cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գերթաղ
Գերթաղ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում ։ Գտնվում էր Քեշիդաղ լեռան ստորտում։
Բնակչություն
Եղել է թրքաբնակ գյուղ։
Տնտեսություն
Գյուղը հայնտի է եղել իր ձմերուկներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ժան Տոմազինի
Ժան Տոմազինի (Žan Tomazini, ), սլովենացի շախմատիստ, միջազգային վարպետ, ՖԻԴԵ–ի հրահանգիչ։
Կենսագրություն
2012 և 2016 թվականների Սլովենայի շախմատի առաջնության չեմպիոն ։ 2013 թվականի Սլովենիայի առաջնությունում կիսել է 3-րդ տեղը ։
Սլովենիայի հավաքականի կազմում Միտրոպի գավաթի հնգակի մասնակից (2016, 2017, 2018, 2019 և 2021 թվականներ․ 2021 թվականի մրցաշարը անցկացվել է առցանց ձևաչափով)    ։
Եվրոմիության 2005 և 2007 թվականների պատանեկան առաջնության մասնակից (մինչև 12 և մինչև 14 տարեկան կատեգորիայում) ։ Եվրոպայի 2006 և 2007 թվականների պատանեկան առաջնության մասնակից (մինչև 12 և մինչև 14 տարեկան կատեգորիայում)  ։ 2012 թվականի Աշխարհի պատանեկան առաջնության մասնակից (մինչև 18 տարեկան կատեգորիայում) ։ 2011 և 2013 թվականների Աշխարհի պատանեկան առաջնության մասնակից ։
2013 և 2019 թվականների Եվրոպայի անհատական առաջնությունների մասնակից ։
2016 թվականի Եվրոպայի բլից և արագ շախմատի առաջնությունների մասնակից ։
Ընտանիք
Ավագ եղբայրը Ալյոշա Տոմազինին է, որը ՖԻԴԵ-ի վարպետ, Սլովենիայի 2007 թվականի երտասարդական առաջնության չեմպիոն (մինչև 14 տարեկան կատեգորիայում), 2013 թվականի պատանեկան առաջնության մասնակից է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շախմատիստներ այբբենական կարգով
Թերոն Էջերթոն
Թերոն Դևիդ Էջերտոն (Taron David Egerton; ), անգլիական ծագումով ուելսցի դերասան։ Կատարել է Դենիս «Էսբո» Սևերսի դերը բրիտանական «Ծուխ» հեռուստասերիալում։ Իսկ ավելի հայտնի դարձել է «Kingsman։ Գաղտնի ծառայություն» ֆիլմի շնորհիվ, որտեղ խաղացել է Գերի «Էգսի» Անվինի դերը։ 2016 թ. նկարահանվել է  «Էդդի «Արծիվը»  ֆիլմում Հյու Ջեքման հետ միասին։
2019 -ին մարմնավորել է  Էլթոն Ջոն-ին  Ռոքեթմեն ֆիլմում։ Այս դերը նրան բերել է միջազգային ճանաչում և « Ոսկե գլոբուս»-ի  մրցանակ «Լավագույն դերասան (կատակերգություն/մյուզիքլ)»  անվանակարգում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուելսցի դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:1989 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 10 ծնունդներ Կատեգորիա:Դրամատիկական արվեստի թագավորական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բրիտանացի երգիչներ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասաններ
Տաթև Հակոբյան
Տաթև Հակոբյան, հայ ծանրորդ, 2017 թվականի Եվրոպայի առաջնության բրոնզե մեդալակիր, 2023 թվականի Եվրոպայի առաջնության արծաթե մեդալակիր, հանդես է գալիս մինչև 87 կգ քաշայինների կարգում։ Հանդիսանում է Հայաստանի ծանրամարտի կանանց հավաքականի անդամ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1996 թվականի մարտի 21֊ին ։
2013 թվականին մասնակցել է աշխարհի երիտասարդական առաջնությանը և զբաղեցրել 13-րդ տեղը։ Նա մինչև 69 կգ քաշային կարգում ՝ բարձրացնել է 165 կգ։ Նույն թվականին 170 կգ արդյունքով Եվրոպայի մինչև 17 տարեկանների առաջնությունում գրավել է երրորդ տեղը։
2014 թվականի Եվրոպայի պատանիների առաջնության մինչև 75 կգ քաշային կարգում նա զբաղեցրել է 5-րդ տեղը՝ 201 կգ (93+108)։
2017 թվականին Սպլիտ քաղաքում տեղի ունեցած Եվրոպայի առաջնությունում, մինչև 90 կգ քաշային կարգում հայ ծանրորդը գրավել է երրորդ տեղը ։ Նա բարձրացրել է 105 կգ պոկում վարժությունում և 125 կգ հրում վարժությունում և դրսևորել միջազգային մրցաշարերում իր կարիերայի լավագույն արդյունքը։
2018 թվականին Աշխաբադում տեղի ունեցած աշխարհի առաջնության ընթացքում նա չի կարողցել պոկում վարժությունում արդյունք ցույց տա ու այդպես էլ դուրս է մնացել հետագա պայքարից։
2019 թվականին Բուխարեստում մինչև 23 տարեկանների Եվրոպայի առաջնությունում 87 կգ քաշային կարգում նվաճել է արծաթե մեդալ ։
Նույն թվականին Տաթևը ոսկե մեդալ է նվաճել Դոհայում տեղի ունեցած Քաթարի 6-րդ միջազգային գավաթում ։ Հայ ծանրորդը բարձրացրել է 232 կգ։
2023 թվականի Երևանում տեղի ունեցած Եվրոպայի առաջնությունում 76 կգ քաշային կարգում Տաթևը երկու վարժությունների հանրագումարով 226 կգ արդյունքով նվաճել է արծաթե մեդալ։ Պոկում վարժությունում նա ևս արժանացել է արծաթե մեդալի, իսկ հրում վարժությունում՝ փոքր բրոնզե մեդալի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ծանրամարտիկներ
Հանս Հոլբայն Կրտսեր
Հանս Հոլբայն Կրտսեր (Hans Holbein der Jüngere, ), վերածննդի շրջանի գերմանացի նկարիչ։
Հանս Հոլբայն Ավագի կրտսեր որդին և աշակերտը։
Կենսագրություն
Հոլբայնը ծնվել է Գերմանիայի Աուգսբուրգ քաղաքում։ Գեղանկարչություն սովորել է հորից Հանս Հոլբայն Ավագից։ Ստեղծագործություններում կրել է Հանս Բուրգմայրի ազդեցությունը։
Բազելի առաջին շրջան (1515—1525)
Եղբոր՝ Ամբրոզիուս Հոլբայնի հետ տեղափոխվել է Բազել (Շվեյցարիա), որտեղ երկուսով աշխատում են Հերբստերի արվեստանոցում։ Հոլբայնը ծանոթանում է այդ շրջանի շատ հումանիստների և գիտնականների հետ, որոնց մեջ էր Էրազմ Ռոտերդամցին։ Վերջինիս խնդրանքով ձևավորում է նրա «Գովք հիմարության» գրքի 1514 թվականի հրատարակությունը, որի համար նկարում է 82 նկար։ Հոլբայնը ձևավորում է նաև այլ գրքեր, մասնակցում է Մարտին Լյութերի Ավետարանի գերմաներեն թարգմանության ստեղծմանը։ Նա հոր նման նկարել է ապակենկարներ (վիտրաժ) և դիմանկարներ։ Այդ շրջանում հոլբայնի նյութական դրությունը փայլուն չէր, ինչի մասին վկայում են նրա արհեստագործի աշխատանքները, որոնցից է երիտասարդ ուսուցչի ցուցանակը։ Նույն 1516 թվականին նա նկարում է բուրգոմիստր Մեյերի և նրա կնոջ, գեղանկարիչ Հանս Հերբստերի դիմանկարները։ Հաջորդ տարում նկարում է Գերտեմշտեյնի տան արտաքին և ներքին Ֆրեսկոները։ Բազելում կատարում է տների արտաքին մակերեսների բազում դեկորատիվ ձևավորումներ։
Բազելյան շրջանի լավագույն գործերից են Բոնիֆացի Ամերբախի դիմանակարը, Քրիստոսի չարչարանքները շարքից 10 նկար, նոր ռատուշայի ֆրեսկոները, նոր տաճարի երգեհոնի դռները, Զոլոտուրն քաղաքի համար նկարված սրբերով Տիրամայրը և վերջապես Մայեր ընտանիքի Տիրամայրը։
Այդ շրջանին է վերաբերվում նաև Էրազմ Ռոտերդամցու, Դորոտեա Օֆենբուրգի Լաիսայի և Վեներայի տեսքով (1526) դիմանկարները։ Գծանկարներից հիշարժան են 91 նկար Հին կտակարանից և Մահվան պարը շարքից 58 նկար։
Անգլիական առաջին շրջան (1526-1528)
1526 թվականին Հանս Հոլբայնը լքում է Բազելը, քանի որ ռեֆորմացիայի պատճառով գումար վաստակելը դժվարացել էր։ Հոլբայնը Անգլիա է մեկնում Թոմաս Մորին ուղղված Էրազմ Ռոտերդամցու հանձնարարականով և ստանում սրտաբաց ընդունելություն։ Անգլիայում ապրելու ընթացքում նա միայն դիմանկարներ է նկարել։ Առավել հայտնիներից են Մորի, նրա ընտանիքի և Քենտեռբերիի արքեպիսկոպոսի, աստղագետ Կրատցերի, Գոդսելվի դիմանկարները։
Բազելի երկրորդ շրջան (1529-1531)
1528 թվականին Բազել վերադառնալով վերջացրել է ռատուշայի շենքի Հին Կտակարանից պատկերներով ֆրեսկոն և մի քանի դիմանկարներ։
Թյուդորների պալատի աշխատանքները
Դիմանկարներից բացի, նկարիչը ստեղծում էր արքայական պատմուճանների էսքիզներ։
Այդ շրջանից մեզ են հասել Հենրիխ VIII-ի, թագուհի Ջեյն Սեկմուրի, Էդուարդ VI-ի, Նորֆոլկի դուքսի դիմանկարները։ Հոլբայնը մի քանի անգամ թագավորի հանձնարարությամբ մեկնում է մայրցամաքային Եվրոպա հարսնացուների նկարելու։ Հետաքրքիր է Աննա Կլևսկու դիմանկարը, որը նկարիչը ստեղծել է ոչ թե բնորդից, այլ ուրիշ նկարչի գործից, և երբ հարսնացուն՝ պարարտամարմին գերմանուհին նավից իջնում է, թագավորը տեսնելով նրան, միանգամից խզում է ամուսնությունը։
Կյանքի հաջորդ շրջանը Հոլբայնը անց է կացնում Բազելի և Լոնդոնի միջև։ 1543 թվականի հոկտեմբերի 7-ի և նոյեմբերի 29-ի արանքում Հոլբայնը մահանում է Լոնդոնում մոլեգնող ժանտախտից։
Հետաքրքիր փաստեր
Հանս Հոլբայն Կրտսերի անունով են անվանվել արևելյան գորգի և ասեղնագործության մեջ կարի մի տեսակ, այն պատճառով, որ նկարիչը հաճախ էր դրանք պատկերել իր նկարներում։ Հաճախ սխալմամբ «անատոլիական» կամ «թուրքական» համարվող հայկական ծագմամբ գորգերից ու կարպետներից զատ շատ դեպքերում բուն Անատոլիայում՝ Փոքր Ասիայի տարածքում, ստեղծված նմուշները կամ ակնհայտորեն կրում են հայկական գորգագործության ազդեցությունը, կամ ստեղծված են այդ տարածքում ապրող ստվար հայկական գաղութի ներկայացուցիչ վարպետների կողմից։ Ահա այդպիսի գորգ է պատկերված Հանս Հոլբայն Կրտսերի՝ 1533 թվականին ստեղծված «Դեսպանները» կտավում, որը ներկայացնում է Անգլիայում Ֆրանսիայի դեսպաններ Ժան դը Դենտեվիլին և Ժորժ դը Սելվին։ դիմանկար։ Այլ առարկաների հետ հայկական գորգը ցուցադրում է ֆրանսիացի դեսպանների դիրքն ու հեղինակությունը։ Այն աչքի է ընկնում նույն զարդանախշի կրկնությամբ, մեջտեղներում բարակ գծերով՝ չհաշված «գյուլ» կամ հայերենով «վարդ» անունը կրող նախշը։
Յոժե Մենսինգեր
Յոժե Մենսինգեր (սլովեներեն՝ Jože Mencinger, ), սլովենացի օրենսգետ, տնտեսագետ, քաղաքական գործիչ։
Կենսագրություն
Ծնվել է սլովենական Եսենիցե քաղաքում։ 1964 թվականին ավարտել է Լյուբլյանայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, ուսումը շարունակել Բելգրադի համալսարանի իրավաբանական դպրոցում, որն ավարտել է 1966 թվականին՝ ստանալով մագիստրոսի աստիճան։ 1975 թվականին էլ ԱՄՆ-ում՝ Փենսիլվանիայի համալսարանում պաշտպանել է իր պատրաստած ատենախոսությունը և ստացել փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորի աստիճան։
Մենսինգերը ընդգրկվել է անկախություն ձեռք բերած Սլովենիայի առաջին կառավարության կազմում, 1990 թվականի մայիս ամսից մինչև 1991 թվականի մայիսը ղեկավարել է այդ երկրի էկոնոմիկայի նախարարությունը։ 1992 թվականին անդամագրվել է Սլովենիայի ժողովրդավարական կուսակցությանը։ 2001-2004 թվականներին եղել է Լյուբլյանայի համալսարանի ռեկտորը։ Հինգ տարի ընդգրկված է եղել Սլովենիայի Ազգային խորհրդի կազմում։ 2014 թվականի եվրոպական խորհրդարանական ընտրություններում գլխավորել է Pozitivna Slovenija կուսակցության առաջադրած թեկնածուների ցուցակը ։
Յոժե Մենսինգերը Լյուբլյանայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի իրավունքի և տնտեսության ամբիոնի պրոֆեսոր է, գիտությունների ու արվեստների եվրոպական ակադեմիայի անդամ։ Ուսումնասիրել և իր աշխատություններում մեկնաբանել է հետկոմունիստական շրջանում Սլովենիայում իրականացված սեփականաշնորհման գործընթացի փորձը ։
Գիտական վաստակի համար Յոժե Մենսինգերը պարգևատրվել է Սլովենիայի Հանրապետության Ազատության ոսկե շքանշանով։ Նա հանդես է գալիս Բորիս Մալագարսկու «Շղթաների ծանրությունը» (The Weight of Chains]) փաստավավերագրական կինոնկարում, որտեղ խոսում է Եվրոպական միությանը Սլովենիայի անդամակցության արդյունքների մասին։
Օստյոր (գյուղ, Ռոսլավլսկի շրջան)
Օստյոր (Остёр), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1902 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի բնակավայրեր
Աջմանի Էմիրություն
Աջմանի Էմիրություն, Միացյալ Արաբական Էմիրությունների ամենափոքր էմիրությունը։
Ադմինիստրատիվ կենտրոնը Աջմանն է։ Բնակչությունը 2003 թվականի տվյալներով կազմում է 253,000 մարդ։ Էմիրության տարածքը զբաղեցնում է 259 կմ² (պետության տարածքի 0,3%-ը)։ ՄԱԷ-ի կազմի մեջ մտել է 1971 թվականի դեկտեմբերի 2-ին։
Էմիրության բնակչության մեծամասնությունը բնակվում է Էմիրության ադմինիստրատիվ կենտրոն՝ Աջմանում։
Էնհարմոնիզմ
Էնհարմոնիզմ կամ էնհարմոնիկ հավասարություն (ἐν- և ՝ միաձայնություն, ներդաշնակություն), հնչյունների հավասարությունը ըստ բարձրության՝ նրանց տարբեր նշանակության և գրության դեպքում։ Էնհարմոնիզմը հիմնված է տեմպերացիայի վրա, քանի որ միայն կիսատոների հավասարության դեպքում է հնարավոր ըստ բարձրության ածանցյալ աստիճանի համընկնումը հիմնական աստիճանը կամ մեկ այլ ածանցյալ աստիճանի հետ։
Յուրաքանչյուր հիմնական և ածանցյալ աստիճան կարող է ունենալ երկու էնհարմոնիկ փոխարինորդ (ընդամենը երեք անվանում)՝ բացառությամբ as-gis աստիճանի, որն ունի մեկ փոխանորդ (ընդամենը երկու անվանում)։ Առավել բնորոշ է էնհարմոնիկ հավասարությունը՝ հիմնական աստիճանների և միապատիկ բարձրացրած կամ իջեցված աստիճանների մասնակցությամբ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Երաժշտական եզրույթներ Կատեգորիա:Երաժշտության տեսություն
Տրիխատսկոե
2001 թվականի տվյալներով Տրիխատսկոե գյուղում բնակվում էր 35 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Նիկոլաևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Լեոնարդո դա Վինչիի մի վաղ հիշողություն
«Լեոնարդո դա Վինչիի մի վաղ հիշողություն» (Eine Kindheitserinnerung des Leonardo da Vinci), 1910 թվականին Զիգմունդ Ֆրոյդի գրած ակնարկը իտալացի մեծանուն նկարիչ, քանդակագործ և գիտնական Լեոնարդո դա Վինչիի մանկության մասին։ Այն Լեոնարդոյի նկարների հոգեվերլուծական հետազոտության հիման վրա արված կյանքի ուսումնասիրումն է։
Մանկական հիշողություն
Ֆրոյդի հոգեվերլուծությունը սկսվում է Դա Վինչիի մի մանկական հիշողությունից։ Դա Վինչին իր օրագրում գրում էր, որ հիշում է մի դեպք, երբ նա դեռ նորածին երեխա էր, պատուհանից ներս է մտնում մի ուրուր և պոչով մի քանի անգամ դիպչում է նրա բերանին։ Ըստ Ֆրոյդի այս հիշողությունը չունի լրիվ իրական հիմքեր։ Ժամանակի ընթացքում հիշողությունները ենթարկվում են մեր պատկերացումների, երևակայության ճնշմանը և աղավաղվում են՝ կորցնելով իրենց առաջնային տեսքը։ Ֆրոյդը վերլուծելով Դա Վինչի մանկական հիշողությունը գալիս է այն եզրահանգման, որ այն ունի էրոտիկ բնույթի բովանդակություն։ Պոչը սիմվոլ է և արական սեռական օրգանի պատկերումն է։ Տվյալ հիշողությունը իրենից ներկայացնում է սեռական ակտի պատկերում։ Ֆրոյդը, հիմնվելով իր այցելուների տվյալների վրա, եզրահանգում է, որ այս կոնտեքստի երազներ և ֆանտազիաներ ունենում են կանայք և պասիվ համասեռամոլները։ Մյուս կարևոր սիմվոլն այստեղ թռչնի տեսակն է։ Ուրուրը հին եգիպտական հիերոգլիֆներում խորհրդանշում է մոր կերպարը։ Այն մայրության խորհրդանիշն է, քանի որ այս կենդանին չունի իր արու տեսակը։ Հայտնի է, որ Դա Վինչին մինչ 5 տարեկանը ապրել է մոր հետ։ Սա ցույց է տալիս այն, որ երեխան զգում էր հոր բացակայությունը և ենթագիտակցորեն նա ընտել էր այնպիսի կենդանի, որը չի կարող լինել արական սեռի։
Դա Վինչիի առաջին փորձերը արվեստի ոլորտում եղել են 2 տիպի օբյեկտների պատկերումներով՝ ժպտացող կնոջ և փոքրիկի գլուխներով։ Վերջիններս հիշեցնում են ուրուրի հետ կապված հիշողության սեքսուալ բնույթի 2 օբյեկտները։ Երեխայի գլուխը սեփական մանկական անձի կրկնումն էր, իսկ կանանց գլուխները մոր կերպարի կրկնումն էր։ Այս օբյեկտները ներկայացնում էին Լեոնարդոյի 2 բնույթները։ Կանանց դիմանկարների պատկերումով նա անգիտակցորեն արտահայտում էր սեփական կանացիությունը։ Հետազոտողները նույնիսկ գտնում են, որ Լեոնարդոյի կանացի դիմանկարներում երևում են հենց իր դիմագծերը։ Կա կարծիք, որ Մոնա Լիզան Դա Վինչիի ինքնադիմանկարն է։ Իսկ ի՞նչ ճանապարհով էր Դա Վինչին իրեն նույնականացնում մոր հետ։ Մնացած հոգեբանների հետազոտությունները նույնպես վկայում էին նույն արդյունքների մասին. համասեռամոլ բոլոր այցելուների մոտ վաղ մանկության տարիքում եղել էր ինտենսիվ հակում կանանց նկատմամբ՝ մասնավորապես մոր։ Հոգեսեռական զարգացման Էդիպյան բարդույթի փուլում մանուկ Լեոնարդոն արտամղում է մոր հանդեպ ունեցած մեծ սերը և նույնականանում է մոր հետ, քանի որ բացակայում է նույնականացման համար մյուս օբյեկտը՝ հայրը։ Նա իրեն դնում է մոր տեղը և ընտրում է սիրո նույն օբյկետները, որոնք ուներ մայրը։ Բայց միևնույն է, այս ճանապարհով հոմոսեքսուալ դարձած տղամարդկանց մոտ ենթագիտակցականում ակտիվ ապրում է մոր հանդեպ արտամղված սերը։ Նա հավատարիմ է մնում այդ սիրուն ամբողջ կյանքում, և գուցե դա է պատճառը, որ հարաբերություններ չի ունենում կանանց հետ, որպեսզի չդավաճանի մորը։ Այն, ինչ պրակտիկայում կոչում են համասեռամոլություն, զարգանում է տարբեր ճանապարհներով։ Եվ Ֆրոյդի կողմից նկարագրված այս մոդելը այդ ճանապարհներից միայն մեկն է։ Լեոնարդոյի կենսագիրների մեծ մասը նշում էր, որ արդեն վարպետ դարձած ժամանակ, նա իրեն շրջապատում էր գեղեցիկ պատանիներով։ Վերջիններս համարվում էին նրա աշակերտները։ Չնայած որ չենք կարող վստահ ասել նրանց միջև եղած սեռական կապի մասին, բայց այստեղ նորից տեսնում ենք Լեոնարդոյի համար այդքան կարևոր դարձած երկու օբյեկտներից մեկը։ Այդ օբյեկտները իրենց հետքն են թողնում Լեոնարդոյի հետագա ամբողջ կյանքի և գործունեության վրա։ Դա Վինչին ուներ մի օրագիր, որտեղ նա գրանցում էր իր համար ամենակարևոր դեպքերը և հիմնականում դրանք գրում էր մի քանի բառով, լակոնիկ ոճով։ Չենք կարող ասել, որ Լեոնարդոն հետաքրքրվում էր տնային տնտեսությամբ և նմանատիպ գործերով, բայց այնուամենայնիվ իր օրագրում նա գրում էր 2 տեսակի ծախսերի մասին։ Ծախսերը, որ նա կատարում էր իր աշակերտների վրա և մոր՝ Կատարինայի։ Օրինակ, նա գրում էր աշակերտներից մեկի համար գնած հագուստի, այլ իրերի մասին, իսկ մյուս գրանցումը վերաբերում էր մոր թաղման համար կատարած ծախսերին։ Այստեղ Ֆրոյդը նորից մատնանշում է այդ ճակատագրական 2 օբեկտների առկայությունը և դրանց կապը։
«Մոնա Լիզա» և «Սուրբ Աննան, Մարիամը և մանուկ Հիսուսը»
Լեոնարդոյի անձի հետազոտությունը Ֆրոյդը շարունակում է նկարների, ստեղծագործությունների վերլուծությամբ։ Նրա նկարները հիշելիս չենք կարող չհիշել այն առեղծվածային ժպիտը, որով նա օժտում էր իր գրեթե բոլոր հերոսուհիներին։ Այսօր լեոնարդոյական այդ ժպիտը դարձել է նրա բնութագրիչներից մեկը։ Առեղծվածային ժպիտի ամենահայտնի օրինակը, իհարկե, ֆլորենցուհի Ջոկոնդան է։ Այս ժպիտը բացատրության կարիք ուներ և բացատրվում է շատ տարբեր ձևերով։ Մեկնաբանություններից համարյա բոլորն էլ այս ժպիտի մեջ տեսնում են հակադրությունը, սատանայական բնույթը մի կողմից, մյուս կողմից՝ նրբությունն ու մեղմությունը։ Այն գրավում էր հանդիսատեսներին, հետազոտողներին և հենց իրեն՝ Լեոնարդոյին։ Հայտնի է, որ Մոնա Լիզան նկարելիս Դա Վինչին ցանկացավ այն պահել իրեն և չտալ պատվիրատուին։ Այդ կապվածությունը այս ժպիտին բացատրվում էր նրանով, որ այն նրա մեջ արթնացնում էր երկար ժամանակ քնած մի բան։ Ըստ Ֆրոյդի սա Կատարինայի պատկերումն էր, նրա կերպարի արտացոլումը։ Նույն ժամանակահատվածում Դա Վինչին նկարում է «Սուրբ Աննան, Մարիամը և մանուկ Հիսուսը» կտավը։ Լեոնարդոյական ժպիտը պատկերված է նաև այստեղ։ Ըստ Ֆրոյդի հենց Մոնա Լիզայի խորությունը և իմաստը ստիպեց Դա Վինչիին ստեղծել Սուրբ Աննային, ով խորհրդանշում էր մայրությունը։ Լեոնարդոյի մոտ Մարիամը նստած է Աննայի գրկում, ձեռքերը դեպի նորածին Հիսուսը ուղղված։ Տատիկը ժպիտով նայում է այդ տեսարանին։ Այս նկարը Դա Վինչիի մանկության սինթեզն է, այս նկարի դետալները կարող են մեկնաբանվել Լեոնարդոյի կյանքի ապրումներով։ 6 տարեկանում նա տեղափոխվում է հոր տուն, որտեղ հանդիպում է նրա նոր կնոջը։ Խորթ մայրը Լեոնարդոյին սիրում էր հարազատ մոր սիրով և նրանց հարաբերությունները շատ ջերմ էին։ Ըստ Ֆրոյդի Սուրբ Աննան և Մարիամը պատկերում էին նրա խորթ մորը և Կատարինային։ Ֆրոյդը սա  բացատրում է այն փաստով, որ այստեղ 2 կանայք էլ՝ Աննան՝ տատիկը և Մարիամը՝ մայրը, պատկերված են միևնույն տարիքի։ Այսինքն Աննան պատկերված չէ տատիկի կերպարով, չունի կնճիռներ և դիմագծերով, տարիքով չի տարբերվում Մարիամից։ Լեոնարդոյի համար այս 2 կանայք նրա 2 մայրերի խորհրդանիշն էին։ Մարիամը պատկերված է երեխայից հեռու, ձեռքերը նրան մեկնած։ Սա Դա Վինչիի կյանքի այն դրվագն է, որ նրան հեռացրել են մորից ։
Ամփոփում
Այս աշխատանքում Ֆրոյդը ներկայացնում է Դա Վինչիի արտամղված ապրումները, որոնք հետագայում սուբլիմացիայի մեխանիզմով արտահայտվում են նրա ստեղծագործություններում։ Կյանքի առաջին տարիներին հոր բացակայությունը, մոր հանդեպ տածած ջերմ սերը որոշիչ ազդեցություն ունեցան նրա բնավորության ձևավորման և ճակատագրի վրա այնքանով, որ արտամղված այդ ապրումները, լիբիդոն հետագայում սուբլիմացվեցին հետազոտելու, ստեղծագործելու մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1910 գրքեր Կատեգորիա:Հոգեբանություն Կատեգորիա:Հոգեվերլուծություն Կատեգորիա:Ստեղծագործական հոգեբանություն Կատեգորիա:Գրքեր Կատեգորիա:Զիգմունդ Ֆրոյդ Կատեգորիա:Գրքեր հոգեվերլուծության մասին
Հարոլդ Յուջին Էջերթոն
Հարոլդ Յուջին «Դոք» Էջերթոն (անգլ. Harold Eugene "Doc" Edgerton, 1903 ապրիլի 6, Ֆրիմոնտ, Նեբրասկա, ԱՄՆ, 1990 հունվարի 4, Քեմբրիջ, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ), ամերիկացի ճարտարագետ և գյուտարար, մասնագիտացված է էլեկտրատեխնիկայի ոլորտում։ Եղել է Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի պրոֆեսոր։ Նա ավելի շատ հայտնի է որպես լուսանկարների արագության և տեսանկարահանման տեխնիկայի գյուտարար, որտեղ օգտագործվում է ստրոբոսկոպ, որը լայնորեն  օգտագործվում էր  գիտության և տեխնիկայի  ոլորտներում, ինչպես նաև նրա ներդրումը հիդրոլոկատորի տեխնոլոգիայի և խորը ուսումնասիրությունների համակարգերի կատարելագործման մեջ  ։
Կենսագրություն
Հարոլդ Էջերթոնը ծնվել է 1903 թվականի ապրիլի 6-ին Ֆրիմոնտում, Նեբրասկա նահանգում ։ Նրա հայրը՝ Ֆրենք Յուջին Էջերթոնը, եղել է լրագրող, գրող և հաղորդավար նեբրասկայի բարի առաջատար անդամ, իսկ մայրըմ մերի Քոու Էջերթոնը, եղել է երաժիշտ և ակտիվիստ և Նեբրասկա նահանգի Ավրորա համայնքի հասարակական կազմակերպությունների անդամ էր ։ Դեռահաս տարիքում Էջերթոնը կես դրույքով աշխատել է Nebraska Power & Light էլեկտրական ընկերությունում, որտեղ սկսել է հետաքրքրվել էլեկտրատեխնիկայով, այնուհետև ընդունվել է Նեբրասկա-Լինքոլի համալսարան ի «էլեկտրատեխնիկայի» մասնագիտությամբ։ 1925 թվականին ստացել է բակալավրի աստիճան, 1926 թվականին ընդունվել է Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի ասպիրանտուրա, որտեղ 1927 թվականին ստացել է Բնական գիտությունների մագիստրոսի կոչում, իսկ 1931-ին՝ Գիտությունների դոկտորի աստիճան ։ Այնտեղ էլ նա սկսեց աշխատել սթոբոսքոփի հետ, հետազոտելով էլեկտրական սինխրոն շարժիչների աշխատանքը։ Նա աշխատում էր էլեկտրական շարժիչի համաժամանակյա  թերությունները վերացնելու ուղղությամբ, մասնավորապես, նրան հետաքրքրում էր, թե ինչպես է հոսանքի ուժգնությունը ազդում շարժիչի աշխատանքի վրա։ Շարժիչի շարժվող մասերն այնքան արագ էին պտտվում, որ անհնար էր անզեն աչքով նկատել տեղի ունեցող գործընթացները, բայց Էջերթոնը նկատեց, որ սարքավորման ելքային թարթող լույսի տեղադրումը, ցանցին ազդակ ուղարկելը, որը համընկնում է շարժիչի պտտվելու հաճախականության հետ, ստեղծում է շարժիչի շարժական մասերի անշարժության պատկեր, որը հնարավորություն է որը հնարավորություն է տալիս հետազոտել շարժիչի աշխատանքը ավելի մանրակրկիտ ։ Ստրոբոսկոպի այս հատկությունը հետագայում նկարագրվել է Էջերթոնի դոկտորական թեզում։
1930-ական թվականներին Էջերթոնը մշակեց մի շարք տեխնոլոգիաներ, ինչպես նաև ստրոբոսկոպը, լուսանկարչության տեխնոլոգիա, և լուսազգայունությունը չափելու գործիք։ Լուսանկարները պատրաստվում էին  մեկ վայրկյանում բազմաթիվ փայլատակումներ օգտագործելով մութ սենյակում ։  Այն նաև  դարձել է գիտական հետազոտությունների գործիք, որը թույլ էր տալիս  տեսնել արագ կատարվող գործողության մանրամասները։ Առաջին կոմերցիոն ստրոբոսկոպի մոդելը շուկա  մտավ, որի աշխատանքն  Էջերթոնն  իր  գործընկեր Քենեթ Հերմեսհաուզենի հետ գլխավորում էր , ում հետ  1931 թվականին ստեղծեց խորհրդատվության-տեխնիկական կենտրոն, որտեղ 1934 թվականին այցելեց Հերբերտ Գրիերը ։ 1947 թվականին պաշտոնապես կայացել է EG&G ընկերության հիմնադրումը, որը սկսեց համագործագցել  ԱՄՆ ատոմային էներգիայի խորհրդի հետ։ Հանձնաժողովի պատվերով ստեղծվել է «արագ տեսախցիկ», որի անվանումը  հանդիդսանում է  rapid action electronic  նոր բառարտահայտություն։ Տվյալ տեսախցիկը օգտագործվել է ԱՄՆ-ում 1950 թվականից մինչև 1960-ական թվականները միջուկային փորձարկումների լուսանկարչության և տեսանկարահանման համար ։
1953 թվականին Էջերթոնը սկսեց իր բազմամյա համագործագցությունը ֆրանսիական օվկիանոսային խորություններ ուսումնասիրող Ժակ Իվ Կուստոյի հետ։ 1968 թվականին նա ստեղծեց աշխարհում միակ տեսախցիկը, որը  ստորջրյա հատվածներում դանդաղ նկարահանման համար էր։ Նա նաև ստեղծեց մի քանի հիդրոտեղանքի մի քանի սարքեր և կարևոր դեր խաղաց հիդրոտեղաքնի կողային դիտարկման զարգացման մեջ, որն օգտագործում էին օվկիանոսային խորը հատվածներ հետազոտելու և խորտակված առարկաների որոնման համար ։ Էջերթոնի սարքավորումը օգտագործվել  է  բազմաթիվ հայտնի խորտակված նավերի հետազոտման և հայտնաբերման  համար ինչպիսիք են, « Բրիտանիկը » և առաջին ամերիկյան  զրահակիր «Մոնիտորը» ։ « Տիտանիկի » դետալների առաջին  լուսանկարները նույնպես նկարահանվել են Էջերթոնի սարքավորումների օգնությամբ ։ Հետագայում Կուստոն և Էջերթոնը դարձան մոտ ընկերներ, և իրենց  համատեղ աշխատանքի ժամանակ Էջերթոնը ստացավ «Ամպրոպի հայր» մականունը, որով նա դեռ հայտնի է լուսանկարիչների շրջանակներում ։
Հետագա տարիներին Էջերթոնի լուսանկարներն ու նրա աշխատանքները հրատարակվում էին բազմաթիվ գիտա-հանրամատչելի  ամսագրերի և հեռուստահաղորդումների մեջ, իսկ նրա մշակումները հիդրոտեղանքի և օբյեկտների արագ լուսանկարահանման համար օգտագործվել են գիտության ու տեխնիկայի տարբեր ոլորտներում։
Հարոլդ Էջերթոնը մահացել է 1990 թվականի հունվարի 4-ին սրտի կաթվածից, 86 տարեկանում, և թաղվել է Մասաչուսեթս նահանգի, Քեմբրիջի Mount Aubum գերեզմանում։ Նախքան  մահը, Էջերթոնը  մնաց ակտիվ մարդ, շարունակում էր հորինել և փորձեր կատարել  ակադեմիական իր գործունեության ընթացքում  ։
Մրցանակներ և նվաճումներ
Էջերթոնը 1934 թվականին նշանակվել է էլեկտրատեխնիկայի պրոֆեսոր Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում, իսկ 1956 թվականին ընտրվել է Ամերիկայի գիտությունների և արվեստի ակադեմիայի անդամ ։
Մրցանակների թվում մտնում են.
«Արագ ակնթարթ» կարճամետրաժ ֆիլմը, որը նկարահանվել է գերարագ տեխնոլոգիայի միջոցով, 1940 թվականին « Օսկար » է ստացել ։
Ժառանգություն
1982 թվականին ստեղծվել է Հարոլդ Էջերթոնի անվան մրցանակ, որը տարեկան պարգևատրվում է օպտիկայի կամ ֆոտոնիկայի տեխնոլոգիայում նշանակալի ներդրման համար, որոնք կիրառվում են արագ շարժվող ֆիզիկական երևույթների նկարահանման ժամանակ :1990 թվականին կառուցվել է Հարոլդ Էջերթոնի գիտության թանգարանը, որը 1995 թվականին պաշտոնապես բացվել է The Edgerton Explorit Center անունով։ Այդ կենտրոնը օգտագործվում է որպես գործնական գիտական ​​ցուցահանդեսների ցուցահարթակ, որտեղ բոլոր տարիքի մարդիկ կարող են մասնակցել տեսողական փորձում ։
Լուսանկարներ
Ամենահայտնի լուսանկարները, որոնք արվել ենՀարոլդ Էջերթոնի կողմից.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ճարտարագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գյուտարարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լուսանկարիչներ
Տորիլ
Տորիլ ( Toril (Cáceres)) քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Կասերես պրովինցիայի Էստրեմադուրա ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Կամպո Արանուելո շրջանում։ Տարածքը կազմում է 149.76 կմ2, բնակչությունը՝ 178 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
(7097) Յացուկա
(7097) Յացուկա (Yatsuka), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1993 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Հիրոշի Աբեի և Սեյդաի Միասակայի կողմից Յացուկայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,37987 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9323 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8275 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1341 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,268457 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,77° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1993 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Հիրոշի Աբեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Սեյդաի Միասակայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ուիլյամ Ուոլաս
Սըր Ուիլյամ Ուոլաս (Uilleam Uallas, անգլո-նորմաներեն՝ William le Waleys, ժամանակակից William Wallace, մոտ․ 1270, Էլդերսլայ, Շոտլանդիայի թագավորություն - օգոստոսի 23, 1305, Լոնդոն, Անգլիայի թագավորություն), շոտլանդացի ասպետ, որը դարձել է շոտլանդական անկախության առաջին պատերազմի գլխավոր առաջնորդներից մեկը ։
1297 թվականի սեպտեմբերին Էնդրյու Մորեյի հետ Ստեռլինգ կամրջի ճակատամարտում հաղթել է անգլիական բանակին։ Նշանակվել է Շոտլանդիայի գվարդիան/վերակացու և ծառայել մինչև 1298 թվականի հուլիսին Ֆոլկիրկի ճակատամարտում իր կրած պարտությունը։ 1305 թվականի օգոստոսին Գլազգոյի Ռոբրոյստոն արվարձանում գերի է վերցվել ու հանձնվել Անգլիայի թագավոր Էդուարդ I-ին, որն էլ նրան կախել, փորոտիքը թափել ու քառատել է պետական դավաճանության ու Անգլիայի քաղաքացիների հանդեպ գործած հանցանքների համար։
Նախապատմություն
Ուիլյամ Ուոլասը եղել է մանր ազնվականության ներկայացուցիչ, բայց քիչ բան է որոշակիորեն հայտնի նրա ընտանիքի պատմության կամ նույնիսկ ծնողների մասին։ 15-րդ դարի հեղինակ Կույր Հարրին նրա հորը ներկայացրել է որպես սըր Մալքոլմ Էլդերսլայցի, սակայն 1297 թվականին Հանզայի Լյուբեկ քաղաք ուղարկված մի նամակում գտնված Ուիլյամի անձնական կնիքում նրա հայրը ներկայացված է որպես Ալան Ուոլաս ։ Այս Ալան Ուոլասը կարող էր լինել 1296 թվականի Ռեգմանյան մատյաններում գրանցված Այրշայրցի թագավորական վարձակալը, սակայն այս փաստին որևէ լրացուցիչ հաստատում չկա ։ Կույր Հարրիի պնդումը, թե Ուիլյամը սըր Մալքոլմ Էլդերսլայցու որդին էր, հիմք է դրել ենթադրելու, որ Ուիլյամի ծննդավայրը Ռենֆրյուշայրի Էլլերսլայ գյուղն է, և այս տեսակետը պաշտպանում են որոշ պատմաբաններ, ինչպես նաև պատմական «Ուիլյամ Ուոլաս Ընկերություն» կազմակերպությունը ։ Սակայն Ուոլասի կնիքը հակապնդում է առաջացրել Այրշայրի Էլլերսլայի դեմ։ Իր ժամանակակիցների ոչ մի այլ վկայություն չկա, որը Ուիլյամին կապեր այլ տարածքի հետ, թեև երկու տարածքն էլ կապ ունեին Ուոլաս տոհմի հետ ։ Ըստ պատմական արձանագրությունների՝ Ուոլաս ընտանիքի ավագները տիրել են կալվածքների Ռիքարթոնում, Թարբոլթոնում, Աուչինքրույվում, Քայլում ու արևելյան Լոթիանի Ստենտոն գյուղում ։ Նրանք եղել են Շոտլանդիայի 5-րդ լորդ-ստյուարդ Ջեյմս Ստյուարտի վասալները, քանի որ նրանց կալվածքները գտնվել են նրա տարածքում։ Ուիլյամի եղբայրներ Մալքոլմն ու Ջոնը հիշատակվում են այլ աղբյուրներում ։
Ուոլասի ազգանվան ծագումը և դրա կապը հարավարևմտյան Շոտլանդիայի հետ նույնպես հեռու են որոշակիությունից, սակայն հաստատ է, որ անունը ծագել է Հին անգլերեն wylisc բառից, որը նշանակում է «օտար» կամ « ուելսեցի » ։ Հնարավոր է, որ Քլայդի տարածքի բոլոր Ուոլասները Ուելսից եկած միջնադարյան ներգաղթյալներ լինեին, բայց քանի որ այդ բառով անվանվում էին նաև Ստրաթքլայդ թագավորության տեղաբնակ քամբրիախոսները, հավասարապես հնարավոր է դառնում, որ ազգանունը վերաբերեր այն մարդկանց, ովքեր համարվում էին "ուելսեցի", քանի որ խոսում էին քամբրիերեն (մեռած կելտական լեզու) ։
Քաղաքական ճգնաժամ Շոտլանդիայում
Գահաժառանգն Ալեքսանդրի թոռնուհին էր՝ Մարգարետ Նորվեգացին։ Բայց քանի որ նա դեռ երեխա էր ու գտնվում էր Նորվեգիայում, շոտլանդացի լորդերը խնամակալների կառավարություն են ձևավորել։ Շոտլանդիա վերադառնալիս Մարգարեթը հիվանդացել է ու մահացել 1290 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Օրքնեյում։ Ակնհայտ գահաժառանգի բացակայությունը հանգեցրել է «Մեծ պատմություն» կոչվող ժամանակահատվածին, երբ մի քանի ընտանիք պահանջ են ներկայացրել գահի նկատմամբ։
Քանի որ Շոտլանդիան ներքաշվում էր քաղաքացիական պատերազմի մեջ, շոտլանդացի ազնվականները հրավիրել են Անգլիայի թագավոր Էդուարդ I-ին որպես իրավարար/ միջնորդ։ Սակայն դեռ գործընթացն սկսելուց առաջ նա պահանջել է, որ գահի բոլոր հավակնորդներն իրեն ճանաչեն որպես Շոտլանդիայի գերագույն լորդ։ 1292 թվականի նոյեմբերի սկզբին Բերվիք-ըփոն-Թվիդ քաղաքի ամրոցում անցկացված մեծ ֆեոդալական հավաքի ժամանակ հավանություն է տրվել Ջոն Բալիոլի թեկնածությանը, որն օրենքով ամենաարժանահավատն էր։
Էդուարդը ձեռնամուխ է եղել շոտլանդացի լորդերի որոշումները վերանայելուն ու նույնիսկ թագավոր Ջոն Բալիոլին կանչել է անգլիական արքունիքի դեմ կանգնելու՝ որպես սովորական հայցվոր։ Ջոնը թույլ թագավոր էր, որը հայտնի է որպես «Դատարկ վերարկու»։ 1296 թվականի մարտին նա հրաժարվել է իր հավատարմության երդումից ու մինչև նույն ամսվա վերջ Էդուարդը հարձակվել է Բերվիք-ըփոն-Թվիդի վրա ու թալանել այդ ժամանակ դեռ սահմանային շոտլանդական այդ քաղաքը։ Ապրիլին շոտլանդացիները պարտվել են արևելյան Լոթիանում Դանբարի ճակատամարտում, իսկ արդեն հուլիսին Էդուարդն ստիպել է Ջոնին հրաժարվել գահից։ Հետո նա հրահանգել է իր պաշտոնյաներին 1800 շոտլանդացի ազնվականներից (մնացած մասը պատերազմի գերի էին) պաշտոնական հարգանքի տուրք ընդունել։
Լուռ տարիներ անկախության պատերազմներից առաջ
Որոշ պատմաբաններ, ինչպիսին է օրինակ Էնդրյու Ֆիշերը, ենթադրում են, որ Ուոլասը պետք է նախնական ռազմական փորձառություն ունենար, որպեսզի կարողանար 1297 թվականին հաջողված ռազմական արշավ առաջնորդել։ Անգլիայի թագավոր Էդուարդ I-ի ուեյլսյան արշավանքները կարող էին վարձկան զինվոր դառնալու լավ հնարավորություն ընձեռած լինել հողատիրոջ երիտասարդ որդուն ։ Ուոլասի անձնական կնիքը կրում է աղեղնաձիգի տարբերանշան, ուրեմն նա կարող էր որպես նետաձիգ կռված լինել Էդուարդի բանակում։
Ուոլտեր Բոուերը նշում է, որ Ուոլասը «բարձրահասակ մարդ էր՝ հսկայի մարմնով, լայնալանջ, լայն ազդրերով, ուժեղ ձեռքերով ու ոտքերով, բոլոր վերջույթները շատ ուժեղ ու ամուր» ։ Կույր Հարրիի նկարագրած Ուոլասն ուներ յոթ ֆութ հասակ ։
Ապստամբության սկիզբ
Ուոլասի կողմից կատարված առաջին գործողությունը 1297 թվականի մայիսին Լանարքում անգլիացի գլխավոր շերիֆ Ուիլյամ դե Հեսելռիգի սպանությունն էր։ Հետո նա միացել է Դուգլասի լորդ Ուիլյամ Հարդիին և միասին նրանք իրականացրել են Սքոնի արշավանքը։ Սա ամբողջ Շոտլանդիայում տեղի ունեցող ապստամբություններից մեկն էր, որոնց թվում էին նաև շոտլանդացի ազնվականների ու Էնդրյու Մորեյի կողմից հյուսիսում կազմակերպվածները ։
Ապստամբությունը հարված է կրել, երբ հուլիսին ազնվականներն Իրվին քաղաքում հպատակվել են անգլիացիներին։ Ուոլասն ու Մորեյը նրանց թվում չէին, այլ շարունակում էին իրենց ապստամբությունները։ Ուոլասն օգտագործել է Էթթրիք անտառը որպես արշավանքների բազա ու հարձակվել Անկրումում գտնվող եպիսկոպոս Վիշարտի պալատի վրա։ Ուոլասն ու Մորեյը հանդիպել ու միավորել են իրենց բանակները հավանաբար սեպտեմբերին Դանդիի պաշարման ժամանակ ։
Ստեռլինգ կամրջի ճակատամարտ
1297 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Ուոլասի ու Մորեյի գլխավորած միացյալ բանակը հաղթանակ է տարել Ստեռլինգ կամրջի մոտ։ Շոտլանդացիներին թվով խիստ գերազանցող անգլիական բանակը ջախջախվել է։ Սուրրեյի 6-րդ կոմս Ջոն դե Վարեննի 3,000 հեծելազորով ու 8,000 - 10,000 հետևակով ֆեոդալական բանակն աղետալի պարտության է մատնվել, երբ կամրջով անցել է գետի հյուսիսային կողմը։ Կամրջի նեղությունը խանգարում էր, որպեսզի շատ զինվորներ միասին անցնեին (գուցե ընդամենը երեք հոգի կողք-կողքի), այսպիսով, մինչ անգլիացի զինվորներն անցնում էին կամուրջը, շոտլանդացիներն սպասում էին, ու հենց նրանց կեսն անցել էր, որքան հնարավոր է արագ սպանել են նրանց։ Սկզբից ուղարկվել էր հետևակը, որի հետևից առաջանում էր ծանր հեծելազորը։ Շոտլանդացիների վահանաձև զորաշարվածքը հետևակին հետ է շպրտել դեպի առաջացող հեծելազորը։ Ուոլասի կապիտանների կողմից գլխավորված առանցքային գրոհով անգլիացի զինվորների մի մասին ստիպել են հետ նահանջել, երբ մյուսներն առաջ էին շարժվում, ու այդ հսկայական ծանրության տակ կամուրջը փլվել է՝ խեղդելով շատ անգլիացիների։ Այսպիսով, շոտլանդացիները տարել են կարևոր հաղթանակ ու բարձրացրել իրենց բանակի ինքնավստահությունը։ Շոտլանդիայում Էդուարդի գանձապահ Հաֆ Քրեսսինգհեմը զոհվել էր մարտի ժամանակ և հաղորդվում է, որ նրա մարմինը հետագայում մաշկազերծվել է ու մաշկը մասնատվել փոքր կտորների, որպես հաղթանակի խորհրդանիշներ։ Լեյնրքոսթի պատմագրությունը վկայում է, որ Ուոլասը «վերցրել էր մի լայն շերտ [Քրեսսինգհեմի մաշկից] ... ոտքից մինչև գլուխ, և դրանից իր թրի համար սուսերակալ պատրաստել» ։
Ճակատամարտից հետո թագավոր Ջոն Բալիոլի անունից Ուոլասն ու Մորեյն ստանձնել են շոտլանդական թագավորության գվարդիանի/վերակացուի տիտղոսը։ Մարտադաշտում ստացած վերքերից Մորեյը մահացել է 1297 թվականի վերջերին։
Ուոլասի կողմից կիրառված մարտի տեսակը բնութագրվում էր օպորտունիստական մարտավարությամբ և տեղանքի ռազմավարական օգտագործմամբ։ Սա կատարյալ հակադրության մեջ էր մտնում ասպետական պատերազմների մասին տեսակետների հետ, քանի որ վերջինները բնութագրվում էին բազուկների ուժով ու ասպետական մարտերով։
Մոտավորապես 1297 թվականի նոյեմբերին Ուոլասն իրականացրել է լայնամասշտաբ արշավանք Նորթումբերլենդով ու Քումբրիայով դեպի հյուսիսային Անգլիա ։
Տարվա վերջին «Անտառի եկեղեցում» (Սելկիրկ քաղաք) Ուոլասն ասպետադրվել է ։ Սա պետք է իրականացրած լինի շոտլանդական երեք կոմսերից մեկը՝ Քարիքի կոմսը, Ստրաթեարնի կոմսը կամ Լենոքսի կոմսը ։
Ֆոլկիրկի ճակատամարտ
1298 թվականի ապրիլին Էդուարդը երկրորդ անգամ ներխուժել է Շոտլանդիա։ Ճակատամարտից երկու օր առաջ վճարվել էր 25,781 զինվոր, որոնց կեսից ավելին ուեյլսեցիներ էին։ Հեծելազորի առկայության մասին տեղեկություններ չկան, բայց պետք է ենթադրել, որ կոպիտ հաշվարկով Էդուարդի հրամանատարության տակ կար 1500 ձիավոր ։ Նրանք թալանել են Լոթիանն ու վերցրել մի քանի ամրոց, բայց նրանց չի հաջողվել Ուոլասին հանել մարտի․ շոտլանդացիները ստվերի պես հետևում էին անգլիական բանակին՝ մտադրություն ունենալով խուսափել մարտից այնքան ժամանակ, մինչև ուտելիքի ու գումարի պակասը կստիպեին Էդուարդին նահանջել, ու իրենք կօգտվեին դրանից՝ հարձակվելու համար։ Քանի որ անգլիական բանակի մատակարարման պետերը չէին կարողացել հավուր պատշաճի պատրաստվել արշավանքին, բանակի բարոյական վիճակը վատացել է և սննդամթերքի պաշարները պակասել, որի արդյունքում բանակում խռովություն է բարձրացել, ու Էդուարդի հեծելազորն այն ճնշել է։ Հուլիսին, երբ Էդուարդը պլանավորում էր վերադառնալ Էդինբուրգ սննդամթերքի պաշարները լրացնելու համար, հետախույզները հայտնել են նրան, որ շոտլանդացիները ճամբար են խփել ոչ հեռու՝ Ֆոլկիրկում, ու նա շտապել է, որ շոտլանդացիներին ներքաշի այդքան երկար սպասված ճակատամարտի մեջ  ։
Ուոլասն իր նիզակակիրներին դասավորել է չորս ֆալանգով՝ շրջանաձև, պաշտպանական ոզնիաձև զորաշարվածք, հավանաբար շրջապատված պարաններով կապված փայտե ցցերով, որպեսզի պահպանվի հետևակի դասավորությունը։ Սակայն անգլիական բանակում կային ուեյլսեցի աղեղնաձիգներ, որոնք ռազմավարական առավելությունը թեքել են իրենց կողմը։ Անգլիացիները հարձակվել են իրենց հեծելազորով ու ստիպել շոտլանդացի նետաձիգներին նահանջել։ Շոտլանդական հեծելազորը նույնպես նահանջել է՝ անգլիական ծանր ձիերի համեմատ սակավաթվության պատճառով։ Էդուարդի զինվորներն սկսել են հարձակվել ֆալանգների վրա, որոնք դեռ կարողանում էին ծանր վնասներ պատճառել անգլիական հեծելազորին։ Հստակ հայտնի չէ, արդյոք նիզակակիրների վրա հետևակի արձակած կրակահերթերը, նետերն ու քարերն են խաղացել վճռորոշ դեր, թեև ամենայն հավանականությամբ այդ դերը խաղացել են Էդուարդի նետաձիգների նետարձակումները։ Շուտով ֆալանգներում ճեղքեր են առաջացել, ու անգլիացիները դրանցից օգտվել են շոտլանդացիների դիմադրությունը ճնշելու համար։ Շոտլանդացիները շատերի են կորցրել, այդ թվում՝ Ջոն դե Գրահամին։ Ուոլասը փրկվել է, թեև նրա ռազմական հեղինակությունը շատ է տուժել  ։
1298 թվականի սեպտեմբերին Ուոլասը հրաժարվել է Շոտլանդիայի գվարդիանի պաշտոնից հօգուտ Քարրիքի կոմս ու ապագա թագավոր Ռոբերտ դե Բրյուսի ու Բեյդնոքի լորդ Ջոն III Կոմինի, որը թագավոր Ջոն Բալիոլի զարմիկն էր ։
Սրանից հետո Ուոլասի գործողությունների մանրամասները հստակ չեն, բայց կա վկայություն, որ նա առաքելությամբ մեկնել է Ֆրանսիայի թագավոր Ֆիլիպ IV Գեղեցիկի արքունիք՝ անկախության համար պայքարում շոտլանդացիների համար օգնություն խնդրելու։ Պահպանվել է 1300 թվականի նոյեմբերի 7-ին Հռոմի իր դեսպաններին գրված ֆրանսիական թագավորի նամակը, որում նա նրանցից պահանջում էր օգնել սըր Ուիլյամին ։ Նամակը նաև վկայում է այն մասին, որ գուցե Ուոլասը մտադիր է եղել մեկնել Հռոմ, բայց հայտնի չէ, արդյոք մեկնե՞լ է, թե ոչ ։ Կա նաև շոտլանդացի առաջնորդների մի ժողովի մասնակցած անգլիացի լրտեսի զեկույց այն մասին, որ ժողովում ասվել է, թե Ուոլասը Ֆրանսիայում է ։
Մինչև 1304 թվականը Ուոլասը կրկին Շոտլանդիայում էր ու մասնակցում էր Հեփրուի ու Էրնսայդի ռազմական ընդհարումներին ։
Կալանավորում և մահապատիժ
Մինչև 1305 թվականի օգոստոսի 5-ը Ուոլասը խուսափել է անգլիացիներին գերի ընկնելուց, բայց այդ օրը Էդուարդին հավատարիմ շոտլանդացի ասպետ Ջոն դե Մենթեյթը Գլազգոյի արվարձան Ռոբրոյստոնում Ուոլասին մատնել է անգլիացիներին։ (Այս մասին հիշեցնում է մատնության վայրում տեղադրված կելտական խաչի ձև ունեցող մի հուշարձան)։ Ի թիվս այլ փաստաթղթերի՝ Նորվեգիայի թագավոր Հաակոն V-ի, Ֆրանսիայի թագավոր Ֆիլիպ IV Գեղեցիկի ու Շոտլանդիայի թագավոր Ջոն Բալիոլի կողմից տրված անցաթղթեր են գտնվել Ուոլասի մոտ, որոնք Ջոն դե Սեգրեյվը հանձնել է Էդուարդին ։
Ուոլասին տեղափոխել են Լոնդոն, տեղավորել Ուիլյմ դե Լեյրերի տանը, որտեղից էլ տարել Վեստմինստերյան պալատի դահլիճ և դատել նրան դավաճանության ու պատերազմի ընթացքում խաղաղ բնակչության հանդեպ գործած վայրագությունների համար՝ «հաշվի չի առել ո՛չ տարիք, ո՛չ սեռ, ո՛չ վանական, ո՛չ կույս»։ Նրան թագադրել են կաղնու ծաղկեպսակով, որով նրան ծաղրում էին որպես հանցագործների արքա։ Դավաճանության մեղադրանքին նա պատասխանել է․ «Ես չէի կարող դավաճանել Էդուարդին, քանի որ երբեք նրա հպատակը չեմ եղել» ։
Դատավարությունից հետո՝ 1305 թվականի օգոստոսի 23-ին, Ուոլասին տարել են Լոնդոնի Թաուեր, հետո մերկացրել ու ձիու սմբակների տակ քարշ տվել քաղաքով դեպի Սմիթֆիլդում գտնվող Էլմս մահապատժի վայրը ։ Այնտեղ նրան դաժանորեն կտտանքի են ենթարկել․ նախ՝ շնչահեղձ արել կախելով, բայց դեռևս կենդանի իջեցրել, ամորձատել, թափել փորոտիքը և դրանք վառել իր աչքի առաջ, գլխատել, հետո քառատել։ Հալած ձյութի մեջ ընկղմած նրա գլուխը ցցի են հանել Լոնդոնի կամրջի վրա։ Ավելի ուշ դրան միացել են եղբոր՝ Ջոնի ու Սիմոն Ֆրեյզերի գլուխները։ Նրա վերջույթներն առանձին-առանձին ցուցադրվում էին Նյուքասլում, Բերվիքում, Ստերլինգում ու Փերթում։ Սմիթֆիլդում Ուոլասի մահապատժի վայրին մոտ գտնվող սուրբ Բարդուղիմեոսի հիվանդանոցի պատին 1956 թվականի ապրիլի 8-ին հուշատախտակ է տեղադրվել։ Հուշատախտակի վրա լատիներեն գրված է․ "Dico tibi verum libertas optima rerum nunqual servili sub nexu vivito fili" (Ասում եմ ձեզ ճշմարտությունը։ Ազատությունն ամենալավն է։ Զավակներս, երբեք ստրուկի կյանքով չապրեք։), կա նաև գելական շոտլանդերենով գրառում․ "Bas Agus Buaidh" (Մահ և հաղթանակ), ու հին շոտլանդական մարտաճիչ ։
1869 թվականին Ստեռլինգ կամրջի մոտ տարած նրա հաղթանակի վայրին շատ մոտ կանգնեցվել է Ուոլասի հուշարձանը։ Ուոլասի սուրը, որը հավանաբար պատկանել է իրեն, թեև որոշ մասեր պատրաստվել են առնվազն 160 տարի անց, շատ տարիներ պահվել է Դամբարթոն ամրոցում, իսկ այժմ գտնվում է Ուոլասի հուշարձանում ։
Ուոլասի պատմագրություն
Միջնադարյան մարդկանց արժանահավատ կենսագրություններ գրելիս խնդիրներ են առաջանում, բայց Ուոլասի հետ կապված այդ խնդիրները սովորականից ավելի մեծ են։ 1297-1298 թվականների նրա ռազմական արշավանքներից ու 1305 թվականին կյանքի վերջին մի քանի շաբաթներից բացի նրա մասին քիչ բան է հայտնի։ Նույնիսկ վերջին տարիներին են վեճեր առաջանում նրա ծննդավայրի ու հայրանվան շուրջ։
Որոշ մեկնաբանություններ կամայականորեն կրկնում են մոտավորապես 1470 թվականին Կույր Հարրի գուսանի կողմից գրված «Էլդերսդեյլի ասպետ սըր Ուիլյամ Ուոլասի գործերն ու արարքները» էպիկական պոեմի տարրերը։ Հարրին գրի է առել 170 տարվա վաղեմության դեպքեր նկարագրող բանավոր շարադրանքից և ոչ մի դեպքում չի հանդիսանում Ուոլասի սխրագործությունների անմիջական նկարագրողը։ Էպոսի մեծ մասը հստակորեն հակադրվում է է հայտնի պատմական փաստերին ու այդ ժամանակվա գրառումներին, և կա՛մ հորինված է՝ օգտագործելով ավանդական ասպետական լեյտմոտիվներ, կա՛մ վերցվել է ուրիշների սխրագործություններից ու վերագրվել Ուոլասին ։
Շոտլանդիայում ռոմանտիցիզմի ներկայացուցիչները հետաքրքրվել են Ուոլասով 1793 թվականին Ռոբերտ Բուրնսի կողմից «Շոտլանդացիներ, ո՞վ ունի» բալլադը գրելուց հետո, և շոտլանդացի ազգայնականները մեծարել են նրան 1869 թվականին բացված Ուոլասի հուշարձանով։
Լեզվական ունակություն
Լեզվական ունակություն, հատուկ հոգեֆիզիոլոգիական մեխանիզմ, որը ձևավորվում է նեյրոֆիզիոլոգիական նախադրյալների հիման վրա լեզվակրի մոտ և խոսակցական համայնքի փորձի ազդեցությամբ ։
Լեզվական ունակության մակարդակներ
Լեզվական ունակության շրջանակներում առանձնացվում են ենթահամակարգեր, որոնք հնարավոր է համապատասխանեն լեզվահամակարգի մակարդակներին՝ հնչյունաբանական, բառակազմական, ձևաբանական (ներառյալ բառակազմություն), շարահյուսական ։
Լեզվական ունակության ծագման հարց
Խորհրդային հոգելեզվաբանության մեջ տարածված էր լեզվական ունակության մասին պատկերացումը՝ որպես սոցիալական էությամբ կրթության, որը ձևավորվում է հաղորդակցման գործունեության զարգացման գործընթացում։ Ամերիկյան ավանդույթի համաձայն, սակայն, ավանդաբար ենթադրվում էր, որ լեզվական ունակությունն ունի կենսաբանական բնույթ և զարգանում է մարդու օնտոգենեզի ընթացքում։ Այսպես, տրանսֆորմացիոն քերականության շրջանակներում համարվում է, որ թեև խոսքի միջավայրի ազդեցությունը լեզվական ունակության զարգացման անհրաժեշտ պայման է, վերջինիս հասունացումը գենետիկորեն դետերմինացված է և իրականացվում է հիմնականում անկախ ամրապնդումից։ Հետևաբար, գեներատորային քերականությունը խոսում է բնածին լեզվական ունակության մասին։
Լեզվական կառույցների ձևավորման ոլորտում բնածին լեզվամտածողության մենաշնորհը վիճարկվում է լեզվաբանական ֆունկցիոնալ տեսությունների կողմնակիցների կողմից ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հոգելեզվաբանություն Կատեգորիա:Լեզվի յուրացում
Վարյաշ
Վարյաշ (Варяш, Вәрәш), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Յանաուլսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Յանաուլսկի շրջանի բնակավայրեր
Զինադադար
Զինադադար, պատերազմող կողմերի միջև ռազմական գործողությունները ժամանակավորապես դադարեցնելու փոխադարձ համաձայնություն։ Կարող է լինել՝
Ընդհանուր զինադադարի դեպքում ռազմական գործողությունները դադարեցվում են պատերազմի ողջ թատերաբեմում (հարցերի լայն շրջանակներ ընդգրկելու շնորհիվ հաճախ վերածվում է հաշտության պայմանագրի), մասնակի զինադադարի դեպքում որոշակի հատվածում։
Կատեգորիա:Ռազմագիտություն Կատեգորիա:Ռազմական իրավունք Կատեգորիա:Միջազգային մարդասիրական իրավունք Կատեգորիա:Զինադադարներ
Գի (Երզնկայի գավառ)
Գի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում ։ Հնում Այգի անվանումով մտել է Մեծ Հայքի Բարձր Հայք աշխարհի Եկեղյաց գավառի մեջ։
Եղել է հայաբնակ գյուղ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ուլաշ (Տարսոնի գավառակ)
Ուլաշ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ադանայի նահանգի Տարսոնի գավառակի Ուլաշի գյուղախմբում։ Գտնվում էր Տարսոն քաղաքից Լամբրոնի բերդ տանող ճանապարհի վրա, Մանաշ ավանից հարավ, Տարսոն գետի աջ կողմում։
Պատմություն
1487 թվականին Ուլաշով անցել է սուլթան Բայազետ II֊ի զորախումբը։
Պատմամշակութային կառույցներ
Մոտակայքում գտնվում էր Պապեռոն բերդը։ Ուլաշից 2-3 կմ հեռու, Լամբրոնի գետակի վրա կար մի կամարակապ կամուրջ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր
Դուբայի Էմիրություն
Դուբայի Էմիրությունը մտնում է Արաբական Միացյալ Էմիրությունների կազմի մեջ։
Ադմինիստրատիվ կենտրոնը՝ Դուբայ։ Բնակչությունը 2004 թվականի տվյալներով կազմում է 1,070,800 մարդ։ Տարածքը՝ 4114 կմ²։
Դուբայի Էմիրությունը համարվում է Միջին Արևելքի տուրիստական գլխավոր կենտրոնը։
Դուբայի էմիրությունը տեղակայված է Պարսից ծոցի ափին՝ մոտավորապես ծովի մակարդակին հավասար բարձրության վրա։ Հարավում ու հարավ-արևմուտքում սահմանակից է Աբու-Դաբիին, հյուսիսում ու արևելքում՝ Շարջա էմիրության հետ։ Արևմուտքում Դուբայի էմիրության ափերը ողողում են Պարսից ծոցի ջրերը։ Ափի գծի երկարությունը 72 կմ է։ Քաղաքի՝ նրա հիմնական տարածքից անջատ գտնվող մի հատված՝ Հատտա էքսկլավը, արևմուտքում սահմանակից է Աջամին, հյուսիսում՝ Ռաս էլ-Հայմային, իսկ հարավարևելյան կողմից շրջապատված է Օմանի պետությանը պատկանող տարածքներով։
Սարը Գամըշ
Սարը Գամըշ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթում։ 20-րդ դարասկզբին ուներ մոտ 700 հայ բնակիչ(100 տուն)։ Զբաղվում էին հացահատիկի մշակությամբ, այգեգործությամբ, անասնապահությամբ, արհեստներով, առևտրով։ Գյուղում կար եկեղեցի (Սուրբ Աստվածածին)՝ կից վարժարանով։ Բնակիչները բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականին, Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Մեծ մասը զոհվել է գաղթի ճանապարհին։ Սակավաթիվ փրկվածներն ապաստանել են տարբեր երկրներում։
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
Բարաբանովսկոե (գյուղ, Գորոդնյայի շրջան)
Բարաբանովսկոե (Барабанівське), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Գորոդնյայի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Գորոդնյայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վերին Կամենկա (Սուլայի վտակ)
Վերին Կամենկա (Верхняя Каменка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունում և Նենեցյան ինքնավար օկրուգում։ Գետի գետաբերանը գտնվում է Սուլա գետի ձախ ափով 241 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը՝ 42 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկա-Պեչորայի ավազանային շրջանին Պեչորան Ուստ-Ցիլմայի հիդրոլոգիական կետից մինչև գետաբերան, գետի ջրերի կառավարման գլխավոր կենտրոնը՝ Պեչորա, Ուեստ-Լաբինսկ քաղաքից մինչև Կրասնոդարի ջրմուղ կայան, առանց Բելայա և Պշիշ գետերի։ Գետի գետային ավազանն է Պեչորա .։ Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Կոմեսաջո
Կոմեսաջո  (Commessaggio), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Մանտուա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 1160 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը կազմում է 105 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս` 46010։ Հեռախոսային կոդ` 0376։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Ալբինը։ Տոնը նշվում է մարտի 1-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ռաս ալ-Խայմայի Էմիրություն
Ռաս ալ-Խայման ՄԱԷ-ի ամենահյուսիսային Էմիրությունն է։
Ադմինիստրատիվ կենտրոնը՝ Ռաս ալ-Խայմա։ Բնակչությունը՝ 195,000 մարդ (2003)։ Տարածքը՝ 1684 կմ² (տարածքով 4-ը)։ Հյուսիսում սահմանակից է Օմանին։ Էմիրությունում զարգացած է ձկնորսությունը։
Օստրի Կամեն (գյուղ, Լև-Տոլստովսկի շրջան)
Օստրի Կամեն (Острый Камень), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Լև-Տոլստովսկի շրջանի կազմում։ Այն գտնվում է Լեբեդյանսկոյե մայրուղին Լև Տոլստոյի հետ կապող ճանապարհի վրա։