cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վալիի դիմանկար
Նոյցիլիի հետ հարաբերություններ
1911 թվականին Շիլեն հանդիպում է տասնյոթամյա Վալբուրգա Նոյցիլին։ Վերջինս Շիլեի հետ տեղափոխվում է Վիեննա և դառնում նրա բնորդուհին։ Նոյցիլիի մասին քիչ տեղեկություններ կան։ Հնարավոր է, որ նա նաև եղել է մեկ այլ հայտնի ավստրիացի նկարչի՝ Գուստավ Կլիմտի բնորդուհին։ Որոշ տեղեկությունների համաձայն նա անգամ եղել է Կլիմտի սիրուհիներից մեկը։ Շիլեն և Վալին ցանկանում էին հեռանալ Վիեննայից, քանի որ ըստ նրանց, այնտեղ կլաուստրոֆոբիկ միջավայր էր տիրում։ Այսպիսով, նրանք միասին տեղափոխվում են Չեսկի-Կրումլով (Հարավային Բոհեմիա)։ Չնայած որ Չեսկի-Կրումլովը Շիլեի մոր ծննդավայրն էր (որտեղ էլ այժմ գտնվում է Շիլեի թանգարանը), քաղաքի բնակիչները նրան և Վալիին դուրս են քշում այնտեղից։ Նմանատիպ անհանդուրժողականության առաջնային պատճառներից մեկն այն էր, որ բնակիչներին դուր չէր գալիս նկարչի ապրելակերպը։ Բացի այդ Շիլեն քաղաքի երիտասարդ աղջիկներին վարձում էր որպես մոդելներ, ինչը նույնպես բնակիչների հավանությանը չարժանացավ։
Շիլեն և Վալին միասին հեռանում են Ավստրիայի արևմուտքում գտնվող Նոյլենգբախ քաղաք։ Նրանք այնտեղ փնտրում էին էլ ավելի ոգեշնչող միջավայր և աշխատելու համար որևիցե էժանագին արհեստանոց։ Քանի որ որ քաղաքը մոտ էր մայրաքաղաքին, նոյլենգբախյան իրավազանց երեխաների համար Շիլեի արհեստանոցը հավաքատեղի դարձավ։ Շիլեի ապրելաոճը կրկին թշնամություն առաջացրեց քաղաքի բնակիչների շրջանակներում։ Արդյունքում 1912 թվականի ապրիլին նրան ձերբակալեցին և բանտարկեցին երիտասարդ աղջկա նկատմամբ, առանց վերջինիս համաձայնության, սեռական ոտնձգություններ կատարելու համար։ Շիլեի ավելի քան հարյուր նկար որակավորվեց որպես պոռնոգրաֆիկ։ Հետագայում բռնաբարության մեղադրանքը չեղյալ է համարվում։ Նրան դատում են միայն երեխաների համար հասանելի վայրերում էրոտիկ նկարներ ցուցադրելու համար։ Ընդհանուր առմամբ Շիլեն բանտում անցկացնում է երեք շաբաթ և երեք օր։
1914 թվականին Շիլեն Վիեննայի արվարձանում գտնվող Հիթցինգ քաղաքում արհեստանոց է ձեռք բերում։ Դիմացի փողոցում ապրում էր մի բողոքական փականագործ իր երկու քույրերի՝ Էդիտա և Ադել Հարմսերների հետ։ 1915 թվականի փետրվարին Շիլեն իր ընկերներից մեկին ուղված նամակում գրում է. «Ես պլանավորել եմ շահավետորեն ամուսնանալ։ Իհարկե, ոչ Վալիի հետ»։ Երբ Շիլեն այդ մասին հայտնում է Վալիին, վերջինս միանգամից հեռանում է, և նրանք այլևս երբեք չեն հանդիպում։ Մոտավորապես այս ժամանակ էլ Շիլեն նկարում է «Մահը և գեղեցկուհին» նկարը, որտեղ Վալիի դեմքը ամբողջությամբ դրան նախորդող նկարից է արտանկարված, իսկ Շիլեինն արդեն նոր կերպով է ներկայացված։ Շիլեն և Էդիտա Հարմսը ամուսնանում են 1915 թվականի հունիսի 17-ին։
Շիլեից հեռանալուց հետո Նոյցիլը աշխատում է Վիեննայի ռազմական հիվանդանոցում որպես բուժքույր։ 1917 թվականին նա աշխատում է Խորվաթիայի Դալմաթիա շրջանում և այնտեղ էլ նույն թվականի դեկտեմբերի 25-ին մահանում է կարմրախտից։
Վաղ սեփականություն և նացիստական բռնագրավում
Ըստ 1917 թվականին Նյու Յորք Թայմսում տպագրված մի հոդվածի նկարը պատկանել է հրեա Լեա Բոնդի Ջերեյին։ Նա նկարների առքուվաճառքով էր զբաղվում, և երբ 1939 թվականին գերմանական զորքերը գրավում են Ավստրիան, նա ստիպված նկարը թողնում է Ֆրիդրիխ Ուելզին ։ Ֆրիդրիխը նկարը տեսել էր Բոնդիի տանը, որը նրա սեփական հավաքածուի մասն էր կազմում։ Իսկ մնացած բոլոր նկարները, որոնք ցուցադրված էին Բոնդիի պատկերասրահում, արդեն բռնագրավվել էին նացիստական կառավարության կողմից։ Երբ Բոնդիի ընտանիքն արդեն ստիպված էր փախչել երկրից, նա՝ ամուսնու հորդորների ներքո նկարը հանձնում է Ուելզին ։
Նկարի պատմական ուղին
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո ԱՄՆ զորքերը ձերբակալում են Ուելզին և վերադարձնում պատերազմի ընթացքում նրա հավաքած բոլոր նկարները։ Այդ նկարների թվում էր նաև «Վալիի դիմանկար»-ը, որը մյուս նկարների հետ միասին վերադարձվում է ավստրիական կառավարությանը։ Բելվեդեր պատկերասրահը գնում է Շիլեի աշխատանքները ։ 1946 թվականին Բոնդին վերականգնում է Վիեննայում գտնվող իր արվեստի պատկերասրահը։ Նա կապ է հաստատում Ուելզի հետ, ումից էլ պարզում է, որ նկարը գտնվում է ավստրիական կառավարության հսկողության տակ։ Բոնդին հիշում է, որ 1953 թվականին ինքը հանդիպել է Ռուդոլֆ Լեոպոլդին և խնդրել օգնել իրեն նկարը վերադարձնել իր հավաքածու։ Դրա փոխարեն Բոնդին Լեոպոլդին խոստացել էր օգնել Շիլեի մյուս նկարները ձեռք բերելու գործում։ Հետագայում՝ 1954 թվականին, Բոնդին պարզում է, որ Լեոպոլդն անձամբ թանգարանից գնել է նկարը իր սեփական հավաքածուի համար։ 1972 թվականին Լեոպոլդը կազմում է Շիլեի աշխատանքների սեփականատերների ցուցակը, որտեղ չի նշում Լեա Բոնդիի անունը։ Մինչդեռ 1930-ական թվականներին այլ աղբյուրներում Բոնդին հիշատակվում է որպես նկարի վերջին սեփականատեր ։ Բոնդին մահացել է 1969 թվականին, իսկ նրա ժառանգները շարունակել են իր ուղին ։
1994 թվականին Ավստրիայի կառավարությունը ձեռք է բերում Լեոպոլդի հավաքածուն՝ դրա համար 500 միլիոն դոլար վճարելով։ Այդ նկարների թվում էր նաև «Վալիի դիմանկար»-ը։ Ավստրիական կառավարությունը հիմնում է Լեոպոլդ թանգարանը, որի տնօրեն է նշանակվում հենց ինքը Լեոպոլդը։ Վերջինս մահանում է 2010 թվականի հունիսին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1912 նկարներ Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարներ
Աննա Օնիշչենկո
Աննա Վլադիմիրովնա Օնիշչենկո (Ганна Володимирівна Онищенко, ), ուկրաինացի քաղաքական գործիչ, Ուկրաինայի նախարարների կաբինետի նախարար 2014 թվականի դեկտեմբերի 2-ից մինչև 2016 թվականի ապրիլի 14-ը։
Կենսագրություն
2004 թվականի մայիսից աշխատել է որպես խորհրդատու, իսկ նույն թվականի նոյեմբերից՝ իրավախորհրդատու «Ա-Լեքս» Իրավաբանական ընկերություն ՍՊԸ-ի Կիևի մասնաճյուղում։
2006 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2007 թվականի փետրվար աշխատել է որպես իրավախորհրդատու միջտարածաշրջանային բիզնեսի և Կիևում Պրիվատբանկի ներկայացուցչության իրավական ապահովման դեպարտամենտում։
2007 թվականին ավարտել է Տարաս Շևչենկոյի անվան Կիևի ազգային համալսարանը, Իրավագիտություն մասնագիտությունը, ստացել իրավունքի մագիստրոսի որակավորում։
2007 թվականի մարտից մինչև 2009 թվականի օգոստոս աշխատել է որպես իրավաբան Ստոլիչնայա իրավաբանական Խումբ ՓԲԸ-ում։
2009 թվականի օգոստոսից մինչև 2013 թվականի հոկտեմբեր աշխատել է Մլգրուպ փաստաբանական ընկերություն ՍՊԸ կորպորատիվ կառավարման բաժնի պետ։
2010 թվականի նոյեմբերի 19-ին ստացել է իրավաբանական գիտությունների թեկնածուի աստիճան՝ պաշտպանելով «Հավատարմագրային իրավահարաբերություններն օտարերկրյա տարրի հետ» թեմայով ատենախոսություն ։
2012 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ 151-րդն էր Բատկիվշչինայի ցուցակում՝ լինելով անկուսակցական ։
2013 թվականի օգոստոսին Արսենի Յացենյուկը դատարանում ներկայացրել էր Կիևում մայիսի 18-ի դեպքերի կապակցությամբ։ Գործը տանուլ է տրվել, իսկ դատարանը Արսենի Յացենյուկից պահանջել է հերքել տեղեկատվությունն այն մասին, որ սադրանքների հետևում կանգնած է եղել Ուկրաինայի ազգային անվտանգության և պաշտպանության խորհրդի քարտուղար Անդրեյ Կլյուևը ։
2013 թվականի նոյեմբերից մինչև 2014 թվականի մարտն աշխատել է Ուկրնաֆտա ԲԲԸ իրավաբանական ապահովման դեպարտամենտի հայցապահանջային բաժնի առաջատար իրավախորհրդատու։
2014 թվականի մարտի 12-ից մայիսի 21-ը ՝ Ուկրաինայի արդարադատության նախարարի տեղակալ Պավել Պետրենկոյի աշխատակազմի ղեկավար։
Մարտի 28-ին ելույթ է ունեցել Ուկրաինայի քաղաքացիական իրավունքի և Կիևի գարուն գործընթացի փաստաբանների ասոցիացիայի 3-րդ համաուկրաինական գարնանային ֆորումին՝ Ուկրաինայի արդարադատության նախարարության բարեփոխման և դրա վերակազմակերպման հիմնական ուղղությունների մասին զեկույցով՝ կադրերի հերթափոխով (թեստավորման անցկացում՝ առավել պրոֆեսիոնալ աշխատողներին պաշտոններում թողնելու և կոռուպցիայի դեմ պայքարի համար)։ Իր խոսքում փաստաբանական հանրությանը համագործակցության կոչ է արել. արդարադատության նախարարության շրջանակներում նախատեսվում էր ստեղծել աշխատանքային խումբ՝ միջազգային դատական մարմիններում պետության շահերը պաշտպանելու համար ։
Մայիսի 21-ին վարչապետ Արսենի Յացենյուկի կարգադրությամբ նշանակվել է Ուկրաինայի պետական գրանցման ծառայության նախագահ ։
Սեպտեմբերին Ժողովրդական ճակատ կուսակցության ընտրական ցուցակում ընդգրկվեց 58-րդ համարը, սակայն մինչև ընտրությունները հանեց իր թեկնածությունը։
2014 թվականի դեկտեմբերի 2-ից՝ Ուկրաինայի նախարարների կաբինետի նախարար։
Իր նշանակումից մի քանի օր առաջ նա մեծ հարցազրույց է տվել ՌԲԿ-Ուկրաինային։ Ի թիվս այլ բաների, ապագա նախարարը պատմել է կառավարության պիլոտային նախագծերի մասին։ Պաշտոնյան նաև հաստատել է, որ լյուստրացիայի շրջանակներում ստուգման գործընթաց է ընթանում ։
Ուկրաինայի նախարարների կաբինետում նշանակվելուց հետո հրապարակել է 2013 թվականի եկամուտների մասին իր հայտարարագիրը, որի համաձայն, 2013 թվականին ղեկավար պաշտոններում աշխատելով Մլգրուպ փաստաբանական ընկերություն ՍՊԸ-ում և Ուկրնաֆտա ԲԲԸ-ում, վաստակել է ընդամենը 35,1 հազար գրիվնա, ինչը կազմում է միջին ամսական 2925 գրիվեն (շուրջ 365 դոլար)։ Ընդ որում Օնիշչենկոն Կիևում բնակարան ունի 979 հազար գրիվեն արժողությամբ ։
2016 թվականի ապրիլի 14-ին Յացենյուկի երկրորդ կառավարությունը պաշտոնաթող եղավ, Աննա Օնիշչենկոն պաշտոնից զրկվեց Ուկրաինայի նախարարների կաբինետի նախարարի պաշտոնից, Ուկրաինայի նոր կառավարությունում, որը գլխավորում է Գրոյսմանը, նրան փոխարինեց Ալեքսանդր Սերգեևիչ Սաենկոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի նախարարներ Կատեգորիա:Ուկրաինայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իրավաբանական գիտությունների թեկնածուներ
Առնալդո Օտեգի
'Առնալդո Օտեգի Մոնդրագոն (Arnaldo Otegi Mondragon, ), բասկ հասարակական, քաղաքական գործիչ, ԷՏԱ անջատողական կազմակերպության անդամ, Բատասունա կուսակցության առաջնորդներից։ 2006 թվականին Ժնևում և Լոյլայում ԷՏԱ-ի ու Իսպանիայի կառավարության միջև տեղի ունեցած խաղաղության բանակցությունների առանցքային բանակցողներից մեկն է եղել ։ Հանդիսանում է Բատասունա կուսակցության մարտավարության փոփոխության փորձի հիմնական դերակատարներից ։ Մինչև 2016 թվականի մարտը գտնվել է բանտում՝ մեղադրվելով Բատասունայի վերակազմության մեջ (Իսպանիայում կուսակցությունն արգելված է) ։
Նախքան քաղաքականություն մտնելը նա դատապարտված է եղել որպես ԷՏԱ անջատողական կազմակերպության անդամ։ Նա մասնակցել է այդ կազմակերպության կողմից կազմակերպված մի շարք ահաբեկչական գործողությունների և հանցագործությունների, որոնց թվում է բասկ ձեռնարկատեր Լուիս դե Աբայտուայի առևանգումը ։ 1990-ական թվականներին նա սկսեց իր քաղաքական գործունեությունը և արագորեն ճանաչում ձեռք բերեց բասկյան անջատողական շարժման մեջ։ Առնալդո Օտեգի դարձավ «Բատասունա» կուսակցության առաջնորդն այն բանից հետո, երբ կառույցի բոլոր ղեկավարները ձերբակալվեցին ։ 2007 թվականի հունիսին դատապարտվեց անազատության «ահաբեկչության գովերգման» համար և ազատ արձակվեց բանտից հաջորդ տարվա օգոստոսին։ 2009 թվականի հոկտեմբերին նա կրկին ձերբակալվեց այս անգամ մեղադրվելով Բատասունա կուսակցությունը վերստեղծելու փորձի համար և դատապարտվեց 10 տարվա ազատազրկման ։
Բասկյան անջատողական շարժման շրջանում նա մնում է որպես կարևոր գործիչ։
Ռազմական գործունեության սկիզբ
Առնալդո Օտեգին փիլիսոփայության և գրականության ոլորտներում ստացել է բարձրագույն կրթություն։ ԷՏԱ-ին անդամագրվել է դեռևս երիտասարդ տարիքում ։
Բասկերի երկրում իրականացված մի շարք ահաբեկչական գործողություններին մասնակցելուց հետո՝ 1977 թվականին Օտեգին մեկնում է Ֆրանսիա։ Նա մեղադրվում էր քաղաքամերձ բենզալցակայանի պայթեցման, Սան Սեբաստյանում զինվորական օբյեկտի վրա հարձակում, ավտոմեքենայի վրա հարձակում և սեփականազրկման փորձ, հիվանդանոցում ոստիկանական հսկողության ներքո գտնվող ԷՏԱ կազմակերպության անդամի ազատ արձակում և այլն։ 1987 թվականին Օտեգին ֆրանսիական ոստիկանության կողմից հանձնվում է իսպանական իշխանություններին։ Նա մեղադրվում էր UCD կուսակցության (Ժողովրդական կուսակցության նախահայրը) երկու նախկին պատգամավորների առևանգման և նրանցից մեկին սպանելու փորձ կատարելու մեջ, սակայն բավարար ապացույցների բացակայության հիմքով արդարացվում է։ Մեկ այլ դատական գործով, որը վերաբերում էր ձեռնարկատեր Լուիս դե Աբայտուայի առևանգմանը, 1989 թվականին Օրտեգին մեղավոր է ճանաչվում է դատապարտվում վեց տարվա ազատազրկման։ Պատժաչափի մի մասն անցկացնելով բանտում՝ 1990 թվականին նա ազատ է արձակվում։
Քաղաքական գործունեություն
1994 թվականին տեղի ունեցած բասկյան ինքնավարության ընտրություններում Առնալդո Օտեգին Գիպուսկոայում առաջադրված Էրի Բատասունայի ցուցակում յոթերորդ համարն էր, սակայն կուսակցությունը հավաքեց միայն վեց պատգամավորական մանդատ ստանալու ձայներ։ Մեկ տարի անց նա այնուամենայնիվ դարձավ բասկյան խորհրդարանի պատգամավոր՝ զբաղեցնելով ԷՏԱ կազմակերպության հետ կապեր ունենալու համար դատապարտված, իր կուսակից Բեգոնի Արոնդոյի տեղը։ Ստանալով պատգամավորական մանդատ՝ Օրտեգին նիստերի դահլիճում իր համար նախատեսված աթոռին դրեց հին մեխ ի հիշատակ ԷՏԱ կազմակերպության երկու և FRAP-ի (Frente Revolucionario Antifascista в Patriotico) երեք անդամների գնդակահարության մեկամյակի և լքեց խորհրդարանի շենքը։ 1997 թվականին Բատասունա կուսակցության ամբողջ ղեկավար կազմը դատապարտվեց յոթ տարվա ազատազրկման այն բանի համար, որ նրանք նախընտրական քարոզարշավի ժամանակ տարածել էին ԷՏԱ կազմակերպության քարոզչական տեսահոլովակը։ Ձերբակալությունները շրջանցեցին Օրտեգին, ինչի արդյունքում նա հայտնվեց իր կուսակցության բարձր դիրքերում։ 1998 թվականին տեղի ունեցած ընտրություններին Բատասունա կուսակցությունը Բասկերի Երկրի որհրդարանում ստացել էր պատգամավորական 14 տեղ։ 1999 թվականի մայիսի 18-ին Օտեգին ստորագրեց եռակուսակցական համաձայնագրի փաստաթղթի ներքո (Բատասունա, PNV և EA կուսակցություններ), որը չեղարկվեց սոցիալիստների առաջնորդ Ֆերնանդո Բուեսայի սպանությունի հետո՝ 2000 թվականի փետրվարի 22-ին։ Այդ դիպվածից 10 օր առաջ Օտեգին վերընտրվել էր Բատասունա կուսակցության մամուլի քարտուղարի պաշտոնում։ 2001 թվականին տեղի ունեցած ընտրություններում կուսակցությունը կորցրեց իր պատգամավորական մանդատների կեսը, ինչը հանգեցրեց կառույցի վերակազմակերպման և նոր Բատասունայի ստեղծման, որի կազմում Օրտեգան զբաղեցրեց առաջատար դիրքեր։
Ձերբակալություններ
2003 թվականին մամուլի ասուլիսի ընթացքում Իսպանիայի թագավորի՝ Բասկերի երկիր այցի մասին գնահատականներ տալիս Առնալդո Օտեգին Իսպանիայի թագավոր Խուան Կառլոսին գործնականում անվանեց գլխավոր դահիճ՝ ասելով. - «Նա՝ իսպանական բանակի գլխավոր հրամանատարը, այսինքն՝ դահիճների պատասխանատուն, պաշտպանում է նրանց և կտտանքների ու բռնությունների միջոցով իր միապետական կարգերը պարտադրում մեր ժողովրդին» ։ 2006 թվականի ապրիլի 27-ին ԷՏԱ կազմակերպության անդամ, պայթուցիչ սարքի փորձարկման ժամանակ զոհված Օլայի Կաստրեսանի հիշատակի արարողության ընթացքում ահաբեկչության կոչեր անելու մեղադրանքով Առնալդո Օտեգին դատապարտվում է 15-ամսյա ազատազրկման։ Նա սկսեց պատիժը կրել 2007 թվականի հունիսի 8-ին, սակայն 2008 թվականի օգոստոսին ազատ արձակվեց։
2009 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Առնալդո Օտեգին կրկին կանգնում է դատարանի առջև Բատասունա կուսակցությունը վերակազմավորելու մեղադրանքով՝ չնայած ԷՏԱ կազմակերպության և իսպանական կառավարության միջև ձեռք բերված զինադադարի։ Նա դատապարտվում է 10 տարվա ազատազրկման։ 2010 թվականի հունվարի 27-ին հացադուլ է սկսում ։ 2010 թվականի մարտին դատապարտվում է երկու տարվա ազատազրկման 2005 թվականին ահաբեկչությունը գովերգելու մեղադրանքով։ Նրան նաև արգելվում է զբաղեցնել պետական պաշտոններ առաջիկա 16 տարիների ընթացքում ։ 2010 թվականի սեպտեմբերին նա կրկին կանգնում է դատարանի առջև այս անգամ 2004 թվականին իր ելույթում ահաբեկչությունը գովերգելու համար ։ 2011 թվականի սեպտեմբերին դատապարտվում է 10 տարվա ազատազրկման։
Քաղաքական և հասարակական հայացքներ
Առնալդո Օտեգին բազմիցս հայտարարել է, որ հպարտանում է Վենեսուելայի նախագահ Ուգո Չավեսի քաղաքականությամբ և նրա «Բոլիվարական հեղափոխությամբ»։ Ըստ նրա հայտարարությունների՝ խոնարհվում է նաև Լատինական Ամերիկայում իսպանական պետության դեմ պայքարած մարտիկ Սիմոն Բոլիվարի առջև, ով ուներ բասկյան արմատներ։
Առնալդո Օտեգին Սան Սեբաստիան քաղաքի «Ռեալ Սոսիեդադ» ֆուտբոլային ակումբի մոլի երկրպագու է։
Ընտանիք
Առնալդո Օտեգին ամուսնացած է, ունի երկու երեխա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հուլիսի 6 ծնունդներ Կատեգորիա:Սոցիալիստներ Կատեգորիա:ԷՏԱ Կատեգորիա:Բասկ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի փիլիսոփաներ
Պեննաբիլլի
Պեննաբիլլի (Pennabilli), կոմունա Իտալիայի Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Ռիմինի գավառում։ Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների կազմում է 3103 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 45 մարդ/կմ² մակերես։ Զբաղեցնում է 70 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 61016, հեռախոսային կոդ՝ 0541։
Բնակավայրի հովանավորն է Սուրբ San Pio V։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Ամնիոնի գերջրակալում
Ամնիոնի գերջրակալում հիվանդություն, առաջանում է ամնիոն թաղանթի գերֆունկցիայից, որի ժամանակ պտղաջրերի քանակը հղիության վերջում անցնում է 2 լիտրից։
Պատճառներ
Պատճառներն են՝ մոր սիֆիլիսը, շաքարախտը, պտղի արատավորությունը և այլն։
Ամնիոնի գերջրակալումը լինում է
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հղիություն
Շուշի
Շուշի , քաղաք Արցախի Հանրապետության Շուշիի շրջանում     , որը ներկայում գտնվում է Ադրբեջանի Հանրապետության զինված ուժերի վերահսկողության ներքո    և Արցախի Հանրապետության կողմից համարվում է օկուպացված ։ Ըստ Արցախի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման՝ այն հանդիսանում է Շուշիի շրջանի վարչական կենտրոնը, իսկ ըստ Ադրբեջանի վարչատարածքային բաժանման՝ համարվում է համանուն շրջանի բնակավայր։
Մինչև 1923 թվականը՝ Պարսկաստանի և Ցարական Ռուսաստանի տիրապետության ժամանակաշրջաններում, այն եղել է վերջինների կազմում գտնվող կիսանկախ Արցախի քաղաքական-մշակութային կենտրոնը։ Մինչև 20-րդ դարը կարևոր դերակատարություն է ունեցել ինչպես Արցախի, այնպես էլ ամբողջ Հարավային Կովկասի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքում։
1920 թվականին թուրքական բանակի աջակցությամբ ադրբեջանցիներն իրականացրել են քաղաքի բնակչության մեծամասնությունը կազմող հայ ազգաբնակչության կոտորած և բռնագաղթ ։ Խորհրդային ժամանակաշրջանում քաղաքը ընդգրկված է եղել ԽՍՀՄ կազմում գտնվող Ադրբեջանական ԽՍՀ-ի կազմում ներառված Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզում։ 1991 թվականին Խորհրդային Միության փլուզումից հետո սկսված Արցախյան պատերազմի ժամանակ դարձել էր հայ-ադրբեջանական պատերազմի թատերաբեմ։ 1992 թվականի մայիսի 9-ին հայկական զինված ուժերի կողմից ազատագրվել է նորաստեղծ Ադրբեջանի Հանրապետության զինված ուժերի ստորաբաժանումներից։ 2020 թվականին՝ 44-օրյա պատերազմի ժամանակ՝ նոյեմբերի 7-ից 9-ը (այլ տվյալներով՝ 5-ից 6-ը) անցել է ադրբեջանական զինված ուժերի վերահսկողության ներքո ։
Ստուգաբանություն
Որոշ ուսումնասիրողների կարծիքով Շուշի անունը ծագում է նրանից արևելք գտնվող Շոշ գյուղից ։ Ոմանց կարծիքով Շուշի անվանումը առաջացել է «շոշ» բառից։ Արցախյան բարբառում երիտասարդ ծառերը կոչվում են նաև շոշ, իսկ դրանց պուրակը՝ շոշոտ ։
Շուշի տեղանվանումը, ըստ երևույթին, տեղանքը բնութագրող անվանում է։ Քանի որ քաղաքը գտնվում է ժայռի (լեռան) գագաթին (այն մի փոքրիկ սարավանդ է հիշեցնում), որն էլ կարող է ընկած լինել քաղաքանվան հիմքում։ Նկատենք, որ Արցախի բարբառից հյուսիսկովկասյան լեզուներին անցած որոշ չափով այդ անունը հիշեցնող բառեր կան։ Այսպես օրինակ, ագուլերեն «սու»-լեռ և չեչեներեն «շու»-բլուր, մի արմատ, որը կրկնելու դեպքում (ինչպես այն հանդիպում է հատկապես հին հայերենում և խեթերենում) , ապա կունենանք «շուշու», այսինքն ճիշտ այն, ինչն անհրաժեշտ է «Շուշի» քաղաքանվան ստուգաբանության համար։ Նկատենք, որ միջնադարում Շուշի տեղանունը հիշատակվում է հենց Շուշու ձևով. 1428 թ. ընդօրինակված Ավետարանի նույն տարում գրված հիշատակարանում «...ի յաշխարհիս Աղուանից, ի վիճակս Ամարասայ, ի գեղա Շուշու կոչեցեալ...» :
Պատմություն
Շուշին տարբեր ժամանակներում հիշատակվել է «Քարի գլուխ, (Քարագլուխ տարբերակը վերաբերում է Շիկաքար-Արավուս բնակավայրին (Ասկերանի շրջանում)) Քարագլխի բերդ, Քար, Քարագլխի սղնախ, հաճախ նաև Շոշի բերդ, Շոշի», Ղալա, Շոշի ղալա անուններով։
Շուշիի հին բնակավայր լինելու մասին վկայում է 1428 թվականին Տեր-Մանվելի ստեղծած Ավետարանը, որտեղ նշված է, որ «արդ գրեցավ աստուածագիծ սուրբ Աւետարանս ձեռամբ ոգնամեղ և ապիկար գրչի տէր Մանաւելի, ի թւականութեանս Հայոց ՊՀԷ (1428), ի յաշխարհիս Աղուանից, ի վիճակս Ամարասայ, ի գեղս Շուշու կոչեցեալ, ընդ հովանեաւ Սուրբ Աստուածածնիս, ի կաթողիկոսութեան տէր Յոհանիսի... » :
Հաջորդ վկայությունը նույն եկեղեցու գրչատանը կատարվել է 1575 թ., որտեղ ասվում է «կատարեցի ...զմաքրափայլ Աւետարանս ի փառս նմանե գաւառս Վարնթոյ, ի գեղս ւոր կոչի Շուշոյ...Ընդ Հովանեաւ սուրբ Աստուածածին։ Գրեցաւ ի թվականութեանս ՌԻԴ» ։
Որոշ ուսումնասիրողներ փորձում են նույնացնել «Շուշի» և «Կարկառ» տեղանունները ՝ հիմք ընդունելով նրա նախնական «Քար» անվանումը։ Իհարկե, գայթակղիչ է Կ. Գանձակեցու կողմից հիշատակվող Կարկառի նույնացնելը Շուշիի հետ, առավել ևս, որ Կարկառ գետի հովտում նրանք ուրիշ նշանավոր բերդ չեն էլ կարողանում տեսնել։ Սակայն պատմիչի մոտ հիշատակվող Կարկառը հիշվում է որպես «հայրենիք», որը անհնարին է սահմանափակել միայն Շուշի բնակավայրով կամ թեկուզ և սարավանդով։ Զուր չէ, որ Բ. ՈՒլուբաբյանն առաջարկում էր Կարկառը որոնել Կարկառ գետի ստորին սահանքներում։ Դաշտային դիտարկումների համաձայն հանգել ենք այն կարծիքին, որ Կարկառը պետք է լինի Աղդամի շրջանի Ուչ օղլան բնակավայրերի շրջանում...
Հնագիտություն
Շուշիի հիմնադրման, ամրոցաշինության, այդ հին բնակավայրի կառուցապատման և նրա հուշարձանների էթնիկ պատկանելիությունը ուսումնասիրող հետազոտողները, մինչև Շուշիի ազատագրումը, ստիպված էին առավելապես բավարարվել 18-19-րդ դդ. հեղինակների կեղծած և մուսուլմանամետ գրավոր աղբյուրներով։ Այսպես՝ 1892-1897 թթ. ռեալական ուսումնարանի ուսուցիչ Է. Ռեսլերը, իսկ 1973 թ. Խորհրդային Ադրբեջանի հնագետ Հ. Ջաֆարովը պեղել են Շուշիի դամբարանաբլուրները, որոնք հիմնականում կրել են գանձախուզական բնույթ։ Միայն Ադրբեջանի գաղութային լծից ազատագրվելուց հետո Շուշիի հնագիտական, վիմագրական, տեղագրական բնույթի բազմաթիվ աղբյուրներ մատչելի են դարձել լուրջ և օբյեկտիվ ուսումնասիրությունների համար։
2004 թ. մայիսին «Շուշի հնագիտական արշավախումբը»՝ պատմական գիտությունների դոկտոր Հ. Պետրոսյանի գլխավորությամբ, անդամությամբ հնագետներ Նորա Ենգիբարյանի ու Վարդգես Սաֆարյանի, ճարտարապետ Մանուշակ Տիտանյանի և պատմաբան-շուշիագետ Աշոտ Հարությունյանի, դաշտային հնագիտական դիտումների միջոցով կազմել է Շուշիի և նրա շրջակայքի հնագիտական հուշարձանների ցուցակն ու դրանց տեղաբաշխման քարտեզը, որոնք ներառում են մոտ 200 հուշարձանների անվանում, այդ թվում.
Շուշին ուշ միջնադարում
Ըստ Հակոբ սարկավագ Պողոսյանի վարկածի՝ Շուշին Շոշ գյուղի արոտավայր կամ ագարակ է եղել։ Սարկավագի համար աղբյուր է հանդիսացել Միրզա Ջեմալ Ջիվանշիրի աշխատությունը, որի պատվիրատուն և հովանավորը եղել է Մեհթի Ղուլի խանը՝ Ղարաբաղի եկվոր խաների տիրապետությունը հիմնավորելու նպատակով ։ Միջնադարյան մի վավերագրի համաձայն՝ «Ավան Յուզբաշին,որ եկավ Շօշվայ քարն մտավ սահբ խուրուշ իլավ ՌՃԿԶ (1717 թ.) : Վավերագիրը հստակ տեղեկացնում է, որ 1717 թ. Շուշիի Քար ամրոցում ամրանալու շնորհիվ Ավան հարյուրապետը հռչակի տեր դարձավ ։ Կարծիք կա, որ «Շուշիի բերդապարսպի և մյուս կառույցների հիմքերը դրվել են Ավան հարյուրապետի կողմից՝ 1724 թ., եթե ոչ ավելի վաղ ։
1721-1722 թվականներին լազգիական 50-60 հազարանոց բանակը արշավեց Պարտավի, Գանձակի և Դիզակի վրա։ Ավարառուների դեմ Արցախի հայությունը հանեց 4 բանակ, որոնցից երկրորդը՝ Ավան հարյուրապետի գլխավորությամբ, տեղակայված էր այժմյան Շուշի քաղաքի շրջակայքում ։ Գանձակից ոչ հեռու, Չոլակ վայրում հայոց բանակները միանում են վրացական բանակի հետ՝ լեզգիների դեմ արշավելու համար։ Սակայն Վախթանգ թագավորի անվճռականության պատճառով արշավանքը չի կայանում և հայ զինվորությունը վերադառնում է Արցախի ամրացված Սղնախները։ 1724 թ. հունվարի 5-ին գրված մի զեկուցագիր վկայում է, որ «...մենք, Շոշ սղնախի գլխավորներս, ես՝ Ավան յուզբաշիս և ես՝ Միրզա յուզբաշիս և սղնախի բոլոր մեծերն ու փոքրերը...» : Շուշիի սարավանդում ամրացնում են Մեծ (Շուշի) և Փոքր (Սանգյառ) սղնախները և բանակցություններ վարելով շահ Թահմազի և օսմանյան Իբրահիմ փաշայի հետ՝ փորձում էր կանխել նրանց հարձակումը Վարանդա գավառի վրա։ 1725 թ մարտի 1-ին օսմանյան 4500 հոգուց բաղկացած մի զորամաս մտավ Վարանդա և կայազորեր դրեց բոլոր բնակավայրերում։ Հայ զիվորությունը Ավան և Թարխան հարյուրապետների գլխավորությամբ գիշերային անակնկալ հարձակումով, կոտորեց զավթիչներին։ Ցարական Ռուսաստանը չկամենալով հայոց պետականության վերականգնումը, հայերին առաջարկեց դադարեցնել պայքարը օսմանցի զավթիչների դեմ, լքել հայրենի հողերը և տեղափոխվել Դերբենդ, Բաքու և Գիլան։
1726 թ. նոյեմբերին «Շօշու՝ Ավան ուզպաշին և Ոյհան ուզպաշին ղալէն» վրա հարձակվում է օսմանցի թուրքերի 40 հազարանոց բանակը՝ Սարը Մուստաֆա փաշայի հրամանատարությամբ և ութ օրյա դաժան մարտերում զգալի կորուստների գնով գրավել է Փոքր Սղնախը։ Սակայն Մեծ Սղնախի տակ թուրքական բանակը ծանր պարտություն են կրել և տալով շուրջ 800 սպանված՝ նահանջել Գանձակ ։ 1733 թ. Դիզակի Մելիք Եգանը, դաշինք կնքելով Նադիր Ղուլիի հետ, կազմակերպեց օսմանյան Սարը Մուստաֆա փաշայի զորքերի կոտորածը Արցախում։1736 թ.Մուղանի դաշտում շահ հռաչակվելուց հետո, Նադիրը, որպես երախտագիտության նշան, Արցախի հինգ մելիքությունները միավորեց մի նահանգի՝ «Մահալ-Ե Խամսե»-ի մեջ և խանի տիտղոս շնորհեց Մելիք Եգանին  ։ Ըստ երևույթին ստեղծվեց Ղարաբաղի խանությունը՝ Տող կենտրոնով։ Փաստորեն Մելիք Եգանի Ղարաբաղի առաջին խան ( 1736-1744 թթ.) լինելու հանգամանքը դուրս է մնացել հայ պատմագրության ուշադրությունից։ Հայտնի է, որ Մելիք Եգանը գրագրությունների ժամանակ իրեն կոչում է նաև Հայոց թագավոր :
Շուշին Ղարաբաղի խանության կենտրոն
1747 թ. Նադիր շահի սպանությունից հետո, Պարսկաստանում ծայր առան գահակալական կռիվներ, որոնց գումարվեց նաև ծայրամասային խանությունների անջատողական քայլերը։ Գանձակի խանը փորձեց վերականգնել մինչնադիրյան իրավունքերը Խամսայի նկատմամբ, սակայն հանդիպեց Վարանդայի և Դիզակի մելիքների դիմադրությանը։ Արդյունքում Գյուլիստանի, Ջրաբերդի և Խաչենի մելիքները ռազմական գործողություններ սկսեցին Վարանդայի դեմ և մելիք Շահնազար 2-րդից խլեցին Ամարասի բարեբեր հողերը։
1750-1754 թթ. Վարանդայի իշխան Մելիք-Շահնազար Բ-ն,«կանչել է Փանահ խանին (1748-1759 թթ),նրա ձեռքը տվել իր Շուշի կալա ամուր բերդը, իր սղնախը խոնարհաբար ենթարկել նրան» ։ (Փանահի նախահայր շեկ Ալին Ջուանշիրում ապրող օթուզ իքի ցեղի առաջնորդ էր նշանակվել իրանական արքունիքի կողմից։ Այս ցեղն էլ իր առաջնորդի անունով կոչվել է սարուջալլի )։ Սաղմնավորվող Ղարաբաղի խանության նստավայր դարձնելով Մելիք Շահնազարյանների տոհմական հզոր Շուշիի բերդը Փանահ Ալին, որն իր ծագումը կապում էր Չինգիզ խանի տոհմի հետ, սահմանային Բայաթ և Թարնակյուտ (Շահբուլաղ) բերդերի անվատանգությունն ապահովելու նպատակով ռազմական գործողություններ է սկսում Գանձակի խանության դեմ։ Այդ պատերազմի ժամանակ Գյուլիստանի, Ջրաբերդի և Խաչենի մելիքները անցան Գանձակի խանի կողմը, իսկ Վարանդայի և Դիզակի մելիքները՝ Փանահ խանի կողմը (Միրզա Ջեմալի պնդումն այն մասին, թե իբր Փանահը պատերազմել է Մելիք Եսայու դեմ և ծուղակ գցելով սպանել է նրան, չի համապատասխանում իրականությանը։ Մելիք Եսայու տապանագիրը վկայում է, որ նա մահացել է 1781 թ. իսկ Փանահը՝1762 թ.: Միայն այս փաստը բավական է, որպեսզի Իբրահիմի և Մեհթի Ղուլի խանի պալատական այդ հեքիաթասացի գրածներին լուրջ վերապահումով մոտենանք։ Իրողությունն այն է, որ Մելիք Շահնազարի դրդումով, Փանահը ավարառուական հարձակում է կատարել Մելիք Եսայու Տող բերդի վրա, սակայն սոսկալի ջարդ կրելով, նահանջել է՝ հրաժարվելով թշնամանքը խորացնելու հետագա քայլերից։ Մի շարք ռազմագործողությունների արդյունքում Փանահը Մելիք Շահնազարի հետ միացյալ կարողացավ խանության սահմանները տարածել Կուր-Արաքսյան հովտի արևելյան հատվածի վրա։ Իրանի շահը այդ հաջողությունների համար Փանահին թույլատրեց հատել արծաթե և պղնձե դրամներ՝ փանահիներ ։ Այս փաստն էլ առիթ է տվել ադրբեջանական պատմաբաններին Ղարաբաղի խանությունը հայտարարել անկախ պետական միավոր, որը զուրկ է որևէ պատմական հիմքից։ Այն, որ Փանահն Իրանական արքունիքի գործակալ էր և կատարում էր պետական պատվեր, վկայում է այն փաստն, որ Նախիջևանի խանը հարձակվել է Շահկերտի և Ագուլիսի վրա և թալանելով բնակչությանը՝ լցրել շահի դատարկված գանձարանը, իսկ բնակչությունը Փանահի կողմից տարվել է Շուշի։ Գաղթականների մի մասն էլ բերվել է Մեղրիից։1755 թ. Մազանդարանի Մահմադ-Հասան խան Ղաջարը բանակ է դրել Խաթուն Արխ կոչվող տեղամասում՝ Շուշին «գրավելու» մտադրությամբ։ Սակայն լուր առնելով Զենդ-Քերիմ խանի արշավանքի մասին, իր բանակի գումակն ու թնդանոթները թողել է Փանահին և վերադարձել Պարսկաստան )։ Իրականում այդ «արշավանքը» արքունիքի կողմից անցկացված իրանական բանակի ռազմախաղ էր և կոչված էր հայ բնակչության ուշադրությունը Փանահից շեղելու և վերջինիս ազդեցությունը տարածաշրջանում ուժեղացնելու։
1761 թ. Ուրմիի Ֆաթալի խանը վեց ամիս պաշարում է Շուշին և չկարողանալով այն գրավել, խորամանկորեն ձերբակալում է Փանահ խանի որդի Իբրահիմ Խալիլին ու հեռանում իր տիրույթները՝ ճանապարհին թալանելով Տաթևի վանքը։ Ղարաբաղի խանության սասանված հեղինակությունը փրկելու համար Իրանի գահակալ Զենդ-Քերիմ խանը(1761-1779 թթ.) արշավում է Ուրմիի վրա, պատժում Ֆաթալի խանին, ազատ արձակում Իբրահիմ-Խալիլին և պատանդ վերցնում Փանահին։ Քանի որ Փանահ խանը կատարել էր Իրանի արքունիքի կողմից վաղուց մշակված Ղարաբաղի ընդարձակ խանության ստեղծման և Գանձակի խանությունը թուլացնելու գործը, ուստի և 1762-ին «մեռնում է» չպարզված հանագամանքներում։ Իբրահիմը Ղարաբաղի խանությանը տիրելու համար կատաղի պայքար սկսեց իր եղբոր՝ Միհրալի (1762-1863) խանի դեմ, որին աջակցում էին Դաշտային Ղարաբաղի մուսուլմանական ցեղերը։ Իբրահիմի ուղարկած մարդասպանները վերացրին Միհրալիին և Իբրահիմը դաձրավ Շուշիի խան(1763-1806)։ Իրանական արքունիքին անհնազանդ Գանձակի խանությանը վերջնական ծնկի բերելու համար Իբրահիմ խանը Մելիք Շահնազարի թելադրանքով Իրանի արքունիքից զգալի միջոցներ է խնդրwւմ շրջապարիսպը ամրացնելու համար (1783-1789 թթ) ։ (Այդ վերակառուցման հետքերը մինչ այսօր նկատելի է Ջրաբերդ-Ելիզավետպոլյան մուտքի հատվածում, որտեղ «մահվան գոտու» բացակայությունը խոսում է խանի կողմից ամրոցաշինության տարրական կանոնները չիմանալու մասին։ Խորհրդային տարիներին նոր վերակառուցման ժամանակ կիրառվել է Շահբուլաղի աղյուսը՝ խախտելով մուտքի պատմական տեսքը )։ 1765 թ. Իբրահիմ խանը Շամախու Հուսին խանի հետ դաշնակցած արշավեց Գանձակի Շահվերդի խանի դեմ։ Լեզգիների հետ դաշինքը փրկեց վերջինիս վերջնական ջախջախումից։ Շահվերդի խանը ստիպված էր ճանաչել մելիք Հովսեփի իշխանությունը Գետաշենում(դա կատարվեց Իբրահիմ խանի պահանջով, որով վերջինս իր ոխերիմ թշնամի Հովսեփին դարձրեց դաշնակից՝ ընդդեմ Շահվերդի խանի)։ Շուտով Իբրահիմ և Շահվերդի խաների միջև կնքված պայմանագրով իր հայրենի տիրույթները վերադարձավ նաև Ջրաբերդի մեիք Հաթամը։
Տեղեկանալով Ռուսաստանի կողմից Անդրկովկասի ակնկալվող նվաճման մասին, Իբրահիմը, խանական աթոռը պահելու համար դավաճանում է Իրանական արքունիքին և դիմում Օսմանյան կայսրության օգնությանը։«...Ողորմագութ տեր...Ձեզնից օգնություն եմ սպասում,և եթե զորացնեք մեզ և մեր օրենքը, ապա թշնամիներին մենք գլխիվայր կդնենք» ։
Իբրահիմ խանին դեպի Ռուսաստան թեքելու ակնկալիքով,1796 թ. ռուսական զորքը գեներալ Վալերիան Զուբովի հրամանատարությամբ, շարժվել է Այսրկովկաս։ Իբրահիմ խանը բանակցություններ է սկսել ռուսական հրամանատարության հետ, սակայն շուտով Զուբովի զորքերը դադարեցրել են արշավանքը և հեռացել Անդրկովկասից։
Աղա Մուհամմեդ խանը Իբրահիմի ստոր դավաճանությունը պատժելու նպատակով, 1797 թ. ահռելի զորքով շրջապատել է Շուշին։ Սակայն Իբրահիմ խանը, ստորաբար հայ բնակչությանը (որոնց քաջության շնորհիվ նա երկու տարի առաջ կարողացել էր պահպանել իշխանությունը Ղարաբաղի նկատմամբ) թողնելով Աղա Մուհամմեդ խանի քմահաճույքին, փախել է Դաղստան։ Շուշի մտած Աղա Մուհամմեդի սպանվելուց հետո, իրանական բանակը ցրվել է և Իբրահիմը վերադարձել է ավերված ամրոցը։ 1805 թ. Քուրակի պայմանագրով Շուշիի Իբրահիմ խանը, ընդունել է ռուսական հպատակություն։ Իբրահիմի բարքերին քաջատեղյակ ցարիզմը, Վարանդայի մելիքության իրավունքը տվել է Ջումշուդին, վերջինիս հանձնարարելով հսկել խանին։ Տեղեկանալով, որ Իբրահիմը գաղտնի բանակցություններ է սկսել Իրանական արքունիքի հետ,17-րդ Եգերային գնդի փոխգնդապետ Լիսանևիչը, Ռուսական կայսրության անվտանգությունը ապահովելու նպատակով գնդակահարել է դավաճան Իբրահիմ խանին։ Ալեքսանդր I կայրսի հրամանով 1806 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Ղարաբաղի խան է նշանակվել Մեհտի Ղուլի-աղան(1806-1822)։ Վերջինիս կողմից իրականացվող հողերի նվիրատվության անորենության մեղադրանքով Խամսայի մելիքները դատական գործ են հարուցել։ Դատարանի վճռով Մեհտի Ղուլի խանության իրավունքը ճանաչվել է անօրեն։ Վախենալով իր ցեղակիցների հաշվեհարդարից Մեհտի Ղուլին փախել է Իրան, որն էլ օգտագործեց ցարիզմը լուծարելու համար Ղարաբաղի խանությունը։
1826 թ. պարսից 60 հազարանոց բանակը, թագաժառանգ Աբբաս Միրզայի (արքայազնի շքախմբի մեջ ընդգրկված էր նաև Մեհտի Ղուլին) առաջնորդությամբ պաշարել է Շուշին։ Շուշի բերդի հերոսական պաշտպանությունը ստանձնել են շուշեցի 1500 հայ կամավորականներ, որոնց հորդորանքներին անսալով ռուսական 42-րդ Եգերային գնդի 1300 հոգուց բաղկացած ռուսական կայազորը (6 վաշտ և 4 թնդանոթ) չի լքել բերդը և միացել է պաշտպաններին։ Ռուսական բանակի հրամանատար Երմոլովը հրահանգել է կայազորի հրամանատար գնդապետ Ռեուտին «...Պաշտպանվեցեք։ Թաթարներից հավաքեցեք ամբողջ հացը,թող սովից կոտորվեն այդ դավաճանները։ Մեծահոգաբար վերաբերվեցեք հայերի հետ,քանի որ նրանք լավ են ծառայում» ։ 48 օր տևած հերոսական պաշտպանության շնորհիվ Շուշին մնացել է անառիկ, իսկ հակառակորդը ստիպված է եղել հանել պաշարումը՝ ռուսական զորքերի առաջխաղացումը կանխելու համար։ ՛
1828-ից հետո բարենպաստ պայմաններ են ստեղծվել Շուշիի սոցիալ-տնտեսական և մշակութային զարգացման համար։ Այդ տարիներին Շուշի է այցելում միսիոներ Ջոզեֆ Վոլֆը, որն իր հուշերում այն անվանում է "Շուշի՝ Ղարաբաղի գավառ, Մեծ Հայքում" ։ 1859-80-ական թվականներին Շուշիում գործել են մետաքսագործական, գորգագործական ֆաբրիկաներ, էլեկտրակայան, չորս կաշեգործարան, երեք ներկատուն, չորս տպարան (Միրզաջան Մահտեսի Հակոբյանի, Բագրատ Տեր-Սահակյանի, Մելքոն Բաբաջանյանի), հինգ իջևանատուն-հյուրանոց, 185 խանութ և մեկ հիվանդանոց։ Շուշին առևտրական կապեր է ունեցել Պարսկաստանի, Ռուսաստանի և եվրոպական երկրների հետ։ 19-րդ դարի վերջին 60.000 բնակչությամբ Թիֆլիսից հետո Անդրկովկասի երկրորդ քաղաքն էր։ Մեծամասնություն կազմող հայերից բացի բնակվում էին նաև կովկասյան թաթարներ և ռուսներ։ 1918-1920 թթ. Ղարաբաղի Ժողովրդական Կառավարության նստավայրն էր։
Շուշիի 1843 թվականի զինանշան
Շուշիի, որպես Կասպիական մարզի, Ելիզավետպոլի նահանգի գավառական քաղաք, զինանշանը հաստատվել է 1843 թվականի մայիսի 21-ին։ Զինանշանի վահանի վերնամասը բաժանված է երկու մասի։ Ձախ մասում պատկերված է լեռը հսկող հովազ։ Լեռը համաշխարհային կենց ծառի փոխակերպումն է՝ աշխարհի կենտրոնը։ Այն եռադեմ է. նրա գագաթին ապրում են Աստվածները (այն խորհրդանշվում է ֆոնի ոսկեգույն երանգով), կենտրոնում (երկրի վրա)՝ մարդիկ(այն խորհրդանշվում է կանաչ գույնով), իսկ ստորին մասում տեղադրված է դժոխքը (այն խորհրդանշված է գորշ գույնով)։ Հովազը (խորհրդանշում է բերրիության, բեղմնավորության կանացի աստվածությունը, բնակչության քաջությունը, նպատակաուղղվածությունը, ռազմունակությունը և ակտիվությունը), աջ մասում՝ կասպիական մարզի խորհրդանշան՝ նավթային կրակներն են։ Ըստ առասպելաբանական հանրագիտարանի կրակի պաշտամունքը սկսել է մարդու նախապատմական ժամանակներից, քանի որ կրակը մարդու ուղեկիցն ու օգնականն էր գիշատիչների դեմ պայքարում։ Միաժամանակ կրակը մաքրող և բուժիչ ուժ է, օջախի պահպանության խորհրդանիշ, ինչպես նաև վտանգավոր ու խորհրդավոր տարերք։ Կրակը կյանքի և հզորության խորհրդանիշն է եղել արցախահայության համար։ Վահանի ստորին մասում պատկերված է ղարաբաղյան նշանավոր տոհմային նժույգը՝ վարգի պահին։ Ձին իրերի թաքնված բնությունն է, անխորտակելի էություն։ Նաև խորհրդանշում է երկինք, կրակ, հարավ, արագություն, համառություն ինտելեկտ, իմաստնություն, խելք, ազնվականություն, դինամիկ ուժ, մտքի արագություն, ժամանակի վազք, ճարպկություն և բարի նախանշան։
Շուշիի գավառն ու քաղաքը ըստ 1897 թվականի մարդահամարի
*Վերոհիշյալ պաշտոնական աղյուսակում գոյություն չունի ադրբեջանցի ազգություն։
Շուշին խորհրդային ժամանակաշրջանում
1923 թ. նոր մայրաքաղաք է հայտարարվել Ստեփանակերտը, իսկ Շուշին այլևս չի վերականգնվել։ 1921 թ. Շուշիի բնակչությունը ընդամենը 9223 մարդ էր, 1923-ին՝ 6976, իսկ 1925-ին՝ 5000 : Ադրբեջանական գաղութարարները սկսեցին վարել Շուշիի թուրքացման քաղաքականություն 1925 թ. հունիսի 12-ին Ադրբեջանի կառավարությունը կայացրեց որոշում «Շուշիի շրջանի թուրքացումը արագացնելու մասին» ։ Լեոն իր «Գավառական հերոսներ» պատմվածքում գրել է. «...Այդտեղ հայերը քաղաքի մեծ մասն են գրավում, թուրքերը՝ փոքր մասը։ Երկու ազգերը ապրում են զատ-զատ, բոլորովին առանձնացած միմյանցից։ Թուրքը հայի մասին շատ և շատ բան գիտե, որովհետև թուրք է, ոչ ոքից վախ չունի, գալիս է արձակ-համարձակ հայի թաղն է շրջում։ Իսկ հայը թուրքի մասին,ոչինչ չգիտե, որովհետև վախում է թուրքից և թուրքի թաղից, վախում է այդ թաղի ծուռումուռ փողոցներից և այդ փողոցներում թավալվող «թուրքի լակոտներից», որոնց անունով հայ մայրերը վախեցնում են իրանց երեխաներին։ Թուրքերի ահագին թաղը հայերի համար անծանոթ երկիր է։ Ես էլ, իբր հայ, թուրքերին չեմ ճանաչում և հայերի մասին եմ խոսում»։ 1925 թ. հոկտեմբերին Բաքվի իշխանությունները որոշում ընդունեց Շուշիի գավառի զարգացման մասին, որի համաձայն շրջանի տարածքում ԼՂԻՄ-ի համեմատությամբ հարկերը իջեցվեցին երկու անգամ, զարկ տրվեց գորգագործությանն ու ջուլհակագործությանը։ Արդեն 1926 թ. բյուջեով հայ բնակչության մեկ շնչին ծախսվում էր 4 ռուբլի 22 կոպեկ, իսկ թուրք բնակչության մեկ շնչին՝ 8 ռուբլի 23 կոպեկ։ Արդեն 1920-ականների վերջերին Բաքվում վստահ խոսում էին թուրքացված Շուշիի մասին։ 1960-ականների կեսերին Ադրբեջանական իշխանություններն ընդունեցին որոշում Շուշիի հայոց թաղամասի ավերակաները քանդելու և ադրբեջանական վերաբնակիչների համար «»անհրաժեշտ տարածք ապահովելու» մասին։ Հենց այդ տարիներին էլ սկսվեց Շուշիի պատմության մտածված խեղաթյուրումը և բնակավայրը որպես Ադրբեջանի մարգարիտ ներկայացնելը։ Տնտեսական «խեղդման» քաղաքականությամբ Ադրբեջանի իշխանությունները փորձեցին հայաթափել նաև Շուշիի շրջանի հայկական գյուղերը՝ Քարին Տակը, Հին Շենը, Մեծ Շենը, Մեծ ու Փոքր Խերխանները, Եղցահողը, Կանաչ թալան, Ճաղատասարը (Լիսագորը), Տասը վերստը և այլն։ Նրանց հաջողվեց լրիվությամբ հայաթափել հայկական Մեծ ու Փոքր Խերխանները, Խակ (Մինքենդ), Ալգուլի (Աշաղը Ֆարաջա) և Հարար գյուղերը։ Միաժամանակ Գորիս տանող ճանապարհի մոտակայքում հիմնվեցին թուրքական նոր գյուղեր, որոնց բնակչությունը 1989 թվականի մարդահամարի համաձայն հետևյալն էր. Մամիշլար՝ 33, Ջամիլլար՝ 28, միրզալար՝ 31, Լաչինլար՝ 24, Զամանփայասի՝ 12 մարդ։ 1980-ական թվականներին Ադրբեջանի իշխանությունների ճնշման տակ Շուշիի շրջանին միացվեցին բռնի թուրքացված Մալըբեյլի, Վերին և Ստորին Ղուշչիլար (Ասկերան) գյուղերը։ 1988-ին Ղայբալու հայկական գյուղում ( որի հայ բնակչությունը՝ 700 մարդ սրի էր քաշվել 1919 թ, մայիսին) վերաբնակեցվեց թուրք-մեցխեթինցիներով։
Շուշիի ազատագրում, 1992
Արցախյան ազատամարտի ընթացքում քաղաքը ադրբեջանցիների կողմից օգտագործվել է որպես ռազմական հենակետ։ 1991-ից ուղղաթիռներն ամեն օր ՕՄՕՆ-ականներ, զենք ու զինամթերք էին տեղափոխում Շուշի՝ այն վերածելով ամուր հենակետի։ Աննկատ ադրբեջանական զորքեր էին մտցվում Կրկժան՝ Ստեփանակերտի վրա գրոհելու մտադրությամբ։ Թշնամական վտանգավոր հենակետը ոչնչացնելու համար, նախ 1992-ի հունվարի 11-ին վնասազերծվեցին զավթիչների Մալիբեյլու և Ղուշչիլար գյուղերի հենակետերը։ Հունվարի 19-20-ը ձեռնարկվեց Կրկժանի թշնամական հենակետի վնասազերծման գործողությունը։
Նախաձեռնությունը հայկական ուժերից խլելու ակնալիքով թշնամու 700 հոգանոց զորամասը 1992-ի հունվարի 26-ի լույս 27-ի գիշերը լայնածավալ հարձակում կատարեց Քարին Տակ գյուղի վրա։ Գործողությունը ղեկավարում էր Ադրբեջանի պաշտպանության նախարար Մեհթիևը ։ Մոտ 12 ժամ տևած ինտենսիվ մարտի ընթացքում թշնամին մարտադաշտում թողնելով շուրջ 90 դիակ՝ խուճապահար նահանջեց։ 1992-ի փետրվարի 26-ին գիշերվա ժամը 11:30-ին սկսվեց թշնամու հզոր ռազմական հենակետի՝ Իվանյանի (նախկին Խոջալու) վնասազերծման ռազմագործողությունը։ Առավոտյան ժամը 7:00-ին բնակավայրը մաքրված էր ադրբեջանական զավթիչներից։ Հասունացավ Շուշիի ազատագրման անհրաժեշտությունը։ 1991-ի նոյեմբերից մինչև 1992-ի մայիսի սկիզբը Շուշիից Ստեփանակերտի վրա արձակվել է 4741 արկ, որից մոտ 3 հազարը՝ «Գրադ» կայանքներից։ Հրետակոծությունների հետևանքով զոհվել է 111 և վիրավորվել 332 խաղաղ բնակիչ։ Ավերվել են 370 բնակելի տներ և շինություններ ։ 1992-ի ապրիլի 24-ին ԻՊՈՒ շտաբի կազմած ազատագրական գործողությունների պլանը, անհրաժեշտ հաշվարկներով ու քարտեզներով հիմնականում պատրաստ էր։
Սերը ժանտախտի օրերին (ֆիլմ)
«Սերը ժանտախտի օրերին» (Love in the time of cholera) ԱՄՆ, 2007),  անգլիացի կինոռեժիսոր Մայք Նյուելի տասներեքերորդ ֆիլմը, թողարկվել է 2007 թվականին։ Ֆիլմը նկարահանվել է Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի համանուն վեպի հիման վրա և նվիրվել է հեղինակի 80-ամյա հոբելյանին։
Շուշի
Շուշիի ազատագրում, 1992
Ըստ հետախուզության տվյալների Շուշիում կենտրոնացված էր ադրբեջանական զավթիչների 2500 զինվոր, 3 տանկ, 9 ՀՄՄ, 10 ԶՓ, 2 ՀԻՄՄ, 3 հատ 100մմ թնդանոթներ, 2 ՄՄ-21 հրթիռային կայանք, խոշոր տրամաչափի 3 գնդացիր ։ Ըստ գեներալ-գնդապետ Դալիբալթայանի դասական տեսությամբ մշակած «Հրազդան» պլանի պահանջվում էր Շուշիի դեմ կենտրոնացնել 10 հազար հայ զինվոր։ Սակայն այդ ժամանակ ԼՂՀ ողջ զինուժի քանակը ընդամենը 7 հազար մարդ էր։
Սերը ժանտախտի օրերին (ֆիլմ)
Հետաքրքիր փաստեր
Ֆիլմի կարգախոսը․ «Ինչքան երկար կարելի է սպասել սիրուն»։
Շուշի
Շուշիի ազատագրում, 1992
Ըստ ԻՊՈՒ հրամանատար Արկադի Տեր-Թադևոսյանի «Հարսանիք լեռներում» պլանի հակառակորդի դեմ կենտրոնացվեց 2520 զինվոր, 300 պահեստազոր, 2 «Գրադ» կայանք, երկու Տ-72 տանկ, 6 ՀՄՄ-1, 15 ՀՄՄ-2, երկու ԶՓ, չորս ՀԻՄՄ, երեք Դ-30, մեկ 120 մմ, մեկ 82 մմ և 2 100 մմ թնդանոթներ ։
Սերը ժանտախտի օրերին (ֆիլմ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2007 ֆիլմեր Կատեգորիա:Մայք Նյուելի ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2007 թվականի ԱՄՆ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների ռոմանտիկ դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1920-ականներին Կատեգորիա:Նյու Լայն Սինեմայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր
Շուշի
Շուշիի գրավում, 2020
2020 թվականի նոյեմբերի 7-ից 9-ը (այլ տվյալներով՝ 5-ից 6-ը) ընկած ժամանակահատվածում քաղաքը անցել է ադրբեջանական զինված ուժերի վերահսկողության ներքո։
Աշխարհագրություն
Շուշին ընկած է Իրանական բարձրավանդակը Հարավային Կովկասին, Հայաստանի երկու կարևոր երկրամասերը՝ Զանգեզուրն ու Արցախը միացնող ճանապարհների հանգուցակետում, Արցախյան լեռնաշղթայի արևելյան մասում՝ հյուսիսային լայնության 39°45'49" և արևելյան երկայնության 46°44'51" միջև գտնվող ոչ ծավալուն, Ստեփանակերտից ընդամենը 10 կմ հարավ, A 317 մայրուղին հսկող, դժվար մատչելի սարահարթի վրա (այն ունի շուրջ 6900 մ երկարություն)։ Քաղաքը սփռված է ծովի մակարդակից 1500 մ բարձրությամբ և շրջապատի վրա կարևոր ռազմավարական իշխող դիրք ունեցող ժայռահարթի վրա։ «Մեծ և անվանի դղյակ Շոշ կոչեցյալ ամրագունեղ բերդ»ից, որի տարածքը շուրջ 327,7 հա է (ներկա քաղաքի վարչական տարածքը շուրջ 6549 հա է) հարավ-արևելյք՝ Հունոտի անդնդախոր և նեղ կիրճով հոսում է Կարկառ գետի վտակ Շուշինկան (Շօշի), իսկ արևմուտք՝ ավելի պակաս խորության ձորով, Ղայբալի վտակը։ Այդ երկու գետակների միացումից գոյանում է Կարկառ գետը։ Հարավարևմտյան ամենաբարձրադիր (1570 մ) ժայռից ոչ մեծ անկյունով Շուշիի մակերևույթը իջնում է դեպի հյուսիս-արևելք, ապա ամենացածրադիր (1300 մ) մասում միանգամից կախվում Հունոտի կիրճի վրա։ Արևմտյան հատվածը նման է մի վիթխարի ամֆիթատրոնի, իսկ արևելյան մասը համեմատաբար հարթ է։ Սարավանդի հարավ արևելյան մասում է գտնվում հանրահայտ Կատարոտի տափարակը, որի հարավային մասում է գտնվում Իրեք մեխ ժայռագագաթը։ Հարավ արևմտյան մասում գտնվում է Պուլուր թումբ, իսկ արևմուտքում՝ Հեռուստաաշտարակի գագաթները։ Սարավանդի գրեթե կենտրոնով ձգվում է մեղմ մակերես ունեցող բլրաշարքը, որը դարձյալ ցածրանում է դեպի արևելք։ Քաղաքի մակերևույթը մասնատված է երեք ձորերով։ Բնականից թույլ պաշտպանված հատվածներում այսօր էլ երևում են նախկինում բավականին հզոր և շուրջ 3390 մ երկարություն ունեցող ամրոցի պատերի և հզոր բուրգ-աշտարակների հատվածները։ Անդնդախոր կիրճերով և ամրակուռ ու բարձր պարիսպներով շրջափակված լինելու հետևանքով Շուշին դարձել է մերձկասպյան տափաստաններից դեպի Հայկական բարձրավանդակի մուտքը փակող հզոր միջնաբերդ։ Շրջապատված լինելով միջին բարձրությամբ կանաչ ու անտառոտ լեռներով, որոնցից ամենաբարձրը՝ Մեծ Քիրսն ունի 2724,6 մ բարձրություն, Շուշին երբեմն ենթակա է հզոր քամիների ազդեցությանը։ Քաղաքն ունի մաքուր և առողջարար օդ։ Բնակավայրից 18 կմ հեռու գտնվում է Ճաղատասարի (Թթու ջուր, Լիսագոր) լեռնանցքը (2100 մ), որի վրայով անցնում է Ստեփանակերտ-Երևան A 317 մայրուղին։
Կլիմա
Շուշին գտնվում է միջին լեռնային, անտառային գոտում և ունի չափավոր խոնավ և համեմատաբար մեղմ կլիմա ։ Շուշիի միջին տարեկան ջերմաստիճանը հավասար է + 8,5 °C, հունվարին ջերմաստիճանը -2,4 °C է, մարտին՝ 2,9 °C, ապրիլին՝ +7,4 °C, հուլիսին՝ +19,3°, նոյեմբերին՝ +4,4 °C, դեկտեմբերին՝ -0,6 °C : Բերված տվյալներից երևում է, որ աշունը Շուշիում ավելի տաք է, քան գարունը։ Բացասական ջերմաստիճան հիմնականում գրանցվել է հունվար և փետրվար ամիսներին։ Նվազագույն գրանցված ջերմաստիճանը եղել է -19,5 °C: Փաստորեն Շուշիում ձմռան ամիսներին ավելի տաք է քան Դաոսում։ Այսպիսով, ջերմաստիճանների միջին տարեկան տարբերությունը (ամպլիտուդը) հավասար է 21,5 °C, որը Շուշին դարձնում է բնական առողջարան։ Շուշին իր ջերմաստիճանով նմանվում է Ցյուրիխին, Ժնևին, Բերնին, սակայն գտնվում է հարավային աշխարհագրական դիրքում և ավելի տաք կլիմա ունի, քան Եվրոպայի համապատասխան լեռնակլիմայական առողջարանները։ Ծովի մակերևույթից ունեցած չափավոր բարձրության հետևանքով Շուշին ունի թեթև, մաքուր և պարզ օդ, աննման լեռնային տեսարաններ և լեռնամարգագետնային բուսականություն։ Ինչ վերաբերում է օդի խոնավության ստիճանին և տեղումների քանակին, ապա Շուշիում օդի միջին տարեկան բացարձակ խոնավությունը հավասար է 7 մմ, մինիմումը՝ հունվարին 3 մմ, մաքսիմումը՝ հունիսին, հուլիսին և օգոստոսին 11 մմ։ Միջին տարեկան հարաբերական խոնավությունը հավասար է 67٪: Մաքսիմումն ընկնում է ապրիլ՝ 73٪ և մայիս՝ 74٪ ամիսներին։ Աշնանը՝ 10-70٪, իսկ մինիմումը՝ ամռանը 7-59٪, ձմռանը՝ 1-65٪ : Տարեկան տեղումների քանակը կազմում է շուրջ 640 մմ։ Ըստ ամիսների տեղումների մաքսիմումը լինում է մայիսին՝ 127 մմ, մինիմումը դեկտեմբերին՝ 20 մմ։ Շուշիում հաճախ են մառախուղները. տարվա ընթացքում մառախլապատ են շուրջ 70 օրեր։ Դրանք լինում են հոկտեմբերին՝ 10 օր, դեկտեմբերին՝ 6 օր, մարտին՝ 9 օր, ապրիլին՝ 14 օր, մայիսին՝ 17 օր և այլն ։ Շուշիում տարվա բոլոր եղանակներին գերիշխում են հարավարևելյան քամիները, հազվագյուտ դիտարկվում են արևելյան և հարավային քամիներ։ Քամու միջին արագությունը չի գերազանցում 1,5 մետր/վրկ, սակայն դիտարկվել են նաև արտակարգ ուժի քամիներ։
Նախախորհրդային շրջան
18-19-րդ դարերում Շուշին առևտրական և արհեստագործական քաղաք էր։ Խանության ժամանակաշրջանում բնակչության զգալի զանգվածը բաղկացած էր արհեստավորներից՝ քարտաշներից, որմնադիրներից, ատաղձագործներից, փականագործներից, դարբիններից և այլն ։ Դժվար է մատնանշել մի արհեստ, որը գոյություն չունենար 18-րդ երկրորդ կեսին ։ Իբրահիմ խանի ժամանակ հայտնի է եղել ոսկերիչ Մելքումը ։ 1821 թ. Շուշիում ապրում էին երկու խոշոր վաճառական ընտանիքներ՝ Հախումյաններն ու Թառումյանները, որոնք միլիոնավոր կարողությունների տեր էին համարվում ։ Շուշիի առևտրականները առևտրական գործարքներ էին իրականացնում Սիբիրում, Իրանում և Եվրոպայում ։ 1852 թ. 576 խանութ ունեցող քաղաքի ամսական առևտրային շրջանառությունը կազմում էր 70-80 հազար ռուբլի ։ 1852 թ. Շուշիի արհեստների մասին պատկերացում է տալիս հետևյալ ամփոփագիրը.
Արհեստներ
Շուշիում արհեստավորների թիվը 1852 թ. հետևյալ պատկերն էր ներկայացնում՝ Ամփոփոգրից երևում է, որ արհեստավորների քանակը հասնում էր 481 հոգու ։ 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին Շուշին աչքի էր ընկնում արհեստների մեծ բազմազանությամբ։ Շուշիի մետաքսաթելը, բազմապիսի գործվածքները, արծաթյա, ոսկյա և փայտե եզակի իրերը, մեծարժեք գորգերն ու զանազան կենցաղային առարկաները շրջում էին աշխարհի շատ շուկաներում՝ Արևմտյան Եվրոպայում, Ռուսաստանում, Արևելքի երկրներում և ուրիշ վայրերում։ Շուշին (գավառի հետ միասին) արտադրում էր Անդրկովկասի մետաքսաթելի մեկ վեցերորդ մասը։
Քաղաքի համար եկամտի կարևոր աղբյուր էր մետաքսի թելի և գործվածքեղենի առևտուրը Եվրոպայի, Ռուսաստանի և Արևելքի երկրների հետ։ Այն ժամանակվա պաշտոնական տվյալների համաձայն, Շուշի գավառում 1848 թ․ արտադրվել է 5 հազար փութ մետաքսաթել։ Շուշի քաղաքում գործել է շերամապահական կայան։ Այլ արդյունաբերական ձեռնարկություններն էին երեք մասնավոր տպարանները և 30 կիլովատ հզորությամբ Ղարաբաղի միակ էլեկտրակայանը ։
Քաղաքաշինություն
Շուշին հնագույն ժամանակներից հանդիսացել է հայկական բնակավայր։ Իրանական տիրապետության վերջին շրջանում՝ 1756-1806 թթ., Շուշին ազգային ինքնատիպության դրոշմ չունեցող, փայտե ու հողե պատերով, անկանոն կառուցվածապատված գորշ բնակավայր էր։ 19-րդ դարում կազմվել և իրականացվել է Շուշիի կառուցապատման 3 գլխավոր հատակագիծ, որոնք պահպանվում են Կենտրոնական պետական ռազմապատմական արխիվում, իսկ 4-րդ հատակագիծը 1912-ին կազմվել է քաղաքի գլխավոր ճարտարապետ (1904-1913 թթ.) Նիկիտա Արտյոմի Ղոնդաղսազյան ի կողմից ։ Առաջին հատակագիծը կազմելիս ռուս զինվորական ինժեներները հիմնականում ուշադրություն են դարձրել քաղաքի ռազմապաշտպանական կարողության ամրապնդման հարցերին։ Երկրորդ հատակագիծը կազմվել է 1837-ին, ուր պաշտպանական շինություններից զատ նախատեսվում էր նաև քաղաքաշինական հարցեր։ 1855-ին քաղաքի աննախադեպ աճի թելադրանքով կազմվեց նոր հատակագիծ ։ Մեսրոպ Թաղիադյանը իր «Ճանապարհորդութիւն ի հայս» աշխատության մեջ, նկարագրելով 1820-ական թվականներին Շուշիում ծավալված լայնաթափ շինարարությունը, գրում է. «Ունէին եկեղեցիս երիս, զԱգուլեցւոց, զՂարաբաղցւոց,զՂազանչեցւոց այլ քարակերտ ու զմեծ եկեղեցիս ի նորոյ շինեցին յայնժամ երկոքին եղբայրքն Թառումեանք՝ Զոհրաբ և Մարկոս» ։ 1852 թ․ Շուշին ուներ 11 փողոց, 6 հրապարակ, 4 քարաշեն և 2 փայտաշեն կամուրջ, 5 իջևանատուն-հյուրանոց (քարվանսարա), 7 պանդոկ, 4 կաշեգործարան, 3 աղյուսագործարան, 3 ներկատուն, ոչ մեծ մետաքսագործական ֆաբրիկա, 3 տպարան, էլեկտրակայան, 376 խանութ, հիվանդանոց, 1856 երկհարկ և եռահարկ բնակելի տուն ։ Քաղաքի չորս դարպասներից երկուսը՝ Երևանյան և Եղիսաբեթպոլիսյան, 19-րդ դարի վերջում դեռևս կանգուն էին։ Թոփխանա հրապարակը գտնվում էր հայկական մասի կենտրոնում։ Թոփխանայում խաչաձևվում էին քաղաքի առևտրա-տնտեսական և հասարակական հարաբերությունները։ Շուշիի հին թաղամասերից հայտնի են՝ Ղումլուղի, Մելիքենց, Քամու աղացի, Խանձկենց, Կազարմեն, Վերին, Փոստի, Վանքի, Աղբրին կամ Ներքին, Աղաբեկենց, Ագուլեցոց, Ղազանչեցոց, Մեղրեցոց, Գյավուր ղալա, Հին հանգստարանի, Դաբաղներեն ձորի, Բագունց հորերի, Տյուզեն և այլն։ Թուրքական մասում աչքի էին ընկնում գլխավոր մզկիթը, Մեհտի խանի բնակարանը, բաղնիքը (հայերն այնտեղ չէին հաճախում կեղտոտ լինելու պատճառով) և մի քանի թուրք հարուստների տներ։