cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցություն
Ստալինյան ժամանակաշրջան (1924–53)
1920-ական թվականների վերջին դիվանագիտական հարաբերությունները արևմտյան տերությունների հետ այնքան վատ էին, որ վտանգ կար, որ նրանք դաշինքով կհարձակվեն ԽՍՀՄ-ի վրա։ Երկրի ներսում չնայած ՆԷՊ-ի քաղաքականության ներդրմանը, հարուստների և աղքատների միջև անջրպետը խորացավ։ Այս խնդիրները հաղթահարելու համար երկրի ղեկավարությունը որոշեց, որ անհրաժեշտ է ներդնել կառավարության նոր քաղաքականություն, որով տնտեսությունը կկենտրոնացվի և արագորեն կիրագործվի ինդուստրիլիզացիան։ Այս նպատակով 1928 թվականին ներդրվեց  Առաջին հնգամյա պլանը։ Այս պլանով կրկնապատկվեց արդյունաբերությունում աշխատողների թիվը և շատ գյուղացիներ լքեցին իրենց հողերը և մեկնեցին ուրբանիզացված կենտրոնները։ Մնացած գյուղացիները ենթարկվեցին  կոլեկտիվացման, ինչի արդյունքում ավատիրական տիպի ֆերմաները փոխարինվեցին կոլեկտիվ ֆերմաներին, որոնք ուղղակիորեն վերահսկում էր պետությունը։ Այս երկու փոփոխությունների արդյունքում հիմնովի փոխվեց հարակության կյանքը, որը հիմնականում արդեն բաղկացած էր բանվորական դասակարֆից։ Պլանը գերակատարվեց արդեն 1932 թվականին։
Ինդուստրիլիզացիայի ոլորտում ԽՍՀՄ-ի հաջողությունները ստիպեցին արևմտյան երկրներին, մասնավորապես ԱՄՆ-ին բաց դիվանագիտական հարաբերություններ ստեղծել ԽՍՀՄ-ի հետ։ 1933 թվականին աշխատավորների անհաջող ապստամբություններից հետո (ներառյալ կարճատև կյանք ունեցած Բավարիայի խորհրդային հանրապետությունը) և ահագնացող տնտեսական ճգնաժամի ֆոնին Գերմանիայում իշանության եկավ Ադոլֆ Հիտլերը ով դաժանորեն ճնշեց հեղափոխական կազմակերպիչներին և ուղղակի սպառնալիքներ հնչեցրեց ԽՍՀՄ-ի և նրա կողմից սատարվող գաղափարախոսության հանդեպ։ Ֆաշիստական վտանգը ավելի խորացրեց ներքին պառակտումները ԽՍՀՄ-ում և Կոմունիստական կուսակցության մեջ։ Կասկածամտությունը տածեց Ստալինին և կուսակցության առաջնորդներին և սփռվեց ամբող խորհրդային հասարակության մեջ։ Ամենուրեք հավանական թշնամիներ որոնելով` կառավարությունը սկսեց հալածանքները ամբողջ ԽՍՀՄ-ում, որը կոչվեց Մեծ զտում։ Արդյունքում հարյուր հազարավոր մարդիկ, որոնցից շատերը ճանաչվեցին դավաճանները, ձերբակալվեցին և ուղարկվեցին համակենտրոնացման ճամբարներ կամ մահապատժի ենթարկվեցին։ Նույն այս ժամանակաշրջանում հակակրոնական գործընթաց սկսվեց, որով թուլացվեց Ռուս Ուղղափառ եկեղեցի, որը երկար ժամանակ մեծ իշխանություն էր ունեցել ցարիզմ ժամանակ, մինչև հեղափոխություն։ Նպատակ դրվեց կազմալուծել կազմակերպված կրոնական կառույցները հասարակության կյանքից, շատ եկեղեցիներ, մզգիթներ կամ այլ պաշտամունքի վայրեր փակվեցին կամ քանդվեցին։
Խորհրդային Միությունը առաջինը միջազգային հասարակության մեջ գիտակցեց Նացիստական Գերմանիայի ներխուժման վտանգը։ Արևմտյան տերությունները ձգտում էին պահպանել խաղաղությունը և թույլ չտային պատերազմի բռնկմանը, շատերը ԽՍՀՄ-ի զգուշացումները դիտարկում էին չհիմնավորված։ Մինչ արևմտյան տերությունների կառավարությունները պահպանում էին չեզոքություն, շատ արևմտյան ձեռնարկատերեր, ներառյալ Ռոկֆելերների ընտանիքը շահութաբեր գործարքներ կնքեցին ֆաշիստական ռեժիմների հետ և ուղղակի հետաքրքրություն ունեին նրանց պաշտպանելու։ Հակաֆաշիստական դաշինք կնքելու մի շարք անհաջող փորձերից հետո ԽՍՀՄ-ը Նացիստական Գերմանիայի հետ կնքեց չհարձակման պայմանագիր, որը խախտեց Գերմանիան` ներխուժելով ԽՍՀՄ և սկսվեց Հայրենական մեծ պատերազմը։
Կոմունիստական ինտերնացիոնալը կազմալուծվեց 1943 թվականին, քանի որ կազմակերպությունը չէր կարողացել թույլ չտալ ֆաշիզմի հզորացումը։ 1945 թվականին դաշնակիցները հաղթեցին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում և կուսակցությունը հիմնադրեց սոցիալիստական կառավարություններ հետպատերազմյան օկուպացված տարածքներում, որոնք ղեկավարում էին Ստալինի ենթակայության տակ գտնվող կոմունիստական կատավարությունները։
1949 թվականին կոմունիստները հաղթանակ տարան Չինաստանի քաղաքացիական պատերազմում` փոխելով ուժերի հավասարակշռությունը կոմունիստների և արևմտյան տերությունների միջև` բերելով Սառը պատերազմ. Հարավստավիան Իոսիպ Տիտոյի գլխավորությամբ իր հսկողության տակ առավ Տրիեստը` հակամարտություն հրահրելով արևմտյան տերությունների և Ստալինի միջև, ով դեմ էր իրավիճակի նման զարգացմանը։ Հետագայում Հարավսլավիայի կոմունիստները ակտիվորեն աջակցեցին Հունաստանի կոմունիստներին Հունաստանի քաղաքացիական պատերազմում, ինչը հիասթափեցրեց ԽՍՀՄ-ի կառավարությունը։ Այս իրադարձությունները բերեցին Տիտո-Ստալին պառակտմանը և նշանավորվեցին որպես միջազգային կոմունիզմի պառակտում։
Հետստալինյան տարիներ (1953–85)
Ստալինի մահից հետո Նիկիտա Խրուշչով դարձավ երկրի ղեկավար` առաջ անցնելով իր քաղաքական հակառակորդներից, ներառյալ Լավրենտի Բերիայից և Գեորգի Մալենկովից։ 1955 թվականին Խրուշչովը կարողացավ հասնել Մալենկովի պաշտոնի իջեցմանը և սեփական դիրքի ամրապնդմանը, որպես ԽՍՀՄ առաջնորդ։ Իր կառավարման առաջին տարիներին նախագահության մի քանի անդամի աջակցությամբ Խրուշչովը կազմակերպեց Ձնհալ, որը վերջ դրեց ստալինյան մի քանի տասնամյակ տևած զանգվածային ահաբեկչությանը։ 1956 թվականի Կոմունիստական կուսակցության 20-րդ հանրագումարին Խրուշչովը հայտարարեց Ստալինի հանցագործությունների մասին` զգուշորեն չներառելով գործող Նախագահության որևէ անդամի հանցագործությունների մեջ։ Նրա տնտեսական քաղաքականությունները, որոնք ստացան աջակցություն, բավական չէին, որպեսզի լուծեին ԽՍՀՄ-ի տնտեսության ֆունդամենտալ խնդիրները։ Միջին մարդու բնակարանային խնդիրները լուծվեցին, մոտ 108 միլիոն մարդ նոր բնակարան ստացավ 1956-ից 1965 թվականներին։
Խրուշչովի միջազգային քաղաքականությունը բերեց Խորհրդա-չինական պառակտմանը, մասամբ հանրայնորեն Ստալինին քննադատելու պատճառով։ Խրուշչովը զգալիորեն բարելավվեց հարաբերությունները Իոսիպ Տիտոյի Հարավսլավիայի կոմունիստների լիգայի հետ, սակայն չհաջողվեց հիմնել այնպիսի մտերմիկ կապեր, ինչպես ինքն էր ցանկանում։ Մինչև Ձնհալը մեղմեց քաղաքական ճնշումները երկրի ներսում, այն մեծացրեց բռնաճնշումները երկրի տարածքից դուրս, ինչպիսիք էր 1956 թվականի Հունգարական հեղափոխություն և Լեհաստանի անհանգստությունները, որտեղ տեղի քաղաքացիներին չհաջողվեց համախմբվել խորհրդային գերիշխանության դեմ պայքարելու համար։ Խրուշչովը նաև չկարողացավ բարելավել հարաբերությունները Արևմուտքի հետ, մասամբ ահռելի ռազմական ախորժակի պատճառով։ Կարիբյան ճգնաժամի հետևանքով Խրուշչովի դիրքերը կուսակցության ներսում զգալի թուլացան։ Իր պաշտոնանկությունից քիչ առաջ նա փորձեց տնտեսության մեջ բարեփոխումներ իրականացնել Եվսեյ Լիբերմանի մոդելով, ով խորհրդային տնտսագետ էր և փորձում էր ներդնել շուկայական տարրեր պլանային տնտեսության մեջ։
Խրուշչովը պաշտոնանկ արվեց 1964 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Կենտրոնական կոմիտեի պլենումում, պաշտոնական պատճառը Նախագահության անդամների վստահության կորուստ, անձի պաշտամունքի հաստատում, տնտեսական քաղաքականության ձախողում, հակակուսակցական բարեփոխումներ, ինչը անհնար է դարձնում նրա կառավարումը որպես կուսակցության ղեկավարի։ Նրան փոխարինման եկավ Լեոնիդ Բրեժնևը որպես առաջին քարտուղար և Ալեքսեյ Կոսիգինը որպես նախարարների խորհրդի ղեկավար։
Բրեժնևի ժամանակաշրջանը սկսվեց Խրուշչովիզմի մերժմամբ բոլոր հարթակներում բացառությամբ մեկի` շարունակվեց պայքարը ստալինյան քաղաքական բռնաճնշումների մեթոդների դեմ։ Խրուշչովի քաղաքականությունը քննադատվեց որպես կամայակատարություն և Բրեժնևյան ժամանակաշրջանում զարգացավ Նեոստալինիզմը։ Չնայած Ստալինին չարդարացրեցին այս ընթացքում, երկրի շատ պահպանողական ամսագրերի թույլատրվեց ներկայացնել նրա կառավարումը լավ կողմերից։
1966 թվականի կուսակցության 213-րդ կոնգրեսում առաջին քարտուղարի և Նախագահության անվանումները վերադարձվեցին իրենց նախնական տարբերակներին` Գլխավոր քարտուղարություն և Պոլիտբյուրո համապատասխանաբար։ Որպես վարչապետ Կոսիգինը ձեռնարկեց Մելիկովի կողմից առաջարկված տնտեսական բարեփոխումները, ներառյալ թեթև արդյունաբերության խթանում և սպառողական ապրանքների արտադրության ընդլայնում։
Իր կառավարման օրոք Բրեժնևը սատարեց միջազգային լարվածության թուլացման մոտեցումը, ինչի նպատակն էր Արևմուտքի հետ լարվածությունը նվազեցնել և սկսել տնտեսական և քաղաքական հարաբերություններ։ Սակայն կուսակցության 1976 թվականի 25-րդ կոնգրեսի ժամանակ ԽՍՀՄ-ում առկա քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական խնդիրների աճի վերաբերյալ զեկույցները Բրեժնևին դրեցին դժվար դրության մեջ։ Դրա նախորդ տարվանից Բրեժնևի առողջական վիճակը վատթարացել էր։ Նա հաճախ էր ընդունում ցավազրկողներ և կարիք ուներ դեղորայքի պաշտոնական հանդիպումների ժամանակ։ Վստահվելով իր անձնակազմի վրա, կուսակցության ղեկավարությունը աստիճանաբար վերածվեց գերոնտոկրատիայի։ Բրեժնևի կառավարման վերջում խնդիրները շարունակեցին աճել։ 1979 թվականի սկիզբ առավ Խորհրդա-աղվանական պատերազմը, որպեսզի փրկի կոմունիստական ռեժիմը այնտեղ։ Քանի որ խնդիրները աճեցին տանը և դրսում, Բրեժնևը ունակ չէր արժանի հակահարված տալու ԽՍՀՄ-ի հասցեին տեղեղ քննադատություններին Արևմուտքի առաջնորդների կողմից, դրանցից կարկառուններն էին ԱՄՆ նախագահներ Ջիմի Քարթերը և Ռոնալդ Ռեյգանը ու ՄԹ վարչապետ Մարգարետ Թետչերը։ ԽՄԿԿ-ի ղեկավարությունը, որը փութաջանորեն քարոզում էր, որ 1970-ական թվականների ֆինանսական ճգնաժամը կապիտալիզմի փլուզման սկիզբն էր, գտավ իր երկիրը Արևմտուտքից բավականին հետ տնտեսության զարգացման մակարդակով։ Բրեժնևը մահացավ 1982 թվականի նոյեմբերի 10-ին, նրան փոխարինեց Յուրի Անդրոպովը նոյեմբերի 12-ին։
Վրոցլավի ազգային թանգարան
Վրոցլավի թանգարանի հավաքածուն սերտորեն կապված է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Կենտրոնական Եվրոպայի սահմանային տեղաշարժերով։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից անմիջապես հետո Խորհրդային Միության կողմից Լեհաստանի երկրորդ հանրապետության արևելան հատվածի բռնակցումից հետո Լեհաստանի արվեստի հավաքածուների մեծ մասը տեղափոխվեցին ԽՍՀՄ-ին միավորված քաղաքներից, այդ թվում Լվովից, Կիևից ։ 1946 թվականին տեղափոխված մշակութային ժառանգությունը ներառում էր 17-19-րդ դարերի լեհական և եվրոպական կտավներ։ 1948 թվականին նոր վայրում բացված լեհական կտավների Վրոցլավի պատկերասրահը ներառում էր յուրացված թանգարանների ազգային գանձերը և խորհրդանշական իմաստ ուներ՝ մարդկանց հիշեցնելով, որ իրենք կրկին ապրում են Լեհաստանում ։
Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցություն
Հետստալինյան տարիներ (1953–85)
Անդրոպովը ընդգծված հակաստալինական էր, ով Բրեժնևի ղեկավարման տարիներին զբաղեցրել էր ԿԳԲ-ի ղեկավարի պաշտոնը։ Նա ԿԳԲ-ի ղեկավար պաշտոններում նշանակեց մի քանի բարեփոխողների, որոնք հետագայում բարձր պաշտոններ զբաղեցրեցին Գորբաչովի կառավարությունում։ Անդրոպովը սատարեց մամուլի ազատությունը, հատկապես ԽՍՀՄ-ի առաջ ծագած խնդիրների լուսաբանումը։ Անդրոպովը կարճ ղեկավարեց, սակայն իրականացրեց մեծ կադրային բարեփոխումներ, ներառյալ բարձր պաշտոնների նշանակեց Եգոր Լիգաչովին, Նիկոլայ Ռիժկովին և Միխայիլ Գորբաչովովին։ Նա նաև սատարեց կոռուպցիայի դեմ պայքարը։ Անդրոպովը նախատեսում էր պաշտոնը թողնել Գորբաչովին, սակայն Կոնստանտին Չեռնենկոն և նրա աջակիցները կարողացան հաղթել այս պայքարում։ Անդրոպովը մահացավ 1984 թվականի փետրվարի 9-ին և նրան փոխարինեց Չերնենկոն։ Իր կարճ կառավարման պատճառով Չերնենկոն ի վիճակի չեղավ արդյունավետ վերահսկել կուսակցությունը և այն մնաց Գորբաչովի վերահսկողության ներքո։ Չերնենկոն մահացավ 1985 թվականի մարտի 10-ին և նրան փոխարինեց Գորբաչովը մարտի 11-ին։
Վրոցլավի ազգային թանգարան
Մշտական ցուցադրություն
Թանգարանի մուտքը կիրակի օրերին անվճար է։ Տարբեր հարկերում տեղավորված չորս բաժիններում ներկայացված թանգարանի մշտական ցուցադրությունը բաժանվում է ըստ արվեստի ժամանակաշրջանների և պատմական դարաշրջանների։ Ամենահին հավաքածուն «12-16-րդ դարերի սիլեզյան արվեստն է», որը ներկայացնում է սիլեզյան իշխանների գերեզմանները և Լեհաստանի միջնադարյան մշակույթի ամենաարժեքավոր գործերը։ Երկրորդ բաժնում ներկայացված է «16-19-րդ դարերի սիլեզյան արվեստը»՝ սիլեզյան վերածննդից մինչև ռոմանտիզմի շրջանի քանդակներ, կտավներ, դեկորատիվ արվեստի նմուշներ։ Հաջորդը «17-19-րդ դարերի լեհական արվեստի» բաժինն է, որտեղ ներկայացված են լեհական բարոկկոյի դիմանկարներ, այդ թվում Մարչելլո Բաչչարելլիի, Ջովաննի Անտոնիո Կանալետտոյի աշխատանքներից։ «17-19-րդ դարերի Եվրոպական արվեստ»  բաժնում ներկայացված են Պիտեր Բրեյգել Կրտսերը, Անոլո Բրոնզինոն, Կոզիմո Ռոսսելին, Ջովաննի Սանտին,  Լուկաս Կրանախ Ավագը, Պարիս Բորդոնեն, Ֆրանս Ֆլորիսը, Օզիաս Բեերտը, Յան Ֆրանս վան Բլումեն, Ֆրանսիսկո Սուրբարանը, Լովիս Կորինտը, Էլիզաբեթ Վիժե լը Բրոնը, Վասիլի Կանդինսկին ։ Բացի այս ցուցադրությունները, թանգարանն ունի նաև «20-րդ դարի լեհական արվեստ» հավաքածուն, որտեղ ներկայացված են արվեստագետներ Տադեուշ Մալկովսկին, Ստանիսլավ Վիտկևիչը, Վլադիսլավ Ստրժեմինսկին, Հենրիկ Ստաժևսկին, Ալինա Շապոչնիկով, Տադեուշ Կանտորը, Եժի Նովոսելսկին, Յուզեֆ Շայնան, Մագդալենա Աբականովիչը։ Թանգարանի վերանորոգված ձեղնահարկում 2011 թվականի սեպտեմբերին բացվել է «Ժամանակակից արվեստի նոր պատկերասրահը» ։
Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1912 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցություն
Վրոցլավի ազգային թանգարան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:Ազգային թանգարաններ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ Կատեգորիա:1947 հիմնադրումներ Լեհաստանում Կատեգորիա:1947 հիմնադրված թանգարաններ
Մայնբուրգ
Մայնբուրգ  (Mainburg), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Ստորին Բավարիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Մտնում է Դոնաու Ռիս շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 14046 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով )։ Զբաղեցնում է 61.65 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 2 73 147։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Կարովիլի
Կարովիլի  (Carovilli), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Իզերնիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1522 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 37 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 41 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86083, հեռախոսային կոդ՝ +39 0865։ Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Սանո Ստեֆանո դել Լուպոն։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Դրեյֆուսի դատ
Դրեյֆուսի դատ, դատավարություն Ֆրանսիայում (1894, դեկտեմբեր) և դրան հաջորդած սոցիալական հակադրություն (1896-1906) Գերմանական կայսրության օգտին ֆրանսիական շտաբի անդամ, ծագումով հրեա սպա Ալֆրեդ Դրեյֆուսի (1859-1935) լրտեսության գործով։ Դրեյֆուսը կեղծված փաստաթղթերի հիման վրա մեղադրվել է և դատապարտվել ցմահ աքսորի հասարակության մեջ եղած հակասեմական տրամադրությունների ազդեցությամբ, սակայն հետագայում ռազմական դատարանի կողմից արդարացվել է։ Դրեյֆուսի դատը նշանակալից դեր է ունեցել Ֆրանսիայի և Եվրոպայի՝ 19-րդ դարավերջի և 20-րդ դարասկզբի պատմության մեջ։ Այն հաճախ դիտարկվում է անարդար վճռի առանձնահատուկ օրինակ ։
Մեղադրանք։ 1894 թվականի դատավարություն
1894 թվականի վերջին, երբ կառավարության վարչապետը Շառլ Դյուպյուին էր և ռազմական նախարարը Օգյուստ Մերսյեն, գլխավոր շտաբից անհետանում են խիստ գաղտնի մի քանի փաստաթղթեր։ Որոշ ժամանակ անց ռազմական հետախուզության ղեկավար գնդապետ Յուբեր Անրին ռազմական նախարարությանը առանց ամսաթվի և ստորագրության նախնական փաստաթուղթ է ներկայացնում, որով հասցեատիրոջը տեղեկացնում էր, որ ուղարկում է ռազմական գաղտնի փաստաթղթեր. դրանք իբր հայտնաբերվել էին գերմանացի ռազմական լրտես գնդապետ Շվարցկոպենի թղթերում։ Գնդապետ Ֆաբրը և նախարարության ռազմական փորձագետը ճանաչում են սպա Դրեյֆուսի ձեռագիրը։ Վերջինս ձերբակալվում է 1894 թվականի հոկտեմբերի 15-ին։
Արտաքին գործերի նախարար Գանոտոն չի հավատում ներկայացված անստորագիր փաստաթղթերին և դեմ է արտահայտվում դատական գործ հարուցելուն, սակայն չի համարձակվում պնդել դա։ Համոզված լիներով, որ Դրեյֆուսն անմեղ է, նա, այնուամենայնիվ, ռազմական նախարարության թելադրանքով գործ է հարուցում։ Ռազմական նախարար Մերսյեն գնդապետ Անրիի և մայոր Պատի դե Կլամի ազդեցությամբ արտահայտվում է Դրեյֆուսի դեմ՝ պահանջելով նրան հանձնել ռազմական դատարանին։
Դռնփակ դատն ընթանում է Փարիզում 1894 թվականի դեկտեմբերին։ Դրեյֆուսի մեղավոր լինելը համառորեն պնդում էին գեներալ Բուադեֆրը, նրա օգնական գեներալ Գոնզը, Պատի դե Կլամը, Անրին և այլք։ Դատավորները տատանվում էին. հանցանիշերը բավարար չէին։ Այդ ժամանակ էլ քննիչը, համաձայնության գալով ռազմական նախարարության հետ, պատրաստում է կեղծ փաստաթղթեր, որն իբր գրել էր գերմանացի դեսպանը՝ հաստատելով Դրեյֆուսի համագործակցությունը գերմանացիների հետ։ Դրեյֆուսը, մեղադրվելով լրտեսության և պետական դավաճանության մեջ, ցմահ աքսորվում է Կայեննա, իսկ 1895 թվականի տեղափոխվում Սատանայի կղզի (Ile du Diable)։
Դատավճռի վիճարկում։ Գնդապետ Պիկարի ելույթը
Մամուլում արտահայտվեց տեսակետ, ըստ որի՝ Դրեյֆուսի մեղքն ապացուցված չէ, և հնարավոր է դատական սխալի առկայություն։ 1896 թվականին տպագրվեց Լազարի «Դատական սխալ» գրքույկը, որով ապացուցվում էր Դրեյֆուսի անմեղությունը ։ Նույն թվականին հետախուզական բյուրոյի ղեկավար, գնդապետ Ժորժ Պիկարը գեներալ Գոնզին ցույց տվեց փաստաթղթի ձեռագրի նմանությունը մեկ ուրիշ սպայի՝ մայոր Էստերխազիի ձեռագրին։ Կարծիքը հայտնելուց հետո Պիկարն անմիջապես տեղափոխվեց Թունիս։ Սակայն Պիկարը իր կասկածները հայտնում է սենատոր Շերեր-Կեստներին, որը Սենատում հանդես է գալիս և պահանջում Դրեյֆուսի դատավճռի վերանայում։
Սենատոր Շերեր-Կեստների բողոքը էական փոփոխությունների չհանգեցրեց. նույնիսկ որոշում եղավ, որ Դրեյֆուսի նկատմամբ հսկողությունն ուժեղացնեն։ Իսկ ռազմական նոր նախարար Բիլյոն նախկին նախարար Մերսյեի պես պնդում էր, որ Դրեյֆուսը մեղավոր է։
Էմիլ Զոլայի ելույթը
1897 թվականի նոյեմբերին Ալֆրեդ Դրեյֆուսի եղբայրը՝ Մատյո Դրեյֆուսը, պաշտոնական մեղադրանք ներկայացրեց մայոր Էստերխազիի դեմ։ 1898 թվականի հունվարի 11-ին Էստերխազին ռազմական դատարանի կողմից անմեղ ճանաչվեց. ռազմական իշխանությունները ամեն կերպ ճնշել էին դատարանին այդ որոշումը կայացնելու համար։ Երկու օր անց՝ 1898 թվականի հունվարի 13-ին, «Ավրորա» («L’Aurore») թերթում տպագրվում է ականավոր գրող Էմիլ Զոլայի բաց նամակը՝ «Ես մեղադրում եմ» (J’accuse) վերնագրով՝ ուղղված Ֆրանսիայի նախագահ Ֆելիքս Ֆորին ։ Հոդվածում Զոլան վստահորեն պնդում էր, որ մեղավորները Էստերխազին ու Անրին են, իսկ ռազմական իշխանությունները գիտակցորեն մեղքը բարդել են Դրեյֆուսի վրա։ Զոլայի նամակը ցնցող ազդեցություն թողեց Ֆրանսիայում և ողջ Եվրոպայում։ Այդ պահից աշխարհի առաջադեմ հասարակության ուշադրությունը սևեռվեց Դրեյֆուսի գործին։
Հասարակության բևեռացում
Դրեյֆուսի գործը հասարակական մեծ հնչեղություն էր ձեռք բերել՝ հասարակությունը բաժանելով երկու մասի։ Դրեյֆուսին մեղադրող կողմում հայտնվել էին ռազմական իշխանությունները, ազգայնամոլները և հատկապես հակասեմականները, մինչդեռ սոցիալիստները պաշտպանում էին Դրեյֆուսին։ Ողջ Ֆրանսիան բաժանվում է Դրեյֆուսի կողմնակիցների և մեղադրողների երկու հսկայական բանակի, որոնց միջև անզիջում պայքար է սկսվում։ Դրեյֆուսի գործի նկատմամբ ունեցած տարաձայնությունների պատճառով թշնամանում են նախկին ընկերներ և համախոհներ։ Մի խմբի կարծիքով՝ Դրեյֆուսը Ֆրանսիայի թշնամի է, իսկ նրան պաշտպանողները՝ հրեաներին ծախվածներ։ Մյուս խմբի կարծիքով՝ Դրեյֆուսը պատահական զոհ է, որի վրա մեղքը բարդվել է միայն հրեա լինելու հանգամանքով պայմանավորված։ Իմիջիայլոց, Դրեյֆուսի դատի ընթացքում Ֆրանսիայում կար ազգությամբ հրեա 300 սպա (ընդհանուր թվի 3%-ը) և 10 գեներալ ։
Սոցիալ-դեմոկրատ Ժյուլ Գեդը կարծում էր, որ Դրեյֆուսի գործը բուրժուազիայի ներքին գործն է, աշխատավորներին դա չի վերաբերում։ Մինչդեռ Ժան Ժորեսը հաստատակամորեն պաշտպանում է Դրեյֆուսին՝ դրանով բարձրացնելով իր հեղինակությունը և ամրապնդելով սոցիալիստների դիրքերը։
Նշանավոր գրող Ռոմեն Ռոլանը ավելի զգուշավոր կարծիք է հայտնում՝ ասելով, որ լիարժեք ապացույցներ չունենալով՝ չի կարելի մեղադրել Դրեյֆուսին մեղադրող իշխանություններին։ Նույն կարծիքն է հայտնում նաև Ժյուլ Վեռնը։ Նման մի կարծիք էլ հայտնում է Լև Տոլստոյը՝ նշելով, որ համանման շատ դատավարություններ են լինում, որոնք ուշադրություն չեն գրավում, մինչդեռ Դրեյֆուսի գործը մամուլի հրապարակումների շնորհիվ ամբողջ աշխարհի ուշադրությունն է բևեռել։
Հայ նշանավոր գրող, կրթությամբ իրավաբան Գրիգոր Զոհրապը ևս հանդես է եկել Դրեյֆուսի պաշտպանության օգտին։ 1898 թվականին նա պաշտպանական ուսումնասիրություն է ուղարկել Փարիզ՝ Դրեյֆուսի պաշտպանության կոմիտեին։
Կեղծ փաստաթղթեր։ Անրիի խոստովանությունն ու ինքնասպանությունը
Կավենյակի ճառը ուժեղ տպավորություն է գործում։ Սոցիալիստ Միրմանի առջարկով այն տարածվում է Ֆրանսիայի բոլոր կոմունաներում։ Հասարակական միտքը, թվում է, վճռականորեն թեքվում է Դրեյֆուսին դատապարտելու կողմը։ Այդ ընթացքում, սակայն, փաստաթղթերի կեղծված լինելը ապացուցվում է, քանի որ դրանք կազմողները, Շվարցկոպենին գերմանացի համարելով, ֆրանսերենով մի քանի կոպիտ սխալներ էին թույլ տվել, մինչդեռ Շվարցկոպենը, լինելով Էլզասից, փայլուն գիտեր ֆրանսերեն։
Գնդապետ Ժորժ Պիկարը հրապարակայնորեն հայտարարեց, որ կեղծված փաստաթուղթը Անրիի ձեռքի գործն է։ Պիկարը ձերբակալվեց։ Մի քանի շաբաթ անց կասկածներ են առաջանում նաև ռազմական նախարար Կավենյակի մոտ։ Նա հարցաքննում է Անրիին և ստիպում խոստովանել իրականությունը (օգոստոսի 30)։ Անրին ձերբակալվում է և օգոստոսի 31-ին բանտում ինքնասպանություն գործում։ Դրեյֆուսի մեղավորությունը կասկածի տակ է դրովում։ Այնուամենայնիվ, ռազմական ղեկավարությունը կրկին պնդում է, որ Դրեյֆուսն է մեղավոր, իսկ Անրին ինքնասպանություն է գործել, որպեսզի ընդհատի ֆրանսիական բանակը վարկաբեկող քարոզչությունը։ Նույնիսկ որոշվում է հասարակայնորեն գումար հավաքել Անրիի գերեզմանին հուշարձան կանգնեցնելու համար։
Շուտով նախարար Կավենյակը պաշտոնաթող է լինում։ Սեպտեմբերի 26-ին կառավարությունը որոշում է վերանայել Դրեյֆուսի գործը։ Դրան կողմ է արտահայտվում նաև ռազմական նոր նախարար Շանուանը։ Սակայն հոկտեմբերի 25-ին անսպասելիորեն նա կրկին հանդես է գալիս Դրեյֆուսի մեղավոր լինելու օգտին և թողնում պաշտոնը։ Սա ուժեղ հարված էր կառավարությանը, որը դրանից հետո հրաժարական է տալիս։ Նոր կառավարությունը գլխավորում է Դյուպյուին։
Էստերխազին լքում է երկիրը՝ հայտարարելով, որ ինքն է եղել կեղծ փաստաթղթերի հեղինակը։ Դրեյֆուսի հակառակորդները չէին ուզում հավատալ այս հայտարարությանը, հավատացնելով, որ նման հայտարարությունն արվել է գումարի դիմաց։ Սակայն վճռաբեկ դատարանը սա բավարար հիմք է համարում նոր դատավարություն սկսելու համար։
1899 թվականի վճռաբեկ դատավարություն։ Համաներում
Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության ընթացքում պարզվեց, որ կան կեղծված բազմաթիվ փաստաթղթեր, իսկ առաջին դատավարության ընթացքում մեղադրանքը կայացվել է հիմնավորումներով, որոնք մեղադրյալն ու դատապաշտպանը նույնիսկ չեն լսել։ Գործի երկրորդ քննությունը կայացավ 1899 թվականին Ռենում։ Հասարակությունը ծայրաստիճան լարված էր. քննության ընթացքում նույնիսկ մահափորձ է իրականցվում Դրեյֆուսի պաշտպան Լաբորիի դեմ, որը, սակայն, ավարտվում է թեթև վնասվածքով։ Որպես վկա ելույթ են ունենում ռազմական գործերի նախկին հինգ նախարարները, գեներալներ Գոնզը, Բուադեֆրը։ Նրանք, առանց փաստ ներկայացնելու, կրկին պնդում են, որ Դրեյֆուսը մեղավոր է։ Դատավարությունն ընթանում է 1899 թվականի օգոստոսի 5-ից 7-ը. հինգ դեմ և երկու կողմ ձայներով նորից հաստատվում է Դրեյֆուսի մեղավորությունը, սակայն մեղմացուցիչ հանգամանքներով պայմանավորված՝ այս անգամ նա դատապարտվում է 10 տարի ազատազրկման։
Ֆրանսիայի նախագահ Էմիլ Լուբեն կառավարության առաջարկով ներում է շնորհում Դրեյֆուսին։ Դրեյֆուսը ընդունում է ներումը՝ դրանով առաջացնելով իր կողմնակիցների, այդ թվում՝ փաստաբան Լաբորիի դժգոհությունը։ Դրեյֆուսի կողմնակիցները ուզում էին շարունակել պայքարը՝ ցանկանալով դատական գործեր հարուցել ընդդեմ Մերսյեի և այլ անձանց, սակայն կառավարության հրամանով գործը մեկընդմիշտ փակվում է՝ ընդհանուր համաներում շնորհելով Դրեյֆուսի գործի հետ կապված բոլոր մեղավորներին։ Նախագիծն ընդունվում է երկու պալատների կողմից 1900 թվականի դեկտեմբերին։ Համաներումը, սակայն, չի վերաբերում Դրեյֆուսին, քանի որ նրա գործը վերաքննել էր դատարանը։ Դրանից հետո Դրեյֆուսի գործը որոշ ժամանակ անուշադրության է մատնվում։
Գործի վերջնական վերանայում։ Դրեյֆուսի արդարացումը
1903 թվականի ապրիլին Ժան Ժորեսը պատգամավորների պալատում կարդում է գեներալ Պելյեի՝ Կավենյակին ուղղված նամակը (1898, օգոստոսի 31)։ Նամակն ուղարկվել էր Անրիի ինքնասպանությունից հետո։ Պելյեն պատմում էր Դրեյֆուսի գործում եղած խարդախությունների մասին։ Այստեղից գործը նոր ընթացք է ունենում։ Բրիսոնը հայտարարում է, որ Կավենյակը հենց սկզբից, թաքցնելով շատ փաստեր, անարդար է եղել։ Նույն թվականին ռազմական գործերի նոր նախարար գեներալ Անդրեն, ծանոթանալով Դրեյֆուսի գործին, անհրաժեշտ է համարում դրա վերաքննումը։ 1903 թվականի նոյեմբերին Դրեյֆուսը վճիռը բեկանելու պահանջով կրկին դիմում է դատարան։ 1904 թվականին վճռաբեկ դատարանի պահանջով կատարվում է լրացուցիչ քննություն։ 1906 թվականին Դրեյֆուսը լիովին արդարացվում է. նրա վրայից հանվում են բոլոր մեղադրանքները, վերականգնում են բանակում և պարգևատրում Պատվո լեգեոնի շքանշանով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հակասեմականություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի երրորդ հանրապետություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական պատմություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ռազմական պատմություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի իրավունքի պատմություն Կատեգորիա:Քաղաքական ճգնաժամեր Կատեգորիա:Դատավարություններ Կատեգորիա:Սկանդալներ
Սեն Բոննե դը Ռոշֆոր
Սեն Բոննե դը Ռոշֆոր (Saint-Bonnet-de-Rochefor), համայնք Ֆրանսիայում՝ Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Գաննա կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը Վիշին է։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03220։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 647 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 379 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 268-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 111-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 70,7 %, 1999 թվականին եղել է՝ 62,9 %)։ 268 աշխատունակ բնակիչներից 244-ը աշխատում էին (135 տղամարդ և 109 կին), անաշխատանք էին 24-ը (10 տղամարդ և 14 կին)։ 111 անգործունակ մարդկանցից 25-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 49-ը թոշակառու, 37-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Նորք (հեռուստաալիք)
«Նորք» հեռուստաընկերություն, հայկական մասնավոր հեռուստաընկերություն։ Հիմնադրվել է 1996 թվականին՝ առանձնանալով Հայաստանի հեռուստատեսության երկրորդ ալիքից։ Փակվեց 1998 թ. վերջին և փոխարինվեց «Պրոմեթևս» մասնավոր հեռուստաընկերության (այժմ՝ Հայկական երկրորդ հեռուստաալիք)։
Հայկական հեռուստատեսության երկրորդ ծրագիր (1973-1991) և Հայաստանի հեռուստատեսության երկրորդ ալիք (1991-1996)
«Միացրեք հեռուստացույցի 11-րդ ալիքը»,-1973թ. «Եթերում է Երևանը» ծրագրերի շաբաթաթերթի 40-րդ համարն այս վերնագրով էր տեղեկացնում Հայաստանի հեռուստատեսության երկրորդ ծրագրի եթերամուտը ։ Արդեն 1978-ից Հայաստանի հեռուստատեսության առաջին և երկրորդ ծրագրերի հաղորդումների մոտ 50 տոկոսը եթեր էր տրվում գունավոր պատկերով ։
«Նորք» հեռուստաընկերություն (1996-1998)
1996թ. Հայաստանի հեռուստատեսության երկրորդ ալիքն առանձնացավ և դարձավ ինքնուրույն ծրագիր ։ «Նորք» հեռուստաընկերության տնօրեն նշանակվեց Ռոբերտ Մավիսակալյանը։ Կարճ ժամանակահատվածում «Նորք»-ը կարողացավ գրավել հեռուստադիտողների մեծ մասի ուշադրությունը։ Ստեղծվեցին վերլուծական-տեղեկատվական հաղորդաշարեր` «Լուրեր», «Ժամանակաչափ» և այլն։ Եթերում նոր խոսք բերեցին «Արտ 13» հեռուստաընկերության երիտասարդական-ժամանցային հաղորդումները` «Ուշ երեկոյան», «Էսքիզներ» և այլն։ Փակվեց 1998թ. վերջին և ստեղծագործական գրեթե ողջ խումբը տեղափոխվեց «Պրոմեթևս» մասնավոր հեռուստաընկերություն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:Հայաստանի հեռուստաալիքներ
Բիզաչա
Բիզաչա  (Bisaccia), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Կամպանիա մարզի Ավելինո գավառում ։
Բնակավայրի հովանավոր սուրբն է Սուրբ Անտոնիոն, տոնը նշվում է ամեն տարվա հունիսի 13-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մուրադ Մուրադյան (ազատամարտիկ)
Մուրադ Տելեմակի Մուրադյան,, հայ բժիշկ-ազատամարտիկ, Նիկոլ Դուման կամավորական ջոկատի անդամ, Արցախյան առաջին պատերազմի մասնակից։
Կենսագրություն
Մուրադ Մուրադյանը ծնվել է Կիրովական քաղաքում։ 1970-1980 թվականներին սովորել և ավարտել է Կիրովականի թիվ 29 միջնակարգ դպրոցը։ Դպրոցական տարիներից Մուրադը զբաղվել է ըմբշամարտով, սովորել է նվագել երաժշտական տարբեր գործիքներ։ Տեղեկություններ, նկարներ է հավաքել Եղեռնի, Հայ դատի, բոլոր ժամանակների ազգային-ազատագրական շարժումների վերաբերյալ, ալբոմներ կազմել ։
Դպրոցն ավարտելուց հետո որոշել է մեկնել Լենինգրադ, ընդունվել ռազմաբժշկական ակադեմիա՝ իրականություն դարձնելով իր նվիրական երազանքը, բայց, ի վերջո, տեղի տալով ծնողների խնդրանքին՝ Մուրադը հրաժարվել է Լենինգրադ մեկնելու իր որոշումից։ 1982-1984 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում։ 1987 թվականին ընդունվել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանի մանկաբուժության ֆակուլտետ։
1988 թվականից բժշկական ինստիտուտի՝ Արցախյան շարժման նախաձեռնող խմբի անդամ էր։ 1990 թվականին կազմակերպել և մի քանի ակտիվիստների հետ ստեղծել է բուժակ-հրաձիգների պատրաստման և մարտական ջոկատների համալրման խմբեր, ապա «Հայկազուններ» մասնաճյուղը։ 1991 թվականին անդամագրվել է «Նիկոլ Դուման» երկրապահ կամավորական ջոկատին, որի կազմում մինչև հրադադարը մասնակցել է Հայաստանի սահմանամերձ գյուղերի և Լեռնային Ղարաբաղի ինքնապաշտպանական, ազատագրական մարտերին։
1996 թվականին ծառայության է անցել Հայաստանի պաշտպանության նախարարության ռազմաբժշկական վարչությունում՝ որպես վարչության պետի տեղակալ։
Զոհվել է 1996 թվականի մարտի 11-ին՝ ծառայողական պարտականությունները կատարելիս, Տավուշի սահմանամերձ շրջանում։
Պարգևներ
Հետմահու պարգևատրվել է «Արիության համար» մեդալով։
Հիշատակ
Սեպտեմբերի 8-ին Երևանի պետական բժշկական համալսարանում բացվել է բժիշկ-ազատամարտիկ Մուրադ Մուրադյանի անվան լսարանը ։
Հայաստանի Լոռու մարզի Ջիլիզայի միջնակարգ դպրոցը անվանվել է Մուրադ Մուրադյանի անունով ։
Ռոմենտինո
Բնակչությունը կազմում է 5000 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 249 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 17 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28068։ Հեռախոսային կոդ՝ 0321։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Բատիստան։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սեն Բոննե դը Ֆուր
Սեն Բոննե դը Ֆուր (Saint-Bonnet-de-Four), համայնք Ֆրանսիայում՝ Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Մոնմարո կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը Մոնլյուսոնն է։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03219։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 200 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 132 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 86-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 46-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 65,2 %, 1999 թվականին եղել է՝ 60,4 %)։ 86 աշխատունակ բնակիչներից 69-ը աշխատում էին (36 տղամարդ և 33 կին), անաշխատանք էին 17-ը (8 տղամարդ և 9 կին)։ 46 անգործունակ մարդկանցից 5-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 29-ը թոշակառու, 12-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Լյութերականություն
Լյութերականություն, լութերարականություն, բողոքականության հիմնական ուղղություններից։ Առաջացել է Գերմանիայում՝ XIV դարի Ռեֆորմացիայի ընթացքում՝ Մարտին Լյութերի ու նրա հետևորդների (Ֆ. Մելանխթոն և ուրիշներ) ուսմունքի հիման վրա և տարածվել այլ երկրներում։ Լյութերականությունում ձևակերպվել են բողոքականության հիմնական սկզբունքները՝ «միայն հավատով», առանց հոգևորականության և եկեղեցու միջնորդության աստծուն հաղորդակցվելով փրկվելու գաղափարը, Սուրբ գրքի (Աստվածաշնչի) առաջնությունը են։ Մերժելով կաթոլիկության եկեղեցական բարդ նվիրապետությունը և հիմնական ծիսակատարությունը, Լյութերականությունը պահպանել է այն, ինչ ուղղակիորեն չի հակադրվում Սուրբ գրքին։ Խորհուրդներից ընդունվել են մկրտությունը և հաղորդությունը։ Լյութերականությունում եկեղեցական համայնքի իրավունքները սահմանափակ են։ Բարձրագույն իշխանություն ունեն եպիսկոպոսները և արքեպիսկոպոսները, սակայն նրանց առավելությունը շարքային հավատացյալների նկատմամբ լոկ վարչական է։ Բացի Աստվածաշնչից, Լյութերականություն դավանաբանության հիմքն են կազմում «Համաձայնության գիրքը» (1580)՝ բաղկացած «Աուգսբուրգյան խոստովանությունից», նրա «Ջատագովություններից» և աստվածաբանական այլ երկերից։ Լութերականություն բողոքականության ամենաբազմաքանակ ուղղությունն է։ Կազմված է բազմաթիվ ինքնուրույն եկեղեցիներից (հիմնականում ավետարանական-լյութերական)։ 1970-ին ունեցել է մոտ 75 միլիոն հետևորդ։ Առավել տարածված է Գերմանիայուում։ Դավանանքով լյութերական են Շվեդիան, Դանիան, Ֆինլանդիան, Նորվեգիան, Իսլանդիան։ Լյութերական եկեղեցիներ կան նաև ԱՄՆ-ում, Չեխոսլովակիայում, Հունգարիայում, ԽՍՀՄ-ում (էստոնայի ավետարանական սութերական եկեղեցի և Լատվիայի ավետարանական֊լյութերական եկեղեցի, որոնց գլխավորում են արքեպիսկոպոսները)։ Համաշխարհային լյութերական ֆեդերացիան (1947-ից) միավորում է 48 երկրի (1970) 82 եկեղեցի։ Լյութերական եկեղեցիները Եկեղեցիների համաշխարհային խորհրդի անդամ են։ Հայ իրականության մեջ Լյութերականություն հիմնականում հանդես է եկել բողոքականության ձևով։ Թարգմանվել են Լյութերականությանը վերաբերող տարբեր ուսումնասիրություններ (Դ’O պինիե Մեռլ, «Պատմութիւն վեշտասաներորդ դարու բարեկարգութեանն ի Գերմանիա», հ. 1-2, 1846-1858, Լյութերականությունը Մ., «Փոքրիկ Քրիստոնեական», 1846, 1904)։ Սակայն բողոքականության դեմ մղվող պայքարի ընդհանուր պլանում քննադատվել է նաև բուն Լյութերականություն (Դըլաֆորե, «Եղծ աղանդոյն Լութերի և Կալվինի և հրահանգ զօրաւոր յոլղղափառութիւն», 1847), փորձ է արվել ցուցադրելու նրա «ոչ աստվածապաշտական», վնասակար, ազգի և կրոնի միասնությունը քայքայող էությունը (Հովնանյանց Ղ., «Մարտինոս Լուտերին վարուց և նորոգութեան պաւոմու- թիվնը», 1850)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռեֆորմացիա Կատեգորիա:Լյութերականություն
Ուգանդայում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկ
Ուգանդայում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկ, Ուգանդայի ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում ընդգրկված 3  անվանումներ  (|2012 թվականի դրությամբ)։ 1 օբյեկտ ընդգրկված է ցանկում մշակութային չափանիշներով, 2 օբյեկտ՝ բնության։ Բուխանգի թագավորների հուղարկավորությունը Կասուբում ճանաչվել է մարդկային ստեղծագործ  հանճարի գլուխգործոց (չափանիշ) և գտնվում է վտանգի տակ գտնվող Համաշխարհային ժառանգության ցուցակում ,իսկ ազգային պարկեր  Բվինդի-Իմպենիտրեիբլը և Ռուվենզորի-Մաունտինսը ճանաչվել են բնության ֆենոմեններ կամ տարածքներ բնության բացառիկ գեղեցկության և էսթետիկ կարևորության։ Բացի դա 2012 թվականի դրությամբ  հանրապետության 5 օբյեկտներ գտնվում են Համաշխարհային ժառանգության  ցանկը ընդգրկվելու թեկնածուների ցուցակում ։ Ուգանդան  վավերացրել է Կոնվենցիա համաշխարհային մշակութային և բնության ժառանգության պահպանման մասին 20 նոյեմբերի 1987 թվական ։
Ցանկ
Այս աղյուսակում օբյեկտները դասավորված են Յունեսկոյի համաշխարհային ժառանգության ցուցակ ավելացվելու հերթականությամբ
Նախնական ցուցակ
Աղյուսակում օբյեկտները դասավորված են նախնական ցուցակ ընդգրկվելու հերթականությամբ:Այս ցանկը ներառում է Ուգանդայի կառավարության կողմից Համաշխարհային ժառանգության ցուցակ ընգրկվելու թեկնածու առաջարկված օբյեկտները։
Արտաքին հղումներ
Uganda. UNESCO World Heritage Centre.
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության ցանկեր Կատեգորիա:Ուգանդա
Տիբեզյա
Տիբեզյա, գետ Ռուսաստանում, պատկանում է Ալթայի Հանրապետությանը, Ալթա երկրամաս վրա։ Գետը թափվում է Բիա ավազանի մեջ։ Գետի երկարություն 39 կմ² է։ Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի ջրային բաժնի տարածքը Ռուսաստանի Դաշնության կողմից պատրաստված է դաշնային գործակալություն ջրային ռեսուրսների վերաբերյալ։
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Կարպինոնե
Բնակչությունը կազմում է 1254 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 39 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 32 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86093, հեռախոսային կոդ՝ +39 0865։
Կոմունայի հովանավորներն են՝ Սուրբ Հովսեփ նշանածը, տոնը նշվում է մարտի 17-ին և Սան Ռոկոն։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Սան Նաձարո Սեզիա
Սան Նաձարո Սեզիա (San Nazzaro Sesia), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Նովարա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 726 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 66 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28060։ Հեռախոսային կոդ՝ 0321։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Նազարիոն։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Շասնե
Շասնե (Chacenay), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2012 թվականի դրությամբ կազմում է 53 մարդ, բնակչության խտությունը` 6.79 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.8 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 180 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 95 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 40 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 42 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 36-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 6։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 85,7 %։ 36 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 35 անձ (21 տղամարդ և 14 կին)։ Գործազուրկ են եղել 1 անձ (0 տղամարդ և 1 կին)։ 6 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 1-ը` թոշակառուներ, իսկ 3-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կաստելվերինո
Կաստելվերինո  (Castelverrino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Իզերնիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 130 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 22 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 6 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86080, հեռախոսային կոդ՝ +39 0865։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սեն Բոննե Տրոնսե
Սեն Բոննե Տրոնսե (Saint-Bonnet-Tronçais), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Սերիյի կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Մոնլյուսոն շրջանը։
Լի Մին Յոն
Վաղ տարիներ
Լի Մին Յոնը ծնվել է 1991 թվականի հունիսի 21-ին Սեուլում, Հարավային Կորեա։ Վաղ տարիքում նա կազմել էր «BoBoBo», ինչպես «Eolleong Ddungddang» դուետի մաս։ 13 տարեկանում Մինը Հիենի հետ կատարել են «Little Winners» պարային դուետը։ Մինը վեցերորդ դասարանից միացել է JYP Entertainment ընկերությանը։ Մի տարվա համառ մարզումներից հետո նրան ուղարկել են նահանգներ։
Սեն Բոննե Տրոնսե
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03221։
Լի Մին Յոն
Գործունեություն
Մինը համագործակցել է Պակ Ջին Յոնի հետ իր ամերիկական «Lil Jon» ալբոմի համար։ Իր սոլո սինգլն է՝ «Dance Like This», «Go Ahead», «Boyfriend»։
Սեն Բոննե Տրոնսե
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 408 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 280-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 128-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 68,6 %, 1999 թվականին եղել է՝ 64,6 %)։ 280 աշխատունակ բնակիչներից 248-ը աշխատում էին (124 տղամարդ և 124 կին), անաշխատանք էին 32-ը (14 տղամարդ և 18 կին)։ 128 անգործունակ մարդկանցից 20-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 60-ը թոշակառու, 48-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Լի Մին Յոն
Miss A
Miss A խումբը ստեղծվել է 4 մասնակիցներից, առաջնելույթ է կատարել 2010 թվականի հունիսին և թողարկել է «Bad Girl Good Girl» մինի ալբոմը։
Մենակատարի գործունեություն
«100 Points Out of 100» շոուում Մինը միշտ մասնակից էր։ Սակայն 2011 թվականին շոուն վերջացավ։
Նա նաև նկարահանվել է «Countdown» ֆիլմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հարավկորեացի պարուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի մոդելներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի պարային երաժիշտներ
Հնդկաստանի դարպաս
Հնդկաստանի դարպասը (भारत द्वारमण्डप) ճարտարապետական հուշարձան է, որը կառուցվել է 20-րդ դարում, Մումբայում, Հնդկաստան ։
Հուշարձանը կառուցվել է ի հիշատակ Հնդկաստանի կայսր Ջորջ V թագավորի և  Մերի թագուհու  Ապոլլո Բանդեր ժամանման, 1911 թվականին Հնդկաստան ուղևորության այցի ժամանակ։ Կառուցված է Ինդո-Սարացենիկ ոճով, Հնդկաստանի դարպասի հիմնաքարը դրվել է 1911 թվականի մարտի 31-ին։ Կառույցը կամար է, որը կազմված է բազալտից, 26 մետր (85 ոտնաչափ) բարձրության։ Ջորջ Վիթեթթի վերջնական դիզայնը վավերացվել է 1914 թվականին և և հուշարձանի կառուցումը ավարտվել է 1924 թվականին։ Դարպասը հետագայում օգտագործվեց որպես խորհրդանշական հանդիսավոր մուտք Վիկերոսների և Բոմբեյի նոր կառավարիչների համար դեպի Հնդկաստան։ Այն ծառայում էր թույլատրելու մուտք դեպի Հնդկաստան։ Հնդկաստանի դարպասը տեղակայված է Ապոլլո Բանդերի շրջանի ջրային հատվածի դիմաց  Chatrapathi Shivaji Maharaj Marg-ի վերջում [[Մումբայի Հարավում և նայում է դեպի Արաբական ծովը  ։ Հուշարձանը նաև անվանվում է Մումբային Թաջ Մահալ և  զբոսաշրջության գրավչության լավագույն քաղաքներից է ։ 250px|մինի|աջից|Երեկոյան տեսարան
Պատմություն
Հնդկաստանի դարպասը կառուցվել է՝ հիշատակելու Ջորջ V թագավորի և Մերի թագուհու ժամանումը Մումբայ, մինչ 1911 թվականի դեկտեմբերին Դելի Դուրբար այցելելը։ Այնուամենայնիվ, նրանք միայն տեսել են հուշարձանի ստվարաթղթե մոդելը, քանի որ շինարարությունը չէր սկսվել մինչ 1915 թվականը։ Հիմնաքարը դրվել է 1913 թվականի մարտի 31-ին, Մումբայի կառավարիչՋորջ Սիդենհամ Քլարկիկողմից՝ Ջորջ Վիթեթթի՝ 1914 թվականին վերջնական հաստատված դիզայնով։ Հողատարածքը, որի վրա կառուցվել է Դարպասը, նախկինում չմշակված նավամատույց էր, որն օգտագործվում էր ձկնորսների համայնքի կողմից, որն հետագայում վերանորոգվեց և օգտագործվեց որպես բրիտանացի կառավարիչների և նշանավոր մարդկանց համար ժամանման վայր։ Վաղ ժամանակներում այն առաջին կառույցն էր, որ այցելուները նավով Մումբայ ժամանելով կարող էին տեսնել։
Վերջին բրիտանական զորքերը, որոնք լքեցին Հնդկաստանը՝ հետևելով երկրի Հնդկական անկախության շարժմանը, Somerset Light Infantry- ի առաջին գումարտակը, 1948 թվականի փետրվարի 28-ին արարողությանը դուրս գալու ճանապարհին անցել է Դարպասով՝ ազդարարելով Բրիտանական կանոնի վերջը ։
Ճարտարապետական դասավորություն
Դարպասի կառուցվածքային դիզայնը կազմված է 26 մետր բարձրության մեծ կամարից։ Հուշարձանը կառուցված է դեղին բազալտից։ Հուշարձանի կենտրոնական գմբեթը 48 ոտնաչափ տրամագիծ ունի՝ ընդհանուր առմամբ 83 ոտնաչափ բարձրության։ Ձևավորված է բարդ ցանցանախշերով, 4 փոքրիկ աշտարակները Հնդկաստանի դարպասի ամբողջական կառույցի հիմնական առանձնահատկություններն են։ Դարպասի կամարի դիմաց կառուցված աստիճաններ կան, որոնք ուղեկցում են դեպի Արաբական ծով։
Դիզայնն ու ճարտարապետությունը
Շոտլանդացի ճարտարապետ Ջորջ Վիթեթթը համադրել է Հռոմեական հաղթական կամարը և Գուջարաթի 16-րդ դարի ճարտարապետությունը ։ Հուշարձանի դիզայնը հինդու և մուսուլմանական ճարտարապետության համադրում է։ Կամարը մուսուլմանական ոճի է, այնինչ՝ ձևավորումները հինդուի ոճի են ։ Կամարի յուրաքանչյուր կողմում մեծ փոսեր կան՝ 600 մարդ պահելու կարողությամբ։ Կառույցի արժեքը ₹2 միլիոն ռուփի է (28,000 ԱՄՆ դոլար), որը կրել էր հիմնականում Հնդկաստանի կայսերական կառավարության կողմից։
Վայրն ու նշանակությունը
Հնդկաստանի դարպասը համարվում է «սիմվոլիկ հուշարձան», որը ներկայացնում է Հնդկաստանի Մումբայ քաղաքը։
Տեղակայված է Taj Mahal Palace & Tower հյուրանոցի դիմաց ։ Հնդկաստան ժամանող բրիտանացիների համար դարպասը Բրիտանական կայսրության «հզորության և մեծության» սիմվոլ էր ։ Չնայած որ այն կառուցվել էր ի նշան գալուստի՝ 1911 թվականին Ջորջ V թագավորի այցի, այնուհետև Բրիտանական Հնդկաստանի և Բրիտանական կայսրության մեծ նշանակության իրադարձություն, այժմ նա ծառայում է որպես Բրիտանական գաղութային կանոնի «մոնումենտալ հուշարձան» ամբողջ Հնդկաստանում ։
Զբոսաշրջությունը
Հնդկաստանի դարպասը մեծ զբոսաշրջային վայր է Մումբայում և հայտնի է որպես տեղացիների, փողոցային վաճառողների և լուսանկարիչների հավաքատեղի ։ 2012 թվականին Մահարաշթրայի զբոսաշրջության զարգացման ընկերությունը տեղափոխեց երգի և պարի Էլեֆանտա փառատոնը իր օրիգինալ տեղանք Էլեֆանտա քարանձավներից (որտեղ այն նշվել էր 23 տարի) դեպի Դարպաս՝ շնորհիվ տեղանքի առաջարկած ավելացված կարողությունների։ Դարպասը կարող է հյուրընկալել 2000-2500 մարդ, այնինչ Էլեֆանտա քարանձավները կարող էին հյուրընկալել ընդամենը 700-800 մարդ  ։
Միջոցառումներ և միջադեպեր
Հուշարձանը ականատես եղավ 2003 թվականի օգոստոսի 25-ի ահաբեկչական հարձակման, երբ ռումբը պայթեց՝ արյան հետքեր թողելով Դարպասի առջև։ Տաքսին taxi, որը պահում էր ռումբը, կայանել էր քաղաքի մամենաշքեղ հյուրանոցներից մեկի՝ Taj Mahal հյուրանոցի դրսում, որտեղ կոտրվեցին պատուհանները և վնասվեցին մեքենաները։ Հայտարարվեց, որ պայթյունի ուժը բազմաթիվ մարդիկ նետեց ծովը
Հոգեկան խանգարում ստացած մի մարդ Մանիպուրից երկու երիտասարդ աղջկա դանակահարեց 2005 թվականի օգոստոսի 13-ին, Դարպասի մոտ ։ 2007 թվականի Ամանորի նախօրեին մի կին այրվեց ամբոխի կողմից Դարպասի մոտ ։ 2008 թվականի Մումբայի ահաբեկչությունից հետո առաջարկ եղավ փակել բոլոր նավամատույցներն ու վերատեղադրել դրանք երկու նորով՝ կառուցելով այն Բոմբեյի նախագահության ռադիո ակումբի մոտ ։
Թաջ Մահալ հյուրանոցի մոտ տեղի ունեցած 26/11 ահաբեկչությունից հետո հանրային մուտքը Դարպասի տարածք սահմանափակվեց ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հնդկաստանի դարպասներ Կատեգորիա:Հաղթական կամարներ Կատեգորիա:Հնդկաստանի հուշարձաններ Կատեգորիա:Հնդկաստանի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Հնդկաստանի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Բրիտանական Հնդկաստան Կատեգորիա:Դարպասներ Կատեգորիա:Բրիտանական կայսրություն Կատեգորիա:1911 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Հնդկաստանի պետական խորհրդանիշներ Կատեգորիա:Հնդկաստանի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Հնդկաստանի պատմություն
Գլիֆադա
Գլիֆադայում է գտնվում Գլիֆադիական Էլլադական ուղղափառ եկեղեցու մետրոպոլիայի ամբիոնը։ Մայր տաճարը՝ թագավորական սուրբ առաքելական Կոնստանտինի և Ելենի եկեղեցին։
Աշխարհագրություն
Գլիֆադա քաղաքը մտնում է Մեծ Աթենքի կազմի մեջ և համարվում է հունական մայրաքաղաքի ամենապերճաշուք և ամենանրբաձև քաղաքներից մեկը։ Տեղակայված է հարավային Աթենքում, արևելյան Էլինիկոնում, հին և ներկայում փակված աթենական «Էլինոկոն» օդանավակայանի հարևանությամբ ։ Քաղաքի արևմտյան մասը դուրս է գալիս Սարոնիկոս ծոց, արևելքում նա հասնում է Իմիտոս լեռնաշղթայի հարավային լանջերին, նրանից հարավ գտնվում են Վարի և Վուլա քաղաքները, հյուսիս՝ Արիրուպոլիս։ Քաղաքը բաժանված է երկու շրջանների․ Անո-Գլիֆադայի և Կատո-Գլիֆադայի։ Անո-Գլիֆադային միացված են Դիկիգորիկան, Պիրնարին , Տերպիսիֆեյան , Էվրիալին , Էգլան  և Էկսոնան։ Կատո-Գլիֆադային միացված են Գլիֆադայի կենտրոնը և Այոս-Նիկոլաոսը։
Պատմություն
Հին Աթենքում այս վայրում գտնվել է Էկսոնա (Αιξωνή) դեմը։ Էկսոնան հայտնի էր էկսոնական սուլթանկայով (բարաբուլա)։ Ինչպես նաև այստեղ շատ զարգացած էր գուղատնտեսությունը, սա եղել է ամենազարգացած տնտեսական դեմերից մեկը։ Կլիսֆենի վարչական վերափոխումից հետո Էկսոնա դեմը կապվեց Կեկրոպական ֆիլեին։ Ըստ Ստրաբոնի Էկսոնա դեմը գտնվում էր Գալիմունտոմ (ներկայում Ալիմոս) և Էկսոնիդական Գալամի (Ներկայում Վուլա) դեմերի միջև ։
Դեմը սահմանակից էր Իմիտոսի և Սարոնիկոսի հետ, համապատասխանաբար արևելքում և արևմուտքում։ Հյուսիսային մասը սկսվում է Իմիտոս լեռնաշղթայի «Գիրիզմոս» վայրից («Γυρισμός», Պիրնարի) և ավարտվում է Էլինիկոնով, ծովածոցով։ Ըստ Ստրաբոնի Էկսոնա դեմի դիմաց գտնվում էր Գիդրուսսան (Υδρούσσα) ։ Էկսոնիդական Գալամիի հարավային սահմանը անցնում էր Իմիտոսի լեռներից մեկով։
Էկսոնան բնակեցվել է նեոլիթի ժամանկաշրջանում (մ․ թ․ ա․ 6000-2800)։ Վաղ էլլադական ժամանակաշրջանում (մ․ թ․ ա․ 2800-2000) Պունտ (Πούντα) հրվանդանից հարավ գտնվում է մեծ գերեզմանատուն։ Ենթադրվում է, որ այստեղ եղել է աքսորավայր և գերեզմանատունը մինչէլլադական ժամանակաշրջանից է։
Գոյություն է ունեցել միկենյան աքսորավայր, որի գերեզմնատունը՝ մնացած ուշ էլլադական ժամանկաշրջանից II և III, հայտնաբերվել է Պունտ հրվանդանից արևելք։ Էկսոնան համարվում է Թեսևսի միավորյալ տասներկուերորդ քաղաքը, որի անունը Ստրաբոնը չի տալիս Ֆիլոխորայի մասին հաղորդման ժամանակ ։
Ալիկիում հայտնաբերված երկրաչափական ոճի (մ․ թ․ ա․ IX—VIII դար) ծաղկամաններն ապացուցում են, որ Էկսոնան անընդհատ մարդաբնակ է եղել բրոնզի դարի ավարտից հետո։ Արխաիկ ժամանակաշրջանում (մ․ թ․ ա․ VII—VI դար) Էկսոնան եղել է գյուղական համայնք։ Մ․ թ․ ա․ VI դարի վերջին Պիսիստրատոսի ագրարային քաղաքականության շնորհիվ Էսոնայում զարգացավ գյուղատնտեսությունը։ Դասական ժամանակաշրջանում Էկսոնայի կենտրոնը դարձավ Պիրնարի շրջանը, որտեղ հայտնաբերվել են այդ ժամանակաշրջանում կառուցված փլատակներ։ Էկսոնայի կենտրոնով անցնում էր հին ճանապարհ դեպի Սունիոն։ Ճանապարհի երկայնքով գտնվում է դասական դարաշրջանի հիանալի մեծ գերեզմանատուն տպավորիչ հուշարձաններով։ Այդ դարաշրջանում Էկսոնան գտնվում էր դեմի ներքին մարզում, իսկ Պոնտ ծովախորշում գտնվում էր Էկսոնայի նավահանգիստը։
Հռոմեական և բյուզանդական ժամանակաշրջաններում Էկսոնան տեղափոխվեց Պունտ, որի մասին վկայում են փլատակները, որոնք կառուցվել են քրիստոնեության առաջացման ժամանակաշրջանում։ Էկսոնան մնաց գյուղատնտեսական շրջան մինչև XX դարը։ Օսմանական տիրապետության ժամանակաշրջանում ներկայիս Գլիֆադայի տարածքը բաժանվեց երկու շրջանների՝ Խասանից (Χασάνι, ներկայումս Էլինիկոն) մինչև Վուլա, և Աթենք-Վարի ճանապարհից մինչև ծով։
Առաջին տները կառուցվել են 1920 թվականին և օրինական կառուցվեց քաղաքը ։ Լողափը դեպի իրեն է ձգում զբոսաշրջիկներին։ Զարգանում է ժամանակակից քաղաք-բուժավայրը։ 1926 թվականին ստեղծվեց Գլիֆադա միությունը, 1943 թվականին ՝ Էվրիալի համայնքը, 1945 թվականին  համայնքը վերանվանվեց Գլիֆադա ։