cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռիգայի պատմության և ծովագնացության թանգարան
Թանգարանի պատմություն
1932 թվականին Մայր աթոռի թանգարանը իր ունեցած հավաքածուներով ընդգրկվեց Լատվիայի հուշարձանների պահպանության վարչության օբյեկտների ցանկի մեջ, բայց 1936 թվականին փակվեց։ Միաժամանակ Ռիգայի քաղաքապետարանն իր տրամադրության տակ եղած նյութերի հիման վրա (այդ թվում Հիմզելի թանգարանի առարկաների) ստեղծեց Ռիգայի քաղաքային պատմության թանգարանը։ Հուշարձանների վարչությունը այս թանգարանին տրամադրեց Ռիգայի պատմության հետ կապված մշակութային և պատմական նյութերը և նախկին Մայր աթոռի թանգարանի դրամագիտական հավաքածուն։ Թանգարանի գործունեությանը և զարգացմանը խանգարեց Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, ինչպես նաև հետագայում Լատվիայում խորհրդային իշխանության հաստատումը։ Բալթյան գերմանացիների արտաքսումը և գերմանացիների կողմից գրավված երկրներից հավաքածուների դուրս բերումը նպաստեցին թանգարանային ֆոնդերի մի մասի կորստին։  Այդ ժամանակահատվածում թանգարանը բազմիցս փոխել է իր անվանումը։ 1964 թվականին  թանգարանը ստացավ իր ներկայիս անվանումը «Ռիգայի պատմության և նավագնացության թանգարան», որում արտացոլված էր նոր ուղղությունը նրա աշխատանքում։
1940 թվականին Լիտվայի ԽՍՀՄ-ին միանալու կապակցությամբ թանգարանը ազգայնացվեց և դրանից հետո գտնվում էր պետական վերահսկողության ներքո։ 2005 թվականին թանգարանը վերակազմավորվեց Պետական գործակալության։
Թանգարանի ֆոնդերում պահվում են ավելի քան 500000 առարկաներ, որոնք համակարգված են 80 հավաքածուներում։ Թանգարանը ունի երեք մասնաճյուղ, Մենցենդորֆի տունը Ռիգայում, 16-18-րդ դարերի ռիգացիների տուն-թանգարանը (1992) և Լատվիայի լուսանկարների թանգարանը Այնաժում (1993), Այնաժի ծովագնացության դպրոց (բացվել է 1969 թվականին)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1964 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Լատվիայի թանգարաններ Կատեգորիա:Ծովային թանգարաններ Կատեգորիա:1773 հիմնադրված թանգարաններ
Պոլուովչինկի
Պոլուովչինկի (Полуовчинки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի կազմում։
Ծուռ տնակ
Ծուռ տնակ (Krzywy Domek), գրասենյակային-առևտրային կենտրոն Լեհաստանի Սոպոտ քաղաքում։
Պոլուովչինկի
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Ծուռ տնակ
Տեղեկություններ
Գտնվում է Մոնտե Կասինոյի հերոսների փողոցում (Bohaterów Monte Cassino), թիվ 53 շինությունն է։
Պոլուովչինկի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի բնակավայրեր
Ծուռ տնակ
Տեղեկություններ
Կառուցվել է 2004 թվականին ճարտարապետներ Շոտինսկիների և Զալևսկու նախագծով։ Շինարարության համար ընտրված ոճը հիմնված է տեսողական պատրանքի, ճարտարապետական պոստմոդեռնիզմի, դեկոնստրուկտիվիզմի վրա ։
Այս նախագծի ճարտարապետները ոգեշնչվել են նկարիչներ Յան Մարցին Շանցերի և Պեր Օսկար Դալբերգի հեքիաթների նկարազարդումներից ։
Շենքի օգտակար մակերեսը մոտ 4000 մ² է։ Օբյեկտը «Ռեզիդենտ» առևտրի կենտրոնի մի մասն է։ Առաջին հարկում առևտրային տարածքներ են, ռեստորան և խաղային ավտոմատների սրահ ։ Երկրորդ հարկում են «Radio RMF FM»-ի և «Radio RMF МАXXX»-ի ստուդիաները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհաստանի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:2004 կառույցներ Կատեգորիա:Պոստմոդեռնիզմ Կատեգորիա:Լեհաստանի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Բուսովաչա
Պատմություն
Բոսնիական պատերազմի ժամանակ քաղաքում ծանր ճակատամարտեր են տեղի ունեցել Բոսնիա և Հերցեգովինայի Հանրապետության և Խորհրդային Խորվաթիայի բանակների միջև։ Ներկայումս քաղաքը պատերազմից հետո վերակառուցում են։
1991 թվական
==== Համայնքներ ====
2005 թվական
2005 թվականին Բուսովաչայի բնկչության 59 % խորվաթներ էին, իսկ 40 %՝ բոսնիացիներ։
Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի քաղաքներ
Նորապատ
Բնակչություն
Նորապատի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է խաղողագործությամբ և այգեգործությամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արմավիրի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:Արմավիրի մարզի բնակավայրեր
Մեծ Յուրա
Ծանոթագրություններ
Մեծ Յուրա (Большая Юра), գետ Ռուսաստանում, հոսում Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Հյուսիսային Դվինա գետի աջջ ափին՝ 114 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 89 կմ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Գառնու ջրանցք
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի ջրանցքներ ջ
Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետության դրոշ
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետության պետական խորհրդանիշեր Կատեգորիա:Ազգային դրոշներ Կատեգորիա:1958 դրոշներ
Աստերոիդների ցանկ (2701-2800)
Աստերոիդների ցանկ (2601-2700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (2801-2900)
Բեզվոդնոե (այլ կիրառումներ)
Բեզվոդնոե, կարող է վերաբերել՝
Աստերոիդների ցանկ (182401-182500)
|}
Աստերոիդների ցանկ (182301-182400) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (182501-182600)
Իմենի Վորովսկոգո (գյուղ, Սուդոգոդսկի շրջան)
Իմենի Վորովսկոգո (Имени Воровского), գյուղ Ռուսաստանի, Վլադիմիրի մարզի Սուդոգոդսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2048 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1782 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վլադիմիրի մարզի Սուդոգոդսկի շրջանի բնակավայրեր
Space Oddity
«Space Oddity», երգ, որը գրվել և կատարվել է բրիտանացի երաժիշտ Դեյվիդ Բոուիի կողմից։ 1969 թվականին թողարկվել է որպես առանձին սինգլ, անուհետև՝ նույնանուն ալբոմ։
Պատմություն
Երգը հորինված տիեզերագնաց մայոր Թոմ-ի մասին է, որը կորել է բաց տիեզերքում։ Երգի թողարկումը համընկել է ամերիկյան Ապոլոն-11 տիեզերանավի անձնակազմի լուսին իջնելու հետ ։ Բի-Բի-Սի-ն մինչև տիեզերագնացների անվտանգ վայրէջքը երկրի վրա իր հեռարձակումներում կոմպոզիցիան չի օգտագործել։ Երգը ստեղծվել է Արթուր Քլարկի վեպի և Սթենլի Կուբրիկի «Տիեզերական ոդիսականը 2001» ֆիլմի հետադարձ հայացքով, որը հայտնվել էր մեկ տարի առաջ։ Հետագայում երաժիշտը պատմում էր, որ այնքան ցնցված էր կինոթատրոնում տեսածից, որ մի քանի անգամ վերանայել է այն․ «Այն երաժշտությանը ստիպում էր թռչել իմ մեջ», - ասում էր նա։ Նախնական թողարկման ժամանակ բրիտանական չարթում սինգլը զբաղեցրել է վաճառքի 5-րդ տեղը, իսկ 1975 թվականին կրկնակի թողարկման ժամանակ՝ 1-ին տեղը։ Այդ ժամանակ Բոուին հաջողվել է մնտել ռոք երաժշտության մեյնսթրիմի մեջ։
Իտալացի բանաստեղծ Ջուլիո Ռապետիի (Մոգոլի) հետ Բոուին ձայնագրել է երգի իտալական տարբերակը։ Տեքստի իմաստը փոխվել է, դրանում խոսքը ընդհանրապես տիեզերքի մասին չէ, այլ մի քանի սիրահարների, որոնք հանդիպում են լեռան գագաթին։ Այն կոչվում է «Ragazzo Solo, Ragazza Sola» (միայնակ տղա, միայնակ աղջիկ) ։ Պատմում են, որ թարգմանիչը միչև ձայնագրությունը մի քանի անգամ հյուրընկալվել է Բոուիին՝ արտիստի արտասանությունը մշակելու համար։ Ձայնագրությունից հետո Դեյվիդը հարցրել է Ջուլիոյին, թե արդյոք դժվար էր նման տիեզերագնացների մասին ֆանտաստիկ սյուժեով բարդ տեքստը իտալերեն թարգմանել։ Եվ միայն այդ ժամանակ երգիչն իմացավ, թե ինչ է իրականում երգել։ Այս տարբերակը ձայնագրվել է 1969 թվականին՝ իտալական քիչ հայտնի Computers և Equipe 84 խմբերի կողմից։ Ձայնագրող ընկերությունը հասկանալով, որ կորցնում է շահույթը՝ Բոուին առաջարկել է ինքը գրի առնի այդ երգի իտալական տարբերակը ։
Ձայնագրման մասնակիցները
Բնագիրը ձայնագրվել է 1969 թվականին հետևյալ մասնակիցների կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երգեր Կատեգորիա:Բրիտանական երգեր Կատեգորիա:UK Singles Chart գլխավորած սինգլներ
Զգացմունքների դաստիարակություն
«Զգացմունքների դաստիարակություն» (L'Éducation sentimentale), Գյուստավ Ֆլոբերի վերջին վեպը, որ հրատարակվել է նրա կենդանության օրոք ։ Այն համարվում է դաստիարակչական վեպի գրական ավանդույթների կրող, հագեցած է սատիրական, պատմական, սոցիալ-հոգեբանական և ինքնակենսագրական մոտիվներով։ Համարվում է 19-րդ դարի՝ ամենամեծ ազդեցությունն ունեցած վեպերից մեկը և բարձր է գնահատվել Ֆոբերի այնպիսի ժամանակակիցների կողմից, ինչպիսիք են Ժորժ Սանդը և Էմիլ Զոլան, սակայն քննադատության է ենթարկվել Հենրի Ջեյմսի կողմից ։
Սյուժե
Վեպի գործողություններն սկսվում են 1840 թվականին և շարունակվում 1848 թվականի հեղափոխական հուզումների և Նապոլեոն III-ի իշխանության գալու ֆոնին։ Վեպի սյուժեի կենտրոնում բավականին ապահովված ընտանիքից սերող մի երիտասարդ է՝ Ֆրեդերիկ Մորոն, որը շոգենավով Փարիզից (որտեղ նա սովորել է իրավունք) իր հայրենի Սենի Նոժան մեկնելիս սիրահարվում բալզակյան տարիքի ամուսնացած կնոջ՝ Մարիա Առնուին։
Նոժանում նա հանդիպում է մանկության ընկեր և իր հետ նույն քոլեջում սովորած Շառլ Դելորիեին, որին երկու տարի չէր տեսել։ Նախկինում Ֆրեդերիկը ցանկացել է հայտնի գրող դառնալ, իսկ Շառլը տարված է եղել մետաֆիզիկայով և մտածել է «փիլիսոփայական ընդարձակ համակարգ, որը կարող է ամենալայն կիրառությունն ունենալ», իսկ այժմ զբաղվում է սոցիալական տնտեսությամբ։ Լինելով աղքատ ընտանիքից ՝ Շառլը ստիպված է եղել կիսատ թողնել իր կրթությունը և ծառայել որպես դպիր գավառում։ Ֆրեդերիկն էլ սկսել է վեպ հորինել Վալտեր Սքոթի ոճով, որտեղ հերոսն ինքն էր, իսկ հերոսուհին՝ տիկին Առնուն, բայց թողել է գրելը պատշաճ ոգեշնչման ու հաստատակամության բացակայության պատճառով։
Հետագայում ընկերները միասին բնակություն են հաստատում Փարիզում՝ Ֆրեդերիկի մոտ, և Շառլը փորձում է նրան համոզել՝ թողնել տիկին Առնուի մասին մտքերը, որի հետ հարաբերությունները և որի նկատմամբ տածած կիրքը մեծապես խոչընդոտում են այլ կանանց հետ հարաբերությունների հաստատմանը։ Սակայն նրա կրքի առարկան հավատարիմ է մնում ամուսնական և մայրական պարտքին։ Ֆրեդերիկը կյանքում իր տեղը իր գտնում. մեծ ժառանգություն ստանալով՝ նա ծույլ կենսակերպ է վարում, ճամփորդում, այդպես էլ չի ամուսնանում, չնայած ունենում է մի քանի սիրավեպեր․ «Բայց առաջին սիրո անմար հուշը գունաթափում էր նոր սերը, և կրքի սրությունը, զգացումի ողջ հմայքը կորչում էր։ Նրա մտքի հպարտ ձգտումները նույնպես խլացել էին։ Տարիներն անցնում էին, և նա համակերպվել էր մտքի անգործության, սրտի քարացածության հետ»։
1867 թվականի մարտին Ֆրեդերիկը տեսնում է տիկին Առնուին, որն այցելում է նրան դրամական պարտքը վերադարձնելու պատրվակով։ Այդ ժամանակ նա ծերացող ամուսնու հետ  ապրում էր Բրետանում՝ խնայողության նկատառումներով։ Այդ հանդիպման ժամանակ նրանք վերադառնում են ընդհանուր հիշողություններին՝ հանգելով այն եզրակացության, որ սիրել են միմյանց և թեև չեն պատկանել միմյանց, միևնույն ժամանակ երջանիկ են եղել։ Չնայած նրանց վերջնական բաժանմանը, փոխադարձ խոստովանությունների արդյունքում Ֆրեդերիկը որոշակի գոհունակություն է ստանում․ «Նա ոչնչի համար չէր զղջում։ Նա պարգևատրվել էր բոլոր նախկին տառապանքների համար»։
Ավելի ուշ Ֆրեդերիկը հանդիպում է նաև Դելորիեի հետ, որի հետ հարաբերություններն ավելի վաղ ընդհատվել էին նրանց բնավորության անհամապատասխանության, քաղաքական հայացքների և սոցիալական կարգավիճակների տարբերության պատճառով։ Ֆրեդերիկը, վատնելով ստացած կարողության կեսից ավելին, վարում է բարեպաշտ բուրժուայի կյանք։ Շառլը, փոխելով բազմաթիվ մասնագիտություններ և զբաղմունքներ, աշխատում էր որպես արդյունաբերական ձեռնարկության իրավախորհրդատու։ Երկուսն էլ եկել են այն եզրակացության, որ նման ապագայի և կյանքի մասին չէ («երկուսի մոտ էլ այն չի հաջողվել, և նրա մոտ, ով երազում էր սիրո մասին, և նրա մոտ, ով երազում էր իշխանության մասին») նրանք միասին նախկինում մտածում էին։ Իրենց հույսերի չիրականացման համար նրանք մեղադրում էին ճակատագրի պատահականությանը, բնավորության գծերին, իրենց ծննդյան հանգամանքներին ու ժամանակին։ Ընկնելով երիտասարդական հիշողությունների գիրկը և հիշելով իրենց երիտասարդության մի զավեշտական դրվագ՝ նրանք համաձայնում են, որ դա լավագույնն է, ինչ նրանք ունեցել են կյանքում։
Առաջին «Զգացմունքների դաստիարակություն»
1843 թվականի փետրվարին Ֆլոբերն սկսել է գրել «Զգացմունքների դաստիարակություն» վեպը, որի վրա աշխատանքն ավարտել է 1845 թվականի հունվարի 7-ին։ Նրա վաղ շրջանի մի շարք ստեղծագործությունների հետ միասին այս վեպը նույնպես նրա կենդանության օրոք չի տպագրվել։ Հետագայում գրողը դրան նորից չի անդրադարձել․ նրա նամակագրությունից հայտնի է, որ այդպիսի (ոչ լիովին արտահայտված) մտադրություն նա ունեցել է, բայց այն շարունակություն չի ունեցել ։ 1852 թվականին Ֆլոբերն իր ընկերուհուն՝ Լուիզա Կոլեին գրել է, որ այդ գիրքը համարում է գրչի առաջին փորձ, միևնույն ժամանակ, իր կարծիքով, ինքն այդտեղ անհաջողություն է կրել․ «Չէի վերափոխի, բայց մտածում եմ, որ հիմա կգրեի ավելի լավ։ Այնտեղ կա կիրք, բայց կարող էր լինել ավելի շատ ընդհանրացում» ։
Այդ վեպն առաջին անգամ հրատարակվել է 1910 թվականին և հետագայում բազմիցս վերահրատարակվել, այդ թվում նաև առանձին հրատարակություններով։ Ըստ նախկինում տարածված և հակասական տեսակետի՝ այն դիտարկվել է միայն որպես Ֆլոբերի՝ հասուն տարիքում գրված համանուն վեպի առաջին խմբագրություն, սակայն ժամանակակից ուսումնասիրողները խուսափում են այն կոչել 1869 թվականի նույնանուն վեպի «տարբերակ» կամ «խմբագրությունW՝ ընդունելով առաջին ստեղծագործության լիովին ինքնուրույն բնույթը ։ Չնայած ընդհանուր վերնագրին՝ ներկայում ֆլոբերագետներն այդ երկու վեպերը դիտարկում են որպես ինքնուրույն գրքեր, իսկ ֆրանսիական գրականագիտության և գրահրատարակության մեջ ավանդույթ է ձևավորվել գրողի առաջին խոշոր ստեղծագործությունը կոչել «1845 թվականի «Զգացմունքների դաստիարակություն» (գրքի վրա աշխատանքն ավարտելու տարեթվով) կամ «Առաջին «Զգացմունքների դաստիարակություն» (ֆր.՝ Première éducation sentimentale) ։ Վեպի ռուսերեն առաջին հրատարակության (2005 թվական) նախաբանում ռուս գրականագետ և թարգանիչ Սերգեյ Զիկինը գրել է գրականության ոլորտում նման երևույթի եզակիության մասին ․
Նման տեսակետ է հայտնել նաև Բորիս Ռեիզովը՝ նշելով, որ Ֆլոբերի առաջին վեպը «ընդհանուր ոչինչ չունի նույն վերնագրով 1869 թվականին տպագրված վեպի հետ» ։ Գրականագետ Տ. Սոկոլովան գրել է, որ «այդ երկու վեպերից յուրաքանչյուրն ինքնուրույն ստեղծագործություն է, որ ունի իր սյուժեն, իր կերպարները՝ իրենց յուրահատուկ բնավորություններով ու ճակատագրերով» ։ Ֆրանսիական քննադատության մեջ «Առաջին «Զգացմունքների դաստիարակությունը» դիտարկվում է որպես Ֆլոբերի առաջին խոոր աշխատանքն ու պատանեկան տարիքին վերաբերող վերիջին ստեղծագործությունը, որպես վարպետորեն ավարտված տեքստ, որում արտացելվել է մեծագույն տաղանդի կայացումը ։
Երկրորդ «Զգացմունքների դաստիարակություն»
Նոր վեպի վրա աշխատանքը շարունակվել է շուրջ յոթ տարի և ավարտվել 1869 թվականի մայիսին։ Գրողի այդ ժամանակաշրջանի նոթատետրերում պահպանվել են ուրվագրեր ու գրքի պլանը «Տ-ն Մորո (վեպ)» խորագրով։ 1863 թվականին Միշել Լևին (ֆր.՝ Michel Lévy)՝ Ֆլոբերի «Սալամբո» պատմական վեպի հրատարակիչը, նրա հետ պայմանագրում իրեն է վերապահել գրողի հաջորդ ստեղծագործության հրատարակումն այն պայմանով, որ այդ ստեղծագործությունը պետք է նվիրված լինի ժամանակակից կյանքին։ 1864 թվականի սկզբից գրողն սկսել է ուսումնասիրել մեծ քանակով տարատեսակ գրականություն՝ նվիրված վեպի պատմական հիմքին ու համայնապատկերին (1840 թվականի սեպտեմբերի կեսեր – պետական հեղաշրջում 1851 թվականի դեկտեմբերին)։ Ֆլոբերը մանրամասն ուսումնասիրել է 1847-1848 թվականների մամուլը։ «Ես խեղդվում եմ հին թերթերի մեջ»,– հայտնել է նա իր զարմուհի Կարոլինա Կոմմանվիլին 1865 թվականի փետրվարին ։
«Փարիզյան վեպի» վրա աշխատելիս Ֆլոբերն իր համար սովորական բծախնդրությամբ ու բարեխղճությամբ որոշ ժամանակ հաճախել է դեպուտատների պալատի գրադարան, դիմել անհրաժեշտ ուղեցույցների ու մեկնաբանությունների համար, ուսումնասիրել տարբեր հիմնարկությունների ու ծառայությունների կառուցվածքը, ծանոթացել բորսայական խաղին։ Այսպես, ազդեցիկ քննադատ Շառլ Օգյուստեն դը Սենտ-Բյովին գրած նամակում գրողը նրան խնդրել է իրեն տեղեկություններ տալ այդ տարիների «նեոկաթոլիկական շարժման» վերաբերյալ ․ «Ես, բնականաբար, պետք է իմանամ ամեն ինչ և աշխատանքին ձեռնամուխ լինելուց առաջ՝ շոշափել ժամանակի ոգին» ։ 1866 թվականի նոյեմբերին Ժորժ Սանդը մեկ շաբաթ հյուրընկալվել է Գուստավի՝ Կրուասում գտնվող կալվածքում, որտեղ նրա խնդրանքով մանրամասն պատմել է «48 թվականի մարդկանց» ու իրադարձությունների մասին՝ նշելով նրանց «ավելի շուտ բարի հոգին, քան խելքը» ։ Վեպի վրա աշխատանքը դանդաղ է առաջ գնացել գրողի հայտնի մանրախնդրության, դետալներին, ժամանակաշրջանի ոգուն և նրա գեղագիտական սկզբունքներին հավատարիմ մնալու հակման պատճառով։ Այսպես, 1864 թվականի հոկտեմբերին նա հայտնել է, որ յոթ շաբաթ լարված աշխատանքի արդյունքում գրել է միայն տասնհինգ էջ ։ 1866 թվականի դեկտեմբերին Ֆլոբերը Ժորժ Սանդին գրել է․ «․․․ամբողջ երկու օր չարչաչվում եմ մի պարբերության վրա, և ինձ մոտ ոչինչ չի ստացվում։ Երբեմն ես ուզում եմ լացել»։
Գրողի՝ դետալների ջանասիրաբար մշակման և մանրախնդրության մասին մանրամասն գրել է Էմիլ Զոլան, որը նշել է, որ Ֆլոբերն իր գրքերի վրա աշխատել է որպես «բենեդիկտական»։ Նրա կարծիքով՝ «բացառիկ բարեխղճությունը» Ֆլոբերի տաղանդի առավել բնութագրական առանձնահատկություններից է ․ Եթե նա պետք է նկարագրի ինչ-որ տեղանք, նա ինքը կուղևորվի այդտեղ և նույնիսկ կապրի այնտեղ մի որոշ ժամանակ։ Այդպես եղել է «Զգացմունքների դաստիարակության» առաջին գլխի դեպքում, որն սկսվում է Սենով Փարիզից Մոնտերո շոգենավով կատարվող ճանապարհորդության նկարագրությամբ․ Ֆլոբերը հաղթահարել է այդ ամբողջ ճանապարհը կաբրիոլետով, քանի որ շոգեքարշներ այնտեղ վաղուց չկան։ Նույնիսկ այն դեպքերում, երբ նա պետք է տա մտացածին նկարագրություն, նա սկսում է որոնել տեղանք, որը հարմար կլիներ որպես երևակայական բնապատկեր, և կհանգստանա միայն այն ժամանակ, երբ իսկապես գտնի բնության անկյուն, որը մերձավորապես հիշեցնում է այն, որը ներկայանում է իր պատկերացման մեջ։
1868 թվականի մայիսին Ֆլոբերը Ժորժ Սանդի համար կարդացել է դեռ անավարտ ստեղծագործությունը, ինչից հետո վերջինս դրա մասին իր օրագրում գրել է․ «Ինձ հմայեցին երեք հարյուր հրաշալի էջերը»։ 1869 թվականի մայիսի 23-ին Ֆլոբերը գրել է իր զարմուհի Կորոլինային, որ վեպն ավարտվել է, և մնում է միայն կարգի բերել ձեռագիրը․ «Ես այնքան գերհոդնած եմ, որ հազիվ են ուժերս հերիքում քեզ գրելու։ Այժմ, երբ վեպն ավարտված է, ես տեսնում եմ, թե ինչքան եմ հոգնել»։ Վեպի վերջնական տարբերակը գրողն ավարտել է 1869 թվականի նոյեմբերին։
Համարվում է, որ վեպի վերնագրում հղում կա Լորենս Սթեռնի «Սենտիմենտալ ճանապարհորդություն Ֆրանսիայում և Իտալիայում» (1768) գրքին և նշում նրա՝ դաստիարակչական վեպի ավանդույթին ու ժանրին պատկանելու մասին։ Մաքսիմ Դյուկանը Ֆլոբերին առաջարկել է վեպն անվանել «Միջակ մարդիկ» (Les gens médiocres) ։ Ֆլոբերն ինքը գրել է, որ իսկական անունը պետք է լիներ «Անհաջողակները» (Les fruits secs), բայց ի վերջո թողել է «Զգացմունքների դաստիարակություն»՝ ավելացնելով ենթավերնագիր՝ «Երիտասարդ մարդու պատմությունը» ։ Համարվում է, որ Ֆլոբերի մոտ «Սենտիմենտալ դաստիարակություն» վերնագիրը նշանակում է ոչ միայն «զգացմունքայնության ձևավորում», այլև «դաստիարակություն զգացմունքների ազդեցությամբ» ։ Վերնագրի վերաբերյալ Մարսել Պրուստը՝ Ֆլոբերի ստեղծագործության գնահատողներից մեկը, իր «Ընդդեմ Սենտ-Բյովի» էսսեների ժողովածուում գրել է․ «…վերագիրն այնքան գեղեցիկ է իր հաստատունությամբ, ի դեպ, պակաս հարմար չէ նաև «Տիկին Բովարիին», բայց այնքան էլ ճիշտ չէ քերականության տեսանկյունից»՝ նկատի ունենալով այն, որ այդ տեսանկյունից պետք է գրել «L’Education des sentiments», ոչ թե «սենտիմենտալ դաստիարակություն» ։ Էմիլ Զոլան վեպը կոչել է Ֆլոբերի «ամենաանձնական գիրքը»։ Ըստ գրողի կենսագիրների՝ վեպում որոշակիորեն արտացոլվել է ինքնակենսագրական նյութը և անձնական մոտիվներ, իսկ Ֆրեդերիկ Մորոյի ու Սոֆի Առնուի հարաբերությունները մասամբ գեղարվեստական արտացոլումն են Ֆլոբերի ու Էլիզա Շլեզինգերի՝ երաժշտական հրատարակիչ Մորիս Շլեզինգերի հարաբերությունների, որի հետ գրողը ծանոթացել էր 1836 թվականին, և որը վեպում հիշատակվել է Շ սկզբնատառով ։
Հրապարակում
Վեպն առաջին անգամ հրապարակավ ընթերցվել է 1869 թվականին արքայադուստր Մաթիլդա Բոնապարտի մոտ։ Այն արժանացել է հիացական արձագանքների այդ բարձրաշխարհիկ սալոնում, ուր այցելում էին հայտնի գրողներ, և գնահատվել է որպես Ֆլոբերի նոր նշանակալի ձեռքբերում։ Վստահ լինելով այդ աշխատանքի հաջողությանը՝ նրա հրատարակիչ Լևին, ստանալով ձեռագիրը, նույնիսկ առանց կարդալու միանգամից ուղարկել է շարելու, սակայն հետագայում գրողի ցանկությամբ կատարել է բազմաթիվ ուղղումներ ։ Նույն թվականին լույս տեսած վեպի առաջին հրատարակությունն արժանացել սառը ընդունելության, և տպագրվել է ընդամենը մի քանի հարյուր օրինակ։ Վեպի նոր հրատարակությունում, որը լույս է տեսել 1880 թվականին, Ֆլոբերը կատարել է տարբեր տեսակի բազմաթիվ ուղղումներ ։
Քննադատություն և գնահատականներ
Վեպի հրատարակումից հետո քննադատներն այն ընդունել են հիմնականում անբարյացակամությամբ։ Օրինակ՝ մամուլում նշել են, որ վեպը չունի կապակցված պատում, այլ բաղկացած է մասնատված դրվագներից, որոնցում գործում են միմյանց նման կերպարներ, ընդ որում՝ նրանք գրեթե ոչ մի կապ չունեն միմյանց հետ։ Գրողին մեղադրել են միզանտրոպիայի, բարոյական դատողությունից հրաժարվելու, ոճի և կոմպոզիցիայի օրենքները չհասկանալու մեջ, այսինքն՝ հենց այն բանի համար, ինչով բնութագրվում և գնահատվում է գրողի ստեղծագործության ոճն ու առանձնահատկությունները ։
Ֆլոբերն ինքը 1869 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Ժորժ Սանդին ուղղված նամակում հայտնել է, որ իրեն «թունդ հայհոյում են մամուլում» և «անվանում են տխմար և խաբեբա» ։
Բարբե դ’Օրեվիլյիի հոդվածը («Կոնստիտյուսիոնել») այս ժանրի օրինակելի նմուշներից է, իսկ փառավոր Ֆրանցիսկ Սարսեի երկը, թեև նույնքան կոպիտ չէ, ոչ մի կերպ չի զիջում նրան։ Այս պարոնները կոչ են անում բարոյականության և իդեալականի։ Անբարյացակամ արձագանքներ են եղել նաև «Ֆիգարոյում» և «Պարի Ժուռնալում», Սեզենի և Դյուրանտի հեղինակները։ Ես խորապես թքած ունեմ նրանց վրա։ Եվ այնուամենայնիվ, ինձ զարմացնում է նման ատելությունն ու անբարեխղճությունը։ Բայց «Տրիբյունը», «Պեին» և «Օպենյոն Նասիոնալը» ինձ երկնքից վեր են բարձրացրել․․․
Բացի այդ, նույն նամակում Ֆլոբերը հիասթափված նշում է ընկերների և ծանոթների խուսափողական արձագանքը, որոնց նա բաժանել է հեղինակային օրինակներն իր ընծայագրով․ «նրանք վախենում են վարկաբեկել իրենց և խոսում են ինձ հետ ամեն ինչի մասին, միայն թե ոչ այդ մասին» ։
Դ’Օրվիլյին իր հոդվածում գրել է․ «Թվում է, թե «Զգացմունքների դաստիարակության» հեղինակը հասունացնում է իր ստեղծագործությունները, որոնք այնքան դանդաղ ու դժվար են դուրս գալիս նրանից, հղիության նկատմամբ կռապաշտական վերաբերմունքով, նրա ժամկետը երկարացնող և հանգուցալուծումը դժվարացնող ավելի շատ են, քան մայրերի մոտ... վեպի բնորոշ հատկանիշը, որն այսպես անհաջող կոչվել է «Զգացմունքների դաստիարակություն», գռեհիկությունն է, նախևառաջ գռեհիկությունը, որը վերցված է այն առվից, որտեղ այն երկար մնացել է բոլորի ոտքերի տակ» ։ Այդ արտահայտության («ասես ես կեղտոտում եմ այն առուն, որտեղ լվացվում եմ») վերաբերյալ Ֆլոբերը Սանդին գրել է, թե այն իրեն ընդհանրապես չի վհատեցնում ։
Ժորժ Սանդը՝ Ֆլոբերի ընկերուհին, որի հետ նա ակտիվ նամակագրական կապ է ունեցել, վեպում տեսել է ճշմարտացի պատկերումը «այլասերված բուրժուազիայի» և « քառասնական թվականներին ռոմանտիկ ձգտումների ավարտի, երբ նրանք կոտրվել են՝ բախվելով բուրժուական իրականությանը» ։ Նա նշում է ստեղծագործության օրիգինալ մտահղացումը, Ֆլոբերի ճշգրտությունը դետալների և բնավորության պատկերման, բառերի ընտրության մեջ, բայց քննադատում է նրան պեսիմիզմի, բարոյական դասի բացակայության, հիասթափության և անզորության զգացումի համար, որը սիրավեպն առաջացնում է ընթերցողի մոտ․ «Ես հետագայում շատ էի մտածում այդ մասին՝ ինքս ինձ հարցնելով, թե ինչու այսպիսի հիանալի գրված և լուրջ ստեղծագործությունը հանդիպեց իր հանդեպ այդքան թշնամական վերաբերմունքի։ Այդ թերությունը կայացել է գործող անձանց՝ իրենց վրա աշխատելու  բացակայության մեջ։ Նրանք միշտ ենթարկվում են փաստերին և չեն փորձում տիրել նրանց» ։
Քննադատ Թեոդոր դե Բանվիլը գրել է, որ այս վեպում Ֆլոբերին «վիճակված էր կանխագուշակել այն, ինչ կառաջանա միայն շատ ավելի ուշ՝ վեպ առանց վիպական հնարքների, տխուր, աղոտ, խորհրդավոր, ինչպես ինքը կյանքն է, և ընթացող հանգուցալուծումներով այնքան ավելի սարսափելի, որ նյութապես դրանցում դրամատիկական ոչինչ չկա» ։
Էմիլ Զոլան վեպին մի քանի գրախոսականներ է նվիրել նրա հրատարակություններից անմիջապես հետո, մասնավորապես, 1869 թվականի նոյեմբերի 28-ին «La Tribune» թերթում և 1879 թվականի դեկտեմբերի 9-ին  «Le Voltaire» ամսագրում։ «Գուստավ Ֆլոբերը որպես գրող» մանրամասն հոդվածում (1875), որը ընդգրկված է «Նատուրալիստ վիպագիրները» ժողովածուում, ֆրանսիացի նատուրալիստների առաջնորդը Ֆլոբերին դասում է այդ հոսանքը ներկայացնող գրողների շարքին և «Զգացմունքների դաստիարակությունը» համեմատում է «Տիկին Բովարիի» հետ, սակայն, նրա կարծիքով, «Դաստիարակությունը» ավելի հեռուն է գնում Ֆլոբերի ամենահայտնի վեպից և պատկերում է մի ամբողջ սերնդի կյանք. «սա ինձ հայտնի բոլոր վեպերից միակ իսկապես պատմական վեպն է, վեպ, որը ճշմարտացորեն, ստույգ և լիարժեք վերստեղծում է անցած ժամանակները, ընդ որում՝ իրադարձությունները զարգանում են միանգամայն բնական․ ոչ ոք չի ուղղորդում նրանց ընթացքը» ։ Զոլան նշել է, որ «Զգացմունքների դաստիարակության» հեղինակը հրաժարվել է սյուժեի և կոմպոզիցիայի ավանդական կառուցումից՝ ավանդական կենտրոնական դրամատիկ կոլիզիայի առկայությամբ, ձգտելով պատկերել «կյանքն օրեցօր, այնպիսին, ինչպիսին որ այն կա», աննշան իրադարձությունների իր շարունակական հոսքի մեջ, որոնք սովորաբար չեն գրավում գրողների ուշադրությունը, որոնցից ի վերջո ձևավորվում է «բարդ և սարսափելի դրամա» ։
Ոչ մի նախապես պատրաստված դրվագ, ընդհակառակը, փաստերի թվացյալ աններդաշնակությունը, իրադարձությունների սովորական ընթացքը, կերպարները, որոնք բախվում են, հետո անհետանում են և նորից հայտնվում, և այսպես այնքան ժամանակ, մինչև չասեն իրենց վերջին խոսքը,– ճնշվելով խառնաշփոթի մեջ, ինչպես անցորդները, որոնք դեսուդեն են գնում մայթին։ Սա մեր գրականության ամենայուրօրինակ, համարձակ և դժվար իրագործելի կոնցեպցիաներից մեկն է, որը բնավ չի տառապում խիզախության պակասից։ Գուստավ Ֆլոբերն անշեղորեն և մինչև վերջ հավատարիմ է մնացել իր պլաններին և աշխատել է այն կրքոտ նպատակասլացությամբ ու կամքով, որը կազմել է նրա տաղանդի ուժը։ Գի դը Մոպասանը, որը կրել է Ֆլոբերի ուժեղ ազդեցությունը և նրան համարել է իր գրական ուսուցիչը ՝ նշելով, որ Ֆլոբերի համար բնութագրական է, որ իր գրքերի էջերում ստեղծվող կյանքի պատկերը «խոհուն ընթերցողին համակում է անսփոփ վհատությամբ», գրել է․ «Ընթերցելով այդ մռայլ, անուրախ վեպը՝ յուրաքանչյուր ոք անհանգիստ հարցնում է իրեն, թե արդյոք նա ինքն էլ նրա տխուր կերպարներից մեկը չէ, այնքան շատ անձամբ վերապրած և ճնշող-տխուր բան կա այս վեպում»։ Մոպասանի հիշողությունների համաձայն՝ Ֆլոբերը նրան ասել է, որ լրիվ հիմնավորմամբ կարող էր այդ վեպին «Անհաջողակներ» անվանումը տալ, որպեսզի հասկանալի դարձնի նրա հիմնական միտքը ։
Սոմերսեթ Մոեմը, նշելով, որ ֆրանսիական քննադատության մեջ վեպը համարվում է գրական գլուխգործոց, չնայած դրան, գրում է, որ իր տեսանկյունից այն «խճճված է և ծանր է ընթերցվում» ։ Շատ ուսումնասիրողների նման Մոեմը կարծում էր, որ դրանում առկա են վառ արտահայտված ինքնակենսագրական մոտիվներ. «Նրա հերոսը՝ Ֆրեդերիկ Մորոն, մասամբ Ֆլոբերի դիմանկարն է, ինչպիսին գրողն է տեսել իրեն, իսկ մասամբ էլ Մաքսիմ դյու Կանի դիմանկարը, ինչպիսին նա տեսել է իր ընկերոջը, բայց այդ մարդիկ բոլորովին նման չէին իրար, որպեսզի արդյունքում հաջող խառնուրդ ստացվի։ Հերոսը դուրս է եկել անհամոզիչ և բոլորովին անհետաքրքիր» ։ Դրական կողմերի թվում անգլիացի գրողը նշել է վեպի սկիզբը, որը, նրա կարծիքով, հիանալի է, իսկ վերջին ժամադրության տեսարանի եզրափակիչ մասում «կա իր հզորությամբ եզակի մի տեսարան, որտեղ տիկին Առնուն (Էլիզա Շլեզենժեր) և Ֆրեդերիկը (Ֆլոբեր) բաժանվում են» ։
Բազմաթիվ և հակասական գնահատականներ են տրվել Ֆլոբերի վեպին նաև Ռուսաստանում ։ Իր «Էմիլ Զոլան Գուստավ Ֆլոբերի մասին» հանգամանալից հոդվածում Գ. Լարոշը փորձում է ընդհանրություններ գտնել ֆրանսիացի գրողի ստեղծագործության և ռուս գրականության միջև՝ նշելով առաջինի ոճական վարպետությունը. Լարոշը վեպում համահնչություն է գտնում «ավելորդ մարդու» թեմային ու գրական կերպարին, իսկ Ֆլոբերի աշխարհայացքը մոտ է համարում ռուս դասական Նիկոլայ Գոգոլի ստեղծագործությանը։ Նրա կարծիքով՝ Ֆլոբերի վեպը մոտ է «Մեռած հոգիներին», որովհետև երկու վեպերում էլ համադրվում են քնարականությունը և երգիծանքը, կան ընդհանուր գեղարվեստական հնարքներ և մի շարք աննշան կերպարներ ։
Ֆրանսիացի վիպասանի ստեղծագործության ուսումնասիրող Բորիս Ռեիզովը վեպում գտել է Բալզակի ստեղծագործության միջնորդավորված ազդեցությունը, ինչպես նաև հակասություններ նրա փիլիսոփայությանև գեղագիտության հետ։ Նրա կարծիքով, չնայած Ֆլոբերն իրեն ժամանակակից հասարակությունն ընկալել է որպես «Մարդկային կատակերգություն» վիպաշարի գաղափարների և կերպարների աշխարհի միջոցով, Բալզակի ազդեցությունը իր կրտսեր ժամանակակցի վրա հատուկ ձևով է․
Ֆլոբերն ընդունել է հասարակական հիվանդության նրա ախտորոշումը և նույնիսկ նրա ստեղծած կերպարները, բայց նա ոչնչացրել է այն հմայքը, որով Բալզակը շրջապատել է իր ապաբարոյականներին, փաստել նրանց ներքին ոչնչությունը և ծաղրել նրանց քաղքենիական հայացքները։ Նա պնդել է նրանց կարիերայի անիմաստությունը և անհնարինությունը, նա դուրս է բերել նրանց բալզակյան պատմությունները։ Դա Բալզակի անվիճելի ազդեցությունն էր և նրա նույնքան անվիճելի պսակազրկումը» ։
Ռեիզովի կարծիքով՝ այս վեպը լիարժեք իրավունքով կարելի է համարել պատմական, բայց ոչ առումով, ինչպես այն հասկանում էին նախկինում։ Վեպի պատմականությունը հասարակական հոգեբանության, ժամանակակից բարքերի պատկերման մեջ է, իսկ դրա գործողությունները կախված չեն քաղաքական իրադարձություններից. «Հերոսը չի մասնակցում դրանց, և դրանք քիչ են անդրադառնում նրա հոգեբանության վրա» ։
Ֆրանսիացի ստրուկտուրալիստ Ժերար Ժենետը նշել է, որ Ֆլոբերն ինքը այդ գիրքը համարել է իր գեղագիտական անհաջողությունը՝ կապված վեպի գործողության հագեցվածության, հեռանկարի, կառուցվածքի բացակայության հետ։ Սակայն այն որակները և առանձնահատկությունները, որոնք գրողը դասել է թերությունների շարքում, Ժենետը համարում է վեպի արժանիքներ, քանի որ դրանք առաջնային նշանակություն ունեն ժամանակակից գրականության համար։ Այսպես, նրա խոսքով, այստեղ «առաջին անգամ իրականացվում է ապադրամատիզացիա, գուցե նույնիսկ վեպի դեռոմանիզացիա, որտեղից սկիզբ կառնի ողջ նորագույն գրականությունը» ։
Էկրանավորումներ
Վեպը բազմիցս էկրանավորվել է․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գյուստավ Ֆլոբերի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:1869 վեպեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն վեպեր Կատեգորիա:Դաստիարակչական վեպեր
Բեզրուկի (այլ կիրառումներ)
Բեզրուկի, կարող է վերաբերել՝
Պոլուպոչինկի
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 125 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Դիվեևսկի շրջանի բնակավայրեր
Բելայա (այլ կիրառումներ)
Բելայա, կարող է վերաբերել՝
Կոլոմիե (գյուղ, Սլավուտայի շրջան)
Կոլոմիե (Коломє), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Սլավուտայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կոլոմիե գյուղում բնակվում էր 551 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,05 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 268,78 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Սլավուտայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Առիստե (գյուղ, Օռիսաառե շրջան)
Առիստե (Ariste), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Օռիսաառե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 27 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Օռիսաառե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Բելայա Կրինիցա (այլ կիրառումներ)
Բելայա Կրինիցա, կարող է վերաբերել՝
Իմենի Ցյուրուպի
Իմենի Ցյուրուպի (Имени Цюрупы), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի, Մոսկվայի մարզի Վոսկրեսենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4156 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Վոսկրեսենսկի շրջանի բնակավայրեր
Ինքնադիմանկար (Արփենիկ Նալբանդյան)
Ինքնադիմանկար, ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարչուհի Արփենիկ Նալբանդյանի 1938 թվականին ստեղծած ինքնադիմանկարը։ Նկարը գտնվում է Իսաբեկյան ընտանիքի հավաքածուում ։
Կտավն ունի 34 սմ բարձրություն, 30 սմ լայնություն, նյութը՝ ստվարաթուղթ, յուղաներկ։
Նկարագրություն
«Ինքնադիմանկար» աշխատանքը Արփենիկ Նալբանդյանը ստեղծել է Թբիլիսիի գեղարվեստի ակադեմիայում սովորելու տարիներին։ Նկարչուհին ստվարաթղթին է փոխանցել իր երիտասարդ տարիների նուրբ ու կյանքով լեցուն էությունը։ Կտավի կենտրոնական հատվածը զբաղեցնում է նկարչուհու կիսաթեքված դիմապատկերը՝ խորաթափանց հայացքով ուղղված դեպի դիտողը։ Ստեղծագործությունը նկարված է ազատ մաներայով ու անկաշկանդ, խոշոր վրձնահարվածներով։ Հետին ոչ վառ, պարզ գունային լուծումներով հարթության վրա առանձնանում է դիմանկարը, որում պատանի աղջկա լուրջ, միաժամանակ վառ ինքնությունն ընդգծված է ալ կարմիր գլխարկի շնորհիվ, որը միաժամանակ նաև ավարտունություն է հաղորդում ողջ ստեղծագործությանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արփենիկ Նալբանդյանի նկարներ Կատեգորիա:1938 նկարներ Կատեգորիա:Կանայք կտավներում
(4844) Մացույամա
(4844) Մացույամա (Matsuyama), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի հունվարի 23-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,553551 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9926 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1145 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1490,44 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,241539 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,96° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սեյձի Ուեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Կանեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Էլեմենտ (մաթեմատիկա)
Մաթեմատիկայում էլեմենտը կամ բազմության անդամը բազմությունը կազմող առանձին օբյեկտներից մեկն է։
Բազմություններ
A = {1, 2, 3, 4 } գրառումը նշանակում է, որ 1, 2, 3 և 4 թվերը A բազմության տարրեր են։ Օրինակ, {1, 2}, A-ի ենթաբազմություն է։
Բազմության տարրերը կարող են լինել ամեն ինչ՝ օրինակ, C = { կարմիր, կանաչ, կապույտ } բազմություն է, որի տարրերը գույներ են՝ կարմիր, կանաչ և կապույտ։
Նշանակումներ և տերմինաբանություն
"Պատկանում է", կամ բազմության անդամ է հարաբերությունը նշանակվում է ∈ և գրվում է՝
նշանակում է "x A-ի տարր է"։ Համարժեք արտահայտություն է՝ "x-ը  A-ի անդամ է", "x-ը պատկանում է A"։ "x  Տրամաբան Ջորջ Բուլոսը խստորեն պահանջում էր "պարունակում է" օգտագործել միայն անդամների համար և պարունակում է ենթաբազմությունների հարաբերության համար ։
Բազմության անդամության ժխտումը նշանակվում է՝ ∉։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բազմությունների տեսության հիմնական հասկացություններ
Множество
Բելայա Ցերկով (այլ կիրառումներ)
Բելայա Ցերկով, կարող է վերաբերել՝
Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցի (Յանգոն)
Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցի, հայ առաքելական եկեղեցու տաճար Յանգոն քաղաքում, Բիրմա։
Եկեղեցու և Բիրմայի հայերի պատմություն
17-րդ դարի սկզբին պարսկական կառավարությունը սկսել է Արևելյան Հայաստանից, հիմնականում Նախիջևանից եկած հայերի զանգվածային վերաբնակեցումը, որոնք հաստատվել են Սպահանի մոտ գտնվող Նոր Ջուղա քաղաքում։ 17-րդ դարում դժվարին պայմանների պատճառով այս վերաբնակեցվածներից ոմանք Արևելյան Հայաստանից, որոնք այժմ ապրում են Սպահանի մոտ, գնացել են Հնդկաստան կամ Հարավարևելյան Ասիա։ Հաստատվել են հիմնականում Ճավա և Մալակա թերակղզիներում (հատկապես Պենանգ կղզում և Մալակա քաղաքում)։ Հայերին սովորաբար ընդունել են որպես եվրոպացիների, կամ որպես «սպիտակների»։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո շատերը Ճավայից և Մալակայից գաղթել են Ավստրալիա ։
Բիրմայի հայերի երկար ժամանակ ընդունել են որպես դաշնակիցներ։ Հայերը վերապրել են Բիրմայի առաջին պատերազմը 1826 թվականին, երբ անգլիացիները գրավել են Արական և Տենասսերիմ մարզերը։ Սակայն 1852 թվականին երկրի տնտեսական սիրտը` Դաշտային Բիրմայի գրավումը անգլիացիների կողմից բերել է մեղադրանքների նոր ալիքի, որ Բիրմայի հայերը հակաբրիտանական և նույնիսկ ռուսամետ քաղաքականություն են վարում։ Չնայած բոլոր դժվարություններին, 1862 թվականին Բիրմայի թագավորի կողմից հատկացված հողատարածքում կառուցվել է Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի հայկական եկեղեցին ։
1871-1872 թվականների մարդահամարի տվյալներով Բրիտանական Հնդկաստանում բնակվել են 1250 հայեր, հիմնականում Կալկաթայում, Դաքայում և Յանգոնում, 1881 թվականին՝ 1308 հայեր (737-ը՝ Բենգալիայում, 466-ը՝ Բիրմայում), 1891 թվականին՝ 1895 հայեր։ Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ հայկական եկեղեցին մինչ այժմ գտնվում է Աունգ Կյավ փողոցի 66 հասցեում (Aung Kyaw): Ըստ տվյալների՝ 1851-1915 թվականներին Բիրմայում մկրտվել է 76 հայ, 1855-1941 թվականներին 237 հայ ամուսնացել է, իսկ 1811-1921 թվականներին մահացել է ավելի քան 300 հայ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1862 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Իգոր Մատովիչ
Իգոր Մատովիչ (Igor Matovič, ), Սլովակիայի պետական գործիչ։ «Հասարակ մարդիկ» աջ պահպանողական կուսակցության հիմնադիրն ու առաջնորդը։ Գործող փոխվարչապետն ու ֆինանսների նախարարը 2021 թվականի ապրիլի 1-ից ։ Նախկինում՝ Սլովակիայի վարչապետ (2020-2021), Ազգային խորհրդի պատգամավոր (2010-2020)։
2010 թվականի հունիսի 12-ի խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքներով, որին մասնակցել է «Ազատություն և համերաշխություն» (SaS) ցուցակով, առաջին անգամ ընտրվել է Ազգային խորհրդի պատգամավոր ։
Մատովիչի «Հասարակ մարդիկ» կուսակցությունը հաղթել է 2020 թվականի փետրվարի 29-ի խորհրդարանական ընտրություններում ։
2020 թվականի մարտի 21-ին Մատովիչը դարձավ վարչապետ։ 2021 թվականի մարտին կազմակերպվել էր ռուսական Սպուտնիկ V պատվաստանյութի գաղտնի մատակարարումը Սլովակիա ։ Դա առաջացրեց կոալիցիոն ճգնաժամ, որի արդյունքում վարչապետ Մատովիչը հրաժարական տվեց, ինչը հանգեցրեց ամբողջ կառավարության հրաժարականին։ Սլովակիայի նախագահ Զուզանա Չապուտովան հանձնարարել է նոր կառավարություն ձևավորել ֆինանսների նախարար Էդուարդ Հեգերին, որի կառավարությունում Մատովիչը ստացել է փոխվարչապետի և ֆինանսների նախարարի պաշտոնը ։
Կատակով սկանդալ
2021 թվականի մարտի 3-ին Մատովիչը կատակով խոստացել է Ռուսաստանին փոխանցել Անդրկարպատյան Ուկրաինան՝ կովիդի դեմ պատվաստանյութի խմբաքանակի դիմաց։ Այդ կատակից հետո նա հստակեցրել է, որ սխալ կարծիք կա Ռուսաստանի հետ այս հարցում պայմանավորվածությունների անցանկալի լինելու մասին։ Ուկրաինայի արտաքին գործերի նախարարությունը Մատովիչից պաշտոնական ներողություն է պահանջել անհաջող կատակի համար ։
Պոլտակով
Պոլտակով (Полтаков, Полтах аалы), գյուղ Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ասկիզսկի շրջանի կազմում։
Իգոր Մատովիչ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սլովակիայի քաղաքական գործիչներ
Պոլտակով
Բնակչությունը 2004 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1111 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ասկիզսկի շրջանի բնակավայրեր
Ալեքսանդր Օստուժև
Ալեքսանդր Ալեքսեևիչ Օստուժև (իսկական ազգանունը՝ Պոժարով, ), ռուս խորհրդային դերասան, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1937)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1874 թվականի ապրիլի 16-ին Վորոնեժում։ Բեմական գործունեությունը սկսել է 1895 թվականին։ 1896 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի թատերական ուսումնարանի դրամատիկական դասընթացները (Ա․ Պ․ Լենսկու աշակերտը)։ 1898 թվականից Օստուժևը ստեղծագործել է Փոքր թատրոնում, դարձել նրա հերոսա-ռոմանտիկական ուղղության նշանավոր ներկայացուցիչը, Պ․ Մոչալովի և Մ․ Երմոլովայի հերոսա-գաղափարական արվեստի ավանդույթների հետևորդը։ Դերերից են՝ Ռոմեո (Շեքսպիրի «Ռոմեո և Ջուլիետ»), Չացկի (Գրիբոյեդովի «Խելքից պատուհաս»), Ժադով, Նեզնամով (Ալեքսանդր Օստրովսկու «Եկամտաբեր պաշտոն», «Անմեղ մեղավորներ»)։ 1910 թվականին Օստուժևը կորցրել է լսողությունը, այդ իսկ պատճառով մշակել է հնարքների համակարգ, որն օգնել է նրան շարունակել աշխատանքը թատրոնում։ Հոկտեմբերյան մեծ հեղափոխությունը Օստուժևի արվեստին, հաղորդել է նոր բովանդակություն։ Օթելլոյի (Շեքսպիրի «Օթելլո»), Ուրիել Ակոստայի (Դուցկովի «Ուրիել Ակոստա») նրա անձնավորումներն այդ ներկայացումները խորհրդային թատրոնի պատմության մեջ դարձրել են էտապային։ ԽՍՀՄ պետական մրցանակ (1943)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ
Վոյվոժ (Ռոպչայի վտակ)
Վոյվոժ (Войвож), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վերին Այպա գետի ձախ ափով՝ 88 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 36 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո-Պեչորսկ ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Պյոզա գետն է, գետի ենթաավազանը Մեզեն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Մեզեն գետն է։ Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Նոր Կեսարիա
Նոր Կեսարիա, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Արմավիրի մարզի Արմավիրի տարածաշրջանում, Արմավիր քաղաքից մոտ 13 կմ հարավ-արևմուտք, ծովի մակարդակից 910 մ բարձրության վրա։
Գյուղը հիմնադրվել է 1949 թ.-ին։ Սկզբում կրել է Խորդենի սովխոզին կից, Եթերայուղային կոմբինատին կից անվանումները։ Նոր Կեսարիա է վերանվանվել 1969 թ.-ի հունվարի 14-ին։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Նոր Կեսարիայի մշտական բնակչությունը կազմել է 1269, առկա բնակչությունը` 1236 մարդ , բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ և պտղաբուծությամբ։
Հենրիխ Ռումկորֆ
Հենրիխ Դանիել Ռումկորֆ (Heinrich Daniel Ruhmkorff, ), գերմանացի գյուտարար, մեխանիկ, բարձր լարման իմպուլսների առաջացման համար սարքի՝ Ռումկորֆի կոճի ստեղծողը։
Հենրիխ Դանիել Ռումկորֆը ծնվել է Հաննովերում 1803 թվականի հունվարի 15-ին։ 1825 թ. աշխատանքի է անցել Փարիզում գտնվող Կ․ Շավելյեի արհեստանոցում, իսկ 1840 թվականին հիմնել է սեփական մեխանիկական արհեստանոց ու խանութ որոնք իրենց սարքերի որակով բարի համբավ են վայելել։ Հենրիխ Դանիել Ռումկորֆը մահացել է Փարիզում 1977 թ, դեկտեմբերի 20-ին, յոթանասունչորս տարեկան հասակում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի գյուտարարներ Կատեգորիա:Մեխանիկներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Գերմանացի ճարտարագետներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Բելենկոե (այլ կիրառումներ)
Բելենկոե, կարող է վերաբերել՝
Ռոմանական արվեստ
Ռոմանական արվեստի ժամանակաշրջանը սկսվեց այն ժամանակ, երբ աշխարհիկ և հոգևոր ֆեոդալների իշխանությունը մեծագույն ուժ ստացավ։ Ֆեոդալիզմի ամենաբարձր ժամանակաշրջանում ռոմանական արվեստը ոչ միայն ստղծվեց և զարգացում ապրեց, այլ նաև աչքի ընկավ միջնադարյան ճարտարապետության, քանդակագործության և գեղանկարչության զարգացման առանձնահատկություններով։
Ռոմանական արվեստը առաջին խոշոր պատմական ոճերից է, որը նախանշում է Եվրոպայի գեղարվեստական մշակույթի հիմնական զարգացման փուլերը։ Այն համարվում է ռոմանական ոճը, որը գերակշռում է Արեւմտյան Եվրոպայի եւ Արեւելյան Եվրոպայի որոշ մասերում։ Այսպիսով տվյալ ժամանակաշրջանում առկա իրադարձությունները մեծ հետք թողեցին ռոմանական արվեստի հետագա զարգացման համար և ռոմանական արվեստում առաջացավ անտիկ աշխարհների արվեստին հակադիր բարոյագիտական և գեղագիտական իդեալը։ Հոգեկանի գերազանցությունը մարմնականի համեմատությամբ արտահայտվում էր մոլեգին հոգեկան արտահայտչության և կերպարի արտաքին այլանդակության մեջ, կերպար, որն ասես մարմնավորում էր քարացած մատերիա։
Քանդակագործությունը առաջ եկավ 12-րդ դարի սկզբին։ Ռոմանական քանդակների հիմնական թեման Աստծո հզորության մեծարումն էր, նրա անսահման եւ ահեղ իշխանությունը մահկանացուների վրա։ Այնտեղ գերակշռում էին մարդկային պատկերները։ Այնուհետև արդեն սկսեցին ստեղծվել կոմպոզիցիաներ։ Հետագայում առաջ եկան ֆանտաստիկ բնույթ կրող քանդակներ՝ կիսամարդ-կիսագազան դիմակներով մարդիկ եւ այլն։
Ռոմանական արվեստում մարդկային կերպարանքը գեղեցկությամբ եւ ազնվությամբ չէր արտահայտվում։ Ռոմանական քանդակը բացեց իրականության նոր կողմերը՝ մարդկանց այլանդակ եւ հրեշային նկարագիրը։ Այդ ժամանակաշրջանում ռոմանական ոճով կառուցվում էին ոչ միայն տաճարներ, այլև բազմաթիվ այլ շինություններ։
Ռոմանական արվեստի առաջատար ճյուղն էր ճարտարապետությունը։ Նրա զարգացումն առնչված էր հոյակերտ շինարարության հետ, որն Արևմտյան Եվրոպայում սկսվել էր ֆեոդալական պետությունների կազմավորման և բարգավաճման, տնտեսական գործունեության, մշակույթի ու արվեստի նոր ոճի աշխուժացման ժամանակներում։
Տաճարները ստեղծված էին համախմբելու «Մարդկային նախիրը» աղոթքների ժամանակ, որպես «տիեզերքի խորհրդանիշ»՝ մարմնավորելով քրիստոնեական կրոնի հանդիսավորությունն ու բազմակողմանիությունը։ Համաձայն քրիստոնեական գաղափարախոսությանը ռոմանական տաճարը բաժանվում է երեք մասի՝ նախասրահ, նավեր(ճարտարապետության մեջ նեֆեր) եւ զոհասեղան։ Այդ դեպքում հավատացյալի ճանապարհը անցնում էր մահից եւ չարիքից դեպի լույս ու հավերժություն։
Գեղանկարչությունը ևս ռոմանական արվեստի կարևոր ճյուղերից մեկն է։ Այն գեղարվեստականորեն լրացնում է մյուս ճյուղերին։ Ռոմանական տաճարների ինտերիերի, ինչպես և Կարոլինգների դարաշրջանի տաճարերի կահավորության մեջ մեծ տեղ էր գրավում որմնանկարը։ Զարգացում էր ապրում նաև ապակենկարը, որը հատկապես իր ուրույն տեղը ունեցավ գոթիկայի դարաշրջանում։ Ապակենկարները էլ ավելի էին գեղացկացնում ու արտահայտիչ դարձնում գեղանկարչական արվեստի գործերը, որոնց մեջ հատկապես գերակշռում էին սրբապատկերները, հատվածները ՝սրբերի կենսագրությունից։
Կատեգորիա:Գեղարվեստական ուղղություններ Կատեգորիա:Ռոմանական արվեստ Կատեգորիա:Ռոմանական ճարտարապետություն
Ռամոն Ամայա Ամադոր
Ռամոն Ամայա Ամադոր (Ramón Amaya Amador,), hոնդուրասցի արձակագիր, լրագրող, քաղաքական գործիչ, Հոնդուրասի կոմունիստական ​​կուսակցության անդամ։
Կենսագրություն
Ռամոն Ամայա Ամադորը կրթություն է ստացել Լա Սեյբայում, աշխատել է Հոնդուրասի հյուսիսային ափին գտնվող բանանի պլանտացիաներում ։ Որպես արձակագիր իր նորաամուտը նշել է 1939 թվականին, 1941 թվականից զբաղվել է լրագրությամբ։ 1943 թվականի հոկտեմբերին նա Օլանսիտոյում հիմնել է «Alerta» շաբաթաթերթը։
Այս ժամանակահատվածում գրված նրա լավագույն աշխատությունը եղել է «Կանաչ բանտ» («Prisión verde») վեպը, որը երկար տարիներ արգելված է եղել Հոնդուրասում։ Վեպում հեղինակը նկարագրում է կյանքը հյուսիսային Հոնդուրասի բանանի պլանտացիաներում և այնտեղ աշխատողների գործադուլը։
1954 թվականի հունիսին Արբենցի կառավարության տապալումից հետո Ամադորը փախել է Արգենտինայի դեսպանատուն, այնուհետև քաղաքական ապաստան ստացել Արգենտինայում, որտեղ աշխատանքի է անցել հանրահայտ «Sarmient» թերթում։ 1957 թվականի մայիսին վերադարձել է Հոնդուրաս։
Իշխանությունների ճնշմներից խուսափելու համար Հոնդուրասից տեղափոխվել է Պրահա, որտեղ աշխատանքի է անցել «Խաղաղություն և սոցիալիզմ» ամսագրում։
Նրա որդին՝ Կառլո Սամարա Ֆունը, տարիներ շարունակ աշխատել է հոր հետ ։
Ռամոն Ամայա Ամադորը մահացել է ավիավթարից, 1966 թվականին Բրատիսլավայում ։ 1977 թվականի սեպտեմբերին նրա աճյունը տեղափոխվել է Հոնդուրասի մայրաքաղաք Տեգուսիգալպա։
Նրա մահից քսանհինգ տարի անց նրա գրական աշխատությունները հռչակվել ազգային մշակութային հարստություն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Լրագրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լատինաամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Հոնդուրասցի լրագրողներ
Օսմոտիկ էլեկտրակայան
Օսմոտիկ էլեկտրակայան ստացիոնար էլեկտրակայան՝ հիմնված հեղուկի ցրման օսմոզ սկզբունքի վրա։
Աշխարհում առաջին և միակ օսմոտիկ էլեկտրակայանը կառուցվել է Statkraft հիդրոէլեկտրիկ ընկերության կողմից Նորվեգիայի Տոֆտ քաղաքում (Հուրում կոմունա)։ Այն գտնվում է Södra Cell Tofte պղպեղի և թղթի գործարանի տարածքում ։ Էլեկտրական կայանքների կառուցումը գնահատվում է 20 միլիոն դոլար և 10 տարի, ինչը հանգեցնում է տեխնոլոգիայի նախագծմանն և զարգացմանը:Այս էլեկտրաէներգիայի մատակարարումը շատ ցածր էներգիայի պարունակություն ունի` սկզբնականը 2-4 կՎտ։ Դրանից հետո նախատեսվում է էներգիայի արտադրությունը հասցնել 10 կիլովատի ։ Այս պահին էլեկտրակայանը կարծես փորձարարական է, բայց եթե փորձարկումները հաջողությամբ ավարտվեն, կայանը կգործարկվի առևտրային օգտագործման համար ։
Գործարկման սկզբունքը
Օսմոտիկ էլեկտրակայանը վերահսկում է աղի և քաղցրահամ ջրի խառնուրդը դրանով էներգիա հանելով հեղուկների աճող էնդրոպիայից ։ Խառնուրդը տեղի է ունենում բաքում, որը կիսաթափանցիկ թաղանթով բաժանված է երկու բաժանմունքի։ Մեկ խցիկում ծովային, իսկ մյուսում թարմ ջուր է մատակարարվում։ Ծովային և քաղցրահամ ջրերում աղերի տարբեր խտության պատճառով թարմ կուպեից ջրի մոլեկուլները, փորձելով հավասարեցնել աղի կոնցենտրացիան, թաղանթով անցնում են ծովային խցիկ ։ Այս գործընթացի արդյունքում ծովի ջրի խցիկում առաջանում է գերճնշում, որն էլ իր հերթին օգտագործվում է էլեկտրականություն արտադրող հիդրավլիկ տուրբինը պտտելու համար։