cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օգիբալովո (գյուղ, Միխայլովսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 23 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ռյազանի մարզի Միխայլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Իսֆիս
Իսֆիս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Մարդինի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
(6913) Յուկավա
(6913) Յուկավա (Yukawa), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,23535 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9233 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5474 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1220,72 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,294908 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,41° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կին Էնդատեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Կաձուրո Վատանաբեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Անապատի մաշկեղ չղջիկ
Անապատի մաշկեղ չղջիկ, Օգնևի մաշկեղ չղջիկ, հարթաքիթ չղջիկների ընտանիքի կաթնասուն կենդանի։ Հազվադեպ հանդիպում է ՀՀ հարավային, հարավարևելյան մարզերում։ Գերադասում է թփածածկ կամ անտառազուրկ ոչ բարձր սարալանջերը (որտեղ կա ջրամբար)։
Արտաքին կառուցվածք
Մարմնի երկարությունը 43-56 մմ է, պոչինը՝ 38-45 մմ, նախաբազկինը՝ 42-46 մմ։ Մեջքի մազերը համեմատաբար երկար են, մուգ մոխրագույն, փորինը՝ կարճ, սպիտակ։ Ականջների երկարությունը 16-18 մմ է, ծայրը՝ շագանակագույն։
Կենսակերպ
Բնակվում է փոքր խմբերով (չեն առաջացնում մեծաքանակ գաղութներ)։ Որսի է դուրս գալիս մայրամուտից հետո։ Ամռան կեսերին ծնում է 1 (կամ 2) ձագ։ Կենսակերպն ուսումնասիրված է մասնակի։
Կատեգորիա:Հարաքիթ չղջիկներ
Զարլուի
Զարլուի, Սաարլուի (Saarlouis [], . 1936 թվականի հունվարի 15-ից մինչև 1945 թվականի հուլիսի 14-ը  անվանվել է Զարլաուտերն), արդյունաբերական քաղաք Գերմանիայի Սաար երկրամասում, որի կազմի մեջ մտնող նույնանուն շրջանի վարչական կենտրոնն է։ Հանդիսանում է պողպատաձուլական արդյունաբերության կենտրոն։ Զբաղեցնում է 43,3 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2020 թվականի մարտի 31-ի տվյալներով եղել է 34 442 ։
Պատմություն
Բնակավայրը ծնունդ է առել 1680 թվականին՝ որպես Լյուդովիկոս XIV-ի ամրոց և նրա պատվին անվանվել է Սար-Լուի (Sarre-Louis): Ամրությունները նախագծվել ու կառուցվել են թագավորի գլխավոր ճարտարագետ Վոբանի ղեկավարությամբ, ով հետագայում արժանացել է Ֆրանսիայի մարշալի կոչման։ Նապոլեոնյան պատերազմներից հետո բնակավայրը հանձնվել է Պրուսիային։ Նացիստների տիրապետության շրջանում վերանվանել են Զարլաուտերն, որպեսզի խույս տան ֆրանսիացի թագավորի անվան հիշատակումից (Saarlautern) :
1986 թվականին Զարլուին եղբայրացել է այդ ժամանակ Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետության տարածքում գտնվող Այզենհյուտենշտադտ քաղաքի հետ. դա ԳԴՀ-ի և ԳՖՀ-ի քաղաքների եղբայրացման առաջին դեպքն էր ։
Պողպատաձուլական գործարաններից զատ՝ Զարլուիում գործող խոշոր ձեռնարկություններից է շոկոլադի արտադրության Ludwig Schokolade GmbH & Co. KG ֆաբրիկան, որը թողարկում է Schogetten, Mauxion և այլ շոկոլադներ, ալկոհոլային պրալինե Trumpf, ծամոն-կոնֆետներ FRITT և լայն պահանջարկ վայելող այլ արտադրատեսակներ ։
Քույր քաղաքներ
Զարլուիի քույր քաղաքներն են ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1680 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Պրուսիայի թագավորություն
Սեբեկ
Սեբեկ, (سوبيك, Σοῦχος) ծովերի և ջրհեղեղների աստվածը եգիպտական դիցաբանության մեջ։ Ըստ եգիպտական դիցաբանության, այս աստվածը ունեցել է կոկորդիլոսի դեմք։ Ենթադրվում է, որ նա վանում է չար ուժերին մթության մեջ և պաշտպանում մարդկությանը ու աստվածներին։
Սեբեկի աստվածությունը տարածված էր հիմնականում ափամերձ բնակավայրերում։ Նա նաև համարվել է ձկնորսության և ծովափնյա ապրելակերպի հովանավորը։ Նրա պաշտամունքը առավել տարածում է գտել Հին Եգիպտոսի միջին թագավորության օրոք՝ մ.թ.ա. XIX-ից XVIII դար)։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Հին Եգիպտոսի աստվածներ Կատեգորիա:Աստվածներ այբբենական կարգով
Հանս-Ադամ II
Հովհաննես Ադամ Ֆերդինանդ Ալոյիզ Յոզեֆ Մարիա Մարկո դ'Ավիանո Պիյ ֆոն ունդ ցու Լիխտենշտայն կամ Հանս-Ադամ II (Hans-Adam II, ), Լիխտենշտայնի պետական և քաղաքական գործիչ, Լիխտենշտայնի միապետ՝ մեծ իշխան։
Կառավարումը Լիխտենշտայնում Հանդ-Ադամը սկսել է 1989 թվականի նոյեմբերի 13-ից, երբ մահացավ վերջինիս հայրը՝ Ֆրանց Յոզեֆ II-ը։
Կրթությունը ստեցել է Շվեյցարիայի տարածքում և սովորել է «Lyceum Alpinum Zuoz» միջազգային դպրոցում։ Դրանից հետո սովորել է Սենթ Գալլենի համալսարանում և վերադարձել հայրենիք։
Ի տարբերություն մի շարք այլ երկրներում կառավարող միապետների, Հանս-Ադամը տարբերվել է նրանով որ նա հակված չի եղել պետության իրավունքների սահմանափակման։
2003 թվականին Հանս-Ադամը կազմակերպել է հանրաքվե, որի նպատակը թագավորության լիազորությունների ընդլայնումն էր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիխտենշտայնի իշխաններ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ
Ստեպանկովո (գյուղ, Նովոդուգինսկի շրջան)
Ստեպանկովո (Степанково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Նովոդուգինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Նովոդուգինսկի շրջանի բնակավայրեր
Լյուդվիկ Աշկենազի
Լյուդվիկ Աշկենազի (Ludvík Aškenazy, ), չեխ գրող և լրագրող։
Կենսագրություն
Լյուդվիկ Աշկենազին ծնվել է 1921 թվականի փետրվարի 24-ին Չեսկի-Տեշինում, չեխ-հրեական ընտանիքում։ 1939 թվականին Չեխոսլովակիայի բռնազավթումից հետո սովորել է Ստանիսլավովում (այդ ժամանակ՝ Լեհաստանի կազմում), իսկ Արևմտյան Ուկրաինայի՝ Խորհրդային Միությանը միանալուց հետո սովորել է Լվովի համալսարանում՝ ստանալով բանասեր-սլավոնագետի մասնագիտություն։ Պատերազմի սկզբում ներկալվել է և ուղարկվել Ղազախստան։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին Չեխոսլովակիայի բրիգադի կազմում։ Չեխոսլովակիայի ազատագրումից հետո ապրել է Պրահայում, աշխատել է որպես լրագրող։ Հեղինակել է գրքեր, գրել «Մայիսյան աստղեր» (1959) ֆիլմի սցենարը։
1968 թվականին խորհրդային զորքերի՝ Չեխոսլովակիա մտնելուց հետո արտագաղթել է և ապրել Մյունխենում, իսկ 1976 թվականից հետո՝ Բոլցանոյում։
Լյուդվիկ Աշկենազին եղել է գերմանացի գրող Հայնրիխ Մանի փեսան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեխ գրողներ Կատեգորիա:Չեխ լրագրողներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Չեխ սցենարիստներ Կատեգորիա:Չեխ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ
Մկրտիչ Անանյան
Մկրտիչ Անանյան, հայ բանասեր, բառարանագիր։
Կենսագրություն
Ծնվել է Կ. Պոլսում։ Կրթությունն ստացել է Վենետիկի Սուրբ Ղազար վանքում։ 1759 թ.-ին լույս է ընծայել մի աղոթագիրք։ Եղել է Մխիթար Սեբաստացու աշակերտը։ 1769 թ.-ին Վենետիկում լույս է ընծայել «Բառարան աշխարհաբարե գրաբար» գիրքը։ Մահացել է Սալոնիկ քաղաքում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Հայ բառարանագիրներ
Պասո դե լոս Տորոս
Պասո դե լոս Տորոս (Paso de los Toros)՝ բնակավայր Ուրուգվայի հարավարևելյան մասում, Տակուարեմբո դեպարտամենտում։
Բնակչություն
Բնակչությունը ըստ 2011 թվականի տվյալների կազմում է՝ 12 895 մարդ.
Աղբյուր։ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուրուգվայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուրուգվայի քաղաքներ
Ալ-Ջուբեյհա
Ալ-Ջուբեյհա (الجبيهة‎‎), քաղաք Հորդանանի Թագավորության հյուսիս-արևմուտքում՝ Ամմանի մարզում։ Համարվում է հյուսիսարևմտյան Հորդանանի արդյունաբերական կենտրոնը։
Քաղաքը գտնվում է ծովի մակարդակից մոտ 972 մետր բարձրության վրա։ Կլիման մեղմ է, մերձարևադարձային։ Կլիմայի բնութագրիչներն են տաք, չորային կլիման՝ տաք ամառներով և մեղմ ձմեռնրով։
Բնակչություն
Ըստ 2004 թվականի Հորդանանի կենտրոնական բյուրոյի մարդահամարի տվյալների, Ալ-Ջուբեյհա քաղաքի բնակչությունը կազմում է 61 949 մարդ ։ Բնակչության մեծամասնությունը արաբներն են, որոնք խոսում են արաբերենով և դավանում իսլամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հորդանանի քաղաքներ
Էրսան Իլյասովա
Էրսան Իլյասովա (Ersan İlyasova, ), թուրք պրոֆեսիոնալ բասկետբոլիստ, հարձակվուղ։ Վերջին անգամ հանդես է եկել Բասկետբոլի ազգային ոսոցիացիայի (NBA) «Յութա Ջազ» ակումբում։
Թուրքիայում
Թուրքական «Յուլքերսպոր» ակումբի երիտասարդական հավաքականում հանդես գալուց հետո, Իլյասովան 2004-05 խաղաշրջանում պրոֆեսիոնալ մակարդակով միանում է «Յուլքերսպորի» հիմնական հավաքականին, որի կազմում անցկացնում է 11 խաղ՝ միջինը բերելով 4, 5 միավոր և 3, 2 անդրադարձ։
NBA-ում
Իլյասովոան ընտրվում է 2005 թ.-ի NBA-ի դրաֆթի 2-րդ ռաունդում (ընդհանուր՝ 36-րդ ընտրությամբ) «Միլոուքի Բաքսի» կողմից և 2 տարվա պայմանագր է կնքում վերջինիս հետ։ Չնայած դրան, Իլյասովան 2005-06 խաղաշրջանում չի մասնակցում և ոչ մի NBA-ի հանդիպման, դրա փոխարեն միանում է NBA-ի զարգացման լիգայի «Տուլսա Սիքստի Սիքսերս» ակումբին, որտեղ անցկացնելով 46 հանդիպում, Իլյասովայի միջին ցուցանիշներն էին 12,5 միավոր և 7,0 անդրադարձ։
Իլյասովան կատարում է իր NBA-յան առաջնաելույթը 2006 թվականի նոյեմբերի 1-ին՝ որպես «Բաքսի» բասկետբոլիստ։ Խաղաշրջանի ավարտին Իլյասովոն լքում է ակումբը և միանում Իսպանիայի ACB լիգայում և Եվրալիգայում հանդես եկող «Բարսելոնա» բասկետբոլային ակումբին։
Իսպանիայում
2007 թ.-ի հունիսի 16-ին Էրսան Իլյասովան 2 տարվա պայմանագիր է կնքում «Բարսելոնայի» հետ՝ դառնալով ակումբի պատմության առաջին թուրք բասկետբոլիստը։
Վերադարձը NBA
2009 թ.-ի հուլիսին Իլյասովան վերադառնում է Միլոուքի՝ կնքելով 3 տարվա 7 000 000 դոլար արժողությամբ պայմանագիր։
2012 թ.-ի փետրվարի 19-ին՝ «Նյու Ջերսի Նեթսի» (այժմ՝ «Բրուքլին Նեթս») հետ հանդիպման ժամանակ, Իլյասովան սահմանում է կարիերայի բարձրագույն՝ 29 միավոր և 25 անդրադարձ՝ դառնալով «Բաքսի» պատմության մեջ 3-րդ բասկետբոլիստը ով մեկ խաղի ժամանակ իր հաշվին գրանցել է առնվազն 25-ական միավոր և անդրադարձ (Քարիմ Աբդուլ-Ջաբարից ու Սվեն Լեյտերից հետո)։ Դրանից հետո նա արժանանում է «շաբաթվա խաղացող» միկրոկոչմանը՝ մարտի 5-ից 11-ը ցուցադրած խաղի համար։
Վերադարձը Թուրքիա
2011 թ.-ի ամռանը՝ NBA-ի լոկաուտի ժամանակ, Իլյասովան պայմանագիր է կնքում թուրքական «Էֆես Պիլսենի» հետ
Անձնական կյանքը
Իլյասովան ամուսնացած է ոմն բելառուսական ծագում ունեցող Ջուլիա անունով կնոջ հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1987 ծնունդներ Կատեգորիա:Թուրք բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Ղրիմաթաթարական ծագմամբ թուրքեր
Կատարա (Նյաֆտայի վտակ)
Կատարա (Катара), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Նյաֆտա գետի աջ ափին՝ 18 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 13 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Նովոալեկսանդրովկա (գյուղ, Կազանկայի շրջան)
Նովոալեկսանդրովկա (Новоолександрівка), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Կազանկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1921 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Կազանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1921 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լիվան
Լիվան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Մարդինի գավառում կամ Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում։ Գտնվում է Սղերդ քաղաքից 40 կմ հարավ, սարահարթի վրա ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Թուրքիայի և Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության հարաբերություններ
Թուրքիայի և Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության հարաբերություններ (Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti-Türkiye ilişkileri), երկկողմ դիվանագիտական հարաբերություններ մասամբ ճանաչված Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության և Թուրքիայի միջև, որոնք հաստատվել են 1974 թվականին։
Պատմություն
1960 թվականին Կիպրոս անկախություն ստացավ Մեծ Բրիտանիայից։ 1963 թվականին Կիպրոսի Հանրապետության նախագահ Մակարիոս III-ը առաջարկեց փոփոխություններ մտցնել երկրի սահմանադրության մեջ, համաձայն որի կիպրոսցի թուրքերի իրավունքները, ի տարբերություն կիպրոսցի հույների կրճատվելու էին։ Վերջինս, հանգեցրեց թուրքական իշխանությունների բացասական արձագանքին։ Կիպրոսցի թուրքերը մերժեցին նախագահի առաջ քաշած առաջարկությունը, որից հետո կղզու հունական և թուրքական համայնքների միջև սկսվեցին բախումեր։ 1974 թվականին Սև գնդապետները աջակցեցին Կիպրոսում ԷՕԿԱ գաղտնի կազմակերպության կողմից իրականացված հեղաշրջումը, որի արդյունքում նախագահ Մակարիոս III-ը ստիպված եղավ փախչել երկրից։ Սահմանադրական կարգի վերականգնման պատրվակով Թուրքիան ներխուժեց Կիպրոս և տեղի ունեցած բախումների արդյունքում գրավեց կղզու հյուսիսարևելյան մասը։ 1983 թվականին Ռաուֆ Դենքթաշը հռչակեց Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետությունը, որի անկախությունը ճանաչել է միայն Թուրքիան ։
Ինչպես Հունաստանի և Կիպրոսի հարաբերությունները, այնպես էլ Թուրքիայի և Հյուսիսային Կիպրոսի հարաբերությունները կարելի է բնութագրել որպես սերտ և դաշնակցային։ Թուրքիան, որպես կանոն, աջակցում է կիպրոսցի թուրքերի քաղաքականությունը, չնայած որ երբեմն առաջանում են նաև որոշակի հակասություններ։ ՄԱԿ-ի ճնշման տակ Անկարան ազդեցություն է ունեցել Հյուսիսային Կիպրոսի կառավարության կողմից ընդունվող որոշումների վրա։ 1975- 1983 թվականներին մի քանի անգամ հայտարարվել է, որ Թուրքիան համոզել է Ռաուֆ Դենքթաշին հետաձգել անկախության միակողմանի հայտարարումը։ Թուրքիայի և Հյուսիսային Կիպրոսի համագործակցության հիմնական ինստիտուցիոնալ մեխանիզմը եղել է Կոորդինացիոն կոմիտեն, որը ստեղծվել է 1960-ական թվականներին` Թուրքիայի և կիպրացի թուրքերի տնտեսական համագործակցության համար։ 1974- 1983 թվականներին թուրք քաղաքական գործիչները մասնակցել են Հյուսիսային Կիպրոսի կառավարության աշխատանքներին։ Հյուսիսային Կիպրոսի անկախության հռչակումից հետո այս ձևաչափը փոխվեց երկու երկրների մեջ ֆորմալ հարաբերությունների ձևաչափով։ Թուրքիան մի քանի անգամ ցույց է տվել, որ աջակցում է Հյուսիսային Կիպրոսի կառավարության կողմից ընդունված որոշումները, սակայն բազմաթիվ օտարերկրյա քաղաքական գործիչներ նշում են, որ Հյուսիսային Կիպրոսում Թուրքիայի դեսպանատան գործողությունները դուրս են դիվանագիտական գործունեության սահմաններից ։
Երկկողմ հարաբերությունների տնտեսական ասպեկտը չի առանձնացել դրական տեղաշարժով։ 1974 թվականից հետո Թուրքիայի ներդրումը Հյուսիսային Կիպրոսի բյուջեի մեջ կազմել է 80 %, սակայն 1990-ական թվականների սկբին սուբսիդավորումը կրճատվել է 30-40 %-ով։ Թուրքական ընդդիմադիր մամուլը երբեմն դժգոհում է, որ Հյուսիսային Կիպրոսին տրվող օգնությունը տնտեսական բեռ է դարձել Թուրքիայի համար, որի տնտեսական ցուցանիշները 1980-ական թվականներից չեն աճել։ Իր հերթին, Հյուսիսային Կիպրոսի կառավարությունը հայտարարել է, որ Թուրքիայի կողմից տրամադրվող աջակցությունը բավարար չէ։ 1990 թվականին երկու երկրների միջև հնարավոր մաքսային միության ստեղծումը ձախողվել է։ Երկրների միջև հարաբերությունները բարդանում են նաև սոցիալական պատճառներով։ Էականորեն տարբեր են Թուրքիայից ներգաղթածների սոցիալ-տնտեսական վիճակը և կղզում բնիկ թուրքերի վիճակը ։
Մինչև 1994 թվականը Թուրքիայի և Հյուսիսային Կիպրոսի առևտրային և տնտեսական հարաբերությունները իրականացվում էին Միացյալ տնտեսական կոմիտեի շրջանակներում։ Թուրքիան ստիպված եղավ քայլեր ձեռնարկել՝ Հյուսիսային Կիպրոսում տնտեսական ճգնաժամը վերացնելու նպատակով, որն առաջացել էր Եվրոպական դատարանի կողմից ընդունված որոշման արդյունքում։ Այդ որոշումը էականորեն ազդել էր կղզու չճանաչված հատվածի տնտեսության վրա։ Թուրքիան իր պետական բյուջեի հաշվին փոխհատուցեց Հյուսիսային Կիպրոսից արտահանման ծավալների կրճատումը։ 1997 թվականին ստեղծվել է Համագործակցության խորհուրդ, որը պետք է զբաղվեր Թուրքիայի և Հյուսիսային Կիպրոսի տնտեսական և ֆինանսական հարցեր կարգավորելու համար։ Խորհրդի լիազորությունների մեջ էին մտնում նաև անվտանգության, պաշտպանության և արտաքին քաղաքականությանը վերաբերող հարցերի քննարկումը։ Նախատեսվում էր երկու երկրների միջև ստեղծել նաև միասնական տնտեսական գոտի։ 1998 թվականի հունվարին երկու երկրների միջև ստորագրվել է ներդրումների ոլորտում պետական փոխօգնության մասին որոշում ։
1998 թվականի փետրվարին Թուրքիան և Հյուսիսային Կիպրոսը ստորագրել են Առևտրային և տնտեսական համագործակցության պայմանագիրը, իսկ 1999 թվականին Երկու երկրների քաղաքացիների համար լրացուցիչ արտոնությունների մասին համաձայնագիրը։ 2000 թվականի սկզբին Հյուսիսային Կիպրոսը բախվել է բանկային ճգնաժամի հետ։ Թուրքական իշխանությունները տրամադրել են ֆինանսական և տեխնիկական օգնություն՝ բանկային ճգնաժամը հաղթահարելու համար։ 2018 թվականի դրությամբ, Թուրքիան համարվում է ՄԱԿ-ի անդամ միակ պետությունը, որը ճանաչել է Կիպրոսի Հանրապետությունից Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության անկախությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի արտաքին հարաբերություններ
Լևոն Չաուշյան
Լևոն Ալեքսանդրի Չաուշյան, հայ կոմպոզիտոր, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (2009) :
Թավջութակահար, մանկավարժ Ալեքսանդր Չաուշյանի և դաշնակահար Շաքե Զաքարյանի որդին է։
Կենսագրություն
1969 թվականին ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ստեղծագործական բաժինը, 1970 թվականին՝ դաշնամուրի բաժինը։ Եղել է Էդվարդ Միրզոյանի աշակերտը ։
1973 թվականից դասավանդում է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում։ Պրոֆեսոր 2003 թվականից։
1979-1985 թվականներին՝ Հայաստանի կոմպոզիտորների միության վարչության քարտուղար, 1985-1991 թվականներին՝ փոխնախագահ, 1995 թվականից՝ Հայկական երաժշտական համաժողովի հիմնադիր-նախագահ։
Ստեղծագործություններ
Գրել է «Անհայտ զինվորին» սիմֆոնիան (1984, հանրապետական մրցույթի 1-ին մրցանակ՝ 1985), սիմֆոնիկ երկու պոեմ (1969, 1971), դաշնամուրի և սիմֆոնիկ նվագախմբի (1964-1973), ջութակի և սիմֆոնիկ նվագախմբի (1971), ֆլեյտայի և կամերային նվագախմբի (1979) համար կոնցերտներ, 4 կվարտետ (1980, 1983 («Տրիբունա ՅՈՒՆԵՍԿՕ»-ի մրցանակ՝ 1983, Փարիզ), 1988, 1994), գործիքային սոնատներ, ռոմանսներ (Ավետիք Իսահակյանի խոսքերով), վոկալ շարքեր, խմբերգեր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1946 ծնունդներ Կատեգորիա:Մայիսի 10 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ
Կառորի
Կառորի գյուղաքաղաքը
1891 թվականին, 123 ստորագրություններ պարունակող խնդրագրի հիման վրա Կառորին հռչակվեց գյուղաքաղաք։
Միավորում Վելինգտոնի հետ
Թե՛ Վելինգտոնը և թե՛ Կառորին ընդարձակվել էին իրար մեջ։ Երկու քաղաքային բնակավայրերը աստիճանաբար միավորվեցին հատկապես 1901 թվականին Կառորիի թունելի շինարարության ավարտից հետո, և 1920 թվականին Կառորի գյուղաքաղաքը միավորվեց Վելինգտոն քաղաքի հետ ։
Արգելավայրեր և զբոսայգիներ
«Զիլանդիան» (նախկինում կոչվել է Կառորիի վայրի բնության սրբավայր) փակ վերականգնողական նախագիծ է, որի նպատակն է պահպանել տարածքի բուսական և կենդանական աշխարհը, որ գոյություն ուներ հովտում նախքան մարդու հաստատվելը այնտեղ ։ Կառորի պարկը՝ Կառորի փողոցի վրա, ունի ֆուտբոլի և կրիկետի խաղադաշտեր, հանդերձարաններ և մարզադաշտեր ։ Քեմփբել փողոցի Բեն Բուրն պարկը ունի ֆուտբոլի և կրիկետի մարզադաշտեր, հանդերձարաններ և արհեստական խոտածածկույթով կրիկետի խաղադաշտ։ Հարավային Կառորիի Ռայթս Հիլլ արգելավայրի լեռնահեծանվային և զբոսաշրջային արահետները այցելուներին հասցնում են պատմական Ռայթս Հիլլ ամրոց՝  ստորգետնյա անցուղիներով, որի թնդանոթների կրակակետերից երևում է ամբողջ հովիտը ։ Հարավային Կառորիի Մակարա-Պիկ լեռնահեծանվային պարկն ունի ավելի քան 40կմ երկարությամբ լեռնահեծանվային և հետիոտնային արահետներ։ Պարկը կառուցել է Լեռնահեծանվային ընկերակցությունը և ճանաչվել է միջազգային ստանդարտներին համապատասխանող տարածք՝ նախատեսված լեռնահեծանվային սպորտի համար ։
Կառորիի լողավազան
Կառորիի լողավազանը ժամանակակից, փակ լողավազանային համալիր է բաղկացած 25մ երկարությամբ ջեռուցվող լողավազանից, սկսնակների, երեխաների համար նախատեսված լողավազաններից, սպա-ավազանից և 30մ երկարությամբ ջրաբուժական ավազանից ։ Լողավազանը բացվել է 1936 թվականին և սկզբում եղել է բացօթյա ։ 2001 թվականին լողավազանը վերակառուցեցին և դարձրեցին փակ, իսկ 2010 թվականին հավելյալ շինարարության արդյունքում ավելացվեց նաև ջրաբուժական ավազանը. ։ Լողավազանային համալիրում գործում է «Կառորիի ծովահեններ» լողի խմբակը ։
Առևտրային շրջան
Կառորիի կենտրոնում գտնվում են առևտրի մեծ կենտրոն, սրճարան, առևտրի ու սպասարկման այլ կետեր։
Գրադարան
Կառորիի գրադարանը բացվել է 1840-ական թվականներին։ Այն գործում էր համայնքային կենտրոնում՝ ներկայիս գրադարանի շենքում, Կառորի փողոցի վրա։ 2005 թվականին բացվեցին երկու տարիքային խմբերի համար նախատեսված ներկայիս գրադարանը և սրճարան ։
Եկեղեցիներ և գերեզմանատներ
Կառորիի գերեզմանատունը Նոր Զելանդիայի երկրորդ ամենամեծ և ամենահին գերեզմանատունն է։ Այն գտնվում է Բոլտոն փողոցում և սկսել է գործել 1891 թվականից։ Սկզբում այն նախատեսված էր Վելինգտոնի հանգուցյալներին հուղարկավորելու համար։ Այն զբաղեցնում է 100 ակր (40 հեկտար) տարածք։ Գերեզմանատան փոքր մատուռը նախագծել է Վիլհելմինա Գեդիսը։ Այն բաղկացած է գեղեցիկ վիտրաժներից։ Գերեզմանատանը գտնվում են Առաջին Համաշխարհային պատերազմի 267 և Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի 123 մասնակիցների շիրմաքարեր՝ առանձին տարածքներում, որոնց կենտրոնական մասում գտնվում է Վելինգտոնի Շրջանային հուշահամալիրը՝ մարմարե կամարակապով, նվիրված Առաջին Համաշխարհային պատերազմի 65 և Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի 20 մասնակիցներին՝ Վելինգտոնի ռազմական շրջանից, որոնք զոհվել էին Նոր Զելանդիայի սահմաններից դուրս և նրանց գերեզմանները անհայտ էին՝ շատերը թաղվել էին ծովում ։ Կառորիի գերեզմանատունը «փակվեց» 1965 թվականին, նոր հողատարածքի հատկացման պատճառով, սակայն հուղարկավորությունները հին գերեզմանատան ազատ տարածքներում դեռևս շարունակվում են։ Ֆուտունա մատուռը, որը կառուցվել է 1961 թվականին, 1968 թվականին ստացել է Նոր Զելանդիայի Ճարտարապետների Ինստիտուտի Ոսկե մեդալ՝ լավագույն շինարարության համար ։ 2000 թվականին մատուռը վերաօծվեց և վաճառվեց կառուցապատող մի ընկերության, որը նպատակ ունի մաքրել մատուռի շրջակայքը բնակտարածքի համար։ Մատուռը պահպանվեց, երբ այն ճանաչվեց որպես մշակութային ժառանգության նմուշ և վերականգնվեց մի բարեգործական հիմնադրամի կողմից ։
Հասարակական տրանսպորտ
Կառորի փողոցի ամբողջ երկարությամբ ձգվում է Կառորի Պարկ տրոլեյբուսի գծուղին, որը փոխարինեց նախկին տրամվայի գծուղուն՝ 1954 թվականին։ Տարիներ շարունակ փոխադրամիջոցները 12-րդ երթուղով հասնում էին Քորթնի Փլեյս, սակայն այժմ երթուղին վերակազմակերպվել է որպես 3-րդ երթուղի և քաղաքի միջով ձգվում է մինչև Լայալ Բեյ և հետ։ Աշխատանքային օրերին ամենաշատ գործածվող փոխադրամիջոցները տասը րոպե հաճախականությամբ երթևեկող ավտոբուսներն են։ Գործում են նաև ճեպընթաց ավտոբուսներ՝ Կառորի Սաութ և Կառորի Ուեսթ։
Դպրոցական ընդգրկվածության գոտի
Կառորին գտնվում է Վելինգտոնի քոլեջի, Վելինգտոնի իգական քոլեջի, Վելինգտոնի բարձրագույն դպրոցի և Կառորիի միջնակարգ դպրոցի ընդգրկվածության գոտում ։
Միջնակարգ դպրոց
Սեմյուել Մարսդենի մասնավոր դպրոցը գտնվում է Կառորի ռոուդ, Մարսդեն վիլիջ հասցեում։ Ընդունելությունը կատարվում է 13 տարեկանից։ 2014 թվականին դպրոցի սաների թիվը հասել էր 502-ի։
Տարրական դպրոցներ
Կառորիում գործում են երեք տարրական դպրոցներ․ Ս․ Թերեզայի տարրական ներառական դպրոցը նախատեսված է արվարձանի կաթոլիկ բնակչության համար։ 2014 թվականին այն ուներ 178 սան ։ Կառորիի արևմտյան դպրոցը Ալինգտոն փողոցի վրա, պետական դպրոց է նախատեսված արվարձանի արևմտյան թաղամասերի բնակչության համար։ 2014 թվականին այն ուներ 416 սան։ Կառորիի նորմալ դպրոցը Դոնալդ փողոցի վրա նախատեսված է արվարձանի արևելյան և կենտրոնական մասերի բնակչության համար։ Այն հիմնադրվել է 1857 թվականին և Նոր Զելանդիայի երկրորդ ամենամեծ տարրական դպրոցն է։ 2014 թվականին դպրոցն ուներ 745 սան։ Դպրոցն ունի երկու խաղահրապարակ՝ բետոնե և խոտածածկույթով, չորս մասնաշենքեր՝ 35 դասասենյակներով։ Դպրոցում գործում են 8 դասարաններ։ 1895-1898 թվականներին դպրոցում սովորել է գրող Քեթրին Մենսֆիլդը ։ Դպրոցի բակում տեղադրված է գրողի հուշարձանը։ Բետոնե հարթակի վրա, որը կոչվում է նաև Քեթրին Մենսֆիլդի հարթակ, նստած է գրողը՝ գրելով իր պատմվածքներից մեկը։
Նախակրթարաններ
Կառորիում գործում են հետևյալ նախադպրոցական հիմնարկները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նոր Զելանդիայի բնակավայրեր
Կարտոֆիլ (տորթ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թխվածքաբլիթներ
Օգիբնոե (գյուղ, Սեմյոնովսկի շրջան)
Օգիբնոե (Огибное), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Սեմյոնովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Սեմյոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Alter Bridge
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռոք խմբեր Կատեգորիա:2004 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Լի Ցզե (այլ կիրառումներ)
Լի Ցզե
Հայերը Կենտրոնական Ասիայում
Հայերը Կենտրոնական Ասիայում, հայ բնակչությունը, որը հաստատվել է կենտրոնասիական երկրներում՝ Ուզբեկստանում, Ղազախստանում, Ղրղզստանում, Տաջիկստանում և Թուրքմենստանում։ Հայերը տարածաշրջանում հիմնականում հաստատվել են խորհրդային ժամանակաշրջանում՝ տարբեր պատճառներով։
Թվաքանակ
Հետևյալ աղյուսակը ցույց է տալիս հայերի թիվը Կենտրոնական Ասիայում՝ ըստ յուրաքանչյուր երկրի։ Աղյուսակում ներառված են խորհրդային մարդահամարները 1926-1989 թվականներին և դրանից հետո հետխորհրդային մարդահամարների արդյունքները։
Թուրքմենաստան
Թուրքմենստանում հայերի թիվը 30 000-ից 34 000-ի միջակայքում է։ Ըստ 1989 թվականի խորհրդային մարդահամարի տվյալների՝ Թուրքմենստանում բնակվում էր 31 829 հայ ։ Նրանց պատմությունը սկսվում է խորհրդային ժամանակներից, հատկապես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, երբ Հայկական ԽՍՀ-ում բնակություն հաստատելու համար խրախուսվող սփյուռքահայերը երկրի կառավարության կողմից բնակեցվեցին ողջ Խորհրդային Միությունում։ Այսօր երկրում բնակվում են հայերի երեք հիմնական խմբեր՝ էթնիկ հայեր, որոնք Թուրքմենստանի քաղաքացիներ են, Ադրբեջանից հայ փախստականներ և Հայաստանի քաղաքացիներ։ Հայաստանի շատ քաղաքացիներ և փախստականներ այլևս օրինական ռեզիդենտ չեն և 1999 թվականին մտցված մուտքի արտոնագրի ռեժիմի պատճառով համարվում են անօրինական ճանապարհով երկիր մուտք գործածներ։ Նման հայերի թիվը շուրջ 7000 է։ Նորվեգիայի կառավարության և այլ կազմակերպությունների օգնությամբ մի քանի հարյուր այդպիսի անօրինական եղանակով Թուրքմենստանում հայտնված հայեր հայրենադարձվել են Հայաստան ։
Հայտնի մարդիկ
Ղազախստան
Ղազախստանի հայերը Ղազախստանի Հանրապետությունում բնակվող էթնիկ հայերն են։ Այսօր երկրում բնակվում է մոտ 25 000 հայ ։
Առաջին հայերը Ղազախստան են ժամանել 1860-ական թվականներին, երբ Ռուսական կայսրությունը, որը Հյուսիսային Կովկասում արդեն վերահսկում էր հայաբնակ տարածքներ, սկսեց շարժվել դեպի Ղազախական տափաստան՝ այն գրավելու։ Ամբողջ կայսրության տարածքից ներգաղթյալներ են տեղափոխվել սահման․ հայերը առաջինների թվում էին և ռուսների համար հանդես էին գալիս որպես թարգմանիչներ (քանի որ շատերն արդեն Թյուրքական լեզուների էին տիրապետում), հյուպատոսներ ու զարգացող նավթային արդյունաբերության համար գործարարներ ։
Սակայն հայերի առաջին զանգվածային վերաբնակեցումը երկրում տեղի է ունեցել 1937 թվականին, երբ հայկական և քրդական ընտանիքները Ադրբեջանական ԽՍՀ-ից տեղափոխվել են Ղազախական ԽՍՀ ։ Իոսիֆ Ստալինի օրոք, երբ հարկադիր միգրացիան լայնորեն օգտագործվում էր որպես քաղաքական գործիք, որպեսզի վասալային ժողովուրդները վերահսկվեն և խուսափեն էթնիկ հակամարտություններից, հայերը և շատ այլ խմբեր ուղարկվել են Ղազախստան, երբ դա հարմար է համարվել։ 1948 թվականին մերձսևծովյան տարածաշրջանից մոտ 5800 հայ և Պոնտոսի հույներ արտաքսվել են Հարավային Ղազախստան այն բանի համար, որ նրանք կասկածվում էին Հայ Հեղափոխական Դաշնակցության՝ հակախորհրդային քաղաքական կուսակցության նկատմամբ համակրանքի մեջ։ Ավելի վաղ՝ 1944 թվականին, այլ խմբերի հետ միասին մի շարք համշենահայեր Ղազախստան էին արտաքսվել Վրաստանի տարբեր մասերից և միջինասիական այլ հանրապետություններից։ Ավելի ուշ նրանք դիմել են Միխայիլ Գորբաչովի օրոք գործող խորհրդային կառավարությանը՝ խնդրելով նրանց տեղափոխել Հայկական ԽՍՀ, սակայն նրանք մերժում են ստացել, քանի որ կար մտավախություն, որ նրանք կարող են հակամարտություններ առաջացնեն իրենց քրիստոնյա ազգակիցների դեմ։
Ղրղզստան
Հայերը Ղրղզստանում երկրի փոքրամասնությունների փոքր խմբերից մեկն են։ Առաջին հայը՝ Շավերդով Միրկուրը, եկել է Թուրքեստանյան Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն, որի կազմի մեջ էր մտնում Ղրղզստանը 1918 թվականին, և զբաղվել է հյուրանոցային բիզնեսով ։ Վաղ ժամանակներում Ղրղզստան եկած հայերի ևս մեկ զույգ են եղել Նիկիտա և Սերգեյ Ֆյոդորովները, որոնց զարմիկը՝ Էմանուել Սիմոյանցը, ղեկավարում էր Ղրղզստանի ԽՍՀ-ի՝ ոչ ալկոհոլային խմիչքների առաջին գործարանը։ 1996 թվականին Էդուարդ Սաղոմոնյանցը հիմնադրել է «Քարավան» ասոցիացիան, որը ղեկավարում է տեղի հայ համայնքի երեխաների հայոց լեզուն և մշակույթը սովորեցնող կիրակնօրյա դպրոցը ։
Ըստ 2009 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Ղրղզստանի հայ բնակչությունը կազմում է 890 մարդ։ 1989 թվականին այն եղել է 3975, իսկ 1999-ին՝ 1364 մարդ ։ Նրանց թիվը վերջերս նորից աճել է Թուրքմենստանի հայ համայնքից Ղրղզստան եկած նոր հայ ներգաղթյալների հաշվին։ Համշենցիների մոտ կեսը հայկական ծագում ունեցող մահմեդականներ են ։
Տաջիկստան
Տաջիկստանում ապրում են փոքրաթիվ հայեր։ 1989 թվականի մարդահամարի տվյալներով՝ Տաջիկստանում ապրում են 5630 հայեր, սակայն շատերը հաջորդ տարիներին լքել են երկիրը Խորհրդային Միության փլուզման և Տաջիկստանում հետագա քաղաքացիական պատերազմի հետևանքով առաջացած դժվարությունների պատճառով։ Արտագաղթի մյուս շարժիչ ուժը հակահայկական կանխակալ կարծիքի հանդեպ հայերի ունեցած վախն էր, որը դրսևորվել էր 1990 թվականին Դուշանբեում տեղի ունեցած անկարգությունների ժամանակ։ Դրանք պայմանավորված էին չհիմնավորված այն բանի մասին լուրերով, որ մեծ թվով հայ փախստականներ տեղափոխվելու են Տաջիկստան և անվճար կացարան ստանան այն ժամանակաշրջանում, երբ բնակարանների պակաս էր զգացվում ։ 2000 թվականի մարդահամարի ժամանակ երկրում եղել է իրենց հայերի հետ նույնականացնող 995 հայ, որոնք ապրում էին հիմնականում Դուշանբեում, Խուջանդում, Չկալովսկում և Բոխտարում։ Այնտեղի հայերի 57.6%-ը կարողանում էր խոսել հայերեն, 100%-ը՝ ռուսերեն, իսկ 14.8%-ը՝ տաջիկերեն։ Համայնքի անդամների հարցումների համաձայն՝ առաջին հայերը, ինչպես ենթադրում են, Տաջիկստան են ժամանել 1930-ական թվականներին։ Նրանցից ոմանք ավելի ուշ դարձել են հայտնի պաշտոններ, որոնցից է, օրինակ, Տաջիկստանի գիտությունների ակադեմիայի նախկին ղեկավար դոկտոր Հարությունովը ։
Ուզբեկստան
Ուզբեկստանում ապրում են էթնիկ հայեր։ Նրանց թիվը մոտ մոտ 40 000 է։ Ուզբեկստանի հայ համայնքը Կենտրոնական Ասիայի ամենամեծ համայնքն է, և նրանց մեծ մասը բնակվում է Տաշքենդում։ Ժամանակակից համայնքը ձևավորվել է Հայոց ցեղասպանության ժամանակ, երբ շատ հայեր Ադրբեջանի տարածքով փախել են Ուզբեկստան՝ Ռուսական կայսրությունում անվտանգություն գտնելու համար, իսկ հետո համայնքներ ստեղծել Սամարղանդում, Տաշքենդում, Անդիժանում, Ֆերգանում և շատ այլ քաղաքներում։ Խորհրդային Միության կազմավորումից հետո հայերը սկսեցին մեծ ներդրում ունենալ Ուզբեկստանի տնտեսության և գյուղատնտեսության մեջ, նրանցից շատերը զբաղեցնում էին պետական բարձր պաշտոններ և համարվում էին որակյալ աշխատուժ. ։ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո Ուզբեկստանում ապրող շատ հայեր տեղափոխվեցին հիմնականում Ռուսաստան, ինչպես նաև Հայաստան և Միացյալ Նահանգներ։ Այնուամենայնիվ, Ուզբեկստանում դեռևս հայերի թիվը մեծ է։ Նրանց հիմնական լեզուն ռուսերենն է, բայց ոմանք դեռևս տանը հայերեն են խոսում։ Ազգանվան «յան»-ը ուզբեկա-հայկական անունների վերջում օգտագործելու փոխարեն շատերը հայերին կդիմավորեն «ով» կամ «ց» վերջավորություններով։ Սա մեծ պատկերացում է տալիս Ուզբեկստանում հայերի վրա ռուսական մեծ ազդեցության վերաբերյալ ։ Սակայն հայերը կենդանի երաժշտության, կրոնի և սնունդի միջոցով դեռևս պահպանում են իրենց ավանդույթները։ Բացի այդ, Տաշքենդում և Սամարղանդում կան բազմաթիվ հայկական սրճարաններ և ռեստորաններ։ Ուզբեկստանում նույնիսկ երկու հայկական եկեղեցի կա՝ մեկը Սամարղանդում, մյուսը՝ Տաշքենդում։ Սամարղանդի հայկական եկեղեցին առաջին անգամ բացվել է 1905 թվականին, սակայն Խորհրդային Միության տարիների այն փակվել էր, ինչից հետո՝ 1995 թվականին, Սամարղանդի հայազգի գործարար Արթուր Մարտիրոսյանը գումար է նվիրաբերել եկեղեցու վերակառուցման և վերաբացման համար։
Ի տարբերություն Փոքր Ասիայի և Կովկասի թյուրքերի, որոնց հետ հայերը վերջին հազարամյակների ընթացքում ինտենսիվ հակամարտություններ են ունեցել՝ էթնիկ թյուրքական ուզբեկները լավ հարաբերություններ ունեն հայերի հետ և նույնիսկ կողք կողքի կռվել են Տաջիկստանում ընթացած քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։
Հայտնի մարդիկ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ղազախստանի ազգեր Կատեգորիա:Հայկական սփյուռք Կատեգորիա:Տաջիկստանի ազգեր Կատեգորիա:Հայերն Ասիայում Կատեգորիա:Ուզբեկստանի ազգեր Կատեգորիա:Թուրքմենստանի ազգեր Կատեգորիա:Ղրղզստանի ազգեր
Ստեպանկովո (գյուղ, Ռոսլավլսկի շրջան)
Ստեպանկովո (Степаньково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 73 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի բնակավայրեր
Բեստենզե
Բեստենզե (Bestensee), կոմունա Գերմանիայում, Բրանդենբուրգի տարածքում։
Մտնում է Դամե Շպրեվալդ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 6732 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով) ։ Զբաղեցնում է 37,79 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 12 0 61 020։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 3 գյուղական շրջանների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Դուրանգո (նահանգ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկայի նահանգներ
Պեռնիլե Հարդեր
Պեռնիլե Մոսեգար Հարդեր (Pernille Mosegaard Harder, ), դանիացի ֆուտբոլիստուհի, անգլիական Չելսի ակումբի և Դանիայի ֆուտբոլի կանանց ազգային հավաքականի հարձակվող, նաև՝ հավաքականի ավագ։ Երկու անգամ հռչակվել է Եվրոպայի լավագույն ֆուտբոլիստուհի (2018, 2020) ։ 250 հազար ֆունտ սթեռլինգի դիմաց «Վոլֆսբուրգ»-ից «Չելսի» նրա տեղափոխվելու կապակցությամբ 2020 թվականի սեպտեմբերի 1-ին կնքված գործարքը ամենաթանկն է համարվել կանանց ֆուտբոլում և 2022 թվականի օգոստոսի 1-ի դրությամբ դեռևս մնում էր չգերազանցված    ։
Իր իսկ խոստովանությամբ՝ պատանեկան հասակից եղել է «Մանչեստր Յունայթեդ»-ի մոլի երկրպագու ։
Մարզական նվաճումներ
Linköpings թիմի կազմում
VfL Wolfsburg («Վոլֆսբուրգ») թիմի կազմում
Դանիայի կանանց ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում
Անհատական ձեռքբերումներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դանիացի կին ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վոլֆսբուրգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Չելսիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Լաուրա (Պետրարկա)
Լաուրա (laurus «դափնի» բառից, հնարավոր է՝ կեղծանուն է, լրիվ անվան հնարավոր տարբերակներից մեկը՝ Լաուրա դե Նով (Laura de Noves; Laure de Noves, ), նշանավոր բանաստեղծ Ֆրանչեսկո Պետրարկայի սիրելին, ում նա գովերգել է իր բազմաթիվ բանաստեղծություններում, որոնք համարվում են իտալական սոնետի զարգացման գագաթնակետը ։
Պետրարկայի սիրո պատմությունը
Ըստ Պետրարկայի ստեղծագործությունների՝ 22-ամյա բանաստեղծն առաջին անգամ Լաուրային տեսել է 1327 թվականի ապրիլի 6-ին (Ավագ Ուրբաթ)՝ Ավինյոնի՝ ներկայում չպահպանված Սուրբ Կլարա եկեղեցում կատարվող պատարագի ժամանակ։ Պետրարկան հայտնում է, որ իրենց առաջին հանդիպումից ուղիղ 21 տարի անց Լաուրան մահացել է, ինչից հետո բանաստեղծը շարունակել է գրել նրա մասին։ Լաուրայի մասին հիմնական տեղեկությունները հայտնի են Վիրգիլիոսի ձեռագրի միլանյան օրինակի վրա Պետրարկայի ձեռքով արված նշումներից ։
Ամենայն հավանականությամբ Լաուրան ունեցել է մեծ ընտանիք, եղել է արժանավոր կին ու վաղ է մահացել։ Բանստեղծություններում նրա անունով կատարված բառախաղերից (օրինակ՝ Laura — l’aurea, այսինքն՝ «ոսկի») հայտնի է, որ նա ունեցել է ոսկեգույն խոպոպներ։
Այն հարցը, թե իսկապես իրական է եղել Պետրարկայի գովերգած Լաուրան, երբեք պատասխան չի գտնի։ Ընդ որում, Լաուրան, որ մշտապես ներկա է Պետրարկայի բանաստեղծություններում, երբեք չի հիշատակվում նրա նամակներում։ Նամակներից մեկում Պետրարկան խոսում է իր անցած սիրո մասին (Սերունդներին), իսկ մյուսում հերքում է այն մեղադրանքները, թե Լաուրան անիրական է (Familiares II, IX) ։ Լաուրայի իրական լինելուն կասկածել են նաև Պետրարկայի ընկերները։ Եթե նա գոյություն է ունեցել, ապա անհայտ է, թե խոսել է Պետրարկան նրա հետ գոնե մի անգամ, և արդյոք Լաուրան իմացել է բանաստեղծի զգացմունքների մասին․ իրադրությունը գրեթե կրկնում է Դանթեի ու Բեատրիչեի պատմությունը։ Վիրգիլիոսի ձեռագրի նշումներում նա հիշատակվում է որպես Լաուրեա, մյուս բոլոր գրություններում՝ Լաուրա, սոնետներում նրա անունը հանդիպում է բազմաթիվ բառախաղերում այնպիսի բառերի հետ, ինչպիսիք են՝ ոսկի, դափնի, օդ․ l’aureo crine – «ոսկի մազեր», lauro – «դափնի», l’aura soave – «հաճելի սյուք» , l’ora – «ժամ»։ Իր կյանքի վերաբերյալ Պետրարկան գրել է, թե ինքն ունեցել է երկու հիմնական ցանկություն՝ Լաուրա և դափնի, այսինքն՝ սեր և փառք։ Լաուրայի մակդիրներից է նաև Պետրարկայի հորինած «dolce nemiса» (սիրելի թշնամի) օքսիմորոնը։
Լաուրան Պետրարկայի արվեստում
Ընդհուպ մինչև 1356 թվականը Պետրարկան ամեն տարի Լաուրայի հետ ծանոթության տարեդարձը նշել է սոնետ գրելով։ Լաուրայի մահվանից հետո Պետրարկան նրան գովերգել է ևս տասը տարի։ Լաուրային նվիրված սոնետների ու կանցոնների («Canzoniere») ժողովածուն հրատարակիչների կողմից բաժանվել են երկու մասի՝
Պետրարկայի ստեղծագործությունները ռուսերեն թարգմանած Ա․ Բերդնիկովը գրում է․
Երկու մասերը կրում են երկու տարբեր լեյտմոտիվներ․ «առաջինում Լաուրա-Դափնեի (դափնու հավերժահարս) թեման է, երկրորդում Լաուրան բանաստեղծի առաջնորդն է երկնային ոլորտներում, Լաուրան պահապան հրեշտակ է, որ բանաստեղծի մտքերն ուղղում է դեպի բարձրագույն նպատակներ» ։
Canzoniere-ն բանաստեղծություն է տրուբադուրների ու կիրթ սիրո ավանդույթներով։ Սակայն, ինչպես նշում են հետազոտողները, Պետրարկայի մոտ նորը, ուշ Միջնադարի պալատական գրականության համեմատությամբ, սերը բանաստեղծական պայմանական հնարքից հենց կյանքի ու զգացմունքի սկզբունքի վերափոխելն է» ։ Ինչպես նշում է Վ․ Բիբիխինը, «նորացող սերը, որը պրովանսցիների մոտ դեռևս համարվում էր (թեև արդեն այսպիսին չէր) մարդու ու բանաստեղծի համար բազմաթիվ հնարավոր թեմաներից միայն մեկը․ գիշերային հանդիպումներ, նախարշալույսային բաժանումներ, հավատարության երդումներ, լքվածության տառապանքները ենթադրում են, որ ինչ-որ կյանք գնում է իր հունով։ ․․․․Նա (Պետրարկան) իր համար չի թողնում գրեթե ոչ մի ինտիմ կայնք բացի ծառայելը դոննային, ծառայելը փառքին, ծառայելը բառին, որը բառացիորեն կլանել էր նրան տարիների ընթացքում ավելի շատ՝ ընդհուպ մինչև վերջին րոպեն, որ նրան գտել է, համաձայն կայուն լեգենդի, գրքերի ու թղթերի մոտ։ Նա ոչնչի մեջ պատրաստի հետարան չունի․ սերը, ոչ թե ողջամիտն «սերն առ Աստված» կամ անկիրք «սերն առ մարդը», այլ կլանող սիրահարվածությունը, միակ հանգույցն է, որի վրա ամրացած է նրա հոգին» ։
Այստեղ «խոսքկ չկա սիրային հարաբերությունների մասին։ Կա միայն սեր՝ որպես պաշտամունք, որ ծագել է վայրկենական ու ընդմիշտ։ Բանաստեղծը մշտապես տատանվում է հույսի ու հուսահատության միջև։ Այս ներքին հակասությունը ծնում է լավագույն սոնետները, որտեղ ուրախությունն անբաժան է տառապանքից, իսկ սերը՝ պոեզիայից, որ ներշնչված է նրանով։ Բանաստեղծն ի վիճակի չէ փոխել ինչ-որ բան։ Փոփոխությունը գալիս է միայն Լաուրայի մահվան հետ։ Բանաստեղծություններն արտահայտում են հուսահատություն, ապա հետզհետե լուսավոր տխրություն նրա մասին, ում համար բացվել են երկնային երանելի սրահները։ Լաուրան ժողովածուի երկրորդ մասում դադարում է լինել երկրային անհասանելի աստվածություն և վերածվում է բանաստեղծի երկնային մխիթարչի» ։
Էլիոթ Հենդլեր
Էլիոթ Հենդլեր (Elliot Handler, ), ամերիկացի ձեռնարկատեր, Mattel Inc ընկերության երեք հիմնադիրներից մեկը։ Իր կնոջ հետ միասին պատմության մեջ ամենավաճառվող խաղալիքներից մեկի՝ Բարբի տիկնիկի ստեղծողն է ։
Լաուրա (Պետրարկա)
Լաուրան Պետրարկայի արվեստում
Պետրարկայի սոնետները մեծ ազդեցություն են ունեցել իտալերենի՝ որպես գրականության լեզվի նշանակության մեծացման գործում։ Դրանց շնորհիվ նաև ժողովրդականության է արժանացել սոնետի ձևը, որ կոչվել է պետրարկյան սոնետ։
Էլիոթ Հենդլեր
Mattel-ի հիմնադրում
Էլիոթ Հենդլերը ծնվել է 1916 թվականի ապրիլի 9-ին ԱՄՆ-ի Չիկագոյում։ Մեծացել է Դենվերում ։ Փասադենայի Art Center College of Design-ում ուսումնասիրել է արդյունաբերական դիզայն։ 1938 թվականի հունիսի 26-ին Հենդլերը ամուսնացել է Ռութ Հենդլերի հետ ։
Լաուրա (Պետրարկա)
Լաուրան Պետրարկայի արվեստում
Բանաստեղծների հետագա բազմաթիվ սերունդների կողմից ընդունված պետրարկյան սոնետի կանոնը ներառում է․ սիրո արտահայտման a la Պետրարկա բոլոր ձևերը․ սիրելիի կատարելությունների (ոսկի մազեր, աստղ-աչքեր և այլն) արդեն կանոնիկ դարձած բազմակի նկարագրությունները, նրա անմեղությունը, առաջին հայացքից ծնված սիրո ճակատագրականությունը, անպատասխան զգացմունքներից տառապելու օրհնված լինելը, բնության գիրկը փախչելը (անտառներ, ժայռեր, քարայրներ), որտեղ սիրահարվածի աչքին երևում են մեկ համապատասխանություններ, մեկ հակադրություններ իր հոգեվիճակին, տառապանքերի, արցունքների, խանդի, բաժանման, անքուն գիշերների կամ սփոփիչ երազների, մահ խնդրելու, հույսից հուսահատության անցման պարտադիր առկայությունը և այլն» ։
Էլիոթ Հենդլեր
Mattel-ի հիմնադրում
1945 թվականին ամուսինները Էլիոթի ընկեր Մեթսոն Հարոլդի հետ միասին ընկերության ավտոտնակում ստեղծել են լուսանկարների շրջանակների արդյունաբերություն և այն անվանել են Mattel (Elliot և Matson անունների առաջին տառերով )։ Հետագայում բիզնեսը զարգացել է երաժշտական խաղալիքների և տիկնիկների տների ֆուրնտիտուրայի արտադրության շնորհիվ ։
Լաուրա (Պետրարկա)
Լաուրան Պետրարկայի արվեստում
Ինչպես dolce stil nuovo բանաստեղծները, Պետրարկան իդեալականացնում է Լաուրային, նրան դարձնում բոլոր կատարելությունների կենտրոն, ներկայացնում նրա գեղեցկության դրական ազդեցությունն իր հեգականի վրա։ Սակայն Լաուրան չի կորցնում իր իրական նկարագիրը, չի դառնում ալեգորիկ կերպար, ճշմարտության ու առաքինության անմարմին խորհրդանիշ։ Նա մնում է իրական գեղեցիկ կին, որով հիանում է բանաստեղծը՝ գտնոլեով նորանոր գույներ նրա գեղեցկությունը նկարագրելու համար, նկատելով այն առանձնահատուկն ու անկրկնելին, որ կա տվյալ դեպքում, դվյալ իրավիճակում։
Էլիոթ Հենդլեր
Mattel-ի հիմնադրում
1959 թվականին Նյու Յորքի տիկնիկների տոնավաճառում ֆիրման ներկայացրել է Ռութի հորինած Բարբի տիկնիկը։ Խաղալիքը կոչվել է Ռութի և Էլիոթի դստեր՝ Բարբարա Հենդլերի պատվին։ Սկզբում այն շատ վատ է վաճառվել և իր կանացի բաց համազգեստի պատճառով առաջացրել է խիստ քննադատություն ։ Այնուամենայնիվ, տիկնիկը շուտով ձեռք է բերել անսովոր ճանաչում․ արդեն 1965 թվականին նրա վաճառքից ստացված հասույթը կազմել է 100 մլն դոլար։ 1961 թվականին ստեղծվել է Բարբիի տիկնիկային ընկեր Քենը։ Նրան անվանել են Բարբարա Քենեթի եղբոր պատվին ։ Թոդը՝ Բարբիի ընկերներից մեկը, անվանվել է Հենդլերների թոռան պատվին ։
Լաուրա (Պետրարկա)
Լաուրան Պետրարկայի արվեստում
Լաուրայի մահվանից մի քանի տարի անց Պետրարկան գրել է I Trionfi-ը՝ կրոնական ալեգորիան, որում իդեալականացրել է նրան։
Էլիոթ Հենդլեր
Վերջին տարիներ
1975 թվականին Էլիոթ և Ռութ Հենդլերները հեռացել են Mattel-ից ։ Ռութը մահացել է 2002 թվականին ։ 2008 թվականին Հենդլերը Էլ Սեգունդոյում իր իննսունամյակի կապակցությամբ կազմակերպել է տոնախմբություն ։ Մահացել է 2011 թվականի հունիսի 21-ին Լոս Անջելեսում սրտային անբավարարությունից ։ Այս առթիվ Mattel-ը պաշտոնական հայտարարությունում գրել է հետևյալը ․
Լաուրա (Պետրարկա)
Լաուրան Պետրարկայի արվեստում
Ալեքսեյ Ջիվելեգովը կարծում է, որ Լաուրան եղել է իրական անձնավորություն, և նրանց միջև հարաբերությունները եղել են ոչ պլատոնական։ Լաուրան չի իմացել լատիներեն, և ավանդույթ էլ չկար սրտի տիրուհուն գովերգել Ցիցերոնի լեզվով։ Ենթարկվելով այդ ավանդույթին՝ Պետրարկան թաքցրել է իր սիրո իրական բնույթը, թաքցրել է, որ այն եղել է զգացմունքային կիրք, և Պրովանսի ու Ֆլորենցիայի քնարերգակների օրինակով իրեն ներկայացրել է որպես պլատոնական սիրահար, որը, ինչպես Դանթեն իր Բեատրիչեին, որոնում է միայն ողջունող ու սիրալիր հայացք։ Գիտնականի կարծիքով՝ իտալերեն բանաստեղծությունները եղել են բոլորովին անլուրջ․ Պետրարկան դրանք կոչել է չնչին (nugellae) և դրանք համարել անավարտ ու անհաս (rerum vulgarium fragmenta)։ Բայց այդ չնչին ստեղծագործությունները նրա համար շատ թանկ են․ նա հավաքել է դրանք ու արտագրված ձեռագիրը պահել գրեթե նույնքան խնամքով, որքան իր լատիներեն բանաստեղծությունները։ Հետագայում, երբ Պետրարկայի լատիներեն ստեղծագործությունները սկսել են մոռացվել, իսկ դա եղել է 15-րդ դարի վերջին, սկսել են նմանակել նրա սոնետներին ու կանցոններին։ Ներկայում նրա լատիներեն ստեղծագործությունները վաղուց մոռացվել են, իսկ սոնետներն ընդգրկված են դպրոցական ծրագրերում ։
Էլիոթ Հենդլեր
Գրականություն
Կատեգորիա:Ապրիլի 9 ծնունդներ Կատեգորիա:1916 ծնունդներ Կատեգորիա:Չիկագո քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հուլիսի 21 մահեր Կատեգորիա:2011 մահեր Կատեգորիա:Լոս Անջելես քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ
Լաուրա (Պետրարկա)
Լաուրայի նկարները
Պետրարկայի ստեղծագործություններից հայտնի է, որ Լաուրայի դիմանկարն իր համար ստեղծել է հայտնի գեղանկարիչ Սիմոնե Մարտինին, որ այդ ժամանակ աշխատում էր Ավինյոնում՝ պապական պալատում։ Դա եղել է ոչ թե գեղանկար, այլ ուրվանկար, գուցե գունավորված ։ Այդ դիմանկարի ու նկարչի հանդեպ երախտագիտության մասին բանաստեղծը հիշատակում է առնվազն երկու սոնետում։
Բելոցերկովցի (գյուղ, Բոբրովիցայի շրջան)
Բելոցերկովցի (Білоцерківці), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բոբրովիցայի շրջանում։
Լաուրա (Պետրարկա)
Լաուրայի նկարները
Դատելով «Աշխարհի հանդեպ արհամարհանքի մասին» երկխոսություններից ՝ Պետրարկան այդ դիմանկարը միշտ պահել է իր մոտ, ինչպես իր ժամանակակիցները պահում էին ծալվող սրբապատկերներ, ինչը նորություն էր այդ ժամանակ։ Այդ դիմանկարը, որ չի պահպանվել, եղել է Նոր ժամանակների առաջին ինքնուրույն դիմանկարներից մեկը։
Բելոցերկովցի (գյուղ, Բոբրովիցայի շրջան)
2006 թվականի տվյալներով Բելոցերկովցի գյուղում բնակվում էր 490 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 187,02 մարդ/կմ²։
Լաուրա (Պետրարկա)
Լաուրայի նկարները
Հիշատակվում է նաև, որ մի քանի տասնամյակ անց Ջովաննա I Նեապոլիտանացի թագուհին պատվիրել է որմնանկարներ Սանտա Մարիա Ինկորոնատա մատուռի համար, որ կառուցվել է 1360-73 թվականներին։ Կամարներին պատկերված են 7 խորհուրդներն ու Եկեղեցու հաղթանակը։ Այդ նկարներն արվել են Ամբրոջո Լորենցետիի աշակերտներից մեկի կողից։ Ասվում է, որ այդ պատկերների մեջ կարելի էր տեսնել Ռոբերտ Անժույցի թագավորին, նրա թոռնուհի Ջովաննա թագուհուն, ինչպես նաև Պետրարկային ու Լաուրային, որը բանաստեղծին օգնում է նրա որդու՝ Ջովաննիի մկրտության ժամանակ։ Հաջորդ դարում Ջովաննի դի Սեր Ջովաննին (1406-1486) Պետրարկայի «Հաղթանակներ» (« I Trionfi») ստեղծագործության հիման վրա ստեղծել է «Սիրո հաղթանակ» տեմպերան փայտի վրա, որում ներկայացրել է Լաուրային ու Պետրարկային (Ֆլորենցիա, Museo di Palazzo Davanzati)։ Ֆրանչեսկո Լաուրանան (1430-1502) պատրաստել է Լաուրայի հետմահու դիմակը (Գրանե թանգարան, Էքս ա Պրովանս)։ Լաուրայի ամենահայտնի դիմանկարը պատկանում է դե Սադ ընտանիքին։
Լաուրա դե Նով
Թեև այն հարցը, թե իրական է եղել արդյոք Պետրարկայի գովերգած Լաուրան, դեռևս վերջնական լուծում չի ստացել, որպես այդպիսին ներկայացվող պատմականորեն հավաստի Լաուրաներից առավել ընդունված է Պետրարկայի սրտի տիրուհի համարել Լաուրա դե Նովին։ Լաուրա դե Նովը (անվան պրովանսական տարբերակը՝ Լոր ) եղել է մարքիզ դե Սադի նախնի կոմս Հյուգո II դե Սադի (Hugues II de Sade) կինը։ Սակայն վերջնականապես ապացուցված չէ, որ հենց այդ կինն է եղել Պետրարկայի սիրելին ։ Լաուրա դե Նովի եղել է ասպետ Օդիբեր դե Նովի (Audibert de Noves) և Էրմեսենդա դե Ռեալի (Ermessenda de Réal) դուստրը։ Նա ունեցել է մեկ եղբայր՝ Ժանը, և մեկ կրտսեր քույր՝ Մարգարիտան։ Օդիբեր դե Նովը մահացել է շուրջ 1320 թվականին՝ Լաուրային թողնելով օժիտ 6000 տուրյան լիվրի չափով։ Լաուրան ամուսնացել է 15 տարեկան հասակում 1325 թվականի հունվարի 16-ին․ ամուսնական պայմանագիրը կնքել է նոտարիուս Ռայմոն Ֆոգասեն (Raymond Fogasse)։ Ունեցել է տասնմեկ երեխա։ Հայտնի է, որ Լաուրան իր բարեկամուհու՝ Էնենետա Գանտելմա դե Ռոմանիլի ազդեցությամբ հետաքրքրվել է գրականությամբ և եղել է Ավինյոնի «Սիրո պալատի» մասնակից։
Լաուրայի մահվանից յոթ ամիս անց նրա ամուսինն ամուսնացել է Վերեն դե Տրանտլիվրի (Verdaine de Trentelivres) հետ, ով ունեցել է վեց երեխա։ Լաուրայի տասնմեկ երեխաների անուններն են՝ Paul, Audebert, Hugues III, Pierre, Jacques, Joannet, Philippe, Augière, Ermessende, Marguerite, Garsende։ Դե Սադ ընտանիքը լրջորեն զբաղվել է Լաուրայի կերպարով, որին իրենց նախնիների շարքում ունենալը համարել է մեծ պատիվ, որոնել է նրա գերեզմանը և պատվիրել դիմանկարներ ։ Մարքիզ դե Սադի կենսագիրը գրում է, որ այն հարցը, թե արդյոք Լաուրա դե Սադը եղել է Պետրարկայի Լաուրան, չի մնացել առանց բանավեճերի, թեև Սադերի ընտանիքը երբեք չի կասկածել դրանում։ Մարքիզի հորեղբայր աբբա դե Սադը՝ Վոլտերիի ընկերը, զբաղվել է իր նախնու ու նրա երկրպագուի կյանքի ուսումնասիրությամբ։ Արդյունքում 1764-1767 հրատարակվել է «Մեմուարներ Ֆրանչեսկո Պետրարկայի կյանքից» աշխատությունը։ Մարքիզ դե Սադը, որի համար երկարամյա բանտարկությունների ընթացքում սփոփանք է եղել Լաուրայի հայտնվելը երազներում, նույնպես բարձր է գնահատել նրան։ 1792 թվականին, երբ ապստամբներն ավերել են Ավինյոնի եկեղեցին, մարքիզ դե Սադի հանձնարարությամբ Լաուրայի մնացորդները տեղափոխվել են Լա Կոստե ամրոցի մոտ» ։