cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դեմքի ճանաչողական համակարգ
Դեմքի մակերևույթրի վերլուծում
Այս միջոցը ուսումնասիրում է դեմքի մաշկի մակերևույթը ու դրանք վերածում մաթեմատիկական միավորների։ Այս մեթոդը աշխատում է նույն կերպ, ինչպես դեմքի ճանաչողական համակարգը։ Վերցվում է մաշկի մակերևույթի լուսանկարը, որը կոչվում է մաշկի տպում։ Հետո այդ մակերևույթը բաժանվում է փոքր բլոկների։ Օգտագործելով ալգորիթմներ՝ մաշկի մակերևույթը մաթեմատիկական, չափելի դարձնելու համար, համակարգը կտարբերակի ամեն գիծ, ծակոտի և մաշկի իրական հյուսվածք։ Այն կարող է ճանաչել նույնական զույգերի միջև եղած հակադրությունը, որոնք այժմ դեռ հնարավոր չէ օգտագործել դեմքի ճանաչման ծրագրային ապահովման մեջ։ Փորձերը ցույց են տվել, որ դեմքի մակերևույթի վերլուծման հավելմամբ, դեմքի ճանաչելու կարողությունը կարող է աճել 20-ից 25 տոկոսով ։
Դեմքի ճանաչումը՝ միավորելով տարբեր տեխնիկաներ
Քանի որ ամեն մեթոդ ունի իր առավելություններն ու թերությունները, տեխնոլոգիական ընկերությունները միավորել են ավանդական ձևը, 3D ճանաչողությունը և դեմքի մակերևույթի վերլուծումը՝ ստեղծելու համար ճանաչողական համակարգեր, որոնք ունեն հաջողության հասնելու ավելի մեծ հնարավորություն։ Միավորված տեխնիկաները ունեն առավելություն մյուս համակարգերի նկատմամբ։ Սա ավելի զգայուն է դեմքի միմիկաների նկատմամբ, ներառյալ թարթումը, ժպիտը և ունի կարողություն ընկալելու մորուքի, բեղերի աճը, ակնոցների առկայությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կենսաչափություն Կատեգորիա:Արհեստական բանականություն Կատեգորիա:Պատկերի թվային մշակում
Սուվորովի հուշարձան (Շվեյցարիա)
Հուշարձան Սուվորովին (գերմ. Suworow-Denkmal), հիշատակի խաչքար, որը փորագրված է ժայռի մեջ շվեյցարական Ուրի կանտոնի Շյոլենենի կիրճում։ Բացվել է 1898 թվականի սեպտեմբերին՝ ի հիշատակ Սուվորովի շվեյցարական արշավի մասնակից ռուս զինվորների, ովքեր այստեղ զոհվել են 1799 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Նապոլեոնյան զորքերի հետ Կլոդ-Ժակ Լեկուրբի հրամանատարությամբ տեղի ունեցած ճակատամարտում ։
Կարգավիճակ
1980-ականներին հուշարձանը գտնվել է անմխիթար վիճակում և պարզվել է, որ կադաստրային գրքում դրա կարգավիճակի մասին գրառում չկա։ Մոսկովյան արխիվից բերվել է հողի հատկացումը և ռուսական սեփականության պահանջները հաստատող փաստաթուղթ, սակայն այդ տարիներին Խորհրդային Միությունը հայտարարել է, որ ինքը պատասխանատվություն չի կրում «Շվեյցարիայի հուշարձանի» վերականգնման համար։ Իրենց հերթին Շվեյցարիայի իշխանությունները հայտարարել են, որ վերականգնումը սեփականատիրոջ պարտականությունն է ։ Հետագայում համաձայնություն է ձեռք բերվել, որ 563 մ² տարածքը (449 մ² քարաժայռ և 114 մ² մուտքի ճանապարհ) սպասարկվում է Անդերմատի քաղաքապետարանի կողմից, սեփականատերը մնում է ռուսական պետությունը՝ ի դեմս Բեռնում Ռուսաստանի դեսպանատան։ Անդերմատի հողային կադաստրում թիվ 725 տեղամասը, առանց սահմանափակումների, հանդիսանում է Շվեյցարիայի տարածքի մի մասը։
Նորագույն ժամանակների իրադարձություններ
ՌԴ նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը հուշարձան է այցելել 2009 թվականին Շվեյցարիա կատարած պաշտոնական այցի ժամանակ։ Նրան ուղեկցել է դաշնային խորհրդի նախագահ Հանս-Ռուդոլֆ Մերցը ։
2022 թվականի մայիսի կեսերին, ի նշան Ռուսաստանի Ուկրաինա ներխուժման դեմ բողոքի, անհայտ անձինք հուշարձանը ներկել են դեղին և կապույտ գույներով (Ուկրաինայի դրոշի գույներով)։ Հոկտեմբերին հուշարձանը նորից պղծվել է՝ սև ներկով սվաստիկայի նշան նկարելով։ Նույն թվականի հոկտեմբերի 16-ին հուշարձանը մաքրվել է վանդալիզմի հետքերից։ Տեղի ունեցածի հետաքննությունն իրականացնում է Ուրի կանտոնի ոստիկանությունը  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1898 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Շվեյցարիայի հուշարձաններ
Pretty Face
Pretty Face (プリティフェイス փուրիտի ֆեյսու, բառացի` «Գեղեցիկ դեմք»), մանգա, որը ստեղծվել է ճապոնացի հեղինակ Յասուհիրո Կանոյի կողմից։ Պատմում է ավագ դասարանի աշակերտի մասին, ում դեմքն ավտովթարից հետո վերականգնել են կանացի նկարով, որը բժիշկները գտել են նրա գրպանում։ 2002 թվականի մայիսի և 2003 թվականի հունիսի միջակայքում մանգան թողարկվում էր Shueisha ընկերության Shonen Jump շաբաթաթերթում, և ավարտվել է 52-երորդ գլխով։ Անգլերեն տարբերակի համար արտոնագիր է ստացել Viz Media-ն ։
Սյուժե
Ավագ դպրոցի աշակերտ և տաղանդավոր կարատեիստ Մասաշի Րանդոն տանջվում է իր դասընկերուհի Րինա Կուրիմիի հանդեպ զգացած անպատասխան սիրուց։ Մի օր կարատեի մրցույթից վերադառնալիս, Մասաշիի ավտոբուսն ավտովթարի է ենթարկվում, ինչի պատճառով տղայի դեմքն այլանդակվում է։ Մեկ տարի կոմայում անցկացնելուց հետո Մասաշին արթնանում է և իմանում, որ իր դեմքը վերականգնվել է Րինայի նկարով։ Չիմանալով, թե ինչ տեսք է ունեցել հիվանդը, պլաստիկ վիրաբույժն օգտգործել է նկարը, որը գտել է Մասաշիի գրպանում։
Շուտով հերոսն իմանում է, որ ինքը մեռած է համարվում, ծնողները հեռացել են, իսկ տունը` քանդել։ Կլինիկա վերադառնալու ճանապարհին Մասաշին հանդիպում է Րինային, որը նրան ընդունում է որպես իր վաղուց կորած զույգ քրոջը` Յունային։ Րինան Մասաշիին տանում է տուն և ներկայացնում որպես Յունա, նա էլ ձևացնում է, թե հիշողության կորուստ ունի։ Նա երազում է վերադարձնել սեփական դեմքը, սակայն դրա համար հարկավոր են լուսանկարներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մանգաներ
Ռիբինսկոե (գյուղ, Վոլնովախսկի շրջան)
Ռիբինսկոե (Рибинське), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ռիբինսկոե գյուղում բնակվում էր 1 390 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1930 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռուդին (վեպ)
«Ռուդինն» առաջին անգամ տպագրվել է «Սովրեմեննիկ» ամսագրում 1856 թվականին։
Ստեղծման պատմություն
1855 թվականի հունիսին Տուրգենևը իր նամակում` ուղղված գրաքննադատ Վասիլի Բոտկինին, տեղեկացնում էր, որ իր կողմից պատարստ է նոր վիպակի պլան, որի բոլոր կերպարները արդեն մտածված են ։ Ստեղծագործության գլխավոր հերոսը (որը ուներ «Հանճարեղ բնություն» վերնագիրը ) սկզբնականում կրում էր Դմիտրի Պետրովիչ Ռուդինի անունը։ Նատալյա Լասունսկայան նախնական ծրագրում կրում էր Մաշա անունը։ Լիպինան կրում էր Պասինկովա ազգանունը, Բասիստովի անունը սկզբում Լեշով էր, այնուհետև՝ Բասով ։ Աշխատանքը տարվում էր ինտենսիվ կերպով, ինչի մասին հեղինակը պարբերաբար տեղեկացնում էր ընկերներին։
1855 թվականի հուլիսի 25-ին (օգոստոսի 6) գրողը իր մոտ է հրավիրում գրականագետ Պավել Անենկովին, որպեսզի ծանոթանա նոր ստեղծագործությանը, որի վրա աշխատել է այնպես, ինչպես ամբողջ կյանքում չի աշխատել։ Մի քանի օր հետո Տուրգենևը գալիս է Պակրովսկի կալվածք (Տուլայի նահանգ), որտեղ ապրում էին Լև Տոլստոյի քույրը Մարիյա Նիկոլաևնան և նրա ամուսինը՝ Վալերիան Պետրովիչը։ Տուրգենևը նրանց համար կարդում է ստեղծագործությունը և Մարիյա Նիկոլաևնայի խորհրդով փոխում է հերոսի և նրա մոր վերջին հանդիպման տեսարանը ։
Սյուժե
Վեպի գործողությունը ծավալվում է 1840-ական թվականներին։ Կալվածատիրուհի Դարյա Միխայլովնա Լասունսկայան։ Ամեն ամառ մեկնում է երեխաների հետ գյուղ։ Իր կալվածքում նա ձգտում է պահպանել գրական-երաժշտական սրահի աշխարհիկ մթնոլորտը, այդ իսկ պատճառով հյուրընկալում է բոլոր կրթված հյուրերին։ Մի անգամ նրա տանը հայտնվում է Ռուդինը։ Նրա բանավեճի մեջ մտնելու հակումը, խելքը, խանդավառությունը, սրամտությունը նվաճեցին ունկնդիրներին։ Լասունսկայան, տպավորված Դմիտրի Նիկոլաևիչի գիտության, կյանքի իմաստի ելույթներով, առաջարկում է հյուրին ապրել իր տանը։ Ապրելով երկու ամիս կալվածքում, Ռուդինը դառնում է Դարյա Միխայլովնայի սիրելի զրուցակիցը։ Նա շատ ժամանակ էր անցկացնում նաև տիրուհու աղջկա՝ Նատալյայի հետ, գրքեր էր նրան տալիս, կարդում էր իր ապագա հոդվածների ներածությունները։ Ուսուցիչ Բասիստովը նայում էր հյուրին հիացմունքով, Պիգասովը, որի վրա Դմիտրի Նիկոլաևիչը ճնշում էր իր ներկայությամբ, սկսեց հազվադեպ հյուր գալ։ Լուրն այն մասին, որ Ռուդինը ապրում է հարևանուհու տանը, կալվածատեր Լեժնյովի վրա տհաճ տպավորություն թողեց։ Երիտասարդ տարիներին նրանք միասին են սովորել Մոսկվայում և հաճախել են Պակորսկու խմբակը, զրուցել են գրականության, փիլիսոփայության, արվեստի մասին։ Երբ Լիժնյովը սիրահարվեց, այդ մասին պատմեց Ռուդինին։ Նա նույնպես սկսեց ակտիվորեն միջամտել զույգի հարաբերություններին, և դրա հետևանքով հարսանիքը տեղի չունեցավ։
Դարյա Միխայլովնայի սրտով չէր Ռուդինի զրույցները իր աղջկա հետ, սակայն նա համարում էր, որ Նատալյան գյուղում ձանձրույթից էր շփվում հյուրի հետ։ Տիրուհին մոլորվել էր։ Մի ամառային օր Դմիտրի Նիկոլաևիչն աղջկան սեր խոտովանեց և լսեց նրա պատասխանը «Ես ձերը կլինեմ»։ Ավագ Լասունսկայան, իմանալով այդ գաղտնի ժամադրության մասին, հայտարարեց աղջկան, որ ավելի շուտ կգերադասի նրան տեսնել մահացած, քան Ռուդինի կինը։
Դմիտրի Նիկոլաևիչի անվճռականության պատճառով սիրահարները բաժանվում են։ Ռուդինը հրաժեշտի նամակներ է գրում Վոլինցևին և Նատալիային ու լքում է Լասունսկայի կալվածքը։ Երկու տարի անց Նատալյան ամուսնանում է Վոլինցևի հետ։ Լիժնյովը ամուսնանում է Լիպինայի հետ։ Այդ ընթացքում Ռուդինը թափառում է ամբողջ աշխարհում։
1848 թվականի հեղափոխության ժամանակ նա մահանում է Փարիզի բարիկադներում։
Հերոսներ և նախատիպեր
Ըստ հետազոտողների Դարյա Միխայլովնա Լասունսկայի նախատիպը դարձել է գեղեցկուհի Ալեքսանդրա Օսիպովնա Սմիրնովան։ Երիտասարդ տարիներին նա շատ գեղեցիկ էր, լավ հարաբերությունների մեջ էր գտնվում պոետներ՝ Վասիլի Ժուկովսկու, Վյազեմսկու և շատ ուրիշ գրողների հետ։ Տուրգենևը համարում էր այդ տիկնոջը «երկերեսանի և կեղծավոր»։ Վեպի սկզբնական պլանում հեղինակը նկատի է ունենում, որ գործողությունը պետք է տեղի ունենա «Ալ. Օս.» տանը, սակայն արդյունքում ուղղեց անունը ։
Ժամանակակիցները Ռուդինի կերպարում գտել են  մտածող Միխայիլ Բակունինի և պատմաբան  Տիմոֆեյ Գրանովսկու հատկանիշները։  Միևնույն ժամանակ հերոսի մեջ հայտնաբերվեցին  Տուրգենևի հատկանիշներից, այսպես Գերցենը բաց տեքստով  գրել էր,  որ Ռուդինը դա երկրորդ Տուրգենևն է, լսելով  երիտասարդ Բակունինի փիլիսոփայական ժարգոնը ։
Առաջին արձագանքներ
Նիկոլայ Նեկրասովը Վասիլի Բոտկինին ուղղված նամակում (նոյեմբերի 24 1855) տեղեկացրեց, որ ծանոթացել է «Ռուդինի» առաջին տարբերակի հետ, և առաջարկել, որ վերամշակելուց հետո հիանալի բան կստացվի ։
Չերնիշևսկին իր «Զրույց մասամբ գրականության, իսկ ավելի շատ ոչ գրական բովանդակությամբ» (1856) հոդվածում խոստովանեց, որ Տուրգենևի նոր ստեղծագործությունը «շատ ուժեղ տպավորություն է թողել պարկեշտ մարդկանց վրա», սակայն անձամբ իրեն «արթնացրել է և թարմացրել» ։
Էկրանավորում
1977 թվականին ԽՍՀՄ-ում նկարահանվել է «Ռուդին» ֆիլմը (ռեժիսոր՝ Կոնստանտին Վոինով)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Իվան Տուրգենևի վեպեր Կատեգորիա:Իվան Տուրգենևի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Ռուսերեն գրքեր Կատեգորիա:Ռուսական գրականություն Կատեգորիա:Էկրանավորված ռուսական վեպեր
Լուսակայի ազգային թանգարան
Լուսակայի ազգային թանգարան (Lusaka National Museum), Զամբիայի մայրաքաղաք Լուսակայում՝ Անկախության պողոտայի վրա գտնվող թանգարան, որն ստեղծվել է ազգի պատմությունն ու մշակույթը արտացոլելու, կրթության ու զբոսաշրջության զարգացմանը նպաստելու նպատակով ։
Պատմություն
Թանգարանի շինարարությունն սկսվել է 1980-ական թվականներին, իսկ նրա բացման պաշտոնական արարողությունը տեղի է ունեցել 1996 թվականի հոկտեմբեր ամսին ։ Սկզբնապես որոշված է եղել հիմնական ուշադրությունը նվիրել Զամբիայի անկախության համար մղված պայքարի արտացոլմանը, սակայն ժամանակի ընթացքում թեմատիկան ընդլայնվել է՝ ներառելով նաև ազգային արվեստի, մշակույթի պատմությունը ։
Ցուցասրահներ
Թանգարանի հավաքածուների զգալի մասը պահպանվում է համապատասխան պայմաններ ունեցող պահասենյակներում, իսկ առաջին և երկրորդ հարկերում գործում են մեկական ցուցասրահ՝ իրենց մշտական ցուցադրություններով։ Ներքևի ցուցասրահում ներկայացված են զամբիացի ժամանակակից արվեստագետների նկարչական աշխատանքներ ու քանդակներ, որոնցում պատկերված է ժողովրդի կենսակերպը ։ Վերին սրահի ցուցանմուշները պատմում են Զամբիայի պատմության կարևոր դրվագների մասին՝ հնագույն ժամանակներից մինչև մեր օրերը։ Երկրորդ հարկում գործում է նաև գեղեցիկ նկարազարդված մանկական անկյուն՝ խաղասենյակով, խաղալիքներով ու սենյակային ատրակցիոններով հագեցած։ Թանգարանն ունի նաև ոչ մեծ գրադարան, հանդիսությունների ու նիստերի դահլիճ, թերթերի կրպակ, թողարկում է ուսումնական հանրամատչելի նյութեր։ Դպրոցականների համար պարբերաբար կազմակերպվում են ցուցադրական նյութերով հագեցած, հետաքրքիր զրույցներ, դասախոսություններ, բանավեճեր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զամբիայի թանգարաններ Կատեգորիա:Զամբիայի մշակույթ
Տարաս Շևչենկոյի հուշարձան (Երևան)
Պատմություն
Հուշարձանի հիմնարկեքի արարողությունը տեղի է ունեցել Երևանում 2003 թվականին ։
Ուկրաինացի մեծ բանաստեղծ Տարաս Շևչենկոյի հուշարձանի ստեղծման որոշումը Երևանի քաղաքապետարանը կայացրել է 2012 թվականի սեպտեմբերի 12-ին։ Հուշարձանի տեղադրման թույլտվությունը ստացել է Հայաստանի ուկրաինացիների «Ուկրաինա» ֆեդերացիան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի հուշարձաններ Կատեգորիա:2013 հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:Տարաս Շևչենկոյի հուշարձաններ
Արաբկիր կամավորական զորամիավորում
Երևանի Արաբկիր համայնքի տարածքում կառուցվել է «Արաբկիրի» զոհված ազատամարտիկների հիշատակը հավերժացնող հուշաղբյուր։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
Սուրեն Սպանդարյանի դիմաքանդակ
Սուրեն Սպանդարյանի դիմաքանդակ, Արա Սարգսյանի հեղինակած բրոնզե դիմաքանդակ, որը ստեղծվել է 1947 թվականին և գտնվում է Արա Սարգսյանի և Հակոբ Կոջոյանի տուն-թանգարանում ։
Նկարագրություն
Սպանդարյանի կիսանդրին հանդուգն հատում ունի, որի շնորհիվ քանդակը ստացել է կարծես դեռ չավարտված ու շարունակվող շարժում։ Այդ շարժումը միայն արտաքուստ չէ. թվում է՝ նա սկսել է քանդակվողի ներաշխարհում, շարժման մեջ է դրել Սպանդարյանի ներքին վիճակը արտահայտող, այդ վիճակի թելադրանքին հնազանդ արտաքին մարմնաձևերը և դեռ շարունակվում է ու շարունակվում։ Այս նկարագրությունից չպետք է կազմել այնպիսի պատկերացում, թե Սպանդարյանը տրված է համարձակ շարժման մեջ։
Ո՛չ, այդ շարժումն կարող է անվանվել դանդաղ ու վեհ, սակայն մի այնպիսի շարժում, որ ինքն իր մեջ կրում է քանդակվողի կերպարի որոշ տարրեր։ Իսկ հուշարձանի ընդհանուր դինամիկ տպավորությունը ավելի շատ գալիս է պատվանդանի աստիճանավոր ակյունավորումներից։ Իր ընդհանրացումներով մակերեսների լայն ու հարթ մշակմամբ Սպանդարյանի կիսանդրին եզակի օրինակ է Ա. Սարգսյանի դիմաքանդակների շարքում։ Միևնույն ժամանակ այդ ընդհանրացումներն ու լայն մշակումը հեղինակին գրեթե բոլորովին չեն խանգարել հասնելու պլաստիկական ծավալների հստակ դիրքային դրսևորման։ Մեծ վարպետությամբ է մտածված ու իրագործված լույսի ու ստվերի՝ ճիշտ մարմնաձևեր կառուցող բաշխումը։ Այս վերջինն առանձնապես դժվարին խնդիր է հարուցում քանդակագործի առաջ մանավանդ այն ժամանակ, երբ քանդակը կերտվում է տրվելու համար ոչ թե շենքի ներսում, որտեղ լույսի աղբյուրը մի մշտական ուղղություն ունի, այլ փողոցում, որտեղ արևը պտույտ է կատարում քանդակի շուրջը, այն լուսավորելով մեկ այս, մեկ այն կողմից, մեկ հորիզոնից, մեկ բարձրանալով ու հասնելով մինչև գագաթնակետ։ Սպանդարյանի կիսանդրին, երբ դրված էր Աբովյան ու Սպանդարյան փողոցների անկյունում, դիտվում էր օրվա բոլոր ժամերին, բոլոր կողմերից ։
Սակայն գեղարվեստական ձևի ու մշակման վերը բերված բարեմասնություններն ինքնին ոչինչ չէին նշանակի, եթե դրանք տրամադրված չլիներին Սպանդարյանի կերպարի բացահայտմանը։
Պատվանդանի վրա Սպանդարյանը օժտված է կամքով, խելացի դիմագծեր ունի, ազնիվ և իմաստուն դեմք, ըստ որում՝ առաջին իսկ հայացքից մարդ զգում է, որ այդ ազնվությունն ու իմաստությունը ոչ թե քանդակագործի դրած կնիքն է քանդակվողի դեմքի վրա, այլ կերպարվող անձի հարազատ հատկությունը, որ արվեստագետը կարողացել է տեսնել ու մարմնավորել։ Սակայն քանդակագործը Սպանդարյանին ներկայացրել է առանց շեշտելու նրա հարուստ խառնվածքի, հեղափոխական գործունեության որևէ կոնկրետ կողմը կամ ժամանակաշրջանը։ Եթե այստեղ այդպիսի շեշտ էլ կա, ապա շեշտված են մտավորականը, նրա երազուն տրամադրությունը, շեշտված են որոշ անձնական հատկություններ, որոնք Սպանդարյանինը լինելով հանդերձ, չեն կարող համարվել նրա կերպարի համար հիմնական։ Բոլշևիկ ղեկավարի, Կրասնայա-Պրեսնյայի հերոսի ընդվզումը և ընդհանրապես հերոսականը նրա խառնվածքում հեղինակը չի բացահայտել, դրա համար էլ Սպանդարյանի կերպարը ստացվել է ինչ-որ չափով միակողմանի ու պասիվ, սակայն այս ամենին Ս. Սպանդարյանի կիսանդրին այդ տարիների հայկական քանդակագործության համար խոշոր առաջընթաց էր, նրա զարգացման մի ամբողջ փուլի երկը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արա Սարգսյանի դիմաքանդակներ
Շախմատային օլիմպիադա 1950
Շախմատի 9-րդ օլիմպիադան կայացել է Դուբրովնիկում օգոստոսից 20 մինչև 11 սեպտեմբերի 1950 թվականին, մասնակցել են 16 երկրներ։ Պատերազմի ավարտից հետո ՖԻԴԵ-ն վեսկսեց իր գործունեությունը։ Ընտրվեց նոր նախագահ՝ Ռոգարդ Ֆոլկե, բայց Օլիմպիադայի վերածննդի հարցը բարձրացվեց 1948ին ՖԻԴԵ-ի կոնգրեսում XIX Սալտշեբադենում։ Առաջարկը ստացվել էր Հարավսլավիայի պատվիրակությունից, ով հայտարարել էր, որ Հարավսլավիայի Շախմատի ֆեդերացիան համաձայնել է կազմակերպել առաջին ետպատերազմյան «Ազգերի մրցաշարը»։ Դա բավականին անսպասելի իրադարձություն էր, քանի որ Հարավսլավիան պատերազմի ժամանակ կրել էր մեծ նյութական կորուստներ և այդ ժամանակ նախաձեռնեց առաջին քայլը, և պարտավորվում էր վերականգնել ենթակառուցվածքը։ Աշխույժ երկխոսության ընթացքում ընդունվեց որոշում, որ ՖԻԴԵ–ի բյուրոն պետք է ուսումնասիրի Հարավսլավիայի պատվիրակության առաջարկը և հաջորդ կոնգրեսին ներկայացնի առաջարկություններ։
1950 թվականը եղել է հարաբերությունների կտրուկ վաաթարացումը ԽՍՀՄ-ի և Հարավսլավիայի միջև։ Մասնակցություն Օլիմպիական խաղերի երկրում, որը անցկացնում է «Տիտո կլիկ» անվամբ, քանի որ այն կոչվում էր Հարավսլավիայի ձեռնարկներ, այն համարվում էր անհնար է, և ո՛չ ԽՍՀՄ-ը, և ո՛չ է «արևելյան դաշինքի» երկրները մրցույթին չմասնակցեցին։
Օլիմպաիակն խաղերում խաղարկվել է 480 պարտիա։
Թիմերի կազմ
Հարավսլավիա
Գլիգոլիչ, Պիրց, Տրիֆոընովիչ, Ռաբար, Վիդմար, Պուց
Նայֆորդ, Բոլբոչան, Գիմար, Ռոսսետտո, Պիլնիկ
ԳՖՀ
Ունիցկեր, Շմիդ, Պֆայֆեր, Ռելշտաբ, Շտաուդտե
Ռեշեվսկիյ, Ստեյներ, Գորովից, Շեյնսուիտ, Կրամեր, Էվանս[
Նիդերլանդներ
Էյվե, Վան Սխելտինգա, Պրինս, Կորտլեվեր, Կրամեր, Դոններ
Բելգիա
О’Կելլի, Դունկելբլյում, Դեվոս, Տիբո, վան Սխոոր
Ավստրիա
Բենի, Բուզեկ, Մյուլլեր, Պալդա, Լամբերտ
Չիլի
Կաստիլո, Ֆլորես, Լետելե, Մաչչոնի
Ֆրանսիա
Տարտակովեր, Ռոսսոլիմո, Յգո, Կեստսն, Շոդե դը Սիլան, Կրեպո
Ֆինլանդիա
Բեկ, Օյանեն, Նիեմի, Նիեմելա, Հելլե, Հեյկինխեմո
Շվեյցարիա
Շելդ, Յխանսսոն, Ա․ Բերկվիստ, Ն․ Բերգկվիստ, Լինդկվիստ, Ստենբորգ
Կաստալդի, Նեստլեր, Պորրեկա, Դժուստոլիզի, Պրիմավերա[
Դանիա
Պոուլսեն, Էնեվոլլսեն, Պեդերսեն, Կուպֆերշտիխ, Նիլսեն
Պերու
Կանալ, Սումար, Սապատա, ՊինսոնПин Սոլիս
Նորվեգիա
Մյուրե, Վեստոլ, Մորկեն, Կոնգսխավն, Օպասալ
Հունաստան Մաստիխիադիս, Պանագոպուլոս, Զոգրաֆակիս, Բուլախանիս, Օֆոնեոս
Լավագույն անհատական արդյունքներ
Վ․ Ունցիկեր (ԳՖՀ) — 11 из 14 (+9 −1 =4)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1950 սպորտում
(1030) Վիտյա
(1030) Վիտյա (Vitja), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1924 թվականի մայիսի 25-ին Վլադիմիր Ալբիցկու կողմից Սիմեիզում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,121535 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,742 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5011 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2014,42 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,178711 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,78° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1924 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Վլադիմիր Ալբիցկու կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Վիկտոր Չուկարին
Վիկտոր Իվանովիչ Չուկարին (Віктор Іванович Чукарін, Виктор Иванович Чукарин, 9 նոյեմբերի, 1921, Կրասնոարմեյսկոե, Դոնեցկի նահանգ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - 25 օգոստոսի, 1984, Լվով, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային մարմնամարզիկ, ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1951), Ուկրաինական ԽՍՀ վաստակավոր մարզիչ (1972), Լվովի ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտի դոցենտ (1963), մարմնամարզության ամբիոնի վարիչ (1971 թվականից), Լենինի շքանշանի ասպետ (1957)։ Օլիմպիական խաղերի (1952, 1956), աշխարհի (1954), ԽՍՀՄ բացարձակ չեմպիոն (1949-1951, 1953, 1955), Օլիմպիական խաղերի չեմպիոն (7 անգամ 1952 և 1956 թվականներին, ընդհանուր առմամբ ունի 11 օլիմպիական մեդալ ), աշխարհի (1954) և ԽՍՀՄ չեմպիոն (13 անգամ 1948-1956 թվականներին) տարբեր ձևերում։
Կենսագրություն
Վիկտոր Չուկարինը ծնվել է 1921 թվականի նոյեմբերի 9-ին Ուկրաինայում՝ Կրասնոարմեյսկոե գյուղում (այժմ՝ Դոնեցկի մարզ)՝ դոնի կազակի ու հույնի ընտանիքում ։ Շուտով ընտանիքը տեղափոխվել է Մարիուպոլ։ Վիկտոր Չուկարինը մարմնամարզությամբ սկսել է զբաղվել բակում՝ մարզաձողի վրա, այնուհետև հաճախել է դպրոցական խմբակ։ Վիկտոր Չուկարինի՝ դպրոցում սովորելու տարիներին՝ 1937 թվականին, նրա հայրը դարձել է բռնաճնշումների զոհ։ Դպրոցն ավարտելուց հետո Վիկտոր Չուկարինն ընդունվել է Մարիուպոլի մետաղագործական տեխնիկում, ապա սովորել է Կիևի ֆիզկուլտուրայի տեխնիկումում։ 1940 թվականին Խարկովում Չուկարինն ստացել է «ԽՍՀՄ սպորտի վարպետի» կոչում։
բռնաճնշումներիի սկզբում Վիկտոր Չուկարինը կամավոր մեկնել է ռազմաճակատ։ Կռվել է հրետանային զորամասում։ Գերի ընկնելով Պոլտավայի մոտ՝ Չուկարինը տեղավորվել է ռազմագերիների ճամբարում, որ տեղակայված էր Զանդբոստելի մոտ։ Այնտեղից նա ուղարկվել է ֆրաու Բրաունսի մոտ՝ ֆերմայում աշխատելու. «Ես չգիտեի ո՛չ կթել, ո՛չ խոտ հնձել, և ֆրաու Բրաունսը շուտով նկատեց դա։ Բայց նա ինձ չմատնեց և ուղարկեց դաշտ՝ շաղգամը նոսրացնելու» ։ «Юность» թերթում և ժամանակակից մի քանի այլ պարբերականներում կարելի է հանդիպել այն պնդմանը, թե Չուկարինը «եղել է 17 համակենտրոնացման ճամբարներում, այդ թվում՝ Բուխենվալդում» ։ Ըստ որոշ տվյալների՝ ազատության մեջ հայտնվելուց կարճ ժամանակ առաջ Չուկարինը հայտնվել է Բալթիկ ծովում՝ այն նավի վրա, որ պիտի խորտակվեր ։ Պատերազմից հետո Վիկտոր Չուկարինն աշխատել է Լվովի ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտում, հիմնադրել է մարմնամարզության իր սեփական դպրոցը։ Կոմունիստական կուսակցության անդամ է 1951 թվականից։ Արժանացել է Լվովի պատվավոր քաղաքացու կոչման։
Վիկտոր Չուկարինը մահացել է 1984 թվականի օգոստոսի 25-ին Լվովում։ Թաղված է Լվովում՝ Լիչակովի գերեզմանատանը։
1984 թվականից Վիկտոր Չուկարինի անունն է կրում Լվովի Սիխովի շրջանի փողոցներից մեկը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս մարմնամարզիկներ Կատեգորիա:Ռուս օլիմպիական չեմպիոններ‎ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ օլիմպիական չեմպիոններ
Արագածի կամավորական ջոկատ
Արագածի կամավորական ջոկատ, կազմավորվել է 1989 թվականին, Արագած գյուղում (այժմ՝ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում), միավորել Արագածի շրջանի կամավորներին։ 1989-1994 թվականներին ջոկատը մասնակցել է Հայաստանի Նոյեմբերյանի (Ոսկեպար, Բաղանիս, Բարեկամավան), Իջևանի (Այգեհովիտ), Ճամբարակի (Վահան) և Արցախի Հանրապետության Ասկերանի (Դահրավ, Դաշբուլաղ, Աղբուլաղ, Խոջալու), Մարտակերտի (Կիչան, Սրխավենդ), Շահումյանի, Շուշիի, Լաչինի («Թիգիկ-1», «Մարդասիրական միջանցք»), Սպիտակի ջոկատի հետ՝ Քարվաճառի (Օմարի լեռնանցք), Աղդամի շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Հրամանատար՝ Մ. Սողոմոնյան։ Ջոկատից զոհվել է 7 ազատամարտիկ։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
Վասիլի Մակուխ
Վասիլի Եմելյանովիչ Մակուխ (Василь Омелянович Макух, ), խորհրդային ուկրաինացի բանվոր, Ուկրաինական ապստամբական բանակի նախկին անդամ, ով 1968 թվականին ինքնահրկիզվել է Կրեշչատիկում՝ ի նշան բողոքի ԽՍՀՄ կազմում Ուկրաինայի զբաղեցրած դիրքի և զորքերի Չեխոսլովակիա մուտքի դեմ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Լվովի վոեվոդության Լեհաստանի (այդ ժամանակ) Կարով գյուղում գյուղացիական ընտանիքում։
1944 թվականին հոր և հարևանների՝ Նիկոլայ և Պյոտր Դուժիյների ազդեցության ներքո միացել է Ուկրաինայի ապստամբական բանակին, որտեղ ծառայել է ռազմական հետախուզությունում։ 1946 թվականի փետրվարին ոտքից վիրավորվել է և գերի վերցվել խորհրդային զորքերի կողմից։
Դատապարտվել է 10 տարվա ազատազրկման և 5 տարվա աքսորի։ Պատիժը կրել է Մորդովիայում։ Սիբիրում աքսորի ընթացքում հանդիպել է արտիստուհի Լիդիա Իվանովնա Զապարային, որը բանտարկվել էր գերմանական օկուպացիայի ժամանակ քարոզչական բրիգադի համերգներում ելույթ ունենալու համար։ Ազատվելուց հետո նամակագրություն է հաստատել նրա հետ։
Ազատվելուց հետո Մակուխին արգելել են բնակվել Արևմտյան Ուկրաինայում, այդ պատճառով էլ նա մեկնել է Դնեպրոպետրովսկ՝ Լիդիայի մոտ։ Մակուխը կառուցել և ավարտել է նրա տատիկի տունը, հետագայում ամուսնացել Լիդիայի հետ։ 1960 թվականին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Օլյան, 1964 թվականին՝ որդին՝ Վլադիմիրը։ Մակուխն աշխատել է «Պրոմցինկ» գործարանի հրակայուն նյութերի վտանգավոր արտադրամասում, ինչի պատճառով նրա մոտ առողջական խնդիրներ են առաջացել՝ արյան բարձր ճնշում։ Աշխատել է նաև մեխանիկական արտադրամասում որպես փականագործ։
Նա սովորել է երեկոյան դպրոցի 9-րդ դասարանում, ավարտել տասնամյա ծրագիրը, ընդունվել է համալսարանի մանկավարժական ֆակուլտետ, սակայն հեռացվել է ընդունելության հանձնաժողովից դատվածությունը թաքցնելու համար։ Նա ինքնուրույն է սովորել, որպեսզի վերականգնվի երեկոյան կամ հեռակա բաժնում, սակայն նրան թույլ չեն տվել։
Մակուխներն իրենց երեխաներին ուղարկել են տեղի մանկապարտեզ և դպրոց։ Երեխաները դժգոհել են, որ իրենց հասակակիցները ծաղրում են իրենց ուկրաիներեն լեզվի օգտագործման պատճառով։ Մակուխը վրդովվել է, որ նախկին կազակական մարզում՝ Դնեպրոպետրովսկում, ուկրաիներեն չեն օգտագործում։ Մակուխը մեկնել է Գալիցիա և հանդիպել իր նախկին զինակիցների հետ։
Մակուխի վրա մեծ տպավորություն է թողել ուկրաինացի գրող Օլես Գոնչարի կողմից գրված «Տաճարը» վեպի անարդարացի քննադատությունը, որը տպագրվել է «Հայրենիք» ամսագրի 1968 թվականի հունվարի համարում։ Նրան սաստիկ վիրավորել է նաև Խորհրդային և սոցիալիստական ճամբարի ուժերի մուտքը Չեխոսլովակիա։ Մակուխը կնոջն ասել է, որ պատրաստ է զոհաբերել իրեն՝ հանուն ազատ Ուկրաինայի և իրենց երեխաների ապագայի։
1968 թվականի հոկտեմբերին Մակուխը արձակուրդ է վերցրել՝ Լվովի մարզ մեկնելու նպատակով։ Մեկնելուց առաջ նա կնոջն ու երեխաներին ասել է․ «Եթե ինձ մի բան պատահի, ուրեմն իմացեք, որ ես բոլորիդ շատ եմ սիրում»։ Նրա զարմուհին նկատել է, որ իրերը հավաքելիս նա փաթեթավորել է երեք լիտրանոց բանկա, որը նա բացատրել է որպես հարևանի նվեր։
Լվովի մարզի փոխարեն Մակուխը գնացել է Կիև, որտեղ 1968 թվականի նոյեմբերի 5-ի կեսօրին Կրեշչատիկում՝ Բեսարաբսկի շուկայից ոչ հեռու, թիվ 27 տան մոտ, ինքն իր վրա բենզին է լցրել և ինքնահրկիզվել։ Նա վազել է Կալինինի հրապարակի ուղղությամբ (այժմ՝ Մայդան Նեզալեժնոստի) և բղավել՝ «Կորչեն գաղութարարները։ Կեցցե ազատ Ուկրաինան»։ Մարդիկ սարսափահար փախել են, իսկ ոստիկանները փորձել են հանգցնել նրան։ Մակուխը ստացել է մաշկի 70%-ի այրվածքներ, նրան տեղափոխել են հիվանդանոց, որտեղ էլ հաջորդ օրը մահացել է։
Ուկրաինական լրատվամիջոցներում Մակուխի ինքնահրկիզման մասին տեղեկություններ չեն եղել։ Ընթացիկ իրադարձությունների ժամանակագրությունում Մակուխի ինքնահրկիզման մասին հաղորդագրությունը հայտնվել է մի քանի ամիս անց, ազգանվան (այն ներկայացվել է որպես Մակուխա, ոչ թե Մակուխ) և ամսաթվի (դեկտեմբերի 5) սխալներով ։ Օտարերկրյա լրատվական գործակալությունները ոչ պաշտոնական աղբյուրներից տեղեկություններ են ստացել և կատարվածի մասին հակիրճ հաղորդում ներկայացրել։ Առնվազն երկու քրեական գործ է հարուցվել Մակուխի մասին տեղեկություններ տարածելու համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային փախստակներ Կատեգորիա:Խորհրդային այլախոհներ Կատեգորիա:Ինքնասպաններ
Կառլ Մարիա ֆոն Արութին
Կառլ Մարիա Ֆրեյերր ֆոն Արութին Հայդենբուրգցի (Karl Maria Freiherr von Aretin auf Haidenburg, հուլիսի 4, 1796, Վեցլար, Լան Դիլ – ապրիլի 29, 1868, Մյունխեն, Բավարիա), հայազգի բարոն Բավարիայում, բավարիացի պատմաբան, քաղաքական գործիչ և դիվանագետ։ Արութինների բարոնական, ազնվական տոհմից, Քրիստափոր ֆոն Արութինի ավագ որդին։
Կենսագրություն
Կառլ Մարիա ֆոն Արութինը Քրիստափոր ֆոն Արութինի ավագ որդին է։ Ծնվել է 1796 թվականի հուլիսի 4-ին Վեցլար քաղաքում։ Մասնակցել է Նապոլեոնյան պատերազմներին 1813-1815 թվականներին, որից հետո մտել է դիվանագիտական դաշտ, բայց ավելի ուշ ծառայել է բավարիական գլխավոր շտաբում ու զինվորական նախարարությունում։ Թողնելով ծառայությունը, նա հեռացել է իր կալվածք, բայց արխիվային հետազոտությունների հակվածությունը հուշել է նրան վերադառնալ Մյունխեն։ 1834 թվականին նա արտաքին գործերի նախարարություն դեսպանատանը ստանում է խորհրդականի պաշտոն, իսկ անձնական թագավորական ու պետական արխիվում՝ արխիվագետի պաշտոն։ Զբաղեցնելով այդ պաշտոնը նա հրատարակել է հետևյալ աշխատությունները, գրված իր կողմից խիստ կաթոլիկական ոգով. «Bayerns auswärtige Verhältnisse seit dem Anfang des XVI Jahrh.» (Պասս., 1839); «Geschichte des Herzogs und Kurfürsten Maximilian I» (Պասս., 1842) и «Wallenstein» (Ռեգենսբուրգ, 1846)։ 1847 թվականի մարտի վերջին Կառլ Մարիա ֆոն Արութինը թողնում է արխիվագետի պաշտոնը և նշանակվում է խորհրդական բավարիական դեսպանատանը Բեռլինում։ 1854 թվականին, Բավարիայի թագավորի պնդումներով՝ Բավարական ազգային թանգարանի կառուցման նախագծի իրականացման ծրագիրը վստահվում է Կառլ Մարիա ֆոն Արութինին։ Այդ գործունեության հետ կապված հրապարակվել է բավարիական թագավորական տան հնությունները և հուշարձանները՝ «''Altertümer und Denkmale des bayr. Herscherhauses''» (թողարկում. 1—9, Մյունխեն, 1855—71) աշխատությունը, որը նա ղեկավարում է մինչ մահ։ 1859 թվականից Կառլ Մարիա ֆոն Արութինը եղել է պետական խորհրդի ցմահ անդամ։ Մահացել է 1868 թվականի ապրիլի 29-ին Բեռլին քաղաքում, որտեղ նա այդ ժամանակ մաքսային խորհրդարանի պատգամավոր էր :.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արութիններ Կատեգորիա:Բարոններ Կատեգորիա:Քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ դիվանագետներ
Ռուգայիի շրջան
Ռուգայիի շրջան (Rugāju novads; Ruguoju nūvods), վարչատարածքային միավոր Լատվիայի արևելքում, գտնվում է պատմական Լատգալիայի մարզում։ Երկրամասը բաղկացած է երկու շրջաններից և երկրամասի եզրին է գտնվում Ռուգայա կենտրոնը։
Տարածաշրջանը կազմավորվել է 2009 թվականի հուլիսի 1-ին Լատվիայի Բալվիի շրջանի վարչական բարեփոխումների ավարտից հետո։
Բնակչություն
2015 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով երկրամասում բնակչությունը կազմել է 2266 մարդ, իսկ 2010 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ բնակչությունը կազմել էր 2652 մարդ ։ Տարածքի մակերեսը կազմում է 512 կմ² ։
Ազգային կազմ
2011 թվականի Լատվիայի մարդահամարի տվյալներով բնակչության ազգային կազմը բաշխվել է հետևյալ կերպ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի շրջաններ Կատեգորիա:Լատվիայի բնակչություն Կատեգորիա:Լատվիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:2009 հիմնադրումներ Լատվիայում
Գոյներ (ասպետ)
Սիր Գոյներ, հայ ասպետ, ազնվական Կիլիկիայի հայկական թագավորությունում։ Ստեփանոս Գոյներիցանց քահանայի ազգականը։ Հիշվում է 1271 թվականին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ասպետներ Կատեգորիա:Հայ ազնվականներ
Աբրահամ Աբրահամյան (այլ կիրառումներ)
Աբրահամ Աբրահամյան անվանումը կարող է վերաբերվել հետևյալ անձանց
Սալդուսի շրջան
Սահմանակից է Սկրունդայի, Կուլդիգայի, Կանդավայի, Բրոցենի, Ասուցեի շրջաններին և Լիտվայի Տելշյեսկիի և Շյալյանիի կոմսություններին։
Տարածաշրջանը կազմավորվել է 2009 թվականի հուլիսի 1-ին Լատվիայի Սալդուսի շրջանի վարչական բարեփոխումների ավարտից հետո։
Ազգային կազմ
2011 թվականի Լատվիայի մարդահամարի տվյալներով բնակչության ազգային կազմը բաշխվել է հետևյալ կերպ՝
Արտյոմ Մարկոսյան
Արտյոմ Արմենի Մարկոսյան, հայ դերասան, սցենարիստ, հաղորդավար, ռեժիսոր, պրոդյուսեր ։
Թատերագրություն
«Մեկը վերևից» մոնոներկայացման հեղինակ (2017)։
Ֆիլմագրություն
Որպես համահեղինակ, դերասան և սցենարիստ մասնակցել է «Վերջին կանգառ» (2000) և «7.5» (2008) հումորային ներկայացումներին։ Նկարահանվել է «Չգրված օրենք» (2002), «Նոր տարվա կինո» (2009) և «Վերջին մոհիկյանը» (2015) ֆիլմերում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հաղորդավարներ Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:Հայ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Հայ ռեժիսորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ
Արմանկուր
Արմանկուր (Armancourt), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 95 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 39 կմ հյուսիս-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին կար 13 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 11-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 2։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 84,6%։ 11 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 10 անձ (6 տղամարդ և 4 կին)։ Գործազուրկ է եղել 1 անձ (տղամարդ)։ 2 անաշխատունակներից ոչ ոք աշակերտներ կամ ուսանողներ չեն եղել, 1-ը` թոշակառուներ, իսկ 1-ը չի աշխատել այլ պատճառով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Յարլ
Յարլ (Jarl), բարձրագույն տիտղոս միջնադարյան Սկանդինավիայի հիերարխիայում ։ Սկզբնապես յարլ է կոչվել ցեղի առաջնորդը, հետագայում` երկրի բարձրագույն ղեկավարը։ Ազգային պետությունների ստեղծումից հետո յարլ են կոչվել կոնունգի վստահված անձինք` տեղերում իրականացնելով վերջինիս իշխանությունը։
14-րդ դարի սկզբին եզրը դուրս է եկել գործածությունից` բացի Իսլանդիայից, քանի որ յարլերին փոխարինելու են եկել թագավորական բրյուտները ։
Անվան ծագում
Ըստ Պրոկոպիոս Կեսարացու աշխատությունների` հերուլների գերմանական ցեղը, որ հանգիստ չի տվել եվրոպական մի քանի սերնդի, մի շարք պարտություններից հետո 512 թվականին վերադարձել է Սկանդինավիա։ Քանի որ ցեղի սկզբնական տարածքները արդեն զբաղեցրել էին դաները, նրանք հիմնավորվում են գյոթերի հարևանությամբ։
«Erilaz» բառը, որ հաճախ հանդիպում է հարավային Շվեդիայի ավերված հուշարձաններում, կապում են հերուլների հետ։ Այն հավանաբար նշանակում է «ավերակների վարպետ» կամ «կախարդ», այսինքն` մարդ, ով կախարդանքով կարողանում է դիմել ավերակներին։ Բառը անգլոսաքսերի eorl բառի աբլաուտ ձևն է, որ առաջացել է *erōn բառից. այն նշանակում է «մարդ, ով կռվում է, զինվոր» ։
Սակայն բառի այս ստուգաբանությունը հիմնավոր չէ։ Միակ հավաստի փաստն այն է, որ «յարլ» բառի առաջին հիշատակումը կապված է այն կրողի տիտղոսի հետ։
Յարլերին, հերսիրներին (hærsiʀ կամ hersir), հիրդմաններին (hirðmenn) փոխանվանաբար անվանել են կոնունգի ընկեր, զրուցակից կամ սեղանակից (konungs rúnar eða málar eða sessar) :
Սոցիալական դիրք
Վաղ շրջանում կոնունգների նման միայն յարլերն են հողի սեփականատեր համարվել, իսկ մնացածները զբաղվել են նավագնացությամբ և թալանով։ Եզրի գործածման վաղ փուլում անհասկանալի են մնում յարլերի և Դանիայում ու Նորվեգիայում իշխած ուրիշ առաջնորդների մեջ եղած տարբերությունները։
Հարալդ I Գեղավարսի սահմանած կարգերը մասամբ բացահայտում են ուշ շրջանում յարլերի ունեցած դիրքը Նորվեգիայում։
Շվեդիա
Ամենայն հավանականությամբ յարլերը Շվեդիայում հայտնվել են 10-րդ դարի վերջերին` Էրիկ VI արքայի օրոք, ով պարզեցրել է իշխողների` մինչ այդ գոյություն ունեցող համակարգը։ Հավանական է, որ մի քանի մարդ միաժամանակ կարողացել են կրել այդ տիտղոսը, սակայն միայն մեկը կարող էր լինել գերագույն յարլ (riksjarl):
13-րդ դարի կեսին յարլի տիտղոս են կրել հիմնականում Ֆոլկունգների (Folkungaätten) նշանավոր տոհմի ներկայացուցիչները, չնայած դժվար է ճշտել` նրանք եղել են յարլեր, քանի որ լատիներենով պահպանված նամակներում նրանք իրար դուքս (dux) են անվանել։
Յարլ Բիրգերը (1210-ական թվականներ-1290), տիտղոս ստանալով 1248 թվականին, եղել է Շվեդիայի վերջին յարլը։ Հավանական է, որ նա չի ուզեցել, որ ինչ-որ մեկը ևս ունենա այդ տիտղոսը` սպառնալով նրա հարազատներին։ Այսպես թե այնպես նրանից հետո Շվեդիայում այլևս յարլեր չեն եղել։
Նորվեգիա
Նորվեգիայի թագավորությունում սովորաբար եղել են մայրցամաքային Նորվեգիայի և Օրքնիի կոմսության յարլեր, իսկ 1261-1262 թվականներին Իսլանդիայում թագավորական իշխանության հաստատումից հետո` նաև Իսլանդիայի յարլ։ Սակայն արդեն 1237 թվականին Սկուլե Բորդսոնը նշանակվել է հերցոգ (hertug), որը դարձել է բարձրագույն նոր տիտղոսը։ 14-րդ դարի սկզբին Նորվեգիայում արդեն յարլեր չեն եղել։
Անգլիա
Անգլիայում, որը պետական համակարգը փոխառել էր սկանդինավներից, նույնպես եղել են յարլեր, որոնք կոչվել են «էրլեր» (earl): Նրանք սկզբում ունեցել են նույն գործառույթները, ինչ յարլերը, սակայն ժամանակի ընթացքում տիտղոսակիրները զրկվել են իշխանությունից։ Ներկայումս այդ կոչմանը համարժեք է կոմսի կոչումը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոչումներ Կատեգորիա:Տիտղոսներ Կատեգորիա:Ազնվական տիտղոսներ Կատեգորիա:Նորվեգիայի պատմություն Կատեգորիա:Ազգային և էթնիկ առաջնորդման կոչումներ
Աֆղանցիներ կամավորական ջոկատ (Արտաշատ)
Աֆղանցիներ կամավորական ջոկատ, կազմավորվել է 1990 թվականին, Արտաշատում։ 1990-1994 թվականներին ջոկատը կամ նրա առանձին ազատամարտիկներ մասնակցել են Հայաստանի Արարատի (Երասխ) և Արցախի Հանրապետության Լաչինի (Ղոչազ), Ֆիզուլիի շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Հրամանատարներ՝ Ա. Պողոսյան (հիմնադիր-հրամանատար), Ա. Հարությունյան։ Ջոկատից զոհվել է 2 ազատամարտիկ։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
Մարիա Պոգրեբնյակ
Մարիա Վլադիմիրովնա Պոգրեբնյակ (Мария Владимировна Погребняк, ), ռուս ռեգբիիստ, «ՎՎԱ-Պոդմոսկովիե» ակումբի և Ռուսաստանի ռեգբի-7 կանանց հավաքականի հարձակվող։ Ռուսաստանի սպորտի վարպետ ։
Կենսագրություն
Մանկուց զբաղվել է աթլետիկայով, բայց ինչ-որ պահի մտածել է ընդհանրապես դադարեցնել իր մասնագիտական ​​կարիերան։ Ռեգբիի անցնելու համար Մարիային ոգեշնչել է ռեգբիի մարզիչ Եկատերինա Քսենոֆոնտովան, որը մի քանի մարզիկների ստուգումներ է անցկացրել ։ Ռեգբիով զբաղվել սկսել է 2016 թվականի, առաջին մարզիչը եղել է Անդրեյ Կուզինը ։ Նրա ղեկավարությամբ Մարիա Պոգրեբնյակը հանդես է եկել «ՎՎԱ-Պոդմոսկովիեում», բայց երկու տարուց մի փոքր ավելի չի խաղացել ծնկի վնասվածքի պատճառով, որը լիովին չէր ապաքինվել ։
Արամ Մանուկյան կամավորական միացյալ ջոկատ
Արամ Մանուկյան կամավորական միացյալ ջոկատ, կազմավորվել է 1991 թվականին՝ Արարատում ստեղծված «Արարատշինտրեստի» (1988) և «Արամ Մանուկյան» (1989) կամավորական ջոկատների միավորումից։ Ունեցել է շտաբ։ 1992 թվականին ընդգրկվել է «Արծիվ-մահապարտներ» հատուկ գումարտակում՝ որպես 8-րդ դասակ։ 1989-1994 թվականներին «Արամ Մանուկյան» միացյալ ջոկատը, նրա առանձին խմբեր կամ դասակը մասնակցել են ՀՀ Արարատի (Քյարքի (Տիգրանաշեն), «Ջանդամի դարպասի» կիրճ, Երասխ), Եղեգնաձորի (Խաչիկ), Վայքի (Բարձրունի), Նոյեմբերյանի, Իջևանի, Տավուշի, Վարդենիսի ինքնապաշտպանական և Արցախի Հանրապետության Լաչինի («Մարդասիրական միջանցք»), Ֆիզուլիի (Հորադիզ), Շուշիի, Մարտակերտի (Վանք, Չլդրան, Վաղուհաս, Դրմբոն, Հարությունագոմեր) շրջանների ազատագրական մարտերին։ Մարտական տարբեր գործողությունների ժամանակ հրամանատարներն են եղել Դ. Զադոյանը, Ա. Ավետիսյանը, շտաբի պետ՝ Ն. Ղլիջյանը։ Ջոկատից ՀՀ «Մարշալ Բաղրամյան-100» հուշամեդալով պարգևատրվել է 1, Արցախի Հանրապետության «Շուշիի ազատագրման համար» մեդալով՝ 1, զոհվել 4 ազատամարտիկ։
Մարիա Պոգրեբնյակ
Կենսագրություն
2017 թվականին ընդգրկվել է Ռուսաստանի կանանց հավաքականի դուբլի կազմում ։ 2021 թվականի փետրվարի 23-ին Մարիան նշել է նորամուտը ռեգբի-7-ի կանանց հավաքականում՝ մասնակցելով Մադրիդում կայացած մրցաշարին, որտեղ հաղթել են ռուսները ։ Հունիսին նա կանանց հավաքականի հետ հաղթել է Եվրոպայի ռեգբի-7-ի առաջնությունում, որն անցկացվել է երկու էտապով՝ Լիսաբոնում և Մոսկվայում ։
Արամ Մանուկյան կամավորական միացյալ ջոկատ
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ
Մարիա Պոգրեբնյակ
Կենսագրություն
2021 թվականի հուլիսին ընդգրկվել է Ռուսաստանի օլիմպիական կոմիտեի հայտացուցակում և մասնակցել Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերին   ։
Թթենի սպիտակ
Թթենի սպիտակ, թթազգիների ընտանիքի, թթենիների ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Տերևաթափ ծառեր են՝ 15-20 մետր բարձրությամբ և 60-80 սմ բնի տրամագծով։ Սաղարթը վրանաձև է, խիտ, մինչև 15 մ պրոյեկցիայով։ Երիտասարդ ընձյուղները մոխրագորշավուն են, աղվամազապատ։ Տերևները ամռանը մուգ կանաչ են, աշնանը ստանում են բաց դեղնավուն գույն, հարթ են կամ կնճռոտ, լայն-օվալաձև կամ ձվաձև, հիմքում սրտաձև կամ թեք սրտաձև, կլորավուն, սրածայր, խոշոր բլթակավոր են, 6-15 սմ երկարությամբ տերևաթիթեղով։ Տերևակոթունները բարակ են, տերևաթիթեղից կարճ։ Առէջային ծաղիկները (կատվիկները) ունեն 3 սմ երկարություն, վարսանդայինները՝ երկարավուն կամ համարյա գնդաձև են։ Բացվում են ապրիլին։ Պտղաբույլերը հասնում են 1-2.5 սմ երկարության, սպիտակ են, կանաչ սպիտակավուն կամ ծիրանա-սևագույն, քաղցրահամ։ Ընկուզիկները (որոնց պրակտիկայում սերմ են անվանում) անկյունավոր կլոր են, բաց գորշավուն։ Սպիտակ թթենին պտղաբերում է 4-5 տարեկանից։ Պտուղները հասունանում են հուլիսին։ Երիտասարդ տարիքում արագ է աճում, սահմանային բարձրության հասնելով 40-50 տարեկանում, որից հետո գագաթնային աճը գրեթե դադարում է։ Ապրում է 200-300 տարի։
Կիրառություն
Պտուղները չափազանց օգտակար են և սննդարար։ Դրանցից պատրաստում են մուրաբաներ, օշարակներ, գինի, օղի։ Հնուց հայտնի են թթենու բուժիչ հատկությունները։ Մեծ կիրառում ունի նաև դեկորատիվ պարտեզագործության բնագավառում։ Հատկապես բարձր են գնահատվում սպիտակ թթենու պարտեզային ձևերը։ Հայտնի են 400 սորտեր և ձևեր։ Հայաստանում լայնորեն տարածված է լացող ձևը (M. alba f. pendula Dipp.)։ Հանդիպում է նաև խոշորատերև ձևը (M. alba f. culata hort.)։ Բազմանում է սերմերով, կտրոններով, պատվաստով և անդալիսով
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թթազգիներ Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր Կատեգորիա:Պտղատու ծառեր
Կարմիր գվարդիա
Կարմիր գվարդիա, պրոլետարիատի զինված ուժերի կազմակերպման հիմնական ձևը Հոկտեմբերյան սոցիալիստական մեծ հեղափոխության նախապատրաստման ու իրականացման ժամանակ և 1918-1920 թվականների քաղաքացիական պատերազմի սկզբնական շրջանում։ Կարմիր գվարդիայի նախատիպ էին 1905-1907 թվականների հեղափոխության ժամանակ ստեղծված բանվորական մարտական դրուժինաներն ու ջոկատները։ Բանվորական զինված ջոկատները հանդես եկան 1917 թվականի Փետրվարյան բուրժուա-դեմոկրատական հեղափոխության առաջին իսկ օրերին, բոլշևիկների նախաձեռնությամբ և շարունակեցին աճել որպես բանվորական միլիցիայի ջոկատներ գործարաններում ու ֆաբրիկաներում՝ նրանց պահպանման և ինքնապաշտպանության համար։
1917 թվականի ամռանը Կարմիր գվարդիայի ջոկատներ առաջացան գրեթե բոլոր խոշոր քաղաքներում և արդյունաբերական կենտրոններում։ Պետրոգրադում կարմիրգվարդիականները ակտիվորեն մասնակցեցին ապրիլյան, հունիսյան և հուլիսյան ցույցերին։ Հուլիսյան դեպքերից հետո Կարմիր գվարդիան որոշ ժամանակով անցավ ընդհատակ, բայց նրա կազմակերպումը շարունակվում էր։ ՌՍԴԲ (բ)Կ VI համագումարիականց հետո, որը զինված ապստամբության կուրս վերցրեց, Կարմիր գվարդիան դուրս եկավ ընդհատակից և սկսեց արագորեն պատրաստվել վճռական պայքարի։ Նոր ջոկատներ կազմակերպվեցին Կոռնիչովշչինայի ջախջախման շրջանում։ Հոկտեմբերյան զինված ապստամբության նախօրեին Պետրոգրադի Կարմիր գվարդիայում հաշվվում էր 20 հազար մարդ։
Հոկտեմբերի 23-ին ընդունվեց Կարմիր գվարդիայի կանոնադրությունը, կազմակերպվեցին գլխավոր և շրջանային շտաբներ։ Կարմիր գվարդիան հասարակական կազմակերպություն էր, ստեղծվում էր կամավոր տերիտորիա-արտադրական սկզբունքով։ Պետրոգրադում Կարմիր գվարդիայի կազմակերպիչներն էին՝ Ի. Ցուրենևը (գլխավոր շտաբի նախագահ), Վ. և Ե. Տրիֆոնովները, Վ. Պավլովը, Ն. Պոդվոյսկին և ուրիշներ, Մոսկվայում՝ Ալեքսանդր Վեդերնիկովը, 0ա. Պեչեն, Ե. Ցարոսլավսկին, Վառլամ Ավանեսովը, Պ. Դոբրինինը և ուրիշներ։ Ծայրամասերում ևս Կարմիր գվարդիայի կազմակերպման մեջ վճռական դերը պատկանում էր բոլշևիկներին։ Պետրոգրադում և Մոսկվայում Կարմիր գվարդիան Հոկտեմբերյան զինված ապստամբության առաջատար ուժն էր։ Կարմիրգվարդիականները մասնակցեցին Ձմեռային պալատի գրոհին, Կերենսկի-Կրասնովի խռովությանը, Դուտովշչինայի, Կենտրոնական ռադայի ջախջախմանը՝ ապահովելով սովետական իշխանության հաղթական երթը։ «Կարմիր գվարդիականները, — գրել է Վլադիմիր Լենինը,— կատարեցին աշխատավորներին ու շահագործվողներին շահագործողների լծից ազատագրելու ամենաազնիվ ու մեծագույն պատմական գործը»։ Բանվորա-գյուղացիական կարմիր բանակի ձևավորումով՝ 1918 թվականի մարտին Կարմիր գվարդիան լուծարքի ենթարկվեց, նրա լավագույն հրամանատարական կադրերը մտան ԲԳԿԲ։
Տնօրհնեք
Տնօրհնեք, Սուրբ Ծննդյան և Սուրբ Հարության տոներից հետո հայոց մեջ տարածված է եղել տնօրհնեքի հոգևոր-բարեպաշտական արարողությունը։
Կարմիր գվարդիա
Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն Կատեգորիա:Գվարդիա
Տնօրհնեք
Տնօրհնեքի իմաստը
Քահանայի այցելության իմաստն օրհնությունից առավել Քրիստոսի Ծննդյան ավետիսը ընտանիքներում սփռելն է։
Ժամանակահատված
Հայ Եկեղեցում տնօրհնեքի կարգ սահմանված է կատարել Սուրբ Ծննդյան և Սուրբ Հարության տոներից հետո, ինչպես նաև կատարվում է նորակառույց տան կամ հաստատության օրհնություն։
Սուրբ Ծննդյան տնօրհնեք
Սուրբ Ծննդյան տոներից հետո կատարվող տնօրհնեքի ժամանակ քահանան, տուն մտնելով, տալիս է Փրկչի Ծննդյան ավետիսը, երգում Մովսես Խորենացու` Սուրբ Ծննդյանը նվիրված «Խորհուրդ մեծ և սքանչելի» շարականը և ընթերցում Ղուկասի Ավետարանից Քրիստոսի Ծննդյան հատվածը (Ղուկաս, Բ, 8-20)։
Ներեիդա (արբանյակ)
Ներեիդա (Νηρεΐς), նույնպես հայտնի է որպես Նեպտուն II, Նեպտուն մոլորակի մեծությամբ երրորդ բնական արբանյակն է։ Արբանյակը ունի չափազանց էքսցենտրիկ ուղեծիր։ Հայտնաբերվել է Ջերարդ Կոյպերի կողմից 1949 թվականին, և հայտնաբերված արբանյակներից երկրորդն էր այդ պահին։
Տնօրհնեք
Տնօրհնյաց արարողակարգ
Քահանան օրհնում է տան ջուրը (մկրտության խորհրդանիշը), հացը և աղը (խաղաղության, առատության, բարեպաշտության խորհրդանիշերը), ինչպես Քրիստոսը, աշխարհ գալով, օրհնեց ջուրը, երկիրը և նրա պտուղները։
Ներեիդա (արբանյակ)
Հայտնաբերումը և անվանումը
Ներեիդան հայտնաբերվել է 1949 թվականի մայիսի 1-ին Ջերարդ Կոյպերի կողմից, ֆոտո-թիթեղների վրա, որոնք ստացվել էին 82 դյույմանոց աստղադիտակով ՄաքԴոնալդի աստղադիտարանում։ Կոյպերը առաջարկեց արբանյակի անվանումը իր հայտնաբերման հաշվետվության մեջ։ Արբանյակը անվանվել է Հունական դիցաբանության ծովային նիմֆերի ներեուհիների անունով ։ Սա Նեպտունի երկրորդ և վերջին արբանյակն էր, որ հայտնաբերվեց մինչև Վոյաջեր-2 կայանի մոլորակին հասնելը (հաշվի չառնելով Լարիսսայի միակ դիտարկումը 1981 թվականին) ։
Ուղեծիրը և պտույտը
Ներեիդայի պտտվում է Նեպտունի շուրջ ուղիղ ուղղությամբ 5 513 400 կմ միջին հեռավորության վրա, սակայն այն ունի մեծ էքսցենտրիսիտետ, մոտ 0,7507, որի պատճառով արբանյակը մոտենում է մոլորակին 1 372 000 կմ հեռավորության վրա իր պերիկենտրոնում և հեռանում է մինչև 9 655 000 կմ իր ապոկենտրոնում ։
Տնօրհնեք
Տնօրհնյաց արարողակարգ
Քահանան օրհնված ջուրը խաչաձև ցողում է տան պատերին և խնկարկում տունը։ Այնուհետև օրհնում է տան անդամներին՝ Աստծուց նրանց համար պահպանություն հայցելով։ Որպես օրհնության համար տեսանելի և մնայուն նշանակ՝ քահանան սեղանին թողնում է տնօրինական պատկերով Նշխար, որը պահվում է ալյուրի կամ ձավարեղենի մեջ՝ իբրև տվյալ տան ունեցվածքի առատության, բերրիության և հաջողության նշան։
Զատկական տնօրհնյաց կարգ
Սուրբ Հարության տոնից հետո կատարվող տնօրհնեքի ժամանակ կատարվում է օրհնության նույն կարգը, սակայն երգվում է Ներսես Լամբրոնացու «Այսօր յարեաւ ի մեռելոց» զատկական շարականը և ընթերցվում Մատթեոսի Ավետարանից հարուցյալ Քրիստոսի և Նրա աշակերտների՝ Գալիլիայում հանդիպման հատվածը (Մատթեոս, ԻԸ, 16-20)։
Նորակառույց տան օրհնության ժամանակ երգվում է Սահակ Պարթևի` հոգեգալստյան «Այսօր երկնայինքն ուրախացան» շարականը, և ընթերցվում Ղուկասի Ավետարանից Հիսուսի՝ Զակքեոս մաքսապետի տուն այցելելու հատվածը (Ղուկաս, ԺԹ, 1-10)։
Ներեիդա (արբանյակ)
Ֆիզիկական առանձնահատկությունները
Ներեիդան Նեպտունի չափերով երրորդ արբանյակն է և ունի մոտ 170 կմ միջին տրամագիծ ։ Սա բավականին մեծ է անկանոն արբանյակի համար ։ Ներեիդայի ձևի մասին տեղեկություններ չկան ։
Տնօրհնեք
Տնօրհնեքը Գրիգոր Տաթևացու բնորոշմամբ
Գրիգոր Տաթևացու բնորոշմամբ՝ տնօրհնեքի արարողությունը Ինքը՝ Հիսուս Քրիստոսն է հաստատել, երբ Զատկի երեկոյան փակ դռների միջով մտավ Վերնատուն և օրհնեց Իր աշակերտներին (տե՛ս Հովհաննես, Ի, 19-20)։
Ներեիդա (արբանյակ)
Ֆիզիկական առանձնահատկությունները
Սկսած 1987 թվականից որոշ ֆոտոմետրիկ դիտարկումներ ցույց են տալիս Ներեիդի պայծառության մեծ տատանումներ (~1 մեծության սահմաններում), ինչը կարող է տեղի ունենալ տարիների և ամիսների ընթացքում, սակայն երբեմն նույնիսկ պատահում է մի քանի օրվա ընթացքում։ Այս տատանումները մնում են հեռավորության և փուլի հետ կապված ճշտումներից հետո։ Սա նշանակում է, որ այս փոփոխությունները քաոտիկ են։ 2010 թվականի դրությամբ այս տատանումների արժանահավատ բացատրություն գոյություն չունի, սակայն նրանք հավանական է, որ կապված են Ներեիդայի պտույտի հետ։ Իր չափազանց մեծ էքսցենտրիսիտետի հետ կապված արբանյակը հավանական է, որ կամ գտնվում է ստիպողական պերցեսիայի մեջ, կամ էլ քաոտիկ տույտում, ինչպես Սատուրնի Հիպերիոնը արբանյակը։ Ամեն դեպքում այս արբանյակի պտույտը պետք է լինի անկանոն ։
Տնօրհնեք
Տնօրհնեքը Գրիգոր Տաթևացու բնորոշմամբ
Այսպիսով, տնօրհնեքի արարողությամբ հավատացյալների տները Սուրբ Ծննդյան խորհրդով վերածվում են Բեթղեհեմյան այրի, Սուրբ Հարության խորհրդով՝ Վերնատան, և նորակառույց տան օրհնությամբ՝ փրկության արժանացած մաքսավոր Զակքեոսի տան, որովհետև Աստված այցելեց այնտեղ։
Ներեիդա (արբանյակ)
Ֆիզիկական առանձնահատկությունները
Ներեիդայի սպեկտրը չեզոք է երևում, նրա մակերևույթին հայտնաբերվել է ջրային սառույց ։ Արբանյակի սպեկտրը զբաղեցնում է միջանկյալ տեղ Ուրանի Տիտանիա և Ումբրիել արբանյակների միջև, ինչից հետևում է, որ Ներեիդայի մակերևույթը կազմված է ջրային սառցի և սպեկտրայինորեն չեզոք նյութերի խառնուրդից ։ Արբանյակի սպեկտրը տարբերվում է արտաքին Արեգակնային համակարգի փոքր մոլորակներից և կենտավրոսներից՝ (5145) Ֆոլուսից, (2060) Քիրոնից և (10199) Չարիկլոյից, ապացուցելով, որ Ներեիդան ձևավորվել է Նեպտունի ուղեծրում, այլ ոչ թե որսացվել է նրա կողմից ։
Հալիմեդե արբանյակը ունի նման գույն, և կարող է լինել բախման արդյունքում Ներեիդայից պոկված բեկոր ։
Տնօրհնեք
Տնօրհնեքը Գրիգոր Տաթևացու բնորոշմամբ
Տնօրհնեքի արարողությամբ Հայ Եկեղեցին նաև արժևորում է ընտանիքի նվիրականությունն ու կարևորությունը։ Հիրավի, «Եթե Տերը տունը չշինի, իզուր են չարչարվում այն շինողները, եթե Տերը քաղաքը չպահպանի, իզուր են հսկում պահապանները նրա» (Սաղմոս, ՃԻԶ, 1)։