cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ճնշող փոքրամասնություն
Երկրորդ փուլ
Դիապոզիտիվների ցուցադրությունից հետո մասնակցիներին խնդրեցին մասնակցել ևս մեկ գիտափորձի, որը իբրև ոչ մի կապ չուներ առաջինի հետ։ Նրանց ցույց տվեցին Ֆարնսվորտի գունաընկալման թեստի կանաչա-երկնագույն հատվածից 16 սկավառակ, որոնք ներառում էին 100 գունային երանգի սկավառակներ։ Դրանցից 3-ը անվիճելիորեն երկնագույն էին, իսկ 3-ը՝ կանաչ։ Մնացած սկավառակների գույները շատ ակնհայտ չէին․ դրանք կանաչա-երկնագույն երանգի էին։ 16 սկավառակները տարբեր հերթականությամբ ցուցադրվեցին 10 անգամ, որից հետո փորձարկվողները գաղտնի հայտնեցին իրենց պատասխանը ։
Արդյունքներ
Փոքրամասնությանը հաջողվեց ազդել խմբի կարծիքի վրա։ Մասնակիցներին ոչինչ չէր խանգարում անտեսել այդ «տարօրինակ» պատասխանները, քանի որ մեծամասնությունը տեսած գույնն անվանում էր «երկնագույն»։ Բացի այդ, խմբին ոչ ոք չէր պարտադրել համաձայնության գալ։ Այնուամենայնիվ, այդ անհասկանալի փոքրամասնության դիրքորոշումը, որն էականորեն տարբերվում էր մյուսների կարծիքից, անհետևանք չանցավ։ Օգնողների հակադիր պատասխանները հետազոտվողներին դրդում էին տատանվել սեփական համոզմունքի ճշմարտացիության մեջ, քանի որ նախնական թեստավորման արդյունքները թույլ չէին տալիս ենթադրել, որ այդ երկու մասնակիցներն ունեն գունային տեսողության խնդիրներ, իսկ նրանց համառությունը բացառում էր պատահաբար սխալվելու վարկածը։ Նմանատիպ ապատեղեկատվությունը նպատակ ուներ հետազոտվողներին դնել անհարմար իրավիճակում, ինչի արդյունքում նրանք կսկսեին կասկածել ոչ միայն իրենց, այլև խմբի համոզմունքների ճշմարտացիության վրա։ Արդյունքում «նորմալ» հետազոտվողների ավելի քան մեկ երրորդը առնվազն չորս անգամ ցուցադրվող գույնն անվանեց կանաչ (մեծամասնության պատասխանների 8,42%-ը կազմում էր «կանաչ» տարբերակը, այն դեպքում, երբ ստուգիչ իրադրությունում սխալների բաժինը կազմում էր ընդամենը 0,25%)։
Հասարակության մեջ այլախոհների հաջողությունը պայմանավորող գործոններ
Գիտափորձերից հետո Մոսկովիչին եզրակացրեց, որ փոքրամասնությունն ի վիճակի է ներգործել խմբային մեծամասնության դիրքորոշման վրա, ընդ որում, այդ ներգործությունը կարող է կրել ինչպես ակնհայտ, այնպես էլ գաղտնի բնույթ։ Առաջ են քաշվել տարբեր գործոններ, որոնք պայմանավորում են հասարակության մեջ այլախոհների հաջողությունը․
Այլընտրանքային տեսակետ
Սոցիալական հոգեբանության ոլորտի հոգեբաններ Դեյվիդ Դոյչը և Հենրի Ջերարդը, համեմատելով փոքրամասնության և մեծամասնության հոգեբանական մեխանիզմները, դրանք մեկնաբանել են որպես ներգործության երկու տարբեր տեսակ՝ նորմատիվային (մեծամասնության կարծիքը անձի կողմից ընկալվում է որպես խմբային նորմա) և տեղեկատվական (փոքրամասնության կարծիքը որոշում ընդունող անձի համար հանդես է գալիս միայն որպես տեղեկատվություն) ։ Ներգործության մեխանիզմը երկու դեպքում էլ տարբեր է․ մեծամասնությունը բառի բուն իմաստով «ճնշում» է իր նորմերով՝ անձի կարծիքը ենթարկեցնելով իրեն։ Արդյունքում անձը փոխում է իր վարքագիծը՝ ցուցաբերելով համաձայնություն և մնալով խմբի անդամ, սակայն չփոխելով իր կարծիքը (արտաքին կոնֆորմիզմ)։ Փոքրամասնությունն անձին առաջարկում է նոր տեղեկատվություն, և միայն այդ տեղեկատվությանը վստահելու պարագայում է հավանական, որ անձը կփոխի իր տեսակետը և կընդունի նորը (ներքին կոնֆորմիզմ)։
Նորմատիվ ազդեցության դեպքում անձը նախընտրում է ընդառաջ գնալ խմբին, որպեսզի չմերժվի նրա կողմից։ Ինչպես լաբորատոր պայմաններում, այնպես էլ իրական կյանքում խումբը հաճախ մերժում է նրանց, ովքեր դեմ են գնում մեծամասնությանը։ Դրա պատճառով «այլախոհները» հաճախ պաշտպանում են այն տեսակետը, որի հետ համաձայն չեն, կամ թաքցնում են իրենց անհամաձայնությունը։ Որպես նորմատիվային ազդեցության աղբյուր՝ հանդես է գալիս սոցիալական կերպարը (իմիջը), այն դեպքում, երբ տեղեկատվական ազդեցության դեպքում անձը ձգտում է ձեռք բերել իրականությունն արտացոլող գիտելիքներ ։
Փոքրամասնության ազդեցության բնույթը դեռևս քննարկումների առարկա է հանդիսանում ։ Ակտիվ փոքրամասնության սոցիալական ներգործության հայեցակարգը շատ հարցեր է առաջացնում ոչ միանշանակության և կոնֆորմիզմի գաղափարներին հակասելու պատճառով։ Որոշ հետազոտողներ կարծում են, որ գունային հետազոտության արդյունքներն այնքան էլ արժանահավատ չեն։ Գիտափորձերի արդյունքում ստացված տվյալները չունեն հաստատող արդյունքներ, որոնց հիման վրա կարելի կլինի համոզված ասել, թե իրականում ինչ է «տեսնում» հետազոտվողը բանավոր կամ գրավոր պատասխան տալու ժամանակ։ Հայտնի չէ՝ փոքրամասնությունը, հակառակ տեսակետի հարելով, անմիջական ներգործություն ունեցել է հետազոտվողների պատասխանների վրա, թե ոչ։ Գիտափորձի արդյունքների ստուգման համար անցկացվել են այլ հետազոտություններ, սակայն դրանք ևս հիմք չեն հանդիսանում միանշանակ եզրակացություններ կատարելու համար ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հոգեբանական գիտափորձեր Կատեգորիա:Սոցիալական գիտափորձեր Կատեգորիա:Սոցիալական հոգեբանություն
Ռոբերտ Բոլթ
Ռոբերտ Օքստոն Բոլթ (Robert Oxton Bolt, ), բրիտանացի (անգլիացի) թատերագիր, կինոսցենարիստ, ռեժիսոր և դերասան, ամերիկյան կինոակադեմիայի «Օսկար» և բրիտանական կինոակադեմիայի BAFTA (1963 և 1968) մրցանակների կրկնակի, «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի եռակի (1966, 1967, 1987) դափնեկիր, Բրիտանական կայսրության շքանշանի կոմանդոր (1972)։ Արժանացել է նաև Նյու Յորքի կինոքննադատների ընկերակցության և «Թոնի» մրցանակների ։ Եվս մեկական անգամ առաջադրվել է «Օսկար» և «Էմմի» մրցանակների ։ Լավագույն գործերն են համարվում «Լոուրենս Արաբացի», «Դոկտոր Ժիվագո», «Ահա դավաճանի գլուխը» և «Մարդ՝ բոլոր ժամանակներում» կինոսցենարները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Սցենարիստներ Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Կինոդերասաններ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ‎ Կատեգորիա:20-րդ դարի սցենարիստներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոռեժիսորներ‎ Կատեգորիա:20-րդ դարի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Թատերագիրներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Էլիզաբեթ Ամհերսթ Հեյլ
Էլիզաբեթ Ֆրանսիս Ամհերսթ Հեյլ (Elizabeth Frances Amherst Hale, ի ծնե՝ Էլիզաբեթ Ֆրանսիս Ամհերսթ, ), կանադացի նկարչուհի, ապրել է Ստորին Կանադայում (հետագայում՝ Քվեբեկ)։
Կենսագրություն
Ուիլյամ Ամհերսթի և Էլիզաբեթ Փեթերսոնի դուստրը, ծնվել և մեծացել է Անգլիայում։ Հեյլին տեղափոխվել է Կանադա 1799 թվականին, երբ նրա ամուսինը՝ Ջոն Հեյլին, որը բրիտանական բանակի սպա է եղել, ուղարկվել է Քվեբեկ քաղաք։ Նա հայտնի է եղել բնանկարների իր գծանկարներով և նկարներով, մասնավորապես 1804 թվականին Նյու Յորքի նոր քաղաքի (այժմ՝ Տորոնտո) ջրաներկով ։ 1812 թվականի պատերազմի ժամանակ նա իր երեխաներին տարել է Անգլիա՝ հակամարտությունից խուսափելու համար, վերադառնալով պատերազմի ավարտից հետո ։ Այն բանից հետո, երբ նրա ամուսինը գնել է Սենթ-Ան-դե-լա-Պերադի սենատորը, նա լցրել է էսքիզների մատյան՝ գույքի և շրջակա տարածքի շենքերի գծագրերով ։
Քոլին Քոութսը նրան վերագրել է «անգլիական ազնվական գեղագիտությունը» Քվեբեկ բերելու մեջ ։ Հեյլի աշխատանքները գտնվում են Կանադայի ազգային պատկերասրահի, Օնտարիոյի արվեստի պատկերասրահի, Կանադայի գրադարանի և արխիվների, Eastern Townships Resource Centre-ի, Canadian Women Artists History Initiative Documentation Centre-ի և Musée du Québec-ի հավաքածուներում ։
Նրա որդին՝ Էդվարդը, եղել է նահանգի օրենսդիր խորհրդի անդամ։ Մյուս որդին՝ Ջեֆերին, նշանավոր բարեգործ է եղել ։
Մահացել է 1826 թվականին Քվեբեկ քաղաքում ։
Նրա նամակագրությունը իր եղբոր՝ Ուիլյամ Ամհերսթի հետ հրատարակվել է որպես The Rising Country: The Hale-Amherst Correspondence, 1799-1825 (ISBN 0968931715) : Նրա աշխատանքները ներառված են Քվեբեկի ազգային գեղարվեստի թանգարանի հավաքածուում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կանադացի նկարչուհիներ
Արենսբուրգի ամրոց
Արենսբուրգի ամրոց (Schloss Arensburg) կամ Կուրեսաարեի ամրոց (Kuressaare piiskopilinnus),  Էզելյան եպիսկոպոսության միջնադարյան նստավայր, գտնվում է ժամանակակից Կուրեսաարե քաղաքում (նախկինում՝ Արենսբուրգ), էստոնական Սաարեմաա կղզում (նախկինում՝ Էզել)։ Մերձբալթիկայի առավել լավ պահպանված միջնադարյան ամրոցներից է։
Պատմություն
Ամրոցը կառուցվել է տևտոնական միաբան - ասպետների կողմից Յուրևյան գիշերվա ապստամբությունից (1343-1345) հետո՝ որպես էզելյան եպիսկոպոսների նստավայր - ամրոց՝ կղզում քրիստոնեություն տարածելու համար։ Ամրոցն առաջին անգամ հիշատակվում է 1380-ական թվականների սկզբնաղբյուրներում։ Սկզբնապես պատկանել է Էզելյան եպիսկոպոսությանը և համարվել է ամենակարևոր ամրոցներից մեկը։ XIV դարի վերջում կատարված վերակառուցման արդյունքում Արենսբուրգը դարձել է իր ժամանակի ընդարձակ, ներքին բակ ունեցող ամրոցներից մեկը։
1559 թվականին Դանիան և Նորվեգիան գրավում են Սաարեմաան և ամրոցը։ 1645 թվականին ստորագրված խաղաղության պայմանագրով Սաարեմաան անցնում է Շվեդիային։ Շվեդները շարունակում են ամրոցի կառուցապատումը մինչև 1706 թվականը։ Հյուսիսային պատերազմից հետո այն անցնում է Ռուսական կայսրությանը։ Ամրոցն աստիճանաբար կորցնում է իր ռազմավարական նշանակությունը ։ Դրա մասին է վկայում նաև այն փաստը, որ Ղրիմի պատերազմի մասնակից զորքերը չեն օգտագործել ամրոցը։ XIX դարում ամրոցը վերածվում է  անկելանոցի։
1904 թվականին էզելյան ազնվականությունը որոշում է վերանորոգել լիվոնյան ասպետների՝ ամբողջական պահպանվախ միակ ամրոցը։ 1912 թվականին կատարվող վերականգնողական աշխատանքները հովանավորում է Վիլհելմ Նեյմանը ։ Ավելի լայնածավալ վերակառուցողական աշխատանքներն իրականացվում են 1968-1985 թվականներին, որի ընթացքում վերակառուցվում են աշտարակների վերևի հատվածները։
Ճարտարապետություն
Արենսբուրգի ամրոցը Էստոնիայի առավել լավ պահպանված միջնադարյան բերդերից է։ Այն կառուցված է ուշ գոթիկայի ոճով և առանձնանում է պարզ կառուցվածքով։ Ամորցը ներքին բակ ունեցող ուղղանկյուն շինություն է։ Բակը եզերված է խաչաձև կամարակապ անցումներով։ Ամրոցի մի անկյունում վեր է խոյանում Ստուրվոլտ պահակային աշտարակը, իսկ մյուսում՝ Բարձր Գերման աշտարակը։ Վերջինս ամրոցի մյուս հատվածներից առանձնանում է հորանով, որի վրա հնում շարժական կամուրջ է եղել։ Ամրոցի ատամնաձև վերնամասով պարիսպը վերանորոգվել է 1980-ական թվականներին։ Նկուղային հարկում տեղակայված էր ջեռուցման հիպոկաուստ բարդ համակարգը ։ Կացարանները և ընդունելության սրահները գտնվում էին երկրորդ հարկում, առաջին հարկը կիրառվում էր որպես պահեստ, իսկ երրորդը՝ պաշտպանողական նպատակներով։ Հարավ-արևմտյան անկյունում տեղակայված էր աղոթատունը։
XV դարում ամրոցի շուրջ պարիսպ է կառուցվում, որը XVI - XVII դարերում վերասարքավորում են հողապատնեշով՝ բաստիոնային ամրությունների համակարգով։ Պաշտպանական հաջորդ գիծը ջրով լցված խրամն էր։ Լիվոնյան պատերազմը, որը մեծ վնաս էր հասցրել մայրցամաքային Էստոնիային, չի վնասում կղզու ամրոցին։ 1711 թվականին ռուսական զորքերի  նվաճումների ժամանակ կրած վնասներն արագ վերականգնվում են։
Այսօր ամրոցում գտնվում է Սաարեմաայի թանգարանը, իսկ ամրոցի առջևի լայնարձակ տարածքում անց են կացվում միջոցառումներ բաց երկնքի տակ։ Ամրոցի շրջակայքը վերածվել է գեղեցիկ զբոսայգու։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էստոնիայի ամրոցներ Կատեգորիա:Սաարեմաա
Եկե Գյումբեթ
Եկե Գյումբեթ, լեռնագագաթ Հայկական լեռնաշխարհում, Ծաղկանց լեռներում, Վանա լճի հյուսիս-արևելյան կողմում, Աբաղայի դաշտի հյուսիսային մասում։ Նշանակված է Կովկասի 5-վերստանոց քարտեզում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ
Անդրեևկա (քաղաքատիպ ավան, Զապորոժիեի մարզ)
Անդրեևկա (Андріївка), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Զապորոժիեի մարզի Բերդյանսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1809 թվականին։
2011 թվականի տվյալներով Անդրեևկա քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 3 002 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9,42 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 351,17 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1809 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լա Սկալա թատրոնի թանգարան
Լա Սկալա թատրոնի թանգարան (Museo teatrale alla Scala), Միլանի Լա Սկալա թատրոնին կից թատերական թանգարան և գրադարան։ Չնայած թանգարանն առանձնակի ուշադրություն է հատկացնում օպերայի պատմությանն ու այս օպերային թատրոնին առհասարակ, նրա շրջանակներն ընդգրկում են նաև Իտալիայի թատերական պատմությունն ընդհանրապես՝  ներառելով ցուցադրություններ կոմեդիա դել'արտեից և հայտնի բեմական դերասանուհի Էլեոնորա Դուզեի մասին։
Գրադարան
Թանգարանի «Լիվիա Սիմոնի» գրադարանը գտնվում է կառույցի երկրորդ հարկում։ Այն ստեղծվել է 1952 թվականին  գրող, Corriere della Sera-ի թղթակից քննադատ Ռենատո Սիմոնիի նվիրաբերած 40.000 կտոր գրականության հիման վրա։ Գրադարանն անվանվել է ի պատիվ հեղինակի մոր։  Այժմ գրադարանն ունի շուրջ 140,000 աշխատանքներ կապված թատրոնի, օպերայի և բալետի  պատմությանը, այդ թվում լիբրետոների, պարբերականներ,երաժիշտների, դերասանների և պարողների նամակագրություններ, ինչպես նաև գրքեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միլանի թանգարաններ Կատեգորիա:Օպերային թանգարաններ Կատեգորիա:Երաժշտական թանգարաններ Կատեգորիա:Միլանի գրադարաններ Կատեգորիա:Միլանի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:1913 հիմնադրված թանգարաններ
Գեորգիոս Սֆրանցես
Կատեգորիա:Բյուզանդական պատմիչներ Կատեգորիա:Բյուզանդական կայսրություն
Պետերբուրգյան վիպակներ
«Պետերբուրգյան վիպակներ», Նիկոլայ Գոգոլի գրած մի շարք վիպակների ընդհանուր անվանումը և դրանցից կազմված ժողովածուի անվանումը, որոնց միավորում է գործողության ընդհանուր վայրը՝ 1830-1840-ական թվականների Սանկտ Պետերբուրգը ։ Բոլոր վիպակներում քննարկվում է «փոքր մարդու» խնդիրը։
Յուրաքանչյուր պետերբուրգյան վիպակում գլխավոր գործող անձը պաշտոնյա կամ նկարիչ է, և կա մեկը, ով իրեն բացառում է ընդհանուր նորմից, կորչում և զոհվում ։
Ստեղծման պատմություն
Ստեղծագործությունները գրվել են տարբեր ժամանակներում․ «Նևսկի պողոտա» և «Դիմանկար» վիպակները գրվել են 1833-1834 թվականներին, «Խելագարի նոթերը»՝ 1834 թվականին։ «Քիթը» վիպակը գրվել է 1832-1833 թվականներին, առաջին անգամ հրապարակվել է «Սովրեմեննիկ» ամսագրում Ալեքսանդր Պուշկինի 1836 թվականին այն բանից հետո, երբ «Московский наблюдатель» ամսագիրը հրաժարվել է տպագրել վիպակը՝ այն անվանելով «վատ, գռեհիկ և տրիվիալ»։
«Դիմանկարի» երկրորդ խմբագրությունը, որն էապես վերամշակվել է 1841-1842 թվականներին, առաջին անգամ հրատարակվել է «Սովրեմեննիկ» հանդեսում 1842 թվականին։ «Շինել» վիպակը գրվել է 1836-1842 թվականներին։ 1842 թվականին Ն. Վ. Գոգոլն առաջին անգամ հրատարակել է այն՝ ներառելով իր առաջին ժողովածուի երրորդ հատորում, որը վերնագրված է «Վիպակներ» և դրանից բացի ներառել է «պետերբուրգյան» և ևս երկու «ոչ պետերբուրգյան» ստեղծագործություններ՝ «Հռոմ» և «Սայլակ» վիպակները։
Արդեն XIX դարում սկսել են հինգ վիպակներն անվանել «պետերբուրգյան»։ Գոգոլի հայտնի կենսագիր Վ. Ի. Շենրոկը իր «Գոգոլի կենսագրության համար նյութերի» (1832-1839) մասերից մեկն այդպես էլ վերնագրել է՝ «Գոգոլի պետերբուրգյան վիպակները» («Петербургские повести Гоголя»)։ Խորհրդային տարիներին «պետերբուրգյան վիպակներն» առանձին գրքով առաջին անգամ հրատարակվել են 1924 թվականին։ Չնայած կան հրատարակություններ, որտեղ «պետերբուրգյան վիպակները» տպագրվում են, ըստ հեղինակային մտահղացման, «Սայլակի» և «Հռոմի» հետ միասին, և երբեմն կրում են ընդունված «Պետերբուրգյան վիպակներ» անվանումը, կամ էլ, որպես կանոն, պարզապես «Վիպակներ»։ Նման տարբերակներով վիպակները մինչ օրս վերահրատարակվում են Ռուսաստանում և արտերկրում։
Բովանդակություն
Ժողովածուում երբեմն ներառվում են նաև երկու «ոչ պետերբուրգյան» վիպակներ՝ «Սայլակը» և «Հռոմ»։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նիկոլայ Գոգոլի ստեղծագործություններ
Թովուզ կամավորական ջոկատ
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
ExpressBus
ExpressBus, ֆիննական ավտոբուսային ցանց, որն իրականացնում է միջազգային և միջքաղաքային փոխադրումներ։
Այս բրենդի տակ միավորված են 23 ավտոբուսային ընկերություններ, որոնք երթուղիներ են իրականացնում Ֆինլանդիայի ողջ տարածքում, ավտոբուսների ընդհանուր քանակը մոտ 300 է։
Ֆինլանդիա-Ռուսաստան ընկերության ավտոբուսային երթերը կատարվում են Սանկտ Պետերբուրգից ամեն օր առավոտյան և երեկոյան։ Ճանապահհին ըստ պահանջի կանգառներ են կատարվում Վիբորգում, Հելսինկիի օդանավակայանի մոտ և մի քանի ֆիննական քաղաքներում։ Ճանապարհի տևողությունը 7-8 ժամ է։
Ավտոբուսները Սանկտ Պետերբուրգից ուղևորվում են նաև Ֆինլանդիայի այնպիսի քաղաքներ, ինչպիսիք են Լապեենռանտա, Տուրկու և Յուվյասկյուլյա։
Ֆինլանդիայում երկրորդ խոշոր ավտոբուսային ընկերությունն է «Oy Matkahuolto Ab»-ը, որին պատկանում են երկրի խոշոր ավտոկայանների ցանցը։
Արտաքին հղումներ
Сайт ExpressBus на русском языке
Կատեգորիա:1991 հիմնադրված ընկերություններ
Ամանդա Էբինգթոն
Ամանդա Ջեյն Էբինգթոն (Amanda Jane Abbington, ի ծնե՝ Սմիթ, Smith, ), բրիտանացի դերասանուհի։
Կենսագրություն և կարիերա
Ամանդա Ջեյն Էբինգթոնը ծնվել է 1974 թվականի փետրվարին, Մեծ Բրիտանիայում։
Բեմել է 1996 թվականին՝ «Օրինագիծ։ Նպատակ» ֆիլմում կատարելով վարորդի դերը։ Էբինգթոնը հայտնի է նաև ֆիլմերից և հեռուստասերիալներից, ինչպիսին են «Պարտք» (2003 թվական, դերը՝ Սթեյսի Ռոս), «Այն պահից, երբ դու գնացիր» (2007 թվական, դերը՝ Շիվոն), «Ամեն ինչ միասին» (2007 թվական, դերը՝ Սառա) և «Ուրվականները» (2011 թվական, դերը՝ Թրեյսի)։ 2014 թվականին նկարահանվել է «Շերլոք» հեռուստասերիալի երրորդ եթերաշրջանում, կատարել է բժիշկ Վաթսոնի կնոջ՝ Մերիի դերը։ Հեռուստասերիալում նրա ամուսնու դերը կատարել է իրական կյանքում նրա փաստացի ամուսին Մարտին Ֆրիմանը։ Ընդհանուր առմամբ Ամանդան նկարահանվել է մոտ հիսուն ֆիլմերում և հեռուստասերիալներում։
Անձնական կյանքը
2000 թվականին Էբինգթոնն ամուսնացել է դերասան Մարտին Ֆրիմանի հետ (ծնված՝ 1971) ։ Զույգը ունի երկու երեխա՝ որդին՝ Ջո Ֆրիմանը (ծնված՝ 2005 թվականին), դուստրը՝ Գրեյս Ֆրիմանը (ծնված՝ 2009 թվականին)։ 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ին զույգը հայտարարեց իրենց բաժանման մասին ։
2012 թվականի դեկտեմբերին Էբինգթոնը հեռացրել է կրծքի բարորակ ուռուցքը ։
Ալեսիո Չերչի
Ալեսիո Չերչի (Alessio Cerci, ), իտալացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, որը ներկայումս հանդես է գալիս Ատլետիկո Մադրիդի կազմում։ Խաղում է վինգերի դիրքում ։
Չերչին սկսել է իր կարիերան Ռոմայում, որտեղ անցկացրել է 4 հանդիպում մինչև նրան վարձավճարով ուղարկել են Բրեշիա, Պիզա և Ատալանտա։ Նա Ռոմա վերադարձավ 2009 թվականի օգոստոսին։ Ապա կարիերան շարունակեց Ֆիորենտինայում, որտեղ 2 մրցաշրջան անցկացնելուց հետո տեղափոխվեց Տորինո։ 2014 թվականի սեպտեմբերին տեղափոխվեց Ատլետիկո Մադրիդ։ Վարձավճարով հանդես է եկել նաև Միլանում և Ջենոայում։
Իտալիայի հավաքականի կազմում դեբյուտը նշել է 2013 թվականի մարտին Բրազիլիայի դեմ ընկերական խաղում։ Հայտավորվել է 2013 թվականի Կոնֆեդերացիայի գավաթին և 2014 թվականի Աշխարհի առաջնությանը։
Ակումբային կարիերա
Ալեսիո Չերչին Ռոմայի ակադեմիայի սան է։ Պատանի տարիքում նա առաջարկներ էր ստացել տարբեր եվրոպական ակումբներից, սակայն մերժել էր բոլորին։ 16 տարեկան հասակում իր առաջին խաղն անցկացրեց Սերիա A-ում՝ փոխարինման դուրս գալով 76-րդ րոպեին Սամպդորիայի դեմ խաղում։
Բրեշիա, Պիզա, Ատալանտա
2006 թվականին Չերչին վարձավճարով տեղափոխվեց Բրեշիա, որտեղ 1 մրցաշրջան անցկացրեց՝ խաղալով 21 խաղ և չխփելով ոչ մի գնդակ ։ Այստեղ նա խաղում էր դաշտի կենտրոնում, որը նրա համար անսովոր դիրք էր։ 2007-2008 մրցաշրջանում Պիզայի կազմում Չերչին խաղում էր աջ կիսապաշտպանի դիրքում։ 2007 թվականի սեպտեմբերի 9-ին նա խփեց իր առաջին գոլը պաշտոնական խաղում՝ գրավելով Չեզենայի դարպասը և թիմին հաղթանակ պարգևելով։ Ընդհանուր Պիզայի կազմում Չերչին խփեց 10 գնդակ՝ ներառյալ 2 դուբլ՝ 1-ը Մոդենայի դեմ, մյուսը՝ Չեզենայի դեմ պատասխան խաղում։ 2008 թվականի փետրվարին Չերչին ստացավ ծնկի վնասվածք, որի պատճառով չխաղաց 2.5 ամիս։ Նա դաշտ վերադարձավ ապրիլին, սակայն հենց 2-րդ խաղում՝ Լեչչեի դեմ հանդիպման ժամանակ կրկին վնասվածք ստացավ։ Ապրիլի 23-ին Չերչիին վիրահատեցին։
2008 թվականի ամառը Չերչին վարձավճարով տեղափոխվեց Ատալանտա, որը նրա համար 250 հազար եվրո վճարեց ։ Միաժամանակ Ռոման և Ատալանտան պայմանագիր կնքեցին, ըստ որի Ատալանտան կարող էր գնել ֆուտբոլիստին մրցաշրջանի վերջում 2.75 միլիոն եվրոյի դիմաց, իսկ Ռոման կարող էր ֆուտբոլիստին իր մոտ պահել՝ վճարելով Ատալանտային 650 հազար եվրո։ Ատալանտայի կազմում Չերչին անցկացրեց ընդամենը 17 խաղ վնասվածքների պատճառով։
Վերադարձ Ռոմա, Ֆիորենտինա
Սրանից հետո նա վերադարձավ Ռոմա, որի կազմում 2009 թվականի օգոստոսի 27-ին գոլ խփեց Կոշիցեի դարպասը Եվրոպա Լիգայում ։ Դեկտեմբերի 17-ին նա ԲԿՄԱ Սոֆիայի դարպասը դուբլ ձևակերպեց՝ օգնելով Ռոմային հաղթել 3:0 հաշվով ։
2010 թվականի օգոստոսի 26-ին Չերչին տեղափոխվեց Ֆիորենտինա, որի կազմում իր առաջին խաղն անցկացրեց օգոստոսի 29-ին Նապոլիի դեմ խաղում ։ Նոյեմբերի 7-ին Չերչին իր առաջին գոլը խփեց Սերիա A-ում Կիևոյի դեմ խաղում ։ Մրցաշրջանն ավարտեց 7 գոլով 26 խաղում և 1 գոլով Իտալիայի գավաթում։ Այնուամենայնիվ, Չերչին խնդիրներ ուներ Ֆիորենտինայի կառավարության և երկրպագուների հետ։ Նա մեղադրվում էր գիշերային կյանքի չարաշահման մեջ և հայտնի էր իր ավտոմեքենան արգելված տեղերում կայանելու համար։ Մի անգամ նա տուգանվեց այն պատճառով, որ հրաժարվում էր հանել իր մեքենան ոստիկանության համար հատկացված տեղից։
2011 թվականի ամռանը Չերչին դարձավ Մանչեսթեր Սիթիի գլխավոր տրանսֆերային նպատակը, սակայն երկրպագուների հետ հաշտվելուց հետո նա որոշեց մնալ Ֆիորենտինայում ։
2011-2012 մրցաշրջանում Չերչին 5 գնդակ խփեց 21 խաղում, սակայն նրա անկայուն ելույթները և բարդ հարաբերությունները երկրպագուների հետ հարցականի տակ դրեցին Չերչիի մնալը Ֆիորենտինայում։
Տորինո
2012 թվականի օգոստոսի 23-ին Տորինոն և Ֆիորենտինան համասեփականության պայմանագիր կնքեցին Չերչիի վերաբերյալ 2.5 միլիոն եվրոյի դիմաց ։ Նոյեմբերի 25-ին Չերչին խփեց իր առաջին գնդակը Տորինոյի կազմում Ֆիորենտինայի դեմ՝ 2-2 ավարտված խաղում ։ 2012-2013 մրցաշրջանում նա խփեց 8 գնդակ և տվեց 8 գոլային փոխանցում։
2013-2014 մրցաշրջանում Տորինոն խզեց համասեփականության պայմանագիրը՝ վճարելով 3.8 միլիոն եվրո և տալով Մարկո Բակիչին։ Տորինոյի մարզիչ Ջանպիերո Վենտուրան սկսեց օգտագործել Չերչիին որպես երկրորդ հարձակվող, այլ ոչ աջ կիսապաշտպան, ինչի հետևանքով վերջինս սկսեց ավելի շատ գոլեր խփել։ Այդ մրցաշրջանում Չերչին առանցքային դեր խաղաց Տորինոյի ելույթներում Չիրո Իմմոբիլեի հետ միասին։ Այս մրցաշրջանում նա խփեց 13 գնդակ և տվեց 11 գոլային փոխանցում, իսկ Տորինոն զբաղեցրեց 7-րդ հորիզոնականը և ստացավ Եվրոպա Լիգայի որակավորման փուլի ուղեգիր։
Ատլետիկո Մադրիդ, Միլան, Ջենոա
2014 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Չերչին 3 տարվա պայմանագիր կնքեց Իսպանիայի գործող չեմպիոն Ատլետիկո Մադրիդի հետ։ Չերչիի համար Ատլետիկոն վճարեց մոտ 16 միլիոն եվրո։ Ակումբում իր դեբյուտը նշեց 19 օր անց՝ դուրս գալով փոխարինման Սելտա Վիգոյի դեմ խաղում։ Իր առաջին գնդակը խփեց Մալմյոյի դեմ խաղում Չեմպիոնների Լիգայի խաղում, որում Ատլետիկո Մադրիդը հաղթեց 5-0 հաշվով։
2015 թվականի հունվարի 5-ին Չերչին վարձավճարով տեղափոխվեց Միլան, իսկ նրա փոխարեն Ֆեռնանդո Տոռեսը վարձավճարով Միլանից տեղափոխվեց Ատլետիկո։ Հաջորդ օրը Չերչին առաջին անգամ դուրս եկավ դաշտ Միլանի մարզաշապիկով ՝ Սասուոլոյի դեմ խաղում, որում Միլանը պարտվեց 2-1 հաշվով։ Միլանի կազմում իր առաջին գնդակը խփեց ապրիլի 4-ին՝ Պալերմոյի դեմ արտագնա խաղում։
2016 թվականի հունվարի 22-ին Չերչին վարձավճարով տեղափոխվեց Ջենոա։
Միջազգային կարիերա
Չերչին խաղացել է Իտալիայի երիտասարդական բոլոր հավաքականներում՝ մինչև 16-ից մինչև 21։
Պիզայում դրական արդյունքներ գրանցելու շնորհիվ Չերչին հրավիրվեց Իտալիայի մինչև 21 տարեկանների հավաքական։ Իր առաջին խաղն անցկացրեց 2007 թվականի նոյեմբերի 16-ին Ադրբեջանի դեմ խաղում (5-0)` խփելով Իտալիայի 3-րդ գոլը ։ Նա չհրավիրվեց 2008 թվականի Պեկինի օլիմպիական խաղերի Իտալիայի հավաքական վնասվածքի պատճառով։
2013 թվականի մարտի 17-ին նա հրավիրվեց Իտալիայի հավաքական Չեզարե Պրանդելլիի կողմից Բրազիլիայի հետ ընկերական և Մալթայի հետ 2014 թվականի Աշխարհի առաջնության որակավորման խաղերի համար։ Իր դեբյուտը նշեց Բրազիլիայի դեմ խաղում՝ փոխարինելով Անդրեա Պիռլոյին 46-րդ րոպեին ։
Չերչին Իտալիայի կազմում մասնակցեց 2013 թվականի Կոնֆեդերացիայի գավաթին, որում Իտալիան զբաղեցրեց 3-րդ տեղը, և 2014 թվականի Աշխարհի առաջնությանը, սակայն ոչ մի բանով աչքի չընկավ։
Կարիերայի վիճակագրություն
2016 թվականի հունվարի 6-ի դրությամբ
Միջազգային
2015 թվականի հունիսի 15-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:21-րդ դարի իտալացիներ Կատեգորիա:Տորինոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պիզայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռոմայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրեշիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ատալանտայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆիորենտինայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ատլետիկո Մադրիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ջենոայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վերոնայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կիևոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Սալեռնիտանայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Սենտ Թոմաս (Օնտարիո)
Սենտ Թոմաս, (St. Thomas) քաղաք Հարավարևմտյան Օնտարիոյում, Կանադա։ Քաղաքի կարգավիճակ (Չարտեր) ձեռք է բերել 1881 թվականի մարտի 4-ին։ Քաղաքը համարվում է Էլգին վարչական շրջանի նստատեղին, չնայած նրան որ այն անկախ է վարչական շրջանից։
2016 թվականի մարդահամարի տվյալներով քաղաքի բնակչությունը կազմում 41,813 մարդ ։
Պատմություն
Ներկայիս Սենտ Թոմաս քաղաքի հիմնադիրը համարվում է կապիտան Դանիել Ռապելժը, Վալոնիան ընտանիքի ժառանգը, ովքեր հաստատվել էին Նոր Ամստերդամում, ներկայիս Նյու Յորք, նրա հիմնադրման ժամանակներից՝ 17-րդ դարից ։ 1820 թվականին քաղաքի առաջին բնակիչներից Ռապելժը բաժանեց իր հողատարածքը մի քանի մասի քաղաքշինության նշանակության նպատակով, որոնք հարմար էին գյուղեր հիմնելու համար։ «Նոր Ինգլանդ Միլլի» հիմնադիր Ռապելժը, հետագայում երկու հեկտար հող նվիրաբերեց Սենտ Թոմասի Հին եկեղեցին վերակառուցելու համար ։
1871 թվականին զարգացող Միլերսբուրգ գյուղին, որը իր մեջ ներառում էր Լոնդոնից (Կանադա) և Պորտ Ստանելի երկաթուղուց արևելք հողատարածքները, միավորվեց Սենտ Թոմասի հետ ։
19-րդ դարի վերջում և 20-րդ դարի սկզբում կառուցվել է քաղաքի միջով անցնող մի քանի երկաթգիծ, և Սենտ Թոմասը դարձել է կարևորագույն երկաթուղային հանգույց։ Ընդհանուր առմամբ 1856 թվականից՝ առաջին երկաթգծի կառուցումից հետո, քաղաքով անցել է 26 երկաթգիծ։ 1950-ական և 1960-ական թվականներին երբ երկաթուղին հետզհետե կորցնում իր նշանակությունը որպես փոխադրամիջոց, քաղաքում սկսվեց զարգանալ արդյունաբերության այլ տեսակներ, հիմնականում առաջնային և երկրորդային ավտոմոբիլային արտադրությունը։
Ջամբո կրկեսային փիղը համարվում էր իր ժամանակի աշխարհի ամենամեծ փիղը, մահացել է 1885 թվականի սեպտեմբերի 15-ին, շոգեքարշի հարվածից կարճ ժամանակ անց։ 1985 թվականին քաղաքում տեղադրվել է Ջամբոի արձանը, որը համապատասխանում է նրա իրական չափսերին։
1824 թվականին Չարլզ Դունկոմբը և Ջոն Ռոլփը գնդապետ Քոլնել Թոմաս Թաբլոթի հովանավորությամբ Սենտ Թոմասում հիմնադրեցի Վերին Կանադայի առաջին բժշկական դպրոցը։ ։ Դունկոմբի տունը այժմ հանդիսանում է Էլգինի զինվորական թանգարանի մի մասը։ 1881-ից 1988 թվականներին քաղաքը ունեցել է կանանց մասնավոր դպրոց, որը գործել է Ալմա Քոլեգե անվամբ։ Դպրոցը ավերվել է 2008 թվականին տեղի ունեցած հրդեհի պատճառով։
Սենտ Թոմասի ճարտարապետությունը 19-րդ դարի վերջում և 20-րդ դարի սկզբում շատ լավ արտահայտում է Էլգենի շրջանի դատարանի շենքը, Վելինգտոն փողոցի հանրային դպրոցը, Միրթլե փողոցի դպրոցը (քանդվել է 2014 թվականին), Բալաքլավա փողոցի դպրոցը, Էլմդալե դպրոցը և քաղաքապետարանի դպրոցը, քաղաքի նշանակալի շինություններից շատերի ժառանգական հատկությունները և դիզայնը ձևավորել է քաղաքի բնակիչ Նիլ Դարաչը։
Կառավարություն
Ջո Պրեստոնը Սենտ Թոմասի ներկայիս քաղաքապետն է։ Սենտ Թոմասի քաղաքային խորհուրդը կազմված է քաղաքապետից և յոթ քաղաքային խորհրդի անդամներից, բոլորը ընտրվում են մեծամասնական ընտրական համակարգով, այսինքն խորհդրդի անդամները ընտրվում են ամբողջ քաղաքի կողմից ։
Ռազմական
Սենտ Թոմասում տեղակայված է 31-րդ մարտական ինժիներական գունդը («The Elgins»), որը կազմավորվել է 1997 թվականին երբ Էլգինի նախկին զրահատանկային գնդի վերաձևափոխվեց։ Գունդը եղել է Սենտ Թոմասում ստեղծման ժամանականերց, քաղաքը համարվում է երկու ցամաքային էսկադրիլիաներից մեկի տունը ։ Սենտ Թոմասի զինանոցի շենք 1992 թվականին ճանաչվել է դաշնային ժառանգություն, և գրանցվել է Կանադայի կառավարության մշակութային ժառանգությունների ցանկում ։
Ժողովրդագրություն
2011 թվականի մարդահամարի համաձայն Սենտ Թոմասում բնակչությունը կազմում էր 37,905 մարդ, որը 5.6% ավելին է քան 2006 թվականի մարդահամարի տվյալները։ Սենտ Թոմասում յուրաքանչյուր ընտանիքի տարեկան միջին եկաումուտը կազմում է $71,356.75 ։
Բնակչության 95.5% կազմում են սպիտակամորթները (Եպրոպայից եկած Կանադացիները), 1.2% բնիկները և 3.3% ակնառու փոքրամասնությունները։
Կրոնական պատկանելիությամբ բնակչության 52.1% Բողոքական է, 21% Կաթոլիկ, 22.1% չի դավանում որևէ կրոնի և 4.8% դավանում է այլ կրոնի։
Կրթություն
Սենտ Թոմասում կա Ֆենշոյի քոլեջի մասնաշենք։ Քաղաքի Կաթոլիկ դպրոցը վերահսկում է Լոնդոնի շրջանի կաթոլիկական դպրոցների խորհրդի կողմից, իսկ հանրակրթական դպրոցների վերահսկվում են Թամես Վալլեյի շրջանի դպրոցական խորհրդի կողմից։
Արթուր Վոադենի միջնակարգ դպրոցը, Էլգենի համալսարանի կենտրանական կոլեգիալ ինստիտուտը և Պարկսիդեի կոլեգիալ ինստիտուտը քաղաքի երեք հանրակրթական ավագ դպրոցներն են։ Սենտ Ջոզեֆի Ավագ Դպրոցը կաթոլիկ ավագ դպրոց է։ Քաղաքում կա երկու անկախ քրիստոնեական տարրական դպրոցներ, Թագավորական ակադեմիա և Սենտ Թոմասի հանրակրթական քրիստոնեական դպրոց։
Տնտեսություն
Տեղական տնտեսությունում գերակշիռ դիրք է զբաղեցում ավտոմոբիլաշինությունը, քաղաքում են տեղակայված «Magna International»-ի երկու գործարանները և «Ford Motor Company of Canada »-այի «St. Thomas Assembly» ընկերության ձեռնարկությունները Թալբոթվիլլի մոտակայքում և «Sterling Trucks»-ի հավաքման գործարանը։ Այնուամենայնիվ 2008 թվականին Համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամ, որը նաև առնչվեց ավտոմոբիլային արդյունաբերությանը, վերջը ի վերջո հասավ քաղաքին։ «Sterling» արտադրամասը փակվեց 2009 թվականի մարտին, իսկ Ֆորդի արտադրամասը փակվեց 2011 թվականին, որի հետևանքով 1,400 մարդ կորցրեցին իրենց աշխատանքը ։ Մնացած ավտոմոբիլաշինությամբ զբաղվող փոքր արտադրամասերը նույնպես փակվեցին, որհ հետևանքով ավելի քան հազար մարդ նույնպես զրկվեց աշխատանքից։ Դա ունեցավ դոմինոի էֆեկտ քաղաքի մնացած արտադրողների համար, ինչպես օրինակ «Lear Seating»-ը։ Ավտոմեքենաների մասերի մատակարարներից մեկը «A. Schulman»-ը 2008 թվականին փակել էր իր արտադրամասը, որը դարձել էր հունվարին նշանակված նոր գործադիր տնօրենի առաջին քայլերից մեկը ։
«Masco Canada's» ընկերությունը ընդլայնում է իր ընկերություն Կանդայում և 2010 թվականին ձեռք է բերում «Sterling Truck»-ի նախկին արտադրամասը, նուն տարում «Toyota»-ի մատակարար «Takumi Stamping Canada's» ընկերությունը ընդլայնվում է , որի հետևանքով բացվում է 500 նոր աշխատատեղ։
2019 թվականի հունիս հաշվետվությունների հիման վրա Բազմաշերտ սոսնձված փայտե վահանակներ (CLT) պետք է արտադրվեն քաղաքում, որի արդյունքում կստեղծվի 60 նոր աշխատատեղ։ Ավտոմատացված գործարանի գնահատված արժեքը կազմում էր $32 միլիոն ։
Քաղաքի Տնտեսական զարգաղցման ընկերությունը ներգրավվել է ֆիլմարտադրողների ուշադրություն, հատկապես Սունսետ Դրայվում գտնվող նախկին հոգեբուժարանի շենքով (Տարածաշրջանաում հոգեկան առողջության կենտրոն), որտեղ նկարահանվում էին ֆիլմեր։ 2020 թվականի հունվարին հաշվետվությունների հիման վրա քաղաքում նկարահանվելու են «Տղաները» հոռուստասերիալը, Գիլյերմո դել Տորոի «Վախենալու պատմություններ մթության մեջ պատմելու համար» ֆիլմը և վերջերս Ջեյսոն Մոմոաի մասնակցությամբ «Տեսնել» հեռուստասերիալը, որը պլանավորվում էր նկարահանել քաղաքում, հիմականում դրսում, 2020 թվականի փետրվարից հունիսն ընկած ժամանակահատվածում ։
Տրանսպորտ
Սենտ Թոմաս կարելի է հասնել Օնտարիո համար 3 և Օնտարիո համար 4 մայրուղիների միջոցով, որոնցից վերջինը ապահովում է ճանապարհ դեպի Լոնդոն, ինչպես նաև Օնտարիո համար 401 և Օնտարիո համար 402 մայրուղիները։
Ներքին ուղևորափոխադրումը՝ Երկաթգծային քաղաաքային ուղևորափոխադրումը իր մեջ ներառում է ինչպես ավտոբուսները այնպես էլ պարատրանզիտ, այն պատկանում է քաղաքին և համակարգվում է «Voyageur Transportation»-ի միջոցով։
Քաղաքը սպասարկում է «St. Thomas Municipal Airport» (YQS) քաղաքային օդանավակայանը, Կենտրոնական Էլգեից արևելք։ Օդանավակայանը չի ընդունում կանոնավոր չվերթներ, այն ընդունում է միայն ընդհանուր նշանակության ավիացիայի թռիչքները։ Սենտ Թոմասի օդնավակայանում երկու տարին մեկ տեղի է ունենում օդային շոու։
1978-ից 1979 թվականներին Կանադայի հարավային երկաթգծային կայարանը, որը գտնվում է քաղաքում եղել է «Amtrak» ընկերության «Նիագարա ծիածան՝ Niagara Rainbow» գնացքի համար կարճ կանգառի վայրը։
Մեդիա
Սենտ Թոմասը քաղաքում ունի մի քանի տարբեր լրատվականներ։ «St. Thomas Times-Journal»-ը քաղաքյանի թերթ է, որը պատկանում է «Sun Media»-ին (Quebecor)։ «St. Thomas - Elgin Weekly News» շաբաթաթերթը լույս է տեսոնում Սենտ Թոմասում, և անվճար է ինչպես քաղաքի բնակիչների այնպես էլ Էլգենի շրջանի բնակիչների համար։ «Elgin County Market»-ը նույնպես շաբաթերթ է, որը լույս է տեսնում շաբաթը մեկ անգամ և անվճար է Էլգենի շրջանի և Սենտ Թոմասի բնակիչների համար, այն պարունակում է տարբեր հայտարարությունները և տեղական բիզնեսի թռուցիկներ։
Ռոժեր Քաբելը ղեկավարում է տեղական ալիքը, որը հիմնականում կազմված է տեղի կամավորներից։ «CFPL-DT»-ը «CTV Two London» ընկերության բրենդային արտադրանքն է, որը հաղորդում է շատ նորություններ Սենտ Թոմասից։
Սենտ Թոմասը ունի միայն տեղական կոմերցիոն ռադիոկայան «CKZM-FM» 94.1 FM, որը թողարկվել է 2011 թվականի մայիսի 20-ին։ Ցածր հզորությամնբ ՀՄ ռադիո ալիքը — VF8016, 90․1 ՄՀց — հաղորդում է կրոնի մասին Սենտ Թոմասի Հավատացյալ Բապտիստնեկան եկեղեցուց։ «CFHK-FM»-ը «103.1 Fresh FM»-ի բրենդային արտադրանք է, որը նույնպես լիցենզավորված է Սենտ Թոմասում, հաղորդումը իրականացվում է Լոնդոնում և հեռարձակվում հարավարևմտյան Օնտարիոում։
«Establish Media»-ն նորագույն մեդիա հարթակ է Սենտ Թոմասում։ Նրանք ստեղծում են թվային կոնտենտ, որը հիմնականում տարածվում է սոցիալական ցանցերի միջոցով։
Սպորտ
Քաղաքում կա ավտոդրոմ, որը կոչվում է «St. Thomas Raceway Park»։ Ավտոդրոմը գտնվում է քաղաքից խելամիտ հեռավոության վրա և մի քանի րոպե հեռավորության Սպարտայի պատմական համայնքից արևելք։
Այգիներ
Տրանսկանադական արահետը անցնում է Սենտ Թոմասով, «Jonas Street Park»-ով, որտեղ տեղադրված է տաղավար։
«Lions Club Dog Park» գտնվում է գլխավոր փողոցից արևմուտք, Թաբլոթ ռոադ 25 հացեով։ Այգին գտնվում է Սենտ Թոմասում շների տերերի ասոցացիայի (STDOA) վերահսկողության տակ, համատեղ քաղաքային իշխանությունների հետ։ Այգին բաց է ամեն օր լուսաբացից մինչ մայրամուտ։
«Kettle Creek Dog Park»-ը բացվել է 2014 թվականի հուլիսին և տեղակայված է քաղաքի հյուսիսում, Հայբորիից Մապելտոն ճանապարհին, Դան Պետերսոնի արգելավայրից 200 մետր հեռավորության վրա։ Այգին բաց է անեմ օր լուսաբացից մինչ մայրամուտ և կարող է պարծենալ իր մեծ պարիսպներով, տարածքը նախատեսված է փոքր շների համար, ինչպես նայև դեմ առ դեմ խաղալու համար։ Այգին կառուցվել է «Kettle Creek Conservation Authority»-ին համատեղությամբ «STDOA»-ի, Կենտրոնական Էլգենի քաղաքապետարանի և Սենտ Թոմաս քաղաքի։
Մշակութային գործունեություն
Էլգենի զինվորական թանգարանը գտնվում է Սենտ Թոմաս քաղաքի արևելքում։ Թանգարանը ներկայացնում է Էլգենի շրջանի այն բնակիչների պատմությունը, ովքեր մասնակցել են 1812 թվականաին Աֆղանստանում տեղի ունեցած պատերազմին, թանգարանում ներկայացված են նաև երկու M113 զրահափոխադրիչ և ՄԱԿ-ի ու ՆԱՏՕ-ի ավել քան 600 կրծքանշան, որոնց մասին այցելուներից մեկը ասել էր «Լավագույն հավաքածուն, որը ես տեսել էի ՄԱԿ-ի Նյու-Յորքի գրասենյակից դուրս»։ 2009 թվականի վերջում թանգարանը ձեռք է բերել Սառը պատերազիմ ժամանակվա Օբերոն դասի «HMCS Ojibwa» սուզանավը, որը նախատեսվումմ էր կանգնեցնել քաղաքից դուրս՝ Պորտ Բուրվելում։
Էլգենի շրջանի երկաթուղային թանգարանը The գտնվում է Սենտ Թոմասի կենտրոնում։
Սենտ Թոմասը համարվում է նաև Հյուսիսային Ամերիկայի երկաթուղու փառքի սրահի տունը, որը գտնվում է «CASO» գնացքի կայարանում։ Կայարանը կառուցվել է 1870-ական թվականներին և գտնվել է Նյու Յորքից դեպի Չիկագո ճանապարհի կենտրոնում։ Այն գտնվում է քաղաքի կենտրոնում՝ Թաբլոթ փողոց։
Էլգենի «Թատերական Գիլդիան» գտնվում է Պրինցես պողոտա 40 հասցեում, և համարվում է զարգացող թատերական հասարակության տունը, ինչպես նաև գործում է ոչ մեծ երաժշտական խմբակ։ Շենքը նախկինում եղել է եկեղեցի, որը կառուցվել է 1907 թվականի ճարտարապետ Նիլ Դարաչի կողմից։ 2001 թվականին Սենտ Թոմասում քաղաքային խորհուրդը հաստատեց Պրինցես պողոտա 40 հասցեում գտնվող շենքը, որպես քաղքը պատմության և մշակութային ժառանգություն։
Սենտ Թոմասը համարվում է «Railway City Brewing Company»-ի տունը, «Ontario Craft Brewers»-ի 29 անդամներից մեկի։
Սենտ Թոմասի քույր քաղաքն է ԱՄՆ-ի Օհայո նահանգի Բոուլինգ Գրին քաղաքը ։
Մշակութային ժառանգություն ներկայացնող շենքեր
Սենտ Թոմասը եղել է Օնտարիո շրջանի խոշոր ու կարևորագույն քաղաքներից մեկը, նա եղել է շրջանի կենտրոնը և գլխավոր երկաթուղային կենտրոնը։ Այդ իսկ պատճառով քաղաքում կա 1914 թվականից կառուցված շինությունները որոնք հանդիսանում են մշակութային ժառանգություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանադայի քաղաքներ ըստ տարածքի Կատեգորիա:Կանադայի քաղաքներ
Ոտքերի երիզակապում
Ոտքերի երիզակապում կամ Լոտոսի ոտնաթաթ (纏足), 10-րդ դարի սկզբից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը Չինաստանում կիրառված սովորույթ (հիմնականում արիստոկրատ հասարակության մեջ)։ Աղջիկների ոտքերի մատները, բացի բութ մատից, գործվածքի շերտով ամրացվել են ոտնաթաթին և նրանց ստիպել քայլել փոքր չափ ունեցող կոշիկներով, ինչի հետևանքով ոտնաթաթերը զգալիորեն ձևախախտվել են՝ որոշ դեպքերում զրկելով հետագայում քայլելու հնարավորությունից։ Այդպիսի ոտքերն ավանդաբար անվանվել են «ոսկյա լոտոսներ»։ Ոտնաթաթի չափից էր կախված հարսնացուի հեղինակությունը, ընդ որում, համարվել է, որ բարձր հասարակությանը պատկանող կանայք չպետք է ինքնուրույն քայլեն։ Այդ «անզորությունը»՝ առանց կողմնակի օգնության քայլելու անընդունակությունը, ըստ գրական վկայությունների, կին-արիստոկրատների գրավիչ առանձնահատկություններից մեկն է համարվել. առողջ և չձևախախտված ոտքերն ասոցացվել են գյուղական աշխատանքի և «նվաստ ծագման» հետ։
Մոնղոլական Յուան և մանջուրական Ցին դինաստիայի տիրապետության ներքո Չինաստանում փոքր ոտքերը դարձել են ազգային նույնականության և «քաղաքակրթվածության» խորհրդանիշ, քանի որ մոնղոլ և մանջուր կանայք ոտքերը չեն երիզակապել։
20-րդ դարի սկզբին Կան Յուվեյը, Սու Մանշուն և այլ հասարակական գործիչներ ոտքերի երիզակապումը խստորեն քննադատել են։ Սինհայական հեղափոխությունից հետո՝ 1911 թվականին, և հանրապետություն դառնալուց հետո այս սովորույթն աստիճանաբար վերացել է։ 21-րդ դարի սկզբին չինական հասարակության մեջ դեռևս կարելի է տեսնել տարեց կանանց, ովքեր այս եղանակով խեղված ոտնաթաթեր ունեն։
Սովորույթի առաջացում
Ոտքերի երիզակապման ծագման հետ կապված՝ գոյություն ունի մի քանի առասպել։ Ըստ առասպելներից մեկի՝ Շին դինաստիայի կայսրին պատկանող հարճը, տառապում էր ծուռթաթությամբ, և այդ պատճառով նա խնդրում է կայսրին՝ ոտքերի երզակապումը դարձնել համապարտադիր բոլոր կանանց համար։ Այսպիսով, նրա ոտքերը դարձել են գեղեցկության և պերճաշուքության տիպար։
Մյուս առասպելը պատմում է, որ Սյաո Բաոցզյուան կայսեր (483-501) սիրելի հարճը, որն ուներ նրբագեղ ոտքեր, ոտաբոբիկ պարում էր մարգարիտների վրայով՝ լոտոսի նկարներով զարդարված ոսկյա տախտակամածի վրա. «Նրա ոտքի ամեն հպումից լոտոսներ էին ծաղկում»։ Հնարավոր է՝ հենց այդ ժամանակ էլ առաջացել է «լոտոս ոտք» կամ «ոսկե լոտոս» արտահայտությունը, ամեն դեպքում, առասպելում չի հիշատակվում այն մասին, որ աղջկա ոտքերը երիզակապված էին։
Սակայն ոտքերի երիզակապման ծագումը կապվում է այն պատմության հետ, ըստ որի՝ Լի Յույ (937-978) կայսրն իր հարճերից մեկին՝ Յաո Նյանին, խնդրում է ոտքերը երիզակապել սպիտակ մետաքսով այնպես, որ նմանվեն կիսալուսնի։ Այնուհետև աղջիկը ոտքերի ծայրերի վրա պարել է լոտոսի պարը։ Բարձր հասարակության կանայք սկսել են ընդօրինակել նրան, իսկ հետո այս պրակտիկան լայնորեն տարածվել է։
Երիզակապված ոտքերով կանայք ունեին ինքնուրույն տեղաշարժվելու հետ կապված սահմանափակումներ. նրանք ստիպված էին նստել տանը և չէին կարող որևէ տեղ գնալ առանց ծառաների ուղեկցության։ Նրանք չէին կարող մասնակցել քաղաքականությանը և հասարակական կյանքին, նրանք կախված էին իրենց ընտանիքից, մասնավորապես՝ իրենց ընտանիքի տղամարդուց։ Այդ պատճառով ոտքերի երիզակապումը դարձել էր կանացի մաքրաբարոյության և տղամարդու իշխանության խորհրդանիշ։ Բացի այդ, ինքնուրույն տեղաշարժվելու անկարող կինն իր ամուսնու արտոնյալ վիճակի և հարստության վկայություն էր, քանի որ նա կարող էր հոգալ աշխատանքի անկարող կնոջ ապրուստը։
Մոնղոլական նվաճման ժամանակաշրջանում չինուհիների ոտքի հատուկ ձևը թույլ էր տալիս հեշտությամբ տարբերակել նրանց մոնղոլուհիներից և այլ «բարբարոսներից», ինչի շնորհիվ այն դարձել է ազգային ինքնության նշան։ Բացի այդ, ենթադրվում էր, որ ոտքերի դեֆորմացիան բարելավում է կնոջ առողջությունը և ավելի ունակ է դարձնում ծննդաբերության։ Այդպիսով․ երիզակապված ոտքը դարձել էր գեղեցկության նշան և անհրաժեշտ հատկանիշ, որպեսզի աղջիկը կարողանա ամուսնանալ։ Աղքատ ընտանիքների աղջիկների համար նման ոտքերը հնարավորություն էին տալիս շահավետ ամուսնանալ։ 19-րդ դարի վերջին Գուանդուն նահանգի աղքատ ընտանիքներում սովորույթ էր դարձել երիզակապել ավագ դուստրերի ոտքերը, եթե նրանց պատրաստում էին հեղինակավոր ամուսնության։ Ի տարբերություն ավագ քրոջ՝ կրտսեր քույրերը զբաղվում էին տնային աշխատանքով և ամուսնանում գյուղացու հետ։ Նրանք կարող էին նաև դառնալ ավելի հարուստ տղամարդկանց հարճը։ Երիզակապված ոտքերով կանայք, նրանց ընտանիքները և ամուսինները շատ հպարտ էին դեֆորմացված ոտնաթաթի փոքր չափսերով։
Հնում փոքր ոտնանթաթը համարվել է գեղեցկության չափանիշ, և էսթետիկական տեսանկյունից իդեալական ոտքը չպետք է գերազանցեր 7 սանտիմետր (երեք դյույմ) երկարությունը. նման ոտքերը կոչվում էին «ոսկե լոտոսներ»։ 10 սանտիմետր (չուրս դյույմ) երկարությամբ ոտնաթաթը կրում էր «արծաթե լոտոս» անվանումը, եթե երկարությունը գերազանցում էր 10 սանտիմետրը (չուսը դյույմից ավել)՝ «երկաթե լոտոս»։ Ոտնաթաթը չպետք է նմանվեր մարմնի համար հենքի։
Միսիոներ Ջասթիս Դուլիթլի վկայությամբ՝ շատ աղքատներ պատրաստ էին ցանկացած զրկանքի, որպեսզի իրենց դուստրերն ունենան հաջողակ ամուսնության համար անհրաժեշտ փոքրիկ ոտքեր։
Ոտքերի երիզակապման ավանդույթի պաշտպաններից մեկը կոնֆուցիական փիլիսոփա Չժու Սին էր (1130-1200), որը կարծում էր, որ այս սովորույթը պետք է տարածվի Չինաստանի սահմաններից դուրս, քանի որ այն արտացոլում է «տղամարդու և կնոջ միջև ճիշտ հարաբերություններ»։
Տարածում և երիզակապման տեսակներ
Չնայած հարևան պետությունների (Ճապոնիա, Վիետնամ, Կորեա) վրա չինական մշակույթի ուժեղ ազդեցությանը՝ ոտքերի երիզակապման սովորույթը չի տարածվել այդ երկրներից ոչ մեկում։
Որոշ էթնիկ խմբեր, որոնք չէին պատկանում Հան ժողովրդին (Չինաստանի հիմնական էթնիկ խումբը), կիրառում էին ոտքերի ոչ ամուր երիզակապում, որի ժամանակ ոսկորները չէին կոտրվում, իսկ ոտնաթաթը չէր թեքվում, այլ միայն նեղանում էր։ Հակկա ժողովրդի շրջանում ոտքերի երիզակապումն ընդհանրապես չի կիրառվել։
Նշվում է, որ ոտքերի երիզակապման սովորույթը գոյություն է ունեցել մինչև 1948 թվականը դունգանների շրջանում, որոնք մուսուլմաններ են, Չինաստան են եկել Կենտրոնական Ասիայից և չափազանց տարածված էին Գանսու նահանգի Հուի էթնիկ խմբում։ Հարավային Չինաստանի Գուանչժոու քաղաքում Ջեյմս Լեգը մզկիթ է հայտնաբերել, որտեղ կախված է եղել ոտքերի երիզակապման սովորույթը դատապարտող պաստառ։ Այն պնդում էր, որ իսլամը չի կարող թույլ տալ անել այն, ինչ ոչնչացնում է Աստծո ստեղծածը։
Աղքատ ընտանիքներում ոտքերի երիզակապումը միշտ չէ, որ ամուր է եղել, և սկսվել է ավելի ուշ։ Չինաստանի այն շրջաններում, որտեղ բրինձ էր աճեցվում, կանայք մասնակցում էին դաշտային աշխատանքին, և այնտեղ ոտքերի երիզակապման սովորույթն այնպիսի տարածում չուներ, ինչպես Չինաստանի մյուս մասերում։ Երիզակապված ոտքերով շատ կանայք կարողանում էին քայլել, թեև դա անում էին մեծ դժվարությամբ։ 19-րդ դարում և 20-րդ դարասկզբին տղամարդկանց շրջանում մեծ ժողովրդականություն էին վայելում երիզակապած ոտքերով պարուհիների ելույթները, իսկ կրկեսներում երիզակապ ոտքերով դերասանուհիները կարողանում էին կանգնել քառատրոփ վազող ձիերի մեջքի վրա։
Գործընթաց և փուլեր
Ոտքի երիզակապումը սկսվում էր մինչև աղջկա ոտնաթաթի լիովին ձևավորվելը։ Հաճախ ոտքերի երիզակապումը սկսվում էր աշնանը կամ ձմռանը, քանի որ սառնությունը նվազեցնում էր ցավերի նկատմամբ զգայունակությունը և վարակների վտանգը։ Մեծահարուստ ընտանիքներում ոտքերի առաջին երիզակապման օրն աղջկան տրվում էր անձնական սպասավոր, որպեսզի երբ ցավը դառնար չափազանց ուժեղ, սպասավորը հոգ տաներ նրա ոտնաթաթերի մասին և աղջկան գրկած տեղաշարժեր։
«Կատարյալ ոտք» ստանալու կամ «լոտոսի» արդյունքի հասնելու համար պահանջվում էր մոտ երեք տարի։ Ոտքերի երիզակապման գործընթացը կատարվում էր չորս փուլով։
Կարծախ
Կարծախ կամ Կարզախ, (վրաց. კარწახი), հայաբնակ գյուղ Ջավախքում, Վրաստանի Սամցխե-Ջավախքի մարզի Ախալքալաքի շրջանում, Ախալքալաք քաղաքից 29 կմ հարավ-արևելք, Խոզապին լճից արևմուտք։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 1860 մ բարձրության վրա։
Ոտքերի երիզակապում
Գործընթաց և փուլեր
Առաջին փուլը կոչվում էր «երիզակապման փորձ»։ Առաջին հերթին աղջկա ոտքերը լվանում էին բուսական եփուկների և կենդանիների արյան տաք խառնուրդով, որպեսզի ոտնաթաթը դառնա ավելի ճկուն։ 3 մետր երկարությամբ և 5 սանտիմետր լայնությամբ բամբակյա վիրակապերը նույնպես թաթախվում էին խոտաբույսերի և կենդանիների արյան մեջ։ Ոտքերի եղունգները կտրվում էին որքան հնարավոր է կարճ՝ եղունգի աճի և վարակվելու նախապահպանության նպատակով։ Դրանից հետո ոտնաթաթը թեքվում էր այնպիսի ուժով, որ մատները սեղմվում էին ոտքի մեջ և կոտրվում։ Վիրակապը դրվում էր «ութաձև»՝ սկսած ոտնաթաթից, ապա մատների շուրջը և վերջում կրնկի շուրջ։ Բինտի յուրաքանչյուր պտույտից հետո վիրակապն ամուր ձգվում էր։ Երիզակապի ծայրերը կարում էին, որպեսզի այն չթուլանա, իսկ հետո աղջիկների ոտքերին հագցնում էին հատուկ գուլպաներ և սուր ծայրերով կոշիկներ։ Այդ պրոցեդուրայից հետո աղջկան ստիպում էին քայլել, որպեսզի մարմնի քաշի ազդեցությամբ ոտնաթաթն աստիճանաբար ձեռք բերի ցանկալի ձևը։ Բացի այդ, քայլելն անհրաժեշտ էր՝ ձիգ երիզակապված ոտքերի արյան շրջանառությունը վերականգնելու համար։ Ամեն օր աղջիկը պետք է անցներ առնվազն 5 կիլոմետր (սակայն աղջիկները, հատկապես փոքր ոտքերով, չէին կարողանում քայլել, և մինչև կյանքի վերջը նրանց օգնում էին ծառաները)։
Կարծախ
Բնակչությունը
1977 թվականին ուներ 1225 բնակիչ (300 ընտանիք), մինչև 1960 թվականը՝ մոտ 4500 բնակիչ (800—900 ընտանիք)։ Միայն 1950-1960-ական թվականներին շուրջ 400—500 ընտանիք տեղափոխվել ու բնակություն են հաստատել Հայաստանում (հիմնականում Երևանում) և Հյուսիսային Կովկասում (Արմավիր)։
Ոտքերի երիզակապում
Գործընթաց և փուլեր
Երկրորդ փուլը (կես տարուց ավելի տևողությամբ) կոչվում էր «ձգման փորձ»։ Այս փուլում վիրակապերը ձգվում էին ավելի ամուր, ինչը խստացնում էր ցավը։ Կոտրված մատները պահանջում էին մշտական խնամք, ուստի վիրակապերը պարբերաբար հեռացվում էին, ոտքերը լվանում էին, որպեսզի հեռացնեն նեկրոզով ախտահարված հյուսվածքները։ Եղունգները նրբորեն կտրում էին։ Ոտնաթաթերը նույնպես մերսում էին, որպեսզի դրանք ավելի հեշտ ճկվեն, երբեմն դրանք հարվածների էին ենթարկում, որպեսզի հոդերն ու կոտրված ոսկորներն ավելի ճկուն դառնան։
Կարծախ
Տնտեսությունը
Բնակիչներն զբաղվում են հողագործությամբ (հացահատիկների մշակություն) և անասնապահությամբ։ Խորհրդային տարիներին գործում էր կաթի վերամշակման գործարան, այն մսակաթնային պետական տնտեսություն էր։
Ոտքերի երիզակապում
Գործընթաց և փուլեր
Այս ամենից հետո ոտքը մշակվում էր տարբեր բույրեր ունեցող շիբով և խնկով։ Այդ ընթացակարգից անմիջապես հետո վիրակապը նորից էր դրվում, ընդ որում, բինտն ավելի ամուր էր ձգվում։ Այդ գործընթացը կրկնվում էր հնարավորինս հաճախ (ունևոր ընտանիքներում՝ օրական առնվազն մեկ անգամ, իսկ աղքատ գյուղացիական ընտանիքներում՝ շաբաթական երկու կամ երեք անգամ)։ Դրանով սովորաբար զբաղվում էին աղջկա ընտանիքի ավագ կանայք կամ ոտքերի պրոֆեսիոնալ երիզակապողները։ Համարվում էր, որ մայրերը չպետք է անցկացնեն այս ընթացակարգը, քանի որ դստրերի նկատմամբ խղճահարությունից ելնելով չէին կարողանա երիզը բավարար ամուր ձգել։ Գոյություն ունի չինական ասացվածք.
Կարծախ
Տնտեսությունը
Գյուղում կար միջնակարգ դպրոց, գրադարան, մանկապարտեզ։
Ոտքերի երիզակապում
Գործընթաց և փուլեր
Երրորդ փուլը կոչվում էր «ամուր երիզակապման շրջան»։ Այս փուլում ոտքերն աստիճանաբար ձգում էին դեպի կրունկը, իսկ ոսկորները թեքվում էին և երբեմն կրկին կոտրվում։
Կարծախ
Պատմական ակնարկ
Կարծախի հայերը գաղթել են 1830 թվականին՝ Արևմտյան Հայաստանի էրզրումի վիլայեթի Օգոմի, Ալվար, Երկնիստ, Մեծ Դու և Փոքր Դու գյուղերից։
Ոտքերի երիզակապում
Գործընթաց և փուլեր
Չորրորդ փուլը կրում էր «աղեղի վիրակապում» անվանումը։ Այս փուլի նպատակն էր ոտնաթումբն այնքան բարձրացնել, որ ոտքի կամարի տակ հավի ձու տեղավորվեր։ Արդյունքում ոտնաթաթի ձևն սկսում էր ձգված աղեղի նմանվել։ Դա համարվում էր շատ գեղեցիկ և սեքսուալ։
Կարծախ
Պատմական ակնարկ
1881 թվականին Կարծախում բացվել է մեկդասյա դպրոց։ Պահպանվում է 1894 թվականին կառուցված եկեղեցին (Սուրբ Կարապետ), որին կից գործել է 4-դասյա դպրոց։
Ոտքերի երիզակապում
Գործընթաց և փուլեր
Ոտքերի երիզակապման սկսվելուց 4-5 տարի անց ցավի տանջալիությունը նվազում էր։ Սակայն ոտքի ձևախախտման պատճառած տառապանքներն այնքան ուժեղ էին, որ Չինաստանում առաջացել է․ «Երիզակապ զույգ ոտքերն արցունքների լոգանք արժեն» ասացվածքը։