cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
P (նշան)
Պատմություն
«P» տառով մակակարվածքը դարձավ առաջին նշանը, որը մտցվեց նացիստների կողմից, որպեսզի ցուցանշվեն Երրորդ Ռայխի տարածքում ապրող այլ ժողովուրդների ազգությունը։ Առավել հայտնի «դեղին աստղը», որը կրում էին հրեաները, մտցվել է օկուպացված տարածքներում 1939 թվականի աշնանը, բայց նրա կրումը Գերմանիայի տարածքում պարտադիր է դարձել միայն 1941 թվականի սեպտեմբերին ։ 1945 թվականի հունվարին Կայսերական անվտանգության գլխավոր վարչությունը առաջարկեց լեհերի համար նախատեսված մակակարվածքի նոր դիզայն, որը իրենից ներկայացնում էր կարմրասպիտակ ֆոնին եգիպտացորենի կողր։ Այս նոր տարբերանշանը, սակայն, չհաստատվեց ։
Ինքնին նշանն իրենից ներկայացնում էր նվաստացուցիչ հանգամանք, քանի որ նրան կրողները զրկված էին որոշ իրավունքներից ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նացիստական Գերմանիա Կատեգորիա:Լեհաստանը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Կատեգորիա:Նույնականացման փաստաթղթեր Կատեգորիա:Նացիստական Գերմանիայի քաղաքականություն Կատեգորիա:Խորհրդանիշներ Կատեգորիա:Երրորդ ռայխի համակենտրոնացման ճամբարներ
Սեն Սիմոն (Շարանտի գավառ)
Սեն Սիմոն (Saint-Simon), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 207 մարդ, բնակչության խտությունը` 54.91 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.77 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 110 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 7 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 125 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 97-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 28։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,6 %։ 97 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 89 անձ (46 տղամարդ և 43 կին)։ Գործազուրկ են եղել 8 անձ (5 տղամարդ և 3 կին)։ 28 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 11-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ստեփան Բաբաթորոսյան
Ստեփան Միհրանի Բաբաթորոսյան, հայ կոմպոզիտոր։ Հայաստանի կոմպոզիտորների միության անդամ (1982):
Կենսագրություն
Ստեփան Բաբաթորոսյանը ծնվել է 1957 թվականին, Երևանում։ 1976 թվականին ավարտել է Երևանի Առնո Բաբաջանյանի անվան պետական երաժշտամանկավարժական ուսումնարանը, 1981 թվականին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ստեղծագործական բաժինը (Գրիգոր Եղիազարյանի դասարան), 1985 թվականին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրան։ 1982 թվականից Հայաստանի կոմպոզիտորների միության անդամ է ։ 1983-2006 թվականներին եղել է Ս. Ասլամազյանի անվան երաժշտական դպրոցի կոմպոզիցիայի ուսուցիչ, 1987-1989 թվականներին դասավանդել է Խ. Աբովյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտում։ 1996-1999 թվականներին աշխատել է ՀՀ ՊՆ-ում` որպես «Զինուժ» ծրագրի և «Ասպար» ռադիոհաղորդման երաժշտական խմբագիր։ 1998-2006 թվականներին դասավանդել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ստեղծագործական ամբիոնում։ 1991 թվականից «Երևանի Էստրադային և ջազային արվեստի պետական քոլեջում» դասավանդում է տեսական առարկաներ։ ՀՀ Նախագահին կից հանրային խորհրդի «Մշակութային արժեքների պահպանման» հանձնաժողովի, Հայաստանի «Երկրապահ Կամավորականների» միության անդամ է, ՀԿՄ վարչության և նույն միության «Խմբերգային և մանկապատանեկան երաժշտության» հանձնաժողովի նախագահ։ 2006 թվականին ստացել է դոցենտի գիտական աստիճան ։
Ստեղծագործական գործունեություն
Հեղինակ է սիմֆոնիկ, կամերային, երգչախմբային, վոկալ, երաժշտաթատերական ստեղծագործությունների, ինչպես նաև գիտական հոդվածների, որոնք լույս են տեսել «Երաժշտական Հայաստան» ամսագրում։
Ստեղծագործությունների ցանկ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայաստանի կոմպոզիտորների և երաժշտագետների միության անդամներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով
Օլիշանկա (Վեդուգայի վտակ)
Օլիշանկա (Ольшанка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վեդուգա գետի ձախ ափին՝ 62 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 24 կմ է,ավազանի տարածքը 181 կմ2 է։ Օլիշանկաի ակունքը գտնվում է Նովոսիլսկի գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոլուչևկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոնի ավազանի վտակներից մինչև Խոպրա։ Ենթավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Սարիսու (գետ)
Սարիսու, գետ Ղազախստանում՝ Ջեզկազգանի և Կզըլ Օրդայի մարզերում։ Երկարությունը 671 կիլոմետր է, ավազանը՝ 81600 քառակուսի կիլոմետր։ Առաջանում է Ժաման Սարիսու և Ժաքսի Սարրսու գետերի միախառնումից, հոսում Ղազախական մանրաբլուրների սահմաններով հարավ արևմուտք և կորչում Բետպակ Դալա անապատում։ Սնումը ձնային է։ Ջրերն օգտագործվում են արդյունաբերության, ջրամատակարարման և ոռոգման համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ղազախստանի գետեր
Նովոմոսկովսկի դրամատիկական թատրոն
Նովոմոսկովսկի դրամատիկական թատրոն, Նովոմոսկովսկի թատրոն, քաղաքի մշակութային կենտրոններից մեկը։
Տնօրեն՝ Մաքսիմ Վլադիմիրովիչ Կազանցև ։
Պատմություն
Թատրոնը սկիզբ է առել «Աշխատավոր երիտասարդների թատրոն»-ից, որը 1932-1938 -ական թվականներին կազմված էր կենտրոնական կոմիտեից, կոմերիտականներից, ովքեր Բոբրիկի էին տեղափոխվել քիմիական կոմբինատ կառուցելու նպատակով ։
1938 թվականի հունվարի 30-ին Ստալինգորսկի դրամատիկական թատրոնը բացվեց Ն. Ե. Վիրտի «Երկիր» պիեսով։ Առաջին գեղարվեստական ղեկավարը՝ Վ. Վ. Գորդենին։ Թատրոնում ձևավորվել են բաժիններ. «գեղարվեստական-դեկորացիոն» պատրաստման, մոնտաժման, վարսավիրական, գրիմավորման և հանդեձավորման։ Ինչպես նաև թատրոնում գործում էր օրկեստր, որը նվագակցում էր ներկայացումների ժամանակ։
1941 թվականին գերմանական զորքի կողմից քաղաքի օկուպացիայի ժամանակ թատրոնը էվակուացվել է, իսկ թատերախումբը ցրվել։ Դերասաններից շատերը կամավորական գնացին ռազմաճակատ։ 1942 թվականի նոյեմբերի 11-ին ՌՍՖՍՌ-ի Ազգային կոմիսարներ խորհրդին կից մշակույթի գործերի վարչության հրամանով Սմոլենսկ շրջանի Ռոսլավսկի թատրոնը տեղափոխվել էր Ստալինոգորսկ, որի հիման վրա ձևավորվել էր Ստալինոգորսկի դրամատիկական թատրոնը։ Առաջին տնօրենը Ռոզանովն էր, գեղավերստական ղեկավարը և գլխավոր ռեժիսորը Վ. Ռ. Գորիչն էր։ 1942 թվականի նոյեմբերին կայացել է Կ. Մ. Սիմոնովայի «Ռուս մարդիկ» պիեսի հիման վրա բեմադրված ներկայացումը։
1961 թվականին քաղաքի վերանվանման հետ կապված թատրոնը ստացել է՝ Նովոմոսկովսկի դրամատիկական թատրոն անվանումը։ 1989 թվականի հունվարին թատրոնին է հանձնվել գիտական տեխնիկայի տան նախկին շենքը։ 1989 թվականի դեկտեմբերի 22-ին թատրոնի նոր շենքը բացված էր։ Թատրոնի դահլիճում տեղերի քանակը 300 էր ։ 1999 թվականից թատրոնը կրում էր ՌՍՖՍՌ-ի վաստակավոր արտիստ, Նովոմոսկովսկի պատվավոր քաղաքացի՝ Վ. Մ. Կաչալինայի անունը, ով թատրոնում խաղացել է 330-ից ավելի դեր։
Վըշնե Վալոչոկ քաղաքում կայացած փոքր քաղաքների թատրոնի փառատոնի մասնակիցն էր։ Թատրոնի դերասանները հանդես են եկել 7-րդ «Երգում են դրամատիկական թատրոնի դերասանները» մրցույթ-փառատոնին։ 2003 թվականի մայիսին թատրոնը Մոսկվայում կայացած «ПостЕфремовское пространство» համառուսական փառատոնի դափնեկիր էր։ Թատրոնը Վըշնի Վալաչոկ քաղաքի փառատոնին ճանաչվել է «միանշանակ առաջատար»։ 2011 թվականին թատրոնը հաջողությամբ հանդես է եկել Լատվիայի Վալկա քաղաքում կայացած «Talvils» միջազգային 9-րդ փառատոնին, 2012 թվականին մասնակցել է ռուսական փոքր քաղաքների թատրոնների փառատոնին, որտեղ վաստակավոր արտիստ Սվետլանա Տարշիսը արժանացել է «պատվի և արժանապատվության» դիպլոմի ։
Գոյության ընթացքում բեմադրվել է 600 ներկայացում։ Թատրոնի կոլեկտիվը ակտիվ մասնակցում է ոչ միայն Նովոմոսկովսկի կյանքին այլև մոտակա քաղաքներին՝ Ալեկսին, Եֆրեմով, Դոնսկոյ, Կիրեյեվս, Բոգորդիցկ, որտեղ տոն և հոբելյանական օրերին անց են կացվում համերգներ ներկայացումներ մշակույթի պալատում, քաղաքի հրապարակում կամ մարզադաշտում։
Գլխավոր ռեժիսորներ
Թատրոնի գլխավոր ռեժիսորները եղել են՝ Լ. Լ. Պոլոնսկի, Ս. Ա. Բարկան, Վ. Ի. Չիչկո, Վ. Մ Կապլին, Դ. Ի. Ռուդնիկ, Մ. Ա. Կարպաչաևա, Լ. Ա. Չիգին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատրոններ
Ռայնհոլդ Միտտերլեներ
Ռայնհոլդ Միտտերլեներ (Reinhold Mitterlehner, ), ավստրիացի քաղաքական գործիչ։ Ավստրիայի Ժողովրդական կուսակցության (ÖVP) նախագահը 2014 թվականի նոյեմբերի 8-ից։ Ավստրիայի փոխկանցլերը 2014 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև 2017 թվականի մայիսի 15-ը։
Գործունեություն
Ստացել է իրավագիտության դոկտորի աստիճան Լիոնի համալսարանում (1980)։ Այնուհետև ավարտել է Ֆրիբուր քաղաքի կառավարման գծով ասպիրանտուրան։
1980-1992 թվականներին աշխատել է Վերին Ավստրիայի տնտեսական պալատում, այդ թվում եղել է մարքեթինգի բաժնի ղեկավար։ 1992 թվականից մինչև 2000 թվականը նա Վիեննայում զբաղեցրել է Ավստրիայի տնտեսական լիգայի գլխավոր քարտուղարի պաշտոնը։ 2000 թվականին նշանակվել է Ավստրիայի Էկոնոմիկայի Պալատի գլխավոր քարտուղարի տեղակալ՝ այդ պաշտոնում լինելով մինչև 2008 թվականը։ Բացի այդ, նա 1991-1997 թվականներին եղել է Ագորնի քաղաքի տեղական քաղաքական գործիչ։ Ժողովրդական կուսակցության անդամ է։ 2000 թվականի փետրվարի 8-ին ընտրվել է Ավստրիայի խորհրդարան։ 2002 թվականի մայիսին ընտրվել է Ռորբախ շրջանի շրջանային կազմակերպության նախագահ։
2008 թվականի դեկտեմբերի 2-ին նշանակվել է էկոնոմիկայի, ընտանիքի և երիտասարդության դաշնային նախարար կոալիցիոն կառավարությունում՝ վարչապետ Վերներ Ֆայմանի գլխավորությամբ։ Նույն թվականին նա դարձավ նաև ավստրիական էներգետիկ գործակալության փոխնախագահ։
Եղել է Յոզեֆ Պրելի իրավահաջորդների առաջատար թեկնածուներից մեկը, որը կուսակցության ղեկավարությունից հեռացել էր 2011 թվականի ապրիլին։ Ավելի ուշ դարձել է Ժողովրդական կուսակցության դաշնային նախագահի տեղակալ, գիտության ինդուստրիալ ինստիտուտի փոխնախագահ։
Էկոնոմիկայի, ընտանիքի և երիտասարդության նախարարության վերամասնագիտացումից հետո՝ 2013 թվականի դեկտեմբերի 16-ին, գլխավորել է նոր՝ գիտության, հետազոտությունների և էկոնոմիկայի նախարարությունը։
2016 թվականի մայիսի 9-17-ը եղել է երկրի դաշնային կանցլերի պաշտոնակատարը։
2017 թվականի մայիսի 10-ին Միտերլեները հայտարարել է փոխկանցլերի և ÖVP-ի նախագահի պաշտոնից հեռանալու մասին։
Ընտանիք
Միտերլեները ամուսնացած է, ունի երկու դուստր։ Նրա դստրերից մեկը մահացել է 2016 թվականին՝ 38 տարեկան հասակում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Ավստրիայի կանցլերներ Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ավստրիացի իրավաբաններ
Անգլո-ռուսական համաձայնագիր (1878)
Անգլո-ռուսական համաձայնագիր 1878, գաղտնի համաձայնագիր Ռուսաստանի և Մեծ Բրիտանիայի միջև 1878 թվականի Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի վերանայման մասին, ստորագրել են Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարար Սոլսբերին և Լոնդոնում Ռուսաստանի դեսպան Շուվալովը մայիսի 30-ին։ Սան Ստեֆանոյից հետո, հայտնվելով ավստրո-անգլիական զորեղ կոալիցիայի դեմ հանդիման, Ռուսաստանը ստիպված էր զիջումներ անել և Մեծ Բրիտանիայի հետ կնքել համաձայնագիր, որով ռուսական կառավարությունը հրաժարվում էր միացյալ Բուլղարիա ստեղծելու իր մտադրությունից, իսկ Արևմտյան Հայաստանում գրաված որոշ տարածքներ վերադարձվում էին Թուրքիային։ Բացի այդ, ռուսական կողմը Մեծ Բրիտանիային հավաստիացնում էր, որ ապագայում «Ռուսաստանի սահմանը չի ընդարձակվի Ասիական Թուրքիայի կողմից»։ Համաձայնագրի 7-րդ հոդվածով Արևմտյան Հայաստանի բարենորոգումների իրականացման վերաբերյալ Սան Ստեֆանոյի նախնական պայմանագրում եղած սուլթան, կառավարության «... խոստումները պետք է տրվեն ոչ թե բացառապես Ռուսաստանին, այլ նաև Անգլիային»։ Այդպիսով, Ռուսաստանը փաստորեն զրկվում էր արևմտահայերի դրության բարելավման հարցերում իր գերակա դերից։ Անգլո-ռուսական համաձայնագիրը շատ բանով կանխորոշեց հայկական հարցի վերաբերյալ 1878 թվականի Բեռլինի կոնգրեսի որոշումները։
Տորե դե Պասերի
Տորե դե Պասերի (Torre de’ Passeri), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Պեսկարա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 3156 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 631 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 5 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 65029, հեռախոսային կոդ՝ 085:
Սահմանակից է հետևյալ կոմունաներին՝ Ալաննո, Բոլոնյանո, Կաստիլիոնե ա Կազաուրիա, Պիետրանիկո, Սկաֆա։
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գի Ֆորժե
Գի Ֆորժե (Guy Forget, ծնվել է 1965 թվականի հունվարի 4-ին, Կասաբլանկա, Մարոկկո), ֆրանսիացի նախկին թենիսիստ և թենիսի մարզիչ։ Դևիսի Գավաթի կրկնակի հաղթող և Թիմային Աշխարհի գավաթի տիրակալ Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում, 1990 թվականի «Մասթերս» մրցաշարի զուգախաղի հաղթող։
Կարիերայի սկիզբ. 1982-1985 թվականներ
Պրոֆեսիոնալ մրցաշարերում առաջին խաղերը Գի Ֆորժեն անց է կացրել 17 տարեկան հասակում, 1982 թվականին։ Ֆրանսիայի բաց առաջնության կորտում արդեն առաջին իսկ հայտնվելով նա հասնում է մինչև երրորդ շրջան, դրանից առաջ հաղթելով աշխարհի նախկին առաջին ռակետ Իլիե Նաստասեին։ Ավելի ուշ, նույն տարում, նա հասնում է մինչև Թայբեյի Գրան Պրի մրցաշարի կիսաեզրափակիչ և Ավստրալիայի բաց առաջնության երրորդ շրջան։ Այդ տարվա արդյունքներով նա զբաղեցնում է պատանիների շրջանում ITF վարկանիշի առաջին հորիզոնականը ։ Հաջորդ տարի նա երկու անգամ հասնում է մինչև Գրան Պրի մրցաշարերի զուգախաղի կիսաեզրափակիչ։
1984 թվականի հուլիսին Ֆորժեն նորամուտում է Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում Չեխոսլովակիայի դեմ Դևիսի Գավաթի խաղարկությունում և պարտվում է երկու մենախաղերում՝ Իվան Լենդլին և Տոմաշ Շմիդին։ Անմիջապես դրանից հետո նա մասնակցություն է ունենում Լոս Անջելեսի ցուցադրական Օլիմպիական թենիսի մրցաշարին, որի մանակիցների տարիքը սահմանավակվում էր 20 տարեկանով։ Ֆորժեն մրցաշարում «դասակարգված» էր 8-րդ համարի տակ և քառորդ եզրափակիչում պարտվում է ապագա հաղթող Ստեֆան Էդբերգին։ Սեպտեմբերին Բորդոյում, հայրենակից Լուակ Կուրտոի հետ, նա հասնում է կարիերայում Գրան Պրի մրցաշարի առաջին եզրափակիչ, գտնվելով զուգախաղտ թենիսիտների շրջանում դասակարգման աղյուսակի 203-րդ հորիզոնականում։ Նոյեմբերին նա դուրս է գալիս Ավստրալիայի բաց առաջնության չորրորդ շրջան, որտեղ զիջում է Բորիս Բեկկերին։
1985 թվականի նոյեմբերին Ստոկհոլմում և Լոնդոնում Ֆորժեն շահում է իր առաջին տիտղոսները Գրան Պրի մրցաշարի զուգախաղում։ Նրա խաղընկերներն են եղել, համապատասխանաբար, Անդրես Գոմեսը և Անդերս Յարիդը։ Մրցաշրջանում լավագույն արդունքը մենախաղում նա ցույց է տալիս Գշտադում, որտեղ կիսաեզրափակիչի ճանապարհին նա հաղթում է աշխարհի 19-րդ ռակետ Տոմաշ Շմիդին։
Հաջողությունները զուգախաղում. 1986-1988 թվականներ
1986 թվականին Ֆորժեն զարգացնում է զուգախաղում իր հաջողությունները։ Մրցաշրջանի ընթացքում նա ութ անգամ հասնում է մինչև Գրան Պրի մրցաշարերի եզրափակիչ և նրանցից վեցում հաղթանակ է տանում։ Այդ հաղթանակներից երեքում նրա խաղընկերն է լինում ևս մեկ ֆրանսիացի՝ Յանիկ Նոան, ում հետ նրանք, մասնավորապես, հաղթում են Իտալիայի բաց առաջնությունում, իր նշանակությամբ աշխարհում երկրորդ գրունտային մրցաշարը։ Տորոնտոյի ևս մեկ հեղինակավոր մրցաշարի կիսաեզրափակիչ դուրս գալուց հետո, Ֆորժեն բարձրանում է զուգախաղի դասակարգման աղյուսակի երրորդ հորիզոնական, բարձրագույնը կարիերայի ընթացքում։ Նոան և Ֆորժեն իրավունք են նվաճում մասնակցելու «Մասթերս» մրցաշարում, մրցաշրջանի ամփոփիչ մրցաշարում և նրանում հասնում են մինչև եզրափակիչ, հաղթանակ տանելով չորս խաղում և պարտվելով միայն շվեդական Էդբերգ-Յարիդ զույգին։ Մայիսին Ֆորժեն Անրի Լեկոնտի հետ զույգով Ֆրանսիայի հավաքականի համար հաղթում են զուգախաղի երեք հանդիպումներում՝ Թիմային Աշխարհի գավաթի խաղարկության շրջանակներում և օգնում են նրան նվաճելու պատմության մեջ հավաքականի համար առաջին մրցանակը։ Նա հավաքականի հետ միասին հաղթում է նաև Դևիսի Գավաթի Եվրոպական փուլի մրցաշարում, հաղթանակ տանելով իր բոլոր հանդիպումներում, ինչպես մենախաղում, այնպես էլ զուգախաղում։ Մենախաղում նա հասնում է մինչև Ֆրանսիայի բաց առաջնության չորրորդ շրջան, իսկ հոկտեմբերին Թուլուզում հաղթանակ է տանում իր առաջին մենախաղային Գրան Պրի մրցաշարում։ Այդ նույն մրցաշրջանին է վերաբերվում նաև նրա առաջին հաղթանակը վարկանիշային աղյուսակի առաջին տասնյակի թենիսիստի նկատմամբ՝ Ռոտերդամի մրցաշարում նա առավելության է հասնում Ստեֆան Էդբերգի նկատմամբ, աշխարհի 5-րդ ռակետի, նրանից առաջ, երբ զիջում է մեկ այլ շվեդի՝ Յոակիմ Նյուստրեմին, նույնպես առաջին տասնյակի թենիսիստի։
1987 թվականին Ֆորժեի բոլոր հիմնական հաջողությունները կապված են զուգախաղի հետ։ Նա հաղթում է հինգ մրցաշարում (բոլորը Նոայի հետ) և ևս երկու անգամ խաղում է եզրափակիչում, այդ թվում նաև Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում։ Այս անգամ տիտղոսի նրա ճանապարհին կանգնում է Անդերս Յարիդը, Բոբ Սեգուսոյի հետ զույգով։ Ֆորժեն մրցաշրջանն ավարտում է լավագույն տասնյակում, սակայն Մասթերս մրցաշարին նրանք Նոայի հետ չեն մասնակցում։ Ֆորժեն շարունակում է ելույթ ունենալ Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում, հաղթանակ տանելով Թիմային Աշխարհի գավաթի երեք հանդիպումներից երկուսում և հաղթելով բոլոր չորս հանդիպումներում Դևիսի Գավաթի խաղարկությունում, այդ թվում է Լեկոնտի հետ միասին միակ միավորը բերելով շվեդներին քառորդ եզրափակիչում պարտված խաղում։
1988 թվականին Ֆորժեն զուգախաղում հաղթում է երեք մրցաշարում և հասնում է մինչև քառորդ եզրափակիչ Ուիմբլդոնի մրցաշարում և Սեուլի Օլիմպիադայում, որտեղ նրանք Լեկոնտի հետ միասին «դասակարգված» էին 4-րդ համարի տակ։ Լեկոնտը նրա խաղընկերն էր հանդիսանում մրցաշրջանի մեծ մասի ընթացքում, սակայն Մասթերս մրցաշար նրանք չեն անցնում։ մենախաղում նա հասնում է մինչև Գրան Պրի երկու մրցաշարում և մինչև երրորդ շրջան Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում և Օլիմպիադայում, որտեղ պարտվում է մրցաշարի ապագա հաղթող Միլոսլավ Մեչիրժին։ Ֆորջեն նաև շարունակում է իր երեքամյա հաղթական շարքը Ֆրանսիայի հավաքականի կազմւոմ Դևիսի Գավաթում, հաղթանակ տանելով զուգախաղի իր բոլոր երեք հանդիպումներում, այդ թվում շվեդների հետ կիսաեզրափակիչ խաղում և այդ մրցաշարում իր հաղթանակների քանակը հասցնելով տասնմեկի։
Մենախաղի կարիերայի գագաթնակետ. 1989-1992 թվականներ
Նույնպես երկու անգամ Ֆորժեն խաղում է մենախաղի եզրափակիչում հաջորդ տարի և կրկին հաղթում է նրանցից մեկում։ Տարվա ընթացքում նաչորս անգամ հաղթանակ է տանում Թոփ-10-յակից մրցակիցների նկատմամբ, այդ թվում երկուսին անընդմեջ Գերմանիայի բաց առաջնությունում, իսկ Ուիմբլդոնի մրցաշարում չորրորդ շրջան դուրս գալուց հետո, առաջին անգամ մտնում է մենաքաղի լավագույն թենիսիտների Թոփ-20-յակի մեջ։ Նա նաև վերսկսում է մենախաղի ելույթները Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում, հաղթելով 1987 թվականից ի վեր իր առաջին մենախաղային հանդիպումներում Մեծ Բրիտանիայի հավաքականի մրցակիցների դեմ։ 1989 թվականի ընդմիջումից հետո նա կրկին հաջողությամբ խաղում է զուգախաղում, հաղթելով հինգ մրցաշարում, նրանցից չորսը շվեյցարիացի Յակոբ Հլասեկի հետ զույգով և մեկը՝ Բորիս Բեկկերի հետ։ Ֆորժեն և Հլասեկը իրավունք են նվաճում մասնակցելու ATP Աշխարհի առաջնությունում (այժմ այդպես էր անվանվում Պրոֆեսիոնալ թենիսիստների ասոցիացիայի վարկածով մրցաշրջանի ամփոփիչ մրցաշարը) և հաղթում են այն, առավելության հասնելով բոլոր հինգ զույգ մրցակիցների նկատմամբ, ներառյալ աշխարհի լավագույն զույգը՝ հարավաֆրիկացիներ Դանի Վիսերին և Պիտեր Օլդրիչին։ Ֆորժեն կրկին տարին ավարտում է զուգախաղի լավագույն թենիսիստների տասնյակում։
1991 թվականը Ֆորժեի համար նշանավորվում է մենախաղում առաջըթացով, որտեղ նա հաղթում է վեց մրցաշարում (զուգախաղում միակ հաղթանակի դեպքում)։ շահածների մեջ էին նաև Ցինցինատիի և Փարիզի մրցաշարերը, որոնք վերագրվում են ATP մրցաշարերի բարձր կատեգորիային։ Բացի այդ, Ֆորժեն հասնում է մինչև քառորդ եզրափակիչ Մեծ Սաղավարտի մրցաշարերում՝ Ավստրալիայի բաց առաջնությունում և Ուիմբլդոնի մրցաշարում։ Արդեն փետրվարին նա մտնում է մենաքաղի լավագույն թենիսիտների տասնյակի մեջ, իսկ մարտին բարձրանում է կարիերայում իր բարձրագույն վարկանիշին՝ 4-րդ հորիզոնական։ Մրցաշրջանի վերջում նա մասնակցում է Մեծ Սաղավարտի Գավաթին, որտեղ քառորդ եզրափակիչում զիջում է Ուիմբլդոնի հաղթող Միխաել Շտիխին։ Դևիսի Գավաթում նա մրցաշրջանի ընթացքում հաղթում է տասներկու խաղից տասում, այդ թվում զուգախաղի բոլոր չորս հանդիպումներում, ներառյալ եզրափակիչը, որտեղ նրանք Լեկոնտի հետ միասին ռևանշ են վերցնում Սեգուսո-Ֆլեկ զույգից և հավաքականի հետ միասին շահում են կարիերայում առաջին Դևիսի Գավաթը։
Ֆորժեի համար բավականին հաջող էր նաև հաջորդ մենախաղային մրցաշրջանը։ Նա հասնում է մինչև եզրափակիչ չորս մրցաշարում և երկրորդ տարին անընդմեջ քառորդ եզրափակիչ Ուիմբլդնի մրցաշարում, կրկին իր համար մասնակցություն ապահովելով տարվա վերջի Մեծ Սաղավարտի գավաթի խաղարկությունում։ Չնայած նա չի ամրապնդվում լավագույն տասնյակում, մրցաշրջանի ընթացքում նա հինգ անգամ հաղթանակ է տանում նրա ներկայացուցիչների նկատմամբ՝ Ստեֆան Էդբերգի (երկու անգամ), Իվան Լենդլի, Պետր Կորդայի և Փիթ Սամփրասի։ Այդ մրցաշրջանի զուգախաղում նրա հաշվին կա մասնակցություն ATP մրցաշարերի երեք եզրափակիչներում և Ուիմբլդոնի կիսաեզրափակիչում, որի ճանապարհին նրանք Հլասեկի հետ միասինհաղթանակ են տանում երկու «դասակարգված» զույգերի նկատմամբ։ Ֆորժեն մասնակցություն է ունենում Բարսելոնայի Օլիմպական մրցաշարին, սակայն պարտություն է կրում արդեն երկրորդ շրջանի ինչպես մենախաղում, այնպես էլ Լեկոնտի հետ զույգով։
Կարիերայի ավարտ. 1993-2000 թվականներ
Հաջող սկսելով 1993 թվականը, նա դուրս է գալիս Ավստրալիայի բաց առաջնության մենախաղի քառորդ եզրափակիչ և հաղթանակ է տանում Ինդիան Ուելսի բարձր կատեգորիայի մրցաշարում (այդ հաղթանակը արդեն հինգերորդն է դառնում նրա համար այս մրցաշարում), Ֆորժեն բաց է թողնում մրցաշրջանի ամբողջ մնացած մասը, սկսած մայիսից, վնասվածքի պատճառով։ Նա կորտ է վերադառնում միայն 1994 թվականի ապրիլին։ Կտրուկ պակասեցնելով մասնակցությունը զուգախաղերում, նա շարունակում էր ակտիվորեն խաղալ մենախաղում, հասնելով մինչև Ուիմբլդոնի մրցաշարի քառորդ եզրափակիչ և Բազելի մրցաշարի եզրափակիչ։ Զուգախաղում նա մասնակղում է ընդամենը ութ մրցաշարում, սակայն հաղթում է նրանցից երեքում։ Բոլոր դեպքերում նրա խաղընկերն է լինում Ֆրանսիայի ևս մեկ ներկայացուցիչ՝ Օլիվիե Դելատրը։ Մրցաշրջանի արդյունքներոջ Ֆորժեն արժանանում է ATP մրցանակի, «Տարվա վերադարձ» անվանակարգում։
1995 թվականին հավաքականի շարքերը վերադարձը անհաջող է ստացվում։ Ֆորժեն պարտվում է բոլոր երեք խաղերում ԱՄՆ հավաքականի դեմ առաջին շրջանի մրցախաղում, չնայած և հաղթանակի է հասնում Դևիսի Գավաթի փլեյ-օֆֆ շրջանի Մարոկկոյի հավաքականի հետ հանդիպման ժամանակ։ Մենախաղում նա մեկ անգամ հասնում է մինչև մրցաշարի եզրափակիչ (Լոնդոնում, որտեղ եզրափակիչի ճանապարհին հաղթում է առաջին տասնյակի երկու թենիսիստի), իսկ զուգախաղում դա նրան հաջողվում է երկու անգամ, այդ թվում հաղթելով Միլանի ATP Championship Series մրցաշարում։ Ուիմբլդոնում նա Հլասեկի հետ միասին հասնում են մինչև քառորդ եզրափակիչ, արդեն առաջին շրջանում հաղթելով աշխարհի առաջատար զույգերից մեկին՝ Պատրիկ Հելբրայթին և Գրանտ Կոնելին։
1996 թվականը Ֆորժեի համար դառնում է վերջին նշանակալից հաջողությունների տարի։ Նա մրցաշրջանը սկսում է Հլասեկի հետ միասին Ավստրալիայի բաց առաջնությունում զուգախաղի կիսաեզրափակիչ դուրս գալով և հաղթանակով Մարսելի մենախաղի մրցաշարում, շարունակում է երեք մրցաշարի զուգախաղի եզրափակիչ դուրս գալով, այդ թվում կարիերայում երկրորդ եզրափակիչը Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում, քառորդ եզրափակիչ Ուիմբլդոնի մրցաշարում և ԱՄՆ բաց առաջնության կիսաեզրափակիչ և ավարիում է այն կարիերայում երկրորդ Դևիսի Գավաթով, որտեղ մրցաշրջանի ընթացքում անղ է կացնում վեց հանդիպում և բոլորում հաղթանակի է հասնում։ ԱՄՆ բաց առաջնությունից հետո Ֆորժեն ևս մեկ անգամ վերադառնում է զուգախաղի աշխարհի լավագույն թենիսիտների տասնյակի մեջ, սակայն այդպես էլ Հլասեկի հետ զույգով չի կարողանում ապահովել մասնակցությունը ATP աշխարհի առաջնությունում։
Գի Ֆորժեն պրոֆեսիոնալ թենիսային մրցաշարերում ակտիվ մասնակցությունը դադարեցնում է 1997 թվականի Ուիմբլդոնի մրցաշարից հետո, սակայն դրանից հետո ևս երեք տարի շարունակում է մասնակցել Ֆրանսիայի բաց առաջնությանը, որտեղ նրան հրավիրում էին անհատապես։
Մարզչական կարիերա
Ակտիվ ելույթների ավարտից հետո Գի Ֆորժեն զբաղեցնում է Դևիսի Գավաթում Ֆրանսիայի հավաքականի ավագի պաշտոնը։ 1999 թվականից մինչ 2004 թվականը նա նաև եղել է Ֆեդերացիայի Գավաթում Ֆրանսիայի կանաց հավաքականի մարզիչը, սակայն այնուհետև պաշտոնաթող է լինում այդ պաշտոնից, որպեսզի կենտրոնանա տղամարդկանց հավաքականում աշխատանքի վրա ։
Ֆորժեի ղեկավարությամբ Ֆրանսիայի հավաքականը երեք անգամ հասել է Դևիսի Գավաթի եզրափակիչ և մեկ անգամ, 2001 թվականին, տիրացել է այդ մրցանակին ։ Ֆրանսիայի կանաց հավաքականը նույնպես Ֆորժեի ղեկավարությամբ մեկ անգամ տիրացել է Ֆեդերացիայի Գավաթին, 2003 թվականին, իսկ հաջորդ տարի, հասնելով եզրափակիչ, Մոսկվայում զիջում է Ռուսաստանի հավաքականին ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ավստրալիայի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ուիմբլդոնի մրցաշար Կատեգորիա:Մեծ սաղավարտի (թենիս) մրցաշարեր Կատեգորիա:Ֆրանսիացի թենիսիստներ
Պաշտպանություն հիմարից
Օրինակ՝ Հիմարից պաշտպանության ձևերը բաժանվում են մակարդակների (ըստ արդյունավետության աճի)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիզայն Կատեգորիա:Էրգոնոմիկա
Սենտ Անդեոլ դը Վալ
Սենտ Անդեոլ դը Վալ (Saint-Andéol-de-Vals), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 540 մարդ, բնակչության խտությունը` 32.43 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16.65 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 490 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 125 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 17 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 331 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 238-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 93։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,9 %։ 238 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 198 անձ (105 տղամարդ և 93 կին)։ Գործազուրկ են եղել 40 անձ (22 տղամարդ և 18 կին)։ 93 անաշխատունակներից 20-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 49-ը` թոշակառուներ, իսկ 24-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Օլիշանկա (Դևիցայի վտակ)
Օլիշանկա (Ольшанка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Դևիցա գետի ձախ ափին՝ 57 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 26 կմ է,ավազանի տարածքը 156 կմ2 է։ Օլիշանկաի ակունքը գտնվում է Պոդորոժնի գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոլուչևկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոնի ավազանի վտակներից մինչև Խոպրա։ Ենթավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Լիխտենբերգ (Վերին Ֆրանկոնիա)
Լիխտենբերգ (Lichtenberg), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիայի տարածքում։
Ենթարկվում է Վերին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Գտնվում է Հոֆ շրջանի տարածքում։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 1101 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 9,47 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 4 75 146։
Մշակույթը
Տարիներ շարունակ քաղաքում ապրում և ապրում էր հայտնի ջութակահար Անրի Մարտո:Նրա անունով է կոչվել (Henri-Marteau-Platz) հրապարակը, իսկ 2002 թվականից Լիխտենբերգում անցկացվում է Անրի Մարտոյի անվան միջազգային ջութակահարների մրցաշար։
Խոան Միրոյի հիմնադրամ
Խոան Միրոյի հիմնադրամ (La Fundació Joan Miró en Barcelona), ժամանակակից արվեստի թանգարան Բարսելոնայում։ Բացվել է 1975 թվականի հունիսի 10-ին Բարսելոնայում` մի շենքում, որ կառուցվել է Խոան Միրոյի ընկերոջ, Լե Կորբյուզիեի աշակերտ Ժոզեպ Լյուիս Սերտայի նախագծով։
Նկարագրություն
Խոան Միրոյի թանգարանի շենքը գտնվում է Մոնժուիկ բլրի լանջի բարձունքին, Ազգային պալատի հարևանությամբ, ուր տեղակայված է Կատալոնական արվեստի ազգային թանգարանը։ Զուսպ ձևավորումով ցուցասրահները կառուցված են քառակուսու տեսք ունեցող ներքին բակի շուրջը ։ Թանգարանի հավաքածուն բազմազան է և արտացոլում է նկարչի արվեստի տարբեր կողմերը։ Բազմամակարդակ շինություններում ներկայացված են 300 կտավ, 150 քանդակ, 9 տեքստիլ աշխատանք և ավելի քան 8.000 նկար` այդ թվում և' վաղ շրջանի գործերը, և' մեծ ճանաչում ունեցող, Միրոյի անհատական ոճի վառ դրսևորմամբ աշխատանքներ։ Միրոյի հիմնադրամում ներկայացված առավել հայտնի կտավներից են «Կինը գիշերով թռչունների երամի մեջ», «Թռչնի քնքշություն» կտավները։ Քանդակների մի մասը, այդ թվում` «Թռչնի գուրգուրանք» քանդակը, ներկայացված է երկրորդ հարկի բաց շքապատշգամբում ։
Առաջին հարկում կազմակերպվում են ժամանակակից նկարիչների աշխատանքների ցուցահանդեսներ, իսկ երկրորդ հարկի շքապատշգամբից բացվում է Բարսելոնայի անկրկնելի համայնապատկերը։
2002 թվականին Թանգարանի շենքն ստացել է Ամերիկյան ճարտարապետության ինստիտուտի Քառորդդարյա մրցանակը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բարսելոնայի թանգարաններ Կատեգորիա:Իսպանիայի թանգարաններ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ Կատեգորիա:1975 հիմնադրված թանգարաններ
Գլեբ Կոտելնիկով
Գլեբ Եվգենիի Կոտելնիկով (Глеб Евгеньевич Котельников, ), ռուս գյուտարար։
Կենսագրություն
Գլեբ Կոտելնիկովը ծնվել է Պետերբուրգում բարձրագույն մաթեմատիկայի և մեխանիկայի պրոֆեսորի ընտանիքում։ Երեխա ժամանակ նա ստացել է շատ լավ կրթություն և վաղ տարիքից ունեցել է սեր ոչ միայն ճշգրիտ գիտությունների, այլև երաժշտության հանդեպ։
1889 թվականին մահանում է Գլեբի հայրը, և տղան, որը պատրաստվում էր ընդունվել կոնսերվատորիա կամ տեխնոլոգիական ինստիտուտ, ընտանիքի ծանր ֆինանսական պայմաններից դրդված, ընդունվում է Կիևի ռազմական ուսումնարան։ 1894 թվականին ուսումնարանից հետո ծառայելով պարտադիր երեք տարին՝ Գլեբը զորացրվում է։
Պարաշյուտի գաղափարի ծնունդը
Մինչև Կոտելնիկովը ևս բազմաթիվ նախագծողներ փորձել են ստեղծել փրկարարական համակարգ, բայց նրանց մոտ դա չէր հաջողվում, պարաշյուտները շատ անհարմար էին և մեծ, նաև շատ բարդ էին օգտագործման համար։ Կոտելնիկովի նախագիծն ուներ հետևյալ կարգախոսը՝ «միշտ ինձ հետ»։ Նա հասկանում էր, որ օդաչուն չի կարող միշտ իր մոտ պահել մեծ ու անհարմար իրը, այդ պատճառով իր սարքը պետք է լինի առավելագույնս հավաք ու թեթև։ Այդ հարցի լուծումն ստացվեց պատահականորեն։
Մի օր Կոտելնիկովը տեսավ, թե ինչպես է մի կին իր փոքր պայուսակից հանում մեծ չափսի մետքսե շալը։ Այդ պահին նա գլխի ընկավ, որ պետք է օգտագործել ոչ թե բրեզենտ՝ պատված նյութերով, այլ թեթև ու պինդ մետաքս։
ՌԿ-1
Բազմաթիվ փորձերից հետո Կոտելնիկովին հաջողվեց ներկայացնել առաջին ավիացիոն ուսապարկային պարաշյուտի մոդելը։ Ուսապարկի տուփը բացելու համար օգտագործվում էին հատուկ զսպանակներ ։ Ներսում տեղադրված հարթակը զսպանակների շնորհիվ մեծ ուժով դուրս էր հրում պարաշյուտը տուփը բացելուց հետո։ Պարաշյուտի գմբեթը պատրաստված էր խիտ և թեթև մետաքսից, ուներ կլոր տեսք և բաժանված էր 24 մասի։ Պարաշյուտի ճոպանները բաժանվում էին երկու մասի, որպեսզի օդաչուն պարաշյուտով վայրէջքի դեպքում կարողանա փոխել իր ուղղությունը։ Պարաշյուտի եզրով անցնում էր բարակ մետաղալար, որի տրամագիծը մեկ միլիմետր էր, և որը նախատեսված էր գմբեթը օդով արագ լցնելու համար։ Այսպիսի կառուցվածքը, որի ստեղծողն էր Կոտելնիկովը, հիմք հանդիսացավ պարաշյուտի այլ մոդելների ստեղծման համար։ Կոտելնիկովը իր հայտնագործությունը անվանեց ՌԿ-1 (РК-1) ռուսական։
1912 թվականին կայացավ պարաշյուտի փորձարկումը, ինչին նախորդել էին բազմաթիվ փորձարկումներն ու գյուտի բարելավումները։ Նախ պարաշյուտը ցած էին նետում 200 մետր բարձրությունից 5 փթանոց մանեկենով, ապա մանեկենը ցած էին նետում ինքնաթիռից։ Եվ չնայած որ բոլոր փորձարկումները բարեհաջող էին անցել, բայց պաշտոնյաները և զինվորականները դեռ երկար ժամանակ չէին վստահում սարքավորմանը։ Բայց անցավ 10 տարի, և պարաշյուտը դանդաղ, բայց իրապես սկսեց վայելել ժողովրդականություն ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին
Հայրենական մեծ պատերազմից առաջ Կոտելնիկովի տեսողությունը խիստ վատանում է, սակայն չնայած դրան՝ նա մասնակցում է հակաօդային և հակաքիմիական կետի աշխատանքներին։ Այդ տարիներին նա ևս ապրում էր Լենինգրադում և ստիպված էր տեսնել շրջափակման հարուցած բոլոր դժվարությունները։ 1941 թվականին վերջին նա գտնվում էր ծայրահեղ վատ առողջական վիճակում, նրան մի կերպ տեղափոխում են Մոսկվա։ Այստեղ մի քիչ ապաքինվելով՝ նա վերսկսում է գյուտարարական գործունեությունը։ 1943 թվականին դուրս է գալիս Կոտելնիկովի «Պարաշյուտ» գիրքը։ Որոշ ժամանակ անց լույս է տեսնում «Պարաշյուտի պատմությունը և պարաշյուտիզմի զարգացումը» գիրքը։
Մեկ տարվա ընթացքում (1929-1930) Գլեբ Կոտելնիկովը ներկայացրել է 12 գյուտի հայտ, որից 9-ի համար ստացել է հեղինակային վկայականներ։ 1944 թվականին ձմռանը Գլեբ Կոտելնիկովը ստացավ «Կարմիր աստղ» շքանշանը՝ որպես ռուսական հնագույն պարաշյուտային նախագծող։ Գյուտարարը շարունակեց իր աշխատանքը պարաշյուտների բարելավման հարցում։
1944 թվականին նոյեմբերի 22-ին Գլեբ Կոտելնիկովը հանկարծամահ է լինում։ 1949 թվականին Սալիզի գյուղը, որտեղ առաջին անգամ փորձարկվել էր Կոտելնիկովի պարաշյուտը, վերանվանվել է մեծ գյուտարարի անունով՝ «Կոտելնիկովո»։ Փորձադաշտից ոչ հեռու կառուցված է փոքր հուշարձան՝ պարաշյուտի պատկերով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս գյուտարարներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Խորհրդային գյուտարարներ Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գիտնականներ
Սեն Սորնեն (Շարանտի գավառ)
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 819 մարդ, բնակչության խտությունը` 72.67 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.27 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 380 կմ հարավ, Պուատիե քաղաքից` 100 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 22 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 548 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 382-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 166։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,7 %։ 382 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 328 անձ (186 տղամարդ և 142 կին)։ Գործազուրկ են եղել 54 անձ (24 տղամարդ և 30 կին)։ 166 անաշխատունակներից 52-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 71-ը` թոշակառուներ, իսկ 43-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մանե Թանդիլյան
Մանե Վանյայի Թանդիլյան, հայ կուսակցական-քաղաքական գործիչ, հաշվապահ, «Ապրելու երկիր» կուսակցության համահիմնադիր, նախագահ, Արցախի Հանրապետության Աշխատանքի, սոցիալական և միգրացիոն հարցերի նախկին նախարար, ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախկին նախարար, Հայաստանի 6-րդ և 7-րդ գումարման Ազգային ժողովի պատգամավոր , «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության նախկին անդամ, ՀՀ ԱԺ «Լուսավոր Հայաստան» խմբակցության նախկին քարտուղար, ՀՀ ԱԺ ֆինանսավարկային և բյուջետային հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախկին նախագահ։
Աշխատանքային գործունեություն
2003-2004 թվականներին աշխատել է «Գառնի Ինվեստմենթ ընդ Դիվելոփմենթ» ՓԲԸ-ում՝ որպես ֆինանսական վերլուծաբան։
2004 թվականին եղել է հաշվապահ «Արարատ Գոլդ Ռիքավորի Քոմփանի» ՍՊԸ-ում։
2004-2006 թվականներին աշխատել է «Հովնանյան Ինտերնեյշնլ» ՍՊԸ-ում՝ որպես գլխավոր հաշվապահ
2006-2008 թվականներին նույն պաշտոնը ստանձնել է տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտի «Մենթոր Գրաֆիկս Դիվելոփմենթ Սերվիսիս» ՓԲԸ-ում։
2009-2018 թվականներին աշխատել է «Սինոփսիս Արմենիա» ՓԲԸ-ում՝ որպես ֆինանսական տնօրենի տեղակալ, գլխավոր հաշվապահ։
Քաղաքական գործունեություն
2021 թվականի օգոստոսի 15-ին Աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախկին նախարար Մեսրոպ Առաքելյանի հետ հիմնադրել է «Ապրելու երկիր» կուսակցությունը։ Կուսակցության նախաձեռնող խմբի հիմնադիր համաժողովում քվեարկության արդյունքում ընտրվել է քաղաքական ուժի նախագահ և մինչ օրս ղեկավարում է այն։
«Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության հիմնադիր անդամ է։
2017 թվականին «Ելք» դաշինքիցուցակով ընտրվել է Հայաստանի 6-րդ գումարման Ազգային ժողովի պատգամավոր։ Եղել է այդ ընտրություններում ռեյտինգային ընտրակարգով ընտրված միակ կին պատգամավորը։ Եղել է ԱԺ ֆինանսավարկային և բյուջետային հարցերի մշտական հանձնաժողովի փոխնախագահը։
2018 թվականի մայիսի 11-ին նշանակվել է Հայաստանի աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար։
2018 թվականի նոյեմբերի 14-ին հրաժարական է տվել Հայաստանի Աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարի պաշտոնից դեկտեմբերի 9-ին կայանալիք ԱԺ արտահերթ ընտրություններին մասնակցելու համար։ ԼՀԿ համապետական ցուցակում զբաղեցրել է երկրորդ տեղը, ինչպես նաև ռեյտինգային ընտրակարգով առաջադրվել է Երևանի Կենտրոն, Նորք-Մարաշ, Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջաններն ընդգրկող թիվ 4 ընտրատարածքում։ Պատգամավոր է ընտրվել ռեյտնգային ընտրակարգով։ Եղել է Հայաստանի ԱԺ Ֆինանսավարկային և բյուջետային հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ։ 2020 թվականի օգոստոսի 24-ին վայր է դրել պատգամավորական լիազորությունները առողջական խնդիրների պատճառով։
2020 թվականի նոյեմբերի 20-ին՝ 44-օրյա պատերազմից 10 օր անց, տեղափոխվել է Արցախ՝ տեղում ծանոթանալու պատերազմի հետևանքով առաջացած սոցիալական, միգրացիոն և այլ խնդիրներին, նպաստելու դրանց լուծմանը։ Դեկտեմբերի 2-ին նշանակվել է Արցախի Աշխատանքի, սոցիալական և միգրացիոն հարցերի նախարար։ Նախարարի պաշտոնից հրաժարական է տվել 2021  սեպտեմբերի 1-ին։
Անձնական կյանք
Մանե Թանդիլյանն ամուսնացած է, ունի երկու երեխա։
Ալ-Արիկայի շրջան
Ալ-Արիկայի շրջան (ناحية العريقة), շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչատարածքային միավոր Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունում։ Գտնվում է երկրի հարավում՝ Ալ-Սուեյդայի մարզում։ Հանդիսանում է Շահբայի գավառի չորս շրջաններից մեկը։ Ըստ 2004 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով շրջանի բնակչությունն կազմում է 11,723 մարդ ։
Վարչական կենտրոնն Ալ-Արիկա քաղաքն է։ Գտնվում է մարզի հարավարևելյան մասում։ Սահմանակից է հյուսիսում՝ Ալ-Մասմիայի շրջան, արևելքում՝ Ալ-Սուրա ալ-Սաղիրայի և Շահբայի շրջան, հարավում՝ Ալ-Մազրաայի շրջան։ Քաղաքն ու շրջական ավանները կազմում են 204.20 քառ.կմ տարածք։
Շրջանն ուննի 9 գյուղ և ավան (Բնակչության թվաքանակն ըստ 2004 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով է) դրանք են՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի շրջաններ Կատեգորիա:Շահբայի գավառ
Մարտին Բորման
Մարտին Բորման (Martin Bormann, ), գերմանացի պետական և քաղաքական գործիչ, ֆյուրերի գրասենյակի ղեկավար (1933 թ-ի հուլիսի 3-ից), «Ֆյուրերի անձնական քարտուղար» ( 1942 թ-ի ապրիլից)։ Ռեյխսլայտեր (1933 թ-ի հունիսի 2-ից), ռեյխսմինիստր առանց պորտֆելի, ՍԱ-ի օպերգրուպենֆյուրեր, ՍՍ-ի պատվավոր օպերգրուպենֆյուրեր, Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության վերջին ղեկավար (ապրիլի 30 — մայիսի 2 1945)։ Բորմանը եղել է Ադոլֆ Հիտլերի մերձակա զինակիցը, իսկ պատերազմի վերջնամասում մեծ հեղինակություն է ունեցել ամբողջ Երրորդ Ռայխում։
Կենսագրություն
Մարտին Բորմանը ծնվել է Թեոդոր Բորմանի (1862—1903), ով փոստային մանր ծառայող էր և նրա երկրորդ կնոջ Անտոնիա Բերգարդին Մեննոնգի ընտանիքում։ Թեոդորի առաջին կինը Լուիզա Գրոբլերը մահացել է 1898 թ-ին։ Առաջին կնոջից Թեոդորը ուներ մեկ որդի Վալտեր Բորման։ Անտոնիան Թեոդոր Բորմանից ունեցավ երեք զավակ, որոնցից մեկը մահացավ մանուկ հասակում։ Կենդանի մնացին Մարտինը և Ալբերտ Բորմանը (ծնվ. 1902 թ-ին)։
Թեոդոր Բորմանի մահից հետո մայրը՝ Անտոնիա Բորմանը ամուսնացավ բանկի մասնաճյուղի տնօրեն Ալբերտ Ուոլբորնի հետ։ Ինքը՝ Բորմանը թողեց դպրոցը, որպեսզի աշխատի Մեկլենբուրգի ֆերմաներից մեկում։ 1918 թ-ի ամռանը զորակոչվել է բանակ։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին որպես շարքային՝ 55-րդ դաշտային հրետանային գնդի կազմում։ 1919 թ-ին զորացրվել է։ Ավարտել է գյուղատնտեսի մասնագիտությամբ որոշակի կուրսեր։
Ուսումնառության շրջանում Բորմանը անդամակցեց «Միություն ընդդեմ հրեաների ճնշիչ ազդեցության» երիտասարդական կազմակերպությանը, որը հանդիսանում էր միացյալ երիտասարդական կազմակերպություն՝ Գերմանական նացիոնալ ազգային կուսակցության հովանավորչության ներքո։
Խադիջա Իսմայիլովա
Խադիջա Իսմայիլովա (Xədicə İsmayılova, ), ադրբեջանցի հետաքննող լրագրող, «Ազատություն» ռադիոկայանի ադրբեջանական ծառայության թղթակից։ Եղել է «İşdən Sonra» բանավեճ շոուի հաղորդավար, «Կազմակերպված հանցագործության և կոռուպցիայի լուսաբանման նախագծի» անդամ ։ 2014 թվականի դեկտեմբերին Իսմայիլովան ձերբակալվել է ինքնասպանության հասցնելու մեղադրանքով ։ 2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Իսմայիլովան դատապարտվել է յոթ ու կես տարվա ազատազրկման յուրացման և հարկերից խուսափելու մեղադրանքով ։ 2016 թվականի մայիսի 25-ին Ադրբեջանի Գերագույն դատարանն ազատ է արձակել Իսմայիլովային՝ նրա 7,5 տարվա պատիժը փոխարինելով 3,5 տարվա պայմանական ժամկետով ։
Կենսագրություն
Խադիջա Իսմայիլովան ծնվել է 1976 թվականին Բաքվում։ 1992 թվականին ավարտել է Բաքվի թիվ 135 դպրոցը, 1997 թվականին՝ Բաքվի պետական համալսարանի բանասիրության ֆակուլտետը։ Շուրջ տասը տարի որպես լրագրող աշխատել է մի շարք տեղական և արտասահմանյան ԶԼՄ-ներում, այդ թվում՝ «Զերկալո», «Կասպիական բիզնես լուրեր», «Eurasinaet.org», «Washington Times», «The New York Times», «BBC», «Deutche Welle», եղել է «Ամերիկայի ձայնի» ադրբեջանցի ներկայացուցիչ ։
Իսմայիլովան աթեիստ է ։
Մարտին Բորման
Գրականություն
Կատեգորիա:Նացիստական Գերմանիա Կատեգորիա:Քրիստոնեության քննադատներ Կատեգորիա:Գերմանացի ազգայնականներ Կատեգորիա:Գերմանացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ
Խադիջա Իսմայիլովա
Մրցանակներ
2001 թվականին Իսմայիլովան արժանացել է Հասան Բեկ Զարդաբի անվան մրցանակի՝ «միջազգային հարցերի շուրջ լուսաբանման մեծ հմտություն ցուցաբերելու համար»։
2012 թվականի հոկտեմբերի 24-ին «Կանանց միջազգային մեդիա հիմնադրամի» (IWMF) կողմից արժանացել է «Խիզախություն ժուռնալիստիկայում» մրցանակին ։
2012 թվականի փետրվարին արժանացել է Գերտ Բուցերիուսի անվան «Արևելյան Եվրոպայի ազատ մամուլ» մրցանակին (Gerd Bucerius-Förderpreis Freie Presse Osteuropas) :
2016 թվականին ՄԱԿ-ի կողմից արժանացել է «դժվար հանգամանքներում մամուլի ազատության նշանակալից ավանդի համար» մրցանակի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի լրագրողներ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի կալանավորներ և ձերբակալվածներ
Մյունխբերգ (Գերմանիա)
Ենթարկվում է Վերին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 10882 մարդ։ Զբաղեցնում է՝ 68,78 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 4 75 154։
Միլտոն Բերլ
Միլտոն Բերլ (Milton Berle; իծնե Մենդել Բերլինգեր (Mendel Berlinger); ), ամերիկացի կատակերգու դերասան, ամերիկյան հեռուստատեսության աստղ 20-րդ դարի 50-ական թվականներին։
Միլթոն Բերլը ծնվել է աղքատ հրեական ընտանիքում, Նյու Յորքի Հարլեմ քաղաքում, նրա հայրը ներկերի վաճառող է եղել։ Իծնե նրա անունը Մենդել Բուրլինգեր էր, 16 տարեկան հասակում նա կրճատում է ազգանունը և ընտրում է բեմական անունը Միլթոն Բերլ։ Արդեն վաղ մանկության տարիներին նկատվում է նրա տաղանդը և սկսու է հանդես գալ ֆիլմերում։ 1914-ին նա նկարահանվում է «Պոլինայի վտանգավոր արկածները» ֆիլմում, որտեղ նա խաղացում է երեխայի դերը, որը նետվում է շարժվող գնացքից, և գլխավոր հերոսը նրան բռնում է։
Անցնելով բեմական դպրոց՝ Միլթոն Բերլը գնաց նվաճելու Բրոդվեյը։ Սկզբում ռադիոյով, իսկ հետո հեռուստատեսությամբ, նա վարում էր իր սեփական հումորային հաղորդումները։ Այսպես, նա 1960 թվականին նա նկարահանվել է «Զբաղվենք սիրով» ֆիլմում, որտեղ խաղացել է այնպիսի աստղերի հետ, ինչպիսիք են Իվ Մոնտանը և Մերիլին Մոնրոն։ 1963 թվականին կատարել է «Սա խենթ, խենթ, խենթ, խենթ աշխարհ է» հայտնի ֆիլմի առանցքային դերերից մեկը։ 1984 թվականին ինքն իրեն մարմնավորել Է Վուդի Ալլենի «Բրոդվեյ Դենի Ռոուզ» ֆիլմում։
Դերասանը մահացել է Լոս Անջելեսում 93 տարեկանում, որոշ տեղեկություններով՝ տառապում էր հաստ աղիքի քաղցկեղով ։
Կինոարտադրության մեջ ունեցած ավանդի համար դերասանը արժանացել է աստղի Հոլիվուդի Փառքի ծառուղում։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կատակերգուներ Կատեգորիա:Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի Կատեգորիա:Հոլիվուդյան դերասաններ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում մահացածներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում ծնվածներ Կատեգորիա:Հարլեմ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղա երեխա դերասաններ
Վլադիմիր Գոդար
Վլադիմիր Գոդար (Vladimír Godár, ), սլովակ կոմպոզիտոր, ով աշխատում է ժամանակակից դասական երաժշտության բնագավառում ու ստեղծում երաժշտություն ֆիլմերի համար։ Հայտնի է նաև չեխ ջութակահար, երգիչ ու կոմպոզիտոր Իվա Բիտովայի հետ իր համագործակցությամբ։ Վլադիմիր Գոդար հեղինակել, խմբագրել ու թարգմանել է երաժշտության պատմությանը նվիրված գրքեր։ Զբաղվել է սլովակ կոմպոզիտոր Յան Լևոսլավ Բելլայի ստեղծագործության ժողովրդականացմամբ։
Կենսագրություն
Վլադիմիր Գոդարը ծնվել է 1956 թվականի մարտի 16-ին Բրատիսլավայում։ Սովորել է երաժշտական դպրոցի դաշնամուրի դասարանում, կոմպոզիցիայի մասնավոր դասեր առել։ 1971 թվականից մինչև 1975 թվականը սովորել է Բրատիսլավայի կոնսերվատորիայում, սովորել է կոմպոզիցիա Յուրի Պոսպիշիլի մոտ և դաշնամուր՝ Մարիա Մասարիկովայի մոտ։ 1979 թվականից Վլադիմիր Գոդարը աշխատել է որպես խմբագիր Opus-ի երաժշտական գրքերի բաժնում։ 1985 թվականից մինչև 1991 թվականը եղել է Կատարողական արվեստի բարձրագույն դպրոցի կոմպոզիցիայի ամբիոնի դասախոս։ 1988-1989 թվականներին սովորել է Վիեննայի երաժշտության ու կատարողական արվեստի համալսարանում։ 1992-1996 թվականներին աշխատել է Սլովակիայի գիտությունների ակադեմիային կից Երաժշտագիտության ինստիտուտում։ 1993 թվականին Վլադիմիր Գոդարը պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն երաժշտագիտությունից։
1997 թվականից Վլադիմիր Գոդարը եղել է Բրատիսլավայի Կոմնսկու անվան համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետի գեղագիտության ամբիոնի դասախոս։ 2011 թվականից մինչև 2015 թվականը նա եղել է Բրատիսլավայի Կատարողական արվեստի բարձրագույն դպրոցի կոմպոզիցիայի ու դիրիժորության ամբիոնի դասախոս։
Արվեստ
Վլադիմիր Գոդարի ստեղծագործությունը քիչ հայտնի է Սլովակիայի սահմաններից դուրս։ Նրա ստեղծագործությունների մեծ մասը թողարկվել է «Slovart Music» լեյբլով։ Նրա ստեղծագործությունների շարքում է թավջութակի համար մեծ սոնետը, որ նվիրված է Վիկտոր Շկլովսկու հիշատակին։
2001 թվականին Վլադիմիր Գոդարն արժանացել է Ժորժ Դելերյուի մրցանակի «Բնանկար» ֆիլմի երաժշտության համար ։ 2006 թվականին նա ստացել է Սլովակիայի Բյուրեղապակե թև ազգային մրցանակ երաժշտության բնագավառում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սլովակ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Սլովակ մանկավարժներ Կատեգորիա:Սլովակ երաժշտագետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ
Լիզոգենիա
Լիզոգենիա բակտերիաների լիզիսի ենթարկվելու ընդունակություն, որն ուղեկցվում է բակտերիոֆագի անջատումով։ Լիզոգենիաի տեսությունը մշակել են ֆրանսիացի գիտնականներ Ա. Լվովը և Ա. Հուտմանը (1950)։ Նրանք բացահայտեցին, որ լիզոգեն վիճակը կապված է բակտերիաների բջիջներում առկա պրոֆագի հետ։ Լիզոգեն բակտերիաների յուրաքանչյուր սերունդում լիզիսի են ենթարկվում բջիջների աննշան մասը (1 միլիոն բջջից մոտ 1-ը), և ազատվում է չափավոր ֆազերի 70— 150 մասնիկ։ Պրոֆագի վարակիչ վիճակի անցնելու հաճախականությունը կարող է մեծանալ մի շարք գործոններով (օրինակ, ուլտրամանուշակագույն ճառագայթներով) ազդելիս։ Բջջի վիճակը որոշվում է վարակի սկզբնական փուլում և հիմնականում կախված է իմունիտետի առաջացման ժամանակից։ Եթե իմունիտետը առաջանում է ավելի վաղ, քան վարակի ցարգացումը կհասնի ոչ դարձելի լիզիսի փուլին, ապա կարող է տեղի ունենալ լիզոգենիզացում։ Բակտերիաների գենոմում միաժամանակ կարող են պարունակվել տարբեր ֆագերի պրոֆագեր (պոլիլիզոգենիա)։ Նշված դեպքում բջիջը իմունիտետ է ունենում բոլոր ֆագերի դեմ։ Արհեստականորեն ստացվել են լիզոգեն բակտերիաներ, որոնք իրենց հատկություններով չեն տարբերվում բնական պայմաններում հայտնաբերված լիզոգեն բակտերիաներից։ Լիզոգենիան բակտերիաների վիրուսային վարակի բարդ ձևն է։
Կատեգորիա:Բակտերիոֆագներ Կատեգորիա:Բակտերիաբանություն Կատեգորիա:Վիրուսաբանություն
Դոնալդ Տուսկ
Կենսագրություն
Դոնալդ Տուսկը ծնվել է 1957 թվականի ապրիլի 22-ին Լեհաստանի Գդանսկ քաղաքում ։ Դոնալդ Տուսկի հայրը՝ ավագ Դոնալդ Տուսկը (1930-1972) եղել է ատաղծագործ։ Մայրը՝ Եվա Տուսկը եղել է բույժքույր (1934-2009)։ Դոնալդ Տուսկը ավարտել է Գդանսկի հումանիտար համալսարանի պատմության ֆակուլտետը։
Նախագահական ընտրություններ (2005 թվական)
2005 թվականին մասնակցել է նախագահական ընտրություններին և իշխանության կողմից առաջադրված թեկնածու Լեհ Կաչինսկու հետ անցել երկրորդ փուլ։ Երկրորդ փուլում ստանալով 46% ձայն՝ չի ընտրվել Լեհաստանի նախագահ ։
Լեհաստանի վարչապետ
2007 թվականի հոկտեմբերի 21-ին տեղի ունեցած արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններում իր ղեկավարած «Քաղաքացիական պլատֆորմ» կուսակցության տարած հաղթանակի արդյունքում (41,50%) 2007 թվականի նոյեմբերի 16-ին դարձել է Լեհաստանի վարչապետ ։
Նախագահական ընտրություններ (2010 թվական)
2010 թվականին Դոնալդ Տուսկը չմասնակցեց նախագահական ընտրություններին, սակայն նրա ղեկավարած «Քաղաքացիական պլատֆորմ» կուսակցությունը որպես նախագահի թեկնածու առաջադրեց Բրոնիսլավ Կոմորովսկուն, ով դարձավ Լեհաստանի նախագահ ։