cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իվան Մեշչանինով
Եղել է ԽՍՀՄ ԳԱ լեզվի և մտածողության ինստիտուտի տնօրեն (1935-1950 թթ.), գրականության և լեզվի բաժանմունքի ակադեմիկոս քարտուղար (1934-1950 թթ.) և ԽՍՀՄ ԳԱ Նախագահության անդամ։ 1926-1931 թվականներին հնագիտական պեղումներ է կատարել հյուսիսային մերձսևծովյան շրջաններում և Անդրկովկասի տարբեր վայրերում (Լեռնային Ղարաբաղ, Նախիջևան, Կիրովաբադ)։ Նրա գիտական հայացքների ձևավորման վրա զգալի ազդեցություն է ունեցել Ն․ Յա․ Մառը։ Մեշչանինովը սկզբնավորել է տարբեր համակարգ ունեցող լեզուների շարահյուսության տիպաբանությունը, քննել է լեզուների զարգացման հիմնական փուլերը, ստեղծել լեզուների շարահյուսության տիպաբանության տեսություն, մշակել նախադասության տեսության խնդիրները։ Մեծ են Մեշչանինովի ծառայությունները Հյուսիսի և Կովկասի գիր չունեցող ժողովուրդների լեզուների ուսումնասիրությունը կազմակերպելու գործում։ ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիր (1943 թ., 1946 թ.)։ Պարգևատրվել է Լենինի և այլ շքանշաններով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային լեզվաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային հնագետներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուս լեզվաբաններ Կատեգորիա:Կովկասագետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ռուս մարդաբաններ Կատեգորիա:Ռուս ազգագրագետներ
Սադկի (գյուղ, Կրեմենչուգի շրջան)
Սադկի (Садки), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կրեմենչուգի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սադկի գյուղում բնակվում էր 2 939 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կրեմենչուգի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սենյալան
Սենյալան (Seignalens), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 31 մարդ, բնակչության խտությունը` 5.02 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.17 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 640 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 165 կմ արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 34 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 26 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 17-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 9։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 65,4 %։ 17 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 14 անձ (6 տղամարդ և 8 կին)։ Գործազուրկ են եղել 3 անձ (1 տղամարդ և 2 կին)։ 9 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 4-ը` թոշակառուներ, իսկ 3-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կուկուլկան
Կուկուլկան (յուկ. k’uk’ul kaan —  k'uk'  «կեցալ», kaan «օձ» - «փետուրավոր օձ», հետագայում՝ Կուկումաց, Կետցալկոաթլ ) մայաների դիցաբանության գերագույն աստվածներից մեկն է։
Դիցաբանություն
Նա համարվում էր քամու ու ջրի, կրակի ու օդի աստվածը, թագավորական տոհմերի ու խոշոր քաղաքների հիմնադիրը։ Նա Մայապան քաղաքում Կոկոմ տոհմի հովանավոր աստվածն էր ։
Մայաների հավատալիքներից մեկի համաձայն՝ աշխարհը ստեղծվել է Կուկուլկան և Խուրական աստվածների կողմից։ Մայաները հավատում էին, որ Կուկուլկանն իրենց սովորեցրել է ձկնորսություն, նրանց համար ստեղծել է գիր և օրացույց, ինչպես նաև հորինել է արարողակարգեր։ Ի վերջո, Կուկուլկանի պաշտամունքը դարձավ ազնվականության մի տեսակ պաշտամունք. հանդիսավոր կարգով միայն ազնվական պատանիներ էին զոհաբերվում Կուկուլկանի համար։ Կուկուլկանի գործառույթների և դերերի այսպիսի մեծ առատությունը կարելի է բացատրել այն փաստով, որ նրա պաշտամունքը չափազանց հնագույն էր։
Եղել է Ացտեկական Կետցալկոաթլ Աստծո անալոգը։
Արժույթի հաշվիչ մեքենա
Արժույթի հաշվման մեքենա, մեքենա, որը հաշվում է փողերը՝ կա՛մ թղթադրամների կույտեր, կա՛մ մետաղադրամների ազատ հավաքածուներ։ Հաշվիչները կարող են լինել զուտ մեխանիկական կամ օգտագործել էլեկտրոնային բաղադրիչներ։ Մեքենաները սովորաբար տրամադրում են ամբողջ գումարի ընդհանուր հաշվարկը կամ հաշվում են որոշակի խմբաքանակի չափով փաթեթավորման և պահպանման համար։
Արտարժույթի հաշվիչները սովորաբար օգտագործվում են ավտոմատներում՝ որոշելու, թե ինչ գումար է ներդրվել հաճախորդների կողմից։
Որոշ ժամանակակից ավտոմատ գանձման մեքենաներում արժույթի հաշվիչները թույլ են տալիս կանխիկ ավանդներ կատարել առանց ծրարների, քանի որ նրանք կարող են որոշել, թե որ նշումներն են տեղադրվել՝ քանիսի փոխարեն։ Օգտագործողին հնարավորություն է տրվում նախքան ավանդի ավարտը վերանայել ավտոմատ հաշվիչը մտցված թղթադրամների քանակի և տեսակների մասին պատկերացումը։
Միայն թղթադրամների հաշվիչներ
Հիմնական թղթադրամների հաշվիչներն ապահովում են թղթադրամների ընդհանուր հաշվարկը մատակարարման վազքում։ Ավելի առաջադեմ հաշվիչները կարող են նույնականացնել տարբեր անվանական արժեքներ, որպեսզի տրամադրեն խառը թղթադրամների ընդհանուր արժույթի արժեքը, ներառյալ այն, որոնք գլխիվայր են։ Որոշ թղթադրամների հաշվիչներ կարող են նաև հայտնաբերել կեղծ թղթադրամներ կա՛մ մագնիսական եղանակով, և/կա՛մ օգտագործելով սև լույս։ Blacklight-ի (ուլտրամանուշակագույն) վրա հիմնված դետեկտորները օգտագործում են այն փաստը, որ շատ երկրներում իրական թղթադրամների վրա կան լյումինեսցենտ նշաններ, որոնք ցուցադրվում են միայն սև լույսի ներքո։ Նաև փող տպելու համար օգտագործվող թուղթը չի պարունակում որևէ լուսավորող նյութ, որը սև լույսի ներքո լուսարձակում է առևտրային հասանելի թղթերը։ Երկու հատկանիշներն էլ հեշտացնում են կեղծ թղթադրամների հայտնաբերումը և ավելի դժվարացնում հաջողությամբ արտադրելը։
Գոյություն ունեն հիմնականում երկու տեսակի դիզայն, որոնք օգտագործվում են հաշվիչների կողմից՝ գրառումները բեռնելու և հաշվելու համար․ հետևի և վերևի բեռնման ոճերը։
Հետևից բեռնվող մեքենայի վրա գրառումները սնվում են մեքենայի հետևից վազվզող սարքի մեջ։ Սնուցման այս դիզայնը մեքենան դարձնում է ավելի ծախսարդյունավետ, սակայն նշումները պետք է կոկիկ դրվեն՝ խցանումից խուսափելու համար, և կույտի առավելագույն չափը կրճատվում է։
Վերևից բեռնվող մեքենայի վրա գրառումները սնվում են մեքենայի առջևից վազվզող սարքի մեջ։ Սնուցման այս դիզայնը մեքենան ավելի թանկ է դարձնում, բայց սնուցման նշումներն ավելի հեշտ են, և հնարավոր է անընդհատ սնուցել նշումները։
Մեքենայի խցիկում տեղադրվում են գրառումների փաթեթը, այնուհետև մեխանիկականորեն քաշվում են մեքենայի միջով մեկ առ մեկ։ Հաշվելով, թե քանի անգամ է լույսի ճառագայթն ընդհատվում, մեքենան կարող է հաշվել գրառումները։ Յուրաքանչյուր անվանական արժեքի պատկերը համեմատելով օրինաչափությունների ճանաչման չափանիշների հետ՝ մեքենան կարող է որոշել անվանական արժեքները և բացահայտել կեղծիքները։
Թղթադրամների և մետաղադրամների հաշվիչներ
Հաշվիչ կշեռքները, որոնք կարող են հաշվել թղթադրամների կամ մետաղադրամների խմբաքանակները՝ առանց դրանք առանձին մշակելու, ներդրվել են Մեծ Բրիտանիայում 1980 թվականին և այժմ լայնորեն օգտագործվում են բանկերի, մանրածախ առևտրի և սննդի սպասարկման կետերի կողմից աշխարհի շատ մասերում։ Դրանք ավելի արագ և բազմակողմանի են, քան միայն թղթադրամների և մետաղադրամների համար նախատեսված ավանդական սարքավորումները, բայց չեն կարող հայտնաբերել կեղծիքները։
Մետաղադրամների տեսակավորող
Մետաղադրամների տեսակավորիչը սարք է, որը մետաղադրամների պատահական հավաքածուն տեսակավորում է առանձին աղբամանների կամ խողովակների մեջ՝ տարբեր անվանական արժեքների համար։ Մետաղադրամների տեսակավորողները սովորաբար հատուկ են որոշ երկրների արժույթին, քանի որ տարբեր արժույթները հաճախ թողարկում են նույն չափի տարբեր արժեքներով մետաղադրամներ։ Մինչ որոշ տեսակավորողներ հաշվելու փորձեր չեն անում, տեսակավորողների մեծ մասը զինված է էկրանով, որը ցույց է տալիս մեքենայի միջով անցած մետաղադրամների թիվը կամ արժեքը։
Մետաղադրամների հաշվիչ
Մետաղադրամների հաշվիչ արտահայտությունը կարող է վերաբերել մի սարքի, որը միաժամանակ և՛ տեսակավորում է, և՛ հաշվում մետաղադրամները, կամ հաշվում է միայն նախապես դասավորված մետաղադրամները, որոնք բոլորը նույն չափի են։
Նախապես դասավորված մետաղադրամների տիպիկ հաշվիչն օգտագործում է ներքևի մասում հարթ պտտվող սկավառակով գունդ՝ մետաղադրամները ամանի պարագծի շուրջը բաշխելու համար։ Բաժակի եզրին բացվածքն այնքան լայն է միայն մեկ մետաղադրամ ընդունելու համար։ Մետաղադրամները կա՛մ անցնում են լույսի ճառագայթների հաշվիչով, կա՛մ մղվում են զսպանակով բեռնված խցիկի միջով, որը միաժամանակ ընդունում է միայն մեկ մետաղադրամ։ Մետաղադրամների հաշվիչի արագության լավ ստանդարտը րոպեում 300 մետաղադրամ է։
Առաջին հաշվիչ մեքենաներ
De La Rue-ն իր առաջին թղթադրամները հաշվելու մեքենան շուկայահանում էր 1957 թվականին։ Կոկուեյը մետաղադրամների հաշվիչ էր արտադրում Ճապոնիայում 1952 թվականին։ Այս ընկերությունները շարունակեցին արտադրել կանխիկացման սարքավորումների լայն տեսականի։ 1971 թվականին Kokuei ընկերության անվանումը փոխվեց Glory-ի։ 2008 թվականին De La Rue Cash Systems-ը վերանվանվեց Talaris-ի։ 2013 թվականին Glory-ն ձեռք է բերել Talaris-ը։ Այժմ կան մետաղադրամների և թղթադրամների հաշվիչներ և տեսակավորողներ, ինչպես նաև այլ սարքեր, որոնք հեշտացնում են կանխիկի հետ աշխատելը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ընկերություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բանկ Կատեգորիա:Բանկային տեխնոլոգիա Կատեգորիա:Արժույթ Կատեգորիա:Արժույթի հաշվիչ մեքենա Կատեգորիա:Թղթադրամներ Կատեգորիա:Մետաղադրամ Կատեգորիա:Փող
Կուկուլկան
Մարմնավորումներ
Կուկուլկանի հիմնական մարմնացումը փետուրավոր օձն էր՝ մարդու գլուխով։ Նա նաև պատկերվում էր որպես արծիվ, յագուար, արյան տեսքով, որպես խխունջի խեցի և, վերջապես, որպես ոսկորներից պատրաստված սրինգ։
Տաճարներ
Մեքսիկայի Յուկատան թերակղզու Մայաների հնագույն Չիչեն Իցա քաղաքի ավերակների մեջ պահպանվել է Կուկուլկանի բուրգի տաճարային կառույցը։ Բուրգի գագաթին կար մի տաճար, որտեղ զոհեր էին մատուցվում Կուկուլկանին։ Տաճարը կառուցվել էր այնպես, որ ամեն տարի, գարնանային և աշնանային գիշերահավասարի օրերին, բուրգի աստիճանների եզրերին ստվերն այնպես էր ընկնում բազրիքի վրա, որ թվում է, թէ բուրգի երկայնքով օձ է սողում։
Անկասկած, Հին Մայաներին թվում էր, որ երկրի վրա է իջել ​​հենց Կուկուլկան ։
Չուևկա (գյուղ, Դոբրինսկի շրջան)
Չուևկա (Чуевка), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Դոբրինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Դոբրինսկի շրջանի բնակավայրեր
Վերին Տաուրաչեկ
Վերին Տաուրաչեկ  (Валейка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պեսեչնայ գետի աջ ափով՝ 185 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Բիա գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի հետ միախառնման կետը։ Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Մարյանովկա (գյուղ, Եմելչևի շրջան)
Մարյանովկա (Марянівка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Եմելչևի շրջանում։
Զեմո Սխվավա
Զեմո Սխվավա (ზემო სხვავა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Ռաճա-Լեչխում և Քվեմո Սվանեթ մարզի Ամբրոլաուրի շրջանում ։
Մարյանովկա (գյուղ, Եմելչևի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Մարյանովկա գյուղում բնակվում էր 74 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,351 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 210,83 մարդ/կմ²։
Զեմո Սխվավա
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1100 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ամբրոլաուրից հեռու է 12 կմ։
Մարյանովկա (գյուղ, Եմելչևի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Եմելչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Զեմո Սխվավա
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 56 մարդ ։
Նաժուան Դարվիշ
Նաժուան Դարվիշ, «Ալ- Արաբի Ալ- Ջադիդ» շաբաթաթերթի մշակութային բաժնի գլխավոր խմբագիրն է, զուգահեռաբար Պաղեստինի գրական փառատոնի խորհրդատուն։ Նաժուան Դարվիշն իր սերնդի արաբալեզու ամենահայտնի բանաստեղծներից մեկն է։ «Hay Festival Beirut 39» -ը նրա անունը ներառել է մինչև քառասուն տարեկան ստեղծագործող 30 լավագույն բանաստեղծների շարքում։ Նաժուան Դարվիշի բանաստեղծություններն թարգմանվել են ավելի քան քսան լեզուներով։ 2012 թվականին նրա «Մի օր արթնացրի ինձց բանաստեղծությունների ժողովածուն թարգմանվեց և լույս ընծայվեց Փարիզում, իսկ մեկ տարի անց վերահրատարակվեց; Անգլերեն թարգմանությամբ «Կորցնելու այլևս ոչինչ» ժողովածուն լույս ընծայվեց Նյու Յորքում 2014 թվականին։ Նաժուան Դարվիշի պոեզիան առերեսվում է գրողի ժամանակների հետ, խաչվում քաղաքական ու սոցիալական ամենատեսակ վայրիվերումներին, պատկերային և զգայական հզոր պոետական տեսլականով արձագանքում Պաղեստինի և համայն վշտատես ժողովուրդների բռնաճնշումներին։ Նաժուան Դարվիշն իր պոեզիայում սեփական ժողովրդի ցավն ու կսկիծը վերածում է համամարդկային տառապանքի, ուրիշի ցավն էլ՝ սեփականացնում, և աշխարհի բոլոր անկյուններում լսելի է դառնում սպանվողի ճիչը։
Մեր ժամանակների արաբալեզու բանաստեղծը սկսում է ստեղծագործել այն դիպվածից հետո, երբ երազ է տեսնում իր համար դեռևս անհայտ Ցեղասպանության մասին՝ կարծես վերապրելով դրվագներ, որոնց մասին մինչ այդ պատկերացում անգամ չի ունեցել։ Նաժուան Դարվիշն խոստովանել է, որ իր կարծիքով նախորդ կյանքում ինքը հայ է եղել և սպանվել է Հայոց Ցեղասպանության ժամանակ (երազներից մեկում իրենց ամբողջ ընտանիքն այրվում է զմռսված շինության ներսում)։
Սիրանույշ Աղաջանյան
Կենսագրություն
1972 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը։ 1984 թվականից աշխատում է Ազգային առողջապահության ինստիտուտ համաճարակաբանության ամբիոնում, 1997-1998 թվականներին՝ վարիչ, 1999 թվականից՝ ուսումնական աշխատանքների ղեկավար։ Էկոլոգիայի և կենսագործունեության անվտանգության միջազգային ԳԱ (2002), ՌԴ բնական ԳԱ (2004) անդամ է։
Նաժուան Դարվիշ
Ստեղծագործություններ
1939 թվականի օգոստոսի 22-ին Օբերզալցբուրգում գերմանական զինվորական հրամանատարության հետ հանդիպման ժամանակ Ա. Հիտլերի կողմից ասված խոսքը, որը միտված էր ապացուցելու լեհ ազգի համդեպ կատարվելիք ջարդերի անպատժելիությունը։
Սիրանույշ Աղաջանյան
Կենսագրություն
Աշխատանքները վերաբերում են սուր աղիքային վարակների տարածման համաճարակաբանության առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը, կանխարգելմանն ու դրանց դեմ պայքարի միջոցառումների մշակմանը։
Նաժուան Դարվիշ
Գրականություն
Արտասահմանյան գրականություն N1 2016 թ
Սիրանույշ Աղաջանյան
Կենսագրություն
Հեղինակ է «Իերսինիոզ» (ռուսերեն, 1998), «Ինֆեկցիոն հիվանդությունների կանխարգելման սկզբունքները» (2003) ուսումնական ձեռնարկների ։
Նաժուան Դարվիշ
Գրականություն
Կատեգորիա:Պաղեստինցի գրողներ
Սիրանույշ Աղաջանյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ համաճարակաբաններ Կատեգորիա:1949 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 8 ծնունդներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Հայ բժշկուհիներ
Զինվորն ու փիղը
Զինվորն ու փիղը, ֆիլմ մելոդրամա։
Սյուժե
Մեծ հայրենական պատերազմի ընթացքում Գերմանիայի առանձնատներից մեկում զինվորները հայտնաբերում են ... մի փղի։ Շարքային Արմենակը հրաման է ստանում դուրս բերել կենդանուն կրակի տակից ու հասցնել Երևանի կենդանաբանական այգի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1977 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Դմիտրի Կեսայանցի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր փղերի մասին Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:1970-ականների ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին Կատեգորիա:Խորհրդային կինոկատակերգություններ
Ավստրո-Հունգարական կայսրություն
Ավստրո-Հունգարիա (գերմաներեն՝ Österreich-Ungarn, պաշտոնապես 1868 թվականի նոյեմբերի 14-ից՝ - Die im Reichsrat vertretenen Königreiche und Länder und die Länder der heiligen ungarischen Stephanskrone (Ռեյխսրատում ներկայացված թագավորություններն ու հողերը, ինչպես նաև Սուրբ Ստեֆանի հունգարական թագի հողերը), ոչ պաշտոնական լրիվ անունը, գերմաներեն՝ Österreichisch-Ungarische Monarchie (Ավստրո-Հունգարական միապետություն), հունգարերեն՝ Osztrák-Magyar Monarchia, չեխերեն՝ Rakousko-Uhersko), երկ-միասնական միապետություն և բազմազգ պետություն Կենտրոնական Եվրոպայում։ Գոյություն է ունեցել 1867 թվականից մինչև 1918 թվականը, երբ կայսրությունը պարտություն կրեց Առաջին համաշխարհային պատերազմում։ Միությունը կազմավորվել է 1867 թվականի Ավստրո-հունգարական համաձայնագրի հիման վրա, որը հաստատվեց Հունգարիայի խորհրդարանի կողմից 1867 թվականի մարտի 30-ին։ Ավստրո-Հունգարիան բաղկացած էր երկու միապետություններից (Ավստրիա և Հունգարիա) և մեկ ինքնավար շրջանից` Խորվաթիա-Սլովենիա թագավորություն, որը գտնվում էր Հունգարիայի թագավորության ներքո։ Կայսրությունը ղեկավարում էին Հաբսբուրգները, որոնք Հաբսբուրգների տոհմի վերջին միապետներն էին։ Համաձայն բարեփոխումների` Ավստրիան և Հունգարիան ունեին հավասար իրավունքներ, որպես երկրներ։ Համաձայնագրի համաձայն՝ արտաքին հարաբերությունները և ռազմական ուժերը ղեկավարում էին միասին, իսկ մնացած կառավարական պաշտոնները բաժանվեցին երկու երկրների միջև։
Ավստրո-Հունգարիան բազմազգ պետություն էր և համարվում էր այդ ժամանակների գերտերություններից մեկը։ Տարածքով կայսրությունը երկրորդ ամենամեծն էր Եվրոպայում Ռուսական կայսրությունից հետո և երրորդ ամենաշատ բնակեցված երկիրը (Ռուսաստանից և Գերմանական կայսրությունից հետո)։ Կայսրությունը ուներ չորրորդ խոշորագույն մեքենաշինությունը աշխարհում` ԱՄՆ-ից, Գերմանիայից և Միացյալ Թագավորությունից հետո ։
1878 թվականից Բոսնիան և Հերցեգովինան ընկան կայսրության ռազմական և քաղաքական ենթակայության տակ, իսկ 1908 թվականին անէքսավորվեց կայսրությանը, ինչի արդյունքում ծագեց Բոսնիական ճգնաժամը մյուս տերությունների հետ ։ Բացի այդ, ավստրո-հունգարացիներին անցավ Նովի Պազարի Սանջակը ։ Բոսնիայի Անէքսացան նաև ստիպեց ճանաչել Իսլամը որպես Բոսնիայի հիմնական կրոն ։
Ավստրո-Հունգարիան մտնում էր Կենտրոնական ուժերի դաշինքի մեջ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Այն գրեթե ռազմական տեսանկյունից կործանվել էր, երբ կնքվեց Վիլլա Գյուստի զինադադարը 1918 թվականի նոյեմբերի 3-ին։ Հունգարիայի թագավորությունը և Ավստրիայի առաջին հանրապետությունը դարձան կայսրության իրավահաջորդ, բացի այդ, շատ սլավոնական երկրներ անկախացան, այդ թվում՝ Չեխոսլովակիայի առաջին հանրապետությունը, Լեհաստանի երկրորդ հանրապետությունը և Հարավսլավիայի թագավորությունը, ինչպես նաև շատ տարածքներ անցան հաղթանակած կողմ Ռումինիային։
Կազմվածք և անվանում
Գերմաներեն` Die im Reichsrat vertretenen Königreiche und Länder und die Länder der Heiligen Ungarischen Stephanskrone
Հունգարերեն` A Birodalmi Tanácsban képviselt királyságok és országok és a Magyar Szent Korona országai
Հաբսբուրգ միապետը կառավարում էր Ավստրիայի կայսրությունը և Հունգարիայի թագավորը` Հունգարիայի թագավորությունը ("Սուրբ Ստեֆանի հունգարական թագի հողեր" կամ Տրանսիլվանիա)։ Յուրաքանչյուրը լիովին անկախ էր, բացառությամբ մի քանի միասնական կառույների (հիմնականում արտաքին հարաբերություններ և պաշտպանություն։
Որոշ տարածքներ, ինչպիսիք են Լեհական Գալիսիան և Խորվաթիան ունեին ինքնավարության կարգավիճակ, յուրաքանչյուրը սեփական կառավարությամբ։
Ավստրիայի և Հունգարիայի տարբերությունն այն էր, որ նրանց բնակչությունը ուներ տարբեր քաղաքացիություն, որևէ մեկը կարող էր լինել Ավստրիայի կամ Հունգարիայի քաղաքացի, բայց երբեք երկուսը միասին ։ Սա նաև նշանակում էր քաղաքացիները ունեին ավստրիական կամ հունգարական անձնագրեր  ։ Իսկ Խորվաթիա-Սլովենիա-Դալմաթիայի թագավորության քաղաքացիները ունեին իրենց սեփական անձնագրերը։ Այս անձնագրերում գրվում էր խորվաթերեն և ֆրանսերեն լեզուներով ։ Հայտնի չէ, թե ինչ անձնագրեր են օգտագործել Բոսնիա-Հերցեգովինայում։
Հունգարիայի թագավորությունը միշտ ունեցել է սեփական խորհրդարանը, իսկ Ավստրիայի կայսրությունը ստեղծեց իր խորհրդարանը 1804 թվականին ։
(9323) Հիրոհիսասատո
(9323) Հիրոհիսասատո (Hirohisasato), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականի փետրվարի 11-ին Ցուտոմու Սեկիի կողմից Գեյսեյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,373592 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9722 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,775 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1335,7 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,269522 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,5° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ցուտոմու Սեկիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ռինսի
Ռինսի (Rinsi), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Մուհու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 20 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Մուհու շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Իլյիչև (Զիմովնիկի շրջան)
Իլյիչև (Ильичев), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Զիմովնիկի շրջանում։ Մտնում է Զիմովնիկովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Միկրոսպոր
Միկրոսպորը կամ հասունացած ծաղկափոշու բջիջը միակորիզ է և ունի կրկնակի թաղանթ։ Արտաքին թաղանթը կոչվում է էքզին։ Նա հաստացած, երբեմն շերտավոր թաղանթ Է զանազան ելուստներով բշտիկների, թմբիկների և դրանց նման տեղական հաստացումների ձևով կամ, ընդառակն, ունի փոսիկներ։ Այս գոյացությունների նշանակությունը հանդես է գալիս ծաղկափոշու փոխադրվելու ժամանակ։ Այս ռելյեֆային գույացությունների շնորհիվ նա ավելի հեշտ Է պահվում վարսանդների սպիների վրա։
Հազվագյուտ չեն, սակայն, հարթ թաղանթները։ Էքզինը, որը սկզբում կազմված է պեկտիններից, ներծծվում է կուտինին մոտ կանգնած մի ինչ որ նյութով, որից տարբերվում է նրանով, որ ջրի համար թափանցելի է մնում։ Հենց կուտինի թափանցելիության հետևանքով է, որ որոշ բույսերի (հացազգիների) ծաղկափոշին խոնավ միջավայրում պայթում է։ Բացի դրանից, նրա մեջ ներծծվում է յուղ՝ կարոտինոիդների հետ միասին, որ մեծ նշանակություն ունի ծաղկափոշու ծլման համար։ Նորմալ ծաղկափոշու էքզինը հաճախ հոծ չի լինում, այլ ունենում է մեկից մինչև մի քանի անցք՝ ծակոտիներ կամ ճեղքեր։ Թաղանթի հիմնական նյութը հանդիսանում է պոլլենին ածխաջուրը, որի բանաձևն C90H144O24։ Ածխածնի մեծ պարունակությունը սպորների, մանավանդ պտերանմանների սպորների թաղանթներում՝ բացատրում է, թե ինչու սպորների կուտակումից կազմված քարածուխը բարձր որակ ունի։ Բացի պոլլենից, թաղանթում կա շատ ցելյուլոզ։
Միկրոսպորի ծլման հետևանքով ստացվում է արական գամետոֆիտ, որը կազմված է դեռևս միկրոսպորի թաղանթի մեջ պարփակված մեկ վեգետատիվ և մեկ գեներատիվ բջիջներից։ Շատ բույսերի գեներատիվ, բջիջը դեռևս միկրոսպորի թաղանթում բաժանվում առաջացնում և երկու սերմնաբջիջ կամ սպերմներ է։ Նրանց ձևը բազմազան Է՝ ձգված, սպիրալաձև, գնդաձև և այլն։ Սպիրալաձև սերմնաբջիջը շատ հիշեցնում է սպերմատոզոիդը։ Ֆունկցիորեն սերմնաբջիջը նույն սպերմատոզոիդն է, բայց մտրակեր չունի, այնուամենայնիվ սովորաբար շարժունություն ունի, ինչպես և ընդհանրապես բջջակորիզները, բայց սերմնաբջիջների կորիզներն ավելի շարժուն են։ Ծածկասերմների ծաղկափոշին կարող է լինել երկկորիզ կամ եռակորիզ։ Գեներատիվ բջջի կորիզը դեռևս ծաղկափոշու մեջ բաժանվում է և երկու սերմնաբջիջ է տալիս։ Շատ բույսերի գեներատիվ կորիզը բաժանվում է ծաղկափոշու խողովակում։ Եռակորիզ ծաղկափոշին հատուկ է հացազգիների, բարդածաղիկների, մեխակազգիների, թելուկազգիների և այլ ընտանիքներին։ Երկկորիզ ծաղկափոշին հատուկ է ոլորձազգիներին, խլածաղկազգիներին, ճրագախոտազգիներին և այլ ընտանիքներին։ Ծածկասերմների մեծ մասի սերմնորդները բջիջներ են, այսինքն ունեն իրենց ցիտոպլազման։ Բջիջները կենդանի վիճակում ներկելու նոր մեթոդները ցույց են տալիս, որպես կանոն, ցիտոպլազմայի առկայությունը սերմնորդների մեջ (Ֆինն, Կոստրյուկովա)։
Յուրաքանչյուր փոշեպարկի երկու մասերում մակերեսի տակ ոչ խոր հետզհետե սկսում է փոշանոթի բների (սպորանգիումների) հիմնադրումը։ Այս բները կազմում են ավելի խոշոր բջիջներից՝ խոշոր կորիզակներով։
Այդ բջիջներն իրենցից ներկայացնում են արքեոսպորիումը։ Նրա յուրաքանչյուր բջիջ բաժանվում է տանգենտալ միջապատով առաջացնելով, արտաքին պարիետալ և ներքին սպորոգեն բջիջներ։ Պարիետալ բջիջները հաջորդական տանգենտալ բաժանումների միջոցով սկիզբ են տալիս՝
Տապետիումն ամենաներքին շերտն է, որը կազմված է սպորոգեն բջիջների բների վրա հագցված մի շարք խոշոր, աղյուսաձև բջիջներց։ Տապետիումի բջիջներն սկզբում միակորիզ են, հետո դառնում են բազմակորիզ, ըստ որում կորիզները կարող են միանալ՝ կազմելով պատող պոլիպլոիդ հյուսվածք։ Բջիջները սովորաբար խիստ վակուոլանում են։ Տապետիումի բջիջները շատ ճարպայուղ են պարունակում, որի կաթիլները գունավորված են նրա մեջ լուծված արտապլաստիդային կարոտինոիդներով։ Այս նյութերը էական դեր են կատարում սպորների և գամետների առաջացման մեջ։ Շատ բույսերի տապետիումի բջիջների պատերը լորձանում են, պրոտոպլաստները միաձուլվում են առաջացնելով այսպես կոչված՝ պերիպլազմոդիում՝ բազմակորիզ սիմպլաստ, որը ծաղկափոշու ձևավորման ժամանակ մասամբ թափանցում է սպորոգեն հյուսվածքի մեջ։ Տապետիումի այսպիսի տիպը կոչվում է ամեոբոիդ։ Այլ բույսերի մեջ սիմպլաստ չի կազմվում՝ բջջաթաղանթները նորմալ վիճակում են պահպանվելու հետևանքով, և այն ժամանակ այսպիսի տապետիումը կոչվում է սեկրետոր (արտաթորական)։ Սպորոգեն հյուսվածքի բջիջները բաժանվելով բազմանում են։ Նրանք դառնում են ծաղկափոշու մայրական բջիջներ։ Այդ բջիջներից յուրաքանչյուրն առաջացնում է միկրոսպորների (ծաղկափոշու բջիջների)՝ տետրադ։ Եթե յուրաքանչյուր բաժանման ժամանակ տեղի է ունենում ցիտոկինեզ, այսինքն՝ նախ առաջանում է դիադ և հետո տետրադ, ապա մեյոզի այսպիսի տիպը կոչվում է հաջորդական։
Եթե ցիտոկինեզը կատարվում է միայն տետրադ առաջանալուց հետո, այսինքն՝ միջնապատերը հանդես են գալիս միանգամից, միայն երկրորդ բաժանումից հետո, ապա մեյոզի այսպիսի տիպը կոչվում է միաժամանակյա։
Պերիպլազմոդիումը բաշխվում է տետրադի բջիջների միջև, նպաստելով նրանց սնմանը։ Նորմալ միկրոսպորոգենեզի ժամանակ բնի սահմաններում տետրադեների առաջացումը տեղի է ունենում նույնաժամանակի (սինխրոն)։ Տապետումի քայքայման հետևանքով բնի խորշը մեծանում է, միկոսպորները փխրունանում, կլորանում են, բայց որոշ ժամանակ մնում են քառյակներով։ Երկշաքիլների տետրադը տետրաեդրի ձև ունի, այնպես որ միկրոսկոպով դիտելիս, տետրադի դիրքը որոշելու ժամանակ, երեք միկրոսպոր երևում են եռանկյան ձևով, իսկ չորրորդ միկրոսպորը այլ հարթության վրա է գտնվում։ Ըստ որում երկշաքիլներին սովորաբար հատուկ Է ցիտոկինեզի միաժամանակյա տիպը։ Միաշաքիլ բույսերի բոլոր չորս միկրոսպորները մի հարթության վրա են գտնվում, իսկ ցիտոկինեզի տիպը նրանց մոտ առավելապես հաջորդական է։ Հետագայում տետրադները քայքայվում են, և բնում գտնվում է ծաղկափոշու անկանոն զանգված, որը կազմված է ինքնուրույն բջիջներից միկրոսպորներից։ Երբեմն տետրադները չեն քայքայվում, այլ մնում են իրար հետ միացած և իրար կպչում են որպես ծաղկակափոշու ընդհանուր մի գունդ պոլինիում (օրինակ խոլորձների մեջ), կամ մնում են ամբողջ տետրադներով ինչպես կեռոնի մեջ է։ Այստեղ նկարագրված է միկրոսպորոգենեզի առավել տարածված տիպը։
Իհարկե, կան զանազան շեղումներ։ Այսպես, օրինակ, բոշխազգիների ընտանիքում ծաղկափոշու մայրական բջիջը տետրադ չի առաջացնում, այլ հենց փոխարկվում է միկրոսպորի։ Նրա մեջ կորիզը կրկնակի բաժանվում է առանց ցիտոկինեզի, այդ չորս կորիզներից մնում է մեկը, մնացած երեքը ետ զարգանում, այնպես որ միկրոսպորը մնում է միաբջիջ։ Այս երևույթը, իհարկե, ըստ ծագման երկրորդային է։
Կատեգորիա:Բույսի բազմացում
Պետեր Ցումտոր
Նրա համար բնորոշ են գեղարվեստական միջոցների լակոնիզմը, ավանդական շինարարական նյութերի նկատմամբ հետաքրքրությունը և բնապատկերի նկատմամբ հոգատար վերաբերմունքը ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Բազելում՝ կահույքագործի ընտանիքում։ Հոր մասնագիտությամբ հինգ տարի սովորելուց հետո նա որոշել է զբաղվել ճարտարապետությամբ։ 1967-1979 թվականներին նա աշխատել է Գրաուբյունդենի կանտոնի հուշարձանների պահպանության դեպարտամենտում՝ զբաղվելով վերականգնման, պլանավորման և խորհրդատվության հարցերով։ 1979 թվականին, հեռանալով կանտոնի կառավարությանն առընթեր շինարարության խորհրդատուի պաշտոնից, ճարտարապետը հիմնել է սեփական բյուրոն Գալդենշտայն կոմունայում, որտեղ և մինչ օրս աշխատում է 15 աշխատակիցների հետ։ Ցումտորը աշխատում է միայն այն նախագծերի վրա, որոնք նրա համար թանկ են։
Հետագա տարիները նրան բերեցին մոտ մեկ տասնյակ նշանակալի պարգևներ, իսկ 2008-ին նա ստացավ ճապոնական կայսերական մրցանակ՝ աշխարհի ամենահեղինակավոր մրցանակներից մեկը։ Պետեր Ցումտորն արժանացել է Թոմաս Ջեֆերսոնի հիմնադրամի ճարտարապետական մեդալի։ Պետեր Ցումտորը ստացել է 2009 թվականի հեղինակավոր Պրիցկերյան մրցանակը։ Մրցանակաբաշխության ժյուրին, որը բաղկացած է անվանի ճարտարապետներից, գրողներից, դիզայներներից և գիտնականներից, բարձր է գնահատել նրա «հավերժական շինությունները, որոնք սնուցվել են այն մշակույթներում, որտեղ նրանք ապրումներ են առաջացնում, և որոնք հարգանք են ցուցաբերում շրջապատի նկատմամբ»։ «Նրա շենքերին հատուկ է զգալի ներկայությունը, կրկին ու կրկին ցույց են տալիս, որ մոտեցման համեստությունն ու ընդհանուր արդյունքի համարձակությունը չեն բացառում միմյանց։ Պարզությունն ու չափավորությունն ապրում են ուժի կողքին»,- ասվում է ժյուրիի որոշմամբ։
Մրցանակակիր ճարտարապետը հիշեցնում է, որ միշտ ստեղծում է ամբողջ շենքը որպես ամբողջություն։ «Հուսով եմ, որ այս մրցանակը հույս կտա երիտասարդությանը. նրանք կասեն, որ եթե Զումթորը դա անի, ապա մենք էլ պետք է կարողանանք ստեղծել մի ամբողջ շենք, և ոչ միայն նկարել մանրամասներն ու ճակատները» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ ճարտարապետներ Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի դիզայներներ
(1467) Մաշոնա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,380838 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,9299 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,8318 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2270,57 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,158551 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 21,96° անկյուն։
Մաշոնա աստերոիդը պատկանում է Կիբելեի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 3,27-3,7 ա. մ. մեծ կիսաառանցքներով, էքսցենտրիսիտետը` փոքր է քան 0,3 և ուղեծրի թեքումը` փոքր քան 25°։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է G դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս G Կատեգորիա:Կիբելեի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1938 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սիրիլ Ջեքսոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Ալեքսանդր Պուշկին
Ալեքսանդր Սերգեյի Պուշկին (Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин,, ռուս բանաստեղծ և գրող, ռոմանտիզմի ներկայացուցիչ։ Ալեքսանդր Սերգեևիչ Պուշկինը ռուս մեծագույն բանաստեղծի հռչակ է վայելում։ Նա համարվում է նաև ժամանակակից գրական ռուսերենի ստեղծողը ։ Պուշկինի հիմնական ստեղծագործությունները թարգմանվել են հայերեն        ։
Ծագում
Հորական պապը՝ Լև Ալեքսանդրովիչը, հրետանու գնդապետ էր, գվարդիայի կապիտան։ Հայրը՝ Սերգեյ Լվովիչ Պուշկինը (1767–1848), ազնվակիրթ սրախոս էր, սիրողական բանաստեղծ։ Պուշկինի մայրը՝ Նադեժդա Օսիպովնան (1775–1836), Հանիբալի թոռնուհին էր։ Հորեղբայրը՝ Վասիլի Լվովիչը (1766–1830), Կարամզինի խմբի հայտնի բանաստեղծ էր։ Սերգեյ Լվովիչի և Նադեժդա Օսիպովնայի երեխաներից, բացի Ալեքսանդրից, կենդանի են մնացել միայն դուստրը՝ Օլգան (ամուսնության մեջ՝ Պավլիշչևա, 1797–1868) և որդին՝ Լևը (1805-1852) ։
Մանկություն
Պուշկինը ծնվել է 1799 թվականի մայիսի 26-ին (հունիսի 6-ին) Մոսկվայում։ Ելոխովի Հայտնություն եկեղեցու (այժմ դրա տեղում գտնվում է Ելոխովի Հայտնության տաճարը) չափաբերական մատյանում 1799 թվականի հունիսի 8-ի ամսաթվով, այլոց մեջ, կա մի այսպիսի գրառում.
Պատանեկություն
1814 թվականի հուլիսին Պուշկինն առաջին անգամ տպագրվեց Մոսկվայում հրատարակվող «Վեստնիկ Եվրոպի» ամսագրում։ Տասներեքերորդ համարում լույս տեսավ նրա «Բանաստեղծ ընկերոջս» բանաստեղծությունը՝ ստորագրված Александр Н.к.ш.п. ծածկանունով ։
Դեռ լիցեյի սան եղած ժամանակ Պուշկինը մտավ «Արզամաս» գրական միության մեջ, որը ելույթ էր ունենում գրականության մեջ հնամոլության և հնապաշտության դեմ։ Նա գործուն մասնակցություն ունեցավ նախորդ դարի կլասիցիզմի կանոնները պաշտպանող «Ռուսերեն խոսքի սիրահարների ժողով» միավորման հետ բանավեճին։ Նոր գրական ուղու առավել վառ ներկայացուցիչների ստեղծագործությամբ տարված՝ Պուշկինն այդ շրջանում կրում էր Բատյուշկովի, Ժուկովսկու, Դավիդովի պոեզիայի մեծ ազդեցությունը ։ Վերջինս Պուշկինին գրավում էր նախ խիզախ մարտիկի թեմայով, իսկ այնուհետև նրանով, ինչն ինքը՝ բանաստեղծն անվանում էր «բանաստեղծության ոլորում»՝ տրամադրության կտրուկ փոփոխություններով, էքսպրեսիայով, կերպարների անսպասելի միավորմամբ։ Ավելի ուշ Պուշկինն ասում էր, որ երիտասարդ տարիներին Դավիդովին նմանակելով՝ «ընդմիշտ սեփականացրեց նրա ոճը» ։
Երիտասարդություն
Պուշկինը լիցեյն ավարտեց 1817 թվականին՝ կոլեգիական քարտուղարի կոչումով (10-րդ դասարանը՝ ըստ կարգային վկայականի) և տեղավորվեց Արտաքին գործերի կոլեգիայում։ Պուշկինը թատրոնի մշտական այցելուն էր, մասնակցում էր «Արզամասի» նիստերին (այստեղ նա ընդունվել էր հեռակա կարգով, դեռ լիցեյում ուսանելու տարիներին), 1819 թվականին դարձավ «Կանաչ լամպ» գրական-թատերական միության անդամ, որը գլխավորում էր «Բարօրության միությունը»։ Չմասնակցելով առաջին գաղտնի կազմակերպությունների գործունեությանը՝ Պուշկինը, այնուամենայնիվ, ընկերական հարաբերությունների մեջ էր դեկաբրիստական կազմակերպությունների ակտիվ անդամների հետ, գրում էր քաղաքական էպիգրամներ և բանաստեղծություններ՝ «Չաադաևին» («Любви, надежды, тихой славы…», 1818), «Ազատություն» (1818), «Ն. Յա. Պլյուսկովային» (1818), «Գյուղը» (1819) և այլն։ Այդ տարիներին նա աշխատում էր «Ռուսլան և Լյուդմիլա» պոեմի վրա, որն սկսել էր լիցեյում և որը համապատասխանում էր «Արզամաս» գրական միության՝ ազգային դյուցազնական պոեմ ստեղծելու անհրաժեշտության վերաբերյալ ծրագրային պահանջներին։ Պոեմը հրապարակվեց 1820 թվականի մայիսին (ըստ ցուցակների՝ հայտնի էր նախապես) և արժանացավ տարաբնույթ, ոչ միշտ բարյացակամ, արձագանքների։ Իսկ արդեն Պուշկինի աքսորվելուց հետո պոեմի շուրջ վեճեր ծավալվեցին։ Որոշ քննադատներ վրդովված էին վերամբարձ ոճի բացակայության պատճառով։ «Ռուսլան և Լյուդմիլայում» ժողովրդական ոճի և խոսակցական լեզվի միախառնումը բանավոր խոսքի ռուս-ֆրանսիական հնարքների հետ առաջացրեց նաև գրականության մեջ դեմոկրատական ժողովրդայնության պաշտպանների դժգոհությունը։ Այդ կարգի հանդիմանություններ էր պարունակում Կատենինի գրական հետևորդ Դմիտրի Զիկովի նամակը՝ տպագրված «Սին օտեչեստվայում» ։
Հարավում (1820-1824)
1820 թվականի գարնանը Պուշկինին կանչեցին Պետերբուրգի զինվորական գեներալ-նահանգապետ կոմս Միխայիլ Միլոռադովիչի մոտ՝ իր՝ պետական պաշտոնյային ոչ հարիր բանաստեղծությունների (այդ թվում նաև Արակչեևի, Ֆոտիա վանահոր և հենց Ալեքսանդր I-ի մասին երգիծական բանաստեղծությունների) բովանդակության վերաբերյալ բացատրություն տալու։ Դրված էր նրան Սիբիր աքսորելու կամ Սլովեցկի միաբանությունում մեկուսացնելու հարցը։ Եվ միայն ընկերների, նախևառաջ՝ Նիկոլայ Կարամզինի ջանքերի շնորհիվ հաջողվեց մեղմել պատիժը. նրան մայրաքաղաքից տեղափոխեցին հարավ՝ Իվան Ինզովի քիշնևյան գրասենյակ։
Նոր ծառայության վայր մեկնելու ճանապարհին Ալեքսանդր Սերգեևիչը, Դնեպրում լողալուց հետո, հիվանդացավ թոքաբորբով։ Առողջությունը վերականգնելու նպատակով 1820 թվականի մայիսի վերջին Ռաևսկիները հիվանդ բանաստեղծին իրենց հետ տարան Կովկաս և Ղրիմ։ Ճանապարհին Ռաևսկիների ընտանիքը և Պուշկինը կանգ առան Տագանռոգ քաղաքում, քաղաքապետ Պյոտր Պապկովի նախկին տանը (Հունական փողոց, 40)։
Պուշկինը Ղրիմում
1820 թվականի օգոստոսի 16-ին Պուշկինը ժամանեց Թեոդոսիա։ Նա գրեց եղբորը՝ Լևին.
Երկու օր անց Պուշկինը Ռաևսկիների հետ ծովով ճանապարհ ընկավ դեպի Գուրզուֆ։
Պուշկինը Գուրզուֆում անցկացրեց 1820 թվականի ամռան և աշնան մի քանի շաբաթ։ Նա Ռաևսկիների հետ կանգ առավ հերցոգ Ռիշելիեի տանը. բանաստեղծին տրամադրեցին դեպի արևմուտք նայող կիսավերնահարկը։ Գուրզուֆում ապրելու ընթացքում Պուշկինը բազմաթիվ զբոսանքներ իրականացրեց ափի երկայնքով և լեռներում, որոնց թվում էին ձիով արշավը դեպի Այու Դագի գագաթը և դեպի Սուուկ Սու հրվանդանը նավակով զբոսանքը։
Գուրզուֆում Պուշկինը շարունակեց աշխատել «Կովկասի գերին» պոեմի վրա, գրեց մի քանի քնարական բանաստեղծություն, որոնցից մի քանիսը նվիրված են Ն. Ռաևսկու դուստրերին՝ Եկատերինային, Ելենային և Մարիային։ Այստեղ բանաստեղծը մտահղացավ «Բախչիսարայի շատրվանը» պոեմը և «Եվգենի Օնեգին» վեպը։ Կյանքի վերջում նա այսպես էր հիշում Ղրիմը. «Դա իմ Օնեգինի օրրան է»։
1820 թվականի սեպտեմբերին Սիմֆերոպոլի ճանապարհին եղավ Բախչիսարայում։ Դելվիգին ուղղված նամակում.
Պալատի ներքին բակերում շրջելով՝ բանաստեղծը երկու վարդ պոկեց և դրեց «Արցունքի շատրվանի» մոտ, որին հետագայում նվիրեց մի բանաստեղծություն և «Բախչիսարայի շատրվանը» պոեմը։
Սեպտեմբերի կեսին Պուշկինը մոտ մեկ շաբաթ անցկացրեց Սիմֆերոպոլում, ենթադրաբար, նահանգապետ Ալեքսանդր Նիկոլաևիչ Բարանովի տանը, որը նրա հին ծանոթն էր դեռ Պետերբուրգից։
Ղրիմից ստացած իր տպավորությունները Պուշկինն օգտագործել է «Օնեգինի ճանապարհորդության» նկարագրության մեջ, որն սկզբում մտնում էր «Եվգենի Օնեգին» պոեմի մեջ՝ որպես հավելված ։
Պուշկինը Քիշնևում
Միայն սեպտեմբերին Պուշկինը հասավ Քիշնև։ Նոր ղեկավարը ներողամտորեն էր վերաբերվում Պուշկինի ծառայությանը՝ թույլ տալով նրան երկար ժամանակով բացակայել և հյուրընկալվել ընկերների մոտ՝ Կամենկեում (ձմեռ 1820–1821), մեկնել Կիև, ճանապարհորդել Իվան Լիպրանդիի հետ Մոլդովայով և այցելել Օդեսա (1821 թվականի վերջ)։ Քիշնևում Պուշկինն ընդունվեց «Օվիդիոս» մասոնական խմբավորման շարքերը, ինչի մասին գրել է իր օրագրում ։ Եթե «Ռուսլան և Լյուդմիլա» պոեմը լավագույն ռուս բանաստեղծների դպրոցի արդյունք էր, ապա Պուշկինի առաջին իսկ «հարավային պոեմը»՝ «Կովկասի գերին» (1822) նրան ողջ ժամանակակից ռուս գրականության գագաթը դարձրեց։ Նա վաստակեց Ռուսաստանի առաջին բանաստեղծի համբավը, որն ուղեկցեց նրան ընդհուպ մինչև 1820-ական թվականները, իսկ 1830-ական թվականներին ստացավ «Ռուս Բայրոն» մականունը ։
Ավելի ուշ լույս տեսավ մեկ այլ «հարավային պոեմ»՝ «Բախչիսարայի շատրվանը» (1824)։ Պոեմը մի տեսակ հատվածական էր ստացվել, ասես ինչ-որ բան չասված էր մնացել, որն էլ նրան յուրահատուկ հմայք էր հաղորդում՝ խորապես ազդելով ընթերցողի զգացմունքային դաշտի վրա։ Պյոտր Վյազեմսկին Մոսկվայից այդ առիթով գրել է.
Միաժամանակ բանաստեղծը ձգտում էր հայացքն ուղղել դեպի Ռուսաստանի պատմությունը՝ նախաձեռնելով «Մստիսլավ» և «Վադիմ» պոեմները (վերջին մտահղացումը նաև դրամատիկական ձև ստացավ)՝ ստեղծելով նաև «Գավրիիլիադա» երգիծական պոեմը (1821), «Ավազակ եղբայրները» պոեմը (1822, առանձին հրատարակությամբ՝ 1827)։ Ժամանակի ընթացքում Պուշկինի մեջ հասունացավ այն համոզմունքը (սկզբում անելանելի ողբերգական), որ աշխարհում գոյություն ունեն օբյեկտիվ օրենքներ, որոնք մարդն ի զորու չէ փոխել, որքան էլ անվեհեր և հիասքանչ լինեն նրա մտադրությունները։ Այս տրամադրությամբ 1823 թվականի մայիսին Քիշնևում սկիզբ առավ «Եվգենի Օնեգին» չափածո պոեմը. առաջին գլուխը պետք է ավարտվեր հերոսի՝ հայրենիքից դուրս ճանապարհորդության նկարագրությամբ (Բայրոնի «Դոն Ժուան» պոեմի նմանությամբ)։
Իսկ մինչ այդ, 1823 թվականի հուլիսին, Պուշկինը կարողացավ ծառայության տեղափոխվել Օդեսա՝ կոմս Վորոնցովի գրասենյակ։ Հենց այդ ժամանակ նա սկսեց հաստատվել որպես պրոֆեսիոնալ գրական գործիչ, որը կանխորոշվեց ընթերցող շրջաններում նրա ստեղծագործությունների բուռն հաջողությամբ։ Պետի կնոջը սիրահետելը, հնարավոր է նաև նրա հետ սիրավեպը և պետական ծառայությանն անընդունակությունը լարեցին հարաբերությունները Վորոնցովի հետ։
Հարավում անցկացրած չորս տարիները Պուշկին-բանաստեղծի զարգացման նոր ռոմանտիկ փուլ էին։ Այդ ժամանակ Պուշկինը ծանոթացավ Բայրոնի և Շենիեի ստեղծագործություններին։ Հենց իր՝ բանաստեղծի խոստովանությամբ, նա տարված էր Բայրոնի անձով, «գժվում էր» նրա համար։ Աքսորում գրած նրա առաջին բանաստեղծությունն էր՝ «Մարեց լուսատուն երկնային․․․», որի բնաբանում Պուշկինը գրել է. «Նմանակությամբ Բայրոնի»։ Նրա ստեղծագործությունների առանցքը, հիմնական նպատակը մարդու էմոցիոնալ վիճակի արտացոլումն էր, նրա ներաշխարհի բացահայտումը։ Իր չափածոյի գեղարվեստական ձևը մշակելիս Պուշկինը դիմել է հին հունական պոեզիային՝ ուսումնասիրելով դրանց թարգմանությունները։ Վերաիմաստավորելով ռոմանտիկ տրամադրություններում անտիկ բանաստեղծների պատկերավոր մտածելակերպը, իր նախորդների ստեղծագործություններից լավագույնը վերցնելով, հաղթահարելով եղերերգական ոճի շաբլոնայնությունը՝ նա ստեղծեց իր սեփական բանաստեղծական լեզուն։ Պուշկինյան պոեզիայի հիմնական հատկանիշը նրա արտահայտչական ուժն է և, միևնույն ժամանակ, յուրահատուկ սեղմվածությունն ու լակոնիզմը։ 1818-1820-ական թվականներին ֆրանսիական էլեգիայի և Ժուկովսկու քնարերգության ազդեցությամբ ձևավորված պայմանական-մելանխոլիկ ոճը լուրջ փոփոխության ենթարկվեց և միաձուլվեց նոր՝ «բայրոնական» ոճին։ Հին, բարդացված և պայմանական ձևերի համադրությունը ռոմանտիկ գույների և լարվածության հետ վառ կերպով արտահայտվեց «Կովկասի գերին» պոեմում ։
Մեֆիստոֆելես
Մեֆիստոֆելեսը ֆիլմերում Մեֆիստոֆելես – սատանա, հյուսիսային Եվրոպայում Վերածննդի ժամանակաշրջանի առասպելաբանության մեջ չար ոգու կերպար։ 1587թ.-ին հայտնի է դարձել որպես գրական հերոս գերմանական ժողովրդական «Պատմություն բժիշկ Ֆաուստի մասին…» գրքում և մեծ համբավ է ձեռք բերում փիլիսոփայական « Ֆաուստ » դրամայի շնորհիվ։ ։ Բավական հայտնի, սակայն ոչ ամենահարգված և ամենահզոր դևն է դժոխքում ։
Ալեքսանդր Պուշկին
Միխայլովսկոյե թանգարան-արգելոց
Միխայլովսկոյե ժամանելուց շատ չանցած՝ Պուշկինը լուրջ վեճ ունեցավ հոր հետ, ով փաստացի համաձայնել էր գաղտնի հետևել սեփական որդուն։ Աշնան վերջում Պուշկինի բոլոր հարազատները մեկնեցին Միխայլովսկոյեից։
Մեֆիստոֆելես
Անունը
Հայտնի են մի քանի տարբերակներ նրա անվան գրելաձևի` Mephistopheles, Mephostophilis, Mephistopheies, Mephistophilus, Mephistos: Մեֆիստոֆելես անունը հավանական է, որ ունի հին եբրայական ծագում, կազմված է «մեֆից» և «տոֆել» բառերից որոնք համապատասխանաբար նշանակում են «տարածող» և «մեղք»։ Աստվածաշնչում նրա կերպարը բացակայում է։ Ամենայն հավանականությամբ այն առաջացել է Վերածննդի ժամանակաշրջանում և այդ ժամանակ օգտագործվել է որպես այլընտրանքային տարբերակ վախ ներշնչող « սատանա » բառին։
Արտաքին տեսք
Մեֆիստոֆելեսի արտաքին տեսքը ունի շատ ընդգծված առանձնահատկություններ, որի շնորհիվ նույնիսկ օգտագործվել են արտահայտություններ, ինչպիսիք են «Մեֆիստոֆելեսյան կերպարանք» « Մեֆիստոֆելեսյան մորուք» և այլն ։ Ըստ պատկերացումների նա ուներ սուր քիթ, սուր արտահայտված դիմագծեր և այծամորուք։ Հաշվի առնելով այն, որ այս կերպարի մասնակցությամբ շատ օպերաներ են բեմադրվել, կարելի են ենթադրել, որ նրա կերպարը ստեղծված է բամբասանքների հիման վրա ։
Ալեքսանդր Պուշկին
Միխայլովսկոյե թանգարան-արգելոց
Հակառակ ընկերների մտավախություններին՝ գյուղում մեկուսանալը կործանարար չեղավ Պուշկինի համար։ Չնայած ծանր ապրումներին՝ միխայլովսկյան առաջին աշունն արգասաբեր եղավ բանաստեղծի համար. նա շատ էր կարդում, մտորում, աշխատում։ Պուշկինը հաճախակի էր այցելում հարևան՝ Տրիգորսկի կալվածք, օգտվում տիրուհու՝ Պրասկովիա Օսիպովայի գրադարանից. վերջինիս հայրը մասոն էր, Ն. Նովիկովի զինակիցը, և թողել էր գրքերի մեծ հավաքածու։ Միխայլովսկյան աքսորից մինչև կյանքի վերջը Պուշկինը պահպանեց սերտ ընկերական հարաբերությունները Օսիպովայի և նրա մեծ ընտանիքի հետ։ 1826 թվականին Տրիգորսկում Պուշկինը հանդիպեց Յազիկովին, ում բանաստեղծություններին ծանոթ էր 1824 թվականից։
Այստեղ Պուշկինն ավարտեց Օդեսայում սկսած «Գրավաճառի զրույցը պոետի հետ» (որտեղ ձևակերպել է իր մասնագիտական հայացքները), «Դեպի ծովը» (Նապոլեոնի և Բայրոնի ժամանակաշրջանի մարդու ճակատագրի, անհատի վրա պատմական հանգամանքների դաժան իշխանության մասին քնարական մտորում) բանաստեղծությունները, «Գնչուներ» պոեմը (1827), շարունակեց գրել իր չափածո վեպը։ 1824 թվականի աշնանը նա վերսկսեց Քիշնևում կիսատ թողած աշխատանքն ինքնակենսագրական նոթերի վրա և սկսեց մտածել «Բորիս Գոդունով» ժողովրդական դրամայի (ավարտել է 1825 թվականի նոյեմբերի 7-ին (19-ին), տպագրվել է 1831 թվականին) սյուժեն, գրեց «Կոմս Նուլին» երգիծական պոեմը։ Պուշկինը Միխայլովսկոյեում, ընդհանուր առմամբ, գրել է մոտ հարյուր ստեղծագործություն։
Մեֆիստոֆելես
Մեֆիստոֆելեսի մասին օպերաներ
Լուի (Լյուդվիգ) Շպոռ։ Ֆաուստ (1818)
Ալեքսանդր Պուշկին
Միխայլովսկոյե թանգարան-արգելոց
1825 թվականին Տրիգորսկում Պուշկինը հանդիպեց Օսիպովայի զարմուհի Աննա Կերնին, ում, ինչպես ընդունված է համարել, նվիրել է «Я помню чудное мгновенье…» բանաստեղծությունը։
Մեֆիստոֆելես
Մեֆիստոֆելեսի մասին օպերաներ
Էկտոր Բեռլիոզ։ Ֆաուստի նզովքը (1845-46)
Ալեքսանդր Պուշկին
Միխայլովսկոյե թանգարան-արգելոց
Աքսորի ավարտից մեկ ամիս անց նա վերադարձավ արդեն «ազատ՝ իր լքված բանտը» և մոտ մեկ ամիս անցկացրեց Միխայլովսկոյեում։ Հետագա տարիներին բանաստեղծը պարբերաբար գալիս էր այստեղ՝ քաղաքի կյանքից հանգստանալու և ազատության մեջ ստեղծագործելու։ 1827 թվականին Միխայլովսկոյեում Պուշկինն սկսեց գրել «Պետրոս Առաջինի արաբը» վեպը ։
Միխայլովսկոյեում բանաստեղծն սկսեց նաև բիլյարդ խաղալ և, չնայած հայտնի խաղացող չդարձավ, ընկերների հիշողություններից դատելով, կարողանում էր կին ասվի վրա բավականին հմտորեն աշխատեցնել ։
Մեֆիստոֆելես
Մեֆիստոֆելեսի մասին օպերաներ
Ռոբերտ Շուման
Ալեքսանդր Պուշկին
Աքսորից հետո
1826 թվականի սեպտեմբերի 3-ի լույս 4-ի գիշերը Միխայլովսկոյե ժամանեց Պսկովի նահանգապետ Բ. Ադերկասի սուրհանդակը. Պուշկինը ֆելդեգերի ուղեկցությամբ պետք է ժամաներ Մոսկվա, որտեղ այդ ժամանակ գտնվում էր օգոստոսի 22-ին թագադրված Նիկոլայ I-ը։
Տեղ հասնելուն պես, սեպտեմբերի 8-ին, Պուշկինը բերվեց կայսեր մոտ՝ անձնական ունկնդրության։ Նիկոլայի զրույցը Պուշկինի հետ տեղի ունեցավ դեմառդեմ ։
Բանաստեղծին աքսորից վերադառնալուց հետո երաշխավորվում էր բարձրագույն հովանավորություն և ազատում սովորական գրաքննությունից։
Մեֆիստոֆելես
Մեֆիստոֆելեսի մասին օպերաներ
Շառլ Գունո։ Ֆաուստ (1859)
Ալեքսանդր Պուշկին
Աքսորից հետո
Հենց այդ տարիներին Պուշկինի ստեղծագործության մեջ սկիզբ առավ հետաքրքրությունը Պետրոս I-ի՝ բարենորոգիչ կայսեր անձի հանդեպ։ Վերջինս դարձավ բանաստեղծի ապուպապի՝ Աբրամ Հաննիբալի մասին վեպի և «Պոլտավա» նոր պոեմի հերոս։ Մեկ պոետիկ ստեղծագործության («Պոլտավայի») շրջանակներում բանաստեղծը միավորել է մի քանի լուրջ թեմա՝ Ռուսաստանի և Եվրոպայի փոխհարաբերությունների, ժողովուրդների միասնության, պատմական իրադարձությունների ֆոնի վրա ազնիվ մարդու երջանկության և ողբերգության։ Պուշկինին, իր իսկ խոստովանությամբ, գրավում էին «ուժեղ բնավորությունները և այդ բոլոր սարսափների վրա ուրվագծված խորը, ողբերգական ստվերը» ։ 1829 թվականին հրապարակվելով՝ պոեմը չհասկացվեց ո՛չ ընթերցողի, ո՛չ քննադատների կողմից։ «Առարկություն «Պոլտավայի« քննադատներին» հոդվածի ձեռագիր սևագրության մեջ Պուշկինը գրել է.
Այդ ընթացքում բանաստեղծի ստեղծագործության մեջ նոր շրջադարձ է նկատվում։ Իրականության պատմական և սոցիալական սթափ վերլուծությունը համադրվում է հաճախ բանական բացատրությունից խույս տվող շրջակա աշխարհի բարդության գիտակցման հետ, որը գրողի ստեղծագործությանը հաղորդում է անհանգստության կանխազգացում, տանում է անիրականության լայն ներխուժման, ծնում է դառն, ցավալի հիշողություններ, մահվան հանդեպ լարված հետաքրքրություն։
Մեֆիստոֆելես
Մեֆիստոֆելեսի մասին օպերաներ
Արրիգո Բոիտո։ Մեֆիստոֆելես (1868)
Ալեքսանդր Պուշկին
Աքսորից հետո
Միևնույն ժամանակ, «Պոլտավա» պոեմից հետո նրա հանդեպ քննադատների և ընթերցող հասարակության վերաբերմունքն ավելի սառն ու քննադատական դարձավ ։
1827 թվականին հետաքննություն սկսվեց դեռ 1825 թվականին Միխայլովսկոյեում գրված «Անդրեյ Շենյե» բանաստեղծության առիթով, որում արձագանքներ կային 1825 թվականի դեկտեմբերի 14-ի իրադարձությունների վերաբերյալ, իսկ 1828 թվականին իշխանությանը հայտնի դարձավ «Գավրիլիադա» քիշնևյան պոեմը։ Այդ գործերը, Պուշկինի բացատրություններից հետո, բարձրագույն հրամանով կարճվեցին, բայց բանաստեղծի վրա գաղտնի ոստիկանական հսկողություն սահմանվեց։
Մեֆիստոֆելես
Մեֆիստոֆելեսի մասին օպերաներ
Սերգեյ Պրոկոֆև։ Աշնանային հրեշտակ (1927-55)
Ալեքսանդր Պուշկին
Աքսորից հետո
1828 թվականի դեկտեմբերին Պուշկինը ծանոթացավ մոսկովյան գեղեցկուհի 16-ամյա Նատալյա Գոնչարովայի հետ։ Իր իսկ խոստովանությամբ, նա սիրահարվեց առաջին հայացքից։ 1829 թվականի ապրիլի վերջին Ֆեոդոր Տոլստոյ-Ամերիկացու միջոցով Պուշկինն առաջարկություն արեց Գոնչարովային։
Մեֆիստոֆելես
Մեֆիստոֆելեսը ֆիլմերում
1896 – Սատանայի ամրոցը
Ալեքսանդր Պուշկին
Աքսորից հետո
Աղջկա մոր՝ Նատալյայի երիտասարդության պատճառաբանությամբ անորոշ պատասխանը, Պուշկինի խոսքերով, «խելքից հանեց նրան»։ Նա մեկնեց Պասկևիչի բանակ՝ Կովկաս, որտեղ այդ ժամանակ պատերազմ էր գնում Թուրքիայի հետ։ Իր ուղևորությունը նա նկարագրեց «Ճանապարհորդություն դեպի Արզրում» ստեղծագործության մեջ։ Պասկևիչի պնդմամբ, ով չէր ուզում իր վրա պատասխանատվություն վերցնել Պուշկինի կյանքի համար, թողեց գործող բանակը, որոշ ժամանակ բնակություն հաստատեց Թիֆլիսում։ Մոսկվա վերադառնալով՝ նա Գոնչարովների կողմից սառն ընդունելության արժանացավ։ Հնարավոր է, որ Նատալյայի մայրը վախենում էր Պուշկինի՝ ազատամիտ բանաստեղծի համբավից, նրա աղքատությունից և խաղամոլությունից։
Մեֆիստոֆելես
Մեֆիստոֆելեսը ֆիլմերում
1897 – Ֆաուսը և Մարգարիտան
1897 – Մեֆիստոֆելեսի կաբինետը
1903 – Ֆաուստի մահը
Ալեքսանդր Պուշկին
Բոլդինո
Պուշկինը զգում էր առօրյա կյանքի փոփոխության անհրաժեշտությունը։ 1830 թվականին Նատալյա Նիկոլայի Գոնչարովայի կրկնակի հարսնախոսությունն ընդունվեց, և աշնանը Պուշկինն ուղևորվեց հոր նիժեգորոդյան կալվածք՝ Բոլդինո, որպեսզի ստանձնի հոր կողմից որպես հարսանյաց նվեր մատուցված մոտակա Կիստենևո գյուղի սեփականատիրոջ դերը։ Խոլերայի կարանտինը ստիպեց նրան գյուղում մնալ երեք ամիս, և այդ ընթացքին վիճակված էր դառնալ հանրահայտ Բոլդինյան աշունը՝ Պուշկինի ստեղծագործության ամենաբեղուն ժամանակաշրջանը, երբ նրա գրչի տակից դուրս եկավ ստեղծագործությունների մի ողջ գրադարան. «Հանգուցյալ Իվան Պետրովիչ Բելկինի վիպակները» («Բելկինի վիպակները»), «Դրամատիկական ուսումնասիրությունների փորձ» («Փոքրիկ ողբերգություններ»), «Եվգենի Օնեգինի» վերջին գլուխները, «Կոլոմնայի տնակը», «Գորյուխին գյուղի պատմությունը», «Տերտերի և նրա Բալդի ծառայի հեքիաթը», քննադատական հոդվածների մի քանի ուրվագիծ և մոտ 30 բանաստեղծություն։
Մեֆիստոֆելես
Մեֆիստոֆելեսը ֆիլմերում
1911 – Ֆաուստ (Сесиля Хепуорта)