Խորհրդային_շրջանի_հայ_գրականություն
Ազգային թատերգության ստեղծումը
Հեղափոխական նոր իրականության անմիջական պահանջով հրատապ խնդիր համարվեց «ժամանակակից ոճի» ազգային թատերագրության ստեղծումը։ Ի հակակշիռ վաղեմի «ակադեմիական» ուղղության, զարգացման արդյունավետ ճանապարհ ճանաչվեց ժողովրդական հրապարակային արվեստը։ Թատերական արվեստի բարենորոգչական շնչի կրողներից մեկը Եղիշե Չարենցն Էր։ Նա գտնում Էր, որ արդի հեղափոխական թատրոնը պետք է հրաժարվի հոգեբանական սյուժետային թատերագրության ավանդույթներից, ընդունելով միայն «գործողության թատրոնը»։ Այս դավանանքի արտահայտությունն Էին, այսպես կոչված «ագիտկաները» դրանցից գեղարվեստ, արժեք դարձավ միայն Եղիշե Չարենցի «Կապկազ թամաշա»-ն (1923), որի նյութը անդրկովկասյան սեյմի ստեղծման ու քայքայման (1918) զավեշտական պատմությունն Է՝ վերարտադրված գործող անձանց դիպուկ բնութագրումներով։ Ինչպես «Կապկազ թամաշա»-ն, այնպես Էլ նրանից մեկ տասնամյակ անց Եղիշե Չարենցի գրած «Աքիլլես, թե Պյերո» դրամատիկ, ինտերմեդիան արտահայտում էր հնագույն ժողովրդական թատրոնի ակունքներին վերադառնալու գեղագիտությունը։ Այդ գեղագիտության նշանակալից դրվագն էր Դերենիկ Դեմիրճյանի «Քաջ Նազար» կատակերգությունը, որտեղ ժողովրդական հեքիաթի մշակումը հարստացվել է «հրապարակային» արվեստի գծերով, ինչպես նաև «արևելյան բուֆոնադի» կառուցվածքներով։ Ի տարբերություն «Քաջ Նազարի» մյուս մշակումների (Հովհաննես Թումանյան, Ավետիք Իսահակյան ևն), Դերենիկ Դեմիրճյանը իր կատակերգության գլխավոր շեշտը համարում է ոչ այնքան բախտի, նախախնամության մոտիվը, որքան պատմական ժամանակը։ Նրա հերոսն արտահայտում է քաջնազարիզմի, իբրև տվյալ պատմական կոնկրետ հանգամանքներում ստեղծված կույր հավատի փիլիսոփայությունը։ Հայ թատերագրության մեջ տիրապետող դիրք գրաված մյուս երկը Ալեքսանդր Շիրվանզադեի՝ դասական կանոններով գրված «Մորգանի խնամին» (1926) կատակերգությունն Էր։ Հայ գրականության մեջ քննադատական ռեալիզմի ճանաչված վարպետն իր այդ պիեսով ամբողջացրեց բուրժուական հասարակության զարգացման ու կործանման պատմությունը, սպանիչ ծաղրի ենթարկելով նրա վերջին ջղաձգումներն ու քաոսը մարմնացնող քաղաքական վտարանդիներին։ «Մորգանի խնամին» ազգագրական թատերագրության մեջ երևույթ է իբրև քաղաքական կատակերգության նմուշ։ 20–30 ական թվականներին հայ թատերագրությունն անդրադարձավ նաև սոցիալիստ, իրականությանը խորթ երևույթների երգիծմանը։ Բազմաթիվ պիեսների շարքում առանձնացավ Դերենիկ Դեմիրճյանի «Նապոլեոն Կորկոտյան» (1934) կատակերգությունը, որի նյութը հանրային գույքի հափշտակիչների խարազանումն Էր։ 20–30 ական թվականներին պատմական դրաման հակադրվեց ավանդականին՝ ուշադրությունը բևեռելով գլխավորապես անցյալի սոցիալական շարժումների վրա։ Այս միտումի արտահայտություններն էին «Աասունցի Դավիթ» Էպոսի թատերագրական մի շարք մշակումները [Գ․ Ալթունյան (1881–1947), Վ․ Վաղարշյան (1894–1959) ևն], Ե․ Բահաթուրի (1870–1944) «Արտավազդ» (1923), «Թոնդրակեցիներ», «Սմբատ Բագրատունի» պատմական ողբերգությունները։ Ինչպես «Աասունցի Դավիթ» թատերագրական վերաձևումները, այնպես Էլ պատմական ողբերգության նոր նմուշները տառապում էին մի Էական թերությամբ՝ պատմական նյութի հույժ մոդեռնացման, անցյալի սոցիալական շարժումների ծայրահեղ բացարձականացման միտումով։ Հայ թատերագրության մեջ պատմության առավել ստույգ մեկնաբանություն էին Մարտիրոս Զանանի (1892–1938) «Շահնամե» (1933) պատմական ողբերգությունը և Դերենիկ Դեմիրճյանի «Երկիր հայրենի» (1939) հերոսական դրաման։ «Շահնամեն», արևելյան բանահյուսությունից և պատմական աղբյուրներից քաղված նյութի հիման վրա, արծարծում էր բռնապետության և ժողովրդասիրության անհամատեղելիության գաղափարը, իսկ «Երկիր հայրենի»-ն (նյութը միջնադարյան Հայաստանն Է, ավելի կոնկրետ՝ Անիի թագավորությունը) ազդարարում Էր հայրենասիրության գաղափարի անպարտելիությունը։ Հայաստանում քաղաքացիական կռիվների մասին պատմող մեծաքանակ պիեսներից հետաքրքրություն է ներկայացնում Վ․ Վաղարշյանի «Օղակում» (1939) դրաման։ 20–30-ական թվականներին հասարակական կյանքի զարգացման դրամատիկ–կոնֆլիկտային իրադրությունը հարուցում էր դրամայի ժանրի կարիքը։ Եթե կատակերգության և պատմական դրամայի ժանրերով ստեղծվեցին մի շարք գեղարվեստ, արժեքներ, ապա ժամանակակից դրաման մնաց իբրև «գրական երազանք»։ ժանրի «սպեցիֆիկայի» հետ կապված դժվարություններից բացի, նրա զարգացմանը խանգարում Էին մի շարք տեսական սխալ հրահանգներ, որոնք ուղղված էին դրամայի ներքին Էության՝ «դրամատիզմի» դեմ, մարդկային հոգեբանության խորքերը թափանցելու դեմ։ Վճռական պայման էր համարվում ոչ թե մարդկային զգացմունքների ու կրքերի բացահայտումը, այլ ժողովրդի «հավաքական զանգվածների», «մասսայական հոգեբանության» արտացոլումը։ Հայ բեմը ողողված էր սխեմատիկ, բարդ հարաբերությունները հասարակացնող պիեսներով։ Այս իրադրության մեջ արդյունավետ էին դրամայի ժանրի տեսական հիմնավորումները, մասնավորապես՝ Դերենիկ Դեմիրճյանի տեսական հետևությունները դրամայի «դրամատիզմի», հերոսների հոգեկան ներքին հակասությունների, ժամանակակից նյութի խոր յուրացման, ժամանակի պատմական շերտերի իմաստավորման, բնավորության ճշմարտացիության, ժանրային կառուցվածքների վերաբերյալ։