cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սիոնիզմ
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
20-րդ դարի սկիզբը լի էր քաղաքական բեկումնային իրադարձություններով, գերտերությունների բախումներով, քաղաքական հայացքների բազմազանությամբ։ Եվ այս բոլոր իրադարձություններն անմիջական ազդեցություն ունեցան հրեական հարցի լուծման վրա։ Մեծ Բրիտանիան կառավարում էր Պաղեստինը 1918-1948 թվականներին, չնայած, որ պաշտոնապես Պաղեստինի կառավարման մանդատը նա ստացել է 1920 թվականին ապրիլի 25-ին Սան-Ռեմոյում տեղի ունեցած Անտանտի երկրների գերագույն խորհրդի համաժողովին։ 1922 թվականին նրա պայմանները համաձայնության արժանացան Ազգերի լիգայի կողմից, իսկ մանդատը ուժի մեջ մտավ 1923 թվականի սեպտեմբերին։ Բրիտանիայի պրորեկտորատը Պաղեստինի նկատմամբ շարժվում էր Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքով, որի արդյունքում Օսմանյան կայսրությունը, որը կառավարում էր Մերձավոր Արևելքը, ջախջախիչ պարտություն կրեց։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ հրեական համայնքները գտնվում էին պատերազմող կողմերի բոլոր երկրներում, նրանք կամա թե ակամա ևս մասնակից էին դառնում այս պատերազմին և կռվում «իրենց երկրի» ճակատում։ Փաստորեն ստացվում էր, որ հրեան կռվում էր հրեայի դեմ։ Սիոնիստները փորձում էին ամեն կերպ պահպանել չեզոքություն, բայց բնականաբար դա անհնար էր։ Բայց և այնպես սիոնիստները այս պատերազմում ավելի շատ կողմ էին Անգլիայի հաղթանակին և ամեն ինչ անում էին նրան օգնելու համար։ Պատերազմող կողմերն էլ իրենց հերթին մեծ հետաքրքրություն էին ցուցաբերում Մերձավոր Արևելքում իրենց դիրքերն ամրապնդելու գործում։ Յուրաքանչյուրն ուներ իր սեփական շահերը։ Այստեղ ամենից շահագրգռվածը Անգլիան էր, որը երկակի խաղ էր խաղում. նա իր կողմն էր քաշում և արաբներին, և հրեաներին՝ կեղծ խոստումներ տալով։
Նախնական տվյալներով Օսմանյան կայսրությունը ժառանգելու հավակնորդներն էին Ռուսաստանը, Անգլիան և Ֆրանսիան, սակայն հետագայում Ռուսաստանը դուրս եկավ այս «եռյակից» և ներգործության սահմանները Ֆրանսիայի և Անգլիայի միջև բաժանվեց Սայքս-Պիկոյի 1916 թվականին ընդունված մանդատի համաձայն։ Այդ համաձայնագրով Պաղեստինին այլ ճակատագիր էր նախագծված։ Նա պետք է պատկաներ ոչ թե արաբներին, այլ դրվեր «միջազգային կառավարման ներքո»։ Վերը նշված քայլերից երևում էր, որ անգլիական պլանների մեջ արաբական անկախ պետության ստեղծումը, այլ նրա նպատակն էր ամուր բազայի ստեղծումը այս տարածքում, որպեսզի իր հսկողության տակ պահի ավելի շատ երկրներ։ Ստեղծված նոր իրավիճակը, որը կապված էր Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետ. Օսմանյան կայսրության անկումը, Ֆրանսիայի վրա ճնշումը Անգլիայի կողմից, Խայիմ Վեյցմանի դիվանագիտական գործողությունները, պատճառ են հանդիսանում Պաղեստինը Օսմանյան կայսրությունից խլելու և հրեական օջախ ստեղծելու համար և 1917 թվականի ապրիլին զինվորական կաբինետը որոշում է կայացնում Պաղեստինը գրավելու համար, իսկ փետրվարին տեղի է ունենում պաշտոնական կոնֆերանսը, որը հանգեցրեց Բալֆուրի դեկլարացիայի առաջացմանը։
Բալֆուրի հռչակագիր
Իրականում Բալֆուրի դեկլարացիան Արթուր Ջեյմս Բալֆուրի 1917 թվականի նոյեմբերի 2-ի նամակն է՝ ուղղված բրիտանական ականավոր սիոնիստ լորդ Ռոտշիլդին, ով այս մասին տեղյակ է պահում սիոնիստներին։
Սպիտակ թղթեր
Հաշվի առնելով Պաղեստինում ստեղծված լարված իրավիճակը, կապված արաբների թշնամական տրամադրությունների հետ, հրեական «ազգային օջախ» ստեղծելու դեմ և կապված այն փաստի հետ, որ Ազգերի լիգայում քննարկվել էր պաղեստինյան խնդիրը և որոշում էր կայացվել Պաղեստինի մանդատը հանձնել Անգլիային, տեղի կառավարությունը հրատարակում է մի փաստաթուղթ, որը պարզաբանում է Անգլիայի պարտականությունները տվյալ տարածաշրջանի նկատմամբ։ Բրիտանական մանդատին հաջորդում է գաղութների քարտուղար Ուինսթոն Չերչիլի այցելությունը Պաղեստին և 1922 թվականին հենց նա է հրատարակում այս փաստաթուղթը, որը ստանում է «Սպիտակ թուղթ» անվանումը, որտեղ՝
Անգլիայի այս քաղաքականությունը բնականաբար չէր գոհացնում ոչ հրեաներին, ոչ էլ արաբներին, այնուամենայնիվ «Սպիտակ թուղթը » ընդունվեց սիոնիստների կողմից, քանի որ սրանով նրանք կարող էին հուսալ մանդատի։ «Սպիտակ թղթի» հրատարակումից հետո Պաղեստինում արաբները արտահայտեցին իրենց դժգոհությունը և ներկայացրին հետևյալ պահանջները՝ Այս ամենից հետո բրիտանական կառավարությունը հրատարակում է ևս մի քանի «Սպիտակ թղթեր»՝
Այստեղ ասվում էր, որ կառավարության նպատական է 10 տարվա ընթացքում ստեղծել հրեական անկախ պետություն, սակայն նշում է, որ իր հետապնդած նպատակների մեջ չի մտնում Պաղեստինը հրեական պետություն դարձնել։ Նաև պետք է հաշվի առնել տեղի արաբ բնակչության առջև իր պարտականությունները։ Սակայն այս «Սպիտակ թուղթը» առաջացնում է սիոնիստական կազմակերպության դժգոհությունը, մեկնաբանելով, որ նրանց արգելում են բնակվել իրենց պապերի հողերում։ Սակայն այստեղ պարզ երևում է, որ բրիտանական կառավարությունը բացեիբաց աջակցում է հրեաներին՝ «ազգային օջախ» ստեղծելու գործում՝ հաշվի առնելով երկու պետությունների միջև երկարատև ու չդադարող պատերազմները։
Հոլոքոստ
Իրադրությունը փոխվում է, երբ 1939 թվականին սկսվում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը։ Հոլոքոստ (The Holocaust՝ ողջակիզում, ὁλόκαυστον, השואה՝ աղետ), մոտ 6 միլիոն Եվրոպական հրեաների, նաև միլիոնավոր գնչուների, լեհերի, սովետական քաղաքացիների, այլախոհների, աղանդավորների ծրագրավորված կոտորածներն էին նացիստների կողմից Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում։ Ֆաշիստական Գերմանիան ցեղասպանական պետություն էր։ Պետական բյուրոկրատիայի բոլոր միջոցներն ուղղված էին կոտորածներ և ջարդեր իրականացնելուն։ Խաղաղ բնակչությունն ահաբեկվում էր ըստ ազգային պատկանելության, հրեաներին և մյուս անցանկալի բնակչությանն ենթարկում էին հետապնդումների, բռնագրավում էին ունեցվածքը, բռնագաղթեցնում էին դեպի համակենտրոնացման ճամբարներ, նրանց վրա փորձարկում էին նոր դեղորայք և այլն։ Օսմանյան կայսրության կողմից կատարված հայերի ցեղասպանության հետ մեկտեղ, այն համարվում է 20-րդ դարի ցեղասպանութան առավել հայտնի օրինակներից մեկը։
Ադոլֆ Հիտլերն իր հակամարդկային պլանն արդարացնում էր «Ո՞վ է հիշում հայերի ջարդերի մասին» արտահայտությամբ։
Այս ստեղծված իրավիճակն այսպես է նկարագրում Հրեական գործակալության գործադիր կոմիտեի նախագահ Դավիդ բեն Գուրիոնը. «Մենք կպայքարենք Հիտլերի հետ այնպես, ինչպես եթե չլիներ «Սպիտակ թուղթը», «Սպիտակ թղթի» հետ այնպես, ինչպես եթե չլիներ Հիտլերը»։ Այս մտքերը իհարկե գործնականում հակասում են միմյանց։ Պատերազմի ընթացքում հրեաները ռազմապես աջակցում էին Անգլիային, բայց և այնպես այս ժամանակաշրջանում ՀՍԿ-ը և Հրեական գործակալությունը շարունակում էին նոր դաշնակիցներ փնտրել։ 1942 թվականի մայիսին Նյու-Յորքում տեղի է ունենում Սիոնիստական կազմակերպության կոնֆերանս, որի ընթացքում ընդունվում է մի փաստաթուղթ, որը ստանում է «Բիլթմորյան ծրագիր» անվանումը, որն ուներ հետևյալ կետերը՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսրայելի պատմություն Կատեգորիա:Սիոնիզմ Կատեգորիա:Հուդայականության հետ կապված վեճեր Կատեգորիա:Հրեական ազգայնականություն Կատեգորիա:Հրեական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Քաղաքական շարժումներ Կատեգորիա:Ազգային-ազատագրական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Կրոն և քաղաքականություն Կատեգորիա:Քաղաքական տեսություններ
Շեկի (գյուղ, Լուբնիի շրջան)
Շեկի (Шеки), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շեկի գյուղում բնակվում էր 355 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բեթլեհեմի անապատ
Բեթլեհեմի անապատ, Թբիլիսիի Քարափի թաղում, Նարիկալա ամրոցի հյուսիսային կողմում։ Բեթլեհեմի անապատի Սուրբ Աստվածածին միանավ թաղածածկ հորինվածքով եկեղեցին XIII դարում հիմնադրել է Գրիգոր քահանան, շինարարությունն ավարտել է նրա թոռ Բարսեղը XIV դար։ 1636-ին Հալեպից Թիֆլիս տեղափոխված գրիչ և մանրանկարիչ Մկրտիչը Բեթլեհեմի անապատում բացել է գրչագրության արվեստի դպրոց։ 1641-ին նա ընդօրինակել և նկարազարդել է Կիլիկիայի մանրանկարչության դպրոցին պատկանող Ավետարան։ 1658-ին կառուցվել է Բեթլեհեմի անապատի ժամատունը։ XVII դարում սկսվել է Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու հիմնովին վերակառուցումը։ Եկեղեցին քառամույթ գմբեթավոր բազիլիկ է, որի բազմանիստ թմբուկով գմբեթը բարձրանում է խորանի անկյունների և արևելյան մույթերի միջև ձգվող կամարների վրա։ Ավանդատները երկհարկ են. 2-րդ հարկերը խոշոր կամարներով բացվում են աղոթասրահի մեջ։ Առաջին հարկի հյուսիսային ավանդատունը նվիրված է Գրիգոր Ա Լուսավորչին, հարավը՝ Հովհաննես Մկրտչին։ Գմբեթի թմբուկին «Աստվածածինը մանկան հետ» պատկերաքանդակն է։
Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցի Կատեգորիա:Թբիլիսի
Էրոիկա
«Էրոիկա» (Eroica), 1958 թվականի լեհական սև-սպիտակ ռազմական ֆիլմ։ Դրաման բաղկացած է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին երկու առանձին նովելներից, որոնք 1944 թվականի Վարշավայի ապստամբության և Գերմանիայի ռազմագերիների ճամբարի մասին են։ Եղել է նաև երրորդ նովելը, որի գործողությունները տեղի են ունեցել Լեհաստանի լեռներում, սակայն ռեժիսորը որոշել է հրաժարվել է դրանից։ Այն Լեհական հեռուստատեսությամբ առաջին անգամ ցուցադրվել է 1972 թվականին ։
Առաջին նովել
Սովորական լեհ քաղաքացին չի ցանկանում մասնակցել զավթիչների դեմ ապստամբությանը։ Սակայն պատահաբար տեղի տալով հորդորներին՝ մասնակցել է հունգարացի զինվորների հետ ապստամբների բանակցություններին, որոնք տեղի են ունեցել ապստամբությանը միանալ ցանկացող թշնամու բանակում։ Վտանգելով կյանքը՝ նա փոխանցել է գաղտնագրված տեղեկությունը, սակայն ոչ մի օգուտ չի տալիս ապստամբներին։
Երկրորդ նովել
Գերմանական կոնցլագերի լեհ ռազմագերի սպաները քննարկում են իրենց ընկերոջ հուսահատ արարքը, որը փախուստ էր կատարել։ Իրականում նա չէր փախել, այլ թաքնվել էր ճամբարի տարածքում, որպեսզի մյուս բանտարկյալները չկորցնեն այն հույսը, որ կարող են այդեղից հասնել ազատության։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:1958 ֆիլմեր Կատեգորիա:Լեհական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Լեհական դրամա ֆիլմեր
Կելոկեդարա
Կելոկեդարա (Κελοκέδαρα), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Պաֆոսի շրջանում։ Ըստ 2011 թվականի տվյալների բնակչությունը կազմում է 230 մարդ։ Տեղակայված է Սալամիու գյուղից 6 կմ դեպի հարավ-արևելք։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Ուգլեուրալսկի
Ուգլեուրալսկի (Углеуральский), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Պերմի երկրամասի Գուբախինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 9193 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պերմի երկրամասի Գուբախինսկի շրջանի բնակավայրեր
Արթուր Մարգարյան (մականորդ)
Արթուր Արայիկի Մարգարյան, հայազգի ռուսաստանաբնակ մականորդ, հարձակվող, մարզիչ, Ռուսաստանի սպորտի վարպետ։
Կենսագրություն
Արթուր Մարգարյանը ծնվել է 1977 թվականի մայիսի 15-ին Հրազդան քաղաքում։ 2001-2019 թվականներին նա խաղացել է մականախաղի Կազանի «Դինամոյի» կազմում՝ հարձակվողի դիրքում։ Նա Ռուսաստանի առաջնությունում նվաճել է 17 ոսկե, 2 արծաթե և մեկ բրոնզե մեդալ։ 2001, 2005 թվականներին Արթուր Մարգարյանը դարձել է Ռուսաստանի գավաթակիր։ 2002 թվականին դարձել է Գավաթակիրների գավաթի «C» դիվիզիոնի, 2007 թվականին՝ Չեմպիոնների գավաթի «B» դիվիզիոնի հաղթող։ Միաժամանակ աշխատում է որպես «Դինամո-Կազանի» գլխավոր մարզիչ։ 2013 թվականին եղել է Ռուսաստանի ուսանողական հավաքականի գլխավոր մարզիչը, որը ոսկե մեդալ է նվաճել Կազանի ամառային ունիվերսիադայի հոկեյի մրցաշարում ։
Արթուր Մարգարյանը Ռուսաստանի մականախաղի տղամարդկանց ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ Արայիկ Մարգարյանի որդին է, ունի եղբայր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի սպորտի վարպետներ
Նորաբակ
Նորաբակ, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Գեղարքունիքի մարզի Վարդենիս համայնքում ։
Գնվում է Վարդենիս քաղաքից մոտ 10 կմ հարավ-արևելք։ Ընդգրկված է Գեղամասար համայնքում ։ Վերանվանվել է Նորաբակ 1991 թ. ապրիլի 3-ին ։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Նորաբակի մշտական բնակչությունը կազմել է 246, առկա բնակչությունը` 241 մարդ ։ Մինչև 1989 թ. գյուղը հիմնականում բնակեցված է եղել ադրբեջանցիներով, այնուհետ` Ադրբեջանի Դաշքեսան քաղաքից բռնագաղթած հայերով ։ Նորաբակի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Պատմություն
Նորաբակ գյուղն առաջին անգամ բնակեցվել է 1000-ական թվականներին։ Բայց, կա նաև վարկած, որ գյուղը բնակեցվել է 5-րդ դարից։
Պատմամշակութային հուշարձաններ
Նորաբակ բնակավայրը հարուստ է պատմամշակութային հուշարձաններով։ Այստեղ պետության կողմից հավառվել են 9 հուշարձաններ, որոնցից է գյուղի հարավային մասում՝ բարձունքին գտնվում է մ.թ.ա. 1-ից հազարամյակից մինչև 12-18 դարերով թվագրվող բնակատեղի, նույն տեղում գտնվող և 12-ից 18-րդ դարերով թվագրվող գերեզմանոց, գյուղից 1,5 կմ դեպի արևմուտք՝ գոմերի մոտ գտնվող և 17-ից 18-րդ դարերով թվագրվող գյուղատեղի, վերջինի հարավային կողմում և 15-ից 16-րդ դարերով թվագրվող խաչքար, գյուղատեղիի հյուսիսային մասում գտնվող և 16-ից 18-րդ դարերով թվագրվող գերեզմանոց, 16-ից 17-րդ դարերով թվագրվող տապանաքար, 1713 թվականով թվագրվող արձանագիր տապանաքար, արևմտյան կողմում 1990 թվականին տեղաբնակների կողմից կանգնեցված և 12-ից 13-րդ դարերով թվագրվող խաչքար, արևմտյան կողմում 1990 թվականին տեղաբնակների կողմից կանգնեցված և 16-ից 17-րդ դարերով թվագրվող խաչքար ։
Կրթություն
Նորաբակն ունի միջնակարգ դպրոց ։
(8192) Տոնուչի
(8192) Տոնուչի (Tonucci), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1993 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Սանտա Լյուչիա Ստրոնկոնե աստղադիտարանի կողմից Ստրոնկոնեյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,222181 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1066 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,3378 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1209,95 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,297533 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,3° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1993 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սանտա Լյուչիա Ստրոնկոնե աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ակրիքար
Ակրիքար, լեռնագագաթ Հայկական լեռնաշխարհում, Խոնավ լեռներում։ Ունի 3270 մ բարձրություն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռնագագաթներ
Ռիգայի տեխնիկական համալսարան
Ռիգայի տեխնիկական համալսարան (Rīgas Tehniskā universitāte), Բալթյան երկրների ամենահին տեխնիկական համալսարանը։ Հիմնադրվել է 1862 թվականի հոկտեմբերի 14-ին։ Տեղակայված է Ռիգայում (նախկինում կոչվել է Ռիգայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ)։
Ռիգայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ, 1862–1918
Ռիգայի պոլիտեխնիկ (Polytechnicum) ինստիտուտը հիմնադրվել է 1862 թվականին և եղել է Ռուսական կայսրության առաջին պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ Ունեցել է գյուղատնտեսագիտական, քիմիական, մեխանիկայի, առևտրի և ճարտարապետության, գերմաներենի ուսուցման բաժիններ։ 1896 թվականին այն վերանվանվեց Ռիգայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ, որպես ուսուցման լեզու ընդունվեց ռուսերենը։
1914 թվականին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին համալսարանը տեղափոխվեց Մոսկվա և այնտեղ գործեց մինչև 1918 թվականը, որից հետո ֆակուլտետների մի մասը վերադարձվեց Լատվիա և միավորվեցին նոր հիմնադրված Լատվիայի համալսարանին։ Մյուս ֆակուլտետների ուսուցումը շարունակցվեց Ռուսաստանում։
Ռիգայի տեխնիկական համալսարան, 1958 թվականից
Ռիգայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը վերակազմավորվել է 1958 թվականին՝ Լատվիայի պետական համալսարանից տարանջատելով ճարտարագիտական բաժինը։ 1990 թվականին այն անվանվեց Ռիգայի տեխնիկական համալսարան, որն ունի 8 ֆակուլտետ՝
Խանդ (նկար, Մունկ)
Խանդ (Sjalusi), նորվեգացի նկարիչ-էքսպրեսիոնիստ  Էդվարդ Մունկի կտավը։ «Խանդ» ստեղծագործությունը Մունկը վրձնել է 1895 թվականին։ Այս կտավը ստեղծվել է հընթացս « Կյանքի ֆրիզ » ժամանակահատվածի։ Այսօր կտավը պահպանվում և ցուցադրվում է Բերգեն քաղաքի պատկերասրահում։
Պատմություն
«Խանդ» ստեղծագործության նախնական տարբերակում պատկերված տեսարանն իրենից այգի է ներկայացնում։ Այդ կտավում կիսամերկ հերոսուհին զրուցում է պատանու հետ։ Միաժամանակ ձեռքին խնձոր է պատկերված, որը աղջիկը տալիս է տղային։ Այս տեսարանը կարելի է համեմատել աստվածաշնչյան արգելված պտուղի տեսարանի հետ, երբ Եվան խնձորը պոկում է Կենաց ծառ ից ու տալիս Ադամին ։ Առավել ուշ, կտավին հանձնած տարբերակներում, փոխվում է ինտերիերը և ստեղծագործությունը դառնում է առավել մութ։ Էդվարդ Մունկի արվեստի հետազոտողները ենթադրում են, որ «Խանդ» ստեղծագործության մեջ պատկերված է սիրային եռակնյունի։ Այն ձևավորվել էր հենց Մունկի, լեհ գրող Ստանիսլավ Պշիբևսկու և վերջինիս կնոջ՝ Յուլ Դագնի-Պշիբևսկու միջև  ։
Նկարագիր
Իր կյանքի ընթացքում մի քանի անգամ Էդվարդ Մունկը անդրադարձել է այս սյուժեին։ «Խանդ» անվանումով ավելի քան տասնմեկ ստեղծագործություններ է արարել նկարիչը։ Բացի դրանցի մի քանի գրաֆիկական աշխատանքներ նույնպես կան այս թեմատիկայով։ Բայց, բոլոր նկարների հիմքում, միևնույն կոմպոզիցիան է արտացոլված։ Առաջին պլանում տղամարդու դեմք է պատկերված, որը լցված է խանդի անասելի զգացումով։ Հետին պլանում գեղեցիկ երիտասարդ կին է պատկերված, որը հիմնականում հոլանի տեսքով է պատկերված բոլոր նկարներում։ Նկարում պատկերված է նաև մի երիտասարդ տղամարդ, որին Մունկը տալիս է իր արտաքին տեսքը։
Առաջին պլանում պատկերված տղամարդուն նայելիս ճանաչվում են Ստանիսլավ Պշիբևսկուն ։ Ինչպես նշում է Աթլե Նեսը, «Խանդ» ստեղծագործությունը ներկայացվում է Ստանիսլավ Պշիբևսկու «Երեկոյան ժամասացություն» բանաստեղծության հետ, որը անձայն «ներբողում է սատանայական սեռական դժոխքը» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էդվարդ Մունկի նկարներ Կատեգորիա:Կյանքի ֆրիզ Կատեգորիա:Նորվեգիայի արվեստ Կատեգորիա:1895 նկարներ Կատեգորիա:Բերգենի գեղարվեստի թանգարանի նկարներ
Վարձակ
Վարձակ, հելենիստական և միջնադարյան ժամանակաշրջանի հայկական թատրոնի մնջախաղի դերասանուհի, պարուհի և երաժշիտ։ Միջնադարում վարձակ էին անվանում անբարոյական կանանց ։
Սկզբնական շրջանում վարձակները եղել են Անահիտ աստվածուհու մեհյանի սպասավորներ, ովքեր մասնակցել են ծիսական արարողություններին։ «Վարձակ» անվան մեջ արմատը «վարձն» է, որը նշանակում է «վճար», հետևաբար ենթադրվում է, որ վարձակ բառն առաջացել է դերասանուհու տրվող վճարներից։
Հայտնի է, որ Աղթամարում հանդես են եկել դերասան-գուսանների և դերասանուհի-վարձակների խմբեր։ Աղթամարի Սուրբ Խաչ եկեղեցու պատերի վրա (X դար) պահպանվել են հայկական դերասանի դիմակների հաղթաքանդակներ։ Ընդորում, դիմակներից մեկը կատակերգակ դերասանի դիմակ է (համապատասխաննում է Մենանդրոսի դրամատուրգիային), մյուսը՝ միմոս գուսանների սատիրիկ դիմակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական թատրոն
Նկարչի կենտրոնական տուն
Նկարչի կենտրոնական տուն (Центральный дом художника, ՆԿՏ), նկարիչների միությունների միջազգային կոնֆեդերացիայի` «Նկարչի կենտրոնական տուն» մոսկովյան ցուցահանդեսային միավորում, որը հանդիսանում է Ռուսաստանի ամենահայտնի ցուցահանդեսային կենտրոններից մեկը և գոյություն է ունեցել 1979–2019 թվականներին։ Գոյության տարիներին շենքում տեղակայված է եղել նաև Տրետյակովյան պատկերասրահը (Նոր Տրետյակովյան պատկերասրահ), իսկ 2019 թվականի մարտից ամբողջ շենքը անցել է Նոր Տրետյակովյան պատկերասրահի վերահսկողության տակ ։
Ընդհանուր տեղեկատվություն
Նկարիչների կենտրոնական տունը գտնվում է Մոսկվայի կենտրոնում և շրջապատված է «Մուզեոն» պուրակով։ Բաց երկնքի տակ գտնվող Քանդակագործության թանգարանի արտաքին ցուցահանդեսն օրգանապես միաձուլված է պուրակների համալիրի մեջ և լրացված է երեխաների համար նախատեսված հանգստի գոտիներով և խաղահրապարակներով։
Տրետյակովյան պատկերասրահ
Պետական Տրետյակովյան պատկերասրահի Կրիմսկի Վալի ցուցադրությունը ընդգրկում է 1920-1960-ական թվականներին աշխատած ռուս և խորհրդային նկարիչների` Կազիմիր Մալևիչի, Վասիլի Կանդինսկու, Մարկ Շագալի, Միխայիլ Լարիոնովի, Ռոբերտ Ֆալկի, Պյոտր Կոնչալովսկու, Յուրի Պիմենովի, Պավել Կորինի, Պավել Ֆիլոնովի, Ալեքսանդր Դեյնեկայի, Վերա Մուխինայի, Սերգեյ Կոնյոնկովի, Իվան Շադրի, Վլադիմիր Ֆավորսկու, «խիստ ոճի» նկարիչների և շատ ուրիշների արվեստի գործերը ։ Նախահեղափոխական ցուցադրությունը նախագծման փուլում որոշվեց թողնել Լավրուշինսկու նրբանցքում գտնվող Պետական Տրետյակովյան պատկերասրահի նախկին շենքում ։
Բացի այդ, Կրիմսկի Վալեում գտնվող Տրետյակովյան պատկերասրահի շենքում անցկացվում են տարբեր ցուցահանդեսներ, զանազան թեմաներով և ցուցադրության նյութերով, ժամանակակից հայտնի արվեստագետների հետ կազմակերպվում են վարպետության դասեր Ժամանակակից արվեստի ակումբի գործունեության շրջանակներում ։
Նկարչի կենտրոնական տուն
Նկարիչների կենտրոնական տանը տեղի է ունենում նաև «Non/fiction» մտավոր գրականության ամենամյա միջազգային տոնավաճառ։ Նկարիչների կենտրոնական տան շենքում առաջին անգամ տոնավաճառն անցկացվել է 1999 թվականին ։ Նկարիչների կենտրոնական տանը անցկացվում են նաև Մոսկվայի միջազգային արվեստի սրահ, «Արտ Մոսկվա» ժամանակակից համաշխարհային արվեստի ամենամյա արվեստի ցուցահանդեսը, «Արխ Մոսկվա» ճարտարապետության և դիզայնի միջազգային ցուցահանդեսը, Ռուսական հնաոճ սրահներ ցուցահանդեսը ։
Շենքի քանդման պլաններ
2008 թվականի օգոստոսի վերջին Մոսկվայի քաղաքապետի առաջին տեղակալ Վլադիմիր Ռեսինը կարգադրություն ստորագրեց Տրետյակովյան պատկերասրահի համար նոր շենքի կառուցման աշխատանքային խումբ ստեղծելու վերաբերյալ։ Ենթադրվում էր, որ դա պետք է լիներ 15 հարկանի շենք՝ կտրված պտղի տեսքով, որի նախագիծը կազմվել էր Նորման Ֆոսթերի կողմից։ «Նարնջի» հինգ «կտորներից» յուրաքանչյուրը առանձին ֆունկցիոնալ հատված էր, որը տեղակայված էր թեքությամբ դեպի միջուկը։ Նախագծով նախատեսում էր «Նարնջի» կառուցումը  Նկարիչների կենտրոնական տան տարածքում և ըստ էության ունենալու էր կոմերցիոն նշանակություն։ Առաջին հարկում գտնվող թանգարանից բացի այն ներառում էր հյուրանոց, գրասենյակներ և բնակելի տարածքներ։ Շենքի ընդհանուր նախագծային տարածքը 80 հազար քառակուսի մետր էր, ինչը 30%-ով ավելի էր, քան Նկարիչների կենտրոնական տան ներկայիս տարածքը ։
Աշնանը նոր շենքի նախագծի շնորհանդեսը տեղի չունեցավ, և հայտնի դարձավ, որ «Նարինջը», ամենայն հավանականությամբ, չի կառուցվի Ղրիմի կամրջի մոտակայքում։ Այնուամենայնիվ, այն փոխարինվեց մեկ այլ նախագծով, որը հայտնի դարձավ 2008 թվականի դեկտեմբերին։ Համաձայն Մոսկվայի քաղաքային ճարտարապետության կոմիտեի պատրաստած նոր ծրագրի` Տրետյակովյան պատկերասրահի նոր շենքի ճակատը կուղղվի դեպի Պուրակային օղակ, որի աջ կողմում կլինի Նկարչի կենտրոնական տան նոր շենքը, իսկ ձախ կողմում, այսպես կոչված, «Կոնֆերանս դահլիճ»-ը, որը ներդրումային ծրագրի բաղադրիչ մասն էր կազմում։ Տարածքը, որն այդ պահին զբաղեցնում էր Նկարչի կենտրոնական տունը, ծրագրի վրա նշված էր որպես «Հասարակական շենք» և այն նույնպես պետք անցներ  ներդրողին ։
2008 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Հանրային պալատի մշակութային կենտրոնների հասարակական խորհրդի նախաձեռնությամբ, լսումներ անցկացվեցին մշակութային հաստատությունների զարգացման հեռանկարների, այդ ոլորտում պետական քաղաքականության և գերակայությունների վերաբերյալ` Կրիմսկի Վալի տարածքում գտնվող Արվեստի պուրակի զարգացման ծրագրերի օրինակով ։ 2009 թվականի փետրվարին մի խումբ արվեստագետներ հանդես եկան բաց նամակով, որում նրանք կտրուկ քննադատեցին ՆԿՏ-ի վերակառուցման նոր ծրագիրը ։ Պետական Տրետյակովյան պատկերասրահի անձնակազմը նույնպես բաց նամակ էր հղել Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևին և վարչապետ Վլադիմիր Պուտինին։ 2009 թվականի փետրվարի 15-ին Մոսկվայում Գորկու պուրակի մուտքի մոտ տեղի ունեցավ ցույց՝ ի պաշտպանություն Նկարիչների կենտրոնական տան և հարակից Արվեստի պուրակի ։
2009 թվականի փետրվարի 24-ին Կրիմսկի Վալում` Գորկու զբոսայգու մուտքի մոտ, տեղի ունեցավ ցույց շենքի քանդման դեմ։ Հանրահավաքի կազմակերպիչը արվեստի տարածքի պաշտպանության կոմիտեն էր, որը ստեղծվել էր հանրահավաքից անմիջապես առաջ և հանդես էր եկել «Բաց նամակով՝ ի պաշտպանություն նկարիչների կենտրոնական տան» ։ Հանդիպմանը ելույթ ունեցան արվեստի և մշակույթի շատ հայտնի գործիչներ` նկարիչներ Դմիտրի Գուտովը, Անատոլի Օսմոլովսկին, Դիանա Մաչուլինան, Կինոյի թանգարանի տնօրեն Նաում Կլեյմանը, Վերոնիկա Սուկոյանը (Նիկոլայ Սուկոյանի դուստրը), Մարիետա Չուդակովան, «Ֆալանսթեր» գրախանութի տնօրեն Բորիս Կուպրիյանովը, բանաստեղծ Կիրիլ Մեդվեդևը և շատ ուրիշներ ։ Նկարիչների կենտրոնական տան շենքի դիմաց տեղի ունեցավ նաև Մշակութային կենտրոնների հասարակական խորհրդի ճեպազրույցը։
2009 թվականի փետրվարի 25-ին Մոսկվայի ժառանգության կոմիտեն հայտարարեց, որ Նկարիչների կենտրոնական տան շենքը չի դրվի պետության պահպանության տակ, քանի որ այն մշակութային ժառանգության օբյեկտ չէ (օբյեկտի ստեղծումից դեռևս 40 տարի չէր անցել) ։ 2009 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Նկարիչների կենտրոնական տան ղեկավարությունը ստացավ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության 2009 թվականի նոյեմբերի 28-ի թիվ 1796-րդ պաշտոնական կարգադրությունը, որից հետևում էր, որ շենքը քանդվելու է, իսկ Տրետյակովյան պատկերասրահը այնտեղից տեղափոխվելու է այլ վայր ։
Գրող Վիկտոր Էրոֆեևն այսպես էր մեկնաբանել շենքը քանդելու մասին Ռուսաստանի Դաշնության վարչապետ Վլադիմիր Պուտինի որոշումը.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1979 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Մոսկվայի գեղարվեստական թանգարաններ Կատեգորիա:1979 հիմնադրումներ ԽՍՀՄ-ում
Դավիթ Ալխովսկի
Կենսագրություն
Դավիթ Ալխովսկին ծնվել է 1912 թվականի ապրիլի 10-ին, Բորիս և Մարիա Ալխովսկիների ընտանիքում։ 1934 թվականին ընդունվել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտին կից գեղարվեստի համառուսական ակադեմիայի գեղանկարչության ֆակուլտետը։ Սովորել է Վլադիմիր Սերովի, Ալեքսանդր Լյուբիմովի և Միխայիլ Բերնշտեյնի հետ։ 1940 թվականին ավարտել է ինստիտուտը` պրոֆեսոր Իսահակ Բրոդսկու արվեստանոցում` որակավորված գեղանկարչի կոչումով։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Մայակովսկին և երիտասարդությունը» նկարը ։
Գոհարինյանք
Գոհարինյանք, Սուրբ Գոհարինյան վկաներ (նահատակվել են 1156 թ. կամ 1155, ք. Սեբաստիա), 12-րդ դարի տոնելի վկաներ.
Չորս սեբաստացի եղբայրներ՝ Գոհարինոս (Գոհարմելիք), Ռատիկոս (Ռատիոս), Ծամիդոս (Ծամիդես) և Տուքիկոս (Տունկիոս)։ Որդիներն էին Դավիթ անունով սեբաստացի մի հայ իշխանավորի, որն իր ավագ որդու՝ Արեգի (Արևի) հետ իսլամ էր ընդունել՝ ընտանիքը փրկելու նպատակով, բայց հիշյալ չորս երիտասարդները, իսլամական բանակում ծառայելով հանդերձ, համարձակորեն վկայում էին իրենց քրիստոնեական հավատքը՝ հետևելով բարեպաշտ մոր վարքին։
Զինվորները չարախոսել են եղբայրների մասին, թե, լինելով իսլամադավան հոր զավակներ, գարշում են մուսուլմաններից և իբր ուրացել են իսլամն ու ընդունել քրիստոնեություն կրոնը։ Եղբայրները, հանուն հավատի, հրաժարվել են բանակից, բայց նրանց վերստին ամբաստանել են, ենթարկել բազմապիսի չարչարանքների՝ հավատուրացության մղելու նպատակով։ Երբ Գոհարինյան վկաները աներկյուղ վկայել են, որ հանուն Հիսուսի պատրաստ են մահվան, այնժամ գլխատման հրահանգ է տրվել, որը գործադրվել է, հավանորեն, 1156 թ.-ի հունվարի 28-ին (ըստ այլոց՝ 1136 թ.-ին և կամ 1155 թ.-ի հուլիսի 28-ին)։ Չորս մարտիրոսների մարմիններն ու կտրված գլուխները ամփոփվել են Մարդճակի գետեզրի Քառակուսի կոչված ճանապարհի մոտ։
Գլիկոլաթթու
Գլիկոլաթթու (կամ հիդրոքացախաթթու, քիմիական բանաձևը HOCH2CO2H), անգույն, անհոտ և հիգրոսկոպիկ բյուրեղ, ջրում բարձր լուծելիությամբ։ Օգտագործվում է մաշկի խնամքի բազմաթիվ պարագաներում։ Բնության մեջ հաճախ հանդիպող նյութերից է։ Գլիկոլատը գլիկոլաթթվի աղերից կամ էսթերներից է։
Գոհարինյանք
Գոհարինոսի որդին՝ Թեոդորոսը, քահանայացել է։ Շուտով նրան էլ են ամբաստանել և դրդել հավատուրացության։ Մերժելով՝ Թեոդորոսը բանտարկվել է։ Ապարդյուն են անցել նաև նրան բռնությամբ մզկիթ մտցնելու բոլոր ջանքերը։ Թեոդորոսը մինչև մահ մնացել է անհողդողդ քրիստոնյա։ Նրան սպանել են՝ կտոր-կտոր անելով, հոր մահից 5 ամիս հետո։
Գլիկոլաթթու
Պատմություն
«Գլիկոլաթթու» անվանումը ստեղծվել է 1848 թվականին ֆրանսիացի քիմիկոս Օգյուստ Լորանի (1807–1853) կողմից։ Նա առաջարկեց, որ ամինաթթու գլիկինը, որն այն ժամանակ կոչվում էր գլիկոկոլ, կարող է լինել ենթադրական թթվի ամին, որը նա անվանեց «գլիկոլաթթու» (acide glycolique) ։
Գոհարինյանք
Սուրբ Գոհարինյանց հիշատակը
Հայ եկեղեցին սուրբ Գոհարինյանց հիշատակը տոնում է Վերափոխման 3-րդ կիրակիին հաջորդող երկուշաբթի օրը՝ սուրբ Ստեփանոս Ուլնեցու հիշատակի հետ միասին։
Գլիկոլաթթու
Պատմություն
Գլիկոլաթթուն առաջին անգամ պատրաստել են 1851 թվականին գերմանացի քիմիկոս Ադոլֆ Ստրեկերը (1822–1871) և ռուս քիմիկոս Նիկոլայ Նիկոլաևիչ Սոկոլովը (1826–1877): Նրանք այն ստացել են հիպուրաթթուն ազոտական թթվով և ազոտի երկօքսիդով մշակելով՝ ձևավորելով բենզոյաթթվի և գլիկոլաթթվի էսթեր (C6H5C(=O)OCH2COOH, որը նրանք անվանել են «բենզոգլիկոլաթթու» (Benzoglykolsäure; նաև բենզոիլ գլիկոլաթթու)։ օրեր շարունակ էսթերը նոսր ծծմբական թթվով եռացնելով ստացվում էր բենզոաթթու և գլիկոլաթթու (Glykolsäure) ։
Գոհարինյանք
Սուրբ Գոհարինյանց հիշատակը
Կատեգորիա:Նահատակներ
Դավիթ Ալխովսկի
Կենսագրություն
Մահացել է 1978 թվականին, Սանկտ Պետերբուրգում։
Գլիկոլաթթու
Ստացում
Այն նաև պատրաստվում է քլորաքացախաթթվի և նատրիումի հիդրօքսիդի ռեակցիայով, որին հաջորդում է նորից թթվայնացումը։
Դավիթ Ալխովսկի
Կենսագրություն
Դավիթ Ալխովսկու ստեղծագործությունները պահվում են Ռուսաստանում, Ֆրանսիայում, Իսրայելում, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում, Գերմանիայում և այլ երկրների մասնավոր թանգարաններում և հավաքածուներում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռեպինի անվան ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամներ
Գլիկոլաթթու
Ստացում
Այլ մեթոդներ, որոնք լայնորեն չեն կիրառվում, ներառում են օքսալաթթվի հիդրոգենացումը և ֆորմալդեհիդից ստացված ցիանոհիդրինի հիդրոլիզը։ Այսօրվա գլիկոլաթթուներից մի քանիսը մրջնաթթու չեն պարունակում։ Գլիկոլաթթուն կարելի է առանձնացնել բնական աղբյուրներից, ինչպիսիք են շաքարեղեգը, շաքարի ճակնդեղը, արքայախնձորը, կանտալուպը և չհասած խաղողը ։
Գլիկոլաթթուն կարող է պատրաստվել նաև ֆերմենտային կենսաքիմիական գործընթացի միջոցով, որը ավելի քիչ էներգատար է ։
Հատկություններ
Գլիկոլաթթուն մի փոքր ավելի ուժեղ է, քան քացախաթթուն, վերջավոր հիդրոքսիլ խմբի էլեկտրոնները քաշող ուժի պատճառով։ Կարբոքսիլ խումբը կարող է կոորդինացվել մետաղական իոնների հետ, որոնք կազմում են կոորդինացիոն կոմպլեքսներ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի Pb2+ և Cu2+ կոմպլեքսները, որոնք զգալիորեն ավելի ուժեղ են, քան այլ կարբոքսիլաթթուների կոմպլեքսները։ Սա ցույց է տալիս, որ կոմպլեքսի ձևավորման մեջ ներառված հիդրոքսիլ խումբը հնարավոր է, որ կորցնի պրոտոնը ։
Օգտագործում
Գլիկոլաթթուն օգտագործվում է տեքստիլ արդյունաբերության մեջ՝ որպես ներկող և դաբաղող միջոց ։
Օրգանական սինթեզ
Գլիկոլաթթուն օգտակար միջանկյալ նյութ է օրգանական սինթեզի համար՝ մի շարք ռեակցիաներում, ներառյալ՝ օքսիդավերականգնումը, էստերիֆիկացումը և երկար շղթայական պոլիմերացումը։ Այն օգտագործվում է որպես մոնոմեր պոլիգլիկոլաթթվի և այլ կենսահամատեղելի համապոլիմերների (օրինակ՝ PLGA) պատրաստման համար։ Կոմերցիոն առումով կարևոր ածանցյալները ներառում են մեթիլ (CAS# 96-35-5) և էթիլ (CAS# 623-50-7) եթերները, որոնք հեշտությամբ թորվում են (եռման ջեմաստիճանները 147–149 °C և 158–159 °C, համապատասխանաբար), ի տարբերություն մայր թթվի։ Բուտիլ էսթերը (եռման ջերմաստիճանը 178–186 °C) որոշ լաքերի բաղադրիչ է, ցանկալի է, քանի որ չցնդող է և ունի լավ լուծվող հատկություններ։
Տարածվածություն
Բույսերը ֆոտոշնչառության ժամանակ արտադրում են գլիկոլաթթու։ Այն վերամշակվում է պերօքսիսոմների ներսում գլիցինի և քլորոպլաստներում տարտրոնաթթվի կիսալդեհիդի փոխակերպմամբ։
Քանի որ ֆոտոշնչառությունը ֆոտոսինթեզի հետ կապված կողմնակի ռեակցիա է, մեծ ջանքեր են գործադրվել դրա ձևավորումը ճնշելու համար։ Մեկ պրոցեսը գլիկոլատը վերածում է գլիցերատի՝ առանց սովորական BASS6 և PLGG1 ռեակցիաների օգտագործման, տես գլիցերատի ռեակցիա ։
Ապահովություն
Գլիկոլաթթուն գրգռում է մաշկը ։ Այն հանդիպում է բոլոր կանաչ բույսերում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օքսիդաթթուներ Կատեգորիա:Կարբոնաթթուներ Կատեգորիա:Թթուներ Կատեգորիա:Քիմիա Կատեգորիա:Օրգանական միացություններ Կատեգորիա:Կոսմետիկ նյութեր Կատեգորիա:Օրգանական թթուներ Կատեգորիա:2023 երիտասարդական ամառային վիքիճամբարի դասընթացի ժամանակ ստեղծված կամ բարելավված հոդվածներ
Ուգլյանեց
Ուգլյանեց (Углянец), գյուղ Ռուսաստանի Վորոնեժի մարզի Վերխնեխավսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վորոնեժի մարզի Վերխնեխավսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1617 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Շերշնևկա (գյուղ, Լուբնիի շրջան)
Շերշնևկա (Шершнівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շերշնևկա գյուղում բնակվում էր 602 մարդ։
Մարգոտ Հոնեկեր
Մարգոտ Հոնեկեր (Margot Honecker), ի ծնե՝ Ֆայստ (Feist, ), գերմանացի պետական գործիչ, 1963-1989 թվականներին կրթության նախարար, Գերմանիայի սոցիալիստական միասնական կուսակցության (ԳՍՄԿ) գլխավոր քարտուղար Էրիխ Հոնեկերի կինը։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1927 թվականի ապրիլի 17-ին կոշկակարի ընտանիքում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո՝ 1938-1945 թվականներին, «Գերմանացի աղջիկների միության» անդամ էր։ Մարգոտի մայրը մահացել է 1940 թվականին։ 1945 թվականին անդամակցել է Գերմանիայի կոմունիստական կուսակցությանը, 1946 թվականից՝ Գերմանիայի «Ազատ երիտասարդական միության» քարտուղարությանը։ 1948 թվականից ղեկավարել է Էռնստ Թելմանի անվան Պիոներական կազմակերպությունը։
1950-ական թվականների սկզբին Մարգոտը ծանոթացել է իր ապագա ամուսնու՝ Էրիխ Հոնեկերի հետ, ով 15 տարով մեծ էր նրանից և այդ ժամանակ արդեն ամուսնացած էր։ 1952 թվականին Մարգոտը և Էրիխ Հոնեկերից դուստր են ունեցել Սոնյա անունով, ում ծնունդից հետո՝ 1953 թվականին, Էրիխ Հոնեկերը բաժանվել է իր երկրորդ կնոջից և ամուսնացել Մարգոտի հետ ։
1963 թվականին Մարգոտ Հոնեկերը զբաղեցրել է ԳԴՀ-ի կրթության նախարարի պաշտոնը։ 1965 թվականի փետրվարի 25-ին նրա ներկայացմամբ ԳԴՀ-ում ընդունվել է կրթության համակարգի միասնականացման մասին օրենքը ։ Բացի այդ, Մարգոտ Հոնեկերը դպրոցներում ներմուծել է տարրական ռազմական պատրաստվածություն ։
Մարգոտ Հոնեկերը ԳԴՀ կրթության նախարարությունը գլխավորել է մյուս բոլոր նախարարներից շատ՝ ավելի քան 25 տարի։ 1989 թվականին նա ամուսնու հետ հրաժարական է տվել։
1990 թվականին նրան մեղադրանքներ են առաջադրել այլախոհների ձերբակալություններին մասնակցելու, ինչպես նաև, ընդդեմ իրենց ցանկությունների, երեխաների և ոչ հուսալի ծնողների բաժանման համար ։
Մարգոտ Հոնեկերը չի սիրել ԳԴՀ-ի բնակչության մեծ մասին՝ այն անվանելով «Միսս Կրթություն» և «մանուշակագույն վհուկ»։ Նա լավ գիտեր ռուսերեն և երբեմն թարգմանչի դեր է կատարել ամուսնու համար ։
1999 թվականին Մարգոտ Հոնեկերը անհաջող կերպով փորձել է գերմանական կառավարությունից 60 300 եվրո փոխհատուցում պահանջել՝ երկու գերմանացիների վերամիավորումից հետո անձամբ իրեն պատկանող գույքի ապօրինի բռնագրավման համար։ Անհաջող էր նաև 2001 թվականին Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանում գերմանական դատարանի որոշման բողոքարկումը ։
2000 թվականին լույս է տեսել նրա զրույցների գիրքը Լուիս Կորվալանի հետ։ 2008 թվականի հուլիսի 19-ին՝ Սանդինիստական հեղափոխության 29-րդ տարեդարձի տոնակատարության ժամանակ, Նիկարագուայում նախագահ Դանիել Օրտեգան նրան հրավիրել է ներկայանալու հանդիսավոր ելույթով՝ ի հիշատակ այդ երկրում անգրագիտության վերացման գործում ԳԴՀ-ի օգնության, ինչը դարձել է նրա առաջին հրապարակային ելույթը Բեռլինի պատի անկումից ի վեր ։ 2009 թվականի հոկտեմբերին մասնակցել է ԳԴՀ հիմնադրմանi 60-ամյակն նվիրված տոնակատարությանը չիլիացի գաղթականների հետ, որոնք այնտեղ ժամանակին քաղաքական ապաստանի իրավունք են ստացել։ Մարգոտ Հոնեկերը հայրենասիրական երգեր է երգել և կարճ ելույթ ունեցել՝ հայտարարելով, որ Արևելյան Գերմանացիները «լավ կյանք են ունեցել ԳԴՀ-ում» և, որ «կապիտալիզմը նրանց կյանքն ավելի վատ է դարձրել» ։ Մարգոտ Հոնեկերը մշտապես հայտարարել է, որ չի պատրաստվում վերադառնալ Գերմանիա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պետությունների ղեկավարների ամուսիններ Կատեգորիա:Գերմանիայի նախարարներ Կատեգորիա:Գերմանացի աթեիստներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Գերմանիայի կին քաղաքական գործիչներ
Thinking Out Loud
Thinking Out Loud, բրիտանացի երգիչ-երգահան Էդ Շիրանի երգն է։ Թողարկել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 24-ին։ Էդ Շիրանի երրորդ ալբոմի երկրորդ երգն է։ Էդ Շիրանի սկավառակը Գրեմմիի 58-րդ մրցանակաբաշխությունում «Տարվա ձայնագրություն» և «Տարվա երգ» կատեգորիաներում մրցանակ է ստացել։
Պատմություն
Երգը ստացել է դրական արձագանք երաժշտական քննադատներից և առցանց հրապարակումներից։ 2015 թվականի դեկտեմբերի 7-ին ալբոմը առաջադրվել է Գրեմիի երեք կատեգորիաներում՝ «Տարվա ձայնագրություն», «Տարվա երգ» և «Լավագույն սոլո պոպ կատարում» ։
Հավաստագրումներ
!scope="col" colspan="3"| Streaming
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2014 սինգլներ Կատեգորիա:Գրեմմի մրցանակակիր երգեր Կատեգորիա:2014 երգեր Կատեգորիա:Irish Singles Chart գլխավորած սինգլներ Կատեգորիա:UK Singles Chart գլխավորած սինգլներ
Կարմիր ժապավեն
Կարմիր ժապավեն, ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարի խորհրդանիշ, պարտադիր ատրիբուտ է համապատասխան ակցիաների համար։ Մինչ այդ օգտագործվել է կոմունիստական ուղղվածություն ունեցող երիտասարդական և մանկական կազմակերպություններում, ինչպիսիք են Պիոներականը և Հոկտեմբերյանը։
Ատեղծման գաղափար
Նախքան «Visual AIDS» խմբի կողմից կարմիր ժապավենի պաշտոնական տարբերակի օգտագործումը այն օգտագործվել է այլ կազմակերպությունների կողմից, ինչպիսիք են՝ Պիոներական և Հոկտեմբերյան։ Կարմիր ժապավենի վերստեղծման գաղափարն ընդունել է «Visual AIDS» խումբը։ Քանի որ կազմակերպությունը կազմված էր պրոֆեսիոնալ նկարիչներից և արվեստի գործիչներից, ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարի ակնառու գովազդ ստեղծելը հեշտությամբ և հաջությամբ ավարտվեց։ «Visual AIDS» խմբի վաղ գովազդային թերթիկում նշված էր․ «Կտրեք 6 սմ երկարությամբ կարմիր ժապավեն, ապա ծալեք վերևի հատվածում շրջված «V»-ի տեսքով։ Օգտագործեք անգլիական գնդասեղ, որպեսզի ամրացնեք այն հագուստի վրա»։
Ճանաչում
Սովորական կարմիր ժապավենը ոչ միայն տարածվել է ամբողջ աշխարհում միլիարդավոր օրինակներով, այլև մասամբ ձևափոխվել է։ Իսպանիայում, օրինակ, ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարի սովորական խորհրդանիշի վրա ի հայտ է եկել արևը, որն արտացոլում է կյանքը լատինական մշակույթը։ Այսպիսի արվեստի օբյեկտը ուղեկցվում է ծանոթագրություններով՝ հավասարության տեսքով․ ժապավենի նկար + արևի պատկեր = «Lucha Latina Contra el SIDA» (Լատինոյի պայքարը ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի դեմ) ։ Աֆրիկայում և աֆրոամերիկյան համայնքում ժապավենը փոխվել է ավանդական գույնով։ Էմորիի համալսարանը, որն աշխատում է սևամորթների համայնքի հոգևոր առաջնորդների հետ, ստեղծել է ապակենկարի էլեկտրոնային ուրվագիծը, որը պարունակում է կարմիր ժապավենը, որը առաջարկվել է սև եկեղեցուն ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարի նյութերում օգտագործելու համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՁԻԱՀ Կատեգորիա:Խորհրդանիշներ Կատեգորիա:Պատկերանիշներ Կատեգորիա:Խտրականություն Կատեգորիա:1991 հիմնադրումներ
Նորակերտ (Գեղարքունիքի մարզ)
Գտնվում է Վարդենիս քաղաքից մոտ 7-8 կմ հյուսիս-արևմուտք, Սևանա լճի արևելյան ափից մոտ 4 կմ հեռավորության վրա։ Հիմնադրվել է 1927 թ. Վանի գավառի Սեղ գյուղից գաղթած հայերի կողմից ։
Խորհրդային տարիներին մասն է կազմել Հայկական ԽՍՀ Նոր Բայազետի գավառի, 1930 թվականից` Վարդենիսի շրջանի։ 1995 թվականից մտնում է ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի մեջ։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Նորակերտի մշտական բնակչությունը կազմել է 1015, առկա բնակչությունը` 983 մարդ ։ Նորակերտի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:Սոթք գավառի բնակավայրեր Կատեգորիա:1927 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սասովո (գյուղ, Տյաչևի շրջան)
Սասովո (Сасово), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Տյաչևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սասովո գյուղում բնակվում էր 426 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Տյաչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռոբերտ Բունզեն
Ռոբերտ Բունզեն (Robert Wilhelm Bunsen ), գերմանացի քիմիկոս։
Ծնվել է 1911 թվականին, նրա հայրը` Քրիստիան Բունզենը (1770-1837) եղել է գրականության պրոֆեսոր, իսկ Ռոբերտ եղել է նրանք ընտանիքի չորրորդ տղան ։ Սկզբնական կրթությունը ստացել է գիմնազիաներում, իսկ 1828 թվականին ընդունվել է Գյոթինգենի համալսարան, որտեղ ուսումնասիրել է քիմիա, ֆիզիկա և երկրաբանություն։
Մարբուրգի (1838-ից) և Հայդելբերգի (1852– 1889) համալսարանների պրոֆեսոր, Պետերբուրգի ԳԱ արտասահմանյան թղթակից–անդամ (1862)։ Ուսումնասիրել է արսենի մի շարք օրգանական միացություններ (1837– 1843)։ 1841 թվականին ստեղծել է ածխա–ցինկային գալվանական էլեմենտ, որի օգնությամբ հալված քլորիդների էլեկտրոլիզով ստացել է (1852–55) մետաղական մագնեզիումը, լիթիումը, կալցիումը, ստրոնցիումը, բարիումը։
Բունզենը մշակել է գազային վերլուծության ճշգրիտ եղանակներ, որոնք շարադրված են նրա «Գազաչափական մեթոդներ» (1857) աշխատության մեջ։ Տարբեր մետաղների գոլորշիներով գունավորված բոցի սպեկտրների ուսումնասիրությունները (1854-ից, Գուստավ Կիրխհոֆի հետ) հիմք դրեցին սպեկտրային վերլուծությանը, որի միջոցով հայտնաբերեցին ցեզիումը (1860), ռուբիդիումը (1861)։ Բունզենը քիմիկոս Հենրի Ռոսկոյի հետ հետազոտել է լույսի ազդեցությունը քիմիական պրոցեսների վրա, որով նպաստել է լուսաքիմիայի զարգացմանը։ Բունզենը․ մի շարք սարքերի հեղինակ է․ լուսաչափ՝ յուղային բծով (1843), գազայրիչ (1885), սառցային կալորիաչափ (1879) և այլն։
Բունզեին աշակերտել է քիմիկոս Հարություն Աբելյանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Գերմանացի քիմիկոսներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Գերմանացի գյուտարարներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ
Ֆիզուլի (բանաստեղծ)
Ֆիզուլի, Ֆուզուլի Մուհամմեդ Սուլեյման օղլի ( فضولی, ), բանաստեղծ, որը գրում էր թուրքերեն, պարսկերեն և արաբերեն ։ Կյանքի մեծ մասը անց է կացրել Բաղդադում։
Ստեղծագործություններ
Ֆիզուլու բանաստեղծական ժառանգության մեջ մեծ տեղ է գրավում քնարերգությունը, հատկապես՝ գազելն ու քասիդը։ Հաստատելով մարդու երկրային սիրո իրավունքն՝ բանաստեղծն ընդդիմանում է իսլամի արգելքներին ու կանոններին։ Ֆիզուլու պոեզիան հումանիստական է, արտահայտում է ատելություն ամեն մի բռնության նկատմամբ, տիրակալներին կոչ է անում լինել արդարամիտ և հոգատար՝ հպատակների հանդեպ։ Նրա փիլիսոփայական քնարերգության ամենաբարձր նմուշներից մեկը «Սրտի բարեկամ» քասիդն է։ «Բողոք» երկը յուրատեսակ քաղաքական երգիծանք է, որտեղ խարազանել է թուրքական արքունիքում տիրող կամայականությունն ու կաշառակերությունը։ Ֆիզուլու ստեղծագործության բարձրակետը «Լեյլի և Մեջնուն» (1536-37) քնարաէպիկական պոեմն է, որի հերոսը՝ բանաստեղծ Մեջնունը (Կեյսը), իր կյանքի իմաստն ու երջանկությունը փնտրում է ռոմանտիկական սիրո մեջ։
Ֆիզուլու ռոմանտիկ, և միաժամանակ կենսականորեն ճշմարիտ պոեզիան մի ամբողջ դարաշրջան է ադրբեջանական գրականության ու լեզվի զարգացման մեջ։ Նրա ստեղծագործությունն ազդեցություն է գործել ոչ միայն ադրբեջանական ու թուրքական գրականության, այլև Մերձավոր Արևելքի այլ ժողովուրդների գրականության զարգացման վրա։ 1958-ին նշվել է Ֆիզուլու ծննդյան 400-ամյակը և Բաքվում կանգնեցվել նրա հուշարձանը։
Ու․ Հաջիբեկովը գրել է «Լեյլի և Մեջնուն» մուղամային օպերան (1907)։
Եկատերինա Կորնարո
Կատերինա Կորնարո (նոյեմբերի 25, 1454, Վենետիկ - հուլիսի 10, 1510), Կիպրոսի, Երուսաղեմի և Հայաստանի թագուհի 1474-1489 թվականներին, Հակոբ (Ժակ) II դե Լուսինյան(Jacques II de LUSIGNAN le Bâtard) թագավորի այրին։ Կրում էր «Վենետիկյան հանրապետության դուստր (Սուրբ Մարկոսի դուստրը)» (Figlia adottiva della Repubblica) տիտղոսը։ Տիտղոսը տրվում էր այն օրիօրդներին, ովքեր ամուսնանում էին օտարերկրյա միապետների հետ։Կատերինա Կորնարոնան Լուսինյանների թագավորական տան վերջին գահակալն էր։
Ընտանիքը
Ծնվել է Վենետիկում 1454 թվականին, ազնվականի ընտանիքում։ Վենետիկում Կորնարո ազգանունը հայտնի էր, ընտանիքը տվել է չորս գեներալ։ Ազգանուն կրողների թվում կային բազմաթիվ հայտնի գործիչներ, ծովագնացներ, վաճառականներ։ Կիպրոսը Կորնարո ընտանիքի առեւտրային շահերի մի մասն էր կազմում։ Ընտանիքը Կիպրոսում  ուներ շաքարի մի քանի գործարաններ, արտադրանքն արտահանում էր Վենետիկ և հետագայում ամբողջ Եվրոպա։
Ամուսնությունը և գործունեությունը
1468 թվականին Հակոբ (Ժակ) II դե Լուսինյանը դառնում է Կիպրոսի թագավոր:1468 թվականի հուլիսի 20-ին Հակոբ (Ժակ) II դե Լուսինյանը հեռակա կարգով ամուսնանում է Մարկո Կորնարոյի դստեր՝ 14-ամյա Կատերինա Կորնարոյի հետ։ Նշանադրությունը տեղի է ունեցել Վենետիկում, որտեղ փեսայի փոխարեն ներկա է եղել նրա վստահված անձը։ Հարսի հայրը՝ Մարկո Կորնարոն, նրան հսկայական օժիտ է տվել։ 1472 թվականի հոկտեմբերի վերջին Կատերինան արքայական պատիվներով ճանապարհվեց Կիպրոս։ Նոյեմբերի սկզբին Կատերինան ժամանեց Կիպրոս՝ Ֆամագուստա, որտեղ էլ տեղի ունեցավ ամուսնական արարողությունը։ Հակոբ (Ժակ) II դե Լուսինյանը թունավորվեց և մահացավ ամուսնությունից մի քանի ամիս անց։ Կիպրոսի և Կիլիկիայի թագավորությանվերջին ժառանգը՝ Հակոբ (Ժակ) III- ը մահացավ կասկածելի հանգամանքներում՝ 1474 թվականին։ Կտակի համաձայն, Կատերինան դարձավ Կիպրոսի գահի ռեգենտ։ Թագավորի և ժառանգի մահից հետո թագավորությունը կառավարվում է ութ հոգուց բաղկացած խորհրդի կողմից, որոնց մեծ մասը թագավոր՝ Հակոբ (Ժակ) II դե Լուսինյանի  իսպանացի խորհրդականներն էին։ Խորհուրդը նախագահում էր թագուհու հորեղբայրը՝ Անդրեա Կորնարոն։ Իսպանացի խորհրդականները արքեպիսկոպոսի գլխավորությամբ մեղադրեցին   Կատերինայի հորեղբորը և նրա ընկերներին թագավորին թունավորելու համար։ Հակոբ (Ժակ) II -ի կողմնակիցները սպանում են Անդրեա Կորնարոյին և նրա եղբորորդուն։ Ի պատասխան ՝ Վենետիկի Հանրապետությունը տասը նավերից բաղկացած էսկադրիլիա է ուղարկում Կիպրոս։ Իմանալով էսկադրիլիայի մոտենալու մասին՝ Հակոբ (Ժակ) II-ի իսպանացի կողմնակիցները հեռացան կղզուց, իսկ նրանց կողմնակիցները ձերբակալվեցին և մահապատժի ենթարկվեցին էսկադրիլիայի  ծովակալ Պիետրո Մոչենիգոյի կողմից։ 1485 թվականին Շարլոտտան, Հակոբ (Ժակ) II դե Լուսինյանի խորթ քույրը կարողացավ վաճառել Լուսինյաններին պատկանող Կիպրոսի թագավորությունը և հայոց թագավորի տիտղոսը՝ Կարլ առաջին Սավոյեին։ Այդ գործարքից հետո 1489 թվականին Վենետիկը ստիպեց Կատերինային վերջնականապես հրաժարվել Կիպրոսի գահից և հայոց թագավոր տիտղոսից, որն արդեն վաճառված էր Կարլ առաջին Սավոյեին։
Վերջին տարիները հուղարկավորությունը
Կատերինան Կիպրոսը լքեց 1489 թվականի մայիսի 14 -ին:Խաչակրաց վերջին պետությունը՝Կիպրոսը դարձավ Վենետիկի գաղութը։ Կատերինան Վենետիկի Հանրապետությունից մեծ փոխհատուցում  է ստանում  և տեղափոխվում է Վենետիկից  քիչ հեռու գտնվող Ասոլո բնակավայրը։ Շուտով Ասոլոն դառնում է մշակութային կենտրոն։ Այստեղ Կատերինան անցկացրեց իր կյանքի վերջին տարիները։ Կատերինան մահացել է 1510 թվականի հուլիսի 10 -ին և թաղվել է Սուրբ Առաքյալների (Santi Apostoli) եկեղեցում։ Այնտեղից նրա մարմինը տեղափոխվել է Սան Սալվադորի (San Salvador) եկեղեցի 1584 թվականին, որտեղ նրա ընտանիքը  տեղեր էր գնել և կառուցել  հուշարձան։ Հուշարձանի կենտրոնական ռելիեֆը ցույց է տալիս Կատերինային 1489 թվականին բռնի հրաժարվելուց հետո, ինչպես նաև գեներալ Ագոստինո Բարբարիգոն, որի միջոցով  հանձնում է իր թագը Վենետիկի Հանրապետությանը։ Շիրմաքարի վրա, լատիներեն մակագրությամբ  գրված է  Կիպրոսի, Երուսաղեմի և Հայաստանի թագուհի։
Կատերինան արվեստի մեջ
Կատերինային կենդանության օրոք նկարել են այդ դարաշրջանի բազմաթիվ հայտնի վարպետներ՝ Բելլինին, Ջորջիոնեն, Տիցիանը, ինչպես նաև Ա. Դյուրերը և ուրիշներ։ Թերեւս Կատերինայի ամենահայտնի հանդիսավոր դիմանկարը Տիցիանի նկարն է (1489/90 - 1576), որտեղ հայոց վերջին թագուհին պատկերված էր իր հովանավոր Սուրբ Եկատերինա Ալեքսանդրացու պատկերով։ Նկարը (102x72 սմ, յուղ կտավի վրա) թվագրված է 1542 թվականով և գտնվում է Ֆլորենցիայի  Ուֆֆիցի պատկերասրահի հավաքածույում ՝ Տիցիանի սենյակում։
Աղաջբաշի (լեռ)
Աղաջբաշի, լեռ Կարսի սարահարթում, Աղաճպաշի ձևով հիշատակված է («Ցագազո լերինն Աղաճպաշիի») ձեռագրաց ցուցակում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ
Յոթ կյանք
«Յոթ կյանք» (Seven Pounds), ռեժիսոր Գաբրիելե Մուչինոյի ֆիլմերից (դրամա), որի գլխավոր դերերը մարմնավորում են Ուիլ Սմիթը, Ռոզարիո Դոուսոնը, Վուդի Հարելսոնը, Մայքլ Իլին, Բարի Պեփերը, Էլպիդիա Կարիլոն, Ռոբին Լին, Ջո Նունեսը, Բիլ Սմիթրովիչը, Տիմ Կելեհերը։ Համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել 2008թ. դեկտեմբերի 19-ին։
Սյուժե
Ֆիլմը սկսվում է գլխավոր հերոսի զանգով 911 համարին` դժբախտ պատահարի` ինքնասպանության մասին։ Որպես զոհ նա ներկայացնում է իրեն։
Փորձելով ուղղել իր անցյալի սխալները, ինժեներ Թիմը, իր եղբոր փաստաթղթերի միջոցով, իրեն ներկայացնում է որպես հարկային տեսուչ և ուղևորվում է մի արտասավոր ճանապարհորդության, որպեսզի իր կյանքի ճակատագրական միջադեպի մեղքերը կարողանա քավել։ Իր ուղևորության ընթացքում նա հանդիպում է յոթ անծանոթների, որոնց թվում էր նաև մահացու հիվանդ Էմիլին, որն իրեն անվանում էր որպես խփված թևերով աղջիկ։ Թիմը հանկարծակի սիրահարվում է նրան, որն ահագին շեղում է նրա նախնական ծրագրերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գաբրիելե Մուչինոյի ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Columbia Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոս Անջելեսում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոս Անջելեսում Կատեգորիա:2000-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Relativity Media ֆիլմեր Կատեգորիա:Ինքնասպանության մասին ֆիլմեր
Ֆիզուլի (այլ կիրառումներ)
Ֆիզուլի կարող է վերաբերել՝
Աղ (քրիստոնեություն)
Աղ, անարյուն զոհաբերության նյութ կամ ընծա, որ կիրառվում է եկեղեցիներում։ Հոգևոր առումով ունի մաքրագործիչ, պահպանիչ և զորացուցիչ նշանակություն։ Ավանդված է դեռևս Հին կտակարանից, մովսիսական օրենքով. «Ձեր ամեն մի զոհաբերությունը Տիրոջը թող աղով աղվի. ձեր զոհաբերություններից չպակասեցնեք Աստծու ուխտի աղը. բոլոր զոհաբերությունների ժամանակ ա՛ղ մատուցեցեք» ։ Աղ մատուցվում էր մյուս անարյուն զոհաբերությունների՝ ալյուրի, ձեթի, խունկի, ցորենի և այլ ընծայաբերումների շարքում, որպես երախայրիք Աստծո սեղանին կամ եկեղեցուն։ Նոր կտակարանում Աղի խորհրդաբանությունը կապվում է առաքյալների և առհասարակ հավատացյալ մարդու հետ, ինչպես հավաստում է տերունական խոսքը. «Դո՛ւք եք երկրի աղը...»։ Աղ օգտագործվում է մատաղի ժամանակ։