cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ազատ խոսքի շարժում
Ջեք Վայնբերգ և նստացույց
Կեսգիշերին Ալամեդա շրջանի դատախազի տեղակալ Էդվին Միզ III-ը զանգահարել է նահանգապետ Էդմունդ Բրաուն ավագին և թույլտվություն խնդրել զանգվածային ձերբակալության համար։ 1964 թվականի դեկտեմբերի 4-ի առավոտյան ժամը 2-ից անմիջապես հետո ոստիկանությունը շրջափակել է շենքը, իսկ առավոտյան ժամը 3:30-ին սկսվել են ձերբակալությունները։ Ձերբակալվել է մոտ 800 ուսանող, որոնց մեծ մասը ավտոբուսով մոտ 25 մղոն հեռավորության վրա տեղափոխվել է Դուբլինի Սանտա-Ռիտա բանտ։ Մի քանի ժամ անց նրանք ստորագրությամբ ազատ են արձակվել։ Մոտ մեկ ամիս անց համալսարանը մեղադրանքներ է առաջադրել ուսանողների դեմ, որոնք նստացույց էին կազմակերպել, ինչը հանգեցրել է էլ ավելի մեծ ուսանողական բողոքի, որը գրեթե փակել է համալսարանը ։
Տրիպոլիի կոմսություն
Հարգանք թագավորի նկատմամբ
Չնայած կոմսության հաստատման մեջ ունեցած իր ավանդի՝ Երուսաղեմի արքա Բալդուին I-ն ուղղակիորեն չկառավարեց Տրիպոլիի կոմսությունը։ Այնուամենայնիվ, Տրիպոլիի կոմսը պարտական էր նրան հավատարմություն հայտնել (հավատարմության երդում) և պատիվ տալ (երդման հայտարարագրեր), և նա, դրա փոխարեն, դժվար ժամանակներում կոմսությանը օգնություն էր մատակարարում ։
Ազատ խոսքի շարժում
Հետևանքներ
Ի վերջո, համալսարանի պաշտոնյաները կամաց-կամաց հանդարտվել են։ Մինչև 1965 թվականի հունվարի 3-ը ռեկտորի նոր պաշտոնակատար Մարտին Մեյերսոնը (որը փոխարինել է պաշտոնաթող Էդվարդ Սթրոնգին) սահմանել է քաղաքական գործունեության ժամանակավոր կանոններ Բերքլիի Կալիֆոռնիայի համալսարանում ։ Նա առանձնացրել է Sprule Hall-ի աստիճանները որպես բաց քննարկման հարթակ օրվա որոշակի ժամերին և թույլ տվել տեղադրել տեղեկատվական սեղաններ։ Սա վերաբերում էր ուսանողական քաղաքական ամբողջ սպեկտրին, ոչ միայն ազատ խոսքի շարժումը կազմող ազատական տարրերին ։
Տրիպոլիի կոմսություն
Պաշտպանություն
Չնայած նեղ առափնյա հատված զբաղեցնելուն՝ արևելքում գտնվող սահմանային լեռնաշղթան Տրիպոլիի կոմսության համար բնական պաշտպանական գիծ էր։ Լեռնանցքները պաշտպանելու համար կառուցվում են մի քանի ամրոցներ և բերդեր ։ Իսլամադավան տիրակալները (թուրքերը և եգիպտացիները) հաևձակվում էին Տրիպոլիի կոմսության սահմանի երկայնքով, մասնավորապես՝ արևելքից ։ 1137 թվականին Ռայմունդ II կոմսը, կորցնում է Մոնֆերանի հանդեպ կառավարումը ։ Մուսուլմանների դիրքերն ամրապնդվեցին, երբ հյուսիսում՝ Նուսայրի լեռներում Ասասինների ուժեր կազմավորվեցին ։ 1444 թվականին, հատկապես Մոսուլի Զանգիների դեմ կոմսության պաշտպանությունն ապահովելու նպատակով Ռայմունդ II-ը Հիվանդախնամների միաբանությանը մինչև Բուքայայի հարթավայր սահմանամերձ լայն հատվածներ տրամադրեց ։ Այն ընդգրկում էր Ասպետների ամրոցը, Անազը, Քալախը, Կալաաթ էլ Ֆելիսը և Մարդաբեխը ։ 1150-ականներին, Տարտուսի ծովափում պաշտպանությունը ամրապնդվեց Տաճարականների միաբանության ներկայության հետևանքով ։
Ազատ խոսքի շարժում
Հետևանքներ
Արտաքին դիտորդների մեծ մասը խոսքի ազատության շարժումը սահմանել է որպես ձախ շարժում։ Ուսանողները և այլոք, որոնք դեմ են ԱՄՆ արտաքին քաղաքականությանը, FSM-ի նախնական հաղթանակից հետո ամրապնդել են իրենց տեսանելիությունը համալսարանում։ 1965 թվականի գարնանը FSM-ին հաջորդել է Վիետնամի օրվա կոմիտեն, որը դարձել է Վիետնամի պատերազմի դեմ շարժման կարևոր մեկնարկային կետը։
Տրիպոլիի կոմսություն
Կրոն
Ենթադրվում էր, որ կրոնական հարցերում Երուսաղեմի թագավորության կոսմությունները հետևելու էին Երուսաղեմի պատրիարքության առաջնորդին։ Սակայն, Տրիպոլիի կոմսերից մեկը՝ Պոնս Տրիպոլցին, Անտիոքի հետ դաշինք կազմեց և ընդունեց Անտիոքի պատրիարքին։ Դա նույնիսկ շարունակվեց Հռոմի Պապի հակառակը պահանջող հրովարտակից հետո ։
Ազատ խոսքի շարժում
1966-1970 թվականներ
Ազատ խոսքի շարժումը երկարատև հետևանքներ ունեցավ UC Berkeley-ի համար և շրջադարձային պահ դարձավ 1960-ականների քաղաքացիական ազատությունների շարժման մեջ։ 1960-ականների սկզբին ազատ խոսքի շարժումը սկսել է գործել որպես ազատ խոսքի շարժման մաս։ Սա ընկալվել է որպես ուսանողական Հայտնի ակտիվության սկիզբ, որը գոյություն ուներ համալսարանում 1960-ականներին և ավելի փոքր չափով շարունակվում է այսօր։ Նկատվել է ընտրողների զգալի բացասական արձագանք՝ խոսքի ազատության շարժման մեջ ներգրավված անձանց նկատմամբ։ 1966 թվականի աշնանը Ռոնալդ Ռեյգանը անսպասելի հաղթանակ տարավ և ընտրվել Կալիֆոռնիայի նահանգապետ ։ Այնուհետև նա հրահանգել է Կալիֆորնիայի համալսարանի հոգաբարձուների խորհրդին աշխատանքից ազատել Կալիֆորնիայի համալսարանի նախագահ Քլարկ Քերին, քանի որ նա չափազանց մեղմ էր ցուցարարների նկատմամբ։ ՀԴԲ-ն գաղտնի դոսյեներ էր պահում Քերի և Սավիոյի վրա և նրանց կյանքը ենթարկում էր միջամտության COINTELPRO-ի շրջանակներում։
Տրիպոլիի կոմսություն
Շայզար
Որպես Երուսաղեմի թագավորի վասալ՝ Բերտրան Տրիպոլցին սելջուկ թուրքերի հետ պատերազմի մեջ մտավ։ 1111 թվականին, Մաուդուդ իբն Ալթունթաշը՝ թուրք ռազմական հրամանատար, արշավեց Անտիոքի և Եդեսիայի դեմ։ Բերտրանը և Բալդուին I-ը օգնության հասան հյուսիսի քրիստոնյաներին։ Շայզարի ճակատամարտում Թանկրեդի և Եդեսիայի կոմսի ժամանման շնորհիվ թագավորության պաշտպանությունը հաջողությամնբ պսակվեց։
Ազատ խոսքի շարժում
Վերամիավորումներ
Շարժման 20-ամյակին նվիրված FSM վերամիավորումը տեղի է ունեցել 1984 թվականի հոկտեմբերի առաջին շաբաթվա ընթացքում և գրավել է լրատվամիջոցների զգալի ուշադրությունը։ Spraul Plaza-ի հանրահավաքին ներկա էին FSM-ի վետերաններ Մարիո Սավիոն, որը ընդհատել է երկար կամավոր լռությունը  ։ FSM-ի 30-ամյակի վերամիավորումը, որը տեղի է ունեցել 1994 թվականի դեկտեմբերի առաջին հանգստյան օրերին, նույնպես հանրային միջոցառում էր, ևս մեկ հանրահավաք Sprule Plaza-ում, որին մասնակցում էին Սավիոն, Վայնբերգը, Գոլդբերգը և տեղի է ունեցել խմբային քննարկումներ FSM-ի և խոսքի ազատության ներկայիս խնդիրների վերաբերյալ ։ 2001 թվականի ապրիլին Կալիֆոռնիայի Բերկլիի համալսարանի Բանկրոֆթ գրադարանը անցկացրել է սիմպոզիում՝ նվիրված խոսքի ազատության շարժման թվային արխիվի բացմանը։ Չնայած դա FSM-ի ոչ պաշտոնական հանդիպում էր, FSM-ի շատ առաջնորդներ ներկա էին քննարկման խմբերում, իսկ շարժման մյուս անդամները հանդիսատեսի մեջ էին ։ FSM-ի 40-ամյակի վերամիավորումը, որն առաջինն էր 1996 թվականին Սավիոյի մահից հետո, տեղի է ունեցել 2004 թվականի հոկտեմբերին։ Այդտեղ սյունակագիր Մոլլի Այվինսը հանդես է եկել Մարիո Սավիոյի հիշատակին նվիրված ամենամյա դասախոսությամբ, որին հաջորդել է ավանդական Sprule Plaza հանրահավաքը և քաղաքացիական ազատությունների վերաբերյալ խմբային քննարկումները այս շաբաթվա վերջին    ։ Տեղի է ունեցել նաև կիրակնօրյա հանդիպում, որն ավելի մասնավոր միջոցառում էր, առաջին հերթին շարժման վետերանների հավաքույթ՝ ի հիշատակ Սավիոյի և FSM-ի մերձավոր դաշնակից, պրոֆեսոր Ռեջինալդ Զելնիկի, որը մահացել է մայիսին տեղի ունեցած դժբախտ պատահարի արդյունքում ։
Տրիպոլիի կոմսություն
Հաբ
1119 թվականին, հաղթելով Արյունոտ դաշտի ճակատամարտում, Սելջուկյան սուլթանությունը կրկին գրոհեց Անտիոքի վրա։ Սակայն, Տրիպոլիի կոմս Պոնսը և Բալդուին II-ը պաշտպանեցին Անտիոքը, և Հաբի ճակատամարտում հաջողությամբ պաշտպանեցին քրիստոնյա ուժերի թևը։
Ազատ խոսքի շարժում
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հասարակական շարժումներ Կատեգորիա:Կալիֆոռնիայի պատմություն Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական շարժումներ Կատեգորիա:Խոսքի ազատություն Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական պատմություն Կատեգորիա:Քաղաքական շարժումներ Կատեգորիա:Սոցիալիզմի պատմություն
Տրիպոլիի կոմսություն
Ազազ
1125 թվականին, Պոնս կոմսը արշավեց թուրքերի դեմ, ովքեր կրկին հաևձակվել էին Եդեսիայի վրա՝ այս անգամ պաշարելով Ազազ քաղաքը։ Պոնս Տրիպոլցին, Բալդուին II-ը և Եդեսիայի կոմս Ժոսլեն I-ը թուրքերի Ազազից ներքաշեցին դեպի հարթավայրերը և, ծուղակ լարելով, Ազազի ճակատամարտում պարտության մատնեցին նրանց։
1170 թվականի երկրաշարժ
1170 թվականի հունիսի 29-ին, երկրաշարժը հարված հասցրեց շրջանին։ Պաշտպանական կառույցներ Ասպետների ամրոցը, Կաստել Բլանը և ալ-Արիյման վնասվեցին։ Տրիպոլիի համայնքի Սբ. Մարիամ տաճարն ավերվեց ։ 1170 թվականի երկրաշարժը առաջ բերեց կոմսության և Նուր ալ-Դին Մահմուդի միջև կարճ զինադադարի (ի տարբերություն նախորդ պակաս աղետաբեր 1157 թվականի երկրաշարժի, երբ մարտերը շարունակվեցին) ։
Բերտրան Թուլուզցի, Ալֆոնսո-Ժորդանի որդին
Ալֆոնսո Ժորդանը (1103 - 1148), Ռայմունդ IV-ի և նրա երրորդ կնոջ՝ Կաստիլիայի արքայադուստր Էլվիրա որդին էր ։ Չնայած որ Ալֆոնսոն ծնվել էր Տրիպոլիում, սակայն մեծացել էր Ֆրանսիայում։ 1147 թվականին նա մասնակցեց Երկրորդ խաչակրաց արշավանքին, որը կազմակերպվեց ի պատասխան թուրքական ուժերի կողմից Եդեսիայի կոմսության անկման։ Ալֆոնսոն մահացավ, հավանաբար թունավորվեց Կեսարիայում, 1148 թվականին ։ Նա ուներ մի ապօրինի որդի՝ Բերտրան Թուլուզցին, ով շարունակեց իր առաջխաղացումը դեպի Տրիպոլի։ Կոմս Ռայմունդ II-ը (1115-1152)՝ Բերտրանի թոռը, համագործակցեց իր թշնամիներ Նուր ալ-Դին Մահմուդի և Ունուր Դամասկոսցու հետ, որպեսզի դիմագրավի իր զարմիկին՝ Բերտրանին։ Թուրքական ուժերը, որ վերջերս էին մարտնչել Ռայմունդ II-ի դեմ Դամասկոսի պաշարման ժամանակ, հարձակվեցին Առիմայի ամրոցի վրա ։ Նրանք առևանգեցին Բերտրան Թուլուզցուն, ով իր առաջիկա տասնամյակն անցկացրեց հարևան իսլամական պետությունների բանտերում։ Նա ազատ արձակվեց 1159 թվականին՝ Բյուզանդիայի կայսր Մանուիլ Կոմնենոսի միջամտությամբ ։ Ռայմունդ II-ը ավելի ուշ վերականգնեց Առիման։ 1152 թվականին նա սպանվեց ասասինների կողմից։ Նա այդ աղանդի կողմից գրանցված առաջին ոչ մուսուլման զոհն էր ։ Ռայմունդ II-ի մահը հանգեցրեց Մերձավոր Արևելքում տեղաբնիկների համատարած սպանությունների և կոմսությոնում քրիստոնյա ու իսլամադավան ժողովուրդների միջև հարաբերությունների շարունակական լարման։
Գի II Էմբրիակո (1277-1282)
Բոհեմունդ VII Տրիպոլցին (1261-1287) 1275 թվականից դարձավ Տրիպոլիի կոմս և պայմանական Անտիոքի դուքս մինչև իր մահը։ 1275-1277 թվականները Բարդուղիմեոսը՝ Տարտուսի եպիսկոպոսը, Բոհեմունդ VII-ի խնամակալն էր ։ Տրիպոլիի եպիսկոպոս Պողոսը, ով տաճարական մագիստրոս Վիլիամ Բոժեի ընկերն էր, ընդդիմացավ Բոհեմունդ VII-ի հաջողությանը ։
Գի II Էմբրիակոն (1277-1282) Ջուբալում Բոհեմունդ VII-ի նախկին վասալն էր եղել։ Նրանց միջև դժգոհությունները հանգեցրին թշնամանքի, և դա մասը կազմեց Ջենովայի և վենետիկցիների միջև մի մեծ առևտրական պատերազմի ։ Տաճարականները ձգտում էին գահընկեց անել Բոհեմունդ VII-ին Գի I-ի Էմբրիակոյի օգնությամբ։ Բոհեմունդ VII-ը արձագանքեց դրան Տրիպոլիում Տաճարականների տունը և Մոնտրոկի անտառները թալանելով ։ Այս գործողությունը հաջորդող ամիսներին հանգեցրեց Բոտրոնում, Նեֆին բերդում, Սիդոնում և ծովում տատանվող ռազմական գործողությունների ։ 1282 թվականին Գի II Էմբրիակոն և և Տաճարականները դարանակալ հարձակման ենթարկվեցին Տրիպլիում։ Գի II Էմբրիակոն, իր եղբայրները և զարմիկները բանտարկվեցին Նեֆին բերդում և սովի մատնվեցին։ Տաճարականները արագացված կերպով մահապատժի ենթարկվեցին։
Բենեդետո I Զաքարիա
1282 թվականին Գի II Էմբրիակոյի և 1287 թվականին Բոհեմունդ VII-ի մահից հետո իշխանական վակուում առաջացավ Տրիպոլիում։ Տրիպոլիի կոմսության լորդերը կազմակերպեցին և բերեցին Բենեդետո I Զաքարիային (1235 - 1307)՝ Գենովացի ազդեցիկ մի վաճառականի։ Նրանք պահանջեին ջենովացիներից, որ կառավարեն կոմսությունը։ Տրիպոլիում հատուկ սոցիալական կարգավիճակ շնորհվեց Եվրոպայի խոշոր առևտրական քաղաքներից եկած մարդկանց, մասնավորապես, Իտալիայի ծովային պետությունների (օրինակ՝ Վենետիկին)։ Սակայն, նրանք չէին դասվում արիստոկրատիայի շարքերում ։ Համայնքներն ընտրեցին Բարթուղիմեոս Էմբրիակոյին, որպես Տրիպոլիի քաղաքագլուխ։ Նա նաև նպաստեց Ջենովայի հետ առևտրի զարգացմանը։ Բոհեմունդ VII-ը զավակներ չուներ։ Նրա մայրը՝ Սիբիլ Հեթումյանը, հաշվի չառնվեց որպես իրավահաջորդ, որովհետև նա Տորտոսայի եպիսկոպոս Բարթուղիմեոսի ընկերն էր, և համարվում էր Տրիպոլիի թշնամի։ Բոհեմունդ VII-ի քույր Լյուսին հաստատվեց Նեֆին բերդում, Հիվանդախնամների աջակցությամբ։ Վերջիվերջո, Բարդուղիմեոս Էմբրիակոն և համայնքները որոշեցին, որ նրանք չեն կարող կառավարել։ Բենեդետո I Զաքարիոն հրաժարվեց կառավարելուց։ Այս հակասություններից հետո, 1288 թվականին Լյուսին դարձավ Լյուսի, Տրիպոլիի կոմսուհի ։
Մուսուլմանական տիրապետության տակ հայտնվելը
Տևական ներքին պառակտումները, ռեսուրսների պակասը, աղքատ բերքահավաքների հաջորդումը փոխեցին առևտրական երթուղիները և տեղական տնտեսության դրությունը, իսլամադավան և մոնղոլական տիրակալների ռազմական ճնշումները հանգեցրին Երուսաղեմի թագավորության անկմանը ։ 1280-ական թվականներին, միայն երկու խաչակրաց պետություն էր մնացել՝ Երուսաղեմի թագավորության մնացորդները և Տրիպոլիի կոմսությունը։ Չնայած որ Եգիպտոսի մամլուքյան կառավարությունը դաշնագիր ուներ կնքած կոսմության հետ, 1289 թվականի մարտին սուլթան Կալաունը հարձակվեց Տրիպոլիի վրա։ Չնայած որոշ պաշտպանական գործողություններին՝ կոմսությունն ընկավ և միացավ Մամլուքների սուլթանությանը ։
Տրիպոլիի կոմսեր
Տրիպոլին կործանվում է եգիպտական ուժերի կողմից
Տրիպոլին անցնում է Կիպրոսի և Երուսաղեմի արքաներին
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տրիպոլիի կոմսություն Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Մերձավոր Արևելքի պատմական պետություններ Կատեգորիա:Ասիայի պատմական երկրներ
Տուվարջիևների տուն
XIX դարի վերջ
Տունը կառուցվել է XIX դարի վերջում ։ Տան մասին առաջին գրավոր հիշատակումը գտնվել է Դոնի Ռոստովի անշարժ գույքի գնահատման ցանկում, որը հրապարակվել է 1894 թվականին։ Այն ժամանակ շինությունը թվագրված էր 67 համարով, իսկ նրա սեփականատերը Աննա Ալեքսանդրի Իվանովան էր։ Ըստ փաստաթղթերի՝ գույքը գնահատվել էր 2750 ռուբլի։ Տեղեկություններ կան, որ այդ նույն թվականին տան սեփականատերեր են դարձել Տուվարջիև եղբայրները՝ Եգորն ու Ստեպանը։ Նրանք գործարար էին, վաճառում էին գինի, դրա համար վարձակալել էին խանութներ, որոնք գտնվում էին Հին շուկայի հրապարակի մոտակայքում ։
XX դար
XX դարի սկզբում շինությունը հայտնի է դարձել որպես «Տուվարջիևների տուն՝ բիլիարդատնով», և հենց այդ անվանումով տունը սկսեցին անվանել հետագա տարիներին։ 1904 թվականի դրությամբ տան գնահատված արժեքը եղել է 5500 ռուբլի։ 1911 թվականին անշարժ գույքի սեփականատերեր են դարձել Ստեպան Խրիստոֆորովիչ և Եվգենյա Դմիտրիևնա Տուվարջիևները ։ Նրանք վերակառուցեցին տունը՝ նրա արժեքն ավելացնելով 3 անգամ ։ Ավելացվել էր ձեղնահարկ, ցոկոլային հարկը սկսեցին օգտագործվել այլ կերպ ։ Հայտնվեց բիլիարդի սրահ ։ 1913-1914 թվականներին ավելացվեց «Білліардная» («Բիլիարդատուն») ցուցանակը, որը պահպանվեց մինչև 2016 թվականը ։ Ցուցանակը պատրաստվել էր Միշուստինի հատուկ արհեստանոցում, որը սկզբում գտնվել է հարևանությամբ, ապա՝ մեկ տուն հեռու։ 1920-ական թվականներին բիլիարդի սրահը փակվել է։ XX դարում տանը եղել է մի քանի կոմունալ բնակարան , նրա ճակատը հաճախ օգտագործվել է ֆիլմեր նկարահանելիս ։
XXI դար
2015 թվականին տեղեկություն հայտնվեց պատմական արժեք ունեցող տունն ապագայում քանդելու մասին ։ Օբյեկտը պահպանելու փորձերին միացավ Հուշարձանների պահպանության համառուսաստանյան միության ռոստովյան բաժանմունքը։ Նրա ներկայացուցիչները տրամադրել էին անհրաժեշտ տեղեկություններ և փաստաթղթեր մշակույթի նախարարությանը՝ խնդրելով տրամադրել պահպանական կարգավիճակ և «Տուվարջիևների տունը՝ բիլիարդատնով» ճանաչել հասարակական արժեք ունեցող օբյեկտ ։ Հարցը պետք է լուծվեր 2016 թվականի փետրվարին. շինությունը հրաժարվեցին ճանաչել մշակութային ժառանգության օբյեկտ ։ 2016 թվականի ապրիլի վերջին տունը քանդվեց, նրա տեղում ընթանում է բազմահարկ հյուրանոցի շինարարություն ։
Նկարագրություն
Տունը XIX դարի վերջին բնորոշ շինության օրինակ էր ։ Գտնվում էր քաղաքի պատմական կենտրոնի տարածքում ։
Լագի
Լագի (Laghi), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վիչենցա գավառում ։
Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Բառնաբաս առաքյալը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Էմանյուել Ֆրեմյե
Էմանյուել Ֆրեմյե (Emmanuel Frémiet, ), XIX դարի խոշորագույն քանդակագործ։ Աշխատել է նատուրալիզմի և նեոդասականության ավանդույթներում։
Կյանք ու գործունեություն
Էմանյուել Ֆրեմյեն ծնվել է արվեստի հետ սերտորեն կապված միջին կարողության տեր  ընտանիքում։ 13 տարեկան փոքրիկ Ֆրեմյեն ընդունվում է Փարիզի դեկորատիվ արվեստի դպրոց, որտեղ դասվանդում է նրա զարմուհի Սոֆիայի ամուսինը՝հայտնի քանդակագործ Ֆրանսուա Ռյուդը։  Էմանյուել Ֆրեմյեն Ֆրանսուա Ռույդի աշակերտն է եղել։
Էմանյուել Ֆրեմյենի առաջին աշխատանքը՝ Վիթի քանդակը, ցուցադրվեց Փարիզյան սալոնում (1845 թվական)։ Նա բազմաթիվ բրոնզե կենդանիների արձանիկների հեղինակ է, որոնց համար ստացել  է տարբեր մրցանակներ և պարգևներ։ 1849 թվականին Ֆրեյմեն ստանում է առաջին պաշտոնական (պետական) պատվերը։ Պաշտոնական (պետական) պատվերից է նաև Փարիզի փողոցներն ու հրապարակները զարդարող արձանները։ 1855-ից մինչև 1859 թվականները Էմանյուել Ֆրեմյեն աշխատել է կայսր Նապոլեոն III-ի պատվիրած ձիարձանների շարքի վրա։ 1870 թվականին Ֆրանս-պրուսական պատերազմի ժամանակ քանդակագործը հեռանում է մայրաքաղաքից, և նրա տունը կողոպտվում է։ Պատերազմից հետո աշխատում է Գերմանիայում (Վերին Սիլեզիա) և հայրենիքում, ղեկավարում է Լուվրում քանդակագործության բաժինը, զբաղվում է մանկավարժական գործունեությամբ, կատարում է որոշ պատվերներ Փարիզի բնագիտության թանգարանի համար։ 1887 թվականին Փարիզի սալոնում ստացել է պատվավոր շքանշան «Կինը գորիլլայի հետ» քանդակի համար։
1892 թվականից Ֆրեմյեն Գեղեցիկ արվեստների ակադեմիայի անդամ էր և վերոհիշյալ թանգարանին կից գեղանկարչության բաժնի պրոֆեսոր։ Ներկայումս Ֆրեմյեի փոքր ծավալի քանդակները բարձր են գնահատվում մասնագետների և կոլեկցիոներների կողմից։ Նրա աշակերտներից է Պոլ Վեիլանդ Բարտլետը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարիչներ
Ալեքսեևկա (Ղազախի գավառ)
Ալեքսեևկա, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Ելիզավետպոլի նահանգի Ղազախի գավառում։
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը դաշտավարություն, պտղաբուծություն և անասնապահությունն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Հայկական գամփռի արձան
Հայկական գամփռի արձան, գտնվում է Երևանի կենտրոնում՝ Օղակաձև զբոսայգում՝ Տերյան և Մոսկովյան փողոցների խաչմերուկում։ Տեղադրվել է 2018 թվականին։
Նկարագրություն
Հայկական գամփռի քանդակը բրոնզից է, չափսերը՝ 1:1,3 մասշտաբով՝ 160 սմ x 100 սմ x 40 սմ։ Պատվանդանին հայերեն և անգլերեն փորագրված են հետևյալ բառերը. «Ամստերդամի հայ համայնքից Երևան քաղաքին 2800-ամյա հոբելյանի առթիվ»։ Արձանի արժեքն է 7000 եվրո ։
Պատմություն
Գամփռի արձանը Ամստերդամի հայ համայնքի նվերն է Երևանին՝ 2800-ամյակի կապակցությամբ։ Մտահղացումն իրագործելու համար կազմակերպվել է դրամահավաք, որին մասնակցել է Նիդերլանդների հայությունը, ինչպես նաև հոլանդացիներ։ Նախաձեռնության կազմակերպիչն է «Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի» հիմնադրամի վարչությունը ։
Հայկական գամփռի արձանի բացումը տեղի է ունեցել Երևանի Տերյան և Մոսկովյան փողոցների խաչմերուկում 2018 թվականի օգոստոսի 23-ին։ Արարողությանը մասնակցել են Ամստերդամի Սուրբ հոգի եկեղեցի հիմնադրամի վարչության նախագահ Տիգրան Միգդեսյանը, Երևանի Մատենադարանի տնօրեն Վահան Տեր-Ղևոնդյանը, Մոնտե Կառլոյի բալետի թատրոնի մենապարուհի Վիկտորյա Անանյանը, ՀՀ Ազգային անվտանգության ծառայության պետ Արթուր Վանեցյանը, Երևանի քաղաքապետի տեղակալ Արամ Սուքիասյանը, արվեստի գործիչներ և ուրիշներ ։
Ելույթ են ունեցել քանդակի հեղինակ Լևոն Թոքմաջյանը, «Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի» հիմնադրամի վարչության պատվավոր նախագահ Վահան Ավագյանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի հուշարձաններ Կատեգորիա:Լևոն Թոքմաջյանի քանդակներ Կատեգորիա:2018 հիմնադրումներ Երևանում Կատեգորիա:Կենդանիների քանդակներ
Բովոլենտա (կոմունա)
Բնակչությունը կազմում է 3143 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը 143 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 22 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 35024։ Հեռախոսային կոդ՝ 049։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ռոլանդո Մանդրագորա
Ռոլանդո Մանդրագորա (Rolando Mandragora, ), իտալացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Ուդինեզեի և Իտալիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է հենակետային կիսապաշտպանի դիրքում ։
Ջենոա
Մանդրագորան Ջենոայի ակադեմիայի սան է ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2014 թվականի հոկտեմբերի 29-ին՝ Յուվենտուսի դեմ խաղում ։ 2015 թվականի հուլիսի 24-ին Մանդրագորան վարձավճարով միացավ Պեսկարային ։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց օգոստոսի 9-ին՝ փոխարինման մտնելով Զյուդտիրոլի դեմ Իտալիայի գավաթի խաղում ։ Առաջին հանդիպումը թիմի մեկնարկային կազմում անցկացրեց սեպտեմբերի 19-ին՝ Բարիի դեմ խաղում ։ Նոյեմբերի 20-ին Մանդրագորան գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Ավելինոյի դեմ խաղում՝ օգնելով Պեսկարային հաղթել 3-2 հաշվով ։
Յուվենտուս
2016 թվականի հունվարի 19-ին Մանդրագորան 5 տարվա պայմանագիր կնքեց Յուվենտուսի հետ, ինչից հետո վարձավճարով վերադարձավ Պեսկարա։ Ակումբի կազմում անցկացրած 27 խաղերից հետո իտալացին 2016-17 մրցաշրջանում վերադարձավ Յուվենտուս՝ ստանալով 38 համարի մարզաշապիկը։ Իր դեբյուտը նշեց 2017 թվականի ապրիլի 23-ին՝ փոխարինելով Կլաուդիո Մարկիզիոյին Ջենոայի դեմ խաղում ։
2017 թվականի օգոստոսի 5-ին Մանդրագորան 1 տարվա վարձավճարով տեղափոխվեց Կրոտոնե  ։ Իր դեբյուտը նշեց օգոստոսի 12-ին՝ փոխարինման մտնելով Իտալիայի գավաթի Պյաչենցայի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը թիմի մեկնարկային կազմում անցկացրեց օգոստոսի 20-ին՝ Միլանի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը պրոֆեսիոնալ կարիերայում խփեց սեպտեմբերի 24-ին՝ Բենևենտոյի դեմ խաղում ։ 2018 թվականի փետրվարի 10-ին իտալացին գոլ խփեց Ատալանտայի դեմ խաղում, իսկ հանդիպումն ավարտվեց 1-1 հաշվով ։ Կրոտոնեի կազմում Մանդրագորան անցկացրեց 37 հանդիպում՝ դառնալով 2 գոլի և 1 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
Ուդինեզե
2018 թվականի հուլիսի 2-ին Մանդրագորան 4 տարվա պայմանագիր կնքեց Ուդինեզեի հետ ։ Ակումբը նրա համար վճարեց 20 միլիոն եվրո  ։ Իր դեբյուտը Ուդինեզեի կազմում նշեց օգոստոսի 11-ին՝ Իտալիայի գավաթի Բենևենտոյի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը Մանդրագորան խփեց դեկտեմբերի 22-ին՝ Ֆրոզինոնեի դեմ խաղում ։ Դեկտեմբերի 29-ին իտալացին հեռացվեց խաղադաշտից Կալյարիի դեմ խաղում՝ կարմիր քարտ ստանալով հանդիպման 79-րդ րոպեին ։ 2019 թվականի ապրիլի 7-ին նա գոլ խփեց Էմպոլիի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 3-2 հաշվով ։ 2018-19 մրցաշրջանում Մանդրագորան անցկացրեց 36 հանդիպում՝ դառնալով 3 գոլի և 1 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
2019 թվականի օգոստոսի 18-ին Մանդրագորան դուբլ ձևակերպեց Իտալիայի գավաթի Զյուդտիրոլի դեմ խաղում ։
Միջազգային կարիերա
Մանդրագորան ներկայացրել է Իտալիան բոլոր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ 2017 թվականին նա որպես Մ20 հավաքականի ավագ մասնակցեց աշխարհի առաջնությանը ՝ անցկացնելով 6 հանդիպում, իսկ Իտալիան զբաղեցրեց 3-րդ հորիզոնականը մրցաշարում՝ 3-րդ տեղի համար խաղի հետխաղյա 11-մետրանոցների հարվածաշարում հաղթելով Ուրուգվային ։ 2019 թվականի հունիսին Մանդրագորան մասնակցեց Եվրոպայի Մ21 առաջնությանը   ՝ անցկացնելով 3 հանդիպում , սակայն Իտալիան դուրս մնաց մրցաշարի խմբային փուլից  ։
Իտալիայի ազգային հավաքական Մանդրագորան առաջին անգամ հրավիրվեց 2018 թվականի մայիսի 19-ին՝ Սաուդյան Արաբիայի, Ֆրանսիայի և Նիդերլանդների դեմ խաղերի համար   ։ Իր դեբյուտը ազգային հավաքականում նշեց հունիսի 1-ին՝ մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Ֆրանսիայի դեմ ընկերական խաղում  ։
Միջազգային վիճակագրություն
2020 թվականի հունվարի 17-ի դրությամբ
Ակումբային
Յուվենտուս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ջենոայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պեսկարայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Յուվենտուսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կրոտոնեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ուդինեզեի ֆուտբոլիստներ
Ալեքսեևկա (Շուշիի գավառ)
Ալեքսեևկա, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Ելիզավետպոլի նահանգի Շուշիի գավառում։
1907 թ.-ին ուներ 75 բնակիչ՝ հիմնականում ռուսներ։ Հիմնական զբաղվածությունը անասնապահությունն ու դաշտավարությունն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Յոհան Ագրել
Կենսագրություն
Յոհան Ագրելը ծնվել է 1701 թվականի փետրվարի 1-ին, Լյոթ քաղաքում (Արևելյան Գետալանդ) ։ Նա կրթություն է ստացել Ուփսալա քաղաքում, այնուհետև մեկնել է Անգլիա, Ֆրանսիա, Իտալիա և այլ երկրներ։
1723֊1746 թվականներին նա եղել է պալատական ջութակահար Կասել քաղաքում, որտեղ նա ձեռք է բերել դաշնակահարի համբավ։ 1746 թվականից Նյուրնբերգում եղել է կապելմայստեր։
Նրան են պատկանում մի շարք հայտնի ստեղծագործություններ (սիմֆոնիաներ, համերգներ, սոնատներ և այլն), որոնց ժողովածուն լույս է տեսել Նյուրնբերգում։ Նրա գրած որոշ ստեղծագործությունների ձեռագիր տարբերակը պահպանվում է։
Երիտասարդ տարիներին Ագրելլայի երաժշտության վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժամանակակից իտալական 0երաժշտությունը, մասնավորապես՝ Անտոնիո Վիվալդիի։
Յոհան Ագրելը մահացել է 1765 թվականի հունվարի 19-ին Նյուրնբերգ քաղաքում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի ջութակահարներ Կատեգորիա:Գերմանացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Շվեդ դաշնակահարներ Կատեգորիա:Գերմանացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Շվեդ դիրիժորներ Կատեգորիա:Գերմանացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Շվեդ կոմպոզիտորներ
Ռեյչել Ամես
Ռեյչել Ամես (Rachel Ames, ), ամերիկացի հեռուստադերասանուհի։
Կենսագրություն
Ամեսը ծնվել է Պորտլենդում (Օրեգոն)։ 1951 թվականին առաջնաելույթ է ունեցել «Երբ կբախվեն աշխարհները» կինոֆիլմում, ինչից հետո շարունակել է իր հեռուստակարիերան այնպիսի շոուներում, ինչպիսիք են՝ «Ալֆրեդ Հիչքոկը ներկայացնում է», «Նամակ Լորետային», «Փերի Մեյսոն», «Լեսլի»։
Ամեսը հասել է իր միջազգային ճանաչմանը հիմնականում «Գլխավոր հիվանդանոց» օճառային օպերայում Օդրի Հարդի իր դերի շնորհիվ, որտեղ նա նկարահանվել է շուրջ քառասուն տարի անընդմեջ՝ 1964-2007 թվականներին։ Ամեսին է պատկանում «Գլխավոր հիվանդանոց»-ում մասնակցության երկարատևության ռեկորդը։ 2003 թվականին նա դադարել է նկարահանվել «Գլխավոր հիվանդանոց»-ում ։ Սակայն Ամեսը պարբերականորեն վերադառնում էր իր դերին։ 2013 թվականի նկարահանումներն կապված էին սերիալի հիսնամյակի հետ ։
2004 թվականին Ռեյչել Ամեսը ստացավ հատուկ «Էմմի» մրցանակ, իսկ յոթանասունականներին մի քանի անգամ առաջադրվել է՝ «լավագույն կանացի դեր դրամատիկական սերիալում մրցանակի» համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ
Հայոց ցեղասպանության հուշարձան (Նոր Երզնկա)
Հայոց ցեղասպանության հուշարձան, հուշարձան Հայաստանի Կոտայքի մարզի Նոր Երզնկա գյուղում։
Պատմություն
Հուշարձանը նվիրված է Երզնկայի նահատակներին։ Հուշարձանը կանգնեցվել է 1973 թվականին՝ Երզնկայից բռնագաղթված հայերի իտալաբնակ սերնդի միջոցներով ։ Հուշարձանի հորինվածքում համադրված են բազալտակերտ աղբյուր և կոթող՝ Անահիտ աստվածուհու տուֆակերտ գլխաքանդակով։ Հորինվածքում կիրառված են հայկական ճարտարապետության ավանդական տարրեր՝ որմնանկար, խաղողի և նռան բարձրաքանդակ նախշազարդեր և այլն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության հուշարձաններ
Ռոտշիլդյան (Ֆաբերժեի ձու)
«Ռոտշիլդյան» (Ротшильдовское), ոսկերչական ձու, որը պատրաստել է վարպետ-ոսկերիչ Միխայիլ Պերխինը Կարլ Ֆաբերժեի ղեկավարությամբ 1902 թվականին ։ 1905 թվականին Բեատրիսա Էֆրուսին (1864-1934) ձուն նվիրում է կրտսեր եղբորը՝ բարոն Էդուարդ Ռիտշիլդին (1868-1949)՝ որպես նշանադրության ընծա. Էդուարդը պսակվել էր Ժերմենա Հալֆենի հետ ։ Երկար ժամանակ ձվի մասին պատմությունը լռում էր. այն չէր ցուցադրվում, չէր վաճառվում և համարվում էր Ռոտշիլդների ընտանեկան սեփականությունը։ 2007 թվականին Լոնդոնի Քրիստիս աճուրդի տանից ձուն գնում է Ալեքսանդր Իվանովը 18,5 միլիոն ամերիկյան դոլարով ։ Պահվել է «Ռուսական ազգային թանգարան» մասնավոր թանգարանում (տնօրեն՝ Ալեքսանդր Իվանով)։ Հետո ցուցադրվել է Բադեն-Բադենի Ֆաբերժեի թանգարանում ։ 2014 թվականին այս ձուն ընծայել են Էրմիտաժին։
Այսօր «Ռոտշիլդյան» ոսկերչական ձուն պահպանվում և ցուցադրվում է Էրմիտաժում (Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան)։
Դիզայն
Ձու-ժամացույցը պատրաստված է ոսկուց։ Զարդարված է ադամանդներով, թափանցիկ բաց վարդագույն և սպիտակ էմալով, պլատինով, եզրազարդերը՝ մարգարտապատ են։ Թվացույցը երիզված է մարգարտե օղակով։ Ձվի գագաթը պատրաստված է գունավոր ոսկուց։
Անակնկալ
«Ռոտշիլդյան» ոսկերչական ձվի գագաթը զարդանախշերով է ծածկված, որի տակ թաքցված է ձվի անակնկալը՝ մեխանիկական էմալապատ ադամանդակուռ ոսկե աքաղաղը ։ Յուրաքանչյուր նոր ժամին ձվի գագաթի կափարիչը բացվում է և դուրս է գալիս աքաղաղը, որը չորս անգամ թափահարում է թևերը, երեք անգամ գլուխն է բարձրացնում ու իջեցնում, բացում է կտուցն ու երգում ։ Այս «համերգը» տևում է 15 վայրկյան, որից հետո հնչում է զանգը՝ ըստ տվյալ ժամի թվաքանակի։
Պատմություն
Ձուն պատրաստվել է 1902 թվականին։ Այն Բեաթրիս Էֆրուսիան նվիրել է եղբորը 1905 թվականին։ Մինչև 2007 թվականը այն Ռոտշիլդների ընտանիքին է պատկանել։
2007 թվականին «Ռոտշիլդյան» ոսկերչական ձու-ժամացույցը Լոնդոնի Քրիստիս աճուրդի տանը հանվում է վաճառքի ։ Այն ձեռք է բերում Ալեքսանդր Իվանովը, որը 2014 թվականին նվիրում է հայրենիքին։ Այժմ ցուցադրության է ներկայացված Էրմիտաժում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ոսկերչություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն Կատեգորիա:1902 աշխատություններ Կատեգորիա:Ֆաբերժեի ձվեր Կատեգորիա:Ֆաբերժե
Մաուժիցե կամուրջ
Եռակցված կամուրջ Մաուժիցեում (Most spawany w Maurzycach), համարվում է առաջին ամբողջությամբ եռակցված ճանապարհային կամուրջը և աշխարհի երկրորդ եռակցված կամուրջը, որը գցված է Սլյուդվա գետի վրա (Բզուրայի վտակ) Կենտրոնական Լեհաստանում։ Կամուրջը գտնվում է Լոձի վոյեվոդության Լովիչի մոտ գտնվող Մաուժիցե գյուղի մոտ։
Պատմություն
Կամուրջը նախագծվել է 1927 թվականին՝ Ստեֆան Բրիլայի կողմից, ով համարվել է քաղաքացիական շինարարության բնագավառում եռակցման առաջամարտիկներից մեկը։ Լվովի տեխնոլոգիական համալսարանի պրոֆեսոր Բրիլան լայնածավալ տեսական հետազոտություն է իրականացրել շինարարության մեջ եռակցված պողպատե միացումների հնարավոր կիրառման, ինչպես նաև թթվածնավառելիքային եռակցման ու էլեկտրական աղեղային եռակցման տարբեր ասպեկտների վերաբերյալ: Ընթացակարգերը հայտնի են եղել առնվազն 19-րդ դարի վերջից, սակայն դրանք հիմնականում կիրառվել են շինարարության և նավաշինության բնագավառում։ Այնուամենայնիվ, քանի որ փորձարկումները ցույց են տվել, որ եռակցված միացումները կարող են բավականաչափ ամուր լինել ծանր բեռներին դիմակայելու համար, 1920-ականների կեսերին Բրիլան որոշել է նախագծել եռակցված կամուրջ: Նա օգտագործել է գամերով ամրացված կամրջի իր նախկին նախագիծը, որը Բրիլան և Վենչեսլավ Պոնիժը վերափոխել են շինարարության նոր մեթոդի  կիրառման համար։ Այնուամենայնիվ, լայնակի հեծանները և ակորդի որոշ տարրեր վերափոխվել են: Կամուրջը նմանատիպ երկրորդ շինությունն էր, առաջինն ավելի կարճ եռակցված երկաթուղային կամուրջ էր, որը նախագծել էր Westinghouse Electric and Manufacturing ընկերությունը Պենսիլվանիայի նահանգի Տերտիլ Կրիկ քաղաքում՝ համարվելով աշխարհում առաջին եռակցված կամուրջը:
Աղեղային եռակցման տեխնիկան, որն այդ ժամանակ նոր էր, թույլ է տալիս զգալիորեն նվազեցնել կամրջի ընդհանուր քաշը, որը կազմում էր 56 տոննա, մինչդեռ գամերով ամրացված տարբերակը կշռում էր ավելի քան 70 տոննա: Բացի շինարարության եղանակից, կառույցն ինքնին իրենից ներկայացնում է սովորական ձողակառույց ֆերմային կամուրջ՝ երկու հիմնական ֆերմային հեծաններով՝ ուղիղ ստորին լարագծով և պարաբոլիկ վերին լարագծով։
Շինարարություն
Քանի որ նման կառույցի շինարարության խնդիրը համարվում էր չափազանց ռիսկային, որպես գլխավոր կապալառու ընտրվեց «Կ. Ռուդզկի և Ս-կա» ընկերությունը: Ընկերությունը, որի գլխամասային գրասենյակը գտնվում էր Վարշավայում, իսկ գործարանը՝ Մինսկ-Մազովեցկիում, այդ ժամանակ համարվում էր Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայի ամենափորձառու կամրջաշինարարական ընկերություններից մեկը: 1853 թվականին հիմնադրված ընկերությունը միակ ձեռնարկությունն էր ողջ Ռուսական կայսրությունում, որը ծանր կամուրջներ էր կառուցում հեռավոր վայրերում: Այդ ժամանակահատվածում Ռուսաստանում կառուցված բոլոր կամուրջների գրեթե 20%-ը կառուցվել է Կոնստանտին Ռուդսկու և նրա ինժեներների կողմից։ 20-րդ դարի միայն առաջին երկու տասնամյակում ընկերությունը կառուցել է 5000 մետր երկարությամբ պողպատե ճանապարհային կամուրջներ և 24000 մետր երկարությամբ երկաթուղային կամուրջներ 37 տարբեր երկաթուղային ընկերությունների համար։ Այնուամենայնիվ, նույնիսկ նման փորձի առկայության դեպքում Լովիչի մոտ գտնվող Սլուդվիյուի վրա կամուրջ կառուցելը դժվար գործ է համարվել։
Կառուցատարրերը արտադրվել են Մինսկի «Կ. Ռուդզկի և Ս-կա» գործարանում, իսկ հետո եռակցվել տեղում։ Կամուրջի կառուցումն ավարտվել է 1928 թվականի դեկտեմբերին և երթևեկության համար բացվել հաջորդ տարվա օգոստոսին։ Թեև եռակցումը շատ ավելի թանկ էր, քան ծախսատար գամապատումը, կամրջի ընդհանուր արժեքը շատ ավելի ցածր էր, ինչը մեծապես պայմանավորված էր դրա կառուցման համար անհրաժեշտ ավելի քիչ պողպատի օգտագորմամբ (17%) և շինարարության համեմատաբար կարճ ժամկետով:
Հետագա պատմություն
Մաուժիցե կամրջի շինարարության այդ ժամանակվա հեղափոխական ավարտը ծնել է նոր դարաշրջան կամուրջների շինարարության ոլորտում ամբողջ աշխարհում: Շինարարությունը նկարագրվել է եվրոպական և ամերիկյան ինժեներական մամուլում և ամբողջ աշխարհից ինժեներները զանգվածաբար այցելել են նոր կամուրջ։ Այնուամենայնիվ, Լեհաստանն աշխարհում առաջին երկիրն էր, որը կանոնակարգեց եռակցված կամուրջների շինարարությունը։
Մինչև 1970-ականների վերջը կամուրջն օգտագործվել է եվրոպական E30 երթուղու լեհական հատվածի կողմից որպես երկրորդ ազգային ճանապարհ։ Այնուհետև պարզվել է, որ այն չափազանց նեղ է և 1977 թվականին մոտ 20 մետրով տեղափոխվել է դեպի հյուսիս, փակվել է երթևեկության համար և փոխարենը կառուցվել է նորը։
Կամուրջը 1968 թվականի նոյեմբերի 22-ին ընդգրկվել է Լեհաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտների ցանկում Հուշարձանների փաստաթղթվորման գրասենյակի կողմից և ի սկզբանե (մինչև այս կատեգորիայի վերացումը 1973 թվականին) նշված է եղել որպես «զրոյական» մակարդակի հուշարձանների» (zabytek klasy 0) ցուցակում, այսինքն համարվել է միջազգային նշանակության ամենաարժեքավոր պատմական հուշարձան։ Հետագայում այն ​​վերաորակավորվել է որպես «անշարժ պատմական հուշարձան»։
Կամուրջը վերանորոգվել է 2009 թվականին։ Վերանորոգման նախահաշվային արժեքը կազմել է 800,000 զլոտի, պողպատյա կառուցատարրերը մաքրվել են ժանգից և ներկվել արծաթագույն, իսկ ճանապարհի ծածկույթը  փոխարինվել էր գրանիտե սալաքարերով: 2011 թվականին նրա առջև տեղադրվել է  պրոֆեսոր Բրիլայի հուշատախտակը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհաստանի հետիոտնային կամուրջներ Կատեգորիա:Պողպատե կամուրջներ Կատեգորիա:Եվրոպայի կամուրջներ Կատեգորիա:1929 կառուցումն ավարտված շենքեր և կառույցներ
Թիկոթինի ճապոնական արվեստի թանգարան
Թիկոթինի ճապոնական արվեստի թանգարան (ティコティン日本美術館), գտնվում է Հայֆայում (Իսրայել), Կարմել սարի գագաթին և նվիրված է ճապոնական արվեստի պահպանմանը, տարածմանն ու ցուցադրմանը։ Սա Մերձավոր Արևելքում միակ նման մասնագիտացմամբ թանգարանն է։ Թանգարանը հիմնվել է 1959 թվականին Նիդերլանդներից Ֆելիքս Թիկոթինի նախաձեռնությամբ` Հայֆայի քաղաքապետ Աբբա Հուշիի օժանդակությամբ :
Պատմություն
Մասնագիտությամբ ճարտարապետ Ֆելիքս Թիկոթինն ամբողջ աշխարհում հայտնի կոլեկցիոներ էր և ճապոնական արվեստի գործերի վաճառող։ Ավելի քան 40 տարում նա հավաքել է իր բոլոր արժեքավոր և հազվագյուտ հավաքածուներն ու դրանց հիման վրա կազմակերպել է ճապոնական արվեստի ցուցահանդեսներ մի շարք թանգարաններում։ Ֆելիքս Թիկոթինը հրեա էր և Երկրորդ աշխարհամարտի ժամանակ փախել է նացիստներից։ Որպեսզի կանխի հավաքածուները ֆաշիստների ձեռքում հայտնվելը` նա դրանք թաքցրել է Հոլանդիայում ։ Պատերազմից հետո Թիկոթինը որոշել է իր յուրահատուկ հավաքածուն տեղակայել Իսրայելի թանգարաններից մեկում, իսկ 1956 թվականին նա տեղափոխվել է Իսրայել և իրականացրել է իր որոշումը։ Հայֆա կատարած իր այցի ընթացքում նա հանդիպել է քաղաքապետ Աբբա Հուշիի հետ և որոշել է, որ հավաքածուն պետք է մնա Հայֆայում և որ ինքը պետք է հատուկ պավիլիոն կառուցի դրա ցուցադրության համար ։ Իր մտահղացումն իրականացնելու և հովանավորելու համար Թիկոթինն այցելեց Նիդերլանդներ, Շվեյցարիա, Բելգիա, Անգլիա և Ճապոնիա։ Նա ստացավ մի քանի այնպիսի թանգարանների տնօրենների, գիտական և հոգևոր առաջնորդների աջակցությունը, ինչպիսիք են Նագատակէ Ասանոն (1895-1965), Տիսաբուրո Յամադան (1908-1984) Տոկիոյի արվեստի համալսարանից. վերջինս նաև ընտրվել է Հայֆայում Ճապոնական թանգարանի առաջին տնօրեն։ Թանգարանի տնօրենի պաշտոնը 1966-1992 թվականներին իրականացրել է Էլի Լանկմանը, ով 2001 թվականին մրցանակ է ստացել ճապոնական կառավարության կողմից ։ 1958 թվականի մայիսի 8-ին Հայֆայի քաղաքապետարանի նիստում որոշում է ընդունվել ձեռք բերել «Կիշ Հաուս»-ն ու դրա շրջակա հողային տարածքը։ Տունը կառուցվել էր Ֆրեդերիկ Կիշի կողմից, ով 1923-1931 թվականներին եղել է Իսրայելի Սիոնիստական աշխատավորական կոմիտեի նախագահ և Պետական դեպարտամենտի ղեկավար։ Կիշն ապրել է այդ տանը 1934-1939 թվականներին։ 8-րդ բրիտանական բանակի ինժեներական բրիգադի հրամանատար Ֆրեդերիկ Կիշը զոհվել է 1943 թվականի ապրիլին հյուսիսաֆրիկյան արշավանքներից մեկի ժամանակ։ Կիշ Հաուսում նախկինի պես գտնվում են թանգարանի գրասենյակը, գրադարանը, ստեղծագործական արվեստանոցն ու ճապոնական սենյակը։ Գրադարանում, որն իր տեսակով ամենամեծն է Իսրայելում, պահվում են ավելի քան 3000 գիրք ու հրատարակություններ, որոնք կապ ունեն ճապոնական արվեստի ու մշակույթի հետ։ Ճապոնական պավիլիոնի նախագիծը հաստատվել ու սկսել է իրականացվել ըստ Ֆելիքս Թիկոթինի ծրագրերի ու ճարտարապետ Մ. Լևի ղեկավարությամբ 1959 թվականի փետրվարին` ցուցահանդեսային դահլիճի կառուցմամբ։ Ցուցասրահը ձևավորվել է ճապոնական ոգով։ Ընդարձակ, դեպի այգի տանող թղթե դռները ներդաշնակորեն լրացնում են ճապոնական միջավայրը։ 1960 թվականի մայիսի 25-ին հովանավորների հավաքածուների ցուցադրությունը նշանավորել է թանգարանի բացումը լայն հանրության համար։ Թիկոթինի ցանկությամբ ստեղծվել է թանգարանի խորհուրդ, որը մինչև այսօր ղեկավարում է նրա աղջիկը Իլանա Դրուկկեր-Թիկոթինը։
Հավաքածուներ
Թանգարանի հավաքածուն ներառում է ավելի քան 7000 արվեստի պարագաներ` նկարներ, կտավներ, տեքստիլ առարկաներ, հնագույն տեքստեր, կերամիկա, մետաղական իրեր, հնագույն սրեր և 17-19-րդ դարերի արվեստի այլ ցուցանմուշներ, ինչպես նաև` ժամանակակից ճապոնական արվեստի նմուշներ ։ Ժամանակի ընթացքում հավաքածուն մեծացել է մասնավոր նվիրաբերությունների շնորհիվ։ Ցուցահանդեսները ներառում են ճապոնական մշակույթի տարբեր ասպեկտներ` ցուցադրելով ճապոնական ավանդական և ժամանակակից արվեստը և ընդգծելով ճապոնական արվեստի գեղագիտական արժեքը։ Ճապոնական ավանդույթների համաձայն` սենյակը կահավորվում է ըստ որոշակի իրադարձությունների ու որոշակի եղանակի։ Հետևելով այս ավանդույթին` թանգարանի ցուցադրությունները թարմացվում են մոտավորապես յուրաքանչյուր երեք ամիսը մեկ անգամ` պահպանելով ընդհանուր թեմատիկան, ոճն ու դարաշրջանը։ Ցուցադրություններն ուղեկցվում են կատալոգներով և բացատրական տեքստերով։ 1982 թվականին ճապոնական մեկենաս Ռյոիտի Սասակավան 1.5 միլիոն դոլար նվիրատվություն է կատարել` թանգարանի նոր մեծ թևի կառուցման համար։ Նախագիծը մշակվել է ճապոնացի ճարտարապետ Ձյունձո Յոսիմուրայի կողմից` հայֆացի ճարտարապետ Ալ Մանսֆելդի հետ համատեղ։ Թանգարանի այս թևի բացումը տեղի է ունեցել 1995 թվականին և գործում է Եվա Թիկոթին-Լիխտի ֆոնդի ֆինանսական աջակցությամբ ։ Յոսիմուրան, ով Ճապոնիայի ամենահայտնի ճարտարապետներից է, մշակել է Ազգային պատկերասրահի և Նյու Յորքում Japanese House-ի նախագծերը։ Մանսֆելդը հայտնի է որպես Երուսաղեմում Իսրայելի թանգարանի ճարտարապետ։ Երկու հարկի բարձրություն ունեցող նոր թևն ունի ավտոկայանատեղի և զբաղեցնում է ավելի քան 1800 քառակուսի մետր։ Նոր թևի ցուցասրահն զբաղեցնում է 350 քառակուսի մետր և կապված է հին շենքի ցուցասրահի հետ։ Մեծ սրահի մոտ տեղակայված է փոքր սրահը` 120 քառակուսի մետր տարածությամբ։ 2000 թվականին երկրորդ հարկում կառուցվել է "Raphael Angel" ակուստիկ լսարանը` 200 տեղով։ Դեպի լսարան է տանում հատուկ աստիճան։ Հին ու նոր շենքերը ներդաշնակորեն ստեղծում են մեկ միասնություն` ճապոնական մթնոլորտով ու ավանդույթներով։
Կրթական գործունեություն
Թիկոթինը երազում էր, որ ճապոնական թանգարանը դառնա ճապոնական արվեստի ու մշակույթի կենտրոն, ինչպես նաև` կծառայի հրեաների` Ճապոնիայի մասին տեղեկացվածության բարձրացմանը։ Այսօր թանգարանի կրթական մասնաճյուղում անց են կացվում մանկական ցուցահանդեսներ` սկսած նախադպրոցական տարիքի երեխաների համար, ինպես նաև` ցուցադրություններ ուսուցիչների և այլ խմբերի համար։ Թանգարանում գործում են ճապոնական լեզվի դասընթացներ, կալլիգրաֆիա և տուշով նկարչության, իկեբանայի, սննդի պատրաստման դասընթացներ, ինչպես նաև` երեխաների համար հատուկ միջոցառումներ ։ Կան նաև ոճային ճապոնական սենյակներ, որտեղ տեղեկություններ են ներկայացված Ճապոնիայում ապրող մարդկանց հագուստի, սննդի և կենցաղի վերաբերյալ։ Թանգարանում անցկացվում են տարբեր միջոցառումներ, որոնք կապված են Ճապոնիայի արվեստի ու մշակույթի հետ։ Դրանք կարող են լինել թեմատիկ դասախոսությունների կազմակերպում, ֆիլմերի դիտում, ավանդական թեյախմություններ, փառատոներ և հանդիսավոր արարողություններ։ Այս իրադարձություններից շատերը տեղի են ունենում "Raphael Angel" լսարանում։ Իր գործունեության արդյունքում թանգարանը դարձել է ճապոնական արվեստի տարածման յուրահատուկ կենտրոն` աջակցելով երկու ազգերի միջև սերտ կապերի հաստատմանը։
Պարգևներ և ճանաչում
1995 թվականի դեկտեմբերին երկրորդ անգամ բացումից հետո թանգարանում հաշվվում էր մոտավորապես 100 նոր ցուցանմուշ, որոնք ներառված էին թանգարանի ֆոնդում թանգարանի գլխավոր փորձագետ Իլան Զինգերի կողմից ։ 2007 թվականին այն ստացել է Գիտության և մշակույթի նախարարության մրցանակ։ 2000 թվականին այն ստացել է Ճապոնական ֆոնդի հատուկ ամենամյա մրցանակ, որը շնորհվում է Ճապոնիայի մշակույթի զարգացմանը ներդրման համար ։
Տես նաև
Իսրայելի թանգարանների ցանկ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսրայելի թանգարաններ Կատեգորիա:1959 հիմնադրումներ Իսրայելում Կատեգորիա:1959 հիմնադրված արվեստի թանգարաններ
Ապարանից Սուրբ Խաչ վանք
Ապարանից Սուրբ Խաչ վանք, Մեծ Հայքի Մոկք նահանգի Միջա գավառում (հետագայում՝ Մամռտանք), Սարիխաչ լեռան հարավարևմտյան լանջին։
Պատմություն
Ըստ ավանդության՝ հիմնադրել է Գրիգոր Ա Լուսավորիչը։ Հիշատակվում է 10-րդ դարից․ եղել է Մոկաց աշխարհի եպիսկոպոսանիստ վանքը։ Մոտ 950-ին վանահայր Դավիթը կառուցել է վանքի Սուրբ Հովհաննես Կարապետ եկեղեցին, վախճանվելուց հետո թաղվել եկեղեցու խորանում, իսկ նրա գերեզմանի հողը համարվել է բուժիչ ու հրաշագործ։ Դավթի ազգական և նրան հաջորդած վանահայր Ստեփանոս եպիսկոպոսը մոտ 970 թվականին կառուցել է վանքի Սուրբ Ստեփանոս Նախավկայի անունը կրող խոշոր, թաղածածկ եկեղեցին և նրան հյուսիսից կից Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին։
Եկեղեցու օծում
983 թվականին Ս․ Աստվածածին եկեղեցու օծմանը ներկա են եղել բազմաթիվ եպիսկոպոսներ, իշխաններ, Վասպուրականի արքայազն եղբայրներ Աշոտը, Գուրգենը, Սենեքերիմ Հովհաննեսը։ Օծման շքեղ հանդեսին ս․ Խաչի տապանակը Ս․ Հովհաննես Կարապետ եկեղեցուց տեղափոխել են նորակառույց Ս․ Աստվածածին եկեղեցի։ Հանդեսին ներկա Գրիգոր Նարեկացին Ստեփանոս եպիսկոպոսի խնդրանքով գրել է վանքի պատմությունը և ս․ Խաչին նվիրված ներբող, նկարագրել Ս․ Աստվածածին եկեղեցու փառավոր նկարները, գեղեցիկ քանդակները, շքեղ սպասքն ու վարագույրները։
11-րդ դար
11-րդ դարում, ապահովության համար, Սուրբ Խաչը տեղափոխել են Աղթամարի վանք։ 1441 թվականին վանահայր Հովհաննես վարդապետը մասնակցել է Էջմիածնի ազգային-եկեղեցական ժողովին և կաթողիկոսի ընտրությանը։ 15-17-րդ դարի վանքում գործել է գրչության կենտրոն, որից բազմաթիվ ձեռագրեր են պահպանվել։ 16-չդ դարում վանահայր Սիմեոն վարդապետը տաղաչափել է Մամիկոնյաններին ու Պահլավունիներին նվիրված վիպասանությունը, գրել վանքի պատմությունը։ ﻿17-րդ դարում Ս․ Աստվածածին եկեղեցուն արևմուտքից կից կառուցել են (քարից և աղյուսից) քառամույթ գմբեթավոր գավիթ։
Վերանորոգում
1638 թվականին նորոգել են Ս․ Աստվածածին եկեղեցու մուտքը։ 1651 թվականին վանահայր Սիմեոն վարդապետ Ապարանցին կառուցել է վանքի պանդոկը (չի պահպանվել), գրել 24 տնից բաղկացած տաղ՝ նվիրված վանքին, 1664 թվականին կառուցել Ապարանք գյուղի ծխական եկեղեցին։ 1762 թվականին վանքի եկեղեցիների գմբեթներին լույս է ճառագել, որը տևել է մի քանի օր և մեծ ուխտագնացության առիթ հանդիսացել։ 19-րդ դարում վանքն ունեցել է 27 արտ, ջրաղաց, ձիթհանք։ 1895 թվականին շրջակայքի քրդերը կողոպտել են վանքի սպասքը, ձեռագրերը, սրբությունները, քանդել Սուրբ Հովհաննես Կարապետ եկեղեցու գմբեթը և վանական շինությունները։
Ճարտարապետություն
Սուրբ Հովհաննես Կարապետ եկեղեցին արտաքուստ ուղղանկյուն, ներսից եռախորան, գմբեթավոր հորինվածքով եկեղեցին կառուցված է քարի ու աղյուսի զուգակցումով։ Հարավից կից է թաղածածկ մատուռը, որը դռնով հաղորդակցվում է եկեղեցու հարավային խորանին ։
Լաստեբասե
Լաստեբասե, (Lastebasse), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վիչենցա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 241 մարդ (2008), բնակչության խտություն՝ 13 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 18 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս 36040։ Հեռախոսային կոդ՝ +39 0444։
Լաստեբասե կոմունան ունի՝
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Հիշարժան ուղի (գիրք)
«Հիշարժան ուղի», ամերիկացի հեղինակ Նիկոլաս Սփարքսի գիրքը, որը լույս է տեսել է 1999 թվականի հոկտեմբերին։ Գիրքը, որի գործողությունները տեղի են ունենում 1958-1959 թվականներին Հյուսիսային Կալիֆոռնիայի Բոֆորտ քաղաքում, պատմում է երկու դեռահասների մասին, որոնք սիրահարվում են միմյանց՝ չնայած ծայրահեղ տարբեր բնավորություններ ունենալուն։
Ստեղծման պատմություն
Սպարքսը իր երրորդ սիրավեպի ՝ «Հրաժեշտի ուղու» ձեռագիրը գրել է 1999 թվականի ամռանը։ Գրելու ժամանակ նա գտնվում էր Հյուսիսային Կալիֆորնիայում, որտեղ և տեղի են ունենում իր ստեղծագործության գործողությունները ։ Ինչպես և իր «Հուշատետր» վեպի դեպքում, Սպարքսը «Հիշարժան ուղի» վեպի նախաբանը գրել է ամբողջ գիրքը գրելուց հետո ։ «Հիշարժան ուղի» վերնագիրը վերցվել է վեպի 237-րդ էջի հետևյալ տողից՝ «Իր ամբողջ էությամբ դա հիշարժան ուղի էր» ("In every way, a walk to remember.") ։ Վեպը գրված է 1-ին դեմքով և պատմվում է 17 տարեկան տղայի կողմից, ով ապրում է 1950-ականներին ։ Գիրքը գրելիս Սպարքսի ոչեշնչման աղբյուրը եղել իր քույրը ՝ Դանիել Սպարքս Լուիսը, որը 2000 թվականին՝ գիրքը գելուց մի տարի անց, մահացել է քաղցկեղից։ Չնայած վեպը գեղարվեստական է, բայց որոշ փաստեր վերցված են իրականությունից ։ Օրինակ, նրա քույրը, ինչպես և Ջեյմին, դպրոցում հասակակիցների կողմից սիրված չէր և միշտ տգեղ սվիտեր էր կրում։ Եվ նա նույնպես Ջեյմիի նման Աստվածաշունչը միշտ իր հետ էր տանում։ Դանիելի ամուսինը նրան ամուսնության առաջարկություն է արել՝ չնայած նրա հիվանդ լիելուն։ Քրոջ մահից հետո Սպարքսը նրա մահախոսականում ասել է․ «Կարծում եմ՝ ես այս վեպը գրել եմ ոչ միայն քրոջս պատմությունը պատմելու համար, այլև ձեզ հայտնելու այն հրաշալի բանի մասին, որ նրա ամուսինը արել է նրա համար» ։
Համառոտ բավանդակություն
Վեպը սկսվում է նախաբանով, որը ընթերցողին ներկայացվում է 57 տարեկան Լենդեն Կարտերի կողմից ։ Այնուհետև պատմությունը շարունակում է 17 տարեկան Լենդենը, որը սովորում է ավագ դպրոցում և ապրում է Հյուսիսային Կալիֆորնիայի փոքրիկ և կրոնական Բոֆորտ քաղաքում ։ Նրա հայրը կենսուրախ և խարիզմատիկ կոնգրեսմեն է։
Լենդենի հայրը աշխատանքի բերումով տնից շատ է բացակայում և տարվա մեծ մասը անցկացնում է Վաշինգտոնում քաղաքում ։ Լենդենն իր հերթին շատ ինքնամփոփ է, ինչը նրանց միջև լարվածություն է ստեղծում։ Լենդենի հայրը ստիպում է նրան աշակերտական խորհրդի նախագահ առաջադրվել ։ Լենդենի ընկերը՝ Էրիկ Հանթերը, ում դպրոցում բոլորը ճանաչում են, օգնում է նրան։ Եվ ի զարմանս Լենդենի՝ նա հաղթում է ընտրություններում ։ Եվ որպես աշակերտական խորհրդի նախագահ՝ նա սպիպված է մասնակցել դպրոցի կողմից կազմակերպված երեկույթին իր զույգի հետ ։ Նա շատ աղջիկների է առաջարկում իր հետ գնալ երեկույթի, բայց բոլորն արդեն զույգ ունեն։ Մի օր նա թերթում է իր դպրոցական տարեգիրքը` հույս ունենալով գտնել մեկին, ով կհամաձայնի իր զույգը լինել ։ Եվ քանի որ ոչ մեկը ազատ չէ, նա դժկամությամբ որոշում է հրավիրել Ջեյմի Սալիվանին, որը Բոֆորտի քահանայի ՝ Հարդբրդ Սալիվանի դուստրն է։  Ջեյմին ընդունում է նրա հրավերը ։ Քանի որ Ջեյմին ջերմեռանդ հավատացյալ է և Աստվածաշունչը միշտ իր հետ է վերցնում, ուր էլ որ գնա, Լենդենը, ում դպրոցում բոլորը ճանաչում են, այդքան էլ չէր ուզում նրա հետ գնալ երեկույթի։ Երբ Լենդենի նախկին ընկերուհու ընկերը ՝Լյուն  սպառնում է Լենդենին, Ջեյմին օգնում է նրան, ինչը արժանանում է տղայի գնահատականին։ Երեկույթից հետո Լենդենը ընդունում է, որ Ջեյմին իր համար հնարավոր ամենալավ զույգն է ։
Մի քանի օր հետո Ջեյմին խնդրում է Լենդենին մասնակցել դպրոցական «Ամանորյա հրեշտակ» ներկայացմանը ։ Լենդենը համաձայնվում է՝ չնայած այդքան էլ չէր ուզում մասնակցել ։ Իսկ Ջեյմին, հակառակը, անչափ ուրախ էր։ Լենդենը գիտիր, որ եթե իր ընկերները իմանան ներկայացման մասին, կսկսեն իրեն ձեռք առնել ։ Մի օր փորձից հետո, Ջեյմին խնդրում է Լենդենին իրեն տուն ճանապարհել, որից հետո դա վերածվում է ամենօրյա երևույթի ։ Մի քանի օր անց՝ հերթական զբոսանքի ժամանակ, նրանց տեսնում է Էրիկը և ծաղրում։ Լենդենը սկսում է ամաչել Ջեյմիի շփվելու համար ։ Բայց միևնույն ժամանակ Լենդենը շարունակում է ծանոթանալ այն մարդկանց հետ և կազմակերպություններին, որոնց Ջեյմին օգնում է, այդ թվում նաև մանկատանը։ Մի օր նրանք գնում են մանկատուն՝ իմանալու համար՝ արդյոք իրենք կարող են «Ամանորյա հրեշտակ» ներկայացումը ներկայացնել մանկատանը,  բայց մանկատան տնօրենը ՝պարոն Ջենիքսը , միանգամից մերժում է նրանց առաջարկը։ Եվ մինչ նրանք ապասում էին պարոն Ջենիքսին, Ջեյմին ասում է Լենդենին, որ իր միակ երազանքը ամուսնությունն է, նա ուզում է պսակադրվել մարդկանցով լի եկեղեցում և ուզում է, որ իր հայրն իրեն ուղեկցի դեպի խորան ։ Լենդենը կարծում է, որ դա տարօրինակ երազանք է, բայց ամեն դեպքում ընդունում է այն։ Իրականում նա սկսում է վայելել Ջեյմիի հետ անցկացրած ժամանակը։