cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մարդկային ցեղը
Ընդհանուր բնութագիր
Ցուցահանդեսում ներկայացված է եղել 68 երկրի 503 օրինակ, որոնք ներկայացրել է 273 լուսանկարիչ ։ Լուսանկարներն ընտրվել են ինչպես հայտնի, այնպես էլ նախկինում անհայտ լուսանկարիչների գրեթե երկու միլիոն աշխատանքներից ։ Լուսանկարները ցույց են տվել մարդկային կյանքի ամենանշանակալի պահերը՝ ինչպես ուրախ (ծնունդ, սեր, մանկություն), այնպես էլ ողբերգական (պատերազմ, մահ, հիվանդություններ, զրկանքներ)։ Սթայհենի նպատակն էր ցույց տալ մարդկային փորձի համընդհանուր բնույթը և լուսանկարչության դերը դրա վավերագրման մեջ։ Ցուցահանդեսում ներկայացված նկարներում շեշտը դրվել է ընդհանրությունների վրա, որոնք կապում են ամբողջ աշխարհի մարդկանց և մշակույթները, իսկ ցուցահանդեսը ինքնին դարձել է հումանիզմի խորհրդանիշ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո առաջին տասնամյակում ։
Քննադատություն և վերահրատարակում
Ցուցահանդեսը առաջացրել է Ռոլան Բարտի քննադատությունը, սակայն դրական է գնահատվել Սյուզեն Զոնթագը «Լուսանկարչության մասին» էսսեում ։ Զոնտագը Սթայհենի նախագիծը դիտարկել է որպես Դիանա Արբուսի լուսանկարչական աշխատանքների դրական հակակշիռ, որոնք առաջացրել են նրա քննադատությունն ու բացասական արձագանքը ։
Ցուցահանդեսի նյութերով լույս է տեսել համանուն անվանումով գիրք, որը ներառել է Սթայհենի խորթ եղբոր՝ Կարլ Սենդբերգի նախաբանը։ Գիրքը հրատարակվել է մի քանի ձևաչափով 1950-ականներին և ցուցահանդեսի քառասունամյակին վերահրատարակվել է ավելի մեծ ձևաչափով։ Վաճառվել է ավելի քան չորս միլիոն օրինակ ։
Հետագա ցուցադրություններ և ժամանակակից վիճակ
Ցուցահանդեսի ընթացքում ներկայացված աշխատանքները նախագծի ավարտից հետո տեղափոխվել են Լյուքսեմբուրգի Կլերվո ամրոց՝ Սթայհենի հայրենիք, ստեղծվել է ցուցահանդեսի թանգարան, որտեղ այսօր էլ կարելի է դիտել լուսանկարները ։ 2003 թվականին «Մարդկային ցեղը» լուսանկարների հավաքածուն ավելացվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Աշխարհի հիշողության ցուցակում, ինչը նրա պատմական արժեքի ճանաչումն էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լուսանկարչությունն ԱՄՆ-ում Կատեգորիա:1955 գրքեր Կատեգորիա:Ցուցահանդեսներ Կատեգորիա:Լուսանկարներ Կատեգորիա:Սառը պատերազմ Կատեգորիա:Հումանիզմ Կատեգորիա:Նկարազարդ գրքեր Կատեգորիա:1955 հիմնադրումներ
Վարդան Հովհաննիսյան (ճարտարապետ)
Վարդան Հովհաննիսյան (պարսկերեն՝ وارطان هوانسیان, ), իրանահայ ճարտարապետ, ճարտարապետական պրակտիկայի և փիլիսոփայության առաջատար գործիչ ։
Վաղ կյանք
Հովհաննիսյանը ծնվել է Իրանի Թավրիզ քաղաքում։ Ավագ դպրոցը ավարտելուց հետո նա սկսել է զարգացնել իր հետաքրքրությունը դիզայնի ասպարեզում և աշխատել է Թավրիզի գերմանական գորգագործական ընկերությունում՝ որպես գորգերի դիզայներ՝ նախքան Թեհրան տեղափոխվելը։ Թեհրանում նա սկսել է իր դասախոսի կարիերան։ Առաջին աշխարհամարտից հետո Հովհաննսիսյանը մեկնել էր Փարիզ՝ այնտեղի արվեստի դպրոցում գծանկարչություն սովորելու, սակայն մտափոխվել և սկսել էր ճարտարապետություն սովորել։ Նա ճարտարապետություն է սովորել Փարիզի École Spéciale d'Architecture համալսարանում ։ Ստանալով ճարտարապետի գիտական աստիճան՝ 17 տարեկանում վերադարձել է տուն և հիմնականում աշխատել է շինարարության և ճարտարապետության ոլորտում։
Նա նախընտրում էր, որ իրեն անվանեն «Ճարտարապես Վարդան»։ Ճարտարապետ Վարդանը եղել է իր ժամանակների ճանաչված և բեղմնավոր ժառանգություն թողած դիզայներ։ Նրան են պատկանում այնպիսի նշանավոր շինություններ, ինչպիսիք են «Ֆիրդուս» հյուրանոցը, Սեպահ բանկի կենտրոնական մասնաշենքը և Sa'ad Abad Royal Palace-ը։ Նրա ճարտարապետական նվաճումներից է մի քանի կինոդահլիճների, այդ տվում նաև «Մետրոպոլ» և «Դիանա» կինոթատրոնների կառուցումը։
Հովհաննիսյանը մահացել է 1982 թվականին   ։
Նախագծեր
Նրա նշանավոր գործերից մի քանիսը ներկայացված են ներքևում․
Հրապարակումներ
Հովհաննիսյանի անունը վերջերս հայտնվել էր մի շարք տարբեր ամսագրերում, այդ թվում՝ իրանական «The Architect»-ում։ Ավելի ուշ՝ Թեհրանում, նա հիմնադրել է իր «The New Architecture» ամսագիրը ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1896 ծնունդներ Կատեգորիա:Էթնիկ հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:Ճարտարագետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ ճարտարապետներ
Birthday Song
«Birthday Song», ամերիկացի ռեփեր Թու Չեյնսի երգն է, համագործակցությամբ ռեփեր Քանյե Ուեսթի հետ։ Այն թողարկվել է 2012 թվականի օգոստոսի 24-ին՝Def Jam Records լեյբլի կողմից, որպես Թու Չեյնսի «Based on a T.R.U. Story» կոչվող դեբյուտային ստուդիական ալբոմի երկրորդ սինգլ։ Երգը գրվել է Թու Չեյնսի, Քանյե Ուեսթի, Մայք Դինի և Sonny Digital-ի կողմից։
Երգի տեսահոլովակը, որի ռեժիսորն է Անդրեաս Նիլսոնը, թողարկվել է 2012 թվականի օգոստոսի 30-ին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2012 սինգլներ Կատեգորիա:Թու Չեյնսի երգեր Կատեգորիա:Քանյե Ուեսթի երգեր Կատեգորիա:2012 երգեր
Լուռ վիշտը (քանդակ)
«Լուռ վիշտը», Արա Սարգսյանի կողմից 1924 թվականին քանդակված մարմարե հուշարձան, որն այժմ գտնվում է Զադեյանների անձնական հավաքածուում։
Պատմություն
«Լուռը վիշտը» հեղինակի դիպլոմային աշխատանքն է։ Բոլոր կողմերից դիտելի արձանը, այն էլ նստած վիճակում, միշտ էլ եղել է քանդակագործական ամենադժվար խնդիրներից մեկը, և Արա Սարգսյանին հաջողվել է պրոֆեսիոնալ մոտեցում ցուցաբերել։ Սարգսյանի քանդակած արձանը դիտելի է բոլոր կողմերից, բոլոր դարձվածքներում ունի արտահայտիչ եզրագծեր, բոլոր տեսանկյուններից երկխոսության մեջ է մտնում դիտողի հետ։ Դրանում կարելի է համոզվել՝ դիտելով թեկուզ հենց «Լուռ վիշտի» մեջքի լարված գիծը, որտեղ հեղինակը լուծում է մի շատ դժվար ու առանձնահատուկ խնդիր։ Մեջքը այստեղ կոմպոզիցիայի հիմնական մասն է և նա այնքան կենդանի տեսք ունի, այնքան արտահայտիչ է քանդակված, որ նրա վրա կարելի է «կարդալ»  մարմնի մյուս բոլոր մասերի  դիրքերը, հեղինակի ամբողջ մտահղացումն ու խոհերը։ Աշխատելով ընդհանրացված ձևերի և մեծ մասսաների օգնությամբ՝ Արա Սարգսյանն իր այս ստեղծագործության մեջ առաջին անգամ ընդհուպ մոտենում է մոնումենտալիզմին, որը հետագայում դառնում է նրա արվեստի գլխավոր ասպարեզներից մեկը։ Կատարողական վարպետության տեսանկյունից «Լուռ վիշտը», ինչպես նաև դրան նախորդած «Տառապանքը» վկայում են, որ հեղինակը բովանդակության ու պլաստիկ արտահայտչաձևերի ներդաշնակության է հասել նաև կոմպոզիցիոն քանդակի դրսևորումներում ։
Նկարագրություն
«Լուռ վիշտը» քանդակի առարկան կանացի մարմինն է, որը օժտված է ատլետիկ մարմնաձևով (Արա Սարգսյանը ատլետիկ մարմնաձևերի հանդեպ իր սիրո համար պարտական է ինչ-որ չափով Միքելանջելոյին) ։
"Նստած է կինը ժայռի բեկորին, վշտի նման մերկ ու բացահայտ։ Նրա ամուր մեջքը լուռ վշտի օրհասական ծանրության տակ կորացել է, խոնարհվել այնքան, որ գլուխը հենվել է ոտքերին, մազերը՝ ծնկները ծածկել, դեմքը տեսանելի է մնացել միայն կողքից։ Նախորդ քանդակի նման այստեղ էլ մատները ջղաձգորեն կարկամել են և մխրճվել ազդրերի մոտ գտնվող ժայռի բեկորի մեջ։" :
Եթե «Տառապանքում» ամեն ինչ երերում է, սահում ու «ընկնում», այսինքն՝ տիրականը դինամիկան է, ապա «Լուռ վիշտում» տիրականը ստատիկան է. այստեղ ամեն ինչ քարացել է վշտի մեջ, սառել, և այդ քարացման մեջ այնքան լռություն կա, կամ, ավելի ճիշտ, այդ քարացած լռության օգնությամբ քանդակագործը կարողացել է կերպավորել խոր վիշտը ։
Այս կոմպոզիցիայի գաղափարական-գեղարվեստական կերպարը հենվում է մեկ մարմնում երկու հակադիր գործոնների՝ ուժի և անուժության, միասնական գոյակցության վրա, և դա իրենով պայմանավորել է քանդակի արտահայտչությունն ու ներգործության ուժը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արա Սարգսյանի քանդակներ
Վեստֆալյան ինքնիշխանություն
Վեստֆալյան ինքնիշխանություն (Westphalian sovereignty), որը հայտնի է նաև որպես Միջազգային հարաբերությունների Վեստֆալյան համակարգ, կամ պարզապես Վեստֆալյան համակարգ, միջազգային իրավունքի սկզբունքներից, համաձայն որի յուրաքանչյուր պետություն ունի սեփական տարածքի նկատմամբ բացառիկ ինքնիշխանություն (սուվերենություն)։ Այդ սկզբունքը գտնվում է ինքնիշխան պետությունների ժամանակակից միջազգային համակարգի հիմքում և ամրագրված է Միացյալ Ազգերի Կազմակերպության կանոնադրության մեջ, որտեղ ասվում է հետևյալը. «Սույն կանոնադրության և ոչ մի դրույթ Միավորված ազգերի կազմակերպությանը չի լիազորում միջամտել որևէ պետության ներքին իրավասության հարցերին և չի պահանջում անդամներից նմանօրինակ հարցերը ներկայացնել լուծման սույն կանոնադրության կարգով,սակայն այս սկզբունքը չի վերաբերում գլուխ 7-ով նախատեսված հարկադրական միջոցների կիրառմանը։» ։ Համաձայն այդ գաղափարի, բոլոր պետությունները ունեն նույն չափի ինքնիշխանություն՝ անկախ իրենց տարածքի մեծությունից կամ փոքրությունից ։ Քաղաքագետները համակարծիք առ այն, որ այդ գաղափարը սկիզբ է առնում Վեստֆալյան հաշտությունից (1648), որը ավարտել է Երեսնամյա պատերազմը։ Այնուհետև չմիջամտության սկզբունքը զարգացել է 18-րդ դարում, 19-20-րդ դարերում հասել իր գագաթնակետին, սակայն բախվել է մի շարք խնդիրների, կապված է հումանիտար միջամտության հետ։
Վեստֆալյան համակարգի ժամանակակից խնդիրները և ձևափոխվող միջազգային համակարգը որոշ հետազոտողների համար հիմք է հանդիսանում պնդելու Հետվեստֆալյան համակարգի ընթացիկ կազմավորման մասին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1648 միջազգային հարաբերություններում Կատեգորիա:Քաղաքական տերմինաբանություն Կատեգորիա:Ինքնիշխանություն Կատեգորիա:Գերմանիայի վաղ ժամանակակից պատմություն Կատեգորիա:Հոլանդական Հանրապետության իրավունքի պատմություն Կատեգորիա:1648 Եվրոպայում Կատեգորիա:Դիվանագիտության պատմություն
Չենեզելի
Չենեզելի (Ceneselli), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզում՝ Ռովիգո գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 1868 մարդ, խտությունը կազմում է 6728 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 27 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 45030, հեռախոսային կոդ՝ 0425 ։
Չենեսելին սահմանակից է Կալտո, Կաստելմասա, Կաստելնովո Բարիանո, Ջաչիանո կոն Բարուչելլա, Սալարա, Տրեչենտա մունիցիպալիտետներին։
Կոմունայում մարտի 25-ին հատկապես նշվում է Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի Ավետման տոնը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Զերնովոե (ավան, Ստարոբեշևսկի շրջան)
Զերնովոե (Зернове), ավան Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ստարոբեշևսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զերնովոե ավանում բնակվում էր 75 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ստարոբեշևսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Սիլվեն Շոմե
Սիլվեն Շոմե (Sylvain Chomet, ), ֆրանսիացի նկարիչ, անիմատոր, ռեժիսոր, կոմիքսների նկարիչ և սցենարիստ։ Ծնվել է Ֆրանսիայում Սենա և Ուազա տարածաշրջանում այժմ՝ Իվելին։ Առաջադրվել է 4 անգամ «Օսկար» մրցանակի։
Կենսագրություն
Ֆրանսիացի ռեժիսոր Սիլվեն Շոմեն սովորել է Անգուլեմի արվեստի դպրոցում, որտեղ նա նկարում էր կոմիքսներ։ Նրա առաջին կոմիքսների գիրքը «Ճպուռի գաղտնիքները», տպագրվել է 1986 թ. Ֆուտուրոպոլիսի կողմից։ Ութսունականներին աշխատել է որպես պատկերազարդող Լոնդոնում։ Նիք Փարքի «Երկրային բարիքներ» կարճամետրաժ ֆիլմը տեսնելուց հետո նա որոշել է ստեղծել իր սեփական անիմացիոն ֆիլմը։ Նա տեղափոխվել է Կանադա և սկսել իր առաջին անիմացիոն նախագիծը «Ծեր տիկինը և աղավնիները»։ 1996 թ. ֆիլմը շահել է մի շարք մրցանակներ և արժանացել «Օսկար»-ի նոմինացիաի։ Նա և Կրեսին ստեղծել են կոմիքսների մի գիրք՝ «Տգեղ, աղքատ և հիվանդ», որը տպագրվեց 1997 թ., Կաստերմանիի կողմից։ Մի քանի սցենար գրելուց հետո Շոմեն ծանոթացել է ֆրանսիացի պրոդյուսեր Դիդիե Բրուների հետ։ Նրանք զարգացրել են ծեր կնոջ կերպարը, որը հետագայում դարձել է «Եռյակը Բելվիլից» ֆիլմի հերոսը։ Հինգ տարի տևեց, որ ֆինանսավորում ստանան Ֆրանսիայից, Կանադայից և Բելգիայից` լիամետրաժ ֆիլմը ստեղծելու համար։ 2010 թ. Սիլվեն Շոմե թողարկեց իր նոր աշխատանքը ՝ «Աճպարարը» անունով, որը առաջադրվեց «Օսկար» մրցանակի, որպես լավագույն անիմացիոն լիամետրաժ ֆիլմ։
Անտոնովյան խնձորներ
«Անտոնովյան խնձորներ», Իվան Ալեքսեևիչ Բունինի 1900 թվականին գրված և պետերբուրգյան «Կյանք» ամսագրում («Жизнь» 1900, № 10) «Նկարներ ″դամբանականի″ գրքից» ենթավերնագրով հրատարակված պատմվածքը։ Ստեղծագործության մեջ, որը ստեղծված է որպես լիրիկական մենախոսություն-հիշողություն՝ կան հրաժեշտի մոտիվներ՝ քայքայվող ազնվական տների և անցյալում մնացած գյուղացիական կյանքի հետ։
Ստեղծման և հրատարակության պատմություն
Գտնվելով բունինյան դամբանական ստեղծագործությունների պայմանական շարքում՝«Անտոնովյան խնձորներ» պատմվածքի մտահղացումը հեղինակի մոտ հավանաբար ծագել է 1891 թվականին, երբ ինքը հյուրընկալվել էր եղբոր՝ Եվգենիի կալվածքում։ Իր քաղաքացիական կնոջը՝ Վարվառա Պաշչենկոյին հասցեագրված նամակում Իվան Ալեքսեևիչը պատմում է, ինչպես առավոտյան, դուրս գալով պատշգամբ, զգացել է անտոնովյան խնձորների բույրը և միաժամանակ կարոտով հիշել է «ամրոցի ժամանակները». «Իրոք, ես կցանկանայի ապրել նախկին կալվածատիրոջ կյանքով. արթնանալ վաղ այգաբացին, լինել ″հեռավոր որսավայրում″, ամբողջ օրը չիջնել թամբից, իսկ երեկոյան առողջ ախորժակով…մթամած դաշտերով տուն վերադառնալ»։ Հին կենցաղին բանաստեղծական երանգ հաղորդելու ցանկությունը, որն արտահայտվել է Պաշչենկոյին ուղղված նամակում, իրականացել է ինը տարի անց՝ «Անտոնովյան խնձորներ» պատմվածքում, որի հիմնական նյութը կապված է անցյալում մնացած ազնվական մշակույթի լիրիկական հիշողությունների հետ։
«Անտոնովյան խնձորներ» պատմվածքն առաջին անգամ հրատարակվել է «Կյանք» ամսագրում (Պետերբուրգ, 1900, № 10), սակայն տեքստի խմբագրման աշխատանքները Բունինը չի դադարեցրել երկու տասնամյակների ընթացքում։ Այսպիսով, պատրաստվելով պատմվածքը ներառել «Լեռնանցք» (1912թ.) ժողովածուի մեջ, Իվան Ալեքսեևիչը պատմվածքի սկզբից հանեց մի քանի պարբերություն, որոնք սկավում էին այսպես. «Անտոնովյան խնձորներ… Ինչ որ տեղ կարդացել եմ, որ Շիլլերը սիրել է, որ իր սենյակում խնձորներ լինեն. երբ պառկած էր լինում, խնձորների հոտն իր մեջ գրելու ցանկություն էին առաջացնում»։ Գրողի կողմից շատ փոփոխություններ են արվել (նախնական խմբագրումների համեմատությամբ) նաև պատմվածքի այն տարբերակներում, որոնք տպագրվել են Բունինի Լիակատար ժողովածուում (1915թ.) և «Առաջին սեր» ժողովածուում (1921թ.):
Սյուժե
Պատմվածքն ստեղծվել է որպես ազնվական գյուղական կյանքի համապատկեր։ Քնարական հերոսը հիշում է վաղ աշունը, ոսկեզօծ այգին, թխկիներ ծառուղին և անտոնովյան խնձորների բույրը. գիշերը դրանք լցնում են սայլը և քաղաք են ուղարկում։ Ժողովուրդն ասում է, որ «խոշոր անտոնովկան ուրախ տարվա նշան է», և խնձորի բերքը ուղղակի կապում էին հացի բերքատվության հետ։ Հետո պատմողի հուշերում հառնում է իր մորաքրոջ կալվածքը՝ շրջապատված դարավոր խնձորենիներով. այստեղ եկած հյուրին մարդիկ դիմավորում են հենց դարպասների մոտ։ Նրանց մեջ են նաև «ազնվական դասի վերջին մոհիկանները»՝ վաղուց հանգստի անցած ծեր տղամարդիկ և կանայք, Դոն Կիխոտին հիշեցնող ծեր խոհարարը, տիրուհուն պատարագի հասցնող ալեհեր կառապանը։ Տունն ինքնին մռայլ, մաքուր ու սառն է. սենյակներում կան բազկաթոռներ, դրվագազարդ սեղաններ, շրջանակներով հայելիներ։ Հյուրերին դիմավորում է մորաքույրը և «անցյալի, ժառանգության մասին» զրույցի ընթացքում սեղանին է հայտնվում հյուրասիրությունը՝ նախ խնձորները, որոնց հոտով ներծծված է ողջ տարածքը, հետո՝ եփած խոզապուխտը, թռչնամսից կերակրատեսակները, մարինացված բանջարեղենը և կարմիր քաղցր կվասը։ Թվում է նույն կերպ հաստատուն և կազմակերպված է տեղացի «հարուստ ռամիկների»՝ Սավելիի, Իգնատի, Դրոնի կենցաղը. իրենց տնտեսությունում մեղվաբուծությամբ են զբաղվում, հովատակներ են պահում, ամբարներում պահում են քաթան և ճախարակ։ Որսորդությանը նվիրված պատմությունները պատմողին տեղափոխում են դեպի Արսենի Սեմենիչի կալվածք, որտեղ ճաշից հետո հավաքվում են հատուկ հանդերձանքով և երկարաճիտ կոշիկներով մարդիկ։ Երեկոյան կողմ, շներով շրջապատված աղմկոտ բազմությունը ձիերով գնում են դեպի «ինչ-որ Կրասնի Բուգոր կամ Գրեմյաչիյ կղզի»։ Գիշերը, անտառից դուրս գալով, որսորդների խումբը հասնում է հարևան կալվածատիրոջ դաստակերտ և այնտեղ մնում մի քանի օր։ Մյուս օրերը հերոսն ուշ է արթնանում. որսորդները դեռ լուսաբացին գնացել են անտառներ և դաշտեր։ Միայնակ մնալով՝ պատանի «պարոնորդին» ծանոթանում է տանը, թերթում է լուսանցքներում թանաքի նշումներ ունեցող հաստ գրքերը և Պուշկինի, Ժուկովսկու, Բատյուշկովի ստեղծագործություններով դեղնած ամսագրերը, ուսումնասիրում է հնաոճ սանրվածքներով կանանց և աղջիկների՝ ազնվական տների նախկին տիրուհիների դիմանկարները, որոնք կախված են պատերին։ Հեղինակը նկատում է, որ անտոնովյան խնձորների բույրի հետ անցյալում են մնացել կալվածատիրական տները։
Կարծիքներ և գրախոսություն։ Կուպրինի պարոդիա
«Անտոնովյան խնձորները» Ռուսաստանի գրական հասարակության շրջանում ոչ համարժեք արձագանք է առաջացրել։ Այսպես, Մաքսիմ Գորկին, պատմվածքին ծանոթանալով, Բունինին համեմատել է «երիտասարդ աստծո» հետ, «որը երգել է գեղեցիկ, հյութեղ, անկեղծ»։ Սակայն նույն Գորկին, բարձր գնահատելով գրողի գեղարվեստական տաղանդը, կտրուկ դեմ է արտահայտվել ստեղծագործության հիմքում ընկած ընդհանուր գաղափարի վերաբերյալ։ Պատմվածքը մի փոքր տարակուսանքով է ընդունել պետերբուրգյան «Ռոսսիա» թերթը (1900, № 556). հրատարակիչ Իգնատի Պոտապենկոյի գրառման մեջնշվել էր, որ «Անտոնովյան խնձորներ» պատմվածքում «ոչ մի կերպ չես կարողանում գաղափար կազմել գլխավորի մասին», որովհետև Բունինը «նկարագրում է այն ամենը, ինչ պատահում է»։ Պատմվածքը դարձել է մոսկովյան «Չորեքշաբթի» գրական խմբակի քննարկման թեմա։ Ինչպես գրել է Իվան Ալեքսեևիչի մեծ եղբայրը՝ Յուլիյ Բունինը, խմբակի մասնակիցների կածիքները տարբեր էին. «Ոմանք, գեղարվեստական տեսակետից լիովին հավանություն տալով… «Անտոնովյան խնձորներին», նրան (հեղինակին) մեղադրում էին հին կալվածատիրական կենցաղով տարվելու մեջ»։
1906 թվականին պետերբուրգյան «Խրտվիլակ» («Жупел») (№ 3) ամսագրում հայտնվել է Ալեքսանդր Կուպրինի պարոդիան՝ «Ի. Բունին։ Սնկով կարկանդակները», որի մեջ հեգնանքով օգտագործվել են «Անտոնովյան խնձորների» հիմնական մոտիվները։ Մի կողմից Կուպրինը պահպանել է բունինյան պատմվածքի մելամաղձոտ հնչերանգը՝ տեքստում ներառելով նրա ճանաչված փոխաբերությունները, մյուս կողմից՝ խիստ չարախնդությամբ «նմանակել է» Իվան Ալեքսեևիչին. «Նստել եմ լուսամուտի մոտ, մտահոգ ծամում եմ սպունգը, և իմ աչքերում է գեղեցիկ թախիծն է շողում… Որտե՞ղ ես դու, սնկով կարկանդակի, արագընթաց թավամազ շների, հեռավոր դաշտի, ճորտացած ոգիների, անտոնովյան խնձորների, փրկագին վճարելու հրաշալի ժամանակաշրջան» ։ Կարծիք կա, որ այս պարոդիան եղել է «գրական վրեժ» Կուպրինի կողմից, որին Բունինը զրույցներից մեկի ժամանակ անզգուշորեն անվանել է «ազնվատոհմիկ՝ մայրական կողմով» ։
''Ա. Կուպրինի՝ բունինյան «դամբանականի» մասին հայտնի պարոդիայի համ ու հոտը նրա անվանման մեջ է՝ «Սնկով կարկանդակներ»։ Բացառապես «ոչ նյութականի» փոխարեն, ուղղակի անտոնովյան խնձորների բանաստեղծական բույրը, որի հետ Բունինը համեմատում է երբեմնի ազնվական կենցաղավարությունը և հնակենցաղ բարեկեցությունը. «Սնկով կարկանդակները» չնայած բավականին հեռու է պոեզիայից, բայց, միաժամանակ, նյութապես բավարարում է գյուղացիական կենցաղի կենսական բարեկեցությունը:''
Գեղարվեստական առանձնահատկություններ
«Անտոնովյան խնձորները» չունեն ավանդական սյուժե. պատմվածքը (որոշ հետազոտողների կարծիքով՝ վիպակ ), իրենից ներկայացնելով մենախոսություն-հիշողություն, կառուցվել է բանաստեղծական տեքստին մոտ «համանմանության տեխնիկայի» օգնությամբ ։ Հեղինակի գիտակցության մեջ աստիճանաբար տեղի է ունենում պատկերների փոփոխություն, գործողությունն սկսվում է անցյալից (հնաշխարհիկ հովվերգությունից)՝ հասնելով մինչև ներկան («տանջահար գորշ հյուղակները»)։ Ազնվական տների կործանումը Բունինի կողմից ընդունվելով որպես պատմական դրամա՝ համեմատվում է տարվա եղանակների անխուսափելի հերթագայության հետ. կալվածքների երբեմնի առատությունը նրա մոտ համեմատվում է առատ ամռան հետ, այն ժամանակ, երբ դարավոր հիմքերի անկումն ուղղակիորեն կապվում է թոշնած աշնան և լուսեղեն տխրության շրջանի հետ ։
Գրաքննադատները պատմվածքի լեզուն համեմատում են ջրանկարի կամ յուղաներկով արված բնանկարի հետ. պատմվածքն առատ է բազում գեղեցիկ մանրամասներով, որոնցով ստեղծվում է «նկարի գեղեցիկ պարզությունը, բացառիկ ճշգրտությունը… լուսավոր, արծաթագույն ներկերի թափանցիկությունը, թեթև, փոքր-ինչ թունդ բույրերը» ։ Ըստ Վալենտին Կատաևի, ով իրեն համարում էր Բունինի աշակերտը, Իվան Ալեքսեևեչը մանկությունից օժտված է եղել հնչյունների, գույների և աշխարհի այլ երևույթների նկատմամբ բացառիկ ընդունակությամբ ։ Նրա տեսողությունը թույլ էր տալիս տեսնել «Պլեադների բոլոր յոթ աստղերը», իսկ լսողությունն այնպիսին էր, որ պատանեկան տարիքում ապագա գրողը հեռվից կարող էր ճանաչել թռչունի հեռավոր սուլոցը ։ Ուստի, նա «Անտոնովյան խնձորները» հարստացրել է մեղրի բույրով, աշնան թարմ հոտով, թափվող տերևներով, սնկի խոնավությամբ, կաշեկազմ հինավուրց գրքերով ։
Գրականություն
Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն Կատեգորիա:Պատմվածքներ Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով
Օննիկ Մահտեսյան
Կենսագրություն
Նախնական կրթությունը ստացել է Պոլսի Կեդրոնական վարժարանում, ավելի ուշ նույն վարժարանում եղել է ավագ ուսուցիչ։ Մեծ եղեռնի օրերին տեղափոխվել է Երուսաղեմ, որտեղ մինչև 1918 թվականը վարել է Պատրիարքարանի դիվանատան քարտուղարությունը, ապա մեկնել է Կահիրե՝ ստանձնելով ՀԲԸՄ կենտրոնական վարչության քարտուղարի պաշտոնը։
Մամուլի մեջ լույս են տեսել նրա գրական և հրապարակախոսական երկերը։ Հեղինակ է նաև թատերական քրոնիկների։ 1919 թվականին Կահիրեում լուսյ է տեսել նրա բանաստեղծությունների «Արիւնի ճամբէն դէպի վերածնունդ» ժողովածուն։ Հետագայում պաշտոնավարել է Մելքոնյան կրթական հաստատությունում։ Հեղինակել է նույն հաստատության քայլերգը։ 1930-1932 թվականներին ընդմիջումով խմբագրել է Կահիրեի «Արև» պարբերականը ։
Օգտագործել է Օ․ Մ․ ծածկանունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:ՌԱԿ անդամներ
Ռինգեբու
Ռինգեբուի զինանշանը
Ռինգեբու կոմունայի զինանշանը հաստատվել է 1992 թվականին և իրենից ներկայացնում է կարմիր գույնով ներկված վահան, ներքևի մասը սուր, որի վրա պատկերված են դեղին գույնի դեպի վեր ձգվող կրակի բոցեր։ Այն խորհրդանշում է կոմունայի տարածքում գտնվող երեք դաշտավայրերը ։
Բնակչություն
Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Ռինգեբու կոմունայում բնակվում է 4532 մարդ։ Կոմունայի բնակչության քանակը վերջին 60 տարում նվազում է գրանցել ։
Ավետարան (5018)
Ավետարան (5018), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 5018 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1451 թվականին Մովսես աբեղա գրիչի կողմից Պղնծայգո Ավագ անապատում։ Ստացողը եղել է Ստեփաննոս քահանան (գրչի եղբայրը)։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 18.5x14 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 303 թերթից։ Գրված է երկսոուն, բոլորգրով։ Ունի ավետարանիչ 4, կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ շերտազարդ վարագույր և կարմիր մետաքս։ Հիշատակարան գրչի՝ 301ա, հետագայի 80ա, 134բ, 232ա, 202բ, 303ա, 303բ, (1613 թ․), 1բ, 134ա, 232ա, 302բ (17-րդ դար), կնիք՝ 1գ (1876 թ․, Մնացական) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Կոնստանտին Բորովոյ
Կոնստանտին Բորովոյ, ռուս գործարար և քաղաքական գործիչ, 2-րդ գումարման Պետդումայի պատգամավոր (1995-2000), «Տնտեսական ազատություն» կուսակցության նախկին նախագահ (1992-2003), «Արևմտյան ընտրություն» քաղաքական կուսակցության նախագահ (2013-ի մարտի 17-ից) ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1948 թվականի հունիսի 30-ին Մոսկվայում, որպես ուշ, կրտսեր երեխա, Մոսկվայի տրանսպորտային ճարտարագետների ինստիտուտի պրոֆեսոր-մաթեմատիկոս Նաթան Եֆիմի Բորովոյի (1909-1981) և Ժելեզնոդորոժնիի շրջանի կուսակցական կոմիտեի հատուկ բաժանմունքի վարիչ Ելենա Կոնստանտինովնա Բորովայայի (ի ծնե՝ Անդրիանովա, 1912-1993) ընտանիքում ։
1965 թվականին ավարտել է մաթեմատիկական հատուկ դպրոցը։ Ընդունելության փաստաթղթերը համալսարան տալու համար նա մտավ Կոմերիտմիության շարքերը ։ 1967 թվականին ամուսնացավ, ծնվեց առաջին դուստրը։ Ամուսնությունը, սակայն, ավարտվեց ամուսնալուծությամբ։ 1972 թվականին նա հանդիպեց իր երկրորդ կնոջը՝ Թամարա Վլադիմիրովնային։
1970 թվականին ավարտել է Մոսկվայի տրանսպորտային ճարտարագետների ինստիտուտի հաշվողական տեխնիկայի ֆակուլտետը, իսկ 1974 թվականին՝ Մոսկվայի պետական ​​համալսարանի մեխանիկամաթեմատիկական ֆակուլտետը։ Նա իր թեզը պաշտպանեց 1983 թվականին (թեմա՝ «Մետրոյի գնացքների շարժման դինամիկայի ուսումնասիրություն՝ օպերատիվ հսկողության համար էլեկտրոնային հաշվողական մեքենաների (ԷՀՄ) օգնությամբ»), ստացավ դոցենտի կոչում։ Մինչև 1989 թվականը աշխատել է գիտահետազոտական ​​ինստիտուտներում և դասավանդել ուսումնական ինստիտուտներում և համալսարաններում (Լիխաչյովի ավտոմոբիլային գործարանի բարձրագույն տեխնիկական ուսումնական հաստատություն)։
1989 թվականից մինչև 1993 թվականը, որպես փորձագետ և կառավարիչ, մասնակցել է ժամանակակից տնտեսության համար նոր ձեռնարկությունների ստեղծմանը՝ բորսաներ, բանկեր, ներդրումային ընկերություններ, հեռուստաընկերություններ, լրատվական գործակալություններ և այլ ձեռնարկություններ։ Լավագույնս հայտնի է որպես առաջին և ամենամեծ ռուսական բորսայի նախագահ։ Միևնույն ժամանակ, նա չի ստեղծել անձնական և մասնավոր ձեռնարկություններ։
1990-1993 թվականներին՝ Ռուսաստանի առևտրահումքային բորսայի նախագահ։ 1991 թվականին Ռուսաստանի Ռինակո ներդրումային բաժնետիրական ընկերության նախագահ։ Մասնակցեց Արտակարգ դրության պետական կոմիտեի դիմակայությանը։ Բորսայի ևս երկու հազար աշխատակիցների հետ միասին նա օգոստոսի 20-ին Մոսկվայի կենտրոնով տարավ Ռուսաստանի հսկայական դրոշը։
1992 թվականից` Ռելկոմ բաժնետիրական ընկերության տնօրենների խորհրդի համանախագահ ։
1991 թվականի սեպտեմբերի վերջից նա ԽՍՀՄ նախագահին առընթեր ձեռնարկատիրության խորհրդի անդամ էր, Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահին առընթեր ձեռնարկատիրության խորհրդի անդամ, Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնադրամի համանախագահ։ Բաց ռուս կինոփառատոնի (Կինոտավր) ֆինանսական տնօրեն։
1992 թվականին նա ստեղծեց Տնտեսական ազատության կուսակցությունը։ Նույն թվականին կուսակցության կողմից առաջադրվեց որպես Մոսկվայի քաղաքապետի թեկնածու, բայց ընտրությունները չկայացան։
1992 թվականի մարտից՝ Ռուսաստանի ազգային բանկի նախագահ։
1992 թվականի հոկտեմբերին անհաջող հանդես եկավ Կրասնոդարի թիվ 17 տարածքային ընտրատարածքի պատգամավորության համար։
1993 թվականի հունիսի 18-ից նա ղեկավարում էր ВКТ հեռուստաընկերության ժամանակավոր կառավարման խումբը։ Բաժնետերերի ընդհանուր ժողովում ձայների մեծամասնությամբ նա հեռացվեց հեռուստաընկերության տնօրենների խորհրդի կազմից։
1994 թվականի մարտի 12-ին Յարոսլավլ-Կոստրոմա ավտոճանապարհի 31-րդ կիլոմետրի վրա Բորովոյի մեքենայի վրա կրակել են, ապա պայթեցվել է և այրվել։ Բորովոյն իր փրկությունը բացատրել է նրանով, որ դուրս է թռչել մեքենայից և թաքնվել անտառում, այնուամենայնիվ, այս պատմությունը հաճախ կասկածի տակ է առնվում, ենթադրելով, որ Բորովոյը ինքնագովազդման համար է արել ։
1994 թվականի ապրիլից՝ Մոլնիա գիտաարտադրական միավորման տնօրենի տեղակալ։ 1995 թվականից՝ «Բորովոյ-թրաստ» ընկերության ղեկավար, գործընկերը՝ Ինվեստպրոմբանկի նախագահ Լեոնիդ Ռոզենբլյումը ։ 1995 թվականի սեպտեմբերից մինչև հոկտեմբերը «Բումերանգ» ռադիոկայանի սեփականատերն էր ։
1996 թվականի ապրիլի 21-ին ինքնահռչակ Իչկերիայի Չեչենական Հանրապետության առաջին նախագահ Ջոխար Դուդաևի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում ռուսական հատուկ ծառայությունների կողմից իրականացվել է գործողություն, որի արդյունքում Դուդաևը սպանվել է օդանավից արձակված հրթիռից ։
Մինչև 1999 թվականի դեկտեմբերը եղել է Ռուսաստանի Դաշնության երկրորդ գումարման Պետդումայի պատգամավոր (ընտրված 17-ին 1995 թվականի դեկտեմբերին Տուշինոյի շրջանի ընտրատարածքում (Մոսկվա)) և Պետական ​​դումայի բյուջեի, հարկերի, բանկերի և ֆինանսների կոմիտեի անդամ։
Այնուհետև զբաղվել է բիզնեսով։ 2000-2003 թվականներին՝ Ամերիկա Illustrated ամսագրի հրատարակիչ և գլխավոր խմբագիր ։
«Արևմտյան ընտրություն» կուսակցություն
2013-ին Վալերիա Նովոդվորսկայայի հետ միասին ձեռնամուխ եղավ ստեղծել «Արևմտյան ընտրություն» լիբերալ քաղաքական կուսակցությունը ։ Մարտի 17-ին կուսակցության հիմնադիր համագումարում Բորովոյն ընտրվեց կուսակցության նախագահ ։
2019 թվականի ապրիլին նա կոչ արեց Ուկրաինայի ընտրված նախագահ Վլադիմիր Զելենսկուն Ռուսաստանին ներկայացնել «վերջնագիր մեկ շաբաթվա ընթացքում ռուսաստանյան զորքերը գրավյալ տարածքներից, Ղրիմից և Ուկրաինայի արևելքից դուրս բերման պահանջով» ։
Արտագաղթ ԱՄՆ
2019 թվականի հուլիսի վերջին Ամերիկայի ձայնին տված հարցազրույցում Կոնստանտին Բորովոյը պատմեց այն մասին, որ 2014 թվականի վերջին որոշում է կայացրել շտապ հեռանալ Ռուսաստանից՝ նրա նկատմամբ անընդհատ հետապնդման պատճառով։ Լոս Անջելեսում նա դիմել է քաղաքական ապաստան ստանալու համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս գործարարներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի պետական դումայի անդամներ
Դամետալ
Դամետալ  (Dahmetal), կոմունա Գերմանիայի Բրանդենբուրգ հողատարածքում։
Գտնվում ՝ Տելտով Ֆլեմինգ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 475 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 41,48 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12 0 72 055։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Վարուժան Սահակյան
Վարուժան Սահակի Սահակյան, ճարտարապետ։
Կենսագրություն
1951 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1953-1964 թվականներին աշխատել է Հայգունմետնախագիծ, 1964-1985 թվականներին` Հայարդնախագիծ ինստիտուտներում։
Սահակյանի նախագծերով կառուցվել են՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1925 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 15 ծնունդներ Կատեգորիա:Էջմիածին քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:1985 մահեր Կատեգորիա:Մարտի 7 մահեր Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ
Թուրքիայի առևտրային պալատների և ապրանքային բորսաների միություն
Թուրքիայի առևտրային պալատների և ապրանքային բորսաների միություն (Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği), կրճատ TOBB՝ Թուրքիայի բոլոր տարածաշրջանային առևտրային, արդյունաբերական և ծովային առևտրային պալատների, ինչպես նաև ապրանքային բորսաների կոնֆեդերացիա։ Հիմնադրվել է 1950 թվականի մարտի 8-ին Անկարայում՝ որպես ոչ կառավարական կազմակերպություն, տնտեսության մասնավոր հատվածի բարձրագույն ներկայացուցչական մարմին։ Միության կենտրոնը գտնվում է Անկարայում Դումլուպինար բուլվարում, 252։ Առևտրային պալատների և ապրանքային բորսաների միության նախագահն է Մուսթաֆա Ռիֆաթ Հիսարջըքլըօղլուն 2001 թվականից ։ Ներկայումս Միությունը ունի 365 առևտրային պալատներ և ապրանքային բորսաներ։
Միությանն անդամակցում են շուրջ 1,4 մլն տարբեր ընկերություններ ։ Առևտրաարդյունաբերական պալատների միությունը մտնում է Եվրոպական առևտրաարդյունաբերական պալատների ասոցիացիայի (Եվրոպալատներ), Իսլամական առևտրաարդյունաբերական պալատի, միջերկրածովյան առևտրաարդյունաբերական պալատների ասոցիացիայի (ASCAME), Բալկանյան պալատների ասոցիացիա (ABC) և Սևծովյան տարածքի առևտրաարդյունաբերական պալատների ասոցիացիայի (BCCI) մեջ ։ 2014 թվականին միությունը եղել է Գերմանիայի և Թուրքիայի այսպես կոչված տնտեսական գործընկերության և նորարարությունների տարվա գործընկերը (Deutsch-Türkisches Jahr der Forschung, Bildung und Innovation) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրքիայի տնտեսություն Կատեգորիա:Առևտրային պալատներ Կատեգորիա:1950 հիմնադրումներ Թուրքիայում Կատեգորիա:1950 հիմնադրված կազմակերպություններ
Խլոպին (Ուխտանգայի վտակ)
Խլոպին (Хлопин), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Լոպտյուգա գետի ձախ ափին՝ 25 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Պարրեն Կալլիրոի
Պարրեն Կալլիրոի (Καλλιρρόη Παρρέν, ի ծնե՝ Սիգանու (Σιγανού), ), հույն ուսուցչուհի, լրագրող և գրող, Հունաստանի ֆեմինիստական շարժման հիմնադիր ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1861 թվականին (ըստ այլ աղբյուրների` 1859 թվականին ) Կրետե կղզու Ռեթիմնոն քաղաքում։
Կրթությունը ստացել է Պիրեյում։ Դրանից հետո նա սովորել է Աթենքի աղջիկների համար լավագույն դպրոցներից մեկում։ 1878 թվականին նա ավարտել է ուսուցիչների նախապատրաստական Αρσάκειον դպրոցը։ Նա դարձել է կրթված կին, որը շատ օտար լեզուներ գիտեր, այդ թվում՝ ռուսերեն, ֆրանսերեն, իտալերեն և անգլերեն։
Աթենքում Կալլիրոին նախաձեռնել է ֆեմինիստական շարժումը և 1887 թվականին սկսել է հրատարակել Εφημερίς των Κυριών («Կանանց ամսագիրը»)։ Այս ամսագիրը լիովին նվիրված էր կանանց, որը հրատարակվել է ամեն շաբաթ և լույս է ընծայվել մինչև 1908 թվականը։ 1908-1916 թվականներին ամսագիրը հրատարակվել է ամսական երկու անգամ։ 1917 թվականին դադարել է գոյություն ունենալ, երբ Պարրենը Էլեֆտերիոս Վենիզելոսի կառավարության կողմից աքսորվել է Իդրա կղզի Անտանտի կողմից Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Հունաստանի մասնակցությանը դեմ արտահայտվելու համար ։
Պարրեն Կալլիրոին հայտնի է նաև իր մյուս նախաձեռնություններով։ Աթենքում նա համագործակցել է եվրոպական և ամերիկյան կանանց շարժման հետ՝ ներկայացնելով իր թերթը Փարիզում և Չիկագոյում կայացած միջազգային գիտաժողովներում։ Նա պայքարել է կանանց կրթություն ստանալու և զբաղվածություն ունենալու համար։ 1896 թվականին նա հիմնադրել է Հունաստանի կանանց միությունը։ 1908 թվականին նրա ջանքերի շնորհիվ ստեղծվել է Հունաստանի Ազգային խորհուրդը (International Council of Women): Նա գրել է հունարեն «Հունաստանի կանանց պատմությունը» գրքույկը՝ ներառելով 1650 թվականից մինչև 1860 թվականները։
Բացի այդ՝ Կալլիրոին ստեղծել է գրական սալոն, որը հայտնի էր որպես «Գրական շաբաթներ»։ Նա ընկերակցել է գրողների և հրապարակախոսների, որոնցից էին Ժյուլիետ Ադամը, Ժյուլեմ Սիմոնը, Գրիգորիոս Քսենոպուլոսը և Կոստիս Պալամասը։ Նա մի քանի հունարեն վեպերի հեղինակ է, առաջին անգամ տպագրվել է իր «Կանանց» ամսագրում Մայա կեղծանվամբ։ Պարրենը համարվում է առաջին հանրային ճանաչում ունեցող գրողը իր «Ազատագրված», «Կախարդություն» և այլ ստեղծագործությունների համար։ Նրան հետևել են գրողներ Ալեքսանդր Պապադոպուլուն (1867—1906), Իրինի Դենդրինուն (1879—1974 ), Յուլիա Դրագումին (1858—1937 ) և Պենելոպա Դելտան։
Մահացել է 1940 թվականի հունվարի 15-ին Աթենքում։
Պարրեն Կալլիրոին ընդգրկվել է «Ժառանգության հարկ» ստեղծագործության կանանց կազմում։ Պարգևատրվել է Փրկչի (հույն առաջին կին), Աթենքի ակադեմիայի արծաթե և Աթենք քաղաքի մեդալներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հույն գրողներ Կատեգորիա:Հույն լրագրողներ Կատեգորիա:Հույն մանկավարժներ Կատեգորիա:Հույն ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Հույն սուֆրաժիստներ
Մարիա Անդրեևա
Մարիա Ֆեոդորովնա Անդրեևա (Мария Фёдоровна Андреева, ), ռուս դերասանուհի։ Հասարակական և քաղաքական գործիչ։
Մաքսիմ Գորկու քաղաքացիական կինը (1904 թվականից մինչև 1921 թվականը)։
Մարիա Անդրեևայի դերասանական փառքը, որը հանդիսատեսը և թատերական քննադատները գնահատել են նրբագեղ հուզականության, բանաստեղծականության և հմայիչ կանացիության համար, կապվում է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի հետ։ Այստեղ Մարիան առաջին անգամ խաղացել է Կ. Ս. Ստանիսլավսկու հետ և 1898 թվականից մինչև 1905 թվականը յոթ ամենաարգասաբեր թատերաշրջաններն է անցկացրել։ Պրոլետար գրողով տարվելը ընդհատել է նրա դերասանական բեմական կարիերան, և հաջորդող յոթ տարիները Անդրեևան Գորկու հետ անցակցրել է արտասահմանում։ 1913 թվականի սկզբին վերադառնալով նախահեղափոխական Ռուսաստան՝ դերասանուհին փորձել է բեմ վերադառնալ, սակայն կրկին հիմնավորվել Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնում և վերադարձնել հանդիսատեսի շրջանում երբեմնի ունեցած հաջողությունները նա չի կարողանում։
Անդրեևայի հասարակական-քաղաքական գործունեությունը սկսվել է 1899 թվականին, երբ նա հարեց սոցիալ-դեմոկրատներին և մարքսիստական գաղափարախոսությանը, 1904 թվականին դարձավ Ռուսաստանի սոցիալ-դեմոկրատական բանվորական կուսակցության (ՌՍԴԲԿ) անդամ։ Ունենալով գործնական և առևտրային տաղանդ՝ Մարիա Ֆեոդորովնան, որպես բոլշևիկյան կուսակցության ֆինանսական գործակալ, հեղափոխական գործունեության նպատակով միջոցներ հավաքագրելու գործում խոշոր հաջողությունների հասավ, որի համար Լենինը նրան տվեց կուսակցական «ընկեր Ֆենոմեն» մականունը ։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Մարիա Անդրեևան թատերա-գեղարվեստական ոլորտում զբաղեցրել է ղեկավար պաշտոններ, եղել է Պետրոգրադի Դրամատիկական Մեծ թատրոնի ստեղծման նախաձեռնողներից մեկը (այստեղ էլ ավարտել է իր դերասանական կարիերան)։ Տիրապետելով եվրոպական մի քանի լեզուների՝ Մ. Ֆ. Անդրեևան Խորհրդային կառավարության հանձնարարականով մի քանի տարի աշխատել է Գերմանիայում, որտեղ պետության համար հայթայթել է կոշտ վալյուտա՝ լինելով Բեռլինում խորհրդային առևտրաներկայացուցչության գեղարվեստա-արդյունաբերական վարչության ղեկավարը։ Մարիա Անդրեևայի բազմաբովանդակ գործունեության ավարտական փուլը դարձավ Մոսկվայի Գիտնականների տունը, որը նա ղեկավարել է 18 տարի։
Մանկություն
Մարիա Յուրկովսկայան ծնվել է 1868 թվականի հուլիսի 4-ին Սանկտ-Պետերբուրգում, Ալեքսանդրինյան թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր Ֆեոդոր Ալեքսանդրովիչ Ֆեոդորով-Յուրկովսկու 1842—1915) և դերասանուհի Մարիա Պավլովնա Յուրկովսկայայի (բեմական՝ Լելևա, ծնունդով՝ Լիլիենֆենդ) ընտանիքում, ծնողները աղքատ ազնվականներ էին ։ Ընտանիքում երեք քույր և մեկ եղբայր էին, Մարիան ավագն էր ։ Ավարտել է գիմնազիան և դրամատիկական դպրոցը, սովորել է կոնսերվատորիայում ։ Դեռևս վաղ մանկությունից կարմրաշագանակագույն մազերով և գերբնական գեղեկցկությամբ օժտված աղջնակին նկարել են Կրամսկոյը և Ռեպինը (երեք անգամ), 15 տարեկանում բալետային կազմվածքով նրբագեղ օրիորդը դարձել է Պուշկինի «Քարե հյուր»-ի՝ Ռեպինի հեղինակած նկարազարդումներում դոննա Աննայի բնորդուհին ։
Թատրոնի բեմում
Առաջին անգամ սիրողական բեմ է բարձրացել 18 տարեկանում Կազանում, ռեժիսոր Մեդվեդևի անտրեպրիզայում։ Արդեն այդ տարիներից քննադատները առանձնացնում էին սկսնակ դերասանուհու թավշյա ձայնը (համեմատում էին «անտառային առվակի արծաթե ղողանջի» հետ), վառ խառնվածքը, նազանիությունը և փաղաքուշ զգացմունքայնությունը։ Վաղ ամուսնանալով «հարուստ և կայացած մարդու», խոշոր երկաթուղային պաշտոնյա Անդրեյ Ժելյաբուժսկու հետ, միասին վերջինիս աշխատանքի հետ կապված գործերով, ուղևորվել է Վրաստան, ուր 1886 թվականից հանդես է եկել Թիֆլիսյան թատրոնում, երգեցողություն է սովորել և նույնիսկ մասնակցել է օպերային ներկայացումների։ Կովկասում անցկացրած անհոգ երիտասարդության տարիների մասին Անդրեևան հիշում է՝ «Փորձերն ուղեկցվում էին ճաշերով և պարերով, ներկայացումներից հետո դարձյալ ճաշում և պարում էինք, հանդիսատեսը մեր հարազատներն ու ծանոթներն էին։ Շատ ուրախ էր լինում. երբ հետաքրքիր դեր էր պատահում, հաճելի էր լինում այն խաղալ և հաջողության հասնելը, մի խոսքով՝ ամեն ինչ նման էր շատ ազատ ժամանակ ունեցող ապահովված մարդկանց տոնակատարություններին»։ Ընդհանուր առմամբ Մարիա Ֆեոդորովնան Թիֆլիսում անցկացրել է հինգ տարի, և այստեղ ամուսնու անվամբ իրեն կոչել է Անդրեևա բեմական կեղծանվամբ ։
Վերադառնալով Մոսկվա՝ խաղացել է Արվեստի և գրականության ընկերությունում, որը ղեկավարում էր Կոնստանտին Ստանիսլավսկին և որտեղ փորձերը ոչ թե զվարճանք էին, այլ՝ լուրջ գործ։ Դերասանական վարպետությանը տիրապետալու նպատակով Անդրեևան մասնավոր դասեր է առել դերասանուհի Ն. Մ. Մեդվեդևայի՝ Մ. Ն. Երմոլովայի ուսուցչուհու մոտ։ Առաջին անգամ պրոֆեսիոնալ բեմ է դուրս եկել Մոսկվայում 1894 թվականի դեկտեմբերի 15-ին Ա. Օստրովսկու «Լույս է տալիս, բայց չի ջերմացնում» պիեսում, ուր նրա խաղընկերն է եղել Ստանիսլավսկին։ Քննադատների կողմից հիշվել է նաև Յուդիտի դերը Գուցկովի «Ուրիել Ակոստա» պիեսում, որտեղ գլխավոր դերում ևս Ստանիսլավսկին էր։ Մարիա Ֆեոդորովնան դրական գնահատանքի է արժանացել իր «անկեղծության, չափի զգացողության, բանաստեղծականության և թովիչ կանացիության» համար ։ Ընկերությունում եղած երեք տարիների ընթացքում խաղացել է 11 դեր ։ Հետագայում Ստանիսլավսկին և Անդրեևան միասին խաղացել են Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի բեմում. այս թատրոնի հետ են կապված դերասանուհու յոթ լավագույն, ամենաարդյունավետ տարիները (1898-1905), ռեժիսոր-ռեֆորմատորը նրան դասական և ռոմանտիկ ռեպերտուարում էր հարմար գտել։ Անդրեևային հաջողություն բերեցին շեքսպիրյան Հերոյի («Շատ աղմուկ ոչնչից») և Օլիվիայի («Տասներկուերորդ գիշեր») կերպարները։ Ինչպես նշում են քննադատները՝ մեծ հնարամտությամբ, «ջրանկարային նրբությամբ և քնարականությամբ» Անդրեևան Հաուպտմանի «Ջրասույզ զանգը» և «Միայնակները» (Կետեի դերով դերասանուհին բեմ է բարձրացել 73 անգամ) պիեսներում մարմնավորել է տառապյալ կնոջ կերպարները։ Թատերագետ Ս. Գլագոլը, մեկնաբանելով «Ջրասույզ զանգ»-ի բեմադրությունը, նշել է ՝ «Տիկին Անդրեևան, հրաշալի ոսկեծամ փերին, մեկ՝ չար է, ինչպես վանդակում փակված գազանիկ, մեկ՝ բանաստեղծական և եթերային, ինչպես հեքիաթային անուրջ»։ Քննադատ Ս. Վասիլևը տպավորված է դերասանուհու Օլիվիայի կերպարով՝ «նա այնքան նրբագեղ ու գեղեցիկ էր, այնքան համապատասխան էր շեքսպիրյան կերպարին՝ ինքնաբերաբար արժանի նկարչի վրձնին»։ Դերասանուհուն հատուկ և բնական էին դերերը Չեխովի պիեսներից՝ Իրինան՝ «Երեք քուրեր»-ից, Անյան՝ «Բալենու այգին» պիեսից։ 1902-1903 թվականների թատերաշրջանի խաղացանկում նրա կարևոր դերերից էին՝ Գորկու պիեսներից Նատաշան, Լիզան («Հատակում», «Արևի երեխաները»)։ Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնում ունեցած վեց թատերաշրջանների ընթացքում Անդրեևան խաղացել է 15 գլխավոր դերեր Չեխովի, Գորկու, Օստրովսկու, Հաուպտմանի, Իբսենի, Շեքսպիրի պիեսներում։ Ռիգայի՝ Կ. Ն. Նեզլոբինի թատրոնի անտրեպրիզայում Անդրեևան խաղացել է Մարիա Լվովնայի դերը «Հովեկներ»-ում։ Անդրեևայի դերասանական տաղանդով հիացել են խստապահանջ հանդիսատեսը և թատերագետները. որպես կրքոտ և գրավիչ անհատ Մարիա Ֆեոդորովնան հայտնվել է մոսկովյան բոհեմի ուշադրության կենտրոնում։ Ստանիսլավսկին, վստահելով և համակրելով Անդրեևային, պատվիրել է նրան զբաղվել նաև թատրոնի գործնական և ֆինանսական հարցերով, ինչը դերասանուհուն հովանավորների հետ հարաբերություններ կառուցելու անգնահատելի փորձառություն պարգևեց։ Մի քանի տարի անց, երբ հանգամանքների և ինտրիգների բերումով թատրոնում գլխավոր դերերում առաջ քաշվեց Օլգա Կնիպպերը, Անդրեևայի համար ամենակարևոր իրադարձությունները կապվում են նրա անձնական կյանքի հետ ։
Առաջին ամուսինը պետական խորհրդական Անդրեյ Ժելյաբուժսկին էր, Մոսկվա-Կուրսկ և Մուրմանսկյան երկաթուղու տեսուչ, գեղարվեստական նուրբ ճաշակի տեր մի մարդ, Արվեստի և գրականության ընկերության և Ռուսաստանի թատերական միության կառավարման անդամ։ Ժելյաբուժսկին 18 տարով մեծ էր Մարիայից, համակերպվող և բավականաչափ կարողության տեր էր, 1888 թվականին որդու՝ Յուրիի և 1894 թվականին դստեր՝ Եկատերինայի ծնվելուց հետո այդքան էլ անմեղ չլինելով՝ առանձնապես չի խոչընդոտել երիտասարդ կնոջ ռոմանտիկ հետաքրքրությունները։ Վերջինիս առաջին սիրավեպը եղել է որդու դասատուի՝ Դմիտրի Լուկյանովի հետ. ընտանեկան հանգամանքների մասին տասնամյակներ անց դերասանուհին գրել է՝ «Դեռևս 1896 թվականին ես արդեն դադարել էի Անդրեյ Ալեքսեևիչ Ժելյաբուժսկու կինը լինելուց։ Մեր բաժանումը նրա նախաձեռնությունն էր։ Ես նրան ասել էի, որ համաձայն եմ նրա հետ համատեղ նույն տանն ապրել որպես իմ երեխաների մայր և տնտեսուհի՝ հանուն երեխաների»։ Շուտով բուռն սիրավեպը, որը հայտնի էր ոչ միայն թատերական շրջանակներում, Անդրեևային կապում է ամուսնացած միլիոնատեր Սավվա Մորոզովի հետ։
Մաքսիմ Գորկու հետ տարիներ
Սոցիալ-դեմոկրատներին Անդրեևան միացավ դեռևս 1899 թվականին. ստեղծագործող մտավորականության շրջանակներում լայնորեն տարածված մարքսիստական գաղափարախոսությանը Մարիան ծանոթացել է Մոսկվա եկած վտարանդի ուսանող-ազատամիտ Պյոտր Կրասիկովը (ընդհատակյա մականունը՝ Իգնատ)։ վերջինիս ազդեցության ներքո Անդրեևան գերմաներենից թարգմանել և ինքնուրույն ուսումնասիրել է Կ. Մարքսի «Կապիտալ»-ը։ Մտերմանալով բոլշևիկների հետ, որոնց շատ ձեռնտու էր տարատեսակ աշխարհիկ կապեր ունեցող բարձր հասարակության տիկնոջ ներկայությունը, Անդրեևան սկսել է կատարել մոսկովյան սոցիալ-դեմոկրատական կենտրոնի հանձնարարականը՝ ոչ լեգալ գրականության պահպանման և փոխադրման վերաբերյալ, միացել է Կարմիր Խաչի աշխատանքներին։ Օգտագործելով իրավապահ մարմիններում անհրաժեշտ ծանոթությունները, մուտք ունենալով ղեկավարական ցանկացած աշխատասենյակներ՝ Անդրեևան զբաղվել է ընդհատակյա գործիչների լեգալացմամբ, ապահովել է նրանց փաստաթղթերով և տեղավորել է աշխատանքի։ Անդրեևայի՝ Վսպոլնյան N 16 նրբանցքում գտնվող բնակարանում ոստիկանությունից թաքնվել են Նիկոլայ Բումանը և Լեոնիդ Կրասինը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ռուս գրողների կանայք Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Ռուս հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս մոդելներ
Քարոզգիրք (5028, Գրիգոր Տաթևացի)
Քարոզգիրք, Գրիգոր Տաթևացի (5028), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 5028 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 17-րդ դարում։ Ստացողը եղել է Հակոբ աբեղան։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 19.5x14 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 535 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ, աստառը՝ շագանակագույն կտավ։ Հիշատակարան ստացողի՝ 172բ, հետագայի՝ 6ա (18-րդ դար) ։
Լենինսկոե (գյուղ, Ստարոբեշևսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Լենինսկոե գյուղում բնակվում էր 190 մարդ։
Հիպոկրատի երդում
Հիպոկրատի երդում (լատ. Iusiurandum Hippocraticum)՝ պատմականորեն ընդունված բարոյական և դեոնտոլոգիական սկզբունքների ամբողջություն է, որով երդվում են բոլոր բժիշկները` բժշկական գործունեությունը սկսելուց առաջ։ Փաստացի տվյալների համաձայն` երդման տեքստի հեղինակը հույն բժիշկ, բժշկագիտության հայր Հիպոկրատն է կամ իր աշակերտներից մեկը։
Երդման տեքստը բնօրինակ լեզվով` հունարենով (հին հունարենի իոնիկ բարբառով)
«Ὄμνυμι Ἀπόλλωνα ἰητρὸν, καὶ Ἀσκληπιὸν, καὶ Ὑγείαν, καὶ Πανάκειαν, καὶ θεοὺς πάντας τε καὶ πάσας, ἵστορας ποιεύμενος, ἐπιτελέα ποιήσειν κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν ὅρκον τόνδε καὶ ξυγγραφὴν τήνδε. Ἡγήσασθαι μὲν τὸν διδάξαντά με τὴν τέχνην ταύτην ἴσα γενέτῃσιν ἐμοῖσι, καὶ βίου κοινώσασθαι, καὶ χρεῶν χρηίζοντι μετάδοσιν ποιήσασθαι, καὶ γένος τὸ ἐξ ωὐτέου ἀδελφοῖς ἴσον ἐπικρινέειν ἄῤῥεσι, καὶ διδάξειν τὴν τέχνην ταύτην, ἢν χρηίζωσι μανθάνειν, ἄνευ μισθοῦ καὶ ξυγγραφῆς, παραγγελίης τε καὶ ἀκροήσιος καὶ τῆς λοιπῆς ἁπάσης μαθήσιος μετάδοσιν ποιήσασθαι υἱοῖσί τε ἐμοῖσι, καὶ τοῖσι τοῦ ἐμὲ διδάξαντος, καὶ μαθηταῖσι συγγεγραμμένοισί τε καὶ ὡρκισμένοις νόμῳ ἰητρικῷ, ἄλλῳ δὲ οὐδενί. Διαιτήμασί τε χρήσομαι ἐπ' ὠφελείῃ καμνόντων κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν, ἐπὶ δηλήσει δὲ καὶ ἀδικίῃ εἴρξειν. Οὐ δώσω δὲ οὐδὲ φάρμακον οὐδενὶ αἰτηθεὶς θανάσιμον, οὐδὲ ὑφηγήσομαι ξυμβουλίην τοιήνδε. Ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω. Ἁγνῶς δὲ καὶ ὁσίως διατηρήσω βίον τὸν ἐμὸν καὶ τέχνην τὴν ἐμήν. Οὐ τεμέω δὲ οὐδὲ μὴν λιθιῶντας, ἐκχωρήσω δὲ ἐργάτῃσιν ἀνδράσι πρήξιος τῆσδε. Ἐς οἰκίας δὲ ὁκόσας ἂν ἐσίω, ἐσελεύσομαι ἐπ' ὠφελείῃ καμνόντων, ἐκτὸς ἐὼν πάσης ἀδικίης ἑκουσίης καὶ φθορίης, τῆς τε ἄλλης καὶ ἀφροδισίων ἔργων ἐπί τε γυναικείων σωμάτων καὶ ἀνδρῴων, ἐλευθέρων τε καὶ δούλων. Ἃ δ' ἂν ἐν θεραπείῃ ἢ ἴδω, ἢ ἀκούσω, ἢ καὶ ἄνευ θεραπηίης κατὰ βίον ἀνθρώπων, ἃ μὴ χρή ποτε ἐκλαλέεσθαι ἔξω, σιγήσομαι, ἄῤῥητα ἡγεύμενος εἶναι τὰ τοιαῦτα. Ὅρκον μὲν οὖν μοι τόνδε ἐπιτελέα ποιέοντι, καὶ μὴ ξυγχέοντι, εἴη ἐπαύρασθαι καὶ βίου καὶ τέχνης δοξαζομένῳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ἐς τὸν αἰεὶ χρόνον. παραβαίνοντι δὲ καὶ ἐπιορκοῦντι, τἀναντία τουτέων»
Հենիոխներ
Հենիոքներ կամ հենիոքներ (հունարեն բառացի՝ կառավարներ), հնագույն ցեղեր։ Ապրել են Սև ծովի հարավարևելյան ափին։ Առաջին անգամ հիշատակվում են ուրարտական արձանագրություններում (մ.թ.ա. VIII դ.), հետագայում՝ հունահռոմեական սկզբնաղբյուրներում (Տակիտոս, Դիոն Կասսիոս)։ Մ.թ.ա. I դարից հենիոխների թագավորությունը Հռոմեական կայսրությունից կախյալ երկիր էր, մ.թ. 63 թ.-ին կցվել է Բիթինիա (Բութանիա) և Պոնտոս պրովինցիաներին։
Մ.թ. I դարից հենիոխները, Հռոմի դրդմամբ, պարբերաբար արշավել են Մեծ Հայք և նրա հարևան երկրներ։ 164 թ.-ի արշավանքի ժամանակ հենիոխների թագավորին սպանել է հայ նախարար Տրդատը։
Կատեգորիա:Անհետացած ազգեր Կատեգորիա:Փոքր Ասիայի հին ժողովուրդներ
Սառա Թեյսդեյլ
Սառա Թեյսդեյլ (Sara Teasdale; ) — ամերիկացի քնարերգու բանաստեղծուհի։ 1914 թվականին ամուսնությունից հետո օգտագործել է Սառա Թեյսդեյլ Ֆիլսինջեր անունը ։ 1918 թվականին արժանացել է Պոլիտցերյան մրցանակի։
Կենսագրություն
Ծնվել է միջին խավի ապահովված ընտանիքում։ Առաջին անգամ բանաստեղծությունների գիրք է հրատարակել 1907 թվականին։ Ապրել է Սենթ Լուիսում, կյանքի վերջին տարիները անց է կացրել Նյու Յորքում։ 1918 թվականին արժանացել է 1918 թվականի Պուլիտցերյան մրցանակի՝ «Love Songs» բանաստեղծությունների ժողովածուի համար։ 1933 թողարկել է «Տարօրինակ հաղթանակ» (Strange Victory) ժողովածուն։
Անձնական կյանք
Բանաստեղծուհին միշտ շրջապատված է եղել երկրպագուներով։ Սակայն նրա եռամյա «նամակագրական սիրավեպը» նյույորքյան բանաստեղծ Ջոն Մայերս Օ'Հարայի հետ ավարտվեց հենց առաջին հանդիպման ժամանակ։ 1914 թվականի դեկտեմբերի 19 ամուսնացել է բիզնեսմեն Էռնստ Ֆլիզինգերի հետ՝ Լատինական Ամերիկայի հետ տնտեսական կապերի մասնագետ։ 1916 թվականին ամուսինները տեղափոխվեցին Նյու Յորք։
Երկարատև դեպրեսիայի ժամանակ ամուսինները բաժանվեցին ։
(746) Մարլու
(746) Մարլու (Marlu), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1913 թվականի մարտի 1-ին Ֆրանց Կայզերի կողմից Հայդելբերգում ։
Սառա Թեյսդեյլ
Անձնական կյանք
Բաժանումից հետո Սառա Թեյսդեյլը վերականգնեց հարաբերությունները երիտասարդ տարիների ընկերոջ ՝ Վեյչել Լինձի հետ( 1931 թվականին Վեյչելը ինքնասպան եղավ), չնայած այդ ժամանակ  ամուսնացած ու երկու երեխաների հայր։
(746) Մարլու
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,107307 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3631 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,8515 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Մարլու աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,3938 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2000,67 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,17994 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 17,51° անկյուն։
Սառա Թեյսդեյլ
Անձնական կյանք
1926 թվականին մտերմիկ կապերի մեջ էր երիտասարդ ուսանողուհի Մարգարետ Կոնկլինի հետ ։ Իր մյուս սիրեցյալի՝  Մարիոն Քամմինգ Սթենլիի հետ բանաստեղծուհին ծանոթացավ 1908 թվականին ։