cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պեկանբարու
Ընդհանուր վիճակ, հիմնական ցուցանիշներ
Քաղաքի տնտեսության հիմնական խթանիչները արդյունաբերության և առևտրի ոլորտներն են, որոնք գրավում են այլ քաղաքներից և երկրներից ներդրողների։ 2013 թվականի մայիսին Պեկանբարուն ճանաչվեց Ինդոնեզիայի քաղաքներից ամենաբարենպաստը ներդրումներ կատարելու համար ։
2010 թվականին տեղական համախառն տարածաշրջանի ապրանքների (ՀՏԱ) ծավալը կազմեց ավելի քան 36,75 տրիլիոն ինդոնեզիական ռուփի (ավելի քան 4 մլրդ ԱՄՆ դոլլար) տարեկան գրեթե 9% աճով, որը համարյա թե երկու անգամ գերազանցում է համազգային ցուցանիշը։ 2010 թվականին գնաճը ֆիքսվել է 6,8 % մակարդակի վրա, գործազրկությունը՝ 10,2 % մակարդակի վրա (երկու ցուցանիշներն էլ երեք անգամ ավել են համազգայինից)։
Արտադրություն
Արդյունաբերությունը (գրեթե բացառապես արտադրական) ապահովում է քաղաքի ՀՏԱ-ի ավելի քան 20%-ը։ Այս ոլորտում զբաղված է 28 369 քաղաքացի (զբաղվածություն ունեցող բնակչության 7,3 %-ը), որոնց մեծ մասը համարվում է փոքր (20 աշխատակցից քիչ աշխատող ունեցող) ձեռնարկությունների կամ արհեստանոցների աշխատող։ Քաղաքում գրանցված 11 ամենախոշոր արտադրական ձեռնարկություններում, 2009 թվականի տվյալներով, աշխատել է 4274 մարդ, իսկ 25 միջին ձեռնարկություններում՝ 954 մարդ ։
Քաղաքի հիմանական արտադրական կենտրոնը համարվում է նավթագործարանը, որի հումքը ստանում են մոտ վայրերից։ Այն Ինդոնեզիայում խոշորագույններից մեկն է։ Որոշ տեղերում Պեկանբարուն համարվում է «Ինդոզնեզիայի նավթային մայրաքաղաքը» ։
Նավթի կարողության մեծ մասը պատկանում է «Չեվրոն Պացիֆիկ Ինդոնեզիա» ընկերությանը, որի գրասենյակը գտնվում է քաղաքում, կամ ինդոնեզիական ազգային նավթային ընկերությանը ՝ «Պետրամինա»-ին (Pertamina) : :
Քաղաքում կան նաև քիմիական, տեքստիլ, սնդնային, փայտամշակման արտադրամասեր ։
Գյուղատնտեսություն
Չնայած այն բանին, որ գյուղատնտեսությունը ապահովում է ՀՏԱ-ի ավելի քիչ մասը, քան 1%-ն է, բայց և այնպես այնտեղ զբաղվածների թիվը հարաբերականորեն բարձր է՝ 16 029 մարդ (աշխատող բնակչության ավելի քան 4%-ը)։ 2009 թվականի տվյալներով գյուղատնտեսության համար օգտագործվում է քաղաքի հողատարածքներից 30 023 հեկտարը։ Գրեթե 14 հազար հեկտար զբաղեցնում են հեղեղումներին մոտ գտնվող տարածքները, 12 հազար հեկտար՝ ոռոգվող հողամասերը և մոտ 2 հազար հեկտար արհեստական իռիգացիայի ենթակա տարածքները։ Հիմնական մշակույթներն են կասսավան (2010 թվականի բերքը ՝ 4480 տոննա), բանջարեղենները (սմբուկ- 3195 տոննա, վարունգ - 3000 տոննա, լոբի - 2016 տոննա, սպանախ - 2000 տոննա), բատատ (273 տոննա) և մրգեր (ռամբուտան - 282 տոննա, ջրային խնձորներ - 108 տոննա, դուրիան- 104 տոննա) : Աճեցվում է նաև արմավենու յուղ ։
Բավականին ակտիվ զարգանում է նաև կենդանաբուծությունն ու թռչնաբուծությունը։ 2010 թվականին տեղի կովերի գլխաքանակը կազմել է 7993, խոզերին՝ 14 792, այծերինը՝ 4829, գոմեշներինը՝ 735: Տարվա ընթացքում մորթվել է 10 635 կով, 1149 խոզ, 56 գոմեշ ։ Ըստ հաշիվների՝ կա 11 451 312 հավ, 8747 տնային սագ, 2690 մշկային բադ։ Մեկ տարվա ընթացքում արտադրվել է 7678 հավի, 17 բադի միս և 823 803 ձու։
Կիրառվում է ձկնաբուծություն, և, ավելի քիչ, ձկնորսություն։ 2010 թվականին բռնվել է 896 տոննա շարժուն և 76 տոննա վայրի ձուկ։ Հիմնական շարժուն ձևերից են՝ պանգասիուս, նիլական տոլյապիա, գուրամի։
Առևտուր և ֆինանսներ
Առևտրի ոլորտը համարվում է քաղաքի տնտեսության ոլորտի նշանակալի ոլորտներից մեկը, որը ապահովում է ՀՏԱ-ի ավելի քան 20 %-ը և զբաղվածության նշանակալի տոկոսը (հյուրանոցային և ռեստորանային բիզնեսի հետ՝ զբաղված բնակչության 35,7 %-ը)։ 2010 թվականին առևտրի հասույթը կազմել է ավելի քան 8 տրիլիոն ռուփի (գրեթե 825 միլիոն ԱՄՆ դոլլար)։ Մանրածախ առևտուրը քաղաքում իրականցվում է առևտրի բոլոր ձևերով. ժամանակակից առևտրի կենտրոնները աշխատում են ավանդական շուկաների և խանութների կողքին։ Առևտրի կետերի համար տրամադրված է 666 հեկտար հողատարածք։
Քաղաքը ակտիվորեն ներգրավված է արտաքին առևտրի մեջ։ 2010 թվականին արտահանման և ներմուծման ընդհանուր ծավալը կազմել է 216 միլիոն ԱՄՆ դոլլար։ Հիմնական երկրները, որտեղ արտահանվել են քաղաքի ապրանքները, համարվում են Չինաստանը, Սինգապուրը, ԱՄՆ-ը, Բրազիլիան և Հնդկաստանը։ Ներմուծումը հիմանականում կատարվում է Ճապոնիայից, Ավստրիայից, Մալայզիայից, ԱՄՆ-ից, Թայվանից և Սինգապուրից ։
Արդյունաբերության և առևտրի զարգացման շնորհիվ Պեկանբարուն վերածվում է նաև կարևոր ֆինանսական կենտրոնի։ 2009 թվականի տվյալներով՝ քաղաքում գործում էին ինդոնեզիական հանրապետական և մասնավոր 33 բանկեր, նաև մի շարք արտասահմանյան բանկային հաստատություններ ։
Տուրիզմ, հյուրանոցային և ռեստորանային բիզնես
Քաղաքի տնտեսապես զարգացված լինելը համադրվելով էթնոմշակութային հարուստ ավանդույթների հետ՝ զարկ է տալիս զբոսաշրջիկների ներհոսքին։ Որոշակի ուժեր քաղաքական իշխանությունների կողմից ներդրվում են՝ արտասահմանցի (հիմանականում հարևան երկրների) քաղաքացիներին գրավելու համար։ 2011 թվականին քաղաք այցելել է 25 227 զբոսաշրջիկ (Ռիաու այցելած զբոսաշրջիկների կեսից ավելին), որը 31%-ով գերազանցում է նախորդ տարվա ցուցանիշը։ Այցելուների ավելի քան 81%-ը կազմում են հարևան երկրների քաղաքացիներ, հիմանակում Մալայզիայից և Սինգապուրից ։
Պեկանբարուն ունի բավականին զարգացած հյուրանոցային ենթակառուցվածք։ Այստեղ, 2011 թվականի տվյալներով, կա 95 հյուրանոց 4615 համարով և 6768 մահճակալով։ Բացի դրանից, քաղաքում կան մեծ թվով ռեստորաններ և ժամանցի վայրեր ։
Տրանսպորտ և ենթակառուցվածք
Պեկանբարուն համարվում է Սումատրայի ամենակարևոր ենթակառուցվածքային կենտրոններից մեկը, ծառայում է որպես բեռների և ուղևորների տարանցիկ փոխադրումների վայր։ Հիմնականում լաստանավային փոխադրումներ են կատարվում Սինգապուրի և Մալայզիայի մեջև, նաև Ինդոնեզիայի հարավային ու արևելյան մարզերի միջև ։
Ավտոճանապարհային ցացնը քաղաքը կապում է կղզում մնացած խոշոր բնակավայրերի հետ։ Հատուկ նշանակություն ունի մայրուղին, որը քաղաքը կապում է Դումայ նավահանգստ հետ։ Վերջինս տարածվում է Մալակկայի նեղուցի ափին և համարվում է Հարավ-Արևելյան Ասիայի ամենախոշոր բեռնային ու նավթային տերմինալներից մեկը։ Քաղաքով անցնող ավտոճանապարհների ընդհանուր երկարությունը կազմում է 2769,2 կմ։ Ազգային նշանակության ճանապարհների երկարությունը կազմում է 77,4 կմ, պրովինցիալ նշանակության ճանապարհներինը՝ 96,1 կմ, քաղաքային նշանակությանը՝ 2578,2 կմ։ Ավտոճանապարհների 53,8 %-ը ասֆալտապատված է, 11,77 %-ը՝ մանրախճով պատված, 35,5 %-ը՝ բնահողով, 21,55 %-ը գտնվում է բավարար վիճակում, 31,6 %-ը՝ վթարային վիճակում։
Երկաթուղային հաղորդագրությունները բացակայում են. երկաթուղային գիծը, որը դրվել է հոլանդական գաղութացման ժամանակ, ամբողջությամբ չի կառուցվել ճապոնական օկուպացման շրջանում և այժմ պիտանի չէ օգտագործման համար։ 2010 թվականին ինդոնեզիական ազգային երկաթուղային ընկերություն ԿԱԻ-ն (KAI, Kereta Api Indonesia) հայտարարեց Պեկանբարուում երկաթուղու վերականգնման նպատակի մասին ։
Ըստ 2011 թվականի տվյալների՝ քաղաքում գրանցված է 147 984 չորսանիվանի տրանսպորտային միջոց։ Քաղաքում հիմնական հանրային ուղևորափոխադրման միջոցներ են համարվում ավտոբուսները և երթուղային տաքսիները։ 2010 թվականին սկսվել է արագընթաց ավտոբուսների գծերի կառուցումը ։
Քաղաքում է գտնվում «Սուլթան Շարիֆ Կասիմ II» միջազգային օդանավակայանը, որը թռիչքներ է ընդունում ինդոնեզիական, սինգապուրյան և մալայզական ավիաընկերություններից (անվանումը ստացել է Սիակի վերջին կայսեր անունից) ։ Ուղևորափոխադրումներով այս օդանավակայանը երրորդն է Սումատրայում (2,5 մլն մարդ տարվա մեջ), սակայն համարվում է լավագույնը սպասարկման որակով ։ 2012-2013 թվականներին օդանավակայանում անցկացված արդիականացման աշխատանքների ժամանակ բացվեց լրացուցիչ տերմինալ, թռիչքուղին երկարացվեց մինչև 2620 մետր, հնարավորություն ստեղծվեց Բոինգ-737 ինքնաթիռների թռիչքների ու վայրէջքների համար ։ Օդանավակայանի տարածքում գտնվում է Ինդոնեզիայի ռազմաօդային ուժերի բազան։
Ակտիվորեն կիրառվում են գետային փոխադրումները ի շնորհիվ գետային նավահանգստի։ Միջքաղաքային գետային տրանսպորտները կապված են Դունայի նավահանգստի հետ՝ հանգույց հանդիսանալով ծովային տրանսպորտի համար ։
Պեկանբարուի հյուսիսային և հարավային մասերը միանում են գործող ավտոճանապարհներ ունեցող երկու կամուրջներով, որոնք անցնում են Սիակ գետի վրայով։ Եվս մեկ կամուրջ գործնականում պատրաստ է, սակայն 2013 թվականի մայիսից նրա շահագործումը հետաձգվում է որոշ թերությունների պատճառովվ։ 2013 թվականի դեկտեմբերին նախատեսվում էր ավարտել Սիակ գետի վրայով անցնող արդեն չորրորդ կամրջի կառուցումը  ։
Բնակելի հատված
Բնակելի տարածքի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 10,9 կմ², որը զբաղեցնում է քաղաքի ամբողջ տարածքի ավելի քան 17 %-ը և կառուցապատված հատվածի 73%-ը։ Ամբողջ քաղաքում կա ավելի քան 200 000 սեփական տուն ու բնակարան, մեկ տանը ապրող մարդկանց միջին թիվը 5-ն է ։ Բնակելի տարածքները տեղաբաշխված են հավասար, առավել խիտ կառույցներ կան Պամպանում, Բուկիտ-Ռայաում և Մարոպյան-Դամայում, ավելի քիչ տոկոս են կազմում Ռումբայում և Ռումբայ-Պեսեսիրում գտնվող կառույցները։ Չնայած քաղաքի սոցիալ-տնտեսական արագ բարգավաճմանը, քաղաքի բնակչության աճի պատճառով քաղաքացիներին տանիքով ապահովելու խնդիրը գնալով սրվում է։
Էներգետիկայի և ջրի մատակարարում
Սակայն, ըստ տեղական մարմինների կանխատեսումների, սպառողների կտրուկ աճը (համեմատության համար. 2008 թվականին ՝ 199 համար, իսկ 2010 թվականին՝ 315 հազար) հակադրվում է էլեկտրաէներգիայի սահմանափակ պաշարների հետ։ Մոտակա ժամանակներում այն կարող է տանել վերջինիս կտրուկ պակասմանը։
Սոցիալ-տնտեսական արագընթաց բարգավաճման ֆոնին քաղաքը ունի ջրամատակարարման ծայրահեղ խնդիր։ Այն գտնվում է կրիտիկական վիճակում։ Բնակչության աճի հետ մեկտեղ սպառվող ջրային ռեսուրսները կտրուկ կրճատում են քաղաքացիների՝ խմելու ջրով ապահովված լինելը։ Քաղաքացիների կարիքների համար 2010 թվականին առանձնացվել է 4 257 030 կուբոմետր խմելու ջուր, որը կազմում է նախորդ տարի առանձնացված ջրային պաշարների կեսը (9 311 520 կուբոմետր)։ Այդ ամենի հետևանքով ջրով ապահովվել է օգտագործողների միայն 7,9 %-ը (14 254 տնային տնտեսություն):Ի հակադրություն դրան՝ 2009 թվականին ջրային պաշարներից օգտվել է 11,3 % բնակչություն (18 136 տնային տնտեսություն)։ 2011 թվականի տվյալներով՝ տեղական իշխանություններին չի հաջողվում գտնել այս իրավիճակի ելքը։
Աբղահանություն
Ըստ 2011 թվականի տվյալների՝ քաղաքում ամեն օր արտադրվում էր ավելի քան 2,2 հազար տոննա պինդ թափոն։ Ժամանակին հեռացվել էր ընդամենը 40%-ը, որը համապատասխանում է պետական ցուցանիշին։ Սիստեմատիկ մաքրումներ անց են կացվում քաղաքային միայն 23 փողոցներում և սոցիալակն նշանակություն ունեցող կառույցների մոտ, հիմանականում, հիվանդանոցների։ Քաղաքային ծառայության կազմը բաղկացած է 632 մարդուց և ունի 11 աղբատար մեքենա։ Պինդ թափոնների պահպանումը իրականացվում է քաղաքային աղբավայրում՝ Մուարա Ֆաջարում (Muara Fajar): 2012 թվականին ծրագրված կոնտեյների բացումը հետաձգվում է:4 շրջանում կատարվում է օրգանական թափոնների վերամշակում։
Կանաչապատում
Տարբեր տեսակի բուսականությունը զբաղեցնում է քաղաքի 30%-ը։ Նրա զգալի մասը զբաղեցնում են անտառային և թփերով ծածկված բնական ծագման բույսեր։ Բացի տրանից կան նաև 23 կանաչ տարածքներ, ընդհանուր մակերեսը 28 հեկտար, նաև դենդրոպարկ, որը գտնվում է «Ռիաու» համալսարանի մոտ։ Առավել կանաչապատված են համարվում Տամպան և Մարպոյան-Դամայ շրջանները։ Այս ոլորտում քաղաքային ծառայության կազմը բաղկացած է 157 մարդուց և ունի 8 հատուկ սարք։
Գերեզմանատուն
Քաղաքում կա 6 գերեզմանատուն՝ Տամպան, Պայունգսեկակի, Պալաս, Ումբանսարի, Ջալան-Կուինի և Ջալան-Լոկոմոտիֆ։ 2012 թվականի դրությամբ՝ երեքը համարվել են ամբողջովին լցված։ Այս ամենի հետ մեկտեղ՝ քաղաքային մարմինները դեռևս ի վիճակի չեն լրացուցիչ հողատարածքներ տրամադրել թաղման համար։ Այս դեպքում առավել ծանր վիճակում է գտնվում քաղաքի արևելյան հատվածը ։
Կրթություն և մշակույթ
Քաղաքային բնակչությանը բնորոշ է գրագիտության բարձր մակարդակը. 2010 թվականի դրությամբ գրագետ են համարվում 10 տարեկանից բարձր բնակչության 99,87 %-ը։ Այս ամենով հանձդերձ՝ տվյալ տարիքի բնակչության 12,56 %-ը չունեն ֆորմալ կրթություն կամ այդ կրթությունը հաստատող պաշտոնական փաստաթուղթ, 15,38 %-ը ունեն հիմնական դպրոցն ավարտելու վկայական (1-6 դասարաններ, երեխաները 7-12 տարեկան), 19,57%-ը՝ միջնակարգ դպրոցի առաջին աստիճանի վկայական (7-9 դասարաններ, 13-15 տարեկան երեխաներ), 39,83%-ը՝ միջնակարգ դպրոցի երկրորդ աստիճանի ավարտական վկայական (10-12 դասարան, 16-18 տարեկան) կամ տեխնիկումի, 4,56%-ը՝ բակալավրի դիպլոմ և 8,1 %-ը մագիստրոսի կամ ավելի բարձր կրթական աստիճանի դիպլոմ։
2010 թվականին քաղաքում գործում էր 258 հիմնական դպրոց (մեկ դպրոցը տարիքին համապատասխանող 396 երեխայի համար), 108 առաջին աստիճանի միջնակարգ դպրոց (մեկ դպրոցը տարիքին համապատասխանող 349 երեխայի համար), 94 միջնակարգ դպրոց երկրորդ աստիճանի և տեխնիկում (յուրաքանչյուր հաստատությունը տարիքին համապատասխանող 478 երեխայի համար)։ Հիմնական դպրոցներում 1 ուսուցիչը համապատասխանում է 20 աշակերտի, առաջին աստիճանի միջին դպրոցում՝ 13,5 աշակերտի, երկրորդ աստիճանի միջին դպրոցում՝ 11,5 աշակերտի։
Քաղաքում կա 36 պետական և մասնավոր բուհ, այդ թվում 5 համալսարան, որոնցից ամենահայտնին «Ռիաու» համալսարանն է (Universitas Riau)՝ կառուցված 1962 թվականին  ։ 2008 թվականին բացված քաղաքային հանրային գրադարանը համարվում է խոշորագույններից մեկը Ինդոնեզիայում, իսկ չափսերով և որակով կառույցը ճանաչվել է առաջինը երկրում ։ Կան մի շարք թանգարաններց, որոնցից ամենախոշորներն են Ռիաուի պետական թանգարանը՝ «Սանգ Նիլա Ուտամա»-ն (Sang Nila Utama) : Բացի այս ամենից, գրանցված է տարբեր տեսակ 21 մշակության հաստատություն, ներառյալ արվեստասերների ընկերակցություններն ու ակումբները, ազգային ավանդույթները և այլն։
Պեկանբարուում սիստեմատիկ անցկացվում են բազմազան ֆոլկլոր միջոցառումներ, որոնք, ի հաշիվ քաղաքի բազմազգ բնակչության, համարվում են բավականին բազմապիսի։ Ընդհանրապես, քաղաքը համարվում է Սումատարյում ապրող մալայացիների էթնոմշակության կենտրոնը, և 2010-ական թվականներից տեղական իշխանությունները անում են ամեն ինչ, կազմակերպում զանազան ծրագրեր, որպեսզի պահպանեն և զարգացնեն մալայական մշակույթն ու հոգևոր ժառանգությունը ։
Առողջապահություն
Առողջապահության ոլորտում զգալի առաջխաղացում գրանցվեց XXI դարի առաջին տասնամյակում։ 2011 թվականի հաշվարկներով՝ քաղաքացիների կյանքի տևողությունը համարվում էր 70,5 տարի, որը 10 ամսով քիչ է պետական ցուցանիշներից։
Քաղաքում կա 22 հիվանդանոց և 254 պոլիկլինիկա։ Բացի դրանից կա բժշկական օգնության ցանց, 19 բժշկական կետեր (այպես ասած առողջապահական ընդհանուր կենտրոններ, Pusat Kesehatan Masyarakat), որոնք գլխավորվում են դիպլոմավորված բժիշկների կողմից, որոնց անձնակազմը բուժօգնություն է ցուցաբերում 8 ուղղություններով, և 33 օգնական բուժկետեր (Pusat Kesehatan Masyarakat Pembantu), որոնց հիմնականում գլխավորում են բուժքույրերը, և օգնություն են ցուցաբերում ավելի քիչ ուղղություններով։ 2010 թվականին քաղաքում գրանցված էր 979 դիպլոմավորված բժիշկ, որոնք աշխատում էին բուժհաստատություններում կամ ունեին մասնավոր պրակտիկա, նաև 3097 բուժաշխատողներ, որոնք ունեին միջին մասնագիտական կրթություն։ Այ պարագայում 1 բժիշկը բաժին է հասնում 917 հոգու, որը 3,5 անգամ գերազանգում է պետական մակարդակը (մեկ բժիշկ 3472 մարդու)։ Լուրջ խնդիր է համարվում բուժհաստատությունների անհավասար տեղաբաշխումը քաղաքում։ Այսպես, եթե Մարպոյան-Դամայ շրջանում կա 6 հիվանդանոց, գրանցված 68 բժիշկ և 300 բուժաշխատող, ապա Տենայան-Ռայա շրջանում չկա ոչ մի հիվանդանոց, գրանցված է 14 բժիշկ և 200 բուժաշխատող։
Զանգվածային լրատվական միջոցներ
Կան հաղորդումներ հեռուստաալիքներ համար՝ «Ռիաու տելեվիսի» (Riau Televisi) և «Ռիաուչանել» (Riaushannel), նաև գործում են ինդոնեզիական մի շարք հեռուստաալիքներ ու որոշ մալայզիկականներ։ Գրանցված է 19 տեղական ռադիո ։
Սպորտ
Քաղաքում գրանցված է 300 տարբեր սպորտային ընկերակցություն, ակբում և սեկցիա։ Գործում են 117 սպորտի տեսակներ, 4 ստադիոն։ Վերջինիցս ամենամեծը համարվում է բազմաֆունկցիոանլ «Ռիաուի գլխավոր ստադիոն»-ը (Stadion Utama Riau), որը կառուցվել է 2012 թվականին և տեղավորում է 43 923 հանդիսատես։ Այն Սումատրայի ամենամեծ ստադիոնն է և երրորդը՝ Ինդոնեզիայում։ Այնտեղ 2012 թվականին անցկացվել են Ինդոնեզիայի Ազգային սպորտային մրցույթները և Իսլամական համերաշխության խաղերը 2013 թվականին։ Եվս մեկ բազմաֆունկցիոնալ ստադոն «Ռումբայ»-ը (Rumbai) տեղավորում է 20000 հանդիսատես, ընդունում է ազգային մրցույթներ և համարվում է «Պեկանբարու» ֆուտբոլային ակումբի տնային մարզադաշտը ։
Ռիաուի VII օլիմպիադայի արդյունքում, որը տեղի էր ունեցել 2011 թվականին, Պեկանբարուի թիմը 12 մասնակիցների մեջ զբաղեցրեց 3-րդ տեղը՝ գրավելով 24 ոսկե, 34 արծաթե և 43 բրոնզե մեդալներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ինդոնեզիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1784 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լինդա Դեսսաու
Լինդա Դեսսաու (Linda Dessau), ամբողջական անուն՝ Լինդա Մարիոն Դեսսաու (Linda Marion Dessau,Ավստրալիա), ավստրալիացի իրավաբան և քաղաքական գործիչ, Վիկտորիայի 29-րդ նահանգապետ (2015 թվականի հուլիսի 1-ից) ։
Կենսագրություն
Լինդա Դեսսաուն ծնվել է 1953 թվականի մայիսի 8-ին Մելբուռնում (Վիկտորիա, Ավստրալիա)։ Նա Ջոն և Սիբիլ Դեսսաու զույգի չորս երեխաներից ամենափոքրն էր։ Նրա հայրը՝ Ջոն Դեսսաուն, 1929 թվականին Լեհաստանից տեղափոխվել է Ավստրալիա՝ վախենալով հետապնդումներից՝ իր հրեական ծագման պատճառով։ Նա աշխատել է Մելբուռնի գուլպաների գործարանում, ապա բացել է իր բիզնեսը։ Լինդայի մայրը՝ Սիբիլը, ծնվել է Մելբուռնում։ Նա մահացել է 46 տարեկանում, երբ Լինդան 17 տարեկան էր ։
1973 թվականին Լինդա Դեսսաուն գերազանց ավարտել Է Մելբուռնի համալսարանի իրավաբանական դպրոցը և ստացել բակալավրի աստիճան (Bachelor of Laws, LLB) : 1975 թվականից նա աշխատել է Վիկտորիայի Գերագույն դատարանում որպես փաստաբան, ավելի ուշ նրա մասնագիտացումը ընտանեկան իրավունքն է դարձել։ 1982 թվականին նա ամուսնացել է փաստաբան Էնթոնի Հովարդի (Anthony Howard) հետ, որից հետո նրանք միասին աշխատել են Հոնկոնգի գլխավոր դատախազությունում։ 1985 թվականին Լինդա Դեսսաուն շարունակել է իր աշխատանքը Ավստրալիայում՝ զբաղվելով քրեական հանցագործությունների քննությամբ։ 1995 թվականի հունիսին նա նշանակվել է Ավստրալիայի ընտանեկան գործերի դատարանի դատավոր։ Այդ պաշտոնում նա աշխատել է 18 տարի՝ մինչեւ 2013 թվականի հուլիսը ։
2015 թվականի փետրվարին Վիկտորիայի վարչապետ Դենիել Էնդրյուսը հայտարարել է, որ Լինդա Դեսսաուն կնշանակվի Վիկտորիայի նահանգապետի պաշտոնում և պարտականությունները կստանձնի 2015 թվականի հուլիսի 1-ին ։ 2015 թվականի հունիսի 30-ին նա երդում է տվել և պաշտոնապես ստանձնել պաշտոնը՝ դառնալով Վիկտորիայի 29-րդ նահանգապետը և այդ պաշտոնում առաջին կինը ։
2010 թվականի հունիսին Լինդա Դեսսաուն դարձել Է Ավստրալիայի շքանշանի անդամ, իսկ 2017 թվականին դարձել է Ավստրալիայի շքանշանի ուղեկից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ավստրալիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ավստրալիացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Մելբուռնի համալսարանի շրջանավարտներ
Պիեռ Լորան Վանտցել
Պիեռ Լորան Վանտցել (Pierre Laurent Wantzel, ), ֆրանսիացի մաթեմատիկոս, որն ապացուցել է, որ մի քանի հնագույն երկրաչափական խնդիրներ անհնար է լուծել միայն կարկինի և քանոնի միջոցով ։
1837 թվականի աշխատության մեջ Վանցելն ապացուցեց, որ խնդիրները անհնար է լուծել, եթե օգտագործենք միայն կարկին և քանոն։ Նույն աշխատության մեջ նա լուծեց նաև այն խնդիրը, թե որ կանոնավոր բազմանկյուններն են կառուցվող. Այս խնդիրների լուծումը փնտրել են հազարավոր տարիներ, հատկապես հին հույները։ Այնուամենայնիվ, Վանցելի աշխատանքը անտեսվել է իր ժամանակակիցների կողմից և էապես մոռացվել։ Իրոք, հրապարակումից ընդամենը 50 տարի անց Վանցելի հոդվածը հիշատակվեց ամսագրի հոդվածում կամ դասագրքում ։ Մինչ այդ, թվում է, որ այն հիշատակվել է միայն մեկ անգամ՝ Ջուլիուս Պետերսենի կողմից, 1871թ.-ի իր դոկտորական թեզում։ Հավանաբար  Վանցելի հոդվածի հրապարակումից ավելի քան 80 տարի անց Վանցելի մասին հրապարակված հոդվածի շնորհիվ է, որ նրա անունը սկսվել է. հայտնի լինել մաթեմատիկոսների շրջանում
Վանցելը առաջին մարդն էր, ով 1843թ ապացուցեց, որ երբ ռացիոնալ գործակիցներով  բազմանդամի խորանարդն ունի երեք իրական արմատ, բայց անկրճատելի է Q[x]-ում, ապա արմատները չեն կարող արտահայտվել գործակիցներով՝ օգտագործելով միայն իրական ռադիկալները, այսինքն՝ բարդ ոչ- իրական թվերը պետք է ներառվեն, եթե արմատները գործակիցները արտահայտվում են ռադիկալներով։ Այս թեորեմը կրկին հայտնաբերվեց տասնամյակներ անց (և երբեմն վերագրվում է) Վինչենցո Մոլամեին և Օտտո Հոլդերին։
Սովորաբար նա աշխատում էր երեկոները, մինչև ամուսնանալը, անկանոն ժամերին սնվելով, սուրճն ու ափիոնը փոխարինելով։ Նա անսահմանափակ վստահություն էր ցուցաբերում իր բնույթով շատ ուժեղ էր ամեն տեսակ չարաշահումներով։ Նա տխրություն բերեց նրանց, ովքեր սգում են իր վաղաժամ մահը։
Ամբարիշ (դերասան)
Մալավալլի Հուչե Գովդա Ամարնաթ (Malavalli Huchche Gowda Amarnath, ), հայտնի է Ամբարիշ կեղծանվամբ (ಅಂಬರೀಶ್), հնդիկ դերասան և Կառնատակա նահանգի քաղաքական գործիչ։ Իր դերասանական կարիերայի 44 տարիների ընթացքում նա խաղացել է շուրջ 250 ֆիլմում։ Ռաջկումարի և Վիշնուվարդհանի հետ ներառվել է կաննադա լեզվով կինոյի ամենահայտնի դերասանների «Տրիումվիրատում» ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1952 թվականի մայիսի 29-ին Մայսուր նահանգ ի (այժմ՝ Կառնատակա) Մանդյա շրջանի Դոդարասինակեր գյուղ ում, ի ծնե ունեցել է Մալավալլի Հուչե Գովդա Ամարնաթ անունը ։ Ընտանիքում վեցերորդ երեխան էր և ջութակահար Չոուդիայի ազգական-թոռնիկն էր ։ Ամբարիշն ավարտել է Մանդյայի դպրոցը, որից հետո հետագա ուսման համար տեղափոխվել է Մայսուր ։
Այնտեղ նրան նկատել է ռեժիսոր Պուտանա Կանագալ ը, որն իր ապագա ֆիլմ ի չարագործի կերպարի համար նոր դերասան էր փնտրում։ Նրա մտերիմ ընկերներից մեկը խորհուրդ է տվել դերասանին ունկնդրումների համար վերցնել կեղծանուն։ Ունկնդրումների ժամանակ նրան խնդրել են քայլել որոշակի ձևով, երկխոսություն վարել և ծխախոտը պահել բերանում, որից հետո ռեժիսորը նրան դեր է տվել է 1972 թվականի Naagarahaavu ֆիլմում, որում կրկին առաջին անգամ հանդես է եկել Վիշնուվարդհանը, որը հետո դարձել է այդ նույն կինոարդյունաբերության աստղ։ Ամբարիշի կինոգործունեությունն սկսվել է անտագոնիստական և երկրորդական կերպարներով։ Շահութային առումով հաջողված ֆիլմերում խռովարարների կերպարների համար նա վաստակել է «ապստամբ աստղ» մականունը ։ Նրա մյուս մականունը «Մանդայգա Գանդու» (Մանդի մարդ) էր ։ Նրա հայտնի ֆիլմերից են՝ Shubhamangala, Antha, Chakravyuha, Masanada Hoovu, Olavina Udugere, Hrudaya Haadithu, Odahuttidavaru, Diggajaru և Elu Suttina Kote ։ Ամբարիշի և Լակշմիի դերակատարումներով «Antha» (1981) քաղաքական սատիրան լուրջ ոստիկանի պատմություն է, որը պայքարում է հասարակության մեջ կոռուպցիայի դեմ։ Այս ֆիլմը ժամանակին գրավել էր գրաքննության ուշադրությունը՝ չափազանց դաժան բովանդակության պատճառով ։
Բացի Կարնատակ նահանգ ի և Filmfare Awards South մրցանակաբաշխության մի քանի կինոմրցանակներ շահելուց բացի Ամբարիշին 2013 թվականին շնորհվել է Կառնատակայի համալսարան ի պատվավոր դոկտորի կոչում ։ Նա նաև արժանացել է Filmfare Lifetime Achievement Award — South և Dr. Vishnuvardhan Award մրցանակների. բոլորն ստացել է կինոյում մեծ ներդրումների և նվաճումների համար ։
1994 թվականին օրենսդրական ընտրությունների նախօրեին Ամբարիշը միացել է Հնդկական ազգային կոնգրես (ՀԱԿ) կուսակցությանը՝ մասնակցելով կուսակցության նախընտրական քարոզարշավին։ Այնուամենայնիվ, նա կուսակցությունից երկու տարի անց դուրս է եկել, երբ նրան մերժել են 1996 թվականի համապետական ընտրություններին մասնակցելու տոմսը։ Հետագայում նա միացել է Ջանաթա Դալի ն և 1998 թվակականին հաղթել է Մանդիի ընտրություններում։ Հետագայում նա վերամիացել է ՀԱԿ-ին, որպեսզի ներկայացնի Լոկ Սաբհե ընտրատեղամասը ևս երկու ժամանակահատված ։ Իր երրորդ ժամկետի ընթացքում նա կարճ ժամանակում զբաղեցրել է տեղեկատվության և հեռահաղորդակցման պետական նախարարի պաշտոնը 2006 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2007 թվականի փետրվարը՝ Մանմոհան Սինգհի առաջին ժամկետի ընթացքում։ 2013 թվականի մայիսից մինչև 2016 թվականի հունիսը նա Սիդարամայի աշխատակազմում եղել է Կառնատակայի նահանգի պետական օրենսդրական ժողովի անդամի և Բնակարանաշինության նախարարի պաշտոնում, մինչև վերջինս աշխատանքից հեռացրել է նրան և 13 այլ նախարարների՝ նախարարություններում տեղի ունեցած վերադասավորումների պատճառով ։
Անձնական կյանք
Ամբարիշը ամուսնացել է 1991 թվականի դեկտեմբերի 8-ին դերասանուհի Սումալթհայի հետ։ Զույգը ունի տղա՝ Աբհիշեկը, որը 2019 թվականին առաջին անգամ հանդես է եկել Amar ֆիլմում։
2014 թվականից դերասանը տառապել է շնչառական խնդիրներով ։ 2018 թվականի նոյեմբերի 24-ին նրան գտել են անգիտակից Բանգալորի հարավային արվարձաններում գտնվող նրա տանը։ Նրան տեղափոխել են հիվանդանոց. չնայած ջանքերին՝ Ամբարիշը մահացած է համարվել ժամը 22։15-ին ։
Լուիս Բունյուել
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Լյարդի ցիռոզից մահացածներ Կատեգորիա:Մադրիդի Կոմպլուտենսե համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Իսպանացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Իսպանացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Կրոնների քննադատներ
Ջոզեֆ Հունարց
Ջոզեֆ Հունարց (Joseph J. Hunaerts, ), բելգիացի աստղագետ, աշխատել է Բելգիայի թագավորական աստղադիտարանում։
1936 թվականին ավարտելով Բրյուսելի համալսարանը՝ սկսեց աշխատել Բելգիայի թագավորական աստղադիտարանում։
Համաձայն Փոքր մոլորակների կենտրոնի տվյալների՝ հայտնաբերել է երկու աստերոիդ 1936 թվականին։
Կատեգորիա:Բելգիացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ
Կոսոինե
Կոսոինե (Cossoine), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիայի մարզում՝ Սասարի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 928 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 24 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 39 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 7010։ Հեռախոսային կոդը՝ 079։
Բնակավայրի հովանավորը համարվում է սուրբ Սանտա Կիարան։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության փոփոխություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Սարդինիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ջեյ Ռայան
Ջեյ Բանիանը (Jay Bunyan, ավելի հայտնի է Ջեյ Ռայան (Jay Ryan) անունով, ), դերասան, ծագումով Նոր Զելանդիայից, բնակվում է Ավստրալիայում։ Ավելի հայտնի է ավստրալիական Հարևանները օճառային օպերայում կատարած Ջեք Սքալլիի, նորզելանդական Առաջ աղջիկներ դրամատիկ կատակերգությունում կատարած Քեվինի և ամերիկյան «Գեղեցկուհին և հրեշը» հեռուստասերիալում կատարած Վինսենթ Քեյլլերի դերերով։
Կարիերա
2002 - 2005 թվականներին նկարահանվել է ավստրալիական Հարևանները օճառային օպերայում, կատարելով Ջեք Սքալլի դերը։ Տեղեկացվել է, որ այդ սերիալի համար նա հրաժարվել է խաղաալ գլխավոր դեր կանադական ֆիլմում։
Լոս Անջելեսի լսումների ժամանակ որոշվեց, որ նա կփոխի իր անունը։ 2007 թվականից սկսած Ռայանը կատարել է Բիլլ «Սարդ» Վեբբի դերը ավստրալիական «Ծովային պարեկ» սերիալում։
Անձնական կյանք
2012 թվականին Ջեյ Ռայանը հաղորդեց, որ մի քանի տարի է ինչ հանդիպում է գրող Դայաննա Ֆյումանի հետ։ Նրանց աղջիկ Իվը ծնվել է 2013 թվականի մարտ ամսին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորզելանդացի դերասաններ
Կիսինդի (Զիլիմի վտակ)
Կիսինդի (Кысынды), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Զիլիմ գետի աջ ափին՝ 15 կմ հեռավորության վրա։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Գվիմրիան
Գվիմրիան (გვიმრიანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Լագոդեխի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 246 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Լագոդեխի շրջան
Երանոսի սելավ
Երանոսի սելավ, գետակ Արաքսի ավազանում, վերջինիս Քյահրիզ վտակի աջ օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Երանոսի լեռնաշղթայի հարավային լանջից։ Տարվա որոշ ամիսներին ցամաքում է։ Երկարությունը 15 կմ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արարատի մարզի գետեր Կատեգորիա:Քյահրիզ գետի վտակներ
Նախրի վերադարձը (նկար, Բրեյգել)
«Նախրի վերադարձը», հոլանդացի նկարիչ Պիտեր Բրեյգել Ավագի նկարը՝ ստեղծված 1565 թվականին։ Նկարը պատկանում է Վիեննայի արվեստի պատմության թանգարանին։ Նկարված է յուղաներկով փայտի վրա, չափսը՝ 117×159 սմ։
Նկարագրություն
«Նախրի վերադարձ» նկարը պատկանում է Բրեյգելի նկարների ցիկլին, հայտնի են «Տարվա ժամանակներ» ընդհանուր անունով։ Ենթադրում են, որ այն համապատասխանում է ուշ աշնանը, նոյեմբերին։ Դրա մասին վկայում են մերկ ծառերը առանց տերևների և դաշտերի, մարգագետինների գույներով։ Կենտրոնացված իրենց աշխատանքի վրա հովիվները փորձում էին տանել հոտը ամառային արոտավայրերից ձմեռային բնակատեղի, քանի դեռ եղանակը չի վատացել։ Փոթորիկ էր սպասվում և դրա մասին են վկայում աջից մոտեցող սև ամպերը։
Պատմություն
Պիտեր Բրեյգել Ավագի արվեստը ուսումնասիրողները կարծում են, որ վեց նկարից կազմված «Տարվա ժամանակներ» շարքը (որոնցից պահպանվել են հինգը), նկարվել են Բրեյգելի կողմից Հիկոլաս Յոնգելին առևտրականի պատվերով։ Նկարները որոշ ժամանակ գտնվում էին քաղաքից դուրս գտնվող տնակում Յոնգելինկի մոտ, որը գտնվում էր Անտվերպյան քաղաքային պատերից ոչ հեռու։ 1566 թվականի փետրվարին նա գրավ դրեց իր նկարները Անտվերպյան իշխանություններին որպես իր պարտքի երաշխիք։ 1594 թվականի հուլիսին նկարները տվեցին Հաբսբուրգյան Նիդեռլաների շտատհալտեր Ավստրիացի Էռնստին որպես նվեր, որոնք այդ ժամանակ գտնվում էին Բրյուելում։ 1595 թվականին նրա մահից հետո նկարները տեղափոխեցին նրա եղբոր՝թագավոր Բոգեմի Ուդոլբ երկրորդի մոտ, որի նստավայրը գտնվում էր Պրահայում և Վեննայում։ Հաջորդ գրառումը նկարների տեղի մասին թվագրվել է 1659 թվականին, երբ արվում էր Ավստրիացի Էռցգեռցոգ Լեոպալդ Վիլգելմի հավաքածուի գույքագրումը։ Նրա մահից հետո 1662 թվականին նկարները ժառանգաբար անցան նրա զարմիկին, Սուրբ հռոմեական կայսրության ապագա իմպերատոր Լեոպոլդ առաջինին, ով տեղադրեց այդ հավաքածուն Վիեննայի կայսերական պալատում՝ Խոֆբուրգում։ 1705 թվականին Լեոպոլդ առաջինի մահից հետո նկարները մնում էինՎիեննայի կայսերական հավաքածուում։ 1784 թվականին «Հոտի Վերադարձ» և Պիտեր Բրեյգել Ավագի մի քանի այլ նկարներ գտնվում են Վիեննայի ամրոցում՝ Բելվեդեռ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1565 նկարներ Կատեգորիա:Պիտեր Բրեյգել Ավագի նկարներ Կատեգորիա:Վիեննայի արվեստի պատմության թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Բնանկարներ
Կենտ-զույգ տեսակավորում
Կենտ-զույգ տեսակավորումը համեմատաբար պարզ տեսակավորման ալգորիթմ է։
Այն գործում է՝ համեմատելով ցուցակի բոլոր կենտ, զույգ ինդեքսներով էլեմենտները առանց բացառությունների, և եթե որևէ զույգը սխալ հերթականությամբ է (առաջինը երկրորդից մեծ է), էլեմենտները տեղերով փոխվում են։ Հաջորդ քայլը կրկնում է նույն գործընթացը հաջորդական տարրերի համարակալված զույգերի համար։ Այնուհետև այն փոխում է (զույգ, կենտ) և (կենտ, զույգ) քայլերը մինչև ցուցակը կտեսակավորվի։ Այս գործընթացը կարելի է նմանեցնել պղպջակային տեսակավորում կիրառող զուգահեռ պրոցեսորներ օգտագործելուն, որոնցից յուրաքանչյուրը սկսում է գործել ցուցակի տարբեր կետերից (բոլոր կենտերը սկսում են առաջին քայլը)։
Ալգորիթմ
Ալգորիթմի օրինակը C++ լեզվով։
Ալգորիթմի օրինակը javascript լեզվով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տեսակավորման ալգորիթմ Կատեգորիա:Համեմատական տեսակներ Կատեգորիա:Կայուն տեսակներ Կատեգորիա:Հոդվածներ օրինակի մակակոդով
Կամիլա Մորրոն
Կամիլա Ռեբեկա Մորրոն Պոլակ, ամերիկացի մոդել և դերասանուհի։ Դերասանական դեբյուտը նա կատարել է Ջեյմս Ֆրանկոյի «Բուկովսկի» ֆիլմում։ Նա նաև մասնակցել է «Մահվան ծարավ»  և «Երբեք չվերադառնալ» ֆիլմերին, որոնց պրեմիերան կայացավ Սանդենս կինոփառատոնում 2018 թվականի հունվարին։
Վաղ տարիներ և կրթություն
Մորրոնեն ծնվել է Կալիֆորնիա նահանգի Լոս Անջելես քաղաքում արգենտինացի դերասաններ Մաքսիմո Մորոնեի և Լուսիլա Պոլակի ընտանիքում, ով հանդես է գալիս Լուսիլա Սոլա բեմական անունով։ Նրանք Լոս Անջելես են տեղափոխվել Մորրոնեի ծնվելուց անմիջապես առաջ, իսկ 2006 թվականին ամուսնալուծվել են ։ Նրա մայրը հետագայում երկարաժամկետ հարաբերություններ է ունեցել դերասան Ալ Պաչինոյի հետ 2007- 2015 թվականներին։ Չնայած նրանք երբեք չեն ամուսնացել, Մորրոնեն Պաչինոյին անվանում է իր խորթ հայր ։ Մորոնեն ավարտել է Բևերլի Հիլզի ավագ դպրոցը 2015 թվականին։
Մոդելավորում
Նա իր կարիերան սկսել է որպես մոդել և 2016 թվականին հայտնվել թուրքական «Վոգ» թերթի շապիկին։ Իր դեբյուտային մոդելավորումը նա արեց Moschino-ի 2017-ի առողջարանային հավաքածուի համար։
Դերասանական գործունեություն
Մորոնեն իր դերասանական դեբյուտը կատարել է 2013 թվականին Ջեյմս Ֆրանկոյի «Բուկովսկի ֆիլմում»։ 2018 թվականին նա վերադարձավ դերասանությանը, նկարահանվեց «Մահվան ծարավ» մարտաֆիլմում և նկարահանվել է Ավգուստին Ֆրիզելի ռեժիսորական դեբյուտում՝ «Երբեք չվերադառնալ»-ում  ։ Վերջին ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2018 թվականի Սանդենս կինոփառատոնում և թողարկվել «A24» կազմակերպության կողմից ։ «Daisy Jones & The Six» ֆիլմում նկարահանվելուց հետո Մորրոնեն ասաց, որ իր կարիերան կենտրոնացնելու է դերասանության, այլ ոչ թե մոդելավորման վրա ։
2019 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Մորոնեն ստացավ «Ծագող աստղ» մրցանակը Սան Դիեգոյի միջազգային կինոփառատոնում ։
Անձնական կյանք
Մորոնեն 2017 թվականից հարաբերությունների մեջ է ամերիկացի դերասան Լեոնարդո ԴիԿապրիոյի հետ։ Նրանք առաջին անգամ հանրությանը հանդես եկան որպես զույգ 2020 թվականին 92-րդ Օսկարի մրցանակաբաշխության ժամանակ, որտեղ նա հավակնում էր Օսկար լավագույն դերասանի համար «Մի անգամ Հոլիվուդում» ֆիլմի համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ
Անատոլի Գորյունով
Անատոլի Իոսիֆովիչ Գորյունով (Анатолий Иосифович Горюно́в, իրական ազգանունը՝ Բենդել, ), խորհրդային թատրոնի ու կինոյի դերասան։ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1946), Ստալինյան երկրորդ աստիճանի շքանշանակակիր (1950)։
Կենսագրություն
Անատոլի Գորյունովը ծնվել է 1902 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Մոսկվայում։ Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ աշխատել է Հեղափոխական ռազմական խորհրդում ։
1924 թվականին ավարտել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի 3-րդ ստուդիայի թատերական դպրոցը։ 1926 թվականից՝ Ե. Վախթանգովի անվան թատրոնի դերասան, ղեկավարել է գրական և բեմադրման մասը, եղել գեղարվեստական ղեկավարը։ Ծավալել է մանկավարժական գործունեություն. 1927 թվականից՝ թատրոնին կից ուսումնարանում, իսկ 1931 թվականից՝ Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտում ։
Կինոյում սկսել է նկարահանվել 1921 թվականից. առաջին ֆիլմը եղել է «Ամեն ինչ մեր ձեռքերում է»-ն ։
Անատոլի Գորյունովը մահացել է 1951 թվականի հուլիսի 10-ին Մոսկվայում՝ գերճնշումից, որն այն ժամանակ չէին կարողանում բուժել ։ Թաղված է Նովոդևիչյան գերեզմանոցում (հողակտոր №2)։
Ընտանիք
Հայրը՝ Իոսիֆ Բենդելն է։
Մայրը՝ Աննա Մոսկվինան, հայտնի դերասաններ Իվան Մոսկվինի և Միխայիլ Տարխանովի քույրը։ Վերջիններս զբաղվել են Անատոլիի դաստիարակությամբ, որը վաղ տարիքում զրկվել է հորից ։
Կինը՝ դերասանուհի Վերա Բենդինան է (1900-1974) ։
Որդին՝ Միխայիլ Գորյունովը (1932-1994), Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դերասան, կինը՝ նույն թատրոնի դերասանուհի Նինա Գուլյաևան։ Դուստրը՝ Աննա Գորյունովան (ծնվ.՝ 1933), Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դերասանուհի է, ամուսինը՝ դերասան Ալեքսանդր Միխայլովն է (1922-1996) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Մանկավարժներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային թատերական մանկավարժներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թատերական մանկավարժներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի անձինք Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի մանկավարժներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ
Գեորգի Գասպարյան
Գեորգի Իսահակի Գասպարյան, Արցախի հերոս, Մարտական խաչ 1-ին աստիճանի շքանշանակիր։
Գաշկլի Դաղ
Գաշկլի Դաղ, լեռ Անտիպոնտական լեռնահամակարգում, Օլթի քաղաքից մոտ 25 կմ հարավ֊արևելք, Օլթիի ավազանին պատկանող մի փոքրիկ գետակի ակունքի շրջանում։ Հյուսիսային լանջերն անտառապատ են ։
Գեորգի Գասպարյան
Կենսագրություն
Գեորգի Գասպարյանը ծնվել է 1942 թվականի հուլիսի 7-ին Լեռնային Ղարաբաղի Մարտակերտի շրջանի` Զարդախաչ գյուղում։ 1966 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի հրետանային ուսումնարանը։ 1966-1988 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ-ի ԶՈՒ-ում։ Գեորգի Գասպարյանը եղել է ռեակտիվ դիվիզիայի հրամանատար, ուսումնական կենտրոնի շտաբի պետ։ 1991 թվականին զինվորագրվել է Զարդախաչի կամավորական ջոկատին, մասնակցել է Զարդախաչի և Չափարի ինքնապաշտպանական մարտերին։ 2002 թվականին զորացրվել է բանակ։ Մասնակցել է Շուշիի, Քաշաթաղի, Կուբաթլուի, Մարտակերտի, Քարվաճառի, Աղդամի, Ջեբրայիլի, Հորադիզի, Զանգելանի, Մինջևանի, Ֆիզուլիի ազատագրական մարտերին։ Մասնակցել է գրեթե բոլոր ռազմական գործողություններին` Արաքսից մինչև Օմարի լեռնանցք։ 1999-2000 թվականներին ստանձնել է ԼՂՀ ՊԲ հրամանատարի առաջին տեղակալ հրետանու պետ։ 2000-2002 թվականներին դարձել է ՊԲ հրետանային ծառայության պետ։ 1996 թվականին Գեորգի Գասպարյանը ստացել է ԼՂՀ ՊԲ-ի գեներալ-մայորի կոչում։ Զինադադարի հաստատման գործում մեծ էր խորհրդային բանակում երկար ու պատվաբեր ուղի անցած հրետանավոր Գեորգի Գասպարյանի դերը։
Գիորգեթ
Գիորգեթ (გიორგეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Լագոդեխի շրջանում ։
Գեորգի Գասպարյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հուլիսի 7 ծնունդներ Կատեգորիա:1942 ծնունդներ Կատեգորիա:Արցախի հերոսներ Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության Պաշտպանության բանակի զինծառայողներ
Գիորգեթ
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 607 մարդ ։
Գաշկլի Դաղ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ Կատեգորիա:Էրզրումի նահանգ
Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտ
Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտ  (Росси́йский институ́т театра́льного иску́сства - ГИТИС), բարձրագույն թատերական ուսումնական հաստատություն։ Թատերական ամենամեծ ԲՈՒՀ-ն է Եվրոպայում և ամենամեծ ԲՈՒՀ-երից մեկն աշխարհում։ Գտնվում է Մոսկվայում։ Հաստատության շենքը ընդգրկված է ՌԴ մշակութային ժառանգությունների շարքում ։
Պատմություն
1902 թվականին դպրոցը տեղափոխվել է Մալի Կիսլովսկի նրբանցք, որտեղ այժմ տեղակայված է ինստիտուտի գլխավոր մասնաշենքը։ 1918 թվականին Երաժշտա-դրամատիկական ուսումնարանը վերանվանվել է Երաժշտա-դրամատիկական ինստիտուտ, 1919 թվականին՝ Երաժշտա-դրամատիկական պետական ինստիտուտ, 1922 թվականի սեպտեմբերի 17-ին պետական բարձրագույն թատերական դասընթացների հետ միավորումից հետո, Վսևոլոդ Մեյերխոլդի ղեկավարությամբ վերակազմակերպվել է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարան (ԳԻՏԻՍ)։ Վսևոլոդ Մեյերխոլդը ինստիտուտին կից ստեղծել է թատրոն, որը սկզբում անվանվել է ԳԻՏԻՍ-ի թատրոն, 1923 թվականից առանձնացել է ինստիտուտից՝ դառնալով Մեյերխոլդի անվան պետական թատրոն ։
Ինստիտուտը միավորում էր ինն անկախ «արվեստանոցներ», որոնցից յուրաքանչյուրն ուներ իր ղեկավարը. շուտով արհեստականորեն միասնական դարձած արվեստանոցներն սկսեցին դուրս գալ ինստիտուտի կազմից ։
Ուսումնական պլանների ու ծրագրերի անաշխատունակության պատճառով 1925/1926 թվականներին ԳԻՏԻՍ-ը ստացավ տեխնիկումի կարգավիճակ (պահպանելով 4-ամյա կրթությունը) և անվանափոխվեց Թատերական արվեստի կենտրոնական տեխնիկում (ՑԵՏԵՆՏԻՍ), որի կազմի մեջ մտան երեք միավորումներ՝ դրամատիկական, երաժշտա-դրամատիկական (օպերային) և ակումբա-ռեժիսորական։ 1930 թվականին ձևավորվեցին ռեժիսորա-մանկավարժական, ռեժիսորական, թատերագիտական ֆակուլտետները ։
1931 թվականին մի քանի ուսումնական հաստատությունների միավորմամբ ձևավորվեց Թատերական ուսումնական կոմբինատը («Теавуз»), որը 1934 թվականի հունվարին կոչվել է Անատոլի Լունաչարսկու անունով։ 1935 թվականին Թատերական ուսումնական կոմբինատը հերթական անգամ վերակազմավորվել է Լունաչարսկու անվան պետական թատերական արվեստի համալսարան։ Սկզբում ԳԻՏԻՍ-ն ունեցել է 3 ֆակուլտետ՝ ռեժիսուրայի, դերասանական և ռեժիսորական ։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին ԳԻՏԻՍ-ը տարհանվել է Սարատով, այդ ժամանակահատվածում ինստիտուտի ռեկտորն է եղել Իոսիֆ Ռաևսկին։ 1943-1948 թվականներին ԳԻՏԻՍ-ը ղեկավարել է Ստեֆան Մոկուլսկին, ով ազատվել է 1949 թվականին «կոսմոպոլիտիզմի դեմ պայքարի» սկզբում, երբ «Պրավդա» թերթում հրատարակվեց «Մի խումբ հակա-հայրենասիրական թատերագետների մասին» հոդվածը. այդ ժամանակահատվածում ինստիտուտից ազատվեցին շատ դասախոսներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բարձրագույն ուսումնական հաստատություններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի բարձրագույն ուսումնական հաստատություններ Կատեգորիա:Արվեստի ակադեմիաներ Կատեգորիա:1878 հիմնադրված կրթական հաստատություններ
Արգենտինայի դրամահատարան
Արգենտինայի դրամահատարան պետական ընկերություն (Sociedad del Estado Casa de Moned;a), Արգենտինայի կառավարության կողմից վերահսկվող և Արգենտինայի Էկոնոմիկայի նախարարության անմիջական ենթակայության տակ գտնվող արգենտինական դրամահատարան։ Դրամահատարանը հիմնադրվել է 1779 թվականին՝ մինչև Արգենտինայի անկախացումը։ 1875 թվականի թիվ 733 օրենքով ստեղծվեցին երկու դրամահատարաններ, մեկը՝ Բուենոս Այրեսում, մյուսը՝ Սալտայում ։ Բուենոս Այրեսի դրամահատարանը բացվեց 1881 թվականի փետրվարի 14-ին, որտեղ ճարտարագետ Կաստիլլան աշխատում էր որպես տնօրեն, իսկ Ջոն Ջոզեֆ Ջոլի Քայլը՝ որպես գլխավոր քիմիկոս ։
Դրամահատարանն արտադրում է օրինական վճարամիջոց հանդիսացող մետաղադրամներ և թղթադրամներ։ Այն արտադրում է նաև մեդալներ և արժեթղթեր (այդ թվում՝ անձնագիր, մետրոպոլիտենի մետաղանիշներ, փոստային նամականիշներ), որոնք օգտագործվում և թողարկվում են կառավարության ծառայություններ մատուցողների կողմից։ Ներկայիս տպագրվող արժույթը արգենտինական պեսոն է՝ սկսած 1992 թվականից։
1927 թվականին բացվեց Արգենտինայի դրամահատարանի թանգարանը, որտեղ պահպանվում են պատմական մեծ արժեք ունեցող արժեթղթեր, մետաղադրամներ, փոստային և այլ դրամանիշներ, կնիքներ, մեդալներ և այլ արժեքավոր ցուցանմուշներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի տնտեսություն Կատեգորիա:Մետաղադրամ Կատեգորիա:Դրամագիտություն Կատեգորիա:Դրամահատարաններ Կատեգորիա:Դրամագիտության թանգարաններ Կատեգորիա:Արգենտինայի թանգարաններ
Տարաս Մուրանովսկի
Տարաս Վասիլյովիչ Մուրանովսկի, գիտնական և քաղաքական գործիչ, փիլիսոփայության դոկտոր, տնտեսական գիտությունների թեկնածու, ամբիոնի պրոֆեսոր։ Ռուսաստանի պետական ​​հումանիտար համալսարանի տեղեկատվական ռեսուրսների և Մոսկվայի ուկրաինագիտության առաջին ինստիտուտի ռեկտոր։ Տարաս Մուրանովսկին նաև աշխատել է Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի ԱՄՆ-ի և Կանադայի հետազոտությունների ինստիտուտում և եղել է Շիլլերի միջազգային ինստիտուտի ռուսական մասնաճյուղի նախագահը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Խորհրդային այլախոհներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Վերայի և Անֆիսայի մասին
Վերայի և Անֆիսայի մասին, խորհրդային տիկնիկային մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որը ստեղծվել է 1986 թվականին, ռեժիսոր Վալերի Ֆոմինինի կողմից, ԽՍՀՄ պետական հեռուստառադիոյի պատվերով, Սվերդլովյան կինոստուդիայում, Էդուարդ Ուսպենսկու ստեղծագործության մոտիվներով։ Վերա անունով աղջկա և նրա ընկերուհու` Անֆիսա անունով կապիկի մասին երեք ֆիլմերից առաջինն է։
Սյուժե
«Մի մեծ քաղաքում ապրում էր մի աղջիկ, որի անունը Վերա էր։ Նրա մայրիկը աշխատում էր հաշվապահությունում, իսկ նրա հայրը բեռնակիր էր աշխատում նավահանգստում»։ Այս բառերով էլ սկսվում է Վերայի և Անֆիսայի ընկերության մասին հետաքրքիր պատմությունը։
Կապիկը դուր է գալիս ընտանիքի անդամներին, հատկապես այն բանից հետո, երբ պարզվում է, որ ուտելիքի հետ խնդիր լինել չէր կարող, քանի որ նա ուտում էր ոչ միայն բանան, այլ նաև` ուրիշ ուտելիքներ։ Անունի հետ էլ խնդիր չի առաջանում. իմաստուն տատիկը նրան Անֆիսա է անվանում։
Մուլտֆիլմում բարձրացվում են ընտանիքի բնական վերարտադրության («Նրա հայրն ուրախ է, մայրն ուրախ է։ Նրանք ևս մի քույրիկ ունենալ չեն ուզում»), գիշերանոթի օգտագործման սկզբունքների («Բոլորը հավաքվում են կապիկի շուրջը։ Վերան գիշերանոթը տալիս է նրան, Անֆիսան արագ դնում է այն գլխին և շատ է նմանվում հափշտակիչի»), կապիկի` մանկապարտեզում գտնվելու («Ձեր Անֆիսան զուգարանում օճառ է կերել, բոլորին նստեցրել է ծառի վրա, քիչ էր մնում խեղդվեր լողավազանում, կտրտել է վարագույրները և ցույց է տվել մկանը) մասին հարցեր։
Երգեր
Մուլտֆիլմում հնչում է Գրիգորի Գլադկովի երգերն Էդուարդ Ուսպենսկու բառերով՝
Վիդեոթողարկում
Մուլտֆիլմը DVD ձևաչափով բազմիցս վերաթողարկվել է «Վերայի և Անֆիսի մասին» մուլտֆիլմերի հավաքածուներում ։
Տե՛ս նաև
«Վերայի և Անֆիսի մասին» շարքը կազմված է երեք մուլտֆիլմերից.
Լացող կկու
Նկարագրություն
Թռչնի չափը 18–23,5 սմ է, քաշը՝ 19,5–32 գ։ Տվյալ տեսակի հասուն արուի գլուխը մոխրագույն է, մարմնի վերին մասը և թևերը մուգ մոխրագույն են, մի փոքր փայլուն։ Թևերը կարմրավուն երանգներով, կզակից մինչև կրծքավանդակի վերին մասը մոխրագույն է, ստորին մասը՝ շագանակագույն։ Պոչը մուգ մոխրագույն է՝ սպիտակ ծայրերով։ Կտուցը սև է, երբեմն՝ դեղնավուն կամ նարնջագույն ստորին ծնոտով։ Ոտքերը բաց դեղինից մինչև դեղնա-ձիթապտղի։ Ճտերը լինում են տարբեր գույների։ Ոմանք մուգ մոխրագույն են, որովայնի վրա ունեն սպիտակավուն գծեր, մյուսների թևերը լինում են մուգ շագանակագույն գծերով։ Պոչը սև է՝ սպիտակ գծերով և երբեմն կարմիր եզրով, մարմնի ստորին հատվածը՝ մուգ գծավոր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թռչունների ցեղեր Կատեգորիա:Կկուներ
Գուջարեթ
Գուջարեթ (გუჯარეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Լագոդեխի շրջանում ։
Գիրգա
Գիրգա (جرجا), քաղաք և շրջանի կենտրոն Եգիպտոսի Սոհագ նահանգապետությունում։ Գտնվում է նահանգապետության հարավային մասում՝ Սոհագից 35 կմ դեպի հարավ, Կենա քաղաքից 85 կմ դեպի հյուսիս-արևմուտք, Նեղոս գետի ձախ ափին։ Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 120 413 մարդ (2005) :
Գուջարեթ
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 27 մարդ ։
Գիրգա
Անվանում
Վարկածներից մեկի համաձայն՝ քաղաքի անունը ծագել է Ռամզես II-ի քրոջ անունից, որին կոչում էին Գիրգիո։ Մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ քաղաքի անունը ծագել է Ղպտի ուղղափառ եկեղեցու Մերի Գիրգիս (Սուրբ Գևորգ) տաճարի անունից։
Գուջարեթ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Լագոդեխի շրջան
Գիրգա
Պատմություն
Լեգենդը հայտնում է, որ Գիրգա քաղաքից ոչ հեռու գտնվում էր հնագույն Տինիս քաղաքը, որտեղ, ըստ Հին եգիպտական պատմաբան Մանեթոնի, մ.թ.ա. շուրջ 3100 թվականին տեղի է ունեցել Ստորին Եգիպտոսի միավորումը։ Օսմանյան կայսրության ժամանակ Գիրգան եղել է անկախ վիլայեթ, որը գոյություն է ունեցել մինչև XVIII դարի կեսերը, երբ բռնկվել է խոլերայի համաճարակը։ Համաճարակն ավերել է քաղաքը, իսկ մնացած բնակչությունը հեռացել է։ Քաղաքի նոր հիմնադիրը համարվում է Էս-Շայուտ շեյխը, ով քաղաքի տեղում հիմնադրել է կրոնական ուսումնարան և կառուցել է մզկիթ։ Քաղաքի բնակչությունը ավելի է աճել, երբ Ֆրանսիան ձեռնարկել է Եգիպտական արշավանքը։ Ֆրանսիացիները Գիրգան իրենց զորքի համար ընտրել են որպես բազա։ Ֆրանսիական զորքի հեռանալուց հետո՝ Մուհամեդ Ալիի կառավարման օրոք, Գիրգան դարձել է Եգիպտոսի յոթ վարչական շրջանների կենտրոններից մեկը։ 1960 թվականին Գիրգան մտել է Սահագ նահանգապետության մեջ։
Գիրգան ներկայում
Գիրգան այսօր Նեղոս հովտի նշանակալի արդյունաբերական և գյուղատնտեսական կենտրոններից մեկն է։ Այնտեղ գործում են շաքարի գործարան, ձեռնարկություն հրուշակեղենի արտադրության համար։ Գիրգայի տեսարժան վայրերից մեկն է Էս-Սինի մզկիթը։
Գիրգա շրջան
Գիրգա վարչական շրջանի մակերեսը կազմում է 157,59 կմ², իսկ բնակչությունը՝ 424 554 մարդ (2001):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եգիպտոսի քաղաքներ
Անգելիկի Խաձիմիխալի
Անգելիկի Խաձիմիխալի (Αγγελική Χατζημιχάλη․ ), հույն կին պատմաբան, նկարչուհի, բանահյուսագետ ։ 1959 թվականին արժանացել է Պուրֆինա մրցանակի։
Կենսագրություն
Անգելիկին մասնագիտացել է բյուզանդական կերպարվեստի պատմության ու արդի հունական բանահյուսագիտության մեջ և երիտասարդ հասակից որոշել է նվիրվել հունական ժողովրդական արվեստի հավաքման, ուսումնասիրման ու պահպանման գործին։ 1927 թվականին հրատարակել է իր առաջին աշխատությունը, որ Սկիրոսի մասին էր։ Այնուհետև ուսումնասիրություններ է կատարել Հռոդոսում, Անաֆիում, հունական Մակեդոնիայում, Էպիրուսում և այդ ուսումնասիրությունների արդյունքների հիման վրա գրել հոդվածներ ու մենագրություններ։
Նա համագործակցել է Նիկոս Կազանձակիսի, Անգելոս Սիկելիանոսի, Կոստիս Պալամասի հետ։ 1927 թվականն նրանք կազմակերպել են Դելֆյան առաջին փառատոնը, որից հետո Անգելիկիի նախաձեռնությամբ հունական բանահյուսության ցուցահանդես է բացվել Փարիզում։  1928 թվականին նրա ջանքերով Սալոնիկի միջազգային տոնավաճառում ներկայացվել է հունական ժողովրդական արվեստը։ 1930 թվականին կազմակերպվել է Դելֆյան երկրորդ փառատոնը։ 1937 թվականին ստեղծվել է հույն ժողովրդական վարպետների համադաշնությունը, դրանից մեկ տարի անց Աթենքի Հունական տանն սկսել է գործել առաջին նախասիրական դպրոցը, որտեղ սովորողները տիրապետել են հունական ժողովրդական արհեստների։ 1957 թվականին ժողովրդական վարպետների ընկերակցությունը ստացել է պետական կազմակերպության կարգավիճակ։
Սան Կանցիան դ’Իզոնցո
Սան Կանցիան դ’Իզոնցո  (San Canzian d'Isonzo), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզում՝ Գորիցա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 6351 մարդ, բնակչության խտություն՝ 193 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 33 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 34075։ Հեռախոսային կոդ՝ 0481։
Նոյեմբերի 21-ին կոմունան նշում է Ամենասուրբ Աստվածածնի մուտքը տաճար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ռայիս Սաքսոն
Ռայիս Սաքսոն, (Saxon Rice, ), ավստրալիացի քաղաքական գործիչ։ 2001 թվականի փետրվարի 10–ից մինչև 2008 թվականի սեպտեմբերի 6–ը եղել է Լեյբորիստական կուսակցության կողմից Արևմտյան Ավստրալիայի Օրենսդիր ժողովի անդամ։
Կենսագրություն
Ռայիս Սաքսոնը ծնվել է 1976 հունիսի 15-ին։ Ավարտել է Ավստրալիայի ազգային համալսարանը՝ ստանալով միջազգային իրավունքի մագիստրոսի աստիճան, և Սիդնեյի համալսարանը՝ ստանալով էկոնոմիկայի բակալավրի աստիճան ։