cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յուրայի դարաշրջանի աշխարհը 2
Սյուժե
Վարձկան Քեն Ուիթլիի գլխավորությամբ փրկարարական խումբը հասնում է Նուբլար կղզի։ Քլերը և Ֆրանկլինը ակտիվացնում են զբոսայգուն հետևելու համակարգը, այն ժամանակ, երբ Օուենը և մնացած խումբը փնտրում են Բլյուին։ Գտնելով վելոցիրապտորին` Օուենը նրան հետ կապ է հաստատում, բայց վարձկանները դինոզավրին քնեցնում են տեգերով, իսկ նրանցից մեկը, պաշտպանվելով, մարտական ատրճանակով կրակում է Բլյուի ոտքին։ Օուենը դժգոհում է, սակայն նրան նույնպես քնեցնում են։ Վրա հասած Զիյան վարձկաններին սպառնում է ատրճանակով և հրամայում վայր դնել զենքերը, հակառակ դեպքում սպառնում է չօգնել վիրավոր Բլյուին, որը նրանց անպայման ողջ է պետք։ Վարձկանները վայր են դնում զենքերը, բայց Զիային Բլյուի հետ առևանգում են՝ թողնելով, որ քնած Օուենը մեռնի։ Այդ ժամանակ սկսվում է հրաբխի ժայթքումը։ Մոտակայքով անցնող սինոցերատոպսը լիզում է Օուենին, նա ուշքի է գալիս, տեսնում է մոտեցող լավան և փորձում է փրկվել` աստիճանաբար վերականգնելով իր մարմնի կառավարումը։ Հերոսները նետվում են լողափ՝ վարձկանների նավից ոչ հեռու, որտեղ նրանք արագ բեռնում են բռնած դինոզավրներին։ Քլերը հասկանում է, որ Էլայը և Քենը խաբել են իրենց։ Հերոսներին հաջողվում է վերջին պահին ցատկել շարժվող նավի մեջ։
Նավում հերոսները գտնում են Բլյուի վանդակը, և Զիյան բուժում է նրան։
Սկսվում է Նուբլար կղզու կենդանական աշխարհի աճուրդը, որին մասնակցելու համար ժամանում են տասնյակ մեծահարուստներ աշխարհի տարբեր ծայրերից։ Ֆիլմի հերոսները գաղտնի հետևում են աճուրդի ընթացքին։ Բոլոր բռնված դինոզավրերի վաճառքից հետո Միլսը և էվերսոլը ներկայացնում են ինդորապտորին, որն արձագանքում է հատուկ լազերային ազդանշաններին։ Չնայած հիբրիդը նախատեսված չէր վաճառքի համար, մեծահարուստները շատ մեծ գումար են առաջարկում նրա համար, ինչի արդյուքնում, չնայած Վուի բողոքին, Միլսը համաձայնում է քննարկել վաճառքի պայմանները։
Այդ ժամանակ Վուն այլ գիտնականների հետ պատրաստվում էր փրկել և ապահով տեղ տանել Ինդոմինուս Ռեքսի ԴՆԹ-ն, ինչպես նաև` Բլյուին։ Վուն ասում է Զիյային, որ ռապտորն առողջ է հարկավոր, և նրա ԴՆԹ-ն միանգամայն մաքուր է հետագա հիբրիդների ստեղծման համար։ Զիյան պատմում է նրան ռապորտի մեջ տիրանոզավրի արյան ներարկման մասին, որով ցնցում է գիտնականին և նրան հունից հանում։ Ֆրանկլինը քնեցնում է Վուին, բայց պահակախումբը շրջապատում է հերոսներին։ Զիյան բացում է Բլյուի վանդակը և նրան ազատում։ Ռապտորը սպանում է պահակախմբին և հերոսներին հնարավորություն է տալիս փրկվել, ինքն էլ հրաշքով փրկվում է գազի բալոնի պայթյունից։
Քլերը, Օուենը և Մեյզին փրկվում են ինդորապտորից։ Կարճատև մարտի արդյունքում Մեյզին բաժանվում է մեծահասակներից և ստիպված է լինում ինքնուրույն փրկվել հիբրիդից։ Դա նրան հաջողվում է վերջին պահին` ամբարձիչով իր սենյակ բարձրանալով և ծածկոցի տակ թաքնվելով։ Դինոզավրը բարձրանում է տանիքը և պատուհանից մտնում է սենյակ։ Հանկարծակի սենյակ է վազում Օուենը, պահակից վերցրած զենքով կրակելով նրան վրա և օգտագործելով բոլոր փամփուշտները։ Ինդորապտորը հետ է մնում աղջկանից և ապակողմնորոշվում է, բայց փամփուշտները նրան զգալի վնաս չեն հասցնում. նա պատրաստվում է հարձակվել Օուենի վրա։ Այդ պահին սենյակում հայտնվում է Բլյուն և հարձակվում է հիբրիդի վրա։ Օուենը և Մեյզին փրկվում են` կախվելով արտաքին քիվից, սակայն ստիպված են լինում մեկ հարկ իջնել։ Նրանք բարձրանում են թանգարանի ապակե տանիքի վրա, իսկ ինդորապտորը հետևում է նրանց։ Հասկանալով, որ ապակին նրան չի պահի, դինոզավրը սկսում է դանդաղ շարժվել կենտրոնական գերանով։ Անսպասելիորեն հետևից հայտնվում է Քլերը զենքով և ստիպում է ինդորապտորին հարձակվել Օուենի վրա, հույս ունենալով, որ դինոզավրը ներքև կընկնի։ Դա գրեթե հաջողվում է, բայց ինդորապտորը բռնվում է գերանից և չի ընկնում։ Բայց այդ պահին նրա վրա հարձակվում է Բլյուն, և նրանք երկուսով թանգարան են ընկնում։ Հիբրիդը ընկնում է տրիցերապտոսի գանգի վրա, կոտոշներից խոցվում է և սպանվում է Բլյուի կողմից։
Այդ ժամանակ Էլայը պատրաստվում է հեռանալ Ինդոմինուս Ռեքսի ոսկորի նմուշով, բայց նկատում է բացված դարպասները և այնտեղից վազող դինոզավրներին։ Նա թաքնվում է մեքենայի տակ, բայց կորցնում է նմուշները։ Երբ դինոզավրները վազում են, Միլսը դուրս է գալիս՝ հավաքելու նմուշները։ Նրա հետևից հայտնվում է կարնոտավրը` պատրաստվելով հարձակման, բայց հանկարծ թփուտների ետևից դուրս է գալիս տիրանոզավրը, ուտում է Էլային, վախեցնում կարնոտավրին և ոչնչացնում Ինդոմինուս Ռեքսի ԴՆԹ-ի նմուշը։
Հերոսները դուրս են գալիս առանձնատնից և հանդիպում են Բլյուին։ Օուենը կրկին խոսում է նրա հետ, որից հետո նա փախչում է։ Յան Մալքոլմը Սենատում հայտնում է իր ենթադրությունը, որ շուտով մի դարաշրջան է սկսվելու, որտեղ մարդիկ և նախապատմական արարածները ստիպված կլինեն գոյատևել իրար հետ։ Այդ ժամանակ կադրեր են ցույց տալիս, թե ինչպես ֆիլմի սկզբում մոսազավրը գրոհում է զբոսաշրջային ծովափը, ինչպես նաև` թե ինչպես է տիրանոզավրը ջարդում պարիսպը, գազանանոցում ընկնում առյուծների վանդակը` այսպիսով ազատություն տալով գազաններին։ Օուենը, Քլերը և Մեյզին մեքենայով անցնում են ծովափով, իսկ վելոցիրապտոր Բլյուն դիմավորում է արևածագը։ Լուսագրերից հետո ցուցադրվում են գիշերը Լաս Վեգաս ժամանած պտերանոդոններին։
Դերերում
Ֆիլմում նկարահանվել են 100-ից ավելի դերասաններ՝ չհաշված մասսայական տեսարանների դերասաններին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2018 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր դինոզավրերի մասին Կատեգորիա:Legendary Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Universal Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:IMAX ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Նոր Օռլեանում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Pinewood Studios-ում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Կալիֆոռնիայում Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Վաշինգտոն ԿՇ-ում Կատեգորիա:Amblin Entertainment ֆիլմեր
Չարդաշ
Չարդաշ (հունգարերեն՝ csdrdas), հունգարական ժողովրդական պար։ Երևան է եկել XIX դարի կեսին։ Չափը երկմաս է, ռիթմը՝ սինկոպային։ Բնորոշ է իմպրովիզացիան։ Կազմված է երկու բաժնից՝ դանդաղ (պաթետիկ) և արագ, սրընթաց։ Կատարում են զույգերով, պարողներից յուրաքանչյուրը մենակատար է։ Տարբեր զույգեր նույն ժամանակամիջոցում կատարում են տարբեր շարժումներ՝ միմյանց հետ չունենալով պայմանավորվածություն։ Հիմնական պարաքայլերն են՝ քայլ-միացումը, ոտք զարկելը, թռիչքներն ու պտույտները։ Պարաքայլերը հիմք են դարձել XX դարի պարահանդեսային «հունգարուհի» պարի համար։ Չարդաշի մշակման օրինակներ կան Ֆերենց Լիստի «Հունգարական ռապսոդիա»-ներում, Յոհաննես Բրամսի «Հունգարական պարեր»-ում, Լեո Դելիբի «Կոպելիա», Պյոտր Չայկովսկու «Կարապի լիճը» բալետներում։
Նորմալ մարդիկ (հեռուստասերիալ)
«Նորմալ մարդիկ» (Normal People), ռեժիսորներ Լենի Աբրահամսոնի և Հեթի Մաքդոնալդի իռլանդական դրամատիկ հեռուստասերիալը՝ նկարահանված Սալլի Ռունիի համանուն վեպի հիման վրա։ Առաջին անգամ ցուցադրվել է 2020 թվականի ապրիլի 26-ին Hulu և BBC Three ծառայություններով։
Դիպաշար
Սյուժեի կենտրոնում երկու երիտասարդների՝ Մերիեննի և Քոնելի պատմությունն է, որոնք ծանոթ են իրար Սլայգոյի միջնակարգ դպրոցից, ապա միասին սովորում են Դուբլինի Թրինիթի քոլեջում։
Կարծիքներ
Սերիալի առաջին եթերաշրջանն արժանացել է կինոքննադատների բարձր գնահատականներին    ։ Rotten Tomatoes կայքում 72 կարծիքների հիման վրա ֆիլմ ունի 89 % դրական արձագանք ։ Metacritic կայքում 44 գրաքննադատության հիման վրա ունի 84 միավոր 100-ից ։
Սերիալը գովասանքների է արժանացել ինտիմ տեսարանների՝ իրականին մոտ պատկերման համար, սակայն դրանց շատությունը իռլանդական ռադիոյում հանգեցրել է քննարկման վեճերի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2020 հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Իռլանդական հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Hulu-ի բնօրինակ ծրագրեր Կատեգորիա:Ռոմանտիկ հեռուստասերիալներ
Բալլադներ (Շոպեն)
Ֆրեդերիկ Շոպենի չորս բալլադները (Ballades) դաշնամուրային ստեղծագործություններ են ՝ գրված 1831 թվականից 1842 թվականների ընթացքում ։ Բալլադ տերմինը օգտագործվել է Շոպենի կողմից։ Այն երգի ու պարի ուղեկցությամբ կատարվող քնարական ստեղծագործություն է, բալետիկ պարային միջախաղ կամ պարային հատվա` համարժեք հին իտալական բալլատային, սակայն ունի նաև միջնադարյան հերոսական բալլադի լրացուցիչ իմաստներ և հաճախ համարժեք է ֆանտաստիկ բնույթի պատմական հեքիաթի։ Շոպենի ստեղծագործությունների մեջ կան դրամատիկական և պարային տարրեր, և կարելի է ասել, որ այն առաջին աբստրակտ երաժշտական ձևն է։ Շոպենն այս չորս բալլադները գրել է` ոգեշնչվելով բանաստեղծ Ադամ Միցկևիչի պոեզիայով ; Յուրաքանչյուր բալլադ յուրովի քննարկելի է և բարդ։ Բալլադները համարվում են Շոպենի նորարարությունը և չեն կարող այլ ժանրերով փոխարինվել (օրինակ,սոնատ)։ Չնայած այս, բալլադները նա գրել է սոնատային ձևի մեջ, որը հատուկ անհամապատասխանություններով երաժշտական հատվածի կրկնության անդրադարձ է։ Բալլադներն ուղղակիորեն ազդել են այնպիսի կոմպոզիտորների վրա, ինչպիսիք են Ֆերենց Լիստը և Յոհաննես Բրամսը, ովքեր Շոպենից հետո գրել են իրենց իսկ բալլադները ։ Չորս բալլադները միմյանցից տարբերվում են ոչ միայն անուններով։ Ըստ կոմպոզիտոր և երաժշտական քննադատ Լուի Էլերտի` «Յուրաքանչյուր բալլադ ամբողջովին տարբերվում է մյուսներից, սակայն ունեն ընդհանուր ընդամենը մեկ բան. դա դրանց ռոմանտիկ մշակումն ու հիմնական մտքերի պարզությունն է» ։ Ժամանակակից տեսաբանները ցույց են տվել, որ բալլադները շատ ընդհանուր բաներ ունեն, որոնցից են չափը՝ (6/4 կամ 6/8), որոշակի ֆորմալ կիրառումներ, ինչպիսիք են երաժշտական մասի կրկնությունը և գլխավոր կառուցվածքի դանդաղեցումը։
Այս բալլադները հաճախ են հնչում համերգների ժամանակ և բազմիցս անգամ ձայնագրվել են։
Բալլադ № 1
Բալլադ № 1, սոլ մինոր(G minor), Op. 23; Շոպենն այն գրել է 1831 թվականին Վիեննայում անցկացրած ութ ամիսների ընթացքում ։ Բալլադն ավարտել է 1835 թվականին Փարիզ տեղափոխվելուց հետո, որտեղ և նվիրել է այն Ֆրանսիայում Հաննովերի դեսպան Բարոն Նաթանիել վոն Ստոքհաուզենին ։
1836 թվականին Ռոբերտ Շումանը բալլադի մասին այսպես է մեկնաբանում․ «Շոպենից ես ստացա նոր բալլադ։ Կարծես թե, այն պետք է նրա աշխատանքների գլուխգործոցը լինի։ Ես նրան ասացի, որ ինձ դուր են գալիս նրա բոլոր լավագույն ստեղծագործությունները։ Որոշ ժամանակ անց, երկարատև լռությունից հետո, նա պատասխանեց, որ ուրախ է լսել դա, և այդ ժամանակից ի վեր այն իրեն ավելի է դուր գալիս ու համարում է ամենաթանկը »; Ստեղծագործությանը սկսվում է ոչ ավանդական կարճ նախաբանով ՝ լա բեմոլ մաժոր ակորդով, որը կոչվում է նեապոլիտական ակորդ։ Այն առաջացնում է փայլուն աուրա և ավարտվում է աններդաշնակ, ձախ ձեռքի ռե մաժոր, սոլ մաժոր և մի բեմոլ մաժորով, որը լուծում է ստանում վերջում։ Բալլադի հիմնական մասը կառուցված է երկու հիմնական թեմաներից։ Երկու թեմաներն էլ տարբեր՝ սոլի և բասի բանալիներում են ներկայացվում, իսկ ավարտին առաջին թեման վերադառնում է նույն բանալուն ՝ փոխվելով ձախ ձեռքի նվագակցությամբ։ Շոպենի այս բալլադը նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է։ 2002 թվականին այն հնչում է Ռոման Պոլանսկու «Դաշնակահարը» ֆիլմում, որտեղ նվագում է լեհ հայտնի դաշնակահար Յանուս Օլեյնիզաքը։ Այն նաև հնչել է ամերիկյան «Gaslight» ֆիլմում 1944 թվականին, իսկ 2006 թվականին «Շնորհակալություն ծխելու համար» ֆիլմում։ Բալլադ № 1 -ը երաժշտություն է «Սև» պա-դե-դե բալետի համար, այն նաև Ալեքսանդր Դյումա որդու հայտնի վեպի «Կամելիազարդ տիկինը» բալետի պարող Ջոն Նոյմայերի ներկայացման երաժշտությունն է։ Այս հատվածը հնչել է 2012 թվականին BBC - ի «Շոպենը փրկեց իմ կյանքը» փաստագրական ֆիլմում ։ Այն հնչում է նաև Վայնբերգի № 21 սիմֆոնիայում ։
Բալլադ № 2
Բալլադ № 2 Ֆա մաժոր, Op. 38 Գրվել է 1836-1839 թվականներին Ֆրանսիայի Նոան-Վիկում և Իսպանիայի Մալյորկա կղզում։ Ռոբերտ Շումանը, ով Շոպենին էր նվիրել իր «Kreisleriana, Op. 16» դաշնամուրային ստեղծագործությունը, ի պատասխան ստանում է այս բալլադը։ Ստեղծագործությունը քննադատվեց շատ դաշնակահարների և երաժշտական քննադատների կողմից ։
Բալլադ № 3
Բալլադ № 3, Լա բեմոլ մաժոր, Op. 47
Գրվել է 1841 թվականին, նվիրված է Պաուլին դե Նոիլին ։ Շոպենը բալլադը գրել է կրկին ոգեշնչված լինելով Ադամ Միցկևիչի «Undine» բանաստեղծությամբ։ Կառուցվածքային նմանություններ կան «Raindrop Prelude »- ի հետ, որը ոգեշնչված էր Մայորկայի շրջանի եղանակով, որտեղ Շոպենն իր արձակուրդն էր անցկացնում Ջորջ Սանդի հետ։
Բալլադ № 4
Բալլադ № 4, Ֆա մինոր, Op. 52; Գրվել է 1842 թվականին Փարիզում և Նոան-Վիկում։ Սրբագրվել է 1843 թվականին։ Ստեղծագործությունը նվիրվել է Նատանիել դե Ռոտսչիլդի կնոջը ՝ Բարոնուհի Շարլոտ դե Ռոտսչիլդին, ով հրավիրել էր Շոպենին նվագելու իրենց Փարիզյան նստավայրում, որտեղ և նրան ներկայացրեցին ներկա գտնվող արիստոկրատներին և ազնվականներն ։
Ըստ Ռոբերտ Շումանի, այս բալլադը ներշնչված է Ադամ Միցկևիչի «The Three Budrys» բանաստեղծության հիման վրա, որը պատմում է երեք եղբայրների մասին, ովքեր իրենց հոր պատվերով մեկնել էին գանձեր փնտրելու և վերադարձել երեք լեհ հարսնացուների հետ ։
Ըստ Յոն Օգդոնի, այս ստեղծագործությունը ամենավեհ, ինտենսիվ և բացարձակ հզոր գործն է Շոպենի բոլոր գործերից, և հավելում, որ այն անհավանական է, քանի որ տևում է ընդամենը տասներկու րոպե, բայց իր մեջ պարունակում է մի ողջ կյանք ։ Բալլադն օգտագործվել է «The Bourne Supremacy» ֆիլմում և «The West Wing» հեռուստասերիալում։
Տես նաև
Կատեգորիա:Երաժշտական ստեղծագործություններ
Յուլիա Վոլկովա
Յուլիա Օլեգի Վոլկովա (Ю́лия Оле́говна Во́лкова, ), ռուս երգչուհի, «Տատու» փոփ-խմբի նախկին մենակատարուհի։ 2010 թվականից զբաղվում է մենակատարային կարիերայով։
Կենսագրություն
Յուլիան նկարահանվել է մանկական «Երալաշ» («Ералаш») կինոժուռնալում («Փրկիր ինձ», «Մանեկեն» սյուժեներ) ։
1999 թվականին, 14 տարեկան հասակում, Յուլիան քասթինգի արդյունքում դառնում է «Տատու» երաժշտական նախագծի մասնակից, կազմակերպված գովազդային հոլովակների սցենարիստ Իվան Շապովալովի և երգահան Ալեքսանդր Վոյտինսկու կողմից։
Ըստ խմբի ներկայացուցիչների տվյալների, 2000 թվականին Յուլիան ընդունվում է Գնեսինների անվան էստրադա-ջազային ուսումնարանի վոկալի բաժանմունք ։ 2006 թվականի հունվարին լրատվամիջոցները հայտնում էին, որ Յուլիան պատրաստվում է ընդունվել Կառավարման Պետական Համալսարանի պրոդյուսերական ֆակուլտետ ։
2009 թվականի մարտին խմբի մենեջմենթը հայտարարում է խմբի մեծամասշտաբային ռեժիմով աշխատանքների դադարեցման մասին։ Պատճառ հանդիսանում է այն, որ Յուլիան վիճաբանել է պրոդյուսեր Բորիս Ռենսկու հետ ։ Այդ ժամանակից Վոլկովան սկսում է մենակատարային կարիերա։ 2011 թվականի հունիսին Վոլկովան մատուցում է երկու երգ իր մենակատարային նախագծի առաջին սինգլից («Rage» և «Woman All The Way Down»)։ Նա հայտարարում է, որ այդ երգերը չեն մտնի դեբյուտային ալբոմի մեջ ։
2012 թվականին, «Եվրատեսիլ» երգի մրցույթի ընտրական փուլում, Յուլիան հանդես է գալիս «Back to Her Future» երգով, երգիչ Դիմա Բիլանի հետ դուետով, զբաղեցնելով երկրորդ հորիզոնականը, զիջելով «Բուրանովսկիե Բաբուշկի»-ին ։
2012 թվականի ամռանը թողարկվում է Յուլիայի նոր սինգլը, «Didn’t Wanna Do It» («Արի պտտեցնենք Երկիրը», «Давай закрутим Землю») անվանումով, որի հեղինակներն են հանդիսանում «The Euroz»-ի երգահանները, Taj Jackson-ի մասնակցությամբ։ Ռուսերեն տեքստը գրել է Ելենա Կիպերը։ Օգոստոսին կայանում է սինգլի առաջնախաղը YouTube-ի «ELLO» ալիքում։ Օգոստոսի 21-ին սինգլը թողարկվում է iTunes-ում և Amazon-ում։
2012 թվականի սեպտեմբերին Յուլիան վիրահատություն է տանում ձայնալարերի վրա։
2012 թվականի դեկտեմբերին Յուլիան միավորվում է «Տատու» խմբի իր նախկին գործընկերուհի Լենա Կատինայի հետ՝ «200 km/h In the Wrong Lane (10th Anniversary Edition)» ալբոմի հոբելյանական վերահրատարակման աջակցման շրջանակներում ։
2013 թվականի ապրիլի 19-ին «Իզվեստիա Hall» համերգային դահլիճում կայանում է հանրաճանաչ երաժշտության բնագավառում «Звуковая дорожка» մրցանակաբաշխության 10-րդ հոբելյանական արարողությունը, որտեղ Յուլիան և երգիդ Դիմա Բիլանը արժանանում են գլխավոր մրցանակին՝ «Տարվա դուեիտ» անվանակարգում ։ Նաև, նույն թվականի գարնանը, Յուլիան և երգիչ Դիմա Բիլանը «Սեր-շուն» («Любовь-сука») սինգլով հաղթանակ են տանում «OE Video Music Awards»-ում, «Լավագույն սեքսուալ տեսահոլովակ» («Best sex video») անվանակարգում ։
2013 թվականի սեպտեմբերին Կիևում կայանում է «t.A.T.u.»-ի առաջին համերգը վերջին հինգ տարիների ընթացքում։ Նոյեմբերի 23-ին Յուլիան և Լենան երեք համերգ են տալիս Սանկտ Պետերբուրգում։
2014 թվականի փետրվարի 7-ին Յուլիան և Լենան ելույթ են ունենում Սոչիի XXII Ձմեռային Օլիմպիական խաղերի բացման արարողության ժամանակ։
Յուլիա Վոլկովան, Լենա Կատինան, Լիգալայզը և Մայկ Թոմպկինսը համատեղ ձայնագրում են «Սեր Յուրաքանչյուր ակնթարթում» («Любовь В Каждом мгновении») տրեկը։ Տեսահոլովակի պրեմիերան կայանում է 2014 թվականի ապրիլի 7-ին։
2015 թվականի սեպտեմբերի 18-ին, երկրպագուների հետ հանդիպման ժամանակ, Յուլիան պատմում է դեբյուտային ալբոմի վրա աշխատանքների մասին։ «Տրեկների մեծամասնությունն արդեն ձայնագրված է, սակայն մենք շարունակում ենք փնտրել նոր նյութեր, կլինի երկու տարբերակ՝ ռուսերեն և անգլերեն լեզուներով։ Ձկավառակը սհացվում է բացարձակ տարբեր։ Երեք տարվա լռության ընթացքում ես ձեռքերս ծալած չեմ նստել, երգերի վրա աշխատել են ինչպես ռուս դիջեյներ, այնպես էլ շվեդ և ամերիկացի մասնագետներ, հայտնի իրենց աշխատանքներով ամբողջ աշխարհում։ Անվանումը ես մտածել եմ ինքնուրույն՝ "VGNA", այսինքն «Volkova's Great New Album», կարճ և հասկանալի։ 2016 թվականի ապրիլին տեղի կունենա նախադիտումը։ Սպասեք» - կիսվել է Վոլկովան։
2015 թվականի սեպտեմբերի 19-ից մինչև 21-ը տեղի են ունենում «Պահիր կողքիդ» («Держи Рядом») երգի հիման վրա նոր հոլովակի նկարահանումները։ Որպես ռեժիսոր հանդես է գալիս Ալան Բադոևը։ Երգի և հոլովակի պրեմիերան նախատեսված է 2015 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին։ Երգը կհանդիսանա Յուլիայի առաջին մենակատարային աշխատանքը վերջին երեք տարիների ընթացքում։
Անձնական կյանք
2004 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, 19 տարեկան հասակում, Յուլիան ունենում է դուստր՝ Վիկտորյա, որի հայրը Պավել Սիդորովն է (այդ ժամանակ երգչուհու թիկնապահը) ։ «Անատոմիա t.A.T.u.» («Анатомия t.A.T.u.») ֆիլմում Վոլկովան հիշատակում է վաղ վիժման մասին, սակայն հետագայում, իր հարցազրույցներում, չի խոսում դրա մասին, պատմելով, որ ինքը ծննդաբերել է առաջին հղիության ժամանակ ։
2006 թվականին թերթերը հայտարարում են երգիչ Վլադ Տոպալովի հետ նախատեսվող ամուսնության մասին, որի հետ Վոլկովան ծանոթ էր «Նեպոսեդի» մանկական համույթում մասնակցության տարինարից ։
2006 թվականին Վոլկովան ծանոթանում է «Մոսստրոյմեխանիզացիա-5» ընկերության գլխավոր տնօրեն Օբիդ Յասինովի որդու՝ 19-ամյա Պարվիզ Յասինովի հետ։ 2007 թվականին լրատվամիջոցները գրում են, որ Վոլկովան գաղտնի ամուսնացել է Պարվիզի հետ Արաբական Միացյալ Էմիրություններում և ընդունել է իսլամ ։ Հետագայում խմբի ներկայացուցիչները հերքում են ամուսնության և իսլամի ընդունման մասին հայտարարությունները, սակայն ինքը՝ Վոլկովան, այդ հաստատում է ։ 2007 թվականին լույս աշխարհ է գալիս Վոլկովայի երկրորդ երեխան՝ Սամիրը։ 2010 թվականի մարտին Վոլկովան բաժանվում է Յասինովից ։
Ունի մի քանի դաջվածք, որոնցից մեկը գոտկատեղին, կատարված արաբական զարդագրով, 2003 թվականին, «Maxim» ամսագրի համար ֆոտոսեսիայի ժամանակ։ Գրությունը, ինչպես ասվում է ամսագրում, նշանակում է «սեր» (հիյամ) ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1985 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 20 ծնունդներ Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ Կատեգորիա:Փոփ երգչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս մեցցո-սոպրանոներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ
Որսորդության և բնության թանգարան (Փարիզ)
Որսորդության և բնության թանգարան (Musée de la chasse et de la nature), թանգարան Փարիզում, որ նվիրված է որսորդական զենքերին, խորհրդանիշերին, արվեստի՝ որսորդության հետ կապ ունեցող գործերին ։ Թանգարանը ճանապարհորդական գրքույկներում հայտնի է որպես ապշեցուցիչ, տարօրինակ և անսպասելի   ։
Հավաքածու
Թանգարանը պարունակում է մոտ 6.000 ցուցանմուշ՝ մեծ մասամբ զենք և նկարներ։
Զենքի ցուցադրությունը սկսվում է որսորդական սառը զենքերից՝ նիզակից, որսորդական դանակներից, 16-17-րդ դարերի խաչաղեղներից։
Հրազենի ցուցադրությունը սկսվում է 16-17-րդ դարերի զինատեսակներից՝ ներկայացնելով որսորդական զենքի զարգացման բոլոր հիմնական փուլերը։
Պատմություն
Սկզբնական շրջանում թանգարանը զբաղեցրել է մի մասը Գեգենո առանձնատան (Hôtel de Guénégaud), որը պատկանել է թանգարանը կառավարող Որսորդության և բնության ֆոնդին։ 1971 թվականին Ֆրանսիայի մշակույթի նախարարության որոշմամբ թանգարանի հավաքածուի նկարների մի մասը փոխադրվել է Շամբորի ամրոց, որը նախապես կառուցված է եղել որպես Ֆրանցիսկ 1-ինի որսորդական տուն։ 2002 թվականին Որսորդության և բնության ֆոնդը փեռք է բերում ևս մեկ առանձնատուն (Hôtel de Mongelas)՝ առաջինից ոչ հեռու գտնվող, իսկ 2007 թվականին այնտեղ է տեղափոխում իր ողջ հավաքածուն ։
Գործնական տեղեկություն
Թանգարանը գտնվում է Փարիզի 3-րդ շրջանում. մետրոյի մոտակա կայարաններն են Hôtel de Ville, République և Rambuteau:
Թանգարանի հասցեն է՝ 62, rue des Archives, 75003 Paris:
Աշխատանքային օրեր՝ երեքշաբթիից կիրակի, ժամեր՝ 11:00 — 18:00:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի թանգարաններ
Սիենայի տաճար
Սիենայի տաճար Duomo di Siena), միջնադարյան տաճար Իտալիայի Սիենա քաղաքում, կաթոլիկ եկեղեցի, որն այժմ նվիրվում է Մարիամ Աստվածածնի վերափոխմանը։ Նախկինում տաճարը եղել է Սիենայի թեմի եպիսկոպոսի նստավայրը, 15-րդ դարից արքեպիսկոպոսական թեմի նստավայրը, իսկ այժմ Սիենա-Կոլե դի Վալ դ’Էլսա-Մոնտալչինո արքեպիսկոպոսական թեմի նստավայրն է։
Վաղ պատմություն
Առաջին կառույցի ծագումը անորոշ է։ Ներկայիս եպիսկոսպոսի պալատի վայրում գտնվում էր 9-րդ դարի եկեղեցին։ 1058 թվականի դեկտեմբերին, այս եկեղեցում տեղի ունեցավ սինոդ, որի արդյունքում ընտրվեցին Հռոմի Պապ Նիկոլաի II-ը և հակապապ՝ Բենեդիկտոս X-ը։
1196 թվականին սկսվում է նոր տաճարի կառուցումը։ Աշխատանքները սկսվել են տրանսեպտի հյուսիս-հարավից, նախատեսվում էր ավելի ուշ ավելացնել տաճարի հիմնական, ավելի մեծ մասը, սակայն այդ ընդլայնումը երբեք չի կատարվել։ 1215 թվականին արդեն նոր եկեղեցում կատարվում էին ամենօրյա ժամերգությունները։ 1226 թվականին կան արձանագրություններ սև և սպիտակ մարմարե տրանսեպտի մասին, հավանաբար ճակատի և զանգակատան շինարարության համար։ Դամբարանը և տրանսեպտը կառուցվել են 1259-1260 թվականներին։
1339 թվականին նախատեսվում էր գլխավոր տաճարի վերակառուցումը։ Վերակառուցումից հետո կրկնապատկվել էր կառույցի չափը՝ ամբողջովին նոր նավի, նավին ուղղահայաց երկու աբսիդների և բարձր խորանի շնորհիվ։ Շինարարությունը սկսվել է Ջովվանի դի Օգոստիանոսի (Giovanni di Agostino) հովանավորությամբ, ով հայտնի է որպես քանդակագործ։ 1346 թվականին առաջացած սև մահի պատճառով, շինարարությունը 1348 թվականին դադարեց։ Այնուհետև շինարարության հիմնական սխալները ակնհայտ դարձան, և աշխատանքն այդպես էլ չվերսկսվեց։
Դուոմոյի երգչախմբի բեմի ներքևից 1999-2003 թվականներին հայտնաբերվել և պեղվել են 13-րդ դարի վերջին կարևոր ֆրեսկոները (հավանաբար մոտ 1280 թվական)։ Ֆրեսկոներում պատկերված էր տեսարաններ Հին Կտակարանից եւ Քրիստոսի կյանքից։
Ճակատամաս
Սիենայի տաճարի ճակատամասը Իտալիայի ամենագեղեցիկներից մեկն է և, իհարկե, տաճարի տպավորիչ տեսքը։ Ճակատամասի յուրաքանչյուր կողմը (արևմուտք, արևելք, հյուսիս և հարավ) ունի տարբեր աշխատանք՝ ամենատպավորիչը արևմտյան ճակատամասն է։
Ճակատամասը կառուցվել է երկու փուլով, իր մեջ համատեղելով Ֆրանսիայի Գոթական ճարտարապետության, Տոսկանայի Ռոմանական ճարտարապետության և Կլասիկ ճարտարապետության ոճերը։ Ճակատամասի արևմտյան հատվածը լավագույն օրինակն է Սիենանիսեյի վարպետության։ Ներքևի մասում աշխատանքը սկսվել է 1284 թվականին։ Ճակատամասը կառուցվում էր պոլիխրոմիային մարմարով, աշխատանքը վերհսկում էր Ջովաննի Պիզանոն։
Տաճարի ճակատամասի ստորին հատվածը նախագծվել է Ջովաննիի բնօրինակ ծրագրից։ Կառուցված լինելով Տոսկանայի Ռոմանական ճարտարապետության ոճով ընդգծում է շքամուտքերի հորիզոնական միասնությունը։ Երեք շքամուտքերն ամբողջանում են կամարակներով, որոնք կառուցվել են Ջովաննի Պիսանոսի բնօրինակ նախագծով, ինչպես շատ քանդակներ։ Շքամուտքերի շուրջը և վերը նշված տարածքները, ինչպես նաև շքամուտքերի միջև սյունները, հարուստ են ականտային մագաղաթներով, այլաբանական պատկերներով և աստվածաշնչյան տեսարաններով։
Ջովաննի Պիսանոն կարող էր վերհսկել աշխատանքը մինչև 1296 թվականը, երբ նա հանկարծակի հեռացավ Սիենայից։ Ճակատամասի ստորին մասի Ջովաննիի աշխատանքը շարունակվում է Camino di Crescentino-ի ղեկավարությամբ, սակայն նախնական ծրագրով կառուցված հատվածներում կատարվել են մի շարք փոփոխություններ։
Ճակատամասի արևմտյան մասի կառուցումը ավարտվել է 1317 թվականին։
Կար բանավեճ, թե երբ է ավարտվել ճակատամասի վերին մասի կառուցումը։ Գիտնականների մեծ մասը կարծում են, որ ավարտվել է 1360-1370 թվականներին, չնայած հայտնի չէ, երբ է սկսվել վերակառուցումը։ Աշխատանքը շարունակվել է իրագործելով Պիսանոյի ծրագրերով՝ Ջովաննի դի Կեսսոյի (Giovanni di Cecco) ղեկավարությամբ։ Դի Կեսսոն նախընտրում էր օգտագործել ավելի մշակված ծրագրեր, որոնք, ամենայն հավանականությամբ ներշնչվել են Օրվիետո տաճարից։ Ճակատամասը պետք է շատ ավելի բարձր լիներ, քան նախատեսված էր, քանի որ նավը բարձրացվել էր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:13-րդ դարի հիմնադրումներ
Մեր տոնածառի ծանոթները
«Մեր տոնածառի ծանոթները», ռուսական կարճամետրաժ նկարված մուլտֆիմ, արտադրվել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում։ Մուլտֆիլմը մասնակցել է «Սյուզալ-2005» փառատոնի տեղեկատվական ծրագրին։
Սյուժե
Երիտասարդ ընտանիքը զարդարում է Նոր տարվա տոնածառը։ Հետո հայրը գնում է հեռուստացույց դիտելու, մայրը՝ հեռախոսով խոսելու, իսկ փոքրիկ որդին տխրում է՝ մտածելով, որ իր առաջին Ամանորը ձանձրալի կլինի, առանց հյուրերի, «նեղ ընտանեկան շրջանում»։ Հանկարծ հնչում է դռան զանգը, և բնակարանի շեմին հայտնվում Արջը՝ պնդելով, որ նա այն տոնածառի ծանոթն է, որը նրանք զարդարել են։ Սիրալիր ու եղելությունից մի քիչ ցնցված ընտանիքը նրան նստացնում է սեղանի մոտ։ Արջը պատմում է՝ որքան տխուր է նշել Ամանորը անտառում՝ իր որջում։ Մայրիկն առաջարկում է Արջին իրենց հետ դիմավորել Ամանորը։ Արջն անմիջապես համաձայնվում է, և պատրաստվում քնել՝ իր հետ վերցնելով տորթը։ Դրան հետևում է դռան երկրորդ զանգը, և բնակարանի դիմաց հայտնվում է նապաստակը։ Նապաստակին հյուրասիրում են կաղամբով և գազարով, և նա սկսում է ասել, որ պետք չէ կանչել այլ կենդանիներին՝ աղվեսին, վայրի խոզին, վեհանձն եղջերուին և արջին, սակայն, իմանալով, որ արջն արդեն այդտեղ է, միանգամից փոխում է իր դիրքորոշումը։
Կեսգիշեր է։ Մինչ հայրն իր որդու հետ զանգի ղողանջների ներքո սեղանն էին գցում, մայրը գնում է իրեն կարգի բերելու և վերադառնում է կարմիր երեկոյան զգեստով և մի տորթ ձեռքին։ Տանտերը և հյուրերը նստում են սեղանի շուրջ, երբ հանկարծ լսվում է դռան երրորդ զանգը, և հայտնվում է եղջյուրներով մի տարօրինակ արարած, ով, ինչպես պարզվեց, ամանորյա դիմակով տատիկն էր։ Նրան ուրախությամբ դիմավորում են, իսկ հետո բոլորն ուրախանում և պարում են, իսկ բոլորից շատ՝ փոքրիկ տղան։
Կինոնկարի ժամանակ ցուցադրվում են այլ բնակարանների պատուհաններ՝ պարող մարդկանց ուրվագծերով։
Մուլտֆիլմի մասին
Դ. Լազարևի «Մեր տոնածառի ծանոթները» ժամանակակից ընտանեկան հեքիաթի ավանդույթի շարունակության փորձն է ։
Հղումներ
Կատեգորիա:2004 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամանորյա մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր
Նորմալատեսություն
Նորմալատեսություն, էմետրոպիա ( - համաչափ և (μάτι - աչք), համաչափ տեսողություն, աչքի բեկունակության տեսակ, երբ լույսի զուգահեռ ճառագայթներն աչքում բեկվելուց հետո կիզակետվում են ցանցաթաղանթի լուսազգաց շերտի վրա։
Նորմալատեսության դեպքում, ակոմոդացիայի լիակատար հանգստի ժամանակ աչքը հարմարված է զուգահեռ ճառագայթների ընկալմանը, ուստի պարզ տեսողության հեռավոր կետը կգտնվի անսահմանության մեջ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Տեսողություն
Էն Բենքրոֆթ
Կենսագրություն
Էն Բենքրոֆթը մեծացել է Մինեսոտայի Սեյնթ Փոլ քաղաքում ։ Ըստ նրա՝ իր ընտանիքը կարելի է բնորոշել որպես ռիսկի գնացողներ։ Ուսման հետ խնդիրներ ուներ, սակայն դա չխանգարեց, որ Էնն ավարտի Սեյնթ Փոլի ակադեմիան և բարձրագույն դպրոցը։ Բենքրոֆթը ճամբարական էր և Վիջիվագանի երիտասարդական ճամբարի անձնակազմի անդամ։ Բենքրոֆթը Մինեապոլիսում սկսեց աշխատել որպես արշավականների խորհրդական և ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ։
1986 թվականին ավարտեց մանկավարժական գործունեությունը, որպեսզի մասնակցի Ուիլ Ստիգերի՝ դեպի Հյուսիսային բևեռ միջազգային արշավին։ 56 օր շնասահնակներով գնալուց հետո արշավախմբի 5 այլ անդամների հետ ժամանեց Հյուսիսային բևեռ։ Այսպիսով, Բենքրոֆթը դարձավ առաջին կինը, որ Հյուսիսային բևեռ հասավ ոտքով և սահնակով։
Նա նաև առաջին կինն է, որ եղել է և՛ Հյուսիսային, և՛ Հարավային բևեռներում, ինչպես նաև առաջին կինը, որ դահուկներով կտրել-անցել է Գրենլանդիան ։ 1993 թվականին Բենքրոֆթը ղեկավարում էր 4 կանանցից բաղկացած մի արշավախումբ, որոնք դահուկներով հասան Հարավային բևեռ․ այս արշավախումբն առաջին կանացի արշավախումբն էր, որ հասավ Հարավային բևեռ ։ 2001 թվականին Էնը և նորվեգացի արկածախնդիր Լիվ Արնեսենը դարձան առաջին կանայք, որ դահուկներով անցան Անտարկտիկան ։
Նրա ձեռքբերումների շնորհիվ նրան ԱՄՆ-ի կողմից ընդգրկեցին Փառքի՝ կանանց ազգային սրահում։
Ներկայումս (2016) Լիվ Արնեսենի հետ «Bancroft Arnesen Explore» հետազոտական ընկերության համասեփականատերն է։ 2007 թվականի մարտին Բենքրոֆթը և Արնեսենը մասնակցում էին դեպի Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոս արշավին՝ նպատակ ունենալով հանրության ուշադրությունը հրավիրել գլոբալ տաքացման խնդրին։ Ըստ Վաշինգտոն Փոսթի՝ արշավը հետաձգվեց, որովհետև «Արնեսենի ոտքի մատերից երեքը ցրտահարվեցին, իսկ ծայրահեղ ցածր ջերմաստիճանը սպառեց նրանց որոշ էլեկտրական սարքավորումների մարտկոցները» ։
Բենքրոֆթն արժանացել է նաև մի շարք այլ մրցանակների և պարգևների։ Նա բացահայտ լեսբուհի է և 2006 թվականին հանրայնորեն պայքարում էր Մինեսոտայի սահմանադրության այն օրինագծի դեմ, որը արգելում էր միևնույն սեռի անձանց ամուսնությունները կամ քաղաքացիական կապը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի արշավորդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ճանապարհորդներ
Արսեն Փանոսյան
Արսեն Պարույրի Փանոսյան, հայ զարդանկարիչ, փայտի փորագրող, խաչքարագործ, նկարիչ։
Կենսագրություն
Փայտարվեստով սկսել է զբաղվել մանուկ հասակից, առաջին քայլերն անելով քեռու՝ անվանի քանդակագործ Հովսեփ Մարգարյանի օգնությամբ։
Ուսումնասիրելով հայկական դասական զարդարվեստն ու փորագրությունը, ստեղծել է նոր զարդանախշերի իր ուրույն ոճը և փայտի փորագրությունը հասցրել բազմաշերտության։
1950-ական թվականներին, Փանոսյանն իր աշխատանքներով մասնակցում է Երևանի ժողովրդական արվեստի թանգարանի հիմնադրմանը։
Արսեն Փանոսյանի և որդիների շատ աշխատանքներ տեղ են գտել աշխարհի տարբեր հեղինակավոր թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։
Ուսումնասիրելով խաչքարային արվեստը, 1980-ական թվականներից տղաների հետ սկսում է զբաղվել խաչքարագործությամբ՝ ստեղծելով ինչպես դասական, այնպես էլ նոր, իր ուրույն ոճի խաչքարեր։
1998 թվականին հայրենի Արգել գյուղում անշահախնդրորեն կառուցել է Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների հիշատակին նվիրված խաչքարերի համալիր, իսկ 2001 թվականին գյուղին է նվիրել 15 խաչքարերից բաղկացած «Քրիստոնյա Հայաստան» հուշահամալիրը ։
Գերմանիայի Բրեմեն և Բրաունշվայգ քաղաքներում նրա կերտած խաչքարերը հավերժացնում են Հայոց Մեծ եղեռնի անմեղ զոհերի հիշատակը։ Արսեն Փանոսյանը Հայաստանի և Արցախի տասնյակ համայնքներում ունի զոհված ազատամարտիկների հիշատակին նվիրված խաչքարեր։ Վարպետի բազում խաչքարեր տեղադրվել են նաև հայաստանյան եկեղեցիների բակերում։
Պարգևներ, մրցանակներ
1977 և 1987 թթ. մասնակցել է Մոսկվայում անցկացված ժողստեղծագործողների համամիութենական փառատոներին և արժանացել գլխավոր մրցանակի՝ ոսկե մեդալի և դափնեկրի կոչման։ Պարգևատրվել է «Լենինի 100-ամյակ» և ՀԱՄԿԽ-ի «Դիպլոմանտ» մեդալներով։ 2004 թվականին ՀՀ Նախագահի հրամանագրով պարգևատրվել է Մովսես Խորենացու մեդալով, իսկ 2010 թվականին արժանացել է Հայ Առաքելական Եկեղեցու «Սուրբ Ներսես Շնորհալի» շքանշանին։
Ժառանգություն
Ավելի քան 50 ստեղծագործական տարիների ընթացքում Արսեն Փանոսյանը (հետագայում երկու որդիների՝ Արթուր և Պարույր Պարույրյանների հետ) ստեղծել է 300-ից ավելի փայտյա զարդաքանդակ և 150-ից ավելի խաչքար։
Ունեցել է 70-ից ավելի աշակերտներ, որոնցից շատերն այժմ հմուտ վարպետներ են։
Հայրենի Արգելի նրա տուն-թանգարանը շուրջ 25 տարի է անվճար բաց է բոլոր այցելուների առջև։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգել գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Հայ զարդանկարիչներ Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ
Բոննի Բասլեր
Բոննի Բասլեր (Bonnie Bassler, ), ամերիկացի մոլեկուլային կենսաբան, Փրինսթոնի համալսարանի պրոֆեսոր (1994)։ Մակ-Արթուր կրթաթոշակի դափնեկիր (2002) :
Կենսագրություն
Բոննի Բասլերը ծնվել է Չիկագոյում, մեծացել է Կալիֆոռնիայի Դանվիլ համայնքում ։ Կենսաքիմիական գիտությունների բակալավրի աստիճան ստացել է Կալիֆոռնիայի Դեյվիս համալսարանում, կենսաքիմիական գիտությունների դոկտորի աստիճան՝ Ջոն Հոպկինսի անվան համալսարանում ։ Մեխանիզմում ուսումնասիրել է բակտերիայի հիմնական շփման ներըմբռնումը ՝ այսպես կոչված քվորում զգացում՝ համակարգում որոշ բակտերիաների շփվելու ունակությունն՝ պայմանավորված մոլեկուլային ազդանշանների սեկրեցիայով։
2006 թվականին ընտրվել է ԱՄՆ գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամ, 2007 թվականին՝ Արվեստի և գիտության ամերիկյան ակադեմիայի անդամ ։ 2008 թվականին հատուկ ճանաչում է ստացել Համաշխարհային մշակութային խորհրդի կողմից ։
Պարգևներ, մրցանակներ
2012 թվականին Բասլերն արժանացել է Լ՛Օրեալ-ՅՈՒՆԵՍԿՕ «Կանայք գիտության մեջ» մրցանակին (L’Oréal-UNESCO Awards for Women in Science) :
2015 թվականին Վաշինգտոնի համալսարանից Էվերետ Փիթեր Գրիբերգի հետ միասին արժանացել են Իֆու Շաուի բժշկագիտության բնագավառում մրցանակի «քվորում զգացման մոլեկուլային մեխանիզմը լուսաբանել մոլեկուլային մեխանիզմի համար, գործընթաց, որտեղ բակտերիաները շփվելով միմյանց հետ, ստեղծում են նոր ուղիներ միջամտելու բակտերիալ հարուցիչներին կամ առողջապահական կիրառումներում մոդուլացնելու միկրոբիոմը» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կենսաբաններ Կատեգորիա:Մոլեկուլային կենսաբանություն Կատեգորիա:Պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամներ
Ուեսլի Քլարկ
Ծագում
Ուեսլի Քլարկը ծնվել է   Կոնեկտիկուտ նահանգի Նյու Հեյվեն քաղաքում, մեծացել է Քինդերհուկում, Նյու Յորքում և Կալիֆոռնիայի հյուսիսում։
Կրթություն
Նրա ծնողները՝ Ուեսլի ավագը և Էլեոնորա Կիտելը, տեղափոխվել են Կալիֆոռնիա, և նա հաճախել է Կալիֆոռնիայի համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետը։ 1947 թվականին համալսարանը  ավարտելուց հետո Քլարկն իր կարիերան սկսել է որպես ֆիզիկոս Հանֆորդում ։
Մահ
2016 թվականի փետրվարի 22-ին Ուեսլի Քլարկը 88 տարեկան հասակում  մահացել  է  Բրուքլինում գտնվող իր տանը՝ ծանր աթերոսկլերոտիկ սրտանոթային հիվանդության պատճառով։
Լինքոլնի լաբորատորիա
1952 թվականին Քլարկը տեղափոխվել է MIT Լինքոլնի լաբորատորիա  և միացել    Whirlwind նախագծին։ Նա ներգրավված է եղել Memory Test Computer (MTC)    մշակման գործընթացում ՝  հիմնական մագնիսական միջուկի փորձարկմանը, որը պետք էր  օգտագործվել Whirlwind  նախագծում։ MTC-ի իր մասնակցությամբ ժողովները «տևում էին ժամեր, ոչ թե րոպեներ», նրա  շնորհիվ  ձևավորել է այն տեսակետը, որ համակարգիչները պետք է օգտագործվեն որպես գործիքներ` նրանց համար, ովքեր դրանց կարիքն ունեն։ Այդ տեսակետը տեղափոխվեց TX-0 և TX-2 և LINC  նախագծերի համար։ Նա այստեղ հստակորեն արտահայտում է այդ տեսակետը.
{{քաղվածք|... Քեմբրիջի [լաբորատորիայի ստեղծած] երկու՝ Whirlwind և MTC մեքենաներն ամբողջովին նախատեսված են եղել ԱՄՆ Հատուկ Ռազմածովային Հետազոտությունների Կենտրոնի համար և ամենևին հասանելի չէին ընդհանուր օգտագործման համար։ Հաշվողական համակարգի միակ պահպանված օրինակը, որը տեսել էին Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի էլեկտրատեխնիկայի բաժնի ուսանողները և պրոֆեսորադասախոսական կազմը, հանդիսանում էր խիստ գաղտնի Հաշվողական կենտրոնի շատ մեծ միջազգային բիզնես մեքենան։ Համակարգիչը ոչ թե գործիք էր, այլ՝ «կիսաաստված»։ Թեև մենք դեմ չէինք հրաժարվել TX-0 մեքենայից, բայց հասկանալի էր, որ  Լինքոլնի առաջադեմ տեխնոլոգիաների{{ref+|ԱՄՆ Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում, ԱՄՆ Պաշտպանության նախարարության հետազոտական ինստիտուտում իրականացնում է հետազոտություններ, զարգացնում է ազգային պաշտպանության և անվտանգության ոլորտը|Ն}}  այս փոքր ներդրման հասանելությունը Մասաչուսետսի նման խոշոր հանրության համար կարևոր ուղղիչ քայլ կլիներ ։ {{oq|en|...both of the Cambridge machines, Whirlwind and MTC, had been completely committed to the air defense effort and were no longer available for general use. The only surviving computing system paradigm seen by M.I.T. students and faculty was that of a very large International Business Machine in a tightly sealed Computation Center: the computer not as tool, but as demigod. Although we were not happy about giving up the TX-0, it was clear that making this small part of Lincoln's advanced technology available to a larger M.I.T. community would be an important corrective step. {{ref+|1960-ական թվականներին Լինքոլնի լաբորատորիայի փոխազդեցությունը. Հայացք դեպի առաջ - Հայացք դեպի ետ ․․․|Ն}}
{{քաղվածք|Քլարկը Անհատական ​​համակարգչի հայրերից մեկը ... եղել է Լինկոլնի լաբորատորիաներում ստեղծված երկու՝ TX-0 [ {{lang-en|Transistorized Experimental computer zero}} ] և TX-2 [ տարնզիստորային համակարգիչների ] ճարտարապետ։ Նա հավատում էր, որ «համակարգիչը ընդամենը պետք է լինի լաբորատոր սարքավորումների մի մաս»։ Ժամանակին, երբ համակարգիչների մեծ մասը հսկայածավալ հեռավոր [փախած] մեքենաներ էին, որոնք գործում էին հրահանգային ռեժիմով, նա կողմնակից էր շատ ավելի ինտերակտիվ հասանելիությանը։ Նա գործնականում անում էր այն, ինչ քարոզում էր, չնայած, ինչը հաճախ նշանակում էր խաթարել իր վայելած «իմաստությունը» և հեղինակությունը (1981 թվականի դասախոսության ժամանակ նա նշել է, որ ինքը  «միակ մարդն է, ով երեք անգամ հեռացվել է  Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտից՝ չենթարկվելու պատճառով» ։ {{oq|en|one of the fathers of the personal computer... he was the architect of both the  TX-0 and TX-2 at Lincoln Labs. He believed that "a computer should be just another piece of lab equipment." At a time when most computers were huge remote machines operated in batch mode, he advocated far more interactive access. He practiced what he preached, even though it often meant bucking current "wisdom" and authority (in a 1981 lecture, he mentioned that he had the distinction of being, "the only person to have been fired three times from MIT for insubordination".) }}
Քլարկը TX-2 նախագծի դիզայնում «ներկայացրել  էր  մարդ-մեքենա կապը այնպես, որ ուղղակի հարկավոր էր մարդկային գործոնի  ազդեցությունը,  որպեսզի ստեղծել «ցանցային» համակարգիչ։ Դոկտորական թեզի թեման ընտրելիս Իվան Սաթերլանդի անունով Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի մի ուսանող, նայելով TX-2-ի վահանակին, կաթոդի ճառագայթների խողովակին և թեթև գրիչին, եկել է այն  գաղափարի, որ հանակարգչով կարելի է   նաև նկարել։  Այդտեղից էլ  ծնվել է Sketchpad    ծրագիրը և նրա  հետ միասին ՝ ինտերակտիվ համակարգչային գրաֆիկան»։
Վաշինգտոնի համալսարան
1964 թվականին Ուեսլի Քլարկը տեղափոխվել է Վաշինգտոնի Սենթ Լուի համալսարանը, որտեղ նա և Չարլզ Մոլնարը աշխատել են  մակրոմոդուլների վրա՝  ասինխրոն հաշվարկների աշխարհում «հիմնարար շինանյութեր» էին, որոնց միջոցով հնարավոր էր  համակարգիչ օգտագործողներին կառուցել և ընդլայնել իրենց համակարգիչները՝ առանց պահանջելու էլեկտրատեխնիկայի գիտելիքներ ։ Անհատական ​​համակարգչի պատմության վերաբերյալ Նյու Յորք Թայմս ամերիկյան օրաթերթը 2001 թվականի օգոստոսի 19-ին  հրապարակել է «Ինչպե՞ս է համակարգիչը դարձել անհատական» հոդվածը ։
Անհատական ​​համակարգիչների դարաշրջանում, LINC-ը,   որոշակի իմաստով, ավելի քան մեկ տասնամյակ առաջ եղել է առաջինը, նախքան Էդ Ռոբերթսի, անհատական համակարգիչների հասանելիությունը  սովորական մարդկանց։ LINC-ի   վրա աշխատանքները  Քլարկը  սկսել է  1961 թվականի  մայիսին և այն  առաջին անգամ օգտագործվել է Բեթհեզդա նահանգի Հոգեբուժական ազգային ինստիտուտում, իսկ հաջորդ տարի՝ կատվի նյարդային ազդակները վերլուծելու համար։
Յուրաքանչյուր LINC ուներ փոքրիկ էկրան և ստեղնաշար, որը չորս մետաղական մոդուլից բաղկացած  ստեղնաշար էր, որոնք միասին երկու հեռուստացույցի չափ էին։ Մեքենան՝ 12 բիթանոց համակարգիչը, ներառում էր 1,5 մեգահերց պրոցեսոր։ Այդ ժամանակ  առաջին Digital Equipment միկրոհամակարգիչների ընկերությունը  վաճառել է 50 օրիգինալ Linc   համակարգիչեր, յուրաքանչյուը մոտ  43,000 դոլար արժողությամբ։
Նիքսոնի ուղևորությունը Չինաստան
1972 թվականին ԱՄՆ նախագահ Ռիչարդ Նիքսոնի Չինաստան կատարած ուղևորությունից անմիջապես հետո, Ուեսլի Քլարկը համակարգչային  հինգ  գիտնականների ուղեկցությամբ՝ երեք շաբաթ  շրջայց են կատարել  Չինաստանի  համակարգչային հաստատություններում և քննարկել  համակարգչային տեխնոլոգիաները չինացի փորձագետների հետ Շանհայում և Պեկինում։ Պաշտոնապես, ուղևորությունը երկու նպատակ էր հետապնդում՝ երկու ժողովուրդների միջև երկարատև բարեկամության վերականգնում և  տեխնիկական երկխոսության ուղիների բացում ։ Ուղևորությունը կազմակերպել էր նրա գործընկեր Սեվերո Օրնշտեյնը Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի Լինքոլնի լաբորատորիայի և Վաշինգտոնի համալսարանից։ Խմբի  անդամներն էին՝ Թոմաս Է. Չաթամ, Անատոլ Հոլթը, Ալան Փերլիսը և Հերբերտ Սայմոնը։
Ֆեոդոր Տոլբուխին
Տոլբուխին Ֆեոդոր Իվանովիչ (Фёдор Иванович Толбухин, ), խորհրդային զորավար, Խորհրդային Միության մարշալ (1944)։ Խորհրդային Միության հերոս (ետմահու, 7․5․1965)։ ԽՄԿԿ անդամ 1938 թվականից։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին (1914–1918 թթ.)։ 1918 թ. կամավոր ծառայության է անցել կարմիր բանակում։ Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ եղել է Արևմտյան ռազմաճակատում դիվիզիայի շտաբի պետի օգնական, ապա՝ պետ, բանակի շտաբի օպերատիվ վարչության պետ։ Ավարտել է շտաբային ծառայության դպրոցը (1919), բարձրագույն հրամկազմի կատարելագործման դասընթացներ (1927 և 1930 թթ.), Մ․ Ֆրունզեի անվան ռազմական ակադեմիան (1934)։ Եղել է դիվիզիայի, կորպուսի շտաբի պետ, դիվիզիայի հրամանատար, 1938 թվականից Անդրկովկասյան ռազմական օկրուգի շտաբի պետ։
1945 թ. հուլիսից եղել է զորքերի Հարավային խմբավորման, 1947 թ. հունվարից՝ Անդրկովկասյան ռազմական օկրուգի զորքերի հրամանատար։ ՍՍՀՄ II գումարման Գերագույն սովետի դեպուտատ։ 1979 թ. (ետմահու) նրան շնորհվել է Բուլղարիայի Հանրապետության հերոսի կոչում։ Պարգևատրվել է Լենինի 2, «Հաղթանակ»-ի, Կարմիր դրոշի 3, Սուվորովի I աստիճանի 2, Կուտուզովի I աստիճանի, Կարմիր աստղի շքանշաններով, ինչպես նաև արտասահմանյան շքանշաններով ու մեդալներով։
Թաղված է Մոսկվայում, Կարմիր հրապարակում, Կրեմլի պատի մոտ։ Մոսկվայում կանգնեցված է նրա հուշարձանը։ Նրա անունով քաղաք կա ԲԺՀ–ում։
Պալմիրո Տոլյատի
Պալմիրո Տոլյատի (Palmiro Togliatti, կեղծանունները՝ էրկոլի, Ալֆրեդո, Մարիո Կոուենտի, Ռոդերիգո և այլն, ), իտալացի կոմունիստական գործիչ, Իտալիայի կոմունիստական կուսակցության ղեկավարը 1927 թվականից մինչև իր մահը։
Ծնվել է ծառայողի ընտանիքում։ 1911 թվականին լիցեյն ավարտելուց հետո ընդունվել է Թուրինի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը (ավարտել է 1915 թ.)։ 1914 թ. մտել է Իտալիայի սոցիալիստական կուսակցության մեջ։ 1919 թվականի սկզբին ընդգրկվել է սոցիալիստ, կուսակցության «Ավանտի» («Avantil») թերթի խմբագրության կազմում, սեպտեմբեր–հոկտեմբերին եղել է Թուրինում առաջին գործարանային խորհուրդների կազմակերպիչներից։ 1920 թ. վերջին սոցիալիստական կուսակցության մեջ կոմունիստական ֆրակցիայի ստեղծումից և «Օրդինե նուովո»-ն նրա կենտրոնական օրգան դառնալուց հետո դարձել է շաբաթաթերթի խմբագիրը։ Իտալիայի կոմունիստական կուսակցության (1921 թ.) ստեղծման համար շարժման մասնակիցներից էր։ Աջակցել է «Ժողովրդական խիզախներ» հակաֆաշիստական ջոկատների պայքարին։
1921 թ. ամռանից եղել է կոմկուսի կենտրոնական օրգանի «Իլ կոմունիստա» («II Comunista») թերթի խմբագիրը։ ԻԿԿ II համագումարում (1922 թ.) ընտրվել է ԿԿ–ի անդամ, 1923 թ. եղել է կոմկուսի ղեկավարության կազմում։ 1924 թ. մասնակցել է Կոմինտերնի V կոնգրեսին և ընտրվել Կոմինտերնի ԳԿ–ի անդամ։ 1923–1925 թթ. երկու անգամ ձերբակալվել է և մոտ 8 ամիս բանտարկվել։ 1926 թ. եղել է Կոմինտերնի ԳԿ–ին կից ԻԿԿ ներկայացուցիչը Մոսկվայում, 1928 թ. ընտրվել է Կոմինտերնի ԳԿ–ի նախագահության անդամ։ ԻԿԿ առաջնորդի՝ Գրամշիի ձերբակալությունից (1926 թ.) հետո Տոլյատին ԻԿԿ գլխավոր քարտուղարն էր։ 1927 թ. մեկնել է Մոսկվայից և ղեկավարել ԻԿԿ «արտասահմանյան կենտրոնը» Ֆրանսիայում։ 1927-1934 թթ. բազմիցս եղել է Շվեյցարիայում, Բելգիայում, կազմակերպել ԻԿԿ գործունեությունը տարագրության մեջ։ Ֆաշիզմի դեմ պայքարում ակտիվորեն հանդես է եկել ընդդեմ սպասողական քաղաքականության, ընդդեմ բանվորական շարժման մեջ աղանդավորականության և օպորտունիզմի։ 1929–1931 թթ. ղեկավարել է ԻԿԿ–ի մեջ աջ թեքման դեմ ծավալված պայքարը։ 1935–1943 թթ. եղել է Կոմինտերնի ԳԿ–ի Տոլյատի նախագահության և ․ քարտուղարության անդամ։ Գ․ Դիմիարովի հետ մասնակցել է ժողովրդական ճակատի տակտիկայի մշակմանը։
Մասնակցել է Կոմինտերնի YII կոնգրեսի (1935 թ.) նախապատրաստմանը։ 1937–1939 թթ. իսպանացի ժողովրդի հակաֆաշիստական պատերազմի (1936–1939 թթ.) շրջանում նա Կոմինտերնի ԳԿ–ի հանձնարարությամբ աշխատել է Իսպանիայում, օգնել Իսպանիայի կոմկուսին ֆաշիստական խռովարարների և իտալա–գերմանական զավթիչների դեմ պայքարը կազմակերպելու գործում։ 1939 թվականին նորից ղեկավարել է ԻԿԿ «արտասահմանյան կենտրոնը» Ֆրանսիայում։
Նույն թվին Փարիզում ձերբակալվել և մինչև 1940 թ. եղել է կալանավայրում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի (1939–1945 թթ.) ժամանակ ապրել է ԽՍՀՄ–ում (1940–1944 թթ.), 1944 թ. մարտին վերադարձել է Իտալիա։ 1944–1946 թթ. մասնակցել է Պ․ Բադոլյոյի, Ի․ Բոնոմիի, Ֆ․ Պարիի և Ա․ դե Գասպերիի գլխավորած կառավարություններին, որպես անպորտֆել նախարար, ապա՝ արդարադատության նախարար և վարչապետ տեղակալ։ 1944 թվականից մինչև իր մահը եղել է Իտալիայի կոմունիստական կուսակցության (ԻԿԿ, կոմկուսի անվանումը 1943 թվականից) տեսական օրգան «Ռինաշիտա» («Rinascita») ամսագրի տնօրենը։
1946–1947 թթ. եղել է Սահմանադիր ժողովի, 1948 թվականից՝ պառլամենտի դեպուտատ, կոմկուսի պառլամենտական խմբի նախագահ, 1949 թ.-ից՝ դեպուտատների պալատի արտաքին գործերի հանձնաժողովի փոխնախագահ։ 1948 թ.-ին Տոլյատիի նկատմամբ մահափորձ է կազմակերպվում, որի հետևանքով նա ծանր վիրավորվում է։
Հեղինակ է բանվորական շարժման տեսությանը և պրակտիկային, պատմական մատերիալիզմին և գիտական կոմունիզմին, Իտալիայի պատմությանը նվիրված աշխատությունների։ Մահացել է Ղրիմում, ուր եկել էր հանգստանալու։ Թաղված է Հռոմում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հեղափոխականներ Կատեգորիա:Իտալիայի արդարադատության նախարարներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալացի փիլիսոփաներ
Adobe Flash Player
Adobe Flash Player (Shockwave Flash Ինտերնետ Էքսպլորեր-ում և Mozilla Firefox-ում), ծրագիրն անվճար է և օգտագործվում է Adobe Flash-ի պլատֆորմում։ Ծրագիրը ներառում է մուլտիմեդիաի դիտումը, վիդեո և աուդիո ֆայլերի տարածում։ Կարող է հանդես գալ որպես Վեբ դիտարկիչի պլատֆորմ։ Բջջային հեռախոսները նույնպես իրենց մեջ կրում են այս ծրագիրը։ Flash Player-ը ստեղծվել է Macromedia-ի կողմից և Adobe Systems-ի մշակումից հետո ծրագիրը տարածվում է։
Flash Player-ը ծրագրում է SWF ֆայլեր, որոնք կարող են ստեղծվել Adobe Animate-ի և Adobe Flash Professional-ի աշխատանքային գործիքներով, authoring tools, Adobe Flash Builder-ով կամ FlashDevelop-ի գործիքներով։ Flash Player-ի միջոցով կարելի է դիտել վեկտորներ, պատկերացանցային գրաֆիկներ, 3D գրաֆիկներ, վիդեո և աուդիո ֆայլեր ներկառուցված սցենարների լեզվով (ActionScript)։ ActionScript-ը հիմնված է ECMAScript-ի վրա և նման է JavaScript-ին։ Flash Player-ն ունի լայն լայն տարածում և համարվում է ինտերնետային էջերում տեղադրված խաղերի, անիմացիաների և գրաֆիկական ինտերֆեյսի (GUI- ների) ընդհանուր ձևաչափ։ Adobe-ը 2013 թվականին հայտարարել է, որ մեկ միլիարդ օգտատերերից 400 միլիոնը վեց շաբաթվա ընթացքում բեռնել է Adobe Flash Player-ի նոր տարբերակը ։
Flash Player-ը շատ է քննադատվել հեառախոսի մառդկոցի առագ սպառման համր, փակ համակարգ լինելու և մասամբ ոչ անվտանգ լինելու համար։ Flash Player-ը հատկապես շատ է քննադատել Էյփլի ստեղծող Սթիվ Ջոբսը։ Նա բաց նամակով հայտնել էր, որ հրաժարվում է այդ ծրագիրը իր IOS համակարգում տեղադրելուց։ Բնականաբար այս ծրագրից օգտվողների թիվը նվազեց, պատճառ հանդիսացան նաև ժամանակակից վեբ կայքերը որոնք կարող են կատարել այն նույն ֆունկցիաները որոնց ընդունակ է Flash Player-ը  ։ 2017 թիվ հուլիսին, Adobe-ը հայտարարեց, որ կաջակցի Flash Player-ին, և կշարունակի օգտագործել HTML5-ի ստանդարտները  ։ Հայտը համաձայնեցված է Էյփլի , Ֆեյսբուքի , Գուգլի , Մայքրոսոֆթի և Mozilla-ի հետ ։
Հատկություններ
Adobe Flash Player-ը հնարավորություն ունի աշխատել SWF ֆայլերի հետ, չնայած նրան, որ չունի ներկառուցված առանձնահատկություններ SWF ֆայլերը փոփոխության ենթարկելու համար։ Այն իրականացնում է ծրագրակազմ ActionScript- ի ծրագրավորման լեզվով, որը տեքստի, տվյալների, վեկտորային գրաֆիկայի, ռետրո գրաֆիկայի, ձայնային և վիդեոների ռեժիմի շահարկության հնարավորություն է ընձեռնում։ Ծրագիրը թույլտվությունը ստանալուց հետո կարող է մուտք գործել որոշակի արտաքին սարքեր, որոնցից են  վեբ խցիկները և խոսափողը։