cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բերմուդյան եռանկյան զոհեր
Ջոն և Մերի
1932 թ. ապրիլին հունական «Էմբրիկոս» առագաստանավը Բերմուդյան կղզիներից հիսուն մղոն դեպի հարավ հայտնաբերեց անձնակազմից լքված, երկկայմանի «Ջոն և Մերի» առագաստանավը։
Մեքենայական բաժնում եղած ուժեղ պայթյունի պատճառով անձնակազմը լքել էր նավը՝ գտնվելով Բերմուդյան կղզիներից 600 մղոն դեպի հյուսիս-արևմուտք։ Իսկ ինչպես հաղորդում է «Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների առևտրական նավերը» տեղեկագիրը «Ջոնև Մերի»-ն ջրասույզ է եղել Քեյփ-Մեյի շրջանում նույն թվականի հուլիսի 9-ին։
Լա Դահամա
1935 թ. օգոստոսին Բերմուդյան կղզիներից ոչ հեռու մի նավ ուրվական էր լողում։ Դա «Լա Դահամա»-ն էր։ Ջարդված կայմերով, փշրված լուսամուտներով, անձնակազմից լքված՝ նա լողում էր, երբ մոտեցող «Ացտեկ»-ը տեսավ նրան։ Թվում էր՝ ոչ մի պատճառ չկար նավը ճակատագրի քմահաճույքին թողնելու, մանավանդ որ բավականաչափ սննդամթերքի և խմելու ջրի պաշար ուներ, իսկ 2 փրկամակույկները բոլորովին անվնաս էին։ Վերցնելով նավամատյանը՝ նավաստիները վերադարձել են «Ացտեկ» և շարունակել ճանապարհը դեպի Անգլիա, որտեղ հայտնել են անձնակազմից լքված նավի խորհրդավոր պատմությունը։ Զարմանքը մեծ եղավ, երբ իմացան, որ «Լա Դահամա»-ի հետ իրենց հանդիպումից մի քանի օր առաջ իտալական «Ռեքս» լայները փրկել է զբոսանավի անձնակազմին, որից հետո բոլորի աչքի առաջ այն դանդաղորեն սուզվել էր ծովի խորխորատներ։ Դա նշանակում էր, որ «Ացտեկ»-ը հանդիպել էր օվկիանոսի գերեզմանից դուրս ելած նավ-ուրվականի։
Գլորիա Քոլիթա
1940 թ. փետրվարին Մոբիլից 200 մղոն դեպի հարավ Մեքսիկական ծոցում հայտնաբերվեց հանելուկային հանգամանքներում անձնակազմից լքված Սենթ-Վենսենթ կղզու «Գլորիա Քոլիթա» առագաստանավը։ Նավից փախչելու նկատելի պատճառներ չկային, ծովը հանդարտ էր, նավը՝ սարքին։ Երբ «Գլորիա Քոլիթա» նավի վրա են բարձրացել կամավորներ, ոչ մի կենդանի շունչ չեն գտել, իսկ կիսախորասուզված նավի վրայի գերանները, նրա ճոճքին համաչափ, գլորվում էին հակառակ կողմի վրա։ Կապիտան Հալվորսենը ենթադրում էր, որ ողջ անձնակազմն ընկել է ծովը և խեղդվել հունվարի 22-ի և 23-ի փոթորկի ժամանակ։
Ռուբիկոն
1944 թ. հոկտեմբերի 22-ին ԱՄՆ-ի ռազմածովային ուժերի պահակային դիրիժաբլը Ֆլորիդայի ափամերձ շրջանում հայտնաբերեց անձնակազմից լքված մի նավ։ Մի քանի ժամ հետո նրան մոտեցան առափնյա պահպանության 2 մոտորանավակ։ Նավի վրա միակ կենդանի արարածը շունն էր։ Եթե չհաշվենք 2 փրկամակույկների կորուստը, ապա նավը հիանալի վիճակում էր։ Նավաստիների անձնական իրերը մնացել էին նավի վրա և միանգամայն անհասկանալի էր, թե ինչու էր «Ռուբիկոն»-ը հանկարծակի ամայացել։ Կարծես թե կրկնվում էր «Մերի Սելեսթ»-ի պատմությունը, սակայն այս անգամ Ֆլորիդայի ափի մոտ։ Այս դեպքի առթիվ վերջնական եզրակացություն չարվեց, և սա ևս դասվեց խորհրդավոր պատմությունների շարքին։
19–րդ օղակ
1945 թ. դեկտեմբերի 5-ին՝ 14:10-ին, ռազմածովային ուժերի Ֆորթ-Լոդերդեյլի ավտոբազայի թռիչքուղուց հռնդյունով օդբարձրացավ «Էվենջեր» տիպի հինգ տորպեդակիր-ռմբակոծիչ։ Դա համաշխարհային ավիացիայի պատմության մեջ մեծագույն գաղտնիքի նախաբանն էր, այնքան հետաքրքիր գաղտնիքի, որ հետագայում այդ դիպվածը սկսեցին անվանել «ավիացիայի Մերի Սելեսթ»։
19-րդ օղակը պետք է սովորական պարեկային թռիչք կատարեր հետևյալ երթուղով. 160 մղոն ուղիղ դեպի արևելք, 40 մղոն դեպի հյուսիս և 120 մղոն վերադարձ դեպի բազա։ Թռիչքի ժամանակը սահմանված էր 2 ժամ։ Սովորաբար «Էվենջեր»-ի անձնակազմը՝ ներառյալ օդաչուն, երեք մարդ էր, բայց այդ օրը՝ թռիչքից առաջ մեկը չներկայացավ օդանավակայան։ Գուցե դա սովորական զուգադիպություն էր, կամ էլ հնարավոր է, որ նրա մոտ ինչ-որ նախազգացում էր առաջացել. համենայն դեպս դա փրկեց նրան։ 19-րդ օղակի մնացած 14 օդաչուներին այլևս վիճակված չէր բազա վերադառնալ։
Ինչպես հետագա քննություններն են ցույց տվել, յուրաքանչյուր ինքնաթիռ անցել էր նախաթռիչքային մանրազնին ստուգում, բաքերը լիքը լցված էին վառելանյութով։ Ամբողջ սարքավորումը, շարժիչները, կողմնացույցները և սարքերը կարգին էին։ Յուրաքանչյուր ինքնաթիռում տեղադրված էին հուսալի ռադիոսարքեր՝ ներառյալ 10 ալիք ունեցող կապի ռադիոկայանը և ռադիոկողմնացույցը, որ թռիչքի ցանկացած կետում նշում էր դեպի բազա վերադարձի ուղղությունը։ Բոլոր ինքնաթիռներն ունեին ինքնաօդամուղ փրկամակույկներ, իսկ օդաչուները՝ փրկարար բաճկոններ։ Ե՛վ օդաչուները, և՛ անձնակազմի անդամները թռիչքի մեծ փորձ ունեին։ Եղանակը դրանից լավը չէր կարող լինել։
Պարեկային օղակի առաջին հաղորդումը ստացվել է 15:45-ին, այսինքն՝ այն ժամանակ, երբ նրանք պետք է վայրէջքի համար տվյալներ խնդրեին հրամանատարա-դիսպետչերական կետից։
Սակայն տարօրինակ հաղորդում է ստացվել.
– Մեզ մոտ վթարային վիճակ է,– լսվեց հուզված մի ձայն,– հավանորեն մենք շեղվել ենք երթուղուց։ Ցամաքը չենք տեսնում... կրկնում եմ... ցամաքը չենք տեսնում։
– Հայտնեք ձեր տեղը,– պահանջեց հրամանատարա-դիսպետչերական կետը։
– Մենք չենք կարողանում որոշել մեր տեղը,– պատասխանեց օղակի հրամանատարը:– Չգիտենք, թե հիմա որտեղ ենք գտնվում։ Կարծում ենք՝ մոլորվել ենք։
– Ինչպե՞ս կարող էր պատահել,– իրար էին հարցնում դիսպետչերները։ Թռիչքի համար պայմաններն իդեալական էին։
– Ուղղություն վերցրեք դեպի արևմուտք,– կարգադրեց հրամանատարա-դիսպետչերական կետը։
Հետևեց երկարատև լռություն։ Հետո նորից կապի մեջ մտավ օղակի հրամանատարը, նրա ձայնից պարզորոշ զգացվում էր տագնապը․
– Մենք չգիտենք արևմուտքի տեղը։ Ոչինչ չի ստացվում... տարօրինակ է... Մենք չենք կարողանում որոշել ուղղությունը։ Նույնիսկ օվկիանոսն այնպիսին չէ, ինչպես սովորաբար։
Դիսպետչերներն ապշել էին։ Եթե նույնիսկ մագնիսական մրրիկը շարքից հանել էր բոլոր կողմնացույցները, օդաչուների համար միևնույն է, դժվար չէր տունդարձի ճանապարհը գտնել՝ ուղղություն վերցնելով դեպի արևը, որն այն ժամանակ մոտենում էր հորիզոնին. նրանք կհատեին ափի գիծը բազային շատ մոտ։ Սակայն զեկույցից պարզ երևում էր, որ նրանք արևը չէին տեսնում։
Ժամանակն անցնում էր, դիսպետչերները լսում էին, թե ինչպես են օդաչուները խոսակցում իրար հետ։ Նրանք շվարած և վախեցած էին, սակայն շարունակում էին միասին մնալ։
Շուտով՝ ժամը 16-ին, օղակի հրամանատարը ակներևորեն խուճապահար հրամանատարությունը հանձնեց մեկ այլ օդաչուի, որից կարելի էր եզրակացնել դրության սպառնալի լինելը։
Ժամը 16:25-ին օղակի նոր հրամանատարը դիմել է հրամանատարա-դիսպետչերական կետին.
–Մենք չգիտենք՝ որտեղ ենք գտնվում։ Հավանաբար, 225 մղոն բազայից հյուսիս արևելքում ենք... կարծես թե մենք...
Եվ այսպես ընդհատվեց կապը։
«Մարտին Մարիներ» հսկայական թռչող նավը 13 մարդուց բաղկացած անձնակազմով անհապաղ թռավ այնտեղ, ուր ենթադրաբար պետք է գտնվեր պարեկային օղակը։ «Մարիներ»-ը ռադիոյով մի քանի սովորական հաղորդում է տվել, որոնք հայտնում էին, թե մոտենում է «Էվենջերներ»-ի գտնվելու տեղին, բայց առայժմ ոչինչ չի հայտնաբերվել։ Հետո հրամանատարական կետում չարագուշակ լռություն է տիրում, դիսպետչերները զուր սպասում էին փրկարար ինքնաթիռի հետագա հաղորդումերին, որոնք այլևս չստացվեցին։ Փրկարար ինքնաթիռը հետևեց նրանց, որոնց պետք է փրկեր։
Հայտարարվեց ընդհանուր տագնապ, սակայն բացի հանդարտ ու ամայի ծովից ոչինչ չկարողացան գտնել փրկարարները։
Նրանց կործանման պատճառ չէր կարող լինել ո՛չ քամին, ո՛չ պտտահողմը, ո՛չ վառելիքի սպառվելը և ո՛չ էլ սուզվելը։
Սիթի Բել
Նավը ոչ մի վնասվածք չուներ, ամեն ինչ լրիվ կարգին էր, և նույնիսկ փրկամակույկները կախված էին իրենց տեղերում։ Բոլորովին անհասկանալի պատճառներով ոչ մի հետաքննություն չձեռնարկվեց, և «Սիթի Բել»-ի մասին շատ շուտ մոռացան։
Սթար Թայհեր
1948 թ. հունվարի 30-ի վաղ առավոտյան «Բրիթիշ Սաութ Էմերիքեն Էրուէյզ» ընկերությանը պատկանող «Սթար Թայհեր» ինքնաթիռի հրամանատարը Բերմուդյան կղզիների դիսպետչերական կետին տեղեկություններ հայտնեց իր գտնվելու վայրի մասին, հաստատեց, որ ինքնաթիռում ամեն բան կարգին է, և թռչում է՝ ըստ չվացուցակի։
Դա վերջին հաղորդումն էր, որ լսեցին «Սթար Թայհեր»-ից։ Լուսաբացին սկսվեցին որոնումները։ 10 նավ և ավելի քան 30 ինքնաթիռ հետախուզեցին օվկիանոսի այն շրջանը, որտեղով անցել էր թռիչքի երթուղին։ Թեև ինքնաթիռի անհետացման պահին և որոնումների առաջին փուլում հիանալի եղանակ էր, սակայն ո՛չ յուղաբծեր, ո՛չ բեկորներ և ո՛չ էլ զոհվածների մարմիններ հայտնաբերել չհաջողվեց։ Երկարատև հետաքննությունից եկան այն եզրակացության, որ «հետաքննությունը դեռ երբեք չէր հանդիպել ավելի անհասկանալի դեպքի» և որ «Սթար Թայհեր»-ի ճակատագիրը առհավետ կմնա անլուծելի առեղծված։ Վարկածների արդյունքում եկան այն եզրակացության, որ ինչ-որ մի արտաքին պատճառ ճակատագրական ազդեցություն է ունեցել թե՛ ինքաթիռի և թե՛ մարդկանց վրա։
Էլ Սնայդեր
Աշխարհահռչակ ձիավարժ Էլ Սնայդերն իր 2 ընկերների հետ Ֆլորիդայի հարավային ծայրամասում գտնվող Սանդի Քիի մոտերքի ծանծաղուտում իրենց զբոսանավը խարսխելուց հետո մոտորանավակով կարճատև զբոսանքի և ձկնորսության դուրս եկան։ Նրանք այդպես էլ չվերադարձան։
Ծովային առափնյա պահպանությունը որոնումներ կազմակերպեց, որոնց մասնակցում էին ավելի քան 1000 մարդ և 100 նավ ու ինքնաթիռ։ Մի քանի օր հետո մոտորանավակը գտան Սենդի-Քիից 60 մղոն դեպի հյուսիս մի փոքրիկ կղզու մոտ, բայց այն դատարկ էր։
Դաքոթա–3
1948 թ. դեկտեմբերի 28-ի առավոտյան աղջամուղջում տեղի ունեցավ ամենաչարագուշակ անհետացումներից մեկը, որը երբևէ պատահել էր Բերմուդյան եռանկյունու սահմաններում։ Սան-Խուանից Պուերտո-Ռիկո թռչող «Դաքոթա-3» լայները Մայամիում վայրէջքից քիչ առաջ հանկարծակի կորավ։ Եղանակը հիանալի էր, օդաչուները փորձառու էին, տեխնիկան աշխատում էր գերազանց։
«Դաքոթա-3»-ի կապիտան Ռոբերտ Լինքվիսթի, երկորդ օդաչու Էռնեստ Հիլի և ուղեկցորդուհի Մերի Բերքսի հոգացողությանն էին հանձնվել 27 ուղևոր՝ ներառյալ 2 երեխաներ, որոնք տուն էին վերադառնում ծննդյան տոների կարճատև արձակուրդներից։ Ուղևորների տրամադրությունը բարձր էր, նրանք ամբողջ ձայնով երգում էին ծննդյան տոների հիմները, իսկ ինքնաթիռը քամու համընթաց ուղեկցությամբ արագորեն մոտենում էր Մայամիին: 4:13-ին, երբ հորիզոնը լուսավորվեց քաղաքի կրակների լույսերով, կապիտան Լինքվիսթը կապնվեց Մայամիի օդանավակայանի դիսպետչերական կետի հետ՝ հայտնելով, որ գտնվում է քաղաքից մոտ 55 մղոն հարավ, որ ինքնաթիռում ամեն ինչ կարգին է, և հրահանգներ խնդրեց վայրէջքի համար։
Հանկարծակի կատարվեց ինչ-որ անսպասելի և անուղղելի բան։ Դա տեղի ունեցավ այնքան արագ, որ օդաչուն չհասցրեց անգամ աղետի ազդանշան տալ։ Դիսպետչերական կետը հրահանգներ տվեց վայրէջքի համար, սակայն Լինքվիսթը չպատասխանեց։ Ճանապարհի վերջին հատվածում՝ համարյա օդանավակայանի գոտու մուտքի մոտ, ինքնաթիռն անհետացավ։
Մի քանի ժամ հետո սկսվեցին եռանդուն որոնումները։ Եղանակը իդեալական էր, ծովը՝ հանդարտ և թափանցիկ, իսկ ինքնաթիռի անհետացման շրջանում այնքան ծանծաղ, որ հատակից նկատվում էին խոշոր առարկաները։ Հարյուրավոր նավեր ու ինքնաթիռներ սանրում էին օվկիանոսը Սան-Խուանից մինչև Ֆլորիդա. նրանց տեսադաշտում էր Կարիբյան ծովը, Ֆլորիդյան և Մեքսիկական ծոցը, Ֆլորիդա-Քիս կղզիները, Կուբան, Հայիթին և Բահամները։ Ինքնաթիռի ենթադրյալ կործանման տեղում աղետի ոչ մի հետք չգտնվեց։ Ոչ մի փրկաբաճկոն, ոչ մի բեկոր, ոչ մի յուղաբիծ, կամ թեկուզ շնաձկների վտառ, որոնք անմիջապես հայտնվում են այնտեղ, որտեղ ինքնաթիռ կամ նավ է վթարի ենթարկվում, չկային։ Մինչև այսօր էլ չի հաջողվել որևէ կերպ պարզել այս մութ առեղծվածը։
Սթար էրիել
1949 թ. հունվարի 17-ին անհետացավ «Բրիթիշ Սաութ Էմերիքեն Էյրուեյ» (BSAA) ավիաընկերությանը պատկանող «Թյուդոր IV» տիպի ինքնաթիռը։ Այն կոչվում էր «Սթար Էրիել» և կորավ համարյա նույն հանգամանքներում, ինչպես ուղիղ մեկ տարի առաջ հավերժության մեջ սուզվեց «Սթար Թայհեր»-ը։
Քառամոտոր օդային լայները առավոտյան երկինք բարձրացավ Քայնդլի-Ֆիլգի օդանավակայանից (Բերմուդյան կղզիներ) և ուղղություն վերցրեց դեպի Յամայկա։ Մեկ ժամ անց օդային լայների կապիտան Մաքֆին սովորական թռիչքային զեկույց հաղորդեց Բերմուդներ. «Հասել ենք հածանավային բարձրության, եղանակը լավ է։ Քինգսթոն կհասնենք չվացուցակի համաձայն»։ Դրանից հետո մինչև այժմ «Սթար Էրիել»-ին այլևս ոչ ոք չտեսավ։
Քաղաքացիական ավիացիայի նախարարության կատարած հետաքննությունը չկարողացավ պարզել այս տարօրինակ անհետացման իսկական պատճառը։
Գլոուբմաստեր
1950 թ. մարտին Բերմուդյան եռանկյունուց դեպի հյուսիս անհետացավ Իռլանդիա թռչող ամերիկյան «Գլոուբմաստեր» ինքնաթիռը։
Ռազմաօդային ուժերը որոնումները դադարեցրին ութերորդ օրվա վերջում, երբ արդեն պարզ դարձավ, որ ինքնաթիռում եղածներից ոչ մեկը ողջ չէ։ Հետաքննությունը ցույց տվեց, որ վարկածներից երևի թե հավանականը պայթյունն էր։ Երևի ինքնաթիռը պայթել էր Իռլանդիայից 600 մղոն հարավ-արևմուտքում։
Սանդրա
1950 թ. հունիսին ռադիոապարատներով սարքավորված և 300 տ ինսեկտիցիդ բեռնած 350 ֆուտ երկարությամբ «Սանդրա» նավը Սավանայից (Ջորջիայի նահանգ) դուրս եկավ դեպի Պուերտո-Քաբելյո (Վենեսուելա)։ Տառացիորեն նավերով լիքը ծովային ափամերձ ուղիներով ճանապարհվելով դեպի հարավ՝ «Սանդրա»-ն անցավ Ջեքսոնվիլը և Սան-Օգաստինը, իսկ հետո անհետացավ մերձարևադարձային անթափանց խավարում։ Որոնումներն անցան իզուր։ Ո՛չ նավահիմքը, ո՛չ բեկորները և ո՛չ էլ զոհվածաների մարմինները այդպես էլ չհաջողվեց գտնել։
Յորք
1953 թ. փետրվարին Բերմուդյան եռանկյունու հյուսիսում 39 մարդու հետ միասին անհետացավ Յամայկա թռչող անգլիական ռազմատրանսպորտային «Յորք» ինքնանթիռը։ Առանց որևէ բացատրության կտրուկ ընդհատված SOS ազդանշանը անգլիական «Յորք» տրանսպորտային ինքնաթիռը հաղորդեց կործանվելուց անմիջապես առաջ։ Աղետի հետքերը այդպես էլ չհաջողվեց հայտնաբերել։
Սուպեր Քոնսթելեյշն
1954 թ. հոկտեմբերին Բերմուդյան եռանկյունուց մի փոքր հյուսիսում 42 մարդու հետ միասին անհետացավ ամերիկյան ռազմաօդային ուժերի «Սուպեր Քոնսթելեյշն» ինքնաթիռը։ Չնայած ինքնաթիռում տեղադրված 2 հզոր ռադիոհաղորդիչներին՝ նա աղետի ազդանշան չուղարկեց։ Հարյուրավոր նավեր և ինքնաթիռներ հետախուզեցին աղետի ենթադրյալ վայրը, սակայն, այդպես էլ ոչինչ չգտան։ Ռազմաօդային ուժերի նախարարության ավիացիայի բաժնի պետ, երրորդ կարգի կապիտան Էնդրյու Բրայթը հաստատեց, որ աղետին պաշտոնական ոչ մի բացատրություն չի տրվել։
Սաութերն Դիսթրիքթս
1954 թ. դեկտեմբերին Ֆլորիդայի նեղուցում անհետացավ ծծումբ փոխադրելու համար որպես բեռնատար վերասարքավորված տանկադեսանտային «Սաութերն Դիսթրիքթս» մեծ նավը։ Ռադիստը եթեր չի ուղարկել SOS ազդանշան, և նավից ու 22 մարդուց բաղկացած անձնակազմից մնացել է միայն մեկ փրկօղակ։ Մի քանի ամիս քննարկելուց հետո ծովային առափնյա պահպանության պետը որոշում ընդունեց, որ «Սաութերն Դիսթրիքթս»-տ ջրասույզ է եղել անհայտ պատճառով։
Ռիվոնոկ
Թեպետ ենթադրվող ընթացուղին պետք է իր ողջ տևողությամբ ափից տեսանելի լիներ, Քոնովերն ու նրա 4 մարդուց բաղկացած գերազանց մարզված անձնախումբը անհետ չքացան։ Բոլորը, որոնք գիտեին նավապետին և նրա զբոսանավը, համոզված էին, որ Ֆլորիդայի ափի մոտ բարձրացած փոթորիկը նրանց ոչ մի վնաս պատճառել չէր կարող, քանի որ այնքան էլ կատաղի չէր։
Չնայած լարված որոնումներին՝ ո՛չ «Ռիվոնոկ»-ը, ո՛չ նրա անձնակազմը այդպես էլ չգտնվեցին։ Դա Բերմուդյան եռանկյունում ծննդյան տոների ժամանակ կորած ևս մի նավ էր։
KB-50
Ռազմական «KB-50» ինքնաթիռը, որի հրամանատարն էր մայոր Ռոբերտ Թոնին, «Լենգլի» ավիաբազայից (Վիրջինիայի նահանգ) դեպի Ազորյան կղզիներ թռիչքի դուրս գալուց շատ չանած անհետացավ։ Թեև աղետի ազդանշանը խիստ աղավաղված էր և չափազանց թույլ, որպեսզի հասկացվեր՝ համենայն դեպս օդաչուն կարողացավ հայտնել, որ ինքնաթիռի վրա ինչ-որ անսարքություններ են առաջացել։ Թե ինչպիսիք, այդպես էլ չհոջողվեց իմանալ, որովհետև լռություն տիրեց։ Չնայած 6 օր շարունակված (1700 թռիչքային ժամ) մանրազնին հետախուզությանը՝ ո՛չ ինքնաթիռը և ո՛չ էլ նրա 9 հոգանոց անձնակազմը չգտնվեցին ։
Փայփեր Ապաշ
1962 թ. ապրիլին՝ մի պարզ առավոտ, «Նասաու»-ի օդանավակայանի դիսպետչերական կետը (Բահամյան կղզիներ) երկմոտորանի «Ապաշ» տիպի ինքնաթիռից կանչ ընդունեց, որը խնդրում էր օգնել իրեն գտնելու օդանավակայանը։ Նա գտնվում էր Նասաուից դեպի հյուսիս, և չնայած հիանալի եղանակին՝ օդաչուն ոչ միայն չէր կարողանում որոշել իր տեղադրությունը, այլևս չէր հասկանում դիսպետչերական կետից ռադիոյով իրեն տրվող հրահանգները։
Դիսպետչերն ասում էր, որ այդ օդաչուն իրեն այնպես էր պահում, ասես թռչում էր թանձր մառախուղի միջով։
Մի քանի րոպեից հետո ռադիոկապն ինքնաթիռի հետ հանկարծակի ընդհատվեց։ Նույն օրը Նասաուից մոտավորապես 20 մղոն հեռու՝ օվկիանոսում, ինքնաթիռի մի թև գտան։ Բայց ամենազարմանալին այն էր, որ երբ օդաչուն հայտնել էր, թե ինքը մոլորվել է, նա քաղաքին շատ մոտ էր և հեշտությամբ կարող էր տեսնել Նասաուն։
Մարին Սալֆեր Քուին
1963 թ. փետրվարի 2-ին 39 մարդուց բաղկացած անձնակազմով Բոմոնտից (Տեխասի նահանգ) Նորֆոլկ (Վիջինիայի նահանգ) ուղևորվեց «Մարին Սալֆեր Քուին» բեռնանավը, որի ուղերթն այդպես էլ չավարտվեց։ Նրա բեռը՝ հալված ծծումբը, տեղավորված էր երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակների այդ նախկին տանկերի հսկայական նավամբարում։ Այդ բեռը որևէ ցանկացած այլ բեռից ավել կամ պակաս վտանգավոր չէր։
Փետրվարի 4-ին՝ վաղ առավոտյան, երբ նավը գտնվում էր Քի-Ուեսթից մոտավորապես 270 մղոն արևմուտքում, ռադիստը սովորական հաղորդում տվեց, որ նավի վրա ամեն ինչ կարգին է։ Նավի հետ կապվելու հետագա բոլոր փորձերն անհաջողությամբ վերջացան, և 3 օր անց, երբ այն, հակառակ չվացուցակի, չհասավ Նորֆոլկ, կորած հայտարարվեց։ Լարված որոնումներից հետո հաջողվեց գտնել միայն մի քանի բեկոր և մի փրկաբաճկոն։ Ծովային առափնյա պահպանությունը գործի բոլոր հանգամանքների երկարատև հետաքննություն կատարեց, բայց վերջ ի վերջո հարկադրված էր խոստովանել, որ նավի անհետացումը բացատրել չի կարող։
2 «KC-135»
1963 թ. օգոստոսի 28-ին «Խոումսթեդ» (Ֆլորիդա) ավիաբազայից ինչ-որ գաղտնի առաջադրանքով Ատլանտյան օվկիանոսի վրայով թռիչքի դուրս եկան 2 բարձրաթռիչ «KC-135» ինքնաթիռ։ «KC-135»-ը «Բոինգ-707»-ի ռազմական տարբերակն է։ Նրա հարվածային արագությունը ժամում 600 մղոն էր, իսկ թռիչքի հեռավորությունը՝ 4500 մղոն։ Օգտագործվում էր հեռավոր թռիչքների ընթացքում ուրիշ ինքնաթիռներ վեռելանյութ լցարկելու նպատակով ։
Կեսօրին մոտ, երբ 2 ինքնաթիռները գտնվում էին Մայամիից 800 մղոն հյուսիս-արևելքում և Բերմուդյան կղզիներից 300 մղոն արևմուտքում, ստանդարտ զեկույց ուղարկեցին, որ ինքնաթիռներում ամեն ինչ կարգին է, և ընդմիշտ լռեցին։
Այն շրջանում, որտեղից վերջին անգամ նրանք հաղորդել էին իրենց  տեղադրության մասին, շուտով բեկորներ հայտնաբերվեցին, որոնք, ինչպես հաստատվեց, «KC-135» տիպի ինքնաթիռի բեկորներն էին։ Ըստ երևույթին՝ ինքնաթիռներն իրար էին բախվել։ Սակայն 2 օր հետո այնտեղից 200 մղոն հեռավորության վրա, որտեղ առաջին անգամ բեկորներ էին գտնել, հայտնաբերել էին մի «KC-135»-ի բեկորներ ևս։ Դա չէր համապատասխանում այն եզրակացությանը, որ իբր ինքնաթիռներն օդում իրար են բախվել։ Մի քանի օր հետո ռազմաօդային ուժերը դադարեցրին որոնումներ՝ հայտարարելով, որ գտնված բեկորները իսկապես պատկանում են 2 կորած ինքնաթիռներին։
Այն փաստը, որ աղետից առաջ ինքնաթիռներից ոչ մեկը չի հասցրել ազդանշան հաղորդել, 2 բացատրություն ունի։ Ամենից առաջ կարելի է ենթադրել, որ 2 «թռչող լցավորման կայանները» ընդհարվել են ծովի մակերևույթից ավելի քան 30 հազար մղոն հածանավային բարձրության վրա։ Դա պետք է կատարված լինի այնքան արագ, որ ազդանշան ուղարկելու մասին խոսք լինել չէր կարող։ Բայց եթե ինքնաթիռների անհետանալը կապված է միմյանց ընդհարվելու հետ, ապա ինչո՞ւ են բեկորները հայտնվել օվկիանոսի 2 տարբեր շրջաններում, որոնք իրարից հեռու են գրեթե 200 մղոնով։
Իսկ եթե բացառել ընդհարումը, քանի որ բեկորների գտնված շրջանների միջև այդպիսի մեծ տարածություն է, ապա պետք է համաձայնել, որ 2 ինքնաթիռներն ընկել են տարբեր պատճառներով և իրարից բոլորովին անկախ։ Բայց դրան հավատալը ավելի դժվար էր։ 2 հսկայական ինքնաթիռների՝ տարբեր պատճառներով միաժամանակ աղետի ենթարկվելու հավանականությունը չափազանց փոքր էր։
Այսպիսով՝ կատարվածին 2 բացատրություն կա, բայց երկուսն էլ հակառակ են ամեն մի տրամաբանության։ Պաշտոնական անձինք տարակուսանքով ձեռքերն էին տարածում և ասում, որ «այնտեղ ինչ-որ շատ տարօրինակ բան է կատարվել»։ Իսկ այդ շրջանի մասին առասպելի պահապանները 2 միավոր էին գրանցում «հօգուտ սատանայի» և միմյանց հարցնում. «ի՞նչ հրեշ է թաքնվել այդ անիծյալ Բերմուդյան եռանկյունում»։
Սև շաբաթ
Միայն «Սև շաբաթվա» ընթացքում՝ 1967 թ. հունվարին՝ կարճ թռիչքների ժամանակ, պարզ, լավ եղանակի պայմաններում հանկարծակի անհետացան 3 ինքնաթիռ, որոնք վարում էին փորձառու, շրջահայաց օդաչուներ։ Անհետացան նաև նրանց 8 ուղևորները։
Առաջին զոհը դարձավ «Չեյս YC-122» բեռնատար ինքնաթիռը, որը չքացավ Ֆորթ-Լոդերդեյլի Բիմինի կղզի կատարած 60 մղոնանոց թռիչքի ժամանակ։ Այդ երկմոտորանի ինքնթիռը վարձված էր «Անխոցելիները» ֆիլմի նկարահանման ժամանակ։
Բիմիննից դեպի հյուսիս-արևմուտք հայտնաբերվել են բեկորներ, իսկ դրանցից մեծ հեռավորության վրա՝ նաև յուղաբիծ, սակայն չի որոշվել, թե դրանք որևէ կապ ունեն արդո՞ք կորած ինքնաթիռի հետ։
3 օր հետո Մայամիի միջազգային օդանավակայանից «Բիչքրաֆթ բոնանզա» ինքնաթիռով 2 ամուսնական զույգ թռան, որպեսզի մի փոքր օդային զբոսանք կատարեն մինչև Ֆլորիդա-Քիս կղզիներ և վերադառնան։ Իսկ 3 օր անց կրկին ամուսնական մի զույգ անհետացավ «Փայփեր Ապաշ» ինքնաթիռի հետ միասին, որը նրանք վարձով էին վերցրել Սան-Խուանից դեպի Սենթ-Թոմաս թռչելու համար։ Ամբողջ թռիչքը պետք է տևեր մեկ ժամից ոչ ավելի։
Բոլոր 3 դեպքերում եղանակը լավ էր, ոչ ոք աղետի ազդանշան չէր ուղարկել, և չէին գտնվել գոնե բեկորներ, որոնցից ճանաչվեին ինքնաթիռներից որևէ մեկի մնացորդները։
Ուիչքրաֆթ
1967 թ. ծննդյան տոների շաբաթը համալրում մտցրեց Բերմուդյան եռանկյունու զոհերի շարքում. հենց այդ օրերին ափից ընդամենը մեկ մղոն հեռու՝ Մայամի-Բիչի անմիջապես կողքին, 2 մարդ հանկարծակի անհետացան։ Նրանք երեկոյան ծովային զբոսանքի էին դուրս եկել շուրջ 23 ֆուտ երկարությամբ «Ուիչքրաֆթ» մոտորանավակով, որպեսզի ծովից հիանան քաղաքի տոնական հրավառությամբ։ երեկոյան՝ ժամը 21:00-ին, նրանք ռադիոյով ծովային առափնյա պահպանության 7-րդ շրջանի շտաբին հաղորդեցին, որ պտուտակը կառչում է ինչ-որ առարկայի, և շարժիչում ուժեղ ցնցումներ են առաջացել։ Սակայն նավիրանը անվնաս է, և ինչ էլ լինի, մոտորանավակը չի կարող սուզվել, քանի որ սարքավորված է օդային արկղերով։ Նրանք հայտնեցին նաև, որ իրենց անմիջական ոչ մի վտանգ չի սպառնում, բայց հարկավոր է նավակը քարշակի վերցնել դեպի նավահանգիստ։ Դրանից անմիջապես հետո ծով դուրս եկավ փրկարար մոտորանավակը։ Վթարի ենթարկվածները կարող էին 7-րդ խորհրդանշանի մոտ հանգիստ սպասել իրենց ընդառաջ եկող օգնությանը։
19 րոպեից հետո ծովային առափնյա պահպանության աշխատակիցները հասան դեպքի վայր, բայց ոչինչ չգտան՝ ո՛չ նավակը, ո՛չ մարդկանց և ո՛չ էլ փրկաբաճկոնները։ Մարդիկ չքացել էին, թեև քիչ առաջ 2 քայլի վրա էին գտնվում իրենց քաղաքից, որով նրանք այդքան ցանկանում էին հիանալ։
Սկորպիոն
1968 թ. մայիսի 21-ի կեսգիշերին մոտ ստորջրյա ատոմային «Սկորպիոն» նավն իր տեղադրության մասին սովորական զեկույց ուղարկեց Նորֆոլկի բազա։ Այդ ժամանակ նա գտնվում էր Ազորյան կղզիներից ոչ հեռու և տուն էր վերադառնում Միջերկրական ծովից, ուր գործում էր ԱՄՆ-ի 6-րդ նավատորմի կազմում։ Երբ նրա՝ Նորֆոլկ վերադառնալու բոլոր ժամկետներն անցան, սկսվեցին կենտրոնացված որոնումները, բայց «Սկորպիոն»-ը այդպես էլ չգտնվեց։ Նա պաշտոնապես գրանցվեց «ըստ երևույթին խորտակվել է» նավերի ցուցակում։
5 ամիս հետո Ազորյան կղզիներից 400 մղոն դեպի հարավ-արևմուտք հետազոտական «Միզար» նավը օվկիանոսի հատակում հայտնաբերել և լուսանկարել էր ստորջրյա նավի այլանդակված իրանը, որը, ամեն ինչից դատելով, «Սկորպիոնն» էր։ Նա պառկած էր ավելի քան 10 հազար ֆուտ խորության վրա։ Ռազմածովային ուժերն այդպես էլ չկարողացան որոշել նրա խորտակման պատճառը, սակայն հին ծովային ավանդույթը այդ նավի դժբախտ ճակատագիրը ևս գրանցեց չարագուշակ Բերմուդյան եռանկյունու հաշվին։
5 լքված նավ
1969 թ. հուլիսի 10-ին Բերմուդյան և Ազորյան կղզիների միջև հայտնաբերվեց 41 ֆուտանոց եռիրան «Թինմութ էլեկտրոն» զբոսանավը, որի վրա ոչ ոք չկար։ Բավականին թվով ինքնաթիռներ ու նավեր երկար ու ապարդյուն փնտրեցին այդ զբոսանավի անձնակազմի միակ անդամին՝ մենանավերի շուրջերկրյա մրցարշավի լիդեր Դոնալդ Քրոուհերսթին։
Ընդամենը 11 օրվա ընթացքում այդ շրջանում գտնված հինգերորդ լքված նավն էր դա, որը «Լլոյդի» ներկայացուցչին ստիպեց բացականչել. «Այ թե հրաշքներ են կատարվում այսպիսի հսկայական օվկիանոսի այդքան փոքր տարածության վրա։ Այս ամենը ավելի քան տարօրինակ է»։
Ջիլի Բին և Փայփեր Քոմանչ
1970 թ. նոյեմբերին Բերմուդյան եռանկյունին կլանեց ևս 2 զոհ։ «Ջիլլի Բին» զբոսանավը կորավ Բերմուդյան կղզիների մոտերքում, իսկ «Փայփեր Քոմանչ» ինքնաթիռը Ուեսթ-Փալմ-Բիչից Յամայկա թռչելու ժամանակ անհետ կորավ։ Ո՛չ զբոսանավը, ո՛չ էլ ինքնաթիռը աղետի ազդանշան չուղարկեցին։
Էլիզաբեթ
Քանի որ դա «հին տաշտակ» էր, լուրեր էին պտտվում, թե այն քայքայվել է և խորտակվել։ Սակայն այդ դեպքում որոնումների շրջանում պետք է լողային օգտագործված թղթի հարյուրավոր հակեր, որոնք չէին կարող աննկատ մնալ։
Էլ Քերիբ
1971 թ. հոկտեմբերի 15-ի երեկոյան Կոլումբիայից Դոմինիկյան Հանրապետություն ուղևորվող «Էլ Քերիբ» բեռնատար նավը ռադիայով հայտնեց, որ նավահանգիստ կմտնի հաջորդ առավոտյան ժամը 7-ին։
Դրանից հետո Դոմինիկյան Հանրապետության առևտրական նավատորմի այդ ամենախոշոր նավից ոչ մի տեղեկություն չի ստացվել։
Վ․ Ա․ Ֆոգգ
1972 թ. փետրվարի 1-ին, ավելի շուտ փետրվարի 1-ից հետո Հալվեսթոնից հյուսիս ինչ-որ տեղում անհետացավ 572 ֆուտ երկարությամբ «Վ. Ա. Ֆոգգ» տանկերը։ Նա պետք է դուրս գար Մեքսիկական ծոց, այնտեղ լվանար իր ամբարներն ու վերադառնար։ Որոնումները սկսվեցին անմիջապես, երբ նավը վերադառնալու համար նախատեսված ժամից ուշացավ։ Թեև գրեթե ամեն օր գտնվում էին ինչ-որ բեկորներ, ամբողջական նավը հայտնաբերվեց միայն փետրվարի 14-ին, երբ ջրասուզակները 90 ֆուտ խորության վրա Ֆրիփորթից հարավ հանդիպեցին նավի հիմնամասին։
Ծովային առափնյա պահպանությունը չգիտեր, թե ինչ էր պատահել անձնակազմի հետ, քանի որ 38 հոգին էլ անհետ չքացել էին։ Բայց ամենացնցողն այն էր, որ անձնակազմի 39-րդ անդամը՝ կապիտանը, գտնվեց իր խցիկում՝ սեղանի դիմաց նստած՝ սուրճի գավաթը ձեռքին։
Ինչո՞ւ էր նավն այդքան արագ խորտակվել, որ ռադիստը չէր հասցրել միացնել ավտոմատ գործող SOS ազդանշանը։ Ինչո՞ւ անձնակազմը չի կարողացել օգտվել փրկամիջոցներից։ Ինչո՞ւ է նավապետը զոհվել՝ այդպես էլ վերահաս աղետին անգիտակ։ Ըստ երևույթին՝ այս առեղծվածը ռեալ բացատրություն չունի։
Մեկնաբանություններ
<references group="~" responsive="" />
Կատեգորիա:Անկանոն երևույթներ Կատեգորիա:Ատլանտյան օվկիանոս Կատեգորիա:Ծովային առասպելներ Կատեգորիա:Բերմուդյան կղզիներ
Պերոզա Կանավեզե
Պերոզա Կանավեզե (Perosa Canavese), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ներքին Բրոլոսան
Ստորին Բրոլոսան (ქვემო ბროლოსანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի երկրամասի Խաշուրի մունիցիպալիտետում։ Բարձրությունը ծովի մակարդակից կազմում է 895 մետր։ Բնակչությունը՝ 118 մարդ (ըստ 2014 թվականի տվյալների) ։ Հեռախոսային կոդ՝ +995։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խաշուրի շրջանի գյուղեր
Գաբրիել Ջուրջու
Գաբրիել Նիկու Ջուրջու (Gabriel Nicu Giurgiu, ), ռումինացի ֆուտբոլիստ, ռումինական Կլուժ-Նապոկա քաղաքը ներկայացնող «Ունիվերսիտատյա» ակումբի կիսապաշտպան։
Ակումբային կարիերա
Ջուրջուն իր պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է ռումինական Կլուժ-Նապոկա քաղաքը ներկայացնող «Ունիվերսիտատյա» ակումբում։ 2007 թվականի հունվարին պայմանագիր է ստորագրել «Օցելուլ» ակումբի հետ։ Հաջող ելույթների շարքից հետո նա 2007 թվականի օգոստոսին տեղափոխվել է Կազան քաղաքը ներկայացնող «Ռուբին» ակումբ ։ Ռուսական Պրեմիեր լիգայում իր նորամուտը նշել սեպտեմբերի 1-ին՝ 23-րդ տուրի՝ «Ամկար» ակումբի դեմ արտագնա խաղի 61-րդ րոպեին փոխարինելով Անսար Այպովաին ։ 2008 թվականի հունվարին Ջուրջուն մինչև մրցաշրջանի ավարտը վարձավճարով վերադարձել է «Օցելուլ» ։ Նույն տարվա մայիսին նա վերադարձել է «Ռուբին»։ 2009 թվականի հունվարին նա կրկին ստորագրել է լիարժեք պայմանագիր «Օցելուլ» ակումբի հետ՝ այնտեղ խաղալով մինչև 2014 թվականը։ 2014/2015 մրցաշրջանում նա խաղացել է Իսրայելի «Մակաբի» (Նետանյա) ակումբի կազմում, իսկ հաջորդ մրցաշրջանն անցկացրել է «Կոնկրադիյա» (Կյաժենա) ակումբում։ 2016 թվականին նա կրկին վերադարձել է «Ունիվերսիտատյա (Կլուժ)» ակումբ։
Միջազգային կարիերա
28-ամյա Ջուրջուն իր դեբյուտը Ռումինիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում նշել է 2011 թվականի հունիս 7-ին կայացած Բրազիլիայի հավաքականի դեմ ընկերական խաղում։ Չորս օր անց նա խաղացել է Պարագվայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դեմ։
Վարդգես Ռոստոմյան
Վարդգես Արշակի Ռոստոմյան, Խորհրդային Միության հերոս (24 մարտի, 1945), ավագ սերժանտ։ 1942 թվականին զորակոչվել է Կարմիր բանակ, 89-րդ Հայկ․ հրաձգային դիվիզիայի կազմում մասնակցել Գրոզնու շրջանում մղված պաշտպանական մարտերին, Կովկասի, Ղրիմի, Բելառուսիայի, Լեհաստանի ազատագրմանը, Ֆրանկֆուրտի և Բեռլինի գրավմանը։ Հերոսի կոչման արժանացել է Սևաստոպոլը ազատագրելիս Գորնայա բարձունքի գրոհման ժամանակ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Խորհրդային Միության հերոսներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Խիզախության համար» մեդալով պարգևատրվածներ (ԽՍՀՄ)
Թոմաս Բերնհարդ
Թոմաս Բերնհարդ (Thomas Bernhard, ), ճանաչված ավստրիական արձակագիր և դրամատուրգ ։
Կենսագրություն
Թոմաս Բերնհարդը, լինելով արտաամուսնական զավակ, հասակ է առել և դաստիարակվել մոր ծնողների կողմից Ավստրիայում։ Մորական կողմի պապը գրող էր։ Թոմասը սովորել է կաթոլիկ դպրոցում, սակայն 1947 թվականին թողել է ուսումը և սկսել է աշխատել փոքրիկ կրպակում որպես վաճառող։ 1949-ից 1951 թվականներին բուժում է ստացել առողջարանում. թոքերի հիվանդությամբ տառապել է ողջ կյանքում։ 1955-ից 1957 թվականներին Զալցբուրգի երաժշտական և դրամատիկական արվեստի «Մոցարտիում» համալսարանում դերասանական արվեստ է ուսանել։ Հետագայում իրեն ամբողջովին նվիրվել է գրականությանը։ 1965 թվականին տեղափոխվել է իր սեփական տուն՝ Ավստրիայում առողջարանային և մշակաբույսերի աճեցման կենտրոն համարվող Գմունդեն քաղաք, որտեղ էլ մահկանացուն է կնքել 1989 թվականին ։
Ստեղծագործական գործունեություն
Թոմաս Բերնհարդը, ի դեմս Կլաուս Փայմանի, գտել է իր ռեժիսորին, ով Գերմանիայի Բոխում քաղաքում և վիեննական Բուրգ թատրոնում և Գերմանիայի Բոխում քաղաքի թատրոնում։ Հենց նրան էլ Բերնհարդը նվիրում է իր վերջին պիեսը՝«Կլաուս Փայմանը գնում է իր համար անդրավարտիք…» (Claus Peymann kauft sich eine Hose und geht mit mir essen), այն մինչ օրս բեմ է բարձրանում «Բեռլին անսամբլ» թատրոնում ։ Բերնհարդի ստեղծագործությունների թվում կան նաև հատուկ անվանի դերասանների համար գրված պիեսներ՝ Իլզ Ռիթթերի, Քրիսթիան Դենեի և Գերտա Ֆոսսի համար գրված «Ռիթթեր, Դենե, Ֆոսս» (1984 թվական), Բերնհարդ Մինեթթիի համար գրված «Մինեթթի» պիեսը (1977 թվական) և այլն։
Անձնական կյանք
Բերնհարդը մեկուսանալ սիրող էր, անձնական և հանրային կապերում չէր հանդուրժում կեղծիքը։ Բերնհարդը նաև ավստրիական հանրության բոլոր ինստիտուտներում իր խստագույն քննադատությունների շնորհիվ «սևացնողի» և «հասարակական սկանդալիստի» համբավ էր վաստակել։ Թոմաս Բերնհարդի միակ ուսուցիչն ու դաստիարակը, ում նա համարում էր իր հոգևոր հայրն ու իր գրականության աշխարհայացքը ձևավորողը, հարազատ պապն էր, որ նույնպես գրող էր և մեկն էր այն բացառիկներից, ով լիովին նվիրված էր թոռանը և ոգևորում էր նրա յուրաքանչյուր որոշում ։
Ավստրիան ու «սիրելի» ավստրիացիները Թոմաս Բերնհարդի հետ կյանքի օրոք էլ չգիտեին ինչպես վարվել. հպարտանա՞լ տաղանդավոր արձակագրի գործերով, թե՞ ողջ ուժով ատել եսասեր ու անտանելի գրողին, ով իր բառարանի ամենավատ բառերն օգտագործում էր՝ ամեն հարմար առիթով ու հնարավորության դեպքում վիրավորելով ու ստորացնելով պետությունը, ղեկավարներին, արվեստի ներկայացուցիչներին, ինքն իրեն, ավստրիացի ժողովրդին։ Բերնհարդի մահը շարունակեց բուռն քննարկումների ու վիճաբանությունների տարափը, որովհետև նրան հաջողվեց իր թաղումը բոլորից գաղտնի պահել, իսկ կտակով ապացուցեց իր պինդ անհանդուրժողականությունը։ Իր կտակում նա արգելեց իր բոլոր ստեղծագործությունների վերահրատարակումը և բեմականացումը հայրենի Ավստրիայում։ Արգելքը հանվել է ոչ շատ վաղ անցյալում
Ճանաչում
Բրեմեն քաղաքի մրցանակի դափնեկիր (1965 թվական), Ավստրիական պետական մրցանակի դափնեկիր (1968 թվական), Անտոն Վիլդհանսի մրցանակի դափնեկիր (1968 թվական), Գեորգ Բյուխների մրցանակ (1970 թվական), Ֆրանց Գրիլպարցերի և Ֆրանց-Թեոդոր Չոկորի մրցանակներ (երկուսն էլ 1972 թվական), Միջազգային Մոնդելո գրական մրցանակի դափնեկիր (1983 թվական), Ֆիլտրինելլի մրցանակ (1987 թվական), ֆրանսիական Մեդիչի մրցանակի դափնեկիր (1988 թվական) և այլն։
Ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանություններ
Թոմաս Բերնհարդի ստեղծագործություններից հայերեն թարգմանել է գրող, թարգմանիչ Վարդան Ֆերեշեթյանը։ Ֆերեշեթյանը թարգմանությունները կատարել է ռուսերենից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Գերմանալեզու բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ավստրիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Ավստրիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ավստրիացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Ավստրիացի գրողներ
Գոնչարիխա (գետ)
Գոնչարիխա (Гончариха), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Գնիլուշա գետի աջ ափին՝ 10 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է, ավազանի տարածքը 70,5 կմ2 է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոլուչևկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոնի ավազանի վտակներից մինչև Խոպրա։ Ենթավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Մայքլ Ռոնդա
Մայքլ Ռոնդա (Michael Ronda, ), մեքսիկացի դերասան և երգիչ, հայտնի է Ես Լունան եմ ֆիլմում Սիմոն Ալվարեսի իր դերով։
Կյանք և կարիերա
Ռոնդայի հայրը` Դևիդը, ունի իտալական ծագում ,, իսկ մայրը` Վիկին, մեքսիկական։ Նա ընտանիքում միջնեկ երեխան է, ունի ավագ քույր` Ալեսանդրան և փոքր եղբայր` Քևինը։ 2011 թվականին նա ստացել է բազմաթիվ դերեր, օրինակ, Կամիլոյի դերը La fuerza del destino ֆիլմում։ Նա նկարահանվել է նաև «La Noche del Pirata» և «Bacalar» գեղարվեստական ֆիլմերում` մարմնավորելով Դանիի և Սանդյագոյի դերերը։ Նա ավելի ճանաչված է Պոնչոյի դերով «Como dice el dicho» հեռուստասերիալում։ 2016 թվականից մարմնավորել է Սիմոն Ալվարեսի դերը «Ես Լունան եմ» լատինաամերկյան հեռուստասերիալում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Մեքսիկացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Մեքսիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Լուիջի Սերաֆինի
Լուիջի Սերաֆինի , իտալացի նկարիչ, ճարտարապետ և արդյունաբերական դիզայներ։
Կենսագրություն
2009 թվականին մայիսի 11-ին Օքսֆորդի համալսարանի Գրքասերերի ընկերության ժողովի նիստում Սերաֆինին պնդել է, որ Կոդեքսի ցանկում որևէ թաքնված իմաստ չկա, այն ասեմիկ է և գրելաձևն ավելի շատ նման է անգիտակցական գրի։ Նա ցանկացել է, որ իր այբուբենը ընթերցողին փոխանցի այն նույն զգացողությունը, որն զգում է կարդալ չիմացող երեխան, որը նայում է գրքին, որում գրվածն ինչպես ինքը գիտի, հասկանալի է մեծահասակների համար։
1980-ական թվականներին աշխատել է որպես ճարտարապետ և դիզայներ Միլանում։ Սերաֆինիի արվեստի գործերը առանձնանում են մետալեզվությամբ (օրինակ՝ Սանթա և Սուսփիրալ բազկաթոռները, Artemide դիզայներական ընկերության համար նախագծված լապտերներն ու հայելիները)։ Աշխատել է Լա Սկալայում Ֆրեդերիկ Էշթոնի բեմադրած «The Jazz Calender» բալետի համար նախատեսված դեկորացիաների, լուսավորության և զգեստների վրա, ինչպես նաև Piccolo Teatro di Milano-ի համար։ Համագործակցել է իտալական հեռուստատեսության հետ՝ հեռուստաալիքների համար լոգոտիպեր ստեղծելով։ Ստեղծել է Ֆեդերիկո Ֆելլինիի վերջին՝ «Լուսնի ձայնը» ֆիլմի նախնական դեկորացիաները։ Որպես հյուր նկարիչ աշխատել է Բանֆ կենտրոնում (Ալբերտա նահանգ, Կանադա)։
Ումբրիայում բացել է խեցեգործական լաբորատորիա։ Պարբերաբար ցուցադրվում է իտալական խոշոր պատկերասրահներում (Fondazione Mudima di Milano, XIII Quadriennale, ժամանակակից արվեստի ազգային պատկերասրահ (Հռոմ))։ 2003 թվականին Նեապոլի «Mater Dei » մետրոյի կայարանում տեղադրվել են Սերաֆինիի պոլիխրոմային բրոնզե «Carpe Diem» արձանն ու խորաքանդակները։
2007 թվականի մայիսին Միլանի ժամանակակից արվեստի տաղավարում, որի համասեփականատերը նաև Սերաֆինին է, անցկացվել է Luna Pac «օնտոլոգիական ցուցահանդեսը»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օգոստոսի 4 ծնունդներ Կատեգորիա:1949 ծնունդներ Կատեգորիա:Հռոմ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Իտալացի դիզայներներ Կատեգորիա:Թատերական նկարիչներ Կատեգորիա:Իտալացի արվեստի գործիչներ
Ներքին Օսիաուր
Ներքին Օսիաուր (ქვემო ოსიაური), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի երկրամասի Խաշուրի մունիցիպալիտետում։ Բարձրությունը ծովի մակարդակից կազմում է 670 մետր։ Բնակչությունը՝ 734 մարդ (ըստ 2014 թվականի տվյալների) ։ Հեռախոսային կոդ՝ +995։
Վարդ
Վարդ, մարդու կողմից աճեցվող, Մասրենի կոչվող վարդազգիների դասին պատկանող ներկայացուցիչների տեսակների և տարատեսակների հավաքական անվանում։ Վարդերի տարատեսակների մեծ մասը ստացվել է երկարատև սելեկցիայի արդյունքում բազմաթիվ կրկնակի խաչասերումների և ընտրանքի իրականացման ճանապարհով։ Որոշ տարատեսակներ վայրի վարդազգիների տեսակների ձև են հանդիսանում:Դրանց կարող եք հանդիպել տարբեր հարթավայրային գոտիներում։
Ստուգաբանություն
Հին հունական բառ (պրաֆորմա - *ϝρόδον - *wródon) կապված վարդ - vard - *ṷṛda: Այստեղից էլ - «վարդ» ,  - «վարդ» ։
Պատմություն
Առաջին անգամ վարդեր սկսել են աճեցնել Հին Հռոմում, չնայած նրան, որ այն ժամանակների այգիների հիմնական նպատակը օգտակար բույսերի աճեցումն էր, սակայն հին հռոմեական գրողների ստեղծագործություններում հանդիպում են վարդերի մոտ 10 տարատեսակների նկարագրություններ։ Հերոդոտոսը արդեն մ.թ.ա 5-րդ դարում իր «Պատմության» մեջ նկարագրում է Մակեդոնիայում գտնվող Միդոս արքայի այգիները և հիշատակում է այնտեղի բամբակյա վարդը։ Թեոփրաստեսը մ.թ.ա 300 թվականին նկարագրում է Հունաստանի այգիները և նկարագրում է 15, 20 և նույնիսկ 100 թերթիկներ ունեցող վարդերի։
Պոմպեյի հրաշալի խճանկարի վրա, որը գտնում է Նեապոլի թանգարանում, կարելի է տեսնել նաև դամասկոսյան վարդեր (Rosa×damascena), որոնց հայրենիքը անկասկած արևելքն է, որտեղից էլ նրանք հայտնվել են Հարավային Իտալիայի այգիներում։ Հռոմեական կայսրության անկման հետ մեկտեղ այգեգործությունը տարածվեց վանքերում։ Հենց վանական այգիներն էլ Ալպերից այն կողմ գտնվող այգիների համար նախատիպ ծառայեցին։ Կառլոս Մեծը Capitulare de villis կալվածատան կառավարման իր հրահանգում թվարկել է բույսեր, որոնք անհրաժեշտ է աճեցնել և որոնց մեջ կային վարդեր։ Կարոլինգների օրոք այգիներում բույսերը առաջին հերթին աճեցվում էին դեղային նպատակներով, չնայած, անկասկած, մեծ ուշադրություն էր դարձվում նրանց գեղեցկության վրա։ Ծաղկապսակների և այլ զարդարանքների համար հավաքվում էին միայն դաշտային ծաղիկներ։ Եվ միայն վարդերի թփերն էին արժանանում հատուկ ուշադրության և աճեցվում այգիներում։ Վերածննդի դարաշրջանի հռչակավոր իտալացի նկարիչների նկարների վրա կարելի է տեսնել վարդեր, որոնք աճեցվում էին այն ժամանակների իտալական այգիներում, որոնց հայրենիքը հավանականորեն Իտալիան է հանդիսանում ։ 1309 թվականին Կլիմենտ V պապը իր արքունիքով Հռոմից տեղափոխվեց Ավինյոն, իսկ կաթոլիկ եկեղեցու կենտրոնն այնտեղ էր տեղակայված մինչև 1377 թվականը։ Ինչպես վկայում են պատմաբանները, արդեն այն ժամանակվանից էլ պապական արքունիքի տարածքներում աճեցվում էին վարդեր։ XVII դարի սկզբում Էյխշթեդտի եպիսկոպոսի այգում աճում էին վարդի 21 տարատեսակներ, որոնք Կոստանդնուպոլսով Եվրոպա են բերվել արևելքից, ընդգրկելով Դամասկոսը։ Միննեզանգների ժամանակներում գոյություն են ունեցել հիասքանչ այգիներ կարմիր և սպիտակ վարդերով ։ XIX դարի վերջից վարդերի սելեկցիա կատարում են աշխարհի գրեթե բոլոր երկրները։
Ներկայումս գոյություն ունեցող վարդերի տեսակների մեծ բազմազանությունը ձևավորվել է վայրի մասրենու մի քանի սորտերի խաչասերման և սելեկցիոն ընտրության ճանապարհով։ Զբոսայգիներում աճեցվող բազմաթիվ բազմաթերթ վարդերի (Роза махровая) տեսակները առաջացել են գալիյան վարդերից (Rosa gallica), որը ստացել է այս անվանումը իր լայն տարածման համար Ֆրանսիայում (Գալիա) ։ Այս վարդի մշակույթը և նրա հիման վրա ձևավորված վարդերի տարատեսակները սկիզբ են առնումՀնագույն Բաբելոնից և Հնագույն Հռոմից, իսկ XIII դարից նաև Ֆրանսիայից և վարդերի պատմության մեջ կազմել է մի ամբողջ ժամանակաշրջան մինչև XVIII դարը։ Գալիյան վարդերի և այլ վարդերի տարատեսակների խաչասերման ճանապարհով ստեղծվել են դամասկոսյան (Rosa ×centifolia) և սպիտակ վարդեր։ Վարդերի տեսակների խաչասերմման միջոցը հայտնի է եղել Եվրոպայում դեռևս Հռոմեական կայսրության ժամանակաշրջանում ։
Վարդերի առաջին գիտական բնութագիրը տվել է հին հունական բնախույզ, փիլիսոփա և բուսաբան Թեոփրաստեսը։ Նա բավականին մանրամասն նկարագրել է վայրի և դաշտային վարդերը, հիմնավորել է նրանց մշակման և բազմացման ձևերը։
Ռուսաստանում վարդերի աճեցման մասին առաջին հիշատակությունը վերաբերվում է XVI դարի սկզբին։ Ենթադրվում է, որ նրանք հայտնվել են Ռուսաստանում Բալկանյան սլավոնական տոհմերի միջոցով։ Զանգվածային տարածում ստացել է Եկատերինա II-ի օրոք միայն։ XIX դարի վերջին սկսել են վարդեր աճեցնել Ռուսաստանի ամբողջ եվրոպական մասում ։
Ժամանակակից վարդերի կարևորագույն դասերն առաջացել են եվրոպական տետրապլոիդ (քրոմոսոմների թիվը՝ 4n = 28, գալյան վարդերի խումբ) և ասիական դիպլոիդ (2n = 14) կուլտուրական և վայրի վարդերի տեսակների հիման վրա (Rosa chinensis, Rosa moschata, Rosa gigantea)։ Թեյա-հիբրիդային վարդերի ժամանակակից տեսակների մեծամասնությունը տետրապլոիդ են ։
Բուսաբանական նկարագրություն
Թփի ձևը կարող է լինել սկսած ճյուղատարածից մինչև նեղբրգաձև։ Թեյա-հիբրիդային խմբի թփերի բարձրությունը հասնում է՝ 30-ից մինչև 90 սմ, պոլիանտային թփերը՝ 30-40 սմ, իսկ որոշ տարատեսակներ հասնում են մինչև 60 սմ և որոշ դեպքերում նաև 25-35 սմ։
Դաշտային վարդերի ծաղկացողունների երկարությունը տատանվում է 10-ից մինչև 80 սմ ։ Վարդերի ծաղկացողունները զարմացնում են իրենց բազմազանությամբ։ Նրանց չափերը տատանվում են 1,8-ից մինչև 18 սմ, թերթիկների քանակը կարող է կազմել 5-ից 128, գոյություն ունեն ծաղկացողունի տասնյակ տարբեր ձևեր։ Շատ բազմազան է գունային գամման՝ չկա միայն մաքուր կապույտը։ Ստացվել է կանաչ վարդի տեսակը, բայց այն հետաքրքրություն է հանդիսանում միայն բուսաբանների համար։ Բացի միագույն վարդերից գոյություն ունեն նաև երանգների տարաբնույթ համակցությամբ, ինչպես նաև աճման ժամանակ գույներ փոփոխող վարդեր։ Բացի դամասկոսյան վարդի ստանդարտ բույրից, գոյություն ունեն վարդեր սկսած մրգայինից և ցիտրուսայինից մինչև անուշահոտության բույրը ։
Աճման պայմաններ
Բազմաթիվ դեպքերում վարդերը ջերմասեր են, սակայն կան տեսակներ, որոնք աճում են խիստ կլիմայական պայմաններում ։ Վարդերը նախընտրում են վառ լուսավորություն և նշանակալից ստվերապատման դեպքում, համարյա կամ ընդհանրապես չեն ծաղկում, նույնիսկ կիսաստվերի դեպքում նրանք հյուծվում են և շատ թույլ են ծաղկում։
Լիառատ և շարունակական ծաղկման համար վարդերը պահանջում են մշտական ոռոգում։
Վարդերի ծաղկումը ապահովվում է նշանակալից չափով հատուկ համակարգով։
Վարդերի տեսակների անվանումներ
Համապատասխան մշակովի բույսերի նոմենկլատուրայի Միջազգային օրենսգրքի, անվանումը հիմնված է հրատարակության առաջնության վրա։ Յուրաքանչյուր տեսակ կարող է ունենալ միայն մեկ հանրաճանաչ անուն։ Տվյալ տեսակի համար առաջարկված մի քանի անվանումներից, ընտրվում է ամենահինը։ Բոլոր մնացածները հոմանիշներ են համարվում։ Տեսակների մոռացված և հնացած անվանումների կիրառմանը պետք է խուսափել, նույնիսկ եթե դրանք առավել են լայն տարածված ժամանակակիցներից։
Եթե վարդի տեսակի անվանման մակդիրը օգտագործվել է մի քանի անգամ, ապա տեսակի անվան հետ անհրաժեշտ է ավելացնել հեղինակի և ստեղծման կամ գրանցման ամսաթվերը։ Օրինակներ՝ Rosa 'Maggie' Rudolf Geschwind, 1900; Rosa 'Maggie' Meilland International, 2003։
Մինչ տոհմ կամ տեսակ մակարդակին հասնելը, վարդերն անվանում են համապատասխան բուսաբանական նոմենկլատուրայի Միջազգային օրենսգրքի (ԲՆՄՕ)։ Բույսերին, որոնք պատասխանատու են տեսակի կամ խմբի չափանիշներին, տրվում են տեսակային մակդիրներ։ Այդ մակդիրները ավելացվում են բուսաբանական տաքսոնի անվանմանը և ավարտվում են ընդամենը մեկ փակագծով։ Օրինակ՝ Rosa 'Harlekin'։
Տարբեր լեզուներով տեսակների անվանումների հրատարակչության ժամանակ, որը տարբերվում է սկզբնական հրատարակության լեզվից, թարգմանել մակդիրը պետք չէ։ Կարելի է կիրառել գրադարձություն և տառադարձություն։ Այն դեպքում, եթե ըստ մարքեթինգային նկատառումների տեսակի մակդիրը թարգմանվել է մեկ այլ լեզվով, մակդիրի թարգմանությունը անհրաժեշտ է զննել ինչպես առևտրական նշանակություն, այլ ոչ թե որպես գիտական անվանում ։
Առևտրային նշանակությունների կիրառման պրակտիկան, որպես մշակովի բույսերի նոմենկլատուրայի Միջազգային օրենսգրքի ճիշտ անվանումների լրացում, այն չի համապատասխանում։ Համաձայն, ԲՆՏՊՄՄ-ի կոնվենցիայի, եթե տեսակը առաջարկվում է վաճառքի կամ մտնում է առևտրի շրջանարության մեջ, թույլատրվում է կիրառել գրանցված անվանումը, հաշվի առնելով ապրանքային նշանը, կոմերցիոն անվանումը կամ այլ նման նշանակումներ։ Նման համակցության դեպքում, անվանումը, այնուամենայնիվ պետք է հեշտ ճանաչելի լինի ։ Տարբեր երկրներում տեսակների անվանումների նորմերի և կանոնների հակասություններից և պատմական պատճառներից ելնելով, շատ անվանումներ տարբերվում են միայն նշանների առկայությամբ կամ բացակայությամբ ® և ™ ('Grace', 'Grace ® ™' )։
Ժամանակակից վարդերի տեսակներն ունեն օրիգինալ հեղինակային անվանում և բազմաթիվ հոմանիշներ։ Հոմանիշները սովորաբար առևտրական անվանումներ են հանդիսանում և կիրառվում են տեսակին ուշադրություն գրավելու համար։ Վերջին տարիներին խոշոր ընկերությունները, որոնք վարդեր են արտադրում, սկսել են իրենց տեսակներին գրանցման պայմանական անվանումներ տալ։ Անվանման առաջին վանկը գրվում է մեծատառ տառերով և նշանակում է՝ սելեկցիոների ընկերություն (KOR — Kordes, MEI — Meiland), իսկ բառի մնացած մասը փոքրատառ։ Օրինակ 'Tchaikovski' տեսակը ունի MEIchibon, 'Schneewittchen ®' — KORbin պայմանական գրանցման անվանում։ Գրանցման անվանումները ներմուծվել են սելեկցիոներների հեղինակային իրավունքների պաշտպանման համար և ունիֆիկացիայի նպատակով։
Վարդերի գրանցման Միջազգային կենտրոնի գործունեության սկզբունքով (The International Registration Authority for Roses), կացությունը իդենտիֆիկացիայի հետ նշանակալիորեն կարգավորվել է։ Ամերիկյան վարդամշակողների հասարակության տպագրական օրգաններում («The American Rose Annual» и «The American Rose Magazine») հրատարակվում են բոլոր նոր հրատարակությունները։ Ըստ ինֆորմացիոն նյութերի կուտակումների չափի, գրանցման Միջազգային կենտրոնը Ամերիկյան վարդամշակողների հասարակության և Մակ-Ֆարլանդ ընկերության հետ մեկտեղ, պարբերականորեն թողարկում են «Ժամանակակից վարդեր» («Modern Roses») համաշխարհային լրագիրը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեկորատիվ բույսեր Կատեգորիա:Մասրենի
Խաչատուր Բադալյան (այլ կիրառումներ)
Խաչատուր Բադալյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց՝
Իտակարա
Իտակարա  (Itaquara), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հարավավ-կենտրոնական մարզում։ Մտնում է Ժեկիե գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 8358 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 296,896 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 28.2 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Տերաբայթ
Տերաբայթ (միջազգային անվանումը՝ Tbyte, TB), ինֆորմացիայի քանակի չափման միավոր, հավասար 1024 Գիգաբայթի կամ 240 բայթի։ Թույլատրվում է գրառման հետևյալ ձևերը՝ Տբայթ կամ ՏԲ (հայերեն), Тбайт կամ ТБ (ռուսերեն), Tbyte կամ TB (անգլերեն)։ Միջազգային ստանդարտներով Տերա- նախածանցը նշանակում է 1012 = 1 000 000 000 000 բայթ=1000 գիգաբայթ։ Կիրառվում է էլեկտրոնային սարքավորումների հիշողությունների ծավալների չափման համար։
Տարբեր հիշող սարքերի հիշողության ծավալներ
Կոշտ սկավառակն (վինչեստր) իր արագագործությամբ և ինֆորմացիայի պահպանման ծավալով գերազանցում է լազերային սկավառակներին, ինչպես նաև ֆլեշ հիշասարքերին։ Ժամանակակից կոշտ սկավառակները կարող են պահել 1 Տբայթ և ավելի ինֆորմացիա։
Արտահամակարգային միավոր
Միավորների միջազգային (ՍԻ) համակարգի տասնապատիկ և բաժնեմասային միավորների անվանումները։
Արտահամակարգային միավոր
Տես նաև
Կատեգորիա:Չափման միավորներ Կատեգորիա:Տեղեկատվության չափման միավորներ
Մարշալ Բաղրամյան պողոտա (Երևան)
Մարշալ Բաղրամյան պողոտա, պողոտա Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում և Արաբկիր վարչական շրջանի հյուսիսարևմտյան հատվածում։ Անվանվել է Հովհաննես Բաղրամյանի անունով, որի հուշարձանը գտնվում է պողոտայի կենտրոնական հատվածում։ Քաղաքային նշանակության փողոց է ։
Տվյալներ
2,2 կմ երկարությամբ պողոտան սկսվում է Ֆրանսիական հրապարակից և ձգվում դեպի Բարեկամության հրապարակ։ Այստեղ տեղակայված են կրթական, կառավարական շինություններ, դեսպանատներ ու հյուպատոսական ծառայություններ ։
Իտակարե
Իտակարե  (Itacaré), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Բաիա նահանգի հարավային մարզում։ Մտնում է Իլեուս Իտաբունա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 17 893 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 730,280 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 24,5 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1732 թվականին։
Դմիտրի Ցիգանկին
Դմիտրի Ցիգանկին (Дмитрий Васильевич Цыганкин, ), խորհրդային և ռուս բանասեր, ուգրոֆիննագետ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1978), պրոֆեսոր (1979), ՌԴ գիտության վաստակավոր գործիչ (1997)։