cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հուլիոս Կեսար
Գալլական պատերազմ
Մ․թ․ա․ 57 թվականին Կեսարը, չունենալով պատերազմի օրինական պատճառ, հարձակվել է բելգերի ցեղերի վրա հյուսիսարևելյան Գալլիայում և ջախջախել նրանց Աքսոնի ու Սաբիսի ճակատամարտերում։ Զորավարի լեգատ Պուբլիոս Լիցինիոս Կրասոսն առանց արյուն թափելու գրավել է Լուար գետի ներքին հոսանքների հողերը։ Սակայն հաջորդ տարի Կրասոսի կողմից գրավված գալլերը միավորվել են ընդդեմ հռոմեական տիրապետության։ Կեսարն ստիպված է եղել իր ուժերը բաժանել Տիտոս Լաբիենոսի, որը պետք է գրավեր տրևերների ցեղերը Բելգիկայում, Պուբլիոս Կրասոսի (նրան հանձնարարվել է գրավել Ակվիտանիան) և Քվինտոս Տիտուրիոս Սաբինոսի միջև, որը ճնշում էր ծայրամասային տարածքների ապստամբած ցեղերին։ Դեցիմուս Յունիուս Բրուտոս Ալբինոսն սկսել է Լուարի վրա կառուցել նավատորմ, որը կարող էր կռվել ծովափնյա ցեղերի դեմ, իսկ Կեսարն ուղևորվել է Լուկա, որտեղ տրիումվիրները հանդիպել են և քննարկել ընթացիկ հարցեր։ Վերադառնալով իր զորքերի մոտ՝ Կեսարը գլխավորել է հարձակումն ապստամբած գալլերի վրա։ Կեսարն ու Սաբինոսը գրավել են ապստամբների բոլոր բնակավայրերը, իսկ Դեցիմուս Բրուտոը ոչնչացրել է նրանց նավատորմը ծովային մարտում ։
Մ․թ․ա․ 55 թվականին զորավարը ջախջախել է Հռենոսն անցած գերմանական ցեղերին։ Ապա նա անցել է գետի աջ ափ 400 մետանոց կամրջով, որ կառուցվել էր «castellum apud confluentes» (ժամանակակից Կոբլենց) ճամբարի մոտ ընդամենը տասը օրում։ Հռոմեական բանակը երկար չի մնացել Գերմանիայում (նահանջելու ժամանակ Հռենոս գետի վրա կառուցված առաջին կամուրջը քանդվել է), և արդեն օգոստոսի վերջին Կեսարը նախաձեռնել է հետախուզական արշավանք դեպի Բրիտանիա, որը եղել է առաջին արշավանքը դեպի այդ կղզիներ հռոմեական պատմության մեջ։ Սակայն ոչ բավարար նախապատրաստվելու պատճառով մեկ ամիս անց նա ստիպված է եղել վերադառնալ մայրցամաք ։ Հաջորդ տարվա ամռանը Կեսարը գլխավորել է նոր արշավանք դեպի Բրիտանիա, սակայն կղզում կելտական ցեղերն անդադար նահանջել են՝ հակառակորդին ուժասպառ անելով մանր կռիվներում, և Կեսարն ստիպված է եղել զինադադար կնքել, որը նրան թույլ է տվել Հռոմ զեկույց ուղարկել հաղթանակի մասին։ Վերադառնալուց հետո Կեսարն իր զորերը բաժանել է ութ ճամբարների միջև, որ կենտրոնացած էին հյուսիսային Գալլիայում ։ Տարվա վերջին բելգերի ցեղերն ապստամբել են հռոմեացիների դեմ և գրեթե միաժամանակ հարձակվել նրանց ձմեռելու մի քանի վայրերի վրա։ Բելգերին հաջողվել է ամրացված ճամբարից դուրս հանել XIV լեգեոնը և հինգ կոհորտաներ (շուրջ 6-8 հազար զինվոր) և կոտորել նրանց դարանատեղից։ Կեսարին հաջողվել է հանել Քվինտոս Տուլիոս Ցիցերոնի՝ հռետորի եղբոր ճամբարի պաշարումը, ինչից հետո բելգերը հրաժարվել են Լաբիենոսի ճամբարի վրա հարձակվելու մտքից։ Մ․թ․ա․ 53 թվականին Կեսարը կատարել է պատժիչ արշավանքներ բելգերի դեմ, իսկ ամռանը կրկին արշավել է դեպի Գերմանիա՝ նորից կառուցելով (նահանջի ժամանակ քանդվել է) կամուրջ Հռենոսի վրա։ Զորքի անբավարար լինելու պատճառով Կեսարը խնդրել Պոմպեոսի լեգեոններից մեկը, և վերջինս համաձայնել է ։
Մ․թ․ա․ 52 թվականի սկզբին գալլական ցեղերի մեծ մասը միավորվել է հռոմեացիների դեմ պայքարելու համար։ Ապստամբներին գլխավորել է Վերցինգետորիքսը։ Քանի որ գալլերը Նարբոնական Գալլիայում գտնվող Կեսարին կտրել են հյուսիսում գտնվող իր հիմնական զորքից, սակայն զորավարը շփոթեցնող զորաշարժով Վերցինգետորիքսին քաշել է դեպի իր հայրենի արվերնների ցեղի հողերը, իսկ ինքը միացել է հյուսիսում գտնվո իր հիմնական զորքերին։ Հռոմեացիները գրավել են գալլական մի շարք ամրացված քաղաքներ, սակայն պարտություն են կրել Գերգովիայի վրա գրոհի փորձի ժամանակ։ Ի վերջո Կեսարին հաջողվել է Վերցինգետորիքսին արգելափակել լավ ամրացված Ալեզիա ամրոցում և սկսել պաշարումը։ Գալլերի զորավարն օգնության է կանչել գալլական բոլոր ցեղերին և նրանց գալուց հետո փորձել հանել հռոմեական պաշարումը։ Ամրաշինության առավել վատ պաշտպանված վայրում տեղի է ունեցել դաժան մարտ, որում հռոմեացիները հաղթել են ոչ առանց դժվարության։ Հաջորդ օրը Վերցինգետորիքսը հանձնվել է, և ապստամբությունն ընդհանուր առմամբ ավարտվել է ։ Մ․թ․ա․ 51 և 50 թվականներին Կեսարը և իր լեգատներն ավարտին են հասցրել առանձին ցեղերի ու ապստամբների առանձին խմբերի գրավումը։ Կեսարի պրոկոնսուլության ավարտին ամբողջ Գալլիան ենթարկվում էր Հռոմին։
Կոկիյուռի
Կոկիյուռի (Kokõjüri), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանում։
Հուլիոս Կեսար
Գալլական պատերազմ
Գալլիայում անցկացրած ժամանակամիջոցում Կեսարը տեղյակ է եղել Հռոմում կատարվող իրադարձություններին և հաճախ միջամտել է դրանց։ Դա հնարավոր է եղել շնորհիվ այն բանի, որ մայրաքաղաքում մնացել էին նրա երկու վստահված անձինք՝ Գայոս Օպիոսը և Լուցիոս Կոռնելիուս Բալբուսը, որոնց հետ նա մշտապես նամակներ է փոխանակել։ Վերջիններս կաշառքներ են բաժանել մագիստրոսներին և կատարել զորավարի մյուս հանձնարարությունները ։ Գալլիայում Կեսարի ղեկավարության ներքո ծառայել են մի շարք լեգատներ, որոնք հետագայում նշանակալի դեր են կատարել հռոմեական պատմության մեջ։ Նրանցից են Մարկոս Անտոնիոսը, Տիտոս Լաբիենոսը, Լուցիոս Մունացիոս Պլանկոսը, Գայոս Տրեբոնիոսը և այլք ։
Պրոկոնսուլը և Հռոմը
Մ․թ․ա․ 59 թվականին եռապետության հակառակորդները չեն կարողացել անցկացնել հաջորդ տարվա կոնսուլի իրենց թեկնածուներին, սակայն նրանց հաջողվել է հասնել նրան, որ պրետորներ ընտրվեն Լուցիոս Դոմիցիոս Ահենոբարբոսը և Գայոս Մեմիոսը։ Հենց նրանք են փորձել չեղարկել տալ Կեսարի օրենքները՝ որպես պատճառ ներակայացնելով գործընթացային սխալները (առաջին հերթին օգտագործելով Բիբուլոսի ներկայացրած հիմնավորումները), սակայն հաջողության չեն հասել ։ Սենատորների ու տրիումվիրների հարաբերությունների սրումից օգտվել է դեմագոգ Պուբլիոս Կլոդիոս Պուլխերը, որին Կեսարը նախորդ դարի պատրիկների դասից տեղափոխել էր պլեբեյների դաս, որ նա կարողանա ներկայացնել իր թեկնածությունը ժողովրդական տրիբունի համար։ Ընտրվելուց հետո Կլոդիոսը մ․թ․ա․ 58 թվականի սկզբին ծավալել է բուռն գործունեություն՝ ուղղված ինչպես սենատորների մի մասի (մասնավորապես նա կարողացել է Հռոմից արտաքսել տալ Ցիցերոնին), այնպես էլ տրիումվիրների դեմ՝ հույս ունենալով վերջին դեպքում ստանալ առավել պահպանողական սենատորների աջակցությունը ։ Կլոդիոսի առաջին գործողություններն արդեն վնասել են Կեսարի հողային օրենքների իրականացմանը։ Քսանի հանձնաժողովը, որն զբաղվում էր հողերի գնմամբ ու բաժանմամբ, բախվել է գումարի սուր անբավարարության խնդրին, քանի որ հունվարի 3-ին ընդունվել է Կլոդիոսի կողմից առաջարկված օրենքը հացի անվճար բաժանման մասին (Leges frumentariae), որ արագորեն սպառել է պետական գանձարանը ։ Ըստ որոշ հաշվարկների՝ նոր օրենքի պահանջների կատարման համար ծախսվող գումարը հավասար է եղել պետական գանձարանի եկամուտների 20%-ին ։
Կոկիյուռի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Հուլիոս Կեսար
Պրոկոնսուլը և Հռոմը
Մ․թ․ա․ 56 թվականի կոնսուլներ Գնեոս Կոռնելիուս Գնեոս Կոռնելիուս Լենտուլոս Մարցելինուսը և Լուցիոս Մարցիուս Ֆիլիպոսը անբարյացակամ վերաբերմունք են ունեցել տրիումվիրների նկատմամբ։ Մարցելինուսը խանգարել է Կեսարի կողմնակիցների առաջարկած օրենքների անցկացմանը և կարողացել է Կեսարին հաջորդող նշանակել հաջորդ տարվա դեռևս չընտրված կոնսուլների թվից։ Այդպիսով՝ մ․թ․ա․ 54 թվականի մարտի 1-ից ոչ ուշ Կեսարը պետք է պրովինցիան զիջեր ուրիշին ։ Կեսարին Ցիսալպիական Գալլիայում փոխարինելու ամենահավանական թեկնածուն համարվել է Լուցիոս Դոմիցիոս Ահենոբարբոսը, որը եռապետության մոլի հակառակորդ էր ։ Դրանից բացի Կեսարի հակառակորդները հույս նրանից վերցնել Նորբանական Գալլիան ։ Այդ ժամանակաշրջանին են վերաբերում նաև Կեսարին դատի տալու առաջին փորձերը, որոնք հաջողության չեն հասել պրոկոնսուլի դատական անձեռնմխելիության պատճառով, որ գործում էր մինչև իր պաշտոնավաման ավարտը ։
Մ․թ․ա․ 56 թվականի ապրիլի կեսին տրիումվիրները հավաքվել են Լուկայում (քաղաքը գտնվել է Ցիսալպիական Գալլիայի տարածքում, ինչը Կեսարին թույլ է տվել ներկա գտնվել) հետագա գործողությունների կոորդինացման համար ։ Նրանք պայմանավորվել են, որ Պոմպեոսը և Կրասոսը կներկայացնեն իրենց թեկնածությունը հաջորդ տարվա կոնսուլի համար, որպեսզի թույլ չտան իրենց հակառակորդի (մասնավորապես Ահենոբարբոսի) ընտրությունը։ Քանի որ օրենքի բոլոր պահանջներին համապատասխան անցկացվող ընտրության արդյունքն ակնհայտ չէր, տրիումվիրները որոշել են ընտրությունների վրա ազդել լեգեոներների ներգրավմամբ։ Տրիումվիրների կողմնակիցները պետք է ընտրությունները տեղափոխել տային տարվա վերջ, իսկ Կեսարը խոստացել է ուղարկել իր բոլոր զինվորներին՝ մասնակցելու քվեարկությանը։ Ընտրվելուց հետո Պոմպեոսը և Կրասոսը պետք է Կեսարի լիազորությունների ժամկետը երկարաձգել տային հինգ տարով  ։
Մ․թ․ա․ 55 թվականի գարնանը նոր կոնսուլներն ի կատար են ածել Լուկայում տեղի ունեցած ժողովում ընդունված որոշումները. Կեսարը հինգ տարով երկարացրել է իր լիազորությունների ժամկետը բոլոր երեք պրովինցիաներում։ Դրանից Բացի Պոմպեոսն նույն ժամկետով ստացել է Հեռավոր և Մերձավոր Իսպանիաները, իսկ Կրասոսը՝ Սիրիան ։ Մ․թ․ա․ 55 թվականի մայիսին կամ հունիսին Ցիցերոնը, որ մտերմացել էր տրիումվիրների հետ, ակտիվորեն սատարել և հավանաբար ինքն էլ նախաձեռնել է Կեսարի չորս նոր լեգեոնների ծախսերը պետության միջոցներից փոխհատուցելու օրինագիծը։ Այդ առաջարկն ընդունվել է ։ Ցիցերոնի ծառայությունների փոխարեն Կեսարը Քվենտիոս Տուլիոս Ցիցերոնին՝ հռետորի եղբորը, ընդգրկել է իր լեգատների շարքում ։
Մ․թ․ա․ թվականի օգոստոսին կամ սեպտեմբերին Հուլիան՝ Կեսարի դուստրը և Պոմպեոսի կինը, մահացել է ծննդաբերության ժամանակ ։ Սակայն Յուլիայի մահն ու դինաստիական նոր ամուսնության կնքման փորձերի ձախողումը որոշիչ ազդեցություն չեն ունեցել Պոմպեոսի ու Կեսարի փոխհարաբերությունների վրա, և երկու քաղաքական գործիչների լավ հարաբերությունները պահպանվել են մի քանի տարի ։ Եռապետությանն ու հռոմեական ողջ քաղաքականությանը նշանակալի հարված է հասցրել Կրասոսի մահը Խառանի ճակատամարտում։ Թեև Կրասոսն ավելի շուտ համարվում էր «կրտսեր» տրիումվիր, հատկապես Կեսարի կողմից Գալլիայում կատարած խոշոր նվաճումներից հետո, սակայն նրա հարստությունն ու ազդեցությունը հարթում էին Պոմպեոսի և Կեսարի միջև եղած տարաձայնությունները ։
Մ․թ․ա․ 53 թվականի սկզբին Կեսարը Պոմպեոսից խնդրել է նրա լեգեոններից մեկը՝ Գալլական պատերազմում օգտագործելու համար, և Պոմպեոսը համաձայնել է։ Շուտոբ Կեսարը հավաքել է ևս երկու լեգեոններ, որպեսզի վերականգնի իր բելգերի ապստամբությունների ժամանակ իր զորքերի կրած կորուստները ։ Մ․թ․ա․ 53-52 թվականներին Հռոմում իրադրությունը եղել է ծայրահեղ սրված երկու դեմագոգների՝ Կլոդիոսի և Միլոնի կողմնակիցների պայքարի (հաճախ՝ զինված) պատճառով ։ Իրավիճակն էլ ավելի է վատացել մ․թ․ա․ 52 թվականի հունվարին Միլոնի ստրուկի կողմից Կլոդիոսի սպանությունից հետո։ Այդ ժամանակ կոնսուլներ դեռևս չէին ընտրվել, և Հռոմում կոչեր են հնչել կոնսուլներ ընտրել Պոմպեոսին ու Կեսարն, որ նրանք վերականգնեն կարգուկանոնը ։ Կեսարը Պոմպեոսին առաջարկել է կազմակերպել նոր դինաստիական ամուսնություն։ Ըստ նրա պլանի՝ Պոմպեոսը պետք է ամուսնանար Օկտավիա Կրտսերի՝ Կեսարի ազգականուհու հետ, իսկ ինքը ցանկանում էր կնության վերցնել Պոմպեային՝ Գնեոսի դստերը ։ Պոմպեոսը մերժել է և որոշ ժամանակ անց ամուսնացել Կոռնելիա Մետելլայի՝ Կեսարի վաղեմի թշնամի Մետելլոս Սցիպիոնի դստեր հետ ։ Երբ պարզ է դարձել, որ Կեսարը չի կարողանա վերադառնալ Գալլիայից և վերականգնել կարգը Հռոմում, Կատոնը (ըստ այլ տարբերակի՝ Բիբուլոսը ) առաջարկել է արտակարգ միջոց՝ Գնեոսին նշանակել կոնսուլ առանց կոլեգիայի, ինչը նրան թույլ կտար միանձնյա ընդունել կարևորագույն որոշումները ։ Հավանաբար սենատը Պոմպեոսին դիտարկել է որպես ժամանակավոր համակարգող՝ անկարգությունների ճնշման համար, այլ ոչ թե որպես երկարաժամկետ կառավարիչ ։
Նշանակումից կարճ ժամանակ անց նոր կոնսուլը նախաձեռնել է նոր օրենքների ընդունում բռնի գործողությունների (lex Pompeia de vi) և ընտրությունների ժամանակ կաշառքների (lex Pompeia de ambitu) վերաբերյալ։ Երկու դեպքում էլ օրենքների ձևակերպումները ճշտվել են նոր պահանջներին համապատասխան, սահմանվել են պատժի ավելի խիստ միջոցներ, իսկ այդ գործերով դատավարությունները պետք է կատարվեին զինված պահակախմբի ներկայությամբ։ Երկու որոշումներն էլ ունեցել են հետադարձ ուժ ։ Կաշառքների մասին օրենքը գործել է ընդհուպ մինչև մ․թ․ա․ 70 թվականը, և Կեսարի կողմնակիցներն այդ որոշումը համարել են մարտահրավեր իրենց հովանավորին ։ Այդ նույն ժամանակ ժողովրդական տրիբունները Պոմպեոսի հավանությամբ ընդունել են օրենք, որը Կեսարին թույլ է տվել առաջադրել իր թեկնածությունը կոնսուլի պաշտոնի համար առանց Հռոմ ներկայանալու, ինչը նրան չէր թույլատրվել մ․թ․ա․ 60 թվականին ։ Շուտով կոնսուլի առաջարկով ընդունվել են օրենքներ մագիստրատուրաների և պրովինցիաների մասին։ Առաջին օրենքի դրույթներով արգելվել է հավակնել որևէ պաշտոնի Հռոմից բացակայության դեպքում։ Նոր օրենքը ոչ միայն ուղղված էր ընդդեմ Կեսարի, այլև հակադրվում էր ոչ վաղ անցյալում տրիբունների կողմից ընդունված որոշմանը ։ Շուտով Պոմպեոսը, որն իբր թե մոռացել է բացառություն անել Կեսարի համար, հրամայել է մագիստրատուրաների մասին օրենքում ավելացնել կետ մայրաքաղաքից բացակայության դեպքում պաշտոնի հավակնելու համար հատուկ թույլտվությունների մասին, բայց դա արել է միայն օրենքի հաստատումից հետո ։
Պոմպեոսի որոշումների արդյունքում անորոշ է դարձել, թե ինչ պետք է անի Կեսարը պրոկոնսուլության ժամանակի ավարտից հետո։ Պարզ չէ, թե երբ է նա կարողացել առաջադրել իր թեկնածությունը հաջորդ տարվա կանսուլի համար՝ մ․թ․ա․ 50 կամ 49 թվականին։ Այն պատճառով, որ Պոմպեոսն օրենքում ուղղոմ կատարել էր նրա հաստատումից հետո, Կեսարի հակառակորդները հնարավորություն են ստացել բողոքարկել և պահանջել, որ Կեսարը ներկա գտնվի ընտրություններին որպես մասնավոր անձ։ Կեսարն իր հերթին լրջորեն զգուշացել է, որ Հռոմ ժամանելուց և անձեռնմխելիության ժամկետի ավարտից անմիջապես հետո իր հակառակորդները Կատոնի գլխավորությամբ դատարանի առջև կկանգնեցնեն իրեն։ Քանի որ Պոմպեոսի օրենքներն ունեին հակադարձ ուժ, Կեսարը կարող էր պատասխանատվության ենթարկվել մ․թ․ա․ 59 թվականին և դրանից առաջ իր կատարած գործողությունների համար։ Դրանից բացի, պարզ չէր, թե Կեսարի հաջորդ պետք է նշանակել ըստ հին, թե ըստ նոր օրենքների։ Պամպեոսի օրենքին առավելություն տալու դեպքում պրովինցիայում Կեսարին իր հաջորդը կարող էր փոխարինել արդեն մ․թ․ա․ 49 թվականի մարտի 1-ին, և դա պետք է լիներ հինգ տարի առաջվա կոնսուլներից մեկը։ Սակայն քանի որ երկրորդ կոնսուլ Ապիոս Կլավդիոս Պուլխերը հասցրել էր նշանակվել Կիլիկիայում, Կեսարին պետք է հաջորդեր իր անհաշտ հակառակորդը՝ Լուցիոս Դոմիցիոս Ահենոբարբոսը ։
Մ․թ․ա․ 50 թվականի կոնսուլներ են դարձել (Կատոնի՝ ընտրություններին մասնակցելուց հրաժարվելուց հետո) Գայոս Կլավդիոս Մարցելոսը՝ Մարկոսի ազգականն ու նրա զինակիցը, և Լուցիոս Էմիլիոս Պաուլոսը։ Վերջինս չի եղել Կեսարի անհաշտ թշնամիների թվում, այդ պատճառով էլ Կեսարն օգտվել է նրա ֆինանսական ծանր դրությունից և դրդել է համագործակցության 1500 տաղանդ (մոտավորապես 36 միլիոն սեստերցիուս, կամ գրավված Գալլիայի տարեկան հարկային եկամուտներից մի քիչ պակաս) հսկայական կաշառքի միջոցով  ։ Դրանից բացի բոլորի համար անսպասելիորեն Կեսարի կողմն է անցել նրա վաղեմի հակառակորդներից մեկը՝ Գայոս Սկրիբոնիոս Կուրիոնը։ Ավելի ուշ շրջանի աղբյուրները նրա քաղաքական դիրքորոշման այդ փոփոխությունը վերագրում են ևս մեկ կաշառքի՝ համարժեք նրան, որ ստացել է Էմիլիոս Պաուլոսը ։ Հենց Կուրիոնն է օգտվել վետո տրիբունական իրավունքից՝ չեղարկելու համար այն օրենքները, որոնց օգնությամբ սենատորները փորձել են օրինականացնել Կեսարի հեռացումը ։ Սակայն իր դիրքորոշման փոփոխությունը տրիբունը խնամքով թաքցրել է։ Իր հրապարակային ելույթներում նա իրեն համարել է անկախ քաղաքական գործիչ, որ պաշտպանում է ժողովրդի, այլ ոչ թե Կեսարի կամ Պոմպեոսի շահերը ։ Մ․թ․ա․ 50 թվականի մայիսին սենատը պարթևների կողմից սպառնացող վտանգի պատճառաբանությամբ Կեսարի մոտից հետ է կանչել մանգամից երկու լեգեոն, որոնց թվում էր նաև Պոմպեոսի ուղարկածը ։
Քանի որ մոտենում էր պրոկոնսուլության ժամկետի ավարտը, Կեսարն ու Հռոմում գտնվող նրա հակառակորդներն սկսել է եռանդուն գործունեություն ծավալել իրենց դիրքի հաստատման համար։ Մ․թ․ա․ 50 թվականին, երբ Կեսարի ու Պոմպեոսի համագործակցության ավարտվելն ակնհայտ է դարձել, Կեսարը վայելել է Հռամի ու Ցիսալպիական Գալլիայի բնակչության նշանակալի մասի աջակցությունը, սակայն նոբիլների շարքում նրա ազդեցությունը քիչ էր և հաճախ հիմնված էր կաշառքների վրա ։ Թեև ընդհանուր առմամբ սենատը հակված չէր վստահելու Կեսարին, սենատորների մեծ մասը կողմ էր վեճի խաղաղ լուծմանը։ միաժամանակ երկու զորավարների զինաթափման անհրաժեշտության վերաբերյալ Կուրիոնի առաջարկին կողմ է քվեարկել 370, դեմ՝ 22 կամ 25 սենատոր    ։ Սակայն Մարցելոսը փակել է նիստը, նախքան քվեարկության արդյունքները կգրանցվեին արձանագրության, ըստ այլ տարբերակի՝ սենատի որոշման վրա վետո է դրել տրիբուն Գայոս Ֆուրնիոսը ։ Եղել են նաև այլ առաջարկներ, թեև ո՛չ Կեսարը, ո՛չ Պոմպեոսն իրենց կողմնակիցներով չեն ցանկացել զիջել։ Մասնավորապես դեռ մագիստրոսների ընտրությունից առաջ Պոմպեոսը Կեսարին առաջարկել է վերադառնալ Հռոմ մ․թ․ա․ 50 թվականի նոյեմբերի 13-ին՝ հրաժարվելով պրոկոնսուլի իրավունքներից ու զորքերից, որպեսզի մ․թ․ա․ 49 թվականի հունվարի 1-ից ստանձնի կոնսուլի պաշտոնը ։ Այնուամենայնիվ, ժամանակակիցները նշել են, որ Պոմպեոսն ակնհայտորեն չի ցանկացել հաշտվել ։ Շուտով Հռոմում տարածվել են սուտ լուրեր, թե իբր Կեսարն արդեն անցել է Իտալիայի սահմանն ու գրավել Առիմինը, ինչը նշանակում էր քաղաքացիական պատերազմի սկիզբ ։
Մ․թ․ա․ 50 թվականին Կեսարին հաջողվել է Մարկոս Անտոնիոսին և Քվինտոս Կասիոս Լոնգինուսին անցկացնել հաջորդ տարվա պլեբեյական տրիբուն, սակայն կոնսուլի նրա թեկնածուն՝ Սերվիոս Սուլպիկիուս Գալբան, անհաջողություն է կրել։ Քվեարկության արդյունքում ընտրվել են պրոկոնսուլի մոլի հակառակորդները՝ Գայոս Կլավդիոս Մարցելոսը՝ նախորդ տարվա կոնսուլի անվանակիցն ու ազգականը, ինչպես նաև Լուցիոս Կոռնելիուս Լենտուլոս Կրուսը ։
Տարվա երկրորդ կեսից Կեսարն սկսել է վճռական փորձերը սենատի հետ համաձայնության գալու ուղղությամբ՝ առաջարկելով փոխադարձ զիջումներ։ Մասնավորապես նա համաձայնել է հրաժարվել Նարբոնական Գալլիայից և իրեն թողնել միայն երկու լեգեոն և երկու պրովինցիա՝ Ցիսալպիական Գալլիան ու Իլիրիկումը՝ անձեռնմխելիության և ընտրություններին հեռակա կարգով մասնակցելու պայմանով ։ Սենատորները հրաժարվել են ընդունել Կեսարի առաջարկը։ Դրան ի պատասխան մ․թ․ա․ 49 թվականի հունվարի 1-ին Հռոմում կարդացել են Կեսարի նամակը, որում զգացվել է պրոկոնսուլի վճռականությունը՝ հնարավոր բոլոր միջոցներով պաշտպանել ընտրություններին հեռակա կարգով մասնակցելու իր իրավունքը։ Արդյունքում սենատը որոշել է, որ պետք է Կեսարին համարել պետության թշնամի, եթե նա վայր չդնի լիազորությունները և չցրի զորքերը որոշակի ժամանակում, սակայն իրենց պաշտոնն ստանձնած Անտոնիոսն ու Լոնգինուսը վետո են դրել, և որոշումը չի ընդունվել ։ Ոմանք, այ թվում նաև Ցիցերոնը, փորձել են հանդես գալ որպես միջնորդ երկու զորավարներին հաշտեցնելու համար, սակայն նրանց ձեռնարկած փորձերը հաջողությամբ չեն պսակվել ։
Հունվարի 7-ին Կատոնի գլխավորած մի խումբ սենատորների նախաձեռնությամբ հրապարակվել է արտակարգ օրենք (senatusconsultum ultimum) քաղաքացիներին զենքի դիմելու կոչով, ինչը փաստացիորեն նշանակում էր լիակատար հրաժարում բանակցություններից ։ Քաղաքում սկսել են հավաքվել զորքեր, իսկ Անտոնիոսին և Լոնգինուսին հասկացրել են, որ նրանց անվտանգությունը չի երաշխավորվում ։ Երկու տրիբունները և լիազորություններն արդեն հանձնած Կուրոնն անմիջապես Հռոմից փախել են Կեսարի ճամբար. ըստ Ապպիանոսի՝ նրանք հեռացել են քաղաքից «գիշերը, վարձված սայլով, վերազգեստավորված որպես ստրուկներ» ։ Հունվարի 8-ին և 9-ին սենատորները որոշել են Կեսարին հայտարարել պետության թշնամի, եթե նա վայր չդնի լիազորությունները։ Նրանք նաև հաստատել են Կեսարին հաջորդողներին՝ Լուցիոս Դոմիցիոս Ահենոբարբոսին և Մարկոս Կոնսիդիոս Նոնիանուսին, որոնց հանձնել են Ցիսալպիական և Նարբոնական Գալլիան։ Հայտարարվել է նաև զորքի հավաքագրման մասին ։ Կեսարը դեռ մ․թ․ա․ 50 թվականի դեկտեմբերին Նարբոնական Գալլիա էր կանչել VIII և XII լեգեոնները, սակայն հունվարի սկզբին նրանք դեռ տեղ չէին հասել։ Թեև պրոկոնսուլի տնօրինության տակ կային միայն XIII լեգեոնի շուրջ 5000 զինվորներն ու մոտ 300 հեծելազորայիններ, նա որոշել է գործել ։
Քաղաքացիական պատերազմ
Հռոմից փախած տրիբունների՝ Կեսարի ճամբար հասնելուց հետո զորավարը հավաքել է իր տնօրինության տակ գտնվող զորքերը և դիմել նրանց ելույթով, որի ընթացքում զինվորներին հայտնել է տրիբունների սրբազան իրավունքների ոտնահարման և և այն մասին, որ սենատորները չեն ցանկանում ընդունել իր օրինական պահանջները։ Զինվորներն արտահայտել են լիակատար աջակցություն իրենց զորավարին, և նա իր զորքերի հետ անց է կացել սահմանային Ռուբիկոն գետը (ըստ ավանդության՝ գետն անցնելուց առաջ Կեսարն ասել է՝ «Վիճակը նետված է», որ մեջբերում է Մենանդրոսի կատակերգությունից)։ Ռուբիկոնն անցնելու ամսաթիվը ստույգ հայտնի չէ, սակայն դա տեղի է ունեցել մոտավորապես հունվարի 10-ին ։ Սակայն Կեսարը չի շարժվել դեպի Հռոմ։ Հունվարի 17-ին՝ պատերազմի սկսված լինելու մասին իմանալուց հետո, Պոմպեոսը փորձել է բանակցություններ սկսել, սակայն դրանք անցել են անհաջող, և զորավարն իր զորքերն ուղարկել է Ադրիատիկ ծովի ափի երկայնքով։ Զորքի ճանապարհին գտնվող քաղաքների մեծ մասը նույնիսկ չի փորձել դիմադրել  ։ Սենատի բազմաթիվ կողմանկիցներ նահանջել են Կորֆինիումի (ժամանակակից Կորֆինիո) մոտ, որտեղ գտնվել է Լուցիոս Դոմիցիոս Ահենոբարբոսը։ Շուտով նրա տնօրինության տակ հայտնվել է 30 կոհորտա կամ 10-15 հազար զինվոր ։ Միասնական հրամանատարության բացակայության պատճառով (քանի որ Լուցիոս Դոմիցիոս Ահենոբարբոսը նախկինում նշանակվել էր կուսակալ, Պոմպեոսն իրավունք չուներ հրամայել նրան) Դոմիցիոսը հայտնվել է արգելափակման մեջ Կորֆինիումում և կտրվել Պոմպեոսի զորքերից։ Կեսարի կողմից օգնական ուժեր ստանալուց հետո Ահենոբարբոսը, գիտակցելով պաշարումը հանելու անհնարինությունը, որոշել է փախչել քաղաքից միայն ընկերների հետ։ Զորավարի ծրագրի մասին հայտնի է դարձել նրա զինվորներին, և զորքերը բացել են քաղաքի դարպասները Կեսարի առաջ ու նրան հանձնել Ահենոբարբոսին ու իրենց մյուս հրամանատարներին։ Կորֆինիումում ու նրա ծայրամասերում գտնվող զորքերը Կեսարը միացրել է իր բանակին, իսկ Ահենոբարբոսին ու նրա զինակիցներին ազատ է արձակել ։
Իմանալով Կորֆինիումի հանձնման մասին՝ Պոմպեոսն սկսել է նախապատրաստել իր կողմնակիցների տարհանումը Հունաստան։ Պոմպեոսը հույս ուներ ստանալ արևելյան պրովինցիաների օգնությունը, որտեղ նրա ազդեցությունը մեծ էր սկսած Երրորդ Միհրդատյան պատերազմից ։ Նավերի անբավարարության պատճառով Պոմպեոսն ստիպված է եղել իր ուժերն ուղարկել Դիրախիում (կամ Էպիդամնոս, ժամանակակից Դուրրաս) մաս-մաս։ Արդյունքում Կեսարի գալու պահին (մարտի 9) ուղարկվել էին ոչ բոլոր զինվորները։ Պոմպեոսի՝ բանակցություններից հրաժարվելուց հետո Կեսարն սկսել է քաղաքի պաշարումը և փորձել արգելափակել նեղ ելքը Բրինդիզիոն նավահանգստից, սակայն մարտի 17-ին Պոմպեոսին հաջողվել է դուրս գալ նավահանգստից և հեռանալ Իտալիայից մնացած զորքերի հետ միասին ։
Պատերազմի առաջին փուլում իրադարձությունների սրընթաց զարգացումն անակնկալի է բերել Հռոմի ու Իտալիայի բնակչությանը։ Իտալիայի բազմաթիվ բնակիչներ սատարել են Կեսարին, քանի որ նրա մեջ տեսնում էին Գայոս Մարիոսի գործի շարունակողին և հույս ունեին ստանալ նրա հովանավորութունը։ Իտալիկների աջակցությունը նպաստել է Կեսարի հաջողության հասնելու պատերազմի առաջին փուլում ։ Նոբիլների վերաբերմունքը Կեսարի նկատմամբ եղել է ոչ միանշանակ։ Կորֆինիումում հրամանատարների ու զինվորների նկատմամբ Կեսարի ցուցաբերած մեղմ վերաբերմունքն նպատակ ուներ համոզելու, որ Կեսարի դեմ հանդես չգան ոչ միայն նրա հակառակորդները, այլև դեռևս տատանվող նոբիլները։ Կեսարի կողմնակիցներ Գայոս Օպիոսը և Լուցիոս Կոռնելիուս Բալբուսը գործ են դրել ամեն ջանք, որ ողջ հանրապետությանը Կեսարի գործողությունները ներկայացնեն որպես արտակարգ գթասրտություն (clementia) ։ Իտալիայի խաղաղեցմանը նպաստել է նաև բոլոր տատանվողների կողմից չեզոքության պահպանման խրախուսումը. "«Մինչդեռ Պոմպեոսը իր թշնամիներ է հայտարարել բոլոր նրանց, ովքեր չեն կանգնի ի պաշտպանություն հանրապետության, Կեսարը հայտարարել է, թե ինքը կհամարի իր ընկերներ բոլոր նրանց, որոնք ձեռնպահ կմնան ու չեն անցնի ոչ մեկի կողմը» ։" Տարածված կարծիքը, թե իբր սենատորների մեծ մասը փախել է Իտալիայից Պոմպեոսի հետ միասին, ոչ լիովին է համապատասխանում իրականությանը։ Այն տարածվել է Ցիցերոնի շնորհիվ, որը հետագայում հիմնավորել է «տարագրության մեջ գտնվող սենատի» լեգիտիմությունը նրա կազմում տասը կոնսուլյարների (նախկին կոնսուլներ) առկայությամբ, սակայն լռության է մատնել այն փաստը, որ այդպիսիք Իտալիայում մնացել են առնվազն տասնչորսը ։ Սենատորների կեսից ավելին նախընտրել է պահպանել չեզոքություն՝ փակվելով Իտալիայի իրենց կալվածքներում ։ Կեսարին սատարել են բազմաթիվ երիտասարդներ վերնախավին պատկանող, բայց աղքատ ազնվականական տոհմերից, հեծյալների դասի բազմաթիվ ներկայացուցիչներ և այլք ։
Կեսարը հնարավորություն չի ունեցել անմիջապես հետևել Պոմպեոսին դեպի Հունաստան, քանի որ վերջինս բռնագրավել էր բոլոր հասանելի ռազմական ու տրանսպորտային նավերը։ Այդ պատճառով Կեսարը որոշել է վտանգազերծել իր թիկունքը՝ իրեն հավատարիմ Գալլիայի տարածքով մեկնելով Իսպանիա, որտեղ մ․թ․ա․ 54 թվականին գտնվել են Պոմպեոսի լեգատները յոթ լեգեոններով ։ Մեկնելուց առաջ Կեսարը Իտալիայում ղեկավարությունը հանձնել է Մարկոս Անտոնիոսին, որը նրանից ստացել է պրոպրետորի լիազորություններ, իսկ մայրաքաղաքը թողել է պրետոր Մարկոս Էմիլիոս Լեպիդոսի և սենատորների իշխանության ներքո ։ Խսիտ կարիք ունենալով ֆինանսական միջոցների՝ Կեսարը վերցրել է գանձարանում մնացած գումարը։ Տրիբուն Լուցիոս Ցեցիլիոս Մետելոսը փորձել է խանգարել, սակայն Կեսարը, ըստ ավանդության, սպառնացել է սպանել նրան՝ ավելացնելով, որ իր համար «շատ ավելի դժվար է ասել դա, քան անել» ։ Նարբոնական Գալլիայում, որտեղ հավաքվել են Կեսարի գալլական բոլոր զորքերը, զորավարն անսպասելիորեն հանդիպել է ամենահարուստ քաղաքի՝ Մասիլիայի (ժամանակակից Մարսել)։ Չցանկանալով կանգ առնել ճանապարհի կեսին՝ Կեսարը թողել է զորքի մի մասը, որպեսզի պաշարի քաղաքը ։
Իսպանիա կատարվող արշավանքի սկզբում, ըստ «Քաղաքացիական պատերազմի մասին նոթերի» տվյալների, Պոմպեոսի կողմնակիցներ Լուցիոս Աֆրանիոսի ու Մարկոս Պետրեիոսի տնօրինության ներքո եղել է մոտ 40 հազար զինվոր և 5 հազար հեծելազորային, Կեսարի տնօրինության ներքո՝ մոտ 30 հազար զինվոր և 6 հազար հեծյալ ։ Կեսարի զորքերը հմուտ զորաշարժերով հակառակորդին Իլերդայից (ժամանակակից Լլեյդա/Լերիդա) դուրս են քաշել բլուրների վրա, որտեղ հնարավոր չէր գտնել ո՛չ պարենամթերք, ո՛չ սնունդ։ Օգոստոսի 27-ին Պոմպեոսի կողմնակիցների ամբողջ բանակը հանձնվել է Կեսարին  ։ Հակառակորդի բանակի բոլոր զինվորներին Կեսարը թույլ է տվել վերադառնալ տուն, իսկ ցանկացողները միացել են նրա զորքին։ Պոմպեոսականների կապիտուլյացիայի մասին իմանալուց հետո Մերձավոր Իսպանիայի համայնքների մեծ մասն անցել է Կեսարի կողմը  ։ Շուտով Կեսարը ցամաքով մեկնել է Իտալիա։ Մասիլիայի մոտ Կեսարն իմացել է, որ պրետոր Մարկոս Էմիլիոս Լեպիդոսի նախաձեռնությամբ իրեն նշանակել են դիկտատոր ։ Հռոմում Կեսարը, օգտվելով դիկտատորի իրավունքներից, կազմակերպել է հաջորդ տարվա մագիստրոսների ընտրություն։ Կոնսուլներ են ընտրվել Կեսարն ու Պուբլիոս Սերվիլիոս Վատիա Իսավրիկոսը, իսկ մյուս պաշտոնները բաժին են հասել հիմնականում Կեսարի կողմնակիցներին։ Դրանից բացի Կեսարն օգտվել է օրենսդիր նախաձեռնության իր իրավունքից և անցկացրել մի շարք օրենքներ, որոնք ուղղված են եղել ոչ միայն պատերազմների հետևանքների մեղմացմանը (օրինակ՝ վարկերի մասին օրենքը), այլև վերաբերել են հեռավոր ապագային (իտալական լիիրավ քաղաքացիության շնորհում առանձին քաղաքների ու տարածքների բնակիչներին) ։ Կեսարի՝ Իսպանիայում գտնված լինելու ժամանակաընթացքում նրա զորավարները մեկը մյուսի հետևից պարտություն են կրել Իլիրիկումում, Աֆրիկայում և Ադրիատիկ ծովում։ Սակայն Կեսարը կարողացել է որոշակի օգուտ քաղել Կուրիոնի՝ Աֆրիկայում կրած պարտությունից. դա նրան թույլ է տվել պնդել, թե Պոմպեոսի դրությունն այնքան հուսահատ է, որ նա ստիպված է օգնության կանչել բարբարոսների։ Ադրիատիկ ծովում լեգատների անհաջող գործողությունները Կեսարին թողել են միայն մեկ տարբերակ՝ Հունաստան գնալ ծովային ճանապարհով  ։
Հավանաբար Կեսարն զգուշացել է, որ գարնանը Պոմպեոսը կվերադառնա Իտալիա, այդ պատճառով էլ սկսել է նախապատրաստվել մեկնելուն դեռ մ․թ․ա․ 49-48 թվականների ձմռանը։ Սակայն այդ նախաձեռնությունը համարվել է ռիսկային ծովային ուղևորության համար ոչ բարենպաստ սեզոնի, ծովում պոմպեոսականների առավելության և Էպիրոսում պարենամթերքի՝ խոշոր բանակի համար ոչ բավարար լինելու պատճառով։ Դրանից բացի, Կեսարին չի հաջողվել հավաքել անհրաժեշտ քանակի նավեր ողջ բանակի տեղափոխման համար ։ Այնուամենայնիվ, մ․թ․ա․ 48 թվականի հունվարի 4-ին կամ 5-ին Կեսարի նավատորմը մոտ 20 հազար զինվորով ու 600 հեծելազորայիններով ափ է իջել Էպիրոսում՝ խուսափելով Պոմպեոսի նավատորմի հետ հանդիպումից, որը ղեկավարում էր Բիբուլոսը ։ Կեսարի բանակի մնացած մասը, որ գլխավորում էր Մարկոս Անտոնիոսը, կարողացել է Հունաստան հասնել միայն ապրիլին ։ Ափ իջնելուց անմիջապես հետո Կեսարը Պոմպեոսի մոտ է ուղարկել դեսպաններ՝ առաջարկելով զինադադար կնքել, սակայն միաժամանակ սկսել է պաշարել ափամերձ քաղաքները։ Վարպետորեն զորաշարժեր կատարելով՝ Կեսարն Անտոնիոսի հետ միանալուց հետո կարողացել է շրջապատել Պոմպեոսի գերազանցող ուժերը Դիրախիումի մոտ և կառուցել ամրաշինություններ, որոնք պետք է պաշտպանեին Կեսարի ճամբարն ու զորքերը ինչպես պաշարվածների, այնպես էլ դրսի հարձակումներից։ Այդ պաշարումն առանձնացել է ոչ միայն նրանով, որ պաշարվածներն առավելություն են ունեցել պաշարողների նկատմամբ, այլև նրանով, որ վերջիններս սովի են մատնվել, այնինչ պաշարման մեջ գտնվող Պոմպեոսի զորքերի պարենամթերքն ապահովվել է։ Ըստ Պլուտարքոսի՝ ամռան մոտ Կեսարի զինվորները սնվել են արմտիքից թխված հացով։ Շուտով Պոմպեոսն օգտվել է դեպի ափը եղած ելքից ու ծովում ունեցած առավելությունից՝ զորքի մի մասն ափ իջեցնելով հակառակորդի պաշտպանական կառույցների ամենաթույլ տեղում։ Կեսարը հարձակումը հետ մղելու համար օգտագործել է իր բոլոր ուժերը, սակայն կռվում, որը հայտնի է որպես Դիրախիումի ճամատամարտ (տեղի է ունեցել մոտավորապես հուլիսի 10-ին), Պոմպեոսը փախուստի է մատնել հակառակորդին   ։ Սակայն Պոմպեոսը վճռական հարված չի հասցրել Կեսարին կա՛մ Լաբիենոսի խորհրդով, կա՛մ Կեսարի հնարավոր դարանից խուսափելու համար։ Ճակատամարտից հետո Կեսարը, ըստ Պլուտարքոսի և Ապպիանոսի, ասել է. «Այսօր հաղթանակը կմնար հակառակորդին, եթե նրանք ունենային մեկին, ում կարելի էր հաղթել» ։
Հավաքելով զորքը՝ Կեսարն ուղղվել է հարավ-արևելք՝ արգավանդ Թեսալիա, որտեղ կարողացել է լրացնել պարենի պաշարները ։ Թեսալիայում Կեսարին են միացել երկու լեգեոններ, որոնց նա նախկինում ուղարկել էր Մակեդոնիա օժանդակ գործողությունների համար։ Այնուամենայնիվ, Պոմպեոսի զինվորների քանակը գերազանցում էր Կեսարի զորքին շուրջ երկու անգամ (մոտավորապես 22 հազար մոտ 47 հազարի դեմ) ։ Հակառակորդները հանդիպել են Ֆարսալա քաղաքի մոտ։ Պոմպեոսը որոշ ժամանակ չի ցանկացել հիմնական կռիվն սկսել բաց տարածությունում և վճռել է Կեսարի դեմ մարտն սկսել միայն սենատորների ճնշման ներքո ։ Ըստ ավանդության՝ Մարտից առաջ հաղթանակի վրա վստահ սենատորներն սկսել են իրենց միջև բաժանել մագիստրատուրաները  ։ Հավանաբար Պոմպեոսի համար կռվի պլանը կազմել է Տիտոս Լաբիենոսը, սակայն Կեսարը կարողացել է կանխագուշակել նրա գործողությունները և նախապատրաստել հակագրոհներ (մարտից հետո Պոմպեոսը կասկածել է, թե իր շրջապատից ինչ-որ մեկը պլանները փոխանցել է Կեսարին) ։ Օգոստոսի 9-ին կայացել է վճռական մարտը, որի ելքը որոշել է Կեսարի հակագրոհը աջ թևում։ Մարտում զոհվել է ընդհանուր առմամբ 15 հազար զինվոր, որոնց թվում եղել են 6 հազար հռոմեական քաղաքացիներ։ Պոմպեոսի ավելի քան 20 հազար զինվորներ հանձնվել են մարտի հաջորդ օրը, և նրանց թվում եղել են բազմաթիվ նոբելներ՝ ներառյալ Մարկոս Յունիոս Բրուտոսը և Գայոս Կասիոս Լոնգինուս  ։
) ։ Եգիպտոս Կեսարը հասել է եգիպտացիների կողմից Պոմպեոսի սպանությունից մի քանի օր անց ։ Սկզբում նրա ժամանումը Եգիպտոս ձգձգվել է անբարենպաստ քամու պատճառով, և դիկտատորը փորձել է օգտվել առիթից, որպեսզի լուծի ֆինանսական լուրջ դժվարությունները։ Կեսարը հույս է ունեցել Պտղոմեոս XIII Թեոս Ֆիլոպատորից ստանալ 10 միլիոն դինար պարտքը, որ թողել էր նրա հայրը՝ Պտղոմեոս XII Ավլետոսը (դրա մեծ մասը կազմել է մինչև վերջ չվճարված կաշառքը Պտղոմեոս XI Ալեքսանդր II-ի կտակն անվավեր ճանաչելու համար)։ Այդ նպատակով զորավարը միջամտել է Պտղոմեոս XIII-ի կողմնակիցների և նրա քրոջ՝ Կլեոպատրայի պայքարին։ Սկզբում Կեսարը հավանաբար հույս է ունեցել հանդես գալ որպես միջնորդ քրոջ ու եղբոր միջև ծավալված պայքարում՝ դրանից հնարավորին մեծ օգուտ քաղելով իր ու Հռոմեական հանրապետության համար։ Այն բանից հետո, երբ Կլեոպատրան գաղտնի կերպով ներթափանցել է Կեսարի ճամբար (ըստ ավանդության՝ նրան ծառաները տարել են գորգի մեջ փաթաթված), Կեսարն անցել է նրա կողմը։ Պտղոմեոսի շրջապատում որոշել են օգտվել Կեսարի զորքերի փոքրաթիվ լինելուց և վտարել նրան երկրից ու տապալել Կլեոպատրային։ Ալեքսանդրիայի բնակիչների մեծ մասը սատարել է թագավորին, և հռոմեացիների դեմ համընդհանուր ելույթը Կեսարին ստիպել է փակվել թագավորական թաղամասում՝ իր կյանքը ենթարկելով մեծ վտանգի ։ Եգիպտացիների հետ կռվի ընթացքում սկսվել է հրդեհ, որ տարածվել է նաև Ալեքսանդրիայի գրադարանում, որտեղ գտնվում էր անտիկ աշխարհի գրքերի խոշորագույն հավաքածուն։ Սակայն պահպանվել է գրադարանի ամենամեծ մասնաճյուղը Սերապեումում, որտեղ պահվել են ձեռագրերի պատճենները, և հավաքածուի մեծ մասը շուտով վերականգնվել է։ Ձմռանը Կեսարն իր զորքերը հանել է պաշարված պալատից ու ժամանած օգնական ուժերին միանալուց հետո ջախջախել Պտղոմեոսի կողմնակիցների զորքերը։ Հաղթանակից հետո Կեսարը թագավորական գահին բազմեցրել է Կլեոպատրիային ու մանկահասակ Պտղոմեոս XIV Թեոս Ֆիլոպատոր II-ին (Պտղոմեոս XIII Թեոս Ֆիլոպատորը խեղդվել է Նեղոսում հռոմեացիների հետ մարտից հետո), որոնք ավանդաբար կառավարել են միասին։ Դրանից հետո Կեսարը Կլեոպատրայի հետ մի քանի ամիս անցկացրել է Եգիպտոսում՝ Նեղոսի հոսանքով շարժվելով դեպի վեր։ Անտիկ հեղինակների պատերազմի այդ ձգձգման պատճառ համարել են Կեսարի սիրավեպը Կլեոպատրիայի հետ։ Հայտնի է, որ զորավարին ու թագուհուն ուղեկցել են հռոմեացի զինվորներ, այդ պատճառով էլ Կեսարը, հնարավոր է, միաժամանակ զբաղվել է հտախուզությամբ ու եգիպտացիներին իր ուժերի ցուցադրմամբ։ Մ․թ․ա․ 47 թվականի հուլիսին հեռանալուց առաջ Կեսարը Եգիպտոսում կարգի պահպանման համար թողել է հռոմեական երեք լեգեոն  ։ Նույն թվականի ամռանը ծնվել է Կլեոպատրայի Կեսարիոն որդին, որի հայրը համարվում է դիկտատորը։
Մինչդեռ Կեսարը գտնվել է Եգիպտոսում, Աֆրիկայում հավաքվել են Պոմպեոսի կողմնակիցները։ Հեռանալով Ալեքսանդրիայից՝ Կեսարն ուղղվել է ոչ թե դեպի արևմուտք, որտեղ իրենց ուժերն էին կենտրոնացրել նրա հակառակորդները, այլ դեպի հյուսիս-արևելք։ Պոմպեոսի մահվանից հետո արևելյան պրովինցիաների բնակիչները և հարևան թագավորությունների ղեկավարները փորձել են իրադրությունն օգտագործել ի շահ իրենց. մասնավորապես Միհրդատ VI-ի որդին՝ Փառնակ II-ը, հիմնվելով Պոնտական թագավորության մնացորդների վրա, որ նրան էր տվել Պոմպեոսը, փորձել է վերականգնել հոր կայսրությունը՝ ներխուժելով հռոմեական տարածքներ ։ Սիրիայում հարթելով անհետաձգելի գործերը՝ Կեսարը ոչ մեծ ուժերով մեկնել է Կիլիկիա։ Այնտեղ նա միացել է Գնեոս Դոմիցիոս Կալվինոսի զորքի մնացորդների և Գալաթիայի տիրակալ Դեյոթարի հետ, որը հույս ուներ ներում ստանալ Պոմպեոսին աջակցելու համար։ Կեսարը Փառնակի հետ հանդիպել է Զելայի մոտ և երրորդ օրը ջախջախել նրա զորքը։ Կեսարն ինքն այդ հաղթանակը նկարագրել է երեք բառով՝ veni, vidi, vici (եկա, տեսա, հաղթեցի)։ Փառնակի դեմ տարած հաղթանակից հետո Կեսարը գնացել է Հունաստան, որտեղից էլ մեկնել է Իտալիա ։ Վերադարձից հետո Կեսարին հաջողվել է վերականգնել Իտալիայում ապստամբած մի քանի լեգեոնների բարեհաճությունը՝ նրանց առջև հանդես գալով շռայլ խոստումներով ։
Կարգի բերելով լեգեոնները՝ Կեսարը դեկտեմբերին Լիլիբեյից մեկնել է Աֆրիկա՝ կրկին անտեսելով նավագնացության եղանակային պայմանների ոչ բարենպաստ լինելու հանգամանքն ու իր հետ տանելով միայն մեկ լեգեոն փորձառու զորք։ Ողջ զորքի տեղափոխումից և պարենավորման կազմակերպումից հետո Կեսարը խորամանկությամբ ստիպել է մարտի դուրս գալ Մետելոս Սցիպիոնին ու Նումիդիայի թագավոր Յուբայի (վերջինիս Կեսարը դրանից առաջ մի անգամ հրապարակայնորեն ստորացրել էր՝ դատի ժամանակ քաշելով մորուքից) Տապսոսի մոտ։ Մ․թ․ա․ 46 թվականի ապրիլի 6-ին Տապսոսի մոտ տեղի է ունեցել որոշիչ ճակատամարտ։ Թեև «Աֆրիկյան պատերազմի մասին նոթերում» մարտի զարգացումը բնութագրվում է որպես սրընթաց, իսկ հաղթանակը՝ անառարկելի, Ապպիանոսը մարտը բնութագրում է որպես չափազանց ծանր։ Դրանից բացի, Պլուտարքոսը նշում է մի տարբերակ, ըստ որի՝ Կեսարն իբր չի մասնակցել ճակատամարտին էպիլեպսիայի նոպայի պատճառով ։ Սցիպիոնի բանակի բազմաթիվ հրամանատարներ փախել են մարտի դաշտից, սակայն հակառակ հայտարարված գթասրտության քաղաքականությանը՝ նրանց բռնել են ու մահապատժի ենթարկել Կեսարի հրամանով։ Մարկոս Պետրեիոսն ու Յուբան ինքնասպան են եղել, իսկ Տիտոս Լաբիենոսը, Գնեոսն ու Սեքստոս Պոմպեոսը փախել են Իսպանիա, որտեղ շուտով կազմակերպել են Կեսարի դեմ պայքարի նոր հենակետ ։ Տապսոսի մոտ տարած հաղթանակից հետո Կեսարը շարժվել է դեպի հյուսիս՝ լավ պաշտպանված Ուտիկա։ Քաղաքի պարետ Կատոնը վճռական է եղել քաղաքը պաշտպանելու հարցում, սակայն Ուտիկայի բնակիչները հակված են եղել քաղաքը հանձնելու Կեսարին, և Կատոնը ցրել է զորքերն ու բոլոր ցանկացողներին օգնել հեռանալ քաղաքից։ Երբ Կեսարը մոտեցել է Ուտիկայի պարիսպներին, Մարկոս ինքնասպան է եղել ։ Մայրաքաղաք վերադառնալուց հետո Կեսարն անցկացրել է չորս անընդմեջ շքերթ՝ նվիրված գալլերի, եգիպտացիների, Փառնակի ու Յուբայի դեմ տարած հաղթանակներին։ Սակայն հռոմեացիները հասկանում էին, որ Կեսարը մասամբ տոնում է նաև իր հայրենակիցների նկատմամբ տարած հաղթանակները ։
Կեսարի կատարած չորս հաղթահանդեսներով քաղաքացիական պատերազմը չի ավարտվել, քանի որ Իսպանիայում իրավիճակը շարունակում էր մնալ լարված. Հեռավոր Իսպանիայի կուսակալ, Կեսարի կողմնակից Քվինտոս Կասիոս Լոնգինոսի չարաշահումները դարձել են խռովության պատճառ ։ Աֆրիկայից պոմպեոսականների ժամանելուց և նրանցից դիմադրության նոր հենակետի կազմակերպումից հետո ժամանակավորապես խաղաղված իսպանացիները կրկին հադես են եկել ընդդեմ Կեսարի։ Մ․թ․ա․ 46 թվականի նոյեմբերին Կեսարը որոշել է անձամբ մեկնել Իսպանիա, որպեսզի ճնշի դիմադրության օջախը։ Մինչ այդ նրա զորքերի մեծ մասն արդեն ցրվել էին. նրա մոտ մնացել էին միայն երկու լեգեոն փորձառու զինվորներ (V և X լեգեոններ), իսկ մնացած բոլոր հասանելի զորքերը կազմված էին նորակոչիկներից։ Մ․թ․ա․ 45 թվականի մարտի 17-ին՝ Իսպանիա հասնելուց կարճ ժամանակ անց, հակառակորդների միջև տեղի է ունեցել ճակատարմարտ Մունդայի մոտ։ Ծանր մարտում հաղթել է Կեսարը։ Ըստ ավանդության՝ մարտից հետո Կեսարը հայտարարել է, թե ինքը «հաճախ եմ կռվել հանուն հաղթանակի, սակայն հիմա առաջին անգամ կռվեցի հանուն կյանքի»։ Մարտում զոհվել է առնվազն 30 հազար զինվոր պոմպեոսականների կողմից. մարտի դաշտում զոհվածների թվում է եղել նաև Լաբիենոսը։ Կեսարի կորուստները եղել են զգալիորեն ավելի քիչ։ Դիկտատորը հրաժարվել էր իր ավանդական գթասրտության քաղաքականությունից (clementia). մարտի դաշտից փախած Գնեոս Պոմպեոս Կրտսերը բռնվել է և սպանվել, իսկ նրա գլուխը տարվել է Կեսարին։ Սեքստոս Պոմպեոսը դժվարությամբ կարողացել է փրկվել և նույնիսկ ապրել է Կեսարից ավելի երկար ։ Մունդայի ճակատամարտում տարած հաղթանակից հետո Կեսարը տոնել է իր հինգերորդ տրիումֆը, որը եղել է առաջին տրիումֆը հռոմեական պատմության մեջ, որ կատարվել է ի պատիվ հռոմեացիների տարած հաղթանակի ընդդեմ հռոմեացիների ։
Միանձնյա իշխանության հաստատում
Մ․թ․ա․ 49 թվականին Կեսարի պրոկոնսուլական լիազորությունների ժամկետն ավարտվել է, թեև ըստ ավանդության նա պետք է դառնար մասնավոր անձ միայն Հռոմի սահմանները՝ պոմերիումն անցնելուց հետո։ Այդ տարվա կոնսուլները Կեսարի հակառակորդներն էին, որոնք փախել էին մայրաքաղաքից մյուս մագիստրոսների հետ միասին։ Հունվարին նրան պետության թշնամի հայտարարելը և ապրիլին ստիպված այցելությունը Հռոմ կասկածի տակ են դրել նրա կարգադրությունների լեգիտիմությունը և զորքը գլխավորելու նրա իրավունքը։ Կոնսուլների՝ քաղաքից բացակայելու պատճառով հնարավոր չէր անցկացնել հաջորդ տարվա մագիստրողների ընտրություն, ինչն ստեղծում էր նախապայմաններ ապագա անիշխանության համար։ Մ․թ․ա․ 49 թվականի ամռանը կեսարական պրետոր Մարկոս Էմիլիոս Լեպիդոսը, չկարողանալով ինքնուրույն կազմակերպել ընտրությունները, նախաձեռնել է Կեսարի նշանակումը որպես դիկտատոր՝ ընտրությունների անցկացման համար։ Կեսարն այդ ժամանակ գտնվել է Մասիլիայի ծայրամասերում, բայց պատմականորեն դա խոչընդոտ չի եղել այդ արտակարգ պաշտոնում նշանակվելու համար։ Ավանդաբար դիկտատոր նշանակվել է որոշակի խնդիրների լուծման համար, և Լեպիդոսն օգտագործել է «կոմիտիաների հրավիրման համար» (comitiorum habendorum causa) ձևակերպումը։ Կեսարի նշանակման համար այլ, պակաս կարևոր հիմնավորում է եղել կրոնական կարևոր տոնի՝ Լատինական փառատոնի կազմակերպման անհրաժեշտությունը, որն անհնար էր անցկացնել առանց բարձրագույն մագիստրոսների մասնակցության։ Նեղ շրջանի ոչ ռազմական խնդիրների լուծման համար դիկտատորի «տեխնիկական» նշանակումներ հռոմեական պատմության մեջ պատահել են ոչ հազվադեպ, իսկ Կեսարն իր կառավարման օրինականացման համար ավելի շատ հույսը կապել է հաջորդ տարվա կոնսուլ ընտրվելու հետ։ Հռոմ վերադառնալուց հետո Կեսարը պաշտոնը վարել է ընդամենը տասնմեկ օր և նույնիսկ չի նշանակել իր օգնականին՝ հեծելազորի ղեկավարին (magister equitum), ինչից հետո հրաժարվել է լիազորություններից ։
Մ․թ․ա․ 48 թվականի աշնանը՝ Պոմպեոսի մահվան մասին իմանալուց հետո, Կեսարի գործընկերը՝ մյուս կոնսուլ Պուբլիոս Սերվիլիոս Վատիա Իսավրիկոսը, կազմակերպել է երկրորդ անգամ Կեսարի հեռակա նշանակումը որպես դիկտատոր։ Այդ անգամ այդ պաշտոնում նշանակվելու հիմնավորումը հավանաբար եղել է շարունակվող պատերազմը (օգտագործվել է rei gerundae causa ձևակերպումը)։ Հեծելազորի ղեկավար է դարձել Մարկոս Անտոնիոսը, որին Կեսարին ուղարկել է ղեկավարելու Իտալիայում իր՝ Եգիպտոսում գտնվելու ընթացքում։ Ըստ աղբյուրների՝ Կեսարն անսահմանափակ իրավունքներ է ստացել մեկ տարով, չնայած դիկտատոր ավանդաբար նշանակվում էր վեց ամսով     ։
Մ․թ․ա․ 47 թվականի աշնանը դիկտատորի պաշտոնավարման ժամկետն ավարտվել է, սակայն Կեսարը պահպանել է պրոկոնսուլի լիազորությունները, իսկ մ․թ․ա․ 46 թվականի հունվարի 1-ին ստանձնել է կոնսուլի պաշտոնը ։ Ըստ Դիոն Կասսիոսի վկայության՝ Կեսարն ստացել է նաև պլեբեյական տրիբունի (tribunicia potestas) լիազորություններ, սակայն որոշ ուսումնասիրողներ (մասնավորապես Հովարդ Սկալարդը) կասկածելի են համարում այդ փաստի ճշմարտացիությունը ։
Նախկինում Հռոմում արդեն արտահայտվել էին շարունակական խնդիրների լուծման համար մեկ մարդուն լիազորություններ տալու անհրաժեշտությունը, ինչի պատճառը եղել է ավանդական քաղաքական ինստիտուտների անարդյունավետությունը։ Մասնավորապես Ցիցերոնը «Պետության մասին» տրակտատում նշել է, որ հռոմեացիների յուրաքանչյուր սերունդ կարիք ունի առաջնորդի (որին ինքը կոչել է rector), որը կլուծեր արդիական հակասությունները։ Սակայն որպես rector Ցիցերոնը նկատի չի ունեցել օրենքով սահմանված անսահմանափակ իրավունքների տեր մարդ, ընդհակառակը, նա պետք է բոլոր կոնֆլիկտները պետք է լուծեր բացառապես իր հեղինակության (auctoritas) շնորհիվ և միայն գոյություն ունեցող քաղաքական համակարգի շրջանակներում ։ Դիկտատորի կողմից իշխանությունը ցմահ իր ձեռքը վերցնելը հավանության չի արժանացել նոբիլների մեծ մասի, այդ թվում նաև Կեսարի որոշ կողմնակիցների շրջանում։ Մասնավորապես Գայուս Սալյուստիուս Կրիսպոսը Կեսարին ուղղված նամակներում (հավանաբար ինքնագիր) հույս է հայտնել, որ դիկտատորն ապագայում ավանդական քաղաքական ինստիտուտներին թույլ կտա ազատորեն ղեկավարել երկիրը ։ Սալյուստիուսը, երկբառակության ծագումը բացատրելով բարքերի ընդհանուր անկմամբ, ենթադրել է, որ հաստատուն կարգի վերականգնումը հնարավոր է առանց քաղաքական համակարգի բարեփոխման։ Դրա փոխարեն նա առաջարկել է քաղաքացիների բարոյական վիճակի վրա փողի ու շքեղության կործանիչ ազդեցության նվազեցման տարբեր եղանակներ ։ Ցիցերոնն անձնական նամակագրության մեջ դեռ մ․թ․ա․ 59 թվականին բազմիցս զուգահեռներ է անցկացրել Կեսարի կառավարման ու թագավորների իշխանության միջև, դեպի ուր իբր նա շարժվում էր դեռ էդիլի պաշտոնն զբաղեցնելու ժամանակ  ։
Սրբացում
Կեսարն իր իշխանությունն ամրապնդել է ոչ միայն նոր պաշտոններ զբաղեցնելով, քաղաքական համակարգի բարեփոխմամբ ու ընդդիմության ճնշմամբ, այլև իր անձի սրբացմամբ։ Առաջին հերթին ակտիվորեն օգտագործվել է Հոլիոս Կեսարների՝ Վեներա աստվածուհու հետ կապված լինելու մասին լեգենդը. անտիկ պատկերացումների համաձայն՝ աստվածների սերունդներն առանձնացել են մարդկանց ընդհանուր ամբոխից, իսկ Կեսարը՝ որպես աստծուց ուղղակի սերած, ունեցել է ավելի լուրջ հավակնություններ։ Ցանկանալով հրապարակայնորեն ցույց տալ իր կապն աստվածների հետ, որ անցնում է սովորական ազգակցության սահմաններից, դիկտատորը Ֆորումում կառուցել է Վեներայի շքեղորեն զարդարված տաճարը։ Այն նվիրվել է ոչ թե Հաղթող Վեներային (Venus Victrix), ինչպես նախապես մտածել էր Կեսարը (այդպես նա ուխտել էր Ֆարսալայի ճակատամարտից առաջ), այլ Նախածնող Վեներային (Venus Genetrix)՝ Հուլիոսների և միաժամանակ բոլոր հռոմեացիների նախամորը։ Նա տաճարում հիմնել է մեծաշուք պաշտամունք և նրան տվել կարևորագույն դերերից մեկը հռոմեական կազմակերպված ծեսերի շարքում։ Դիկտատորը կազմկերպել է խաղեր տաճարի մոտ և հրամայել դրանք անցկացնել նաև ապագայում՝ դրա համար նշանակելով պատանիների ազնվականական ընտանիքներից, որոնցից մեկն է դարձել Օկտավիանոս Օգոստոսը ։ Դրանից էլ առաջ Հուլիոսների տոհմին նվիրված որոշ մետաղադրամների վրա պատկերվել է Մարս աստվածը, որին հետ նույնպես փորձել է իրեն կապել Հուլիոսների ընտանիքը, թեև պակաս ակտիվությամբ ։ Կեսարը ծրագրել է Հռոմում կառուցել Մարսի տաճարը՝ նպատակ ունենալով ավելի տարածել այդ աստծուց իր տոհմի ծագած լինելու քիչ հայտնի լեգենդը։ Սակայն դիկտատորը չի հասցրել կառուցել այն, և նրա գաղափարը կյանքի է կոչել Օկտավիանոսը ։ Կեսարի սրբազան իշխանության որոշ տարրեր տրվել են մեծ պոնտիֆեքսի նրա պաշտոնի շնորհիվ։ Մ․թ․ա․ 63 թվականից Կեսարը ոչ միայն օգտվել է քրմական բազմաթիվ լիազորություններից, այլև ունեցել է մեծ համբավ ։
Դեռ Կեսարի առաջին տրիումֆից առաջ սենատը որոշել էր նրան շնորհել մի շարք պատիվներ, որոնք սկսել են նախապատրաստել դիկտատորի անձի սրբացումն ու պետական նոր պաշտամունքի սահմանումը։ Սենատի կողմից այդ որոշման ընդունումը պայմանավորված էր հռոմեական ավանդույթների կողմնակիցներից շատերի հեռանալով Պոմպեոսի հետ և սենատում «նոր մարդկանց» գերակշռությամբ։ Մասնավորապես Կապիտոլյան Յուպիտերի տաճարում տեղադրվել են դիկտատորի հաղթակառքը և նրա արձանն աշխարհի տիրակալի կերպարով, և դրա շնորհիվ Հռոմի կարևորագույն տաճարը դարձել է նվիրված ոչ միայն Յուպիտերին, այլև Կեսարին։ Այդ պատվի մասին հայտնում է Դիան Կասսիոսը, որն օգտագործում է հունարեն «կիսաստված» (ἡμίθεος – hemitheos) բառը, որով սովորաբար բնորոշվում էին աստվածների ու մարդկանց կապից ծնված առասպելական հերոսները։ Սակայն դիկտատորը չի ընդունել այդ պատիվը և ոչ անմիջապես, բայց կարճ ժամանակ անց չեղարկել է այդ որոշումը ։ Մունդայի ճակատամարտում դիկտատորի տարած հաղթանակի լուրը Հռոմ է հասել մ․թ․ա․ 45 թվականի ապրիլի 20-ի երեկոյան՝ Պալարիայի տոնի նախօրեին. ըստ լեգենդի՝ հենց ապրիլի 21-ին է Հռոմուլոսը հիմնադրել Հռոմը։ Կազմակերպիչները որոշել ե հաջորդ օրն անցկացնել խաղեր ի պատիվ հաղթողի, ինչպես եթե հենց նա լիներ քաղաքի հիմնադիրը։ Դրանից բացի Հռոմում որոշվել է կառուցել Ազատության սրբավայր ի պատիվ Կեսար Ազատարարի (Liberator) ։ Սենատը նաև որոշել է ֆորումում՝ ռոստրայի վրա, որտեղից սովորաբար մագիստրոսները ելույթ էին ունենում, կանգնեցնել Կեսարի արձանը՝ դեմքով ուղղված դեպի հռետորներին լսող ժողովուրդը ։
Շուտով ձեռնարկվել են Կեսարի աստվածացման նոր քայլեր։ Նախ մայիսին դիկտատորի՝ Հռոմ վերադառնալուց հետո կանգնեցվել է նրա արձանը Կվիրինի տաճարում (որի պաշտամունքը միաձուլվել է Հռոմի առասպելական հիմնադիր Հռոմուլոսի պաշտամունքի հետ)։ Արձանի ընծայականը եղել է՝ «Անհաղթ աստծուն»։ Սկսել են նաև Կեսարի համար պետության հաշվին տուն կառուցել, որն իր ձևով նման է եղել տաճարներին՝ աստվածների տներին։ Կրկեսային ներկայացումների ժամանակ Կեսարի՝ ոսկուց և փղոսկրից պատրաստված պատկերը տեղադրվել է աստվածների պատլերների շարքում։ Ի վերջո մ․թ․ա․ 45 թվականին հատվել են Կեսարի պատկերով (պրոֆիլ) մետաղադրամներ, թեև դրանից առաջ կենդանի մարդկանց նկարները երբեք տեղ չեն գտել մետաղադրամների վրա ։
Մ․թ․ա․ 44 թվականի սկզբին սենատը, ապա նաև ժողովրդական ժողովը, ոգեշնչված Մարկոս Անտոնիոսի կողմից, հրապարակել են մի շարք օրենքներ, որոնք Կեսարին օժտել են նոր արտոնություններով և նրան շնորհել նոր պատիվներ։ Դրանց թվում եղել են «հայր հայրենյաց» (parens patriae ) տիտղոսը և այն մետաղադրամների վրա նշելու իրավունքը, հռոմեացիների համար Կեսարի ոգով երդվելու սովորույթի ներմուծումը, նրա ծննդյան օրվա վերածումը զոհաբերություններով անցկացվող տոնակատարության, հինգերորդ (Quintilis, quintus – «հինգ», երբեմն՝ Quinctilius) ամսվա վերանվանումը հուլիս, իրենց պաշտոնն ստանձնող բոլոր մագիստրոսների կողմից նրա բոլոր օրենքները պահպանելու համար պարտադիր երդման ներմուծումը։ Դրանից բացի հաստատվել են ամենամյա զոհաբերություններ հանուն Կեսարի անվտանգության, տրիբաներից մեկը վերանվանվել է նրա պատվին, Հռոմի ու Իտալիայի բոլոր տաճարները պարտավորվել են տեղադրել նրա արձանը։ Ստեղծվել է Հուլիոսյան լուպերկների (կրտսեր քրմեր, Luperci Iuliani) կոլեգիա, իսկ Հռոմում պետք է սկսվեր Համաձայնության տաճարի կառուցումն ի նշանավորումն պետության խաղաղեցման։ Ի վերջո սենատը թույլատրել է կառուցել Կեսարի ու նրա Գթասրտության տաճարը (Clementia) և ստեղծել քրմական նոր պաշտոն հատուկ նոր աստվածության պաշտամունքի կազմակերպման համար և այդ պաշտոնում նշանակել Մարկոս Անտոնիոսին ։ Կեսարի պաշտամունքի համար բարձրագույն մակարդակի քրմի հատուկ պաշտոնի ստեղծման շնորհիվ նա հայտնվել է նույն շարքում Յուպիտերի, Մարսի ու Կվիրինի հետ. հռոմեական պանթեոնի մյուս աստվածներին ծառայել են ավելի ցածր մակարդակի վրա գտնվող քրմեր ու կոլեգիաներ։ Կեսարի աստվածացումն ավարտվել է պետական նոր պաշտամունքի ստեղծմամբ ։ Հելգա Գեշեն, սակայն, ենթադրում է, որ դիկտատորի սրբացման՝ մինչև մ․թ․ա․ 44 թվականի մարտը հաստատված միջոցառումները սկսել են լիովին իրականացվել միայն նրա մահվանից հետո ։ Լիլի Ռոս Թեյլորը կարծում է, որ մ․թ․ա․ 44 թվականի սկզբին սենատը որոշել է Կեսարին համարել աստված ։ Նրա աստվածացումը վերջնականապես հաստատվել է հետմահու Երկրորդ եռապետության հատուկ դեկրետով մ․թ․ա․ 42 թվականին։
Մինչ մ․թ․ա․ 44 թվականը Կեսարն ընդունել է նաև մի շարք պատիվներ, որոնք նրան մոտեցրել են հռոմեական թագավորներին։ Նա մշտապես կրել է հաղթահերոսի հագուստ ու դափնեպսակ, ինչն ստեղծել է մշտական հաղթահանդեսի տպավորություն ։ Սվետոնիոսը, սակայն, նշում է, որ Կեսարն մշտապես դափնեպսակ կրելու իրավունքից օգտվել է ճաղատանալու պատճառով ։ Դրանից բացի նա հրաժարվել է վեր կենալ գահից, երբ նրան մոտեցել են սենատորները։ Վերջին հանգամանքը հատկապես վրդովմունքի տեղիք է տվել Հռոմում, քանի որ նման արտոնություն ունեցել են միայն բացարձակ միապետերը։ Այնուամենայնիվ, հին հռոմեական թագավորի տիտղոսից (rex) նա համառորեն հրաժարվել է, թեև դա կարող էր լինել հաշվենկատության արդյունք ։ Մ․թ․ա․ 44 թվականի փետրվարի 15-ին՝ Լոպերկին նվիրված տոնի ժամանակ, Կեսարը հրաժարվել է Մարկոս Անտոնիոսի կողմից առաջարկված ականակուռ թագից, որ միապետական իշխանության խորհրդանիշն է ։ Արդեն նրա սպանությունից հետո լուրեր են տարածվել, թե իբր մարտի 15-ի նիստում որոշվել է նրան հայտարարել թագավոր, բայց միայն պրովինցիայի՝ Հռոմից և Իտալիայից սահմաններից դուրս գտնվող տարածքների համար։ Հավանաբար Կեսարը չի ցանկացել վերականգնել թագավորական իշխանությունն իր հռոմեական ձևով, քանի որ այն ենթադրել է նոր միապետի ընտրություն նախկինի մահվանից հետո։ Լիլի Ռոս Թեյլորը ենթադրում է, որ Կեսարը ցանկացել է ստեղծել համակարգ, որի դեպքում թագավորական իշխանությունը կփոխանցվեր ժառանգաբար, ինչպես ընդունված էր հելլենիստական միապետություններում ։