cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Միսս Տիեզերք 2019
Անցկացման վայր
2019 թվականի մայիսին Չավի Սինգսոնի դուստրը՝ Ռիշել Սինգսոն-Մայքլը, հայտարարեց, որ Ֆիլիպինները մի շարք երկրներից է, որն իրավասու է մրցույթն անցկացնել, և «LCS Group»-ը ձգտում է հյուրեր ընդունել Ֆիլիպիններում կամ Հարավային Կորեայում ։
2019 թվականի հոկտեմբերի 31-ին «Միսս Տիեզերք» մրցույթիի կազմակերպիչները հայտարարեցին, որ գեղեցկության մրցույթը կանցկացվի 2019 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Միացյալ Նահանգներում ։
Մասնակիցների ընտրություն
Մրցույթին մասնակցել է 90 երկրի և տարածքի ներկայացուցիչ։ «Միսս Բելգիա 2018»-ի հաղթող Անգելինա Ֆլոր Պուան ընտրվել էր՝ մասնակցելու «Միսս Տիեզերք 2019»-ին, իսկ նրան հաջորդը՝ «Միսս Բելգիա 2019» Ելենա Կաստրո Սուարեսը՝ «Միսս Աշխարհ 2019»-ին ։ 2019 թվականի հաղթողին հայտարարելուց հետո «Միսս Ֆրանսիայի» կազմակերպիչները որոշեցին չմասնակցել միջազգային մրցույթին ։ Հնդկաստանի ներկայացուցիչ Վարտիկա Սինգհը ընտրվեց՝ մասնակցելու մեկ այլ գեղեցկության մրցույթի՝ «Miss Diva»-ին։ Հնդկաստանի ներկայացուցիչը նախկինում մասնակցել էր նաև «Miss Grand International 2015» մրցույթին ։ Լեհաստանի ներկայացուցիչը Օլգա Բուլավան էր, սակայն ազգային մրցույթի կազմակերպիչները հրաժարվեցին մասնակցել մրցույթին ։ Ուրուգվայի ներկայացուցիչ Ֆիոնա Տենուտան ընտրել էր քասթինգի միջոցով, քանի որ կազմակերպիչները չէին կարողացել գտնել հովանավորներ իրական մրցույթ անցկացնելու համար ։ Վիետնամի ներկայացուցիչ Հուանգ Տուին ընտրվել է գեղեցկության ազգային մրցույթի ղեկավար Դոնգ Թրոնգ Թհիեն Լիի կողմից ։ Մնացած մասնակիցներն ընտրվել են համապատասխան ազգային մրցույթներում հաղթելուց կամ ազգային մրցույթում հատուկ լրացուցիչ կոչում ստանալուց հետո։
Մրցույթին առաջին անգամ են մասնակցել Բանգլադեշը  և Հասարակածային Գվինեան, իսկ վերադարձել են Լիտվայի, Սիերա Լեոնեի, Տանզանիայի ներկայացուցիչները։ Լիտվան չէր մասնակցել 2014 թվականից, Սիերա Լեոնեն՝ 2016 թվականից, իսկ Տանզանիան՝ 2017 թվականից ։ Գանան, Հունաստանը, Գվատեմալան, Հունգարիան, Ղրղզստանը, Լիբանանը, Ռուսաստանը, Շրի Լանկան, Շվեյցարիան, Զամբիան հրաժարվել են մրցույթին մասնակցելուց։ Գանան կվերադառնա 2020 թվականին  ։ Հունաստանի կազմակերպիչները հրաժարվեցին մասնակցել այն բանից հետո, երբ իրենց ընտրած մասնակիցը՝ Էրիկա Կոլանին, անհայտ պատճառներով չկարողացավ մասնակցել ։ Ղրղզստանը ևս դուրս եկավ մրցույթից, երբ ընտրված մասնակից Էլմարա Բուրանբաևան որոշեց չմասնակցել որևէ միջազգային մրցույթի։ Լիբանանը հրաժարվեց մասնակցել մրցույթին երկրում տեղի ունեցող բողոքի ցույցերի պատճառով ։ Ռուսաստանի ներկայացուցիչ Ալինա Սանկոն ներկայացվել էր «Միսս Աշխարհ 2019» և «Միսս Տիեզերք 2019» մրցույթներին, սակայն դրանց անցկացման օրերի մոտ լինելու պատճառով հրաժարվեց մասնակցել վերջինիս։ Միսս Ռուսաստանի կազմակերպիչները չկարողացան փոխարինող ներկայացնել ։ Զամբիան հրաժարվեց մասնակցել ֆինանսական խնդիրների պատճառով , իսկ Գվատեմալան, Հունգարիան, Շրի Լանկան և Շվեյցարիան՝ ազգային մակարդակում մրցույթ չանցկացնելու կամ հաղթող չընտրելու պատճառով։
Ձևաչափ
Ինչպես ներկայացվել էր 2018 թվականին, մասնակիցների ցանկից փակ հարցազրույցի և լողազգեստով ու երեկոյան զգեստով նախնական ելույթի միջոցով ընտրվել էր կիսաեզրափակիչ փուլի քսան մասնակից ։
Մասնակիցներ
Գեղեցկության մրցույթի մասնակիցները․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միսս Տիեզերք Կատեգորիա:Գեղեցկության մրցույթներ
Անդրե Լեո
Անդրե Լեո ( André Léo ), ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ, ֆեմինիստ, գրող և լրագրող։
Կենսագրություն
1870 թվականին Պրուսիայի հետ պատերազմի ժամանակ եղել է Մոնմարտրի զգոնության կոմիտեի անդամ։ Լուիզա Միշելի հետ միասին հիմնել է La Republique des Travailleurs թերթը։
1871 թվականի Փարիզի կոմունայի օրերին հեղափոխական La Sociale և La Commune հեղափոխական թերթերի աշխատակիցը մասնակցում էր կանանց կազմակերպությունների աշխատանքներին։ Բ. Մալոնի հետ միասին դիմել է «Գյուղերի աշխատող ժողովրդին» Կոմունայի աջակցությանը (հրատարակվել է 1871 թվականի ապրիլի 10-ին)։ Կոմունայի ճնշումից հետո նա փախել է Բազել, բնակվել է Շվեյցարիայում։ Բազմիցս վիճաբանել է կանանց էմոցիանացիայի մասին միջազգային ֆրանսիական բաժնի ղեկավարի հետ, ով բացասական վերաբերմունք ուներ կանանց քաղաքական գործունեության նկատմամբ։
Նա մասնակցել է ապստամբությանը, որն ի վերջո տապալել է Երկրորդ կայսրության կառավարությունը։ Որպես լրագրող նա քննադատում էր Ֆրանսիայի Երրորդ հանրապետության իշխանությունների գործողությունները։
1878-1881 թվականներին Անդրե Լեոն համագործակցել է ռուսական Slovo ամսագրի հետ։ 1880 թվականին վերադարձել է Ֆրանսիա, սակայն ակտիվ դեր չի խաղացել հասարակական կյանքում։
Մահացել է 1900 թվականի մայիսի 20-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հեղափոխականներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սոցիալիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ Կատեգորիա:1900 մահեր Կատեգորիա:Մայիսի 20 մահեր Կատեգորիա:Վիեննա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:1824 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 18 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի խմբագիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ
Վանչե Շիկով
Վանչե Շիկով (Ванче Шиков, ), մակեդոնացի ֆուտբոլիստ, «Ակադեմիա Պանդևա» ակումբի պաշտպան։ Հանդես է եկել Մակեդոնիայի հավաքականի կազմում։
Ակումբային
Վանչե Շիկովն իր ֆուտբոլային կարիերան սկսել է Կավադարցի քաղաքի «Տիկվեշ» թիմում։ 2002 թվականին տեղափոխվել է «Քսանտի» ակումբ, որտեղ անցկացրել է 55 խաղ և խփել երկու գոլ։ 2006 թվականին տեղափոխվել է Պիրեյոսի «Օլիմպիակոս», բայց նրա կազմում ոչ մի անգամ խաղադաշտ դուրս չի եկել՝ վարձավճարով հանդես գալով «Կերկիրա» (13 խաղ, չերս գոլ, որ խփել է 2007 թվականի փետրվարի 4-ին և ապրիլի 29-ին) և Կալամարիայի «Ապոլլոնում»։ Երեք տարի անցկացնելով Ախնայի «Էթնիկոսում»՝ Վանչե Շիկովը 2011 թվականի ամռանը տեղափոխվել է ուկրաինական «Վոլին», որտեղ եղել է թիմի ավագ։ Ակումբից հեռացել է 2014 թվականի  հունիսին որպես ազատ գործակալ։ 2014 թվականի հունիսի վերջին երկամյա պայմանագիր է կնքել ավստրիական «Աուստրիա» (Վիեննա) ակումբի հետ, որտեղ վերցրել է 4 համարը։
Հետագայում Վանչե Շիկովը հանդես է եկել ադրբեջանական «Նեֆթչի», մակեդոնական «Ռաբոտնիչկի», ղազախական «Տոբոլ» (ակումբից հեռացել է 2018 թվականի հուլիսին որպես ազատ գործակալ), ապա մակեդոնական «Ակադեմիա Պանդևա» ակումբներում։
Հավաքականում
Մակեդոնիայի հավաքականի կազմում Վանչե Շիկովն անցկացրել է 27 խաղ և խփել երեք գոլ։ Առաջին գոլը խփել է Ռումինիայի հավաքականի դեմ խաղում 2010 թվականի հունիսի 2-ին (հաղթանակ 1:0 հաշվով), երկրորդը՝ Անդորրայի հավաքականի դեմ խաղում 2010 թվականի հոկտեմբերի 8-ին (հաղթանակ 2:0 հաշվով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մակեդոնացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վոլինի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Աուստրիա Վիեննայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռաբոտնիչկիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Օլիմպիակոս Պիրեյոսի ֆուտբոլիստներ
Ջեք Լորդ
Ջոն Ժոզեֆ Պատրիկ Ռայան (John Joseph Patrick Ryan, ), ամերիկացի դերասան։ Հայտնի է Ջեք Լորդ (Jack Lord) կեղծանվամբ։ Առավել հայտնի է «Հավայի 5-O» հեռուստասերիալի Սթիվ Մակգարեթ դերով, որում նկարահանվել է 12 տարի՝ 1968-1980 թվականներին  ։ Նա եղել է առաջին դերասանը, որ նկարահանվել է Ջեյմս Բոնդի մասին «Доктор Ноу» ֆիլմում՝ Ֆելիքս Լեյտերի դերով  ։
Վաղ կյանք և կրթություն
Լորդը ծնվել է Նյու-Յորքում՝ Բրուքլինում՝ իռլանդ-ամերիկական ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Վիլիամ Լոուրենս Ռայանը (William Lawrence Ryan), եղել է շոգենավային ընկերության տնօրեն ։ Լորդը մեծացել է Մորրիս այգում, որն այժմ կոչվում է Ռիչմոնդ-Հիլ Քվինսում՝ Նյու-Յորքում ։ Երիտասարդ Լորդը վարժեցրել է ձիավորի իր հմտությունները Գուդզոն գետի մոտ գտնվող մոր մրգատու ագարակում ։ Երբ նա ամառային ամիսները սկսել է անցկացնել ծովում, սկսել է նկարել բնանկարներ, որոնց նկատում էր տախտակամածից, որոնց մեջ կային Աֆրիկայի, Միջերկրական ծովի և Չինաստանի ուրվանկարներ ։ Լորդը հաճախել է տարբեր դպրոցներ, այդ թվում սովորել է Սուրբ Բենեդիկտ Իոսիֆի (Saint Benedict Joseph Labre Church) դպրոցում, Ջոն Ադամսի միջնակարգ(John Adams High School) դպրոցում և ԱՄՆ-ի ծովի առևտրի ակադեմիայում(United States Merchant Marine Academy) , որն ավարտել է պրապորշչիկի (ցարական բանակի ցածրաստիճան սպա) կոչումով ։ Նա հաճախել է Նյու-Յորքի համալսարան ֆուտբոլի կրթաթոշակով և համայնքում ստացել է գեղեցիկ արվեստների աստիճան։ Լորդը Միացյալ Նահանգներում առաջին տարին անց է կացրել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում՝ ԱՄՆ-ի բանակի ինժեներական կորպուսում, որը Իրանում կառուցել է կամուրջներ ։ Նա վերադարձել է առևտրական նավատորմ նավաստիի որակավորմամբ՝ Ֆորտ-Տրամբուլլեում ծովային սպաների հաշվառումից առաջ ։ Երբ նա մասնակցություն ունեցավ ծովային ուսուցողական ֆիլմերի նկարահանումներին, նրա մոտ դերասան դառնալու գաղափար ծնվեց։
Կարիերա
Լորդը սովորել է թատերական վարպետություն Սանֆորդ Մեյնսերի մոտ ՝ Neighborhood Playhouse School of the Theatre-ում ։ Երիտասարդ տարիքում աշխատել է Հորգան Ֆորդում՝ վաճառելով մեքենաներ, ապա վաճառել է Cadillac, որպեսզի վճարի ուսման վարձը։ Այնուհետև հաճախել է թատերական ստուդիա ։
Թատրոն
Բրոդվեյում Լորդի առաջին ներկայացումը եղել է Քիմ Սթենլիի հետ՝ Հորթն Ֆուտի «Ճամփորդուհի» պիեսում ։ Շոուն տևել է 30 գիշեր՝ 1954 թվականի հոկտեմբերի 27-ից մինչև նոյեմբերի 20-ը։ Իր դերի համար Լորդը ստացել է Theatre World Award մրցանակը ։ Դրանից հետ 1955-1956 թվականներին նա խաղացել է Բրիկի դերը (փոխարինելով Բեն Հազզարային) «Կատուները շիկացած տանիքի վրա» ներկայացման մեջ ։ Նա նաև հանդես է եկել «Խրճիթ», «Անօրինական» և «Վայրենի» ներկայացումներում։
Ֆիլմ
Առաջին անգամ Լորդը նկարահանվել է 1949 թվականին «Красная угроза» հակակոմունիստական ֆիլմում ։ 1950 թվականի «Cry Murder» ֆիլմում նա եղել է նաև ընթերակա պրոդյուսեր։ 1957 թվականին Լորդը կատարել է գլխավոր դեր «Уильямсберг: История патриота» ֆիլմում, նաև կատարել է Բաթ Օլդենի դերը «Богова делянка» ֆիլմում և 1933 թվականին մասնակցություն է ունեցել Էրսկին Կալդուելլի վեպի ադապտացիային։ Լորդը դարձել է Ջեյմս Բոնդի մասին նկարահանվող «Доктор Ноу» ֆիլմի առաջին դերասանը՝ կատարելով Ֆելիքս Լեյթերի դերը ։ Սցենարիստ Ռիչարդ Մեյբաումի խոսքերով Լորդը գտնվում է Շոն Քոնների հետ հավասար կարգավիճակում։ Նա նաև պահանջել է իր դերի մեծացում և մեծ հոնորար հաջորդ «Голдфингер» ֆիլմում նկարահանվելու համար ։ Վերջ ի վերջո ռեժիսոր Գայ Հեմիլթոնը նրան փոխարինել է Սեք Լինդերով։ 1968 թվականին Լորդը Սյուզան Սթրասբերգի հետ նկարահանվել է «Игра называется – убийство» ֆիլմում ։
Հեռուստատեսություն
1962 թվականին Լորդը կատարել է գլխավոր դեր «Стоуни Бурк» հեռուստասերիալում ։ Սերիալի հիմքը իրական չեմպիոն Քեյսի Թիբբսեի կըանքն է ։ Երկրորդական դերերում նկարահանվել են Օրեն Օութսը և Բրյուս Դերնը։ Լորդն անվանել է Հերի Կուպերին իր օրինակը՝ նմանակելու և նոր կերպարի՝ Սթոունի Բուրկի ստեղծմամբ ոգեշնչվելու համար ։
Լորդը կատարել է Էլիոթ Նեսսայի դերը «Неприкасаемые» հեռուստասերիալում, սակայն վերջում այդ դերը հասել է Ռոբերտ Սթեքին ։ Չնայած դրան նա խաղացել է այդ սերիալի առաջին մասի էպիզոդներից մեկում։ 1965 թվականին նա կատարել է հյուրի՝ գնդապետ Փրեսթոն Գալլահերի դերը «Вертикальный взлёт» սերիալի երկրորդ մասի հինգերորդ էպիզոդում։ Բացի այդ նա խաղացել է մի շարք սերիալներում, որոնց թվին են պատկանում «Встреча с приключениями», «Американцы», «Бонанца», «Высокий кустарник», «В бою!», «Агенты А.Н.К.Л.», «Репортёр», «Беглец» (Հարրի Գվարդինոյի հետ՝ գլխավոր դերում), «Захватчики», «Сыромятная плеть», «Железная сторона» և «ФБР» սերիալները։ Նա նաև նկարահանվել է «Найди приключения на свою пушку» սերիալի առաջին էպիզոդում։
Հավայի 5-O
եղծման գործում, որում կատարել է խուզարկու Սթիվ Մակհարեթի գլխավոր դերը տասներկու տարվա ընթացքում։ Նահանգապետ Հավայևը վստահում է Սթիվ Մակհարեթին Հոնոլուլուի ոստիկանության գլխավոր հնարված հատուկ ստորաբաժանումը ։ Սերիալի սկզբում «Իլիկայի» հյուրանոցի պատշգամբում ցուցադրվում է Ջեք Լորդի նկարը։ Դերակատարի անունն է Չինա Հո Քելլի՝ հյուրանոցի հիմնադիր Չինա Հոյի անունով ։ Լորդի թագավորական խոսքը՝ «Նրա վանդակի վրայով, Դեննո» (Book him, Danno!), դարձել է փոփ-արվեստի մասնիկը։ Լորդը պնդում է, որ քասթինգին մասնակցեն տեղի հավայացիները՝ մայրցամաքի դերասանների փոխարեն ։ Նա նաև պնդում է, որ իր դերակատարը վարի Ford մակնիշի մեքենա. թռիչքի հատվածում նա վարում է Mercury Park Lane 1967 թվականի մեքենա, 1968-1974 թվականներին նա վարում է Park Lane, իսկ մնացած տարիներին՝ 1974 թվականի Mercury Marquis : «Гавайи 5-O» սերիալի վերջին հատվածի ցուցադրումը համարվում է ամենատևական ոստիկանական սերիալը ԱՄՆ-ի հեռուստատեսության պատմության մեջ։
Երբ սերիալի ստեղծողը՝ Լեոնարդ Ֆրիմանը, մահացավ, սերիալի հետագա գործունեությունն անցավ Լորդի, CBS-ի և Ֆրիմանի ժառանգների ղեկավարության ձեռքը, ընդ որում պայմանագրի համաձայն Լորդը դարձավ գործադիր պրոդյուսեր։ Նա ուշադիր էր սերիալի յուրաքանչյուր մանրուքին և հաճախ վիճում էր ալիքի ղեկավարների հետ ։
Նկարիչ
Նյու-Յորքի համալսարանի ուսման ժամանակ Լորդը և իր եղբայրը բացել էին «Вилладж» արվեստի ակադեմիան ։ 1941 թվականին «Метрополитан» թանգարանը գնել էր նրանից երկու աշխատանք ։
Անձնական կյանք
Լորդի առաջին ամուսնությունը Էնն Սեսիլի Վիլլարդի (Ann Cecily Willard) հետ տևել է 1944-1947 թվականներին և ավարտվել ամուսնալուծությամբ ։ Լորդը տեսել է իր որդուն ընդամենը մեկ անգամ, երբ նա դեր նորածին էր։ Տղան մահացել է դժբախտ պատահարի արդյունքում՝ 13 տարեկան հասակում ։
Ջեքը ծանոթացել է երկրորդ կնոջ հետ Նյու-Յորքի հարավային մասում տուն փնտրելու ժամանակ ։ 1949 թվականի հունվարի 17-ին Լորդը ամուսնացել է Մարի դը Նարդի(Marie de Narde) հետ, ով թողել է իր կարիերան, որպեսզի իր կյանքը նվիրի ամուսնուն։ Նրանք միասին ապրեցին մինչև Լորդի մահը՝ 1988 թվականը։
Լորդը մոլի ծխող էր և չէր կարողանում թողնել այդ սովորությունը։ Լորդի խոսքերով հենց Աստծու հանդեօ հավատը նրան օգնեց թողնել ծխելը ։ Լորդը և իր ընկերը այցելեցին կաթոլիկական եկեղեցի, այնտեղ երկուսն էլ ծնկի եկան, իսկ Լորդը խոստացավ Աստծուն, որ այլևս չի ծխի։
Լորդը հայտնի է եղել որպես քաղաքավարի մարդ, ով սիրել է բարձրաձայն արտասանել բանաստեղծություններ և մարդ, ով ավելի շատ ժամանակ է անցկացրել իր տանը ։
Մահ
Այն բանից հետո, երբ 1980 թվականին սերիալն ավարտվեց, Լորդը թաքնվեց ստվերի ետևում։ Լորդը երկու տարի՝ մինչ մահը, տառապում էր Ալցգեյմերի հիվանդությամբ ։ Նա մահացել է 1998 թվականի հունվարի 21-ին՝ 77 տարեկան հասակում՝ թողնելով 40 միլիոն դոլլար ժառանգություն։ Նա մահացել է սրտի անբավարարությունից՝ Հոնոլուլուի սեփական տանը։ 2005 թվականին՝ նրա կնոջ մահից հետո ամբողջ ժառանգությունն անցել է Հավայայի բարեգործական կազմակերպությանը ։
Հուշեր
Հավայացի քանդակագործ Լինն Վեյլեր Լիվերթոնի(Lynn Weiler Liverton) կողմից ստեղծված կիսանդրին ներկայացվել է 2004 թվականի հունիսի 19-ին Կիխալա Մոլլում կայացած արարողության ժամանակ ։
Ժամանակակից արվեստում
ԱՄՆ-ում օպերատորները երբեմն 50 մմ("5-0") լինզաներին անվանում են «Ջեք Լորդ»։ Դա հղում է «Гавайи 5-O» սերիալին, որը փառավորել է դերասանին ։
Դերասանուհի Թրեյսի Լորդսը վերցրել է «Լորդս» կեղծանունը, քանի որ «Гавайи 5-O» ֆիլմում նա Լորդսի երկրպագուհին էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ
Օլեսյա Սուձիլովսկայա
Օլեսյա Իլյինիչնա Սուձիլովսկայա (Оле́ся Ильи́нична Судзило́вская, ), կինոյի և թատրոնի ռուս դերասանուհի, հեռուստահաղորդավարուհի։
Կենսագրություն
Օլեսյա Սուձիլովսկայան ծնվել է 1974 թվականի մայիսի 20-ին Մոսկվայի Զելենոգրադ շրջանում։ Մանկության տարիներից զբաղվել է գեղարվեստական մարմնամարզությամբ։ Տասնչորս տարեկան հասակում հրավիրվել է մասնակցելու Վլադիմիր Պոտապովի «Միջնորդ» ֆիլմի փորձերին, իսկ հետագայում նկարահանվել է այդ ֆիլմի գլխավոր դերում։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Օլեսյա Սուձիլովսկայան ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դպրոց-ստուդիա, որն ավարտել է 1997 թվականին ։ Նույն թվականին նա դարձել է Մոսկվայի Վլ. Մայակովսկու անվան թատրոնի դերասանուհի։
Անձնական կյանք
2009 թվականի հունվարի 4-ին ծնվել է Օլեսյա Սուձիլովսկայայի ավագ որդին՝ Արտյոմը, իսկ նույն թվականի հոկտեմբերի 26-ին նա ամուսնացել է իր որդու հոր՝ բիզնեսմեն Սերգեյ Ձեբանի հետ ։ 2016 թվականի հունվարի 19-ին ծնվել է դերասանուհու երկրորդ որդին՝ Մայկը ։
Գյուլիստանի բերդ
Գյուլիստանի բերդ (Gülüstan qalası), նաև Գյուլիստան, Գյուլստան, Գյուլստանի բերդ, Գյուլուստան, Զեյվա Կյուլիսթան, Կյուլիստան, Կյուլստան, Կուլիստան, Շավաղ, Ջվանշիր, պատմական բերդ-ամրոց Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանում` պատմական Արցախ նահանգի Խաչեն գավառում, Մռավի լեռնաշղթայի հյուսիսային կողմում, Ինջաչայ գետակի աջ ափին, Գյուլիստան (այժմ՝ Գյուլուստան) գյուղից 3 կմ հեռավորությամբ, խոր ձորից բարձրացող սեպաձև, հսկայական ժայռաբլրի վրա, Ինջա գետակի աջ ափին, Մռավ լեռանը հանդիպակաց հսկայական սեպաձև քարաժայռից կազմված բլրի վրա։ Արևմուտքից՝ Մռավի անտառոտ փեշերից հոսող գետակը երեք կողմից շրջանցում է բլուրը՝ նրան թերակղզու ձև տալով և միայն հարավային կողմի համեմատաբար մատչելի լանջով է կապվում ստորոտի հետ, որտեղից և ամրոցի հիմնական մուտքն է։
Աշխարհագրություն
Բերդը կառուցված է ժայռաբարձունքի լեզվակաձև հարթության վրա (երկարությունը 240 մետր է, ամենալայն մասը՝ 30 մետր), գnգավոր շրջապարիսպը դրված է տարածքը եզերող գրեթե ուղղաձիգ ժայռերի անկանոն պարագծով, հարավային կողմը ամրացված է կրկնապարսպով։ Գետնափորթ աղակապ գաղտնուղին հյուսիս-արևմտյան կողմում է՝ քողարկված անտառախիտ լանջով։
Բերդը մի կողմով միացած է ցամաքին, իսկ երեք կողմերով շրջափակված է խոր անդունդով հոսող գետակով, որը ժամանակին խրամատի տեղ է ծառայել։ Գյուլիստանից 3 կմ հեռավորության վրա է գտնվում Գյուլիստանի Սուրբ Ամենափրկիչ վանքը, որից բերդ տանող ճանապարհն անցնում էր անտառների միջով։ Դիրքը գեղատեսիլ է և ամուր։ Ժամանակին այստեղ են ամրացել Ղարաբաղի մելիքները ։
Պատմություն
Միջնաբերդ-ապարանքը տեղավորված է ամրոցի արևմտյան կողմում, ժայռազանգվածի անկման եզրին գոյացած բարձրադիր ու նեղլիկ դարավանդի վրա, իսկ երկրորդ՝ փոքր ապարանքը կառուցված է բերդի հարավային լանջի ստորոտում, դեպի մուտք տանող ճանապարհի մոտ։ Այստեղ՝ բերդի շուրջը սփռված երբեմնի բերդավանից պահպանվել են բազմաթիվ այլ շինությունների մնացորդներ, այդ թվում եկեղեցու, ջրաղացի, բաղնիքի և կամրջի ավերակները։ Բերդի, նաև ապարանքների կառուցման վերաբերյալ պատմական ստույգ տեղեկություն հայտնի չէ։ Անցյալ դարավերջի ուսումնասիրողներից սկսած, ժողովրդական ավանդազրույցների հիման վրա տարածված է այն տեսակետը, իբր Գյուլիստանի մելիքության մյուս կենտրոնում՝ Հոռեկավանում հիմնավորված Մելիք-Բեգլար Ա-ն հզորանալով տիրել է նաև գավառի հին իշխող Աբրահամ յուզբաշուն պատկանող Գյուլիստան բերդին և նորոգելով՝ դարձրել իր նստավայրը     ։ Սակայն նորահայտ պատմական աղբյուրները ցույց են տալիս, որ այստեղ ժամանակագրական շփոթություն կա. 17-րդ դարի կեսերին գործած Մելիք-Բեգլար Ա-ի և նրան հաջորդած մելիքների իշխանությունը մինչև 18-րդ դարի կեսը անմիջականորեն չի տարածվել Գյուլիստան գյուղի և նրա շրջակայքի վրա, իսկ այստեղի հին իշխողների շառավիղ Աբրահամ յուզբաշին ապրել ու գործել է Մելիք-Բեգլար Ա-ից ավելի քան կես դար հետո ։ Միջնաբերդ-ապարանքի ընդհանուր հատակաձևը թելադրված է տեղանքը պարփակող ժայռերի եզրագծով և արևելքից-արևմուտք ձգված կողմերով սեղանի տեսք ունի։ Հիմքում ուղղանկյուն սենյակները երկայնական պարսպապատերին կից երկու շարք են կազմում, որոնց միջև ստեղծված միջանցքի մուտքը արևելքից է։ Միջանցքի հյուսիսային կողմի սենյակներից երկուսը (4,6 x 7,1 մ & 4,6 x 5,6 մ) արտաքին պատում լայն պատուհաններ ունեն, իսկ դրանցից արևելյանը՝ նաև օջախ-բուխարի՝ զույգ պահարանախորշերով։ Այս շարքի մյուս երկու սենյակների (3,9 x 5,6 մ & 3,9 x 3,3 մ) ներքին պատերից միայն հետքեր են մնացել, իսկ արտաքին պատի մեջ բացված է յոթ պատուհան-հրակնատ։ Միջանցքի հարավային շարքը բաղկացած է իրար հետ մուտքերով կապված երեք սենյակից, որոնցից արևելյանը (4,5 x 7,0 մ) մուտք ունի նաև միջանցքից։ Այս սենյակն առանձնանում է մյուսներից կանոնավոր դասավորված պահարանախորշերով և խոշոր օջախ-բուխարիով, մուտքի դիմաց ունի փոքր պատուհան։ Հարավային ճակատի ծածկի սահմանում պահպանված չորս գերանաբները վկայում են բարձակային պատշգամբի, հետևաբար՝ նաև երկրորդ հարկի երբեմնի գոյության մասին։ Միջին սենյակի (4,5 x 4,8 մ) հատակը մի փոքր բարձր է կողքիններից և ունի երդիկակիր գոցվող թաղով ծածկված թաքստոց-գետնահարկ։ Վերջինս այժմ մասամբ լցված է ծածկի փլվածքով ու հողով և հավանաբար ստորգետնյա գաղտնուղի է ունեցել։ Շարքի մյուս սենյակում ևս (3,8 x 7,0 մ) կան պահարանախորշեր և, ըստ ամենայնի, այդտեղ եղել է նաև բուխարի։ Երկշարք սենյակների և միջանցքի արևմտյան կողմում առաջացած անկանոն հատակաձևով փոքր հրապարակը եզերված է ժայռազանգվածի շուրթով դրված խուլ պարսպով, իսկ հյուսիս-արևմտյան անկյունամասը ամրացված է բարձր, բոլորաձև, սնամեջ և հրակնատներով հագեցված բուրգով ։
Այս խմբի շինությունների ներքին պատերը պահպանվել են 1-2 մ բարձրությամբ, իսկ շրջապարսպի երկայնական հատվածների բարձրությունը դրսից 5-6 մ է։ Ըստ պահպանված հետքերի՝ սենյակներն ունեցել են հարթ գերանածածկ, իսկ միջանցքը բաց է եղել։
Ապարանքի բաղկացուցիչ մաս են կազմում պարփակ համակառույցի մուտքի աջ կողմում կցված գլխատունը և դրա հանդեպ, հարավային ժայռեզրին մեկուսի տեղակայված երկհարկանի շենքը։ Վերջինս բաղկացած է հիմքում ուղղանկյուն (4,1 x 10,1 մ) կրկնահարկ դահլիճից և ողջ կառուցապատման մեջ իր ակնհայտ շեշտվածությամբ, ըստ ամենայնի, մելիքական տան գլխավոր հարկաբաժինն է եղել։ Շենքի պատերը հիմնականում կանգուն են մինչև 6,5 մ բարձրությամբ, փլված է միայն երկրորդ հարկի երկայնական պատերի արևմտյան կեսը։ Չեն պահպանվել նաև փայտաշեն մասերը՝ միջհարկային ծածկերը, երկրորդ հարկի աստիճաններն ու բարձակային պատշգամբը, ինչպես նաև տանիքը, որն ըստ լայնական պատերի ճակտոնների՝ եղել է երկլանջ։
Գլխատունը ուղղանկյուն հիմքով կառույց է (6,1 x 6,6 մ) և մոտ է գտնվում կից պարսպաբուրգի միջով բացվող բերդի մուտքերից մեկին, ինչպես նաև միջանցքի և կրկնահարկ դահլիճի մուտքերին, հավանաբար եղել է պահակատուն կամ ախոռ։ Կառույցի քառակուսուն մոտ հատակաձև ու պահպանված խուլ պատերը հուշում են, որ ծածկն ունեցել է վերնալույս երդիկով բրգաձև-գերանակապ կառուցվածք։
Փոքր ապարանքը ուղղանկյուն հատակագծով քառաբուրգ-պարսպափակ կառույց է (արտաքուստ՝ 18,4 x 23,0 մ), բաղկացած է բակից և արևելակողմից դրա ողջ լայնքը բռնող երեք հավասարաթռիչք բաժանմունքից։ Շինությունից պահպանվել է միայն բրգավոր շրջապարիսպը, սակայն առկա հետքերից պարզ երևում է, որ բաժանմունքներից եզրային երկուսը թաղակապ սենյակներ են եղել (4,6 x 6,8 մ), իսկ մեջտեղինը՝ կամարակապ-երեսբաց ճակատով թաղածածկ նախասրահ։ 1,2 մ հաստությամբ պատերը կառուցված են կոպտատաշ շարվածքով և պահպանվել են 1-2 մ բարձրությամբ։ Սենյակներում չկան բուխարիներ և պահարանախորշեր։ Կարելի է ենթադրել, որ գետափի հարմարավետ հարթության վրա, բերդի դյուրամատչելի ստորոտում և բաղնիքի հարևանությամբ կառուցված այս փոքր ապարանքը ծառայել է ամառային հանգստի ու ժամանակավոր բնակության համար։
1720-30-ական թվականներին հայ-ռուսական հարաբերությունների նամակ-փաստաթղթերում, որպես Գյուլիստան գավառի, գյուղի և բերդի (բնագրում՝ նաև «սղնախ») տեր քանիցս հանդես են գալիս եղբայրներ Եսայի, Աբրահամ և Սարգիս յուզբաշիները։ Այս փաստաթղթերի ուսումնասիրությամբ պարզված է, որ Գյուլիստան բերդը 18-րդ դարի առաջին երեսնամյակում Արցախի ազգային-ազատագրական պայքարի ընթացքում ստեղծված հինգ ռազմական կազմավորումներից մեկի՝ Չարաբերդ-Գյուլիստան սղնախի կարևոր հենակետերից մեկն էր։ Ժամանակին մեծ համբավ ու հեղինակություն են ունեցել հատկապես այստեղ ամրացած Եսայի յուզբաշին և Աբnահամ Սպարապետը, որոնք կարողացել են համառ դիմադրությամբ ու ճկուն քաղաքականությամբ երկրամասը զերծ պահել կովկասյան լեռնականների և թուրքական բանակի ասպատակություններից՝ միաժամանակ եռանդուն մասնակցություն ունենալով Արցախն ազատագրելու խնդրով Ռուսաց արքունիքի հետ տարվող նամակագրական բանակցություններում։
Ամենայն հավանականությամբ, հենց այս շրջանում էլ՝ 18-րդ դարի առաջին տասնամյակներին, հիմնովին վերակառուցվել են բերդի՝ մեզ հասած պարիսպներն ու շինությունները, այդ թվում՝ միջնաբերդի ապարանքը։ Անշուշտ, բերդի չափազանց նպաստավոր դիրքն ու պայմանները պաշտպանական նպատակներով օգտագործվել են նաև նախորդ դարերում և, դատելով ավերակների շերտագրական դիտարկումից, մասնավորապես միջնաբերդ-ապարանքը վերակառուցվել է առնվազն 17-րդ դարից պահպանված հիմքի վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բերդեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գյուլիստան (Շահումյանի շրջան) Կատեգորիա:Հայկական բերդեր և ամրոցներ (Արցախ) Կատեգորիա:Մելիքական ապարանքներ Կատեգորիա:Շահումյանի շրջանի շենքեր և կառույցներ
Միհր (թատրոն)
Միհր, ժամանակակից պարի թատրոն Հայաստանում։ Թատրոնը հիմնադրվել է 2003 թվականին քույր և եղբայր Շողակաթ և Ցոլակ Մլքե-Գալստյանների կողմից Երևանում ։ Համարվում է առաջին ժամանակակից պարի թատրոնը Հայաստանում ։
Պատմություն
Իր գոյության ընթացքում Միհր թատրոնը ստեղծագործել է շարժման շատ տարբեր ուղղություններում, ինչպիսիք են՝ ժամանակակից պար, տարածքը բացահատող ներկայացում, զգայական շարժում, ներառական պար, գործողություն-նկարչություն, բացօթյա ներկայացումներ, ֆիզիկական ներկայացում և դրամա ։
Միհր թատրոնը ստեղծել է պարային մտածողության իր սեփական ձևը՝ Շարժման երաժշտությունը։ Սա յուրահատուկ ձևաչափ է, որը համախմբում է երաժշտությունը և պարը, միևնույն ժամանակ, այն հենվում է պարողի վրա, ով ստեղծում է երաժշտություն՝ շարժման միջոցով։ Շարժման երաժշտություն նախագծի գործիքների յուրահատուկ երաժշտությունը նախագծվել ու ստեղծվել է Միհր թատրոնի կողմից ։
Միհր թատրոնը ստեղծել է 21 ժամանակակից պար ներկայացումներ, նկարահանվել է 8 կինոնկարում, կազմակերպել է փառատոններ. Ասանք-Անանք (2015), Գրքի Երևանյան Փառատոն (2017), Հայֆեստ միջազգային կատարողական արվեստների փառատոնի շրջանակում Լեհական Հարթակ (2016, 2018), բացօթյա միջոցառումներ, երթեր. Հայֆեստ փառատոնի  բացման երթերը (2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010) և այլ միջոցառումներ տարբեր քաղաքներում։
Միհր թատրոնը մասնակցել է բազմաթիվ միջազգային փառատոնների՝ Ֆրանսիա (Փարիզ), Վրաստան(Թբիլիսի,Բաթումի), Բելառուս (Մինսկ, Վիտեբսկ), Ռուսաստան (Մոսկվա, Սանկտ-Պետերբուրգ, Պերմ, Տյումեն, Արխանգելսկ, Իվանովո), Շվեդիա (Ստոկհոլմ), Բելգիա (Բրյուսել, Լիեժ), Չեխիա (Պրահա), Լեհաստան (Վարշավա, Օլշտին, Լյուբլին ), Լատվիա (Ռիգա), Լիտվա (Վիլնյուս), Իրան (Թեհրան, Սպահան, Մարիվան), Թուրքիա (Ստամբուլ, Մուշ, Վան), Եգիպտոս (Կահիրե), Իսրայել (Թել Ավիվ), ԱՄՆ (Բոստոն, Քեմբրիջ, Նյու-Յորք, Կալաբասաս, Վենտուրա, Լոս Անջելես, Ալբուքերք) ։
Ստեղծագործական անձնակազմ
Երաժիշտներ
Տիեզերք Բենդ
Պանդխտության երգը
Տարածքը բացահատող ժամանակակից պար
Պանդխտության երգը ներկայացումը ոգեշնչված է Հերիքնազ Գալստյանի ստեղծագործություններից։ Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 5 կատարող։
5 մենակատար`
Գաղափար
Պանդխտության երևույթն այնքան է հաստատել իրեն հայ իրականության մեջ, որ իր արտացոլումն է գտնում մշակույթի մեջ՝ դառնալով թեմատիկ տարր բազմաթիվ երգերի, գրական երկերի ու արվեստի այլ ձևերի համար։
Ճանապարհը չունի ավարտ և պանդուխտն ունի սփոփանք միայն կարոտի մեջ։ Հայրենիքը դա միայն տարածք չի, դա այն մարդիկ են, որոնց ինքը մշտապես կկարոտի։ Ու միգուցե, երբ-որ նա վերադառնա, այն բոլոր մարդիկ, ովքեր իրեն սպասել են, արդեն վերածված կլինեն խաչքարերի ։
Ես խոսում եմ պանդխտության մասին իմ ձևով… կամը (հայկական հնագույն գյուղատնտեսական գործիք) խորհրդանիշն է դառնում հայրենիքի, և մարդիկ, որոնց համար հայրենիքը փոքր է, դուրս են գալիս դրանից, բայց միևնույն է թելերով կապված են… և էդ կապը՝ բազում տարբեր թելերով, դառնում է կարծես ուրիշ մի գորգ, մեր պատկերն է դառնում…»  Հերիքնազ Գալստյան
Մենք
Ներառական պար Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 7 կատարող և 3 երաժիշտ։
1 մենակատար՝ 4 ներառական պարող՝
1 կատարող՝
Գաղափար
Այն հասարակությունը, որը մեզ շրջապատում է, ամեն գնով փորձում է  անհատին ենթարկել իր արհեստական չափորոշիչներին, կոտրել նրան հատուկ եզակիությունը, ստեղծել միանմանություն։ Ցանկացած տարբերություն,  հստակ արտահայտված յուրահատկություն կասկած է հարուցում ու չի ընդունվում։ Ընդհանուր չափորոշիչների սահմաններից դուրս գծեր ունեցող ցանկացած անհատ դուրս է մղվում համակարգից, մերժվում է «սովորականի ու ընդհանուրի» կանոններով ապրողների կողմից ու «տարբերվող» անհատը հայտնվում է  լուսանցքում՝ Մենք-ի  գաղափարից դուրս։ Սակայն Մենք-ից առանձնացված Ես-ը, Դու-ն ու Նա-ն փորձում  են ցույց տալ, որ իրենք էլ են Մենք-ի սահմաններում ու ի սկզբանե ունեն հավասար իրավունքներ ու հնարավորություններ։   Ես-ը, Դու-ն ու Նա-ն փորձում են կոտրել հանրության անհանդուրժողականության  ու արհամարհանքի շղթան, ցույց տալ, որ իրենք ունեն նույն իրավունքները, սակայն հանրությունն անդրդվելի է ու չի էլ նկատում, թե ինչքան ցավ է պատճառում առանձին անհատին՝ փորձելով նրան պարտադրել իր նախապաշարմունքները ու չընդունելով եզակիությունը։ Իրականությունը, որի մեջ ապրում է  հանրությունը, մեքենայացված է ու  միշտ ստեղծում է արգելքներ Ես-ի, Դու-ի ու Նա-ի համար։
Ամեն անգամ կորստից հետո հանրությունը գալիս է գիտակցման, բայց միևնույն ժամանակ շարունակում է կառուցել անհանդուրժողականության աշտարակն ու կրկին չընդունել հավասարության ու եզակիության գաղափարը։ Ու առանձին անհատը մնում է հասարակության անտարբերության  առաջ միայնակ ու անզոր ։
''Ես և Դու նու՞յնն ենք. սա է հարցը, որի պատասխանը Մենք-ն է:''
Լավաշ
'''Ֆիզիկական թատրոն. ժամանակակից պար'''
Հայաստան-Իսրայել
Համատեղ ներկայացում. ՄԻՀՐ Թատրոն և Գաբրիել Նյուհաուս Ֆիզիկական Թատրոն ։
Ներկայացումը նվիրված է Հայոց Ցեղասպանության 100-ամյա տարելիցին։ Ներկայացման ընթացքում ցուցադրվում է լավաշի պատրաստման ընթացքը, ինչն իր մեջ կրում  է ազգի կյանքի ու գոյատևման գաղտնիքը։ Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 5 կատարող և 3 երաժիշտ։
Գաղափար
Լավաշի պատրաստման ընթացքի մեջ երևում է ժողովրդի կեցությունը, նրա վերաբերմունքն արարելու գործընթացի նկատմամբ։ Լավաշը շնչավորված է, քանի որ դուրս է եկել զուտ մարմնական գոյության համար կարևոր նշանակություն ունեցող միջոցների շրջանակից և վերածվել է մշակույթի, ազգային նույնականացման  խորհրդանիշի։
Ազգի ոչնչացումը սկսվում է հենց մշակույթի ոչնչացումից։ Մշակութային ջարդը առաջին նախապայմանն է դառնում ազգային ցեղասպանության։ Ազգը հենվում է իր մշակույթի վրա, որը ստեղծել է իր գոյության սկզբից և ազգի ոչնչացողների ծրագիը միշտ էլ եղել է տվյալ ազգի մշակույթը անհետացնելը ։
Մեր պատմությունը լավաշի մեջ է փաթաթված:
Անուններ
'''Զգայական շարժում. ժամանակակից պար'''
Համատեղ ներկայացում. Հայաստան-ԱՄՆ
Ներկայացման հիմքում ընկած է  ցեղասպանությունը վերապրած որբերի իրական պատմությունները։ Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 4 կատարող և 3 երաժիշտ։
4 մենակատար՝
Գաղափար
Վանե, Մուշեղ, Գրիգոր, Սերոբ. 4 երեխա, որոնց անունները խաղից վերածվում են բղավոցի։  Ցեղասպանության իրականությունը ընդհատեց այդ մանկական խաղը ու վերածեց մանկությունը  մղձավանջի։ Մարդկային ընդհատված կյանքեր ու անվերջանալի թվացող մարմինների շարան, որոնք  վերացնում են մանկությունն ու  սփռում վախ ու սարսափ։ Երեխաներ, ովքեր փորձում են փրկվել ու գոյատևել  համատարած ոչնչացման պայմաններում։  Շուրջը  տիրում է  անզորության զգացումը, որը միախառնված էր այդ ոճրագործությունից խուսափելու ճանապարհ գտնելու հույսի հետ։ Սակայն չկա այդ ճանապարհը, քանի որ  կա միայն ոճրագործության շղթան, որը գնալով փոքրանում է՝ խլելով  բազմաթիվ մարդկանց կյանքեր։ Փրկության ճանապարհ գտնելու ընթացքում երեխաները գտնում են միմյանց ու մի պահ վերագտնում են կորցրած մանկությունը։ Միայն մի հոգու է հաջողվում անցնել Դեր Զորը՝ անապատ, որն ականատեսն է մեր կորստի։  Ու ցեղասպանությունը վերապրածը՝ Վանեն, մեկընդմիշտ կրում է իր  հիշողության մեջ կոտորածի սարսափն  ու այդպես էլ չապրված կյանքերը և իր անունով, որը խորհրդանշում է Արևմտյան Հայաստանի քաղաքներից մեկը (Վան) մշտապես ապրելու է օտարության մեջ՝ լինելով իր կորուսյալ հայրենիքի մի կտորը ։ Եվ Վանեի ականջներում միշտ կլսվի  ընդհատված մանկության  ընկերների անունները, ովքեր իրար են կանչում այդպես էլ չավարտված  խաղի ժամանակ:
Ճանճը
Տարածքը բացահատող ժամանակակից պար
Ըստ Հրաչյա Գալստյանի համանուն պատմվածքի։ Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 3 կատարող և 2 երաժիշտ։
3 մենակատար՝
Գաղափար
Անցյալն ամբողջովին տիրել է գիտակցությանը ու ներկան դարձրել է մղձավանջ՝ ջնջելով անցյալի ու ներկայի միջև եղած բոլոր սահմանները։ Իրականության մեջ ժամանակը սառել է մի կետում՝ մի արարքի շրջանակում, ու ամեն ինչ պտտվում է այդ արարքի շուրջ։ Հիշողությունների միջոցով փորձ է արվում հասկանալ  կատարված ոճրագործության դրդապատճառները։  Վերապրելով ամբողջ եղելությունը՝ տեղի է ունենում մարդկայինի ու կենդանականի սահմանների սղում, ինչն  առաջնորդում է միայն  հաճույք ստանալու մղմանը։ Գիտակցելով կատարվածի ամբողջ զարհուրելիությունը և միևնույն ժամանակ տեսնելով սեփական հրեշավոր էությունը՝  փորձ է արվում համոզել ինքն իրեն, որ սեփական բնույթն այլ է ու  այս ամենը միայն անցյալի դրսևորումներն են։ Սակայն անընդհատ վերապրելով սեփական անցյալը, գալիս է  գիտակցում, որ էությունը նույնն  է մնացել ու անցյալի հրեշը կազմում է  ես-ի մի մասը։ Ստեղծվում է մի անլուծելի ներքին հակասություն. հնարավոր չի ներել սխալներն ու ազատվել անցյալից։ Անցյալը դանդաղ սպանում է ներկան ու անցյալից ազատագրվելը դառնում է  միակ ցանկությունը ։ Օրը թեքվել էր, արև չկար, այն ժամն էր, երբ լուսաբացի ու մայրամուտի գույները նույնն են:  Հրաչյա Գալստյան
Առանց ստի
Տարածքը բացահատող ժամանակակից պար Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 3 կատարող և 4 երաժիշտ։
3 մենակատար՝
Գաղափար
Ճշմարտախոսներից մեկը հանրության ստի սարդոստայնի մեջ է ու փորձում է քանդել այն ու ազատվել սարդոստայնից։ Սակայն նա հանրության անդամ է ու պայքարի արդյունքը պարտությունն է, որովհետև  հանրության  մյուս անդամները նրան անընդհատ  ներքաշելու են ստի մեջ։ Սուտն անընդհատ ավելանում է ու նրանով լցված  է  Ճշմարտախոսների կյանքն ու ամբողջ էությունը։ Սուտը ստեղծում է փակ  ու լիքը տարածություն, որը չունի ելքեր ու խեղդում է իր մեջ գտնվողներին։ Սուտն անընդհատ առկա է ու ստեղծում  է նոր ստեր։ Յուրաքանչյուրն իր ստի կրողն ու չկա ձև՝ այդ ստից ազատվելու։ Ստի ամենահզոր ու վտանգավոր ձևն ինքնախաբեությունն է, քանի որ տալիս է կեղծ հանգստություն ու ժամանակավորապես ոչնչացնում ցավալի ճշմարտությունը։ Սակայն ինքնախաբեությունն անէանում է  մեկ այլ ստի բացահայտումից  ու մնում է միայն ընտրել կամ մենակությունը  կամ մեկ այլ սուտ ։
Սա ստի քաղաքակրթությունն է:
Մենակության ձայնը
Շարժման երաժշտություն Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 3 կատարող։
3 մենակատար՝
Գաղափարը
Մենակությունը տեսանելի է և զգայական։ Բանտապահը  ու բանտարկյալը   բաժանված  են ճաղերով ու միավորած են   Մենակությամբ։  Բանտարկյալը դատապարտված է անխուսափելի  մենակության, որը  տիրում է նրա ամբողջ էությանը։ Նա մեկընդմիշտ զգալու է մենակության անտանելի ներկայությունը, քանի որ դա անազատության միակ ուղեկիցն է։ Բանտապահը պայքարում է Մենակության դեմ իր ազատության մեջ, բայց վերջիվերջո մենակությանը տիրում է նաև նրան ։ Մենակությունը դառնում է միակ զգացումը, որ կա նրանց իրականության մեջ։ Բանտապահը փորձում է թոթափել մենակության ցավը դաժանության միջոցով։ Սակայն մենակության զգացումն ավելի է խորանում։ Մի պահ Բանտարկյալը հաշտվում է իր մենակության հետ ու վայելում է դրա պատճառած ցավը։ Սա մենակության գծած շրջանն է, որտեղ Մենակության տիրապետությունն է, որն անվերջանալի է ու ոչնչով չի կարող տապալվել:Նրանք հավերժ կապված են միմյանց հետ Մենակության հյուսած թելերով։ Նրանք գտնվում են նույն կարգավիճակում, քանի որ Մենակությունը պայմանավորված չէ ազատությամբ ու անազատությամբ, այլ  հանդիսանում է  մարդու գոյության անբաժանելի մասը ։
Մենակությունը Բանտարկյալի իրականության վկան է ու միևնույն ժամանակ դառնում է Բանտապահի ապագայի մշտական ուղեկիցը։
Զինվորներ
Ժամանակակից պար Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 2 կատարող։
2 մենակատար՝
Գաղափար
Չկան թշնամիներ, կա պատերազմ, որը ծնում է թշնամիների:
Մտքերի երկխոսություն
Բացօթյա ժամանակակից պար Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 6 կատարող։
6 մենակատար՝
Գաղափար
Մտքերը գոյություն ունեն առանձին ու օժտված են  հստակ արտահայտված անհատական գծերով։ Կան երեք տեսակի մտքեր։ Թեթև մտքեր, որոնք  դարձնում են մտածողությունը բացարձակ թեթև։ Ծանր մտքեր, որոնք  դարձնում են մտածողությունը բացարձակ ծանր։ Անհասկանալի մտքեր, որոնց ժամանակ մտածողությունը գտնվում է գիտակցության և անգիտակցականի արանքում։ Թեթև մտքերը փորձում են հաստատել իրենք իրենց, ցույց տալով որ իրենց միջոցով տարածվում  է   ամբողջ դրական կենսական ուժը։  Ծանր մտքերը ցույց են  տալիս, որ չնայած  այն հանգամանքին, որ իրենք  առաջացնում է շատ հարցեր,  այնուամենայնիվ օժտված են  մեծ խորությամբ։   Անհասկանալի մտքերը  ցույց են  տալիս, որ առեղծվածային ու ստեղծագործ բնույթ ունեն ու դրանով է շարունակվում գոյությունը։  Պարբերաբար մտքերը կարողանում են հաստատել իրենց իշխանությունը գլխի մեջ ու դառնալ թելադրող տարր։ Մտքերը ներգործում են միմյանց վրա և հանում են միմյանց իրենց մաքուր վիճակից ու այս տարածքում էլ ձևավորվում է մտածողությունը։ Մտքերը  օղակ են կազմում  ու շղթայված և  կապված են միմյանց հետ։  Նրանք սկսում են գործել համահունչ ու հաջորդաբար փոխարինում են միմյանց՝ դարձնելով մտածողությունը ավելի ներդաշնակ ու ամբողջական։ Մտքերը գոյություն ունեն տարածության մեջ  ու միայն մեր գլխի մեջ միավորվելով են ստեղծում մտածողությունը ։
Մտքերն ապրում են անկախ, բայց մտածողությունը միայն գլխում է:
Մահացու Հիվանդը
Ժամանակակից պար
Ստեղծագործական անձնակազմ Մենակատար՝
Գաղափար
Մահացու հիվանդը կանգնած է իր կյանքի եզրին ու դադարել է պայքարել մահվան դեմ։ Նրան ամբողջովին տիրել  է հուսահատությունն ու համապարփակ ցավը։  Նա չունի հավատ, ինչն էլ Մահացու հիվանդին զրկել  է ապրելու  կամքից։ Նա հավատում է, որ  առջևում նրան սպասվում է միայն մահը։ Նա գնում է դեպի մահը՝ անընդհատ գտնելով մահվան անխուսափելիության ապացույցները։    Ետևում ապրած կյանքն անհրապույր և անդուր էր,   և հիմա դաժան և անխուսափելի մահն է։ Միակ միտքը, որ նրան առաջնորդում է,  մահվան միջոցով  ցավով լի  կյանքից ազատագրում գտնելն է  ու նա սկսում է ամբողջ ուժով կառչել ցավից ազատվելու գաղափարից։  Ցավը տանջում է և միակ փրկությունը անզզայացումն է, որն էլ հենց հրապուրում է մահացու հիվանդին մահվան մեջ ։
Մահն անխուսափելի ազատագրումն է ամեն ինչից:
Մարդասպանը
Ժամանակակից պար Ստեղծագործական անձնակազմ Մենակատար՝
Գաղափար
Սա աշխատանք չէ։ Սա յուրովի պայքար է մարդու և մահվան, որտեղ Մարդասպանն ուզում է ապացուցել ինքն իրեն, որ նա անզոր չէ մահվան դիմաց, և ճանապարհը, որով Մարդասպանը փորձում է դա ցույց տալ՝ սպանությունն է։ Նա  սպանում է,  քանի որ միայն այդպես կարող է ժամանակավորապես  հաղթել մահվանն ու զգալ կյանք։ Նա ամեն գնով ուզում է զգալ իր կենդանությունը՝ ուրիշի մահվան միջոցով։ Մարդասպանը դառնում է  սպանության գործիք, ով կենդանի է մնում միայն ուրիշներին   մահ պատճառելու միջոցով։  Սակայն նա իրականում գիտակցում է, որ այս ամենն անխուսափելիորեն բերելու է հենց իր մահվանը, և Մարդասպանի ամենամեծ ցանկությունն է`վերածվել մահը իրականացնող գործիքի ։
Կյանքը՝ որպես պայքար մահվան դեմ, և մահը՝ որպես աշխատանք:
Ինքնասպանը
Ժամանակակից պար Ստեղծագործական անձնակազմ Մենակատար՝
Վախը կյանքից բերում է անխուսափելի մահվան մասին մտածելուն, և այդ մտքերը վերածվում են գործողությունների։ Ինքնասպանն ունակ չէ զգալ կյանքի  լուսավոր կողմերը. նա մթության մեջ է, որն ավելի ու ավելի է խտանում ու դառնում կործանարար։ Ինքնասպանն իրականում  չի ապրում, նա վախենում է։ Ինքնասպանն, անընդհատ պայքարելով  վախերի դեմ,  զգում է, որ ի սկզբանե պարտված է   այդ խաղում,    քանի որ վախը  նրա պաշտպանության միակ միջոցն է։ Վախենալով կյանքից նա ժխտում  է այն ու ամբողջ սրտով ձգտում է մահվան։ Նրա միակ նպատակը ինքնաոչնչացումն  է ու նրա մեջ ապրել ցանկացող բոլոր մասնիկները  դանդաղ մեռնում են։   Վախերն ավելի են շատանում և ուժեղանում,  քանի որ դրանք  պետք են Ինքնասպանին՝ կյանքից պաշտպանվելու համար։  Նա մեկընդմիշտ  պարտված է կյանքի դեմ մղվող պայքարում ու միակ փրկությունը  մահն է ու այս ամենը բերում է վերջնական որոշման. ավարտել այս անիմաստ և հրեշավոր գործընթացը, որը կոչվում է կյանք։ Ինքնասպանը գերադասում է մահը` առանց վախի, քան թե կյանքը` վախերով պատված ։
Վախերդ սպանելու ժամանակ կարող ես սպանել նաև ինքդ քեզ:
Երազներ Երազներում
Ժամանակակից պար Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 7 կատարող։
3 մենակատար՝
4 կատարող։
Գաղափար
Մենք ապրում ենք անհոգի քաղաքում, որտեղ տեսնում ենք երազներ։ Իրական աշխարհի քաղաքը ներկայացվում է իր անտանելի դաժանությամբ ու անխուսափելիությամբ։ Հերոսների ստեղծած իրականությունը խեղաթյուրված է ու չի հենվում ներդաշնակության վրա։ Այդ իրականության մեջ ապրողներին հատուկ է ինքնության կորուստը, փախուստը սեփական զգացմունքներից ու ազատությունից և կախվածությունը  ժամանակավոր արժեքներից։ Իսկական ինքնությանը փոխարինած սոցիալական «ես»-ը, ամբոխի կանոններից դուրս ապրելու անկարողությունը և ինքնահաստատման մոլուցքը նրանց դարձնում է անդեմ ու անկյանք քաղաքի բնակիչներ։ Երկատված գիտակցության  ստեղծած մղձավանջները իրականությունը վերածում են մտավոր դժոխքի, որը հնարավոր չէ հաղթահարել արթունության պայմաններում։ Այստեղից էլ սկսվում է անցումը դեպի երազային իրականություն։ Երազում վերանում են բոլոր  արտաքին խոչընդոտները ու բացվում են անհատի հոգեկանի բոլոր շերտերը։ Խախտվում են անհնարինի ու հնարավորի սահմանները և չկա վերահսկողություն։ Այս վիճակի մեջ հերոսները սկսում են ինքնաիրագործվել ու վեր են բարձրանում այն բոլոր զգացմունքները, ցանկությունները, թուլությունները, որոնք իրական կյանքում քողարկված են։ Երազում վերապրվում է կյանքը՝ իր բոլոր դրսևորումներով, տեղի է ունենում իրականության մեջ գործած սխալների ընդունումն ու ինքն իրեն պատժելու միջոցով արդարության հաստատումը։ Երազն այնքան զորեղ է դառնում, որ կտրվում է կապն իրականության հետ և ամբողջ կյանքը սկսում է վերածվել երազի։ Իրականության մեջ հերոսներն այնքան են կորցնում իրենց դեմքը, որ նրանց թվում է, թե դարձել են մի ամբողջական գիտակցություն։ Գիտակցման  պատահական պահերը երբեմն ստիպում են հասկանալ, որ այդ ամբողջականությունը իրենց մտքի շերտերում թաքնված երազանքի իրագործումն է  երազում, սակայն իրական կյանքի անտանելիությունն ու անխուսափելիությունը մղում է հերոսներին դեպի երազները՝ կորցրած էությունը վերագտնելու։ Իրականության ու երազի սահմաններն անհետանում են և մնում է միայն իրականն ու անիրականը տարբերակելու անհետացող զգացողությունը։
Սև Ամրոց
Բացօթյա ժամանակակից պար
Ոգեշնչված է իրական քաղաքական իրադարձություններից, որոնք տեղի են ունեցել Հայաստանում 2008 թվականի մարտի 1-ին։ Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 6 կատարող։
Գաղափար
Ներկայացումը նվիրված է 2008 թ.-ին Մարտի 1-ին Երևանում տեղի ունեցած քաղաքական դեպքերին. ընդդիմադիր և պետական ուժերի բախումներին։ Չկա ժամանակ, չկա պետություն։
Կան ամեն գնով իշխանության ձգտող մարդիկ, և նրանք միասին կառուցում են իրենց սև հոգիներից լուսավորված ամրոցը, որն ի վերջո կբերի անխուսափելի կործանման։
Իշխելու բնազդը ամբողջ ուժով տիրել է մասսայական դավադրության մասնակիցներին, ովքեր ուզում են զգալ իշխանության տված ամենակարողությունը, որի խորհրդանիշն է թագը։ Իշխանությանը հատուկ ուժը, որը մյուսների կյանքն ու մահը տնօրինելու պատրանք է ստեղծում, դրդում է դավադիրներին դիմելու ամեն միջոցի ու ստանալու թագը։ Ու այդ մոլուցքը  սպանում է իշխանության ձգտողների մեջ մարդկայինն ու ստեղծում է կերպարներ, որոնք սկսում են պատերազմ բոլորը բոլորի դեմ՝ հանուն գերիշխանություն հաստատելու։  Չկան իրական թագավորներ, կան էակներ, ովքեր կրում են թագը։ Թագակիրները սկսում են հաջորդաբար տիրել գահին։ Թագակիրներից ոմանք օգտագործում են հերոսականության գաղափարը ու դառնում թագի տիրակալը, բնությունից ավելի ռազմավարական մտածելակերպ ունեցողները օգտվում են մյուսների թուլություններից ու հասնում գահին։ Ովքեր գիտեն բռնի ուժով ձեռք բերված իշխանության վտանգները, ստեղծում են վախի ամբողջատիրական համակարգն ու գերհսկողության միջոցով փորձում պաշտպանել իրենց հաստատած իշխանությունը, կամ ստեղծում են խորհրդանիշեր, որոնք կհավերժացնեն իրենց։ Իշխանություն ունենալու պատրանքը  կուրացրել  է բոլորին ու ստեղծել է մի քաոսային իրավիճակ, որում այլևս չկա վերահսկողություն ու բոլոր թագակիրները տիրակալներ են։ Նրանք այնքան են իշխանության  գաղափարի մեջ, որ այլևս չեն իշխում, սակայն նրանցից յուրաքանչյուրինն  թվում է, թե ինքն  անգերազանցելի  ու միակ թագավորն է։ Նրանք մոռացել են, որ  ի սկզբանե կա մի տիկնիկավար, ով օգտագործում է բոլորին՝ իր իշխանությունը պահպանելու համար։ Մշտական  պատերազմը շարունակվում է,  բայց  դրա վերջը բացարձակ անկումն ու կործանումն է և թագակիրներից մեկը գիտակցում  է, որ չկա իշխանություն, կա միայն իշխանության պատրանքը։ Նա գնում է ինքնազոհաբերության, սակայն մահանում են նաև մնացած թագակիրները, քանի որ իշխանության համար  միշտ վճարում են ամենաթանկ գինը ։
''Մեր պայքարն ավարտվեց. Ձեր հերթն է:''
Կոմիտասի 10 պատվիրանները
'''Զգայական շարժում. ժամանակակից պար'''
4 մենակատար՝
Գաղափարը
Կոմիտասին վիճակված էր ընտրել շատ դժվարին մի ուղի, որը լուսավորված էր նրա հանճարով ու հայ ժողովրդի նկատմամբ ինքնամոռաց սիրով։ Կոմիտասն  ընտրում է ստեղծողի, ոգեշնչողի, հայ մշակույթը  փրկողի ճանապարհը։ Կոմիտասը գիտակցում է, որ միայն ժոողովրդական ակունքից սնվելով կարող է ստեղծել մաքուր երաժշտություն, քանի որ երաժշտությունը ժողովրդի մեջ է,  նրա էության խորհրդանիշն ու կյանքի անբաժան ուղեկիցը։ Կոմիտասը   սրբագրում  է հայ ժողովրդական երաժշտությունը՝ վերադարձնելով մաքուր ու պարզ ելևէջներն ու վերագտնելով  ինքնատիպ ու հարուստ ժողովրդական ու հոգևոր  երաժշտական  ժառանգությունը։  Նա ոգեշնչում է բոլորին ու դառնում   ուսուցիչ,  ում գործի  շնորհիվ վերակենդանացել է հայկական մշակույթը; Կոմիտասը դառնում է այն մարդը,  ում միջոցով  ամբողջ աշխարհը սկսում է հաղորդակից դառնալ ու ոգեշնչվել հայկական երաժշտությամբ ու զգալ հայկական  երաժշտության խորությունը ։
1915 թվականի Հայոց Ցեղասպանության առաջին փուլը մշակույթի ու մշակույթը կրողների ոչնչացումն է, իսկ երկրորդ փուլը՝ ժողովրդի։  Կոմիտասն ականատես է լինում այս ամենին։
Եվ ահա մեծ երաժշտի լռությունն ու մահը, և կորուստը մի ամբողջ ազգի, որը կդիմանա և վեր կհառնի իր ցավից։ Կոմիտասյան երգի միջոցով հայ ժողովուրդը գտավ, ճանաչեց իր հոգին ու իր հոգևոր ինքնությունը ։
Քանի դեռ մենք կանք, մեր սրտերում միշտ կապրի Կոմիտասը:
Սասնա Ծռեր.Սանասար և Բաղդասար
Մուլտիմեդիա, էթնո-մոդեռն ժամանակակից պար
Ներկայացման հիմքում ընկած է «Սասնա Ծռեր» էպոսի առաջին՝ «Սանասար և Բաղդասար» ճյուղը։
Տևողությունը՝ 50 րոպե Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 10 կատարող։
7 մենակատար՝
3 կատարող։
Գաղափար
Հայկական էպոսում ներկայացված զրույցների ու էպոսի կերպարների  մեջ տեսնում ենք հայկական մտածողության առաջացման հիմքերը,  հայկական խառնվածքի ու ազգին բնորոշ հատկանիշների  ձևավորումն ու զարգացումը,  արժեհամակարգի ստեղծումը։ Ներկայացվում են  Սանասարի ու Բաղդասարի ծննդի, նրանց սխրագործությունների և Սասունի կառուցման պատմությունները։ Այս բոլոր պատմությունների մեջ անընդհատ շեշտադրվում են  այն արժեքները, որ   կարևորում է հայ ժողովուրդը դարեր շարունակ,  շերտ  առ շերտ վեր է  հանվում այն  գաղափարական հիմքը, որն  ունի հայկական մտածողությունն, իսկ  Սանասարն ու  Բաղդասարը ներկայացնում են   հայի ազգի հավաքական կերպարը։
Շատ խորհրդանշական է Սանասարի ու Բաղդասարի ծնունդը, քանի որ մենք ականատես ենք լինում «հրաշքի» ու հավատի երևույթին, որը հայկական մտածողության կարևորագույն մասն է կազմում  ու գոյաբանական անհրաժեշտություն է հայի համար։ Ծովինարի հավատն առ բարձրագույն ուժերը  փրկակար նշանակություն են ունենում նաև ազգի համար ու Ծովինարի կերպարը ցույց է  տալիս մոր ու կնոջ ունեցած  կարևոր նշանակությունը հայի գոյատևման մեջ։
Սանասարին ու Բաղդասարին հատուկ գերբնական ուժը, ուղղամտությունը, հավատարմությունը, անվախությունը, կարեկցանքի  զգացումն ու արդարամտությունը  նստած է նաև հայ ժողովրդի  գիտակցության խորքերում  ու ազգի համար բախտորոշ են եղել։ Բաղդադի Խալիֆը հանդիսանում է էպոսի բոլոր չարագործների հավաքական կերպարը, ում չարագործությունները միշտ հաղթահարում են  Սանասարը և Բաղդասարը՝ շնորհիվ իրենց ուժի ու հավատի։
Այն ամեն ինչը շրջապատում է Սանասարին՝ Թուր Կեծակին, Խաչ Պատերազմին ու Քուռկիկ Ջալալիին, էպոսի կերպարների գերբնական ուժի դրսևորումն է, որը փոխանցվում է սերնդեսերունդ։
Սանասարի և Քառսուն Ջուխտ Ծամ Դեղձուն Ծամի  սիրո պատմությունը  էպոսի զգայական փուլն է։ Նրանց սերը, որը ներկայացվում է   տղամարդու ու կնոջ հավասարությամբ,  դարավոր  հայկական ընտանեկան մշակույթի ներկայությունն է էպոսի մեջ։ Այս ամենին միանում է Բաղդասարի և Կանաչ Քաղաքի Աղջկա սիրո պատմությունը և Ծովինարի մայրական օրհնությունը՝ որպես էպոսի առաջին ճյուղի վերջ և մյուս  ճյուղերի սկիզբ։ Սանասարի ու Բաղդասարի անցած ճանապարհը նման է հայոց պատմությանը, որին հատուկ է անընդհատ պայքարը սեփական տարածքի ու ինքնության պահպանման համար։
Եկավ Մհերի ժամանակը:
Գույներ
'''Գործողություն-նկարչություն. ժամանակակից պար''' Ստեղծագործական անձնակազմ Բեմում 2 կատարող։
2 մենակատար՝