cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ժիրոնա ՖԱ
Ներկա կազմ
(վարձավճարով Գույչժոու Չժիչենից)
(վարձավճարով Մանչեսթեր Սիթիից) (վարձավճարով Մանչեսթեր Սիթիից)
(վարձավճարով Ստոկ Սիթիից)
Խոլոստայա
Խոլոստայա (Холостая), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլգոգրադի մարզում։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տերսա գետն է, գետի ենթաավազանը Խյոպրա և Հյուսիսային Դոնցա գետերն են։ Գետավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Քեթլին Մանն
Քեթլին Սաբինա Մանն (Cathleen Sabine Mann, ), բրիտանացի դիմանկարիչ և ֆիլմերի համար զգեստների դիզայներ։ Յուղանկարիչների թագավորական ինստիտուտի և Դիմանկարիչների թագավորական միության անդամ։
Կարիերայի սկիզբ
Քեթլին Սաբինա Մաննը ծնվել է 1896 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Նյուքասլ ափոն Թայն քաղաքում՝ շոտլանդացի դիմանկարիչ Հարինգթոն Մաննի և Ֆլորենս Սաբինա Պեսլիի ընտանիքում : Երեք դուստրերից երկրորդն էր։ Նկարչական արվեստ սովորել է հորից և բրիտանացի նկարիչ Էթել Ուոլքերից։ Նկարչության դասեր է ստացել նաև Լոնդոնի Գեղարվեստի դպրոցում սովորելիս: Քեթլինի սկզբնական կարիերան ընդհատվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի պատճառով, որի ընթացքում նա աշխատել է շտապօգնությունում։
1924 թվականին նկարչուհու երկու դիմանկարները ցուցադրվել են Թագավորական ակադեմիայում։ 1930 թվականից Քեթլինի դիմանկարները սկսել են պարբերաբար ցուցադրվել ակադեմիայում։ Նրա աշխատանքները ցուցադրվել են Վիկտորիայի և Ալբերտի թանգարանում, Փարիզում գտնվող Լյուքսեմբուրգի թանգարանում, Գլազգոյի գեղարվեստի թագավորական ինստիտուտում։ Նկարչուհու կերտած երկու դիմանկարներն ընդգրկվել են Լոնդոնի դիմանկարների ազգային պատկերասրահի ցուցադրության մեջ։ Դրանք նկարիչ Սըր Մեթյու Սմիթի և քանդակագործ Էդուարդո Պաոլոցիի դիմանկարներն են: Մաննը եղել է Դիմանկարների թագավորական միության անդամ ։
1930-ականներին Քեթլինը սկսել է աշխատել բրիտանական ֆիլմերի զգեստների ձևավորման վրա : Նկարչուհու նկարներով կարված զգեստները կարելի է տեսնել Երկաթե դուքս (1935) Ապագայի կերպարը (1936) և այլ ֆիլմերում: Նա իր որոշ էսքիզներ նվիրել է Վիկտորիայի և Ալբերտ Ալ թանգարանին։
Ամուսնություն և ինքնասպանություն
1926 թվականի մարտի 18-ին Քեթլինն ամուսնացել է շոտլանդացի ազնվական Ֆրենսիս Դուգլասի հետ, ում համար դա երկրորդ ամուսնությունն էր : Զույգն ուներ երկու երեխա՝
1946 թվականին ամուսնալուծությունից հետո նա ամուսնացել է գեներալ Գիլբերտ բարել Սպենսեր Ֆոլեթի որդու՝ Ջոն Ռոբերտ Ֆոլետտի հետ, որը մահացել է Առաջին աշխարհամարտի տարիներին։ Ամուսնության ընթացքում երեխաներ չեն ունեցել ։ Նա մահացել է 1953 թվականին, ինչը կնոջ մոտ ծանր նյարդային խանգարում է առաջացրել։ Դեպրեսիայի ժամանակ նա նկարել է իր մի քանի լավագույն աշխատանքները՝ բնանկարներից մինչև երեխաների դիմանկարներ: Մաննը բարեկամական հարաբերություններ է ունեցել նկարիչ Մեթյու Սմիթի հետ։ Օքսֆորդի բառարանը ենթադրում է, որ հենց նրա ազդեցության ներքո է Քեթլինը ստեղծել իր լավագույն ստեղծագործությունները։ Այս ժամանակահատվածում նա փորձեր է զբաղվել աբստրակտ արվեստով՝ նկարելով մերկ մոդելներ։
1959 թվականին նկարչուհին ինքնասպան է եղել՝ խմելով քնաբեր դեղահատի մեծ չափաբաժին։ Ավելի ուշ Սըր Դեյվիդ ասում էր, որ մոր ինքնասպանությունից առաջ նրա մոտ ախտորոշվել էր տուբերկուլյոզ։ Չնայած որ բժիշկները նրան ասել էին մոտալուտ ապաքինման մասին, նա թողել է մի գրություն, որում խոստովանել է, որ շատ է անհանգստացել իր հիվանդության պատճառով։ Նկարչուհու մահից հետո The Times թերթում հայտնվել է հետևյալ էպիտաֆիան.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ինքնասպան նկարիչներ Կատեգորիա:Լոնդոն քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Բրիտանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Բրիտանացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դիմանկարիչներ
Ալեքսանդր Ֆլեմինգ
Սըր Ալեքսանդր Ֆլեմինգ (Sir Alexander Fleming, ), բրիտանացի մանրէաբան։ Բացահայտել և ստացել է առաջին հակաբիոտիկը՝ պենիցիլինը (բենզիլպենիցիլինը) բորբոսասնկերից և օրգանիզմի բնական դիմադրողականության գործոններից մեկը՝ լիզոցիմը։ Երկու հայտնագործություններն էլ պատահաբար են կատարվել։ Հայտնագործությունները կատարվել էն XX դարի 20-ական թվականներին։ Մի օր, երբ Ֆլեմինը հիվանդ էր, իր քթի լորձից ցանքս է կատարում Պետրիի թասիկում, որում բակտերիաներ կային և մի քանի օրից հայտնաբերեց, որ այն տեղերում, որտեղ լորձ էր քսվել, բակտերիաները ոչնչացվել էին։ Լիզոցիմի մասին առաջին հոդվածը լույս տեսավ 1922 թ.։
Երկրորդ հայտնագործությունը կարելի է ասել Ֆլեմինգի լաբորատորիայի անկարգության պատճառով է կատարվել։ 1928 թվականին գիտնականը նկատեց, որ Պետրիի թասիկում աճեցված Staphylococcus aureus մանրէներով միջավայրում աճել են նաև բորբոսասնկեր։ Հետաքրքիր էր, որ բորբոսասնկերի շուրջը մանրէների աճը կասեցվել էր։ Ֆլեմինգին հաջողվեց բորբոսասնկերից անջատել մանրէներին սպանող նյութ՝ պենիցիլին։ Այդ մասին հոդվածը տպագրվեց 1929 թ.։
Ֆլեմինգի աշխատանքը շարունակեցին Հովարդ Ֆլորին և Էռնեստ Բորիս Չեյնը, որոնք մշակեցին պենիցիլինի ստացման և անջատման մեթոդիկան ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ պենիցիլինի զանգվածային արտադրությունը հազարավոր մարդկանց կյանք փրկեց։
1945 թ. Ֆլեմինգը, Հովարդ Ֆլորին և Էռնեստ Բորիս Չեյնը արժանացան Նոբելյան մրցանակի ֆիզիոլոգիայի և բժշկության բնագավառում։ 1999 թ. Թայմս ամսագիրը Ֆեմինգին անվանել է XX դարի 100 ամենակարևոր մարդկանցից մեկը՝ պենիցիլինի հայտնաբերման համար։ Ըստ ամսագրի, այդ հայտնագործությունը փոխել է պատմության ընթացքը։ Պենիցիլինի զանգվածային արտադրության և կիրառման շնորհիվ հաջողվեց պայքարել այնպիսի հնագույն հիվանդությունների դեմ, ինչպիսիք են սիֆիլիսը, գանգրենան, տուբերկուլյոզը։
Սկզբնական տարիներ, կրթություն
Ֆլեմինգը ծնվել է Լոխֆիլդ ֆերմայում, ոչ հեռու Դարվելից, Շոտլանդիայի Էրշիր շրջանում։ Նա չորս երեխաներից երրորդն էր, Հյուգ Ֆլեմինգի (1816—1888) երկրորդ կնոջից։ Մայրը՝ Գրեյս Ստիրլինգ Մորտոնը (1848—1928) հարևան ֆերմերի աղջիկն էր։ Հյուգ Ֆլեմինգն առաջին ամուսնությունից նույնպես չորս երեխաներ ուներ։ Երկրորդ անգամ նա ամուսնացավ, երբ 59 տարեկան էր, և մահացավ, երբ Ալեքսանդրը 7 տարեկան էր։
Մինչև 12 տարեկանը Ֆլեմինգը սովորել է գյուղական դպրոցում, այնուհետև 2 տարի՝ Կիլմարնոկի ակադեմիայում։ 14 տարեկանում եղբայրների հետ մեկնում է Լոնդոն, որտեղ մատակարարման օֆիսում աշխատում է որպես ցրիչ, ինչպես նաև հաճախում է Պոլիտեխնիկական ինստիտուտ ։
Նրա ավագ եղբայր Թոմասն աշխատում էր որպես ակնաբույժ։ Հետևելով եղբոր փորձին, Ալեքսանդրը նույնպես որոշում է դառնալ բժիշկ։ Բժշկական դպրոցի ընտրման հարցում մեծ դեր խաղաց այն, որ Ալեքսանդրը մասնակցում էր ջրային պոլոի մրցումներին։ Սուրբ Մարիամ բժշկական դպրոցում Ալեքսանդրը շահում է 1901 թ. ուսանողական կրթաթոշակը, իսկ 1906 թվականին՝ Լոնդոնի համալսարանի բժշկության բակալավր կրթաթոշակը ։.
Սովորելու տարիներին նա առանձնակի հետաքրքրություն չուներ բժշկության այս կամ այն բնագավառի նկատմամբ։ Սակայն նա մեծ ձեռքբերումներ ուներ վիրաբուժության բնագավառում և կարող էր մեծագույն վիրաբույժ դառնալ։ Սակայն նրա ապագան կապվեց լաբորատոր բժշկության հետ։ Դեռ ուսանող ժամանակներից Ֆլեմինգն ընկնում է ախտաբանության պրոֆեսոր Ալմրոթ Ռայթի ազդեցության տակ, որը Սուրբ Մարիամ հոսպիտալ էր տեղափոխվել 1902 թ.։ Նա դեռևս ռազամաբժշկական ծառայության տարիներին վակցինա էր հայտնաբերել որովայնային տիֆի նկատմամբ։ Սակայն Ռայթն ուներ այլ նպատակներ ևս։ Մասնավորապես, նա մտածում էր խթանել հակամարմինների առաջացումը բակտերիային ինֆեկցիաներով հիվանդների մոտ։ Սա ենթադրում էր նոր մեթոդների կիրառում և ներդնում, իսկ Ռայթի աշխատանքային խմբի անդամներն արդեն ի վիճակի չէին խելքի բերել այս գործը։ Այդ պատճառով 1906 թ. գիտական աստիճան ստանալուց անմիջապես հետո Ֆլեմինգը միանում է Ռայթի խմբին։ Միանալով հիվանդանոցին կցված հետազոտական լաբորատորիային, Ֆլեմինգն այնտեղ մնում է մինչև կյանքի վերջը։ 1946 թ. նա դառնում է ինստիտուտի դոկտոր և հանահռչակ է դառնում որպես պենիցիլինի հայտնաբերող։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ֆլեմինգը ծառայում է որպես կապիտան Թագավորական բժշկության բանակում։ Նա աշխատում է Ֆրանսիայի արևմտյան ճակատում։ 1918 թ. Ֆլեմինգը վերադառնում է Սուրբ Մարիամ հոսպիտալ, որտեղ 1928 թ. ընտրվում է բակտերեոլոգիայի պրոֆեսոր։
Պենիցիլինի հայտնաբերումը
Ֆլեմինգը, իր ուսուցչի՝ Ռայթի նման միշտ փորձել է գտնել ինչ որ նորը։ Ֆլեմինգը նկատեց, որ նրանք կարող են օգնել սիֆիլիսի ախտորոշման գործում, որը մշակվել էր Ավգուստ Վասսերմանի և գերմանացի այլ գիտնականների կողմից։ Նրանց մեթոդիկան հնարավորություն տվեց տեստն անցկացնել մատից վերցված 0,5 մլ արյան միջոցով, 5 մլ-ի փոխարեն, որը ստիպված երակից էին վերցնում։
Նրանք նաև մշակեցին և կատարելագործեցին սիֆիլիսի բուժման մեթոդիկան։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ֆլեմինգի առջև ծառանում է մեկ հիմնահարց. կանխել և բուժել խորը վերքերում զարգացող մանրէների զարգացումը, որոնց պատճառով հսկայական մահեր կամ հաշմանդամության դեպքեր էին գրանցվում։ Ֆրանսիայի Բուլոն կազինոյում հիմնվում է հետազոտական լաբորատորիա, որտեղ աշխատանքն են սկսում Ռայթն ու Ֆլեմինգը։
Ֆլեմինգի առաջին հայնագործություններից է զինվորների վերքերում այնպիսի մանրէների հայտնաբերումը, որոնք մինչ այդ անհայտ էին։ Նա նաև բացահայտեց, որ վերքերում գերակշռում են ստրեպտոկոկերը։ Բացահայտվեց, որ վերքերը շատ են ախտահարվում նաև այնպիսի մանէներով, որոնք սովորաբոր գտնվում են հագուստի և կեղտի մեջ։
Նա նաև հայտնաբերեց, որ հականեխիչների (անտիսեպտիկ) կիրառումը վերքի առաջացումից մի քանի ժամ անց ամբողջությամբ չի ոչնչացնում վերքերի մանրէներին, չնայած շատ վիրաբույժներ հակառակն էին կարծում։ Վերջիններիս համոզելու համար Ռայթն ու Ֆլեմինգը ծախսում են մի քանի ամիսներ՝ տարբեր հետազոտություններ կատարերով։
Նրանք եզրակցրեցին, որ հականեխիչ նյութերը չեն հասնում բոլոր մանրէներին, քանի որ վերջիններս թափանցում էին վերքերի խորը շերտերը՝ ոսկրեր, կապաններ, մկաններ և այլն, և որ կիրառվող հակամանրէային հեղուկի ակտիվությունն արագորեն նվազում էր, քանի որ շփվում էր վնասված հատվածի բջջային տարրերին, սպիտակուցներին, ավշին, թարախին, արյանը և այլն։ Հեղուկն, այսպիսով, ոչնչացնում էր լեյկոցիտներին, զրկելով նրանց պաշտպանական ֆունկցիաներից։ Այդ հայտնագործությունները պատկանում էին Ռայթին, սակայն Ֆլեմնգի ներդրումը դրանցում այն էր, որ մշակեց դրանց կատարման տեխնիկական կողմերը։ Հենց նա փորձեր կատարեց արհեստական վերքի վրա և բացահայտեց, որ հականեխիչ հեղուկը չի հասնում վերքի խորքերը։
Հականեխիչ նյութերի հետ կապված հաջորդ ներդրումը, որ կատարեց Ֆլեմինգը, հանդիսացավ հեղուկ կուլտուրաների ծածկումը վազելինում լուծված գազ առաջացնող միկրոօրգանիզմներով։ Մանրէների աճն ուղեկցվում էր գազառաջացմամբ և վազելինի բարձրացմամբ, իսկ ծավալի փոփոխությունը վկայում էր բակտերային կուլտուրայի աճի մասին։ Այս մեթոդով հնարավոր էր ցույց տալ, որ շատ հականեխիչների ակտիվությունը զգալիորեն թուլանում է այնպիսի սպիտակուցային հեղուկներում, ինչպիսին արյան շիճուկն է, և հետաքրքիր էր այն, որ որոշ հականեխիչ նյութերի (յոդ, ֆենոլ՝ կարբոլաթթու, նատրիումի հիպոքլորիդ, քլորամին) որոշակի խտաստիճանների դեպքում մանրէների աճը նույնիսկ մեծանում էր։ Այս մեթոդով Ֆլեմինգը նաև ցույց տվեց, որ գանգրենայի հարուցիչ կլոստրիդիաներն առավել շատ աճում են այն վերքերում, որտեղ կան նաև աէրոբային մանրէներ՝ ստաֆիլոկոկեր և ստրեպտոկոկեր։
Ռայթն ու Ֆլեմինգը բացահայտեցին հականեխիչների մեկ այլ հիմնախնդիր ևս։ Նրանք հայտնաբերեցին, որ բարենպաստ պայմաններում թարախի և արյան լեյկոցիտները կարող են ոչնչացնել ավելի մեծ թվով ստաֆիլոկոկեր և ստրեպտոկոկեր, իսկ հականեխիչների ազդեցությունից այդ հատկությունը նվազում էր։ Հավանաբար հականեխիչ նյութերը սպանում էին լեյկոցիտներին։ Այս բարդ հարցի լուծումը Ֆլեմինգին տրվեց շատ հեշտությամբ։ Նա վերքին հպեց ապակե թիթեղ, որից հետո այն հպեց ագար-ագարի մակերեսի։ Այս գործողությունը Ֆլեմինգը կատարեց մի քանի անգամ, ամեն անգամ վերքը լվանալով հականեխիչի նոր քանակներով։ Այսպիսով, Ֆլեմինգը բացահայտեց, որ հականեխիչի երկարատև ազդման դեպքում մանրէների աճն ավելի շատ է լինում։
Պատահական բացահայտում
1928 թ. Ֆելեմինգն ուսումնասիրում էր ստաֆիլոկոկերի հատկությունները։ Այդ ժամանակ արդեն նա հեղինակավոր հետազոտող էր։ 1928 թ. սեպտեմբերի 3-ին Ֆլեմինգը վերադարձավ լաբորատորիա՝ օգոստոսյան ընտանեկան հանգստից հետո։ Մեկնումից առաջ նա նետել էր ստաֆիլոկոկերի բոլոր կուլտուրաները լաբորատորիայի անկյունի նստարանին։
Վերադառնալով, Ֆեմինգը նկատեց, որ թասիկներուց մեկում բորբոսասնկեր են աճել, իսկ ստաֆիլոկոկերի գաղութները ոչնչացվել են։ Ֆլեմինգը այն ցուց տվեց իր օգնական Մերլին Ցենին, որն ասաց. «Ահա թե ինչպես ենք բացահայտել լիզոցիմը» ։ Ֆլեմինգը բորբոսասնկերին դասակարգեց պենիցիլինների շարքին և մի քանի ամիս անց, 1929 թվականի մարտի 7-ին անջատված նյութն անվանեց պենիցիլին ։.
Ֆլեմինգն ուսումնասիրեց պենիցիլինի հակամանրէային ազդեցությունը տարբեր միկրոօրգանիզմների վրա և նկատեց, որ այն ազդում է այնպիսի մանրէների վրա, ինչպիսիք են ստաֆիլոկոկերը և այլ գրամ-դրական բակտերիաները, որոնք պատասխանատու են պնևմոնիայի, մենինգիտի, դիֆթերիայի առաջացման համար, բայց չի ազդում այնպիսի գրամ-բացասական հարուցիչների վրա, որոնք առաջացնում են որովայնային տիֆ։ Այն նաև ազդում էր գոնորեայի հարուցիչների վրա, չնայած վերջիններս գրամ-բացասական են։
Ֆլեմինգը քիմիկոս չէր, այդ պատճառով չէր կարող անջատել այդ ակտիվ նյութն ու օգտագործել։
«Պենիցիլինն ունի մի շարք առավելություններ հականեխիչների համեմատությամբ։ Այն հաջողությամբ ոչնչացնում է ստաֆիլոկոկեր, ստրոպտոկոկեր նույնսիկ 1:800 նորսարացմամբ։ Այն առավել հզոր ճնշող գործոն է, քան կարբոլաթթուն, միաժամանակ չի գրգռում վարակված մակերեսը և չի առաջացնում ինքնաթունավորում։ … Այս հայտնագործությունն իսկապես կբերի բժշկության զարգացմանը»:
Պետք է նշել, որ Ֆլեմինգը նկատի ուներ պենիցիլինի տեղային օգտագործումը, և չէր էլ մտածում, որ այն կարող է շրջանառվել արյան հունով և ոչնչացնել մանրէներին օրգանիզմի տարբեր հատվածներում։
Ֆլեմինգն իր հայտնագործությունը հրապարակեց 1928 թ. Փորձարարական ախտաբանություն բրիտանական ամսագրում, սակայն նրա հոդվածին քիչ ուշադրություն արժանացրեցին։ Ֆլեմինգը շարունակեց իր հետազոտությունները և հայտնաբերեց, որ պենիցիլինով աշխատելը բավականին դժվար է, և որ բորբոսանսնկի աճելուց հետո ավելի է դժվարանում հակաբիոտիկի անջատումը ազդող գործոնից։
Պենիցիլինի արտադրությունը բավականին դանդաղ էր ընթանում, որի պատճառով Ֆլեմինգն անհանգստացավ, որ պենիցիլինը լայն կիրառություն չի ստանա գործնական բժշկությունում։ Ֆլեմինգը միաժամանակ հայտնաբերեց, որ պենիցիլինը երկարատև չի կարող մարդու օրգանիզմում մնալ և երկարատև ազդել։ Շատ հետազոտություններ անարդյունավետ էին, հավանաբար այն պատճառով, որ պենիցիլինն օգտագործվում էր որպես մակերեսային նյութ։ Մինչև 1940-ական թվականները Ֆլեմինգը շարունակեց իր հետազոտությունները, փորձելով գտնել պենիցիլինի ստացման հեշտ ու արագ եղանակ ։
Այն բանից հետո, երբ Ֆլեմինգը դադարեց աշխատել պենիցիլինով, Ֆլորին և Չեյնը շարունակեցին հետազոտությունները պենիցիլինի զանգվածային արտադրության տեսակետից՝ ԱՄՆ-ի և Անգլիայի կառավարությունների օժանդակությամբ։
Պենիցիլինի մաքրումը և ստացումը
Պենիցիլինի մաքրմամբ և ստացմամբ Չեյնին ու Ֆլորին աշխատեցին Օքսֆորդում 1940 թ.։ Եթերով էքստրակցիայով նրանց հաջողվեց առանձնացնել բավականին քանակությամբ մաքուր նյութ՝ վարակված լաբորատոր կենդանիների վրա ուսումնասիրությունների համար։ Հետագայում պարզվեց, որ այդ հետազոտություններում օգտագործվող նյութի մեջ պենիցիլինի քանակը մինչև 1 % էր կազմում։ Փորձերը հաջողությամբ պսակվեցին։ Եթերի հեղուկը փոխարինվեց ամիլացետատով։ Այսպիսով, ստացվեցին պենիցիլինի առավել կայուն ձևեր և հեռացվեցին ավելորդ խոռնուրդները ։.
Ֆլեմինգի տեսությունը լաբորատոր կենդանիների և մարդկանց լեյկոցիտների համար՝ պենիցլինի ոչ թունավոր լինելու վերաբերյալ հաստատվեցին և արդեն 1941 թվականին ստացվեցին դրական արդյունքներ մի քանի վարակիչ հիվանդությունների բուժման տեսակետից։ Օստեոմիելիտի, սպաֆիլոկոկային սեպտիցեմիայի, ծննդաբերական տենդի, պնևմոնիայի և այլ վարակիչ հիվանդությունների բուժման գործում պենիցիլինի կիրառությունը բավականին բարեհաջող արդյունքներ տվեց։ Այն հսկայական դեր խաղաց երկրորդ համաշխարհային պատերազմում բազմահազար զինվորների կյանքի փրկության հարցում։ Հետագայում պարզվեց, որ նույնիսկ բակտերիային էնդոկարդիտը, որը համարվում էր 100 %-անոց մահացու ելքով հիվանդույթուն, կարելի է բուժել պենիցիլինով։
Մինչ Ֆլեմինգը որոշ հետազոտություններ արդեն կատարվել էին։ Մանսավորապես, Պաստերի ինստիտուտից Վաուդրեմերը հայտնել էր, որ Aspergillus fumigatus բորբոսասնկի հետ շփումից տուբերկուլյոզի հարուցիչները մահանում են, որի հիման վրա նա փորձեց բուժել տուբերկուլյոզով 200 հիվանդի, սակայն անարդյունք։ Նմանատիպ հետազոտություններ կատարվեցին նաև այլ տեսակի բորբոսասնկերի և մանրէների հետ։ Պարզ է, որ տարբեր մանրէների միջև անտոգոնիզմը հսկատեցված չէր, և այդ մասին նույնիսկ Ֆլեմինգը հայտնեց 1945 թ. նոբելյան դասախոսության ժամանակ։ Ֆլեմինգի բացահայտումը և պենիցիլինի ստացումը հիմք դրեցին հակաբիոտիկների հայտնաբերման և կիրառման համար ։.
Ֆլեմինգը միաժամանակ բացահայտեց, որ պենիցիլինի փոքր չափաքանակներով կիրառման դեպքում մանրէների դիմադրությունը հակաբիոտիկի նկատմամբ մեծանում է։ Նույն արդյունք է ստացվում նաև, երբ հակաբիոտիկն օգտագործվում է կարճատև ժամանակով։ Այդ մասին Ֆլեմինգը միշտ հայտնում էր իր հրապարակային դասախոսությունների ժամանակ, և միայն տարիներ անց հաստատվեց, որ հակաբիոտիկների երկարատև կամ փոքր չափաքանակներով կիրառումը կարող է թողնել հակառակ արդյունքը, մանրէների մոտ առաջանել կայունություն և նվազեցնել հակաբիոտիկի արդյունավետությունը։
Անձնական կյանք
Պատմությունն այն մասին, որ Ունիսթոն Չերչիլի հայրը վճարել է Ֆլեմինգի ուսուցումը այն բանից հետո, որբ Ֆլեմինգի հայրը փրկել է երիտասարդ Ուինսթոնին մահից, լեգենդ է համարվում։ Իր նամակում Ալեքսանդր Ֆլեմինգը իր ընկերջն ու գործակցին՝ Անդրե Գրացիային գրում էր, որ դա ուղղակի լավ հեքիաթ է։ «Ես չեմ փրկել Ունիսթոն Չերչիլի կյանքը պատերազմի ժամանակ։ Երբ 1943 թ. Չերչիլը հիվանդացավ Թունիսում՝ Կարթագենում, նա փրկվեց լորդ Մորանի օգնությամբ, որն օգտագործեց սուլֆանիլամիդ։ Չնայած The Daily Telegraphը 1943 թվականի դեկտեմբերի 21-ին գրեց, որ նա փրկվել է պենիցիլինով, իրականում այն նոր պատրաստուկ էր՝ սուլֆանիլամիդ…»
Ֆլեմինգի առաջին կինը, Սառան, մահացավ 1949 թ.։ Նրանց միակ երեխան՝ Ռոբերտ Ֆլեմինգը, բժիշկ էր։ Սառայի մահից հետո Ֆլեմինգն ամուսնացավ հույն Ամալիի Կոտսուրին-Վուրեկասի հետ, 1953 թ. ապրիլի 9-ին։ Վերջինիս մահացավ 1986 թ.։
Ֆլեմինգը բավականին հայտնի և ակտիվ մասոն էր։ Այս առումով նա բավականին տիտղոսներ ուներ ։.
1955 թ. Ֆլեմինգը մահացավ իր տանը՝ Լոնդոնում, սրտային անբավարարությունից։ Նրա մարմինը հրկիզվեց, իսկ մոխիրը թաղվեց Լոնդոնում՝ Սուրբ Պողոս տաճարում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բժշկության կամ ֆիզիոլոգիայի բնագավառում Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Շոտլանդացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Շոտլանդացի մանրէաբաններ Կատեգորիա:Լոնդոն քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Դարվել քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Շոտլանդիայի մասոններ Կատեգորիա:Գյուտարարներ Կատեգորիա:Վիրաբույժներ Կատեգորիա:Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ
Մարիա Քվիստ
Մարիա «Մայա» Մոնսոն (Maria «Maja» Månsson, ի ծնե` Քվիստ (Qvist, ), շվեդ կին քաղաքական գործիչ, Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության և նրա «Երիտասարդների լիգայի» ակտիվ մասնակից։
Կենսագրություն
Մարիա Քվիստը ծնվել է 1879 թվականի սեպտեմբերի 5-ին զինվորականի ընտանիքում, որտեղ նա 11 եղբայրներից և քույրերից ավագն էր։ Նմանատիպ ընտանեկան ծագմամբ շատ աղջիկներ այդ ժամանակ չեն ստացել պաշտոնական կրթություն։ Բայց դպրոցից հետո Մարիան մասնակցել է Մալմյո քաղաքում անցկացված փոքր գյուղական դպրոցների ուսուցիչների ներածական դասընթացին։ Այնուհետև հաճախել է նաև Գվիլանի ժողովրդական ավագ դպրոց, որը Շվեդիայի ամենահին նմանատիպ ուսումնական հաստատություններից է։ Մարիան 15 տարեկանից ստիպված էր աշխատել՝ հիմնականում Սկոնեում որպես աղախին կամ սպասավորուհի, սակայն արդեն 25 տարեկանում նա լիովին նվիրվել է քաղաքական գործունեությանը ։ Նրա քաղաքական համոզմունքները իրեն մղել են Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությանն անդամագրվելու և 1902 թվականին կանանց ընտրական իրավունքի համար ազգային ասոցիացիային անդամագրվելու։ Մյուս համախոհների հետ Քվիստը Ստոկհոլմում հիմնել է կին-տնաշխատողների ասոցիացիան և 1904 թվականին դարձել նրա առաջին նախագահը։ 1910 թվականին դարձել է առաջին կինը, որն ընտրվել է Եվլեի քաղաքային խորհրդում ։
Մարիա Քվիստը մտահոգված էր, հատկապես, կանանց իրավունքներով և պայքարել է կին աշխատավորների իրավունքների, աշխատանքային ժամի սահմանափակման և աշխատողների կրթության համար ։
Դարասկզբին ծանոթացել է ձախ լրագրող, գրող և նախկին զինվորական Ֆաբիան Մոնսոնի հետ։ Նրանք սկսել են ապրել միասին, բայց պաշտոնապես չեն ամուսնացել։ Դա բողոք էր այն ժամանակվա ամուսնական օրենքների դեմ, քանի որ կանայք ամուսնանալով կորցնում էին ինչպես պատասխանատվությունը, այնպես էլ ունեցվածքը։ Նրանց հարաբերությունները համապատասխանել են քաղաքացիական ամուսնության շվեդական տարբերակին։ Ավելի ուշ` 1922 թվականին, երբ Ֆաբիանը դարձել է 50 տարեկան, նրանք արքեպիսկոպոս Նատան Սյոդերբլոմին խնդրել են օրհնել իրենց հարաբերությունները։ Նրանք ամուսնացել են 1925 թվականին ` Շվեդիայի ամուսնության օրենքների փոխվելուց հետո։ Ամուսիններն ունեցել են նույն քաղաքական համոզմունքները. երկուսն էլ եղել են սոցիալ-դեմոկրատական երիտասարդական լիգայի վարչության անդամներ դրա հիմնադրման պահից։ Մարիան նաև կարևոր ներդրում է ունեցել Ֆաբիանի աշխատանքում` ուսումնասիրելով պատմական փաստերը, ինչպես նաև կարդալով և տպագրելով նրա աշխատանքները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեդ ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Շվեդիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սոցիալիստ ֆեմինիստներ
Խաչատուր Կեչառեցի
Խաչատուր Կեչառեցի, հայ բանաստեղծ, մշակութային գործիչ։
Եղել է Կեչառույքի միաբանության վանահայր, հայ ազգային ավանդների ջատագով ու պաշտպան՝ մոնղոլական արշավների շրջանում։ Հեղինակ է քնարական բանաստեղծությունների, նշանավոր պատմա-քաղաքական «Վասն աւերման տանս արևելյան» ողբի, հոգևոր մի շարք երգերի, ինչպես նաև «Վասն գալստեան մոգուցն» պարականոն զրույցի։ Նրա ջանքերով է վերականգնվել Սուտ-Կալիսթենեսի «Վարք Աղեթսանդրի» հայերեն թարգմանության բնագիրը՝ իր իսկ կազմած 18 օրինակներով, ներածությամբ ու համապատասխան պատկերազարդումներով։
Հին ու նոր մտայնությունների մի յուրօրինակ շաղախ է «Աղեքսանդրի պատմության» վրա կատարած նրա աշխատանքը, որը արտահայտությունն է ժամանակի քաղաքական նկրտումների, երկրի անկախության գաղափարի և «պսակավոր արքայի» գեղագիտական իդեալի։ Առասպելական հատկանիշներով օժտված Ալեքսանդր Մակեդոնացին թերևս ամենահայտնի կերպարն էր նշված խնդիրների արծարծման համար։ Սրանք արտահայտությունն են նաև «Աղեքսանդրի պատմության» հարստությունը ներկայացնող Խաչատուր Կեչառեցու չափական դրվագները, որ քառյակատիպ կաֆաների ձևով տեղադրվել են արձակ պատմության մեջ։ Ի տարբերություն միջնադարում տարածված գերազանցապես խոհա-խրատական բնույթի կաֆաների, այս ոտանավոր-շարքը պահպանում է պատմության սյուժետային գիծը։ Խաչատուր Կեչառեցու բանաստեղծությունները քնարական են, անմիջական, նրանց բնորոշ է ժողովրդական պարզ մտածողությունն ու տաղաչափությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միջնադարյան հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ մշակութային գործիչներ Կատեգորիա:Հայ գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Հայ-չիլիական հարաբերություններ
Հայ-չիլիական հարաբերություններ, երկկողմ դիվանագիտական հարաբերություններ Հայաստանի և Չիլիի միջև։ Չիլիում մոտ 600 մարդ ունի հայկական ծագում ։ Երկրները Միավորված ազգերի կազմակերպության անդամներ են։
Պատմություն
20-րդ դարում և ցեղասպանության ավարտից կարճ ժամանակ անց շատ հայեր նավով գնացել են «Ամերիկա»՝ չիմանալով, որ ուղևորվում են Հարավային Ամերիկա։ Չիլի ժամանած առաջին հայերը բնակություն են հաստատել Լիայլյայ քաղաքում՝ Վալպարաիսո նավահանգստից ոչ հեռու։ 1940-ական թվականներին Չիլիի կառավարությունը խրախուսում էր ներգաղթը երկիր, ինչը հանգեցրել է երկիր ժամանած հայերի ավելացմանը ։ 1993 թվականի ապրիլի 15-ին Հայաստանը և Չիլին դիվանագիտական հարաբերություններ են հաստատել ։
2007 թվականին Չիլիի կառավարությունը ճանաչել է Հայոց ցեղասպանությունը ։ 2010 թվականին Հայաստանը պատվավոր հյուպատոս է նշանակել Սանտյագոյում։ 2014 թվականի հուլիսին Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանը պաշտոնական այցով եղել է Չիլիում, որտեղ բանակցություններ է վարել Չիլիի նախագահ Միշել Բաչելետի հետ։ Նախագահները քննարկել են հայ-չիլիական երկկողմ հարաբերությունների ամրապնդմանն առնչվող հարցերի լայն շրջանակ և հեռանկարային մի շարք ոլորտներում համագործակցության զարգացմանն ուղղված համատեղ ջանքերը։ Երկրների ղեկավարները երկրների արտգործնախարարությունների միջև ստորագրել են Փոխըմբռնման և համագործակցության հուշագիր ։ 2016 թվականին Չիլին Երևանում մշտական պատվավոր հյուպատոս է նշանակել ։
2018 թվականի ապրիլին երկրները նշել են դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման 25-ամյակը ։ Նույն թվականին Հայաստանը և Չիլին չեղյալ են հայտարարել վիզաները դիվանագիտական և պաշտոնական անձնագրեր ունեցողների համար ։
Առևտուր
2018 թվականին երկրների միջև ապրանքաշրջանառության ծավալը կազմել է 1,9 միլիոն ԱՄՆ դոլար ։ Հայաստանից Չիլի արտահանվում է երկաթի հանքաքար։ Չիլիից Հայաստան արտահանվում են ձուկ և ոգելից խմիչքներ (գինի)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի երկկողմ հարաբերություններ Կատեգորիա:Չիլիի երկկողմ հարաբերություններ
Ստեփանոս Թոխաթեցի
Ստեփանոս Թոխաթեցի, հայ բանաստեղծ և տաղասած, գրիչ։
Ականատես է եղել օսմանյան Թուրքիայի արևելյան նահանգներում առաջացած Ջալալինների շարժման և թուրք–պարսկական պատերազմի հետևանքով հայ ազգաբնակչության զանգվածային տեղահանությանը, ինքը ևս հայրենակիցների հետ տարագրվել է։ Հայտնի է, որ 1580-ին կարգվել է քահանա, 1589-ին մեկնել Երուսաղեմ, 1621-ին՝ վերադարձել ծննդավայր։ Կյանքի մեծ մասն ապրել է, ստեղծագործել է Կ.Պոլսում, ապա՝ Ղրիմի Կաֆա (Թեոդոսիա) քաղաքում, Սուրխաթի Ս. Խաչ վանքում։
Թողել է պատմագրական արժեք ներկայացնող բանաստեղծական բազմաժանր և հարուստ ժառանգություն՝ ողբ, երգիծական ոտանավոր, ներբող, գանձ, հիշատակարան։ Ստեղծագործության հիմնական նյութը թուրքական լծի տակ ընկած հայ ժողովրդի մի ստվար հատվածի ողբերգական վիճակն է, ազգային ու սոցիալական կեղեքումը, տարագրության մեջ կրած զրկանքները։ Հատկանշական է «Ողբ ի վերա Եվդոկիա մեծի քաղաքին» ծավալուն բանաստեղծությունը, որտեղ իրական մանրամասներով նկարագրվում է վաճառաշահ քաղաքի երբեմնի բարգավաճ կյանքն ու ավերումը։ Երգիծական բանաստեղծություններից ուշագրավ են «Գովասանութիւն Կաֆայու քահանայից վերա»–ն, ինչպես նաև կենցաղային խնդիրներ արծարծող «Ոտանաւորս և գանկատս լվաննուն և ճանճերուն ի Ստեփանոս Թոխաթցի երիցուէ ասացեալ»–ը։ Հայտնի են նրա «Ողբ վասն տղահասակ ննջեցելոց», «Տաղ ի Կաֆայ», «Ողբ ի վերայ վաղամեռիկ եղբոր իւրոյ Յակոբ քահանայի Եւդոկեացւոյ» և այլ գործեր։ Ստեփանոս Թոխաթեցու ստեղծագործությունը պարզ, անպաճույճ ոճի, քնարականության և պատմական հավաստիության շնորհիվ ժամանակին լայն տարածում է գտել։
Ստեփանոս Թոխաթեցին ծավալել է գրչագրական գործունեություն՝ ընդօրինակելով մի շարք ձեռագրեր՝ շարակնոց, սաղմոսարան, քարոզգիրք, գանձարան, հայսմավուրք, որոնք պահվում են Վենետիկում, Երուսաղեմում, Երևանում (Մատենադարան)։ Եղել է նաև ուսուցիչ, Թոխաթում և Կաֆայում պատրաստել բազմաթիվ հետևորդ–աշակերտներ, որոնց մասին հիշատակում է իր տաղերում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միջնադարյան հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ տաղասացներ Կատեգորիա:Հայ գրիչներ
Տուգուրո-Չումիկանսկի շրջան
Տուգուրո-Չումիկանսկի շրջան (Тугуро-Чумиканский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Խաբարովսկի երկրամասում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 96080 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 2411 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,03 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խաբարովսկի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Մասոնական տաճար (Սանտա Կրուս դե Տեներիֆե)
Մասոնական տաճար Սանտա Կրուս դե Տեներիֆեում (Templo Masónico de Santa Cruz de Tenerife), Իսպանիայի գլխավոր մասոնական տաճարներից մեկը, Կանարյան կաղիների առաջին մասոնական տաճարը։ Գտնվում է Կանարյան կղզեխմբի Տեներիֆե կղզու Սանտա Կրուս դե Տեներիֆե քաղաքում՝ Սան Լուկաս փողոցում ։
Անյաս օթյակի պատմություն
«Անյաս» օթյակի հիմնադիր անդամների մեծ մասը եղել է Տեներիֆեում նախկինում ստեղծված օթյակների անդամ։ Նրանք միավորվեցին Մեծ իբերական արևելքի իրավասությամբ, որի մաս կազմեցին մինչև 1903 թվականը։ 1903 թվականից օթյակն անցավ Իսպանական մեծ արևելքի իրավասության ներքո։ 1923 թվականին հիմնադրվեց Մեծ կանարյան օթյակը, որը անցավ Բարսելոնայի մեծ իսպանական օթյակի իրավասության ներքո և այդպիսին մնաց ընդհուպ մինչև 1931 թվականը։
Բացի բուն օթյակի ստեղծումից նաև ստեղծվեցին մի շարք լրացուցիչ աստիճանի կազմակերպություններ, որոնցից էին «Անյասի» ղեկավարի մարմինը և «Կանարյան Կադոշի ասպետներ» բարձրագույն ատյանը, ինչպես նաև աշխարհիկ դպրոցը (Անյասի դպրոց), որը գոյություն ունեցավ մինչև օթյակի լուծարումը։ Այն առավել քիչ պաշտպանված սոցիալական խմբերի ներկայացուցիչների համար իրականացնում էր երեկոյան դասընթացներ ։
Տաճարի շենք
Տաճարի շենքը կառուցվել է 1899 և 1902 թվականների միջև ընկած ժամանակահատվածում մունիցիպալ ճարտարապետ Մանուել դե Կամարի նախագծով և «Անյաս» օթյակի հավաքած միջոցներով։ Այնուամենայնիվ, տաճարի դիմային մասի վերջնական ձևավորումը մինչև 1923 թվականը չի ավարտվել։
1899 թվականի մայիսի 29-ին օթյակի քննարկմանն է ներկայացվել առաջարկ, համաձայն որի պետք է սեփական մասոնական տաճարի կառուցման համար ձեռք բերվեր հողակտոր։ Համապատասխան տարածք գտնվեց Սանտա Կրուս դե Տեներիֆե քաղաքի Սան Լուկաս փողոցում, որը պատկանում էր դոն Մանուել Մորային։ Հողակտորի ընդհանուր մակերեսը կազմում էր 552 քառակուսի մետր, լայնությունը ՝18,40 մետր, երկարությունը՝ 30 մետր։ Սեփականատերը յուրաքանչյուր քառակուսի մետրի համար պահանջում էէր 4 պեսետ, այսինքն՝ ընդհանուր հողակտորը վաճառում էր այն ժամանակվա համար բավականին թանկ գնով՝ 2208 պեսետով։ Նույն թվականի հունիսին օթյակի նիստի ընթացքում որոշում կայացվեց գնել նշված հողակտորը։ Սկզբնական շրջանում շինարարության բյուջեն գնահատվում էր 15 հազար պեսետ և իր մեջ չէր ներառում ո՛չ ճակատամասի ձևավորումը և ո՛չ էլ ցանկապատը։ Շինարարության վերջնական արժեքը կազմեց 20008 պեսետ, որը բաժանված էր 200 բաժնետոմսերի։ 1900 թվականի հոկտեմբերի 12-ին օթյակը շինարարության թույլտվության լիցենզիայի համար դիմեց մունիցիպալ իշխանություններին և 12 օր անց հաստատում ստացավ։ 1904 թվականի սեպտեմբերի 24-ին տաճարն օծվեց՝ չնայած այդ պահի դրությամբ դեռևս շինարարական աշխատանքները չէին ավարտվել։
Շինությունը գտնվում է բակի հետնամասում՝ ճանապարհից որոշակի հեռավորության վրա։ Այն հարուստ է զարդաքանդակներով, որոնք գերազանցապես եգիպտական ծագման են։ Շինության ճակատամասը բաժանված է երեք մասի։ Կենտրոնականը կազմված է երկու խոշոր կառուցված սյուներից, որոնք մասնակիորեն պատված են թիթեղով փայլաթիթեղով, ինչպես նաև խոյակներով, որոնք զարդարված են շողշողացող ճառագայթներով և արմավենու տերևներով, որոնց վրա տեղադրված է եռանկյուն մեծ ճակտոնը։ Ճակտոնի վրա առկա է աչք, որը շրջապատված է շողացող ճառագայթներով, որը, համաձայն մասոնական խորհրդանշանների, իրենից ներկայացնում է Տիեզերքի մեծ ճարտարապետի «բարձրագույն էությունը»։ Յուրաքանչյուր սյուն պահպանում են երկու սֆինքս (ընդհանուր հաշվով չորս սֆինքս), որոնք պառկած են փորի վրա և ծածկված նեմեսներով։ Փայտյա գլխավոր դուռը զարդարված է երկրաչափական թեմատիկայով։ Դռան վերևի բարավորը ծածկված է արմավենու տերևներով և արծվի թևերով արև, որն իրենից ներկայացնում է Հոր աստվածության խորհրդանիշ։ Շինությունը կանգնած է ստիլոբատի վրա։
Գլխավոր մուտքի դռնից ներս տեղակայված է ընդունարանի սրահը, որի վերջում գտնվում է ևս մեկ դուռ, որը պատրաստված է նմանատիպ ոճով։ Այն տանում է նիստերի դահլիճ։ Այստեղ պահպանվել են խճանկարով պատված հատակը, ռելեֆային սյուները։ Այնուամենայնիվ առաստաղի որմնանկարները ներկված են սպիտակ ներկով, իսկ փայտյա կոնստրուկցիան՝ ծածկված ալյումինե թիթեղներով։
Խորհելու սենյակը տեղակայված է նկուղում, որը փորված է բնական լավայի խողովակում։ Շինության երրորդ հարկում գտնվում է ճակատամասի կողմից բացվող պատուհաններով երեկույթների սրահը։ Վերջին հարկում տեղակայված են մի քանի սենյակներ։
Սանտա Կրուս դե Տեներիֆե մասոնական տաճարը գտնվում է այն նույն լայնության վրա (28° հյուսիս), որի վրա տեղակայված է Եգիպտոսում գտնվող Սուրբ Կատարինէի Վանք|Սուրբ Կատարինեի վանքը։ Այդ վանքը կառուցված է այն վայրում, որտեղ, համաձայն Հին Կտակարանի, Մովսեսը ստացավ սալիկների վրա գրված տաս պատվիրանները ։
Ֆրանկիստական վարչակարգի կողմից բռնագրավում
1936 թվականի սեպտեմբերի 15-ին գեներալ Ֆրանկոյի կողմից մասոնների դեմ ուղղված առաջին հրամանագրի համաձայն շինությունը բռնագրավվում է և փոխանցվում Իսպանական ֆալանգային, որը որոշակի ժամանակահատվածում ցանկացողների համար կազմակերպեց վճարովի այցելություն դեպի մտորումների սենյակ։ Շուտով դրանից հետո տաճարը վերափոխվում է որպես զինվորական դեղագործական պահեստ և միաժամանակ օպտիկայի խանութ։ Շինության վերին հարկերը ձևափոխվում են որպես զինվորական զորանոցներ։ 1990 թվականից մինչև մեր օրերը տաճարը փակված է մնում։ Օթյակի արխիվը տեղափոխվել է Սալամանկայի հատուկ բաժանմունք, որը ներկայում կոչվում է «Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ընդհանուր արխիվ» և հանդիսանում է Իսպանիայի ազգային պատմական արխիվի մաս։
2001 թվականինիսպանական պետությունը տաճարը 470 հազար եվրոյով վաճառում է Սանտա Կրուս քաղաքի իշխանություններին։
Վերականգնում
Ներկա դրությամբ շինության վերանորոգում կամ վերականգնում չի կատարվել։ Տեներիֆեի կառավարության պատմական ժառանգության հանձնաժողովի կարգադրությամբ ճարտարապետ Խերման Դելգադո Պերեսը մշակել է վերականգնման գլխավոր նախագիծ, որը 2,5 տարի անց մերժվել է։
Ներկա դրությամբ Սանտա Կրուս դե Տեներիֆեի զարգացման համանքը, որը ղեկավարում է սոցիալիստ խորհրդական Ֆլորենտինո Գուսման Մեդինա Պլասենսիան, մշակում է վերականգնման նախագիծ, որի վրա աշխատանքների համար ներգրավվել է ճարտարապետ Խոսե Միգել Մարկես Սարատը։
2007 թվականին շինությանը շնորհվել է մշակութային ժառանգության կարգավիճակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1902 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Մասոնական շինություններ Կատեգորիա:Մասոնությունն Իսպանիայում Կատեգորիա:Տեներիֆե Կատեգորիա:Իսպանիայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Կրոնը Կանարյան կղզիներում
Դոլար
Դոլար (գրվում է նաև դոլլար անգլերեն՝ dollar), լայնորեն տարածված դրամական միավորի անվանում, օգտագործվում է բազմաթիվ երկրներում, այդ թվում Ավստրալիայում, Բելիզում, Կանադայում, Նոր Զելանդիայում, ԱՄՆ-ում և այլ երկրներում։
Ծագումնաբանություն
«Դոլար» բառը գերմանական թալեր դրամի անվան անգլիականացված ձևն է (ըստ երևույթին անգլերեն լեզու է մուտք գործել հոլանդական կամ դանիական «դալեր» տարբերակից)։ Թալերը համատարած դրամական միավոր էր միջնադարյան գերմանական պետություններում և ամբողջ Արևմտյան Եվրոպայում ընդհանրապես, այդ թվում այն ճանաչված էր Անգլիայում։ Ժամանակակից աշխարհում «դոլար» անունը համբավ է ձեռք բերել մասնավորապես ԱՄՆ դոլարի շնորհիվ, որը «դոլար» անվանումը կրող բոլոր տարադրամներից ամենատարածվածը և ամենաճանաչվածն է։
Օգտագործում
Դոլարը տարբեր երկրներում արտադրվել և շրջանառության մեջ է բաց թողվել թղթադրամի և մետաղադրամի տեսքով։ Շատ երկրներում այն շրջանառությունից դուրս է եկել զանազան պատճառներով։
Նախկինում շրջանառության մեջ գտնվող «դոլար» տարադրամներ
Կատեգորիա:Դրամագիտություն Կատեգորիա:Դրամական միավորներ Կատեգորիա:Թղթադրամներ Կատեգորիա:Մետաղադրամ Կատեգորիա:Դոլար Կատեգորիա:Ասիական արժույթներ Կատեգորիա:Աֆրիկյան արժույթներ Կատեգորիա:Հյուսիսամերիկյան արժույթներ
Մոգերի նվերը (Օ․ Հենրի)
Մոգերի նվերը (The Gift of the Magi), ամերիկացի հանրահայտ գրող Օ․ Հենրիի (գրական կեղծանունը՝ Ուիլիամ Սիդնեյ Փորթեր) նովելներից է, հրատարակված 1906 թվականի ապրիլին, «Չորս միլիոն» ժողովածուում։ Սա դասական պատմվածք է՝ անսպասելի ավարտով, ինչը բնորոշ է Օ․ Հենրիին։ Ժանրը սենտիմենտալ դրամա է, հեղինակն այն գրել է 1905 թվականին, Նյու Յորքի ամենահին պանդոկներից մեկում՝ Փիթի պանդոկում (Pete's Tavern) ։ Առաջին անգամ այն հրատարակվել է «The New York Sunday World»  թերթում՝ 1905թ․-ի դեկտեմբերի 10-ին։
Մոգերը իմաստուն մարդիկ էին, ովքեր նվերներ էին բերում նորածին Հիսուսին մսուրում։ Նրանք ստեղծեցին Սուրբ Ծննդյան օրը նվերներ տալու արվեստը։
Համառոտ շարադրանք
Միստր Ջեյմս Դիլինգեմ Յանգը (Ջիմ) իր կնոջ՝ Դելլայի, ապրում են մի համեստ բնակարանում։ Կա երկու բան, որոնցով նրանք հպարտանում են․ Դելլայի երկար, գեղեցիկ, մինչև ծնկները հասնող մազերը և Ջիմի ոսկե ժամացույցը, որը պատկանել էր նրա պապին, ապա՝ հորը։ Սուրբ Ծննդյան նախօրեին, ունենալով ընդամենը 1 դոլար և 87 ցենտ և հուսահատված, որ չի կարողանա նվեր գնել Ջիմի համար, Դելլան վաճառում է մազերը մոտակա վարսավիրանոցում, մադամ Սոֆրինի մոտ, դրա դիմաց ստանալով 20 դոլար։ Երկար փնտրելուց հետո, ի վերջո, Դելլան 21 դոլարով պլատինե շղթա է գնում Ջիմի գրպանի ժամացույցի համար։ Բավարարված իր գնած կատարյալ նվերով՝ Դելլան շտապում է տուն և սկսում ընթրիք պատրաստել։ Ժամը 7-ին Դելլան նստում է դռան մոտ ու սպասում Ջիմի գալուն։ Ջիմը սովորաբար չէր ուշանում, այս անգամ էլ սովորականի նման նա ներս է մտնում և,Դելլային տեսնելով, ապշահար կանգ առնում։ Դելլան խոստովանում է, որ վաճառել է մազերը Ջիմին նվեր գնելու համար։ Այդ ժամանակ Ջիմը ցույց է տալիս իր՝ Դելլայի համար գնած նվերը՝ մի զույգ մազակալ, բայց Դելլայի մազերն արդեն կարճ էին։ Հետո Դելլան է ցույց տալիս իր՝ Ջիմի համար գնած շղթան, որին ի պատասխան Ջիմն ասում է, որ ինքը վաճառել է ժամացույցը մազակալները գնելու համար։ Հիմա արդեն թե Ջիմը, թե Դելլան ունեն նվերներ, որոնք սակայն չեն կարող օգտագործել։ Նրանք հասկանում են, որ չնայած միմյանց հանդեպ իրենց սերն արտահայտելու բոլոր ջանքերին, այդ սերն այժմ անարժեք էր։ Պատմությունն ավարտվում է համեմատությամբ․ հեղինակը զոհողության գնով ձեռք բերած նվերները համեմատում է աստվածաշնչյան մոգերի նվերների հետ ։
Ստոյան Ջուջև
Ստոյան Ստոև Ջուջև (Стоян Стоев Джуджев, 6 դեկտեմբերի 1902, Պազարջիկ - 17 մարտի, 1997, Սոֆիա), բուլղարացի երաժշտագետ, բանահյուսագետ, էսպերանտիստ և բուլղարական ազգային երաժշտության ուսումնասիրող ։
Կենսագրություն
Ստոյան Ջուջևը ծնվել է 1902 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Պազարջիկ քաղաքում։ Պանագյուրիշտե քաղաքում ավարտել է դպրոցը։ Սոֆիայում սովորել է Երաժշտության պետական ակադեմիայում, որն ավարտել է 1924 թվականին (սովորել է Դոբրի Խրիստովի, Ստոյան Բրաշովանովի և Դիմիտր Ռադևի մոտ)՝ ստանալով դիրիժորի մասնագիտություն։ Կրթությունը շարունակել է Փարիզում՝ Սորբոնի համալսարանում։ 1931 թվականին պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսությունը «Ռիթմն ու տակտը բուլղարական ժողովրդական երաժշտության մեջ» (Ритъм и такт в българската народна музика) թեմայով։ Ստոյան Ջուջևին Ռաբինդրանաթ Թագորն առաջարկել է դասավանդել Հնդկաստանում, սակայն Ջուջևը նախընտրել է մնալ Բուլղարիայում ։ 1931 թվականին Ստոյան Ջուջևը ազգագրություն, ակուստիկա ու ժողովրդական երաժշտություն է դասավանդել Երաժշտության պետական ակադեմիայում, ինչպես նաև աշխատել է որպես ռեժիսոր։ 1937 թվականից դոցենտ է, 1941 թվականից՝ պրոֆեսոր (երաժշտական ազգագրություն և բուլղարական ժողովրդական երաժշտություն)։
1954-1974 թվականներին Ստոյան Ջուջևը եղել է Բուլղարիայի պետական կոնսերվատորիայի երաժշտության պատմության ու ազգագրության ամբիոնի վարիչ։ Աշխատել է բուլղարական ժողովրդական երաժշտության տեսության բնագավառում, զարգացրել է Դոբրի Խրիստովի և Վասիլ Ստոինի տեսական դրույթները։ Ստոյան Ջուջևի հայտնի աշակերտներից են եղել Իվան Կաչուլևը, Ելենա Ստոինը, Նիկոլայ Կաուֆմանը, Տոդոր Ջիջևը և Միխայիլ Բուկուրեշտլիևը ։ Ստոյան Ջուջևը եղել է Էսպերոնտոյի համաշխարհային ակադեմիայի անդամ և այն 45 էսպերանտիստներից մեկը, ովքեր առավել լավ էին տիրապետում այդ լեզվին։ Ստոյան Ջուջևը եղել է Պետր Դինովի փիլիսոփայական հայացքների հետևորդ։
Ստոյան Ջուջևը մահացել է 1997 թվականի մարտի 17ին Սոֆիայում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարացի երաժշտագետներ Կատեգորիա:Բուլղարացի էսպերանտիստներ Կատեգորիա:Բուլղարացի պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ
Կորգոն (գետ)
Կորգոն (Коргон), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունում, Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Չարիշ գետի ափում։ Գետի երկարությունը 43 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վագա գետն է։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Հյուսիսային Դվինա գետն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Հյուսիսային Ռեխտա
Հյուսիսային Ռեխտա (Северная Рехта), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունում, Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ռեխտա գետի աջ ափում՝ 6 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո-Պեչորսկ ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վագա գետն է։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Հյուսիսային Դվինա գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ժոզե (Վերին Պրովանսի Ալպեր)
Ժոզե (Jausiers), համայնք Ֆրանսիայի Պրովանս-Ալպեր-Լազուր ափ մարզի Վերին Պրովանսի Ալպեր գավառում։ Մտնում է Բարսելոնետ կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի շրջանը՝ Բարսելոնետ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 04096։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 1068 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 626 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 471-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 155-ը անգործ (ակտիվության ցուցանիշը 75,2 %, 1999 թվականին եղել է՝ 73,9 %)։ 471 աշխատունակ բնակիչներից 451-ը աշխատում էին (240 տղամարդ և 211 կին), անաշխատանք էին 20-ը (11 տղամարդ և 9 կին)։ 155 անգործ մարդկանցից 33-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 66-ը թոշակառու, 56-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Տրոիցկոյի շրջան (Խաբարովսկի երկրամաս)
Ստեղծվել է 1934 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տրոիցկոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 27800 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 20146 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,72 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խաբարովսկի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Միշկովա
Միշկովա  (Мышкова), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլգոգրադի մարզում։ Գետի երկարությունը 100 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տերսա գետն է, գետի ենթաավազանը Խյոպրա և Հյուսիսային Դոնցա գետերն են։ Գետավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ։
Կովալյովի տուն (Ազով)
Կովալյովի տուն (Дом Ковалева), մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ ՌԴ Ռոստովի մարզի Ազով քաղաքում։ Գտնվում է Մոսկովյան փողոց, 23 հասցեում։ Պահպանվում է օրենքով համաձայն 18.11.1992 թվականի թիվ 301 որոշման ։
Պատմություն
1912 թվականին Ռոստովի մարզի Ազով քաղաքի Մոսկովյան, 23 հասցեում կառուցվել է երկհարկանի շենք։ Տունը գտնվում էր թանգարանի դիմաց, նրա սեփականատերը և հիմնադիրը Գ. Ի. Կովալյովն էր։ Տան կառուցումից անմիջապես հետո այնտեղ տեղավորվեց Գ. Ի. Կովալյովի տեխնիկական ունիվերսալ խանութը, որտեղից քաղաքացիները կարող էին ձեռք բերել տարբեր տեսակի ապրանքներ` էլեկտրական լամպեր, մսաղացներ, գրամոֆոններ, պատի և գրպանի ժամացույցներ, բրեզենտե պարկեր, հեծանիվներ, կարի մեքենաներ, սրճաղացներ, ձայնասկավառակներ։ Իր տան նկուղը Կովալյովը հատկացրել էր ռուսական գինիների մառանին, իսկ խանութին կից սկսել էր գործել փականագործական-մեխանիկական արհեստանոց։
Այս շենքն իր գոյության տարբեր ժամանակահատվածներում պատկանել է քաղաքային հաստատություններին. այստեղ գործել է քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման բաժին, գտնվել են առևտրապահեստային բնույթի տարածքներ, աշխատել են շրջանային խնայդրամարկղը և ԽՍՀՄ պետապը ։
Կովալյովի տունն այն եզակի շինություններից է, որոնք պահպանվել են Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ ։
Նկարագրություն
Կովալյովի տան ճարտարապետությունը բնութագրվում է բարձր առաստաղներով, մեծ չափերի պատուհաններով, պատշգամբներով, որոնք զարդարված են կոփածո նախշերով։ Տանիքի ծածկույթը սոխաձև է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի շենքեր և կառույցներ
BTS խմբի սինգլների սկավառակագրություն
Հարավկորեական BTS բոյբենդի սկավառակագրություն, որն իր մեջ ներառում է 22 սինգլ և 2 պրոմոսինգլ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սկավառակագրություններ Կատեգորիա:BTS
Ջեք Դևենպորտ
Ջեք Դևենպորտ (Jack Davenport, ), բրիտանացի դերասան։ Ռուսաստանում նա հայտնի է «Կարիբյան ծովի ծովահենները» և «Տաղանդավոր պարոն Ռիլին» ֆիլմերում նկարահանված երկրորդական դերերում։ Մեծ Բրիտանիայում նա ավելի հայտնի է, քանի որ նկարահանվել է «This Life» ֆիլմում և «Քառակի սեր» հեռուստասերիալում։ Նաև նաև նկարահանվել է մի շարք այլ ֆիլմերում և ձեռք է բերել համբավ որպես դերասան։ Վերջերս նա նկարահանվել է «Կիսապաշտպան քաղաք» ֆիլմում, որպես ֆիլմի գլխավոր դերակատար։
Կենսագրություն
Ջեք Դևենպորտի հայրը Նայդժելա Դեվենպորտան է, իսկ մայրը՝ Մարիա Էիտկենը։ Նրա կինը՝ Միշել Գոմեզը նաև դերասան է և ունեն որդի։
Նիկոս Լիբերոպուլոս
Նիկոլաոս Լիբերոպուլոս (Νίκος Λυμπερόπουλος, ), հույն ֆուտբոլիստ, հարձակվող։
Ակումբային կարիերա
Նիկոս Լիբերպուլոսը Պելոպոնեսում ծնված ամենահայտնի ֆուտբոլիստներից մեկն է։ Կարիերան սկսել է «Էրանի Ֆիլատրոն» ակումբում, իսկ 1994 թվականին տեղափոխվել է «Կալամատու» ակումբ։ 1996 թվականին հիացնելով «Պանաթինաիկոս» ակումբի անդամերին՝ Լիբերոպուլոսը տեղափոխվել է մայրաքաղաք։ Իր նոր ակումբի հետ հասել է մինչև չեմպիոնների լիգայի կիսաեզրափակիչ փուլ։ Իտալական ակումբները հետաքրքրություն են ցուցաբերել խաղացողի նկատմամբ (հիմնականում «Յուվենտուսը» և «Վերոնա»), բայց նա մնացել է Աթենքում՝ հավատարմություն ցուցաբերելով «Պանաթինաիկոսին»։ 2003 թվականին Լիբերոպուլոսը կոնֆլիկտ է ունեցել ղեկավարության հետ պայմանագրի պայմանների շուրջ, որի արդյունքում նա հեռացել է ակումբից։ Նիկոսը առաջարկներ ուներ «Օլիմպիակոս» և «Մարսել» թիմերից, սակայն արդյունքում ընտրել է Աթենքի «ԱԵԿ» ակումբը, որտեղ միանգամից դարձել է հայտնի խաղացող և թիմի ավագ։ 2007 թվականին հարձակվողին ցանկացել է գնել գերմանական «Նյուրնբերգ»-ը, սակայն ակումբի նախագահը հրապարակավ հրաժարվել է վաճառել իր թիմի լավագույն խաղացողին։
2008 թվականի հուլիսի 13-ին հայտարարվել է Լիբերոպուլոսի անցման մասին դեպի գերմանական Բունդեսլիգայի «Այնտրախտ» թիմը Մայնի Ֆրանկֆուրտից, որի հետ ֆուտբոլիստը կնքել է երկամյա պայմանագիր ։
2010 թվականի հուլիսի 1-ին տեղափոխվել է «ԱԵԿ», որի հետ ստորագրել է մեկամյա պայմանագիր ։
Թիմային կարիերա
Լիբերոպուլոսն ազգային հավաքականի կազմում խաղում է 1996 թվականից։ Թիմում հայտնի է որպես «ջոկեռ»՝ փոխարինման դուրս գալով խաղի վերջին քառորդում ու վճռական գոլեր խփելով։
Ձեռքբերումներ
«Էրանի Ֆիլատրոն»
«Կալամատա»
«ԱԵԿ»
Հղումներ
Կատեգորիա:Օգոստոսի 4 ծնունդներ Կատեգորիա:1975 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆուտբոլիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հունաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հույն ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պանաթինաիկոսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Այնտրախտ Ֆրանկֆուրտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2012-ի ֆուտբոլիստներ
Օխոտսկի շրջան
Օխոտսկի շրջան (Охотский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Խաբարովսկի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Օխոտսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 158517,8 կմ²։
Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 8197 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,05 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Nicolas Chumachenco
Կատեգորիա:Խաբարովսկի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Մոհամմադ-Ալի Ջամալզադե
Մոհամմադ-Ալի Ջամալզադե, պարսիկ արձակագիր, թարգմանիչ, բանասեր։
Կենսագրություն
Վաղ տարիքից մեկնել է Բեյրութ, ապա՝ Եվրոպա ուսանելու, և այլևս հայրենիք չի վերադարձել։ Ջամալզադեն Իրանի առաջին գրողն է, որ նոր պատմվածքներ է գրել խոսակցական պարսկերենով, և համարվում է պարսկական պատմվածքի հիմնադիրը։ 1921 թվականի հունվարին Ջամալզադեն Բեռլինում հրատարակվող «Քավեհի» էջերում հրատարակում է «Պարսկերենը շաքար է» պատմվածքը, իսկ տարեվերջին լույս է ընծայում պարսկերեն աշխարհաբարով անդրանիկ գիրքը՝ «Լինում է, չի լինում»։ Դրանում զետեղված վեց պատմվածքներն աչքի էին ընկնում սուր երգիծական բնույթով և լիովին նորություն էին իրանական գրականության մեջ։