cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The long dark
Թողարկումից առաջ
Խաղը մեծաթիվ դրական արձագանքներ է ստացել դեռ ալֆա տարբերակում։ Time ամսագրի վերլուծության մեջ հոդվածի հեղինակ Մեթ Պեքհամը նկարագրել է խաղը որպես շատ «ռոմանտիկ, ցրտի, մահվան, մոռացության և գիշերային խավարի անխուսափելի մոտիկության սահմանին գտնվող» ։ Շաուն Մաքիննիսը GameSpot-ի իր քննադատության մեջ նշել է, որ խաղը գոյատևման ժանրում առանձնանում է նրանով, որ խաղային գործընթացը հենվում է առավելագույնս իրական պայմանների վրա, այլ ոչ թե հորինված զոմբինների վտանգի, ինչպես DayZ կամ մարդակերների վտանգի, ինչպես The Forest խաղերում, ինչն ընդգծվում է նաև Գրիֆին Մաքելրոյի կողմից Polygon ամսագրում ։ Շաունը մեծապես գնահատել է խաղի տեսողական բաղադրիչը` հիանալի անվանելով «մաքուր մինիմալիզմի, վառ գույների և ընդգծված եզրերի համադրությունը, որոնք ստեղծում են կենդանացած կոնցեպտ արթի մթնոլորտ»։ Բայց միևնույն ժամանակ, ինչպես նշում է քննադատը, խաղն ապշեցնում ողջ մնալու հարցում իր դաժանությամբ և անողոքությամբ, որտեղ հերոսը կարող է մահանալ բազմաթիվ գործոններից որևէ մեկի հանդեպ անգամ ամենափոքր անուշադրության պատճառով, որոնք ազդում են մարդու կյանքի վրա ։
Սևերնի (այլ կիրառումներ)
Սևերնի, կարող է վերաբերել՝
Որոշման ընդունում
Ընդհանուր բնութագիր
Որոշում կայացնելը կարող է դիտվել որպես խնդրի լուծում, որը ավարտվել է խնդրի պահանջի բավարարմամբ :
Որոշման ընդունման վերաբերյալ մարդկային գործունեությունը ակտիվ քննարկման առարկա է եղել մի քանի տեսանկյունից.
Որոշումների կայացման կարևոր մասը ներառում է գնահատման չափանիշներով նկարագրված այլընտրանքների վերջնական փաթեթի վերլուծությունը։
Որոշումներ կայացնելու առօրյա մեթոդներ
Որոշումների ընդունման մեթոդները կարելի է բաժանել երկու լայն կատեգորիաների՝ խմբային և անհատական։ Անհատական մեթոդները հաճախ կարող են կիրառվել նաև խմբի կողմից։
Որոշման ընդունման փուլեր
Որոշում կայացնելու փուլերը՝ ըստ Ջանիսի և Մաննի.
Գրականություն
Կատեգորիա:Միտք
Վամպիրը
«Վամպիրը» (The Vampyre), Ջոն Պոլիդորիի պատմվածքը, որ տպագրվել է 1819 թվականին։ Այն ընդունված է համարել առաջին ստեղծագործությունը գեղարվեստական գրականության մեջ, որ նկարագրում է վամպիրի ։
Սյուժե
Երիտասարդ և հարուստ որբ Օբրին ուշադրություն է դարձնում Լոնդոնի բարձր հասարակությունում հայտնված ոմն լորդ Ռատվենի, որը բոլորին հիացնում է իր էքսցենտրիկությամբ։ Օբրին, իմանալով, որ Ռատվենը մեկնում է ճանապարհորդության Եվրոպայում, միանում է նրան։ Հռոմում նա հետևում է, թե ինչպես է լորդ Ռատվենը գայթակղում մի երիտասարդ աղջկա, իսկ նրա հարցին ի պատասխան ասում է, որ չի պատրաստվում ամուսնանալ նրա հետ։ Դա զայրացնում է պատանուն, որը հեռանում է լորդից և մեկնում Հունաստան։ Այնտեղ նա ծանոթանում է հույն Իանտայի հետ, որին սիրահարվում է, որովհետև նա բոլորովին նման չէ այն աղջիկներին, որոնց ինքը տեսել էր Լոնդոնի բարձր հասարակությունում։ Իանտան հավատում է վամպիրների գոյությանը և Օբրիին պատմում է սարսափելի պատմություններ այդ հրեշների ձեռքից մարդկանց մահվան վերաբերյալ, բայց անգլիացի դրան լուրջ չի վերաբերվում, թեև աղջկա նկարագրություններում հստակ տեսնում է լորդ Ռատվենին հատուկ գծեր։ Մի անգամ Օբրին մեկնում է ճանապարհորդության, որտեղից վերադառնում է շատ ուշ և մթության մեջ ընկնում փոթորկի մեջ։ Ձին նրան տանում է մի խրճիթի մոտ, որտեղից լսվում է կնոջ ճիչ, իսկ հետագայում պարզվում է, որ վամպիրը խմել է Իանտայի արյունն, ու նա մահացել է։ Օբրիի մոտ սկսվում է տենդ, նրա մոտ է գալիս լորդ Ռատվենը։ Պատանին ապաքինվում է և լորդի հետ ճանապարհորդում հունական թերակղզում, բայց լեռնային ուղիներից մեկում նրանց վրա հարձակվում են ավազակները, որոնց վիրավորում են Ռատվենին, և վերջինս շուտով մահանում է։ Մահվանից առաջ լորդն Օբրիին խնդրում է երդվել, որ Լոնդոնում ոչ ոք չի իմանա նրա մահվան մասին մեկ տարի ու մեկ օր։ Օբրին համաձայնում է։
Օբրին վերադառնում է Լոնդոն և սկսում ապրել նախկինի պես, բայց որոշ ժամանակ անց քաղաքում հայտնվում է լորդ Ռատվենը՝ ողջ և անվնաս։ Նա պատանում հիշեցնում է տված երդման մասին, և սկսում գայթակղել նրա քրոջը՝ ներկայանալով որպես ոմն Մարսդեն։ Չկարողանալով խախտել տված խոսքը՝ Օբրին նյարդային խանգարում է ստանում։ Նրան փակում են մի սենյակում ծառայի հետ միասին՝ կարծելով, թե նա հոգեկան հիվանդ է, և դուրս չեն թողնում։ Անցնում է մեկ տարի լորդ Ռատվենին տված երդման օրից։ Հարսանիքից մեկ օր առաջ Օբրին նամակ է գրում քրոջը՝ խնդրելով գոնե մի քանի ժամով հետաձգել արարողությունը, բայց նամակը կարդում է բժիշկն ու չի փոխանցում աղջկան՝ այն համարելով անհեթեթություն։ Մարսդենն ու Օբրի քույրը պսակադրվում են, իսկ առավոտյան նրան գտնում են արնաքամ եղած։ Լորդ Ռատվենն անհետանում է։
Մտահղացում և ստեղծում
1816 թվականին Ջոն Ուիլյամ Պոլիդորին դարձել է լորդ Ջորջ Գորդոն Բայրոնի անձնական բժիշկը և ուղեկցել նրան Եվրոպայում կատարած ճանապարհորդության ընթացքում։ Նույն թվականին Շվեյցարիայում՝ Ժնևի լճի ափին գտնվող Դիոդատի վիլլայում Բայրոնն ու Պոլիդորին հանդիպել են Մերի Գորդոնի, նրա քաղաքացիական ամուսին Պերսի Բիշի Շելլիի, ինչպես նաև նրանց ընկերակցող (Մերիի խորթ քույրը) Ջեյն Քլեր Քլերմոնտի հետ ։
«Առանց ամռան տարում» արտակարգ վատ եղանակի պատճառով հանգստացողները հաճախ չեն կարողացել դուրս գալ տնից։ Հուլիսյան մի գիշեր՝ այն բանից հետո, երբ ընկերախումբը բարձր ընթերցել է «Ֆանտասնմագորիանա, կամ Ուրվականների, հոգիների, տեսիլքների և այլնի մասին պամությունների ժողովածուն», Բայրոնն առաջարկել է, որ ներկաներից յուրաքանչյուրը գրի «սարսափելի» պատմվածք։ Մերի Շելլին<!-- *
Հրատարակություններ
«Վապիրը» առաջին անգամ հրատարակվել է 1819 թվականի ապրիլին լորդ Բայրոնի հեղինակությամբ «The New Monthly Magazine» անգլերեն ամսագրում։ Արդեն մեկ տարի անց Ֆրանսիայում լույս է տեսել Կիպիեն Բերարի «Lord Ruthwen ou Les vampires» վեպը, բայց նորից այլ անունով. հեղինակությունը վերագրվել է հայտնի գրող Շառլ Նոդիեին։ Նույն 1820 թվականին Նոդիեն գրել է «Le Vampire» պիեսը։
Առանձին հրատարակությամբ պատմվածքը լույս է տեսել 1819 թվականին Լոնդոնի Sherwood, Neely, and Jones հրատարակչությունում և պարունակել 84 էջ։ Տիտղոսաթերթի վրա նշվել է տպագրության հանձնման օրը՝ 1819 թվականի մարտի 27։ Սկզբում տիտղոսաթերթին գրված է եղել Բայրոնի անունը, բայց հետո այն փոխարինվել է Պոլիդորիի անունով ։
Պատմվածքը մեժ ժողովրդականության է արժանացել մասամբ Բայրոնի անվան և մասամբ էլ այն բանի շնորհիվ, որ Պոլիդորին վայրի գազանից վամպիրին վերածել է հասարակության բարձր դասի արիստոկրատ՝ դրանով իսկ ռոմանտիկականացնելով նրա կերպարը գրականության մեջ։
Ազդեցություն
«Վամպիրը» ստեղծագործությունն ունեցել է բազմաթիվ ազատ շարունակություններ, որ գրվել են ինչպես Պոլիդորիի ժամանակակիցների, այնպես էլ հետագա սերունդների գրողների կողմից։ Դրանցից են Շառլ Նոդիեի «Le Vampire», Կիպիեն Բերարի «Lord Ruthwen ou Les vampires», Հայնրիխ Լյուդվիգ Ռիտերի «Der Vampir oder die Totenbraut», Վիկտոր Ռյուդբերգի «Vampyren», Ալեքսանդր Դյումայի (հայր) «Վամպիր», Կիմ Նյումանի «Դրակուլայի դարաշրջան», Թոմ Հոլանդի «Լորդ Բայրոնի՝ վամպիրի գաղտնի կյանքը» և «Իր ծարավի ստրուկը» ստեղծագործությունները։
Պատմվածքի հիման վրա ստեղծվել է գերմանացի կոմպոզիտոր Հենրիխ Մարշների «Վամպիր» օպերան, որի պրեմիերան կայացել է 1828 թվականին։ Դրան ներկա է եղել Ռիխարդ Վագները, և «Վամպիրը» իր ազդեցությունն է ունեցել Վագների «Թռչող հոլանդացի» օպերայի ստեղծման վրա ։
Պատմվածքի գլխավոր հերոսի պատվին 1989 թվականին սահմանվել է Lord Ruthven Award գրական մրցանակը, որ շնորհվում է վամպիրների մասին լավագույն ստեղծագործության համար ։
Ալեքսանդր Պուշկինը հիշատակում է լորդ Ռաթվենին իր «Եվգենի Օնեգին» չափածո վեպում.
2007 թվականին պատմվածքի հիման վրա նկարահանվել է իսպանական կարճամետրաժ ֆիլմ՝ «The Vampyre by John W. Polidori»։
Ալեքսանդր Դյումայի «Կոմս Մոնտե-Քրիստո» վեպում գլխավոր հերոսը բազմիցս համեմատվում է «Վամպիրը» պատմվածքի հերոսի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վամպիրները գրականությունում Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Յան Ցիոնգլինսկի
Յան (Իվան) Ֆրանցևիչ Ցիոնգլինսկի (Ционглинский, Ционглиньский , Jan Ciągliński, ), լեհ և ռուս նկարիչ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1858 թվականի փետրվարի 8 (20)-ին Վարշավայում ազնվականների ընտանիքում։ 1876 թվականին ավարտել է Վարշավայի 3-րդ գիմնազիան։ 1876-1878 թվականներին սովորել է Վարշավայի համալսարանի սկզբում բժշկական ֆակուլտետում, այնուհետև ֆիզիկա-մաթեմատիկական ֆակուլտետի բնական գիտությունների բաժնում ։ Միաժամանակ նա սովորել է Վոյցեխ Գերսոնի արվեստանոցում, այնուհետև Վարշավայի նկարչական դասարանում։ 1879 թվականից մշտական բնակություն հաստատեց Սանկտ Պետերբուրգում, 1879-1885  թվականներին սովորել է Կայսերական արվեստի ակադեմիայում (նախ՝ ազատ ունկնդիր, այնուհետև՝  ակադեմիկոս)։ 1894 թվականին որոշ ժամանակ աշխատել է Փարիզում՝ Ժան Ժոզեֆ Բենժամեն-Կոնստանի արվեստանոցում։
1898-1899 թվականներին նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել «Արվեստի աշխարհ» միավորման կազմակերպման գործում, եղել է նրա ցուցահանդեսների կազմակերպիչը։ 1903 թվականից մինչև 1910 թվականը եղել է «Ռուս նկարիչների միության»  ցուցահանդեսների կազմակերպիչը։ Եղել է տաղանդավոր մանկավարժ նորարար։ Դասավանդել է Արվեստի խրախուսման կայսերական ընկերությանը կից Նկարչության դպրոցում (1886 թվականից), Գեղարվեստի ակադեմիային կից Բարձրագույն արվեստի ուսումնարանում (1902 թվականից) և ղեկավարել է Լիտեյնի պողոտայում գտնվող (տուն № 59) մասնավոր դպրոց- արվեստանոցը։ Ցիոնգլինսկին մի քանի անգամ եղել է Իտալիայում, Իսպանիայում և Կենտրոնական Եվրոպայում, ինչպես նաև Եգիպտոսում, Հունաստանում, Հնդկաստանում, Թունիսում, Թուրքիայում, Մարոկկոյում, Պաղեստինում և այլ երկրներում։ Քննադատները Ցիոնգլինսկուն  համարում էին իմպրեսիոնիզմի գաղափարների կայուն հետևորդներից մեկը։
Ցիոնգլինսկու գեղարվեստական ժառանգությունը հաշվվում է ավելի քան հազար աշխատանք։ Ցիոնգլինսկու վերջին կամքն է եղել, որ իր բոլոր աշխատանքները հանձնվեն Լեհաստանին և 1922 թվականից հետո ժառանգության մեծ մասը բաշխվեց Լեհաստանի և Ուկրաինայի թանգարանների միջև։ Նրա աշակերտներն են եղել Ի. Յա. Բիլիբինը, Լև Բրունին, Պյոտր Բուչկինը, Ելենա Գուրոն, Վիկտոր Վեսնինը, Պյոտր Գերմանովիչը, Եվգենի Լանսերեն, Միխայիլ Մատյուշինը, Պավել Ֆիլոնովը, Իվան Շուլգան, Ելիզավետա Գովորովան և շատ ուրիշներ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Լեհ նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոսներ
Ցենտրալնի (մարզադաշտ, Եկատերինբուրգ)
Ցենտրալնի մարզադաշտ (ՖԱԱ-2018-ի ժամանակահատվածում՝ «Եկատերինբուրգ արենա» ), խոշոր սպորտային հաստատություն Եկատերինբուրգում, մինչև 2015 թվականը` բազմաֆունկցիոնալ, վերջին վերակառուցումից հետո` զուտ ֆուտբոլային մարզադաշտ։
Մարզադաշտը կառուցվել է 1953-1957 թվականներին, 2006-2011 թթ. վերակառուցվել է ։ 2015 թվականի հոկտեմբերի 7-ից մինչև 2017 թվականի դեկտեմբերի 29-ը կատարվել են վերակառուցման նոր աշխատանքներ, ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության համար մարզադաշտը համապատասխանեցվել է ՖԻՖԱ-ի պահանջներին ։
2018 թվականի հունիսի 15, 21, 24 և 27-ին մարզադաշտում կանցկացվեն 2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության խմբային փուլի չորս խաղերը, կխաղան Եգիպտոսի և Ուրուգվայի, Ֆրանսիայի և Պերուի, Ճապոնիայի և Սենեգալի, Մեքսիկայի և Շվեյցարիայի ֆուտբոլային թիմերը ։ Առաջնության ընթացքում մարզադաշտը կունենա 35000 նստատեղ, այդ թվում, հավաքովի տրիբունաներ։ Առաջնությունից հետո դրանք կապամոնտաժվեն, իսկ մարզադաշտի տարողությունը կլինի մոտ 25000 հանդիսատես ։ Մարզադաշտն ունի մշակութային ժառանգության օբյեկտի կարգավիճակ և ընդգրկված է տարածաշրջանային նշանակության մշակութային հուշարձանների ցանկում։
Գտնվելու վայր
Մարզադաշտը գտնվում է Եկատերինբուրգ քաղաքի Վերխ-Իսեցկի շրջանում՝ քաղաքի կենտրոնից արևմուտք, Ռեպին, Պիրոգով և Տատիշչև փողոցների միջև՝ Ռեպինի 5 հասցեում, գլխավոր մուտքը՝ Ռեպին փողոցից ։
Տեխնիկական բնութագրեր
2015-2017 թթ. ըստ սպորտային համալիրի վերակառուցման՝ պատմական պատերին կառուցվել է նոր արենա, որը նախագծվել է ՖԻՖԱ-ի պահանջներին համապատասխան ։ Ծածկն ապահովված է հանդիսատեսի համար նախատեսված բոլոր վայրերում (բացառությամբ ժամանակավոր տրիբունաներից). այն 45,5 մետր բարձրությամբ թեթև մետաղական կառուցվածք է։ Նախատեսվում է բաց խաղահրապարակ։ Երեկոյան ժամերին շենքի ճարտարապետական լուսավորությունն էլ ավելի է մեծացնում սպորտային համալիրի արտահայտիչ տեսքը։
Արենայի դասակարգում
ՌԴՖ դասակարգմամբ՝ մարզադաշտը համապատասխանում է «Ա» կարգի, ՈՒԵՖԱ դասակարգմամբ մարզադաշտը պատկանում է երրորդ կարգին (ցանկացած մակարդակի խաղերի անցկացում, բացառությամբ Եվրոգավաթի, աշխարհի առաջնությունների և ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի առաջնության) ։
Ճարտարապետություն
Կենտրոնական մարզադաշտը համարվում է ստալինյան նեոկլասիցիզմի ճարտարապետական հուշարձան։ Հիմնական կառուցվածքային բեռը ընկնում է մեծ սպորտային արենայի վրա, որը ձևավորվել է աշխարհի կողմերն ուղղված արևմտյան և արևելյան տրիբունաներով (վերջին վերակառուցման ժամանակ նորոգվել են նաև հյուսիսային և հարավային տրիբունաները, սակայն դրանք չէին ոճավորվել մարզադաշտի նախնական ճարտարապետությանը համահունչ)։ Մեծ արենայի արտաքին ուրվագիծը շրջանաձև է, որը ներգծում է մարզադաշտի ձվաձևությունը։ Ռեպինի փողոցի կողմից մարզադաշտի գլխավոր մուտքը ձևավորող արևելյան տրիբունան իրենից ներկայացնում է քառահարկ ապակեպատ սիմետրիկ կառուցվածքով առանձնացված դորիական սյունազարդ նախասրահ ճաղաշար պատով։ Տրիբունայի իջնող մասի պատերը ընդգծված են աղեղնաձև եզրերով որմնախորշերով։ Տրիբունայի ճակատային մասի ձևավորման ժամանակ լայնորեն կիրառվել են խորհրդային նեոկլասիցիզմին բնորոշ ճարտարապետական գեղարվեստական տարրերը, ինչպես նաև քանդակագործության մեջ օգտագործվող տարբեր տեսակի ծաղկամաններ և դրոշներ։ Դեպի Պիրոգովի փողոցը ուղղված արևմտյան տրիբունան կահավորված է նույն ոճով, բայց առանց սյունազարդի, որոնց դերը կատարում են 6 քառակուսի կիսասյուները, որոնց վրա տեղադրված են սոցռեալիզմի ոճի քանդակներ, ինչպես արևելյան տրիբունայի նախասրահում։ Մինչև մարզադաշտի վերակառուցումը արևելյան և արևմտյան տրիբունաները իրար միացված էին խուլ պատերով և մուտքի դարպասներով, որոնք երկու կողմից զարդարված են նստակերտ  կոթողներով և դրանց վրա տեղադրված ճյուղավոր աշտանակներով։ Համալիրի փողոցային մասը Ռեպինի և Պիրոգովի փողոցների կողմից երկու մուտքերը  ցանկապատված են։ Դեպի Ռեպինի փողոց դուրս եկող արևելյան գլխավոր մուտքի ցանկապատը իրենից ներկայացնում է երկու ոչ բարձր գոգավոր հատվածներ, որտեղ տեղակայված են դրամարկղները 6 պատուհաններով, մի կողմից կողահար քանդակազարդ սյուներով,   քանդակապատկերներով, մետաղական դարպասներով և բաժանիչ  պտուտադռնակներով։ Դեպի Պիրոգովի փողոց դուրս եկող արևմտյան ցանկապատը բաղկացած է երկու ոչ բարձր հատվածներ, որտեղ տեղակայված են մեկ պատուհանով դրամարկղները, մետաղական դարպասներով և բաժանիչ  պտուտադռնակներով։ Մարզադաշտի տարածքը սահմանափակված է մետաղյա ցանցերի հատվածներից կազմված քարե սյուների ցանկապատով, որը ձևավորված է չուգունից ձուլված ցանցերով։
2011 թվականի հունիսին մոնտաժվեց Կենտրոնական մարզադաշտի ճարտարապետական լուսավորության համակարգը ։
Վերակառուցման ընթացքում կորցված տարրեր
Վերակառուցման ընթացքում բավականին փոքր ճարտարապետական ձևեր կորան։ Հանվեցին երկու տրիբունաների միջև գտնվող եզրապատերի վրայի ծաղկամանները, ինչպես նաև կենտրոնական մուտքը ձևավորող դրոշների խումբն ու խորհրդային գերբը։ Մարզադաշտի հյուսիսային և հարավային կողմերի մուտքերը զարդարող կոթողների վրայի  ճյուղավոր աշտանակները քանդվեցին և չվերականգնվեցին (կոթողները վերականգնվեցին, բայց դրանց վրայի տարրերի փոխարեն ոչինչ չտեղադրվեց)։ Հանվեցին նաև գլխավոր մուտքը զարդարող  քանդակազարդ սյուների վրա տեղադրված ֆուտբոլիստների քանդակները ։ Բացի այդ ոչնչացվեցին արևմտյան տրիբունայի առաջին հարկի նախասրահի առաստաղն ու առանձին սյուները, նախասրահի վրա գտնվող երկրորդ հարկի մազադահլիճի եզակի կամարային հենակները, ինչպես նաև երկու տրիբունաների առաջին հարկի շինությունների ձագարաձև հենասյուները ։ Քանդվեց նաև ստալինյան նեոկլասիցիզմի ոճով կառուցված փոքր սպորտային դահլիճը, որի տեղում կայանատեղի կառուցվեց։
Հեծանվահրապարակ
Մարզադաշտի տեղում առաջին սպորտային շինությունը հայտնվել է 1900 թվականին, երբ եկատերինբուրգյան առևտրական ու բարերար Քամալետդին Աղաֆուրովը մոսկովյան մայրուղու կողքին գտնվող ազատ տարածքում կառուցեց հեծանվահրապարակ ։ Հեծանվահրապարակի շինարարությունը սկսվեց 1900 թվականի հուլիսի 5-ին, իսկ Եկատերինբուրգում առաջին բազմաֆունկցիոնալ սպորտային շինության հանդիսավոր բացումը տեղի ունեցավ 1900 թվականի սեպտեմբերի 3 (16) –ին։ Այդ օրը կազմակերպվեց հեծանվա-ատլետիկական մրցումներ։ Հեծանվահրապարակը էլիպսաձև էր, շրջագիծը մեկ երրորդական վերստ, բլրալանջը փորվել էր և խնամքով լցվել ավազով ու խարամով և տարածքը ցանկապատվել։ Շինության ներսում հանդիսատեսների համար կառուցվել էր փայտե բաց տաղավար, որի առաջին շարքում նստարաններ էին տեղադրված, այնուհետև 16 օթյակներ, իսկ հետևի մասում դարձյալ երկու շարք նստարաններ ։ Հեծանվահրապարակի մուտքը 20 կոպեկ էր, որով կարելի էր մարզվել սպորտային պարագաների վրա և դիտել մրցումները։ Կատարված բարեգործական արարքի համար Աղաֆոնովը ընտրվում է «Եկատերինբուրգի հեծանվորդների և ֆիզկուլտուրայի զարգացման սիրահարների ընկերության» պատվավոր անդամ ։ Հեծանվահրապարակի բացումը խթան հանդիսացավ Եկատերինբուրգում այլ մարզաձևերի, թեթև ատլետիկայի, մարմնամարզության, կրոկետի, թենիսի զարգացման համար։ 1913 թվականին  այստեղ անցկացվեցին ֆուտբոլի առաջին մրցումները` քաղաքի առաջնությունը, ինչպես նաև ֆուտբոլի Ուրալի առաջին առաջնությունը ։ Եզրափակչում հանդիպեցին Եկատերինբուրգի և Պերմի հավաքականները, բրիտանական հյուպատոսի կողմից մարզվող եկատերինբուրգցիները հաղթեցին 8:1 հաշվով։ Եկատերինբուրգում ֆուտբոլը սկսեց մասսայականություն վայելել և  1916 թվականին ուրալցի ֆուտբոլիստների մասին նորություններ հայտնվեցին մոսկովյան մամուլում «Սպորտում» ամսագրում հոդված հրապարակվեց Եկատերինբուրգի և Պոլևսկու գործարանի հավաքականների միջև կայացած խաղի մասին ։
«Արևելքի Մետալուրգ» Լենինի անվան մարզադաշտ
Հեծանվահրապարակը փակվեց 1925 թվականին, իսկ նրա տեղում սկսեցին նախագծել Վ. Ի. Լենինի անվան Ուրալյան մարզային մարզադաշտը։ 1928 թվականի հուլիսի 22-ին հանդիսավորությամբ բացվեց մարզային մարզադաշտը իր վազքուղիներով ։ Նոր մարզադաշտի փայտյա տրիբունաները տեղակայված էին մարզադաշտի հարավային կողմում և նախատեսված էին 5000 հանդիսականի համար ։
1932 թվականի սկզբին քաղաքային իշխանությունների որոշմամբ ծրագրավորվեց ընդլայնել մարզադաշտի հարևանությամբ գտնվող բժշկական կենտրոնը, որի պատճառով էլ անհրաժեշտություն առաջացավ քանդել մարզադաշտը ։ Այդ որոշման դեմ դուրս եկավ ողջ մարզական հասարակությունը Ուրալյան մարզային ֆիզկուլտուրայի խորհրդի գլխավորությամբ, որի արդյունքում էլ մարզադաշտը չքանդվեց։ Նույն տարվա ամռանը Ուրալի մարզային մարզադաշտը դարձավ առաջին հնգամյակի տարիներին Սվերդլովսկում անցկացված խոշորագույն մարզական միջոցառման, Ուրալ-Կուզբասյան սպարտակիադայի գլխավոր մրցասպարեզներից մեկը ։ Բացի Ուրալի և Արևմտյան Սիբիրի մարզիկներից, մրցումներին մասնակցեցին Մոսկվայի, Լենինգրադի, Ղազախստանի և Ֆրանսիայի ներկայացուցիչները ։
1936 թվականի հունիսի 1-ի ՀԱՄԿԽ-ի նախագահության «Կամավոր մարզական ընկերությունների կազմակերպման մասին» որոշման համաձայն երկրամասային մարզադաշտը տրամադրվեց «Արևելքի Մետալուրգ» ԿՄԸ-ին և նրան շնորհվեց նույն անունը ։
1950-ական թվականների սկզբին ավելի տարողունակ մարզադաշտ կառուցելու անհրաժեշտություն առաջացավ, այդ տարիներին ֆուտբոլը Սվերդլովսկում զգալի հաջողությունների հասավ, համամիութենական առաջնությունում քաղաքը ներկայացնում էին երկու թիմ ՕԴՕ-ն և «Ավանգարդը»։ ՕԴՕ ֆուտբոլային ակումբը 1951 թվականին ՌՍՖՍՀ առաջնությունում նվաճեց չեմպիոնի կոչումը, իսկ 1956 թվականին մասնակցեց ԽՍՀՄ բարձրագույն լիգայի առաջնությանը և գրավեց 11-րդ տեղը, իսկ ՕԴՕ-ի խաղացող Վասիլի Բուզունովը դարձավ առաջնության ռմբարկու։ Հին կառույցների քանդման պաշտոնական պատճառ դարձավ հրշեջ ծառայության եզրակացությունը այն մասին, որ փայտյա տրիբունաները չէին համապատասխանում հակահրդեհային անվտանգության պահանջներին ։
«Կենտրոնական մարզադաշտ»
Նոր մարզադաշտի նախագիծը մշակվել էր «Արդշիննախագիծ» համամիութենական նախագծային ինստիտուտի Սվերդլովսկի բաժանմունքի հեղինակային կոլեկտիվի կողմից։ Նրա կազմի մեջ մտնում էին ճարտարապետական խմբի ղեկավար Ս. Ա. Վասիլևը, ճարտարապետներ Կ. Կ. Նիկուլինը, Յու. Ա. Վլադիմիրսկին, կոնստրուկտորներ Ա. Ֆ. Կովալենկոն, Բ. Ֆ. Մասլեննիկովը։ Շինարարությունը սկսվեց  1953 թվականին և ավարտվեց 1957 թվականի հունիսի 26-ին ։ Մարզադաշտի շինարարության ժամանակ (մինչև 1956 թվականը) աշխատանքներին մասնակցել են գերմանացի ռազմագերիները, այդ թվում տարբեր մասնագետներ, ինժեներներ, շինարարներ և ճարտարապետներ։ Նրանց գիտելիքներն ու փորձը ջանացել են օգտագործել ըստ նշանակության և նրանց աշխատանքը գնահատվել է ըստ արժանվույն ։ Մեծ մարզադաշտի արենան ձևավորում են երկու տրիբունաները, արևելյան և արևմտյան, որոնք կարող են տեղավորել 27 հազար հանդիսատես ։ Արևմտյան տրիբունայի տակ տեղավորված են աթլետիկական և մարմնամարզական դահլիճները, բուժական կաբինետները, մրցավարական սենյակը, մամուլի կենտրոնը, հանդերձարանը, մարզիկների հանգստի սենյակները և բուֆետները։ Արևելյան տրիբունայի տակ գտնվում են հյուրանոցը, սրճարանը, ռադիոհանգույցը, ինժեներական ծառայությունները։ Բացի այդ մարզահամալիրում կառուցվել են մի քանի մարզադաշտեր, հոկեյի փոքր արենան, խոտի հոկեյի դաշտը, թենիսի, բասկետբոլի և վոլեյբոլի հրապարակները։ Նախագծման փուլում մարզադաշտը կոչվում էր «Արևելքի Մետալուրգ», սակայն վերջնական արդյունքում սպորտային համալիրը որոշվեց կոչել «Կենտրոնական»։
Սվերդլովսկի Կենտրոնական մարզադաշտի շահագործումից հետո, այն ընդգրկվեց Խորհրդային Միության սպորտային կառույցների լավագույն տասնյակի մեջ։ Սպորտային համալիրի գործունեության ընթացքում այնտեղ անցկացվել են հազարավոր մարզա-մշակութային միջոցառումներ։ Բացման առաջին տարիներից մարզադաշտը դարձավ չմշկավազքի սպորտում աշխարհի գլխավոր մրցասպարեզներից մեկը, 1959 թվականին այստեղ անցկացվեց չմշկավազքի աշխարհի առաջնությունը, ինչպես նաև 1958, 1962, 1964, 1966 թվականների ԽՍՀՄ առաջնությունը (բազմիցս սահմանված համաշխարհային ռեկորդներով), 1964-1973 թվականներին այստեղ հաճախակի անցկացվել են աշխարհի չմշկավազքի ուժեղագույն հավաքական թիմերի հանդիպումները (ԽՍՀՄ-ի, Նորվեգիայի, Շվեդիայի, Ֆինլանդիայի) ։ Մարզադաշտում անցկացվեցին ԽՍՀՄ ժողովուրդների I, II, III, IV ձմեռային սպարտակիադաների եզրափակիչները, որոնք միաժամանակ համարվում էին ԽՍՀՄ առաջնություններ։ Ձմռան մարզադաշտը դառնում էր Սվերդլովսկի ՍՄԱ-ի լեգենդար հոկեյի թիմի տնական մրցասպարեզը։
1968 թվականի արդյունքներով «Ուրալմաշ» ֆուտբոլային թիմը նվաճեց ԽՍՀՄ բարձրագույն լիգայի առաջնությանը մասնակցելու իրավունք և 1969 թվականին Սվերդլովսկի Կենտրոնական մարզադաշտը հնարավորություն ստացավ ընդունելու երկրի ուժեղագույն թիմերին։ 1969 թվականի ապրիլի 23-ին «ուրալմաշցիները» իրենց դաշտում առաջին հանդիպումն անցկացրեցին Բաքվի «Նեֆտչիի» հետ, որին ոչ պաշտոնական տվյալներով ներկա են գտնվել շուրջ 34 հազար երկրպագու, խաղն ավարտվել է սվերդլովսկցիների հաղթանակով 3:2 հաշվով ։ «Ուրալմաշ» Կենտրոնական մարզադաշտում անցկացված հետագա խաղերը նույնպես անցել են բավականին հաջող, Կիևի «Դինամոյի» հետ խաղն ավարտվել է ոչ ոքի, սենսացիոն 0:0 հաշվով, այնուհետև «Արարատ»-ի հետ խաղացել են 1:1, 1:0 հաշվով հաղթել են «Կռիլյա Սովետովին»,  ոչ ոքի  0:0 խաղացել  ԲԿՄԱ-ի հետ, և իր դաշտում 9-րդ  փուլում առաջին պարտությունն է կրել   Մոսկվայի «Դինամո»-ից (0:1), այս բոլոր խաղերի պաշտոնական արձանագրություններում հաճախելիությունը կազմել է 27000 հանդիսական, որը կազմում է «Կենտրոնական» մարզադաշտի առավելագույն տարողունակությունը ։
2008 թվականին Սվերդլովսկի երկրամասը«Գրուպպա Սինարա » ՓԲԸ-ից ձեռք է բերում «Կենտրոնական մարզադաշտ» ԲԲԸ-ի կանոնադրական կապիտալի բաժնետոմսերի 26 %-ը, որից հետո բաժնետերերի կազմը ունենում է հետևյալ տեսքը, Սվերդլովսկի երկրամասի պետական ունեցվածքի նախարարություն` 26 %, «Եկատերինբուրգ քաղաքի» վարչակազմ` 26 %, «Գրուպպա Սինարա » ՓԲԸ` 48 % ։
Աստերոիդների ցանկ (240701-240800)
Աստերոիդների ցանկ (240601-240700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (240801-240900)
Ցենտրալնի (մարզադաշտ, Եկատերինբուրգ)
2006-2011 թվականների վերակառուցում
2008 թվականի օգոստոսի 13-ին վերակառուցվող մարզադաշտ այցելեց Ռուսաստանի ֆուտբոլի հավաքականի գլխավոր մարզիչ Գուս Հիդինգը ։
2009 թվականի վերջին մարզահամալիրի պատրաստության աստիճանը գնահատվում էր 50 %, մեքենայացված ոռոգման և ջեռուցման համակարգերի հետ մեկտեղ կառուցվեցին տրիբունաների երկաթբետոնե հիմնակմախքները և արտաքին պատերը, մոնտաժվեցին ծածկի մետաղական կոնստրուկցիաները, վազքուղիների բետոնե հիմքերը, տեղադրվեցին չորս հատ 45 մետրանոց լուսավորության աշտարակները, ձեռք բերվեց  մուլտիմեդիական պտտվող ցուցատախտակը, պատրաստ էր 600 մեքենաների համար նախատեսված ավտոկայանատեղի առաջին հերթը և արտաքին ինժեներական կառույցների ցանցը։ 2009 թվականի հոկտեմբերի 10-ին հայտարարվեց, որ մարզադաշտը պատրաստ կլինի 2010 թվականի գարնանը։ Սակայն 2010 թվականի փետրվարին պատվիրատուն խզեց պայմանագիրը  «Նեյմար Ինժինիրինգ» ընկերության հետ, նրան մեղադրելով անորակ աշխատանքներ կատարելու համար։ Որպես նոր գլխավոր կապալառու հանդես եկավ եկատերինբուրգյան «Աստրա Ստրոյ» բաց բաժնետիրական ընկերությունը , իսկ նախագծի վերափոխումը հանձնարարվեց «Դոմինանտա» նախագծային շինարարական ընկերությանը ։ «Կենտրոնական մարզադաշտ» ԲԲԸ-ի պատվերով իրականացվեց երկաթբետոնյա կոնստրուկցիաների կրող հնարավորությունների  փորձաքննություն, որի արդյունքում էլ Հյուսիսային և հարավային տրիբունաներն ամբողջությամբ քանդվեցին և սկսեցին նորից կառուցել ։ 2011 թվականի հունիսին ավարտվեց ճակատային մասի երեսապատումը, վազքուղիների և թռիչքային հատվածի կառուցումը, հունիսի 14-ին ավարտվեց Իժևսկի «Ավանգարդ» գործարանի արտադրության նստարանների տեղադրումը  ։ Վերակառուցումն ամբողջությամբ ավարտվեց 2011 թվականի օգոստոսի սկզբին։ Մարզադաշտի նստատեղերի թիվը կազմում է 27000 ։
Մեծ մարզահամալիրի միջուկն են կազմում բնական խոտածածկով ֆուտբոլի դաշտը 105x68 մետր չափերով և թեթևատլետիկական համալիրը, որը բաղկացած է 8 վազքուղիներից, ցատկ երկարության, եռացատկի և գնդի հրման հրապարակներից։ Մրցասպարեզը ունի բնական ծածկ ջեռուցումով և արհեստական ոռոգումով, որը հնարավորություն է տալիս սահմանված ժամկետում սկսել ֆուտբոլային մրցաշրջանը։ Մարզադաշտում կան հանդիսականների համար նախատեսված երեք տեսակի տեղեր, ներառյալ սահմանափակ հնարավորություններով անձանց համար նախատեսված հատուկ տեղերը և երկրպագուների համար նախատեսված հատվածը։ Արևելյան և արևմտյան տրիբունաներում հանդիսականների համար նախատեսված տեղերի 30 %-ը գտնվում է ծածկի տակ։ Բացի այդ սարքավորված են 8 խցիկներ ռադիոյի և հեռուստատեսության մեկնաբանների համար, կա նաև մամուլի կենտրոն և սպորտային միջոցառումների ընթացքը լուսաբանող լրագրողների համար նախատեսված դահլիճ։ Հարավային տրիբունայի տակ մոնտաժված է պտտվող մուլտիմեդիական ցուցատախտակ 88 քառակուսի մետր մակերեսով և 365° պտտման անկյունով ։ Երեկոյան մարզադաշտի լուսավորությունը ապահովում են 45 մետրանոց լուսային աշտարակները, որոնց վրա տեղադրված են Philips ընկերության կողմից արտադրված լուսատեխնիկական սարքավորումներ, 1400 լյուքս լուսային հոսքից ոչ պակաս հզորությամբ ։ Մարզադաշտի ճակատային մասի վերականգնման ընթացքում գիպսե քանդակները փոխարինվեցին մետաղականով, որոնք բոլորը պատրաստվել էին թիթեղագործ վարպետ Գալինա Կուկլինայի կողմից։ Ընդ որում այնտեղ կանգնեցված աղջկա արձանը ոչ թե սովորական սոցռեալիստական արձան էր մակույկաթիով, այլ որոշվեց աղջկա գիպսե արձանի ձեռքին ջահ տեղադրել ։
Մշակվեց մարզադաշտի մուտքի ժամանակակից համակարգ, որը ներառում էր գերմանական արտադրության Kaba Kentaur FTS-L01 շրջադարձային սարքավորումներ և միջազգային պահանջներին համապատասխանող տարհանման համակարգեր։ Մարզադաշտում տեղադրվեցին տեսահսկման, հեռահաղորդակցության, տեսանկարահանման և ձայնային վերարտադրության համակարգեր, որոնք հնարավորություն են տալիս ապահովել սպասարկման և անվտանգության բարձր մակարդակ։ Մեծ մարզադաշտին հարող տարածքում է գտնվում կայանատեղին և հարթ պատերով մարզական կառույցները, արհեստական ծածկով ֆուտբոլի խաղադաշտը և թենիսի չորս խաղահրապարակները բնահողային ծածկույթով։ C տրիբունայի շինության երրորդ հարկում է գտնվում սեղանի թենիսի դահլիճը 8 խաղասեղաններով։ C տրիբունայի առաջին հարկում է գտնվում սպորտի պատմության թանգարանը ։ Մարզադաշտի տարածքում է գտնվում հանդիսականների և մրցումների մասնակիցների մեքենաների համար նախատեսված կայանատեղին, որի տեղերի ընդհանուր քանակը 1330 է։
Իրադարձությունները մարզադաշտում (2011-2013)
«Խիմկիի» հետ խաղը արդյունավետ ստացվեց և ավարտվեց 5:2 հաշվով հօգուտ տանտերերի ։ Բացումից հետո Կենտրոնական մարզադաշտը նորից դարձավ «Ուրալ»ֆուտբոլային ակումբի հիմնական մրցասպարեզը։ Հետագայում առաջնության խաղերում «Ուրալը» չունեցավ բարձր հաճախելիություն, միջին հաշվով մեկ խաղին ներկա էին գտնվում 4-ից 8 հազար հանդիսական, միայն Վլադիկավկազի «Ալանիայի» խաղին մասնակցեցին 12 000 երկրպագու։
Ռուսաստանի գավաթի եզրափակիչ 2011/2012
2012 թվականի մարտի 26-ին Ռուսաստանի ֆուտբոլային միության գործադիր կոմիտեի նիստի ժամանակ որոշում կայացվեց Ռուսաստանի Գավաթի եզրափակիչ խաղն անցկացնել Եկատերինբուրգի Կենտրոնական մարզադաշտում մայիսի 9-ին։ Հանդիպմանը ներկա էին 26700 հանդիսական, որը դարձավ Ռուսաստանի գավաթի եզրափակչի վերջին 5 մրցաշրջանների ամենաբարձր հաճախելիություն ապահոված խաղը։ Հանդիպումից հետո գավաթի հաղթող "Ռուբին" ակումբի գլխավոր մարզիչ Կուրբան Բերդիևը մեկնաբանեց անցկացված եզրափակիչը։ Եկատերինբուրգում անցկացված եզրափակիչը ապացուցեց, որ ազգային գավաթի որոշիչ  խաղը կարևոր և  պարտադիր է անցկացնել մայրաքաղաքի սահմաններից դուրս։
2012 թվականի  սեպտեմբերի 24-ին ՌՖՖ-ն հայտնեց, որ Ռուսաստանի երիտասարդական հավաքականի հոկտեմբերի 16-ին նշանակված պատասխան խաղը դարձյալ կկայանա Եկատերինբուրգում։ Խաղը կայացավ 20000 հանդիսականների ներկայությամբ, այն ավարտվեց 2:2 հաշվով և երկու խաղերի արդյունքում Ռուսաստանի հավաքականը հնարավորություն ստացավ մասնակցելու 2013 թվականի Եվրոպայի առաջնությունը ։
Այլ միջոցառումներ
2013 թվականի հունիսի 13-ին մարզադաշտում կայացավ «Միրաժ», «Տեխնոլոգիա» և «Plazma» խմբերի համատեղ ժամանակակից համերգը ։
Հոկտեմբերի 2-ին հայտնի դարձավ, որ Ռուսաստանի պրեմիեր լիգայի 2013/2014 մրցաշրջանի 12-րդ տուրի «Սպարտակ»- «Թերոք» հանդիպումը կկայանա հոկտեմբերի 6-ին Եկատերինբուրգի Կենտրոնական մարզադաշտում։  Մոսկովյան  «Սպարտակը» տեղափոխել էր խաղը Մոսկվայում մարզադաշտի բացակայության պատճառով ։ Անցկացված խաղը դարձավ տուրի ամենաբարձր հաճախելիություն ապահովածը` հավաքելով 10 500 հանդիսական ։
Մարզադաշտի վերակառուցումը 2018 թվականի աշխարհի առաջնության կապակցությամբ
2010 թվականի մայիսի 5-ին ՖԻՖԱ-ին ներկայացվեց հայտարարագիր, որում ներկայացված էր Կենտրոնական մարզադաշտի դարպասների ետևում գտնվող ժամանակավոր հավաքովի կառույցների հաշվին մարզադաշտի ընդլայնման նախագիծը։ 2012 թվականի նոյեմբերի 22-ին Սվերդլովսկի երկրամասի կառավարությունը «Սինարայից» գնեց նրան պատկանող բոլոր բաժնետոմսերը և Եկատերինբուրգի վարչակազմը համախմբեց «Կենտրոնական մարզադաշտ» ԲԲԸ-ի բաժնետոմսերի փաթեթի 100 %-ը, քանի որ դաշնային բյուջեից ֆինանսավորում ստանալու պայմաններից մեկը համարվում էր մարզադաշտի ամբողջությամբ պետական սեփականության ներքո գտնվելու հանգամանքը ։ 2013 թվականի փետրվարի 16-ին հայտարարվեց Եկատերինբուրգի աշխարհի առաջնությանը նախապատրասվելու համար հատկացվելիք ներդրումների գումարի մոտավոր չափը, 161 միլիարդ 121 միլիոն ռուբլի, որից 11 միլիարդը (ներառյալ նախագծային և հետախուզական աշխատանքները) պետք է ուղղվեր Կենտրոնական մարզադաշտի վերակառուցմանը ։ 2013 թվականի մայիսի 29-ին «Եկատերիբուրգ-ԷՔՍՊՕ» ցուցահանդեսային կենտրոնում կայացավ «Քաղաքի ապագան» բիզնես-համաժողովը, որի թեմաներից մեկը 2018 թվականի աշխարհի առաջնությունն էր, որտեղ էլ ներկայացվեց նախագծի տարբերակներից մեկը ։ 2013 թվականի սեպտեմբերի վերջին ՖԻՖԱ-ի կողմից որոշում ընդունվեց և համաձայնություն տրվեց մարզադաշտի պլանավորված տեղերի քանակը փոփոխել 45000-ից իջեցնել 35000 ։
2015 թվականի սեպտեմբերի 11-ին «Սինարա-Դեվելոպմենթ» ընկերությունը պայմանագիր է կնքում պետական պատվիրատուի «Սպորտ-Ինժինիրինգ»- ի հետ Կենտրոնական մարզադաշտի վերակառուցման աշխատանքների կատարման վերաբերյալ և կատարում է գլխավոր կապալառուի դերը։ Պետական պայմանագրի գումարը կազմում է 12 միլիարդ 200 միլիոն ռուբլի։ 2015 թվականի հոկտեմբերի 7-ին սկսվեց մարզադաշտի վերակառուցումը, որի համար պետք է  մոնտաժվեին 6 վերամբարձ կռունկներ ։ 2016 թվականի օգոստոսի 25-ին ավարտվեց հարավային և հյուսիսային տրիբունաների երկաթբետոնյա կոնստրուկցիաների մոնտաժումը։ Տրիբունայի տակի շինություններում իրականացվում էին աղյուսով շարի աշխատանքները և ինժեներական ցանցի, ջրմուղի, օդափոխության և կոյուղու անցկացումը։ Զուգահեռաբար շինարարները ձեռնամուխ եղան լրացուցիչ տրիբունաների հիմքերի նախապատրաստմանը ։
2017 թվականի փետրվարի 3-ին մարզադաշտ այցելեց Վիտալի Մուտկոն, որը հայտնեց, որ արդեն տեղադրվել է մարզադաշտի ծածկը, փակվել է ուրվագիծը, գործարկվել է ինժեներական համակարգը, ընթանում են ներքին հարդարման աշխատանքները, բետոնային աշխատանքները համարյա ավարտվել են, մոնտաժվում են մուտքի հանգույցները և նման տեմպերով առաջ շարժվելու դեպքում մարզադաշտը կհանձնվի ժամկետից շուտ ։ 2017 թվականի մայիսի 11-ին ավարտվեցին հիմնական մետաղական կոնստրուկցիաների մոնտաժման (շուրջ 6 հազար տոննա) և տրիբունաների ծածկի հիմնակմախքի ու օդափոխության համակարգի տեղադրման աշխատանքները։ Ավարտվեցին մարզադաշտի ինժեներական հաղորդակցության ուղիների խոտածածկի հողային հիմքերի նախապատրաստման աշխատանքները։ Շուտով մասնագետները կտեղադրեն դաշտի մի քանի շերտերը, ոռոգման, ջրահեռացման և ջեռուցման համակարգերը։ Հունիսին ցանվեց բնական խոտածածկը։ Գրաֆիկի համաձայն մարզադաշտում կատարվում են նաև այլ աշխատանքներ, տանիքի ծածկի տեղադրման, հյուսիսային և հարավային հավաքովի տրիբունաների մոնտաժման, տրիբունաների  շինությունների ներքին հարդարման աշխատանքներ։  Սեպտեմբերի 5-ի դրությամբ մարզադաշտը 87%-ով պատրաստ էր , հոկտեմբերի 27-ին ավարտվեցին տարածքի բարեկարգման աշխատանքները ։ 2017 թվականի դեկտեմբերի 29-ին մարզադաշտը պատրաստ էր , 2018 թվականի փետրվարի 28-ին այն ամբողջությամբ շահագործման հանձնվեց , իսկ ապրիլի 1-ին կայացավ առաջին ֆուտբոլային խաղը ։
Մարիա Ռուբիո
Մարիա Ռուբիո (Maria de Jesus Rubio Tejero, ), կինոյի և թատրոնի մեքսիկացի դերասանուհի։
Կենսագրություն
Մարիա Ռուբիոն ծնվել է 1934 թվականին Տիխուանայում՝ Օլայո Ռուբիոյի և Մարիի Տեխերոյի ընտանիքում։ եղել է ընտանիքի միակ երեխան։  4 տարեկան հասակում աղջնակի մոտ սրտի հիվանդություն է հայտնաբերվել, որի պատճառով Մարիան մինչև 9 տարեկան չի կարողացել դպրոց գնալ, բայց տանը սովորել է գրել ու կարդալ։ 9 տարեկան հասակում ընդունվել է դպրոցի առաջին դասարան։ Դերասանուհին տուժել է նաև Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի հետևանքներից, երբ ծնողների հետ արձակուրդն անց էր կացնում Սան Սեբաստիանում։ Պատերազմի հետևանքների պատճառով նրանք կարողացան վերադառնալ միայն 10 տարի անց։ 1947 թվականին, արագորեն տիրապետելով դպրոցական ծրագիրը, 13 տարեկանում կարողանում է ընդունվել Օքսֆորդ քոլեջ, իսկ ավելի ուշ՝ թատերական արվեստի դպրոց։ Շուտով նա դառնում է թատրոնի դերասանուհի, իսկ 1966 թվականին նկարահանվում է ֆիլմերում և հեռուստասերիալներում և այդ ժամանակից ի վեր նկարահանվել է շուրջ 45 նախագծերում։ Մեծ է Մարիա Ռուբիոյի ավանդը Մեքսիկայի կինոյի ասպարեզում։ Դերասանուհուն մեծ ժողովրդականություն է բերել «Կոլորինա» հեռուստասերիալում իշխող տիրուհու դերը։ 2011 թվականին դերասանուհին առողջական խնդիրների պատճառով թոշակի է անցել։ Մարիա Ռուբիոն հինգ անգամ առաջադրվել է TVyNovelas և ACE մրցանակների և արժանացել դրանցից չորսին։
Ցենտրալնի (մարզադաշտ, Եկատերինբուրգ)
Մարզադաշտի վերակառուցումը 2018 թվականի աշխարհի առաջնության կապակցությամբ
Կենտրոնական մարզադաշտի հերթական վերակառուցումը մասնագետների շրջանում բազմաթիվ քննադատությունների պատճառ դարձավ, փաստարկների թվում նշվում էին նոր վերակառուցված օբյեկտում կապիտալ ներդրումների անարդյունավետությունը, որտեղ արդեն ծախսվել էր 2,5 միլիարդ ռուբլի, ինչպես նաև մշակութային ժառանգության օբյեկտի ոչնչացումը ։ Միաժամանակ շատ մասնագետներ այն կարծիքին էին, որ մեկ այլ վայրում 2018 թվականի աշխարհի առաջնության համար նոր մարզադաշտի կառուցումն ավելի էժան կլիներ, քան «Կենտրոնական» մարզադաշտի վերակառուցումը     ։
Մարիա Ռուբիո
Կենսագրություն
Մահացել է 2018 թվականի մարտի 1-ին Մեխիկոյում։
Ցենտրալնի (մարզադաշտ, Եկատերինբուրգ)
Տրանսպորտ
Աշխարհի առաջնությանն ընդառաջ նախատեսվում է զգալիորեն փոխել հասարակական տրանսպորտի երթուղիները, 2017 թվականի դեկտեմբերի 11-ին մարզադաշտի հարևանությամբ Տատիշչև փողոցում մեկնարկել է տրամվայի գիծը ։ 2017 թվականի դրությամբ Ցենտրալնի մարզադաշտ կարելի է հասնել հետևյալ տրանսպորտային միջոցներով՝
Մարիա Ռուբիո
Անձնական կյանք
40 տարի ամուսնացած է եղել գրող և սցենարիստ Լուիս Ռեյես դե Մազայի հետ (1932-2014), ունեցել են երկու երեխա` ռեժիսոր Կլաուդիո Ռեյես Ռուբիոն և Ադրիանա Ռուբիոն, սակայն երկար տարիներ երջանիկ ապրելուց հետո զույգն ամուսնալուծվել է։ Մարիա Ռուբիոյի զարմիկն է դերասան Ֆրանսիսկո Ռուբիոն։
Ցենտրալնի (մարզադաշտ, Եկատերինբուրգ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի ֆուտբոլային մարզասրահներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնություն 2018 մարզադաշտեր
Բեգլարի պղնձագործարան
Բեգլարի պղնձագործարան, պղնձագործարան (և պղնձահանք) նախկին զանգեզուրի գավառում, այժմյան Ղափան քաղաքի հյուսիսարևմտյան մասում, Ողջի գետի ձախ ափին։ Նշանակված է Կովկասի 5 - վերստանող քարտեզում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պղնձագործարաններ
Անհնազանդության տոն (մուլտֆիլմ)
«Անհնազանդության տոն» («Праздник непослушания»), խորհրդային տիկնիկային լիամետրաժ ֆիլմ-հեքիաթ երեխաների և մեծահասակների համար խաղարկային կինոյի տարրերով։ Նկարահանվել է 1977 թվականին ռեժիսոր Յուլիան Կալիշերի կողմից գրող Սերգեյ Միխալկովի համանուն հեքիաթ-վիպակի մոտիվներով «Էկրան» կինոընկերությունում։
Սյուժե
Մի օր քաղաքի ամբողջ մեծահասակ բնակչությունը որոշում է թողնել իրենց քմահաճ ու անհնազանդ երեխաներին և միաժամանակ հեռանալ քաղաքը։ Այս պատմությունն այն մասին է, թե ինչ ստացվեց այդ ձեռնարկումից և թե ինչպես էին երեխաներն ապրում առանց ծնողների դիտողությունների։
Վերաթողարկումներ
Մուլտֆիլմը բազմիցս վերաթողարկվել է մուլտֆիլմերի հավաքածուներում DVD տարբերակով՝ «Нехочуха», DVD, տեղայնացնող՝ «Крупный план». ISBN 4600448024109
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1977 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Լիամետրաժ անիմացիոն ֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր կրկեսի մասին Կատեգորիա:«Էկրան» ստեղծագործական միության մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր երեխաների մասին
Բոյանի
Բոյանի (Бояни), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Նովոսելիցայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բոյանի գյուղում բնակվում էր 4 425 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Նովոսելիցայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մոհամեդ Իբրահիմի Էլ Բաշիր
Մոհամեդ Իբրահիմի Էլ Բաշիր (محمد البشير الإبراهيمي, ), ալժիրցի գիտնական աստվածաբան, հասարակական և կրոնական գործիչ, լրագրող, Ալժիրի մահմեդական ուլեմների ասոցիացիայի անդամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալժիրցի գիտնականներ Կատեգորիա:Ալժիրցի գրողներ Կատեգորիա:Ալժիրցի լրագրողներ
Ուլլա Յակոբսոն
Ուլլա Յակոբսոն (Ulla Jacobsson, ), շվեդ դերասանուհի, ով լայն ճանաչման է արժանացել հատկապես 1951 թվականին նկարահանված «Երջանկության մեկ ամառ» և  «Զուլու» (1964) ֆիլմերում իր տպավորիչ դերակատարումների շնորհիվ։
Կենսագրություն
Ուլլա Յակոբսոնը ծնվել է 1929 թվականի մայիսի 23-ին, Շվեդիայի Թագավորության Լեն Ֆեստրա Գոտելանդ մարզի Գոտենբուրգ քաղաքում ։ Նրա դերասանական ձիրքը դրսևորվել է դեռ վաղ հասակում, ու նա դարձել է հայրենի Գոտենբուրգի քաղաքային թատրոնին առընթեր գործող դերասանական դպրոցի սովորող, իսկ 1952 թվականից էլ խաղացել է այդ թատրոնի բեմի վրա՝ հանդես գալով ինչպես դասական, այնպես էլ մոդեռն թատերախաղերում ։ Ուլլայի առաջին ամուսինը վիեննացի ճարտարագետ Յոզեֆ Կորֆելդն էր, ումից նա ունեցել է մեկ դուստր, ձեռք բերել ավստրիական քաղաքացիություն։ 1950-ական թվականներին նա երկրորդ անգամ է ամոսնացել։ Դանիացի նկարիչ Ֆրանկ Լոդիցենն էր ամուսինը, ումից ունեցել է մեկ որդի։ 1960-ական թվականներին ամուսնացել է երրորդ անգամ։ Երրորդ ամուսինը ավստրիացի բժիշկ Հանս Վինֆրիդ Ռոսմանն էր, ում հետ նա տեղափոխվել է Վիեննա և բնակություն հաստատել այնտեղ։
Որպես դերասանուհի՝ Յակոբսոնը միջազգային ճանաչման է արժանացել «Երջանկության մեկ ամառ» ֆիլմում տպավորիչ դերակատարման, թերևս նաև այդ ֆիլմի որոշ տեսարաններում մերկ նկարահանվելու շնորհիվ (ուշագրավ է այն փատը, որ հետագայում որոշ կինոռեժիսորներ փորձել են նրան սեքս խորհրդանիշ դարձնել՝ հրավիրելով մերկ նկարահանվելու իրենց ֆիլմերում)։ 1951 թվականին Կաննի միջազգային կինոփառատոնում «Երջանկության մեկ ամառ»-ը շահել է բարձրագույն մրցանակ ։ 1967 թվականին էլ դերասանուհին արժանացել է գերմանական կինոյի մրցանակի՝ Alle Jahre wieder ֆիլմում երկրորդ պլանի դերի լավագույն կատարման համար։
Տպավորիչ դերակատարումներով Ուլլա Յակոբսոնը հանդես է եկել տասնյակ ֆիլմերում, այդ թվում՝ շվեդ նշանավոր կինոռեժիսոր Ինգմար Բերգմանի «Ամառային գիշերվա ժպիտներ» կինոնկարում։
Անվանի դերասանուհին մահացել է 53 տարեկան հասակում, քաղցկեղից։ Գնահատելով թատերական ու կինոարվեստի զարգացման ասպարեզում նրա ներդրած ավանդը՝ 2015 թվականին Մյոլնդալ քաղաքի կենտրոնական հրապարակը կոչել են նրա անունով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ավստրիացի կինոդերասանուհիներ
Կուկրինիքսներ
Կուկրինիքսներ, (Кукрыниксы; ազգանունների առաջին տառերից կազմված կեղծանուն), ռուս խորհրդային նկարիչների ստեղծագործական խումբ՝ Կուպրիանով Միխայիլ Վասիլևիչ (1903 — 1991 թթ.), Կռիլով Պորֆիրի Նիկիտիչ (1902 — 1990 թթ.), Սոկոլով Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ (1903 — 2000 թթ.)։
Կոչումներ և դափնիներ
ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամներ (1947 թվականից), ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչներ (1958 թ.), խորհրդային կերպարվեստի առաջատար ծաղրանկարիչներ։ 1924 թվականից աշխատել են համատեղ։ 1925 թվականից ստեղծել են սուր, երգիծական աշխատանքներ («Տրանսպորտ», «տուշ», 1933—1934, և այլ նկարաշարեր)։ Քաղաքական պաստառների և ծաղրանկարների համար Կուկրինիքսները (Վերշ (1947 — 1948 թթ., Տրեայակովյան պատկերասրահ, Մոսկվա) արժանացել են Խորհրդային Միության պետական (1942 թ.) և լենինյան (1965 թ.) մրցանակների։ 1920—ական թվականներին պատկերազարդել են գրական երկեր (Ա. Չեխովի «Շնիկով տիկինը» և այլ գործեր, 1940 — 1946 թթ., Խորհրդային Միության պետական մրցանակ, 1947 թ., Մ. Գորկու «Ֆոմա Գորդեև», 1948 — 1949 թթ., Խորհրդային Միության պետական մրցանակ, 1950 թ., և «Մայրը», 1950 թ., Խորհրդային Միության պետական մրցանակ, 1951 թ.)։ Կուկրինիքսների հաստոցային գեղանկարչությունը նույնպես աչքի է ընկնում քաղաքական հնչեղությամբ։ Անհատապես աշխատում են դիմանկարի և բնանկարի ժանրերում։ 1972 թվականին Պ. Ն. Կռիլովը, 1973 թվականին Ն. Ա. Սոկոլովը արժանացել են սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչման։ Կուկրինիքսների «Գերմանական ինֆորմացիոն բյուրո» (1943 թ.) ծաղրանկարը գտնվում է Հայաստանի Պետական Պատկերասրահում։
Աարոն Էկհարտ
Աարոն Էդվարդ Էկհարտ (Aaron Eckhart, ), ամերիկացի դերասան, «Ոսկե Գլոբուս» մրցանակի նոմինանտ։ Ինչպես գլխավոր, այնպես էլ երկրորդական դերերի դերակատար տարբեր տեսակի ֆիլմերում և մի շարք մրցանակների դափնեկիր Նիլ Բուտի «Տղամարդկանց ընկերակցությունում» («In the Company of Men», 1997 թվական) անկախ կինոնկարում։
Կենսագրություն
Էկհարտը ծնվել է Կուպերտինոյում, Կալիֆորնիայի նահանգ, բանաստեղծուհու և մանկական գրող Մերի Մ. (Լոուրենս) Էկհարտի և լրատվական տեխնոլոգիաների մասնագետ Ջեյմս Կ. «Սինյորա Ջիմա» Էկհարտի ընտանիքում և հանդիսանում է երեք երեխաներից կրտսերը։ Դաստիարակություն ստացել է «Վերջին օրերի սրբեր»-ը (Latter-day Saint) եկեղեցում։ Դեռահաս ժամանակ Աարոնը ապրում էր ընտանիքի հետ սկզբից Անգլիայում, իսկ այնուհետև և Ավստրալիայում, Սիդնեյում։
Դպրոցից հետո նա երեք տարով ուղևորվում է Հավայան կղզիներ, որտեղ զբաղվում է սերֆինգով, իսկ ավելի ուշ ծառայության է անցնում «Վերջին օրերի սրբեր»-ը եկեղեցու Ֆրանսիայի և Շվեյցարիայի ներկայացուցչություններում։ Իր դերասանական կրթությունը Աարոն Էկհարտը ստացել է Բրիհեմ Յանգի համալսարանում, որն ավարտել է 1994 թվականին։ Աարոնը նշանադրված է եղել դերասանուհի Էմիլի Կլայնի հետ, սակայն նրանից բաժանվել է 1998 թվականին։
«Էրին Բրոկովիչ» («Erin Brockovich», 2000 թվական) ֆիլմի նկարահանումների համար նա հատուկ ձեռք է բերել մոտոցիկլետ, որպեսզի սովորի վարել այդ փոխադրամիջոցը։ 2006 թվականին լուրեր են տարածվում Աարոնի ռոմանտիկ կապի մասին ամերիկյան «ՇիԴեյզի» («SHeDAISY») քանթրի խմբի մեներգչուհի Քրիստին Օսբորնի հետ այն բանից հետո, երբ նա նկարահանվել է խմբի «I’m Taking The Wheel» երգի հիման վրա նկարահանված տեսահոլովակի մեջ, որտեղ նա տեսահոլովակի ամենավերջում համբուրում է Քրիստինին։
Էկհարտը նաև հանդիսանում է «Վերջին օրերի սրբեր» եկեղեցու անդամ։
Կարիերա
Դեռևս ուսանող ժամանակ Աարոն Էկհարտը նկարահանվել է մորմոնական թեմայով «Աստծո ողբ» կինոնկարում։ Նա ներկայացվել է «Ոսկե Գլոբուս» մրցանակի Լիամետրաժ խաղարկային կատակերգական ֆիլմի լավագույն դերասան անվանակարգում «Այստեղ ծխում են» («Thank You for Smoking») կինոնկարում իր դերակատարման համար։ Աարոն Էկհարտը կատարում է շրջանային դատախազ Հարվի Դենտի դերը, հայտնի նաև որպես Հարվի Երկերեսանի, Քրիստոֆեր Նոլանի Բեթմենի մասին եռագրության երկրորդ մասում, որը էկրանին հայտնվել է 2008 թվականին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ
Սիգեևո (այլ կիրառումներ)
Սիգեևո, կարող է վերաբերել՝
Պետերբուրգ։ Միայն սիրով
«Սանկտ Պետերբուրգ։ Միայն սիրով» («Петербург. Только по любви»), ռուսական կատակերգական-մելոդրամատիկ կինոալմանախ, որը նկարահանել են եկել Ռենատա Լիտվինովան, Ակսինյա Գոգը, Նատալյա Նազարովան, Օքսանա Բիչկովան, Նատալյա Կուդրյաշովան, Աննա Պարմասը և  Ավդոտյա Սմիրնովան ։
Դարձել է «Կինոտավր» 27-րդ կինոփառատոնի բացման ֆիլմը 2016 թվականի հունիսին ։ Վարձույթի է հանվել 2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին։
Սյուժե
Կինոալմանախը բաղկացած է միմյանցից անկախ յոթ նովելներից, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր դերասանները, ռեժիսորը, սցենարիստը և օպերատորը։ Նովելների ընդհանուր գիծ են կազմում երեք թեմա՝ սերը, Պետերբուրգը և սերը Պետերբուրգի հանդեպ։
Քննադատություն
Կինոալմանախն արժանացել է կինոքննադատների խառը արձագանքներ։
Յուրի Գլադիլշիկովը գրել է․ «Ֆիլմը կոնցեպտուալ ավարտ ունի։ Ալմանախի բոլոր կանայք դժբախտ են շատ գեղեցիկ Պետերբուրգում, բացի նրանից, ում համար դեռ կյանքի առավոտն է, որը դեռ չի բախվել իրականությանը ։
Բորիս Իվանովը կինոնկարը բնութագրել է որպես «Սանկտ Պետերբուրգի մասին կարճամետրաժ պատմությունների թույլ արտհաուսային հավաքածու, որը նկարահանվել է ռուս կին ռեժիսորների կողմից» ։
«Open Cinema» փառատոնի տնօրեն Թամարա Լարինան գրել է. «Մելոդրամայից մինչև անեկդոտ դիապազոնով զվարճալի վինեգրետ է, ոչ համադամասերների կերակուր, սակայն ոչ միայն արտհաուսով է ապրում կինոյի երկրպագուն։ Քանի որ ալմանախը, բացի քաղաքից և գենդերից, ոչնչով չի միավորվում, ապա այն պետք է գնահատվել որպես յոթ առանձին կարճամետրաժ ֆիլմեր» ։
Timeout.ru-ից Դենիս Ռուզաևը գրել է․ Կոլեկտիվ դիմանկարը հազվադեպ է ստացվում վավերական, բայց բացիկային բնապատկերներով ինտերլյուդների դիմող «Պետերբուրգը» դիտարկվում է նույնիսկ որպես ոչ թե ներբողների, այլ անեկդոտների հավաքածու։ Շաբլոնների համապատասխան հավաքածուով» ։
Անհնազանդության տոն (այլ կիրառումներ)
«Անհնազանդության տոն», կարող է վերաբերել՝
Պետերբուրգ։ Միայն սիրով
Քննադատություն
The Village-ից Ալիսա Տայոժնայան գրել է. «Դուք երբևէ տեսե՞լ եք ուսանողական կարճամետրաժ ֆիլմեր կինոդպրոցներում։ «Պետերբուրգ։ Միայն սիրով»-ը հիշեցնում է նրանց բոլորը, միայն նկարահանված է թանկ և սիրված դերասանների մասնակցությամբ» ։
Ֆիլմը ներառվել է 2016 թվականի 20 ամենանշանավոր ռուսական ֆիլմերի ցանկում՝ Meduza-ի վարկածով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:2016 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ալմանախ ֆիլմեր
Ռեմուս Լյուպին
Ռեմուս Ջոն Լյուպին, մականունը՝ Մունի, Ջոան Ռոուլինգի Հարրի Փոթեր վիպաշարի գեղարվեստական կերպարներից։ Նա առաջին անգամ հայտնվել է Հարրի Փոթերը և Ազքաբանի կալանավորը սերիայի մեջ՝ որպես Հոգվարթսի պրոֆեսոր։ Լյուպինը դեռ երկար է մնացել այս պատմության մեջ՝ որպես գլխավոր հերոսի՝ Հարրի Փոթերի մտերիմ ընկեր։ Ֆիլմերում երիտասարդ Լյուպինի դերը խաղացել է դերասան Դևիդ Թյուլիսը ։
Գեղարվեստական կերպարի կենսագրություն
Լյուպինը կիսարյուն է, որը, ըստ սերիաների, ծնվել է կախարդ տղամարդու և մագլ կնոջ ընտանիքում 1960 թվականի մարտի 10-ին։ Երբ Լյուպինը փոքր երեխա էր, նրան կծել է մարդագայլ Ֆենրիր Գրեյբեքը և նա վարակվել է լիկանտրոպիայով։ Այս վիճակն անբուժելի էր և Լյուպինը ստիպված էր ողջ կյանքն ապրել մարդագայլի պես։ Լյուպինի ծնողները մտավախություն ունեին, որ երեխան չի կարողանա հաճախել Հոգվարթս, սակայն տնօրեն Ալբուս Դամբլդորը նրան թույլ է տվել հաճախել՝ այն պայմանով միայն, որ որոշակի պաշտպանական միջոցներ ձեռնարկվեն։ Այս նպատակներով Հոգսմիդում, մի ուռենու տակից՝ որպես գաղտնի անցուղի, տուն է կառուցվել։ Lուպինը բոլորից մեկուսացած գաղտնի բնակություն է հաստատել այս տանը և կողպված է եղել իր ամենամսյա կերպարանափոխությունների համար։ Բանական մարդուց մարդագայլի վերափոխվելը շատ բարդ է և ցավոտ, և, եթե արարածը մեկուսացված է լինում, սովորաբար հիասթափվում է և կան վարկածներ, որ նա կարող է վնասել ինքն իրեն, եթե չկարողանա գրոհել։ Գյուղի բնակիչները Ռեմուս Լյուպինին ընդունել են այնպես, ինչպես սովորաբար ընդունում են սարսափելի վայրագ ուրվականներին։ Տունը ստացել է Ոռնացող խրճիթ անվանումը և հայտնի է դարձել որպես Մեծ Բրիտանիայի ուրվականների ամենաշատ այցելվող շենքը։ Չնայած այն բանին, որ իրականում այնտեղ երբեք ուրվականներ չեն եղել, Դամբլդորը տարածել է այս լուրը՝ հետաքրքրասեր հանրությանը հետազոտություններից շեղելու համար։ Ի վերջո, այն դարձել է կողոպտիչների գաղտնի ապաստարան, երբ դրանք հասել էին անիմագայի ամբողջական վերափոխմանը։