cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տիլիմիլի
Պատմություն
Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։ Սակավաթիվ փրկվածներն ապաստանել են տարբեր երկրներում։
Բնակչություն
Մինչև 1915 թվականի Մեծ եղեռն բնակվում էր 36 տուն հայ բնակիչ։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը այգեգործություն, հացահատիկի մշակություն, անասնապահությունն ու արհեստներն էին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ուրալսկոե (գյուղ, Ելանեցի շրջան)
Ուրալսկոե (Уральське), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Ելանեցի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1921 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ուրալսկոե գյուղում բնակվում էր 300 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,475 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Ելանեցի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1921 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Տիգրան Հարությունյան (պետական գործիչ)
Տիգրան Դերենիկի Հարությունյան, ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարի տեղակալ (2011-2014)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1969 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 18 ծնունդներ Կատեգորիա:ՀՊՏՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ տնտեսագետներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ՀՀ պետական գործիչներ
Ռեա
Ռեա (Rea), կոմունա Իտալիայի Լոմբարդիա մարզի Պավիա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 468 մարդ։ Խտությունը կազմում է 248 մարդ/կմ²։ Տարածքը 3 կմ² է։ Փոստային ինդեքս՝ 27040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0385։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Տվերիցի (գյուղ, Կարդիմովսկի շրջան)
Տվերիցի (Тверицы), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կարդիմովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 169 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կարդիմովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սպարտակիադա
Սպաակիադա, ամառային և ձմեռային մարզաձևերի զանգվածային ավանդական համալիր մրցույթ նախկին Խորհրդային Միությունում։ Հանդես է եկել որպես Ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի բնագավառի նվաճումների ստուգատես, որը նպաստում է սպորտի հետագա զարգացմանը, ի հայտ բերում տաղանդավոր մարզիկների։
ԽՍՀՄ-ում առաջին Սպարտակիադաները տեղի են ունեցել 1923 թվականին կարմիր բանակի զորամասերում և Պետրոգրադի Սպարտակի անվան երիտասարդական ֆիզկուլտուրային կազմակերպություններում։ 1928 թվականին Մոսկվայում տեղի է ունեցել համամիութենական Սպարտակիադա (21 մարզաձևից), որին մասնակցել է 7 հազար մարզիկներ, այդ թվում 17 երկրների բանվորական մարզական կազմակերպությունների ավելի քան 600 ներկայացուցիչ։ 1930 թվականին անցկացվել են արհմիությունների և «Դինամո» ընկերության համամիութենական Սպարտակիադաներ, այնուհետև՝ ԽՍՀՄ ժողովուրդների, ԽՍՀՄ ԴՕՍԱԱՖ-ի, դպրոցականների, սոցիալիստական ճամբարի երկրների բանակների Սպարտակիադաներ։ ԽՍՀՄ ժողովուրդների Մրցումներն անցկացվում էին 1956 թվականից՝ նախաօլիմպիական տարում (ԽՍՀՄ-ում տարածված օլիմպիական մարզաձևերի ծրագրով)։ Նախապես տեղի էին ունենում ձեռնարկությունների, կառույցների, կոլեկտիվ և սովետական տնտեսությունների, ուսումնական հաստատությունների ֆիզկուլտուրայի կոլեկտիվների, շրջանային, քաղաքային, մարզային, երկրամասային, հանրապետական, ապա՝ համամիութենական (ԿՄԸ-ների, արհմիությունների, ԽՍՀՄ զինված ուժերի, ԴՕՍԱԱՖ-ի) սպարտակիադաներ։
Ամառային 1-ին Սպարտակիադաի (1956) մասսայական մրցումներին մասնակցել է 20 միլիոն, իսկ 8-ին (1983)՝ մոտ 100 միլիոն մարդ (8685 եզրափակիչում)։
Կատեգորիա:Սպորտային մրցություններ Կատեգորիա:Սպորտը ԽՍՀՄ-ում
Լի Յունդի
Լի Յունդի (李云迪, ), չինացի դաշնակահար, դաշնակահարների Շոպենի անվան մրցույթի դափնեկիր (2000) ։
Չույի մարզ
Չույի մարզը (Чүй областы), վարչական միավոր է Ղրղզստանի հյուսիսային մասում։ Վիլայեթի կամ մարզի վարչական կենտրոնը Թոքմաք քաղաքն է։ Բնակչությունը 814 900 մարդ է (2011 թ-ի տվյալներով), իսկ տարածքը՝ 20 200 կմ²։ Հյուսիսում սահմանակից է Ղազախստանին։
Կատեգորիա:Ղրղզստանի վարչական բաժանում Կատեգորիա:1939 հիմնադրումներ
Լի Յունդի
Կենսագրություն
Չնայած ընտանիքում երաժշտական ավանդույթներ բացակայությանը՝ Լին 4 տարեկանից սկսում է ակորդեոն նվագել, իսկ արդեն 5 տարեկանից հայրենի Չունցին քաղաքում ակորդեոնիստների մանկական մրցույթում գրավում է առաջին հորիզոնականը։ 7 տարեկանում սկսում է դաշնամուր նվագել, 9-ում՝ դասերի է հաճախում չինացի հայտնի երաժշտական ուսուցիչ Դան Չժաոիի մոտ (但昭义) ։ Այդ ժամանակ ուսուցիչն իր աշակերտի մեջ հանճար չէր տեսնում․ նշում էր, որ մատերը կարճ են՝ համեմատած իր հասակակիցների հետ, այդուհանդերձ տղայի մեջ տեսնում էր խորը զգացմունքներ երաժշտության նկատմամբ ։
1994 թվականին Լին սկսում է սովորել Սիչուանի կոնսերվատորիային կից միջնակարգ դպրոցում և մեկ տարի անց Շամպեյնում (ԱՄՆ) ընթացող Դաշնակահարների Ստրավինսկու անվան միջազգային մրցույթում զբաղեցնում է երրորդ հորիզոնականը ։
1999 թվականին Ուտրեխտում (Նիդերլանդներ) Դաշնակահարների Ֆրանց Լիստի անվան միջազգային մրցույթում զբաղեցրեց երրորդ հորիզոնականը, երրորդն էր նաև Պեկինում ընթացող Չինաստանի դաշնակահարների միջազգային մրցույթում ։
Նշանակալի հաջողությունը 2000 թվականին Վարշավայում տեղի ունեցող Դաշնակահարների Շոպենի անվան մրցույթի հաղթանակն էր ։ Լի Յունդին ոչ միայն առաջին մրցանակակիրն էր Չինաստանից այս մրցույթում, այլև ամենաերիտասարդ դափնեկիրը մրցույթի ողջ պատմության ընթացքում, ինչպես նաև առաջինը 15 տարիների ընթացքում, ով արժանացավ մրցույթի առաջին մրցանակին։ 2015 թվականին դարձավ նույն մրցույթի ժյուրիի ամենաերիտասարդ անդամը ։
2001 թվականին Շենչժենի արվեստների ինստիտուտն ավարտելուց հետո ընդունվում է Հանովերի երաժշտության և թատրոնի բարձրագույն դպրոց, որտեղ աշակերտում է Արիե Վարդիին ։
2010 թվականին Լեհաստանի կառավարությունը Լի Յունդին շնորհում է ոսկե մեդալ՝ «Gloria Artis մշակույթում ունեցած ավանդի համար» ։
2012 թվականին դառնում է Սիչուանի կոնսերվատորիայի ամենաերիտասարդ դասավանդողը ։
Աշխատել է Deutsche Grammophon և EMI Classics ձայնագրման ընկերությունների հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չունցին քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դաշնակահարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Չինաստանի դաշնակահարներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Չինաստանի ակադեմիական երաժիշտներ Կատեգորիա:Շոպենի անվան դաշնակահարների մրցույթի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հանովերի երաժշտության և թատրոնի բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ
Ստարոե Զադուբենե
Ստարոե Զադուբենե (Старое Задубенье), գյուղ Ռուսաստանի Բրյանսկի մարզի Ունեչսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բրյանսկի մարզի Ունեչսկի շրջանի բնակավայրեր
Լեռնահովիտի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Գեղարքունիքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Գեղարքունիքի մարզի Լեռնահովիտ գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 14 հուշարձան (5 միավոր)։
Երթուղային տաքսի
Երթուղային տաքսի,  ավտոբուսներ և միկրոավտոբուսներ (երբեմն միկրոավտոբուսներ և նույնիսկ մարդատար ավտոմեքենաներ), որոնք իրականացնում են ուղևորների և ուղեբեռների փոխադրումը սահմանված երթուղիներով, բայց ամբողջությամբ ներառված չեն հանրային հասարակական տրանսպորտի մեջ։ Անկանոն աշխատանքի նշաններ կարող են լինել ՝ փոքր օպերատորներ, որոնք սպասարկում են մի քանի երթուղով, համայնքային երթուղիների կրկնօրինակներ, մասնավոր սակացուցակներ, անկանոն չվացուցակ , սոցիալական պարտավորությունների բացակայություն, չնախատեսված վայրերում կանգառ և այլն։ Երթուղային տաքսիները տարածված են ամբողջ աշխարհում։ Հաճախ «մարշրուտկա» են անվանում նաև բոլոր երթուղային միկրոավտոբուսները և փոքր ավտոբուսները, նույնիսկ համայնքայինները, որոնք աշխատում են կանոնավոր չվացուցակով և ներառված են տրանսպորտային ցանցի մեջ։
Լեռնահովիտի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Գեղարքունիքի մարզ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Երթուղային տաքսի
Համաշխարհային պատմություն
Հնարավոր է, որ երթուղային տաքսիները (մարշրուտկա) (jitney կամ ) առաջացել են ԱՄՆ-ում 1910-ական թվականներից։ Փողոցների լուսավորության որակի բարձրացումը, որոշ քաղաքներում ներքին այրման շարժիչով տրանսպորտային միջոցների հասանելիությունը հանգեցրել է քաղաքային տրանսպորտի մեջ տրամվայի մենաշնորհի կորստին։ Տրամվայի երթևեկությամբ փողոցներում սկսել են հայտնվել մասնավոր ավտոմեքենաներ, որոնք կրկնօրինակում էին տրամվայի երթուղիների առավել շահավետ հատվածները։ Այդպիսի գործունեությունը թույլ է տվել ավտոմեքենաների նոր սեփականատերերին արագ փոխհատուցել իրենց գնումները և լրացուցիչ եկամտի աղբյուր ստանալ, ընդ որում, մեքենաների սեփականատերերը հաճախ վարձում էին գործազուրկների։ Այս բիզնեսի գագաթնակետը եղել է 1914 թվականը, իսկ նոր ծառայության հանրաճանաչությունը արտացոլվել է նույնիսկ լեզվում։ Այս ամենը չէր կարող չառաջացնել տրամվայի ընկերությունների բողոքներին, որոնք կորցնում էին իրենց ուղևորներին։ Երթուղայինների ուղևորները ապահովագրված չէին, վարորդներն ընտրում էին իրենց հարմար աշխատանքային ժամերը և շահավետ ուղղությունները՝ չերաշխավորելով ծառայությունների որակը։ Այդ պատճառով շատ համայնքներ ու նահանգներ, սկսած 1915 թվականից, սկսեցին օրենսդրորեն արգելել նմանատիպ գործունեությունը կամ ենթարկել այն խիստ կանոնակարգման։ Մասնավորապես ներկայացվել են․
Ի թիվս այլ պահանջների՝ կային նաև արգելքներ․
Այս ամենի արդյունքում «երթուղայինների» թիվը մեկ տարում կրճատվել է 10 անգամ։
ԽՍՀՄ-ում
ԽՍՀՄ-ում երթուղային տաքսիները հայտնվել են 1930-ական թվականներին Մոսկվայում։ Թեթև մարդատար մեքենաները երթևեկում էին մայրաքաղաքի կարևորագույն հրապարակների, կայարանների, ցուցահանդեսների, պուրակների միջև, ուղևորներին տանում սպորտային խաղեր դիտելու։ Ի տարբերություն սովորական տաքսիների, որտեղ աշխատում էին տաքսոմետրով, երթուղային տաքսիում երթեկության համար վճարը սահմանվում էր սակագնային մասնաբաժնով ։
Երթուղային տաքսիներ կային նաև ԽՍՀՄ-ի այլ խոշոր քաղաքներում։
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ երթուղային տաքսիների աշխատանքը դադարեցվել է։ Պատերազմի ավարտից հետո երթուղային տաքսիների գծերը վերականգնվել են։ Երթուղային տաքսիներ էին աշխատում նաև քաղաքամերձ և միջքաղաքային երթուղիներով։ 1950 թվականին ավարտվեց Մոսկվա-Յալթա մայրուղու վերակառուցումը, և ավտոբուսների հետ մեկտեղ մայրուղում բացվեց համապատասխան հատված երթուղային տաքսիների աշխատանքի համար ։
1960-ական թվականներին որպես երթուղային տաքսիներ՝ սկսեցին օգտագործվել ՌԱֆ-977 և ՊԱԶ-652 փոքր դասի ավտոբուսները։ Շատ շուտով դրանք թեթև մարդատար ավտոմեքենաները դուրս մղեցին երթուղային շարժումից։
Ընդհանուր առմամբ բոլոր երթուղային տաքսիներն ունեին որոշ հատկանիշներ, որոնցով տարբերվում էին տրանսպորտի այլ տեսակներից, այդ թվում՝ ավելի բարձր երթուղային սակագին (ավտոբուսների համեմատությամբ 1,5-4 անգամ), վճարման արտոնությունների բացակայություն, երկարաժամկետ տոմսերի բացակայություն։ Երթուղային տաքսիները համարվում էին ավտոբուսի, տրոլեյբուսների և տրամվայների ավելի հարմարավետ և արագ այլընտրանք նրանց համար, ովքեր պատրաստ էին վճարել ։
Այլ երկրների երթուղային տաքսիների անալոգներ
Երթուղային տաքսիների անալոգները տարածված են երրորդ աշխարհի երկրներում, ընդ որում, տարբեր երկրներում (կամ նույնիսկ տարբեր քաղաքներում) կիրառվում է նրանց աշխատանքի սեփական մոդելը։ Որոշ տեղերում կա տրանսպորտ, որը միջանկյալ տեղ է զբաղեցնում երթուղայինի և անհատական տաքսիների միջև։ Սրանք այնպիսի միկրոավտոբուսներ կամ մարդատար ավտոմեքենաներ են, որոնք շարժվում են առանց որևէ երթուղու, բայց ընտրում են ուղևորներին այն պայմանով, որ ուղղությունը, որով նրանք ցանկանում են գնալ, չի հակասում այն ուղղությանը, որն ընտրել են արդեն եղած ուղևորները։ Այս մոդելը արդյունավետ է հիմնականում փոքր քաղաքներում և բնակավայրերում, որոնք ընդգրկված են մեկ ճանապարհային առանցքի վրա (օրինակ, ափամերձ), բայց կան նաև բավականին խոշոր քաղաքներում դրա օգտագործման օրինակները, օրինակ, Նայրոբիում, Չիանգմայում կամ սովորական տաքսիները Կասաբլանկայում։ Տրանսպորտային ծառայությունների նման տեսակները շատ տարածված են նաև Իրանի խոշար քաղաքներում։
Անտառային տաքսի (Արևմտյան և Միջին Աֆրիկա)
Արևմտյան և Կենտրոնական Աֆրիկայում երթուղային տաքսիները կոչվում են անտառային տաքսի (bush taxi): Որպես կանոն՝ անտառային տաքսիները լինում են 3 տեսակի՝ ավտոմեքենա-ունիվերսալ, միկրոավտոբուս և բեռնատար։ Շատ ավտոմեքենաներ, որոնք օգտագործվում են այս տարբերակով, ներմուծվում են Եվրոպայից կամ Ճապոնիայից, որոշները հավաքվում են տարածաշրջանի կենտրոնում, օրինակ, Նիգերիայում կամ Քենիայում։ Տրանսպորտային միջոցների բնօրինակ սարքավորումները սովորաբար հանում են, որպեսզի ավելի շատ նստատեղ և ավելի երկար նստարաններ տեղադրելու հնարավորություն լինի։
Երթուղային տաքսիններ քարշող ուժի վրա
Որոշ երկրներում ներկայումս լայնորեն օգտագործվում են քարշողի ուժով երթուղային տաքսիներ։ Այսպես, վառելիքի ճգնաժամի պատճառով Կուբայում գրեթե ամենուրեք (բացառությամբ Հավանայի) քաղաքային բնակչության տեղաշարժի համար օգտագործվում են սայլեր։ Ընդ որում, նրանք աշխատում են սովորական երթուղային տաքսիների աշխատանքի բոլոր կանոններին համապատասխան։ Վերջնական կանգառներում կան անձնակազմների համար հատուկ կայանատեղիներ, որոնք ուղարկվում են հաստատված ժամանակացույցով, կամ բոլոր ուղևորները տեղավորվում են «սրահում»։
Սեյշելյան Լա-Դիգ կղզում, որպես երթուղայիններ օգտագործում են եզների սայլեր։ Դա պայմանավորված է կղզու փոքր չափերով և այն փաստով, որ ուղևորները պետք է հաղթահարեն հարևան բնակավայրերի միջև փոքր հեռավորությունները։ Ներկայումս Լա Դիգում այս տեսակի տրանսպորտը տեղացիների կողմից գրեթե չի օգտագործում, և այն աստիճանաբար վերածվում է զուտ տուրիստական ատրակցիոնի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հանրային տրանսպորտ Կատեգորիա:Հայաստանի տրանսպորտ Կատեգորիա:Ռուսաստանի տրանսպորտ Կատեգորիա:Ուկրաինայի տրանսպորտ Կատեգորիա:Ճանապարհային տրանսպորտ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ տրանսպորտ Կատեգորիա:Վրաստանի տրանսպորտ Կատեգորիա:Բելառուսի տրանսպորտ Կատեգորիա:ԱՊՀ Կատեգորիա:Փոխադրամիջոցներ
Բախմաչ (գյուղ, Բախմաչի շրջան)
Բախմաչ (Бахмач), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բախմաչի շրջանում։
2006 թվականի տվյալներով Բախմաչ գյուղում բնակվում էր 3 009 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 400 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բախմաչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1147 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գույան
Գույան (高雄 Guìyáng) գյուղաքաղաք Չինաստանի Գուիզհոու մարզում։ Մարզի վարչական կենտրոնն է։ Գտնվում է Նան Միպե գետի երկու ափերին։
Տարածքային բաժանումը
Արևելյան տարածքը ընդգրկում է հին քաղաքի մասը, և արևմտյանը՝ ընդգրկում է նորակառույց քաղաքը և արդյունաբերական մասը։ Օդանավակայան Լունդունբաո։
Վարչատարածքային բաժանումը
Գույանը բաժանված է 7 համայնքների, 1 վարչաշրջանի և 3 շրջանի։
Բնակչություն
Էթնիկ կազմը։ 85% - Հանցի, 6% - Միաո, 5% - բուոյս։
Կլիմայական պայմանները
Կլիման խոնավ մերձարևադարձային է, միջին ջերմաստիճանը ձմռանը՝ +10 °C, ամռանը՝ +28 °C։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չինաստանի քաղաքներ
Ուզունօվա (Արղանա-Մադենի գավառ)
Ուզունօվա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Արղանամադենի գավառակում ։ Գտնվում է Արղանա-Մադեն գյուղաքաղաքից 5 կմ հարավ-արևմուտք, Խարբերդ-Դիարբեքիր ճանապարհի աջ կողմում` սարահարթի վրա ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սետ Ֆրեր
Սետ Ֆրեր (Sept-Frères), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2009 թվականի դրությամբ կազմում է 340 մարդ, բնակչության խտությունը` 35.31 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9.63 կմ² տարածք։
2017 թվականի հունվարից Սեն Սևե Կալվադոս, Շամ դյու Բուլ, Կուրսոն, Ֆոնտեներմոն, Լը Գաստ, Լը Մենիլ Բենուա, Լը Մենիլ Կոսուա, Մենիլ Կլենշան և Սեն Մանվիե Բոկաժ համայնքների հետ միասին հանդիսանում է Նու դը Սիեն համայնքի մաս։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 250 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 60 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 203 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 157-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 46։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,3 %։ 157 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 146 անձ (83 տղամարդ և 63 կին)։ Գործազուրկ են եղել 11 անձ (3 տղամարդ և 8 կին)։ 46 անաշխատունակներից 16-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 18-ը` թոշակառուներ, իսկ 12-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սերգեյ Չետվերուխին
Սերգեյ Չետվերուխին (Сергей Александрович Четверухин, ), խորհրդային գեղասահորդ, հանդես է եկել որպես մենասահորդ։ ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ։ ԽՍՀՄ առաջին մենասահորդ–գեղասահորդը (Սերգեյ Վոլկովի հետ), ով հանդես է եկել Ձմեռային օլիմպիական խաղերում (1968, Գրենոբլ), 1968 թվականի Ձմեռային ունիվերսիադայի չեմպիոն (առաջին անգամ խորհրդային պատմության մեջ)։ Առաջին խորհրդային գեղասահորդը՝ Օլիմպիական խաղերի (արծաթ՝ 1972, Սապպորո, Ճապոնիա), Աշխարհի (բրոնզ՝ 1971 թվական) և Եվրոպայի (բրոնզ՝ 1969 թվական) մրցանակակիր։ Ներկա պահին՝ գեղասահքի մարզիչ՝ Կանադայում։
Կարիերա
Գեղասահքով սկսել է զբաղվել բավականին ուշ՝ 1955 թվականին։ Իր կրտսեր եղբոր՝ Ալեքսեյի հետ եկել է մոսկովյան Պատանի պիոներների ստադիոն։ Մարզվել է Տատյանա Տոլմաչովայի ղեկավարությամբ։ Նրա ղեկավարությամբ էլ 1963 թվականին ընդգրկվել է ԽՍՀՄ ազգային հավաքականի կազմ և հասել է միջազգային մակարդակի, որտեղ նրա դեբյուտը հաջող էր առաջին հերթին պայմանավորված լավ կատարված դպրոցական ֆիգուրներով։
1968 թվականի աշնանից Չետվերուխինը սկսել է մարզվել Ստանիսլավ Ալեքսեևիչ Ժուկի ղեկավարությամբ։ Գրենոբլում անցկացված օլիմպիական խաղերում զբաղեցրել է 9-րդ տեղը՝ անհաջող կատարելով կրկնակի ակսելը և եռակի սալխը։ 1967-ից 1971 թվականը հինգ անգամ անընդմեջ դարձել է ԽՍՀՄ չեմպիոն (կրկին՝ 1973):
Շատ փորձագետներ համոզված էին, որ մի տարի էլ մնալով գեղասահքում, նա կհաղթեր մայրցամաքի և աշխարհի առաջնությունները, այնքան բարձր էր նրա հեղինակությունը այդ ժամանակ։ Սակայն Սերգեյը որոշեց հեռանալ սպորտից, ինչպես ինքն այն ժամանակ ասեց, չի ուզում`իր մասին ասեն, որ ինքը, վերջապես, հասավ ոսկուն, երբ նրա բոլոր հիմնական մրցակիցներն ավարտեցին կատարումները։
Մարզչական գործունեություն
Ներկա պահին Սերգեյ Չետվերուխինը ապրում և աշխատում է Կանադայում, ուր տեղափոխվել է 1990 թվականին կանադացի գեղասահորդուհի Դոնա Ջակսոնի հրավերով։ Աշխատել է մարզիչ Մոնրեալում, հիմա աշխատում է Տորոնտոյում։ Սերգեյի եղբայրը՝ Ալեքսեյ Չետվերուխինը, տեղափոխվել է Կանադա Սերգեյի տեղափոխվելուց մեկ տարի հետո։ Մինչև 2008 թվականը մարզում էր Կանադայի պատանիների հավաքականըref>Тренер Сергей Четверухин, իսկ հետո վերադարձել է Ռուսաստան ։
Աստերոիդների ցանկ (224601-224700)
Աստերոիդների ցանկ (224501-224600) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (224701-224800)
Պավել Ցիցիանով
Պավել Ցիցիանով, ծագմամբ վրացի իշխան, ռուսական ռազմական գործիչ, հետևազորի գեներալ (1803 թ.)։ 1725 թվականին Վախթանգ VI-ի հետ Ռուսաստան տեղափոխված Ցեցիշվիլի իշխանական ընտանիքից։ 1802 թվականի սեպտեմբերից՝ Վրաստանի գլխավոր կառավարչապետ և Աստրախանի զինվորական նահանգապետ։ 1803 թվականին Պավել Ցիցիանովի զորքերը գրավել են Զարո֊Բելոքանի մարզը, 1804֊1813 թվականների ռուս–պարսկական պատերազմի ժամանակ (տես Ռուս–պարսկական պատերազմներ 1804–1813 թթ., 1826֊1828 թթ.)՝ Գյանջայի (Գանձակի) խանությունը (1804 թ.), 1804 թվականի հուլիսին պաշարել են Երևանի բերդը, սակայն Պավել Ցիցիանովի թույլ տված տակտիկական սխալի (վճռական գրոհի փոխարեն վարել է բանակցություններ բերդն առանց դիմադրության հանձնելու վերաբերյալ) հետևանքով, հարկադրված, սեպտեմբերի 3-ին վերացրել է պաշարումը (ռուսական զորքերը պատրաստ չէին երկարատև պաշարման) և շարժվել դեպի Թիֆլիս։ 1805 թվականին Պավել Ցիցիանովը Ռուսաստանին է միացրել Ղարաբաղի, Շաքիի, Շիրվանի խանությունները և Շորագյալի սուլթանությունը, իսկ մինչ այդ՝ Իմերեթն ու Մեգրելիան։ 1806 թվականի փետրվարի 8-ին Պավել Ցիցիանովը իր ջոկատով մոտեցել է Բաքվին․ դավադրաբար սպանվել է Բաքվի խանի հետ բանակցությունների ժամանակ։ Դաժանություն է դրսևորել Հյուսիսային Կովկասի լեռնականների հնազանդեցման և Վրաստանում ծագած հակաֆեոդալական գյուղացիական ելույթների ճնշման ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իշխաններ Կատեգորիա:Ռուս ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ
(6794) Մասուիսակուրա
(6794) Մասուիսակուրա (Masuisakura), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի փետրվարի 26-ին Ացուշի Սուգիեի կողմից Դայնիկում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,083207 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4239 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7425 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1977,44 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,182054 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 16,34° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ացուշի Սուգիեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
ՀՀ ռազմական գիտություն և կրթություն
Հայաստանի ռազմական գիտություն և կրթություն, Հայաստանի պաշտպանության նախարարության համակարգում գիտական մշակումներն իրականացվում են Պաշտպանական ազգային հետազոտական համալսարանում (ՀՀ ՊՆ ՊԱՀՀ), զինվորական կադրեր են պատրաստում՝ Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական և Արմենակ Խանփերյանցի անվան ռազմական ավիացիայի ինստիտուտները, ԵՊԲՀ ռազմաբժշկական ֆակուլտետը, Մոնթե Մելքոնյանի անվան ռազմամարզական վարժարանը։
ՀՀ ՊՆ Պաշտպանական ազգային հետազոտական համալսարանում
ՀՀ պաշտպանության նախարարության Ազգային ռազմավարական հետազոտությունների ինստիտուտը հիմնադրվել է 2005 թվականին, հրատարակում է «Հայկական բանակ» ռազմագիտական հանդեսը (ՌԳՀ), որը ստեղծվել է 1994 թվականին՝ բանակի անձնակազմին հայրենասիրական ոգով դաստիարակելու, ագգային, ռազմական ավանդույթներին, համաշխարհային առաջավոր փորձին և ռազմագիտական մտքին հաղորդակից դարձնելու նպատակով։ Էական դեր է խաղում նաև հայերեն ռազմագիտական տերմինաբանության մշակման հարցում։ Հանդեսում տպագրվում են ԱՌՀհ-ում կատարված ուսումնասիրությունները, ինչպես նաև հայ և օտարազգի հեղինակների հոդվածներ։ Հատուկ թողարկմամբ տպագրվել է ՀՀ ազգային անվտանգության ռազմավարությունը։ Հանդեսի խմբագրության խորհրդի նախագահը ԱՌՀհ-ի պետական, գեներալ-մայոր, հանդեսի առաջին գլխավոր խմբագիր Հայկ Քոթանշյանն է, գլխավոր խմբագիրները՝ գնդապետ Ա. Սարգսյանը (1998-2005), գնդապետ Դավիթ Չիլինգարյանը (2005 թվականից)։ «Հայկական բանակը» 2007 թվականից լույս է ընծայում նաև հավելվածներ՝ «Աշխատանքային տետրեր», որտեղ ներկայացվում են ԱՌՀհ-ի վերլուծական կենտրոնի կիրառական մշակումները՝ տարածաշրջանի անվտանգության բնագավառի, Սփյուռքի, տեղեկատվական անվտանգության և այլ հարցերի վերաբերյալ։
2016-ի հունվարին, Դրաստամատ Կանայանի անվան ռազմավարական հետազոտությունների ինստիտուտի հիման վրա ստեղծվեց Պաշտպանական ազգային հետազոտական համալսարանը։
ՀՀ ՊՆ Ռազմական ինստիտուտ
ՀՀ ՊՆ Ռազմական ինստիտուտ կազմավորվել է 1998 թվականին՝ 1994 թվականին ստեղծված ՀՀ ՊՆ բարձրագույն զինվորական բազմաբնույթ հրամանատարարական ուսումնարանի հիմքի վրա։ ՀՀ զինված ուժերի համար պատրաստում է բարձրակարգ սպայական կադրեր։ 2000 թվականից՝ Վազգեն Սարգսյանի անվան։ 2003 թվականից ՀՀ պետական բուհերի խորհրդի լիիրավ անդամ է։ 2004 թվականից ինստիտուտում գործում է Սպայական կադրերի որակավորման բարձրացման կենտրոնը։ Ռազմական ինստիտուտի պետեր են եղել գեներալ-մայոր Արշալույս Փայտյանը (1998-2000), գեներալ-լեյտենանտ Ստեփան Միրզոյանը (2000-2007), գեներալ-մայոր Գարեգին Գաբրիելյանը (2007-2008), 2008 թվականից գեներալ-լեյտենանտ Մարտին Կարապետյանն է։
ՀՀ ՊՆ Ռազմական ավիացիայի ինստիտուտ
ՀՀ ռազմական ավիացիայի ինստիտուտ, հիմնադրվել է 2001 թվականին՝ 1994 թվականին ստեղծված Երևանի ռազմական ավիացիայի թռիչքատեխնիկական ուսումնարանի հիմքի վրա։ Ինստիտուտը ՀՀ ԶՈՒ-ի համար պատրաստում է օդաչուներ, ղեկապետներ, թռչող ապարատների և դրանց շարժիչների, ավիացիոն ու ռադիոէլեկտրոնային սարքավորումների, ավիացիոն սպառազինության շահագործման տեխնիկներ, սպա-կապավորներ և այլ մասնագետներ։ Ունի հեռակա բաժին։ 2005 թվականից՝ մարշալ Արմենակ Խանփերյանցի (Սերգեյ Խուդյակով) անվան։ Ինստիտուտի պետը 1994 թվականից գնդապետ Դանիել Բալայանն է։
ՀՀ ՊՆ Մոնթե Մելքոնյանի անվան ռազմամարզական գիշերօթիկ վարժարան
Կատեգորիա:Հայաստան
Ալբերտ Կոստանյան
Ալբերտ Հովհաննեսի Կոստանյան, հայ խորհրդային հոգեբան։ Հոգեբանական գիտությունների դոկտոր (1970), պրոֆեսոր (1971), ՀԽՍՀ ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի վաստակավոր գործիչ (1975), ՀԽՍՀ վաստակավոր մարզիչ (1960)։
Կենսագրություն
1951 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը, 1955 թվականին՝ Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտը։ 1952 թվականից աշխատում է ֆիզիկական կուլտուրայի ինստիտուտում, 1965 թվականից՝ լողի ամբիոնի վարիչ։ Զբաղվում է շարժումների հոգեբանության հարցերով։ Ունի մոտ 75 գիտական աշխատություն ու հոդված։ ԽՄԿԿ անդամ 1947 թվականից։
Կրթություն
1942-1946 թվականներին ընդունվել և ավարտվել է կոոպերատիվ տեխնիկական դպրոցը, 1946-1951 թվականներին ընդունվել և ավարտել է պետական ​​համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը հայոց լեզու, տրամաբանություն և հոգեբանություն մասնագիտությամբ։ 1951-1955 թվականներին ընդունվել և ավարտել է ֆիզիկական կուլտուրայի պետական ​​ինստիտուտը։ 1963 թ. Մանկավարժության մագիստրոսի թեզի պաշտպանություն։ 1970 թ. Դոկտորական ատենախոսության պաշտպանություն զարգացման և կրթական հոգեբանության մեջ (Մոսկվա)։
Աշխատանք
Նա սկսել է աշխատել 1947 թվականից ՝ համադրելով համալսարաններում ուսման հետ։ Նա «Искусство кино» ամսագրի անկախ թղթակիցն էր, և թերթերում գրում էր ոչ միայն հոդվածներ, այլև գրություններ, որոնցից երկուսով նկարահանվել էին կարճամետրաժ ֆիլմեր։ 1955 թվականից ի վեր կենտրոնական մարզական տան տնօրենը, այնուհետև՝ մարզչական խմբի նախագահ, այնուհետև դասավանդման փուլը սկսվում է 60-ականներից՝ լողի մարզիչ, Երևանի ֆիզիկական կուլտուրայի պետական ​​ինստիտուտի լողի բաժնի վարիչ։
Մեդալներ և մրցանակներ
<Ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի վաստակավոր աշխատող>: <Վաստակավոր մարզիչ> օլիմպիական ջրային պոլոյի թիմի հետ աշխատելու համար։ <Թիկունքի ծառայության համար>: Պատվիրեք <Պատվո նշան>: Ջրային սպորտի ոլորտում միակ պրոֆեսորը, ով 1977-1990 թվականներին ղեկավարում էր հետազոտական ​​թիմը օլիմպիական ջրային պոլոյի թիմի լաբորատորիան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հոգեբաններ Կատեգորիա:Հոգեբանական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Միխայիլ Շտիտելման
Միխայիլ Եֆիմովիչ Շտիտելման (Михаил Ефимович Штительман, ), ռուս խորհրդային գրող։
Կենսագրություն
1934 թվականին Միխայիլ Շտիտելմանը Ռոստովում հրատարակել է պատմվածքների իր առաջին ժողովածուն՝ «Որդին ծնվել է», իսկ 1936 թվականին Մոսկվայում՝ երկրորդը՝ «Պատմվածքներ ընկերների մասին»։ 1938 թվականին լույս է տեսել նրա ամենահայտնի գրքի` «Վիպակ մանկության մասին»-ի առաջին մասը, որը հետագայում մի քանի անգամ վերահրատարակվել է և բեմադրվել թատրոններում։ Վիպակի երկրորդ մասը լույս է տեսել «Օկտյաբր» ամսագրում (1940, թիվ 1)։ Նույն թվականին բանաստեղծ Գրիգորի Կացի հետ հրատարակել է ակնարկների «Երիտասարդ լինելու երջանկությունը» գիրքը։ Գրող Միխայիլ Շտիտելմանը իր ուսուցիչն ու դաստիարակն էր համարում Պոլիեն Յակովլևին ։
Թալասի մարզ
Տալասի մարզ (Талас облусу), վարչական շրջան Ղրղզստանի Հանրապետությունում։ Կազմավորվել է 1980 թվականի սեպտեմբերի 3-ին։ Տարածությունը 25,7 հազար կիլոմետր է, բնակչությունը՝ 278,6 հազար 1984։ Բաժանվում է 5 շրշանի, ունի 2 քաղաք, 2 քտա։ Վարչական կենտրոնը՝ Տալաս։ Բնությունը։ Տալասի մարզը գտնվում է Ղրղզստանի հյուսիսարևմտյան մասում։ Ռելիեֆը լեռնային է։
Միխայիլ Շտիտելման
Կենսագրություն
1939 թվականի մարտին ընդունվել է ԽՍՀՄ գրողների միություն, իսկ 1940 թվականի ապրիլին նշանակվել է այդ կազմակերպության Ռոստովի մարզային մասնաճյուղի ղեկավար, աշխատել «Մոլոտ» թերթի պատասխանատու քարտուղար։ 1941 թվականին Միխայիլ Շիտելմանն ու Գրիգորի Կացը գրել են «Քո բարի ընկերը» պիեսը, որը նույն թվականին բեմադրվել է Լենինյան կոմերիտմիության թատրոնում (ռեժիսոր՝ Բորիս Ֆատելևիչ ) ։
Թալասի մարզ
Պատմություն
Բնակչությունը 231 800 մարդ է (2011 թ-ի տվյալներով), իսկ տարածքը՝ 11 400 կմ²։ Խտությունը 20,33/կմ² է։ Մարզի տարածքում առանձնանում են Տալասի հովիտը (շրշապատված Կիրգիզական և Տալասի Ալաթաու լեռնաշղթաներով) և Կետմենտյոբինի գոգհովիտը։
Միխայիլ Շտիտելման
Կենսագրություն
Հայրենական մեծ պատերազմի սկզբում Մ. Ե. Շիտելմանը կամավոր մեկնել է ռազմաճակատ, նշանակվել 19-րդ բանակի «Դեպի հաղթանակ» թերթի պատասխանատու քարտուղար, որում ընդգրկված էին ռոստովցի մի շարք գրողներ և լրագրողներ, այդ թվում Գրիգորի Կացը և Գրիգորի Գրիդովը։ Ռազմաճակատում նա ակտիվորեն տպագրվել էր, գրել ֆելիետոններ, ակնարկներ, բանաստեղծություններ, փոքր հոդվածներ, մասնակցել Համամիութենական գրական ռադիոհանդեսին։ Ներկայացվել է Կարմիր աստղ մարտական շքանշանի։
Թալասի մարզ
Օգտակար հանածոներ
Օգտակար հանածոներից կան բազմամետաղներ, ծծմբի հրաքար, քարաղ, տարբեր շինանյութեր։
Կլիմա
Կլիման ցամաքային է։ Հունվարի միշին շերմաստիճանը մոտ —6 °C է, հուլիսինը մոտ 20 °C։ Տարեկան տեղումները մոտ 300 միլիմետր են։
Միխայիլ Շտիտելման
Ընտանիք
Կինը` Եվգենյա Բորիսովնա Շտիտելման
Դուստրը՝ մատենագետ, լեհերենից ուկրաիներենի թարգմանիչ Իրենա Միխայլովնա Բարանովսկայա (Շտիտելման)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ
Թալասի մարզ
Լճեր
Խոշոր լճերն են Բեշ Տաշը և Կարա Կյոլը։ Հարթավայրանախալեռնային կիսաանապատային գոտու խոպան տեղամասերում տարածված են գորշ հողերը օշինդրաէֆեմերային բուսածածկույթով, նախալեռներում՝ բաց շագանակագույն հողերի վրա՝ չոր տափաստանները, լեռներում, մուգ շագանակագույն հողերի վրա՝ տափաստանները։ 2500 գ/֊ից բարձր գտնվում է մարգագետնատափաստանային գոտին։ Անտառային մուգ Ագորշ հողերի վրա հանդիպում են եղևնու և եղևինու պուրակներ։ Սառցադաշտային և հավերժական ձյան գոտին գտնվում է 3400— 3600 գ/֊ից բարձր։
Կենդանիներ
Կենդանիներից կան սողուններ, կրծողներ, աղվես, գայլ, կինճ, արջ, լուսան, լեռնային այծ և ոչխար։ Շատ են թռչունները։ Մարզի տարածքում է Բեշ Արալի արգելավայրը։
Բնակչություն
Հիմնականում բնակվում են կիրգիզներ, ինչպես նաև ռուսներ, ղազախներ, ուզբեկներ, ուկրաինացիներ, գերմանացիներ և այլք։ Բնակչության միջին խտությունը 1 կիլոմետր վրա 10,8 մարդ է, քաղաքային բնակչությունը՝ 22,3% 1984։
Տնտեսություն
Արդյունաբերության առաջատար և առավել հեռանկարային ճյուղը հիդրոէներգետիկան է։ Նարին գետի վրա կառուցվել են հանրապետությունում խոշորագույններ՝ Տոկտոգուլի և Կուրպսայի հէկերը։ Զարգացած է սննդի, թեթև և շինանյութերի արդյունաբերությունը։ Գյուղատնտեսության գլխավոր ճյուղը անասնապահությունն է (հատկապես նրբագեղմ ոչխարաբուծությունը և մսակաթնատու անասնապահությունը)։ 1984 թվականին մարզում կար 77,2 հազար խոշոր, 156,8 հազար մանր եղջերավոր անասուն, 29,5 հազար ձի, 21,7 հազար խոզ։ Տալասի հովտում զարգացած է բուսաբուծությունը։ Մշակում են ցորեն, գարի, ծխախոտ, բանջարաբոստանային և կերային կուլտուրաներ, կարտոֆիլ։ Մարզում առաջնակարգ նշանակություն ունի ավտոմոբիլային տրանսպորտը։ Ավտոճանապարհներիtերկարությունը 3600 կիլոմերտ է (կոշտ ծածկով՝ 1700 կմ), երկաթուղունը՝ 17 կիլոմետր։ Զարգացած է ավիատրանսպորտը։ 1983/84 ուսումնական տարում Տալասի մարզում գործում էին 142 հանրակրթական դպրոց, 8 պրոֆ-տեխ․ և բժշկ․ ուսումնարան։ 1984 թվականին մարզում կար 161 գրադարան, 98 ակումբային հիմնարկ, 102 կինոսարք, 3 ժողովրդական թատրոն, 2 թանգարան։ Լույս են տեսնում մարզային 2 թերթ։ 1984 թվականին մարզի 21 հիվանդանոցային հիմնարկներում աշխատում էին 507 բժիշկ։
Կատեգորիա:Ղրղզստանի վարչական բաժանում
Եգիպտական հեղափոխություն (2011)
2011 թվականի եգիպտական ցույցեր և հեղափոխությունը, փողոցային ցույցեր, բողոքներ և քաղաքացիական անհնազանդության ակտեր են որոնք սկսվել են Եգիպտոսում 2011 թվականի հունվարի 25-ին։ Ցույցերն ու խռովությունները սկսել են Թունիսի հեղափոխությունից ետք և կառք մը ցուցարարներ շալկում են Թունիսի դրոշներ որպես խորհրդանիշ նրանց ազդեցության ։ Ցուցարարների բողոքները և դժգոհությունները կենտրոնացում է իրավական, քաղաքական և տնտեսական հարցերի վրա ՝ ոստինակության դաժանություն, արտակարգ դրության օրենքներ , ազատ ընտրությունների բացակայություն , քաղաքական կաշառակերություն , սահմանափակումներ խոսքի ազատության վրա , բարձր գործազրկություն , ցածր նվազագույն աշխատավարձ , սննդամթերքի արժեզրկում և վատ կենսանապայմաններ ։ Ցույցի կազմակերպիչները պահանջում են ազատության և արդարության իրավունքներ, նախագահ Հոսնի Մուբարաքի ռեժիմի հեռացումը և նոր կառավարություն որը ներկայացնում է եգիպտացի ժողովրդին շահերը ։
Հակառակ որ Եգիպտոսում տեղայնացված ցույցեր վերջին տարիներում սովորական էին դարձել, հիմնական ցույցեր և խռովություններ բռնկվել են ամբողջ երկրում հունվարի 25, 2011 թվականին, որը կոչվել է «Զայրույթի օր» և որոշվել է որպես ցույցերի թվական ընդդիմադիր խմբերի և ուրիշների կողմից ։ Այս ցույցերը ամենամեծն են Եգիպտոսում 1977 թվականի հացի խռովություններից ի վեր և առաջին անգամ լինելով որ եգիպտացիներ բոլոր տարբեր սոցիալ-տնտեսական իրավիճակներից և հավատքներից մասնակցում են միասնաբար ։
Մինչև փետրվարի 2, ամենաքիչը 138 ցուցարար և 10 ոստիկան մահացել են իսկ 3,000-ից ավելի վիրավորվել են ։ Մայրաքաղաքը Կահիրեն նկարագրվել է որպես «պատերազմի դաշտ», և Սուեզում տեղի է ունեցել հաճախակի կատաղի բախումներ։ Եգիպտական կառավարությունը փորձել է խախտել ցույցերը օգտագործելով հակախռովության ոստիկանության խմբեր որոնք օգտագործում են վահաններ, ռետինե փամփուշտներ, մահակներ, ջրային «թնդանոթներ», արտասվաբեր գազ և, որոշ դեպքերում, փամփուշտներ ։ Մուբարաքի հավատարիմ Եգիպտոսի կենտրոնական անվտանգության ոստիկանության ներկայությունը աստիճանաբար փոխարինվել է հիմնականում զուսպ զինծառայողներից։ Ի պատասխան ոստիկանության բացակայության և կողոպումի, եգիպտացի քաղաքացիները կազմակերպած են ինքնապաշտպանական խմբեր պաշտպանելու համար կարևոր շրջանները երկրում     ։
Կառավարությունը ժաշանակավորապես արգելափակել էր երկրում SMS հաղորդագրությունների ծառայությունները և Համացանցը, դառնալով առաջին երկիրը, որ ժամանակավորապես արգելափակել է Համացանցը ամբողջությամբ ։ Կառավարությունը նաև պարտադրել է պարետային ժամ ‎, պնդելով որ անհրաժեշտ է պահպանել կանոնը և կանխելու ապստամբության փորձեր իսլամական խմբակներից ։ Մուբարաքի արձակել է իր կառավարությունը և նշանակել է ռազմական գործիչ և նախկին Եգիպտոսի գլխավոր հետախուզության տնօրինության պետ Օմար Սուլեյման որպես փոխնախագահ իսկ նախկին հրամանատար Եգիպտոսի օդային ուժերի Ահմեդ Շաֆիք որպես վարչապետ՝ փորձելով ընկճել անհամաձայնությունը։ Նաև, ի պատասխան ճնշման, Մուբարաքը հայտարարել է թե չի ցանկանում վերընտրություն դիմելու սեպտեմբերին ։ 2011 թ. փետրվարի 10-ի ուշ երեկոյան Մուբարաքը իր լիազորությունները հանձնել է Եգիպտոսի փոխնախագահ Օմար Սուլեյմանին ։ Փետրվարի 11-ի երեկոյան, Սուլեյմանը հայտարարել է, որ Մուբարաքը հրաժարականը տվել է և հանձնել է լիազորությունները Զինված ուժերի գերագույն խորդհրդին ։
Միջազգային արձագանքը ցույցերի հանդեպ ընդհանրապես աջակցական է եղել և մեծամասնությունը կառավարությունների և կազմակերպությունների կոչ են արել ոչ-բռնի պատասխանների դիմելու երկու կողմերից և խաղաղ ճանապարհով շարժվել դեպի բարեփոխումների։ Բողոքի ցույցերը գրավել են ամբողջ աշխարհի ուշադրությունը շնորհիվ Twitter-ի, Ֆեյսբուքի, ՅուԹյուբի և այլ սոցիալական լրատվամիջոցների հարթակներ, որոնք թույլատրել են ակտիվիստներին և ուրիշների հաղորդակցումը և համակարգումը։ Կառավարուլյունը հունվարի 29-ի առավոտին ավարտել է արգելքը բջջային հեռախոսների, իսկ Համացանցը մասամբ վերականգնվել է փետրվարի 2 թվականին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2011 Եգիպտոսում Կատեգորիա:21-րդ դարի հեղափոխություններ
Աստերոիդների ցանկ (43701-43800)
Աստերոիդների ցանկ (43601-43700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (43801-43900)
Քյազըմ Կարաբեքիր
Քյազըմ Կարաբեքիր (Musa Kâzım Karabekir, ), թուրք գեներալ, փաշա, օսմանյան ռազմական հանցագործ։
1918-1919 թվականներին եղել է 1-ին, 2-րդ, 15-րդ թուրքական Կովկասյան բանակային կորպուսների հրամանատար, մասնակցել Երզնկայի, Էրզրումի և Կարսի գրավմանը, հետագայում՝ Արևելյան ռազմաճակատի զորքերի հրամանատար։ 1920 թվականի սեպտեմբերին թուրքական զորքերը Կարաբեքիրի գլխավորությամբ ներխուժել են Արևելյան Հայաստան։
Կարաբեքիրը հրաժարվել է ճանաչել Հայաստանի հեղկոմի 1921 թվականի Մոսկովյան պայմանագիրը։ Գլխավորել է թուրքական պատվիրակությունները Ալեքսանդրապոլի (1920 թվական) և Կարսի (1921 թվական) բանակցություններում։ Կարաբեքիրի ցուցումներով Տրապիզոնում սպանվել են Թուրքիայի կոմկուսի ղեկավար գործիչները (1921 թվականի հունվար)։
Օժանդակել է սպիտակ գվարդիականների հակախորհրդային խժդժություններին Թուրքիայի հյուսիսարևելյան վիլայեթներում։ 1930-1940-ական թվականներին զբաղեցրել է կուսակցական և պետական պաշտոններ։
Ունեցել է ընդգծված հակախորհրդային դիրքորոշում, վարել հակահայկական գիծ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոստանդնուպոլսում ծնվածներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության զինվորականներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության զորահրամանատարներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության զորավարներ Կատեգորիա:Ռազմական պատմություն Կատեգորիա:Հայ-թուրքական պատերազմ Կատեգորիա:Օսմանյան ռազմական հանցագործներ Կատեգորիա:Հանցագործություն մարդկության հանդեպ Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության կազմակերպիչներ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված անձինք Կատեգորիա:Փաշաներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմում Օսմանյան կայսրության ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Ստամբուլի պատգամավորներ Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքական կուսակցությունների առաջնորդներ Կատեգորիա:Օսմանյան ռազմական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Օսմանյան ռազմական քոլեջի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բալկանյան պատերազմներում Օսմանյան կայսրության ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Օսմանյան բանակի գեներալներ Կատեգորիա:Թուրքիայի Ժողովրդահանրապետական կուսակցության քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Թուրքական բանակի գեներալներ Կատեգորիա:Թուրքիայի ընդդիմության առաջնորդներ Կատեգորիա:Միություն և առաջադիմություն կուսակցության քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի օսմանյան մասնակիցներ Կատեգորիա:Պատերազմի օսմանյան բանտարկյալներ Կատեգորիա:Թուրքիայի անկախության պատերազմ Կատեգորիա:Թուրքիայի մեջլիսի խոսնակներ Կատեգորիա:Քուլելի ռազմական դպրոցի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Թուրքիայի անկախության մեդալի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Օսմանյան գեներալներ
Տայգայի տերը
«Տայգայի տերը» («Хозяин тайги»), 1968 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վլադիմիր Նազարովը  ։ Ֆիլմի սցենարը գրել է Բորիս Մոժաևն իր «Տայգայի իշխանությունը»  վիպակի հիման վրա։ Հետագայում նկարահանվել է շարունակությունը՝ «Վկայի կուրուստը» (1971) և «Նախնական հետաքննություն»  (1978) գլխավոր դերում Վալերի Զոլոտուխինի (տեսուչ Սերյոժկին) մասնակցությամբ։
Սյուժե
Տայգայական գյուղում, որտեղ տեղի է ունենում փայտեղենի լուղարկում և ամեն ինչ աչքի առջև է, կատարվում է արտակարգ դեպք․ գիշերը կողոպտում են գյուղի խանութը։ Հանցագործությունը խոստովանում է լաստառաք Նիկոլայ Իպատով (Միխայել Կոկշենով)։ Նա ձերբակալվում է, բայց երիտասարդ տեսուչ Սերյոժկինը (Վալերի Զոլոտուխին) հանգիստ չեն տալիս հարուցված քրեական գործում առկա հակասությունները․ նա հասկանում է, որ Իպատովը անմեղ է։
Կասկածն ընկնում է լաստառաքների արտելի և նրանց բրիգադիր Իվան Ռյաբոյի (Վլադիմիր Վիսոցկի) վրա։ Այն գիշերը, երբ Ռյաբոյը պատրաստվում է հեռանալ գյուղից իր սիրելի կնոջ (Լիոնելլա Պիրևա) հետ, Սերյոժկինը որոշում է բռնել նրան և կատարել խուզարկություն։ Խուզարկության ժամանակ հայտնաբերվում են գողացված իրերը, և տեսուչը ստիպված է ձերբակալել նրան։ Սակայն պարզվում է, որ գործին խառնված է ոչ միայն նա։
Երգեր ֆիլմում
Ֆիլմի համար Վլադիմիր Վիսոցկին գրել է երգեր․
Բացի այդ, Վալերի Զոլոտուխինը կատարում է «Ой, мороз, мороз» ժողովրդական երգը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1968 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր
Կլեր Դենս
Կլեր Քեթրին Դենս (Claire Catherine Danes, ), թատրոնի, կինոյի և հեռուստատեսության ամերիկացի դերասանուհի է, չորս «Ոսկե Գլոբուս» (1995, 2011, 2012, 2013) և մեկ «Էմմի» (2010) մրցանակների դափնեկիր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հոլիվուդյան դերասաններ Կատեգորիա:1979 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:«Երիտասարդ դերասան» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Եյլի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Ուկրաինայի կինեմատոգրաֆիա
Ուկրաինայի կինեմատոգրաֆիա (Український кінематограф), Ուկրաինայի կինոարվեստ և կինոարդյունաբերություն։ Որոշ չափով ներառում է Ուկրաինայի պրոդյուսերների ասոցիացիան և Ուկրաինայի կինոընկերության վարկանիշային համակարգը։
Ուկրաինական կինոն իր պատմության 70 տարիների ընթացքում եղել է խորհրդայինի մաս։ Այս ժամանակներում, չնայած ազգայնացման քաղաքականությանը, կենտրոնացված պետական կառավարմանը և կինեմատոգրաֆիայի գրաքննությանը, ուկրաինական կինոն իր ծաղկման մի քանի ալիքներ է ապրել 1920-ականների ՀՈՒՖԿՎ-ի և 1960-ականների «ուկրաինական բանաստեղծական կինոյի» ժամանակ։
Առաջին կինոնկարահանումներ (1893-1921)
Ժամանակակից Ուկրաինայի տարածքում առաջին ֆիլմերը ցուցադրվել են կինոյի գյուտից անմիջապես հետո՝ Լյումիեր եղբայրների կողմից 1895 թվականին։
1893 թվականին Նովոռոսիյսկի կայսերական համալսարանի մեխանիկ-դիզայներ Իոսիֆ Տիմչենկոն ստեղծել է ապարատ՝ էկրանին վերարտադրելու մարդկանց և առարկաների շարունակական շարժումը։ Միաժամանակ նա կատարել է ձիավորների և նիզականետների առաջին նկարահանումները, որոնք ցուցադրվել են «Ֆրանսիա» հյուրանոցում (Օդեսա) 1893 թվականի նոյեմբերի 7-ից մինչև դեկտեմբերի 20-ը։ 1894 թվականի հունվարի 9-ին գյուտը ցուցադրվել է Մոսկվայում՝ ռուս բնագետների և բժիշկների IX կոնգրեսի ֆիզիկայի բաժնի 6-րդ գիտաժողովում։ Այժմ տեսախցիկը գտնվում է Մոսկվայի պոլիտեխնիկական թանգարանի ֆոնդերում ։ 1896 թվականի սեպտեմբերին Խարկովում լուսանկարիչ Ալֆրեդ Ֆեդեցկին նկարահանել է մի քանի տարեգրական սյուժեներ։ Դեկտեմբերին, գրեթե մեկ տարի անց Փարիզում առաջին հանրային կինոցուցադրմամբ, Ալֆրեդ Ֆեդեցկին կազմակերպել է կինոսեանս Խարկովի օպերային թատրոնում։ Լվովում 1896 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Գաուսմանի անցուղում (Կրիվայա Լիպա հատված) սկսվել են ֆրանսիական ֆիլմերի կանոնավոր ցուցադրություններ, որոնք տևել են մի քանի օր։
Ուկրաինական կինոյի առաջամարտիկներից է եղել եկատերինոսլավցի օպերատոր և կինոռեժիսոր Դանիիլ Սախնենկոն։ 1911 թվականին Եկատերինոսլավի արվարձանում (Լոցմանսկայա Կամենկա ավանում) նա նկարահանել է «Զապորոժսկայա Սեչ» լիամետրաժ համր ֆիլմը, որը համարվում է Ուկրաինայի ազգային արտադրության առաջին խաղարկային ֆիլմը ։
1900-ականների սկզբին ուկրաինական կինոյի առաջամարտիկները գերադասել են տեղական հայտնի ներկայացումների էկրանավորումները, ինչպիսիք են «Նատալկա Պոլտավկան» (հայտնի դերասանուհի Մարիա Զանկովեցկայայի մասնակցությամբ), «Մոսկալ- հրաշագործը» և «Սպասավորը»։ Միաժամանակ փորձեր են կատարվել ստեղծելու թատերական հիմքով ուկրաինական պատմական թեմաներով ֆիլմեր՝ (Միխայիլ Ստարիցկու պիեսի հիման վրա «Բոգդան Խմելնիցկի»)։ Շատ սիրված դերասանների ստեղծագործություններ կապված են Ուկրաինայի նախահեղափոխական կինոյի հետ։ Այդ ժամանակների էկրանի թագուհին է եղել Վերա Խոլոդնայան, ով ծնվել է Պոլտավայում և շատ է նկարահանվել Օդեսայում։
ՀՈՒՖԿՎ (1922-1929)
1919 թվականից Ուկրաինական ԽՍՀ-ում սկսվել է կինոյի համընդհանուր ազգայնացումը։ 1922 թվականին հիմնադրվել է Համաուկրաինական ֆոտո-կինո վարչությունը, որին հաջողվել է վերակառուցել Օդեսայի և Յալթայի կինոստուդիաները, իսկ 1928 թվականին շահագործման է հանձնել Կիևի կինոֆաբրիկան (Ա. Դովժենկոյի անվան Կիևի ապագա կինոստուդիան)՝ ամենամեծերից ու ամենաժամանակակիցներից մեկը այդ ժամանակ աշխարհում։ Միևնույն ժամանակ, գեղարվեստական ֆիլմերը փորձել են համատեղել հեղափոխական թեմաները նախորդ շրջանի ավանդական մելոդրամայի և արկածային ժանրերի հետ (Պյոտր Չարդինինի «Ուկրասիա», Ալեքսանդր Դովժենկոյի «Դիվանագիտական սուրհանդակի պայուսակը» և «Սիրո հատապտուղը» Ալեքսանդր Դովժենկոյի)։ Այդ ժամանակ էլ Ուկրաինայում հայտնվել են նաև ազգային գրականության դասական ստեղծագործությունների էկրանավորումները՝ «Տարաս Տրյասիլո», «Նիկոլայ Ջերյա», «Բորիսլավը ծիծաղում է»։
1920-ականների վերջերին ուկրաինական կինեմատոգրաֆիայում նոր ու ավելի բարձր մոդեռնիստական միտում է սկսել ինքնահաստատվել, որը ձևավորվել է ռեժիսոր Լես Կուրբասի և գրողներ Մայք Գերվասիևիչ Յոհանսենի և Յուրի Յանովսկու համագործակցությամբ։ Յուրօրինակ ռեժիսոր և սցենարիստ, հայտնի քանդակագործ Իվան Կավալերիձեն («Ցնցուղ», «Պերեկոպ») հաղթահարել են կինոյի չտրորված ճանապարհը։ Ալեքսանդր Դովժենկոյի «Զվենիգորա» (1928), «Արսենալ» (1929), «Երկիր» (1930) ֆիլմերը հատուկ դեր են խաղացել ուկրաինական կինեմատոգրաֆիայի զարգացման գործում։ Նրա աշխատանքը համաշխարհային մակարդակի է բարձրացրել ուկրաինական կինոն։ 1958 թվականին Բրյուսելի (Բելգիա) Համաշխարհային ցուցահանդեսում անցկացված հարցման արդյունքում 26 երկրների 117 ականավոր քննադատների և կինոգետների շրջանում «Երկիր» ֆիլմը ընդգրկվել է բոլոր ժամանակների 12 լավագույն ֆիլմերի շարքում։
1930 թվականի նոյեմբերին ՀՈՒՖԿՎ-ն վերակազմավորվել է «Ուկրաինաֆիլմի» և ենթարկվել «Սոյուզկինոյին»։
«Ուկրաինֆիլմ» և հնչուն կինոյի սկիզբ (1930-1950)
1930 թվականին Ուկրաինայում հայտնվել է առաջին հնչյունային ֆիլմը՝ Ձիգա Վերտովի «Էնտուզիազմ. Դոնբասի սիմֆոնիա» վավերագրական ֆիլմը, իսկ հաջորդ տարի հանդիսատեսը լսել է Ա. Սոլովյովի «Ռազմաճակատ» գեղարվեստական ֆիլմի դերասանների ձայները։
1930-ականների վերջերին ԽՍՀՄ-ում համապարփակ տեռորը զուգորդվել է ազգային-պատմական թեմաներին պատեհապաշտ վերադարձով։ Ալեքսանդր Դովժենկոյի «Շչորս» (1939) և Իգոր Սավչենկոյի «Բոգդան Խմելնիցկի» (1941) ֆիլմերը ռեժիսորական և դերասանական ակնհայտ տաղանդի զարմանալի համադրություն են եղել։
Ուկրաինական կինոն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին, մասամբ տարհանվել է դեպի արևելք և հիմնականում ենթարկվել պատերազմի գաղափարական խնդիրներին։ Դրա հետ մեկտեղ, այդ ժամանակ նկարահանվել են նաև կինոյի իսկական գլուխգործոցներ։ Դրանց թվին է դասվում Վանդա Վասիլևսկայայի սցենարով նկարահանված Մարկ Դոնսկոյի «Ծիածան» ֆիլմը, որը արտասովոր գեղարվեստական հզորությամբ է ներկայացնում նացիստների կողմից գրավված ուկրաինական գյուղի ողբերգությունը։ Ֆիլմն արժանացել է մի շարք միջազգային մրցանակների, չնայած տարածված խոսակցություններին, այն երբեք Օսկար չի ստացել։
Կարլ Ֆորման
Կարլ Ֆորման (Carl Foreman, ), ամերիկացի սցենարիստ և պրոդյուսեր։
Ուկրաինայի կինեմատոգրաֆիա
«Ուկրաինֆիլմ» և հնչուն կինոյի սկիզբ (1930-1950)
Ալեքսանդր Դովժենկոյի «Ուկրաինան կրակի մեջ» ֆիլմի սցենարը սկզբում հավանության է արժանացել Ստալինի կողմից, ապա ենթարկվել ջախջախիչ քննադատության, իսկ հեղինակը՝ նշավակության։ Դրա պատճառներից մեկը, որի մասին ակնարկել են Դովժենկոյին, այն է, որ սցենարում ոչինչ չի ասվում թշնամուն հաղթելու գործում Ստալինի որոշիչ դերի մասին։ Բացի այդ, պատերազմի մասին ֆիլմերում «առաջնորդի» ցուցումով առաջ է տարվում ֆաշիզմի դեմ արագ և հեշտ հաղթանակի գաղափարը։
Կարլ Ֆորման
Կենսագրություն
Կարլ Ֆորմանը ծնվել է աշխատավորների ընտանիքում։ Ավարտել է Իլինոյսի համալսարանը, ուսման ընթացքում դարձել է հեղափոխական սոցիալիզմի կողմնակից և անդամակցել ԱՄՆ-ի կոմունիստական կուսակցությանը։
Ուկրաինայի կինեմատոգրաֆիա
«Ուկրաինֆիլմ» և հնչուն կինոյի սկիզբ (1930-1950)
1945-1953 թվականների ուկրաինական ֆիլմերը ենթարկվել են «սոցիալիստական ռեալիզմի» կանոններին, նրանց մեծ արժեքը դերասանական խաղի բարձր մակարդակն է եղել (այդ տարիներին էկրանին հայտնվել են Միխայիլ Ռոմանովը, Ամվրոսի Բուչման, Դմիտրի Միլյուտենկոն, Սերգեյ Բոնդարչուկը) և կինոօպերատորների բարձր պրոֆեսիոնալիզմը («Հետախույզի սխրանքը» (1947), ռեժիսոր՝ Բորիս Բառնետ, օպերատոր՝ Դանիիլ Դեմուցկի, «Տարաս Շևչենկո»  (1951), ռեժիսոր՝ Իգոր Սավչենկո, օպերատոր՝ Դանիիլ Դեմուցկի և ուրիշներ)։
Կարլ Ֆորման
Կենսագրություն
Համալսարանն ավարտելուց հետո տեղափոխվել է Հոլիվուդ, որտեղ սկսել է սցենարիստի գործունեությունը։ Զորակոչվել է զինված ուժեր, երբ արդեն թողարկվել էր նրա սցենարով գրված երեք ֆիլմ։ Պատերազմից հետո վերադարձել է Հոլիվուդ` աշխատանքի։ «Չեմպիոն» ֆիլմի սցենարի համար առաջադրվել է Օսկար մրցանակի։
Ուկրաինայի կինեմատոգրաֆիա
Կինոն Ուկրաինայի գերմանական օկուպացիայի տարիներին (1941-1943)
Կինոմատոգրաֆիական կյանքը շարունակվել է Ուկրաինայում նաև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ Գերմանիայի կողմից օկուպացիայի ժամանակ։ Նրա կենտրոնը եղել է Կիևը, որտեղ «Ուկրաինա-ֆիլմ» ընկերությունը Կիևի կինոստուդիայի հիման վրա սկսել են նկարահանել քարոզչական վավերագրական և ժամանակագրական ֆիլմեր։ Այդ ժամանակ ստուդիայում աշխատել են մի քանի հայտնի կինոգործիչներ, մասնավորապես՝ օպերատորներ Նիկոլայ Տոպչին և Յուրի Տամարսկին։ Կիևում գործել են նաև ութ կինոթատրոններ։
Կարլ Ֆորման
Կենսագրություն
1951 թվականին` «Ուղիղ կեսօրին» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ, Ֆորմանը հրավիրվել է հակաամերիկյան գործունեության հետաքննության հանձնաժողովի կողմից։ Նա հայտնել է, որ ավելի քան տասը տարի եղել է Կոմունիստական կուսակցության անդամ, բայց հետո դուրս է եկել նրա կազմից։ ԱՄՆ կոմկուսի մյուս անդամների անունները չնշելու համար Ֆորմանը ներառվել Է Հոլիվուդի «սև ցուցակում»։ Էկրաններ բարձրացած «Ուղիղ կեսօրին» վեսթերնն ընկալվել է որպես ամերիկյան մաքքարտիզմի դարաշրջանի այլաբանություն։ Ֆորմանը տիտրերում չի հիշատակվել որպես պրոդյուսեր, բայց ստացել է «Օսկար»՝ լավագույն սցենարի համար։ Ավելի ուշ Ամերիկայի կինոարվեստի ինստիտուտն այս վեսթերնը ներառել է լավագույն 100 ֆիլմերի ցանկում, այն նաև ներառվել է ԱՄՆ Կոնգրեսի գրադարանի ազգային կինոռեեստրում։