cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էլեֆսիս
Պատմություն
Մոտավորապես մ․թ․ա․ 7-րդ դարում մտել է Հին Աթենքի կազմի մեջ ։
Վուտոն
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Էլեֆսիս
Պատմություն
Էլեֆսիսը եղել է Դեմետրայի և Պերսեփոնեի պաշտամունքի կենտրոն։
Վուտոն
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Էլեֆսիս
Պատմություն
396 թվականին քաղաքը ավերվել է գոթերի կողմից։
1835 թվականին ստեղծվել է համայնքը, 1912 թվականին՝ Էլեֆսիս միությունը ։
Վուտոն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Էլեֆսիս
Հնագիտական պեղումներ
1882 թվականից պեղումները բացվել են․
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Հին Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Հին Հունաստանի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանության աշխարհագրություն
Գեջադաղ
Գեջադաղ, լեռ Թուրքիայի Կարսի մարզում, Կարսի սարահարթում, Հաջիխալիլ գյուղից 7-8 կմ հարավ-արևելք։ Բարձրությունը 2700 մետր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կարսի մարզի լեռներ
Ռոքա դե Բալդի
Ռոքա դե Բալդի (Rocca de' Baldi), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1669 (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 64 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 26կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12047։ Հեռախոսային կոդ՝ 0174։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Մագնը Կուենոյից ։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Հավասարասրուն եռանկյուն
Հավասարասրուն եռանկյուն, այն եռանկյունն է, որի 2 կողմերը իրար հավասար են։ Հավասար կողմերին անվանում են սրունքներ, իսկ երրորդ անհավասար կողին՝ հիմք։
Հատկություններ
1 Հավասարասրուն եռանկյան գագաթից իջեցված միջնագիծը և կիսորդ է և բարձրություն։
2 Հավասարասրուն եռանկյան հիմքին առընթեր երկու անկյունները իրար հավասար են։
3. Եթե եռանկյան երկու անկյունները հավասար են, ապա եռանկյունը հավասարասրուն է։
4. Եթե եռանկյան մեջ հավասար կողմրին տարված միջնագծերը հավասար են
Սորոկինսկի շրջան (Տյումենի մարզ)
Սորոկինսկի շրջան (Сорокинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տյումենի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բոլշոե Սորոկինո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2700 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 10052 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,72 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյումենի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Գոչան (ջրվեժ)
Գոչան , ջրվեժ Թուրքիաում, Խարբերդի նահանգում, Ակն քաղաքի մոտ, Գոչան գետակի վրա ։
Ավաշ (գետ)
Ավաշ (հնացած անունը՝ Հավաշ ) (አዋሽ), գետ Եթովպիայում՝ Արևմտյան Աֆրիկայի ռիֆտային հովտի հյուսիսային մասում։ Գետահովտի բերրի հողերը օգտագործվում են բամբակի և շաքարեղեգի աճեցման համար։ Գետի ափերին տեղակայված խոշոր քաղաքներն են Հելեմսոն, Հոուանեն, Տենդահոն և Ասայիտան։
Ամզարա
Բնակչությունը
1959 թվականի տվյալներով, գյուղն ուներ 32 բնակիչ, հիմնականում հայեր, իսկ 1989 թվականին, գյուղում ապրում էր ընդամենը 2 մարդ , կրկին հայեր ։
Գոչան (ջրվեժ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի ջրվեժներ Կատեգորիա:Խարբերդի նահանգ
Ավաշ (գետ)
Ջրագրություն
Ավաշը Օրոմի և Աֆար շրջանների տարածքում տեղակայված անջրթող շրջանի հիմնական գետն է։ Գետի ակունքը տեղակայված է Ադիս Աբեբայից արևմուտք․ գետը սնվում  է Շալա, Աբիյատա, Լանգանո և Զիվայ լճերից,  հիմնական վտակներն են Քեսեմը, Կաբեննան և Լեդին։ Գետի հորդացման ժամանակահատվածում ջուրը բարձրանում է մինչև 15-20 մետր։
Գետն սկիզբ է առնում Գինչի բնակավայրի մոտ՝ Կորե և Կորենսա գետերի միախառնումից:
Ամզարա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր
Ավաշ (գետ)
Ջրագրություն
Գետը թափվում է Աբբե լճի մեջ Ջիբութիի հետ սահմանի մոտ՝ Ադենի ծոցի արևմտյան եզրից մոտ 100 կմ հեռավորության վրա։ Երաշտային տարիներին գետը տրոհվում է աղի լճերի շղթայի Դանակիլ իջվածքում՝ չհասնելով Աբբեին ։
Պատմություն
Մարդը Ավաշի հովտում ապրել է Homo-ի ծագման ժամանակներից։ Այստեղ նաև հայտնաբերվել են նախապատմական հոմինիդների (ավստրալոպիտեկ) բազմաթիվ մնացորդներ ։ Հնագիտական գտածոները մոտ 3-4 միլիոն տարեկան են և վկայություն են մարդու էվոլյուցիայի մասին։ 1974 թվականին հայտնաբերվել է հայտնի Լյուսիի կմախքի 52 հատվածները։ 1980 թվականին գետի ստորին հոսանքի հովիտն ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում։
Առաջին եվրոպացին, որը 1933-1934 թվականներին անցել է գետի ափով՝ Ավաշ քաղաքից մինչև Աուսա սուլթանություն, եղել է Ուիլֆրիդ Թեսայջերը։ Նա այցելել Աբբե լիճ և արշավախումբը վարել դեպի արևելք՝ Թաջուրի ծոցի մոտ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աֆրիկայի գետեր Կատեգորիա:Եթովպիայի գետեր Կատեգորիա:Եթովպիայի բնություն Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության նախնական ցանկ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Եթովպիայում
Եղեգիք
ԵՂԵԳԻՔ (Եղեգիս, Եղեգյաց ավան, Եղեգս, Եղեգք, Սմբատաբերդ), ավան, բերդ, գյուղաքաղաք, բերդաքաղաք, քաղաք Մեծ Հայքի Սյունիք աշխարհի Վայոց ձոր գավառում։ Օտարների մոտ աղավաղելով` այդ անունը մեզ է հասել Ալայազ տարբերակով։ Միջին դարերում Եղեգիքը կոչվել է Եղեգյաց ձոր, որ ուղիղ իմաստով ստուգաբանում են եղեգների ձոր։ Տարբեր ժամանակներում այն եղել է տարբեր կարգերի բնակավայր` գյուղ, ավան, գյուղաքաղաք, քաղաք և նույնիսկ մայրաքաղաք, ինչպիսին այն երբեմն համարել են իշխանանիստ եղած ժամանակներում՝ 10-13-րդ դարերում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով
Բայանդուր (գետակ)
Բայանդուր , գետական Հագարիի ավազանում, նրա աջ վտակ Աղօղլանի, այժմ՝ Ահմեդլու, աջ օժանդակը։ Մայր գետին է միանում Գորիսի շրջանի Բայանդուր գյուղից 5 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Երկարությունը 14 կմ է։ Բայանդուր գոտի ավազանում կան բրգանման բնական գոյացումներ։ Գետի ջուրը մաքուր է, քաղցրահամ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աղօղլան գետի վտակներ Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության գետեր
Լորեն Լեպկուս
Լորեն Լեպկուս (Lauren Lapkus, ), ամերիկացի դերասանուհի և կատակերգու ։
Կենսագրություն
Լեպկուսը ծնվել է Էվանստոնում (Իլինոյս նահանգ) և 2008 թվականին ավարտել է ԴըՓոլի համալսարանը ։ Այդ ժամանակ նա սկսեց խաղալ տեղի բեմում ։ Լոս Անջելես տեղափոխվելուց հետո 2012 թվականին նկարահանվեց NBC սիթքոմներից մեկում՝ «Ու՞ր ես դու, Չեսլի» ։ Ինչպես նաև նա հյուրընկալվել է Լինում է ավելի վատ, «Գեղեցկուհին Կլիվլենդում» և «Ստերի կացարան»։ 2013 թվականին, Լեպկուսը նկարահանվեց «Ջո, Ջո և Ջեյն»–ում, իսկ հետո միացել է «Ծիրանագույն՝ ժամանակի հիթ» հեռուստասերիալին երկրորդական դերով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կատակերգուներ
Սոմերսեթ հաուս
Սոմերսեթ հաուս (Somerset House), կլասիցիզմի ոճով կառուցված հասարակական շենք։ Շենքը տարածվում է Լոնդոնի Թեմզա և Ստենդոմ թաղամասերի միջև, Վաթեռլոո կամրջից՝ հարավային կողմ։ Մտնում է աշխարհի ամենաշատ այցելվող թանգարանների ցուցակի առաջին քսանյակի  մեջ ։
Պատմություն
XVI դարի կեսին դուքս Էդվարդ Սեյմուրը կառուցեց իր քաղաքային առանձնատունը ներկայիս Սոմերսեթ հաուսի տեղում։ Էդվարդ Սեյմուրը Սոմերսեթի առաջին դուքսն է եղել, ով երիտասարդ Էդուարդ VI-ի հարազատ հորեղբայրն էր և խորհրդականը։ Իր քմահաճ և ինքնասածի բնավորության պատճառով՝ դուքսը բավականին շուտ խայտառակվեց, իսկ Սոմերսեթ հաուսը առգրավվեց պետական գանձարանի կողմից։ Մարի Թյուդորի գահակալության ժամանակ Սոմերսեթում ապրել է իր քույր՝ Եղիսաբեթ I-ը, իսկ XVII դարում թագավորներ՝ Հակոբ Ա-ի, Չարլզ I Ստյուարտի, Չարլզ II Ստյուարտի կանայք։ Հակոբ Ա-ի կինը՝ թագուհի Աննա Դանիացին, Սոմերսեթ Հաուսում իր բնակվելու ժամանակ, որոշեց վերակառուցել շենքը և այդ նպատակով հրավիրեց հայտնի ճարտարապետ Ինիգո Ջոնսին։ Վերակառուցման պատճառով, որոշակի ժամանակ Սոմերսեթ հաուսը վերանվանվել էր «Դանիայի տուն» (Denmark House)։ 1652 թվականին Ինիգո Ջոնսը մահացավ, ավարտին չհասցնելով պալատի վերակառուցումը։
Նախագծի ազդեցություն
1795 թվականին ամերիկացի ճարտարապետ Չարլզ Բուլֆինչը Մասաչուսեթսի նահանգապետարանի շենքի համար օգտագործեց մի նախագիծ, որը «կատարելապես հիշեցնում էր» Սոմերսեթ հաուսի նախագիծը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական շինություններ Կատեգորիա:Լոնդոնի թանգարաններ Կատեգորիա:Լոնդոնի պալատներ Կատեգորիա:Կլասիցիզմի ճարտարապետություն
Շինգար (Մոնզայի վտակ)
Շինգար (Шингарь), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մոնզա գետի աջ ափում՝ 41 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 49 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Կոստրոմա գետն է։։ Գետի գետային ավազանը՝ Վերին Վոլգայից մինչև Կույբիշևի։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Պրուդենսիա Այալա
Պրուդենսիա Այալա (Prudencia Ayala, ), սալվադորցի լրագրող, բանաստեղծ, էքստրասենս և հասարակական գործիչ, Սալվադորում կանանց իրավունքների ակտիվ պաշտպան։
Կենսագրություն
Պրուդենսիա Այալան ծնվել է Սալվադորի Սոնսակատե քաղաքում 1885 թվականի ապրիլի 28-ին, Սալվադորի բնիկ հնդկացիների` Աուրելիա Այալայի և Վիսենտե Չիեֆի ընտանիքում։ Տաս տարեկան հասակում ծնողների հետ տեղափոխվել է Սանտա Անա քաղաք, որտեղ ընդունվել է պրոֆեսոր Մարի Լուիզա Կրիստոֆինի տարրական դպրոց։ Ընտանիքում միջոցների բացակայության պատճառով, ստիպված է լինում դադարեցնել ուսումը և զբաղվել ինքնակրթությամբ։ Սովորում է դերձակուհու մասնագիտություն, ունեցել է էքստրասենսորային ընդունակություններ, «խորհրդավոր ձայները» նրա միջոցով գուշակում էին ապագան։ Այս ընդունակությունների շնորհիվ նա ճանաչում և հռչակ ունեցավ Սալվադորի մշտական բնակչության շրջանում։ Սակայն երկրի բնակչության մյուս մասի մոտ նրա ճանաչումը հակառակ փոխազդեցություն ունեցավ։
Այդ ժամանակաշրջանում տարբեր պարբերական հրատարակչություններում հրապարակվում են նրա մի քանի բանաստեղծություններ։ 1919 թվականին բանտարկվում է իր հոդվածներից մեկում սալվադորյան քաղաքի քաղաքապետին քննադատելու համար։ Մի քանի ամիս բանտարկվել և անցկացրել է Գվատեմալայում, հեղաշրջման կազմակերպիչների հետ համագործակցելու մեղադրանքով։ 1921 թվականին հրատարակել է «Էսսիբլե. Արկածներ Գվատեմալա ուղևորության ժամանակ» գիրքը, որում մանրամասն նկարագրվում է դիկտատոր Մանուելյա Էստրադա-Կաբրերի կառավարման վերջին ամիսները։ Հրատարակվում են նաև նրա «Անմահ, խելահեղ սեր» (1925) և «Ծխացող բծիկ» (1928) գրքերը։
1920-ական թվականների վերջին հիմնադրում և ղեկավարում է «Կանացի քավություն» թերթը, որի էջերում ակտիվորեն ելույթ էր ունենում և պաշտպանում Սալվադորի կանանց քաղաքացիական իրավունքները։ 1930 թվականին իր թեկնածությունն է առաջադրում հանրապետության նախագահի պաշտոնի համար, չնայած սալվադորյան օրենքներով, կանայք իրավունք չունեին մասնակցելու քվեարկությանը։ Նրա ծրագիրը ներառում էր արհմիություններին պետական աջակցություն, պետական կառավարման համակարգում ազնվություն և թափանցիկություն, ալկոհոլային խմիչքների բաշխման և սպառման սահմանափակում, հավատի դավանության նկատմամբ հարգանք ու ազատություն և արտաամուսնական երեխաների ճանաչում։ Պրուդենսիա Այալայի կողմնակիցներից մեկը եղել է փիլիսոփա, մանկավարժ, գրող և պատգամավոր Ալբերտո Մասֆերերը։ Սակայն Գերագույն դատարանը մերժում է նրա թեկնածությունը, բայց այդ առիթով ծավալված քննարկումները 1939 թվականին բերում են կանանց` քվեարկության մասնակցելու իրավունքի հաստատմանը։ 1950 թվականին այդ իրավունքը ամրագրվեց Սահմանադրությամբ` արժանանալով նախագահ Օսկար Օսորիոյի հավանությանը։
Մահ
Պրուդենսիա Այալան մահացել է 1936 թվականի հուլիսի 11-ին Սան Սալվադորում։ Տեղեկություններ չկան 1932 թվականի գյուղացիական ապստամբությանը նրա մասնակցության վերաբերյալ, բայց կարծիք կա, որ նա համագործակցել է ապստամբների հետ։
Հիշատակ
Սան Սալվադորի կենտրոնում` մայր տաճարի կողքին, տեղադրված է նրա հուշատախտակը։ 2009 թվականի մարտին կանանց միջազգային օրվա կապակցությամբ, Պրուդենսիա Այալայի պատվին բեմադրվում է «Պրուդենսիայի ժամանակների կախարդանքները» պիեսը։
Բստաձոր Գիլանաձոր
Բստաձոր Գիլանաձոր, հովիտ Հայկական լեռնաշխարհում, Ագուլիսի շրջանում։ Այս ձորից առանձնանում է 2 ճյուղ՝ մեկը Մսրվանիսի ձորակն է, մյուսը՝ Բելևի։ Ձգվում է հյուսիսից հարավ, միջով հոսում է մի փոքրիկ գետակ, Այստեղ էին գտնվում Ազատ և Գիրան հին քաղաքները, որոնց հետքերը այժմ նշմարվում են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի հովիտներ
Ռոքաֆորտե Մոնդովի
Բնակչությունը կազմում է 2132 (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 25 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 84կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12088։ Հեռախոսային կոդ՝ 0174։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում՝ սուրբ շղթաներով սուրբ Մավրիկը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վագայի շրջան (Տյումենի մարզ)
Վագայի շրջան (Вагайский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տյումենի մարզում։
Ստեղծվել է 1932 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վագայ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 18400 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 23390 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1,27 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյումենի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Արամ Սամվելյան
Արամ Հարությունի Սամվելյան (Սամուելյան),, հայ օպերային երգիչ, դրամատիկ տենոր, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1956)։ Երևանի Հ․ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի հիմնադիրներից մեկը։
Կենսագրություն
Ծնվել է Ախալցխայում։ 1919 թվականին տեղափոխվել է Բաթում, որտեղ 1926-1931 թվականներին աշխատել է տեղի պետական թատրոնում՝ որպես դիմահարդարի օգնական, 1933-1939 թվականներին՝ հայկական և հունական թատերական ստուդիաներում՝ որպես դիմահարդար։ 1939 թվականին ավարտել է Աջարիայի պետական երաժշտական ուսումնարանի վոկալ բաժինը և տեղափոխվել Երևան։ 1939-1940 թվականներին եղել է Հայաստանի նորաստեղծ պետական ջազ նվագախմբի մենակատար։ 1939-1945 թվականներին սովորել է Երևանի կոնսերվատորիայի վոկալ-երգեցողության բաժնում։ 1941-1943 թվականներին աշխատել է որպես դիմահարդար։ 1942 թվականին հրավիրվել է նոր ստեղծվող Երևանի Հ․ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոն և եղել է հիմնադիրներից ու արտիստներից մեկը։ Եղել է թատրոնում բեմադրված դասական գրեթե բոլոր օպերետների հերոսների առաջին մարմնավորողը ։
Ստեղծագործական գործունեություն
1944-1959 թվականներին աշխատել է Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնում՝ որպես մեներգիչ (դրամատիկ տենոր)։ Հանդես է եկել հետևյալ օպերաներում՝
1959 թվականին կրկին վերադարձել է երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոն՝ որպես առաջատար մենակատար։ Հանդես է եկել հետևյալ ներկայացումներում՝ Անձնավորել է հայ ժամանակակից օպերետների և երաժշտական կատակերգությունների հերոսներին, խաղացել բնութագրական դերեր։ Կատարել է նաև դասական և ազգային երգեր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ օպերային երգիչներ Կատեգորիա:1908 ծնունդներ Կատեգորիա:1991 մահեր Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ
Վորոն (Սուդայի վտակ)
Վորոն (Ворон), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սուդա գետի ափում՝ 29 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 51 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Կոստրոմա գետն է։։ Գետի գետային ավազանը՝ Վերին Վոլգայից մինչև Կույբիշևի։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ուգո դել Կառիլ
Պիեռ Բրունո Ուգո Ֆոնտանա (Pierre Bruno Hugo Fontana, ավելի հայտնի է որպես Ուգո դել Կառիլ, Hugo del Carril, ), արգենտինացի կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր, սցենարիստ, դերասան և երգիչ։
Կենսագրություն
Կինոյում իր նորամուտը կատարել է 1937 թվականին։ Ճանաչում է ձեռք բերել հիմնականում ժամանցային ֆիլմերում կատարած դերերի շնորհիվ։ Բազմաթիվ ֆիլմերում կատարել է տանգո։ Որպես ռեժիսոր իր նորամուտը կատարել է 1949 թվականին։ Իր ֆիլմերում փորձել է պահպանել հավասարակշռությունը կինոնկարների սոցիալական ուղղվածության և առևտրական հաջողության միջև։ Բազմիցս հանդես է եկել որպես իր ֆիլմերի պրոդյուսեր, սցենարիստ և դերասան։ Որպես դերասան նկարահանվել է արգենտինացի բազմաթիվ ռեժիսորների մոտ։
Ամուսնացած է եղել Ալիսա Սիկստե Ռոդրիգեսի (1935-1937) և Վիոլետա Կուրտուայի (1963-1986) վրա։ Նրա երեխաներն են Ուգո Միգել Ֆոնտանան, Էվա Ֆոնտանան, Մարսելա Ալեքսանդրա Ֆոնտանան և Ամորինա Ֆոնտանան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինացի դերասաններ Կատեգորիա:Արգենտիացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Արգենտինացի երգիչներ Կատեգորիա:Արգենտինացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Արգենտինացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Արգենտինացի սցենարիստներ
Հայաստանի հանքավայրեր
Հայաստանի պետական պաշարների հաշվեկշռում գրանցված են 465 հանքավայրեր, որոնցից 196-ը շահագործվում է, 15-ը նախապատրաստվում է շահագործման, 248-ը պահուստային է, 6 հանքավայր գտնվում է մանրակրկիտ հետախուզման փուլում։ Հայաստանում հայտնաբերված են 60-ից ավելի օգտակար հանածոներ, որոնցից ավելի քան քառասունն ունեն արդյունաբերական նշանակություն։ Հայաստանի հանքավայրերից 24-ը մետաղային օգտակար հանածոների (պղինձ, մոլիբդեն, կապար, ցինկ, երկաթ, ալյումին, ոսկի, արծաթ և այլն) հանքավայրեր են, որոնցից հինգը շահագործվում են։ 375-ը ոչ մետաղային օգտակար հանածոների հանքավայրեր են, որոնցից 145-ը շահագործվում են, այդ թվում՝ 198-ը երեսպատման շինարարական քարերի (գրանիտ, բազալտ, մարմար, կրաքար, տարբեր երանգի տուֆեր և այլն), 129-ը շինարարական նյութերի արտադրության հումքի (կրաքար, դոլոմիտ, ավազներ, կավեր և այլն), 11-ը բնագույն քարերի (փիրուզ, ագաթ, օբսիդիան, մարմարային օնիքս և այլն) և 37-ը բազմանպատակային օգտագործման հումքի (քվարցիտ, բենտոնիտային կավեր, աղեր, տրասներ, դոլոմիտ, կրաքարեր և այլն)։ 4-ը պինդ վառելանյութերի (ածուխ, տորֆ) հանքավայրեր են, երկուսը շահագործվում են։ Պինդ օգտակար հանածոների հանքավայրերը 403-ն են, որոնցից ներկայումս 152-ը շահագործվում են։
Հատուկ տեղ են գրավում ստորերկրյա քաղցրահամ, թերմալ և հանքային ջրերը, որոնցից են՝ Ջերմուկը, Արզնին, Բջնին և Հանքավանը։ Ստորերկրյա ջրերի հանքավայրերի թիվը 62-ն է, որոնցից 44-ը շահագործվում է։
Ոսկու հանքավայրեր
Հայաստանի տարածքում հայտնաբերվել են նաև նշված և մի քանի այլ օգտակար հանածոների 600-ից ավելի երևակումներ։ Ներկայումս արդյունաբերական գնահատական են ստացել ոսկու և ոսկի պարունակող 18 հանքավայրեր, որոնցից 9-ը ոսկու և ոսկի-բազմամետաղային հանքավայրեր են, մնացած 9-ը համալիր հանքավայրեր են, որտեղ ոսկին ունի սահմանափակ նշանակություն և կապված է այլ մետաղների հետ։
Ոսկու հանքավայրերից երեքը բուն ոսկու հանքավայրեր են՝ Սոթքը, Մեղրաձորը և Լուսաջուրը, որոնց արդյունաբերական նշանակությունը կապված է զուտ ոսկու և արծաթի հետ։ Սրանցից շահագործվում են Սոթքի և Մեղրաձորի հանքավայրերը, Լուսաջրի հանքավայրը մանրակրկիտ հետախուզման փուլում է։ Նշված հանքավայրերում ոսկու պարունակությունը տատանվում է 3-20 գ/տ սահմաններում, արծաթինը՝ 7-25 գ/տ։ Մնացած 6-ը ոսկի-բազմամետաղային տիպի են. Շահումյանի, Ազատեկի, Տերտերասարի, Լիճկվազ Թեյի, Մարջանի և Արմանիսի հանքավայրերն են, որտեղ ոսկու հետ առկա են պղինձը, կապարը, ցինկը և այլ հազվագյուտ և ցրված տարրեր։ Այս հանքավայրերում ոսկու պարունակությունը տատանվում է 2-11 գ/տ, արծաթինը՝ 40-90 գ/տ, պղինձը մինչև մեկ տոկոս, կապարը՝ 3-4%, ցինկը՝ 3-7%։ Շահումյանի հանքավայրում կատարվում են շահագործման նախապատրաստական աշխատանքներ և փոքր ծավալների փորձնական հանույթ։ Մնացած հանքավայրերը պահուստային են։
Համալիր հանքավայրեր
Համալիր հանքավայրերից 5-ը ծագումով պղինձ- պորֆիրային են և կապված են հայտնի պղինձ-մոլիբդենային հանքայնացման հետ։ Դրանք Քաջարանի, Ագարակի, Թեղուտի, Դաստակերտի և Լիճքի հանքավայրերն են, որտեղ ոսկին ունի ցածր՝ մինչև մի քանի տասնորդական գ/տ պարունակություն, սակայն հարստացման ժամանակ լավ կորցվում է և հավաքվում է միայն պղնձի խտանյութի (կոնցետոստի) մեջ։ Շահագործվում են Քաջարանի և Ագարակի հանքավայրերը։
Կապանի, Ալավերդու և Շամլաղի պղնձի հանքավայրերի հանքաքարի մշակման և հարստացման ժամանակ ոսկին հավաքվում է պղնձի խտանյութի մեջ։ Մեկ հանքավայրը՝ Ախթալայինը, բարիտ-բազմամետաղային է, որի հանքաքարի հարստացման ժամանակ ոսկին անցնում է ինչպես պղնձի, այնպես էլ կապարի և ցինկի խտանյութերի մեջ։ Ախթալայի հանքավայրում ոսկի պարունակությունը հասնում է մինչև 1.0 գ/տ։
Ներկայումս երկրաբանահետազոտական աշխատանքների տարբեր փուլերում են գտնվում ոսկու և ասկի-բազմամետաղային հինգ հանքավայրեր։
Բնագույն քարերի հանքավայրեր
Հանրապետությունում հայտնաբերվել, հետախուզվել և արդյունաբերական գնահատական են ստացել փիրուզի (3,6 տ), ագաթի՝ Տավուշի մարզ, Մարիգյուղ՝ 1062 տ, Կարմիր քար՝ 22.2 տ, Լոռու մարզ՝ Մեծավան՝ 55.4 տ, օբսիդիանի՝ Արտենի՝ 45 հ.տ., Հանքավան՝ 41.4 հ.տ., մարմարային օնիքսի՝ Նոր Խարբերդ՝ 260 հ.տ., Արտավազդ՝ 419.7 հ.տ. երկրորդ հանքավայրեր։
Կան նաև շափյուղայի (սապֆիրի)՝ Մեղրի, Կալեր, դեմանտիոդի՝ Նռնալանջ, ռուբինի՝ Վեդի և Հասպիսի՝ Հատեր-Կաչագան, Մեծավան, Հերհեր երևակումներ, որոնք դեռ լրիվ ուսումնասիրված չեն։ Ըստ որոշ գնահատականների Հայաստանում տարեկան կարող է արդյունահանվել և արտադրվել 5-6 տոննա ձուլածո ոսկի։
Հանքային ջրեր
Հայաստանի տարածքը հարուստ է քիմիական տարբեր բաղադրության հանքային ջրերով՝ «Արարատ», «Արզնի», «Բջնի», «Դիլիջան», «Լիճք», «Սևան», «Ջերմուկ» (ավելի քան 400 բնական ելքեր)։ Նշված ջրերի զգալի մասն առաջանում է փոքր և միջին խորություններում, երբեմն օժտված են թույլ ռադիոակտիվությամբ, ունեն 3-8 գ/լ միջին հանքայնացում։ Ջերմաստիճանը տատանվում է 4 °C-ից (Գռիձոր), 64 °C (Ջերմուկ) սահմաններում ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Հայաստանի հանքավայրեր
Արղունիա
Արղունիա ( վրաց.` არღუნია), հայաբնակ գյուղ Աբխազիայի Գուլրիփշի շրջանում։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 800 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
1959 թվականի տվյալներով, գյուղն ուներ 64 բնակիչ, հիմնականում հայեր, իսկ 1989 թվականին, գյուղում ապրում էր ընդամենը 18 մարդ , կրկին հայեր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր
Վիկուլովսկի շրջան (Տյումենի մարզ)
Վիկուլովսկի շրջան (Викуловский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տյումենի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վիկուլովո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 5800 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17410 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյումենի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Անտիգուա և Բարբուդայի զինանշան
Անտիգուա և Բարբուդայի զինանշանը նախագծված է 1966 թվականին Գորդոն Քրիստոֆերի կողմից։ Այն պաշտոնապես ներկայացվել է 1967 թվականի փետրվարի 16-ին։ Զինանշանը ավելի բարդ է, քան Անտիգուա և Բարբուդայի դրոշի վրա պատկերվածը, սակայն կան մի շարք տարրեր, որոնք նույնն են։
Զինանշանի վերևում գտնվում է արքայախնձորը, որով հայտնի են կղզիները։ Կան նաև մի քանի բուսատեսակներ, որոնք շրջապատում են վահանը՝ 4 հիբիսկուս ծաղիկները, շաքարավազը և արմավաշուշանը, որը խորհրդանշում է կղզիների վայրի բնությունը։
Զինանշանի վրա պատկերված է արև, որը նկարված է նաև դրոշի վրա՝ ծագելով կապույտ և սպիտակ ծովից։ Ծագող արևը խորհրդանշում է նոր սկիզբը, իսկ սև ֆոնը ներկայացնում է շատ ազգերի աֆրիկյան ծագումը։ Վահանի ներքևի մասում կա նաև շագարավազի աղաց։
Ներքևի մասում ժապավեն է, որի վրա գրված է ազգային կարգախոսը. «Յուրաքանչյուրը աշխատում է, բոլորը վայելում են» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անտիգուա և Բարբուդայի պետական խորհրդանիշեր Կատեգորիա:Արևով զինանշաններ
Կուտոկ (գետ)
Կուտոկ (Куток), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կոլպ գետի ափում՝ 11 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 20 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Սուդա գետն է։։ Գետի գետային ավազանը՝ Վերին Վոլգայից մինչև Կույբիշևի։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Զբոսաշրջությունն Ավստրիայում
Զբոսաշրջությունը Ավստրիայում, ավանդական ակտիվ, մշակութային և «կանաչ» զբոսաշրջություն։ Զբոսաշրջությունը հանդիսանում է Ավստրիայի տնտեսության կարևոր մաս և կազմում է համախառն ներքին արդյունքի գրեթե 9 %-ը։
Զբոսաշրջիկներն Ավստրիայում հիմնականում այցելում են Վիեննա, ինչպես նաև Մոցարտի հայրենի քաղաք Զալցբուրգ, Տիրոլ երկրամասի Ինսբրուք քաղաք։ Երկրի արևմտյան մասում գտնվող Ֆորարլբերգ երկրամասը եզերում է Բոդենի լիճը։
Զբոսաշրջիկների ուշադրության կենտրոնում են գտնվում ավստրիական դահուկային սպորտը և արշավային զբոսաշրջությունը։ Արվեստով հետաքրքրվողների համար Ավստրիայում կան բազմաթիվ թանգարաններ և թատրոններ։
Զբոսաշրջության ազդեցությունը տնտեսության վրա
Ներկայումս Ավստրիայի համար զբոսաշրջությունը հանդիսանում է եկամտի հիմնական աղբյուրը, որով ծածկվում է ավանդական բացասական առևտրային հաշվեկշիռը։ 1964-1990 թվականներին զբոսաշրջության վրա կատարվող ծախսերը աճեցին շուրջ 28 անգամ՝ նպաստելով զբոսաշրջային դրական հաշվեկշռի ձևավորման։
Հետպատերազմական տարիներին զբոսաշրջությունը հանդիսանում էր Ավստրիայի բացասական առևտրային հաշվեկշռի ծածկման կարևորագույն աղբյուր։ Սակայն 1970-1980 թվականներին զբոսաշրջությունից ստացվող ֆինանսական միջոցները նվազման միտում ունեին։
Ավստրիայի զբոսաշրջության զարգացումը պայմանավորված է հետևյալ հիմնական գործոններով․
Զբոսաշրջության կենտրոններ
ԸՆդհանուր առմամբ ավստրիական Ալպերը կարելի է բաժանել մի քանի շրջանների, որոնք միմյանցից տարբերվում են թեքությամբ, մայրուղիների բարդությամբ, հանրաճանաչությամբ, ծառայությունների որակով, ենթակառուցվածքների զարգացվածությամբ և բնության առանձնահատկություններով։
Կենտրոնական Տիրոլ
Կենտրոնական Տիրոլի շրջանը գտնվում է Արլբերգ և Կիտցբյուել լեռնաշղթաների միջև։ Այստեղ տեղակայված են Ավստրիայի ամենահայտնի հանգստավայրերը։ Առաջին հերթին դա Տիրոլի մայրաքաղաք Ինսբրուքն է։ Այստեղ երկու անգամ՝ 1964 և 1976 թվականներին անց են կացվել ձմեռային Օլիմպիական խաղերը։ Դահուկային շրջանն այստեղ տևում է դեկտեմբերի սկզբից մինչև ապրիլի վերջ, իսկ Շտուբայ սառցադաշտ զբոսաշրջիկներն այցելում են անգամ ամռանը։ Քաղաքում կան սահքի բազմաթիվ շրջաններ։ Ինսբրուքի հայտնիությունը բացատրվում է նաև տրանսպորտային հասանելիությամբ․ տարբեր ավիաուղիներ կապում են Ինսբրուքը եվրոպական խոշոր քաղաքների հետ՝ Ցյուրիխ, Վիեննա, Մյունխեն, Ֆրանկֆուրտ, Ամստերդամ։
Բարձրադիր վայրերի միջին բարձրությունը կազմում է 1500 մ (874-2343 մ)։ Ինսբրուքի կենտրոնում գործում են հիմնականում թանկարժեք հյուրանոցներ, իսկ ծայրամասային շրջաններում՝ ավելի մատչելի հյուրանոցներ, ավստրիա-ալպյան ոճի առանձին տնակներ։
Ցիլլերտալի հովտում տեղակայված են ոչ մեծ գյուղեր և քաղաքներ։ Դրանք ձևավորում են մի ամբողջական լեռնադահուկային տարածք՝ իր մայրուղիներով, ճոպանուղիներով և հյուրանոցներով։ Մայրհովենի շրջանը Տիրոլի երկրամասի ամենաշատ այցելվող հանգստավայրն է, որտեղ բարձրությունը հասնում է 3250 մետրի։ Դրանից դեպի հյուսիս գտնվում է Կենտրոնական Տիրոլի մյուս լեռնադահուկային հանգստավայրը՝ Զեեֆելդը։
Էցտալի հովիտ
Էցտալի հովիտն ամենամեծն է Արևելյան Ալպերում։ Այն գտնվում է Տիրոլից դեպի հարավ՝ Իտալիայի սահմանին։ Այստեղ համեմատաբար բարենպաստ կլիմայական պայմաններն են, այդ թվում՝ սառը, չոր ձմեռային օդ և բազմաթիվ արևային օրեր, սառցադաշտեր և կայուն ձնածածկ։
Էցտալում են գտնվում ավստրիական լեռնադահուկային զբոսաշրջության առաջատարներից երկուսը՝ Զելդենը և Հոխզելդենը։ Այս քաղաքներն ընդունում են Տիրոլի զբոսաշրջիկների մինչև 18 %-ը։ Դահուկային հիմնական ուղիները տանում են դեպի Ռետտենբախ, Տիֆենբախ և Հայս-լահգոլ սառցադաշտեր։ Այնտեղ է տանում նաև Եվրոպայի ամենաբարձր «պանորամային» ճանապարհը (2800 մ)։ Հովտի խորքում է գտնվում ալպյան ամենաբարձր հանգստավայրը՝ Օբերգուրգլը (1930 մ)։
Արլբերգ
Իշգլը գտնվում է Պացնաուն կիրճի ստորոտում 1377 մ բարձրության վրա։ Այն շվեյցարական Զամնաուն հանգստավայրի հետ միաիսն կազմում է մեկ ամբողջական լեռնադահուկային համակարգ՝ «SILVRETTA-SKIARENA»։
Ավստրիայի մյուս հանրահայտ հագստավայրը Սանկտ-Անտոնն է, որը մտել է լեռնադահուկային սպորտի պատմության մեջ, քանի որ այստեղ անցկացվել են այդ սպորտաձևի աշխարհի առաջնության խաղեր։ Այստեղ են գտնվում Ավստրիայի լեռնադահուկային ամենաթանկարժեք հյուրանոցները։
Ֆորարլբերգի լեռնադահուկային հանրահայտ հանգստավայրերից մեկը Լեխն է՝ փոքրիկ գյուղ, որը տեղակայված է շատ հարմար աշխարհագրական դիրքում և գրեթե ամբողջ տարին ձյունածածկ է։
Ցյուրսում 20-րդ դարի սկզբին ձևավորվել է լեռնադահուկային սահքի ուսուցման առաջին դպրոցը, իսկ 1937 թվականին այստեղ կառուցվեց ավստրիական առաջին ճոպանուղային վերելակներից մեկը։
Զալցբուրգ
Այստեղ 30 տարիների ընթացքում ձևավորվել է հզոր զբոսաշրջային ենթակառուցվածք, որն առաջարկում է բազմապիսի ծառայություններ։
Կարինտիա
Կարինտիա ֆեդերատիվ նահանգը գտնում է Ավստրիայի հարավում։ Այստեղի ամենահայտնի հանգստավայրը Բադ Կլյայնկիրհայմն է, որը գտնվում է Կարինտիայի հյուսիսում, 1100 մ բարձրության վրա։ Վերջինս հայտնի է Ցանկտ-Կատրայն և Տերմալ Րյոմերբադ տաք աղբյուրներով, որոնք բազմաթիվ զբոսաշրջիկների կողմից օգտագործվում է բժշկական նպատակներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զբոսաշրջությունն Ավստրիայում Կատեգորիա:Ավստրիայի տնտեսություն
Կեկո
Սերխիո Գոնտան Գալյարդո (Sergio Gontán Gallardo, առավել հայտնի է որպես Կեկո, ), իսպանացի ֆուտբոլիստ, «Ռեալ Վալյադոլիդ» ակումբի աջ վինգեր։
Ակումբային կարիերա
Կեկոն «Ատլետիկո Մադրիդ» ակումբի սան է։ Թիմի հիմնական կազմում իր նորամուտը կատարել է 2009 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Իսպանիայի առաջնությունում՝ փոխարինման դուրս գալով «Ռասինգ» ակումբի դեմ տնային խաղի 63-րդ րոպեին 17 տարեկան հասակում։
2010 թվականի հունվարի վերջին Կեկոն վարձավճարային հիմունքներով տեղափոխվել է Իսպանիայի առաջնության «Ռեալ Վալյադոլիդ» ակումբի մինչև մրցաշրջանի ավարտը։ 2010 թվականի փետրվարի 6-ին նա կատարել է իր նորամուտը նոր թիմի կազմում՝ փոխարինման դուրս գալով «Վալենսիա» ակումբի դեմ խաղում (0:2) ։
2010/2011 մրցաշրջանում Կեկոն խաղացել է Սեգունդայի «Կարտախենա» և «Ժիրոնա» ակումբներում ՝ խաղադաշտ դուրս գալով 25 խաղում (նրանցից իննում՝ մեկնարկային կազմում, խաղադաշտում անցկացրել է 952 րոպե)։
Իտալիայի առաջնությունում Կեկոն իր նորամուտը կատարել է 2013 թվականի փետրվարի 24-ին՝ մասնակցելով «Պարմա» ակումբի դեմ խաղին և խփելով հանդիպման հաղթական գոլը (2:1) ։ 2014 թվականի մայիսին նա հեռացել է ակումբից։
2014 թվականի օգոստոսի 28-ին Կեկոն 1+1 սխեմայով պայմանագիր է կնքել «Ալբասետե» ակումբի հետ, որը նոր էր անցել երկրորդ դիվիզիոն ։ Ակումբի կազմում անցկացրած իր առաջին ու միակ մրցաշրջանում նա դաշտում անցկացրել է ավելի քան 2500 րոպե։ 2015 թվականի մայիսի 21-ին Կեկոն խփել է հաղթական գոլը «Լյագոստերա» ակումբի դեմ խաղում (3:2). այդ հաղթանակը թիմին թույլ է տվել խուսափել առաջնությունից դուրս մնալուց ։
2015 թվականի հուլիսի 9-ին Կեկոն տեղափոխվել է Իսպանիայի առաջնության «Էյբար» ակումբ՝ կնքելով երկու տարվա պայմանագիր ։ Դեկտեմբերի 30-ին նա խփել է իր առաջին գոլն առաջնությունում՝ գրավելով Խիխոնի «Սպորտինգ» ակումբի դարպասը ։
Կարիերան հավաքականում
Կեկոն Իսպանիայի հավաքականի կազմում մասնակցել է Եվրոպայի մինչև 17 տարեկանների առաջնությանը 2008 թվականին։ Հավաքականը հաղթել է մրցաշարում, իսկ Կեկոն աչքի է ընկել եզրափակչում խփած գոլով (հաղթանակ 4:0 հաշվով ընդդեմ Ֆրանսիայի հավաքականի) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ատլետիկո Մադրիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ժիրոնայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կատանիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էյբարի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մալագայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Վալյադոլիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կարտախենայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դեպորտիվո Լա Կորունյայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ալբասետեի ֆուտբոլիստներ
Ոսկե բանալի (ֆիլմ, 1939)
«Ոսկե բանալի» («Золотой ключик»), գեղարվեստական ֆիլմ, որ ստեղծվել է 1939 թվականին Ալեքսեյ Տոլստոյի համանուն պիեսի հիման վրա։ Մասամբ նկարահանվել է որպես խաղարկային, մասամբ՝ որպես տիկնիկային մուլտֆիլմ։ Մասնավորապես մի շարք տիկնիկ-կերպարների (առաջին հերթին՝ Բուրատինոյի) մասնակցությամբ մի շարք տեսարաններ նկարահանվել են տիկնիկային մուլտիպլիկացիայի տեխնիկայով, իսկ մնացածում նկարահանվել են «տիկնիկային» հագուստներով դերասանների մասնակցությամբ (այդ թվում՝ մարդկանց մասնակցությամբ տեսարաններից մեկում, որտեղ հասակների տարբերությունն ստացվել է հեռու և մոտ պլանների զուգորդմամբ)։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է փայտե տիկնիկի արկածների մասին, որին գերանից պատրաստել է երգեհոնահար Կառլոն։ Բուրաինոն անցնում է զարմանալի արկածների միջով և հաղթում իր բոլոր թշնամիներին։ Բնօրինակ պիեսի սյուժետային շատ գծեր տարբերվում են «Ոսկե բանալին կամ Բուրատինոյի արկածները» վիպակից։ Պիեսի հիման վրա էլ նկարահանվել է ֆիլմն ու դրա վերջաբանը։ Բուրատինոն և նրա ընկերները ոսկե բանալով բացում են նվիրական դուռը, հասնում կախարդական գրքի մոտ և նրա էջերից իջած օդանավով խորհրդային բևեռախույզների հետ մեկնում մի երկիր,  որտեղ «բոլոր երեխաները սովորում են դպրոցում, և փառավոր ապրում են ծերունիները»։
Նոր խմբագրություն
Քսան տարի անց՝ 1959 թվականին, ֆիլմը ձեռք է բերել նոր հնչողություն։ Վերահնչյունավորման ժամանակ կատարված առավել նշանակալի փոփոխություններից է Բուրատինոյի ձայնի այլ տեմբրն ու Կառլո հայրիկի անվան շեշտադրումը առաջին վանկի վրա (բնօրինակ տարբերակում՝ վերջին վանկի վրա)։ Նաև վերջին եզրափակիչ երգի վերջին քառատողի համար գրվել է նոր տեքստ։ Դրանից բացի, նոր տարբերակում փոխվել են լուսագրերի ու վերնագրի տառատեսակն ու ֆոնը, իսկ ամենասկզբում ավելացվել է «Մոսֆիլմի» պատկերանշանը։ Շատ տեքստեր վերափոխվել են, օրինակ՝ թվաբանության դասի տեսարանում։
Վերաթողարկում
1990-ական թվականների սկզբից ֆիլմը թողարկվել է VHS տեսաերիզներով «Крупный план» կինոմիության, ավելի ուշ՝ «Формат А» ընկերության կողմից։ Այն թողարկվել է նաև VHS-ով և DVD-ով «Мастер Тэйп» ընկերության և «Союз Видео» ստուդիայի կողմից։ DVD-ով թողարկվել են ֆիլմի երկու տարբերակները՝ բնօրինակ (1939) և վերահնչյունավորված (1959)։
Արձագանքներ
Հայտնի ռեժիսոր-մուլտիպլիկատոր Իվան Իվանով-Վանո-ն գրել է. «Այս ֆիլմում համակցված տեսարանների վարպետությամբ զարմացել են ոչ միայն շարքային հանդիսատեսները, այլ նաև բազմաթիվ մասնագետներ։ Իզուր չէ «Ոսկե բանալին» հետագայում դարձել «սեղանի գիրք», իրազննական ձեռնարկ ոչ միայն համակցված տեսարանների օպերատորների, այլ նաև մուլտիպլիկացիայի բոլոր սիրողների համար»։
Կինոգետ Նինա Սպուտնիցկայան նկարագրել է ֆիլմի ստեղծման գործընթացն ու այն գնահատել հետևյալ կերպ. «Այս ֆիլմը մինչ օրս մնում է կադրում մեծ մարդու և փոքրիկ տիկնիկի օպտիկական համադրման նրբարվեստ աշխատանքի օրինակ»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1939 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր
Կարոլոս Կուն
Կարոլոս Կուն (հուն.՝ Κάρολος Κουν, ), հույն ռեժիսոր։
Կենսագրություն
Կարոլոս Կունը ծնվել է 1908 թվականի սեպտեմբերի 13-ին՝ Բուրսայում։ Մայրը՝ Մելպոմենա Պապանդոպուլոն, ուղղափառ հույն էր, իսկ հոր՝ մեծահարուստ առևտրական, կոսմոպոլիտ Հենրիխ Կոենի երակներով հոսում էր կիսով չափ ուղղափառ հույնի, կիսով չափ՝ գերմանա-լեհական հրեայի արյուն։ 1928 թվականին Կոստանդնուպոլսի ամերիկյան Ռոբերտ քոլեջն ավարտելուց հետո Կարոլոսը մեկնել է Փարիզ՝ ուսումը շարունակելու Սորբոնի համալսարանում։ Մեկ տարի այստեղ գեղագիտություն է ուսումնասիրել, ապա մոր հետ տեղափոխվել է Աթենք, որտեղ հույն-ամերիկյան քոլեջում անգլերենի ուսուցչի պաշտոն է ստացել։ Նրա առաջին ռեժիսորական աշխատանքը եղել է «Շերիֆի ուղևորության ավարտը» պիեսի բեմադրությունը, որից հետո քոլեջի իր սաների հետ ներկայացրել է Արիստոֆանեսի «Թռչուններ», «Գորտեր», Շեքսպիրի «Ամառային գիշերվա երազը» կատակերգությունները և այլ թատերգություններ։ Կունի ճակատագրում վճռորոշ դեր է խաղացել նրա ծանոթությունը փոքրասիական Այվալըք քաղաքից թուրքական հալածանքների հետևանքով բռնագաղթած գրող և նկարիչ Փոտիս Կոնդօգլուի հետ։ Ինչպես նշել է նա հետագայում, հենց Կոնդօգլուն է օգնել իրեն՝ ճանաչելու իրական Հունաստանը։
Փորձելով բեմ վերադարձնել բուն, իսկական հունականը՝ Կունը 1933 թվականի ձմռանը նկարիչ և ռեժիսոր Յանիս Ծառուկիսի և ժուռնալիստ Դիոնիսիոս Դիվարիսի հետ հիմնադրեց «Ժողովրդական բեմը», որը գործեց 1934-1936 թվականներին։ Նորաստեղծ թատերախմբի առաջին ներկայացումը Գեորգիոս Խորտացիսի (1545-1610) «Էրոֆիլի» ողբերգության բեմադրությունն էր 1934 թվականի ապրիլի 29-ին, «Օլիմպիա» թատրոնի բեմում։ Կունը դերասաններին բեմի վրա դասավորել էր Կանդօգլուի սրբապատկերների նմանությամբ, լուսավորությունը կազմակերպել կանթեղի տեսքով։
1939 թվականին նա թողեց մանկավարժական աշխատանքը քոլեջում և լիովին նվիրվեց թատերական գործին՝ համագործակցելով մի շարք թատերախմբերի հետ (Կատերինա Անդրադիի, Մարիկա Կոտոպուլիի և այլն)։ Երազում էր ստեղծել սեփական թատերախումբը՝ իր հայացքները կիսող, նվիրյալ դերասանների հետ։
Որքան էլ առաջին հայացքից տարօրինակ թվա, Կունի թատերական գործունեության առաջին բարձունքը վեր խոյացավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Հունաստանի եռակի՝ գերմանա-իտալա-բուլղարական օկուպացիայի ժամանակաշրջանում։ Կարելի է ենթադրել, որ Աթենքի թատերական հասարակության մեջ չգտնվեց նույնիսկ մեկ սրիկա, որը նացիստներին կմատներ Կունի հոր հրեական ծագման մասին, կամ էլ՝ գերմանացիները Կունին այնքան էլ հրեա չէին համարում։ Բոլոր դեպքերում՝ փաստն այն է, որ 1942 թվականին Կունը ստեղծեց իր «Արվեստի թատրոնը», որի առաջին ներկայացումը եղավ նորվեգացի մեծ թատերագիր Հենրիկ Իբսենի «Վայրի բադը» թատերգության բեմականացումը։ Հետագայում բեմադրվեցին Անտոն Չեխովի, Բերնարդ Շոուի, Լուիջի Պիրանդելլոյի, իսկ Հունաստանի ազատագրումից հետո՝ նաև Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկայի, Թեննեսի Ուիլյամսի, Արթուր Միլլերի և այլ նշանավոր գրողների թատերական երկերը։
Կարևոր է նշել նաև, որ այդ նույն տարում՝ 1942 թվականին Կունը իր թատրոնին կից հիմնադրեց «Դրամատիկական դպրոցը», որի սաները հետագայում դարձան ետպատերազմյան հունական կինոյի ոսկե սերունդը ներկայացնող լավագույն ռեժիսորներն ու դերասանները։ Կունին՝ որպես թատերական մանկավարժի լավագույնս բնութագրում են իր իսկ՝ հետևյալ խոսքերը. «Մենք մերժում ենք «թատրոնը՝ թատրոնի համար» սկզբունքը։ Բայց նաև՝ թատրոնը չենք համարում զուտ ապրուստի միջոց։ Մենք թատրոնով զբաղվում ենք, որպեսզի հոգեպես հարստացնենք ինքներս մեզ և մեր հասարակությունը, որպեսզի բոլորիս կարողություները միավորելով՝ կարողանանք մեր երկրում ստեղծել լայն, հոգեպես հարուստ, լիարժեք մշակույթ... Թատրոնի, ինչպես և արվեստի մյուս տեսակների ելակետն ու հիմքը պոեզիան ու կախարդանքն են։ Եթե դրանք չկան, ուրեմն թատրոն էլ չկա»։
Ֆինանսական դժվարությունները ստիպեցին 1949 թվականին փակել «Արվեստի թատրոնը»։ 1950-1953 թվականներին Կունը գործակցում էր Հունաստանի Ազգային թատրոնի հետ։ 1954 թվականին նա կարողացավ վերաբացել «Արվեստի թատրոնը» Աթենքի «Օրփեոսի ստոա» ամֆիթատրոնի գետնահարկում։ «Դրամատիկական դպրոցի» իր սաների հետ այստեղ բեմադրում էր ոչ միայն անվանի թատերագիրների, այլև ետպատերազմյան թատերագրության նոր հոսանքները ներկայացնող երիտասարդ տաղանդավոր հեղինակների գործերը, իսկ 1957 թվականից դարձյալ առանձնահատուկ ուշադրություն նվիրեց հին հույն թատերագիրների ստեղծագործությունների բեմականացմանը։ 1959 թվականին Արիստոֆանեսի «Թռչունների» նրա՝ ավանգարդային ոճով կատարած բեմականացումը վրդովմունքով ընդունվեց Աթենքի թատերական հասարակության կողմից, տեղիք տվեց այնպիսի սկանդալի, որ հարկ եղավ նույնիսկ կառավարության միջամտությունը։ Բայց երեք տարի անց այդ նույն բեմադրությունը Փարիզում անցկացված «Ազգերի փառատոնում» արժանացավ առաջին կարգի մրցանակին և հասարակության ու քննադատության հիացական արձագանքին։
Դրանից հետո Կարոլոս Կունը իր աշխատանքները ներկայացրեց աշխարհի տասնյակ խոշոր քաղաքների հռչակավոր բեմերի վրա, հաղթական մասնակցություն ունեցավ թատերական բազմաթիվ փառատոների, հունական արվեսստի շաբաթների ու տասնօրյակների։ Արտասահմանյան հայտնի շատ ու շատ թատրոններից նա աշխատանքային պայմանագիր կնքելու բազմաթիվ առաջարկություններ ստացավ, բայց մերժեց։ Միակ բացառությունը կատարեց Ստրատֆորդի շեքսպիրյան արքայական թատրոնի համար, որտեղ 1967 թվականին բեմադրեց հանճարեղ անգլիացու «Ռոմեո և Ջուլիետ» ողբերգությունը։ Անգլիական թատերական քննադատությունը նրա այդ բեմադրությունը բնորոշեց որպես վերջին տասնամյակի շեքսպիրյան լավագույն բեմականացում։
1974-1983 թվականներին Կունը ստեղծեց երկրորդ «Ժողովրդական բեմ»-ը՝ մի նոր թատերախումբ, որն իր բեմադրությունները ներկայացնում էր Աթենքի խոշոր նավահանգստային արվարձանը հանդիսացող Պիրեուսի Վեակիսի թատրոնում։ 1984 թվականին հունական կառավարությունը նրան տարածք հատկացրեց Աթենքի կենտրոնում, որպեսզի կառուցի Կարոլոս Կունի թատրոնը, որը դարձավ «Արվեստի թատրոնի» երկրորդ բեմը։
Գնահատելով նրա կատարած հիրավի մեծ ներդրումը հունական արվեստում՝ Հունաստանի կառավարությունը նրան պարգևատրել է Փյունիկի շքանշանով, իսկ Աթենքի ակադեմիան՝ արծաթե մեդալով։
Հիսուն տարվա ստեղծագործական նվիրված, եռանդուն աշխատանքից հետո Կունի ֆինանսական դրությունը բարվոքվել էր, բայց քայքայվել էր առողջությունը։ Նա վախճանվեց հիվանդանոցում, 78 տարեկան հասակում։ Մահից օրեր առաջ հայտարարել էր. «Իմ մասին ասում են, որ ես լավ եմ բեմականացրել Արիստոֆանեսին ու Էսքիլեսին, և որ «Թռչունների» ու «Պարսիկների» իմ բեմադրությունները նշասյուներ են դարձել հին դրամայի պատմության մեջ։ Այս ճանաչումը ինձ լիովին բավարարում է»։ Իր կտակում մեծ արվեստագետը, հոգ տանելով թատրոնի մասին, խնդրել է ճանաչված, տաղանդավոր թատերագիրներ Գեորգիոս Լազանիսին, Միմիս Կույումձիսին և Գեորգիոս Արմենիսին, որ շարունակեն համագործակությունը «Կարոլոս Կունի արվեստի թատրոն»-ի հետ։
Կարոլոս Կունը մահացել է 1987 թվականի փետրվարի 14-ին՝ Աթենքում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1908 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 13 ծնունդներ Կատեգորիա:Բուրսա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հույն ռեժիսորներ Կատեգորիա:1987 մահեր Կատեգորիա:Փետրվարի 14 մահեր Կատեգորիա:Անձինք Բուրսայից Կատեգորիա:Հույն դերասաններ
Տյումենի շրջան
Տյումենի շրջան (Тюменский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տյումենի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տյումեն ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3700 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 107200 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 28,97 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյումենի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Վուզան
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 637 մարդ, բնակչության խտությունը` 39.15 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16.27 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 110 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 17 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 441 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 340-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 101։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,1 %։ 340 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 300 անձ (158 տղամարդ և 142 կին)։ Գործազուրկ են եղել 40 անձ (19 տղամարդ և 21 կին)։ 101 անաշխատունակներից 21-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 52-ը` թոշակառուներ, իսկ 28-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Լուկսարա
Լուկսարա (Луксара), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վորոն գետի աջ ափում՝ 34 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Կոստրոմա գետն է։։ Գետի գետային ավազանը՝ Վերին Վոլգայից մինչև Կույբիշևի։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Պետուխ (գետ)
Պետուխ (Петух), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սուդա գետի ափում։ Գետի երկարությունը 59 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Սուդա գետն է։։ Գետի գետային ավազանը՝ Վերին Վոլգայից մինչև Կույբիշևի։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Յահյա Աբդուլ-Մաթին II
Յահյա Աբդուլ-Մաթին II (Yahya Abdul-Mateen II; ), ամերիկացի դերասան և ճարտարապետ, ով առավել հայտնի է Քադիլաքի դերով «The Get Down» հեռուստասերիալում, Սև Մանտայի դերով 2018 թվականի DC-ի ընդարձակ տիեզերքի «Ակվամեն» և «Դոկտոր Մանհեթեն» ֆիլմերում, իր դերերով 2017 թվականի «Մալիբուի փրկարարները» ու «Մեծագույն շոումենը» և 2019 թվականի HBO-յի «Պահապաններ» հեռուստասերիալում։
Կարիերա
2016 թվականին Աբդուլ-Մաթինը սկսել է իր դերասանական կարիերան Բազ Լուրմանի «The Get Down» երաժշտական դրամա հեռուստասերիալում, որի պրեմիերան տեղի է ունեցել Նեթֆլիքսում։ Նրա կերպարը՝ Քլարենս «Քադիլաք» Քալդուելը դիսկո աշխարհի արքայազնն է ։ Աբդուլ-Մաթինի աշխատանքը հեռուստասերիալում բարձր է գնահատվել ։
2017 թվականին Աբդուլ-Մաթինը հայտնվել է Շոն Քրիստենսենի «Սիդնի Հոլլ» դրամա ֆիլմում՝ Դյուանի կերպարում։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2017 թվականի Սանդենս կինոփառատոնում ։ Աբդուլ-Մաթինը կատարել է ոստիկանության աշխատողի՝ Գարներ Էլերբիի դերը ռեժիսոր Սեթ Գորդոնի «Մալիբուի փրկարարները» կատակերգական մարտաֆիլմում Դուեյն Ջոնսոնի և Զաք Էֆրոնի հետ միասին։ Ֆիլմը լույս է տեսել 2017 թվականի մայիսի 25-ին ։ 2017 թվականին նա նաև մասնակցել է «Մեծագույն շոումենը» ֆիլմի նկարահանումներին, որի դերասանական կազմը ներառում էր նաև Էֆրոնին, Հյու Ջեքմանին, Միշել Ուիլյամսին և Զենդեյային ։
2018 թվականին Աբդուլ-Մաթինը՝ Վերա Ֆարմիգայի և Քրիստոֆեր Պլամմերի հետ միասին, նկարահանվել է ռեժիսոր Շանա Ֆեսթեի «Սահմաններ» ռոուդ դրամա ֆիլմում ; և Սև մանտայի դերը DC Comics-ի «Ակվամեն» ֆիլմում, որի նկարահանումները սկսել են 2017 թվականի մայիսին Ավստրալիայում ։ 2018 թվականին նա ընդգրկվել է ռեժիսոր Ջորդան Փիլի «Մենք» սարսափ ֆիլմում, որը լույս է տեսել 2019 թվականի մարտին ։ 2019 թվականին Ամդուլ-Մաթինը կատարել է HBO-յի «Պահապաններ» հեռուստասերիալի գլխավոր դերերից մեկը ։
2019 թվականին հաստատվել է, որ Աբդուլ-Մաթինը բանակցությունների փուլում է գտնվում Ջորդան Փիլի պրոդյուսերավորմամբ «Քենդիմեն» ֆիլմի նույնանուն գլխավոր դերը կատարելու համար ։ Ֆիլմի թրեյլերը թողարկվել է 2020 թվականի փետրվարի 27-ին, իսկ կինոթատրոններում հայնտվել է 2020 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ։
2019 թվականի մարտին հայտարարվել է, որ նա ընդգրկվել է Նեթֆլիքսի «Սև հայելի» գիտական ֆանտաստիկա հեռուստասերիալում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Ճագարներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Տոբոլսկի շրջան
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տոբոլսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 17222 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 22815 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1,32 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյումենի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Օմուտինսկի շրջան (Տյումենի մարզ)
Օմուտինսկի շրջան (Омутинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տյումենի մարզում։
Ստեղծվել է 1931 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Օմուտինսկոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2828 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյումենի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Դիսոցիացիա (հոգեբանություն)
Դիսոցիացիա, հոգեկան գործընթաց, դասվում է հոգեբանական պաշտպանական մեխանիզմների թվին։ Այս մեխանիզմի գործունեության արդյունքում անձն սկսում է իր հետ տեղի ունեցող երևույթներն ընկալել այնպես, ասես դրանք կատարվում են ոչ թե իր, այլ մեկ ուրիշի հետ։ Դա պաշտպանում է ավելորդ, անտանելի հույզերից։
Հասկացությունն առաջ է քաշվել 19-րդ դարի վերջին ֆրանսիացի հոգեբան և բժիշկ Պիեռ Ժանեի կողմից։
Նկարագրություն
Դիսոցիացիան բավականին տարածված է, թեև մարդկանց մեծամասնության կողմից սովորական պայմաններում չի ընկալվում որպես պաշտպանություն։ Մարդիկ, ովքեր կիրառում են այս մեխանիզմը, սովորաբար դիսոցիատիվ վիճակը բնութագրում են նմանատիպ խոսքերով. «կարծես թե դա ինձ տեղի չի ունենում»։ Որոշ դեպքերում անձը կարող է այնքան դիսոցիացվել իրենից, որ սկսի իրեն տեսնել կողքից, մինչև անգամ ունենա իր մարմնից դուրս գալու զգացողություն։
Որպես հարմարվողական գործընթաց
Նորմայում դիսոցիացիան հանդիսանում է որպես արձագանք հոգեբանական տրավմային կամ այնպիսի ուժգին բացասական պայմաններին, որոնք պահանջում են հուզական հավաքվածություն և սեփական գործողությունների վերահսկում։ Սեփական կյանքի իրադարձություններին կողքից նայելու դեպքում անձը հնարավորություն է ստանում սառը դատել և վերլուծել դրանք ։