cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նիկոլայ Ռուբցով
Կենսագրություն
Նիլոլայ Միխայիլի Ռուբցովը ծնվել է 1936 թվականի հունվարի 3-ին Եմեցկի շրջանի հյուսիսային տարածքում` այժմ Արխանգելսկի մարզում։ 1937 թվականին իր ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Նյանդոմա։ 1939 -1940 թվականներին հայրը` Ռուբցով Միխայիլ Անդրիանովիչը աշխատել է որպես գլխավոր տնօրեն Նյանդորսկում։ 1941 թվականի հունվարին Միխայիլ Ռուբցովը դարձել է Վոլոգդայի կուսակցության քաղկոմ։ 1942 թվականի ամռանը մահանում է մայրը և կրտսեր քույրը, այդ ժամանակ հայրը ճակատում էր, իսկ մյուս երեխաները գնում են գիշերօթիկ։ Այդ ամռանը 6-ամյա Նիկոլայը գրել է իր առաջին բանաստեղծությունը։ Նիկոլայը և նրա եղբայրը առաջին անգամ գնում են Կրասովսկիի մանկատուն, 1943 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1950 թվականի հունիսը Նիկոլայը ապրել և սովորել է Նիկոլայ Տատեմսկու շրջանի Վոլոգդայի գյուղի որբանոցում։ Այժմ այդտեղ է գտնվում նրա տուն-թանգարանը։ Նույն գյուղում էլ ապրել և սովորել է իր դուստր` Էլենան։ Ինքնակենսագրականում, որը գրել է Տրաֆլոտում 1952 թվականին Նիկոլայը գրել է, թե ինչպես է հայրը ռազմակաճատատ մեկնել և մահացել 1941 թվականին։ 1944 թվականին վիրավորվելուց հետո ողջ մնաց։ Նա վերադարձել էր Վոլոգդա և նույն տարում ամուսնացել երկրորդ անգամ, մնացել այնտեղ ։ Նա այլևս չէր կարող, քանի որ Կրասովսկիի մահվան փաստաթղթերը մանկատունը գտել էր և Նիկոլայը հանդիպել էր նրան միայն 1955 թվականին։ 1950 թվականից մինչև 1952 թվականը Ռուբցովը սովորել է Տոտեմսկի անտառատնտեսության քոլեջում։ 1952 թվականից մինչև 1953 թվականը աշխատել է որպես հրշեջ Արխանգելսկի ուռկանապարկ նավատորմում։ 1953 թվականի օգոստոսից մինչև 1955 թվականի հունվարը նա սովորել է Մուրմանսկի մարզի Մինխիպրոմկի գեոդեզիական հանքարդյունաբերության քիմիական քոլեջում։ 1955 թվականի հունվարին նա չի անցել ձմեռային նստաշրջանը և հեռացվել է քոլեջից։ 1955 թվականի մարտից ի վեր Ռուբցովը վարձու բանվոր էր հրաձգարանում։ 1955 թվականի հոկտոմբերից մինչև 1959 թվականի հոկտեմբերը ծառայել է Հյուսիսային նավատորմում և ստացել ավագ նավաստիի կոչում։ 1957 թվականի մայիսի 1-ին նա ուներ իր առաջին հրապարակումը(բանաստեղծություն`«Մայիսը եկել է») թերթը)։ Զորացրվելուց հետո ապրել է Լենինգրադում, աշխատել մեխանիկ և հնոցապան Կիրովի գործարանում։ Ռուբցովը սկսում է զբաղվել իր գրական խմբերով «Նարվսկայազաստավա», ծանոթացել է Լենինգրադի բանաստեղծներին` Գլեբ Գարբովսկիին, Կոնստանտին Կուզմիիսկին, Էդուարդ Շդերմայնդերին։ 1962 թվականի հունիսին Բորիս Տայգանի օգնությամբ հրապարակել է իր առաջին մեքենագիր հավաքածուն «Ալիքներ և ժայռեր»։ 1962 թվականի օգոստոսին Ռուբցովը մտնում է գրական ինստիտուտ, այստեղ նա Մոսկվայում հանդիպում է Վլադիմիր Սոկոլովին, Ստանիսլավ Կունյաևին և այլ գրողների, որտեղ բարեկամական հանդիպումները օգնում են նրան հետագայում աշխատանքի և բանաստեղծությունների հրապարակման գործում։ Հետ մնալով ինստիտուտում նա ուներ շատ խնդիրներ, բայց շարունակում էր գրել, իսկ 1960 –ականների կեսերին ստեղծեց իր առաջին հավաքածուն։ 1969 թվականին Ռուբցովը ավարտել է գրականության ինստիտուտը և ընդունվել է «Վոլոգդա կոմսոմոլեց» պետական թերթում ։ 1968 թվականին իր գրական արժանիքների համար Ռուբցովը ստացել է պաշտոնական ճանաչում, իրեն Վոլոգդայում հատկացվել է 3-րդ փողոցի հինգ հարկանի շենքի 66 բնակարանը]] ։ Այժմ այն կրում է Ալեքսանդր Յաշինի անունը։ Գրող Ֆյոդր Աբրամովը Ռուբցովին կոչել է ռուսական պոեզիայի հիմնադիր ։
Մահը
Նիկոլայ Ռուբցովը մահացել է 1971 թվականի հունվարի 19-ի գիշերը, իր կյանքի 36-րդ տարում, վիճաբանության հետևանքով։ Դատական քննությունը հաստատել է, մահը վրա է հասել այն ժամանակ, երբ առաջացել է մեխանիկական շնչահեղձություն և ձեռքերով սեղմում պարանոցի շրջանում։ Դերբինը իր հուշերում և հարցազրույցներում նկարագրելով ճակատագրական պահը, պնդում է, որ «սիրտը պարզապես չի կարող կանգնել այն ժամանակ, երբ մենք փակ ենք»։ Նա մեղավոր է ճանաչվել բանաստեղծի սպանության գործում, դատապարտվել է 8 տարվա վաղաժամկետ արձակմամբ և հետո գրեթե 6 տարի։ Լրագրող և տեղեկալ թերթը, որը կոչվում էր ՝ «Վաղը» Վլադիմիր Բոնդարեսկին առաջարկել է 2000 թվականին, որ Ռուբցովի մահը եկել է Դերբինի գործողությունների արդյունքում, որը կոչվել է իր հուշերում «անիմաստ ու անպտուղ փորձերը արդարացվել են»։ Կենսագիրները նշում են, որ Ռուբցովը իր բանաստեղծության մեջ կանխագուշակել իր մահվան ամսաթիվը և ասել է, «Ես պիտի մեռնեի ցրտից»։ Նիկոլայ Ռուբցովը թաղվել է Վոլոգդայի Պոշեխոնսկո գերեզմանոցում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Պենաֆիել
Պենաֆիել (Penafiel; []), քաղաք Պորտուգալիայում, համանուն մունիցիպալիտետի կենտրոնը Պորտու շրջանի կազմում։ Հին վարչական բաժանմամբ մտել է Դորու-Լիտոպալ նահանգի մեջ։ Մտնում է տնտեսա-վիճակագրական Տամեգա ենթաշրջանի մեջ, որն էլ մտնում է Հյուսիսային տարածաշրջանի մեջ։ 2001 թվականին քաղաքի բնակչության թվաքանակը կազմել է 9,3 հազար մարդ, իսկ մունիցիպալիտետի բնակչությանը՝ 71.8 հազար մարդ ։ Զբաղեցնում է 212,82 կմ² տարածք ։
Հիմնադրվել է 1519 թվականին։ Քաղաքի հովանավորը համարվում է Մարտին Տուրսկին։ Քաղաքի տոնը նոյեմբերի 11-ին է։
Դիրք
Քաղաքը գտնվում է շրջանի վարչական կենտրոն Պորտու քաղաքից 28 կմ դեպի արևելք։
Մունիցիպալիտետը սահմանակից է․
Մունիցիպալիտետի կազմը
Մունիցիպալիտետի մեջ մտնում են հետևյալ շրջանները․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պորտուգալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1519 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Տարոն Ավիա
«Տարոն Ավիա», ավիաընկերություն, որը 2007 թվականին հիմնադրվել և գրանցվել է Հայաստանում։
Իրականացնում է ուղևորափոխադրումներ և բեռնափոխադրումներ դեպի ԱՊՀ երկրներ, ծրագրում է ընդլայնել իր գործունեությունը Եվրասիական Միության տարածքում։
Թռիչքներն իրականացվում են Boeing 737-500 տեսակի օդանավերով։
Ավիաընկերության հիմնադիր-տնօրենն է Գառնիկ Պապիկյանը։
Ավիաընկերությունը 2017 թ. նոյեմբերի 17-ից սկսած չվերթներ է իրականացնում նաև Երևան - Մոսկվա/Վնուկովո/ - Երևան ուղղությամբ։
Ավիաընկերությունը ժամանակավորապես դադարեցրել է իր գործունեությունը:
Հղումներ
Կատեգորիա:2007 հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:Հայկական ապրանքանիշեր
Հայկական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստ
ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ, պատվավոր կոչում, որն հանդիսանում էր պետության և հասարակության կողմից՝ իրենց ծառայություններով տարբերվող քաղաքացիներին գնահատման արժանացնելու ձևերից մեկը և շնորհվում էր Հայկական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի նախագահության կողմից։
ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչմանն հաջորդող ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստի, իսկ այնուհետև նաև ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստի կոչումները՝ համարվել են առավել բարձր աստիճանի պատվավոր կոչումներ։
Նպատակ
ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչումը շնորհվել է արվեստի ակնառու գործիչներին, ովքեր առանձնանում էին թատրոնի, երաժշտության, կինոյի, կրկեսի զարգացման գործում ունեցած իրենց ներդրումներով։ Այն շնորհվում էր ռեժիսորներին, կոմպոզիտորներին, դիրիժորներին, համերգավարներին, դերասաններին, երգիչներին, ինչպես նաև երաժշտական, երգչախմբային, պարային խմբերի գեղարվեստական ղեկավարներին՝ բարձր վարպետության և արվեստի զարգացման գործում իրենց աջակցության ու ներդրումների համար։
Պատմություն
ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչումը սահմանվել է 1931 թվականի հոկտեմբերի 3-ին։ 1919 թվականից սկսած՝ մինչ 1931 թվականը առկա էր «Հանրապետության վաստակավոր արտիստ» կոչումը։ ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչմանն առաջինն արժանացել է դերասան Մկրտիչ Ջանանը՝ 1932 թվականին ։
ԽՍՀՄ փլուզումից հետո ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչումը փոխարինվել է «ՀՀ վաստակավոր արտիստ» կոչումով։ Դրա հետ մեկտեղ պահպանվել են այն իրավունքներն ու պարտականությունները, որոնք նախատեսված էին պարգևների մասին նախկին ԽՍՀՄ և ՀԽՍՀ օրենսդրությամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պարգևներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ՀԽՍՀ պատվավոր կոչումներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ հանրապետությունների պատվավոր կոչումներ
Հանքային մեքենաներ
Հանքային մեքենաներ, ապարի քայքայման, բարձման ու տեղափոխման, ամրակապի կառուցման և հանքային այլ պրոցեսների կատարման համար անհրաժեշտ մեքենաներ։ Հանքային մեքենաները ստորաբաժանվում են չորս հիմնական խմբերի՝ հանույթային, բարձող-տեղափոխող, ամրակապի տեղադրման և լցանյութի լցավորման։ Հանքային մեքենաները լինում են՝ հորատման, ներհատման, հարվածապոկման և ջրաշիթային։ Ամուր ապարը զանգվածից պոկում և քայքայում են հորատապայթեցման աշխատանքներով՝ օգտագործելով հորատման բազմազան մեքենաներ, իսկ ռոտորային էքսկավատոր համեմատաբար թույլ ապարը՝ ներհատման, հարվածապոկման, ջրաշիթային մեքենաներով։ Քայքայված ապարը վագոնների և մեքենաների թափքերին կամ կոնվեյերներին բարձում են ընդհատ կամ անընդհատ գործողության մեքենաներով։ Ընդհատ գործողության բարձիչ մեքենաներն ունեն 0,2 մ³-ից (ստորգետնյա պայմաններում աշխատող) մինչև 125 մ³ (բացահանքերում աշխատող) տարողության շերեփներ։ Բացահանքերում կիրառում են ռոտորային և շղթայական բազմաշերեփ էքսկավատորներ, համալիրներ ևն։ Հզոր ռոտորային Էքսկավատորի շերեփման բարձրությունը 55 մ Է, խորությունը՝ 25 մ, ռոտորի տրամագիծը՝ 18 մ, արտադրողականությունը՝ մինչև 100000 մ³/օր, զանգվածը՝ 5600 տ, շարժիչների ընդհանուր հզորությունը՝ 14500 կվտ։ Նույն կարգի բնութագրեր ունի նաև շղթայական բազմաշերեփ Էքսկավատորը։ Համեմատաբար ոչ կարծր օգտակար հանածոն կամ դատարկ ապարը զանգվածից անջատելու և դրանք տեղափոխման միջոցներին բարձելու գործողությունները միաժամանակ կատարում են հանքային կոմբայնները։ Դրանք դասակարգվում են մաքրման (մաքրման փորվածքներում զանգվածից պոկում և տեղափոխում են օգտակար հանածոները), անցումային (փորվածքներ անցկացնող) և կտրման (մաքրման հանքախորշը նախապատրաստող) կոմբայնների։ Ամրակապի տեղադրման մեքենաները լայնորեն օգտագործվում են ածխի հանքահորերում՝ մեքենայացված շարժական ամրակապի տեսքով, ինչպես նաև լայնական մեծ մակերեսով թունելներ անցկացնելիս չուգունե կամ երկաթբետոնե տյուբինգները (ամրակապի սեգմենտաձև մասեր) տեղադրելու համար։ Լցավորման մեքենաների միջոցով արտադրության թափոններով կամ այլ նյութերով լցնում են օգտակար հանածոների արդյունահանման հետևանքով առաջացած ստորգետնյա այն դատարկ տարածությունները, որոնք կարող են առաջ բերել փլուզումներ։
Կատեգորիա:Հանքային մեքենաներ
Կարապետ Հայրապետյան
Կարապետ (Կարո) Պետրոսի Հայրապետյան (փետրվարի 20, 1942, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հոկտեմբերի 10, 1997, Երևան, Հայաստան), հայ ջութակահար ։
Կենսագրություն
Կարո Հայրապետյանի ծնողները՝ Պետրոսն ու Հռիփսիմեն, ապրել են Արևմտյան Հայաստանում։ Այնուհետև նրանք տեղափոխվել են Ֆրանսիա, որտեղ հանդիպել են և 1933 թվականին ամուսնացել։ 1936 թվականին նրանք տեղափոխվել են Հայաստան, որտեղ էլ 1942 թ. փետրվարի 20-ին ծնվել է երկար սպասված զավակը։ Նրան կնքել են Պետրոսի հոր՝ Կարապետի անունով ։
Կարոյի երաժշտական տաղանդը դրսևորվել է արդեն մանուկ հասակում։ Նա բազմաթիվ գործիքներ է նվագել։ Դա ծնողներին դրդել է որդուն տանել ջութակի դասերի (հատկապես մի ջութակահարի մասին ֆիլմը դիտելուց հետո) ։ Երաժշտական կրթությունը Կարոն ստացել է Երևանի Կոմիտասի անվան կոնսերվատորիայում, հետո ուսումը շարունակել է Մոլդովայում ։
Ջազմեն Վահագն Հայրապետյանի հայրն է։
Վաղաժամ վախճանվել է 1997 թ. հոկտեմբերի 10-ին։
Քննադատություն
Կարո Հայրապետյանը համարվում է ռաբիս ոճի առաջատար կատարողներից մեկը։ Նա է առաջինը ջութակը կիրառել այդ ժանրում և այն բարձրացրել մինչև թատերական բեմի գագաթները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ջութակահարներ
The Thrill of It All (ալբոմ, Սեմ Սմիթ)
The Thrill of It All, անգլիացի երգիչ և երգահան Սեմ Սմիթի երկրորդ ստուդիական ալբոմը ։ Թողարկվել է 2017 թվականի նոյեմբերի 3-ին Capitol Records լեյբլում ։
Նախապայմաններ
2017 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Սեմը թվիթթերյան իր էջում հայտարարել է, որ իր երկրորդ՝ «The Thrill of It All» ալբոմը թողարկվելու էր 2017 թվականի նոյեմբերի 3-ին ։ Սա Սեմի երկրորդ թողարկվող ալբոմն էր իր՝ մեծ հաջողություն ունեցած «In the Lonely Hour» դեբյուտային ալբոմից հետո, որը թողարկվել է 2014 թվականին և վաճառվել ավելի քան 12 միլիոն օրինակով ամբողջ աշխարհում։
Սինգլեր
«Too Good at Goodbyes» երգը թողարկվել է 2017 թվականի սեպտեմբերի 8-ին որպես ալբոմի լիդ սինգլ։ Սինգլը գլխավորել է բրիտանական հիթ-շքերթը և ընդգրկվել ամերիկյան հիթ-շքերթի լավագույն հնգյակում։
2017 թվականի նոյեմբերի 3-ին՝ ալբոմի թողարկման օրը, «One Last Song» սինգլն ուղարկվել է բրիտանական ռադիո որպես ալբոմի երկրորդ սինգլ ։
«Baby, You Make Me Crazy» սինգլը թողարկվել է 2018 թվականի հունիսի 29-ին որպես ալբոմի չորրորդ սինգլ ։
Քննադատություն
«The Thrill of It All» ալբոմը երաժշտական քննադատների կողմից արժանացել է հիմնականում դրական արձագանքների։ «Metacritic» կայքն ալբոմին տվել է 72 միավոր 100 հնարավորից ։
«The Daily Telegraph»-ից Նեյլ Մաքքորմիքը ալբոմին տվել է չորս աստղ։ Նա շատ բարձր է գնահատել Սեմի վոկալային տվյալները՝ դրանք կոչելով «գերբնական» ։
«The Independent»-ից Էնդի Գիլլը նույնպես ալբոմին տվել է չորս աստղ և կիսվել է իր դրական կարծիքով ։
«Rolling Stone»-ից Ուիլ Հերմեսը դրական կարծիք է հայտնել ալբոմի վերաբերյալ՝ այն գնահատելով չորս աստղ ։
Մեկ այլ դրական կարծիք է հայտնել «NME»-ից Նիք Լևայնը, ով Սմիթին համեմատել է Ադելի հետ և ասել․ «Նրանք, երգելով հուզական բալլադներ, երկուսն էլ հասել են անհավանական հաջողության, ինչը միավորել է մեծաթիվ ունկընդիրների։ Բայց Ադելի «25» ալբոմի նման սա անհերքելիորեն ստացված ալբոմ է, որը կվաճառվի բազմաթիվ օրինակներով» ։
Կոմերցիոն հաջողություններ
«The Thrill of It All» երգը գլխավորել է բրիտանական ալբոմների հիթ-շքերթը թողարկման առաջին իսկ շաբաթում՝ վաճառվելով ավելի քան 97 հազար օրինակով  ։
Ավստրալիայում ալբոմը միանգամից զբաղեցրել է երկրորդ հորիզոնականը։ Այսպիսի արդյունք է գրանցվել նաև Սեմ Սմիթի առաջին՝ «In the Lonely Hour» ալբոմի ալբոմը Ալբոմն իռլանդական հիթ-շքերթում զբաղեցրել է առաջին հորիզանականը ։
Ալբոմն ընդգրկվել է Billboard 200 հիթ-շքերթում՝ վաճառվելով ավելի քան 185 հազար օրինակով։ Հաջորդ շաբաթ ալբոմն զբաղեցրել է երկրորդ հորիզոնականը ։ Կանադական հիթ-շքերթում ալբոմն զբաղեցրեց առաջին հորիզոնականը՝ վաճառվելով 16000 օրինակով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սեմ Սմիթի ալբոմներ Կատեգորիա:2017 երգեր Կատեգորիա:Billboard 200 գլխավորած ալբոմներ
Վիտրի լը Կրուազե
Վիտրի լը Կրուազե (Vitry-le-Croisé), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 265 մարդ, բնակչության խտությունը` 8.10 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 32.72 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 185 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 95 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 45 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հրանտ Աբրահամյան (այլ կիրառումներ)
Հրանտ Աբրահամյան անուն ազգանունը կարող է վերաբերել՝
Բոյարուհի Մորոզովա (նկար)
«Բոյարուհի Մորոզովա» (Боярыня Морозова), ռուս գեղանկարիչ, մասշտաբային պատմական գեղանկարչության վարպետ Վասիլի Սուրիկովի նկարներից։ Հեղինակը կտավը վրձնել է 1884-ից 1887 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում։ Յուղաներկով կտավի չափերն ահռելի ու ապշեցուցիչ են՝ 304 × 587,5 սմ։ «Բոյարուհի Մորոզովա» ստեղծագործությունն այսօր պահպանվում և ցուցադրվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում (Մոսկվա, Ռուսաստանի Դաշնություն)։
Ստեղծման նախապատմություն
Վասիլի Սուրիկովի հետաքրքրությունը հնադավանության թեմայի հետ կապված է նրա սիբիրյան մանկության հետ։ Սիբիրում, որտեղ շատ-շատ հնադավաններ կային, լայն տարածում էին գտել մարտիրոս հնադավանների շարժման մասին վարքագրությունները, որոնց թվում էր «Պատմվածք Բոյարուհի Մորոզովայի մասին» աշխատությունը։ Այդ պատմության մասին նկարիչն իմանում է իր սանամորից՝ Օլգա Մատվեևնա Դուրանդինայից, ով ապրում էր Կրասնոյարսկում և ում մոտ ապրում էր Սուրիկովը ուսումնառության տարիներին։
Ըստ վերոնշյալ պատմության` հայտնի հնադավան քույրեր Ֆեոդոսիա Մորոզովան և Եվդոկիա Պրոկոֆևնա Ուրուսովան ձերբակալվել և ուղարկվել են Կրեմլի Չուդով եկեղեցի։ Երբ քույրերին տեղափոխող սահնակները հավասարվում են եկեղեցուն Բոյարուհի Մորոզովան աջ ձեռքը վեր է բարրձրացնում և մատներով ցուցադրում է հնադավանների խորհրդանիշը ։ Հենց այս դրվագն էլ Վասիլի Սուրիկովն անմահացրել է «Բոյարուհի Մորոզովա» ստեղծագործությունում։
Աշխատանքներ նկարը ստեղծելիս
Վասիլի Սուրիկովը հիշել է, որ գլխավոր հերոսուհու կերպարի համար հիմք է ծառայել մի անգամ տեսած սևաթև ագռավը, որին նկատել է ձյուների մեջ ։ Բոյարուհու կերպարը նկարիչը վրձնել է Ռոգոժսկոյե գերեզմանատանը հանդիպած մի հնադավանի պատկերով։ Դիմանկարային էտյուդը նկարվել է ընդամենը երկու ժամվա ընթացքում։ Մինչ այդ նկարիչը չէր կարողանում գտնել համապատասխան դեմք՝ դալուկ և մոլեռանդ, որը նկարագրել էր Ավակում Պետրովիչը ։ Կտավում խելագարի կերպարը Սուրիկովը նկարել է մոսկվացի չքավորից, ով ձյան վրա նստած վարունգ էր վաճառում։ Նկարի համար հիմք դարձաձ էտյուդների թիվը հասնում է մոտավորապես հարյուրի։ Նկարիչը ուրվանկարները սևեռակներով ամրացրել է նկարի վրա, որոնք ի հայտ են եկել նկարի ռեստավրացիոն աշխատանքների ժամանակ ։
Մորոզովայի դեմքը նկարելու համար հեղինակը երկար ժամանակ բնորդուհիներ էր փնտրում։ Ի վերջո նախապատկեր է դառնում Սուրիկովի մորաքույրը՝ Ավդոտիա Վասիլևնա Տորգոշինան։ «Բոյարուհի Մորոզովա» ստեղծագործությունում ծիծաղող առևտրականի համար (նկարի ահյակ հատվածում) կեցվածք է ընդունել Սուխոբուզիմսկի Երրորդության եկեղեցու ատենադպիր Վարսանոֆի Սիմյոնովիչ Զակոուրցևը։ Նկարի աջ կողմում ցուպով թափառականին Սուրիկովը հանդիպել և պատկերել է Սուխոբուզիմսկոյեի ճանապարհին։
Վասիլի Սուրիկովը «Բոյարուհի Մորոզովա» ստեղծագործությունում ձյունը նկարել է տասնյակ երանգներով, այդ իսկ պատճառով ժամանակակիցները այն համարել են «գունային սիմֆոնիա» ։ Հեղինակը էտյուդներ անելիս մոդելներին նստեցնում էր ձյան վրա և հետևում, թե ինչպես են փոխվում նրանք սառնամանիքի ժամանակ, մասնավորապես հետևում էր մաշկի երանգներին ։
Արվեստի պատմության մեջ կա կարծիք, ըստ որի Սուրիկովը նկարը սկսել է վրձնել առավել փոքր կտավի վրա, բայց, հասկանալով, որ բոլոր մտածված հերոսներին չի կարողանա տեղավորել կտավի սահմաններում, ներքևից կցակտոր է ավելացրել։ Ռեստավրատորներն ու թանգարանի աշխատակիցները այդ վարկածը հերքել են ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1887 նկարներ Կատեգորիա:Վասիլի Սուրիկովի նկարներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի արվեստ Կատեգորիա:Տրետյակովյան պատկերասրահի նկարներ
Թամար Գվերդծիթելի
Թամար Գվերդծիթելի (თამარ გვერდწითელი, ), խորհրդային, վրացական և ռուսական փոփ և էստրադային երգիչ, երգահան, դերասանուհի, Վրաստանի և Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստուհի։
Կենսագրություն
Թամար Գվերդծիթելին ծագում է հնագույն ազնվական տոհմից ։ Մայրը՝ Իննա Վլադիմիրի Կոֆմանը, ռուսերենի և ռուս գրականության ուսուցչուհի էր, ծագումով՝ Օդեսայից, ազգությամբ՝ հրեա ։ Դեռ 3 տարեկանից հետաքրքված էր երաժշտությամբ, դպրոցական տարիներին սովորում էր Թբիլիսիի կոնսերվատորիային կից երաժշտական դպրոցում։ 1970-ական թվականներին դարձել է մեներգչուհի՝ մանկական Մզիուրի անսամբլում։ Վերջինիս կազմում համերգներով ճամփորդել է ԽՍՀՄ բազմաթիվ քաղաքներով։
Դպրոցից հետո Թամարն ընդունվում է Թբիլիսիի կոնսերվատորիան, ավարտում դաշնամուրի և կոմպոզիցիայի լսարանը, ինչպես նաև՝ վոկալի մասնագիտացված քոլեջ։ Դեռ վաղ տարիքում կատարում էր բազմաթիվ կոմպոզիտորների գործեր։ Հայտնի է Առնո Բաբաջանյանի հեղինակած «Твои следы» կատարումը ։
19 տարեկանում Դնեպրոպետրովսկում տեղի ունեցած համախորհրդային մրցույթում զբաղեցնում է երկրորդ, իսկ Սոչիում կայացած «Красная гвоздика» մրցույթում՝ առաջին տեղ։ 1982 թվականին մասնակցում է Դրեզդենի երաժշտական մրցույթին, 1988 թվականին հաղթում «Золотой Орфей» մրցույթում, ելույթ ունենում Սոպոտի ու Սան Ռեմոյի փառատոներին։ 1987 թվականից սկսած՝ ընդգրկվում է տարբեր մրցանակաբաշխություններում ու մրցույթներում՝ որպես ժյուրիի անդամ։
1989 թվականին Թամար Գվերդծիթելին դառնում է Վրացական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստուհի, իսկ 1991 թվականին՝ Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստուհի, երբ 29 տարեկան էր։ 2004 թվականին այդ բարձր կոչմանն արժանացել է ՌԴ-ում։
1991 թվականին ֆրանսիացիները հրավիրում են Փարիզ, որտեղ նա ծանոթանում է հայազգի կոմպոզիտոր Միշել Լեգրանի և Ժան Դրեժակի հետ։ Փարիզի «Օլիմպիա» համերգասրահում, որտեղ ժամանակին ելույթներ էր ունեցել Մուսլիմ Մագոմաևը, բեմ է բարձրանում Թամար Գվերդծիթելին։ Միշել Լեգրանը նրան հանդիսատեսին ներկայացնում է այս խոսքերով՝ «Փարի՛զ, հիշիր այս անունը»։ Համերգային հանդիպումները շարունակվում են նաև հետագայում. 2006 թվականին Միշել Լեգրանը և Թամար Գվերդծիթելին ելույթ են ունենում մեծ բեմի վրա՝ The Umbrellas Of Cherbourg և Yentl Medley կատարումներով ։
Դնեպրոպետրովսկի օպերային թատրոնում իտալացի բարիտոն Ջովաննի Ռիբիկյեզուի հետ կատարել է Ժորժ Բիզեի «Կարմեն» օպերան։ Մասնակցում է համերգների, ֆիլմերի, դերեր կատարում նաև թատրոններում։ 2010 թվականին Դմիտրի Դյուժևի հետ ելույթ ունենալով Մոսկվայում՝ վարել է համերգներ, մասնակցություն ունեցել։ Նույն տարում զուգերգ է ունեցել իտալացի երգիչ Ալ Բանոյի հետ՝ «Մոր աչքեր» (Мамины глаза)Al Bano и Тамара Гвердцители - Мамины глаза (Gli occhi di mamma): Համերգներից մեկի ժամանակ «Թբիլիսո» երգից հետո երգել է Առնո Բաբաջանյանի հեղինակած «Նոկտյուրնը», այն նվիրելով Մուսլիմ Մագոմաևին ։
Երգեր է կատարում ավելի քան տասը լեզուներով՝ վրացերեն, ռուսերեն, ֆրանսերեն, իտալերեն, իսպաներեն, անգլերեն, եբրայերեն, ուկրաիներեն, հայերեն, գերմաներեն և այլն։
2014 թվականին Թամար Գվերդծիթելին մասնակցել է «Голос страны» շոուին՝ ուկրաինական «1+1» հեռուստաալիքով
Ալբոմներ
1982 թվականին՝ 30 տարեկան հասակում, Թամար Գվերդծիթելին թողարկում է առաջին ալբոմը։ Ստեղծագործական կարիերան շարունակում է մինչև այժմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային երգչուհիներ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Վրացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Թբիլիսիի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսներ վրացական ծագմամբ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Վրաստանի ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Վրաստան) Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Շալամոն (Էն)
Շալամոն  (Chalamont), քաղաք և կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Էնի դեպրատամենտում։ Մտնում է Շալամոն կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բուրկ ան Բրեսն է։
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը գտնվում է Բուրկ ան Բրեսից 25 կիլոմետր հարավ։ Քաղաքի արևելյան մասով է հոսում Վեյլ գետը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Վալյե Գրանդե (դեպարտամենտ)
Վալյե Գրանդե (Departamento de Valle Grande), դեպարտամենտ Արգենտինայում, Ժուժույ պրովինցիայի կազմում։ Տարածքը՝ 962 կմ2։ Ըստ վիճակագրության Ազգային ինստիտուտի և Արգենտինայի բնակչության 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ դեպարտամենտի բնակչությունը կազմում է 2451 մարդ՝ 2001 թվականի 2386-ի փոխարեն, որը կազմում է 2,7% աճ ։ Բնակչության խտությունը՝ 2,55 մարդ/կմ2։ Վարչական կենտրոնն է Վալյե Գրանդեն։
Աշխարհագրություն
Դեպարտամենտը գտնվում է Ժուժույ պրովինցիայի արևելքում։ Սահմանակից է՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արգենտինայի դեպարտամենտներ
Ռեյմոնդ Չանդլեր
Ռեյմոնդ Թարնթոն Չանդլեր (Raymond Thornton Chandler, ), ամերիկացի գրող-ռեալիստ և քննադատ, դետեկտիվ վեպերի, վիպակների և պատմվածքների հեղինակ։ Դեշիլ Հեմմեթի և Ջեյմս Քեյնի հետ միասին եղել է «կտրուկ դետեկտիվ» ժանրի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա սյուժեների հիման վրա և նրա սցենարով նկարահանվել են մի քանի նուար ոճի ֆիլմ («Խորը քուն», «Կրկնակի ապահովագրում»՝ Քեյնի վեպի հիման վրա)։ Չանդլերի վեպերի մեծ մասի հերոսն է կալիֆոռնիացի մասնավոր դետեկտիվ Ֆիլիպ Մարլոուն։
Կենսագրություն
Չանդլերը ծնվել է 1888 թվականի հուլիսի 23-ին Չիկագոյում։ 1895 թվականին իռլանդուհի մոր հետ տեղափոխվել է Մեծ Բրիտանիա այն բանից հետո, երբ նա բաժանվել է ալկոհոլիկ ամուսնուց, ով որպես ինժեներ աշխատում էր ամերիկյան երկաթգծային կայանում։ Նրանց ընտանիքին սկսել է աջակցել Չանդլերի հաջողված իրավաբան հորեղբայրը։ 1900 թվականին Չանդլերը դասական կրթություն է ստացել Լոնդոնի Դալիչյան քոլեջում։ 1907 թվականին նա ընդունել է անգլիական հպատակություն պետական ծառայության անցնելու համար։ Շուտով նա աշխատանքի է ընդունվել Բրիտանական Ադմիրալությունում։ Սակայն նրան դուր չէր գալիս պետական ծառայողի աշխատանքը, Չանդլերն ազատվել է աշխատանքից և «Daily Express» ու «Western Gazette» թերթերում աշխատել որպես լրագրող։ Նա հատուկ հաջողության չի հասել ոչ որպես լրագրող ոչ որպես գրող (Չանդլերն այդ ժամանակ իր ուժերը փորձել է ռոմանտիկ պոեզիայում)։
1912 թվականին Չանդլերը վերադարձել է ԱՄՆ՝ Լոս Անջելես։ Նա չի կարողացել գտնել մշտական աշխատանք և բավարարվել է ժամանակավոր աշխատանքներով՝ հավաքել է մրգեր, պատրաստում թենիսի ձեռնաթիակներ և այլն։ Նա ստիպված է եղել տնտեսել ամեն ինչում և վարել է մեկուսացված կենսակերպ։ Ի վերջո նա ավարտել է հաշվապահի դասընթացները և գտել մշտական աշխատանք։ 1917 թվականին ԱՄՆ-ն միացել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, և Չանդլերը միացել է Կանադայի զինված ուժերին, մասնակցել է մարտերին Ֆրանսիայում։ Պատերազմի վերջում նրան տեղափոխել են Մեծ Բրիտանիայի թագավորական ռազմածովային ուժեր։
Պատերազմի ավրարտից հետո Չանդլերը վերադարձել է Լոս Անջելես, որտեղ սիրավեպ է սկսել Սիսի Պասկալի՝ ամուսնացած կնոջ հետ, ով նրանից 18 տարով մեծ էր։ Սիսին ամուսնուց բաժանվել է 1920 թվականին, բայց Չանդլերի մայրը հավանություն չէր տալիս այդ կապին և չի տվել ամուսնության թույլտվություն։ Սակայն 1923 թվականի սեպտեմբերի 26-ին նա մահացել է, իսկ 1924 թվականի փետրվարի 6-ին Չանդլերն ամուսնացել է Սիսիի հետ։ Նա աշխատել է «Dabney Oil» ընկերությունում որպես հաշվապահ և նույնիսկ 1932 թվականին դարձել է փոխնախագահ, բայց մեկ տարի անց նրան ազատել են աշխատանքից ալկոհոլիզմի, բացակայությունների և ինքնասպանության սպառնալիքների պատճառով։
1954 թվականին մահացել է Սիսի Չանդլերը։ Նրա մահին նախորդող հիվանդության ժամանակ Չանդլերը գրել է «Երկար հրաժեշտ» (1954) վեպը։ Կնոջ մահից հետո միայնակությունը բերել է նրան կլինիկական դեպրեսիայի, նա կրկին սկսել է խմել, ինչն ազդել է նրա ստեղծագործությունների որակի վրա։ 1955 թվականին նա ինքնասպանության փորձ է արել։ 1956 թվականին կրկին ընդունել է ԱՄՆ քաղաքացիություն, ինչից հետո ճանապարհորդության է մեկնել Եվրոպա։ Տուն վերադառնալով՝ Ռեյմոնդ Չանդլերը հիվանդացել է թոքաբորբով և մահացել հոսպիտալում։ Թաղվել է Սան Դիեգոյի Mount Hope Cemetery գերեզմանոցում ։
Մեկնաբանություններ
Ծանոթագրություններ․ «Խարդախ սպանություն» պատմությունը սկզբնապես գրված է եղել Մելորիի գլխավոր հերոսի հետ, սակայն «Սպանելու պարզ արվեստը» (1950) ժողովածուում գլխավոր հերոսը Դալմասն է եղել
Ծանոթագրություններ․ «Սիրանոյի թնդանոթը» պատմվածքը սկզբնապես գրվել է գլխավոր հերոս Մալվերնի հետ, սակայն «Սպանելու պարզ արվեստը» (1950) ժողովածուում գլխավոր հերոսը Կարմադին է եղել
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դետեկտիվ ժանրի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:Անգլիացի դետեկտիվ ժանրի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ
Գեորգիոս Ավլիխոս
Գեորգիոս Ավլիխոս (Γεώργιος Άβλιχος, ), 19-րդ դարի երկրորդ կեսի հույն նկարիչ, բանաստեղծ և կոմպոզիտոր ։
Կենսագրություն
Գեորգիոս Ավլիխոսը ծնվել է 1842 թվականին Կեֆալոնիա կղզու Լիկսուրի քաղաքում, Գեորգի Թեոդոր Ավլիխոսի և Իրինա Կուրկուլիի հարուստ ընտանիքում։ Կրտսեր եղբայրը՝ Միխայիլ Ավլիխոսը (1844-1917 թթ.), դարձել է հույն հայտնի անարխիստ և երգիծական բանաստեղծ ։
Գեորգիոս Ավլիխոսը գեղանկարչություն սովորել է Իտալիայի Նեապոլ քաղաքում։ Դրա հետ մեկտեղ սովորել է իրավագիտություն։ Ուսումը շարունակել է Գերմանիայում։ Վերադառնալով իր հայրենի կղզին՝ աշխատել է որպես գրադարանավար և գեղանկարչության մասնավոր դասեր է տվել։ Ավլիխոսը չի սահմանափակվել գեղանկարչությամբ և իրեն դրսևորել է նաև որպես գրող, բանաստեղծ և կոմպոզիտոր։ Նա խոսակցական հունարենով  (Դիմոտիկա) գրել է չափոծո դրամա "Պսարա կղզու կործանումը", որն առաջին անգամ բեմադրվել է Արգոստոլիոնում՝ 1883 թվականին հրատարակվելուց անմիջապես հետո։ Բացի դրանից, նաև բանաստեղծությունների տեքստերով երգեր է գրել։
Ավլիխոսի կյանքի վերջին տարիները ծանր են եղել, քանի որ առողջական և ֆինանսական խնդիրներ է ունեցել։ Գեորգիոս Ավլիխոսը մահացել է 1909 թվականին, Արգոստոլիոնում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հույն նկարիչներ Կատեգորիա:Հույն բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հույն կոմպոզիտորներ
Սատիրայի թատրոն (Մոսկվա)
Մոսկվայի սատիրայի ակադեմիական թատրոն (Московский академический театр сатиры), դրամատիկական թատրոն Մոսկվայում։ Տեղակայված է Մոսկվայի կենտրոնական վարչական շրջանում՝ «Մայակովսկայա» մետրոյի կայարանի մոտ՝ Տրիումֆալնայա հրապարակում։ Բացվել է 1924 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Մեծ Գնեզդնիկովսկի նրբանցքում՝ № 10 տան նկուղային հարկում։
Պատմություն
1923 թվականի ամռանը մի խումբ էնտուզիաստներ, որի կազմում ընդգրկված էին երգիծաբաններ «Красный перец» և «Կրոկոդիլ» հանդեսներից, ռեժիսորներ ու դերասաններ «Չղջիկ» թատրոն-կաբարեից ու «Кривой Джимми» մանրապատումների կամերային թատրոնից, առաջ է քաշել սատիրայի թատրոն կազմակերպելու գաղափար։ 1924 թվականի գարնանը «Խառը հանրություն» («Смешанное общество») թեմատիկ ներկայացման հաջողությունից հետո «Кривой Джимми» թատրոնի ղեկավարությունը վերջնականապես որոշել է իր ուղղվածությունը փոխել սատիրականի և ցուցադրել միայն քաղաքական ու կենցաղային ներկայացումներ։ Նոր թատրոնի կազմակերպման հարցերի լուծման համար ստեղծվել է հատուկ խորհուրդ, որի կազմում ընդգրկվել են դրամատուրգ Վիկտոր Տիպոտը, ռեժիսոր Դավիդ Գուտմանը և ռեժիսոր Գեորգի Խոլմսկին, որը հետագայում դարձել է Սատիրայի թատրոնի տնօրեն։
Ըստ նախնական մտահղացման՝ թատրոնը պետք է կոչվեր «Կոմեդիա», սակայն դրանից հրաժարվել են, որովհետև այն չէր ընդգծում գլխավոր գաղափարը և չէր գրավում հանդիսատեսի ուշադրությունը թերությունների ու արատների և ծիծաղի միջոցով դրանց շտկման վրա։ Ի վերջո որոշվել է թատրոնը կոչել «Սատիրայի թատրոն».
1927 թվականին բացվել է թատրոնի մասնաճյուղը Հին Տրիումֆալնայա հրապարակում (Մոսկվայի սատիրայի երկրորդ թատրոն, 1-ին Բրեստի փողոց, 1/29) ։ Նոր դահլիճը տեղավորել է ավելի քան 800 հանդիսատես։ Մինչ 1930 թվականը թատրոնը լիովին տեղափոխվել է նոր շենք։ Հիմնական խաղացանկում ներառվել են կենցաղային կատակերգություններ ու վոդևիլներ, օրինակ՝ Վիկտոր Արդովի «Մանր հաղթաթղթեր» («Мелкие козыри», 1937) և Վասիլի Շկվարկինի «Վերջին դատաստանը» («Страшный суд»), «Վտանգավոր տարր» (ռուս․՝ «Вредный элемент»), «Օտար երեխան» (ռուս․՝ «Чужой ребёнок», 1940)։ Թատրոնում բեմադրվել են նաև դասական դրամատուրգների աշխատանքներ, այդ թվում՝ Մոլիերի «Պարոն դը Պուրսոնյակ» (1938), Կառլո Գոլդոնիի «Երկու տիրոջ ծառա» և այլն։
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ թատրոնի դերասանները, բաժանվելով մի քանի խմբերի, ներկայացումներ են տվել գործող բանակում։
1951 թվականին թատրոնը տեղափոխվել է նոր շենք, որ գտնվում էր Մալայա Բրոննայա, տուն 4 հասցեում։
1940-ական թվականների վերջին և 1950-ական թվականների սկզբին թատրոնի ժողովրդականությունը նվազել է, քննադատները նշել են, որ բեմադրությունները «գորշ ու միօրինակ» են։ Լճացումից թատրոնը կարողացել է դուրս գալ 1953 թվականին Վլադիմիր Մայակովսկու «Բաղնիք», «Ոջիլ» և «Միստերիա-բուֆ» պիեսերի հիման վրա բեմադրված ներկայացման շնորհիվ ։
Նշանակալի իրադարձություններ են դարձել Նազըմ Հիքմեթի «Իսկ եղե՞լ է արդյոք Իվան Իվանովիչը» («А был ли Иван Иванович?») ներկայացումը 1957 թվականին, Ալեքսանդր Տվարդովսկու «Տյորկինն այն աշխարհում» («Тёркин на том свете») ներկայացումը 1966 թվականին և Ալեքսանդր Օստրովսկու «ԵԿամտաբեր պաշտոն» («Доходное место») ներկայացումը։ Այդ ներկայացումները որոշել են թատրոնի հրապարակախոսական ուղղվածությունը և սահմանել թատրոնի այցելությունների նոր մակարդար։
1958 թվականին թատերախումբն առաջին անգամ մեկնել է արտասահմանյան շրջագայության Լեհաստանում։
1963 թվականին թատրոնը տեղափոխվել է Լենինգրադյան պողատայի 32/2 շենք, բայց այնտեղ մնացել է կարճ ժամանակ և արդեն 1964 թվականին տեղափոխվել է Տրիումֆալնայա հրապարակ։ Այդ ժամանակաշրջանի ներկայացումներում գերակշռել է փիլսիոփայական ողբերգական սատիրան։ Հիմնական ներկայացումները եղել են Մաքս Ֆրիշի «Դոն Ժուան կամ Սեր երկրաչափության հանդեպ», Պիեռ Բոմարշեի «Խենթ օր, կամ Ֆիգարոյի ամուսնությունը», Նիկոլայ Գոգոլի «Ռևիզոր», Ալեքսանդր Գրիբոյեդովի «Խելքից պատուհաս» և այլն։
1984 թվականին ԽՍՀՄ մշակույթի նախարարությունը թատրոնին շնորհել է ակադեմիական կոչում։
Արդի ժամանակներ
2012 թվականին Սատիրայի թատրոնը «Սովրեմեննիկի», Մայակովսկու անվան ակադեմիական թատրոնի և Ստանիսլավսկու անվան երաժշտական թատրոնի հետ միասին մասնակցել է «Ներկայացումների ոսկե հավաքածու» («Золотая коллекция спектаклей») նախագծին, որի շրջանակներում ներկայացումների տեսագրությունները տեղադրվել են YouTube-ալիքում։
2015 թվականին Սատիրայի թատրոնը ճանաչվել է Մոսկվայի՝ ամենաշատ այցելուներ ունեցող թատրոններից մեկը. դահլիճների զբաղվածությունը եղել է գրեթե 90 %, հանդիսատեսի թիվը գերազանցլե է 2,5 միլիոնը։
Դերասաններ
Տարբեր տարիների թատրոնի թատերախմբում աշխատել են Ռինա Զելյոնայան, Վլադիմիր Լեպկոն, Վլադիմիր Խենկինը, Տատյանա Պելտցերը, Վալենտինա Տոկարսկայան, Գեորգի Տուսուզովը, Իվան Լյուբեզնովը, Եվգենի Վեսնիկը, Սպարտակ Միշուլին, Տատյանա Վասիլևան, Անատոլի Պապանովը, Անդրեյ Միրոնովը և այլք։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի դրամատիկական թատրոններ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով պարգևատրված կազմակերպություններ Կատեգորիա:1924 կառուցումն ավարտված թատրոններ
Վերին Էտոգոլ
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցման պետական տվյալների համաձայն՝ գետը պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, Օբ գետի ջրօգտագործման մասն է Բիա և Կատուն գետերից մինչև Բարնաուլ քաղաքը՝ առանց Ալեյ գետի, Վերին Օբի գետային ենթաավազանն է մինչև Տոմի թափվելը։ Վերին Օբի գետային ավազանն է մինչև Իրտիշ թափվելը։
Աշխարհատեղեկատվական համակարգի ՌԴ տարածքի ջրատնտեսական շրջանացման տվյալներով ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Մագնիսական հանույթ
Ընդհանուր մագնիսական հանույթը կատարվում է մեծ մակերեսների վրա՝ չափման կետերի համեմատաբար նոսր ցանցի դեպքում (կետերի հեռավորությունը միմյանցից՝ տասնյակ և հարյուրավոր կմ), և հնարավորություն է ընձեռում ուսումնասիրել Երկրի մագնիսական դաշտի տեղաբաշխման հիմնական օրինաչափությունները։ Ընդհանուր մագնիսական հանույթի հիման վրա կազմված քարտեզները խիստ անհրաժեշտ են ծովաևօդագնացության, խոշոր մագնիսական անոմալիաների հայտնաբերման, Երկրի մագնիսականության տարրերի դարավոր ընթացքի ուսումնասիրության համար։ Մանրամասն մագնիսական հանույթի (հեռավորությունը կետերի միջև՝ 1 մ-ից մինչև մի քանի կմ) տվյալները կիրառվում են երկրաբանական քարտեզագրության մեջ և մետաղային հանքավայրերի որոնողական աշխատանքներում։ Մագնիսական հանույթի դեպքում սովորաբար չափում են Երկրի մագնիսական դաշտի լրիվ լարվածության վեկտորի մոդուլը, սակայն հետախուզության նպատակների համար հաճախ սահմանափակվում են այդ դաշտի ուղղաձիգ բաղադրիչի հարաբերական որոշմամբ։
Մագնիսական հանույթը իրականացվում է տարբեր տիպի մագնիսամետրերով, որոնք տեղադրվում են արբանյակների, ինքնաթիռների, ոչ մագնիսական նավերի և տրանսպորտային այլ միջոցների վրա։ Ժամանակի մեջ Երկրի մագնիսական դաշտի փոփոխությունների (դաշտի դարավոր ընթացքի) անընդհատ դիտարկումները կատարվում են մագնիսական գիտակայանների ցանցի օգնությամբ։
Լասյուր
Լասյուր (Lassur), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Լե Կաբան կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 67 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 45 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 28-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 17-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 62,2 %, 1999 թվականին եղել է՝ 62,2 %)։ 28 աշխատունակ բնակիչներից 26-ը աշխատում էին (12 տղամարդ և 14 կին), անաշխատանք էինր 2-ը (տղամարդ)։ 17 անգործունակ մարդկանցից 3-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 11-ը թոշակառու, 3-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պարտիդո դե Կամպանա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արգենտինայի քաղաքներ Կատեգորիա:1885 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Վիվիե սյուր Արտո
Վիվիե սյուր Արտո (Viviers-sur-Artaut), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 180 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 100 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 39 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 77 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 60-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 17։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,9 %։ 60 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 56 անձ (32 տղամարդ և 24 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (2 տղամարդ և 2 կին)։ 17 անաշխատունակներից 6-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 6-ը` թոշակառուներ, իսկ 5-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Հանցագործության դեմ միջազգային կոնվենցիաներ
Հանցագործության դեմ միջազգային կոնվենցիաներ, միջազգային վտանգավորության հանցագործությունների տեսակն ու պատժամիջոցների համակարգը նախատեսող միջազգային համաձայնագրեր։ Միջազգային առաջին կոնվենցիաներով պատժելի համարվեց նեգրերի (1815 թվանականի, այնուհետև՝ 1926, 1956 թվանականների), կանանց, երեխաների ու աղջիկների (1904, 1921, 1933, 1950 թվանակների) վաճառքը։ Այդ կոնվենցիաներով հանցագործություն համարվեց հասարակաց տների համար կանանց ու աղջիկների հավաքագրումը, պոռնկագրական նյութերի արտադրությունն ու տարածումը։ 1929 թվանակի Ժնևյան կոնվենցիայով պատասխանատվություն նախատեսվեց օտարերկրյա արժույթի կեղծման, իրացման ու մաքսանենգության համար։ 1936 թվանակի կոնվենցիայով՝ խիստ ներգործող թունավոր և թմրեցուցիչ նյութեր կամ թմրադեղեր պատրաստելու, պահելու, փոխադրելու կամ ներմուծելու, գնելու կամ վաճառելու համար։
Կատեգորիա:Միջազգային կոնվենցիաներ
Սա ի՞նչ թռչուն է
Սյուժե
Նախանձոտ Սագն այլ թռչունների հետ փոխանակում է այն ամենը, ինչ իրեն դուր է գալիս. նա վերցնում է Կարապի վիզը, Ձկնկուլի կտուցը, Ագռավի թևերը, Կռունկի ոտքերը, Սիրամարգի պոչը, ինչպես նաև Աքաղաղի կատարն ու «ծուղրուղուն»։ Սագը դառնում է բոլորից տարբեր, սակայն բոլորը ծիծաղում են նրա վրա։
Մուլտֆիլմն ավարտվում է բարոյախրատական հարցով՝ «Դուք կյանքում հադիպե՞լ եք նման թռչունի», ինչը 1955 թվականի իրականության մեջ նկատի ուներ «ստիլյագաներին»։
Տարբերություններ գրքից
Մուլտֆիլմում Սագը նախ հանդիպում է ագռավին, հետո կռունկին, իսկ գրքում հակառակն է։
Մուլտֆիլմում Սագն իր սխալը հասկանում է Բուի շնորհիվ, գրքում՝ դա նրան ստիպում է աղվեսի հետ հանդիպումը։
Վերաթողարկում
Մուլտֆիլմը բազմիցս վերաթողարկվել է VHS-ով և DVD-ով մուլտֆիլմերի հավաքածուներում.
Գրականություն
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1955 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր թռչունների մասին
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Կաթողիկե, Ջրվեժ)
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, Ջրվեժի Սուրբ Կաթողիկե Առաքելական եկեղեցի, Հայ առաքելական եկեղեցի Հայաստանի Կոտայքի մարզի Ջրվեժ գյուղում։ Ընդգրկված է Ջրվեժի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։
Պատմություն
Ջրվեժի եկեղեցին ավերվել է 1679 թվականի երկրաշարժից։ 1891 թվականին Ջրվեժի բնակչությունը քանդված եկեղեցու տեղում կառուցել է նոր եկեղեցի, որը վերաբացվել է 1991 թվականին ։ Եկեղեցու զանգակատունը կառուցվել է 2005 թվականին, կենտրոնական գմբեթը՝ 2011 թվականին։ Եկեղեցուն կից գործում է Խրիմյան Հայրիկ Հոգևոր-մշակութային կրթական կենտրոնը, որտեղ գործում են Ջրվեժի կիրակնօրյա դպրոցը և երիտասարդաց միությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոտայքի թեմի վանքեր և եկեղեցիներ ա
Հրաչյա Պապինյան
Հրաչյա Անուշավանի Պապինյան (հունվարի 27, 1961, Հագվի, Թումանյանի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ լրագրող, ռեժիսոր, «Թատերական Լոռի» փառատոնի տնօրեն։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1961 թ. հունվարի 27-ին, Լոռու մարզի Թումանյանի տարածաշրջանի Հագվի գյուղում։ 1983 թվականից Թումանյանի շրջանային մշակույթի տանն աշխատել է մեթոդիստ, 1988 թվականից տնօրեն։ 1993 թվականին ընտրվել է Թումանյանի շրջանային խորհրդի գործկոմի մշակույթի բաժնի վարիչ և աշխատել մինչև գործկոմների լուծարումը։ 1997-2003 թթ. աշխատել է որպես Ալավերդու մշակույթի կենտրոնի տնօրեն և 1992 թվականից մինչև օրս կարճատև դադարով հանդիսանում է Ալավերդու քաղաքային թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարը։ 1999 թվականին գործընկերոջ հետ հիմնադրել է Ալավերդու «Անկյուն գումարած 3» հեռուստաընկերությունը, եղել գլխավոր խմբագիր և նույն թվականինց զբաղվել է հեռուստալրագրությամբ։ 2000 թվականից համագործակցել է «Ինտերնյուս Հայաստան» կազմակերպության ծրագրերի հետ և ռեպորտաժներ պատրաստել «Ստորակետ», «Դիտակետ», «Խաչմերուկ» ծրագրերի համար, որոնք հեռարձակվել են Հայաստանում, Վրաստանում, Ադրբեջանում և ԱՊՀ երկրներում։ Որոշ տեսանյութեր հեռարձակվել են նաև CNN հեռուստաընկերության եթերում։ 2000-2021 թթ. եղել է Հայաստանի ազգային, այնուհետև Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերության լրատվական ծրագրի Լոռու մարզի սեփական թղթակից։ 2003 թ.-ից մինչև 2013 թվականը՝ ծրագրի փակվելը վարել է Հանրային հեռուստաընկերության «Կարծիք» հաղորդաշարը, եղել լրագրող, սցենարիստ և ռեժիսոր։ 1989 թ.-ից անընդմեջ հանդիսանում է «Թատերական Լոռի» փառատոնի տնօրեն։ 2009 թ. հեղինակել է «Պղնձե քաղաքի պատմությունը» գիրքը-ալբոմը, որը երկար տարիներ Ալավերդում իր կողմից կատարված ժողովրդագրական հետազոտությունների արդյունք է և պատմում է Ալավերդում պղնձարտադրության 240 տարվա մասին։
Բեմադրություններ
Թումանյանի շրջանային ժողովրդական թատրոն
Ալավերդու քաղաքային թատրոն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ
Պենելոպե Էնն Միլլեր
Պենելոպե Էնն Միլլեր (Penelope Ann Miller,)՝ ամերիկացի դերասանուհի։ Միլլերը նկարահանվել է մի քանի խոշոր հոլիվուդյան ֆիլմերում սկսած իննսունականներից, իսկ երկրորդ հազարամյակում հանդես է եկել որպես երկրորդ պլանի հեռուստատեսության և կինոյի դերասան ։
Կենսագրություն
1989 թվականին Միլլերն առաջադրվել է «Տոնի» մրցանակին «Մեր թաղամասը» պիեսի բեմադրությունում երկրորդ պլանի լավագույն կնոջ դերի համար ։ Դրանից հետո նա սկսել է իր կարիերան մեծ էկրանին, որտեղ նկարահանվել է «Մանկապարտեզի ոստիկանը», «Ուրիշի փողերը», «Կարլիտոյի ճանապարհը» (դեր, որով նա արժանացավ «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի լավագույն դերասանուհի անվանակարգին ) և «Ստվեր» հաջողակ ֆիլմերում։ Նույնիսկ նա խաղացել է Էդնա Պյորվիենսի 1992 թվականի Չապլին ֆիլմում։ 1997 թվականին նա խաղացել է գլխավոր դերում «Ռելիկտը» աղետալի ֆիլմում, այնուհետև տեղափոխվել է հեռուստատեսություն ։
90-ական թվականներից ի վեր, Միլլերը գլխավորապես նկարահանվում էր հեռուստասերիալներում «Lifetime» հեռուստաալիքի համար, կատարել է երկրորդ պլանի դերեր մի քանի ոչ երկար սիթքոմներում։ 2011 թվականին նա հայտնվել է Արտիստը ֆիլմում, իսկ 2013 թվականին խաղացել է «Սիրուհիները» սերիալում երկրորդական դերում ։ 2014 թվականին, Միլլերը ստացել է «Ամերիկյան հանցանք» սերիալում ստացել է կենտրոնական դերերից մեկը ։ Սերիալ, որով Միլլերը հայտնվել է էկրանին առանց դիմահարդարման և սանրվածքի, այդ օգնել է նրան չկնճռոտվել կարիերայի տարիների ընթացքում ։ Սերիալը բերել է նրան, որ նա խաղացել է «Ազգերի ծնունդը» ռասիզմի մասին ֆիլմում ։
1995 թվականին, Միլլերն ամուսնացել է Ուիլլ Արնետի հետ, ումից նույն տարում բաժանվեց։ 2000 թվականին ամուսնացել է Ջեյմս Հագինցի հետ, բայց 12 տարի միասին ապրելուց հետո 2012 թվականի մարտին դերասանուհին ամուսնալուծության և ունեցվածքիի բաժանման համար փաստաթղթեր ներկայացրեց Լոս Անջելեսի շրջանային դատարան։ Այդ ամուսնությունից դերասանուհին ունեցել է երկու դուստր (2000 և 2009 թվականներին)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Ախոռջիկ (Ճորոխի հովիտ)
Ախոռջիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Ճորոխ գետի հովտում։ Գտնվում է Շատ վտակի վրա։
Ախոռջիկում կան հին բնակավայրի ավերակներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Լինդա Քարդելինի
Լինդա Էդնա Քարդելինի (Linda Edna Cardellini, ), իտալաիռլանդական ծագմամբ ամերիկյան դերասանուհի ։
Կենսագրություն
Լինդա Քարդելինին ծնվել է 1975 թվականի հունիսի 25-ին Կալիֆոռնիա նահանգի Ռեդվուդ Սիթի քաղաքում։ Ուեյն Դեյվիդ Քարդելինի (Wayne David Cardellini) և Լորեյն Էռնանի (Lorraine Hernan) ընտանիքում Լինդան չորս երեխաներից կրտսերն էր ։ 10 տարեկանում ընդունում է Bone Chillers հեռուստասերիալի և ABC կազմակերպության մասնակցության հրավերը։ 1993 թվականին ավարտում է Սուրբ Ֆրանցիսկի (Loyola Marymount University) դպրոցը Մաունթին-Վյուում և ընդունվում է Լոյոլ Մերիումանթի համալսարանի թատերական արվեստի բաժինը, որն ավարտում է 2001 թվականին ։ 1999 թվականի ամռանը Լինդան ճանապարհորդում էր Եվրոպայում, որպես «Լանսելոթ» պիեսի դերակատար։ Լինդան հայտնի է հեռուստասերիալների մասնակցությամբ, հատկապես ուսանողուհի Լինդսի Վիերի դերով «Տարօրինակներն ու խելապակասները» հեռուստասերիալում (англ. Freaks and Geeks), որտեղ նա նկարահանվել է 1999-2000 թվականների ընթացքում (ընդհանուր 18 սերիա) և բուժքույր Սամանտա (Սեմ) Թագերթի դերով «Շտապ օգնություն» սերիալում (2003-2009 թվականների ընթացքում, ընդհանուր 126 սերիա)։ Լինդան նկարահանվել է նաև հայտնի ֆիլմերում, դրանցից են Օրենքով շիկահերը (2001 թվական), Սկուբի-Դու (2002 թվական) և Սկուբի-Դու։ Հրեշներն ազատության մեջ են (2004 թվական) ։
2011 թվականի հոկտեմբերի 18-ին պարզ դարձավ, որ Լինդան և նրա ամուսինը՝ Սթիվեն Ռոդրիգեսը, սպասում են նրանց առաջնեկին ։ Նրանք աղջիկը՝ Լիլա-Ռոուզ Ռոդրիգեսը, ծնվեց 2012 թվականի փետրվարի 29-ին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ
Սարգիս Սահակյան
Սարգիս Արտաշեսի Սահակյան (ծնվ. 10 մարտի 1961 թ., գ. Դիան, Թալինի շրջան), ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ Արագածոտնի մարզի նախկին մարզպետ ։
Աշխատանքային գործունեությունը
Ամուսնացած է, ունի մեկ որդի և երեք դուստր։ Ունի ավագ սերժանտի զինվորական կոչում։ Հայաստանի Հանրապետական Կուսակցության անդամ է։
Քրեական հետապնդում
Համաձայն ՀՀ ԱԱԾ-ի Սարգիս Սահակյանը իր՝ որպես մարզպետ պաշտոնավարման ժամանակի, իր եղբոր՝ նախկին ՀՀԿ-ական պատգամավոր Նաիրի Սահակյանի հետ կատարել է առերևույթ չարաշահումներ, ինչպես նաև նախնական համաձայնությամբ, խաբեության եղանակով կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով (139.888.533 դրամ) պետական միջոցների հափշտակություն ։ Այս առնչությամբ, 2021թ․ հունվարին Սարգիս Սահակյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական Օրենսգրքի համապատասխան հոդվածներով  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Դիան գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզպետներ Կատեգորիա:Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Վերին Ինեգեն
Վերին Ինեգեն, գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի Հանրապետությունում, Ալթայի երկրամասում։ Գետաբերանը գտնվում է Կատուն գետի ձախ ափից 377 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 13 կմ է։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցման պետական տվյալների համաձայն՝ գետը պատկանում է Կատունի ավազանային շրջանին, Բիա գետի ջրօգտագործման մասն է, Բիա և Կատուն գետերի գետային ենթաավազանը։ Վերին Օբի գետային ավազանն է մինչև Իրտիշ թափվելը։
Աշխարհատեղեկատվական համակարգի ՌԴ տարածքի ջրատնտեսական շրջանացման տվյալներով ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Higashiyama Sky Tower
Higashiyama Sky Tower, աշտարակ, որը տեղակայված է Ճապոնիայի Այթի պրեֆեկտուրայի Հիգասիյամա կենդանաբանական և բուսաբանական այգում։ Պաշտոնական անվանումն է Հիգասիյամա պարկի աստղադիտարանի աշտարակ ։
Բարձրությունը 134 մետր է։ Սակայն, քանի որ աշտարակը գտնվում է 80 մետր բարձրության բլրի վրա, նրա ընդհանուր բարձրությունը ծովի մակարդակից կազմում է 214 մետր։ Աշտարակն ունի 7 հարկ։ Այն ունի մատիտի տեսք։ Աշտարակը կառուցվել է 1989 թվականի հուլիսին Նագոյա քաղաքի 100-ամյակի կապակցությամբ։ Աշտարակը 100 մետր բարձրության վրա ունի դիտահրապարակ և ռեստորան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի երկնաքերներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի աշտարակներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի տեսարժան վայրեր
Վառարանային ծղրիդի գաղտնիքը
Վառարանային ծղրիդի գաղտնիքը (Тайна запечного сверчка), 1977 թվականին նկարահանված խորհրդային տիկնիկային մուլտֆիլմ՝ Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի մանկության մասին։ Ռեժիսոր Վադիմ Կուրչևսկին նկարահանել է մուլտֆիլմը «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայում՝ ըստ Գենադի Ցիֆերովի հեքիաթի։ Ֆիլմում օգտագործվել է Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի երաժշտությունը։