մյուսն ապրի։
Թեև Կալոն պատկերում էր ինքն իրեն ու իր կյանքից իրադարձություններ իր նկարներում, դրանք հաճախ երկիմաստ էին։ Նա չէր օգտագործում այն միայն իր անհատական փորձառությունը ցույց տալու համար, այլ հարցեր էր բարձրացնում մեքսիկայի հասարակության և դրա մեջ ինքնության կառուցման, հատկապես սեռի, ռասայի և սոցիալական դասի մասին։ Պատմաբան Լիզա Բեկուելը հայտարարել է, որ Կալոն «ընդունել է հեղափոխական գաղափարախոսությունը».
Ի համալրումն ացտեկների առասպելներին, Կալոն իր նկարներում հաճախ ներկայացնում էր մեքսիկական ժողովրդական բանահյուսության երկու կենտրոնական կին գործիչների՝ Լա Լլորոնային և Լա Մալինչեին, որոնք կապված էին ծանր իրավիճակներով, տառապանքով, դժբախտությամբ կամ դատավճռով։ Օրինակ, երբ նա նկարել է իրեն՝ երեխային կորցնելուց հետո, Դետրոյթի «Հենրի Ֆորդի» հիվանդանոցում (1932 թ.), նա ինքն իրեն պատկերել է լացելիս, գզուզ մազերով և բաց սրտով, որը բոլորը համարում են Լա Լլորոնայի կերպարի մի մասը, մի կնոջ, որը սպանել է իր երեխաներին։ Նկարն ավանդաբար մեկնաբանվում է որպես՝ Կալոյի անհաջող հղիության վիշտի ու ցավի պատկերում։ Սակայն նկարի խորհրդանիշների մեկնությամբ և Կալոյի նամակագրություններից՝ մայրության մասին նրա իրական պատկերացումների մասին տեղեկություններով, այն պատկերում է մեքսիկական հասարակության մեջ անպտուղ կնոջ ոչ ավանդական և արգելված ընտրությունը։ Նրա հեղափոխականությունը այլ տեղ է։ Ֆրիդայի արվեստը պատմում է անտեսանելի ճակատամարտեր՝ հոգեկան պայքարի, ամենօրյա տանջանքների բեռան, կյանքում՝ մենության, շղթայակապ տառապանքի, վիրավորված ինքնասիրության, և այն մասին, թե ինչ դժվար է մեքսիկական հասարակությունում լինել կին։
Կալոն, սեփական մարմինը հաճախ է պատկերել իր նկարներում՝ այն ներկայացնելով տարբեր իրավիճակներով և քողարկումներով, ինչպես վիրավոր և կոտրված, այնպես էլ երեխա ժամանակ կամ տարբեր հանդերձանքերով, ինչպիսին են՝ Թեհուանայի ավանդական զգեստը, տղամարդու կոստյումը կամ եվրոպական հագուստը։ Նա իր մարմինն օգտագործել է որպես այլաբանություն հասարակության դերերի վերաբերյալ հարցերի ուսումնասիրման համար։ Նրա նկարներում կնոջ մարմինը հաճախ պատկերվել է ոչ ավանդական ձևով, ինչպես օրինակ վիժումի կամ ծննդաբերության ժամանակ։
Նենսի Քոուեի խոսքերով, Կալոն իր նկարների միջոցով դարձել է «իր սեփական դիցաբանության գլխավոր հերոսը՝ որպես կին, որպես մեքսիկացի և որպես տառապող անձ...: Նա գիտի, թե ինչպես կարելի է յուրաքանչյուրին փոխակերպել խորհրդանիշի, որը ընդունակ է արտահայտել մարդկության հսկայական հոգևոր դիմադրությունը և նրա շլացուցիչ սեքսուալությունը»։ Ճիշտ նույնկերպ, Նենսի Դեֆեբախը հայտարարել է, որ Կալոն «ինքն իրեն ստեղծել է որպես սուբյեկտ, որը եղել է կին, մեքսիկացի, ժամանակակից և ազդեցիկ», և որը շեղված էր մեքսիկական հասարակության մեջ թույլատրված մայր-անբարոյական կին ավանդական երկճյուղավորումից։ Իր սեռի և մուրալիստական ավանդույթներից շեղվելու պատճառով, մինչև 1980-ական թվականների վերջերը, Կալոյի նկարները դիտարկվում էին որպես ավելի քիչ քաղաքական և ավելի նաիվ և սուբյեկտիվ՝ քան իրեն պաշտոնակից տղամարդկանց նկարները։ Արվեստի պատմաբան Ջոան Բորսայի խոսքերով «սուբյեկտիվության և անձնական պատմության ուսումնասիրության քննադատական ընդունումը շատ հաճախ հերքում կամ շեշտում է քաղաքականության կարևորությունը, որը կապված է սեփական գտնվելու վայրի, ժառանգության և սոցիալական պայմանների ուսումնասիրությունից [...] Քննադատական արձագանքները շարունակվում են թաքցնել Կալոյի վերափոխումը՝ անտեսելով կամ նվազեցնելով նրա սեռականության, սեռական տարբերության, մարգինալության, մշակութային ինքնության, կանացի սուբյեկտիվության, քաղաքականության և իշխանության հարցերը»։
Այդքան վաղ տարիքից նրա պայքարը լիարժեք կյանքի համար կոփել է Ֆրիդային։
Նրա առաջին նկարը ինքնանկարն էր, որը պիտի կանխորոշեր նրա հետագա ստեղծագործական կյանքը.
Երկու նկարիչներին ոչ միայն արվեստն էր կապում, այլև քաղաքական՝ կոմունիստական հայացքները։ Նրանց բուռն համատեղ կյանքը դարձել է լեգենդ։ Տարիներ անց Ֆրիդան ասել է.
1940-ական թվականներին Ֆրիդայի նկարները հայտնվում են մի շարք հայտնի ցուցահանդեսներում։ Միևնույն ժամանակ սրվում է նկարչուհու առողջական վիճակը։ Դեղորայքը և թմրանյութերը, որոնք կոչված էին նվազեցնելու ֆիզիկական տառապանքը, ազդում են նրա հոգեկան վիճակի վրա, ինչը վառ արտացոլված է նրա օրագրում, որը դարձել է պաշտամունքի առարկա իր երկրպագուների շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի սյուրռեալիստներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի կոմունիստներ Կատեգորիա:Մահվան պատճառը վիճարկելի Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի գրողներ Կատեգորիա:Կին ինքնակենսագիրներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի փորագրիչներ
Չախլովիցա
Չախլովիցա  (Չախլովիցա), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պիժմա գետի ձախ ափում՝ 649 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 36 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկոմու ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Վյատա գետն է, գետի ենթաավազանը Վետկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը Կոտելնիչ գետն է՝ մինչև Կամ.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Վալկիրիա (այլ կիրառումներ)
Վալկիրիա , կարող է վերաբերել՝
Բամբորո դղյակ
Բամբորո դղյակ (Bamburgh), գտնվում է Անգլիայի հյուսիսում Նորտումբերլենդ դքսությունում, Շոտլանդիայի հարավային սահմանից ոչ հեռու։
Վաղ պատմություն
Տեղանքի վերաբերյալ առաջին հիշատակությունները վերաբերում են 547 թվականին։ Տարեգրությունների մեջ ասվում է, որ այդ թվականին Բարնիցիայի կառավարիչ և անգլերի արքա Իդան թագավորության մայրաքաղաքը տեղափոխում է այն վայրը, որն այժմյան Բամբորոյի տեղանքն է։ Ժամանակի ընթացքում անգլերը աշխատեցրեցին իրենց հարևան կելտական ցեղերին և իրենց ենթարկեցրեցին Կատրաետ և Ռեգեդ (այժմյան Կամբրիան) թագավորությունները։ Բարնիցիայի ծաղկումը վրա հասավ 603 թվականին, երբ Էթելֆրիտը՝ Իդայի թոռը, իր տիրույթներին միացրեց Դեյրայի թագավորությունը և այդ կերպ դարձավ միավորված Նորտումբրիայի, որի սահմանները ձգվում էին կղզու գրեթե մեկ երրորդով, թագավորության արքան։
Էթելֆրիտը Բամբորոյում գտնվող ամրոցը նվիրեց իր կնոջը՝ Բեբբեին՝ այն վերջինիս պատվին անվանելով Բեբբաբուրգ։ VII դարում Բամբորոյի տեսքը բոլորովին այլ էր, քան հիմա է։ Բեդա Պատվելին Բամբորոն նկարագրում է որպես ցանկապատներով շրջապատված փայտե ամրոց։
Դե Մոուբրեյ
XI դարի սկզբին դղյակը պատկանում էր մի կոմսի ընտանիքին, որը կառավարում էր Նորտումբերլենդը մինչև նորմանների նվաճումները և որոշ ժամանակ փորձում էր դիմադրել Վիլհելմ Նվաճողին։ Արդյունքում, կոմսի տիտղոսի հետ միասին դղյակն դարձավ Ռոբերտ դե Մոուբրեյի սեփականությունը, ով Բամբորոն շինեց քարից։
1095 թվականին Ռոբերտ դե Մոուբրեյը միացավ Վիլհելմ II-ի դեմ ծայր առած ապստամբությանը, և արքան պաշարեց Բամբուրգը։ Վիլհելմին հաջողվեց գերեվարել Ռոբերտին, թեպետ դղյակի կայազորը կնոջ՝ Մաթիլդայի գլխավորությամբ շարունակեց պաշտպանվել։ Մաթիլդան հրամայեց դղյակը հանձնել միայն այն բանից հետո, երբ Վիլհելմը սպառնաց կուրացնել ամուսնուն։
Կարմիր և Սպիտակ վարդերի պատերազմ
1464 թվականին Կարմիր և Սպիտակ վարդերի պատերազմի ժամանակ դղյակը 9 ամիս շարունակ պաշարված է եղել Ուորիկի 16-րդ կոմս Ռիչարդ Նևիլլի կողմից։ Կոմսի զորքը Անգլիայի ռազմական պատմության մեջ առաջին անգամ Բամբուրգը ռմբակործեց հրետանային կրակով, ինչի արդյունքում այն մեծապես վնասվեց։ Դղյակը վերականգնելու փորձեր ձեռնարկվել են դղյակի հաջորդ սեփականատերեըի կողմից XVII և XVIII դարերում։
Ժամանակակից պատմություն
1894 թվականին անգլիացի արդյունաբերող Վիլիամ Արմստրոնգը գնեց դղյակը և ավարտին հասցրեց վերականգնողական աշխատանքները՝ այն վերածելով անձնական կեցավայրի և թանգարանի։
Գրականության մեջ
Անգլիացի գրող Բեռնարդ Կորնուելլի «Սաքսոնական ժամանակագրություններ» վիպաշարքում գլխավոր հերոս Ուտրեդ Բեբբանբուրգցին համարվում է Բեբբանբուրգ դղյակի (հին անգլիական անվանումը՝ Բամբորո) օլդրմենը՝ տերը։
Տեղեկատվություն այցելուների համար
Դղյակը բաց է մարտի 12-ից հոկտեմբերի 31-ը, ամեն օր ժամը 11.00-ից 17.00:
Մեծահասակի տոմսը՝ £5.50. Երեխաների տոմսը (5-15 տարեկան)՝ £2.50. մինչև 5 տարեկան երեխաների համար՝ անվճար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դղյակներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անգլիայի դղյակներ
Ալեքսանդրովկա (գյուղ, Բոգոդուխովի շրջան)
Ալեքսանդրովկա (Олександрівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բոգոդուխովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1700 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ալեքսանդրովկա գյուղում բնակվում էր 540 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,4 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 225 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բոգոդուխովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1700 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Զիարեթ (Օվաջիկի գավառ, Խաղաջուրի մոտ)
Զիարեթ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Օվաջիկի գավառակում ։ Գտնվում էր գավառակի հյուսիսային կողմում, Խաղաջուր լեռան հարավային փեշերին։ Հանդիսանում էր շրջանի կենտրոն։
Բնակչություն
1915-1916 թվականներին ուներ 130 տուն հայ և 160 տուն քուրդ բնակիչ։
Նոլի
Նոլի  (Noli), կոմունա Իտալիայում, Լիգուրիա մարզում՝ Սավոնա գավառում։
Զիարեթ (Օվաջիկի գավառ, Խաղաջուրի մոտ)
Պատմամշակութային կառույցներ
Մինչև 1915 թվականը գյուղի մոտ նշմարվում էին եկեղեցու, խաչքարների ավերակների մնացորդներ և հին բնակավայրի ավերակներ ։
Նոլի
Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների կազմում է 2918 մարդ, խտությունը՝ 303 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 10 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 17026։ Հեռախոսային կոդ՝ 019։
Զիարեթ (Օվաջիկի գավառ, Խաղաջուրի մոտ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Նոլի
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում՝ Սուրբ Սանտ Էուգենիոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կրասնոսելսկի (Կրասնոդարի երկրամաս)
Կրասնոսելսկի (Красносельский), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Գուլկևիչիի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 7829 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի քաղաքային բնակավայրեր Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի Գուլկևիչիի շրջանի բնակավայրեր
Մորիյամա
Մորիյամա (守山市), Ճապոնիայի Սիգա պրեֆեկտուրայում գտնվող քաղաք։ Քաղաքի մակերեսը կազմում է 55,73 կմ², բնակչությունը՝ 79 341 մարդ , բնակչության խտությունը՝ 1423,67 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը տեղակայված է Հոնսյու կղզու վրա՝ Կինկի տարածաշրջանի Սիգա պրեֆեկտուրայում։ Այս քաղաքի հետ սահմանակցում են Կուսացու, Ռիտտո, Յասու քաղաքները ։
Սիմվոլիկա
Քաղաքը խորհրդանշող ծառը կոմֆորայի ծառն է, ծաղիկը լոտոս ընկուզակիրն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1970 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
(2845) Ֆրանկլինկեն
(2845) Ֆրանկլինկեն (Franklinken), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի հուլիսի 26-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,260969 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8947 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6273 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1241,77 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,289909 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,01° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Շիպովո (քաղաք, Բոսնիա և Հերցեգովինա)
Շիպովո (Šipovo, Шипово / Šipovo, Šipovo), քաղաք Բոսնիա և Հերցեգովինայի կենտրոնական մասում։ Տեղակայված է Սերբական Հանրապետության Բանյա Լուկա շրջանում։ Համանուն համայնքի վարչատարածքային կենտրոնը։
Քաղաքից 30 կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվում է Յան մնացուկային անտառը։
Բնակչություն
Ըստ 2013 թվականի մարդահամարի տվյալների քաղաքի բնակչությունը կազմել է 4 052 մարդ, համայնքինը՝ 10 820 :
Ըստ 1991 թվականի մարդահամարի տվյալների քաղաքում բնակվել են 5 170 մարդ, որոնցից 3 828-ը (74,04 %) սերբեր են եղել, 1 155-ը՝ բոսնիական մուսուլմաններ, 117-ը՝ հարավսլավներ, 14-ը՝ խորվաթներ, 56-ը՝ այլազգիներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի բնակավայրեր
Բլագովեշչենսկոե (գյուղ, Վոսկրեսենսկի շրջան)
Բլագովեշչենսկոե (Благовещенское), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վոսկրեսենսկի շրջանի կազմում։
Պետրովսկոե (գյուղ, Բելոպոլիեի շրջան)
Պետրովսկոե (Петрівське), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պետրովսկոե գյուղում բնակվում էր 96 մարդ։
Ժեմժես
Ժեմժես  (Жемжес), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կեմերովոյի մարզում։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Եվ կրկնվելու է ամեն ինչ
Եվ կրկնվելու է ամեն ինչ..., Վահագն Գրիգորյանի «Ադամամութ» վեպի մոտիվներով 1989 թվականին նկարահանված հայկական ֆիլմ է։
Սյուժե
Փաստաբան Մարտին Սահակյանը կնոջ հետ հերթական վեճից հետո մեկնում է օդակայան՝ նպատակ ունենալով մի որոշ ժամանակով հեռանալ Լենինգրադից, գուցե նաև այցելել այն վայրերը, որտեղ անցկացրել է իր մանկությունը։ Օդակայանում Մարտինը ծանոթանում է Աննայի հետ։ Մինսկում նրանք պարզում են, որ հետագա ճանապարհը գնալու են միասին։ Ավելի ուշ պարզվում է, որ Աննան Մարտինի քույրն է։ Աննայի մայրը պատերազմի ժամանակ փրկել է Մարտինի հոր կյանքը, իսկ վերջինիս զոհվելուց հետո ծնվել է աղջիկը։
Հայիթիի ազգային թանգարան
Հայիթիի ազգային թանգարանը (ֆրանսերեն՝ Musée National d'Haïti), Պորտ-օ-Պրենսում, Հայիթի, կառուցվել և բացվել է 1938 թվականին ։ Այն գտնվում է «Route Nationale No 1» հասցեում՝ Մոնտրուիի հարևանությամբ։ Այն չպետք է շփոթել Հայիթիի ազգային պանթեոնի թանգարան (MUPANAH) հետ (կառուցվել է 1983 թվականին), որը գտնվում է Ազգային պալատի դիմացի փողոցում։
Ազգային թանգարանում պահվում են տեղեկություններ և արտեֆակտներ, որոնք ընդգրկում են Հայիթիի պատմությունը Արավակի և Տայնոյի հնդկացիների ժամանակներից մինչև 1940-ականները։ Կան որմնանկարներ, որոնք ցույց են տալիս իսպանացիների վերաբերմունքը իսպանացիներ և ֆրանսիացիների կողմից աֆրիկացի ստրուկների նկատմամբ։ Կան նաև արտեֆակտներ, որոնք վերաբերում են Հայիթիի կայսրերին, այդ թվում՝ ատրճանակը, որով թագավոր Անրի Քրիստոֆը ինքնասպան է եղել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայիթիի թանգարաններ Կատեգորիա:Ազգային թանգարաններ Կատեգորիա:1938 հիմնադրված թանգարաններ
Փարիզի դրամատան թանգարան
Փարիզի դրամատան թանգարան (Musée de la Monnaie de Paris), դրամագիտական թանգարան, որը գտնվում է Փարիզի չորրորդ շրջանում։ Թանգարանային հավաքածուն բաղկացած է ֆրանսիական պատմության ամբողջ դարաշրջանի (անտիկ դարաշրջանից մինչև մեր օրեր) դրամներից ու մեդալներից։
Պատմություն
1827 թվականին Ֆրանսիայի արքա Շառլ X-ը հրաման արձակեց Դրամների թանգարանի ստեղծման մասին։ Վեց տարի հետո՝ 1833 թվականի նոյեմբերի 8-ին, Լուի Ֆիլիպ արքան պաշտոնապես բացեց թանգարանը արհեստանոցներին կից, որոնք զբաղվում էին մետաղադրոշմումով և դրամների ու ժետոնների փորագրումով։
1984 թվականին թանգարանին կից ստեղծվեց հատուկ բաժին, որը զբաղվում էր արհեստավարժ դրամագետներին սպասարկելով։ 1988 թվականին դրամների թանգարանը ստացավ իր այսօրվա «Փարիզի դրամատան թանգարան» անվանումը։
1991 թվականին թանգարանը բաժանվել էր երեք դեպարտամենտի։
2011 թվականից մինչև 2017 թվականը թանգարանը փակ է եղել ռեստավրացիոն-վերականգնողական աշխատանքներ կատարելու համար ։
Հավաքածու
Թանգարանի հավաքածուում կան տարբեր դարաշրջանների և ժողովուրդների 30 000-ից ավելի մետաղադրամներ, նաև 75 000 մեդալներ, ժետոններ և տարբերանշաններ։ Ի լրումն դրամագիտական հավաքածուի՝ թանգարանում ցուցադրված են նկարներ, փորագրանկարներ, քանդակներ և մետաղադրամի փորագրման սարքավորումներ։ Թանգարանի արխիվն ունի 13 020 գիրք, 98 400 գիտական հոդվածներ, 1454 ձեռագիր, 18 227 և այլ փաստաթղթեր, որոնք վերաբերում են Ֆրանսիայի ֆինանսների պատմությանը։
Այցելուների համար աշխատում է հուշանվերների խանութ, և բաց են երկու արհեստանոց, որտեղ ցանկացածը կարող է տեսնել մեդալների և դրամների ստեղծման ընթացքը։
Ծանոթագրություն
<references group="" responsive="1">
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի թանգարաններ Կատեգորիա:1833 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Դրամագիտություն Կատեգորիա:Դրամագիտության թանգարաններ
Բաբակի (գյուղ, Բոգոդուխովի շրջան)
Բաբակի (Бабаки), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բոգոդուխովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1694 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բաբակի գյուղում բնակվում էր 30 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,55 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 54,55 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բոգոդուխովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1694 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:1964 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նոր ուղի (ամսագիր)
«Նոր ուղի», գրական-գեղարվեստական, հասարակական-քաղաքական ամսագիր։ Լույս է տեսել 1929-1932 թվականներին, Երևանում։ Խմբագիրներ՝ Պ․ Մակինցյան, Ա․ Կարինյան, Ե․ Չուբար, Դ․ Սիմոնյան։ Անցյալի գրական ժառանգության գնահատության հարցերում ուղեցույց ունենալով կուսակցության համապատասխան որոշումները նշանակալի չափով նպաստել է հայ սովետական գրականության զարգացմանը, գրական-գեղարվեստական նոր ըմբռնումների ձևավորմանն ու ամրապնդմանը։ Միքայել Նալբանդյանի, Հակոբ Պարոնյանի, Հովհաննես Թումանյանի, Ալեքսանդր Շիրվանզադեի, Ավետիք Իսահակյանի երկերի հետ մեկտեղ տպագրել է Եղիշե Չարենցի, Ակսել Բակունցի, Դերենիկ Դեմիրճյանի, Ստեփան Զորյանի, Մովսես Արազու, Վահան Թոթովենցի, Նաիրի Զարյանի, Ազատ Վշտունու, Գեղամ Սարյանի, Գուրգեն Մահարու, Վ․ Նորենցի և այլոց ստեղծագործությունները։ Գրականագիտական և քննադատական հոդվածներով հանդես են եկել Ա․ Տերտերյանը, Հ․ Սուրխաթյանը և ուրիշներ։ Երաժշտության ու արվեստի հարցերին անդրադարձել են Ռ․ Թերլեմեզյանը, Գ․ Լևոնյանը, Ա․ Սարգսյանը, Վ․ Ղորղանյանը, Ս․ Քոչարյանը։ Ամսագիրն ուներ «Ռուսական գրականություն», «Արտասահմանյան գրականություն», «Անդրկովկասյան գրականություն» բաժիններ, հետևողականորեն լուսաբանում էր ԽՍՀՄ ժողովուրդների գրական կյանքը։ Գիտական բաժնում տպագրվել են Գ․ Ղափանցյանի, Ռ. Գաբրիելյանի, Է․ Հասրաթյանի, Մորուս Հասրաթյանի և ուրիշների հաղորդումներն ու հոդվածները։ Հասարակական-քաղաքական նյութերը նվիրված էին սոցիալիստական շինարարության տարբեր խնդիրներին, դաշնակցության քննադատությանը, հեղափոխական շարժումների պատմության լուսաբանմանը։
Կատեգորիա:Հայկական ԽՍՀ ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական հասարակական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական քաղաքական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Ռույակ (կանտոն)
Ռույակ (Rouillac), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Պուատու Շարանտա շրջանում։ Շարանտ դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Կոնյակ օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 7342 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 1623 է։ Կանտոնում կա 16 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Միխայիլ Պանարետոս
Միխայիլ Պանարետոս (Μιχαήλ Πανάρετος, ), Տրապիզոնի կայսրության պաշտոնյա և հույն պատմաբան։ Նրա եզակի վերապրած գործը Ալեքսիս I Կոմնենոսի և նրա իրավահաջորդների Տրապիզոնի կայսրության տարեգրությունն է։ Այս տարեգրությունը ոչ միայն տեղեկություններ է տրամադրում միջնադարյան կայսրության ժամանակագրական շրջանի մասին, այլ նաև պարունակում է բավականին արժեքավոր նյութեր Օսմանյան Թուրքիայի վաղ շրջանի պատմության մասին՝ ըստ բյուզանդական աղբյուրների։ Այդ պատմությունը գրեթե անհայտ էր մինչև Ջակոբ Ֆիլիպ Ֆոլլմերայերը հայտնաբերեց այն 19-րդ դարում՝ Վենետիկի Բիբլիոտկա Մարկիանայի ձեռագրերում։ «Այս խայտառակ, բայց ճշմարտացի ժամանակագրության շնորհիվ», - գրում է ռուս բյուզանդագետ Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչ Վասիլևը, - «ինչ-որ չափով հնարավոր է դարձել վերականգնել Տրապիզոնի պատմության մեջ կարևորագույն իրադարձությունների ժամանակագրական հաջորդականությունը։ Այս ժամանակագրությունը ընդգրկում է 1204-1426 թվականները և ներկայացնում է նախկինում անհայտ կայսրերի մի քանի անուններ» ։
Կյանք
Այն ամենը, ինչ հայտնի է Պանարետոսի մասին, իր տարեգրության մեջ ներկայացված շատ սուղ տեղեկատվությունն է։ Նա Ալեքսիս III Կոմնենոսի սպասարկման անձնակազմում զբաղեցնում էր պրոտոզեբաստոսի և պրոտոնոտարիոների պաշտոնները, որոնք այդ ժամանակի բյուզանդական դատարանի բարձրագույն պաշտոններից էին։ Պանարետոսը առաջին անգամ երևան եկավ 1351 թվականին, երբ նա հայտնեց, որ հեռացել է կայսր Ալեքսիս III- ի մոր ՝ Իռեն Տրապիզոնի հետ դեպի Լիմնյա ՝ ընդդեմ ապստամբ Կոնստանտին Դորանացիների ։ Թե ինչպիսին էր Պանարետոսի պաշտոնական դիրքը այն ժամանակ, հաստատված չէ, բայց նրա կերպարը ի հայտ չէր գալիս Տրապիզոնի քաղաքացիական պատերազմի ավարտին, որի մասին արձանագրություններ կան, թե ինքը գնացել է  կայսր Ալեքսիս III- ի հետ մասնակցելու Չերիանայի դեմ կազմակերպված աղետալի հարձակմանը, որից ինքը հազիվ է փրկվել ։ Այդ ժամանակներից նա մատյաններում իր անունը  նշում էր առաջին դեմքի հոդնակի թիվով՝ դրանով իսկ կարևորելով իր դերը։ Նա իրեն անունով չէր դիմում մինչև իր պաշտոնավարման սկիզբը՝ 1363 թվականը, Պանարետոսը նաև դեսպանատան մաս էր կազմում, որտեղ ընդգրկված էին բազմաթիվ դեսպաններ և Ջորջ Սքոլարիսը, ում ուղարկել էին Կոստանդնուպոլիս բանակցելու Ալեքիոս կայսեր աղջկա և Ջոն Վ․Պալայոլոգոսի տղաներից մեկի հետ՝ նրանց ամուսնությունը իրագործելու համար։ Բացի վերը նշված անձանցից դեսպանատունը աշխատում էր նաև վենետիկյան վարչակազմի ղեկավար  Ջոն Կանտակուզենոս VI-ի և Genoese Galata-ի կապիտան Լեոնարդո Մոնթալդոյի հետ ։
Հայտնի է, որ նա ունեցել է երկու որդի, ովքեր մահացել են 1368 թվականին, երբ Պանարետոսը Կոստանդնուպոլսում չէր․ Կոստանդինը, ով խեղդվել էր տասնհինգ տարեկան հասակում և Ռոմանոսը, ով մահացել էր հիվանդությունից՝ տասնյոթ տարեկան հասակում։ Այս աղետալի մահերը ծանր ազդեցություն են թողել Պանարետոսի վրա, որի մասին ինքը նշում է տարեգրության մեջ ։
Տարեգրություն
Նրա <<Տարեգրությունը>> քսան էջանոց շատ հակիրճ աշխատություն է, որը ներկայացնում է Տրապիզոնի պատմությունը սկսած 1204 թվականից։ Այդ աշխատության պահպանված ձևը ունի նվազագույնը հինգ գրառում, վերջին գրառումը մյուսներից տարանջատող բացթողնված հատվածը վկայում է այն մասին, որ կրկնօրինակողը ժամանակին ուղղումներ է կատարել և ջնջել է որոշ հատվածներ, սակայն ԱՆթոնի Բրայերը նշում է, որ գրագիրը փաստերը թաքցնելու որևէ փորձ չի արել ։ Բրայերը նշում է, որ բաց թողնված հատվածը պարունակել է նվազագույնը երկու կարևոր հոդված, որոնք վերաբերում էին Ալեքսիոս IV Մեգաս Կոմնենոս կայսեր մահվանը ։
Դեռևս հայտնի չէ, թե Պանարետոսը ինչ սկզբնաղբյուր է օգտագործել իր աշխատության համար։ Նրա ժամանակագրությունը ընդգրկում է 1349-1390 թվականները։ Ֆոլլմերայերը Բեսսարիոնի <<Գովեստ Տրապիզոնի>> գործում նշվում է մի հատված, որտեղ նկարագրվում է արքայական պալատի որմնանկարներով սրահը՝ ցուցադրված Գրանդ Կոմնոյի և իր ընտանիքի դիմանկարներով ըստ ժամանակագրական կարգի։ Այս դինաստիկ պատկերասրահն իր մակագրություններով կարող էր հեշտությամբ ծառայել Պանարետոսին իբրև իր նախաքննական ժամանակագրության հիմք։ Նրան պետք էր միայն այն պատճենել ։ Ալեքսիոս III- ի ժամանակ Պանարետոսը տիրակալների ժամանակագրական տեղեկությունները ներկայացնում էր երկու ձևով. տիրակալների գահակալման սկզբի և ավարտի թվականները, և թագավորության գոյության ժամանակահատվածը։
Պանարետոսը տարբերվում էր ավանդական հույն պատմաբաններից նրանով, որ չէր գրում դասական հունարենով, այլ օգտագործում էր պոնտական հունարենը, որը հատկապես կիրառելի էր Տրապիզոնում։ Ժամանակագրության ամբողջ ընթացքում Պանարետոսը իր հայրենակիցներին վերաբերվում էր որպես հռոմեացիների կամ քրիստոնյաների, բայց ոչ իբրև հույների, ինչպես որ ընդունված էր Բյուզանդիայում։ Եվ չնայած  ժամանակագրությունը վերջանում է 1426 թվականին, գիտական աղբյուրների համաձայն վերջին չորս գրառումները անանուն են ։
Այս աշխատության միակ օրինակը Marcianus graecus 608/coll. 306-ի հատվածն է, որը ձեռագրի վեց մասերից մեկն է։ Այս ձեռագիրն ընդգրկող բոլոր գործերը գրվել են միևնույն դպիրների կողմից․ ձեռագրի վրա կան ջրանիշներ, որոնք ըստ Պիտեր Շրեյների նշում են դրանց 1440-1450 թվականներին ստեղծվելու մասին ։ Չնայած նրան, որ ձեռագիրը բերվել էր Բեսարիոնի Biblioteca Marciana մասնավոր գրադարանից, Շրեյների հետաքննությունը ցույց է տվել, որ 15-րդ դարում(Բեսարիոնի կյանքի ընթացքում) այն պատկանում էր  Յոհաննես Զաքարիասին։ Գրքի առաջին տպագիր հրատարակությունը պատկանում էր Ֆոլլմերայերի գործընկեր Գոթլիբ Թայֆին, չնայած որ Պանարետոսի <<Ժամանակագրությունը>> հայտնաբերել էր ինքը Ֆոլլմերայերը։ Ֆալմայերը հունական տեքստը հրատարակեց գերմանական թարգմանությամբ և մեկնաբանությամբ 1844 թվականին։ Ժամանակագրության առաջին գիտական, քննադատական տեքստը արվել է հունական գիտնական Սփիրինդոն Պ. Լամբրոսի կողմից 1907 թվականին։ Մեկ այլ հրատարակություն հրապարակվել է Ոդիսևոս Լամպսիդսի կողմից 1958 թվականին ։ Ամենավերջին անգլերեն թարգմանությամբ հրատարակությունը կատարվել է Սքոթ Քենեդիի կողմից 2019 թվականին ։
Նոր ուղի (թերթ, Բուխարեստ)
«Նոր ուղի», գրական, հասարակական եռօրյա թերթ։ Ռումինիայի հայ հայրենասերների պաշտոնական, ապա՝ «Հայաստանյան ճակատ» կազմակերպության օրգան։ Լույս է տեսել 1944-1945 թվականներին, Բուխարեստում։ Նպատակն էր ռումինահայ գաղութին հաղորդակից դարձնել հայրենիքի իրադարձություններին։ Պատմել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Գերմանա-խորհրդային թատերաբեմում հայ մարտիկների սխրանքների մասին, տպագրել գրական-գեղարվեստական գործեր, երգիծական պատմվածքներ։
Կատեգորիա:Ռումինիայի հայկական օրաթերթեր Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական հասարակական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Վելեֆիկե
Վելեֆիկե  (Velefique) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում` Ալմերիա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լոս Ֆիլաբրես Տաբերանս շրջանում։ Զբաղեցնում է 65 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը` 295 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 48 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ալմերիա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Ձայնագրության Ազգային Սինդիկատ
Syndicat national de l'édition phonographique (հայ․ թարգմ․՝ « Հնչյունագրական հրատարակության ազգային միություն» կարճ SNEP), ընկերություն, որը Ֆրանսիայում զբաղվում է երաժշտական ոլորտում հեղինակային իրավունքների պաշտպանությամբ։ Այն ներառում է 48 ընկերություն։ Ընկերությունը հիմնադրվել է 1992 թ․-ին։ Գործունեությունը ներառում է հեղիկային իրավունքների պաշտպանություն, հոլովակների թողարկումների համար գումարների գանձում, հեղինակային իրավունքների խախտումների բացահայտում, ալբոմների սերտեֆիակցում, հետևաբար նաև, «պլատինե», «ոսկե», «արծաթե», «ադամանդե» ստատուսների շնորհում և հիթ-շքերթների կազմում։
Վկայական
Սինգլներ
Անձիտ
Աշխարհագրություն
Գտնվում էր Արածանի գետի ստորին հոսանքում, հարավային ափին։ Ընդգրկում էր Խարբերդի դաշտի մեծ մասը։
Պատմություն
Ասուրա-բաբելական աղբյուրներում հիշատակվում է Էնզիտու ձևով։ Անձիտով էր անցնում Տիգրիսի հովտով ձգվող Պարսից Արքայական ճանապարհը։ Անձիտում էին գտնվում Անձիտ, Խարբերդ, Էլեգիա բերդերը, Հռանդեա վայրը, որտեղ[62-ին հայ-պարթևական միացյալ ուժերը հաղթեցին հռոմեացիներին(տես Հռանդեայի պայմանագիր)։ Գավառում հայտնի էր Անձտեացիների նախարարական տոհմը։ Մեծ Հայքի թագավորության 387-ի բաժանումից հետո Անձիտը դարձավ Բյուզանդիային ենթակա հինգ սատրապություններից մեկը՝ Անզետենե անունով։
Կրասնոսելսկոե (Կաբարդա-Բալկարիա)
Կրասնոսելսկոե (Красносельское), գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Կաբարդա-Բալկարական Հանրապետության Պրոխլադնիի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կաբարդա-Բալկարիայի Պրոխլադնիի շրջանի բնակավայրեր
Օզիլիա
Օզիլիա (Osiglia)՝ կոմունա Իտալիայում, Լիգուրիա մարզում՝ Սավոնա գավառում։
Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների կազմում է 504 մարդ, խտությունը՝ 17մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 29կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 17010։ Հեռախոսային կոդ՝ 019։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Կույս Մարիամը։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի 12-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (312401-312500)
Աստերոիդների ցանկ (312301-312400) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (312501-312600)
Զիարեթ (Օվաջիկի գավառ, Խորխորից հյուսիս-արևմուտք)
Զիարեթ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Օվաջիկի գավառակում ։ Գտնվում էր Խորխոր գյուղից հյուսիս-արևմուտք։ Զիարեթը Օվաջիկ տանող ճանապարհին Դերսիմի հարավային մասի վերջին գյուղն է։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 75 տուն քուրդ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գորիշկովսկոե
Գորիշկովսկոե (Горишківське), ավան Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տոմաշպոլի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գորիշկովսկոե ավանում բնակվում էր 89 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,868 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 102,53 մարդ/կմ²։