cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հարավային Կորեայի մշակույթ
Գրականություն
Մինչև 20-րդ դարը կորեական գրականության վրա իր մեծ ազդեցությունն է ունեցել դասական չինական գրականությունը։ Նաև չինական գեղագրությունը, ավելի քան հազար տարի շարունակ, օգտագործվել է կորեական գրականության մեջ։ Ժամանակակից գրականությունը հիմնականում կապված է հանգըլի զարգացման հետ, որը ստեղծել է Չուսոն դինաստիայի չորրորդ թագավորը՝ Սեջոն Մեծը (세종대왕)։ 1443 թ-ին կորեական այբուբենի հրատարակումը շատերին անակնկալի բերեց, քանի որ չկար ոչ մի հիշատակում այն մասին, որ արքան այբուբեն է ստեղծում, ինչից կարելի է ենթադրել, որ նա դա գաղտնի էր անում ։ Այս քայլը, ի սկզբանե, նպատակաուղված էր գիտա-պաշտոնական դասի՝ Յոնբանի (양반), ինչպես նաև հասարակ մարդկանց (այդ թվում՝ նաև կանանց) շրջանում գրագիտության տարածմանը։ Հանգըլի ստեղծումից առաջ տեքստերը գրելու և կարդալու համար օգտագործվում էր հանջան՝ չինական հիերոգլիֆերը, և միայն հարուստ ընտանիքների զավակները կարող էինի իրենց թույլ տալ կրթություն ստանալ և սովորել այն։ Բացի դրանից, ինչպես ցանկացած այլ լեզու, հանջան ունակ չէր արտահայտել կորեերեն բառերի ամբողջ իմաստը, ինչի արդյունքում դժվար էր հասկանալ, թե ինչ են ասում քաղաքացիները ։ Սակայն հանգըլը միայն 19-րդ դարի երկրորդ կեսին գերիշխող դիրք գրավեց կորեական գրականության մեջ, ինչը բերեց կորեական գրականության զարգացմանը։ Օրինակ՝ Սինսոսոլը (신소설 բառացի՝ նոր վեպ) կորեական վեպ տեսակ է, որոնք գրվում էր հանգըլով։
Ժամանակակից պոեզիայում իմաժիզմին և ժամանակակից պոեզիային հատուկ այլ մեթոդների որդեգրման փորձեր են արվել, մասնավորապես՝ այդ մեթոդները օգտագործվել են 20-րդ դարի ամերիկացի ժամանակակից հեղինակների (Օր․՝ Էզրա Փաունդի, Թոմաս Էլիոթի) գործերի թարգմանություններում։ Հանրապետական ժամանակաշրջանում մեծ տարածում ունեին հայրենասիրական ստեղծագործությունները։
1970-ականներից սկսած՝ գերակշռում էր քնարերգական պոեզիան։ Պոեզիան բավականին տարածված է ժամանակակից Հարավային Կորեայում, ինչպես հրապարակված, այնպես էլ գրված ստեղծագործությունների քանակի առումով։
Լրագրություն
Հարավային Կորեան ունի 10 հիմնական թերթ և 3 հիմնական հեռուստառադիոընկերություն։ Երեք խոշոր թերթերն են՝ Չոսոն Իլբոն (조선일보), Չունան Իլբոն (중앙일보) և Դոնա Իլբոն (동아일보)։ Հանկյորեն (한겨레) ձախակողմյան(ընդդիմական) թերթ է։ "KBS"-ը, "MBC"-ը և "SBS"-ը հանդիսանում են 3 ամենամեծ հեռուստաալիքները։ Իսկ EBS-ը կրթական հեռուստաալիք է և նախատեսված է աշակերտների, ուսանողների, ինչպես նաև՝ մեծահասակների համար։
Կորեայում նաև լույս են տեսնում մի շարք թերթեր և ամսագրեր։ Դրանցից ամենահայտնիներց մեկը Չոսոն Իլբոն (중앙일보) է որը կորեական Չոսոն Իլբոն (중앙일보) օրաթերթի առցանց տարբերակն է։ Այլ ամսագրերի շարքում են նաև՝ "K Scene Magazine"-ը (Կեյ Սին Մագըզին), Չունան Իլբոն (중앙일보), "Korea Post"-ը (Կորեա Փոստը), "Korea Times"-ը (Կորեա Թայմս), Yonhap News Agency (Յոնփան Նյուս Աջնսին), OhmyNews International-ը (ՕՄայՆյուզ Ինթերնաշնըլ)։ "Korea Herald"-ը (Կորեա Հերալդ) և "PRKorea"-ը (ՊիԱրԿորեա)  օտարների  համար նախատեսված անգլալեզու թերթեր են, որոնք իրենց ընթերցողին տրամադրում են ընթացիկ նորություններ աշխարհի տարբեր կողմերից։
Չնայած հիմնական թերթերը ունեն իրենց առցանց տարբերակը և իրենց ընթերցողին առաջարկում են նյութեր կորեերեն կամ անգլերեն լեզուներով, սակայն կան մի քանի աղբյուրներ, որոնք գոյություն ունեն միայն առցանց տիրույթում։ Դրանց թվին են պատկանում Թվային Չոսոն Իլբոն, Սեուլ Թայմսը, Կորեայի կառավարության գլխավոր էջը և Donga.com- ը, որը առցանց կայք է, որը մի քանի լեզուներով կորեական նորություններ է ապահովում։ "OhmyNews"-ը կորեական կայք է, որը հիմնադրվել է Օ Յոն Հոյի (오연호) կողմից 2000 թ.-ին, կայքը հիմնված է քաղաքացիական լրագրություն վրա։ Կայքի հիմնական գաղափարը այն է, որ հասարակ մարդիկ կարող են հեռախոսով կամ էլ.փոստով կայքին ուղարկել տարբեր պատմությունների վերաբերյալ իրենց տեսակետները, որից հետո դրանք խմբագրվում են կամավորների և պրոֆեսիոնալ խմբագրիչների կողմից և տեղադրվում կայքէջում։ "OhmyNews"-ը անցկացրել է այն ժամանակվա նորընտիր նախագահ Նո Մու Հյոնի (노무현) առաջին հարցազրույցը ։
Արտաքին ազդեցություն
Կորեան պատմականորեն իր վրա կրել է Չինաստանի ազդեցությունը, իսկ վերջին տարիներին նրա վրա մեծ ազդեցություն ունեն Արևմտյան երկրները, մասնավորապես՝ ԱՄՆ-ն։ Արևմտյան մշակույթի ազդեցությունն ու արագ արդիականացումը փոխել են նաև մարդկանց ուտելու սովորությունները. շատ մարդիկ այժմ, բացի ավանդական կորեական խոհանոցից, վայելում են արևմտյան և այլ ասիական երկրների կերակուրներ։ Պիցցան հարավկորեացիների շրջանում արտասահմանյան ամենասիրված կերակուրներից մեկն է, չնայած այստեղ պատրաստվող պիցցայի բացադրատոսը տարբերվում է արևմուտքում մատուցվող պիցցայից, որը հաճախ պարունակում է եգիպտացորեն, բաթաթ, մայոնեզ, բուլկոգի և մի շարք այլ բաղադրիչներ։ Արևմտյան ռեստորանների (օր․՝ համբուրգերի և պաղպաղակների) և սրճարանների ցանցերը նույնպես շատ տարածված են Հյուսիսային Կորեայում։ 12 մեծ բրենդների կողմից բացված սրճարանների թիվը 2010 թվականին աճել է․ դրանք հիմա հասանելի են ավելի քան 2000 տարբեր վայրերում, իսկ քոփիս (coffee+office) բառը ստեղծվել է սրճարանը որպես գրասենյակ օգտագործելու երևույթը նկարագրելու համար ։ Վերջին ժամանակաշրջանում դեպի կորեերեն անգլերեն բառերի մեծ ներհոսք է նկատվում, այդ փոխառնված բառերը երբեմն վերածվում են Կոնգլիշի (Կորեական ոճով անգլերեն Korean+ English): Կոնգլիշ բառերը փոխառնված են անգլերենից։ Անգլերեն լեզվից փոխառնված բառերի օրինակներ են․
Քանի որ անգլերենն ունի հնչյուններ, որոնք գոյություն չունեն կորեերենում, Անգլերենից փոխառված բառերի այդ հնչյունները պետք է փոխարինվեն կորերենում գոյություն ունեցող նմանատիպ հնչյուններով, օրինակ՝ [փ]՝ անգլերեն [ֆ]-ի փոխարեն, [ջ]՝ անգլերեն [զ]-ի փոխարեն։
Ճապոնիայի զանգվածային մշակույթը (pop culture) տասնամյակներ շարունակ արգելված էր Կորեայում, թեև արգելքը այդքան էլ արդյունավետ չէր և այն արբանյակային հեռուստաալիքներով և երիտասարդական մշակութային ֆիլմերի և ամսագրերի միջոցով այն հասավ Կորեա ։ Հարավային Կորեայի երիտասարդները մանգա են կարդում, լսում են ճապոնական ռոք և ռեփ, իսկ Կորեայում նորաձևությունը նմանություններ ունի ճապոնական փողոցային նորաձևության միտումի հետ, որոնք ծագել են Հարաձուկու և Ռոպոնգի քացաքներում։ Ճապոնիայի զանգվածայի մշակույթի (pop culture) արգելքը հանվել է 2000 թվականին ։
Ավանդական մշակույթ
Պանսորին (판소리) կորեական ավանդական երաժշտական ժանր է, որը սկիզբ է առել դեռևա 1392–1897 թվականներին`Չոսոն արքայատոհմի օրոք ։ «Պան» (판) նշանակում է բաց տարածք, որտեղ հավաքվում են մարդիկ, «սորի»(소리) նշանակում է հնչյուն  ։ Պանսորի ներկայացումներին մասնացում են 2 մարդ՝ երգիչը և թմբկահարը։ Երգչուհին պատմում է պատմությունը՝ օգտագործելով հատուկ տեխնիկա, որը տարիների մարզում է պահանջում, իսկ թմբկահարը նրան օգնելու համար հանգիստ տեմպ է ապահովում, ինչպես նաև հոգեպես աջակցում է երգչին ։ Հանդիսականները նույնպես խրախուսվում են մասնակցել ներկայացմանը և աջակցել երգչին։
Պանսորիի նպատակ էր պատմել հեքիաթներ և պատմություններ այն մարդկանց, ովքեր դրանք լսելու ժամանակ ունեն, քանի որ պատմությունների մեծ մասը սկզբից մինչև վերջ լսելու համար պահանջվում է 3-ից 9 ժամ։ Կան հինգ ավանդական պատմություններ, որոնք կատարվում են հանդիսատեսի համար, բայց քանի որ Պանսորին բանավոր էր փոխանցվում, ժամանակի ընթացքում մոռացվել են բազմաթիվ պատմություններ։ Յուրաքանչյուր պատմություն ունի իր թեման, այն կարող է լինել որդիական հարգանք, սիրո կամ իր «հան»-ը գիտակցող մարդու տառապանքների մասին։ «Հան»-ը մարդու ներսում ապրող բացասական զգացմունք է, որը սովորաբար կապված է վշտի, ափսոսանքի կամ վրդովմունքի հետ ։
Բջջային հեռախոսներ
Հարավային Կորեայի քաղաքացիների մոտավորապես 98%-ը ունի բջջային հեռախոսներ և այն օգտագործում է ոչ միայն զանգեր կատարելու և հաղորդագրություններ ուղարկելու, այլև ուղիղ հեռարձակմամբ հեռուստացույց դիտելու, կայքեր այցելելու և օնլայն խաղերին հետևելու համար։ Հարավկորեական "Samsung" և "LG"կորպորացիաներն աշխարհում բջջային հեռախոսներ արտադրող խոշորագույն ընկերություններից են։ Հեռախոսների նոր մոդելները թանկ են Հարավային Կորեայում, բայց դա չի խանգարում, որ հարավկորեացի սպառողները փոխեն իրենց հեռախոսները միջինում 11 ամիսը մեկ։
Հարավկորեական շատ հեռախոսների մեջ ներդրված է Թվային Մուլտիմեդիոն Հեռարձակման ընդունիչ (Digital Multimedia Broadcasting (DMB)), որի միջոցով այժմ կարելի է դիտել 7 ալիք։ Վաճառվել են ավելի քան 1 միլիոն այդպիսի հեռախոսներ, իսկ "KT Corporation" և "SK Telecom" ընկերությունները ռադիոծածկույթով են ապահովել խոշորագույն քաղաքների տարածքների մեծ մասը։
«Nokia»-ն, որը հանդիսանում է աշխարհի խոշորագույն բջջային ընկերություններից մեկը, Հարավային Կորեայում իր վաճառքների նվազման պատճառով հրաժարվել է հարավկորեական շուկայինց։ Motorola ընկերությանը բաժին է հասնում ընդհանուր հեռախոսների վաճառքների 4%-ը։
Հարավային Կորեան նվաճեց "LG Mobile World Cup"-ը, որը "LG Electronics"-ի կողմից կազմակերպված տեքստային հաղորդագրությունների մրցույթ է ։
Առցանց խաղեր
Կորեան հայտնի է որպես կիբեռսպորտի կենտրոն։ Կորեան նաև հայտնի է որպես լավագույն կիբեռսպորտմեններ դաստիարակող երկիր։ Քանի որ խաղերի ընկալումները փոխվել են, Կորեական խաղային շուկան մեծացել է չափերով և ընդլայնել իր տարածվածությունը։
Պատմություն
Տեսախաղերը Հարավային Կորեայում 1980-ականների կեսերից սկսել են մեծ տարածում վայելել, սակայն 2000-ականների սկզբին նրանց հայտնիությունը հասավ անհավանական չափերի, ինչը պայմանավորված էր հանրաճանաչ "Ragnarok Online", "Maple Story" և "Lineage II" խաղերի թողարկմամբ։ Այդ ժամանակից ի վեր Հարավային Կորեայում խաղային արդյունաբերությունը կայուն աճում է ամեն տարի։ 2018 թվականին համար կանխատեսվում 10,5 միլիարդ ԱՄՆ դոլար շուկայի եկամուտ։
Հայտնիության աճ
2000-ականների սկզբին վերոնշյալ խաղերի թողարկումը, ինչպես նաև "World Cyber Games", "Electronic Sports World Cup", "Major League Gaming" և մի շարք այլ նոր միջազգային մրցաշարերի կազմակերպումը թույլ տվեց տեսախաղերի ոլորտին շատ ավելի արագ տեմպերով զարգանալ։ Այս մրցաշարերի շահերում մրցանակային ֆոնդը հաճախ հասնում էր 1 միլոն ԱՄՆ դոլարի։ Մրցաշարերը շատ տարածված են Հյուսիսային Կորեայում և ունեն բազմաթիվ հեռուստադիտողներ։ Ըստ մասնագետների հաշվարկների՝ 2019 թվականին կիբեռսպորտի ոլորտի եկամուտ կհասնի 1 միլիարդ ԱՄՆ դոլարի ։
PC bangs (Ինտերնետ սրճարան)
Տեսախաղերը շատ տարածված են Հարավային Կորեայում, բայց բոլոր չէ, որ կարող են հայտնի հմակարգչային խաղեր խաղալու համար ԱՀ (անձնական համակարգիչ) գնել։ Սկզբնական բարձր գինը բերել է "PC bang"-ի ոլորտի աճին։ "PC bang"-ը (PC방) բառացի թարգմանությամբ նշանակում է անձնական համակարգչով սենյակ։ "PC bang"-երը հասարակական սրճարաններ են, որտեղ հաճախորդները կարող են ոչ թանկ ժամավճարի փոխարեն համակարգչային խաղեր խաղալ հզոր և բարձրակարգ համակարգիչներով։ Այժմ միայն Հարավային Կորեայում կա շուրջ 25,000 այդպիսի սրճարան, որտեղ  2007 թվականին ժամավճարը տատանվում էր 0.44 ԱՄՆ դոլարից մինչև 1.30 ԱՄՆ դոլար ։ Այս էժան սրճարանների մոդոելի հաջողությունը շնորհիվ "PC bang"-երը դարձել ուսանողների ամենասիրելի ժամանցային վայրերից մեկը և դրանք նաև ծառայում են որպես միանման խաղային հետաքրքրություններ ունեցող մարդկանց հանդիպման վայր ։
Կախվածություն
Հարավային Կորեայում տեսախաղերը օրեցօր ավելի տարածված են դառնում և դա նաև երկրի երիտասարդության բարօրության վերբերյալ մտահոգությունների առիթ է դառնում։ Տեսախաղերից կախվածությունը շարունակում է հարավկորեական կառավարության համար մտահոգիչ երևույթ լինել։ Այս խնդրի լուծման համար զգալի գումարներ են ներդրվել այդ խնդրով զբաղվող ծրագրերի մեջ։ Կառավարության կողմից կիրառված գործողություններից մեկը «Մոխրոտի օրենք»-ն  է, որը նաև հայտնի է որպես «Անջատման օրենք»։  Այս օրենքը թույլ չի տալիս 16 տարեկանից ցածր ցանկացած անձին երեկոյան 10-ից մինչև առավոտյան 6-ը առցանց խաղեր խաղալ ։
Խմիչքային խաղեր
Համաձայն Հարավային Կորեայի խմելու մշակույթի «կանոների»՝ մարդիկ հաճախ միասին խմելիս խաղում են խմիչքային խաղեր։ Նրանք կարող են խաղալ տարբեր խաղեր և կարող են փոխել խաղը ամեն փուլի ավարտից հետո։ Խաղերի համար օգտագործվում են արկոհոլի տարբեր տեսակներ, բայց ավելի հաճախ խմում են սոջու՝ հայտնի կորական խմիչք։ Երբեմն մարդիկ իրար են խառնում սոջուն և գարեջուրը և կոչում են այն «սո-մակ» ՝ «սո»-ն սոջու բառից, իսկ «մակ»-ը կորեերեն մեկջու բառից, որը նշանակում է գարեջուր։
Փոփ երաժշտություն
Կորեական փոփ խմբերը և աստղերից շատերն օրեցօր ավելի հայտնին են դառնում Արևելյան և Հարավարևելյան Ասիայում։ Քեյ փոփ աստղերի շրջանում շատ են երիտասարդ կատարողները։ 1970-80-ական թվականներին հայտնի դարձան շատ երաժիշտներ, նրանցից մեկն էր այդ շրջանի անվանի երաժիշտ Չո Յոն Փիլը(조용필): Նա օգտագործել է մի շարք երաժշտական գործիքներ, այդ թվում նաև՝ սինթեզատորը։ Նա նաև հայտնի է ռոք երաժշտությունը հայտնի դարձնելու համար։ Քեյ փոփի տարածումը իրականացել է մի քանի աղբյուրների շնորհիվ, այդ թվում՝ Յութուբի և այլ հոսանքային ծառայությունների։ Սոցիալական մեդիաների զարգացումը նպաստել է քեյ փոփի համաշխարհային տարածմանը ։ Քեյ փոփի համաշխարհային ֆենոմեն դառնալու վերաբերյալ գերակշռող բացատրությունը այն «հիբրիդային» կարծիքն է, ըստ որի չինական, ճապոնական և հնդկական մշակույթները որպես մեծ Ասիական մշակույթ կարող են փոխարինել գերիշխող Արևմտյան մշակույթին (Չուա, 2004 թ.)։ Արագ և լայն համաշխարհային տարածում ունենալով՝(հատկապես՝ Արևելքում) քեյ փոփը դարձել է Կորեայի գլխավոր արտահանվող «արտադրանքներից» մեկը։ Քեյ փոփը ունի 2 գործոների ճիշտժամանակյա առևտրային համադրություն, դրանք են՝ 1․ Ասիայում և ամբողջ աշխարհում երաժշտական շուկայի համաշխարհային ազատականացում և 2․ Յութուբի և նման այլ թվային տեխնոլոգիաների արագ առաջխաղացում, որոնք նախընտրում են ցուցադրել շատ ֆոտոգենիկ կատարողներ ամբողջ աշխարհից, ինչպես նաև՝ կորեական աղջիկների և տղաների խմբերին(Օհ, 391)։
1992 թվականին Seo Taiji and Boys խմբի ստեղծումը շրջադարձային նշանակություն ունեցավ Քեյ փոփի համար, քանի որ խումբը իր երաժշտության մեջ օգտագործել էր 1990-ականների ամերիկյան փոփ երաժշտության տարրեր։ Պարզաբանման համար նշենք, որ նրանց հայտնությունը հիմնված էր երաժշտության նորարարական խառնուրդեր անելու վրա, քանի որ նրանք հմտորեն համադրում էին տարբեր ժանրեր օրինակ`ռեփ, սոուլ, ռոքնռոլ, տեխնո, պանկ, հարդկոռ և նույնիսկ փոնջակ (կամ թրոթ ՝կորեական երաժշտական ժանր), և արդյունքում ստացվեց յուրօրինակ երաժշտական ժանր, որտեղ ռեփն օգտագործվում է միայն երգի տների միջև, երգը կատարվում է փոփ ոճով և դինամիկ պարային շարժումներով։ Seo Taiji and Boys խումբը ցույց տվեց, թե ինչպես է հնչում կորեական ռեփը և ընդլայնեց քեյ փոփի սահմանները ։
2002-ին ԲոԱն դարձավ առաջին կորեական փոփ աստղը, որը հայտնի դարձավ Ճապոնիայում, ճապոնական արգելքի չեղարկումից հետո, որը գոյություն ուներ Երկրորդ աշխարհամարտի ավարտից ի վեր և սահմանափակում էր երկրների միջև ժամանակակից մշակույթի «ներմուծումն ու արտահանումը»։ Այդ իսկ պատճառով նրան շնորհվել է «Բարի կամքի դեսպանի» կոչում՝ Ճապոնիայի և Հարավային Կորեայի միջև լավ հարաբերությունների վերականգնմանը գործում մեծ ներդնում ունենալու համար։
Բացի այդ, կա նաև ավանդական կորեական փոփ երաժշտությունը՝ թրոթը։ Թրոթը սիրված է մեծահասակների կողմից, կան շատ հայտին թրոթ երգիչներ (օրիանակ` Թե Ջինան և Նա Հունան), որոնք հիմնականում 50-70 տարեկան են, իսկ երբեմն նաև՝ ավելի տարիքով։ Այնուամենայնիվ, վերջերս թրոթը վերածնունդ է ապրել` շնորհիվ երիտասարդ, մասամբ թրոթ երգչուհի Ջան Յունջոնի ով հայտնի է դարձել իր «Օմոնա» երգով։
Նորէբան (Կարաոկե)
Կարաոկեն Կորեայում հաճախ կոչվում է «Նորէբան» (노래방, բառացիորեն ՝ «երգի սենյակ»), բայց «նորէբան» բառը կորեերենում ունի նաև այլ հոմանիշներ, օրինակ՝ նորէ յոնսըպջան (노래 연습장) կամ նորե յոնսըպշիլ (노래 연습실): «Նորէբան»-ներ կան նույնիսկ տրանսպորտային միջոցներում, օրինակ՝ զբոսաշրջային ավտոբուսներում։ Նորէբանի համարժեքն է Ճապոնիայում գործող Կարաոկե-Բոքսը, մինչդեռ Կորեայում կարաոկե (가라오케) է կոչվում կարաոկե բարում հանդիսատեսի առջև երգելը։ Վերջերս հայտնվել են նաև մետաղադրամով աշխատող կարաոկեներ, որոնք իրենց վճարման ձևով տարբերվում է գործող կարաոկեներից։
Կորեական փոփ մշակույթը Կորեայից դուրս
Ամերիկյան քոլեջներում ամեն տարի սովորում է 70,000 կորեացի ուսանող։ Ավելին, միայն 2010 թվականին ներգաղթյալների թիվը կազմել է ավելի քան 1 միլիոն՝ գրանցելով ռեկորդային չափանիշ։ Ներգաղթյալները նպաստել են կորեական փոփ մշակույթի տարածմանը։ Հալուի կամ Կորեական ալիքի ազդեցությունը զգալի է նաև ԱՄՆ-ում․ այստեղ կորեական կինոնկարները, արվեստը, նորաձևությունը և երաժշտությունը երբևէ այսքան մեծ տարածում չեն ունեցել, ինչպես հիմա։ Օրինակ՝ հարավկորեական հանրաճանաչ «Շիրի»(쉬리) կինոնկարը միայն ԱՄՆ-ում վաճառել է ավելի քան 5.78 միլիոն տոմս ։
Ֆիլմեր և հեռուստատեսություն
1999 թվականին «Շիրի» ֆիլմի գրանցած հաջողությունից հետո կորեական ֆիլմերը օրեցօր ավելի հայտնի են դառնում։ Հարավային Կորեան այն եզակի երկրներից է, որտեղ ներքին շուկայի գերակշիռ մասը չի պատկանում հոլիվուդյան ֆիլմարտադրողներին։ Դա մասամբ պայմանավորված է նրանով որ կինոթատրոնները պարտավոր են տարեկան առնվազն 73 օր կորեական ֆիլմեր ցուցադրել։
«Շիրի» ֆիլմը Հյուսիսային Կորեական լրտեսի մասին է, որը Սեուլում հեղաշրջում է պատրաստում։ Ֆիլմը Կորեայի պատմության մեջ առաջինն էր, որ միայն Սեուլում վաճառեց ավելի քան 2 միլիոն տոմս, իսկ ճապոնական շուկայում ֆիլմը վաստակել է 14 միլիոն դոլար։ Դրա շնորհիվ ֆիլմը վաճառված տոմսերի քանակով գերազանցել է «Մատրիցա» և «Աստղային պատերազմներ» հանրաճանաչ ֆիլմերին։ «Շիրի» հաջողությունը նպաստեց այլ կորեական կինոնկարների բյուջեի մեծացմանը։ Կորեական «Շիրի»-ը դիտելու համար կինոթատրոններ են գնացել կինոթատրոնների մշտական այցելուներից ավելի քան 5,8 միլիոնը։ Ֆիլմը տեղի կինոթատրոններում դիտել են ավելի շատ հանդիսատեսներ քան, հոլիվուդյան «Տիտանիկ»-ը։ Ֆիլմի արտադրութայն մեջ ամենաշատ ներդրումներ կատարած ընկերություը՝ "KDB Capital"-ը (ԿեյԴիԲի Քափիթըլ), ռիսկային կապիտալով աշխատող ընկերություն էր։ "KDB Capital" ընկերություը կատարել էր շուրջ 333,000 դոլար ներդրում և արդյունքում ստացավ 300 տոկոսով ավելի եկամուտ (Շիմ, 33)։ Այս ընկերության փորձի շնորհիվ Կորեայի կառավարությունը հետաքրքրվեց ժամանցի ոլորտից եկամուտ ստանալու հնարավորությամբ։
2000 թվականին «Միացյալ անվտանգության գոտի» ֆիլմը հասավ մեծ հաջողության և նույնիսկ գերազանցեց «Շիրի» ֆիլմին։ Մեկ տարի անց «Ընկեր» ֆիլմը գրանցեց նմանատիպ հաջողություն։ Հարավային Կորեայում «Իմ տարօրինակ ընկերուհին» ռոմանտիկ կատակերգությունը վաճառած տոմսերի քանակով գերազանցել է կինոթատրոններում միևնույն ժամանակահատվածում ցուցադրվող «Հարրի Փոթեր» և «Մատանիների տիրակալը» ֆիլմերին։ Այնուհետև «Միացյալ անվտանգության գոտի» ֆիլմի ռեժիսորը՝ Պակ Չան Ուկը, նկարահանել է մի շարք այլ ֆիլմեր ոչ միայն Կորեայում, այլ նաև արտերկրում որոնցից ամենահայտնին «Օլդբոյ»-ն է։ Կիմ Կի Դուկը նույպես հարգված կինոռեժիսոր է, նա հայտնի է հանդիսատեսից հուզական արձագանք ստանալու համար նվազագույն երկխոսություն օգտագործելու սովորության համար։ Նրա առավել հայտնի գործերից են «Դատարկ տուն» և «Գարուն, ամառ, աշուն, ձմեռ․․․ և նորից գարուն» ֆիլմերը։ 2004 թվականի դրությամբ, նոր ֆիլմերը շարունակում են նոր ռեկորդներ սահմանել։ Կորեական արտադրության շատ ֆիլմեր ավելի հայտնի են, քան ամերիկյան ֆիլմերը ։ Թե՛ «Սիլմիդո» թե՛ «Թեգուկգի» (Եղբայրություն) ֆիլմերը դիտել են ավելի քան 10 միլիոն մարդ, ինչը կազմում է Կորեայի բնակչության գրեթե մեկ քառորդը ։ «Սիլմիդո» ֆիլմը հիմնված է գաղտնի հատուկուժային ստորաբաժանման մասին իրական պատմության վրա։ «Սիլմիդո» ֆիլմը ռեժիսոր Պակ Չան Ուկի՝ Կորեական պատերազմի մասին նկարահանված ֆիլմերից մեկն է, ինչպես «Շիրի»-ն։ «Հրեշ» կինոնկարը (2006), որը միաժամանակ և՛ սոցիալական երգիծանք էր և՛ ֆիլմ՝ հրեշների մասին, վաճառված տոմսերի քանակով նոր ռեկորդներ սահմանեց Կորեայում, իսկ ամերիկյան շուկայում վաստակեց 1,8 միլիոն դոլար ։
Այս հաջողությունը գրավեց Հոլիվուդի ուշադրությունը։ «Շիրի»-ի նման ֆիլմերը այժմ տարածվում են Միացյալ Նահանգներում։ 2001 թ.-ին "Miramax" ընկերությունը գնել էր «Իմ կինը գանգստեր է» կորեական հայտնի կատակերգական մարտաֆիլմի ամերիկյան տարբերակը նկարահանելու իրավունքը։
Կորեական շատ ֆիլմեր արտացոլում են նաև Կորեայի բաժանման և վերամիավորման յուրահատուկ հանգամանքները։
Դորամաներ
Կորեական հեռուստատեսությունը և, մասնավորապես, կարճ հեռուստասերիալները, որոնք կորեացիները կոչում են «դոռամա», վերջին ժամանակներում չափազանց մեծ տարածում գտել են Կորեայի սահմաններից դուրս։ Դրամաները արտահանվող գլխավոր մշակութային արժեքներրից էին, որ ապահովեցին Կորեական ալիքի առաջընթացը ինչպես Ասիայում, այնպես էլ ամբողջ աշխարհում։ Այս միտումը մեծացրել է կորեական աստղերի համբավը և նպաստել է Կորեայի փոփ մշակույթի հեղինակության բարձրացմանը։ Կորեական դրամաների ալիքի գրանցած հաջողությունների առաջին օրինակներից մեկը 1997 թվականին Չինաստանի կենտրոնական հեռուստատեսության (CCTV) կողմից կորեական «Ի՞նչ պիսին է սերը իրականում» հեռուստասերիալի հեռարձակումն էր, որը շատ հայտնի դարձավ։ Ի պատասխան հանդիսատեսների պահանջարկին ՝ 1998 թվականին CCTV-ն նորից հեռարձակեց դոռաման և գրանցեց չինական հեռուստատեսության պատմության մեջ երբևէ գրանցված երկրորդ ամենաբարձր վարկանիշը։ 1999 թվականին Թայվանում և Չինաստանում հեռարձակված «Աստղեր իմ սրտում» կորեական հեռուստասերիալը շատ հայտնի դարձավ։ Այդ ժամանակվանից ի վեր, կորեական հեռուստատեսային դրամաները արագորեն գրավում տարբեր են երկրների հեռուստաալիքների եթերաժամերը։ Այդ երկրների շարքում են Հոնկոնգը, Թայվանը, Սինգապուրը, Վիետնամը և Ինդոնեզիան, որտեղ ԶԼՄ-ների ազատականացման գործընթացը սկսվում է 90-ականներից ։
Դրամաները կարող են լինել տարբեր թեմաներով, բայց Կորեայից դուրս ամենահայտնի սիրավեպերն են («Ամեն ինչ Եվայի մասին», «Աշունը իմ սրտում», «Ձմեռային սոնատ», «Իմ չքնաղ տիկինը», «Դեպի դրախտ տանող աստիճաններ», «Ֆուլ հաուս», «Իմ անունը Կիմ Սամ Սոն է», «Պալատը», «Իմ աղջիկ», «Ծաղիկներից էլ գեղեցիկ տղաներ», «Փայլուն ժառանգություն», «Դու գեղեցիկ ես», «Սրտի լարեր» «Խորհրդավոր այգի»,«Դեպի երազանք») և պատմական դրամատիկ սերիալներ,(«Դե Ջան Քըմ», «Ծովի տիրակալը», «Ջումոն», «Սկանդալ Սոնգյուգվանում»)։ Կորեան նաև հեռարձակել է իր առաջին լրտեսական բլոկբաստեր դրաման՝ «Այրիս»-ը։
Կորեական մուլտիպլիկացիա
Կորեան բոլորին հայտնի է այն փաստով որ այստեղ է արտադրվել «Սիմսոնները» սիթքոմը, բայց մի շարք այլ անգլալեզու անիմացիոն սերիալների (օրինակ՝ «Ֆուտուրամա»,« Բլրի արքան», «Ավատար. Լեգենդ Աանգի մասին», «Գրիֆինների ընտանիքը») հիմնական անիմացիան, միջանկյալ նկարազարդումը և գունավորումը նույնպես կատարվում են Կորեայում։ Ինչպես նաև կատարվել են փոքր ներդրումներ և հարավկորեական համագործակցություններ ճապոնական անիմեների համար։ Այս աշխատանքը կատարվում է մասնագիտորեն՝ անկախ դրանում Կորեական տոնի կամ ձևի առկայությունից։
Վերջերս «Պինգվին Պորորո» մուլտֆիլմը դարձավ Հարավային Կորեայի ամենահայտնի մշակութային «արտահանումներից» մեկը․ այն ցուցադրվել է աշխարհի 120 երկիրներում ։ Փոքրիկ կապույտ պինգվի մասին պատմող այս մուլտսերիալը ունի 1500 լրացուցիչ մասեր և իր առանձին բաժինը թեմատիկ զբոսայգում։ Պորորոն այնքան հզոր է, որ կորեացիները նրան անվանում են «Նախագահ Պորորո»։ Ըստ Սեուլի բիզնեսգործակալության՝ այս տարի Պորորոն համաշխարհային վաճառքից կստանա 38 միլիարդ վոն (մոտավորապես 36 միլիոն ԱՄՆ դոլար), իսկ "Iconix"-ի՝ կերպարի հեղինակ հանդիսացող ընկերության գինը կհասնի 389,3 միլիարդ վոնի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի մշակույթ Կատեգորիա:Կորեական հանրամատչելի մշակույթ Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի կինեմատոգրաֆիա Կատեգորիա:Կորեայի լրատվամիջոցներ Կատեգորիա:Կորեերեն ֆիլմեր
Լը Բուշաժ (Շարանտի գավառ)
Լը Բուշաժ (Le Bouchage), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Սալմոուր
Սալմոուր  (իտալ․՝ Salmour) կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 740 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 62 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 12 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0172։
Լը Բուշաժ (Շարանտի գավառ)
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 350 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 60 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 50 կմ հյուսիս։
Սալմոուր
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Եվսևիյը։
Լը Բուշաժ (Շարանտի գավառ)
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Սալմոուր
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Լը Բուշաժ (Շարանտի գավառ)
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Սալմոուր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լը Բուշաժ (Շարանտի գավառ)
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 91 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 49-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 42։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 53,8 %։ 49 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 45 անձ (27 տղամարդ և 18 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (3 տղամարդ և 1 կին)։ 42 անաշխատունակներից 3-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 24-ը` թոշակառուներ, իսկ 15-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սելֆիդայի
Սելֆիդայի, 2016 թվականի ապրիլի Քառօրյա պատերազմի ընթացքում առաջացած ժամանակակից հայերենի նորաբանություն ։
Բառակազմություն և ստուգաբանություն
Բառը կազմված է երկու բաղադրիչից՝ «սելֆի» (Selfie, որը ծագում է Self «ինքնուրույն» բառից) և ֆիդայի եզրերից։ Նման՝ երկարմատ բառակազմությունը հայերենում գերակշռող կազմությունն է ։
Ըստ որոշ աղբյուրների, բառի հեղինակն է լրագրող Հովիկ Աֆյանը ։
Նշանակություն
Առաջին անգամ «սելֆիդայի» եզրը կիրառվել է Քառօրյա պատերազմի ընթացքում Սյունիքի մարզպետ Սուրիկ Խաչատրյանի վերաբերյալ, երբ նա ի ցույց բոլորին մեկնեց Արցախ որպես «կամավոր»՝ ռազմական գործողությունների մասնակցելու։ Շուտով համացանցում հայտնվեցին Սուրիկ Խաչատրյանի՝ ռազմական համազգեստով բազմաթով լուսանկարներ, այդ թվում նաև սելֆիներ, ինչը հանրության տարբեր շերտերի կողմից բնութագրվեց որպես ինքնագովազդ, «սեփական անձի հանրահռչակում» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2010-ականներին կազմված բառեր Կատեգորիա:Քաղաքական նորաբանություններ Կատեգորիա:Համացանցային ժարգոն
Ջոի
Պակ Սու Յոն (հանգըլ՝ 조이, ), ավելի հայտնի է Ջոի բեմական անունով, հարավկորեացի երգչուհի է։ Նա Red Velvet գյորլ բենդի անդամ է ։
Վաղ կյանք
Փոքրուց նա հետաքրքրված էր թրոտ երաժշտական ժանրով ։ Տարրական դպրոցում եղել է Cherry Filter ռոք բենդի անդամ, Ori Nalda (կորեերենից նշանակում է թռչող բադ) բեմական անունով, դա դարձավ նա երաժշտական կարիերայի սկիզբը ։
2012 թվականին S.M. Entertainment-ում գնացել է լսումների։ Երկու տարի նախապատրաստվելուց հետո նրան տվեցին «Joy» բեմական անունը, ելնելով դրա անգլերեն նշանակությունից ։ Նա համաձայնվեց վերցնել այդ անունը, քանզի ցանկանում էր պարգևել երջանկություն բոլորին ։
Red Velvet
Ջոիը հայտարարվել է, որպես Red Velvet խմբի պաշտոնական չորրորդ անդամ 2014 թվականի հուլիսի 29-ին, խմբում զբաղեցնելով գլխավոր ռեփփերի և սաբ-վոքալիստի դիրքը։ Խումբը իր առաջնաելույթը արել է 2014 թվականի օգոստոսի 1-ին «Happiness» երգով։
Իր առաջնաելույթից սկսած խումբը մեծ հաջողություններ է ունեցել  ։ Երկու երգերի հաջողությունից հետո, հետևեցին մինի և ստուդիական ալբոմների ու 2015 թվականում չորս սինգլերի թողարկումները, որոնք ըստ «Gaon» երաժշտական հիթ շքերթի ալբոմները գրանցել են 100,000-ից ավել վաճառք, իսկ սինգլերը՝ 3.2մլն թվային ներբեռնում։ Red Velvet խմբի «Ice Cream Cake» որգը զբաղեցրել է առաջին տեղը «Gaon Weekly Albums chart»-ում, այդ երգը նաև հաղթել է «Show! Music Core» և «Inkigayo» երաժշտական ծրագրերում։ 2015 թվականի առաջին կեսին, խմբի ալբոմը ճանաչվել է բոլոր գյորլ բենդերօ ալբոմներից ամենամեծ վաճառք ունեցողը ։ Մի քանի ամիս անց, նրանց «The Red» ստուդիական ալբոմը հաղթել է 5 մրցանակներ և եղել է Billboard ամսագրի «World Albums Chart» շքերթի գլխավոր դիրքերում ։ Խումբը ստացել է երկու մրցանակ խորեոգրաֆիայի համար՝ «Լավագույն պար (կանացի)» ու «Լավագույն պարային ելույթ – գյորլ բենդեր» և երեք մրցանակ, որպես նոր արտիստներ ։
Սոլո գործունեություն
2015 թվականին Ջոիը միացել է «We Got Married» ռեալիթի շոուի չորրորդ եթերաշրջանին, որտեղ նա հայտնվել էր BtoB խմբի անդամ Յուկ Սունգ Ջեյի հետ ։ Այդ նախագծին մասնակցելով նա ավելի մեծ ճանաչում ունեցավ և մասնակցեց կորեական նորաձևության CéCi ամսագրի ֆոտոսեսիային, դրա հետ միաժամանակ դարձել է «Etude House» կոսմետիկայի բրենդի մոդել ։ 2015 թվականի դեկտեմբերի 29-ին 2015 «MBC Entertainment Awards»-ում Ջոիը կիսել է մրցանակը Յուկի հետ «Լավագույն զույգ» մրցանակը և հաղթել է «2015 նոր աստղ» մրցանակը ։
2016 թվականի մարտին խմբի «The Velvet» ալբոմի թողարկումին, հաջորդեց ապրիլի 16-ին թողարկված Ջոիի և Յուկի դուետը, որը կոչվում էր «Young Love» :
Անձնական կյանք
2015 թվականի փետրվարին Ջոիը ավարտել է Սեուլի կատարողական արվեստի դպրոցի «գործնական երաժշտության» նախագիծը ։ Նա ունի երկու կրտսեր քույրեր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի մոդելներ Կատեգորիա:S.M. Entertainment Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Հանա
Հանա կամ Հանակիա (Haná, Hanácko, Hanna, Hanakei) էթնիկ տարածաշրջան Կենտրոնական Մորավիայում, Չեխիայի հանրապետություն։ Հիմնական տարածքները գտնվում են Մորավա և Հանա գետերի ցածրադիր մասերում։ Այն շրջապատված է Զաբրժե, Գոլեշով, Վիշկով և Յունիչով քաղաքներով ։ Հանան հայտնի է իր գյուղատնտեսական արտադրողականությամբ, տարազներով և ավանդույթներով։ Հանայի բարբառը (Հանայի բարբառ կամ Կենտրոնական Մորավիայի բարբառ, չեխերեն՝ hanáčtina), որով խոսում են տարածաշրջանում Կենտրոնական Մորավիայի բարբառային խմբի մասն է կազմում ։
Անվանում
18-19-րդ դարերում «Hanack» տերմինը (Hanák, French: Hanaque) օգտագործվել է սլավոնական ազգերի և Մորավիայի գյուղացիների կողմից։ Այժմ չեխական «Hanáci » տերմինը օգտագործվում է Հանա տարածաշրջանի ազգագրական խմբի համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեխիայի աշխարհագրություն
Դաուգավպիլսի շրջան
Դաուգավպիլսի շրջան (Daugavpils novads), վարչատարածքային միավոր Լատվիայի հարավարևմտյան մասում, Լատգալիա և Սելիա պատմական մարզերում։ Բաղկացած է 19 վոլոստից և Դաուգավպիլս քաղաքից, որը և շրջանի վարչական կենտրոնն է։ Բնակչությունը 2009 թվականի հունվարի 14֊ի տվյալներով՝ կազմում է 28 733 մարդ ։
Շրջանի մակերեսը 1877,6 կմ² է ։
Շրջանը կազմավորվել է 2009 թվականի հուլիսի 1֊ին։
Բնակչություն
2009 թվականի հունվարի 14֊ին բնակչության թվաքանակը կազմում էր 28 733 մարդ ․
Ազգային կազմ
2011 թվականին Լատվիայում անցկացված մարդահամարի արդյունքներով՝ շրջանի ազգային կազմն ու այս տեսքը ․
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատվիայի շրջաններ
Make It Right
Make It Right, հարավկորեական BTS բոյ բենդի երգը։ Այն թողարկվել է թվային տարբերակով՝ 2019 թվականի ապրիլի 12-ին, որպես «Map of the Soul: Persona» մինի ալբոմի մի մաս։ Lauv-ի հետ համագործակցությունը թողարկվել է որպես ալբոմի երկրորդ սինգլ՝ նույն թվականի հոկտեմբերի 19-ին ։
Պատմություն և թողարկում
Երգի ալբոմային տարբերակը թողարկվել է թվային տարբերակով՝ 2019 թվականի ապրիլի 12-ին Երգի ռեմիքս տարբերակը ամերիկացի երգիչ Lauv-ի մասնակցությամբ թողարկվել է 2019 թվականի հոկտեմբերի 19-ին։
Առաջխաղացում
Խումբը երգը կատարել է «M Countdown»-ի ժամանակ՝ 2019 թվականի ապրիլի 19-ին ։ BTS-ը երգի բնօրինակ տարբերակը նաև կատարել է «Ուշ երեկոյան շոու Սթիվեն Քոլբերի հետ» հաղորդման ժամանակ՝ 2019 թվականի մայիսին ։ Բացի այդ, խումբը նաև երգը կատարել է iHeart Radio Jingle Ball-ի ժամանակ և Նյու Յորքի Թայմս Սքվերում «Դիք Քլարկի ամանորյա երեկոն Ռայան Սիքրեսթի հետ»-ի շրջանակներում ։
Արտաքին հղումներ
undefined
Կատեգորիա:2019 սինգլներ Կատեգորիա:BTS խմբի երգեր
Զելյինի - Բեզսոնովայի քաղաքային դաստակերտ
'''Ն. Ե. Զելյինի - Վ. Ա. Բեզսոնովայի քաղաքային դաստակերտ''' (Городская усадьба Н. Е. Зельина — В. А. Безсоновой), գտնվում է Մոսկվայում, Գոնչարնայա փողոցի և Գոնչարնի 1-ին նրբանցքի խաչմերուկում։ Հասցեն՝ Գոնչարնայա փողոց, թիվ 35/5, շինություն 1 (մետրոյի «Տագանսկայա» կայարան)։ Վերակառուցվել է ճարտարապետ Վլադիմիր Ադամովիչի նախագծով։ Ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ (գրանցման համար՝ 7737981000) ։
Նկարագրություն
Դաստակերտն ամպիր ոճով կառուցվել է 1830-ական թվականներին, XIX դարի 2-րդ կեսին վերակառուցվել է։ Հնարավոր է, որ գոյություն ունեցող շենքը եղել է դաստակերտի կողաշենք, իսկ գլխավոր շենքը չի պահպանվել։ Ճակտոնի ծեփվածքներում առկա են թռչուններ, ռազմական խորհրդանշաններ և քնար (կամ տավիղ) ։ Արծիվների գլուխներով քնարներ կան նաև ծեփածո ծոփորի վրա, որը ձգվում է շենքի անմիջապես տանիքի տակ։ Ծեփվածքի եզրերին թաքնվել են փոքր գիշատիչներ։
Հավանական է, որ տան հետնամասում եղել են ծառայությունները։ 1920-ական թվականներին ախոռները վերափոխվել են շինարարների համար բնակարանների ։
Դաստակերտի ամպիրային ցանկապատը, որը զարդարված է կամարիկաշարով, մասամբ քանդվել է՝ 2016 թվականի ապրիլին կեսերին ընկնելով հարևանությամբ փորված փոսը։
Սեփականատերեր
Տան սեփականատերերից մեկը եղել է վաճառական Ն. Ե. Զելյինը, որը 1841 թվականին եղել է Դմիտրովսկոյե կալվածքի Դեմետրիոս Սալոնիկցի եկեղեցու երեցփոխ։ Հաջորդ տիրուհին՝ Վարվառա Անդրեևնա Բեզսոնովան, տունը ժառանգել է XIX դարի վերջին ։ Հեղափոխությունից հետո այն ազգայնացվել է։
Այժմ 1025 մ² ընդհանուր մակերեսով շենքը զբաղեցնում է «Գոնչարնայա» բիզնես-կենտրոնը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Բատիրևսկի շրջան
Բատիրևսկի շրջան (Батыревский район, Патăрьел районĕ), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Չուվաշիա հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1927 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բատիրևո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 944 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 38940 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 41,25 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չուվաշիա Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
7-րդ խումբ (ֆիլմ)
Սյուժե
Սևիլյա 1987 թվական։ Քաղաքը պատրաստվում է 1992 թվականին կայանալիք Համաշխարհային ցուցահանդեսին ։ Նախքան ցուցահանդեսի կայանալը ոստիկանները պետք է ազատվեն քաղաքի կենտրոնը թմրանյութերի վաճառքից և մարմնավաճառությունից։ Այդ նպատակին հասնելու համար խումբն օգտագործում է անօրինական մեթոդներ։ Այս ջոկատը գլխավորում է մի գոռոզ, դաժան և փորձառու ոստիկան Ռաֆայելը և մի երիտասարդ սպա՝ Անխելը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2012 ֆիլմեր Կատեգորիա:Իսպանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Իսպաներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր թմրանյութերի մասին
Գորնի Ստուպան
Գորնի Ստուպան (Горњи Ступањ), գյուղ Սերբիայի Հանրապետության կենտրոնական հատվածում՝ Շումադիայի մարզի Ալեքսանդրովացի շրջանում։
Ըստ 2002 թվականին Սերբիայում անցկացված մարդահամարի տվյալների՝ գյուղի բնակչությունը կազմում է 674 մարդ ։ Գյուղի ժամային գոտին՝ UTC+1, իսկ ամառը՝ UTC+2:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալեքսանդրովացի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Սերբիայի գյուղեր
Քաբաբ
Քաբաբ (քեբա՛բ, քաբոբ, քյաբաբ, քավապ, պարս.` کباب‎, kabâb, «խորոված միս»), մեծ ճանաչում ունի Մերձավոր Արևելքում, Անդրկովկասում և Կենտրոնական Ասիայում։ Այն երկրներում, որտեղ անգլերեն են խոսում ընդունված է քաբաբին անվանել շիշ-քեբաբ (խորոված)։ Մատուցվում է շամփուրի վրա, ուղղահայաց շարված։ Մերձավոր Արևելքում կան տարբեր տեսակի քյաբաբներ՝ խորոված քյաբաբ, քաբաբի գրիլ, շոգեխաշած մսի կտորներ որոնք կարող են լինել նաև լցոնած։ Քաբաբը մատուցում են խորը ափսեի մեջ, այդ ձևով մատուցում են նաև սենդվիչները։ Ավանդաբար օգտագործում են գառան քյաբաբ, սակայն, կախված տեղական ավանդույթների և սովորույթների, այն կարող է նաև լինել տավարի, այծի միս, հավի կամ խոզի։
Ստուգաբանություն
Քաբաբը պարսկերեն բառ է, հայերենում թարգմանվում է՝ տեղի է ունենում, իսկ աքքանդերեն նշանակում է այրել։ Ըստ բաբելոնական պատմության քաբաբի միսը չպետք է պատրաստված լիներ զոհաբերված կենդանիների մսից։ 14-րդ դարից սկսած քաբաբի հոմանիշն է եղել tabahajah բառը, որը նշանակում է կտորներով տապակած միս, պարսկերեն բառացի այն նշանակում է ավելի բարձր ոճ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արևելյան մսամթերք Կատեգորիա:Արաբական մշակույթ
Նամեյսի մատանի
Նամեյսի մատանի (Nameja gredzens), լատվիական ավանդական մատանի, որն արտացոլում է լատվիական անկախությունը, բարեկամությունը, հավատարմությունը և խորհրդանշում է լատվիական հին երկրամասերի՝ Կուրզեմեի, Լատգալիայի ու Վիձեմեի միությունն ու միասնությունը ։
Մատանու ձևավորումը և նրան առնչվող ավանդություններն ու սովորություններն սկիզբ են առել հին Լատգալեում, որը Լատվիայի արևելյան պատմական երկրամասն է։ Ուսումնասիրությունները հանգեցրել են այն եզրակացության, որ այդ մատանին առաջին անգամ պատրաստվել է 12-րդ դարում ։
Նամեյսի մատանին լայն տարածում գտած խորհրդանիշ է լատվիական մշակույթում։ 1928 թվականին Ալեքսանդր Գրինսը մի վեպ է գրել «Nameja gredzens» («Նամեյսի մատանին») խորագրով, որը ժողովրդականացրել է մատանին ու դրա խորհրդանշական էությունը ։ 2018 թվականին կինոռեժիսոր Այգարս Գրաուբան նկարահանել է «Հեթանոս արքան» կինոնկարը (Nameja gredzens), որտեղ արտացոլված է մատանու հետ կապված լեգենդի այլընտրանքային տարբերակը ։
Նամեյսի մատանին իր ձևավորման և առասպելաբանական նշանակության շնորհիվ կենտրոնական տեղ է գրավել լատվիական ոսկերչության մեջ ։
20-րդ դարում ոչ միայն Լատվիայում, այլև Բալթյան ուրիշ երկրներում բուռն հետաքրքրություն է առաջացել Նամեյսի մատանու նկատմամբ՝ թե՛ որպես ոսկերչական առարկայի և թե՛ որպես լատվիական ինքնության խորհրդանիշի ։ Այն սովորաբար տղամարդիկ են կրում, բայց մեր օրերում սկսել են նաև կանայք կրել ։ Մատանին մեծ մասամբ արծաթից է պատրաստվում, թեև հանդիպում են նաև ոսկուց կամ բրոնզից պատրաստվածներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ոսկերչություն Կատեգորիա:Լատվիայի մշակույթ
Ջենովա (ֆիլմ)
Ջենովա (Genova), անգլիական դրամա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:Դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր ուրվականների մասին Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր
Գորնյի Վրատարի
Գորնյի Վրատարի (Горњи Вратари), գյուղ Սերբիայի Հանրապետության կենտրոնական հատվածում՝ Շումադիայի մարզի Ալեքսանդրովացի շրջանում։
Ըստ 2002 թվականին Սերբիայում անցկացված մարդահամարի տվյալների՝ գյուղի բնակչությունը կազմում է 200 մարդ ։ Գյուղի ժամային գոտին՝ UTC+1, իսկ ամառը՝ UTC+2:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալեքսանդրովացի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Սերբիայի գյուղեր
Բերյոզովիցա
Բերյոզովիցա (Берёзовица), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Յոմբա գետի աջ ափում՝ 53 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ֆերդինանդ III (Տոսկանայի մեծ դուքս)
Ֆերդինանդ III (Ferdinando III d'Asburgo-Lorena, ), Տոսկանայի մեծ դուքս 1790-1801 և 1814-1824 թվականներին, Զալցբուրգի կուրֆյուրստ 1803-1806 թվականներին, Վյուրցբուրգի մեծ դուքս 1806-1814 թվականներին։
Կենսագրություն
Ֆերդինանդը ծնվել է 1769 թվականի մայիսի 6-ին Ֆլորենցիայում՝ ազնվականական ընտանիքում։ Նա եղել է Սրբազան Հռոմեական կայսրության Լեոպոլդ II կայսեր և արքայադուստր Մարիա Լուիզա Իսպանացու երկրորդ որդին։ 1790 թվականին Ֆերդինանդոն հորից ժառանգում է Տոսկանայի մեծ դքսության գահը ։ Լինելով արվեստի սիրահար, նա մի քանի նոր ձեռքբերումներ է ավելացրել իր նախնիների հավաքածուին, այդ թվում Ռաֆայել Սանտիի «Մադոննա դել Գրանդուկա» կտավը։
Կառավարման երկրորդ կեսում Մեծ Բրիտանիայի դրդմամբ սրվում է Տոսկանայի հարաբերությունները զորեղացող Ֆրանսիայի հետ։ Պատճառն այն էր, որ 1796 թվականին Նապոլեոնի բանակը ներխուժել էր Տոսկանա, իսկ 1799 թվականին՝ գրավել այն։ Նա ղեկավարում է Տոսկանան մինչև 1801 թվականը, որից հետո Նապոլեոնն այն միացնում է իր ստեղծած հսկայածավալ կայսրությանը։ Որպես փոխհատուցում՝ Ֆերդինանդը ստանում է Զալցբուրգի մեծ դքսության տարածքը։
1805 թվականին կնքվում է Պրեսբուրգի հաշտության պայմանագիրը, որի համաձայն Ֆերդինանդը ստիպված է լինում զիջել Զալցբուրգը՝ դրա դիմաց ստանալով Վյուրցբուրգի մեծ դքսության տիրույթները։ 1814 թվականի Նապոլեոնի վարչակարգի անկումից հետո Ֆերդինանդը կարողանում է վերադարձնել Տոսկանան։
Ֆերդինանդ դուքսը մահանում է 1824 թվականին Ֆլորենցիայում։ Նրան հաջորդում է որդին՝ Լեոպոլդը։
Ընտանիք
1790 թվականին Ֆերդինանդն ամուսնանում է Լուիզա Մարիա Ամալիա Բուրբոն-Սիցիլիացու հետ։ Նրանք ունենում են երկու դուստր և հինգ որդի։ Դստրերն են՝ Ֆերդինանդա I և Մարիա Կարոլինա, իսկ որդիները հինգն են՝
Գրականություն
Կատեգորիա:Տոսկանայի մեծ դքսեր Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Սերբական մատիցա
Սերբական մատիցա (Матица српска, բառացի՝ «սերբական մայր մեղու»), գրական-գիտական, մշակութային, լուսավորչական ամենահին միությունը Սերբիայում ։
Որպես ոչ պաշտոնական կազմակերպություն հիմնադրվել է 1826 թվականի փետրվարի 16-ին Պեշտ քաղաքում։ 1837 թվականին պաշտոնապես գործելու իրավունք է ստացել։ 1864 թվականին տեղափոխվել է Նովի Սադ։ Կազմակերպության նախակարապետն է դարձել 1824 թվականի վերջին տպագրված «Սերբական տարեգրություն» հրատարակությունը։ Սերբական մատիցայի օրինակով Ավստրո-Հունգարիայի տարածքում ստեղծվել են մշակութային-լուսավորչական սլավոնական այլ կազմակերպություններ։ Այն կարևոր դեր է կատարել ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքի ու գրական սերբերենի մշակման գործում։ Միավորումը եղել է Նովի Սադի պայմանագրի (1954) նախաձեռնողը սերբախորվաթերենի միասնության մասին։
Ներկայումս միավորումն իրականացնում է տարբեր նախագծեր. հրատարակում է հատուկ գիտական ուսումնասիրություններ՝ «Տարեգրություն» (Летопис, 1924 թվականից), «Բնական գիտությունների հավաքածու» (Зборник за друштвене науке, 1950 թվականից), «Պատմության ժողովածու» (Зборник за историjy, 1970 թվականից)։ Միավորման ստեղծման հետ հիմնադրվել է նաև գրադարան, որը 1838 թվականին դարձել է հասարակական։ Ներկայումս կազմակերպության գործունեությունը կարգավորվում է «Սերբական մատիցայի մասին օրենքով» ։
Պատմություն
1823 թվականին Նովի Սադի սերբ հասարակական գործիչների մի խումբ, փորձելով միավորել սերբ հայրենասերներին, հանդես է եկել գրական ամսագրի հիմնադրման նախաձեռնությամբ։
1824 թվականին հիմնադրվել է «Սերբական տարեգրություն» ամսագիրը, որն առաջին անգամ լույս է տեսել 1825 թվականին։ Նրա խմբագիրը իրավաբանության դոկտոր, Նովի Սադի գիմնազիայի պրոֆեսոր Գեորգիե Մագարաշևիչն էր (Георгијем Магарашевић), իսկ հրատարակիչը՝ Կոնստանդին Կաուլիցիան (Константин Каулиција): Սերբական ուղղափառ եկեղեցին քննադատել է ամսագիրը։ Ամսագիրը պահանջարկ չի վայելել և 1825 թվականի վերջին փակվել է վնասաբերության պատճառով։
Սերբական մատիցա միավորումը հիմնադրվել է սերբ գրականագետ, իրավաբան Յովան Հաջիչի (Јован Хаџић) (հայտնի էր նաև Միլոշ Սվետիչ (Милош Светић) մականունով) և սերբ վեց առևտրականների կողմից։ Նպատակ ունենալով նպաստել սերբական մշակույթի զարգացմանը՝ հիմնադրվել է Սերբական մատիցա գրական միավորումը գրական սերբերենով գրքեր հրատարակելու ու տարածելու համար։ Մատիցայի հիմնադրման փաստաթղթում նրա խնդիրը ձևակերպվել է «ի բարօրություն ժողովրդի փառքի համար» ։
Հունվարի 25-31 Յովան Դեմետրիչի մոտ կազմակերպված հավաքներում նպատակ է դրվել ոչ միայն գրական համայնք ստեղծել, այլև «Տարեգրության» համար ֆոնդ հիմնադրել։ Հունվարի 31-ին որոշում է կայացվել համայնքի ստեղծման մասին, իսկ Հաջիչին հանձնարարվել է կազմակերպության համար մտածել անուն ու մշակել կազմակերպության կանոնակարգը։ Նա հանձնարարությունը կատարել է բավական օպերատիվ և արդեն փետրվարի 14-ի նիստում առաջարկել է Սերբիայի մատիցա անունը և ներկայացրել կանոնակարգ, որն ընդունվել է առանց էական փոփոխությունների։
1826 թվականի փետրվարի 16-ին Պեշտում կայացել է կանոնադիր հավաք, ընտրվել են կազմակերպության կառավարման մարմինները։ Նախագահ է ընտրվել Յովան Հաջիչը, գործադիր ղեկավարը՝ Իոսիֆ Մուլովիկը, գանձապետը՝ Յովան Դեմետրովիչը։ Առանց որոշակի գործառույթների են մնացել Անդրեյ Ռոզմիրովիչը և Պետար Ռաջիչը ։
Առաջին տարիներին կազմակերպությանն անդամակցել է 50 մարդ, որի կեսից ավելին եղել են առևտրականներ։ Նրանց թվում են եղել նաև մտավորականության, հոգևորականության ու ազնվականության ներկայացուցիչներ։ Կազմակերպությունը գոյատևել է անդամավճարների ու նվիրատվությունների հաշվին։ Այն դարձել է սերբական ազգային առաջին հաստատությունը։
1835 թվականին կազմակերպության գործունեությունը դադարեցվել է հունգարական իշխանությունների ճնշմամբ, որոնք պատճառ են բերել պաշտոնական թույլտվության բացակայությունը։ 1837 թվականին Սերբական մատիցան պաշտոնապես գործելու իրավունք է ձեռք բերել, նույն թվականին էլ հաստատվել է կազմակերպության նախագահի հաստիքը։ Առաջին նախագահ է նշանակվել Տեոդոր Պավլովիչը ։
1864 թվականին կազմակերպությունը տեղափոխվել է Նովի Սադ։
19-րդ դարի առաջին կեսին Եվրոպայում դադարել է այսպես կոչված մատիցայի շարժումը։ Սերբական մատիցայի օրինակով ստեղծվել են մշակութային-լուսավորչական կազմակերպություններ, որոնց նպատակը հարավսլավոնական ու արևմտասլավոնական ժողովուրդների շրջանում ազգային մշակույթի զարգացումն էր և պայքարը Ավստրո-Հունգարիայի, Գերմանիայի, Թուրքիայի վարած ուծացման քաղաքականության դեմ։ Մատիցաները ստեղծվել են թե՛ որպես ընդհանուր մշակութային, թե՛ որպես գրական, կրթական, երաժշտական կազմակերպություններ։ Այս կազմակերպությունները հիմնադրել են գրադարաններ, հրատարակել ամսագրեր, նոտաներ, կազմակերպել դասընթացներ ու մշակութային այլ գործունեություն ծավալել։ Նրանք լուծել են իրենց ժողովուրդների պատմության, բանահյուսության ուսուցման, ազգային գրականության զարգացման հարցերը ։
Սերբական մատիցայի օրինակով ստեղծվել են Չեխական մատիցան Պրահայում, Խորվաթական մատիցան Զագրեբում և այլն։ Գերմանիայում հիմնադրվել է Վերին Սորբերի մատիցան Բուդիշինում (1847)։ Չեխիայում հիմնադրվել է «Glasbena Matica» կազմակերպությունը Լայբախում (1871) և «Կենտրոնական դպրոցական մատիցան» (Usiredni Macce školskà) :
Գործունեություն
Միավորումը առաջատար դեր է խաղացել սերբախորվաթերենի ուղղագրության մշակման հարցում (աշխատանքն ավարտվել ու հրապարակվել է 1960 թվականին)։ 1967-1976 թվականներին ստեղծվել է գրական սերբերենի կանոնակարգված բառարան՝ վեց հատորով։
Ներկայումս կազմակերպությունը շարունակում է «Տարեգրություն» ամսագրի հրատարակությունը, որը մշտապես հրատարակվող ամենահին ամսագրերից է։ Այն տպագրում է նաև տարբեր ամսագրեր՝ «Зборник за друштвене науке» (1950 թվականից), «Зборник за историjy» (1970 թվականից), գիտական տարբեր հրապարակումներ։
1826 թվականին կազմակերպությանը կից ստեղծվել է գրադարան, որը 1838 թվականի օգոստոսի 26-ին դարել է հասարակական։ Այն ներկայումս մոտ երեք միլիոն գիրք ունի։
Սերբական մատիցան հանձնում է ամենամյա մրցանակ «Змајеву награду» սերբերենով պոեզիայի համար, «Бранкову награду», «Пупинову награду», «Стојковићеву награду» ուսանողական աշխատանքների համար տարբեր ոլորտներում, ինչպես նաև երեք տարին մեկ շնորհում է «Младен Лесковац» մրցանակ գրականության պատմության մեջ մեծ ձեռքբերումների համար ։
Ներկայումս կազմակերպության գործունեությունը կարգավորվում է «Սերբական մատիցայի մասին» օրենքով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբիայի մշակույթ Կատեգորիա:Ընկերություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1989 հիմնադրված ընկերություններ
Վասիլի Վերեշչագին
Վասիլի Վասիլևիչ Վերեշչագին (Василий Васильевич Верещагин, ), ռուս գեղանկարիչ և գրող, ամենահայտնի մարտանկարիչներից մեկը։
Կենսագրություն
Վասիլի Վերեշչագինը ծնվել է 1842 թվականի հոկտեմբերի 14-ին (հոկտեմբերի 26) Չերեպովեց քաղաքում (ներկայիս Վոլոգդայի մարզում)՝ ազնվականության պարագլխի ընտանիքում։ Ունեցել է երեք եղբայր։ Բոլորն էլ սովորել են ռազմաուսումնական հաստատություններում։ Վասիլի Վերեշչագինի կրտսեր եղբայրները՝ Սերգեյն (1845-1878) ու Ալեքսանդրը (1850-1909), դարձել են զինվորականներ, իսկ ավագ եղբայրը՝ Նիկոլայ Վերեշչագինը (1839-1907), եղել է հասարակական գործիչ։ Տասը տարեկան հասակում Վասիլի Վերեշչագինն ընդունվել է ծովային կադետական դպրոց, որն ավարտելուց հետո մի կարճ ժամանակ ծառայել է, ինչից հետո թողել է ծառայությունն ու ընդունվել Գեղարվեստի ակադեմիա, որտեղ սովորել է 1860-1863 թվականներին՝ աշակերտելով Ա. Մարկովին, Ֆ. Մոլլերին ու Ա. Բեյդեմանին։ Թողնելով ակադեմիան՝ մեկնել է Կովկաս, որտեղ մնացել է շուրջ մեկ տարի։ Այնուհետև մեկնել է Փարիզ, որտեղ սովորել և աշխատել է Ժան Լեոն Ժերոմի (1864-1865) ղեկավարությամբ։
1865 թվականի մարտին Վասիլի Վերեշչագինը վերադարձել է Կովկաս և շարունակել նկարել բնօրինակից։
1865 թվականի աշնանը Վերեշչագինը եղել է Սանկտ Պետերբուրգում, այնուհետև կրկին մեկնել է Փարիզ՝ շարունակելու ուսումը։ 1865-1866 թվականների ձմեռն անցկացրել է Փարիզի ակադեմիայում սովորելով։ 1866 թվականի գարնանը նկարիչը, պաշտոնապես ավարտելով իր ուսումը, վերադարձել է հայրենիք։
1867 թվականին Վասիլի Վերեշչագինը ընդունել է Թուրքեստանի գեներալ-նահանգապետ Կոնստանտին Կաուֆմանի հրավերը՝ իր մոտ աշխատել որպես նկարիչ։ 1868 թվականի մայիսի 2-ին Սամարղանդի՝ ռուսների կողմից գրավվելուց հետո Վասիլի Վերեշչագինը մեկնել է այնտեղ, և մի խումբ ռուս զինվորների հետ մնում քաղաքում, որ շուտով պաշարվել է ապստամբած բնակիչների կողմից։ Աչքի ընկնելով քաղաքի պաշտպանության ժամանակ՝ Վասիլի Վերեշչագինն արժանացել է Սուրբ Գեորգիի 4-րդ աստիճանի շքանշանի (14 օգոստոսի, 1868), որ նա կրում էր հպարտությամբ, թեև ընդհանրապես մերժում էր բոլոր պարգևները։