cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ցեզիում
Ստացում
Ցեզիումի և նրա միացությունների ստացման հիմնական աղբյուրը պոլլուցիտն է։
Մետաղական ցեզիումը ստանում են վակուումային ջերմային վերականգնմամբ (Ca, Mg, M և այլն) կամ էլեկտրոլիզով։
Ցեզիումը պահում են արգոնի մթնոլորտում ապակյա («պիրեքս») սրվակներում կամ ջրազրկված վազելինային, պարաֆինային յուղի տակ պողպատե հերմետիկ անոթներում։
Ֆիզիկական հատկություններ
Ցեզիումը փափուկ, թույլ ոսկեգույն երանգով, սպիտակ, արծաթափայլ մետաղ է, հալման ջերմաստիճանը՝ 28,4 °C, եռմանը՝ 667,6 °C, խտությունը՝ 1903,9 կգ/մ3։
Չափազանց էլեկտրադրական տարր է․ իոնացման էներգիան՝ 3,893 էվ, ստանդարտ էլեկտրոդային պոտենցիալը՝ -2,923 վ։ Լուսազգայուն է։
Քիմիապես խիստ ակտիվ է, միացություններում ունի +1 օքսիդացման աստիճան։ Ուժեղ վերականգնիչ է։
Քիմիական հատկություններ
Օդում օքսիդանում է շաա արագ (ինքնաբոցավառվում է)՝ առաջացնելով գերօքսիդներ՝ Cs2Օ2 և CsՕ2 ։ Հայտնի են նաև ցեզիումի օքսիդը՝ Cs2O, և օզոնիդը՝ CsO3 ։ Օքսիդները խոնավածուծ են, լուծվում են ջրում։
Հիդրօքսիդը՝ CsOH, ուժեղ ալկալի է։
Ցեզիումը ջրածնի հետ առաջացնում է հիդրիդ՝ CsH։ Ցեզիումի հալոգենիդները (անգույն) և սուլֆիդը՝ Cs2S (մուգ կարմիր), լուծվում են ջրում։ Էլեկտրական պարպումների ազդեցությամբ ցեզիումը միանում է հեղուկ ազոտի հետ առաջացնում է նիտրիդ՝ Cs3N։
Ֆոսֆորի, ածխածնի և սիլիցիումի հետ ցեզիումը միանում է տաքացնելիս։ Ցեզիումի աղերը մեծ մասամբ ջրում լավ են լուծվում։ Քիչ լուծվող են CsMnO4-ը, CsClO4-ը և Cs2Cr2O7-ը ։
Տա քացնելիս (>300 °C) ցեզիումը քայքայում է ապակին, քվարցը և այլ նյութեր։ Ցեզիումի և նրա միացությունների ստացման հիմնական աղբյուրը պոլլուցիտն է։
Կիրառություն
Ցեզիումը օգտագործում են ֆոտոկաթոդներ, ֆոտոէլեմենտներ, ֆոտոէլեկտրոնային բազմապատկիչներ, հաշվիչներ, տիեզերանավերը կողմնորոշող սարքեր, սպեկտրոսկոպներ և այլ սարքեր պատրաստելու համար։
133Cs-ն օգտագործվում է որպես հաճախականության քվանտային ստանդարտ, նրա էներգետիկ անցումների ռեզոնանսային հաճախականությունն ընկած է վրկ-ի ժամանակակից սահմանման հիմքում։
137Cs-ն օգտագործվում է ռադիոլոգիայում։ Ամենից շատ կուտակվում է քաղցրահամ ջրերի ջրիմուռներում և արկտիկական քարաքոսերում, նաև հյուսիսային եղջերուների և ջրային թռչունների օրգանիզմում։
Հետաքրքիր փաստեր
Ցեզիումը Սենյակայնի ջերմաստիճանում ամնեափափուկ մետաղն է հանդիսանում ։ Բացի այդ, ինչպես հելիումը, կարող է հալվել ջեռքի ափում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալկալիական մետաղներ Կատեգորիա:Ցեզիում
Սպիտակ աշտարակ (Սալոնիկ)
Սալոնիկի Սպիտակ աշտարակ (Λευκός Πύργος), ճարտարապետական հուշարձան և թանգարան, որը գտնվում է Հունաստանի Սալոնիկ քաղաքում :
Չնայած նրան, որ աշտարակը կոչվում է «սպիտակ», այն ունի գոմեշի կաշվի գույն։ Սպիտակ աշտարակը գտնվում է Սալոնիկի Հաղթանակի փողոցի վրա՝ Եգեյան ծովի Թերմայկոս ծոցի վրա։ Աշտարակի ներսում գործում է բյուզանդական թանգարան ։ Սպիտակ աշտարակը համարվում է Սալոնիկի գլխավոր տեսարժան վայրերից մեկը։ Աշտարակից ոչ հեռու գտնվում է «Մակեդոնիա Պալաս» հյուրանոցը։
Սալոնիկի Սպիտակ աշտարակը թուրքերի կողմից կառուցվել է, որպես պաշտպանական ամրություն։ Սկզբնական շրջանում այն եղել է տխրահռչակ բանտ և մի վայր, որտեղ կատարվել են զանգվածային մահապատիժներ։ Այն բանից հետո, երբ Սալոնիկն անցավ Հունաստանի տիրապետության տակ «արյունոտ աշտարակը» կոչվեց «սպիտակ աշտարակ»։ Ներկայումս այն համարվում է քաղաքի գլխավոր խորհրդանիշը, որը խորհրդանշում է Մակեդոնիա երկրամասի ինքնիշխանությունը։
Պատմություն
Աշտարակը կառուցվել է այն բանից հետո, երբ օսմանյան թուրքերը 1430 թվականին գրավեցին Սալոնիկ քաղաքը։ Մեզ հայտնի է, որ աշտարակի շինարարակն աշխատանքներն ընթացել են Մուրադ II սուլթանի կառավարման տարիներին։
1912 թվականին օսմաներեն լեզվով գրված արձանագրության մեջ նշվում է, որ շինարարական աշխատանքներն ընթացել են 1535-1536 թվականներին։
Մեկ այլ աղբյուրում նշվում է, որ հնարավոր է, թե Սպիտակ աշտարակը կառուցվել է 12-րդ դարում՝ բյուզանդացիների կողմից։ Տարբեր ժամանակներում աշտարակը օսմանցիների համար ծառայել է որպես բերդ, զորանոց և բանտ։ 1826 թվականին սուլթան Մահմուդ II-ի հրամանագրով հարյուրավոր բանտարկյալներ մահվան են դատապարտվել և սպանվել հենց այստեղ։
Այն ստացել է «արյունոտ աշտարակ» կամ «կարմիր աշտարակ» անվանումը։ Դարեր շարունակ աշտարակը Սալոնիկի պատերի մաս էր կազմում։ Այն առանձնացավ այն բանից հետո, երբ 1918 թվականին Բալկանյան առաջին պատերազմի հետևանքով այն քանդվեց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի աշտարակներ Կատեգորիա:Սալոնիկի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Միմար Սինանի նախագծած կառույցներ Կատեգորիա:Սալոնիկի թանգարաններ Կատեգորիա:Սալոնիկի շենքեր և կառույցներ
Արտուշ Արզումանյան
Արտուշ Արարատի Արզումանյան, ՀՀ զինված ուժերի սպա, կապիտան ։
Բլանժի սու Պուա
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 185 մարդ, բնակչության խտությունը` 23.10 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.01 կմ² տարածք։
Արտուշ Արզումանյան
Կենսագրություն
Ծնվել է 1979 թվականին Գորիս քաղաքում։ Սովորել է Գորիսի թիվ 5 միջնակարգ դպրոցում, որից հետո ուսումը շարունակել է Գորիսի պետական քոլեջում և Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան համալսարանում։ 1997-1999 թվականներին անցել է ժամկետային զինծառայության։ 1999 թվականից ծառայության է անցել Հայաստանի N զորամասում։
Բլանժի սու Պուա
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 105 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 26 կմ հարավ-արևմուտք։
Արտուշ Արզումանյան
Կենսագրություն
2015 թվականին սովորել է Երևանի Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտում և ստացել լեյտենանտի կոչում։ 2016 թվականին եղել է N զորամասի ՀՊՂԴ հրամանատար։
Բլանժի սու Պուա
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 120 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 98-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 22։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 81,7 %։ 98 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 90 անձ (54 տղամարդ և 36 կին)։ Գործազուրկ են եղել 8 անձ (2 տղամարդ և 6 կին)։ 22 անաշխատունակներից 9-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 6-ը` թոշակառուներ, իսկ 7-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Արտուշ Արզումանյան
Կենսագրություն
Մասնակցել է Քառօրյա պատերազմին, որից հետո նշանակվել է վաշտի հրամանատար։ 2017 թվականին եղել N զորամասի պարենային ծառայության պետ։ Մեկ տարի անց ստացել է ավագ լեյտենանտի զինվորական կոչում և նշանակվել սպառազինության գծով հրամանատարի տեղակալ։ Կապիտանի զինվորական կոչումը ստացել է 2019 թվականին։
Մահացել է 2020 թվականի հոկտեմբերի 28-ի գիշերը` 44-օրյա պատերազմի  ժամանակ՝ զինամթերք տեղափոխելիս ։
Հուղարկավորվել է Եռաբլուր զինվորական պանթեոնում։
Ընտանիք
Եղել է ամուսնացած, ունի երեք որդի։ Կինը որպես բուժքույր մասնակցել է Քառօրյա և 2020 թվականի հայ-ադրբեջանական պատերազմներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զինվորական սպաներ Կատեգորիա:44-օրյա պատերազմի մասնակիցներ հայկական կողմից Կատեգորիա:Քառօրյա պատերազմ
Կոնստանտին Վառլամով
Կոնստանտին Ալեքսանդրովիչ Վառլամով, ռուս դերասան։
Բեմական գործունեությունն սկսել է 1867 թվականին, Չիտաու-Օգարյովայի թատրոնում, խաղացել է գավառական բեմերում, 1875 թվականից՝ Ալեքսանդրյան թատրոնում, հռչակվել իբրև բնութագրական և կատակերգական խաղաոճի ռեալիստական մեծ դերասան․ համարվել է «ռուս, ծիծաղի արքա»։ Իր խաղում զուգակցել է համարձակ բուֆոնադը, կերպարների խոր հոգեբանական մշակումը, խոսքի վարպետությունը, նուրբ քնարականությունը։
Լավագույն դերերից են՝ Յաիչնիցա (Գոգոլի «Ամուսնություն»), Վառավին Մուրոմսկի (Սուխովո-Կոբիլինի «Գործ», «Կրեչինսկու հարսանիքը»), Յուսով, Գրոզնով (Ա․ Օստրովսկու «Եկամտաբեր պաշտոն», «ճշմարտությունը լավ է, բախտն՝ ավելի լավ»), Սգանարել (Մոլիերի «Դոն ժուան»)։ Կոնստանտին Ալեքսանդրովիչ Վառլամովի բարեկամներից է եղել Հ․ Աբելյանը։
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ
Ալֆառաս
Ալֆառաս (Alfarràs, Alfarras), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Լեյդա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սեգրիա շրջանում։ Տարածքը կազմում է՝ 11,40 կմ2։ Բնակչությունը՝ 3158 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Ֆելիքս ֆոն Վայնգարտներ
Ֆելիքս ֆոն Վայնգարտներ (Felix Weingartner, ), ավստրիացի դիրիժոր, կոմպոզիտոր։
Կենսագրություն
1881–1883 թվականներին երաժշտական կրթությունը ստացել է Գրացում և Լայպցիգի կոնսերվատորիայում։ 1883 թվականից հանդես է եկել որպես դիրիժոր։ Կատարելագործվել է Լիստի մոտ, Վայմարում։ Վիեննայի օպերայի տնօրեն (մինչև 1911 թվականը) և ֆիլհարմոնիայի սիմֆոնիկ նվագախմբի ղեկավար (մինչև 1927 թվական), 1919–1924 թվականներին՝ Ժողովրդական օպերայի տնօրեն։ 1927–1933 թվականներին՝ կոնսերվատորիայի ղեկավար և դիրիժոր Բազելում։
Հյուրախաղերով հանդես է եկել շատ երկրներում, այդ թվում՝ ԽՍՀՄ-ում։ Վայնգարտները գերմանացի դիրիժորական դպրոցի խոշորագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա արվեստն առանձնանում է դասական ավարտվածությամբ և ինտելեկտուալիզմով։ Երաժշտական երկերի հեղինակ է (8 օպերա, 7 սիմֆոնիա)։
Յալչըն Քյուչյուք
Յալչըն Քյուչյուք (Yalçın Küçük, ), թուրք գրող, տնտեսագետ, փիլիսոփա և մարքսիստական բնույթի պատմաբան։ Օսմանյան կայսրության ուշ շրջանի պատմության մասնագետը հայտնի է նաև «Արդարություն և զարգացում» կուսակցության քննադատությամբ ։ Ներգրավվել է «Էրգենեկոն»-ի գործում ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Իսքենդերունում, նրա հայրը թուրք էր, իսկ մայրը՝ կովկասցի։ Ավարտել է Կաբաթաշի վարժարանը, այնուհետև ընդունվել` Անկարայի համալսարան։ 1960 թվականին ավարտել է ։
Աշխատել է պետական պլանավորման կազմակերպությունում։ 1966 թվականից՝ մերձավորարևելյան տեխնիկական համալսարանում։ 1971 թվականի պետական հեղաշրջումից հետո հեռացվել է։ Մինչ այդ տպագրվել է «Yön», «Emek» և «Ant» պարբերականներում, կոչ է արել «Սոցիալիստական հեղափոխությանը» Թուրքիայում և «Սոցիալիստական կառավարության» հաստատմանը, քննադատել է «Ազգային-դեմոկրատական հեղափոխության» ռազմավարությունը (Milli Demokratik Devrim):
1973 թվականին ստացել է Պոլաթլայի հրետանային դպրոցի պահեստազորի սպայի պաշտոնը։ Այնուհետև վարել է տնտեսական խորագիր «Cumhuriyet» թերթում և «Anka News Agency» պարբերականում ։
Դրանից հետո զբաղեցրել է «Yürüyüş»-ի գլխավոր խմբագրի պաշտոնը, մասնակցել է Թուրքիայի Աշխատավորական կուսակցության գործունեությանը։ 1978 թվականին հեռացվել է, մեկ տարի անց դարձել «Սոցիալիզմի իշխանություն» ամսագրի ստեղծողներից մեկը (Sosyalist İktidar) :
1979 թվականից դասավանդել է Անկարայի համալսարանում, սակայն աշխատանքից ազատվել է 1980 թվականի հեղաշրջումից հետո։ Այնուհետև դասավանդել է Գազի համալսարանում, սակայն 1987 թվականին ազատվել է ։
Աշխատանքից ազատվելուց հետո գրել է «Toplumsal Kurtuluş» և «Hep Ileri» պարբերականների համար։ 1993 թվականին հարցազրույց է վերցրել Քրդական բանվորական կուսակցության առաջնորդ Աբդուլլահ Օջալանից։ Դրանից հետո հրապարակվել են լուսանկարներ, որոնցում Օջալանը Քյուչյուքի հետ շրջագայություն է կազմակերպում ճամբարով, ինչպես նաև ճաշում նրա հետ ։
1990-ականներին այդ լուսանկարները տպագրվել են Քյուչյուքի գրքերում, ինչպես նաև նրա կողմից խմբագրվող ամսագրերում ։ Հարցազրույցի և լուսանկարների հրապարակումից հետո իրեն պատուհասած քննադատությանն ի պատասխան՝ Քյուչյուքը հայտարարել է, որ այդ լուսանկարները գաղտնիք չեն, ինչպես նաև ամոթի պատճառ, իսկ Օջալանի հետ շփումները կապված են նրա հետ, որ նա, որպես քաղաքագետ, ընդամենը վերլուծել է Թուրքիայի Հանրապետության դեմ ամենահզոր, իր կարծիքով, ապստամբությունը։ Քրդական քաղաքական կազմակերպությունները հայտարարել են, որ Օջալանի հետ շփումների ընթացքում Քյուչյուքը «քեմալացրել է» Օջալանին՝ նրան համոզելով հրաժարվել անջատողական գաղափարներից։
1993 թվականին, ի նշան Թուրքիայի նախագահ Սուլեյման Դեմիրելի բողոքի, արտագաղթել է Ֆրանսիա, սակայն 1997 թվականին հերթական ռազմական հեղաշրջումից հետո վերադարձել է։ Վերադառնալուց հետո մեղադրվել է Օջալանի հետ հարցազրույցի ընթացքում անջատողականություն քարոզելու մեջ և դատապարտվել երկու տարվա ազատազրկման։ Դրանից հետո կարճ ժամանակ անց «Sky Türk»-ում վարել է «Մատիտներ և սրերը» (Kalemler ve Kılıçlar), սակայն այն շուտով փակվել է կառավարության և գլխավոր շտաբի նախկին պետ Յաշար Բյույուկանիտի պահանջով ։
2009 թվականին ներգրավվել է Էրգենեկոն կազմակերպության գործում։ Գտնվել է անազատության մեջ 682 օր, ազատ է արձակվել 2012 թվականի դեկտեմբերին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրք գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Թուրք պատմաբաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:Անկարայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մարքսիստներ Կատեգորիա:Թուրք տնտեսագետներ
Պետական հեղաշրջման փորձ Վենեսուելայում (1992)
Պետական հեղաշրջման փորձ Վենեսուելայում (1992), Ուգո Չավեսի ղեկավարությամբ Հեղափոխական բոլիվարական շարժում-200-ի կողմից Վենեսուելայի կառավարությունը տապալելու երկու փորձ։ Առաջին խռովությունը տեղի ունեցավ 1992 թվականի փետրվարի 4-ին՝ անձամբ Չավեսի գլխավորությամբ, երկրորդը՝ 1992 թվականի նոյեմբերի 27-ին․ Չավեսը բանտում էր, և այն գլխավորեց երիտասարդ զինվորական սպաների մի խումբ, որոնք հավատարիմ էին Հեղափոխական բոլիվարական շարժում-200-ին։ Երկու փորձերն էլ ուղղված էին նախագահ Կառլոս Անդրես Պերեսի դեմ և տեղի ունեցան այն ժամանակաշրջանում, երբ նկատվում էին նեոլիբերալական տնտեսական բարեփոխումներ, որոնք ուղղված էին երկրի արտաքին պարտքի մակարդակն իջեցնելուն, որն էլ հանգեցրեց զանգվածային ցույցերի և անկարգությունների։ Չնայած անհաջողությանը՝ հենց հեղափոխության փետրվարյան փորձը Ուգո Չավեսին բերեց երկրի քաղաքական դաշտ։ Անկարգությունների ժամանակ զոհվեց առնվազն 146 մարդ ։
Կենտրոնական հետախուզական վարչության տվյալներով՝ հեղափոխության փորձերը կատարվեցին Կուբայի «Dirección de Inteligencia» հատուկ ծառայությունների օգնությամբ։ Կենտրոնական հետախուզական վարչության վերլուծաբանները նույնիսկ հաստատում էին, որ Չավեսը «Dirección de Inteligencia»-ի գործակալ էր ։ Գեներալ Կառլոս Խուլիո Պենյալոսայի խոսքերով՝ Ֆիդել Կաստրոն և Վենեսուելայի ապագա նախագահ Ռաֆայել Կալդերան գիտեին Չավեսի կողմից նախապատրաստվող պետական հեղաշրջման մասին, իսկ Կաստրոյի գործակալներն իբր համոզեցին նախագահ Պերեսին, որ հեղափոխության սպառնալիք չկա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վենեսուելայի պատմություն Կատեգորիա:Հարավային Ամերիկայի պատմություն Կատեգորիա:1992 հակամարտություններ
Մեծ թևեր (ֆիլմ)
«Մեծ թևեր» («Большие крылья»), 1937 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Միխայիլ Դուբսոնը։ Սոցիալ-հոգեբանական դրամա է ավիակոնստրուկտորի մասին, որը վերապրում է իր ինքնաթիռի աղետը, ինչի հետևանքով մարդիկ են զոհվել։ Էկրան բարձրանալուց կարճ ժամանակ անց այն հանվել է ցուցադրությունից։ Ներկայում համարվում է կորած։
Սյուժե
Ֆիլմում պատկերվում էր գլխավոր հերոսի՝ ավիակոնստրուկտոր Կուզնեցովի ինքնասպանության փորձը, որն այդպիսով ցանկանում էր քավել իր նախագծած գերհզոր ուղևորատար ինքնաթիռի վթարի հետևանքով մարդկանց զոհվելու մեղքը ։
Գլխավոր դերակատար Բորիս Բաբոչկինի դստեր խոսքերով, որը հիշել է հոր պատմածները, սյուժեն կապված է եղել այն ժամանակվա ամենամեծ ինքնաթիռի՝ «Մաքսիմ Գորկի» ինքնաթիռի հետ, որը կործանվել էր 1935 թվականին։
Արձագանքներ
Ֆիլմն ստացել է դրական արձագանքներ ստանալ հայտնի սովետական օդաչուների և ծանր արդյունաբերության ժողովրդական կոմիսար Գ. Օրջոնիկիձեի կողմից, բայց 1937 թվականի ապրիլի 12-ին «Պրավդա» թերթը հրապարակել է «Կեղծ ֆիլմ» («Фальшивая картина») ջախջախիչ խմբագրականը, և ֆիլմը հանվել է վարձույթից։ Պատճեններ չեն պահպանվել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1937 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր
Ամեն ինչ լավ կլինի (ֆիլմ, 1995)
«Ամեն ինչ լավ կլինի» («Всё будет хорошо!»), ռուսական գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Դմիտրի Աստրախանը 1995 թվականին։
Սյուժե
Գավառական քաղաքի հին աշխատանքային հանրակացարանում հանգիստ և հավասարակշռված առօրյայում բուռն փոփոխություններ են սպասվում ինչպես ֆիլմի գլխավոր հերոսների՝ Օլյայի, Պետյայի և Կոլյայի, այնպես էլ հանրակացարանի բնակիչների կյանքում։ Ամեն ինչ սկսվում է Նիկոլայի բանակից վերադառնալով. նա պատրաստվում է ամուսնանալ իրեն սպասող Օլյայի հետ։ Միևնույն ժամանակ, գործարար Կոնստանտին Վասիլևիչ Սմիռնովը, որը ժամանակին ապրել է այդ հանրակացարանում, գալիս է քաղաք։ Բնականաբար, նա չի կարող չայցելել իր առաջին սիրուն (Կոլյայի մայրը)։ Կոնստանտին Վասիլևիչի որդին՝ Պետյան, որը երիտասարդ հանճար է և Նոբելյան մրցանակակիր, սիրահարվում է Նիկոլայի հարսնացուին և արժանանում փոխադարձ զգացմունքների։ Օլյայի համար ցավալիորեն դժվար է ընտրություն կատարել փեսացուի օգտին։ Օլյայի և Նիկոլայի ամուսնությունից հետո Պետյան գալիս է տոնակատարությանը՝ երիտասարդներին երջանկություն մաղթելու, և հեռանում է Օլյայի հետ միասին։ Օլյան և Պետյան երջանիկ ապրում են արտերկրում, իսկ Կոլյան աշխատանքի է անցնում գործարանում։
Ֆիլմը հեռուստատեսությամբ հեռարձակվել է երկու տարբերակով՝ երկու մասից բաղկացած (ի սկզբանե) և մեկ մասից բաղկացած։ Կրճատված տարբերակում հանված են որոշ սյուժետային գծեր, որոնք կարող են ամբողջությամբ փոխել հանդիսատեսի ընկալումը ֆիլմի հերոսների (մասնավորապես՝ Զբրուևի և Ժուրավլյովի հերոսների) վերաբերյալ։
Նկարահանման վայր
Ֆիլմը նկարահանվել է Սանկտ Պետերբուրգում՝ Լենինգրադի մարզի Վսևոլոժսկի շրջանի Կրասնայա Զարյա ավանում ։ Նկարահանումների համար ընտրվել է հանրակացարանի հին շենքը, որը համապատասխանում էր ռեժիսորի մտահղացմանը, ուստի հատուկ դեկորացիաների ստեղծման անհրաժեշտություն չի եղել ։
Փորձեր
Միխայիլ Պորեչենկովը մասնակցել է լսումների Կոլյայի դերի, իսկ Ամալյա Մորդվինովան՝  Օլյայի դերի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:1995 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական մելոդրամա ֆիլմեր
Աննի Կազենավ
Աննի Կազենավ (Anny Cazenave, ծննդյամբ` Boistay, ), գեոդեզիայի և օվկիանոսագիտության բնագավառի ֆրանսիացի գիտնական։ Ֆրանսիայի տիեզերական հետազոտությունների ազգային կենտրոնի Laboratoire d'études en géophysique et océanographie spatiales-ի գիտաշխատող, որտեղ 1996-2007 թվականներին աշխատել է տնօրենի տեղակալ, իսկ 2013 թվականից` Երկրագիտության International Space Science Institute–ի ինստիտուտի տնօրեն։ Հանդիսանում է Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի (2004), ԱՄՆ–ի ԳԱԱ-ի (2008) և Հնդկաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի (2012) անդամ ։
1975 թվականին ստացել է երկրաֆիզիկայի դոկտորի աստիճան Թուլուզի համալսարանում՝ Երկրի պտույտի գծով աշխատանքների համար ։ 1981-2000 թվականներին դասախոսել է նույն համալսարանում, ինչպես նաև 1983-1988 թվականներին Պիեռ և Մարի Կուրի համալսարանում և 1975-1983 թվականներին՝ Առաջավոր տեխնոլոգիաների բարձրագույն ազգային դպրոցում։ Ավելի քան 220 հոդվածների հեղինակ է, որոնք տպագրվել են հիմնականում  միջազգային ամսագրերում,  մասնավորապես Nature Climate Change-ում ։
Եվրոպական Ակադեմիայի (1990) և Բելգիայի թագավորական ակադեմիայի (2014) անդամ է։ Մասնակցում է նաև Ամերիկայի երկրաֆիզիկական միության (1996) և Գիտության առաջընթացի աջակցման ամերիկյան ասոցիացիայի (2012) գործունեոությանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի օվկիանոսագետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի սպաներ Կատեգորիա:Կին մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Կին երկրաֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երկրաֆիզիկոսներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կին գիտնականներ Կատեգորիա:Եվրոպական ակադեմիայի անդամներ
Հողի հարկ
Հողի հարկ, ՀՀ պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների բյուջե վճարվող ուղղակի հարկային վճար, որի վճարողներն են համարվում հողի սեփականատերերը և պետական սեփականություն հանդիսացող հողի մշտական ու ժամանակավոր օգտագործողները։ Հողի հարկ հասկացությունը սահմանվել է 1994 թվականին ՀՀ Գերագույն խորհրդի ընդունած «Հողի հարկի մասին» օրենքով։ Հողի հարկը ՀՀ հարկային համակարգի բաղկացուցիչ մասն է։
Հողի հարկ բյուջե վճարվող ուղղակի հարկատեսակ է և պարտադիր վճար, որի չափը կախված չէ վճարողների տնտեսական գործունեության արդյունքներից, սահմանվում է հողակտորի միավոր մակերեսի համար հաստատագրված վճարի ձևով՝ հարկի օբյեկտի և դրույքաչափի ու հողակտորի միավոր մակերեսի արտադրյալի որոշման միջոցով, և վճարվում է տարվա համար։ Գյուղատնտեսական նշանակության հողերի համար հարկման օբյեկտ է հողի կադաստրային գնահատմամբ որոշված հաշվարկային զուտ եկամուտը, ոչ գյուղատնտեսական հողերի համար՝ հողի կադաստրային գնահատման արժեքը։ Հողի հարկ հաշվարկվում է՝ սկսած հողակտորի սեփականության, մշտական կամ ժամանակավոր օգտագործման իրավունքի ձեռքբերման հաջորդ ամսվանից։ ՀՀ-ում հողային հարկումը բնութագրվում է ոչ միայն ցածր արդյունավետությամբ, այլև բյուջեի եկամուտների կազմում դրա աննշան տեսակարար կշռով։
Կատեգորիա:Հարկեր
Ռիչարդ Պրինց
Ռիչարդ Պրինց(Richard Prince, ), ամերիկյան ժամանակակից նկարիչ։
Պատկերների կերտում
1970-ական թվականների սկզբին Պրինցը սկսեց նորից լուսանկարել տպագիր գովազդներ և ստացված արդյունքը ներկայացնել որպես սեփական աշխատանք՝ պատկերների յուրացման ժեստ, ինչը կարիերայի տապալման պատճառ դարձավ։ Տեքստերից ազատվելով՝ նա գովազդային կերպարներն անփոփոխ էր թողնում, սակայն համատեքստը վերափոխում էր։ Կերպարները, որոնք Պրինցը ներկայացնում էր, ինքնին իրականության իդեալական կերպավորումներ էին։ Time Life-ի բաժանմունքում Պրինցի աշխատանքը թույլ տվեց նրան ընկղմվել այդ նկրտումների մեջ․ նա սկսեց վերականգնել մոդայի աշխարհի պատկերներ, հանրաճանաչ նամականիշներ, շքեղ իրերի հավաքածուներ, որ ունեին խիստ կոդավորումներ։ Նմանատիպ պատկերները խարխլում են գովազդների ռազմավարությունը և միաժամանակ գրավում դիտողին։ Մշակույթի զանգվածային տարածումը և դրա քննադատությունը ընկած է Պրինցի արվեսի հիմքում։ Նրա մոտեցումները նաև մարտահրավերներ են մոդեռն ինքնատիպության կոնցեպցիաներին և հեղինակությանը, որը կասկածի տակ դրվեց 1970-ականների վերջի և 1980-ականների նկարիչների մի սերնդի, որ կապ ուներ հետմոդեռնիզմի տեսության հետ։
Կովբոյներ
Պրինցի դուալիստական մոտեցումը փոփ մշակույթի օբյեկտներին շատ լավ արտացոլված է նրա կովբոյական հավաքածուում․ լուսանկարներ, որոնք արտատպված են Marlboro ծխախոտի համար նկարված գովազդային շարքից։ Մարդկային գիտակցության մեջ կովբոյը հասարակ հովվապետից վերածվեց միայնակ հերոսի, դարձավ համարձակության չափանիշ։ Marlboro-ի կովբոյները մարմնավորում են այս կարծրատիպը, ինչին նպաստում են վայրի բնության ընդարձակ տեսարանները, որոնք ստեղծված են ամերիկյան բնանկարչության ավանդույթի և հոլիվուդյան Western - ի տպավորությունների հիման վրա։ 1980-ականներին ստեղծված Cowboys շարքը բազմիմաստ է․ պատկերները ստեղծում են կովբոյի բեմական պատրանք և ուշադրության են հրավիրում նաև այս հերոսի մեկ այլ՝ սեքս-խորհրդանիշի վրա։
Gangs
1984 թվականին Պրինցն աշխատել է նոր կոմպոզիցիոն ձևաչափի վրա, որը նրան օգնեց դուրս գալ տեսանելի իրերի շրջանակներից դեպի մշակույթի առավել լուսանցքային ակյուններ։ Gangs հավաքածուն միավորում է պատկերների ցրված շարքերը ամեն թերթի վրա։ Այս աշխատանքներից յուրաքանչյուրը ինքնին հետազոտություն է, որը   ֆորմալ և թեմատիկ կապեր է ստեղծում պատկերների միջև։ Իր կերպարները քաղաքային մամուլից և մասնագիտական ամսագրերից  հավաքելով՝ Ռիչարդ Պրինցը ստեղծեց հրեշ-թրեքների, գլամ-ռոքերների և պոռնոաստղերի սիրահարների այլընտրանքային պանթեոն, ինչպես նաև ամայի կղզիների, կործանիչ ալիքների և ամպամած երկնքի շարքեր։ «Gang» բառը աղերսվում է ապստամբության գաղափարի և այլընտրանքային իրականության հետ՝ անդրադառնալով հակամշակույթին։
Ծաղրանկարներ
1980-ականների սկզբին Պրինցը սկսեց պատճենել ծաղրանկարներ New և Yorker Playboy ամսագրերից։ Նկարված լինելով մատիտով և ոչ մեծ չափսերով՝ աշխատանքները շարունակում էին փոխառություններ կատարել գեղանկարիչների կողմից ստեղծված լուսանկարային հավաքածուների հանրային մշակույթից։ Հասարակ պատճենմանը շուտով փոխարինեց առավել բարդ կաղապարային փոխառությունները, երբ ծաղրանկարները վերարտադրվում էին կատակներով, որոնք չկային բնօրինակ աշխատանքներում և որոնք ստեղծում էին հիբրիդային անհանգստացնող պատմություններ։ Այս հավաքածուի շրջանակներում Պրինցը կենտրոնացած էր գայթակղության և դավաճանության թեմաներին։
Լեոնիդ Հարությունյան
Լեոնիդ Ավետիքի Հարությունյան, հայ բեմադրիչ։ ԼՂՀ ժողովրդական արտիստ (2004)։
Կենսագրություն
Լեոնիդ Հարությունյանը ծնվել է 1948 թվականի ապրիլի 22-ին, Շիրակի Կառնուտ գյուղում։ 1975 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ 1974-1976 թվականներին եղել է Գյումրու պետական թատրոնի, 1976-1988 թվականներին՝ Ստեփանակերտի թատրոնի, 1988-1995 թվականներին՝ Գյումրու տիկնիկային թատրոնի դերասան և ռեժիսոր, 1995-2008 թվականներին՝ Ստեփանակերտի Վահրամ Փափազյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարն ու տնօրենը։ 2008 թվականից Շուշիի Մ. Խանդամիրյանի անվան դրամատիկական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարն ու հիմնադիր-տնօրենն է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բեմադրիչներ Կատեգորիա:1948 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 22 ծնունդներ Կատեգորիա:Կառնուտ գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:ԼՂՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ԼՂՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Ռիչարդ Պրինց
Կաղապարային կատակներ
1990-ականների վերջերին Պրինցը վերանայեց «միատեսակ կատակների» ձևաչափը՝ նախագծելով դրանք մեծ կտավների և բազաշերտ ներկման տեսքով։ Պրինցի ընդարձակ արխիվի կատակները գործածվել են որպես ցուցանակ տարաբնույթ նպատակներով։ Դրանք նման են նկարչի մագաղաթի, որոնք փայլում են կիսաթափանցիկ շերտերի միջով և հայտնվում մակերեսին։ Մեծամասամբ տեքստը սկսվում է կտավի մի ծայրից և ավարտվում  մյուս ծայրին, երբեմն՝ տեսադաշտից դուրս։ Այդ կատակներն այնքան ծանոթ են, որ դիտողը կարող է հաճախ մտովի լրացնել բացթողումները և շարունակել տողը։ Իր կտավներում կրկնելով կատակները՝ Պրինցն սկսեց ինքն իրենից ընդօրինակել։
Կտրոն-նկարներ
Check Paintings հավաքածուում, որը համարվում է «կատակների» հետագա զարգացումը, տեքստը անեկդոտներով կամ կատակներով տեղակայված է բանկային կտրոնների արտաքին շերտերի վրա։ Ի հայտ գալով 1999-ին՝ այս հավաքածուն բացահայտում է Պրինցի՝ որպես հավաքածու ստեղծողի գործունեությունը։ Նա հավաքեց առաջին հրատարակությունների և ձեռագրերի հսկայական գրադարան, ամերիկյան գեղարվեստական արձակի և չափածոյի ժողովածուներ։ Նա նաև հավաքեց կինոյի աստղերի և հայտնի հեղինակների կողմից ստորագրված անվավեր կտրոններ։ Շարքի ամենավերջում կտրոնները փոխարինվեցին երաժշտախմբերի, հայտնի պոռնագրաֆիայի պատկերների։
Ճերմակ գեղանկարչություն
White Paintings հավաքածուում 1990-ականների սկզբին Պրինցը ձեռագիր և տպագիր կատակները համակցեց գտնված այլ տեքստերի հետ՝ ներառյալ քնարերգություն և գովազդային տեքստեր՝ մուլտֆիլմերի գրաֆիկական կտորներով։ Նա ծաղրանկարները հասցրեց տեսողական ստենոգրաֆիայի՝ դրանց բնանկարներից մասեր տեղափոխելով կտավներ։ Պատկերները և տեքստերը լողում են սպիտակ ներկի մեջ՝ առանց որևէ իմաստի կամ տրամաբանության։ «Ճերմակ գեղանկարչությունը» զարգացել է տասնամյակի ընթացքում՝ ներառելով նույն բաղադրիչների ավելի հարուստ կոմպոզիցիաներ, ինչպես նաև սպիտակից բացի այլ գույներ։
Շարժիչի ծածկոցներ
Պրինցի երկյուղը մեքենաների նկատմամբ առաջին անգամ արտահայտվեց իր՝ լուսանկարների Gangs հավաքածուում 1980-ականներին։ Մի քանի տարի անց նա սկսեց ներկել շարժիչի ծածկոցներ՝ դրանց վերաբերվելով որպես պատի ռելիեֆներ կամ եռաչափ կտավներ։ Ամսագրերի վերջին էջերում գովազդվող ավտոմեքենաների շարժիչների ծածկոցները կարելի էր պատվիրել փոստով։ Նկարիչը պատվիրեց առաջին ծածկոցների ստեղծումը, սակայն ժամանակի ընթացքում նա ինքը սեփական ներդրումն ունեցավ մեքենաների մասերը արվեստի վերածելու մեջ։ Վերջին տարիներին Պրինցի ծածկոցները դարձան ավելի վերացական, այդուհանդերձ պահպանեցին աղերսները բնօրինակի հետ, ինչպես նաև ազատության ձգտող ամերիկյան ոգին։
Girlfriends
Girlfriends հավաքածուն սկսվեց 1990 թվականին՝ հիմնված այնպիսի ամսագրերի սիրողական նկարահանումների վրա, ինչպիսիք են Easyriders-ը։ Պրինցը առաջին անգամ էր իրականացնում նման նկարահանումներ Gangs հավաքածուի առաջին աշխատանքներից մեկում՝ «Live Free or Die»-ում (1986)։ Կոպիտ նկարահանումները ներկայացվեցին ընթերցող հասարակությանը, որպեսզի վերականգնվի ամենաարժեքավորը՝ հեծանիվները և ընկերուհիները։ Պրիցի աշխատանքների ուռճացված մասշտաբը ընդգծում է բնօրինակ լուսանկարների առանձնահատկությունը, կիզակետի անբավարար լինելը և իրագործման անկարողությունը։ Ոչ այնքան հմայիչ կանայք էին հայտնվում մոտոցիկլետների կողքին՝ հուսահատությամբ փորձելով ընդօրինակել ամսագրերի հայտնի մոդելներին։ Այս հավաքածուն էրոտիզմի փոխարեն ներկայացնում է պատկերված մարդկանց խոցելիությունը և ձգտումը հայտնվելու տղամարդու երևակայության մեջ։
Անանուն (Upstate)
Երբ Պրինցը 1996 թվականին Մանհեթենից տեղափոխվեց Նյու Յորքի նահանգի հյուսիսային մասի մի փոքրիկ քաղաք, փոփոխությունները խթան հանդիսացան վավերագրական ֆիլմաշարի ստեղծման համար։ Կենտրոնանալով տեղի միջավայրի վրա՝ նա գրավվում է անշուք նշաններով․ թափթփված բակեր, գրաֆիտով ներկած տնակներ, հին ավտոմեքենաների ժանգոտված կմախքներ, դատարկ և ոչ մի տեղ չտանող մայրուղիներ։ Պատկերները, որոնք միաժամանակ և՛ մելամաղձոտ են, և՛ տարօրինակորեն անմատչելի, ներառում են իրենց մեջ զանգվածային մշակույթի ոչ գեղագիտությունը։ Դրանք արտացոլում են աղքատության հետևանքները՝ հուսալքության մեջ գտնելով գեղեցկության գողտրիկ պահեր։
Հայտնիություն
Publicities հավաքածուն (ի հայտ է եկել վերջին տասնամյակում) խմբագրվել է որպես աստղերի ինքնագրերով լուսանկարների շարք, որը դիտվում է որպես հայտնի մարդկանցով տարված ամերիկյան մասունքներ։ Ստորագրված լուսանկարը արդեն վաղուց համարվում էր Հուլիվուդի մեքենաների հիմնական բաղադրիչ՝ աստղերի և երկրպագուների միջև ստեղծելով սերտ կապի պատրանք։ Չնայած որ Պրինցի մի քանի լուսանկարներ ունեն իրական ինքնագիրներ, այնուամենայնիվ պատկերների շարքը ստորագրված է իր իսկ ձեռքով։ Հիշեցնելով իր նախկին աշխատանքների շարքերի բնույթը՝ նկարիչը ստեղծում է պատկերվերի հավաքածու՝ հիմնված պաշտոնական բնութագրումների վրա (օրինակ՝ բաց գույնի մազերով մարդիկ)։
Անանուն (Original)
Untitled (original) հավաքածուն հայտնաբերված առարկաների կիրառման տեսանկյունից մոտ է Publicities հավաքածուին։ Այն ևս կառուցված է Պրինցի հավաքածուների այնպիսի նյութերից, ինչպիսիք են գովազդային կազմակերպության համար նախատեսված էսքիզները, բուլվարային ընթերցանության նյութերի կազմերը և այլն։ Նման կոմերցիոն կերպով կերպարներին նոր կյանք է տրվում, որտեղ դրանք զուգորդվում են նախկին կամ փոփոխված տարբերակով։
Բուժքույրեր
Պատկերագրական այս ժողովածուն հիմնված է բժշկական վեպերի հիման վրա, որոնք քաղաքային ժանրի ստեղծագործություններ են, որոնց նվիրված է Պրինցի գրադարանի մի առանձին բաժին։ Վերջին ժողովածուի համար նկարիչը գրքերի շապիկները վերածել է կտավային ընդլայնված տարբերակների՝ նկարելով բոլոր գործող կերպարները և ամբողջ տեքստը՝ բացառությամբ վերնագրերի։ Նրա մռայլ ներկապնակը ընդգծում է պատկերների էությունը։ Ծովային, զմրուխտե, նարնջագույն և մուգ սև գույները ընդգծում են բուժքույրերի սպիտակ համազգեստները։ Պրինցը բուժքույրերի բերանները զարդարում է բժշկական կիսաթափանցիկ դիմակներով, որոնք, զուգորդվելով մռայլ ֆոնի հետ, ստեղծում են չար մթնոլորտ։ Բուժքույրերը «գթության հրեշտակներից» վերածվել են չար կերպարների, որոնք արյան և մահվան վախ են ներշնչում։ Յուրաքանչյուր կերպարում Պրինցը միախառնում է սոցիալական և սեռական կարծրատիպեր՝ կապված բուժքրոջ կերպարի հետ։
de Kooning Paintings
Աշխատանքների վերջին ժողովածուում Ռիչարդ Պրինցը անդրադառնում է վերացական էքսպրեսսիոնիստ Վիլհելմ դե Կունինգի պատկերներին։ Պատկերագրությունը նա շարունակում է «Բուժքույրեր» ժողովածուում, սակայն ներկայացնում է նոր, ավելի բարդ աղբյուր՝ քսաներորդ դարի արվեստի պատմության տարեգրություն։ Միաժամանակ ունենալով հարգանքի և սրբապղծության տարրեր՝ այս գործերը պարունակում են դե Կունինգի հայտնի «Կանայք» շարքի տարրերից կանանց և տղամարդկանց պոռնոգրաֆիկ պատկերներով։ Հերմաֆրոդիտ կերտվածքները շատ դեպքերում հիբրիդներ են, որոնք միավորում են արականն ու իգականը, գեղանկարչությունն ու լուսանկարչությունը, ժամանակակից (մոդեռն) արվեստն ու զանգվածային մշակույթի կերպարներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ժամանակակից նկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ժամանակակից արվեստագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լուսանկարիչներ
Nothing But Thieves (ալբոմ)
Կոմերցիոն նվաճում
2017 թվականի մայիսի 4–ի դրությամբ, ալբոմը վաճառվել է ավելի քան 250,000 օրինակով և ունի ավելի քան 174 միլիոն սթրիմ ։
Կազմ
Nothing but Thieves
Տեխնիկական մաս
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռոք ալբոմներ Կատեգորիա:Ալտերնատիվ ռոք
Ամենայն Սրբոց եկեղեցի (Ապարաններ)
Ամենայն Սրբոց եկեղեցի, հայկական ավերված եկեղեցի ներկայիս Ադրբեջանի Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Ջուղայի շրջանի Ապարաններ գյուղում ։
Ամենայն Սրբոց նահատակաց եկեղեցին հանդիսանում էր Ապարաններ բնակավայրի ամենահայտնի և մեծակառույց հուշարձանը ։
Տեղադրություն
Եկեղեցին գտնվում էր բնակավայրի կենտրոնական մասում՝ փոքր բարձրության վրա ։
Պատմություն
Ամենայն Սրբոց նահատակաց եկեղեցին հիմնադրվել է 10-ից 11-րդ դարերում ։ Հանդիսանում էր եպիսկոպոսանիստ եկեղեցի ։
16-17-րդ դարերում դարում եկեղեցին վերակառուցվել է ։
Հայտնի է, որ եկեղեցու ծածկը և գմբեթը փլվել է դեռևս 1848 թվականին տեղի ունեցած երկրաշարժի հետևանքով ։
Դեռևս մինչև 1970-ական թվականները դեռևս պահպանվում էին եկեղեցու ավերակները, այլ տվյալներով՝ մինչև 1957 թվականը ։
Ճարտարապետական նկարագիր
Սրբոց Նահատակաց եկեղեցին քառամույթ գմբեթակիր բազիլիկա էր կառուցված սրբատաշ բազալտից և աղյուսից ։
Հարավային և արևմտյան ճակատներից ունեցել է մուտքեր։ Աբսիդն եղել է կիսաշրջանաձև, մույթերը՝ ուղղանկյուն։ Ունեցել է մեկ զույգ ավանդատներ թաքստոցներով։ Գմբեթը եղել է աղյուսաշեն բազմանիստ ։
Եկեղեցու արևմտյան կողմում եղել է գավիթ, զանգակատուն և օժանդակ այլ շինություններ ։
16-րդ դարում եկեղեցու վերանորոգման ժամանակ որմերում ագուցվել են մի քանի գեղաքանդակ խաչքարեր և այլ հուշարձանների բեկորներ։ Հյուսիսային ավանդատան որմերում եղած մի քանի խաչքարերից երեքը ունեցել են արձանագրություններ ։
19-րդ դարի վերջերին կիսավեր վիճակում գտնվող Սրբոց Նահատակաց եկեղեցի այցելած Ա․Սեդրակյանը հայտնել էր, որ եկեղեցու շինությունը մինչև կամարները քարից է կառուցված, իսկ կամարներն ու ծածկը՝ թրծված աղյուսով։ Նրա վկայության համաձայն՝ թաղակապ տաճարը բաժանված էր երեք մատուռի, որոնցից միջինը կառուցված է եղել չորս սյան վրա։ Երեք մատուռներն էլ ունեցել են գմբեթներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ապարաններ Կատեգորիա:Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության հայկական հուշարձաններ Կատեգորիա:Հայկական առաքելական կորուսյալ վանքեր և եկեղեցիներ (Նախիջևան) Կատեգորիա:Ջուղայի շրջանի վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Ադրբեջանի նախկին շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ադրբեջանում ոչնչացված հայկական հուշարձաններ
Մարիա Միրոնովա (դերասանուհի)
Մարիա Վլադիմիրովնա Միրոնովա (Мария Владимировна Миронова,  ), թատրոնի, կինոյի և էստրադայի խորհրդային դերասանուհի, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1991), «Միրոնովա և Մենակեր» կատակերգական դուետի մասնակից։
Դերասան, ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ Անդրեյ Միրոնովի (1941-1987) մայրն է։
Կենսագրություն
Մարիա Միրոնովան ծնվել է 1910 թվականի դեկտեմբերի 25-ին (1911 թվականի հունվարի 7-ին) Մոսկվայում, դպրոցի ուսուցչուհի Ելիզավետա Իվանովնայի (մոտ 1875-1937) և ապրանքագետ Վլադիմիր Նիկոլաևիչ Միրոնովի (մոտ 1878-1937) ընտանիքում։ Հայրը սերում էր աղքատ քաղքենիներից։ Մոր ծնողները՝ Իվան և Մարիա Ֆիրսովները, ծագումով եղել են Տամբովի նահանգի Հին Բերյոզովո գյուղից ։
1927 թվականին Մարիա Միրոնովան ավարտել է Ա. Լունաչարսկու անվան թատերական տեխնիկումը (ներկայում՝ Տամբովի նահանգի, ԳԻՏԻՍ) ։ Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի 2-րդի թատերախմբում ընդգրկվելու համար անհրաժեշտ էր դառնալ արհմիության անդամ, բայց աշխատանքային փորձի բացակայության պատճառով Մարիան այնտեղ չի ընդունվել։ Այդ ժամանակ էլ որոշել է ընդունվել Մոսկովյան օպերետի թատրոնի օժանդակ կազմ։ Սակայն արհմիություն ընդունվելուց անմիջապես հետո տեղափոխվել է Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոն 2-րդ, որտեղ աշխատել է 1928-1931 թվականներին ։ 1928 թվականին բեմ է բարձրացել Միությունների տան սյունասրահում որպես էստրադային դերասանուհի՝ ներկայացնելով Ա. Պ. Չեխովի պատմվածքները։
1932-1936 թվականներին եղել է Մոսկվայի մյուզիք-հոլի դերասանուհի, 1936-1938 թվականներին՝ Մոսկվայի տրանսպորտի թատրոնի դերասանուհի (ներկայում՝ Մոսկվայի Ն. Գոգոլի անվան դրամատիկական թատրոն) ։
1934 թվականին կատարել է նորամուտը կինոյում՝ նկարահանվելով Կոնստանտին Էգերտի «Նաստենկա Ուստինովա» դրամայում։ Սակայն նրան ճանաչում է բերել Բյուրոկրատ Բյաբալովի քարտուղարի դերը Գրիգորի Ալեքսանդրովի «Վոլգա-Վոլգա» (1938) կատակերգությունում։
1939-1947 թվականներին ծառայել է Մոսկվայի էստրադայի և մանրապատումների թատրոնում (ներկայում՝ «Էրմիտաժ» թատրոն), որտեղ էլ ծանոթացել է Ալեքսանդր Մենակերի հետ։ Ավելի ուշ նրանք ամուսնացել են։ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ դերասանուհին հանդես է եկել առաջնագծի դերասանական բրիգադներում ։
1946 թվականից Միրոնովան և Մենակերը եղել են Մոսէստրադայի արտիստներ, իսկ 1948 թվականից Մարիա Միրոնովան արդեն մշտապես աշխատել է ամուսնու՝ էստրադային դերասան Ալեքսանդր Մենակերի հետ ։ 1952 թվականին դուետը պաշտոնապես ձևակերվել է «երկու դերասանների թատրոն», որն առավել հայտնի է որպես «Միրոնովա և Մենակեր» ։ Նրանց ստեղծագործական տանդեմը գոյություն է ունեցել մոտ երեսուն տարի։
Տարբեր ժամանակներում համագործակցել է «Մոսկոնցերտի» հետ ։
Ռադիոֆոնդի հավաքածուում պահվում են դերասանուհու մասնակցությամբ էստրադային մանրանկարների, ինտերմեդիաների, ներկայացումների հարյուրից ավելի ձայնագրություններ, այդ թվում՝ այնպիսի հեղինակների, ինչպիսիք են Միխայիլ Զոշչենկոն, Միխայիլ Արդովը, Լեոնիդ Լենչը, Վլադիմիր Պոլյակովը, Բորիս Լասկինը, Վլադիմիր Դուխովիչնին, Մորիս Սլոբոդսկոյը և այլք ։
Վերջին տարիներ
1982 թվականին ամուսնու մահանալուց հետո Մարիա Միրոնովան գործնականում դադարել է խաղալ թատրոնում և էստրադայում։ Ավելի ուշ Իոսիֆ Ռայխելգաուզը դերասանուհուն հրավիրել է «Սովրեմեննիկ»։
1984 թվականին լույս է տեսել «...В своём репертуаре» գիրքը, որը գրել է Միրոնովան ամուսնու համահեղինակությամբ, որը կյանքից հեռացել է դրանից երկու տարի առաջ ։
1990 թվականից Միրոնովան եղել է Մոսկվայի Տաբակովի թատրոնի դերասանուհի։ 1995 թվականին «Ժամանակակից պիեսի դպրոց» թատրոնում տեղի է ունեցել նրա բենեֆիսը։ Վերջին անգամ բեմ է բարձրացել Սեմյոն Զլոտնիկովի «Հեռանում է ծերունին պառավից» ներկայացման մեջ։
Մարիա Միրոնովան մահացել է 1997 թվականի նոյեմբերի 13-ին Մոսկվայի կենտրոնական կլինիկական հիվանդանոցում ։ Թաղվել է Վագանկովյան գերեզմանատանը՝ որդու կողքին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Վագանկովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով
Նատրիումի հիդրոօքսալատ
Նատրիումի հիդրոօքսալատ, անօրգանական միացություն՝ NaHC2O4 բանաձևով։ Հանդես է գալիս անգույն բյուրեղների ձևով։ Լուծվում է ջրում՝ բյուրեղահիդրատներ առաջացնելով։
Ֆիզիկական հատկություններ
Նատրիումի հիդրօքսալատը առաջացնում է անգույն բյուրեղներ։
Լուծվում է ջրում, բայց չի լուծվում էթանոլում։
Առաջացնում է բյուրեղաիդրատներ՝ NaHC2O4•H2O բաղադրությամբ։ Մոլեկուլի պարամետրերը՝ a=0,64235 նմ, b=0,66580 նմ, c=0,56941 նմ, α=85,048°, β=110,100°, γ= 104,963°, Z=2 ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նատրիումի միացություններ Կատեգորիա:Օքսալատներ
Չխոուշ
Չխոուշ (ჩხოუში), գյուղ Վրաստանի արևմտյան հատվածում՝ Սամեգրելո և Զեմո-Սվանեթի մխարեի Զուգդիդի շրջանում։
Աշխարհագրություն
Աշխարհագրորեն Չխոուշ գյուղը տեղակայված է Կովկասյան տարածաշրջանում՝ արևմտյան Վրաստանում։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 40 մետր բարձրության վրա։
Օիրեմեը շրջկենտրոն Զուգդիդ քաղաքի հետ միացված է ավտոխճուղով։ Զուգդիդի և Չխոուշի հեռավորությունը կազմում է ավելի քան 20 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Չխոուշի բնակչությունը կազմում է 1064 մարդ։ Գյուղի բնակչության ճնշող մեծամասնությունը վրացիներն են։ Բացի զտարյուն վրացիներից՝ այստեղ ապրում են նաև վրացիների տարբեր էթնիկական խմբեր, հիմնականում՝ մեգրելներ։
Շորդա
Շորդա (Шорда), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեխրենգա գետի ձախ ափին՝ 107 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը՝ 111 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Left 4 Dead
Left 4 Dead (հայերեն]` Ձախ 4 Մահացած), բազմախաղաց առաջին դեմքով հրաձիգ և գոյատևման սարսափ տեսախաղ է, որը մշակվել է ամերիկյան Turtle Rock Studios ընկերության կողմից, որը Valve Corporation-ի մաս էր կազմում 2008 թվականի հունվարի 10-ից մինչև 2009 թվականի հունիսի 3-ը։ Խաղը ստեղծվել է Source engine տարբերակի 14-ի վրա՝ Microsoft Windows և Xbox 360 պլատֆորմների համար։ Խաղը տեղափոխվել է Xbox 360 որոշակի Affinity-ի կողմից ։ 2010 թվականի հոկտեմբերի 28-ին խաղը հասանելի դարձավ macOS-ում։
Left 4 Dead-ի մասին տեղեկությունները առաջին անգամ հայտնվեցին PC Gamer UK-ի 2006 թվականի Սուրբ Ծննդյան համարում վեց էջանոց հոդվածի տեսքով։ Հանդիսատեսը կարողացավ փորձարկել խաղը QuakeCon 2007 և Showdown 2007 LAN-ում, որն անցկացվեց ԱՄՆ Սան Խոսե քաղաքում։ Նոյեմբերի 6-ին Left 4 Dead-ի ցուցադրությունը հասանելի դարձավ նրանց համար, ովքեր այն նախապես պատվիրել էին Steam թվային բաշխման համակարգի միջոցով։ 2008 թվականի նոյեմբերի 11-ին այն հասանելի դարձավ հանրությանը։ Նոյեմբերի 18-ին խաղը հասանելի դարձավ Steam-ի միջոցով բոլորի համար։ Նոյեմբերի 20-ին արկղային տարբերակները թողարկվեցին Ամերիկայում, իսկ նոյեմբերի 21-ին՝ Հին աշխարհում ։
Խաղը բազմաթիվ դրական արձագանքներ է ստացել։ Մշակողները կարողացել են լավ փոխանցել սարսափի և հուսահատության մռայլ մթնոլորտը, որն առաջացել է խաղի տիեզերքում անհայտ վիրուսի տարածման հետևանքով, որը մարդկանց դարձնում է հրեշներ։ Շնորհիվ «Տնօրենի» աշխատանքի՝ արհեստական ինտելեկտի, որը վերահսկում է խաղացողների գործողությունները և ազդում խաղային խաղի վրա, խաղի յուրաքանչյուր փուլ եզակի է և անկրկնելի, իսկ թիմային գործողությունների շեշտադրումը խաղը դարձնում է լավագույններից մեկը կոոպերատիվների մեջ։ հրաձիգներ. Նաև հրաձիգների այս շարքի յուրահատկությունը տալիս է անսովոր առցանց ռեժիմը, որում հակառակորդի թիմերը տեղավորվում են տարբեր պայմաններում. ոմանք խաղում են որպես վերապրածներ, իսկ մյուսները խաղում են որպես Հատուկ վարակվածներ։
2009 թվականի հունիսի 1-ին Electronic Entertainment Expo-ում Valve-ը պաշտոնապես հայտարարեց Left 4 Dead 2-ի ամբողջական շարունակության մասին, որը թողարկվեց 2009 թվականի նոյեմբերի 17-ին։
Սյուժե
Համաճարակի մեկնարկից երկու շաբաթ անց չորս մարդ, ովքեր ենթադրաբար անձեռնմխելի են վիրուսից, ճանապարհ են անցնում Ֆեյրֆիլդ քաղաքում՝ հայտնաբերելով վարակվածների ավելի բարդ մուտացիաներ։ Վարակված մարդկանց ամբոխի հետ մի քանի բախումներից հետո փրկվածները իմանում են, որ 5-րդ ալիքի լրատվական ուղղաթիռի չազդված օդաչուն կազմակերպում է բոլոր փրկվածների փրկությունը լքված տարհանման կետում՝ սա Մերսի հիվանդանոցի տանիքն է։ Որոշ դժվարությամբ չորս հերոսները, հաղթահարելով քաղաքի փողոցները, մետրոն ու կոյուղագիծը, հասնում են տանիք, որտեղ ուղղաթիռով փախչում են։
Սակայն նրանց թռիչքը երկար չտևեց՝ վարակված օդաչուն մուտացիայի ենթարկվեց զոմբիի և սպանվեց Զոուի կողմից։ Ուղղաթիռը կործանվել է քաղաքից դուրս գտնվող որոշ արդյունաբերական տարածքի մեջտեղում։ Փրկվածները, գտնելով ժամանակավոր զրահապատ ֆուրգոն, որը, ըստ երևույթին, պատրաստվել են այլ փրկվածների կողմից, որոշում են օգտագործել այն՝ գաղտագողի մտնել Ռիվերսայդ քաղաք, որտեղ նրանք ակնկալում են փրկություն գտնել զինվորականներից։
Քաղաքի կեսին փրկվածները գտել են ճանապարհը ամբողջովին փակված լքված մեքենաների կողմից՝ ստիպելով նրանց իջնել զրահամեքենայից և շարունակել ոտքով։ Եկեղեցում խելագարված վերապրողի հետ հանդիպելուց հետո, ով շուտով համալրեց վարակվածների շարքերը, խմբի համար բացվեց մի պատկեր. քաղաքն ընկավ և ամբողջությամբ գրավվեց վարակվածների կողմից։ Փրկվածները, առանց ռազմական ներկայության հույս չունենալու, ուղղվում են մոտակա նավակներից մեկը՝ հնարավոր փրկության համար։ Սլեյթերների կողմից շահագործվող փոքրիկ ձկնորսական նավակի ռադիոյով, ովքեր, ինչպես ուղղաթիռի օդաչուն, փորձում են փրկել մնացած ողջ մնացածներին, փրկել չորսին փորձանքից՝ նրանց վերցնելով Ռիվերսայդի ափերից։ Այնուամենայնիվ, դա չի խանգարում Սլեյթերներին որոշ ժամանակ անց չորսին թողնել իրենց ճակատագրին Նյուբուրգի ափին, և դա հուշում է, որ նրանք սովորական կողոպտիչներ են, ովքեր կողոպտել են ճանապարհորդներին։
Թափառող փրկվածները պատսպարվում են մեծ ջերմոցում, որտեղ կարճ ժամանակ անց ռազմական ինքնաթիռը թռչում է գլխավերեւում, ինչը խմբին ստիպում է ենթադրել, որ տեղական օդանավակայանը դեռ գործում է։ Օդանավակայան ժամանած փրկվածները ցնցված էին, որ զինվորականները, փորձելով զսպել համաճարակի տարածումը, պարզապես ռմբակոծել են օդանավակայանը։ Այնուամենայնիվ, թռիչքուղին հիմնականում անձեռնմխելի էր, ինչը թույլ տվեց անձնակազմին, օդանավի օդաչուի հետ խոսելուց հետո, լիցքավորել ինքնաթիռը և օդ բարձրանալ։
Չնայած հերթական փրկարարական աշխատանքներին, ինքնաթիռը կործանվել է անհայտ պատճառներով։ Փրկվածները հայտնվում են Ալեգենի ազգային անտառի ծայրամասում։ Հետևելով երկաթուղու գծերին՝ չորսը հայտնվում են հին ֆերմայում, որի տունը տեղափոխել են զինվորական դիրք, ինչպես պարզվեց՝ արդեն լքված։ Փրկվածները ռադիոյով պատասխանելուց հետո փրկվածներ փնտրող զինվորականներին և հաջողությամբ ետ մղելով վարակվածների հարձակումները, փրկվում են ռազմական զրահափոխադրիչի կողմից, որը նրանց տեղափոխում է հյուսիս-արևելքում գտնվող անվտանգ գոտի՝ ենթադրաբար միակ վայրը, որտեղ։ այսքան ժամանակ չի գրավվել։
Փրկվածներին տեղափոխում են Միլհավեն կոչվող ռազմաբազա։ Փրկվածներին հասնելուն պես նրանց արթնացնում են և հրամայում զենքի սպառնալիքով թողնել զենքերը և դուրս գալ տարհանման տրանսպորտից։ Փրկվածները հանդիպում են ագրեսիվ զինվորականների, ովքեր սպառնում են գնդակահարել բոլորին, ովքեր կփորձեն փախչել։ Զինծառայողները բացատրում են, որ թիմը գնում է «թեստավորման», որը բժշկի կողմից կատարված թեստերի շարք է՝ պարզելու, թե արդյոք նրանք կրողներ են։ Այնուամենայնիվ, բազան շուտով հարձակվում է Վարակվածների կողմից՝ թույլ տալով փրկվածներին օգտվել իրավիճակից և գնացքով փախչել ռազմաբազայից՝ թողնելով բժշկին և երկու զինվորականներին, ովքեր օգնել են նրանց, պոկվել զոմբիների կողմից։
Բիլը՝ միակը, ով գիտի, թե ինչպես կառավարել գնացքը, կանգնեցնում է նրան Ջորջիա նահանգի Ռեյֆորդ քաղաքում՝ Ատլանտայից ոչ հեռու։ Նրանք մի կողմ են դնում իրենց բոլոր փաստարկները և որոշում են հավատարիմ մնալ մեկ ծրագրին, այն է՝ առագաստանավով հասնել Ֆլորիդայի Քիզ, որին Բիլը ենթադրում է, որ վարակվածները չեն կարող հասնել։ Իրենց ճանապարհին նրանք հայտնաբերում են մի նավ, որը արգելափակված է շարժվող կամրջով։ Խումբը որոշում է նախ իջեցնել կամուրջը, ապա սպասել վարակվածների հեռանալուն, նախքան իջնելը և վերցնել նավակը։ Այնուամենայնիվ, կամրջի կես ճանապարհին սնուցվող գեներատորներից մեկը հանկարծակի կանգ առավ՝ կամուրջը ամբողջությամբ կանգնեցնելով. Բիլլը որոշում է խիզախ և համարձակ արարքը միաժամանակ՝ զոհաբերելով սեփական կյանքը։ Նա, ցած նետվելով կամրջից, վերադառնում է կանգառում գտնվող գեներատորի մոտ և վերագործարկում այն, բայց Բիլը չի ​​հասցնում վերադառնալ երեք տանկի հարձակման պատճառով։
Շարտրի տաճար
Շարտրի տաճար (Cathédrale Notre-Dame de Chartres), կաթոլիկ տաճար, որ գտնվում է Էր և Լուար դեպարտամենտի Շարտր քաղաքում։ Գտնվում է Փարիզից 90 կմ հարավ-արևմուտք։ Գոթիկայի ճարտարապետության գլուխգործոցներից է։ 1979 թվականին տաճարն ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։
Left 4 Dead
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2008 տեսախաղեր Կատեգորիա:Xbox 360 տեսախաղեր Կատեգորիա:Windows տեսախաղեր
Շարտրի տաճար
Պատմություն
Շարտրի տաճարի տեղում հնում եղել են եկեղեցիներ։ 876 թվականից Շարտրում պահվում է հանգուցյալ Սուրբ Աստվածածնի պատկերով սավան։ Առաջին Մայր տաճարի փոխարեն, որ այրվել է 1020 թվականին, կառուցվել է հսկայական կրիպտեով ռոմանական տաճար։ Այն դիմացել է 1134 թվականի հրդեհին, որն ընդգրկել է գրեթե ողջ քաղաքը, սակայն խիստ տուժել է 1194 թվականի հունիսի 10-ի հրդեհից։ Այս հրդեհից, որը բռնկվել էր կայծակից, չեն վնասվել արևմտյան ճակատի աշտարակները և կրիպտեն։ Սուրբ սավանի հրաշագործ փրկությունը կրակից համարվել է սուրբ նշան և առիթ հանդիսացել նոր, ավելի մեծ շինության կառուցման։
Նոր տաճարի կառուցումը սկսվել է 1194 թվականին՝ ամբողջ Ֆրանսիայից հավաքված նվիրատվությունների շնորհիվ։ Քաղաքաբնակները շինանյութ են ներկրել Շարտրի մերձակայքի քարհանքերից։ Նոր տաճարը կառուցվել է հնի հիման վրա՝ իր մեջ ընդգրկելով այն։ Հիմնական աշխատանքները՝ ներառյալ անվակունդի կառուցումը, ավարտվել են 1220 թվականին։ Տաճարի օծումը կատարվել է 1260 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Լյուդովիկոս IX-ի ներկայությամբ։
2019 թվականի ապրիլի 15 ին, 13րդ դարից մինչև մեր օրերը հասած տաճարը սկսեց այրվել և հավասարվեց հողին։