cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սիգրիդ Բլոմբերգ
Կենսագրություն
Բլոմբերգի ՝ որպես քանդակագործի գործունեությունը սկսեց մարել, երբ նրա տեսողությունը վատացավ։ Նրա քանդակագործական կարիերան ավարտվեց 1912 թվականին, և դրանից հետո նա իրեն դրսևորեց որպես կազմարար։ Տկարությունը ստիպել է նրան տեղափոխվել Կարլստադում բնակվող իր քույրերից մեկի մոտ, որտեղ էլ մահացել է 1941 թվականի հունվարի 28-ին։
Սիգրիդ Բլոմբերգի գործերը հիմնականում պաշտամունքային և սրբազան բնույթի էին։ Ներկայումս դրանք ցուցադրվում են Գյոթեբորգի գեղարվեստի թանգարանում, Շվեդիայի ազգային թանգարանում, ինչպես նաև Կալմարի արվեստի թանգարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ կին քանդակագործներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Լ. Ի. Դոլգովի տուն
'''Դ. Ի. Դոլգովի տուն''' (Дом Л. И. Долго́ва), Մոսկվայում գտնվող ճարտարապետական հուշարձան։
Պատմություն
Մոտավորապես 1873 թվականին շենքը ձեռք է բերել «Վ. Շչենկով և որդիներ» առևտրի տան ստեղծող և վաճառական Վլադիմիր Վլասովիչ Շչենկովը (1828-1903), որը 1891-1892 թվականներին շենքը վերակառուցել է Պյոտր Պավլովիչ Զիկովի նախագծով։ Տան սեփականատիրոջ մահից հետո տունը, ըստ կտակի, անցել է Վլադիմիր Վլասովիչի կնոջը՝ Մարիա Սերգեևնային և նրանց չորս որդիներին ։
1920-ական թվականներից ի վեր կառույցը եղել է բնակելի շենք։ 1973 թվականին առանձնատանը բացվել է Մոսկվայի Դերժինսկի շրջանի ԶԱԳՍ-ը ։ Լ. Ի. Դոլգովի տունը համարվում է դաշնային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ ։
Ճարտարապետություն
Սկզբում շենքն ունեցել է բնակելի երրորդ հարկ, որտեղ եղել են ննջարաններ և անկյունային գրասենյակներ։ Դորիական օրդերում որմնասյուների ճակատը ձևավորվել է դեկորներով, մեծ պատուհանները խոշոր քիվերով։ Առաջին հարկի կենտրոնական դահլիճի պատուհանները նայում էին բակ ։
1838 թվականի վերականգնման ժամանակ վերացվել է հրդեհի ավերած վերին հարկը, իսկ ճակատը կորցրել է քառանկյուն որմնասյուները և մնացել անփոփոխ։ Տան կառուցապատման ժամանակ ստեղծվել է անֆիլադ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Ֆրենուա ան Շոսե
Ֆրենուա ան Շոսե (Fresnoy-en-Chaussée), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում :
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 105 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 25 կմ հարավ-արևելք:
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 75 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 64-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 11: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 85,3 %: 64 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 60 անձ (31 տղամարդ և 29 կին): Գործազուրկ են եղել 4 անձ (2 տղամարդ և 2 կին): 11 անաշխատունակներից 3-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 8-ը` թոշակառուներ, իսկ 0-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Զինվորական գերեզմանատուն № 45 (Լիպնա)
Զինվորական գերեզմանատուն № 45 (Լիպնա) (Cmentarz wojenny nr 45 - Lipna), զինվորական գերեզմանատուն, գտնվում է ներկայում գոյություն չունեցող Փոքրլեհական վոևոդության Լիպնա գյուղի մերձակայքում։ Գերեզմանատունը մտնում է Առաջին աշխարհամարտի ժամանակների Արևմտագալիցյան զինվորական գերեզմանոցների խմբի մեջ։ Գերեզմանատանը թաղված են Ավստրիական և Ռուսական բանակների՝ Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ զոհված զինծառայողներ։
Պատմություն
Գերեզմանատունը հիմնվել է 1915 թվականին սլովակ ճարտարապետ Դուշան Յուրկովիչի նախագծով։ 420 քմ մակերեսով գերեզմանատանը գտնվում են 3 եղբայրական և 22 անհատական գերեզմանոցներ, որոնցում թաղված են 56 ավստրիացի և 97 ռուս զինվորներ։
Գերեզմանատունը գտնվում է երբեմնի լեմկյան Լիպկա գյուղի դժվարամատչելի տեղանքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի հուշարձաններ
Վալեն (Էն)
Վալեն (Valeins) կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Տուասսե կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի INSEE կոդը՝ 01428։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 360 կմ հարավ-արևելք, Դեպի հյուսիս՝ Լիոն քաղաք, 40 կմ է և 30 կմ արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կլիմա
Կլիման Ցամաքային է ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 88 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 52 մարդկանցից 39-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 13-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 75,0% է, 1999 թվականին՝ 75,6%)։ 39 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 38-ը (20 տղամարդ, 18 կին), գործազուրկ է եղել 1 կին։ 13 պասիվներից 2 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 9-ը՝ թոշակառու, 2 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ծովափնյա նավահանգիստը (կտավ)
«Ծովափնյա նավահանգիստը», ֆրանսիացի գեղանկարիչ, պլեներային բնանկարի հիմնադիր Էժեն ﻿Բուդենի (1824 - 1898 թթ.) ստեղծած կտավը։ Ցուցադրվում է Հայաստանի ազգային պատկերասրահի եվրոպական հավաքածու մշտական ցուցադրության բաժնում ։ ﻿Բուդենը ծովանկարներ ստեղծել է ստեղծագործական ավելի ուշ շրջանում։ Դրանք ծովափնյա գեղեցկությամբ ու լույսով ողողված օդային բնանկարները են՝ լի խոնավ, արծաթավուն, թափանցիկ մթնոլորտով, որտեղ նկարիչը փոխանցել է բնության վաղանցիկ իրավիճակները, հիմնականում փոթորկից առաջ կամ հետո։
Տվյալներ
Նկարն ունի 36 սմ բարձրություն, 58 սմ լայնություն, նյութը՝ կտավ յուղաներկ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայաստանի ազգային պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:Էժեն ﻿Բուդենի նկարներ
Նիկոլետա Բրասկի
Նիկոլետա Բրասկի (Nicoletta Braschi ), իտալացի դերասանուհի և պրոդյուսեր, հայտնի է նաև դերասանական աշխատանքով, ամուսնու՝ դերասան և ռեժիսոր Ռոբերտո Բենինյիի հետ։
Ուկրաինական երաժշտություն
Ուկրաինական երաժշտություն, ուկրաինական երաժշտության մշակույթի ակունքները Կիևյան Ռուսիայի երաժշտական մշակույթի մեջ են, որի զարգացման բարձր մակարդակի և ժանրային բազմազանության մասին են վկայում տարեգրությունները և Կիևի Սոֆիայի տաճարի (11-րդ դ․) որմնանկարները։ 13-րդ դ․ վերջ-14-րդ դ․ սկզբին ուկրաինական երաժշտությունն առանձնացել է որպես արևելասլավոնական երաժշտության առանձին ճյուղ։ Ժողովրդական-երգային ստեղծագործությանը բնորոշ են զարդոլորուն մեղեդիները, ձայնավորների վոկալիզացիան, լադերից՝ էոլականը, իոնականը, դորիականը, միքսոլիդիականը։ Երգերն առանձնանում են ժանրային բազմազանությամբ՝ հողագործական տարեշրջանի ծիսական (կոլյադկաներ, վեսնյանկաներ), հարսանեկան-ծիսական, քնարական, սոցիալական֊ կենցաղային (կազակների, բուռլակների, հակաճորտատիրական են) ։
Նիկոլետա Բրասկի
Կենսագրություն
Նիկոլետա Բրասկի սովորել է Հռոմի դրամատիկական արվեստի ակադեմիայում, ուսանողական տարիներին սովորելու ժամանակ ծանոթացել է ապագա ամուսնու՝ Ռոբերտո Բենինյիի հետ, 1980 թվականին։ 3 տարի անց նրանց համատեղ ֆիլմը՝ «Դու անհանգստացնում ես ինձ» հայտնվեց էկրանին։ Հետո նա նկարահանվել է ամերիկացի կինոռեժիսոր և սցենարիստ Ջիմ Ջարմուշի  («Օրենքից դուրս» և «Խորհրդավոր գնացք»), Բեռնարդո  Բերտոլուչիի («Երկնքի հովանու տակ»), Մարկո Ֆեռերի «Ինչքան լավն են սպիտակ մարդիկ» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իտալացի պրոդյուսերներ
Ուկրաինական երաժշտություն
15-18-րդ դարեր
10-րդ դ․ զարգացել է եկեղեցական երգեցողությունը, որ առավել ծաղկման է հասել 17-րդ դ․ [բազմաձայն խմբերգային, այսպես կոչված, «պարտեսային երգեցողություն», որի տեսաբանը ուկրաինական կոմպոզիտոր, երաժշտական տեսաբան և մանկավարժ․ Ն․ Դիլեցկին է (ծն․ թ․ անհտ․- մահ․ 1723 թվականից հետո)։ Գոյություն է ունեցել նոտագրության ոչ գծային համակարգ (կրյուկներ, զնամեններ)։ Ուկրաինան Ռուսաստանի հետ միավորվելուց հետո (1654) երաժշտական մշակույթի կենտրոն դարձավ Կիև-Մոգիլայան ակադեմիան (տրվում էին դպրոցական թատրոնի, տիկնիկային վերտեպ-թատրոնի ներկայացումներ, գոյություն են ունեցել երգչախումբ, նվագախումբ, դասավանդվել է նոտային գրագիտություն)։ Պետերբուրգի պալատական երգեցիկ կապելլայի համար պրոֆեսիոնալ երգիչներ էր պատրաստում Գլուխովի երգեցիկ դպրոցը (1738)։ Երաժշտ․ դաստիարակություն տրվել է Պերեյասլավլի, Չեռնիգովի և Խարկովի կոլլեգիումներում։ 17-րդ դ․ վերջից ֆեոդալների կալվածքներում գոյություն են ունեցել ճորտական նվագախմբեր, կապելլաներ, օպերային և բալետային խմբեր։
18-րդ դ․ ուկրաինական կոմպոզիտորներից են՝ Մ․ Բերեզովսկին (1745-1777), Դ․ Բորտնյանսկին (1751-1825), Ա․ Վեդելը (1767-1808)։ 19-րդ դ․ շարունակել է զարգանալ վոկալ և գործիքային երաժշտությունը (Ի․ Վիտկովսկի, 1777-մոտ 1844, Ա․ Գալենկովսկի, 1815-մահ․ թ․ անհտ․, Ի․ Լոզինսկի, մոտ 1770-մոտ 1850, Գ․ Ռաչինսկի, 1777-1843, Պ․ Սոկալսկի, 1832-1877), ստեղծվել է Ս․ Գուլակ-Արտեմովսկու «Զապորոժցին Դանուբից այն կողմ» օպերան (1863)։ 19-րդ դարի կեսին բացվել են ռուսական մշտական օպերային թատրոններ՝ Կիևում (1867), Խարկովում (1880), Օդեսայում (1810)։ Համերգային և երաժշտա-լուսավորական գործունեություն են ծավալել Ռուսական երաժշտական ընկերության բաժանմունքները Կիևում (1863), Խարկովում (1871), Օդեսայում (1884)։ Ռուսական երաժշտական ընկերության երաժշտական ուսումնարանների հիման վրա Կիևում և Օդեսայում բացվել են կոնսերվատորիաներ (1913)։ Ուկրաինական պրոֆեսիոնալ երաժշտական դպրոցի հիմնադիրը կոմպոզիտոր, դաշնակահար, դիրիժոր, բանահավաք և մանկավարժ Ն․ Լիսենկոն է (1842 -1912, «Նատալկա Պոլտավկա», 1889, «Տարաս Բուլբա», 1890 և այլ օպերաները, վոկալ- սիմֆոնիկ, վոկալ-գործիքային և այլ երկեր)։ Նրա ժամանակակիցներն ու հետևորդներն էին Մ․ Կալաչևսկին (1851 - մոտ 1910-1912), Վ․ Սոկալսկին (1863- 1919), Պ․ Նիշչինսկին (1832-96), Ն․ Արկասը (1853 - 1909), Բ․ Պոդգորեցկին (1873-1919), Ի․ Ռաչինսկին (1861-մոտ 1921), Պ․ Սենիցան (1879-1960), Ն․ Տուտկովսկին (1857-1931), Գ․ Կոզաչենկոն (1858-1939)։
Երաժշտությունը հոկտեմբերյան մեծ հեղափոխությունից հետո
Հոկտեմբերյան սոցիալիստական մեծ հեղափոխությունը հիմք դրեց ուկրաինական խորհրդային երաժշտական մշակույթի ստեղծմանը, որին ակտիվորեն մասնակցել են կոմպոզիտորներ Կ․ Ստեցենկոն, Ն․ Լեոնտովիչը, Ֆ․ Կոզիցկին (1893-1960), Մ․ Վերիկովսկին (1896- 1962), Լ․ Ռևուցկին (1889-1977), Վ․ Կոսենկոն (1896-1938), Գ․ Վերյովկան (1895-1964), Վ․ վերխովինեցը (1880- 1938), Կ․ Բոգուսլավսկին (1895-1943), Բ․ Լյատոշինսկին (1894 -1968) և ուրիշներ, որոնք զարգացրին խմբերգային, սիմֆոնիկ, վոկալ-սիմֆոնիկ, կամերային երաժշտությունը։ Ստեղծվել են ուկրաինական պետական համերգային կազմակերպություններ, երաժշտական թատրոններ, խմբերգային կոլեկտիվներ, նվագախմբեր, կամերագործիքային անսամբլներ, ուկրաինական առաջին երաժշտաբեմական ստեղծագործությունները՝ Բ․ Ցանովսկու (1875-1933) «Պայթյուն» օպերան (1927), «Ֆերենջի» բալետը (1930), Ա․ Չիշկոյի (1895-1976) «Խնձորենիների գերության մեջ» օպերան (1931), Վ․ Ֆեմելիդիի (1905-1931) «Բեկում» օպերան (1928), «Կարմանյոլա» բալետը (1930), Մ․ Վերիկովսկու «Պան Կանյովսկի» բալետը (1930), Բ․ Լյատոշինսկու «Ոսկե օղակ» օպերան (1930)։
1930-1940-ական թթ․ նշանակալի երաժշտական ստեղծագործություններ գրեցին Ն․ Կոլյադան (1907-35), Կ․ Դանկևիչը (ծն․ 1905), Գ․ Մայբորոդան (ծն․ 1913), Վ․ Բորիսովը (ծն․ 1901), Ցու․ Մեյտուսը (ծն․ 1903), Գ․ Տարանովը (ծն․ 1904), Մ․ Սկորուլսկին (1887-1950), Ա․ Շտոգարենկոն (ծն․ 1902), Գ․ ժուկովսկին (1913-1976) և ուրիշներ։
1939 թվականին Արևմտյան Ուկրաինան Խորհրդային Ուկրաինայի հետ միավորումից հետո ուկրաինական խորհրդային կոմպոզիտորների շարքերը համալրեցին Ս․ Լյուդկևիչը (1879-1980), Վ․ Բարվինսկին, Ե․ Կոզակը (ծն․ 1907), Ն․ Կոլեսսան (ծն․ 1903), Ա․ Կոս-Անաաոլսկին (1909-83), Ռ․ Սիմովիչը (ծն․ 1901), Ա․ Սոլաիսը (1890- 1975) և ուրիշներ։
Երաժշտական կառույցներ
Հանրապետությունում գործում են՝ օպերայի և բալետի թատրոններ (Կիևում 1867, Օդեսայում՝ 1810, Խարկովում՝ 1880, Լվովում՝ 1939, Դոնեցկում՝ 1941, Դնեպրոպետրովսկում՝ 1974), օպերետի 3 թատրոն (Խարկովում՝ 1929, Կիևում՝ 1934, Օդեսայում՝ 1946, 1947-1954թվականներին՝ Լվովում), բոլոր մարզային կենտրոններում ֆիլհարմոնիաներ՝ սիմֆոնիկ նվագախմբերով, ՈւԽՍՀ բանդուրիստների կապելլան (1918), «Դումկա» (1920) և «Տրեմբիտա» (1939) և կապելլա երգչախմբերը, Գ․ Վերյովկայի անվան ուկրաինական ժողովրդական երգչախումբը (1943), Անդրկարպատյան ժողովրդական երգչախումբը (1946), Չերկասիի ժողովրդական երգչախումբը (1957), Կիևի Բ․ Լյատոշինսկու անվան կամերային երգչախումբը (1964), ՈւԽՍՀ պարի Պ․ Պ․ Վիրսկու անվան անսամբլը (1937), ՈւԽՍՀ պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը (1937), Ուկրաինական հեռուստատեսության և ռադիոյի սիմֆոնիկ նվագախումբը (1929), Կիևի կամերային նվագախումբը (1964), Կիևի ուկրաինական ժողովրդական գործիքների նվագախումբը (1970), կոնսերվատորիաներ (Կիևում, Օդեսայում, Լվովում), Խարկովի արվեստի ինստիտուտը, Դոնեցկի երաժշտա-մանկավարժական ինստիտուտը։
1932 թվականին ստեղծվել է Ուկրաինայի կոմպոզիտորների միությունը։ 1923 թվականից հրատարակվում է «Մուզիկա» ամսագիրը, 1966 թվականից գործում է «Մուզիչնա Ուկրաինա» («Музична УкраТ- на») հրատարակչությունը։
Ուկրաինական ֊հայկական երաժշտական կապեր
Ուկրաինական-հայկական երաժշտական կապերը փոխադարձաբար հարստացրել են ուկրաինական և հայկական երաժշտությունը։ 1873 թվականին ուկրաինական թատերական գործիչ Մ․ Կրոպիվնիցկին բազմաձայն երգչախմբի համար ներդաշնակել է հայկական պատարագը, կոմպոզիտոր Գ․ Կոզաչենկոն ձայնի և նվագակցության համար մշակել է հայկական ժողովրդական երգեր։ Ալեքսանդր Սպենդիարյանը ձայնի և նվագակցության, երգչախմբի համար մշակել է ուկրաինական մեղեդիներ, ուկրաինական ժողովրդական մեղեդիների հիման վրա ստեղծել «Ուկրաինական սյուիտ»։ Ուկրաինական խորհրդային կոմպոզիտոր Ա․ Շտոգարենկոն, օգտագործելով հայկական ժողովրդական երգերի («Հոյ Նազան իմ» և «Շողեր շան») մեղեդիները, ստեղծել է «Հայկական էսքիզներ» լարային կվարտետ (1958)։ Ուկրաինական թատրոններում բեմադրվել են հայ կոմպոզիտորների, Հայաստանում՝ Ուկրաինայի կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ։ Հայ կոմպոզիտորները ստեղծել են Ուկրաինային նվիրված վոկալ երկեր (Ա․ Տեր-Ղևոնդյանի «Իմ Ուկրաինա», Վ․ Տիգրանյանի «Բարեկամության երգ»), երգեր (Ալեքսանդր Աճեմյանը և Ստեփան Ջրբաշյանը)։ Ուկրաինական կոմպոզիտորները ստեղծել են երգեր հայ բանաստեղծների խոսքերով (Գ․ Վերյովկան՝ Հովհաննես Թումանյանի խոսքերով), հայ կոմպոզիտորները՝ ուկրաինացի բանաստեղծների (Ավետ Տերտերյանը` Տ․ Դ․ Շևչենկոյի խոսքերով)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինա Կատեգորիա:Ուկրաինայի մշակույթ
Ալեքսանդր Աբրամով
Ալեքսանդր Աբրամով , խորհրդային կուսակցական և պետական գործիչ, Վոլոգդայի (1940-1944 թթ.) և Սումի (1944-1948 թթ.) մարզգործկոմի նախագահ։
Կենսագրություն
1911 թվականի սեպտեմբերից մինչև դեկտեմբեր եղել է ձերբակալված։
1914 թվականի օգոստոսից ծառայել է ռուսական բանակում, 1915 թվականի օգոստոսից մինչև 1918 թվականի նոյեմբերը գերի է եղել Ավստրո-Հունգարիայում ։
1919 թվականի ապրիլից մինչև 1921 թվականի դեկտեմբերը ծառայել է Կարմիր բանակում, 1919 թվականին ընդունվել է ԽՄԿԿ շարքերը ։
Վերջին տարիներին տնտեսական և կուսակցական գործունեություն է ծավալել՝ Ուկրաինական ԽՍՀ-ի Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի Վառելիքի բաժնի լիազոր (հունվարից 1922 թվականի դեկտեմբեր), գործարանային կոմիտեի նախագահ, «Տրյոխգորնայա մանուֆակտուրա» ֆաբրիկայի կոմկուսի սկզբնական կազմակերպության քարտուղար՝ Մոսկվայում (1923-1925 թթ.), Խամովնիկյան գարեջրագործարանի տնօրեն (1926-1927 թթ.), ԽՍՀՄ Ժողկոմխորհին կից Միացյալ պետական կուսակցական տնտեսական կառավարման լիազոր (1927-1928 թթ. ), «Մոսգյուղպրոմ» տրեստի ենթաբաժնի ղեկավար (1928-1929 թթ.), կուսակցության Արմավիրի շրջանային կոմիտեի Կազմակերպչական բաժնի ղեկավար (1929-1930 թթ.) :
1930 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1932 թվականի մայիսը սովորել է Յա. Մ. Սվերդլովի անվան Կոմունիստական համալսարանում, որից հետո ղեկավարել է կուսակցության Կոլոմնայի շրջանային կոմիտեի կազմակերպչական բաժինը (1932 թ.), եղել է N 8 գործարանի տնօրենի՝ աշխատանքային մատակարարումների գծով տեղակալը (Միտիշի, 1933-1934 թթ.), Եպիֆանի մեքենա-տրակտորային կայարանի կուսակցական բաժնի ղեկավար (Մոսկվայի մարզ, 1934-1935 թթ.) :
1935 թվականի փետրվարից եղել է Եպիֆանի, 1937 թվականի ապրիլից՝ Կալուգայի կոմկուսի շրջանային կոմիտեի քարտուղար ։
1940 թվականի հունվարի 10-ից գլխավորել է Վոլոգդայի մարզային խորհրդի գործադիր կոմիտեն, 1944 թվականի սեպտեմբերից՝ Սումի մարզային խորհրդի գործադիր կոմիտեն ։
1948 թվականի մարտից եղել է ԽՍՀՄ Գյուղնախարարությանը կից կոլտնտեսությունների գործերով խորհրդի նախագահը (Վիննիցայի մարզ, 1949 թվական՝ Չելյաբինսկի մարզ) ։
1953 թվականի մայիսից Չելյաբինսկի թեթև և սննդի արդյունաբերության մարզային բաժնի ղեկավարն էր, 1954 թվականի մարտից ղեկավարել է Չելյաբինսկի սոցիալական ապահովության մարզային բաժինը ։
Ընտրվել է ՌՍՖՍՀ Գերագույն Խորհրդի 1-ին գումարման (1938-1947, Վոլոգդայի մարզից), Ուկրաինական ԽՍՀ-ի Գերագույն Խորհրդի 2-րդ գումարման (1947-1951 թթ., Սումիի մարզից) պատգամավոր, Կոմկուսի XVIII համագումարի պատվիրակ (1939 թ., Վոլոգդայի կուսկազմակերպությունից) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Խորհրդային կուսակցական գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային պետական գործիչներ
Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություն 2004
Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություն 2004 (UEFA Campeonato da Europa de Futebol Portugal 2004), թվով 12-րդ Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնությունն է՝ անցկացված Պորտուգալիայում հունիսի 12-ից հուլիսի 4-ը։ Հաղթողը անակնկալ կերպով դարձել է Հունաստանի հավաքականը: Մրցաշարի պաշտոնական գնդակը մշակվել է Adidas ընկերության կողմից և կրել է Adidas Roteiro անվանումը։
Նախընտրական փուլ
Եվրո 2004-ի նախընտրական խաղերն անց են կացվել 2002 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2003 թվականի նոյեմբերը։ 50 թիմեր բաժանվել են 10 խմբերի՝ յուրաքանչյուրում 5 թիմ։ Այն թիմերը, որոնք խմբում զբաղեցրել են 1-ին տեղը, մեխանիկորեն անցել են եզրափակիչ փուլ։ Այն թիմերը, որոնք զբաղեցրել են 2-րդ տեղը, փլեյ-օֆֆում բաժանվել են 5 զույգերի։ Այդ զույգերի հաղթողները հայտնվել են Եվրո 2004-ի եզրափակիչ փուլում։
Մրցավարներ
Այն մրցավարների ցանկը, որոնք ծառայել են Եվրոպայի առաջնությանը, ՈՒԵՖԱ-ի կողմից հրապարակվել են 2003 թվականի դեկտեմբերի 4-ին։ Եզրափակիչ ցանկում տեղ գտան 12 մրցավար՝ 24 օգնականով և 4 պահեստային մրցավարներով :
Ռմբարկուներ
5 գոլ
4 գոլ
3 գոլ
2 գոլ
1 գոլ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություն 2004 Կատեգորիա:2004 հունիս Կատեգորիա:2004 հուլիս Կատեգորիա:2004 ֆուտբոլում Կատեգորիա:Ֆուտբոլը Պորտուգալիայում Կատեգորիա:Միջազգային ֆուտբոլային մրցաշարեր Պորտուգալիայում
Ֆրենուա լե Ռուա
Ֆրենուա լե Ռուա (Fresnoy-lès-Roye), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում :
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 308 մարդ, բնակչության խտությունը` 40.26 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.65 կմ² տարածք:
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 179 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 134-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 45: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,9 %: 134 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 114 անձ (70 տղամարդ և 44 կին): Գործազուրկ են եղել 20 անձ (8 տղամարդ և 12 կին): 45 անաշխատունակներից 12-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 19-ը` թոշակառուներ, իսկ 14-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Մեդիչինա
Բնակչությունը՝ 16226 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 99 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 159 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 40059։ Հեռախոսային կոդը՝ 051։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Բառո (Շարանտի գավառ)
Բառո (Barro), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 354 մարդ, բնակչության խտությունը` 33.24 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10.65 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 360 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 65 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 40 կմ հյուսիս։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 236 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 182-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 54։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,1 %։ 182 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 167 անձ (86 տղամարդ և 81 կին)։ Գործազուրկ են եղել 15 անձ (7 տղամարդ և 8 կին)։ 54 անաշխատունակներից 9-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 37-ը` թոշակառուներ, իսկ 8-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բարտոլոմեո Կարլո Ռաստրելլի
Բարտոլոմեո Կարլո Ռաստրելլի (1675, Ֆլորենցիա-Նոյեմբերի 18, 1744, Պետերբուրգ), քանդակագործ, ծագումով իտալացի։ Մոտ 1700 թվականին տեղափոխվել է Փարիզ, որտեղ ստեղծել է դեկորատիվ բնույթի բարոկկո ոճի քանդակներ (մարկիզ դը Պոմպոննի մահարձանը Փարիզի Սեն Մերրի եկեղեցում, մարմար, 1703-1706, ավերվել է 1792 թվականին)։ 1716 թվականից, Պետրոս I-ի հրավերով, ապրել և ստեղծագործել է Պետերբուրգում։ Բարտոլոմեո Կարլո Ռաստրելլօի քանդակներում (հատկապես դիմաքանդակներում) բարոկկո ոճին բնորոշ շքեղությունը և ճոխությունը, նյութի ֆակտուրան արտահայտելու ձգտումը զուգորդվում են բնորդի ճշմարտացի և հավաստի կերպավորմանը («Պետրոս I», 1723, էրմիտաժ, Լենինգրադ, «Անհայտ տղամարդ» (հավանաբար ինքնաքանդակ), 1732, Տրետյակովյան պատկերասրահ, Մոսկվա, «Կայսրուհի Աննա Իվանովնան սևամորթ տղայի հետ», 1733-1741, Ռուսական թանգարան, Լենինգրադ, երեքն էլ՝ բրոնզ))։ Կերտել է նաև հեծյալ Պետրոս I-ի արձանը (բրոնզ, 1743-1744, 1800 թվականին դրվել է Պետերբուրգի Ինժեներական դղյակի առջև), մասնակցել Պետերգոֆի Մեծ կասկադի ձևավորմանը (մասկարոններ ևն, կապար ու այլ նյութեր, 1721-1723), Պետրոս I-ի և Հյուսիսային պատերազմում տարած հաղթանակի պատվին Հաղթասյունի մոդելի ստեղծմանը (1721)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քանդակագործներ Կատեգորիա:Իտալացի քանդակագործներ
Պաբլո Կլարիս
Պաբլո Կլարիս Կասադեմուն (Pau Claris Casademunt, ), կատալոնացի փաստաբան, հոգևորական, կատալոնական ազգային ազատագրական պայքարի գործիչ և Կատալոնիայի ինքնահռչակ հանրապետության նախագահ։
Կենսագրություն
Պաբլո Կլարիս Կասադեմունը ծնվել է 1586 թվականին Բարսելոնայում։ Հորական կողմից եղել է Բերգայից։ Նրա հայրը և պապը եղել են հայտնի իրավաբաններ ։ Պաբլոն եղել է Կլարիսների ընտանիքի չորս տղաներից ամենակրտսերը ։ Նրա մեծ եղբայրը՝ Ֆրանսեսկը, լինելով իրավաբան, մեծապես ներազդել է եղբոր մասնագիտական կողմնորոշման և քաղաքականության մեջ ներքաշման մեջ։ Կլարիսների ընտանիքը պատկանել է Բարսելոնայի բուրժուազիայի դասին և ունեցել է զգալի տնտեսական և վարչական իշխանություն ։
Պաբլո Կլարիսը սովորել է Բարսելոնայի համալսարանում և ստացել քաղաքացիական իրավունքի և իրավաբանական գիտությունների դոկտորի կոչում։ Հավանական է, որ նա սովորել է նաև այլ բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում, սակայն Պաբլոյի կրթության մասին այլ նյութեր մեզ չեն հասել։
Քաղաքական գործունեություն
1626 թվականին Կլարիսն ընտրվում է որպես Կատալոնիայի կորտեսի եկեղեցական ներկայացուցիչ։ Նշյալ միությունը ստեղծվել էր մարտի 28-ին՝ տագնապալի քաղաքական իրադրության ֆոնին։ Քաոսի պատճառն այն էր, որ Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ IV-ը հրաժարվել էր վավերացնել Կատալոնիայի սահմանադրությունը, որի արդյունքում էլ տեղի բնակչության նկատմամբ սկսվել էր իրագործվել հարկային ծանր քաղաքականություն։ Կատալոնական եկեղեցին՝ իսպանական ռոյալիստական արքունիքի հարկերի կուտակումից հոգնած հրաժարվում է մարել ներկայացված գումարները և ներկայացուցչություն ուղարկում Մադրիդ։
1632 թվականին կատալոնական կորտեսը վերականգնվում է նույն կազմով, ինչպես և պլանավորված էր 1626 թվականի հակաիսպանական ապստամբության ժամանակ։ Շուտով Պաբլոն մասնակցում է խորհրդարանական ընտրությունների, իսկ հուլիսի 15-ին գումարվում է տասնութ հոգուց կազմված գործադիր խորհուրդ։
1638 թվականի հուլիսի 22-ին Պաբլո Կլարիսը ընտրվում է եկեղեցական խեներալիտետի պատգամավոր։ Խորհրդի մյուս անդամները առաջադրվում են եկեղեցական աուդիտի կողմից։ Նրանք էին Ժավմե Ֆերանը և Ռաֆաել Սերդան։ Որպես եկեղեցական խորհրդի անդամ, Պաբլոն շարունակում է նախագահել կառավարական հանդիպումները։
Տասնհինգամյա նավապետը
Տասնհինգամյա նավապետը (Un Capitaine de quinze ans), ֆրանսիացի գրող Ժյուլ Վեռնի արկածային վեպը, որը մտնում է «Անսովոր ճանապարհորդություններ» շարքի մեջ։ Վեպի առաջին հրատարակությունը տեղի է ունեցել Պիեռ Ժյուլ Էտցելի «Magasin d'Éducation et de Récréation» ամսագրում 1874 թվականի հունվարի 1-ից (№ 313) մինչև նույն թվականի դեկտեմբերի 15-ը (№ 336)։ Գրքային առաջին հրատարակությունը կայացել է 1878 թ. նոյեմբերի 18-ին՝ երկու հատորով։
Ժյուլ Վեռնի այս հանրահայտ վեպը պատմում է տասնհինգամյա մի պատանու՝ Դիկ Սենդի և նրա ուղեկիցների արկածների մասին։ Դավաճանության հետևանքով Աֆրիկա ընկնելով, նրանք ենթարկվում են բազմաթիվ ծանր փորձությունների, ականատես լինում ստրկավաճառության զարհուրելի տեսարանների, բայց չեն կորցնում հոգու արիությունը և մարդկային արժանապատվությունը։
Յոզեֆ Հոֆման
Յոզեֆ Հոֆման (Josef Hoffmann, ), ավստրիացի ճարտարապետ և կիրառական արվեստի նկարիչ, Օտտո Վագների աշակերտը, ավստրիական մոդեռնի հիմնական ներկայացուցիչներից և Վիեննայի արվեստանոցների, Ավստրիական Վերկբունդի և Վիեննական սեցեսսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկը։ Եվրոպական ֆունկցիոնալիզմի ճարտարապետության ստեղծողներից մեկն է։
Տասնհինգամյա նավապետը
Սյուժե
Վեպում նկարագրվում է կետորսական երկկայմ «Պիլիգրիմ» առագաստանավի ուղևորների արկածները, որի անձնակազմի բոլոր անդամները (հինգ նավաստի և նավապետը) զոհվել են կետի հետ գոտեմարտի արդյունքում։ Նավի վրա էին գտնվում միսիս Ուելդոնը, նրա փոքրիկ որդի Ջեկը, ազգական Բենեդիկտը (միսիս Ուելդոնի խորթ եղբայրը, միջատաբան), սևամորթ դայակ Նենը, կրտսեր նավաստի Դիկ Սենդը և խոհարար Նեգորոն։ Հրամանատարությունը իր վրա է վերցնում կրտսեր նավաստի Դիկ Սենդը։ Նավի ղեկավարմանը նրան օգնում են հինգ նեգրեր, որոնց փրկել էին նավաբեկության ենթարկվող նավից։ Այդ նեգրերն են՝ Բաթը, Օստինը, Ակտեոնը, Հերկուլեսը և ծեր Թոմը։ Խորտակվող նավից փրկում են նաև Դինգո անունով շնիկին։ Շունը անմիջապես սկսում է ագրեսիա դրսևորել նավի խոհարար Նեգորոյի նկատմամբ։ Շան վզակապին երևում էին «Ս. Վ.» տառերը։ Խոհարար Նեգորոն, հանդիսանալով ստրկավաճառների գործակալ, խաբեությամբ փոխում է նավի կուրսը՝ կողմնացույցի տակ դրված մետաղական ձողի օգնությամբ և Բոլիվիայի (Հարավային Ամերիկա) փոխարեն «Պիլիգրիմը» ուղևորվում է դեպի Անգոլայի (Աֆրիկա) ափերը։ Ափին մոտ նավը վնասվածքներ է ստանում և ճանապարհորդները ստիպված են լինում ափ իջնել։ Ափ իջնելուց անմիջապես հետո Նեգորոն անհետանում է։ Շուտով ճանապարհորդները հանդիպում են ամերիկացի Հարիսին, որը առաջարկում է նրանց հասցնել ագարակ, որտեց նրանց օգնություն կցուցաբերեն։ Ճանապարհորդները համաձայնվում են և ճանապարհ են ընկնում։ Սակայն, զգոն Դիկը, անմիջապես սկսում է տարօրինակություններ նկատել։ Ազգական Բենեդիկտը հրաշքով փրկվում է ճանճի խայթոցից, որը նման է ցեցեին, նրա ակնոցները հայտնեբերվում են ջարդված, գետի մոտ ճանապարհորդները վախեցնում են գետաձիերի նախրին և ընձուղտներին (որոնց ընդունում են որպես ջայլամներ), մթության մեջ լսվում է առյուծի մռնչյուն, անտառի արահետը տրորված է փղերի կողմից։ Այդ բոլոր երևույթները կարող էին տեղի ունենալ միայն Աֆրիկայում։ Միևնույն ժամանակ բացակայում են Հարավային Ամերիկային յուրահատուկ հինինային և կաուչուկային ծառերը։ Հարիսը այդ ամենը բացատրում է շփոթմունքով, անհայտ տեղանքով և այլն։ Վերջնական որոշիչ փաստ է դառնում Դիկի և Թոմի գտած կտրված ձեռքեր։ Դիկը վերջապես, սարսափով համոզվում է նրանում, որ իրենք ընկել են Անգոլա՝ «ստրկավաճառների և ստրուկների երկիր»։ Դիկը և Թոմը պատրաստվում են բռնել Հարիսին, սակայն նա առաջ է ընկնում և անհետանում։ Փոքրիկ ջոկատը մնում է անծանոթ և անհայտ տարածքում։
Յոզեֆ Հոֆման
Կենսագրություն
Յոզեֆ Հոֆմանը ծնվել է 1870 թվականի դեկտեմբերի 15-ին փոքր տեքստիլ ֆաբրիկայի սեփականատիրոջ ընտանիքում։ Հայրը ցանկացել է որդուն տեսնել որպես իրավաբան և գործարար և նրան է ուղարկել առևտրային ուսումնարան։ Բայց Յոզեֆը 1887 թվականին տեղափոխվել է Բրնոյի (Սլովակիա) Արվեստի և արհեստների բարձրագույն դպրոց, որտեղ 1891 թվականին ստացել է բակալավրի աստիճան։ 1892 թվականին Յոզեֆ Հոֆմանն սկսել է ուսումը Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայում հայտնի ճարտարապետներ Կառլ ֆոն Հեզենհաուերի և Օտտո Վագների ղեկավարությամբ։ Ակադեմիայում նա հանդիպել է նոր արվեստի համար պայքարում իր ապագա համախոհներին՝ Յոզեֆ Մարիա Օլբրիխին, Կոլոման Մոզերին և Կարլ Օտտո Չեշկային։ Հոֆմանն իր դիպլոմային աշխատանքը կատարել է Օտտո Վագների ղեկավարությամբ։ Արժանանալով Հռոմեական մրցանակի՝ նա կարողացել է մեկ տարվա ընթացքում ճանապարհորդել և աշխատել Իտալիայում։ 1898 թվականին Հոֆմանն ամուսնացել է Աննա Հլադիկի հետ։ Յոզեֆ Հոֆմանի որդին՝ Վոլֆգանգը, ծնվել է 1900 թվականին։ Նա իր հոր նախկին աշակերտուհի Պոլա Վայնբախ Հոֆմանի (ավելի ուշ՝ Պոլա Ստյուարտ) հետ 1925 թվականին գաղթել է Նյու Յորք։
Տասնհինգամյա նավապետը
Սյուժե
Իմանալով դառը ճշմարտությունը, տոկուն ճանապարհորդները փորձում են ելք գտնել ծուղակից, սակայն անարդյունք։ Լքված մրջնանոցում գիշերելուց հետո, նրանք ընկնում են իրենց շրջապատած ստրկավաճառների ձեռքը։ Միայն Հերկուլեսին է հաջողվում փախչել։ Գործակալները նրանց միացնում են անազատների քարավանին, որՆ ուղևորվում է երկրի խորքը։ Սևամորթները գնում են շղթայված և խիզախորեն դիմանում են թշվառությանը։ Միսիս Ուելդոնը, Ջեկը և Բենեդիկտը գտնվում են ավելի լավ պայմաններում, քանի որ ստրկավաճառները նրանց հետ կապված որոշակի նպատակներ ունեն։ Հոգնեցնող մի քանի օրվա ճանապարհից հետո քարավանը հասնում է Կազոնդա՝ ստրկավաճառների մեղվաբույնը։ Ոչ բոլորին է հաջողվում դիմանալ այդ տքնաջան ճանապարհին, բազմաթիվ անազատներ, այդ թվում նաև ծեր Նենը, մահանում են ճանապարհին։ Կազոնդայում Դիկը հանդիպում է Հարիսին և դանակով սպանում է նրան։ Խոհարար Նեգորոն, պարզվում է, խոշոր ստրկավաճառ Ալվեցի մերձավոր գործակիցն է։
Շուտով Կազոնդայում սկսվոմ է ստրուկների վաճառքը։ Ալվեցին հաջողվում է ամենահարմար գնով վաճառել նեգրերին՝ անտեսելով նրանց բողոքները և հավաստիացումները, որ նրանք ԱՄՆ-ի քաղաքացիներ են և ազատ մարդիկ։ Միսիս Ուելդոնը, Ջակը և Բենեդիկտը պահվում են պահապանվող տնում։ Ջեկը հիվանդ է՝ նրա մոտ սկսում է մալարիա։ Նեգորոն պարտադրում է միսիս Ուելդոնին նամակ գրել իր հարուստ ամուսնուն՝ փրկագնի խնդրանքով։ Նեգորոն նրան հայտնում է Դիկ Սենդի մահվան մասին և դա որոշիչ դեր է խաղում։
Յոզեֆ Հոֆման
Ստեղծագործություններ
1897 թվականին Իտալիայից վերադառնալուց հետո Հոֆմանն ընդունվել է Օտտո Վագների նախագծային բյուրո Վիեննայում։ Նույն թվականին Գուստավ Կլիմտի, Ալֆրեդ Ռոլերի, Կոլոման Մոզերի, Յոզեֆ Մարիա Օլբրիխի, Մաքս Կուրցվայլի, Էռնստ Շտերի, Վիլհելմ Լիստի և այլ արվեստագետների հետ, որոնք հեռացել էին կոնսերպատիզմից և ավանդական հասկացություններից արվեստում և հարել դեպի պատմականության ժամանակաշրջանի էկլեկտիկային, Յոզեֆ Հոֆմանը հիմնադրել է Վիեննական սեցեսսիոնը («Բաժին»)։ Նրանց համար օրինակ են դարձել Բեռլինի և Մյունխենի սեցեսիոնները։ Հոֆմանը եղել է Սեցեսիոնի առաջին մանիֆեստի հեղինակը, որում կոչ է արվել ստեղծել շենքեր, որոնք զուրկ են անօգուտ զարդաքանդակներից։ Այդ գաղափարները համահունչ են նրան, ինչ Ա. Լոոսը հայտարարել էր իր աղմկահարույց «Զարդանախշ և ոճիր» (1908) հոդվածում։ 1898 թվականից իր գաղափարները տարածելու նպատակով խումբը թողարկել է իր սեփական Ver Sacrum (լատ․՝ սրբազան գարուն) ամսագիրը։
Տասնհինգամյա նավապետը
Սյուժե
Ալվեցը ստիպված է բարեկամական կապեր պահպանել տեղացի «արքայիկ» Մուանի Լունգայի հետ, որը իր ժամանակը անց է կացնում խրախճանքների և հարբեցողության մեջ։ Անսպասելի, խմելով Ալվեցի առաջարկած խմիչքը, Մուանի Լունգան մահանում է և կառավարիչ է դառնում նրա ավագ կինը։ Ըստ տեղական սովորության, նրան պետք է թաղեն իր ստրուկների, կանանց և անհրաժեշտ պիտույթների հետ։ Քաղաքում փոս են քանդում և ջուր են նախապատրաստում, որը պետք է ջրասույզ անի նրան և կենդանի թաղի նրա կանանց և ստրուկներին։ Որպես հատուկ զոհ, փոսի ներսի սյունին են կապում Դիկ Սենդին։ Հարկավոր պահին ջուրը բաց են թողնում և այն ջրասույզ է անում փոսը։
Որոշ ժամանակ անց Նեգորոն հեռանում է Կազոնդայից և ուղևորվում դեպի օվկիանոսի ափ, որպեսզի նավ նստի և լողա Ամերիկա՝ պարոն Ուելդոնի մոտ, փրկագնի հետևից։ Միևնույն ժամանակ շարունակվում է երաշտը, որը սովամահությամբ է սպառնում։ Երկրի բոլոր ծայրերից գալիս են հատուկ կախարդներ՝ մգանգներ։ Կազոնդայում սպասում են շատ հզոր մգանգին, որը ինչ-որ ուշանում է։ Շուտով մգանգը գալիս է և կատարում ծիսական պարեր։ Նա համր է և այդ պատճառով օգտագործում է ժեստերի լեզուն։ Նա պարզում է, որ բոլոր դժբախտությունների պատճառը սպիտակամորթ կինն է և նրա որդին։ Ուղեկցվելով ամբոխով, նա մոտենում է Ալվեցի տանը, վերցնում է ուշակորույս միսիս Ուելդոնին և նրա որդուն։ Բենեդիտը փախչում է Կազոնդայից միջատների որսի ժամանակ և հետագայում նրան գտնում է Հերկուլեսը։ Ալվեցը բարկությունից մազերն է փետում, քանի որ Նեգորոն նրան է վստահել կնոջ և նրա որդու պահպանությունը՝ փրկագնի մասնաբաժնի փոխարեն։ Սակայն Ալվեցը չի կարող ընդտմանալ ամբոխի ցանկությանը, որը համակված է հավատքով։ Մգանգան հեռանում է քաղաքից և հասնում է գետին, որտեղ թաքցված է նրա լաստանավը։ Մգանգան ոչ այլ ոք է քան զգեստափոխված Հերկուլեսը, իսկ լաստանավին սպասում է ողջ և առողջ Դիկ Սենդը և Բենեդիկտը՝ Դինգոյի հետ։ Հերկուլեսը հետևոմ էր քարավանին, այնուհետև օգնում է Դիկին ազատվել պարաններից և դուրս գալ փոսից, հետո դարանակալում է իրական մգանգին և վերցնում է նրա հագուստը և դիմակը։
Յոզեֆ Հոֆման
Ստեղծագործություններ
1899 թվականին քսանիննամյա Հոֆմանն սկսել է դասավանդել Գեղարվեստական արհեստների դպրոցում (Kunstgewerbeschule, ներկայում՝ Վիեննայի կիրառական արվեստների համալսարան)։ Սեցեսիոնի նկարիչների և Հոֆմանի վաղ շրջանի աշխատանքներն դեռևս մնացել են ար նուվոյի ոճի գեղագիտության շրջանակներում։ 1900 թվականի Վիեննայի ութերորդ ցուցահանդեսից հետո, որն ամբողջությամբ նվիրված էր դեկորատիվ արվեստին, խմբի ստեղծագործությունը դարձել է ավելի նորարարական։ Բայց Հոֆմանը բոլորովին չի հեռացել պատմական ավանդույթից։ Նրա համար օրինակ են եղել Չառլզ Ռեննի Մակինթոշի, Չարլզ Ռոբերտ Էշբիի, Անրի Վան դե Վելդեի գործերը։
Տասնհինգամյա նավապետը
Սյուժե
Շուտով լաստանավի ուղևորները հասնում են օվկիանոս և ափի երկայքով նավարկում են՝ քաղաքակիրթ վայրեր փնտրելով։ Նրանց հետ է հավատարիմ Դինգոն։ Հանկարծ ճանապարհորդները նկատում են հյուղակ, Դինգոն պոկվում է և վազում ներս։ Հյուղակում Դինգոն հարձակվում է Նեգորոյի վրա, որը այնտեղ էր թաքցրել իր փողերը՝ Դինգոյի տեր Սամուել Վեռնոնի (Ս.Վ.-ն Դինգոյի տիրոջ՝ Սամուել Վեռնոնի անվան սկզբնատառերն են) սպանությունից հետո։ Նեգորոն սպանում է Դինգոյին, սակայն ինքն էլ ստանում է մահացու վնասվածքներ և մահանում է։ Ճանապարհորդները գտնում են հյուղակում մահացող Սեմուել Վեռնոնի նամակը, որով նա բացահայտում է գող և մարդասպան Նեգորոյին։ Որոշ ժամանակ անց ճանապարհորդները հասնում են քաղաքակիրթ վայրեր, նավ են նստում և վերադառնում են Ամերիկա։ Պարոն Ուելդոնին հաջողվում է փրկագնել ստրկության մեջ գտնվող հավատարիմ ընկերներին՝ Բատին, Թոմին, Օստինին և Ակտեոնին։ Դիկ Սենդը, ստանալով համապատասխան կրթություն, դառնում է պարոն Ոուելդոնին պատականող նավի իսկական նավապետ։
Յոզեֆ Հոֆման
Ստեղծագործություններ
1903 թվականին Յոզեֆ Հոֆմանը Կոլոման Մոզերի հետ հիմնադրել է Վիեննայի արվեստանոցները (Wiener Werkstätte)՝ նկարիչների, վարպետների և արդյունաբերողների միավորում «նոր ոճի» աշխատանքներ ստեղծելու համար, ներառյալ ճարտարապետությունը, կահույքը, ջահերը, ապակյա և մետաղե իրերը, սպասքը և տեքստիլը։ Քննադատները գրել են, որ ճարտարապետության մեջ Հոֆմանը «տարված էր ձևի խնդրով»  և  «արհեստի էլիտար մշակույթի նկատմամբ մաներիստական հակվածությամբ»։ Սակայն, ի տարբերություն Ա. Լոոսի, նա բավականին ճկուն նկարիչ էր «հաճախ փոխում էր իր ոճը, և միշտ պատրաստ էր գնալ փոխզիջումների» ։
Յոզեֆ Հոֆմանի կառուցած Պուրկերսդորֆ առողջարանը Վիեննայի շրջակայքում (1904-1906) ցուցադրել է գեոմետրիզմի մոլուցքը՝ քառակուսիներ և ուղղանկյուններ, շախմատի վանդականախշ, որը դարձել է Հոֆմանի «ֆիրմային նշանը»։ Այս ամենը կրկնվել է ինտերիերում և կահույքում, որը շենքի համար հատուկ նախագծվել էին Վիեննայի արվեստանոցների նկարիչները։ Երկրաչափական ձևերի նկատմամբ հակվածության համար Յոզեֆ Հոֆմանին անվանել են «իսկական վագներական», իսկ բնորոշ ուղղանկյունաձև ձևերի համար՝ «տախտակյա» և «քառակուսի Հոֆման» (Quadratl Hoffmann) :
Տասնհինգամյա նավապետը
Բովանդակություն
Վեպը բաղկացած է երկու մասից և երեսունութ գլուխներից։
Յոզեֆ Հոֆման
Ստեղծագործություններ
Հոֆմանը մշակել է 1900 թվականին Փարիզում կայացած Համաշխարհային ցուցահանդեսի համար ավստրիական ցուցադրության կոնցեպցիան և գեղարվեստական ձևավորումը, որտեղ «Սեցեսիոն ոճը» ներկայացվել է միջազգային հանրությանը։ 1899 թվականին Հոֆմանը նախագծել է Սեցեսիոնի ութերորդ ցուցադրությունը՝ ամենակարևոր ցուցահանդեսներից մեկը, որը նա անցկացրել է իր միջազգային կապերի շնորհիվ։ Վիեննայի Սեցեսիոնի նկարիչների աշխատանքներից բացի, ցուցահանդեսում ներկայացվել են ֆրանսիացի նկարիչ Ժյուլ Մեյեր-Գրեֆեի, բելգիացի Անրի վան դե Վելդեի, շոտլանդացի ճարտարապետ Չարլզ Էշբիի և հատկապես «Գլազգոյի դպրոցի» շոտլանդացի նկարիչների՝ Չառլզ Ռեննի Մակինթոշի և Մարգարետ Մակդոնալդի աշխատանքները։ 1910 թվականին Հոֆմանը դարձել է Լոբմեյր ֆիրմայի համատեղ տնօրենը, որն արտադրում էր ապակյա իրեր։ Հոֆմանը իր երկրաչափական ոճով նախագծել է կահույքի, ջահերի, սպասքի նոր նմուշներ։ 1912 թվականին Յոզեֆ Հոֆմանը կազմակերպել է ավստրիական Վերկբունդ (Österreichischer Werkbund) Շվեյցարիայում մասնաճյուղի հետ։ 1914 թվականին գերմանական և ավստրիական Վերկբունդները համատեղ մեծ ցուցահանդես են անցկացրել Քյոլնում։
Տասնհինգամյա նավապետը
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1878 վեպեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն վեպեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հորինված ֆրանսիացիներ
Յոզեֆ Հոֆման
Ստեղծագործություններ
1920 թվականից Հոֆմանը եղել է Վիեննայի գլխավոր ճարտարապետը։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը Ստոկլեի պալատն է (կոչվել է պատվիրատուի և սեփականատիրոջ ազգանունով) Բրյուսելում (1905-1911 թվականներ), որը դասվում է Համաշխարհային ժառանգության հուշարձանների շարքին։ Շենքի համար ինտերիերը և կահույքը մշակել են Գ. Կլիմտը և Վիեննայի արվեստանոցների նկարիչները։ Այս կառույցն այնքան բնորոշ է «Վիեննայի նոր ոճին», որ ստացել է «Սեցեսիոնիզմի թանգարան» անվանումը ։ Հոֆմանի այլ կարևոր աշխատանքներից են Հոխշտետերի տունը (1906-1907) և Վիլլա Աստը (1909-1911) Վիեննայում։ Վերջինս կառուցվել է գործարար և շինարարական կապալառու Էդուարդ Աստի համար, որը եղել է Վիեննական արվեստանոցների հիմնական հովանավորը։
1920-ական թվականներին Հոֆմանին հատկապես հետաքրքրել է պետական բազմաբնակարան շենքերի կառուցումը աշխատավորների համար։ Նրա առաջին նման նախագիծը եղել է տուն Քլոզ հոֆում՝ Վիեննայի շրջանում (1924-1925)։ Հոֆմանը կազմակերպել է քաղաքաշինական նախագծերի ցուցահանդեսներ, որտեղ ներկայացվել են համեմատաբար էժան, պարզ կառուցվածքի տներ։ Հոֆմանի նորություններից մեկը ապակյա աստիճանն է յուրաքանչյուր տան արտաքին մասում, որը ինտերիերը դարձրել է ավելի ընդարձակ և բազմազանություն է հաղորդել շենքերի ճակատամասերին։ Մյուս նորարարությունը, որը վերցվել է Լե Կորբյուզյեից, տան տանիքին կառուցվող սանդղավանդն է։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ Հոֆմանի վերջին խոշոր աշխատանքը եղել է Ավստրիայի տաղավարը 1934 թվականի Վենետիկյան բիենալեում։ Շենքն անսովոր պարզ էր, U տառի տեսքով։ Այն չի պահպանվել, բայց վերականգնվել է 1984 թվականին։
1936 թվականին Հոֆմանն ստացել է Գեղարվեստական արհեստների դպրոցի պատվավոր պրոֆեսորի կոչում, սակայն շարունակել է աշխատել իր աշակերտների հետ։ Հոֆմանը եղել է փորձառու և հարգված ուսուցիչ։ Իրենց նրա ոչ պաշտոնական աշակերտներն են համարել Օսկար Կոկոշկան, Էգոն Շիլեն և Լե Կորբյուզյեն։ 1927 թվականին Ժնևում լինելով Ազգերի լիգայի պալատի նախագծման մրցույթի միջազգային ժյուրիի անդամ՝ Հոֆմանը պատկանել է այն փոքրամասնությանը, որը քվեարկել է Լե Կորբյուզյեի նախագծի օգտին։ 1937 թվականին ներկայացրել է «Մեծ դերասանուհու Բուդուարը» ինտերիերի մոդելը 1937 թվականի Փարիզի միջազգային ցուցահանդեսում և նոր ինտերիերներ է մշակել Վիեննայի Իմպերիալ հյուրանոցի համար։
Հոֆմանը քվեարկել է ֆաշիստական Գերմանիայի հետ Ավստրիայի միության օգտին։ Ճարտարապետը հիացել թ նացիստներով, որոնք նրան նշանակել էին Վիեննայի արվեստի հատուկ կոմիսար։ 1938 թվականի անշլյուսից հետո Հոֆմանը գերմանական դեսպանատան նախկին շենքը վերակառուցել է «Վերմախտի տան» բանակի սպաների համար։ Բրիտանական կառավարության կողմից 1945-1955 թվականներին այն օգտագործելուց հետո տունը քանդվել է ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Հոֆմանն ստեղծել է ավելի քան ութսուն ճարտարապետական նախագծեր, սակայն դրանց իրականացման մասին ոչինչ հայտնի չէ։ 1945 թվականին՝ պատերազմից հետո, Հոֆմանը կրկին միացել է Վիեննայի Սեցեսիոնին, որը նա Գուստավ Կլիմտի և Օտտո Վագների հետ ներքին տարաձայնությունների պատճառով լքել էր 1905 թվականին։ 1948-1950 թվականներին Հոֆմանը եղել է Սեցեսիոնի նախագահը ։ Յոզեֆ Հոֆմանը մահացել է 1956 մայիսի 7-ին ութսունհինգ տարեկան հասակում Վիեննայում՝ Սելեզիզներգաս փողոց, 33 հասցեում գտնվող իր բնակարանում:
Հոֆմանն արժանացել է բազմաթիվ միջազգային մրցանակների և Ամերիկյան ճարտարապետների ինստիտուտի պատվավոր կրթաթոշակի։ Մոռացության շրջանից հետո՝ 1980-ականներին հրապարակվել են մի քանի մենագրություններ և անցկացվել են Հոֆմանի ստեղծագործությանը նվիրված խոշոր ցուցահանդեսներ։ Նրա նախագծած իրերն արտադրվում են մինչև օրս։ 1991 թվականին Սանկտ Պետերբուրգի Էրմիտաժի սրահներում տեղի է ունեցել «Յոզեֆ Հոֆման։ 1870-1956» ցուցահանդեսը, որտեղ ներկայացվել են նմուշներ Ավստրիայի կիրառական արվեստի թանգարանի հիմնադրամներից (Վիեննա), որն այնուհետեւ ցուցադրվել է Արևմտյան Եվրոպայի եւ ԱՄՆ-ի բազմաթիվ քաղաքներում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ավստրիացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ավստրիացի դիզայներներ
Բյուելլա
Բյուելլա (Buellas), կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Վիրյա կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի INSEE կոդը՝ 01065։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 370 կմ հարավ-արևելք, Դեպի հյուսիս-արևելք՝ Լիոն քաղաք, 55 կմ է և 8 կմ արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կոմունայի տարածքում հոսում է Իրանս և Վել գետերը։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1669 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 1104 մարդկանցից 816-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 288-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 73,9% է, 1999 թվականին՝ 76,2%)։ 816 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 775-ը (395 տղամարդ, 380 կին), գործազուրկ եղել են 41 -ը (26 տղամարդ, 15 կին)։ 288 պասիվներից 107 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 140-ը՝ թոշակառու, 41 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Տեսարժան վայրեր
Սբ. Մարտինայի եկեղեցի (XII դար) ։
Եղբայրական քաղաքներ
Կովասնա 1926 թվականից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Դիաստոլա
Դիաստոլա, սրտի աշխատանքի ցիկլի փուլերից մեկը, որը բնորոշվում է տվյալ սրտամասի մկանների թուլացմամբ։ Յուրաքանչյուր ցիկլի ընթացքում նախասրտերի դիաստոլան միջին հաշվով տևում է 0,7 վայրկյան (ցիկլի տևողությունը 7/8-ը), իսկ փորոքների դիաստոլան՝ 0,5 վայրկյան (ցիկլի տևողության 5/8-ը) ։
Դիաստոլայի աշխատանքի ժամանակ բարձրանում է արյան ճնշումը, հասնելով միչնև «120/80» 80 չափանիշի ։ Դիաստոլան նպաստում է թոքային եւ աորտայի փականների փակմանը, որոնք բացվում են սիստոլայի ժամանակ։ Անվանումը առաջացել է հունարեն «διαστολη» բառից։
Տատյանա Լեբեդևա
Կենսագրություն
Սովորել է Ստերլիտամակ քաղաքի № 15 դպրոցում։
1997 թվականին Տատյանան սկսել է մարզվել Վյաչեսլավ Դողոնկինի հետ, որի ղեկավարությամբ հետագայում նվաճել է իր բոլոր գլխավոր մրցանակները ։ Ռուսաստանի հավաքականում 1998 թվականից։ Նա իր մարզական կարիերան սկսեց եռակցատկից, առաջին անգամ 1998-ին դարձավ Ռուսաստանի չեմպիոն, և լավագույնն էր առաջիկա երեք տարիների համար, 2000-ին նա դարձավ Եվրոպայի չեմպիոն։ 2001, 2003 և 2004 թվականներին նա լավագույնն էր աշխարհի առաջնություններում։
Հեռացատկի առաջին լուրջ հաջողությանը հասել է 2004 թվականին՝ նվաճելով աշխարհի չեմպիոնի տիտղոսը։ 2007-ին Օսակայի աշխարհի առաջնությունում հեռացատկի հատվածում թռել է 7,03 մ։ Այդ ցատկը նրան ոսկե մեդալ է բերել։
Լեբեդևայի կարիերայի ամենահաջող մրցաշրջանը կարելի է համարել 2004 թվականը։ Այդ ժամանակ անձնական ռեկորդներ սահմանեցի հեռացատկում և եռակի՝ ինչպես դրսում, այնպես էլ ներսում, երկու ոսկի նվաճեցի Բուդապեշտի «ձմեռային» աշխարհի առաջնությունում, իսկ ամռանը դարձավ հեռացատկի Աթենքի օլիմպիական չեմպիոն։
Մասնակցել է 4 Օլիմպիական խաղերի, և երեք խաղերից վերադարձել է պարգևներով՝ Աթենքի XXVIII Օլիմպիական խաղերի ոսկե մեդալ (2004)՝ հեռացատկում։ Սիդնեյի XXVII Օլիմպիական խաղերի արծաթե (2000) և Աթենքի XXVIII Օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալ (2004) եռացատկից։ Երկու արծաթե մեդալ Պեկինի ամառային Օլիմպիական խաղերում (2008) եռացատկ և հեռացատկ։ Աթենքում օլիմպիական ոսկին վերցնելուց հետո ՌԴ օրհներգի կատարման պահը, որում Տատյանան չի զսպում պատվանդանի արցունքները, հայտնվել է Էմիր Կուստուրիցայի «Խոստում» ֆիլմում։
2012-ին հայտարարել էր, որ Լոնդոնի Օլիմպիական խաղերին մասնակցելու է միայն եռացատկում։ Հուլիսի սկզբին 14 մետր 68 սմ արդյունքով հաղթել Է Ռուսաստանի առաջնությունում և իրավունք է ստացել մեկնարկելու Օլիմպիական խաղերում։ Լոնդոնում օգոստոսի 3-ին 14,30 մ արդյունքով կարողացել է որակավորվել եզրափակիչ։ Օգոստոսի 5-ին եզրափակիչում 14,11 մ արդյունք է ցույց տվել և դարձել տասներորդ։ Մեդալների մեջ հայտնվելու համար անհրաժեշտ էր ցատկել 14,79 մետր։
Հասարակական-քաղաքական գործունեություն
2009 թվականի մարտին Տատյանա Լեբեդևան ընտրվել է Վոլգոգրադի շրջանային դումայում, որտեղ եղել է առողջապահության, ֆիզիկական կուլտուրայի և երիտասարդական քաղաքականության կոմիտեի նախագահի տեղակալ և ձեռներեցության, փոքր և միջին բիզնեսի կոմիտեի նախագահի տեղակալ։ Աշխատել է մշտական հիմունքներով ։
Անձնական կյանք
Ունի երկու դուստր (ծնված 2002 և 2011 թվականներին) ։
Հնդկական Գուրու Շրի Չինմոյի հետևորդուհի, որը նրան տվել է հոգևոր Շարբոտամա (Sarbottama) անունը ։ «Մարզադաշտ» ամսագրի տեղեկություններով՝ 2004 թվականին «Բարձրացնելով մոլորակը միասնության սրտով» ծրագրի շրջանակներում նա Լեբեդևային բարձրացրել է Միննի փղի հետ հատուկ հարթակում, որի ընդհանուր քաշը կազմում է 4515 կգ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 2-րդ աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետներ Կատեգորիա:Ռուս օլիմպիական չեմպիոններ‎ Կատեգորիա:Ռուս կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:2004 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ Կատեգորիա:2004 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրներ Կատեգորիա:2008 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիրներ Կատեգորիա:Ռուս պետական գործիչներ
Միներբիո
Միներբիո  (Minerbio), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Բոլոնյա գավառում ։
Բնակչությունը՝ 8249 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 175 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 43,04 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 40061։ Հեռախոսային կոդը՝ 051։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Լոկոմոտիվ (ֆուտբոլային ակումբ, Մոսկվա)
«Լոկոմոտիվ» Մոսկվա («Локомотив» Москва), ռուսական պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլային ակումբ Մոսկվա քաղաքից։ Հանդես է գալիս Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայում։ Հիմնադրվել է 1923-ի օգոստոսի 12-ին։ Ռուսաստանի եռակի չեմպիոն է, ԽՍՀՄ կրկնակի գավաթակիր, Ռուսաստանի գավաթի ութակի գավաթակիր, Ռուսաստանի կրկնակի սուպերգավաթակիր։
Սրտային անբավարարություն
Սրտային անբավարարություն (ՍԱ), հայտնի է նաև որպես կանգային սրտային անբավարարություն, բնորոշվում է մի վիճակով, երբ սիրտն անկարող է իրականացնել օրգանիզմի կարիքներին համապատասխան արյան շրջանառություն  ։ ՍԱ-ի նշաններն ու ախտանշանները սովորաբար ներառում են հևոց, արտահայտված հոգնածություն և ոտքերի այտուց ։ Հևոցը սովորաբար խորանում է ֆիզիկական ակտիվության ժամանակ, պառկած դիրքում և կարող է մարդուն արթնացնել գիշերվա ընթացքում ։ Ֆիզիկական ակտիվության սահմանափակումը նույնպես բնորոշ նշան է։ Կրծքավանդակի ցավը, այդ թվում և կրծքային հեղձուկը, սովորաբար չեն առաջանում սրտային անբավարարության պատճառով ։
Հաճախ հանդիպող պատճառներից են սրտի իշեմիկ հիվանդությունը, այդ թվում սրտամկանի ինֆարկտը, բարձր զարկերակային ճնշումը, նախասրտերի շողացումը (ֆիբրիլյացիան), սրտի փականային հիվանդությունները, ալկոհոլի չարաշահումը, տարբեր ինֆեկցիաները և կարդիոմիոպաթիան ։ Սրանք բերում են սրտային անբավարարության՝ փոփոխելով սրտի կառուցվածքը կամ ֆունկցիան։ Սրտային անբավարարության բաժանումը 2 տիպի՝ սրտային անբավարարություն նվազած արտամղման ֆրակցիայով (HFrEF) և սրտային անբավարարություն պահպանված արտամղման ֆրակցիայով (HFpEF), հիմնված է նրա վրա, թե ձախ փորոքի որ ֆուկնցիան է խանգարված՝ կծկման, թե թուլացման։ Հիվանդության ծանրությունը որոշվում է ֆիզիկական ակտիվությունից կախված ախտանշանների արտահայտվածությամբ ։ Սրտային անբավարարությունը նույնը չէ, ինչ սրտամկանի ինֆարկտը կամ սրտի կանգը ։ Սրտային անբավարարության նման ախտանիշներ ունեցող այլ հիվանդություններից են ճարպակալումը, երիկամային անբավարարությունը, լյարդային խնդիրները, սակավարյունությունը կամ վահանաձև գեղձի հիվանդությունները ։ Սրտային անբավարարությունը ախտորոշվում է՝ հիմնվելով անամնեզում (իր հիվանդության մասին հիվանդի տված տեղեկություններ) նշված ախտանշանների և էխոսրտագրության (սրտի ուլտրաձայնային հետազոտության) վրա։ Արյան քննությունը, էլեկտրասրտագրությունը (ԷՍԳ) և կրծքավանդակի ռենտգեն հետազոտությունը կարող են օգտակար լինել՝ պատճառը որոշելու համար։