Դմիտրի_Մերեժկովսկի
1889—1892
1889 թվականի սկզբին Մերեժկովսկիները հեռացան Սանկտ Պետերբուրգից և հաստատվեցին Ղրիմում, որտեղ նրանք շփվեցին, մասնավորապես, Ն.Մ. Մինսկիի հետ։ Մայրաքաղաք վերադառնալուն պես նրանք բնակություն հաստատեցին Մուրուզիի տան նոր բնակարանում` Լիտինյեի պողոտայի և Պանտելեյմոնովսկայա փողոցի անկյունում (Լիտեյնիյ,24)։ 1890 թվականի մայիսին «Հյուսիսային սուրհանդակ»-ի ղեկավարությունը փոխվելուց հետո, Մերեժկովսկուն առաջարկեցին համագործակցել նորացված ամսագրի հետ։ Գրեթե անմիջապես այստեղ տպագրվեց «Սիլվիո» դրաման։ Աշնանը-Մերեժովսկու Էդգար Ալլան Պո «Ագռավ»-ի Մերեժովսկու թարգմանությունը։ Բանաստեղծն ակտիվորեն համագործակցել է «Ռուսական միտք» ամսագրի հետ, 1890 թվականի գարնանը այստեղ լույս տեսավ «Հավատ» պոեմը («Ռուսական միտք», 1890; ավելի ուշ՝ «Սիմվոլներ ժողովածու», 1892), որը նշանակալի ռեզոնանս ունեցավ ընթերցանության մեջ` ճանաչվելով որպես ռուսական սիմվոլիզմի առաջին նշանակալից գործերից մեկը, այն թողեց «... ցնցող տպավորություն հենց դրանով մարմնավորված միստիկական ապրումների ուժի և իսկության շնորհիվ, որոնք շատ տարբեր էին պոպուլիստական գրականության բնորոշ քաղաքացիական թեմաների արտացոլումներից»։ «Կարդում եմ «Հավատը» և զարմացած եմ»,-գրել է Վ. Յ., Բրյուսովը, այն ժամանակ դեռ սկսնակ գրող էր, իր օրագրում։ Մոդեռնիզմի ժողովրդականացնողներից մեկը Պ.Պերտսովը հետագայում ինքնահեգնանքով նշեց, որ իր պատանեկան մտքում Մերեժկովսկու « Հավատը» «վաղուց գերազանցել է ... ձանձրալի և հնացած Պուշկինին» .: «Հավատ» պոեմից հետո, «Ռուսական միտք» ամսագիրը հրատարակել է «Ընտանեկան իդիլիա» բանաստեղծությունը։ Մերեժկովսկու հաջորդ պոեմը՝ «Մահը», լույս է տեսել 1891 թվականի սկզբին «Հյուսիսային սուրհանդակ»-ում. Այնուհետև նա ծանոթացավ Կ.Դ.Բալմոնտին։ Մինչ այդ գրողը արդեն պատրաստել էր «Ուլիան Առաքյալ» վեպի առաջին օրինակները : 1891 թվականի գարնանը ամուսինները իրենց առաջին համատեղ ուղևորությունը կատարեցին դեպի Եվրոպա. Վարշավայի և Վիեննայի միջով նրանք հասան Վենետիկ, որտեղ նրանք հանդիպեցին Իտալիայում ճանապարհորդող Ա.Պ. Չեխովին և Ա.Ս.Սուվորինին, ովքեր որոշ ժամանակով դառձան նրանց ուղեկիցներն։ Վենետիկից չորսով գնացին Ֆլորենցիա և Հռոմ, այնտեղ Մերեժկովսկիները հրավեր ստացան Ա. Ն.Պլեշչեևից այցելել նրան Փարիզում, որտեղ նրանք անցկացրեցին ամբողջ մայիսը։ Այդ օրերից տպավորված լինելով՝ Մերեժկովսկին գրել է «Դարի վերջը. Էսսեներ ժամանակակից Փարիզի մասին», պոեմը, որը լույս է տեսել երկու տարի անց («Օգնություն սովահարներին» ժողովածու, Մոսկվա, 1892): Շվեյցարիայից Ռուսաստան վերադառնալուն պես զույգը վերադառնում է Վիշնի Վոլոչյոկի հարևանությամբ գտնվող «Գլուբոկոե» անվամբ Գիպպիոսի ամառանոց։ Այստեղ գրողը ամբողջությամբ կենտրոնանում է իր առաջին վեպի վրա : 1891 թվականի աշնանը Մերեժկովսկին թարգմանեց Գյոթեի («Երկրաբանության կանխատեսումը «Ֆաուստից»)-ից՝ «Ռուսական ակնարկ»-ի և Սոֆոկլեսի «Հակագոն» «Եվրոպայի հերալի» համար (երկուս հրատարակություններն էլ հրապարակվեցին հաջորդ տարի)։ 1892 թվականի գարնանը ավարտվեց «Ուլիան առաքյալը», բայց «Հյուսիսային սուրհանդակ»-ի խմբագիրներում իրարանցման արդյունքում պարզվեց, որ տեղ չկա այդ «մոդեռնիստական վեպը» հրատարակելու համար։ Որոշ ժամանակ հույս կար, որ Ա.Վոլինսկին դեռ կհրապարակի վեպը, բայց նրա կոպիտ խմբագրական փոփոխությունները հանգեցրին ընդմիջման, որից հետո Մերեժկովսկու համար փակվեց «Հյուսիսային սուրհանդակը»։ 1892 թվականին Մերեժկովսկին կարդաց վեպի գլուխները Ա.Ն.Մայկովի հետ հանդիպումների ժամանակ։ Նույն օրերին հրատարակվեցին բանաստեղծի մի քանի բանաստեղծություններ և թարգմանություններ հրապարակվեցին «Ռուսական ակնարկ»,«Հյուսիսային սուրհանդակ», «Նիվա» և «Աշխատանք» ժողովածուներում : 1892 թվականի մարտին, հիմնականում հոր կողմից իրեն հատկացված միջոցներով, Մերեժկովսկին իր կնոջը բուժման էր տարել Նիցցա, որտեղ այդ ժամանակ բնակվում էր Ա.Ն.Պլեշչևի ընտանիքը, և որտեղ նրանք առաջին անգամ հանդիպեցին Դ.Վ. Ֆիլոսոֆովին։ Մերերժկովսկիները Շվեյցարիայից ուղևորվեցին Իտալիաի միջով Հունաստան. այս ուղևորության տպավորությունները ձևավորեցին ճամփորդական էսսիայի հիմքը և, բացի այդ, մեծապես ձևավորեցին Դ. Ս. Մերեժկովսկու երկրորդ պատմական վեպի պատկերները։ Թուրքիայից զույգը վերադարձան Օդեսա և կրկին ամառը անցկացրեցին «Գլուբոկոե» կալվածքում։ Այստեղ Մերեժկովսկին թարգմանեց Եվրիպիդեսի «Հիպոլիտա»-ն, աշխատությունը տպագրվել է «Եվրոպաի հերալի» առաջին համարում 1893 թվականին։