cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Աբդուլմութալիմ Աբակարով
Կենսագրություն
1996 թվականին տեղափոխվել և հիմնական բնակություն է հաստատել է Ռոստովի մարզի Սալսկ քաղաքում, որտեղ նորակազմ բաժնում զբաղվել է երիտասարդ բռնցքամարտիկների մարզմամբ, ինչպես նաև` հիմնել է քաղաքական բռնցքամարտի ֆեդերացիան։ Զբաղեցրել է ՌԴ Հարավային դաշնային տարածաշրջանի Պետական գույքի տնօրինման Դաշնային գործակալության տնօրենի տեղակալի պաշտոնը։ 2008-2012 թվականներին եղել է Ռուսաստանի բռնցքամարտի ֆեդերացիայի Հարավային դաշնային տարածաշրջանի Միջտարածաշրջանային բյուրի ղեկավար, մասնավորապես այս պաշտոնում եղել է Ռուսաստանի առաջնության կազմակերպիչ Դոնի Ռոստովում և մի քանի խոշոր մրցույթների կազմակերպիչ Գրոզնիում և Մախաչկալում։ Ավելի ուշ դարձել է բռնցքամարտի պատանեկան հավաքականի գործունեության համակարգման հարցերով փոխնախագահ (19-22 թվականներ) ։
Որպես մարզիչ մարզել է բազմաթիվ տաղանդավոր մարզիկների, որոնք հասել են համառուսական և միջազգային մակարդակներում։ Նրա ամենահայտնի աշակերտներից մեկն է սպորտի վաստակավոր վարպետ Ալբերտ Սելիմովն է, աշխարհի չեմպիոն, Եվրոպայի կրկնակի չեմպիոն, Բաքվում անցկացված Եվրոպական խաղերի չեմպիոն, Օլիմպիական երկու ամառային խաղերի մասնակից։ Սելիմովի լավ պատրաստվածության համար Աբուլմութալիմ Աբակարովը արժանացել է «Ռուսաստանի վաստակավոր մարզիչ» պատվավոր կոչման ։
Սեն Լու (այլ կիրառումներ)
Սեն Լու, կարող է վերաբերել՝
Կովկասի բանակ (Ռուսական կայսրություն, 1914-1918)
Կովկասի բանակ (Кавказская армия), ռազմական օպերատիվ ասոցիացիա Կովկասում Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։
Կառուցվածքը
1914 թվական
Մինչ ռազմական գործողությունների բռնկումը Կովկասյան բանակը տարակենտրոնացվեց երկու խմբի՝ ըստ երկու հիմնական գործառնական ոլորտների.
Կողմերը շրջափակված էին սահմանապահներից, կազակներից և աշխարհազորայիններից կազմված փոքր ջոկատներով։ Աջ թևը՝ Սև ծովի ափի երկայնքով մինչ Բաթում, իսկ ձախ թևը՝ քրդական տարածքներին և պարսկական Ադրբեջանի դեմ էր, որտեղ մոբիլիզացիայի հայտարարությունից հետո թուրքերը սկսեցին ձևավորել քրդական անկանոն հեծելազոր։
Ընդհանուր կովկասյան բանակը բաղկացած էր շուրջ 153 գումարտակից, 175 կազակների հարյուրյակից և 350 հրանոթից։ Նրան դիմադրում էր թուրքական 3-րդ բանակը (մոտ 100 գումարտակ, 35 ջոկատ, 244 հրանոթ)։ 1917 թվականի ապրիլին Կովկասյան բանակը վերափոխվեց Կովկասյան ճակատի, սակայն այդ ճակատի կազմում կրկին ձևավորվեց Կովկասյան բանակը։ 1917 թվականին բանակը իր կազմում ուներ
•	վարչություն
•	Կովկասի 1-ին բանակային կորպուս
•	Կովկասի 4-րդ բանակային կորպուս
•	Կովկասի 5-րդ բանակային կորպուս
•	Կովկասի 6-րդ բանակային կորպուս
•	Կովկասի 7-րդ բանակային կորպուս
•	Թուրքմենական 2-րդ բանակային կորպուս
•	Կովկասի 1-ին հեծելազորային կորպուս
Գտնվում են Կովկասի ռազմական շրջանի և 1917 թվականից Կովկասյան արշավանքի կազմում։
Գլխավոր հրամանատարներ
Սկզբնական շրջանում Կովկասյան բանակի հրամանատարն էր Կովկասի փոխարքա և Կովկասյան ռազմական շրջանի գլխավոր զորքերի գեներալ-ադյուտանտ Իլլարիոն Վորոնցով-Դաշկովը։ Սակայն նա գործողությունների զարգացմանը չի մասնակցել, տալով բանակի հրամանատարությունը իր օգնական Ալեքսանդր Միշլաևսկուն, այնուհետև՝ գեներալ Նիկոլայ Յուդենիչին։
•	08.30.1914 - 08.23.1915 - հեծելազորի գեներալ Վորոնցով-Դաշկով
•	08.23.1915 - 02.03.1917 - հեծելազորի մեծ Իշխան Նիկոլայ Նիկոլաևիչ Կրտսեր
•	03.03.1917 - 03.04.1917 - հետևազորի գեներալ Նիկոլայ Յուդենիչ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմ մրցույթի հոդվածներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պատմություն Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրությունն Առաջին համաշխարհային պատերազմում
Ջուզեպպե Մեացցա
Ջուզեպպե Մեացցա (Giuseppe Meazza, ), իտալացի նախկին ֆուտբոլիստ, աշխարհի առաջնության կրկնակի չեմպիոն։ Ինտերի կազմում անցկացրել է 361 խաղ, խփել 247 գոլ։ Իտալիայի հավաքականի պատմության երկրորդ ռմբարկուն լավագույն ռմբարկուն է (33 գոլ) Լուիջի Ռիվայից (35 գոլ) հետո ։ Նրա անունով է կոչվում Միլան քաղաքի Ջուզեպպե Մեացցա մարզադաշտը։ Նրա անունը դասվել է բոլոր ժամանակների իտալացի լեգենդար ֆուտբոլիստների շարքին ։
Կենսագրություն
Ջուզեպպեն ծնվել է Աննիբալ Մեացցայի և Էրսիլիի Բորգիի ընտանիքում։ Հայրը զոհվել է առաջին աշխարհամարտում։ Ջուզեպպեն փոքր տարիքում ստիպված էր օգնել մորը, որը հացի գործարանում հաց էր թխում ։ 13 տարեկանում նա հիմնել և ղեկավարել է իր սեփական ֆուտբոլային ակումբը՝ «Կոստանցան» ։ 14 տարեկանում տեղափոխվել է «Մաեստրե Կամպիոնելի» ակումբ, որտեղ խաղացել է բոլոր դիրքերում, բացի դարպասապահից։ Նույն տարիքում փորձեց միանալ Միլանին, սակայն իր ֆիզիկական տվյալների պատճառով նրան մերժցին, և նա միացավ Ինտերի երիտասարդական ակումբին, որի հետ 2 տարի անընդմեջ հաղթեց տարածաշրջանային առաջնությունում (1925/1926 և 1926/1927)։ Չնայած նրան, որ 17 տարեկանում նա կշռում էր 40 կգ, բայց նրան ընդգրկեցին «Ինտերի» պահեստային կազմում։
Խոսքը իտալական հայտնի լեգենդի մասին է, համաձայն որի ջենովացի Ջովանբատտիստա Պերասսո անունով տղան (մականունը՝ Փամփուշտ, Balilla,Пуля) 1746 թվականին դարձավ ավստրիական զավթիչների դեմ բարձրացված ապստամբության առաջնորդը։ 1920-ական թվականներին Բալիլլա անունը մոդայիկ դարձավ, քանզի իշխանության եկած ֆաշիստները այդպես էին անվանում այն խմբերին, որոնք կազմված էին պատանիներից։ Նրանք կոչվում էին «Օպերա նացիոնալե բալիլլա»։ 1927 թվականին «Ինտերի» մարզիչ Արպադ Վայսը Մեացցային ընդգրկեց թիմի հիմնական կազմում՝ «Միլանեզեի» հետ խաղում։ Ակումբի մյուս խաղացողները զարմացան մարզիչի որոշմամբ, քանի որ Մեացցան այդ ժամանակ ընդամենը 17 տարեկան էր և կոչեցին նրան Բալիլլա։ Մեացցան այդ խաղում 2 գոլ խփեց ։ Խաղից հետո Արպադ Վայսը մտավ հանդերձարան և հայտարարեց, որ սրանից հետո այս Բալիլլան կխաղա ընդմիշտ ։ Մեացցան շարունակում էր աշխատել հացի գործարանում, մայրը չէր իմանում տղայի հաջողությունների մասին։ Մեացցայի վարկանիշը բարձրացավ առաջնության վերջին տուրի ժամանակ, երբ Ինտերը առաջին խաղակեսում 3-0 հաշվով պարտվում էր Ջենոայի։ Ընդմիջումից հետո Մեացցան 3 գոլի հեղինակ դարձավ։ Խաղն ավարտվեց 3-3 հաշվով։
Մեացցան ուներ ռեակտիվ արագություն։ Նա 100 մետրը վազում էր 12 վայրկյանում։ Բացի այդ նա գնդակով գեղեցիկ հնարքների էր տիրապետում ։
Ակումբային կարիերա
1939-1940 մրցաշրջանը բաց թողելուց հետո՝ 1940 թվականի վերջին մամուլը սենսացիոն հայտարարություն արեց, որ Մեացցան նորից խաղադաշտ է վերադառնում։Եվ նա նորից խաղադաշտ դուրս եկավ 1941 թվականի հունվարի 1-ին, այս անգամ արդեն «Միլանի» կազմում։ Այստեղ նա խաղաց մեկ տարի և տեղափոխվեց «Յուվենթուս»։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից տուժեց նաև Իտալիայի առաջնությունը, և նա իր ընտանիքով տեղափոխվեց Իտալիայի հյուսիսային մասում գտնվող Վարեզե քաղաք։ Այստեղ նա օգնում էր տեղի ակումբին, որպես մարզիչ-խաղացող։ Վարեզեում ծնվում է նրանց երկրորդ աղջիկը, ում անվանում են Գաբրիելլա։ 1946 թվականին «Ինտերի» հրավերով նա վերադառնում է «Ինտեր» նախ որպես խաղացող, իսկ արդեն տարեվերջին՝ մարզիչ-խաղացող։ Նա իր վերջին հանդիպումը անցկացրեց 1947 թվականի հունիսին՝ «Բոլոնիայի» հետ խաղում։ 1979 թվականի օգոստոսի 21-ին, իր ծննդյան 69-րդ տարեդարձից երկու օր առաջ լեգենդար ֆուտբոլիստը մահացավ։ Միլանի Սան-Սիրո մարզադաշտը նույն թվականին վերանվանվեց Ջուզեպպե Մեացցա մարզադաշտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Յուվենտուսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ինտեր Միլանի ֆուտբոլիստներ
Նիկոլայ Յարոշենկո
Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Յարոշենկո, ռուս բնանկարիչ և դիմանկարիչ։
Կենսագրություն
1863 թվականին ավարտել է Պոլտավյան ռազմական կորպուսը։ 1878 թվականին նկարչական ելույթներով հանդես է գալիս ՆՇԵԸ-ի կազմում։ Նկարների մեծ մասը նվիրել է քաղաքացիական կտտանքներին։ 1885 թվականին Յարոշենկոն Կիսլովոդսկում մի տուն է գնում և այնտեղ ապրելուց բացի, զբաղվում է նկարչական հմտությունների զարգացմամբ։ Այդ տանը անվանում էին «Սպիտակ դղյակ»։ «Սպիտակ դղյակ»-ում Յարոշինը ապրեց և ստեղծագործեց մինչև մահ։
Կյանքի վերջին տարիներին, չնայած ծանր հիվանդությանը, Յարոշենկոն ճանապարհորդում էր Ռուսաստանով և Ռուսաստանից դուրս։ Եղել է Վոլգայում, ինչպես նաև՝ Սիրիայում, Իտալիայում, Պաղեստինում և Եգիպտոսում։
Յարոշենկոն մահացել է 1898 թվականի հունիսի 26-ին։ Թաղված է «Սպիտակ դղյակ»-ի մոտ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս բնանկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս դիմանկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս ռազմական գործիչներ
IPhone-արտ
iPhone-արտ (iPhone art), ինտերակտիվ արվեստի տեսակ, որը ստեղծվում է iPhone-ի, iPad-ի կամ iPod Touch-ի էկրանին և տարբերվում է iPhone-ի վրա ստեղծված գեղանկարչության գործերից, որոնք սեղծվել են նկարչության համար նախատեսված Brushes կամ ArtRage հավելվածներով։
iPhone-արտը զարգացել է էկրանային ինտերակտիվ արվեստից, որը ավելի վաղ սովորաբար ներկայացվել է անհատական համակարգիչների կամ տարբեր պատկերասրահներում և թանգարաններում պատի վրա ամրացվող էկրանների վրա։ ITunes-ի և App Store-ի միջոցով պարզ տարածման շնորհիվ արվեստի այս ձևը ներկայումս իրական վերածնունդ է ապրում, քանի որ դեռևս 1990-ականներին և 2000-ականներին ստեղծված ինտերակտիվ արվեստի գործերը հեշտությամբ կարող են հարմարեցված լինել iPhone-ի և iPad-ի համար, իսկ ոմանք նույնիսկ դառնում են բեսթսելեր զվարճանքի և երաժշտության կատեգորիաներում, որտեղ նրանք սովորաբար հայտնվում են, քանի որ iTunes խանութում ներկայումս չկա «Արվեստ» կատեգորիան ։
Առաջին iPhone-նկարիչներ են համարվում Միլտոս Մանետասը և Մեմո Ատկենը, որոնք միասին ստեղծել են JacksonPollock հավելվածը , FATTAG-ի հեղինակ Թեո Ուոթսոնը , Gravilux-ի  և Bubble Harp-ի հեղինակ Սքոթ Սնայպը  և Yellowtail-ի հեղինակ Գոլան Լևինը ։
Այնպիսի նկարիչներ, ինչպիսիք են Դևիդ Հոքնին, Կորլիս Բլեյքլին և Մերի Ահարոն Ուոքերը (ավելի լայնորեն հայտնի է iPhoneArtGirl կեղծանունով), անցկացրել են մի շարք գեղարվեստական ցուցահանդեսներ, որտեղ ներկայացրել են իրենց արվեստի գործերը, որոնք ստեղծվել են բացառապես իրենց iPad-ներով ։ «Ամեն օր ես ծաղիկներ եմ նկարում և ուղարկում իմ ընկերներին, որպեսզի նրանք ամեն առավոտ թարմ ծաղիկներ ունենան», ― ասում է Հոքնին, ով նախկինում ևս փորձարկել է նոր տեխնոլոգիաներով, մասնավորապես, ֆաքսով տպագրությամբ, Polaroid տեսախցիկով նկարված լուսանկարների կոլաժներով և համակարգչային նկարներով։ «Թվային տեխնոլոգիաները ժամանակակից արվեստի գործիք են», այսպես է շարունակում նկարիչը ։
Երաժիշտ Դեյմոն Ալբարնը Հյուսիսային Ամերիկայում իր շրջագայության ժամանակ տարբեր հավելվածների օգնությամբ ձայնագրել է Gorillaz ամբողջ նոր "The Fall" ալբոմն իր iPad-ով ։
iPhone-արտը, որոշ քննադատների կարծիքով, կարող է վտանգ ներկայացնել արվեստի պատկերասրահներում թվային արվեստի գործերի ներկայացման ավանդական պրակտիկային, քանի որ առանձին նկարիչներ կարող են տարածել իրենց հավելվածները՝ ուղղակիորեն դիմելով լայն հանրությանը, ընդ որում հրաժարվելով արտ-դիլերների ծառայություններից և պատկերասրահների հետ համագործակցությունից ։
Մարգարիտա դե Պրադես (Արագոնի թագուհի)
Մարգարիտա դե Պրադես (Margarita de Prades, ), կատալոնացի ազնվական, որը սերում է Բարսելոնական տան ճյուղ համարվող Պրադեսի տնից։ Հանդեսացել է Էնտենեսի բարոն Պեդրո դե Պրադեսի դուստրը, Արագոնի թագավոր Մարտին I-ի երկրորդ կինը։ Ամուսնանալուց հետո կրել է Արագոնի, Վալենսիայի, Մալյորկայի, Սիցիլիայի, Սարդինիա ու Կորսիկայի թագուհու, Բարսելոնայի, Ռուսիլիոնի, Սերդանի և Ամպուրյասի դքսուհու, Աթենքի և Նեոպատրիկիայի տիտղոսային դքսուհու կոչումներ։
Մարգարիտա դե Պրադեսը եղել է իր ժամանակի ամենագեղեցիկ և կրթված կանանցից մեկը։ Նա եղել է կատալոնյան և կաստիլյան վիպասանների մուսան, ում իր պալատում ցուցաբերել է հատուկ հովանավորություն։ Թագավորի հետ ամուսնության ընթացքում նա չի հասցրել ծնել գահաժառանգ. այրի է դարձել ամուսնությունից մի քանի ամիս անց։ Նա կորցրել է իր տիտղոսները այն բանից հետո, երբ հայտնի է դարձել նրա երկրորդ ամուսնության մասին։ Նա գաղտնի կերպով ամուսնական կապ էր հաստատել կատալոնացի ազնվականներից մեկի հետ։ Երկրորդ անգամ դառնալով այրի՝ ընդունել է վանական երդում ցիստերական կույսերի մենաստանում և ավելի ուշ ընտրվել Բոնրեպոս վանական համալիրի տեսուչ։
Ընտանիք և պատանեկության տարիներ
Մարգարիտա դե Պրադեսը ծնվել է մոտավորապես 1387/1388 թվականներին Ֆալսետ ընտանեկան ամրոցում ։ Նա եղել է Էնտենսի բարոն Պեդրո IV-ի և նրա կին Խուանա դե Կաբրերայի չորրորդ կրտսեր դուստրը։ Պրադես կոմսերի ու Էնտենսի բարոնների դինաստիաները հանդիսանում են թագավորական տան կրտսեր ճյուղերը։ Մարգարիտա դե Պրադեսի հորական կողմից նախապապհը եղել է թագավոր Խայմե II-ը։ Հայրական կողմից նա նաև հանդիսանում է Պրադեսի կոմս և Էնտենսի բարոն Խուան I-ի և Սանչե Խիմենես դե Արենոսի թոռնուհին։ Մայրական կողմից եղելէ Կաբրերայի ու Բասի վիկոնտ, Օսոնի կոմս Բերնարդ III-ի և Մարգարիտա դե Ֆուայի թոռնուհին ։
Մարգարիտան իր անունը ստացել է ի պատիվ իր կնքամայր Մարգարիտա Մոնֆերատցու, ով եղել է ուրխելյան կոմս Պեդրո II-ի կինը։ 1395 թվականին հոր մահից հետո ընտանիքի նյութական դրությունը վատթարացավ, և մայրը դստեր՝ յոթամյա Մարգարիտայի և նրա տեսներկու տարեկան քրոջը իրեն ազգական հանդիսացող թագուհու պալատում աշխատանքի է տեղավորել որպես սպասուհի։ Այստեղ Մարգարիտան ստացել է հումանիտար լավ կրթություն, որը ներառում էր բանաստեղծական արվեստ, երաժշտություն, արվեստ և պատմություն, ինչպես նաև սովորել է պալատական վարքի կանոնները։ Նա եղել է 1399 թվականի ապրիլի 23-ին Սարագոսայում տեղի ունեցած թագուհի Մարիա դե Լունայի թագադրման արարողության գլխավոր սպասուհին, ինչպես նաև ուղեկցել է թագուհուն իր բոլոր ուղևորությունների ժամանակ։ Այդ ճանապարհորդություններից մեկի ընթացքում՝ 1406 թվականի նոյեմբերի 6-ին Վալենսիայում Մարիա դե Լունան հիվանդանում է և հաջորդ ամսում մահանում։ Մարգարիտա դե Պրադես թագուհու ուղեկցում է թագուհու աճյունը մինչև Վալենսիայի Սուրբ Վիկենտիա եկեղեցի, ինչից հետո վերադառնում տուն  ։
Թագուհի
Ժամանակակիցների վկայությունների համաձայն Մարգարիտա դե Պրադեսը եղել է իր ժամանակի ամենագեղեցիկ կանանցից մեկը։ Նրա արտաքին տեսքը ոգեշնչել է բանաստեղծներին։ Նրան բանաստեղծություններ են նվիրել կատալոնացիներ Արնո դը’Էրիլը, Արնո Մարշը, Լուի Իկարը, Ժորդի դե Սան Ժորդին և կաստիլիացիներ Պեդրո դե Սանտա Ֆեն, Ինիգո Լոպես դե Մենդոսը, մակգրաֆ դե Սանտիլյանան։ Մեկ այլ օտարերկրացի գրող, տիրոլացի Օսվալդ ֆոն Վոլկենշտեինը, արագոնյան թագավորությունում ճանապարհորդության ժամանակ տեսնելով նրան, իր ինքնակենսագրությունում Մարգարիտա դե Պրադեսին անվանեց «փառահեղ և գեղեցիկ» ։
Մարգարիտա դե Պրադեսը եղել է բուռն գրքասեր։ Արդեն ամուսնու մահից հետո սեփական ընթերցանության համար նրա գրադարանից վերցրել է ավելի քան 300 անուն գիրք, որոնք վերաբերում էին գրականությանը, երկրաչափությանը, բժշկությանը և փիլիսոփայությանը։ Այրիանալուց հետո Մարգարիտան բախվել է նյութական դժվարությունների, սակայն արգելել է Բելեսկուարդի պալատի գրադարանի գրքերի վաճառքը ։
Պալատում երիտասարդ թագուհուց սպասում էին գահաժառանգի պարգևում, ինչին խոչընդոտում էր թագավորի թույլ առողջությունը։ Պատմիչ Խերոնիմո Սուրիտան իր «Արագոնյան թագավորության տարեգրության» մեջ պնդել է, որ այդ ամուսնությունը մեծահասակ ու հիվանդ Մարտին I-ի մահը միայն արագացրել է։ Թագուհին ընդունում էր հատուկ դեղեր, որպեսզի հղիանա, ինչպես նաև իրականացրեց ուխտագնացություն դեպի Մոնսերրատի աբբայության տարածք, որտեղ գտնվող էր Աստվածամոր հրաշագործ կերպարը։ Սակայն ամուսնությունից յոթ ամիս անց՝ 1410 թվականի մայիսի 31-ին Մարգարիտա դե Պրադեսը այրիանում է ։
Այրիությունն ու վերջին տարիները
Ժառանգներ չթողած Մարտին I թագավորի մահը հանգեցրեց երկթագավորության ժամանակաշրջանի, որն ավարտվեց 1412 թվականին Կասպի համաձայնագրի ստորագրմամբ։ Քանի որ Արագոնի թագավորությունում չկար այնպիսի օրենք, որը կկարգավորեր այրի թագուհու կարգավիճակը, Մարգարիտա դե Պրադեսը դիմեց կատալոնյան խորհրդարանին խնդրանքով, որպեսզի իր օգտագործմանը հատկացնեն մահացած ամուսնու ունեցվածքը մինչև նոր թագավորի գահ բարձրանալը։ Նրա խնդրանքը բավարարվում է։ Նա ապրում էր Բարսելոնայի փոքր դղյակում և Բելեսկուրդի պալատում։ Նոր թագավոր Ֆերդինանդ I-ի հետ նա ձևավորեց ուներ լավ հարաբերություններ։ Թագավորին ուղղված նամակներում նա արտահայտվում էր հետևյալ կերպ՝ «սիրելի եղբորորդի»։ Թագավորը Մարգարիտա դե Պրադեսի համար նշանակեց թոշակ երկու հազար ֆլորինի չափով և այրի թագուհու տիտղոս այն պայմանով, որ նորից չամուսնանա ։
1414 թվականի հուլիսին տեղի ունեցած իր ավագ քույր Խուանի ամուսնության ժամանակ այրի թագուհին ծանոթանում է կատալոնյան ազնվական Խուան դե Վիլարագուտ և Ալվարես դե Արոյի հետ։ Նրանց միջև ձևավորվում են հարաբերություններ, որը հանգեցնում է 1415 թվականի մայիսին Վալենսիայի թագավորական պալատում կազմակերպված գաղտնի ամուսնության։ Նույն թվականին նա հրաժարվում է Ֆուայի կոմս Ժան I-ին, որի հետ նարան փորձում էր կապել անձամբ թագավորը։ Մարգարիտա դե Պրադեսը Խուան դե Վիլարագուտին նշանակում է իր ունեցվածքի կառավարիչ։ 1416 թվականի հունվարին Պերպինյանում, որտեղ նա ներկա էր գտնվում Արևմտյան մեծ բաժանումը հաղթահարելու վերաբերյալ բանակցություններին, ծնում է որդի, ում անվանում է Խուան Խերոնիմո դե Վիլարագուտ; 1419-1420 թվականներին այրի թագուհու գաղտնի ամուսնության մասին հայտնի է դառնում պալատում, ինչը հանգեցնում է նրա թոշակի չեղարկմանն ու թագավորական տան հետ հարաբերությունների խզմանը։ Ամուսնու հետ միասին Մարգարիտա դե Պրադեսը ապաստան է գտնում Սանտա Մարիա դե Վիլդոնսելա աբբայությունում, որի տեսուչն էր նրա մորաքույրը՝ Կոստանցա դե Կաբրերան։ Այստեղ 1422 թվականի հունիսին նա այրիանում է երկրորդ անգամ  ։
Որպեսզի որդուն հետապնդումներից պաշտպանի, Մարգարիտա դե Պրադեսը նրան համոզում է ընդունել Սանտես Կրեուս աբբայության վանական կարգը և դառնալ ցիստերական։ Սակայն մոր մահից հետո Խուանը հրաժարվում է վանական աստիճանակարգից։ Մարգարիտա դե Պրադեսը վանական երդում է տվել Սանտա Մարիա դե Վալդոնսելա աբբայությունում։ Վանական համալիրում բնակվելու ընթացքում նա կարողանում է լուծել բոլոր խնդիրները որոնք կապված էին պարտքերի ու ժառանգության հետ։ 1428 թվականին նրան ընտրում են Բոնեպրոս վանքի տեսուչ։ Մարգարիտան մահացել է Բոնեպրոսում կամ Ռուիդոմսեում ժանտախտի համաճարակի ժամանակ 1429 թվականի հուլիսի 25-ին ։ Մարգարիտայի մահվան կապակցությամբ գրող, Սանտիլյանի մարկիզ Ինիգո Լոպես դե Մենդոսը գրել է «Լաց Մարգարիտա թագուհու համար» (Planto de la Reyna Margarida) ստեղծագործությունը, որում նրան նկարագրել է որպես կատարյալ կնոջ օրինակ ։
Ծագումնաբանություն
Ստորև ներկայացված տոհմածառով ցույց է տրված Մարգարիտա դե Պրադեսի ծագումնաբանությունը
Գրականություն
Կատեգորիա:Հուլիսի 25 մահեր Կատեգորիա:Սարդինիայի թագուհիներ Կատեգորիա:Բարսելոնայի տուն Կատեգորիա:Արագոնի թագուհիներ Կատեգորիա:Սիցիլիայի թագուհիներ
Եվրոպայի ազգերի գավաթ 1964
Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություն 1964 կամ ՈւԵՖԱ Եվրո 1964՝ Եվրոպայի թվով երկրորդ առաջնությունը, որն անցկացվել է Իսպանիայում։ Մրցարշարը տևել է մոտավոր մեկ ամիս՝ 1964 թվականի հունիսի 17-ից մինչև հուլիսի 21-ը։ Եվրոպայի չեմպիոն է դարձել Իսպանիան, եզրափակչում հաղթելով Խորհրդային Միության ֆուտբոլի ազգային հավաքականին 2-1 հաշվով։ Մրցարշարի երրորդ տեղում էր Հունգարիան, իսկ չորրորդ տեղը բաժին էր հասել Դանիային։
Մրցանակներ
(2 գոլ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություններ
Սուրբ Աստվածածին վանք (այլ կիրառումներ)
Սուրբ Աստվածածին անվանումով կան հետևյալ վանքերը և անապատները.
Կույտունի շրջան
Կույտունի շրջան (Куйтунский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Իրկուտսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կույտուն ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 11200 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 35252 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,15 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իրկուտսկի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Էդվարդ Լուդլոու Մունի
Էդվարդ Լուդլոու Մունի (Edward Ludlow Mooney, ), ամերիկացի դիմանկարիչ։
Իդա ֆոն Շուլցենհայմ
Իդա Էլեոնորա Դավիդա ֆոն Շուլցենհայմ (Ida Eléonora Davida von Schulzenheim, ), շվեդ նկարիչ, որի գործերում գերակշռում են կենդանիների նկարները։
Էլլա Էյր
Էլլա Մակմեհոն (Ella McMahon, 1994, Ապրիլի 1, Լոնդոն, Անգլիա, Մեծ Բրիտանիա), անգլիացի երգչուհի և երգահան։ Առավել հայտնի է իր բեմական անունով՝ Էլլա Էյր (Ella Eyre) ։ Նա հայտնի դարձավ Rudimental խմբի հետ «Waiting All Night» երգի շնորհիվ, ինչպես նաև Naughty Boy և Wiz Khalifa ի հետ միասին «Think About It» երգով։ 2013 թվականի դեկտեմբերի 15-ին թողարկվեց նրա առաջին մինի ալբոմը `Deeper:
Իդա ֆոն Շուլցենհայմ
Կենսագրություն
Իդա ֆոն Շուլցենհայմը ծնվել է 1859 թվականի հունվարի 8-ին, Ստորա Սկեդվիում, կալվածատեր Բարոն Դավիդ Թեոդոր ֆոն Շուլցենհայմի և Իդա Սոֆիա Սեդերբորգի ընտանիքում։ Սովորել է Շվեդիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում, 1888 թվականից՝ Փարիզում, նկարիչների Ժյուլեն Դյուպրեի, Ժյուլ Լեֆևրի և Ժան-Ժոզեֆ Բենջամին-Կոնստանի ղեկավարությամբ։ Իդա ֆոն Շուլցենհայմը արժանացել է պատվավոր հիշատակի 1889 թվականին Փարիզի Համաշխարհային ցուցահանդեսում, 1890 թվականին Ամիենում՝ արծաթե մեդալի, 1891 թվականին Ստոկհոլմում՝ ոսկե մեդալի և 1892 թվականին Փարիզի ցուցահանդեսում՝ պատվո հիշատակի։
Ֆոն Շուլցենհայմը իր աշխատանքները ցուցադրել է Չիկագոյի (Իլինոյս նահանգ) կերպարվեստի պալատում 1893 թվականի Համաշխարհային ցուցահանդեսի ժամանակ ։
Ֆոն Շուլցենհայմը 1910 թվականին դարձավ շվեդ կին նկարիչների ընկերության հիմնադիրը (Föreningen Svenska Konstnärinnor), զբաղեցնելով առաջին նախագահի պաշտոնը։ Իդան ստեղծեց այդ կազմակերպությունը այն նպատակով, որ կին նկարիչները, ովքեր հաճախ այնքան մեծ ուշադրության չէին արժանանում, որքան իրենց տղամարդ գործընկերները, ավելի շատ հնարավորություններ ունենային դառնալ իրենց արվեստի համար հանրաճանաչ և գնահատված, այլ ոչ թե ուշադրություն սևեռել իրենց սեռի վրա, որպես այդպիսին. «Դուք չե՞ք կարծում, որ մենք կին նկարիչներս ցանկանում ենք հայտնի դառնալ միայն այն պատճառով, որ մենք կին ենք։ Ես նկատի ունեմ՝ կցանկանայինք ցուցադրել մեզ, եթե ստիպված չլինեինք դա անել» ։
Իդա ֆոն Շուլցենհայմը 1927 թվականին պարգևատրվել է Գրականության և արվեստի մեդալով։ Մահացել է 1940 թվականի ապրիլի 24-ին Ստոկհոլմում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ նկարչուհիներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Էլլա Էյր
Կենսագրություն
Էլլա Մակմեհոնը մեծացել է արևմտյան Լոնդոնում։ Նախքան երգչի կարիերան սկսելը, պարապել է մրցակցային լողով։ Նա սովորել է Millfield School դպրոցում, ինչպես նաև Լոնդոնի բեմական արվեստի և տեխնոլոգիաների դպրոցում BRIT School դպրոցում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Brit Awards մրցանակի դափնեկիրներ
Էդվարդ Լուդլոու Մունի
Կյանք և գործունեություն
1835 թվականին, երբ քսաներկու տարեկան էր, Մունին ընդունվում է Ամերիկայի դիզայնի ազգային ակադեմիա։ Ուսման ընթացքում 1837 թվականից նա դառնում է Հենրի Ինմանի, ԱՄՆ-ում այդ ժամանակաշրջանի թե րևս ամենաբարձր վարձատրվող նկարչի օգնականը։ Նրա ուսուցիչներից էր նաև Վիլյամ Փեյջը։ Ակադեմիայում սովորելուց և ավարտելուց հետո 1840 թվականին նրան շնորհվում է ակադեմիայի լիիրավ անդամի կոչում։ Նյու Յորքի իր արվեստանոցում նա առավելապես մասնագիտանում է դիմանկարներ պատկերելու արվեստում։ Ի թիվս այլ գործերի, Նյու Յորքի քաղաքապետարանի համար նա ստեղծել է քաղաքապետերի դիմանկարների շարք, ինչպես նաև Փրինսթոնի համալսարանի աշխատակիցների ու պրոֆեսորների դիմանկարները։ Նրա վրձնին են պատկանում նաև Արևելքի պետական գործիչների ու քաղաքացիների դիմանկարներ, որոնք ընդգրկվում են օրիենտալիստական աշխատանքների շարքում։ Դրանցից մեկն էլ հայ զինվորի դիմանկարն է՝ Օսմանյան բանակի տարազով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:19-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիմանկարիչներ
Ռահիմ Ստերլինգ
Ակումբային կարիերա
Ռահիմը դարձավ պատմության մեջ ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը, ով խաղացել է Ֆուտբոլային Լիգայի գավաթում՝ խաղի պահին նրա 15 ամյակը նոր էր լրացել։ Այդ ժամանակ նա արդեն դաշտ էր դուրս եկել Անգլիայի Մ-16 երիտասարդական կազմում, եղել է «ՔՊՌ»-ի ակադեմիայի կազմի հիմանական խաղացող։
Արդեն 2009 թվականի աշնանը նրանով հետաքրքրվում էին անգլիական թոփ ակումբներ՝ «Լիվերպուլ», «Արսենալ», «Մանչեսթեր Սիթի», «Մանչեսթեր Յունայթեդ» և ուրիշներ, բայց վերջում նա համալրեց Լիվերպուլի կազմը՝ տեղափոխվելով Կերբի Լիվերպուլի ակադեմիա։ 2010 թվականի փետրվարի 27-ին դրա մասին հայտարարվեց պաշտոնապես։
«Լիվերպուլ»
Ռահիմ Ստերլինգը «Լիվերպուլում» իր դեբյուը նշեց 2012 թվականի մարտի 24-ին՝ դուրս գալով փոխարնման «Ուիգանի» դեմ տնային խաղում։ Այդ պահին նա 17 տարեկան 107 օրական հասակում, նա դարձավ Լիվերպուլի պատմության առաջին կազմի ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստներից մեկը։
Նա իր առաջին գնդակը խփեց «Բայերի» դեմ ընկերական հանդիպման ժամանակ՝ օգոստասի 12-ին։ Հոկտեմբերին նա ամրապնդվեց հիմնական կազմում։ ԱՊԼ-ում իր առաջին գնդակը նա խփեց 2012-ի հոկտեմբերի 20-ին «Ռեդինգի» դեմ հանդիպման ժամանակ։ Դրա շնորհիվ «Լիվերպուլը» հաղթեց կարևոր խաղում, իսկ Ստերլինգը դարձավ երկրորդ ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը, Մայքլ Օուենից հետո, ով գնդակ է խփել ԱՊԼ-ում։
2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին նա դարձավ ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը ով մասնակցություն է ունեցել լիվերփուլյան դերբիին։
2012 թվականի դեկտեմբերի 21-ին կնքեց նոր պայմանագիր «Լիվերպուլի» հետ։
2013 թվականի հունվարի 2-ին «Սանդերլենդի» հետ հանդիպման ժամանակ խփեց իր երկրորդ գնդակը ԱՊԼ-ում, որում հաղթեց Լիվերփուլը 3-0 հաշվով։
2014 թվականի փետրվարի 8-ին Էնֆիլդում Ստերլինգը դուբլ ձևակերպեց «Արսենալի» դեմ խաղում, որում «Լիվերպուլը» հաղթեց 5-1 հաշվով։
Մանչեսթեր Սիթի
Ստերլինգը 2015 թվականի հուլիսի 14-ին 49 մլն ֆունտով տեղափոխվեց «Մանչեսթեր Սիթի»
Միջազգային կարիերա
2009 թվականի նոյեմբերին Ռահիմը իր դեբյուտը նշեց Անգլիայի Մ-16 երիտասարդական կազմում և առաջին խաղում աչքի ընկավ գոլային փոխանցումով։ 2011 թվականին մասնակցություն ունեցավ մինչև 17 տարեկանների աշխարհի առաջնությանը։
2012 թվականի հոկտեմբերին նրա դեբյուտը տեղի ունեցավ Անգլիայի երիտասարդական կազմում և կանչվեց հավաքականի առաջին թիմ, անցակցրեց առաջին խաղը Ուկրաինայի դեմ պահեստարանի նստարանին։ Ռահիմ Ստերլինգի դեբյուտը տեղի ունեցավ Անգլիայի հավաքականում՝ 17 տարեկան 341 օրական տարիքում, մեկնարկային կազմում դուրս եկավ խաղադաշտ Շվեդիայի դեմ ընկերական խաղում։ Դարձավ 5 ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստներից մեկը ովքեր խաղացել են հավաքականում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիվերպուլի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մանչեսթեր Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2016-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ
1912 թվականի Օլիմպիական խաղերի մեդալներ
1912 թվականի ամառային Օլիմպիական խաղերի մեդալներ, բնորոշ պարգև թիմային և անհատական մարզական մասնակիցներին ամառային V Օլիմպիական խաղերում հաջողության հասնելու համար, որը տեղի է ունեցել Ստոկհոլմում, Շվեդիա։
Դիզայն
Երբ Ստոկհոլմը ընտրվեց Օլիմպիադայի մայրաքաղաք, Շվեդիայում հայտարարվեց մրցույթ լավագույն մեդալի էսքիզի համար։ Կազմկոմիտեն ընդունեց որոշում, որ անհատական մրցույթներում հաղթողները կստանան ոսկե, իսկ թիմային հաղթողները արծաթե ոսկեզօծ մեդալներ, երկրորդ և երրորդ տեղեր գրաված մարզիկները արծաթե և բրոնզե մեդալներ։
Պարգևատրման մեդալների մի երեսը մնացել էր նույնը, ինչպես Լոնդոնյան Օլիմպիադայի ժամանակ։ Պարգևատրման  հուշամեդալների էսքիզները նախագծել է հայտնի շվեդ քանդակագործ  Էրիկ Լինդբերգը։ Պարգևատրման մեդալի դիմային երեսին երկու ազդեցիկ կիսամերկ կանացի պատկեր է, կամգնած են ամբողջ հասակով, բռնած  ճյուղ, և  հաղթականած մերկ աթլետ։ Կանացի պատկերներ, որոնք երկու կողմից բազմած  են հաղթողի կողիքն։  Իսկ հակառակ երեսին երիտասարդ մունետիկն  է, որը ազդարարում է օլիմպիական մրցման սկիզբը։ Եվ հայտնի շվեդ  մանկարավրժ Պերա Հենրիկա Լինգայի արձան է, որը հայտնի է ֆիզիկական դաստիարակության և սպորտի ոլորտում։ Մեդալի եզրին շրջանաձև մակագրություն է. «Olympiska Spelen, Stockholm» (Օլիմպիական խաղեր, Ստոկհոլմ)։ Ձախից մունետիկի պատկերն է, որը ազդարարում է խաղեր անցկացման տարևթիվը՝  1912: Մրցանակային մեդալի տրամագիծը 33 միլիմետր է, ինչպիսին նախորդ  Օլիմպիական խաղերին էր։ Ընդհանուր արտադրվել է 90 ոսկե, 200 արծաթե ոսկեջրած, 385 արծաթե և 270 բրոնզե մեդալներ։
Հուշամեդալի դիմային երեսին ավանդական մոտիվն հունական քառաձի մարտակառքն է։ Իսկ  կառքին մրցավարն է արմավենու ճյուղը ձախ ձեռքին և դափնու պսակը աջին, հռչակելով օլիմպիական հաղթողին և կառապանին։ Դարձերեսի ֆոնին Ստոկհոլիմի թագավորական պալատն է՝ Օլիմպիական Զևսը գահին է, կառուցված  իոնիական սյունով։ Աջ ձեռքին բռնել է՝ երկրագունդը, որում կանգնած է հաղթանակի աստվածուհին,  ձախում գավազան է։ Նրանցից վերև կիսաշարջանաձև գրված է երկու տող մակագրություն. «Till Minne Af Olympiska Spelen Stockholm 1912» (Ի պատիվ Օլիմպիական խաղերի, Ստոկհոլմ, 1912)։ Ներքևում փորագրված է նկարչի անունը. «Erik Lindberg» (Էրիկ Լինդբերգ)։ Հիմնական մեդալների շրջանառությունը կազմում էր 6000 օրինակ, որը պատրաստված էր սպիտակ մետաղից։
Ոսկե մեդալ
Ինչպես Լոնդոնում, այնպես էլ Ստոկհոլմում անհատական մրցույթներում  հաղթանակած մարզիկներին պարգևատրում էին 583 նմուշի ոսկե մեդալով։ Եվ ընդամենը 2 մրցանակները հատուկ ստեղծվել են ոսկե դիզայնով, 50 մմ տրամագծով, որով  պարգևատրել են  Շվեդիայի թագավորին և  թագաժառանգին։
Արծաթե մեդալ
ՄՕԿ-ի անդամներից և Կազմկոմիտեի աշխատողներից 50-ը ստացել են արծաթե հուշամեդալներ։
Բրոնզե մեդալ
Ընդհանուր 6000 օրինակից պատրաստված մեդալներից 100 բրոնզե հուշամեդալները բաշխվել է նախագահների միջև տարբեր մարզաձևերից, և մարզական պատվիրակությունների ղեկավարների միջև։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օլիմպիական խաղերի մեդալ
Սուխայա Պալատովկա
Սուխայա Պալատովկա (Сухая Палатовка), գետ Ռուսաստանում, հոսում Վոլգոգրադի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեդվեդիցա գետի աջ ափին՝ 589 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 21 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մեդվեդիցա գետն է։ Գետավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Մամսկո-Չույսկի շրջան
Մամսկո-Չույսկի շրջան (Мамско-Чуйский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Իրկուտսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1951 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Մամա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 43396 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 5971 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,14 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իրկուտսկի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Մոնրեալի մանկական գրադարան
Մոնրեալի մանկական գրադարան, հանրային գրադարան և ոչ առևտրային կազմակերպություն է, որը գտնվում է Քվեբեկ նահանգի Մոնրեալ քաղաքում։
Պատմություն
Մոնրեալի մանկական գրադարանը հիմնադրվել է 1929 թվականին։ Դա եղել է Մոնրեալի անգլալեզու և ֆրանսերեն խոսող երեխաների համար նախատեսված առաջին անվճար մանկական գրադարանը ։ Մոնրեալի մանկական գրադարանի նախաձեռնողն է եղել Էլիզաբեթ Մյուրրեյը, որը պետական ծառայության երկար ավանդույթ ունեցող ընտանիքից էր և հավատում էր, որ յուրաքանչյուր երեխա պետք է ունենա գրքեր կարդալով այն նույն հնարավորությունը, որն ինքը վայելել է իր մանկության տարիներին։ Երբ նա իմացել է, որ Ֆրեյզերի ինստիտուտի գրադարանավարուհի Մ. Դե Կրևեկոերը մանկական ընթերցանության համար բաժին է ստեղծել, սակայն չունի գրքեր գնելու միջոց, Միսս Մյուրրեյը կապվել է տեղական խորհրդի հետ, որը Մաիսիե ՄքՍփորմանի գլխավորությամբ կոմիտե է ստեղծել` հասկանալու համար մանկական գրադարան հիմնելու հնարավորությունները։ Դրամահավաք կազմակերպելով` կոմիտեն ստացել է 3000 դոլար, և 1929 թվականի հոկտեմբերին Ֆրեյզերի ինստիտուտի սենյակներից մեկը բացվել է երեքից տասնվեց տարեկան բոլոր աղջիկների և տղաների համար ։ Գրադարանավար Վիոլետ Մակևանի ղեկավարությամբ, աշխատանքի առաջին ամսվա ընթացքում մասնակիցների թիվը աճել է մինչև 208 երեխա ։
Գործունեություն
Մոնրեալի մանկական գրադարանն առաջարկում է մի շարք միջոցառումներ, ներառյալ ծնողների և երեխաների պատմությունների ժամ, արհեստագործություն, ընթերցանության ակումբներ և խմբային գործունեություն, ինչպիսին է շախմատի ակումբը ։
Գրադարանի բոլոր ծրագրերն ու միջոցառումները անվճար են և նախատեսված են զրոյից տաս տարեկան երեխաների համար։
Ի հավելումն այս ներշենքային գործունեությանը, Մոնրեալի մանկական գրադարանն ընդգրկված է նաև մի շարք այլ կրթական նախագծերում։
Տեղադրվածություն
Գրադարանը գտնվում է Սթ. Միշել, 4121 հասցեում։ Գրադարանի ղեկավարը Պաուլա Լեբրասսորն է։
Իսաակ դը Բանկոլե
Իսաակ դը Բանկոլե(Isaac de Bankolé, 1957 թվականի օգոստոսի 13-ին Աբիջենում, Կոտ Իվուառ)`Կոդ-դիվուարացի ծագման, ֆրանսիացի և ամերիկացի դերասան։ Ծնվել է Կոտ Դ’իվուարայի Աբիջան քաղաքում, Բեննի գաղթածների ընտանիքում։ Գաղթել է Ֆրանսիա, սովորել է Փարիզում, օդաչու քաղաքացիական ավիացիայում, այնուհետև դարձել է դերասան։ 2001 թվականից ապրում է Նյու Յորքում ։ Նկարահանվել է երեսունից ավել կինոներում, ներառյալ «Մանդերլեի», «Գիշերը երկրի վրա», «Кофе и сигареты», «Շուն-Ուրվական, Սամուրայի ճանապարհ», և Խաղատան «Ռոյալ» 2006 թվականին, որտեղ խաղացել է Ստիվեննա Օբաննայի տեռորիստի դերը։ 1987 թվականին պարգևատրվել է «Սեզար» կինոմրցանակակով՝ որպես ամենախոստումնալից դերասան։ 2000-2003 թվականներին եղել է ամուսնացած ամերիկացի ջազ երգչուհի Կասանդրե Ուիլսոնի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասաններ Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կոտ դ'Իվուարցի դերասաններ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Չապուրկա
Չապուրկա (Чапурка), գետ Ռուսաստանում, հոսում Վոլգոգրադի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կրասավկա գետի ձախ ափին՝ 26 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 19 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տերսա գետն է։ Գետավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Արգանակ
Արգանակ (bouillon բառից,  բայից — «եռում» ), մսի, ձկան կամ բանջարեղենի հեղուկ եփաթուրմ։ Պարունակում է ոչ մեծ քանակությամբ սպիտակուցներ, այդ իսկ պատճառով ունի ավելի շատ համային և գրգռիչ, քան սննդարար նշանակություն, ինչպես նաև լավ է յուրացվում տկար օրգանիզմի կողմից։
Գոյություն ունի 3 «գույնի» արգանակ՝ սպիտակ, դեղին և կարմիր։ Սպիտակ արգանակը պատրաստվում է չտապակած մսից և տապակած արմտիքից. սրանք ապուրների համար մսային և ոսկրային հիմնական արգանակներն են։ Կարմիր արգանակի մեջ տապակվում են և՛ միսը, և՛ արմտիքը։ Այն միայն մսային է լինում, մատուցվում է առանձին կամ շատ փոքր քանակությամբ հավելման հետ (օրինակ՝ խինկալիով կամ կնելով արգանակ)։
Թարմ արգանակը հաճախ որպես սնունդ են օգտագործում հիվադությունների ժամանակ, երբ խորհուրդ է տրվում հեղուկ սնունդ, օրինակ՝ թունավորումների և մարսողական համակարգի խանգարումների դեպքում
Արգանակը մատուցում են ինչպես որպես առանձին ուտեստ, այնպես էլ խավարտի հետ միասին։ Հաճախ արգանակի մեջ ավելացնում են այլ մթերք՝ ձավարեղեն, հաց, ձու և այլն։ Բացի վերոգրյալից՝ արգանակը հաժախ ծառայում է որպես տարատեսակ սոուսների հավելում։
Վաճառքի մեջ տարածված են «արգանակային խորանարդները», որոնք արագ պատրաստման բաղադրատարրեր են։
Որպես ուտեստ՝ արգանակը տարածված է շատ երկրներում։
Ձկնային արգանակ
Ուխան արմտիքով և համեմունքներով պատրաստված ձկնային արգանակ է։
Բանջարեղենային արգանակ
Արգանակ են անվանում նաև բանջարեղենային արտադրանքը։ Առավել հաճախ օգտագործվում է ստեպղինի, սոխի և նեխուրի հիման վրա պատրաստված արգանակը։
Ճապոնական խոհանոցում լայն կիրառում ունի կոմբու ջրիմուռից պատրաստված արգանակը։ Այդ արգանակով են եփում սուշիի և միսոսիրուի համար նախատեսված բրինձը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ապուրներ
Walking On Cars
Walking On Cars, իռլանդական ալտերնատիվ ռոք խումբ։ Ըստ երաժշտի և խմբի հիմնադիր Պատրիկ Շիխայի Walking On Cars-ը հանդես են գալիս փոփ ռոք ժանրում։ Հինգ անդամներից կազմված խմբի կազմը չի փոխվել հիմնադրման օրից։ Իր առաջին սինգլը՝ «Catch Me If You Can» խումբը թողարկել է 2012 թվականին, որից հետո Իռլանդիայում այն ITunes-ում զբաղեցրել է առաջին տեղը։ Խմբի առաջին ելույթը տեղի է ունեցել 2013 թվականին՝ «EP As We Fly South» երգով, իսկ 2014 թվականին թողարկվել է խմբի երկրորդ «EP As We Fly South» երգը միանգամից սինգլով։ 2015 թվականի հոկտեմբերի 30-ին՝ ուրբաթ օրը, խումբը թողարկել է «Speeding Cars» երգը, որը նրանց բերել է համաշխարհային մեծ ճանաչում։ Համաշխարհային ճանաչումից հետո խումբը ձայնագրել է իր առաջին ամբողջական «Everything This Way» ալբոմը, որը վաճառքի է հանվել 2016 թվականի հունվարի 26-ին։ Ալբոմը արագ զբաղեցրել է առաջին շարքերը Իռլանդիայի երաժշտական վարկանիշներում։
Խմբի պատմություն
Խմբի հինգ անդամները դպրոցական ընկերներ են։ Սկզբում Walking On Cars-ը ելույթ է ունեցել փոքր բեմերում, ակումբներում և Դինգլ քաղաքի ռեստորաններում։
Այնուհետև երաժիշտները տուն են վարձակալել Դինգլ թերակղզում և մեկուսացել են մարդկանցից, աշխարհից, տեղեկատվական համակարգերից և սկսել են ապրել այնտեղ։ Այստեղ էլ խումբը ձայնագրել է դեմո-տրեկներ և հորինել երաժշտություն։ Այդ տանը չկար ոչ համացանց, ոչ հեռախոսային կապ և ոչ էլ հեռուստատեսություն։ Շենքը գտնվում էր հին կիսաավերակ վիճակում։ Խումբը այդտեղ մնացել է վեց ամիս։
Դրանից հետո նրանք արժանացել են «Redbull Bedroom Jam 2012» մրցանակին իրենց «Catch Me If You Can» սինգլի երգով։ Այն զբաղեցրել է առաջին տեղը ITunes-ում և երկար ժամանակ պահպանել իր առաջատար դիրքը։ WOC-ը թողարկել է չորսփուլ EP As We Fly South 2013 թվականին, իսկ 2014 թվականին հետևել է երկրորդ EP խմբի Hand In Hand-ը միանգամից Always Be With You երգից հետո  ։ 2016 թվականի դուրս է եկել առաջին ամբողջական ալբոմը ''Everything This Way:
Walking On Cars-ը հանդես է եկել Capitol Records լեյբլում և մասնակցել է բազմաթիվ փառատոնների, այդ թվում՝ Rock Am Ring: Խումբը բացման ժամանակ ելույթ է ունեցել իրենց հայտնի հայրենակից Kodaline խմբի հետ։ 2016 թվականին երաժիշտները մեկնում են շրջագայության։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կվինտետներ Կատեգորիա:2010 հիմնադրված երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Ալտերնատիվ ռոք խմբեր Կատեգորիա:Ինդի ռոք երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Իռլանդական երաժշտական խմբեր
Քսենյա Հաուսներ
Քսենյա Հաուսներ (Xenia Hausner, ), նշանավոր ավստրիացի նկարիչ և հագուստի դիզայներ։ Մասնակցել է թատերական ու օպերային ավելի քան 100 բեմադրությունների հագուստների ստեղծմանը։ 1990 թվականից կենտրոնացել է նկարչության վրա։ Այն հազվագյուտ նկարիչներից է, որ ավանդական ռեալիստական մեթոդները ամրապնդել է ժամանակակից արվեստում։
Կենսագրություն
Քսենյա Հաուսները (Հոսներ) ծնվել է 1951 թվականին Վիեննայում, նկարիչների ընտանիքում։ Նրա հայրը եղել է ավստրիացի նկարիչ Ռուդոլֆ Հաուսները, քույրերը` ռեժիսոր Ջեսիկա Հաուսները և հագուստի նկարիչ Տանյա Հաուսները։ 1972-1976 թվականներին Քսենյան թատերական դիզայն է ուսանել Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայում և Լոնդոնի Դրամատիկական արվեստի թագավորական ակադեմիայում։ 1977-1992 թվականներին նա մասնակցել է թատերական ու օպերային ավելի քան 100 բեմադրությունների հագուստների ստեղծմանը Բուրգտեատրում (Վիեննա), Կովենտ Գարդենում (Լոնդոն), Տեատր դե լա Մոնեում (Բրյուսել) և այլ քաղաքներում։ 1992 թվականից 41 տարեկան հասակում Հաուսները սկսել է աշխատել բացառապես որպես նկարիչ, այսինքն` կիրառական արվեստից անցում է կատարել գեղարվեստին։ Նույն թվականին նա տեղափոխվել է Բեռլին։ Հաուսները բազմաթիվ ցուցահանդեսների է մասնակցել ինչպես Ավստրիայում, այնպես էլ նրա սահմաններից դուրս։ 2017 թվականի տվյալներով Կսենյա Հաուսներն ապրում և ստեղծագործում է միաժամանակ երկու քաղաքներում` Բեռլինում և Վիեննայում։
Թատերական և օպերային ներկայացումներ
Քսենյա Հաուսների ստեղծած դեկորացիաները հիմնականում կոլաժներ են, որոնք նկարչուհին ստեղծել է արդեն օգտագործված իրերից։ Նա ինքն անձամբ է հավաքել դրանք քանդելու ենթակա տներում և աղբավայրերում։ Իր իսկ բառերով` նա այդ հումքն է օգտագործել, որպեսզի թատերական միջավայր ձևավորի այնպիսի եղանակով, որ «նատուրալիստական պարզության և աբստրակտ ինտերպրիտացիայի բախումը կենդանանա»։ Նրա մասնակցությամբ բեմականացումները մեծ հաջողության են արժանացել։
Թատրոնի հոգեբանական դրամատիզմն իր արտացոլումն է գտել նաև Հաուսների նկարչական աշխատանքներում։ Մասնավորապես, իր բնորդներին, իր իսկ խոստովանությամբ, նա վերաբերվել է որպես «թատերական պրիմադոննաների»։
Նկարչություն
1990 թվականից Քսենյա Հաուսներն աստիճանաբար սկսել է կենտրոնանալ գեղանկարչության վրա։ Նրա` մեծ չափերի ակրիլային նկարները, որոնք ստեղծվել են փայտե սալիկների վրա, գերազանցապես մարդկային մարմիններ են ներկայացնում, հիմնականում` մեկ, ոչ հազվադեպ երկու, բայց ոչ ավելի, քան չորս (դրանք հիմնականում կանայք են)։ Կերպարները պատկերվում են բնական մեծությամբ վառ գունային ոճով, ինչը քննադատները համարել են ռեալիզմի և էքսպրեսիոնիզմի ավանդույթների միախառնում։ Հաուսների արվեստում հազվադեպ հանդիպում են նաև նատյուրմորտներ։
Հաուսները հազվագյուտ «պրակտիկներից» մեկն է, ում հաջողվել է ամրապնդել գեղանկարչության ավանդական ռեալիստական ավանդույթները ժամանակակից արվեստում։ Նրա աշխատանքները մեծ ճանաչում են ստացել նաև արևելքում, մասնավորապես` Չինաստանում ու Հոնկոնգում։ Արևելքի ու արևմուտքի միավորումը հսկայական կտավներում թույլ է տվել, որ Քսենյայի ստեղծած աշխարհը դուրս գա միջազգային ասպարեզ` լքելով սահմանները։
Հաուսների նկարների «դերասանները» կարծես ելույթ են ունենում հանդիսատեսի հետ սերտ փոխազդեցությամբ, և այդ համագործակցության պահին գերազանցություն է ստանում էքզիստենցիալիստական նշանակությունը։ Չնայած այն բանին, որ նկարչուհու ընտրած «դերերը» կարող են տարօրինակ թվալ, անհատականության դրսևորումը շատ ուժեղ է զգացվում, երբեմն` նույնիսկ ճնշող։
Հաուսների ստեղծագործությունների վրա քննադատներ Վիլանդ Շմիդի և Ալեքսանդր Բորովսկու կարծիքով ազդել են այնպիսի նկարիչներ, ինչպիսիք են Օսկար Կոկոշկան, Էգոն Շիլեն, Մաքս Բեքմանը, Օտտո Դիքսը և Քրիստիան Շադը։ Հեղինակն ինքը ավելացնում է նաև Վասիլի Կանդինսկուն։ Հեղինակներն ավելի տարակուսանքով են տրամադրված Հաուսների արվեստին` այն ավելի շուտ համեմատելով ավստրիացի նկարիչներ Հանս Մոկարտի աշխատանքների հետ, ով նույնպես հագուստի նկարիչ ու դիզայներ է։
Քսենյա Հաուսների աշխատանքներում իր արտացոլումն է գտել պայքարի թեման։ Նրա անհատական ցուցահանդեսներից մեկը կոչվել է «Մարտի դաշտ» (Kampfzone): Դա պայքար է նկարչի ու հանդիսատեսի, սիրահարների, սոցիալական դասակարգերի, հանդիսատեսների ու մոդելների միջև, ինչպես նաև պատկերում է նկարչի ինքն իր հետ ունեցած պայքարը։ Ընդ որում, այդ պայքարի դաշտը կարող էր լինել ինչպես հարթության ներսում, այնպես էլ նրանից դուրս. հանդիսատեսն ասես ստիպված է պայքարել նկարների կերպարների հոգեբանական վարակիչ վտանգի դեմ։
Հաուսների արվեստում մեծ դեր է ունեցել էրոտիկայի թեման։ Ինչպես նկատել է քննադատներից մեկը` վերլուծելով Քսենյա Հաուսների երկու ինքնադիմանկարները, երկուսում էլ հեղինակը պատկերված է գրասեղանին հակված, բայց դրանցից առաջինում (նկարը կոչվում է «Մինչ») նա հագնված է, իսկ երկրորդում (այն կոչվում է «Հետո»)` արդեն ոչ. «գեղանկարչությունն արդեն իսկ էրոտիկ գործընթաց է» (painting is an erotic process)painting is an erotic process: Քննադատ Բորովսկին ուսումնասիրել է նաև Հաուսների ստեղծագործության կապը մետաֆիզիկայի հետ։ Նա նշել է, որ նրա աշխատանքներն ազդվել են գերմանական սիմվոլիզմից և էքսպրեսիոնիզմից, ինչպես նաև 1970-ական թվականների ավստրիական ռեալիզմից։
Քննադատներն ուշադրության են արժանացրել գույների հետ աշխատանքի վարպետությունը, որը բնորոշ է Հաուսներին։ Նրա կերպարների մաշկի յուրաքանչյուր հատվածն ընտրվել է այնպես, որ որոշակի «էմոցիոնալ ազդեցության» (emotional work) տպավորություն է ստեղծում։ Հարկավոր է նշել, որ Հաուսներն ինքը չի համաձայնել այն կարծիքին, երբ իր նկարներն անվանել են «թատերական»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ավստրիացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Դրամատիկական արվեստի թագավորական ակադեմիայի շրջանավարտներ
Ալֆհիլդ Ագրել
Ալֆհիլդ Թերեսիա Ագրել (Alfhild Teresia Agrell, ), շվեդ կին գրող և դրամատուրգ։ Հայտնի է դարձել սեռական հավասարության մասին աշխատանքներով և «Սեռական բարոյականության մասին սկանդինավյան վիճաբանություններ» (Sedlighetsdebatten) շարժմանը մասնակցությամբ։
Կենսագրություն
Ալֆհիլդ Ագրելը ծնվել է Էրիկ Յոհան Մարտինի և Կարոլինա Մարգարետա Ադոլֆսոնի ընտանիքում, որոնք աշխատել են որպես հրուշակագործներ։ 1868-1895 թվականներին ամուսնացած է եղել ստոկհոլմցի առևտրական Ա. Ագրելի հետ։ Ալֆհիլդ Ագրելը հետաքրքրվել է կանացի շարժմամբ՝ լինելով «Սեռական բարոյականության մասին սկանդինավյան վիճաբանությունների» (Sedlighetsdebatten) անդամ և պատկանել է այն սակավաթիվ արմատական կանանց թվին, որոնք հասարակությունում կրել են Շվեդիայի հագուստների բարեփոխումների ասոցիացիայի (Svenska drägtreformföreningen) ռեֆորմիստական հագուստ։
Օգտագործել է Թիրա (Thyra), Լովիսա Փեթերքվիստ (Lovisa Petterqvist) և Սթիգ Սթիգսոն (Stig Stigson) կեղծանունները, բայց շուտով ստորագրել իր սեփական անունով, որն անսովոր էր այդ ժամանակի կնոջ համար։ Այդ դարի այլ հայտնի շվեդ դրամատուրգները, ինչպիսիք են Լուիզա և Ժանետա Գրանբերգեր քույրերը, օգտագործել են տղամարդկանց կեղծանուններ։ Ալֆհիլդը կենտրոնացել է սեռական երկակի ստանդարտների թեմայի վրա, որն այդ դարաշրջանի հանրության համար արտառոց էր։
Ալֆհիլդ Ագրելը կարևոր ներդրում է ունեցել սեռական հարաբերություններում գենդերային հավասարության խթանման գործում։ Իր աշխատանքներում նա ուսումնասիրել է սեռական անարդարության հարցերն ու հետևանքները, սեռական երկակի ստանդարտները, ինչպիսիք են, օրինակ, այն, որ կինն արհամարհվում է, երբ նա անում է նույն բանը, ինչ սեռական հարցերում տղամարդը, «վատ համբավի» առկայության հարցերը, մեղքի հարցերը, որոն դրվում էին կնոջ վրա, այլ ոչ թե տղամարդու, երբ երեխան ծնվում է ամուսնությունից դուրս, և դժվարությունները, երբ աշխարհիկ կինը և բարձրագույն դասի տղամարդը սիրահարվում են միմյանց։
Բայց նա հոռետես էր իր հույսերի մեջ, որ տղամարդիկ և կանայք երբևէ կարող են հասնել սեռական հավասարության և կասկածում էր, որ կանայք կարող են այն գտնել իրենց ամուսնության մեջ, որտեղ նրանք օրենքով սահմանափակված էին և տրվել էին իրենց ամուսինների կամքին ։
Վիլեր Կոտրե
Վիլեր Կոտրե (Villers-Cotterêts), համայնք Ֆրանսիայի հյուսիսում՝ Օ դը Սեն երկրամասի Էնա գավառում։ Սուասոնի շրջանի կազմի մեջ մտնող համանուն կանտոնի վարչական կենտրոնն է։ Համայնքը գտնվում է մայրաքաղաք Փարիզից 78 կմ դեպի հյուսիս-արևելք և Սուասոն քաղաքից 24 կմ դեպի հարավ-արևմուտք։ Քաղաքի միջով անցնում է N2 մայրուղին։
Քաղաքի բնակչությունը 2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով կազմել է 10 411 մարդ։
Պատմություն
Վիլեր Կոտրեի հիմնադրումը կապված է թագավոր Դագոբերտ I-ի հետ, որը սիրում էր որսորդությամբ զբաղվել այստեղ և կառուցել էր տվել մի ամրոց։ Այնուհետև ամրոցին տիրել են տեղացի սենյորները։ 1165 թվականին ամրոցը ձեռք է բերել և վերակառուցել Ֆլանդրիայի կոմս Ֆիլիպ Էլզասցին։ 1214 թվականին Վալուա կոմսությունը, որի կազմում էր գտնվում Վիլեր Կոտրեն, դարձել է թագավորի սեփականությունը, և Ֆիլիպ III-ը այն հանձնել է իր որդուն՝ Կառլ Վալուային, որը ամրոցն այնպիսի ճոխությամբ է վերակառուցել, որ ժամանակակիցները դրա մասին խոսել են մեծ հիացմունքով։
Հարյուրամյա պատերազմը գրեթե ամբողջովին ավերում է Վիլեր Կոտրեն, ինչպես նաև Վալուայի բոլոր երկրները։ Քաղաքի հաջորդ վերածնունդն արդեն կապված է թագավոր Ֆրանցիսկ I-ի հետ, որը գահ է բարձրացել 1515 թվականին։ Ֆրանցիսկ թագավորը որսորդության մեծ սիրահար լինելով, տեղի կենդանիներին շատ էր սիրում. այդպիսով նրա սերը դեպի որսորդությունը ստիպեցին նրան այստեղ կառուցել նոր ամրոց, իսկ ամրոցի շինարարության հետ մեկտեղ այստեղի բնակչությունը և աննախադեպ աճ գրանցեց։ 1539 թվականին Ֆրանցիսկ I-ը այստեղ ստորագրում է հանրահայտ Վիլեր Կոտրեյի հրամանագիրը։
Ֆրանցիսկ I-ի ժառանգորդն է լինում Հենրիխ II-ը, որը նույնպես շատ էր սիրում իր ժամանակն անցկացնել Վիլեր Կոտրեյում, նրա հրամանով այստեղի ամրոցը վերակառուցվում է, որի ճարտարապետն է լինում Ֆիլիբեր Դելորմը, որն այդ ժամանակների լավագույն ճարտարապետն էր համարվում, նա նաև կառուցել է Շենոսոյի ամրոցը։
Ղազարոս Աղայան
Ղազարոս Ստեփանի Աղայան, հայ գրող, մանկավարժ, հրապարակախոս։
Վիլեր Կոտրե
Տնտեսություն
Բնակչության զբաղվածություն.
Ղազարոս Աղայան
Մանկավարժական գործունեություն
Գրել է մանկավարժական–մեթոդական բազմաթիվ աշխատություններ։ Առանձնակի կարևորություն ունի նրա «Ուսումն մայրենի լեզվի» Ա, Բ, Գ, Դ տարիների համար դասագրքերը, որոնցից առաջինը շուրջ 40 տարի (1875-1916) եղել է ամենատարածված այբբենարանը հայկական դպրոցներում։
Վիլեր Կոտրե
Տնտեսություն
Անաշխատունակների մակարդակը 2011 թվականին կազմել է 15,6 % (ամբողջ Ֆրանսիայում — 12,8 %, Էնա գավառում — 15,9 %)։