Խերսոնի_պատմություն
Հիմնական քաղաքներ
Եկատերինա 2-րդի օրոք Ռուսաստանը շարունակել է Պետրոս 1-ինի կողմից սկսված պայքարը իր հարավային սահմանների անվտանգության և դեպի Սև ծով ելք ապահովելու համար։ 1768-1774 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմն ավարտվել է ռուսական բանակի հաղթանակով։ Ռուսական և օսմանյան կայսրությունների միջև ստորագրված Քյուչուկ-Կայնարջիի հաշտության պայմանագրով, որը ստորագրվել է 1774 թվականի հուլիսի 10-ին (21), սկսել է Հյուսիսային սևծովյան տարածքը Ռուսական կայսրությանը միացնելու գործընթացը։ Սակայն կնքված պայմանագիրը ձեռնտու չէր Օսմանյան կայսրությանը և, հետևաբար, չէր երաշխավորում խաղաղ բարիդրացիական հարաբերություններ այն ստորագրող կողմերի միջև։ Պատերազմն անխուսափելի է դարձել, և ռուսական Ազովի ռազմական նավատորմի ուժերը բավարար չեն եղել նման դիմակայությունում հաղթելու համար։ Սև ծովում ռուսական հզոր գծային նավատորմի ստեղծման հարցը դարձել է օրակարգային։ Փաստացի, խոսքը վերավերում էր ժամանակակից ռազմական նավահանգստի և նոր ծովակալության կառուցման մասին՝ նավաշինարան, արհեստանոց, շինարարության համար պահեստների կառուցում, ռազմանավերի վերանորոգման համար սարքավորումներ։ Առաջին քայլն այն էր, որ պետք է ընտրվեր տարածք այս լայնածավալ նախագծի իրականացման համար և, ըստ էության, ապագա նոր քաղաքի տեղը, որը որ դեռ անուն չուներ։ Տագանրոգի ծոցի ծանծաղությունը, Դոնի և նրա վտակների սակավաջրությունը, որտեղ գտնվում էին Ազովի նավատորմի համար ռազմանավեր կառուցած նավաշինարանները, դժվարացնում էին խոշոր ռազմանավերի կառուցումը։ 1774 թվականին Օսմանյան կայսրության հետ պատերազմի ավարտից անմիջապես հետո Ռուսաստանի ծովակալության կոլեգիան սկսել է որոնել նոր նավահանգիստ և նավաշինարան։ Այնուամենայնիվ, տարածքի ընտրությունը կանխորոշված է եղել վերջին պատմական իրադարձություններով։ Քյուչուք-Կայնարջիի պայմանագրով Օսմանյան կայսրությունից Ռուսաստանի ձեռքբերումների մեջ  էին մտնում նաև Դնեպրի և Դնեպր-Բուգսկի գետաբերանների շրջանում գտնվող հողերը։ Այս վայրերը գրավիչ էին նաև Դնեպրի և նրա վտակների երկայնքով ձգվող անտառներից նավաշինարարական նյութերի առաքման հարաբերական դյուրինության շնորհիվ։ 1774 թվականի աշնանը Ազովի նավատորմի հրամանատար, փոխծովակալ Ա. Սենյավինը ուղարկել է լեյտենանտ Պ. Պուստոշկինին՝ Դնեպր-Բուգսկի գետաբերանը ուսումնասիրելու։ Նրա արդյունքները հիասթափեցնող են եղել. գետաբերանի խորությունը փոքր է եղել։ Մեկ տարի անց՝ 1775 թվականի աշնանը, Ա. Սենյավինը ինքն է իրականացրել գետաբերանում և Կինբուրնի շրջակայքում հետազոտական աշխատանքներ։ Նրանց արդյունքն ավելի դրական է եղել, և նոր նավահանգստի համար Սենյավինը ընտրել է «Խորը նավահանգիստ»-ը, որը գտնվում է գետաբերանի հյուսիսային ափին՝ Դնեպրի բերանից մոտ 10 կմ հեռավորության վրա՝ Ստանիսլավ հրվանդանից արևելք։ Սակայն նավաշինարանի համար Սենյավինն առաջարկել է տեղ ընտրել Դնեպրի աջ ափին՝ Ալեքսանդր-շանց հողե ամրոցի մնացորդների տարածքում գտնվող գետաբերանից 30 կմ հեռավորության վրա կամ հոսանքն ի վեր։ Փոխծովակալ Սենյավինի ներկայացրած զեկույցի հիման վրա Եկատերինա 2-րդը 1775 թվականի դեկտեմբերի 22-ին ստորագրել է և ծովակալության կոլեգիային ուղարկել անվանական հրամանագիր Դնեպրի գետաբերանի վրա նավահանգիստ և նավաշինարան կառուցելու մասին, որը կոչվում է «Խորը նավահանգիստ»։ Փաստաթուղթը սահմանում էր Ռուսաստանի սևծովյան նավատորմի ցանկալի շրջանակները՝ 20 «ռազմական մեծ նավեր», ներառում էր շինարարության ցուցումներ և Ծովակալության կոլեգիային հանձնարարում էր Դնեպրի վրա ռազմական նավաշինության մանրամասն նախագծի մշակման գործը։ Այնուամենայնիվ, այս հրամանագիրը հստակ պատասխան չի տվել ապագա քաղաքի կառուցման կոնկրետ վայրի վերաբերյալ: