cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հուլիոս Կեսար
Ծագում
Գրեթե բոլոր Հուլիոսները մ.թ.ա. 5-4-րդ դարերում կրել են Հուլ կոգնոմենը, որը հավանաբար եղել է միակը նրանց ընտանիքում ։ Հուլիոսների Կեսարների ճյուղը հավանաբար ծագել է Հուլիոս Հուլերից, թեև նրանց միջև կապող օղակներ հայտնի չեն ։ Առաջին հայտնի Կեսարը եղել է պրետոր մ․թ․ա․ 208 թվականին, որին հիշատակել է Տիտոս Լիվիոսը ։ «Caesar» կոգնոմենի ստուգաբանությունը ստույգ հայտնի չէ և մոռացվել է արդեն հռոմեական դարաշրջանում։ Օգոստոսների կենսագրությունների հեղինակներից մեկը՝ Էլիոս Սպարտիանոսը, գրի է առել չորս տարբերակներ, որոնք տարածված էին մ․թ․ա․ 4-րդ դարում։ "«…ամենագիտակ ու կրթված մարդիկ կարծում են, թե առաջինը, որ այդպես է կոչվել, այդ անունն ստացել է փղի անունից (որը մավրերի լեզվով կոչվում է ցեզայ), ոին սպանել է մարտի ժամանակ, [կամ] այն պատճառով, որ ծնվել է մահացած մորից և հանվել է նրա արգանդից, կամ այն պատճառով, որ ծնվել է արդեն երկար մազերով, կամ էլ այն պատճառով, որ ունեցել է այնպիսի փայլուն մոխրաերկնագույն աչքեր , ինչպիսին չեն լինում մարդկանց մոտ» ։"
Ներկայում Կայսր անվան ճշգրիտ ստուգաբանությունն անհայտ է, սակայն հաճախ համարվում է, որ կոգնոմենը ծագել է էտրուսկերենից (aisar – աստված, նման ծագում ունեն հռոմեական Ցեզիում, Ցեզոնիում և Ցեզենիում անունները) ։
Մ․թ․ա․ 1-ին դարում Հռոմում հայտնի են եղել Հուլիոս Կեսարների երկու ճյուղեր։ Նրանք ունեցել են բավական մոտ, սակայն ստույգ չպարզված ազգակցական կապ։ Երկու ճյուղերը գրանցվել են տարբեր տրիբուսներում, իսկ մոտ մ․թ․ա․ 80-ական թվականներին ունեցել են բոլորովին հակադիր քաղաքական կողմնորոշում՝ աջակցելով հակամարտող երկու քաղաքական գործիչների։ Ապագա դիկտատորի մոտ ազգականները սատարել են Գայոս Մարիոսին (նրա կինն է դարձել Հուլիան՝ Գայոսի հորաքույրը), իսկ մյուս ճյուղի Կեսարները սատարել են Սուլլային։ Ընդ որում՝ վերջին ճյուղը ավելի մեծ դեր է կատարել հասարակական կյանքում, քան մյուսը, որին պատկանել է Գայոսը ։ Գայոսի ազգականները մոր և տատի կողմից չէին կարող պարծենալ աստվածների հետ կապ ունենալու հանգամանքով, սակայն նրանք բոլորը պատկանել են հռոմեական հասարակության վերնախավին՝ նոբիլներին։ Կեսարի մայրը՝ Ավրելիա Կոտտան, պատկանել է հարուստ և ազդեցիկ պլեբեյների՝ Ավրելիաների ընտանիքին։ Գայոսի տատի ընտանիքը՝ Մարկիոսները, իրենց ծագումը կապել են հռոմեական չորրորդ կայսր Անկոս Մարկիոսի հետ ։
Ծննդյան ամսաթիվ
Հուլիոս Կեսարի ծննդյան ամսաթիվը մնում է քննարկումների առարկա։ Դրա վերաբերյալ աղբյուրների հաղորդած տեղեկությունները տարբերվում են։ Անտիկ հեղինակների մեծ մասի անուղղակի հիշատակումները թույլ են տալիս դիկտատորի ծննդյան տարի համարել մ․թ․ա․ 100 թվականը , թեև Եվտրոպիոսը նշում է, որ Մունդայի ճակատամարտի ժամանակ (17 մարտի, 45 թվական մ․թ․ա․) նա եղել է 56 տարեկան ։ Դիկտատորի կյանքին նվիրված երկու կարևոր աղբյուրներում՝ Սվետոնիոսի և Պլուտարքոսի հեղինակած կենսագրություններում, չեն պահպանվել տեքստերի սկիզբները, որ նվիրված էին նրա ծննդյան հանգամանքներին ։
Տարբեր ամսաթվեր նշելու պատճառն Կեսարի կողմից հայտնի պրակտիկայի մագիստրատուրաներն զբաղեցնելու ժամանակի անհամապատասխանությունն է. Կեսարը բոլոր մագիստրատուրաներն զբաղեցրել է սովորական հերթականությունից (cursus honorum) մոտ երկու տարի առաջ ։ Դրա պատճառով Թեոդոր Մոմզենն առաջարկել է Կեսարի ծննդյան տարի համարել մ․թ․ա․ 102 թվականը ։ 20-րդ դարի սկզբից սկսել են առաջարկվել անհամապատասխանության վերացման այլ տարբերակներ  ։ Բանավեճերի տեղիք է տալիս նաև Կեսարի ծննդյան ամսաթիվը՝ հուլիսի 12 կամ 13։ Հուլիսի 12-ը հիշատակում է Մակրոբիուսն իր «Սատուրնալիա» աշխատությունում ։ Սակայն Դիոն Կասսիոսը պատմում է, որ դիկտատորի մահվանից հետո նրա ծննդյան օրը տեղափոխվել է 13-ից 12-ը երկրորդ եռապետության հատուկ հրամանով ։ Կեսարի ծննդյան ամսաթիվը, այսպիսով, ստույգ հայտնի չէ։ Առավել հաճախ նրա ծնվելու տարեթիվ է համարվում մ․թ․ա․ 100 թվականը (Ֆրանսիայում հաճախ համարվում է, որ նա ծնվել է մ․թ․ա․ 101 թվականին, ինչպես առաջարկել էԺերոմ Կարկոպինոն )։ Դիկտատորի ծննդյան օր նույն հաճախականությամբ համարվում է ինչպես հուլիսի 12-ը, այնպես էլ 13-ը։
Մանկություն
Տունը, որտեղ մեծացել է Կեսարը, գտնվել է Հռոմի Սուբուրա շրջանում, որն ունեցել է ոչ բարեկեցիկի համբավ ։ Մանկության տարիներին Կեսարը տանը սովորել է հունարեն, գրականություն,ճարտասանություն։ Զբաղվել է ֆիզիկական վարժություններով, լողով, ձիավարությամբ ։ Պատանի Գայոսի ուսուցիչների շարքում է եղել հայտնի հռետոր Գնիփոնը, որը եղել է նաև Ցիցերոնի ուսուցիչներից մեկը ։ Մոտավորապես մ․թ․ա․ 85 թվականին Կեսարը կորցրել է հորը. ըստ Պլինիոս Ավագի հայտնած տեղեկության՝ նա մահացել է կոշիկը կապելու համար խոնարհվելիս ։ Հոր մահվանից հետո ինիցիացիայի ծես անցած Կեսարը փաստացիորեն գլխավորել է Հուլիոսների ողջ ընտանիքը, քանի որ իրենից մեծ բոլոր մոտ ազգական տղամարդիկ մահացել էին ։ Շուտով Գայոսը նշանադրվել է Կոսուցիայի հետ, որ սերում էր հեծյալների դասի հարուստ ընտանիքից (ըստ այլ տարբերակի՝ նրանք հասցրել են ամուսնանալ)։
Ամուսնություն և ծառայություն Ասիայում
Մ․թ․ա․ 80-ական թվականների սկզբին Ցիննան Կեսարին առաջադրել է Յուպիտերի ֆլամինի պատվավոր պաշտոնի համար։ Այդ քուրմը կապված էր բազմաթիվ սրբազան սահմանափակումների հետ, որոնք լրջորեն սահմանափակում էին մագիստրատուրաներ զբաղեցնելու հնարավորությունները։ Պաշտոնն ստանալու համար նա պետք է confarreatio հնագույն ավանդույթով ամուսնանար պատրիական ընտանիքից սերող աղջկա հետ, և Ցիննան Կեսարին առաջարկել է ամուսնանալ իր դստեր՝ Կոռնելիայի հետ ։ Երիտասարդ Հուլիոսը համաձայնել է, թեև ստիպված է եղել չեղյալ համարել Կոսուցիայի հետ նշաադրությունը։ Սակայն Կեսարի պաշտոնավարումը կասկածի է ենթարկվում։ Լիլի Ռոսս Թեյլորի կարծիքով՝ մեծ պոնտիֆեքս Քվինտոս Մուցիոս Սցևոլան (Մարիոսի և Ցիննայի հակառակորդը) հրաժարվել է անցկացնել Կեսարի ձեռնադրման արարողությունը ։ Թռնստ Բեդիանը, սակայն, ենթադրում է, որ Կեսարն զբաղեցրել է այդ պաշտոնը ։ Որպես կանոն, Կեսարի նշանակումը պատմագրության մեջ դիտարկվում է անհաղթահարելի խոչընդոտ նրա հետագա քաղաքական կարիերայի ճանապարհին։ Գոյություն ունի նաև հակառակ տեսակետը. նման պատվավոր պաշտոնի զբաղեցումը հիանալի հնարավորություն էր ամրապնդելու Կեսարների այդ ճյուղի՝ որպես հնագույն տոհմի հեղինակությունը, որի ոչ բոլոր ներկայացուցիչներն էին հասել կոնսուլի բարձրագույն մագիստրատուրային ։
Կոռնելիայի հետ Կեսարի ամուսնությունից կարճ ժամանակ անց Ցիննան սպանվել է ըմբոստացած զինվորների կողմից, և հաջորդ տարի սկսվել է քաղաքացիական պատերազմ, որում Կեսարը հավանաբար չի մասնակցել ։ Լուցիոս Կոռնելիուս Սուլլայի դիկտատուրայի հաստատման և պրոսկրիպցիաների սկսվելու հետ Կեսարի կյանքը հայտնվել է վտանգի տակ. դիկտատորը չի խնայել քաղաքական հակառակորդներին ու անձնական թշնամիներին, իսկ Կեսարը Գայոս Մարիոսի զարմիկն էր ու Ցիննայի փեսան։ Սուլլան պահանջել է, որ Կեսարը բաժանվի կնոջից, ինչը հավատարմությունն ապացուցելու բացառիկ դեպք չէր, բայց Կեսարը հրաժարվել է կատարել նրա պահանջը։ Ի վերջո Սուլլան Կեսարի անունը ներառել է պրոսկրիպցիաների ցանկում, և վերջինս ստիպված է եղել հեռանալ Հռոմից։ Ըստ աղբյուրների՝ Կեսարն իբր թե երկար ժամանակ թաքնվել է՝ կաշառելով իրեն փնտրող սուլլականներին, սակայն այդ պատմությունները քիչ հավանական են։ Գայոսի ազդեցիկ ազգականները Հռոմում կարողացել են ներում ստանալ Կեսարի համար։ Դիկտատորի վերաբերմունքը մեղմացնող հանգամանք է ծառայել Կեսարի՝ պատրիկների դասից ծագած լինելը, որոնց ներկայացուցիչներին պահպանողական Սուլլան երբեք մահապատժի չի ենթարկել ։
Շուտով Կեսարը հեռացել է Իտալիայից և մոտեցել Ասիա պրովինցիայի կուսակալ Մարկոս Մինուկիոս Թերմոսի շքախմբին։ Կեսարի անունը լավ հայտնի էր այդ պրովինցիայում. շուրջ տասը տարի առաջ նրա կուսակալը եղել էր Կեսարի հայրը։ Գայոսը դարձել է Թերմոսի կոնտուբեռնալներից մեկը (սենատորների և երիտասարդ հեծյալների երեխաներ, որոնք սովորում էին ռազմական գործ և պրովինցիայի կառավարում գործող մագիստրոսի վերահսկողությամբ) ։ Սկզբում Թերմոսը երիտասարդ պատրիկին հանձնարարել է բանակցություններ վարել Բյութանիայի Նիկոմեդես IV թագավորի հետ։ Կեսարը կարողացել է թագավորին համոզել Թերոսի տնօրինությանը հանձնել իր նավատորմի մի մասը, որպեսզի կուսակալը կարողանա գրավել Լեսբոսի Միտիլինի քաղաքը, որը չէր ընդունում Առաջին Միհրդատյան պատերազմի արդյունքները և դիմադրում էր հռոմեացիներին ։ Գայոսի՝ Բյութանիայի թագավորի մոտ գտնվելը հետագայում դարձել է նրանց սեռական կապի մասին բազմաթիվ բամբասանքների պատճառ։ Կեսարի կողմից հանձնարարությունը հաջող կատարելուց հետո Թերմոսը զորքերն ուղարկել է Միտիլինի քաղաքի դեմ, և շուտով հռոմեացիները գրավել են քաղաքը։ Մարտից հետո Կեսարն արժանացել է քաղաքացիական թագի (corona civica)՝ ռազմական պատվավոր պարգևի, որը տրվում էր հռոմեական քաղաքացու կյանքը փրկելու համար։ Միտիլենի գրավումից հետո Լեսբոսում գործողություններն ավարտվել են ։ Շուտով Թերմոսը վայր է դրել իր լիազորությունները, և Կեսարը մեկնել է Կիլիկիա՝ նրա կուսակալ Պուբլիոս Սերվիլիոս Վատիայի մոտ, որը կազմակերպել էր ռազմական արշավ ընդդեմ ծովահենների։ Սակայն երբ մ․թ․ա․ 78 թվականին Իտալիայից լուր է եկել Սուլլայի մահվան մասին, Կեսարն անմիջապես վերադարձել է Հռոմ ։
Վերադարձ Հռոմ և մասնակցություն քաղաքական պայքարին
Մ․թ․ա․ 78 թվականին կոնսուլ Մարկոս Էմիլիոս Լեպիդոս փորձել է խռովություն բարձրացնել իտալիկների շրջանում՝ նպատակ ունենալով չեղյալ համարել Սուլլայի օրենքները։ Ըստ Սվետոնիոսի՝ Լեպիդոսը Կեսարին հրավիրել է միանալ խռովությանը, սակայն վերջինս մերժել է ։ Մ․թ․ա․ 77 թվականին Կեսարը դատի է տվել սուլլական Գնեոս Կոռնելիոս Դոլաբելլային՝ նրան մեղադրելով Մակեդոնիայում կուսակալ եղած ժամանակ շորթումներ կատարած լինելու մեջ։ Դոլաբելլան արդարացվել է այն բանից հետո, երբ նրա օգտին հանդես են եկել խոշորագույն դատական հռետորներ։ Կեսարի մեղադրական ելույթն այնքան հաջող է եղել, որ երկար ժամանակ տարածվել է ձեռագիր տարբերակներով։ Հաջորդ տարի Կեսարն սկսել է դատական հետապնդում Սուլլայի մեկ այլ կողմնակցի՝ Գայոս Անտոնիոս Հիբրիդայի դեմ, սակայն նա խնդրել է ժողովրդական տրիբունների պաշտպանությունը, և դատը չի կայացել ։
Անտոնիոսի դեմ գործի անհաջողությունից կարճ ժամանակ անց Կեսարը մեկնել է կատարելագործելու իր հռետորական վարպետությունը Հռոդոսում՝ հայտնի հռետոր Ապոլոնիոս Մոլոնի՝ Ցիցերոնի ուսուցչի մոտ ։ Ճանապարհորդության ընթացքում Կեսարին գերի են վերցրել ծովահենները, որոնց վաղուց էին գործում Արևելյան Միջերկրածովում։ Նրան պահել են Դոդեկանես կղզեխմբի Ֆարմակոնիսի ոչ մեծ կղզում ։ Ծովահենները պահանջել են մեծ փրկագին՝ տաղանդ (300 հազար հռոմեական դինար)։ Պլուտարքոսի տարբերակը, թե Կեսարը սեփական նախաձեռնությամբ մեծացրել է փրկագնի չափը՝ 20 տաղանդից դարձնելով 50, հավանաբար չի համապատասխանում իրանակությանը ։ Անտիկ հեղինակները գունեղ կերպով են նկարագրում Կեսարի կյանքը կղզում. իբր թե նա կատակներ է արել իրեն առևանգողների հետ և ներկայացրել իր հորինած պոեմները ։ Ասիայի քաղաքների դեսպանների կողմից փրկագնվելուց անմիջապես հետո Կեսարը նավախումբ է զինել ծովահեններին գերելու համար, ինչը նրան հաջողվել է։ Գերելով իրեն առևանգողներին՝ Կեսարը Ասիայի նոր կուսակալ Մարկոս Յունկին խնդրել է նրանց դատել, սակայն վերջինս հրաժարվել է, ինչից հետո Կեսարն ինքն է կազմակերպել ծովահենների մահապատիժը. նրանք խաչ են բարձրացվել ։ Սվետոնիոսը ներկայացնում է մահապատժի որոշ մանրամասներ՝ որպես ապացույց Կեսարի մեղմ բնավորության. «Այն ծովահեններին, որոնց մոտ նա գերի էր եղել, նա երդվել էր, որ նրանք կմեռնեն խաչի վրա, բայց երբ բռնել է նրանց, հրամայել է նախ սպանել, հետո խաչել» ։ Երկրորդ անգամ Արևելքում գտնվելու ընթացքում Կեսարը ևս մեկ անգամ այցելել է Բյութանիայի Նիկոմեդես թագավորին ։ Նա մասնակցել է նաև Երրորդ Միհրդատյան պատերազմի ամենասկզբին՝ գլխավորելով առանձին օժանդակ ջոկատ, սակայն շուտով հեռացել է ռազմական գործողությունների այդ շրջանը և վերադարձել Հռոմ մոտավորապես մ․թ․ա․ 74 թվականին։ Հաջորդ տարի նա կոոպտացվել է պոնտիֆեքսների քրմական կոլեգիայում իր մահացած քեռու՝ Գայոս Ավրելիոս Կոտտայի փոխարեն ։
Շուտով Կեսարը հաղթել է ռազմական տրիբունի ընտրություններում ։ Նրա ընտրության ստույգ տարեթիվը հայտնի չէ. հաճախ նշվում է մ․թ․ա․ 73 թվականը, սակայն ավելի հավանական են մ․թ․ա․ 72 կամ 71 թվականները ։ Այլ աղբյուրներից հայտնի է, որ այդ ժամանակ Հունաստանում Մարկոս Անտոնիոս Կրետիկոսի հրամանատարության ներքո ծառայել է ոմն Գայոս Հուլիոս, որը հաճախ նույնացվում է Կեսարի հետ, սակայն առավել հավանական է, որ դրանք երկու տարբեր մարդիկ են։ Թե ինչով է զբաղվել Կեսարն այդ ընթացքում, ստույգ հայտնի չէ։ Ենթադրվել է, որ Կեսարը կարող էր մասնակցել Սպարտակի ապստամբության ճնշմանը, եթե ոչ ռազմական գործողություններին, ապա ծայրահեղ դեպքում նորակոչիկների նախապատրաստմանը ։ Ենթադրվել է նաև, թե հենց ապստամբության ճնշման ժամանակ է Կեսարը մտերմացել Մարկոս Կրասոսի հետ, որը հետագայում մեծ դեր է կատարել Կեսարի կարիերայում ։
Մ․թ․ա․ 69 թվականի սկզբին գրեթե միաժամանակ մահացել են Կեսարի կինը՝ Կոռնելիան և հորաքույրը՝ Հուլիան։ Նրանց հուղարկավորությունների ժամանակ Կեսարի ունեցած երկու ելույթներն արժանացել են ժամանակակիցների ուշադրությանը։ Առաջին հերթին՝ մահացած կանանց նվիրված հրապարակային ելույթներն սկսել են միայն մ․թ․ա․ 2-րդ դարի վերջից, սակայն դրանցում էլ սովորաբար հիշատակվել են ծեր մատրոնաները և ոչ թե երիտասարդ կանայք։ Երկրորդ՝ հորաքրոջը նվիրված ելույթում նա հիշատակել է նրա ամուսնությունը Գայոս Մարիոսի հետ և ժողովրդին ցույց տվել վերջինիս մոմե կիսանդրին։ Հավանական է, որ Հուլիայի թաղման ժամանակ գեներալի պատկերի հրապարակային ցուցադրությունը եղել է առաջինը Սուլլայի դիկտատուրայի սկսվելուց հետո, երբ Մարիոսը գրեթե մոռացության է մատնվել ։ Նույն թվականին Կեսարը դարձել է կվեստոր, ինչը նրա համար տեղ է ապահովել սենատում   ։ Կվեստորի պարտականությունները Կեսարը կատարել է Հեռավոր Իսպանիա պրովինցիայում։ Նրա առաքելության մանրամասներն անհայտ են, թեև սովորաբար կվեստորները պրովինցիաներում զբաղվել են ֆինանսական հարցերով։ Ամենայն հավանականությամբ, Կեսարն ուղեկցել է կուսակալ Գայոս Անտիստիոս Վետոսին պրովինցիայում ուղևորությունների ընթացքում՝ կատարելով նրա հանձնարարությունները։ Հավանաբար հենց կվեստոր լինելու ժամանակ է Կեսարը ծանոթացել Լուկիոս Կոռնելիոս Բալբոսի հետ, որը հետագայում դարձել է նրա ամենամոտ զինակիցը ։
Էդիլ։ Նախագահություն դատարանում
Մ․թ․ա․ 66 թվականին Կեսարն ընտրվել է կուրուլյան էդիլ հաջորդ տարվա համար, որի պարտականությունների մեջ էին մտնում քաղաքային շինարարության, տրանսպորտի, առևտրի, Հռոմի առօրյա կյանքի և հանդիսավոր միջոցառումների կազմակերպումը (որպես կանոն՝ սեփական միջոցներով)։ Մ.թ.ա. 65 թվականի ապրիլին նոր էդիլը կազմակերպել և անցկացրել է Մեգալեզյան խաղերը, իսկ սեպտեմբերին՝ Հռոմեական խաղերը, որոնք իրենց շքեղությամբ հիացրել են անգամ զվարճանքներին վարժված հռոմեացիներին։ Երկու միջոցառումների ծախսերը Կեսարը հավասար կիսել է իր կոլեգայի՝ Մարկոս Կալպուրնիոս Բիբուլոսի հետ, սակայն ողջ փառքին արժանացել է միայն ինքը ։ Նախապես Կեսարը որոշել էր Հռոմեական խաղերում ցուցադրել ամենամեծ թվով գլադիատորներին (ըստ այլ տարբերակի՝ նա գլադիատորների մարտեր կազմակերպել է ի հիշատակ իր հոր ), սակայն սենատը, զգուշանալով բամզաթիվ զինված ստրուկների խռովությունից, հրապարակել է հատուկ հրաման, որով արգելվել է մեկ մարդուն Հռոմ բերել որոշակի քանակից ավելի գլադիատորներ ։ Հուլիոս Կեսարը ենթարկվել է գլադիատորների թվաքանակի սահմանափակմանը, սակայն նրանցից յուրաքանչյուրին հատկացրել է արծաթե ասպազենք, ինչի շնորհիվ այդ գլադիատորական մարտերը, այնուամենայնիվ, մնացել են հռոմեացիների հիշողության մեջ ։ Դրանից բացի, Կեսարը կարողացել է հաղթահարել պահպանողական սենատորների դիմադրությունն ու վերականգնել Գայոս Մարիոսի բոլոր հաղթանշանները, որոնց ցուցադրումն արգելված էր դեռ Սուլլայի օրոք ։
Մեծ պոնտիֆեքսի ընտրություն
Մ․թ․ա․ 63 թվականի սկզբում մահացել է մեծ պոնտիֆեքս Քվինտոս Ցեցիլիոս Մետելոս Պիոսը, և հռոմեական կրոնական մագիստրատուրաների համակարգի բարձրագույն պաշտոնը մնացել է ազատ։ Մ․թ․ա․ 80-ական թվականների վերջին Լուկիոս Կոռնելիոս Սուլլա վերադարձրել է բարձրագույն քրմերի կոոպտացիայի հնագույն ավանդույթը պոնտիֆեքսների կոլեգիայի կողմից, սակայն նոր ընտրություններից առաջ Տիտոս Լաբիենոսը վերադարձրել է մեծ պոնտիֆեքսի ընտրության կարգը 35 տրիբաներից 17-ը քվերակության միջոցով։ Կեսարն առաջարկել է իր թեկնածությունը. մյուս թեկնածուներն են եղել Քվինտոս Լուտատիոս Կատուլոս Կապիտոլինոսը և Պուբլիոս Սերվիլիոս Վատիա Իսավրիկոսը ։ Անտիկ պատմաբանները հայտնում են ընտրութունների ժամանակ կաշառումների բազմաթիվ դեպքերի մասին, որոնց պատճառով Կեսարի պարտքերը խիստ շատացել են ։ Քանի որ քվեարկող տրիբաները որոշվել են վիճակահանությամբ քվեարկության օրը, Կեսարն ստիպված է եղել կաշառել բոլոր 35 ներկայացուցիչներին ։ Գայոսի պարտատերերը ըմբռնումով են մոտեցել հեղինակավոր, սակայն ոչ շահութաբեր պաշտոնի համար կատարված ծախսերին. հաջող ընտրությունները վկայել են նրա ժողովրդականության մասին պրետորների ու կոնսուլների ընտրություններից նախօրեին ։ Ըստ ավանդության՝ արդյունքների հրապարակումից առաջ տնից դուրս գալիս նա մորն ասել է. «Կամ ես կվերադառնամ որպես պոնտիֆեքս, կամ էլ ընդհանրապես չեմ վերադառնա», ըստ այլ տարբերակի՝ Կեսարն ասել է. «Այսօր, մա՛յր, դու կտեսնես քո որդուն կամ որպես բարձրագույն քուրմ, կամ էլ որպես վտարանդի» ։ Քվեարկությունը տեղի է ունեցել, ըստ որոշ տարբերակների, մարտի 6-ին կամ տարվա վերջին, և Կեսարը հաղթել է։ Ըստ Սվետոնիոսի՝ հակառակորդների նկատմամբ նրա առավելությունը եղել է հսկայական ։
Ցմահ մեծ պոնտիֆեքս ընտրվելու շնորհիվ Կեսարն արժանացել է համընդհանուր ուշադրության և գրեթե ապահովել հաջող քաղաքական կարիերա։ Ի տարբերություն Յուպիտերի ֆլամինից՝ մեծ պոնտիֆեքսը կարող էր մասնակցել և՛ քաղաքացիական, և՛ ռազմական գործունեությանն առանց լուրջ կրոնական սահմանափակումների ։ Թեև սովորաբար մեծ պոնտիֆեքս ընտրվում էին այն մարդիկ, որ նախկինում եղել էին կոնսուլ (կոնսուլյար), հռոմեական պատմության մեջ հայտնի են դեպքեր, երբ այդ պատվավոր պաշտոն զբաղեցրել են համեմատաբար երիտասարդ անձինք։ Այդպիսով, Կեսարին չէին կարող մեղադրել նրա համար, որ նա մեծ պոնտիֆեքս է դարձել միայն չափից դուրս պատվամոլության պատճառով ։ Ընտրվելուց գրեթե անմիջապես հետո Կեսարն օգտվել է մեծ պոնտիֆեքսի պետական տանն ապրելու իրավունքից և Սուբուրայից տեղափոխվել քաղաքի կենտրոնում՝ Սրբազան ճանապարհի վրա գտնող տուն ։
Ավելի ուշ՝ մ․թ․ա․ 63 թվականին, Կեսարը մասնակցել է երկու աղմկահարույց դատական գործերի։ Սկզբում նա հանդես է եկել որպես մեղադրող կողմի վկա ընդդեմ Գայոս Կալպուրնիոս Պիզոնի պրովինցիայում կատարված շորթումների գործի ժամանակ (quaestio de repetundis), սակայն նրան արդարացրել են։ Շուտով (ըստ այլ տարբերակի՝ հաջորդ տարի ) Կեսարը պաշտպանել է նշանավոր նումիդիացի Մասինտային, սակայն կրկին պարտվել է։ Այդ գործն սկանդալային հայտնիություն է ձեռք բերել այն պատճառով, որ Կեսարը դատական վեճերի ընթացքում բռնել է Նումիդիայի գահի ժառանգորդ Յուբայի (ապագա թագավոր Յուբա I) մորուքից։ Պարզ չէ, թե ինչու է Կեսարը նման վիրավորանք հասցրել ազդեցիկ թագաժառանգին. դա կարող էր լինել ինչպես զայրույթի ինքնաբերական բռնկում, այնպես էլ մանրամասն ծրագրված գործողություն, որ օգտագործել է հռոմեական պլեբսի քսենոֆոբիական տրամադրութունները ։ Մեղադրական դատավճռի կայացումից հետո Կեսարը թաքցրել է Մասինտային ու կարողացել նրան տանել Իսպանիա, ինչը շրջապատողներին ցույց է տվել, որ Կեսարը վստահելի հովանավոր է և պատրաստ է պաշտպանել իր հաճախորդներին ամեն գնով ։ Կեսարի անվան հետ է կապված նաև Գայոս Ռաբիրիոսի դեմ դատի սկսումը. Ս. Լ. Ուտչենկոյի կարծիքով՝ մեղադրանք ներկայացրած Տիտոս Լաբիենոսի թիկունքին կանգնած է եղել հենց Կեսարը ։
Կեսար և Կատիլինա
Մ․թ․ա․ 65 թվականին, ըստ անտիկ պատմաբանների մի շարք հակասական վկայությունների, Կեսարը մասակցել է Լուկիոս Սերգիոս Կատիլինայի անհաջող դավադրությանը, որի նպատակն էր գրավել իշխանությունը։ «Կատիլինայի առաջին դավադրության» հարցը մնում է խնդրահարույց։ Աղբյուրների վկայությունները տարբերվում են, ինչը որոշ ուսումնասիրողների հիմք է տալիս ընդհանրապես հերքելու «առաջին դավադրության» գոյությունը ։ Կատալինայի առաջին դավադրությանը Կեսարի մասնակցության լուրերը, եթե այն իրականում տեղի է ունեցել, տարածվել են Կրասոսի ու Կեսարի հակառակորդների կողմից արդեն մ․թ․ա․ 50-ական թվականներին և հավանաբար չեն համապատասխանում իրականությանը ։ Ռիչարդ Բիլոուզը ենթադրում է, «առաջին դավադրության» մասին բամբասանքների տարածումը շահավետ էր Ցիցերոնին, իսկ հետո նաև Կեսարի քաղաքական հակառակորդներին ։
Մ․թ․ա․ 63 թվականին՝ կոնսուլի ընտրություններում անհաջողություն կրելուց հետո, Կատիլինան նախաձեռնել է իշխանության գրավման նոր՝ ավելի հայտնի փորձ։ Դավադրությանը Կեսարի հնարավոր մասնակցության մասին վիճել են դեռ անտիկ ժամանակներում, սակայն վստահելի վկայություններ այդպես էլ չեն ներկայացվել։ ճգնաժամի հանգուցալուծման օրերին Կատուլոսն ու Պիզոնը Ցիցերոնից պահանջել են ձերբակալել Կեսարին դավադրությանը մասնակցելու համար, սակայն անհաջող ։ Էդրիան Գոլդսուորսիի կարծիքով՝ մոտ մ․թ․ա․ 63 թվականին Կեսարը կարող էր հույս ունենալ նոր պաշտոններ զբաղեցնել օրինական ճանապարհով և հետաքրքրված չէր դավադրությանը մասնակցությամբ ։
Մ․թ․ա․ 63 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Ցիցերոնը ներկայացրել է դավադրության վտանգի ապացույցներ, և հաջորդ օրը դավադիրները հայտարարվել են պետական հանցագործներ։ Դեկտեմբերի 5-ին սենատում, որ հավաքվել է Համաձայնության տաճարում, քննարկվել է դավադիրների համար խափանման միջոցի ընտրությունը. արտակարգ պայմաններում որոշվել է գործել առանց դատարանի թույլտվության։ Դեցիմոս Յունիոս Սիլանոսը, որ ընտրվել էր կոնսուլ հաջորդ տարվա համար, հանդես է եկել հօգուտ մահապատժի, ինչը Հռոմի քաղաքացիների նկատմամբ կիրառվում էր հազվադեպ։ Նրա առաջարկն արժանացել է հավանության։ Հաջորդը հանդես է եկել Կեսարը։ Նրա ելույթը Սենատում, որ գրի է առել Սալյուստիուսը, հավանաբար հիմնված է Կեսարի իրական ելույթի վրա։ Ելույթի՝ Սալյուստիուսի ներկայացրած տարբերակում ինչպես տարածված անդրադարձ հռոմեական ավանդույթներին ու սովորույթներին, այնպես էլ անսովոր առաջարկ՝ մեղադրյալներին դատապարտել ցմահ ազատազրկման (ինչը գրեթե չէր կիրառվում Հռոմոմ) ունեցվածքի բռնագրավմամբ։ Կեսարից հետո ելույթ է ունեցել Ցիցերոնը, որն առարկել է Կեսարի առաջարկը (պահպանվել է Կատիլինայի դեմ նրա չորրորդ ելույթի խմբագրված տարբերակը) ։ Թեև գործող կոնսուլի ելույթից հեոտո շատերը հակված էին Կեսարի առաջարկին, սակայն ելույթ է ունեցել Մարկոս Պորկիոս Կատոն Կրտսերը, որը վճռականորեն հանդես է եկել ընդդեմ Կեսարի առաջարկի։ Կատոնը նույնպես ակնարկել է դավադրությանը Կեսարի մասնակցության մասին և տատանվող սենատորներին մեղադրել անվճռականության համար, ինչից հետո սենատը քվեարկել է հօգուտ մահապատժի ։ Քանի որ դեկտեմբերի 5-ի նիստը կայացել է բաց, դրսից ունկնդրող մարդիկ բուռն կերպով են արձագանքել Կատոնի ելույթին, այդ թվում նաև դավադրությանը Կեսարի մասնակցության վերաբերյալ ակնարկին, իսկ նիստի ավարտից հետո նրանք Կեսարին ուղեկցել են սպառնալիքներով ։
Պրետոր
Երբ հունվարի 3-ին տրիբուն Քվինտոս Ցեցիլիոս Մետելոս Նեպոտն առաջարկել է Պոմպեոսին հետ կանչել Հռոմ Կատիլինայի ջոկատների ջախջախման համար Կեսարը սատարել է նրան, թեև դավադիրների զորքերն արդեն շրջապատված էին և դատապարտված պարտության։ Հավանաբար Նեպոտը՝ Գնեոսի աներորդին, հույս ուներ իր առաջարկով Պոմպեոսին հնարավորություն տալ վերադառնալ Իտալիա՝ չցրելով իր զորքերը ։ Ֆորումում Նեպոտի կողմից հրահրված զանգվածային կռվից հետո վճռականորեն տրամադրված սենատն ընդունել է արտակարգ օրենք Նեպոտին և Կեսարին իրենց պաշտոններից հեռացնելու վերաբերյալ , սակայն մի քանի օր անց Կեսարը վերականգնվել է ։
Աշնանը՝ Կատիլինայի դավադրության մասնակից Լուկիոս Վետիոսի դատավարության ժամանակ, մեղադրյալը դատարանին հայտարարել է, որ ունի դավադրությանը Կեսարի մասնակցությունը հաստատող ապացույց՝ նրա նամակը Կատիլինային։ Դրանից բացի սենատում հարցաքննության ժամանակ վկա Քվինտոս Կուրիոսը հայտարարել է, որ անձամբ է Կատիլինայից լսել խռովության նախապատրաստմանը Կեսարի մասնակցության մասին։ Սակայն Ցիցերոնը Կեսարի խնդրանքով վկայել է, որ ինքը կոնսուլին հայտնել է այն ամենը, ինչ իմացել է դավադրության մասին՝ դրանով իսկ Կուրիոսին զրկելով տեղեկության տրամադրման համար պարգևից և հերքել նրա վկայությունները։ Առաջին մեղադրողի դեմ Կեսարը գործել է չափազանց վճռականորեն՝ ձերբակալելով և՛ Վիտիոսին (նա չի ներկայացել հերթական նիստին և չի ներկայացրել պրետորի մեղավորության ապացույցը), և՛ դատավոր Նովիա Նիգերին (որ ընդունել է գաղտնի ամբաստանությունն ընդդեմ ավագ մագիստրոսի) ։
Հեռավոր Իսպանիայի կուսակալ
Մ․թ․ա․ 61 թվականի սկզբին Կեսարը պետք է ուղևորվեր Հեռավոր Իսպանիայի պրովինցիա, որպեսզի կառավարեր այն որպես պրոպրետոր, սակայն բազմաթիվ պարտատերեը հետևել են, որ նա չհեռանա Հռոմից առանց հսկայական պարտքերը մարելու։ Այնուամենայնիվ, Կրասոսը երաշխավորել է Կեսարի համար 830 տաղանդ գումարով, թեև այդ հսկայական գումարը հազիվ ծածկեր կուսակալի բոլոր պարտքերը ։ Կրասոսի շնորհիվ Կեսարը մեկնել է պրովինցիա նախքան Կլոդիոսի դեմ դատավարության ավարտը ։ Իսպանիայի ճանապարհին Կեսարն իբր թե խուլ գյուղի միջով անցնելիս ասել է, թե «կնախընտրեի լինել առաջինն այստեղ, քան երկրորդը Հռոմում» (ըստ այլ տարբերակի՝ այդ արտահայտությունը նա ասել է Իսպանիայից Հռոմ վերադառնալիս )։
Կեսարի ժամանման պահին պրովինցիայի թույլ զարգացած հյուսիսային և հյուսիսարևելյան տարածքներում տիրում էր խիստ դժգոհություն հռոմեական իշխանությունից և մեծ պարտքերից։ Կեսարն անմիջապես հավաքել է աշխարհազոր տեղի բնակիչներից, որպեսզի իրեն ենթարկի դժգոհ շրջանները, ինչը ներկայացվել է որպես ավազակների ոչնչացում ։ Ըստ Դիոն Կասսիոսի վկայության՝ ռազմական արշավանքի շնորհիվ Կեսարը հույս ուներ իր հաղթանակներով հավասարվել Պոմպեոսի հետ, թեև խաղաղություն հաստատել կարելի էր նաև առանց ռազմական գործողությունների ։ Իր տնօրինության տակ ունենալով 30 կոհորտա (շուրջ 12 հազար զինվոր), նա մոտեցել է Գերմանիական լեռներին (ժամանակակից Սերրա դե Էշտրելա լեռնաշղթա) և տեղի ցեղերից պահանջել բնակություն հաստատել հարթավայրային տարածքներում, որպեսզի նրանց զրկի ապստամբության ժամանակ լեռներում գտնվող իրենց ամրություններից օգտվելու հնարավորությունից։ Դիոն Կասսիոսը ենթադրում է, որ Կեսարն ամենասկզբից հույս է ունեցել, որ իրեն կմերժեն, և ինքը դա կօգտագործի որպես հարձակման դրդապատճառ ։ Երբ լեռնաբնակ ցեղերը հրաժարվել են ենթարկվել, կուսակալի զորքերը հարձակվել են նրանց վրա և ստիպել են նահանջել դեպի Ատլանտյան օվկիանոս, որտեղից լեռնաբնակները անցել են Բերլենգա կղզիներ։ Կեսարը ջոկատներին հրամայել է ոչ մեծ լաստերով հասնել կղզի, սակայն լուզիտանները կոտորել են հռոմեական ողջ դեսանտը։ Այդ անհաջողությունից հետո Կեսարը նավատորմ է կանչել Գադեսից և նրա օգնությամբ կղզիներ ուղարկել խոշոր ուժեր։ Մինչ զորավարը նվաճել է լեռնաբնակ լուզիտաններին Ատլանտյան օվկիանոսի ափերին, վտարված ցեղերի հարևանները նախապատրաստվել են կուսակալի հնարավոր հարձակմանը։ Ողջ ամառ պրոպրետորն իրեն է ենթարկել առանձնացած լուզիտաններին՝ գրոհով վերցնելով մի շարք բնակավայրեր և հաղթելով բավական խոշոր մի մարտում ։ Շուտով Կեսարը հեռացել է պրովինցիայի սահմաններից և ուղղվել դեպի Բրիգանցիա (ժամանակակից Լա Կորունյա)՝ արագորեն գրավելով քաղաքն իր արվարձանների հետ միասին ։ Ի վերջո զորքերը նրան հայտարարել են իմպերատոր, ինչը մ․թ․ա․ I դարի տերմինաբանությամբ նշանակել է նրան համարել հաղթական զորավար ։ Արդեն այդ ժամանակ Կեսարն իրեն դրսևորել է որպես վճռական զորավար, որն ընդունակ է օպերատիվ կերպով տեղաշարժել իր զորքերը ։
Ավարտելով իր արշավանքը՝ Կեսարը ձեռնամուխ է եղել պրովինցիայի առօրյա խնդիրների լուծմանը։ Նրա եռանդուն գործունեությունը վարչական ոլորտում արտահայտվել է հարկադրման վերանայմամբ և դատական գործերի քննությամբ ։ Մասնավորապես, կուսակալը չեղարկել է այն հարկը, որ սահմանվել էր որպես պատիժ լուզիտանների կողմից Քվինտոս Սերտորիոսին ոչ վաղ անցյալում տեղի ունեցած պատերազմում աջակցելու համար։ Դրանից բացի, նա սահմանել է, որ պարտատերերը չեն կարող պարտապաններից պահանջել նրանց տարեկան եկամուտի երկու երրորդից ավելին։ Պրովինցիայի բնակիչների կողմից վարկերի ու տոկոսների վճարման բարդ պայմաններում այդպիսի միջոցը եղել է շահավետ ինչպես պարտապանների, այնպես էլ պարտատերերի համար, քանի որ Կեսարն այնուամենայնիվ հաստատել է բոլոր պարտքերի պարտադիր մարման անհրաժեշտությունը ։ Ի վերջո, Կեսարը հավանաբար արգելել է մարդկային զոհաբերությունները, ինչը տարածված էր պրովինցիայում ։
Որոշ աղբյուրներ վկայում են, որ կուսակալը գումարներ է շորթել պրովինցիայի ունևոր բնակիչներից և կողոպտել չեզոք ցեղերին, սակայն այդ վկայությունները հավանաբար հիմնված են միայն բամբասանքների վրա։ Ռիչարդ Բիլլոուզը ենթադրում է, թե եթե Կեսարն իսկապես բացահայտորեն կողոպտեր պրովինցիան, քաղաքական հակառակորդները դատի կտային նրան Հռոմ վերադառնալուց ամիջապես հետո։ Իսկ իրականում ոչ միայն չի հարուցվել դատական գործ, այլև չի էլ ակնարկվել այդ մասին, ինչը վկայում է առնվազն Կեսարի չափազանց զգուշության մասին։ I դարի հռոմեական օրենսդրությունը նախատեսել է կուսակալին պատասխանատվության ենթարկել շորթողականության համար, սակայն հստակ սահմաններ չի անցկացրել նվերների ու կաշառքի միջև, այդ պատճառով էլ բավական զգույշ գործողությունները կարող էին չորակավորվել որպես կաշառակերություն։ Կեսարը կարող էր ակնկալել պատշաճ նվերներ, քանի որ պրովինցիայի բնակիչները (հատկապես հարավի ունևոր բնակչությունը) երիտասարդ արիստոկրատի մեջ տեսնում էին ապագա ազդեցիկ հովանավորի՝ Հռոմում իրենց շահերի պաշտպանի ։ Մասինտայի խիստ եռանդուն պաշտպանությունը նրանց ցույց է տվել, որ Կեսարն ամեն ինչ կանի իր հա-ախորդների պաշտպանության համար ։ Հավանաբար առավել մեծ շահույթ Կեսարն ստացել է հենց պրովինցիայի հարավային տարածքներում իրականացրած քաղաքացիական գործունեությունից, քանի որ հիմնական ռազմական գործողությունները տեղի են ունեցել Հեռավոր Իսպանիայի հյուսիսային և հյուսիսարևելյան ոչ հարուստ տարածքներում, որտեղ դժվար թե հնարավոր լիներ հարստանալ ։ Պրովինցիայում որպես կուսակալ հանդես գալուց հետո Կեսարը բավականին բարելավել է իր ֆինանսական դրությունը, իսկ պարտատերերը նրան այլևս չեն անհանգստացրել ։ Հավանաբար Կեսարը չի վճարել բոլոր պարտքերը, սակայն ապացուցել է, որ կարող է վճարել իր բոլոր պարտքերը նոր պաշտոններ զբաղեցնելու շնորհիվ։ Դրա շնորհիվ պարտատերերը կարող էին ժամանակավորապես դադարեցնել Կեսարին անհանգստացնելը՝ հույս ունենալով, որ նա կնշանակվի նոր, ավելի շահավետ պաշտոնում, ինչը հետագայում փորձել են օգտագործել Կեսարի հակառակորդները։
Մ․թ․ա․ 60 թվականի սկզբում Կեսարը որոշել է վերադառնալ Հռոմ ՝ չսպասելով իրեն փոխարինողին ։ Կուսալակի պաշտոնից ժամանակից շուտ հրաժարվելը, լիազորությունների հանձնելով կրտսեր մագիստրոսին (հավանաբար՝ քվեստոր), համարվել է ոչ սովորական, բայց երբեմն կատարվել է ։
Վերադարձ Հռոմ։ Առաջին եռապետության ստեղծում
Իմանալով Կեսարի հաղթանակների մասին՝ սենատը նրան համարել է տրիումֆի արժանի։ Այդ պատվավոր հանդիսությունից բացի մ․թ․ա․ 60 թվականի ամռանը Կեսարը հույն ուներ մասնակցել հաջորդ տարվա կոնսուլի ընտրություններին, քանի որ հասել էր նոր պաշտոնի համար պահանջվող անհրաժեշտ նվազագույն տարիքին և անցել էր cursus honorum համակարգի բոլոր նախորդ մագիստրատուրաները ։ Սակայն տրիումֆի հավակնորդն իրավունք չուներ լքել քաղաքի սրբազան սահմանները (պոմերիում) նախքան միջոցառման սկսելը, իսկ որպես կոնսուլի թեկնածու գրանցվելու համար պահանջվում էր անձամբ ներկա լինել Հռոմում ։ Քանի որ ընտրությունների ամսաթիվն արդեն որոշված էր, Կեսարը սենատորներից խնդրել է իրեն թույլ տալ գրանցվել հեռակա կարգով։ Նման որոշման նախադեպ հռոմեական պատմության մեջ արդեն եղել էր. մ․թ․ա․ 71 թվականին սենատը թույլ է տվել իր թեկնածությունը ներկայացնել Գնեոս Պոմպեոսին, որը նույնպես նախապատրաստվում էր տրիումֆի ։
Կեսարի հակառակորդները տրամադված չէին ընդառաջ գնալ նրան։ Կեսարին ստիպելով ընտրություն կատարել տրիումֆի ու կոնսուլության միջև՝ նրանք հավանաբար հույս են ունեցել, որ Կեսարը կընտրի տրիումֆը՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նրա պարտատերերը չեն ցանկանա սպասել մեկ տարի և կպահանջեն իրենց փողերը վճարել անմիջապես ։ Կեսարն այլ պատճառ ևս ուներ ընտրություններին մասնակցությունը հաջորդ տարվան չթողնելու համար. նոր պաշտոնում ընտրվելը «իր տարում» (suo anno), այսինքն՝ օրենքով թույլատրվող առաջին տարում, համարվում էր հատկապես պատվավոր ։ Սենատի՝ ընտրություններից առաջ կայացած վերջին նիստում, երբ դեռ հնարավոր էր ընդունել հատուկ որոշում, Կատոնն սկսել է խոսել և իր ելույթը շարունակել ողջ օրը՝ մինչև նիստի ավարտը։ Այդպիսով՝ Կեսարը հատուկ թույլտվություն չի ստացել և մտել է քաղաք՝ ընտրություն կատարելով հօգուտ նոր պաշտոնի և հրաժարվելով տրիումֆից ։
Մ․թ․ա․ 60 թվականին մոտ Կեսարը պայմանավորվել է համագործակցության վերաբերյալ հարուստ և կրթված, բայց քիչ հայտնի հռոմեացի Լուցիոս Լուկցիոսի հետ, որը նույնպես ներկայացրել էր իր թեկնածությունը ։ Ըստ Սվետոնիոսի՝ «նրանք պայմանավորվել են, որ Լուկցիոսը պետք է խոստանա ցենտուրիաներին իր սեփական փողերը երկուսի անունից»։ Հռոմեացի հեղինակը նշում է, որ սենատորների հավանությամբ ընտրողներին կաշառել է նաև նրա հակառակորդը՝ Մարկոս Կալպուրնիոս Բիբուլոսը. նրա աներ Կատոնը դա կոչել է «կաշառք ի շահ պետության» ։ Որպես կանոն՝ յուրաքանչյուր տրիբում և ցենտուրիայում եղել են մի խումբ մարդիկ (բաշխորդներ՝ divisores), որոնք զբաղվել են կաշառման կազմակերպմամբ. նրանք բաժանել են փողը առանձին ընտրողների և ասել, թե ում օգտին պետք է քվեարկել ։ Հաճախ կաշառքը տրվել է պաշտամունքային եղբայրությունների (sodales, sodalitates) միջոցով ։ Մագիստրոսների ընտրությունների կարգի բազմաթիվ խախտումների պատճառով արդեն մ․թ․ա․ 2-րդ դարում ընդունվել են հատուկ օրենքներ (leges de ambitu), որոնցով սահմանվել են նախընտրական արշավի առանձին հանգամանքներ։ Մեղավորներն սկզբում տասը տարով զրկվել են ընտրություններին մասնակցելու իրավունքից, իսկ հետագայում ենթարկվել են խաղաղ ժամանակների գրեթե ամենախիստ պատժին՝ վտարման, որն ուղեկցվել է ունեցվածքի բռնագրավմամբ։ Այնուամենայնիվ, մ․թ․ա․ 67 թվականից մինչև 50 թվականը ընտրողներին տարբեր ձևերով կաշառել են ամեն տարի, և ընտրություններից առաջ կանխիկ փողի մեծ պահանջարկի պատճառով վաշխառուները կրկնակի բարձրացրել են տոկոսադրույքները՝ 4 %-ից դարձնելով 8 % տարեկան ։ Մ․թ․ա․ 59 թվականի կոնսուլի ընտրություններում հաղթել են Կեսարն ու Բիբուլոսը։
Մոտավորապես այդ ժամանակ Կեսարը գաղտնի բանակցություններ է սկսել Պոմպեոսի և Կրասոսի հետ քաղաքական միության ստեղծման վերաբերյալ. երկու ազդեցիկ և հարուստ հռոմեացիների աջակցության փոխարեն նոր կոնսուլը պարտավորվել է անցկացնել նրանց համար շահավետ երկու օրենք, որոնց ընդունմանը նախկինում դեմ է հանդես եկել սենատը։ Հարցը վերաբերում էր նրան, որ Պոմպեոսը, վերադառնալով Երրորդ Միհրդատյան պատերազմից դեռևս մ․թ․ա․ 62 թվականին, դեռևս չէր հասել արևելյան պրովինցիաներում արված իր բոլոր կարգադրությունների վավերացմանը։ Նա նաև չէր կարողացել հաղթահարել սենադի դիմադրությունը իր բանակի վետերաններին հողաբաժիններ հատկացնելու հարցում։ Սենատից դժգոհ լինելու պատճառներ ուներ նաև Կրասոսը, որը պաշտպանում էր պուբլիկաններին (հարկերի կապալառու), որոնց խնդրում էին իջեցնել կապալի արժեքը Ասիա պրովինցիայի համար, սակայն հաջողության չեն հասել։ Կեսարի շուրջը համախմբվելու շնորհիվ այդ երկու քաղաքական գործիչները հույս ունեին հաղթահարել սենատի դիմադրությունը և անցկացնել իրենց համար օգտակար օրենքներ ։ Հայտնի չէ, թե ինչ է ստացել այդ միությունից Կեսարը, սակայն պարզ է, որ նրա համար շահավետ էր թեկուզ միայն այդ երկու քաղաքական գործիչների և նրանց ոչ պակաս բարձրաստիճան ընկերների, հաճախորդների ու ազգականների հետ մտերմանալը ։ Գոյություն ունի տարբերակ, թե եռապետության ստեղծման ժամանակ Կեսարը ծրագրել է նրա օգնությամբ գրավել իշխանությունը (այդ տեսակետի կողմնակից են եղել մասնավորապես Թեոդոր Մոմզենը և Ժերոմ Կարկոպինոն)։ Նիկոլայ Մաշկինը քննադատում է այդ մոտեցումը՝ այն համարելով հետագա իրադարձությունների վրա հիմնված և ենթադրում է, որ նախապես միությունը ծրագրվել է որպես կարճաժամկետ, սակայն իրադրության փոփոխությունը համախմբել է եռապետության մասնակիցներին և նրանց միությունը դարձրել երկարաժամկետ. այդ տեսակետի կողմնակից է եղել Սերգեյ Ուտչենկոն, որը նաև նշել է, թե միությունն ունեցել է վառ արտահայտված հակասենատական ուղղվածություն ։ Էրիկ Գրյունը ենթադրել է, որ եռապետության օգնությամբ Կեսարը հույս ուներ իրականացնել լայնածավալ բարեփոխումների իր ծրագիրը ։
Չնայած այն հանգամանքին, եր Պոմպեոսը և Կրասոսը վաղուց ունեին թշնամական հարաբերություններ և նույնիսկ խոչընդոտել էին միմյանց համար շահավետ օրենքների ընդունմանը, Կեսարը կարողացել է հաշտեցնել նրանց ։ Սվետոնիոսը պնդում է, որ սկզբում Կեսարը միություն է կազմել Պոմպեոսի հետ , սակայն Քրիստիան Մեյերը ենթադրում է, որ Կեսարն համագործացության մասին սկզբում պայմանավորվել է իրեն ավելի մոտ Կրասոսի հետ ։ Բացառված չէ, որ նախատեսված լիներ քաղաքական միության կազմում ներառել չորրորդ անդամի՝ Ցիցերոնին ։ Երեք քաղաքական գործիչների միությունը ներկայում հայտնի է որպես առաջին եռապետություն (triumviratus – «երեք այրերի միություն»), սակայն այդ տերմինն ստեղծվել է ավելի ուշ ստեղծված երկրորդ եռապետության համաբանությամբ, որի անդամները պաշտոնապես կոչվել են տրիումվիրներ ։ Եռապետության ստեղծման ստույգ ամսաթիվն անհայտ է, ինչի պատճառը դրա գաղտնի բնույթն է։ Անտիկ հեղինակներից նշած հակասական տարբերակների նման տարբերակներ են առաջարկում նաև ժամանակակից պատմաբանները՝ մ․թ․ա․ 60 թվականի հուլիս օգոստոս , ընտրությունների անցկացումից կարճ ժամանակ առաջ կամ դրանից անմիջապես հետո , ընտրություններից հետո կամ մ․թ․ա․ 59 թվականին (վերջնականորեն) ։
Կոնսուլություն (մ․թ․ա․ 59 թվական)
Կոնսուլության ամենասկզբում Կեսարը հրամայել է ամեն օր հրապարակել սենատի և ժողովրդական ժողովի նիստերի արձանագրությունները. հավանաբար դա արվել է նրա համար, որ քաղաքացիները կարողանան հետևել քաղաքական գործիչների գործողություններին ։ Հունվարի առաջին օրերին Կեսարը սենատում ներկայացրել է հողային օրենքի իր նախագիծը։ Հավանաբար նման շտապողականության պատճառը եղել է նոր որոշումը մինչև ամսվա վերջ ընդունելու ցանկությունը, երբ Կեսարը եղել է երկու կոնսուլներից գլխավորը։ Օրինագծի առաջին ներկայացման և դրա համար քվեարկության միջև, ըստ հռոմեական օրենքների, պետք է անցներ երեք նունդինա (nundinae – շուկայական օրեր), ըստ առանձին տարբերակների՝ 17 կամ 24 օր, որի ընթացքում օրինագծին կարող էին ծանոթանալ բոլոր հռոմեացիները։ Կեսարի օրինագիը եղել է բավական մեղմ։ Առաջին հերթին չի նախատեսվել անցկացնել բռնագրավումներ խոշոր հողատերերից (չօգտագործվող հող Իտալիայում մնում էր շատ քիչ), իսկ հողատարածքներ պետք է գնվեին միայն նրանցից, որոնք ցանկանում էին վաճառել։ Դրա համար անհրաժեշտ գումար Կեսարը նախատեսում էր ստանալ Պոմպեոսի կողմից միացված տարածքների հարկերից։ Չարաշահումների կանխման համար հող ստացող ընտանիքները չէին կարող վաճառել այն 20 տարի։ Կեսարի օրենքից օգտվել կարող էին ոչ միայն Պոմպեոսի բանակի վետերանները, այլև քաղաքի աղքատությունը (պրոլետարիատ)։ Հողի բաժանումը վերահսկելու համար ստեղծվել է քսան մարդուց կազմված հանձնաժողով, որի կազմում ներառվել են մասնավորապես Պոմպեոսը և Կրասոսը ։ Առաջին սենատորները, որոնց դիմել է Կեսարը տվյալ հարցի քննարկման ժամանակ, եղել են Պոմպեոսն ու Կրասոսը։ Այդ ազդեցիկ և հարգված քաղաքական գործիչների կողմից օրինագծի սատարումը հիմք է դարձել օրինագծի նկատմամբ մնացած սենատորների մեծ մասի բարեհաճ նախատրամադրման համար ։ Կատոնի կողմնակիցները վճռականորեն դեմ են հանդես եկել Կեսարի նախաձեռնությանը, իսկ երկրորդ կոնսուլ Բիբուլոսը նշել է, թե քվեարկության կազմակերպումն անօրինական է անբարենպաստ երկնային նշանների պատճառով ։ Հողային օրենքի վերաբերյալ ժողովրդական ժողովում քվեարկությունն սկսելուց առաջ Հռոմում իրադրությունը եղել է չափազանց բարդ, և օրենքի ընդունման կողմնակիցները կռվել են հակառակորդների հետ. ըստ Պլուտարքոսի՝ «ֆորում գնալու ճանապարհին Բիբուլոսի գլխին շրջել են գոմաղբով զամբյուղ, ապա հարձակվել են նրա լիկտորների վրա ու ջարդոտել ճիպոտները, և վերջապես թռել են քարեր ու տեգեր, շատերը վիրավորվել են, իսկ մնացած բոլորը հապճեպորեն փախել են ֆորումից» ։ Չնայած Բիբուլոսի և Կեսարի ժողովրդականության հետագա մեծացումից վախեցող Կատոնի գլխավորած մի շարք սենատորների դիմադրությանը, առաջարկն ընդունվել է ժողովրդական ժողովում ։
Սակայն կարիքավորների համար հողի պահանջը շատ մեծ էր, և խոշոր հողատերերը դժկամությամբ հողատարածքներ են վաճառել պետությանը։ Հողի պահանջարկի բավարարման համար Կեսարն առաջարկել է շրջանառության մեջ դնել մեծ հողատարածքը Կամպանիայում, որը մնում էր պետական սեփականություն ։ Այդ տարածքում հող ստանալու առավելությունը տրվել է բազմազավակ (երեք և ավելի երեխաներ ունեցող) ընտանիքներին, որոնց թիվը եղել է ավելի քան 20 հազար ։ Կատոնը փորձել է խանգարել նոր օրենքի ընդունումը հերթական ընդդիմագործությամբ, սակայն վճռականորեն կանխվել է Կեսարի կողմից. "«Կեսարը հրամայել է հենց հռետորական բարձրությունից նրան [Կատոնին] տանել բանտ, բայց այդ ժամանակ էլ Կատոնը չի ընկճվել, չի լռել, ընդհակառակը, բանտի ճանապարհին նա շարունակել է խոսել նոր օրենքի մասին՝ հռոմեացիներին կոչ անելով զսպել նրանց, որոնք նման կերպ են տնօրինում պետության գործերը» ։" Այնուամենայնիվ, վերջում օրենքն ընդունվել է ։
Ֆորումում հարձակման ենթարկվելուց կարճ ժամանակ անց երկրորդ կոնսուլ Բիբուլոսը հայտարարել է իր կյանքին սպառնացող վտանգի մասին և փակվել տանը՝ քաղաքական կյանքին իր մասնակցությունը սահմանափակելով միայն էդիկտների հրապարակմամբ ։ Դրանցում երկրորդ կոնսուլը նշել է անբարենպաստ երկնային նշանների մասին, որոնք իբր թե ուղեկցել են Կեսարի օրենքների քվեարկությունները ։ Ըստ հռոմեական ավանդույթի՝ ժողովրդական ժողովները չէին կարող հրավիրվել հակառակ աստվածների կամքի, որն արտահայտվել է նաև երկնային նշաններով։ Այդ հիմունքներով Բիբուլոսը կասկածի է ենթարկել այն գործընթացների օրինականությունը, որոնց օգնությամբ Կեսարն անցկացրել է իր օրենքները։ Իրավունքի գիտակների համար ժողովրդական ժողովների և դրանց ընդունած օրենքների լեգիտիմության հարցի լուծումը եղել է իրավաբանական բարդ խնդիր ։ Պաշտոնական գործընթացների խախտման վերաբերյալ բողոքարկումներից բացի երկրորդ կոնսուլը տարածել է սկանդալային մանրամասներ Կեսարի և Պոմպեայի անձնական կյանքի վերաբերյալ ։ Բիբուլոսի էդիկտները ներկայացվել են համընդհանուր դիտման և վայելել մեծ ժողովրդականություն. ըստ Ցիցերոնի՝ «այն վայրերով, որտեղ դրանք ցուցադրվել են, անհնար է անցնել մարդկանց կուտակման պատճառով, որոնք կարդում են դրանք» ։ Խնամքվ հորինված այդ էդիկտները պարունակել են մեծ քանակով ոչ հավաստի տեղեկություններ և դարձել են Կեսարին վերաբերող մի շարք բամբասանքների աղբյուր ։
Եռապետության ստեղծման շրջանակներում Կեսարը հասել է Արևելքում Պոմպեոսի տված կարգադրությունների հաստատմանը և Ասիա պրովինցիայում հարկադրման համակարգի վերանայմանը. կապալառուների կողմից ներդրվող գումարը, պակասեցվել է մեկ երրորդով, և նրանք կարողացել են զգալիորեն ավելի մեծ շահույթ ստանալ պրովինցիայից ։ Առաջին որոշման դեմ հանդես է եկել Լուկուլլոսը, որը եղել էր Երրորդ Միհրդատյան պատերազմի հրամանատար Պոմպեոսից առաջ, սակայն Կեսարն սպառնացել է դատարանով մեղադրել նրան, և զորավարը, ըստ Սվետոնիոսի, նետվել է կոնսուլի ոտքերի առաջ ։ Կեսարի կողմից ժողովրդական ժողովում անցկացված օրենքներից մեկն է դարձել կուսակալների շորթողականության և կաշառակերության մասին օրենքը (lex Iulia repetundarum կամ lex Iulia de rebus repetundis)։ Այդ որոշումը չափազանց մանրամասնությամբ ներկայացրել է հռոմեական կուսակալների ու լեգատների պատասխանատվության ոլորտները։ Հիմնավոր լինելու շնորհիվ օրենքը գործել է երկար ժամանակ և հաճախ մեջբերվել կայսերական դարաշրջանի իրավաբանների կողմից։ Ի տարբերություն Կեսարի նախորդ օրինագծի՝ այդ որոշումը չի հանդիպել դիմադրության ընդունման ժամանակ ։ Ռիչարդ Բիլլոուզը, սակայն, ենթադրում է, որ շորթումների մասին օրենքը հիմնականում միայն համակարգել է նախորդ օրենքների նորմերը ։ Դրանից բացի, Մայքլ Գրանտը ուշադրություն է դարձնում այն հանգամանքի վրա, որ օրենքը կանոնակարգել է մագիստրոսների գործունեությունը, սակայն նախկինի պես ուշադրության չի արժանացրել հարկերի կապալառուների կամայականությունները ։ Կեսարը Հռոմեական հանրապետության անունից ճանաչել է Պտղոմեոս XII Ավլետոսին՝ որպես Եգիպտոսի փարավոն, ինչը ենթադրում էր հրաժարվել Եգիպտոսի վերաբերյալ հավակնություններից, որոնք հիմնված էին Հռոմում լայն հայտնիություն ստացած Պտղոմեոս XI Ալեքսանդր II-ի կտակի (հավանաբար կեղծ)։ Համաձայն այ փաստաթղթի՝ Եգիպտոսը պետք է անցներ Հռոմի տիրապետության տակ, ինչպես Ատտալոս III-ի կտակի համաձայն Հռոմեական հանրապետությանն էր անցել Պերգամոնի թագավորությունը ։ Անտիկ պատմիչները հայտնում են, որ հարցը վճռվել է հսկայական կաշառքով, որ իրենց միջև բաժանել են տրիումվիրները ։
Մեկ տարի առաջ սենատը որոշել էր, որ մ․թ․ա․ 59 թվականի կոնսուլները՝ որպես կուսակալ, պետք է ղեկավարեն «անտառներն ու արահետները»։ Ժամանակակից ուսումնասիրողները տարբեր կերպ են հասկանում այդ նշանակումը, թեև համաձայնում են, որ այն եղել է ոչ նշանակալի  ։ Այդ նշանակումը չէր կարող գոհացնել Կեսարին ու նրա պարտատերերին, որոնք սպասում էին, որ պրովինցիան կողոպտելու միջոցով հեռանկարային քաղաքական գործիչը կվճարի իր պարտքերը։ Մ․թ․ա․ 59 թվականի գարնանը պլեբեյական տրիբուն Պուբլիոս Վատինիոսը, որ Կեսարի կողմնակիցն էր, առաջարկել է Ցիսալպիական Գալլիայի ու Իլիրիկումի, ինչպես նաև երեք լեգեոնների կառավարումը փոխանցել Կեսարին ոչ թե մեկ, ինչպես կարգն էր, այլ հինգ տարով, ինչը չի ունեցել իր նախադեպը։ Նոր օրենքի ընդունումը չեղարկել է Կեսարի նախկին նշանակումը որպես silvae callesque։ Հավանաբար Կեսարը հույս ուներ ստանալ Ցիսալպիական Գալլիայի բնակչության աջակցությունը՝ շռայլորեն բաժանելով հռոմեական քաղաքացիության իրավունքներ, իսկ Իլիրիկումից Կեսարը հավանաբար հույս ուներ սկսել արշավանք դեպի Բալկանյան թերակղզու խորքը ։ Շուտով մահացել է Տրանսալպիական Գալլիայի կուսակալ Քվինտոս Ցեցելիոս Մետելոս Ցելերը, և Պոմպեոսն առաջարկել է այդ պրովինցիայի կառավարումը հանձնել Կեսարին հավելյալ մեկ այլ լեգեոնի հետ միասին։ Հավանաբար Պոմպեոսն առաջնորդվել է Ցիսալիական և Տրանսալպիական Գալլիաների՝ մեկ զորավարի հրամանատարության ներքո միավորման անհրաժեշտությամբ Գալլիայի հետ հնարավոր պատերազմում. կես դար առաջ տեղի ունեցած Կիմբրական պատերազմի ժամանակ այդ տարածաշրջանում միասնական հրամանատարության բացակայությունը պատերազմի առաջին փուլում հանգեցրել է Հռոմի համար ծանր պարտությունների ։ Նոր պրովինցիան Կեսարին տվել է ոչ լրիվ կազմով հավաքված սենատը (նրա բազմաթիվ անդամներ շարունակել են անտեսել նիստերը) ։
Կեսարի օրենքների ընդունման հերթականությունն ու ստույգ ամսաթվերը ներկայացվում են տարբեր կերպ, ինչի պատճառն աղբյուրներում ժամանակագրական կապի բացակայությունն է և միայն կոմնակի ակնարկները։ Ժամանակագրության վերականգնումը դժվարանում է նաև մեծ պոնտիֆեքսի լիազորությունների հավանական օգտագործումը Կեսարի կողմից օրացույցում 13-րդ նահանջ ամսվա՝ մերցեդոնիուսի ավելացումը փետրվարի վերջին ։ Ըստ Լիլի Ռոսս Թեյլորի՝ հունվարի 1-ին կամ 2-ին Կեսարն առաջարկել է առաջին հողային օրենքը, 25-ի և 27-ի միջև տեղի են ունեցել քվեարկությունը կոմիտիաներում և օրենքի ընդունումը։ Մոտավորապես հունվարի 28-ին երկրորդ կոնսուլ Բիբուլոսը նշում է ոչ բարենպաստ նշանների մասին և երեք տրիբունների աջակցությամբ փորձում վետո դնել, սակայն հաջողության չի հասնում, և շուրջ հունվարի 29-ին փակվում է իր տանը։ Փետրվարի սկզբին, ըստ ամերիկացի ուսումնասիրողի, սենատորները երդվել են սատարել օրենքը, փետրվար-մարտին ստեղծվել է հանձնաժողով օրենքի դրույթների կատարման համար։ Մարտին կամ ապրիլի սկզբին ընդունվել են դեկրետներ Պտղոմեոս XII Ավլետոսին Եգիպտոսի թագավոր ճանաչելու և Ասիայում կատարվող կապալների մասին։ Մոտավորապես մայիսի 1-ին Կեսարն առաջարկել է երկրորդ հողային օրենքը (lex Campana) և գրեթե միաժամանակ՝ Պոմպեոսի կարգադրությունների հաստատման մասին օրենքը, որոնց քվեարկությունը կատարվել է ամսվա վերջին։ Ըստ Թեյլորի՝ մայիսի շուրջ 2-3-ին տեղի է ունեցել Պոմպեոսի և Հուլիայի հարսանիքը, իսկ դրանից կարճ ժամանակ անց Կեսարն ամուսնացել է Կալպուրնիայի հետ ։ Վատինիոսի օրենքն սկզբում համարվել է առաջարկված մայիսին, սակայն հետո Թեյլորը դրա առաջարկումը (մարտ մայիսի փոխարեն), ինչպես և քվերակությունը (մայիսի երկրորդ կես հունիսի սկզբի փոխարեն) համարել է ավելի վաղ տեղի ունեցած ։ Կուսակալների շորթումների և կաշառակերության մասին օրենքը (lex de repetundis) ընդունվել է, հավանաբար, տարվա երկրորդ կեսին ։
Աշնանը հռոմեացի Լուկիոս Վետիոսը հայտարարել է, որ մի շարք հայտնի հռոմեացիներ նախապատրաստում են դավադրություն ընդդեմ Պոմպեոսի (ըստ այլ տարբերակի՝ մահափորձի թիրախ են հայտարարվել Պոմպեոսը և Կեսարը )։ Սկզբում Վետիոսը ցուցմունք է տվել սենատի մոտ՝ հայտնելով մի շարք հայտնի քաղաքական գործիչների և երիտասարդ նոբիլների մասնակցության մասին, ապա Կեսարը նրան ստիպել է կրկնել իր ցուցմունքները ժողովրդի առաջ։ Հանրության առաջ մասնակիցների անունների թվարկման ժամանակ Վետիոսը լռել է Մարկոս Յունիոս Բրուտոսի մասնակցության մասին և ավելացրել մի շարք նոր անուններ՝ խախտելով վստահությունն իր ասածի հանդեպ։ Շուտով նրան սպանված են գտել բանտում։ Կեսարի մասնակցության հարցը Վետիոսի գործի կազմակերպմանը համարվում է վիճելի ինչը, սակայն կոնսուլն ամեն դեպքում կարողացել է նրա ցուցմունքներն օգտագործել ի շահ իրեն. "«Գործը բավական մութ էր, սակայն Կեսարն օգտվել է դրանից, որպեսզի հրահրի ամբոխին։ Վետիոսը հարցաքննությունը հետաձգվել է հաջորդ օրվան, սակայն գիշերը նա սպանվել է բանտում։ Պատահածի մասին տարածվել են ամենատարբեր կռահումներ ու ենթադրություններ, և Կեսարը չի հապաղել օգտվել դրանից՝ ասելով, թե Վետիոսին սպանել են նրանք, ովքեր վախենում էին նրա ցուցմունքներից։ Ի վերջո նա հասել է նրան, որ ժողովուրդն իրեն իրավունք է տվել պայքարել բոլոր դավերի դեմ» ։"
Չնայած Կեսարի նախաձեռնությունները տարվա սկզբին բավական աջակցություն են գտել, մ․թ․ա․ 59 թվականի վերջին տրիումվիրների ժողովրդականությունը խիստ նվազել է։ Ըստ Սերգեյ Ուտչենկոյի՝ դա կապված էր նրա հետ, որ եռապետությունը, որը համարվում էր նոբիլ-սենատորների նեղ շրջանի կողմից իրական իշխանությունը բռնի իրենց ձեռքում պահելու դեմ պայքարելու միջոց, ինքն է սկսել վերահսկել Հռոմի ողջ կյանքը ։ Կեսարը հաջորդ տարի հեռացել է պրովինցիա, այդ պատճառով էլ հետագայում եռապետության հակառակորդների հիմնական թիրախներ պետք է դառնային Պոմպեոսը և, ավելի քիչ, Կրասոսը ։
Գալլական պատերազմ
Կեսարի՝ պրոկոնսուլ դառալուց առաջ հռոմեացիները վերահսկում էին ժամանակակից Ֆրանսիայի տարածքի հարավային մասը, որտեղ կազմակերպվել էր Նարբոնական Գալլիա պրովինցիան։ Մ․թ․ա․ 58 թվականի մարտի վերջին Կեսարը ժամանել է Գենավա (ժամանակակից Ժնև), որտեղ բանակցություններ է սկսել կելտական հելվետների ցեղի առաջնորդների հետ, որոնք սկսել էին տեղափոխվել գերմանացիների ճնշման պատճառով։ Կեսարին հաջողվել է թույլ չտալ հելվետներին մտնել Հռոմեական հանրապետության տարածք, իսկ երբ նրանք մտել են հռոմեացիներին դաշնակից էդուի ցեղերի հողերը, Կեսարը հետապնդել և կոտորել է նրանց։ Նույն թվականին նա ջախջախել է գերմանական առաջնորդ Արիովիստուսի զորքերը, որ փորձում էր հաստատվել Հռենոս գետի ձախ ափին գտնվող գալլական հողերում ։