Նախակրթարան
Չինաստան
Չինաստանում վաղ տարիքի երեխաների կրթության ուսումնասիրությունը սերտորեն կապված է եղել չինական քաղաքականության, տնտեսության բարեփոխումների և առաջընթացի հետ։ Ներկայումս Չինաստանի կառավարությունը հետաքրքրություն է ցուցաբերում նախադպրոցական կրթության նկատմամբ, 2001 թվականին իրականացնելով մանկական կրթության ուղեցույցի (փորձնական տարբերակ), կրթության ազգային բարեփոխման և 2010 թվականին երկարաժամկետ պլանավորման ծրագրերի մշակման (2010-2020 թվականներին) քաղաքականությունը։ Պարզվել է, որ չինական կրթությունը մանկապարտեզում կտրուկ փոխվել է 1990 թվականից ի վեր։ Վերջին տարիներին Չինաստանում ներդրվել են տարբեր արևմտյան ուսումնական պլաններ և մանկավարժական մոդելներ, ինչպիսիք են Մոնտեսսորի, Ռեջջո Էմիլիայի ծրագրերը, զարգացման պրակտիկան և նախագծային մոտեցումը։ Շատ մանկապարտեզներ բախվել են դժվարությունների և այդ մոդելների իրենց ծրագրերն են համարում։ Հետևաբար, վաղ մանկության ոլորտում հետազոտողների և մասնագետների միջև թեժ բանավեճ է բռնկվել, թե ինչպես կարելի է օգտագործել արևմտյան ուսումնական ծրագրերը չինական մշակութային համատեքստում։ Ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ ուսումնական ծրագրերի բարեփոխումների խթանման ամենակարևոր նպատակն է բարելավել մանկապարտեզների ուսուցիչների մասնագիտական գիտելիքները, ինչպիսիք են խաղի և մանկավարժության հայեցակարգը, ինչպես նաև մանկապարտեզի վրա հիմնված ներառականության և ուսումնական ծրագրի ընկալումը։ Բացի այդ, բարեփոխումների գործընթացի շրջանակներում չի կարելի անտեսել ընտանեկան դաստիարակությունն ու երեխաների զարգացման ոլորտում համագործակցությունը։   Վաղ մանկական կրթությունը Չինաստանում հասել է դրամատիկ առաջընթացի 1980 թվականին։ 2009 թվականը, որը ուսումնասիրում է երեք մշակույթները, շարունակականությունը և փոփոխությունները նախադպրոցական կրթության համակարգերի` ակնհայտ են։ Բացի այդ, ներկայումս վարչական մարմինները մտադիր են անկախ բյուջե ստեղծել ԵՏՀ ոլորտի համար` գյուղական շրջաններում նախադպրոցական Կրթությանն աջակցելու նպատակով։ Չինաստանի կառավարության ևս մեկ նպատակ է լինելու գյուղական վայրերում բնակվող երեխաների համար կրթության որակի բարձրացումը։ Շատ հետազոտողներ հանգամանորեն անդրադարձել են կարևոր հարցերում նախադպրոցական կրթությանը, հատկապես մանկավարժակաին։ 2010 թվականին Հուի և Սենտի կատարած հետազոտությունը ցույց է տվել, որ չինական մանկապարտեզների դաստիարակները բացասաբար են վերաբերվում սահմանափակ հնարավորություններով երեխաների ներառմանը, քանի որ նրանք բավարար գիտելիքներ և հմտություններ չունեն այդ բնակչության հետ աշխատելու համար։ Սա վկայում է այն մասին, որ մանկապարտեզների դաստիարակները պետք է բարելավեն սահմանափակ կարողություններով երեխաներին ընկալելու իրենց հատկությունը։ Բացի այդ, 2007 թվականին իր ուշադրությունը կենտրոնացրեց վաղ մանկության  ուսուցիչների նոր մասնագիտական զարգացման հարցերի վրա և առաջ քաշեց մի շարք գործնական առաջարկներ, թե ինչպես են նոր ուսուցիչները հաղթահարում իրենց ամենօրյա մանկավարժական պրակտիկայում առանցքային իրադարձությունները։ Ինչ վերաբերում է ընտանիքների կողմից իրենց երեխաների վաղ զարգացման աջակցության` տանը, ապա պետք է հատուկ ուշադրություն դարձնել ընտանեկան կրթությանը, ամրապնդել համագործակցությունը մանկապարտեզի և ընտանիքի միջև։ Ուսուցիչների վերաբերմունքը ընտանեկան միջամտության նկատմամբ ուսուցչի և ընտանիքի համագործակցության կենսական նշանակություն ունի։ Հետևաբար, մանկապարտեզների դաստիարակները պետք է աջակցեն ընտանիքի անդամներին իրենց առաջին երեխայի ուսուցչի դերում և ընտանիքի հետ համատեղ գործընկերային հարաբերություններ կառուցեն, ինչպես ներկայացվել է Դինգում` 2007 թվականին։