cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալբերտ Բրոկկոլի
Ընտանեկան կյանք
Բրոկկոլին ամուսնացել է երեք անգամ։ 1940 թվականին 31 տարեկան հասակում նա ամուսնացել է դերասանուհի Գլորիա Բլոնդելլի՝ Ջոան Բլոնդելլի փոքր քրոջ հետ։ Նրանք շուտով համերաշխ բաժանվեցին 1945 թվականին առանց երեխաներ ունենալու։ 1951թվականին նա ամուսնացավ Նեդրա Կլարկի հետ, որը Բադդի Կլարկի այրին էր։ Ասում են՝ զույգը երկար ժամանակ ունեցել է պտղաբերության խնդիրներ և երեխաներ չի ունեցել։ Նրանք որդեգրեցին Թոնի Բրոկկոլիին,որից հետո Նեդրան հղիացավ։ Նա մահացավ 1958 թվականին դստեր՝ Թինայի ծննդաբերության ժամանակ:1959 թվականաին Բրոկկոլին ամուսնացավ դերասանուհի և գրող Դանա Ուիլսոնի հետ (ծնված՝ Դանա Նատոլ, հունվարի 3,1922 թվական - փետրվարի 29, 2004 թվական) ։ Նրանք ունեցան դուստր՝ Բարբարա Բրոկկոլին։ Ալբերտը դարձավ Դանայի երիտասարդ որդու՝ Մայքլ Ջ. Ուլսոնի խնամակալը։ Երեխաները մեծացան Բոնդի կինոհրապարակներում, իսկ Ալբերտի կնոջ ազդեցությունը արտադրության տարբեր որոշումների վրա նշվում է բազմաթիվ ոչ պաշտոնական հաշիվներում ։
Մայքլ Ուիլսոնը պրոդյուսերական կազմակերպության միջոցով աշխատեց որպես համահեղինակ և համառեժիսոր։ 1980-ականներից սկսած Բարբարա Բրոկկոլին աշխատել է մի շարք պաշտոններում իր հոր խնամակալության ներքո։ Ուիլսոն և Բարբարա Բրոկկոլիները համատեղ արտադրել են ֆիլմեր Ալբերտ Բրոկկոլիի մահից ի վեր։
Մահ
1996 թվականին Ալբերտ Բրոկկոլին մահացել է Բևեռլի Հիլզում գտնվող իր տանը սրտի կաթվածից։ Նա այդ տարվա մեջ տարել է սրտի եռակի շունտավորում։ Նա թաղվել է շքեղ զարդարված սարկոֆագում Լոս Անջելեսի Հոլլիվուդ Հիլզի գերեզմանոցում, Բևեռլի Հիլզի Սուրբ Շեֆերդ եկեղեցու մեծածավալ հոգեհանգստից հետո ։
Թեև Բրոկկոլին հաստատակամորեն նշում էր, որ Ջեյմս Բոնդի մասին յուրաքանչյուր ֆիլմ, որը նկարահանվել է ԷՕՆ-ում, պետք է կրի կերպարի ստեղծող Յան Ֆլեմինգի անունը նախնական տիտրերում (նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ֆիլմը չի պարունակում իրական կապ Ֆլեմինգի գրածի հետ), նրա ընտանիքը որոշեց, որ Բոնդի մասին բոլոր հետագա ֆիլմերը պետք է կրեն Բրոկկոլիի անունը։ Այսպիսով, սկսած «Վաղը երբեք չի մեռնում» ֆիլմից բոլոր մնացած ֆիլմերը սկսում են «Ալբերտ Ռ Բրոկկոլիի ԷՕՆ արտադրությունը ներկայացնում է» տողով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ջեյմս Բոնդ Կատեգորիա:Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի Կատեգորիա:Պրոդյուսերներ
Սպա և ջենթլմեն
«Սպա և ջենթլմեն» (An Officer and a Gentleman), գեղարվեստական մելոդրամա, ռեժիսոր՝ Թեյլոր Խեկֆորդ, առաջնելույթը տեղի է ունեցել 1982 թվականի հուլիսին։ Գլխավոր դերերում՝ Ռիչարդ Գիր և Դեբրա Ուինգեր։
Երկու Օսկար մրցանակ՝ (դերասան Լուիս Գոսետ կրտսերին և երգի հեղինակ Up Where We Belong), ևս չորս անվանակարգում, այդ թվում՝ լավագույն կանացի դեր (Ուինգեր)։ Ամերիկյան կինոարվեստի ակադեմիայի կողմից ճանաչվել է ամերիկյան 100 ամենակրքոտ ֆիլմերից՝  100 տարվա ընթացքում՝ AFI վարկածով։
Սյուժե
Զակ Մեիոն ընդունվում է զինվորական կրթահամալիր, որտեղ պատրաստում են ամերիկյան ռազմաօդային ծառայության օդաչուներ։ Սակայն ամենասարսափելի մղձավանջում անգամ նա չէր կարող պատկերացնել, թե ինչերի միջով պետք է անցներ, երբ նրանով զբաղվեր դաժան հրահանգիչ Ֆոուլին։
Երեք ամիս խստակրթությունից հետո Զակն ամբողջությամբ համակվեց բանակային կարգապահությամբ՝ չնայած տեղի աղջիկների բոլոր նկրտումներին, որոնք ցանկանում էին ամուսնանալ օդաչուի հետ։ Ի վերջո Զակն ամուսնանում է նրանցից մեկի հետ։ Չնայած բոլոր խոչընդոտներին՝ ֆիլմի հերոսը դառնում է հրաշալի սպա և գտնում է իր  մեծ սերը։
Մրցանակներ
Ֆիլմը ստացել է վեց «Օսկար» մրցանակ՝ ամերիկյան կինոակադեմիայի կողմից և երկու արձանիկ՝ «Երկրորդ պլանի լավագույն տղամարդու դեր» անվանակարգում՝ Լուիս Գուսետ կրտսեր և  «Լավագույն երգ»՝ «Up Where We Belong», որը կատարել են Ջո Քոքերը  և Ջենիֆեր Ուորնսը։ Արժանացել է նաև Բրիտանական կինոակադեմիայի մրցանակին և  ստացել է երկու «Ոսկե գլոբուս»՝ նույն անվանակարգերում։
Բեզուի թեորեմ
Ենթադրվում է, որ բազմանդամի գործակիցները ընկած են միավորով ինչ-որ կոմուտատիվ օղակի մեջ (օրինակ, իրական թվերի կամ կոմպլեքս թվերի դաշտը)։
Ապացույց
P(x) բազմանդամը մնացորդով բաժանում ենք x-a երկանդամի վրա. որտեղ R(x)-ը մնացորդն է։ Քանի որ, ապա R(x)-ը 0-ից ոչ բարձր աստիճանի բազմանդամ է, այսինքն՝ հաստատուն։ Փոխարինելով x = a, քանի որ , ունենում ենք P(a) = R(a) :
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բազմանդամներ Կատեգորիա:Հանրահաշվի թեորեմներ
Մոզել (դեպարտամենտ)
Մոզել (ֆրանսերեն՝ Moselle), դեպարտամենտ Ֆրանսիայի հյուսիս-արևելքում։
Կոկակու
Մորոհիտո (師仁), հետագայում՝ Տոմոհիտո (兼仁), կայսր Կոկակու (光格天皇), Ճապոնիայի պատմության մեջ 119-րդ կայսրը, իշխել է 1779 թվականի դեկտեմբերի 16-ից մինչև 1817 թվականի մայիսի 7-ը։ Տիտողոսը՝ Սատի նո միա (祐宮):
Մոզել (դեպարտամենտ)
Պատմական տեղեկություններ
Մոզել դեպարտամենտն ստեղծվել է 1790 մարտի 4-ին՝ Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ։
Հրայր Բազե Խաչերյան
Հրայր Խաչերյան (առավել հայտնի է որպես Հրայր Բազե Խաչերյան, ), լիբանանահայ լուսանկարիչ։
Կոկակու
Կենսագրություն
Կոկակու կայսրը ծնվել է 1771 թվականի սեպտեմբերի 23-ին։ Նա Հիգասիամա կայսեր թոռան Կանիենի արքայազն Սուկեհիտոյի վեցերորդ որդին էր։ Տղայի մայրը Օե Իվասիրոն էր, որը Կուրակիտի քաղաքի բժիշկ Իվամուրի Սոկենի դուստրն էր։ Նորածնին տվեցին Մորոհիտո անվանումը և Սատիի արքայազնի տիտղոսը ։
Հրայր Բազե Խաչերյան
Կենսագրություն
Հրայր Խաչերյանը ծնվել է 1962 թվականի ապրիլի 23-ին։ Հետագայում ստանալով Բազե մականունը՝ դարձել է Հրայր Բազե Խաչերյան.
Կոկակու
Կենսագրություն
Գո Մոմոձոնո կայսրը չուներ որդի, այդ իսկ պատճառով Սատիի արքայազնին դարձրեց իր հոգեզավակը։ 1779 թվականի դեկտեմբերի 16-ին, 10 տարեկան հասակում նա նշանակվեց կայսր և անցկացրեցին գահակալեցման ծիսակարգը ։
1788 թվականի փետրվարին, Կոկակու կայսեր կառավարման ժամանակ, Կիոտո մայրաքաղաքում տեղի ունեցան մեծ հրդեհ։ Հրդեհի ժամանակ վառվեռ կայսրական ամրոցը ։
Նա չափազանց տաղանդավոր էր, ուսման մեծ ուներ շատ հաջողություններ, վերականգնել է Իվսիմիձու և Կամոնո տաճարներում անցկացվող տոները, նա աշխատում էր վերականգնել կայսրական պալատի հետ կապված ավանդույթները։
1789 թվականին կայսեր հայրը՝ Կանիենի արքայազն Սուկեհիտոն փորձում էր ստանալ դաիձիո տեննո կոչումը, սակայն սիոգունատ Տոկուգավան, որը կատարում էր ճապոնական կառավարության ֆունկցիաները, մերժեց նրա դիմումը։ Այդ դեպքերը ստացան «տիտղոսի պատահար» անվանումը և առաջացրեցին լարում կայսրակական պալատի և սիոգունական իշխանության միջև ։
1817 թվականի մայիսի 7-ին, կայսր Կոկակուն իր պաշտոնը փոխանցեց Նինկո կայսրին և ինքնակամ դուրս եկավ քաղաքականությունից։ Նա զբաղեցրեց պատվաբեր դաիձիո տեննո կոչումը և զբաղվում էր ծիսակատարությունների ուսումնասիրությամբ։ Պաշտոնաթող մոնարխը վերջինն էր կայսրական տոհմից, որը ուներ այդ տիտղոսը։
1840 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Կոկակու կայսրը մահացավ 69 տարեկան հասակում։ Նա Օգիմատի կայսրից (1557—1586) հետո դարձավ առաջինը, որը մնացել էր գահին 40 տարեկանից հետո։ Նրան թաղել են Նոտինոցուկինովա դամբարանում (月輪陵), այն գտնվում է Սենրիու ձի տաճարի մոտ, Կիոտոյի Հիգասիամա շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի կայսրեր
Հրայր Բազե Խաչերյան
Կենսագրություն
Լուսանկարչությաբ հետաքրքրվել է 11-12 տարեկանում։ Դպրոցում հետաքրքրված է եղել մաթեմատիկայով, լուսանկարչությամբ և անգլերենով։ Հարցազրույցներից մեկում Հրայր Բազե Խաչերյանը խոսել է այն մասին, թե ինչպես է սկսել լուսանկարել.
Դպրոցն ավարտելուց հետո Հրայր Բազեն ԱՄՆ-ում սովորել է օդաչուի մասնագիտություն։ 1990-ական թվականներին առաջին անգամ եղել է Հայաստանում, ապա մեկնել Արցախ։ Արցախում 1992 թվականին լուսանկարել է խաչքարեր, այնուհետև Հայաստանում և բոլոր այն երկրներում, որտեղ կան հայկական խաչքարեր։ 1993 թվականին մեկնել է Կանադա, այնտեղ էլ բժիշկները լուսանկարչի մոտ ախտորոշել են թոքի քաղցկեղ.
Ստեղծագործություններ
1997 թվականին լույս է տեսել Խաչերյանի՝ Արցախի մասին պատմող առաջին գիրք-ալբոմը՝ «Արցախ. լուսանկարչական ճանապարհորդություն»։ Նա առավել հայտնի է «40 մերկ մարմին» (2001 թվական), «Ղարաբաղ. 100 լուսանկար» (2002 թվական), «Երկիր» (2005 թվական), Արմեն Քյուրքչյանի համահեղինակությամբ՝ «Հայկական զարդանախշային արվեստը» (2010) և «Հայկական զարդատառ» (2012) և այլ գրքերով։ 2013 թվականի հուլիսի 17-ին Մատենադարանի նիստերի դահլիճում տեղի է ունեցել Հրայր Բազե Խաչերյանի «Մեկ ազգ, մեկ եկեղեցի» պատկերագրքի ներկայացումը ։ 2015 թվականին հանդես է եկել «100. 1915-2015» պատկերագրքով ։ 2017 թվականին փետրվարի 24-ին Մատենադարանում տեղի է ունեցել եռալեզու (հայերեն, անգլերեն և ֆրանսերեն) «Խաչքար» պատկերագրքի ներկայացման հանդիսավոր արարողությունը ։ Այդ գիրքը բաղկացած է 516 էջից, որտեղ պատկերված են Հայաստանի և Արցախի խաչքարերը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Լիբանանցի լուսանկարիչներ
Մոզել (դեպարտամենտ)
Պատմական տեղեկություններ
1783 թվականին Ֆրանսիան իրեն է միացրել նախկինում Սրբազան Հռոմեական կայսրության մեջ մտած մի քանի մարզերի տարածքներ, սակայն, 1814 թվականին Նապոլեոնի պարտությունից հետո գրեթե բոլոր գրավված տարածքներն անցել են գերմանական պետությանը։
Բնակչությունը մեկ միլիոն 36.7 հազար մարդ է, ունի 730 համայնք։
Աշխարհագրական տվյալներ
Մոզելը սահմանակից է ֆրանսիական Մյորթ և Մոզել և Ստորին Ռեն դեպարտամենտներին, ինչպես նաև հյուսիսում՝ Գերմանիային (Սաար և Ռեյլանդ-Պֆալց երկրամասեր) և Լյուքսեմբուրգին։
Ազգագրություն
Մինրև 20-րդ դարի կեսերը Մոզելը բաժանվում էր 2 մշակութալեզվական գոտիների՝ գերմանական և ռոմանական։ Մոզելի լեզվական առանձնահատկությունները դարձան շատ լեզվաբանների և ազգագրագետների ուսումնասիրության առարկան։ Ներկայումս գրեթե չի կիրառվում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գավառներ Կատեգորիա:1790 հիմնադրումներ Ֆրանսիայում
Անդրոնովո (այլ կիրառումներ)
Անդրոնովո, կարող է վերաբերել՝
Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի (Սարիգյուղ)
Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի, Հայ Առաքելական եկեղեցու տաճար Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի մարզի Սարիգյուղ գյուղում ։
Ծանոթագրություններ
հ
Ֆյոդորովսկոե (գյուղ, Վյազեմսկի շրջան)
Ֆյոդորովսկոե (Фёдоровское), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 14 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի բնակավայրեր
Ձկնավոր
Ձկնավոր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Թորթումի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Աստղիկ Աթաբեկյան
Աստղիկ Ներսեսի Աթաբեկյան, թարգմանիչ։
Անդրոսովո (այլ կիրառումներ)
Անդրոսովո, կարող է վերաբերել՝
Լեռնանցքի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Լոռու մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Լոռու մարզի Լեռնանցք գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 12 հուշարձան (5 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի հուշարձանների ցանկեր
Սան Պիետրո ին Վինկոլի
Սան Պիետրո ին Վինկոլի (San Pietro in Vincoli), հռոմեական կաթոլիկ տիտղոսակիր և ֆրանչեսկյան բազիլիկ Հռոմում։ Այստեղ է գտնվում Հուլիոս II Պապի դամբարանը, որը հայտնի է որպես Միքելանջելոյի «Մովսես» քանդակի տեղակայման վայր։ Եկեղեցու կողքին՝ նախկին մենաստանի տեղում, գտնվում է La Sapienza համալսարանի Ճարտարագիտության ֆակուլտետը։ Եկեղեցին գտնվում է Օպյան բլրի վրա, Կոլիզեումից ոչ հեռու, Հռոմի մետրոպոլիտենի «Կավուր» կայարանի մոտ։
Պատմություն
Սան Պիետրո ին Վինկոլի եկեղեցին հայտնի է որպես Եվդոքսիայի բազիլիկ։ Այն առաջին անգամ վերակառուցվել է 432-440 թվականներին, որպեսզի ամփոփի իր մեջ Սուրբ Պետոսի շղթաները, որով նա շղթայված էր Երուսաղեմում։ Կայսրուհի Եվդոքսիան՝ Վալենտինիանոս III կայսեր կինը, այդ մասունքները նվեր էր ստացել իր մորից։ Նա էլ իր հերթին նվիրում է Լեո I Պապին։ Ըստ լեգենդի, երբ Լեոն համեմատում է դրանք Պետրոս առաքյալի Մամերտինյան բանտի շղթաների հետ, վերջիններս զարմանալիորեն միաձուլվում էին իրար։ Ներկայումս շղթաները որպես մասունք պահվում են Սան Պիետրո ին Վինկոլի բազիլիկի բեմի տակ ։ Բազիլիկը օծվել է 439 թվականին Սիքստուս III Պապի կողմից։ Հետագայում մի քանի անգամ վերականգնվել է։ 1471 թվականից սկսած մինչև 1503 թվականը, երբ Պապ ընտրվեց Հուլիոս Երկրորդը, կարդինալ Դելլա Ռովերեն զգալի վերակառուցումներ իրականացրեց բազիլիկում։ Դիմացի սյունասրահը, որը վերագրվում է Բացցիո Պոնտելիին, ավելացվել է 1475 թվականին։ Գավիթը վերագրվում է Ջուլիանո դա Սանգալլոյին (1493–1503 թթ.): Հետագա աշխատանքները կատարվել են 18-րդ դարում, ինչպես նաև վերակառուցում է իրականացվել նաև 1875 թվականին։
Ինտերիեր
Ներսակողմն ունի նավ, երկու ենթակողմ և անտիկ դորիական սյուներով բաժանված երեք աբսիդ։ Ենթակողմերը ծածկված են խաչաձև կամարներով, իսկ նավի առաստաղը կեսոնապատվել է 18-րդ դարում։ Առաստաղի կենտրոնում 1706 թվականին իտալացի նկարիչ Ջովաննի Բատտիստա Պառոդին (1674–1730) պատկերել է մի ընդարձակ ֆրեսկո՝ ("Il Miracolo delle Catene di San Pietro") «Սուրբ Պետրոսի կապանքների հրաշքը» տեսարանը։ Միքելանջելոյի «Մովսես» քանդակը (ավարտվել է 1515 թվականին) նախապես պլանավորված էր որպես Հուլիոս II Պապի համար հուղարկավորման կոթող, սակայն այն տեղ գտավ Սան Պիետրո ին Վինկոլի բազիլիկում և դարձավ Պապի հուղարկավորման կոթողի և դամբարանի կենտրոնական արձանը։ Մովսեսի գլխին կերտված ելուստները(եղջյուրներ) խորհրդանշում են «լույսի ճառագայթներ»։ Վաղ ժամանակաշրջանի հոգևոր արվեստում ավելի հեշտ էր քանդակագործներիի համար կերտել եղջյուրներ, քան լույսի ճառագայթներ։ Արվեստի այլ աշխատանքներից են Ֆրանչեսկո Գվերչինոյի երկու կտավ և Դոմենիչինոյի ձևավորած կարդինալ Գիրոլամո Ագուչիի կոթողը։ Կարդինալ Նիկոլասի շիրիմի ցայտաքանդակը ստեղծել է քանդակագործ Անդրեա Բրեգնոն։ Նկարիչ և քանդակագործ Անտոնիո դել Պոլլայոլոն թաղված է բազիլիկի մուտքի ձախ կողմում։ Նա այն ֆլորենցիացի քանդակագործն է, որը ավելացրեց Հռոմուլոսի և Հռեմոսի քանդակները Կապիտոլիական գայլի քանդակին ։ Ձախ ենթակողմի բեմում կա Սուրբ Սեբաստիանի պատկերով խճանկար։ Այն առնչվում է Հյուսիսային Իտալիայի, Պավիայի ժանտախտի բռնկման հետ։ Սեբաստիանի մասունքները տարվել էին այնտեղ, մինչ կդադարեր ժանտախտը։ Քանի որ ենթադրվում էր, որ Սեբաստիանը ծնվել էր Լոմբարդիայում, նրա մասունքների համար Պավիայի Սան Պիետրո ին Վինկոլի եկեղեցում ևս կառուցվեց բեմ։ Որպես Հռոմի և Պավիայի միջև հետագայում ամրապնդված հարաբերությունների խորհրդանիշ՝ նմանատիպ բեմ կառուցվեց նաև Հռոմի համանուն եկեղեցում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հռոմի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Կրոնական կառույցներ այբբենական կարգով
Save Me
Save Me, Queen անգլիական ռոք-խմբի «The Game» ալբոմի երգ։ Գրել է Բրայան Մեեմը։ Երգը թողարկվել է սինգլի տեսքով, «Let Me Entertain You» երգի կենդանի ձայնագրության «Բ» մասում։
Երգ
Դա խմբի առաջին երգն էր, որի ժամանակ օգտագործվել է սինթեզատոր։
Այդ ռոք-բալլադում կիթառահար Մեյը ոչ միայն Էլեկտրակիթառ էր նվագում, այլ նաև ռոյալ։ «The Game» և «Flash Gordon» երաժշտական ճանապարհորդության ընթացքում Մեյը նվագում էր իր ստեղնաշարային մասը մինչև երկրորդ կրկներգ, և հետո արդեն նվագում էր Ֆրեդի Մերկուրին։ Հետո կիթառահարը նվագում էր կիթառի մասը։
Մեյը այս երգը գրել է իր ընկերոջ մասին, որի հետ դադարել է ընկերություն անել ։
Երգը սինգլի տեսքով թողարկվելուց կես տարի առաջ, միանգամից սիրվեց երկրպագուների կողմից և հետո պահպանվեց «Greatest Hits» հավաքածուի մեջ։
Տեսահոլովակ
Երգի տեսահոլովակը 1979 թվականի դեկտեմբերի 22-ին նկարահանել է Կեյտ Մակմիլանը, Alexandra Palace-ում։ Դա խմբի առաջին տեսահոլովակն էր, որի ժամանակ օգտագործվել է անիմացիա։
Տեսահոլովակը կազմված էր 2 մասից, որոնք անընդհատ փոփոխվում էին՝ խմբի կատարումը և անիմացված մասը։ առաջին ֆորմատում խումբը հայտնվում է տեսահոլովակի սկզբում, բոլոր կրկներգերի ժամանակ (բացի վերջինից) և կիթառային սոլոյի․ մնացածը անիմացիաներ են։ Խումբը երգը կատարում էր բեմում, որի մեջտեղում կային 3 աստիճաններ, որոնցում տեղակայված էին հարվածային գործիքները։ Տեսահոլովակում Մեյը ռոյալ չէր նվագում, միայն կիթառ էր նվագում։
Անիմացված մասը սկսվում է առաջին 2 քառատողերում և վերջին կրկներգում։ Այդ մասի գլխավոր հերոսներն էին կինը և սպիտակ աղավնին։ Կինը ցանկանում էր բռնել աղավնիին, բայց այդ ամենն իր մոտ չէր ստացվում։ Վերջում նա նրան բաց է թողնում և հեռանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1980 սինգլներ Կատեգորիա:Քուին խմբի երգեր Կատեգորիա:Բրիտանական երգեր
Չերքեզ Դավթյան
Չերքեզ Նիկոլայի Դավթյան, հայ մանկավարժ, ԽՄԿԿ անդամ (1943), Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) գործողությունների մասնակից։
Կենսագրություն
Չերքեզ Դավթյանը ծնվել է 1921 թվականին, Լեռնային Ղարաբաղի Ստեփանակերտի շրջանի Դահրավ գյուղում։ 1940 թվականին ավարտել է Շուշիի մանկավարժական տեխնիկումը և անցել մանկավարժական աշխատանքի ։
1941 թվականի ապրիլին զորակոչվել է բանակ և գործուղվել ռազմաքաղաքական ուսումնարան։ Ուսումնարանը չավարտած՝ սկսվել է պատերազմը։ Դավթյանի մարտական ուղին հարուստ է և հերոսական՝ Ստալինգրադ, Դնեպրի անցում, 1-ին և 4-րդ ուկրաինական ռազմաճակատներ, Բեռլին, Պրագա ։
Մարտական ծառայությունների համար 1943 թվականին նա ընդունվել է ԽՄԿԿ շարքերը, ստացել է լեյտենանտի կոչում, արժանացել կառավարական պարգևների, այդ թվում՝ Կարմիր աստղի շքանշանի, «Մարտական ծառայությունների համար», «Ստալինգրադի պաշտպանության համար», «Բեռլինի գրավման համար», «Պրագայի ազատագրման համար» և այլ մեդալների ։
Պատերազմից հետո Դավթյանը իր ծննդավայրում անցել է մանկավարժական աշխատանքի։ 1952 թվականին նա նորից զորակոչվել է բանակ և նշանակվել 89-րդ հայկական Թամանյան դիվիզիայի 1078-րդ հրետգնդում մարտկոցի հրամանատարի քաղգծով տեղակալ։ 1955-1971 թվականներին աշխատել է զինկոմիսարիատում որպես բաժնի պետ։ 1972 թվականից Դավթյանը միջնակարգ դպրոցում եղել է զինղեկ (սկզբում Երևանի Սպանդարյանի շրջանի № 24, ապա Շահումյանի շրջանի № 138 դպրոցներում) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ստալինգրադի ճակատամարտի մասնակիցներ Կատեգորիա:«Մարտական ծառայությունների համար» մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Անիկեևկա (այլ կիրառումներ)
Անիկեևկա, կարող է վերաբերել՝
Յուլիա Սիստեր
Յուլիա Սիստեր (יוליה סיסטר, Yulia Sister, ), խորհրդային մոլդավացի-իսրայելցի վերլուծական քիմիայի մասնագետ, գիտնական-պատմաբան, Իսրայելում, Ֆրանսիայում և այլ երկրներում ռուսական հրեականության հետազոտող։ Զբաղվել է հետազոտական աշխատանքով՝ օգտագործելով պոլյարոգրաֆիան և քրոմատագրաֆիան։ Ներկայումս «Ռուսաստանի հրեաներն արտերկրում և Իսրայելում» գիտահետազոտական կենտրոնի գլխավոր տնօրենն է    ։
Վաղ մանկություն և դպրոցներ
Յուլիա Սիստերը ծնվել է 1936 թվականին Քիշնևում՝ Բեսարաբիայի մայրաքաղաքում, որն այն ժամանակ Ռումինիայի կազմում էր։ Ավելի ուշ Քիշնևը դարձավ Մոլդովական ԽՍՀ-ի մայրաքաղաքը, իսկ 1991 թվականից քաղաքը Մոլդովայի մայրաքաղաքն է։ Յուլիայի ծնողներն ու հայրական պապիկը և տատիկը նույնպես ծնվել են այս քաղաքում։ Հոր ծնողները Քիշնևում վերապրել են 1903 թվականի կոտորածը ։
Յուլիայի հայրը՝ Դավիթ Իոսիֆովիչը, Պրահայի Կարլի համալսարանում բժշկական կրթություն ստացած բժիշկ էր։ Նա դստերը պատմել է ուսանողական տարիների, Պրահայում բեսարաբական հայրենակցական միության և հայտնի մարդկանց հետ իր հանդիպումների մասին։ Յուլիայի մայրը՝ Եվգենյան (Բատ-Շևա), նրա համար արտագրել է մանկական բանաստեղծություններ, և Յուլիան կարդալ է սովորել բավականին վաղ։ Նրա առաջին բանաստեղծություններից մեկը Մայակովսկու «Ի՞նչն է լավ և ի՞նչն է վատ» բանաստեղծությունն էր ։
Յուլիայի տատիկներն ու պապիկները հետևում էին հրեական ավանդույթներին և խոսում էին իդիշ լեզվով, իսկ Իոսիֆ (Յոսեֆ) պապը դրանով բանաստեղծություններ էր գրում։ Սակայն Յուլիան հազիվ էր հասկանում նրանց։ Մովսես պապը մահացել է նախքան նրա ծնվելը. հոր ծնողները մահացել են Քիշնևի գետտոյում Հոլոքոստի ժամանակ, իսկ Սառա տատը մահացել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ տարհանվելիս ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ԽՍՀՄ-ը Ռումինիայից պահանջել էր վերադարձնել Բեսարաբիան, և 1940 թվականի հունիսին այն միացվեց Խորհրդային Միությանը։ Մեկ տարի անց՝ 1941 թվականի հուլիսին, Բեսարաբիան կրկին դարձավ ռումինական, իսկ 1944 թվականի օգոստոսին վերադարձվեց Խորհրդային միության կազմ ։ Իր հիշողություններում Յուլիան նկարագրում է այն օրը, երբ Կարմիր բանակը առաջին անգամ մտավ Քիշնև։ Նա նաև հիշում է քաղաքի գերմանական ռմբակոծությունները և օդային հարձակումները այն ճանապարհների վրա, որոնցով նրա ընտանիքը շարժվում էր դեպի Արևելք տարհանման ժամանակ ։
Պատերազմի սկզբում Դավիթ Սիստերն ընտանիքի հետ տարհանվել է Վոլգայի ձախ ափ, նշանակվել շրջանային հիվանդանոցի գլխավոր բժիշկ և մոտակա ռազմական հոսպիտալի խորհրդատու։ Հիվանդանոցը գտնվում էր բաց տափաստանում՝ երկու գյուղերի միջև, իսկ Վոլգայի մյուս ափին Ստալինգրադն էր։ Ընտանիքն այդ վայրում մի քանի տարի է մնացել։ Մոտակայքում այլ երեխաներ չկային, և Յուլիան ոչ մեկի հետ ընկերություն չէր անում ու չէր խաղում։ Սակայն նա հիացած էր տեղի բնությամբ և տարված էր բույսերի ու կենդանիների դիտարկմամբ։ Հիվանդանոցի բնակիչները կարող էին լսել մյուս ափի թնդանոթաձգությունը, որը դարձել էր առավել սաստիկ Ստալինգրադի ճակատամարտի ժամանակ ։
Կրթություն և գիտական աշխատանք
1954 թվականի աշնանը Յուլիա Սիստերն ընդունվել է Քիշնևի համալսարանի քիմիական ֆակուլտետ։ Այս ֆակուլտետի աբիտուրիենտների՝ դիմորդների հետ հարցազրույցի ժամանակ պրոֆեսոր Յուրի Լյալիկովը հարցրել է նրան, թե ինչու է ընտրել հատկապես քիմիական ֆակուլտետը, և Յուլիան բացատրել է նրան, որ դպրոցական ուսուցչուհու շնորհիվ սիրահարվել է քիմիային։ Ուսանողական տարիներին նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել համալսարանի գիտական և հասարակական կյանքին, եղել է ֆակուլտետային «Քիմիկ» թերթի խմբագիրը ։ Համալսարանի երկրորդ կուրսից դարձել է ուսանողական գիտական ընկերության անդամ և սկսել ուսումնասիրել այն միացությունները, որոնք կոչվում են հետերոպոլ թթուներ ։ 1959 թվականին Յուլիան հաջողությամբ պաշտպանել է «Հետերոպոլ թթուների նստվածքային քրոմատագրաֆիան» թեմայով դիպլոմային աշխատանքը և գերազանցությամբ ավարտել Քիշնևի պետական համալսարանի քիմիական ֆակուլտետը ։
Համալսարանն ավարտելուց հետո Սիստերը աշխատանքի է անցել անալիտիկ քիմիայի լաբորատորիայում, որը ղեկավարում էր Յուրի Լյալիկովը ։ Լաբորատորիան ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի Մոլդովայի մասնաճյուղի քիմիայի ինստիտուտի մի մասն էր, որը 1961 թվականին դարձավ Մոլդովայի ԽՍՀ գիտությունների ակադեմիա։ Այս լաբորատորիայում աշխատանքը թույլ է տվել երիտասարդ քիմիկոսին իր հետազոտություններում օգտագործել պոլյարոգրաֆիական մեթոդներ։ Օրգանական միացությունների վերլուծության համար, օգտագործելով փոփոխական պոլյարոգրաֆիան, Յուլիան իր ձեռքերով նախագծել է պոլյարոգրաֆը և ստացել առաջին պոլյարոգրամները։ Սիստերն առաջինն էր Մոլդովայում (Յու. Ս. Լյալիկովի հետ համատեղ), որը կիրառել է փոփոխական հոսանքի պոլյարոգրաֆիայի և պոլյարոգրաֆիայի մեթոդները փոփոխական հոսանքի երկրորդ հարմոնիկայի վրա՝ օրգանական միացությունների վերլուծության համար։ Այնուհետև ֆիզիկոս Վ. Վ. Սենկևիչի հետ հավաքել է ավտոմատ սարք, և միայն ավելի ուշ ԽՍՀՄ-ում սկսվեց պոլյարոգրաֆների սերիական արտադրությունը։
Իր առաջին գիտական հոդվածները նա հրապարակել է 1960-ականների սկզբին։ Աշխատելով ԽՍՀ ԳԱԱ քիմիայի ինստիտուտում՝ Սիստերը պաշտպանել է ատենախոսություն և 1967 թվականին ստացել քիմիայի PhD գիտական աստիճան ։
Քիմիայի ինստիտուտում 25 տարվա հետազոտական աշխատանքի ընթացքում Սիստերն աշխատել է խնդիրների լայն շրջանակի վրա։ Նրա բնապահպանական ուսումնասիրությունները ներառել են շրջակա միջավայրի օբյեկտներում, սննդամթերքներում և կենսաբանական միջավայրերում պեստիցիդների առկայության վերլուծությունը։ Նա զբաղվել է սուսպենզիաների ուսումնասիրությամբ և նոր օրգանական միացությունների վերլուծությամբ։ Զգալի ներդրում է ունեցել այնպիսի մեթոդների զարգացման գործում, ինչպիսիք են փոփոխական հոսանքի երկրորդ հարմոնիկայի պոլյարոգրաֆիան, մագնիսական գրությամբ տարբերական պոլյարոգրաֆիան, քրոմատապոլյարոգրաֆիան։ Մոտ 20 տարի եղել է Քիշնևի համալսարանի կենդանիների և մարդու ֆիզիոլոգիայի ամբիոնում կենսաբանությունում պոլյարոգրաֆիայի մեթոդի օգտագործման խորհրդատու  ։
1984 թվականին Յուլիա Սիստերը աշխատանքի է հրավիրվել Տեխնոլոգա-կոնստրուկտորական ինստիտուտում, որտեղ շուտով գլխավորել է ֆիզիկաքիմիական մեթոդների լաբորատորիան։ Ինստիտուտը գործել է Յալովենիում գիտաարտադրական միավորման ժամանակ (նախկինում՝ Կուտուզով)։ Յուլիան և նրա լաբորատորիան իրենց հետազոտություններում օգտագործել են զանազան մեթոդներ, այդ թվում՝ բարձր արդյունավետության հեղուկ քրոմատագրաֆիան, որը նոր էր սկսել ներդրվել երկրի լաբորատորիաներում։ Սիստերը նաև Դ. Ի. Մենդելեևի անվան Համամիութենական քիմիական ընկերության Մոլդովայի մասնաճյուղի վարչության անդամ էր՝ նախ զբաղեցնելով գիտական քարտուղարի, ապա փոխնախագահի պաշտոնը։ Նա ղեկավարել է «Պատանի քիմիկոս» հանրապետական բաժինը. նրա աշակերտներից շատերը, նախկին պատանի քիմիկոսներ հետագայում դարձել են գիտնականներ և ձեռնարկությունների ղեկավարներ ։
Գործունեության նոր ուղղություններ
1990 թվականին Յուլիա Սիստերն ընտանիքի հետ հայրենադարձվել է Իսրայել։ 1992-1993 թվականներին աշխատել է Երուսաղեմի հրեական համալսարանի անօրգանական և վերլուծական քիմիայի ամբիոնում՝ որպես ավագ գիտաշխատող, այնուհետև Թել Ավիվի համալսարանում, որտեղ զբաղվել է կենսաբանական միջավայրերում կենսաքիմիական վերլուծության հետ կապված թեմատիկայով։ Այս տարիներին, քիմիայի բնագավառում աշխատանքի հետ մեկտեղ, Սիստերը սկսել է խորը հետաքրքրություն ցուցաբերել ռուս-հրեական մշակույթի խնդիրների ուսումնասիրության նկատմամբ ։
Իր գործունեությունը Ռեհովոտի գիտնականների և մասնագետների տանը Յուլիա Սիստերը սկսել է 1991 թվականին։ Այդ միավորման շրջանակներում կազմակերպում է դասախոսություններ, սեմինարներ և գիտաժողովներ։ Նա ղեկավարում է գիտնականների տան գիտական սեմինարները, որոնք պարբերաբար անցկացվում են Վեյցմանի ինստիտուտում ։ 2008 թվականին, ապա 2014 թվականին նա կազմակերպել է կոնֆերանսներ՝ նվիրված Բիլուի շարժմանը և Առաջին ալիային ։ Նա նաև բարեկամական կապեր է պահպանում արտասահմանյան գործընկերների հետ, ինչպիսիք են Մասաչուսեթսի ռուսալեզու գիտնականների ակումբի անդամները ։
1997 թվականին Միխայիլ Պարխոմովսկու նախաձեռնությամբ ստեղծվեց «Ռուսական հրեականությունը արտասահմանում» գիտահետազոտական կենտրոնը, որի նպատակն էր հավաքել և հրապարակել տեղեկություններ այն հրեաների մասին, որոնք գաղթել են Ռուսական կայսրությունից, Խորհրդային Միությունից կամ հետխորհրդային պետություններից և կարևոր ներդրում են ունեցել համաշխարհային քաղաքակրթության զարգացման գործում։ Միխայիլ Պարխոմովսկին դարձել է կենտրոնի գիտական ղեկավարը և գլխավոր խմբագիրը, իսկ Յուլիա Սիստերը՝ գլխավոր տնօրենը ։ 2012 թվականից գիտահետազոտական կենտրոնը վերանվանվել է «Ռուսաստանի հրեաները արտերկրում և Իսրայելում» ։ Կենտրոնի գլխավոր տնօրենը նոր թեմաներ է ընտրում ժողովածուների համար, դրանց համար գտնում հեղինակներ, կազմակերպում է ռուսական հրեականության հետ կապված նյութերի հավաքագրումը, մշակումը և հրապարակումը։ Մինչ 2015 թվականը կենտրոնը հրատարակել է մոտ 30 հատոր, այդ թվում գրքեր՝ նվիրված Ռուսաստանի հրեաներին Անգլիայում, Ֆրանսիայում, ԱՄՆ-ում, Իսրայելում և այլ երկրներում։ Ի լրումն ղեկավարի իր գործառույթների` Սիստերը կենտրոնի մենագրություններում բազմաթիվ հրապարակումների հեղինակ և խմբագիր է։ Նա 17 հատորի խմբագիր-կազմող է («Եկեք վերակառուցենք Երուսաղեմի պատերը։ Գիրք 3»), 11 հատորի համախմբագիր-կազմող է («Եկեք վերակառուցենք Երուսաղեմի պատերը։ Գիրք 1»), «Իսրայել. ռուսական արմատներ» մենագրություններ և 10 հատորի խմբագիրներից մեկը  ։
Կենտրոնի գլխավոր տնօրենի գործունեության մեջ մտնում է նաև սեմինարների և գիտաժողովների կազմակերպումը։ Ստորև ներկայացվում է Յուլիա Սիստերի կազմակերպած գիտաժողովներից մի փոքր նմուշ։ 1999 թվականին նա Ռեհովոտում Վեյցմանի ինստիտուտի 50-ամյակին նվիրված գիտաժողովի համակարգողն էր։ Պրոֆեսոր Արոն Չերնյակի հետ նա գրել է մանրամասն զեկույց այս համաժողովի մասին, որը հրապարակվել է «Ռուսական հրեությունը արտասահմանում» մենագրությունների շարքի 8-րդ հատորում ։ 2003 թվականին Կիրյաթ Էկրոնում նա անցկացնում է համաժողով, որտեղ քննարկվում են ռուսական Ալիայի և նրա ներդրման հարցերը Իսրայելի գիտության, մշակույթի և կրթության մեջ ։ Ավելի քան 200 գիտնականներ երկրի բոլոր ծայրերից մասնակցեցին կոնֆերանսին, որը նվիրված էր «Ռուս հրեությունը արտասահմանում» գիտաժողովին 2007 թվականին ։ 2012 թվականի համաժողովը նվիրված էր առաջին Ալիայի 130-ամյակին, որի մասին զեկույցը հրապարակել է Ռեհովոտի գիտնականների տունը, որը նույնպես մասնակցել է նրա կազմակերպմանը ։
Յուլիա Սիսթերը ապրում է իր ընտանիքի հետ Կիրյաթ Էկրոնում։ Նրա ամուսինը՝ Բորիս (Բեցալել) Իոսիֆի Գենդլերը, բժշկի աշխատանքի և բժշկության դասավանդողի մեծ փորձ ունեցող թերապևտ է։ Քիշնևից հայրենադարձվելուց հետո Բեցալել Գենդլերը որպես բժիշկ աշխատել է իսրայելական հիվանդանոցներից մեկում։ Նա հոդվածների հեղինակ է, որոնցից մի քանիսը համահեղինակությամբ գրված են իր կնոջ հետ։
Յուլիա Սիստերը 200-ից ավելի գիտական աշխատանքների հեղինակ կամ համահեղինակ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոլդովայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Խորհրդային քիմիկոսներ Կատեգորիա:Իսրայելցի կին գիտնականներ Կատեգորիա:Իսրայելցի կին քիմիկոսներ
Որոտան (քաղաք, Քաշաթաղի շրջան)
Որոտան, քաղաք Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում    , որը ներկայում գտնվում է Ադրբեջանի Հանրապետության զինված ուժերի վերահսկողության ներքո    ։ Ըստ Արցախի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման՝ այն հանդիսանում է Քաշաթաղի շրջանի քաղաք, իսկ ըստ Ադրբեջանի վարչաատարածքային բաժանման՝ համարվում է Կուբաթլուի շրջան վարչական կենտրոնը։
Տեղաբաշխված է հանրապետության հարավարևմտյան հատվածում։ Բերձոր շրջկետնտրոնից գտնվում է 80 կմ հեռավորության վրա, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից՝ 140 կմ հեռավորության վրա։
Անդոկաբերդ, Բարկուշադ, Դողար, Վանանդ գյուղերի հետ միասին մտնում է Որոտան համայնքի մեջ ։
Աշխարհագրություն
Համայնքը հարթավայրային է, վարչական և գյուղատնտեսական նշանակության հողերի վերաբերյալ ստույգ տեղեկություններ չկա, կադաստրային չափագրումներ չեն իրականացվել:։ Որոտան համայնքի սահմանային գոտով հոսում է Որոտան գետը։
Համայնքի տարածքում խմելու ջրի համար առկա են որոշ քանակությամբ սեզոնային բնական աղբյուրներ։
Պատմություն
2020 թվականին տեղի ունեցած 44-օրյա պատերազմ ի հետևանքով քաղաքը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ ։
Տնտեսություն
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ՝ անասնապահությամբ և հողագործությամբ։
Հասարարակական կառույցներ
2015 թվականի դրությամբ համայնքում գործում էր քաղաքապետարան ։
Անկուդինովկա (այլ կիրառումներ)
Անկուդինովկա, կարող է վերաբերել՝
Սվետլիչնոե (գյուղ, Վարվայի շրջան)
Սվետլիչնոե (Світличне), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Վարվայի շրջանում։
2006 թվականի տվյալներով Սվետլիչնոե գյուղում բնակվում էր 614 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 407,43 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Վարվայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բաբա Գուրգուր
Բաբա Գուրգուր (بابا كركر; بابه ‌گوڕگوڕ), մեծ նավթային հանք Կիրկուկ քաղաքի մոտ, բացվել է 1927 թվականին։ Նավթահանմամբ այժմ զբաղվում է Իրաքի նավթային ընկերությունը։
Այս նավթահանքը ամենամեծն էր համարվում այնքան ժամանակ, մինչև Սաուդյան Արաբիայում 1950-ական թվականներին բացվեց Ալ-Գավարը։ Բաբա Գուրգուրը գտնվում է Կիրկուկից 16 կիլոմետր դեպի հյուսիս-արևմուտք և հայտնի է դարձել «հավերժական հրդեհի» (النار الازلية) պատճառով, որը գտնվում է միջնամասում։
Բաբա-Գուրգուրի հավերժական հրդեհը տևում է արդեն 4000 տարի և ավելի։ Այս հրդեհը հին ժամանակներում նկարագրվել է Հերոդոտոսի և Պլուտարքոսի կողմից։
Ենթադրվում է, որ Նաբուգուդոնոսոր Երկրորդ արքան հրամայել է Հավերժական հրդեհի մեջ գցել երեք հրեացի պատանիների, քանի որ նրանք հրաժարվել էին խոնարհվել կուռքերին։ Մշտատև հրդեհի և առանձնացող ծծմբաջրածնի պատճառով զբոսաշրջիկներին խորհուրդ չի տրվում երկար մնալ հրդեհի շուրջ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Իրաքի նավթի հանքավայրեր Կատեգորիա:Ստորգետնյա հրդեհներ
Ֆրեդ Կավլի
Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի ժամանակ եղբոր հետ մատակարարել է բնափայտ և փայտե վառելանյութի բրեկետներ։ Կրթությունը ստացել է Նորվեգիայի տեխնոլոոգիական համալսարանում «Կիրառական ֆիզիկայի» մասնագիտությամբ։ 1956 թվականին մեկնել է Ամերիկա։ 1958 թվականին հիմնել է Kavlico ընկերությունը, որը զբաղվում էր օդագնացության, տիեզերանավերի և ավտոմոբիլային շարժիչների ցուցիչների մշակմամբ և արտադրությամբ։ Ֆրեդ Կավլին վաճառեց իր ընկերությունը 2000 թվականին 340 միլիոն դոլարի դիմաց։
2001 թվականին Կավլին Սանտա Բարբարայի կալիֆոռնիական համալսարանի Տեսական ֆիզիկայի համալսարանին (UCSB) նվիրաբերեց 7,5 միլիոն դոլար։ 2003 թվականին այդ համալսարանը կոչվել է նրա անունով։
2007 թվականին Կավլին սահմանեց մրցանակ աստղաֆիզիզիկայում, նանոտեխնոլոգիայում և նյարդաբանությունում իրենց նվաճումներով աչքի ընկածների համար (Կավլիի մրցանակ)։
Արժանացել է Բոուերի (2011) և Citation for Leadership and Achievement от Council for Scientific Society Presidents (2012) մրցանակների։ Արժանիքների շքանշանի աստղով կոմանդոր է (Նորվեգիա)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Նորվեգացի գյուտարարներ Կատեգորիա:Նորվեգացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ
Անյակովո (այլ կիրառումներ)
Անյակովո, կարող է վերաբերել՝
Ֆյունատովո
Ֆյունատովո (Фьюнатово), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2012 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 29 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի բնակավայրեր
1920-1929 թթ. հայկական կինոնկարներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր
Քոթսեն մանկական գրադարան
Քոթսեն մանկական գրադարան (Cotsen Children's Library), մասնագիտացված գրադարան Փրինսեթոն համալսարանի գրադարանի Հազվագյուտ գրքերի և հատուկ հավաքածուների կազմում։
Նկարագրություն
Սա 15-րդ դարից մինչև մեր օրերի պատկերազարդ մանկական գրքերի, ձեռագրերի, օրիգինալ արվեստի գործերի, տպագրությունների և կրթական խաղալիքների միջազգային հետազոտական հավաքածու է, որը գրադարանին է հանձնվել դրա սեփականատիրոջ` Լլյոդ Քոդսենի կողմից, 1997 թվականին։ Հավաքածուն ունի կարևոր նյութեր մի քանի լեզուներով, այդ թվում՝ անգլերեն, չինարեն, չեխերեն, հոլանդերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, հունարեն, եբրայերեն, իտալերեն, ճապոներեն, լատիներեն և ռուսերեն։
Գրադարանի հավաքածուն ներառում է վաղ ղպտիերեն քրիստոնեական գրքեր, միջնադարյան ձեռագրեր, Հանս Քրիստիան Անդերսենի ալբոմները, Էդվարդ Լիրի, Ք. Ֆրիհոլդի և Սամուիլ Մարշակի նկարներ, նկարազարդ նամակներ Բեատրիս Փոթերից, Մարի-Կատրին դ՛Օլնուայի, Շառլ Պեռոյի և Գրիմ եղբայրների վաղ շրջանի հեքիաթներ, Ջոն Նյուբերիի կողմից հրապարակված գրքերի մեծ հավաքածուն, խորհրդային կոնստրուկտիվիստների մանկական գրքերը, ամերիկյան բուլվառային նովելներ, շարժական գրքեր, փազլներ, կրական խաղաքարտեր և տարբեր տարիքային այլ խաղալիքներ։ Այն նաև ընդգրկում է ճապոնական մանկական գրքերի լավագույն հավաքածուն Ճապոնիայից դուրս և չինական մանկական գրքերի լավագույն հավաքածուն Չինաստանից դուրս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մանկական գրքեր
Ինդետերմինիզմ
Ինդետերմինիզմ ( - ժխտական մասնիկ և դետերմինիզմ), փիլիսոփայական սկզբունք, որով ժխտվում է երևույթների օբյեկտիվ պատճառական կապը կամ այդ կապի համընդհանրությունը։ Ինդետերմինիզմի գաղափարի ծագումը կապված է մարդու կամքի օբյեկտիվ պայմանավորվածության բացահայտման դժվարությունների հետ։ 19-20-րդ դարերում հասարակական կյանքի երևույթների ինդետերմինիստական բացատրությունը պայմանավորված է մի կողմից՝ բուրժական աշխարհայացքում անկումային տրամադրությունների ուժեղացմամբ, որը հանգեցնում է հասարակական երևույթների օրինաչափ կապի ժխտմանը (վոլյունտարիզմ), մյուս կողմից՝ այն բանի գիտակցմամբ, որ մեխանիստական-դետերմինիստական սկզբունքի տարածումը հասարակական երևույթների վրա աղճատում է դրանց բուն էությունը։
20-րդ դարի սկզբին քվանտային մեխանիկայի հայտնագործությունների, մասնավորապես անորոշությունների առնչությունների մեկնաբանման հետ կապված ինդետերմինիզմը աշխուժանում է։ Ինդետերմինիզմի հաղթահարման համար անհրաժեշտ է բացահայտել դասական դետերմինիզմի սահմանափակությունները, պատճառականության և անհրաժեշտության ու պատահականության դիալեկտիկան՝ հիմք ընդունելով վիճակագրական օրինաչափությունների օբյեկտիվ բնույթը։ «Ինդետերմինիզմ» տերմինը երբեմն օգտագործվում է նաև «հավանականային» իմաստով, նշելու համար ոչ-միարժեք պատճառական կապերը։ Այս դեպքում միարժեք պատճառական կապի ժխտումը անվանվում է ադետերմինիզմ։
Կատեգորիա:Փիլիսոփայական ուղղություններ և դպրոցներ Կատեգորիա:Գիտության փիլիսոփայություն Կատեգորիա:Մետաֆիզիկա Կատեգորիա:Գոյաբանություն Կատեգորիա:Իմացաբանություն Կատեգորիա:Կամքի ազատություն Կատեգորիա:Պատահականություն Կատեգորիա:Փիլիսոփայական տեսություններ
(7250) Կինոշիտա
(7250) Կինոշիտա (Kinoshita), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում ։
Ղազարենց
Ղազարենց, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Թորթումի գավառակում ։ Գտնվւմ էր Թորթում գետի ակունքում, բարձրադիր վայրում։
(7250) Կինոշիտա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,563232 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,121 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0054 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1498,93 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,240172 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,76° անկյուն։
Ղազարենց
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 31 տուն բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թորթումի շրջանի համայնքներ
(7250) Կինոշիտա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կին Էնդատեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Կաձուրո Վատանաբեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի (Բարեկամավան)
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի, Հայ Առաքելական եկեղեցու տաճար Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի մարզի Բարեկամավան գյուղում ։
Ծանոթագրություններ
գ
Շոտոկան
Շոտոկան (松濤館, բառացի՝ «ճոճվող սոճիների տուն» կամ «Սոճու և ծովի սրահ»), ճապոնական կարատեի ոճերից մեկը, որը հիմնադրել է Գիչին Ֆունակոշին (1868-1957) և հետագայում զարգացվել նրա որդու՝ Ֆունակոշի Յոսիտակայի (1906-1945) կողմից։ Գիչին Ֆունակոշին ծնվել է Օկինավայում մեծ ներդրում ունի կարատե դոյի ժողովրդականացման գործում. նա կազմակերպել է ցուցադրական ելույթներ, ինչպես նաև աջակցել է համալսարաններում կարատեի ակումբների բացմանը Կեյոյում, Վասեդայում, Հիտոցուբասիում, Տոկուշոկուում, Չուոյում, Գակուսյուինում, Հոսեյում ։ Ֆունակոշին բազմաթիվ աշակերտներ ուներ ինչպես համալսարանական ակումբներում, այնպես էլ դոջոներից դուրս, ովքեր շարունակել են կարատե պարապել Ֆունակոշիի մահից հետո։ Սակայն ներքին տարաձայնությունները (մասնավորապես այն պատկերացումը, թե մրցակցությունը հակասում է կարատեի գաղափարախոսությանը) հանգեցրին տարբեր կազմակերպությունների հիմնադրմանը, ներառյալ առաջին բաժանումը Ճապոնական կարատեի ասոցիացիան (որ ղեկավարում էր Մասատոշի Նակայաման) ու Շոտոկայի (որ ղեկավարում էին Մոտոնոբու Հիրոնիշին ու Շիգերու Էգամին), որոնց հետևեցին ուրիշները, ինչի հետևանքով ներկայում չկա Շոտոկանի միասնական դպրոց, չնայած դրանք բոլորը կրում են Ֆունակոշիի ազդեցությունը։
Անվան ստուգաբանություն
Շոտոկան է կոչվել առաջին պաշտոնական դոջոն, որ հիմնադրվել է Գիչին Ֆունակոշիի կողմից 1936 թվականին Մեջիրոյում և ավերվել 1945 թվականին դաշնակից ուժերի ռմբակոծման հետևանքով ։ Շոտոն (松濤, Shōtō), որ նշանակում է «սոճու տարուբերում» (սոճու փշերի տատանում, երբ քամին անցնում է նրանց միջով), եղել է Ֆունակոշիի գրական կեղծանունը, որ նա օգտագործում էր իր քնարական ու փիլիսոփայական ստեղծագործություններում և իր աշակերտներին ուղղված ուղերձներում։ Ճապոներեն «կան» (館) նշանակում է «տուն» կամ «սրահ»։ Իրենց Սենսեյի պատվին Ֆունակոշիի աշակերտներն ստեղծել են նշան, որ կարդացվում է շոտո-կան. այդ նշանը նրանք տեղադրել են այն սրահի մուտքի վերևում, որտեղ դասավանդում էր Ֆունակոշին ։ Գիչին Ֆունակոշին երբեք անուն չի տվել իր ոճին, այլ այն պարզապես կոչել է կարատե։
Հիմունքներ
Շոտոկանի ուսուցումը սովորաբար բաժանվում է երեք մասի՝ կիհոն (հիմունքներ), կատա (շարժումների ձևեր) և կումիտե (սպարինգ)։ Կիհոնի ու կատայի տեխնիկան բնութագրվում է երկարատև դիրքերով, որ զարգացնում են դիմացկունությունը, թույլ են տալիս կատարել հզոր շարժումներ և ամրացնում են ոտքերը։ Շոտոկանը համարվում է դինամիկ մարտարվեստ, քանի որ այն զարգացում է անաերոբ, հզոր տեխնիկա, ինչպես նաև արագություն։ Սկզբում ուժն ու հզորությունը ցուցադրվում են դանդաղ, ավելի սահուն շարժումների փոխարեն։ Նրանք, ովքեր ստանում են դարչնագույն կամ սև գոտի, զարգացնում են ավելի սահուն ոճ, որ ներառում է բռնում, նետում և կանգնած ջիու-ջիտսուի նման տեխնիկա, որ կարելի է գտնել նաև կատայի հիմքում ։ Կումիտեի (մարտական) տեխնիկաները գործնականում կիրառվում են կիհոնում ու կատայում և զարգացվում հակառակորդի հետ։
Փիլիսոփայություն
Գիչին Ֆունակոշին ձևակերպել է «Կարատեի քսան սկզբունքները» (կան «Նիջու կուն» ), որոնք ներկայացրել են մարտարվեստի հիմունքները նախքան նրա մի քանի աշակերտներ կբացեին Ճապոնական կարատեի ասոցիացիան։ Այս քսան սկզբունքները հիմնված են Բուշիդոյի ու Զենի վրա և ներկայացնում են Շոտոկանի հիմնական փիլիսոփայությունը։ Սկզբունքները պատվիրում են ցուցաբերել համեստություն, հարգանք, կարեկցություն և ներքին ու արտաքին հանգստություն։ Ֆունակոշին հավատացած էր, որ կարատե պարապելն ու այդ քսան սկզբունքներին հետևելը մարդուն կօգնի զարգացնել իր անհատականությունը ։
Դոջո կունը ներկայացնում է հինգ կանոններ, որոնք վերաբերում են դոջոյում պարապելուն։ Դրանք են՝ ձգտել կատարելագործել բնավորությունը, լինել հավատարիմ, ջանալ գերազանցել, հարգել ուրիշներին, զերծ մնալ բռնությունից։ Այս կանոնները կոչվել են Կարաեի հինգ սկզբունքներ ։ Դոջո կունը սովորաբար գրվում է դոջոյի պատին, և որոշ շոտոկան ակումբներում այն կարդում են ամեն պարապմունքի սկզբում ու վերջում, որպեսզի ապահովեն մոտիվացիա հետագա պարապմունքների համար։
Գիչին Ֆունակոշին նաև գրել է. «Կարատեի վերջնական նպատակը հաղթանակը կամ պարտությունը չէ, այլ մասնակցի բնավորության կատարելագործումը» ։
Գոտիներ
20-րդ դարի 20-ական թվականներին Գիչին Ֆունակոշին վերցրել է ձյուդոյի հիմնադիր Կանո Ձիգորոյի ստեղծած գոտիների համակարգը աշակերտների ու վարպետների համար (կյու և դան)։ Այդ համակարգում գործածվում են տարբեր գույնի գոտիներ, որոնք նշանակում են տվյալ մարտարվեստով զբաղվողի վարպետության աստիճանը։ Նախապես կարատեում գոտիները երեք գույնի էին (ինչպես ներկայում էլ ընդունված է ձյուդոյի գոտիների ճապոնական համակարգում).
Առաջին անգամ Ֆունակոշին 1-ին դան գոտի տվել է (初段; շոդան) Տոկուդային, Հիրոնորի Օձուկային, Ակիբային, Սիմիշուին, Մակոտա Գիմային ու Շինյո Կասույային 1924 թվականի ապրիլի 10-ին։
Սև գոտին անվանական է. նրա վրա ասեղնագործված է տիրոջ անունն ու դանը։ Սև գոտու պատրաստման տեխնոլոգիան տարբերվում է գունավորների ստեղծման տեխնոլոգիայից։ Գունավոր գոտիները փոխվում են, այնինչ սևը մնում է ամբողջ կյանքում, այդ պատճառով էլ այն կարվում է շատ հաստ ու ամուր։ Գունավոր գոտիները պատրաստվում են ներկած կտորից, այնինչ սևը չի ներկվում։ Նրա հիմքում սպիտակ կտոր է, որը պատված է սև բարակ կտորով։ Պարապմունքների ընթացքում սև կտորն աստիճանաբար պատռվում է, և հաճախ կարելի է տեսնել, որ սև գոտի ունեցող վարպետների գոտիները սպիտակ են, որից կախված են սև կտորի ծվեններ։ Ընդունված է համարել, որ երբ սև կտորն ամբողջությամբ պատռվում է, ու մնում է միայն սպիտակը, ուրեմն մարդը հասել է վարպետության բարձրակետին։
Կիհոն
Կիհոն (基本, きほん) ճապոներեն բառ է, որ նշանակում է հիմքեր, հիմունքներ։ Կիհոնը Շոտոկան կարատեի բազային տեխնիկան է։ Կիհոն Կատան կամ Տաիկյոկու Շոդանը զարգացվել է Գիչին Ֆունակոշիի որդու՝ Յոշիտակա Ֆունակոշիի կողմից որպես կարատե կատայի ներածական մաս։
Կատա
Կատան սովորաբար բնութագրվում է որպես կարատեի քայլերի հերթականություն, որ նախապես պլանավորվել են երևակայական հակառակորդի հետ պայքարի համար։ Կատան ներառում է ոտքով հարվածներ, բռունցքով հարվածներ և այլն։ Տարբեր կատաներում մարմնի շարժումը ներառում է քայլ անելը, պտտվելը, շրջվելը, գետնին ընկնելը և ցատկելը։ Շոտոկանում կատան ներկայացում է կամ ցուցադրություն, որի ամեն մի տեխնիկա գործնականում կարող է սպանել (ikken hisatsu), ընդ որում, առանձին ուշադրություն է դարձվում ձևին ու ժամանակին (ռիթմին)։ Կարատեիստի հասակ առնելուն զուգահեռ ավելի շատ տեղ է հատկացվում առողջությունն ամրապնդող վարժություններին, որոնք մարմինը պահպանում են ճկուն ու շարժուն։ Շոտոկան կատայի հիմնական ծրագիրը ներկայացված է Գիչին Ֆունակոշիի «Կարատե դո Կյոհան» գրքում,որը Շոտոկան կարատեի հիմնական դասագիրքն է։ Դայ Նիհոն Կարատո-դո Շոտոկայը Շոտոկան կարատեի պաշտոնական ներկայացուցիչն է։ Երբ հիմնադրվել է Ճապոնական կարատեի ասոցիացիան, Նակայաման գրել է 27 կատաներ որպես ծրագիր այդ կազմակերպության համար։ Սակայն նույնիսկ այսօր շոտոկանի հազարավոր դոջոներում կիրառվում են այդ 27-ից միայն 26-ը։ ՃԿԱ-ի համար հիմնական են համարվում հետևյալ կատաները՝ Տաիկյոկու շոդան (երբեմն կոչվում է Կատա Կիհոն կամ Կիհոն Կատա) (太極初段), Հեյան շոդան (平安初段), Հեյան նիդեն (平安二段), Հեյան սանդան (平安三段), Հեյան յոնդան (平安四段), Հեյան գոդան (平安五段), Բասսսաի դայ (披塞大), Ջիոն (慈恩), Էնպի (燕飛), Կանկու դայ (観空大), Հանգեցու (半月), Ջիտտե (十手), Գանկակու (岩鶴), Տեկկի շոդան (鉄騎初段), Տեկկի նիդան (鉄騎二段), Տեկկի սանդան (鉄騎三段), Նիձյուշիհո (二十四步), Տինտե (珍手), Սոտին (壯鎭), Մեյկյո/Ռոհաի (明鏡), Ունսու (雲手), Բասայ շո (披塞小), Կանկու սյո (観空小), Վանկան (王冠), Գոձյուսիհո շո (五十四歩小), Գոձյուսիհո դայ (五十四歩大) և Ձիին (慈陰) :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կարատե Կատեգորիա:Մարտական արվեստներ
Աննինո (այլ կիրառումներ)
Աննինո, կարող է վերաբերել՝
Ֆելիքս Մոտլ
Ֆելիքս Մոտլ (Mottl, ), ավստրիացի դիրիժոր և կոմպոզիտոր։
Կենսագրություն
Սովորել է Վիեննայի կոնսերվատորիայում։ 1881 թվականից եղել է Կարլսրուեի արքունական թատրոնի և ֆիլհարմոնիկ երգչախմբի դիրիժոր 1893 թվականից՝ գեներալ-մուգիկ-տնօրեն)։ 1903 թվականից ղեկավարել է Մյունխենի օպերային թատրոնը, 1904 թվականից՝ Երաժշտական ակադեմիան։ Հյուրախաղերով հանդես է եկել Եվրոպայում, նաև Մոսկվայում և Պետերբուրգում (1910, 1911)։ Երկացանկի հիմքը կազմել են Ռ․ Վագների գործերը։ Մոտլը երաժշտական ստեղծագործությունների (3 օպերա, լարային կվարտետ, երգեր) հեղինակ է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրիացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Ավստրիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:19-րդ դարի ավստրիացիներ Կատեգորիա:Ավստրիացի երաժիշտներ
Սենտիմենտալիզմ
Սենտիմենտալիզմ (ֆրանսերեն sentimentalisme, անգլերեն sentimental-զգայուն, ֆրանսերեն sentiment-զգացմունք բառերից), գեղագիտական ուղղություն 18-րդ դարի 2-րդ կեսի և 19-րդ դարի սկզբի գրականության և արվեստի մեջ։ Սկզբնավորվել է արևմտաեվրոպական իրականության մեջ, կլասիցիստական և լուսավորական ռացիոնալիզմի ճգնաժամի պայմաններում։ Առավել համակողմանիորեն դրսևորվել է Անգլիայում։ Սենտիմենտալիզմը «մարդու բնության» գերհատկանիշը համարել է ոչ թե բանականությունը, այլ զգացմունքը։ Ընդունելով լուսավորականության առաջ քաշած բարոյական անհատի իդեալը, վերջինիս իրագործման պայմանը համարել է ոչ թե աշխարհի «բանական» վերակառուցումը, այլ «բնական» զգացմունքի ազատագրումն ու զարգացումը։ Կյանքի արտացոլման սկզբունքով հակադրվել է կլասիցիզմի վերացականությանն ու չոր դատողականությանը, մարդկային հոգեբանությունը պատկերել չափազանցված զգացմունքայնությամբ։ Լուսավորական գրականության հերոսին սենտիմենտալիստ գրողները օժտել են առավել խոր անհատական գծերով ու հուզական ներաշխարհով։ Նրանց հերոսը դարձել է դեմոկրատական ծագումով (կամ համոզմունքով) «միջին քաղաքացին», բուրժուական կամ գեղջկական աշխարհի հասարակ մարդը։ Ըստ այդմ, փոխվել է նաև պատկերվող միջավայրը, արիստոկրատական պալատներին ու սալոններին փոխարինել են գյուղական խաղաղ բնությունը, գեղջկական հյուղակները, արհեստավորների ու առևտրականների տները։ Կլասիցիզմի արծարծած համազգային և համապետական խնդիրների փոխարեն սենտիմենտալիզմն առաջ է քաշել մարդու կյանքի ու երջանկության հարցերը։ Հերոսական պոեմի, ներբողի կամ ողբերգության տեղը գրավել են եղերերգությունը, ուղերձը, նամակագրական և հոգեբանական վեպն ու վիպակը, ճամփորդական նոթերը, օրագրերը, գեղարվեստական արձակի այն տեսակները, որ ունեն խոստովանանքի բնույթ։ Իր դեմոկրատական միտումներով սենտիմենտալիզմը դարձել է ֆեոդալիզմի և միապետական իշխանության դեմ առաջավոր բուրժուազիայի ծավալած պայքարի գեղարվեստական արտահայտությունը։ Սենտիմենտալիզմը հանդես է եկել անհատի իրավունքի պաշտպանությամբ և որոշակի դեր խաղացել գրականության դեմոկրատացման, հասարակ մարդու հոգեբանության պատկերման գործում։ Դա սենտիմենտալիզմի հիմնական նվաճումն էր և պատմական առաջավոր դերը։ Իր լավագույն հատկանիշներով սենտիմենտալիզմը ազդել է նախառոմանտիզմի գրականության և արվեստի վրա, մեծապես նպաստելով ռոմանտիզմի առաջացմանն ու զարգացմանը։
Սենտիմենտալիզմի բնորոշ տրամադրությունները
Սենտիմենտալիզմին բնորոշ տրամադրություններ (հովվերգություն, մելամաղձոտ հայեցողություն) արտահայտվել են դեռևս Թոմսոնի («Տարվա եղանակներ», 1730 թվական), Ցունգի («Գիշերային խոհեր», 1742-1745 թվականներ) և Գրեյի («Եղերերգություն գրված գյուղական գերեզմանատանը», 1751 թվական) բանաստեղծական երկերում։ Սենտիմենտալիստական մոտիվներն առավել որոշակիորեն են հնչել Ռիչարդսոնի հոգեբանական վեպերում, Ֆիլդինգի ուշ շրջանի գործերում («Ամելիա», 1752 թվական)։ Սենտիմենտալիզմը սակայն, վերջնականապես ձևավորվել է Ստեռնի ստեղծագործության մեջ։ Նրա անավարտ «Սենտիմենտալ ճանապարհորդություն» (1768 թվական) առաջին խոշոր սենտիմենտալիստական երկն է, որի վերնագրից էլ բխել է ուղղության անվանումը։