cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սանկտի Սպիրիտուս
Սանկտի Սպիրիտուս (Sancti-Spíritus), մունիցիպալիտետ և քաղաք Իսպանիայում։ Մտնում է Սալամանկա պրովինցիայի մեջ՝ Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Վիտիգուդինո շրջանում։ Նրա տարածքը գրավում է 141,90 կմ², իսկ բնակչությունը կազմում է 930 մարդ 2009 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն։ Վարչական կենտրոնից գտնվում է 70 կմ հեռավորության վրա։
Չամիլա Միչիևիչ
Չամիլա Միչիևիչ (Ćamila Mičijević, ), բոսնիացի և խորվաթ հանդբոլիստ, ֆրանսիական Մեց ակումբի և Խորվաթիայի ազգային հավաքականի ձախ կիսամիջին խաղացող, 2020 թվականի Եվրոպայի առաջնության բրոնզե մեդալակիր։
Սանկտի Սպիրիտուս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Ժողովածու (2854)
Ժողովածու (2854), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 2854 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում՝ Պետրոս Թիֆլիսեցի գրիչի կողմից:Ստացողը եղել է Ստեփաննոս արքեպիսկոս Տարսոնին։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 32, 3X21 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 270 թերթից։ Գրված է երկսյուն, նոտրգիրով։ Կազմը` կաշվեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ՝ 1ա, 4ա, նախագաղափար՝ 183բ, ստացողի՝ 183բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Ուղղագրություն
Ուղղագրություն, որևէ լեզվի համար հանրության կողմից ընդունված գրելու կանոնների համակարգը  ։
Հնչյունական սկզբունք
Հնչյունական գրի մեջ յուրաքանչյուր հնչույթի համապատասխանում է մի տառ, և բառերը գրվում են այնպես, ինչպես արտասանվում են ։ Հնչյունական գրի սկզբունքի վրա է հիմնված այբուբենների մեծ մասը ստեղծման ժամանակ ։ Հայերենի նոր ուղղագրությունը փորձում է հետևել հնչյունական սկզբունքին։
Պատմական սկզբունք
Պատմական սկզբունքը հիմնված է բառերի ավանդական գրության վրա, որի շնորհիվ պահպանվում է բառերի հնից ավանդված գրությունը, հակառակ այն բանին, որ նրանց արտասանությունը փոխվել է ։ Ժամանակակից արևելահայ գրական լեզվի ուղղագրությունը միայն մասամբ է պատմական (ավանդական)։ Այս սկզբունքով են, օրինակ, գրվում հետևյալ բառերը՝ երգ, երկիր, արջ, որբ, վարդ, մարդ ։
Ստուգաբանական սկզբունք
Պատմական գրության մի տեսակն է ստուգաբանական սկզբունքը, երբ բառը գրվում է համապատասխան իր ստուգաբանության։ Օրինակ՝ հայերենում, հակառակ այն կանոնին, որ է, օ տառերը գրվում են միայն բառասկզբում, մենք գրում ենք նաև բառամիջում՝ այսօր, ապօրինի, վայրէջք, մանրէ, հօգուտ ։
Սիմվոլիկ սկզբունք
Սա հիմնականում համանունները գրությամբ զանազանելու համար է։ Հայերենը մասամբ հետևում է այս սկզբունքին՝ Ասիա (աշխարհագրական անուն)-Ասյա (անձնանուն)։ Սիմվոլիկ սկզբունքին են պատկանում նաև հապավումները ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ուղղագրություն
Վերոնիկա Ժանս
Վերոնիկա Ժանս (Véronique Gens, ): Համբավ է ձեռք բերել որպես վոկալ պարտիաների կատարող բարոկկո դարաշրջանի երգացանկում։
Կենսագրություն
Ծնվել է բժշկի ընտանիքում։ Սովորել է Փարիզի կոնսերվատորիայում, որտեղ առաջին մրցանակն է նվաճել վոկալիստների մրցույթում։ 1986 թվականին նա առաջին անգամ ելույթ է ունեցել Փարիզում, որտեղ երգել է Ու. Քրիստիի Les Arts Florissants բարոկկո նվագախմբի հետ։ 1989 թվականին հաջողությամբ ելույթ է ունեցել միջազգային Էքս-ան-Պրովանսի օպերային փառատոնում (Հենրի Պյորսել «Փերի թագուհի»)։ Հայտնի է 1990-ական թվականներին որպես Կ. Մոնտեվերդիի, ժ. Բ. Լյուլիի, ժ. Ֆ. Ռամոյի, Գ. Ֆ. Հենդելի, Ի. Ս. Բախի և բարոկկոյի դարաշրջանի այլ կոմպոզիտորների երաժշտության մեկնաբան։
Ժանսը հայտնի է նաև մոցարտյան երգացանկի պարտիաներով։ 1994 թվականին կատարել է Կոմսինի Ալմավիվայի (Ֆիգարոյի ամուսնությունը) դերը Լիոնի օպերային թատրոնի բեմում։ Նույն մրցաշրջանում երգել է Մոցարտի Ռեքվիեմը։ Նրա կատարմամբ բազմիցս հնչել են Դոննա Էլվիրայի («Դոն Ժուան»), Վիտելիայի («Տիտոսի ողորմածությունը»), Պամինայի («Կախարդական սրինգ») պարտիաները։ Ժանսը կատարել է նաև 19-20-րդ դարերի, առավելապես ֆրանսիական ծագում ունեցող երաժշտություն, այդ թվում՝ Մելիսանդեյի (Կ. Դեբյուսիի «Պելեաս և Մելիսանդե» օպերա) և Մադամ Լիդուանի (Ֆ. Պուլենկի «Կարմելիտոկի երկխոսությունները»), Բեռլիոզի «Ամառային գիշերներ» վոկալ շարքը, Մ. Ռավելի «Ալիսա» կանտատը, Կ. Դեբյուսիի և Գ. Ֆորեի կամերային լիրիկան, ժ. Կանտելուբան և այլն։ Կատարել է նաև գլխավոր պարտիաներ Ֆ. Լեգարի «Ուրախ այրի» օպերետում (ֆրանսերեն թարգմանությամբ, Լիոնի Օպերա, 2006 թվական) և Պ. Ի. Չայկովսկու «Եվգենի Օնեգին» օպերայում։
Ժանսը հանդես է եկել խոշորագույն օպերային թատրոնների բեմում, որոնց թվում են Լոնդոնի «Քովենթ-Գարդենը», Վիեննայի պետական օպերան, Փարիզի օպերան, Բավարիայի պետական օպերան, Բրյուսելի «Լա Մոնենեն», Բարսելոնայի «Լիսեուն»։ Եղել է Էքս-ան-Պրովանսի (բազմիցս), Ամբրոնի, Զալցբուրգի, Գլայդբորնի, Տանգլվուդի (ԱՄՆ) և այլ միջազգային երաժշտական փառատոնների մասնակից։ 2012 թվականին հյուրախաղերով հանդես է եկել Ռուսաստանում ։
Ժանսն ունի բազմաթիվ աուդիո ձայնագրություններ (ավելի քան 90 CD և DVD): 2002 թվականին Վերոնիկա Ժանսն արժանացել է Victoires de la Musique ֆրանսիական երաժշտական մրցանակին՝ որպես տարվա լավագույն երգչուհի։ Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երգիչներ Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սոպրանոներ
Խավի Ֆուեգո
Խավիեր "Խավի" Ֆուեգո Մարտինես (Javier "Javi" Fuego Martínez, հունվարի 4, 1984, Պոլա դե Սիերո), իսպանացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս իսպանական «Էսպանյոլ»-ի կազմում։
«Վալենսիա»
2013 թվականի հուլիսի 1-ին Խավի Ֆուեգոն ազատ գործակալի կարգավիճակով տեղափոխվել է «Վալենսիա» ։ Թիմի կազմում իր նորամուտը Խավին նշել է օգոստոսի 17-ին՝ Մալագայի դեմ խաղում ։ Հանդիպումն ավարտվել է 1-0 հաշվով։
2015 թվականի ապրիլի 1-ին Խավ Ֆուեգոն երկարաձգել է իր պայմանագիրը մինչև 2017 թվականի հունիսի 30-ը ։
«Էսպանյոլ»
2016 թվականի օգոստոսի 13-ին Ֆուեգոն 3-ամյա պայմանագիր է կնքել «Էսպանյոլ»-ի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վալենսիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռայո Վալեկանոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էսպանյոլի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Բիտտի Ստյուարտ
Բիտտի Ստյուարտ (անգլ. Stuart Beattie, ծնվ. 1972), ավստրալացի կինոռեժիսոր և սցենարիստ։
Կենսագրություն
Նա ընդունվել է նոր Հարավային Ուելս նահանգի Սիդնեյի Քերականական Նոքս դպրոց, որտեղ իր մայրը՝ Սանդրան, աշխատում էր որպես օտար լեզուների ուսուցչուհի, իսկ ավելի ուշ ընդունվեց Բատերստի Չարլզ Ստյորտի համալսարան։
Կինեմատոգրաֆիա
Իր բոլոր ֆիլմերում նա եղել է սցենարիստ, բացի նշվածներից՝
Տուզլուկուշևո
Տուզլուկուշևո (Тузлукушево, Туҙлыкыуыш), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուշնարենկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 387 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուշնարենկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ջրաշեն (Լոռու մարզ)
Ջրաշեն, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Սպիտակ համայնքում ։
Սպիտակ քաղաքից հեռու է մոտ 6 կմ հարավ-արևմուտք, Որդնավ գետի ափին։ Վերանվանվել է Ջրաշեն 1940 թվականին ։
Ընդհանուր նկարագրություն
Գյուղը տեղադրված է Փամբակի լեռնաշղթայի հյուսիսարևմտյան լանջերին։ Բնակիչների նախնիները եկել են Մուշից 1828 թ.-ին։ Քանի որ առաջին մի քանի ընտանիքները շնչերի քանակով չէին լրացնում այն անհրաժեշտ թիվը, որպեսզի բնակավայրը գյուղի կարգավիճակ ստանար, ուստի միայն 1830 թ.-ին, երբ արդեն ռուս-թուրքական պատերազմի հետևանքով բնավեր եղած այլ ընտաքիներ ևս եկել և հիմնվել գյուղատեղում, այն գրանցվեց որպես գյուղ և կոչվեց Վարնդավ (բարբառվեց՝ Որդնավ), ի պատիվ նախկինում նույն վայրերում գոյություն ունեցած, սակայն ավերված ու լքված, նույնանուն գյուղի։
Գյուղի շրջակայքում, օրինակ, «Արպադարասի» կոչվող հանդնամասում քննախույզ աչքը կարող է նկատել նախկին գյուղատեղի հետքերը։
Հայաստանի Հանրապետության պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցուցակում, որը հաստատվել է ՀՀ կառավարության 2004 թվականի հունվարի 29-ի N 49-Ն որոշմամբ, ընդգրկված են Ջրաշենի հետևյալ հուշարձանները.
1. Մ.Թ.Ա. 4-3 հազարամյակների բնակատեղի, որը գտնվում է գյուղի մեջ, գետակի ձախ ափին (նյութերը պահվում են Լոռու երկրագիտական թանգարանում), 2. 19-20-րդ դարերի գերեզմանոց, որը գտնվում է գյուղի հարավային եզրին, 3. Միջնադարյան գյուղատեղի, որը գտնվում է «Արփադարասի» կոչվող վայրում, 4. Մ.Թ.Ա. 2-1 հազարամյակների դամբարանադաշտ, որը գտնվում է Ջրաշենի արևելյան եզրին (նյութերը պահվում են Լոռու երկրագիտական թանգարանում), 5. 1884 թ. կառուցված եկեղեցի և 19-րդ դարի զանգակատուն՝ գյուղի մեջ, որը 1988 թ. երկրաշարժից ավերվել է։
Անվան ստուգաբանություն
Մեզ հասած ստուգաբանություններից մեկն այն է, որ Ավարայրի ճակատամարտից հետո ի պատիվ Վարդան զորավարի, այդ ժամանակի չափանիշներով մեծ ու նշանավոր շեներից շատերը վերանվանվեցին դյուցազնասիրտ սպարապետի անունով։ Ենթադրվում է, որ գյուղը նախ կոչվել է Վարդանավան, ապա խոսակցական լեզվում, հնչյունափոխվելով ու կրճատվելով, վերածվել Որդնավի։ Մեկ այլ ստուգաբանություն անունը կապում է վարդ բառի նախնական իմաստի՝ ջրի հետ, այսինքն՝ վարդ-ջուր (վարդավառ-ջուր ցողելու ծես)։ Ըստ երևույթին, հենց սա էլ հիմք ընդունելով՝ 1949 թվականին գյուղը վերանվանվեց Ջրաշեն (մի որոշ ժամանակ կոչվել է նաև Ջրաշատ)։
Կա նաև ավելի պարզ վարկած։ Գյուղը հիմնադրվել է Որդնավ գետի ափին։ Գուցե հենց նրանից էլ առել է իր անունը։
Պատմություն
Երկրաշարժից ավերված 720 տան փոխարեն կառուցվել է միայն կեսը։ Այժմ բնակարանաշինարարության ասպարեզում դրական տեղաշարժեր կան։ Համաշխարհային բանկի միջոցներով կառուցվեց 15 տուն, նույն բանկի կողմից կառուցվել է գյուղի ջրագիծը, լուծվել է խմելու ջրի հիմնահարցը։ Երկրաշարժից առաջ գյուղում գործում էր 35 մահճակալով հիվանդանոցը, որն այժմ վերակառուցվել է։
Բնակչություն
Ջրաշենի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Վարդնավի բնակչությունը 1831-1931թթ
1873-1886թթ կամերալ ցուցակագրման համաձայն
1873 թվականին Վարդնավում առկա էր 131 տուն 1044 բնակչով, որից 531 տղամարդ և 513 կին։
1886 թվականին գյուղում կար 150 տուն 1408 բնակչով, որից 749 տղամարդ և 659 կին, ինչպես նաև հոգևորականների 3 տուն (23 տղամարդ և 19 կին), ընդհանուր առմամբ 153 տուն 1450 բնակչով։
Կրթություն
Վերաբնակեցված տարոնցիները կառուցեցին եկեղեցի, որի շինարարությունն ավարտվեց 1884 թ., և կոչեցին Սբ. Նշան։ Այն հավատքի տան և կրթօջախի իր դերը կատարեց մինչ բռնի փակումը՝ 1930-ական թվականները։ Իսկ խորհրդային շրջանում առաջին դպրոցները բացվել են համեմատաբար մեծ սենյակներ ունեցող տներում և կոչվել տանտերերի անուններով։
Գյուղն ունի միջնակարգ դպրոց, որը կառուցվել է երկրաշարժից հետո՝ 1990թ., ուր սովորում է 425 աշակերտ։ http://lori.mtad.am/about-communities/557/
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի գյուղեր
Գուտենբերգ նախագիծ
Գուտենբերգ նախագիծ (Project Gutenberg (PG)), առցանց նախագիծ, որը զարգացվում է կամավորների ուժերով, նախագծի շրջանակներում թվայնացվում և պահպանվում են մշակութային արժեք ներկայացնող ստեղծագործություններ։ Նախագծի նպատակն է «խրախուսել էլգրքերի ստեղծումն ու տարածումը» ։ Նախագիծը հիմնվել է 1971 թվականին ամերիկյան գրող Մայքլ Հարթի կողմից և հանդիսանում է ամենահին թվային գրադարանը ։ Նրա հիմնական մասը կազմում են հանրության սեփականություն հանդիսացող գրքեր։ Նախագիծը ձգտում է պահել դրանք այնքան ազատ հասանելի և այնպես լայնորեն կիրառելի, որքան որ դա հնարավոր է. տեքստերը պահպանվում են երկար կիրառվող և բաց ֆորմատներով, որոնք կարող են օգտագործվել ցանկացած համակարգչի վրա։ 2018 թվականի հունիսի 23-ին Գուտենբերգ նախագիչը պարունակում էր ավելին քան 57,000 նյութ ։
Թողարկումենրը հասանելի են տեքստային ֆայլերի տեսքով, սակայն որտեղ հնարավոր է, այլ ֆորմատները նույնպես հասանելի էն, օրինակ՝ HTML, PDF, EPUB, MOBI և Plucker: Հիմնականում թողարկումները անգլերեն են, սակայն կան նաև բազմաթիվ ոչ-անգլերեն աշխատանքներ։
Գուտենբերգ նախագիծը նաև սերտորեն աշխատում է Distributed Proofreaders նախագծի հետ, որը միավորում է ինտերնետային օգտատերերի համայնքը, ովքեր զբաղվում են տեսածրված տեքստերի ուղղումներով։
Մայքլ Ս. Հարթ սկսել է Գուտենբերգ նախագիծը 1971 թվականին թվայնացնելով ԱՄՆ-ի անկախության հռչակագիրը ։ Լինելով Իլինոյսի Ուրբանա-Շամպայն համալսարանի ուսանող, Հարթը ստացել էր հնարավորություն օգտագործել համալսարանի համակարգիչը։ Այս հնարավորությունը նրան տվել էին նրա ընկեր լաբորանտները ։ Քանի որ այդ ժամանակ համակարգիչների օգտագործման ժամանակը չափազանց թանկ էր, Հարթը բացատրեց, որ նա ցանկանում էր «փոխհատուցել» դա ինչ-որ բանով, որը կունենար մեծ արժեք։ Նրա սկզբնական նպատակն էր դարձնել հասանելի 10 000 ամենահզվող գրքերը հասարակությանը, շատ ցածր վճարի դիմաց կամ եթե հնարավոր լինի անվճար, և անել դա մինչև 20-րդ դարի ավարտը ։
Հարթը հավատում էր, որ ապագայում համակարգիչները կդառնան հասանելի ամեն մարդու, և որոշեց դարձնել գրականությունը հասանելի հասարակությանը էլեկտրոնային տեսքով անվճար։ Նա անվանեց իր նախագիծը Յոհան Գուտենբերգի պատվին, գերմանացի տպագրիչ, ով 15-րդ դարում ստեղծել և օգտագործում էր տպագրահաստոց, ժամանակակից տպագրության սարքավորումների նախատիպը։
1990-ականների կեսերին Հարթը իրականացնում էր նախագիծը Բենեդիկտյան համալսարանում։ Մինչ այդ պահը արդեն իսկ շատ կամավորներ միացել էին նախագծին։ Բոլոր տեքստերը մինչև 1989 թվականը մոըտքագրվում էին ձեռքով, այդ պահից սկսած տեսածրիչները և գրանշանների օպտիկական ճանաչման ծրագրերը այնքան բարելավվեցին, որ գրքերի տեսածրումը և թվայնացումը դարձավ շատ ավելի հարմար և արագ ։ Հարթը հետագայում պայմանավորվեց Կարնեգի Մելոն համալսարանի հետ նախագծի ֆինանսական կառավարումը հանձնելով համալսարանին։
Գուտենբերգ նախագծի առաջին վեբ կայքը ստեղծել և կառավարել է իտալացի կամավոր Պիետրո Դի Միչելին։ Վեբ կայքը տաս տարի զարգացումից հետո (1994–2004) շահեց բազմաթիվ մրցանակներ, հաճախ անվանվելով «լավագույնը ինտերնետում» ։
Հարթը մահացել է 2011 թվականի սեպտեմբերի 6-ին, 64 տարեկան հասակում իր տանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրթական նախագծեր Կատեգորիա:1971 հիմնադրված կազմակերպություններ Կատեգորիա:Հանրային սեփականություն Կատեգորիա:Ինտերնետային տվյալների բազաներ Կատեգորիա:Բազմալեզու կայքեր Կատեգորիա:Առցանց գրադարաններ
(6703) 1988 CH
(6703) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի փետրվարի 10-ին Մասարու Արաիի և Հիրոսի Մորիի կողմից Յորիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,558849 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9684 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1493 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1495,08 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,240789 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,96° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1988 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մասարու Արաիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Մորիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Աստերոիդների ցանկ (41901-42000)
Աստերոիդների ցանկ (41801-41900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (42001-42100)
Քվեմո Մլեթա
Քվեմո Մլեթա (ქვემო მლეთა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1480 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 70 կմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Դուշեթի շրջան
Հայություն
«Հայություն», ազգային, մշակութային կիսամսյա թերթ։ Սփյուռքահայության հետ մշակութային կապի կոմիտեի հրատարակություն։
Պատմություն
Լույս է տեսել 1992-1997 թվականներին Երևանում։ Խմբագիրը եղել է Աղասի Այվազյանը։
Հետամտել է նորաստեղծ հայոց պետականության շուրջ համայն հայությանը համախմբելու և սատարելու նպատակ։ Տպագրել է Հայաստանի մշակութային կյանքին, գրականությանն ու արվեստին վերաբերող հոդվածներ։
Տարածվել է նաև Ֆրանսիայում, Ավստրիայում, ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Իրանում և այլուր։
Կատեգորիա:Հայկական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական մշակութային պարբերականներ
Ուլյանովկա (գյուղ, Բրատսկոեի շրջան)
Ուլյանովկա (Улянівка), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բրատսկոեի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1926 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ուլյանովկա գյուղում բնակվում էր 514 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,926 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բրատսկոեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1926 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Իշոց գավառ
Իշոց գավառ, գրաբար՝ Իշոց գաւառ, գավառ Մեծ Հայքի Մոկք նահանգի կազմում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոկքի գավառներ
Ժողովածու (2802)
Ժողովածու (2802), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 2802 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1644 թվականին, Սրապիոն սարկավագ գրիչի կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 23,7X18,7 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 135 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ ստվարաթուղթ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 6բ, 45բ, 56ա, հետագայի՝ 1ա (1797 թվական) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Հանրային ծառայություն
«Հանրային ծառայություն», քաղծառայության տեղեկատու շաբաթաթերթ։ ՀՀ պետական կառավարման ակադեմիայի հրատարակություն։
Պատմություն
Լույս է տեսնում 2003 թվականից Երևանում (մինչև 2013-ը՝ «Քաղաքացիական ծառայություն»)։ Խմբագիրներ՝ Լավրենտի Միրզոյան, Լարիսա Հովհաննիսյան (2004 թվականից)։
Ներկայացնում է քաղծառայության համակարգի գործունեությունը, կադրային քաղաքականության խնդիրները, տարբեր երկրներում պետական և քաղաքացիական ծառայության համակարգերի առանձնահատկությունները, լուսաբանում է ակադեմիայի կրթական առօրյան, նորությունները, միջոցառումները։
Կատեգորիա:Հայկական շաբաթաթերթեր
Զանջիր
Զանջիր (, թարգմանաբար՝ «վզնոց», ),  լաբրադոր ռետրիվեր ցեղատեսակի հայտնի որոնող շուն, ծառայում էր Մումբայի ոստիկանությունում։ Մասնավորապես 1993 թվականին Բոմբեյում տեղի ունեցած ահաբեկչությունների ժամանակ, ռումբերի և այլ զենքի որոնման գործում ակնառու ծառայությունների համար, նրա մահից հետո պարգևատրվել է հուղարկավորության արարողությամբ՝ պատիվներով ։
Ծառայություն
Զանջիրը վերապատրաստվել է Պունայի Հանցագործությունների հետաքննության վարչության շների վարժեցման կենտրոնում։ 1992 թվականի դեկտեմբերի 29-ին նա միացել է Մումբայի ոստիկանության ռումբերի հայտնաբերման և ոչնչացման ջոկատին, որտեղ նրան ղեկավարում էին Գանեշ Անդալը և Վ. Գ. Ռաջպուտը ։ Շունն անվանակոչվել է 1973 թվականի համանուն ֆիլմի պատվին (ռուսերեն թարգմանությամբ՝ «Ձգձգվող հաշիվը»), ինչպես նաև անվանում էին Ջինջեր ՝ բրդի գույնի համար ։ Ի լրումն 1993 թվականին Բոմբեյի ռմբակոծության գործողությանը մասնակցելուն, Զանջիրն իր գործունեության ընթացքում օգնել է հայտնաբերել 11 ռազմական ռումբ, 57 ինքնաշեն պայթուցիկ սարք, 175 հրկիզվող ռումբ և 600 պայթուցիչ ։
1993 թվականի ահաբեկչությունների ժամանակ Զանջիրը մասնակցել է Բոմբեյում, Մումբրայում և Թխանայում նոր պայթյունների կանխարգելմանը ։ Նախ, մարտի 15-ին, նա օգնել է հայտնաբերել RDX ռումբը Դհանջի փողոցում։ Այնուհետև Հարավային Բոմբեյի հինդուական տաճարի մոտ նրա օգնությամբ 10 լքված ճամպրուկներում հայտնաբերվել են երեք տեսակ « Տիպ 56 » ինքնաձիգ, հինգ ինը միլիմետրանոց ատրճանակ և 200 նռնակ։ Մի քանի օր անց Հարավային Բոմբեյի Զավերի շուկայում Զանջիրը օգնել է ուսումնասիրել երկու լքված ճամպրուկներ, որոնցում կային ինը տիպի «Տուրե 56» ինքնաձիգ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայտնի շներ
Իցհակ Ռաբին
Իցհակ Ռաբին (יצחק רבין, ), իսրայելցի քաղաքական և ռազմական գործիչ։ Իսրայելի 6-րդ և 11-րդ վարչապետը։ Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1994)։ Նա Իսրայելի առաջին վարչապետն է, որ ծնվել է հայրենիքում, երկրի միակ վարչապետն է, որ սպանվել է, ինչպես նաև երկրորդ վարչապետը (Լևի Էշկոլից հետո), որ մահացել է պաշտոնավարության տարիներին։ Սպանվել է Բար Իլան համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի ուսանող, աջ ակտիվիստ Իգալ Ամիրի կողմից։
Ծագում և մանկություն
Իցհակ Ռաբինը ծնվել է 1922 թվականի մարտի 1-ին Երուսաղեմում։ Նրա ծնողները՝ Ռոզա Կոենը և Նեհեմիա Ռաբինը (Ռաբիչև), հայրենադարձվել էին ենթամանդատային Պաղեստին Երրորդ ալիայի ժամանակ և համարվում էին Ահդուտ խա-Ավոդա հրեական քաղաքական կուսակցության ակտիվ անդամներ։ Ռաբինի հայրը՝ Նեհեմիա Ռաբիչևը, ծնվել էր 1886 թվականին Ռուսական կայսրությունում՝ Կիևից ոչ հեռու գտնվող Սիդորովիչի գյուղաքաղաքում (այժմ Ուկրաինա)։ 18 տարեկանում Նեհեմիան մեկնեց ԱՄՆ՝ գումար վաստակելու, այնտեղ նա միացավ սիոնիստական բանվորական «Պոալեյ Ցիոն» շարժմանը։ Այն ժամանակ նա հրեականացրեց իր ազգանունը՝ Ռուբիցովից դարձնելով եբրայերեն Ռաբին։ 1917 թվականին նա մեկնում է Պաղեստին, որպեսզի միանա հրեական լեգեոնին, որը ձևավորվել էր բրիտանական իշխանությունների կողմից։
Իցհակ Ռաբինի մայրը՝ Ռոզա Կոենը, ծնվել է Ռուսական կայսրությունում՝ Մոգիլյովում (այժմ Բելառուս) այնժամ Մոգիլյովը համարվում էր նստակեցության սահմանագիծ։ Ռոզա Կոենը ծնվել է հրեական ընտանիքում, նրա հայրը՝ Իսահակ Կոենը, ցախ էր վաճառում, իսկ հորեղբայրը՝ Մորդեխայ Կոենը, հասարակական և սիոնիստական ակտիվ գործիչ էր, գրող և լրագրող։ Մորդեխայ Կոենի եղբայրը՝ Դավիթ Կոենը, իշուվի (հրեական բնակավայրեր Պաղեստինի տարածքում) առաջնորդներից մեկն էր, իսրայելցի դիվանագետ և Քնեսեթի անդամ Մապայ ֆրակցիայից, իսկ ավելի ուշ Իսրայելի լիբերալ կուսակցությունից։ Ռոզա Կոենի մայրը՝ Շեյնա Ռախել Բարուհինան, ծնվել է Բելոստոկում, նրա պապը ռաբբի էր։ 1919 թվականին Ռոզա Կոենը հայրենադարձվել էր Պաղեստին. նա Ռուսաստանից Պաղեստին մեկնած «Ռուսլան» նավի ուղևորների մեջ էր։ Պաղեստինում Կոենն սկզբում ապրում էր Երուսաղեմում, իսկ հետո Հայֆայում, որտեղ դարձավ Հագանա կազմակերպության հիմնադիրներից մեկը և Հագանայի առաջին կին-ղեկավարը։ Ինչպես նաև նա պայքարում էր կնոջ իրավունքների համար, ինչի պատճառով էլ ստացավ «Կարմիր վարդ» մականունը։
Ռոզա Կոենը և Նեհեմիյա Ռուբիցովը ծանոթացել են Հայֆայում, այնտեղ էլ նրանք ամուսնացան։ Նրանք ունեցան երկու զավակ՝ Իցհակը և Ռախելը։
Իցհակ Ռաբինն ավարտել է «Կադուրի» գյուղատնտեսական դպրոցը (1940), որտեղ և ծանոթացել է «Պալմախի» ապագա առաջնորդ Յիգալ Ալոնի հետ։
Զինվորական կարիերա
1941 թվականին 19 տարեկան հասակում Ռամաթ-Յոհանան կիբուցում փորձաշրջան անցնելուց հետո Իցհակ Ռաբինն ինքնակամ զորակոչվել է «Պալմախ»։ 1945 թվականին նա դարձել է «Պալմախի» առաջին գումարտակի հրամանատարի տեղակալ։ Նույն թվականի հունիսի 29-ին անգլիացիների կողմից իրականացված գործողությունների ընթացքում ձերբակալվեց, ազատ արձակվեց 5 ամսից։ Ռաբինը պատրաստվում էր մեկնել Կալիֆոռնիա՝ ուսում ստանալու համար, սակայն Յիգալ Ալոնը չի թույլատրել նրան իրականացնել իր ծրագիրը։
Իցհակ Ռաբինը մասնակցել է Իսրայելի անկախության համար մղված պատերազմին. նա ղեկավարում էր Եուրսաղեմի ռազմական գործողությունները և պատերազմում էր եգիպտական բանակի դեմ Նեգև անապատում։ 1948 թվականին Իցհակ Ռաբինն ամուսնացել է Լի Շլոսբերգի հետ, որը հայրենադարձվել էր Գերմանիայից։
1948 թվականին «Ալտալենա» նավը ռմբակոծելու ժամանակ, որով զենք էր հասցվում ռևիզիոնիստների հրեական ռազմական կազմակերպության «Իրգունի» համար Ռաբինը ղեկավարում էր «Պալմախա» շտաբի պաշտպանությունը Իրգուն գաղտնի կազմակերպության զինվորներից։
1970-ական թվականներին «Պինկաս Շերուտ» իր հուշերի գրքում Ռաբինը նկարագրեց անկախության համար մղված պայքարից մի դրվագ, որը երկար տարիներ հանգիստ չէր տալիս նրան. դա Լոդ-Ռեմլեից 50 000 խաղաղ պաղեստինցիների բռնի տեղահանումն էր Իսրայելի պաշտպանության բանակի կողմից։ Կառավարական կոմիտեի որոշմամբ, որը ստուգում էր իսրայելցի մինիստորների հուշերը, որպեսզի թույլ չտա Իսրայելի անվտանգությանն սպառնացող տեղեկություններ հրապարակել, և Ռաբինի կամքին հակառակ այդ դրվագը հանվել էր գրքից։
1956-1959 թվականներին Իսհակ Ռաբինը եղել է Իսրայելի պաշտպանության բանակի գեներալ մայոր, 1959-1963 թվականներին՝ Գլխավոր շտաբի պետի տեղակալ, իսկ 1964-1968 թվականներին՝ Գլխավոր շտաբի պետ։ Նրա հրամանատարությամբ իսրայելական բանակը, Վեցօրյա պատերազմում, փայլուն հաղթանակ տարավ Եգիպտոսի, Սիրիայի և Հորդանանի զինված ուժերի նկատմամբ։
Քաղաքական կարիերա
1968 թվականին փետրվարին ռազմական կարիերան ավարտելուց հետո Իցհակ Ռաբինը նշանակվել է ԱՄՆ-ում Իսրայելի դեսպան։ 5 տարի անց՝ 1973 թվականին, նա վերադարձավ Վաշինգտոնից և միացավ «Ավոդա» կուսակցությանը։
1974 թվականին ընտրվեց Քնեսեթ և ստացավ Աշխատանքի նախարարի պաշտոնը։ Նույն թվականի հունիսին՝ Գոլդա Մեիրի հրաժարականից հետո, Իցհակ Ռաբինը դարձավ վարչապետ։ Ռաբինի կառավարությունը վնասներ էր կրում քաղաքական անկայունությունից, հիմնականում Ռաբինի և պաշտպանության նախարար Շիմոն Պերեսի վեճի պատճառով։ 1977 թվականի մարտի 15-ին «Հաարեց» թերթում նյութ հայտնվեց հաշվեհամարի մասին, որը գտնվում է ԱՄՆ-ում, որը ձևակերպված է Լեա Ռաբինի անունով։ Արտերկրում ունեցած հաշիվն անօրինական էր այն ժամանակվա իսրայելական օրենքների համաձայն։ Իցհակ Ռաբինը պատասխանատվությունը վերցրեց իր վրա և 1977 թվականի ապրիլի 7-ին հրաժարական տվեց։
1984-1988 թվականներին եղել է Իցհակ Ռաբինը եղել է Իսրայելի պաշտպանության նախարար։ Երբ սկսվեց Առաջին ինտիֆադան, Ռաբինը դիմեց խիստ միջոցների և հրամայում էր զինվորականներին պաղեստինյան ցուցարարների «ոսկորները ջարդել»։ Ինտիֆադայի շարունակվելու հետ մեկտեղ Ռաբինը եկավ այն եզրակացության, որ արաբա-իսրայելական հակամարտության լուծման ուղին ոչ թե բռնությունն է, այլ պաղեստինցիների հետ բանակացելը։
1992 թվականին Իցհակ Ռաբինը նորից ընտրվեց Իսրայելի վարչապետ։ 1993 թվականին ստորագրեց «Օսլոյի պայմանագիրը» Յասեր Արաֆաթի հետ, ինչի համար ստացավ (Յասեր Արաֆաթի և Շիմոն Պերեսի հետ մեկտեղ) Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ։ 1993 թվականի սեպտեմբերի 9-ին պայմանագրի ստորագրման նախօրյակին Ռաբինը Պաղեստինի ազատագրման կազմակերպության առաջնորդից՝ Յասեր Արաֆաթից նամակ ստացավ, որում վերջինս հրաժարվում էր բռնությունից և պաշտոնապես հայտարարում էր իր կազմակերպության կողմից Իսրայելի ճանաչման մասին։ Նույն օրը Ռաբինը Արաֆաթին պատասխան-նամակ ուղարկեց, որտեղ պաշտոնապես հայտարարում էր Իսրայելի կողմից Պաղեստինի ազատագրման կազմակերպության ճանաչման մասին։ Այդ պայմանագրերի արդյունքում ստեղծվեց Պաղեստինյան ինքնավարությունը, որին փոխանցվեց Գազայիի հատվածի և Հորդանան գետի արևմտյան ափի մի մասի վրա մասնակի վերահսկողությունը։ Պաղեստինի ազատագրման կազմակերպության հետ համաձայնագիրը բերեցին իսրայելական հասարակության մեջ Ռաբինի իմիջի երկատման, ոմանք նրան հերոս են համարում խաղաղության ձգտելու համար, մյուսները՝ դավաճան, պաղեստինցիներին հող տալու համար, որոնք նրանց կարծիքով, պատկանում են Իսրայելին։ Շատ իսրայելցիներ մեղադրում են Ռաբինին, որ նրա կողմից Օսլոյում ստորագրված պայմանագրի պատճառով հազարավոր հրաներ են զոհվել։
1994 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Իցհակ Ռաբինն ստորագրեց Հորդանանի հետ հաշտության պայմանագիրը։
Սպանություն
1995 թվականի նոյեմբերի 4-ին, երբ Թել Ավիվում՝ Իսրայելի Թագավորների հրապարակում, հօգուտ «Օսլոյի» գործընթացի բազմահազարանոց ցույցին ելույթ ունենալուց հետո Ռաբինը մոտենում է իր մեքենային, նրա վրա 3 անգամ կրակեցին։ 40 րոպե անց նա մահացավ հիվանդանոցում։ Մարդասպանն Իգալ Ամիրն էր՝ հավատացյալ ուսանող, ով իր հանցագործությունը հիմնավորեց նրանով, որ «պաշտպանում էր Իսրայելի ժողովրդին Օսլոյի պայմանագրից»։
Ռաբինի սպանությունը ցնցեց քաղաքակիրթ աշխարհը և իսրայելական հասարակությունը  ։ Նրա թաղմանը ներկա էին բազմաթիվ պետությունների նախագահներ, որոնց թվում էին նաև ԱՄՆ-ի նախագահ Բիլ Քլինթոնը, Եգիպտոսի նախագահ Հոսնի Մուբարաքը և Հորդանանի թագավոր Հուսեյնը։ Հանգուցյալի որդին՝ Յուվալ Ռաբինը, հազարավոր ցավակցական նամակներ ստացավ։ Իցհակ Ռաբինը թաղված է Երուսաղեմի Հերցելի լեռան վրա։ Իր սպանությունից հետո նա ազգային խորհրդանիշ դարձավ իսրայելական ձախ ճամբարի համար      ։ Իսրայելի Թագավորների հրապարակը կոչվեց Ռաբինի անվամբ, իսկ սպանության վայրում հուշակոթող է կանգնեցված։
Ռաբինի հիշատակը
1997 թվականի Հիշատակի օրվա օրենքի համաձայն՝ Խեշվան ամսվա 12-րդ օրը հրեական օրացույցով պաշտոնապես սահմանվել է Իցհակ Ռաբինի հիշատակի օր ։ 2007 թվականի վերջի տվյալներով՝ Իցհակ Ռաբինի անունը կրում են 28 դպրոց, 8 ուսանողական քաղաք, 26 պողոտա, փողոց, ճանապարհ և կամուրջ, 14 շրջաններ, 13 փոքր թաղամաս (դրանցից 4-ը Թել Ավիվում), 12 մանկապարտեզ, զբոսայգի և ծառ, որոնք տնկվել էին ի հիշատակ հանգուցյալ վարչապետի, 11 հրապարակ, 10 շենք և համալիր, դրանց թվում նաև թատրոն, 7 այգի, 3 հանրային կենտրոն, 3 ֆակուլտետ (Հայֆայում և Երուսաղեմում), 2 սինագոգ, 2 սպրոտային համալիր, վնասքաբանության 2 բաժին, 1 բնակավայր, 1 ռազմական բազա, 1 առևտրային համալիր, 1 հիվանդանոց, 1 էլեկտրակայան, ՀԱԿ Էյլաթում՝ Հորդանանի հետ սահմանին։ Դրանից բացի Թել Ավիվում կառուցված է Ռաբինի ժառանգության ուսումնասիրության հսկայական կենտրոն ։ Իցհակ Ռաբինի անունով է կոչվել Ուկրաինայի Օդեսա քաղաքի փողոցներից մեկը ։ Նյուրնբերգում (Գերմանիա) նույնպես կա Իցհակ Ռաբինի անվան փողոց։ Հետաքրքիր է, որ այդ փողոցը Նյուրնբերգում հատվում է այն պողոտայի հետ, որը կոչվում է Իսրայելի մեկ այլ քաղաքական գործիչ Դեվիդ բեն Գուրիոնի անունով։ 2009 թվականի նոյեմբերի 7-ին Թել Ավիվի կենտրոնակական հրապարակում 20 հազարանոց ցույց տեղի ունեցավ Իցհակ Ռաբինի սպանության 14-րդ տարելիցի կապակցությամբ։ Գլխավոր իրադարձություն դարձավ ԱՄՆ-ի նախագահ Բարաք Օբամայի տեսահաղորդագրությունը, որտեղ նա խաղաղություն է մաղթում իսրայելցիներին և պաղեստինցիներին և խոնարհվում Իցհակ Ռաբինի արիությանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրեա քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսրայելի վարչապետներ Կատեգորիա:Հրեա ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ Կատեգորիա:Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հրեա նոբելյան մրցանակակիրներ
Առվենից ձոր
Առվենից ձոր, գրաբար՝ Առուենից ձոր, գավառ Մեծ Հայքի Մոկք նահանգի կազմում ։
Գավառի կենտրոնն էր Առվանից ձոր ամրոցը, որը գտնվում էր հավանաբար այժմյան Ուրանց գյուղի տեղում։ Թովմա Արծրունին գավառը հիշատակում է նաև «Զորն Առվանից» անունով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոկքի գավառներ
Վեսինոս
Վեսինոս (Vecinos), մունիցիպալիտետ և քաղաք Իսպանիայում։ Մտնում է Սալամանկա պրովինցիայի մեջ՝ Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Կամպո Չարրո շրջանում։ Նրա տարածքը գրավում է 45,06 կմ², իսկ բնակչությունը կազմում է 311 մարդ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն։ Վարչական կենտրոնից գտնվում է 30 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Տուզմո-Չաբյա
Տուզմո-Չաբյա (Тузьмо-Чабья), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Կիզներսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 93 մարդ։
Գահերի խաղ (վեպ)
Գահերի խաղ (A Game of Thrones), ֆենտեզի վեպ, որի հեղինակն է գրող Ջորջ Մարտինը, «Սառույցի և կրակի երգ» շարքի առաջին գիրքը։ Առաջին հրատարակությունը թողարկվել է 1996 թվականին՝ Bantam Spectra-ի կողմից։ Վեպի իրադարձությունները տեղի են ունենում հորինված աշխարհում, որը հիշեցնում է միջնադարյան Եվրոպան։ Ստեղծագործության կենտրոնում ընկած են երեք սյուժետային գծեր՝ Վեստերոս մայրցամաքի իշխանության համար պայքարող զինվորների պատմությունը, Վայրենացածների և Ուրիշների հարձակումների անմիջական սպառնալիքը, ինչպես նաև գահընկեց թագավորի դստեր շրջագայությունը՝ Մետաղե գահը վերադարձնելու համար։ Պատմությունը գրված է երրորդ դեմքով՝ տարբեր կերպարների տեսակետներից։
Վեպի վրա աշխատանքները սկսվել են 1991 թվականին՝ հեղինակի կողմից։ Այդ ժամանակ ենթադրվում էր, որ շարքը կլինի եռերգություն։ Ջորջ Մարտինը, որոշեց ստեղծել մասշտաբային էպիկական ֆենտեզի՝ «Օղակների տիրակալ» ոգով։ Գրքում յուրահատուկ տեղ է հատկացվել հերալդիկային, տոների և հագուստի նկարագրությանը։ Գիրքը ոգեշնչվել է իրական պատմական իրադարձություններով, իսկ շարքի հերոսներն ունեն միջնադարյան Եվրոպայի ազնվականության գծեր։ Գրքի ամենակարևոր մտքերից մեկը այն է, որ մահը ամբողջ կյանքի անխուսափելի ճշմարտությունն է։
Վեպը գնահատականի է արժանացել գրաքննադատների կողմից։ Այն արժանացել է «Լոկուս» մրցանակին՝ որպես ֆենտեզի ժանրում լավագույն վեպ, ինչպես նաև անվանակարգվել է Նեբուլայի և ֆենտեզիի համաշխարհային մրցանակի։ Բացի դրանից, գրքի պատմվածքներից «Վիշապի արյուն»-ը 1997 թվականին ստացել է «Հյուգո» մրցանակ։ Թողարկումից տասնհինգ տարի անց գիրքը զբաղեցրել է Նյու Յորք Թայմս ամսագրի ամենաշատ վաճառվող գրքերի գլխացանկը։ Տեսաբանները գրքում նկատեցին դասական ժանրերի խիզախ խախտում և գրականության կարծրատիպերի ավերում, լարված սյուժե։ Վեպն էկրանավորվել է «Գահերի խաղ» հեռուստասերիալի առաջին եթերաշրջանում։
Գրքի աշխարհ
Բարատեոններն ծագել են Տարգարիեններից։ Փոթորիկի արքային տապալելուց հետո նրանք դարձան Փոթորկոտ սահմանի տիրակալները։ Սևահեր և ուժեղ Բարատեոններն երկար ժամանակ մնացին իշխող արքայատոհմին հավատարիմ։ Հակամարտության պատճառ դարձավ Ռոբերտ Բարատեոնի սիրուհին՝ Լիանա Ստարկը, ով գերեվարվել էր Խենթ թագավորի որդու կողմից։ Ռոբերտի հաղթանակից հետո նա դառնում է Յոթ թագավորությունների արքան, բայց եղավ անպետք թագավոր։
Բաց գույնի մազերով Լանիստերներն ամենահարուստ տոհմն էին բոլոր տներից։ Նրանք ղեկավարում էին Արևմտյան հողերը, իսկ նրանց ամրոցը Կաստերլի քարափն էր։ Իր ծաղկման համար ընտանիքը պարտական է լորդ Թայվինին։ Լանիստերների ավագ որդի՝ Ջեյմենը, ով ծառայում էր Էյերիսի թիկնազորում, սպանեց նախկին թագավորին, որի պատճառով էլ ստացավ «Արքայասպան» մականունը։
Ստարկները Հյուսիսի անփոխարինելի տիրակալներն են, որոնց տոհմը չի փոխվել հազար տարվա ընթացքում : Լեգենդի համաձայն, նրանց նախապապ Բրանդոն Շինարարը կառուցել էր Պատնեշը։ «Նրանք սառն են, ինչպես հողերը, որոնք նրանք ղեկավարում են, կոպիտ են, ինչպես Վինտերֆել ամրոցի պատերը և վտանգավոր, ինչպես սարսափելի գայլերը»։ Մեծագույն տներից Ստարկներն առանձնանում են նրանով, որ խոնարհվում են Հին աստվածներին։ Հենց այս տոհմի ներկայացուցիչները շատ մեծ դեր ունեն ստեղծագործության սյուժեում։ Ստարկներին կարելի է նաև կոչել գրքի դրական կերպարներ։ Արեններն, Արևելքի տիրակալներն, ամենահին ազգերից մեկն են։ Տարգարիենների գալուց առաջ նրանք լեռան և հարթավայրի տիրակալներն էին։ Պարանոցից հարավ՝ Վեստերոսի կենտրոնական մասում, գտնվում է Տալիի տունը։ Նրանց ամրոց Ռիվերանը՝ Եռատամանի գետի ափին, հնարավորություն է տալիս ղեկավարել առևտուրը կենտրոնում։ Մեծ տների շարքին են նաև դասվում Տիրելնները՝ Ազատ տարածքներից, Մարտելներն՝ Դորնից, ինչպես նաև Գրեյջոները՝ Երկաթե կղզիներից։
Յոթ թագավորություններ
Վինտերֆելի լորդ և Հյուսիսի տիրակալ Էդդարդ (Նեդ) Ստարկը գլխատում է Հարեդին՝ Գիշերային պահակախմբի անդամին։ Նրա Ռոբ և Բրան որդիները, ապօրինածին որդին՝ Ջոն Սնոուն և թագավորությունում դաստիարակված Տեոն Գրեյջոն երբ վերադառնում են, գտնում են վեց գայլեր՝ չորս արու և երկու էգ, և որոշում են նրանց իրենց հետ տանել։ Գայլերի քանակն և սեռը համընկնում են լորդ Ստարկի երեխաների հետ։ Արքա Ռոբերտ Բարատեոնը կնոջ և երեխաների հետ գալիս է Վինտերֆել։ Ռոբերտն ու Նեդը՝ հին ընկերներն, անցյալում ապստամբել էին Էյերիս II Խենթի դեմ՝ տապալելով Տարգարիենների կառավարող արքայատոհմը։ Արքան առաջարկում է Նեդին, ով հպարտանում էր իր ազնվությամբ և նվիրվածությամբ, դառնալ արքայի գլխավոր խորհրդականն ու աջ ձեռքը։ Նեդի նախորդը՝ Ջոն Արենը, ով միաժամանակ Նեդի քենակալն որ, մահացել էր անհասկանալի հանգամանքներում։ Ռոբերտը նաև խոստանում է ամուսնացնել իր ավագ որդուն՝ Ջոֆրիին, Սանսա Ստարկի՝ Նեդի ավագ դստեր հետ։ Որսորդության օրը Նեդի որդին՝ Բրանը, բարձրանում է հին աշտարակ և ականատես դառնում թագուհի Սերսեիի և նրա եղբոր՝ Ջեյմե Լանիստերի միջև սեռական ակտին։ Ջեյմեն նրան նետում է աշտարակից։ Բրանը ողջ է մնում, անկարող է լինում քայլել։ Դրա հետ մեկտեղ տղան չի հիշում իր հետ կատարվածը, որի պատճառով մտածում են, որ Բրանը աշտարակից պատահաբար է ընկել։
Էդդարդ Ստարկն ընդունում է Ռոբերտի հրավերը և իր դուստրերի հետ միասին գնում է Վեստերոսի մայրաքաղաք՝ Թագավորական Նավահանգիստ։ Քեյթիլինը մնում է Բրանի, ով անգիտակցի վիճակում էր և երկու որդիների՝ Ռիկոնի և Ռոբի հետ։ Վերջինս հոր բացակայության ժամանակ դառնում է Վինտերֆելի կուսակալը։ Ջոն Սնոուն գնում է Հյուսիս՝ Պատնեշի մոտ, որպեսզի դառնա ինչպես Նեդ Ստարկի եղբայր՝ Բենջենը, Գիշերային պահակախմբի եղբայր, որի մասին երկար էր երազել։ Բրանին փորձում են սպանել, սակայն նրա գայլը փրկում է և՜ նրան, և՜ Քեյթիլինին։ Արթնանալով, Բրանը նրան տալիս է Գարուն անվանումը։ Իր երազներում նա տեսել էր Սպիտակ տարածության սիրտը, որ գտնվում էր հեռավոր Հյուսիսում և ձմռան մոտենալը։ Քանի որ մարդասպանի դանակը վալիրիյկական պողպատից էր, Քեյթիլինը գնում է Նավահանգիստ, որպեսզի իմանա թե ում էր այն պատկանում։ Պետիր Բեյլիշը, ում մականումը Ճկույթիկ էր, հաղորդում է, որ դա թագուհու եղբոր՝ Թիրիոն Լանիստերինն է։ Միասնական տների ասպետների օգնությամբ՝ Քեյթիլինը գերի է վերցնում Թիրիոն գաճաճին և տանում Լիզա Արենի՝ իր քրոջ մոտ, Արծվային բույն՝ Արևելքի լեռնային ամրոց։ Թիրիոնը մերժում է իր մեղավորությունը Բրանին սպանելու գործում և դատի կոչ է անում։ Վարձկան Բրոննը օգնում է նրան և հեշտությամբ հաղթում մենամարտի դուրս եկած ասպետին։ Թիրիոնին և Բրոննին բաց են թողնում և նրանք լքում են Բույնը։
Ժամանելով Թագավորական Նավահանգիստ՝ Նեդ Ստարկը հայտնվում է բամբասանքների և խարդավանքի շրջանում։ Նեդը հասկանում է, որ Ջոֆրի արքայազնը, Միրցելա արքայադուստրը և Տոմենը ծնվել են Սերսեի թագուհու և իր եղբոր սեռական կապից, և ոչ թե թագավորից։ Ռոբերտը չունի օրինական ժառանգներ, քանի որ նրա որդիներն իրենը չեն։ Սերսեի հետ գաղտնի զրույցի ժամանակ, Նեդը ասում է, որ գիտի նրա ու եղբոր կապի մասին և առաջարկում է նրան փախչել իր երեխաների հետ։
Սակայն թագուհին տեսնում է իր զարմիկ Լանսելին, ով Ռոբերտի զինակիրն էր և համոզում, որ որսի ժամանակ արքային խմացնի։ Պարոն Թայվին Լանիստերը՝ Սերսեիի և Ջեյմեի հայրը, գաղտնի հրամանով ուղարկում է Գրիգոր Կլիգանին զորքերի հետ թալանելու Գետային հողերն՝ Ստարկին գահընկեց անելու և գերեվարելու՝ Տիրիոնի հետ փոխանակման համար։ Գետային պարոնների գանգատին ի պատասխան Նեդը ցանկանում է սպանել Գրիգոր Կլիգանին և ուղարկում է զորք՝ Բերիկ Դոնդարիոնի գլխավորությամբ՝ գլխատման համար։
Սերսեի ծրագրի արդյունքում Ռոբերտը մահացու վիրավորվում է։ Նեդը չի հասցնում հաղորդել նրան իր գտած փաստերը։ Թագավորը կտակ է գրում, որով դարձնում է Ջոֆրիին ժառանգ, իսկ Էդդարդին՝ Լորդ-կառավարիչ, որից հետո մահանում է։ Արքայի կրտսեր եղբայր՝ Ռենլի Բարատեոնն, առաջարկում է գիշերը գերեվարել Ռոբերտի երեխաներին, բայց Էդդարդը հրաժարվում է այդ մտքից։
Գահերի հյուրասենյակում Սերսեին հայտարարում է Ջոֆրիին թագավոր, իրեն՝ նրա գահապահը, իսկ Էդդարդ Ստարկին՝ դավաճան։ Քաղաքի պահապանները Լանիստերների մարդկանց օգնությամբ սպանում են Ստարկի զինակիցներին և Դեսնիցա աշտարակում կոտորած են կազմակերպում։ Նեդին կալանում են, իսկ Սանսային տնային կալանքի են ենթարկում։ Նեդի կրտսեր դստերը՝ Արիեին, հաջողվում է փախչել պալատից և պատսպարվել քաղաքում։ Ջոֆրին թագադրվում է որպես Վեստերոսի արքա։ Նեդը Սանսայի անվտանգության համար ընդունում է Գիշերային պահակախմբին միանալու կոչը, սակայն Ջոֆրին հրամայում է գլխատել նրան։ Պարոն Իլին Պեյնը պայմանագիր է կնքում Մեծ Սեպտա Բեյելորի աստիճաններին։ Արիան հետևում էր, երբ Գիշերային պահակախմբի անդամն վերցնում է նրան և խոստանում տուն վերադարձնել։
Իմանալով Թագավորական Նավահանգիստում եղած կոտորածի և այն բանի մասին, որ նշմարվում է քաղաքացիական պատերազմ, Էդդարդ Ստարկի ավագ որդին՝ Ռոբ Ստարկը զորք է հավաքում և գնում հարավ։ Վինտերֆելի կուսակալ է հայտարարվում նոր արթնացած Բրանը, իսկ նրա գահապահը՝ մեյստեր Լյուվինան և պարոն Ռոդրիկ Կասելյան։
Տիրիոնի ոչ օրինական ազատազրկումը սրում է իրավիճակը երկրում, մի կողմից՝ Լանիստերների և մյուս կողմից Ստարկների ու Տալիի միջև։ Ռիվերանում և Կաստերլի քարափում զորքեր են հավաքվում։ Ռազմական գործողությունների համար Ռոբը Ֆրեյների տան հետ համաձայնության է գալիս։ Նա հաղթում է Ջեյմե Լանիստերի զորքին և գերեվարում նրան, իսկ ավելի ուշ վերջ է դնում Ռիվերանի՝ Տալիի ամրոցի պաշարմանը։ Այն բանից հետո, երբ Ռոբը հրաժարվում է Ռոբերտի, Ռենլիի և Ստանիսի եղբայրների հետ միացումից, Հյուսիսի և Եռատամանիի պարոնները հայտարարում են նրան Հյուսիսի արքա։
Պատնեշ
Հյուսիսային սահմանին տեղակայված է Պատնեշը։ Այն հսկա պատ է սառույցից և քարից, յոթ հարյուր ֆուտ բարձրությամբ, որի վրա իրենց ծառայությունն են անցնում Գիշերային պահակախմբի տղաները։ Նրանք երդվել են միշտ տրվել իրենց գործին, մերժել կոչումներն ու տոհմը, չունենալ կին և երեխաներ և մինչև մահ պահել Պատնեշը։ Եղբայրությունը պահպանում է Յոթ թագավորությունները հյուսիսային վայրենիներից՝ անարխիական հասարակությունից, որոնք ապրում են իրենց կանոններով՝ Պատնեշից հյուսիս գտնվող Կախարդված անտառում։ Նախաբանում Գիշերային պահակախմբի երեք եղբայրներ՝ Ուեյմեր Ռոյսը, Հարեդը և Ուիլլը հետևում են Պատնեշի ետևի վայրենացածներին, բայց հանդիպում են Ուիշներին և նրանցից երկուսը մահանում են։ Հարեդը փախչում և հատում է պատնեշը, բայց նրան բռնում են և Էդդարդ Ստարկը գլխատում է նրան դասալքության համար։
Լորդ Ստարկի ապօրինածին որդին՝ Ջոն Սնոուն, գալիս է Պատնեշի մոտ։ Նա միավորում է նորակոչիկներին՝ խիստ հրահանգչի դեմ և պաշտպանում է վախկոտ նորակոչիկին՝ բարեսիրտ Սեմվել Տարլիին՝ այն նորեկին, ով չէր սիրվում իր գիրության համար։ Պահակախմբում կան եղբայրների երեք խմբեր՝ շինարարներ, ովքեր նորոգում են պատը և Պահակախմբի ամրոցները, ստյուարդներ, ովքեր լավացնում են պահակախմբի կյանքը, և հետախույզներ, ովքեր կատարում են տարբեր տեսակի աշխատանքներ պատնեշից այն կողմ։ Ջոնը, իր ռազմական ունակությունների շնորհիվ, ցանկանում է դառնալ հետախույզ, բայց նրան դարձնում են ստյուարդ՝ Լորդ-հրամանատար Ջիոր Մորմոնտի մոտ։ Սեմը, Ջոնի ջանքերի շնորհիվ, դառնում է ստյուարդ և մեյստեր Էյեմոնի օգնական, ով գրադարանի և ագռավների համար էր պատասխանատու։
Էսսոս
Ավելի ուշ վաճառականը Դեյեներիսի վրա մահափորձ է իրականացնում՝ տալով նրան թունավորված գինի։ Բայց նրա սուտը բացահայտվում է Ջորախի շնորհիվ։ Կխարազների կամ «Գառան ազգի» հողերի վրա հարավային արշավի ժամանակ Դեյեներիսը փրկում է հեքիմ կնոջը։ Դեյեներիսը երեխայի է սպասում։
Դրոգոն լուրջ վնասվածք է ստանում, և հայտնվում է մահամերձ վիճակում։ Հեքիմ կինը խոստանում է փրկել Դրոգոյին՝ ասելով, որ կյանքի համար պետք է մահով վճարել։ Դեյեներիսը համաձայնվում է, բայց Դրոգոն չի մահանում, այլ հայտնվում է մնալով վեգետատիվ կարգավիճակում։ Անցկացված ծիսակատարության պատճառով Դեյեներիսը կորցնում է երեխային։ Կխալասարը քայքայվում է մի քանի փոքր խմբերի։ Դեյեներիսի հետ մնում են մի փոքր խումբ հավատարիմ ընկերներ, այդ թվում նաև՝ Ջորախը։ Դեյեներիսը այրում է Դրոգոյի մարմինը և հեքիմին՝ կրակի վրա, որից հետո ինքն է մտնում կրակի մեջ։ Երբ կարկը մարում է, Կխալասարը գտնում է կենդանի մնացած Դենիին՝ երեք վիշապներով շրջապատված։ Այդպես հերոսուհին ստանում է նոր՝ Անկիզելի և Վիշապների մայր մականունները։
Նկարագրություն
Մինչ բանաստեղծ դառնալը՝ 1980-ական թվականներին Ջորջ Մարտինը զբաղվում էր Հոլիվուդում սցենարներ գրելով, բայց իր աշխատանքն այնքան էլ չէր սիրում ասելով՝ «Առաջին իսկ սցենարներից ինձ ասեցին «Դա հիասքանչ է, բայց շատ երկար է, շատ են տառերն...»: Ես ստիպված եղա դրանք քչացնել, ահա թե ինչու, վերադառնալով գրքերին, ես ասեցի ինքս ինձ „Այլևս չեմ մտածի ոչ մի բանի մասին այս ոգով“ ... Ես ուզում էի հազարավոր հերոսներ, մասշտաբային կռիվներ, հիասքանչ ամրոցներն և անֆիլադաներ- բոլոր այնպիսի բաներն, որ չեմ կարողացել ինձ թույլ տալ հեռուստատեսությամբ» ։ Բանաստեղծը իր խմբագրիչին ուղարկել էր ապագա աշխատանքների մասին երեք հայտարք՝ գիշերային ֆանտաստիկա, սարսափ և ֆանտազիա։ Վերջինը ընդունվել է՝ որպես ամենաշատ վաճառվողը։ Վեպի վրա աշխատանքներն սկսվել են 1991 թվականի ամռանը ՝ Սանտա Ֆե քաղաքում։ Այդ ժամանակ գրողը շատ ժամանակ էր վատնում ոչ իրականացվող ծրագրերի վրա, իսկ եթե չլիներ «Պորտալներ» սերիալի ֆիասկոն, բանաստեղծը չէր սկսի «Սառույցի և կրակի երգ» շարքը ։ Ի սկզբանե Ջորջը մտածում էր, որ սերիան կունենա ընդամենը երեք գիրք, բայց ժամանակի ընթացքում հասկացավ, որ ստիպված է գրել վեց վեպ, իսկ հետո այդ թիվը դարձավ յոթ ։
Պատմության առաջին փայլատակումը եղել է տեսիլքի մեջ, որում Բրան անունով տղան ականատեսն է լինում գլխատմանը։ Առաջին այն մասն էր վերցված, որտեղ Ստարկներն գտնում են սարսափելի շների ձագերին ։ Այդ ժամանակ հեղինակը աշխատում էր «Ավալոն» վեպի վրա ։ Սկսելով «Գահերի խաղ» վեպը գրողը չգիտեր, թե դա կլինի պատմվածք թե մի ավելի մեծ բան։ Ավելի ուշ նա կարևոր որոշում կայացրեց՝ պատմությունը պատմել մի քանի հերոսների դեմքով։ Ավարտելով երկրորդ մասը և գրելով մոտ հարյուր էջ՝ հեղինակը ստիպված եղավ թողնել դա, որպեսզի շարունակի սցենարների վրա աշխատանքը։ Երկար գրելուց մի որոշ ժամանակ անց հեղինակը հասկացավ, որ պետք է կանգ առնել և պատկերել աշխարհը ու նրա պատմությունը՝ նկարել քարտեզներ, ծագումնաբանական ծառեր, նշանակել թագավորներ և նրանց կառավարման տարիները։ Առաջինը Մարտինը նախանշել է մասերի դասավորությունը, հետո ստեղծել է յուրաքանչյուր կերպարի պատմությունը, ավելի ուշ բաժանել է այն մասերի, իսկ հետո վերադասավորել է դրանք, որպեսզի ստանա օպտիմալ դասավորվածություն վեպի ներսում և առավելագույնին հասցնի իշխանությունը։ Երբեմն դետալներում չշփոթվելու համար հեղինակը գրում էր դրանք ցուցակներում և դիագրամներում, սակայն մեծ մասամբ փորձում էր հիշել։ Հեղինակը ավանդույթն է դարձել նախաբանում և վերջաբանում «միանվագ» հերոսների ստեղծումը։ Մարտինը մտածել էր վեպի մեկ այլ կառուցվածքի մասին, որի դեպքում մասերի միջև կանցնեին ամիսներ, ոչ թե օրեր, որը, ըստ նրա, խորապես կփոխեր գիրքը և կլուծեր մի շարք խնդիրներ, որոնք կանգնել էին հեղինակի առջև «Պար վիշապների հետ» վեպը գրելու ժամանակ ։ Գրքի առաջին տարբերակը կազմված էր 1088 էջից, սակայն սկզբում հեղինակը ցանկանում էր գրել ընդամենը 800 էջ ։ Դրա հետևանքով 300 էջը դարձավ երկրորդ վեպը՝ «Արքաների պատերազմը» անվանմամբ ։
Հերոսներ
Վեպը պատմվում է ինը հերոսների դեմքից։ Մարտինի ամենասիրելի հերոսը Տիրիոնն է ։ Նրան գրավիչ են դարձնում սրամտությունն ու բազմաարժեքությունը։ Ամենադժվար հերոսը եղել է Բրանը, քանի որ նա ամենաերիտասարդն էր բոլոր հերոսներից և միակը, ով տիրապետում էր կախարդական ունակություններին ։ Գլխավոր հերոսների մահն մասամբ մեղմվել էր Գենդալֆի մահով՝ «Օղանկների եղբայրություն»-ում և Ֆրոդոյի՝ «Երկու ամրոցներ»-ում այն տարբերությամբ, որ Մարտինի հերոսներն, որպես օրենք, չեն վերակենդանանում։ Հեղինակի համար դժվար է եղել սպանել իր հերոսներին, քանի որ իր հերոսներն իր համար նրա երեխաներն էին, սակայն նրանցից ոմանք, օրինակ՝ Նեդը, «Հենց սկզբից նկատվել են իրենց մահով»։ Էդդարդի մահվան դրվագը գրվել է 1994 թվականին։ Հեղինակը ասել է. «Վալար մորգուլիս։ Բոլոր մահկանացուներն պետք է մահանան։ Մահը բոլոր պատմությունների և կյանքերի անխուսափելի ճշմարտությունն է»։ Դեյեներիսը սկզբում պետք է գտնվեր ուրիշ մայրցամաքում։ Գրողն պատկերել է Վեստերոսի քարտեզը և որոշել ծավալել գործունեություն հերոսների հետ այդ քարտեզի սահմաններից ներս՝ համեմատելով ստացված արդյունքը Բիլբոյի ծննդից հետո Ֆարամիրի երևակայական հայտնության հետ։ Հեղինակը մտածել է, որ նրա հերոսներն բավականին կենդանի են, որպեսզի ընթերցողներն կարողանան իրենց նույնացնել դրանցից մեկի հետ, և ունենալ բացասական էմոցիաներ մյուսների հանդեպ։
Առանձնահատկություններ
«Գահերի խաղ» վեպը գրելու ժամանակ Մարտինը շատ հաճախ անդրադառնում էր պատմական գրքերին՝ օգտագործելով «ամբողջական խորասուզման» մեթոդը։ Երբ գրողը նկարագրում էր այս կամ այն իրադարձությունը, նա փորձում էր դրա մասին իմանալ ավելին, բայց և չէր փորձում ներառել ամբողջ տեղեկությունը վեպում։ Պատմական գրքերից Ջորջը առանձնացնում էր «Միջնադարիան զինվոր»-ը Ջերի Էմբլտոնի և Ջոն Հոուի, «14-րդ դարի գաղտնիքը»՝ Բարբարա Տակմանի, «Միջնադարիան սուսերամարտը»՝ Ջոն Կլեմենտսի, «Միջնադարիան պատերազմեր» հավաքածուն՝ Դեյվիդ Նիկոլի, «Հին աշխարհի մեծ քաղաքներ»-ը Լ. Սպրեգ դե Կամպայի, Քրոնիկները Ֆրուասսար և այլն։ Նա վերցնում էր տեղեկություններն անգլիական, ֆրանսիական և շոտլանդական պատմությունից, քանի որ այն մասնակի փաստաթղթավորված էր անգլերեն լեզվից։ Հեղինակի խոսքերով. «Վեպի մասին գաղափարը եկել է ոչ մի տեղից» ։ Հիմնվելով Տոլկինի աշխատանքի մանկական հիշողությունների վրա՝ հեղինակը ցանկացել է գրել մասշտաբային էպիկական ֆանտազիա ։ Վեպում գլխավոր տեղ է հատկացվել հերալդիկային։ Նաև նկարագրված է հերոսների ուտելիքը։ Ըստ հեղինակի՝ դրվագներն կենդանացնում են և՜ համայնապատկերները, և՜ ձայները, և՜ հոտերը։ Կռվելու ժամանակ, անկողնային դրվագի և ընթրիքի ժամանակ կիրառվում է նույն տեխնիկան։ Մարտինը նկարագրել է իր հերոսների կողմից ուտվող ուտելիքները։ Այդ ֆոնը տալիս է դրվագներին կազմվածք, դարձնում է նրանց պայծառ և հիշելի։ Զգացմունքներից ստացված տպավորություններն ընկնում են մեր գիտակցության ամենախորքերն, որտեղ չենք կարող հասնել՝ լուսաբանելով սյուժեն զուտ ինտելեկտուալ ։
Մարտինը փորձել է լինել ազնիվ ընթերցողի հանդեպ, ուստի ցույց տալով պատերազմը, նա նկարագրում էր նաև գլխավոր հերոսների մահը, քանի որ «Անգամ լավ մարդիկ, ում սիրում են՝ մահանում են»։ Միջին դարերն հակադրությունների ժամանակն էին, որտեղ տեղի էին ունենում դաժան պատերազմներ ։
2015 թվականին HarperCollins կազմակերպությունը, Լոնդոնում բացելով նոր գրասենյակ, որոշեց ցուցադրել 1993 թվականին գրված գրավոր նամակը, որը գրել էր Ջորջ Մարտինը իր գրական ընկերոջ Ռալֆ Վիչինանցեին։ Դրանում Մարտինը ներառել էր «Սառույցի և կրակի երգ» վեպի իրադարձություններ և կոնցեպցիաներ։ Նամակի նկարներն հայտնվել էին ինտերնետում և չնայելով ջնջելու փորձին՝ Մարտինի երկրպագուներն հասցրել էին դրանք բազմացնել։ Ջորջ Մարտինը հաստատեց իր հեղինակային իրավունքը։ Սակայն նամակի վերջին պարբերությունը ներկված էր սև գրիչով։ Նամակին պետք էին եկել զրուցավեպի առաջին տասներեք մասերն։
Երկրորդ և երրորդ սպառնալիքը, հեղինակի կարծիքով, դոտրակցիների ներխուժումն էր՝ Դեյեներիս Տարգարիենի առաջնորդության տակ և հյուսիսից Ուրիշների գալուստը, որոնց սյուժետային գծերն պետք է բացվեին «Վիշապների պարը» և «Ձմռան քամիներ» վեպերում։ Ճնշումն ավելացնելու համար հեղինակը ստեղծել է միջավայր, որում կարող է մահանալ յուրաքանչյուր հերոս, անգամ գլխավոր կերպարը։ Որպես գլխավոր հերոսներ Մարտինն առանձնացրել է Տիրիոն Լիննիստերին, Դեյեներիս Տարգարիենին, Արիային և Բրան Ստարկին, ինչպես նաև Ջոն Սնոուին։ Ի սկզբանե Ջորջ Մարտինը ենթադրում էր Նեդի և Քեյթիլինի մահը, Սանսայի և Ջոֆրիի ամուսնությունը, Տիրիոնի և Արիայի սերը, Բրանը ունակությունները կախարդելու, և Դրոգոյի սպանությունը Դեյեներիսի կողմից՝ վրեժ լուծելով եղբոր դաժան սպանության համար  ։