cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռեյտերներ
Սպառազինություն
Սովորաբար ատրճանակները լինում էին միալիցք, սակայն կային նաև բազմալիցք ատրճանակներ, որոնք հիմնականում հասանելի էին սպաներին, որոնց շրջանում հայտնի էին,այսպես կոչված Doppelfaustrohre-ները (կրճատ՝ Doppelfauster), որոնք առանձնանում էին իրենց կառուցվածքի պարզությամբ և հուսալիությամբ։ Ի տարբերություն մյուս երկփողանի ատրճանակների, Doppelfaustrohre-ի մոտ փողի փականները և բռնկուն նյութերը դասավորված էին ոչ իրար կողքի, այլ հնարավորինս հեռացված էին մեկը մյուսից, ինչի հետևանքով, անելով առաջին կրակոցը՝ կարելի էր չանհանգստանալ,որ պատահաբար կբռնկվեր վառոդի երկրորդ լիցքը՝ առաջացնելով երկրորդ կրակոցը։ Ավելի հազվադեպ հանդիպում էին բազմափողանի ատրճանակները, իսկ 16-րդ դարի վերջից՝ նաև պարզ ռեվոլվերները՝ անվաձև փականով և ձեռքով պտտվող թմբուկով, սակայն ո՛չ մեկը, և ո՛չ էլ մյուսները ռեյտերների մոտ տարածում չգտան, քանի որ բավականին հուսալի չէին օգտագործման մեջ։ Գոյություն ուներ նաև այլ այլընտրանքային տարբերակ, որը չափազանց անհուսալիությամբ էր աչքի ընկնում. այս համակարգի ատրճանակներում միևնույն փողի մեջ լիցքավորվում էր մի քանի վառոդի լիցք և գնդակ, որոնք առանձնացվում էին խցաններով, իսկ ամեն մի վառոդի լիցքի հետ գնդակով անցնում էր առանձին անվային փական։ Արդյունքում հրաձիգը պետք է չափազանց ուշադիր լիներ լիցքավորման ժամանակ, որպեսզի զգուշավոր կերպով առանձնացներ վառոդը և հուսալի տեղադրեր խցանները, այլև հրաձգության ժամանակ, որպեսզի ձեռքով գործի գցեր անվային փականները միակ ճիշտ հերթականությամբ՝ փողից մինչև պահեստատուփ, այնպես որ սխալը կարող էր պատճառ հանդիսանալ փողի կամ պահեստատուփի պայթյունի համար։ Միանշանակ, այդ համակարգի ատրճանակները պիտանի չէին թեժ մարտերի ժամանակ։ Այնպես որ բազմալիցք ատրճանակների մեջ իրեն հավասարը չուներ «Doppelfauster»-ը ։
Որպես հավելյալ զենք ռեյտերները հաճախ կրում էին reitschwert, (տառացի՝ «հեծյալի թուր» կամ «ռեյտերի թուր»), ինչն իրենից ներկայացնում էր երկար թրի և ծանր սուսերի միջին համադրություն. սուսերի բռնակը համադրած երկար բերանի հետ, որը, համաեմատած թրի հետ՝ ավելի թեթև և նեղ էր, իսկ սուսերի համեմատ՝ ծանր ու լայն։ Reitschwert -ը իրենից ներկայացնում էր իրոք ունիվերսալ սառը զենք, որը հավասարապես լավ իրառելի էր ոչ միայն քառատրոփ վարգի ժամանակ կտրող հարվածներ հասցնելու, այլև զրահի բաց տեղերին դիպուկ ծակող հարվածներ հասցնելու համար։ Հակառակորդի ավելի խոցելի տեղերին դիպուկ և ուժեղ ծակող հարված հասցնելու ունակությունը հատկապես կարևոր էր ծանր հեծելազորի հետ բախման ժամանակ, ովքեր ծանր զրահ էին կրում։ Միևնույն ժամանակ այն արդյունավետ էր վատ զրհավորված հետևակի, այդ թվում՝ էժանագին զրահ հագած հետևակի (որը թանկարժեքից առանձնանում էր ինչպես ցածր որակով, այնպես էլ մարմնի փոքր հատվածի պաշտպանմամբ), ովքեր շատ խոցելի տեղեր ունեին ռեյտերական թրով կտրող հարվածների համար։ Այդպիսով, զենքի ունիվերսալությունը ռեյտերներին թույլ էր տալիս խուսափել երկու «մասնագիտացված» զենքեր. սուր՝ կտրող հարվածների, իսկ դաշույն՝ ծակելու համար (այդպիսի «կրկնակի» զենքեր կրում էին, օրինակ՝ լեհական հուսարները)։
Որպես սառը զենք ռեյտերները կարող էին կիրառել նաև մեկուկեսձեռնանի թուր և էստոկ։ Մեկուկեսձեռնանի թուրը (Anderthalbhänderschwert) իրենից ներկայացնում էր մեկձեռնանի և երկձեռնանի թրերի համադրություն, որն առանձնանում էր երկար ու ծանր բերանով և համալրված էր սուսերի բռնակով՝ համաձայն տվյալ ժամանակի ավանդույթներին։ Էստոկը երկար էր և հատու. այն նախատեսված էր զրահի ուժային ճեղքման համար, և հաճախ հանդերձավորվում էր ծանր երախակալով։ Նրա գերմաներեն անվանումը(panzerstecher - «վահան խոցող») բավականին դիպուկ նկարագրում է նրա նշանակությունը։ Այս երկու թրերն էլ ձիամարտի ժամանակ բռնում էին մի ձեռքով, իսկ հետիոտն մարտում բռնում էին երկու ձեռքով, որպեսզի ավելացնեն հարվածի ուժգնությունը։ Մեկուկեսձեռնանի թուրը այդ նպատակով կարող էր համալրվել երկարեցված բռնակով, իսկ էստոկը կարող էր ունենալ և՛ երկար, և՛ կարճ բռնակ. վերջինիս դեպքում երկրորդ ձեռքվ բռնում էին նրա բերանի բութ մասից։
Զրահ
Ռեյտերական զրահը նույնն էր, ինչ ոչ հարուստ կիրասիրներինը, կամ «կրկնակի» աշխատավարձ ստացող լանդսկնեխտներինը։ Ռեյտերների, կիրասիրների կամ լանդսկնեխտների համար հատուկ զրահի սարքավորումներ գոյություն չունեին։ 16-րդ դարի 17-րդ դարի սկզբում Կենտրոնական Եվրոպայի զորքերում կար միայն մի ամբողջական ասպետական զրահ, որն այդ ժամանակ կրում էին միայն բարձր արիստոկրատիայի ներկայացուցիչները և ֆրանսիական արքայի ժանդարմները, և կիսատ զրահ, որը կրում էին մնացածները, այդ թվում՝ ռեյտերները։ Վարձկանները սպառազինությունը իրենց հաշվին էին ձեռք բերում, ինչի արդյունքում կիրասիրների և լանդսկնեխտների զրահների միջև հաճախ տարբերությունը կայանում էր միայն նրանում, թե ով ինչ սպառազինության առարկաներ կարող է գնել։ Օրինակ, եթե լանդսկնեխտը սովորաբար սահմանափակվում էր բաց սաղավարտով և ուսադիրներով ու սռնապաններով զրահով, ապա կիրասիրը (որպես կանոն, ազնվական հանդիսացող) կարող էր իրեն թույլ տալ կրել երեսկալով փակ սաղավարտ, կրկնակի կիրասա (զրահ), ձեռքերի լրիվ պաշտպանություն, երկար, ծնկապաններով սռնապաններ և ամուր ճտքակոշիկներ՝ ամրացած պողպատե թիթեղներով. հենց սրանում էր կայանում լանդսկնեխտների և կիրասիրների զրահների տարբերությունը։ Լանդսկնեխտների և կիրասիրների զրահները միանման էին այն դեպքում, երբ ազնվականը աղքատանում էր, իսկ լանդսկնեխտը «կրկնակի» աշխատավարձ էր ստանում ։ Ռեյտերները համեմատաբար ավելի ապահովված էին, քան հետևակայինները, սակայն քանի որ նրանց հիմանական զենքը՝ անվավոր ատրճանակը բավականին թանկ արժեր, նրանք ստիպված զրահի համար պետք է խնայողություններ անեին։ Ի տարբերություն կիրասիրների՝ ռեյտերները նախընտրում էին ունենալ լավ թանկարժեք ատրճանակներ և ոչ թանկարժեք զրահ ։
Տիպիկ ռեյտերական զրահը կազմված էր հատված սռնապաններով կիրասայից, որը սովորաբար հասնում էր մինչև ծնկները, բազպաններից, լանջապանից և սաղավարտից։ Բազպանները կարող էին լինել ամբողջական կամ սահմանափակվել հատված ուսադիրներով, որը հասնում էր մինչև արմունկները և մետաղյա ձեռնոցներով։ Ինչ վերաբերում է սաղավարտին, ապա սկզբում տարածված էր երեսակալով բուրգինյոտը, որը կրում էր «գրոհային սաղավարտ» անվանումը՝ Sturmhaube: Սովորաբար դեմքը բաց էր լինում, սակայն ցանկության դեպքում (եթե միջոցները թույլ էին տալիս) ռեյտերը կարող էր նաև գնել ծալովի ծնոտապանով սաղավարտ, որը դեմքը ծածկում էր երեսակալի նման, սակայն ոչ թե վերևից ներքև, այլ՝ ներքևից վերև։ Բուրգինյոտի կիրասիրական տարբերակը, որն ուներ իրական երեսակալ՝ դեպի վերև թեքված, ռեյտերների մոտ տարածում չգտավ։ Ավելի ուշ ռեյտերների (նաև արկեբուզիրների) մոտ Sturmhaube-ն զիջեց իր տեղը մորիոնին, իսկ հետո՝ կապելինային, որոնք հրաձգության համար ավելի հարմարավետ էին։ Քանի որ ռեյտերը նստած էր թամբի վրա, իսկ մարտի ժամանակ նա հետիոտն չէր ընթանում, ապա աճուկը լավ պաշտպանված էր թամբի և ձիու շնորհիվ ։
Ինչ վերաբերում է զրահի սև գույնին, ապա այն հանդիպում էր ոչ միայն «սև հեծյալների» մոտ և գլխավորապես կիրառվում էր զուտ գործնական նպատակներով. մի կողմից՝ շարքային վարձկանը, անձնական պարտավորություններ չունենալով, իր սպառազինությանը ինքնուրույն էր հետևում, և նրա համար ներկված զրահը ավելի նախըտնտրելի էր չներկվածից, իսկ մյուս կողմից՝ դարբինները, ովքեր զրահ էին պատրաստում, հաճախ իրենք էին ներկում այն, որպեսզի ներկով թաքցնեն էժանագին զրահի թերությունները։ Որպես կանոն՝ թանկարժեք զրահները հղկվում էին։ Իսկ եթե անհրաժեշտ էր լինում նրան սև գույն հաղորդել, ապա ոչ թե ներկում էին, այլ մղտում (պողպատին օքսիդի շերտ քսելով մուգ գույն տալ)։ Բացի այդ, էժանագին զրահը կշռում էր մոտավորապես 12 կգ, երբ թանկարժեք անգնդակաթափանց զրահը 16-րդ դարի վերջին կարող էր կշռել մինչև 30 կգ (16-րդ դարի սկզբի անգնդակաթափանց զրահը կշռում էր մոտավորապես 20 կգ և ծածկում էր ողջ մարմինը) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հեծելազոր Կատեգորիա:Վարձկաններ
Այն մասին, թե ինչպես թզուկը հեռացավ տնից և...
'''«Այն մասին, թե ինչպես թզուկը հեռացավ տնից և... »''' (О том, как гном покинул дом и…),  խորհրդային նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ երեխաների համար։ Ստեղծվել է 1976 թվականին Վլադիմիր Պոպովի կողմից ։ Պատմում է փոքրիկ թզուկի արկածների մասին։
Սյուժե
Մուլտֆիլմի տեքստը ներկայացված է բանաստեղծության ձևով։ Սցենարը գրվել է Միխայիլ Լիբինի համանուն հումորային բանաստեղծության հիման վրա։ Տեքստն ընթերցվում է կադրից դուրս։
Անտառի ծայրին գտնվող տնակում ապրում է թզուկը։ Նրանք երկուսն էլ (թզուկն ու տանկը) շատ ծեր են։ Մի անգամ թզուկը գործով հեռանում է տնից, և նրա տունը, վախենալով գիշերը մենակ մնալուց, գնում է դիմավորելու իր տիրոջը։ Արդյունքում թզուկը վերադառնում է դատարկ բացատ։
Դրանից հետո թզուկն ու իր տունը վազում են միմյանց հետևից՝ փորձելով հանդիպել․ թզուկը վերադառնում է, տունը չկա, տունն է վերադառնում, թզուկը չկա։ Նրանք միմյանց գտնում են մեկ տարի անց՝ հաջորդ ամռանը, բոլորովին պատահաբար։
Ссылки
{{Արտաքին հղումներ}}
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1976 մուլտֆիլմեր
Մես (Արդեշի գավառ)
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1333 մարդ, բնակչության խտությունը` 69.50 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 19.18 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 510 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 130 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 17 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 916 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 653-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 263։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,3 %։ 653 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 591 անձ (324 տղամարդ և 267 կին)։ Գործազուրկ են եղել 62 անձ (24 տղամարդ և 38 կին)։ 263 անաշխատունակներից 87-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 64-ը` թոշակառուներ, իսկ 112-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գորիսի Սերո Խանզադյանի անվան թիվ 6 հիմնական դպրոց
Դպրոցի պատմությունը
Միայն 1980 թվականի դեկտեմբերի 10-ին դպրոցը ստացավ իր նոր, հարմարավետ, տիպային շենքը։ 1961 թվականին կրթօջախում բացվել է ռուսական բաժին և 1972 թվականին տվել առաջին շրջանավարտները։ Դպրոցի առաջին վարիչը եղել է Մուշեղ Մկրտչյանը։ Առաջին ուսուցիչներն էին Աստղիկ Մելիք-Բաղդասարյանը, Նինա Տեր-Գրիգորյանը, Հեղինե Տեր–Մինասյանը, Վարդանուշ Միրաքյանը։
2004 թվականին դպրոցի բակում տեղադրվել է Սերո Խանզադյանի կիսանդրին (քանդակագործ` Գետիկ Բաղդասարյան), որն ընդգրկված է Գորիսի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայաստանի դպրոցներ Կատեգորիա:Սյունիքի մարզ Կատեգորիա:1921 հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:Գորիսի դպրոցներ
Արգենտինական գրականություն
Արգենտինական գրականություն - Լատինական Ամերիկայի առավել բեղմնավոր, առավել նշանակալից ու համբավավոր գրականություններից մեկը, որի ամենահռչակված ներկայացուցիչներից են Խորխե Լուիս Բորխեսը, Խուլիո Կորտասարը, Լեոպոլդո Լուգոնեսը, Էռնեստո Սաբատոն...
Գաղութային շրջան
Արգենտինայում իսպանալեզու գրականությունն սկսվել է իսպանացի գաղութարարների ժամանակագրություններով։ Առաջին բանաստեղծներն ու գրողները Արգենտինայի հնագույն քաղաքի՝ Սանտյագո դել Էստերոյի բնակիչներ էին՝ Լուիս Պարդոն, Մատեո Ռոխաս դե Օկենդոն, Բեռնալ Դիաս դել Կաստիլիոն։
Ռիո դե լա Պլատայի առաջին ժամանակագիրը դարձավ Ուլրիխ Շմիդլը՝ «Ճանապարհորդություն դեպի Իսպանիա և Հնդկաստան» աշխատության հեղինակը ։
1613 թվականին Կորդովայի համալսարանի հիմնումը լուրջ խթան դարձավ Արգենտինայի մշակույթի ու արվեստի և մասնավորապես գրականության զարգացման համար։
Ազատագրական պայքարի ժամանակաշրջան
1812 թվականին Արգենտինան անկախություն նվաճեց։ Բուռն ծաղկում ապրեցին կրթությունը, մշակույթը, գրականությունը։ Բուենոս Այրեսում հիմնվեց առաջին հանրային գրադարանը, որին հենց առաջին ամսվա ընթացքում բնակիչները նվիրեցին ավելի քան երկու հազար կտոր գիրք։
Բուն արգենտինական գրականության առաջին դրսևորումները դարձան կրեոլյան (իսպ՝. criollismo) և գաուչո (իսպ՝. literatura gauchesca ) ուղղությունների գրական ստեղծագործությունները։ Առաջին ուղղությանը բնորոշ սկզբունքներով ստեղծված երկերին հատուկ են էպիկականությունը, արտաքին ուժերի դեմ պայքարը, հասարակությանը վերափոխելու գաղափարները։ Երկրորդ ուղղության մեջ ներառված ստեղծագործությունները պատմություններ են գաուչոների՝ գյուղացիական ծագմամբ խիզախ ու հնարամիտ ձիավորների և նոր երկրների հայտնագործման մասին։ Գրականագետները համարում են, որ հենց այս վերջին, այսինքն՝ գաուչո ուղղությունն է ընկած ժամանակակից արգենտինական գրականության հիմքում։ Ընդսմին՝ արգենտինական գրականության մեջ ռոմանտիզմի հիմնադիրը համարվում է Էստեբան Էչևեռիան՝ տասնիններորդ դարի առաջին կեսին իր ստեղծած երկերով, որորցից ամենանշանավորներն ու ամենամեծ ժողովրդականություն վայելողները «Սպանդ» (իսպ՝. El matadero) պատմվածաշարը և «Գերուհին» (իսպ՝. La cautiva) պոեմն են։
1880-ական թվականներին գրականությունը ծաղկում ապրեց հատկապես Բուենոս Այրեսում։ Բարձր արվեստով առանձնանում են մասնավորապես Ալմաֆուերտեի քնարերգությունը, Խոսե Մանուել Էստրադայի, Խոակին Գոնսալեսի, Պեդրո Գոենայի, Միգել Կանեի, Էուխենիո Կամբասերասի, Խուլիան Մարտելի պատմվածքները։
Քսաներորդ դարի գրականությունը
Քսաներորդ դարասկզբին Արգենտինայում քաղաքական կյանքը բնականոն հունի մեջ ընկավ, որի շնորհիվ գրականությունը բուռն ծաղկում ապրեց։ Արգենտինական գրականության մուտքը նոր դարաշրջան նշանավորվեց առաջին հերթին մոդեռնիստ բանաստեղծ, գրող Լեոպոլդո Լուգոնեսի նորաշունչ ստեղծագործությամբ։ Վերջինիս ճոխ, շքեղ, նրբագեղ պոեզիային հաջորդեց մի ժամանակաշրջան, երբ գրականության մեջ գերիշխում էր պարզությունը (իսպ՝. sencillista): Դա լավագույնս դրսևորվեց հատկապես Բալդոմերո Ֆերնանդես Մորենոյի և Էվարիստ Կառիեգոյի երկերում։
Քսաներորդ դարասկզբի արգենտինական գրականության առանձնահատկություններից մեկն էլ այն էր, որ այդ ժամանակաշրջանում ստեղծված շատ գրական երկեր, մասնավորապես՝ Գուստավո Մարտինես Սուվիրայի ծավալուն արձակ գործերը էկրանավորվելու բախտին արժանացան։
Քսաներորդ դարի արգենտինացի բանաստեղծներից հիշատակման է արժանի նաև Նեմեր իբն էլ Բարուդը, որի ստեղծագործություններն առանձնանում են հուզականությամբ, նրբագեղությամբ, պատկերավորությամբ, ռոմանտիկական շնչով։
Արգենտինական արդի գրականությունը
Արգենտինայում Կառլոս Մենեմի նախագահության տարիներին (1989-1999 թթ.) տնտեսության ծաղկման և մշակույթի որոշակի անկման մթնոլորտում ի հայտ եկան հեղինակների նոր խմբեր, որոնք հեռացել էին ավանդական գրական շրջանակներից (ինչպես, օրինակ, մոգական ռեալիզմի ուղղության ներկայացուցիչ Ֆեռնանդո Սոռենտինոն)։
Ժամանակակից արգենտինացի գրողներից հիշատակման է արժանի նաև մանկագիր, Անդերսենի մրցանակի 2012 թվականի դափնեկիր Մարիա Տերեսա Անդրուետոն, որի ստեղծագործությունները ժողովրդականություն են վայելում ոչ միայն իր հայրենիքում, այլև նրա սահմաններից դուրս։
Ցաո Սյուեցին
Կենսագրություն
Ցաո Սյուեցինի կենսագրության վերաբերյալ սակավ տվյալներ են պահպանվել, որոնց մի մասի իրական լինելու փաստը գրականագետների կողմից կասկածի տակ է դրվում։ Հայտնի է, որ Ցաո Սյուեցինը ծագում է չինական հին ազնվական տոհմից, որը արդեն նրա ծննդյան ժամանակ կորցրել էր իր երբեմնի ազդեցությունը և հարստությունը։ Այդ պատճառով էլ Ցաոն ստիպված է եղել իր ապրուսը հոգալ գինու առևտրով, ինչպես նաև գումար վաստակել իր սեփական նկարների վաճառքից։ Նա ամուսնացած է եղել երկու անգամ։ Առաջին կնոջից ունեցել է մեկ արու զավակ, ով սակայն մահացել է դեռևս մանուկ հասակում։ Ցաո Սյուեցինը վախճանվել է 1763 կամ 1764 թվականին Պեկինում։
Ստեղծագործություններ
Ցաո Սյուեցինին կարելի է դասել միայն մեկ ստեղծագործությամբ համաշխարհային գրականության պատմության մեջ մտած հեղինակների շարքը։ Նրա միակ երկը՝ «Երազ կարմիր դղյակում» վեպն իրավամբ համարվում է, ոչ միայն չինական, այլև համաշխարհային գեղարվեստական գրականության գլուխգործոցներից մեկը։ Այս ստեղծագործությունն իրենից ներկայացնում է մի համապարփակ հանրագիտարան, որտեղ իր բոլոր գունային նրբերանգներով ներկայացված է Չինաստանի տվյալ ժամանակաշրջանի կյանքը։ Վեպն ամբողջությամբ ներծծված է աշխարհի ունայն լինելու բուդդայական փիլիսոփայությամբ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Չինացի գրողներ Կատեգորիա:Չինացի նկարիչներ Կատեգորիա:Վիպասաններ Կատեգորիա:Չինացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Չինացի բանաստեղծներ
Սեն Ժակ աշտարակ
Սեն Ժակ աշտարակ (Tour Saint-Jacques), միայնակ կանգնած աշտարակ Փարիզի համանուն հրապարակում, Սեն Ժակ լա Բուշերի եկեղեցու նախկին զանգակատունը։ Կառուցված է ուշ գոթիկայի ոճով։ Բարձրությունը 52մ է։
Պատմություն
1523 թվականին կառուցված Սեն Ժակ աշտարակը այն ամենն է, ինչ պահպանվել է նույն տեղում կառուցված ռոմանական Սեն Ժակ լա Բուշերի եկեղեցուց, որի կառուցումը հովանավորվում էր մսագործների գիլդիայի կողմից (Boucherie՝ մսագործի կրպակ) ։ Եկեղեցին հավաքատեղի էր այն հավատացյալների համար, ովքեր ուխտագնացություն էին կատարում Իսպանիայի Սանտյագո դե Կոմպոստելայի եկեղեցի՝ Հակոբոս առաքյալի գերեզման։ Եկեղեցին վերակառուցվել է 16–րդ դարում՝ նախկին ռոմանական ոճի փոխարեն ստանալով գոթիկայի ոճին բնորոշ տեսք։ Հենց այդ ժամանակ էլ եկեղեցուն կից կառուցվել է զանգակատունը՝ ներկայիս Սեն Ժակ աշտարակը։
Եկեղեցու դամբարանում է թաղված նշանավոր ալքիմիկ Նիկոլյա Ֆլամելը։ 1648 թվականին ֆրանսիացի գիտնական Բլեզ Պասկալը Սեն Ժակ աշտարակում անցկացրել է մթնոլորտային ճնշման չափումներ։
Ժողովրդական սեփականություն հռչակված եկեղեցին, հեղափոխական կառավարության կողմից վաճառքի հանվելով, 1797 թվականին քանդվել է քարերը վաճառելու նպատակով։ Զանգակատունը վարձակալել է մի որսորդ՝ այն վերածելով հալած կապարի պահեստի և օգտագործելով հրացանի կոտորակ ստանալու նպատակով․ 50մ բարձրությունից ցած ընկնելով հատուկ ցանցի միջով՝ կապարե գնդակները սառել են ջրով լցված տակառներում (կոտորակ ստանալու աշտարակային եղանակ)։
Ֆրանսիացիները, հարգելով Պասկալի հիշատակը, աշտարակի վրա տեղադրել են նրա արձանը։ Աշտարակի գավիթում պահպանվել են նաև տարբեր սրբերի 19 արձաններ։ 1981 թվականին աշտարակում տեղադրվել է մետեոդիտարկման կետ։
2013 թվականին՝ վերականգնողական աշխատանքների ավարտից հետո, աշտարակը բացվել է այցելուների համար։ Աշտարակի մուտքը նեղ աստիճանների պատճառով (87 սմ) սահմանափակված է ժամում 17 այցելուով։
Նկարագրություն
Աշտարակի գագաթը պսակում է սուրբ Հակոբոս առաքյալի արձանը, իսկ անկյուններում կանգնած են հրեշտակի, արծվի, ցլի և առյուծի արձաններ, որոնք խորհրդանշում են չորս առաքյալներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Փարիզի աշտարակներ Կատեգորիա:Կրոնական կառույցներ
Դեյվիդ Բուռլյուկ
Դավիթ Բուռլյուկ (Дави́д Дави́дович Бурлю́к, ), ռուսական և ամերիկյան բանաստեղծ, ուկրաինական ծագում ունեցող նկարիչ, հրապարակախոս և գրքերի պատկերազարդող։ Կապված է ֆուտուրիստական, նեո-պրիմիտիվիստական և ռուսական ֆուտուրիստական շարժումների հետ։ Բուռլյուկը հաճախ ներկայացվում է որպես «ռուսական ֆուտուրիզմի հայր»։ Վլադիմիր, Նիկոլայ և Լյուդմիլա Բուռլյուկների եղբայրն է։
Վաղ տարիներ
Դավիթը ծնվել է 1882 թվականին Սեմիրոտովկա ագարակում՝ Ռիբուշկա (այժմ՝ Լեբեդին) թաղամասում, Սունի մարզում, Ռուսական կայսրության Խարկովի նահանգում (այժմ՝ Ուկրաինա)։ Ընտանիքը մասամբ ծագել է ուկրաինացի կազակներից, որոնք առաջնային դիրքեր էին զբաղեցնում։ Նրա մայրը ազգությամբ բելառուսական ծագում ուներ ։ Նա ուներ երկու եղբայր և երեք քույր՝ Վլադիմիրը, Նիկոլայը, Լյուդմիլան, Մարիաննան և Նադեժդան։
Մանկության տարիներին խաղալիք թնդանոթի հետ խաղալու ժամանակ հարազատ եղբայրը պատահաբար զրկել է Դավիթին աչքից։ Հետագայում նա ապակյա աչքով էր, որը դարձել էր նրա ոճի մի մասը։
Կրթություն, կարիերա
3 տարի (1895-1898 թվականներին) սովորել է Տամբովի տղամարդկանց վարժարանում ։ 1898-1910 թվականներին սովորել է Կազանի և Օդեսայի Գեղարվեստի դպրոցներում, Մունիչի Թագավորական ակադեմիայում։ Տպագիր դեբյուտը 1899 թվականին էր։ Գեղանկարչություն է ուսումնասիրել Գերմանիայում, Մյունխենում։ Նա իր առինքնող բնավորությամբ ճանաչվել է Անտոն Աժբեի` Մունիչի ակադեմիայի պրոֆեսորի կողմից, որը նրան կոչել է «հիանալի տափաստանային ձի» ։
1908 թվականին «Զվենո արթ»-ը Կիևում կազմակերպել է նրա, Վլադիմիր Բարանով Ռոսինի, Ալեքսանդր Բոգոմազովի, իր եղբայր Վլադիմիր Բուռլյուկի և Ալեքսանդրա Էքստերի ցուցահանդեսը։ 1909 թվականին Բուռլյուկը նկարել է իր ապագա կնոջը` Մարուսյային, ժայռերի և ծաղիկների ֆոնի վրա (Քրիմիա թերակղզում)։ Դրանից հետո շատ անգամներ է կնոջը պատկերել։ Առանց կասկածի երկու երազ տիրում էր նրա սիրտին ամբողջ կյանքում` կնոջ դեմքը և հայրենիքի պատկերը (նախ Ուկրաինայի, հետո նաև իր որդեգրած երկրի (ԱՄՆ)։
1910 թվականին Բուռլյուկի և նրա եղբայրների կողմից Խերսոնի հարևանությամբ գտնվող իրենց կալվածքում հիմնադրվել է Հիլլեայի ֆուտուրիստական ​​գրական խմբակը։ Խմբին արագորեն միացել են Վասիլի Կամենսկին և Վելիմիր Խլեբնիկովը, որոնց 1911 թվականին միացել է Վլադիմիր Մայակովսկին ), ում հետ 1911-1914 թվականներին սովորել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում։
1912 թվականի դեկտեմբերին Դավիթ Բուռլյուկը դարձել է «Մի ապտակ՝ ի դեմս հանրային ճաշակի» ստեղծագործության համահեղինակը (Հիլլեայի մյուս անդամների հետ), որտեղ խոսվում էր ռուսական ֆուտուրիզմի մասին (ռուս բանաստեղծների և նկարիչների շարժում, որոնք ընդունեցին Ֆիլիպո Մարինետտիի ֆուտուրիստական սկզբունքները)։
1913 թվականինին նրան վտարել են ակադեմիայից։ Նույն թվականին Բուռլյուկը հիմնեել է ֆուտուրիստ գրողների` Հիլլեայի հրատարակչական ձեռնարկությունը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նրան չեն զորակոչել, քանի որ ձախ աչքը չկար։ Ապրել է Մոսկվայում, գրել է բանաստեղծություններ, աշխատել տարբեր թերթերում, նկարեել։ 1915 թվականին Դավիթ Բուռլյուկը հրատարակել է «Աջակցություն գարնան մուսաներին» գիրքը` նկարազարդումներով հանդերձ։ Նույն թվի գարնանը հայտնվել է Ուֆայի նահանգում (Սամարո-Զլատոուստովի երկաթուղու Իգլինո կայարան), որտեղ գտնվում էր նրա կնոջ կալվածքը։ Այդ ընթացքում նրա մայրը՝ Լյուդմիլա Իոսիֆի Միխնևիչը, ապրել է Բուզդյակում՝ Ուֆայից 112 կմ հեռավորության վրա։ Այստեղ անցկացրած երկու տարվա ընթացքում նա հասցրել է ստեղծել մոտ երկու հարյուր կտավ։ Դրանցից 37-ը կազմում են 20-րդ դարասկզբի ռուսական արվեստի հավաքածուի էական և ամենապայծառ մասը, որը ներկայացված է Բաշկիրիայի Մ. Վ. Նեստերովի անվան գեղարվեստի պետական թանգարանում։ Բուռլյուկի ստեղծագործությունների այս թանգարանային հավաքածուն հանդիսանում է Ռուսաստանում նրա գեղանկարչության ամենաընդգրկուն և որակյալ հավաքածուներից մեկը։ Նա հաճախ է գնացել Ուֆա, այցելել Ուֆայի գեղարվեստական խմբակ, իր շուրջը համախմբել բաշկիրցի երիտասարդ նկարիչներին։ Այստեղ նա ընկերացել է նկարիչ Ալեքսանդր Տյուլկինի հետ։
1916 թվականին նրա եղբայրը՝ Վլադիմիր Բուռլյուկը զորակոչվել է զինծառայության, իսկ 1917 թվականին սպանվել է Սալոնիկի ռազմաճակատում։ 1918 թվականին Բուռլյուկը հրաշքով խուսափել է Մոսկվայում անարխիստների ջարդերի ու գնդակահարությունների ժամանակ զոհվելուց և կրկին մեկնել է Ուֆա։ 1918-1920 թվականներին նա Վ.Կամենսկու և Վ. Մայակովսկու հետ շրջագայել է Ուրալում, Սիբիրում, Հեռավոր Արևելքում։ 1919 թվականի հունիսին հասել է Վլադիվոստոկ, ընտանիքը հաստատվել է աշխատանքային բնակավայրում՝ Բուսսեի բլուրի հյուսիս-արևելյան լանջին (Շիլկինսկայա փողոց)։
1920 թվականին գաղթել է Ճապոնիա, որտեղ ապրել է երկու տարի՝ ուսումնասիրելով Արևելքի մշակույթը և զբաղվելով գեղանկարչությամբ։ Այստեղ նա նկարել է մոտ 300 նկար ճապոնական մոտիվներով, որոնց վաճառքից ստացված գումարը բավականացրել է Ամերիկա տեղափոխվելու համար։ 1922 թվականին հաստատվել է ԱՄՆ-ում ։
1925 թվականին Բուռլյուկը եղել է Ուկրաինայի Վարպետների հեղափոխական ասոցիացիայի (ARMU) հիմնադիրը Ալեքսանդր Բոգոմազովի, Վասիլի Երմիլովի, Վարդան Միլերի, Ալեքսանդր Խվոստինկովի և Պալմով Վիկտորի հետ։ 1927 թվականին մասնակցել է Լենինգրադի (Սանկտ Պետերբուրգ) Ռուսական թանգարանում բացված «Վերջին գեղարվեստական միտումներ» ցուցահանդեսին Կազիմիր Մալևիչի, Ալեքսանդր Շևչենկոյի և Վլադիմիր Տատլինի հետ։
Դավիթ Բուռլյուկը հեղինակ է կենսագրական սքետչների («Իմ նախնիները, քառասուն տարեկան. 1890-1930»):
Ուշ տարիներ
1930-ական թվականներին Օնյա լա Տուրը ժամանակակից արվեստի կրքոտ կոլեկցիոներ էր, որը ձեռք է բերել Բուռլյուկի առնվազն հարյուր գործ։
1940 թվականին Բուռլյուկը դիմել է խորհրդային կառավարությանը` հայրենիք այցելելու խնդրանքով։ Փոխարենը նա առաջարկել է արխիվային նյութերի զգալի հավաքածու, որոնք վերաբերել են իր ժամանակակցին և ընկերոջը՝ Վլադիմիր Մայակովսկուն. հավաքածուն Բուռլյուկն առաջարկել է նվիրաբեերել Մայակովսկու թանգարանին, ինչպես նաև ավելի քան 100 բնօրինակ կտավներ։ Նրա հարցումները մերժվել են։ Նրան թույլատրվել է այցելել Խորհրդային Միություն միայն 1956 և 1965 թվականներին։
1945 թվականին կազմակերպվել է ցուցահանդես Նյու Յորքի Irving Place թատրոնում։
1949 թվականին ամուսինները ճանապարհորդություն են կատարել Ֆրանսիայի հարավում՝ Վան Գոգի հետքերով։ 1962 թվականին ուղևորվել են Ավստրալիա, որտեղ նա ցուցահանդես է ունեցել Բրիսբենի Moreton պատկերասրահներում։ Դա նրա ավստրալիական միակ ցուցահանդեսն էր։ Այդտեղ մնալու ընթացքում Բուռլյուկն արել է մի քանի էսքիզներ և աշխատանքներ ավստրալիական տեսարաններով։ Եղել են Իտալիայում, այցելել Պրահա, որտեղ ապրում էր քույրը։ 1937-1966 թվականներին Բուռլյուկն ու կինը՝ Մարուսյան (1894-1967), լույս են ընծայել Color & Rhyme («Գույն և հանգ») ամսագիրը, մասամբ անգլերեն, մասամբ ռուսերեն, 4-ից մինչև 100 էջ ծավալով, իր գեղանկարչական աշխատանքներով, բանաստեղծություններով, գրախոսություններով, ֆուտուրիստական ստեղծագործությունների վերարտադրություններով և այլն։
Դավիթ Բուռլյուկը ապրել է Լոնգ Այլենդի Հեմփթոն-Բեյսում մոտ 20 տարի մինչև մահը՝ 1967 թվականի հունվարի 15-ը։ Նրա մարմինը դիակիզվել է ըստ կտակի և քամուն է տրվել հարազատների կողմից Ատլանտյան ջրերի վրա լաստանավի նավակողից։ Նրա տունը և ստուդիան դեռ կան:Ժառանգները մինչ օրս ապրում են ԱՄՆ-ում և Կանադայում։
Ելենա Շվարցը նրա մահվան մասին լուրին արձագանքել է բանաստեղծությամբ.
О русский Полифем! Гармонии стрекало Твой выжгло глаз, Музыка сладкая глаза нам разъедала, Как мыло, и твой мык не слышен был для нас.
Հետաքրքիր փաստեր
Տարագրության մեջ Բուռլյուկը, անշուշտ, կարոտ էր զգում հայրենիքի հանդեպ («morbus rossica»), ձգտում էր շփվել Ռուսաստանի հետ, այդ պատճառով հաճույքով արձագանքեց տամբովյան երիտասարդ գավառագետ և կոլեկցիոներ Ն. Ա. Նիկիֆորովի նամակին, որը «բախտին ապավինելով՝ լուր ուղարկեց Բուռլյուկին Ամերիկա, նա արձագանքեց, սկսվեց նամակագրություն, որը հետո վերաճեց բարեկամության հեռավորության վրա» ։ Այդ նամակագրությունը շարունակվել է երկար տարիներ։ ԽՍՀՄ ժամանումներից մեկի ժամանակ տեղի է ունեցել նրանց հանդիպումը Մոսկվայում։ Երկու անգամ էլ Բուռլյուկին ակնհայտորեն չի հաջողվել այցելել Տամբով արգելքների պատճառով, թեև հայտնի է, որ նա խնդրել է այդ մասին և երկրորդ ուղևորության ժամանակ գրեթե թույլտվություն է ստացել։ Այս հանդիպման ընթացքում Նիկիֆորովին են հանձնվել զգալի քանակությամբ աշխատանքներ։ Բացի այդ, Բուռլյուկը պարբերաբար Նիկիֆորովին Տամբով էր ուղարկում իր ստեղծագործությունների բնօրինակները, ամսագրեր։
Ներկայումս Նիկիֆորովի և Բուռլյուկի ծանոթության հանգամանքներն ու փոխհարաբերությունները մինչեւ վերջ հստակ չեն, գոյություն ունեն նրանց կապի մասին տարբեր վարկածներ. երկու մտերիմ մարդկանց բարեկամություն (Բուռլյուկը նրա մեջ տեսել է այն մարդուն, որը ունակ է ապագա սերունդների համար պահպանել իր և հեռացած Ռուսաստանի մասին հիշողությունը), Բուռլյուկի կողմից Նիկիֆորովի պաշտոնական որդեգրումը՝ ստեղծագործական ժառանգությունը փոխանցելու նպատակով, Նիկիֆորովի ծնունդը Բուռլյուկի արտամուսնական կապից (կան տեղեկություններ, որ այս տարբերակը տարածվում էր Նիկիֆորովի կողմից ), Նիկիֆորովի իսկական որդեգրումը (կոլեկցիոներ Ս. ն. Դենիսովը պնդում է, որ տեսել է որդեգրման մասին փաստաթուղթ), Նիկիֆորովի անբարեխիղճ վարքագիծը՝ օգուտ քաղելու նպատակով (նրա կողմից թերթերում եղած անհավանական պատմությունների շարադրանքով սադրանքների մասին հաղորդել է բանաստեղծ-ֆուտուրիստ Սերգեյ Բիրյուկովը)։
Հետագայում Բուռլյուկի հիմնադրամը փոխանցվել է Տամբովի մեկ այլ կոլեկցիոներ Ս. ն. Դենիսովին (մի մասը իր կյանքի օրոք Նիկիֆորովի կողմից, մյուս մասը՝ նրա մահից հետո)։ Ս. ն. Դենիսովի մասնավոր հավաքածուում, այդ թվում Նիկիֆորովի հավաքածուից հավաքված, պահվում են Տամբովի հասցեատերերին ուղղված մոտ 3000 նամակներ, ինչպես նաև Բուռլյուկի գրքերն ու նկարները։ Այս հավաքածուի հիման վրա 2005 թվականին Տամբովի երկրագիտական թանգարանում տեղի ունեցավ «Դավիթ Բուռլյուկ։ Նկարչություն, գրաֆիկա» ցուցահանդեսը, իսկ 2011 թվականին Դենիսովի սեփական միջոցներով հրատարակվեց Բուռլյուկի նամակների ընդարձակ ժողովածու։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Փարիզի գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պատկերազարդողներ Կատեգորիա:Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիմանկարիչներ
Սեն Լորան դը Բելզագո
Սեն Լորան դը Բելզագո (Saint-Laurent-de-Belzagot), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 353 մարդ, բնակչության խտությունը` 35.34 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9.99 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 430 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 135 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 29 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 209 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 142-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 67։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,9 %։ 142 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 125 անձ (69 տղամարդ և 56 կին)։ Գործազուրկ են եղել 17 անձ (7 տղամարդ և 10 կին)։ 67 անաշխատունակներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 29-ը` թոշակառուներ, իսկ 24-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Միշել Մերսյե
Միշել Մերսյե (Michèle Mercier, իրական անունը՝ Ժոսլին Իվոն Ռենե Մերսյե, ), ֆրանսիացի դերասանուհի։ Ընդհանուր առմամբ նկարահանվել է 55 կինոնկարում և երեք հեռուստասերիալում։ Արժանացել է Արվեստների և գրականության շքանշանի։
Կենսագրություն
Միշել Մերսյեն ծնվել է ֆրանսիացու և իտալուհու ընտանիքում։ Մանկության տարիներին հրապուրվել է պարերով։ 1957 թվականին նա արդեն Նիսի օպերային թատրոնի բալետի պարուհի էր։ Մորիս Շևալյեն հանդիպելով երիտասարդ պարուհուն, նրան կանխագուշակել է մեծ հաջողություն։ 17 տարեկանում մեկնել է Փարիզ, չնայած, որ ծնողները դեմ էին և ցանկանում էին, որ իրենց դուստրը ժառանգեր ընտանիքին պատկանող դեղաբանական ընկերությունը։ Սկզբում նա պարում էր բալետմայստեր Ռոլան Պետիի խմբում, իսկ հետո «Էյֆելյան աշտարակի բալետ» պարային խմբում։ Փարիզում ծանոթացել է Չարլի Չապլինի հետ, ով նրան խորհուրդ է տվել սովորել անգլերեն լեզուն և փորձել նկարահանվել կինոյում։ Երբ պարային խումբը լուծարվեց, Մերսյեն ուղևորվեց Լոնդոն։ Այնտեղ սովորել է դերասանի վարպետություն, սակայն շուտով վերադարձել է հայրական տուն։
Միշել Մերսյեի կինոդեբյուտը կայացել է 1957 թվականին, երբ նկարահանվել է «Դռան բռնակի պտույտը» կինոնկարում։ Ֆիլմի ռեժիսորը նրան հանդիպել էր Նիսում։ Պրոդյուսերները հավանություն չէին տվել Ժոսլին անվանը և այն փոխվեց Միշելի։ Պաշտոնապես այդ անունը վերցվել էր ի պատիվ հայտնի դերասանուհի Միշել Մորգանի, սակայն հանգամանքների բերումով այնպես էր ստացվել, որ Միշել էր նաև նրա կրտսեր քրոջ անունը, ով մանուկ հասակում մահացել էր տիֆից։
Դեբյուտից հետո հաջորդեցին մի շարք ֆիլմեր՝ ռոմանտիկ կատակերգություններ, ամերիկյան սարսափ-ֆիլմեր, կատակերգություն Բոբ Հոուպի հետ և փոքրիկ դերեր Ֆրանսուա Տրյուֆոյի «Կրակեք դաշնակահարի վրա» (1960 թ.) և Անատոլ Լիտվակի «Արդյոք դուք սիրում եք Բրամսին» (1961 թ.) կինոնկարներում։ Քննադատները կարծիքներ են հայտնել դերասանուհու անբռնազբոսիկ շարժումների, կինոխցիկի առջև անկաշկանդ պահվածքի, վառ արտաքինի և գեղեցիկ կազմվածքի վերաբերյալ։ Թատրոնի բեմում նրա դեբյուտը կայացել է 1958 թվականին՝ «Ահա և թխահերը» ներկայացման մեջ, սակայն բեմական կարիերան այդպես էլ զարգացում չունեցավ։
Շուտով Միշել Մերսյեն մեկնեց աշխատելու Մեծ Բրիտանիա, իսկ հետո Իտալիա, որտեղ մեկ տասնյակից ավել իտալական ակնարկներում նկարահանվելով, նա դարձավ ամենահայտնի ֆրանսիական դերասանուհին Իտալիայում։ Այստեղ Միշել Մերսյեն խաղացել է ռոմանտիկ, արկածային, կատակերգական, դետեկտիվ և այլ ժանրերի կինոնկարներում։ Նրան արդեն ճանաչում էին բազմաթիվ երկրներում, սակայն հարազատ Ֆրանսիայում շատ քչերը գիտեին նրա մասին։
1963 թվականին ռեժիսոր Բեռնար Բորդերին առաջարկեց Միշել Մերսյեին, նկարահանվել Անն և Սերժ Գոլոն զույգի «Անժելիկա» վեպի մոտիվներով նկարահանվող պատմական ֆիլմի գլխավոր դերը։ Ֆիլմում նկարահանվելու առաջարկից հրաժարվել էին Բրիժիտ Բարդոն, Կատրին Դենյովը և Ջեյն Ֆոնդան։ Միշելն հաջողությամբ անցավ փորձերը և ստացավ XVII դարի պատմականորեն կեղծ կերպարի դերը, ով բոլոր հասանելի միջոցներով պայքարում էր իր կանացի երջանկության համար։ Ֆիլմում նրա խաղընկերը Ռոբեր Հոսեյնն էր։ 1964-1968 թվականներին Անժելիկայի մասին թողարկվեց ընդհանուր առմամբ հինգ ֆիլմ ` «Անժելիկան՝ հրեշտակների մարքիզուհին» (1964 թ.), «Հիասքանչ Անժելիկան» («Ցասկոտ Անժելիկան» 1965 թ.), «Անժելիկան և թագավորը» (1966 թ.), «Անսաստելի Անժելիկան» (1967 թ.) և «Անժելիկան և սուլթանը» (1968 թ.)։ Այս դերը դերասանուհուն համաշխարհային ճանաչում բերեց։
Անժելիկայից հետո դերասանուհին փորձում էր ազատվել այդ կերպարից, քանի որ 1960-ական թվականների վերջից, համաշխարհային հանդիսատեսի կողմից Միշել Մերսյեն ընկալվում էր առաջին հերթին որպես Անժելիկա։ Նա էկրանին հայտնվեց մարմնավաճառուհու դերում, հանդես գալով «Երկնային ամպրոպ» (1965 թ.) ֆիլմում ` Ժան Գաբենի հետ միասին, իսկ Քրիստիան-Ժակի «Երկրորդ ճշմարտություն» (1966 թ.) ֆիլմում նա հանդես է եկել մարդասպանի կերպարով։ Ամեն դեպքում Անժելիկայից հետո, նրա բոլոր դերերը մնում էին աննկատ։ ԱՄՆ-ում նկարահանված «Բոլորին չես հաղթի» (1970 թ.) կինոնկարը, որտեղ նրա խաղընկերներն էին Թոնի Քերթիսը և Չարլզ Բրոնսոնը, նույնպես հաջողություն չունեցավ։
Տարիներ անց Միշել Մերսյեն իր աստղային դերի մասին արտահայտվել է հետևյալ կերպ. «Մի կողմից նա ինձ բերեց անհավանական հռչակ, իսկ մյուս կողմից ռեժիսորները բացի Անժելիկայից, իմ մեջ չէին տեսնում ուրիշ որևէ մեկին։ Այնպես որ, Անժելիկան ինձ համար և ճակատագիր է, և հաղթանակ, և անեծք»։ «Մարդիկ իմ մասին խոսում են, ինչպես Անժելիկայի մասին, չնայած, որ ես խաղացել եմ մի քանի տասնյակ այլ կանանց տարբեր դերեր։ Ես երկար տարիներ է, ինչ փորձում էի մոռանալ նրա մասին, սակայն այժմ թվում է, որ նա իմ փոքրիկ քույրն է, ով միշտ պատրաստ է օգնել ինձ։ Ես սովորել եմ ապրել նրա հետ միասին»։
Միշել Մերսյեն նկարահանվել է նաև «Հրեշտակը երկրի վրա» (1959 թ.), «Վախի երեք դեմքերը» (1963 թ.), «Ավագ Ֆերշոն» (1963 թ.), «Սև արև» (1966 թ.), «Աշխարհի հնագույն մասնագիտությունը» (1967 թ.), «Պարան և կոլտ» («Գերեզմանոց առանց խաչերի» 1968 թ.), «Լեդի Համիլթոնի սիրեկանները» (1968 թ.), «Ոսկե այրին» (1969 թ.) և այլ ֆիլմերում։
Անձնական կյանքը
Միշել Մերսյեի հավաստմամբ, անձնական երջանկություն նա երբեք չի ունեցել, չնայած որ ամուսնացած է եղել չորս անգամ ` երկու անգամ պաշտոնապես և երկու անգամ` փաստացի։ 1961 թվականին ամուսնացել է ռեժիսորի օգնական Անդրե Սմագիի հետ։ Վերջինս հարբեցող էր և ամուսնալուծվել են 1965 թվականին։ 1970 թվականին ամուսնացել է մրցարշավորդ Կլոդ Բուրիլոյի հետ, սակայն վերջինս մի օր անհետացավ, տանելով իր հետ դերասանուհու թանկարժեք զարդերն ու գումարները։ Նրանք բաժանվեցին 1976 թվականին։
1984 թվականին, Միշել Մերսյեն հեռացավ կինոյից, որպեսզի ամբողջովին տրվի անձնական կյանքին։ Կրկին կինոնկարահանման հրապարակ վերադարձավ 14 տարի անց։ 1999 թվականին, ֆինանսական դժվարությունների պատճառով, նա վաճառքի հանեց իր անձնական իրերը և Անժելիկայի հագուստները, որոնք ժամանակին գնել էր կինոստուդիայից։ Նա սիրավեպ է ունեցել նաև իտալական արքայազնի հետ, սակայն երեք տարի անց նրանք բաժանվել են։ Միշել Մերսյեն երեխաներ չի ունեցել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ֆրանսիական շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Թատրոնի ֆրանսիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոդերասանուհիներ
Սամուել Խաչիկյան
Սամվել Խաչիկյան, (Սամուէլ Խաչիկեան,, ), պարսկահայ ռեժիսոր, սցենարիստ, գրող։
Կենսագրություն
Համարվել է իրանական կինոարվեստի հիմնադիրներից. 1950 թվականից ստեղծագործել է հիմնականում կինոյում։ Ստեղծել է շուրջ 30 ֆիլմեր՝ Գրել է կինոսցենարներ, բանաստեղծություններ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրանահայ կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Իրանահայ թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Իրանցի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Իրանցի սցենարիստներ Կատեգորիա:Իրանցի գրողներ
Տանը (ֆիլմ)
«Տանը» (Dans la maison), ֆրանսիական թրիլեր, որի ռեժիսորը Ֆրանսուա Օզոնն է։ Պրեմիերան տեղի է ունեցել 2012 թվականին Տորոնտոյի միջազգային 37-րդ մրցանակաբաշխության ժամանակ ։
Սյուժե
Ֆրանսիայի մայրաքաղաք Փարիզի դպրոցներից մեկի գրականության ուսուցիչը հիասթափվել էր իր նոր դասարանից։ Նա չէր ուզում դաս պարապել նրանց հետ, սակայն դասարանի վերջում նստող մի տղա մի անգամից գրավեց ուսուցչի ուշադրությունը։ Ուսուցիչը նկատեց, որ այդ տղան ի ծնե առարկայական տաղանդ ունի։ Նա այդ հատկությունը նկատեց այն ժամանակ, երբ նա գրում էր շարադրություն իր ընկերոջ՝ Ռաֆայի տան մասին։
Ուսուցիչը օգնում է աշակերտին ուղղագրական և շարահյուսական սխաները ուղղելով և ուսուցիչը սկսում է դասարան մտնել հաճույքով։ Նույնիսկ ուսուցիչը ստիպված է լինում գողություն կատարել աշակերտի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:2012 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր
Մեզիյակ
Մեզիյակ (Mézilhac), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 105 մարդ, բնակչության խտությունը` 3.94 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 26.66 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 480 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 115 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 22 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 67 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 48-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 19։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,6 %։ 48 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 43 անձ (26 տղամարդ և 17 կին)։ Գործազուրկ են եղել 5 անձ (3 տղամարդ և 2 կին)։ 19 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 11-ը` թոշակառուներ, իսկ 6-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կրասնոյարսկի թատրոններ
Կրասնոյարսկը Արևելյան Սիբիրի ամենամեծ մշակութային և թատերական կենտրոնն է։
Պրոֆեսիոնալ թատրոնի առաջին ներկայացումը տեղի է ունեցել 19-րդ դարի կեսին Կրասնոյարսկում. 1852 թվականի սեպտեմբերին շրջիկ թատերախմբի կողմից ներկայացվել է Լենսկու «Մեկ ժամ բանտում կամ խումհար` ուրիշի տոնակատարությանը» վոդևիլը։
1898 թվականի հոկտեմբերի 14-ի գիշերը թատրոնն այրվել է. կառուցվել է նոր շենք Վոսկրեսենսկայա փողոցում ։
1924 թվականի վերջերին Պ. Սլովցովի սիրողական թիմի հիմքի վրա ստեղծվել է «Օպերայի աշխատանքային թատերախումբ» անվանումով օպերային խումբը, որի կազմում կար հարյուր մարդ։
Ոսկանապատ (այլ կիրառումներ)
Ոսկանապատ եզրը կարող ա վերաբերվել.
Կրասնոյարսկի թատրոններ
1930 թվականին կատարվել է Կրասնոյարսկի երաժշտական կոմեդիայի թատրոնը բացելու առաջին փորձը։ Գոյատևելով 2 թատերաշրջան` 1932 թվականին թատրոնը փակվել է։
1934 թվականին Կրասնոյարսկ երկրամասի թատրոնը ստեղծելուց հետո 1935 թվականից այն կոչվել է Կրասնոյարսկ երկրամասի Ալեքսանդր Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոն։ 1939 թվականին բացվել է Կրասնոյարսկ երկրամասի տիկնիկային թատրոնը։
Պատերազմի տարիներին Կրասնոյարսկ երկրամասի Ալեքսանդր Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոնի բեմում աշխատում էին Օդեսայի և Դնեպրոպետրովսկի օպերայի և բալետի թատրոնների թատերախմբերը ։ 1944 թվականին Սիբիրում տարհանված Համամիութենական համերգային-շրջագայության օպերային անսամբլի բազայի վրա նորից միավորվել է Կրասնոյարսկ երկրամասի երաժշտական կոմեդիայի թատրոնը։ 1950 թվականին թատրոնը փակվել է։
1959 թվականին տեղի է ունեցել թատրոնի Կրասնոյարսկ երկրամասի երաժշտական կոմդեիայի արդեն երրորդ թատրոնի պաշտոնական բացումը։
Կրասնոյարսի օպերայի և բալետի թատրոնը բացվել է 1976 թվականի դեկտեմբերի 30-ին ՌԽՖՍՀի նախարարների խորհրդի որոշման հիման վրա, 1977 թվականի հունվարի 17-ին ՌԽՖՍՀի մշակույթի նախարարության հրամանով։ Թատրոնը պաշտոնապես բացվել է 1978 թվականի օգոստոսի 12-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրասնոյարսկի թատրոններ
Բոկսբուրգ
Աշխարհագրական դիրք
Բոկսբուրգը գտնվում է Վիտվատերսրանդ քաղաքից դեպի արևելք։ Արևմուտքում սահմանակցում է Ջերմիստոն քաղաքին ։
Պատմություն
Բոկսբուրգը հիմնադրվել է 1887 թվականին։ Քաղաքի անունը դրել են ի պատիվ Էդուարդ Բոկայի։ Քաղաքի կարգավիճակ ստացել է 1903 թվականին։
Քաղաքում է գտնվում Volkspares Closed Corporation ավտոմոբիլային շտաբ-բնակարանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1887 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ավտոմատ կառավարում
Ավտոմատ կառավարում տեխնիկայում, գործողությունների ամբողջություն, որ պահպանում կամ բարելավում է կառավարվող օբյեկտի աշխատանքը՝ առանց մարդու անմիջական մասնակցության։ Ավտոմատ կառավարումը լայնորեն կիրառվում է տեխնիկական ու բիոտեխնիկական շատ համակարգերում՝ աշխատանքի արտադրողականությունը, կարգավորման որակն ու ճշգրտությունը բարձրացնելու, ինչպես նաև մարդուն այնպիսի աշխատանքներից ազատելու համար, որոնք դժվարամատչելի են ու վնասում են առողջությանը։ Կառավարվող օբյեկտի ելքային մեծությունը ժամանակի ընթացքում ենթարկվում է փոփոխությունների։
Նպատակ
Կառավարման նպատակն իրականացնելու համար կազմակերպվում է կառավարող ներգործություն կառավարվող օբյեկտի կառավարող օբյեկտների վրա, որը նաև չեզոքացնում է արտաքին գրգռող ներգործությունների ազդեցությունը։ Կառավարող ներգործությունը մշակում է կառավարող սարքը։ Փոխներգործության մեջ մտնող կառավարող սարքի ե կառավարվող օբյեկտի ամբողջությունը կազմում է ավտոմատ կառավարման համակարգը։
Ավտոմատ կառավարման տեսությունը
(ԱԿՏ) ուսումնասիրում է ավտոմատ կառավարման համակարգերի կառուցման սկզբունքները և նրանցում ընթացող պրոցեսների օրինաչափությունները։
Հետազոտություններ
Հետազոտությունները կատարվում են իրական համակարգերի դինամիկ մոդելների միջոցով՝ հաշվի առնելով կառավարվող օբյեկտի և ավտոմատ սարքերի աշխատանքի պայմանները, նշանակությունն ու կառուցվածքային առանձնահատկությունները։
Խնդիրներ
ԱԿՏ-ի հիմնական պրոբլեմն ավտոմատ կառավարման համակարգերի սինթեզն ու վերլուծությունն է։ Այս պրոբլեմի լուծումը պահանջում է ուսումնասիրել ԱԿՀ-ի դինամիկ հատկությունները, որի համար անհրաժեշտ է մաթեմատիկորեն նկարագրել համակարգի բոլոր տարրերի վարքն անցումային պրոցեսներում։ Ընդհանուր դեպքում կառավարվող օբյեկտներում և ավտոմատ սարքերում ընթացող պրոցեսները նկարագրվում են սովորական դիֆերենցիալ կամ մասնակի ածանցյալներով հավասարումների համակարգերով։ ԱԿՀ-երի դինամիկ վերլուծությունը բացահայտում է դրանց աշխատունակությունն ու ճշգրտությունը։ Աշխատունակության անհրաժեշտ պայմանը ԱԿՀ-ի կայունությունն է, որը ձեռք է բերվում համակարգի պարամետրերի և նրա կառուցվածքի փոփոխմամբ։ Ոչ գծային ԱԿՀ-երում հետազոտվում է այդ համակարգերի համար հնարավոր ինքնատատանումների ռեժիմը։ Իսկ եթե ԱԿՀ-ի (օրինակ ռելեային) համար այդ տատանումներն անխուսափելի են, ապա սահմանվում են թույլատրելի պարամետրեր՝ ինքնատատանումների ամպլիտուդան ու հաճախականությունը։ ԱԿՀ-ի ճշգրտությունը գնահատվում է այնպիսի ցուցանիշներով, որոնք միասին վերցրած կոչվում են կառավարման որակ։ ԱԿՀ-ի որակի կարևոր ցուցանիշներ են ստատիկ և դինամիկ սխալանքները և կարգավորման ժամանակը։ Կառավարման համակարգի վերլուծությունը որոշում է արդեն տրված կառուցվածք ունեցող համակարգի հատկությունները։
Սինթեզի պրոբլեմ
Սինթեզի պրոբլեմը վճռելու նպատակով, հիմնականում, օգտագործում են երկու մեթոդ՝
Վերլուծական մոտարկում
Վերլուծականի դեպքում կամ գտնում են ավտոմատ սարքի փոխանցման ֆունկցիայի տեսակը կամ կառավարման ալգորիթմը, կամ էլ սարքի ընտրված կառուցվածքին համապատասխան որոշում նրա պարամետրերի այն արժեքները, որոնց դեպքում ստացվում են որոշակի չափանիշի սահմանային արժեքները։
Հաջորդական մոտարկում
Հաջորդական մեթոդի դեպքում որոշում են ավտոմատ սարքի փոխանցման ֆունկցիան՝ ըստ որակի տրված ցուցանիշի և ապա ստացված համակարգի համար համեմատում որակի ցուցանիշի տրված ու իրական արժեքները։
Թույլատրելի մոտարկման դեպքում հաշվարկն ավարտում են և անցնում սարքի նախագծմանը։ Կառավարման բարդ համակարգեր կառուցում են նաև մոդելավորման միջոցով՝ կիրառելով անալոգային ու թվային հաշվողական մեքենաներ, որոնցով վերարտադրվում են ողջ համակարգը նկարագրող հավասարումները և որակի անհրաժեշտ ցուցանիշը ձեռք բերելուց հետո որոշվում է կառավարման համակարգի կառուցվածքը։ Հաշվողական մեքենաների կիրառությունը հնարավորություն է տալիս ազատվելու հաշվարկման դժվարություններից։ Դրանք միաժամանակ օգտագործվում են ԱԿՀ-ի կազմում՝ կառավարման բարդ ալգորիթմների կատարման համար։
ԱԿՀ-ի սինթեզի լուծումը նպաստեց կառավարման նոր, արդյունավետ սկզբունքների բացահայտմանը և ԱԿՏ-ի այնպիսի կարևոր իևքնուրույն ուղղությունների զարգացմանը, ինչպիսիք են օպտիմալ կառավարումը, վիճակագրական դինամիկան, որն առավելապես կիրառվում է հարմարվող համակարգերը հետազոտելիս, և կառավարման համակարգի զգայունությունը։
Ադապտացիայի ընդհանուր տեսություն
ԱԿՏ-ի ուղղություններից է նաև ադապտացիայի ընդհանուր տեսությունը, որն ինտենսիվ զարգացում է ստացել վերջին տարիներին՝ հիմնվելով վիճակագրական մեթոդի և մաթեմատիկայում գծայիև ծրագրավորման մեթոդի կիրառության վրա։ Ընդհանրապես ԱԿՏ-ի համար բնորոշ է սերտ, անընդհատ ուժեղացող և փոխադարձաբար ներգործող կապը ոչ միայն մաթեմատիկայի, այլև ֆիզիկայի և տեխնիկական գիտությունների հետ, որի շնորհիվ հնարավոր է դառնում ստեղծել ավտոմատ կառավարման օրեցօր բարդացող խնդիրների լուծման համար անհրաժեշտ դինամիկ մոդելներ։
Հոլոքոստն Իտալիայում
Հոլոքոստն Իտալիայում, հրեաների հալածանքներն ու ոչնչացումն Իտալիայում գերմանական նացիստների և նրանց իտալացի համախոհների կողմից։
Առաջին փուլում 1938 թվականից Մուսոլինիի իշխանությունն ընդունել է ռասիստական հակահրեական օրենքներ, իսկ այլ երկրներից եկած հրեա փախստականներից 1940 թվականից տեղավորել են համակենտրոնացման ճամբարներում։ Երկրորդ փուլում՝ 1943 թվականի սեպտեմբերի 23-ից մինչև դաշնակիցների զորքերի կողմից Իտալիայի ազատագրումը 1945 թվականի մայիսին, նացիստները հրեաներին ուղարկել են մահվան ճամբարներ և ոչնչացրել «հրեական հարցի վերջնական լուծման» ծրագրի շրջանակներում ։
Հոլոքոստի ընթացքում զոհվել է Իտալիայի հրեա բնակչության շուրջ 15-16 %-ը, համայնքի կորուստը (հաշվի առնելով արտագաղթն ու կրոնափոխությունը) կազմել է շուրջ 40 %։
Հոլոքոստին են վերաբերում նաև Իտալիայում միասեռականների, որոնք սկզբում ենթարկվել են դիսկրիմինացիայի, իսկ նացիստական օկուպացիայից հետո տեղավորվել են համակենտրոնացման ճամբարներում, որտեղ նրանց մեծ մասը զոհվել է, ինչպես նաև գնչուների հալածանքները, որոնց մի մասը նույնպես հայտնվել է համակենտրոնացման ճամբարներում ։
Հրեաներն Իտալիայում նախքան 1937 թվականը
1922 թվականին Իտալիայում Բենիտո Մուսոլինիի գլխավորությամբ ֆաշիստական կառավարության հաստատումը չի հանգեցրել հրեաների իրավունքների նշանակալի խախտումների կամ սահմանափակումների։ Չնայած հակասեմական առանձին արտահայտությունների՝ կառավարությունը լավ հարաբերություններ է պահպանել հրեական միջազգային կազմակերպությունների հետ և չի խոչընդոտել հրեական կազմակերպությունների գործունեությանն Իտալիայում ։
Այդ շրջանում Իտալիայում հակասեմականություն գրեթե չի եղել, իտալացի հրեաները խիստ ասիմիլացված էին, ոչ մեծ թվով սիոնիստական կազմակերպություններն զբաղվում էին հիմնականում արևելաեվրոպական հրեաներին օգնություն ցուցաբերելով ։ Ավելին, հրեաներ կային Իտալիայի ֆաշիստական կուսակցության առաջատար գործիչների շարքում, օրինակ՝ դեպի Հռոմ քայլարշավին մասնակցել է 230 հրեա ։ Ֆինանսների նախարարը եղել է հրեա Գվիդո Յունգը, Իտալիայի արտաքին քաղաքականությունը ղեկավարում էր հրեա Ֆուլվիո Սուվիչը, իսկ Մուսոլինիի կենսագիրը եղել է կիսով հրեա Մարգարիտա Ցարֆատին   ։
Մուսոլինին սկզբում մերժում էր իշխող ռասայի գաղափարը՝ այն համարելով «վերին աստիճանի անհեթեթություն, հիմար ու անմիտ» ։ 1923 թվականին Հռոմի գլխավոր ռաբբի Անջելո Սաչերդոտիի (Angelo Sacerdoti) հետ զրույցի ընթացքում նա հայտարարել է, թե իտալական կառավարությունը մտադիր չէ հետևել հակասեմական քաղաքականությանը ո՛չ այդ ժամանակ, ո՛չ հետագայում։ Այդ հարցին նվիրված պաշտոնական հաղորդագրության մեջ ասվել է, թե «իտալական ֆաշիստական շարժումը երբեք չի կանգնի հակասեմականության ուղուն։ Իրենց արարքներով ․․․․ հակասեմական կազմակերպությունները կարատավորեն հենց ֆաշիստական գաղափարը» ։
1932 թվականին Մուսոլինին հակասեմականությունը կոչել է «գերմանական չարիք»՝ եզրափակելով, թե «Իտալիայում չկա հրեական հարց, քանի որ այն չի կարող գոյուսյուն ունենալ պետական կառավարման խելամիտ համակարգ ունեցող երկրում» ։