cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էլիսաբետա Գոնզագա
Կյանք
Էլիսաբետայի կրթությունը նրան հնարավորություն է տվել իր կյանքն անցկացնել 15-րդ դարի Իտալիայի մեծ մտածողների ընկերակցությամբ։ Նրա պալատում հյուրընկալվել են գրողներ, նկարիչներ ու գիտնականներ։ Նրա ազնվականությունը նրան կապել և ներգրավել է 16-րդ դարի Իտալիայի ուժային քաղաքականության մեջ։ Եղել է ազդեցիկ վերածննդյան արվեստների հովանավոր և քաղաքական գործիչ Իզաբելա դ՛Էստեի ամուսնու քույրը։ Չնայած իր թույլ առողջությանը՝ Էլիսաբետան հայտնի էր որպես հոյակապ ձիավարող և հաճախ է մասնակցել որսերի Ուրբինոյի շրջակայքում գտնվող գյուղական տարածքներում։
1502 թվականի հունիսի 21-ին Չեզարե Բորջան նվաճել է Ուրբինոն և Գվիդոբալդոյին փախուստի մատնել, իսկ Էլիսաբետային ստիպել մնալ Մանտովայում, որտեղ նա հյուր էր գնացել։ Նա մնացել է այնտեղ մինչև 1503 թվականը, որից հետո Վենետիկում միացել ամուսնուն։ Նրանց իշխանությունը վերականգնվել է 1504 թվականին, և երեխաներ չունենալու պատճառով նույն տարում իրավահաջորդությունն ապահովելու նպատակով նրանք որդեգրել են Գվիդոբալդոյի քրոջ որդուն՝ Ֆրանչեսկո Մարիա դելլա Ռովերեին ։
1506 թվականին դժկամորեն ուղեկցել է Լուկրեցիա Բորջիային վերջինիս՝ դեպի Ֆերարա կատարած ուղևորության ընթացքում, որտեղ նա ամուսնացել է Ալֆոնսո I դ՛Էստեի հետ։ Ականատեսներից մեկն այսպես է նկարագրել նրան հարսանիքի ժամանակ․"Ֆերարա մտնելիս նա նստած էր սև ջորու վրա, որը զարդարված էր հյուսածո ոսկով ասեղնագործված սև թավիշով, և կրում էր ոսկե եռանկյուններով ծածկված սև թավշե թիկնոց։ Հաջորդ օրը տան մեջ նա կրում էր շագանակագույն թավշյա թիկնոց և զանգվածեղ ոսկե շղթաներ։ Մեկ այլ օր նրա հագին ոսկե գծավոր սև թավշյա զգեստ էր, գոհարապատ վզնոց ու թագ։ Հաջորդ օրը նա կրում էր գրանիշերով ասեղնագործված սև թավշյա խալաթ ։"1508 թվականին Գվիդոբալդոյի մահից հետո շարունակել է ապրել Ուրբինոյում որպես մանկահասակ ժառանգորդի խնամակալ ։
1509 թվականին Ֆրանչեսկո Մարիային ամուսնացրել են Էլիսաբետայի եղբոր դստեր՝ Էլեոնորա Գոնզագայի հետ՝ ավելի համախնբելով տոհմը ։
Սակայն 1516 թվականի հունիսին Հռոմի պապ Լեո X-ը նրան վտարել է Ուրբինոյից, քանի որ վերջինս ցանկանում էր դքսությունը փոխանցել իր զարմիկ Լորենցո դե Մեդիչիին։ Էլիսաբետան ու Էլեոնորան առանց կոպեկի ապաստան են գտել Ֆերարայում, որտեղ էլ 1526 թվականին Էլիսաբետան վախճանվել է։
Մշակութային տեղեկություններ
Բալդասսար Կաստիլոնեն անմահացրել է Էլիսաբետա Գոնզագային 1528 թվականին հրատարակված իր «Պալատականը» գրքում, որը հիմնված էր տիկնոջ հետ հեղինակի հանդիպումների ու զրույցների վրա ։
1504-1506 թվականներին ստեղծված նրա դիմանկարը վերագրվում է Ռաֆայելին ու գտնվում Իտալիայի Ֆլորենցիա քաղաքի Ուֆֆիցի պատկերասրահում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռեգենտներ Կատեգորիա:Ֆեռարա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:16-րդ դարի իտալացիներ
Ռելինգ (Բավարիա)
Ռելինգ (Բավարիա) (Rehling), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Շվաբիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Այխախ Ֆրիդբերգ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 2449 մարդ (ըստ 2009 թվականի դեկտեմբերի 31-ի)։ Տարածքը կազմում է 26,26 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 71 158։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Կերժենեց (գյուղ, Սեմյոնովսկի շրջան)
Կերժենեց (Керженец), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Սեմյոնովսկի շրջանի կազմում։
Գրայֆենբերգ (Բավարիա)
Գրայֆենբերգ (Greifenberg), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Լեխի Լանդսբերգի վարչական շրջանի ենթակայության տակ։ Մտնում է Կրոնախ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը ՝ 2167 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով )։ Զբաղեցնում է 8.21 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝  09 1 81 123։
Բաժանված է չորս գյուղական համայնքի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Աբոլոնե (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)
Աբոլոնե (Аболонье), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Մերիլին Մոնրո
Մերիլին Մոնրո (Marilyn Monroe), ի ծնե անունը՝ Նորմա Ջին Մորտենսեն (Norma Jeane Mortensen), մկրտվել է որպես Նորմա Ջին Բեյքեր (Norma Jeane Baker), ), ամերիկացի կինոդերասանուհի, մոդել և երգչուհի։ Ճանաչում ձեռք բերելով շիկահեր գեղեցկուհիների (blonde bombshell) կատակերգական դերերի շնորհիվ՝ Մերիլին Մոնրոն դարձել է 1950-ական թվականների ամենահայտնի սեքս-խորհրդանիշերից մեկը և սիմվոլիկ այդ դարաշրջանում սեքսուալության հանդեպ վերաբերմունքի տեսանկյունից։ Չնայած նա եղել է առաջատար դերասանուհի ընդամենը մեկ տասնամյակ՝ նրա ֆիլմերը հավաքել են 200 մլն դոլար մինչև դերասանուհու մահը 1962 թվականին (համարժեք է 2 մլրդ դոլարի 2018 թվականի դրությամբ) ։ Տասնամյակներ անց նա շարունակում է մնալ փոփ մշակույթի գլխավոր խորհրդանիշը։
Ծնվելով և հասակ առնելով Լոս Անջելեսում՝ Մոնրոն իր մանկության մեծ մասն անցկացրել է որդեգիր ընտանիքներում և մանկատներում, իսկ տասնվեց տարեկանում ամուսնացել է։ Պատերազմի ժամանակ «Radioplane Co.» ընկերության ավիացիոն գործարանում աշխատելու ընթացքում՝ 1944 թվականին, նա ներկայացվել է First Motion Picture Unit-ի լուսանկարչին և սկսել փին-ափ մոդելի հաջող կարիերա։ Հետագայում նա կարճաժամկետ պայմանագրեր է կնքել Twentieth Century-Fox (1946-1947) և Columbia Pictures (1948) ընկերությունների հետ։ Մի շարք փոքր դերերից հետո Մոնրոն պայմանագիր է կնքել Fox ընկերության հետ 1951 թվականին։ Հաջորդ երկու տարիների ընթացքում նա դարձել է ճանաչված դերասանուհի և նկարահանվել մի շարք կատակերգություններում, ինչպիսիք են՝ «Այնքան երիտասարդ, որքան դու ես զգում» («As Young as You Feel») և «Կապկի գործ» («Monkey Business»), ինչպես նաև «Ընդհարում գիշերը» («Clash by Night») և «Կարելի է չթակել» («Don't Bother to Knock») դրամաներում։ Մոնրոն հայտնվել է սկանդալի կիզակետում, երբ բացահայտվել է, որ նա մերկ լուսանկարվել է նախքան աստղ դառնալը, բայց այդ պատմությունը ստվեր չի գցել նրա կարերայի վրա, այլ ընդհակառակը, ավելի է մեծացրել հետաքրքրությունը նրա ֆիլմերի նկատմամբ։
Մինչ 1953 թվականը Մոնրոն դարձել է ամենապահանջված հոլիվուդյան աստղերից մեկը․ նա ստացել է գլխավոր դերեր «Նիագարա» նուար ֆիլմում, որում շեշտը դրվել է նրա գրավչության ցուցադրման վրա, ինչպես նաև «Ջենտլմենները նախընտրում են շիկահերներին» և «Ինչպես ամուսնանալ միլիոնատիրոջ հետ», որոնց շնորհիվ ստեղծվել է «հիմար շիկահերի» նրա աստղային կերպարը։ Նույն թվականին նրա նկարները հայտնվել են Playboy տղամարդկանց ամսագրի առաջին համարի շապիկին և մեջտեղի էջում։ Չնայած Մոնրոն կարևոր դեր է կատարել իր հանրային կերպարի ստեղծման ու հետագա պահպանման գործում, իր ամբողջ կարիերայի ընթացքում նա բացասաբար է ընդունել իրեն այդ կերպարի հետ նույնացնելու և ստուդիաների կողմից քիչ վճարվելու փաստերը։ 1954 թվականի սկզբին նա կարճ ժամանակով հեռացվել է աշխատանքից նախագիծը մերժելու պատճառով, բայց վերադարձել է և նկարահանվել իր կարիերայի ամենաեկամտաբեր ֆիլմերից մեկում՝ «Յոթ տարվա տենչ» կինոնկարում (1955)։
Ստուդիայի՝ պայմանագիրը փոխել չցանկանալու հետ կապված խնդիրների պատճառով Մոնրոն 1954 թվականի վերջին հիմնադրել է իր կինոընկերությունը, որը կոչել է Marilyn Monroe Productions (MMP)։ 1955 թվականը նա նվիրել է իր ընկերության զարգացմանն ու սկսել է սովորել դերասանական մեթոդ Դերասանական ստուդիայում։ 1955 թվականի վերջին Fox-ը Մոնրոյի հետ կնքել է նոր պայմանագիր, որը նրան տվել է ավելի մեծ վերահսկողություն և բարձր աշխատավարձ։ Նրա հետագա աշխատանքների թվում են եղել քննադատության արժանացած դերը «Ավտոբուսի կանգառ» (1956) ֆիլմում և MMP ընկերության առաջին անկախ արտադրանքը՝ «Արքայազնն ու պարուհին» («The Prince and the Showgirl», 1957) ֆիլմը։ Մոնրոն արժանացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի որպես լավագույն դերասանուհի «Ջազում միայն աղջիկներ են» ֆիլմում իր դարակատարման համար (1959), որն ունեցել է հաջողություն քննադատների շրջանում, ինչպես նաև կոմերցիոն տեսանկյունից։ Նրա վերջին ավարտուն աշխատանքը եղել է «Անհանգիստները» (1961) ֆիլմը։
Մերիլին Մոնրոյի՝ խնդիրներով լի անձնական կյանքն արժանացել է մեծ ուշադրության։ Նա պայքարել է հոգեմետ նյութերի չարաշահման, դեպրեսիայի և տագնապի դեմ։ Նախկին բեյսբոլիստ Ջո ԴիՄաջիոյի և դրամատուրգ Արթուր Միլլերի հետ նրա համապատասխանաբար երկրորդ և երրորդ ամուսնությունները մեծ արձագանք են ստացել հանրության շրջանում, և երկուսն էլ ավարտվել են ամուսնալուծությամբ։ 1962 թվականի օգոստոսի 5-ին Մերիլին Մոնրոն մահացել է 36 տարեկան հասակում բարբիտուրատների չարաշահումից Լոս Անջելեսի իր տանը։ Չնայած Մոնրոյի մահը համարվել է հավանական ինքնասպանություն, նրա մահվանից հետո առաջարկվել են մի շարք դավադրության տեսություններ։
Վաղ կյանք և առաջին ամուսնություն (1926-1943)
Մերիլին Մոնրոն (ծննդյան անունը՝ Նորմա Ջին Մորտենսոն) ծնվել է 1926 թվականի հունիսի 1-ին Լոս Անջելեսում։ Նա եղել է Գլեդիս Փյորլ Բեյքերի (օրիորդական ազգանունը՝ Մոնրո, 1902-1984) երրորդ երեխան։ Գլեդիսը եղել է Միջին Արևմուտքից Կալիֆոռնիա տեղափոխված աղքատ ընտանիքի դուստր։ Տասնհինգ տարեկանում նա ամուսնացել է իրենից ինը տարով մեծ Ջոն Նյուտոն Բեյքերի հետ և նրանից ունեցել երկու երեխա՝ Ռոբերտը (1917-1933) և Բերնիսը (ծնվել է 1919 թվականին)։ 1921 թվականին Գլեդիսը դիմել է ամուսնալուծության և Բեյքերը երեխաներին իր հետ տարել է իր հայրենի Կենտուկի։ Մոնրոն մինչև 12 տարեկանը չի իմացել, որ ունի քույր, որին առաջին անգամ հանդիպել է չափահաս տարիքում։ Ամուսնալուծությունից հետո Գլեդիսն աշխատել է որպես մոնտաժող Consolidated Film Industries-ում։ 1924 թվականին նա ամուսնացել է Մարտին Էդվարդ Մորտենսենի հետ, բայց մի քանի ամիս անց նրանք բաժանվել են և ամուսնալուծվել 1928 թվականին։ Մերիլին Մոնրոյի հոր ինքնությունն անհայտ է և նա ավելի հաճախ օգտագործել է Բեյքեր ազգանունը։
Չնայած Գլեդիսը հոգեբանորեն և ֆինանսապես պատրաստ չէր երեխայի ծննդին, Մոնրոյի վաղ մանկությունն եղել է կայուն ու երջանիկ։ Դստեր ծննդից կարճ ժամանակ անց Գլեդիսը նրան տեղավորել է խնամակալների՝ Ալբերտ և Իդա Բոլենդերների ընտանիքում, որ ապրել են Հոթորն գյուղաքաղաքում։ Վերջիններս ունեցել են այլ որդեգիր երեխաներ ևս և նրանց դաստիարակել են ավետարանական քրիստոնեության սկզբունքներով։ Սկզբում Գլեդիսն ապրել է Բոլենդերների մոտ և մեկնել աշխատանքի Լոս Անջելես, բայց աշխատանքային երկար հերթափոխերը նրան ստիպել են վերադառնալ քաղաք 1927 թվականի սկզբին։ Դրանից հետո նա այցելել է դստերն ազատ օրերին, նրան հաճախ տարել կինո կամ Լոս Անջելեսի տեսարժան վայրեր։ Չնայած Բոլենդերները ցանկացել են որդեգրել Մոնրոյին, մինչև 1933 թվականը Գլեդիսն իր ֆինանսական դրությունը համարել է բավական կայուն և աղջկան տարել է իր մոտ ու գնել փոքր տուն Հոլիվուդում։ Այդ տանը բնակվել են նաև դերասաններ Ջորջ և Մոդ Ատկինսոնները ու նրանց դուստրը՝ Նելլին։ Մի քանի ամիս անց՝ 1934 թվականի հունվարին, Գլեդիսի մոտ նկատվել է հոգեկան խանգարում և ախտորոշվել է պարանոյիդ շիզոֆրենիա։ Հանգստյան տանը մի քանի ամիս անցկացնելուց հետո նա տեղափոխվել է Մետրոպոլիտան պետական հիվանդանոց։ Իր կյանքի մնացած մասը Գլեդիսն անցկացրել է հիվանդանոցներում կամ դրանցից դուրս, և քիչ է շփվել Մոնրոյի հետ։
Մոնրոն անցել է պետության խնամակալության տակ, և Գլեդիսի ընկերուհին՝ Գրեյս ՄաքՔի Գոդարդը նրա և նրա մոր գործերի պատասխանատվությունը վերցրել է իր վրա։ Հաջորդ չորս տարիների ընթացքում նա ապրել է մի քանի խնամակալ ընտանիքներում և հաճախ տեղափոխվել մի դպրոցից մյուսը։ Առաջին տասնվեց ամիսներին նա շարունակել է ապրել Ատկինսոնների հետ․ այդ ընթացքում նա ենթարկվել է սեռական բռնության։ Մոնրոն, որ միշտ եղել էր ամաչկոտ, սկսել է նաև կակազել և դարձել է ավելի ինքնամփոփ։ 1935 թվականի ամռանը նա մի կարճ ժամանակ ապրել է Գրեյսի ու նրա ամուսնու՝ Էրվին «Դոք» Գոդարդի և երկու այլ ընտանիքների մոտ, ինչից հետո՝ 1935 թվականի սեպտեմբերին, Գրեյսը նրան տեղավորել է Լոս Անջելեսի որբանոցում (Հոլիվուդում)։ Որբանոցը, որ եղել է «օրինակելի կառույց» և նրա տարեկիցների կողմից նկարագրվել դրականապես, Մոնրոն բնորոշել է բացասական։
Կարծելով, որ Մոնրոն ավելի երջանիկ կլինի ընտանիքում՝ մանկատան աշխատակիցները Գրեյսին համոզել են դառնալ նրա օրինական խմամակալը 1936 թվականին, բայց նա կարողացել է աղջկան մանկատնից վերցնել միայն 1937 թվականի ամռանը։ Մոնրոն երկրորդ անգամ Գրեյսի տանն ապրել է ընդամենը մի քանի ամիս, որովհետև ենթարկվել է բռնության Դոքի կողմից։ Իր ազգականների ու Գրեյսի ընկերների ու ազգականների մոտ Լոս Անջելեսում ու Քոմպթոնում մի քանի ամիս մնալուց հետո Մոնրոն գտել է համեմատաբար կայուն ընտանիք 1938 թվականի սեպտեմբերին, երբ սկսել է ապրել Գրեյսի մորաքրոջ՝ Աննա Անչինսոն Լոուերի մոտ՝ Սոթելում։ Նա սկսել է հաճախել էմերսոնի միջին դպրոց, գնացել քրիստոնեական գիտության ամենշաբաթյա պատարագներ Լոուերի հետ։ Մոնրոն եղել է միջակ սովորող աշակերտ, բայց գրական ընդունակություններ է ցուցաբերել և գրել է դպրոցի թերթի համար։ Լոուերի առողջական խնդիրների պատճառով Մոնրոն 1940 թվականի վերջին կամ 1941 թվականի սկզբին վերադարձել է ապրելու Գոդարդների մոտ Վան Նայսում։ Էմերսոնի դպրոցն ավարտելուց հետո նա սկսել է հաճախել Վան Նայսի ավագ դպրոց։
1942 թվականի սկզբին ընկերությունը, որտեղ աշխատում էր Դոք Գոդարդը, նրան տեղափոխել է Արևմտյան Վիրջինիա։ Կալիֆոռնիայի՝ երեխաների պաշտպանությանը վերաբերող օրենքները նրանց արգելել են Մոնրոյին տանել նահանգից դուրս, և նա հայտնվել է նորից մանկատուն վերադառնալու հեռանկարի առաջ։ Որպես լուծում՝ նա ամուսնացել է իր հարևանի որդու՝ գործարանի բանվոր, 21-ամյա Ջեյմս «Ջիմ» Դոգերթիի հետ 1942 թվականի հունիսի 19-ին՝ իր 16-ամյակից մեկ օր անց։ Ամուսնությունից հետո Մոնրոն հեռացել է դպրոցից և դարձել տնային տնտեսուհի։ Նա հետագայում ասել է, թե «ամուսնությունն ինձ տխրություն չբերեց, բայց և երջանիկ նույնպես չդարձրեց։ Իմ ամուսինն ու ես հազվադեպ էիք խոսում միմյանց հետ։ Դրա պատճառն այն չէր, որ մենք զայրացած էինք։ Մենք ոչինչ չունեինք ասելու։ Ես մեռնում էի ձանձրույթից»։ 1943 թվականին Դոգերթին ընդունվել է ծառայության առևտրային նավի վրա և ուղարկվել Սանտա Կատալինա կղզի, ուր Մոնրոն մեկնել է նրա հետ։
Մոդելային կարիերա և առաջին դերեր կինոյում (1944-1949)
1944 թվականի ապրիլին Դոգերթին ուղարկվել է Խաղաղ օվկիանոս, և մնացել այնտեղ հաջորդ երկու տարիների մեծ մասը։ Մոնրոն տեղափոխվել է իր ծնողների մոտ և սկսել է աշխատել Վան Նայսում՝ «Radioplane Co.» ընկերության ավիացիոն գործարանում։ 1944 թվականի վերջին նա հանդիպել է լուսանկարիչ Դևիդ Քոնովերին, որին ԱՄՆ բանակի օդային ուժերի Առաջին կինեմատոգրաֆիական միությունն (First Motion Picture Unit) ուղարկել էր ռազմական գործարանների կին բանվորների՝ պրոպագանդիստական լուսանկերներ անելու։ Չնայած Մոնրոյի ոչ մի լուսանկար չի օգտագործվել, նա հեռացել է գործարանից 1945 թվականի հունվարին և սկսել է աշխատել որպես մոդել Քոնովերի ու նրա ընկերների մոտ ։ Ամուսնու կամքին հակառակ Մոնրոն շարունակել է մոդելի կարիերան և պայմանագիր է կնքել Blue Book մոդելային գործակալության հետ 1945 թվականի օգոստոսին։
Որպես մոդել՝ ՄՄոնրոն հազվադեպ օգտագործել է Ջին Նորման անունը։ Նա ուղղացրել է իր գանգուր թուխ մազերը, իսկ հետագայում դարձել է շիկահեր, որպեսզի ավելի համապատասխանի աշխատանք առաջարկողների պահանջներին։ Նրա մարմնի կազմվածքն ավելի համապատասխան է եղել որպես փին-ափ, ոչ թե նորաձևության մոդել հանդես գալու համար, և նա ավելի շատ լուսանկարվել է գովազդի ու տղամարդկանց ամսագրերի համար։ Ըստ գործակալության սեփականատեր Էմելայն Սնիվելիի՝ Մոնրոն եղել է ամենիզ ամբիցիոզ և ամենաաշխատասեր մոդելներից մեկը․ մինչև 1946 թվականի սկիզբը նա արդեն հայտնվել էր 33 ամսագրերի շապիկներին, ինչպիսիք են՝ Pageant, U.S. Camera, Laff և Peek։
Սնիվելիի միջոցով Մոնրոն 1946 թվականի հունիսին պայմանագիր է կնքել դերասանական գործակալության հետ։ Paramount Pictures-ի անհաջող հարցազրույցից հետո նա հրավեր է ստացել 20th Century-Fox ստուդիայի տնօրեն Բեն Լիոնից։ Ստուդիայի գործադիր տնօրեն Դերիել Ֆ․ Զանուկը կողմ չի եղել դրան, բայց նրան համոզել են, որ Մոնրոյի հետ պետք է կնքել վեցամսյա ատանդարտ պայմանագիր, որպեսզի կանխեն նրա համագործակցությունը իրենց մրցակից RKO Pictures ստուդիայի հետ։ Մոնրոյի պայմանագիրն ուժի մեջ է մտել 1946 թվականի օգոստոսին, և նա Լիոնի հետ ընտրել է Մերիլին Մոնրո բեմական անունը․ անունն ընտրել է Լիոնը, որը վերցրել է Բրոդվեյի աստղա Մերիլին Միլլերի անունից, իսկ ազգանունն ընտրել է Մոնրոն՝ վերցնելով իր մոր օրիորդական ազգանունը։ 1946 թվականի սեպտեմբերին Մոնրոն բաժանվել է Դոգերթիից, որը դեմ էր նրա կարիերային։
Հստակ որոշելով դառնալ դերասանուհի՝ Մոնրոն շարունակել է սովորել Դերասանական լաբորատորիայում՝ դասերի համար վճարելով ինքնուրույն։ 1947 թվականի հոկտեմբերին նա պետք է կատարեր շիկահեր վամպիրի դեր Բլիսս-Հայդեն թատրոնի Glamour Preferred ներկայացման մեջ, բայց այն չի արժանացել ոչ մի նշանակալի հրատարակության ուշադրությանը և փակվել է մեկ ներկայաացումից հետո։ Իր առաջընթացին նպաստելու համար Մոնրոն հաճախակի այցելել է պրոդյուսերների գրասեյակներ, մտերմացել բամբասանքների սյունակի հեղինակ Սիդնի Սկոլսկու հետ և շփվել ազդեցիկ տղամարդկանց հետ ստուդիական երեկույթների ժամանակ, ինչպես սովորել էր Fox-ում աշխատելու ընթացքում։ Նա մտերմացել է նաև Fox-ի գործադիր տնօրեն Ջոզեֆ Մ․ Ժենկի հետ (որի հետ ունեցել է սեռական կապ), որն իր ընկերոջը՝ Columbia Pictures ստուդիայի գործադիր տնօրեն Հարրի Քոնին համոզել է նրա հետ պայմանագիր կնքել 1948 թվականի մարտին։
Fox-ում «հարևան աղջկա» դերեր կատարելուց հետո Columbia ստուդիայում Մոնրոն նմանվել է Ռիտա Հեյուորթին։ Նրա մազագիծը բարձրացվել է, իսկ մազերի գույնը դարձվել պլատինագույն շիկահեր։ Նա սկսել է աշխատել ստուդիայի դերասանական վարպետության գլխավոր դասավանդող Նատաշա Լայտեսի հետ, որը մնացել է նրա ուսուցիչը մինչև 1955 թվականը։ Ստուդիայում նրա միակ ֆիլմը եղել է «Երգչախմբի լեդիները» (Ladies of the Chorus, 1948) փոքրաբյուջե մյուզիքլը, որում նա առաջին անգամ կատարել է գլխավոր դեր՝ մարմնավորելով երգչախմբի աղջիկներից մեկին, որին սիրահետում է հարուստ տղամարդ։ Նա կինոփորձերի է մասնակցել «Երեկ ծնվածը» (Born Yesterday, (1950) ֆիլմի համար, բայց 1948 թվականի սեպտեմբերին ստուդիան չի երկարաձգել պայմանագրի ժամկետը։ «Երգչախմբի լեդիները» թողարկվել է հոկտեմբերին և հաջողություն չի ունեցել։
Columbia ստուդիայից հեռանալուց հետո Մոնրոն դարձել է Ջոնի Հայդի հովանավորյալը, որը Ուիլյամ Մորիսի գործակալության փոխտնօրենն էր։ Շուտով նրանց միջև սկսվել է սիրավեպ, և Հայդը նույնիսկ ամուսնության առաջարկություն է արել։ Նա վճարել է Մոնրոյի ծնոտի սիլիկոնե պրոթեզի ու գուցե նաև ռինոպլաստիկայի համար և նրա համար փոքր դեր ապահովել Մարքս եղբայրների «Երջանիկ սեր (Love Happy, 1950) ֆիլմում։ Մոնրոն շարունակել է նաև մոդելի կարիերան, և 1949 թվականի մայիսին մերկ լուսանկարվել է Թոմ Քելլի կողմից։ Չնայած «Երջանիկ սեր» ֆիլմում Մոնրոյի դերը եղել է էպիզոդիկ, նա ընտրվել է նույն թվականին մասնակցելու ֆիլմի պրոմոարշավին Նյու Յորքում։
Առաջընթացի տարիներ (1950-1952)
1950 թվականին Մոնրոն կատարել է էպիզոդիկ դերեր «Երջանիկ սեր», «Թոմահոքի տոմս» (A Ticket to Tomahawk), «Աջ քրոս» (Right Cross) և «Կրակե գունդ» (The Fireball) ֆիլմերում, ինչպես նաև կատարել երկրորդական դերեր քննադատների կողմից բարձր գնահատված երկու ֆիլմերում՝ Ժոզեֆ Մանկևիչի «Ամեն ինչ Եվայի մասին» (All About Eve) դրամայում և Ջոն Հյուսթոնի «Ասֆալտային ջունգլիներ» (The Asphalt Jungle) քրեական ֆիլմում։ Չնայած վերջինում Մոնրոն, որ մարմնավորել է ծերացող հանցագործի ընկերուհի Անջելային, էկրանին հայտնվել է ընդամենը մի քանի րոպե, նա հիշատակվել է Photoplay ամսագրում և ըստ Սպոտոյի՝ «հաջողությամբ վերածվել կինոմոդելից լուրջ դերասանուհու»։ 1950 թվականի դեկտեմբերին Հայդը կարողացել է պայմանավորվել, որ 20th Century-Fox ստուդիան Մոնրոյի հետ կնքի յոթամյա պայմանագիր։ Նա մահացել է սրտի կաթվածից մի քանի օր անց, ինչը Մոնրոյին հասցրել է հուսահատության։
Fox ստուդիայի հետ պայմանագիրն ավելի մեծ ճանաչում է բերել Մոնրոյին։ 1951 թվականի մարտին նա վարել է «Օսկարի» 23-րդ մրցանակաբաշխությունը, իսկ սեպտեմբերին Collier's պարբերականը դարձել է առաջին ազգային ամսագիրը, որ տպագրել է Մոնրոյի ամբողջական պրոֆիլ լուսանկարը։ Նույն թվականին Մոնրոն ատարել է երկրորդական դերեր չորս փոքրաբյուջե ֆիլմերում՝ MGM ընկերության «Հայրենի քաղաքում» (Home Town Story) դրամայում և Fox ստուդիայի՝ հաջողություն ունեցած երեք կատակերգություններում՝ «Այնքան երիտասարդ, որքան դու ես զգում» (As Young as You Feel), «Սիրո բույն» (Love Nest) և «Եկեք օրինականացնենք դա» (Let's Make It Legal)։ Ըստ Դոնալդ Սպոտոյի՝ բոլոր չորս ֆիլմերում Մոնրոն ներկայացվել է «հիմնականում [որպես] sexy ornament», բայց նա ստացել է մի շարք գովաբանական խոսքեր քննադատներից․ The New York Times-ից Բոսլի Քրաութերը նրան նկարագրել է որպես «սքանչելի» (superb) «Այնքան երիտասարդ, որքան դու ես զգում» ֆիլմում, իսկ Los Angeles Daily News պարբերականից Էզրա Գուդմանը նրան կոչել է «ամենավառ սկսնակ դերասանուհիներից մեկը» «Սիրո բույն» ֆիլմում դերակատարման համար։ Իր դերասանական վարպետության զարգացման նպատակով Մոնրոն շարունակել է սովորել Միխայիլ Չեխովի և Լոտի Գոսլարի (դիմախոսություն) մոտ։ Հանդիսատեսի շրջանում նրա ժողովրդականությունը նույնպես շարունակել է մեծանալ․ նա երկրպագուներից շաբաթական ստացել է մի քանի հազար նամակ և ճանաչվել «Միսս փին-ափ 1951» Stars and Stripes բանակային թերթի կողմից՝ հիմնվելով Կորեական պատերազմի մասնակից զինվորների կարծիքների վրա։ Այդ ընթացքում Մոնրոն հարաբերություններ է ունեցել ռեժիսոր Էլիա Կազանի հետ, ինչպես նաև կարճատև հարաբերություններ մի քանի այլ մարդկանց հետո, որոնց թվում են եղել ռեժիսոր Նիկոլաս Ռեյը և դերասաններ Յուլ Բրիններն ու Փիթեր Լոուֆորդը։
Իր պայմանագրի երկրորդ տարում Մոնրոն դարձել է առաջատար դերասանուհի։ Բամբասանքների սյունակի լրագրող Ֆլորաբել Մյուիրը նրան կոչել է 1952 թվականի «it girl» իսկ Հեդա Հոփերը նրան նկարագրել է որպես «փին-ափ թագուհի» (cheesecake queen), որի ֆիլմերը պետք է ունենան մեծ շահույթ ։ Փետրվարին նա կոչվել է  ամենաշատ դրամարկղային շահույթ բերող ամենաերիտասարդ դերասանուհի Արտասահմանյան մամուլի հոլիվուդյան ասոցիացիայի կողմից և սկսել հանրության շրջանում մեծ արձագանքի արժանացած սիրավեպ Նյու Յորք Յանկիս թիմի նախկին բասկետբոլիստ Ջո Դիմաջիոյի հետ, որն այդ ժամանակ եղել է ամենահայտի մարզիկներից մեկը։
Չնայած իր ժողովրդականությանն ու սեքսուալությանը՝ Մոնրոն ցանկացել է իրեն ավելի շատ դրսևորել որպես դերասանուհի։ 1952 թվականի ամռանը նա նկարահանվել է կոմերցիոն տեսանկյունից հաջողություն ունեցած երկու դրամաներում։ Դրանցից առաջինը եղել է Ֆրից Լանգի «Ընդհարում գիշերը» ֆիլմը, որի համար նա վարձավճարով աշխատել է RKO ընկերությունում և կատարել Մոնտերեյում ձկան պահածոների պատրաստման գործարանի բանվորուհու դեր։ Այդ դերակատարման համար Մոնրոն արժանացել է դրական արձագանքների․ The Hollywood Reporter պարբերականը նշել է, որ «նա արժանի է եղել գլխավոր դերի իր գերազանց մեկնաբանման շնորհիվ» ։ Երկրորդ ֆիլմը եղել է «Կարելի է չթակել» («Don't Bother to Knock») թրիլլերը, որում նա կատարել է հոգեկան խանգարումներ ունեցող դայակի դեր, որը Զանուկը Մոնրոյին տվել էր հանձնել էր նրան ավելի ծանր դրամատիկ դերում փորձելու համար։ Այն արժանացել է խառը արձագանքների քննադատների կողմից, Քրաուզերը նրան համարել է բավական անփորձ նման դժվար դերի համար, իսկ Variety-ի լրագրողը ֆիլմի խնդիրների պատճառ է համարել վատ սցենարը ։
1952 թվականին ստեղծված մյուս երեք ֆիլմերում Մոնրոն կատարել է կատակերգական դերեր, որոնցում շեշտը դրվում էր նրա սեքսուալ հմայքի վրա։ «Մենք ամուսնացած չենք» (We're Not Married!) ֆիլմում Մոնրոն կատարել է գեղեցկության մրցույթի մասնակցի դեր, որը, ըստ գրող Նանելլի Ջոնսոնի, ստեղծվել էր միայն «Մերիլինի երկու լողազգեստներով ներկայացնելու» համար։ Հովարդ Հոուքսի «Կապկի գործ» (Monkey Business) ֆիլմում, որում Մոնրոն նկարահանվել է Քերի Գրանտի հետ միասին, նա մարմնավորել է քարտուղարուհու, որը «հիմար, մանկամիտ շիկահեր է, և միամտորեն անտեղյակ է, թե ինչ քաոս է առաջացրել իր շուրջն իր սեքսութալությունը»։ «Օ․ Հենրիի ողջ տունը» (O. Henry's Full House) ֆիլմում Մոնրոն կատարել է մարմնավաճառի փոքր դեր։
Այդ ժամանակաշրջանում Մոնրոն ձեռք է բերել դերասանուհու համբավ, որը խնդիրներ է առաջացնում նկարահանման հրապարակում․ այդ խնդիրներն ավելի են սրվել նրա կարիերայի առաջընթացին զուգահեռ։ Նա հաճախ ուշացել է կամ ընդհանրապես չի ներկայացել, մոռացել է իր խոսքերը և պահանջել է մի քանի անգամ վերանկարահանել, մինչև հավանել է իր խաղը։ Ռեժիսորներին զայրացրել է նաև Մոնրոյի կախվածությունը դերասանական վարպետության իր ուսուցիչներից՝ նախ Նատաշա Լայտեսից, ապա Պաուլա Ստրասբերգից։ Մոնրոյի խնդիրները բացատրվում են պերֆեկցիոնիզմի, ցածր ինքնագնահատականի և բեմից ունեցած վախով։ Նրան դուր չի եկել նաև նկարահանման հրապարակում իր աշխատանքը նկատմամբ վերահսկողության բացակայությունը, չնայած նա երբեք դա չի զգացել լուսանկարվելու ժամանակ, երբ կարող էր իր պահել ազատ, քանի որ պարտավոր չէր հետևել սցենարին ։ Անհանգստության ու քրոնիկ անքնության դեմ պայքարելու համար Մոնրոն սկսել է օգտագործել բարբիտուրատներ, ամֆետամիններ ու ալկոհոլ, որոնք ավելի են խորացրել նրա խնդիրները, չնայած նա կախվածություն չի ունեցել նախքան 1956 թվականը։ Ըստ Սառա Չերչվելի՝ Մոնրոյի վարքի (հատկապես նրա կարիերայի ուշ շրջանում) պատճառը եղել են նրա տղամարդ խաղընկերների ու ռեժիսորների ներողամտությունն ու սեքսիզմը։ Նմանապես Լոիս Բենները պնդել է, որ նրա հանդեպ ծաղրական վերաբերմունք են ցուցաբերել բազմաթիվ ռեժիսորներ։
Ճանաչված աստղ (1953)
Երբ հունվարին «Նիագարան» թողարկվել է, կանանց ակումբները բողոքել են կինոնկարի անբարոյական լինելու պատճառով, բայց ֆիլմը մեծ ժողովրդականություն է վայելել և ունեցել 6 մլն դոլար դրամարկղային մուտք։ Variety-ն այն կոչել է «շաբլոն» և «հիվանդագին», իսկ The New York Times պարբերականը նշել է, թե «անկումներն ու միսս Մոնրոն արժե դիտել․․․», թեև Մոնրոն չի կարող լինել «կատարյալ դերասանուհի տվյալ պահին․․․ նա կարող է լինել գրավիչ, նույնիսկ երբ նա քայլում է» ։ Մոնրոն շարունակել է ուշադրություն գրավել հանրային միջոցառումների ժամանակ բաց զգեստներ կրելով, որոնցից ամենահայտնին 1953 թվականի հունվարին տեղի ունեցած Photoplay մրցանակաբաշխությունն է, երբ նա արժանացել է «Ամենաարագ առաջադիմող աստղ» (Fastest Rising Star) մրցանակի։ Նա հագել էր մարմինը կիպ ընդգրկող ոսկեգույն լամեից զգեստ, որը Ջոան Քրոուֆորդին ստիպել է նրա վարքը բնութագրել որպես «դերսանուհուն և լեդիին ոչ պատշաճ»։
Մինչ «Նիագարան» Մոնրոյին դարձրել է սեքս-խորհրդանիշ և սկիզբ դրել նրա հատուկ «արտաքինին», նույն թվականին թողարկված նրա երկրորդ ֆիլմը՝ «Ջենտլմենները նախընտրում են շիկահերներին» (Gentlemen Prefer Blondes) սատիրական երաժշտական կատակերգությունը, սկիզբ է նրա՝ «հիմար շիկահերի» բեմական կերպարին։ Անիտա Լոոսի համանուն բեսթսելլերի և նրա բրոդվեյյան տարբերակի հիման վրա նկարահանված ֆիլմում շեշտը դրվել է երկու շոու-աղջիկների՝ Լորելեյ Լիի և Դորոթի Շոուի վրա, որոնց մարմնավորում են Մերիլին Մոնրոն ու Ջեյն Ռասելը։ Լորելեյի դերն սկզբում նախատեսված է եղել Բեթի Գրեյբլի համար, որը եղել է 20th Century-Fox ստուդիայի ամենահայտնի «blonde bombshell» դերասանուհին 1940-ական թվականներին․ Մոնրոն կարճ ժամանակում առաջ է անցել նրանից, որը սիրված էր ինչպես տղամարդկանց, այնպես էլ կանանց կողմից։ Ֆիլմի գովազդային արշավի շրջանակներում Մոնրոն ու Ռասելը հունիսին դաջել են իրենց ձեռքերի ու ոտքերի հետքերը ցեմենտի վրա Գրաումանի չինական թատրոնի մոտ։ «Ջենտլմենները նախընտրում են շիկահերներին» ֆիլմը թողարկվել է կարճ ժամանակ անց և դարձել այդ տարվա՝ շահույթի տեսանկյունից ամենահաջողակ ֆիլմերից մեկը՝ հավաքելով 5,3 մլն դոլար, ինչը ավելի քան երկու անգամ ավելին էր դրա ստեղծման համար ծախսված գումարից։ The New York Times պարբերականի լրագրող Քրաուզերը և Variety-ից Ուիլյամ Բրոգդոնը դրական են գնահատել Մոնրոյի աշխատանքը՝ հատկապես նշելով «Diamonds Are a Girl's Best Friend» երգի կատարումը ։
Սեպտեմբերին Մոնրոն կատարել է իր նորամուտը հեռուստատեսությունում՝ Jack Benny Show-ում կատարելով Ջեքի երևակայած կնոջ դերը «Ուղևորություն դեպի Հոնոլուլու» (Honolulu Trip) էպիզոդում։ Մոնրոն Բոթի Գրեյբլի ու Լորեն Բեքոլի հետ նկարահանվել է 1953 թվականի իր երրորդ ֆիլմում՝ «Ինչպես ամուսնանալ միլիոնատիրոջ հետ» (How to Marry a Millionaire), որը թողարկվել է նոյեմբերին։ Մոնրոն կատարել է պարզամիտ մոդելի դեր, որը միանում է իր ընկերուհիների հետ՝ հարուստ ամուսին գտնելու համար՝ կրկնելով «Ջենտլմենները նախընտրում են շիկահերներին» ֆիլմի հաջողության բանաձևը։ Դա եղել է երկրորդ ֆիլմը, որ թողարկվել է CinemaScope (լայնէկրան) ձևաչափով, որի օգնությամբ Fox-ը հույս ուներ վերադարձնել հանդիսատեսին կինոթատրոններ, քանի որ հեռուստատեսությունը սկսել էր վնաս պատճառել կինոընկերություններին։ Չնայած խառը արձագանքներին՝ ֆիլմը դարձել է Մոնրոյի՝ մինչ այդ թողարկված ամենաեկամտաբեր ֆիլմը՝ հավաքելով 8 մլն դոլար ամբողջ աշխարհում։
Մոնրոն ընդգրկվել է ամենաշահութաբեր աստղերի տասնյակում (Top Ten Money Making Stars Poll) 1953 և 1954 թվականներին և ըստ Fox-ի պատմագիր Օբրի Սոլոմոնի՝ դարձել է ստուդիայի «խոշորագույն ակտիվը» CinemaScope ձևաչափի հետ միասին։ Մոնրոյի կարգավիճակը՝ որպես առաջատար սեքս-խորհրդանիշ, հաստատվել է 1953 թվականի դեկտեմբերին, երբ Հյու Հեֆները նրա նկարը զետեղել է Playboy ամսագրի առաջին համարի շապիկին և մեջտեղի էջում։ Շապիկին տեղ է գտել Մոնրոյի՝ 1952 թվականին գեղեցկության մրցույթի շքերթը գլխավորելու ժամանակ արված լուսանկարը, իսկ մեջտեղի էջում՝ 1949 թվականի նրա մերկ լուսանկարներից մեկը։
Կոնֆլիկտ 20th Century-Fox ստուդիայի հետ և ամուսնությունը Ջո Դիմաջիոյի հետ (1954-1955)
Չնայած Մոնրոն դարձել էր 20th Century-Fox ստուդիայի խոշորագույն աստղերից մեկը, նրա պայմանագիրը չէր փոխվել 1950 թվականից ի վեր, և նա ստանում էր ավելի քիչ աշխատավարձ, քան իր կարգավիճակի մյուս աստղերը, ինչպես նաև չի կարողացել ընտրել իր նախագծերն ու այն անձանց, ում հետ պետք է աշխատեր։ Նա նաև հոգնել էր նույն տիպի դերեր կատարելուց, բայց կատակերգություններից ու մյուզիքլներից բացի ուրիշ ֆիլմերում հանդես գալու նրա փորձերն արգելել է Զանուկը, որն անձնական ուժեղ հակակրանք ուներ Մոնրոյի նկատմամբ և չէր կարծում, թե Մոնրոն կարող է ստուդիայի համար նույնպիսի եկամուտ ապահովել դրամաներում նկարահանվելով։ Երբ Մոնրոն հրաժարվել է նկարահանվել հերթական երաժշտական կատակերգությունում՝ «Վարդագույն զուգագուլպաներով աղջիկը» (The Girl in Pink Tights) ֆիլմում, որում պետք է նկարահանվեր Ֆրենկ Սինատրայի հետ, ստուդիան հեռացրել է նրան աշխատանքից 1954 թվականի հունվարի 4-ին։
Մոնրոյի՝ աշխատանքից հեռացվելու լուրը տեղ է գտել լրագրերի առաջին էջերում, և դերասանուհին անմիջապես սկսել է գովազդային արշավ՝ կանխելու համար բացասական արձագանքներ մամուլում և ամրապնդելու համար իր դիրքերը ստուդիայի հետ կոնֆլիկտում։ Հունվարի 14-ին նա և Ջո Դիմաջիոն, որոնց հարաբերությունները զանգվածային լրատվամիջոցների մշտական ուշադրության առարկա էին 1952 թվականից սկսած, ամուսնացել են Սան Ֆրանցիսկոյի քաղաքապետարանում։ Դրանից հետո նրանք մեկնել են Ճապոնիա՝ մեղրամիսը համատեղելով գործնական ուղևորության հետ։ Այնտեղից նա մենակ մեկնել է Կորեա, որտեղ կատարել է երգեր իր ֆիլմերից USO-ի շոուի շրջանակներում, որ կազմակերպվել էր ավելի քան 60 000 ամերիկացի ծովայինների համար չորս օրով։ Փետրվարին Հոլիվուդ վերադառնալուց հետո նա ստացել է Photoplay-ի մրցանակ որպես «Ամենաճանաչված կին աստղ»։ Մոնրոն ստուդիայի հետ համաձայնություն է ձեռք բերել մարտին․ այն ներառել է նոր պայմանագիր, որը պետք է կնքվեր ավելի ուշ՝ նույն թվականին, և գլխավոր դեր Բրոդվեյի «Յոթ տարվա տենչ» (The Seven Year Itch) պիեսի էկրանավորման մեջ, որի համար նա որպես հավելավճար ստացել է 100 000 դոլար։
Մոնրոյի հաջորդ ֆիլմը եղել է Օտտո Պրեմինգերի «Գետը, որ չի վերադառնում» (River of No Return) վեսթերնը, որում նա նկարահանվել էր աշխատանքից հեռացվելուց առաջ Ռոբերտ Միտչեմի հետ միասին։ Դերասանուհին այդ ֆիլմն անվանել է «Z դասի կովբոյական ֆիլմ, որում դերասանական արվեստը գրավել է երկրորդ տեղը դեկորացիաներից և CinemaScope տեխնոլոգիաներից հետո», բայց այն ժողովրդականություն է վայելել հանդիսատեսի շրջանում։ Առաջին ֆիլմը, որում Մոնրոն նկարահանվել է Fox վերադառնալուց հետո, եղել է «Չկա այնպիսի բիզնես, ինչպիսին շոու-բիզնեսն է» (There's No Business Like Show Business մյուզիքլը, որը նա ընդհանրապես չի հավանել, բայց ստուդիան պահանջել է նկարահանվել այդ ֆիլմում «Վարդագույն զուգագուլպայով աղջիկը» ֆիլմի փոխարեն։ Մյուզիքլը, որ թողարկվել է դեկտեմբերին, անհաջողություն է կրել, և բազմաթիվ քննադատներ Մոնրոյի խաղը համարել են գռեհիկ։
1954 թվականի սեպտեմբերին Մոնրոն սկսում է նկարահանվել Բիլլի Ուայլդերի «Յոթ տարվա տենչ» կատակերգությունում, որում նկարահանվել է Թոմ Յուելի հետ միասին և մարմնավորել է մի կնոջ, որը դառնում է իր ամուսնացած հարևանի սեքսուալ ֆանտազիաների հերոսուհին։ Չնայած ֆիլմը նկարահանվել է Հոլիվուդում, ստուդիան որոշել է նախապես հանդիսատեսի գրավելու նպատակով նկարահանել տեսարան Մանհեթենում՝ Լեքսինգտով ավենյուում (Նյու Յորք)։ Այդ տեսարանը, որում Մոնրոն կանգնած է մետրոյի ճաղավանդակի վրա, և օդի հոսանքը բարձրացնում է նրա սպիտակ զգեստի փեշերը, դարձել է ամենահայտնիներից մեկը նրա կարիերայում։ Նկարահանումը տևել է մի քանի ժամ, որի ընթացքում հավաքվել է մոտ 2 000 մարդուց բաղկացած ամբոխ, որոնց շարքում կային նաև պրոֆեսիոնալ լուսանկարիչներ։
Գովազդային այդ հնարքը, արժանանալով միջազգային լրատվամիջոցների ուշադրությանը, միևնույն ժամանակ վերջ է դրել Դիմաջիոյի հետ նրա ամուսնությանը, որը խիստ զայրացել է այդ պատճառով։ Ամուսնությունը հենց սկզբից հարթ չի եղել Դիմաջիոյի խանդի ու վերահսկող վերաբերմունքի պատճառով․ Ուիլյամ Սպոտոն և Լուիս Բանները նաև նշել են, որ նա ֆիզիկական բռնություն է կիրառել։ Մոնրոյի՝ Հոլիվուդ վերադառնալուց հետո նա վարձել է հայտնի փաստաբան Ջերի Գիսլերին և 1954 թվականի հոկտեմբերին հայտարարել, որ դիմել է Դիմաջիոյից ամուսնալուծվելու համար ինը ամիս տևած ամուսնությունից հետո։ «Յոթ տարվա տենչ» ֆիլմը թողարկվել է հաջորդ հունիսին և հավաքել ավելի քան 4,5 մլն դոլար՝ դառնալով այդ տարվա ամենամեծ կոմերցիոն հաջողություններից մեկը։
«Յոթ տարվա տենչ» ֆիլմում նկարահանվելուց հետո, որ ավարտվել է նոյեմբերի, Մոնրոն սկսել է նոր պայքար իր կարիերայի վերահսկողության համար և հեռացել Հոլիվուդից՝ մեկնելով Արևելյան ծովափ, որտեղ լուսանկարիչ Միլթոն Գրինի հետ միասին նրանք հիմնել են իրենց սեփական պրոդյուսերական ընկերությունը՝ Marilyn Monroe Productions (MMP), ինչը հետագայում կոչվել է «գործիքային» (instrumental) գործողություն ստուդիական համակարգի փլուզման մեջ։ 1955 թվականի հունվարին իր հիմնադրած ընկերության մասին հայտարարելով մամուլի ասուլիսում՝ Մոնրոն նշել է, որ ինքը «հոգնել է նույն հին սեքսուալ դերերից։ Ես ուզում եմ անել ավելի լավ բաներ»։ Նա պնդել է, որ ինքն այլև պայմանագրային պարտավորություններ չունի Fox ստուդիայի հանդեպ, որովհետև ստուդիան չի վճարել իր պարտքերը, ինչպիսին է խոստացված հավելավճարը «Յոթ տարվա տենչ» ֆիլմի համար։ Դրանցի հետո սկսվել է մեկ տարի տևած իրավաբանական պայքար նրա ու ստուդիայի միջև։ Մամուլը հիմնականում ծաղրել է Մոնրոյի գործողությունները, և նա ծաղրանմանակվել է «Յոթ տարվա տենչ» ֆիլմի սցենարի հեղինակ Ջորջ Աքսելրոդի «Կփչացնի արդյոք հաջողությունը Ռոք Հանթերին» (Will Success Spoil Rock Hunter?, 1955) ֆիլմում, որում արտաքինով Մոնրոյին նման Ջեյն Մենսֆիլդը կատարում է հիմար դերասանուհու դեր, որն ստեղծում է իր սեփական պրոդյուսերական ընկերությունը։
1955 թվականը Մոնրոն նվիրել է իր մասնագիտությունն ուսումնասիրելուն։ Նա տեղափոխվել է Մանհեթեն և դերասանական դասեր առել Կոնստանտ Կոլլերի մոտ, ինչպես նաև հաճախել է դերասանական մեթոդի վորքշոփների Դերասանական ստուդիայում, որ ղեկավարում էր Լի Ստրասբերգը։ Նա մտերմացել է Ստրասբերգի ու նրա կնոջ՝ Պաուլայի հետ, մասնավոր դասեր է առել նրանց տանը իր ամաչկոտության պատճառով և շուտով դարձել է նրանց ընտանիքի անդամ։ Նա դադարել է աշխատել դրամայի իր նախկին ուսուցչի՝ Նատաշա Լայտեսի հետ, որին փոխարինել է Պաուլան․ Ստրասբերգները մեծ ազդեցություն են ունեցել նրա հետագա կարիերայի վրա։ Մոնրոն սկսել է նաև անցնել հոգեվերլուծության սեանսներ Ստրասբերգի խորհրդով, որը հավատում էր, որ դերասանը պետք է իր էմոցիոնալ տրավմաներն ու դրանք օգտագործի իր ներկայացումներում
Մոնրոն շարունակել է իր հարաբերությունները Դիմաջիոյի հետ, չնայած ամուսնալուծության գործընթացը չի դադարեցվել։ Նա հանդիպել է նաև դերասան Մառլոն Բրանդոյի և դրամատուրգ Արթուր Միլլերի հետ։ Միլլերի հետ նրան ծանոթացրել է Կազանը 1950-ական թվականների սկզբին։ Մոնրոյի ու Միլլերի սիրավեպը սկսել է լրջանալ 1955 թվականի հոկտեմբերից հետո, երբ Մոնրոն ամուսնալուծվել է Դիմաջիոյից, իսկ Միլլերը բաժանվել է կնոջից։ Հետաքննությունների դաշնային բյուրոն գործ է բացում ընդդեմ Մոնրոյի։ Ստուդիան վախենում էր, որ Մոնրոն կընդգրկվի սև ցուցակում և փորձում է նրան ստիպել վերջ տալ Միլլերի հետ սիրավեպին, որովհետև վերջինս հետաքննվում էր Հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի կողմից՝ մեղադրվելով կոմունիզմի մեջ և դատական ծանուցագիր էր ստացել Հակաամերիկյան գործունեության հետաքննության հանձնաժողովի կողմից։ Չնայած իր կարիերային սպառնացող վտանգին՝ Մոնրոն հրաժարվել է բաժանվել Միլլերից՝ հետագայում ստուդիայի ղեկավարներին կոչելով «ի ծնե վախկոտներ»։
Քննադատների ճանաչում և ամուսնությունն Արթուր Միլլերի հետ
Մոնրոն 1956 թվականի սկզբին հայտարարել է 20th Century-Fox ստուդիայի դեմ տարած հաղթանակի մասին. մամուլը, որ նախկինում ծաղրում էր նրան, սկսել է դրական արտահայտվել ստուդայի հետ պայքարելու նրա մտադրության վերաբերյալ։ Time ամսագիրը նրան կոչել է «խորաթափանց բիզնեսվուման» (shrewd businesswoman), իսկ Look ամսագիրը կանխատեսել է, որ նրա հաղթանակը կդառնա «հոտի դեմ անհատի տարած հաղթանակի» օրինակ երկար տարիներ։ Մարտին նա պաշտոնապես փոխել է իր անունը՝ դարձնելով Մերիլին Մոնրո։ Միլլերի հետ նրա հարաբերությունները արժանացել են մի քանի բացասական արձագանքների մամուլում, նրանց թվում էր նաև Ուոլթեր Ուինչելը, որն ասել է, թե «Ամերիկայի ամենահայտնի շիկահերը, որ դարձել է կինոաստղ, այժմ ձախաթևյան մտավորականության սիրելին է»։ Մոնրոն ու Միլլերն ամուսնացել են քաղաքացիական արարողությամբ Վեսթչեսթեր շրջանում 1956 թվականի հունիսի 29-ին, իսկ երկու օր անց տեղի է ունեցել հրեական հարսանեկան արարողոթյուն Միլլերի գործակալի տանը (Նյու Յորք) ։ Ամուսնանալու հետ միասին Մոնրոն ընդունել է հուդայականություն, ինչի պատճառով Եգիպտոսում նրա բոլոր ֆիլմերն արգելվել են։ Մամուլը նրանց միությունը համարել է անհամապատասխան՝ հաշվի առնելով Մոնրոյի աստղային կերպարը որպես սեքս-սիմվոլ և Միլլերի կարգավիճակը որպես մտավորական, ինչի մասին վկայում է Variety պարբերականի գլխագիրը՝ «Egghead Weds Hourglass»։
Մոնրոյի հետ աշխատելու ընթացքում Լոգանը փոխել է կարծիքը նրա մասին և հետագայում նրան համեմատել Չարլի Չապլինի հետ կատակերգությունն ու ողբերգությունը համատեղելու նրա ունակության համար։ «Ավտոբուսի կանգառ» ֆիլմը հաջողություն է ունեցել՝ հավաքելով 4,25 մլն դոլար և արժանանալով հիմնականում դրական արձագանքների։ The Saturday Review of Literature գրել է, թե Մոնրոյի խաղն «արդյունավետ կերպով մեկընդմիշտ փարատել է այն պատկերացումը, թե նա ընդամենը գլամուրային անհատականություն է», իսկ Քրաուզերը հայտարարել է. «Բռնվեք ձեր աթոռներից բոլորդ և պատրաստվեք անակն և ապշեցուցիչ անակնկալի։ Մերիլին Մոնրոն վերջապես իրեն դրսևորել է որպես դերասանուհի»։ Այդ ֆիլմի համար Մոնրոն արժանացել է «Ոսկե գլոբուսի» լավագույն դերասանուհի անվանակարգում ։ 1956 թվականի օգոստոսին Մոնրոն Անգլիայի Pinewood Studios ստուդիայում սկսել է նկարահանվել MMP-ի առաջին անկախ նախագծում՝ «Արքայազնն ու պարուհին» (The Prince and the Showgirl) ֆիլմում։ Այն ստեղծվել է Տերենս Ռետտիգենի «Քնած արքայազնը» պիեսի հիման վրա, որը պատմում է 1910-ական թվականներին արքայազնի ու շոուի պարուհու միջև սկսված սիրավեպի մասին։ Գլխավոր դերերը թատրոնում կատարել են Լոուրենս Օլիվիե և Վիվիեն Լի։ Ֆիլմում Օլիվիեն կատարել է իր դերը, ինչպես նաև հանդես է եկել որպես ռեժիսոր և համապրոդյուսեր։ Արտադրության գործընթացը բարդացել է նրա ու Մոնրոյի կոնֆլիկտների պատճառով։ Օլվիեն զայրացրել է Մոնրոյին իր արտահայտությամբ, թե նա ընդամենը պետք է լինի սեքսուալ (All you have to do is be sexy), ինչպես նաև նրանով, որ փորձել է Մոնրոյին ստիպել խաղալ Լիի նման։ Օլիվիեին դուր չի եկել նաև Մոնրոյի դերասանական վարպետության ուսուցիչ Պաուլա Ստրասբերգի մշտական ներկայությունը նկարահանումների ժամանակ։
Որպես վրեժ Օլիվիեի այդ վերաբերմունքի համար՝ Մոնրոն միտումնավոր կերպով ուշացել է մի քանի ժամ և դադարել է համագործակցել՝ հետագայում պատճառաբանելով, թե «եթե դու չես հարգում քո դերասաններին, նրանք չեն կարող լավ աշխատել»։ Մոնրոյի թմրամոլությունն սրվել է, և ըստ Սպոտոյի՝ նա հղիացել է, բայց տեղի է ունեցել վիժում նկարահանումների ժամանակ։ Մոնրոն նաև վիճել է Գրինի հետ այն հարցի շուրջ, թե ինչպես պետք է աշխատի MMP-ը, ներառյալ այն հարցը, թե արդյոք Միլլերը պետք է միանա ընկերությանը։ Չնայած դժվարություններին՝ ֆիլմն ավարտին է հասցվել նախատեսված ժամանակում՝ մինչև տարվա վերջ։ Այն թողարկվել է 1957 թվականի հունիսին՝ արժանանալով խառը արձագանքների և ժողովրդականություն չվայելելով ամերիկացի հանդիսատեսի շրջանում։ Այն ավելի լավ է ընդունվել Եվրոպայում, որտեղ Մոնրոն արժանացել է իտալական «Դավիդ դի Դոնատելլո» ու ֆրանսիական «Crystal Star Award» մրցանակների և ներկայացվել BAFTA մրցանակի։
Միացյալ Նահանգներ վերադառնալուց հետո Մոնրոն 18 ամսով դադար է վերցրել աշխատանքից, որպեսզի կենտրոնանա ընտանեկան կյանքի վրա Արևելյան ափին։ Նա և Միլլերն իրենց ժամանակն անցկացրել են Մանհեթենի բնակարանում և 18-րդ դարի ագարակատանը, որ նրանք գնել էին Ռոքսբերիում (Կոնեկտիկուտ), իսկ ամառն անցկացրել են Ամագանսեթում (Լոնգ Այլենդ)։ Մոնրոն հղիացել է 1957 թվականի կեսերին, բայց դա եղել է արտարգանդային հղիություն, որն ստիպված են եղել ընդհատել։ Մեկ տարի անց տեղի է ունեցել վիժում։ Նրա գինեկոլոգիական խնդիրների հիմնական պատճառը եղել է էնդոմետրիոզ հիվանդությունը, որով նա տառապել է իր հասուն կյանքի ընթացքում։ Այդ ժամանաընթացքում Մոնրոն կարճ ժամանակով հոսպիտալացվել է բարբիտուրատների չարաշահման պատճառով։ Արձակուրդի ընթացքում Մոնրոն MMP-ից հեռացրել է Գրինին և գնել է ընկերության նրա մասնաբաժինը, քանի որ նրանք չեն կարողացել հարթել իրենց տարաձայնությունները, և Մոնրոն սկսել է կասկածել, որ նա յուրացնում է ընկերության փողերը։
Մոնրոն վերադարձել է Հոլիվուդ 1958 թվականի հուլիսին՝ Թոնի Քերթիսի և Ջեք Լեմոնի հետ կատարելու գլխավոր դերերը Բիլլի Ուայլդերի «Ջազում միայն աղջիկներ են» (1959) կատակերգությունում։ Չնայած նա Շուգար Քեյնի (Sugar Kane) դերը համարել է «հիմար շիկահերի» ևս մեկ օրինակ, նա հանձն է առել կատարել այդ դերը Միլլերի քաջալերման և իր աշխատավարջից բացի ֆիլմի եկամտի 10 %-ն ստանալու առաջարկի շնորհիվ։ Ֆիլմի նկարահանումների ընթացքում ծագած դժվարությունները եղել են «առասպելական»։ Մոնրոն պահանջել է բազմիցս վերանկարահանել տեսարանները և չի կարողացել հիշել իր տեքստը կամ խաղալ ցուցումներին համապատասխան. Թոնի Քերթիսն ասել է, թե նրան համբուրելը նման է եղել «Հիտլերին համբուրելուն» բազմաթիվ վերանկարահանումների պատճառով։ Մոնրոն նկարահանումները համեմատել է խորտակվող նավի հետ և իր խաղընկերներին ու ռեժիսորին պատասխանել, թե «ինչու պետք է ես անհանգստանամ, ես չունեմ ֆալլուսային խորհրդանիշ, որ կարող եմ կորցնել»։ Խնդիրների մեծ մասի պատճառը եղել է Մոնրոյի խաղի վերաբերյալ նրա ու Ուայլդերի կոնֆլիկտը, որը նույնպես ունեցել է բարդ բնավորություն ունեցողի համբավ։ Մոնրոն զայրացրել է Ուայլդերին՝ խնդրելով փոխել իր բազմաթիվ տեսարաններ, ինչը սրել է բեմից նրա ունեցած վախն, և ենթադրվում է, որ նա կանխամտածված կերպով փչացրել է որոշ տեսարաններ, որպեսզի դրանք կատարի իր ուզած ձևով։
Ի վերջո Ուայլդերը գոհ է եղել Մոնրոյի խաղից և հայտարարել է. «Յուրաքանչյուր ոք կարող է հիշել իր խոսքերը, բայց իսկական դերասանական տաղանդ է պահանջվում, որ գաս նկարահանման հրապարակ և չիմանալ քո խոսքերն ու այնուամենայնիվ ներկայացում տալ, և նա արեց այդ»։ Չնայած նկարահանման ժամանակ եղած դժվարություններին՝ «Ջազում միայն աղջիկներ են» ֆիլմը, թողարկվելով 1959 թվականի մարտին, հաջողություն է ունեցել քննադատների շրջանում և կոմերցիոն տեսանկյունից։ Իր դերակատարման համար Մոնրոն արժանացել է «Ոսկե գլոբուսի» որպես լավագույն դերասանուհի և Variety ամսագրի կողմից կոչվել կատակերգակ սեքսուալ արտաքինի ու ճիշտ կողմնորոշման այնպիսի համադրությամբ, որին պարզապես անհնար է հաղթել» ։ Այն ճանաչվել է երբևէ նկարահանված լավագույն ֆիլմերից մեկը BBC-ի, Ամերիկյան կինոյի ինստիտուտի ևSight & Sound-ի հարցումների համաձայն։
Կարիերայի անկում և անձնական խնդիրներ (1960-1962)
«Ջազում միայն աղջիկներ են» ֆիլմից հետո Մոնրոն նոր արձակուրդ է վերցրել մինչև 1959 թվականի վերջ, երբ վերադարձել է Հոլիվուդ և սկսել է նկարահանվել «Արի զբաղվենք սիրով» (Let's Make Love) երաժշտական կատակերգությունում, որը պատմում է դերասանուհու և միլիոնատիրոջ մասին, որը սիրահարվում է դերասանուհուն սատիրական ներկայացման փորձերին մասնակցելու ժամանակ։ Մոնրոն որպես ռեժիսոր ընտրել է Ջորջ Կյուկորին, իսկ Միլլերը փոխել է սցենարի այն հատվածները, որոնք Մոնրոն համարել է թույլ. վերջինս համաձայնել է նկարահանվել միայն այն պատճառով, որ պայմանագիր ուներ Fox ստուդիայի հետ և նկարահանվել էր խոտացված չորս ֆիլմերից միայն մեկում։ Ֆիլմի արտադրությունը ձգձգվել է նկարահանման հրապարակից Մոնրոյի հաճախակի բացակայությունների պատճառով։ Մոնրոն ու նրա խաղընկեր Իվ Մոնտանը սիրավեպ են ունեցել, որ լայնորեն լուսաբանվել է մամուլում և օգտագործվել ֆիլմի գովազդային արշավում։ «Արի սիրով զբաղվենք» ֆիլմը թողարկվել է 1960 թվականի սեպտեմբերին և անհաջողություն ունեցել։ Քրաուզերը Մոնրոյի խաղը նկարագրել է որպես «բավական թափթփված» և «հին Մոնրոյի դինամիզմի... պակասությունն զգացնել տվող», Հեդա Հոթերը ֆիլմը կոչել է «ամենագռեհիկ ֆիլմը», որում Մոնրոն երբևէ նկարահանվել է ։ Թրումեն Կապոտեն պնդել է, որ Մոնրոն կատարի Հոլի Գոլայթլիի դերը «Նախաճաշ Տիֆանիի հետ» վեպի էկրանավորման մեջ, բայց դերը տրվել է Օդրի Հեփբերնին, որովհետև պրոդյուսերները մտավախություն են ունեցել, որ Մոնրոն խնդիրներ կստեղծի ֆիլմի նկարահանումների ընթացքում։
Վերջին ֆիլմը, որ Մոնրոն հասցրել է ավարտել, եղել է Ջոն Հյուսթոնի «Անդադրումները» (The Misfits), որը Միլլերը գրել է Մոնրոյի համար դրամատիկական դեր ապահովելու նպատակով։ Վերջինս մարմնավորել է Ռոզլինին, որն ամուսնուց բաժանվելուց հետո ընկերանում է երեք կովբոյների հետ, որոնց դերերում հանդես են եկել Քլարկ Գեյբլը, Էլի Ուոլլակը և Մոնտգոմերի Կլիֆտը։ Նկարահանումներն անցկացվել են Նևադա անապատում 1960 թվականի հուլիսից նոյեմբեր և նորից հագեցած եղել դժվարություններով։ Չորս տարի տևած ամուսնությունից հետո Մոնրոյի ու Միլլերի հարաբերություններն ավարտվել են, և Միլլերը սիրավեպ է սկսել ֆիլմի լուսանկարիչ Ինգե Մորատի հետ։ Մոնրոյին դուր չի եկել այն հանգամանքը, որ Միլլերն իր դերն ստեղծելիս մասամբ հիմնվել է իր կյանքի վրա և մտածել է, թե այն զիջում է տղամարդկանց դերերին։ Մոնրոն նաև պայքարել է Միլլերի՝ նկարահանման նախորդ գիշերը սցենարը փոխելու սովորության դեմ։ Նրա առողջական վիճակը նույնպես վատացել է. նրան անհանգստացրել են լեղաքարերից առաջացած ցավերը, և նրա թմրամոլությունն այնքան է ուժեղացել, որ սովորաբար ստիպված են եղել նրա դիմահարդարումը կատարել այն ընթացքում, երբ նա քնած է եղել բարբիտուրատների ազդեցության տակ։ Օգոստոսին նկարահանումները մեկ շաբաթով դադարեցվել են, որպեսզի Մոնրոն կարողանա մեկ շաբաթ դետոքսիկացիա անցնել Լոս Անջելեսի հիվանդանոցում։ Չնայած նրա խնդիրներին՝ Հյուսթոնը նշել է, թե երբ Մոնրոն մարմնավորել է Ռոզլինին, նա «չի ձևացրել իր էմոցիաները։ Դա եղել է իրական։ Նրան պետք է եղել խորանալ իր մեջ, գտնել դրանք և բերել գիտակցություն»։
Մոնրոն և Միլլերը բաժանվել են նկարահանումների ավարտից հետո, և նա ստացել է արագ ամուսնալուծություն Մեքսիկայում 1961 թվականի հունվարին։ «Անդադրումները» ֆիլմը թողարկվել է հաջորդ ամիս, բայց անհաջողություն է ունեցել կոմերցիոն տեսանկյունից։ Այն արժանացել է խառը արձագանքների, Variety-ն բողոքել է հաճախ «փոփոխվող» բնավորության զարգացումից, իսկ Բոսլի Քրոութերը Մոնրոյին կոչել է «բոլորովին դատարկ և անհասկանալի» և նշել, որ ֆիլմի կառուցվածքի համար բացասական է եղել այն, որ «ամեն ինչ պտտվում է նրա շուրջը» ։ Չնայածա սկզբնական շրջանում ֆիլմի կրած անհաջողությանը՝ այն դրական արձագանքներ է ստացել քննադատներից և կինոգետներից 21-րդ դարում։ Բրիտանական կինոյի ակադեմիայից Ջեֆ Էնդրյուն այն կոչել է դասական , գիտնական Թոնի Թրեյսին Մոնրոյի խաղը նկարագրել է որպես «ամենահասունը նրա կարիերայում», իսկ The Independent-ից Ջեֆրի Մաքնաբը գովաբանել է Մոնրոյին Ռոզլին «էմպաթիայի ուժը» արտասովոր կերպով ներկայացնելու համար ։ 2018 թվականի օգոստոսին գտնվել է Մոնրոյի և Քլքրկ Գեյբլի մասնակցությամբ մերկ տեսարանի տեսագրությունը, որը համարվել է կորած ։
Հաջորդիվ Մոնրոն պետք է նկարահանվեր Սոմերսեթ Մոեմի պատմվածքի հեռուստատեսային «Անձրև» եկրանավորման մեջ NBC ալիքի համար, բայց նախագիծը տապալվել է, որովհետև հեռուստաալիքը չի ցանկացել աշխատել Մոնրոյի ընտրած ռեժիսորի՝ Լի Ստրասբերգի հետ։ 1961 թվականի առաջին վեց ամիսները Մոնրոն աշխատելու փոխարեն անցկացրել է իր առողջական խնդիրների լուծմամբ։ Նա ենթարկվել է վիրահատության էնդոմետրիոզի պատճառով, անցել խոլեցիստէկտոմիա, չորս շաբաթ անցկացրել հիվանդանոցում, այդ թվում նաև եղել է հոգեբուժարանում դեպրեսիայի պատճառով։ Նրան օգնել է իր նախկին ամուսինը՝ Ջո Դիմաջիոն, որի հետ նա վերսկսել է իր ընկերությունը։ 1961 թվականի գարնանը Մոնրոն վերադարձելէ Կալիֆոռնիա վեց տարի Արևելյան ափին անցկացնելուց հետո։ Նա հանդիպել է Ֆրենկ Սինատրայի հետ մի քանի ամիս, իսկ 1962 թվականի սկզբին տուն է գնել Բրենթվուդում (Լոս Անջելես)։