cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Աբրահամ Լինքոլն
Լինքոլնի սպանությունը
Միլիոնավոր ամերիկացիներ՝ սևամորթ թե սպիտակամորթ, եկան հարգանքի վերջին տուրքը տալու իրենց նախագահին, հուղարկավորության գնացքի՝ Վաշինգտոնից Սփրինգֆիլդ մեկնելու ճանապարհին։ Գնացքը տանում էր երկու դագաղ, որոնցից մեծի մեջ հանգչում էր Աբրահամ Լինքոլնի աճյունը, փոքրի մեջ՝ նրա որդի Վիլյամի, ով մահացել էր դրանից երեք տարի առաջ՝ Լինքոլնի նախագահության ժամանակ ։ Աբրահամ և Վիլյամ Լինքոլնները թաղվեցին Սփրինգֆիլդի Օուկ-Ռիջ գերեզմանատանը։ Լինքոլնի ողբերգական մահը նրան բերեց մի մարդու համբավ, ով իր կյանքը տվեց հանուն իր երկրի վերամիավորման և սևամորթ ստրուկների ազատագրման։
Նախագահության արդյունքները և Աբրահամ Լինքոլնի պատմական նշանակությունը
Քաղաքացիական պատերազմը դարձավ ԱՄՆ-ի պատմության ամենաարյունահեղ ռազմական հակամարտությունը և ամենածանր փորձությունը՝ ամերիկյան դեմոկրատիայի համար։ Աբրահամ Լինքոլնը դարձավ պատմական ամենագլխավոր կերպարը՝ ամերիկյան ժողովրդի ձևավորման գործում, մարդ, ով կանխեց Միացյալ Նահանգների անկումը և մեծ ներդրում ունեցավ ամերիկյան հասարակության կայացման և ստրկության վերացման գործում, որը երկրի հետագա նորմալ զարգացման հիմնական խոչընդոտն էր ։ Լինքոլնը դրեց Հարավի զարգացման հիմքը, ստրուկների ազատագրումը։ Նրան է պատկանում դեմոկրատիայի հիմնական նպատակների ձևակերպումը. «Ժողովրդի կողմից ստեղծված կառավարությունը ժողովրդինն է և ժողովրդի համար է»։ Նրա նախագահության օրոք կառուցվեց միջմայրցամաքային երկաթուղին՝ դեպի Խաղաղ օվկիանոս, ընդարձակվեցին նորաստեղծ բանկային համակարգի ենթակառուցվածքները, լուծվեց գյուղատնտեսական խնդիրը։ Սակայն պատերազմի ավարտից հետո երկրի առջև ծառացան բազմաթիվ խնդիրներ, այդ թվում ազգի համախմբումը և սևամորթների ու սպիտակամորթների իրավունքների հավասարեցումը։ Մասամբ այդ խնդիրներն այսօր էլ կանգնում են ամերիկյան հասարակության առջև։ Լինքոլնի սպանությունից հետո Միացյալ Նահանգների տնտեսությունը երկար ժամանակ շարունակեց մնալ աշխարհի առավել արագ զարգացող տնտեսությունը, ինչը թույլ տվեց երկրին 20-րդ դարասկզբին լինել համաշխարհային լիդեր։ Շատ ասպարեզներում նրա առանձին որակները թույլ էին տալիս համախմբել կառավարության ուժերը և վերամիավորել երկիրը։ Լինքոլնն ապրում էր խիստ բարոյական սկզբունքներով, ուներ հումորի զգացում, բայց հակված էր և ուժեղ մելամաղձության  ։ Մինչև այսօր նա համարվում է Միացյալ Նահանգների ամենաինտելեկտուալ նախագահներից մեկը։ Ի նշան ամերիկացի ժողովրդի երախտագիտության Վաշինգտոնում կանգնեցվել է հուշարձան՝ նվիրված Աբրահամ Լինքոլնին, որպես Միացյալ Նահանգների պատմական զարգացմանը նպաստած չորս նախագահներից մեկի:
Լինքոլնի հուշարձանը
Լինքոլնի հիշատակն անմահացած է 1914-1922 թթ կառուցված և Վաշինգտոնի կենտրոնում տեղադրված հուշարձանով՝ Էսպլանադայի կենտրոնում։ Այն խորհրդանշում է նախագահի հավատամքը, որ բոլոր մարդիկ պետք է ազատ լինեն։ Միացյալ Նահանգները խորհրդանշող շինությունը հենված է 36 սյուների վրա՝ ըստ երկրի նահանգների թվի՝ Լինքոլնի օրոք։ Սպիտակ մարմարե այդ շինության ներսում քանդակագործ Դենիել Ֆրենչը տեղադրել է մտախոհ ազատարար-նախագահի վեցմետրանոց արձանը։ Հուշարձանի ներքին պատերին փոխաբերական պատկերազարդումներով վերարտադրված են Գետիսբերգի ազգային գերեզմանատան բացման և Երկրորդ երդման ժամանակ Լինքոլնի արտասանած ճառերը։ Բացի դրանից, Լինքոլնի պատվին Միացյալ Նահանգներում բացվել են բազմաթիվ հուշարձաններ, անվանվել են քաղաքներ, փողոցներ, համալսարաններ, տարբեր կենտրոններ, հեղինակավոր ավտոմեքենաների մակնիշ։ Նախագահի կիսադեմը քանդակվել է ազգային հուշարձան Ռոշմոր լեռան վրա։ Աբրահամ Լինքոլնի ծննդյան օրը մի քանի նահանգներում նշվում է իբրև ազգային տոն։ Ինչպես նաև Լինքոլնը պատկերված է 5 դոլարանոցի և 1 ցենտանոցի վրա։
Մանտիեռ
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 129 մարդ, բնակչության խտությունը` 9.79 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 13.17 կմ² տարածք։
Լագու դուս Ռոդրիգիս
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1997 թվականի հունվարի 1-ին։
Մանտիեռ
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 430 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 80 կմ հարավ, Օրիյակ քաղաքից` 60 կմ արևելք։
Լագու դուս Ռոդրիգիս
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մարանիան նահանգի բնակավայրեր
Մանտիեռ
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 85 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 64-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 21։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,3 %։ 64 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 62 անձ (33 տղամարդ և 29 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (1 տղամարդ և 1 կին)։ 21 անաշխատունակներից 8-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 10-ը` թոշակառուներ, իսկ 3-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Չինաստանի մշակույթ
Համաշխարհային մշակույթի պատմության մեջ Չինական մշակույթը առանձնահատուկ տեղ է գրավում։ Չինաստանը իր անվանումը ստացել է Եվրոպացիների կողմից Ցին դինաստիայի ժամանակաշրջանում (մ.թ.ա.221-206 թթ)։ Մթա 5-3-րդ դարերը Չինաստանի պատմության մեջ մարտնչող թագավորների ժամանակաշրջան է, որը չինարեն կոչվում է չժանգո։ Այս ժամանակաշրջանի թագավորները փորձում էին զենքի ուժով մեծացնել իրենց տիրապետությունը և հզորանալ։ Չինացիներն իրենց ուրույն վերաբերմունքն ունեին այլ ժողովուրդների նկատմամբ, որոնց անվանում էին բարբարոսներ և հենց դա էլ նրանց հեռու էր պահում զավթողական քաղաքականությունից։ Չինացիները գտնում էին, որ իմաստ չունի տիրանալ մարդկանց, որոնք ընդունակ չեն դառնալու լիարժեք հպատակներ։ Բարբարոսների հողերը ևս հողագործության համար համարում էին անմշակելի։ Ներփակվածությունը, այս գաղափարը և պաշտպանվածության անհրաժեշտությունը մարմնավորված է Չինական պարիսպի կառուցման մեջ։ Այն կառուցվել է մթա 4-3-րդ դդ հյուսիսային սահմանի երկարությամբ՝ քոչվոր ցեղերից պաշտպանվելու նպատակով։ Պարիսպն սկզբում ուներ 750 կմ երկարություն, հետագայում այն հասավ 3 000 կմ-ի։ Պարսպի բարձրությունը 5-10 մ էր, իսկ լայնությունը 5-8 մ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Չինաստանի մշակույթ
CJ E&M
CJ E&M Corporation (씨제이이앤엠 주식회사), Հարավկորեական մեդիա ընկերություն է, որը հանդիսանում է CJ Group- ի զվարճանքի և լրատվամիջոցների գործունեությամբ զբաղվող ԶԼՄ-ների դուստր ձեռնարկությունը, քանի որ «E & M» - ը  «Զվարճանք և մեդիա» կարճ անվանումն է ։ Ընկերությունը ստեղծվել է CJ Entertainment & Media- ի կողմից այն ժամանակ, երբ կորեական CJ Group կորպորատիվ ընկերությունը միավորեց իր  վեց ձեռնարկությունները, որոնք աշխատում էին ժամանցի ոլորտում։ Մասնավորապես, ընկերությունը միավորել է CJ Entertainment (Կորեայում ֆիլմերի և ներդրողի խոշոր դիստրիբյուտոր) և Mnet Media (երաժշտական և ժամանցային հեռուստաընկերությունները, որոնք պատկանում էին CJ Group-ին)։ Ընկերությունը աշխատել է 2011 թվականի մարտի 1-ից։ Այն ունեցել է չորս բաժիններ՝ ֆիլմ, հեռարձակում,   երաժշտություն ու համերգ և խաղեր (համակարգչային խաղեր) ։
2014 թ. փետրվարի 12-ին Կորեայի ազգային երաժշտական ընկերությունների կողմից ստեղծված Gaon Chart- ի K-Pop մրցանակների ամենամյա մրցանակաբաշխության ժամանակ Music Distribution բաժնում CJ E & M- ը ճանաչվեց հաղթող ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավ-Կորեական ընկերություններ Կատեգորիա:Մեդիա ընկերություններ
Երկիր Նաիրի (վեպ)
«Երկիր Նաիրի» վեպը հայ մեծանուն գրող Եղիշե Չարենցի ստեղծագործություններից է։ Չարենցը վեպը գրել է 1921-1924 թվականներին։ Վեպը հանդիսանում է Հայաստանում տիրող պատմաքաղաքական իրավիճակի նկարագրությունը Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին։ Չարենցը վեպում կենտրոնանում է Կարս քաղաքի վրա, պատմում այնտեղ ապրող նաիրցիների ազատատենչության և հետագա ծանր պարտության մասին ։
Առաջաբան
Վեպի առաջաբանում Չարենցն իր մտահոգությունն է հայտնում մի երևույթի մասին, որը նրա աչքերի առաջ է հայտնվում տարբեր կերպարանքներով և խուսափում գրողից։ Հետագայում Չարենցը նշում է, որ իրեն հանգիստ չի տալիս երկիր Նաիրին, որի գոյությունն անգամ հարցականի տակ է։
Մաս առաջին - Քաղաքը և բնակիչները
Վեպի առաջին հատվածը նվիրված է վեպում տեղ գտած քաղաքին (ամենայն հավանականությամբ՝ Կարսին), քաղաքի բնակիչներին և նրանց առօրյային։ Այստեղ Չարենցը ներկայացնում է պահպանողական և ազատական կարգերի բախումը միևնույն քաղաքի բնակիչների միջև՝ հիմվելով նրանց կացարանների տեսքի, նրանց կատարած աշխատանքի, քաղաքի առավել հայտնի կառույցների և այլնի վրա։
Առաջին մասը սկսվում է քաղաքի արևմտյան ծայրամասում գտնվող վիթխարի Բերդի նկարագրությամբ, որտեղ բերդը նշվում է որպես քաղաքի միակ պահապան՝ պատերազմի դեպքում։ Այնուհետև Չարենցը նկարագրում է բերդից սկիզբ առնող կիսավեր պարիսպները, որոնց մի մասն անցնում է գետի վրայով և կոչվում է Վարդանի կամուրջ։ Որպես քաղաքի նաիրյան ինքնության արտացոլում է ներկայացվում նաև Առաքելոց վանքը։ Չարենցը մեջբերում է մի դեպք, ըստ որի՝ վանքից ոչ հեռու գտնվող տնակի բնակիչը և նրա ընկերը գինովցած վիճակում ձայներ են լսում տան նկուղից և Բերդը, Վարդանի կամուրջը, Առաքելոց վանքն ու այս տնակը կապող ստորգետնյա ճանապարհ են հայտնաբերում։
Քաղաքի պատմությունը ներկայացնող այս կառույցների հակակշիռ են հանդիսանում ավելի ժամանակակից կառույցները։ Դրանցից առաջինը Երկաթուղին է, որին քաղաքի բնակիչները ժամանակին դիմավորել են խանդավառությամբ, սակայն մինչև հիմա էլ նրանց մի մասը շոգեքարշը համարում է հրաշք։ Այնուհետև Չարենցը նկարագրում է քաղաքի միակ հինգհարկանի շինությունը՝ անվանելով այն քաղաքի աներկբա կենտրոն։ Այս կենտրոնում, բացի այլ հաստատություններից, գտնվում է նաև "Մութ տեղը", որտեղ հայտնվելն ամենասարսափելի երևույթն է բոլոր բնակիչների համար։ "Մութ տեղի" նկարագրությանը հետևում է խորհրդավոր տնակում տեղի ունեցած պայթյունի պատմությունը։ Հինգհարկանի շինության ներկայացմանը զուգահեռ Չարենցը հիշատակում է "Ընկերության" մասին՝ կազմակերպություն, որը պետք է քաղաքին հետ բերեր նրա նաիրյան երբեմնի փառքը։ Կարճ հիշատակում է լինում նաև քաղաքի այլ կառույցների՝ հիվանդանոցի, գիմնազիաների, ծխական դպրոցների և այլնի մասին։
Պահպանողական և ժամանակակից արժեհամակարգերի բախման նկարագրությունից հետո Չարենցն անդրադառնում է քաղաքի հայտնի կառույցների և նրանց տերերի ու տնօրենների նկարագրությանը։ Սկզբում խոսվում է քաղաքի հիվանդանոցի և նրա բժիշկ պ․ Սերգեյ Կասպարիչի մասին, ով կնոջ մահից հետո ընկնում է հոգեբանական ճգնաժամի մեջ և իր պարտականությունների մի մասը փոխանցում է ծառայից ֆելդշեր դարձած Բիթլիսցի Արշակին։ Բժիշկ Սերգեյ Կասպարիչի վաղեմի բարեկամն է պ․ Օսեփ Նարիմանովը, ով հանդիսանում է քաղաքի հաշտարար դատավորը և սիրված է բոլորի կողմից իր աշխատասիրության ու բարության համար։ Հաշտարար դատավորի ատյանին կից գտնվում են Ռեալական դպրոցը և Օրիորդաց գիմնազիան, որոնց սեփականատերը գեներալ Ալոշն է՝ քաղաքի ամենահարուստ մարդը։
Այնուհետև Չարենցը գրում է քաղաքի "անպաշտոն" կենտրոնների մասին, որոնք են եկեղեցական մոմավաճառքի խանութը, "Լույս" նավթարդյունաբերական ընկերության՝ Մազութ Համոյի կողմից ղեկավարվող տեղական գրասենյակը և այլն։ Նշվում է, որ Մազութ Համոն "Կոմիտեի" տեղական նախագահն է, գավառապետի ամենամոտիկ ընկերը և Մառանկոզ Նշանի հետ սեփական աշխատավայրը "նաիրյան գործերի կենտրոն" դարձնելու մրցավազքի սպասված հաղթողը։
Անցնելով քաղաքի առօրյա կենցաղին՝ Չարենցն սկսում է թվարկել Լորիս-Մելիքյան փողոցի վրա գտնվող խանութները, դրանց տերերին և վերջիններիս ամենօրյա միապաղաղ աշխատանքը։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքում գործող երկու բաղնիքներին, այդ կառույցների այցելության կարգին, ծխական դպրոցներից մեկի առօրյային և այնտեղ աշխատող ուսուցիչներին։ Վերջում Չարենցը նշում է այն հերթականությունը, որով ամեն երեկոյան փակվում են Լորիս-Մելիքյան փողոցի վրա գտնվող խանութները։
Մաս երկրորդ - Դեպի Նաիրի
Վեպի երկրորդ մասի սկզբում Չարենցը նկարագրում է մարդկանց կենցաղը «խաղաղ ժամանակ»՝ փորձելով հնարավորինս ներկայացնել քաղաքն ու բնակիչներին։ Սակայն քաղաքի հետագա օրերի ու դեպքերի նկարագրությանն անցնելիս, ինչպես հեղինակն է ասում, իր սրտին «մորմոք է թանձրանում», նա նմանեցնում է իր այդ բեռը մի անգամ իրեն պատահած գավառացի վարժապետի գլխի վրա դրված դագաղին, որի ծանրության տակ նա չարչարվում էր։ Բայց ինչպես Չարենցն է ասում՝ «թաղել է հարկավոր բոլոր մեռելներին, որքան էլ որ նրանք սիրելի և հարազատ լինեն»։ Այնուհետև հեղինակը բացատրում է, որ իր վեպում չկա և չի լինելու ոչ մի հերոս, քանզի չկային հերոսներ այդ աննշան քաղաքի աննշան բնակիչների մեջ։ Եվ այդ պատճառով նա պատմում է քաղաքի դեպքերի և իրադարձությունների մասին։
Վեպում տեղ գտած պատմական մեծ իրադարձություն է հանդիսանում 1914 թվականի հուլիսի 28-ի առավոտյան սկսված Առաջին համաշխարհային պատերազմը։ Այդ օրը շնչասպառ Ակումբ են մտնում Ակումբի երևելի դեմքերը՝ Գեներալ Ալոշը և Մազութի Համոն, և հավաքվածներին հայտնում Գերմանական կայսրության և Ռուսաստանի միջև ծագած պատերազմի լուրը։ Մազութի Համոն, ով հայտնի էր իր ճարտար լեզվով և ամեն հասարակական երևույթի մասին առաջինն էր հայտարարում, կանգնում է ակումբի կանաչ սեղանին և ճառ ասում՝ նկարագրելով «գերմանական ստոր կայսր Վիլհելմին» որպես ոխերիմ թշնամի, և կոչ անում չխնայել, անձնական փոքրիկ զոհաբերությունները, և օգնության հասնել ընդհանուր հայրենիքին այդ աղետալի ժամին։
Սկզբում քաղաքացիները պատերազմի մասին խոսում են ինչպես իրենց չվերաբերվող մի երևույթի մասին, սակայն շուտով նույնիսկ պ․ Մարուքեն է դրսևորում «քաղաքական հեռատեսություն» և հասկանում, որ Մազութի Համոյի արած հայտարարությունից հետո աշխարհն այլևս ուրիշ է լինելու։ Պատերազմը քաղաքի կյանքում բերում է որոշակի փոփոխություններ՝ աճում է կարագի գինը, խանութներում սկում են պակասել օգնող ձեռքերը, պատերին հրամաններ են փակցվում, որոնք մարդկանց էին հավաքագրում Հինգհարկանի շենքում։ Զինվորները, որոնց Չարենցը նկարագրում է «տրեխավոր մարդիկ» արտահայտությամբ, օրըստօրե լցվում են կարմիր, ապրանքատար գնացքը և մեկնում պատերազմ։ Կայարանում անհայտ հեռուներից գնացքներ են ժամանում, քաղաքը լցվում է զինվորներով, և նախկին ամայի տարածքը դառնում է շուկա, եռում է առևտուրը։ Կայարանում գործի են անցնում նույնիսկ Քոռ Արութը, ով թեյ էր վաճառում, ու Մեռելի Ենոքը, ով «լիկվիդացիայի էր ենթարկել դագաղագործութունը» և զբաղվում էր ձեռքի առևտրով՝ երշիկի վաճառքով։
Այս իրադարձություններին հետևում է Մազութի Համոյի՝ ամառային ակումբի դահլիճում կազմակերպած «Հասարակական ժողովը», որի ժամանակ քննարկվում է տիրող իրավիճակը։ Իր հերոսների ճառերի միջոցով Չարենցը փոխանցում է հայ ազգի ազատատենչ ոգու կանչը․ ընկ․ Վառոդյանն ասում է, որ մեծ օրեր են եկել նաիրյան ժողովրդի համար, իսկ Մազութի Համոն խոսում է հայրեինքի և լեզվի մասին՝ նշելով, որ մայրենի լեզուն է, որ պաշտպանում է նաիրցիներին ձուլման վտանգից։ Ճառի տեսական հատվածից հետո, որը գրեթե աննկատ էր մնացել հանդիսականների կողմից, Մազութի Համոն հայտնվում է, որ նաիրյան ազգի համար մարմնանալու հեռանկարներ են բացվել, քանզի կայսրի կողմից ստորագրված գրություն է տարածվել, որում ասվում է, որ նաիրցիներին թույլատրվում է կամավորական բանակներ կազմել՝ ունենալ սեփական զորքը հին հայրենիքի գրավված տարածքները պաշտպանելու համար։ Չարենցն այս գրությունը նկարագրում է որպես կայուն, իրական հող՝ Հայկական Հարցի համար, որով զբաղվում էր «Ընկերությունը», քանզի իրական խոստումներ կային տրված «ամենաբարձր ինստանցիաներից»։ Մազութի Համոն, ով «Ընկերության» տեղական կոմիտեի նախագահն էր, շեշտում է, որ պետք է առիթից օգտվել և կամավորագրվելով օգնության գնալ հայրենիքի ազատագրման նվիրական գործին։ Համընդհանուր ոգևորությունը խախտելով՝ Արամ Անտոնիչի՝ Մոսկվայից նոր ժամանած սանիկը՝ Կարո Դարայանը կասկածի տակ է դնում գրության իսկությունը, որի պատճառով էլ հեռացվում է դահլիճից՝ համապատասխան քվեարկության արդյունքում։
Եվս մեկ նշանակալից ճառ է նկարագրում Չարենցը, այս անգամ տեր Հուսիկ քահանայի — Խաչագողի միջոցով։ Այս հայրենաշունչ կոչի ընթացքում նա փառաբանում է նաիրցի արքաներին, որոնք իրենց կառավարման ընթացում կարողացել են համատեղել սուրը և խաչը, կրոնն ու ռազմական կորովը։ Միևնույն ժամանակ նա շեշտում է, որ նաիրյան ժողովրդին կործանողը եղել է ստոր, նենգ, եսական դավաճանությունը։ Ըստ տեր Հուսիկ քահանաի ժողովուրդը, սակայն, պետք է հիշի Մամիկոնյանի և Սահակ Պարթևի պայծառ անունները, քանի որ իրենց հայրենիքը կանչում է իր զավակներին դեպի նոր Ավարայր, նոր Վարդանանց պատերազմ։ Հետագայում նման բովանդակությամբ ճառերի կարելի է հանդիպել բազմիցս, հատկապես այն դրվագում, երբ ամբողջ քաղաքը գնում է կայարան՝ դիմավորելու փափախավորներին, ինչպես տեղացիներն էին անվանում զինվորականներին։ Ի պատասխան Մազութի Համոի կայարանում հնչեցրած սրտաշունչ և Երկիր Նաիրին ազատագրելու վստահությամբ լի մտքերին, զինվորականների խմբապետը, որին Չարենցը անդրադառնում է "Հայտնի Անուն" անվամբ, խիստ տոնով և շատ հակիրճ շեշտում է, որ նա Համազասպի (Մազութի Համոի) պես լի կլիներ վստահությամբ, եթե այդ ամբողջ ժողովրդի հարգանքի գոնե մեկ հարյուրերորդը նրանք արտահայտեին գործով։ Այնուհետև Հայտնի Խմբապետի օգնականի հրամանատարությամբ քաղաք է մտնում կամավորական խումբ, որը արժանանում է ոչ պակաս բուռն և ոգևորությամբ լի ընդունելության։ Երկրորդ մասը ավարտվում է այդ խմբի կամավորներին դեպի ճակատ ճանապարհելու դրվագով։ Չարենցը այդ ամբողջ տոնախմբության մեջ առանձնացնում է Մազութի Համոյի աչքերը, ասելով, որ նրանց մեջ "արցունք կար և, արցունքի միջից, սպասումի ժպիտ"։ Այդ աչքերը նայում էին դեպի գնացքը, որը գնում էր դեպի Մազութի Համոյի երազած միացյալ ու անկախ, ծովից ծով Նաիրին։
Մաս երրորդ - Երկիրը Նաիրի
Վեպի երրորդ մասը սկսվում է Մազութի Համոյի ապրումների նկարագրությամբ, երբ նա կայարանից վերադառնում է իր բնակարան։ Չարենցը փորձում է այդ ապրումների միջոցով նկարագրել քաղաքի գարշությունը, մարդկանց՝ միմյանց նկատմամբ անտարբերությունն ու ագահությունը։
Հետաքրքիր է հեղինակի կարծիքը քաղաքի մասին, երբ նա կասկածի է առնում վերջինիս գոյությունը, բայց կրկին շեշտելով հատուկ տեղանքների անուններ՝ հաստատում, որ խոսքը Կարսի մասին է։ Հեղինակի մեկ այլ նկարագրությանից ակնհայտ է դառնում, որ Կարսում բանաստեղծներին հասարակությունը և հատկապես տեղական կոմիտեի անդամները անբան են համարում։ Ինչպես նշում է հեղինակը.
"«Քամի թռցնող» պիտի անվաներ վարսավիր Վասիլը, եթե այս գրությունս կարդար։"
Դեպքերը զարգանում են, և լուրեր են տարածվում պատերազմ սկսվելու հավանականության մասին։ Տեղական Կոմիտեն հավաքվում է Հաջիի սենյակում և առանց վերջինիս ներկայությամբ սկսում քննարկել Կոմիտեի դիրքորոշումը։ Ինչպես նշում է հեղինակը, քաղաքի և ժողովրդի մասնակցությունը տեղի ունեցող իրադարձություններին երևում է այն հանգամանքից, որ իրենք այդ նույն պահին արդեն սկսել էին արտահայտել իրենց դիրքորոշումը ռուսատառ և նաիրատառ հայտարարություններ փակցնելու միջոցով։ Այս հետաքրքիր իրավիճակը փաստում է այն մասին, որ Կոմիտեի և ժողովրդի միջև կապը այդքան էլ զարգացած չէր, և հիերարխիա կոչված քաղաքականության դրսևորումներ էին նկատվում։ Շարունակելով միտքը՝ հեղինակը գրում է.
"Եվ, կարևորն այն է, որ այդ հայտարարությունների տակ, ի թիվս այլ, մեծ մասամբ քաղաքին անծանոթ ստորագրությանց, կային և երկու ստորագրություն, որ բավականին մտահոգություն էին պատճառում ոչ միայն քաղաքի նիսիա բնակիչներին, այլև շատ ավելի պատկառելի մարդկանց։"
Այս մտքից բացահայտ երևում է, որ մարդիկ բաժանված էին տարբեր խավերի` «նիսիա» ժողովրդի և պատկառելի մարդկանց։ Ապա հեղինակը հայտնում է Կարո Դարայանի կորած դիակի մասին և կապում նրա մահը պ․ Մարուքեի անհետանալու հետ` առանց որևէ փաստի։
Այնուհետև Չարենցը նկարագրում է օր․ Սաթոյի և պ․ Մարուքեյի տարբերությունները։ Դրանցից ամենաէականը, ինչպես պարզվում է, օր․ Սաթոյի՝ կին և պ․ Մարուքեյի՝ տղամարդ լինելն է։ Նման հիշատակումը խոսում է այն մասին, որ Չարենցը չի անտեսում ժամանակի հայկական հասարակության մեջ կանանց և տղամարդկանց դերերի խիստ տարբերությունը և արական սեռի ներկայացուցիչների դոմինանտությունը առօրյայում։
Վեպի երրորդ մասն ավարտվում է, երբ Մազութի Համոն մեկնում է գրավված տարածքներ, և իր բացակայության ժամանակ քաղաքում քաոս է սկսվում։ Լուրեր են տարածվում, իբրև թշնամին մոտենում է, և նկարագրվում են տեսարաններ, երբ ղեկավարի բացակայության դեպքում ժողովրդի գոյատևությունը դառնում է կասկածելի։ Իրարանցման մեջ բացահայտվում են դավաճաններն ու վախկոտները, մարդկանց մեջ ապատեղեկատվություն տարածողները։ Այս իրականության մեջ թուրքերի համար հեշտանում է գրավել այդ նաիրյան տարածքները։ Մազութի Համոն և նրա հետ եղած մի քանի հավատարիմ մարդիկ գերի են ընկնում։ Մինչ Մազութի Համոն ողբում էր պարտության ամոթից, թշնամին նրան կախաղան է հանում եւ գլխավերեւում ցուցանակ փակցնում՝ ''«Մ. Հ. Ա. Ն.»'', որ նշանակում է՝ «Մազութի Համո Արքա Նաիրի»։
Վերջաբան
Վեպի այս հատվածում հեղինակը սկսում է խրատական խոսք ինքն իր իսկ նկատմամբ՝ ասելով, որ եթե իր գրածը տեսներ անգլիախոս Հաջին, ապա մեծ քննադատության կարժանացներ։ Վեպն անվանում է «այլակերպ», քանի որ այն չի համապասխանում մի շարք վիպական կանոններին։ "Ահա և բոլորը։"
միտքն է ավարտում վեպը։
Հերոսներ
Ցանկերում հերոսները դասավորված են անվան (բացակայության դեպքում՝ ազգանվան կամ կեղծանվան) առաջին տառի այբբենական կարգով։
Քաղաքի պատկերը վեպում
Ամբողջ վեպում և մասնավորապես առաջին հատվածում Չարենցը քաղաքը ներկայացնում է որպես արևելյան և արևմտյան, պահպանողական և ազատական գաղափարների բախումների դաշտ։
Քաղաքաշինությունը
Վեպի առաջին մասն անդրադառնում է քաղաքում գտնվող տարբեր կառույցների ճարտարապետական նկարագրությանը։ Նշվում է, որ բնակելի տների մեծ մասը միհարկանի են և ունեն ավանդական կտուրներ, այնինչ ավելի ուշ և ավելի հարուստ մարդկանց կողմից կառուցված տներն ու շինություններն ունեն մինչև 5 հարկ և թիթեղե կտուրներ։
Ժամանցը
Վեպում Չարենցը նշում է, որ վաղ առավոտից քաղաքն ընկղմվում է քաղաքի և հարակից գյուղացերի բնակիչների աշխատանքային եռուզեռի մեջ, սակայն երեկոյան կյանքը հանդարտվում է, և բնակիչների մի մասը տուն վերադառնալու փոխարեն այցելում է ժամանցի վայրեր։ Վերջիններից ամենահայտնին Տելեֆոն Սեթոյի սրճարանն է, որի հիմնական հաճախորդները հասարակ բնակիչներ են և այցելում են սրճարան նարդիով կամ այլ խաղերով զբաղվելու։ Հիմնական խաղերից էին դոմինոն և թղթախաղը, խաղում էին «պրեֆարանս», «մակաո», «բակարա»։ Հաճախ թղթախաղը տևում էր մինչև ուշ գիշեր՝ ժամը երեքը-չորսը։
Դրան հակառակ, վերին խավի ներկայացուցիչներն այցելում են Մազութի Համոյի գրասենյակ, որը, ինչպես նկարագրում է Չարենցը, "քաղաքական ակումբ է, կատարյալ ակումբ"։
Կիրակի օրերին քաղաքը հիմնականում վայելում էր ծույլ, խաղաղ հանգիստը՝ քաղաքացիների մեծ մասը ժամանակն անցկացնում էր այգում, կամ էլ առօրյա զրույցով էին զբաղում խանութների առաջ։ Քաղաքի վերին խավի ներկայացուցիչները, որոնցից էր, օրինակ՝ Մազութի Համոյի դուստր Սևաչյա Պրիմադոննան, շրջում էին ամենանշանավոր խանութներով, ինչպիսիք էին Հաջի Օնիկ էֆենդի Մանուկոֆի, պ. Աբոմարշի, Պարսկաստանցու խանութները։
Երաժշտությունը
Վեպում մի քանի անգամ հիշատակվում է «Բոժե, ցարյա խրանի» ("Боже, Царя храни!") կայսերական հիմնի կատարումը զինվորական երաժշտախմբի կողմից, ինչպես նաև «Մեր Հայրենիք»-ը։ Այդ ժամանակ բավականին հայտնի էր նաև «Ախ զաչեմ էթա նոչ» ("Ах, зачем эта ночь так была хороша") երգը։
Առողջապահությունը
Ըստ վեպի՝ քաղաքն ունի մեկ հիվանդանոց, որի հիմնական բժիշկը Սերգեյ Կասպարիչն է, իսկ նրա օգնականը՝ Բիթլիսցի Արշակը։ Եթե պ․ Կասպարիչն ավելի արևմտյան ոճի բժիշկ է, ով պարզապես բուժում է իրեն այցելած հիվանդներին, Բիթլիսցի Արշակն ավելի սիրված է հասարակ բնակիչների և հատկապես գյուղացիների կողմից, քանի որ նա հաճախ է այցելում այդ մարդկանց և բուժօգնություն ցույց տալիս, որի դիմաց որպես վարձավճար ստանում է ապրանքներ (գյուղմթերք, կենդանիներ)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական վեպեր Կատեգորիա:Եղիշե Չարենցի ստեղծագործություններ
Քարագլուխ (Վայոց ձորի մարզ)
Քարագլուխ, գյուղ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում ։ Գյուղի վարչական տարածքը 2744,7 հա է, գտնվում է մարզկենտրոնից 17 կմ հեռավորության վրա, ծովի մակարդակից բարձր է 1650 մետր։
Անվանում
Գյուղն առնվազն միջնադարից մինչ այսօր անփոփոխ պահել է Քարագլուխ անունը։
Տեղադրություն
Քարագլուխ գյուղը գտնվում է Եղեգնաձոր քաղաքից ուղիղ գծով 15,9 կմ հյուսիս- արևմուտք։ Ծովի մակերևույթից բարձր է 1630 - 1675 մետր։
Պատմություն
Գյուղում և նրա շրջապատում պահպանվել են V - XVll դարերի գյուղատեղիներ, 1230 թ. կառուցվել է Սուրբ Մամասի վանքը, 13-րդ դարից գործում է Սուրբ Պողոս եկեղեցին, մատուռներ` «Թուխ Մանուկ» (13 դ.) 7-14-րդ դարերից պահպանված խաչքարերով, գերեզմանոց, առանձին խաչքարերը, որոնցից մեկն էլ հենց գյուղ մուտք գործողները կարող են տեսնել, որը զանգվածեղ Քարագլխից անսովոր հակված՝ ասես քարեղեն խոնարհումով ողջունում է գյուղի հյուրերին։ Բնակիչների նախնիները 1828 թվականին գաղթել են Խոյ և Սալմաստ գավառներից։ Գրավոր աղբյուրներում առաջին անգամ հիշատակվում է 1316 թվականի մի տապանագրում, սակայն գյուղում և մերձակայքում պահպանված նյութական մշակույթի հուշարձանները փաստում են նրա՝ խոր հնության մասին։
Կոսովոյի Հանրապետության նախագահներ
Կոսովոյի Հանրապետության նախագահ (Presidenti i Republikës së Kosovës, Председник Pепублика Косовa, ), մասամբ ճանաչված Կոսովոյի Հանրապետության բարձրագույն պետական պաշտոնը։ Նախագահին նախկինում ընտրել է Կոսովոյի խորհրդարանը։ Ցանկում ներառված են ինչպես Հանրապետության ընտրված նախագահները, այնպես էլ պարտականությունները ժամանակավոր կատարողները։
Քարագլուխ (Վայոց ձորի մարզ)
Բնակչություն
Բազում դարեր հայաբնակ Քարագլխի բնիկները դեպի Պարսկաստան բռնագաղթի են ենթարկվել 1605 թվականին։ Ներկայիս գյուղաբնակների նախնիներն այստեղ են հաստատվել ռուս- պարսկական պատերազմի ավարտին՝ 1828 թվականին, Պարսկահայքի Խոյ և Սալմաստ գավառներից :
Կոսովոյի Հանրապետության նախագահներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նախագահներ ըստ երկրի Կատեգորիա:Նախագահների ցանկեր Կատեգորիա:Կոսովոյի պատմություն
Քարագլուխ (Վայոց ձորի մարզ)
Բնակչություն
Քարագլուխը գյուղախմբի առավել մարդաշատ գյուղն է, ընդ որում, իր այդ առաջնային դերով հայտնի է եղել նաև նախկինում։
Քարագլխի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Գյուղի տնտեսությունները 170-ն են, 940 բնակիչներով։ Գյուղի հյուրընկալ աշխատասեր բնակիչները իրենց շրջապատող բնության նման պարզ են, զուլալ ու զգայուն գեղեցիկ ու մարդկային հույզերի նկատմամբ։
Տնտեսություն
Համայնքի բնակչությունն զբաղվում է անասնապահությամբ և այգեգործությամբ։
Հասարակական կառույցներ
Գյուղն ունի միջնակարգ դպրոց, որտեղ սովորում են 120 աշակերտ, նախակրթարան, երկու գրադարան, մշակույթի տուն, կապի բաժանմունք և բուժկետ։
Սուրբ Խաչ եկեղեցի
Գյուղամիջում մինչ այսօր կանգուն եկեղեցու որմերում առկա ավելի հին շինությանը պատկանող ճարտարապետական բեկորները հուշում են, որ այն հիմնվել է թերևս վերջինիս կառուցման պահին արդեն ավերված եկեղեցու տեղում։ Ուշադրություն է գրավում հին եկեղեցու գեղաքանդակ և խաչազարդ բարավորը, որը, որպես հնավանդ հիշատակ, ագուցվել է նորաշեն եկեղեցու արևմտյան ճակատում։ Նոր եկեղեցու կառուցման մասին շինարարները որևէ վկայություն չեն թողել, իսկ գրավոր հիշատակություններն ընդամենը հայտնում են 1920-ական թվականներին կատարված գողությունների մասին(նախ կողոպտվել է 1924 թվականի հուլիսի 27-ի լույս 28-ի գիշերը, իսկ 1925 թվականին՝ հուլիսի 3-ին Չանախչի գյուղի մոտ քրդերը թալանել էին Արարատյան թեմի հոգևոր խորհրդի կողմից եկեղեցուն ընծայված իրերը ):
Ճարտարապետություն
Եկեղեցին ունի եռանավ թաղածածկ բազիլիկ հորինվածք(արտաքին չափերը՝ 19,7 × 12,0 մետր)։ Երկլանջ ծածկի տակ առնված տանիքը ներքուստ պահում են երկու զույգ սյուներն ու չորս զույգ որմնասյուները։ Արևելյան ճակատին՝ կիսաշրջան եզրագծով ավագ խորանի երկու կողմերում, առկա է ուղղանկյուն հատակագծով մեկական ավանդատուն։ Լուսավորությունն իրականացված է վեց լուսամուտներով, որոցից երեքը (նեղ) բացված են արևելյան, երկուսը (ավելի լայն)՝ հարավային, իսկ վերջինը (նույնպես լայն)՝ արևմտյան ճակատներից։ Եկեղեցու սյուները, որմնասյուները, թաղակիր կամարներն ու անկյունաքարերը կառուցված են սրբատաշ, իսկ մնացյալները՝ կիսակոփ կամ անմշակ քարով։ Կառույցը ներքուստ սվաղված է։ Կենտրոնական նավի թաղակիր զույգ կամարների սվաղի շերտին առկա են որմնանկար պարզ զարդագոտիներ։ Եկեղեցու որմերում ինչպես արտաքուստ, այնպես էլ ներքուստ պատահական դիրքերով ագուցված են ամբողջական կամ բեկորված մի քանի խաչքարեր։
Թացեկի խաչքար
Թացեկի խաչքարը գտնվում է գյուղի հարավային եզրին՝ մայրուղու հարևանությամբ։ Անունը ստացել է խաչքարի ստորին մասում փորագրված վեցատող հիշատակագրից, որից երևում է, որ այն կանգնեցրել է ոմն Թացեկն իր և ծնողների հիշատակին։
Թուխ մանուկ վանք
Վանքը գտնվում է գյուղից 1 կմ հյուսիս՝ հարավահայաց լեռնաճյուղի ոստին։ Վանական համալիրի ավերակներն ու շուրջբոլորը տարածված գերեզմանոցում պահպանված հուշարձանները վկայում են, որ հնավայրը գոյություն է ունեցել առնվազն վաղ միջնադարից և իր նշանակությանը ծառայել մինչև շահաբասյան բռնագաղթը։ 1876 թվականին հնավայրի այցելուն նշել է.
Համալիրը բաղկացած էր պաշտամունքային նշանակության երեք շինություններից. հյուսիսից կից ավանդատնով միանավ եկեղեցին է և վերջինիս հարավից կից նույնպիսի հորինվածքով, սակայն չափերով ավելի փոքր մատուռը, որոնց արևմտյան ճակատներից բացված մուտքերն ամփոփվում են անմշակ քարով շարված որմերով մի գավթանման անկանոն շինության մեջ։
Գավաթանման շինության ներսում ագուցված կամ պարզապես որմերին հենված մեկ տասնյակից ավելի խաչքարեր կան։ Գերեզմանոցում, ի թիվս տասնյակից ավելի խաչքարերի, աչքի է ընկնում թերևս Է դարով թվագրելի քառակող կոթողը, որի հարդարված միայն մեկ նիստին առկա է ողկույզներով բեռնված խաղողի որթագալար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի գյուղեր
Մայիսի 9
Մայիսի 9, տարվա 129-րդ (նահանջ տարիներին՝ 130-րդ) օրն է։
Հայկական ֆիտոդրիմադուզա
Հայկական ֆիտոդրիմադուզա (Phytodrymadusa miramae, Phytodrymadusa armeniaca), ծղրիդների տեսակ, որը պատկանում է  ենթաընտանիքի՝ Phytodrymadusa ցեղին։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։
Տարածված է Հայաստանում, Իրանում ։ Մարմնի երկարությունը 25-30 մմ է։ Հիմնական գունավորումը միագույն կանաչադեղնավուն է։ Վերնաթևերը կարճ են (6-7 մմ), ձվադիրը հասնում է մինչև 28 մմ-ի ։
Նկարագրություն
Միատարր դեղնականաչավուն գունավորմամբ խոշոր չափի ծղրիդ է (արուի մարմնի երկարությունը 25-30 մմ է)։ Երկու սեռերի վերնաթևերն էլ թեր զարգացած են. արուինը հասնում է փորիկի 3-րդ, իսկ էգինը` 2-րդ տերգիտին ։
Տարածվածություն
Տարածված է Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետությունում, Հայաստանում նկարագրված է Շենավան գյուղի շրջակայքից (Արմավիրի մարզ)։ Հայտնի է նաև Արարատի (Ասնի լքված գյուղում) և Սյունիքի (Մեղրի, Ագարակ քաղաքներում, Քարահունջ գյուղում) մարզերից ։
Էկոլոգիա
Ֆիտոդրիմադուզա հայկականն ապրում է ծովի մակարդակից 1100 մ բարձրությունների վրա, տարբեր տեսակի կիսաանապատներում, բարձր բուսականությամբ և թփուտներով տեղամասերում։ Հասուն միջատները հանդիպում են հուլիս-օգոստոս ամիսներին։ Բուսակեր են, բազմակեր ։
Պահպանություն
Սահմանափակ արեալով հազվագյուտ տեսակ է։ Բնության պահպանության միջազգային միության Կարմիր ցուցակի չափորոշիչներով գնահատվում է որպես վտանգված տեսակ։
Հանդիպում են եզակի առանձնյակներ, իսկ թվաքանակի փոփոխության միտումները պարզված չեն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կենդանիներ Կատեգորիա:Վտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Ծղրիդներ Կատեգորիա:Հոդվածոտանիներ Կատեգորիա:Ուղղաթևավորներ Կատեգորիա:Եվրասիայի միջատներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված կենդանիներ
Կամպելյո (քաղաք)
Կամպելյո  (Campello), El Campello), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Ալիկանտե պրովինցիայի մեջ, որն էլ իր հերթին մտնում է Վալենսիա ինքնավար համայնքի մեջ։ Համայնքը մտնում է Ալկանտի շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 55,27 կմ2։ Բնակչությունը՝ 26941 (2010 թվականին)։ Վարչական կենտրոնից հեռավորությունը՝ 18 կմ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ալիկանտե պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Սար Էլ
Սար Էլ (שר-אל), կամավորականների ծրագիր իսրայելական բանակում։ «Սար Էլ» բառը «Ծառայություն Իսրայելին» (տառադարձ.՝ «Շերութ ԼեԻսրայել») արտահայտության ակրոնիմն է։
Ծրագրի նպատակները
Ամեն տարի ամբողջ աշխարհից շուրջ 5 հազար կամավորական ոչ զինյալ ծառայություն են անցնում իսրայելական բանակում։ Սննդից և ապրելուց բացի ծառայութոյւնը անվճար է, աշխատանքը հիմնականում կատարվում է լոգիստիկայի, բժշկության, պարենամթերքի և վերանորոգման ոլորտներում։ Ծրագրին գրանցվելու համար անհրաժեշտ է բժշկական պիտանիությունը և 17 տարի նվազագույն հասակը (15 տարի չափահասի ուղեկցությամբ)։ Ի տարբերություն Մահալի ծրագիրը բաց է նաև ոչ հրեաների համար։ Ծառայությանը զուգահեռ ընթացնում է խոշոր մշակութային ծրագիր։ Ոչ աշխատանքային օրերին ծրագրի մասնակիցներին տանում են Թել Ավիվ որտեղ նրան կարող են անվճար ապրել և հաց ուտել բանակային հոսթելում։
Չնայած մասնակիցները ծառայության ժամանակ զինվորական համազգեստ են կրում, նրան այնուամենայնիվ կոմբատանտներ չեն և այդպիսով իրենց ծառայությունը համադրելի է իրենց երկրների ռազմական օրենքներին։ Կամավորականները ծառայություն են անցնում բացառապես կանաչ գոտու շրջանակներում և կորուստներ դեռ չեն ունեցել։
Պատմություն
Ծրագիրը ստեղծել է 1983 թվականին պաշտոնաթող բրիգադային գեներալ Ահարոն Դավիդին, քանի որ Լիբանանյան պատերազմի ժամանակ որոշ կիբուցներում բերքը վտանգի տակ էր։ Դավիդին ի օգնություն բանակի ԱՄՆ-ից ավելի քան 600 կամավորական է հավաքագրել նրա համար, որ ռեզերվիստները կարողանան տուն վերադառնալ բերքը հավաքելուց հետո։ Ծրագիրը շարունակվել է կամավորականների խնդրանքով, հետագայում բացվելով նաև այլ երկրներից մասնակիցների համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսրայելի պաշտպանության բանակ Կատեգորիա:Իսրայելի կազմակերպություններ
(8823) 1987 WS3
(8823) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի նոյեմբերի 24-ին Ստեֆեն ՄակԴոնալդի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,569833 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9454 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1943 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1504,72 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,239247 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,56° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1987 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ստեֆեն ՄակԴոնալդի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
(393) Լամպեցիա
(393) Լամպեցիա (Lampetia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1894 թվականի նոյեմբերի 4-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,777053 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8557 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6984 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Լամպեցիա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 0,9126 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1690,34 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,212975 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,88° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:1894 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մաքս Վոլֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Բադվոժ (Վոյ Վոժի վտակ)
Բադվոժ (Бадьвож), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Վոյ Վոժ գետի ձախ ափին՝ 30 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 20 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դոնի Ռոստով ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Գալամլակներ
Գալամլակներ, երկարաբեղիկ երկթևանիների կարգի միջատների ընտանիք։
Տարածավածություն
Հայտնի է 4300, Հայաստանում՝ մոտ 100 տեսակ։ Առավել տարածված են սալորենու բողբոջամլակը (Asphondylia pruniperda), վարդենու գալամլակը (Wachtliella rosarum), խնձորենու գալամլակը (Dasineura mali), ուռենու գալամլակը (Dasineura salicis), ուռենու վարդանման գալամլակը (Dasineura iteobia), բարդու գալամլակը (Dasineura saiicinerda) և այլն։
Բազմացում և զարգացում
Մեծամասնության թրթուրները բնակվում են գալերի մեջ (այստեղից՝ անվանումը), որոնք առաջանում են բույսի հյուսվածքների գրգռման հետևանքով։ Հասուն գալամլակները սնվում են բույսերի շաքարային արտադրություններով (կամ չեն սնվում) և ապրում են մի քանի օր։ Տարբեր տեսակների գալամլակների գալերի ձևը և կազմությունը տարբեր են։ Գալերը լինում են վայրի և մշակաբույսերի տարբեր տեսակների պտուղների, ծաղիկների, բողբոջների, տերևների, տերևակոթունների, ցողունների, կեղևի, շիվերի գագաթների, արմատների վրա։ Մանր, նուրբ մոծակներ են՝ բարեկազմ մարմնով, երկար ու բարակ ոտքերով։ Բեղիկները բազմահոդ են (8-36)։ Ջղավորումը խիստ պարզեցված է, թևի եզրին 6-ից ավելի չէ։ Թրթուրը երկարացած է, մարմինը՝ 13 հատվածից (բացի գլխից) բաղկացած։ Կրծքային հատվածի ստորին կողմում կա «թիակ» կոչվող մասը, որի ձևը մեծ նշանակություն ունի կարգաբանության մեջ։ Էգը ձվադրում է բույսերի հյուսվածքների մեջ։
Թրթուրների զարգացման փուլն ավարտվում է շատ արագ (4-15 օրում), որից հետո նրանք հարսնյակավորվում են կամ ընկնում հարաբերերական հանգստի մեջ։ Բուսակեր գալամլակների թրթուրները ձմեռում են հողում կամ բույսի վրա, որոնք հարսնյակավորվում են գարնանը, որոշ տեսակների ձմեռումն անցնում է ձվի փուլում։ 5-7 օրից հարսնյակները վերածվում են հասունի (իմագո)։ Տարվա մեջ ունենում են 1-4 սերունդ։ Թրթուրների մեծ մասը դեղին է, նարնջագույն կամ սպիտակ։ Ազատ ապրող գալամլակների թրթուրները զարգանում են հողում, սնկերում, թաղված տերևածածկում, քայքայվող բնափայտում։ Գալամլակների ընտանիքում կան նաև օգտակար ձևեր՝ աֆիդոֆագևեր, որոնք ոչնչացնում են լվիճներին և դերբիֆագներ, որոնք զարգանում են մոլախոտերի վրա՝ վնաս պատճառելով դրանց։ գալամլակների նեղ մասնագիտացված այդ տեսակները կարելի է օգտագործել որպես էկոլոգիապես անվտանգ կենսբ. պայքարի միջոց։ Սակայն գալամլակների մեծ մասը բույսերի վնասատուներ են (վնասում են բոլոր օրգանները), հատկապես՝ պտուղներում, ծաղիկներում, շիվերի գագաթնային մասում զարգացողները։ Տնտեսական մեծ վնաս են պատճառում հեսենյան ճանճը, ցորենի գալամլակը (Contarinia tritici), որոնք կարող են ամբողջովին ոչնչացնել ցորենի և այլ հացահատիկների բերքը։
Կատեգորիա:Երկբեղիկներ
Ֆեոդոր Բրանդ
Ֆեոդոր Ֆեոդորովիչ Իոհան ֆոն Բրանդ (Johann Friedrich von Brandt, ), գերմանացի, Ռուսական կայսրության բնագետ, բժիշկ, կենդանաբան և բուսաբան, Ռուսաստանի միջատաբանական ընկերության նախագահ, ակադեմիկոս, գաղտնի խորհրդական 1869 թվականից։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1802 թվականի մայիսի 25-ին Պրուսական Սաքսոնիայի Յուտերբոգ քաղաքում։ Նախնական կրթությունը ստացել է հարազատ քաղաքի գիմնազիայում, իսկ հետո՝ Վիտենբերգի լիցեյում։ 1921 թվականին սովորել է Բեռլինի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում։ Սկզբնական շրջանում Բրանդը ավելի շատ Գեյնի ղեկավարությամբ զբաղվում էր բուսաբանությամբ, իսկ հետագայում՝ Լիխտեյնշտեյնի ու Ռուդոլֆի ղեկավարությամբ անատոմիայով և կենսաբանությամբ։ 1825 թվականին ավարտել է Բեռլինի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը, իսկ 1826 թվականին՝ դիսերտացիայի պաշտպանությունից հետո, ստացել է բժշկագիտության դոկտորի աստիճան։ Ծառայությունը սկսել է Բեռլինում որպես թերապևտ Գեյնի ընթերակա։ Ինն ամիս անց տեղափոխվել է անատոմիական թանգարան որպես օգնական։ 1827 թվականի հուլիսի 4-ից Բեռլինի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետի պրիվատ-դոցենտ էր, իսկ 1983 թվականից՝ պրոֆեսոր։
Գերմանիայում մշտական աշխատանք չգտնելով՝ Հումբոլդտի և Ռուդոլֆի ազդեցությամբ տեղափոխվել է Ռուսաստան ։ 1831 թվականին թողել է Բեռլինը և սկսել է աշխատել կայսերական ակադեմիայի կենդանաբանական թանգարանում որպես Կ. Բեռի ասիստենտ, հետագայում ղեկավարել է կենդանաբանական թանգարանը։ Փաստացի նա ստեղծել է կենդանաբանական թանգարանը մասամբ իր հավաքածուներով, ինչպես նաև փոխանակման ճանապարհով։ 1832 թվականին մայիսին նա ընտրվել է արտակարգ, իսկ 1833 թվականի հունիսի 14-ից՝ սովորական ակադեմիկոս Կայսերական գիտություննների ակադեմիայում ։ 1837-1846 թվականներին Բրանդը Պետերբուրգի Մարինյան ինստիտուտի տեսուչ էր, 1843-1859 թվականներին՝ գլխավոր մանկավարժական ինստիտուտի կենդանաբանության և համեմատական անատոմիայի պրոֆեսոր, իսկ 1957-1960 թվականներին` բժշկա-վիրաբուժական ակադեմիայի պրոֆեսոր։ Նա ժամանակի լավագույն հնէաբաններից էր, ուսումնասիրում էր տարբեր տարիքի և տիպի կենդանի բրածոներին, հատկապես հատուկ ուշադրություն էր դարձնում ձկներին, թռչուններին, կետակերպերին և այսպես կոչված հաստակաշիներին՝ մամոնտ, ռնգեղջյուր և այլն։ Հոֆմանի ղեկավարությամբ 1846-1850 թվականներին մասնակցել է Ռուսական աշխարհագրական ընկերության արշավախմբին։ Նա արշավախմբի գործունեության ընթացքի մեծ մասում չնայած որ հիվանդ է եղել, բայց այնուամենայնիվ մեծ հոդված է գրել, որը հրատարակվել է արշավախմբի 1856 թվականի հաշվետվությունում։
1876 թվականի հունվարի 12-ին արժանացել «Սպիտակ արծիվ» շքանշանի, ինչպես նաև պրուսական «Կարմիր արծվի 2-րդ կարգի շքանշանի»։ Մահացել է 1870 թվականի հուլիսի 3-ին Նարվայի մոտ գտնվող Մերեկյուլ վայրում։ Նա հուղարկավորվել է Պետերբուրգի Սմոլենսկյան լյութերական գերեզմանատանը։
Գիտական աշխատություններ
Բրանդը հեղինակ է շուրջ 300 աշխատությունների՝ համեմատական անատոմիայի, կենսաբանության, բուսաբանության, հնաբանության։ Աշխատությունների մեծ մասը գրել է գերմաներենով և ֆրանսերենով, կան նաև ռուսերեն և լատիներեն հրատարակություններ ։ Նա «Բժշկական կենդանաբանություն» երկհատորյակի, «Ողնաշարավոր կենդանիները հյուսիսեվրոպական Ռուսաստանում» և այլ գրքերի հեղինակն է։ Ունի անդամություններ տարբեր կազմակերպություններում։ Բրանդը շատ երկրների տարբեր գիտական ընկերությունների անդամ էր, Ռուսաստանի և մի շարք այլ պետությունների պատվավոր դոկտոր։
Հիշատակ
Վիտենբերգ քաղաքի այն դպրոցում, որտեղ 1812-1822 թվականներին սովորել է Բրանդը, տեղադրված է հուշատախտակ։ Նրա պատվին անվանակոչվել են կենդանական և բուսական աշխարհի 19 տեսակներ։
Ընտանիք
1831 թվականի մայիսի 25-ին ամուսնացել է Անրիետա Ավգուստա Ամալի Վեյխարդտի հետ (1811-1866) ։ Նրանց երեխաներն են․
Էնցո Զիդան
Էնցո Ալան Զիդան Ֆերնանդես, ավելի ճանաչված է որպես Էնցո Ֆերնանդես․ ֆրանսիացի ֆուտբոլիստ, «Ավեշ» ակումբի կիսապաշտպան։
Կարիերա
10 տարեկանում ընդգրկվել է Մադրիդի «Ռեալի» կազմում և անցել է նրա բոլոր ակումբային փուլերը։ 2013 թվականին տեղափոխվել է «Կաստիլիա» ։ 2014/15 մրցաշրջանում 8 խաղում աչքի չի ընկել արդյունավետությամբ ։ 2015/16 մրցաշրջանում նա անց է կացրել 38 խաղ և խփել է 2 գոլ, բայց հոր գլխավոր մարզչի պաշտոնում նշանակվելուց հետո սկսել է մարզվել գլխավոր թիմի հետ։ 2016/17 մրցաշրջանում նա 32 խաղ է անցկացրել և խփել 5 գոլ։
2016 թվականի օգոստոսի 16-ին Էնցոն կարողացել է գլխավոր թիմում դեբյուտ անցկացնել, դուրս գալով դաշտ «Սանտյագո Բեռնաբեուի գավաթի» խաղում, խաղացել է իր առաջին խաղը հիմնական կազմում։ Դեկտեմբերի 30-ին «Արքայական գավաթի» խաղում դուրս է եկել դաշտ և իր առաջին գոլը խփել «Ռեալ Մադրիդի» կազմում։ Չեմպիոնների լիգայի եզրափակչում եղել է հայտացուցակում, բայց դաշտ դուրս չի եկել։2017 թվականի հունիսին նա տեղափոխվել է «Ալավես»։ 2017 թվականի օգոստոսի 26-ին, նշել է իր դեբյուտը Իսպանիայի Պրիմերայում, փոխարինման դուրս գալով 77-րդ րոպեին «Բարսելոնայի» դեմ խաղում, Մուբարաք Վաքասոյի փոխարեն ։
Անձնական կյանք
Էնցոն Վերոնիկա Ֆերնանդեսի և Զինեդին Զիդանի 4 որդիներից ավագն է։ Նա ունի երկքաղաքացիություն (Ֆրանսիա և Իսպանիա), քանի որ մայրը իսպանական ծագում ունի, իսկ նրա հայրը ֆրանսիական։ Սկզբում ընտրեց մոր ազգանունը, Էնցոն ունի երեք եղբայր `Լուկա, Թեո եւ Էլիազ, որոնք նույնպես խաղում են «Արքայական ակումբի» ակադեմիայում։
Վագհոյզել
Վագհոյզել (Waghäusel), համայնք Գերմանիայում՝ Բադեն-Վյուրթեմբերգ երկրամասի Կարլսռուեի շրջանում ։ Ենթակա է Կարլսռուեի վարչական օկրուգին։ Զբաղեցնում է 42,84 կմ² տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով եղել է 20 620, 2017 թվականի տվյալներով՝ 20 817 : Պաշտոնական կոդը՝ 08 2 15 106:
Պատմություն
Քաղաքը կազմավորվել է երեք գյուղերի միավորման արդյունքում և կոչվել դրանցից ամենափոքրի անունով՝ նկատի առնելով ուխտավայր դարձած եկեղեցու և շաքարի գործարանի առկայությունը։ Բուն Վագհոյզելում ապրողների թվաքանակը 1.214 է, Կիռլախում բնակվողներինը՝ 9.520, Վիզենթալում ապրողներինը՝ 9.998, երեքում միասին՝ 20 732 (2013 թ. տվյալներով) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բադեն-Վյուրթեմբերգի բնակավայրեր
Քլիֆ Բյորթոն
Քլիֆորդ Լի «Քլիֆ» (cliff՝ ժայռ ) Բյորթոնը (Clifford Lee "Cliff" Burton, ), ամերիկացի երաժիշտ է, առավել հայտնի է որպես Metallica  ամերիկյան թրեշ-մեթալ խմբի երկրորդ բաս-կիթառահար։ Խմբի կազմում նվագել է 1982 թվականի դեկտեմբերից մինչ իր մահը՝ 1986-ի սեպտեմբեր։
Բյոթոնը միացել է Metallica-ին  1982 թվականին և նվագել է խմբի առաջին երեք ստուդիո ալբոմներում՝  Kill 'Em All, Ride the Lightning և Master of Puppets: Նա նաև համարվում է խմբի չորրորդ ՝ ...And Justice for All ստուդիո ալբոմի «To Live Is to Die» երգի հեղինակը։
1986 թվականի սեպտեմբերի 26-ին՝ Master of Puppets ալբոմին նվիրված շրջագայության ժամանակ Բյորթոնը մահացավ ավտոբուսի վթարից, երբ այն անցնում էր հարավային Շվեյցարիայի ծայրամասային Kronoberg County-ով։ Հաջորդ ամիս Բյորթոնին փոխարինում է Ջեյսոն Նյուսթեդը։ 2009-ի ապրիլի 4-ին՝ հետմահու նա ևս խմբի հետ միասին արժանանում է Rock and Roll Hall of Fame-ի։ 2011 թվականի Rolling Stone ամսագիրի կազմակերպած ընթերցողների առցանց հարցման արդյունքում նա ընտրվել է որպես բոլոր ժամանակների իններորդ մեծագույն բաս-կիթառահար ։
Կենսագրություն
Բյորթոնը առանձնացրել է Գեդի Լիյին, Ջիզեր Բաթլերին, Սթենլի Քլարքին, Լեմի Քիլմիսթերին և Ֆիլ Լինոթին, որպես իր ոճը ձևավորող հիմանական անձիք ։
Կարիերան
Դեռևս Քասթրո Վելիյի ավագ դպրոցում ուսման տարիներին Բյորթոնը ստեղծեց իր առաջին խումբը՝ EZ-Street-ը։ Խումբն իր անունը վերցրել էր Բեյ Էրիայի թոփլիս բարից:EZ Street-ի այլ անդամների թվում էին ապագա Faith No More խմբի կիթառահար Մեծ Ջիմ Մարթինը, նաև Faith No More-ի և Ozzy Osbourne-ի հարվածային երաժիշտ Մայք Բորդինը։  Քալիֆորնիայի, Հեյուորդի Chabot College-ի ուսանող դառնալուց հետո ևս Բյորթոնն ու Մարթինը շարունակեցին իրենց համագործակցությունը։ Նրանց երկրորդ խումբը՝ Agents of Misfortune-ը 1981-ին ստացավ հնարավորություն մասնակցելու տարածքային մեծ երաժշտական մրցույթի։  Նրանց ելույթը տեսաձայնագրվում է և տեսահոլովակում արդեն իսկ սկսում է աչքի ընկնել Բյորթոնի նվագի և երաժշտության ոճը։ Տեսահոլովակում նաև երևում է, թե ինչպես է Բյորթոնը նվագում հատվածներ երկու երգից, որոնք ապագայում ներկայացվում են Մեթալիքայի երգացանկում, նրա հեղինակային բաս-սոլոն՝ «(Anesthesia), Pulling Teeth» և «For Whom the Bell Tolls»-ի քրոմատիկ սկիզբը։ 1982-ին Բյորթոնը առաջին անգամ միացավ խոշար ճանաչում ունեցող խմբի՝ Trauma-ին և ձայնագրեց  «Such as Shame» գործը խմբի երկորոդ՝ Metal Massacre հավաքածույի ձայնագրության ժամանակ
1982-ին խումբը մեկնում է Լոս Էնջելես Whisky a Go Go-ում ելույթ ունենալու։ Ներկաների թվում են լինում Ջեյմս Հեթֆիլդ-ը և Լարս Ուլրիխը, նախորդ տարում կազմավորված Metallica խմբի անդամները։ Երաժիշտները փնտրում էին բաս կիթառահարի, ով կփոխարիներ խումբը լքած Րոն Մք Գովնիյին։ Նրանց հիացնում է Բյորթոնի նվագը։ Նրանք խնդրում են Բյորթոնին միանալ իրենց խմբին, Բյորթոնը համարելով, որ Trauma-ն «սկսում է մի փոքր կոմերցիոն դառնալ»,  համաձայնում է, պայմանով, որ խումբը Լոս Էնջելեսից տեղափոխվի իր հայերենի Սան Ֆրանսիսքո։ Մեթալիքայի Բյորթոնին կազմում ընդգրկելու մեծ ցանկությունը ստիպում է անդամներին համաձայնել ընդունել Բյորթոնի առաջարկը և նրանք տեղափոխվում են Սան Ֆրանսիսքոյի ծովածոցում գտնվող Էլ Սիրիթո քաղաք։
Առաջին դեբյուտային ալբոմը, մինչ Բյորթոնի միանալը, խմբի անդամները որոշել էին կոչել  Metal Up Your Ass, սակայն ձայնագրող կազմակերպությունը պնդում է փոխել անունը։ Իմանալով այս մասին, Բյորթոնն ասում է. "We should just kill 'em all, man," (անգլ. Նրանց բոլորին պարզապես սպանել է պետք, եղբայր:), որն էլ խմբին տալիս է  ալբոմը  Kill 'Em All կոչելու գաղափարը։ Ալբոմը 1983-ի հուլիսի 25-ին թողարկում է Megaforce Records-ը։
Խմբի երկրորդ ստուդիո ալբոմը՝ Ride the Lightning-ը ներկայացնում է խմբի մեծ աճը։ Բյորթոնի երգ գրելու կարողությունները զարգանում են։ Նրան են վերագրվում ալբոմի ութ երգերից վեցի հեղինակությունը։ Նրա յուրօրինակ նվագը ներկայացվում է «For Whom the Bell Tolls»-ի քրոմատիկ ինտրոյում և  «The Call of Ktulu»-ի լիդ-բասում։
Ride the Lightning-ը մեծ ուշադրության է արժանացնում խմբին խոշոր ձայնագրող կազմակերպությունների կողմից։ Մեթալլիքան պայմանագիր է կնքում Elektra Records-ի հետ և սկսում է իրենց երրորդ ալբոմի աշխատանքները՝ Master  of Puppets-ի, ալբոմ որը շատ քննադատներ համարում են ծանր-մեթալի հիմնաքար   Ալբոմում ներկայացվում է Բյորթոնի երաժշտական տաղանդը տարբեր ուղղություններով։ Մասնավորապես «Orion» գործիքային կատարումը ցուցադրում է Բյորթոնի լիդ-բաս նվագաոճը։ Ալբոմը նաև պարունակում է Բյորթոնի ամենասիրել Մեթալլիքայի երգը՝ «Master of Puppets»-ը։ Master of Puppets-ը խմբի կոմերցիոն բեկումային ալբոմն էր,  ցավոք, այն կլինի վերջինը Բյորթոնի համար։
Բյորթոնի վերջին ելույթը Ստոկհոլմում էր, Շվեյցարիայում, Սոլնահալեն արենայում, 1986-ի սեպտեմբերի 26-ին, իր մահվանից մեկ օր առաջ ։
Մահը
Master of Puppets ալբոմին նվիրված Damage Inc. շրջագայության Եվրոպական մասի ընթացքում խմբի անդամները գանգատվում էին, որ շրջագայության ավտոբուսի անկողիններն անհարմարավետ են։ Որոշելու համար, թե ով է քնելու համեմատաբար փոքր-ինչ ավելի հարմարավետ անկողնում Բյորթոնը Քիրք Հեմեթի հետ քարտերով գրազ է խաղում և հաղթում է՝ ace of spades-ով, ստանալով Քիրքի համար նախատեսված անկողինը։ Սեպտեմբերի 27-ին առավոտյան ժամը յոթի սահմանում, երբ Բյորթոնը քնած էր, համաձայն վարորդի ավտոբուսը սահելով դուրս է եկել ճանապարհի երթևեկելի գոտուց (E4, 12 մղոն(19 կմ) Լյուգբիյից հյուսիս)և շրջվել խոտի վրա Kronberg County-ում, Բյորթոնը պատուհանից դուրս է ընկնում, իսկ ավտոբուսը շրջվում է նրա վրա, դառնալով մահվան պատճառ։