cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Զմրուխտ
Ֆիզիկական հատկություններ
Այն, որ զմրուխտը նույն քիմիական բաղադրությունն ունի, ինչ բերիլը, ապացուցեց 1790-ականներին ֆրանսիացի քիմիկոս Լուի Վոկլենը, ով ուսումնասիրել էր քրոմը և այն պարունակող ապարներ։ Այնուամենայնիվ, մինչև 1830 թվականը զմրուխտը շարունակում էր դասակարգվել որպես առանձին տեսակի քար, իսկ սիրողական գրականության մեջ կանաչ և նույնիսկ կապույտ բերիլները կոչվում էին զմրուխտ մինչև 19-րդ դարի վերջը։ 20-րդ դարում պարզվեց, որ զմրուխտը ավելի հաճախ վանադիումի խառնուրդներ է պարունակում, քան քրոմ։
Ռոբին Հուդը և Գայ Գիսբորնը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բալլադներ Ռոբին Հուդի մասին
Զմրուխտ
Ֆիզիկական հատկություններ
Զմրուխտը հեշտությամբ կորցնում է իր գույնը 700 ° C- ից բարձր ջերմաստիճանում, սակայն դիմացկուն է թթուներին և այլ ռեակտիվ նյութերին։
Կոշտություն և ճեղքվածք
Բնական զմրուխտները հազվադեպ են անթերի, դրանք սովորաբար ունենում են ճաքեր և ճեղքեր, հաճախ դրանք մասնատվում են բարակ ճեղքերի և ճաքերի բարդ ցանցի միջոցով։ Քարի փխրունությունը քարի բնորոշ հատկանիշն է. դրա կարծրությունը 7.5-8 է Մոսի սանդղակով (ադամանդի մոտ` 10), լայնակի բարակ ճեղքերի հետ համատեղ քարը դառնում է շատ զգայուն ճնշման և ջեռուցման նկատմամբ։
Ի տարբերություն ադամանդի, որտեղ որակը գնահատվում է որպես ստանդարտ 10x խոշորացման դեպքում, զմրուխտը գնահատվում է աչքով. Քարը, որը չունի տեսանելի ճաքեր (ենթակա է նորմալ տեսողական սրության) համարվում է անթերի։
Գույն
Քարի գույնը բաժանված է երեք բաղադրիչի ՝ երանգ, հագեցվածություն և լուսավորվածություն։ Զմրուխտները լինում են տարբեր երանգների` դեղնականաչավունից մինչև կապտականաչավուն, բայց հիմնական երանգը կանաչ է` մինչև ամենամուգ կանաչ երանգը։
Սովորաբար բյուրեղի ազատ ծայրը ավելի պայծառ է գունավորված, քան հիմքը, կան նաև բյուրեղներ գույնի ինտենսիվության երկայնական փոփոխությամբ (հաճախ՝ ավելի պայծառ միջուկով), ինչպես նաև բաց և մուգ կանաչի լայնակի փոփոխությամբ։ Վառ գույնի քարերի մեջ նույնիսկ աչքի համար նկատելի է դիխրոիզմը` գույնի փոփոխությունը դեղնավունից մինչև կապտականաչ, երբ բյուրեղը շրջվում է։
Լավագույն զմրուխտներն ունեն մոտավորապես 75% երանգ այն սանդղակով, որտեղ 0% -ն անգույն է, իսկ 100% -ը՝ անթափանց սև։ Որակյալ քարը պետք է ունենա զմրուխտե վառ երանգներով գունավորում։ Հնարավոր է նաև ոչ վառ կանաչ կամ մոխրագույնականաչավուն երանգ։
Թափանցիկություն
Միայն ամենաբարձր որակի զմրուխտներն են թափանցիկ։ Ամենից հաճախ քարերը պղտորվում են հեղուկի և գազի պղպջակների ներառմամբ, ճաքերի առկայությամբ, ինչպես նաև աճման ընթացքում զմրուխտների կողմից այլ օգտակար հանածոների ներգրավվածությամբ։ Քարերը, որոնք մակերեսային աղտոտվածություն չունեն, չափազանց հազվադեպ են, ուստի գրեթե բոլոր զմրուխտները մշակվում են տարբեր քիմիական խառնուրդներով նրանց գեղեցիկ տեսք հաղորդելու համար։
Ծագումը
Զմրուխտները ձևավորվում են թթու մագմայի և ուլտրաբազային կրակոտ ժայռերի փոխազդեցության ժամանակ, հետևաբար, դրանց հանքավայրերը ներկայացված են կանաչապատման գոտիներով։ Երբեմն զմրուխտներ են առաջանում պեգմատիտների էկզոկոնտակտներում։
Աշխարհի հանքավայրերի մեծ մասում զմրուխտը սահմանափակվում է ֆլոգոպիտ միկայով, որը ձևավորվել է կանաչապատման արդյունքում` բարձր ջերմաստիճանի ջրային լուծույթների ազդեցությամբ ուլտրաբազային ապարների վրա։ Այս գործընթացի արդյունքում օրիգինալ ապարները գրանիտային կույտերի շնորհիվ վերածվում են բազմաշերտ ժայռերի, որոնք պարունակում են որձաքար, լուսավոր միկա և հաճախ արժեքավոր հանքանյութեր` ներդիրների տեսքով։ Կանաչի առկայությունը հանդիսանում է հազվագյուտ մետաղների և թանկարժեք քարերի հանքաքարերի, այդ թվում ՝ զմրուխտի հանքավայրերի որոնման առաջատար ցուցանիշը։
Քանի որ զմրուխտի խտությունը մոտ է քվարցին, այս քարի ալյուվիալ տեղադրիչները սովորաբար չեն ձևավորվում, երկրորդային նստվածքները ներկայացված են միայն եղանակային կեղևներով։
Ծննդավայր
Լավ զմրուխտները հազվադեպ են հանդիպում, որոնցից շատերը հանդիպում են կոլումբիական հանքավայրերում `Թունխայում (հանքավայրը հայտնաբերվել է 1555 թվականին) և Մուսոյում (հայտնի է 1537 թվականից), Նոր Գրանադայում, Զամբիայում, Բրազիլիայում և Եգիպտոսում։ Ավելի ցածր որակի զմրուխտներ կան Հաբախթալում, Զալցբուրգում (Ավստրիա), Մոուրնի լեռներում (Իռլանդիա), Մյոզեն լճում (Նորվեգիա) և այլ տարածքներում։
Զմրուխտներ են արդյունահանվում նաև Ռուսաստանում, ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Ավստրալիայում, Իսպանիայում, Ֆրանսիայում, Շվեյցարիայում, Իտալիայում, Գերմանիայում, Բուլղարիայում, Ղազախստանում, Պակիստանում, Աֆղանստանում, Հնդկաստանում, Չինաստանում, Կամբոջայում, Եգիպտոսում, Եթովպիայում, Հարավային Աֆրիկայում, Սոմալիում, Նիգերիայում, Նամիբիայում, Տանզանիայում, Զիմբաբվեում, Մոզամբիկում և Մադագասկարում։
Կոլումբիայի զմրուխտներ
Մեր օրերում բոլոր զմրուխտների 50 -ից 95% -ը արդյունահանվում է Կոլումբիայում (կոնկրետ տոկոսը տարեցտարի մեծապես փոփոխվում է)։ 2000 -ից 2010 թվականներին ընկած ժամանակահատվածում Կոլումբիայում զմրուխտի արտահանման ծավալն աճեց 78% -ով։ Բացի սովորական զմրուխտներից, Կոլումբիան արտահանում է նաև trapiche զմրուխտ, որն առանձնանում է ճառագայթներով անիվի տեսքով բյուրեղների ձևավորմամբ։
Զամբիայի Զմրուխտներ
Զամբիական զմրուխտներն ավելի բարձր որակի են, քան կոլումբիականները։ Զամբիայի ամենամեծ զմրուխտային հանքավայրը Կագեմի հանքերն են, որոնք գտնվում են Կիտվե քաղաքից 45 կմ հարավ -արեւելք։ 2004-ին այստեղ արդյունահանվեցին ամբողրջ զմրուխտների մոտ 20%-ը, ինչը դարձրեց Զամբիան երկրորդ «զմրուխտե» երկիրը Կոլումբիայից հետո։ 2011 թվականի առաջին 6 ամիսների ընթացքում Կագեմի հանքավայրերում արդյունահանվել է 3,74 տոննա զմրուխտ։
Եգիպտոսի զմրուխտներ
Եգիպտոսում զմրուխտներն արդյունահանվում են Էլ-Կուսեյրի մոտ և Զաբարա լեռան մոտ գտնվող հանքերում (այս հանքավայրը, ըստ այնտեղ գտնված հիերոգլիֆ հուշարձանների, մշակվել է մ.թ.ա. 1650 թվականին)։ Կարմիր ծովի ափից 50-60 կմ հեռավորության վրա գտնվող Ասուանի մոտ գտնվող հանքերը մշակվել են մոտ 37 դար առաջ Սեսոստրիս III փարավոնի օրոք։ Ամուր թերթաքարերի մեջ ստրուկներ-հանքագործները հանքեր են փորել մինչև 200 մետր խորության վրա, որոնցում միաժամանակ կարող էին պահվել մինչև 400 մարդ։ Ենթադրվում էր, որ զմրուխտը վախենում է լույսից, այդ իսկ պատճառով աշխատանքը կատարվել է կատարյալ մթության մեջ։ Մակերեւույթին, զմրուխտ կրող հանքաքարը բաժանվում էր կտորների եւ քսվում ձիթայուղով` թանկարժեք բյուրեղները տարբերելու համար։
Աֆղանստանի զմրուխտներ
Աֆղանական զմրուխտները կամ Փանջշերի զմրուխտները արդյունահանվում են Փանջշերի կիրճի վերին հոսանքներում, Պավաթի տարածքում, գյուղերում՝ Պիրյախ, Մաբաին, Զարադխակ - Պիշգոր բնակավայրից 10-13 կիլոմետր հարավ-արևելք և արևելք, որոնցից յուրաքանչյուրում 20-ից 40 հանքեր կան, ինչպես նաև Դարխինջի կիրճում կան զմրուխտների զգալի հանքավայրեր։
Աֆղանական պատերազմի ժամանակ (1979-1989) Փանջշիրի կիրճում զմրուխտների մշակումը գտնվում էր դաշտային գլխավոր հրամանատար Ահմադ Շահ Մասուդի հսկողության ներքո։ Զմրուխտը արդյունահանվելուց հետո ուղարկվել է Պակիստան մշակման, իսկ այնտեղից այն վաճառվել է միջազգային շուկաներ։ Այս ընթացքում զմրուխտների համար հավաքված գումարը միջինում կազմում էր տարեկան մինչև 10 միլիոն դոլար։ Ժայռի արդյունահանման աշխատանքներն իրականացվել են ճապոնական պայթող սարքավորումների շնորհիվ` արեւմտաեվրոպական ինժեներների ներգրավմամբ։
Ոսկերիչ Օդեդ Բուրսթայնի խոսքերով՝ աֆղանական զմրուխտները Կոլումբիայի և Զամբիայի զմրուխտների արժանի այլընտրանք են, դրանք նույնիսկ ավելի որակյալ են, քանի որ աֆղանական զմրուխտե բյուրեղը ավելի մաքուր և խիտ է, ավելի պայծառ փայլ է հաղորդում և ունի յուրահատուկ երանգ։
Ուրալի զմրուխտի հանքերը
Ուրալի զմրուխտի հանքերը հայտնաբերել են Մաքսիմ Կոժեննիկովը և Յակով Կոկովը 1831 թվականին՝ Տոկովայա գետի և Բոլշոյ Ռեֆտ գետի միախառնման վայրում, Եկատերինբուրգից 90 կմ հյուսիս-արևելք։ Այդ վայրը հայտնի է իր եզակի չափի զմրուխտե բյուրեղներով, ինչպես նաև ալեքսանդրիտով և ֆենակիտով։ Արդյունահանման առաջին դարի ընթացքում այստեղ արդյունահանվել է ավելի քան 15 տոննա թանկարժեք քար։ Զմրուխտի արդյունահանման վայրը 25 կմ երկարություն և 2 կմ լայնություն ունի, կան մի քանի հանքավայրեր, ներառյալ Մալիշևսկոեն։ Այս հանքավայրերում զմրուխտներ են հայտնաբերվել մխրճված ածխածնային կրաքարի և միկայի թերթաքարերի մեջ։
Զմրուխտի պատմությունը
Զմրուխտները բարձր էին գնահատվում հին մշակույթների կողմից, և բաբելոնացիները դրանցով առևտուր էին կատարում մ.թ.ա. 4000 թվականին։ Կլեոպատրաի հայտնի զմրուխտային հանքերը գտնվում էին Ասուանի (Եգիպտոս) շրջակայքում։ Դարեր շարունակ ենթադրվում էր, որ այդ հանքերը պարզապես լեգենդ են, բայց 1818 թվականին դրանք նորից հայտնաբերվեցին։ Այն ժամանակ այդտեղ քիչ զմրուխտներ էին հայտնաբերվել, սակայն հանքավայրում հայտնաբերվել էին գործիքներ, որոնք հետագայում պարզվել են, որ այն վերաբերում է մ.թ.ա. 1300 թվականին։ Զմրուխտները Հնդկաստանի տիրակալների կողմից բարձր էին գնահատվում։ Ենթադրվում է, որ Թաջ Մահալի կառուցող Սուլթան Շահ Ջահանը զմրուխտ էր կրում որպես թալիսման, որի վրա փորագրված էին սուրբ տեքստեր։
Հարավային Ամերիկայի զմրուխտների մասին առաջին տեղեկությունները, 1525-1526թթ.
Ըստ կայսր Կարլ V- ի քարտուղար Խուան դե Սամանոյի զեկույցի՝ կոլումբիական զմրուխտների առաջին գտածոները թվագրվում են 1525 թվականին` կապված Ֆրանցիսկո Պիզարոյի և Դիեգո դե Ալմագրոյի առաջին արշավախմբի հետ։
Գտածոները Պերուում (1532-1533թթ.)
Պերուի նվաճող Ֆրանցիսկոս Պիզարոն գրավեց պատմության մեջ ամենամեծ պատերազմական ավարը, որը ներառում էր զմրուխտներ։ Ինկերի թագավոր Աթահուալպայի գերեվարումից հետո ինկերն իսպանացիներին ազատ արձակելու համար առաջարկեցին հանրահայտ «Աթահուալպայի փրկագինը»՝ ոսկու և արծաթի իրերի տեսքով (այնուհետև ձուլված ձուլակտորների)։ Ըստ նոտար Պեդրո Սանչոյի զեկույցի ՝ նահանգապետ Ֆրանցիսկո Պիզարոն իր ծառաների և թարգմանիչների հետ 1533 թվականի հունիսի 18-ին իր բաժանման ժամանակ ստացել է հետևյալ գումարը՝ ոսկի ՝ 57,220 պեսո, արծաթ ՝ 2350 մարկ։ Շատ իրեր ներկված էին զմրուխտով և այլ թանկարժեք քարերով։
Ինկերի գանձերից մի քանիսը տեղափոխվեցին Սանտո Դոմինգո, որտեղ լուրը իսկական ցնցում առաջացրեց։ Պանամայում մի տղամարդ երդվեց, որ «դա կախարդական երազ էր»։ Պատմաբան Օվիեդոն ասել է՝ «Որ սա ո՛չ առասպել է, ո՛չ էլ հեքիաթ»։ Չորս նավերից առաջինը, որը հագեցած էր գանձերով, Սևիլիա հասավ 1533 թվականի վերջին։ Արքայական հինգերորդ կտորը հանձնեց անձամբ Էռնանդո Պիզարոն։ Այս իրադարձությունից հետո գանձեր գտնելու ցանկությունը դարձավ Նոր աշխարհի բոլոր նորեկների հիմնական ցանկությունը։ Այսպիսով, 1534 թվականին ապագա մատենագիր Սիեզա դե Լեոնը՝ ճանապարհորդելով իր վաճառական հոր հետ, Սևիլիայում տեսավ, թե ինչպես են բեռնաթափվում Աթահուալպայի փրկագնի գանձերը, ինչը, ըստ երևույթին, պատրվակ էր Հարավային Ամերիկա մեկնելու համար։
Ավելի ուշ ՝ 1534 թվականի մարտին, Ֆրանցիսկո Պիզարոյի բնակիչները գանձեր ձեռք բերեցին Ինկերի կայսրության մայրաքաղաքում՝ Կուզկո քաղաքում։ Ենթադրվում է, որ թանկարժեք իրերի գումարը կազմում էր Աթահուալպայի փրկագնի մոտավորապես կեսը։ Հայտնի է, որ Կուսկոյի Արևի տաճարում զմրուխտները ներկված էին ոսկե իրերի մեջ։ Պեդրո դե Սիեզա դե Լեոնը իր «Պերուի ժամանակագրության» մեջ զեկուցել է ազնվականության կողմից զմրուխտների լայն կիրառման մասին։
Գտածոները Կոլումբիայում (1536-1539թթ.)
1530-ական թվականներին զմրուխտը և զմրուխտի հանքերը գործնականում անհայտ էին եվրոպացիների համար, և նրանց թիվը Եվրոպայում փոքր էր։ Իսպանացիների կողմից Կոլումբիայի տարածքի նվաճմամբ (1536-1539) զմրուխտները Եվրոպա եկան շատ մեծ քանակությամբ։ Կոլումբիական զմրուխտների մասին առաջին տեղեկությունները տրված են թագավորական պաշտոնյաների` Խուան դե Սան Մարտինի և Անտոնիո դե Լեբրիյայի զեկույցում, որոնք անձամբ մասնակցել են Խիմենես դե Կեսադայի արշավին (1539թ. Հուլիս)։
Զմրուխտները Չիբչա հնդկացիների համար եկամտի կարևոր աղբյուր էին Բոգոտա և Թունխա քաղաքներում։ Այս զմրուխտների համար փոխանակման հիմնական առարկան էր ոսկին և ուլունքները, որոնք պատրաստվել էին այդ տարածաշրջանում, և շատ բամբակյա հագուստ։
Կոնկիստադոր Գոնսալո Խիմենես դե Կեսադան իր «Համառոտ պատմություն Գրենադայի նոր թագավորության նվաճման մասին» զեկույցում (1539, խմբագրվել է անանուն հեղինակի կողմից 1548-1549), զեկուցել է հնդկացիներից վերցված զմրուխտների ընդհանուր թվի մասին։
Կատեգորիա:Միներալներ Կատեգորիա:Թանկարժեք քարեր
Էստոնական երգի փառատոն
Էստոնական երգի փառատոն (üldlaulupidu), աշխարհի խոշորագույն երաժշտական փառատոններից, որին մասնակցում են սիրողական երգչախմբեր։ Այս փառատոնը համարվում է մարդկության՝ բանավոր և ոչ նյութական մշակույթի գլուխգործոցներից մեկը։ Փառատոնն անցկացվում է հինգ տարին մեկ՝ հուլիսի ամսին, Տալլինի Երգի փառատոնի հրապարակում(Lauluväljak) ։
Միասնական երգչախմբի կազմի մեջ սովորաբար մտնում են շուրջ 30000 երգիչներ, որոնք ելույթ են ունենում 80000 հանդիսատեսի առաջ ։
Պատմություն
Էստոնական երգի փառատոնը ծնունդ է առել Էստոնիայի ազգային վերածննդի տարիներին։ Էստոնական երգի առաջին փառատոնն անցկացվել է 1869 թվականի ամռանը Տարտու քաղաքում ։ Առաջին փառատոնի կազմակերպիչներից էր Յոհան Վոլդեմար Յանսենը։ Առաջին երեք փառատոններին մասնակցել են միայն տղամարդկանց երգչախմբեր ու փողային նվագախմբեր։ Առաջին փառատոնին մասնակցել են 822 երգիչներ ու 56 նվագողներ։ Սկսած չորրորդ փառատոնից՝ մասնակցում են նաև երկսեռ երգչախմբեր։ 1896 թվականին, երբ անցկացվում էր վեցերորդ փառատոնը, այն տեղափոխվել է Տալլին։ 1923 թ.` ութերորդ փառատոնի անցկացման ժամանակ, սկիզբ է դրվել փառատոնը հինգ տարին մեկ անցկացնելու ավանդույթին։ 1943 թվականին Էստոնական երգի փառատոնը չի անցկացվել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառով։ Փառատոնի պատմության մեջ դա միակ դեպք է, որ միջացառումը տեղի չի ունեցել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էստոնիայի մշակույթ Կատեգորիա:1868 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Էստոնական երաժշտություն Կատեգորիա:Մարդկության բանավոր և ոչ նյութական ժառանգության գլուխգործոցներ
(4631) Յաբու
(4631) Յաբու (Yabu), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի նոյեմբերի 22-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,234492 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9582 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5107 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1220,02 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,295077 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,41° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1987 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սեյձի Ուեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Կանեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սոկոլովկա (գյուղ, Յարմոլինի շրջան)
Սոկոլովկա (Соколівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Յարմոլինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սոկոլովկա գյուղում բնակվում էր 1 773 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3,75 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 472,8 մարդ/կմ²։
Մարիա Բելլո
Մարիա Էլենա Բելլո (Maria Elena Bello, ), ամերիկացի դերասանուհի, պրոդյուսեր։ Հանդիսատեսին հայտնի է «Մումիա. Վիշապների կայսրի դամբարանը», «Փոխհատուցում», «Բար «Գարշելի Կոյոտ», «Այստեղ ծխում են» և «Կյանքն ըստ Ջեյն Օստինի» ֆիլմերից։ Երկու անգամ առաջադրվել է «Ոսկե գլոբուս» հեղինակավոր կինոմրցանակի։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1967 թվականի ապրիլի 18-ին ԱՄՆ Փենսիլվանիա նահանգի Մոնտգոմերի շրջանի Նորիսթաուն քաղաքում։ Հայրը՝ Ջո Բելլոն, իտալացի է, աշխատել է որպես կապալառու, մայրը՝ Քեթի Բելլոն՝ լեհուհի , աշխատել է որպես բուժքույր ։
Մարիան ավարտել է Ֆիլադելֆիայի մերձակայքում գտնվող Վիլանովայի համալսարանը, ստացել քաղաքագետի ու իրավաբանի որակավորում։ Դեռ համալսարանի բարձր կուրսերում սովորելիս միաժամանակ դերասանական արվեստ է ուսումնասիրել։ Այնուհետև տեղափոխվել է Նյու Յորք, ընդունվել թատերական ուսումնարան, խաղացել փոքր բյուջե ունեցող մի քանի բեմադրություններում ։ 1995 թվականին դերասանուհին տեղափոխվել է Լոս Անջելես։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոլիվուդյան դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:1967 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 18 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ լեհական սերմամբ
Հաննա Ռիգեն
Հաննա Ռիգեն (Hannah Ryggen, ), նորվեգացի նկարչուհի Շվեդիայից։ Ինքնուս սովորել է գործել մանածագործական դազգահով, որ պատրաստել է նրա ամուսինը` նկարիչ Հանս Ռիգենը ։
Կենսագրություն
Ռիգենը եղել է պացիֆիստ, ով բաժանորդագրվել է սկանդինավյան ֆեմինիստական և ձախ ամսագրերին, ներգրավվել է նորվեգական կոմունիստական կուսակցության և միջազգային բանվորական շարժման մեջ ։ Նա իր ուշադրությունն է կենտրոնացրել Եվրոպայում ֆաշիզմի աճին` իր աշխատանքներով ուղղակի պատասխան տալով դրան։ Նրա «Եթովպիա» գոբելենը (1935) ստեղծվել է Բենիտո Մուսոլինիի` աֆրիկյան այդ երկիր ներխուժման առթիվ։ Գոբելենը Պաբլո Պիկասոյի «Գեռնիկա» կտավի հետ ցուցադրվել է 1937 թվականի` Փարիզի համաշխարհային ցուցահանդեսին ։ Այն նաև ցուցադրվել է 1939 թվականին Նյու Յորքում կայացած համաշխարհային ցուցահանդեսին, սակայն այնտեղ կտորով փակված է եղել այն հատվածը, որը ներկայացնում էր Մուսոլինիի գլուխը` մեջը նիզակ խրած ։ 1936 թվականին Հաննա Ռիգենը գործել է «Հիտլերյան գորգ» (Hitlerteppet) գոբելենը` անգլուխ երկու կերպարներով, որոնք ծնկի են իջել ծածանվող խաչի դիմաց. նրանցից մեկը կոչվել է Երազանքների մահ, որ ներկայացրել է համակենտրոնացման ճամբարների բռնավորներին ու նացիստների կողմից սպանվածներին։ Ըստ Մարթա Կուզմայի` չնայած Ռիգենը կիսել է Կետե Կոլվիցի հայացքները, ով նույնպես իր ստեղծագործության նյութ է ընտրել ժամանակի սոցիալական, հոգևոր և քաղաքական անկարգությունը, սակայն նա շրջանցել է Կոլվիցի` այլաբանական կերպարներ ստեղծելու հակումը (օրինակ` Սև Աննա)` կերտելով ժամանակի պատմական կերպարների, ովքեր այդ ժամանակ կողմնակից էին բռնատիրական կարգերի` Մուսոլինի, Ադոլֆ Հիտլեր, Հերման Գյորինգ, Յոզեֆ Գեբելս, Ուինսթոն Չերչիլ և նորվեգացի գրող Կնուտ Համսուն ։
Իր կյանքի ընթացքում Ռիգենը ստեղծել է մոտ 100 խոշոր գոբելեն։ Հետևելով 17-18-րդ դարերի նորվեգական ժողովրդական տեքստիլի ավանդույթներին` նա իր գործերում պատկերել է կերպարային ու աբստրակտ տարրեր։ Նրա «Henders bruk» աշխատանքը (1949) եղել է առաջին տեքստիլ աշխատանքը, որ ձեռք է բերել Նորվեգիայի ազգային պատկերասրահը։ Ռիգենի 28 աշխատանքներ 1962 թվականին ցուցադրվել են Ստոկհոլմում` ժամանակակից արվեստի ցուցահանդեսում։ Ռիգենը եղել է նաև առաջին նորվեգացի նկարչուհին, ում գործերը ներկայացվել են Վիեննայի Բիենալեում (1964) ։ 2012 թվականին նրա տեքստիլ աշխատանքները ցուցադրվել են Կասելի` ժամանակակից արվեստի dOCUMENTA ցուցահանդեսին ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նորվեգացի նկարիչներ Կատեգորիա:Շվեդ նկարիչներ Կատեգորիա:Շվեդ կին արվեստագետներ
Լարեն (համայնք)
Կատեգորիա:Հյուսիսային Հոլանդիայի համայնքներ
Կաստորի և Պոլիդևքեսի տաճար
Կաստորի և Պոլիդևքեսի տաճար (Italian: Tempio dei Dioscuri), անտիկ տաճար Իտալիայի մայրաքաղաք Հռոմում ։ Տեղակայված է Հռոմի ֆորումում։ Սկզբնական շինությունը կառուցվել է Առաջին Լատինական պատերազմում տարած հաղթանակի պատվին (Մ․ թ․ ա 495)։ Կաստորը և Պոլիդևքեսը Զևսի և Լեդայի երկվորյակ որդիներն են։ Նրանց պաշտամունքը Հռոմ է եկել Հունաստանից ։
Հիմնադրում
Տաճարի օծումը տեղի է ունեցել Մ․ թ․ ա 484 թվականի հուլիսի 15-ին Պոստումիոսի որդու կողմից ։
Պատմություն
Հանրապետության ժամանակաշրջանում տաճարը ծառայում էր որպես Հռոմի սենատի հանդիպման վայր, իսկ Մ․ թ․ ա 2-րդ դարի կեսերին դրա ամբիոնը ճառասացների հարթակն էր։ Կայսերական ժամանակաշրջանում տաճարը եղել է Պետական գանձարան։
Հնագիտական տաճարը լիովին վերակառուցվել և ընդլայնվել է Մ․ թ․ ա 117 թվականին Լուցիոս Ցեցիլիոս Մետելոս Դալմատիոսի կողմից։ Հետագայում Մ․ թ․ ա 73 թվականին Գայոս Վերրեսը նորից վերանորոգել է վերը նշված տաճարը։
Մ․ թ․ ա 14 թվականին ֆորումի մեծ մասը հրդեհվում է։ Լիվիայի որդին՝ Տիբերիոսը վերակառուցում է Կաստորի և Պոլիդևքեսի տաճարը։ Վերջինիս օծումը տեղի է ունեցել 6-րդ դարում։ Ներկայիս տաճարի մնացորդները Տիբերիոսի ժամանակաշրջանինն են, բացի ամբիոնից։ Վերջինս կառուցվել է Մետելլուսի օրոք։
Տաճարը հավանաբար անկում է ապրել 4-րդ դարում, Lacus Juturnae ավազանի դիմացի պատը կառուցվել է դրա մնացորդներով։ Նրա հետագա պատմության մասին այլևս ոչինչ հայտնի չէ։ 15-րդ դարում սկզբնական կառույցից միայն երեք սյուն է կանգուն մնացել։ Տաճարի հարակից փողոցը կրել է via Trium Columnarum անունը։
1760 թվականին փլուզված սյուները հայտնաբերվեցին և կանգեցվեցին։ Այսօր կանգուն են երեք սյուները և ամբիոնը։ Դրանք ֆորումի ամենահայտնի առանձնահատկություններից մեկն են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հին Հռոմ Կատեգորիա:Հին Հռոմի ճարտարապետություն
Գութան (բանաստեղծություն)
«Գութան», Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից մեկը, գրության թվականը հայտնի չէ։ ՉԻ պահպանվել ինքնագիրը։ Ակունքը ժողովրդական է։
Ստեղծման պատմությունը
«Գութան» բանաստեղծությունը գրելիս Թումանյանն օգտվել է Ե․ Լալայանի «Ջավախքի բուրմունքը» և Աղեք․ Մխիթարյանցի «Տաղեր ու խաղեր» ժողովածուների մեջ զետեղված հորովելներից։
Ե․ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդի № 100 ժգ-ում պահվում է մեկ սևագիր-ինքնագիր, առանց վերնագրի։ Ե․ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդի №1360-ում պահվում է Լուսաբեր դասագրքի Բ տարիի հեղինակի սեփական օրինակը, որտեղ Թումանյանը ջնջել է 17-18-րդ տողերը։ Բանաստեղծությունն առաջին անգամ տպագրվել է 1907 թվականին Լուսաբեր դասագրքի Ա տարիի 70-րդ էջում, այնուհետև՝ 1908 թվականին Լուսաբեր դասագրքի Բ տարիի 78-րդ էջում, 1909 թվականին Լուսաբեր դասագրքի Գ տարիի 99-րդ էջում, ապա՝ 1940-1959 թվականներին գիտական հրատարակության 6 հատորով լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի 1-ին հատորի 240-րդ էջում ։
«Գութան» ստեղծագործությունն արտատպվում է Լուսաբեր դասագրքի Ա տարիից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Աստերոիդների ցանկ (177001-177100)
|}
Աստերոիդների ցանկ (176901-177000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (177101-177200)
Լուսնի ծովից բարձրանալը
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1821 նկարներ Կատեգորիա:Կասպար Դավիդ Ֆրիդրիխի նկարներ Կատեգորիա:Էրմիտաժի նկարներ
Բրիգիդովկա
Բրիգիդովկա (Бригидівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բրիգիդովկա գյուղում բնակվում էր 213 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,654 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 325,69 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Լուիզ Կաուցկի
Լուիզ Կաուցկի (Luise Kautsky (Ronsperger), ), ավստրո-գերմանական ձախ քաղաքական գործիչ, Բեռլինի քաղաքային խորհրդի անդամ Գերմանիայի սոցիալ-դեմոկրատական անկախ կուսակցությունից։ Կարլ Կաուցկիի երկրորդ կինը, Բենեդիկտ Կաուցկիի մայրը։
Սոցիալիստական շարժման ակտիվ մասնակից Լուիզա Կաուցկին Ռոզա Լյուքսեմբուրգի մտերիմ ընկերուհին էր, որի մահից հետո հրապարակել է նրա հետ նամակագրությունը։
1938 թվականին հրեալինելու պատճառով Գերմանիայից փախել է Նիդերլանդներ, որտեղ այրիացել Է։ Նացիստների կողմից բռնազավթված Նիդերլանդներում նա գտնվում էր Վեստերբրոքի տարանցիկ ճամբարում, որտեղից 1944 թվականին արտաքսվել է Օսվենցիմ, որտեղ էլ վախճանվել է, ըստ պաշտոնական եզրակացության` «սրտային անբավարարությունից» (այս ճամբարում սպանվածների ստանդարտ ձևակերպումը)։
Հիշողություն
2009 թվականին Գայթաքար նախագծի շրջանակներում ի պատիվ Լուիզ Կաուցկիի հուշաքար է տեղադրվել Բեռլինում ։ 2011 թվականի հունվարին Բեռլինում Լուիզ և Կարլ Կաուցկիների նախկին տանը բացվել է թանգարան։
Լուիզ Կաուցկիի արխիվը գտնվում է Ամստերդամի սոցիալական պատմության ինստիտուտում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքական գործիչներ
Պապ Պարթև
Պապ Պարթև, հայ զինվորական Մեծ Հայքում։
Ծագումը
Պապը սերվում է Գրիգորյանների հայ ազնվական-հոգևորական տոհմից, որի հիմնադիրը՝ Հայ Առաքելական եկեղեցու առաջին կաթողիկոս Գրիգոր Լուսավորիչն էր։ Լուսավորիչները սերվում էին պարթևական Սուրենի պահլավ տոհմից, որը իր հերթին Պարթև Արշակունիների հեռավոր ճյուղն էր ։ Նրա հայրը՝ Հուսիկ Ա Պարթևը 341-347 թվականներին եղել է Ամենայն Հայոց կաթողիկոս  ։
Մայրը, որի անունն անհայտ է, Մեծ Հայքի արքա Տրդատ Գ Մեծ-ի դուստրն էր։ Նրա նախնիները սերում են Արշակ Ա Պարթևից, ով մ․թ․ա․ 240-ական թվականներին ենթարկվում Սելևկան տերությանը, իսկ հետագայում հիմնադրեց Պարթևական տերությունը, որը գոյատևեց շուրջ 400 տարի․ Պարթևստանում մինչև 224 թվականը, իսկ Մեծ Հայքում մինչև 428 թվականը ։
Կենսագրություն
Պապը ծնվել է 313 թվականին, Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Հուսիկ Ա Պարթևի և Հայոց արքա Տրդատ Գ Մեծ-ի անհայտ անունով դստեր ընտանիքում։ Ուներ երկվորյակ եղբայր՝ Աթանագինեսը ։ Ամուսնացել էր Խոսրով Գ Կոտակի դստեր՝ Վարազդուխտի հետ։ Ուներ մեկ որդի՝ Վրիկը, որի մայրը հարճ էր
Մահացել է եղբոր՝ Աթանագինեսի հետ, 349 թվականին, Տուրուբերան աշխարհի Տարոն գավառի Աշտիշատ քաղաքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լուսավորիչներ Կատեգորիա:Հայ զորավարներ Կատեգորիա:4-րդ դարի հայեր
Լեյկ (համայնք)
Կատեգորիա:Խրոնինգենի համայնքներ
Ժաբինո (գյուղ, Գատչինսկի շրջան)
Ժաբինո (Жабино), գյուղ Ռուսաստանի, Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2012 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 835 մարդ։
Կարթլուղ
Կարթլուղ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Ջանիկի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Պիվովկա
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 138 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Պարգև Գնունի
Պարգև Գնունի, հայ նախարար Մեծ Հայքում, Այրարատ աշխարհի Արագածոտն գավառի արևմտյան մասի տանուտերը, Աբա Գնունու որդին, Մանեճ Գնունու հայրը, Գնունիների նախարարական տոհմից ։
Ծիտը
«Ծիտը», Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործություններից։ Ակունքը ժողովրդական է։ Գրության թվականը։ հայտնի չէ։ Չի պահպանվել ինքնագիր։
Պարգև Գնունի
Կենսագրություն
Պարգև Գնունին ճգնության էր առանձնացել լեռներում։ Տեսիլքով իմացել է, որ Ներսես Մեծը կաթողիկոս պիտի ընտրվի 353 թվականին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գնունիներ Կատեգորիա:4-րդ դարի հայեր
Ծիտը
Ստեղծման պատմություն
Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործությունն առաջին անգամ «Ծիտը» վերնագրով տպագրվել է 1907 թվականին Լուսաբեր դասագրքի Ա տարիի 71-72-րդ էջերում, այնուհետև, առանց 5-6 տողերի՝ 1908 թվականին Լուսաբեր դասագրքի Ա տարիի 86-րդ էջում։ «Ծիտը» բանաստեղծությունը «Հուռին» վերնագրով տպագրվել է 1920 թվականին Լուսաբեր դասագրքի Ա տարիի 75-րդ էջում, ապա՝ 1940-1959 թվականներին Երևանում գիտական հրատարակության 6 հատորով լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի 1-ին հատորի 227-րդ էջում ։
Բանաստեղծությունն արտատպվում է 1920 թվականին Լուսաբեր դասագրքի Ա տարիից։ Պահվել է նախորդ հրատարակությունների «Ծիտը» վերնագիրը, որովհետև Թումանյանն այն փոխել է՝ նկատի ունենալով, որ նույն դասագրքում ունի նաև «Ծիտը» վերնագրելով հեքիաթ։
Օդեդ Ֆեր
Օդեդ Ֆեր (עודד פהר, ծնվ., ), իսրայելացի դերասան։ Հանդիսատեսին հայտնի է «Մումիա», «Մումիան վերադառնում է», «Կանչով տղամարդը», «Չարի կացարան 2. Ապոկալիփսիս» և «Չարի կացարան 3» ֆիլմերից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոլիվուդյան դերասաններ Կատեգորիա:Իսրայելացի դերասաններ Կատեգորիա:1970 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 23 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ
Սոսնովկա (գյուղ, Յարմոլինի շրջան)
Սոսնովկա (Соснівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Յարմոլինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սոսնովկա գյուղում բնակվում էր 556 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,84 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 302,17 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Յարմոլինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1646 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Զուլուսներ
Զուլուսներ, ամազուլու, զուլու, աֆրիկյան ժողովուրդ։ Բնակվում են գլխավորապես ՀԱՀ Նաթալ նահանգում (Տրանսվալի շրջան)։ Երկրամասի աֆրիկյան բնակչության հիմնական մասը։ Ընդհանուր թիվը՝ մոտ 10,5 միլիոն (2001 ))։ Խոսում են զուլու լեզվով։ Մեծ մասի մեջ տարածված է բնության և նախնիների պաշտամունքը, որոշ մասը դավանում է քրիստոնեա-աֆրիկական (նագարեթյան), բապտիստական աղանդը։ Զբաղվում են անասնապահությամբ և երկրագործությամբ։ 19-րդ դարի սկգբին ստեղծել են բանակ, դիմադրել անգլիացի նվաճողներին։ 1879 թվականին անգլիացիներին հաջողվեց հաղթել զուլուսների բանակին, գրավել և Նաթալ գաղութին միացնել Զուլուլենդը։
Ժաբինո (գյուղ, Գագարինսկի շրջան)
Ժաբինո (Жабино), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։
Էնցի Հյոֆեն
Ենթարկվում է Կարլսռուեի վարչական օկրուգին։ Մտնում է Կալվի շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը՝ 1651 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալների) ։ Տարածքը՝ 9,08 կմ²։ Պաշտոնական կոդը՝ 08 2 35 035։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Միհայ Վյորյոշմարտի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունգարացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հունգարացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հունգարացի քննադատներ Կատեգորիա:1800 ծնունդներ Կատեգորիա:1855 մահեր Կատեգորիա:19-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հունգարացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բուդապեշտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Գաևոե (գյուղ, Բառի շրջան)
Գաևոե (Гайове), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1917 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Գաևոե գյուղում բնակվում էր 643 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6,87 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 93,6 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1917 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Տորիլե
Տորիլե  (Torrile), կոմունա Իտալիայում, Էմիլիա Ռոմանիա մարզում՝ Պարմա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 6693 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 160 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 37 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 43030։ Հեռախոսային կոդը՝ 0525։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Ուլունք (բանաստեղծություն)
«Ուլունք», Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործություններից մեկը։ Ակունքը ժողովրդական է։ Գրության թվականը հայտնի չէ։ Չի պահպանվել ինքնագիր։
ստեղծման պատմություն
Հովհաննես Թումանյանի «Ուլունք» բանաստեղծությունը տպագրվել է Տ․ Վարդանյանցի «Ժողովրդական անգիր բանաստեղծություններ» ժողովածուում։ Այն առաջին անգամ տպագրվել է 1907 թվականին Լուսաբեր դասագրքի Ա տարիի 74-75-րդ էջերում, այնուհետև՝ 1908 թվականին Լուսաբեր դասագրքի Բ տարիի 88-րդ էջում և նույն դասագրքի հետագա տարիների հրատարակություններում։ Ապա տպագրվել է Հովհաննես Թումանյան երկերի ժողովածուի 1-ին հատորի 231-րդ էջում ։
Արտատպվում է Լուսաբեր դասագրքի Ա տարիից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Սսի Բ ժողով
Սսի Բ եկեղեցական ժողով, 1243 թ. Կիլիկիայի Հայկական թագավորության Սիս մայրաքաղաքում հրավիրված եկեղեցական ժողով։ Գումարվել է Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Կոստանդին Ա Բարձրաբերդցու (1221-1267) նախաձեռնությամբ և Կիլիկյան Հայաստանի թագավոր Հեթում Ա-ի (1226–1269) օժանդակությամբ։ Ժողովի վերաբերյալ տեղեկությունները քաղում ենք Կիրակոս Գանձակեցու «Պատմութիւն Հայոց» աշխատությունից, որտեղ պահպանվել են կաթողիկոսի շրջաբերական թուղթն ու կանոնական սահմանադրությունները։
Ժողովի հրավիրման դրդապատճառները
Կիրակոս Գանձակեցու հաղորդած տեղեկությունների համաձայն, երբ Կոստանդին Բարձրաբերդցին տեսնում է հայոց աշխարհի ավերն ու տառապանքը, ենթադրում է, որ այդ ամենի պատճառը մեղքերն են, որովհետև «ամեն մարդ ի հաճույս իր ջանասիրաբար մտածում էր չարիքներ գործել»։ Ըստ պատմիչի` մարդկանց մեջ ծայր էին առել մի շարք արատավոր երևույթներ, օրինակ` ոմանք հեթանոսաբար ամուսնանում էին իրենց մոտ ազգականների հետ, եպիսկոպոսները գումարի դիմաց անարժաններին էին ձեռնադրում, իսկ քահանաները հաճախ չէին տիրապետում պատշաճ գիտելիքների։
Այս պատճառով Կոստանդին կաթողիկոսը որոշում է ժողով գումարել` արմատախիլ անելու հոգևորականների ու աշխարհականների շրջանում տարածված արատավոր երևույթները։ Սակայն, պետք է ենթադրել, որ ժողովի գումարման միակ նպատակը սա չէր։ Հավանաբար, անբարո երևույթները վերացնելուց բացի կաթողիկոսը և թագավորը այլ հեռանկարներ ևս ունեին։ Մասանավորապես այսպես մտածելու տեղիք են տալիս ժողովի ընթացքում ընդունված կանոնական վերջին երկու գլուխները, որոնք Մաղաքիա Օրմանյանը նույնիսկ անվանել է «զիջողական գլուխներ»։ Ծիսական հարցերում որոշ զիջումների գնալով կաթոլիկ եկեղեցուն` Կոստանդին կաթողիկոսն ու Հեթում Ա-ն ցանկանում էին շահել Հռոմի պապի վստահությունը և անհրաժեշտության դեպքում Արևմուտքից ստանալ զինվորական օգնություն, և, ինչպես նշում է Մ. Օրմանյանը, թեև աննշան հարցերում նորամուծություն կատարվեց, սակայն այս փոփոխությունը «դուռ բացաւ, որ հետզհետէ զիջողական փոփոխութիւններ կարեւորագոյն կէտերու վրայ ալ տարածուին»։
Այսպիսով, ըստ երևույթին, Կոստանդին Բարձրաբերդցու համար առաջնային խնդիր է եղել վերացնել արատավոր երևույթները և կարգավորել հոգևոր ու աշխարհիկ կյանքը, իսկ կանոնական որոշումների վերջին երկու կետերը, չի բացառվում, որ կաթողիկոսի և թագավորի կողմից հեռանկարային քայլ լինեին։
Ժողովի գումարումը և մասնակիցները
1243 թ-ին գումարվեց Սսի Բ եկեղեցական ժողովը` Ամենայն հայոց կաթողիկոսի հրամանով և Հեթում Ա թագավորի օժանդակությամբ։ Կիրակոս Գանձակեցին անվանապես չի հիշատակում մասնակիցներին, սակայն նշում է, որ ժողովին ներկա էին Կիլիկիայի եպիսկոպոսները, վարդապետները, վանքերի առաջնորդները, իշխաններն ու իշխանավորները։
Կիրակոս Գանձակեցու փոխանցած տեղեկությունների վերաբերյալ հետաքրքիր են Ներսես արքեպ. Մելիք-Թանգյանի հետևությունները. 1. ժողովների կանոնները հայտարարվում էին կաթողիկոսական կանոնական կոնդակով, 2. 1243-ին Կիլիկիայի կաթողիկոսն արդեն կրում էր «կաթողիկոս Ամենայն Հայոց» տիտղոսը, 3. ժողովը հրավիրվել է կաթողիկոսի հարամանով և թագավորի օժանդակությամբ, և ո՛չ թագավորի հրամանով, 4. թագավորը ներկա էր ժողովին, և երևում է,  որ նախագահը կաթուղիկոսն էր։
Սակայն, Սսի Բ ժողովին չմասնակցեցին Արևելյան Հայաստանի վարդապետները, որի պատճառով Մ. Օրմանյանը կարծում է, որ Սսի գումարումը չպետք է ազգային եկեղեցական ժողով համարել։ Արևելյան հայ վարդապետների` ժողովին չմասնակցելու պատճառներից մեկը նաև պետք է համարել մոնղոլ-թաթարական արշավանքների պատճառով ստեղծված քաղաքական բարդ դրությունը։
Ժողովի հաստատած կանոնները
Սսի 1243 թ. ժողովը հաստատեց 25 կանոններ։ Տարբեր ձեռագրերում կանոնների բովանդակությունը նույնն է, սակայն կանոններից մի քանիսը միացված են իրար, որի պատճառով էլ դրանց քանակը տարբերվում է` 23, 24, 25։ Կիրակոս Գանձակեցու «Պատմութիւն Հայոց» աշխատության 1961 թ. տպագրված քննական բնագրում կանոնները բաժանված են 25 գլուխների։ Կանոնների մեծամասնությունը նախկինում ընդունված է եղել հայոց եկեղեցու կողմից և նորից վերահաստատվել է Սսի Բ ժողովում։ Սա խոսում է այն մասին, որ այդ կանոնները տարբեր պատճառներով խախտվել են, որի արդյունքում կարիք են զգացել վերահաստատման։
Այսպիսով, Սսի 1243 թ. ժողովի ընթացքում ընդունվեցին հետևյալ կանոնները."«Ա) Եկեղեցում ամեն ձեռնադրություն, որ Սուրբ Հոգու պարգևն է, և որ տալիս է արժանավորներին, առանց փողի լինի ըստ կանոնների, որովհետև այն [փողը] Հուդայի ու կախարդ Սիմոնի ախտն է, որ խրվեցին, իսկ նվերը նրանց չի վերաբերում, որ տեղ-տեղ աղքատության ու տգիտության հետևանքով վերացած է»։"Սսի Բ եկեղեցական ժողովից առաջ էլ կաշառքի դիմաց ձեռնադրելու դեմ կանոններ են սահմանվել, օրինակ` 12-րդ դ. երկրորդ կեսից հետո Հառիճավանքի առաջնորդ Գրիգորը համալիրի Սբ Գրիգոր եկեղեցում մի արձանագրություն է թողել, որով նզովվում էին բոլոր նրանք, ովքեր կաշառքով քահանա էին դառնում։ Նմանատիպ բովանդակությամբ արձանագրություն կա նաև Հոռոմոսի վանքում` արված 1228 թ., Գրիգոր հեջուբ Խաչենցու հրամանով և Խոցադեղ գրչի ձեռքով։ «Բ) Այսուհետև միայն արժանավորներն ու գիտունները առնեն եպիսկոպոսության աստիճան, մանրամասն քննությամբ ու երաշխավորությամբ և թեմի համաձայնությամբ, առանց կաշառքի. հասակով երեսուն տարեկանից ոչ պակաս։
Գ) Իսկ եպիսկոպոսի առաջին գործն այն է, որ եկեղեցու ուսուցիչներն ու ուսանողները մեծ հոգատարությամբ ինքը նշանակի անսայթաք կերպով. և երեխաները պետք է ունենան գիտուն և ուսումնական ուսուցիչներ։
Դ) Ապա երբ հասնում են հասակով, ուսումով և մաքրությամբ, աստիճան է տալիս [եկեղեցին] իրենց ու դաստիարակների վկայությամբ` առանց վճարի. Քսանհինգ տարեկանից ոչ պակաս` քահանա, և քսանից ոչ պակաս` սարկավագը»։ Դեռևս 1204 թ. Սսի Ա ժողովում սահմանվել էր, որ քահանա պետք է ձեռնադրել միայն չափահաս տարիքում` առանց կոնկրետ տարիքը նշելու։ Միայն Սսի Բ ժողովում հաստատվեցին ձեռնադրությունների նվազագույն տարիքային շեմերը։"«Ե) Իսկ քահանաները պսակն ու կնունքը եկեղեցիներում քաղցած վիճակում պետք է անեն և հաղորդ տան. իսկ եթե երեխայի մահվան երկյուղ կա, ինչ ժամանակ լինի, [կնունքը] պետք է անի առանց դրամի»։"Առհասարակ, պահանջվում էր, որ քահանան պսակի և մկրտության ժամանակ անօթի լինի, որովհետև «առաջին` որ ս. խորհուրդը կատարուի երկիւղածութեամբ և ծոմով, և երկրորդ` որ քահանան պիտի նոյն օրը հաղորդուի, այդ պատճառով կանոնս պահանջում է քահանայից ամենայն զգաստութեամբ և սրբութեամբ կատարել իւր պաշտօնը»։ «Զ) Ամեն քահանայագործություն [քահանայական արարողություն]` կնունք, պսակ և թաղում երկյուղածությամբ պետք է լինի` առանց զրույցի ու ծիծաղի, մերձակաների հույսով ու աղոթքով։
Է) Ավազանը հաստատուն ու անշարժ պետք է լինի և վարագույրթվ ծածկված, որովհետև նրա խորհուրդը մեծ է»։ Այս կանոնը նախկինում ևս սահմանված է եղել, օրինակ` Հովհաննես Օձնեցին 719 թվականին Դվինի ժողովի 13-րդ կետում սեհմանել էր հետևյալ կանոնը` «Ոչ է պարտ զաւազանն լայլ իմեքէ նիւթոյ պատրաստել, եւ կամ ուրանաւր եւ կամեսցի, այլ աւազան քարեղեն հաստատել ի նմին իսկ յեկեղեցւոջն, եւ կամ անդէն մերձ յեկեղեցին ի մկրատունն»։ «Ը) Պսակը ընտրությամբ պետք է անեն, արյան ազգակցությունից վեց պորտով հեռացած պետք է լինի. Փեսացուն տասնչորս տարեկանից ոչ պակաս, իսկ հարսը` տասներկուսից։
Թ) Օտար երկրից եպիսկոպոս, վարդապետ, քահանա կամ գերու տեր [օտար երկրում գերի ընկածի տեր] առանց թեմի եպիսկոպոսի [գիտության] թող չշրջեն կամ չկառուցեն [եկեղեցի, վանք], այլ [միայն] նրա հրամանով ըստ պատշաճի, բայց օրինականներին չպետք է հակառակվեն և ընդդիմանան. իսկ եթե որևէ մեկը հանդգնի, նզովյալ լինի։
Ժ) Գրքերի դասասացները բազմության ներկայությամբ են ընտրվում, որ գիտուն, բոլոր գրքերին վարժ ու տեղյակ և ամեն բանով բանիբուն լինեն. նույնպես և գրերին աշակերտողները նույնի ընտրությամբ և ավելի իմացությամբ ու կատարյալների վկայությամբ։
ԺԱ) Եպիսկոպոսը պետք է հրամայի, որ եկեղեցու սուրբ գրքերը գրեն հմուտները [գրելու մեջ], ուղղափառներն ու գիտունները։
ԺԳ) Ծեր ու գիտուն խոստովանահայրեր պետք է կարգեն, որ ամեն կիրակի առանց փողի խոստովանության կանչի շաբաթվա հանցանքների համար, և քահանաները խոստովանահայրերի հրամանով իրենց ժողովրդի արժանավորներին պետք է հաղորդեն առանց դրամի, նույնպես և հիվանդներին առանց դրամի [պետք է հաղորդեն]։
ԺԴ) Հաղորդը առանց բուրվառի ու մոմեղենի չխետք է տանեն հիվանդների մոտ, այլ մեծ երկյուղածությամբ. իսկ ժողովուրդը իր իրավունքին չէ, ում որ կամենա, նրա ծուխը լինի, այլ պետք է լինի, ինչպես եպիսկոպոսն է հրամայում։
ԺԵ) Եպիսկոպոսներն ու քորեպիսկոպոսները առավել ջանք պետք է թափեն պոռնիկներին, շնաչողներն, կախարդներին և ամեն կարգի հանցավորներին գեհենի երկյուղով դարձի բերել։ Իսկ դարձի չեկողներին մարմնական ու հոգևոր պատիժներով պետք է խրատել ու տուգանել, մանավանդ այնպիսիներին, որոնք ամուսինների միջև են մտնում, կամ բոզ կին են պահում, կամ օրինակ կինը թողնում և բոզերի մոտ են գնում, կամ ատելության հետևանքով թողնում են կանանց առանց պոռնկության պատճառի։ Այսպիսիներին առանց խղճալու անողորմ պատժողվ պետք է խրատել։ Իսկ եթե պատվավոր մարդ է և եկեղեցու օրենքներին լրբաբար ընդդեմ է խոսում, թագավորը պետք է հիշատակի նրա հայտնի հանցանքը. իսկ իշխանները հանդիմանեն. եթե» չխրատվի, պետք է նզովվի։ Եթե կինը լրբանա, ամուսնացած կամ ազապ տղամարդու խաբի, պետք է քահանան խրատի։
ԺԶ) Ամեն պաս ըստ կանոնների առանց ձկան, ձեթի և գինու պետք է պահվի, բացի հիվանդության հարկադրանքից, առավել աղուհացքի մեծ պասը, ուրբաթի, չորեքշաբթվա, որոնք Քրիստոսի չարչարանքի օրերն են. ով սրանք լուծի, պետք է նրան տուգանեն ու տուգանքը տան աղքատներին, իսկ Աստծուն` պաս պահելով պետք է հատուցեն։
ԺԷ) Սրանից առաջ և ամենից առաջ այս ենք հոգացել Հեթում արքայի, իր հայր Կոստանդինի և բոլոր իշխանների առաջ. ու բանադրելով բանադրանք ենք դրել ամենքի վրա, որ օժանդակեն եկեղեցուն և ամեն տեղ, թե մեծ, թե փոքր, հիշոցապետ նշանակեն դարբասների մոտ, քաղաքներում, գյուղերում, բերդերում, ագարակներում և անօրեն հայհոյաբերաններին` Աստծու բարկությունը շարժողներին` աններելի անօրեններին, որոնք անարգում են հավատը, ստեղծողին, կնունքը, հրեշտակին, քահանային, բերան, երես, գերեզման և այլ այսպիսի նոր բուսած չարիքներ, այնպիսիների լեզուն կտրեն, կամ ծակեն, լար ներս անցկացնեն և նախատինքով մի օր շրջեցնեն ու ըստ ունեցվածքի տուգանք առնեն, աղքատներին տան։
ԺԸ) Եթե քահանան գտնվի վերոգրյալ մեղքերի մեջ, կրկնակի պատիժ պետք է ընդունի և կարգով հանդերձ [կարգաթող չարվի] պատժվի։
ԺԹ) Այն քահանան, որ եկեղեցական գործից զատ այլ գործով է զբաղվում` գրագրություն [քարտուղարություն] կամ որսորդություն, ժողովրդին [ծուխերը] խլում են նրանից. նմանապես պետք է վրավել անուսում քահանաների հետ, մինչև որ լավ սովորեն. անարժաններից նույնպես պետք է առնեն [ժողովրդին]։
Ի) Քահանան տարին մեկ անգամ եկեղեցում պետք է հավաքի տղամարդկանց առանձին ու կանանց առանձին, և կույս աղջիկներին զատ, տղաներին ու փոքրերին զատ ու ըստ պատշաճի խրատի աղաչանքով ու սաստով. և իմանա յուրաքանչյուրի վարքի մասին ու մշտապես դիպի։ Եթե ինքը չի կարող, այլ կատարողի ձեռքով պետք է անի, ինչպես որ սուրբ Աթանասը իր կանոնների մեջ ասում է։
ԻԱ) Ժողովուրդը կամավորությամբ ու խնդրանքով պետք է տա քահանաների հասը. ամեն ծառից ու բույսից պտուղներ, մատաղի նշանակված մասը, պսակի համար` նվերներով, թաղմանը` հագուստ, ժամի դրամ [ժամուց]. պատարագին վարձ չպետք է տան, այլ քահանային` հագուստ ու կերակուր, որ եկեղեցում աղոթքներով ու պատարագով զբաղվի։
ԻԲ) Քահանաները ժողովրդի համապատասխան [ըստ ծուխերի քանակի] պետք է տուրք տան եպիսկոպոսին սահմանված հասով և ըստ պատշաճի ընծաներով։
ԻԳ) Եպիսկոպոսները պետք է հարկ տան հայրապետական աթոռին նշանակված հասով ու արժանավայել ընծաներվ ըստ կանոնների, որովյետև սուրբ լուսավորիչը գրել է, որ քահանաները պետք է ժողովրդին տասնորդով հարկադրեն, եպիսկոպոսները` քահանաներին, իսկ հայրապետը` եպիսկոպոսներին։ Արդ` եթե այդ չեք անում, չափավորը արեք, և պակասը [տասնորդի], որ գրեցինք, ուրախությամբ տվեք իբրև օրհնություն և ոչ թե ագահության համար, որպեսզի աթոռները հաստատ ու անկարիք, իսկ եկեղեցիները պայծառ մնան, և Աստծու օրհնությունը խառնվի ձեր արդար արդյունքին, քանի որ այն Աստծուն եք տալիս և ոչ թե մարդուն, և մարդու երես մի տաք։
ԻԵ. «Ֆռանկներից մեզ գրել են, թե` «Տիրոջ եղբոր պատվիրանը ինչո՞ւ չեք կատարում. [այն է] հիվանդին մահվան ժամին օրհնել, ձեթով օծել, որ եթե մեռնի, օծումը լինի թաղման օծում, իսկ եթե ապրի, լինի քավության և պատճառ առողջության։ Եվ գիտեք, որ Հովհան Օձնեցին, որը մեզ զատեց այդ ազգերից, գրել է, որ անեք, և պետք է անել, և արեք ճշտիվ. միայն թող քահանան զգուշանա և ձեթը քիչ օրհնի, որ ավելի չստացվի և Աստծուց ու մեզնից նզովք առնի ու դառնա գայթակղության պատճառ։ Ողջ եղեք տիրոջով»»։ Քսանհիգերորդ կանոնը վերաբերում է վերջին օծման խնդրին։ Պատվիրվում է մահամերձ հիվանդին օրհնել և ձեթով օծել, որ եթե մեռնի, օծումը լինի թաղման համար, իսկ եթե ապրի` քավության։ Այս կանոնը հիմնավորելու համար բերվում է Հովհաննես Օձնեցու սահմանած կանոնը. «Արժան է զհիւանդացն ձէթ քահանային աւրհնել ըստ իւրում ազաւթիցն, եւ ըստ բաւականութեան պահանջելոյ ժամուն պիտոյից»։
Վերջին երկու կանոնները համարվում են զիջումներ լատինական եկեղեցուն։
Արձագանքն Արևելյան Հայաստանում
Կանոնական որոշումներն Արևելյան Հայաստանում տարածելու և ամրապնդելու նպատակով Կոստանդին Բարձրաբերդցին որոշում է ուղարկել իր շրջաբերական թուղթն ու կանոնական որոշումները Վարդան Արևելցու միջոցով։ Վերջինս 1239 թ. Երուսաղեմ ուխտագնացությունից հետո այցելում է Կիլիկիա, որտեղ էլ մտերմանում է Կոստանդին Բարձրաբերդցի կաթողիկոսի հետ։ Ըստ Կիրակոս Գանձակեցու` կաթողիկոսն անձամբ էր ցանկանում մեկնել Արևելյան Հայաստան և հաստատել կանոնները, սակայն ծերության պատճառով չի կարողանում. այդ պատճառով գործը վստահվում է Վարդան Արևելցուն։
1245 թ. Վարդան Արևելցին, ինչպես նաև նրա հետ կաթողիկոսի կողմից ուղարկվածները շրջում են Հայաստանի գավառներում, եպիսկոպոսներին, վանականներին, իշխաններին ցույց տալիս կանոնական հրամանները և բոլորից պահանջում գրավոր ձևով համաձայնություն տալ ժողովի որոշումներին։ Սակայն, կանոններն այդքան էլ լավ ընդունելության չարժանացան արևելյան վարդապետների կողմից։ Շատերին, ըստ Գանձակեցու, արծաթասիրության և ագահության պատճառով ծանր թվացին կանոնական կետերը, բայց նրանցից շատերը` կաթողիկոսին չարհամարելու համար, ստորագրեցին համաձայնության թուղթը։ Մաղաքիա Օրմանյանն այս կապակցությամբ գրում է, որ հնարավոր է` վարդապետները չընդունեցին կանոնները ժողովի ընդունած լատինամետ կետերի պատճառով, բացի այդ այս ժամանակահատվածում Հայաստանում ստեղծված բարդ քաղաքական իրավիճակը թույլ չէր տալիս արևելյան հայ վարդապետներին միասնականորեն քննարկել Սսի Բ ժողովի որոշումները։
Վարդան Արևելցին հավանության թուղթն ուղարկում է Կոստանդին Բարձրաբերդցուն, սակայն անձամբ չի վերադառնում Կիլիկիա։ Նա հաստատվում է Կայանի ձորի Սուրբ Անդրեի մենարանում, որտեղ սկսում է ուսուցանել աշակերտներին։
1270 թ. Վարդան Արևելցու և Գրիգոր Բջնեցու գլխավորությամբ հարվիրվում է Ձագավանի ժողովը, որը այլ հարցերի հետ մեկտեղ նորից անդրադառնում է հոգևորականների ձեռնադրության նվազագույն տարիքային շեմին։
Սկզբնաղբյուրներ
[http://serials.flib.sci.am/openreader/nyut_hay_jogh_patm_17/book/index.html#page/1/mode/2up «Կանոնագիրք Հայոց», հատոր Ա, աշխատասիրությամբ` Վ. Հակոբյանի, ՀՍՍՌ ԳԱ հրատ., Երևան 1964։]
Կիրակոս Գանձակեցի, Հայոց Պատմություն, աշխարհաբ. թարգմ., առաջաբ. և ծանոթագր.՝ Վ. Առաքելյան, Սովետական գրող հրատ., Երևան 1982։
Կիրակոս Գանձակեցի, Պատմութիւն Հայոց, աշխատասիր.` Կ. Մելիք-Օհանջանյան, ՀՍՍՌ ԳԱ հրատ., Երևան 1961։
Ուսումնասիրություններ
Մանուչարյան Ա., Եկեղեցու ներսում արատավոր երևույթների դեմ պայքարի արտացոլումը Շիրակի վիմագրերում, Գիտական աշխատություններ, XIX, Գյումրի 2016։
Մելիք-Թանգյան Ն., Հայոց եկեղեցական իրավունքը, առաջաբ. և ծանոթագր.` Ա. Բոզոյան, Մայր Աթոռ Ս. Էջմիածին հրատ., Էջմիածին 2011։
Չամչյան Մ., Պատմութիւն Հայոց, հատոր Գ, Վենետիկ1786:
[http://ter-hambardzum.net/wp-content/uploads/2013/04/QristonyaHayastan.pdf «Քրիստոնյա Հայաստան» հանրագիտարան, գլխ. խմբ. Հ. Այվազյան, Հայկական հանրագիտարան հրատ., Երևան 2002:]
[http://ter-hambardzum.net/wp-content/uploads/2013/04/339_Azgapatum_2.pdf Օրմանյան Մ., Ազգապատում, հատոր Բ, Մայր Աթոռ Ս. Էջմիածին հրատ., Էջմիածին 2001:]
Կատեգորիա:Հայագիտություն Կատեգորիա:Հայոց պատմություն Կատեգորիա:Հայոց եկեղեցական ժողովներ Կատեգորիա:Հայոց եկեղեցու պատմություն
Դեսոցիալիզացիա
Դեսոցիալիզացիա (de (բացակայություն, ոչնչացում) + socialisation (սոցիալիզացիա)), անհատի կորուստ սոցիալական փորձի ցանկացած պատճառով, որն արտացոլվում է նրա կյանքում և սոցիալական միջավայրում ինքնադրսևորման հնարավորության վրա ։
Ապասոցիալականացման աստիճաններ
Ապասոցիալականացումը, նույնն է, որ դեսոցիալիզացիան կարող է հասնել տարբեր մակարդակների։ Սոցիալական իրավիճակներում մեղմ ապակողմնորոշումից մինչև սոցիալական միջավայրի հետ կապի ամբողջական կորուստ։ Հզոր ապասոցիալականացման դեպքում մարդը հաճախ այլևս չի կարող ամբողջությամբ վերականգնել կորցրած արժեքները, նորմերն ու դերերը։ Ուժեղ ապասոցիալականացումը տեղի է ունենում այն ​​ժամանակ, երբ անհատը հայտնվում է ծայրահեղ պայմաններում։ Սրանք են այն պայմանները, որոնց բախվում է նրանց, ովքեր հայտնվում են համակենտրոնացման ճամբարներում, բանտերում և գաղութներում, հոգեբուժարաններում, հոգենյարդաբանական գիշերօթիկ դպրոցներում, իսկ որոշ դեպքերում, ծառայում են զինված ուժերում ։
Պատճառներ
Պատճառները կարող են տարբեր լինել` երկարատև հիվանդություն, արձակուրդ, հոգեկան խանգարում, մեկուսացում և այլն։ Հոգեբանական գիտությունների դոկտոր Ա. Շ. Թհոստովի և հոգեբանական գիտությունների թեկնածու Կ. Գ. Սուրնովի հետազոտությունների համաձայն` դեսոցիալիզացիայի կարող են հանգեցնել ժամանակակից տեխնոլոգիաների չափազանց օգտագործումը, ժամանակակից մշակույթը (ժամանցային հեռահաղորդակցային տեխնոլոգիաներ, օրինակ` ռեալիթի-շոուներ, վեբ-ֆորումներ, համակարգչային խաղեր, «փայլուն» ամսագրեր) ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հասարակագիտություն Կատեգորիա:Սոցիալական հոգեբանություն Կատեգորիա:Հոգեբանական հասկացություններ Կատեգորիա:Մեծամասնություն-փոքրամասնություն հարաբերություններ
Շերամը (վեպ)
Շերամը The Silkworm, քրեական վեպ, որը բրիտանացի գրող Ջոան Ռոուլինգը գրել է 2014 թվականին, հրատարակվել է Ռոբերտ Գեյբրեյտի անունով։ Սա երկրորդ գիրքն է մասնավոր խուզարկու Կորմորանե Ստրայկի մասին։ Համարվում է «Կկվի կանչ» վեպի շարունակությունը ։
Անվան ծագումը
Վեպի անվանումը վերցրել են շերամների, թիթեռների անուններից, որոնց սաղմը եփվում է բոժոժի ներսում, որպեսզի պահի մետաքսը մինչև հաջորդի դուրս գալը։ «Շերամի որդի» ձեռագիրը գրել է անհետացած գրող Օուեն Կուայնը։