cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դիլան Մինեթ
Wallows
Դիլանը երգիչ և ռիթմային կիթառահար է Wallows (նախկինում՝ The Feaver and The Narwhals) երաշժտական խմբում։ Անդամներն են նաև Զաք Մենդենհոլը (բաս), Քոլ Պրեստոնը (հարվածային գործիքներ) և Բրայդեն Լեմաստերսը (երգիչ, կիթառահար) ։ 2010 թվականին KYSR ռադիոյի կողմից կազմակերպված մրցույթում խումբը գրավեց առաջին հորիզոնականը և 2011 թվականին մասնակցեցին Warped Tour շրջագայությանը ։ Խումբը շուտով սկսեց հանդես գալ Լոս Անջելեսի բազում վայրերում, օրինակ՝ Roxy Theatre և Whisky a Go Go ակումբներում ։ Նրանց երգը՝ «Bleeding Man» օգտագործվեց R. L. Stine's The Haunting Hour: The Series հեռուստասերիալի համար։
2017 թվականի ապրիլի 12-ին խումբը թողարկեց իրենց «Pleaser» երգը Apple Music-ում և Spotify-ում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:13 պատճառ՝ ինչու Կատեգորիա:«Երիտասարդ դերասան» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղա երեխա դերասաններ
Լորո պարկ
Լորո պարկ (Loro Parque կամ թութակների այգի), ամենակարևոր և այցելվող կենդանաբանական այգիներից մեկը (40 միլիոն մարդ այգու բացումից մինչև այսօր)։ Գտնվում է Տեներիֆե կղզու վրա, Պուերտո դե լա Կրուս քաղաքի մոտակայքում։ Երկու տոմս գնելու դեպքում անհրաժեշտ է կենսաչափական տվյալների կանխիկացում անել (մատնահետքերով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի կենդանաբանական այգիներ
Սալորօղի (կտավ)
Սալորօղի (La Prune), ֆրանսիացի գեղանկարիչ Էդուարդ Մանեի կտավը։ Ստեղծման ճշգրիտ թվականը հայտնի չէ, ենթադրվում է, որ այն ստեղծվել է 1877 թվականին։
Ծագում
Մանեն նկարը նկարել է՝ հիմնվելով իր սեփական դիտարկումներին, որ արել է Փարիզի Պիգալ հրապարակի «Նոր Աթենք» սրճարանում։ Ամեն դեպքում «Սալորօղի» կտավի հետին ֆոնը չի հիշեցնում նշանավոր սրճարանը. այն հավանաբար նկարվել է նկարչի արվեստանոցում։ Մանեն նկարում օգտագործել է պարզ տեխնիկա։ Այսպես՝ գավաթի սալորը և կնոջ ձախ ձեռքի մատները նկարված են մի քանի փափուկ վրձնահարվածներով։
Բնորդ և նման այլ կտավներ
Մելանխոլիկ կնոջ բնորդը Էլեն Անդրեն է, որ բնորդ է հանդիսացել նաև Էդգար Դեգայի «Աբսենթ» կտավի համար (1876)։ Երկու իմպրեսիոնիստների աշխատանքների նմանությունը կարող է հիմք հանդիսանալ այն բանի, որ Մանեի «Սալորօղին» Դեգայի կտավի պատասխանն էր։ Սակայն եթե Դեգայի աշխատանքը ներկայացնում է հարբեցողի հուսահատ պատկեր, ապա Մանեի կտավը ներկայացնում է ավելի հուսադրող իրավիճակ. հնարավոր է, որ ինչ-չր մեկը կարող է խախտել կնոջ մենությունը։ Նույն դերասանուհին՝ Էլեն Անդրեն, պատկերված է նաև Ռենուարի «Թիավարների նախաճաշը» կտավում, որտեղ նույնպես ներկայացված է հարբեցող և միայնակ կնոջ կերպարով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էդուարդ Մանեի նկարներ Կատեգորիա:1877 նկարներ Կատեգորիա:Վաշինգտոնի Արվեստի ազգային պատկերասրահի նկարներ
Խլոդվիգ Հոհենլոե
Խլոդվիգ Հոհենլոե կամ իշխան Շիլինգսֆյուրստ (Chlodwig Carl Viktor, Fürst zu Hohenlohe-Schillingsfürst, ), գերմանացի պետական գործիչ, դիվանագետ։ 1878 թ.-ի Բեռլինի վեհաժողովում՝ Գերմանիայի լիազոր ներկայացուցիչ։
1894-1900 թթ.-ին՝ ռայխսկանցլեր և Պրուսիայի նախարար-նախագահ։
Հոհենլոեի գլխավորած կառավարության քաղաքականության նպատակն էր նախապատրաստվել գաղութային նվաճումների և աշխարհի վերաբաժանման համար պատերազմի։ Արտաքին քաղաքականությունն ակնհայտորեն թուրքամետ էր և հակահայկական։ Գտնում էր, որ Գերմանիան չպետք է վատացնի հարաբերությունները Թուրքիայի հետ «Ինչ-որ հայկական անկարգությունների» պատճառով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ
Վարդան Բոստանջյան
Վարդան Բաբկենի Բոստանջյան, հայ պրոռուսական տնտեսագետ, քաղաքական գործիչ, ՀՀ Ազգային ժողովի 4-րդ, 5-րդ և 6-րդ գումարման պատգամավոր, տնտեսագիտական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր ։ 2017-2018 թվականներին՝ ՀՀ ԱԺ Գիտության, կրթության, մշակույթի, երիտասարդության և սպորտի հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ։
Կրթություն
Վարդան Բոստանջյանը 1956-1966 թվականներին սովորել է Մ. Աբեղյանի անվան մաթեմատիկական թեքումով դպրոցում։ 1971 թվականին ավարտել է Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարանի տեխնիկական կիբեռնետիկայի ֆակուլտետը։ 1977 թվականին՝ ԽՍՀՄ Գիտությունների Ակադեմիայի սիբիրյան բաժանմունքի տնտեսագիտության ինստիտուտի ասպիրանտուրան՝ ստանալով ինժեներ-էլեկտրիկի որակավորում։
Աշխատանք և գիտամանկավարժական գործունեություն
1971-1974 թվականներին որպես ինժեներ աշխատել է Երևանի մաթեմատիկական մեքենաների գիտահետազոտական ինստիտուտում։ 1977-1993 թվականներին որպես ավագ գիտաշխատող, սեկտորի վարիչ, բաժնի վարիչ, գիտական աշխատանքների գծով փոխտնօրեն աշխատել է Հայաստանի պետպլանի տնտեսագիտական և պլանավորման գիտահետազոտական ինստիտուտում։
1993-1999 թվականներին եղել է ՀՀ Գերագույն խորհրդի աշխատակազմի սոցիալ-տնտեսագիտական բաժնի վարիչ։ 2003-2007 թվականներին զբաղեցրել է ԵՊՀ տնտեսագիտության ֆակուլտետի ֆինանսահաշվային ամբիոնի վարիչի պաշտոնը ։ 2004-2016 թվականներին եղել է Հայ-ռուսական (սլավոնական) համալսարանի Պետական քննական հանձնաժողովի նախագահ։ ՌԴ բնական գիտությունների ակադեմիայի անդամ, ՀՀ ինժեներական ակադեմիայի թղթակից-անդամ է։ Հեղինակ է ավելի քան 130 հրապարակումների։
Քաղաքական գործունեություն
Խորհրդային տարիներին երկու անգամ ընտրվել է Երևանի Խորհրդային շրջանի շրջխորհրդի պատգամավոր։ 1999-2003 թվականներին համամասնական ընտրակարգով «Միասնություն» դաշինքից եղել է Ազգային ժողովի պատգամավոր։ ԲՀԿ անդամ է։
2007 թվականի մայիսի 12-ին համամասնական ընտրակարգով Ազգային ժողովի պատգամավոր է ընտրվել «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունից։
Ընտանիք
Ամուսնացած է, ունի երեք որդի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 6-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ տնտեսագետներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Երախտագիտության մեդալակիրներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 5-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 4-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԲՀԿ անդամներ
Էլլի Յաննես
Էլլի Յաննես (Elly Maria Jannes, ), շվեդ գրող, լրագրող։
Կենսագրություն
Էլլի Յաննեսը ծնվել է Էրեբրո քաղաքում 1907 թվականին ։ Նրա ծնողներն էին Յան Պետերսոնը և Աննա Լանդստրյոմը։ Դրանից հետո Էլլին վերցրեց իր հոր անունը որպես ազգանուն։ Էլլիի մանկությունն անցել է Brevens bruk-ի պողպատաձուլական գործարանների և մետալուրգների շրջապատում, որոնք խորը հետք են թողել նրա հոգու մեջ, և նա իր ստեղծագործություններում բազմիցս անդրադարձել է նրանց կերպարներին։
1934 թվականին Էլլին ստացավ Ստոկհոլմի համալսարանի մաթեմատիկական և բնական գիտությունների ֆակուլտետի փիլիսոփայության մագիստրոսի աստիճան։ Դեռևս ուսանելու տարիներին նա սկսեց գրել իր առաջին հոդվածները մշակույթի մասին։ Նա հաղթեց «Idun» ամսագրի մրցույթում, այնուհետև աշխատեց այնտեղ  մինչև 1935 թվականը։ Նա տպագրվել է նաև այլ պարբերականներում, օրինակ՝ Tidevarvet կանանց ամսագրում։ Էլլին մասնակցել է նաև  այդ օրերին տարածում ստացած հակաալկոհոլային շարժմանը, այդ մասին հոդվածներ գրել Polstjärnan, Reformatorn ամսագրերում։ Բայց նրա գրեթե ամբողջ կյանքը կապված էր Vi ամսագրի հետ, որտեղ  նա աշխատել է 1936 թվականից մինչև 1969 թվականը, թոշակի անցնելը։ Ամսագրի համար նա գրել է մեծ թվով ռեպորտաժներ ինչպես Շվեդիայից, այնպես էլ այլ երկրներից 20-րդ դարի կեսերին, այդ ամսագիրը շատ տարածված էր Շվեդիայում։ Էլլին իրեն դրսևորել է նաև որպես գրող, 1942 թվականին լույս է տեսնում նրա առաջին գիրքը՝ Renarna visar vägen («Եղնիկները  ցույց են տալիս ճանապարհը»), նրա միակ գեղարվեստական ստեղծագործությունը ՝ Detta är mitt enda liv («Սա է իմ միակ կյանքը», 1944) նախապաշարմունքների դեմ աղջկա պայքարի մասին ընթերցվել է ռադիոյով։ 1945 թվականին Էլլիին շնորհվեց Svenska Dagbladet  թերթի մրցանակը։ Երկրորդ աշխարհամարտի ավարտից անմիջապես հետո Էլլին մեկնում է ռմբակոծված Եվրոպայի տարածքներ և հրապարակում  իր տպավորությունները հետպատերազմյան Եվրոպայի դաժան իրողությունների մասին, ինչպես նաև կատարում  լուսանկարներ։ Նա նաև երկար ուղևորություն է կատարում դեպի Ասիա (Թուրքիա, Իրան և Իրաք) և այդ տպավորությունները  հրապարակում Österland վավերագրական գրքում։ Նրա մի շարք հրապարակումներ նվիրված են եղել Լապլանդիային և այնտեղ  ապրող մարդկանց մշակույթին, այդ մասին նրա ամենահայտնի գրքերից մեկը՝ Elle Kari-ին է (1951) ։ Այդ գիրքը թարգմանվել է անգլերեն, գերմաներեն, ֆիններեն և սկանդինավյան լեզուներով։ Մարոկկոյում ճանապարհորդելուց հետո նա տպագրեց Solnedgångens land (Արևի երկիր, 1953) գիրքը։ 1955 թվականին լույս տեսավ նրա հիշողությունների գիրքը Ett år med Kari (Մեկ տարի Կարիի հետ), որտեղ  նա պատմում է իր փոքրիկ դստեր կյանքի մասին։
Vi ամսագրից հեռանալուց հետո Էլլին շարունակում էր ճանապարհորդել և նկարագրել իր հուշերը գրքերում։ Նա իր դստեր հետ գրել է Människor i Tanzania (Մարդիկ Տանզանիայում, 1974) և Möten i Moçambique (Հանդիպումներ Մոզամբիկում, 1976) գրքերը։
Էլլի Յանեսը մահացել է 2006 թվականին, Ստոկհոլմում։
Անձնական կյանք
Էլլի Յանեսը ամուսնացել էր Սվանտե Հյոեբերգի հետ և ուներ մեկ դուստր` Էլլե-Կարի Հյոեբերգը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ կին գրողներ Կատեգորիա:Շվեդ լրագրողներ Կատեգորիա:Շվեդ թարգմանիչներ
ԽՍՀՄ Պետական անվտանգության կոմիտե
Ստեղծվել է 1954 թվականին՝ որպես ՉԵԿԱ-ի, ՆԿԳԲ-ի, ՆԿՎԴ-ի և ՄԿԲ-ի անմիջական իրավահաջորդ՝ և մտնելով ԽՍՀՄ Մինիստրների խորհրդի ենթակայության տակ։ գործել է 1954-1991 թվականներին։
ՊԱԿ-ի հիմնական գործունեություններն են եղել Ներքին հետախուզությունը, հակահետախուզությունը, օպերատիվ-հետախուզությունը, ԽՍՀՄ պետական սահմանների, Կոմունիսական կուսակցության և ԽՍՀՄ կառավարության պաշտպանությունը, նաև այլակարծության և ազգայնականության, հանցագործությունների և ենթադրյալ հակասովետական գործունեության դեմ։ Նաև ՊԱԿ-ի իրավասությունների մեջ է մտել ԽՄԿԿ-ի (մինչև 1990 թվականի մարտի 14-ը), բարձրագույն պետական իշխանության և ԽՍՀՄ ղեկավարության, ազգային անվտանգության և երկրի սահմանների պահպանության, Խորհրդային Միության սոցիալտնտեսական վիճակի անվտանգության ապահովումը։
ԽՍՀՄ ՊԱԿ համակարգի մեջ էին մտնում ԽՍՀՄ երկրների տասնչորս պետական անվտանգության կոմիտեներ։
Տարբեր տարիների ընթացքում ՊԱԿ-ը ունեցել է տարբեր միջազգային անվանումներ և տարբեր կարգավիճակներ կենտրոնական պետական կառավարման համակարգում։
ՊԱԿ-ի կազմավորում
«Օպերատիվ-հետախուզական գործակալությունների եւ վարչությունների» ԽՍՀՄ Ներքին Գործերի Նախարարությունից անջատման նախաձեռնությունը, որպես առանձին գերատեսչություն՝ պատկանում է Ներքին Գործերի Նախարար՝ Սերգեյ Կրուգլովին, ով 1954 թվականի փետրվարի 4-ին (ԽՄԿԿ)կենտրոնական կոմիտեին ներկայացրեց պաշտոնական դիմում՝ համապատասխան նոտայով։ Սերգեյ Կրուգլովի այդ առաջարկը քննարկվեց 1954 թվականի փետրվարի 8-ի (ԽՄԿԿ)Կենտրոնական կոմիտեի նախագահության նիստի ժամանակ և ամբողջությամբ ընդունվեց բացառությամբ, որ առաջարկված անվանումից՝ «ԽՍՀՄ Նախարարների խորհրդի կից Պետական անվտանգության հետ կապված գործերի կոմիտե» մնաց միայն «ԽՍՀՄ Նախարարների խորհրդի կից Պետական անվտանգության  կոմիտե» անվանումը ։
1 ամիս անց, ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի նախագահության հրամանով՝ 1954 թվականի մարտի 13-ին ձևավորվեց «ԽՍՀՄ Նախարարների խորհրդի կից Պետական անվտանգության կոմիտե»-ն ։ Նոր կազմավորված կոմիտեի կազմի մեջ մտան ԽՍՀՄ Ներքին Գործերի Նախարարության մաս կազմող այն ծառայություններն և բաժինները, որոնք զբաղվում էին պետական անվտանգության հարցերով։ Կոմիտեի նախագահ նշանակվեց ԽՍՀՄ ներքին գործերի նախարարի նախկին տեղակալ, գեներալ-գնդապետ Իվան Սերովը։ Նույն տարվա ապրիլի 26-ին ՊԱԿ-ի նախագահն ընդգրկվեց նախարարների խորհրդի կազմի մեջ ։ Հատկանշական է, որ ՊԱԿ-ն չի ձևավորվել որպես կենտրոնական պետական մարմին, որպիսիք իր նախորդներ ՝ ԽՍՀՄ պետական անվտանգության նախարարությունն և ԽՍՀՄ Ներքին Գործերի Նախարարությունն էին, այլ ուներ ԽՍՀՄ կառավարությանը կից գերատեսչության կարգավիճակ։ Պատմաբանների կարծիքով՝ ՊԱԿ-ի կարգավիճակի իջեցումը կապված էր պետության կուսակցական վերնախավի ձգտումների հետ,որոնք էին ՊԱԿ-ին զրկել ինքնուրույնությունից, այսինքն ենթարկեցնել Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցությանը :Այնուամենայնիվ, ՊԱԿ-ի նախագահները նշանակվել են ոչ թե ԽՍՀՄ Նախարարների Խորհրդի ակտերով, ինչպես սովորաբար նշանակվում էին գերատեսչությունների ղեկավարները, այլ ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության հրամանագրերով, ինչպես նշանակում էին նախարարների և պետական հանձնաժողովների նախագահներին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ պատմություն Կատեգորիա:Գաղտնի ոստիկանություն Կատեգորիա:Սառը պատերազմ Կատեգորիա:Անհետացած հատուկ ծառայություններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ հատուկ ծառայություններ Կատեգորիա:Հալածանքներ ԽՍՀՄ-ում Կատեգորիա:ԽՍՀՄ արտաքին հարաբերություններ Կատեգորիա:1954 հիմնադրումներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ կազմակերպություններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքականություն
Աննա (վրաց թագուհի)
Աննա Մեգալ Կոմնեն, վրաց թագուհի։
Բագրատ 5-րդ թագավորի երկրորդ կինը։ Վրաց Կոնստանտին 1-ինի մայրն է, ով 1407 թվականին թագադրվեց որպես արքա։
Աննան եղել է հունական Կոմնենոսներ արքայատոհմի անդամ, որը հիմնադրել է Իսահակ 1-ինը 1057 թվականին։
Ընտանիք և նշանադրություն
Աննան ծնվել է Տրապիզոնում 1357 թվականի ապրիլի 6-ին։ Նա Տրապիզոնի Ալոքսիոս 3-րդ արքայի և Թեոդորա Կանտակուձենեի դուստրն է ։ Նա ուներ երկու փոքր եղբայրներ՝ Բասիլը և Մանուելը, և երեք փոքր քույրեր՝ Էուդոկիան, Մարիան և ևս մեկը, ում անունը հայտնի չէ (նրանք երեքն էլ հետագայում ամուսնացել են մուսուլման Օգյուզ Թուրքի իշխանների հետ)։ Աննան նաև ունեցել է մեկ խորթ եղբայր՝ Անդրանիկոսը, ով ծնվել է Աննայի հոր ոչ պաշտոնական հարաբերություններից։
1362 թվականին Վրաստանից մի պատվիրակություն է ուղարկվում Կոստանդնուպոլիս, որ բանակցություններ վարի Աննայի հետ նշանված Անդրանիկոս Պալայոլոգոսի հետ, ով ավելի ուշ դարձավ Բյուզանդական Կայսրության թագավոր և կնքվեց Անդրանիկոս 4-րդ անունով ։ Անհայտ պատճառներով նշանադրությունը չեղյալ է համարվում, և Աննայի համար ուրիշ փեսացու է ընտրվում։
Աննան՝ Վրաստանի թագուհի
1367 թվականին 10 տարեկան և 2 ամսական տարիքում Աննան դարձավ Բագրատ 5-րդ թագավորի երկրորդ կինը, ով նաև հայտնի էր որպես Բագրատ Մեծ։ Թագավորի առաջին կինը՝ Ելենան, մահացել էր մեկ տարի առաջ ժանտախտից՝ թողնելով երկու երեխաների։
1369 թվականից հետո Աննան տղա է ունենում, ում կնքում են Կոնստանտին անունով, իսկ հետագայում նա կնքվում է որպես Կոնստանտին 1-ին։ Ըստ Կիրիլ Տումանովի՝ Աննան ուներ ևս երկու երեխա Բագրատից՝ Օլիմպիասը և Դավիթը ։
1386 թվականին Թբիլիսին պաշարվեց մոնղոլների կողմից, իսկ Աննան իր ամուսնու և երեխայի հետ աքսորվեց բանտ։ Ազատ արձակվելու համար Բագրատը համաձայնվեց դառնալ մուսուլման։ Նրանք ազատ արձակվեցին և քսանհազարանոց զորքի հետ ուղարկվեցին հետ՝ Վրաստան ։ Սակայն Գեորգի թագավորը՝ Աննայի առաջին ամուսնության երեխան, ի վիճակի եղավ ամբողջովին ջախջախելու մոնղոլական բանակը և ազատ արձակեց թագուհուն գերությունից։ Վերջում նրանք հայտարարեցին, որ չեն ընդունել իսլամը։
Աննայի ամուսինը մահացավ 1393 թվականին, իսկ Աննան՝ 1406 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաց թագուհիներ
Արգենտինայի Սերվանտեսի անվան ազգային թատրոն
Սերվանտեսի անվան ազգային թատրոն (Teatro Nacional Cervantes, ազգային թատրոն Արգենտինայի մայրաքաղաք Բուենոս Այրեսում)։ Հիմնադրվել է իսպանացի դերասան Մարիա Գերերոյի և նրա ամուսնու՝ Ֆերնանդո Դիաս դե Մենդոսայի կողմից, շենքը կառուցվել է 1921 թվականին ։ 1926 թվականին անսպասելի ֆինանսական խնդիրների պատճառով սեփականատերերը այն հանել են աճուրդի։ Ազգային կոնսերավատորիայի տնօրենի օգնական Էնրիկե Գարսիա Վելլոսոն առաջարկել է նախագահ Մարսելո Տորկուատո դե Ալվեարին (ում կինը՝ Ռեգինա Պաչինին օպերային երգչուհի էր և արվեստի մոլեռանդ հովանավոր) ստեղծել Սերվանտեսի անվան ազգային թատրոն։ Այսպիսով թատրոնը դարձել է Արգենտինայի Հանրապետության սեփականությունը։ 1933 թվականին թատրոնը տեղավորեց նաև Կոմեդիայի ազգային թատրոնը։ Սերվանտեսի անվան ազգային թատրոնի խաղացանկը կազմում են իսպանացի և արգենտինացի դրամատուրգների պիեսները։ Թատրոնում բեմադրում էին իսպանացի դրամատուրգների ստեղծագործությունները. Լոպե դե Վեգի, Տիրսո դե Մոլինա, Վենտուրա դե լա Վեգա։ 1995 թվականին № 24,570 օրենքի համաձայն թատրոնը հայտարարվել է ազգային պատմական հուշարձան։
Հրդեհ և վերականգնում
1961 թվականի օգոստոսի 10-ին, Սերվանտեսի թատրոնում հրդեհ բռնկվեց, որը ոչնչացրեց մեծ շենքը։ Պետությունը ստանձնեց շենքի վերականգնումն ու վերակառուցումը։ Նոր շենքը նախագծվել էլ «Mario Roberto Álvarez y Asociados» ընկերության կողմից, և ունի երեք նկուղ, ցոկոլային հարկ և երեք հարկ։ Նոր շենքի բեմը ստացավ ավելի մեծ տարածք,  արվեստանոցներ, վերապատրաստման սրահներ և պահեստներ։ Թատրոնը կրկին բացվել է 1968 թվականին։
Դեկորացիա և սենյակներ
Թատրոնի գլխավոր բեմը կազմում է 16 × 28,5 մետր և ունի կենտրոնական պտտվող մաս՝ 12 մետր տրամագծով, հատակը պատրաստված է փայտե տախտակներից, ինչը թույլ է տալիս հարթել անհամաչափությունները։ Բեմի դիմաց գտնվում է հրապարակ (12 × 2,7 մետր), ինչը հնարավորություն է տալիս դերասաններին ավելի մոտ գտնվել հանդիսատեսին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1921 հիմնադրված թատրոններ Կատեգորիա:Արգենտինայի թատրոններ Կատեգորիա:Բուենոս Այրեսի շենքեր և կառույցներ
Կոլմարի մասոնական օթյակ
Մասոնական օթյակ (Temple maçonnique de Colmar Կոլմար քաղաք, (Վերին Հռենոսի դեպարտամենտում, Ֆրանսիա), պատմական հուշարձան և գործող մասոնական տաճար Ֆրանսիայի Մեծ արևելքում ։
Տեղագրություն
Կառույցը գտնվում է Կլեմանսո և Կելմարե ավենյուից 37 կմ հեռավորության վրա։
Պատմություն
Շենքը կառուցվել է 1906 թվականին Վիլհելմ II-ի անձնական միջոցներով ։
Առաջին հարկում գտնվում է մասոնական տաճարը, որը կոչվում է "հանրապետության տաճար": Հենց այս վայրում, որտեղ գտնվում են ևս 6 օթյակներ, գտնվում է "Կլեմանսոյի" օթյակը ։
Պատի ճակատին և դարպասներին առկա են պատմական ժառանգություններ և որպես պատմական հուշարձան գրանցվել էր 2007 թվականի փետրվարի 9-ին ։
Ճարտարապետություն
Ճարտարապետությանը ոճը նեոդասականությունն է։
Շատ մասոնական խորհրդանիշները ներկայացված են տարբեր փայտե իրերի, քանդակների, որմնանկարի և վիտրաժների տեսքով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի հուշարձաններ
Իսկ Բո՞բը
«Իսկ Բո՞բը» (What about Bob?), ռեժիսոր Ֆրենկ Օզի 1991 թվականի կինոֆիլմը։
Սյուժե
Հոգեկան խանգարումներից և միայնությունից տառապող Բոբը գալիս է հոգեվերլուծող Լեո Մարվինի մոտ։ Սակայն նա ընդհանրապես ժամանակ չի ունենում, և հենց այդ ժամանակ նա պետք է իր ընտանիքի հետ գնար երկար սպասված արձակուրդի։ Որպեսզի ազատվեր ձանձրալի հիվանդից, բժիշկը նրան է հանձնում իր հեղինակած գիրքը, որը կոչվում է «Երեխայի քայլեր»։ Գիրքը անսպասելիորեն լավ է անդրադառնում Բոբի առողջության վրա։ Որպեսզի շնորհակալություն հայտնի բժշկից և ստանա լրացուցիչ կոնսուլտացիաներ՝ Բոբը պետք է գտներ նրան և նրա հետ անցկացներ արձակուրդը։ Սա դժվարին փորձություն է և՛ Բոբի, և՛ բժիշկի, և՛ նրա ընտանիքի համար, բայց հրապուրանքը, հոգատարությունը և հնարամտությունը կօգնեն բոլորին լուծել իրենց խնդիրները՝ գտնելով խաղաղություն և համաձայնություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:1991 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Touchstone Pictures ֆիլմեր
Վեսսո
Վեսսո (Vesseaux), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1577 մարդ, բնակչության խտությունը` 84.29 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 18.71 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 500 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 130 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 16 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1034 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 762-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 272։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,7 %։ 762 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 693 անձ (367 տղամարդ և 326 կին)։ Գործազուրկ են եղել 69 անձ (28 տղամարդ և 41 կին)։ 272 անաշխատունակներից 77-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 110-ը` թոշակառուներ, իսկ 85-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Դենիս Պուշիլին
Դենիս Վլադիմիրի Պուշիլին, չճանաչված Դոնեցկի Ժողովրդական Հանրապետության պետական գործիչ։ 2018 թվականի նոյեմբերի 20-ից Դոնեցկի Ժողովրդական Հանրապետության ղեկավար, ինչպես նաև գերագույն գլխավոր հրամանատար։
Դոնեցկի Ժողովրդական Հանրապետության ժողովրդական խորհրդի նախագահ (2015—2018), Մինսկի խմբի եռակողմ համաձայնագրի բանակցություններում ԴԺՀ-ի մշտական ներկայացուցիչ։ ԴԺՀ Գերագույն խորհրդի նախագահ (2014 թվականի մայիսի 15-ից հուլիսի 18-ը), Դոնեցկի ժողովրդական հանրապետության ժամանակավոր կառավարության համանախագահ (2014 թվականի ապրիլի 7-ից մայիսի 15-ը)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1981 թվականի մայիսի 9-ին Ուկրաինայի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության Դոնեցկի մարզի Մակեևկա քաղաքում ։ Մանկությունը և երիտասարդությունը անց է կացրել հայրենիքում ։
1998 թվականին ավարտել է Մակեևկայի № 1 ճեմարանը (մինչև 1992 թվականը սովորել է Մակեևկայի № 14 ընդհանուր կրթական դպրոցում)։ 1999–2000 թվականներին եղել է զինծառայող Ուկրաինայի ազգային գվարդիայի շարքերում ։
Սովորել է Դոնբասի քաղաքաշինության և ճարտարապետության ազգային ակադեմիայում («տնտեսություն և ձեռնարկատիրություն» բաժնում), սակայն չի ավարտել ։
2002 թվականին աշխատել է առևտրային ընկերությունում ։
2011-2013 թվականներին հանդիսացել է Սերգեյ Մավրոդիի «MMM-2011» շարժման հետևորդ, եղել է կամավոր, այնուհետև, երբ «МММ» շարժման հիմքի վրա ստեղծվեց նույնանուն կուսակցություն Պուշիլինը դարձավ դրա անդամ ։ Այս կուսակցության կողմից 2013 թվականի «Գերագույն ռադայի» ընտրություններում Պուշիլինը առաջադրվեց Կիևի մարզում և զբաղեցրեց 19-րդ տեղը ստանալով 0,08 % քվե (77 ձայն ):
2014 года թվականի ապրիլի 5-ին դարձավ Դոնեցկի մարզի ղեկավար Պավել Գուբարևի տեղակալը, իսկ հետագայում գլխավորեց Դոնեցկի բնակիչների ցույցը ։ Ապրիլի 7-ին հռչակվեց ԴԺՀ-ն, իսկ Պուշիլինը դարձավ պետության կառավարության համանախագահ ։
2014 թվականի մայիսի 15-ին դարձավ Դոնեցկի Ժողովրդական Հանրապետության ժողովրդական խորհրդի նախագահ (տվյալ պահին ըստ երկրի սահմանադրության ԴԺՀ-ի բարձրագույն պաշտոն) ։
2014 թվականի հուլիսի 18-ին Պուշիլինը անցավ թոշակի՝ Մոսկվայում գտնվելիս նա գրություն ուղարկեց խորհրդարանի փոխխոսնակ Վլադիմիր Մակովիչին, որով հայտնում էր իր կամքով զբաղեցրած պաշտոնից հրաժարվելու մասին ։ Հրաժարական տալուց հետո նա «Նոր Ռուսաստան Ազգային ճակատի» համակարգողն ու համանախագահն էր ։
2014 թվականի սեպտեմբերին հայտարարել է, որ պատրաստվում է մասնակցել նոյեմբերին կայանալիք ԴԺՀ-ի նախագահի և խորհրդարանի ընտրություններին ։ Հոկտեմբերին «Դոնեցկի Հանրապետություն» հասարակական շարժման ցուցակով գրանցվեց որպես ԴԺՀ Ազգային խորհրդի պատգամավորի թեքնածու ։
2014 թվականի նոյեմբերի 3-ին ԴԺՀ-ում կայացած ընդհանուր ընտրության արդյունքում Պուշիլինը ընտրվեց Դոնեցկի Ժողովրդական Հանրապետության Ազգային խորհրդի պատգամավոր ։ 2014 թվականի նոյեմբերի 14-ին ընտրվել է Ազգային խորհրդի նախագահի տեղակալ ։
2015 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Ազգային խորհրդի արտահերթ նիստի ընթացքում որոշվեց Պուշիլին նշանակել հանրապետության ներկայացուցչական մարմնի նախագահի ժամանակավոր պաշտոնակատար ։ Պուշիլինը սա բացատրեց այն հանգամանքով, որ Ազգային խորհրդի նախորդ խոսնակ Անդրեյ Պուրգինը նիստը խափանելու փորձի պատճառով ուղարկվել է թոշակի ։ Նաև նա հայտարարեց, որ մնում է ԴԺՀ-ի ներկայացուցիչը Մինսկյան բանակցություններում ։
2018 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Ազգային խորհրդի կողմից նշանակվել է Դոնեցկի Ժողովրդական Հանրապետության նախագահի ժամանակավոր պաշտոնակատար, մինչև 2018 թվականի նոյեմբերի 11-ին համաժողովրդական ընտրությունների արդյունքում կընտրվի նոր նախագահ ։ Հենց նույն օրը նա ցրեց Ազգային խորհուրդը բոլորին ուղարկելով թոշակի և լուրջ կադրային փոփոխություններ իրականացրեց գործադիր մարմնում։
2018 թվականի սեպտեմբերի 21-ին փաստաթղթեր ներկայացրեց 2018 թվականի նոյեմբերի 11-ին կայանալիք համընդհանուր ընտրություններին մասնակցելու համար ։ Ընտրություններ արդյունքում Դենիս Պուշիլինը հավաքեց 60.85% քվե ։
Պատժամիջոցներ, քրեական հետապնդում
2014 թվականի ապրիլի 29-ին ներառվել է ԵՄ-ում մուտքի և ակտիվների սառեցման արգելքի պատժամիջոցների ենթակա անձանց ցուցակում, մայիսի 12-ին ներառվել է նաև Կանադայի կողմից մտցված պատժամիջոցներ ենթակա անձանց ցանկում , հունիսի 20-ին նաև ԱՄՆ-ի , ինչպես նաև մի քանի այլ երկրների ։
2014 թվականի մայիսի 2-ին Ուկրաինայի դատախազության կողմից Պուշիլինի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, հունիսին նրա հանդեպ հետախուզում սկսեց նաև Ուկրաինայի անվտանգության ծառայությունը ։ Նա կասկածվում է սահմանադրական կարգը բռնի տապալելու կամ պետական իշխանությունը բռնազավթելու մեջ ։
Կարծիքներ և գնահատականներ
ԴԺՀ նախկին ղեկավար Ալեքսանդր Զախարչենկոյի խոսքով Պուշիլինի առաջ մեծ առաջադրանք է դրված «Նա ցանկանում է Նոր Ռուսաստան ստեղծել Դոնեցկում, Լուգանսկում և Ուկրաինայի մյուս շրջաններում ։
Մարիո Միննիտի
Մարիո Միննիտի, իտալացի նկարիչ։ Առավել հայտնի է եղել Սիցիլիայում 1606 թվականին։
Կենսագրություն
Ծնվել է Սիցիլիայի Սիրակուզա քաղաքում։  1593 թվականին տեղափոխվել է Հռոմ, որտեղ ծանոթացել է բարոկկո ոճի նկարիչ  Կարավաջոյի (1571–1610) հետ և որպես բնորդ հանդես եկել նրա մի շարք նկարներում։ Նրան մեծ համբավ բերեցին Կարավաջոյի այնպիսի գործեր, ինչպիսիք են՝ Մրգերի զամբյուղով տղան, Բախտագուշակը, Երաժիշտներ,  Բաքոս, Վինահարը, Մատթեոս առաքյալի հրավերը և Սուրբ Մատթեոսի նահատակությունը կտավները։
Նրա ենթադրական ամուսնությունից հետո, 1600 թվականին Մարիոն այլևս չէր բնորդում, բայց կենսագիրների կարծիքով, նա Կարավաջոյի հետ միասին կարող էր մասնակից լինել մի փողոցային ծեծկռտուքի, որի ժամանակ մահացել է Ռանուչիո Տոմասսոնին։ Մեղադրանքից խուսափելով, նա հեռացել է Սիցիլիա, որտեղ նրան ներում է շնորհվել։ Հայտնի է նաև, որ նա ապաստան է տվել Կարավաջոյին վերջինիս Սիցիլիայում գտնվելու 1608–1609 թվականներին։ Սիցիլիայում նա մեծ հաջողություններ ունեցավ  և համալրել տեղի հայտնի գործարարների շարքերը։ Նա Սիցիլիայում օգտագործեց Կարավաջոյից ստացած բոլոր հմտությունները, մասնավորապես՝  դրամատիկ լուսաստվերի օգտագործումը և առավելագույն դրամատիկ ինտենսիվության պահին նկարագրված տեսարանների պատկերումը, բայց նրա աշխատանքը (ավելի ճիշտ, նրա արտադրամասի արտադրանքը) քննադատվել է «գերհստակեցված մոտիվների» և «մաքուր կրոնական կտավների» համար ։ Այնուամենայնիվ, նա մեծ ճանաչում է ունենում Սիցիլիայում, իսկ նրա կտավները  մեծ ազդեցություն են ունցել կղզու արվեստի զարգացման  պատմության մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:17-րդ դարի իտալացի նկարիչներ Կատեգորիա:Բարոկկո ոճի նկարիչներ Կատեգորիա:16-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Շենաքո
Շենակո  (შენაქო), գյուղ Վրաստանում:Գտնվում է Կախեթի մարզի Ախմետայի շրջանում։
Դիրք
Գյուղի բարձրությունը ծովի մակարդակից 2080 մետր է։ Շրջկենտրոն Ախմետայից հեռու է 100 կմ-ով։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 4 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ախմետայի շրջան
Ձմեռային օլիմպիական խաղեր 1928
Ձմեռային օլիմպիական խաղեր 1928 (ֆր.`Jeux olympiques d'hiver de 1928, անգլ.` 1928 Winter Olympics, գերմ.` Olympische Winterspiele 1928), պաշտոնական անվանում`II Ձմեռային օլիմպիական խաղեր (ֆր.`IIes Jeux olympiques d'hiver, անգլ.` II Olympic Winter Games, գերմ.` II. Olympischen Winterspiele)`սպորտային միջոցառում, անցկացված 1928թվականի փետրվարի 11-19 Սանկտ Մորիցում։ Խաղերին մասնակցում էին 464 մարզիկ 25 երկրից, որոնցից 9-ը առաջին անգամ էին ընդգրկվել Ձմեռային Օլիմպիական խաղերում։ Խաղարկվում էր 14 հավաքածու 8 կարգերում։ Սպորտի 2 տեսակ ցուցադրական էին։ Մեդալների ոչ պաշտոնական հաշվարկով առաջին հորիզոնականը զբաղեցրել էր Նորվեգիայի թիմը, նվաճելով 15 մեդալ, որոնցից 6-ը` ոսկե, 4-ը`արծաթե և 5-ը` բրոնզե։
Խաղերի մայրաքաղաքի ընտրություն
1924 թվականին Շամոնիում ձմեռային սպորտաձևերի միջազգային առաջին  հաջող  շաբաթից հետո, 24-րդ համաժողովում,  Միջազգային օլիմպիական կոմիտեն 1925 թվականի մայիսին Պրահայում  ընդունեց որոշում այդ միջոցառումը անցկացնել  յուրաքանչյուր չորս տարին մեկ` «Ձմեռային Օլիմպիական խաղեր» անվամբ։ Ձմեռային օլիմպիական խաղերը պետք է անցկացվեր  ամառային օլիմպիական խաղերի հետ նույն տարում։ Նորվեգիայի պատվիրակությունը, որը 1924 թվականին նվաճել էր ամենաշատ մեդալները, գտնում էր, որ նման միջոցառումների կազմակերպման անհրաժեշտության չկա, դա հիմնավորում էր նրանով, որ արդեն 20 տարի նմանատիպ խաղեր անցկացվում են, որոնք բաց են բոլոր երկրների համար (չնայած մասնակիցների ճնշող մեծամասնությունը ուղարկվել էր սկանդինավյան երկրներից)։ Ներկայացուցիչները նկատի ունեին Հյուսիս-եվրոպական խաղերը։ Սակայն Միջազգային օլիմպիական կոմիտեյի նախագահ Անրի դե Բայե-Լատուրան պատասխանեց, որ ձմեռային սպորտաձևերը  միայն  Սկանդինավիայում չպետք է զարգանա։ Նույն խորհրդաժողովում որոշում էր կայացվել, որի համաձայն   I Ձմեռային Օլիմպիական խաղերի  անցկացման իրավունքը տրվեց Շվեյցարիային ։
Այդ ժամանակ գործող կանոններին համաձայն, երկիրը, որը հյուրընկալում էր ամառային Օլիմպիական խաղերը, եթե այն ուներ դրա համար անհրաժեշտ բոլոր պայմանները, կարող էր ձմեռային օլիմպիական խաղերը ևս կազմակերպել։ Բայց Հոլանդիան, որտեղ,Ամստերդամում, անցկացվեց 1928 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերը, իրեն չէր կարող  դա թույլ տալ` ելնելով աշխարհագրական պայմաններից (երկրում բացակայում էր լեռնազանգվածները)։ 1925թվականի մարտին շվեյցարական ֆիզիկական դաստիարակության  ազգային ասոցիացիան ցանկություն հայտնեց հաջորդ ձմեռային օլիմպիական խաղերը անցկացնել Շվեյցարիայում։ Ազգային օլիմպիական կոմիտեն  օգնություն խնդրեց դաշնային իշխանություններից, եթե Շվեյցարիային վստահեին սպորտային միջոցառման անցկացումը։ Քանի որ դաշնային խորհրդի պատասխանը դրական էր,ԱՕԿ առաջարկեց միջազգային օլիմպիական կոմիտեյի անդամ բարոն  Գոդֆրուա դե Բլոնեյի թեկնածությունը`  ձմեռային օլիմպիական խաղերը անցկացնելու համար ։
Ներկայացվել էր երեք հայտ`Սանկտ Մորից, Դավոս և Էնգելբերգ։ 1926թվականի մայիսին Լիսաբոնում կայացած միջազգային օլիմպիական կոմիտեյի նիստին օլիմպիադայի անցկացման իրավունքը վստահեցին Սանկտ Մորիցին ։ Որոշեցին նաև, որ Միջազգային սպորտային շաբաթը, որը 1924թվականին անցկացվել էր Շամոնում, պաշտոնապես անվանել  «I ձմեռային օլիմպիական խաղեր» ։
Ֆինանսական հարցեր
Շվեյցարիայի պարլամենտը շվեյցարական օլիմպիական կոմիտեյին հատկացրեց 100 000 շվեյցարական ֆրանկ։ Այդ գումարի 40%-ը տրամադրվեց Սանկտ Մորիցում օլիմպիադայի կազմակերպմանը, իսկ մնացած 60%-ը ծախսվեց շվեյցարական հավաքականի վրա, ապահովելու նրա մասնակցությունը ձմեռային, ինչպես նաև ամառային օլիմպիական խաղերին, որը տեղի ունեցավ նույն թվականին Ամստերդամում։ Դաշնային խորհուրդը որոշեց նամականիշ չթողարկել։ Մնացյալ բոլոր ծախսերը դրվել էր Սանկտ Մորիցի քաղաքապետարանի և գավառ Գրաուբյունդենի վրա ։
Մամուլ
Մամուլի կենտրոնը Վիկտորիա Պալասն էր։ 330 լրագրողներ 27 երկրից ստացան պաշտոնական փաստաթուղթ։ Ամենամեծ պատվիրակությունը, կազմված 81 անձից, ուղարկել էին գերմանացիները։ Ըստ լրագրողների քանակի նրանց հաջորդում էին տանտերերը`շվեյցարացիները(51), ֆրանսիացիաները(30) և իտալացիները(21)։ Արգենտինան և Մեքսիկան միակ մասնակից երկրներն էին, որոնք մամուլի ներկայացուցիչներ չէին գործուղել։ Բացի այդ, 11 իսպանական և 2-ական հունական, դանիական և թուրքական մարզական մեկնաբաններ ևս ստացան հավատարմագրեր, չնայած այն բանին, որ այդ երկրները իրենց մարզիկներին չէին ուղարկել։
Երկրներ-մասնակիցներ
Օլիմպիադային մասնակցում էին 464 ատլետ (438տղամարդ և 26 կին) 25 երկրից։ Բոլոր երկրները, որոնք մասնակցել էին Ձմեռային Օլիմպիական խաղեր 1924-ին, իրենց մարզիկներին ուղարկել էին Սանկտ Մորից։ Առաջին անգամ ձմեռային օլիմպիական խաղերում մրցում էին 9 երկրի ատլետներ`Արգենտինայի, Գերմանիայի (որին չթույլատրեցին մասնակցել Շամոնի խաղերին`Համաշխարհային առաջին պատերազմում կատարած ագրեսիայի համար), Լիտվայի, Լյուքսեմբուրգի, Մեքսիկայի, Նիդերլանդների, Ռումինիայի, Էստոնիայի և Ճապոնիայի։ Արգենտինան և Ճապոնիան դարձան համապատասխանաբար Հարավային Ամերիկայի և Ասիայի առաջին հավաքականները, որոնք մասնակցեցին ձմեռային օլիմպիական խաղերին։ Համեմատության համար նույն թվականին Ամստերդամում կայացած ամառային օլիմպիական խաղերին մասնակցել էին 46 թիմեր ։
Կուլյովր
Կուլյովր (Couleuvre), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Մուլեն շրջանում։ Մտնում է Լյուրսի Լևի կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03087։
Ձմեռային օլիմպիական խաղեր 1928
Երկրներ-մասնակիցներ
Փակագծերում նշված է մասնակից մարզիկների քանակը յուրաքանչյուր երկրից։
Մրցույթի անցկացման ժամանակացույց
Ցուցադրական տեսակներ։, Ռազմական պարեկային մրցումներ
Արտաքին հղումներ
Վիքիպահեստում կան մեդիա ֆայլեր Ձմեռային օլիմպիական խաղեր 1928 թեմայով։
Կատեգորիա:Ձմեռային օլիմպիական խաղեր Կատեգորիա:1928 սպորտում Կատեգորիա:Ձմեռային օլիմպիական խաղեր ըստ տարեթվի
Կուլյովր
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 582 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 359 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 235-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 124-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 65,5 %, 1999 թվականին եղել է՝ 64,9 %)։ 235 աշխատունակ բնակիչներից 205-ը աշխատում էին (113 տղամարդ և 92 կին), անաշխատանք էին 30-ը (13 տղամարդ և 17 կին)։ 124 անգործունակ մարդկանցից 17-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 55-ը թոշակառու, 52-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Անընդհատ լցում
Անընդհատ լցում (անընդհատ ձուլում)՝ մետաղների, մետաղների և մետաղական համաձուլվածքների լցման եղանակ։
Անընդհատ լցման դեպքում ձուլուկը հավասարաչափ տեղաշարժվում է մետաղի լցման ու բյուրեղացման գոտիների նկատմամբ։ Լցման շերեփից, միքսերից կամ անմիջականորեն հալման վառարանից մետաղի անընդհատ, հավասարաչափ հոսող շիթը լցվում է սառեցվող և շարժական հատակ ունեցող բյուրեղարարի մեջ, որտեղ ձուլուկը բյուրեղանում է (առաջանում է եզրային կեղն)։ Բյուրեղարարից դուրս գալուն զուգընթաց շարունակվում է ձուլուկի բյուրեղացումը, որը լրացուցիչ սառեցվում է ջրով և անհրաժեշտ երկարությամբ կտրվում սղոցով կամ գազային կտրիչով։ Ձուլուկի հատվածքի չափերն ու ձևը համապատասխանում են բյուրեղարարի ներքին հատվածքի չափերին և ձևին։ Բլումի, սլաբի, ժապավենների, թերթերի, ձողերի ձևով ստացված նախապատրաստուկները կարող են անմիջականորեն գլոցվել, դրոշմվել և այլն։ Անընդհատ լցման կիրառմամբ պարզեցվում է մետալուրգիական արտադրությունը, հնարավոր է դառնում նրա լրիվ մեքենայացումն ու ավտոմատացումը, բարելավվում մետաղի որակը (արագ սառեցման շնորհիվ ստացվում է մանրահատիկ, խիտ կառուցվածքով մետաղ), պակասում են կորուստն ու սարքավորման ծախսերը, բարձրանում պիտանի արտադրանքի ելքը։
Անընդհատ լցումը օգտագործվում է գունավոր մետալուրգիայում (ալյումինի, պղնձի արտադրություններում և այլն), ինչպես նաև պողպատի ու թուջի արտադրություններում (պողպատի անընդհատ լցումը, հեղուկ վիճակում նրա համեմատաբար բարձր ջերմաստիճանի և ցածր ջերմահաղորդականության պատճառով, զգալիորեն ավելի բարդ է, քան գունավոր մետաղներինը)։ Գունավոր մետաղների անընդհատ լցման առաջին արդյունաբերական տեղակայումը գործարկվել է Գերմանիայում, 1933 թվականին, իսկ պողպատի արտադրությունում անընդհատ լցում սկսել է կիրառվել 1950-ական թվականների սկզբներին մի շարք երկրներում։ Երևանի ալյումինի գործարանում 1967 թվականից անընդհատ լցման եղանակով ստացվում են 100x3x10 մմ ալյումինե թերթեր։
Կատեգորիա:Մետաղաձուլում
Լոս Ալերսեսի ազգային պարկ
Լոս Ալերսես ազգային պարկ (Parque Nacional Los Alerces), ազգային պարկ, որը գտնվում է Արգենտինայի Չուբուտ պրովինցիայում։ Մտնում է Անդինո-Նորպատագոնիկա կենսոլորտային արգելավայրի կազմում։ Այգու տարածքը 259 570 հա է։ Արգելոցի տարածքում գտնվում են` Ֆուտալաուֆեն, Վերդե, Կրուգեր, Ռիվադավիա, Մենենդեզ լճերը և Արայանե գետը։ 2017 թվականին ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում ։
Հպարտ Մերի (ֆիլմ)
Հպարտ Մերի (Proud Mary), ամերիկյան թրիլեր՝ նկարահանված 2018 թվականին։ Ռեժիսորն է Բաբակ Նաջաֆին։ Սցենարի հեղինակներ՝ Ջոն Նյուման և Քրիստիան Սվագալ։ Ֆիլմի սյուժեն պատմում է կին-մարդասպանի մասին, որը դեռահաս երեխա է պահում։ Պրեմիերան տեղի ունեցավ 2018 թվականի հունվարի 12-ին։
Սյուժե
Գլխավոր հերոսը, կին է, որի անունը Մերի է։ Վերջինս հաջողակ վարձու մարդասպան է՝ Բոստոնում գտնվող մի ավազակախմբում։ Մերիի կյանքն ամբողջությամբ փոխվում է այն բանից հետո, երբ հանդիպում է մի որբ դեռահասի հետ, որի ծնողներին Մերին էր սպանել իր «աշխատանքի» ժամանակ։
Արտադրություն
2017 թվականի հունվարին Տարաջի Հենսոնը պայմանագիր է կնքում «Screen Gems» ընկերության հետ, որը Բոստոնում ֆիլմը նկարահանելու համար ռեժիսոր էր փնտրում ։ 2017 թվականի փետրվարին հայտարարվեց, որ ֆիլմի ռեժիսորը կլինի Բաբակ Նաջաֆին, ինչպես նաև հայտնի դարձավ ֆիլմի պրեմիերայի օրը՝ 2018 թվականի հունվարի 26-ը  ։
Լոս Ալերսեսի ազգային պարկ
Պատմություն
Լոս Ալերսես ազգային պարկը հիմնադրվել է 1937 թվականի մայիսի 11-ին։ Այգու ստեղծման գլխավոր պատճառը դարձել է անտառների շուրջ ստեղծված աղետալի իրավիճակը ՝ ֆիցրոյա ծառի (իսպանական ալերսե) գերակշռությամբ, որը հայտնվել է անհետացման եզրին ։
Հպարտ Մերի (ֆիլմ)
Արտադրություն
2017 թվականին ապրիլի 5-ին սկսվեց ֆիլմի արտադրությունը, այդ օրը հայտարարվեց նաև դերասանների ցանկը ։ 2017 թվականի հուլիսի 20-ին թողարկվեց առաջին պաշտոնական թրեյլերը և պաստառը ։ Հետոր ֆիլմի թողարկման նոր օր նշվեց՝ 2018 թվականի հունվարի 12։
Բյուջե
ԱՄՆ-ում և Կանադայում «Հպարտ Մերի» ժապավենը թողարկվել է 2017 թվականի հունվարի 12-ին։ Սկզբում ենթադրվում էր, որ ֆիլմը հավաքելու է մոտ 20 միլիոն դոլար՝ առաջին երեք օրերին 2155 կինոթատրոններից ։ Սակայն ակնկալիքները չարդարացան. առաջին օրը ֆիլմը հավաքել է ընդամենը 3.2 միլիոն դոլար, իսկ առաջին ւիքենդին՝ 10 միլիոն դոլար, զբաղեցնելով 8-րդ տեղը կինովարձույթում ։
Քննադատություն
Ֆիլմը քննադատների կողմից հակասական ընդունելության է արժանացել։ Rotten Tomatoes կայքում նրա գնահատականը 4.2 /10 էր ։ Metacritic-ում թրիլլերը ստացել է 35 միավոր՝ հնարավոր 100-ից ։ CinemaScore կայքի հարցումներով հանդիսատեսը ֆիլմը գնահատել է B+՝ A+-ից F սանդղակով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2018 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր որբերի մասին
Լոս Ալերսեսի ազգային պարկ
Պատմություն
Լոս Ալերսես ազգային պարկը գտնվում է Վալդիվյան անտառների էկոլոգիական տարածաշրջանում, որոնց հիմքը կազմում են ալերսի ծառերը ՝ հսկայական փշատերևներ, որոնք 20-րդ դարում գրեթե ոչնչացվել են անվերահսկելի հատումների պատճառով։
Մենենդես լճի ափին աճում են մինչև 75 մետր բարձրությամբ ծառեր, որոնց տարիքը մինչև 4000 տարի է։ Բացի այդ, ազգային պարկի տարածքում կան սրածայր լումաներ, Maytenus boaria, Austrocedrus chilensis, Lomatia hirsuta, Nothofagus antarctica, Nothofagus pumilio, Aristotelia chilensis և այլն։
Լոս Ալերսեսի ազգային պարկում այնպիսի թռչունների տեսակներ կան, ինչպիսիք են ՝ Scelorchilus rubecula, Campephilus magellanicus, Colaptes pitius, Andean Condor, passerine owl, Enicognathus ferrugineus, Geranoaetus polyosoma, ընդհանուր caracara, Patagioenas araucana, Turdus և այլն։ Ջրամբարները մեծ քանակությամբ ձկներ ունեն ՝ ներառյալ սաղմոնը և իշխանը։ Կաթնասունների շարքում կան պումա, տուկո-տուկո, պուդու, չիլիական կատու, հարավաֆրիկյան եղջերու, Լոնտրա սադրիչ և այլն։
Ազգային պարկի գոյության համար լուրջ խնդիր է կենդանիների և բույսերի ինվազիվ տեսակները։ Ավելի քան 3000 տարի այն տարածքում, որտեղ այժմ գտնվում է ազգային պարկը, մարդիկ էին ապրում, որոնց ժառանգները Թեուլչե ցեղի հնդիկներն են։ Այդ պատճառով այգու տարածքում կարելի է հանդիպել նրանց զենքերի մնացորդներին, նետերի ծայրեր, ասեղներ, սպասքի պարագաներ և այլ պարագաների մնացորդներ։ Քարանձավների պատերին պահպանվել են ժայռապատկերների նմուշներ։ Այգին ունի ավելի քան 20 զբոսաշջային ​​երթուղի։
Ազգային պարկի ամենամոտ բնակավայրը Villa Futalaufquen է։ Այնտեղ գտնվում է այգու վարչությունը, թանգարան, տեղեկատվական կենտրոն, ճամբարային հանգստի վայրեր և սննդի օբյեկտներ։ Պուրակին ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Էսկալ քաղաքում, այգուց 38 կմ հեռավորության վրա։
2015 թվականի մարտին ազգային պարկը տուժել է խոշոր անտառային հրդեհներից, որոնց ժամանակ ոչնչացվել է մոտ 1500 հա անտառ ։ 2016 թվականի հունվարի հրդեհի ժամանակ ոչնչացվել է 1700 հա անտառ։ Երկու դեպքում հրդեհի առաջացման պատճառը հրկիզումն էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II
Շտրոլթա
Շտրոլթա (შტროლთა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Ախմետայի շրջանում։
Դիրք
Գյուղի բարձրությունը ծովի մակարդակից 1840 մետր է։ Շրջկենտրոն Ախմետայից 88 կմ հեռավորության վրա։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 0 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ախմետայի շրջան
Բերբերյան
Բերբերյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թուրքերեն հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Մականվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ
Թալլի (ֆիլմ, 2018)
Թալլի (Tully), ռեժիսոր Ջեյսոն Ռայթմանի ամերիկյան ֆիլմը` ըստ Դիաբլո Քոդիի սցենարի։ Նկարահանվել է 2018 թվականին։ Ֆիլմի գլխավոր դերերում խաղում են Շարլիզ Թերոնը, Մաքենզի Դևիսը, Մարկ Դուպլասը և Ռոն Լիվինգստոնը։ Ֆիլմը պատմում է երեք երեխաների մոր և դայակի ընկերության մասին։
Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2018 թվականին, Սանդենս ֆիլմերի փառատոնին, ԱՄՆ-ում ներկայացվել է 2018 թվականի մայիսի 4-ին։ Ֆիլմն արժանացել է հիմնականում դրական արձագանքների քննադատների կողմից, գնահատվել է Թերոնի և Դևիսի խաղը և ֆիլմում ներկայացված ծնողների պատկերը։
Սյուժե
Երկու երեխաների մայր Մարլոն հղի է երրորդ երեխայով, և հղիությունը չպլանավորված է։ Ջոնան, նրա որդին, զարգացման խնդիրներ ունի, որոնք բժիշկներն անզոր են ախտորոշել։ Երբ Մարլոն և նրա ամուսինը` Դրյուն, այցելում են Մարլոյի հարուստ եղբորը` Քրեգին, վերջինս առաջարկում է վճարել գիշերային դայակի համար, սակայն Մարլոն մերժում է։ Մարլոն դուստր է ունենում, ում անունն է Միա։ Մայրիկը շուտով ուժասպառվում է։ Այն բանից հետո, երբ Ջոնան սկզբունքորեն պնդում է, որ ինքը պետք է տեղափոխվի այլ դպրոց, Մարլոն հանձնվում է, սկսում է գիշերային դայակ փնտրել։ Այդ գիշեր նրան է այցելում Թալլին։ Չնայած սկզբնական քաշվածությանը, Մարլոն և Թալլին մի քանի գիշերվանից հետո ընկերանում են։ Թալլին դրսևորվում է որպես լավ դայակ, մաքրում է տունը, կարկանդակներ է թխում Ջոնայի դասընկերների համար։ Մի գիշեր Թալլին աշխատանքի է գալիս վատ տրամադրությամբ և ասում, որ վիճել է իր սենյակակցի հետ։ Թալլին առաջարկում է գնալ քաղաք` խմելու, և Մարլոն համաձայնում է։ Բարում Թալլին հանկարծ ասում է, որ ինքն այլևս չի կարող աշխատել Մարլոյի համար, քանի որ ինքն աշխատանքի էր անցել` «անդունդը կամրջելու» համար և այժմ զգում է, որ ինքն այլևս պետք չէ։ Տուն վերադառնալիս Մարլոն ղեկին քնում է և մեքենայով ընկնում գետի մեջ։ Մարլոն երազում տեսնում է, թե ինքը ջրի մեջ թակարդն է ընկել, և Թալլին ջրահարսի տեսքով գալիս է նրան փրկելու։ Արթնանում է հիվանդանոցում։ Բժիշկներն ասում են Դրյուին, որ իր կինը տառապում է գերհոգնածությունից և քնի մեծ պակաս ունի։ Երբ բժիշկը հարցնում է դայակի մասին, Դրյուն ասում է, որ շատ բան չգիտի նրա մասին։ Հիվանդանոցի աշխատողը հարցնում է դայակի անունը։ Պարզվում է, որ Թալլին իրականում գոյություն չունի, այլ միայն Մարլոյի երևակայության արդյունքն է։ Մի գիշեր երկու կանայք որոշում են, որ այլևս չպետք է հանդիպեն։ Մարլոն տուն է վերադառնում, և Ջոնան ասում է, որ այլևս կարիք չկա իր մաշկը խոզանակով մաքրելու։ Մարլոն գնում է խոհանոց` ընտանիքի համար ուտելիք պատրաստելու։ Նրա ամուսինն օգնում է նրան։
Արտադրություն
2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին «Թալլին» սկսում է նկարահանվել Վանկուվերում, (Բրիտանական Կոլումբիա) ։ Թերոնն ասում է, որ ինքը նկարահանումների 3.5 ամսվա ընթացքում հավաքել է մոտավորապես 50 ֆունտ` քաշը պահելու համար ուտելով ամբողջ օրը։ Նրանից մեկուկես տարի է պահանջվել` նկարահանումներից հետո քաշը վերականգնելու համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2018 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Վանկուվերում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կատակերգական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2018 դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան բադի մուվի կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ
Կռասնի Խոլմ
Կռասնի Խոլմ, (Кра́сный Холм), քաղաք (1776 թվականից ) Ռուսաստանի Տվերի մարզում։
Կուրսե
Կուրսե (Courçais), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Մոնլյուսոն շրջանում։ Մտնում է Յուրել կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03088։
Կռասնի Խոլմ
Բնակչությունը կազմում է 5140 մարդ։
Կուրսե
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 294 մարդ։
Կռասնի Խոլմ
2020 թվականի մայիսին Կրասնոխոլմսկի ադմինիստրատիվ շրջանի` օկրուգ դառնալու պատճառով շրջանային նշանակության Կռասնի Խոլմ քաղաքին տրվել է օկրուգային նշանակության քաղաք կարգավիճակը ։
Կուրսե
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 186 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 147-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 39-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 79,0 %, 1999 թվականին եղել է՝ 71,0 %)։ 147 աշխատունակ բնակիչներից 133-ը աշխատում էին (82 տղամարդ և 51 կին), անաշխատանք էին 14-ը (2 տղամարդ և 12 կին)։ 39 անգործունակ մարդկանցից 11-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 14-ը թոշակառու, 14-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Կռասնի Խոլմ
Աշխարհագրություն
Քաղաքը գտնվում է Նելեդինա գետի վրա, Տվերից 176 կմ հյուսիս-արևելք։
Կռասնի Խոլմով անցնում է Մոսկվա-Սավյոլովո-Կալյազին-Սոնկովո-Պեստովո-Սանկտ-Պետերբուրգ երկաթուղին։ Ավտոճանապարհները քաղաքը կապում են Սոնկովոյի, Վեսյեգոնսկու, Բեժեցկի, Մոլոկովոյի հետ։
Պատմություն
Կռասնի Խոլմ քաղաքը սկզբում եղել է առևտրային գյուղ` Սպաս անունով։ Փաստագրական ժամանակներում գյուղն առաջին անգամ հիշատակվել է 1518 թվականին, երբ Կալուգայի իշխան Սիմեոն Իվանովիչն այն նվիրել է Անտոնիև վանքին։ 1764 թվականին կայսրուհի Եկատերինա II-ը հրաման է արձակել վանական հողերը բռնագրավելու մասին, և բլրի վրա գտնվող Սպաս գյուղը դադարել է լինել վանական կալվածք և անցել է խնայողական տնտեսությանը։ 1776 թվականի հունվարին գյուղն ստացել է նոր անուն՝ «Կռասնի Խոլմ», միարժամանակ փոխվելով Տվերի նահանգի քաղաքի և կենտրոնի։ Քաղաքի անվան ծագման մասին լեգենդ կա։ Այն ասում է, որ ժամանակին կայսրուհին, անցնելով այս վայրով, զարմանում է գեղեցկությամբ և քանի որ քաղաքը, որը գտնվում էր բլրի վրա, աչքի էր ընկնում կանաչապատմամբ և ծաղիկներով, կայսրուհին հրամայում է այսուհետ այն անվանել՝ Կարմիր (Красный), ինչը նշանակում է Գեղեցիկ բլուր. 1780 թվականի հոկտեմբերի 10-ին հաստատվել է Կռասնի խոլմի զինանշանը ։
1796 թվականից Կռասնի Խոլմը դարձել է Տվերի նահանգի երկրորդային գավառ, նախ` Բեժեցկի ուեզդի, իսկ հետո Վեսիեգոնսկի ուեզդի մաս։
Կռասնի Խոլմի բնակիչները զբաղվում էին գյուղատնտեսությամբ և արհեստներով. իրականացվել է կարևոր առևտուր (սպիտակեղեն, ձու, մորթի, կաշի, կոշիկ)։ Քաղաքում և գյուղացիների շրջանում զարգացած էր կոշիկի արհեստը և կաշվե արտադրությունը ։
1929 թվականից քաղաքը Մոսկվայի մարզի Կրասնոկխոլմսկի շրջանի, 1935 թվականից՝ Կալինինի մարզի, 1990 թվականից` Տվերի մարզի կենտրոնն է։
Բաց նավակը
Բաց նավակը կարճ պատմվածք է, որի հեղինակը Սթիվեն Քրեյնն է (1871-1900 թթ.)։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1897 թ. և հիմնված է հեղինակի՝ նավաբեկությունից փրկվելու պատմության վրա։ Նավաբեկությունը տեղի է ունեցել գրքի գրվելուց մի քանի ամիս առաջ Ֆլորիդայի ափերի մոտ, երբ Քրեյնը գնում էր Կուբա՝ որպես լրագրող աշխատելու։ “SS Commodore” նավը խորտակվեց՝ ժայռի հետ բախվելուց հետո թողնելով Քրեյնին 30 ժամ ծովում։ Նա և երեք փրկվածները ստիպված էին շատ փոքր նավակով հասնել ափ։ Փրկվածներից մեկը՝ Բիլլի Հիգինս անունով յուղիչը, խեղդվում է, երբ նավակը շրջվում է։ Քրեյնի անձնական կարծիքն ու մտքերը նավաբեկության ու մարդկանց փրկության վերաբերյալ հրատարակվեցին Քրեյնի փրկվելուց մի քանի օր անց “Սթիվեն Քրեյնի պատմությունը” վերնագրով։
Քրեյնը ի վերջո իր մտքերը վերածեց գեղարվեստական ստեղծագործության։ Արդյունքում ստացված կարճ պատմությունը՝ “Բաց նավակը” վերնագրով հրատարակվեց “Scribner's Magazine”-ում։ Պատմությունը տարվում է անանուն լրագրողի անունից։ Քրեյնի փորձը շատ նման է պատմության մեջ նկարագրված դեպքերին։ 1898 թ. ԱՄՆ-ում լույս է տեսնում “Բաց նավակը և այլ արկածներ” գիրքը։ Միաժամանակ Անգլիայում լույս է տեսնում “Բաց նավակը և այլ պատմվածքներ” նոր հրատարակությունը։ Գրականագետների կողմից գնահատվելով ինովացիոն մոտեցման՝ նյութի նորովի մշակման ու մատուցման համար՝ պատմվածքը համարվում է էտալոնային աշխատանք գրական նատուրալիզմ ժանրի մեջ և Քրեյնի ամենաշատ քննարկվող գործերից մեկն է։ Այն նաև աչքի է ընկնում իր պատկերավոր համեմատությունների, հեգնանքի, սիմվոլիզմի օգտագործմամբ, ինչպես նաև նրանով, որ քննարկում է այնպիսի թեմաներ, ինչպիսիք են փրկությունը, եղբայրությունը և մարդու և բնության պայքարը։ Հայտնի գրականագետ Հ. Գ. Ուելսը համարում է, որ Քրեյնի այս գործը իր ողջ ստեղծագործական աշխատանքի պսակն է ։
Սյուժեն
«Բաց նավակը» պատվածքը բաղկացած է յոթ մասից և ներկայացված է թղթակցի՝ Քրեյնի անունից։ Առաջին մասում ներկայացվում են հերոսները՝