cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իմ սերը երրորդ կուրսում
«Իմ սերը երրորդ կուրսում» («Менің үшінші курстағы махаббатым», «Моя любовь на третьем курсе»), 1976 թվականի խորհրդային ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Յուրի Բորեցկին Միխայիլ Շատրովի սցենարի հիման վրա, որը հիմնված է նրա «Պրժևալսկու ձին» («Лошадь Пржевальского», 1972) պիեսի վրա։ Ֆիլմում առաջին անգամ հնչել է Պախմուտովաի և Դոբրոնրավովի «Как молоды мы были» երգը։
Ֆիլմը համարվում է կուլտային շինարարական ջոկատների շրջանում, դրա դիտումը դարձել է ռուսական ուսանողական ջոկատների մասնակիցների ավանդույթ   ։
Սյուժե
Ուսանողական շինարարական ջոկատը իր աշխատանքային կիսամյակում գալիս է պետական տնտեսություններից մեկը՝ դպրոց կառուցելու համար։ Սակայն ջոկատի անդամների միջև վեճ է առաջանում, թե ինչպես ապրել և աշխատել՝ «կոմունայի», թե «բրիգադի» սկզբունքով... Կոնֆլիկտ է ծագում ջոկատի ղեկավարի (որը եկել է գումար վաստակելու) և ջոկատի կոմիսարի (անուղղելի ռոմանտիկ կոմերիտական) միջև։
Երաժշտություն
Ֆիլմում հնչում են Պախմուտովայի և Դոբրոնրավովի «Яростный стройотряд» և «Как молоды мы были» երգերը (վերջինս հնչում են առաջին անգամ)։ Երկու երգերն էլ կատարել է Ալեքսանդր Գրադսկին, և նրա կատարումը ձայնագրվել է «Մելոդիա» ընկերության՝ մեկ տարի անց թողարկված սկավառակի վրա, այնուամենայնիվ, «Как молоды мы были» երգը, որը հնչում է ֆիլմի եզրափակչում նրա կատարմամբ, նախնական լուսագրերի ընթացքում հնչում է Ելենա Կամբուրովայի կատարմամբ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ղազախֆիլմ ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:1976 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Սիրո արգելքը (օպերա)
Սիրո արգելքը, կամ Նորեկը Պալերմոյից (Das Liebesverbot, oder Die Novize von Palermo), Ռիխարդ Վագների վաղ օպերաներից։
Գերմաներեն լիբրետոյի հեղինակը Վագներն է, այն գրվել է 1834-1836 թթ. Շեքսպիրի «Չափն ընդդեմ չափի» պիեսի հիման վրա։ Գործողությունների ժամանակը 16-րդ դարն է, տեղը՝ Սիցիլիան, Պալերմոն։
Գործող անձինք
Գործողությունների կատարման ժամանակը՝ 16-րդ դար։ Վայրը՝ Սիցիլիա, Պալերմո։
Մոնտե Պորցիո Կատոնե
Մոնտե Պորցիո Կատոնե (Monte Porzio Catone)՝ քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Լացիո մարզի Հռոմ գավառում ։
Բնակչության թվաքանակը՝ 8613 մարդ, խտությունը՝ 858 մարդ/քառ. կմ։ Զբաղեցնում է 9 քառ. կմ։ Փոստային ինդեքս — 040, հեռախոսային կոդ — 06։
Սիրո արգելքը (օպերա)
Գրականություն
Կատեգորիա:1836 բեմադրվածներ Կատեգորիա:Գերմաներեն օպերաներ
Մոնտե Պորցիո Կատոնե
Սուրբ նահատակ Անտոնիոս Ապամեացին մեծարվում է որպես կոմունայի հովանավոր սուրբ։ Տոնակատարությունը սեպտեմբերի 2-ին է։
Աստերոիդների ցանկ (256701-256800)
Աստերոիդների ցանկ (256601-256700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (256801-256900)
Անիտա Բերբեր
Անիտա Բերբեր (Anita Berber, ), գերմանացի պարուհի, համր կինոյի դերասանուհի, գրող։ Գերմանացի նկարիչ Օտտո Դիքսը հաճախ է նկարել Բերբերին։ Ապրել է Վայմարյան հանրապետության ժամանակաշրջանում։ Հայտնի է դարձել համարձակ պարային էրոտիկ համարներով և սկանդալային վարքագծով։
Կենսագրություն
Անիտա Բերբերը ծնվել է 1899 թվականին, Լայպցիգում, Լայպցիգի քաղաքային նվագախմբի առաջին ջութակահար Ֆելիքս Բերբերի և դերասանուհի, Բեռլինի կաբարեի երգչուհի Լյուսի Բերբերի ընտանիքում։ Երբ Անիտան երեք տարեկան էր, ծնողներն ամուսնալուծվել են, և Անիտային Դրեզդենում մեծացրել է տատիկը։ Երբ սկսվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմը, Անիտան տատիկի հետ տեղափոխվեց Բեռլին՝ մոր մոտ, և հաստատվեցին Վիլմերսդորֆ շրջանում։ Մեկ տարի անց դերասանական վարպետություն է սովորել դերասանուհի Մարիա Մոիսիի մոտ և հաճախել է այդ տարիների հայտնի պարուհի Ռիտա Սակետտոյի պարի դպրոց։ 1916 թվականի փետրվարի 24-ին դպրոցի այլ աշակերտների հետ միասին տեղի ունեցավ նրա դեբյուտը։ 1917 թվականին Անիտան Սաչետտոյից հեռացավ և սկսեց փայլուն անկախ կարիերա Բեռլինի Ապոլլո թատրոնում, 1918 թվականին շրջագայել է Շվեյցարիայում, Հունգարիայում և Ավստրիայում։ Ի սկզբանե Անիտան հանդիսատեսին ցնցել է սկանդալային արարմունքներով և ձեռք բերել անառակ և սկանդալային համբավ ։
Հայտնիություն Բեռլինում
Բերբերի «Կոկաին» և «Մորֆիում» անվանումներով պարերը իրենց անդրոգենությամբ և ամբողջովին մերկությամբ կոտրում էին սահմանները, իսկ նրա հրապարակային տեսքը մարտահրավեր էին սոցիալական տաբուներին։ Բերբերի բացահայտ թմրանյութերի օգտագործումը և բիսեքսուալ լինելը հանրային բամբասանքի թեմա էին ։ Բացի թմրադեղերի հանդեպ հակվածությունը, Բերբերը նաև հարբեցող էր։ 1928 թվականին՝ 29 տարեկան հասակում, նա թողել է խմելը, սակայն մահացել է նույն տարում։ Ըստ Մել Գորդոնի The Seven Addictions and Five Professions of Anita Berber: Weimar Berlin's Priestess of Debauchery ՝ արտերկրում կատարումների ժամանակ նրա մոտ խիստ տուբերկուլյոզ է ախտորոշվել։ Դամասկոսում ձախողումից հետո Բերբերը վերադարձել է Գերմանիա և մահացել 1928 թվականի նոյեմբերի 10-ին Կրոյցբերգի հիվանդանոցում ։ Թաղված է  Նյոկյոլնի սուրբ Թոմաս գերեզմանատանը  ։
Ամուսնություններ
1919 թվականին Բերբերը կեղծ ամուսնություն ունեցավ նկարիչ Էբերխադա ֆոն Նատուսիուսի հետ։ Հետագայում թողեց նրան, որպեսզի հարաբերություններ ունենա Սյուզի Վանովսկու անունով մի կնոջ հետ ։
1922 թվականին Բերբերը երկրորդ անգամ ամուսնացավ Սեբաստիան Դրոստեի հետ։ Ամուսնությունը տևեց մինչև 1923 թվական։ 1925 թվականին նա ամուսնացավ ամերիկացի գեյ դերասան Անրի Չատին Հոֆմանի հետ ։
Ծանոթագրություններ
Մատենագիտություն
Լրացուցիչ գրականություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երկսեռ կանայք Կատեգորիա:ԼԳԲՏ անձինք Կատեգորիա:Գերմանացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Գերմանացի կին գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի պարուհիներ
Մարտական մեքենայի անձնակազմը
«Մարտական մեքենայի անձնակազմը» («Экипаж машины боевой»), 1983 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վիտալի Վասիլևսկին ։ Պրեմիերան կայացել է 1984 թվականի ապրիլի 30-ին։
Սյուժե
Իրադարձությունները ծավալվում են 1943 թվականի ամռանը։ Ռազմաճակատում հարձակումից առաջ անդորր է տիրում․ հրաման է ստացվել՝ չներգրավվել մարտի մեջ, պահպանել ուժերը։ Սակայն ֆաշիստական տանկերի գրոհները, որոնք կառավարվում են գերմանական ասի կողմից, խորհրդային Տ-34 տանկերի հրամանատարին դրդում են որոշել՝ ամեն գնով ոչնչացնել ինքնավստահ թշնամուն։
Դերերում
Մյուս դերասանները նշված են որպես էպիզոդիկ դերեր կատարողներ․
Ֆիլմի գլխավոր հերոսի նախատիպը սցենարի հեղինակ, Խորհրդային Միության հերոս Ա. Ի. Միլյուկովն է, որը եղել է նկարագրվող իրադարձությունների մասնակիցը։
Հետաքրքիր փաստեր
Ֆիլմի եզրափակիչ կադրերը (վետերանի ելույթը «Զարնիցա»-ի մասնակիցների առջև) նկարահանվել են Օդեսայի 411-րդ ափամերձ մարտկոցի հուշահամալիրում։
Գլխավոր հերոսի (Մենշովի) ազգանունը ֆիլմի սցենարիստ Ալեքսանդր Միլյուկովի նմանակումն է, որի կենսագրությանն է վերաբերում այս մարտական դրվագը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1983 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմաներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Կարպո (արբանյակ)
Կարպո (հին հունարեն՝ Καρπώ), կամ Յուպիտեր XLVI Յուպիտերի բնական արբանյակներից է։ Հայտնաբերվել է 2003 թվականին։
Հայտնաբերումը
Հայտնաբերվել է 2003 թվականի փետրվարի 9-ին Սքոթ Շեփարդի գլխավորած գիտնականների խմբի կողմից Հավայան համալսարանում։ 2005 թվականի մարտի 30-ին նրան տրվել է պաշտոնական Կարպո անվանումը, մինչ այդ ժամանակավորապես անվանվել էր S/2003 J 20 : Անվանվել է հունական դիցաբանության աստված Զևսի դստեր Կարպոյի պատվին։
Ուղեծիրը
Կարպոն կատարում է ամբողջական պտույտ Յուպիտերի շուրջ 456 օր, 7 ժամ և 12 րոպե պարբերությամբ, առավելագույն հեռավորությունը մոլորակից 17,058 մլն. կմ։ Կարպոյի ուղեծիրը ձգված (էքսցենտրիսիտետը` 0,4316) և չափազանց թեքված է` թեքումը Լապլասի հարթությանը 51,628° :
Համարվում է, որ Կարպոն Ֆեմիստոյի պես չի պատկանում որևէ արբանյակների խմբի և հանդիսանում է միայնակ արբանյակ։
Ֆիզիկական առանձնահատկությունները
Կարպոյի տրամագիծը կազմում է ընդամենը 3 կիլոմետր։ Խտությունը գնահատվում է մոտ 2,6 գ/սմ³: Ենթադրաբար կազմված է սիլիկատային ապարներից։ Չափազանց մուգ մակերևույթի ալբեդոն կազմում է 0,04։ Աստղային մեծությունը հավասար է 23,0m։
Լենինգրադի լեռնային ինստիտուտի ուսանողների և դասախոսների հուշարձան
Լենինգրադի լեռնային ինստիտուտի ուսանողների և դասախոսների հուշարձան (Памятник студентам и преподавателям Ленинградского Горного института), հուշարձան Ռուսաստանի Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում։ Տեղադրվել է 1976 թվականին Լենինգրադի (այժմ` Սանկտ Պետերբուրգ) Գ. Վ. Պլեխանովի անվան պետական լեռնային ինստիտուտի տարածքում` ի պատիվ Հայրենական մեծ պատերազմի ռազմաճակատում և Լենինգրադի պաշարման զոհված ուսանողների և դասախոսների       ։
Պատմություն
Պատերազմի տարիներին Լենինգրադի լեռնային ինստիտուտի տարածքում պատրաստում էին յուրահատուկ պայթուցիկ, որի հիմնական բաղադրիչը սովորական քեմբրիական երկնագույն կավն էր, իսկ ինստիտուտի ուսանողներն ու ասպիրանտները մեկնում էին ռազմաճակատ որպես սակրավորներ և ականահատներ։ Նրանցից 185-ը զոհվել են ռազմաճակատում, հարյուրավորները մահացել են սովից ։
Հուշահամալիրը բաղկացած է ռելիեֆով գրանիտե ստելայից (500 x 200 x 89), պարտիզան լեռնագործների հուշարձան-կիսանդրիներից և գրանիտե սալիկներից, որոնց տակ թաղված են հերոս քաղաքներից բերված հողով պատիճներ։ Կարելական վարդագույն գրանիտից պատրաստված ստելայի վրա պաշարված Լենինգրադի պաշտպանների երեք պատկերաքանդակներ են և փորագրված է հետևյալը.
Բացումը տեղի է ունեցել 1976 թվականի մայիսի 7-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի հուշարձաններ Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1976 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Ստելաներ
Եթե չլիներ այդ աղջիկը․․․
«Եթե չլիներ այդ աղջիկը…» (Ja nebūtu šī skuķa...), մանկական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Ռիխարդ Փիքսը Ռիգայի կինոստուդիայում 1981 թվականին Էնո Ռաուդի «Պատմություն թռչող ափսեներով» պատմվածքի հիման վրա։
Սյուժե
Արձակուրդի ընթացքում տղաները խմբվում են Ռեյնիսի շուրջ, որը կարողանում է իր ազդեցությանը ենթարկել ընկերներին։ Առանձնանում է միայն Կարլիսը՝ հետաքրքրասեր մի դպրոցական, որը մի քիչ միամիտ երազող է, սիրում և հասկանում է շրջակա վայրերի գեղեցկությունը
Նրա մոտ համակրանք է ծնվում Հերտայի հանդեպ, որը Ռիգայից հյուր է եկել հարազատների մոտ։ Նա հաճույքով է լսում Կարլիսի պատմություններն իրենց հին քաղաքի պատմության, խորհրդավոր քարանձավների և տիեզերքից եկած հնարավոր այլմոլորակայինների մասին։ Զայրույթից Ռեյնիսը երեխաների օգնությամբ չար կատակ է կազմակերպում՝ ցանկանալով ծիծաղել իրենց ոչ նման տղայի վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռիգայի կինոստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Վիբորգի գրավատուն
Վիբորգի գրավատուն (Выборгский ломбард), առևտրային շենք Վիբորգում, որը կառուցվել է 1931 թվականին ճարտարապետ Ունո Ուլբերգի նախագծով։ Քաղաքի կենտրոնում` Վիբորգսկայա փողոցի սկզբնամասում գտնվող քառահարկ ֆունկցիոնալիզմի ոճով կառուցված շենքը ներառված է ճարտարապետական հուշարձանների ցանկում։
Պատմություն
1930-ականների սկզբին ճարտարապետ Ունո Ուլբերգը փոխել է իր նախագծերի ոճը։ Եթե ի սկզբանե նա ազգային ռոմանտիզմի նշանավոր ներկայացուցիչ էր, իսկ 1920-ականներին աշխատել է հյուսիսային եվրոպական նեոկլասիցիզմի հիմնական ուղղությունում, ապա նրա հետագա աշխատանքներին բնորոշ են եղել Ֆինլանդիայում լայն տարածում գտած ֆունկցիոնալիզմի տարրերը։ Հին քաղաքում այս ոճով կառուցված առաջին նշանակալի շենքը Վիբորգի ամենահին գրավատան շենքն է եղել։ 1931 թվականին կառուցված մինիմալիստական ճակատային զարդարանքով քառահարկ սպիտակ շենքը զարմանալիորեն տարբերվել է հարևանությամբ գտնվող ճոխ զարդարված շենքերից, որոնք վերաբերվում են պատմականության ժամանակաշրջանին, դրանցից է «Վհուկների տունը»։ Այն նախագծելիս Ունո Ուլբերգը դուրս է եկել ժամանակակից ճարտարապետության մեկնակետերից՝ օգտագործելով երկաթբետոնե սյուներ և ժապավենային ապակեպատում շենքի ամբողջ ճակատի երկայնքով հիմնակմախքի կառուցվածքի շնորհիվ։ Առաջին հարկում` գրանիտով երեսապատված ցոկոլային հարկում, եղել է առանձին մուտքով և ելքով ընդունարան, որը սիմետրիկորեն տեղակայված է եղել ճակատի եզրերին, ինչպես նաև գրասենյակային տարածքներ։ Շենքում տեղակայված են եղել երկու սանդուղքներ, մեծ բեռնատար վերելակով, որոնք տարել են դեպի վերին հարկեր և նախատեսված էին ապրանքների պահեստավորման համար։ Ճակատը, ընդհանուր առմամբ, լակոնիկ էր, որոշ չափով լայնանում էր դռների մուտքի կիսաշրջանաձև վերջավորության մասում, որոնք համապատասխանում էին շենքի տանիքի տակ գտնվող երկու կլոր պատուհաններին ։
Քաղաքի գրավատունը, ինչպես նաև Ալվար Աալտոյի գրադարանը, Վիբորգի արխիվը, կերպարվեստի թանգարանը, «Սավո-Կարելյան մեծածախ առևտրի» շենքը և «Կարյալա» ապահովագրական ընկերության շենքը, դարձան վիբորգյան ֆունկցիոնալիզմի վառ օրինակ, որը ստացել է «Սպիտակ Վիբորգ» անվանումը։
Խորհրդա-ֆիննական պատերազմների ժամանակ (1939-1944) ավերվել է գրավատան հարակից շենքերից մեկը։ Իսկ նախկին գրավատան շենքում, որը գտնվում էր Պաշտպանության նախարարության ենթակայության ներքո, խորհրդային տարիներին տեղակայված են եղել ռազմական պահեստ և սպաների բնակարաններ։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո շենքը երկար ժամանակ դատարկ է եղել, բայց 2006 թվականին ավարտվել է տան վերակառուցումը, որը, հարմար հատակագծման և կրող պատերի բացակայության շնորհիվ, հարմարեցվել է հոսթելի և խանութի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1931 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Վիբորգի հյուրանոցներ Կատեգորիա:Վիբորգի ճարտարապետական հուշարձաններ Կատեգորիա:Գրավատուն Կատեգորիա:Վիբորգի շենքեր և կառույցներ
Ես գիտեմ, որ ոչինչ չգիտեմ
«Ես գիտեմ, որ ոչինչ չգիտեմ» կամ «Ես գիտեմ միայն, որ ոչինչ չգիտեմ», (ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα, scio me nihil scire կամ ), հին հույն փիլիսոփա Սոկրատեսին վերագրվող հայտնի ասույթ ։ Սակայն Պլատոնի «Սոկրատեսի Պաշտպանականը» աշխատությունում այս ասույթը վերագրվում է Դեմոկրիտեսին ։ Որոշ աղբյուրներում այն հանդիպում է մի փոքր ձևափոխված տարբերակներով․ «Ես գիտեմ, որ ոչինչ չգիտեմ, բայց ուրիշներն այդ էլ չգիտեն»։
Ստուգաբանություն
Ասույթի բնօրինակը հավանաբար լատիներեն է («ipse se nihil scire id unum sciat» ), որից էլ անցել է հին հունարենին։ Այն մեջբերվում է որպես «scio me nihil scire» կամ «scio me nescire» ։
Բացատրություն
Սոկրատեսն իր միտքը բացատրում է հետևյալ կերպ․ «Մարդիկ հաճախ կարծում են, որ իրենք ինչ-որ բան գիտեն, իսկ պարզվում է, որ ոչինչ չգիտեն։ Նրանք չգիտեն և չգիտեն այդ մասին, իսկ ես չգիտեմ, բայց գիտեմ այդ մասին։ Ստացվում է, որ իմանալով սեփական չիմացությունը՝ ես ավելին գիտեմ, քան մյուսները»։
Թվում է, որ ասույթի մեջ կա տրամաբանորեն հակադիր պնդումներ․ Եթե մարդը ոչինչ չգիտի, ապա նա չի կարող իմանալ նաև այն մասին, որ ոչինչ չգիտի և եթե գիտի, որ ոչինչ չգիտի, ապա նա արդեն ինչ-որ բան գիտի։ Ասույթը պատկերավոր ներկայացնելու համար պատկերացնենք, որ ողջ մեր իմացածը գնդակի ներքին ծավալն է, իսկ չիմացածը՝ գնդակի արտաքին մակերեսը։ Որքան մեծ է դառնում մեր իմացածն, այնքան մեծանում է գնդակի արտաքին մակերեսը և հետևաբար՝ չիմացածի մասին մեր իմացությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունարեն բառեր և արտահայտություններ
(8273) Ապաթեյա
(8273) Ապաթեյա (Apatheia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականի նոյեմբերի 29-ին Մակիո Ակիյամայի և Թոշիմասա Ֆուրութայի կողմից Սուսոնոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,606303 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9851 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2275 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1536,86 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,234243 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,04° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մակիո Ակիյամայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Թոշիմասա Ֆուրութայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Լվովկա (գյուղ, Ալեքսանդրովի շրջան)
Լվովկա (Львівка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ալեքսանդրովիում։
2001 թվականի տվյալներով Լվովկա գյուղում բնակվում էր 212 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ալեքսանդրովկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բոսնիերեն Վիքիպեդիա
Բոսնիերեն Վիքիպեդիա (Wikipedia na bosanskom jeziku), Վիքիպեդիա բազմալեզու և ազատ հանրագիտարանի բոսնիերեն տարբերակն է։
Վիճակագրություն
Այսօր՝ 1 2023-ին Վիքիպեդիայի բոսնիերեն բաժինը ունի  NaN հոդվածs։ Գրանցված են  NaN մասնակիցs, նրանցից  կատարել են գոնե մեկ խմբագրում անցած 30 օրվա ընթացքում, իսկ  NaN մասնակիցs ունեն ադմինիստրատորի կարգավիճակ։ Ընդհանուր խմբագրումների թիվը հատում է -ը։
Արտաքին հղումներ
բոսնիերեն
Գետանց (հուշակոթող)
Հուշակոթողը Ռուսաստանի դաշնային նշանակության պատմության հուշարձան է (գրանցման համար` 471510280300496) համաձայն ՌԽՖՍՀ նախարարների խորհրդի 1974 թվականի դեկտեմբերի 4-ի № 624 որոշման ։
Նկարագրություն
«Գետանց» հուշակոթողը կառուցվել է 1970 թվականին՝ Մորոզովի անվան քաղաքատիպ ավանում, Նևա գետի աջ ափին, Շերեմետևկա գյուղից 200 մետր դեպի հարավ-արևելք, այն տեղում, որտեղ Լենինգրադի շրջափակումը ճեղքելուց հետո Կարմիր բանակի ինժեներական զորքերի կամրջանավային-կամրջային 3-րդ բրիգադի ուժերով կառուցվել են գետանց և երկաթուղային գիծ Նևա գետի վրայով, որոնք պաշարված Լենինգրադը կապել են երկրի հետ ։
Կամրջանավի (պոնտոն) տեսքով կառուցված բետոնե հիմքի վրա 20 մետր բարձրությամբ բետոնե ստելա է ։
Հուշակոթողին փակցված են հուշատախտակներ։
Հյուսիսարևմտյան կողմում արված է հետևյալ մակագրությունը. «Կամրջանավաշինարար զինվորներին, որոնք այստեղ Նևայի վրայով կամուրջներ են կառուցել պաշարված Լենինգրադից դեպի «Մեծ երկիր» 1943 թվականին»։
Հարավարևմտյան կողմում արված է հետևյալ մակագրությունը. «Հուշակոթողը նվիրված է Գլխավոր հրամանատարության պահեստազորի կամրջանավային-կամրջային 3-րդ բրիգադի զինվորներին՝ համագնդեցիների մարտական սխրագործությունների պատվին»։
Հեղինակներ
Հուշակոթողի հեղինակն է ճարտարապետ Լ. Մ. Դրեկսլերը, ինժեներն է Ե. Ն. Լուցկոն ։
Վիճակ
Հուշարձանի ներկայիս վիճակը բարվոք չէ ։
Կարին Տոնոյան
Կենսագրություն
Կարին Տոնոյանը ծնվել է 1967 թվականի հուլիսի 25-ին Կոտայքի մարզի Քարաշամբ գյուղում։ Նախնիները արմատներով եղել են Տուրուբերան նահանգի Տարոն գավառի Մշո շրջանի Լաթար գյուղից։ 1982-1984 թվականներին սովորել է Հայագիտական քոլեջում։ 1997-1999 թվականներին եղել է Երևանի թիվ 183 դպրոցի փոխտնօրեն։ 1998-2000 թվականներին աշխատել է «Արմենիա» հեռուստաընկերությունում, որտեղ հեղինակել և վարել է «Ընտանեկան ակնթարթներ» հաղորդաշարը։ 2004-2006 թվականներին սովորել է Երևանի պետական մանկավարժական համալսարանի կուլտուրայի ֆակուլտետի հեռուստառեժիսուրայի բաժնում։ 2000-2008 թվականներին աշխատել է «Հ2» հեռուստաալիքում, որտեղ հեղինակել և վարել է «Կեռմաններ», «Եթե ես լինեի», «Օջախ», «Մութ ու լույս» հաղորդաշարերը ։
2006-2010 թվականներին եղել է «Հայ ասպետ» կրթադաստիարակչական բարեգործական հիմնադրամի հիմնադիր-տնօրեն, միաժամանակ՝ 2006-2008 թվականներին եղել է «Բաղինյան Արտ Վիդեո» ստուդիայի տնօրեն։ 2009-2013 թվականներին սովորել է Հյուսիսային համալսարանի լրագրության ֆակուլտետում։ 2008-2018 թվականներին Հայաստանի Հանրային Հեռուստաընկերության «Հայ ասպետ» հեռուստամրցույթի հեղինակը, վարողը և «Հայ ասպետ» մանկապատանեկան ամսագրի գլխավոր խմբագիր  ։
Ընտանիք
Արցախի հերոս Մենուա Հովհաննիսյանի մայրն է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Հայ հաղորդավարներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Քարաշամբ գյուղում ծնվածներ
Աղոթագրություն
Աղոթագրություն, միջնադարյան հայ մատենագրության տեսակ. սկիզբ է առել V դարից՝ հայ գրերի գյուտից անմիջապես հետո, խարսխվել քրիստոնեական վարդապետության և Սուրբ Գրքի վրա, կանոնացվել Հայ եկեղեցու կողմից։ Հայ աղոթագրությունը հիմնականում ամփոփված է զանազան աղոթագրքերի, Ժամագրքի, Պատարագամատույցի, Շարակնոցի, Մաշտոցի, Գանձարան-Տաղարանների մեջ։
Զարգացումը
Այն զարգացրել են Սահակ Ա Պարթևը, Մեսրոպ Մաշտոցը, Գրիգոր Նարեկացին, Ներսես Շնորհալին, Հովհաննես Սարկավագը և ուրիշներ։ Աղոթագրությունը մեծարժեք նյութ է պարունակում հայ ժողովրդի պատմաքաղաքական անցյալի, ազատագրական ու հայրենասիրական ձգտումների, աշխարհընկալման, աստվածաբանական և փիլիսոփայական մտքի վերաբերյալ։ Որոշակի հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև գեղարվեստական գրականության համար՝ իր կառուցվածքային և լեզվաոճական բազմազան առանձնահատկություններով։
Թարգմանչական գործունեություն
5-րդ դարից մեծ թափ է ստացել նաև հայ թարգմանչական աղոթագրությունը։ Թարգմանվել են Ընդհանրական եկեղեցու Սուրբ հայրերի (Հովհան Ոսկեբերան, Բարսեղ Կեսարացի, Եփրեմ Ասորի և ուրիշներ) աղոթքներն ու աղոթագրքերը, որոնք նույնպես տեղ են գտել հայ ծիսական և աղոթքների ժողովածուներում։
Կատեգորիա:Կրոնական գրականություն Կատեգորիա:Աղոթքներ
Բենիամին Աբրահամյան
Բենիամին Լևոնի Աբրահամյան, հայ մեխանիկոս։ Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր (1961), պրոֆեսոր (1965)։ ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս (1996) , թղթակից-անդամ (1971)։ ՀՀ-ում առաձգականության մաթեմատիկական տեսության գիտական դպրոցի հիմնադիրներից է և առաձգականության տարածական խնդիրների տեսության հիմնադիրը։ ԽՍՀՄ ԳԱ տեսական և կիրառական մեխանիկայի ազգային կոմիտեի անդամ (1956-1991)։
Կենսագրություն
Ծնվել է փետրվարի 1913 թ.16-ին, Արդահան քաղաքում։ 1920 թվականին ընտանիքը գաղթել է Ալեքսանդրապոլ, ապա 1924 թվականի տեղափոխվել Երևան։ Յոթնամյա կրթությունն ստացել է Երևանի Ալեքսանդր Մյասնիկյանի անվան միջնակարգ դպրոցում։ Այնուհետև սովորել է Երևանի գեղարվեստական տեխնիկումում, որն ավարտել է 1931 թվականին։
1933 թվականին ընդունվել է ԵՊՀ ֆիզիկամաթեմատիկական ֆակուլտետ։ 1935 թվականին ուսումը շարունակել է Մոսկվայի Մ. Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի մեխանիկամաթեմատիկական ֆակուլտետում, որն ավարտել է 1940 թվականին։ 1941-1946 թվականներին ծառայել է բանակում։ Զորացրվելուց հետո՝ 1946 թվականից ՀԽՍՀ ԳԱ մաթեմատիկայի և մեխանիկայի սեկտորում որպես կրտսեր գիտաշխատող, գիտությունների ակադեմիայի տեխնիկական գիտությունների բաժանմունքի գիտական քարտուղար, ՀԽՍՀ ԳԱ մաթեմատիկայի և մեխանիկայի ինստիտուտում՝ ավագ գիտաշխատող, գիտական քարտուղար, բաժնի վարիչ, ՀՀ ԳԱԱ մեխանիկայի ինստիտուտում՝ բաժնի վարիչ։ 1950 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական, իսկ 1936 թվականին Լենինգրադի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում՝ դոկտորական ատենախոսություն։ 1965 թվականին նրան շնորհվել է պրոֆեսորի կոչում։ 1951-1980 թվականներին դասավանդել է Երևանի պետական համալսարանում։
1965-1992 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ ԳԱ մաթեմատիկայի և մեխանիկայի ինստիտուտի առաձգականության մաթեմատիկական տեսության բաժնի վարիչ, 1992 թվականից՝ գլխավոր գիտաշխատող։ 1956-1991 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ ԳԱ տեսական և կիրառական մեխանիկայի ազգային կոմիտեի անդամ։
Հեղինակ է բազմաթիվ հոդվածների և մենագրությունների, որոնք վերաբերում են առանձգականության տեսությանը՝ երկրաչափական բարդ ձևի լայնական կտրվածք ունեցող լիսեռների և ձողերի ոլորմանն ու ծռմանը, առանձգականության տեսության խառը եզրային և կոնտակտային խնդիրներին, տարածական ստատիկ և դինամիկ կոնտակտային խնդիրներին, համասեռ և շերտավոր տարածական մարմիններում առանձգական ալիքների տարածմանը։ Դասական են համարվում ուղղանկյան և վերջավոր գլանի համար առանձգականության տեսության առաջին եզրային խնդիրների նրա լուծումները ։ Աբրահամյանը ՀՀ-ում առաձգականության մաթեմատիկական տեսության գիտական դպրոցի հիմնադիրներից է և առաձգականության տարածական խնդիրների տեսության հիմնադիրը ։
Մասնակցել է բազմաթիվ միջազգային գիտաժողովների (ԳՖՀ՝ 1964, ԱՄՆ՝ 1968, Հոլանդիա՝ 1974) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մեխանիկոսներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայ մեխանիկոսներ
Կատերինովկա (գյուղ, Ալեքսանդրովի շրջան)
Կատերինովկա (Катеринівка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ալեքսանդրովիում։
2001 թվականի տվյալներով Կատերինովկա գյուղում բնակվում էր 185 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ալեքսանդրովկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պեդեր Սևերին Կրոյեր
Պեդեր Սևերին Կրոյեր (Peder Severin Krøyer, ), դանիացի գեղանկարիչ։ Հայտնի է նաև «Կրոյեր» ազգանվամբ, իսկ ընկերները նրան սովորաբար «Սյորեն» են կոչել (Søren):
Կենսագրություն
Պեդեր Սևերին Կրոյերը ծնվել է Նորվեգիայում։ Նրա հոգեհայրը եղել է դանիացի կենդանաբան Հենրիկ Կրոյերը։ Մայրը` Էլեն Սեսիլ Գյեսդալը, անկարող է եղել երեխային դաստիարակելու, այդ իսկ պատճառով Սևերինը մեծացել է մորաքրոջ ընտանիքում։ Ընտանիքը շուտով տեղափոխվում է Կոպենհագեն, որտեղ ապագա նկարիչը 9 տարեկան հասակում նկարչության մասնավոր դասեր է առնում, իսկ արդեն 10 տարեկանում ընդունվում է Կոպենհագենի տեխնիկական ինստիտուտ։ 1864-1870 թվականներին ուսանել է Արվեստների դանիական արքայական ակադեմիայում։
1874 թվականին նկարիչը առաջին կտավն է վաճառում մեկենաս Հենրիխ Հիրշպրունգին, ով երկար ժամանակ պահելովում է այն։ Հիրշպրունգի հավաքածուն հետագայում դառնում է Կոպենհագենում նկարչի անվան թանգարանի հիմնադրման հիմքը։
1877-1881 թվականներին Կրոյերը ճամփորդում է Եվրոպայում, ապրում Փարիզում, որտեղ ծանոթանում է իմպրեսիոնիստերի` Մոնեի, Սիսլեյի, Դեգայի, Ռենուարի, Մանեի հետ։
1882 թվականին վերադառնալով Դանիա` Կրոյերը հունիսից հոկտեմբեր ամիսներին ապրում է Սկագենում` Յուտլանդիայի հյուսիսում գտնվող ձկնորսական մեկուսի գյուղում։ Իր անկրկնելի գեղեցիկ բնության շնորհիվ` Սկագենը դարձել էր դանիական մտավորական վերնախավի հանգստի սիրելի վայրերից մեկը։ Կրոյերը գրեթե ամեն ամառ այցելում է այստեղ` ձմեռները անցկացնելով մայրաքաղաքում կամ արտասահմանում։
1888 թվականին Փարիզում Կրոյերը հանդիպում է նկարիչ, քանդակագործուհի Մարիա Տրիպկեին, որի հետ ծանոթ էր դեռևս Կոպենհագենում։ Բուռն սիրավեպից հետո նրանք ամուսնանում են։ Հարսանեկան արարողությունը կայանում է 1889 թվականի հուլիսի 23-ին Մաիայի հայրական տանը` Գերմանիայում։ Ամուսնությունից հետո Մարիան քիչ է ստեղծագործել։ Հայտնի է ամուսինների համատեղ դիմանկարը, որտեղ Մարիան պատկերել է Պեդերին, իսկ Պեդերը` կնոջը։ Նրանց հարաբերությունները գնալով բարդանում են, քանի որ Կրոյերը ժառանգական հոգեկան հիվանդությամբ էր տառապում և հաճախ էր պառկում հիվանդանոցում։ Նա հիվանդ էր նաև սիֆիլիսով։ 1895 թվականին Բիբեկում ծնվում է նրանց աղջիկը։ 1902 թվականին Մարիան ծանոթանալում է շվեդ կոմպոզիտոր Հուգո Ալֆվենի հետ, ով այդ ժամանակից նրա հետ բնակություն է հաստատում Կրոյերի տանը։ Միայն 1905 թվականին, երբ Մարին հղիանում է Հուգոյից, Կրոյերը համաձայնում է ամուսնալուծվել կնոջից։
Կյանքի վերջին տասը տարիները Կրոյերի տեսողությունը գնալով վատանում էր, իսկ վերջում կուրանում է։ Չնայած դրան` նա շարունակում էր նկարել. իր վերջին կտավները նա ստեղծել է` գրեթե ոչինչ չտեսնելով։
Կրոյերը մահացել է 1909 թվականին 58 տարեկան հասակում սիֆիլիսից։ Թաղված է Սկագենի գերեզմանոցում։
Ստեղծագործությունը
Իր աշխատանքներում Կրոյերը փորձել է փոխանցել միջավայրի լույսի և ստվերի խաղը և նրա ներգործությունը առարկաների վրա։ Նրա հայտնի նկարներից մեկը «Ամառային երեկո Աննա Անկերի և Մարիա Կրոյերի հետ Սկագենի հարավային ափին» (Sommeraften ved Skagen Sønderstrand med Anna Ancher og Marie Krøyer) կտավն է, որ ստեղծվել է 1893 թվականին։ Կրոյերը շատ է պատկերել ափամերձ տեսարաններ, որոնք ներկայացնում են ինչպես հանգստացողների, այնպես էլ ձկնորսների։ Մեկ այլ հայտնի նկար է «Սուրբ Հովհանի խարույկը Սկագենի ափին» (Sankthansbål på Skagen strand) աշխատանքը։ Այս մասշտաբային կտավը պատկերում է արվեստի և քաղաքականության նշանավոր շատ դեմքերի, ովքեր Իվան Կուպալայի գիշերը հավաքվել են հսկայական խարույկի շուրջ։ Այս երկու աշխատանքներն էլ ներկայացված են Սկագենի թանգարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դանիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Դանիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Դանիացի քանդակագործներ
Դոնա Կարան
Դոնա Կարան (Donna Karan, ), հայտնի նաև որպես ԴԿ (DK), նորաձևության ամերիկացի դիզայներ և DKNY ընկերության հիմնադիրը։
Վաղ տարիներ
Կարանը ծնվել է Քուինսում, Նյու Յորք (ԱՄՆ)։ Նա 1966 թվականին ավարտել է Հեվլեթ Ավագ դպրոցը և ապա տեղափոխվել Պարսոնս դիզայնի դպրոց ։
Գործունեություն
Դպրոցը լքելուց հետո աշխատում է Էն Քլայնի համար, և դառնում նրա դիզայնի թիմի առաջնորդը։ Շարունակում է աշխատել այնտեղ մինչև 1985 թվականը և հետո ստեղծում իր Դոնա Կարան ապրանքանիշը։
Էն Քլայնի համար աշխատանքի ժամանակ Կարանը որպես ավագ օգնական մասնակցեց The Battle of Versailles նորաձևության շոուին 1973 թվականի նոյեմբերի 28–ին։ Երբ Քլայնը 1974 թվականին մահացավ, ճապոնական Takihyo կազմակերպությունը Կարանին դարձրեց իրենց գլխավոր դիզայներ։ 1984 թվականին նա որոշեց իր ամուսնու՝ Ստեֆան Ուեիսի և Takihyo կազմակերպության հետ միասին ստեղծել իր իսկ բրենդը, որը կզբաղվեր ժամանակակից մարդկանց ժամանակակից հագուստով։ Ստեղծելով իր ապրանքանիշը՝ նա 1985 թվականին առաջին անգամ ներկայացրերց իր կանացի հագուստների հավաքածուի ցուցադրությունը։
Կարանը համատեղում է յոթ հարմար կտորներ և ստեղծում զգեստապահարանի համար հարմար հագուստներ։ Նա նշում է, որ իր ստեղծած հագուստները նա ինքն էլ է կրում։
1988 թվականին նա ստացավ «Տասնյոթերորդ պողոտայի թագուհին» կեղծանունը, իր բրենդի DKNY–ի (հապ․՝ Դոնա Կարան Նյու Յորք) պատճառով։ Այդ ժամանակ այն արտադրում էր կանացի մատչելի հագուստ, իսկ երկու տարի հետո Կարանը ստեղծեց DKNY Jeans բրենդը։ Եվս երկու տարի անց՝ 1992 թվականին, նա հիմնադրեց բրենդ տղամարդու հագուստի համար DKNY ։
1997 թվականին Կարանը լքեց իր տնօրենի պաշտոնը DKNY–ի համար, և այն սեփականաշնորհեց LVMH ընկերությունը։ Սակայն նա շարունակեց մնալ բրենդի դիզայները։
2002 թվականից Կարանի դիզայներական գործունեությունները սկսեցին նվազել ։ Սակայն 2008 թվականի օգոստոսին նա վերագործեց իր անցյալում մնացած օծանելիքների արտադրման գիծը։
Անձնական կյանք
Կարանը ծնվել է որպես Դոնա Իվի Ֆասկե։ Նա հրեա է ։ 1976 թվականին ամուսնացավ Մարկ Կարանի հետ և ունեցավ մեկ աղջիկ։ Նրանք բաժանվեցին 1978 թվականին։ 1983 թվականին Կարանը ամուսնացավ արվեստագետ Ստեֆան Ուեիսի հետ, ով հետագայում դարձավ Կարանի բրենդի գործադիր փոխտնօրենը։ Սակայն 2001 թվականին նա մահացավ թոքերի քաղցկեղից ։
Կարանն ունի բարեգործական հիմնադրամ, որ կոչվում է Urban Zen ։ 2008 թվականին նա, վաճառելով անձնական իրերն ու նախկին ընկերության էսքիզները, վաստակեց 850,000 դոլար, որը նվիրաբերեց Նյու Յորքի Բեթ Իսրայել Բժշկական կենտրոնին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դիզայներներ
(8274) Սոեջիմա
(8274) Սոեջիմա (Soejima), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,273778 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8166 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7309 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1252,33 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,287463 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,73° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կին Էնդատեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Կաձուրո Վատանաբեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ռազմիկ Մանսուրյան
Ռազմիկ Մանսուրյան, հայ երգիչ, կինոդերասան։
Կենսագրություն
Ռազմիկ Մանսուրյանը ծնվել է 1958 թվականին։ Ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի օպերայի երգի բաժինը։ Աշխատել է Երևանի Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի պետական թատրոնում  ։
Բնակվում և ստեղծագործում է ԱՄՆ-ում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ երգիչներ Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ օպերային երգիչներ Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ
Ֆուքինգ
Ֆուքինգ (Fucking), փոքր գյուղ Ավստրիայում, Վերին Ավստրիա հողում, Բավարիայի սահմանին։ Բնակչությունը՝ 104 մարդ։ Մտնում է Տարսդորֆ համայնքի մեջ։
Ֆուքինգը և անգլախոսները
Ֆուքինգ (Fucking) գյուղի անվանումը գրվում է այնպես, ինչպես որ գրվում է անգլերեն «to fuck» բառի գերունդիումի ձևը, որը կրում է «սեռական կապ ունենալ» իմաստը։ Այդ պատճառով Ֆուքինգ գյուղը անգլախոսների համար շատ ծիծաղելի է թվում։ Տեղանունը սակայն ծագում է 6-րդ դարում ապրած ոմն Ֆոքոյի անունից։
Նման զուգադիպության պատճառով փոքր ավստրիական գյուղի համաշխարհային ճանաչում է ստացել։ Սկսել են «Ես եղել եմ Fucking-ում» գրությունով հուշանվերներ արտադրել և այլն։ Անգլախոս տուրիստները մի քանի տարվա ընթացքում ավելի քան 15 ցուցանշան են գողացել այստեղից (ամեն մի ցուցանշանի գինը կազմումը է ավելի քան 300 եվրո), և դրանցից ոմանք այնքան էին ուզում նման հուշանվեր ստանալ, որ պատրաստ էին ամբողջ գիշեր սպասել այն հնարավորության, երբ կկարողանան վերցնել ցուցանշանը։ Ռեկորդ է կազմել մեկ գիշերում միանգամից 4 ցուցանշանի գողությունը։ 2005 թվականին Ֆուքինգի բոլոր ճանապարհային ցուցանշանները տեղադրվել են բետոնից հիմքի վրա վանդալ տուրիստների դեմ պայքարի շրջանակներում։ Բացի գողությունից որոշ տուրիստներ անպակեշտ պահվածք են ցուցաբերում, կատարելով ցուցանշանի մոտ այն ամենը, ինչ որ նշանակում է անգլերեն Fucking բառը և հենց այդ պատճառով գյուղապետարանը հայտարարել է, որը շուտով ցուցանշանների մոտ կտեղադրվի տեսամոնիթորինգի համակարգ։
Հետաքրքիր փաստեր
Բացի Ավստրիայից հարավարևելյան Չինաստանում կա մի քաղաք, որի անվանումը հայերեն տառադարձվում է որպես Ֆուքինգ (Ֆուցզյան նահանգ), սակայն ավստրիական բնակավայրի նման այդ քաղաքը ճանաչում չունի, քանի որ անգլերեն դրա անունը գրվում է Fuqing կամ Fukin։
Սոնիա Մաչանիկ
Սոնիա Մաչանիկ (Sonia Machanick, ), հարավաֆրիկացի բժշկուհի, հեղինակ ու հոգեբան, որն առաջ է քաշել դիսլեքսիայով ու ուսուցման այլ դժվարություններ ունեցող երեխաներին դասավանդելու նոր մեթոդներ։ Հիմնադրել է Ջափարի դպրոցը, որը հատուկ դպրոց էր Յոհաննեսբուրգում և կրթություն է ապահովել այնպիսի երեխաների համար, որոնք պայքարել են հիմնական կրթության համակարգում որևէ հաջողության հասնելու համար։ Գրել է չորս մակարդակի ընթերցարանների շարք (Sounds Travel Too), ինչպես նաև ընթերցանության այլ օժանդակ նյութեր անգլերեն և աֆրիկաանս լեզուներով (Tom Kan Lees) , որոնք լայնորեն օգտագործվել են 1960-1970-ական թվականներին ձայնային մեթոդով գրագիտություն ուսուցանելու համար։ Հեղինակել է նաև ուսուցման դժվարություններ ունեցող երեխաների վերաբերյալ հոդվածներ ։
Վաղ կյանք և կրթություն
Եղել է երեք երեխաներից երկրորդը, որոնք ծնվել են Քեյփթաունում, ներգաղթյալների ընտանիքում․ մայրը Միացյալ Թագավորությունից էր, հայրը՝ Լիտվայից։ Մայրը՝ Էդնա Անի Լով Քորթնոլը, եղել է Լոնդոնի համալսարանի առաջին շրջանավարտներից (1922), որը հետագայում ստեղծել է ազգային բարեգործական մրցանակ, որն ամեն տարի շնորհվել է գիտության որևէ բնագավառում գիտական աստիճան ստացած հարավաֆրիկացի երկու կնոջ ։
Գործունեություն
Տեղափոխվել են Յոհանեսբուրգ, որտեղ սկզբից աշխատանքի է անցել Ալեքսանդրա թաունշիփ տուբերկուլյոզի կլինիկայում, հետագայում որպես մատենավար Թարա հիվանդանոցում։
Ելնելով աշխատանքային փորձից հանգել է այն եզրակացության, որ պետք է կարիերա ծավալի վերականգնողական կրթության ոլորտում, կոնկրետ նպատակ ունենալով այնպիսի երեխաների ախտորոշման և բուժման համար հարմարություններ մշակելը, որոնց հուզական և կրթական կարիքները չեն ապահովվել հիմնական կրթական համակարգում։ սկսել է աշխատել այնպիսի երեխաների հետ, որոնք որոնք ունեին ուսուցման հետ կապված մի շարք խնդիրներ, այդ թվում՝ հուզական վարքագծային խնդիրներ, դիսլեքսիա և դիսպրաքսիա։
Ջափարի դպրոց
Գործունեության ընդլայնմանը զուգահեռ ավելի մեծ տարածքներ ուենալու անհրաժեշտությունը հանգեցրել է 1966 թվականին Յոհանեսբուրգում Ջափարի դպրոցի հիմնադրմանը։
Դպրոցն ընդարձակվել է և հնարավորություն ունեցել ընդունելու ավելի մեծ թվով երեխաների, ինչպես նաև հատուկ մանկավարժների համար գիտաժողովներ անցկացրել ու աշխատանքային տողաբաշխումներ կատարել ։ Հենց սկզբից Ջափարին գործել է ոչ-ռասսայական հիմքի վրա, կրթաթոշակներով ապահովել սևամորթ աշակերտներին՝ հիմնական դպրոցներում ուսանելու համար։
1977 թվականին 52 տարեկանում իր վաղաժամ մահից հետո եղել է անորոշության մի շրջան, որին հաջորդել է դպրոցի՝ նոր վայրում վերաբացումը։ Բժիշկ Մաչանիկի աշխատանքը կրթական հետազոտությունների ոլորտում ճանաչվել է Հարավային Աֆրիկայի բժշկության համալսարանի կողմից և այն ստեղծել է Սոնիա Մաչանիկի անվան ճանապարհորդական կրթաթոշակ ։ Մահից հետո հիմք է դրվել նաև իր անվամբ հիշատակի դասախոսություններին ։ 2002 թվականի հունվարից դպրոցի տնօրենը Սթիվ Ռիզն է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի բժշկուհիներ
Գերագույն հոգևոր խորհուրդ
Գերագույն հոգևոր խորհուրդ (ԳՀԽ), Ամենայն հայոց կաթողիկոսին առընթեր վարչախորհրդակցական մարմին։ Անդամներին նշանակում է կաթողիկոսը՝ Ազգային-եկեղեցական ժողովի որոշմամբ։ Ստեղծել է Գևորգ Ե Սուրենյանց կաթողիկոսը 1924 թ.-ի հունվարի 1-ին, նախկին Սինոդի փոխարեն։
Կառուցվածք
Նախկինում բաղկացած էր 6 բարձրաստիճան հոգևորականներից, ապա Ազգային-եկեղեցական ժողովը այն համալրել է նաև 3 աշխարհականներով։ Իր գոյության ընթացքում ԳՀԽ կազմն ընդգրկել է 6–7 հոգևորականներ և 3–4 աշխարհականներ։ 1938–45 թվականներին ընդհանրապես կազմալուծված է եղել։
ԳՀԽ ներկա կազմը
Խորհրդի անդամները բարձրաստիճան հոգևորականներ և աշխարհականներ են, որոնց ընտրում է Ազգային-եկեղեցական ժողովը կամ նշանակում` Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը։
ԳՀԽ ժողովները
Գերագույն հոգևոր խորհրդի ժողովները տեղի են ունենում նվազագույնը տարին չորս անգամ, իսկ ըստ անհրաժեշտության` ավելի հաճախ։ ԳՀԽ քննարկում է վարչակազմակերպչական, մշակութային, եկեղեցական, տնտեսական, շինարարական և բարեսիրական այլ հարցեր։ ԳՀԽ նախագահն է '''Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը'''։ Անդամ հոգևորականներից մեկն ընտրվում է ատենապետ, իսկ անդամ հոգևորականներից կամ աշխարհականներից մեկը՝ ատենադպիր՝ մեկ տարի ժամանակով։ ԳՀԽ-ի քննարկած հարցերի մասին վերջնական որոշում է կայացնում և գործադրում Ամենայն հայոց կաթողիկոսը։
ԳՀԽ նախկին անդամները
ԳՀԽ անդամներ են եղել Խորեն արքեպիսկոպոս Մուրադբեկյանը, Գևորգ արքեպիսկոպոս Չորեքչյանը, Վազգեն եպիսկոպոս Պալճյանը (հետագայում՝ Ամենայն հայոց կաթողիկոսներ), Գարեգին արքեպիսկոպոս Հովսեփյանը (հետագայում՝ Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոս), ինչպես նաև Ստեփան Կամսարականը, Ավետիք Իսահակյանը, Մարտիրոս Սարյանը, Աշոտ Աբրահամյանը, Գրիգոր Խանջյանը և ուրիշներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցի
S/2003 J 12
S/2003 J 12, Յուպիտերի անկանոն բնական արբանյակներից է, ունի հակադարձ շարժում։ Հայտնաբերվել է Սքոթ Շեփարդի ղեկավարած խմբի կողմից, հայտնաբերման մասին հայտարարվել է 2003 թվականին ։
S/2003 J 12 արբանյակը պատկանում է Անանկեի խմբին, որի արբանյակները ունեն հակադարձ շարժում, հեռավորությունը մոլորակից ընկնում է 19,3 - 22,7 գիգամետր միջակայքում, իսկ ուղեծրի թեքումը մոտ 150° է ։
Արբանյակը հայտնաբերման օրից չի դիտարկվել և համարվում է կորսված ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Յուպիտերի արբանյակներ Կատեգորիա:Անկանոն արբանյակներ
Զինվորի որդին
«Զինվորի որդին» («Солдатский сын»), խորհրդային ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Նիկոլայ Լեբեդևը 1933 թվականին։
Թողարկվել է 1933 թվականի մարտի 24-ին։ Այլ կերպ կոչվել է նաև՝ «Բոլշևիկի մանկությունը» («Детство большевика»).
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է 20-րդ դարի սկզբին Ռուսաստանում տեղի ունեցած հեղափոխական պայքարին բանվորաների երեխաների մասնակցության մասին։
Զինվորի որդի Նիկոլկան կյանքում բազմաթիվ դժվարություններ ունի։ Տղային հեռացնում են դպրոցից այն բանի համար, որ նա «աստվածանարգ» հարց է տալիս։ Տղան ստիպված է աշխատել որպես բեռնակիր գործարանում։ Նրա ընկերը, ում վարպետը զվարճության համար խմեցրել է, ընկնում է վագոնետի տակ և մահանում։
Գործարանում գործադուլի սպառնալիք է առաջանում։ Տղան ականատես է դառնում աշխատանքային հուզումների, ոստիկանության կողմից բանվորների ծեծի տեսարանների։ Ոստիկանությունը ճնշում է աշխատողների բողոքը։ Նիկոլկան վիրավորվում է։ Նրան տանում են տուն՝ հոր մոտ։
Հայտնվում է ոստիկանությունը։ Կազակական սպան ծեծում է Նիկոլկային։ Բարկության պոռթկման պահին Նիկոլայի հայրն սպանում է սպային։
Գնահատականներ
Կինոգետ Կիրա Պարամոնովան գրել է, որ «ռեժիսորը գտնում է շատ ճիշտ գեղարվեստական լուծումներ հերոսական թեմայի համար, որը կարևորագույնն է մանկական կինոյի համար»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1933 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր
Մեքսիկացին
«Մեքսիկացին», ամերիկացի հեղինակ Ջեք Լոնդոնի կարճ պատմվածքներից, որը հրատարակվել է 1911 թվականին։
Նախապատմություն
Գրված լինելով մեքսիկական հեղափոխության ժամանակ, մինչ Լոնդոնը գտնվում էր Տեխասի Էլ Պասո քաղաքում, «Մեքսիկացին» առաջին անգամ հրատարակվել է Saturday Evening Post ամերիկյան ամսագրում։ 1913-ին այն վերահրատարակվել է Գրոսեթ և Դանլափ հրատարակչության կողմից՝ «Գիշերը ծնվածը» պատմվածքների ժողովածուի մեջ ։
Գլխավոր հերոսի նախատիպը «Ջո Ռիվերս» մականունով իրական մեքսիկացի հեղափոխականն է, որի՝ բռնցքամարտի մրցույթներին հաղթելն աջակցում էր մի խումբ արտաքսյալ հեղափոխականների կողմից ստեղծված «Մեքսիկական հեղափոխական խունտային»։ Վերջում Ռիվերսը թողնում է բռնցքամարտը և դառնում Էլ Պասոյի սառույց մատակարարողը García Mario T., Bert Corona (1995)։ «Chapter Three: Border Depression»։ Memories of Chicano history: the life and narrative of Bert Corona։ Latinos in American society and culture։ Berkeley: University of California։ էջեր 65–66։ ISBN 0-520-20152-3 ։ Վերցված է 2007-07-11 ։ «I read quite a few of Jack London's books, especially at the encouragement of my English teacher. I became interested in London's life because he had been in El Paso during the time of the Mexican Revolution and had written a story about a man who at one time had delivered ice to our home. The man's name was Joe Rivers. London's story about Rivers was called "The Mexican," and it was later made into a screenplay and a film. In the story, London depicted Rivers as a campesino from Mexico who, after his wife is raped and killed by the federales, joins Pancho Villa's forces. Villa sends Rivers to the border to acquire guns and ammunition. In El Paso, he comes into contact with the Junta Revolucionaria Mexicana, a group my father worked with. Rivers remained on the border and became a prizefighter. He fought for the welterweight and lightweight championship and then donated all his prize money to the Junta. He later retired from fighting and became an ice delivery man in El Paso.» <span title="ctx_ver=Z39.88-2004&rfr_id=info%3Asid%2Fhy.wikipedia.org%3A%D5%84%D5%A1%D5%BD%D5%B6%D5%A1%D5%AF%D5%AB%D6%81%3AMusinyan+Alla7%2F%D4%B1%D5%BE%D5%A1%D5%A6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B2&rft.atitle=Chapter+Three%3A+Border+Depression&rft.au=Bert+Corona&rft.au=Garc%C3%ADa%2C+Mario+T.&rft.aufirst=Mario+T.&rft.aulast=Garc%C3%ADa&rft.btitle=Memories+of+Chicano+history%3A+the+life+and+narrative+of+Bert+Corona&rft.date=1995&rft.genre=bookitem&rft.isbn=0-520-20152-3&rft.pages=65-66&rft.place=Berkeley&rft.pub=University+of+California&rft.series=Latinos+in+American+society+and+culture&rft_id=http%3A%2F%2Fark.cdlib.org%2Fark%3A%2F13030%2Fft3p30052t&rft_val_fmt=info%3Aofi%2Ffmt%3Akev%3Amtx%3Abook" class="Z3988"> ։
Սյուժե
Պատմությունը վերաբերում է մեքսիկացի տպագրող Խուան Ֆերնանդեսի որդուն, որը հրատարակել էր Վերակրուզի Ռիո Բլանկոյի հիդրոէլեկտրակայաններում աշխատողների գործադուլին վերաբերող հոդվածներ։ Աշխատողները լոկաուտի էին ենթարկվել, և նրանց դեմ դաշնային զորքեր էին ուղարկվել։ Խուանը խուսափել է կոտորածից`բարձրանալով մահացածների մարմինների վրա, որոնց թվում էին իր մոր և հոր դիակները։ Նա գնում է Տեխասի Էլ Պասո քաղաք, որտեղ կապի մեջ է մտնում «Մեքսիկական հեղափոխական խունտա»-ի հետ։ Վերցնելով Ֆելիպե Ռիվերա նոր անունը՝ նա կամավոր ծառայում է խունտայի գրասենյակում, որի անձնակազմը կասկածում է նրա դրդապատճառների վրա և նրան ծառայի աշխատանք հանձնարարում։ Սակայն շուտով նրան ուղարկում են Ստորին Կալիֆորնիա՝ վերականգնելու կապերը Լոս Անջելեսի հեղափոխականների և թերակղզու միջև։ Կատարելով իր հրամանները՝ նա նաև սպանում է դաշնային գեներալին և վերադառնում Էլ-Պասո։
Ռիվերան զարմացնում է իր գործընկերներին. նա երբեմն անհայտանում էր մի քանի օրով կամ շաբաթով, այնուհետև վերադառնում անհրաժեշտ միջոցներով և թարմ վերքերով, որոնք ակնհայտորեն առաջանում էին կռիվների ժամանակ։ Առանց նրանց իմացության՝ նա սկսել էր աշխատել տեղական բռնցքամարտի ակումբում, նախ որպես փորձառու մարտիկների մարզումների գործընկեր, այնուհետև շարունակելով հանդես գալ առանձին մարտերով։ Երբ խունտան դժվարության մեջ է հայտնվում ֆինանսավորել հեղափոխությունը, Ռիվերան անսպասելիորեն հորդորում է իր վերադասներին երեք շաբաթ անց զենք պատվիրել և խոստանում ապահովել 5000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որն անհրաժեշտ էր վճարման համար։
Ռիվերան այցելում է բռնցքամարտում հայտնի Մայքլ Քելլիին, որը Նյու Յորքից բերել է խոստումնալից մարզիկ Դենի Ուորդին։ Ուորդի համար նախատեսված հակառակորդը կոտրել էր իր բազուկը և չէր կարող կռվել։ Ռիվերան առաջարկում է զբաղեցնել նրա տեղը, պահանջելով «հաղթողին ամեն ինչ» պայմանագիր, քանի որ նա իմացել էր, որ մրցանակային գումարը ավելի քան բավականաչափ կլիներ զենք ձեռք բերելու համար։ Ուորդը համաձայնում է, բայց պայմանով, որ պաշտոնական չափակշռումը պետք է տեղի ունենար մենամարտի առավոտյան, ոչ թե՝ ռինգում։
Ռիվերան մի քանի անգամ Ուորդին նոկդաունի է ենթարկում​​, չնայած ամբոխը սատարում էր վերջինիս, իսկ մրցավարը կողմնապահություն անում նրան։ Մենամարտի ընթացքում Ռիվերան իմանում է, որ Քելին լուրջ խաղադրույք է կատարել իր դեմ և հրաժարվում է խուսափել հարվածից նույնիսկ այն բանից հետո, երբ Քելին առաջարկում է իր օգնությունն իր բռնցքամարտիկի կարիերան առաջ տանելու գործում։ Տասնյոթերորդ ռաունդում ծնողներին սպանողներից վրեժ լուծելուց դրդված՝ նա նոկաուտի է ենթարկում Ուորդին և ստանում զենքի համար վճարելու և հեղափոխությունը շարունակելու համար անհրաժեշտ գումարը։
Musik Hug
Musik Hug, Ցյուրիխում (Zürich) բնակվող ձեռնարկատերերի խումբ երաժշտության և երաժշտական գործիքների ոլորտում, որը բաղկացած է Musik Hug բաժնետիրական ընկերության փոքր առևտրային ձեռնարկությունից և Մուզիկա Նովա բաժնետիրական ընկերության (Musica Nova AG) մեծ առևտրային ձեռնարկությունից։ Ընկերությունը հիմնադրվել է 1807 թվականին և ավելի քան 200 տարի է կրում է հիմնադրող ընտանիքի ազգանունը՝ Հուգ։  2017 թվականի հոկտեմբերի կեսերից Musik Hug խումբն ունեցել է իր երաժշտական կենտրոնը Լյուցեռնում (Luzern):
Musik Hug ընկերությունը մասնագիտացել է երաժշտական գործիքների, երաժշտական նոտաների և գրքերի վաճառքի վրա, ինչպես նաև ստեղնաշարային, փողային, հարվածային և լարային գործիքների սպասարկման և նորոգման ոլորտում։ Խումբն այսօր ամբողջ Շվեյցարիայում աշխատանքով ապահովում է 150 աշխատողի՝ մանր, մեծ առևտրային, ադմինիստրատիվ, գործիքների ստեղծման և վերանորոգման, ինչպես նաև դաշնամուրի ծառայության ոլորտներում։
Կառավարում
Գործադիր տնօրենը Ադրիան Լոհրին է (Adrian Lohri) է, տնօրենների խորհրդի նախագահը՝ Քուրթ Զիդլերը (Kurt Sidler): Մինչ 2017 թվականի հոկտեմբեր Մուզիկկենտրոնի բաժնետիրական ընկերության ստանձնումը, Էրիքա Հուգը  (1945–2021, Erika Hug) եղել է և՛ կառավարիչ, և՛ վարչության նախագահ, և՛ Musik Hug խմբի սեփականատեր։
Տեղակայում
Ընկերության մշտական նստավայրը գտնվում է Ցյուրիխի Լիմաթքվայի (Limmatquai) փողոցում՝ անմիջապես բողոքական եկեղեցու մոտ։ Musik Hug ընկերությունը կենտրոններ ունի Շվեյցարիայի տարբեր վայրերում։ Վաճաքի կենտրոնները գտնվում են Ալշվիլ (Allschwil) քաղաքում /Առլեսխայմի շրջան (BS)/ և Էբիկոն (Ebikon) քաղաքում /Լյուցեռն (LU)/: Musik Hug ընկերությունը նաև ունի բացառիկ Շտայնուեյ (Steinway) դաշնամուրի պատկերասրահներ Ցյուրիխում, Բեռնում (Bern), Լոզանում (Lausanne) և Ժնևում (Genf): Ավելի ուշ Musik Hug ընկերության ներսում ձեռնարկվել է դաշնամուրի արտադրամաս ցուցահանդեսների հետ միասին Ցյուրիխում, Բյուլախում /Ցյուրիխ/, Ալշվիլում /Առլեսխայմի շրջան/, Բեռնում, Էբիքոնում /Լյուցեռն/, Էքուբլենսում/Վաուդի կանտոն/, Նյոշատելում (Neuchâtel) /Նյոշատել կանտոն/ և Ժնևում։
Պատմություն
Musik Hug ընկերությունը հիմնադրվել է 1807 թվականին. երաժշտական խանութի աշխատանքը ստանձնել է քահանա Յաքոբ Քրիստիան Հուգը, իսկ երաժշտական հրատարակչությունը՝ Հանս Գեորգ Նեգելին։ Իր պատմության ընթացքում ձեռնարկությունը մշտապես հարմարվել է հասարակության երաժշտական կարիքներին. առաջին տասնամյակում հրատարակչությունը առանձնահատուկ դեր է խաղացել քաղաքացիական շրջանակին երգեցողության նոտաներով ապահովելու գործում։ 19-րդ դարի կեսերին Շվեյցարիայում բազմաթիվ երգչախմբեր են ստեղծվել, և Հուգն էր, որ  1842 թվականին ստեղծված դաշնային երաժշտական խմբի համար թողարկել է աշխարհահռչակ երաժշտական գրքեր։ 1865 թվականին Հուգը դարձավ Steinway & Sons  ընկերության շվեյցարական միակ ներկայացուցիչը։ 1885 թվականին Լայպցիգում հիմնադրվել է մի մասնաճյուղ, որի շնորհիվ Հուգը դարձել է այդ ժամանակվա գերմանախոս միջավայրի կարևորագույն երգչախումբը։ Դարի երկրորդ կեսին երաժշտական տունը դարձել է հայտնի, իսկ երաժշտական գործիքների առևտուրը դարձել է ձեռնարկության կարևորագույն ճյուղը; ընդ որում ընկերությունը առաջարկներ էր անում նաև այն ժամանակ, երբ երաժշտական նոտաների հավանական մեծ տեսականի էր ունենում. տավիղների ցանկը պարունակում էր 31, իսկ մանդոլինան՝ 160 էջ։ Երբ 20-րդ դարի սկզբներին ձայնագրիչը ի հայտ է գալիս, այն ևս պատկանել է Հուգ ընկերությանը և, ձայնասկավառակներով  հավելյալ լրացրել է Հուգի այդ ժամանակվա խանութի սրահը համերգների համար։ Երբ 20-րդ դրում ռադիոն է տարածվել, Musik Hugն է, որը Ցյուրիխի և Բազելի ռադիոկայաններին ոչ միայն ձայնապնակների տեսականի, այլև տեխնիկական սարքավորումներ է մատակարարել։ Երբ ձայնասկավառակներն են  հայտնի դառնում, Հուգ ընկերությունը շատ մասնաճյուղերի այս նպատակի համար է մատակարարումներ արել։