cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մուսթաֆա Քեմալ Աթաթուրք
Մոսուլի խնդիր
«Մոսուլի խնդիրը» առաջացել էր Մեծ Բրիտանիայի և Թուրքիայի միջև Մոսուլի նահանգի նկատմամբ վերահսկողություն հաստատելու համար վեճից։ Այս խնդիրը հանդիսանում է նոր հանրապետության արտաքին հարաբերություններում առաջին խնդիրներից մեկը։ 1920 թվականին Ազգային ուխտը, որով սահմանվում էին «թուրքական հողերը», հռչակում է, որ Մոսուլի նահանգը պատմական թուրքական տարածք է։ Բրիտանացիները հայտնվել էին անելանելի իրավիճակում ու դիմում էին տարբեր հուսահատ միջոցների իրենց շահերը պաշտպանելու համար։ 1920 թվականին Մեծ Բրիտանիայի դեմ Իրաքի ապստամբությունը ճնշվում է Թագավորական օդային ուժերի Իրաքի հրամանատարության կողմից։ Համաձայն Մեծ Բրիտանիայի տեսակետի՝ եթե Մուսթաֆա Քեմալը կայունացներ դրությունը Թուրքիայում, այնուհետև ուշադրությունը սևեռելու էր Մոսուլի վրա, ներթափանցելու էր Միջագետք, որտեղ տեղի բնակչությունը հավանաբար նրան էր միանալու. այս ամենի հետևանքով ապստամբ ու թշնամական մուսուլման ժողովուրդները հայտնվելու էին Հնդկաստանի դարպասների մոտ։ 1923 թվականին Մուսթաֆա Քեմալը փորձում է համոզել ԹԱՄԺ-ին, որ Լոզանի կոնֆերանսով Ազգերի լիգայի մանդատը Մոսուլի նկատմամբ դեռևս չի նշանակում զիջել կամ էլ հրաժարվել Մոսուլից, այլ դա հնարավորություն է տալիս սպասել մինչև Թուրքիան բավականին հզորանա։ Արհեստականորեն գծված սահմանը անհանգստություն էր առաջացնում երկու կողմերի բնակչության շրջանում։ Ավելի ուշ հայտարարվում էր, որ Թուրքիան սկսում է այնտեղ, որտեղ վերջանում է նավթը, քանի որ սահմանը գծվել է բրիտանացի երկրաֆիզիկոսների կողմից՝ հիմնվելով նավթի պաշարների վրա։ Աթաթուրքը նման բաժանում չէր ցանկանում ։ Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարարը փորձում էր հերքել Մոսուլի տարածքում նավթի գոյության փաստը։ 1923 թվականի հունվարի 23-ին լորդ Կուրզոնը պնդում էր, որ նավթի առկայությունը ոչ այլ ինչ է, քան վարկած ։ Այնուամենայնիվ Արմսթրոնգի կարծիքով «Անգլիան նավթ էր ուզում, իսկ Մոսուլն ու քրդերը դրա բանալին էին» ։
Ազգերի լիգայի հանձնաժողովը 1924 թվականին 3 հետազոտող է ուղարկում Մոսուլ իրավիճակը վերահսկելու համար, սակայն 1924 թվականին սկբզին սկսում է շեյխ Սաիդի ապստամբությունը և տրում մինչև 1927 թվականը, որը նոր դժվարություններ է առաջացնում Թուրքիայի կառավարության համար՝ կտրելով կապը Միջագետքի հետ։ 1925 թվականին Ազգերի լիգան ձևավորում է 3 անդամից կազմված հանձնաժողով, որը պետք է ուսումնասիրեր խնդիրը։ Բայց շեյխ Սաիդի ապստամբության պատճառով առաջացած անորոշությունները հյուսիսային սահմանին ստիպում են, որ Մոսուլի շրջանը միացվի Իրաքին՝ պայմանով, որ Մեծ Բրիտանիան Միջագետքի նկատմամբ մանդատը շարունակի պահպանել։ 1925 թվականի մարտի վերջին զորքերի տեղաշարժ է կատարվում և շեյխ Սաիդի ապստամբական ուժերը շրջապատվում են ։ Կարճ ժամանակ անց հնարավոր է լինում ճնշել ապստամբությունը։ 1926 թվականի հունիսի 5-ին Մեծ Բրիտանիան, Իրաքը և Քեմալը պայմանագիր են կնքում, որը մեծապես հետևում էր Ազգերի լիգայի խորհրդի որոշումներին։ Ըստ այս պայմանագրի շրջանը ճանաչվում էր որպես Անգլիայի մանդատի տակ գտնվող Իրաքի մաս, սակայն Բաղդադը պետք է քսան տարվա ընթացքում իր նավթային եկամուտների 10%-ը հատկացներ Թուրքիային ։
Հարաբերությունները ԽՍՀՄ-ի հետ
1920 թվականի ապրիլի 26-ով թվագրված ուղերձում՝ ուղղված Վլադիմիր Լենինին, որը բոլշևիկների առաջնորդն ու Ռուսաստանի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետության ղեկավարն էր, Մուսթաֆա Քեմալը խոստանում էր իր ռազմական գործողությունները համաձայնեցնել բոլշևիկների հետ «կռվելու ընդդեմ իմպերիալիստական կառավարությունների» և խնդրում էր «որպես առաջին օգնություն» իր զորքերին տրամադրել 5 մլն լիրա ոսկով, ինչպես նաև զենք ։ Միայն 1920 թվականին Լենինի կառավարությունը քեմալականներին մատակարարեց 6000 հրացան, ավելի քան 5 մլն փամփուշտ, 17,600 ռումբ, ինչպես նաև 2006 կգ ոսկե ձուլակտոր. հաջորդ երկու տարիների ընթացքում օգնության ծավալները մեծացան ։ 1921 թվականի մարտին Մոսկվայում ԹԱՄԺ ներկայացուցիչը ԽՍՀՄ-ի հետ ստորագրեց «Բարեկամության և եղբայրության» պայմանագիրը, որը քեմալականների համար դիվանագիտական մեծ ձեռքբերում էր։ Մոսկվայի պայմանագիրը, որին հաջորդեց նաև Կարսի պայմանագիրը նույն տարվա հոկտեմբերին, Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության հաշվին և հօգուտ Թուրքիայի որոշվեց հյուսիս-արևելյան սահմանին։
Երկու երկրների միջև հարաբերությունները բարեկամական էին, սակայն հիմնվում էին այն փաստի վրա, որ երկուսն էլ կռվում էին ընդհանուր թշնամու դեմ՝ Անգլիա և Արևմուտք ։ 1920 թվականին Քեմալը մտածում էր օգտագործել պետության վերահսկողության տակ գտնվող Թուրքական կոմունիստական կուսակցությունը՝ կանխելու երկրում տարածվող կոմունիստական գաղափարները և հասնելու Կոմինտերնի ֆինանսավորմանը։
Մուսթաֆա Քեմալն ասում է. «Ռուսաստանի հետ բարեկամությունը չի նշանակում, որ Թուրքիան ընդունում է կոմունիստական գաղափարախոսությունը» ։ Նա հռչակում էր. «Կոմունիզմը սոցիալական խնդիր է։ Մեր երկրի սոցիալական պայմանները, կրոնը և ազգային սովորույթները հաստատում են այն կարծիքը, որ ռուսական կոմունիզմը կիրառելի չէ Թուրքիայում» ։ 1924 թվականի նոյեմբերի 1-ի ելույթում Մուսթաֆա Քեմալը նշում է. «Մեր բարեկամական հարաբերությունները մեր հին ընկեր Ռուսաստանի Խորհրդային Հանրապետության հետ ամեն օր զարգանում և առաջընթաց են գրանցում։ Մեր հանրապետական կառավարությունը ողջունում է անկեղծ և լավ հարաբերությունները Խորհրդային Ռուսաստանի հետ՝ որպես մեր արտաքին քաղաքականության անկյունաքար» ։
Թուրքերից հետո 1925 թվականի դեկտեմբերի 16-ին հետ կանչեցին իրենց պատվիրակությանը Ժնևից՝ այդպիսով թողնելով Ազգերի լիգայի խորհրդին Մոսուլի մանդատը շնորհելու Մեծ Բրիտանիային ։ Քեմալը դրան հակադարձեց դեկտեմբերի 17-ին ԽՍՀՄ-ի հետ կնքած չհարձակման պայմանագիրը ։ 1935 թվականին այս պայմանագիրը երկարացվեց ևս տասը տարով ։
1933 թվականին խորհրդային ռազմական նախարար Կլիմենտ Վորոշիլովը այցելում է Թուրքիա՝ մասնակցելու հանրապետության ստեղծման 10-ամյակի տոնակատարություններին ։ 1930-ական թվականների երկրորդ կեսին Մուսթաֆա Քեմալը փորձեց սերտ հարաբերություններ հաստատել Մեծ Բրիտանիայի և մյուս արևմտյան տերությունների հետ, որը ԽՍՀՄ դժգոհության պատճառը դարձավ։
Թուրք-հունական դաշինք
Թուրք-հունական պատերազմից հետո Հունաստանի ղեկավար Էլեֆթերիոս Վենիզելոսը նույնպես կողմնակից էր երկու պետությունների միջև նորմալ հարաբերությունների հաստատմանը։ Պատերազմը Թուրքիայի արևելյան շրջանները ավերակների էր վերածել, իսկ Հունաստանից եկած օսմանյան մուսուլման փախստականների ֆինանսական բեռը արգելակում էր հնարավոր մերձեցումը։ Չնայած մեղադրանքներին, որոնք ծագել էին ռազմածովային սպառազինության խնդրում կատարած զինջումների, ինչպես նաև Լոզանի պայմանագրով Թուրքիայում օսմանյան հույների գույքի պատճառով՝ Վենիզելոսը իրականացրեց համաձայնագիրը ։ Քեմալը դիմադրեց հասարակության շրջանում առաջացած պատմական թշնամանքին և դաժանություն տարածողների ճնշումներին։ Չնայած հույների նկատմամբ թուրքերի թշնամանքին Քեմալը զգուշավորություն ցուցաբերեց նույնիսկ նման ամենաչնչին լարվածությանը, մի դեպքում նա պահանջեց, որ հեռացնեն նկարը, որում պատկերված էր թուրք զինվոր, որը սվինով հարվածում էր հույն զինվորին՝ ասելով. «Ի՜նչ նողկալի տեսարան» ։
Ի վերջո Թուրքիայի հետ հաշտեցումը շատ հույներ համարում են որպես վարչապետ Վենիզելոսի վերջին տարիների ամենամեծ նվաճումներից մեկը արտաքին քաղաքականության մեջ։ Հունաստանը հրաժարվեց Թուրքիայի նկատմամբ տարածքային բոլոր պահանջներից և կողմերի միջև 1930 թվականի ապրիլի 30-ին ստորագրվեց համաձայնագիր։ Հոկտեմբերի 25-ին Վենեզելոսը այցելեց Թուրքիա և ստորագրեց բարեկամության պայմանագիր ։ Վենիզելոսը նույնիսկ Աթաթուրքի անունը ներկայացրել է 1934 թվականի Նոբելյան խաղաղության մրցանակի ։ Իշխանությունը կորցնելուց հետո էլ հույն-թուրքական հարաբերութունները շարունակեցին ջերմ մնալ։ 1933 թվականի սեպտեմբերին Վենիզելոսին հաջորդած Պանագիս Ցալդարիս այցելեց Աթաթուրքին և ստորագրեց ավելի համապարփակ համաձայնագիր, որը կոչվում է Entente Cordiale (անկեղծության ուխտ), որը սկիզբ հանդիսացավ Բալկանյան դաշինքի համար։ ը Հույն վարչապետ Յոհաննիս Մետաքսիսը Աթաթուրքի և թուրք-հունական դաշինքի մասին ասել է. «... Մենք երբեք չենք մոռանա նախագահ Աթաթուրքին, որը իրապես թուրք-հունական դաշինքի հիմնադիրն է, որը հիմնված է ընդհանուր իդեալների և խաղաղ համագործակցության վրա։ Նա երկու ազգերի միջև զարգացրել է բարեկամությունը, որը հնարավոր չէ վերացնել։ Հունաստանը միշտ կպահպանի այս մեծ մարդու մասին ջերմ հիշողությունները, որը կանխորոշեց թուրք ազգի համար ապագայի անփոխարինելի ուղին»։
Արևելքի հարևաններ
1919 թվականից Աֆղանստանը Ամանուլլահ խանի գլխավորությամբ գտնվում էր բարեփոխումների շրջանում։ Իսկ Աֆղանստանի արտաքին գործերի նախարար Մահմուդ Թարզին Մուսթաֆա Քեմալի ներքին քաղաքականության հետևորդն էր։ Քեմալը Ամանուելլահ-Խանին քաջալերում էր իրականացնելու սոցիալական և քաղաքական բարեփոխումներ, սակայն մյուս կողմից էլ նշում էր, որ դրանք պետք է իրականացվեն ուժեղ կառավարության հիմքի վրա։ 1920-ական թվականների վերջերին անգլո-աֆղանական հարաբերությունները փչացան՝ կապված խորհրդա-աֆղանական բարեկամության, որի շուրջ կասկածներ ուներ Մեծ Բրիտանիան։ 1928 թվականի մայիսի 20-ին անգլո-աֆղանական քաղաքականության համար նոր հեռանկարներ ստեղծվեցին, երբ Մուսթաֆա Քեմալը Կ.Պոլսում ընդունեց Ամանուլլահ խանին և Մեծ Բրիտանիայի թագուհուն։ Սրան հաջորդեց 1928 թվականի մայիսի 22-ին թուրք-աֆղանական Բարեկամության և համագործակցության մասին դաշինքը։ Մուսթաֆա Քեմալը մեծապես աջակցում էր Աֆղանստանին ինտեգրվելու միջազգային կազմակերպություններին։ 1934 թվականին Աֆղանստանի հարաբերությունները միջազգային հանրության հետ նոր մակարդակի հասան այն բանից հետո, երբ այն միացավ Ազգերի լիգային ։ 1937 թվականին Զահիր շահը ստորագրեց Սաադաբադի պայմանագիրը։ Մահմուդ Թարզին ստացավ Մուսթաֆա Քեմալի անձնական աջակցությունը մինչև մահը 1933 թվականի նոյեմբերի 22-ին Ստամբուլում։
Մուսթաֆա Քեմալը և Ռեզա շահը համանման մոտեցում ունեին բրիտանական իմպերիալիզմի և դրա՝ տարածաշրջանի վրա ունեցած ազդեցության նկատմամբ. սա հանգեցնում էր դանդաղ, սակայն շարունակական մերձեցման Անկարայի և Թեհրանի միջև։ Երկու կառավարությունները Թուրքական անկախության պատերազմի ընթացքում դիվանագիտական առաքելություններ էին կատարում երկու երկրներում և հղում բարեկամական ուղերձներ ։ Այս շրջանում Անկարայի կառավարության քաղաքականությունը միտված էր բարոյական աջակցություն ցուցաբերել`ապահովելու իրանական անկախությունը և տարածքային ամբողջականությունը ։ Երկու պետությունների միջև հարաբերությունները լարված էին խալիֆայության վերացումից հետո։ Իրանի շիա հոգևորականությունը չէր ընդունում Քեմալին։ Իրանական կրոնական շրջանները կարծում էին, որ Աթաթուրքի բարեփոխումների հետևում իրական նպատակը հոգևորականության իշխանության նվազեցումն էր ։ 1930-ական թվականների կեսերին Ռեզա շահի ջանքերը անհանգստացնում էին Իրանի հոգևորականությանը, որն էլ խորացնում էր կրոնի և կառավարության միջև անդունդը ։ Մուսթաֆա Քեմալը անհանգստացած էր, որ Ռուսաստանը կամ Մեծ Բրիտանիան կարող են զավթել կամ բաժանել Իրանը՝ որպես բազմաէթնիկ հանրություն ունեցող պետություն ։ Ինչպես Մուսթաֆա Քեմալը, այնպես էլ Ռեզա շահը ցանկանում էր ապահովել Իրանի սահմանների անվտանգությունը։ 1934 թվականին Ռեզա շահը այցելում է Թուրքիա։ 1935 թվականին Ժնևում ստեղծվում է Սաադաբադի պայմանագրի նախագիծը, սակայն դրա ստորագրումը հետաձգվում է Իրանի և Իրաքի միջև սահմանային վեճի պատճառով։ Իրանը վիճարկում էր 1934 թվականին Էրզրումի պայմանագրի և Կոստանդնուպոլսի արձանագրության վավերությունը։ 1937 թվականի հուլիս 8-ին Թուրքիան, Իրաքը, Իրանը և Աֆղանստանը Թեհրանում ստորագրում են Սաադաբադի պայմանագիրը։ Ստորագրող կողմերը պարտավորեցին պահպանել իրենց ընդհանուր սահմանները, միասին խորհրդակցել ընդհանուր շահերի շուրջ և միմյանց տարածքների դեմ որևէ ագրեսիա չկատարել։ Պայմանագիրը իրականություն դարձրեց Ռեզա շահի ձգտումները՝ ապահովելով հարաբերությունները Թուրքիայի հետ, որը նպաստելու էր, որ Իրանը ազատվի խորհրդային և բրիտանական ազդեցությունից, ինչպես նաև նպաստեց Մուսթաֆա Քեմալի՝ տարածաշրջանում կայունություն հաստատելու քաղաքականությանը։ Դրա անմիջական արդյունքը Մուսսոլինի տարածաշրջանային հնարովոր գործընթացների կանխումն էր ։
Նեղուցների խնդիր
1923 թվականի հուլիսի 24-ի Լոզանի պայմանագիրը ներառում էր նաև Լոզանի նեղուցների համաձայնագիրը։ Համաձայն Լոզանի նեղուցների համաձայանագրի՝ Դարդանելի նեղուցը պետք է բաց լիներ առևտրական բոլոր նավերի համար. խաղաղ ժամանակ օտարերկրյա ռազմանավերի անցումը նեղուցներով որոշակի սահմանափակումներ ուներ, և նույնիսկ իբրև չեզոք պետություն՝ Թուրքիան չէր կարող սահմանափակել որևէ ռազմական նավի անցումը պատերազմի ժամանակ։ Լոզանի նեղուցների համաձայնագիրը հայտարարում էր, որ ջրային ուղիները պետք է ապառազմականացվեն, իսկ դրանց ղեկավարումը պետք է հանձնվի Նեղուցների հանձնաժողովին։ Այս ապառազմականացված գոտին կսահմանափակեր Թուրքիայի վերահսկողությունը և ինքնիշխանությունը Նեղուցների նկատմամբ։ Կ.Պոլսի պաշտպանությունը անհնարին կլիներ առանց այդ ջրերի նկատմամբ ինքնիշխանություն ունենալու։
Բալկանյան դաշինք
Մինչև 1930-ական թվականների սկիզբը Թուրքիան Արևմուտքի հետ հարաբերություններում սկսեց հետևել ժամանակակից չեզոք արտաքին քաղաքականությանը՝ մշակելով համատեղ բարեկամության և չեզոքության պայմանագրեր։ Այս երկկողմանի պայմանագրերը համահունչ էին Մուսթաֆա Քեմալի աշխարհայացքին։ Մինչև 1925 թվականի վերջը Թուրքիան 15 համատեղ պայմանագիր ստորագրեց արևմտյան պետությունների հետ։ 1930-ական թվականների սկզբին աշխարհի քաղաքականության մեջ տեղի ունեցած փոփոխություններն ու զարգացումները պահանջում էին, որ Թուրքիան սեփական անվտանգությունը բարելավելու նկատառումներով կնքի բազմակողմանի համաձայնագրեր։ Մուսթաֆա Քեմալը վստահ էր, որ Բալկանյան պետությունների հետ հավասարության սկզբունքի վրա հիմնված սերտ համագործակցությունը կարևոր ազդեցություն կունենար եվրոպական քաղաքականության վրա։ Այս պետությունները ժամանակին եղել են Օսմանյան կայսրության մի մասը և հզոր ուժ են կազմել։ Բալկանյան դաշինքը ստեղծվեց 1930-ական թվականներին։ Բալկանյան թերակղզում և Եվրոպայում տեղի ունեցած մի շարք կարևոր զարգացումներ նպաստեցին սկզբնական գաղափարի իրականացմանը, օրինակ՝ թուրք-հունական դաշինքը և Բուլղարիայի ու Հարավսլավիայի միջև մերձեցումը։ 1930-ական թվականների կեսերից թուրքական արտաքին քաղաքականության համար ամենակարևոր գործոնը Իտալիայից ունեցած վախն էր։ Բենվենիտո Մուսսոլինին հաճախակի բարձրաձայնում էր, որ ցանկանում է ողջ Միջերկրական ծովը դարձնել Mare Nostrum։ Թե՛ թուրքերը, թե՛ Բալկանյան պետությունները զգացին իտալական սպառնալիքը։
Բալկանյան դաշինքի բանակցությունները վարում էր Մուսթաֆա Քեմալը Հունաստանի, Ռումինիայի և Հարավսլավիայի հետ։ Համատեղ պաշտպանության պայմանագիրը նպատակ ուներ ստորագրող կողմերի տարածքային ամբողջականությունն ու քաղաքական անկախությունը երաշխավորել ընդդեմ այլ Բալկանյան պետությունների հնարավոր հարձակումների, օրինակ՝ Բուլղարիա և Ալբանիա։ Այն հակադարձում էր ֆաշիստական Իտալիայի արտաքին քաղաքականության աճող ագրեսիային և նացիստական Գերմանիայի հետ Բելգիայի հնարավոր դաշինքի ազդեցությանը։ Մուսթաֆա Քեմալը Բալկանյան դաշինքը համարում էր եվրոպական պետությունների հետ հարաբերություններում հավասարակշռության պահպանման միջոց ։ Քեմալը նպատակ ուներ ստեղծել անվտանգային և դաշնակցային շրջան Թուրքիայի արևմուտքում և Բալկաններում, որը ձվելու էր մինչև Դոբրուդջա ։
Բալկանյան դաշինքը ապահովում էր ռազմական և դիվանագիտական խորհրդատվություն, բայց այն չէր պարունակում ռազմական պարտավորություններ։ Այն ստորագրվեց ԹԱՄԺ-ի կողմից փետրվարի 28-ին, մի քանի օր անց հունական և հարավսլավական խորհրդարանները վավերացրին պայմանագիրը։ Միաձայն վավերացված Բալկանյան պակտը ուժի մեջ մտավ 1935 թվականի մայիսի 18-ին և գոյատևեց մինչև 1940 թվականը։
Հաթայի հարց
Թուրքիայի վարչապետ Իսմեթ Ինյոնյուն առավել խորաթափանց էր արտաքին քաղաքականության հարցերում։ 1930-ական թվականների երկրորդ կեսին Աթաթուրքը փորձում էր ավելի սերտ հարաբերություններ հաստատել Մեծ Բրիտանիայի հետ։ Քաղաքականության փոփոխության նման կտրուկ քայլը երկու գործիչների միջև խնդիրներ առաջացրեց։ Հաթայի հարցը և Լիոնի համաձայնագիրը Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության մեջ երկու կարևոր զարգացումներ էին, որոնք նշանակալի դեր էին խաղալու Աթաթուրքի և Ինյոնյուի հարաբերություններում։
1936 թվականին Աթաթուրքը բարձրացնում է «Հաթայի հարցը» Ազգերի լիգայում։ Հաթայը հիմնված էր Օսմանյան կայսրության հին վարչական միավորի վրա, որը կոչվում էր Ալեքսանդրեթի սանջաք։ Ազգերի լիգայի անունից Ֆրանսիայի, Մեծ Բրիտանիայի, Նիդերլանդների, Բելգիայի և Թուրքիայի ներկայացուցիչները նախապատրաստում են Հաթայի սահմանադրությունը, որով այն դառնալու էր ինքնավար սանջաք Սիրիայի կազմում։ Չնայած որոշ ազգամիջյան բռնությունների՝ 1938 թվականի կեսերին ընտրությունները անցկացվեցին սանջաքի օրենսդիր մարմնի կողմից։ 1938 թվականի հուլիսի 5-ին ֆրանսիական իշխանությունների համաձայնությամբ թուրքական զորքերը մտան Ալեքսանդրեթի սանջաք։ Իսկ 1939 թվականի հունիսի 23-ին Ալեքսանդրեթի սանջաքը («Հաթայի պետությունը») պաշտոնապես լուծարվեց և բռնակցվեց Թուրքիային՝ ստանալով Հաթայի վիլայեթ անվանումը։
Տնտեսական քաղաքականություն
Մուսթաֆա Քեմալի տնտեսական քաղաքականության նպատակն էր զարգացնել ոչ միայն փոքր ու խոշոր բիզնեսները, այլև ստեղծել սոցիալական շերտեր (արդյունաբերական բուրժուազիան Անատոլիայի գյուղացիության հետ միասին), որոնք, ըստ էության, չկային Օսմանյան կայսրության ժամանակ։ Այս շրջանում նման քաղաքականության առաջնային խնդիրն այն էր, որ քաղաքական հաստատություններն ու սոցիալական դասերը, որոնք կուղղորդեին այս սոցիալական և տնտեսական փոփոխությունները, հետամնաց էին ։ Մուսթաֆա Քեմալի պատկերացումները Թուրքիայի տնտեսական քաղաքականության վերաբերյալ պարզորոշ էին 1923 թվականի Իզմիրի տնտեսական համաժողովում, որը իրականացվել էր մինչ Լոզանի պայմանագրի ստորագրումը։ Տնտեսական քաղաքականության մեջ Մուսթաֆա Քեմալի կատարած քայլերը արտացոլում էին իր ժամանակի իրողությունները։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո մասնավոր գործարաններ բացելու և արդյունաբերական արտադրությունը զարգացնելու մեջ պոտենցիալ ներդրողների բացակայության պատճառով Քեմալը հիմնել էր բազմաթիվ պետական գործարաններ գյուղատնտեսության, մեքենաների և տեքստիլ արդյունաբերության համար։
Պետության կողմից վերահսկվող տնտեսական քաղաքականությունը հետապնդում էր ազգային նպատակներ՝ վերացնել արտաքին վերահսկողությունը տնտեսության նկատմամբ, կապել երկրի տարբեր շրջանները իրար և զարգացնել Թուրքիայում հաղորդակցությունը։ Կատարվում էր տնտեսության պլանավորում։ Առաջին և երկրորդ 5-ամյա տնտեսական պլանները իրականացվեցին Մուսթաֆա Քեմալի վերահսկողության ներքո։ Առաջին 5-ամյա տնտեսական պլանը նպաստեց ներկրումների փոխարեն ազգային արդյունաբերության զարգացմանը։ Այնուամենայնիվ իրավիճակը փոխվեց Քեմալի մահից հետո և պայմանավորված Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսելու հետ։ Հաջորդ կառավարությունները միջոցներ ձեռնարկեցին, որոնք վնասում էին Թուրքիայի տնտեսության արտադրողականությանը։ 1930-ական թվականների նվաճումները իրականում ավելի վաղ շրջանում Մուսթաֆա Քեմալի կողմից ներդրված տնտեսական համակարգի հետևանք էր ։ 1931 թվականին Մուսթաֆա Քեմալը ականատես դարձավ առաջին ազգային ինքնաթիռի՝ MMV-1 ստեղծմանը։ Նա հասկանում էր ավիացիայի կարևորությունը։ Նրա խոսքերով «ապագան գտնվում է երկնքում» ։ Թուրքական ավիացիոն ընկերությունը հիմնադրվել է 1925 թվականի փետրվարի 16-ին ։ Մուսթաֆա Քեմալը ողջ չէր, որ տեսներ թուրքական գործարանում ստեղծված առաջին ռազմական ինքնաթիռի թռիչքը։ Մուսթաֆա Քեմալը աջակցել է նաև ավտոմեքենաների արտադրության ստեղծմանը։ 1927 թվականին ստեղծվում է թուրքական պետական երկաթուղին։ Մուսթաֆա Քեմալը համարում էր, որ երկաթուղիների ցանցի զարգացումը արդյունաբերացման գործում կարևոր քայլ էր։ Կառուցվում են նոր ճանապարհներ և երկաթուղագծեր և ժամանակի ընթացքում վերանորոգվում են հները։ Բայց այս ոլորտում առավել մեծ քայլեր կատարվեցին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո միայն։ 1932 թվականին ազատական տնտեսագետ Ջելալ Բայարը Մուսթաֆա Քեմալի առաջարկով դարձավ տնտեսության նախարար և այս պաշտոնը զբաղեցրեց մինչև 1937 թվականը ։ Այս շրջանում Քեմալը սահմանել էր որոշակի ապրանքների նկատմամբ մենաշնորհներ՝ տեքստիլ և պողպատե արտադրանքներ, շաքար, թուղթ։ 1935 թվականի ընթացքում Թուրքիան դառնում էր արևմտաեվրոպական մոդելի հիման վրա ձևավորվող արդյունաբերական պետություն ։
Անձնական կյանք
Մուսթաֆա Քեմալի անունը կապված է 4 կանանց հետ՝ Էլենի Կարինթե, Ֆիքրիյե Հանըմ, Դիմիտրինա Կովաչևա և Լատիֆե Ուշաքլըգիլ։ Շատ քիչ է հայտնի Քեմալի և Էլենի հարաբերություններից. վերջինս սիրահարվել էր Մուսթաֆա Քեմալին, երբ նա սովորում էր Բիտոլայում՝ Մակեդոնիա։ Այս հարաբերությունները ոգեշնչել են մակեդոնացի գրող Դեժան Դուկովսկուն գրելու պիես ։ Ֆիքրիյեն Մուսթաֆա Քեմալի զարմիկներից էր, բայց նրանք արյունակից չէին (Քեմալի խորթ հայր Ռագիփ բեյի քրոջ դուստրն էր)։ Ֆիքրիյեն մեծացել է Մուսթաֆա Քեմալի հետ, սակայն վերջինիս զգացմունքների մասին հայտնի չէ։ Միայն ավելի ուշ պարզ դարձավ, որ երբ Ֆիքրիյեն բաժանվել էր իր եգիպտացի ամուսնուց, վերադարձել էր Ստամբուլ, այստեղ նրա և Քեմալի միջև կապը սերտացել էր։ Անկախության պատերազմի ընթացքում Ֆիքրիյեն Քեմալի հետ ապրել է Չանքայայում։ Սակայն երբ թուրքական զորքը 1922 թվականին մտնում է Իզմիր, Քեմալը հանդիպում է Լաթիֆեին՝ նրա հոր՝ Մուամմեր Ուշաքիզադեի (ավելի ուշ՝ Ուշաքլը) տանը։ Լաթիֆեն սիրահարվում է Մուսթաֆա Քեմալին, սակայն կրկին հայտնի չէ, թե դա որքանով է փոխադարձ եղել, միայն պարզ էր, որ Քեմալը հիացած էր Լաթիֆեի խելքով. նա ավարտել էր Սորբոնի համալսարանը և Լոնդոնում սովորում էր անգլերեն, երբ պատերազմը սկսեց։ 1923 թվականի հունվարի 29-ին նրանք ամուսնանում են։ Լաթիֆեին անհանգստացնում էր Ֆիքրիյեի գոյությունը Չանքայայում, և նա պահանջում է, որ Ֆիքրիյեն հեռանա։ Ավելի ուշ պարզ է դառնում, որ նա ինքնասպան է եղել՝ օգտագործելով այն ատրճանակը, որը նրան նվիրել էր Մուսթաֆա Քեմալը։ Այնուամենայնիվ լուրեր են տարածվել, որ իրականում նրան սպանել են ։ Մուսթաֆա Քեմալի, Ֆիքրիյեի և Լաթիֆեի հարաբերությունները դարձել են Քեմալի ընկերներից մեկի՝ Սալիհ Բոզոքի գրվածքներից մեկի թեման, որը, սակայն, չի հրատարակվել մինչև 2005 թվական։ Լաթիֆեն թուրք նոր կնոջ կերպարն է դառնում, որը հանրության մեջ հայտնվում էր արևմտյան հագուստով ։ Սակայն նրանք երջանիկ չէին, բազմաթիվ վեճերից հետո 1925 թվականի օգոստոսի 5-ին նրանք ամուսնալուծվում են ։
Աթաթուրքը իր կյանքի ընթացքում որդեգրել է 13 երեխայի՝ 1 տղա, 12 աղջիկ։ Նրանցից ամենահայտնին Սաբիհա Գյոքչեն է՝ Թուրքիայի առաջին կին օդաչուն։
Հիվանդություն և մահ
Մուսթաֆա Քեմալի աճյունը սկզբնապես թաղված էր Անկարայի ազգագրության թանգարանում, սակայն 1953 թվականի նոյեմբերի 10-ին, նրա մահվանից 15 տարի անց, այն 42 տոննա կշռող սարկոֆագով տեղափոխվում է Անըթքաբիր դամբարան։
Մուսթաֆա Քեմալը իր կտակում իր ողջ ունեցվածքը թողել է Ժողովրդահանրապետական կուսակցությանը՝ պայմանով, որ իր ֆոնդի տարեկան եկամտից ապահովվելու են իր քույրն ու իր որդեգրյալ երեխաները, ինչպես նաև այդ միջոցներով բարձրագույն կրթություն են ստանալու Իսմեթ Ինյոնյուի երեխաները։ Իսկ մնացյալը փոխանցվելու է Թուրքական լեզվաբանական ընկերությանն ու Թուրքական պատմական ընկերությանը։
Թուրքիա
Մուսթաֆա Քեմալ Աթաթուրքի անունով Թուրքիայում կան բազմաթիվ կառույցներ, օրինակ՝ Աթաթուրքի անվան միջազգային օդանավակայանը Ստամբուլում, Ոսկե եղջյուրի վրա Աթաթուրքի կամուրջը, Աթաթուրքի պատնեշը, Աթաթուրքի մարզադաշտը։ Թուրքական կառավարության կողմից Թուրքիայի բոլոր քաղաքներում կառուցվել են Աթաթուրքի արձանները, գրեթե բոլոր քաղաքները ունեն հուշարձան՝ նվիրված Աթաթուրքին։ Նրա դիմանկարը կարելի է տեսնել հասարակական վայրերում ամենատարբեր շինությունների վրա, թուրքական լիրայի վրա, շատ ընտանիքների տներում ։ Նոյեմբեր 10-ին ժամը 09։05՝ նրա մահվան ժամին, մեքենաները և մարդիկ կանգ են առնում փողոցներում և մեկ րոպե լռությամբ հարգում նրա հիշատակը ։
1951 թվականին թուրքական խորհրդարանը, որը ղեկավարում էր Ժողովրդավարական կուսակցությունը վարչապետ Ադնան Մենդերեսի գլխավորությամբ օրենք ընդունեց, որն արգելում էր Քեմալի հիշատակին վիրավորանքներ հնչեցնել կամ նրա հետ կապված որևէ իր ոչնչացնել (5816) ։ Քննադատության և վիրավորանքի միջև սահմանազատումը սահմանվում էր որպես քաղաքական փաստարկ, և 5-րդ հոդվածը իրականացնելու էր հենց արդարադատության նախարարը և ոչ թե դատախազը։
2007 թվականին ՅուԹյուբ, Geocities և մի շարք այլ կայքեր արգելափակվել են թուրքական դատարանի կողմից համաձայն այս օրենքի ։ Շուրջ 30 ամիս YouTube Թուրքիայում արգելափակված էր, դրա համար պատճառ էին դարձել Աթաթուրքի մասին 4 հոլովակները։ Այս հոլովակներում առաջ էր քաշվում այն տեսակետը, որ Աթաթուրքը մասոն է կամ էլ միասեռական է՝ հղում կատարելով Բելգիայում հրատարակված մի գրքի, որը հենց այդ թեմային է վերաբերում և որն այժմ արգելված է Թուրքիայում։ 2010 թվականին հոկտեմբերի վերջին շաբաթվա ընթացքում թուրքական Ինտերնետ վարչության խնդրանքով մի գերմանական կազմակերպություն, օգտագործելով YouTube հեղինակային իրավունքի ավտոմատ կիրառման մեխանիզմը, ջնջել է հոլովակները։ Հոկտեմբերի 30-ին YouTube նկատմամբ արգելքը վերացվում է։ Սակայն մի քանի օր անց Google որոշում է, որ դա հեղինակային իրավունքի խախտում է, և հոլովակները կրկին դրվում են YouTube-ում ։
2010 թվականին ֆրանսիական «Լրագրողներ առանց սահմանների» հասարակական կազմակերպությունը բողոքեց թուրքական այն օրենքների դեմ, որոնք պաշտպանում էին Քեմալ Աթաթուրքի հիշատակը՝ նշելով, որ դրանք հակասում են լրատվամիջոցներում առկա խոսքի ազատության ԵՄ ստանդարտները ։
Աշխարհում
1981 թվականին՝ Աթաթուրքի ծննդյան 100-ամյակին, նրա հիշատակը հարգեցին ՄԱԿ-ը և ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն՝ աշխարհում հռչակելով Աթաթուրքի տարի և ընդունելով Աթաթուրքի 100-ամյակի մասին բանաձևը ։ Աթաթուրքի հուշարձանը Վելինգտոնում, Նոր Զելանդիա, Աթաթուրքի հուշարձանը այն վայրում, որտեղ տեղի է ունենում Անզաքի պատվին շքերթը Կանբերրայում, Ավստրալիա, Իսրայելում Աթաթուրքի անվան անտառը, Հռոմում Աթաթուրքի հրապարակը մի քանի օրինակներից են։ Քեմալի անունով փողոցներ են անվանակոչվել մի շարք երկրներում, օրինակ՝ Նյու Դելիում Քեմալ Աթաթուրքի փողոցը, Հնդկաստան, Պակիստանում Սինդ նահանգի Լարքանա քաղաքի Աթաթուրքի փողոցը, ուր Աթաթուրքը այցելել է 1923 թվականին, և Իսլամաբադի կենտրոնում Աթաթուրքի պողոտան, Դոմինիկյան Հանրապետության Սանտո Դոմինգո քաղաքում Մուսթաֆա Քեմալ Աթաթուրք փողոցը, Ամստերդամում Աթաթուրքի փողոցն ու հուշարձանը, Նիդերլանդներ։ Հյուսիսային Կիպրոսում Քեմալի անունով են կոչվել բազմաթիվ փողոցներ, կան շատ հուշարձաններ։ Չնայած աշխարհիկ բարեփոխումներին Աթաթուրքը շարունակում է լայնորեն ճանաչված մնալ իսլամական աշխարհում ։ Նրան հիշում են որպես մուսուլմանական առաջին անկախ պետության հիմնադրի, որը կարողացել է հաղթել արևմտյան իմպերիալիզմի դեմ պայքարում ։ Քեմալի մահվանից հետո Համահնդկական մուսուլմանական լիգան նրա մասին ասել է, որ նա «իսկապես մեծ անձնավորություն է իսլամական աշխարհում, մեծ գեներալ և պետական գործիչ», իսկ նրա հիշատակը «ամբողջ աշխարհի մուսուլմաններին կոգեշնչի քաջությամբ, հաստատակամությամբ» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրք հեղափոխականներ Կատեգորիա:Թուրք աթեիստներ Կատեգորիա:Անձինք թղթադրամների վրա Կատեգորիա:Անձինք մետաղադրամների վրա Կատեգորիա:20-րդ դարի թուրք քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության թուրքեր Կատեգորիա:Փաշաներ Կատեգորիա:Ազգայնականներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմում Օսմանյան կայսրության ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքական կուսակցությունների առաջնորդներ Կատեգորիա:Օսմանյան ռազմական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Օսմանյան ռազմական քոլեջի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բալկանյան պատերազմներում Օսմանյան կայսրության ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Թուրքիայի Ժողովրդահանրապետական կուսակցության քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:Թուրք ազգայնականներ Կատեգորիա:19-րդ դարի Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:Թուրք գրողներ Կատեգորիա:Միություն և առաջադիմություն կուսակցության քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության քաղաքականություն Կատեգորիա:Մուսթաֆա Քեմալ Աթաթուրք Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Թուրք նախկին մուսուլմաններ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի օսմանյան մասնակիցներ Կատեգորիա:Հույն-թուրքական պատերազմի (1919-1922) թուրք մասնակիցներ Կատեգորիա:Թուրքիայի անկախության պատերազմ Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության ականատեսներ Կատեգորիա:Լյարդի ցիռոզից մահացածներ Կատեգորիա:Թուրք-իտալական պատերազմի օսմանյան ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Թուրքիայի մեջլիսի խոսնակներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության Հատուկ կազմակերպության անդամներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Մակեդոնացի թուրքեր Կատեգորիա:Անձինք Սալոնիկից Կատեգորիա:Թուրք ուսուցիչներ Կատեգորիա:Թուրքիայի անկախության մեդալի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Քաղաքական կեղծանուններ Կատեգորիա:Ալբանական ծագմամբ թուրքեր Կատեգորիա:Հույն-թուրքական պատերազմ (1919-1922) Կատեգորիա:Անկարայի պատգամավորներ Կատեգորիա:Թուրքիայի նախագահներ Կատեգորիա:Թուրքիայի վարչապետներ Կատեգորիա:Կրոնների քննադատներ Կատեգորիա:Օսմանյան գեներալներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Wide Awake
Wide Awake, այս երգը ամերիկյան երգչուհի Քեթի Փերրիինն է։ Երգը ձայնագրված է եղել Փերրիի ինքնակենսագրական ֆիլմի՝ Katy Perry: Part of Me֊ի համար, որը թողարկվել է 2012 թվականի հուլիսին։
Քննադատների կարծիքը
Քննադատները շատ դրական արտահայտվեցին երգի մասին, անվանելով այն Փերրիի բոլոր ժամանակների լավագույն բալլադը՝ «Thinking of You»ն։ Էմի Սիարետտոն PopCrush֊ից գովաբանեց երգչուհու ձայնի հստակ տոնը, հետագայում գնահատելով 4 աստղ, հնարավոր 5֊ից։ Իսկ Բիլլ Լամբը՝ «About.com»֊ից, նշանակեց 4 աստղ, հնարավոր 5֊ից, անվանելով 2012 թվականի լավագույն երգը։
Կենդանի կատարումներ
Քեթի Փերրին իր Wide Awake երգը առաջինը կատարել է Billboard Music Awards 2012֊ում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2012 սինգլներ Կատեգորիա:Քեթի Փերրիի սինգլներ Կատեգորիա:Քեթի Փերրիի երգեր Կատեգորիա:2012 երգեր
Խուան դե Դիոս դե լա Ռադա
Խուան դե Դիոս դե լա Ռադա ի Դելգադո (Juan de Dios de la Rada y Delgado,), իսպանացի փաստաբան, արխիվարիուս, հնագետ, դրամագետ, արևելագետ, իսպանալեզու գրքերի հեղինակ։
Կենսագրություն
1852 թվականին ավարտել է Գրանադայի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը, 1849-1853 թվականներին եղել է համալսարանի քարտուղարը, 1853-1856 թվականներին ղեկավարել է Մադրիդի կենտրոնական համալսարանի քարտուղարությունը, եղել է իրավունքի ամբիոնի պրոֆեսոր, 1856 թվականից աշխատել է Հնագիտության և դրամագիտության բարձրագույն դիվանագիտական դպրոցում, 1876-1900 թվականներին ղեկավարել է դպրոցը։ 1891 թվականին դարձել է Մադրիդի Ազգային հնագիտական թանգարանի առաջին տնօրենը։ Մի շարք ղեկավար պաշտոններ է զբաղեցրել համալսարանական ամսագրում, Իսպանիայի ակադեմիայի հնագիտական թանգարանում, եղել է Պատմության թագավորական ակադեմիայի թղթակից (1854), 1875 թվականին դարձել է Սան Ֆեռնանդոյի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի անդամ ։
1886 թվականին եղել է Լլեյդայի սենատոր, 1893-1894 թվականներին՝ Կաստելյոն դե լա Պլանայի սենատոր։
Հիմնական ստեղծագործություններ
Պատմական գործեր
Իրավագիտական գործեր
Թարգմանություններ
Գրական ստեղծագործություններ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի հնագետներ Կատեգորիա:Իսպանացի դրամագետներ Կատեգորիա:Իսպանացի փաստաբաններ Կատեգորիա:Արևելագետներ Կատեգորիա:Իսպանացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի գրողներ Կատեգորիա:Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանի տնօրեններ
Հունգարիայի հեղափոխական աշխատավորներ-գյուղացիների կառավարություն
Հունգարիայի հեղափոխական աշխատավորներ-գյուղացիների կառավարություն (magyar Forradalmi Munkás-Paraszt Kormány), ձևավորվել է 1956 թվականին հունգարական հեղափոխության ժամանակ խորհրդային աջակցությամբ` նպատակ ունենալով փոխարինելու Իմրե Նաձի կառավարությանը։
Նոյեմբերի 2-ին Յանոշ Կադարը, ով այս ժամանակահատվածում խզել էր հարաբերությունները Նաձիի կառավարության հետ, պաշտոնապես՝ որևէ տեղ Արևելյան Հունգարիայում, հավանաբար՝ Ուժգորոդում, սկսում է կազմակերպել «նոր հեղափոխական կենտրոն»՝ խորհրդային աջակցությամբ տապալելու Նաձիի կառավարությանը։
Նոյեմբերի 4-ին, ժամը 04.05 Szolnok ռադիոյով  Ֆերենց Մյուննիխը հայտարարել է «Հունգարիայի հեղափոխական աշխատավորներ-գյուղացիների կառավարություն» ստեղծման մասին։ Կարճ ժամանակ անց, 05.00-ին, Յանոշ Կադարը ռադիոյով հայտարարել է «Հունգարիայի հեղափոխական աշխատավորներ-գյուղացիների կառավարության» նոր կազմը որպես վարչապետ իր ղեկավարության ներքո, ուրվագծել է իր ծրագիրը, և աջակցության կոչ արել։ Նոյեմբերի 4-ին Կադարի կառավարությունը դիմել է Խորհրդային Միությանը՝ օգնելու ճնշել «հակադիր հեղափոխականներին»։ Խորհրդային ռազմական պահակախմբի հետ միասին Կադարը Բուդապեշտ է հասել նոյեմբերի 7-ին   ։
Սվատովո (այլ կիրառումներ)
Սվատովո, կարող է վերաբերել՝
Ռուսկի Կույուկ
Ռուսկի Կույուկ (Русский Куюк), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Գրախովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2003 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 62 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Գրախովսկի շրջանի բնակավայրեր
Գեոցենտրիզմ
Հասարակածին մոտ գտնվող աստղերը հայտնվում են՝ բարձրանալով և ընկնելով մեծ հեռավորության վրա, սակայն յուրաքանչյուր աստղ վերադառնում է այն կետը, որտեղից դուրս է եկել ։ Համաձայն երկրորդ ուսումնասիրության, որը կողմ է երկրակենտրոն մոդելին այն է, որ երկիրը չի շարժվում, եթե նայենք երկրի վրա կանգնած դիտորդի տեսանկյունից և որ այն կարծր է, կայուն և չշարժվող։ Այլ կերպ ասած, այն ամբողջովին հանգստի մեջ է։
Հնադարյան հռոմեացիները և միջին դարերի փիլիսոփաները սովորաբար կապակցում էին երկրակենտրոն մոդելը գնդաձև երկրի հետ։ Այն նույնը չէ, ինչ որ հին ժամանակների հարթ երկրի մոդելն էր, որը ենթադրվում էր որոշ առասպելաբանությունների մեջ, այլ այն նման է աստվածաշնչյան և ետաստվածաշնչյան լատինական աստղագիտության մոդելին։ Հին հրեական ուրանոգրաֆիական նկարներում հարթ երկրի վրա նկարված է գմբեթաձև կոշտ հովանոց, որը կոչվում է երկնակամար։ Այնուամենայնիվ, հին հույները հավատում էին, որ մոլորակների ընթացքը շրջանաձև է և ոչ ձվաձև, մի տեսակետ, որը չվիճարկվեց մինչև 17-րդ դարը՝ Կոպերնիկոսի և Կեպլերի տեսությունների համադրության շնորհիվ։
Պտոլեմի երկրակենտրոն մոդելի աստղագիտական կանխատեսումները կիրառվեցին մոտ 1500 տարի՝ ստեղծելու համար աստղագիտական քարտեզներ։ Վաղ շրջանում իշխում էր երկրակենտրոն մոդելի գաղափարը, սակայն 16-րդ դարից սկսած աստիճանաբար փոխարինվեց Կոպերնիկոսի, Գալիլեոյի և Կեպլերի արևակենտրոն մոդելով։ Այնքան էլ հեշտ չէր այս երկու տեսությունների անցումը։ Քրիստոնյա աստվածաբանները պատրաստ էին հերքել այն տեսությունը, որը համապատասխանում է Աստվածաշնչյան հատվածներին։ Մյուսները կարծում էին, որ նոր, անհայտ տեսությունը չի կարող վտանգել գեոցենտրիզմի ընդունված կոնսենսուսը։
Հին Հունաստան
Երկրակենտրոն մոդելը մտավ հունական աստղագիտության և փիլիսոփայության մեջ վաղ շրջանում. այն կարելի է հանդիպել նախասոկրատեսյան փիլիսոփայության մեջ։ Ք.ա. 6-րդ դարում Անաքսիմանդերը տիեզերաբանության մոդել առաջարկեց, համաձայն որի երկիրը սյուների տեսք ունի և բարձր գտնվում է ամենի կենտրոնում։ Արեգակը, լուսինը և մոլորակները անտեսանելի սկավառակների մեջ գտնվող անցքեր են, որոնք շրջապատում են երկիրը։ Անցքերի միջով մարդկությունը կարող է տեսնել քողարկված կրակը։ Գրեթե նույն ժամանակաշրջանում Պյութագորասը կարծում էր, որ երկիրը ոլորտ է, սակայն չի գտնվում կենտրոնում։ Նրանք կարծում էին, որ այն շարժվում է անտեսանելի կրակի շուրջ։ Ավելի ուշ այս տեսակետները համակցվեցին, այսպիսով Ք.ա. 4-րդ դարի կրթված հույներից շատերը մտածում էին, որ երկիրը ոլորտ է, որը գտնվում է տիեզերքի կենտրոնում ։ Ք.ա. 4-րդ դարում հույն երկու նշանավոր փիլիսոփաներ Պլատոնը և Արիստոտելը աշխատանքներ գրեցին, որոնք հիմնված էին երկրակենտրոն մոդելի վրա։ Համաձայն Պլատոնի գաղափարի՝ երկիրը ոլորտ է, որը հաստատուն գտնվում էր տիեզերքի կենտրոնում։ Աստղերը և մոլորակները գտնվում էին երկրի շուրջը, ոլորտների կամ շրջանների վրա՝ հերթականությամբ. Լուսին, Արեգակ, Վեներա, Մերկուրի, Մարս, Յուպիտեր, Սատուրն, հաստատուն աստղեր՝ տեղակայված երկնային ոլորտում։ Պլատոնը իր "Էրբիումի միֆ" աշխատությունում տիեզերքը նկարագրում է որպես Անհրաժեշտության Տակառիկ՝ մոլորակների շարժման վերաբերյալ տալով ավելի քիչ առասպելական, ավելի շատ մաթեմատիկական բացատրություն, որը հիմնված էր Պլատոնի այն ասույթի վրա, համաձայն որի երկնքում կատարվող բոլոր երևույթները կարելի է բացատրել միասնական շրջանաձև շարժումով։ Արիստոտելը իր գաղափարները մշակել է Էուդօքսուսի համակարգի հիման վրա։
Արիստոտելյան լիովին մշակած համակարգում գնդաձև երկիրը գտնվում է տիեզերքի կենտրոնում, իսկ մյուս բոլոր երկնային մարմինները միացված էն 47-56 թափանցիկ համակենտրոնային ոլորտների, որոնք պտտվում են երկրի շուրջը (թիվը մեծ է, քանի որ յուրաքանչյուր մոլորակի համար մի քանի ոլորտ է հատկացված)։ Այս ոլորտները հայտնի են որպես բյուրեղային ոլորտներ, բոլորը շարժվում են տարբեր արագությամբ՝ երկրի շուրջ մարմինների ռոտացիա ստեղծելու համար։ Նրանք ստեղծված են անապականելի նյութից՝ եթերից։ Արիստոտելի կարծիքով լուսինը գտնվում է ամենախորը ոլորտում և այդպիսով դիպչում է երկրի ոլորտին՝ պատճառելով մուգ կետեր և կարողանալով անցնել լուսնային փուլերով։ Ավելի ուշ նա իր համակարգը նկարագրել է որպես երկրային տարրերի բնական տենդենցներ. հող, ջուր, կրակ, օդ, ինչպես նաև երկնային եթեր։ Համաձայն նրա համակարգի երկիրը ամենածանր տարրն է, որը ունի ամենաուժեղ շարժումը դեպի կենտրոն, այսպիսով ջուրը ստեղծում է շերտ, որը շրջափակում է երկրի ոլորտը։ Մյուս կողմից օդը և կրակը միտված են շարժվել դեպի վեր, հեռու կենտրոնից, որտեղ կրակը ավելի թեթև է, քան օդը։ Կրակի շերտի տակ եթերի պինդ ոլորտն է, որտեղ գտնվում են երկնային մարմինները։ Նրանք նույնպես ամբողջովին կազմված են եթերից։
Երկրակենտրոն մոդելին կցումները սերում են մեծապես մի շարք կարևոր ուսումնասիրություններից։ Առաջին հերթին, եթե երկիրը իրոք շարժվեր, ապա կարելի կլիներ տեսնել հաստատուն աստղերի տեղափոխությունը՝ ի շնորհիվ աստղային պարալաքսի։ Կարճ ասած, եթե երկիրը շարժվում էր, ապա համաստեղությունների ձևերը պետք է փոխվեին յուրաքանչյուր տարի։ Եթե աստղերը չէին շարժվում, ապա նրանք ավելի հեռու էին, քան արեգակը և մոլորակները։ Քանի որ աստղերը իրականում շատ ավելի հեռու են գտնվում, քան ենթադրում էին հույն աստղագետները, այդ իսկ պատճառով աստղային պարալաքսը հայտնաբերվել է մինչև 19-րդ դարը։ Այսպիսով, հույները ընտրել են երկու բացատրություններից ամենապարզը։
Դիտարկելի պարալաքսի բացակայությունը յուրաքանչյուր ոչ երկրակենտրոն տեսության մեջ համարվում է ճակատագրական սխալ։ Մյուս զննումը, որը այդ ժամանակ կիրառվել է ի նպաստ երկրակենտրոն մոդելի, եղել է Վեներայի լույսի ակնհայտ կայունությունը, որը ենթադրում է, որ այն սովորաբար միևնույն հեռավորության վրա է երկրից, որը իր հերթին ավելի համահունչ է գեոցենտրիզմի, քան հելիոցենտրիզմի հետ։ Իրականում, այն տեղի է ունենում լույսի կորստի պատճառով, որի պատճառը Վեներայի փուլն է։ Հելիոցենտրիզմը հերքողները նշում են, որ երկրային մարմինները բնականաբար միտված են անշարժության գալ որքան հնարավոր է երկրի կենտրոնին մոտ։ Բացառելով կենտրոնին մոտ ընկնելու հնարավորությունը երկրային մարմինները միտված են չշարժվել մինչև որ հարկադրված չլինեն դրսի որևէ օբյեկտի կողմից կամ չփոխակերպվեն այլ տարրի ջերմության կամ խոնավության շնորհիվ։ Գերադասելի են մի շարք երևույթների մթնոլորտային բացատրությունը, քանի որ Էուդոքսյան-արիստոտելյան մոդելը, որը հիմնված է կատարելապես համակենտրոնացված ոլորտների վրա, միտված չէ բացատրելու մոլորակների լուսավորության փոփոխությունը, որը հեռավորության փոփոխության արդյունք է ։ Ի վերջո, հրաժարվել են կատարելապես համակենտրոնացված ոլորտներից, քանի որ անհնարին էր ստեղծել բավականաչափ ճշգրիտ մոդել այդ իդեալի հիման վրա։ Այնուամենայնիվ, նմանատիպ բացատրություններով ապահովելու համար մյուս բացատար և մակաշրջան մոդելը բավականաչափ ճկուն էր՝ դարեր շարունակ կատարված դիտարկումների համար։
Պտոլեմիկ մոդել
Չնայած որ հունական գեոցենտրիզմի հիմնական դրույթները հիմնվել են Արստոտելյան ժամանակաշրջանում, սակայն նրա համակարգի մանրամասները չեն դարձել նորմա։ Պտոլեմիկ համակարգը, որը ստեղծել է հելենիստական աստղագետ Կլաուդիուս Պտոլեմաեուսը 2-րդ դարում, ի վերջո ստանդարտացրեց գեոցենտրիզմը։ Նրա հիմնական աստղագիտական աշխատանքը "Ալմագեստը" համարվում է հունական, հելենիստական և բաբելոնյան աստղագետների աշխատանքների գագաթնակետը։ Մեկ հազարամյակ եվրոպական և իսլամական աստղագետները ենթադրում էին, որ այն տիեզերական մոդելի ճիշտ ձևն է։ Իր ազդեցության պատճառով մարդիկ այն նույնականացնում են երկրակենտրոն մոդելին։
Պտոլեմին պնդում էր, որ երկիրը տիեզերքի կենտրոնն է՝ ելնելով այն պարզ դիտարկումից, որ միշտ աստղերի կեսը հորիզոնի վերևում են, իսկ մյուս կեսը՝ ներքևում, և այն ենթադրությունից, որ բոլոր աստղերը գտնվում են տիեզերքի կենտրոնից որոշակի պարզ հեռավորության վրա։ Եթե երկիրը էականորեն տեղաշարժվեր կենտրոնից, ապա այս բաժանումը տեսանելի և անտեսանելի աստղերի հավասարաչափ չէր լինի։
Պտոլեմիկ համակարգում յուրաքանչյուր մոլորակ շարժվում է երկու կամ ավելի ոլորտների համակարգով. մեկը կոչվում է դրա բացատարը, իսկ մյուսները՝ դրա մակաշրջանները։ Բացատարը շրջան է, որի կենտրոնական կետը գտնվում է հավասարի և երկրի կես ճամփին(աջ կողմում պատկերված նկարի վրա այն նշված է X-ով)։ Մյուս ոլորտը, մակաշրջանը, տեղակայված է բացատարի մեջ (աջ կողմի նկարում պատկերված է ավելի փոքր կետագծերով)։ Մոլորակը պտտվում է մակաշրջանի շուրջը, միևնույն ժամանակ մակաշրջանը պտտվում է բացատարով նշված շավիղով։
Այս համախմբված շարժումները տվյալ մոլորակը մոտեցնում և հեռացնում են երկիր մոլորակին իր ուղեծրի տարբեր կետերում, իսկ դիտորդին ստիպում են հավատալ, որ մոլորակը նույնիսկ դանդաղել, կանգնել և հակառակ է շարժվել։ Այս տեսանելի ռետրոգրադ ընթացքը հունական աստղագիտության համակարգի անհամապատասխանություններից ամենամեծն է, իսկ Պտոլեմի դեպքում բացատարը և մակաշրջանը ստեղծելու համար հիմնական պատճառն է։
Իրականում մակաշրջանով մոդելը ձվագիծ ուղեծրի լավ օրինակ է, որը ունի ցածր արտակենտրոնություն, որտեղ հիմնական առանձնահատկությունը չեզոքացված կիզակենտրոնն է։ Հայտնի էլիպսի ձևը չի երևում նշմարելի չափով, երբ արտակենտրոնությունը ավելի քիչ է, քան 5%-ը, սակայն կենտրոնի չեզոք հեռավորությունը շատ նշմարելի է նույնիսկ ցածր արտակենտրոնության դեպքում։
Գեոցենտրիզմը ի վերջո փոխարինվում է հելիոցենտրիզմով։ Սակայն վաղ հելիոցենտրիկ մոդել՝ կոպերնիկյան հելիոցենտրիզմում պահպանվել է բացատարը և մակաշրջանը, քանի որ հիմնավորապես ճիշտ է դարձնում կանխատեսումները, որոնք դիտարկումների հետ ավելի համաձայն են, քան նախկին համակարգը։ Վեներայի և Մերկուրիի մակաշրջանները միշտ կենտրոնացած են երկրի և արեգակի միջև գտնվող գծի վրա, որն էլ բացատրում է նրանց մոտ լինելը երկնքում։ Կեպլերի ձվաձև մոդելը ի վերջո փոխարինեց մակաշրջանները, երբ դիտարկման մեթոդները դարձան բավականաչափ ճշգրիտ, որպեսզի կասկածի տակ դրվի մակաշրջանի մոդելը։ Երկրից դուրս ոլորտների Պտոլեմիկ կարգը ՝
Պտոլեմին չի ստեղծել կամ հորինել այս կարգը, այն նման է հին Յոթ Երկինքներ կրոնական աստղագիտությանը, որը տարածված էր հիմնական Եվրասիական կրոնական ավանդույթներում։
Բացատար-մակաշրջան մոդելը կիրառվել է հույն աստղագետների կողմից հազարամյակներ շարունակ, քանի որ պարունակել է արտակենտրոնի գաղափարը։ Նկարում, բացատարի կենտրոնը ոչ թե երկիրն է, այլ X-ը, այն դարձնելով արտակենտրոն։ Դժբախտաբար այն համակարգը, որը հասանելի էր Պտոլեմի ժամանակաշրջանում միանգամայն չի ընտրել դիտարկումները, չնայած որ այն համեմատաբար բարելավվել է Արիստոտելի համակարգում։ Երբեմն մոլորակի ռետրոգրադ ցիկլի չափսը կարող էր ավելի փոքր լինել և նույնիսկ ավելի մեծ։ Նման անհամապատասխանությունը Պտոլեմի մոտ առաջ բերեց հավասարաչափի գաղափարը։
Հավասարաչափը գտնվում է մոլորակի ուղեծրի կենտրոնին մոտ. եթե կանգնեք և դիտեք այդտեղից, ապա ձեզ կթվա, որ մոլորակի մակաշրջանի կենտրոնը միշտ նույն արագությամբ է շարժվում։ Այդ իսկ պատճառով, մոլորակը իրականում շարժվում է տարբեր արագություններով, երբ մակաշրջանը իր բացատարում գտնվում է տարբեր կետերում։ Կիրառելով հավասարաչափը, Պտոլեմին ցանկանում էր պահպանել շարժումը, որը անփոփոխ և շրջաբերական է։ Հետևանքային համակարգը, որը ի վերջո լայնորեն ընդունվեց արևմուտքում, ժամանակակից աստղագետներին ծանրաշարժ էր թվում։ Յուրաքանչյուր մոլորակ պահանջում է մակաշրջան, որը պտտվում է բացատարում։ Բայց այն նաև կանխատեսում է տարբեր երկնային շարժումներ՝ ներառյալ ռետրոգրադ շարժման սկիզբն ու վերջը։
Գեոցենտրիզմ և իսլամական աստղագիտություն
Իսլամական աստղագիտությունում ի շնորհիվ պտոլեմիկ համակարգի գիտական գերիշխանության, մուսուլման աստղագետները միաձայն ընդունեցին երկրակենտրոն մոդելը։
12-րդ դարում Արզաչելը հրաժարվեց հին հունական մշտական շրջանաձև շարժման գաղափարից վարկած առաջ քաշելով, համաձայն որի Մերկուրի մոլորակը շարժվում է էլիպսաձև ուղեծրով, մինչդեռ Ալպետրագուսը առաջարկեց թափառող մոդելը, որը հրաժարվեց հավասարաչափի, մակաշրջանի և արտակենտրոն մեխանիզմների մոդելներից, չնայած որ սա ծագեց մի մեխանիզմում, որը պակաս ճշգրիտ էր   ։ Ֆակր ալ-Դին ալ Ռազին (1149–1209), գործ ունենալով ֆիզիկայի և ֆիզիկական աշխարհի մասին իր գաղափարների հետ "Մատալիբում" հերքում է արիստոտելյան և ավիցենիյան տեսակետները տիեզերքում երկրի կենտրոնական լինելու մասին, սակայն փոխարենը վիճում է այն հարցի շուրջ, որ հազարավոր աշխարհներ կան այս աշխարհի ետևում, որոնցից յուրաքանչյուրը ավելի մեծ է, ավելի վիթխարի, քան այս աշխարհն է, ինչպես նաև նման է այս աշխարհին։ Իր այս տեսակետը պաշտպանելու նպատակով, նա մեջբերում է անում Ղուրանից,"Բոլոր գովաբանությունները Աստծունն են, Աշխարհների տիրակալինը"՝ շեշտելով աշխարհներ բառը ։ "Մարաղայի հեղափոխությունը" Մարաղայի դպրոցի հեղափոխությունն է ընդդեմ Պտոլեմիկ աստղագիտության։ "Մարաղա դպրոցը" համարվում է աստղագիտական ավանդույթ, որը սկիզբ է առել Մարաղայի դիտարանում և շարունակվել է Դամասկոսի մզկիթներում և Սամարղանդի դիտարանում։ Մարաղայի աստղագետները, իրենց անդալուզիացի նախորդների պես, փորձում էին լուծել հավասարաչափի խնդիրը և ստեղծել երկընտրական ձևակերպություններ Պտոլեմիկ մոդելին՝ առանց հրաժարվելու գեոցենտրիզմի մոդելից։
Ոչ Պտոլեմիկ ձևակերպությունների հարցում նրանք ավելի հաջողակ դուրս եկան, քան իրենց անդալուզիացի նախորդները, որոնք հրաժարվել էին հավասարաչափի և արտակենտրոնի մոդելներից. ավելի ճշգրիտ էին, քան Պտոլեմիկ մոդելը թվականորեն կանխատեսվող մոլորակային դիրքերում և ավելի լավ էին էմպիրիկ դիտարկումների մեջ ։ Մարաղայի աստղագետներից ամենանշանավորներն են Մո՝ այյեդուդդին Ուրդին, Նասիր ալ-Դին ալ-Թուսին(1201–1274), Քութբ ալ-Դին ալ Շիրազին (1236–1311), Իբն ալ-Շատիրը (1304–1375),, Ալի Քուշջին, Ալ-Բիրջանդին և Շամս ալ-Դին ալ-Խաֆրին ։ Իբն ալ-Շատիրը(1304–1375), ով Դամասկոսի աստղագետներից էր, գրել է "Մոլորակային տեսության բարելավմանը ուղղված վերջնական հետազոտություն" (Kitab Nihayat al-Sul fi Tashih al-Usul ) լայնածավալ գիրքը, որտեղ առկա էր թեորիա, որը շատ է հեռանում այդ ժամանակվա Պտոլեմիկ համակարգից։ Սակայն Մարաղայի դպրոցը երբեք չի ունեցել պարադիգմ անցում դեպի հելիոցենտրիզմ ։ Մարաղայի դպրոցի ազդեցությունը Կոպերնիկոսի վրա մնում է սպեկուլյատիվ, քանի որ ոչ մի փաստացի ապացույցներ չկան։ Հնարավորությունը, որ Կոպերնիկոսը ինքն է ստեղծել Թուսի էլեկտրական էլեմենտը, բաց է մնում, քանի որ մինչև հիմա ոչ մի գիտնական չի ապացուցել այդ փաստը ։
Գեոցենտրիզմ և նրա "մրցակից" համակարգը
Ոչ բոլոր հույներն են համաձայնել գեոցենտրիզմի հետ։ Պյութագորասի որոշ հետևորդներ կարծում էին, որ երկիրը մի շարք մոլորակներից մեկն է, որը պտտվում է կենտրոնական կրակի շուրջը ։ Հիցետասը և Էկպանտուսը (Ք.ա. 5-րդ դար) և Հերակլիդես Պոնտիկուսը (Ք.ա.4-րդ դար ) կարծում էին, որ երկիրը պտտվում է իր առանցքի շուրջը, սակայն մնում է տիեզերքի կենտրոնում ։ Նման համակարգը մինչ այժմ համարվում է գեոցենտրիկ։ Այն վերականգնվել է միջին դարերում Ժան Բուրիդանի կողմից։ Հերակլիդուս Պոնտիկուսը ևս մեկ անգամ առաջարկել է, որ և Վեներան և Մերկուրին ավելի շուտ պտտվում են արեգակի շուրջը, քան երկրի, սակայն այս տեսանկյունը այլևս ընդունելի չէ Մարտիանուս Կապելլան անպայմանորեն Վեներան և Մերկուրին տեսնում էր արեգակի շուրջը պտտվող ուղեծրի վրա ։ Սամոսի Արիստարկուսը ամենաարմատականն էր։ Նա մի աշխատություն է գրել հելիոցենտրիզմի մասին, որը չի պահպանվել. նա ասում էր, որ արեգակը տիեզերքի կենտրոնում է գտնվում, իսկ երկիրն ու մյուս մոլորակները պտտվում են նրա շուրջը ։ Նրա տեսությունը այնքան էլ հայտնի չդարձավ. նրա միակ հայտնի հետևորդը Սելեուցիայի Սելեուցուսն էր ։
Կոպերնիկյան համակարգ
1610 թվականի դեկտեմբերին Գ. Գալիլեին կիրառելով իր հեռադիտակը, տեսավ Վեներա մոլորակի բոլոր փուլերը, ինչպես որ լուսնի դեպքում էր տեղի ունեցել։ Նա կարծում էր, որ եթե իր դիտարկումները հակասում են Պտոլեմիկ համակարգին, ապա այն հելիոցենտրիկ համակարգի բնական հետևանքն է։
Այնուամենայնիվ, Պտոլեմին Վեներայի բացատարը և մակաշրջանը տեղաադրեց արեգակի ոլորտի ներսում(արեգակի և Մերկուրիի միջև), սակայն սա կամայական էր. նա հեշտորեն կարող էր փոխել Վեներային և Մերկուրիին և տեղադրել դրանք արեգակի մյուս կողմում, կամ Վեներայի և Մերկուրիի հետ կապված այլ փոփոխություններ անել, քանի որ նրանք միշտ գտնվում էին երկրից արեգակ անցնող գծին մոտ։ Այս պարագայում, եթե արեգակը լույսի միակ աղբյուրն է՝ Պտոլեմիկ համակարգում, ապա.
Եթե Վեներան գտնվում է արեգակի և երկրի միջև, ապա Վեներային փուլը միշտ պետք է լինի կիսախավար կամ ամբողջովին խավար։
Եթե Վեներան արեգակի ներքևում է գտնվում, ապա նրա փուլը պետք է լինի կիսատ կամ ամբողջական։
Իսկ Գալիլեոն սկզբում Վեներան տեսավ փոքր և ամբողջական, այնուհետև մեծ և կիսախավարած։
Համաձայն այս վարկածների, Պտոլեմիկ համակարգում Վեներայի մակաշրջանը արեգակի ուղեծրի ոչ ներսում և ոչ էլ դրսում է գտնվում։ Արդյունքում Պտոլեմիկ համակարգի հետևորդները հրաժարվեցին այն գաղափարից, որ Վեներայի մակաշրջանը ամբողջովին արեգակի ներսում է գտնվում, իսկ ավելի ուշ 17-րդ դարում աստղագիտական կոսմոլոգիաների միջև եղած մրցակցությունը շեշտը դրեց Տիկո Բրահեյի Տիկոնիկ համակարգի (որում երկիրը նորից տիեզերքի կենտրոն էր համարվում, իսկ արեգակը պտտվում էր դրա շուրջը, սակայն մյուս բոլոր մոլորակները պտտվում էին արեգակի շուրջը մեկ խոշոր մակաշրջանով) կամ Կոպերնիկյան համակարգի տարբերակների վրա։
Ձգողականություն
Կեպլերը վերլուծեց Տիկո Բրահեյի հայտնի ճշգրիտ դիտարկումները և այնուհետև ստեղծեց իր երեք օրենքները 1609 և 1619 թվականներին, որոնք հիմնված էին հելիոսենտրիկ տեսանկյան վրա, համաձայն որի մոլորակները շարժվում են էլիպսաձև։ Կիրառելով այս երեք օրենքները նա առաջին աստղագետն էր, ով հաջողությամբ կանխատեսեց Վեներայի միջօրեականով անցնելը (1631 թվական)։ Շրջանաձև ուղեծրից անցումը էլիպսաձև մոլորակային ուղղու կտրուկ բարելավեց երկնային դիտարկումների և կանխատեսումների ճշգրտությունը։ Քանի որ Կոպերնիկուսի մոդելը այլևս ճշգրիտ չէր համեմատած Պտոլեմիական համակարգի հետ, նոր մաթեմատիկական դիտարկումների կարիք էր զգացվում համոզելու նրանց, ովքեր դեռ հավատում էին գեոցենտրիկ մոդելին։ Այնուամենայնիվ Կեպլերի դիտարկումները, Բրահեյի տվյալների հետ մեկտեղ մի խնդիր դարձավ, որը գեոցենտրիստները հեշտորեն չէին կարող լուծել։