cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իրանի պատմություն
Փահլավիներ
1930-ական թվականների դրական փոփոխություններ կատարվեցին կենցաղի ու մշակույթիմեջ։ Միաժամանակ հետապնդվում էր բանվորական, գյուղացիական և դեմոկրատական շարժումը։ Մեծ չափեր ընդունեց պանիրանիզմի մեծապետական պրոպագանդան։ Այս ամենը ֆաշիստական Գերմանիային հնարավորություն տվեց թափանցել Իրանին։ 1941 թվականին սովետական կառավարությունը երեք անգամ նախազգուշացրեց Իրանին, որ ֆաշիստական գործակալների գործունեությունը ուղղակիորեն հակասում է 1921 թվականի սովետա-իրանական պայմանագրին։ 1941 թվականի օգոստոսին ԽՍՀՄ-ը զորքեր է մտցնում Իրան։ Միաժամանակ անգլիական զորքերը մտան Իրանի հարավային շրջանները։ Ռեզա-շահը հրաժարական տվեց հօգուտ որդու՝ Մոհամմադ Ռեզա Փահլավիի։ 1942 թվականի հունվար 29-ին ԽՍՀՄ-ի, Մեծ Բրիտանիայի և Իրանի միջև կնքվեց դաշինքի վերաբերյալ պայմանագիր։ ԽՍՀՄ-ը և Մեծ Բրիտանիան պարտավորվեցին հարգել Իրանի տարածքային ամբողջականությունը, սուվերենությունն ու անկախությունը, պաշտպանել Իրան որևէ տերության հարձակման դեպքում։ 1943 թվականի սեպտեմբեր 9-ին ի. պատերազմ հայտարարեց Գերմանիային, թեև չմասնակցեց ռազմական գործողություններին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ուժեղացավ դեմոկրատական շարժումը, աճեց 1941 թվականին ստեղծված Իրանի ժողովրդական կուսակցության (ԻԺԿ) ազդեցությունը։ 1946 թվականին վարչապետ դարձած Ղավամ Էս-Սալթանեի կառավարությունը վարում էր պրոիմպերիալիստական քաղաքականություն։ Դեմոկրատական շարժումը ջախջախելու նպատակով 1949 թվականի փետրվար 4-ին պրովոկացիոն անհաջող մահափորձ կատարվեց շահի դեմ, որից հետո ԻԺԿ հայտարարվեց օրենքից դուրս։ 1951 թվականի մարտի 15-ին մեջլիսը օրենք ընդունեց նավթարդյունաբերության ազգայնացման մասին։ Մեծ Բրիտանիան և ԱՄՆ-ը ճնշում գործադրեցին այդ որոշումը վերացնելու համար, սակայն Մ. Մոսադ-դեղի (Մոսադդիկ) կառավարությունը խզեց դիվանագիտական հարաբերություն երը Մեծ Բրիտանիայի հետ։ 1953 թվականի պետական հեղաշրջման հետևանքով կառավարության գլուխ կանգնեց գեն. Զահևդին, որը վերականգնեց դիվանագիտական հարաբերությունները Անգլիայի հետ։ 1954 թվականին հարավ-իրանական նավթի շահագործումը տրվեց Միջազգային նավթային կոնսորցիումին (ՄՆԿ)։ 1955 թվականին Իրանը մտավ Բաղդադի ագրեսիվ պակտի մեջ։ ԽՍՀՄ-ի հեակնքվեցին մի շարք պայմանագրեր, որոնք դրական ազդեցություն ունեցան Իրանի տնտեսական զարգացման համար։ 1960-ական թվականներին կատարվեցին առաջադիմական տեղաշարժեր (սկսեց իրագործվել հողային ռեֆորմ, ազգայնացվեցին բնական հարստությունները և այլն)։ Այս բարեփոխումները պաշտոնապես ստացան «սպիտակ հեղափոխություն» անունը, թեև դրանք բուրժ. վերափոխումներ էին և չվերացրին հասարակական քաղաքական հակասությունները։ Երկրի ինդուստրացմանը նպաստեց ԽՍՀՄ-ի և սոցիալիստական մյուս երկրների հետ տնտեսական համագործակցությունը։ ԽՍՀՄ օգնությամբ Սպահանում կառուցվեցին Իրանի առաջին ետալուրգիական գործարանը և արդ. այլ օբյեկտներ։ 1972 թվականի հոկտեմբերին Մոսկվայում կէքվեց տնտեսական և տեխ. համագործակցության պայմանագիր ԽՍՀՄ-ի և Իրանի միջև՝ 15 տարվա ժամկետով։
1973 թվականի փետրվարին ընդունվեց Իրանի տնտեսական զարգացման հնգամյա պլան։ 1976-ին նշվեց Իրանի պետության 2500-ամյակը։
Աղբյուրներ
1.            تاریخ اجتماعی ایران. مرتضی راوندی. تهران، ۱۳۵۴
2.            تاریخ ایران از زمان باستان تا امروز، ا.آ. گرانتوسکی - م.آ. داندامایو، مترجم، کیخسرو کشاورزی، ناشر: مروارید ۱۳۸۵
3.            تاریخ ایران از عهد باستان تا قرن ۱۸، پیگولووسکایا، ترجمه کریم کشاورز، تهران، ۱۳۵۳. برای سده‌های نوزدهم و بیستم آبراهامیان، یرواند.
4.            ایران بین دو انقلاب:درآمدی بر جامعه‌شناسی سیاسی ایران. ترجمهٔ برگردان احمد گل محمدی/محمدابراهیم فتاحی. تهران: نشر نی، ۱۳۸۴. شابک ‎۹۶۴-۳۱۲-۳۶۳-۴.
5.            آبراهامیان، یرواند. تاریخ ایران مدرن. ترجمهٔ محمدابراهیم فتاحی. تهران: نشر نی، چاپ چهارم/۱۳۸۹. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۱۸۵-۱۲۶-۴بنونیست، امیل. دین ایرانی بر پایهٔ متن‌های مهم یونانی. ترجمهٔ بهمن سرکاراتی. چاپ دوم. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، ۱۳۵۴.
6.            استولپر، ماتیو ولفگانگ. «قالب، زبان و محتوای استوانهٔ کوروش». تورج دریایی. در کوروش بزرگ؛ پادشاه باستانی ایران. ترجمهٔ آذردخت جلیلیان. تهران: توس، ۱۳۹۳.شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۳۱۵-۷۳۸-۸.
7.            زیباکلام، صادق. سنت و مدرنیته:ریشه یابی علل ناکامی اصلاحات و نوسازی در ایران عصر قاجار. تهران: نشر روزنه، چاپ هفتم/۱۳۸۹. شابک ‎۹۷۸-۶۰۰-۹۲۰۶۵-۰-۶
8.            کدی، نیکی. ریشه‌های انقلاب ایران. ترجمهٔ برگردان عبدالرحیم گواهی. تهران: نشر علم، چاپ ششم/۱۳۹۰. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۴۰۵-۸۰۸-۷
10.       هینتس، والتر. داریوش و ایرانیان. ترجمهٔ پرویز رجبی. چاپ ۲. تهران: نشر ماهی، ۱۳۸۸. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۹۹۷۱-۲۰-۳.
11.       هینتس، والتر. یافته‌های تازه از ایران باستان. ترجمهٔ پرویز رجبی. چاپ سوم. تهران: ققنوس، ۱۳۸۷. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۳۱۱-۶۳۸-۵.
12.       داندامایف، محمد. آ. تاریخ سیاسی هخامنشیان. ترجمهٔ خشایار بهاری. چاپ ۱. تهران: نشر کارنگ، ۱۳۸۱. شابک ‎۹۶۴-۶۷۳۰-۵۲-۳.
13.       اسدی، علیرضا. کورش و پانته آ شکوه عشق و عصمت. ایلام: انتشارات جوهر حیات، ۱۳۹۳. شابک ‎۹۷۸-۶۰۰-۶۳۵۵-۷۴-۰.
14.       هرودوت. تاریخ هرودوت. ترجمهٔ مرتضی ثاقب فر. چاپ ۱. تهران: انتشارات اساطیر، ۱۳۸۹. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۳۳۱-۴۶۹-۲.
15.       بروسیوس، ماریا. ایران باستان. ترجمهٔ عیسی عبدی. چاپ ۱. تهران: نشر ماهی، ۱۳۸۸. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۹۹۷۱-۴۹-۰.
16.       یامااوچی، ادوین ام. ایران و ادیان باستانی. ترجمهٔ منوچهر پزشک. تهران: انتشارات ققنوس، ۱۳۹۰. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۳۱۱-۸۹۱-۴.
17.       دکتر صادق ملک شهمیرزادی، ایران در پیش از تاریخ ایران، تهران؛ انتشارات سازمان میراث فرهنگی کشور، ۱۳۹۱
18.       هگل، جورج. فلسفه تاریخ، ٢٠٠٤، شابک ‎۹۷۸۰۴۸۶۴۳۷۵۵۲.
19.       علیرضا شاهپور شهبازی. راهنمای مستند تخت جمشید. بنیاد پژوهشی پارسه-پاسارگاد. چاپ ۱۳۸۴. تهران: انتشارات سفیران و انتشارات فرهنگسرای میردشتی، ۱۳۸۴. ص ۱۸ و ۱۹. شابک ‎۴-۶-۹۱۹۶۰-۹۶۴.
20.       بریان، پیر: «تاریخ امپراتوری هخامنشیان»، ترجمهٔ مهدی سمسار، انتشارات زریاب، ۱۳۷۸ دانشنامهٔ تاریخ معماری ایران‌شهر». سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۱۹/۵/۲۰۱۱
21.       رضاییان، فرزین. هفت رخ فرخ ایران. چاپ ابیانه. انتشارات دایره سبز، ۱۳۸۶.
22.       قرشي، امان‌الله، ايران نامک: نگرشي نو به تاريخ و نام ايران، ناشر هرمس، ۱۳۸۰.
24.       نلسون فرای، ریچارد. میراث باستانی ایران. ترجمهٔ مسعود رجب‌نیا. چاپ هشتم. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۶. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۴۴۵-۱۱۱-۹.
25.       Richard Nelson Frye, The Harvard Theological Review, Vol. 55, No. 4 (Oct., 1962), pp. 261–268 http://www.jstor.org/pss/1508723
26.       Frank Hole, PALEOLITHIC AGE IN IRAN, July 28, 2008, http://www.iranicaonline.org/articles/paleolithic-age :<span class="Z3988" title="ctx_ver=Z39.88-2004&rft_val_fmt=info%3Aofi%2Ffmt%3Akev%3Amtx%3Abook&rft.genre=book&rft.btitle=%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AB+%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C+%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86&rft.aulast=%D9%86%D9%84%D8%B3%D9%88%D9%86+%D9%81%D8%B1%D8%A7%DB%8C&rft.aufirst=%D8%B1%DB%8C%DA%86%D8%A7%D8%B1%D8%AF&rft.au=%D9%86%D9%84%D8%B3%D9%88%D9%86+%D9%81%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%8C+%26%2332%3B%D8%B1%DB%8C%DA%86%D8%A7%D8%B1%D8%AF&rft.date=%DB%B1%DB%B3%DB%B8%DB%B6&rft.place=%D8%AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86&rft.pub=%D8%B4%D8%B1%DA%A9%D8%AA+%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA+%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C+%D9%88+%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF%DB%8C&rft.isbn=978-964-445-111-9&rfr_id=info:sid/fa.wikipedia.org:%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA_%D8%A2%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C%E2%80%8C%D9%87%D8%A7_%D8%A8%D9%87_%D9%81%D9%84%D8%A7%D8%AA_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86">
Կատեգորիա:Իրանի պատմություն Կատեգորիա:Արևմտյան Ասիայի պատմություն
Ճանծիածիե
Ճանծիածիե, (张家界市, փինյին zhāngjiājiè shì), նախկինում հայտնի էր Տայոն անունով, Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության Հունան նահանգի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող քաղաքային շրջան։ Արևելքում սահմանակից է Չանդե քաղաքին, հարավում՝ Հուայհուա քաղաքին, հարավ-արևմուտքում՝ Սիանսի ինքնավար շրջանին, հյուսիս-արևմուտքում՝ Հուպեյ նահանգի Ընշի ինքնավար շրջանին։ Գտնվելով Ուլիըն լեռների ստորին հատվածում, ռելիեֆը հիմնականում լեռնային է։ Ռելիեֆով պայմանավորված՝ կլիման հիմնականում լեռնային է և տարածքում մեծ տարածում ունեն կարստային երևույթները։ Ամբողջ տարածքով հոսում է Լիշըվեյ և Լոուշըվեյ գետերը ինչպես նաև մի շարք վտակներ։ Քաղաքային շրջանի ընդհանուր տարածքը կազմում է 9534 կմ², բնակչության թիվը՝ 152 հազար 400, որի 60% կազմում է Թուծիա ազգությունը։ Քաղաքային շրջանի կառավարությունը գտնվում է Յոնտիըն շրջանում։ Ճանծիածիեն զբոսաշրջային կենտրոն է և հայտնի է «երեք հազար գագաթներ և ութ հարյուր ջրեր» անվանմամբ։ Այստեղ է գտնվում Ուլիընյուանը (Ուլիընշան լեռնաշղթայի մի հատված), որը 1992 թվականի դեկտեմբերին ընդգրկվեց ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։
Պատմություն
Ճանծիածիեն անվանակոչվել է Հան դինաստիայի հայտնի պաշտոնյա Ճան Լիանի պատվին, որն էլ այստեղ մենակյացի կյանք էր վարում։ Ներկայիս տարածքը Ցին դինաստիայի օրոք գտնվել է Ցիգու շրջանի իրավասության ներքո,Հան դինաստիայի օրոք՝ Ուլիըն շրջանի ներքո, Եռաթագավորության ժամանակաշրջանում՝ Թիենմըն շրջանի ներքո, Թան դինաստիայի օրոք՝ Ցիլի քաղաքի ներքո։ Հինգ դինաստիայի և Տասը թագավորություն օրոք տարածքը կառավարվել է Չու թագավորության կողմից։ Սոն դինաստիայի օրոք ամբողջ տարածքը գտնվում էր Լիյան շրջանի իրավասության ներքո, իսկ Յուան դինաստիայի օրոք՝ Լիճոուի շրջանի ներքո։
Մին դինաստիայի Հոնուի կառավարման երկրորդ տարում (1969 թվական) Ցիլի քաղաքը միավորվեց ներկայիս Ճանծիածիեի տարածքի հետ և ենթարկվեց Լիճոու շրջանին։
Չինաստանի Հանրապետության հինգերորդ տարում (1916 թվական) Հունան նահանգը իր իրավասության ներքո վերցրեց Ուլիըն շրջանը, իսկ Չենյուան տարածքի հետ միացվեցին Տայոնի, Սանճի և Ցիլի քաղաքները։ Հետագայում Հունան նահանգը կառավարել է տասը շրջաններ։ Տայոնը և Սանճին կառավարվող չորրորդ քաղաքներն էին, իսկ հանձնակատարի գրասենյակը գտնվում էր Չանդը շրջանում։ Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության հիմնադրումից մինչև 1988 թվականը, Ցիլի քաղաքը գտնվում էր Չանդը շրջանի իրավասության ներքո։ Տայոնը, Սանճին 1642-1952 թվականներին եղել են Յոնշուըն ինքնավար շրջանի իրավասության ներքո, իսկ ավելի ուշ անցել են Սիանսիում Միաո ազգի իրավասության ներքո։
1985 թվականի մայիսին, Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության Պետական խորհուրդը Տայոն քաղաքային շրջանի առանձնացումը, որը դեռևս գտնվում էր Սիանսիի կառավարման ներքո։ Նույն թվականի հոկտեմբերի 16-ին Տայոն քաղաքային շրջանը առանձնացվեց։1988 թվականի մայիսին Պետական խորհուրդը հավանություն տվեց Տայոն քաղաքային շրջանի արդիականացմանը ։ Այդ նպատակով Հունան նահանգի վարչական բաժանումները վերաճշգրտվեցին։ Սիանսի-Թուծիածու-Միաոծու ինքնավար շրջաններից առանձնացվեցին Սանճին և Տայոնը քաղաքները, Չանդը շրջանից առանձնացվեց Ցիլի քաղաքը, որոնց պետք է միանային Տայոն քաղաքային շրջանին։ Այսպիսով Տայոն քաղաքային շրջանի մեջ են մտնում Յոնտիըն ու Ուլիընյուան շրջանները, Ցիլի և Սանճի քաղաքները։ Քանի որ Տայոն անունը Չինաստանի սահմանից դուրս հայտնի չէր, ուստի 1994 թվականի ապրիլի 4-ին որոշվեց քաղաքային շրջանը վերանվանել Ճանծիածիե անվամբ, ինչն էլ հայտնիություն բերեց նրան ։
Կլիմա և տեղակայում
Ճանծիածիեյում կլիման մերձարևադարձային մուսոնային է։ Միջին ջերմաստիճանը կազմում է 16°C, տեղումների միջին տարեկան քանակը կազմում է 1440մմ, իսկ տարվա մեջ ցրտահարության օրերը կազմում են 216-269 օր։ Լանդշաֆտի և այլ գործոնների ազդեցությամբ պայմանավորված՝ կլիման բարդ և փոփոխական բնույթ ունի։ Հաճախակի են բնական աղետները․ երաշտ, ջրհեղեղ, կարկուտ։
Ճանծիածիեն տեղակայված է Յուընկուեյ-Կաոյուեն սարահարթի և Տոնթիըն լճի միացման վայրում, որտեղ կորդինատների տվյալները արևելյան լայնությունում կազմում են 109°- ից մինչև 111°, հյուսիսում երկարությունում՝ 28°- ից մինչև 29°։ Արևելքում սահմանակից է Շիմըն քաղաքին և Թաոյուան շրջանին, հարավում՝ Յուանլիըն շրջանին, հյուսիսում՝ Հուպեյ նահանգի Հըֆըն շրջանին։ Քաղաքի երկարությունից արևելքից արևմուտք կազմում է 167 կիլոմետր լայնություն, իսկ հյուսիսից հարավ՝ 96 կիլոմետր լայնություն՝ ընդգրկելով 9653 կմ² տարածք։
Ճանծիածիեն հարուստ է լեռներով, կարստերով, բլուրներով և հարթավայրերով։ Լեռնային տարածքը կազմում է ընդհանուր տարածքի 76%-ը։ Ամենաբարձր կետը գտնվում է տարածքի հյուսիս-արևմուտքում և թեքվում է դեպի Լիշուեով գետի երկայնքով։ Գետի կենտրոնական հատվածը հոսում է հյուսիս-արևելյան ուղղությամբ, իսկ հարավում լեռները ձգվում են մինչև Յուանշուեյ գետը։ Ուլիըն լեռները քաղաքային շրջան են մտնում Կուեյճոու նահանգի Յունու լեռան հատվածից և բաժանվում են երեք հատվածների։ Հյուսիսային հատվածը կազմում է Հուպեյ նահանգի Լայֆընլոն լեռները, Ինշան շրջան և Ցիընլոն լեռներ։ Կենտրոնական հատվածը կազմում է Թիենսիըն, Հոնսի, Չաոթիեն, Ցիընյան լեռների շրջանը։ Հարավային հատվածը կազմում է Լիշուեյ և Յուանշուեյ գետերի միջև (Ցիսիըն, Չոնշան և Թիենմըն լեռներ)։ Երեք հատվածներն էլ հասնում են մինչև Տոնթիըն լիճ։ Տարածքի ամենաբարձր կետը գտնվում է ծովի մակարտակից 1890,4 մետր բարձրության վրա, իսկ ամենացածրը՝ 75 մետր բարձրության վրա։ Քաղաքային շրջանը ծովի մակարդակից բարձր է 183 մետրով, իսկ տեսարժան վայրերը՝ 1000 մետրով։
Վարչական բաժանում
Ճանծիածիեի իրավասության տակ են գտնվում 2 քաղաքային ստորաբաժանում, 2 շրջան
Ներկայումս Յոնտիընը, Ուլիընյուան, Սանճի համարվում են ինքնավար քաղաքներ, իսկ Ցիլի քաղաքը համարվում է ազգային փոքրամասնությամբ բնակեցված տարածք։ ։
Բնակչություն
2010 թվականի բնակչության վեցերորդ մարդաահամարի արդյունքները ցույց են տվել, որ Ճանծիածիեի բնակչությունը թիվը կազմում է 1 միլիոն 476 հազար 521 մարդ։ Ցուցանիշը կազմում է Հունան նահանգի բնակչության 2,25%-ը, որն էլ բնակչության թվով զբաղեցնում է 14-րդ հորիզոնականը։ Գերակշռում է արական սեռը։ Բնակչության 6,47%-ը ունի բարձրագույն կրթություն, 55,37%-ը ունի միջին մասնագիտական կրթություն, իսկ անգրագիտության ցուցանիշը կազմում է 4,74%։ Տնային տնտեսությունների թիվը կազմում է 438 հազար 419, իսկ դրանցով զբաղվող մարդկանց թիվը՝ 1 միլիոն 388 հազար 420 մարդ, որն էլ կազմում է ընդհանուր բնակչության 94,03%-ը։ Մինչև 14 տարեկան մարդանց թիվը կազմում է 262 հազար մարդ, որը կազմում է ընդհանուր բնակչության17,75%-ը, 15-64 տարեկան՝ 1 միլիոն 49 հազար 596 մարդ, որն էլ կազմում է ընդհանուր բնակչության 71,09%-ը։ 65-ից բարձր տարիք ունեցող մարդկանց թիվը կազմում է 164 հազար 840 մարդ, որը կազմում է ընդհանուր բնակչության 11,16%-ը ։
2016 թվականին կատարված մարդահամարի արդյունքների համաձայն ընդհանուր գրացված մարդկանց թիվը կազմել է 1 միլիոն 708 հազար 700 մարդ, իսկ մշտական ապրողների թիվը՝ 1 միլիոն 529 հազար 100 մարդ։ Քաղաքաբնակների թիվը կազմել է 704 հազար 300 մարդ, որը կազմել է ընդհանուր բնակչության 46,1%-ը։ Գյուղաբնակների թիվը կազմել է 824 հազար 800 մարդ՝ կազմելով ընդհանուր բնակչության 53,9%-ը։ Տղամարդկանց թիվը կազմել է 77 հազար 300, կանանց՝ 75 հազար 610, 0-17 տարեկան՝ 335 հազար 200, 18-34 տարեկան՝ 374 հազար 700, 35-59 տարեկան՝ 649 հազար 100 և 60 տարեկանից բարձր՝ 349 հազար 700։ Ծնելիություն կազմել է 9,71%՝ 2015 թվականի համեմատ նվազելով 1,29%-ով։ Մահացությունը կազմել է 6,91%, իսկ բնական աճի տեմպը՝ 2,8%։ Ուրբանիզացման ցուցանիշը կազմել է 46,1%, 1,45% գերազանցելով 2015 թվականի ցուցանիշը ։
Ազգային փոքրամասնություն
Ճանծիածիե թվով ամենաշատը տարբեր ազգային փոքրամասնություններով բնակեցված տարածքն է Հունան նահանգում։ Քաղաքային շրջանում կա 1 միլիոն 152 հազար 480 ազգային փոքրամասնությունների ներկայացուցիչներ, որոնք կազմում են ընդհանուր բնակչության 75,28%-ը։ Ազգային փոքրամասնությունների թվով Հունան նահանգը զբաղեցնում է 3-րդ հորիզոնականը՝ ունենալով 364 հազար 996 Հան ազգի ներկայացուցիչ, որն էլ կազմում է 24,72 %։ Քաղաքային շրջանում մեծ թիվ են կազմում նաև Թուծիա, Պայ և Միաո ազգությունները։ Հունան նահանգը Պայ և Միաո ազգությունների հիմնական բնակավայրն է։ 2010 թվականին «Լիո փու» ծրագրի ամփոփիչ տվյալների համաձայն՝ քաղաքային շրջանում ապրում են 980 հազար 852 Թուծիա ազգի ներկայացուցիչ, որը կազմում է քաղաքային շրջանի բնակչության 66,43%-ը, 95 հազար 235 Պայ ազգի ներկայացուցիչ, որն էլ կազմում է քաղաքային շրջանի բնակչության 6,45%-ը ։
Համաձայն 2000 թվականի հինգերորդ մարդահամարի վերլուծության տվյալների՝ Ճանծիածիեում կա 1 միլիոն 152 հազար 480 ազգային փոքրամասնության ներկայացուցիչներ, որը կազմում է Հունան նահանգի ազգային փոքրամասնությունների 17,98%-ը։ Քաղաքային շրջանում կա 1 միլիոն 21 հազար 238 Թուծիա ազգի ներկայացուցիչ, որն էլ կազմում է քաղաքային շրջանի բնակչության 68,40%-ը, Հունան նահանգում Թուծիա ազգի 38,69%-ը և Երկրի Թուծիա բնակչության 12,71%-ը։ Պայ ազգի բնակչությունը թիվը կազմում է 104 հազար 163 մարդ, որը կազմում է քաղաքային շրջանի բնակչության 6,98%-ը։ Հունան նահանգում Պայ ազգի թիվը կազմում է 82,93%-ը, որի արդյունքում էլ Հունան նահանգում զբաղեցնում են թվով ամենաշատ ազգային փոքրամասնության առաջին հորիզոնականը։ Միաո ազգի բնակչության թիվը Ճանծիածիեում կազմում է 23 հազար 883 մարդ, ինչը կազմում է քաղաքային շրջանի բնակչության 1,60%-ը, Հունան նահանգում՝ 1,24%՝ զբաղեցնելով նահանգում ազգային փոքրամասնության չորրորդ հորիզոնականը ։
Տնտեսություն
Հիմնական մշակաբույսերն են բրինձը, եգիպտացորենը, քաղցր կարտոֆիլը, չինական կաղամբը և լոբին։ Հիմնական օգտակար հանածոներն են քարածուխը, երկաթը, նիկելը և մոլիբդենը։ Արդյունաբերությունը ներառում է գյուղատնտեսական մեքենաների, ցեմենտի, ազոտական պարարտանյութի, բամբակի և բրդյա գործվածքների արտադրանք։
Զբոսաշրջություն
Գլխավոր տեսարժան վայրը համարվում է Ուլիընյուանը, որը բաղկացած է «Ճանծիածիեի ազգային, անտառային պարկ»-ից «Թիենծըշան»-ի բնական արգելոցից, «Սուոսիյու» արգելոցից։ 1982 թվականի սեպտեմբերին «Ճանծիածիեի ազգային, անտառային պարկ»-ը դարձավ Չինաստանի առաջին ազգային, անտառային պարկը։ 1988 թվականի օգոստոսին «Ճանծիածիե ազգային, անտառային պարկ»-ը ներառվել է «Ազգային գեղատեսիլ վայրեր» ցուցակը։ 1992 թվականին ներառվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ 2004 թվականին «Ճանծիածիեի ազգային, անտառային պարկ»-ը դարձավ համաշխարհային երկրաբանական պարկերից մեկը, իսկ 2007 թվականին այն դարձավ ազգային զբոսաշրջային վայրերից մեկը։
Զբոսաշրջությունը նպաստում է քաղաքային շրջանի տնտեսական զարգացմանը։ Գեղարվեստական կատարողական նախագծերը, ինչպիսիք են «Թիենմըն հուսիեն» (Թիենմընի մարդագայլը)-ը, «Մեյլի Սիանսի» (Սիանսիի հմայքը)-ը, Ճանծիածիեի մշակութի ներկայացման գլխավոր տարրերից են։ Քաղաքային ժողովրդական կառավարության կողմից կազմակերպվող «Ճանծիածիեի միջազգային երաժշտական շաբաթ»-ը դարձել է քաղաքային շրջանի երկամյա երաժշտական միջոցառումը։
Հատուկ հսկողության տակ գտնվող վայրեր
• 3
Զբոսաշրջության առաջխաղացում
Զբոսաշրջության խթանման և գեղատեսիլ վայրերի հանրաճանաչությունը մեծացնելու նպատակով 1999 թվականին Տիենշընում անցկացվել է օդային ակրոբատիկայի մրցույթը իսկ 2006 թվականին Ռուսաստանի ռազմաօդային ուժերի ակրոբատիկական ներկայացումը։ Նախկին քաղաքապետի կատարած մի շարք քայլերը, որոնցից մեկն էր Նանթիեն Յիճուն գագաթը անվանափոխելով Հալելուա, արժանացել է լրատվամիջոցների քննադատությանը ։
Տեսարժան վայրերի գերշահարկում
Ուլիընյուանը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից երկու անգամ (1998 և 2013 թվականներին) նախազգուշացման է ենթարկվել տեսարժան վայրի գերշահարկման և հանրության համար երկրային գիտությունների մասին անբավարար գիտելիքների պատճառով։ Իշխանությունները մեծ ներդրումներ կատարեցին ապօրինի կառույցների ապամոնտաժման համար։ Իրականացվեցին վերականգնողական աշխատանքներ ։ Հիմնադրվեց «Ճանծիածիե գեոպարկ» թանգարանը ։ Տիենմըն լեռան տարածքը քննադատության է ենթարկվել լրատվական միջոցների կողմից՝ տարածքի զարգացման խոչընդելու և շահարկման պատճառով։ Տիենմընի լեռնային ճոպանուղու չարտոնված վերակառուցումը վնաս է հասցրել անտառային ռեսուրսներին և Թիենմըն լեռանը ։
Ավիացիա
Ճանծիածիեի «Հըհուա» միջազգային օդնավակայանը Հունան նահանգի երկրորդ ամենամեծ օդանավակայանն է։ Այն զբաղեցնում է 24 հազար 749 կմ² տարածք։ Թռիչքուղին ունի 2600 մետր երկարություն, 45 մետր լայնություն, 19 կայանատեղի։ 2012 թվականի տվյալներով ուղևորների քանակը կազմել է 41 հազար 529 մարդ ։
Երկաթուղի
Ծիալիո երկաթուղին, որը անցնում է Յոնտիըն շրջանով և Ցիլի քաղաքով, միակողմանի էլեկտրաֆիկացված երկաթուղի է։ Երկաթուղին ունի երկու արագընթաց կայաններ՝ Ճանծիածիե և Ցիլի։ Ցիենչան երկաթուղու շինարարությունը մեկնարվել է 2014 թվականի դեկտեմբերին և ավարտվել 2019 թվականին։ «Zhangjiajie West» կայանը գտնվում է քաղաքային շրջանի հյուսիսային արվարձանում։ 2021 թվականի դեկտեմբերին շահագործման կհանձնվի Ճանծիհուայ արագընթաց երկաթուղին։
Մայրուղի
Հյուսիսարևմտյան Հունանի լեռնային հատվածում ճանապարհային երթևեկության դանդաղ զարգացման պատճառով տարածքում բացակայում է ազգային մայրուղին։ Ներկայումս կան երկու արագընթաց մայրուղիներ, որոնք կապում են Ճանսան և Ճանհուա արագընթաց մայրուղիները։ Ճանսան արագընթաց մայրուղու շինարարությունը, որը միացնում է քաղաքային շրջանը և Սանճի քաղաքը, սկսվել է 2014 թվականին և շահագործման է հանձնվել 2017 թվականին ։ Անցի արագընթաց մայրուղու շինարարությունը սկսվել է 2017 թվականին և շահագործման է ենթարկել 2020 թվականին ։
Հասարակական տրանսպորտ
Ճանծիածիե քաղաքային շրջանում հասարական տրանսպորտ կազմում են ավտոբուսները և տաքսիները։ Կառավարության վատ քաղաքականության պատճառով որոշ ժամանակաշրջանում հասարակական տրասպորտը գտնվում էր քաոսային իրավիճակում, սակայն վերջին տարիներին իրավիճակը բավարարվել է։ Յոնտիըն շրջանում գործում է 13 ավտոբուսային գիծ։ Տրանսպորտային միջոցները համեմատաբար նոր են, սակայն կան մի շարք խնդիրներ, ինչպիսիք են օրինակ գիշերային ժամերին հասարակական տրանսպորտի բացակայությունը։ Գլխավոր ճանապարհների կանգառները նախագծված են ազգային ոճով։
Մշակույթ
Ճանծիածիեում ապրում են մեծ թվով ազգային փոքրամասնություններ, քաղաքային շրջանի ունի հարուստ ու բազմազան մշակույթ։ Ճանծիածիեում ապրող Թուծիա ազգի կրոնը բաժանվում է 3 կատեգորիաների՝ ութ մեծ տիրակալների հավատք, Թիմայի հավատք, բնության պաշտանմունք։ Թուվան տաճարը նվիրված է ութ մեծ տիրակալներին՝ դուքս Փըն, երկնքի որդի Սիան, Թան աստված և այլն։ Թիման բնության փերին է, ով պայքարում է չար ոգիների դեմ, բուժում է մարդկանց տարբեր հիվանդություններից, կանխում է աղետները։ Պաշտվող աստվածների ցանկի մեջ են մտնում նաև Երկրի աստվածը, Սպիտակ վագրի աստվածը, Որսի աստվածը, Ծառերի աստվածը, Հինգ հովիտների աստվածը։ Թուծիա ազգը պաշտում է վագրերին, այս ամենը վկայում է Սպիտակ վագրի աստծո պաշտանմունքի առակայությունը, ինչպես նաև պեղումների արդյունքում հայտնաբերված վագրի ականջները։
Թուծիա ազգը տարվա մեջ երեք անգամ նշում է Նոր տարին․ լուսնային օրացույցի 12-րդ ամվա 28-ին կամ 29-ին (Չինական Նոր տարի), լուսնային օրացույցի 6-րդ ամսվա 25-ին (Հունիսյան Նոր տարի), 10-րդ ամսվա առաջին կեսին (Հոկտեմբերյան Նոր տարի)։ Չինական Նոր տարվա երեկոյան Թուծիա ազգը կրակ է վառում, պարում է և երգում։ Չինական Նոր տարին բոլոր տոնակատարություններից ամենագլխավորն է։ Ըստ ավանդույթի Թուծիա ազգը Չինական Նոր տարին նշում է Հան ազգից մեկ օր առաջ։
Տիաոծիաո շենքերը հիմնականում կառուցված են փայտից։ Որպես կանոն այն բաժանվում է երկու հատվածի՝ վերին և ստորին հարկերի։ Վերին հատվածը օդափոխվող է, չոր և խոնավակայուն, իսկ ստորին հատվածը օգտագործվում է ընտանի կենդաների կամ զանազան իրեր պահելու համար։
Թուծիա ազգի խոհանոցը բաղկացած է եգիպտացորենից, բրնձից, քաղցր կարտոֆիլից, տարբեր տեսակի լոբիներից։ Նրանք նախընտրում են կծու-թթու ուտեսներ։ Մեծ պահանջարկ ունի կծու կարմիր պղպեղը։
Հիվանդանոցներ
Ճանծիածիեի հանրապետական հիվանդանոց
Ճանծիածիեի ավանդական չինական բժշկության հիվանդանոց
Ցիլի քաղաքի հանրապետական հիվանդանոց
Ցիլի քաղաքի ավանդական չինական բժշկության հիվանդանոց
Սանճի քաղաքի հանրապետական հիվանդանոց
Ուլիընյուան շրջանի հանրապետական հիվանդանոց
Լրատվամիջոցներ
Ճանծիածիեի լրատվամիջոցները զարգացած չեն։ Դրանք համարվում են պետական սեփականության լրատվամիջոցներ։ Դրանք են՝ «Ճանծիածիե» օրաթերթը (հանգստյան օրերին թողարկում է «Ճանապարհորդկան նոթատետր» և «Կենսամակարդակ» թերթերը), հանրային հեռուստաալիք (նախկին՝Յոնտիըն հեռուստաալիք), ճանապարհորդական հեռուստաալիք (նախկին՝ Ուլիընյուան հեռուստաալիք), քաղաքականության և իրավունքի հեռուստաալիք և այլն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԲՊՀ հոդվածներ 2023 Կատեգորիա:Չինաստանի քաղաքային շրջաններ
Ծաղկած այգիներ
«Ծաղկած այգիներ» (Flowering Orchards), նկարների շարք, որը հոլանդացի նկարիչ Վինսենթ վան Գոգը վրձնել է հարավային Ֆրանսիայի Առլ քաղաքում 1888 թվականի գարնանը։ Վան Գոգն Առլ է ժամանել 1888 թվականի փետրվարին ձնամրրիկի ժամանակ, սակայն երկու շաբաթ անց եղանակը փոխվել է, և մրգատու ծառերն սկսել են ծաղկել։ Գնահատելով վերաարթնացումի սիմվոլիկան՝ Վան Գոգը լավատեսորեն և եռանդով աշխատել է վաղ գարնանը ծաղկած ծառեր պատկերող մոտավորապես 14 կտավի վրա։ Հաջորդ տարի՝ 1889 թվականին, նա ծաղկած ծառեր է պատկերել նաև Սեն Ռեմիում։
Ծաղկած ծառերը յուրահատուկ նշանակություն են ունեցել Վան Գոգի համար․ դրանք զարթոնք և հույս են խորհրդանշել։ Դրանցից նա գեղագիտական հաճույք է ստացել ու ծառերը պատկերելու մեջ ուրախություն գտել։ Նրա վրձնած ծաղկած ծառերի ու մրգաստանների մեջ արտացոլված են իմպրեսիոնիզմի, դիվիզիոնիզմի, ճապոնական արվեստի ու փայտափորագրության ավանդույթները։
Ծաղկած ծառեր ու մրգաստաններ
Երբ Վան Գոգը 1888 թվականի փետրվարին ժամանել է Առլ, տարածքի մրգատու ծառերի ծաղկելու ժամանակն էր ։ Ծիրանենիների, դեղձենիների ու սալորենիների ծաղկունքը մոտիվացրել է նրան, և մեկ ամսվա ընթացքում նա ստեղծել է ծաղկած ծառերի տասնչորս նկար ։ Իր աշխատանքով ոգևորված՝ նա ամեն օր մեկ նկար է ավարտել ։ Մոտավորապես ապրիլի 21-ին իր եղբայր Թեոյին գրել է․ «ստիպված եմ ինչ-որ նոր բան փնտրել, քանի որ այգիները համարյա ծաղկել-վերջացրել են» ։
Ծաղկած ծառերը Վան Գոգի համար հոգևոր վերածննդի աղբյուր են հանդիսացել։
1888 թվականին հարավային Ֆրանսիայում նա ոգեշնչվել է և սկսել իր նկարչական կարիերայի ամենաբեղմնավոր շրջանը։ Նա փնտրել է արևի փայլ և լույը, որը պարզեցրել է նրա թեմաները, նաև կառուցվածքային գծերն է պարզեցրել, որով բավարարել է ճապոնական փայտափորագրության պարզ պատկերներ ստեղծելու իր ձգտումը։ Առլը, ասում էր նա, «հարավի Ճապոնիան է, որտեղ գույներն ավելի պայծառ են։ Միմյանց լրացնող գույներն, օրինակբույսերի կարմիրն ու կանաչը, ցանկապատների միահյուսված նարնջագույնն ու կապույտը, նույնիսկ փիրուզագույն երկնքին աշխուժություն հաղորդող վարդագույն ամպերը զուգադրման միջոցով ուժգնություն են ստեղծում» ։
Ծաղկած այգիները նկարելու համար Վան Գոգն ստիպված է եղել քամիների հետ պաայքարել, քանի որ վերջիններս այնքան ուժգին են եղել, որ նա իր հետ սեպեր է վերցրել պատկերակալն ամրացնելու համար։ Սակայն նույնիսկ այս պարագայում նա ծաղկած այգիներ նկարելը համարել է չափազանց գրավիչ մի բան, որը չի կարելի բաց թողնել ։
Ծաղկած այգու եռապատկեր
Վան Գոգը հավանաբար նախատեսել է ծաղկած ծառերի ու այգիների մի քանի եռապատկեր ստեղծել, սակայն հայտնի է միայն մեկը, որը նա ստեղծել է իր եղբայր Թեոյի բնակարանի համար ։
Վարդագույն այգի
Փարիզում Վան Գոգը սովորել էր նկարել ավելին, քան ինքը տեսնում էր․ դա պետք է լիներ այն, ինչը պե՛տք է լիներ։ Նրա կարծիքով «Վարդագույն այգին» այդ տեխնիկայի օգտագործման խելացի օրինակ էր, երբ նա այգու հետնամասում դատարկ էր թողել դաշտը՝ տարածության պատրանք ստեղծելու նպատակով։ Ծառի կեղևը պատկերելու ձևն արտացոլում է ճապոնական արվեստի ազդեցությունը, որով նա այնքան հիանում էր։ Օգտագործելով գույները կողք-կողքի տեղադրելու իմպրեսիոնիստական տեխնիկան՝ Վան Գոգը կարճ վրձնահարվածներով խոտն է պատկերել։ Ծառի վերնամասը պատկերել է ավելի կոպիտ, խիտ վրձնահարվածներով՝ գունավոր ծաղկունքն ստանալու համար ։ Հետագայում նա եղբորը՝ Թեոյին, խնդրել է հեռացնել այդ խտությունը կտավի վրայից ։
Վարդագույն դեղձենի
«Վարդագույն դեղձենի» կտավում, որը եռապատկերի կենտրոնական նկարն է, պայծառ վարդագույնը ժամանակի ընթացքում խունացել է և նկարն այժմ ավելի շատ սպիտակ, քան թե վարդագույն տեսք ունի ։
Վան Գոգն այս կտավի ստեղծման մասին գրել է․"«Այս պահին ես խորասուզված եմ ծաղկած մրգատու ծառեր՝ վարդագույն դեղձենիներ, դեղնասպիտակ տանձենիներ նկարելու մեջ։ Իմ վրձնահարվածները բոլորովին համակարգված չեն։ Ես հարվածում եմ կտավին վրձնի անկանոն հարվածներով, որոնք թողնում եմ այնպես, ինչպես կան։ Անընդհատ տեղում աշխատելով՝ ես փորձում եմ ընկալել նկարների էությունը։ Հետագայում ես ուրվագծերը լրացնում եմ պարզեցված երանգներով, որով գետինն ստանալու է մանուշակագույնանման երանգ, ամբողջ երկինքը՝ կապույտ, իսկ կանաչ բանջարեղենը՝ կա՛մ կանաչակապտավուն, կա՛մ կանաչադեղնավուն երանգ, որով միտումնավոր չափազանցեցնելու եմ դեղինի և կապույտի օգտագործումը» ։"
Սպիտակ այգի
Շարունակելով ծաղկած այգիների թեման՝ Վան Գոգը գրել է․ «Հիմա ես աշխատում եմ դեղնասպիտակավուն, հազարավոր սև ճյուղեր ունեցող սալորենիների վրա» ։ Երկու օր անց նույն կտավի մասին գրել է․ «Այս առավոտ ես աշխատում էի ծաղկած սալորենիներով այգու վրա, երբ միանգամայն հանկարծակի կատաղի քամի սկսվեց ու ընդմիջումներով շարունակվեց։ Արանքում արևը փայլում էր, իսկ փոքրիկ սպիտակ ծաղիկները՝ շողշողում։ Այնքան գեղեցիկ էր։ Իմ ընկեր Դեյնը միացավ ինձ ու ես շարունակեցի նկարել՝ ամեն վայրկյան այս ամենը գետնին տապալվելու վտանգին դիմելով։ Ամբողջը սպիտակ է, շատ դեղինով միահյուսված, կապույտ ու յասամանագույն, իսկ երկինքը՝ սպիտակ ու կապույտ» ։
Երկրորդ եռապատկերի կենտրոնական նկար․ «Ծաղկած տանձենի»
Որպես երկրորդ եռապատկերի կենտրոնական նկար Վան Գոգն ընտրել է «Ծաղկած տանձենի» կտավը ։ Այն գտնվում է Ամստերդամի Վան Գոգի թանգարանում։ Թեոյին գրված նամակում նա ասում է․ «Իմ ամբողջ աշխատանքն այս կամ այն կերպ հիմնված է ճապոնական արվեստի վրա, իսկ մենք բավականաչափ տեղեկացված չենք դրանից։ Ճապոնական արվեստը կրկին արմատավորվում է ֆրանսիացի իմպրեսիոնիստ նկարիչների շրջանում» ։
Ծաղկած նշենի
Վան Գոգը գրել է եղանակի ու համարյա ամբողջովին ծաղկած նշենիների մասին։ «Եղանակն այստեղ փոփոխական է, հաճախակի քամիներով ու անհանգիստ երկինքներով, բայց ամենուրեք սկսել են ծաղկել նշենիները »։
«Ծաղկած ծիրանենիները» ստեղծել է 1888 թվականի ապրիլին և այն այժմ գտնվում է մասնավոր հավաքածուում ։
Ծաղկած դեղձենիներով այգի
Վան Գոգի թանգարանում գտնվող «Ծաղկած դեղձենիներով այգի» կտավն ստեղծվել է ապրիլին ։ Հնարավոր է, որ սա հենց այն կտավն է, որի մասին Վան Գոգն ասել է, որ բազմաթիվ խտաբծեր է օգտագործել այգին շրջապատող նոճիները պատկերելիս ։ Եթե այսպես է, ապա նա մտադրություն է ունեցել այն համադրել նույն չափսերն ունեցող մեկ այլ կտավի հետ ։
Վարդագույն դեղձենի, Մուավեի հիշատակին
«Ծաղկած վարդագույն դեղձենի» կտավի մասին վան Գոգը գրել է, որ այն ավարտել է մարտին։ «20 չափսի կտավի վրա աշխատել եմ բացօթյա, յասամանագույն հողատարածքով, եղեգնե ցանկապատով ու փառավոր կապտասպիտակ երկնքի ֆոնին երևացող երկու վարդագույն դեղձենիներով այգու մեջ։ Սա թերևս իմ ստեղծած բնապատկերներից ամենագեղեցիկն է։ Ես այն հենց նոր էի տուն բերել, երբ մեր քրոջից Անտոն Մաուվեի մասին մի երկտող ստացա։ Կոկորդս սկսեց սեղմել ու ես իմ նկարի վրա գրեցի «Մուավեի հիշատակին»» ։ Վան Գոգը Մուավեին ճանաչել էր Հաագայում գտնվելու տարիներին, որը հետաքրքրվել էր նրա արվեստով ու խրախուսել նրան աշխատել գույներով։ Վան Գոգը խնդրել է, որ կտավն ուղարկեն Մուավեի այրի Ջեթին։ Իր քրոջը՝ Վիլին, նա բացատրել է, որ հենց այդ կտավն է ընտրել «նուրբ գուներանգների» պատճառով, որով փորձել է արտահայտել իր խորը նվիրվածությունը Մուավեին։ «Ինձ թվում է, որ Մուավեի հիշատակին ամեն ինչ պետք է քնքուշ ու շատ զվարթ լինի, ոչ թե ծանր նոտաների մեջ» ։
Այգիներ ծաղկունքի մեջ (Սալորենիներ)
Կտավը գտնվում է Շոտլանդիայի ազգային պատկերասրահում։ Շողշողացող սպիտակ ծաղիկների առկայությունը և տերևների բացակայությունը վկայում են, որ Վան Գոգը կտավն ստեղծել է ծառի ծաղկելուց կարճ ժամանակ անց։ Կտավում արտացոլված է իմպրեսիոնիզմի ազդեցությունը, որն արտահայտվել է վրձնի կարճ հարվածների և լույսի պրոյեկցիայի օգտագործմամբ ։
Նոճիներով շրջապատված այգիներ ծաղկունքի մեջ
Իր ընկերոջը՝ Էմիլ Բեռնարին, Վան Գոգը գրել է այգիներ նկարելու իր խանդավառության մասին․ «Այս պահին ես խորասուզված եմ ծաղկած մրգատու ծառեր, վարդագույն դեղձենիներ, դեղնա-սպիտակավուն տանձենիներ պատկերելու մեջ։ Իմ վրձնահարվածները համակարգված չեն»։ Նույն նամակում նա ուրվագծել է «Նոճիներով շրջապատված այգիներ ծաղկունքի մեջ» նկարը․ «Պրովանսյան այգի դեղին ցանկապատով, սև նոճիներով շրջապատված, կանաչ բանջարեղենների՝ հազարի, սոխի, սխտորի կանաչ գունավորմամբ» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1889 նկարներ Կատեգորիա:1888 նկարներ Կատեգորիա:Կյոլլեր-Մյուլլերի թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Վան Գոգի թանգարանի նկարներ
Հունաստանի ֆուտբոլի առաջնություն 1964-1965
Հունաստանի ֆուտբոլի առաջնություն 1964-1965, Հունաստանի 29-րդ ֆուտբոլի առաջնությունը։ Մրցաշարի չեմպիոն է դարձել «Պանաթինաիկոսը»։ Մրցաշարին մասնակցել է 16 թիմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանի ֆուտբոլի առաջնություն
Աֆրին (այլ կիրառումներ)
Աֆրին անունն կարող է վերբերվել՝
Մայաչկովսկի գյուղական խորհուրդ (Նովոսանժարսկի շրջան)
Մայաչկովսկի գյուղական խորհուրդ  (Маячківська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Նովոսանժարսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Մայաչկովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 961 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 70,45 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 13,64 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1924 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Օրթաբաթումի
Օրթաբաթումի (ორთაბათუმი), գյուղ Վրաստանում: Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Խելվաչաուրի շրջանում :
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 805 մարդ :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խելվաչաուրի շրջան Կատեգորիա:Աջարիայի բնակավայրեր
Աբրանց
Աբրանց, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բաբերդի գավառակում` Ճորոխ գետի ձախ ափին։
XX դարի սկզբում ուներ 27 տուն բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր
Դուխովշչինկա
Դուխովշչինկա (Духовщинка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 14 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1790 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի բնակավայրեր
Գեմանի
Գեմանի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Հեքյարիի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ռուդնևո (գյուղ, Պուտիվիլի շրջան)
Ռուդնևո (Руднєве), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Պուտիվիլի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Բերյուխ։ Հիմնադրվել է 16-րդ դարում։
2001 թվականի տվյալներով Ռուդնևո գյուղում բնակվում էր 768 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Պուտիվիլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:16-րդ դարում հիմնադրված բնակավայրեր
Նեմչինո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Նեմչինո (Немчино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 30 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Փերիս Բարքլի
Փերիս Քեյ․ Սի․ Բարքլի (Paris K. C. Barclay։ ), ամերիկացի հեռուստատեսության ռեժիսոր և պրոդյուսեր, ինչպես նաև Ամերիկայի ռեժիսորների գիլդիայի նախագահ։ «Էմմի» կրկնակի մրցանակակիր, որն ամենազբաղված հեռուստառեժիսորների թվում է՝ մինչ օրս նկարահանելով շուրջ 150 էպիզոդ այնպիսի սերիալների համար, ինպիսին են «Նյու Յորքի ոստիկանությունը», «Շտապ օգնություն», «Արևմտյան թև», «C.S.I.․ Հանցագործության վայրը», «Կորուսյալները», «Հաուս», «Օրենք և կարգ», «Դետեկտիվ Մոնկ», «Թվեր», «Քաղաքային հրեշտակները», «Դետեկտիվ Ռաշ», «Անարխիայի որդիները», «Մենտալիստը», «Ծովային ոստիկանություն․ Լոս Անջելես», «Glee», «Հաջողություն», «Լավ կին», «Մարդկային ցեղ» և «Մանհեթեն»։
2011-2014 թվականներին Բարքլին եղել է FX հեռուստաալիքի ամենաբարձր ռեյտինգ ունեցող «Անարխիայի որդիները» սերիալի գործադիր պրոդյուսերը և գլխավոր ռեժիսորը ։ 2015 թվականին նա զբաղվել է FX հեռուստաալիքի մեկ ուրիշ նախագծի՝ «Դահիճ-բաստարդ» սերիալի արտադրությամբ։
Վաղ կյանք
Բարքլին ծնվել է Իլինոյս նահանգի Չիկագո-Հայթս քաղաքում։ Հաճախել է Ինդիանա նահանգի Լա-Պորտե քաղաքի Լյա Լյումերի դպրոց-ինտերնատ։ Հետո Բարքլին ընդունվել է Հարվարդի համալսարան, որտեղ նա շատ ակտիվ է եղել մյուզիքլերի բեմադրման ժամանակ և ա կապելլա երգող The Harvard Krokodiloes խմբում։ Այնտեղ անցկացրած չորս տարիների ընթացքում գրել է 16 մյուզիքլ, այդ թվում՝ երգ «Hasty Pudding» ամենամյա երկու շոուների համար։ Նա ընդունվել է Լյա Լյումերի դպրոց և Հարվարդի համալսարան Ջոն Ռոբերտսի հետ, որը դարձել է Գերագույն դատարանի գլխավոր դատավորը։ Հարվարդի համալսարանում նրա սենյակակիցն է եղել Արթուր Գոլդենը՝ «Գեյշայի հուշերը» վեպի հեղինակը։
1990-ական թվականներ
Բարքլին զբաղվել է Շոն Ուեյանսի և Մառլոն Ուեյանսի առաջին լիամետրաժ «Don't Be a Menace to South Central While Drinking Your Juice in the Hood» (1996) ֆիլմի ռեժիսորությամբ, որում նկարահանվել են Կինեն Այվորին, Վիվիկի Ֆոքսն ու Բերնի Մակը։ Չնայած ֆիլմը ստացել է խառը արձագանք, այն ունեցել է հաջողված դրամարկղային հավաքներ և թողարկումից անմիջապես հետո դարձել է կուլտային։ Բարքլին նաև HBO հեռուստաալիքի համար նկարահանել է «Չերոկիներ» ֆիլմը, որի գլխավոր դերերում նկարահանվել են Սինբադը, Ջեյմսոն Քոբերնը, Բյորտ Ռեյնոլդսը, Գրեգորի Հայնս և Էյ Մարտինեսը։
«Շտապ օգնություն» հեռուստասերիալի ռեժիսորությունից հետո Փերիսը նկարահանել և, վերջնական հաշվով, դարձել է «Նյու Յորքի ոստիկանություն» հեռուստասերիալի պրոդյուսերը։ Երեք տարի անց Բարքլին ստացել է երկու «Էմմի» մրցանակ լավագույն ռեժիսորության համար․ երկրորդ էպիզոդը կոչվում է «Hearts and Souls», որը ներառում է Ջիմի Սմիթսի կերպարի՝ Բոբի Սայմոնի մահը։ Էպիզոդը «TV Guide»-ի վարկածով ներառվել է «բոլոր ժամանակների 100 լավագույն էպիզոդների» ցուցակում ։ Բարքլին այդ ժամանակից ի վեր վերամիավորվել է Սմիթսի հետ՝ «Անարխիայի որդիներ» ֆիլմում խաղալով Ներո Պադիլիի դերը ։
2000-ական թվականներ
2000 թվականին Բարքլին միավորել է ջանքերը «Նյու Յորքի ոստիկանություն» հեռուստասերիալի գործընկերների՝ պրոդյուսեր Սթիվեն Բոչկոյի և Նիկոլաս Վուտոնի հետ «Քաղաքային հրեշտակներ» բժշկական դրաման ստեղծելու համար, որի դերասանական կազմում հիմնականում ներառված էին աֆրոամերիկացի դերասաններ, այդ թվում՝ Բլեր Անդերվուդը, Վիոլա Դևիսը, Օկտավիա Սպենսերը, Մայա Ռուդոլֆը և Վիվիկա Ֆոքսը։ Շոուն ցուցադրվել է CBS-ով և շահել է «Գունավոր մարդկանց առաջընթացի ազգային ասոցիացիայի» երկու մրցանակ։
2002 թվականին նա վերադարձել է Ջոն Ուելսի մոտ, որպեսզի դառնա «Մեծ հաջողություն» ֆիլմի պիլոտային էպիզոդի, որի գլխավոր դերերում նկարահանվել են Քրիստինա Հենդրիքսը, Մոլի Ռինգուոլդը և Քրիստոֆեր Լլոյդը, ռեժիսորն ու պրոդյուսերը, որը, վերջին հաշվով, եթեր է հեռարձակվել որպես երկու ժամ տևողությամբ ֆիլմ ։
Հաջորդող տարիների ընթացքում Բարքլին աշխատել է զանազան հեռուստասեսային դրամաներում և կատակերգություններում։ Եղել է «Դետեկտիվ Ռաշ» սերիալի համագործադիր պրոդյուսերը և ռեժիսորը, որի համար նկարահանել է 9 էպիզոդ։ Մնացած շոուները, որոնք նա նկարել է մեկ տասնամյակի ընթացքում, հետևյալն են՝ «Արևմտյան թև», «Բժիշկ Հաֆ», «Օրենք և կարգ», «Թվեր», «Կորուսյալները», «Հաուս», «Դետեկտիվ Մոնկ», «Լավ կին», «Ծովային ոստիկանություն։ Լոս Անջելես», «Անարխիայի որդիներ», «C.S.I.․ հանցագործության վայր», «Մենտալիստը» և «Glee» հեռուստասերիալի 9 էպիզոդ։
2008 թվականին Բարքլին վերադարձել է HBO հեռուստաալիք, որտեղ նա եղել է «Պացիենտ»-ի գործադիր պրոդյուսերն ու վերջինիս 36 էպիզոդների ռեժիսորը։
2010-2015 թվականներ
2011 թվականին Բարքլին դարձել է FX հեռուստաալիքի «Անարխիայի որդիները» սերիալի չորրորդ եթերաշրջանի գործադիր պրոդյուսերն ու հիմնական ռեժիսորը։
Սարգիս Ավագյան (այլ կիրառումներ)
Սարգիս Ավագյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Փերիս Բարքլի
2010-2015 թվականներ
2013 թվականին Բարքլին բեմադրել է «Glee», «Diva» և «Lights Out» սերիալների երկուական էպիզոդ։ «Diva» հեռուստասերիալում իր աշխատանքի համար Բարքլին առաջադրվել է «Էմմի» մրցանակի կատակերգական սերիալի լավագույն ռեժիսորության համար ։ Իր երկրորդ «Էմմի» անվանակարգը ստացել է «Glee» հեռուստասերիալի համար։ Այդ ժամանակ Բարքլին նկարահանել է «Նոր կարգ» հեռուստասերիալի Էպիզոդներից մեկն ու ABC հեռուստաալիքի «Վերջին հույսը» սերիալի նախավերջին էպիզոդը։
2014 թվականին Բարքլին նկարահանել է «Անարխիայի որդիներ» սերիալի պրեմիերային և նախավերջին էպիզոդները։ Որպես հավելում «Անարխիայի որդիներ» սերիալի պարտականություններին՝ Բարքլին նաև նկարահանել է «Լավ կին», «Մարդկային ցեղ» և «Մանհեթեն» հեռուստասերիալների էպիզոդները, ինչպես նաև «Glee» հեռուստասերիալի «100» էպիզոդ, որի համար առաջադրվել է «Էմմի» մրցանակի հերթական անվանակարգին ։
2015 թվականին Փերիսը դարձել է FX հեռուստաալիքի «Դահիճ-բաստարդ» հերթական շոուի գործադիր պրոդյուսերն ու ռեժիսորը։
Անձնական կյանք
Բարքլին բացահայտ համասեռամոլ է եղել դեռ քոլեջում սովորելու տարիներից ։ Նա տարիներ շարունակ ներդրում է ունեցել The Advocate ամսագրում։ 2008 թվականից ամուսնացած է սննդի արդյունաբերության կառավարիչ Քրիստոֆեր Բարքլիի հետ ։
Ֆիլմագրություն
Նկարահանած էպիզոդներ՝
Ֆիլմեր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 28 ծնունդներ Կատեգորիա:1932 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ
Նեխվորոշչանսկի գյուղական խորհուրդ (Նովոսանժարսկի շրջան)
Նեխվորոշչանսկի գյուղական խորհուրդ  (Нехворощанська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Նովոսանժարսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Նեխվորոշչանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 2538 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 91,50 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 27,74 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 1 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1963 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Քրիստոֆանո Ալլորի
Քրիստոֆանո Ալլորի (Cristofano Allori, ), իտալացի գեղանկարիչ։
Կենսագրություն
Եղել է Ֆլորենցիայի ուշ Մաներիզմի դպրոցի իտալացի նկարիչ, ով հիմնականում նկարել է դիմանկարներ և կրոնական առարկաներ։ Ալլորին ծնվել է Ֆլորենցիայում և իր առաջին նկարչական դասերը ստացել է իր հորից` Ալեսանդրո Ալորիյից, բայց դժգոհ լինելով, վերջինիս անատոմիական ծանր նկարներից և սառը գույններից նա ընդունվել է Գրեգորիո Պագանիյի ստուդիան, որը ուշ Ֆլորենցիական առաջատարներից մեկն էր, ով փորձում էր միավորել Վենետիկցիների հարուստ գույնները ֆլորենտացիների նկարչական ոճի հետ։ Ալորին նաև աշխատել է Չիգոլիյի ղեկավարությամբ։
Դեռևս երիտասարդ տարիներին նա դարձել է Մեդիչիների դատարանի դիմանկարիչ, չնայած, որ նրա առաջադրանքների մեծ մասը կամ նրա նախորդի` Բրոնձինոյի աշխատանքների պատճենն էին կամ այդ դիմանկարներում կար այլ նկարիչների մասնակցությունը։
Նրա նկարները աչքի էին ընկնում բնության հետ իրենց մոտ կապով և իրենց կատարման տեխնիկական կատարելությամբ։ Նրա տեխնիկական հմտությունը ցույց է տրվել այն փաստով, որ մի քանի պատճենները որ նա արել է Կորեջոյի նկարներից, համարվել են հենց Կորեջոյի կողմից արված պատճեններ։ Նրա ծայրահեղ պահանջկոտությունը սահմանափակել է իր աշխատանքների թիվը։ Որոշ օրինակները կարելի է տեսնել Ֆլորենցիայում և այլուր։ Նրա ամենահայտնի աշխատանքը իր օրերից մինչև այսօր «Հուդիթը Հոլոֆեռնեսի գլխի հետ» նկարն է։ Դա ունի առնվազն երկու տարբերակ, առաջին տարբերակը պահվում է Բրիտանական Թագավորական Հավաքածուում, որը թվագրվել է 1613 թվականին, մեկ այլ պենտիմենտիյով։ Պիտիյի 1620 թվականի տարբերակը Ֆլորենցիայում հայտնի է և գոյություն ունեն դրա մի քանի պատճեններ, որոնք արվել են ստուդիայում և այլ նկարիչների կողմից։ Ֆլորենցիայում` Պիտտիյում գտնվող 1620 թվականի տարբերակը ավելի հայտնի է, և կան մի քանի պատճեններ կատարված ստուդիայի և այլ ձեռքերով։ Ֆիլիպպո Բալդինուչիյի գրեթե ժամանակակից կենսագրության համաձայն, «Հուդիթ» մոդելը նրա նախկին սիրուհին էր, գեղեցիկ «Լա Մացաֆիրան», որը նույնպես պատկերված է նրա «Մագդաղալինում», Օլոֆերնի գլուխը ինքնադիմանկար է, իսկ աղախինը՝ «Լա Մացաֆիրայի» մայրն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:17-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Դուխովոյ
Դուխովոյ (Духовой), գյուղ Ռուսաստանի Սամարայի մարզի Բոգատովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սամարայի մարզի Բոգատովսկի շրջանի բնակավայրեր
Էլեն Վիլսոն
Էլեն Վիլսոն (Ellen Axson Wilson, ), նախագահ Վուդրո Վիլսոնի առաջին կինը և ԱՄՆ առաջին տիկինը 1913 թվականից մինչև իր մահը՝ 1914 թվականը։
Կենսագրություն
Էլեն Աքսոն Վիլսոնը ծնվել է Ջորջիա նահանգի Սավաննա քաղաքում, Երիցական նախարար Սամուել Էդվարդ Աքսոնի և Մարգարետ Ջեյն (ծնված Հոյտ) Աքսոնի ընտանիքում։ Էլենը արվեստի, երաժշտության և գրականության հանդեպ ուներ նուրբ ճաշակ ։
Թոմաս Վուդրո Վիլսոնը առաջին անգամ Էլենին տեսել է երեք տարեկանում։ 1883 թվականի ապրիլին Վիլսոնը այցելեց իր զարմիկին՝ Հռոմ, որտեղ նա կրկին հանդիպեց Էլենին, որն օգնում էր իր այրիացած հորը։ Նրանք հանդիպել են հինգ ամիս, սակայն հետաձգել են հարսանիքը, քանի որ Էլենը վերապատրաստվել է Ջոն Հոփքինսի համալսարանում, նա նաև հոգ է տարել հիվանդ հոր մասին ։
1885 թվականի հունիսի 24-ին Վիլսոնը, 28 տարեկան հասակում Ջորջիա նահանգի Սավաննա քաղաքում ամուսնացել է 25-ամյա Էլենի հետ։ Արարողությանը մասնակցել են Վիլսոնի հայրը, սուրբ Ջոզեֆ Վիլսոնը և Էլենի պապը՝ սուրբ Իսահակ Սթոքթոն Քիթ Աքսոնը։ Մեղրամիսը անցկացրել են Հյուսիսային Կարոլինայի արևմտյան մասում գտնվող լեռնային հանգստավայրում՝ Ուեյնեսվիլում։ Նույն թվականին Բրին Մաուր քոլեջը Վիլսոնին առաջարկել է 1500 դոլար տարեկան աշխատավարձով դասախոսի պաշտոն։ Նրանք ապրում էին համալսարանական քաղաքում Էլենի կրտսեր եղբոր հետ։
Երեխաներ
Վիլսոններն ունեցել են երեք դուստր.
ԱՄՆ առաջին տիկին
Մահացել է Սպիտակ տանը գտնվելու ժամանակ, Էլենը նկարել և ներկել է Սպիտակ տան երրորդ հարկում գտնվող ստուդիայի էսքիզները, աշխատանքների վաճառքից ստացված միջոցները նվիրաբերելով ապենդիքսի հեռացման։ Սպիտակ տանը տեղի է ունեցել նրա երկու դուստրերի հարսանիքը։ Վիլսոնը նախընտրում էր պարահանդեսներ չկազմակերպել ։
Մահ
Էլեն Վիլսոնը մահացել է Բրայթի հիվանդությունից 1914 թվականի օգոստոսի 6-ին ։ Թաղված է Միրթլ Հիլ գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի առաջին տիկիններ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ
Բոգդան Իստրու
Բոգդան Իստրու (Bogdan Istru, իսկական անունն ու ազգանունը՝ Իոն Բեդերեու (Ion Bădărău), 31 մարտի (13 ապրիլի), 1914, Պիստրուենի, Բեսարաբիա, Ռուսական կայսրություն — 1993, Քիշնև, Մոլդավիա), մոլդավացի գրող։ Մոլդավիայի ԽՍՀ ժողովրդական գրող (1982)։
Կենսագրություն
Ծնվել է Բեսարաբիայի Պիստրուենի գյուղում (ներկայում՝ Մոլդովայի Տելենեշտի շրջան)։
1931 թվականին ավարտել է Յասիի մանկավարժական բարձրագույն ուսումնարանը։
Առաջին բանաստեղծությունները տպագրվել են 1932 թվականին, իսկ արդեն չորս տարի անց Քիշնևում հրատարակվել է Բոգդան Իստրուի բանաստեղծությունների առաջին գիրքը՝ «Հմայություն» (Blestem, 1937), այնուհետև նույն քաղաքում լույս է տեսել «Արծվի մահը» (Moartea vulturului, 1938) ժողովածուն։
Բոգդան Իստրուի բանաստեղծություների ու պոեմների ժողովածուներից են՝ «Հայրենիքի ձայնը» (1946), «Ավանգարդում» (1951), «Մի ափից մյուսը» (1958), «Խաղաղության ծառուղի» (1953), «Ընտրյալ բանաստեղծություններ» (1964), «Հազարավոր ձայներ» (1971), «Տատարբունար» (1974) և այլն։
Մոլդավիայի ԽՍՀ-ի ձևավորումից հետո Բոգդան Իստրուի ստեղծագործությունների գլխավոր թեման է դառնում գյուղացիների ու կոլխոզի աշխատողների կյանքը, Հայրենական Մեծ պատերազմի մասնակիցներն ու սոցիալիստական շինարարության աշխատողները (Վոլգա-Դոն ջրանցի վերաբերյալ)։ Լիվիու Դելյանուի հետ մոլդավերեն է թարգմանել ԽՍՀՄ օրհներգը։ Գրել է նաև պատմվածքներ։
Արժանացել է Մոլդավիայի ԽՍՀ պետական մրցանակի «Տատարբունար» (1976) պոեմի համար, որը նվիրված է Տատարբունարի ապստամբությանը (տեղի է ունեցել 1924 թվականին)։ Մոլդովայի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից-անդամ է 1984 թվականից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոլդովացի գրողներ Կատեգորիա:Մոլդովացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Քիշնև քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Կվիտնևոե (գյուղ, Բելոգորսկի շրջան)
Կվիտնևոե (Квітневе), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Բելոգորսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կվիտնևոե գյուղում բնակվում էր 342 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,118 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2898,31 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Բելոգորսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1565 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սարգիս Ավագյան
Սարգիս Նազարի Ավագյան, հայ քիմիկոս։ Քիմիական գիտությունների դոկտոր (1967), պրոֆեսոր (1969)։
Կենսագրություն
1936 թվականին ավարտել է Կիրովականի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցը։ 1941 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը և ընդունվել ԵրՊԻ քիմիատեխնոլոգիական ֆակուլտետ։ 1941 թվականին մեկնել է ռազմաճակատ։ Պատերազմից հետո ընդունվել է ԵՊՀ ասպիրանտուրա։ 1946 թվականից աշխատել է ԵՊՀ քիմիայի ֆակուլտետում որպես ասիստենտ, ապա՝ ավագ դասախոս։ 1953 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական, 1967 թվականին՝ դոկտորական ատենախոսությունը։ 1969 թվականին նրան շնորհվել է պրոֆեսորի կոչում։ 1973-1975 թվականներին եղել է քիմիայի ֆակուլտետի դեկան, 1975-1984 թվականներին եղել է ՀՊՄԻ ուսումնական աշխատանքների գծով պրոռեկտոր, 1984-1989 թվականներին՝ ԵՊՀ անօրգանական քիմիայի ամբիոնի վարիչ ։