cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իքս մարդիկ։ Առաջին դաս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2011 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Մեթյու Վոնի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Իքս մարդկանց մասին Կատեգորիա:Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:20th Century Fox ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոս Անջելեսում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոնդոնում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:2010-ականների արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հոլոքոստի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ էքշն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Pinewood Studios-ում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Վաշինգտոն ԿՇ-ում Կատեգորիա:2010-ականների գիտաֆանտաստիկ էքշն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Անգլիայում Կատեգորիա:2010-ականների ֆիլմեր սուպերհերոսների մասին Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոնդոնում Կատեգորիա:Ֆիլմեր սուպերհերոսների մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Marvel-ի կոմիքսների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Կալիֆոռնիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոս Անջելեսում Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1940-ականներին Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրայան Սինգերի ֆիլմեր
Վելդոր Կիրտայոլ
Վելդոր Կիրտայոլ (Велдор-Кыртаёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վուկտիլ շրջան (Կոմի)ով Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Շուգոր գետի աջ ափին՝ 72 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 13 կմ։ Թափվում է Շուգոր գետի վրա տեղակայված հինգ մետրանոց ջրվեժ։ Գետը հոսում է բնակավայրերից հեռու։
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ֆլորենս Լոուրենս
Ֆլորենս Լոուրենս (ծննդյան անունը` Ֆլորենս Էննի Բրիջվուդ, ), կանադացի-ամերիկացի բեմական կատարող և կինոդերասանուհի։ Նրան հաճախ անվանում են «առաջին կինոաստղը» և համարվում էր առաջին կինոդերասանը, ում անունը հրապարակայնորեն տրվեց, մինչև 2019 թվականին հրապարակվեցին ապացույցներ, որոնք ցույց էին տալիս, որ առաջին կինոաստղը` ֆրանսիացի դերասան Մաքս Լինդերն էր ։ Իր փառքի գագաթնակետին 1910-ական թվականներին նա հայտնի էր որպես «Կենսագրող աղջիկ»՝ «Բիոգրաֆ» ընկերության համր ֆիլմերի առաջատար կանանցից մեկի աշխատանքի համար։ Իր կարիերայի ընթացքում նա նկարահանվել է գրեթե 300 ֆիլմերում տարբեր կինոընկերությունների համար։
Վաղաժամ կյանք
Նա ծնվել է Ֆլորենս Էննի Բրիջվուդում՝ Համիլթոնում, Օնտարիո, նա ամենաերիտասարդն էր Ջորջ Բրիջվուդի՝ անգլիական ծագումով կառք շինարարի և Շարլոտա «Լոտտա» Բրիջվուդի (ծնվ. Դանն)՝ վոդևիլային դերասանուհու երեք երեխաներից։ Շառլոտ Բրիջվուդը մանուկ հասակում իր ընտանիքի հետ Մեծ սովից հետո Իռլանդիայից արտագաղթել էր Կանադա։ Նա մասնագիտորեն հայտնի էր որպես Լոտտա Լոուրենս և Լոուրենս դրամատիկական ընկերության առաջատար տիկինն ու տնօրենն էր։ Երեք տարեկանում Լոուրենսը բեմում իր դեբյուտը կատարեց մոր հետ երգա-պարային համարով։ Երբ նա բավական մեծ էր երկխոսության տողերը անգիր անելու համար, նա իր մոր և Լոուրենս դրամատիկական ընկերության այլ անդամների հետ խաղում էր դրամատիկ պիեսներում։ Այն բանից հետո, երբ այնպիսի սրտաճմլիկ դրամաների կատարումները, ինչպիսիք են «Դորա Թորնը» և «Արևելյան Լիննը», սկսեցին ընկճել Լոուրենսին, նրա մայրը դրանք հանեց թատերախմբի երգացանկից։ Մինչ Լոուրենսը բեմում ելույթ էր ունենում մոր հրամանով, նա հիշեց, որ իրեն դուր էր գալիս աշխատանքը, բայց չէր սիրում այն ճանապարհորդությունը, որը պետք է անեին բոլոր վոդևիլ կատարողները։ Վեց տարեկանում Լոուրենսը ստացել էր «Baby Flo, the Child Wonder» մականունը ։
1898 թվականի փետրվարի 18-ին Ջորջ Բրիջվուդը մահացավ ածուխի գազից պատահական թունավորվելով` Հեմիլթոնի իր տանը (Լոուրենսի ծնողները բաժանվեցին, երբ նա չորս տարեկան էր)։ Լոտտա Լոուրենսը ընտանիքը տեղափոխեց Հեմիլթոնից Բաֆալո, Նյու Յորք, որպեսզի ապրի իր մոր՝ Էնն Դանի հետ։ Նա որոշեց դադարեցնել երեխաներին իր հետ տանել ներկայացումներ բեմադրելու համար, և Ֆլորենսն առաջին անգամ գնաց դպրոց։ Ավարտելուց հետո Լոուրենսը վերադարձավ մոր դրամատիկական ընկերություն։ Սակայն շուտով նրա մայրը լուծարեց Լոուրենս դրամատիկական ընկերությունը. նրանք երկուսով տեղափոխվեցին Նյու Յորք մոտ 1906 թվականին։
Վաղ կարիերա՝ կինո և բեմ
Լոուրենսը Կանադայի կինոարդյունաբերության մի քանի ռահվիրաներից մեկն էր, որոնց գրավել էր նորաստեղծ կինոբիզնեսի արագ աճը։ 1906 թվականին նա նկարահանվեց իր առաջին ֆիլմում։ Հաջորդ տարի նա նկարահանվել է «Vitagraph» կինոընկերության 38 ֆիլմերում։ 1906 թվականի գարնանը և ամռանը Լոուրենսը լսումներ անցավ Բրոդվեյի մի շարք բեմադրությունների համար, բայց չհաջողվեց։ Այնուամենայնիվ, 1906 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Էդիսոն արտադրական ընկերությունը նրան վարձեց՝ Դենիել Բունի դստեր դերը կատարելու համար Դենիել Բունում կամ Պիոներական օրեր Ամերիկայում։ Նա ստացավ դերը, քանի որ կարող էր ձի հեծնել։ Ե՛վ նա, և՛ մայրը դերեր ստացան և օրական հինգ դոլար էին վճարում նրանց ցրտաշունչ եղանակին բացօթյա նկարահանումներին երկու շաբաթվա համար։ 1907 թվականին նա աշխատանքի է անցնում Վիտագրաֆ ընկերությունում Բրուքլինում, Նյու Յորք, որպես Մոյա՝ իռլանդացի գյուղացի աղջիկ, Դիոն Բուչոկոյի «Շոուգրաուն» ստեղծագործության կարճ տարբերակում։ Նա կարճ ժամանակով վերադարձավ բեմական դերասանությանը՝ խաղալով Մելվիլ Բ. Ռեյմոնդի «Սեմինարի աղջիկներ» պիեսի վրա հիմնված ճանապարհային շոուի գլխավոր դերը։ Նրա մայրը խաղացել է իր վերջին դերն այս բեմադրության մեջ։ Մեկ տարի ռոուդ-շոուի հետ շրջագայությունից հետո Լոուրենսը որոշեց, որ «այլևս երբեք չի ունենա գնչուական կյանք»։ 1908 թվականին նա վերադարձավ Վիտոգրաֆ, որտեղ խաղաց գլխավոր դերը «Դիսպետչեր արջը» ֆիլմում։ Մեծ մասամբ իր ձիավարման հմտությունների շնորհիվ նա հաջորդ հինգ ամիսների ընթացքում 11 ֆիլմերում դերեր ստանձնեց։
Կենսագրության ստուդիա
Այս դերում իր հաջողությունից հետո նա հանդես եկավ որպես հասարակության գեղեցկուհի «Դավաճանված ձեռքի հետքով» և որպես հնդիկ «Կարմիր աղջիկ» ֆիլմում։ Ընդհանուր առմամբ, նա դերեր է ունեցել 1908 թվականին Գրիֆիթի նկարահանած 60 ֆիլմերից շատերում։ 1908 թվականի վերջին Լոուրենսն ամուսնացավ Հարի Սոլթերի հետ։ Լոուրենսը մեծ ժողովրդականություն ձեռք բերեց, բայց քանի որ նրա անունը երբեք չհրապարակվեց, երկրպագուները սկսեցին գրել ստուդիա՝ խնդրելով նրա ինքնությունը։ Նույնիսկ այն բանից հետո, երբ նա լայն ճանաչում էր ձեռք բերել, մասնավորապես՝ չափազանց հաջողակ «Հարություն» ֆիլմում նկարահանվելուց հետո, Կենսագրության ստուդիան հրաժարվեց հրապարակայնորեն հայտարարել իր անունը, իսկ երկրպագուները նրան պարզապես անվանեցին «Կենսագրող աղջիկ» ։ Համր կինոյի դերասանների անունները չեն նշվում կինոյի ձևավորման տարիներին, քանի որ ստուդիայի սեփականատերերը վախենում էին, որ համբավը կարող է հանգեցնել ավելի բարձր աշխատավարձի պահանջների, և քանի որ շատ դերասաններ ամաչում էին մնջախաղ խաղալ ֆիլմերում։ Նա շարունակեց աշխատել Կենսագրությունում 1909 թվականին։ Նրա պահանջը, որ վճարվեր շաբաթական, ոչ թե օրական, բավարարվեց, և նա ստացավ կրկնակի նորմալ դրույքաչափը։
Նա մեծ ժողովրդականություն է ձեռք բերել Ջոնս հեռուստասերիալում, առաջին կատակերգական սերիալը, որտեղ նա մարմնավորել է տիկին Ջոնսին մոտ մեկ տասնյակ ֆիլմերում Ջոն Ռ. Քեմփսոնի հետ՝ պարոն Ջոնսի դերում։ Ավելի հայտնի դարձան սիրո դրամատիկ պատմությունները, որոնցում նա նկարահանվում էր Արթուր Ջոնսոնի հետ. երկուսն էլ խաղում էին ամուսնու և կնոջ դերը «Ինգրեյթ» ֆիլմում, իսկ դավաճան սիրահարները՝ «Հարություն» ֆիլմում։ Լոուրենսը և Սոլթերը սկսեցին աշխատանք փնտրել այլուր՝ գրելով Էսսանայ ընկերությանը՝ որպես առաջատար տիկին և տնօրեն իրենց ծառայությունների համար։ Սակայն առաջարկն ընդունելու փոխարեն Էսսանայը այդ առաջարկի մասին զեկուցել է Կենսագրության գլխավոր գրասենյակ, և նրանք անմիջապես հեռացվել են աշխատանքից։
Անկախ շարժանկարներ ընկերություն
Գտնվելով «ազատության մեջ»՝ Լոուրենսը և Սոլթերը 1909 թվականին կարողացան միանալ Ամերիկայի անկախ շարժանկարների ընկերությանը (IMP): Ընկերությունը, որը հիմնադրել է Կառլ Լեմլը, կինոբորսայի սեփականատերը (ով հետագայում խորասուզեց «IMP»-ը Յունիվերսալ Ստուդիոս-ում, որի հիմնադիրն ու նախագահը ինքն էր), փնտրում էր փորձառու ռեժիսորներ և դերասաններ։ Աստղի կարիք ունենալով՝ նա Լոուրենսին տարավ Կենսագրությունից՝ խոստանալով նրան վրան տալ։ Նախ, Լեմլը կազմակերպեց գովազդային հնարք՝ լուր տարածելով այն մասին, որ Լոուրենսը սպանվել է Նյու Յորքում` տրամվայով։ Այնուհետև, արժանանալով ԶԼՄ-ների մեծ ուշադրության, նա թերթերում տեղադրեց գովազդ՝ «Մենք տարածում ենք սուտը» և ներառեց Լոուրենսի լուսանկարը։ Հայտարարության մեջ ասվում էր, որ նա ողջ է և առողջ և նկարահանում է «Կոտրված երդում» նոր ֆիլմը իր «IMP» պրոդյուսերական ընկերության համար, որի ռեժիսորը Սալթերն է։ 1910թ. մարտին Լոեմլը Լոուրենսին ստիպեց անձամբ հայտնվել Սենթ Լուիսում, Միսսուրի, իր գլխավոր դերակատարի հետ` իր երկրպագուներին ցույց տալու,որ ինքը ողջ է,դարձնելով նրան առաջին կին կատարողներից մեկը, որը դեռ հայտնի չէ մեկ այլ լրատվամիջոցումում, որի անունը նույնականացրել է իր ստուդիան ։
Սենթ Լուիսում երկրպագուներն այնքան ոգևորված էին Լոուրենսին կենդանի տեսնելով, որ բռնեցին նրան և արձակեցին վերարկուի կոճակները։ Լեմմլը դա օգտագործեց հետագա ուշադրություն գրավելու համար՝ կեղծ պնդելով, որ Լոուրենսի Սենթ Լուիսի երկրպագուները, զայրացած, շտապել են նրա վրա և պատռել նրա հագուստը։ Մասամբ Լայեմլի հնարամտության շնորհիվ ծնվեց «աստղային համակարգը», և Ֆլորենս Լոուրենսը շուտով դարձավ հայտնի անուն։ Այնուամենայնիվ, նրա հայտնի լինելը նաև ապացուցեց, որ ստուդիայի ղեկավարների մտավախությունները, ովքեր մտահոգված էին աշխատավարձի պահանջներով, շուտով հաստատվեցին։ Լեյմլը կարողացավ ներգրավել Վիլյամ Վ. Ռանուսին, ով «Vitagraph»-ի գլխավոր տնօրեններից մեկն էր «IMP»-ի մեջ։ Ռանուսը Լաեմլին ծանոթացրեց Լոուրենսի և Սոլթերի հետ, և նրանք սկսեցին աշխատել միասին։ Լոուրենսը և Սոլթերն աշխատել են «IMP»-ում 11 ամիս՝ նկարահանելով 50 ֆիլմ։ Դրանից հետո նրանք հանգստի են մեկնել Եվրոպա։
Երբ նրանք վերադարձան Միացյալ Նահանգներ, միացան կինոընկերությանը, որը գլխավորում էր Զիգմունդ Լյուբինը, ով անվանվել է «պատմության մեջ ամենաիմաստուն և ամենաժողովրդավար կինոարտադրողը»։ Նա կրկին միավորվեց Արթուր Ջոնսոնի հետ և զույգը միասին նկարահանեց 48 ֆիլմ Լյուբինի գլխավորությամբ։ Այդ ժամանակ կինոարտադրության ոլորտը վերահսկվում էր «Motion Picture Patents Company»-ի (MPPC) կողմից, որը հիմնադրվել էր խոշոր կինոընկերությունների կողմից։ ՄԿՊ-ն «MPPC»-ի անդամ չէր և, հետևաբար, գործում էր իր բաշխիչ համակարգից դուրս։ «IMP» ֆիլմեր ցուցադրող կինոթատրոնները կորցրել են «MPPC» ֆիլմեր ցուցադրելու իրավունքը։ Այսպիսով,«IMP»-ն ուժեղ թշնամիներ ունեցավ կինոարդյունաբերության մեջ։ Նրան հաջողվեց գոյատևել հիմնականում Լոուրենսի ժողովրդականության շնորհիվ։
Լուբին ստուդիա
1910-ի վերջին Լոուրենսը լքեց «IMP»-ն՝ աշխատելու Լուբին ստուդիայում, այն բանից հետո, երբ իր կանադացի ընկերոջը՝ 18-ամյա Մերի Փիքֆորդին խորհուրդ տվեց իր տեղը զբաղեցնել որպես «IMP»-ի աստղ ։
Վիկտոր կինոընկերություն
1912 թվականին Լոուրենսը և Սոլթերը գործարք կնքեցին Կարլ Լեմլի հետ՝ ստեղծելու իրենց սեփական ընկերությունը։ Լեմլը նրանց ստեղծագործական լիակատար ազատություն է տվել Վիկտոր կոչվող կինոընկերությունում և Լոուրենսին շաբաթական 500 դոլար է վճարել որպես գլխավոր դերասանուհի, իսկ Սալթերին՝ որպես ռեժիսոր շաբաթական 200 դոլար։ Նրանք հիմնեցին կինոստուդիա Ֆորտ Լիում, Նյու Ջերսի և նկարահանեցին մի շարք ֆիլմեր Լոուրենսի և Օուեն Մուրի մասնակցությամբ, որոնք այնուհետև վաճառվեցին «Universal Pictures»-ին 1913 թվականին։ Այս նոր բարգավաճմամբ Ֆլորենսը կարողացավ իրականացնել «կյանքի երազանքը»՝ գնելով 50 ակր (20 հա) կալվածք Ռիվեր Վեյլում, Նյու Ջերսի ։ 1912 թվականի օգոստոսին նա վիճել է ամուսնու հետ, որում նա «դաժանորեն խոսում էր իր սկեսուրի մասին»։ Նա գնաց Եվրոպա։ Սակայն նա ամեն օր «տխուր» նամակներ էր գրում նրան՝ պատմելով ինքնասպանության իր ծրագրերի մասին։ Նրա նամակները «մեղմեցին նրա զգացմունքները», և 1912 թվականի նոյեմբերին նրանք նորից միավորվեցին։ Լոուրենսը հայտարարել է թոշակի անցնելու մտադրության մասին։
1914 թվականին նրան համոզեցին վերադառնալ աշխատանքի իր ընկերությունում (Victor Film Company), որը ձեռք էր բերել «Universal Studios»-ը։ 1915 թվականին «Ճակատագրի գրավատները» նկարահանումների ժամանակ բեմադրված հրդեհը դուրս եկավ վերահսկողությունից։ Լոուրենսը այրվել էր, նրա մազերը այրվել էին, և նա լրջորեն ընկավ՝ կոտրելով ողնաշարը ։ Նա մի քանի ամիս շոկի մեջ էր։ Վերադարձավ աշխատանքի, բայց ֆիլմի ավարտից հետո ուշաթափվեց։ Իր խնդիրներին գումարվելով՝ «Universal»-ը հրաժարվեց վճարել իր բժշկական ծախսերը՝ թողնելով Լոուրենսին դավաճանված զգալով։ 1916 թվականի կեսերին նա վերադարձավ աշխատանքի «Universal»-ում և ավարտեց «The Elusive Isabelle»-ը։ Այնուամենայնիվ, աշխատանքի սթրեսը վնասեց նրան, և նա լուրջ ռեցիդիվ ունեցավ։ Ամբողջովին անդամալույծ էր չորս ամիս։ 1921 թվականին նա գնաց Հոլիվուդ՝ փորձելով վերադառնալ, բայց առանց մեծ հաջողության։ Նա ստացավ գլխավոր դեր փոքր մելոդրամայում («Հեղափոխություն»), իսկ հետո երկու երկրորդական դեր։ 1924 թվականից հետո նրա ամբողջ կինոաշխատանքը բաղկացած էր չգրանցված հատվածներից։
Անձնական կյանք
Լոուրենսը երեք անգամ ամուսնացած էր և երեխա չուներ։ Նրա առաջին ամուսնությունը դերասան, սցենարիստ և ռեժիսոր Հարրի Սոլթերի հետ էր 1908 թվականին։ Նրանք ամուսնացած մնացին մինչև Սոլթերի մահը՝ 1920 թվականը ։ Այնուհետև նա ամուսնացավ ավտոմեքենաներ վաճառող Չարլզ Բիրն Վուդրինգի հետ 1921 թվականին ։ Նրանք բաժանվել են 1929 թվականին, 1931 թվականի փետրվարին Լոուրենսին տրվեց ժամանակավոր ամուսնալուծություն, որն ավարտվեց հաջորդ տարի ։ 1920-ական թվականներին Լոուրենսը և Վուդրինը Լոս Անջելեսում բացեցին կոսմետիկայի խանութ, որը կոչվում էր «Hollywood Cosmetics»: Խանութը վաճառում էր թատերական դիմահարդարում, ինչպես նաև վաճառում էր Լոուրենսի նախագծած կոսմետիկայի շարքը։ Նրանք շարունակեցին իրենց համագործակցությունը 1929 թվականին բաժանվելուց հետո, սակայն խանութը ստիպված փակվեց 1931 թվականին ։
1933 թվականին Լոուրենսը երրորդ և վերջին անգամ ամուսնացավ Հենրի Բոլթոնի հետ, որը, պարզվեց, չարաշահող հարբեցող էր և դաժան ծեծի ենթարկեց նրան ։ Միությունը տևեց հինգ ամիս ։
Հետագա տարիներ
1920-ական թվականների վերջին Լոուրենսի ժողովրդականությունը թուլացել էր, և նա մի քանի անձնական կորուստներ էր կրել։ Նա ոչնչացված էր, երբ մայրը, ում հետ մտերիմ էր, հանկարծամահ եղավ 1929 թվականի օգոստոսին։ Չորս ամիս անց նա բաժանվեց իր երկրորդ ամուսնուց՝ Չարլզ Վուդրինգից։ Չնայած Լոուրենսը փոքր հարստություն է վաստակել իր կինոկարիերայի միջոցով, նա շատ վատ բիզնես որոշումներ է կայացրել։ Նա կորցրեց իր կարողության մեծ մասը 1929 թվականի հոկտեմբերին տեղի ունեցած արժեթղթերի շուկայի վթարի և դրան հաջորդած Մեծ ճգնաժամի ժամանակ։ Կոսմետիկայի խանութը, որը նա և իր երկրորդ ամուսինը բացեցին Լոս Անջելեսում, նույնպես կորցրեց բիզնեսը Մեծ ճգնաժամի պատճառով, և ամուսինները ստիպված եղան փակել իրենց դռները 1931 թվականին։
1937 թվականի կեսերին Լոուրենսի մոտ ախտորոշվել է այն, ինչ նրա բժիշկն անվանել է «ոսկորների հիվանդություն, որն առաջացնում է անեմիա և դեպրեսիա»։ Հիվանդությունը, հավանաբար, միելոֆիբրոզ էր, ոսկրածուծի հազվագյուտ հիվանդություն կամ ագոգենիկ միելոիդ մետապլազիա, որոնք երկուսն էլ այդ ժամանակ անբուժելի էին։ Իր վատ առողջության և քրոնիկ ցավերի պատճառով Լոուրենսը ընկճվեց, բայց փորձեց շարունակել աշխատել։ Մոտավորապես այս ժամանակ նա տեղափոխվեց տուն Արևմտյան Հոլիվուդում գտնվող Ուեսթբորն Դրայվի վրա՝ ստուդիայի աշխատակցի՝ Ռոբերտ «Բոբ» Բրինլոուի և նրա քրոջ հետ միասին։
Մահ
1938 թվականի դեկտեմբերի 28-ին, ժամը 13:00-ին Լոուրենսը զանգահարեց MGM գրասենյակ, որտեղ նա պետք է ներկայանար աշխատանքի նույն օրը՝ պնդելով, որ հիվանդ էր։ Ավելի ուշ կեսօրին Լոուրենսը կուլ տվեց մրջյունի թույն և հազի օշարակ ։ Արևմտյան Հոլիվուդի իր տանը։ Հաշիվները տարբերվում են այն հարցում, թե ինչպես է հայտնաբերվել Լոուրենսը. որոշ լրատվամիջոցներ ասում էին, որ նրա հարևանուհի Մարիան Մենզերը լսել է նրա ճիչերը, իսկ մյուսներն ասում են, որ Լոուրենսը զանգահարել է Մենզերին և պնդել, որ ինքն իրեն թունավորել է։ Մենզերը շտապօգնություն է կանչել, և Լոուրենսին տեղափոխել են Բևերլի Հիլզի հիվանդանոց։ Բժիշկներին չի հաջողվել փրկել նրան, ով մահացել է ժամը 14:45-ին։ Լոուրենսն իր տանը ինքնասպանության գրություն է թողել՝ հասցեագրված իր տան ընկերոջը՝ Բոբ Բրինլոուին, որտեղ ասվում է.
Լոուրենսի մահը համարվել է «հավանական ինքնասպանություն»՝ նրա «վատ առողջության» պատճառով։ «The Motion Picture and Television Fund»-ը վճարել է Լոուրենսի հուղարկավորության համար, որը տեղի է ունեցել դեկտեմբերի 30-ին, և նրա անհայտ գերեզմանը Հոլիվուդի գերեզմանատանը (այժմ՝ Hollywood Forever գերեզմանատուն)։ Նրա գերեզմանը մնաց անհայտ մինչև 1991 թվականը, երբ անանուն բրիտանացի դերասանը վճարեց նրա հիշատակը հավերժացնող ցուցիչի համար }}։
Դրանում գրված է՝ «Կենսագրող աղջիկ/Առաջին կինոաստղ»։ Լոուրենսի տապանաքարի վրա ծննդյան տարեթիվը նշված է 1890 թվական։ Այս անճշտությունը նշվել է նաև նրա մահվան վկայականում, որը լրացրել է դատաքննիչը։ Լոուրենսի կենսագիր Քելլի Ռ. Բրաունը այս սխալի համար պարտական է «Լոուրենսի սեփական գեղարվեստական գրականությանը», քանի որ նա կանոնավոր կերպով իր տարիքից հանում էր տարիները։ Սխալը կրկնվել է Փիրս եղբայրների դիահերձարանում, որտեղ տեղի է ունեցել Լոուրենսի հուղարկավորությունը, թեև մահախոսականների մեծ մասը նշում է նրա ծննդյան ճիշտ տարեթիվը՝ 1886 թվական։
Մշակութային անդրադարձներ
Ուիլյամ Ջ. Մաննի «Կենսագրող աղջիկը» (2000) վեպում, Մաննը միախառնում է Լոուրենսի կյանքի փաստերը գեղարվեստական գրականության հետ։ Մոռացության մեջ ընկնելու և ինքնասպանություն գործելու փոխարեն Լոուրենսը բժշկի օգնությամբ հիմարացնում է հասարակությանը՝ մտածելով, որ նա ինքնասպան է եղել։ Լրագրողը հայտնաբերում է Լոուրենսին ծերանոցում, որտեղ նա ապրում էր գաղտնի, և նա որոշում է գրել նրա կենսագրությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կանադացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կանադացի գյուտարարներ
Մատվեյ Սուլկևիչ
Մատվեյ (Մացեյ) Սուլկևիչ (Мацей Аляксандравіч Сулькевіч, Süleyman bəy Sulkeviç, նաև հայտնի է որպես Մահոմեդ Սուլկևիչ, Սուլեյման Սուլկևիչ և Մամեդ բեկ Սուլկևիչ, ), ռուս և ադրբեջանցի զորավար, ղրիմաթաթար գործիչ, գեներալ-լեյտենանտ ։
Պատանեկություն
Մ. Ա. Սուլկևիչը ծնվել է Վիլենի մարզի հնատոհմական ազնվականների ընտանիքում, ազգությամբ՝ բելառուս-թաթար (լեհ-լիտվական) ։ Նրա հայրը, Ալեքսանդր Սուլկևիչը հուսարական գնդում հասել է մինչև փոխգնդապետի աստիճանի  ։
Լինելով Լիտվական մեծ իշխանության թաթարական արիստոկրատական ընտանիքների ժառանգ, Մ. Սուլկևիչը իր կյանքը նվիրել է ռազմական կարիերային։ Ընդհանուր կրթությունը ստացել է Վորոնեժի Միխայլովյան կադետական դպրոցում։
Ծառայություն ռուսական բանակում
Ծառայության է մտել Պետերբուրգի Միխայլովսկոյե հրետանային ուսումնարանում որպես յունկեր։ Ուսումնարանն ավարտելուց հետո Սուլկևիչը ուղարկվել է 6-րդ հրետանային բրիգադ։
1889 թվականի հոկտեմբերի 3-ից լեյտենանտ Սուլկևիչը եղել է ունկնդիրը Նիկոլաևի ակադեմիայի գլխավոր շտաբի ունկնդիր։ 1894 թվականի հուլիսին գիտության բնագավառում մեծ հաջողությունների համար ակադեմիայում ստացել է շտաբ-կապիտանի կոչում։
Ղրիմի ծայրամասային կառավարություն
1918 թվականին Սուլկևիչը մեկնել է Ղրիմ։ 1918 թվականի մայիսի 1-ին Ղրիմը ամբողջությամբ գրավված էր կայզերական զորքերի գեներալ Կոշի հրամանատարությամբ (երեք հետևակային դիվիզիաներ և հեծելազորային բրիգադ)։
1918 թվականի հունիսի 25-ին գերմանական ղեկավարության աջակցությամբ Ղրիմի երկրամասային կառավարության վարչապետի, ներքին և ռազմական գործերի պաշտոնը ստացել է գեներալ-լեյտենանտ Սուլկևիչը ։
МՍուլկևիչը Հասան Սաբրի Այվազովին Ղրիմում նշանակել է (1878-1938)  Օսմանյան կայսրության դեսպան ու լավացրել կապերը մուսուլմանական երկրների հետ, որոնք ստեղծվել էին Ռուսական կայսրության տարածքում։ Ղրիմում հայտնի է որպես Սուլեյման փաշա։ Ձգտում էր գումարել Ղրիմի կուրուլթայը (հիմնադիր ժողով), որը կհռչակեր ղրիմաթաթարական պետության ստեղծումը ։
Գերմանական օկուպացիոն զորքերի Ղրիմից հեռանալուց հետո Սուլկևիչի կառավարությունը 1918 թվականի նոյեմբերի 15-ին փոխանցել է Ղրիմի  իշխանությունը երկրորդ ծայրամասային կառավարությանը, որը գլխավորում էր Սոլոմոն Կրիմը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի զինվորականներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած ռուսական ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Ռուսական թատրոն
Ռուսական թատրոն, թատրոնը Ռուսաստանում։ Թատերարվեստի բազմազան տարրեր են բովանդակել ռուսական ժողովրդակական թատերական խաղերը, ծեսերը։ Այդ խաղերը թատերական ներկայացման վերածվելու գործընթացին նպաստել են ռուս թափառաշրջիկ դերասանները՝ սկոմորոխները։
Մինչ 17-րդ դարը
Դերասանական գործունեությունը, որը Ռուսաստանում հայտնի է վաղուց, կապված էր կրոնական տոնախմբությունների կամ էլ հեթանոսական ծիսակատարությունների հետ։
Միջնադարյան ռուս դերասանները՝ խեղկատակները (скоморохи), հայտնի են 11-րդ դարից։ Նրանց շարքում էին երաժիշտներ, երգիչներ, պարողներ, հումորիստներ, վայրի կենդանիներ վարժեցնողներ (հատկապես արջեր վարժեցնողներ)։ Նրանք աղքատ մարդիկ էին, ովքեր չունեին տունուտեղ, հագուստ և կարիքն էր ստիպում նրանց զբաղվել այդ գործով։ Հաճախ նրանք համախմբվում էին և խմբով ճամփորդում էին Ռուսաստանով և ողորմություն խնդրում՝ փոխարենը ցուցադրում էին իրենց տաղանդը։ Շուտով նրանք քաղաքային հրապարակներում սկսում են փոքր թատերաշինություններ՝ բալագաններ կառուցել՝ ապրելու և հանդիսատեսներին ընդունելու համար։ Թեև պաշտոնապես Ռուսաստանում առաջին բալագանը կապված է Պյոտր I արքայի անվան հետ, ժողովրդական ներկայացումները Ռուսաստանում վաղուց էին հայտնի։
Թատերական իրերից ռուս դերասանները օգտագործում էին տիկնիկներ, դիմակներ, պատկերարկղեր, առաջին երաժշտական գործիքներ՝ տավիղներ, շվիներ, դուդուկներ և այլն։ Սակայն բալագանները դեռ երկար ժամանակ շարունակում էին գոյություն ունենալ որպես տոնավաճառային ներկայացումների վայրեր և հենց այդ տոնավաճառներում, քաղաքային և շուկայական հրապարակներում ցուցադրվող ներկայացումներն էլ ստացան այդ բալագանների անվանումները։ Բալագանյան ելույթների սյուժեն և հումորը կոպիտ էին՝ հիմնականում ֆիզիոլոգիական թեքումով էին. դրանք ներկայացումներ էին ժողովրդի համար և թեմաներն այնպես էին ընտրվում, որ հասանելի լինեին հասարակության ամենացածր խավերին։ Այդ իսկ պատճառով «բալագան» բառը ժամանակի ընթացքում ձեռք բերեց այլ երանգ և սկսեց նշանակել «անճաշակ մարդկանց աղմկոտ հավաքատեղի»։ Սակայն բալագանյան ելույթների նշանակալիությունը ռուսական թատերական արվեստի մեջ հաշվի չառնելը անհնարին է։
17-րդ դար
Առաջին արքայական թատրոնը Ռուսաստանում պատկանում էր Ալեքսեյ Միխայլովիչ արքային և գոյատևել է 1672-1676 թթ.։ Թատրոնի սկզբնավորումը կապված է կալվածատեր Արտամոն Մատվեևի հետ՝ կրթված մի անձնավորության, ով ընդունում էր արևմտյան մշակույթը, և խորհուրդ տվեց ռուս արքային, ով զվարճանքի բազմազան միջոցներ էր փնտրում, եվրոպական թատրոնի օրինակով մի թատրոն ստեղծել։ Արտամոն Սերգեևիչը հենց ինքն էլ հանձն առավ իր առաջարկի ի կատար ածումը՝ հրամայելով Մոսկվայում ապրող գերմանական սլոբոդայի քահանա Յոհան Գոտֆրիդ Գրեգորիին զբաղվել թատերախմբի դերասանների հավաքագրմամբ։ Քահանան ոչ միայն հանձն առավ նորեկ դերասանների (64 երիտասարդների, որոնց հավաքել էր և համոզել դերասան դառնալ), այլև աստվածաշնչյան սյուժեով մի պիես գրեց՝ Եթերի մասին, ով փրկել է հրեաներին Ամանի վայրագություններից։ Պիեսը ստացավ «Արտաքսերքսյան գործողություն» անվանումը, որը գրված էր հեղինակի մայրենի լեզվով՝ գերմաներենով, սակայն որոշվեց բեմականացնել ռուսերեն լեզվով։ Այդ իսկ պատճառով հավաքագրեցին բոլոր թարգմանիչներին Պոսոլսկի գերատեսչությունից, պիեսի տեքստը բաժանեցին մի քանի անհավասար մասերի և բաժանեցին նրանց։ Երբ ամբողջ ստեղծագործությունը թարգմանվեց, պարզվեց, որ տեքստը զուրկ է ամբողջականությունից։ «Էսֆիրի» սկիզբը գրված էր շատ մանրակրկիտ ձևով՝ բանաստեղծական ոճով, իսկ տեքստի մեջտեղի մասը հանկարծ վերածվում էր արձակի։
Հնարավոր է, որ ոչ բոլոր թարգմանիչներն էին գերազանց տիրապետում գերմաներեն լեզվին, այդ իսկ պատճառով տեքստը մոտավորապես էին թարգմանել։ Սակայն բացառված չէ նաև այն, որ առանձին թարգմանիչներ այնպես էին կառուցել պիեսը, որ գերմաներեն տեքստը առավելագույնս մոտեցնեին ռուսական իրողությանը։ Համենայն դեպս հեղինակն ինքը չէր պնդում, որպեսզի ամեն ինչ մանրակրկտորեն թարգմանվեր։ Քահանայի համար դա նշանակություն չուներ, քանի որ պիեսը «պատվիրել» էր արքան։ Արքան շատ էր ցանկանում բարելավել հարաբերությունները Պարսկաստանի հետ և հենց այդ երկրի մասին էր պիեսը ։
1672 թ հոկտեմբերի 17-ին կայացավ այդքան սպասված թատրոնի բացումը և առաջին ներկայացումը։ Այդ կարևոր իրադարձությանը ներկա էին ինքը արքան և նրա բոլոր մոտիկ կալվածատերերը։ Հատուկ օթյակում գտնվում էր թագուհին և նրա պալատական տիկնայք։ Ներկայացումը տևել է 10 ժամ, արքան նայեց ողջ ներկայացումը և շատ գոհ մնաց։ Երբ ներկայացումը ավարտվեց, հանդիսականները անմիջապես գնացին բաղնիք, քանզի կարծում էին, որ այդպիսի «գործողությունից» հետո անհրաժեշտ էր մաքրել բոլոր մեղքերը։ Թատրոնը այդ ժամանակ համարվում էր ամոթալի։ 1673 թ. որոշ փոփոխություններ տեղի ունեցան։ Թատրոնը տեղափոխեցին մեկ այլ շինություն, որը գտնվում էր Կրեմլի Ապտեկարսկի պալատի վրա։ Թատերախմբի դերասանական կազմը նույնպես համալրվեց ։ Ինչպես իր հոդվածում պատմում է Յուրի Մոսկալենկոն. «Հայտնի է նաև Յոհան Գրեգորիի հոնորարը։ Առաջին ներկայացման համար, որը այդքան դուր եկավ արքային, գերմանացի քահանան ստացել է 100 ռուբլիանոց 40 սամույր (соболь, ռուս. դրամական միավոր) և մի քանի հատ էլ 8 ռուբլիանոց։ Բացի այդ արքան ցանկացավ նայել բոլոր դերասանների աչքերի մեջ, և նրանք բոլորն էլ ներկայացան», իսկ ինքը՝ դրամատուրգը, սկսեց նոր ստեղծագործություն գրել։ Սակայն 1676 թ հունվարի 29-ին, երբ մահացավ Ալեքսեյ Միխայլովիչ արքան, մահացավ և առաջին ռուսական արքայական թատրոնը։
Ճորտական թատրոններ
Սկզբնական շրջանում պալատական զվարճանք լինելով՝ թատրոնը տարածում գտավ պալատին մոտ գտնվող կալվածատերերի շրջանում։ Արդեն իսկ Ալեքսեյ Միխայլովիչի օրոք կալվածատեր Մատվեևը իր տանը կազմակերպեց արքայական թատրոնի նման մի թատրոն։ Նրա օրինակին հետևեցին նաև կալվածատեր Միլոսլավսկին, ով ստացավ «զվարճալի» մականունը, Սոֆյա թագուհու սիրելի Վասիլի Գոլիցևը։ Թագուհու մոտիկ կալվածատերերից մեկը իր տանը թատերական ներկայացումներ էր կազմակերպում, որտեղ որպես դերասաններ հանդես էին գալիս կալվածատիրուհիները։ Պետերբուրգում Ելիզավետայի օրոք թատրոններ էին գործում կոմսեր Յագուժինսկու և Պյոտր Շերեմետևի տներում։ Հարուստ իշխանների սեփական տներում մշտական տնային թատրոններ ունենալու ավանդույթը պահպանվեց շատ երկար ժամանակ։
Տնային թատրոնները խթանում էին բեմում կանանց հայտնվելուն։
Նշանավոր ռուս ճորտ դերասանուհիների շարքին կարելի է դասել Պրասկովյա Ժեմչուգովա-Կովալևային՝ նախկին ճորտ դերասանուհուն, ով դարձավ կոմսուհի Շերեմետևա։
Որպես կանոն, այս թատրոնի խաղացանկը կազմված էր եվրոպական հեղինակների և երաժիշտների՝ առաջին հերթին ֆրանսիացի և իտալացի կոմպոզիտորների՝ Պիեռ Մոնսիսի, Անդրե Գրետրի, Նիկոլո Պիչինի, Ջովաննի Պաիզիելլո, Մոցարտ, ինչպես նաև ֆրանսիացի դասականների՝ Ժան Ժակ Ռուսո, Դենի Դիդրո, գրական դրամաներից։ Սակայն արդեն ի հայտ էին գալիս նաև ռուս հեղինակներ։ Դերերից մեկը, որը փայլուն կատարեց Ժեմչուգովան, դա Զելմիրան էր «Զելմիրան և Սմելոնը» օպերայում, որի կոմպոզիտորն էր Օսիպ Կոզլովսկին, ով գրել է օպերան՝ հիմնվելով հայրենի պատմության վրա։
Օտարերկյա թատրոնական մասնավոր ձեռնարկություններ
Օտարերկրացի հյուրախաղորդները՝ գալով Ռուսաստան, բերում էին իրենց հետ ոչ միայն մասնագիտական վարպետություն, այլև դառնում էին հոգևոր մտքի սոցիալական և ստեղծագործական զարգացման աղբյուր։ Ի դեմս Ռուսաստանի՝ հաճախ թատերախմբերը, դերասանները, երաժիշտները ձեռք էին բերում երկրորդ հայրենիք, որը նրանց ստեղծագործությունների կարիքն ուներ։ Իտալական, գերմանական և ֆրանսիական թատերախմբերը լայնորեն տարածված էին 17-րդ դարում։
Պետրոս I-ը արդեն ինքն էր հրավիրում օտարերկրացիների՝ հասկանալով կրթված եվրոպացիների կարևորությունը Ռուսաստանի զարգացման գործում։ Պալատի թատերական գործունեությունը, որը դադարել էր Ալեքսեյ Միխայլովիչի մահվամբ, վերսկսվեց Պետրոս I-ի կողմից։ Նախ և առաջ նա թատրոնը պալատականից դարձրեց ժողովրդական։ Թատրոնը արքայական տնակներից տեղափոխեցին Կարմիր հրապարակ, որտեղ կառուցված էր հատուկ «կատակերգական» շենք։
Պետրոսը ցանկանում էր թատրոնը դարձնել իր հաղթանակների արտացոլումը, սակայն նրա գերմանացի կատակերգակները այդ գործի համար անպիտան դուրս եկան։ Պետրովյան թատրոնի տնօրեն Յագան Կունշտը (Յոհան Կունստ) դժվարացավ բեմականացնել Պետրոսի պատվիրած կատակերգությունը՝ նվիրված իր հաղթանակին, և արքան ստիպված եղավ դիմել Զայիկոնոսպասկի ակադեմիա, որտեղ բարգավաճում էր Կիևից բերված հոգևոր դրաման և կրոնական դրաման։
1702 թ Պետրոս I Մեծը իր նախկին հունգարացի կատակերգակ Յագան Սպլավսկուն ուղարկեց Դանցիգ, որպեսզի այնտեղից թատերախումբ հավաքագրի։ Սպլավսկին Կունշտի ղեկավարությամբ Մոսկվա բերեց 9 կատակերգակների ։ Յոհան Կունստը դարձավ ռուսական թատրոնի առաջին թատերական ձեռնարկատերը։
Պետրոս I-ը դժգոհ էր թատրոնի ժամանակակից խաղացանկից։ Բերխգոլցը դերասաններից պահանջում էր պիեսներ՝ բաղկացած ոչ ավել քան 3 գործողությունից, որոնք չպետք է ներառեին ոչ մի սիրային ինտրիգներ, չլինեին շատ լուրջ, ոչ էլ շատ ծիծաղելի։ Նա ցանկանում էր, որ ներկայացումները բեմադրվեին ռուսերեն լեզվով և այդ պատճառով կատակերգակների էր հրավիրում մեծ մասամբ Լեհաստանից և ոչ թե Գերմանիայից։
Պետրոս I արքայի ժամանակաշրջանում թատերական արվեստը զարգանում էր նաև գյուղերում։ 1705 թ հիշատակվում է Տոբոլսկում բեմադրված ներկայացումների մասին, որտեղ որպես թատրոնի քարոզիչ հանդես էր գալիս տեղի միտրոպոլիտ Ֆիլոֆեյ Լեշչինսկին։
Պետրոս I Մեծի և նրա քրոջ՝ Նատալյա Ալեքսեևնայի մահվանից հետո, ով թատրոնի սիրահար էր, թատերական արվեստը Ռուսաստանում սկսեց անկում ապրել, որը բացատրվում է Պետրոս II-ի և Եկատերինա I-ի ղեկավարման ժամանակաշրջանում թատրոնի հանդեպ անտարբերությամբ. պալատական ներկայացումները միանգամայն հազվագյուտ երեևույթ դարձան։ Սլավոնահունալատինական ակադեմիայում շարունակվում էին դասական դրամաների ներկայացումները, որոնք հետագայում ևս զարգացան՝ հեռանալով նախկին հոգևորական թատրոնի գիտական ուղղվածությունից։
Պետրոս I-ի օրինակին հետևեցին և հետագա արքաները։
Կայսրուհի Աննա Իվանովնայի գահ բարձրանալուն պես վերսկսվեցին պալատական ներկայացումները, դիմակահանդեսները և զվարճանքի այլ միջոցները։ Ներկայացումները մեծ մասամբ երգիծական բովանդակություն ունեին. կայսրուհին նախընտրում էր «այն գյուղացիական և գերմանական կատակերգությունները, որտեղ դերասանները արարի վերջում անպայման ծեծում էին իրար»։
Պալատական ներկայացումներին մասնակցում էր ամբողջ պետերբուրգյան ազնվականությունը։ Աննա Իվանովնային ծիծաղեցնում էր բեմի վրա իր արարքներով հատկապես Դմիտրի Շեպելևը. թատերական պիեսներ էին բեմականացնում նաև Բիրոնի որդիները, Վորոնցովները, Ապրակսինները, կոմս Բրյուսովը, Երմակովը, Ստրուգովշչիկովը և այլք։ Պալատական ներկայացումներին մասնակցում էին Շլյախետնու կադետական դպրոցի սաները։ 1735 թ. հատուկ շքեղությամբ բեմադրվեց «Իոսիֆի մասին գործողությունը» (действо о Иосифе)։ Ռուսաստանում առաջին թատերական ուսումնարան բացելու ծրագիր կար՝ ներկայացված բալետմեյստեր Ժան Բատիստ Լանդեի կողմից, և որոշ տեղեկություններ վկայում են, որ ծրագիրը իրականացվել է։
Ռուսաստանում երկար ժամանակ աշխատել է իտալացի կոմպոզիտոր Ջովաննի Պաիզիելլոն, ով ժամանել էր Ռուսաստան 1776 թ.՝ Եկատերինա II թագուհու հրավերով և վերջինիս հրամանով նշանակվել որպես պալատական կոմպոզիտոր։
19-րդ դարում նույնպես շարունակվեց և ողջունվեց օտարերկրյա հյուրախաղորդների (գաստրոլյոր) գործունեությունը, որոնցից շատերը մնում էին Ռուսաստանում ընդմիշտ դառնալով ռուսական կայսրության հպատակներ։ Շատ հաճախ նրամց նույնիսկ անվանափոխում էին՝ անգլիացի ձեռնարկատերեր Մայքլ Մեդոքսին անվանում էին Միխայիլ Եգորովիչ կամ Միխայիլ Գեորգիևիչ, գերմանացի կոմպոզիտոր Ֆրիդրիխ Շոլցին՝ Ֆեոդոր Եֆիմովիչ։
Իտալացի երաժիշտ Կատերինո Կավոսը, ով եկել էր Ռուսաստան Անտոնիո Կազասսու գլխավորած մի թատերախմբի հետ, շուտով մտավ կայսերական թատրոնների կազմի մեջ և դարձավ ռուսական օպերայի իսկական «հայրը»։ Նրան են պատկանում առաջին օպերային ստեղծագործությունները, որոնք հիմնված էին ռուս պատմության վրա։ Նրա ստեղծագործությունները opera comique ոճով էին գրված։ Հենց Կատերինո Կավոսն է առաջինը ստեղծել ռուս գյուղացի Իվան Սուսանինի սխրագործությունների մասին օպերա։ Ստեղծագործության սյուժեն որոշ չափով պարզեցված էր, երաժշտության գեղեցկությունը գերազանցում էր սյուժեի բովանդակությունը, որին այդ ժամանակ պատշաճ ուշադրություն չէին դարձրել։ Եվ երբ մի քանի տարի անց ստեղծվեց Գլինկայի համանուն օպերան, հենց Կատերինո Կավոսը ի վնաս իր ստեղծածի՝ ընդունեց երիտասարդ տաղանդավոր կոմպոզիտորի ստեղծագործությունը՝ այդպիսով նրա համար ճամփա բացելով։ Երաժշտական քննադատ Վիկտոր Կորշիկովը գրել է.
Կատերինո Կավոսի անունը երկար ժամանակ մոռացության էր մատնվել և նրա հիշատակը վառ էին պահում միայն պրոֆեսիոնալ երաժիշտները։
Ռուսական երաժշտական մշակույթի զարգացման վրա նշանակալի ազդեցություն ունեցավ հոլանդացի կոմպոզիտոր Ջոն Ֆիլդը, ով դաստիարակել է ռուս երաժիշտների հսկայական բանակ, այդ թվում՝ Միխայիլ Գլինկա, Ալեքսեյ Վերստովսկի, Ալեքսանդր Գուրիև, Նիկոլայ Դևիտտե, Շառլ (Կարլ) Մայեր, Ալեքսանդր Դյուբյուկ՝ ֆրանսիացի պալատական, ով դարձավ Ռուսաստանի հպատակը, իսկ Ջոն Ֆիլդի որդի Լեոն Լեոնովը դարձավ հայտնի ռուս երգիչ, իր հոր աշակերտ Միխայիլ Գլինկայի օպերաների դերերգերի կատարողը (Սոբինին՝ «Իվան Սուսանին» և Ֆինն՝ «Ռուսլան և Լյուդմիլա»)։
Գալով Ռուսաստան, օտարերկրյա կատակերգակների շատ թատերախմբեր հրավիրվում էին պալատ, այնուհետև դառնում պալատական։
Կայսերական թատրոններ
Ռուսական թատրոնների շարքում հատուկ տեղ էին գրավում կայսերական թատրոնները, որոնք գտնվում էին Պալատի նախարարության, ինչպես նաև Վարշավայի կառավարական թատրոնների տնօրինության ներքո։ Կայսերական թատրոնների, ինչպես նաև Ռուսաստանում թատրոնի պաշտոնական ստեղծման ամսաթիվը 1756 թվականի օգոստոսի 30 է համարվում, երբ կայսրուհի Ելիզավետա Պետրովնան հրաման արձակեց Սանկտ Պետերբուրգում ռուսական թատրոն ստեղծելու մասին՝ թատրոնի ղեկավարումը հանձնարարելով Ալեքսանդր Սումարոկովին։ Արդյունքում պալատական թատրոնի կազմի մեջ բացի ռուսական դրամատիկական թատերախմբից, մտավ նաև բալետը, կամերային և պարահանդեսային երաժշտությունը, իտալական օպերան, ֆրանսիական և գերմանական թատերախմբերը։
Թատրոնը Ելիզավետա Պետրովնայի օրոք (18-րդ դար)
Ելիզավետա Պետրովնայի թագավորության ժամանակ երաժշտական և թատերական գործը վերելք ապրեց։ Ոչ մի անգամ Պետերբուրգը այդքան բազմազան ներկայացումներ չէր բեմադրել։ Օտարերկրյա թատերախմբերի հետ համատեղ սկսեցին ելույթ ունենալ ռուս արտիստները։ 1751 թ. Ձմեռային պալատում պետերբուրգյան պալատական իտալական թատերախմբի կազմի մեջ հանդես էր գալիս Ելիզավետա Բելոգրադսկայան, ով համարվում է Ռուսաստանի առաջին պրոֆեսիոնալ երգչուհին։
Պրոֆեսիոնալ արտիստների և երաժիշտների օտարերկրյա թատերախմբերի կողքին կազմավորվեց թատրոն Շլյախետսկի կորպուսում, որտեղ 1749 թ. առաջին անգամ բեմադրվեց Ալեքսանդր Սումարոկովի առաջին ողբերգությունը, իսկ Յարոսլավլում կազմավորվեց Ֆեոդոր Վոլկովի պրոֆեսիոնալ թատրոնը։ 1752 թ. Ելիզավետա Պետրովնայի պահանջով Վոլկովի թատերախումբը ժամանեց Պետերբուրգ, որտեղ կայսրուհու համար բեմադրեց սուրբ Դմիտրի Ռոստովսկու կրոնական դրաման։ Շուտով թատերախումբը մտավ կայսրուհու հրամանով կազմավորված կայսերական թատրոնների կազմի մեջ։
1756 թվականի օգոստոսի 30-ը ռուսական պատմության մեջ մտավ իբրև Ռուսաստանում կայսերական թատրոնների ստեղծման օր։ Հրաման արձակվեց Պետերբուրգում ռուսական թատրոն կառուցելու մասին (այժմյան Ալեքսանդրինսկի թատրոն)։ Թատերախմբի կազմի մեջ են մտնում յարոսլավցիներ՝ 2 Վոլկովները, Դմիտրիևսկիները և Պոպովները։ Կայսերական թատրոնների կազմում սկսեցին աստիճանաբար ստեղծվել ինչպես նոր, այնպես էլ միավորվեցին արդեն գոյություն ունեցող ձեռնարկատերերը։
Բրոքհաուսի և Եփրոնի հանրագիտական բառարանի համաձայն հենց այդ ժամանակ են պրոֆեսիոնալ դերասանուհիները ռուսական բեմ ելել կանացի դերեր կատարելու համար. մինչ այդ կանանց դերերը խաղում էին տղամարդիկ։ Միայն դրանից հետո Ճորտային թատրոններում ևս ի հայտ եկան կանայք. «Հասարակական թատրոնում կանացի դերերը առաջին անգամ սկսեցին խաղալ կանայք 1757 թ.՝ մշտական ռուսական թատրոնի ստեղծվելուց անմիջապես հետո։ Ռուս առաջին դերասանուհիներն են եղել Մարիա և Օլգա Անանինները և Ագրաֆենա Մուսինա-Պուշկինան, որոնցից առաջինը ամուսնացավ Գրիգորի Վոլկովի հետ, երկրորդը՝ Յակով Շումսկու հետ, երրորդը՝ Իվան Դմիտրիևսկու։ 18-րդ դարի նշանավոր դերասանուհիներից էին Ավդոտյա Միխայլովան և Տատյանա Տրոեպոլսկայան»։ Տեղեկություններ կան, որ դերասանուհիները կանացի դերեր էին խաղում դեռևս Սոֆյա Ալեքսեևնայի տնային թատրոնում։
Թատրոնը Եկատերինա II-ի օրոք
Եկատերինա II-ի գահ բարձրանալու ժամանակ Պետերբուրգում կար պալատական 3 թատերախումբ՝ իտալական օպերային, բալետ և ռուսական դրամատիկական, որպես կամավոր գերմանական թատերախումբը հանդես գալու թույլատրություն ուներ։ 1762 թ. կազմավորվում է ֆրանսիական դրամատիկական թատերախումբը։ 1766 թ կազմավորվում է ֆրանսիական դրամատիկական թատերախումբը։ Թատրոնին միջոցների հատկացումը հասնում էր 138410 ռուբլու, այդ թվում ռուսական թատրոնին՝ 10500 ռուբլի, մինչդեռ ֆրանսիական թատրոնին հատկացվել էր 2 անգամ քիչ։ Թատերական գերատեսչությունը Եկատերինա II-ի օրոք մշտական պակասորդ ուներ։ 1783 թ առաջին անգամ առաջնելույթներ հաստատվեցին դերասանների համար։ Այդ ժամանակ էլ քաղաքային թատրոններում սկսեցին վճարովի ներկայացումներ բեմադրել հասարակության համար։ Կարևոր իրադարձություն էր արքայական թատերական մենաշնորհի չեղյալ համարելը ներկայացումների և զվարճանքների ձեռնարկատիրության մեջ ազատության հաստատումը։
Բացի պալատական թատերախմբերից Եկատերինա II-ի պալատում հաճախ բեմականացնում էին սիրողական ներկայացումներ Էրմիտաժի թատրոնում։ Մեծ տարածում գտավ բարձր խավի ներկայացուցիչներից կազմված սիրողական ներկայացումները։ Պալատական ներկայացումներում հաճախ հանդես էին գալիս նաև դերասաններ. դրանք հիմնականում կադետներ էին, պաժական դպրոցի և Սմոլնու վանքի սաներ։
Մոսկվայում թատրոնի սկիզբը համարվում է 1757 թ, երբ բացվեց Ջովաննի Բատիստա Լոկատելլիի իտալական օպերան։ 1759 թ այնտեղ կազմավորվեց հասարակական ռուսական թատրոն, սակայն շուտով փակվեց։ Մոսկվայի թատրոնը հատկապես աշխույժ էր 1762 թ Եկատերինա II-ի թագադրման կապակցությամբ։ «Մոսկվայի համալսարանին կից բացված առաջին մոսկովյան թատրոնից հետո 1766 թ բացվեց Ռուսական թատրոնը, որը գլխավորեց գնդապետ Ն. Ս. Տիտովը։ Նրա ներկայացումների համար կայսրուհի Եկատերինա II-ը տրամադրեց մոսկովյան պալատի թատրոնի տարածքը՝ Գոլովինսկի օպերային տունը (Լեֆորտովում)։ 1769 թ մարտի 1-ին Տիտովը հրաժարվեց թատրոնի ղեկավարի պաշտոնից և հուլիսին թատրոնն անցավ Ջ. Մելմոնտին ու Ջ. Չինտուն, ովքեր ներկայացումների համար վարձեցին կոմս Ռոման Վորոնցովի տունը Զնամենկա փողոցի վրա։
1771 թ ժանտախտի ժամանակ Բելմոնտին մահացավ, իսկ Չինտին անհետացավ և մոսկովյան ձեռնարկության հիմնական տերը դարձավ Պ. Վ. Ուրուսովը, ով 1776 թ օգոստոսին հյուրընկալեց անգլիացի ձեռնարկատեր և մեխանիկ Միխայիլ Եգորովիչ Մեդոքսին։ 1780 թ փետրվարին Զնամենսկի թատրոնը այրվում է և շուտով Ուրուսովը դուրս է գալիս ձեռնարկությունից, որի միակ տերը մնում է Մեդոքսը, ով կառուցեց Պետրովսկի թատրոնը։ Պետրովսկի թատրոնի թատերախումբը կազմված էր ինչպես կամավոր դերասաններից, այնպես էլ ճորտերից. երբեմն կալվածատերերը վարձով էին տալիս կամ էլ ամբողջությամբ վաճառում էին թատերախմբերը։ Սակայն 19-րդ դարում Միխայիլ Մեդոքսը սնանկացավ և նրա թատերական բոլոր ձեռնարկությունները անցան պետությանը։
Կայսերական (պետական) թատրոնների զարգացման հետ մեկտեղ Եկատերինա II-ի օրոք կալվածքներում զգալիորեն ավելացան ճորտական թատրոնները։ Հայտնի էին Ռումյանցևի, Վոլկոնսկու թատրոնները։ Կոմս Նիկոլայ Շերեմետևը 4 թատրոն ուներ Պետերբուրգում, Մոսկվայում, Կուսկովո կալվածքում և Օստանկինոյում։ 1790-ական թթ Մոսկվայում հաշվվում էր մոտ 15 մասնավոր թատրոն՝ 160 դերասաններով ու դերասանուհիներով և 226 երաժիշտներով ու երգիչներով։ Տնային այս թատրոններում կային ճորտերից կազմված նվագախմբեր, օպերային և բալետային թատերախմբեր։ Նմանատիպ կալվածքային թատերախմբեր կային նաև գյուղերում։ 18-րդ դրում հայտնի էին կոմս Վոլկենշտեյնի, Սումարոկովի, Յուսուպովի, Շչեբատովի թատերախմբերը։ Ավանատիպ քաղաքներից Խարկովում մշտական թատրոն ստեղծվեց 1812 թ, Վորոնեժում՝ 1787 թ, Տամբովում 1786 թ, Նիժնի Նովգորոդում՝ 1798 թ, Տվերում՝ 1787 թ.։
Ֆ. Բրոկհաուզի և Ի. Եֆրոնի հանրագիտարանային բառարանում նշվում է. «Ռուսական թատրոնի առաջին իսկ ժամանակաշրջանում բեմում դերասանները ցույց էին տալիս ոճի, տոնի, թատերական ընդհանուր հնարքներ։ Դա եվրոպական՝ մասնավորապես ֆրանսիական դպրոցն էր։ Որպես օրինակ ծառայում էին այն ժամանակվա Պետերբուրգի օտարերկրյա թատրոնները, մասնավորապես Սերինայի ֆրանսիական թատերախումբը, որը ժամանակակիցների վկայությամբ, բաղկացած էր տաղանդավոր դերասաններից։ Այդ թատերախմբին մոտ լինելը, ինչպես նաև առաջին տարիների խաղացանկի նմանությունը, բացի Ալեքսանդր Սումարոկովի պիեսը, Ժան Բատիստ Մոլիերի, Դետուշի և Ժան Ռենյարի կատակերգությունների թարգմանությունները էլ ավելի ընդհանրացրեցին ֆրանսիական և ռուսական թատերախմբերի արտիստական նմանությունը։» Ռուսական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար է նշանակվում Իվան Դմիտրևսկին, ով սովորել էր այդ ժամանակների եվրոպական լավագույն ողբերգակների ոճը և խաղաձևը և այդ ոճով էլ դաստիարակում է ռուս դերասանների մի ամբողջ բանակ։ Անտոն Կրուտիցկին, Կոզմա Գամբուրովը, Սանդունովը, Պյոտր Պլավիլշչիկովը, Անդրեյ Կարատիգինը, Ալեքսեյ Յակովլևը, Եկատերինա Սեմյոնովան և այլք տաղանդավոր աշակերտներ էին և Դմիտրիևսկի ուղղվածության, այսինքն՝ բեմային խաղի ֆրանսիական դպրոցի հետևորդները և ժառանգները։
Մյուս կողմից դերասանների զգալի մասի ճորտ լինելը (դեռևս 19-րդ դարի սկզբներին Մոսկվայի կայսերական թատերախումբը կազմավորվել էր կալվածատիրական թատերախմբերի գնման միջոցով) չէր կարող նպաստել դերասանների հասարակական դիրքի բարձրացմանը։ Հայտնվելով կայսերական թատրոններում՝ ճորտերը ազատագրվեցին ճորտային կախվածությունից։ Ճորտատիրությունից ազատվել է նաև դերասան Միխայիլ Շչեպկինը։
Եկատերինա II-ը թատրոնին տալիս էր բարձր դաստիարակչական և կրթական նշանակություն, սակայն այդ գիտակցությունը միայն տեսական էր. թատրոնը բարոյական զվարճանք էր մնում, որտեղ բալետը, օպերան և դրամատիկական ներկայացումը միանգամայն նույն դերն էին խաղում։ Թատրոնը Ռուսաստանում ժողովրդականության առաջին ուղեկիցն էր (Վլադիմիր Լուկին, Ալեքսանդր Աբլեսիմով, Դենիս Ֆոնվիզին)։
Ռուսական դրամատուրգիայի պատմության առաջին սոցիալ-քաղաքական կատակերգությունը դա Դենիս Ֆոնվիզինի «Դեռահասը» էր, որտեղ հեղինակը բացեիբաց ծիծաղում էր իր կերպարների վրա, ովքեր 18-րդ դարի Ռուսաստանի տարբեր սոցիալական դասակարգերի տիպիկ ներկայացուցիչներ էին՝ պետական գործիչներ, պալատականներ, ճորտատերեր, ինքնակոչ ժամանակակից ուսուցիչներ։ Ոչ միանգամից, սակայն պիեսը բեմադրվեց կայսերական թատրոններում։ Կատակերգության առաջին բեմադրությունը տեղի ունեցավ Պետերբուրգում 1782 թ սեպտեմբերի 24-ին, Մոսկվայում՝ 1783 թ մայիսի 14-ին Մեդոքսի Պետրովյան Մեծ թատրոնում։ Կատակերգության դրական հերոսի՝ Ստարոդումի առաջին դերակատարը դարձավ Իվան Դմիտրիևսկին։
19-րդ դար և 20-րդ դարի սկիզբ
Կայսերական թատերական գրասենյակի կազմի մեջ մտնող թատրոնների թիվը աստիճանաբար ավելացավ։ Դրանք Պետերբուրգյան և Մոսկովյան պետական թատրոններ էին, որոնց թատերախմբերը աշխատում էին Մեծ և Փոքր թատրոններում։ Կայսերական և թատրոնների դերասանները և մնացած այլ աշխատողները մի թատերախմբի չէին պատկանում, այլ բոլոր թատրոններին և գրասենյակի պաշտոնյաները հեշտորեն տեղափոխում էին դերասաններին մի թատրոնից մյուսը։ Հաճախ Ալեքսանդրինսկի թատրոնի դերասաններից մեկին գործուղում էին Մոսկովյան Փոքր թատրոն, իսկ Պետերբուրգցի երաժիշտներին՝ Մեծ թատրոն և հակառակը։ Կայսերական գրասենյակի պաշտոնյաներին չէր հուզում իրենց հպատակ դերասանների ընտանիքները և այլ հարցեր։ Պաշտոնյաները վերահսկում էին նաև խաղացանկը. նրանցից էր կախված կբեմադրեն տվյալ պիեսը, թե ոչ։ Դա խոչընդոտում էր ստեղծագործական ազատությանը և այդ պատճառով ռուսական թատրոնի պատմության մեջ գնալով ավելի էին շատանում մասնավոր թատերախմբերը։
Ռուսական թատրոնի պատմության հաջորդ փուլի ընթացքում գերիշխում է արևմտաեվրոպական, հատկապես ֆրանսիական դրամատիկական արվեստը։ Սա շարունակվեց մոտ 100 տարի։ Խաղի ֆրանսիական դպրոցը, որն արդեն ընտելացել էր ռուսական բեմին, համապատասխանելով խաղացանկի ներքին բնույթին, ծնունդ տվեց բազմաթիվ բեմադրիչների։ Արտաքին հնարքների գեղեցկությունը, խաղի մանրամասնությունների հղկումը, խաղաոճը ռուս դերասաններին հնարավորություն տվեցին քայլել Արևմուտքի հայտնի դերասանների կողքին։ Ռուսական հայտնի դեմքերից էին Միխայիլ Շչեպկինը, Սերգեյ Շումսկին, Պավել Մոչալովը, Պրով Սադովսկին, Իվան Սամարինը, Պյոտր Ստեպանովը, Սերգեյ Վասիլևը, Եկատերինա Վասիլևան, Նիկոլայ Նիկիֆորովը, Նադեժդա Մեդվեդևան, Ալեքսանդր Մարտինովը, Իվան Սոսնիցկին, Վերա և Նադեժդա Սամոյլովաները, նրանց եղբայր Վասիլի Սամոյլովը, նրանց ծնողներ Վասիլի Միխայլովիչը և Սոֆյա Սամոյլովան։
19-րդ դարը Ռուսաստանի համար դարձավ իր տաղանդների բացահայտման դարաշրջան։ Ռուսական թատրոնը, լինելով ընդունակ աշակերտ և ընդունելով արևմտաեվրոպական մշակույթի հիմքերը, սկսեց փնտրել զարգացման իր սեփական ուղիները՝ միաժամանակ չհեռանալով իր ուսուցիչներից՝ արևմտաեվրոպական մշակույթի գործիչներից։
Այս ժամանակաշրջանը բնութագրվում է ռուսական երաժշտական արվեստի վերելքով. սկսեցին հայտնվել բազմաթիվ ինքնօրինակ ռուս երաժիշտներ, կոմպոզիտորներ, վոկալիստներ, պարողներ, բալետմեյստերներ, հաջողության հասավ հատկապես ռուսական օպերան։ Երաժշտության մեջ հայտնավեց ռուսական ուղղություն, որի զարգացման մեջ մեծ դեր խաղացին «Հզոր խմբակի» (Могучая кучка) կոմպոզիտորները։
Առաջին ռուսական թատերական պատմագիրը Պիմեն Արապովն էր, ով հրատարակման պատրաստեց հանրագիտարանային «Ռուսական թատրոնի տարեգրությունը» (1861 թ.), որտեղ ընդգրկված էր ռուսական թատրոնի ամբողջ պատմությունը՝ 1673 թ.-ից մինչև 1825 թ. նոյեմբերի 26-ը։ Ռուսաստանում հայտնվեց թատերական և երաժշտական քննադատություն, որի ամենավառ ներկայացուցիչներից էր Վլադիմիր Ստասովը։ 1808 թ.-ին Սանկտ Պետերբուրգում հրատարակվում է առաջին ռուսական թատերական ամսագիրը ռուսերեն լեզվով՝ «Դրամատիկական լրաբերը», որը լույս էր տեսնում շաբաթը երկու անգամ։ Երկրորդ ռուսական թատերական ամսագիրը լույս տեսավ Մոսկվայում 1811 թ.-ին և կոչվում էր «Դրամատիկական ամսագիր» ։ Մի քանի տարի անց Մոսկվայում և Սանկտ Պետերբուրգում նմանատիպ ամսագրերի քանակը հասավ մի քանի տասնյակի։
Թատերական բեմում դասական եվրոպական դրամայի կողքին իրենց տեղն ունեին հայրենական ստեղծագործությունները՝ ռուս գրողներ Ալեքսանդր Պուշկինի, Նիկոլայ Գոգոլի, Միխայիլ Լերմոնտովի, Խմելնիցկու, Տարնովսկու, Դմիտրի Լենսկու, Ալեքսեյ Պոտեխինի ստեղծագործություններն իրենց ուրույն տեղն էին գրավում եվրոպացի դրամատուրգների ստեղծագործությունների կողքին։
19-րդ դարում ռուսական թատրոնն աստիճանաբար դառնում է բացառապես ռուս սոցիալ հասարակական գաղափարների արտահայտողը։ Դրամատուրգների, ռեժիսորների և դերասանների նոր սերունդն արդեն ամբողջովին կենտրոնացած էր Ռուսաստանի պատմական և սոցիալական իրադարձությունների վրա։
Դերասանների խաղը դեռևս արհեստական էր և քիչ էր համապատասխանում թատերական մշակույթի մասին այդ ժամանակվա պատկերացումներին։ Սակայն ժամանակը պահանջեց փոփոխություններ այդ բնագավառում։
Ռուսական ռեալիստական թատրոնի հաստատման մեջ մեծ դեր խաղացին Ալեքսանդր Օստրովսկու ստեղծագործությունները։ Նրա նորարական թատերական գաղափարները առաջին հերթին բեմադրվում էին Մոսկվայի Փոքր և Սանկտ Պետերբուրգի Ալեքսանդրինսկի թատրոններում։
Օստրովսկու ի հայտ գալով նրա ինքնօրինակ ստեղծագործությունները գտան իրենց կատարողներին և մեկնաբաններին դերասանների շրջանում, ովքեր հասկացան, յուրացրեցին և մարմնավորեցին ամենատարբեր կերպարներ։
Սակայն Օստրովսկուց հետո ռուսական կայսերական թատրոնում բոլոր նորարարությունները վերջացան։ Բարձրաստիճան պաշտոնյաների գրասենյակը, որի ենթակայության տակ էին գտնվում կայսերական թատրոնները, վախենում էր որևէ համակործանումից։ Բոլոր նորարարությունները կայսերական դրամատիկական թատրոններում խստորեն արգելվում էին. դերերը փոխանցվում էին դերասաններից հաջորդ սերունդներին առանց որևէ փոփոխությունների։ Իսկ նոր ներկայացումները բեմադրվում էին նախապես հաստատված թույլատրելի շրջանակներում։
Շուտով՝ փետրվարյան հեղափոխությունից հետո, կայսերական թատրոնների տնօրինությունը վերակազմավորվեց պետական թատրոնների տնօրինության (տնօրեն՝ Ֆեոդոր Բատյուշկով), որը գոյատևեց մինչև 1917 թ.-ի նոյեմբերը։