cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լը Բա Սեգալա
Բնակչությունը 2013 թվականի դրությամբ կազմում է 1638 մարդ, բնակչության խտությունը` 19.90 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 82.33 կմ² տարածք։
Բնակավայրը ստեղծվել է 2016 թվականի հունվարին` Լա Բաստիդ լ'Էվեկ, Սեն Սալվադու և Վաբր Տիզակ համայնքների միավորման արդյունքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:2016 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գրետա Վայսկոպֆ
Գրետա Վայսկոպֆ (Grete Weiskopf, ի ծնե՝ Մարգաետ Բերգեյմ (Margarete Bernheim), գրական անունը Ալեքս Վեդինգ (Alex Wedding), ), գերմանացի մանկագիր։
Կենսագրություն
1925 թվականին Գրետա Բերնգեյմը գումար էր վաստակել որպես մեքենավարուհի-սղագրուհի, գրքերի վաճառողուհի և Բեռլինում բանկային ծառայող։ 1928 թվականին նա ամուսնացել է Պրահայի բնակիչ, գրող, կոմունիստի և պրոլետարական հեղափոխական գրողների միության անդամ Ֆրանց Կարլ Վայսկոպֆի հետ։ 1931 թվականին «Ալեքս Վեդինգ» կեղծանունով Malik-Verlag հրատարակչությունում լույս է տեսել նրա առաջին «Ede und Unku» մանկական գիրքը։ 1933 թվականին գիրքը ոչնչացվել է իշխանության եկած նացիստների կողմից, և նույն թվականին Վայսկոպֆերը մեկնել է Պրահա։ Այնտեղ Գրետա Վայսկոպֆը սկսել է հրատարակել Neue Deutsche Blätter ամսաթերթը, որի խմբագրությունում աշխատել են Օսկար Մարիա Գրաֆը, Աննա Զեգերսը և Վիլանդ Հերցֆելդեն։ 1939 թվականին զույգը տեղափոխվել է Փարիզ, իսկ այնտեղից՝ Նյու Յորք։
1949 թվականին նրանք վերադարձել են Պրահա, սակայն շուտով Վայսկոպֆի դիվանագիտական ծառայության հետ կապված խնդիրներով պայմանավորված՝ ստիպված տեղափոխվել են նախ Վաշինգտոն, այնուհետև՝ Ստոկհոլմ։ 1950-1952 թվականներին նրանք ապրել են Չինաստանում, որտեղ Վեդինգն աշխատել է որպես թարգմանիչ և թղթակից։ 1953 թվականից Վայսկոպֆերն ապրել է ՉԺՀ-ում՝ Բեռլինի Շտրաուսբերգերպլացի «Երեխաների տանը»։
ԳԴՀ-ում Վեդինգը երեխաների և պատանիների համար գրել է բազմաթիվ գրքեր, պատմվածքներ, ռեպորտաժներ և հոդվածներ, ինչպես նաև մասնակցել է երեխաների և պատանիների սոցիալիստական գրականության զարգացմանը։ Կազմակերպվել են նրա երեք գրքերի՝ «Ede und Unku»–ի, «Das Eismeer ruft»–ի և «Das große Abenteuer des Kaspar Schmeck»–ի էկրանավորումները։
1956 թվականին նա պարգևատրվել է Բեռլինի Գյոթեի մրցանակով։
1968 թվականից Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիան մանկական և պատանեկան գրականության բնագավառում նրան շնորհել է Ալեքս Վեդինգի գրական մրցանակ։
2011 թվականի հունվարի 27-ին Ֆրիդրիխշեյնում նացիզմի զոհերի հիշատակի օրվա կապակցությամբ լույս է տեսել «Էդե և Ունկու ուղեվարձը» (Ede-und-Unku-Weg), որն անվանվել է Վեդինգի լավագույն գրքի հերոսների պատվին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գերմաներեն գրականություն Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն Կատեգորիա:Սցենարիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի կին գրողներ Կատեգորիա:Բեռլին քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ԳԴՀ ազգային մրցանակի դափնեկիրներ
Հենրիկ Աբրահամյան (քաղաքական գործիչ)
Հենրիկ Հայրիկի Աբրահամյան, պետական և հասարակական գործիչ, լրագրող, բանասեր, պատմական գիտությունների թեկնածու ։ Մահացել է Հայաստանի խորհրդարանի շենքում ահաբեկչության հետևանքով։
Կենսագրություն
Հենրիկ Աբրահամյանը ծնվել է Կամոյի շրջանի Սարուխան գյուղում։ 196 թվականին ավարտել է Խ. Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական ինստիտուտը։ 1961 թվականից «Ավանգարդ» թերթի խմբագրությունում աշխատել է սրբագրիչ, թղթակից, գլխավոր խմբագրի տեղակալ։ 1982 թվականին աշխատանքի է անցել Հայաստանի կոմկուսի կենտկոմի պրոպագանդայի բաժնում, 1986 թվականին նշանակվել է «Սովետական Հայաստան» թերթի գլխավոր խմբագրի տեղակալ։ 1990-1999 թվականներին զբաղեցրել է «Հայաստան» թերթի գլխավոր խմբագրի պաշտոնը ։
1999 թավականի մայիսի 30-ին ընտրվել է Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողով պատգամավոր։ Եղել է Ազգային ժողով արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի անդամ, «Միասնություն» խմբակցության անդամ, ՀԺԿ քաղաքական խորհրդի անդամ։
Զոհվել է Հայաստանի խորհրդարանի շենքում ահաբեկչության հետևանքով։
Ընտանիք
Ամուսնացած էր, ունի երեք երեխա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 27-ի ահաբեկչության զոհեր Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Սպանված քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 2-րդ գումարման պատգամավորներ
Մետաքսի ճանապարհ
«Մետաքսի ճանապարհ» (絲綢之路, Buyuk Ipak Yo'li, Ұлы Жібек жолы, Улуу жибек жолу,, طريق الحرير, रेशम मार्ग, Торгоны зам), քարավանային ճանապարհ, որը միջնադարում կապել է Արևելյան Ասիան Միջերկրական ծովի հետ։ Առաջին հերթին այն օգտագործվել է Չինաստանից մետաքսի արտահանման համար, որից էլ առաջացել է Մետաքսե մեծ ճանապարհ անվանումը։ Ճանապարհը հարթվել է Ք. ա. 2–րդ դարում, անցկացվել է Սիանից մինչև Դունխուան։ Այնտեղ այն ճյուղավորվում էր՝ հյուսիսային ճանապարհն անցնում էր Տուրֆանի միջով, այնուհետև անցնում էր Պամիրը և հասնում Ֆերգանա և Ղազախստան, հարավայինը՝ Լոբնոր լճի կողքով Տակլա Մական անապատի հարավային եզրով, Յարքենդի և Պամիրի միջով հասնում է Բակտրիա, իսկ այդեղից՝ Պարթևստան, Հնդկաստան և Մերձավոր Արևելքով դեպի Միջերկրական ծով։ Չինաստանը Առաջավոր Ասիայի և ապա՝ Եվրոպայի հետ կապող առևտրաքարավանային մայրուղու անվանումը։ Գործում էր սկսած մեր թվարկությունից առաջ 2-րդ դարից մինչև մեր թվարկության 16-րդ դարը։
Չերվոնայա Ստեպ (գյուղ, Խմելնիկի շրջան)
Չերվոնայա Ստեպ (Червоний Степ), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Խմելնիկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1908 թվականին։
Մետաքսի ճանապարհ
Տերմինը ներկայացվել է 1877 թվականին գերմանացի աշխարհագրագետ Ֆերդինանդ ֆոն Ռիխտհոֆենի կողմից։
Չերվոնայա Ստեպ (գյուղ, Խմելնիկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնայա Ստեպ գյուղում բնակվում էր 139 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,91 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 152,75 մարդ/կմ²։
Մետաքսի ճանապարհ
«Մետաքսի ճանապարհ»-ով փոխադրվող հիմնական ապրանքը չինական մետաքսն էր։ «Մետաքսի ճանապարհը» սկիզբ էր առնում կենտրոնական Չինաստանից և Լանչ-ժոուով անցնելով Դունխան՝ երկատվում էր․ հարավային երթուղին անցնում էր Սոթան, Արքենդ, Բալհ և Մերվ քաղաքներով, հյուսիսայինը՝ Տուրֆան, Կաշգար, Սամարղանդ, Մերվ, ուր միանալով հարավայինին՝ ձգվում էր Հեկատոմպիլ, էկբատան, Բաղդադ քաղաքներով դեպի Միջերկրական ծովի Տյուրոս, Անտիոք նավահանգիստները։ Մետաքսի ճանապարհի մի հատվածն Իրանի հյուսիսային շրջաններից ձգվում էր Արաքսի հովիտը՝ Ջուղայի գետանցով դեպի Նախճավան և Արտաշատ, այնտեղից՝ Սև ծովի նավահանգիստները։
Չերվոնայա Ստեպ (գյուղ, Խմելնիկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Խմելնիկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1908 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մետաքսի ճանապարհ
«Մետաքսի ճանապարհ»-ի երկարությունն ավելի քան 7 հազար կմ էր։ Իր գոյության առաջին դարերում «Մետաքսի ճանապարհ»-ով առևտրի միջնորդության համար գերակշիռ դեր ձեռք բերելու նպատակով սուր պայքար էր գնում Հռոմի և Պարթևստանի թագավորության առևտրական վերնախավերի միջև։ 5-6-րդ դարերում «Մետաքսի ճանապարհի» զգալի մասը պարսկա-սողդիական վաճառականների ձեռքում էր, իսկ Արաբական խալիֆայության կազմավորումից (VII դար) հետո գերակշռություն ստացան արաբ առևտրականները։ Ծովագնացության հետագա զարգացման հետևանքով, սկսած 14-րդ դարից, «Մետաքսի ճանապարհ»-ի նշանակությունը գնալով նվազեց։ «Մետաքսի ճանապարհը․» մեծ չափով նպաստեց Ասիայի և Եվրոպայի ժողովուրդների տնտեսական և մշակութային կապերի զարգացմանը։
Ծագում
Ալեքսանդր Մակեդոնացու հաղթական արշավանքները ընդլայնել է, որը ստեղծում է նախադրյալներ հաստատուն առևտրային հարաբերություններ։ Չինաստանը սկսում է արտահանել մետաքս, երբ հասկացավ նեֆրիտի և ժադեինի (թանկարժեք քարեր), որը ստանում էին հատուկ կծիկներից, իսկ հետագայում արաբական ձիերից, որոնք տարբերվում էին չինական ձիերից։
Հին հյուսիսային ճանապարհը ստեղծվել է ՈՒ-դի կայսրի ժամանակ, որը տափաստանային հունու ժողովրդի առաջնորդ Չժան Ցյանին ուղարկում է փնտրելու իրենց թշնամիներին՝ որոնք հարձակվել էին հարավից, իրենց հետ բանակցություներ կնքելու նպատակով։ Ճանապարհորդության ժամանակ Ք.ա 138-126 թվականներին Չժան Ցյանը տեսնում է Ֆերգանայի հովտում իրենց գեղեցկությամբ հմայող ձիեր։ Նա զեկուցում է կայսրին այլ երկրներում մետաքսի բացակայության մասին և խորհուրդ է տալիս սահմանին այդ չքնաղ ձիերի հետ փոխանակել մետաքսը, ինչպես նաև գինի, քացր պտուղներ և այլն։
Ք.ա. 121 թվականին առաջին մետաքսե և բրոնզե հայելիներով քարավանը ուղղվում է դեպի Ֆերգանայի հովիտ։ Մետաքսը արևմուտքում բարձր գնահատում էին վնասատու միջատներին դիմակայելու համար։ Աշխարհի առևտուրը շարունակվում է արդեն նոր՝ հարավային ճանապարհով։ Բացի այդ ապրանքի մի մասը տեղափոխվում էր Հնդկական օվկիանոսով։
Մետաքսե ճանապարհի «Ոսկե դարը»
Արևելքից արևմուտք ճանապարհորդության ընթացքում մետաքսը և համեմունքները անցել են տասնյակ ձեռքերով։ Դրա կապակցությամբ պատմաբանները պատմում են հիմնականում ապրանքների և տեխնոլոգիաների ճանապարհորդությունների մասին, ոչ թե մարդկանց։ Տեղափոխության համար հիմնականում օգտագործում էին ուղտեր։ Ուղտերի քանակը քարավաններում կազմում էր երեքից մինչև 300 ։ Տան դինաստիայի հետ առևտրական աշխույժ կապերի շնորհիվ զարգացավ միջինասիական հագուստների և հարդարանքի նորաձևությունը ։
IV—IX դարերում համաշխարհային առևտրային ցանցին աջակցում էին սողդերը հյուսիսում և հրեաները՝ հարավում։ Սողդերենը դառնում է միջազգային շփման լեզու, օրինակ՝ բուդդիզմի սուրբ գրությունները թարգմանվում էին սանսկրիտից չինարեն հենց սողդերենով։ Սողդական առևտրի ներքին կազմակերպման մասին որոշակի լույս են սփռում նամակները, որոնք թողնվել են վաճառականներից մեկի պայուսակի մեջ Դունխուանում ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Միջազգային առևտուր Կատեգորիա:Հին աշխարհ Կատեգորիա:Մետաքսի ճանապարհ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Թուրքիայում
Ելիզավետյան օրիորդաց գիմնազիա
Ելիզավետյան օրիորդաց գիմնազիա (Елизаветинская женская гимназия), նախկին օրիորդաց գիմնազիա Ռուսաստանի մայրաքաղաք Մոսկվայում, որը հիմնադրվել է 1880 թվականին։ 1911-1912 թվականներին գիմնազիայի համար Իվան Ռերբերգի նախագծով կառուցվել է նոր շենք նեոդասականության ոճով (Բոլշոյ Կազյոննի նրբանցք, տուն 9)։ Այժմ այս շենքում գործում է թիվ 2095 «Պոկրովսկի կվարտալ» դպրոցի թիվ 330 «Ելիզավետյան գիմնազիա» կառուցվածքային միավորը։ Գիմնազիայի շենքը մշակութային ժառանգության օբյեկտ է։
Պատմություն
1877-1878 թվականների Ռուս-թուրքական պատերազմից հետո Ռուսաստանում մնացին շատ որբ երեխաներ։ Այդ պատճառով 1880 թվականին բացվեց օրիորդաց գիմնազիա որբ երեխաների համար ։ Այն գտնվում էր Մարոսեյկա փողոց, 11 հասցեի հինավուրց տանը ։ Գիմնազիան անվանվեց Ելիզավետյան` նրա հոգաբարձու, մեծ իշխանուհի Ելիզավետա Ֆեոդորովնայի անունով։ Աշակերտուհիների թիվն աստիճանաբար աճում էր, և 20-րդ դարի սկզբին նոր շենք կառուցելու անհրաժեշտություն առաջացավ։ Այդ նպատակով Աշխատասիրության խթանման ընկերությունը տարբեր կազմակերպություններից տոկոսով 350 հազար ռուբլի վերցրեց և Բոլշոյ Կազյոննի նրբանցքում ձեռք բերեց մի հողակտոր։ 1911 թվականին անցկացվեց գիմնազիայի շենքի լավագույն նախագծի մրցույթ, որում հաղթեց ճարտարապետ Իվան Ռերբերգը։ 1911 թվականի սեպտեմբերի 14-ին տեղի ունեցավ գիմնազիայի հիմնարկեքի հանդիսավոր արարողությունը ։ 1912 թվականի նոյեմբերի 4-ին նորակառույց շենքն օծվեց ։
Նորաբաց գիմնազիայում կային կրթական և բնակելի տարածքներ, խոհանոց, ճաշարան, պահեստարաններ, պարահանդեսային դահլիճ և Արդարակյաց Ելիսավետայի տնային եկեղեցին։ Գիմնազիային կից պանսիոնում կարող էին ապրել 70 աշակերտուհիներ։ Ելիզավետյան օրիորդաց գիմնազիայի շրջանավարտներից է եղել հայտնի երգչուհի և դերասանուհի Միլիցա Կորյուսը ։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո գիմնազիան վերակազմավորվեց Բաումանի շրջանի 2-րդ աստիճանի թիվ 34 դպրոցի։1930 թվականին այն դարձավ Բաումանի ժողովրդական կրթության վարչության թիվ 30 ֆաբրիկագործարանային կրթության դպրոց։ 1936 թվականին դպրոցը ստացավ 330-րդ համարը ։ 2010 թվականին այն միացավ թիվ 2095 «Պոկրովսկի կվարտալ» դպրոցին որպես թիվ 330 «Ելիզավետյան գիմնազիա» կառուցվածքային ստորաբաժանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ Կատեգորիա:1912 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Էնջլ Դերադուրյան
Էնջլ Դերադուրյան (Angel Deradoorian), հայտնի է նաև Դերադուրյան ձևով (Deradoorian, ), ամերիկացի երաժիշտ ։ Առավել հայտնի է Dirty Projectors խմբին մասնակցությամբ, որը թողել է 2012 թվականին, որպեսզի ծավալի անհատական գործունեություն ։ 2015 թվականին թողարկել է անհատական առաջին «The Expanding Flower Planet» ալբոմը։ Նաև եղել է Բրենդոն Ֆլաուերսի «The Desired Effect» անհատական ալբոմի համար հրավիրված երաժիշտներից մեկը, ավելի ուշ համագործակցել է տարբեր կատարողների հետ ։ Ունի հայկական արմատներ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Օրանջվեյլում, Կալիֆորնիա ։ Դերադուրյանը երաժշտության հանդեպ առաջին անգամ հետաքրքրություն դրսևորել է հինգ տարեկանում՝ մասնավոր դպրոցում սովորելով նվագել ջութակ և դաշնամուր ։ Նրա ծնողները նկարիչներ էին։ Ունի ավագ քույր՝ Առլինը, որը ևս երաժիշտ է և անհատական ելույթներ է ունենում ։ Տասնվեց տարեկանում Էնջլը որոշել է թողնել դպրոցը, որպեսզի շարունակի երաժշտական գործունեությունը ։ 2007 թվականին նա մեկնել է Բրուքլին, որտեղ միացել է Dirty Projectors խմբին։ Նա կարևոր դեր է ունեցել «Bitte Orca» ալբոմի ձայնագրության մեջ ։ 2012 թվականին Էվի Թեյրի հետ տեղափոխվել է Լոս Անջելես ։
2009 թվականին Lovepump United Records լեյբլում թողարկվել է «Mind Raft» մինի ալբոմը՝ երգչուհու սեփական ազգանվամբ ։ Նույն 2009 թվականին նա Vampire Weekend-ի ստեղնահար Ռոստամ Բաթմանգլիջի և Ra Ra Riot-ի վոկալիստ Ուես Մայլզի հետ ձայնագրել է երգ, որը ներառվել է «LP» ալբոմում՝ Discovery ցուցանակով։ Երգն ստացել է «I Wanna Be Your Boyfriend» անվանումը ։ 2011 թվականին Animal Collective խումբը երգչուհի է ընտրել՝ All Tomorrow's Parties փառատոնում իրենց ելույթներից առաջ հանդիսատեսին ոգևորելու համար ։ Նույն թվականին կայացել է նրա յոթդույմանոց «Marichka» սփլիթ սինգլի ռելիզը, որի բի սայդը Ալբերտ Մաքքլոուդի «Planetarium 2010» երգն էր ։ Էվի Թեյրի Slasher Flicks նախագծի անդամ է։ 2014 թվականին թողարկվել է նրանց «Enter the Slasher House» ալբոմը ։
2015 թվականին Anticon լեյբլում Դերադուրյանը թողարկել է իր առաջին անհատական «The Expanding Flower Planet» ալբոմը ։
2017 թվականի հոկտեմբերին թողարկել է «Eternal Recurrence» մինի ալբոմը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկահայ երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բաս կիթառահարներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ երաժիշտներ Կատեգորիա:Ռոք ստեղնահարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ստեղնահարներ Կատեգորիա:Ալտերնատիվ ռոք երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ կիթառահարներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ
Ժակ Բրել
Ժակ Բրել (Jacques Brel, ), բելգիացի ֆրանսալեզու բանաստեղծ, դերասան ու ռեժիսոր։
Կենսագրություն
Ժակ Բրելը ծնվել է 1929 թվականի ապրիլի 8-ին Բելգիայի Սխարբեկ քաղաքում։
1951 թվականին Բրելն ամուսնացել է Թերեզա Միխիլսենի (Միշելսեն ) հետ։ Նույն թվականին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Շանտալը։
1952 թվականից սկսած՝ Ժակը գրում է երգեր, որ կատարում էր ընտանիքի անդամների համար ու բրյուսելյան ակումբների երեկույթների ընթացքում։ 1953 թվականին թողարկվեց նրա առաջին ձայնասկավառակը՝ 78 աբորտ, որ անհաջողություն կրեց։ Դրանից քիչ ժամանակ անց Բրելը հայտնի մշակութային գործիչ Ժակ Կենետիի հրավերով մեկնեց Փարիզ, ով նպաստեց երիտասարդ բելգիացու տաղանդի բացահայտմանը։ 1955 թվականին Ժակի կինը երեխաների հետ մեկնեց ամուսնու մոտ՝ Ֆրանսիա։
1954 թվականի փետրվարին Բրելը «Ֆիլիպս» ձայնագրման ստուդիայում ձայնագրեց ութ երգերից բաղկացած ձայնապնակ, որը նույնպես հաջողություն չունեցավ։ Նույն թվականին Կենետին Բրելին ուղարկեց շրջագայության. Բրելը ելույթներ ունեցավ Բելգիայի ու Ֆրանսիա յի տարբեր քաղաքներում, Ամստերդամում, Լոզանում, Հյուսիսային Աֆրիկա յում։ Հենց շրջագայությունների շնորհիվ էլ Բրելը հայտնի դարձավ։ 1970 թվականին Բրելը խաղում է ռեժիսոր Էդուարդ Մոլինարոյի «Իմ քեռի Բենջամենը» կինոնկարում, որը մեծ աշխուժություն է առաջացնում Ֆրանսիայի արվեստագետների շրջանում և երկար ժամանակ չի իջնում էկրաններից։ Նկարահանվել է նաև ռեժիսորներ Ֆիլիպ Ֆուրաստիեի «Բոննոյի ավազակախումբը» (1968), Ժան Վալերի «Վիշապասար» (1971), Կլոդ Լելուշ ի «Արկածը մնում է արկած» (1972), Ալեն Լևանի «Ֆուրշի բարը» (1972), Դենի Հերուի «Բրելը ապրում է Ֆարիզում» (1974), ինչպես նաև Մարսել Կառնե ի «Հանցագործություն հանուն կարգ ու կանոնի» (1971) և Էդուարդ Մոլինարոյի «Հոգեհանը» (1973) կինոնկարներում։ 1973 թվականին Բրելը որպես ռեժիսոր նկարահանել է իր անդրանիկ՝ «Վայրի Արևմուտքը» կինոնկարը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Թոքի քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Բելգիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բելգիացի դերասաններ Կատեգորիա:Բելգիացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Բաբա (այլ կիրառումներ)
Բաբա, կարող է վերաբերել՝
Կին (գյուղ, Լիսվենսկի շրջան)
Կին (Кын), գյուղ Ռուսաստանի Պերմի երկրամասի Լիսվենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 805 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1760 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պերմի երկրամասի Լիսվենսկի շրջանի բնակավայրեր
Կոշարի (ուտեստ)
Կոշարի, կոչվում է նաև կուշարի, կոշերի (كشرى, ), եգիպտական ազգային ուտեստ, որը պատրաստում են բրնձով, մակարոնեղենով և ոսպով, որոնք խառնում, իսկ հետո համեմում լոլիկաքացախային սոուսով։ Երբեմն կերակրատեսակին ավելացնում են սպագետտիի կարճ կտորներ, սիսեռ և տապակում մինչև գլուխ սոխը կեղևապատվի։  Ցանկության դեպքում ուտեստին կարելի է ավելացնել սխտորի հյութ կամ սոուս, ինչպես նաև կծու սոուսի տեսակներ։
Պատմություն և նկարագրություն
Ճաշատեսակը ծագել է 19-րդ դարի կեսերից՝ Եգիպտոսի բազմամշակութայնության օրոք, որն այդ ժամանակ Օսմանյան կայսրության մաս էր կազմում, իսկ հետո՝ Մեծ Բրիտանիայի գաղութ։ Այդ ժամանակ երկրի տնտեսությունն արագորեն աճում էր, աճում էին նաև վաճառքները, վարձու աշխատանքը, նկատվում էր պահանջարկի կայուն աճ։ Այս ամենը վկայում էր այն մասին, որ երկրի բնակչությունը կտրուկ ավելացել էր, ինչի արդյունքում ի հայտ եկավ այնպիսի կերակրատեսակ, որն արագորեն կարող էր հագեցնել մարդկանց։
Համաձայն մեկ այլ վարկածի՝ կերակրատեսակն իր արտաքին տեսքի համար պարտական ​​է հնդկական և իտալական ավանդական խոհանոցների խառնուրդին, որը ծագել է կրկին շնորհիվ այդ ժամանակվա Եգիպտոսի բազմամշակութայնության։ Սկզբում եգիպտացի զինվորները, իսկ հետո քաղաքացիական բնակչությունը, սիրել են նոր ուտեստը, որը դարձել է ազգային ։ Սկզբում կոշարին վաճառել են միայն շուկաներում և փողոցներում, այն ​​վաճառողները, որոնք սնունդը բերում էին սայլերով, և միայն ավելի ավելի ուշ շրջանում ուտեստն իր տեղն է գրավել ռեստորանների ճաշացանկում։
Ներկայումս ուտեստը բավականին տարածված է Եգիպտոսի և հարևան երկրների ամբողջ բնակչության շրջանում։ Հիմնականում այն համարվում է հասարակ մարդկանց, աշխատողների և գյուղացիների ուտեստ։ Այն առկա է ինչպես բացառապես այս կերակրատեսակի պատրաստման մեջ մասնագիտացած ռեստորաններում, այնպես էլ ընդհանուր եգիպտական ​​խոհանոցի ռեստորաններում ։ Քանի որ այն չի պարունակում կենդանական որևէ ճարպ, այն կարելի է համարել բուսակերական կերակուր, մանավանդ որ տապակելիս բուսական յուղ է օգտագործվում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սննդամթերք Կատեգորիա:Եգիպտական խոհանոց Կատեգորիա:Բուսակերական խոհանոց Կատեգորիա:Բրնձով ուտեստներ Կատեգորիա:Արաբական խոհանոց Կատեգորիա:Ազգային ուտեստներ Կատեգորիա:Արևելյան խոհանոց Կատեգորիա:Արագ սնունդ
Ալեքսանդրիայի գրադարան
Ալեքսանդրիայի գրադարան (Βιβλιοθήκη τῆς Ἀλεξάνδρειας, Bibliotheca Alexandrina), հնագույն շրջանի խոշորագույն գրադարաններից մեկը, որը մ.թ.ա. 3-րդ դարից մինչ մ.թ. 4-րդ դարը գոյություն է ունեցել անտիկ Ալեքսանդրիայում՝ Ալեքսանդրիայի Մուսեյոնին կից։
Մ.թ.ա. 3-րդ դարի ողջ ընթացքում ավանդաբար գրադարանի ղեկավարը միաժամանակ նաև գահաժառանգի դաստիարակն է եղել։ Եգիպտոսի՝ Հռոմի կողմից նվաճվելուց հետո գրադարանը պահպանել է իր բարձր նշանակությունը նոր կառավարողների համար, համենայն դեպս մինչև մ.թ. 3-րդ դարի սկիզբը, նրա աշխատակիցներն ունեցել են պտղոմեոսյան ժամանակաշրջանի առավելությունները։ Ալեքսանդրիան պահպանել է ինտելեկտուալ և կրթական կենտրոնի կարգավիճակը դեռևս 5-րդ դարում։
Ընդհանուր առմամբ, գոյություն են ունեցել գրադարանային երկու հավաքածու. գլխավորը տեղակայված է եղել Բրուհեյոն թաղամասում՝ արքունական պալատում (տուժել է մ.թ.ա. 48 թվականի Գայոս Հուլիոս Կեսարի պատերազմի ժամանակ), իսկ օժանդակը՝ Սերապիսում (Սերապեում), որտեղ պահպանվում էին հանրամատչելի ֆոնդերն ու կրթական գրականությունը։
Հիմնական ֆոնդը դադարել է գոյություն ունենալուց 273 թվականի ռազմական գործողությունների ընթացքում. Ավրելիանոս կայսրն ամբողջությամբ ոչնչացրել է Բրուհեյոնը։ 18-րդ դարում տարածված է եղել այն վարկածը, որ Սերապեումում պահվող գրադարանի մի մասը ոչնչացվել է քրիստոնյաների և հեթանոսների միջև 391 թվականին տեղի ունեցած բախման ժամանակ, բայց այս փաստը միանշանակ չի հաստատվել անտիկ աղբյուրներում։ Ըստ լեգենդի՝ գրադարանային ֆոնդերի ոչնչացումն ավարտվել է 7-րդ դարի առաջին կեսի արաբական նվաճումների ընթացքում:
Ալեքսանդրիայի գրադարանի կառուցվածքի և պարունակության մասին գրեթե բոլոր տեղեկությունները գտնվում են առանձին-առանձին անտիկ աղբյուրներում, որոնք խիստ հակասում են իրար։ Հայտնի չէ ոչ մի տեքստ, որը դուրս է եկել անմիջապես գրադարանից. հնէաբանները մեծ դժվարությամբ են նույնականացնում նրա տեղադրությունը։
Անտիկ աղբյուրներ։ Եզրութաբանություն
Ալեքսանդրիայի գրադարանը շատ քիչ է ներկայացված աղբյուրներում, որոնք հիմնականում ծագել են հռոմեական ժամանակաշրջանից, երբ փոփոխվել են գրադարանի գործառնական սկզբունքներն ու համալրումը ։ Գրադարանի մասին տեղեկություններ պարունակող հնագույն աղբյուր է ներկայումս մ.թ.ա. 2-րդ կամ 1-ին դարերով թվագրվող Արիսթեասի նամակը։ Կցկտուր տեղեկություններ կան նաև Ստրաբոնի «Աշխարհագրություն», Սենեկայի, Պլուտարքոսի և Սվետոնիոսի աշխատություններում։ Մի շարք անեկդոտային բնույթի տեղեկություններ կան 2-րդ դարի բուժակ Գալենի աշխատություններում, ինչպես նաև Աթենեոսի և այլ հեղինակների մոտ։ Մի շարք կարևոր տեղեկություններ կան 12-րդ դարի բյուզանդացի գիտանական Հովհաննես Ցեցեցի սքոլիաներում, բայց նրա տեղեկատվության աղբյուրներն անհայտ են ։
Անտիկ աղբյուրներում Ալեքսանդրիայի գրադարանը տարբեր կերպ է անվանվել։ Բավականին հաճախ այն կոչվել է ուղղակի «Մեծ գրադարան» (ἡ μεγάλη βιβλιοθήκη), «արքայական գրադարան», «Մուսեյոնի գրադարան» և այլն ։
Հիմնական գրադարաններ
Ալեքսանդրիայի գրադարանը, ըստ էության, հիմնադրվել է Պտղոմեոս Լագոսի նախաձեռնությամբ, ինչը վկայված է Պլուտարքոսի «Մորալիա» աշխատանքում (Non posse suaviter vivi, 13, 3): Ըստ երևույթին, Ալեքսադրիայի գրադարանի՝ որպես պետական գիտական և կրթական հաստատության ստեղծման նախատիպ են եղել Պլատոնի և Արիստոտելի դպրոցների հավաքածուները։ Երբ Պլատոնը դպրոցը Ակադեմիուսի պուրակից տեղափոխել է սեփական տուն, դրան կից ստեղծել է Մուսեյոնը՝ մուսաների տաճարը, Թեոփրաստեսը պերիպատետիկյան դպրոցի համար կառուցել է հատուկ լսարաններ և գրադարանի շենք։
Ալեքսանդրիայի գրադարանի հիմնադրմանը մասնակցել են պերիպետիկոսներ Դեմետրիուս Ֆալերացին և հնարավոր է՝ Ստրատոնը Լամպսակից, բայց Դեմետրիուսը չէր կարող լինել Ալեքսանդրիայում մ.թ.ա. 297 թվականից շուտ։ Նրա գալով գրադարանը հիմնված էր, համենայն դեպս Եպիփան Կիպրացին հայտնել է, որ մի անգամ Պտղոմեոս II Եղբայրասերը հարցրել է Դեմետրիուսին, թե որքան գիրք է հավաքվել գրադարանում։ Վերջինս պատասխանել է, որ հավաքվել է 54 800 թղթագլան, բայց շատերը դեռևս պետք է ձեռք բերվեն և արտագրվեն։
Ալեքսանդրիայի գրադարանն իրենից ավելի շուտ ներկայացրել է ակադեմիա, քան սովորական գրքերի հավաքածու. այստեղ ապրել և աշխատել են գիտնականներ, որոնք զբաղվել են և՛ հետազոտություններով, և՛ դասավանդել են։ Գրադարանին կից եղել է արտագրողների հաստիք, որոնք արտագրել են գրքերը. կազմվել է գրքերի գրացուցակ ։ Ալեքսանդրիայի գրադարանի էական առանձնահատկությունն այն է եղել, որ դրա ֆոնդերը մեծամասամբ լրացվել են տեղում. Ալեքսանդրիան անտիկ ժամանակներում պապիրուսի արտադրության կենտրոն է եղել, իսկ Պտղոմեոսների քաղաքականությունն ուղղված է եղել պատրաստված կադրեր՝ գրիչներ և քերական-տեքստաբաններ պատրաստելուն։ Առաջին անգամ այդ մասին գրել է Ավլուս Գելլիուսը, որն էլ ներկայացրել է գրադարանային ֆոնդի մեծության առավելագույն գնահատականը՝ 700 000 թղթագլան («Ատտիկական գիշերներ», VII, 17, 1-3):
Գրադարանն ու Մուսեյոնը ստեղծվել են միաժամանակ և պետք է լրացնեին միմյանց։ Մուսեյոնը պաշտամունքային հաստատություն է եղել, բայց Մուսաների երկրպագությունը կրել է պրակտիկ բնույթ՝ տարաբնույթ գիտական և գրական պարապմունքների ձևով, որն իրականացվել է հաստիքային գիտնականների և գրականագետների կողմից։ Այս գործունեության ամենամոտ համակերպը դասական ժամանակաշրջանի Աթենքում բեմադրված ողբերգությունն է՝ որպես Դիոնիսոս աստծո պաշտամունքի ծիսական ակտ։ Ըստ Աթենեոսի՝ գրադարանի սկզբնական ֆոնդը կազմել են Արիստոտելի աշխատությունները։ Գալեն Կլավդիոս հայտնում է բնութագրական անեկդոտ, որի համաձայն՝ Ալեքսանդրիայի ծոց այցելող բոլոր նավերը պետք է հանձնեին իրենց գրքերը և փոխարենը ստանային պատճենները։ Պտղոմեոս III Եղբայրասերը Աթենքից պարտքով վերցրել է աթենական ողբերգակների ստեղծագործությունների պետական նմուշը և վերադարձրել միայն պատճենները՝ վճարելով 18 տաղանդի չափով հսկայական տուգանք։
Գրադարանի առաջին պահապանը Զենոդոտոս Եփեսացին է եղել (մ.թ.ա. 234 թվական), նրանից հետո՝ Էրատոսթենես Կիրենացին (մ.թ.ա. 236 թվականից մ.թ.ա. 195 թվականը), Արիստոփանես Բյուզանդացին (մ.թ.ա. 185—180 թվականներ), Արիստարքոս Սամոթրակիացին (մինչ մ.թ.ա 146 թվականը)։ Գրադարանում աշխատել են հելլենականության դարաշրջանի այլ երևելի գիտնականներ, այդ թվում՝ Էվկլիդեսը, Հերոն Ալեքսանդրիացին, Արքիմեդեսը։ Այդ մասին տեղեկություններ կան բյուզանդական «Սուդա» հանրագիտարանում։ 1241 Օքսիրինքոսի պապիրուսում ներկայացվել է գրադարանավարների այլ ցանկ, բայց ըստ Վ. Բորուխովիչի՝ դա չի կարող հիմք հանդիսանալ գրադարանի կառավարման ժառանգականության հարցի լուծման համար։ Ապոլլոնիոս Հռոդոսացին այստեղ հիշատակվել է որպես առաջին արքայի ուսուցիչ (երրորդի փոխարեն), իսկ Ապոլոնիուսի հետնորդ է նշվել Էրատոսթենես Կիրենացին, որին հաջորդել են Արիստոփանես Բյուզանդացին և Արիստարքոսը։
Գրադարանի ֆոնդեր
1819 թվականին Ֆ. Օսանը, ուսումնասիրելով Պլավտուսի՝ 15-րդ դարի կատակերգությունների ձեռնագիրը, հայտնաբերել է լատիներեն սքոլիա, որը տեղեկություններ է պարունակել Ալեքսանդրիայի գրադարանի մասին, բայց սա նա հրապարակել է ավելի ուշ ։ Բովանդակությունը եղել է հետևյալը. (Արքան) հիմնադրեց երկու գրադարան, մեկը՝ արքունական պալատի սահմաններից դուրս, մյուսը՝ արքունիքում։ Արտաքին գրադարանում հաշվվում էր 42 800 մագաղաթ, իսկ նրանում, որը գտնվում էր արքունիքում, պահպանվում էր 40 000 «խառը մագաղաթ» (Voluminum commixtorum), «պարզ և բաժանված» (Simplicium autem et digestorum)՝ 90 000, ինչպես հայտնում է Կալիմաքոսը՝ արքունական գրադարանավարը, որը նաև վերնագրել է յուրաքանչյուր մագաղաթ:
Սքոլիայի անհայտ հեղինակն ընդ որում հղում է կատարել բյուզանդացի գիտնական Հովհաննես Ցեցեսին։ Ուշագրավ է, որ Ալեքսանդրիայի գրադարանի մասին Ցեցեսի հունարեն տեքստը Արիստոփանեսի սքոլիաների մասերն են և պահպանվել է Միլանի Ամբրոզյան գրադարանի հավաքածուների ձեռագրերից մեկում։ Այնտեղ ներկայացված է թվերի հետևյալ հերթականությունը. Երևելի արքան Պտղոմեոս Եղբայրասերը... երբ բոլոր տեղերից արքայական գանձարանի փողերով հավաքեց գրքեր Ալեքսանդրիայում, Դեմետրիուս Ֆալերացու և այլ ավագների խորհրդով տեղավորեց երկու գրադարաններում։ Արտաքին գրադարանում գրքերի քանակը հասնում էր 42 800-ի։ Մյուս գրադարանը՝ տեղավորված արքունիքի ներսում, ուներ «խառը» գրքեր (συμμίκτων)՝ 400 000, «պարզ» և «անխառն»՝ 90 000, ինչպես «Աղյուսակներում» դրանք անվանել է Կալիմաքոսը, որը թագավորի պալատականն էր, երբ հետագայում կարգի բերեց այս ամենը :
Հատկանշական է, որ ժամանակակից հետազոտողները հակված են վստահելու գրադարանում պահպանվող ստեղծագործությունների իջեցված թվերին ։ Վիճահարույց է նաև գրադարանում պահվող գրքերի «պարզ», «խառը» և «անխառն» եզրույթները։ Ըստ Բորուխովիչի՝ ավանդաբար «պարզ» գրքեր ալեքսանդրիացի գիտնականներն անվանել են միջին չափսի մագաղաթներին, որոնք ներառել են մեկ ստեղծագործություն, իսկ «խառը» գրքերն իրենցից ներկայացրել են մագաղաթների հավաքածու՝ կապված կամ փակված մեկ արկղում՝ կարծես «խառնված» իրար այնպես, որ պահանջվում էր դրանց մեջ գտնել գրական կոթողի պահանջված մասը։
Կալիմաքոսը եղել է գիտական մատենագիտության հիմնադիրը։ «Սուդա» հանրագիտարանում նրան են վերագրվել ստեղծագործությունների 800 գիրք, և առաջին հերթին Ալեքսանդրիայի գրադարանի գրախոսված գրացուցակը՝ «Բոլոր գիտություններում և արվեստներում հռչակավորների աղյուսակները, ինչպես նաև նրանց ստեղծածների»՝ 120 գրքերով։ Յուրաքանչյուր գրողի անուն «Աղյուսակներում» ուղեկցվել է նրա համառոտ կենսագրությամբ, որտեղ տեղեկություններ են ներկայացվել նրա ուսուցիչների և կրթության վերաբերյալ։ Աշխատությունը չի պահպանվել, բայց դրա մասին հիշատակումները թույլ են տալիս եզրակացնել, որ գրացուցակը կազմված է եղել ըստ ժանրերի, որոնց մեջ առանձնացված են եղել էպիկական և քնարական բանաստեղծները, դրամատուրգները, փիլիսոփաները, պատմիչները, հռետորները և այլք։ Հիմքեր կան կարծելու, որ դրամատուրգիական բաժնում յուրաքանչյուր պիեսի տրված է եղել առանձին համար, որը ներառել է տաղաչափական տվյալները (տողերի թիվ), ինչպես նաև բերված է եղել տվյալ գրական կոթողի առաջին նախադասությունը, որը ծառայել է առավել հուսալի նույնականացման համար։ Ըստ Աթենեոսի՝ Կալիմաքոսի հետնորդները շարունակել են նրա գործը. Արիստոֆանես Բյուզանդացին գրել է «Կալիմաքոսի աղյուսակներին» աշխատությունը, որը պարունակել է Կալիմաքոսի կազմած մատենագիտության տարատեսակ լրացումներ և ուղղումներ (Athen., IX, 408):
Գրադարանի կորուստ
Մ.թ.ա. 48-47 թվականներին Հուլիոս Կեսարը պատերազմում էր Եգիպտոսում՝ խառնվելով Կլեոպատրայի և նրա եղբոր՝ Պտղոմեոս XIII-ի տոհմային կռվին։ Ռազմական գործողությունների հետևանքով քաղաքում և գրադարանում բռնկվել է հսկայական հրդեհ, և գրքերի մի մասն այրվել է։ Անտիկ հեղինակները, նկարագրելով այս իրադարձությունները, լրջորեն հակասել են միմյանց. ըստ Սենեկայի (De tranquilitate 9, 5)՝ այրվել է 40 000 գիրք, իսկ Պաուլուս Օրոսիուսը բերել է (Oros., VI, 15, 3) 400 000 վնասված գրքի թիվը, իսկ Դիոն Կասսիոսը (XLII, 38) պնդել է, որ այրվել են նավաշինարանը, հացի և գրքի շտեմարանները (հնարավոր է՝ նախատեսված Հռոմ ուղարկելու համար), բայց ոչ գրադարանը։ Պլուտարքոսը հայտարարել է, որ Մարկոս Անտոնիոսը վերականգնել է վնասված ֆոնդերը հելլենական աշխարհի մյուս խոշորագույն Պերգամոնի գրադարանի հաշվին՝ ցանկանալով հաճոյանալ Կլեոպատրային։
Այնուհետև մոտավորապես երկու հարյուրամյակ Ալեքսանդրիայի գրադարանը գոյատևել է համեմատաբար խաղաղ պայմաններում։ Սվետոնիուսի գրքում՝ Կլավդիոսի կենսագրականում (42, 2) մի հատված կա, որում Կլավդիոսը հրամայել է կառուցել Մուսեյոնի համար նոր մասնաշենք՝ կայսրի ստեղծագործությունների հանրային ընթերցանության և ընդօրինակման համար։ Սրանից որոշ հեղինակներ ենթադրում են, որ գրադարանի անկումն արդեն սկսվել էր ։ Բայց միևնույն ժամանակ, Սվետոնիուսը հայտնում է, որ երբ հրդեհից վնասվել է Հռոմի կայսերական գրադարանը, Դոմիցիանոսը մասնագետներ է ուղարկել Ալեքսանդրիա՝ կորսված տեքստերը կրկնօրինակելու և համեմատելու համար («Տասներկու կայսերի կյանք», «Դոմիցիանոս», 20)։ Սրանից Ռ. Բեգնալը եզրակացրել է, որ հռոմեական ժամանակաշրջանում գրադարանը կորցրել էր իր կրոնական կարգավիճակը և վերակողմնորոշվել էր կրթական պահանջների համար ։
2-րդ դարում Ալեքսանդրիա է այցելել Հադրիանոս կայսրը, որը Մուսեյոնում մի քանի նոր անդամների է նշանակել։ Հիմքեր են եղել կարծելու, որ այս քաղաքականությունն առաջարկել են նրա հետնորդներ Անտոնինոս Պիոսը և Մարկոս Ավրելիոսը։ Բայց Հռոմեական կայսրության ճգնաժամի սկսվելով՝ 216 թվականին Կարակալլա կայսրը իր զորքերին թալանելու է հանձնել Ալեքսանդրիան, ինչը նույնպես կարող էր վնասել գրքերի պահպանումը։ Նրա օրոք իջեցվել են Մուսեյոնի և գրադարանի պահապանների կարգավիճակները. նրանք կորցրել են մի շարք արտոնություններ, որոնք սահմանված էին դեռևս Ալեքսանդր Մակեդոնացու ժամանակաշրջանից ։
Գլխավոր գրադարանն ամենայն հավանականությամբ կործանվել է 273 թվականին, երբ Ավրելիանոս կայսրը Ալեքսանդրիայի գրավման ժամանակ քանդել ու հրի է մատնել Բրուհեյոնը՝ ճնշելով Զենոբիա կայսրուհու ապստամբությունը. Սերապիսի տաճարում պահպանվող գրադարանի մի մասը հավանաբար վերացվել է ավելի ուշ։ Գրադարանի վերջնական վերացման ժամանակը հաստատված չէ ։
391 թվականին Ալեքսանդրիայում հուզումներ և բախումներ են եղել հեթանոսների և քրիստոնյաների միջև։ Տարբեր վարկածներ կան կոնֆլիկտի առաջացման և ընթացքի վերաբերյալ։ Ի վերջո պատրիարք Թեոֆիլոս Ալեքսանդրիացին Թեոդոսիոս I կայսրից ստացել է հեթանոսական տաճարները վերացնելու հրաման, ինչն էլ հանգեցրել է Սերապեումի ավիրմանը։ Եկեղեցական պատմիչ Սոկրատ Սքոլաստիկոսը դա նկարագրել է այսպես. Հիմնվելով նման իրավասությունների վրա՝ Թեոֆիլոսն օգտագործեց ամեն ինչ, որպեսզի անփառունակությամբ ծածկի հեթանոսական խորհուրդները. կործանեց մեհենական տաճարները, քարուքանդ արեց Սերապիսի տաճարը... Տեսնելով այդ՝ ալեքսանդրացի հեթանոսները, մասնավորապես մարդիկ, որոնց անվանում էին փիլիսոփաներ, չհանդուրժեցին նման վիրավորանք և իրենց նախկին արյունալի գործերին ավելացրին ավելի շատ՝ բռնկված մի զգացմամբ՝ բոլոր նրանք, ըստ նախապայմանի, հարձակվեցին քրիստոնյաների վրա և սկսեցին կատարել ամեն տեսակ սպանություններ։ Քրիստոնյաներն իրենց կողմից նույն կերպ վարձահատույց եղան...
Հնարավոր է, որ այս իրադարձությունների ժամանակ էլ կորսվել են տաճարում գտնվող գրքերը ։ Այս իրադարձությունների մասին գրել է նաև հեթանոս հեղինակ Եվպանիոս Սարդինացին։ Երկուսն էլ՝ Սոկրատեսն ու Եվպանիոսը, հայտնել են հեթանոսական տաճարների ավիրման մասին, բայց հենց գրքերի ոչնչացման մասին հիշատակություններ չեն թողել։ Ավելին, անհայտ է՝ այդ ժամանակ քանի գիրք է գտնվել Սերապեումում, և գտնվել են դրանք այնտեղ ընդհանրապես։ Օրոսիուսը (VI, 15, 32) հայտնում է, որ գրքերի գրադարակները կարելի էր տեսնել Ալեքսանդրիայի տարբեր տաճարներում։ Հայտնի է, որ Մուսեյոնը և գրադարանը ինչ-որ ձևով գոյանություն են ունեցել 391 թվականի իրադարաձություններից ավելի ուշ. մասնավորապես՝ այնտեղ աշխատած առավել հայտնի ինտելեկտուալներից էր մաթեմատիկոս և փիլիսոփա Թեոն Ալեքսանդրիացին, որը մահացել է մոտավորապես 405 թվականին (այս մասին տեղեկությունները բերված են Սուդա հանրագիտարանում) ։
Պատմագրություն։ Հնագիտական տեղեկություններ
Չնայած Ալեքսանդրայի գրադարանի մասին հավաստի տեղեկատվության քիչ լինելուն՝ դարերի ընթացքում այն դարձել է գիտելիքի և մշակույթի շտեմարանի արխետիպ, ինչպես նաև կյանքի վաղանցիկության խորհրդանիշ ։ Այդ կերպարն առաջացել է Վերածննդի դարաշրջանում և համարյա անխաթար տեսքով փոխանցվել է հաջորդ սերունդներին ։ Ալեքսանդրիայի գրադարանի թեման նոր հարթության վրա է ներկայացվել Էդվարդ Գիբբոնի «Հռոմեական կայսրության կործանման և անկման պատմություն» (1776-1789) կոթողային աշխատության մեջ, որտեղ հեղինակը գրադարանի ոչնչացման համար մեղադրել է քրիստոնյաներին, ոչ թե մուսուլմաններին։
Ալեքսանդրիայի գրադարանի՝ արդի գիտական պատմագրության հաշվարկն սկսվում է 1823 թվականից, երբ Լեյդենում լույս է տեսել Գերհարդ Դեդելի Historia critica bibliothecae Alexandrinae մենագրությունը։ 1838 թվականին նմանատիպ գիրք է հրապարակել Ֆ. Ռիչլը, և այդ ժամանակից Ալեքսանդրիայի գրադարանի թեմայով հրապարակումները դարձել են քիչ թե շատ պարբերական։ Գրադարանի հետազոտության գործում էական ներդրում է դարձել ամերիկացի հետազոտող Է. Փարսոնսի մենագրությունը, որը լույս է տեսել 1952 թվականին ։ 1986 թվականին հրատարակվել է Լ. Կանֆորի «Անհետացած գրադարան» հետազոտությունը, որը դարձել է բեսթսելլեր, բայց քննադատվել է փաստերը գրական հնարանքի հետ խառնելու և «մշուշոտ» եզրահանգումների համար։ Բայց քանի որ գրքում ներկայացված են համարյա բոլոր անտիկ աղբյուրները և նկարագրված են ժամանակակից հետազոտությունները, գիրքը թարգմանվել է բազմաթիվ լեզուներով և պարբերաբար վերահրատարակվել է։ 1990 թվականին լույս է տեսել Մուսթաֆա ալ Աբբադիի հետազոտությունը, որը համարվում է մինչ այժմ հրատարակվածներից ամենահիմնավորը ։
Մշակույթում
1980-ական թվականներից Ալեքսանդրիայի գրադարանի ճակատագիրը հետաքրքրել է պատմական և արկածային արձակի հեղինակներին։ Լույս են տեսել Սթիվ Բերրիի, Քլայվ Քասլերի , մաթեմատիկոս և գիտության պատմաբան , աստղաբան և գրող  վեպերը։
Ալեքսանդրիայի գրադարանը որոշակի դեր է խաղացել անտիկ թեմայով առնվազն երկու ֆիլմի սյուժեի համար։ «Կլեոպատրա» (1963) պատմական դրամայում եգիպտական թագուհին Կեսարին անվանում է «բարբարոս»՝ ռազմական գործողությունների ընթացքում ոչնչացված գրադարանի համար. ֆիլմում ցուցադրված է դրա հրդեհը։ 2009 թվականին նկարահանվել է Հիպատիայի ճակատագրին նվիրված «Ագորա» ֆիլմը, որն ըստ սյուժեի աշխատում էր Ալեքսանդրիայի գրադարանում։ Այս ֆիլմը բազմաթիվ քննադատական արձագանքներ է առաջ բերել պատմական իրողությունների ճշգրիտ փոխանցման պատճառով, ներառյալ մասնագետ պատմաբան Ֆեյթ Ջասթիսի վերլուծականը ։
Արդի Ալեքսանդրիայի գրադարանը
2002 թվականին Ալեքսանդրիայում՝ հին գրադարանի ենթադրյալ վայրում, կառուցվեց ժամանակակից «Ալեքսանդրինա գրադարանը», որը կոչված էր վերականգնել նախկին փառքը և ապահովել հասանելիություն բոլոր ցանկացողների համար։ Գրադարանի կառուցման արդյունքում Եգիպտոսում ստեղծվեց նոր կրթական համակարգ և կառավարությունից անկախ կրթական կազմակերպություն։ Տվյալ հաստատությունը կատարում է մի շարք մշակութային գործառույթներ ։ 2011 թվականի Եգիպտոսի հեղափոխության արդյունքում Ալեքսանդիայի բնակիչները գրադարանի շուրջը կենդանի շղթա կազմեցին, որպեսզի պաշտպանեն իրենց ճամփին ամեն ինչ ավիրող ու հրդեհող կողոպտիչներից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրադարաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Եգիպտոսի գրադարաններ Կատեգորիա:Օրվա հոդված
(1832) Մրկոս
(1832) Մրկոս (Mrkos), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1969 թվականի օգոստոսի 11-ին Լյուդմիլա Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Տեկումեցա
Տեկումեցա (Täkumetsa), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Կոհտլա շրջանում։
(1832) Մրկոս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1969 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լյուդմիլա Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Տեկումեցա
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 26 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Կոհտլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Գեչիկռան
Գեչիկռան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Արճեշի գավառակում ։ Գտնվում էր Արճեշ քաղաքից 30 կմ արևելք, Վանա լճից 1-2 կմ հեռու, հարթավայրում։ Գյուղից քիչ արևելք գտնվում են Սոր Ներքին և Սոր Վերին գյուղերը։
Աշխարհագրություն
Գեչիկռանից հյուսիս-արևելք կան ցածրադիր լեռներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
ՊՍՎ Էյնդհովեն
«ՊՍՎ Էյնդհովեն» (Philips Sport Vereniging, ավելի հաճախ անվանվում է «ՊՍՎ»), հոլանդական ֆուտբոլային ակումբ Էյնդհովեն քաղաքից։
Բաբակի (այլ կիրառումներ)
Բաբակի, կարող է վերաբերել՝
ՊՍՎ Էյնդհովեն
21 անգամ դարձել է Հոլանդիայի չեմպիոն, 9 անգամ դարձել է գավաթակիր և սուպերգավաթակիր, 1-ական անգամ դարձել է ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգայի և ՈՒԵՖԱ-ի (ներկայումս՝ ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Լիգա) գավաթակիր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոլանդական ֆուտբոլային ակումբներ
Լեսնայա Կոլոնա
Լեսնայա Կոլոնա (Лісна Колона), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Մալինի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1935 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Լեսնայա Կոլոնա գյուղում բնակվում էր 169 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,802 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 210,72 մարդ/կմ²։
Ակիրունո
Ակիրունո Ակիրունո (あきる野市), քաղաք Ճապոնիայում։ Գտնվում է Տոկիոյի պրեկտուրայում։
Բնակչություն
Բնակչությունը կազմում է 80 948 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1), խտություն - 1103,74 մարդ/կմ²։
Սիմվոլիզմ
Քաղաքի ծառը համարվում է օսմանտուս ծառը, ծաղիկը՝ խրիզանտեմա ։
Ալամասովո
Ալամասովո (Аламасово), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վոզնեսենսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վոզնեսենսկի շրջանի բնակավայրեր
Իզաբելլա Այդինյան
Իզաբելլա Պողոսի (Պավլովնա) Այդինյան, հայ օպերային երգչուհի (սոպրանո), ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստուհի, պրոֆեսոր ։
Կենսագրություն
Իզաբելլա Այդինյանը ծնվել է 1928 թվականի փետրվարի 4-ին՝ Կրասնոդարում։ 1947 թվականին ավարտել է Կրասնոդարի երաժշտական դպրոցը, իսկ 1951 թվականին՝ երաժշտական ուսումնարանը։ 1955 թվականին ավարտել է Երևանի Պետական Կոնսերվատորիան, իսկ 1951-1952 թվականներին սովորել է Մոսկվայի պետական կոնսերվատորիայի դաշնամուրի բաժնում։ 1955 թվականից դասավանդել է Երևանի պետական կոնսերվատորիայում ։
Որպես Հայֆիլհարմոնիայի մեներգչուհի, Իզաբելլա Այդինյանը Հայաստանի պետական երգչախմբի հետ հանդես է եկել ԽՍՀՄ քաղաքներում, մասնակցել կամերային համերգների Ֆրանսիայում, Չեխոսլովակիայում, Բուլղարիայում և այլուր։ Երգչուհու երկացանկում են եղել Վալֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի, Ջուզեպպե Վերդիի, Գաբրիել Ֆորեի, Ջոակինո Ռոսսինիի ռեքվիեմների, Լյուդվիգ վան Բեթհովենի 9-րդ սիմֆոնիայի, Ֆրանց Շուբերտի կանտատի սոպրանոյի երգամասերը, Ջակոմո Պուչինիի, Կլոդ Դեբյուսիի, Յան Սիբելիուսի, Անուշավան Տեր-Ղևոնդյանի, Էդվարդ Միրզոյանի, Էդգար Հովհաննիսյանի, Առնո Բաբաջանյանի երկերից։ Նրա սաներից են եղել Ա. Կալուստովը, Կ. Կարապետյանը, Վ. Նիկսալյանը, որոնք դարձել են այսրկովկասյան մրցույթի դափնեկիր ։
1965 թվականին Իզաբելլա Այդինյանը արժանացել է Հայկական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչման։ Նա զբաղվել է նաև գիտական և մեթոդական աշխատանքներով ։
Մահացել է 1996 թվականին Երևան քաղաքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ երաժիշտներ Կատեգորիա:Թոխմախի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Հայ օպերային երգչուհիներ
Վերին ծնոտ
Վերին ծնոտ, զույգ, բարդ կառուցվածքով ոսկր է, որը պայմանավորված է նրա բազմազան ֆունկցիաներով։ Վերին ծնոտը մի կողմից մասնակցում է քթի խոռոչի և ակնակապիճի կազմությանը, մյուս կողմից կազմում է բերանի և քթի խոռոչների միջնապատը, մասնակցում է ծամիչ ապարատի ֆունկցիային։
Կառուցվածք
Վերին ծնոտը բաղկացած է մարմնից և չորս ելուստներից՝ ճակատային, ատամնաբնային, քմային և այտային։
Մարմնի կառուցվածքը
Վերին ծնոտի առաջային երեսը դեպի վեր ակնակապճից բաժանվում է ստորակնակապճային եզրով(margo infroorbitalis)։ Նրանից անմիջապես ցած տեսնում ենք ստորակնակապճային անցքը(foramen infraorbitale)։ Անցքի միջով ակնակապճից դուրս են գալիս համանուն զարկերակն ու նյարդը։ Առաջային երեսի միջային սահմանը քթային կտրուճն է (incisura nasalis), որի եզրը դուրս է ցցվում դեպի առաջ կազմելով spina nasalis anterior։
Ստորքունքային երեսը (facies infratemporalis) առաջային երեսից բաժանված է այտային ելունով։ Այս երեսը կոր է, դարձած է դեպի ստորքունքային և թևաքմային փոսերը, նրա վրա կան մի քանի մանր անցքեր՝ վերին ծնոտի մեծ սեղանատամները գնացող նյարդերի և անոթների համար։ Ստորին-հետին, ավելի ցցված մասը կոչվում է ծնոտային թումբ(tuber maxillae)։
Քթային երես (facies nasalais) դարձած է դեպի քթի խոռոչը և վարում դառնում է քմային ելունի վերին երես։ Քթային խեցիների համար նրա վրա նկատելի են 2 կատարներ՝ միջին (crista ethmoidalis) և ստորին (crista conchalis)։
Ճակատային ելունից հետ նկատվում է արցունքային ակոսը (sulcus lacrimalis), որը հպվելով արցունքոսկրին և ստորին խեցուն, դառնում է արցունքաքթային խողովակ (canalis nasolacrimalis)։ Այս խողովակը հաղորդակցություն է սահմանում ակնակապճի և քթի ստորին անցուղու միջև։ Է՛լ ավելի հետ կա մի մեծ անցք՝ վերին ծնոտի բացվածքը (hiatus maxillaris), որը տանում է դեպի ծնոտային ծոցը։ Ամբողջական գանգի վրա այս բացվածքը որոշ չափով փոքրանում է, որովհետև այն ծածկվում է արցունքոսկրի, մաղոսկրի, քմոսկրի և ստորին խեցու մասերով։
Ակնակապճային հարթ և տափակ երեսը (facies orbitalis) եռանկյունաձև է։ Նրա միջային եզրին, ճակատային ելունից հետ գտնվում է արցունքային կտրուճը (incisura lacrimalis), որի մեջ է մտնում արցունքոսկրը։ Արցունքային կտրուճից հետ ակնակապճային մակերեսի եզրը կարանվում է մաղոսկրի ակնակապճային թիթեղի հետ։ Հետին հարթ եզրն ազատ է և սահմանում է ստորին ակնակապճային ճեղքը։ Ստորակնակապճային խողովակից դուրս են գալիս ատամնաբնային խողովակները (canales alveolares) այն անոթների և նյարդերի համար, որոնք ծնոտի առաջային պատի հաստության միջով գնում են դեպի առջևի ատամները։
Ցտեսություն, Աֆրիկա
Ցտեսություն, Աֆրիկա` 1999 թվականի մրցանակակիր չադական ֆիլմ։ Այն Չադացի ռեժիսոր Մահամաթ Սալեհ Հարունի առաջին ֆիլմն էր, որտեղ նա նաև խաղաց գլխավոր դերը։ Վավերական դրաման կենտրոնանում է Հարունի գեղարվեստականացրած տարբերակին։
Սյուժե
Չադացի կինոռեժիսորը, ով ապրում է և աշխատում Ֆրանսիայում (Հարունը) վերադառնում է տուն`մոր մահվան լուրն ստանալուց հետո։ Նա ապշած է երկրի և ազգային կինեմատոգրաֆի դեգրադացված վիճակից։ Հանդիպելով թերահավատությանը իր ընտանիքի անդամների կողմից իր ընտրած կարիերայի նկատմամբ` Հարունը փորձում է պաշտպանել իրեն` մեջբերելով Ժան Լյուկ Գոդարին.«Կինեմատոգրաֆը ստեղծում է հիշողություններ»։ Կինոռեժիսոնը որոշում է ստեղծել մի ֆիլմ` նվիրված իր մորը` «ցտեսություն, Աֆրիկա» վերնագրով, սակայն անմիջապես կանգնում է մեծ խնդիրների առջև։ Կինոթատրոնները փակել են, և ֆինանսավորումն անհնար է ապահովել։ Ռեժիսորը նորից միանում է իր հին ընկերուհու հետ (Ելենա)։ Չադացիները խուսափում են նրանից` չկարողանալով տարբերել ֆիլմն ու իրականությունը, քանի որ նա հայտնվել էր ռեժիսորի նախորդ ֆիլմերից մեկում որպես ՄԻԱՎի զոհ։ Հարունն իմանում է Աֆրիկայի կինեմատոգրաֆի կործանման մասին հարևան երկրների ռեժիսորներից, բայց նաև գտնում է Իսսա Սերժ Կոելոին, ով նկարահանում էր իր առաջին ֆիլմը` Դարեսսալամը։ Գործերը վատ են ընթանում, և` համոզված, որ անհնարին է ստեղծել ֆիլմեր Աֆրիկայում, Հարունը մեկնում է Չադից հուսահատության մեջ` թողնելով իր տեսախցիկը մի երիտասարդի, ով օգնում էր իրեն։
Մրցանակներ
Ֆիլմն արժանացել է հետևյալ մրցանակների `
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չադական ֆիլմեր Կատեգորիա:1999 թվականի ֆիլմեր Կատեգորիա:Մահամաթ Սալեհ Հարունի նկարահանած ֆիլմեր Կատեգորիա:Չադում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռեժիսորական դեբյուտ ֆիլմեր
Կինա (գյուղ, Ռուտուլսկի շրջան)
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 976 մարդ։
Գոլովաչ (գյուղ, Պոլտավայի շրջան)
Գոլովաչ (Головач), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պոլտավայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գոլովաչ գյուղում բնակվում էր 850 մարդ։
(9717) Լյուդվասիլիա
(9717) Լյուդվասիլիա (Lyudvasilia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1976 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,335306 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0787 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,592 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1303,51 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,276178 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,67° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1976 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Նատալյա Խառլամպևա
Նատալյա Իվանովնա Խառլամպևա (Наталья Ивановна Харлампьева, ), ռուս խորհրդային և յակուտ գրող, արձակագիր և բանաստեղծ։ ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ (1988)։ Յակուտիայի ժողովրդական բանաստեղծ (2002)։ Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի վաստակավոր գործիչ (2007)։ Ռուսաստանի Մեծ գրական մրցանակի դափնեկիր (2003) և Դելվիգի անվան գրական մրցանակի դափնեկիր (2015)։
Կենսագրություն
Նատալյա Խառլամպևան ծնվել է 1952 թվականի սեպտեմբերի 1-ին, Յակուտիայի ԻԽՍՀ Մագան գյուղում։ 1973-1978 թվականներին սովորել է Յակուտիայի պետական համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետում։ 1978 թվականից եղել է յակուտական «Северная трасса» թերթի թղթակից, հետագայում աշխատել է ԽՄԿԿ Յակուտիայի մարզային կոմիտեում որպես հրատարակչական բաժնի հրահանգիչ, «Кыым» թերթի մշակույթի բաժնի վարիչ։ 1988-1990 թվականներին եղել է Յակուտական գրահրատարակչության գլխավոր խմբագիր, 2002- 2012 թվականներին` «Саха сирэ» հանրապետական թերթի գլխավոր խմբագիր։ 2012 թվականից Յակուտիայի վարչապետի մշակութային հարցերով խորհրդականն է  ։
Դավիդ Լիմբերսկի
Դավիդ Լիմբերսկի (չեխ․՝ David Limberský, ), չեխ ֆուտբոլիստ, պաշտպան։ Հանդես է գալիս չեխական «Վիկտորիա» ֆուտբոլային ակումբի և Չեխիայի ազգային հավաքականի կազմում։
Նատալյա Խառլամպևա
Կենսագրություն
1988 թվականից ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ է։ 1998 թվականից համարվում է Յակուտիայի գրողների միության նախագահ, 2003 թվականից` Ռուսաստանի գրողների միության քարտուղար։ 1975 թվականին լույս են տեսել Խարլամպևայի առաջին բանաստեղծական ստեղծագործությունները։ 1976 թվականին հրապարակվել է նրա «Аэроплан» առաջին բանաստեղծական ժողովածուն։ 1979 թվականին մասնակցել է Մոսկվայում անցկացված Երիտասարդ գրողների հինգերորդ համամիութենական խորհրդակցությանը։ 1986 թվականին «Կարմիր ձնծաղիկ» բանաստեղծությունների գրքի համար Խարլամպևան արժանացել է Յակուտիայի կոմերիտմիության մրցանակի։ 2003 թվականին «Վերջին տարիների բանաստեղծական հրապարակումների համար» Խարլամպևան արժանացել է Ռուսաստանի Մեծ գրական մրցանակի։ 2015 թվականին «Սիրո խոստովանություն։ Յակուտիան ХХ դարի երկրորդ կեսի ռուսական պոեզիայում» գրքի համար արժանացել է Դելվիգի անվան գրական մրցանակի։ 2020 թվականին «Молодая гвардия» հրատարակչության կողմից «Նշանավոր մարդկանց կյանքը» կենսագրականների շարքում լույս է ընծայվել նրա «Սեմյոն Դանիլով» գիրքը` Յակուտիայի ժողովրդական բանաստեղծ Սեմյոն Դանիլովի կյանքի մասին։ Խարլամպևայի գրական ստեղծագործությունները թարգմանվել են ռուսերեն, թաթարերեն, ուկրաիներեն և ղազախերեն   ։
Դավիդ Լիմբերսկի
«Վիկտորիա»
Դավիդ Լիբերսկին «Վիկտորիա» ֆուտբոլային ակումբի ակադեմիայի սան է։ Թիմի կազմում հանդես է եկել Չեխիայի երկրորդ լիգայում։ Նա 2002/03 մրցաշրջանում դարձել է Չեխիայի երկրորդ լիգայի չեմպիոն։
Նատալյա Խառլամպևա
Կենսագրություն
2002 թվականին Նատալիա Իվանովնա Խարլամպևային շնորհվել է Յակուտիայի ժողովրդական բանաստեղծ պատվավոր կոչում, 2007 թվականի դեկտեմբերի 4-ին արժանացել է Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի վաստակավոր գործիչ կոչմանը ։