cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տոմաշ Կուշչակ
Վեստ Բրոմվիչ
Այդ ժամանակ նա արդեն երկու հանդիպում էր անցկացրել Լեհաստանի ազգային հավաքականի կազմում, որտեղ նրա դեբյուտը կայացավ 2003 թվականի դեկտեմբերի 11-ին՝ Մալթայի հետ արտագնա խաղում և լեհերը հաղթեցին 4-0 հաշվով։ Իսկ «Վեստ Բրոմվիչի» կազմում դեբյուտը կայացավ 2004 թվականի սեպտեմբերի 18-ին՝ առաջնությունում «Ֆուլհեմի» հետ խաղում, որը ոչ-ոքի ավարտվեց (1-1)։ Կուշչակն ընդամենը մեկ խաղ էր անցկացրել «Վեստ Բրոմի» կազմում, երբ Պրեմիեր Լիգայում թիմը պատրաստվում էր խաղալ «Մանչեսթեր Յունայթեդի» հետ 2004/05 մրցաշրջանի նախավերջին տուրում և «Վեստ Բրոմը» կարող էր դուրս մնալ և տեղափոխվոլ առաջին դիվիզիոն։ Բայց Կուշչակի փայլուն անցկացրեց այդ հանդիպումը՝ փոխարինելով առաջին խաղակեսում վնասվածք ստացած հիմնական դարպասապահ Խոլթին։ Այդ խաղն ավարտվեց ոչ-ոքի 1-1, իսկ Տոմաշը ստացավ իր առաջին պարգևը Պրեմիեր Լիգայում որպես «Հանդիպման լավագույն խաղացող»։ Հաջորդ շաբաթ՝ վերջին տուրում «Պորտսմուտի» դեմ խաղում Կուշչակը նորից գրավիչ խաղ ցուցադրեց՝ անառիկ պահելով իր դարպասը, իսկ «Վեստ Բրոմը» հաղթեց 2-0 հաշվով և մնաց անգլիական ֆուտբոլի էլիտայում։ 2005/06 մրցաշրջանում Կուշչակը դիտարկվում էր որպես Կրիս Կիրկլանդի փոխարինող, բայց Կիրկլանդը վնասվածք ստացավ ու 2005 թվական հոկտեմբերի 30-ին Կուշչակն անցկացրեց իր առաջին հանդիպումը մեկնարկային կազմում, սակայն չկարողացավ խանգարել «Նյուքասլին», որը հաղթեց 3-0 հաշվով։ Այդ հանդիպումից ի վեր Տոմաշի գործողությունները կատարելագործվեցին ու նա դարձավ թիմի հիմնական դարպասապահը և շարունակում էր մնալ այդ դիրքում անգամ Կիրկլանդի ապաքինվելուց հետո։ 2006 թվականի հուլիսի 7-ին «Վեստ Բրոմի» մարզիչ Բրայան Ռոբսոնը հաստատեց, որ «Մանչեստեր Յունայթեդը» առաջարկով է հանդես եկել Կուշչակին 2 միլիոն ֆունտով գնելու մասին, սակայն այդ առաջարկը մերժվեց։ 2006 թվականի օգոստոսի 3-ին «Վոստ Բրոմը» նորից մերժեց «Յունայթեդի» առաջարկը, այս նագամ 2,5 միլիոնի չափով՝ պնդելով, որ տրասֆերից բացի ակումբում պետք է վարձակալության հիմունքներով մեկ տարի հանդես գա «Կարմիր Սատանաների» հարձակվող Ջուզեպպե Ռոսսին։
Մանչեսթեր Յունայթեդ
2006 թվականի օգոստոսի 10-ին Տոմաշ Կուշչակը միացավ «Մանչեստեր Յունայթեդին» մեկ տարվա վարձակալության պայմանով՝ հետագա մշտական պայմանագիր ստորագրելու իրավունքով, որը և կնքվեց 2007 թվականի հուլիսի 2-ին և որի համար «մանկունիանցիները» վճարեցին 1,25 միլիոն ֆունտ։ «Յունայթեդի» կազմում Կուշչակի դեբյուտը տեղի ունեցավ 2006 թվականի սեպտեմբերի 17-ին և չնայած պարտությանը նա շատ լավ տպավորություն թողեց իր խաղով՝ հետ մղելով Ժիլբերտո Սիլվայի խփած տասնմեկ մետրանոցը։ 2006/07 մրցաշրջանում Կուշչակը մասնակցեց 13 հանդիպումներում ու նվաճեցՊրեմիեր Լիգայի չեմպիոնի տիտղոսը, չնայած որ առաջնությունում անցկացրել էր ընդամենը 5 խաղ։ 2007/08-ում Տոմաշը նորից ապացուցեց, որ անհրաժեշտության դեպքում կարող է արժանի փոխարինել թիմի դարպասում Էդվին Վան դեր Սարին, ու 9 հանդիպում անցկացրեց Անգլիայի առաջնությունում՝ նորից նվաճելով երկրի չեմպիոնի տիտղոսը։ Որպես Մոսկվայում կայացած Չեմպիոնների Լիգայի եզրափակիչ խաղի պահեստային դարպասապահ Տոմաշը նաև դարձավ գլխավոր Եվրոպական մրցույթի ոսկե մեդալակիր։ 2008/09 մրցաշրջանում Կուշչակը «Յունայթդի» կազմում անցկացրեց 8 հանդիպում, իսկ 2008 թվականի սեպտեմբերի 8-ին երկարացրեց իր պայմանագիրն ակումբի հետ մինչև 2012 թվականը։
Ակումբային
Մանչեսթեր Յունայթեդ
Հետաքրքիր փաստեր
2006 թվականի մայիսի 30-ին, Կոլումբիայի հավաքականի դեմ խաղում կոլումբիացի դարպասապահ Լուիս Էնրիկե Մարտինեսը սեփական դարպասից գրավեց Կուշչակի պաշտպանած դարպասը։ Լուիսը մինչ օրս հպարտանում է իր այդ նվաճմամբ, քանի որ նա կարողացավ գրավել Անգլիայի առաջատար ակումբի ապագա ֆուտբոլիստի դարպասը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Մանչեսթեր Յունայթեդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրայթոն ընդ Հոուվ Ալբիոնի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վեստ Բրոմվիչ Ալբիոնի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բիրմինգհեմ Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Դիբրովա (գյուղ, Լյուբեշովի շրջան)
Դիբրովա (Діброва), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լյուբեշովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1946 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Դիբրովա գյուղում բնակվում էր 222 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1013 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 219,15 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լյուբեշովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1946 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բուշուկովո
Բուշուկովո (Бушуково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի բնակավայրեր
Մարչելգաշ
Մարչելգաշ (Марчелгаш, Марчалыг хас), աուլ Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Շիրինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի աուլներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Շիրինսկի շրջանի բնակավայրեր
Առաջին գիշեր (տոն)
Առաջին գիշեր (First Night), Նոր տարին դիմավորելու հյուսիսամերիկյան մշակութային սովորույթ, որը տևում է դեկտեմբերի 31-ի կեսօրից մինչև կեսգիշեր։
Առաջին գիշերը իրականում տեղի է ունենում անցնող տարվա վերջին գիշերը։ Տոնակատարությունները տեղի են ունենում կամ բաց օդում, կամ էլ եկեղեցում ու թատրոնում։ Ուղեկցվում են երաժշտությամբ, պարերով, հրավառությամբ, սառցե քանդակների և այլ ցուցահանդեսներով, հաճախ կազմակերպվում են շքահանդեսներ։
Տոնակատարությունը սկսել է 1976 թվականին, երբ Բոստոնում նկարիչների ոչ մեծ խումբ, Նոր տարի տոնելու ուրիշ ձև փնտրելով միջոցառում կազմակերպեց, որտեղ ալկոհոլային խմիչք օգտագործելը արգելված էր ։ Շուտով այդ տոնը սկսեցին տոնել մոտակա համայնքները ևս։ Իսկ 1990-ականներին Բոստոնում այդ տոնին սկսեցին մասնակցել 1000–ից ավել արվեստագետներ ։, 2006 թվականին տոնակատարությանը մասնակցել է միլիոնից ավելի մարդ ։
Բոստոնի մի քանի հեռուստաալիքներ հեռարձակում են տոնակատարության վերջի մասը, ներառյալ ժամանակի հետհաշվարկն ու հրավառությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տոներ Կատեգորիա:Ամանոր
Լա Լիգա 2019-20
2019–20 Լա Լիգայի մրցաշրջանը, որը հայտնի է նաև որպես Լա Լիգա Սանտանդեր՝  «Սանտանդերի» հովանավոր լինելու հետ կապված, հիմնադրման պահից ի վեր 89-րդն էր։
Մրցաշրջանի ավարտին «Ռեալը» նվաճեց Լա Լիգայի տիտղոսը ռեկորդային 34-րդ անգամ։ Նախորդ մրցաշրջանը երկրորդ անգամ անընդմեջ հաղթել էր «Բարսելոնան», 26-րդ անգամ նվաճելով «Լա Լիգա»-ի հաղթողի տիտղոսը։ Օսասունան, Գրանադան և Մալյորկան որպես 2018–19թթ Սեգունդայի առաջին երեք հորիզոնական գրաված թիմեր, տեղափոխվեցին Լա Լիգա։ Նրանք փոխարինեցին Ռայո Վալեկանոյին, Հուեսկային և Ժիրոնային, ովքեր 2019–20 թվականների  մրցաշրջանը կանցկացնեն Սեգունդայում։
Հուլիսի 16-ին նախավերջին տուրում «Ռեալը» ռեկորդային 34-րդ անգամ նվաճեց լիգան՝ 2-1 հաշվով  հաղթելով «Վիլյառեալին» ։
Մրցաշարին նախորդող հատված
Ընդհանուր 20 թիմեր են վիճարկում լիգայի հաղթողի տիտղոսը,որից 17-ը 2018–19 Լա Լիգայի մրցաշրջանից, իսկ երեքը՝ 2018–19 Սեգունդայի մրցաշարից։ Վերջինս ներառում էր Սեգունդայի առաջին 2 հորիզոնական զբաղեցրած թիմերին և փլեյ-օֆֆի հաղթողին։
Առաջին թիմը, որը տեղափոխվեց Լա Լիգայից, Ռայո Վալեկանոն էր։ Նրանց տեղափոխումը հաստատվեց 2019-ի մայիսի 5-ին, այն բանից հետո, երբ «Վալյադոլիդը» 1։ 0 հաշվով հաղթեց «Աթլետիկ Բիլբաոյին» ։ Տեղափոխված երկրորդ թիմը Հուեսկան էր, որը նույնպես տեղափոխվեց 2019-ի մայիսի 5-ին «Վալենսիայի» նկատմամբ 2։ 6 հաշվով տնային պարտությունից հետո ։ Երրորդ և վերջին հեռացված ակումբը «Ժիրոնան» էր, ով եզրափակեց իր երկամյա ներկայությունը Լա Լիգայում՝ 2019 թվականի մայիսի 18-ին արտագնա խաղում 1−2 հաշվով «Ալավեսին» պարտվելով ։
Մրցաշարային աղյուսակ
Դասակարգման կանոններ. 1) Միավորներ; 2) Իրար մեջ անցկացրած խաղերի արդյունք; 3) Իրար դարպասը խփած գոլեր; 4) Խփած-բացթողած գոլերի տարբերություն; 5) Խփած գոլեր; 6) Արդար խաղի միավորներ (Իրար մեջ անցկացրած խաղերի արդյունքը դիտարկվում է, երբ մրցաշրջանի բոլոր խաղերն անցկացվել են)։
(Չ) Չեմպիոն; (Ո) Որակազրկված.
Զամորայի գավաթը
«Զամորայի» գավաթը «Marca» թերթը շնորհում է ամենացածր գոլ-խաղ հարաբերակցությամբ դարպասապահին ։ Գավաթը նվաճելու իրավունք ունենալու համար դարպասապահը պետք է անցկացնի առնվազն 28 խաղ՝ 60 կամ ավելի րոպե տևողությամբ։
Հեթ տրիկ
4 – Խաղացողը խփել է 4 գոլ.
Խաղի գնդակը
2019-ի ապրիլի 15-ին Պուման հայտարարեց Լա Լիգայի հետ իրենց պաշտոնական գործընկերության մասին՝ ըստ որի նրանք են պատրաստելու Լիգա դե պրոֆեսիոնալ Ֆուտբոլի(LFP) խաղերի պաշտոնական գնդակը ։ Սրանով ավարտվեց Nike-ի հետ Լա Լիգայի 23-ամյա գործընկերությունը ։
Միջին հաճախումներ
Փակ դռների ներքո անցկացված խաղերը չեն ընդգրկվում աղյուսակում Ըստ մինչ 8 մարտի 2020թ անցկացված խաղերի
Նշումներ:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2019 ֆուտբոլում Կատեգորիա:Լա Լիգայի մրցաշրջաններ
Ատլասյան վամպիր
Ատլասյան վամպիրը, անվանում տրվել է 1932 թ. Շվեդիայի մայրաքաղաք Ստոկհոլմում այսպես կոչված «վամպիրական սպանությունն» կատարած անհայտ մարդասպանին։
Սպանության նկարագրությունը
1932 թ. մայիսի 4-ին գտնվել է 32 ամյա մարմնավաճառ Լիլի Լինդսթրոմի մարմինը Սենթ Էրիքսփլեն 11 հասցեում (ներկայում՝ Ստոկհոլմի Ատլաս շրջան) գտնվող իր փոքրիկ բնակարանում։ Կնոջ կմախքը կոտրված էր ծանր առարակայի երեք հարվածից։ Հանցագործը ունեցվածքին ձեռք չէր տվել։ Մեծ քանակությամբ արյան հետքերի քննությունից եզրակացվել է, որ հանցագործը խմել է իր զոհի արյունը։ Մատնահետքեր չեն գտնվել։ Միակ վկան, Լիլիի ընկերուհի և հարևանուհի Մինին քննիչներին պատմել է, որ սպանության օրը ժամը 19:15-ի շրջակայքում Լիլիի բնակարան է զանգահարել մի տղամարդ և ասել, որ ուզում է այցելել նրան։ Լիլին համաձայնվել է, իսկ Մինին վերադարձել է իր բնակարանը, որը գտնվում էր մի հարկ ներքև։ Մի որոշ ժամանակ անց Լիլին եկել է Միմիյի մոտ և պահպանակ խնդրել։ Հարևանուհին այլևս նրան չէր տեսել։ Գործը փակվել է 1954 թ.։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Չբացահայտված սպանություններ Կատեգորիա:Վամպիրներ
Իոտապա (Մար Արտավազդի դուստր)
Կենսագրություն
Իոտոպան ուներ մեդական (մարական), հայկական և հունական ծագումնաբանություն։ Ծնվել է մ․թ․ա․ 43 թվականին Ատրպատականի թագավորական ընտանիքում։ Նրա հայրը մարերի թագավոր Արտավազդ Ա Մեդացին (Մար Արտավազդ), իսկ մայրը՝ Կոմմագենեի արքայադուստր Աթենայիսը ։ Մ․թ․ա․ 33 թվականին Իոտապան ամուսնանում է իր հեռավոր ազգականի՝ Պտղոմեոսյան Եգիպտոսի թագուհի Կլեոպատրա Ֆիլոպատորի և Հռոմեական հանրապետության եռապետ Մարկոս Անտոնիոսի միջնեկ որդու՝ Ալեքսանդրոս Հելիոսի հետ։ Դեռևս մ․թ․ա․ 35 թվականին Մար Արտավազդը հանդես էր եկել Պարթևստանի դեմ դաշինք կազմելու նախաձեռնությամբ և ակնկալում էր հռոմեական լեգեոնների զորակցությունը։ Հռոմին ևս շահեկան էր Ատրպատականի հետ դաշինքի կնքումը։ Երկու երկրների միջև բարեկամական հարաբերությունները երաշխավորելու համար Արտավազդ Ա Մեդացին իր դստերը՝ Իոտոպային, տալիս է կնության Կլեոպատրայի և Անտոնիոսի որդուն՝ Ալեքսանդրոս Հելիոսին։
Մ․թ․ա․ 33 թվականին Անտոնիոսը Արաքս գետի ափին հանդիպում է իր դաշնակից Արտավազդ Մեդացուն։ Հանդիպման ընթացքում կողմերի միջև պայմանավորվածություն է ձեռք բերվում համաձայն որի, հռոմեական լեգեոնները պետք է զորակցեին Արտավազդ Ա-ին՝ պարթևական արշավանքի ընթացքում, իսկ մարերը՝ Գայոս Օկտավիանոսի փոխարեն ճանաչեին Մարկոս Անտոնիոսի միանձնյա կառավարման իրավունքները Հռոմեական հանրապետությունում։ Արդյունքում՝ Ատրպատականին հաջողվում է հաջող պայքար մղել Պարթևստանի դեմ և որոշակի տարածքներ ձեռք բերել Մեծ Հայքի թագավորությունից։ Ակցիումի ճակատամարտի նախօրեին Անտոնիոսը ետ է կանչում Ատրպատականում կենտրոնացած հռոմեական լեգեոններին։ Արդյունքում՝ մ․թ․ա․ 30 թվականին պարթևների արքա Հրահատ Դ-ի զորակցությամբ Մար Արտավազդի տիրակալություն են ներխուժում Արտաշես Բ-ի գլխավորած Մեծ Հայքի թագավորության ուժերը ։ Մարական զորքերը ջախջախիչ պարտություն են կրում, որի հետևանքով Արտավազդ Մեդացին ստիպված է լինում թողնել սեփական երկիրն ու քաղաքական ապաստան խնդրել «Կրտսեր Կեսարից»՝ Գայոս Օկտավիանոսից։ Ատրպատականի թագավորության տարածքը միացվում է Մեծ Հայքին։ Մ․թ․ա․ 30 թվականին Իոտապան հեռանում է Ալեքսանդրիայից՝ խզելով Ալեքսանդրոս Հելիոսի հետ կնքված ամուսնական դաշինքը։ Հաջորդիվ Եգիպտոսը գրավվում է Օկտավիանոսի բանակի կողմից և վերածվում հռոմեական պրովինցիայի։ Հընթացս Իոտապայի հայրը՝ Մար Արտավազդը, հաստատվում է Օկտավիանոսի արքունիքում, իսկ վերջինս մեդացի թագավորին «ընդունում է բարյացակամորեն»։ Օկտավիանոսի բարեխղճության շնորհիվ Կլեոպատրայի արքունիքից ետ է վերադարձվում Իոտապան, իսկ Արտավազդը ճանաչվում է Փոքր Հայքի թագավոր ։
Նույն տարում Իոտապան ամուսնանում է իր մոր զարմիկի՝ Կոմմագենեի թագավոր Միհրդատ Գ-ի հետ։ Նրանց ամուսնական կապի արդյունքում ծնվում է Կոմմագենեի հաջորդ թագավոր Անտիոքոս Գ Եպիֆանոսը, Իոտապա Կրտսերը, Ակա Բ թագուհին և Էմեսայի ապագա թագուհի Իոտապան    ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ թագուհիներ Կատեգորիա:Պտղոմեոսների դինաստիա
Բուբակար Կամարա
Բուբակար Կամարա (Boubacar Kamara, ), ֆրանսիացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Օլիմպիկ Մարսելի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական պաշտպանի դիրքում ։
Օլիմպիկ Մարսել
Կամարան Օլիմպիկ Մարսելի ակադեմիայի սան է ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2016 թվականի դեկտեմբերի 13-ին՝ թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Ֆրանսիայի լիգայի գավաթի Սոշոյի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը եվրոպական առաջնություններում անցկացրեց 2017 թվականի սեպտեմբերի 14-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի խմբային փուլի Կոնյասպորի դեմ խաղում ։ Իր դեբյուտը Լիգա 1-ում նշեց հոկտեմբերի 29-ին՝ փոխարինելով Պատրիս Էվրային Լիլի դեմ խաղում ։ Նոյեմբերի 2-ին Կամարան հեռացվեց խաղադաշտից Եվրոպայի Լիգայի Վիտորիա Գիմարայնշի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 87-րդ րոպեին ։ 2017-18 մրցաշրջանում ֆրանսիացին անցկացրեց 14 հանդիպում՝ դառնալով 1 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
Միջազգային կարիերա
Կամարան ներկայացրել է Ֆրանսիան տարբեր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ 2016 թվականին նա մինչև 17 տարեկանների հավաքականի կազմում մասնակցեց Եվրոպայի առաջնությանը՝ անցկացնելով 2 հանդիպում, սակայն Ֆրանսիան դուրս մնաց խմբային փուլից՝ զբաղեցնելով վերջին հորիզոնականը իր խմբում ։ 2018 թվականի հուլիսին Կամարան մասնակցեց Եվրոպայի Մ19 առաջնությանը՝ խաղադաշտ դուրս գալով բոլոր 4 հանդիպումներում ։ Ֆրանսիան հասավ մրցաշարի կիսաեզրափակիչ, որտեղ 2-0 հաշվով պարտվեց Իտալիային ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Օլիմպիկ Մարսելի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ
Սերգեևկա (գյուղ, Լոզովայայի շրջան)
Սերգեևկա (Сергіївка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Լոզովայայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1914 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Լոզովայայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1914 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
2016 թ. WWE դրաֆթ
2016 թվականի WWE դրաֆթը տեղի է ունեցել 2016 թվականի հուլիսի 19-ին՝ «WWE» պրոֆեսիոնալ ըմբշամարտի (ռեստլինգ) կազմակերպության կողմից՝ դառնալով ընդհանուր առմամբ 10-րդը կազմակերպության պատմության մեջ և 1-ինը 2011 թվականից ի վեր։ Անցկացվել է առաջին անգամ ուղիղ եթերով հեռարձակված «SmackDown» հեռուստաշոուին զուգահեռ։ Միացյալ Նահանգների տարածքում ցուցադրվել է «USA Network» հեռուստաալիքով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:WWE
Այիա Վարվարա (այլ կիրառումներ)
Այիա Վարվարա, կարող է վերաբերել՝
Շոտլանդիայի անկախության շարժում
Շոտլանդիայի անկախության շարժում, Շոտլանդիայի անկախություն, Շոտլանդիայի սեպարատիզմ, Շոտլանդիայի սեցեսիա (Scottish independence; Neo-eisimeileachd na h-Alba, Scots unthirldom), որոշ քաղաքական և հասարակական շարժումների քաղաքական նպատակն է վերականգնել Շոտլանդիայի ինքնիշխանությունը և դուրս գալ Միացյալ Թագավորության կազմից։
Որպես կանոն, կախված այդ նպատակին ուղղված քաղաքական հայացքներից, կոչվում է կամ շոտլանդական անկախության վերականգնում և սեցեսիա, կամ շոտլանդական նացիոնալիզմ և սեպարատիզմ։
Շոտլանդիայի կառավարությունը Շոտլանդիայի անկախության հանրաքվե է անցկացրել 2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ին՝ նպատակ ունենալով նրա հաջողության դեպքում անկախություն հռչակել 2016 թվականի մարտի 24-ին։ Այդ նպատակով Շոտլանդիայի կառավարությունը կազմել է անկախության նախապատրաստման և անցնելու միջոցառումների մանրամասն պլան ։ Սակայն հանրաքվեում Շոտլանդիայի ընտրողների մեծամասնությունը (բոլոր ընտրողների 55 տոկոսը և բնակչության 37 տոկոսը) դեմ է քվեարկել իր երկրի անկախության կարգավիճակին և Անգլիայի հետ 300-ամյա տնտեսաքաղաքական միության ավարտին։ 2016 թվականի հունիսի 23-ին Եվրամիությունից դուրս գալու շուրջ հանրաքվեից հետո Շոտլանդիայի առաջին նախարար Նիկոլա Սթերջենը հայտարարել է, որ արտաքին հանգամանքների զգալի փոփոխության պատճառով (Շոտլանդիայի բնակչությունը քվեարկել է 62 տոկոսը՝ դեմ և 38 տոկոսը՝ կողմ ԵՄ-ից դուրս գալուն) անկախության նոր հանրաքվեի անցկացումը «շատ հավանական է» և, որ Շոտլանդիայի կառավարությունը կսկսի նախապատրաստել անհրաժեշտ օրենսդրական բազա անկախության մասին նոր հանրաքվե անցկացնելու համար՝ Շոտլանդիայի կողմից ԵՄ-ին անդամակցության պահպանման նպատակով ։ Գլազգոյում 2016 թվականի հոկտեմբերի 15-ին կայացած Շոտլանդիայի ազգային կուսակցության հերթական համագումարի փակման ժամանակ Նիկոլա Սթերջենը հայտարարել է, որ Շոտլանդիայի կառավարությունը կսկսի նախապատրաստվել Մեծ Բրիտանիայից անկախության կրկնակի հանրաքվեի անցկացմանը, եթե բրիտանացի առաջնորդները շարունակեն Եվրամիությունից դուրս գալու ընթացակարգը ։
Պատմություն
Շոտլանդիան անկախ պետություն է եղել 843-ից մինչև 1707 թվականը։ Գեորգ IV թագավորի այցը Շոտլանդիա 1822 թվականին (իշխող միապետի առաջին այցը 1650 թվականից), մի կողմից, որոշ կայունացում բերեց Շոտլանդիայում, մյուս կողմից, անկախության կողմնակիցներին ոգեշնչեց Շոտլանդիայի կառավարության ստեղծման համար ։
19-րդ դարի կեսերին Շոտլանդիայում ավելի ու ավելի հստակ էր արտահայտվում իր ինքնակառավարվող կառավարության ստեղծման մասին։ Առաջին անգամ շոտլանդական վեհաժողովի ինքնուրույնության հարցը բարձրացվել է 1853 թվականին, սակայն ըմբռնումը գտել է, որքան էլ տարօրինակ է, միայն պահպանողական շրջանակներում, որտեղ նկատել են, որ Իռլանդիան ավելի շատ ինքնավարություն է ստացել, քան Շոտլանդիան։ 1885 թվականին վերականգնվել է Շոտլանդիայի գործերի նախարարությունը և Մեծ Բրիտանիայի կառավարությանն առընթեր Շոտլանդիայի գործերի քարտուղարի պաշտոնը ։
20-րդ դարի սկզբին Շոտլանդիայի անկախության շարժումն ավելի ու ավելի ուժ էր հավաքում։ 1900 թվականին Մլադոշոտլանդցիների քաղաքական շարժման լեյբորիստների կուսակցությունից կազմավորվելուց հետո (և դրանց թվից մոտ 30 խորհրդարանականների ընտրվելը Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարան 1914 թվականին), Շոտլանդիայի Հոմրուլի մասին օրենսդրությունը հաջողությամբ ներկայացվել է 1913 թվականին կայացած խորհրդարանական լսումներին և 1914 թվականի մայիսին արդեն հասցրել է երկու ընթերցում անցնել, սակայն դրա հետագա քննարկումը հետաձգվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելու պատճառով ։ 1921 թվականին կազմավորվեց Շոտլանդիայի ազգային լիգան։ Սկզբում նա չէր աջակցում Շոտլանդիայի լիակատար անկախությանը, այլ միայն ձգտում էր ընդլայնել նրա ինքնակառավարումը։ Այդ ժամանակ լիարժեք անկախությունը քիչ հավանական էր համարվում ։
1970-ական թվականներ
Շոտլանդիայի Արևելյան ափի մոտ Հյուսիսային ծովում հանքավայրերի բացումը ակտիվացրել է Շոտլանդիայի լիակատար ինքնիշխանության շուրջ բանավեճը։ Շոտլանդիայի ազգային կուսակցությունը գործարկել է «Աա շոտլանդական նավթն է» ծրագիրը՝ համարելով, որ նավթի հանքավայրերի բացումը կարող է ծառայել Շոտլանդիայի անկախությանը, և նավթի դիմաց ստացված միջոցները կարող են օգուտ քաղել մեկ Շոտլանդիայից, այլ ոչ թե ամբողջ Միացյալ Թագավորությունից ։
1979 թվականին տեղի է ունեցել դէվոլուցիայի մասին առաջին հանրաքվեն՝ Շոտլանդիայում հատուկ օրենսդիր մարմնի ստեղծումը, սակայն պետական իշխանության նոր մարմնի լիազորությունները լրջորեն սահմանափակվել են։ Շոտլանդական վեհաժողովի ստեղծման օգտին քվեարկել է ընտրողների 51,62 %-ը, դեմ՝ 48,38% ։ Չնայած հաղթանակին՝ Մեծ Բրիտանիայի Լեյբորիստական կառավարությունը հրաժարվել է ճանաչել հանրաքվեի արդյունքները՝ համարելով, որ նման փոքր գերակշռությունը չի արտացոլում Շոտլանդիայի բնակիչների կարծիքի ամբողջականությունը։ Բացի այդ, հանրաքվեի պայմանների համաձայն՝ խորհրդարանի ստեղծման համար անհրաժեշտ էին Շոտլանդիայի բնակիչների 40 տոկոսի ձայները, ընդհանուր առմամբ 63,6 տոկոս մասնակցության դեպքում, պարզվել է, որ միայն 32,9 տոկոսն է քվեարկել «այո»։ Շոտլանդական ասամբլեայի ստեղծման հարցում կառավարության մերժումը հանգեցրել է քաղաքական ճգնաժամի, Շոտլանդիայի պատգամավորների մի մասը անվստահության քվե է հայտնել Մեծ Բրիտանիայի կառավարությանը։ Արդյունքում կառավարությունը պաշտոնանկ արվեց, 1979 թվականի մայիսյան ընտրություններում վստահ հաղթանակ տարավ Պահպանողական կուսակցությունը՝ Մարգարետ Թեթչերի գլխավորությամբ։ Շոտլանդիայի խորհրդարանի ստեղծման հարցը հետաձգվել է 20 տարով ։
Լիազորությունների փոխանցում
1979 թվականի հանրաքվեի տապալումը սկզբում չբերեց շոտլանդացի անկախության կողմնակիցների քաղաքական ուժերի կոնսոլիդացմանը։ Շոտլանդացի քաղաքական գործիչների հայացքները լրջորեն տարբերվել են։ Մի մասը շարունակում էր հանդես գալ Շոտլանդիայի լիակատար անկախության օգտին, չափավոր ազգայնականները պահանջում էին մասնակի ինքնիշխանություն։
1988 թվականին Շոտլանդիայում ստեղծվեց Շոտլանդիայի Սահմանադրական կոնվենցիան, որը միավորում էր տարբեր կուսակցությունների, հասարակական շարժումների և եկեղեցիների ներկայացուցիչներին։ 1989 թվականին Շոտլանդիայի Սահմանադրական կոնվենցիան հայտարարություն ընդունեց Շոտլանդիայի լիակատար անկախության մասին, այդ փաստաթուղթը ոչ մի իրավաբանական ուժ չուներ, բայց կարողացավ համախմբել անկախության բազմաթիվ կողմնակիցներին, ինչը, ի վերջո, հանգեցրեց 1998 թվականի ընտրություններին։
Շոտլանդիայի խորհրդարանի ստեղծման դեմ ավանդաբար հանդես է եկել Պահպանողական կուսակցությունը, կուսակցության ներկայացուցիչները կարծում էին, որ Շոտլանդիայի խորհրդարանի ստեղծումը կարող է հանգեցնել Շոտլանդիայի լիակատար ինքնիշխանության։ 1997 թվականի համընդհանուր ընտրություններում Պահպանողական կուսակցությունը՝ Ջոն Մեյջորի գլխավորությամբ, պարտվել է լեյբորիստների ընտրություններում։ Ընտրություններից հետո լեյբորիստ Դոնալդ Դյուարը՝ Շոտլանդիայի հարցերով քարտուղարը, հայտարարել է Շոտլանդիայի խորհրդարանի ստեղծման մասին նոր հանրաքվեի անցկացման հնարավորության մասին։
1997 թվականի սեպտեմբերին կայացած դէվոլուցիայի վերաբերյալ երկրորդ հանրաքվեում քվեարկածների 74,3 տոկոսը (ընտրողների ընդհանուր թվի 44,87 տոկոսը) արտահայտվել է Շոտլանդիայի խորհրդարանի ստեղծման օգտին։ 1998 թվականին Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարանն ընդունեց 1998 թվականի Շոտլանդիայի մասին ակտը, որի համաձայն Շոտլանդիայում ստեղծվում էին սեփական խորհրդարանը և նախարարների կաբինետի անալոգը ։
Շոտլանդիայի խորհրդարանը միապալատ օրենսդիր մարմին է, որը բաղկացած է 129 պատգամավորից, որոնցից 73-ը մեծամասնական ընտրակարգով ընտրվում են տարբեր ընտրատարածքներից, իսկ 56-ը ընտրվում են հատուկ լրացուցիչ (խառը) համակարգով։ Խորհրդարանի ևս մեկ անդամ իր հրամանագրով թագուհուն նշանակում է պատգամավորների ներկայացմամբ։ Խորհրդարանի նշանակվող անդամը հաղթող կուսակցության առաջնորդն է և դառնում է Շոտլանդիայի վարչակազմի ղեկավար ։
Շոտլանդիայի վարչակազմի առաջին ղեկավարը շոտլանդացի լեյբորիստների առաջնորդ Դոնալդ Դյուարն է։  Շոտլանդիայի ազգային կուսակցությունն առաջին ընտրություններում ընդդիմադիր կուսակցություն է դարձել ։
Հետագա դէվոլյուցիա
Սեպտեմբերի 16-ին Դևիդ Քեմերոնը Էդ Միլիբենդի և Նիկ Քլեգի հետ ստորագրել է, այսպես կոչված, հանդիսավոր երդում՝ փաստաթուղթ, որը հրապարակվել է շոտլանդական մամուլում, Շոտլանդիային կոչ անելով չքվեարկել անկախության օգտին՝ դէվոլուցիոն գործընթացի շրջանակներում Շոտլանդիայի կառավարության և խորհրդարանի լիազորությունների հետագա ընդլայնման խոստման դիմաց ։ Փաստաթղթի առաջին մասում խոստումներ կային Շոտլանդիայի խորհրդարանին նոր լայն լիազորություններ տրամադրելու մասին, երկրորդ մասում՝ ռեսուրսների հավասար բաշխման առաջարկ, երրորդ մասում՝ թեզիս այն մասին, որ պետական առողջապահական համակարգի ֆինանսավորման կարգի մասին վերջնական որոշումը կախված կլինի Շոտլանդիայի կառավարությունից՝ Բառնետի բանաձևի պահպանման շնորհիվ։ Սեպտեմբերի 19-ի իր պաշտոնական ելույթում Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ Դևիդ Քեմերոնը խնդիր է դրել կառավարել Շոտլանդիայի դէվոլուցիայի գործընթացը հարկման, բյուջետային քաղաքականության և սոցապահովման բնագավառում՝ Ռոբերտ Սմիթի, լորդ Քելվինի մոտ, որը նախկինում եղել է BBC-ի կառավարիչների խորհրդի անդամ։ Քեմերոնի խոսքով՝ Շոտլանդիայի ինքնավարության ամրապնդման մասին օրինագիծը պետք է պատրաստ լիներ 2015 թվականի հունվարին՝ Մեծ Բրիտանիայի նախկին վարչապետ Գորդոն Բրաունի ծրագրին համապատասխան։ Օրինագծի ակնկալվող հրապարակումը նվիրված էր հունվարի 25-ին Շոտլանդիայի ազգային բանաստեղծ Ռոբերտ Բերնսի ծննդյան օրվան ։
Սակայն, հանրաքվեի անցկացումից մեկ ամիս անց՝ հոկտեմբերի 14-ին, Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարանի համայնքների պալատում հանդիսավոր երդման շրջանակներում հետագա դավանանքի վերաբերյալ հատուկ լսումների ժամանակ Շոտլանդիայի խորհրդարանի պատգամավոր Պիտեր Ուիշարտի, բրիտանացի այլ խորհրդարանականների հարցին պատասխանելիս ևս մեկ անգամ ընդգծվել է, որ ինչպես և նախկինում, երդումը խորհրդարանի կողմից հավանության չի արժանացել, ուստի իրավական ուժ չունի ։ Այսպես, մասնավորապես, Պահպանողականների կուսակցությունից պալատի պատգամավոր Քրիստոֆեր Չոուպը հայտարարել է, որ ... կարող է վարչապետը և հանդիսավոր երդում է տվել շոտլանդացի ժողովրդին մեծ լիազորություններ տրամադրելու մասին, եթե նրանք հանրաքվեում ոչ քվեարկեն, սակայն այդ խորհրդարանը ոչ մի նման երդում, ոչ մի նման բան չի տվել ։ Նշվում է նաև, որ խորհրդարանական լսումներին տվյալ երդման ստորագրողներից ոչ մեկը չի ներկայացել, իսկ պալատում Շոտլանդիայի դէվոլուցիայի հարցի վերաբերյալ լսումներն անցել են բրիտանացի խորհրդարանականների նվազագույն ներկայությամբ, ընդ որում, ժամանակի մեծ մասը ծախսվել է Անգլիայի համար այսպես կոչված Լոտյան հարցի հետագա լուծման համար դէվոլուցիայի պլանների քննարկման համար (տես՝ 1998 թվականի Շոտլանդիայի մասին ակտը)՝ անգլիական օրենսդրական հարցերի իրավասության փոխանցման միջոցով անգլիացի խորհրդարանականների բացառիկ իրավասությանը (''կրճ. անգլ. — ''EVEL («English votes for English Laws»)) ։
Մեծ Բրիտանիայի Գերագույն դատարանի՝ 2017 թվականի հունվարի 24-ի՝ ԵՄ-ից դուրս գալու մասին 50-րդ հոդվածի նախաձեռնման հարցում կառավարության իրավասության հարցի վերաբերյալ որոշումից հետո Շոտլանդիայում հետագա դէվոլուցիայի ընթացքն ու օրինականությունը կասկածի տակ են դրվել, քանի որ, օրինակ, Շոտլանդիայի խորհրդարանի իրավունքի մասով վիճարկել ԵՄ-ից դուրս գալու Մեծ Բրիտանիայի որոշումը, որպես պատվիրակված լիազորությունների իրավասության կոպիտ միջամտություն (մարդու իրավունքների Եվրոպական Միության Խարտիան հիմնարար փաստաթուղթ Է Շոտլանդիայի խորհրդարանի և կառավարության աշխատանքում), դատարանը ևս մեկ անգամ ընդգծել է , որ սահմանադրական կոնվենցիաները, որոնք կառավարում են տարաբնույթ ներակառավարական հարաբերությունները, դուրս են մնում իրավական դաշտից և, հետևաբար, իրավական ուժ չունեն Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարանի և Միացյալ թագավորության անդամ երկրների առանձին վարչակազմերի լիազորությունների սահմանազատման հարցերում ։ Իր պատասխան հայտարարության մեջ Շոտլանդիայի առաջին նախարար Նոքոլա Սթերջենը նշել է, որ այդ որոշումը խախտում է Շոտլանդիայի խորհրդարանին երաշխավորված լիազորությունների փոխանցման նախորդ բոլոր փորձերը և կասկածի տակ է դնում Շոտլանդիայի վերաբերյալ 2016 թվականի ակտի որոշ դրույթների օրինականությունը, ինչպես նաև բարձրացնում է Մեծ Բրիտանիայի կազմից դուրս գալու հարցը ։
2018 թվականի մարտի 22-ին Շոտլանդիայի խորհրդարանը ձայների մեծամասնությամբ ընդունեց ԵՄ-ից Մեծ Բրիտանիայի դուրս գալու վերաբերյալ Շոտլանդիայի իրավահաջորդության մասին (UK Withdrawal from the European Union (Legal Continuity) (Scotland) bill) 2018 օրինագիծը, որը նախատեսում է Շոտլանդիայի մասին 1998 թվականի ակտի համաձայն Շոտլանդիայի խորհրդարանին պատվիրակված լիազորությունների փոխանցումը իրավական և վարչական կարգավորման բոլոր 111 ոլորտներով, որոնք նախկինում գտնվում էին ԵՄ-ի տնօրինության տակ, այն դեպքում, եթե Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարանը չեղարկի 11-րդ հոդվածի դրույթները, ԵՄ-ից դուրս գալու մասին օրինագիծը, որոնք վերադարձնում են ԵՄ-ի ողջ իրավական բազան, որը վերապահված է Շոտլանդիայի և Ուելսի խորհրդարանների լիազորություններին, Մեծ  Բրիտանիայի կառավարության բացառիկ իրավազորության ներքո ։ ԵՄ-ի իրավահաջորդության մասին շոտլանդական օրինագիծը նույնպես գործողության մեջ է թողել Շոտլանդիայի տարածքում մարդու իրավունքների վերաբերյալ ԵՄ խարտիան (որպես 1998 թվականի Շոտլանդիայի հիմնարար սահմանադրական իրավական նորմը՝ Շոտլանդիայի մասին ակտին համապատասխան), մինչդեռ ԵՄ-ից դուրս գալու մասին Բրիտանական օրինագիծը նախատեսում էր այն չեղարկել Մեծ Բրիտանիայի տարածքում։
2018 թվականի դեկտեմբերին Մեծ Բրիտանիայի Գերագույն դատարանը վճռել էր, որ չնայած շոտլանդական տվյալ օրինագիծը համապատասխանում էր իշխանության դավանանքի օրինական պարամետրերին, դրա հիմնական դրույթները ջնջվել էին ավելի ուշ (2018 թվականի հունիսին) Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարանի կողմից ընդունված՝ Եվրամիությունից դուրս գալու մասին ակտով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շոտլանդիայի քաղաքականություն Կատեգորիա:Անջատողականություն ըստ երկրի Կատեգորիա:Ազգայնականություն ըստ մայրցամաքի
Փորագրություն (այլ կիրառումներ)
Հեղինակային օֆորտը առանձնանում էր գծերի մեղմությամբ, հոսունությամբ, լույսի խաղի նրբությամբ։ Օֆորտով և հատիչով են կատարված Ու․ Հոգարտի երգիծական թերթերը, Ջ․ Բ․ Պիրանեզիի ճարտարապետական հոյակապ կոմպոզիցիաները։ 18-19-րդ դարերի սկզբին Ռուսաստանում փորագրության գրեթե բոլոր տեխնիկաներով տարբեր ժանրերում ստեղծագործել են բազմաթիվ վարպետներ։ 17-18-րդ դարերում ծածկել է ճապոնական փայտագրությունը։ 19-րդ դարի սահմանագծին Ֆ․ Գոյան աքվատինտա-օֆորտների իր նկարաշարերում բացահայտել է փորագրության նոր ուղիներ՝ միավորելով քաղաքական երգիծանքն ու գրեթե փաստական ճշգրտությունը սուբյեկտիվ արտահայտչականության, ողբերգական գրոտեսկի ու անզուսպ երևակայության հետ։ Կենսական համոզչականության ու ֆանտաստիկայի զուգորդումը ներհատուկ է նաև Ու․ Բլեյկի՝ պղնձի վրա ուռուցիկ փորագրությանը։ 19-րդ դարում գերակշռել է վերատպության այսպես կոչված գլխանիստային փայտագրությունը։ Հեղինակային օֆորտի վերածննդի գործում նշանակալի է գեղանկարիչների դերը։ Օֆորտը հրապուրում էր իմպրեսիոնիստական պլենէրը և վայրկենական տպավորությունները հաղորդելու հնարավորությամբ։ 19-20-րդ դարերի սահմանագծում իրենց գործերում սոցիալական ու փիլիսոպայական բովանդակություն ներմուծեցին ինչպես սիմվոլիստները, այնպես էլ դեմոկրատ, ռեալիզմի ներկայացուցիչները։ Ընդհանրացվածությամբ նոր ուղիներ են նշել Պ․ Գոգենի փորագրանկարները։
Բառա դու Բուգրիս
Բառա դու Բուգրիս (Barra do Bugres), համայնք Բրազիլիայի Կենտրոնաարևմտյան տարածաշրջանում՝ Մատու-Գրոսու նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Մատու-Գրոսու նահանգի արևելյան մարզում։ Մտնում է Հարավ-արևմտյան նահանգի Մատու Գրոսու գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 32 479 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 7228,902 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 4,5 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1943 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մատու Գրոսու նահանգի բնակավայրեր
Ներքին Թարխոջա
Թարխոջա Ներքին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բասենի գավառակում ։ Գտնվում էր Հասանկալա քաղաքից 45 կմ հյուսիս-արևելք, Արաքսի վտակներից մեկի ափին, Թարխոջա Վերին գյուղից հյուսիս-արևմուտք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խորասանի շրջանի համայնքներ
(3295) Մուրակամի
(3295) Մուրակամի (Murakami), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1950 թվականի փետրվարի 17-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,69511 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0079 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3823 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1616,08 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,222761 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,82° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1950 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Իբիգավա
Իբիգավա (揖斐川町), Ճապոնիայի Գիֆու պրեֆեկտուրայի Իբի գավառում գտնվող ավան։ Ավանի մակերեսը կազմում է 803,68 կմ², բնակչությունը՝ 22 083 մարդ , բնակչության խտությունը՝ 27,48 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրական դիրք
Ավանը տեղակայված է Հոնսյու կղզու վրա՝ Տյուբու տարածաշրջանի Գիֆու պրեֆեկտուրայում։ Այս քաղաքի հետ սահմանակցում են Մոտոսու, Օնո, Մայբարա, Նագահամա քաղաքները և Իկեդա, Իկեդա, Մինամիետիձեն ավանները։
Սիմվոլիկա
Քաղաքը խորհրդանշող ծառ է համարվում Zelkova serrata-ն, ծաղիկ՝ Prunnus persica-ը ։
Մարչիխա
Մարչիխա (Марчиха), գյուղ Ռուսաստանի Նովոսիբիրսկի մարզի Կոլիվանսկի շրջանի կազմում։
Իբիգավա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի ավաններ
Մարչիխա
Բնակչությունը 1996 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 69 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովոսիբիրսկի մարզի Կոլիվանսկի շրջանի բնակավայրեր
Սելիշչե (գյուղ, Լեբեդինի շրջան)
Սելիշչե (Селище), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Լեբեդինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սելիշչե գյուղում բնակվում էր 113 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Լեբեդինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Լոռի բերդ (գյուղ)
Լոռի Բերդ, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Ստեփանավանի տարածաշրջանում՝ Ստեփանավան քաղաքից մոտ 1 կմ արևելք։ Գյուղը տեղակայված է Ձորագետի ձախ ափին՝ ծովի մակերևույթից 1375 մ բարձրության վրա։ Վարչական տարածքը կազմում է 408.4 հա, որից գյուղի բնակատեղը 36 հա ։ Հեռավորությունը Ստեփանավան քաղաքից 2 կմ։
Գյուղի մոտ են գտնվում պատմական Լոռի բերդի ավերակները և Լոռի բերդի կամուրջը (10-13-րդ դարեր)։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Լոռի Բերդի մշտական բնակչությունը կազմել է 405, առկա բնակչությունը` 386 մարդ, բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Կլիմա
Գյուղի աշխարհագրական դիրքը նախալեռնային է, կլիմայական պայմանները անբարենպաստ։ Տարվա եղանակներից անհամեմատ լավ է աշունը, ձմռանը երբեմն ձյուն չի գալիս, գարունը սովորաբար ուշացած է գալիս, հաճախակի քամիներով, իսկ ամառը տաք է, լինում են նաև կարկտահարություններ։
Գյուղն ունի առողջարար կլիմա։
Տնտեսություն
Գյուղում տնային տնտեսությունների թիվը կազմում է մոտ 135։ Հիմնականում զբաղվում են ցորենի, գարու, կարտոֆիլի և բանջարաբոստանային կուլտուրաների արտադրությամբ, անասնապահությամբ։ Գործում է քարարդյունահանող ձեռնարկություն։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղը շատ հարուստ է պատմամշակութային հուշարձաններով։ Գյուղում կա 26 խաչքար, գործում է 6 եկեղեցի, կա 17 դամբարան, 2 գերեզմանոց։ Գյուղի տարածքում կա Ք. ա. 2-րդ հազարամյակի բնակատեղի և դամբարանադաշտ։ Լոռի բերդ քաղաքատեղիում և շրջակայքում կան շատ արվարձաններ, ճանապարհներ, խանդակներ, պարիսպներ, քարայրներ, կացարաններ, կամուրջներ, աշտարակներ, ջրաղացներ, ջրատարներ, գաղտնուղիներ, մթերանոցներ, բաղնիքներ, մուտքեր, մատուռներ, բնակելի տուն և այլն։
Միջնաբերդի հարավային եզրին կա 11-րդ դարի մի պալատ։
Նորտրոպ Ֆրայ
Հերման Նորտրոպ Ֆրայ (Herman Northrop Frye, ), կանադացի բանասեր, առասպելաբանության, գրականության և լեզվի հետազոտող-տեսաբան։
Երիտասարդությունը և կրթությունը
Նորտրոպ Ֆրայը ծնվել է Շերբրուկում (Քվեբեկ), բայց մեծացել Մոնքթոնում (Նյու-Բրանսուիկ)։ Նա Հերման Էդվարդ Ֆրայի և Քեթրին Մոդ Հովարդի երրորդ երեխան էր ։ Նրա ամենամեծ եղբայրը՝ Հովարդը, մահանում է Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ ։ 1929 թ. Նորտրոպ Ֆրայը գնում է Տորոնտո, որպեսզի մասնակցի մուտքագրման (typing) ազգային մրցույթին ։ Նա սովորել է Տորոնտոյի համալսարանի Վիկտորիա քոլեջում, որտեղ և ստացել է բակալավրիատի աստիճան։ Այստեղ նա եղել է և Acta Victoriana գրական հանդեսի խմբագիրը ։ Նա միաժամանակ աստվածաբանություն է ուսանում Էմմանուել քոլեջում (որը, ինչպես Վիկտորիանա քոլեջը, Տորոնտոյի համալսարանի բաղկացուցիչներից մեկն էր)։
Ակադեմիական և ստեղծագործական կարիերան
Ն. Ֆրայը միջազգային ճանաչման հասավ իր առաջին իսկ գրքի՝ «Վախենալով համաչափությունից» (Fearful Symmetry) հրապարակմամբ (1947)։ Մինչ այդ Ուիլյամ Բլեյքի մարգարեական պոեզիան վատ էին հասկանում, ոմանք անգամ այն համարում էին զառանցանք։ Հակառակ նման ըմբռնման, Ն. Ֆրայը Ու. Բլեյքի պոեզիայի մեջ բացահայտեց փոխաբերությունների ողջ մի համակարգ, որը հիմնված էր Կորուսյալ Դրախտի և Սուրբ Գրքի վրա։ Ուիլյամ Բլեյքի պոեզիայի նրա հետազոտությունը մեծ ներդրում էր համաշխարհային գրականագիտության ոլորտում։ Բացի այդ՝ Ն. Ֆրայն ընդհանուր գծերով ներկայացրեց գրականություն հետազոտողների նորարարական կերպը, որը մեծ ազդեցություն է թողնում գրականագիտական հետազոտությունների վրա։ Նա մեծ ազդեցություն է թողել Հարոլդ Բլումի, Մարգրեթ Էթվուդի և այլոց վրա։
1974-1975 թվականներին Ն. Ֆրայը դասավանդել է Հարվրդի համալսարանում։
Ն. Ֆրայը երբեք չի ստացել գիտությունների թեկնածուի կոչում (Ph.D.)։
Ընտանեկան կյանք
Նա մահացել է 1991 թվականին և հողին հանձնվել Տորոնտոյում՝ Mount Pleasant գերեզմանոցում։
Հեղինակությունը և ազդեցություն
Նախ և առաջ մեծ ազդեցություն է թողել համաշխարհային մտքի վրա իր Քննադատության անատոմիա (Anatomy of Criticism: Four Essays, 1957) աշխատությամբ, որտեղ իբրև հետազոտական թեմա ընտրել էր գրականության, արվեստի և մշակույթի առասպելաբանական կամ արքետիպային մեկնաբանությունը։ Միմյանց է համադրել մարդաբանությունն ու հոգեբանությունը։ Զարգացրել է Կ. Գ. Յունգի գաղափարները։ Նրան իր անմիջական նախորդն էր համարում Հարոլդ Բլումը։ Ն. Ֆրայը ուժեղ ազդեցություն է ունեցել Մարգրեթ Էթվուդի արձակի և հրապարակախոսության վրա, ով նրա ուսանողուհին էր համալսարանում։
Ներդրումը գրականության տեսության բնագավառում
Ընդհանուր առմամբ, Ն. Ֆրայի աշխատություններն ավելի շատ հայտնի են Ֆրանսիայից դուրս, մանավորապես այն երկրներում, որտեղ առկա է Ռոլան Բարտի և Ժան Ժենեի ազդեցությունը (սակայն նա ինքը՝ Ն. Ֆրայը, մեծ ազդեցություն է թողել անգլա-սաքսոնական մտածողների վրա, ինչպես՝ Նելսոն Գուդմանի)։ Ն. Ֆրայի ուշագրավ հարցադրումներից էր «Իսկ եթե գրաքննադատությունը միաժամանակ և՛ գիտությո՞ւն է, և՛ արվե՞ստ»։
Ն. Ֆրայի տեսության հիմքում ընկած են հատկապես Արիստոտելի և Ջանբատիստո Վիկոյի տեսությունները։
Ծանոթագրություննե
Կատեգորիա:Կանադացի բանասերներ Կատեգորիա:Կանադացի գրողներ Կատեգորիա:Փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Մանկավարժներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Տորոնտոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կանադացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Բրիտանական ակադեմիայի թղթակից-անդամներ
Հիտլեր: Հրեշի վերելքը
«Հիտլեր։ Հրեշի վերելքը» («Հիտլեր։ Չարի ընդվզումը», Hitler: The Rise of Evil), Ադոլֆ Հիտլերի կյանքի մասին պատմող կանադական մինիսերիալ, որը բաղկացած է երկու սերիայից։ Ռեժիսորը Քրիստիան Դյուգեյն է։ Ֆիլմն արժանացել է Պրայմ թայմ «Էմմի» մրցանակի «Նկարիչ-բեմադրողի լավագույն աշխատանք» և «Լավագույն ձայնային մոնտաժ» անվանակարգերում ։
Սյուժե
Ֆիլմն սկսվում և ավարտվում է անգլիացի պահպանողական փիլիսոփա և քաղաքական գործիչ Էդմոնդ Բյորկի հետևյալ խոսքով, որն ուղղված էր Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունից հետո Ֆրանսիայում դեմոկրատական կարգեր հաստատելու դեմ.
Ֆիլմի սկզբում ցուցադրվում են մի քանի հատվածներ Ադոլֆ Հիտլերի կյանքից 1899-1907 թվականներին։ 10 տարեկանում Հիտլերը (Թոմաս Սանգստեր) իրեն շատ վեհ էր պահում և չէր լսում իր խիստ հորը՝ Ալոիսին (Յեն Հոգ), իսկ նրան սիրող մայրը՝ Կլարան (Ստոկարդ Չենինգ), հավատում էր, որ որդին ունի նկարչական ընդունակություններ, և աջակցում էր նրան։ Հայրը մահանում է սրտի կաթվածից, բայց Ադոլֆն անգամ չի տխրում։ Հոր մահից հետո 17-ամյա Հիտլերն (Սայմոն Սալիվան) իր փաստաթղթերը ներկայացնում է Վիեննայի արվեստի ակադեմիա, բայց մերժում է ստանում «տաղանդի պակասի» պատճառով։ Իմանալով մոր մահվան մասին՝ նա ընդմիշտ տեղափոխվում է Վիեննա, որտեղ շուտով նրա գումարը վերջանում է, և նա ստիպված գիշերում է փողոցներում։ Ավստրիայում այդ ժամանակ ծաղկում էր հակասեմականությունը, ինչը Հիտլերին օգնում է գտնել իր անհաջողությունների պատճառ հանդիսացողներին։
1914 թվականին արդեն չափահաս Հիտլերին (Ռոբերտ Կարլայլ) զորակոչում են գերմանական բանակ Առաջին աշխարհամարտի սկսվելու պատճառով։ Շատ դժվարությունների միջով անցնելուց հետո նրա կոչումը բարձրացնում են եֆրեյտորի աստիճանի, սակայն զինվորականների շրջապատում նրան այդքան էլ չէին հարգում և ծաղրում էին, քանի որ նրա բնավորությունը շատ դյուրաբորբոք, չշփվող և ուներ հակասեմական և հակամարքսիստական աշխարհահայցքներ։ Նրան պարգևատրում են նաև Երկաթե խաչ շքանշանով, բայց Հիտլերը դրան շատ էմոցիոնալ է արձագանքում և վստահեցնում, որ նա իրենց գնդի միակ արժանի հակասեմական զինվորականն է, ինչը անըմբռնողություն է առաջացնում նրա և նրա հրեա հրամանատարի միջև։ Պատերազմի վերջում, երբ գերմանական զորքերը նահանջում են, Ադոլֆը թունավորվում է գազային ռումբից, և նրան ուղարկում են հոսպիտալ, որտեղ նա պնդում էր, որ թույլ տան վերադառնալ մարտի դաշտ։ Ավելի ուշ նա իմանում է, որ գերմանական բանակը անձնատուր է եղել, ինչի պատճառով նրա մոտ նյարդային պոռթկում է առաջանում, և նա երդվում է փոխել պատմությունը և պատերազմում հաղթել ամեն գնով։
Հիտլերը վերադառնում է Մյունխեն, որը 1919 թվականին լի էր քաղաքական բողոքներով ու տարբեր կուսակցություններով։ Բանակային ղեկավարությունը Հիտլերին աշխատանքի է վերցնում՝ հանձնարարելով հետևել նոր կուսակցությունների գործունեությանը և տեղեկություններ հավաքել նրանց ծրագրերի մասին։ Այն բանից հետո, երբ նա ներկա է գտնվում գերմանական բանվորական կուսակցության ժողովին, նրան նկատում է նրանց ղեկավար Անտոն Դրեկսլերը (Ռոբերտ Գլենիստեր) և Հիտլերին առաջարկում ելույթ ունենալ իր սեփական ճառերով և օգնել իրենց ագիտացիոն աշխատանքով։ Հիտլերի ճառերի թեման չէր փոխվում. նա քարոզում էր, որ Առաջին աշխարհամարտում Գերմանիային դավաճանել են դաշնակից երկրները, և որ կոմունիստները, հրեաները և ներգաղթյալները ներսից քանդում են երկիրը։ Ժամանակի ընթացքում կուսակցություն են մտնում ավելի ու ավելի շատ մարդիկ, իսկ Հիտլերի ժողովրդականությունը դրա հետ մեկտեղ աճում էր։ Կուսակցությունով սկսում է հետաքրքրվել հաջողակ ձեռնարկատեր Էռնստ Հանֆշտենգելը (Լև Շրայբեր), ով Հիտլերին առաջարկում է ստեղծել սիմվոլիկա։ Արդյունքում Հիտլերը խուզում է իր բեղերը և որպես խորհրդանիշ ընտրում է սվաստիկան։ էռնստ Հանֆշտենգելն ապագա դիկտատոր Հիտլերին ծանոթացնում է բազմաթիվ բարձրաստիճան մարդկանց հետ, որոնցից էր նաև Հերման Գյորինգ (Քրիս Լարկին), ով հետագայում կուսակցությանն օգնում է ֆինանսական հարցերով։ Հիտլերը գնում է իր սեփական թերթը և Էռնեստ Ռյոմին (Պետեր Ստորմարե) նշանակում է գրոհային ջոկատի (ՍԱ) ղեկավար, ով նաև ղեկավարում էր նրա անձական թիկնապահական խումբը և կազմակերպում խառնաշփոթներ փողոցներում՝ գրոհելով հրեաների վրա։ Կոլեկտիվի նոր տրամադրություններն ու ուշադրության տեղափոխումը բանվորական դասակարգից բարձր խավի վրա անհանգստացնում են Դրեկսլերին, ով ցանկանում էր միավորվել մեկ այլ աջ կուսակցության հետ, սակայն ստանում է Հիտլերի կտրուկ մերժումը։ Ադոլֆն ասում է, որ կհամաձայնի, եթե Դրեկսլերին զրկեն լիազորություններից։ Վերջինս համաձայնվում է, և 1921 թվականին Ադոլֆ Հիտլերը պաշտոնապես դառնում է անվանափոխված Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության ֆյուրեր ։
1923 թվականին Գերմանիայում տնտեսական վիճակը վատթարանում է, և բավարիական կոմիսիար Գուստավ ֆոն Կարը (Տերենս Հարվի) Հիտլերին արգելում է անցկացնել ցույցեր, քանի որ համարում է, որ ագիտացիոն ՆՍԳԲԿ-ն ավելի մեծ վրդովմունք է առաջացնում քաղաքում։ Հանֆշտենգելը ֆյուրերին ծանոթացնում է ֆոն Կարի ճառերի հեղինակ և լրագրող Ֆրից Գերլիխի (Մեթյու Մոդայն) հետ։ Հիտլերը հույս ուներ, որ կարող է Գերլիխի միջոցով Կարին համոզել միանալ կուսակցությանը։ Սակայն Գերլիխը նրա հետ առաջին հանդիպման ժամանակ հասկանում է, որ նա ունի հոգեկան խնդիրներ։ Հասկանալով գաղափարախոսության ամբողջ վտանգը՝ նա փորձում է ֆոն Կարին տրամադրել ֆյուրերի դեմ։ Գուստավ ֆոն Կարը փորձում է խորամանկության դիմել՝ Հիտլերին համոզելով, որ ինքը պատրաստվում է Բեռլինում կառավարության դեմ կազմակերպել ռազմական հեղափոխություն, և Հիտլերը պետք է լռի, այլապես նա չի կարող դրանում ոչ մի դեր խաղալ։
Հիտլերն իմանում է, որ դա միայն պայմանական գործողություն է, և Կարը չի պատրաստվում համագործակցել իր հետ։ Հիտլերը զենքի սպառնալիքով Կարին և նրա համագործակիցներին ստիպում է ստորգրել խռովարության պլանը։ Որպեսզի նրան համոզի համագործակցել, Հիտլերն ստանում է կարևորագույն գեներալներից մեկի՝ Էրիխ Լյուդենֆորդի (Ֆրիդերիկ ֆոն Տուն) համաձայնությունը։ Ռյոմը և նրա ջոկատը Բեռլին ուղևորվելու համար պլանավորում են բռնագրավել զենքերի պահեստը։ Սակայն Լյուդենֆորդն ազատ է արձակում ֆոն Կարին ու բավարիական բանակին տեղեկացնում է Հիտլերի պլանների մասին, և պլանավորված խռովությունը արագորեն ցրում են։ Պարտված Հիտլերը գնում է Գանֆշտենգլեյի տուն, որտեղ Հելենը (Ջուլիանա Մարգուլիս) կասեցնում է ինքնասպանության փորձը՝ նրա դողացող ձեռքից վերցնելով հրացանը։
Այնտեղ էլ Հիտլերին ձերբակալում են իրավապահ մարմինները։ Դատի ժամանակ Ադոլֆը, օգտագործելով իր թատերական ընդունակությունները ու պերճախոսությունը, ֆոն Կարին ու կառավարությանը մեղադրում է ազգի դավաճանության մեջ։ Դատարանը մեղմացնում է պատիժը և ենթարկում ինն ամիս ազատազրկման, որի ընթացքում ֆյուրերը գրում է իր ինքնակենսագրությունը՝ «Մայն Կամպֆը» («Իմ պայքարը»)։ Ազատվելուց հետո Հիտլերին դիմավորում է Գանֆշտենգլեյի ընտանիքը։ Էռնստը փոխում է իր կարծիքը Հիտլերի մասին և հրաժարվում է տպագրել գիրքը։ Նրանց հարաբերությոններն ավելի են վատթարանում՝. Հիտլերը համակրում էր Էռնստի կնոջը՝ Հելեն Հանֆշտենգելին, ում շնորհակալ էր իր կյանքը փրկելու համար։
1925 թվականին Հիտլերը լքում է քաղաքը։ Նրա խորթ քույրը՝ Անժելան (Ջուլի Էն Հասեթ) և նրա դուստր Գելի Ռաուբալը (Ջենա Մալոուն) ապրում են նրա հետ։ Շուտով Հիտլերն սկսում է ավելի շատ ժամանակ անցկացնել գեղեցկուհի Գելիի հետ, ում փորձում է միշտ պաշտպանել։ Հիտլերը որոշում է վերականգնել իր կուսակցությունը և Գելիի հետ մեկնում է Մյունխեն։ Լյուդենորֆին մեղադրվելով խռովարության ձախողման համար՝ Հիտլերը վստահեցնում է, որ միայն ռազմական ուժերի վրա կենտրոնանալով՝ կուսակցությունը չի կարող տեղ ստանալ կառավարությունում և երկրի վրա ազդեցություն թողնել։ Այդպիսով նա ընտրում է ավելի օրինական և դեմոկրատիական ճանապարհ՝ հաղթել ընտրություններում։ Նման գործողությունները դուր չեն գալիս Ռյոմին, քանի որ նա կարծում էր, որ միայն ռազմական ուժի շնորհիվ կարելի է կառավարել երկիրը։ Սակայն նոր պլանն արժանանում է կուսակցության շատ անդամների, այդ թվում նաև հայտնի ագիտատոր Յզեֆ Գեբելսը (Ջասթին Սելինջեր) հավանությանը։
Այդ ընթացքում Գելիի հոգեկան վիճակը խանգարվում է, քանի որ Հիտլերը շատ էր նրա մասին հոգ տանում՝ դրանով իսկ մեծ ճնշում գործադրելով նրա վրա։ Գելին ինքնասպան է լինում։ Նրա մահից հետո Հիտլերը ծանոթանում է Եվա Բրաունի (Զոուի Թելֆորդ) հետ, ով շուտով դառնում է նրա պաշտոնական կինը։ Նա նույնպես մեծ ճնշում է զգում Հիտլերի մեծ հոգատարությունից և փորձում է ինքնասպան լինել, ինչն ավարտվում է անհաջողությամբ։ Եվան Հիտլերին աղաչում է ներել իր հիմար և կուսակցության գործունեությանը խանգարող արարքի համար։
1932 թվականին Հիտլերը փորձում է ստանալ Գերմանիայի քաղաքացիություն, քանի որ առանց դրա հնարավոր չէր դառնալ նախագահի թեկնածու։ Սակայն նրան մերժում են, բայց կուսակցությունը ավելի ու ավելի շատ տեղեր էր զբաղեցնում է Ռայխստագում, ինչը նրան ստիպում էր Պաուլ ֆոն Հինդենբուրգից (Պիտեր Օ'Թուլ) պահանջել կանցլերի պաշտոնը։ Հինդենբուրգը կանցլերի պաշտոնի համար հրավիրում է Ֆրանց ֆոն Պապենին և Կուրտ ֆոն Շլայդերին, բայց երկուսն էլ չեն կարողանում կատարել իրենց պարտականությունները։ 1933 թվականին Հինդենբուրգը, այլ ընտրություն չունենալով, պաշտոնը տալիս է Ադոլֆ Հիտլերին։ Նրա հրամանով Գերինգը և Գեբելսը հետևում են իշխանության գրավման իր պլանին։ Ռայխստագում հրդեհ է տեղի ունենում, ինչում մեղադրում են կոմունիստներին, և այդ դեպքը Հիտլերը օգտագործում է հօգուտ իրեն՝ ասելով, որ ինքն այդ ամենը կարող էր կանգնեցնել, եթե ունենար միապետի լիազորություններ։ Նա նաև պահանջում է քաղաքացիական իրավունքների սահմանափակում և մամուլի լիակատար վերահսկում։ Գերլիխի թերթը փակում են, իսկ նրան՝ ձերբակալում։
Չնայած նրան, որ Գերմանիան դարձավ ոստիկանական պետություն, և ամեն ինչ վերահսկողության տակ էր, բայց Հիտլերը իրեն անվստահ էր զգում և ցանականում էր մեկընդմիշտ ոչնչացնել ընդդիմադիրների խումբը։ 1934 թվականի հունվարի 30-ին տեղի է ունենում «երկար դանակների գիշերը», ձերբակալվում է Ռյոմը, ով չէր համաձայնում ՍԱ-ն միացնել գերմանական բանակին։ Հիտլերը նրան տալիս է ինքնասպան լինելու հնարավորություն, սակայն նա չի համաձայնում, և նրան գնդակահարում են։ Գերլիխին ուղարկում են Դահաուի համակենտրոնացված ճամբար։ Նրան այնտեղ անընդհատ ծեծում են և հասցնում մահվան, նրա կնոջն առանց պաշտոնական մահվան փաստաթղթի ուղարկում են նրա կոտրված ակնոցի կտորները։ Ֆոն Կարը, Շլայխտերը և այլ քաղաքական գործիչներ, ովքեր դեմ էին Հիտլերին, սպանվում են։ Հանֆշտենգելի և Հիտլերի հարաբերությունները վերջնականապես փչանում են, և նա կնոջ հետ փախչում է երկրից։ Հինդենբուրգի մահից հետո՝ 1934 թվականի օգոստոսին, Հիտլերը միաձուլում է կանցլերի և նախագահի պաշտոնները, ինչը նրան դարձնում է Գերմանիայի բացարձակ կառավարիչ։ Վերջին կադրերում ցուցադրվում են համակենտրոնացման ճամբարները և այնտեղ մահացած մարդկանց դիակները։
Արձագանքներ
Քննադատ Դեյվիդ Վիգենդը San Francisco Chronicle թերթում դրական է գնահատել ֆիլմը, ինչպես նաև Ռոբերտ Կարլայլի խաղն բնութագրել է որպես հիանալի ։ Վիգենդը նշել է դերասանների հետաքրքիր կերպով բացահայտվող կերպարները, հատկապես Հելենի և Էրնստ Հանֆշտենգելի կերպարները։ Սակայն նա քննադատել է ձանձրալի երկխոսությունները ։ Քեն Տակերի բացասական արձագանքը տպագրվել է Entertainment Weekly ամսագրում։ Տակերը ֆիլմն անվանել է «անիմաստ, անստույգ և աղքատ էմոցիաներով» ։