cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պուկշա (Մեզենի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո-Պեչորսկ ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Մեզեն գետն է։ Գետի գետային ավազանը Մեզեն գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Բլանզի լա Սալոնեզ
Բլանզի լա Սալոնեզ (Blanzy-la-Salonnaise), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 326 մարդ, բնակչության խտությունը` 26.88 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12.13 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 150 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 65 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 55 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Սանսեվյերա
Սանսեվյերա, պատկանում է շուշանազգիների (Liliaceae) ընտանիքին։ Հայրենիքը Արևադարձային Ասիան է և Աֆրիկան։
Բլանզի լա Սալոնեզ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 200 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 143-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 57։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,5 %։ 143 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 124 անձ (74 տղամարդ և 50 կին)։ Գործազուրկ են եղել 19 անձ (8 տղամարդ և 11 կին)։ 57 անաշխատունակներից 13-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 23-ը` թոշակառուներ, իսկ 21-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Սանսեվյերա
Կենսաբանական նկարագիր
Մշտադալար կոճղարմատավոր բույս է, գետնատարած սողացող ցողուններով։ Տերևները արմատամերձ են կաշեկերպ և խայտաբղետ, բավական ամուր են և ուղիղ կանգնած։ Ծաղիկները նստած են երկար ծաղկակոթունների վրա և հավաքված են փնջերով։ Դրանք իրենց կառուցվածքով նման են շուշանին։
Մշակում
Մշակության մեջ հանդիպում են Գվինեական (S.quianensis Willd) և Ցեյլոնյան (S.Zejlonica Willd) տեսակները։ Վերջինս վաղուց ի վեր մշակվում է հնդիկների կողմից մանրաթել ստանալու նպատակով։ Դեկորատիվ բարձր առանձնահատկությունների շնորհիվ մեր պայմաններում հաջողությամբ մշակվում է ծածկած գրունտում տերևների գեղեցիկ, խայտաբղետ գույնը պահպանում է միայն արևի տակ, ուժեղ լուսավորության պայմաններում աճելու դեպքում։ Բազմանում է թփի բաժանումով և տերևային կտրոններով։ Կտրոնների համար օգտագործվում են տարիքավոր տերևները, դրանք բաժանելով մասերի՝ 5-10 սմ երկարությամբ։ Կտրոնները տնկում են ջերմատանը, բազմացման արկղերի մեջ լցված ավազում։ Միապաղաղ խոնավ և 18-20° ջերմության պայմաններում կտրոնները սովորաբար արմատակալում են 1-1,5 ամսում։ Արմատակալումից հետո բույսերը փոխադրում են լայն, ոչ խոր թաղարների մեջ։ Հողախառնուրդ պատրաստելու համար վերցնում են 2 մաս թեթև ճմահող, մեկ մաս թեթև տերևահող և 0,5 մաս ավազ։ Պահանջվում է չափավոր ոռոգում, քանի որ ավելորդ խոնավության դեպքում արմատնեը նեխում են։ Ձմռանը պահվում է 16-18° ջերմության պայմաններում, հարավային դիրք ունեցող լուսամուտագոգերում։ Ջուրը տրվում է սակավ՝ գոլ վիճակում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Շուշանազգիներ Կատեգորիա:Դեղաբույսեր
Էնդրյու Գոլդբերգ
Էնդրյու Գոլդբերգ (անգլ.՝ Andrew Goldberg, ), ամերիկացի պրոդյուսեր, սցենարիստ և ռեժիսոր։ Սովորել և ավարտել է Բութի բիզնեսի դպրոցը։ «Two Cats Productions» ընկերության գործադիր-տնօրեն ։ Էմմի մրցանակակիր։ Գոլդբերգի աշխատանքը ներառում է հասարակական գործ, պատմություն և ներկա իրադարձություններ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Չիկագոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ
Սպահան
Անվանում
Սպահան քաղաքի անվանումը (պարս. اصفهان‎) միջին պարսկերեն Սպահան (Spahān) անվանման արաբացված տարբերակն է, որը գալիս է հին արաբերենից և նշանակում է spāda — բանակ։.
Աշխարհագրություն
Քաղաքը տեղակայված է Զայանդեռուդ գետի հովտում` Զագրոս լեռնաշղթայի ստորոտին։ Քաղաքի կլիման համեմատաբար մեղմ է, արտահայտված սեզանային փոփոխություններով։ Սպահանից դեպի հյուսիս, մինչև 90 կմմ գոություն չունի որևէ լեռնային արգելք և հյուսիսային քամիները փչում են հենց այդ կողմից։ Սպահանը տեղակայված է Իրանը հյուսիսից հարավ և արևմուտքից արևելք հատող գլխավոր երթուղիների վրա։
Նախապատմական շրջան
Սպահանի պատմությունը հասնում է մինչև պալեոլիթ. Վերջին հնագիտական պեղոմների ընթացքում հայտնաբերվել են գտածոներ, որոնք վերաբերում են պալեոլիթին, մեզոլիթին, նեոլիթին, բրոնզե և երկաթե դարերին.
Էլամից մինչև արաբական նվաճումներ
Հին սպահանը եղել է (Էլամ) պետության մի մասը։ Ասպադանա անվանմամբ, քաղաքը դարձավ Մադայի (Միդիա) թագավորության վիլայեթների գլխավոր քաղաքներից մեկը, երբ այնտեղ հաստատվեցին իրանական մադացիները։ Արդյունքում նահանգը դարձավ Աքեմենյանների դինաստիայի մի մասը, իսկ Արշակունիների կողմից Իրանը Մակեդոնիայի տիրապետությունից ազատելուց հետո` [Պարթևական թագավորության մի մասը։ Սպահանը մեծ նահանգի կենտրոնն էր, որը կառավարում էին Արշակունիները։ Սասանյանների ժամանակ Սպահանը կառավարվում էր արքունական բարձր պաշտոններ զբաղեցնող ազնվական ընտանիքների անդամների կողմից։ Այդ շրջանում Սպահանը համարվում էր կարևոր ռազմական կենտրոն` հզոր պաշտպանական կառույցներով։ Քաղաքի մերձակայքում բնակվում էին մեծ թվով հրեաներ և քրիստոնյաներ։ Իրանի վերջնական պարտությունից հետո, քաղաքը գրավեցին արաբները։
Իսլամական շրջան
XIII դարում մոնղոլները թալանեցին քաղաքը։ 1387 թ տեղի ունեցավ Լենկթեմուրի արշավանքը։ Քաղաքը գրավվեց, սակայն անմիջապես տեղի ունեցավ ընդվզում` դարբին Ալի Քոչապի ղեկավարությամբ։ Ժողովրդի զայրույթը թափվեց Լենկթեմուրի զինվորների ու հարկավաքների գլխին։ Ընդվզումը ճնշելու ժամանակ Լենկթեմուրը ցուցաբերեց ծայրաստիճան դաժանություն. կոտորվեց շուրջ 70 հազար մարդ, իսկ նրանց կտրված գլուխներից կառուցվեցին աշխատարկներ։ Սակայն իր աշխարհագրական լավ դիրքի շնորհիվ, Սպահանը արագ վերականգնվեց և սկսեց ծաղկել, հատկապես Սեֆյանների օրոք։ Սպահանի ոսկե շրջանը սկսվեց XVI դարում` Շահ Աբբասի օրոք (1587—1629): Շահը Սպահանը դարձրեց Սեֆյանների մայրաքաղաքը, որն այդպես մնաց 100 տարուց ավելի։ Շահ Աբբասի օրոք Սպահանում կային այգիներ, գրադարաններ ու մզկիթներ, որոնք ապշեցնում էին եվրոպացիներին։ Իրանիցները քաղաքն անվանեցին Նեսֆ-է-ջահան, ինչը նշանակում է «աշխարհի կեսը, այդպիսով ցանկանալով ասել, որ Սպահանը տեսնելը նշանակում է տեսնել աշխարհի կեսը։ Սպահանն այդ ժամանակ աշխարհի խոշորագույն քաղաքներից էր` մոտավորապես 600 հազար բնակչությամբ։ Քաղաքում կային 163. մզկիթներ, 48 դպրոց, 1801 կրպակ և 263 հասարակական բաղնիք։ 1722 թվականին Սպահանը գրավեցին աֆղանցիները, որոնք թալանեցին այն։ Քաղաքի մեծ մասը վերածվեց ավերակների։ Այս հարձակումը, ինչպես նաև առևտրի համար ավելի էժան ծովային ճանապարհների բացումը, պատճառ դարձավ, որպեսզի քաղաքն աստիճանաբար անկում ապրի։ XVIII դարի կեսին Սպահանը դադարեց լինել Իրանի մայրաքաղաքը։
Նոր ժամանակներ
Այսօր Սպահանը Իրանի` մեծությամբ երրորդ քաղաքն է։ Այստեղ արտադրվում են գորգեր, տեքստիլ, մետաղյա և ձեռագործ աշխատանքներ։ Սպահանի պողպատի գործարանը խոշորագույններից է տարածաշրջանում։ Այն կառուցվել է 1960-70թթ։
Սպահանում գործում են խոշոր նավթամշակման գործարան, մետալուրգիական կոմբինատ, ռազմաօդային ուժերի կայան, և ՀԵՍԱ ավիարտադրող ընկերությունը։ Աստեղ հավաքվում է ուկրաինա-իրանական Իր-ԱՆ-140 ինքնաթիռը։
2007թ Սպահանում անցկացվել է դպրոցականների ֆիզիկայի միջազգային XXXVIII օլիմպիադան։
Կրոն
Պետական կրոնը իսլամի շիա ուղղությունն է։ Քաղաքում բնակվում են նաև մեծ թվով քրիստոնյաներ և այլ կրոնական փոքրամասնություններ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Սպահան Կատեգորիա:Իրանի քաղաքներ
Շուրովկա (Վաենգայի վտակ)
Շուրովկա (Шуровка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունում, Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վաենգա գետի աջ ափում՝ 148 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 16 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո-Պեչորսկ ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վագա գետն է։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Հյուսիսային Դվինա գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ստանովլյանսկի շրջան
Ստանովլյանսկի շրջան (Становлянский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Լիպեցկի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ստանովոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1350 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 18693 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 13,85 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիպեցկի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Դուռը թակում են
«Դուռը թակում են», 2014 թվականին «Անտարես» հրատարակչության «XXI.» մատենաշարով հրատարակած Դիանա Համբարձումյանի վեպը։ Խմբագիրներ՝ Արքմենիկ Նիկողոսյան, Անի Փաշայան։
Գրքի շնորհանդեսը տեղի է ունեցել 2014 թվականի հունիսի 24-ին ։
Գրքի հանձնարարականը
Այս վեպը մարդու մասին է, որն ապրում է իր երկրում, հեռանում է իր երկրից ու վերադառնում է իր երկիր։ Սա մարդուց մինչև երկիր ձգվող ճանապարհի պատմությունն է, ուր Ձիավոր-երկրի հազարամյա դեգերումները հասնում են ներկա որոնումների ճամփաբաժան, որտեղ լքելով իրար՝ իրար են սպասում հեռացող Եկվորն ու վերադարձող Կինը։ Դռան թակոցն առկայծող հույսի վկայումն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2014 գրքեր Կատեգորիա:Վեպեր
Ռուբեն Սևակ
Ռուբէն Սեւակ (Ռուբէն Չիլինկիրեան, ), հայ բանաստեղծ, արձակագիր, բժիշկ։
Կրթություն
1901-1905 թվականներին սովորել է Կ. Պոլսի Պեր­պե­րյան վար­ժա­րա­նում։ Դպրոցական տարիներից զբաղվել է գրական գործունեությամբ։ Գիտության նկատմամբ սեր և հակումներ ունենալու շնորհիվ Պերպերյան վարժարանի տնօրեն, վաստակավոր ուսուցչապետ Ռեթեոս Պերպերյանի խորհրդով ու բարոյական օժանդակությամբ մեկնել է Շվեյցարիա՝ բժշկական կրթություն ստանալու։ 1905-1911/1912 թթ. սովորել է Եվրոպայի բժշկական խոշորագույն կենտրոններից մեկում՝ Լոզանի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում։ Լավ տիրապետել է ֆրանսերենին։
Մի օր Լոզանի օրիորդաց վարժարանի մոտով անցնելիս պատահաբար տեսել է այդ վարժարանի սան, պրուսական զինվորական ազդեցիկ ընտանիքից սերած գերմանուհի Հելեն ֆոն Պրաամին (Յաննի Ապել) ու նրա գեղեցկությամբ հրապուրվել։ Յաննիի հետ Ռուբենին ծանոթացրել է վերջինիս ընկերը՝ եգիպտահայ Լևոն Ազնավուրյանը։ 1910 թ. Փարիզում / Լոզանում ամուսնացել է Յաննիի հետ։ 1911-1914 թթ. Լոզանի մի հիվանդանոցում և մի դարմանատանը օգնական բժիշկ է աշխատել ու մասնագիտական հմտություններ ձեռք բերել։ 1912 թ. Լոզանում ծնվել է որդին՝ Լևոնը, իսկ 1914 թ. Կ. Պոլսում՝ դուստրը՝ Շամիրամը։ Ուսանողության շրջանից սկսած հետաքրքրվել է Հայրենիքի ազատության պայքարի գաղափարով։ Եղել է ՀՅԴ անդամ։
1908-1914 թթ. եղել են նրա ստեղծագործական բեղուն տարիները։ Նրա բանաստեղծությունները և մյուս գրությունները լույս են տեսել Կ. Պոլսի «Սուրհանդակ», «Ազդակ», «Շանթ», «Հայ գրա­կա­նու­թիւն», «Ազա­տա­մարտ», Վենետիկի Մխիթարյանների «Գեղունի», «Բազմավեպ», ինչպես նաև այլ պարբերականներում։
1914 թ. կնոջ և որդու՝ Լևոնի հետ (1912-2005) վերադարձել է Կ. Պոլիս և հաստատվել Բերա թաղամասում։ Այնտեղ ծնվել է դուստրը՝ Շամիրամը (ծն. 1914)։
1915 թ. դասախոսություններով հանդես է եկել Կ. Պոլսում՝ հայ բժիշկների կազմակերպած հիվանդապահության դասընթացում։ Երազել է Կ. Պոլսում բժշկական գիտահանրամատչելի պարբերական հիմնել։
Բազմաթիվ հոդվածների, պատմվածքների, հանրամատչելի զրույցների, քնարական խորհրդածությունների, բանաստեղծությունների և այլ ժանրերի ստեղծագործությունների հեղինակ է։
Ռուբեն Սևակը և Հայոց Ցեղասպանությունը
Ռուբեն Սևակը իր շատ նշանավոր ժամանակակիցներից ավելի շուտ զգաց ու նկատեց արևմտահայությանը սպառնացող ողբերգության հեռանկարը։ Սևակը իրեն դրսևորեց որպես հասուն ազգային ու քաղաքական գործիչ և իր ստեղծագործություններով զգոնության կոչ էր անում` ընդգծելով համազգային միասնության կարևորությունը։
1909 թ. գարնանը, երբ Ադանա քաղաքում երիտթուրքական իշխանությունների կազմակերպած արյունահեղությանը զոհ դարձավ 30 հազար հայ, Ռուբեն Սևակը եղավ այն ազգային գործիչներից մեկը, որը երիտթուրքական հեղափոխությունից «գինովցածներին» Արշակ Չոպանյանի, Անդրանիկ Օզանյանի, Փարամազի և մյուսների նման զգուշացնում էր ահագնացող վտանգի մասին։
Եվ այդ զգուշացումը Ռուբեն Սևակը ոչ միայն արտահայտում էր իր բանաստեղծությունների մեջ, ինչպես օրինակ «Գիւղական եկեղեցիին մէջ», «Գիւղական գերեզմանին մէջ», «Վրէժին սերմնացանը», «Վերջին օրօր», «Վերջին հայերը» ստեղծագործություններում, այլև նամակներում ու հրապարակախոսական ելույթներում։
Այնուհետև Ռուբեն Սևակը զգուշացնում էր. «Ներսի գաւառներու մէջ կոտորածի վախ կայ, կը լսէ՞ք ԿՈՏՈՐԱԾԻ ՎԱԽԸ» ու պահանջում էր «մարդկօրէն կատղիլ», այսինքն` զինված ազատագրական պայքար մղել։
1915 թ., երբ արդեն սկսվել էր Առաջին համաշխարհային պատերազմը, զորակոչվել է օսմանյան բանակ և զինվորական բժիշկ ծառայել Մաքրիգյուղի (Մագրիքեոյ) զորամասում։
Մահը
Բայց 1915 թ. թուրքական յաթաղանի զոհ դարձած Ռուբեն Սևակը ոչ միայն խոսքով ու գրչով էր պաշտպանում իր գաղափարները, այլև կյանքի գնով ապացուցեց ժողովրդին անմնացորդ նվիրվածությունը։
1915 թ. ապրիլի 11 (24)-ին, լինելով զինվորական ծառայության մեջ, ձերբակալվել և բանտարկվել է Կ. Պոլսի կենտրոնական բանտում, ապա աքսորվել Չանղըրը։
Անունը փորագրվել է Չանղըրըի բանտում հավաքված համրիչի 99 հատիկներից մեկի վրա։ Չանղըրըում բուժել է թուրք ավազակապետ (չեթեջի) Արաբաջի Իսմայի աղջկան։ Իսմայիլը նրան հորդորել էր իր աղջկա հետ ամուսնանալ ու իսլամություն ընդունելով փրկվել սպառնացող վտանգից, սակայն բժիշկը հրաժարվել է այդ խորհրդին հետևելուց։ Չանղըրըի չերքեզ փոխկառավարիչը, որ նրա բարեկամն էր, անզոր պատասխանել է, «Ես չեմ կրնար Պոլսէն եկած հրաման մը չգործադրել»։ Ռուբենին ազատելու համար Գերմանիայի արտգործնախարարությանը, Կ. Պոլսի և Սոֆիայի նրա դեսպաններին, Լոզանի հյուպատոսին, Կ. Պոլսում դեսպան Հանսֆոն Վանգենհայմին բազմաթիվ դիմումներ են ուղարկել նրա աները՝ գերմանական բանակի պահեստի սպա Ֆրանց Ապելն ու կինը՝ Հելեն Ապել-Չիլինկիրյանը։ Բոլորն էլ՝ ապարդյուն։
1915 թ. օգոստոսի 12 (25)-ին հեռագրել է կնոջը, թե Դանիել Վարուժանի հետ գտնվում է Այաշի բանտում։
1915 թվականի ապրիլի 24-ին ամուսնու աքսորից հետո կինը՝ Յաննի Ապել Սևակը մեկնում է Թուրքիայում Գերմանիայի դեսպանատուն՝ ամուսնուն ձերբակալելու հարցով։ Գերմանիայի դեսպանն այսպես է պատասխանում ամուսնուն փրկելու նրա խնդրանքին․
Սարսափած նման պատասխանից` Յաննին գերմանական անձնագիրը շպրտում է դեսպանի դեմքին.
Յաննին մահանում է Նիցցայում 1967 թվականի դեկտեմբերի 28-ին։ Կտակի համաձայն` նրան թաղում են հայկական եկեղեցում՝ հայկական կարգով։
1915 թ. օգոստոսի 13 (25/26)-ին, դեպի Այաշ աքսորի ճանապարհին՝ Չանղըրը և Կալեջիկ (Գալայճըք) գյուղերի միջև, Չանղըրըից կառքով 6 ժամ հեռու գտնվող Թյունե (Թյունայ, Թյունեյ) կոչված վայրում, իր 4 բախտակից ընկերների հետ (այդ թվում՝ Դանիել Վարուժանը), թուրք չեթեների կողմից սպանվել է քարերով ու յաթաղաններով խոշտանգումների ենթարկվելով՝ 30 տարեկանում։ Ըստ Գոնիայի պատերազմական ատյանում կառապան Հասանի տված վկայության՝ բժիշկը եղել է վերջին սպանվողը։
1915 թ. հոկտեմբերին կինը երեխաների հետ տեղափոխվել է Լոզան՝ հոր մոտ։ 1920 թ. ընտանիքով տեղափոխվել են Փարիզ։
Ետմահու
Ռուբեն Սևակի գործերը մատենաշարի ձևով հրատարակել է եղբորորդին՝ Հովհաննես Չիլինկիրյանը, որ աջակցել է նաև նրա մասին բազմաթիվ հոդվածների ու գրքերի հրատարակմանը։ Նա հիմնել է Ռուբեն Սևակի անվան մրցանակ, որին արժանացել են տասնյակ հեղինակներ, այդ թվում՝ հալեպահայ բժիշկ-գրող Թորոս Թորանյանը՝ «Իմ Ռու­բեն Սե­վա­կը» գրքի համար։ Հ. Չիլինկիրյանը Ֆրանսիայի Նիցցա քաղաքում հիմնել է Ռ. Սևակի տուն-թանգարան, որտեղ 1985 թ. մեծ շուքով նշվել է բանաստեղծի ծննդյան 100-ամյակը։
1995 թ. Ռուբեն Սևակի անվան թիվ 151 դպրոցը, որտեղ գործում է Ռուբեն Սևակի թանգարան-սրահ, իսկ բակում տեղադրված է նրա կի­սանդ­րին, որի բացման պատիվը ընձեռնվել է դստերը՝ Շամիրամին։ Նույն դպրոցում 2007 թ. նոյեմբերին կայացել է հալեպահայ բժիշկ, գրող Թորոս Թորանյանի «Իմ Ռու­բեն Սև­ա­կը» գրքի շնորհանդեսը, որին մասնակցել է նաև 93-ամյա Շամիրամ Չիլինկիրյան-Սևակը։
2007 թվականին հրատարակվել է Ռուբեն Սևակի բանաստեղծությունների «Հատընտիրը» հայերեն ու ֆրանսերեն՝ Անահիտ Օհանյանի թարգմանությամբ։ Այնտեղ ընթերցողի ուշադրությանն են հանձնվել Սևակի այն գործերը, որոնք բանաստեղծի ընտրությամբ տպագրվել էին 1910 թ. լույս տեսած նրա «Կարմիր գրքում»։ «Հատընտիրը» տպագրվել է Հովհաննես Չիլինկիրյանի հովանավորությամբ։
2013 թ. սեպտեմբերի 10-ին Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում՝ XVIII դարում կառուցված Ղազարապատ կոչված պատմական շենքում բացվել է Ռուբեն Սևակի անվան թանգարանը։
Ստեղծագործական աշխատանք
Սևակի առաջին բանաստեղծությունը «Բաժանման խոսքեր» տպագրվել է 1905 թվականին, «Մասիս» հանդեսում։ 1910 թվականին հրատարակվել է նրա «Կարմիր գիրքը» բանաստեղծությունների ժողվածուն։ Բանաստեղծը նպատակ է ունեցել ի մի հավաքել տարբեր շրջաններում գրած իր բանաստեղծությունները և հրատարակել «Սիրո գիրքը», «Քաոսը», «Վերջին հայերը» խորագրով ժողովածուներ, սակայն ողբերգական մահն անկատար է թողել նրա այս և շատ ուրիշ մտահղացումներ. Սևակի գործերը ցրված են մնացել պարբերականների էջերում։
Սևակի ստեղծագործությունը վերաբերում է որպես հայկական նեոռոմանտիզմ բնութագրող գրական ուղղությունը, սակայն աշխարհայացքով, գեղարվեստական մտածողությամբ ու ոճով ինքնուրույն տեղ է գրավում XX դ. սկզբի արևմտահայ գրական շարժման մեջ։ Սևակը գրել է սիրո, բնության, սոցիալական, ազգային–հայրենասիրական թեմաներով։
Սոցիալական անարդարության, բողոքի և ընդվզման գաղափարը գեղարվեստական մեծ ուժով արտահայտված է «Դրամին աղոթքը», «Կարմիր դրոշակը» բանաստեղծություններում և «Այս դանակը», «Թրուպադուրները», «Փողոց ավլողը», «Մարդերգություն» պոեմներում, որոնք արևմտահայ պոեզիայում այս թեմայով ստեղծված լավագույն ու ինքնատիպ գործերից են։
Սևակի ազգային–հայրենասիրական բանաստեղծություններն ու պոեմները գրված են 1909 թվականի կիլիկյան ջարդերի անմիջական տպավորության տակ։ «Զանգակներ, զանգակներ», «Ով իմ հայրենիքս», «Հայաստան» քերթվածներում, որ իրավամբ դրվում են Սիամանթոյի և Դ. Վարուժանի ստեղծագործությունների կողքին, բարձրացված է ժողովրդի ողբերգական ճակատագրի թեման։
Սևակն առավելապես հայտնի է որպես քնարերգու բանաստեղծ։ Շարունակելով հայ սիրային քնարերգության ավանդույթները՝ Սևակը ստեղծել է սիրո երգերի մի ամբողջ շարք, որն աչքի է ընկնում զգացմունքի նրբությամբ ու խորությամբ, արտահայտչական միջոցների թարմությամբ։ Նրա պոեզիային բնորոշ են լեզվի մաքրությունն ու հարստությունը, տաղաչափական արվեստի բազմազանությունը, երաժշտականությունը։
Սևակի արձակ գործերը, ժանրային իմաստով, բազմազան են՝ հոդվածներ, հանրամատչելի զրույցներ, քննադատական խորհրդածություններ։ 1911-1914 թվականներին հիվանդանոցում աշխատելիս բանաստեղծն ականատես է եղել մարդկային բազմատեսակ ողբերգությունների, որոնց ետևում նշմարել է հասարակության բարոյական պատկերը ներկայացնող կենսական խոր դրամա։ Այդ էլ ընկած է «Բժիշկին գիրքէն փրցուած էջե‪ր‬» գրքի պատմվածքների հիմքում. դրանք բժշկի օրագրություններ են, որտեղ հեղինակը կենդանի ու բնական գույներով ներկայացրել է ստացական ախտերի ամբողջ սարսափը՝ ատելություն ու նողկանք առաջացնելով դրանց նկատմամբ «Ապրիլը հաղթել է», «Կռունկը», «Ահավոր տարակույսը»։ Այս գործերում առանձին հստակությամբ է ուրվագծվում հայրենասեր և հումանիստ բանաստեղծի քաղաքացիական բարձր նկարագիրը։ Սևակը արևմտահայ գրականության պատմության մեջ ըստ էության ստեղծում էր արձակի նոր ժանր։
Թարգմանել է ֆրանսիացի բանաստեղծ և հասարակական գործիչ Լըկոնտ դը Լիլի և Հայնրիխ Հայնեի բանաստեղծություններից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրքահայ արձակագիրներ Կատեգորիա:Թուրքահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության զոհեր Կատեգորիա:Թուրքահայ բժիշկներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:19-րդ դարի հայ գրողներ Կատեգորիա:Հայ կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ գրողներ Կատեգորիա:Հայ տղամարդ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության կրթական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Ջին Ամդալ
Կենսագրություն
Ջիմ Ամդալը ծնվել է 1922 թվականի նոյեմբերի 16-ին Ֆլանդրոյում (Հարավային Դակոտա նահանգ, ԱՄՆ), շվեդ-նորվեգացի ներգաղթյալների ընտանիքում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին ծառայել է ծովային նավատորմում, 1948 թվականին ավարտել է Հարավային Դակոտա նահանգի համալսարանը՝ ստանալով ինժեներ-ֆիզիկոսի մասնագիտություն։ Ուսումը շարունակել է Մադիսոն նահանգի Վիսկոնսինի համալսարանում՝ սովորելով տեսական ֆիզիկա Ռոբերտ Սաքսի մոտ , 1952 թվականին պաշտպանելով դոկտորական ատենախոսությունը և ստեղծելով սեփական WISC համակարգչի նախագիծը։
Նույն թվականի հունիսին աշխատանքի է ընդունվել IBM ընկերությունում, որտեղ աշխատել է IBM 704, IBM 709 համակարգիչների և Stretch նախագծի վրա, որի հիման վրա ստեղծվել է IBM 7030 գերհամակարգիչը։ 1955 թվականին Ամդալը հեռացել է IBM ընկերությունից, ուր նորից վերադարձել 1960 թվականի սեպտեմբերին՝ դառնալով IBM System/360 համակարգչային գծի առաջատար ճարտարագետ։
Վերջնականապես հեռանալով IBM-ից 1970 թվականի սեպտեմբերին՝ Ամդալը Fujitsu ընկերության օգնությամբ ստեղծել է Amdahl Corporation ընկերությունը, որը դարձել է IBM-ի մրցակից՝ վաճառելով System/360-ի հետ համատեղելի հիմնական ծրագրեր։
1979 թվականից համակարգչային տեխնոլոգիաների ոլորտում զբաղվել է անկախ ձեռներեցությամբ։ Ունեցել է մի քանի պատվավոր դոկտորական աստիճաններ և արժանացել իմի շարք մրցանակներ մասնագիտական ոլորտում ։
Ջիմ Ամդալը մահացել է 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին Պալո Ալտոյում (Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ) թոքաբորբից (իր 93-րդ տարեդարձից վեց օր առաջ) ։ Կյանքի վերջին տարիներին ունեցել է Ալցհայմերի հիվանդություն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գիտնականներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:IBM աշխատակիցներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ճարտարագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ
Կարմիր Կատար
Կարմիր Կատար, լեռ Կոտայքի մարզում, Գեղամա լեռնաշղթայի հյուսիսային հատվածում։ Բրաձրություն 3530 մ ։
«Հայաստանի Հանրապետության Կառավարության 2008 թվականի օգոստոսի 14-ի № 967-Ն որոշման մեջ լրացում կատարելու մասին» որոշմանբ Կարմիր կատար լեռը ներառվել է բնության հուշարձանների ցանկում ։
Նախագծի ընդունմամբ հնարավորություն է ընձեռնվում ապահովել որպես բնության հատուկ պահպանվող տարածքի՝ բնության հուշարձանի պահպանությունը, պաշտպանությունն ու իրավական կարգավիճակը, արտաքին գեղագիտական և երկրաբանական անխաթար տեսքը և որպես երկրաբանական արժեքավոր տարածք ։
Երկրաբանական նկարագիր
Հանդիսանալով մոնոգեն հրաբխականության յուրահատուկ արտահայտություն՝ լեռն ունի գիտաճանաչողական և ռեկրեացիոն մեծ նշանակություն։ Գտնվելով Գեղարքունիքի մարզի, Գեղամա լեռնաշղթայի կենտրոնական-ջրբաժանային հատվածում, Աժդահակ հրաբխից հարավ-արևմուտք՝ այն իրենից ներկայացնում է 3530 մ բացարձակ բարձրությամբ խարամալավային կոն, իսկ գագաթային հատվածում ունի 300 մ տրամագծով խառնարան, որտեղ կա խառնարանային լիճ ։
Հիմնականում կազմված է օքսիդացած խարամներից, պեմզաներից։ Այն ունի նաև զբոսաշրջային մեծ նշանակություն և համարվում է բազմաթիվ լեռնագնացների ու էկոզբոսաշրջության սիրահարների սիրելի վայր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի լեռներ
IAI I-View
IAI I-View (որոշ աղբյուրներում Eye-View ), փոքր հետախուզային ԱԹՍ, նախագծվել է իսրայելական Israel Aircraft Industries կազմակերպության կողմից 2000-ականներին։ IAI-ի մյուս ԱԹՍ-ների նման ունի ֆիքսված անվային համակարգ և 18,6 կՎտ մխոցային շարժիչ։ Eye-View սարքերը նաև առաջարկվում են որպես քաղաքացիական նպատակների համար նախատեսված սարքեր անտառային հրդեհների դեմ պայքարի համար, այս մոդելները անվանվում են FireBird։
2006 թվականի դեկտեմբերին, I-View սարքը ընտրվել է Ավստրալիայի պաշտպանության ուժերի համար նախատեսված հետախուզային ԱԹՍ-ի մրցույթի արդյունքներով ։ Նախագծով պատրաստվող պայմանագիրը դադարեցվել է 2008 թվականի սեպտեմբերին, տեխնիկական խնդիրների պատճառով ։
2009 թվականին Ռուսաստանի Պաշտպանության նախարարությունը կնքեց Իսրայելակա IAI կազմակերպության հետ 12 ԱԹՍ-ների գնման պայմանագիր, համաձայն որի 53 միլիոն դոլարով գնվում էին երեք տեսակի ԱԹՍ-ներ, որոնցից մեկն էր I-View MK150 տակտիկական ԱԹՍ-ն ։ Մյուս երկու մոդելներն էին Bird-Eye 400 և Searcher Mk II
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անօդաչու օդանավեր Կատեգորիա:Իսրայելի անօդաչու օդանավեր
ԱՄՆ-ի մեկ դոլարանոց թղթադրամ
ԱՄՆ-ի մեկ դոլարանոց թղթադրամ, ԱՄՆ-ի ամենափոքր դաշնային պահուստների համակարգ։ Թղթադրամի ճակատային մասում առաջին նախագահ Ջորջ Վաշինգտոնի դիմանկարն է, որը պատկերվել է Գիլբերտ Ստյուարտի կողմից։ Հակառակ կողմում ԱՄՆ-ի զինանշանն է։ Թղթադրամի օգտագործման համար ծախսված միջին ժամանակը մոտավորապես 70 ամիս է (գրեթե վեց տարի) ։ 2009 թվականին թողարկվել է ավելի քան 2,5 միլիարդ դոլարի թղթադրամ.
Պատկեր
Թղթադրամի կենտրոնական մասում պատկերված է Վաշինգտոնի դիմանկարը՝ խոր տպագրության տեխնոլոգիայով։ Դիմանկարից ձախ դրված է ԱՄՆ-ի անդամ բանկերի կնիքը։ Վաշինգտոնի դիմանկարի աջ կողմում ԱՄՆ գանձապետարանի կնիքն է։ Տպագիր կշեռքը խորհրդանշում է արդարություն, 13 աստղերը խորհրդանշում են առաջին նահանգների թիվը, նշված բանալին և 1789 թվականը  խորհրդանշում են նախարարության հիմնադրման տարեթիվը։ Կնիքների տակ կա ֆեդերալ պահուստային համակարգի ղեկավարների և Ֆինանսների նախարարության ղեկավարների ստորագրությունների ճշգրիտ կրկնօրինակը։
Թղթադրամի հակառակ կողմը
Թղթադրամի հակառակ կողմում պատկերված են Միացյալ Նահանգների զինանշանի երկու կողմերը։ Կենտրոնը զբաղեցնում է «մեկ» բառը, որի ներքո գրված է «IN GOD WE TRUST» (հավատում ենք Աստծուն)։ Չորս անկյուններում նշված է 1 թիվը, որոնց վրա մակագրված է «մեկ»։ Թղթադրամի վերեւում գրված է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ։ ԱՄՆ-ի մեկ դոլարանոց թղթադրամի հակառակ կողմի ժամանակակից  դիզայնի օրինագիծը հավանության է արժանացել նույնիսկ Ֆրանկլին Ռուզվելտի կողմից 1935 թվականին։ Այս նույն տեսքով՝ ենթարկվելով չնչին փոփոխությունների (փոփոխված է տպագրությունը), այն դեռ գոյություն ունի։
Թղթադրամների փոփոխությունների նախաձեռնողները 1935 թվականին եղել են Հենրի Ուոլեսը, Ֆրանկլին Դ. Ռուզվելտը և նրա դիզայներ Էդվարդ Վիկսը, ով եղել է ԱՄՆ-ի գանձապետարանի թղթադրամների և արժեթղթերի  ղեկավարը։ Որոշ հեղինակներ թղթադրամի պատկերազարդման գաղափարը վերագրել են Նիկոլայ Ռերիխին։ Ռերիխի միջազգային խորհուրդը հայտարարել է, որ նա դրա հետ կապ չունի .։ ԱՄՆ-ի մեծ կնիքի վրա վրա և համապատասխանաբար մեկ դոլարանոց թղթադրամի վրա կան մեծ թվով խորհրդանիշներ, որոնցից շատերը մեկնաբանվում են որպես մասոնական։ Պետք է հիշել, որ Միացյալ Նահանգների մեծ կնիքը գոյություն ունի 1782 թվականից։
Սագասոխուկ խանի
Սագասոխուկ խանի, շուշանազգիների ընտանիքին պատկանող բույս, որը գրանցված է ՀՀ Կարմիր գրքում։
ԱՄՆ-ի մեկ դոլարանոց թղթադրամ
Թղթադրամի հակառակ կողմը
ԱՄՆ-ի մեկ դոլարանոց թղթադրամի դիմերեսին պատկերված է Սպիտակագլուխ ծովարծիվը, որը ԱՄՆ-ի ազգային խորհրդանիշն է։ Մեկ թաթով նա բռնել է 13 ձիթենու ճյուղ, որը խորհրդանշում է այն փաստը, որ Միացյալ Նահանգները «ցանկանում է խաղաղություն, սակայն միշտ պատրաստ է պատերազմի»։ Ձիթենին ավանդաբար պատկերված է 13 տերևներով և 13 ձիթապտուղներով։ Արծվի գլուխը թեքված է դեպի ձիթենու ճյուղը, ինչը նշանակում է ավելի մեծ նախապատվություն տալ խաղաղությանը, ոչ թե պատերազմին։ Արծիվը կեռ կտուցով պահում է լատիներեն մակագրությամբ ոլորված թուղթ, որի վրա գրված է «Էլ pluribus unum», որը թարգմանաբար նշանակում է «շատերից մեկը»։ Արծվի գլխին կա 13 աստղ՝ կապույտ ամպի մեջ։ Աստղերը ձևավորված են 1-4-3-4-1 տողերով՝ ձևավորելով Դավթի աստղ՝ վեց գագաթանի։ Նրա կրծքավանդակին արծվի վահանն է՝ 13 կարմիր և սպիտակ շերտերով։
Սագասոխուկ խանի
Բարձրությունը չի անցնում 10-15 սմ-ից։ Հանդիպում է մերձալպյան գոգերում, անտառի վերին գոտում։ Բազմանում է սոխուկների և սերմերի միջոցով, սակայն սոխուկներով բազմացնելը արգելվում է և թույլատրվում է բազմացնել միայն սերմերով, որպեսզի վայրի բուսուտները չվնասվեն։ Ցանքը կարելի է կատարել վաղ գարնանը կամ ուշ աշնանը, անմիջապես բաց գրունտի պայմաններում։ Սերմնաբույսերը ծաղկում են գարնանային ցանքի հաջորդ տարում։ Լուսասեր է, սակայն լավ է աճում նաև կիսաստվերում, բավականին ցրտադիմացկուն է։ Լավ է ձմեռում ձյան հաստ ծածկոցի տակ։ Գերադասում է ավազակավային ու կավավազային հողերը։ Ծաղկում է վաղ գարնանը՝ մարտ-ապրիլ ամիսներին ։
ԱՄՆ-ի մեկ դոլարանոց թղթադրամ
Թղթադրամի հակառակ կողմը
Մեկ դոլարանոց թղթադրամի հակառակ կողմի ձախ մասում պատկերված է անավարտ բուրգ՝ որի գագաթին երևում է աչք՝ եռանկյունու մեջ։ Այն բաղկացած է տասներեք աստիճաններից,որոնք խորհրդանշում են Միացյալ Նահանգների 13 նահանգները՝ Մասսաչուսեթս, Կոնեկտիկուտ, Ռոդ Այլենդ, Նյու Հեմփշիր, Նյու Յորք, Նյու Ջերսի, Փենսիլվանիա, Դելավեր, Վիրջինիա, Մերիլենդ, Հյուսիսային Կարոլինա, Հարավային Կարոլինա, Ջորջիա։
Սագասոխուկ խանի
Խանի սագասոխուկը անփոխարինելի ծաղկաբույս է հատկապես ալպինարիաների ձևավորման, ինչպես նաև վաղ գարնանային ծաղկադեկորատիվ կոմպոզիցիաներում օգտագործելու համար։ Միաժամանակ կարելի է մշակել քարապարտեզներում և գորգապարտեզային ձևավորումներում։ Այս տեսակը մշակության մեջ մտցնելը կարևոր է նաև պահպանության իմաստով ։
Սեդա Մանուկյան (այլ կիրառումներ)
Սեդա Մանուկյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Սագասոխուկ խանի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բույսեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ծաղկաբույսեր Կատեգորիա:Շուշանազգիներ Կատեգորիա:Դեկորատիվ բույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր
ԱՄՆ-ի մեկ դոլարանոց թղթադրամ
Տասներեք թվով տարրերի ցանկ
Միացյալ Նահանգների մեծ կնիքը պարունակում է մի շարք տարրեր, որոնց թիվը 13 է։ Պետք է հիշել, որ այս խորհրդանիշի հաստատման պահին (1776) նորաստեղծ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները բաղկացած էր 13 նահանգներից։
Պատմություն
1862 թվականից մինչև 1928 թվականը մեկ դոլարանոց թղթադրամն արտադրվել է 189 × 79 մմ չափերով, իսկ 1929 թվականից ի վեր դրանց չափը կրճատվել է 155.956 × 66.294 մմ × 0.10922 մմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թղթադրամներ
Շլոմո իբն Գաբիրոլ
Շլոմո բեն Եհուդա իբն Գաբիրոլ (أبوأيوب سليمان بن يحيى بن جبيرول‎‎, Աբու Այուբ Սուլեյման իբն Յախյա իբն Ջաբիրուլ,, ), սեֆարդաիսպանական դարաշրջանի հրեա բանաստեղծ, փիլիսոփա։
Կենսագրություն
Շլոմո իբն Գաբիրոլը ծնվել է Մալագայում, մանուկ հասակում ընտանիքը տեղափոխվել է Սարագոսա ։ Վաղ է որբացել։ Մահացել է Վալենսիայում 30-48 տարեկան հասակում ։ Նրա մասին կենսագրական քիչ տեղեկություններ են պահպանվել։ Հայտնի է, որ նա ժամանակ առ ժամանակ նյութական զրկանքներ է կրել և շատ է թափառել Իսպանիայում։ Նրա գրական գործունեությանը նպաստել են հովանավորները, որոնց հետ նա լավ հարաբերություններ չուներ։ Նրանցից մի քանիսին Շլոմոն նախ մեծարել է իր պանեգիրիկներում, ապա ծաղրել պամֆլետներում ։
Իբն Գվիրոլը ապրել ու ստեղծագործել է այնպիսի դարաշրջանում, երբ Իսպանիայում իշխում էին Ալ-Մորավիների պետության զավթիչները ։ Երկրի տնտեսական զարգացումը էականորեն նպաստում էր ընդհանուր մշակութային մակարդակի զարգացմանը։ Տեղի և ներգաղթող հրեաները ակտիվ մասնակցություն էին ունենում երկրի մշակութային կյանքին, սակայն հրեաների վիճակը ավելի ու ավելի էր վատանում։ Իբն Գվիրոլի ստեղծագործության բնույթի վրա իր կնիքն է թողել նաև անընդհատ մեկենասներ փնտրելու անհրաժեշտությունը. այս կախվածությունը վատ է անդրադարձել նրա վրա, ինչպես Տորկվատո Տասսոյի։
Կրոնական բովանդակությամբ բանաստեղծություններում, հատկապես «Կետեր Մալխուտ» («Արքայական թագ») պոեմում, զգալի չափով արտացոլվել են նրա փիլիսոփայական հայացքները։ Ժամանակի փիլիսոփայական մշակույթը Սիրիայի ու Պարսկաստանի իսլամական փիլիսոփայական դպրոցների օրինակով ավելի ու ավելի էր մոտենում պանթեիստական նեոպլատոնականությանը, որը ձերբազատվում էր կրոնական դոգմաների կոպիտ ձևերից։
Իբն Գվիրոլը Եվրոպայում նեոպլատոնականության առաջին ներկայացուցիչներից էր։ Նրա համակարգը հաստատում է նյութի միասնականությունը նրա տարբեր դրսևորումներում։ Նույնիսկ հոգին Շլոմո իբն Գվիրոլի աշխարհայացքում զարգանում է նյութից, իսկ վերջինս Աստծու կողմից ստեղծված է կամքի ուժով։ Այս նեոպլատոնականությունը մեծ ազդեցություն է թողել քրիստոնեական փիլիսոփայական սխոլաստիկայի վրա, կաբալայի համակարգի վրա 13-րդ դարում։ Նրա ուսմունքը համեմատաբար քիչ է ազդել միջնադարյան հրեական կրոնական փիլիսոփայության վրա։ Իբն Գվիրոլի փիլիսոփայական գլխավոր գործը «Մեկոր Խաիմ» («Կյանքի աղբյուր») ստեղծագործությունն է, որը գրված է արաբերենով և 1150 թվականին թարգմանվել է հին եբրայերենով, ապա` լատիներենով («Fons vitae»):
Ժամանակի ընթացքում այս գրքի հեղինակի անունը` Իբն Գվիրոլ, անհայտ պատճառներով փոխարինվել է «Avicebron» անունով։ Միայն 1860-ական թվականներին ֆրանսիացի գիտնական Մունկը կարողացել է այն նույնականացնել Իբն Գվիրոլի հետ։ Իբն Գվիրոլը բացի դրանից գրել է բարոյախրատական մի շարք ստեղծագործություններ, որոնք մեծ ազդեցություն են թողել հրեական բարոյախրատական գրականության վրա։ Հայտնի են նաև Աստվածաշնչի մասին նրա փիլիսոփայական մեկնությունները, որոնք հիշեցնում են Փիլոն Ալեքսանդրացու մեկնությունները։
«Կյանքի աղբյուր»
«Կյանքի աղբյուրը» (, מקור חיים‏‎, [Մեկոր Խաիմ]) Իբն Գվիրոլի փիլիսոփայական գլխավոր երկն է, որ գրված է ուսուցչի և աշակերտի երկխոսության ձևով։ Գրքի անվանումը վերցված է 36:10 սաղմոսից. «Քանի որ Դու ունես կյանքի աղբյուր, Քո լույսի մեջ մենք տեսնում ենք լույս»։ Դա կապված է այն բանի հետ, որ նրանում նյութն ու ձևը դիտարկվում են որպես կյանքի հիմք և կյանքի աղբյուր` ստեղծված ամեն մի առարկայում։ Այս գիրքը թարգմանվել է արաբերենից լատիներեն 1150 թվականին Տոլեդոյի արքեպիսկոպոս Ռայմոնդի հովանավորությամբ ։
«Կյանքի աղբյուրը» բաղկացած է հինգ գրքից, որոնցում դիտարկվում են.
«Կյանքի աղբյուրի» հիմնական գաղափարն այն է, որ գոյություն ունեցող ամեն բան ձևավորվում է նյութից ու ձևից։ Նույն նյութը տարածվում է տիեզերքից, հոգու բարձր սահմաններից մինչև ֆիզիկականի ստորին հատվածներ, և ինչքան շատ է նա հեռանում նախնականությունից, այնքան հոգևոր քիչ բան է մնում։ Առաջին Էությունը (Աստված) ստեղծում է աշխարհը և ձևը իր Կամքով։ Ունիվերսալ ձևն և բովանդակությունը ծնում են պարզ սուբստանցիաներ, այդ թվում հոգի, բնություն, միտք։ Սա տարածվում է ներքև` ֆիզիկական աշխարհ` թափանցելով նրա բոլոր մասերը։ Իբն Գաբիրոլը կարծում է, որ գոյություն ունեցող ամեն բան կարելի է վերագրել երեք կատեգորիաների։ Առաջինը Էությունն է, Աստված` նյութ, ձև, աշխարհ, իսկ կամքը միջանկյալ օղակ է։ Նյութն ու ձևը նա բխեցնում է առաջին Էությունից (Աստված)։ Նյութը Գաբիրոլի համակարգում բավական բարձր կարգավիճակ ունի. «Նյութը գոյություն ունի Աստծո գիտակցության մեջ, ինչպես որ Երկիրը գոյություն ունի երկնքում» (Fons vitae, V: 30):
«Արքայական թագ»
Պեոմը ներկայացված է որպես չորս տարրերի ծնունդ, որոնցից բաղկացած է տիեզերքը, որն ունի կենդանակերպի 12 համաստեղություն։ Նրանում արտացոլված են Թալմուդի ու Կապալայի միստիկ պատկերացումները աստղերի, մարդու ճակատագրի վրա նրանց ազդեցության և մարդու մասին։ Դա ամբողջովին համատեղելի է հրեական կրոնական ավանդույթներին, քանի որ տիեզերական ազդեցությունն իրականացվում է Աստծո կամքով, ինչպես նաև սֆիրոտի հոգևոր ուժի նյութականությամբ։ Հենց անվանումը` «Կետեր Մալխուտ», եզր է, որով բնութագրվում է աստվածային կամքի անցումը իրական աշխարհին ու նրա մարմնավորումը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Իսպանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հրեա փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Արաբ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հրեա բանաստեղծներ
Intel pentium
Pentium (արտասանվում է Պենտիում), մի քանի սերնդային պրոցեսոր x86 միկրոպրոցեսորային ընտանիքի հիման վրա՝ թողարկված Intel կորպորացիայի կողմից 1993 թվականի մարտի 22-ին. Pentium-ը Intel-ի հինգերորդ սերնդի պրոցեսոր է և եկել է փոխարինելու Intel 80486-ին (որը հաճախ անվանում են պարզապես 486)
Պատմությունը
1992 թվականի հոկտեմբերին Intel-ը հայտարարել է, որ ավելի վաղ կոդային P5 անունը կրող հինգերորդ սերնդի պրոցեսորները կոչվելու են Pentium, այլ ոչ թե 586, ինչպես ենթադրում էին շատերը։ Դա պայմանավորված էր նրանով, որ շատ պրոցեսորներ արտադրող ֆիրմաներ ակտիվորեն տիրապետում էին 386 և 486 պրոցեսորների արտադրության կրկնօրինակմանը (և ոչ միայն). Intel-ը պատրաստվում էր գրանցել է որպես ապրանքանիշ "586 անվանումը, որ այլևս ոչ ոք չկարողանա զբաղվել պրոցեսորների կրկնորինակմամբ, սակայն պարզվում է, որ թվեր գրանցել որպես ապրանքանիշ չի կարելի, ուստի որոշում է կայացվել անվանել նոր պրոցեսորները "Pentium" (հիմք էր վերցվել, հուն. πέντε "հինգ"), որը նաև ցույց էր տալիս տվյալ պրոցեսորի սերունդը. 1993 թվականի մարտի 22-ին տեղի ունեցավ նոր միկրոպրոցեսորների շնորհանդեսը, մի քանի ամիս անց հայտնվել են առաջին համակարգիչները  Pentium-ի հիման վրա։
Մոդելները
Ի սկզբանե (1993 թվականի մարտի 22-ին) ներկայացվել են միայն երկու մոդելներ, որոնք հիմնված են P5 միջուկի վրա 60 եւ 66 Մհց հաճախականություններով։ Ավելի ուշ թողարկվել է և ավելի արդյունավետ պրոցեսոր Pentium-ի հիման վրա և կատարելագործված միջուկով. Բացի այդ, ներկայացվել են բջջային տարբերակի պրոցեսորները և պրոցեսոր Pentium OverDrive-ը
P5
Pentium-ի բոլոր պրոցեսորները SL դասի են՝ դա նշանակում է, որ դրանցում նախատեսված SMM համակարգը, որն ապահովում է էներգիայի սպառման նվազեցումը. Երկրորդ մակարդակի քէշը տեղավորված է մայրական պլատայում, եւ կարող է ունենալ մինչև 1 Մբ չափ
P5 միջուկի պրոցեսորները պատրաստվում են օգտագործելով 800-նանոմետրային տեխպրոցեսոր, երկբևեռային BiCMOS տեխնոլոգիայով. պրոցեսորները պարունակում է 3,1 մլն տրանզիստորների, իսկ բյուրեղի մակերեսը կազմում է 294 մմ2. Pentium 66-ը սպառում է 3,2 ամպեր հոսանք հետևաբար ունի 16 Վտ հզորությունը, որը պահանջել է տեղադրել լրացուցիչ հովացում։
P54C
1993-ի հոկտեմբերին, արդեն թողարկվել է երկրորդ սերնդի Pentium պրոցեսորները. Ի սկզբանե թողարկվել էր մոդել 75 Մհց տակտաին հաճախությամբ մոդել. Պրոցեսորները պատրաստվել են ըստ 600-նանոմետրային երկբևեռ BiCMOS-տեխնոլոգիաի, որը թույլ է տվել բյուրեղի չափը նվազեցնել մինչև 148 մմ2 (պրոցեսորը պարունակում է 3,2 մլն տրանզիստորներ) և նվազեցնել սպառվող հզորությունը մինչև 10,1։ Լարումը նույնպես կրճատվել է մինչև 3.3 վոլտ, ընթացիկ, սպառվող հոսանքը, կազմում է 3,25 ամպեր։ Պրոցեսորները թողարկվել են 296-կապայի իրանում CPGA ու տեղադրվել է Socket 5-ում կամ Socket 7-ում և համատեղելի չէ Socket 4-ի հետ։ Այդ պրոցեսորներում բարելավվել է SMM համակարգը և ավելացված է կատարելագործված ծրագրավորվող ընդհատումների վերահսկիչ APIC, որը հեշտացնում է մի քանի պրոցեսորների սիմետրիկ աշխատանքի իրականացումը
Կատեգորիա:X86 Կատեգորիա:Intel-Prozessor
Սպիտակ վագր
Սպիտակ վագր, Ամուրյան վագրն ու Բենգալյան վագրն է՝ կամ որևէ մի ենթատեսակ՝ օրինակ սումատրական, ենթարկված է Գունային պիգմենտացիոն փոփոխության և գենետիկ մուտացիայի, անկախ է ու կախված չէ վագրի տեսակից - ենթատեսակից (չի համարվում առանձին տեսակ)։ Փոփոխության հետևանքով ամբողջովին ստացել է սպիտակ գույն։ Սպիտակ վագրն ունի սև նաև բաց ու մուգ շագանակագույն շերտեր սպիտակ մորթու վրա և կանաչ ու կապույտ կամ արծաթամոխրագույն աչքեր։ Բայց սրանք ալբինոսներ չէն, որովհետև ալբինոսների վագրերի իրենց վրա գծեր չեն լինում, կամ լինում են սպիտակ դեղնավուն գծեր, որոնց ամբողջ մարմինը 100-%-ով ամբողջությամբ սպիտակ է լինում առանց գծերի, նրանց վրա կան սպիտակ դեղնավուն գծեր։ Սպիտակ վագրերը կշռում են մոտ 100—380 կիլոգրամ, իսկ մարմնի երկարությունը պոչով հասնում է 2,5-3,9 մետրի։ Ինչպես բոլոր գիշատիչ կենդանիները, որոնք ապրում են իրենց բնական միջավայրում, սպիտակ վագրերը նախընտրում են միսը։ Բայց որոշ դեպքերում վագրերը ուտում են ձուկ և նույնիսկ կապիկ։ Սպիտակ վագրն առաջին անգամ հանդիպել է 1951 թվականին։ Հիմա բնության մեջ կան մինչև 600—610 սպիտակ վագր, որոնցից 300-ը գտնվում են Հնդկաստանում։ Վերջին վագրին բնության մեջ կրակել են 1973 թվականին։ Մահացությունները նորածին սպիտակ վագրերի մոտ բարձր են։ Սպիտակ վագրը ընդգրկված է Կարմիր գրքում։ Բացի այդ՝ կարևոր հանգամանք է, որ նրանք մի քիչ ուշ են ծնվում։
Սաբոտաժ (ֆիլմ, 2000)
«Սաբոտաժ» (Sabotage!), ռեժիսոր Էստեբան Իբարետկսի և Խոսե Միգել Իբարետկսի ֆիլմը, նկարահանված 2000 թվականից։ Իսպանիայի, Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի համատեղ արտադրությունն է։ Ֆիլմը կատակերգություն է Վաթեռլոոյի ճակատամարտի մասին։
Սպիտակ վագր
Գրականություն
Կատեգորիա:Կատվանմաններ Կատեգորիա:Վագրեր
Սաբոտաժ (ֆիլմ, 2000)
Սյուժե
Իրադարձությունները տեղի են ունենում 1815 թվականին։ Մեծ ճակատամարտից առաջ մարտական ոգին բարձրացնելու համար ֆրանսիացիների ճամբարում կազմակերպվում է հայրենասիրական ներկայացում, որն ավարտվում է կայսր Նապոլեոնի ելույթով։ Նրա վրա հարձակում է նախապատրաստվում, սակայն կապրալ Արմանին պատահական կրակոցով սպանում է դավաճանին։ Երախտապարտ Նապոլեոնը նրան տալիս է ֆելդմարշալի կոչում։ Հաջորդ օրը ֆրանսիացիների ճամբար է թափանցում անգլիական լրտես տիկին Էդվինան։ Նրան սխալմամբ ընդունում են բելգիական լրտեսի տեղ, ով վերադարձել է թշնամու բանակատեղուց, ուր մեկնել էր հանձնարարությամբ։ Նապոլեոնն ու Էդվինան սիրահարվում են առաջին հայացքից, սակայն գործը մնում է գործ, և Էդվինան առաջին հնարավորության դեպքում գողանում է ճակատամարտի գլխավոր պլանը, հեռանում է անգլիացիների հրամանատարի` լորդ Վելլինգտոնի, մոտ։ Իմանալով այդ մասին` Նապոլեոնը, գնչուհու հագուստ հագնելով, գնում է նրա հետևից և հրամանատարությունը ժամանակավորապես թողնում է Արմանիի վրա։ Սակայն Արմանին տառապում էր վեհության մոլուցքով, ժամանակ առ ժամանակ նա իրեն Նապոլեոն էր երևակայում։ Եվ այժմ իշխանություն ստանալով` նա զորքերը հարձակման է առաջնորդում (այսպես են ֆիլմի հեղինակները բացատրում ֆրանսիացիների ռազմավարական սխալները)։ Ճակատամարտի արդյունքում ֆրանսիական բանակը կործանվում է, իսկ անգլիացիները գերի են վերցնում միանգամից երկու Նապոլեոնի. իսկական Նապոլեոնին, ով գլխից վիրավորում է ստանում փախուստի փորձի ժամանակ և այժմ իրեն սովորական գյուղացի է համարում, և Արմանիին, ով վստահ է, որ Բոնապարտն ինքն է։ Երկուսի դատավարությունն էլ անց է կացնում ինքը` Անգլիայի արքա Գեորգ III-ը, և նա որոշում է, որ Արմանիին պետք է ուզուրպատոր ճանաչել ու աքսորել Սուրբ Հեղինեի կղզի, իսկ իսկական Նապոլեոնին` ազատ արձակել։
Ստեղծում
Ֆիլմի նկարահանումներն անց են կացվել Իբարեկստ եղբայրների հայրենիքում, Բասկերի Երկրում, 1999 թվականի օգոստոսի 2-հոկտեմբերի 5-ին ։
Պարգևներ
Ֆիլմը ներկայացվել է Սիդժեսի կինոփառատոնին (2000 թվականի հոկտեմբերի 14) և Մայամիի ֆրանկո-իսպանական ֆիլմերի փառատոնին։ Պարգևների չի արժանացել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:2000 ֆիլմեր Կատեգորիա:Իսպանական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆրանսիական կինոկատակերգություններ
Վոլովսկի շրջան (Լիպեցկի մարզ)
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վոլովո ։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 14476 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18,19 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիպեցկի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ի (գետ)
Ի (Ы), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունում, Արխանգելսկի մարզում։ Գետի երկարությունը 48 կմ է ։ Գետը հոսում է արևելյան ուղղությամբ։ Սկիզբ է առնում Վերխնետոեմսկի շրջանի ճահճային տարածքներից, ջրբաժան գետեր՝ Պինգա և Մեզեն, թափվում է Վաշկա գետ (Մեզենի վտակ)։ Խոշոր վտակներ՝ Ռոչվոժ, Սոտչեմպելենել, Միկետեսյոլ, Միտտես։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Վլադիմիր Վորոշիլով
Վլադիմիր Յակովլևիչ Վորոշիլով (Влади́мир Я́ковлевич Вороши́лов, ծնված՝ Կոլմանովիչ, առաջին ամուսնության ժամանակ վերցրել է կնոջ ազգանունը , ), խորհրդային ռուս հեռուստատեսային գործիչ, թատերական ռեժիսոր և նկարիչ։ «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ» հեռուստախաղի հեղինակ, ռեժիսոր և հաղորդավար, Ռուսաստանի հեռուստատեսության ակադեմիայի ակադեմիկոս։ «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ» ակումբների միջազգային միության նախագահ (1989֊2001)։
Կենսագրություն
Վլադիմիր Կոլմանովիչը ծնվել է 1930 թվականի դեկտեմբերի 18-ին ռացիոնալիզացման բյուրոյի պետ, ավելի ուշ՝ թեթև արդյունաբերության ժողկոմի գլխավոր ինժեներ Յակով Կոլմանովիչի (1908-1964) և կնոջ՝ Վերա Պելեխի (1910֊2002) ընտանիքում, որը տանը զբաղվում էր դերձակությամբ։ 1943 թվականին ընտանիքը տեղափոխվեց Մոսկվա։
Սովորել է Մոսկվայի գեղարվեստական միջնակարգ դպրոցում (ինքը Վորոշիլովն այն անվանում էր օժտված երեխաների դպրոց), Էստոնական ԽՍՀ պետական գեղարվեստական ինստիտուտում (այժմ՝ Էստոնիայի գեղարվեստի ակադեմիա)։ Էստոնիայում սովորելու տարիներին դիպլոմային աշխատանքն էր՝ Ալեքսեյ Արբուզովի «Դեգերումների տարիներ» և Օլիվեր Գոլդսմիթի «Սխալների գիշեր» պիեսների դեկորացիաները և հանդերձանքը ։ Բացի այդ սովորել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի ստուդիա-դպրոցում (բեմադրական ֆակուլտետ) և Ռեժիսորական բարձրագույն դասընթացներում։ Վորոշիլովի դիպլոմային ներկայացումը Բարձրագույն դասընթացներում Վլադիմիր Բիլ-Բելոցերկովսկու պիեսի հիման վրա 1967 թվականին Ստավրոպոլի Մ․ Լերմոնտովի անվան դրամայի թատրոնում բեմադրված «Փոթորիկ» ներկայացումն էր ։
1955 թվականին Էստոնիայում ուսումն ավարտելուց հետո Վլադիմիր Վորոշիլովին ուղարկում են Գերմանիա, որտեղ աշխատում է Խորհրդային զորքերի թատերախմբի նկարիչ։
1955-1982 թվականներին Մոսկվայի առաջատար թատրոնների՝ Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի, Փոքր թատրոնի, Օպերետի թատրոնի, Մ․ Երմոլովայի թատրոնի, Ստանիսլավսկու անվան և այլ թատրոնների նկարիչ-բեմադրիչն էր։ Աշխատել է որպես ռեժիսոր Ստավրոպոլի դրամայի թատրոնում, «Սովրեմեննիկ» թատրոնում և Տագանկայի թատրոնում։ Մեծ աղմուկով հեռացվել է Լենինի կողմսոմոլի անվան թատրոնից ։
Հեռուստատեսություն
1966 թվականին Վլադիմիր Վորոշիլովին հրավիրեցին հեռուստատեսություն, որտեղ սկսեց նկարահանել փաստագրական ֆիլմեր և հեռուստաներկայացումներ։
1969 թվականին Վորոշիլովն ստեղծեց իր առաջին խոշոր նախագիծը՝ «Աճուրդը», որը Կենտրոնական հեռուստատեսության առաջին խաղարկային հաղորդումներից մեկն էր ուղիղ եթերում։ Եթեր հեռարձակվեց 6 հաղորդում, այնուհետև այն հանվեց եթերից, իսկ Վորոշիլովը տեղափոխվեց արտահաստիքային աշխատակիցների ցանկ։ «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ» հաղորդման առաջին տարիներին տիտրերում նույնիսկ չէր նշվում նրա ազգանունը․ հաղորդման խմբագիր Նատալյա Ստեցենկոն եթեր տրվող թղթերում գրում էր՝ «հաղորդավար չկա»։
1970-1972 թվականներին աշխատել է «А ну-ка, парни!» հաղորդման վրա։
1975 թվականի սեպտեմբերի 4-ին եթեր է հեռարձակվում «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ» խաղի առաջին թողարկումը։
1990 թվականին եթեր դուրս եկավ «Բրեյն ռինգ» հեռուստախաղը, որի առաջին թողարկումները վարել է Վլադիմիր Վորոշիլովը։
1994 թվականին Վլադիմիր Վորոշիլովը դարձավ Ռուսաստանի հեռուստատեսության ակադեմիայի առաջին 12 ակադեմիկոսներից մեկը։
2000 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Վորոշիլովը վարեց իր վերջին հաղորդումը եթերում։ «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ» խաղի հետագա վարումը նա ցանկանում էր փոխանցել իր խորթ տղային՝ Բորիս Կրյուկին։
2001 թվականի մարտի 10-ին՝ «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ»-ի ստեղծումից 25 տարի անց, Վլադիմիր Յակովլևիչը հեռացավ կյանքից։ Մահը վրա հասավ ժամը մոտ 17։00-ին ցրված կաթվածի արդյունքում մերձմոսկովյան Պերեդելկինո ավանի իր ամառանոցում։ Քաղաքացիական հոգեհանգիստը տեղի ունեցավ 2001 թվականի մարտի 13-ին «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ» հեռուստախաղի նկարահանման հրապարակում՝ Նեսկուչնի այգում։ Վլադիմիր Վորոշիլովին թաղել են 15։00-ին Վագանկովյան գերեզմանոցում։
2001 թվականի հետմահու արժանացել է ՏԷՖԻ մրցանակի՝ «Ռուսական հեռուստատեսության զարգացման գործում ունեցած անձնական ավանդի համար»։
2003 թվականին Վ․ Վորոշիլովի գերեզմանի վրա՝ Մոսկվայի Վագանկովյան գերեզմանոցում, տեղադրվել է հուշարձան՝ սև հղկված գրանիտից, որը խորհրդանշում է «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ» խաղի սև արկղը։ Հուշարձանը կառուցվել է ճարտարապետ Նիկիտա Շանգինի նախագծով, որը 1981 թվականից մասնակցել է խաղին։
Անձնական կյանք
Պաշտոնապես ամուսնացած է եղել 4 անգամ։ Առաջին երեք կանայք են Վորոշիլովան, Տատյանա Կուկարկինան, Մուզիկան (անունն անհայտ է)։ Վլադիմիր Վորոշիլովի վերջին պաշտոնական կինը՝ Նատալյա Ստեցենկոն, «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ» խաղի համահեղինակն է, «Игра-ТВ» հեռուստաընկերության գլխավոր տնօրենը։ Կյանքի վերջին տարիներին փաստացի ամուսնության մեջ էր Նատալյա Կլիմովայի հետ, սակայն Ստեցենկոյի հետ ամուսնությունը պաշտոնապես չէր խզել։ Խորթ որդին՝ Բորիս Կրյուկը (ծնվ․՝ 1966 թ․), Նատալյա Ստեցենկոյի որդին է։ Դուստրը՝ Նատալյա Վորոշիլովան (ծնվ․՝ 1997 թ․) , Նատալյա Կլիմովայից է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարիչներ Կատեգորիա:Թատերական ռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հեռուստահաղորդավարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային հեռուստահաղորդավարներ Կատեգորիա:Ռուս հեռուստահաղորդավարներ Կատեգորիա:Առաջին ալիքի հեռուստահաղորդավարներ Կատեգորիա:Ռուս հեռուստառեժիսորներ Կատեգորիա:Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ Կատեգորիա:ՏԷՖԻ մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրեյն ռինգ Կատեգորիա:Ռուս հաղորդավարներ Կատեգորիա:Վագանկովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Պալենսիայի համալսարան
Պալենսիայի համալսարան (Universidad de Palencia), Իսպանիայի առաջին համալսարանն է։ Հիմնադրվել է Ալֆոնսո VIII-ի կողմից եպիսկոպոս Տեյո Տեյես դե Մենեսեսի խնդրանքով։ Այս համալսարանի մոդելի հիման վրա է ստեղծվել Սալամանկայի համալսարանը։
Պատմություն
Համալսարանը հիմնադրվել է մոտ 1212 թվականին Լաս Նավաս դը Տոլոսայի ճակատամարտում հաղթանակից հետո (հիմնադրման համար հիշատակվում է նաև 1208 թվականը), և արքան կոչ է արել Ֆրանսիայից և Իտալիայից արվեստի և գիտության տարբեր մասնագետների ներգրավել համալսարանում՝ պահպանելով բարձր աշխատավարձ։
Դոմինիկյան միաբանության հիմնադիր սուրբ Դոմինիկը Պալենսիայի համալսարանը համարել է իր մայր բուհը ։