cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գայանե Ասլամազյան
Կենսագրություն
Գայանե Ասլամազյանը ծնվել է 1976 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Երևանում։ Նախնական կրթությունը ստացել է Երևանի Նիկոլայ Գոգոլի անվան թիվ 35 դպրոցում, որտեղ սովորել է 1983-1991 թվականներին։ Հաջորդիվ կրթությունը շարունակել է «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում, որն ավարտել է 1993 թվականին։
Դրանից անմիջապես հետո՝ 1993 թվականին ընդունվել է Երևանի Գեղարվեստի պետական ակադեմիայի արվեստի տեսության և պատմության բաժին, որտեղ սովորել է մինչ 1998 թվականը։ 1999-2002 թվականներին սովորել է ասպիրանտուրայում։ 1993 թվականին սկսել է իր հանրային գործունեությունը՝ դառնալով «Այո» երիտասարդական շաբաթաթերթի լրագրողը։ Գայանե Ասլամազյանը նաև «Հայկական Ռերիխյան կենտրոն» հասարակական կազմակերպության անդամ է հանդիսանում 1998 թվականից։
2002-2003 թվականներին հանդիսացել է «Հայրենիք» հեռուստաընկերությամբ հեռարձակվող «Մեր հայրենիքի մշակույթը» հաղորդաշարի հեղինակ, սցենարիստ և ռեժիսոր։ Բացի համահայկական ճանաչումից այն հռչակ է վայելում նաև արտասահմանում։ 2002 թվականին Յալթա քաղաքում ընթացող միջազգային հեռուստակինոփառատոնի ժամանակ այս հաղորդաշարին շնորհվել է «Լավագույն մանկական հաղորդում» պատվավոր մրցանակը։ Նույն փառատոնի ընթացքում Ռուսաստանի Դաշնության ժուռնալիստների միության կողմից պարգևատրվել է Գայանե Ասլամազյանը՝ «Տարվա լրագրող» մրցանակով։
2003 թվականին ՌԴ ժուրնալիստների միության և միջազգային հեռուստառադիո IATR ակադեմիայի հրավերով մասնակցել է «Ռուսաստան․ հայացք կողքից» (Россия - Взгляд со стороны) ծրագրին։ «Սիբիրյան գրառումներ» (Сибирские заметки) աշխատանքը (հեղինակը և ռեժիսորը) ճանաչվեց ամենալավը և արժանացավ ոսկե մեդալի, ինչպես նաև ՌԴ ժուրնալիստների միության կողմից արժանացավ Հատուկ մրցանակի։ Իսկ 2005 թվականին Ալմաթի քաղաքում «Սիբիրյան գրառումներ» աշխատանքը ճանաչվեց լավագույնը «ճանապարհային գրառումներ» ժանրում «ՄԻՐ» հեռուստառադիոընկերության կողմից կազմակերպված հաղորդաշարերի միջազգային մրցույթի ժամանակ։
Գայանե Ասլամազյանը 2003-2006 թվականներին եղել է Հայաստանի Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի նախագահի մամուլի քարտուղարը։ Այդ ընթացքում նաև վարել է «Բարի լույս» հաղորդաշարը։ 2005-2006 թվականներին` «Երևան» ռադիոկայանի տնօրենը։
2006 թվականին բացել է սեփական ցուցասրահը և դարձել է վերջինիս հեղինակն ու տնօրենը։ Այն կրում էր «Ասլամազյան ցուցասրահ» ընկերություն անվանումը։ Շրջադարձային կերպով իր աշխատանքային գործունեությունը շարունակել է մեկ այլ հեռուստաընկերությունում՝ «Երկիր Մեդիա»-ում, որտեղ վարել է «Երկիրն այսօր» լրատվական հաղորդումը՝ ռուսաց լեզվով։
2008 թվականից հանդիսանում է «Մշակույթի պահպանման լիգա»-ի նախագահը։
2009-2010 թվականներին զբաղեցրել է ՀՀՌ խորհրդի վերլուծության և տեխնիկական հսկողության վարչության ղեկավարի պաշտոնը։
2008-2010 թվականներին վարել է «Կարոտ» փառատոնը Վալդիս Պելշի հետ ։ Սույն փառատոնի ժամանակ Ժերար Դեպարդիեն սիրո առաջարկություն արեց Գայանե Ասլամազյանին ։
«Արմենիա» հեռուստաընկերությունում իր աշխատանքային գործունեությունը սկսել է 2010 թվականին, որտեղ վարել է «Բարի լույս, հայեր» հաղորդաշարը։
Այս ընթացքում հանդես է եկել այնպիսի ֆիլմերում և սերիալներում, ինչպիսիք են «Լքյալները», «Վերջին ցանկություն», «Ուրիշ կինո» (Ա+Բ), «Եզրագծից այն կողմ» , «Խաղից դուրս» և այլն։
2012 թվականին ՀՀ Ոստիկանության կողմից է «Համագործակցության Ամրապնդման Համար» մեդալին։ Նույն թվականին նկարահանվել է Հայկոյի «Բարև Երջանկություն» տեսահոլովակում ։
Նկարահանվել է մի շարք ռուսական ֆիլմերում - «Убийство на 100 миллионов» (2013), «Отель» (գլխավոր դերակատար, 2015)։
2013 թվականին կնքել է պայմանագիր «Օրիֆլեյմ» ընկերության հետ մինչև 2014 թվական։
2014 թվականին նկարահանվել է Սևակ Ամրոյանի «Ախպերս ու ես» տեսահոլովակում ։
2015 թվականին նկարահանվել է «Անավարտ թռիչք» սիրային դրամայում, ինչպես նաև «Կյանք միլիոն ու կես» տեսահոլովակում ։ Նույն տարի արժանացել է «Союз-2015 Наследники победы» մեդալին։
2015 թվականին հանդիսացել է «DeSheli» կոսմետիկ գծի դեմք ։ Նույն թվականին եղել է նաև իսպանական «Majorica» զարդի դեմքը Հայաստանում։
2016 թվականին «Հատուկ Բաժին» սերիալում հանդես է եկել որպես գլխավոր դերակատար։
Գայանե Ասլամազյանը նաև ակտիվորեն մասնակցում է ֆոտոսեսիաների ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հայ հաղորդավարներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ
Անճոռնի կարապները
«Անճոռնի կարապները» (Гадкие лебеди) Ստրուգացկի եղբայրների պատմվածքը։ Գրվել է 1967 թվականին։ ԽՍՀՄ-ում առաջին անգամ լույս է տեսել 1987 թվականին՝ «Դաուգավա» ամսագրում, «Անձրևի ժամանակը» անվանումով։ Հետագայում այն ներառվել է «Կաղ ճակատագիր» վեպի մեջ։
Սկզբնապես պատմվածքը պետք է լույս տեսներ «Երիտասարդ Գվարդիա» («Молодая гвардия») հրատարակության հավաքածուի մեջ 1968 թվականին, սակայն չի անցել գրախոսությունը։ Նույն թվականին պատմվածքի կրկնօրինակները, որոնք արգել էին հրատարակությունում, ընկնում են «ինքնահրատ»-ի ձեռքը։ 1972 թվականին պատմվածքը անօրինական կերպով հրատարակում են ԳՖՀ-ում։
Սյուժե
Իրադարձությունները տեղի են ունենում անորոշ ժամանակում (մոտավորապես 1960-ական թվականների երկրորդ կեսին), անունը չնշվող քաղաքում, անանուն երկրում։ Ըստ մի շարք անմիջական տվյալների, որոնք սփռված են տեքստում, որպես երկիր կարելի է ընդունել և Լեհաստանը (ազգային դրոշը - երկգույն, կարմիր-սպիտակ), և Չեխոսլովակիան (դրամական միավորը - կրոնա), և Բուլղարիան (գլխավոր հերոսի ազգանունը - Բանև՝ բուլղարական ծագումով)։ Սակայն դա ոչ Լեհաստանն է, ոչ Չեխոսլովակիան և ոչ էր Բուլղարիան, դա արևմտաեվրոպական երկրներից մեկն է, որը վերապրել է մեծ պատերազմ, տեղի ունեցած պատմվածքում նկարագրվող դեպքերից քսան տարի առաջ։
Գլխավոր հերոսը՝ հանրահայտ գրող Վիկտոր Բանևը, անցած պատերազմի վետերան է, միջին տարիքի, սիրում է խմել և քեֆ անել, հեռանում է մայրաքաղաքից՝ խուսափելով հնարավոր հետապնդումներից այն բանից հետո, երբ իրեն անհարգալից է պահել կառավարչի՝ պարոն Նախագահի հետ հանդիպման ժամանակ։ Նա ժամանում է գավառական քաղաք, որտեղ անց է կացրել իր մանկությունը, որտեղ ապրում է նրա նախկին կին Լոլան և իրենց դեռահաս դուստր Իրման և որտեղ արդեմ մի քանի տարի անընդհատ անձրև է գալիս։
Գրողը ընկնում է տարօրինակ իրադարձությունների շարքի մեջ, որոնք կապված են «գիշերամլակների» և «ակնոցավորների»՝ տարօրինակ բորոտ մարդկանց հետ, որոնք հիվանդ են գենետիկական հիվանդությամբ, որն արտահայտվում է աչքերի մոտ դեղին շրջանակների տեսքով։ Գիշերամլակները բնակվում են նախկին բորոտանոցում, քաղաքի մեծահասակ բնակչությունը վախենում է նրանցից, նրաց մեղադրելով քաղաքի բոլոր տարօրինակությունների պատճառը, սակայն դեռակասների մեծամասնությունը ուղղակի պաշտում է գիշերամլակներին, այդ թվում նաև Բանևի դուստր Իրման։ Իրմայի մտերիմ տղա Բոլ Կունացը գրողին հրավիրում է հանդիպելու դպրոցի աշակերտների հետ, որոնք նրան հիացնում են իրենց յուրատեսակ հայացքներով և վարքագծով։
Բանևը բնակվում է մեկ հյուրանոցում, որի ռեստորանում նա խմում է ամեն երեկո, մեկ առողջարանում, որտեղ բուժքույր է աշխատում նրա ընկերուհի-սիրուհի Դիանան, որը համակրում է գիշերամլակներին և նրանց դեղորայք է մատակարարում։ Գրողը մշտապես տատանվում է բորոտանոցի բնակիչների նկատմամբ իր հարաբերություններում, սակայն նրանց նկատմամբ հակակրանլի առկայության պայմաններում էլ կամոք և անկախ օգնում է նրանց, քանի որ նրանց դիմակայող ուժերը էլ նրան ավելի են անհաճո։ Գավառապետը գիշերամլակների դեմ թակարդներ է լարում, իսկ ոստիկանապետը անընդհատ բռնագրավում է բորոտանոց ուղղարկվող գրքերը (համարվում է, որ գիշերամլակների համար գրքերը սնունդ են, նրանք առանց ընթերցանության մահանում են)։ Բանևը օգնում է Դիանային թակարդից ազատել գիշերամլակին, նրա պատիվն է պահում ռեստորանում, փախցնում է ոստիկանության կողմից բռնագրավված գրքերով բեռնատարը և այն հասցնում է բորոտանոց։
Բանևը սեղանի շուրջ զրույցներում բորոտանոցի գլխավոր բժիշկ Յուլ Գոլեմի, հարբեցող նկարիչ Ռեմ Կվադրիգայի և սանիտարական տեսուչ Ֆավն Սումանի հետ քննարկում է գիշերամլակների հարցերը։ Բանևին դուր չի գալիս ոչ տեղական գավառապետը, որը հովանավորում է թշնամական սրիկաներին, ոչ զինվորականները, որոնք պահպանում են գիշերմլակներին։ Գոլեմը, սեղանի շուրջ բազմաթիվ զրույցներից մեկում, արտահայտվում է գիշերամլակների գենետիկական հիվանդության մասին։ Ըստ նրա կարծիքի, գիշերամլակները հանդտսանում են ապագա մարդկության ներկայացուցիչները, մարդկանց նոր գենետիկական տեսակը, որոնք գաղափարապես և հոգեպես գերազանցում են սովորական մարդկանց։ Նրանց հնարավորությունները մեծ են, իսկ այժմյան մարդկային տեսակի ապագան՝ սարսափելի։ Եվ լրուցակիցները գալիս են այն կարծիքի, որ թույլ չտան այդ ամենը։ Տնարավոր է այդ պատճառով էլ նրանք կենտրոնանում են երեխաների հետ շփման վրա։
Իրադարձությունները սկսում են դրամատիկական զարգացում ապրել։ Ֆավն Սումանը, պարզվում է ոչ թե սանիտարական տեսուչ է, այլ ինչ-որ գաղտնի կազմակերպության աշխատակից, ավելի հավանական է՝ օտարերկրյա գործակալ, որը բոլոր հնարավոր իվյալներն է հավաքում բորոտանոցի բնակիչների վերաբերյալ և քաղաքի բնակիչների հետ նրանց հարաբերությունների մասին։ Բանևը իմանում է, որ Սումանը մեղավոր է գիշերամլակի առևանգման մեջ, որի ակամա վկան է նա հանդիսացել և նրան ահնձնում է մարդկանց, որոնք նման են զինվորական հակահետուխուզության աշխատակիցներին։ Սումանին ձերբակալում են իր իսկ համարում և նա անհետանում է։ Կազմակերպության աշխատակիցները, որոնց Բանևը մատնել էր շինծու սանիտարական տեսուչին, Նախագահի անունից պարգևատրում են նրան «Արծաթե եռատերև» երկրորդ աստիճանի շքանշանով և հասկացնում են, որ նրա կատարած բարերարության համար Նախագահը ողորմածաբար համաձայնվել է գրողի վրայից հանել զայրույթը։ Այժմ Բանևը կարող է վերադառնալ մայրաքաղաք, ոչնչից չվախենալով և չզգուշանալով։ Սակայն նա մնում է հայրենի քաղաքում և շարունակում է հետևել տեղի ունեցող իրադարձություններին։
Քաղաքի բոլոր երեխաները ծնողներից հեռանում են ապրելու գիշերամլակների մոտ բորոտանոցում։ Գիշերամլակները սկսում են տարհանումը։ Երբ բոլոր գիշերամլակները լքում են քաղաքը, անձրևը դադարում է։ Գիշերամլակ Պավել Զուրզմանսորը՝ Դիանայի նախկին ամուսինը, հրաժեշտ է տալիս Բանևին։ Գոլեմը Բանևին հայտնում է, որ գիշերամլակները արդեն հեռացել են, չկան, չեն եղել և չեն լինի։ Ըստ երևույթին նրանք եղել են ապագայի մարդիկ (այն սարսափելի տեսքով, ինչպիսին բոլոր մարդիկ կլինեին ապագայում), որոնք վերադարձել են ետ դեպի անցյալը, որպեսզի կանխեն այդ սարսափելի հետևանքը։ Եվ, ուսուցանելով երեխաներին, նրանց հաջողվել է արդյունքում փոխել ապագան և կանխարգելել մարդկության համար նախատեսված աղետը։
Վերջինը հեռանում է Գալեմը։ Բանևը և Դիանան վերադառնում են քաղաք, որը անհետանում է արևի ցոլքերի ներքո։ Նրանք տեսնում են Իրմային և Բոլ Կունացին արդեն բավականին մեծացած և երջանիկ։ Սակայն Բանևը իր մասին ասում է հետևյալը. «այդ ամենը հիասքանչ է, սակայն ահա թե ինչ՝ չմոռանամ վերադառնալ»։
Փաստեր
Ֆավն - հին հռոմեական վախի աստվածություն, պատերազմի աստված Մարսի ուղեկիցը։ Սուման - հին հռոմեական գիշեռային կայծակի աստվածություն։ Ֆլամիններ - քուրմեր Հին Հռոմում։ Յուվենտա - երիտասարդության հին հռոմեական աստվածուհի։ Գոլեմ - հրեական դիցաբանությունում արհեստական մարդ, որը ստեղծված է կավից և տրականացնում է իր ստեղծողի հանձնարարությունները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1967 վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված ռուսական վեպեր
Սուրբ Պետրոս եկեղեցի (Անթաքիա)
Սուրբ Պետրոս եկեղեցի  (Saint Pierre Kilisesi, Արամեերեն Knisset Mar Semaan Kefa) ամենահին քրիստոնեական եկեղեցիներից մեկը։ Գտնվում է Թուրքիայի հարավում՝ Անթաքիա քաղաքում։ Քարանձավ եկեղեցի է, որը գտնվում է Ստարիուսի լեռան ժայռին։ Այն ունի 13 մ խորություն, 9,5 մ լայնություն և 7 մ բարձրություն։ Ըստ մեկ վարկածի՝ այս քարանձավն օգտագործվում էր վաղ քրիստոնյաներ կողմից և հանդիսանում է ամենահին քրիստոնեական եկեղեցիներից մեկը։
Եկեղեցու կառուցման պատմություն
Ըստ ոմանց, Անտիոքի եկեղեցու հիմնադրման մասին կարելի է գտնել Աստվածաշնչյան «Գործք Առաքելոց» գրքում (11։ 25-27), որտեղ Սուրբ Բառնաբասը գնում էր Տարսոն՝ Պողոս առաքյալին գտնելու համար։
Անտիոքում էր, որ աշակերտներն առաջին հերթին անվանվեցին քրիստոնյաներ։
։
Եկեղեցական համալիրի ամենահին վերապրած մասերը թվագրվում են առնվազն 4-րդ կամ 5-րդ դարերին, դրանք ներառում են հատակի խճանկարների մի քանի հատվածների և խորանի աջ կողմում գտնվող որմնանկարների հետքերը։ Ենթադրվում է, որ լեռնաշղթան նայող թունելը քրիստոնյաներին ծառայել է հանկարծակի արշավանքների և հարձակումների դեպքում եկեղեցուն տարհանելուն։ Ջուրը, որը թափվում է մոտակա ժայռերից, հավաքվում էր ներսից` հարբելու և մկրտության համար օգտագործվելու համար, ծխականները, ովքեր այցելեցին այս տաճար, հավաքեցին այս ջուրը հիվանդների համար (հավատալով, որ այն բուժիչ է), հոսքը նվազել է վերջին երկրաշարժերի հետևանքով ։
Առաջին խաչակրաց առաջին արշավանքի ժամանակ 1098 թվականին խաչակիրները, ժամանեցին Անտիոք, մի քանի մետրով ընդարձակեցին եկեղեցին և այն միացրին իրենց կամարների ճակատին գտնվող երկու կամարներին։ Այս ճակատը վերականգնվել է 1863 թվականին Կապուչինների կողմից, ովքեր վերակառուցել են եկեղեցին Հռոմի պապ Պիոս IX-ի պատվերով։ Ֆրանսիայի կայսր Նապոլեոն III Բոնապարտը նպաստեց նաև եկեղեցու վերականգնմանը։ փետրվարի 21-ին Անտիոքում եկեղեցու կենտրոնում տեղակայված քարե խորանի գագաթին քարե հարթակը, որը տեղադրվել էր ի հիշատակ Սուրբ Պետրոսորի։ 1932 թվականին Սրբազան Պետրոսի մարմարե արձանը տեղադրվել է խորանի վերևում։ Եկեղեցու պարտեզը հարյուրամյակներ շարունակ օգտագործվել է որպես գերեզմանատուն։ Գերեզմանոցներն ու թաղումները նույնպես եկեղեցու ներսում էին կատարվում, հատկապես խորանի շուրջը։ Եկեղեցին Թանկրեդ դ՛Օտվիլի գերեզմանն է, ինչպես նաև Երրորդ խաչակրաց արշավանքում մահացած սուրբ Հռոմեական կայսր Ֆրիդրիխ I Շիկամորուսի մնացորդներից երրորդ վերջին հանգստավայրերից մեկն է։
Չնայած այսօր եկեղեցին թանգարան է, սակայն հնարավոր է այստեղ եկեղեցական ծեսեր կատարել թանգարանների աշխատողների հսկողության ներքո՝ նախկինում թույլտվություն ստանալով քաղաքապետարանի ղեկավարությունից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրքիայի եկեղեցիներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության նախնական ցանկ Կատեգորիա:Թուրքիայի թանգարաններ Կատեգորիա:Անտիոք Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Թուրքիայում Կատեգորիա:Թուրքիայի Միջերկրածովյան տարածաշրջան Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգություն
Մոտոցիկլային սպորտ
Մոտոցիկլային սպորտ, ճանապարհային և սպորտային մոտոցիկլետներ վարելու մրցումներ։ Անցկացվում են յուրաքանչյուր դասի մոտոցիկլետի համար առանձին-առանձին։ Մոտոցիկլային սպորտի ձևերից են․ խճուղային-գծային մրցարշավ, խճուղային օղակաձև մրցարշավ (1,5 կմ-ից ավելի փակ երթուղով), մոտոցիկլետային կրոս (կտրտված տեղանքով, 1,5—5 կվ օղակաձև փակ երթուղով), մոտոցիկլետային բազմամարտ (մինչև 6 օր տևող մրցումներ), տրեկային մրցարշավ (սպիդվեյ, մարզադաշտի խարամածածկ կամ սառցապատ ուղիներով), ձևավոր վարում (արհեստական արգելքներով մրցահրապարակում), ռեկորդներ սահմանելու մրցավազք (տվյալ դասի մոտոցիկլետի առավելագույն արագության զարգացմանը նպաստող երթուղով), մոտոբոլ (մոտոցիկլետավարների թիմային խաղ գնդակով),անցկացվում են նաև մոտոռալլի, մոտոկողմնորոշում ևն։ Ռուսաստանում առաջին պաշտոնական մոտոմրցարշավը տեղի է ունեցել 1898 թվականին, Պետերբուրգի մերձակայքում։ Միջազգային մոտոցիկլետային ֆեդերացիան (ՖԻՄ) հիմնվել է 1904 թվականին։
Մոտոցիկլային սպորտը զարգացած է բազմաթիվ երկրներում։ Աշխարհի առաջնություններ խաղարկվում են բազմամարտի՝ 1913 թվականից, խճուղային օղակաձև մրցարշավի՝ 1949 թվականից, մոտոկրոսի՝ 1957 թվականից, տրեկային մրցարշավի (1949 թվականից խարամուղային, 1966 թվականից՝ սառցապատ ուղիներով)։
Հայաստանում տարածվել է 1930-ական թվականներին, ավտոմոտոսպորտի ֆեդերացիան ստեղծվել է 1961 թվականին։ Ամեն տարի անցկացվել են հանրապետական չեմպիոնատներ և ձմեռային առաջնություններ։
Կատեգորիա:Մարզաձևեր
Աիքրիզոն
Աիքրիզոն, սուկուլենտ բույս, աճում է Կանարյան և Ազորյան կղզիներում, Մադեյրայում և Մարոկկոյում, մի տեսակ հանդիպում է Պորտուգալիայում։ Աիքրիզոնը ժողովրդական լեզվով «սիրո և երջանկության» ծառ են անվանում։
Տեսակների ընդհանուր թիվը մոտ տասնհինգ է։ Սենյակային պայմաններում աճող ամենատարածված տեսակները 5-ն են։ Տեսակի ներկայացուցիչները միամյա և բազմամյա խոտանման բույսեր են, երբեմն՝ կիսաթուփ բույսեր։ Թանձրատերևուկների ֆիլոգենետիկ ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ աիխրիզոնը սերտորեն կապված է Monanthes եւ Aeonium ցեղերի հետ (երկու տեսակերն էլ Կանարյան կղզիներում էնդեմիկ են)   ։
Կանարյան կղզիներում տեսակների բազմազանությունը հայտնվում է Պալմա կղզու վրա ։
Տեսակներ
Ըստ The Plant List-ի տեղեկատվության տվյալների բազայի ցեղը ներառում է 18 տեսակ ։
Տնային աիքրիզոն
Տնային աիքրիզոնը (Aichryson x domesticum) մինչև 30 սմ բարձրությամբ ցածր թփերով և գրեթե նույն հաստությամբ բույսեր են։ Տերևներն առանց բծերի և կանաչ գույնի են լինում։ Ծաղկման շրջանը բավական երկար է։ 10-20 սմ երկարությամբ ծաղկացողունը դեղին անուշահոտ ծաղիկներ ունի։
Խիտ աիքրիզոն
Խիտ աիքրիզոնը (Aichryson sedifolium) ուղիղ, բարակ ճյուղերով, 15-40 սմ բարձրությամբ բավական խիտ կիսաթուփ է։ Տերևաթերթիկները կպչուն են, բաց կանաչ կամ դեղնականաչավուն` կարմրավուն եզրերով։ Այս տեսակի դեպքում աղվամազը բացակայում է։ Առանձնահատկությունը մասնակի տերևաթափն է, ինչը տեղի է ունենում բույսի հանգստի շրջանում։ Այս տեսակը չի հանդուրժում շատ խոնավացած հողը։ Ծաղկում է գարնանը` ապրիլ կամ մայիս ամիսներին։
Ոլորուն աիքրիզոն
Ոլորուն աիքրիզոնը (Aichryson tortuosum) ոչ մեծ դեկորատիվ կիսաթուփ է, որի տերևների տրամագիծը 15-30 սմ է կազմում։ Բաց կանաչ երանգի, մսոտ տերևները պատված են թափանցիկ մազիկներով։ Տերևաթերթիկը կարճ կոթ ունի և 2×1 սմ չափսերի է հասնում։ Ծաղկումը կարող է մինչև վեց ամիս տևել։
Կետավոր աիքրիզոն
Կետավոր աիքրիզոնը (Aichrysonpunctatum) մինչև 40 սմ բարձրություն ունեցող հյութալի կիսաթուփ է։ Ընձյուղները կանաչ-շագանակագույն են` ծածկված թափանցիկ մազիկներով։ Ընդհանուր առմամբ ցողունի աղվամազն ավելի խիտ է, քան տերևներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բույսեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Աֆրիկայի բուսականություն
Մ.թ.ա. 139
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 139
(3761) Ռոմանսկայա
(3761) Ռոմանսկայա (Romanskaya), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1936 թվականի հուլիսի 25-ին Գրիգորի Նեույմինի կողմից Սիմեիզում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,12276 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,241 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 4,0045 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2015,61 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,178606 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 16,21° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1936 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Գրիգորի Նեույմինի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Յալանկուլ (գյուղ, Բլագովարսկի շրջան)
Յալանկուլ (Яланкуль, Яланкүл), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բլագովարսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 47 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բլագովարսկի շրջանի բնակավայրեր
Գրիշինո (գյուղ, Յարցևսկի շրջան)
Գրիշինո (Гришино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Յարցևսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Յարցևսկի շրջանի բնակավայրեր
Մ.թ.ա. 141
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 141
Բժշկարան (3579)
Բժշկարան (3579), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3579 թվի տակ։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21x15 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 154 թերթից։ Գրված է միասյուն։ Կազմը` լս ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Էսկալիվադա
Էսկալիվադա, կատալոնական խոհանոցի ուտեստ։
Անվանում
Էսկալիվադա անվանումը ծագել է կատալոներեն (escalivar) բառից, որը նշանակում է ածուխի վրա տապակած։
Պատրաստման եղանակ
Պատրաստվում է տապակած սմբուկից, քաղցր պղպեղից, սոխից և լոլիկից։
Ըստ էության այն տապակած բանջարեղեն է՝ համեմված սխտորով, քացախով և ձիթապտղի ձեթով, որը մատուցվում է որպես գարնիր կամ սառը նախուտեստ։ Այն պատրաստվում է խորոված կամ ջեռոցում 200ºС ջերմաստիճանում։ Անհրաժեշտ է 30-40 րոպե տևողությամբ խորովել ամբողջական, կեղևով բանջարեղենը մինչև այն պատրաստ լինի։ Խորովելուց հետո հեռացնել կեղևը և պղպեղի սերմերը, երկարությամբ շերտատել և դասավորել սկուտեղի մեջ։ Այնուհետև ավելացվում է ծեծած սխտոր, քացախ, ձիթապտղի ձեթ։ Այս ուտեստը կարելի է պահել սառնարանում և օգտագործել հաջորդ օրը։
Խորոված բանջարեղենից կարելի է պատրաստել խյուս և սոուս այլ ուտեստների հետ օգտագործելու համար։
Մարիաննե Անդերսեն
Մարիաննե Անդերսեն (Marianne Andersen, ), նորվեգացի թեթևատլետ, Աշխարհի և Եվրոպայի առաջնության մրցանակակիր ։
Մարիաննեն աշխարհի և Եվրոպայի առաջնություններում նվաճել է 17 մեդալ ։ Քսան անգամ Նորվեգիայում առաջնություններում նվաճել է բարձր տեղեր։ 2011-2015 թվականից Անդերսենը հանդես չի եկել մրցումներում, հիմնականում դա կապված էր վնասվածքի հետ։ 2016 թվականին շարունակել է կարիերան, հաղթելով կրկին ազգային առաջնությունում և Աշխարհի առաջնությանը հավաքականի կազմում տեղ նվաճելով։ 2017 թվականին Աշխարհի առաջնությունում միջին հեռավորությունից զբաղեցրել է երկրորդ տեղը,  դրանով ձեռք բերելով հերթական մեդալը։ Դա եղել է նրա առաջին մեդալը  մեծ ընդմիջումից հետո։
Ունի ամենամեծ մարզական ծավալը (900 ժամ տարեկան) թեթև ատլետիկայի շրջանում ։ Սիրում է մարզվել վաղ առավոտյան, մարզումները սկսում էր վաղ առավոտյան 7-ին։  Ինքնուրույն սովորում է ֆիններեն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգացի մարզիկներ ըստ մարզաձևի Կատեգորիա:Նորվեգացի մարզուհիներ Կատեգորիա:Թեթև ատլետներ ըստ երկրի
Խաչափառներ
Խաչափառներ, տասոտանի խեցգետնակերպերի կարգի անողնաշարավոր կենդանիների ենթակարգ։ Խաչափառների մարմինը բաժանվում է 2 մասի՝ գլխակուրծք և փոր։ Գլխակուրծքը լայն է, եռանկյուն կամ ձվաձև, խիտինային զրահով ծածկված։ Փորը նեղ է, կարճ, գլխակրծքի տակ քաշված։ Քայլող ոտքերի առաջին զույգն ունի աքցանաձև ճանկեր, որոնք հիմնականում կերը բռնելու և մանրացնելու համար են։ Ունեն ցողունավոր աչքեր, որոնք կարող են շարժվել բոլոր ուղղություններով։ Բաժանասեռ են, էգը և արուն արտաքինից տարբերվում են։ Ապրում են ծովերում, քաղցրահամ ջրամբարներում, ցամաքում։ Զարգանում են մետամորֆոզով (բացառությամբ քաղցրահամ ջրերում ապրողների), ձվիկներից դուրս է գալիս զոեա թրթուրը, որը փոխարինվում է մեգալոպի, ապա հասուն խաչափառի։ Քաղցրահամ ջրերում ապրող տեսակները ազատ լողացող թրթուր չունեն և զարգանում են առանց մետամորֆոզի։ Խաչափառներ սնվում են անողնաշարավորներով։ Հայտնի է 4 000 տեսակ, որից 50-ը՝ նաև ՍՍՀՄ-ում։ Հայաստանի համարյա բոլոր գետերում ու գետակներում նույնպես տարածված են։ Խաչափառների առանձին տեսակներ սննդարդյունաբերական նշանակություն ունեն, որոշ խաչափառներ վնաս են հասցնում արտադրական նշանակություն ունեցող փափկամարմիններին և ձկներին։
Կատեգորիա:Խեցգետնակերպներ Կատեգորիա:Կենդանիներ այբբենական կարգով
Մ.թ.ա. 142
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 142
Նոյհյութեն (Ստորին Ֆրանկոնիա)
Նոյհյութեն (Neuhütten), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Ստորին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Կոմունան գտնվում է Մայն Շպեսարտ շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 1189 մարդ (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով)։ Տարածքը 5,95 կմ² է։ Խտությունը՝ 197 մարդ/կմ²։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 6 77 165։ Փոստային ինդեքս՝ 97843։ Հեռախոսային կոդ՝ +49 6020
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնություն 1898/1899
1898/1899 մրցաշրջանի Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնությունը տասնվեցերորդն էր։ Հաղթելով բոլոր խաղերում և ցուցաբերելով առաջնությունների պատմության մեջ ռեկորդային արդյունավետություն, իններորդ անգամ հաղթող դարձավ յի հավաքականը։
Մրցաշարը մեկնարկեց - խաղով, որում անգլիացիները ջախջախեցին մրցակցին 13։2 հաշվով, ինչը առաջնությունների ռեկորդ էր։ Հաջորդ խաղում իռլանդացիները 1։0 հաշվով հաղթելով ուելսցիներին, ինչը նրանց պարգևեց երրորդ տեղը, չնայած երկու ծանր պարտություններին։ Ապա յի հավաքականը ևս խոշոր հաշվով երկու հաղթանակ։ Անգլիացիները խոշոր հաշվով հաղթեցին ուելսցիներին ու մրցաշարի ելքը ավանդաբար վճռվեց Բիրմինհեմում կայացած - խաղում։ Մինչև վերջին րոպեները խաղի հաշիվը 1։1 էր, ինչը բավարարում էր անգլիացիներին, սակայն վերջին րոպեներին անգլիացիները խփեցին հաղթական գնդակը և նվաճեցին տիտղոսը։
Մրցաշարային աղյուսակ
Հաղթանակի համար շնորհվում էր 2 միավոր, ոչ-ոքիի համար՝ 1։
Ռմբարկուներ
<div style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; -o-column-count: 3; -ms-column-count: 3; column-count: 3;">
1 գոլ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Միացյալ Թագավորության տնային առաջնություն
Աննա Տոնելլի
Աննա Տոնելլի (Anna Tonelli, ), իտալացի դիմանկարիչ, ակտիվ գործունեություն է ծավալել 18-րդ դարի վերջին և 19-րդ դարի սկզբին, հիմնականում` Ֆլորենցիայում և Լոնդոնում։ Նա հաճախ աշխատել է դիմանկարային մանրանկարչության վրա, ջրաներկերով և պաստելներով։
Կենսագրություն
Աննա Նիսթրին ծնվել է մոտավորապես 1763 թվականին, Ֆլորենցիայում, Իտալիայում ։ 1785 թվականին նա ամուսնացել է իտալացի ջութակահար և կոմպոզիտոր Լուիջի Տոնելլի հետ. նրանք ունեցել են երկու երեխա։ Ենթադրվում է, որ նա Ֆլորենցիայում գեղարվեստի դասեր է ստացել Ջուզեպպե Պիատտոյից։
Կարիերայի սկզբում նա նկարել է Հենրի Բլունդելլի և Փովիսի կոմս Էդվարդ Քլիվի դիմանկարները ։ 1794 թվականից նա ապրել է Լոնդոնում, որտեղ նկարչություն է ուսուցանել է Քլիվի երեխաներին և ցուցադրվել է Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում 1794 և 1797 թվականներին ։ 1798 թվականից մինչև 1801 թվականը նա ուղեկցել է Քլիվների ընտանիքին Հնդկաստան կատարած ճանապարհորդության ժամանակ, որտեղ նա հիմնականում աշխատել է ջրաներկով։ Դեպի Հնդկաստան ճանապարհորդությունից հետո նա վերադարձել է Իտալիա` իր ընտանիքի հետ լինելու համար։ Նրա աշխատանքները ներառված են հանրային թանգարանների հավաքածուներում, այդ թվում` Բրիտանական թանգարանում, Հոլբուրն թանգարանում , Արվեստի ազգային պատկերասրահում և այլն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:19-րդ դարի իտալացի նկարիչներ Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ Կատեգորիա:Իտալացի նկարչուհիներ
Մախալակաուրի
Մախալակաուրի (მახალაკაური), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Խուլոյի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1045 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Խուլոյից 35 կմ հեռավորության վրա։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 82 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խուլոյի շրջան Կատեգորիա:Աջարիայի բնակավայրեր
Օսիկովի Գայ
Օսիկովի Գայ (Осиковий Гай), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Չուգուևի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Չուգուևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1996 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մ.թ.ա. 143
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 143
Ժողովածու (4442)
Ժողովածու (4442), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4442 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1870-1891 թվականներին Ղևոնդ Փիրղալեմյան, Ա. Բահատրյանց գրիչի կողմից Կ. Պոլիսում, Երուսաղեմում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 25-29×20-22 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 778 թերթից։ Գրված է միասյուն, շղագրով։ Կազմը` լաթապատ ստվարաթուղթ։ Հիշատակարաններ՝ գրչի՝ 2ա, 22ա, 58ա, 75բ, 78ա, 581ա, 667բ ։
Շենբուր
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 360 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 45 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 273 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 210-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 63։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,9 %։ 210 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 195 անձ (112 տղամարդ և 83 կին)։ Գործազուրկ են եղել 15 անձ (4 տղամարդ և 11 կին)։ 63 անաշխատունակներից 15-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 26-ը` թոշակառուներ, իսկ 22-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Օբերհաուզեն (Պայսենբերգ)
Օբերհաուզեն (Oberhausen), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Բավարիա շրջանին։ Գտնվում է Վայլհայմ Շոնգաու շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 2103 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 14,91 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 1 90 135։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Կասաբլանկա (Ուրուգվայ)
Կասաբլանկա (Casa Blanca), բնակավայր Ուրուգվայի հարավարևմտյան մասում, Պայսանդու դեպարտամենտում։ Գտնվում է դեպարտամենտի հարավարևմտյան մասում՝ Ուրուգվայ գետի ափին, դեպարտամենտի վարչական կենտրոնից՝ Պայսանդու քաղաքից մոտ 10 կմ հարավ։ Բացարձակ բարձրությունը ծովի մակարդակից 4 մետր է։
Բնակչություն
Բնակչությունը ըստ 2011 թվականի տվյալների կազմում է՝ 343 մարդ.
Աղբյուր։ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուրուգվայի բնակավայրեր
Նոսովիչի (գյուղ, Կիվերցիի շրջան)
Նոսովիչի (Носовичі), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կիվերցիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1577 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նոսովիչի գյուղում բնակվում էր 315 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,648 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 486,11 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կիվերցիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1577 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մ.թ.ա. 144
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 144
Ցիրկոնիումի կարբիդ
Ցիրկոնիումի կարբիդ, ZrC, ցիրկոնիումի միացությունն ածխածնի հետ։ Մոխրագույն, դժվարահալ (3800 °C), բյուրեղական նյութ է։ Լուծվում է արքայաջրում և տաք, խիտ ծծմբական թթվում։ Օգտագործվում է որպես մետաղների դժվարահալ ծածկույթներ, հղկանյութ, խեցանյութերի բաղադրիչ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կարբիդներ Կատեգորիա:Անօրգանական միացություններ
Ժորժի Ամադու
Ժորժի Ամադու, բրազիլացի գրող, հասարակական-քաղաքական գործիչ, կոմունիստ։ Բրազիլիայի ակադեմիայի անդամ (1961)։
Կենսագրություն
Ճանաչվել է «Կակաո» (1933), «Քրտինք» (1934) վեպերով։ 1930-ական թվականների կեսերից մասնակցել է Ազգային ազատագրական ալյանսի (միության) պայքարին, այդ տարիներին գրել է «Ժուբիաբա» (1935), «Մեռյալ ծով» (1936) և «Ավազի նավապետները» (1937) վեպերը։ Ալյանսի պարտությունից (1937) հետո բանտարկվել է, ապա դարձել վտարանդի (1941-1942)։
Վերադառնալով հայրենիք 1945 թվականին՝ Ամադուն Բրազիլիայի կոմկուսի կողմից ընտրվել է Ազգային կոնգրեսի պատգամավոր։ Կոմկուսի արգելումից (1948) հետո կրկին դարձել է վտարանդի (մինչև 1952 թվականը)։
«Հույսի ասպետի՝ Լաիս Կառլոս Պրեստեսի կյանքը» (1942, կենսագրական), «Գաբրիելան, մեխակը և դարչինը» (1958), «Դոնա Ֆլորը և նրա երկու ամուսինները» (1966) վեպերում, «Հին ծովայիններ» (1961) և «Գիշերային հովիվներ» (1964) պատմվածքների ժողովածուներում սոցիալիստական ռեալիզմի դիրքերից վարպետորեն արտացոլել է բրազիլական ժողովրդի կյանքը։
Ամադուն խաղաղության համաշխարհային խորհրդի անդամ էր, «Ժողովուրդների միջև խաղաղության ամրապնդման համար» լենինյան մրցանակի դափնեկիր (1951)։
1953 թվականին այցելել է Հայաստան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլացի գրողներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ Կատեգորիա:Կոմունիստ գրողներ Կատեգորիա:Լրագրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրազիլացի վիպասաններ Կատեգորիա:Փաստաբաններ Կատեգորիա:Բրազիլացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Բրազիլացի սոցիալիստներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ Կատեգորիա:Լենինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրազիլացի կոմունիստներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Էկվադորյան սուկրե
Էկվադորյան սուկրե (Sucre կամ Sucre ecuatoriano), Էկվադորի դրամական միավորը 1884 թվականից մինչև 2000 թվականը։ Անվանվել է երկրի ազատարար Անտոնիո Խոսե Սուկրեի պատվին։
2000 թվականի ապրիլին սուկրեն աստիճանաբար սկսեց փոխարինվել դոլարով, փոխարժեքը սահմանվեց 1 դոլար = 25000 սուկրե։ 2000 թվականի սեպտեմբերի 10-ից Էկվադորի միակ վճարային միջոցը դարձել Է ԱՄՆ դոլարը։ Ընդ որում, Էկվադորի Կենտրոնական բանկը շարունակում է թողարկել սեփական կոտորակային արժույթը՝ էկվադորյան սենտավոն ։
Թղթադրամներ
19-րդ դար
20-րդ դար
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շրջանառությունից հանված դրամներ Կատեգորիա:Էկվադոր Կատեգորիա:Դրամական միավորներ Կատեգորիա:Էկվադորի պատմություն Կատեգորիա:1884 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Դրամագիտություն Կատեգորիա:Դրամական միավորներ ըստ երկրի
Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնություն 1883-1884
1883-1884 մրցաշրջանի Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնությունը առաջին միջազգային ֆուտբոլային մրցաշարն էր, որը խաղարկվում էր Մեծ Բրիտանիայի գլխավոր ժողովուրդների հավաքականների՝ յի, յի, ի և յի հավաքականների միջև։ Միջազգային հանդիպումները մեկնարկել էին դեռ 1872 թ. Անգլիայի և Շոտլանդիայի հավաքականների միջև հանդիպմամբ, որոնք սկսեցին անցկացվել ամեն տարի։ 1876 թ. դրանց սկսեցին մասնակցել Ուելսի, իսկ 1882 թ. ՝ Իռլանդիայի հավաքականները։ 1883 թ. այդ չորս երկրների ֆուտբոլային ղեկավար մարմինները գումարեցին համաժողով, որում վճռվեց միասնականացնել խաղի կանոնները (մինչ այդ չորս ասոցիացիաներից յուրաքանչյուրը կիրառում էր իր կանոնները) և ստեղծվեց Ֆուտբոլային ասոցիացիաների միջազգային խորհուրդը և հիմնադրել նշված չորս հավաքականների մասնակցությամբ ամենամյա մրցաշար։ Ըստ այդմ, թիմերը պետք է խաղային իրար հետ մեկական անգամ՝ շրջանաձև մրցակարգով։ Այս մրցաշարը շատերի կողմից համարվում է առաջիկա 46 տարիների համար գլխավոր միջազգային մրցաշարը։
Մրցաշարն անց էր կացվում անսովոր ձևաչափով՝ նախ յի հավաքականն անցկացրեց իր բոլոր երեք խաղերը՝ բոլորում էլ պարտվելով խոշոր հաշիվներով։ Ապա տեղի ունեցավ Անգլիայի և Շոտլանդիայի հավաքականների միջև վճռորոշ խաղը, որում համառ պայքարում նվազագույն հաշվով հաղթեցին շոտլանդացիները։ Ապա իր մնացած երկու հանդիպումներն անցկացրեց Ուելսի հավաքականը՝ երկուսում էլ պարտվելով խոշոր հաշիվներով։ Շոտլանդիայի հավաքականը դարձավ Մեծ Բրիտանիայի առաջին տնային առաջնության հաղթողը։
Մրցաշարային աղյուսակ
Հաղթանակի համար շնորհվում էր 2 միավոր, ոչ-ոքիի համար՝ 1։
Ռմբարկուներ
<div style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; -o-column-count: 3; -ms-column-count: 3; column-count: 3;">
1 գոլ
Կատեգորիա:1883 ֆուտբոլում Կատեգորիա:1884 ֆուտբոլում Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Միացյալ Թագավորության տնային առաջնություն
Գրիշկինո (գյուղ, Ստարիցկի շրջան)
Գրիշկինո (Гришкино), գյուղ Ռուսաստանի Տվերի մարզի Ստարիցկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 14 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Տվերի մարզի Ստարիցկի շրջանի բնակավայրեր
Մ.թ.ա. 145
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 145
Յալգա (քաղաքատիպ ավան, Սարանսկ քաղաքային օկրուգ)
Յալգա (Ялга), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Մորդովիա հանրապետության Սարանսկ քաղաքային օկրուգի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5774 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մորդովիա հանրապետության Սարանսկ քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
Նուվոլենտո
Նուվոլենտո  (Nuvolento), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3516 մարդ, խտությունը՝ 502 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 7 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 25080։ Հեռախոսային կոդ՝ 030։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մշակ
Մշակ, լայն առումով հողի մշակությամբ զբաղվող, երկրագործ, վարձու աշխատող, բանվոր։ Հին Հայաստանում մշակ են կոչվել արքունի և տաճարային տիրույթներում աշխատող շինականները։ Մշակ կոչվել է այն հողագործը, ով մշակել է ուրիշի հողը, ունեցել սեփական տուն, ընտանիք։
Միջնադարյան Հայաստանում մշակները կախյալ գյուղացիների այն խավն էին, որոնք կորցնելով իրենց հողակտորը, հաճախ նաև արտադրության գործիքները, վարձակալվում էին հողատեր-ֆեոդալների մոտ և աշխատում նրանց հողատիրույթներում։
Ուշ միջնադարյան Հայաստանում մշակ էին համարվում աշխատավոր գյուղացիության բոլոր խավերը, ինչպես նաև վարձով աշխատող քաղաքաբնակները։ XIX դարի և XX դարի սկզբին մշակ են կոչվել ընդհանրապես երկրագործները, վարձու աշխատողները, բանվորները։ Փոխաբերական իմաստով՝ որևէ բնագավառի (արվեստի, գիտության, կրոնի և այլն) աշխատող։
Կատեգորիա:Երկրագործ
Մարյամ (արջ)
Մարյամ, Մոսկվա յի կենդանաբանական այգու 1944-1950 թվականների հավաքածուի ձեռքի շագանակագույն արջ, դերասան Պավել Կադոչնիկովի գործընկերը «Վիպակ իսկական մարդու մասին» ֆիլմում (1948)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1944 թվականի մարտին, և դեռ նորածին ժամանակ նրան վերցրել են սահմանապահները՝ ստիպված լինելով սպանել նրա մորը ։Սահմանային հատվածում նա ստացել է Մարյամ մականունը և իր հազվագյուտ բնավորության շնորհիվ դարձել է համընդհանուր սիրելի։ Նրան խնամում էր Սերժանտ Պետրովը և իր ազատ ժամանակը անցկացնում էր արջուկի հետ։ Սակայն օրըստօրե մեծացող արջին սահմանի զորամասում միայնակ թողնել չէր կարելի։ Այդ ժամանակ սերժանտ Պետրովը հուլիսին արձակուրդ էր մեկնում:Ճանապարհը անցնում էր Մոսկվայի միջով:Նա որոշեց ձեռքի Մարյամին նվեր հանձնել Մոսկվայի կենդանաբանական այգուն։ Վերա Չապլինի արխիվում պահպանվել են մի քանի լուսանկարներ, որոնք արվել են 1944 թվականի ամռանը։
Կենդանաբանական այգում արջուկին տեղավորել են Ձագուկների հրապարակ ում, որը Հայրենական մեծ պատերազմ ի ավարտին վերսկսել է իր աշխատանքը, սակայն Մարյամը այնտեղ չէր շփվում կենդանիների հետ,քանզի սովոր էր մարդկային շփմանը։ Ստիպված եղան Մարյամին տեղավորել առանձին վանդակում և նրա վարժեցմամբ զբաղվում էր Չապլինայի աշակերտուհի Գալինա Բոգդանովիչը։
Ցավոք այստեղ նույնպես Մարյամը խուսափում էր շփումից։ Նրա միակ ընկերն էր վեց ամսական էրդելտերիեր Ջեքը, ում հետ նա այնքան էր ընկերացել, որ ձմռանը նրանց տեղավորել էին նույն վանդակում, ուր տեղադրեցին նաև փակ վանդակ:Կարճ ժամանկում յուրաքանչյուրն իր անկյունը ընտրեց:Մարյամը տեղավորվել էր ելքի մոտ, իսկ ինչ վերաբերում է Ջեքին, ապա նա միշտ թաքնվում էր Մարյամի հետևում։ Արջի մեջքի ետևում տաք էր և քամին բոլորովին չէր փչում։ Դրանից հետո Մարյամն էլ ավելի ընտելացել էր Ջեքին ու հիմա էլ չէր ցանկանում բաժանվել նրանից, նույնիսկ արտագնա մեկնումներին։ Երբ նրան փորձեցին հանել ելույթի, իսկ շանը թողնել,նա գոռում էր, համառում և ոչ մի դեպքում չէր ուզում մենակ մտնել մեքենայի մեջ ։ Մեկամյա արջի հետ դժվար էր, և ստիպված էին նրա հետ միասին վերցնել նաև Ջեքին ։ Նրանց միասին էին բեմ հանում։ Ընդ որում, երբ արջուկը երբեմն համառում էր, Ջեկը բռնում էր նրա ականջից ու քարշ տալիս իր հետևից:Նման վերաբերմունքից Մարյամը չէր բարկանում, այլ հակառակը` անմիջապես հանգստանում էր և հնազանդորեն հետևում շանը:Բայց ձեռքի Մարյամը արդեն սովոր է շփվել միայն մարդկանց հետ և չի ցանկանում ծանոթանալ այլ կենդանիների հետ։ Նա ստիպված է եղել նրան տեղավորել արտագնա կենդանիների բաժնում, որտեղ նրա հետ սկսել է զբաղվել Գալինա Բոգդանովիչը։
Նման վերաբերմունքը այնքան սովորական էր Մարիամի համար, որ նույնիսկ չափահաս դառնալուց հետո նա միշտ պատրաստ էր ենթարկվել իր ընկերոջը։ Երբ չորսամյա Մարյամին տեղափոխեցին Զվենիգորոդ ՝ «Պատմություն իսկական մարդու մասին» ֆիլմի նկարահանումների համար, նրա հետ վերցրին նաև Ջեքին։  Նկարահանումները տեղի են ունենում անտառում։ Նկարահանվող դրվագներից մեկի ժամանակ Մարիամը անսպասելիորեն ընկնում է փոսի մեջ, վախեցած ոռնոցով դուրս է թռչում և թաքնվում անտառում։ Ռեժիսորը, օպերատորն ու արտիստները նետվում նրա հետևից, թավալվելով խորը ձյան մեջ, բայց այդպես էլ չեն գտնում։ Այդ ժամանակ հիշում են Ջեքի մասին։ Բաց են թողնում նրան։ Շունը նետվում է արջի հետևից ու անհետանում անտառում։ Նկարահանող խումբը սկսում է փնտրել կենդանիներին կրկնակի հետքով` արջի ու շան։ Երբ խումբը վերջապես մոտեցավ այն վայրին, որտեղ կանգ էին առել գազանները, նրանք տեսան, որ Ջեքը ատամներով ամուր բռնած է Մարյամի ականջից և թույլ չի տալիս նրան հանկարծակի շարժումներ անել։
Ամենապատասխանատուն այն հատվածի նկարահանումն էր, որում մի կադրում արնախում արջը հոտոտում էր ձյան վրա պառկած գլխավոր հերոսի դեմքը և պատառոտում նրա վերարկուն։ Նախապատրաստական փուլում նույնիսկ պատրաստվում էին մարդու փոխարեն մոմե տիկնիկ օգտագործել այդ կադրում, սակայն Կադոչնիկովը, որը վերջերս «Ռոբինզոն Կրուզո» (1946) ֆիլմում հաջողությամբ նկարահանվել էր Մոսկվայի կենդանաբանական այգու ձեռնասուն կենդանիների հետ, հրաժարվեց կադրում տիկնիկ օգտագործելուց։ Նա, ի դեպ, ինքն էր առաջարկել ռեժիսորին աշխատել կենդանաբանական այգու «զուգընկերուհու» հետ։ Նկարահանումներից բավականին վաղ Կադոչնիկովը սկսել է ընտելացնել Մարյամ արջին։ Նա այցելում էր կենդանաբանական այգի, կերակրում նրան, փաղաքշում, տանում զբոսանքի, ծանոթանում արջի բնավորության և սովորությունների հետ։ Այնուամենայնիվ, հիմնական հատվածի նկարահանման օրը բոլորն անհանգստանում և հուզվում էին։  Ոչ ոք չգիտեր, թե արջը իրեն ինչպես կդրսևորի։ «Իսկ եթե հանկարծ հարձակվե՞ր պառկած մարդու վրա և վնասեր նրա դեմքը ․․․Կադոչնիկովը պառկել  էր։ Նա իր դեմքին զգում էր արջի շնչառությունը։ Մի կերպ կառավարում էր իրեն, որպեսզի չփախչի և շարունակում էր ձևացնել, թե մահացած է»  ։  Հատվածի բարեհաջող նկարահանումից հետո բոլորը շոյում էին Մարյամին և հարցնում Կադոչնիկովին, թե ինչպես էր նա իրեն զգում նկարահանման ժամանակ։ Նա անկեղծ խոստովանում է, որ այնքան էլ իրեն լավ չէր զգում նկարահանման ընթացքում, հատկապես այն պահին, երբ արջը շատ էր մոտեցել իր դեմքին։ Բարեբախտաբար, արջը սահմանափակվել է դերասանի դեմքի շպարը լիզելով։  Մոսկվա վերադառնալուց հետո Կադոչնիկովը հաճախ այցելել է կենդանաբանական այգի՝ իր զուգընկեր Մարյամին տեսնելու ։
Մինչև 1950 թվականը Մարիամն ու Ջեկը Մոսկվայի կենդանաբանական այգում են բնակվել։ Վեցամյա Մարիամն այնքան ընտանի էր, որ երիտասարդ բնասերները հեծնում էին նրան ։ Բայց այդ տարի Մարյամին դադարեցին դասախոսությունների տանել, որովհետև նա խափանել էր դպրոցականների հետ հերթական հանդիպումը․ պատահաբար կապանքներից ազատվելով նա բեմի փոխարեն գնացել էր բուֆետ և ոչ միայն կերել բոլոր քաղցրավենիքներն ու մրգերը, այլև հասցրել գինի խմել։ Շուտով Մարյամին տեղափոխեցին կենդանաբանական այգու նոր տարածք՝ «Օձերի կղզում» գտնվող մի լայնարձակ փարախ՝ Շալուն անունով արջի հետ։ Առաջին ամսում Մարյամին դուր էր գալիս իր նոր ընկերը, բայց որոշ ժամանակ անց սկսեց կարոտել Ջեկին։ Ստիպված նրան ու Ջեկին նույն վանդակ տեղափոխեցին։ 1950 կամ 1951 թվականին Մարյամը քոթոթներ ունեցավ Մոսկվայում մնացած Շալունից։ Ջեկը դարձավ այդ քոթոթների «խորթ հայրը»։
Գեղարվեստական հերոսուհի
1950-ական թվականների սկզբին Վեռա Չապլինան պատմվածք է գրել «Մարյամ և Ջեկ» վերնագրով, որը զետեղել է իր «Կենդանաբանական այգու ընտանի կենդանիները» (1955, լուսանկարներ՝ Ա․ Անժանովա) գրքում։ Նրա սյուժեի գագաթնակետն է դարձել ֆիլմի հատվածների շարքը։ Չապլինան, որն անձամբ ներկա էր եղել ֆիլմի նկարահանումներին, պատկերավոր նկարագրել է արջի հետ Պավել Կադոչնիկովի աշխատանքը, գովաբանելով վերջինիս ինքնատիրապետումն ու հումորի զգացումը։ Հիշատակել է նաև, որ Մարյամը կանխատեսելի և բարեհոգի բնավորություն ուներ, ինչը արջերի մոտ հազվադեպ է հանդիպում։
«Մարիամ ու Ջեկ» պատմվածքը տասնյակ անգամներ հրատարակվել է Ռուսաստանում և թարգմանվել ճապոներեն, գերմաներեն և ռումիներեն  ։
Սելենե
Սելենե (Σελήνη, ), հին հունական դիցաբանության մեջ լուսնի տիտանուհի-աստվածուհի, որը նաև հայտնի էր MENA (MENA) անվան տակ։ Սելենեն տիտան Հիպերիոնի և տիտանուհի Թեայի դուստրն է, արև-Հելիոսի և արշալույս Էոսի քույրը։ Նա վարում է իր կառքը ողջ երկնքով մեկ։ Լուսնի աստվածուհուն, ըստ տարբեր առասպելների, վերագրվում են մի քանի սիրեցյալներ, այդ թվում են՝ Զևսը, Պանը և մահկանացու Էնդիմիոնը։
Նրա հռոմեական համարժեք աստվածուհին էր Լունան։
Սելենե աստվածուհու նախատիպը հավանաբար հանդիսացել է հին Միջագետքյան աստվածուհի՝ Սինիրիսը /Սին/, որը Արարատյան (ՈՒրարտական) դիցարանում հիշատկվում է Սելարդե /Շելարդի/ անվանաձևով (ներկայիս հայերենում տարածված է՝ Լուսինե կանացի անվանումով)։
Անվանում
Անվան ստուգաբանությունը բավականին անորոշ է, բայց եթե այդ անունը հունական ծագում ունի, ապա, ամենայն հավանականությամբ, այն կապված է Selas (σέλας) բառի հետ, որը նշանակում է "լույս"։ Ճիշտ այնպես, ինչպես Հելիոսին իր նույնականացման համար Ապոլլոնի հետ կոչում էին Ֆեբ, Փեբ Phoebus ("պայծառ"), Սելենեն իր նույնականացման համար Արտեմիսին, սովորաբար կոչում էին Փեբե, Ֆիբի Phoebe (կանացի ձև)։ Բնօրինակ, իրական Փեբեն (Phoebe) հունական դիցաբանության մեջ Սելենեի մորաքույրն է, տիտանուհի Լետոի և Աստերիայի մայրն է և Ապոլլոնի, Արտեմիսի ու Հեկատեի տատն է։ Ինչպես և Արտեմիսին, այնպես էլ Սելենեին երբեմն կոչում էին Սինթիա (Cynthia)։
Ծագում
Սովորաբար Սելենեի ծագումը կարծիքը տրվում է Հեսիոդոսի կողմից։ Թեոգոնիայում, արևի աստված Հիպերիոնին իր քույր՝ Թեան պարգևում է մի շարք զավակներ՝ "Մեծն Հելիոսին, մաքուր Սելենեին և Էոսին, ով լուսավորում է այն ամենը, ինչ երկրի վրա է, և անմահ աստվածներին, ովքեր ապրում են լայն երկնքում"։
Հոմերոսյան Օրհներգում Հելիոսին ակնհայտ երևում է այս ավանդույթը. "Հիպերիոնը ամուսնացավ իր քրոջ՝ փառահեղ Էվրիփեսայի հետ, ով ծնեց նրան սիրելի երեխաներ՝ ծիածանով զինված / վարդով զինված – Էոսին, շքեղ հյուսերով Սելենեին, և անխոնջ Հելիոսին"։ Այստեղ Euryphaëssa ("լայն փայլով") հավանաբար Թեայի մակդիր, կոչումն է։
Այլ աղբյուրներում, Սելենեն համարվում է տիտան Պալանտոսի (Պալլասի) կամ Հելիոսի դուստր։
Սիրահարներ և ժառանգներ
Սելենեի ամենահայտնի սերն էր Էնդիմիոնը։ 7-րդ դարի վերջին 6-րդ դարի սկզբին բանաստեղծ Սափոն էր ըստ երևույթին, նշել իր աշխատանքներում Սելենեի և Էնդիմիոնի սիրո պատմությունը։ Սակայն, առաջին անգամ նրանց սիրո պատմությունը իհայտ է գալիս մ.թ.ա. երրորդ դարում Ռոդոսցի Ապոլոնիուսի Արգոնավորդներ պոեմում, որը պատմում է Սելենեի "խելագար կրքի" մասին և նրա այցելելությունները "արդար Էնդիմիոնին" մի քարայրում Լաթմոս լեռան վրա։
"Կտրելով ամբողջ երկնակամարը՝ Լուսին դիցուհին իջնում է Կարիայի Լաթմոս լեռան խորունկ անձավը։ Այնտեղ, ընկղմված է հավերժական նիրհի մեջ, պառկած է գեղեցիկ Էնդիմիոնը։ Սիրում է նրան Սելենեն. հակվում է նիրհող Էնդիմիոնի վրա, գուրգուրում ու սիրո խոսքեր շշնջում։ Բայց ննջող Էնդիմիոնը նրան չի լսում. դրանից է, որ այդքան տրտում է Սելենեն. թախծոտ է նրա լույսը, որով գիշերը նա ողողում է երկիրը։"
Ըստ Նոնի Սելենեն և Էնդիմիոն հանդիսանում էին Նարգիզի (Նարկիսոս) ծնողներ, չնայած այլ այլ աղբյուրներում՝ Օվիդի Կերպարանափախություններ, Նարգիզը համարվում էր գետերի աստված Կեփիսոսի և հավերժահարս Լավրիոնեի որդին։
Ցիցերոնը կարծես թե Սելենեին նշանակել էր, տեսնում էր Էնդիմիոնի քնի պատասխանատուն, այնպես, որ "նա կարող էր համբուրել նրան քնած ժամանակ"։
Այլ կարծիքներ, մեկնաբանություններ
Հեսիոդոսը փաստում է, որ Նեմեյան առուծի ծնողը Էքիդնան է եղել, չնայած նա միևնույն ժամանակ ակնարկում է, որ Սելենեն խաղացել է ոչ պակաս դեր նրա կյանքում։
Լուսնի երկանիվը
"Ահա, ասես թեթև հրացոլք երևաց արևելքում։ Հրացոլքը գնալով ավելի ու ավելի շիկանում է։ Լուսին-Սելենե դիցուհին է դուրս գալիս։ Կեռ եղջերավոր եզներով հանդարտ տանում են նրա երկանիվը երկնքով։ Դանդաղահաս, վսեմաշուք՝ ընթանում է երկնքով Լուսին աստվածուհին իր երկար ու ճերմակ զգեստը հագին, լուսնի մանգաղը՝ գլխանոցի վրա։ Նա խաղաղ լուսավորում է քնած երկիրը՝ ամեն ինչ ողողելով արծաթավուն փայլով։"
Վաղ 5-րդ դարի կարմրաքանդակ գավաթի վրա էր պատկերված Սելենեի ամենավաղ հայտնի պատկերը, որտեղ նա կառքի մեջ էր։ Կառքը լծված էր թևավոր ձիերով։ Շատ հաճախ Լուսնի կառքը նկարագրված էր որպես արծաթյա, սակայն այլ աղբյուրներում նշված էր, որ կառքը եղել է ոսկյա։ Եվ մինչ արևի երկանիվը լծված էր չորս ձիերով, Սելենեի, որպես կանոն, լծված էր երկու ձիերով, որոնց Օվիդիոսն բնութագրում էր որպես "ձյան պես սպիտակ"։ Նաև ձիերի փոխարեն երբեմն պատկերված էին լինում եզներ կամ գոմեշներ (խոշոր եղջյուրավոր անասուններ)։
Նկարագրություններ
Սելենեի տեսքի մասին, դիմագծերի և այլն նկարագրությունները բավականին սակավ են։
Երեք վաղ աղբյուրներում նշվում է Սելենեի մազերը։ Թե Հելիոսի Օրհներգում և թե Սելենեի Օրհներգում օգտագործվում է εὐπλόκαμος բառը, որը ունի տարբեր թարգմանություններ՝ "հարուստ", "պայծառ" կամ "գեղեցիկ մազերով", այստեղից էլ հնարավոր է, որ Էպիմենիդեսը օգտագործում "սիրուն մազերով" մակդիր։
Էսքիլոսը (Aeschylus) կոչում է Սելենեին "գիշերվա աչք"։
Օռփիկների Օրհներգում Սելենեն ստանում է պոզեր և ջահ, նկարագրում են նրան որպես "բոլորին տեսնող, ամենատես", "իմաստուն", ձիեր սիրող, զգոն։ Հնում, Սելենեի գեղարվեստական պատկերացումները ներառված էին քանդակազարդերում, ծաղկամանների գեղանկարներում, մետաղադրամների և ակնեղենի վրա։ Վաղ 5-րդ դարում մ.թ.ա., կարմիր կավե կիսանդրի վրա պատկերված էր Սելենեն կիսալուսին ճակատին։ Հետագա արվեստներում, ինչպես և մյուս երկնային աստվածությունները, ինչպիսիք են՝ Հելիոսը, Էոսը և Նիկտան ("գիշեր"), Սելենեն էր ճանապարհորդում էր, վարում էր իր երկանիվը ողջ երկնքով մեկ։ Նա սովորաբար պատկերված էր լինում իր երկանիվը վարելիս, կամ ձիավարում էր կողաթամբով (երբեմն եզի, ցուլի, էշի, կամ խոյի վրա)։ Սելենեն և Հելիոսը պատկերված էին Աթենասի (Պարթենոնի արևելյան ճակատում) և Աֆրոդիտեի (Զևսի արձանի բազայի վրա) ծնունդի ժամանակ։ Սելենեն նույնպես հայտնվում է ձիով Գիգանտոմաքիայի ժամանակ, նա պատկերված է Պերգամոն Խորանի ֆրիզի վրա։