cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վաճառական Կորոբկովների տներ
Պատմություն
Շենքը սկզբում վաճառվել է Խարիտոնովին, այնուհետև վաճառական Դմիտրիևներին։ Բոլոր սեփականատերերի ժամանակ տարածքները միշտ հանձնվել են խանութներին, մառաններին, արհեստանոցներին և գրասենյակներին։ Շենքում գործում էին ռեստորան, գրախանութ, բժշկի աշխատասենյակ, տպագրական արհեստանոց։ Այստեղ վաճառվում էր բանջարեղեն և ճարպ ։
Խորհրդային տարիներին շենքում նույնպես գործել են խանութներ, գրասենյակներ և բնակվել են մարդիկ ։
2008-2009 թվականներին շենքը հիմնանորոգվել է. վերականգնվել են դեկորատիվ ճակատները, սակայն կորսվել է շենքի հետնամասի գրեթե ամբողջ պատկերը. «ճարտարապետական հին հիմքի» վերևում այժմ վեր է խոյանում «Եվրոպա» գործարար կենտրոնի հսկա շենքը։ Իսկ շենքում, ինչպես տարիներ առաջ, գործում են խանութներ ։
Հետաքրքրաշարժ փաստեր
XIX դարի վերջից մինչև 1919 թվականը տանն ապրել ու աշխատել է Վլադիմիր Լենինի զարմիկ նոտար Ալեքսանդր Արդաշևը ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Եկատերինբուրգի շենքեր և կառույցներ
Ադա Գոբետտի
Ադա Գոբետտի (Ada Gobetti, ), իտալացի ուսուցիչ, լրագրող, հակաֆաշիստական առաջնորդ։ Օրիորդական ազգանունը Փրոսփերո, այնուհետև Մարչեզինի՝ երկրորդ ամուսնությունից հետո ։
Կենսագրություն
Իր ամուսնու՝ Պիեռո Գոբետտիի հետ, ով նույնպես լրագրող էր, թղթակցել է մի քանի հակաֆաշիստական ամսագրերին, այդ թվում՝ «La Rivoluzione Liberale»-ին, որի տպագրությունն ու թողարկումն արգելվեց 1925 թվականին ֆաշիստական բռնապետության կողմից։ Նրա ամուսինը ծեծի էր ենթարկվել ֆաշիստական ջոկատի կողմից և ստիպողաբար աքսորվել Փարիզ, որտեղ և մահացել էր 1926 թվականին, բրոնխիտից ։
Իտալացի փիլիսոփա, պատմաբան Բենեդետտո Կրոչեն խրախուսեց նրան վերսկսել աշխատանքը։ 1828 թվականից Ադա Գոբետտին սկսեց սովորել անգլերեն լեզու և գրականություն և թարգմանում էր տեքստեր։
1937 թվականին Ադա Գոբետտին ամուսնանում է Էտտոր Մարչեզինի հետ ։
Ադա Գոբետտին աջակցել է 1919 և 1920 թվականներին Իտալիայում տեղի ունեցող երկամյա Կարմիր հեղափոխությանը (Biennio Rosso)՝ սկիզբ դնելով իտալական հակաֆաշիստական շարժմանը (Giustizia e Libertà), ստեղծելով «Partito d'Azione» կուսակցությունը ։ Պատերազմի ընթացքում նա մի օրագիր էր պահում, որը կարող էր նրա մահվան պատճառ դառնալ։ Օրագիրը գաղտնի պահելու համար Գոբետտին այն գրեց անգլերեն։ Սա նրա կենսագրության հիմքն էր։  Նա իտալական ընդդիմադիր շարժման առաջնորդն էր  և համագործակցում էր կին պարտիզանների խմբի հետ։ Պատերազմի ավարտից հետո նա նշանակվեց Իտալիայի ազգային ազատագրման կոմիտեի փոխնախագահ ։ 1945 թվականին նա դարձավ Կանանց միջազգային դեմոկրատական ֆեդերացիայի հիմնադիրներից մեկը։ 1946-ին Գոբետտին չանցավ փոխնախագահի ընտրությունները։
Ադա Գոբետտին մեծ ուշադրություն է դարձրել նաև երեխայի զարգացմանն ուղղված խնդիրներին, թարգմանել է 26 նամակ, որոնք նախատեսված էին առաջին անգամ մայրանալ պատրաստվող մայրերի համար։ Նա ցանկանում էր, որ երեխաներն այլ կերպ դաստիարակվեին, քանի որ դեմ էր ֆաշիստական իշխանությունների ժամանակաշրջանի մոտեցումներին ։
1950-ականներին նա նպաստեց բազմաթիվ մանկավարժական հրատարակությունների տպագրմանը, այդ թվում ` «L'Unità», «Paese Sera» և  «Educazione Democratica»:
1956 թվականին Գոբետտին միացավ Իտալական կոմունիստական կուսակցությանը։
Մահ և ժառանգություն
Ադա Գոբետտին մահացել է 1968 թվականին՝ իր կյանքը նվիրելով ժողովրդավարությանն ու կանանց իրավունքներին ։ Տասը տարի անց` 1978 թվականի հոկտեմբերի 2-ին նրան հետմահու պարգևատրում են Զինվորական պատվավոր արծաթե մեդալով, հակաֆաշիստական դիմադրության շարժման մեջ իր դերն ու մասնակցությունն ունենալու համար ։
Աշխատանքներ
Իտալերեն լեզվով Անգլերեն լեզվով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի լրագրողներ Կատեգորիա:Իտալացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Իտալացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Սոցիալիստ ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալացի մանկավարժներ
Լուցկիներով աղջիկը
Լուցկիներով աղջիկը (Den lille Pige med Svovlstikkerne), Հանս Քրիստիան Անդերսենի կարճ նշանավոր պատմվածքը, որը գրվել է Ավգուստենբուրգ ամրոցում որպես Յոհանն Լունդբյույի նկարի համադրություն` լուցկիների երիտասարդ վաճառողուհու պատկերով։ Հրապարակվել է 1845 թվականին։
Սյուժե
Պատմությունը պատմում է լուցկիներ վաճառող փոքրիկ աղջկա մասին, որը մահացավ ամանորի նախօրեին. աղջիկը նախընտրում է չվերադառնալ տուն` վախենալով դաժան հայրիկից։ Ամեն անգամ, երբ նա վառում է լուցկին, որպեսզի տաքանա, նրա աչքերի առաջ հատնվում են լուսավոր պատկերներ. յուղոտ բադը, որը դուրս է գալիս ափսեի միջից և գնում է աղջկան ընդառաջ, ամանորյա եղևնին խաղալիքներով, մահացած տատիկը...Առավոտյան աղջկան գտնում են սառած` վառված լուցկիների տուփով ։
Էկրանավորումներ
Հայտնի հեքիաթի մոտիվներով 1928 թվականին Ժան Ռենուարը նկարահանեց կարճրամետրաժ համր ֆիլմ, իսկ 2006 թվականին Դիսնեյ ստուդիան նկարահանեց կարճամետրաժ անիմացիոն ֆիլմ (որի գործողությունները տեղափոխվել են մինչհեղափոխական Ռուսաստան)։ Հայտնի է նաև այլ էկրանավորումներ. 1903 թվականի (Ջ. Ուիլյամսոն) և 1919 թվականի (Յու. Ա. Ժելյաբուժսկի)։ 2005 թվականին ֆրանսիացի նկարիչ և ռեժիսոր Սառա Մունը հրատարակեց լուսանկարչական գիրք և «Կրկես» սև ու սպիտակ ֆիլմը, որոնք ստեղծվել էին «Լուցկիներով աղջիկը» հեքիաթի մոտիվներով։ Հայկական «Բամբիռ» ռոք-խումբն ունի նույնանուն երգ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հանս Քրիստիան Անդերսենի հեքիաթներ Կատեգորիա:Մանկական գրականության կերպարներ
Կարմրան ծաղկաշատ
Կարմրան ծաղկաշատ, Կարմրանազգիների ընտանիքի, Կարմրան ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Տերևաթափ խոշոր թուփ կամ սլացիկ ծառ է' մինչև 8 մ բարձրությամբ՝ բնի և խոշոր ճյուղերի վրա անփայլ, մուգ մոխրագույն կամ դարչնագույն կեղևով։ Վերին ճյուղերը նուրբ են, գլանաձև՝ տեղադրված սուր անկյան տակ, ծածկված բաց գորշավուն, դարչնավուն, շիկավուն կամ ծիրանագույն կեղևով։ Ընձյուղները ուղիղ են՝ հակված դեպի բունը։ Միամյա շիվերի վրա տերևները լայն սրտաձև են կամ օվալաձև, հաստավուն, ներքին մասով գրկում են շիվը, շիկավուն են կամ բաց դեղնակարմիր, ծածկված խոր կետերով (գեղձերով)։ Կանաչ ընձյուղների տերևները երկարավուն են, կղմինդրաձև դասավորված, թեթևակի դեպի ետ ծռված, ընձյուղը գրկում են կիսով չափ, ծածկված են գեղձիկներով, որոնք խոր կետերի տպավորություն են թողնում։ Գարնանը հայտնվող ծաղկաողկույզները կողմնային են, բազմաթիվ, 1—10 սմ երկարությամբ։ Ամռանը ծաղիկները հավաքված են նոսր հուրաններում և գտնվում են աճող ընձյուղների գագաթին։ Ծաղիկը 5 անդամանի է։ Ծաղկակիցը կաշվեկերպ է, նշտարաձև։ Բաժակաթերթիկները օվալա-ռոմբաձև են, լայն, թաղանթանման, նուրբ ատամնաեզր, փոքր կեռիկով, սրածայր կամ բթածայր։ Պսակը կիսաբաց է կամ լայն զանգականման, պսակաթերթիկները բաց վարդագույն են, կամ սպիտակ, երկարավուն-օվալաձև, մինչև 2 մմ երկարությամբ, նեղ։ Ենթավարսանդային սկավառակը պոլիմորֆ է։ Տուփիկը ունի մինչև 3 մմ երկարություն, նեղ կոնաձև է, փայլուն, բաց դեղնավունից մինչև նարնջագույն։ Պարունակում է մինչև 16 սերմ։
Տարածվածություն
Բնական պայմաններում տարածված է Կովկասում, Իրանում, Արևմտյան Չինաստանում, Հարավային և Միջին Ասիայում, Աֆղանստանում։ Հայկական ՍՍՀ-ում տարածված է Արարատյան դաշտում, Վայքում, Մեղրիում, որտեղ աճում է գետափերին, ավազոտ վայրերում և կավահողերում՝ ծովի մակերևույթից մինչև 900 —1200 մ բարձրության վրա։ Սլացիկ, գեղեցիկ ծառատեսակ է, օժտված դեկորատիվ բարձր հատկանիշներով։ Գարնանը տերևներն ավելի ուշ են բացվում, քան կարմրանի մյուս տեսակներինը։ Ծաղկում է գարնանից մինչև ուշ աշուն, ընդ որում աշնանը տերևները ստանում են բավականին գեղեցիկ դեղնանարնջագույն գունավորում։
Կիրառություն
Հեռանկարային է մեր հանրապետության միջին և ստորին լեռնային գոտիների բնակավայրերի կանաչապատման համար։ Էկոլոգիական խումբը IX: Մշակության հավանական շրջանները Յա, 8, 12, 17 — 18,^ 22-25, 28, 32 ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կարմրանազգիներ
Բալետը Ռուսաստանում
Բալետը Ռուսաստանում իր իսկական ծաղկունքին հասնելով ` դարձավ Ռուսաստան երկրի և ռուսական արվեստի այցեքարտը ։
Պատմություն
Ըստ Իվան Զաբելինի` առաջին բալետային ներկայացումը Ռուսաստանում կայացել է Բարեկենդանին, Փետրվարի17-ին, 1672 թվական-ին Ալեքսեյ Միխայլովիչ թագավորի պալատում, Պրեոբրաժենսկոյեում, ըստ Յակոբ Ռեյտենֆելսի` 1675 թվականի փետրվարի 8-ին ։ Բալետի ներկայացումը կոմպոզիտոր Հենրիխ Շյուցի Օրփեոսի մասին ղեկավարում էր Նիկոլայ Լիման ։ Ներկայացումից առաջ բեմ բարձրացավ Օրփեոսի դերակատարը և երգեց գերմաներեն քառյակներ` թարգմանված թագավորի թարգմանչի կողմից, որոնցում վեր էին հանվում Ալեքսեյ Միխայլովիչի հոգու հիանալի հատկանիշները։ Այդ ընթացքում Օրփեոսի երկու կողմերում կանգնեցված էին գրաժապավեններով զարդարված և բազմագույն կրակներով լուսավորված երկու բուրգեր , որոնք Օրփեոսի երգից հետո սկսեցին պարել։
18-րդ դար
Պետրոս I-ի օրոք Ռուսաստանում սկիզբ են առնում պարեր. Մենուետներ, Հակապարեր (Контрданс) և այլն ։ Եղավ կարգադրություն, համաձայն որի պարերը դարձան պալատական էթիկետի հիմնական մասը, իսկ պալատական երիտասարդությունը պարտավորված էր պարել սովորել ։
1731 թվականին Պետերբուրգում բացվեց Ցամաքային շլյախտայական կադետական կորպուսը, որին վիճակված էր դառնալ ռուսական բալետի օրրանը ։ Քանի որ կորպուսի շրջանավարտները հետագայում պետք է գրավեին բարձր պետական պաշտոններ և կարիք ունեին աշխարհիկ վարվեցողության գիտելիքների, ապա գեղեցիկ արվեստների ուսուցումը, այդ թվում նաև պարահանդեսային պարերի, կորպուսում բավականին մեծ նշանակություն էր տրվում։ 1734 թվականների կորպուսում պարուսույց էր նշանակվել Ժան Բատիստ Լանդեն, որը համարվում է ռուսական բալետային արվեստի հիմնադիրը։ 1735 թվականին Պետերբուրգ էր հրավիրվել կոմպոզիտոր Ֆրանչեսկո Արայան, 1736 թվականին՝ բալետմեյստեր Անտոնիո Ռինալդին ։ Ավելի ընդունակ պարող էր Նիկոլայ Չոգլոկովը, հետագայում սենեկապետ ։
1738 թվականի մայիսի 4-ին ֆրանսիացի պարուսույց Ժան Բատիստ Լանդեն բացեց Ռուսաստանում առաջին բալետային պարերի դպրոցը «Танцо́вальная Ея Императорского Величества школу» (այժմ Ա.Յա Վագանովի անվան ռուսական բալետի ակադեմիա) ։ Ձմեռային պալատի հատուկ պատրաստված սենյակներում Լանդեն սկսեց 12 ռուս տղաների և աղջիկների պարուսուցումը։ Աշակերտներին ընտրում էին հասարակ ծագումով ընտանիքներից։ Ուսումն անվճար էր, սաները գտնվում էին ամբողջական խնամակալության տակ ։ հայտնի են դպրոցի առաջին հավաքի ամենալավ պարողների անունները. Ակսինյա Սերգեևա, Ավդոտիա Տիմոֆեևա, Ելիզավետա Զորինա, Աֆանասի Տոպորկով, Անդրեյ Նեստերով ։
Ռուսաստանում բալետը հետագա զարգացում ստացավ Ելիզավետա Պետրովնայի կայսրության ժամանակ։ Հաջողության հասնող կադետների մեջ էր Նիկիտա Բակետովը, որը հետագայում դարձավ Ելիզավետայի ընտրյալը՝ օգտվելով կայսրուհու բարեհաճությունից, ով ինքն էր հագցնում գերազանցորեն կանացի դերեր կատարող երիտասարադին ։ 1742 թվականին դպրոցի աշակերտներից Լանդեն կազմավորեց առաջին բալետային խումբը, իսկ 1743 թվականին խմբի մասնակիցներին սկսեցին վարձատրել ։ Խմբի տարեկան բյուջեն, չհաշված նվագախումբը, կազմում էր 33 810 ռուբլի։ 1759 թվականի օգոստոսի մեկին, կայսրուհու անվանակոչության օրը և պրուսների նկատմամբ հաղթանակի առթիվ, հանդիսավոր ներկայացվեց «Առաքինության ապաստարանը» բալետ-դրաման, որն ունեցավ մեծ հաջողություն ։
Եկատերինա II-ի օրոք բալետը Ռուսաստանում ձեռք բերեց մեծ համբավ և ստացավ հետագա զարգացում։ Նրա թագադրման առթիվ մոսկովյան պալատում տրվեց ճոխ բալետ «Գարնան աստվածուհու հովիվների և հովվուհիների ուրախ վերադարաձը կամարասրահ», որին մասնակցում էին անվանի մեծատոհմինկներ։ Հայտնի է, որ պալատական թատրոնում բալետային ներկայացումներում հաճախ էր պարում Պավել պետրովիչի թագաժառանգը։ Եկատերինա 2-րդի դարաշրջանից Ռուսաստանում սկսվեց ճորտային բալետի ավանդույթը, երբ կալվածատերերը իրենց համար թատերախմբեր էին ստեղծում՝ կազմված ճորտ գյուղացիներից։ Այդպիսի բալետից ավելի շատ ճանաչում ուներ կալվածատեր Նաշչոկինի բալետը ։
18-րդ դարում բալետը սերտ կապվեց օպերային ներկայացումների հետ, սակայն այն չէր մտնում գործողության մեջ, այլ ցուցադրվում էր ընդմիջումներին՝ անտրակտներին։ 1766 թվականին Վիեննայիյից ուղեգրված բալետմեյդտեր և կոմպոզիտոր Գասպարո Անջոլինին բալետային բեմադրությանը ավելացրեց ռուսական կոլորիտ՝ մտցնելով ռուսական մեղեդիներ, ինչով զարմացրեց բոլորին և ձեռքբերեց համընդհանուր գովեստներ իր հանդեպ ։ Հայտնի, որ 1787 թվականին բալետային թատերախմբի պահպանումը արժեր տարեկան 40 170 ռուբլի։ Այն ժամանակների արտիստներից հայտնի էին Իվան Վալբերխը, Վասիլի Բալաշովը, Զորինան և Սոֆյա Վալբրեխովան ։
Պավել 1-ինի թագավորության սկզբում բալետը դեռ նորաձև էր։ Թատերախումբը պահելը նստում էր տարեկան 24 110 ռուբլի։ Բալետային ներկայացումներում հատուկ տեղ էին զբաղեցնում Գոնզագո Պյեդրո դի Գոտտարդոյի դեկորացիաները։ 1794 թվականից սկսվեցին առաջին ազգությամբ ռուս բալետմեյստեր Իվան Վալբերխի բեմականացումներ։ հետաքրքրական էր, որ Պավել 1-ինի օրոք դրվեցին հատուկ կանոններ բալետի համար՝ հրամայվեց, որ ներկայացման ժամանակ բեմում չպետք է լիներ ոչ մի տղամարդ, նրանց դերերը պարում էին Եվգենիա Կոլոսովան և Նաստասիա Բերիլովան։ Այդպես շարունակվեց մինչև Օգյուստ Պուարոյի Սանկտ-Պետերբուրգ տեղափոխվելը ։
19-րդ դար
Նիկոլայ 1-ի օրոք ռուսական բալետը շարունակեց փայլել և Դիդլոյի շնորհիվ զբաղեցնում էր առաջնային դիրք բեմական արվեստի մյուս տեսակների համեմատ։ Բալետը կլանում, էր թատերական ղեկավարության ամբողջ ուշադրությունը։ Կայսրը սիրում էր բալետային ներկայացումները և գրեթե բաց չէր թողնում նրանցից ոչ մեկը։ 1831 թվականին Դիդլոն թատրոնի տնօրեն իշխան Սերգեյ Գագարինի հետ կոնֆլիկտի պատճառով թողեց պետերբուրգյան բամը։ Նրա հեռանալն ուժեղ ազդեցություն ունեցավ բալետի դրության վրա։ Շուտով պետերբուրգյան բեմին սկսեց փայլել եվրոպական բալետի աստղ Մարիա Տալյոնին։ Նրա առաջնաելույթը կայացավ 1837 թվականի սեպտեմբերի 6-ին «Սիլֆուհի» բալետին և արժանացավ հանդիսատեսի հիացմունքին։ 1841 թվականին նա հրաժեշտ տվեց Պետերբուրգին՝ այդ ընթացքում բեմում պարելով ավելի քան 200 անգամ։ 1848 թվականին Պետերբուրգ եկավ Տալյոնիի մրցակիցը՝ Ֆաննի Էլսլերը` հայտնի իր նրբագեղությամբ և միմիկայով։
Նրա հետևից Պետերբուրգ եկավ Կարլոտտա Գրիզին, որի առաջնաելույթը կայացավ 1851 թվականին «Ժիզելում» և ունեցավ մեծ հաջողություն։ Նա Պետերբուրգում պարեց մինչև 1853 թվականը` երբ նրան փոխարինող բերվեցին միանգամից երեք պրիմա-բալերինաներ Լուիզա Ֆլերին, Ռոզա Գիրոն և Գաբրիել Իելլան։ Այդ ընթացքում բալետմեյստերներ Օգյուստ Պուարոն, Ալեկսիս Բլաշը, Անտուան Տիտյուսը, Ֆիլիպպ Տալյոնին, Ժյուլ Պեռոն, Մարիուս Պետիպան, Ժոզեֆ Մազիլյեն հերթականությամբ դրեցին ճոխ բալետներ և ընդգրկելով տաղանդավոր արտիստներին՝ աշխատում էին առաջ մղել բալետային ներկայացումները, որոնց նկատմամբ սկսել էին սառել իտալական օպերայի պատճառով։ Այն ժամանակվա պարուհիներից առանձնանում են Աննա Պրիխունովան, Զինաիդա Ռիշարը, քույրեր Ամոսովաները, Եկատերինա Սանկովսկայան, Լյուբով Ռադինան, Օլգա Շլեֆոխտը, պարողների մեջ՝ Ֆրեդերիկ Մալավերնը, Բեռնար Ֆլյորին, Նիկոլայ Գոլցը, Թեոդոր Գերինոն, Քրիստիան Յոգանսոնը, Տիմոֆեյ Ստուկոլկինը, Մարիուս Պետիպան, Ժյուլ Պեռոն։ Այն ժամանակվա բալետի քննադատների մեջ էր Վիսարիոն Բելինսկին` նշանավորված Տալյոնիի, Գերինոյի և Սանկովսկայայի մասին հոդվածներով ։
20-րդ դար
20-րդ դարի սկզբին ակադեմիական ավանդույթների կրողն էին Օլգա Պրեոբրաժենսկայան, Մատիլդա Կշեսինսկայան, Վերա Տրեֆիլովան, Յուլյա Սեդովան, Ագրիպինա Վահանովան, Լյուբով Եգորովան, Նիկոլայ Լեգատը, Սամուիլ Անդրիոնովը, Մարիա Կոժուխովան, Օլգա Սոեսիվցևան։
Նոր ձևերի փնտրտուքում Միխայիլ Ֆոկինը հիմնվում էր ժամանակակից կերպարվեստի վրա։ Բալետմեյստրի սիրած բեմական ձևը դարձավ մեկ ակտանի բալետը` լակոնիկ չընդհատվող գործողությամբ։ Միխայիլ Ֆոկինին են պատկանում բալետներ «Արմիդայի Պավիլիոնը» 1907թ., «Շոպենիանան» 1908, «Եգիպտական գիշերները» 1908, «Դիմակահանդեսը» 1910, « Պետրուշկան» 1911, «Պոլովեցյան պարերը» «Իշխան Իգոր» օպերայից 1909: Ֆոկինի բալետներում փայլում էին Թամարա Կարսավինան, Վացլավ Նիժինսկին և Աննա Պավլովան։
«Դոն Քիշոտ» բալետի առաջին ակտը Լյուդվիգ Մինկուսի երաժշտության տակ (Մ.Պետիպի բալետի մոտիվներով) մինչև ժամանակակիցներին է հասել Ալեքսանդր Գորսկոյի խմբագրությունում, 1900:
Ավելի ուշ, 1963 թվականին, ներկայացվեց Միխայլովի, Բալտաչևի և Բրուսկինի կողմից նորացված «Կոնյոկ-Գորբունոկ» բալետը։
1924 թվականից Մարինյան թատրոնում ներկայացումներ էր դնում Ֆեոդոր Լոպուխովը, որի առաջին բեմադրումը եղավ «Մերկ լեռան գիշերը» բալետը, (երաժշտ.` Մոդեստ Մուսորգսկի), այնուհետև 1927 թվականին` Էդվարդ Գրիգի «Սառցե աղջիկը» 1929, «Կարմիր Կակաչը», 1931-ին «Բոլտը» Դմիտրի Շոստակովիչի երաժշտությամբ, 1944-ին՝ «Մանրակրկիտ զգուշություն»-ը Գ.Գերտալի երաժշտությամբ, 1947-ին՝ «Գարնանային հեքիաթ»-ը Բ.Ասաֆյեվի երաժշտությամբ (ըստ Չայկովսկու երաժշտական նյութերի)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակույթ Կատեգորիա:Պարարվեստ
Չմենի Մեյերի
Չմենի Մեյերի, վարդազգիների ընտանիքի, չմենի ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Տերևաթափ թուփ է՝ մինչեւ 1 մ բարձրությամբ։ Տերևները միշտ մերկ են։ Տերևակոթունները ունեն մինչեւ 1 սմ երկարություն, տերևները էլիպսաձև են, բութ գագաթով և կլորավուն կամ սեպաձև հիմքով, 1,5—4 սմ երկարությամբ և 1,2—3,5 սմ լայնությամբ։	 Ծաղիկները խմբված են եղանաձև ճյուղավորված բազմածաղիկվահաններում։ Հիպանթիումը թեթևակի աղվամազով է ծածկված։ Պտուղները վառ կարմիր են։
Տարածվածություն
Տարածված է Կովկասում և Արևմտյան Հայաստանում, Ադրբեջանում։ Հայաստանում աճում է Սևանի ավազանում, Զանգեզուրում, որտեղ հանդիպում է միջին լեռնային գոտում, ծովի մակերևույթից մինչեւ 2200 մ բարձրության վրա, Նոսրանտառներում և թփուտներում, սովորաբար քարքարոտ վայրերում։ Կենսաբանական և էկոլոգիական առանձնահատկություններով նման է ամբողջաեզր չմենուն։
Կիրառություններ
Էկոլոգիական խումբը՝ XIII: Մշակության հավանական շրջանները՝ 1-32 :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չմենի
Թղնուտ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Տավուշի մարզի լեռներ
Adelocera lepidoptera
Adelocera lepidoptera, դյուրադարձիկ բզեզ, մտնում է Agrypninae ենթաընտանիքի մեջ։ Հազվադեպ միջատ է։
Նկարագիր
Բզեզի երկարությունը 14-15 մմ, ունի սև-շականակագույն գույն։ Մարմինը ծածկված է ոսկեգույն և սև թեփուկներով։ Մեջքի առաջին մասի հետևի անկյան սուր գագաթները։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Միջատներ
Օրժևալ (Էնայի գավառ)
Օրժևալ (Orgeval), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Լան 2 կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Լան:
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02573:
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 72 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 43 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 33-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 10-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 76,7%, 1999 թվականին եղել է 57,9%)։ 33 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 30-ը (15 տղամարդ և 15 կին), գործազուրկ էին 3 մարդ (1 տղամարդ և 2 կին)։ 10 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 3-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 4-ը՝ թոշակառուներ, 3-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Գետնաստղ բուրավետ
Գետնաստղ բուրավետ, տորոնազգիների ընտանիքին պատկանող դեղաբույս։
Տարածվածություն
Աճում է ստորին և միջին լեռնային գոտիների ստվերաշատ սաղարթավոր (հաճախ հաճարենու և կաղնու) անտառներում։ Բազմանում է կոճղարմատների ընձյուղներով։ Հանդիպում է Լոռու, Տավուշի, Արագածոտնի, Վայոց ձորի և Սյունիքի մարզերում։ Լավ մեղրատու և թունավոր բույս է ։
Նշանակություն
Բուժական նպատակներով օգտագործում են բույսի վերգետնյա մասը, որը հավաքում են ծաղկման վերջում և ծաղկելուց հետո։ Բոված սերմերից պատրաստում են սուրճին փոխարինող ըմպելիք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Տորոնազգիներ Կատեգորիա:Մեղրատու բույսեր Կատեգորիա:Թունավոր բույսեր Կատեգորիա:Բազմամյա բույսեր Կատեգորիա:Խոտաբույսեր Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր Կատեգորիա:Վրաստանի բուսական աշխարհ Կատեգորիա:Լիտվայի բուսական աշխարհ
Նատրիում-կալիումի կարբոնատ
Նատրիում-կալիումի կարբոնատ՝ անօրգանական միացություն, կալիումական աղի և ածխաթթու գազի միացություն, նյութի քիմիական բանաձևը՝ KNaCO3, ջրում լուծելի անգույն բյուրեղիկներ են։
Ֆիզիկականն հատկություններ
Նատրիում-կալիումի կարբոնատը անգույն բյուրեղներ են։
Ջրում լավ լուծելի են։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կարբոնատներ Կատեգորիա:Կալիումի միացություններ Կատեգորիա:Նատրիումի միացություններ
Վաճառական Կազանցևների տուն
Պատմություն
Տան շինարարությունը սկսվել է 1889 թվականին հայտնի տեղական կապալառու Իվան Տորոպովի կողմից։ Ըստ վարկածներից մեկի՝ շինարարության պատվիրատուն եղել է Ուրալում հայտնի ու հարգված Կազանցևների վաճառականական ցեղի ներկայացուցիչ Գավրիիլ Ֆոմիչ Կազանցևը։ 1892-1894 թվականներին շենքին ավելացվել են ելուններ, ինչպես նաև կցակառուցվել է ձախ թևը ։
1918-2001 թվականներին շենքում գործում էր ծննդատուն։ 2002 թվականին շենքը հանձնվել է Իրբիտի կերպարվեստի պետական թանգարանին, իսկ 2006 թվականի մայիսի 25-ին վերակառուցումից հետո շենքում բացվել է Ուրալի արվեստի թանգարանը ։
Նկարագրություն
Վաճառական Կազանցևների տունը քարե երկհարկանի շինություն է, որի հորինվածքում առանձնանում է ելունը, որը պսակվում է ասեղնասայրավոր գմբեթով և շենքը բաժանում է երկու անհավասար մասի, որոնք միմյանցից տարբերվում են բարձրությամբ, մասնատումներով և զարդարանքով։ Շենքի գլխավոր ճակատն անհամաչափ է. աջ թևը ձախից երկար ու ցածր է։ Գլխավոր մուտքի վերևում թեթև կոփածո ճաղերով պատշգամբ է, որի դուռն ու պատուհանը միավորված են սլաքաձև ռելիեֆի ուրվագծով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1894 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Սվերդլովսկի մարզի շենքեր և կառույցներ
Ավստրալիա (ֆիլմ)
«Ավստրալիա» (Australia), պատերազմական դրամա աշխարհահռչակ ավստրալիացի կինոռեժիսոր՝ Բազ Լուրմանի կողմից՝ Նիկոլ Քիդմանի և Հյու Ջեքմանի մասնակցությամբ։ Ֆիլմի նկարահանումները սկսվել են 2008 թվականի մարտին, ավստրալիական Քիմբերլին քաղաքում, և ավարտվել են նույն թվականի նոյեմբերին։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2008-ի նոյեմբերի 18-ին ԱՄՆ-ում։ Հետո ցուցադրվեց նաև այլ երկրներում։
Սյուժե
Ֆիլմի սյուժեյի հիմքում ընկած է անգլիացի մի արիստոկրատ տիկնոջ պատմությունը։ Ամուսնու մահվանից հետո ժառանգաբար նրան անցավ հսկայական ռանչո՝ «Հեռավոր դաշտավայրեր» անունով։ Այն գտնվում էր Ավստրալիա մայր ցամաքի հյուսիսում։ Երկրորդ համաշխարհայինի սկսվելուց առաջ նա գնում է իր կալվածք, որպեսզի պաշտպանի այն հովիվներից, որոնք ցանկանում էին ռանչոն իրենց տիրապետության տակ վերցնել։ Նրան օգնության են հասնում նախրապան Դրովերն ու մի քանի կամավոր ծառաներ։ Նրանք ստիպված էին 1500 գլուխ անասուններին ոտքով տանել դեպի Դարվին, որը հազարավոր մղոնների հեռավորության վրա էր։ Նեյլ Ֆլեթչերը, մի խումբ նախրապանների հետ փորձում է խանգարել նրանց։
Արտադրություն
Ֆիլմը հանդիսանում է էպիկական արկածային դրամա՝ արծարծելով սոցիալական բազմաթիվ պրոբլեմներ։ Ֆիլմն այնքան ժամանակ վերնագիր չի ունեցել, մինչև 2006 թ․ նոյեմբերի 23-ին ռեժիսոր Բազ Լուրմանը ավստրալիական ռադիոշոուներից մեկում չհայտարարեց «Ավստրալիա» վերնագիրը։ Ինչպես հենց ինքն է ասում, ֆիլմի վերնագիր կարող էր ընտրվել «Հսկայական հյուսիսային հողեր», կամ «Հեռավոր դաշտավայրեր» վերնագրերը։ Լուրմանը մտածում էր «Ավստրալիան» դարձնել իր պատմաէպիկական տրիլոգիայի առաջին մասը։ Երկրորդ մասը լինելու է «Ալեքսանդր Մեծ» պրոեկտը, որը ժամանակավորապես կասեցվել է։ Իսկ երրորդ մասը դեռ վերնագիր չունի, բայց արդեն պարզ է, որ լինելու է պատմական կինոպրոեկտ Ռուսաստանի մասին։
Քասթինգ
Պրոյեկտի սկզբում պլանավորվել էր, որ գլխավոր դերակատարը լինելու է Ռասսել Քրոուն, սակայն 2006 թ․ ամռանը ավստրալիացի դերասանը, այն բանից հետ, որ հրաժարվեց իր կերպարը փոփոխությունների ենթարկել, հայտարարեց, որ՝ «չի պատրաստվում մասնակցել այդ պրոեկտին՝ ֆինանսի հետ կապված»։ «Ավստրալիան» դարձավ երկրորդ կինոպրոեկտը, որում Քիդմանին ու Քրոուին չհաջողվեց աշխատել միասին։ Նրանք «հին ընկերներ» են։ 2005 թ․ սկսվեց «Էկվապիպտ» ֆիլմի նկարահանումները, որը կասեցվեց Ռասսելի պահանջով՝ սցենարի ոչ բավարար լինելու պահանջով։ Հետո նույն դերն առաջարկվեց Հիթ Լեդջերին, սակայն նա նույնպես ստիպված էր հրաժարվել պրոեկտին մասնակցելուց, քանի որ արդեն մասնակցում էր «Մռայլ ասպետը» ֆիլմիի նկարահանումներին։
2007 թ․-ի հունվարի 25-ին հայտարարվեց, որ հանրահայտ ավստրալիացի դերասան՝ Դեվիդ Ուենեմը, որը հայտնի է Մատանիների տիրակալը ֆիլմից, ֆիլմում կերտելու է Նեյլ Ֆլեթչերի կերպարը։
Էգրե (գետակ)
Էգրե, գետ Հայկական լեռնաշխարհում, Ճորոխի ավազանում, Մուրղուզի վտակը։ Հոսում է Բաթումի մարզի Արդվինի օկրուգի տարածքով
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գետեր
Ալեթլու
Ալեթլու, գյուղ կամ վայր Արևելյան Հայաստանում, Երևանի նահանգի Սուրմալուի գավառում` նրա արևելյան կողմում։
1829-1831 թթ.-ին ուներ 28, 1906 թ.-ին` 788 հայ բնակիչ։
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու գյուղատնտեսությունն էր։
1918-1920 թթ.-ին բնակչությունը տեղահանվեց։ Նրանք բնակություն հաստատեցին Արարատյան դաշտի գյուղերում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Մկնականջ դաշտային
Մկնականջ դաշտային, գնարբուկազգիների ընտանիքին պատկանող դեղաբույս։
Նշանակություն
Բուժական նպատակներով օգտագործում են եռտերպենային սապոնիններ (ցիկլամին), ֆլավոնոիդներ (կեմպֆռրոլ, կվերցիտին), ֆենոլկարբոնային թթուներ, պրոտեոլիտիկ ֆերմենտներ, անտոցիաններ, ճարպային և եթերային յուղեր, գլիկոզիդներ, դաբաղանյութեր պարունակող վերգետնյա խոտային մասը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Գնարբուկազգիներ Կատեգորիա:Բազմամյա բույսեր Կատեգորիա:Խոտաբույսեր Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր Կատեգորիա:Աֆրիկայի բուսականություն
Հել Էներջի
Հել Էներջի, հունգարական Hell Energy LTD ընկերության էներգետիկ ըմպելիք։
Մենտալիստը
Մենտալիստը (անգլերեն՝ The Mentalist), ամերիկյան ոստիկանական պռոցեդուրային սերիալ է, որի պրեմիերան կայացել է սեպտեմբերի 23-ին, 2008 CBS ալիքով։ Սերիալի հեղինակը Բռունո Հելլերն է, ով նաև պրոդյուսերն է։ Շոուն պատմում է ՛՛էքստրասենս՛՛ Պատրիկ Ջեյնի (Սայմոն Բեյքեր) մասին է, ով աշխատում է ՀԿԲ-ում (Հետախուզությունների Կալիֆորնիական Բյուրո), իսկ 6-րդ եթերաշրջանից ՀՖԲ-ում։ Սերիալը նոմինացվել է Էմմի (մրցանակաբաշխություն) և Ոսկե Գլոբուսին։
Հել Էներջի
Պատմություն
Ընկերությունը հիմնադրվել է 2006 թվականին և նույն տարում սկսել է իր խմիչքների արտադրությունը և վաճառքը։ Երեք տարվա ընթացքում Hell Energy LTD ընկերությունը դարձել է Հունգարիայի շուկայի առաջատարը ։ Ապրանքանիշի ճանաչվածության հարցում կարևոր դերակատարություն է ունեցել Ֆորմուլա 1-ի թիմ Williams -ի հետ հովանավորչական համաձայնությունը։ Մինչև 2015 թվականը խմիչքը դարձել է շուկայի առաջատարը այնպիսի երկրներում, ինչպիսիք են Ռումինիան, Բուլղարիան, Սլովակիան, Կիպրոսն ու Ադրբեջանը, այն մատչելի է նաև աշխարհի ավելի քան 40 երկրներում։ Ընկերության գլխամասային գրասենյակները գտնվում է Հունգարիայում, Ռումինիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Ռուսաստանում և Կիպրոսում։
Մենտալիստը
Սյուժե
Գլխավոր հերոսը՝ Պատրիկ Ջեյնը հիանալի հոգեբան, էքստրասենս և մանիպուլյատոր է։ Վերջին հարցազրույցի ժամանակ Ջեյնին հարցնում են, թե ինչպես կնկարագրի սերիական մարդասպանին՝ Կարմիր Ջոն անունով։ Ջեյնը պատասխանում ՝ «Կարծում եմ, նա ունեցել է անապահով մանկություն և եղել է թշվառ ու միայնակ»։ Այդ խոսքերից հետո Կարմիր Ջոնը սպանում է Ջեյնի կնոջը և դստերը։ Չդիմանալով այդ մեծ ցավին՝ Ջեյնը մեկ տարի անցկացնում է հոգեբուժարանում։ Այդտեղից դուրս գրվելուն պես նա ընդունվում է աշխատանքի ընդունվում Հետախուզությունների Կալիֆորնիական Բյուրոյում և իր առջև նպատակ դնում, որ վրեժ է լուծելու ու սպանելու է Կարմիր Ջոնին։
Հել Էներջի
Պատմություն
Hell Energy LTD ընկերությունը Avalon Park -ի՝ Միշկոլցում զվարճանքի համալիր և սպա կենտրոն ունեցող հանգստավայրի ստեղծողն ու սեփականատերն է ։
Մենտալիստը
Մրցանակներ և Նոմինացիաներ
Կատեգորիա:2010-ականների ամերիկյան քրեական հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ
Հել Էներջի
Գործարան
Ընկերության գործարանը կառուցվել է 2011 թվականին Սիկսո]յ]ում։ Այն ունի երկու գիծ օրական 2 մլն բանկա լցնելու համար արտադրող հզորությամբ։ Գոյություն ունի նաև լաբորատորիա խմիչքի շարունակական մոնիտորինգի և վերլուծության բնութագրերի համար։ Գործարանն ունի ամենաբարձր անվտանգության հավաստագիրը՝ FSSC22000: [[2012 թվականին նա Դյուսելդորֆում արտադրողների հանդիսության ժամանակ ճանաչվել է Եվրոպայում լավագույն երեք գործարաններից մեկը։ Գործարանը կարող է արտադրել մինչև 500 միլիոն շիշ և ունի ավտոմատ լոգիստիկ կենտրոն՝ 6,000 մ2 տարածքով։ 2011 թվականից սկսվում է նաև արտահանման համար արտադրությունը։
Բաղադրություն
Կոֆեինի պարունակությունը մեկ բանկայում կազմում է 80 մգ 250 մլ-ի համար, որը համարժեք է մեկ բաժակ սուրճին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էներգետիկ ըմպելիքներ
Դիտակի հնավայր
Դիտակի հնավայր, հնավայր ՀՀ-ի Աշտարակի շրջանում, Դիտակ գյուղի մոտ։ Վերաբերում է ուշ անտիկ ժամանակաշրջանին։ Պեղումների ժամանակ բացվել են կիսակլոր աշտարակներով պարիսպների հետքեր, բնակելի շինությունների մնացորդներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնավայրեր այբբենական կարգով
Ատենա Պաշկո
Ատենա-Սվյատոմիրա Վասիլևնա Պաշկո (Атена-Святомира Василівна Пашко, ), ուկրաինացի բանաստեղծուհի, իրավապաշտպան և հասարակական գործիչ։
Հայտնի այլախոհ և քաղաքական գործիչ Վյաչեսլավ Չեռնովոլի կինը։
Կենսագրություն
Ավարտել է Լվովի անտատեխնիկական ​​ինստիտուտը։ Ուսանողական տարիներից ակտիվորեն մասնակցել է ուկրաինական մշակույթի ռեպրեսիայի ենթարկված գործիչների պաշտպանությանը, ինչի համար 1960-ականների կեսերից ենթարկվել է տարբեր հալածանքների։ Նրան արգելել են տպագրել իր ստեղծագործությունները, բնակարանում պարբերաբար խուզարկություններ են կատարվել, իսկ աշխատանքի վայրում տարբեր պատրվակներով նկատողություններ են հայտարարվել։ 1970 թվականին Վերոնիկա Մորոզովայի դատավճիռը չեղյալ հայտարարելու համար Ուկրաինայի Խորհրդային Սոցիալիստական ​​Հանրապետության Գերագույն դատարան դիմելուց հետո Պաշկոյին հեռացրել են աշխատանքից, որից հետո գտնվել է Պետական ​​անվտանգության կոմիտեի կանոնավոր հսկողության ներքո։
1991 թվականին Ուկրաինայի կանանց միության հիմնադիր համագումարի որոշմամբ ընտրվել է միության նախագահ։ 1999 թվականին ամուսնու՝ Ուկրաինայի հայտնի հասարակական գործիչ Վյաչեսլավ Չեռնովոլի ավտովթար-առեղծվածային մահից հետո շարունակել է նրա գործունեությունը Ուկրաինայի ժողովրդական Ռուխում ։
Ստեղծագործություն
Ատենա Պաշկոն համարվում է «Խաչմերուկներում» (Մյունխեն, 1989), «Սուր մոմերի վրա» (Բալթիմոր-Տորոնտո, 1991), «Իմ արահետի շեղբը» (Կիև, 2007) բանաստեղծական ժողովածուների հեղինակը ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ում բռնադատվածներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքական գործիչներ
Էջմիածին (լեռ)
Էջմիածին, լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Վան քաղաքից հյուսիս, Սուրբ Սահակ լեռան մոտ։ Լեռան դիմաց, լճափին կար կաղնու անտառ, որի մոտ նշմարվում էին հին բերդի ավերակներ՝ Փլած բերդ անունով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վանի մարզի լեռներ
Փշամանդիկ Տուրնֆորի
Փշամանդիկ Տուրնֆորի, մատիտեղազգիների ընտանիքի, փշամանդիկ ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Տերևաթափ թուփ է՝ 30-80 սմ բարձրությամբ, չռված ճյուղավոր սաղարթով։ Տերևները լայն են, հակառակ-ձվաձև կամ գրեթե կլոր, մինչև 2 սմ երկարությամբ և 0,5 սմ լայնությամբ, հիմքում սեպաձև, տափակ, մանր-ատամնաեզր, կարճ, համարյա աննկատ կոթունավոր։ Ռաստրուբը գլանաձև է, 3-4 մմ երկարությամբ, միջհանգույցներից կարճ։ Ծաղկապատը սպիտակ է կամ վարդագույն։ Դրանց ներքին մասնիկները պտղաբերելիս կլորասրտաձև են։
Տարածվածություն
Բնական պայմաններում տարածված է Կովկասում, Արևմտյան Հայաստանում։ Մեր հանրապետության տարածքում աճում է Ջանգեզուրում, լեռների, ինչպես նաև մարգագետնատափաստանային գոտու չոր, քարքարոտ լանջերին։ Ինչպես և նախորդ տեսակը, մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում անապատա-կիսաանապատային և չոր տափաստանային շրջանների կանաչապատման և անտառապատման համար (անջրդի պայմաններում) ։
Amblyellus hasdrubal
Amblyellus hasdrubal, իշամեղուների տեսակ(Pompilidae)։
Տարածվածություն
Եվրոպա՝ Բոսնիա, Գերմանիա, Հունաստան, Իսպանիա, Պորտուգալիա, Ֆրանսիա, Չեխիա
Նկարագրություն
Որսում են անում և ձու են դնում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միջատներ
Բիանկա Լոուսոն
Բիանկա Ջասմին Լոուսոն (Bianca Jasmine Lawson, )՝ ամերիկացի հեռուստադերասանուհի։
Լոուսոնն ունեցել է հերթական դերը հետևյալ սերիալներում՝ «Զանգով փրկվածը. Նոր դասարան» (NBC, 1993-1994) և Goode Behavior (UPN, 1996-1997) և «Հմայիչ խաբեբաները» (ABC Family, 2010-2012): 2016 թվականին նա սկսեց նկարահանվել Օփրան Ուինֆրինի «Շաքարեղեգի տնկաստանի թագուհի» սերիալում ։ Ինչպես նաև հայտնի է իր երկրորդական դերերի շնորհիվ՝ «Քույրիկ, քույրիկ», «Դոուսոնի ծովափը», «Ամերիկացի պատանու գաղտնի կյանքը», «Վամպիրի օրագրերը», «Պատանի գայլը» ։ Հեռուստատեսությունից դուրս, նա հայտնի դարձավ 2001 թվականին «Վերջին պարը ինձ հետ» ֆիլմում։
Լոուսոնը ծնվել է Լոս-Անջելեսում, Կալիֆոռնիայում՝ Լոուսոն Ռիչարդի և Դենիս Գորդիի ընտանիքում։ Նա Բերրի Գորդիի եղբոր աղջկա ծոռն է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավային Կալիֆոռնիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Օտրեմանկուր
Օտրեմանկուր (Autremencourt), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Մարլ կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Լան:
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02039:
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 185 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 110 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 72-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 38-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 65,5 %, 1999 թվականին եղել է 51,5 %)։72 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 63-ը (39 տղամարդ և 24 կին), գործազուրկ էին 9 մարդ (4 տղամարդ և 5 կին)։ 38 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 5-ը՝ թոշակառուներ, 28-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Կասուբիում Բուգանդա թագավորների գերեզման
Կասուբիում Բուգանդայի թագավորների գերեզմանը գտնվում է Կամպալա շրջանի Կասուբի բլրի վրա և զբաղեցնում է մոտ 30 հեկտար տարածք, 2001 թվականից այն ընդգրկվում է ՅՈՒՆԵՍԿՕՅԻ Համաշխարհային ժառանգության կազմում ։ Նրա տարածքի զգալի մասն օգտագործվում է ավանդական գյուղատնտեսության համար։
Նկարագրություն
Բլրի վերևում գտնվում է Բուգանդայի նախկին իշխանների պալատը («կաբակա»), որը կառուցված է եղել 1882 թվականին և 1884 թվականին փոխակերպվել է թագավորական դամբարանի։
«Մուզիբու-Ազալա-Մպանգա» գլխավոր շենքը, որտեղ տեղակայված են չորս դամբարաններ, ունի կլոր ձև և ավարտվում է գմբեթով։ Այդ ճարտարապետական հուշարձանը պատրաստված է բնական նյութերից, հիմնականում՝ փայտից, ծղոտից, եղեգից, ձողիկներից և կավե սահուկից ։
Դամբարանում թաղված են Բուգանդայի թագավորները՝
Օբյեկտի հիմնական նշանակությունը կապված է ոչ նյութական արժեքների հետ, ինչպիսիք են հավատքը, հոգևորը, զարգացման շարունակականությունը և ազգային ինքնությունը.
Հրդեհ
2010 թվականի մարտի 16-ին ըստ տեղական ժամանակի՝ մոտ 8։30-ին, դամբարանի տարածքում հրդեհ սկսվեց, ինչի հետևանքով համաշխարհային ժառանգության այս օբյեկտը ամբողջությամբ այրվեց ։ Հրդեհի առաջացման պատճառներն անհայտ են։ Թագավորների մնացորդները ապահով են մնացել, քանի որ գերեզմանների ներքին մասը պաշտպանված է եղել ավերումից։ Հրդեհը տեղի է ունեցել Ուգանդա յի եւ Բուգանդայի կառավարությունների միջև վատացած հարաբերությունների ժամանակ, մասնավորապես 2009թվականի սեպտեմբերին տեղի ունեցած իրադարձությունների պատճառով : Երկրում տեղի ունեցող խռովությունների պատճառով այդ ժամանակ Բուգանդայի թագավորին ստիպել էին դադարեցնել ուղևորությունները երկրում, իսկ նրան համակրող լրագրողներից մի քանիսը ձերբակալվել էին։ Մարտի 17-ին Բուգանդայի կաբակա Ռոնալդ Մուվենդա Մութեբի II-ը և Ուգանդայի նախագահ Յովերի Մուսևենին այցելել են թաղման վայր ։ Հարյուրավոր մարդիկ նույնպես այցելել են հրդեհի վայր, որպեսզի փրկեն հրդեհից մնացած մնացորդները ։
Բուգանդի Թագավորության վարչապետ Ջոն Բոսկո Վալուսումբին մարտի 17-ը հայտարարեց «Թագավորության սգի օր»։ Այս անսիրտ արարքի կորուստները նկարագրելու համար բառեր չկան ։
2014 թվականի մայիսին ճապոնական օգնությունը սկսեց համալիրի վերակառուցումը
Հղումներ
Kasubi Tombs website (англ.)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աֆրիկայի մշակույթ
Ավետիսյան
Ավետիսյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայերեն հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ
Ահաբեկչություն Քաբուլում (2017)
Ահաբեկչություն Քաբուլում, ահաբեկչական գործողություն, որը տեղի է ունեցել 2017 թվականի մայիսի 31-ին Աֆղանստանի մայրաքաղաք Քաբուլում։ Պայթյունը տեղի է ունեցել տեղի ժամանակով ժամը 08:25-ին : Ըստ նախնական տվյալների, մահացել է 80, վիրավորվել, ավելի քան, 350 մարդ ։ Որևէ ահաբեկչական խմբավորում դեռևս պատասխանատվությունը իր վրա չի վերցրել։ Պայթուցիկ սարքը տեղադրված է եղել ավտոմեքենայի մեջ։ Մեքենան կայանված է եղել Քաբուլի կենտրոնական հատվածում, որը քաղաքաբնակների կարծիքով եղել է ամենաանվտանգ վայրը ողջ Աֆղանստանում։ Այստեղ մտնելու համար մի քանի անցակետեր պետք է անցնել  ։
Նախապատմություն
Ապրիլին թալիբները հայտարարել էին, որ իրենց գրոհայինների նոր թիրախներ հանդիսանալու են արտասահմանյան ուժերը ։ Մինչ այդ, ԱՄՆ-ն հայտարարել էր, որ զինված նոր ջոկատներ է ուղարկելու երկիր՝ կայունացնելու Աֆղանստանում տիրող իրավիճակը ։
Հարձակում
Պայթյունը տեղի է ունեցել Քաբուլի կենտրոնում՝ առավոտյան աղոթքի ժամին։ Պայթյունից մի քանի մետր հեռավորության վրա գտնվում է Գերմանիայի դեսպանատունը ։ Դեսպանատան շենքը պայթյունի արդյունքում վնասվել է ։ Ճապոնիայի դեսպանատան երկու աշխատակիցներ վիրավորվել են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ահաբեկչական գործողություններ Աֆղանստանում Կատեգորիա:2017 զանգվածային սպանություններ
Չմենի ամբողջաեզր
Չմենի ամբողջաեզր, վարդազգիների ընտանիքին պատկանող դեղաբույս։
Նկարագրություն
Մոտ 1,5 մ բարձրությամբ, լայնատարած ճյուղերով, թավոտ երիտասարդ ընձյուղներով ցրտադիմացկուն թուփ է։ Կլորավուն-ձվաձև տերևների վերին մակերեսը կանաչ է, ստորինը՝ մոխրագույն կամ սպիտակավուն։ Մուգ կանաչ, փայլուն hերթադիր ամբողջաեզր տերևները աշնանը կարմրում են։ Կարճ ողկույզներում հավաքված են վարդագույն պսակաթերթիկներով մանր ծաղիկները։ Գնդաձև կամ ձվաձև մանր պտուղները ծիրանի-կարմիր են, մուգ կարմիր կամ սև ։
Տարածվածություն
Աճում է նախալեռնային և լեռնային գոտիների թփուտներում, ինչպես նաև քարքարոտ սարալանջերին։ Տարածված է հանրապետության բոլոր մարզերում և Արցախում։ Մեղրատու բույս է ։
Նշանակություն
Բուժական նպատակներով օգտագործում են ընձյուղները, տերևներն ու պտուղները։ Պտուղների եփուկն օգտագործում են դիզենտերիայի և այլ ինֆեկցիոն հիվանդությունների բուժման համար և փքումների դեպքերում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Վարդազգիներ Կատեգորիա:Մեղրատու բույսեր Կատեգորիա:Եվրոպայի բուսական աշխարհ
Լեո Պերուց
Լեո Պերուց (Leo Perutz, լրիվ անունը Լեոպոլդ Պերուց, ), ավստրիացի գրող, Էքսպրեսսիոնիզմի, «կախարդական» գրականության և «սարսափ» ժանրի ճանաչված վարպետ։
1920-ական թվականների գերմանացի ամենահեղինակավոր գրողներից մեկը՝ Պերուցը, սկսեց կորցնել իր ժողովրդականությունը, երբ Գերմանիայում նացիոնալ-սոցիալիստների իշխանության գալուց հետո արգելք դրվեց «հրեական արվեստի» վրա։ Անշլյուսից հետո արտագաղթել է Պաղեստին։ 1950-ական թվականներին Պերուցը գրեթե մոռացվել էր Եվրոպա յում, պահպանելով համբավը միայն Լատինական Ամերիկա յում։ Պերուցի ստեղծագործական նոր ժողովրդականությունը, և ստեղծագործության տեղի և ազդեցության իմաստավորումը եվրոպական և ավստրիական գրականության մեջ, ի հայտ եկավ միայն նրա մահից հետո՝ 1980-1990-ական թվականներին։
Կենսագրություն և ստեղծագործականություն
Նա հրեական ոչ կրոնական ընտանիքի չորս երեխաներից ավագն էր ։ 17-րդ դարում ընտանիքը Տոլեդոյից տեղափոխվել է Բոեմիա՝ Իսպանիա յում հրեաների հալածանքների պատճառով։ Իսպանիայում նրա նախնիների անունը հավանաբար Փերեզ է եղել։ Հայրը վաճառական էր, տեքստիլ գործարանի սեփականատեր։ 1899 թվականին (այլ աղբյուրների համաձայն՝ 1901 թվականին ) ընտանիքը Պրահայից տեղափոխվել է Վիեննա, որտեղ Լեոն ավարտել է ավագ դպրոցը (առանց վկայականի ): Ծնողները հիասթափված էին, որ որդին մեծ հետաքրքրություն չէր ցուցաբերում ընտանեկան բիզնեսի հանդեպ, այլ լիովին տարված էր քիչ հայտնի «Freilicht» գրական խմբակի գործունեությամբ։ Լեոն կամավորաբար ծառայել է բանակում և ոչ ծանր զինծառայություն անցկացրել Պրահա յում ։ Ծառայելուց հետո Պերուցը՝ 1904 թվականին վերադարձավ Վիեննա, որտեղ աշխատել է որպես ապահովագրական գործակալ, միաժամանակ, որպես ազատ ունկնդիր, հաճախել համալսարան և Տեխնիկական ինստիտուտ։ 1907 թվականի հոկտեմբերին Լեո Պերուցը Տրիեստ քաղաքում «Assicurazioni Generali» ապահովագրական ընկերությունում ստացել է գործակալի պաշտոն։ Հատկանշական է, որ միևնույն ժամանակ նույն ապահովագրական ընկերության Պրահայի մասնաճյուղում սկսել է աշխատել Ֆրանց Կաֆկան, որի ստեղծագործությունները հաճախ համեմատվում են Պերուցի աշխատանքների հետ։ 1908-ից մինչև 1923 թվականները գրողը աշխատել է որպես ապահովագրական գործակալ` «Anker-Versicherung» կազմակերպությունում ։
Առաջին հրատարակություններ
Պերուցի առաջին հրատարակությունը 1907 թվականին տպագրված «Մեսսիր Լորենցո Բարդիի մահը» նովելն էր։ Այն տպագրվել էր Վիեննայի Զեիթում, որին հաջորդեցին ևս մի քանի պատմվածքներ ։ Այդ ժամանակ Պերուցը ընկերներին հորդորում էր իր գործերին լուրջ չվերաբերվել և առայժմ իրեն չհամարել գրող։ Նա աշխատում էր իր առաջին` «Երրորդ փամփուշտը» (Die dritte Kugel) վեպի վրա, որը հրատարակվել է 1915 թվականին։ Իրադարձությունները տեղի են ունենում Մեքսիկա յում՝ իսպանացիների կողմից ացտեկների կայսրության նվաճման ժամանակ։ Արդեն առաջին իսկ գրքում հայտնվում են մահվան մղումներ և մահվան մոտիկություն, որը բնորոշ է նրա ողջ ստեղծագործությանը։ Հրատարակությունը արժանացավ դրական մի շարք քննադատությունների։
Մասնակցություն առաջին համաշխարհային պատերազմին
Նույն տարվա օգոստոս ամսին Պերուցը Առաջին համաշխարհային պատերազմ ի պատճառով զորակոչվեց բանակ։ 1916 թվականի հունիսի 4-ին Արևելյան ճակատում, Ռոհատինից ոչ հեռու, թոքերի շրջանում ստացավ ծանր վիրավորում և զորացրվեց լեյտենանտի կոչումով։ Մաթեմատիկական ունակությունների շնորհիվ, նա աշխատեց Վիեննայի շտաբի ռազմական մամուլում, որտեղ գործել է որպես դեկոդավորող ։ Հետագայում Պերուցը տեղափոխվեց գրաքննության բաժին։ Ռազմական մամուլի շտաբում Պերուցը անձամբ կարող էր հանդիպել այնպիսի հայտնի գրողների, ինչպիսիք են Ռայներ Մարիա Ռիլկեն, Հուգո ֆոն Հոֆմանաթանը, Ռոբերտ Մուզիլը։
Առաջին համաշխարհայինից հետո
1918 թվականին Լեո Պերուցը ամուսնացավ բժիշկ Իդա Վեյլի 22-ամյա դստեր հետ, որի հետ իր երիտասարդությունից ի վեր գտնվում էր ռոմանտիկ հարաբերությունների մեջ։ Նույն տարում Լեո Պերուցը հասավ իր իրական գրական ճանաչմանը։ Այդ ժամանակից մինչև 1933 թվականը նրա վեպերը Գերմանիայում ամենաշատ ընթերցված էին։ Թողարկվել են նրա «Թռիչք դեպի անհայտություն» («Zwischen neun und neun»), «Իննի և իննի միջև» վեպերը, որոնք արագորեն դարձան բեսթսելեր։ Ստանիսլավ Դեմբայի պատմությունը, որն ապրում էր հագեցած կյանքով՝ վեպի 12 ժամ տևող գործողությունների ընթացքում, կարելի է մեկնաբանել որպես երազանք մահվանից առաջ ։ Նույն թվականին Պերուցը տպագրել է ռեզոնանսային մի շարք հոդվածներ, որոնք քննադատում էին ռազմական արդարադատության համակարգը, որոնցից մեկն ընդգրկվել է Կարլ Կրաուսի  «Մարդկության վերջին օրերը» երգիծական դրամայում ։
Առաջին գրքից հետո Լեո Պերուցը մեկը մյուսի հետևից  հրատարակեց մի շարք վեպեր, որոնք վայելում էին հսկայական հաջողություն, իսկ 1920-ականների սկզբին նա թողեց ապահովագրական գործակալի աշխատանքը՝ ամբողջովին նվիրվելով գրականությանը։ Հատկապես արժանահիշատակ են  «Մարքիզ դը Բոլիբար» (Der Marques de Bolibar) և «Ահեղ դատաստանի վարպետը» (Der Meister des Jüngsten Tages) վեպերը, որոնք լույս են տեսել, համապատասխանաբար, 1920 և 1923 թվականներին։ Այս վեպերում արտացոլվում էին գրողի վարպետությանը բնորոշ առանձնահատկությունները։
Պերուցի վեպերը ֆանտմասագորիաներ են, որոնց մեջ միահյուսվում են գերբնական և կենցաղային մոտիվները։ Նրանց ժանրային պատկանելիության հարցը վիճարկելի է, քանի որ, սկզբունքորեն, դրանցում գերբնական ամեն մի դրսևորում ստանում է իրական բացատրություն ։ Պատկերավորման էքսպրեսսիոնիստական միջոցները գրողին հաճախ ստիպում են խիստ ուշադրություն դարձնել հոգեկան ախտաբանությունների վրա, ստիպելով մտածել, թե արդյոք նկարագրվածից ո՞րն է իրականը ։ Նրա ստեղծագործությունների գործողությունները սովորաբար տեղի են ունենում կամ կապված են անցյալի հետ, գրեթե միշտ ընթանում են ակնարկային, երևակայության, միստիկ-գերբնական խաբկանքների աշխարհում ։ Բայց մշտապես նրա գործերում առկա են մահը և կործանումը։ Վեպերի սյուժեն սովորաբար գերհամակարգված է. վերջնական արդյունքը նախապես հայտնի է, միայն դրան տանող ուղին է անհայտ։ Հաճախ տեքստում հայտնվում են երկու տարբեր, հակասական պատմություններ, որոնք բացատրվում են ոչ լիովին հուսալի պատմողների կողմից :
Գրողի բնավորությունը բարդ էր և չհամակերպվող, նույնիսկ կոպիտ, նա միայն ինքն էր ընտրում, ում հետ ավելի մոտենալ, ըստ այնմ, առանձնանում էր վիրավորանքներով, սարկազմով և, նաև, իր երկրպագուների շրջանում պայքարում սնոբիզմի դեմ։ Նա իր ստեղծագործությունները չէր համարում արժանի, լուրջ՝ գիտական հետազոտությունների համար, չէր սիրում քննադատների կողմից դրանք մեկնաբանելը և ամբողջ կյանքում նա չտվեց ոչ մի հարցազրույց։ Պերուցը ատում էր, երբ նրան համարում էին Պրահայի «ֆանտաստիկ արձակի» ներկայացուցիչ` ասոցացնելով Գուստավ Մեյրինկի և Պաուլ Բյուսոնի անունների հետ։ Նա զբաղվում էր հին, սառը զենքերի հավաքագրմամբ, մոլի խաղացող էր և նույնիսկ, կեղծանվան տակ, թողարկեց մի ձեռնարկ` բրիջ խաղալու վերաբերյալ։ Ապահովագրական գործակալ  աշխատելու տարիներին Պերուցը հետաքրքրվել էր մաթեմատիկայով, գիտական ​​ամսագրերում հրատարակել մի շարք աշխատանքներ՝ ապահովագրական վիճակագրության մասին ։ Գրող Պաուլ Ֆրանկի հուշերի համաձայն, նա պահպանողական էր իր հայացքների և սովորությունների մեջ. նա իր բոլորը վեպերը գրել է պողպատե գրիչով և թանաքամանի միջոցով, չօգտագործելով ինքնահոս գրիչներ և գրամեքենաներ, ընդորում մշտապես արտագրում էր գրածը` ձգտելով առավելագույն ճշգրտության։ Գրողը Վիեննայի գրական սրճարանների մշտական հաճախորդն էր, հատկապես Հերենգորդի և Գրինշիլդիի, որտեղ նա հանդիպում և խոսում էր ժամանակի հայտնի գիտնականների և փիլիսոփաների հետ։ 1920-ական թվականներին գրողը որոշ ժամանակ համակրում էր Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատներին, բայց հետո հեռացավ նրանցից, իսկ 1930-ականներին նա միապետական ​​լեգիտիմիստ էր ։
Կինեմատոգրաֆիան ուշադրություն է դարձրել Լեո Պերուցի ստեղծագործությունների վրա։ Նրա մի շարք աշխատանքների սյուժեով ֆիլմեր են նկարահանվել։ Պերուցի համար մեծ հաջողություն է եղել Մետրո Գոլդուին Մայերի հետ պայմանագրի ստորագրումը` «Թռիչք դեպի անհայտություն» վեպի էկրանավորման համար, թեև ֆիլմը այդպես էլ երբեք չնկարահանվեց։ 1929 թվականին Պերուցը թողարկեց «Էհ, խնձոր, ուր ես դու գլորվում» (Wohin rollst du, Äpfelchen…) վեպը, որը, ի սկզբանե հեղինակել է որպես կինոսցենար և վաճառել ավելի քան երկու միլիոն օրինակով ։ Սա ավստրիացի սպայի վրեժի պատմությունն է, որը պատերազմի ժամանակ եղել է Ռուսաստանի ռազմագերիների ճամբարում։ Նա չէր կարողանում մոռանալ ռուս գնդապետի վիրավորանքներն իր անձի հանդեպ։ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ վեպի հերոսը հետևում է գնդապետին, ապա Կոստանդնուպոլսում, ուր փախչում է գնդապետը, այնուհետև ամբողջ Եվրոպայում և, վերջապես, անսպասելիորեն հայտնաբերում է նրան իր Վիեննայի տանը։ Բայց վրեժի կրակը, որն այնքան ուժ և էներգիա էր խլել նրանից, այդ թվում` իր կյանքի ճանապարհին պատահաբար հանդիպած մարդկանց, լիովին սպառվել էր։ Այս գիրքը մեծապես ազդել է Յան Ֆլեմինգի Բոնդի պատմության վրա։ Յանը Պերուցին ուղղված նամակում գրել է. «Ցավոք, «հանճարեղություն» բառը վաղուց այլևս գին չունի և կորցրել է իր նախնական իմաստը, այլապես ես կանվանեի այդ գիրքը «ուղղակի հանճարեղ»» ։
Այս տասնամյակում Պերուցը նաև գրել է երկու վեպ. «Սուրբ Պետրոսի ձյունը» (St. Petri-Schnee), որը հրապարակվեց 1933 թվականին, գերակշռեց իր բելլետրիստիկ ձևով՝ միջնադարյան Եվրոպայում կրոնական զանգվածային փսիխոզների հետ կապված ժամանակակից գաղափարներին ։ Իսկ 1936 թվականին լույս տեսած «Շվեդական ձիավորը» (Der schwedische Reiter), առանձնանում էր Մյոբիուսի ժապավենի նման իր օղակված կոմպոզիցիայով։ Հրատարակվելուն պես այս գրքերը արգելվեցին նացիստական ​​Գերմանիայում (մեկ այլ տարբերակ պնդում է, որ Պերուցը ինքը արգելված հեղինակների ցուցակում չի եղել, բայց Զսոլնեյ հրատարակչությունը, որը թողարկում էր իր գործերը, համարվում էր հրեական և չէր կարող Գերմանիայի տարածքում գրքեր տարածել ): Ավստրիայում և Հունգարիայում վեպերը գրեթե աննկատ մնացին։ Հայրենիքում Պերուցի կարգավիճակը ավելի էր բարդանում։
Երկրորդ ամուսնություն, արտագաղթ
1935 թվականի մայիսի 16-ին Պերուցը երկրորդ անգամ ամուսնացավ հարուստ վաճառականի դստեր` Գրետա Համբուրգերի հետ ։ Գերմանական զորքերի կողմից Ավստրիան գրավելուց հետո, Պերուցը երկրորդ կնոջ, առաջին ամուսնությունից ունեցած երկու դուստրերի և որդու հետ, վիզայի միջոցով մեկնեց Վենետիկից Հայֆա, իսկ հետո` Թել-Ավիվ։ Պաղեստինի սահմանին բռնագրավեցին նրա զենքերի հավաքածուն, և Պերուցը ստիպված վերադարձավ ծառայելու ապահովագրական գործակալությունում։ Նա շարունակեց հավաքել տեղական հնագիտական ​​հազվագյուտ իրեր և փոստային նամականիշներ։