cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սյուզան Միսներ
Կյանք ու կարիերա
Միսերը հիմնականում հայտնի է հեռուստատեսությունում իր բազմաթիվ երկրորդական դերերի շնորհիվ, ինչպիսիք են`«Բամբասկոտը» և «Տեսադաշտում» սերիալները։ Մեծ էկրանին նա հայտնի է 2002 թվականին «Չիկագո» մյուզիքլում ունեցած դերակատարմամբ, որին մասնակցելու համար արժանացել է ԱՄՆ-ի դերասանների գիլդիայի մրցանակի` լավագույն դերասանական կազմի համար ։ Նա հայտնվել է նաև «Բոլորն ասում են, որ ես սիրում եմ քեզ» (1996 թվական), «Սերը կանոններով և առանց», «Մոռացվածը» (2004) ֆիլմերում, իսկ 2013 թվականին երկրորդական դերեր է կերտել «Հետևորդները» և «Նեշվիլ» հեռուստասերիալներում ։ Դրանից հետո նա կանոնավոր դեր է ստացել «Ամերիկացիները» հեռուստասերիալում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պարուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Ռոննե
Ռոննե (Ronnet), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Մարսիյյա ան Կոմբրայ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Մոնլյուսոն շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03216։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 190 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 128 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 98-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 30-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 76,6 %, 1999 թվականին եղել է՝ 75,2 %)։ 98 աշխատունակ բնակիչներից 88-ը աշխատում էին (47 տղամարդ և 41 կին), անաշխատանք էին 10-ը (2 տղամարդ և 8 կին)։ 30 անգործունակ մարդկանցից 10-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 8-ը թոշակառու, 12-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Լուսավորման տեղակայանք
Լուսավորման տեղակայանք, լուսավորման համար նախատեսված լուսատեխնիկական սարքերի համախումբ։ Լուսավորման տեղակայանք հասկացությունը վերաբերում է առավելապես արհեստական էլեկտրական լուսավորման տեղակայանքներին և ներառում լուսավորման սարքեր, գործարկող-կարգավորող սարքավորումներ, հաղորդալարեր, բաշխիչ վահաններ և այլն։ Բացի այդ, Լուսավորման տեղակայանքը սովորաբար ընդգրկում է լուսավորման որակի բարձրացման (օրինակ՝ արհեստական ֆոն ստեղծելու հատուկ հարմարանքներ, ինչպես նաև լուսային հոսքի տարածական վերաբաշխմանը մասնակցող մակերևույթներ։ Լուսավորման տեղակայանքներ են նաև առողջարար ճառագայթման տեղակայանքները (տես Լուսաբուժություն) և ազդանշանային լապտերները։ Լուսավորման տեղակայանքները հաճախ փողոցների, շենքերի և շինությունների գեղարվեստական ձևավորման անկապտելի տարրն են կազմում, հետևաբար պետք է բավարարեն բարձր գեղագիտական պահանջների։
Լիոֆիլ և լիոֆոբ կոլոիդներ
Լիոֆիլ և լիոֆոբ կոլոիդներ, կոլոիդ համակարգեր, տարբերվում են դիսպերս ֆազի և հեղուկ դիսպերս միջավայրի նյութերի մոլեկուլային փոխազդեցության ուժեղությամբ։ Լիոֆիլ կոլոիդներ ու դիսպերս ֆազի մասնիկները ուժեղ փոխազդում են շրջապատող միջավայրի (հեղուկի) մոլեկուլների հետ։
Մակերևութային ազատ էներգիայի աննշան լինելու պատճառով, լիոֆիլ կոլոիդները կայուն են։ Լիոֆոբ կոլոիդներում դիսպերս ֆազի մասնիկները թույլ փոխազդման մեջ են շրջապատող միջավայրի հետ։ Մակերևութային ազատ էներգիայի ավելցուկի պատճառով, նրանք թերմոդինամիկորեն անկայուն են։
Կատեգորիա:Կոլոիդային քիմիա
Քսավյե Բետել
Քսավյե Բետել, լյուքսեմբուրգցի քաղաքական գործիչ և իրավաբան, Դեմոկրատական կուսակցության առաջնորդ, Լյուքսեմբուրգի քաղաքապետ (2011 թվականից), Լյուքսեմբուրգի վարչապետ (2013 թվականից)։
Կենսագրություն
Քսավյե Բետելը ծնվել է 1973 թվականի մարտի 3-ին Լյուքսեմբուրգում։ Նրա հայրը գինու վաճառական էր, իսկ մայրը` ռուսական ծագումով ֆրանսիացի կին, Սերգեյ Ռախմանինովի զարմուհին։
Համայնքային քաղաքականություն
1989 թվականին նա միացել է Լյուքսեմբուրգի Դեմոկրատական կուսակցությանը։
2011 թվականի հոկտեմբերի 9-ին կայացած ընտրությունների ժամանակ, 38 տարեկան հասակում Քսավյե Բետելը ընտրվել է Լյուքսեմբուրգի քաղաքապետ (33,65% ձայն)` ընդունելով երդումը 2011 թվականի նոյեմբերի 24-ին և պաշտոնավարելով սկսած 2012 թվականի հունվարի 1-ից ։
Ազգային քաղաքականություն
1999 թվականին Բետելը Լյուքսեմբուրգի պատգամավորների պալատի թեկնածու էր պալատի՝ զբաղեցնելով Կենտրոնական շրջանի ցուցակում 10-րդ տեղը, թույլատրելի 7-ի դեպքում, ինչը նրան թույլ չտվեց խորհրդարան անցնել։ Այնուամենայնիվ, Դեմոկրատական կուսակցությունը ընտրություններում հաղթեց Սոցիալիստական աշխատավորների կուսակցությունը` որպես երկրորդ խոշորագույն խորհրդարանական խմբակցությանն, որը հանգեցրեց նոր կառավարող կոալիցիայի ձևավորմանը՝ Քրիստոնյա- սոցիալական ժողովրդական կուսակցության հետ միասին։ Արդյունքում որոշ պատգամավորներ հրաժարվեցին իրենց տեղերից՝ կառավարության աշխատանքին մասնակցելու համար, և Բետելը վերցրեց թափուր տեղը։
2004 թվականին կայացած ընտրություններում Բետելը ընտրվեց պատգամավորների պալատում` զգալիորեն ամրապնդելով իր դիրքերը և գրավեց չորրորդ տեղը (Դեմոկրատական կուսակցության հինգ ընտրված անդամներից)։ Վերընտրվել է 2009 թվականին։
2013 թվականին Բետելն ընտրվել է Դեմոկրատական ​​կուսակցության առաջնորդ` 96,5% ձայնով։ Նույն տարվա խորհրդարանական ընտրություններում իր կուսակցությունը զբաղեցնում էր երրորդ տեղը։ Հոկտեմբերի 25-ին Մեծ դուքս Հենրի Ալբերտը հանձնարարեց նրան բանակցություններ վարել իշխող կոալիցիայի և ապագա կառավարության ձևավորման հարցում։ 2013 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Բետելը զբաղեցրեց Լյուքսեմբուրգի վարչապետի պաշտոնը՝ ղեկավարելով Դեմոկրատական ​​կուսակցության, Սոցիալիստական ​​կուսակցության և Կանաչների կոալիցիան։ Նա նաև զբաղեցնում է պետական ​​նախարարի, կապի և լրատվամիջոցների, ինչպես նաև մշակույթի նախարարի պորտֆելները ։
Բետելը հայտարարել է, որ մտադիր է Լյուքսեմբուրգում օրինականացնել նույնասեռականների ամուսնությունը, փոխարինել դպրոցում կրոնական դաստիարակությունը աշխարհիկ էթիկայով և նվազեցնել ծախսերը ։
Անձնական կյանք
Բետելը դարձավ աշխարհի երրորդ ազգային առաջնորդը, որը չի թաքցնում իր համասեռականությունը։
«Ինձ հաճախ հարցնում են, թե ինչ է ինքն զգում՝ լինելով եվրոպական մայրաքաղաքի երրորդ համասեռական քաղաքապետը... Մարդիկ մեզ չեն ընտրել նրա համար, որ մենք միասեռական ենք ... այլ մեր պրոֆեսիոնալ և անձնական հատկանիշների համար», - ասում է Բետելը, Têtu ամսագրի հետ հարցազրույցում։ «Ընտրողները տեսնում են, թե ինչպես եմ կատարում իմ պարտականությունները ... իրենց ընտրությունը իմ աշխատանքի ճանաչումն է» ։ 2015 թվականի մայիսին Բետելը ամուսնացավ բելգիացի ճարտարապետ Գոթե Դեստնեի հետ, որի հետ նա 2008 թվականից ապրում է քաղաքացիական միությունում ։ Նա առաջին երկրի առաջնորդն է, որն ամուսնացել է նույնասեռականի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լյուքսեմբուրգցի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ քաղաքապետեր
Նիկո Լորթքիփանիձե
Նիկո Լորթքիփանիձե (ნიკო ლორთქიფანიძე, ), խորհրդային շրջանի վրացի գրող։
Կենսագրություն
Ծնվել է տոհմիկ ազնվականի ընտանիքում։ Նախնական կրթությունն ստանալուց հետո սովորել է Քութայիսի դասական գիմնազիայում, որից հետո ավարտել է Վլադիկավկազի գիմնազիան Սովորել է Խարկովի համալսարանում, այնուհետև՝ Ավստրիայում, Գերմանիայում։ 1907 թվականին ավարտել է Լեոբենի (Ավստրիա) լեռնային ակադեմիան և վերադարձել հայրենիք։ 1907-1912 թվականներին Քութայիսիի գիմնազիայում դասավանդել է գերմաներեն, 1923 թվականից մինչև կյանքի վերջը մանկավարժական գործունեությունը շարունակել է Թբիլիսիի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում՝ որպես օտար լեզուների ամբիոնի վարիչ ։ 1921-1924 թվականներին եղել է Վրաստանի արվեստի աշխատողների միության նախագահը։
«Վրաստանը վաճառվում է» (1910), «Ահեղ տիրակալ» (1912), «Ասպետներ» (1912) պատմվածքներում և «Խառնակ ժամանակներ» (1914-1919) վիպակում Նիկոն խարազանել է բուրժուազիայի և ավատական արիստոկրատիայի բարքերը։ «Քանդված բներ» (1916) նովելների շարքը պատկերում է այլասերվող ազնվականության կյանքը։ «Արահետներից՝ ռելսերի վրա» (1928) պատմահեղափոխական վիպակն ազատության համար վրաց. ժողովրդի պայքարն է։ Հայրենական պատերազմում սովետական մարդկանց հերոսության մասին են «Չնվաճվածները» (1943) և «Նախկին գերու վերադարձը» (1944) վիպակները։
Աստծո երկիրը
«Աստծո երկիրը» (God's Own Country), 2017 թվականի բրիտանական դրամատիկական ֆիլմ՝ Յորքշիրում ապրող երիտասարդ ֆերմերի մասին, որի կյանքն արմատապես փոխվում է ռումինացի ներգաղթյալի ժամանումից հետո։ Ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան կայացել է «Սանդենս» կինոփառատոնում՝ 2017 թվականի հունվարի 23-ին։ Նույն թվականի փետրվարի 11-ին այն ցուցադրվել է Բեռլինի կինոփառատոնում ։ Դրանից կարճ ժամանակ հետո, Picturehouse Entertainment, Orion Pictures և Samuel Goldwyn Films ընկերությունները ձեռք են բերել ֆիլմը՝ Մեծ Բրիտանիա յում ու Միացյալ Նահանգներ ում ցուցադրելու իրավունքը  ։ Մեծ Բրիտանիայում ֆիլմը թողարկվել է 2017 թվականի սեպտեմբերի 1-ին ։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է 20-ամյա Ջոնիի ընտանիքի մասին, որի անդամներն, արդեն մի քանի սերունդ, աշխատում են Յորքշիրում գտնվող ֆերմայում։ Ջոնին պետք է իր վրա վերցնի ֆերմայի պատասխանատվությունը, քանի որ նրա հայրը մասնակի կաթվածահար է, իսկ տատը ծափազանց ծեր է աշխատելու համար։ Ջոնիի կյանքը կտրուկ փոխվում է, երբ տնտեսությունում իրեն օգնելու համար նա աշխատանքի է վերցնում ռումինացի ներգաղթյալի ։
Արտադրություն
Ֆիլմը մասամբ հիմնված է գրող և ռեժիսոր Ֆրենսիսի Լիի կյանքի պատմության վրա, որը նույնպես ստիպված է եղել որոշում կայացնել՝ մնալ աշխատելու իր ընտանիքի ֆերմայում, թե գնալ դրամատիկական դպրոց ։
Ֆիլմը նկարահանվել է Յորքշիրում՝ Քիթլի շրջանի Լայկոկ գյուղում (Ուեսթ Յորքշիր) ։ Որոշ տեսարաններ նկարահանվել են Քիթլիի ավտոկայանում ։
Քննադատություն
Ֆիլմն արժանացել է կինոքննադատների դրական արձագանքներին։ Rotten Tomatoes կայքում այն ունի 99 % վարկանիշ՝ հիմնված 67 գրախոսությունների վրա 10 հնարավորից 8,3 միջին միավորով ։ Metacritic կայքում ֆիլմն ունի 100 հնարավորից 84 գնահատական՝ հիմնված 16 գրախոսությունների վրա, ինչը համապատասխանում է «համընդհանուր ճանաչում» կարգավիճակին ։
The Guardian պարբերականից Փիթեր Բրեդշոուն ֆիլմին տվել է հինգ հնարավորից չորս աստղ։ Նա ֆիլմը նկարագրել է որպես «համարյա, բայց ոչ լիովին «Սապատավոր լեռը», ինչպես նաև «շատ բրիտանական սիրո պատմություն, որը խորտակման եզրին է չբարձրաձայնված զգացմուքների, ապագայի վերաբերյալ վախերի, ամեն մի զգացում ծանր ֆիզիկական աշխատանքով զսպելու պատրաստակամության պատճառով» ։ The Times թերթին Էդ Փոթոնը ֆիլմին տվել է հինգ հնարավորից չորս աստղ՝ այն բնութագրելով որպես «հիանալի» և «հզոր» ֆիլմ ։
Վիկտոր Արսենտև
Վիկտոր Արսենտև (Ви́ктор Дми́триевич Арсе́нтьев, ), խորհրդային և ռուս նկարիչ-մուլտիպլիկատոր։ Ստեղծել է մոտ 100 մուլտֆիլմ։ «Դե, սպասիր» մուլտֆիլմի շարքի առաջատար մուլտիպլիկատորներից մեկն է. մասնակցել է 15 թողարկումների ստեղծմանը (1969-1985 թվական), եղել է «Ֆիտիլ» ամսագրի և պատվիրված ֆիլմերի բեմադրիչ։
Կենսագրություն
1955 թվականին ավարտել է Մոսկվայի գեղարվեստա-մանկավարժական ուսումնարանը։ Դպրոցում դասավանդել է նկարչություն և գծագրությաուն (1958-1959 թվական)։ 1959-1961 թվականներին ղեկավարել է ձեռագործության խմբակը Պիոներների պալատում և միևնույն ժամանակ սովորել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիային կից նկարիչ-մուլտիպլիկատորների կուրսում։
Համագործակցել է «Ուզբեկֆիլմ» և «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիաների հետ։
Մահացել է 2005 թվականի նոյեմբերի 8-ին, Մոսկվայում Բոտկինսկի հիվանդանոցում, ծանր հիվանդությունից հետո ։
Արտյոմ Ջանոյան
Արտյոմ Վրեժի Ջանոյան, Հայաստանի զինված ուժերի զինծառայող, Ապրիլյան պատերազմի մասնակից ։
Կենսագրություն
Արտյոմ Ջանոյանը ծնվել է 1996 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Լոռու մարզի Ստեփանավան քաղաքում։ Մանկությունն անցել է Ալավերդի քաղաքում։ 2002 թվականից հաճախել է Ալավերդու Սայաթ-Նովայի անվան թիվ 8 ավագ դպրոց։ Մասնակցել է բազմաթիվ ֆուտբոլային առաջնությունների։ 2013 թվականին դպրոցի թիմի կազմում մասնակցել է «Հայ ասպետ» հեռուստախաղին՝ զբաղեցնելով առաջին տեղը։
2014 թվականին ընդունվել է Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարան։ Հաջորդ տարվա հունվարի 17-ին մեկնել է պարտադիր ժամկետային զինծառայության։ Ծառայությունը անցել է ԼՂՀ Մարտակերտի շրջանի Թալիշ գյուղում ։
Քառօրյա պատերազմ
2016 թվականի ապրիլի 1-ի՝ լույս 2-ի գիշերը արցախա-ադրբեջանական շփման գծի ողջ երկայնքով Ադրբեջանի զինված ուժերի ստորաբաժանումները լայնամասշտաբ հարձակման են անցնում։ Արտյոմ Ջանոյանը մարտական հերթապահությունն իրականացրել է հյուսիսարևելյան հատվածում՝ զինակիցների հետ կասեցնելով հակառակորդի ձեռնարկած սադրանքները ։
Մեդիամաքսի հետ զրույցում Արտյոմը նշում է. «Ապրիլի 4-ին հակառակորդը կենտրոնացել էր միայն հրետակոծության ուղղությամբ. այդ ճանապարհով փորձում էին ոչնչացնել մեր կենդանի ուժն ու տեխնիկան, սակայն մեր ստորաբաժանումների դիպուկ կրակոցների արդյունքում հակառակորդը բազում կորուստներ ունեցավˋ թե մարդկային, թե տեխնիկական… Արդյունքում որոշեց չշարունակել արդեն պարտված կռիվը…» :
Պատերազմի տված դասերի մասին խոսելով՝ նա ասում է. Արտյոմ Ջանոյանին հաջողվեց առանց մարդկային կորստի, փոքրաթիվ ուժերով հետ շպրտել հակառակորդի հատուկ նշանակության խմբերին ։
Պարգևներ
Մարտական գործողություններին քաջաբար մասնակցելու համար Արտյոմ Ջանոյանը 2016 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Հայաստանի Նախագահի հրամանագրով պարգևատրվել է Արիության մեդալով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ զինվորականներ Կատեգորիա:Քառօրյա պատերազմ Կատեգորիա:Արիության մեդալակիրներ
Asphalt 8: Airborne
Asphalt 8: Airborne (Asphalt 8: Թռիչքում), ավտոմոբիլային սիմուլյատոր ժանրի համակարգչային խաղ է, մշակված և թողարկված է Gameloft  ընկերության կողմից 2013 թվականին, Nokia-ի սերիաների շրջանակում ։ Անդրոիդ և iOS հարթակների համար խաղը թողարկվել է 2013 թվականի օգոստոսի 22-ին, 2013 թվականի նոյեմբերի 13-ին Վինդոուզ 8/8.1 և Վինդոուզ Phone 8/8.1  օպերացիոն համակարգերի համար և 2014 թվականի հունվարի 15-ին BlackBerry 10-ի, ինչպես նաև  2015 թվականին  Վինդոուզ 10-ի համար ։
Խաղընթացքի տարածքներ
Asphalt 8: Airborne ունի ավելի քան 16 տարբեր վայրեր մրցարշավները կազմակերպելու համար․ Տոկիո, Նևադա, Իսլանդիա, Ֆրանսիական Գվիանա, Լոնդոն, Բարսելոնա, Ալպեր, Վենետիկ, Լազուր ափ (մինչև 2016 թվականի դեկտեմբերը տարածքը անվանվել է Մոնակո)։ 2014 թվականի մարտի  թարմացման ժամանակ ավելացվել է նոր  Չինական պատը, և ինչպես նաև նոր վեց երթուղիներ ։ 2014 թվականի օգոստոսի թարմացման ժամանակ ավելացվել է Դուբայը, և նաև չորս նոր մրցուղիներ։ Սեպտեմբերի թարմացման ժամանակ ավելացվել է  Սան Դիեգոն։ 2014 թվականի ձմռանը ավելացվել է Սեկտոր 8-ը։  2015 թվականի մարտին ավելացվել է  նոր վայր՝ Տեներիֆեն, չորս նոր մայրուղիների հետ միասին։ Դեկտեմբերին ավելացվել են չորս նոր երթուղիներ մեկ ընդհանուր անվան նորքո՝ «Գոտի 51»։ Իսկ 2017 թվականի ձմռանը ավելացվել է Պատագոնիան։ 2017 թվականի աշնանը  խաղընթացքի համար նախատեսված տարածներին ավելացվել է Մյունխենը։
Մարտուն Գրիգորյան (պատմաբան)
Մարտուն Խաչատուրի Գրիգորյան, պատմաբան, տնտեսագետ, կուսակցական-արհմիութենական գործիչ, Վանաձորի պատվավոր քաղաքացի ։
Կենսագրություն
Մարտուն Գրիգորյանը ծնվել է 1925 թվականին Ղարաքիլիսայում (այժմ՝ Վանաձոր)։ Ծնողները 1915 թվականին գաղթել են Կարսից։ Սովորել է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտի պատմության ֆակուլտետում։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) գործողություններին ։
Աշխատանքային գործունեություն
1950-1952 թվականներին Գրիգորյանն աշխատել է ՀԿԿ-ի Կիրովականի շրջկոմում՝ որպես հրահանգիչ։ Դրանից հետո ընտրվել է ՀԼԿԵՄ-ի Կիրովականի քաղկոմի առաջին քարտուղար, իսկ 1954 թվականից եղել է Կիրովականի քաղգործկոմի մշակույթի բաժնի վարիչ։ 1959 թվականից եղել է ՀԿԿ քաղկոմի կուսակցության բաժնի վարիչ, ապա՝ քարտուղար։ Սովետական Միության Կոմունիստական Կուսակցության կենտկոմին կից բարձրագույն կուսակցական դպրոցն ավարտելուց հետո՝ ընտրվել է կուսքաղկոմի 2-րդ քարտուղար, դրանից հետո՝ քաղխորհրդի գործկոմի նախագահ։ 1974 թվականին հաստատվել է ՀԱՄԽ-ի հրահանգչական բաժնի վարիչ, իսկ 1982 թվականից՝ Հայաստանի արհեստակցական միությունների խորհրդի ճյուղային կոմիտեի նախագահ։ Մի քանի անգամ ընտրվել է ՀԽՍՀ Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր։
Գրիգորյանի աշխատանքային գործունեության տարիներին ծավալուն աշխատանքներ են արվել՝ ուղղված Կիրովականի սոցիալ-տնտեսական, մշակութային, քաղաքաշինական վերելքին։ Նշանակալի է նրա դերը Կիրովականի մանկավարժական ինստիտուտի հիմնադրման գործում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ կոմունիստներ Կատեգորիա:Հայ տնտեսագետներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ
Գերման Լոպատին
Գերման Լոպատին Ալեքսանդրովիչ (13 (25).1.1845, Նիժնի Նովգորոդ (այժմ՝ Գորկի)- 1918, դեկտեմբերի 26, Պետրոգրադ), ռուս հեղափոխական, I Ինտերնացիոնալի գլխավոր խորհրդի անդամ։
Կենսագրություն
1866 թվականին ավարտել է Պետերբուրգի համալսարանը։ 1870-ական թվականներին ապրել է արտասահմանում, մտերիմ է եղել Կարլ Մարքսի, Ֆրիդրիխ Էնգելսի հետ։ Ռուսերեն է թարգմանել Կ. Մարքսի «Կապիտալ»-ի I հատորի մի մասը։
1870-1871 թվականների ձմռանը Ն. Գ. Չեռնիշեսկուն աքսորից ազատելու անհաջող փորձ է կատարել։ Մի քանի անգամ բանտարկվել է։ 1883 թվականին, աքսորից փախչելուց հետո փորձել է վերականգնել «Նարոդնայա վոլյա»-ի կենտրոնական կազմակերպությունը։ Մարքսի և էնգելսի ազդեցությամբ Լոպատինը եկավ այն համոզման, որ Ռուսաստանը կանգնած է ոչ թե սոցիալիստական, այլ բուրժուադէաոկրատական վերափոխումների շեմին։ 1887 թվականին դատապարտվել է մահվան, որը փոխարինվել է ցմահ տաժանակրության։ Ազատվել է 1905-1907 թվականների հեղափոխության ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1845 ծնունդներ Կատեգորիա:1918 մահեր Կատեգորիա:Ռուս հեղափոխականներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ
Տիլտի բեֆրուա
Տիլտի բեֆրուա, զանգակատուն-բեֆրուա Բելգիայի Տիլտ քաղաքում։ Կառուցված է քաղաքային խորհրդի նախկին շենքի կողքին։ Բելգիական և ֆրանսիական այլ աշտարակների հետ միասին ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում ։
Պատմություն
Առաջին անգամ կենտրոնական հրապարակում աշտարակը կանգնեցվել է 1275 թվականին։ Մի քանի փլուզումներից և վերակառուցումներից հետո, 1558-1560 թվականներին կառուցվել է ներկայիս վերածննդյան շինությունը։ 1603 թվականի հունիսի 2-ին աշտարակում երկարատև տանջանքներից հետո մահացել է Տաննեկե Սկոնինկսը։ Տանեկեն ծնվել է 1560 թվականին։ Ունևոր կին էր, ուներ չորս երեխա և մերժել էր դատավորի սիրահետումը։ Վերջինս նրանից վրեժխնդիր էր լինում կախարդության մեղադրանքով, ինչն էլ հանգեցրել էր ազատազրկման և մահվան։
1773 թվականից ի վեր աշտարակում կա զանգակատուն, որն ունի 36 զանգ։ Այն հանրահայտ վարպետ Իորիս Դյումերի (1715-1787) աշխատանքն է։
19-րդ դարում աշտարակի պատկերասրահը զարդարել են Տիլտի հայտնի տոհմերի զինանշանները։
Բեֆրուան այսօր
Կառույցի առաջին հարկում կա թանգարան, որտեղ ցուցադվում են Եվրոպայի հետպատերազմյան 78 քաղաքական գործիչների հսկայական կիսանդրիները։ 2008 թվականի հունվարից աշտարակը վերակառուցման մեջ է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զանգեր Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտներ այբբենական կարգով
Սիլվիա Լայկենսի սպանություն
Սիլվիա Մերի Լայկենս (Sylvia Marie Likens, ), երկարատև խոշտանգումներից հետո տասնվեց տարեկան հասակում սպանված ամերիկացի աղջիկ։ Սիլվիայի ծնողները՝ Լեսթերը և Բեթի Լայկենսները, նրան թողել են տնային տնտեսուհի Գերտրուդա Բանիշևսկու խնամքին, որին շաբաթական 20 դոլար էին վճարում։ Սիլվիան դաժան վերաբերմունքի է ենթարկվել Բանիշևսկու, նրա երեխաների և հարևանությամբ ապրող դեռահասների կողմից։ Երեք ամիս անց Լայկենսը մահացել է ներուղեղային արյունազեղումից, շոկից և թերսնումից։ Այս դեպքը մեծ արձագանք է ստացել ԱՄՆ-ում։ Այն կոչվել է «Ինդիանայի պատմության մեջ մարդու դեմ ամենավատ հանցագործություն» ։ Լայկենսի պատմության հիման վրա գրվել են մի քանի կենսագրական և գեղարվեստական ստեղծագործություններ, ինչպես նաև նկարահանվել է երկու կինոֆիլմ։
Սիլվիա Լայկենսի վաղ տարիներ
Ծնողների միջև հարաբերությունները խիստ անկայուն են եղել, ամուսինները հաճախ բաժանվել են և կրկին համակարծիք են եղել։ Նախքան Սիլվիայի ծնունդը, երբ Դիանան և Դենիելը երեք ամսական էին, Լեսթերը և Էլիզաբեթը վռնդվել են վարձակալած բնակարանից, քանի որ նրա տիրոջը՝ տեղի հովիվին, դուր չեկավ, երբ ամուսինները կիրակնօրյա ծառայության փոխարեն գնացին կինո։ Սիլվիան մեծացել է շատ անբարենպաստ պայմաններում. լինելով կառնավալային աշխատողներ՝ նրա ծնողները հաճախ էին շրջում ամբողջ երկրում, սակայն ընտանիքում գումարն անընդհատ պակասում էր։ Բոլոր հինգ երեխաներին Լայքենսը մշտապես թողել է ապրել (հաճախ մասնատված) տարբեր հարազատների հետ, մինչդեռ Լեսթերն ու Բեթին աշխատել են։ Սիլվիան ծննդյան օրվանից մինչև ապրելը Բանիշևսկու մոտ փոխել է առնվազն 14 հասցե ։
Բանիշևսկու ընտանիք
1965 թվականին Սիլվիան և Ջենին իրենց մոր հետ ապրում էին Ինդիանապոլիսում, երբ Էլիզաբեթ Լայկենսը բանտում էր հայտնվել խանութում գողության համար։ Լեսթեր Լայկենսը, որը վերջերս կրկին հեռացել էր կնոջից, եկել էր նրանց տուն և հարևաններից իմացավ, որ Սիլվիան և Ջենին գտնվում են Նյու Յորք-Սթրիթի 3850-E. հասցեում գտնվող տանը, որը պատկանում էր Գերտրուդա Բանիշևսկուն, որը Պոլայի մայրն էր, ում հետ Լայկենս քույրերը ծանոթացել էին դրանից քիչ առաջ։ Սիլվիայի հոր աշխատանքը կապված է եղել մշտական ուղևորությունների հետ, ուստի նա Բանիշևսկուն առաջարկել է շաբաթական 20 դոլարով պահել իր դուստրերին և խնամել նրանց։ Լեսթերը նշանակություն չի տվել նրան, որ Բանիշևսկու ընտանիքը (նա ուներ յոթ երեխա) ապրում էր աղքատության եզրին, բարձիթողի ու կեղտոտ տանը՝ առանց կենցաղային տարրական հարմարությունների։ Նրանց տանը վառարան չկար, և ընտանիքի անդամները հիմնականում ուտում էին կոտրիչ և սենդվիչներ, միայն ժամանակ առ ժամանակ էլեկտրական վառարանով ապուրներ էին տաքացնում, որոնք կարող էին ուտել միայն երեք հոգի, քանի որ տանը ընդամենը երեք ճաշի գդալ դանակ էր պատրաստում։ Ավելի ուշ դատարանում նա ասել է, որ «չի սիրում քիթը խոթել ուրիշի գործերի մեջ»։ Մեկնելուց առաջ Լայկենսը խորհուրդ տվեց Բանիշևսկուն. «Դուք պետք է ամուր ձեռքով պահեք այս աղջիկներին, քանի որ նրանց մայրը թույլ է տվել նրանց անել իրենց ուզածը» ։
Գերտրուդա Բանիշևսկին, որը «Indianapolis Star»-ի կողմից նկարագրվել է որպես «տանջված, նորմայից ցածր քաշ ունեցող ասթմատիկ», շատ նիհար, հյուծված կին էր, որը տառապում էր կանոնավոր դեպրեսիաներից և բրոնխիտով՝ մշտական ծխելու պատճառով ։ Բանիշևսկին ծնվել է Գերտրուդա Նադին Վան Ֆոսանի անվան տակ 1929 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Ինդիանապոլիսում և եղել է Մոլլի Միրթլ Վան Ֆոսանի (ծնված Օկլեում) (1896 թվականի հոկտեմբերի 13-ից մինչև 1984 թվականի ապրիլի 2) ու Հյու Մարկուս Վան Ֆոսսան-ավագի (1889-1939 թվականներ) (ծնողներն Իլինոյսի բնիկներ էին) վեց երեխաներից երրորդ երեխան։ Նա ուներ մեծ քույր՝ Միլդրերդը (1917 թվականի հոկտեմբերի 28-ից մինչև մինչև 1985 թվականի փետրվարի 16) և Էլիոնորա Ջեյնը (1922-1929 թվականներ), նաև երեք փոքր եղբայրներ՝ Ջեկ Դևիդը (1930-1938 թվականներ), Ջերալդ Ֆրանկլինը (1932-1997 թվականներ) և Ջոնը (1937 թվականի նոյեմբերի 17-ից մինչև 1989 թվականի հուլիսի 16)։ Գերտրուդայի ընտանիքը պատկանում էր ցածր սոցիալական դասին։ 1939 թվականի հոկտեմբերի 5-ին 50-ամյա Հյու Վան Ֆոսանը մահացել է սրտի կաթվածից։ Գերտրուդան, որը հոր հետ շատ ավելի ջերմ հարաբերություններ ունի, քան մայրը, շատ ծանր է տարել նրա մահը։ Դեռահաս տարիքում նա խնդիրներ է ունեցել մոր հետ, ինչը հանգեցրել է նրան, որ ի վերջո 16 տարեկանում նա լքել է դպրոցը և ամուսնացել 18-ամյա շերիֆի օգնականի հետ, լեհական ծագում ունեցող ամերիկացի Ջոն Ստեֆանի Բանիշևսկու հետ (1926 թվականի մայիսի 22-ից 2007 թվականի հոկտեմբերի 31), Յանգսվիլից (Փենսիլվանիա), որից 4 երեխա է ունեցել՝ Փոլ Մարիամը, Ստեֆանիին, Ջոն Սթեֆան կրտսերը (ծնված 1953 թվականի փետրվարի 23-ին) և Մարիամը (ծնված 1954 թվականի հունիսի 13-ին)։
Ջոնը շատ անկայուն բնավորություն ուներ, նրա և Գերտրուդայի միջև տարաձայնությունները հաճախ ավարտվում էին ծեծկռտուքով, բայց չնայած դրան, Գերտրուդան և Ջոնը միասին ապրեցին 10 տարի առաջ, երբ բաժանվեցին։ Ամուսնալուծությունից հետո Գերտրուդան երեք ամիս ամուսնացել է Էդվարդ Գաթրիի հետ, սակայն Էդվարդը չի ցանկացել պատասխանատվություն կրել Գերտրուդայի երեխաների համար, որոնք նրա հարազատները չեն եղել։ Այնուհետև նա կրկին Ջոնի հետ էր, և նրանից ծնեց ևս երկու երեխա՝ Շիրլին և Ջեյմսը, իսկ յոթ տարի անց՝ 1963 թվականին, նրանք կրկին ու ընդմիշտ ամուսնալուծվեցին։ Այնուհետև 34-ամյա Գերտրուդան հաշտվել է 18-ամյա Դենիս Լի Ռայտի հետ (1942-ի հոկտեմբերի 22-ից մինչև 1977-ի հունվարի 22-ը), սակայն նա հաճախ ծեծել է կենակցուհուն։ Նրանից նա երկու անգամ հղի է եղել, բայց առաջին անգամ նրա հետ վիժում է տեղի ունեցել, իսկ երկրորդ անգամ նա լույս աշխարհ է բերել Դենիս Լի Ռայթ կրտսերին (ծնված 1964 թվականի մայիսի 4-ին), բայց նրա ծնվելուց կարճ ժամանակ անց Ռայթը հեռացավ Գերտրուդայից և անհետացավ նրա կյանքից։ Որպեսզի ոչ ոք չիմանա, որ Դեննիսը անօրինականորեն Է ծնվել, Գերտրուդան բոլորին թվում էր, թե «միսիս Ռայթը», թեև երբեք Ռայթի հետ օրինական ամուսնության մեջ չի եղել ։ 1965 թվականին Գերտրուդայի ընտանիքի բոլոր դրամական եկամուտները հիմնականում բաղկացած էին նպաստներից, որոնք պետությունը վճարում էր երեխաների համար, և ժամանակավոր ոչ որակավորում ունեցող աշխատանքից, ինչպիսիք են լվացքի կամ ուրիշի երեխաների խնամքը ։
Լայկենսի խոշտանգումներ և մահ
Լայկենս քույրերի բնակության առաջին շաբաթվա ընթացքում Բանիշևսկին ոչ մի միջադեպ չի ունեցել։ Սիլվիան գնում էր նույն եկեղեցի, ինչ Բանիշևսկին, հեռուստացույց էր նայում նրանց հետ և գնում էր Արսենալ տեխնոլոգիականավագ դպրոց Ստեֆանիի և Պոլայի հետ։ Ամեն ինչ սկսվել է երկրորդ շաբաթվա ընթացքում, երբ Լեսթեր Լայկենսը չի ուղարկել խոստացված վճարը։ Գերտրուդան սկանդալ է սարքել՝ բղավելով. «Ես հոգ եմ տարել ձեր երկու դստրերի մասին ուղղակի»։ Այդ դեպքից սկսած Գերտրուդան, չնայած այն բանին, որ փողը բերել են հաջորդ օրը, սկսել է մեղադրել Լայկենս քույրերին գողության և այլ զանցանքների մեջ, ինչպես նաև պարբերաբար ապտակել նրանց փեդդլով ։
Դա դադարեցնելու համար Սիլվիան պատմել է, որ Պոլան հղի է (Պոլա Բանիշևսկին վախենում էր ամեն ինչ պատմել մորը, բայց վստահել է Սիլվիայի գաղտնիքը, որի հետ ընկերացել է)։ Գերտրուդան չհավատաց, իսկ Պոլան կատաղեց ու ծեծեց աղջկան։ Այնուհետև, երբ Սիլվիան խոստովանել է, որ կապ է ունեցել տղայի հետ, Գերտրուդան սկսել է նրան մեղադրել անկարգության մեջ, ինչի պատճառով Սիլվիան սկսել է մտածել, որ ինքն իրեն հղի է, թեև ավելի ուշ փորձաքննությունը ցույց է տվել, որ իր հեշտոցը այտուցված է եղել, բայց կուսաթաղանթը մնացել է ամբողջությամբ ։ Հնարավոր է, Սիլվիան շատ բանիմաց չէր կանանց օրգանիզմի ֆիզիոլոգիայի և բեղմնավորման գործընթացի մասին ։
Շուտով Բանիշևսկին սկսեց խրախուսել հարևան դեռահասներին, երբ նրանք ծեծում էին Սիլվիային։ Լայկենսը որոշ ժամանակ ընկերություն էր անում 13-ամյա Աննա Սիսկոյի հետ, մինչև Գերտրուդան Աննային չհայտնեց Սիլվիայի խոսքերի մասին, որն ասաց, որ Սիսկո Նելլիի մայրը մարմնավաճառ է եղել։ Սիսկոն բարկացավ և նաև ծեծի ենթարկեց Լայկենսին ։ Այնուհետև Գերտրուդան սկսել է Սիլվիային մեղադրել դպրոցում Ստեֆանիի անբարոյականության և Պոլայի մասին լուրերը ցրելու մեջ։ Դրա համար Լայկենսը ծեծել է Ստեֆանի Կոյ Հաբբարդի ընկերոջը (ով Սիլվիայի վրա փորձել է ձյուդոյի իր հմտությունները)։ Դենիզ Նոուն՝ Լայկենսի մասին կենսագրական հոդվածի հեղինակը, գրում է, որ հավանականություն կա, որ Սիլվիան իսկապես լուծարել է այդ լուրերը ։
Սիլվիայի և Ջենիի ավագ քույրը՝ 19-ամյա Դիանան, սեպտեմբերին այցելել է նրանց, և նրանք նրան բողոքել են, որ, ինչ էլ որ պատահի, Բանիշևսկին հրամայում է դաշտ բերել փեդլին և պատժում Սիլվիային։ Բայց Դիանան որոշում է, որ աղջիկները, հավանաբար, չափազանցնում են։ 12-ամյա Ջուդիթ Դյուկը, ով ականատես է եղել Սիլվիայի ծեծին, այդ մասին հայտնել է իր մորը, սակայն վերջինս պատասխանել է միայն հռետորական հարցով․ «Օ, դե, ընդհանուր առմամբ, նրանք միայն պատժում են նրան, չէ» ։ Հայտնի չէ, թե ինչու Լայկենս քույրերը չեն բողոքել ոստիկանությանը կամ փորձել փախչեմ։ Նոուն ենթադրում է, որ դա պայմանավորված է նրանով, որ աղջիկները, վաղ մանկությունից ապրելով լարված միջավայրում, պարզապես Գերտրուդայի գործողություններում անսովոր ոչինչ չեն տեսել։ Նա նաև գրում է, որ Սիլվիան չի փախել՝ հնարավոր է վախենալով, որ այդ ժամանակ Բանիշևսկու զայրույթը կթափվի Ջենիի վրա։ Ջենին հազիվ էր կարողանում ինքնուրույն տեղաշարժվել օրթոպեդիկ ապարատի օգնությամբ, և այդ պատճառով երկուսով փախուստը հնարավոր չէր ։ 1965 թվականի օգոստոսին Բանիշևսկու հարևանությամբ բնակություն է հաստատել Ռեյմոնդ և Ֆիլիս Վիրմիլիոն ամուսնական զույգը, որոնք ունեցել են երկու երեխա։ Քանի որ Վիրմիլիոնը գիշերային հերթափոխում էր աշխատում «RCA» գործարանում, նա որոշել է գտնել իր երեխաներին եկող Դայակ և եկել Բանիշևսկու տուն։ Կանայք սուրճի սեղանի շուրջ խմել են, երբ Վիրմիլիոնը նկատել է աչքի տակ արյունազեղված դեռահաս աղջկա, որը Սիլվիան էր։ Պոլա Բանիշևսկին մի բաժակ տաք ջուր է հավաքել և թափել այն նրա վրա, որից հետո բավական հայտարարել է. Ես եմ նրան խփել» ։ Վիրմիլիոնը որոշել է չվստահել Բանիշևսկու ընտանիքին, սակայն չի հայտնել տեսածի մասին։ Նույն թվականի հոկտեմբերի սկզբին Վիրմիլիոնը կրկին այցելել էր Բանիշևսկուն և կրկին տեսել Սիլվիային։ Այս անգամ աղջիկն արդեն այլ աչքի տակ արյուն է ունեցել և ուռած շրթունք։ «Ես եմ խփել»,- ասաց Պոլան։ Ֆիլիսը դրանում տարօրինակ ոչինչ չի տեսել ։
Այգեբաց մեքենա
Այգեբաց մեքենաներ, խաղողի թաղված վազերը բացող մեքենա։ Այգեբաց մեքենաների վրա տեղադրված են թևավոր գութանային մասեր։
Սիլվիա Լայկենսի սպանություն
Լայկենսի խոշտանգումներ և մահ
Տեղի եկեղեցու հոգևորական Ռոյ Ջուլիանը 1965 թվականի սեպտեմբերին Բանիշևսկու այցը կատարել է, քանի որ նրա ընտանիքը նրա միաբանությունն էր։ Գերտրուդան բողոքել է նրան, որ ամուսինը հրաժարվում է վճարել երեխայի նպաստը, իր հիվանդությունները և բոլոր այն խնդիրները, որոնք նա ունեցել է երեխաների հետ։ Եվ գլխավոր խնդիրը, ըստ նրա, Լայկենսն էր։ Բանիշևսկին քահանային հայտնել է, որ Սիլվիան զբոսնում է դպրոցը և փող է վաստակում մարմնավաճառությամբ։ Ռոյը չհավատաց դրան, քանի որ դրանից առաջ Սիլվիա էր տեսել եկեղեցում և լավ տպավորություն էր թողել նրա վրա։ Նա ցանկացել է խոսել նրա հետ, սակայն Գերտրուդան նրան խորհուրդ է տվել խոսել Ջենիի հետ։ Ջենին այդ ժամանակ այնքան էր վախեցել, որ քահանային տալիս էր զուտ մեխանիկական պատասխաններ. «Նա ստում է։ Գիշերը, երբ մենք բոլորս գնում ենք քնելու, նա իջնում է ներքև և հարձակվում է սառնարանի վրա» ։ Ջենին հույս ուներ, որ Բանիշևսկին իրեն չի զգա, եթե նա հնազանդվի Գերտրուդային։ Մի քանի շաբաթ անց Ջուլիանը կրկին եկավ նրանց մոտ։ Գերտրուդան կրկին բողոքել է Սիլվիայից, քանի որ աղջիկը, նրա խոսքով, դպրոցում Պոլայի հղիության մասին լուրեր է տարածում։ «Բայց ես ճանաչում եմ իմ դստերը,-ասաց նա,-և ես գիտեմ Սիլվիային։ Պոլան հղի չէ. աա Սիլվիան է» ։
Այգեբաց մեքենա
Այգեբաց մեքենան աշխատանքը կատարում է ոչ լրիվ, պահանջվում է ձեռքի լրացուցիչ աշխատանք, վազերը հողից մաքրելու և միջշարքերում փռելու համար։
Սիլվիա Լայկենսի սպանություն
Լայկենսի խոշտանգումներ և մահ
Սիլվիայի հերթական ծեծի ժամանակ Բանիշևսկին Ջենիից պահանջել է, որ նա ևս միանա իրենց։ Ջենին հրաժարվել է, և կատաղած Գերտրուդան հարվածել է նրա դեմքին։ Այդ ժամանակ աղջիկը ենթարկվել է, բայց ավելի ուշ պատմել է, որ քրոջը ծեծել է ձախ ձեռքով (ինքը ճիշտ էր), և այդ պատճառով էլ դա Սիլվիային հատուկ ցավ չի պատճառել ։
Այգեբաց մեքենա
Այգեբաց մեքենաներ կատարելագործելու ուղղությամբ աշխատանքներ են տարվել ՀՀ գյուղատնտեսության մեքենայացման և Էլեկտրիֆիկացման գիտահետազոտական ինստիտուտում (Կոտայքի մարզ)։ Փորձարկվել են սկավառակային տիպի աշխատանքային մասեր ունեցող այգեբաց մեքենաներ։
Սիլվիա Լայկենսի սպանություն
Լայկենսի խոշտանգումներ և մահ
Հոկտեմբերին Սիլվիայի և Ջենիի ավագ քույր Դիանա Շումեյքերը կրկին այցելել էր քույրերին։ Գերտրուդան չի ցանկացել, որ Շումեյքերը տեսնի, թե ինչ պայմաններում են աղջիկները պահվում, և այդ պատճառով Դիանային տուն չի թողել ։ Բանիշևսկին պահանջել է Լայկենսի ծնողներից Դիանային հեռու պահել քույրերից։ Շումեյքերը պնդում էր իր այցի մասին, և այդ ժամանակ Գերտրուդան ստիպված էր նրան կալանքով սպառնալ մասնավոր սեփականություն ներխուժելու համար։ Սիլվիայի մահվանից քիչ առաջ Ջենին փողոցում բախվել է Դիանայի հետ և ասել նրան․ «Ես չեմ կարող խոսել քեզ հետ, որովհետև խնդիրներ կունենամ», և շարունակեց շտապել ։ Շուտով Գերտրուդան սկսել է ծեծ տալ Սիլվիային մտացածին պատրվակների տակ,մարել ծխախոտը նրա մարմնի վրա և տաք ջուր լցնել։ Որոշ ժամանակ անց Սիլվիային ծեծել են, որպեսզի նա խոստովանի, որ խանութում գողացել է սպորտային կոստյում, որը Բանիշևսկին հրաժարվում էր իրեն գնել, որպեսզի նա հաճախի մարմնամարզության դասարան (սկզբում աղջիկը պնդում էր, որ գտել է այն) ։ Այնուհետև Գերտրուդան արգելել է Լայկենսին դպրոց հաճախել և թույլ չի տվել, որ նա լքի տունը։ Սիլվիայի երիկամներին վնաս է հասցվել, այդ պատճառով նա սկսել է միզել անկողնում, և այդ ժամանակ Գերտրուդան փակել է նրան նկուղում և արգելել օգտվել զուգարանից ։ Ավելի ուշ Լայկենսը ստիպված էր ուտելիքի մեջ օգտագործել սեփական ֆեկալիան և մեզը ։ Սիլվիայի մահվանից քիչ առաջ Գերտրուդան նրա փորի վրա շիկացած ասեղը այրել է «Ես մարմնավաճառ եմ և հպարտանում եմ դրանով» գրությունը՝ հարևան պատանի Ռիչարդ Հոբսի հետ, ով այն ժամանակ, Գերտրուդշայի 10-ամյա դստեր Շիրլի Բանիշևսկու օգնությամբ կարմիր տաք պտուտակով, կրծքավանդակի վրա այրեց ևս մեկ «Զ» տառ։ Պարզվել է, որ Սիլվիայի հեշտոցի մեջ առնվազն երկու անգամ Կոկա-Կոլայի ապակե շիշ են տեղադրել ։
Ի վերջո, տեղական առողջապահական գործակալություն Դիանայից ահազանգ է ստացվել, որը ցանկացել է իմանալ, թե ինչու նրան թույլ չեն տալիս այցելել քրոջ մոտ։ Հոկտեմբերի 15-ին տուն է եկել տեղացի բուժքույր Բարբրա Սանդերսը և ցանկացել է խոսել Գերտրուդայի հետ։ Բենիշևսկին Ջենիին ասել է, որ «եթե դու ինչ-որ բան ասես Սիլվիայի մասին, ապա քեզ հետ կանեն նույնը, ինչ նրա հետ»։ Դրանից հետո բուժքույրին հայտնել է, որ Սիլվիան մարմնավաճառ է եղել, իրեն մաքուր չի պահել, դրա համար էլ Բանիշևսկին նրան վռնդել է։ Ջենին սպառնալիքի տակ հաստատել է դա։ Բուժքույրը վերադարձել է իր գրասենյակ և Բանիշևսկիի մասին հաշվետվության ժամանակ «միանվագ» նշան է արել ։ Հոկտեմբերի 21-ին ոստիկանությունը ժամանել է Բանիշևսկու տուն, սակայն ոչ թե Լայկենսի պատճառով, այլ այն պատճառով, որ, ըստ ոստիկանների, իրենց է դիմել Ռոբերտ Բրյուս Հենլոնը՝ հայտարարելով, որ Բանիշևսկու երեխաներն իրենից գողացել են իրերը։ Գերտրուդան էլ զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել, որ Հենլոնն ինքն է փորձել իր տուն մտնել։ Ոստիկանությունը ձերբակալել է նրան գողության մեղադրանքով։ Ավելի ուշ Հենլոնը ազատ էր արձակվել ։
Մահվանից մի քանի օր առաջ Սիլվիան փախուստի փորձ է ձեռնարկել, երբ լսել է, որ Բանիշևսկին նրան անտառում թողնելու ծրագիր ունի, սակայն բռնել է դիմացի դռան մոտ։ Որպես պատիժ՝ նա կապված է եղել և հայտնվել նկուղում, որտեղ որպես սնունդ ստացել է միայն կրեկերները։
1965 թվականի հոկտեմբերի 26-ի առավոտյան Լայկենսն արդեն չէր կարողանում հստակ խոսել և համակարգել իր վերջույթների շարժումները։ Այդ օրը, ժամը 17:30-ի սահմաններում, նա մահացել է արյունազեղումից, ցնցումից և թերսնումից, երբ Ստեֆանի Բանիշևսկին և Ռիչարդ Հոբսը որոշել են նրան նկուղից վեր տեղափոխել լոգարան, որպեսզի փրկեն։ Տեսնելով, որ Սիլվիան չի շնչում, Բանիշևսկին փորձել է արհեստական շնչառություն անել նրան (այդ ամբողջ ընթացքում Գերտրուդան գոռում էր նրան կանգ առնել, քանի որ Լայկենսը, նրա կարծիքով, պարզապես սիմուլյացիա է անում իր մահը) և անում էր այն այնքան ժամանակ, մինչև չհասկացավ, որ Լայկենսը մեռած է ։ Այդ ժամանակ Գերտրուդան մի քանի անգամ գրքով հարվածել է Սիլվիային, որից հետո վերջապես հասկացել է, որ նա մեռած է և Հոբսին ուղարկել է մոտակա հեռախոսային ավտոմատին, որպեսզի նա ոստիկանություն կանչի ։ Երբ նա ժամանեց, Գերտրուդան նրանց հանձնեց Սիլվիայի ծնողներին ուղղված նամակը։ Նամակը Լայկենսը գրել է Գերտրուդայի ճնշման տակ, դրանից մի քանի օր առաջ։ Բանիշևսկին ստիպել է Սիլվիային գրել, որ վերջինս սեռական կապ է ունեցել մի խումբ տղաների հետ, և որ իրենք են պատռել իր հագուստը և մարմնի վրա այրվածքներ արել։ Իսկ ինքը ոստիկանությանը հավաստիացրել է, որ դրանից առաջ մեկ ժամվա ընթացքում փորձել է բուժել Լայկենսը՝ այն մաքրելով սպիրտով։ Ջենի Լայկենսն ի սկզբանե ոստիկանությանը պատմել է նախապես մտածված Բանիշևսկու «լեգենդը», որը հաստատում է Գերտրուդայի խոսքերը, բայց ինչ-որ պահի նա շշնջացել է նրանց․ «Տարեք ինձ այստեղից, և ես ամեն ինչ կպատմեմ ձեզ» ։
Նույն օրը Գերտրուդան (37 տարեկան), Պոլան (17 տարեկան), Ստեֆանին (15 տարեկան) և Ջոնը (13 տարեկան), Բանիշևսկին և Ռիչարդ Հոբսը՝ Կոյ Խաբբորդի (երկուսն էլ՝ 15 տարեկան) հետ, ձերբակալվել են և ընդհուպ մինչև դատավարությունը կալանքի տակ են գտնվել առանց գրավի վճարման իրավունքի։ Պոլան, Ստեֆանին, Ջոնը և Կոյ Հաբբարդը տեղավորվել են անչափահասների պահման կենտրոնում, Ռիչարդ Հոբսը՝ խնամակալության տակ։ Արդեն հաջորդ օրը Գերտրուդան խոստովանել է, որ Լայկենսը ծեծի է ենթարկվել իր իսկ տանը։ Հարևան երեխաները, որոնք մասնակցել են Սիլվիային ծեծի ենթարկելուն, ձերբակալվել են հոկտեմբերի 29-ին՝ մարմնական վնասվածքներ հասցնելու մեղադրանքով և երկու ամիս անցկացրել են նաև անչափահասների կալանքի կենտրոնում, որից հետո ճանաչվել են որպես վկա և ազատ են արձակվել տնային կալանքի։
Դիահերձման ընթացքում ախտաբան Արթուր Քյոբելը Լայկենսի մարմնի վրա հաշվել է տարբեր ծանրության մոտ 150 վերք։ Նրա տեղակալ Չարլզ Էլիսը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ մահվանից երկու կամ երեք օր առաջ Լայկենսը սուր շոկի մեջ է եղել։
Դատ
1965 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Մարիոն շրջանի գերագույն ժյուրին Գերտուրդային, Պոլային և Ջոնին և Հոբսին Հաբբորդի հետ մեղադրեց առաջին աստիճանի սպանության մեջ։ Դրանից երեք շաբաթ առաջ Ստեֆանին ազատ է արձակվել, քանի որ նրա փաստաբանն ապացուցել է, որ նրա գործողությունները ոչ մի կերպ չեն ազդել Լայկենսի մահվան վրա, իսկ ինքը՝ Ստեֆանիին համաձայնել է վկայել մյուսների դեմ։ 1966 թվականի մարտի 16-ին կայացած մինչդատական պաշտոնական լսումների ժամանակ դատավոր Սոլ Իսահակ Ռաբբեին ներկայացվել են դատական հոգեբույժների ցուցմունքները, որոնք վկայում են, որ բոլոր հինգ ամբաստանյալները մտավոր կոմպետենտ են դատարանի առջև կանգնելու համար։
Դատարանը սկսվել է 1966 թվականի ապրիլի 18-ին և ընդհուպ մինչև վերջ տեղի է ունեցել Ինդիանապոլիսի շրջանային շենքում։ Մեղադրողները հանդես են եկել Լեռու Նյուն և Մարջորի Վեսները, որոնք ապրիլի 16-ին հայտարարել են բոլոր հինգ մեղադրյալների համար մահապատժի հասնելու իրենց մտադրության մասին։ Նրանք դատավորին համոզեցին, որ հինգ էլ պետք է միասին դատվեն։
Ամբողջ դատարանի ընթացքում Գերտրուդան հերքել է Սիլվիայի մահվան համար իր պատասխանատվությունը և չի ընդունել իր մեղքը՝ վկայակոչելով սեփական անմեղսունակությանը։ Նա պնդում էր, որ չափազանց հոգնած է եղել իր թույլ առողջությամբ և դեպրեսիայով, որպեսզի հետևի երեխաներին։ Սակայն Պոլայի և Ջոն Բանիշևսկու, Ռիչարդ Հոբսի և Կոյա Հաբբարդի փաստաբանները պնդում էին, որ իրենց հաճախորդների վրա ազդեցություն է ունեցել հենց ավագ Բանիշևսկին, որ նրանք գործել են նրա ցուցումով։ Երբ Գերտրուդայի 11-ամյա դստերը՝ Մերի Բանիշևսկիին, դատարան կանչեցին որպես պաշտպանության վկա, նա սկզբում հերքեց, որ իր մայրը ծեծել է Սիլվիային և վատ է վարվել նրա հետ, բայց հետո վախեցավ և հիստերիայի մեջ ընկնելով՝ բղավելով․ «Օ, Աստված իմ, փրկեք ինձ», խոստովանել է, նա ստիպված է եղել տաքացնել ասեղը, որով Հոբսը կտրել է Սիլվիայի մաշկը, ինչպես նաև տեսել է, թե ինչպես է իր մայրը ծեծել Լայկենսին ։ Գերտրուդայի փաստաբան Ուիլյամ Էրբեկերը փորձել է մեղմել դատավճիռը՝ հենվելով Բանիշևսկու թուլամտության վրա։ Նա ասել է․ «Ես դատապարտում եմ նրան, որ նա մարդասպան էր։ Բայց ես չեմ համարում նրան պատասխանատու դրա համար, քանի որ նա ամբողջովին չէ այստեղ» (վերջին նախադասությունը արտասանելիս նա ցույց տվեց իր գլխին) ։ Մայիսի 16-ին նա երկու ժամ անցկացրել է Դուայթ Շուստերի խաչաձև հարցաքննությունը՝ դատարանի կողմից նշանակված հոգեբույժի, ով աշխատել է Գերտրուդայի հետ, սակայն Շուստերը հաստատակամորեն կանգնել է իր վրա՝ հայտարարելով, որ Գերտրուդան երբեք պսիխոպաթիկ չի եղել (առավել ևս՝ Լայկենսը խոշտանգումների ժամանակ)։ Ի վերջո, պաշտպանության վերջնական փաստարկի լսումների ժամանակ Էրբեկերը երդվյալ ատենակալներին ցույց տվեց դիահերձման ժամանակ արված Լայկենսի լուսանկարը, որի վրա լավ երևում էին ծեծի հետքերը, և հայտարարեց, որ եթե Գերտրուդան ստվեր է գցում, ապա նրանք պետք է ընդունեն, որ նա պարզապես չէր կարող այդ ժամանակ աղջկան նման կտտանքների ենթարկել։ Մյուսների փաստաբանները ակտիվորեն ճնշում են գործադրել ինչպես իրենց պաշտպանյալների անչափահաս տարիքի, այնպես էլ այն բանի հստակ ապացույցների բացակայության վրա, թե ով է դարձել Լայկենսի մահվան պատճառը։
Դատը տևել է 17 օր, վերջնական վճիռը հրապարակվել է 1966 թվականի մայիսի 19-ին 8-ժամյա քննարկումից հետո ութ տղամարդու և չորս կանանց կոլեգիայի կողմից։ Գերտրուդա Բանիշևսկին մեղավոր է ճանաչվել առաջին աստիճանի կանխամտածված սպանության համար և դատապարտվել մահապատժի, Փոլ Բանիշևսկին մեղավոր է ճանաչվել երկրորդ աստիճանի ծանր սպանության համար, իսկ Հոբսը, Հաբարդը և Ջոն Բանիշևսկին մեղավոր են ճանաչվել չկանխամտածված սպանության մեջ։ Լսելով դատավոր Ռաբբայի դատավճիռը, Գերտրուդան և նրա երեխաները լաց էին լինում, մինչդեռ Հոբսը և Հաբբարդը մնում էին անվախ։ Ավելի վաղ Գերտրուդային նշանակված մահապատիժը չեղյալ էր հայտարարվել և մայիսի 25-ին Գերտրուդան ու Փոլ Բանիշևսկին պաշտոնապես դատապարտվել էին ցմահ բանտարկության, իսկ Ռիչարդ Հոբսը, Կոյ Հաբբարդը և Ջոն Բանիշևսկին դատապարտվել են 2-21 տարվա ազատազրկման Ինդիանա նահանգի ուղղիչ գաղութում։ Պոլա Բանիշևսկին քննության ժամանակ աղջիկ է ունեցել և ի նշան մոր նվիրվածության նրան անվանել է Գերտրուդա տատիկի պատվին։ Երեխան ավելի ուշ որդեգրվել է։ Ստեֆանի Բանիշևսկիի դեմ հետաքննության հետ նրա ակտիվ համագործակցության համար (դատարանը հաշվի է առել նաև Սիլվիային վերակենդանացնելու նրա փորձերը) հանվել են բոլոր մեղադրանքները։ Աննա Սիսկոն, Ջուդիթ Դյուկը, Ռենդոլֆ Լիպպերը և Մայքլ Մոնրոն արդարացվել են դատարանի կողմից, քանի որ նրանց փաստաբանները ապացուցել են, որ նրանք գործել են Գերտրուդայի ազդեցության տակ ։ Լիպերը մահացել է 56 տարեկանում 2010 թվականի նոյեմբերի 14-ին Ինդիանապոլիսում (երեխաներ չեն գրանցվել) , Սիսկոն (լինելով մայր և տատիկ) մահացել է 44 տարեկանում 1996 թվականի հոկտեմբերի 23-ին ։
Սիլվիայի հետ հրաժեշտի արարողությունը տեղի է ունեցել հոկտեմբերի 29-ի օրվա երկրորդ կեսին «Ռասել Ընդ Հիթչ»-ի լեբանոնյան թաղման բյուրոյում։ Պատարագը մատուցել է սուրբ Լուիս Գիբսոնը, որին ներկա են եղել 100-ից ավելի սգավորներ։ Սիլվիայի դագաղը բաց է մնացել ամբողջ արարողության ընթացքում։ Նույն օրը 14 մեքենաներով դագաղով կատաֆալկան ժամանել է Օուք-Հիլլ գերեզմանատուն, որտեղ էլ տեղի է ունեցել հուղարկավորությունը։ 2001 թվականի հունիսին Լայկենսի պատվին Ինդիանապոլիսի Ուիլարդ պարկում հիշատակի կոթող է տեղադրվել ։
Իրադարձությունների մասնակիցների հետագա ճակատագիր
Հոբսը, Հաբարդը և Ջոն Բանիշևսկին Ինդիանայի ուղղիչ գաղութում են հայտնվել երկու տարուց պակաս, և 1968 թվականի փետրվարի 27-ին ազատ են արձակվել Ուդոյի կողմից։
1970 թվականի սեպտեմբերին Ինդիանայի Գերագույն դատարանը չեղարկել էր Գերտրուդայի և դաշտի դատավճիռներն այն հիմքով, որ դատավոր Ռաբեն ավելի վաղ մերժել էր նրանց փաստաբանների բոլոր պահանջները՝ դատական նիստերը փակ դարձնելու և առանձին դատելու համար։ Որոշման մեջ նաև նշվել է, որ գործի շուրջ չափազանց մեծ հրապարակայնություն է ստեղծվել և դրան հաջորդած կողմնակալությունը, ինչը, ի վերջո, թույլ չի տվել ամբաստանյալներին լիարժեք արդար վճիռներ ստանալ։ 1971-ում սկսվել են կրկնակի դատավարություններ, որտեղ Պոլան իրեն մեղավոր է ճանաչել կամավոր չկանխամտածված սպանության մեջ և դատապարտվել է երկուսից քսան տարի անորոշ ժամկետով։ Չնայած այն բանին, որ այդ տարի նա երկու անգամ փորձել է փախչել բանտից, 1972 թվականի դեկտեմբերին Պոլան ազատ է արձակվել՝ ստանալով նոր փաստաթղթեր։ Գերտրուդան կրկին մեղավոր է ճանաչվել առաջին աստիճանի սպանության մեջ և կրկին ուղարկվել ցմահ բանտարկության։
1985 թվականին Գերտրուդան ազատ արձակվեց։ Այս մասին լուրը ռեզոնանս է առաջացրել ամբողջ Ինդիանայում։ Ջենի Լայկենսը և նրա ընտանիքը հանդես են եկել հեռուստատեսությամբ, որտեղ դեմ են արտահայտվել Բանիշևսկու՝ բանտից դուրս գալուն։ «Անմեղների պաշտպանություն» և «Հասարակական լիգա ընդդեմ բուսականության» երկու հակամրցակցային խմբերի անդամները ժամանել են Ինդիանա, որպեսզի դեմ դուրս գան Բանիշևսկու խնդրագրին, աջակցեն Լայկենս ընտանիքին և կազմակերպեն պիկետների արշավ։ Այդ խմբերով հանրագիր է կազմվել, որի պահանջով Բանիշևսկուն ազատ չարձակվեր։ Երկու ամսվա ընթացքում այդ խնդրագրում իրենց ստորագրությունն են դրել Ինդիանայի ավելի քան 40 000 քաղաքացիներ ։ Սակայն, չնայած այդ բոլոր ջանքերին, Գերտրուդայի համար դատական լսում է կազմակերպվել, որը քննարկել է նրա խնդրագիրը, որտեղ Բանիշևսկին հայտարարել է․ «Ես վստահ չեմ, թե ինչ դեր եմ ունեցել այդ գործում, քանի որ ես եղել եմ թմրանյութերի վրա։ Ես, իրոք, երբեք չեմ ճանաչել նրան... Ես լիովին պատասխանատու եմ այն ամենի համար, ինչ տեղի է ունեցել Սիլվիայի հետ։ Ես կցանկանայի է չեղյալ հայտարարել դա, բայց չեմ կարող և ներողություն եմ խնդրում։ Ես պարզապես խնդրում եմ ողորմության և այլ կերպ»։ Դատարանը հաշվի է առել Գերտրուդայի լավ վարքագիծը բանտում, որտեղ կինը աշխատում էր հյուրանոցում (նա նաև ակտիվորեն հովանավորություն և աջակցություն էր ցուցաբերում երիտասարդ բանտարկյալներին և, իր իսկ խոսքերով, այդ ժամանակ բարեպաշտ քրիստոնյա էր), և նա ազատ էր արձակվել ։ Ազատվելով՝ Գերտրուդա Բանիշևսկին փոխել է իր անունը Նադին Վան Ֆոսանի հետ և տեղափոխվել է Այովա՝ Լորել, որտեղ ծխելու չարաշահման պատճառով թոքերի քաղցկեղից մահացել է 1990 թվականի հունիսի 16-ին ։ Երբ Ջենի Լայկենսը, որն այդ ժամանակ արդեն ամուսնացած էր և բնակություն էր հաստատել Բիչ Գրոուվ քաղաքում, թերթում կարդում էր Բանիշևսկու մահվան մասին մահվանը վերաբերող նեկրոլոգը, նա կտրեց այն և փոստով ուղարկեց մորը՝ ուղեկցող գրությամբ․ «Մի քիչ ուրախ նորություններ։ Անիծված ծերունի Գերտրուդան մահացել է։ Հա-հա-հա։ Ես ուրախ եմ» ։
Ռիչարդ Դին Հոբսը թոքերի քաղցկեղից մահացել է 1972 թվականի հունվարի 2-ին՝ ազատ արձակվելուց 4 տարի անց (մինչ այդ նա նյարդային վիժեցում էր ունեցել) ։ Կոյ Ռանդոլֆ Հաբբարդը ազատ արձակվելուց մի քանի տարի անց դատապարտվել է գողության և մեկ անգամ, 1977 թվականին, կրկին մեղադրվել է երկու մարդու սպանության կասկածանքով, սակայն նրան արդարացրել են։ Հետագայում նա աշխատել է որպես մեխանիկ, սակայն 2000-ին «Ամերիկյան հանցագործություն» ֆիլմի թողարկումից հետո նրան հեռացրել են աշխատանքից և 2007-ի հունիսի 23-ին նա 56 տարեկան հասակում մահացել է Ինդիանա նահանգի Շելբիվիլ քաղաքում և թաղվել Վիրջինիայում։ Նա ուներ կին՝ Պատրիսիա Գորման Հաբարդը և հինգ երեխա, տասնյոթ թոռ և մեկ ծոռ։ Բանիշևսկու ընտանիքին մասնակցության մասին նեկրոլոգիայում չի ասվել։ Սիլվիայի մահից հետո Իսթ Նյու Յորք սթրիթի 3850 տունը դատարկ է 44 տարի, անկում է ապրել և վերջապես քանդվել է 2009 թվականի ապրիլի 23-ին ։ Նրա տեղում այժմ եկեղեցու կայան է ավտոմեքենաների համար ։
Ջոնը, Ստեֆանին, Մարիամը, Շիրլին և Ջեյմսը առաջինի ազատ արձակումից հետո հայտնվել են իրենց հոր՝ Ջոն ավագի խնամակալության տակ, որը նրանց ազգանվան հրապարակումից պաշտոնապես փոխել է իր անունը Ջոն Ստեֆան Բլեյքի հետ և նույն ազգանունը տվել երեխաներին։ Ջոն Բլեյքը կրտսերն առաջին անգամ հրապարակավ խոսել է Սիլվիայի մասին 1985 թվականին և լիովին զղջացել է նրա մահվան համար (չնայած պնդում էր, որ իսկապես հարվածել է նրան միայն մեկ անգամ)՝ հայտարարելով, որ ուժեղ զայրույթ է զգացել նրա ծնողների ամուսնալուծության և նրա ու քույրերի համար սննդի ու հագուստի պակասի պատճառով։ Նա խոստովանել է, որ իր պատիժն ավելի հեշտ էր, քան պետք է լիներ, սակայն միևնույն ժամանակ դատապարտել է Լայկենսների ընտանիքին այն բանի համար, որ Լեսթերը և Բետին համաձայնել են դուստրերին թողնել Գերտրուդայի մոտ, թեև նրանց համար պետք է պարզ լիներ, որ նրանց համար իրավիճակն ամենաանհարմարն է։ Երկրորդ անգամ նա իր մասին հայտարարել է 1998 թվականի մարտին, երբ Արկանզասի Վեստսայդ միջնակարգ դպրոցում զանգվածային սպանություն է տեղի ունեցել՝ ասելով, որ մանկահասակ հանցագործներն ու մարդասպանները միշտ կարող են փոխել իրենց կյանքը և միշտ կարող են օգնության հույս ունենալ, քանի որ իրեն հաջողվել է վերականգնել Սիլվիայի հետ պատմությունից հետո ։ Ջոնը հետագայում ոչ մի լուրջ բախում չի ունեցել օրենքի հետ։ Նա սկզբում աշխատել է բեռնատարի վարորդ, ապա Ռիելթոր և հովիվ՝ խորհրդակցելով այն երեխաների համար, ովքեր ծանր են տարել ծնողների ամուսնալուծությունները։ Կյանքի վերջում Ջոնը տառապում էր շաքարախտով, և նրա տեսողությունը թուլացել է։ Բլեյքը շաքարախտից մահացել է 2005 թվականի մայիսի 19-ին Լանքասթերի հանրային հիվանդանոցում, 52 տարեկան հասակում և թաղվել Հաբեկեր Մեննոնայտի գերեզմանատանը։ Նա ամուսնացած էր Լոիս Չարլզ Բլեյքի հետ, ուներ երեք երեխա։ Թեեւ մինչև նրա մահը հաստատվել էր նրա ինքնությունը, մահախոսականում ոչ մի բառ չկար այն մասին, որ նա Բանիշևսկու որդին է ։ Ստեֆանի Բանիշևսկին դպրոցական ուսուցիչ է դարձել, ամուսնացած է և ունի երեխաներ ։ Ներկայումս բնակվում է Ֆլորիդայում՝ Ստեֆանի Սերիքսթադ անունով։ Պոլա Բանիշևսկին ազատ արձակվելուց հետո տեղափոխվել է Այովա և ապրում է Ռեդֆիլդի փոքրիկ ֆերմայում։ Նա ամուսնացած է և ունի երկու երեխա։ Արդյոք նա կապ է ունեցել մոր հետ, հայտնի չէ ։ 2012 թվականի հոկտեմբերին Պոլան ազատվել է Կոնրադի BCLUW դպրոցում դպրոցի հոգեբանի օգնականի պաշտոնից այն պատճառով, որ ընդունելության ժամանակ ներկայացել է այլ անունով (Պոլա Փեյս) և իր մասին կեղծ տեղեկատվություն է տրամադրել ։ Մերի Բանիշևսկին մահացել է 62 տարեկանում՝ 2017 թվականի հունիսի 8-ին Ինդիանապոլիսում Մերի Շելթոն անունով։ Մահվան պահին նա ունեցել է երեք երեխա և վեց թոռ ։
Գերտրուդայի ամենակրտսեր երեխան՝ Դեննիսը, ընդունվել է խնամատար ընտանիք և դարձել Դենի լի Ուայթը, նա մահացել է Կալիֆորնիայում 2012 թվականի փետրվարի 5-ին, 47 տարեկանում։