cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հիսուս
Քրիստոնեություն
Քրիստոնյաներից շատերը հավատում են, որ Հիսուսը և՛մարդ է, և՛Աստծո որդին ։ Երրորդությունն ընդունող քրիստոնյաները հավատում են, որ Հիսուսը Խորհրդանիշ է, Աստծո մարմնացում և Աստծո Որդի, այսինքն՝ միանգամայն աստվածային և միանգամայն մարդկային է։ Այնուամենայնիվ, ոչ բոլոր քրիստոնյաներն են ընդունում Երրորդության վարդապետությունը ։ Երրորդությունը չընդունող քրիստոնեական խմբերն են՝ Հիսուս Քրիստոսի Վերջին Օրերի Սրբերի Եկեղեցին, Եհովայի վկաները և Ունիտարիստները ։
Իսլամ
Հիսուսը (սովորաբար թարգմանվում էʾĪsā ) իսլամի կենտրոնական կերպարներից է և համարվում է Աստծո (Ալլահի) նախագուշակ և մարգարե, ով ուղարկվել է Իսրայելի որդիներին  (Bani Isra'il) ուղեկցելու նոր Ավետարանով (իսլամում կոչվում է Ինջիլ) ։ Մուսուլմանները Նոր Կտակարանի ավետարանները համարում են ոչ հավաստի և հավատում, որ Հիսուսի նախնական ուղեձը կորսված կամ վերափոխված է, և որ Մուհամմադը եկել է ավելի ուշ՝ այն վերահաստատելու համար ։ Հավատը Հիսուսի նկատմամբ (և Աստծո կողմից ուղարկված բոլոր մարգարեների) պարտադիր պայման է համարվում մուսուլման լինելու համար ։ Ղուրանը  Հիսուսի անունը 25 անգամ ավելի հաճախ է նշվում, քան Մուհամմադինը  և ընդգծում, որ Հիսուսը մահկանացու է, ով նման է մյուս բոլոր մարգարեներին և աստվածային կերպով ընտրված էր Աստծո ուղերձը տարածելու համար ։ Չնայած Ղուրանում հաստատվում է Հիսուսի՝ կույս Մարիամից ծնվելը, սակայն նա չի համարվում ոչ Աստծո մարմնացում և ոչ էլ Աստված։ Իսլամում ինչպես բոլոր մարգարեները, Հիսուսն էլ է համարվում մուսուլման ։
Ղուրանում նկարագրվում է հրեշտակների ավետումը Մարիամին, որ նա պետք է ծնի Հիսուսին՝ մնալով կույս։ Այն կուսածնությունը համարում է հրաշք, որը կատարվել է Աստծո կամքով  ։ Ղուրանում (21:91 and 66:12) նշում է, որ Աստված իր հոգին է փչել Մարիամի վրա մինչ նա մաքրաբարո էր ։ Հիսուսին անվանում են «Աստծո Հոգի», քանի որ նա ծնվել է Սուրբ Հոգու միջնորդությամբ, բայց այդ հավատը չի ենթադրում նրա նախագոյությանը ։
Որպեսզի օգնի հրեա ժաղովրդին, Հիսուսը Աստծո թույլտվությամբ է հրաշքներ գործելու կարողություն ստանում, բայց ոչ իր ուժի շնորհիվ ։ Իր քարոզչության շնորհիվ Հիսուսը դիտվում է որպես Մուհամմադի նախագուշակ ։ Մուսուլմանների համար դա համբարձում է և ոչ թե խաչելություն, որը Հիսուսի կյանքի գլխավոր իրադարձությունն է ։ Շատ հրեաներ հավատում են, որ Հիսուսը ժամանակի վերջում վերադառնալու է և հաղթելու Հակաքրիստոսին (Ադ-Դաջալին)՝ սպանելով նրան Լուդում ։
Ահմադիայի մուսուլմանական համայնքում կան Հիսուսի մասին մի քանի տարաբնույթ ուսմունքներ։ Ահմադացիները հավատում են, որ նա հասարակ մահկանացու էր, ով վերապրել է իր խաչելությունը և մահացել բնական մահով մոտ 120 տարեկան հասակում՝ Կաշմիրում՝ Հնդկաստանում և թաղված է Ռոզա Բալում ։
Բահայի
Ըստ Բահայի հավատի` Հիսուսը Աստծո մարմնացումն է, միջնորդ Աստծո և մարդկության միջև, ուղարկված է որպես բանբեր  և արտացոլում է Աստծո որակները և հատկությունները ։ Բահայի գաղափարներն ընդունում են Քրիստոսի երկակի բնույթը՝ աստվածային և մարդկային  ։ Բահայիները Հիսուսին ընդունում են որպես Աստծո Որդի ։
Բահաուլան՝ բահայի հավատի հիմնադիրը սովորեցնում է, որ Աստված Իր Էությամբ անճանաչելի է ։ Դա նշանակում է, որ մենք չպետք է փորձենք ստեղծել Աստծո մտովի պատկերը` պատկերացնելով Նրան, օրինակ, մարդու պատկերով ։ Ընդհանրապես, ակնհայտ է, որ արարման ուժի մեջ չէ հասկանալ իր արարչին։ Օրինակ` սեղանը չի կարող հասկանալ այդ սեղանը սարքող հյուսնի բնույթը ։ Հյուսնի գոյությունը բոլորովին անըմբռնելի է նրա սարքած առարկաների համար ։
Բահաուլլան, որպեսզի բացատրի, թե ինչպես են Աստծո հայտնիչները հարաբերակցվում իրար հետ, իսկ նրանցից յուրաքանչյուրը Աստծո հետ, բերում է հետևյալ օրինակը։ Աստված` լինելով կյանքի միակ աղբյուրը տիեզերքում, նմանվում է արևին` երկրի վրա կյանքի միակ աղբյուրին։ Աստծո ոգին և հատկությունները կարելի է համեմատել արևի ճառագայթների հետ, իսկ Աստծո հայտնիչին` հայելու։ Եթե կա մի քանի հայելի և դրանք բոլորն ուղղված են դեպի արևը, ապա այդ միակ արևն էլ արտացոլվում է յուրաքանչյուր հայելու մեջ։ Միևնույն ժամանակ հայելիները տարբերվում են մեկը մյուսից ձևով և իրար հետ կապված չեն։ Այդպես էլ Աստծո հայտնիչները` տարբերվելով իրարից իրենց անհատական գծերով, իրենց մեջ արտացոլում են միակ Աստծո ոգին և հատկությունները։
Հիսուս Քրիստոսի մասին Հայ եկեղեցու վարդապետությունը
Ըստ Հայոց եկեղեցու քրիստոսաբանության՝ Հիսուս Քրիստոսը մեկն է «Սուրբ Երրորդությունից», Հայր Աստծո և Սուրբ Հոգու համագոյակիցը, Աստծո Միածին Որդին և անժամանակ Ծնունդը, Աստված՝ Աստծուց, նախահավիտյան Բանը, որ մարդկանց փրկության համար ճշմարտապես մարդացավ Կույս Մարիամից։ Մարմնացյալ Աստծո Որդին, ճշմարիտ Աստված ու ճշմարիտ Մարդը, Աստծո Օծյալը և աշխարհի Փրկիչը, որի սուրբ մարդեղությամբ հաստատվեց Եկեղեցու թագավորությունը։ Նա, որ չարչարվեց, խաչվեց, երրորդ օրը հարություն առավ մեռելներից, նույն մարմնով համբարձվեց երկինք և նստեց Հոր աջ կողմում՝ ազատագրելով մարդուն մեղքի դատապարտվածությունից և ցույց տալով փրկության ճանապարհը։ Հանուն նրա Աստված երկիր ուղարկեց Սուրբ Հոգին՝ Մխիթարիչը, Աստծո Հոգին, որը եկեղեցագործում է աշխարհում Հոգեգալստի օրվանից և առաջին աշխարհամատուռն եկեղեցին (Վերնատունը) հաստատելուց ի վեր՝ մինչև Քրիստոսի Երկրորդ գալուստը՝ զորությամբ և բազում փառքով։ Հիսուս Քրիստոսին հավատալով՝ մարդը արդարանում է Աստծո առջև, արդարանալով՝ փրկվում է, փրկվելով՝ սրբացվում է Սուրբ Հոգու կնիքով և ընդունում հավիտենական կյանքի ավետիսը։ Մինչև Հիսուս Քրիստոսի Երկրորդ գալուստը, որ խոստացված է Ավետարաններով և Հովհաննեսի Հայտնությամբ, քրիստոնյա եկեղեցին գտնվում է Սուրբ Հոգու հայտնության շրջանում։
Աշխարհ գալով մարդու փրկության համար՝ Հիսուս Քրիստոսը ոչ միայն միջնորդ և բարեխոս եղավ Աստծո և մարդու միջև, այլև մի նոր փոխհարաբերություն հաստատեց նրանց մեջ։ Նա ադամորդուն մեղքի ծառայությունից ազատելու և նրան ճշմարիտ աստվածճանաչողության առաջնորդելու համար իր տնօրինական գործունեությամբ իրականացրեց երեք կարևոր պաշտոններ՝ մարգարեական, քահանայական և թագավորական։ Ինչպես Հին Կտակարանում այս երեք պաշտոնների գործադրումով միջնորդություն էր կատարվում Աստծո և «ընտրյալ ժողովրդի» միջև, այնպես էլ Նոր Կտակարանում Աստծո և մարդու միջև խախտված ուխտը նորոգվում է՝ Հիսուսի կողմից այս երեք պաշտոնների սիրահոժար հանձնառությամբ։ Սրա շնորհիվ վերականգնվում է մարդու՝ Աստծո Որդի կոչվելու բարձր պատիվը։ Եթե Հին Կտակարանում մարգարեն հանդես էր գալիս աստվածային ճշմարտությունը վկայելու, քահանայապետը զոհ էր մատուցում ժողովրդի մեղքերի քավության համար, թագավորը դատում ու պաշտպանում էր ընտրյալ ժողովրդի իրավունքները, ապա Նոր Կտակարանում միջնորդության այս երեք պաշտոնները լիալիր կատարելությամբ կենսագործվում են Քրիստոսի տնօրինության շնորհիվ։ Նա որպես հայտնութենական ճշմարտություն՝ Նոր Ուխտ է հաստատում ու իրականացնում Աստծո և մարդու միջև (Մարգարեություն), որպես հաշտության աննման զոհ մեկընդմիշտ քավում է մարդու մեղքը և հաշտեցնում Աստծո հետ (Քահանայություն), և որպես Թագավոր հաստատում իր ամենահաղթ տիրապետությունը (Թագավորություն)։
Նշումներ
<references group="Ն"/>
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 0-ականների ծնունդներ Կատեգորիա:30-ականների մահեր Կատեգորիա:Կրոնի հիմնադիրներ Կատեգորիա:Մեսիականություն Կատեգորիա:Քրիստոնեություն Կատեգորիա:Րաբբիներ Կատեգորիա:Նոր Կտակարանի անձինք Կատեգորիա:Գերագույն աստվածներ
Օծանելիք
Օծանելիք, պարֆյում (parfum), մաշկը, մազերն ու հագուստը բուրավետելու, ինչպես նաև բուժիչ ու թարմացնող–հիգիենիկ նպատակներով օգտագործվող նյութեր։
Պատմություն
Հին Եգիպտոսում աստվածներին զոհաբերություններ մատուցելու ժամանակ օծանելիք էին օգտագործում։ Հենց հին եգիպատցիներն են այս եղանակով ստեղծել օծանելիքի արվեստը։ Բացի այդ, նույնիսկ Աստվածաշնչում է նշվում տարբեր անուշաբույր յուղերի օգտագործման առկայությունը։
Հնագետները Կիպրոս կղզու տարածքում հայտնաբերել են հնագույն արհեստանոց, որտեղ պահպանվել են հին սրվակները, որոնք  փաստում են, որ տեղաբնիկները ժամանակին զբաղվել են օծանելիքի ստեղծման արվեստով։ Ի դեպ, այդ սրվակներն, որոնց մեջ եղել են տարբեր խոտաբույսեր, ծաղիկներ, համեմունքներ, մրգեր, փշատերևներ և նուշի կախարդական խեժեր խառնուրդներ,  ավելի  քան 4000 տարեկան են։
9-րդ դարում արաբ հնագետի կողմից գրվել է առաջին «Օծանելիքների գիրքը», որտեղ ներկայացվել է օծանելիքների ավելի քան 100 բաղադրատոմս և բուրմունք ստանալու բազմաթիվ եղանակներ։ Օծանելիքներն Եվրոպա են եկել իսլամական աշխարհից բավականին ուշ՝ միայն 14-րդ դարում։
1370 թվականին  Հունգարիայում առաջին անգամ ձեռնամուխ եղան օծանելիք պատրաստելուն՝ թագուհու պատվերով։ Հոտավետ  ջուրը հայտնի էր դարձել արդեն ամբողջ մայրցամաքում։ Իտալացիները Մեդիչիների շնորհիվ սկսեցին զբաղվել օծանելիքի պատրաստմամբ։ Հենց նրանք են Ֆրանսիայից հայտնի մի պարֆյումերի հրավիրել Իտալիա, որպեսզի նա ստեղծի մի օծանելիք, որը կթաքցներ մարմնի տհաճ հոտը։
Ֆրանսիական Գրաս քաղաքի հարևանությամբ մշակում և աճեցնում էին  հատուկ ծաղիկներ, որն հետագայում վերածվեց մի ամբողջ օծանելիքի արտադրության։ Ֆրանսիան  մինչ օրս համարվում է օծանելիքի արդյունաբերության աշխարհի կենտրոն։
XVIII դարում օծանելիքի օգտագործումը զանգվածաբար սկսում են տղամարդիկ։ Անուշաբույր նյութերով օծում էին իրենց աքսեսուարները, ներքնազգեստը։ Յուրահատուկ էին համարվում այն մարդիկ, ովքեր սեփական օծանելիքագործին էին վարձում, որպեսզի վերջինս պատվիրատուի համար անձնական յուրահատուկ բույր ստեղծեր։
Այս ժամանակաշրջանում հայտնի էին թեթև նյութերով պատրաստված հոտերը, ինչպիսիք են բերգամոտը, կիտրոնը։ Հիգիենիկ պրոցեդուրաներն այլևս չէին փոխարինվում բույրերի, այլ համատեղվում էին դրանց հետ։ Օծանելիք էին ավելացնում լոգարանների, բերանի ողողման համար նախատեսված ջրերի և հագուստի լվացման պարագաների մեջ։
XIX հարյուրամյակի սկզբում նոր կարիք զգացվեց բույրերի օգտագործման բնագավառում՝ չափավորություն։ Ողջունելի էր օծանելիքով թաշկինակների և ձեռնոցների օծումը, սակայն օծանելիքի հպումը մարմնին անցանկալի երևույթ էր դարձել։
XIX դարի վերջում օծանելիքը ստանում է սեռային տարբերակում. կանանց հոտերը սովորաբար ունենում էին մրգային-ծաղկային երանգներ, իսկ տղամարդկանց օծանելիքը պարունակում էր ցիտրուսներ, փայտանյութ։
XX դարում օծանելիքներ են արտադրվում հատուկ եղանակների կամ օրվա ժամերի համար նախատեսված։ Ձմեռային բույրերն ունեին թեթևակի կծվություն ունեցող, տաք երանգներ, ինչպես նաև խեժի մեծ կոնցենտրացիա։ Ամառային կոմպոզիցիաներում պարունակվում էին այնպիսի երանգներ, ինչպիսին վարունգինը, ձմերուկինը, ինչպես նաև ծովինն ու լեռնային թարմ օդինն են։ Սեռական տարբերակումը գործում է մինչ օրս, սակայն շատերն ուղղակի ընտրում և օգտագործում են այսօր այն, ինչը նրանց իսկապես դուր է գալիս։
Տեսակներ
Տարբերում են հեղուկ՝ բույրաջրեր (դուխի), օդեկոլոն, պինդ և չոր օծանելիք։ Բույրաջրերը հոտավետ նյութերի խառնուրդների սպիրտային (կամ ջրասպիրտային) լուծույթներ են, օդեկոլոնը դրանցից տարբերվում է հոտավետ նյութերի նվազ պարունակությամբ։ Հեղուկ օծանելիքները բաժանվում են էքստրա, Ա, Բ և Գ խմբերի, ծաղկի կամ երևակայական (ըստ օծանելիքի պատրաստողի երևակայության՝ արհեստական ստացած) հոտերով։ Պինդ օծանելիքի նատրիումի ատեարատի կամ ճարպանման այլ նյութերի սպիրտային լուծույթների թանձրուկներ են՝ հագեցած հոտավետ նյութերով։ Չոր օծանելիքները (կոչվում են նաև բույրաբարձիկ՝ սաշե) օծանելիքային բաղադրամասով հագեցած փոշեկերպ նյութեր են, գործվածքե կամ թղթե ծրարիկներով։
Հումքեր
Օծանելիքի պատրաստման համար հումք են ծառայում հոտավետ նյութերը (բնական և սինթետիկ), էթիլ սպիրտը, ջուրը (սովորաբար՝ թորած), որոշ ներկանյութեր, ինչպես նաև հոտավետ նյութերի ցնդելիությունը նվազեցնող ոչ հոտավետ նյութեր (օրինակ․ բենզիլբենզոատ)։
Ամենաթանկ և արժեքավոր օծանելիքները պատրաստվում են մաքուր յուղերից, խտացված և յուղային սերմերից, որոնք ստացվում են բույսերից կամ ծաղիկներից։ Բնական բաղադրիչներն ամենաթանկն են. հասմիկը, բուլղարական վարդը, ուդը, մուշկը և հիրիկը։ Աշխարհում ամենաթանկ բաղադրիչը մոխրագույն համպարն է, որն առաջանում է կաշալոտների մարսողական տրակտում, որքան էլ տարօրինակ չի հնչում։ Բաղադրիչի բարձր գինը պայմանավորված է նրանով, որ բնական աղբյուրը կորչում է, օրինակ՝ ուդի յուղը, կամ ստացվում է ոչ համապատասխան սեզոնին, ինչպես մադագասկարյան իլանգ-իլանգը։
Օգտագործում
Օծանելիքային բաղադրամասերն օգտագործում են նաև դիմահարդարման (կոսմետիկական միջոցների), բուրավետացման, ինչպես նաև լվացող նյութերին ու կենցաղային քիմիական արտադրանքին անհրաժեշտ հոտ տալու համար։
Կատեգորիա:Կոսմետիկա Կատեգորիա:Օծանելիքներ
Մուկաչևոյի շրջան
Մուկաչևոյի շրջան (Мукачівський район), շրջան Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզում։
Ստեղծվել է 1945 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Մուկաչևո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 998 կմ²։
Բնակչություն
2006 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 101443 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 101,65 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անդրկարպատյան մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Հեցլես
Հեցլես (Hetzles), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիայի տարածքում։
Ենթարկվում է Վերին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Մտնում է Ֆորխհայմ շրջանի տարածքում։
Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի կազմում է 1298 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 11,74 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 4 74 137։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Կաստել դի Կազիո
Կաստել դի Կազիո  (Castel di Casio), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Բոլոնյա գավառում ։
Բնակչությունը՝ 3170 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 67 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 47 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 40030։ Հեռախոսային կոդը՝ 0534։
Սուրբ նահատակ Վլաս Սեբաստացին հարգվում է որպես կոմունայի հովանավոր։ Տոնակատարությունը փետրվարի 3-ին է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Ճարտարագետ
Ճարտարագետ, ինժեներ (ingénieur ← ingeniarius, ingeniarii՝ կարողություն, գյուտարարություն), ինժեներական գործունեություն իրականացնող մասնագետ։
Անվան ծագումնաբանություն
«Ինժեներ» բառն առաջացել է լատիներեն «ingeniarius» բառից և նշանակում է խելք, բնավորություն, գյուտարարություն, կարողություն։
Նկարագրություն
Առաջին անիվն ստեղծվել է ավելի քան 7000 տարի առաջ։ Մարդիկ սովորել են ստեղծել մեծ կառույցներ (Եգիպտական բուրգերը)։
Ինժեներներն աշխատում են տարբեր ոլորտներում։ Նրանց աշխատանքն անհրաժեշտ է տրանսպորտի, օդագնացության և շինարարության ոլորտներում, ինչպես նաև արտադրական ձեռնարկություններում և գիտական կենտրոններում։ Այդպիսի մասնագետներն արտադրում են բացարձակապես ամեն ինչ․ ամենօրյա պահանջարկ ունեցող առարկաներից մինչև բարդ տեխնիկական կառուցվածքներ։ Ինժեներական հմտությունների այդպիսի մեծ պահանջարկը շատ ոլորտներում հանգեցրեց այդ մասնագիտության տարբեր ուղղությունների զարգացմանը։ Տարբերակում ենք մեխանիկական կոնստրուկցիաների նախգծողներ, ծրագրավորողներ, տեխնոլոգներ, տնտեսագետներ, աշխատանքի կազմակերպիչներ։ Բոլորին միավորում է մասնակցությունը տարբեր սարքերի, կառուցվածքների և ալգորիթմների մշակման գործընթացում։
Ինժեների գլխավոր խնդիրը արտադրության տարբեր ճյուղերում անհրաժեշտ նոր նախագծերի ստեղծումն է։ Նա կազմում է տարատեսակ սխեմաներ, գծագրեր, հաշվարկներ, ստեղծում է նախագծեր և լուծում է արտադրական խնդիրներ։ Շինարարության ոլորտում աշխատող ինժեները նախագծում է շենքեր, կամուրջներ և այլ կառուցվածքներ։ Աշխատանքի կազմակերպման պատասխանատուները կազմում են անձնակազմի բոլոր առանձնահատկությունները հաշվի առնող աշխատանքային գրաֆիկ։ Ծրագրավորմամբ զբաղվողները մշակում են տարբեր ծրագրեր, օրինակ՝ արտադրական գործընթացի ավտոմատացման կամ տեղեկույթի պահպանման համար։ Տեխնոլոգիական գործընթացի պատասխանատուներն իրականացնում են այդ գործընթացի վերահսկողությունը, սահմանում են լավագույն աշխատանքի համար անհրաժեշտ աշխատանքային ռեժիմները և սարքավորումները։ Հաճախ ինժեներները զբաղվում են նաև իրենց ստեղծած սարքերի, կառուցվածքների փաստաթղթավորմամբ։ Տարբեր նախագծերի հեղինակները մասնակցում են իրենց նախագծած սարքավորումների փորձարկմանը և շահագործման թույլտվությանը։
Անձնական որակներ
Յուրաքանչյուր ինժեներ այս կամ այն կերպ գործ ունի տեխնիկայի, տեխնիկական օբյեկտների և տեխնոլոգիական գործընթացների հետ։ Ինժեների անձնական որակ են նաև տեխնիկական ունակությունները, տեխնիկական դիտողականությունը, տեխնիկական մտածելակերպը և տարածական երևակայությունը։
Մասնագիտական կրթություն
Բուհում ուսանողներն ստանում են ընդհանուր տեխնիկական, ֆիզիկամաթեմատիկական և այլ բնագիտական գիտելիքներ՝ կախված ընտրված մասնագիտությունից։ Դպրոցական ծրագրից հարկավոր է լավ իմանալ ֆիզիկան, մաթեմատիկան և գծագրությունը։
Ինժեներական լուծում պահանջող խնդիրներ
Ինժեներական լուծում պահանջող արդի խնդիրների օրինակներ են՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ինժեներական մասնագիտություններ Կատեգորիա:Ճարտարագետներ
Աքիլեսյան գարշապար
Աքիլլեսյան գարշապար, հետհոմերոսյան առասպել (փոխանցվել է հռոմեացի գրող Գիգինից), որում պատմվում է թե ինչպես Աքիլլեսի մայրը, Թետիսը, իր որդու մարմինը դարձրել է անխոցելի։ Նրան սուզել է Ստիքսի սուրբ ջրերի մեջ գարշապարից բռնած։ Թետիսի բռնած գարշապարը չի սուզվել ջրի մեջ և մնացել է նրա միակ խոցելի տեղը։ Հետագայում Պարիսը իր նետով հենց այդ տեղում մահացու վիրավորում է հերոսին։
Առասպելի սյուժե
Նշանավոր հերոսին դեռ մանուկ ժամանակից կանխատեսված էր, որ նա ապրելու է երկար, բայց անփառունակ կյանք, կամ նա պետք է հերոսաբար մահանա Տրոյայի պատերի մոտ։ Նրա մայրը չէր ցանկանում, որ իր որդին այդքան շուտ մահանար և որոշում է իրեն դարձնել անխոցելի։ Դրա համար, երբ որդին ծնվում է, մայրը սուզում է իրեն Ստիքս գետի սուրբ ջրերը։ Ընդ որում նա պահում էր Աքիլեսին գարշապարից։ Այժմ Աքիլեսին չէին կարող վնասել, բայց գարշապարը, որին չի կպել Ստիքսի կախարդական ջուրը, մնաց խոցելի։
Շատ տարիներ հետո Աքիլեսը հույնների հետ հարձակվում է Տրոյայի վրա։ Մարտերից մեկի ժամանակ Ապոլոն աստվածը (որին ավելի վաղ վիրավորել էր Աքիլեսը) Պարիսի նետը ուղարկեց Աքիլեսի գարշապարի վրա։ Չնայած նրան, որ վերքը շատ փոքր էր՝ մահացու էր։
Ժամանակակից մշակույթի մեջ
«Աքիլեսյան գարշապար» արտահայտությունը օգտագործում են ինչ-որ մեկի թույլ, «ցավոտ» կողմը նշելու համար։ Այդ կողմը կարող է լինել ինչպես ֆիզիկական այդպես էլ բարոյական։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանություն Կատեգորիա:Փոխաբերություններ Կատեգորիա:Հին Հունաստան Կատեգորիա:Տրոյական պատերազմ Կատեգորիա:Թևավոր խոսքեր
Մարինա Նիկիտինա
Մարինա Նիկիտինա (Марина Вікторівна Нікітіна, ), ուկրաինացի իրավաբան և քաղաքական գործիչ։ 9-րդ գումարման Ուկրաինայի Գերագույն ռադայի ժողովրդական պատգամավոր ։
Կենսագրություն
2009 թվականին ավարտել է Դասական մասնավոր համալսարանը՝ «Իրավագիտություն» մասնագիտությամբ ։
2009 թվականից մինչև 2013 թվականն աշխատել է «Պրեոբրաժենսկոյե» ՍՊԸ-ի իրավաբան։ Աշխատանքից ազատվել է սեփական ցանկությամբ և կամավորական հիմունքներով իրավաբանական օգնություն է ցուցաբերել ։
Գերագույն Ռադայի ագրարային և հողային քաղաքականության հարցերով կոմիտեի անդամ ։
Վերնատնակ (մուլտֆիլմ)
«Վերնատնակ», ռուսական տիկնիկային մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, նկարահանված 1995 թվականին։ Նկարահանվել է ըստ ռուսական «Վերնատնակ» ժողովրդական հեքիաթի մոտիվների։ Մուլտֆիլմը 1996 թվականին մասնակցել է Անիմացիոն կինոյի ռուսական բաց փառատոնին։ «Ուրախ կառուսել» N 29 մուլտիպլիկացիոն ալմանախի երկու սյուժեներից երկրորդն է։
Սյուժե
Մուլտֆիլմը պատմում է մի արջի մասին, որը գտել է մի հին ճաշարան և բնակվել այնտեղ։ Մեկը մյուսի հետևից նրան հյուր են գալիս գայլը, աղվեսը, նապաստակը, ոզնին, մուկը և գորտը, բայց ծուռթաթը ոչ մեկի հետ չի ցանկանում ապրել, քանի որ նրա կարծիքով նրանք բոլորը շատ են ուտում։ Գիշերը ձանձրանալով՝ նա իր տուն է հրավիրում իր կողքով թռչող մոծակին, չհասկանալով, թե ինչ վտանգավոր է նրա հետ ընկերանալը։ Մոծակը կծում է նրան, ինչպես մեղուն, արջը ջարդում է խրճիթը և մնում ձեռնունայն։
Փաստեր
Արդյունքում ռեժիսորը նկարել է ևս չորս մուլտֆիլմ նույն հերոսներով. "Տուփ", "Տոն ", "Սունկ", "Խաղ": Մուլտֆիլմերը նկարահանվել են «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում 2000-2004 թվականներին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1995 մուլտֆիլմեր
Եզա (Կոլոկշայի վտակ)
Եզա (Еза), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վլադիմիրի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կոլոկշա գետի աջ ափին՝56 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկսկոմի ավազանային շրջանին գետն է։ Գետավազանը՝ Օկա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
HMAS AE1
HMAS AE1, դիզել-էլեկտրական E տիպի սուզանավ։ Թագավորական Ավստրալիայի ռազմածովային ուժերի կազմում առաջին սուզանավը։ Հասցնելով 3 ամիս ծառայել, նավն իր 35 հոգանոց անձնակազմով 1914 թվականի սեպտեմբերի 14-ին անհետացել է Արևելյան Նոր Բրիտանիայի (Նոր Գվինեա) տարածքում։
Կառուցման պատմություն
Հիմքը գցվել է 1911 թվականի նոյեմբերի 14-ին Բարրոու-ին-Ֆրնեսում գտնվող անգլիական Vickers Armstrong նավաշինական գործարանի կողմից։ Առաջին անգամ ջրարջկվել է 1913 թվականի մայիսի 22-ին, իսկ 1914 թվականի փետրվարի 28-ին միացվել է Թագավորական Ավստրալիայի ռազմածովային ուժերին ։ Շուտով միանման HMAS AE2 Անգլիայից դուրս է գալիս Սիդնեյ։ Երկու նավերն էլ ղեկավարում էին Մեծ Բրիտանյիայի ռազմածովային թագավորական ուժերի հրամանատարները, իսկ անձնակազմերն ընտրվել էին ինչպես բրիտանացի, այնպես էլ ավստրալիացի ծովագնացներից ։ Նավերը Սիդնեյ հասան 1914 թվականի մայիսի 24-ին։
Ծառայության պատմություն
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսելուց հետո AE1-ը, որը ղեկավարում էր բրիտանացի լեյտենանտ-կոմանդեր Թոմաս Բիզանտը, միացավ Ավստրալիական ռազմածովային արշավագնացության ուժերի կազմին, որոնք ուղարկված էին Գերմանական Նոր Գվինեան գրավելու։ Միանման AE2-ի հետ նավը մասնակցեց գերմանական տարածքների պաշարմանը, այդ թվում նաև 1914 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Ռաբաուլի հանձնմանը։
1914 թվականի սեպտեմբերի 14-ին, ժամը 7:00-ին նավը դուրս եկավ Բլանշ-Բեյից (Ռաբաուլ), որպեսզի HMAS Parramatta-ի հետ մեկտեղ հսկեր Գազելի հրվանդանի մոտ գտնվող տարածքը։ Ժամը 20:00-ից հետո AE1-ը չվերադարձավ հսկումից հետո։ Դրան գտնելու համար դուրս եկան մի քանի նավեր, սակայն ծովում կորած նավի ոչ մի հետք չկար։ Նավի և ևս երկու հրամանատարներն ու 32 ծովագնացներ անհայտ կորան։ AE1-ի անհետանալը Ավստրալիայի համար դարձավ Առաջին համաշխարհային պատերազմում կրած իր առաջին մեծ կորուստը .։
Սուզանավի որոնումներ
2003 թվականի նոյեմբերին «Արևմտյան Ավստրալիայի ծովային թանգարանը» Australian Broadcasting Corporation-ի հետ համատեղ իրագործեցին սուզանավի անօգուտ որոնումներ ։ Որոնումները կատարվեցին Դյուկ-օֆ-Յորկ կղզու տարածքում։
2007 թվականի փետրվարին Ավստրալիայի ռազմածովային ուժերը սուզանավը գտնելու ևս մեկ փորձ կատարեցին։ Գտնելու ուղարկեցին Benalla և Shepparton հիդրոգրաֆիկ նավերին։ Որոնման տարածքը ընտրվել էր, հիմնվելով վերջին 30 տարվա ընթացքում հավաքված վկայությունների։ Մարտի 1-ին Benalla-ն սոնարի միջոցով օվկիանոսի հատակին գտավ մի առարկա, որն իր տեսքով հիշեցնում էր սուզանավի ։ Ավելի ուշ եկավ Yarra տրալերը պարզեց, որ գտնված առարկան ժայռի կտոր է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սուզանավեր Կատեգորիա:Ավստրալիայի ռազմական պատմություն
Մայակովսկու անվան մշակույթի և հանգստի կենտրոնական այգի
'''Վ. Վ. Մայակովսկու անվան մշակույթի և հանգստի կենտրոնական այգի''' (Центральный парк культуры и отдыха имени Маяковского), Եկատերինբուրգի հիմնական այգին է, քաղաքի բնակիչների հանգստավայրը, որտեղ անցկացվում են ժողովրդական տոնակատարություններ, ինչպես նաև տարբեր համերգներ բաց երկնքի տակ։
Ոսկե գեղմ գործողություն
Ոսկե գեղմ գործողություն, վրաց-աբխազական պատերազմի ընթացքում՝ 1991 թվականի օգոստոսին Հունաստանի ռազմածովային ուժերի կողմից իրականացրած ոչ կոմբատանտների տարհանման գործողություն, որի արդյունքում Աբխազիայից (Վրաստանից) Հունաստան է տարհաննվել ավելի քան 1,000 տեղանցի էթնիկ հույն ։
Մայակովսկու անվան մշակույթի և հանգստի կենտրոնական այգի
Պատմություն
1934 թվականի ամռանը վաճառականների նախկին ամառանոցավայրերի տարածքում, Իսետ գետի ոլորաններում, որտեղ 19-րդ դարում ավանդականորեն անցկացվում էին ժողովրդական փառատոներ, բացվեց Սվերդլովսկի մշակույթի և հանգստի կենտրոնական այգին։ Նույն թվականին, Վլադիմիր Մայակովսկու քառասուներորդ տարեդարձի կապակցությամբ, այգին կոչվեց գրողի անունով։
Ոսկե գեղմ գործողություն
Հույները Աբխազիայում
Վրաց-աբխազական պատերազմի (1992-1993) ժամանակ և դրանից հետո հույների մեծամասնությունը արտագաղթել է Աբխազիայից դեպի Հունաստան կամ Ռուսաստան, որի արդունքում տեղի հունական համայնքի թիվը 14 664 հոգուց (1989 թվական) զգալիորեն իջել է՝ 1 486 մարդ (2003 թվական) ։
Մայակովսկու անվան մշակույթի և հանգստի կենտրոնական այգի
Պատմություն
Սվերդլովսկի Մայակովսկու անվան մշակույթի և հանգստի կենտրոնական այգին (ճարտարապետներ՝ Շիշով Լ. Վ., Լոնտրոպով Պ. Ի. և այլք) գտնվել է քաղաքի ծայրամասում գտնվող սոճու անտառներում, այդ ժամանակ տարածքը կազմել է 133 հեկտար, այժմ՝ մոտ 100 հեկտար։
Ոսկե գեղմ գործողություն
Հույները Աբխազիայում
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո՝ 1949-1950 թվականներին Աբխազական ԻԽՍՀ հույները Իոսիֆ Ստալինի հրամանով արտաքսվել են։ Նրանց թույլատրվել է վերադառնալ միայն 1950-ականներին վերջում, սակայն հույները թվաքանակը արդեն չէր գերազանցում արտաքսման նախօրյակի թվաքանակը ։
Մայակովսկու անվան մշակույթի և հանգստի կենտրոնական այգի
Պատմություն
Ստեղծման առաջին 10-12 տարիներին այգին եղել է հանգստի գոտի։ Այգու կենտրոնում, կենտրոնական ծառուղուն կից փոքր լիճ կար, պարային հրապարակ, երեք ատրակցիոն։ 1936 թվականին այգու տարածքում կառուցվել է կինոթատրոն, իսկ կենտրոնական հրապարակի ձախ մասում՝ ամառային կրկես։ Հայրենական պատերազմի սկսվելուն պես այգին չի գործել։ 1943 թվականին այգու տարածքն օգտագործվել է որպես Ուրալի կամավորական տանկային կորպուսի մոտոհրաձգային հետախուզական գումարտակի հրաձգարան։ Գումարտակի հերոսների պատվին 1995 թվականին այգու մեմորիալ հրապարակում տեղադրվել է մոտոցիկլի անվի տեսքով մի հուշարձան (ճարտարապետ՝ Գ. Ա. Գոլուբև), որը ՌԴ կառավարությանն առընթեր պատմամշակութային կենտրոնի կողմից ներառվել է «Ռազմական փառքի և սխրանքի հուշարձաններ» հավաքածուում։ Երկար տարիներ այգու խորքային մասերում եղել է այդ գումարտակի հիշատակին նվիրված քարե ստելա, որի շրջակայքը չի բարեկարգվել և պատվել է թփերով։ 1950- 1960 թթ. այգին մանրակրկիտ վերանորոգվել է. կենտրոնական ծառուղին տեղափոխվել է ձախ, կառուցվել են աղյուսե շենքեր, կենտրոնական մուտքի և վարչական շենքի կամարներ։ 1957 թվականին այգում տեղադրվել է Մայրակովսկու արձանը։ Այգու տարածքում կառուցվել է կինոթատրոն, որը նույնպես կրում է Մայակովսկու անունը։ 1950-ական թվականներին այգին դարձավ ՌԽՖՍՀ առաջատար զբոսայգիներից մեկը։ 1960 թվականին այգու տարածքում իր գործունեությունը սկսեց Ա. Օստրովսկու անվան Մալայա Սվերդլովկայա երկաթգիծը։ 1957 թվականին այգին արժանացել է «Գերազանց հանգստավայր» կոչմանը, ինչպես նաև մի քանի անգամ արժանացել է «Մշակույթի և հանգստի լավագույն զբոսայգի» կոչմանը։
Ոսկե գեղմ գործողություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունական սփյուռք Կատեգորիա:Վրաց-աբխազական հակամարտություն Կատեգորիա:1993 Աբխազիայում Կատեգորիա:Հունաստանի ռազմական գործողություններ Կատեգորիա:1993 Հունաստանում Կատեգորիա:1993 օգոստոսի իրադարձություններ Եվրոպայում Կատեգորիա:Վրաց-հունական հարաբերություններ
Մայակովսկու անվան մշակույթի և հանգստի կենտրոնական այգի
Պատմություն
1963 թվականի օգոստոսի 28-ին այգու կենտրոնական մուտքի մոտ բացվել է Պլանետարիում (այժմ փակ է), որտեղ ցուցադրվել է աստղային երկինքը բոլոր լայնություններում, աստղերի ամենօրյա դիրքը, մոլորակների դիրքն ամբողջ տարվա ընթացքում։
Այգին երկրի այգիների սոցիալիստական մրցույթներում զբաղեցրել է առաջին տեղեր, իսկ Լենինի ծննդյան 100-ամյակի առթիվ արժանացել է կարմիր դրոշի։ Ֆիզիկական կուլտուրայի և առողջապահական աշխատանքների համար այգին ունի բազմաթիվ համամիութենական սերտիֆիկատներ։ 1970-ական թվականներից այգու գործունեության մեջ լայնորեն ներառվել է խաղաղության թեման, այստեղ կազմակերվել են 11 հակապատերազմական հանրահավաքներ, «Խաղաղության պաշտպանության» համար այցելուներից 5 անգամ հավաքվել են ստորագրություններ՝ուղղված ՆԱՏՕ-ի կենտրոնակայանին և ԱՄՆ նախագահին։
1991 թվականին այգին համալրվել է «Հեքիաթների քաղաքը» եզակի ատրակցիոնով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զբոսայգիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Եկատերինբուրգի զբոսայգիներ
Էզգի Ասարօղլու
Էզգի Ասարօղլու(Ezgi Asaroğlu, ), թատրոնի և կինոյի թուրք դերասանուհի և մոդել։ Հեռուստատեսությունում առաջին անգամ հայտնվել է 2005 թվականին՝ նկարահանվելով «Մի կտոր սեր» հեռուստասերիալում։ Այդ ժամանակ Էզգին եղել է 17 տարեկան։ Իր կարիերայի ողջ ընթացքում նա նկարահանվել է մի շարք հայտնի հեռուստասերիալներում, որի շնորհիվ Էզգին մեծ ճանաչում է ձեռք բերել։ 2005 թվականին նկարահանվել է «Ինչ է անում սերը լեռներում» ֆիլմում, որը մրցանակներ է շահել մի շարք կինոփառատոններում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրք դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թուրք մոդելներ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իզմիրում ծնված անձինք Կատեգորիա:Թուրք կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Թուրք հեռուստադերասանուհիներ Կատեգորիա:Թուրք կին մոդելներ
Հակասեմականություն
Հակասեմականություն, հակասեմիտիզմ, անտիսեմիտիզմ, ազգային և կրոնական անհանդուրժողություն հրեաների նկատմամբ։ Սկիզբ է առել Հին աշխարհում, երբ Բաբելոնում, Եգիպտոսում, Ասորեստանում և այլուր սփռված հրեական համայնքների վերնախավը, հետևելով «աստծու ընտրյալ ժողովրդի» դոգմային, հրեաներին դարձրեց ինքնապարփակ և նրանց ու տեղաբնիկ ժողովուրդների միջև ստեղծեց պատվարներ։ Դրա հետևանքով հրեաների նկատմամբ առաջացան դարից դար խորացող սոցիալ-կենցաղային նախապաշարումներ։ Հրեական համայնքների ստվարացման և տեղաբնիկների հետ տնտեսական ու քաղաքական մրցակցության պայմաններում հակասեմիտիզմը սուր բնույթ ստացավ (մ.թ. սկզբին Ալեքսանդրիայում, Անտիոքում և Հռոմեական կայսրության այլ կենտրոններում հրեաների հալածանքներ սկսվեցին)։
Միջին դարերում հակասեմիտիզմն ավելի սրվեց, երբ Արևմտյան Եվրոպայի երկրներում հրեաների նկատմամբ տնտեսական, քաղաքական անհանդուրժողությանը ավելացավ նաև կրոնականը։ Քրիստոնեական եկեղեցու գործիչները հրեաներին դիտում էին որպես այլակրոններ և նրանց վերագրում տեսություններ (Քրիստոսին խաչ հանած հրեաները հատուկ ծիսակատարություններով վերախաչել են նրան, ժամանակին առաքյալներին հալածելով՝ հետագայում ոտնահարել եկեղեցու սրբությունները, քրիստոնյա երեխաների արյունով թխել զատկական հացը և այլն)։ 11-րդ դարի վերջից գործադրվեցին հակահրեական արյունալի բռնություններ։ XIII-XIV դարերում, ապրանքադրամային հարաբերությունների զարգացման պայմաններում, Եվրոպայում աշխուժացավ հակասեմականության տնտեսական դրդապատճառը։ Հակասեմիտիզմի այնպիսի դրսևորում, ինչպիսին հրեաների զանգվածային արտաքսումն էր (1290 թ. Անգլիայից, 1394 թ. Ֆրանսիայից, 1492 թ. Իսպանիայից և այլն), կատարվում էր պարտամուրհակների ոչնչացման, հրեաների շարժական և անշարժ հարստությունների բռնագրավման նպատակով։ Այն երկրներում, որտեղ շարունակեցին գոյատևել հրեական համայնքները, հակասեմականությունն առավելապես դրսևորվեց ազգային խտրականության ձևերով՝ խառնամուսնությունների արգելում, որոշակի արտահագուստների պարտադրում, հատուկ թաղամասերում (գետտո) ապրելու բռնադատում և այլն։
XVI-XIX դարերում ֆրանսիական հեղափոխությունների շնորհիվ հրեաների իրավական և այլ սահմանափակումները զգալի չափով վերացվեցին։ Այնուամենայնիվ, XIX դարում, հատկապես վերջին տասնամյակներին, Արևմտյան Եվրոպան ցնցող տնտեսական տագնապների, այդ թվում հրեական, կապիտալի դեմ տրամադրությունների սրման պայմաններում, XIX դարում հակասեմականությունը նոր թափ ստացավ Գերմանիայում, Ավստրո-Հունգարիայում, Ֆրանսիայում։ Այդ ժամանակ էլ հրապարակ եկավ և տարածում գտավ «Հակասեմիտիզմ» եզրույթը (հրեաները ենթադրվում են աստվածաշնչական Սեմի հետնորդներ), Դրեզդենում նույնիսկ գումարվեց (1882) հակասեմական 1-ին միջազգային կոնգրեսը։ Հակասեմիտիզմի դեմ եվրոպական առաջավոր մտավորականության ուժեղացող պայքարը (օրինակ, Ֆրանսիայում «Դրեյֆուսի գործի» կապակցությամբ) դժվարանում էր սիոնիզմի աշխուժացման պատճառով։ Ռուսաստանում հակասեմականությունը ցարական կառավարության կողմից լայնորեն օգտագործվեց ժողովրդական զանգվածներին հեղափոխական շարժումներից ետ պահելու համար (հրեական ջարդերը Ալեքսանդր II-ի սպանությունից հետո, 1905-1907 թթ. հեղափոխության ժամանակ, Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի տարիներին)։
1930-1940-ական թվականներ հակասեմիտիզմի գլխավոր օջախ դարձավ Խորհրդային Միությունն ու ֆաշիստական Գերմանիան, որտեղ հակասեմիտիզմն «հիմնավորվելով» ցեղապաշտական տեսություններով, պետականորեն կազմակերպված ցեղասպանության բնույթ ստացավ (Հոլոքոստ)։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Գերմանիայում և դրա օկուպացրած երկրներում, հատկապես կառուցված «մահվան ճամբարներում» ոչնչացվեց շուրջ 6 միլիոն հրեա։ Հիտլերականների տապալումից և Նյուրնբերգյան դատավարությունում հակասեմականությունը մարդկության դեմ հանցագործություն հայտարարվելուց հետո, միառժամանակ թուլացած հակասեմականությունը, հետագա աշխուժացում ապրեց բազմաթիվ երկրներում սկիզբ առած նեո-նացիստական գաղափարախոսություններով։
Կատեգորիա:Հակասեմականություն
Թեմի Բոլդուին
Թեմի Բոլդուին (Tammy Suzanne Green Baldwin, ), ամերիկացի քաղաքական գործիչ։
1993-1999 թվականներին Վիսկոնսին նահանգի Օրենսդիր ժողովի ստորին պալատի անդամ։ 1999-2013 թվականներին ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի անդամ Վիսկոնսինից։ 2013 թվականի հունվարի 3-ից ԱՄՆ սենատոր Վիսկոնսինից։
Թեմին բաց լեսբուհի է։ Վիսկոնսինի նահանգից առաջին կին կոնգրեսականը և ԱՄՆ-ի պատմության մեջ Սենատի առաջին բացահայտ միասեռական անդամը ։
Կենսագրություն
Թեմի Բոլդուինը ծնվել է 1962 թվականի փետրվարի 11-ին Մադիսոնում և դաստիարակվել է իր մոր՝ Պամելա Գրինի՝ կենսաքիմիկոս Դևիդ է. Գրինի դստեր կողմից։
1980 թվականին ավարտել է Madison West դպրոցը։ 1984 թվականին ավարտել է Smith College-ը բակալավրի աստիճանով և 1989 թվականին ստացել է Իրավունքի դպրոցի իրավաբանական գիտությունների դոկտորի կոչում Վիսկոնսինի նահանգի համալսարանում։ 1989-1992 թվականներին աշխատել է որպես իրավաբան։
Թեմի Բոլդուինը քաղաքական կարիերան սկսել է 1986 թվականին, երբ առաջին անգամ ընտրվել է Դեյն շրջանի դիտորդների Խորհրդի անդամ, այդ պաշտոնը զբաղեցրել է մինչև 1994 թվականը։ Նա նաև մեկ տարի աշխատել է Մադիսոնի քաղաքային խորհրդում։
1993-1999 թվականներին եղել է Վիսկոնսին նահանգի Վեհաժողովի անդամ։
1998 թվականին նա առաջին կինն էր, որն ընտրվել էր Վիսկոնսին նահանգից ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատ և յուրաքանչյուր երկու տարին մեկ (վերջին անգամ՝ 2010 թվականի նոյեմբերին, ձայների 61,7 տոկոսով) վերընտրվել է իր պաշտոնում։ Նա եղել է էներգետիկայի և առևտրի կոմիտեի և Դատական կոմիտեի անդամ։ Իր խմբում նա Կոնգրեսի առաջադիմական ժողովի անդամ էր, իսկ 2002 թվականին նա Ներկայացուցիչների պալատի 133 անդամներից մեկն էր, որոնք դեմ էին քվեարկել Իրաքի պատերազմին։
2012 թվականին առաջադրվել է ԱՄՆ Սենատում՝ հաղթանակ տանելով իր մրցակից հանրապետական Թոմմի Թոմփսոնի նկատմամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փաստաբաններ Կատեգորիա:Լեսբուհի քաղաքական գործիչներ
Փոքսդորֆ (Վերին Ֆրանկոնիա)
Փոքսդորֆ(Poxdorf), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասի Ֆորխհայմ շրջանում։
Ենթարկվում է Վերին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 1512 մարդ։ Զբաղեցնում է՝ 5,16 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 4 74 160։
Աննա Անդերսոն
Անաստասիա Չայկովսկայա (Анастаси́я Чайко́вская (ամուսնական՝ Մանահան)), առավել հայտնի որպես Աննա Անդերսոն (16 դեկտեմբերի 1896 - 12 փետրվարի 1984, Չարլոտսվիլ, Վիրջինիա նահանգ, ԱՄՆ), ամենահայտնի կանանցից, ովքեր իրենց ներկայացնում էին, որպես Անսաստասիա իշխանուհի՝ վերջին ռուս կայսր Նիկոլայ II-ի ու կայսրուհի Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնայի դուստրը , ում բոլշևիկները ամբողջ ընտանիքի հետ գնդակահարեցին 1918 թվականի հուլիսի 17-ին Եկատերինբուրգում, սակայն արքայական ընտանիքի անդամների մասունքների գտնվելու վայրը անհայտ մնաց մինչև 2007 թվականը  ։
Ենթադրաբար տառապել է հոգեկան հիվանդություններով։ Վարկածներից մեկի համաձայն, Անդերսոնը պայթյունավտանգ նյութեր արտադրող բեռլինյան գործարանի լեհական ծագման աշխատակցուհի Ֆրանցիսկա Շանցկովսկան է     ։ Նրա գենետիկ կապը Շանցկովսկաների ընտանիքի հետ հաստատել են երկու իրարից անկախ ԴՆԹ թեստեր, որոնք կատարվել են նրա մահից հետո։
Գերմանական դատարաններում տարիներ տևած դատական գործերի արդյունքում ի վերջո հաստատվեց, որ նա ոչ մի կապ չունի Անասատասիա իշխանուհու հետ։ Այնուամենայնիվ, մամուլի միջոցների անդրադարձերի շնորհիվ Աննա Անդերսոնը մեծ հռչակ ձեռք բերեց ։
Իշխանուհու մահը
Ըստ համընդհանուր ընդունված վարկածի, 1918 թվականի հուլիսի 17-ին Եկատերինբուրգում գտնվող Իպատյեվի տանը իր ողջ ընտանիքի հետ սպանվել է նաև 17-ամյա իշխանուհի Անաստասիա Նիկոլաևնան։ Նրա մահվան փաստը հաստատել են ականատեսները ։ Օրինակ, Յակով Յուրովսկին՝ չեկիստ («Всероссийская чрезвычайная комиссия по борьбе с контрреволюцией и саботажем»(ЧК)՝ «Հեղափոխականության ու սաբոտաժի դեմ պայքարի Համառուսական արտակարգ հանձնաժողով»-ի աշխատակից) և գնդակահարության գլխավոր մասնակիցներից մեկը, պնդում էր, որ ամբողջ ընտանիքն ու տանը գտնվող մյուս մարդիկ, այդ թվում նաև Անաստասիան, սպանվել են ։ Սպիտակ գվարդիական քննիչ Նիկոլայ Սոկոլովի հաշվետվության մեջ նշվում է, որ Անաստասիան վերջին սպանվողներից էր ։ Լորդ Լուիս Մաունթբեթենը հաստատում էր, որ իր զարմուհի Անաստասիան «սվինի 18 հարված է ստացել»։
Առեղծվածային փրկության պատմությունը
Կային ականատեսներ, ովքեր պնդում էին, որ տեսել են, թե ինչպես է երիտասարդ իշխանուհին փախել։ Դրանց թվում էր Իպատյեվի դիմացի տանը բնակվող մի տղամարդ, ով պնդում էր, որ տեսել է, թե ինչպես է իշխանուհին փախել ու թաքնվել հարևան տանը ։ Սակայն չկար ոչ մի ապացույց, որը հաստատեր կամ վիճարկեր այս պնդումը։
Անաստասիայի առեղծվածային փրկության պատմությունը միանգամայն ժխտվեց այն բանից հետո, երբ 1991 թվականին Եկատերինբուրգի շրջակայքում գտնվեցին Նիկոլայ II-ի, նրա ընտանիքի և Ալեքսեյ Ցեսարևիչի ու Մեծ Իշխանուհի Մարիայի դիակները։ Ծագումնաբանական փորձաքննություն կատարվեցին. 1993 թվականին՝ Անգլիայի Օլդերմաստոնյան քրեագիտական հետազոտությունների կենտրոնում, 1995 թվականին՝ ԱՄՆ-ի Պաշտպանության նախարարության ռազմաբժշկական համալսարանում, 1997 թվականի նոյեմբերին՝ Ռուսաստանի Առողջապահության նախարարության հանրապետական դատաբժշկական հետաքննությունների կենտրոնում։ 1998 թվականի հունվարի 30-ին հանձնաժողովն ավարտեց աշխատանքը և եկավ այն եզրակացության, որ գտնված դիակները իրոք պատկանում էին Նիկոլայ II-ին ու նրա ընտանիքի անդամներին։
Առաջին հիշատակությունը
«Փրկված Անաստասիա իշխանուհու» մասին պատմության հետ Աննա Անդերսոնի կապի մասին առաջին հիշատակությունը վերագրվում է 1920 թվականի փետրվարի 7-ին, երբ անհայտ կինը փորձում էր ինքնասպան լինելի Բեռլինի Բենդլերի կամրջից ջուրը նետվելով։ Մոտակայքում հերթապահող ոստիկանին հաջողվում է փրկել անհայտ կնոջը և տանել մոտակա ոստիկանական բաժանմունք։ Ավելի ուշ կինը բացատրում է, որ եկել է Բեռլին, որպեսզի գտնի իր «մորաքրոջը»՝ Ալեքսանդրա թագուհու քույր արքայադուստր Իռենային։ Բայց, հասնելով պալատ նա ոչ միայն ստորացվում ու նսեմացվում է, քանի որ «ազգականներից» ոչ մեկը նրան չի ճանաչում, այլ նաև կշտամբանքների է ենթարկվում արտաամուսնական երեխայի պատճառով։ Ինքը՝ Անդերսոնը, զգացմունքներն արտահայտում է հետևյալ բառերով.
Հենց այդ խայտառակությունից փախչելու նպատակով էլ, իբր, կինը ինքնասպանության փորձ է կատարել։ Ընդ որում, նա այդպես էլ չկարողացավ նորմալ բացատրել, թե ինչպես էր հայտնվել այդ կամրջի մոտ և ինչու էր որոշել ջուրը նետվել այդ համեմատաբար փոքր բարձրության հատվածից։ Ամբողջ բացատրությունը սահմանափակվում էր հետևյալով. «ջուրը քաշում էր նրան, և նա ուզում էր իմանալ, թե ինչ կա հատակին »:
Մեծ իշխանուհի Օլգա Ալեքսանդրովնան ավելի ուշ մեկնաբանել է այս պատմությունը.
Ոստիկանները կնոջ հագուստի նկարագրություն կազմեցին՝ «սև զուգագուլպաներ, սև բարձր կոշիկներ, սև կիսաշրջազգեստ, առանց ինիցիալների կոպիտ զգեստ, վերնաշապիկ և մեծ գլխաշոր»։ Ոչ մի թուղթ, ոչ մի անձը հաստատող փաստաթուղթ չկար։ Հարցերին չէր պատասխանում, կարծես թե չէր էլ լսում։ Ոստիկանները որոշեցին, որ իրենց առջև հիվանդ կին է և նրան տարան Ելիզավետինյան աղքատների հիվանդանոց։
Աննա Անդերսոնը հիվանդանոցում գտնվելու ժամանակ
Ապաստարանի բժիշկների վկայությամբ երիտասարդ կնոջ մեջքին կես դյուժինից ավելի հրաձգային վերքեր կային ։ Բացի այդ, ծոծրակին աստղաձև սպի կար (բժիշկները կարծում էին, որ հենց դա էլ եղել է կնոջ սկզբնական հիշողության կորստի պատճառը) ։ Նաև ենթադրվում էր, որ կինը «ռուս փախստական» է, ինչը հետևում էր նրա արևելյան ակցենտից ։
Ախտորոշում՝ «դեպրեսիվ բնույթի հոգեկան հիվանդություն»։ Հիվանդին տրամադրել էին 4-րդ բաժնի «Б հիվանդասենյակը», որը նախատեսված էր «հանգիստ հիվանդների» համար։ Հիվանդության պատմության մեջ ասվում էր.
Անհայտ կինը Դալդորֆում անց է կացնում մոտ մեկուկես տարի։ Այդպես էլ չի հաջողվում պարզել նրա անունը, այդ իսկ պատճառով փաստաթղթերում նրա անունը գրվում է «ֆրոյլայն Ունբեկանտ» (Fräulein Unbekannt, «անհայտ»)։
Բուժանձնակազմի վկայություններ
Հիվանդապահուհիներից մեկի պնդմամբ հիվանդը հասկանում էր հարցերը, որոնք տրվում էին ռուսերենով, բայց չէր կարողանում պատասխանել, ինչը հիմք է տալիս մտածել, որ նրա մայրենի լեզուն սլավոնական լեզվաընտանիքից էր, բայց ոչ ռուսերենը։ Հավանաբար դա լեհերենն էր ։
Ընդ որում, վկայություններն այն մասին, թե արդյոք հիվանդը խոսում էր ռուսերեն, թե ոչ, խիստ հակասական էին։ Այսպես, բուժքույր Էռնա Բուխոլցը, ով նախկինում աշխատել է որպես գերմաներենի ուսուցչուհի և բավականին երկար ժամանակ ապրել է Ռուսաստանում, պնդում էր, որ ֆրոյլայն Ունբեկանտը ռուսերեն խոսում էր «ինչպես իր մայրենի լեզվով, կապված ու ճիշտ ձևակերպված նախադասություններով»։ Գիշերային հերթապահությունների ժամանակ նրանք բազմիցս հնարավորություն են ունեցել զրուցելու, քանի որ հիվանդն անքնությամբ էր տառապում։ Բուժքույր Բուխոլցը պատմում էր, որ ինքը հիվանդին պատմել է Վասիլի Երանելու տաճարի ու ռուսական քաղաքականության մասին, իսկ նա համոզվածությամբ գլխով է արել, իսկ ամենավերջում հայտարարել, որ իրեն այդ ամենը շատ լավ հայտնի է։
Բուժքույր Բերթա Վալցը հիշում էր, որ Ունբեկանտը ակնհայտ անհանգստություն էր ցուցաբերում, երբ հիվանդանոցի աշխատակիցներից ինչ-որ մեկը հիվանդասենյակ էր բերում արքայական ընտանիքի լուսանկարով որևէ ամսագիր։ Բուժքույր Վալցը հաստատում էր, որ երբ ինքը ցույց էր տալիս կայսեր դուստրերից մեկին և ասում, որ նա կարող էր փրկվել, Ունբեկանտը ուղղում էր նրան և ասում. «Ոչ, նա չէ։ Մյուսը»։
Այնուամենայիվ կան նաև հակառակ վկայություններ այն մասին, որ կինը նաև ազատ խոսում էր գերմանական կայսեր ու գահաժառանգի մասին այնպես, ասես անձամբ ծանոթ էր նրանց հետ։ Նաև նշվում է, որ հիվանդը հակված էր երևակայությունների ու ինչ-որ բաներ հորինելու, քանի որ շարունակ պնդում էր, որ հիվանդանոցից դուրս գրվելուց հետո ապրելու է շքեղ ագարակում և ձի է նստելու։
Հիվանդի դուրս գրվելուց մեկ տարի անց բուժքույր Թեա Մալինովսկայան պատմում է, որ 1921 թվականին Ունբեկանտն իր հետ զրուցել է իր արքայական ծագման մասին ։ Արքայական ընտանիքի նկարով ամսագիրը ձեռքը վերցնելուց մի քանի օր անց ֆրոյլայն Ունբեկանտը անկեղծության նոպայի ժամանակ իրեն պատմել է, որ Եկատերինբուրգյան գնդակահարության ժամանակ «մարդասպանների առաջնորդը» ձեռքում շարժելով ատրճանակը մոտեցել է Նիկոլային ու դիմահար կրակել, իսկ սպասուհին «բարձը ձեռքին ճչալով վազում էր»։ Ընդ որում նա իր խոսքը բավականին անսպասելի է ավարտել։ Մալինովսկայան հիշում է.
Հետագայում, երբ հիվանդին հարցրել են Մալինովսկայայի հետ զրույցի մասին, նա չի հիշել ոչինչ, որը կարող է հաստատել այն, որ այդ միջադեպն իրոք տեղի է ունեցել ։ Աննա Անդերսոնի կենսագրությամբ հետաքրքրվողները կամ արհամարհում են Մալինովսկայայի վկայությունը, կամ կարծում են, որ այդ պատմությունը բուժքույրը պարզապես հորինել է
Հայտնի է, որ աղջիկը տառապում էր մելանխոլիայով ու թմրածությամբ, կարող էր ժամերով անկողնում պառկած մնալ, դեմքը ծածկոցով փակած, հարցերին չպատասխանել, և հանկարծ աշխուժանալ (ինչը պատահում էր հիմնականում երեկոյան ժամերին) և զրուցել բուժքույրերի, հիվանդապահուհիների կամ այլ հիվանդների հետ։ Գերմաներեն թերթեր ու գրքեր էր կարդում։ Հիվանդանոցի ամբողջ աշխատակազմը համոզված էր, որ նա բավականին կրթված էր։
Հարկ է նշել նաև այն, որ նա չէր ուզում լուսանկարվել։ Ականատեսների վկայությամբ «նրան, կարելի է ասել, ուժով էին նստեցնում տեսախցիկի առաջ» ։
Նույնականացումը ռուսական կայսերական ընտանիքի անդամի հետ
Ինքնակոչի կերպարի ստեղծման համար ազդակ հանդիսացավ Անդերսոնի հիվանդասենյակային հարևանուհի, ազգությամբ լեհ (համաձայն այլ աղբյուրների՝ շվեդուհի) Մարիա Պոյերտը, ով տառապում էր հետապնդման մոլուցքով։ Նրան անընդհատ թվում էր, որ «իրեն հետևում ու կողոպտում են»։ Բացի այդ Պոյերտն իր մասին պատմում էր, որ լինելով դերձակ, բազմիցս հագուստներ է կարել ռուսական կայսերական ընտանիքի կանանց համար։
1921 թվականի հոկտեմբերի 23-ին բուժքույրերից մեկը Անդերսոնի հիվանդասենյակ է բերում «Բեռլինյան նկարազարդ շաբաթաթերթի» թարմ համար, որում արքայական ընտանիքի լուսանկարն էր «Կայսեր դուստրերից մեկը ո՞ղջ է» վերնագրով հոդվածի տակ։ Մարիա Պոյերտի խոսքերով իրեն հիմնականում անհանգստացնում էր ֆրոյլայն Ունբեկանտի ու լուսանկարի դեմքերի նմանությունը, բայց ինքը՝ Անդերսոնը, բոլոր հարցերին ի պատասխան միայն կրկնում էր «Լռի՛ր» ։
Ինքնությունը պարզելու առաջին փորձերը
1922 թվականի հունվարի 22-ին Մարիա Պոյերտը դուրս է գրվում հիվանդանոցից, բայց մնում է այն համոզմանը, որ ֆրոյլայն Ունբեկանտն իրականում արքայական դուստրերից մեկն է, և սկսում է ապացույցներ փնտրել ։
1922 թվականի մարտի 8-ին Մ. Ն. Շվաբեն իր ընկերոջ՝ ինժեներ Այնիկեի հետ այցելում է Դալդորֆի հոգեբուժական կլինիկա, հանդիպում Անդերսոնին և նրան ցույց տալիս այրիացած կայսրուհի Մարիա Ֆյոդորովնայի լուսանկարը։ Կապիտանը հիշում է.
Աննա Անդերսոնի ներկայացմամբ իրավիճակը լրիվ այլ էր։
Նույնականացումը Տատյանա իշխանուհու հետ
Մեկ այլ վարկածի համաձայն կապիտան Շվաբեն առաջին իսկ այցելությունից հետո սկսում է մտածել, որ իր առջև Տատյանա Նիկոլաևնան է ։
Այսպես, թե այնպես կապիտան Շվաբեն կասկածանքների մեջ է մնում։ Որպեսզի խուսափի սխալի հնարավորությունից, նա համոզում է տիկին Զինաիդա Տոլստայային ու նրա դստերը, կավալերիայի կապիտան Անդրեևսկուն ու վիրաբույժ Վինեկին իր հետ ևս մեկ անգամ այցելել անծանոթ կնոջը։ Մ. Ն. Շվաբեի խոսքերով տիկին Տոլստայան ու նրա դուստրը երկար զրուցեցին հիվանդի հետ, ինչ-որ սրբանկարներ ցույց տվեցին ու ինչ-որ անուններ հիշեցրեցին։ Հիվանդը չէր պատասխանում բայց հուզվելու աստիճան անհանգիստ էր։ Նրան ուսումնասիրելն անհնար էր, քանի որ այցելության ամբողջ ընթացքում նա համառորեն փակում էր դեմքը անկողնային ծածկոցով։ Մ. Ն. Շվաբեն հիշում է, որ Անդրեևսկին հիվանդին «Ձերդ պայծառություն» է անվանել, ինչը կնոջ վրա առանձնահատուկ տպավորություն է գործել։ Այդպես էլ հիվանդից ոչ մի բառ չլսելով այցելուները հեռացան, ընդ որում, տիկին Տոլստայան ու նրա դուստրը խորապես համոզված էին, որ իրենց առջև Մեծ Իշխանուհի Տատյանան էր։
Այդ լուրը կայծակնային արագությամբ տարածվեց ռուս էմիգրանտների շրջանում, և 1922 թվականի մարտի 12-ին հիվանդին այցելեց բարոնուհի Սոֆիա (Իզա) Բուքսգեվդենը։ Նրա կարծիքը հատկապես կարևորվում էր, քանի որ նա այն եզակի անձանցից էր, որոնց բախտ էր վիճակվել արքայական ընտանիքի հետ հանդիպել գնդակահարությունից կարճ ժամանակ առաջ։ Բարոնուհին բաժանվել էր Ռոմանովներից գնդակահարությունից ընդամենը մեկ ու կես ամիս առաջ։
Ինքը՝ Աննա Անդերսոնը այդ և հետագա այցելությունների մասին ավելի քան զուսպ էր արտահայտվում.
Ինքը բարոնուհին հիշում էր, որ անծանոթուհին իր համար սովորական երկչոտություն ու անվստահություն էր ցուցաբերում, հարցերին ի պատասխան լռում էր, փորձում էր դեմքը ծածկել ձեռքերով կամ ծածկոցով։
Բարոնուհին, ով գրեթե համոզված էր, որ իր առջև Մեծ Իշխանուհի Տատյանան է, ով վերապրած շոկի ու դժվարությունների պատճառով տառապում է ամնեզիայով, փորձում է վերակենդանացնել նրա հիշողությունը ցույց է տալիս սրբապատկեր, որի վրա գրված են Ռոմանովների արքայատոհմի գահակալման թվականները (այդ սրբապատկերը նրան նվիրել էր կայսրուհին՝ Տատյանա Իշխանուհու ներկայությամբ)։ Մարիա Պոյերտն էլ իր հերթին բերել էր արքայական ընտանիքի լուսանկարը և կայսրուհուն ցույց տալով պահանջում էր. «Սա էլ մայրիկն է, չէ՞» հարցի պատասխանը, և որպես վերջին հույս նրա մոտ դրել էր Նոր կտակարան ռուսաստանի դրոշի գույներով ծածկված կազմով։
Բարոնուհու եզրակացությունը կատեգորիկ էր.
Մեկ այլ գրառման մեջ բարոնուհին նշում է, որ հիվանդը հասակով բավականին կարճ էր Տատյանա Նիկոլաևնայից, ինչը չէր կարող բացատրվել որևէ վնասվածքով ։
Ինքը՝ Աննա Անդերսոնը, ավելի ուշ իր պահվածքը բացատրում է նրանով, որ ինքը բարոնուհուն ճանաչել է առաջին իսկ հայացքից, բայց ամաչել է իր պալատական կանանցից մեկի մոտ երևալ նման խղճուկ վիճակում ։ Բացի այդ նա նշում է, որ երբեք էլ չի պնդել, թե ինքը մեծ իշխանուհի Տատյանան է ։
Խոստովանությունը
Հիվանդի հաջորդ այցելուն բարոնուհի Մարիա ֆոն Կլյասթն էր՝ նախկին ոստիկանապետի կինը։ 1922 թվականի մարտի 22-ին նրան հաջողվում է հիվանդանոցի ղեկավարությունից ստանալ աղջկան իր տանը բնակեցնելու իրավունքը։ Ի զարմանս տիկին ֆոն Կլայթի, երբ նա եկավ հիվանդի հետևից նա պոկում էր իր մազերն ու բավականին պակասող ատամներ ուներ ։ Ավելի ուշ Աննա Անդերսոնը դա բացատրում է նրանով, որ Եկատերինբուրգյան գնդակահարության ժամանակ նա ուժեղ հարված էր ստացել, ինչից հետո ատամները շուտ էին թափվում։
Նա մի քանի օր ապրում է Կլյասթերի մոտ՝ Նեթելբեքշթրաս 9 հասցեում։ Քանի որ անծանոթուհին ոչ մի կերպ չէր կամենում ասել իր իսկական անունը (կամ չէր հիշում վերապրած շոկի պատճառով), բարոնն ու բարոնուհին որոշեցին նրան Աննա անվանել։ Հենց այդ անունն էլ մնաց պատմության մեջ։
Երկու օր անց, վճռական որոշում կայացնելով ֆրոյլայն Աննան սենսացիոն խոստովանություն է անում։ Անծանոթուհին առաջին անգամ ինքն իրեն բացահայտ անվանում է Անաստասիա իշխանուհի՝ Նիկոլայ II-ի կրտսեր դուստր։ Բարոնը հարցնում է, թե ինչպես է նրան հաջողվել փրկվել գնդակահարոթյունից, որին հետևում է պատասխանը.