cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Միրչա Էլիադե
Քննադատություն
ԱՄՆ-ում ապրած տարիներին (1957-1986) Էլիադեն պահպանել է իր կապերը «Երկաթե գվարդիայի» նախկին մասնակիցներից ոմանց հետ։ Այդ հարաբերությունների հարցը կրկին բարձրացվել է 1991 թվականին` Կուլիանուի սպանությունից հետո, որը Հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի կարծիքով կարող էր իրականացված լինել ռումինական քաղաքական ոստիկանության կամ նախկին լեգեոներների կողմից։ 1973 թվականին, կապված կոմպրոմատային որոշ վկայությունների տպագրման հետ, Էլիադեն չեղարկում է Իսրայել կատարելիք այցը։ Իսրայելցի գիտնական Հերշոմ Շոլեմը Էլիադեին խնդրել է հերքել հակասեմական կազմակերպության հետ սերտ կապեր ունենալը, որին ի պատասխան` Էլիադեն ասել է, որ իր` ռումինական ֆաշիզմի հետ կապ ունենալը միֆ է։ Նա ասել է, որ ոչ մի հոդված չի գրել` ի պաշտպանություն այդ կազմակերպությանը (սա գիտակցական սուտ է) ։
Հիշատակ
1987 թվականին Իտալիայում լույս է տեսել «Միրչա Էլիադեն և Իտալիան» ժողովածուն, որում տեղ են գտել Իտալիայի մասին նրա հոդվածները և իտալացի, ֆրանսիացի ու ռումին գիտնականների հետ նամակագրությունը։ Նույն թվականին Պոմպիդու կենտրոնում գիտնականի 80-ամյակի առթիվ կազմակերպվել են «Միրչա Էլիադեի օրեր» ։
1988 թվականին Փարիզում այն տանը, ուր ապրել էր Էլիադեն, հուշատախտակ է ամրացվել, որտեղ գրված է. «Այստեղ ապրել է Միրչա Էլիադեն` ռումինացի գրող և փիլիսոփա, ով ծնվել է Բուխարեստում 1907 թվականին և մահացել Չիկագոյում 1986 թվականին» ։
1990 թվականին Միրչա Էլիադեն հետմահու ընտրվել է Ռումինիայի ակադեմիայի անդամ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պոլիգլոտներ Կատեգորիա:Շամանություն Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռումինիայի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռումինացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռումինացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ռումինացի գրողներ Կատեգորիա:Ռումինացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բուխարեստի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կալկաթայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ռումինացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:Բրիտանական ակադեմիայի թղթակից-անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մարդաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկավարժներ
Սոսի հայ
Սոսի հայ (Սոս Գրիգորի Չիլինգարյան)-20-րդ դարի սկզբների Տավուշի տարածաշրջանի նշանավոր դեմքերից է։ Ծնվել է 1870-ական թվականներին Տավուշի Նավուր գյուղում բազմանդամ նահապետական ընտանիքում։ Ութ տարեկան հասակում ընտանիքին օգնելու համար Աղսու հանդամասում աշխատել է անասնապահ թուրք մեծահարուստի մոտ։ Եղել է շատ աչքաբաց ճարպիկ երեխա, ում պատճառով թուրք երկու մեծահարուստ ընտանիքներ կռվում են ու նրանցից մեկը հեռանում է Աղսու հանդամասից։ Պատմում են, որ Սոսը իրենց ցլիկների պոզերը գաղտնի սրել է, որպեսզի ոչ մեկի ցուլերը չհաղթեին իրենց ցլերինի։ Շատ հայասեր է եղել, որի պատճառով էլ պատանի հասակից կրել է Սոսի Հայ անունը։ 18 տարեկանում, երբ նա արդեն ճանաչված պատանի էր, համարձակ, ֆիզիկապես ուժեղ ու շատ զիլ ձայնով, իր ձեռք բերած "բերդանկա" հրացանով դառնում է շրջակա թուրքերի ահ ու սարսափը։ Հետագայում նա շատ է մասնակցում հայ-թուրքական կռիվներին։ Հայտնի է, որ 1907 թվականին Սոսի Հայը իր 240 զինված ձիավորներով հանդիպում է Սեպուհ զորավարին ու միասին կռիվ են տալիս թուրքերի դեմ։ Եղել է աշխատասեր մարդ, շատ արագ դարձել է մեծահարուստ, ունեցել է մեծ քանակով անասուններ, վարելահողեր, ջրաղացներ, Այգեձորում ստեղծել է կղմինդրի գործարան, տարածաշրջանում առաջինն է ձեռք բերել տրակտոր (գերմանական արտադրության՝ "Ֆուձոն" մակնիշի)։ Իր հանրահայտ լինելով դարձել է շրջակա յոթ գյուղերի վերակացու /գլավին/ և համարվել է Ղազախի փոխգուբերնատոր։ Շատ հանդամասեր են անվանվել նրա անունով (ինչպես՝ Սոսի թալա, Սոսնանց աղբյուր, Սոսնանց ջաղացատեղեր …)։ Սոսի Հայը իր աշխատողների ու ընտանիքի անդամների նկատմամբ եղել է շատ խիստ, իսկ թշնամիների նկատմամբ դատաստան է տեսել դաժան ձևով։ Նրա ահից են Ղազախի թուրքերը հալածվել Նավուրի շրջակայքի ամառային արոտավայրերից։ Երկրի սովետականացման տարիներին Սոսի Հային կուլակաթափ են անում, ունեցվածքը խլում, իսկ 1937 թվականին էլ՝ աքսորում Սիբիր։ Աքսորից առաջ նա հրահանգում է իր տոհմակից բարեկամներին. "Ոչ մեկդ Չիլինգարյան ազգանունը չփոխեք, դա մի հին ու հերոսական տոհմի ազգանուն է": Մեկ տարի աքսորում անց կացնելուց հետո վերադառնում է ծանր հիվանդ վիճակում և կարճ ժամանակ անց մահանում։ Թաղված է ծննդավայր Նավուրում։ Սոսի հայի մասին ժողովրդի մեջ բազմաթիվ լեգենդներ են պահպանվել։
Կատեգորիա:Նավուր գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:1870-ականների ծնունդներ
(2769) Մենդելեև
(2769) Մենդելեև (Mendeleev), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1976 թվականի ապրիլի 1-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,137233 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7276 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5468 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2029,64 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,177372 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,52° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1976 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Յակոբ Հուրտ
Յա՛կոբ Հուրտ (Jakob Hurt, ), էստոնացի բարբառագետ, աստվածաբան, լեզվաբան և հասարակական գործիչ։
Մանկություն և պատանեկություն
Յակոբ Հուրտը ծնվել է էստոնական Հիմմաստե գյուղում գեղջուկի ընտանիքում։ Նրա հայրն աղքատ, բայց կրթված և բարեպաշտ գյուղացի էր, ով գյուղական դպրոցում ուսուցչություն էր անում։ Չնայած ընտանիքի աղքատությանը՝ Յակոբը հաջողությամբ ավարտեց գյուղական դպրոցը, ծխական և գյուղական ուսումնարանը։ 1859 թ. նա ընդունվեց Տարտուի համալսարան` հանդիպելով որոշակի դժվարությունների. երիտասարդն ունակ էր կրթություն ստանալու, բայց դրանով հանդերձ ճանաչեցին «անձնավորություն առանց որևէ կարողության», Տարտուի ուսումնարանի ուսուցիչները, որտեղ սովորում էր Յակոբը, հավաքեցին նրա համար 100 ռուբլի։ ։ Հետագա կյանքի հեռանկարից ելնելով և նաև հոր պնդմամբ՝ Յակոբն ընտրեց համալսարանի աստվածաբանության ֆակուլտետը՝ չնայած դեռ վաղ տարիքից հետաքրքված էր լեզվաբանությամբ և բարբառագիտությամբ ։
Դեռևս որպես ուսանող՝ Հուրտն իր մասնակցությունն ուներ Էստոնիայի գիտական ընկերության աշխատանքներին։ 1863 թ. նա հրատարակության հանձնեց պիլվայան ծխականների ժողովրդական զրույցները։ Հայտնի լեզվաբան, ուգրո-ֆիննական լեզուների մասնագետ, Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի անդամ Ֆերդինանդ Վիդեմանը Յակոբին օգնական վերցրեց հարավէստոնական բարբառների ուսումնասիրման գործում։ 1864 թ. թողարկեց փոքրիկ գրքույկ՝ աջակցություն էստոներենի նոր ուղղագրության։ Հաջորդ տարի նա ավարտեց Տարտուի համալսարանը աստվածաբանության թեկնածուի կոչումով։ Հուրտի թեկնածուական դիսերտացիան նվիրված էր պաստոր, հայտնի գրականագետ, էստոներենի առաջին դասագրքի հեղինակ Հայնրիխ Շտալի հետազոտական գործունեությանը։
Համալսարանն ավարտելուց հետո Յակոբը դարձավ ակադեմիկոս Ալեքսանդր Միդենդորֆի երեխաների տնային ուսուցիչը, միաժամանակ պրակտիկա էր անցնում Օտեպյաե քաղաքի եկեղեցում։ Սակայն Ռիգայի հանձնաժողովը չհաստատեց նրա թեկնածությունը քահանայական պաշտոնում, և Հուրտը, հանձնելով ուսուցչական քննությունները համալսարանի համար, 1868 թ. մեկնեց Սաարեմաա կղզի, ապա կարճ ժամանակ անց վերադարձավ Տարտու (Յուրև), որտեղ էլ դարձավ ավագ դպրոցի (գիմնազիա) ուսուցիչ ։
Տարտուի շրջան
Տարտուում անց կացրած տարիները չափազանց արգասաբեր էին Յակոբ Հուրտի համար։ 1869 թ. նա Համաէստոնական 1-ին երգի փառատոնի կազմկոմիտեի անդամ էր, 1869 թ. նա ընտրվեց էստոնացի գրողների միության նախագահ, ինչպես նաև Ալեքսանդրյան ուսումնարանի ստեղծման կոմիտեի նախագահ։ Այդ ուսումնարանը, անվանակոչված ի պատիվ Ալեքսանդր 2-րդի, ստեղծվել էր էստոն գյուղացիության նախաձեռնությամբ։
2 տարի շարունակ Հուրտը կատարում էր Տարտուի էստոնացի հողատերերի միության նախագահի պարտականությունները։ 1872 թ. նա դարձավ Օտեպյաե ավանի գործընկեր։ Նոր գործակցի ազդեցությունը շատ մեծ էր ծխականների շրջանի վրա. նրա աջակցությամբ կառուցվեց 3 դպրոց, հիմնվեց 3 նվագախումբ, վերաձևավորվեց դպրոցների կրթական կանոնակարգը ։
Հեզարֆեն Ահմեդ Չելեբի
Հեզարֆեն Ահմեդ Չելեբի (Hezârfen Ahmed Çelebi, ), օսմանյան լեգենդար գիտնական- հայտնագործող։ 1632 թվականին ինքնաշեն թևերով թռչելով Բոսֆորի վրայով՝ դարձել է համաշխարհային ավիացիայի առաջնամարտիկներից մեկը։ Թռիչքի միակ վկայությունը գրառված է Էվլիյա Չելեբիի աշխատության մեջ՝ 10-րդ հատորում։
Յակոբ Հուրտ
Տարտուի շրջան
1870-կանների սկզբին Յակոբ Հուրտը լրջորեն սկսեց հետաքրքրվել բարբառագիտությամբ։ Նա էստոնական բանահյուսության հավաքչության ոլորտ է ներգրավում 114 մարդու՝ հավաքելով 13 հազար տեքստ 58 բնակավայրերից։ Դրանց հիման վրա կազմվում և հրատարակվում է ժողովրդական երգերի «Վանա կան-նել» («Հին տավիղ») երկհատորյակը։
Հեզարֆեն Ահմեդ Չելեբի
Կենսագրություն
Սկզբում, գիտնական Հեզարֆենը 8 կամ 9 տարի փորձել է թռչել Օքմեյդանըի (ներկայումս գտնվում է Շիշլիում) վրայով։ Հարմարանքը ունեցել է արծվի թևերի ձև։ Վերջապես, նախապատրաստական երկարատև աշխատանքներից հետո՝ 1632 թվականին Հեզարֆենը թռել է Գալաթայի աշտարակից (ունի 55 մետր բարձրություն) և իր ինքնաշեն թևերով թռել է Բոսֆորի վրայով։ Հեզարֆենը, առանց որևէ վնասվածքի, վայրէջք է կատարել Յուսքյուդար շրջանի Դողանջիլար տեղանքում, որը գտնվում է քաղաքի ասիական հատվածում։ Այսպիսով նա թռել է 3,5 կիլոմետր։
Յակոբ Հուրտ
Պետերբուրգում
1888 թ. քահանան գլխավորեց էստոնական ժողովրդական երգերի, լեգենդների, հավատալիքների հավաքման զանգվածային շարժման կազմակերպումը։ Նրա կոչին աջակցեցին 1400 կամավորներ։ Այդ կամավոր բանահավաքները այցելում էին էստոնացիների տները և գրի առնում բանահյուսական նյութերը՝ վերջիվերջո արդյունքում ունենալով մոտ 124 000 էջ։ Այնուհետև այդ նյութը համակարգվեց Հուրտի ու նրա օգնականների կողմից և առանձին հատորների բաժանվեց։ Արդյունքում Էստոնիայում ստեղծվեց ազգային բանահյուսության ամենահարուստ ֆոնդերից մեկը. 162 հատոր՝ բաղկացած 114 700 էջից։ Գալիք սերնդի և գիտության համար գրառված և պահպանված էր 47 556 ժողովրդական երգեր ։
Հեզարֆեն Ահմեդ Չելեբի
Կենսագրություն
Թռիչքի մասին նորությունը արագ տարածվել է Օսմանյան կայսրությունում։ Շուտով օսմանյան սուլթան Մուրադ IV-ը, ով հետևում էր գիտնականի թռիչքին Սարայբուրնուի Թոփքափը ամրոցից, հրավիրեց Հեզարֆենին պալատ և պարգևատրեց նրան ոսկու քսակով։ Սակայն, սուլթանի խորհրդականները և իմամները ստիպեցին սուլթանին փոխել իր որոշումը։ Մուրադը հայտարարեց, որ այս մարդու առկայությունը Կոստանդնուպոլսում կարող է սպառնալ բնակչության անվտանգությանը։ Դրանից հետո գիտնականը աքսորվում է Ալժիր, որտեղ էլ մահացել է 31 տարեկան հասակում ։
Յակոբ Հուրտ
Պետերբուրգում
Ֆինանսական դժվարությունների պատճառով լույս տեսան ազգային երգերի վեց հատորներից միայն երկուսը, որոնք հրատարակվեցին 1875 և 1876 թթ.՝ ընդհանուր «Հին քնար» («Vana kannel») անվանումով։ Եվս երկու հավաքածու լույս տեսան ավելի ուշ՝ 1938 և 1941 թթ.՝ Հուրտի մահից բավականին անց։ Հուրտը նաև հրատարակության է ներկայացրել երեք հավաքածու «Սետուսի երգեր» («Setukeste laulud») վերնագրով 1894 և 1907 թվականների ընթացքում։
Հեզարֆեն Ահմեդ Չելեբի
Կենսագրություն
Էվլիյա Չելեբին պատմում է նաև Հեզարֆենի եղբոր Լագարի Հասան Չելեբիի մասին, ով, ինչպես նշվում է, առաջինն է հաջողությամբ փորձարկել հեռակառավարվող հրթիռը։
Յակոբ Հուրտ
Մահ
Անընդմեջ լարված տարիների աշխատանքը քայքայեց Յակոբ Հուրտի առողջությունը և 1907 թ. հունվարի 13-ին 67 տարեկանում նա հրաժեշտ տվեց կյանքին։ Ականավոր լեզվաբանի և աստվածաբանի թաղումը տեղի ունեցավ Տարտուում մեծ բազմության ուղեկցությամբ։
Հեզարֆեն Ահմեդ Չելեբի
Կենսագրություն
1648 թվականին Ջոն Ուիլքինսը նշել է, որ 1554-1562 թվականներին Կոստանդնուպոլսում ավստրիական դեսպան Օժիե Գիսլեն դե Բուսեքը, հետևել է ոմն մի թուրքի թռչելու փորձերը։ Սակայն դա տեղի է ունեցել Ահմեդ Չելեբիի թռիչքից մեկ դար առաջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրք գիտնականներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:Թուրք ֆիզիկոսներ
Յակոբ Հուրտ
Մահ
Յակոբ Հուրտի ավանդը էստոնական գիտության և մշակույթի ոլորտում բարձր է գնահատվում այսօրվա էլ. մոտ 20 տարի, մինչ Էստոնիան կանցներ եվրոյի գործածության, նրա դիմանկարը գտնվում էր էստոնական 10 կրոնանոց թղթադրամի ճակատային մասում։ Երկրի տարածքում նաև կան Հուրտի մի շարք հուշարձաններ։ Դրանցից ամենահայտնին Տարտուի և Օտեպյաեի հուշարձաններն են, որտեղ ապրել և աշխատել է քահանան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էստոնացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Էստոնացի բարբառագետներ Կատեգորիա:Էստոնացի աստվածաբաններ‎ Կատեգորիա:Տարտուի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հելսինկիի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Էստոնացի հասարակական գործիչներ
Չերվոնի Լիման (գյուղ, Բարվենկովոյի շրջան)
Չերվոնի Լիման (Червоний Лиман), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1927 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնի Լիման գյուղում բնակվում էր 418 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1678 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1927 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սթիվեն Ադամս
2011 թվականին իր հայրենի քաղաքը ներկայացնող «Վելինգտոն Սեյնթս» ակումբի հետ մեկ մրցաշրջան անցկացնելուց հետո, Ադամսը 2012 թվականին տեղափոխվեց Միացյալ Նահանգներ՝ համալսարանային առաջնությունում ներկայացնելով Փիթսբուրգի համալսարանը ։ Ընտրվել է NBA-ի 2013 թվականի դրաֆթի 12-րդ ընտրությամբ՝ «Օկլահոմա Սիթի Թանդերի» կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորզելանդացի բասկետբոլիստներ
Սեն Բենուա դյու Սո (կանտոն)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Ամբարյան
Ամբարյան, հայկական ազգանուն ։
Գրաֆինյանո
Գրաֆինյանո  (Graffignano), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լացիո մարզի Վիտերբո գավառում ։
Ամբարյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Գրաֆինյանո
Բնակչությունը կազմում է 2288 մարդ (2001), խտությունը կազմում է 78,57 մարդ/քառ. կմ։ Զբաղեցնում է 29,12 քառ. կմ տարածք։ Փոստային ինդեքս - 01020, հեռախոսային կոդ - 0761։ Բնակավայրի հովանավոր է համարվում Սուրբ Մարտինը։ Տոնը նշվում է ամեն տարի նոյեմբերի 11-ին։
Աստերոիդների ցանկ (310301-310400)
Աստերոիդների ցանկ (310201-310300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (310401-310500)
Գրաֆինյանո
Ժողովրդագրություն
Բնակչության դինամիկան.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Հաբեշ (Դիարբեքիրի գավառ)
Հաբեշ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում ։ Գտնվում էր Դիարբեքիր քաղաքից 25-26 կմ արևմուտք, Հալեպ-Դիարբեքիր ճանապարհից աջ, գետափնյա ձորալանջին։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 10 տուն բնակիչ։
Պամտմաշակութային կառույցներ
Բնակավայրի մոտ էր գտնվում Հաբեշխան քարվանատունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կրասնի Մայակ (գյուղ, Կովրովսկի շրջան)
Կրասնի Մայակ (Красный Маяк), գյուղ Ռուսաստանի Վլադիմիրի մարզի Կովրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 623 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վլադիմիրի մարզի Կովրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ակիրա Յոսիձավա
Ակիրա Յոսիձավա (吉澤 章, ), օրիգամիի վարպետ, ժամանակակից աշխարհում այս մշակույթի զարգացման հարցում մեծ ներդրում է ունեցել։
Կենսագրություն
Ակիրա Յոսիձավան ծնվել է Ճապոնիայի Կամինոկավա քաղաքում՝ Տոտիգի պրեֆեկտուրա, աղքատ գյուղացիական ընտանիքում։ 13 տարեկանում նա թողել է ցերեկային դպրոցն ու ընդունվել աշխատանքի, սակայն ուսումը շարունակել է երեկոյան դպրոցում։ 22 տարեկանում Յոսիձավան աշխատանքի է անցել մեքենաշինական գործարանում։ Նա աշխատում էր գծագրիչ և սովորեցնում նորեկներին երկրաչափական գծագրում՝ բացատրելու համար ծալելով օրիգամիի պատկերներ։ Գործարանի տերերը տպավորված էին նրա վարպետությամբ և թույլ տվեցին նրան աշխատանքային ժամերին զբաղվել օրիգամիով:
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Յոսիձավան ընդունվեց սանիտարական կորպուս և աշխատանքի անցավ Հոնկոնգի ռազմական հոսպիտալում։ Նա չհրաժարվեց օրիգամիի հանդեպ ունեցած իր կրքից և վիրավորների մահճակալները զարդարեց պայծառ թղթե պատկերներով։ Պատերազմից հետո նրա կյանքում սկսվեց ծանր ժամանակաշրջան։ Նրա կինը, որի հետ ամուսնացել էր պատերազմից առաջ, մահացավ, և նա մի քանի տարի ապրեց իր հայրենի Տոտիգի պրեֆեկտուրայում, որտեղ կես դրույքով աշխատում էր տարբեր պատահական աշխաննատեղերում: Միայն 1951 թվականին Յոսիձավան հնարավորություն ստացավ հայտարարելու իր արվեստի մասին։ «Ասահի Գրաֆ» ամսագիրը որոշեց իր հոդվածներից մեկը պատկերել Չինական օրացույցի կենդանիները թղթե պատկերների տեսքով։ Ամսագրի խմբագիր՝ Տադասու Իիզավան, դիմել է է Յոսիձավային, ով այդ գործը կատարել է այնքան հմտորեն, որ «Ասահի Գրաֆի» 1952 թվականի հունվար ամսվա համարը մեծ հաջողություն ունեցավ, իսկ կերպարների ստեղծողը արագորեն հայտնի դարձավ ինչպես Ճապոնիայում, այնպես էլ արտասահմանում:
1954 թվականին նրա առաջին գիրքը՝ «Օրիգամիի նոր արվեստը», լույս է տեսել Ճապոնիայում, և նույն թվականին նա հիմնել է Օրիգամիի Միջազգային Կենտրոնը Տոկիոում։ Յոսիձավան մշակեց օրիգամիի այբուբեն և ստեղծել է ավելի քան 50 000 օրիգամիի մոդելներ։ Նա գրել է 18 գիրք օրիգամիի վերաբերյալ և հորինել թաց ծալքավորում տեխնոլոգիան, որի միջոցով կարելի է ստվարաթղթից կլորացված ձևով ծալել գեղեցիկ օրիգամի:
1983 թվականին Ճապոնիայի կայսր Հիրոհիտոն պարգևատրեց նրան «Ծագող արև» շքանշանով՝ Ճապոնիայի բարձրագույն պարգևներից մեկը։
Յոսիձավան մահացել է 2005 թվականի մարտի 14-ին Տոկիայի Օգիկուբո հիվանդանոցում՝ թոքաբորբի բարդացումից, այն օրը, երբ նա դարձավ 94 տարեկան ։
Տեխնիկա
Յոսիձավան բազմաթիվ տեխնիկաների ստեղծողն է, այդ թվում թաց ծալքավորում տեխնիկան։ Այս տեխնիկայում թուղթը ծալվելուց առաջ թրջվում է, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի կլորացված և քանդակագործական տեսք ստանալ։ Սա, ըստ շատերի, պարադիգմաների տեղաշարժ է, որը թույլ է տվել օրիգամիին դառնալ արվեստի ձև՝ ի տարբերություն ժողովրդական տարօրինակ արհեստների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրիգամի Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Բիբիրևո (գյուղ, Ելնինսկի շրջան)
Բիբիրևո (Бибирево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 29 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ամելյան
Ամելյան, հայկական ազգանուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Գուտա-Շերշնևսկայա
Գուտա-Շերշնևսկայա (Гута-Шершнівська), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տիվրովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1710 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Գուտա-Շերշնևսկայա գյուղում բնակվում էր 92 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,34 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 68,66 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տիվրովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1710 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պաուլինա Անդրեևա
Պաուլինա Օլեգովնա Անդրեևա (Паули́на Оле́говна Андре́ева, ծննդյան անունը՝ Եկատերինա Անդրեևա (Екатерина Олеговна Андреева) ), ռուսական թատրոնի և կինոյի դերասանուհի, երգչուհի։ Հայտնի է «Հալոցք» (2013) ու «Մեթոդ» (2015) սերիալների, ինչպես նաև «Մորեխ» (2013) ֆիլմի շնորհիվ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1988 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Լենինգրադում։ Ընտանիքում դերասաններ չկան, և արվեստի հետ կապ չունեն։ Սովորել է Ի. Կռիլովի անվան № 24 գիմնազիայում Վասիլևսկի կղզում։ Դպրոցում խաղացել է անգլերեն ներկայացումներում, որոնք բեմադրել է Օքսանա Սալամատովան։ Օրինակ՝ Պաուլինինան ավագ դասարաններում «Զմրուխտե քաղաքի հրաշագործը» բեմադրության մեջ խաղացել է խրտվիլակի դերը։ Զբաղվել է պարերով։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետ, սովորել է 2 տարի և մեկնել Մոսկվա, որտեղ ընդունվել է ՄԳԱԹ-ի դպրոց-ստուդիա (Ռ. Կոզակի և Դ. Բրուսնիկինի կուրս)։ Երրորդ կուրսում խաղացել է ռեժիսոր Կիրիլ Սերեբրեննիկովի «Околоноля» ներկայացման մեջ։ Ստուդիան ավարտելուց հետո՝ 2011 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի Անտոն Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոնի թատերախումբ։
Կինոյում իր նորամուտը կատարել է 2007 թվականին։ «Հաոցք» (2013) հեռուստասերիալում մարմնավորել է երգչուհու և կատարել Կոնստանտին Մելաձեի համանուն ռոմանսը, որը միանգամից հիթ է դարձել։ 2016 թվականին դարձել է «OK!» ամսագրի մրցանակի դափնեկիր «Նոր դեմքեր – կինո» անվանակարգում։
Անձնական կյանք
2015 թվականի աշնանից հանդիպել է պրոդյուսեր, ռեժիսոր և դերասան Ֆեոդոր Բոնդարչուկի հետ ։ 2019 թվականի սեպտեմբերին նրանք ամուսնացել են։
Մաշկուլյայի գայլուհին
Մաշկուլյայի գայլուհին Les Louves de Machecoul, Ալեքսանդր Դյումայի պատմավեպ, հրապարակված 1858 թվականին։ Դյուման վեպը գրել է Գասպար դե Շերվիլի հետ համագործակցելով։
Սյուժեն
Գրքի գործողությունները ընթանում են հեղինակի ժամանակի դարաշրջանում՝ 1831-1832 թվականների, կրճատ էքսկուրսիաներով, որոնք նկարագրում են Ֆրանսիական հեղափոխության պատմությունը։ Վեպի հերոսուհիներ Մարին և Բերտան մարքիզ դե Սուդի ապօրինի դուստրերն են, ովքեր միայնակ ապրում են իրենց ամրոցում։ Հարևանները նրանց անվանել են «մաշկուլյայի գայլուհիներ»։ Երկու աղջիկներն էլ սիրահարվում են իրենց հարևանին՝ բարոն Միշել դը Ռոժերիին։ Սիրային ինտրիգը ծավալվում է պատմական իրատարռությունների ֆոնի վրա․ վեպում նկարագրվում է 1832 թվականի հերցոգուհի Մարիա Կարոլինայի Վանդեայում ապստամբություն բարձրացնելու փորձը։ Խռովությանը մասնակցելու համար ձերբակալված Միշելը փրկվում և ամուսնանում է Մարիի հետ, իսկ Բերտան գնում է և ծառայության անցնում տաճարում։
Կատեգորիա:1858 վեպեր
Միջերկիր
Ինքը, Թոլքինը, Միջերկրի որոշ քարտեզներ է գծել, որի շնորհիվ էլ Միջերկիրը Թոլքինի ստեղծած աշխարհի ամենամանրամասն նկարագրված մասն է։
Վարդի ասպետը
Վարդի ասպետը(Der Rosenkavalier, թարգմանության այլ տարբերակներ  «Վարդերի ասպետ»,«Վարդով ասպետը» )՝ Ռիխարդ Շտրաուսի կատակերգական օպերան, որը ստեղծվել է 1909-1910 թվականներին Հուգո ֆոն Հոֆմանթսանի լիբրետտոյի հիման վրա։ Օպերայի պրեմիերան ռեժիսոր Մաքս Ռայնհարդի բեմադրմամբ կայացավ 1911 թվականին Դրեզդենի թագավորական օպերային թատրոնում(երաժշտավարում էր Էրնեստ ֆոն Շուհը)։
Ստեղծման պատմություն
Օպերան ստեղծվել է Ռիխարդ Շտրաուսի կողմից 1909-1910 թվականներին թատերագիր Հուգո ֆոն Հոֆմանթսանի հետ գործակցելով, ով ավելի վաղ արդեն գրել էր լիբրետտո Շտրաուսի այլ օպերայի՝ «Էլեկտրայի», համար։ Հետագայում այդ ստեղծագործական միությունը շարունակվեց, և ստեղծվեցին «Արիադնան Նաքսոսում», «Կինը առանց ստվերի», «Եգիպտական Ելենան» և «Արաբելլան»։ Լիբրետտոյի ստեղծման ժամանակ Հոֆմանթսանը ձգտում էր հստակ ոճավորել այն 18-րդ դարի ստեղծագործություններին համապատասխան, մասնավորապես Մոցարտի օպերաներին համապատասխան։ Միաժամանակ կոմպոզիտորը ստեղծագործման ժամանակ ցուցաբերում է ավելի ազատություն, գիտակցաբար թույլ տալով անոխրոնիզմներ և, ինչպես նշում են երաժշտագետները, «համադրելով մելոդիկան, որը բնորոշ է հին ժամանականերին (վարդի մատուցման տեսարանը, իտալացի երգչի կանցոնետտան), վալսերով՝ ներկայացնելով նույնիսկ ոչ թե 19-րդ դարը, այլև 20-րդ դարը »։ «Վարդի ասպետում» զետեղված են ծաղերգության տարրեր։ Օրինակ՝ Մարալշայի և Օքտավիանոսի միջև տեսարանում՝ օպերայի առաջին ակտից, ներկա է հղում սիրային տեսարանին Ռիխարդ Վագների՝ «Տրիստան և Իզոլդայի» երկրորդ ակտից ։ Ռուս հանդիսատեսին օպերան գրեթե հայտնի չէ։ Առաջին անգամ այն բեմադրել է 1928 թվականին Լենինգրադում Սերգեյ Ռադլովը ։ Ժամանակի ընթացքում մյուս բեմադրումը իրականացավ 2012 թվականին Մեծ թատրոնի թատերախմբով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմաներեն օպերաներ Կատեգորիա:Շտրաուսի օպերաներ
Բանգո։ Թափառող շներ
«Բանգո։ Թափառող շներ» (文豪ストレイドッグス), Կաֆկա ամսագիրիի մանգան։ Թողարկվել է Young Ace-ով 2012 թվականին ։ Անիմեի ստեղծումը բաժանվել է երկու մասին, առաջին մասի պրեմիերան կայացել է 2016 թվականի ապրիլի 7-ին, երկրորդի պրեմիերան՝ 2016 թվականի հոկտեմբերի 6-ին ։ «Dead Apple» «Dead Apple» (デッドアップル) վերնագիրով լիամետրաժ ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2018 թվականի մարտի 3-ին  ։ Երրորդ եթերաշրջանի պրեմիերան կայացել է 2019 թվականի ապրիլին։ 2020 թվականի մարտին ստեղծվել է «Bungo Stray Dogs The Movie: Beast» խաղարկային ֆիլմը ։
Սյուժե
Սյուժեն հիմնականում պատմում է զինված դետեկտիվ գործակալության անդամների և նավահանգստային մաֆիայի, նրանց առօրյա կյանքի մասին։ Պատմությունը դարձվոր վագր Ացուշի Նակաջիմայի և այլ մարդկանց մասին է, որոնք օժտված են գերբնական ուժերով և օգտագործում են այդ ուժերը տարբեր նպատակների համար, այդ թվում՝ բիզնեսի վարման, հանելուկներ լուծելու և առաքելություններ կատարելու համար։
Կերպարների մեծ մասը կրում են 19-20-րդ դարերի հայտնի գրողների և բանաստեղծների անունները, այդ թվում՝ Ռյունոսկե Ակուտագավան, Յուկիտո Այացուձին, Կայիջի Մոտոջիրոն, Օսամու Դազայը, Ֆեոդոր Դոստոևսկին, Նակահար Չույան, Ռամպո Էդոգավան, Մարկ Տվենը, Նացիուհիկո Կեգոկուն, Քենջի Միյաձավան, Դոպպո Կունիկիդան, Ակիկո Յոսանոն, Յուկիչի Ֆուկուձավան Նիկոլայ Գոգոլը, Ալեքսանդր Պուշկինը, Մորի Օգայը և այլք ։
Մանգա
Կաֆկա Ասագիրիի կողմից գրված և Սանգո Հարուկավայի պատկերազարդմամբ մանգան սկսել է հրապարակվել Young Ace ամսագրում՝ Kadokawa Shoten-ի կողմից, 2012 թվականի դեկտեմբերի 4-ին ։ 2018 թվականի հունիսի դրությամբ հրապարակվել է 15 հատոր ։
Ռանոբե
Կաֆկա Ամսագիրիի կողմից գրված և Սանգո Հարուկավայի պատկերազարդմամբ մանգան սկսել է հրապարակվել Young Ace seinen ամսագրում ՝ Kadokawa Shoten- ի կողմից, 2012 թվականի դեկտեմբերի 4-ին։
Վերնագիր
Անիմե
Անիմե ադապտացիան նկարահանել է Bones անիմե ստուդիան։ Ադապտացիայի ռեժիսորն էր Տակույա Իգարաշին, սցենարիստը ՝ Յոջի Ինուկիդոն։ Անիմացիայի ռեժիսորներն էին Արայ Նոբուհիրոն և Հիրոշի Կաննոն։ Կերրպարի ձևավորումամբ զբաղվել է Ռիո Հիրատան։ Յումիկո Կոնդոն գեղարվեստական ​​ղեկավարն է, Յուկարի Գոտոն ՝ գույների դիզայները, իսկ Շիգերու Նիշիյաման ՝ խմբագիրը :.
Սերիալը բաղկացած է երկու մասին, որոնցից յուրաքանչյուրը իրենց հերթին բաղկացած են 12 էպիզոդից։ Առաջին մասի պրեմիերան հեռարձակել 2016 թվականի ապրիլի 7-ից և ավարտվել 2016 թվականի հունիսի 23-ին ։Երկրորդ մասը սկսել է թողարկվել 2016 վականի հոկտեմբերի 6-ից և ավարտվել 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ին ։ Սերիալը հեռարձակվել է Tokyo MX, TVS, CTC, TVK, GBS, SUN, TVQ Kyushu և BS11 հեռուստաալիքներով ։
OVA- ն որպես 25-րդ լրացուցիչ դրվագ եթեր է հեռարձակվել 2017-ի օգոստոսի 4-ին։ Այն եղել է մանգայի տասներեքերորդ հատորի բացառիկ սահմանափակ հրատարակության բոնուս ։
2020 թվականին Kodokawa-ն հայտարարել է, որ Bungo Stray Dogs Wan! մանգայի սփին-օֆֆը նույնպես կունենա անիմե ադապտացում ։
Երաժշտություն
Սերիալի կոմպոզիտորը եղել է Տակու Իվասակին, իսկ երաժշտական պրոդյուսերը Կազուհիրո Բակաբայաշին։
Ֆիլմ
2017 թվականի փետրվարի 19-ին Mayoi Inu-tachi no Utage Sono Ni (迷ヰ犬達ノ宴 其ノ弐) միջցառման ժամանակ հայտարարվել է Կաֆակի Աշագարիի օրիգինալ սյուժեի հիման վրա նկարահանվող լիամետրաժ ֆիլմի մասին ։«Bungo Stray Dogs: Dead Apple» (文豪ストレイドッグス デッドアップル) ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2018 թվականի մարտի 3-ին  ։ Ֆիլմի թեմատիկ կոմպոզիցիաները կատարել են Granrodeo և Luck Life խմբերը ։ Ռուսաստանում ֆիլմը կինոթատրոններում ցուցադրվել է 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ին, «Проза бродячих псов. Фильм» վերնագրով։
Իրինա Օտիևա
Իրինա Ադոլֆի Օտիևա, հայկական արմատներով ռուս և խորհրդային ջազային երգչուհի, Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ (1997 թվական) , միջազգային փառատոների դափնեկիր, ռուսական ջազի կատարող։ Նրա ձայնի դիապազոնը երեք ու կես օկտավա է։
Բանգո։ Թափառող շներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մանգաներ
Իրինա Օտիևա
Կենսագրություն
Ծնվել է Թբիլիսիում 1958 թվականի նոյեմբերի 22-ին հայկական ընտանիքում։ Օտիևը հայկական Օթյան կամ Օտիյան ազգանվան ռուսիֆիկացված ձևն է ։ Սերել է հին հայկական Ամատունիների նախարարական ցեղից ։ Իրինան ավարտելով երաժշտական դպրոցի դաշնամուրի բաժինը, մասնակցել է մրցույթների և ստուգատեսների,արժանացել է բազմաթիվ մրցանակների.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ երգչուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային երգչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:«Յաբլոկո» կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ
Սենակ
Անվանումը
Քաղաքի անվանումը թարգմանաբար նշանակում է «վանախուց»։
Սենակը քաղաքի կարգավիճակ ստացավ 1980 թվականին։ 1935 թվականի հունիսի 8-ից մինչև 1976 թվականը քաղաքն ուներ Միխա Ցխակայա անվանումը՝ ի պատիվ վրացի հեղափոխական, խորհրդային և կուսակցական գործիչ Միխա Ցխակայայի (1865-1950)։ 1976 թվականին անվանումը փոխվեց Ցխակայա, իսկ 1989 թվականին քաղաքին վերադարձվեց պատմական անվանումը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Սենակի շրջան Կատեգորիա:Վրաստանի ռազմական բազաներ
Դոն Բարքսդեյլ
Դոն Բարքսդեյլ (Don Barksdale, ), ամերիկացի բասկետբոլիստ, ծանր հարձակվող։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1923 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 31 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Բոստոն Սելտիքսի բասկետբոլիստներ
Նուբիացիներ
Նուբիացիներ, ժողովուրդ։ Բնակվում են Նեղոսի ափերին, հյուսիսային Սուդանում, ինչպես նաև հարավային Եգիպտոսում (ընդհանուր թիվը՝ մոտ 5 մլն), մասամբ՝ Կորդոֆանի լեռներում։ Խոսում են նուբիերեն։
Հին Նուբիայի բնակիչների հետնորդներն են։ 6—14-րդ դարերում եղել են քրիստոնյաներ, այնուհետև ընդունել են իսլամ։ Զբաղվում են հողագործությամբ (ցորեն, գարի, բամբակ և այլն), անասնապահությամբ (ուղտ, ձի, էշ և այլն), արհեստներով ու առևտրով, մշակում փյունիկյան արմավենի, աշխատում ձեռնարկություններում ու բամբակի պետական ցանքատարածություններում։
Կատեգորիա:Էթնիկ խմբեր
Հադրո
Հադրո, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Չերվոնոե (գյուղ, Բարվենկովոյի շրջան)
Չերվոնոե (Червоне), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1923 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնոե գյուղում բնակվում էր 290 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,839 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1923 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Զարեչնոե (գյուղ, Բելոպոլիեի շրջան)
Զարեչնոե (Зарічне), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զարեչնոե գյուղում բնակվում էր 40 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բունգուր (Աբայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Կրասնի Մուրավեյ
Կրասնի Մուրավեյ (Красный Муравей, Красный Муравей), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բելոկատայսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 43 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բելոկատայսկի շրջանի բնակավայրեր
Սենտ Նորդ սյուր Բազել (կանտոն)
Սենտ Նորդ սյուր Բազել (Sainte-Sévère-sur-Indre), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Կենտրոն շրջանում։ Էնդր դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Լա Շատր օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 3489 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 3620 է։ Կանտոնում կա 10 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Կլոր սեղան
Կլոր սեղան, Արթուր արքայի մասին լեգենդի հայտնի սեղան, որի շուրջ նա և իր ասպետները հավաքվում էին։ Այդ սեղանը գլխավոր չուներ, բոլորն այնտեղ հավասար կարգավիճակում էին։ Սեղանի մասին առաջին անգամ հիշատակել է Վասը 1155 թվականին, որը հիմնվել է Արթուրի հեքիաթային շքախմբի նկարագրության վրա։ Ժամանակի ընթացքում Կլոր սեղանի խորհրդանիշը փոխվել է։ 12-րդ դարի վերջերին այն ներկայացվել է որպես ասպետական միաբանություն, որը կապվում է Արթուրի անվան հետ՝ Կլոր սեղանի ասպետներ։
Ծագում
Արթուրի կառավարումը լավ հայտնի է Ուելսի պատմիչներից։ Ռոմանտիզմի մեջ Քուլվչը և Օլվենը անդրադարձել են Արթուրին, Քուլվչը տալիս է 225 անձի անուն, ովքեր միացել են Արթուրին ։ Արթուրի շրջապատն իր ունեցած փառքով այնքան է աչքի ընկել Ուելսի ավանդույթներում, որ հետագայում դարձել է Ուելսյան երրորդության նախատիպ՝ կապված Արթուրին շրջապատող անհատների հետ։ Երրորդության մեջ տիտղոսները սկսել են փոխարինել հին բրիտանական ձևին ։ Չնայած ասպետականության օրենքը հետագայում վճռական նշանակություն ունեցավ Կլոր սեղանին առնչվող տարբեր վեպերում, սակայն այն ուելսյան աղբյուրներում հիմնականում բացակայում է, որոշ գլուխներում Քուլվչը և Օլվենը որոշակի ծանոթություն են տալիս դրա մասին։ Օրինակ, Արթուրը իր շրջապատին ներկայացնում է արքայական էթիկայի կանոնները, ասելով՝ «մենք ազնիվ ենք այնքան, որքան ձգտում ենք. մեր առատաձեռնության չափը որոշում են մեր ազնվությունը, համբավն ու  պատիվը ։
Չնայած վաղ ուելսյան տեքստերում Կլոր սեղանի մասին չի խոսվում, այնուամենայնիվ Արթուրի անունը կապվում է տան կահույքի տարբեր պարագաների հետ։ Դրանցից ամենահինը Սուրբ Կարանոգի առեղծվածային լողացող եկեղեցու բեմն է՝ 12-րդ դարի սրբի Վիտան։ Պատմության մեջ Արթուրը գտնում է այդ եկեղեցու բեմը և փորձում է անհաջող կերպով գործածել այն որպես սեղան, նա վերադարձնում է այն Կարանոգին՝ ազատագրելով երկիրը անհանգստացնող վիշապից ։ Արթուրի կերպարի՝ տան հետ կապված տարրերը տեղական բանահյուսության մեջ հանդես են գալիս 12-րդ դարից վաղ, տարբեր կոչմնորոշիչներ ստացել են հետևյալ անվանումները՝ «Արթուրի նստավայր», «Արթուրի ջեռոց», և «Արթուրի ննջարան-բնակարան» ։
Փենրիթի մոտ գտնվող Իամոնթ Բրիջի հենջը (շրջանաձև հողապատնեշ) հայտնի է որպես «Արթուր արքայի կլոր սեղան» ։ Դեռևս պահպանված Քարլեոնի հռոմեական ամֆիթատրոնը նույնացվել է Կլոր սեղանի հետ և առաջարկվել է որպես լեգենդի հնարավոր խմբագրում ։ Հռոմեական հնէաբանների գտածոները Չեստերի ավերակներում որոշ գրողների ենթադրել են տալիս, որ  Չեսթերի հռոմեկան ամֆիթատրոնը Կլոր սեղանի իրական նախատիպն է ։ Սակայն Անգլիական ժառանգության հանձնաժողովը, Հիսթորի թհեռուստաընկերության խորհրդատվությամբ, վավերագրական ֆիլմի, որտեղ քննարկվում էր հայցը, որոշեց, որ դրանք պատմության համար  հիմք չեն ։
Լեգենդ
Կլոր սեղանի մասին առաջին անգամ հիշատակել է Վասը «Վեպ Բրուտի մասին» (Ջեֆրիի Պատմության նորմանդական լեզվով ադապտացիան), որը ավարտել է 1155 թվականին։ Վասն ասում է, որ Արթուրը, ստեղծելով Կլոր սեղանը, կանխել է իր բարոնների միջև վեճերը, նրանցից ոչ մեկը ավելի ցածր տեղ չէր նստում, քան մյուսը ։ Լայամոնը պատմությանը նոր տարրեր հաղորդեց, երբ Վասի «Վեպ Բրուտի մասին» գործը հարմարեցնում էր միջին անգլերենին (13-րդ դարի սկիզբ), նա պատմում է, որ Արթուրի վասալների միջև եղած վեճերը բռնության պատճառ դարձան Իոլյան տոնախմբության ժամանակ։ Ի պատասխան՝ Կոռնուոլի ատաղձագործները  հսկայական կառույց սարքեցին, բայց  հեշտ տեղափոխելի Կլոր սեղանը կանխեց սպասվելիք վեճը ։ Ըստ Վասի՝ դա Կլոր սեղանի նախատիպը չէր, և՛ նա, և՛ Լայամոնը Կլոր սեղանի ստեղծումը վերագրում են բրետոնացիներին։ Որոշ գիտնականներ կասկածի տակ են դնում այդ պնդումը, բայց մի մասն էլ դա հնարավոր է համարում ։ Կլոր սեղանի նկարագրության և Կելտյան պատմությունների միջև որոշակի նմանություններ կան, որտեղ զինվորները նստում են արքայի կամ հրամանատարի շուրջը։ Լայամոնի պատմության մեջ որոշ դեպքերում խախտվում է նստելու կարգը ։ Հնարավոր է, որ Վասը, հակառակ իր ցանկության, Արթուրի Կլոր սեղանի մասին խոսելիս չի հիշատակում որևէ բրետոնյան աղբյուր, բայց ավելի վաղ միջնադարյան Կառլոս Մեծի կենսագրականներում, հատկապես Էյնհարդի «Կառլոս Մեծի կյանքը» և Նոթքեր Սթամերի «Կառլ Մեծի գործերը» աշխատություններում արքան ասում է, որ ունի Հռոմի քարտեզով Կլոր սեղան ։
13-րդ դարի արձակի ցիկլեր՝ Լանսելոտ-Գրայլի և Պոստ Վուլգատի ցիկլի հետագա հարմարեցման մեջ խոսվում է Կլոր սեղանի ասպետական ատրիբուտների մասին։ Հիասքանչ ասպետ Գալահադը, Պերցեֆելից առաջ այդ դատարկ տեղում ենթադրյալ նստողն է, այդ նստատեղը հետագայում կոչվում է «Մահացու նստատեղ», դրանով սկսվում են Սուրբ Գրաալի որոնումները, և ավարտվում է Արթուրյան դարաշրջանը ։ Այս ստեղծագործությունների համաձայն՝ Կլոր Արթուրի հոր մահից հետո սեղանը պահպանվում է Քամելիարդի Լեոդեգրանս արքայի մոտ։ Արթուրը ժառանգում է Կլոր սեղանը, երբ ամուսնանում է Լեոդեգրանսի դստեր՝ Գվիներվայի հետ։ Այլ տարբերակներում Կլոր սեղանը տարբեր ձևերով է հանդես գալիս։ Օրինակ, արթուրյան իտալական գործերում հաճախ տարբերակվում են Ուտերի «հին սեղանը» և Արթուրի «նոր սեղանը» ։
Կլոր սեղանի մրցաշարեր
Միջին դարերում տոնախմբությունն անվանվում էր Կլոր սեղան, Եվրոպայում Արթուրի դատի իմիտացիա էր արվում։ Այդ միջոցառումը հետագայում վեր ածվեց ճաշկերույթի, պարերի տոնախմբության, և որոշ դեպքերում ներկա ասպետները ստանձնում էին Արթուրի շրջապարի դերը ։ Այդպիսի ամենից վաղ հայտնի տոնախմբությունը տեղի է ունեցել Կիպրոսում 1223 թվականին՝ (ասպետականություն): Կլոր սեղանը Եվրոպայի զանազան երկրներում հայտնի էր տարբեր տարբերակներով։ Ռենե Անժուն 1446 թվականին Արթուրյան ամրոցում կանգնեցրել է  Կլոր սեղան ։ 1566 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Մարի Ստյուարտը  տոնախմբությունն անցկացրեց Ստերլինգ ամրոցում 30 հյուրերով՝ ընդօրինակելով Արթուրի սեղանը Ջեյմս 6-րդի մկրտության տոնակատարության ժամանակ  ։
Վինչեսթրի կլոր սեղան
«Վինչեսթրի կլոր սեղան» անվանումով հայտնի արվեստի գործ է, ընդարձակ սեղանի խաղ՝ կախված Վինչեսթրյան ամրոցում, կրում է Արթուրի զինակիցների անունները։ Հնարավոր է, որ ստեղծված լինի Կլոր սեղանի մրցաշարի համար ։ Այժմյան Կլոր սեղանի պատկերը ավելի ուշ շրջանի է, ստեղծվել է Հենրի VIII-ի կողմից 1522 թվականին Սուրբ Հռոմի կայսր Կառլոս V-ի պետական այցի առիթով։ Հենրին պատկերվել է Արթուրի տեղում, Թուդորյան վարդի շուրջը նստած։ Սեղանը ինքնին շատ ավելի հին է, դենդրոխրոնոլոգիան 1250–1280-ական թվականներին է վերագրում այն, Էդուարդ I-ի տիրապետության շրջանին ։ Էդուարդը Արթուրի ջատագովներից էր, անց է կացրել 5 Կլոր սեղանի տոնակատարություն, որից մեկի հյուրերին 1299 թվականին ընդունել է ինքը ,որը կարող էր Կլոր սեղան ստեղծելու հիմք դառնալ ։ Մարտին Բիդլը Էդուարդի ֆինանսական հաշիվը քննելիս որոշեց փոխարինել այն մրցաշարով՝ 1290 թվականի ապրիլի 20-ին Կլոր սեղանը կախելով Վինչեսթր ամրոցի մոտ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիցաբանական կերպարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Քրիստոնեական մասունքներ
(2770) Ցվետ
(2770) Ցվետ (Tsvet), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1977 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,16976 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0305 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,309 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1167,39 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,30838 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,86° անկյուն։
Բիգիլդինո (գյուղ, Բալտաչևսկի շրջան)
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 260 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բալտաչևսկի շրջանի բնակավայրեր
Լոբելիա
Լոբելիա , պատկանում է զանգակազգիների ընտանիքին։ Հայրենիքը Հարավային Աֆրիկան է (Բարեհուսո հրվանդան)։ Բազմամյա է, սակայն մեր պայմաններում բաց գրունտում չի ձմեռում, և հետևաբար, մշակվում է որպես միամյա։
Կենսաբանական նկարագիր
Մշակության մեջ հաճախ է հանդիպում L. erinus L. տեսակը, որի բարձրությունը տատանվում է 10-20 սմ-ի սահմաններում։ Ծաղիկները բազմերանգ են, մուգ կապույտ, երկնագույն կամ մանուշակագույն, կենտրոնում խոշոր սպիտակ աչիկով։ Սերմերը փոքր են, կլոր, մի քիչ տափակ, փայլուն, մուգ դարչնագույն, երբեմն քիչ բաց գույնի։ Սպիտակ ծաղիկ ունեցող լոբելիայի սերմերը սովորաբար սպիտակ-դեղնագույն են։ Սերմի մեկ գրամում պարունակվում է մոտավորապես 35000 հատիկ։
Մշակում
Բույսը բույսից տնկում են 10 սմ հեռավորության՝ վրա։ Գերադասում է արևոտ, տաք, լուսավոր հողամասերը։ Լավ է աճում փուխր և միջին բերիության հողերում։ Պահանջում է առատ և հաճախակի ոռոգում։ Նոր կազմավորվող պտուղները անհրաժեշտ է անմիջապես հեռացնել, որպեսզի ծաղկումը երկարաձգվի մինչև ուշ աշուն և բույսը չկորցնի իր դեկորատիվ տեսքը։ Բազմանում է սերմերով, կտորներով և թփիկի բաժանումով։ Որ ցանքը հավասար ստացվի, սերմերը պետք է խառնել իրենց ծավալից 3-4 անգամ ավելի մանր, չոր ավազի հետ և ապա նոր ցանել նախօրոք լավ ջրված հողում։
Սերմերը շատ մանր են այդ պատճառով էլ, ցանկից հետո հողով ծածկելու կարիք չկա, այլ թեթևակի ավազ շաղ տալուց հետո ուղղակի պետք է ծածկել ապակիով։ Ջուրն անհրաժեշտ է տալ արկղերի կամ կավաթասերի ներքևից դրանք իջեցնելով ջրի մեջ այքան, որպեսզի վերևից այն չլցվի ցանկի մեջ, և սերմերը տեղաշարժ չանի։
Բուլ (Ստորին Հռենոսի գավառ)
Բուլ (Buhl), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 519 մարդ, բնակչության խտությունը` 117.95 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.4 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 420 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 45 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 360 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 296-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 64։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 82,2 %։ 296 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 273 անձ (159 տղամարդ և 114 կին)։ Գործազուրկ են եղել 23 անձ (11 տղամարդ և 12 կին)։ 64 անաշխատունակներից 22-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 13-ը` թոշակառուներ, իսկ 29-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Համրավետ
Համրավետ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Էմանուել Կազակևիչ
Էմանուել Գենրիխովիչ Կազակևիչ (Эммануил Генрихович Казакевич, ), ռուս խորհրդային գրող, ԽՄԿԿ անդամ 1944 թվականից։
Գրականություն
Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հրեա բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Դիսպերսություն
Կատեգորիա:Կոլոիդային քիմիա
Կոլուվեռե ամրոց
Կոլուվեռե ամրոց (Koluvere linnus, Замок Лоде, Schloss Lohde), նաև՝ Կոլուվեռեի եպիսկոպոսական ամրոց (Koluvere piiskopilinnus), ամրոց արևմտյան Էստոնիայում՝ Լյաենեմաա նահանգի Կոլուվեռե բնակավայրում։
Պատմություն
Ամրոցի կառուցման վերաբերյալ ճշգրիտ փաստեր չկան։ Ընդունված է համարել, որ ամրոցը կառուցվել է Լոդե տոհմի կողմից 13-րդ դարի վերջերին։ 1439 թ. այն անցել է Սաարե-Լյաենեմայան (Ösel-Wiek, նաև՝ Էզելյան) եպիսկոպոսությանը և դարձել է եպիսկոպոսի հիմնական նստավայրերից մեկը ։ Լիվոնյան պատերազմի տարիներին Կոլուվեռե ամրոցի մոտակայքում 1573 թ. շվեդական ու ռուսական զորքերի միջև տեղի է ունեցել ճակատամարտ, որ կոչվել է Լոդեի ճակատամարտ։ Այդ ճակատամարտում շվեդներն ունեին թվական գերազանցություն, ու նրանք էլ հաղթանակ են տարել ։
1560 թ. ծագած ապստամբության ժամանակ գյուղացիները, ըստ տարածված կարծիքի, փորձել են հարձակմամբ գրավել ամրոցը ։
1646-1771 թթ. ամրոցը պատկանել է ֆոն Լեվենների ընտանիքին։ Այդ ժամանակ այն այլևս ռազմական կարևոր նշանակություն չուներ և օգտագործվում էր սոսկ որպես արիստոկրատական բնակավայր։ 1771 թ. ամրոցն անցավ Գրիգորի Օռլովի ձեռքը, որից հետո դարձավ Եկատերինա II կայսրուհու սեփականությունը։ 1786 թ. կայսրուհին Կոլուվեռե ամրոցում տեղավորեց Ավգուստա Բռաուշվեյգ-Վոլֆենբյուտելսկայա դքսուհուն, որ խնդրել էր իրեն ապահով տեղ ուղարկել, որպեսզի հեռու լինի բռնակալ ամուսնուց՝ Վյուրտեմբերգի արքա Ֆրեդերիկ I-ից։ Ավգուստան մահացավ 23 տարեկան հասակում չբացահայտված հանգամանքներում։ 1797 թ. Պավել I կայսրն ամրոցը նվիրեց Ֆրեդերիկ Վիլհելմ ֆոն Բուկսգեվդենին, որի ժառանգների տիրապետության տակ ամրոցը մնաց մինչև 1919 թ. ։
1924-2001 թթ. Կոլուվեռեի ամրոցն օգտագործվում է բարեգործական տարբեր կազմակերպությունների կողմից։
Ճարտարապետություն
Ամրոցը կառուցվել է արհեստական կղզյակի վրա՝ Լիիվի գետի վրա։ Բարձր, քառանկյունաձև աշտարակը պատկանել է ամրոցի հնագույն հատվածին և կառուցվել է, ամենայն հավանականությամբ, 13-րդ դարի սկզբում, ինչը վկայում է, որ այն Էստոնիայի հնագույն աշտարակներից մեկն է։ Հրազենային զենքերի կատարելագործման հետևանքով առաջացել է պաշտպանական նոր կառույցների անհրժեշտություն, և 16-րդ դարում կառուցվել է մեծ, շրջանաձև կանոնավոր աշտարակը։ Մոտավորապես այդ ժամանակ է Կոլուվեռե ամրոցի քարերից մեկին քանդակվել Սաարե-Լյաենեմայան շրջանի եպիսկոպոս Ռեինհոլդ ֆեն Բուքսհոեվեդենի զինանշանը (1532-1541) ։
Ամրոցի՝ ֆոն Լեվենների ընտանիքին պատկանելու ժամանակամիջոցում ամրոցը կորցրել էր իր ռազմական նշանակությունը, և բնակիչներն այն վերակառուցել են հարմարավետ բնակության համար։ 1770-ական թթ. ամրոցի ինտերիերը զարդարել են Ռոկոկո ոճով, իսկ ավելի ուշ՝ 19-րդ դարում, նոր-գոթական ոճով ։
Գլխավոր մասնաշենքին կից օժանդակ կառույցների շինությունը կատարվել է այդ ընթացքում։ Կառուցվել են ախոռներ, էլեկտրակայան։ Պարտեզում ստեղծվել են լճակներ, տաղավար, կամուրջ (19-րդ դար) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամրոցներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Էստոնիայի ամրոցներ
Աբեղյաններ
Աբեղյաններ (նաև` Աբեղեանք, Աբեղունի), հայկական նախարարական տոհմ Մեծ Հայքում, իշխել են Աբեղեանք գավառում։ Ըստ Մովսես Խորենացու, Աբեղյանների նախարարությունը հիմնել է Մեծ Հայքի արքա Վաղարշակը՝ տոհմի նահապետ Աբեղին արքունիքի սպասարար և գահավոր կարգելով։
Մովսես Խորենացին Արտաշես Ա-ի մահվան կապակցությամբ հիշատակում է Աբեղյանների տողմից ոմն Աբեղի՝ առաքված Երիզայի Անահիտի (Արտեմիս) մեհյանը՝ կուռքերից արքայի համար բժշկություն և արևշատություն խնդրելու։
Ըստ Գահնամակի Աբեղյանները զբաղեցրել են երկու բարձ, որը տոհմի մեծության և երկրի քաղաքական կյանքում խաղացած կարևոր դերի ապացույց է։ Ըստ Մովսես Խորենացու զբաղեցրել են 7-րդ բարձը։ Ներսեսի վարքում, 85-րդ բարձում հիշատակվում է Աբեղունիներ նախարարական տոհմը, որ հավանաբար հենց Աբեղյանների տոհմն է, քանի որ այնտեղ բացակայում է նրանց ազգանունը։ Ըստ Սահակ Պարթևի մեզ հասած Գահնամակի Աբեղյանները զբաղեցրել են երկու գահը՝ 27-րդ և 37-րդ ։ Ըստ Զորանամակի Աբեղյանները ենթարկվում էին Գուգարաց բդեշխին և նրանց զորքը բաղկացած էր 300 հեծյալից ։
4-րդ դարից Աբեղյանները կորցնում են իրենց քաղաքական դերը։ Աբեղյանների նահապետ Գազրիկը հիշվում է որպես Վարդանանց պատերազմի մասնակից և Վարդան Մամիկոնյանի զինակից, Աբեղյանների երկրորդ տոհմից՝ Արտենը, որպես Վասակ Սյունու զինակից, իսկ Գրիգոր Աբեղյան իշխանը՝ 544 թվականի Դվինի ժողովի մասնակից։ Աբեղյանները նաև հիշատակվում են Վասպուրականում, որպես Արծրունիներին ենթակա իշխաններ ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Աբեղյաններ Կատեգորիա:Մեծ Հայքի արքունիքի ապասարարության և գահավորման նախարարություն
Եվգենի Պլյուշչենկո
Եվգենի Վիկտորովիչ Պլյուշչենկո (Евгений Викторович Плющенко, ), ռուս գեղասահորդ, հանդես է եկել տղամարդկանց մենապարերում։ Ռուսաստանի վաստակավոր վարպետ։ Օլիմպիական խաղերի կրկնակի չեմպիոն (2006 թվականին՝ մենապար, 2014 թվականին՝ թիմային մրցաշար), Օլիմպիական խաղերի արծաթե երկակի մեդալակիր (2002 և 2010 թվականներին), աշխարհի եռակի չեմպիոն (2001,2003,2004), Եվրոպայի յոթակի չեմպիոն (2000, 2001,2003, 2005, 2006, 2010, 2012), գեղասահքի Գրանպրիի եզրափակչի քառակի հաղթող (1999/2000, 2000/2001, 2002/2003, 2004/2005), աշխարհի պատանի  լավագույն մարզիկ (1997) և Ռուսաստանի տասակի չեմպիոն։ Յիլիս Գրաֆսթրյոմի հետ կիսում է գեղասահքի  օլիմպիական չեմպիոնի ռեկորդը (յուրաքանչյուրը՝ չորս)։ Եվգենի Պլյուշչենկոն եղել է առաջին գեղասահորդը՝ կասկադ մրցության մեջ կատարելով ոտքի քառակի հանգույց, ոտքի եռակի հանգույց և ոտքի եռակի օղակ (2002 թվականին Ռուսաստանի գավաթի ժամանակ), առաջինն էր տղամարդկանց մեջ՝ կատարելով բիլման պտույտներ, եռակի ակսել-օյլեր-եռակի ֆլիպի կասկադ (2001)։ 2017 թվականի մարտի 31-ին հայտարարել է  մարզական գործունեության ավարտի մասին  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գեղասահորդներ Կատեգորիա:Օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:Աշխարհի չեմպիոններ Կատեգորիա:Ռուս օլիմպիական չեմպիոններ‎ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 1-ին աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:«Ռուսական ազգային Օլիմպոս» մրցանակի դափնեկիրներ
Սեն Ժերվե
Սեն-Ժերվե (Գերվասիուս և Պրոտասիոս սրբերի եկեղեցի, Église Saint-Gervais-Saint-Protais), կաթոլիկ եկեղեցի Փարիզի IV շրջանում։ Գտնվում է Մարե թաղամասում՝ Օտել դե Վիլի շենքի հետևում։ Օծվել է վաղ քրիստոնեական նահատակների՝ Գերվասիուսի և Պրոտասիոսի պատվին։ Եկեղեցին կառուցվել է Փարիզի աջ ափին 4-րդ դարի վերջից գոյություն ունեցող հնագույն եկեղեցու հիմքի վրա։ Ժամանակակից եկեղեցու շինարարությունը սկսվել է 1494 թվականին և շարունակվել գրեթե մեկուկես դար։
Ընդհանուր առմամբ եկեղեցին ուշ գոթական ոճի է, սակայն նրա միջնադարյան ինտերիերը թաքցնում է ավելի ուշ կառուցված ճակատը, որ բնորոշ է մաներիզմի դարաշրջանին (ճարտարապետ՝ Սալոմոն դե Բրոս)։
1918 թվականի մարտի 29-ին եկեղեցու վրա է ընկել գերմանական «Փարիզյան թնդանոթի» արկը։ Այդ պահին այնտեղ ընթանում էր Ավագ ուրբաթի պատարագը, և արդյունքում եղել են մեծ թվով զոհեր. ըստ տարբեր աղբյուրների՝ զոհվել է 60-ից մինչև 90 մարդ։ Այս իրադարձությանն է նվիրված Ռոմեն Ռոլանի «Պիեռ և Լյուս» վիպակը ։
Եկեղեցու գլխավոր տեսարժանությունը Փարիզի ամենահին և ամենահայտնի երգեհոններից մեկն է։ Սեն Ժերվե եկեղեցում որպես երգեհոնահարներ ծառայել են Կուպերեների հայտնի ընտանիքի բազմաթիվ ներկայացուցիչներ, այդ թվում՝ դրանցից առավել հայտնին՝ Ֆրանսուա Կուպերենը։ Մյուս տեսարժանություններից է Ջովաննի Ֆրանչեսկո Բարբիերիի «Սուրբ Պետրոնիլիայի նահատակությունը» կտավը։