cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Այ-Բի-Էմի ձեռքբերումների ու վաճառքների ցանկ
Հետևյալ ցանկում ներկայացված են Այ-Բի-Էմ ընկերության և իր նախորդաղների ձեռքբերումներն ու վաճառքները։ Այ-Բի-Էմը ունի բազմաթիվ ձեռքբերումներ իր կորպորատիվ պատմության մեջ, որը տևում է մեկ դարից ավելի։ Ընկերությունը նույնպես մի շարք վաճառված ընկերությունների ցանկ ունի։
Նշված գնման ամսաթիվը Այ-Բի-Էմի ու գնվող ընկերության միջև պայմանագրի կնքման օրն է։ Ձեռքբերման գինը նշմած է ԱՄՆ դոլարով, քանի որ ընկերության գլխամասը գտնվում է ԱՄՆ-ում։ Եթե գինը նշված չէ, ապա այն հրապարակված չէ։
Տես նաև
Կատեգորիա:IBM Կատեգորիա:Ցանկեր:Տնտեսություն
Հարյուր օր մանկությունից հետո
«Հարյուր օր մանկությունից հետո» («Сто дней после детства»), խորհրդային գեղարվեստական կինոնկար պիոներական ճամբարում դեռահասների կյանքի մասին, որը նկարահանել է ռեժիսոր Սերգեյ Սոլովյովը «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում 1975 թվականին։
«Հարյուր օր մանկությունից հետո» – «Փրկարարը» – «Ուղղակի ժառանգորդուհի» եռերգության առաջին մասն է։
Սյուժե
Պիոներական ջոկատավար Սերյոժան, որը մասնագիտությամբ քանդակագործ է, որոշում է աշխատել նոր պլաստիկ նյութի՝ շնորհալի երեխաների հետ, որոնք հանգստանում են հին կալվածքում տեղակայված ճամբարում։ Պիոներ Լոպուխինը սիրահարված է դասընկերուհի Երգոլինային և չի նկատում, թե որքան է իրենով տարվել Սոնյա Զագրեմուխինան։ Իրենց հույզերն ու զգացմունքներն արտահայտել նրանց օգնում է Լերմոնտովի «Դիմակահանդես» պիեսի բեմադրությանը մասնակցելը, և ներկայացումն ինքնին աննկատելիորեն վերածվում է դրամայի՝ անսպասելի խոստովանություններով, դժգոհություններով, խանդի պոռթկումներով։ Դեռահասներն այնքան զբաղված են իրենց զգացմունքներով, որ ուշադրություն չեն դարձնում ջոկատավար Սերյոժայի մանկավարժական մոտեցմանը, և ֆիլմի ավարտին իրենք էլ պատրաստ են դառնալ առաջին սիրո հուշարձան։
Արձագանքներ
Ֆիլմը բարձր է գնահատվել կինոքննադատների կողմից։ Այն կոչվել է «ամենաներկայանալիներից մեկը տասնամյակի կինեմատոգրաֆիայում», նշվել է նրա «բանաստեղծական մթնոլորտը»։ «Խորհրդային կինո, 70-ական թվականներ. զարգացման հիմնական միտումները» («Советское кино, 70-е годы: основные тенденции развития») մենագրության մեջ նշված է, որ «դրանում կենդանի և յուրօրինակ մարմնավորում են գտել պատանեկության «հավերժական մոտիվները»՝ ի մի հավաքված և ընկալված արդիականության տեսանկյունից. դժվար տարիք, առաջին սեր, ապրումների տառապանք, համամարդկային հոգևոր արժեքների բացահայտում»։
Նույնիսկ ֆիլմի Էկրան բարձրանալուց առաջ «Սովետսկի էկրան» հանդեսի «Ընթանում են նկարահանումներ» («Идут съёмки») բաժնում հայտնվել են ֆիլմի առաջին գնահատականները։ Սցենարի վերլուծության ժամանակ նշվել է, որ «պատումը հեշտությամբ անցնում է դրվագից դրվագ», սակայն մտահոգություն է արտահայտվել, թե «արդյոք հեղինակները չեն փորձում թաքնվել գրական ասոցիացիաների հետևում սուր և բարդ խնդիրներից, որոնք հուզում են ժամանակակից երեխաներին, որոնք կանգնած են պատանեկության շեմին»։
«Էկրան 1975-1976» տարեգրքում քննադատ Տ. Իվանովան գրել է, որ ֆիլմի սյուժեի նրբաճաշակության մեջ, որը կառուցված է դասական ստեղծագործությունների մոտիվներով խաղի վրա, թաքնված էր «վտանգ. սահմանափակվել նեղ գրական ռեմինիսցենցիաների բնագավառում, բավարարվել ոչ անհայտ և սրամիտ դրված, սակայն իր իսկ խնդրով բավական փակ փորձարկումով», բայց եզրակացրել է, որ «ֆիլմի ստեղծողները կարողացել են հաղթահարել այդ վտանգը»։
Ա. Գոլուբևը «Սովետսկի էկրան» հանդեսում ներկայացրել է արևմտաբեռլինյան մամուլի կողմից Արևմտյան Բեռլինում անցկացված փառատոնի ժամանակ ֆիլմին տրված գնահատականը. «Միայն ռուսներն են համարձակություն ունեցել անկողնային տեսարանների, դաժան ողբերգությունների, սպանությունների և այլասերվածության՝ չափից շատ լինելու ֆոնին հանդես գալ իսկապես ռոմանտիկ, մաքուր և բարի ֆիլմով»։ Նա նշել է կինոփառատոնի ժյուրիի անդամների, պահանջկոտ և երեսառած հանդիսատեսի և ուսանողական լսարանի մեծ հետաքրքրությունը ֆիլմի նկատմամբ, չնայած «խնդրի որոշակի կամերային լինելուն»։
Ավելի վաղ նույն հանդեսում հրապարակախոս Սիմոն Սոլովեյչիկը նշել էր ֆիլմում առկա «տարիքի ճշմարտության խախտման» մասին։ Նրա կարծիքով՝ դրա էությունն այն էր, որ «հերոսը, սիրո մեջ դաժան պարտություն կրելով, եզրափակչում հաշտեցման արտահայտություններ է արտասանում»։ «Փիլիսոփայորեն խելքին զոռ տալը դեռահասի տարերքն է, փիլիսոփայական իմաստությունը նրա համար չէ»,- պնդում է Ս. Սոլովեյչիկը։ Նրան նաև դուր չի եկել, որ Լերմոնտով ընթերցած Միտյա Լոպուխինը սառնասրտորեն մասնակցում է կեղծիքին, իսկ հետո պաթոսով բացահայտում է այն և ըստ նախապես մշակված պլանի՝ մի բաժակ կոմպոտ է թափում իր հակառակորդի վրա։
Սերգեյ Կուդրյավցևը համաձայնել է քննադատ Ա. Լիպկովի «Пробуждение души» հոդվածում արտահայտված մեկ այլ գնահատականի, թե ֆիլմը «ներկա նետված հիշողություն է... իր մանկության, իր առաջին սիրո, այն մասին, ինչը չի մոռացվում և նշել է «պատմվածքի հեղինակային, խորապես անձնական ինտոնացիան» ։
Հոգու զարթոնքը ֆիլմի լեյտմոտիվն է... Պատումը հիշեցնում է քնարական բանաստեղծություն... < ... > Միտյա Լոպուխինի հարյուր օրվա հիման վրա ինտուիտիվորեն տեսնել նրա ամբողջ կյանքը, ասես ցերեկը ջրհորի մեջ տեսնել աստղ:.. Ֆիլմը զգացմունքներ է առաջացնում նրա մոտ, ով ցանկանում է արձագանքել զգացմունքներին։
Ալեքսանդր Լիպկովը բարձր է գնահատել ֆիլմը։
Կինոքննադատ Տատյանա Իենսենը«Искусство кино» ամսագրում իր մանրամասն գրախոսության մեջ գրել է, որ «Հարյուր օր մանկությունից հետո» ֆիլմը կարող էր պարզապես ամառային պատմություն լինել պատանեկան սիրո մասին, բայց հեղինակներ Ա. Ալեքսանդրովը և Ս. Սոլովյովն իրենց առջը այլ խնդիր են դրել. նրանց հետաքրքրում է զգացմունքը, զգացմունքի զարգացումը, զգացմունքի տարերքը»։
Ֆիլմը մասնավոր պատմությունը դուրս է բերում մասնավորի կատեգորիայից. ենթադրյալ մոդելում, ինչպես ջրի կաթիլում, արտացոլվում է մարդկային հարաբերությունների սովորական աշխարհը։ «Հարյուր օր մանկությունից հետո» ֆիլմը չի հավակնում տիեզերական մասշտաբի, բայց կարելի է վստահորեն ասել, որ սա ... պատմություն է այն մասին, ինչն այս կամ այն կերպ եղել է յուրաքանչյուր մարդու կյանքում։ Եվ չնայած ընտրված է դրա միայն մեկ կողմը՝ առաջին սերը, անկասկած է ֆիլմի հերոսների հոգևոր կապը իրենց ժամանակի, մեծ կյանքի աշխարհի հետ։ < ... > Այստեղ բնորոշը ավելի շուտ ոչ թե գլխավոր հերոսի կերպարում է, այլ զգացմունքների զարգացման կերպարում։
Տատյանա Իենսենի վերոհիշյալ հոդվածում «գրախոսը շատ հետաքրքիր և բավականին մանրամասն խոսում է հեղինակի կողմից տարբեր գեղարվեստական դպրոցների բազմազան ոճական, գունեղ տեխնիկայի ակտիվ օգտագործման մասին՝ ֆիլմում պայմանական բազմաչափ միջավայր ստեղծելու համար, որը թույլ է տալիս էմոցիոնալ տեսանկյունից խորը բացահայտել հանդիսատեսի առջև «զգացմունքի զարգացումը, զգացմունքի տարերքը, սրտի նվիրական կյանքը»։
Կինոռեժիսոր և մանկավարժ Իգոր Տալանկինը ֆիլմն անվանել է «գեղեցիկ, ընդգծված կերպով պատկերավոր նկարահանված» և «պատկերավորության առումով ոճավորված ռուս իմպրեսիոնիստների կտավների նման»։ Նրա գործընկեր Նիկոլայ Մաշչենկոն «Հարյուր օր մանկությունից հետո» համարում էր «ֆիլմ, որը ցնցում է սրտահույզությամբ, որով վերստեղծվել է դեռահասների աշխարհը էկրանին»։
Կինոգետ և կինոքննադատ Ռոստիսլավ Յուրենևը նշել է, որ սցենարիստ Ալեքսանդրովը և ռեժիսոր Սոլովյովը սիրո մասին խոսել են «բաց ու անկեղծ և այնքան լուրջ ու մաքուր, որ նույնիսկ բարոյականության ամենակարծրամիտ պահապանները առարկություններ չեն գտել։ Բայց ֆիլմի գլխավոր արժանիքը նա տեսել է ոչ թե այդ «անկասկած և կախարդող արժանիքի» մեջ, այլ «երեխաներին գեղեցիկին ծանոթացնելու մեջ, ինչը համառորեն և ոչ ստանդարտ կերպով կատարում է ջոկատավար-քանդակագործ Սերյոժան»։ «Սոլովյովը բարձր արվեստը և բանաստեղծական հնություններ է մտցրել պիոներական առօրյա, — գրել է նա «Իսկուստվո կինո» ամսագրում,— և դա բացահայտում էր»։ Առանձնացվել է նաև Սերգեյ Շակուրովի կատարած դերը, որը «սրտառուչ կերպով ցույց է տվել մանկական հոգիների քանդակագործին»։ Ընդգծվել է ռեժիսորի՝ իր ֆիլմերի համար երիտասարդ կատարողներ գտնելու ունակությունը. «Հարյուր օր մանկությունից հետո» ֆիլմի կերպարների ամբողջ քառյակը խաղացել է ճշգրիտ և նուրբ»։ Ռ. Յուրենևը նաև գրել է, որ ռեժիսորը ներկայացրել է «պատանեկան հոգեբանության որոշ գաղտնիքներ, կյանքի մտնելու խնդիրները»։
«Զվեզդա» հանդեսում ֆիլմը գնահատվել է որպես «իսկական գեղարվեստական ցնցում» (ռուս.՝ «истинное художественное потрясение»)։ Հոդվածի հեղինակ Գալի Երմակովան գրել է, որ «Լենա Երգոլինայի (Տատյանա Դրուբիչ) հանդեպ Միտյա Լոպուխինի (Բորիս Տոկարև) սիրո պատմությունը հանդիսատեսի համար բացահայտել է դեռահասի հոգու պայծառ, մաքուր աշխարհը»։
«Էկրան» տարեգրքում (1988) առանձնացվել է Տատյանա Դրոբիչի կատարած դերը և նշվել մյուս պատանի դերասանների խաղը. «Սիրող և անձնազոհ Սոնյա Զագրեմուխինան (Ի. Մալիշևա), որն իր տեղը չի գտնում, չգիտի, թե ինչ պետք է անել հանկարծակի իրեն տոգորած զգացմունքի հետ, Միտյա Լոպուխինը (Բ.Տոկարև), թագավորական-ինքնասիրահարված Գլեբ Լունևը (Յու. Ագիլին), նրանք բոլորն էլ ունեն իրենց առանձին ուղին», բայց միավորում է նրանց, ըստ քննադատ Ն. Պաբաուսկայայի, Լենա Երգոլինան՝ Տ. Դրուբիչի մարմնավորմամբ։
Կինոգետ Իրինա Գրաշչենկովան իր «Կինոն որպես գեղագիտական դաստիարակության միջոց» գրքում վերլուծել է ֆիլմի սցենարը և նշել, որ «Ա. Ալեքսանդրովն արդեն իր առաջին բեմադրած «Հարյուր օր մանկությունից հետո» սցենարով հայտարարել է իր դիրքորոշումը՝ վստահ, ինքնատիպ»։ Նա բարձր է գնահատել «սցենարի բանաստեղծական արտաֆաբուլային պատումը»։
Կինոգետ Ալեքսանդր Լիպկովը իր «Սերգեյ Սոլովյովի ֆիլմերի աշխարհը» գրքում նշել է, որ «Հարյուր օր մանկությունից հետո» ֆիլմը «լի է պոեզիայով և հոգևոր գեղեցկությամբ»։ Բացի մրցանակների տպավորիչ ցուցակից «ֆիլմը որոշել է ... ռեժիսորի ստեղծագործության հետագա ուղղությունը, պահանջել շարունակություն, վերածվել եռերգության» («Հարյուր օր մանկությունից հետո», «Փրկարարը», «Ուղղակի ժառանգորդուհի»)։
Կինոգետներ Ստալ Պենզինը և Յուրի Ուսովը նաև նշել են, որ «Հարյուր օր մանկությունից հետո» ֆիլմը ընդհատվել է ամենաբարձր նոտայի վրա. եզրափակչի անավարտությունը ենթադրում էր շարունակություն։ Դա եղել հաջորդ՝ «Փրկարարը» ֆիլմում»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:1975 ֆիլմեր Կատեգորիա:Սերգեյ Սոլովյովի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր դեռահասների համար Կատեգորիա:Խորհրդային մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական մելոդրամա ֆիլմեր
Մեծն Մուրադ կամավորական ջոկատ
«Մեծն Մուրադ» կամավորական ջոկատ։ Ստեղծվել է 1992 թվականին Երևանում՝ Սոցիալ-դեմոկրատական հնչակյան կուսակցության նախաձեռնությամբ և միջոցներով, համալրվել Էջմիածնի շրջանի, Վանաձորի և սիրիահայ կամավորականներով։ Գործունեությանը նպաստել են բարերարներ Հ. Գաբրիելյանը (ԱՄՆ), Գ. Գեղամյանը (Հայաստան) և Ե. Ճերեճյանը (Լիբանան)։ Կոչվել է ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ Մեծն Մուրադի անունով։
Հոկտեմբերի 3
Հոկտեմբերի 3, տարվա 276-րդ (նահանջ տարիներին՝ 277-րդ) օրն է։
Մեծն Մուրադ կամավորական ջոկատ
1992-1994 թվականներին մասնակցել է Արցախի Հանրապետության Մարտակերտի (Մոխրաթաղ, Մեծշեն, Վերինշեն, Հոռաթաղ, Վաղուհաս, Կոճողոտ, Կիչան, Մաղավուզ, Չլդրան, Առաջաձոր, Հարությունագոմեր, Վանք) շրջանի ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Զինադադարից հետո ջոկատի ազատամարտիկներ մեծ մասը ծառայում է Հայաստանի զինված ուժերում։
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ Կատեգորիա:Սոցիալ-դեմոկրատ Հնչակյան կուսակցություն
Գիհոն
Գիհոն կամ Գեոն (եբր.` փոթորկոտ, արագ) կամ Ջեյհուն, Աստվածաշնչյան չորս գետերից երկրորդն է (Ծննդոց 2:13), որոնք հոսում են Եդեմից. ոռոգելու Քուշի թագավորության կամ Եթովպիայի ամբողջ երկիրը։
Եդեմից հոսող գետեր
«Եդեմից մի գետ դուրս եկավ դրախտը ոռոգելու համար. և այնուհետև այն բաժանվեց չորս գետեր» (Ծննդոց 2։ 10-14).
Վեճեր տեղակայման մասին
Գիհոն գետի գտնվելու վայրը վաղուց դարձել էր աստվածաշնչյան քննադատների և մեկնաբանների բուռն քննարկման առարկան։ Փլավիոսը Գիհոնին նույնացրել էր Նեղոսի հետ, իսկ Սեպտուագինտան թարգմանում է Շիհոր բառը (Եր. 2։18; Նեղոս) «Γηών»-ի միջոցով։ Միդրաշը և ավելի ուշ մեկնաբանները, ինչպես Ռաշին և Սաադիան, Նեղոսը համարում էին Եդեմի առաջին գետը՝ Փիշոնը։ Միջնադարյան մեկնաբանները, հետրելով Սեպտուագինտային, Քուշը համարում էին Եթովպիան և, այդպիսով, Գիհոնին տեղափոխում էին Աֆրիկա։
Արաբները Գիհոն (ռուս.՝ Джейхун, անգլ.՝ Djaichun) անվանում էին Օկս (Ամուդարյա) գետը, որի ապատճառով որոշ քննադատներ այն համարում էին աստվածաշնչյան Գիհոն։ Ենթադրում են նաև, որ սա Կասպից ծով թափվող իսկական Արաքս գետն է. նույնպիսի փոթորկոտ գետ։
Ըստ Յուեի, Քուշի թագավորությունը Եթովպիան չէ, այլ Խուզեսթանն է, և ըստ Բոհարտի՝ դա Սուզիանան է։ Այսպիսով, Գիհոնը կարող էր լինել Օկսը կամ Օրոնտեսը կամ Ինդոսը (Գանգեսը)։ Ենթադրվում էր նաև, որ այն Շատ ալ-Արաբի արևելյան հունն է։
Գրականություն
Կատեգորիա:Աստվածաշնչյան վայրեր
Յուսթեն թաուեր
Յուսթեն թաուեր (Euston Tower), երկնաքեր Լոնդոնում՝ Յուսթեն ռոուդ 286 հասցեում, Տոտենհեմ Քորտ ռոուդի և Ռեջենթս այգու մոտ։ Կառույցի գլխավոր ճարտարապետը համարվում է Սիդնեյ Քեյը։
Պատմություն
Տարածքը գնել է Ջո Լևին՝ զույգ երկնաքեր կառուցելու նպատակով, որոնցում բնակարաններից զատ լինելու էին առևտրային օբյեկտներ ու գրասենյակներ ։ Երկնաքերը նախագծել է Sidney Kaye Eric Firmin & Partners ընկերությունը՝ իբրև այսպես կոչված՝ միջազգայն ոճի ճարտարապետության նմուշ ։ Շինարարությունն ավարտվել է 1970 թվականին ։ 36 հարկանի կառույցն ունի 124 մետր բարձրություն ։ Նրա առաջին վարձակալների մեջ էին Inmarsat ընկերությունը և Capital Radio-ն ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Լոնդոն Կատեգորիա:Լոնդոնի երկնաքերներ
Միմինո (հուշարձան, Դիլիջան)
«Միմինո», հուշարձան Դիլիջան քաղաքում՝ նվիրված «Միմինո» կինոկատակերգության հերոսներին։
Պատմություն
Հուշարձանի բացմանը մասնակցել են Հայաստանում Ռուսաստանի դեսպան Վյաչեսլավ Կովալենկոն, ՀՀ փոխվարչապետ, տարածքային կառավարման նախարար Արմեն Գևորգյանը, հյուրեր Ռուսաստանի Դաշնությունից և Վրաստանից։ Դիլիջանում «Միմինո» ֆիլմի հերոսներին նվիրված հուշարձանի բացման գաղափարը պատկանում է ՌԴ Վլադիմիրի երկրամասի հայ համայնքի ներկայացուցիչներին և ռուս բարերարներին, որոնց միջոցներով էլ կանգնեցվել է հուշարձանը։
«Միմինոյի» հերոսներին նվիրված հուշարձան կա նաև Թբիլիսիի Հավլաբար թաղամասում (Վախթանգ Կիկաբիձե, Ֆրունզիկ Մկրտչյան, Եվգենի Լեոնով և ֆիլմի ռեժիսոր Գեորգի Դանելիա) ։
Հեղինակ
Քանդակագործ՝ Արմենակ Վարդանյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տավուշի մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:Արմենակ Վարդանյանի քանդակներ Կատեգորիա:Դիլիջանի շենքեր և կառույցներ
Տեխաս
Թեքսաս (անգլերեն՝ ), նահանգ ԱՄՆ-ի հարավային մասում։ Թեքսասը բնակչությամբ և տարածքով երկրորդն է Միացյալ Նահանգներում։ Նահանգը գտնվում է Միացյալ Նահանգների Հարավ կենտրոնական մասում, այն սահմանակցում է Մեքսիկային հարավից, Նյու Մեքսիկո նահանգին արևմուտքից, Օկլահոմային հյուսիսից, Արկանզասին հյուսիս արևելքից և Լուիզիանային արևելքից։ Թեքսասի տարածքը կազմում է 696241 կմ քառակուսի, իսկ բնակչությունը 26,9 միլիոն (հուլիս 2014) ։
Հյուստոնը Թեքսասի ամենամեծ քաղաքն է և չորրորդ ամենախոշորը ԱՄՆ-ում, մինչդեռ Սան Անտոնիոն երկրորդ խոշորագույնն է նահանգում և յոթերորդ ամենամեծը ԱՄՆ-ում։ Մյուս մեծ քաղաքներն են Էլ Պասոն և Օսթինը, որը նահանգի կենտրոնն է։ Տեքսասի մականունն է Lone Star State, որպեսզի ընգծվի այն հանգամանքը, որ Թեքսասը եղել է նախկին անկախ պետություն և ստացել է անկախությունը Մեքսիկայից ։ Նահանգի անվանումը եկել է «Tejas» բառից, ինչը նշանակում է ընկեր Կադդո լեզվով ։
«Թեքսասի վեց դրոշներ» տերմինը նշանակում է այն վեց երկրները, որոնց տիրապետության տակ եղել է տարածաշրջանը։ Իսպանիան առաջին եվրոպական պետությունն էր, որը տիրացավ Թեքսասին։ Դրանից հետո շատ կարճ ժամանակով Թեքսասին տիրացավ Ֆրանսիան։ Մեքսիկան վերահսկեց տարածաշրջանը մինչև 1836 թվականը, երբ Թեքսասը դարձավ անկախ՝ դառնալով անկախ հանրապետություն։ 1845 թվականին Թեքսասը միացավ Միացյալ Նահանգներին որպես 28-րդ նահանգ։ Նահանգի անէքսացիան եղավ պատճառ, որպեսզի սկսվի Մեքսիկա-ամերիկյան պատերազմը 1846 թվականին։ Տեխասը հայտարարեց ԱՄՆ կազմից իր դուրս գալու մասին 1881 թվականին և պաշտոնապես միացավ ԱՄՆ-ին նույն տարվա մարտի 2-ին։ Քաղաքացիական պատերազմից հետո Թեքսասում կազմավորվեց ֆեդերատիվ կառավարություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տեխաս Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի նահանգներ
Միսիմա
Միսիմա (三島市), քաղաք Ճապոնիայի Սիձուոկա պրեֆեկտուրայի արևելյան մասում։ Ընկած է Հոնսյու կղզու Թյուբու տարածաշրջանում՝ Ֆուձիյամա սարի ստորոտին։ Սահմանակից է Նումաձու, Սուսոնո քաղաքներին և Կանամի, Սիմիձու, Նագաիձումի, Հակոնե ավաններին ։ Զբաղեցնում է 62,02 քառակուսի կիլոմետր տարածք։
Ժողովրդագրություն
Ճապոնիայում անցկացված մարդահամարների տվյալների համաձայն՝ Միսիմայի բնակչության թվաքանակը վերջին 25 տարիներին մնացել է կայուն, էական փոփոխությունների չի ենթարկվել ։ Այդ ցուցանիշը կազմել է 109.803, իսկ տնային տնտեսությունների թիվը՝ եղել է 49.323 ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 1800 մարդ/կմ²։
Կլիմա
Միսիման ունի խոնավ մերձարևադարձային կլիմա (Köppen climate classification-ի դասակարգմամբ՝ Cfa), շոգ ամառներով ու ցուրտ ձմեռներով։ Տեղումների քանակն զգալի է ողջ տարվա ընթացքում, իսկ հունիսից մինչև սեպտեմբերը ներառյալ՝ առավել ևս։ Տարեկան միջին ջերմաստիճանը՝ 16.3 C։ Տեղումերի տարեկան միջին քանակը՝ 1868.2 մմ (ընդ որում՝ ամենախոնավ ամիսը սեպտեմբերն է)։ Ամենաշոգ ամիսը օգոստոսն է, որի միջին ջերմաստիճանը կազմում է 27.3 C, ամենացուրտը՝ հունվարը - 5.9 C ։
Տնտեսություն
Միսիման Սիձուոկա պրեֆեկտուրայի արդյունաբերական կարևոր կենտրոններից է։ Երկաթգծերի նորոգման խոշոր գործարանից զատ՝ այստեղ գործում են հետևյալ ընկերությունների ձեռնարկություններ
Խորհրդանիշեր
Քաղաքի խորհրդանշական ծառը համարվում է գինկգոն, ծաղիկը՝ սակուրայինը, թռչունը՝ սովորական ծղնին (ալկիոնը) ։
Կրթություն
Միսիմայում բարձրագույն ու միջին մասնագիտական մի շարք հաստատությունների կողքին գործում է Ճապոնիայի ամենամեծ համալսարանի միջազգային հարաբերությունների քոլեջը, որի ուսանողները ապրում են այս քաղաքում, խորանում ճապոնական մշակույթի ուսումնասիրության մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի բնակավայրեր
Գլխաշոր
Գլխաշոր, կանանց հագուստի հատված, որը պարտադիր է իսլամադավան երկրներում։ Իսլամի պատմությունը ուսումնասիրելիս տեսնում ենք, որ գոյություն ունեն կանանց իրավունքները կաղապարող օրենքներ՝ չնայած այն հանգամանքին, որ Ղուրանի հայեցակարգում կանայք և տղամարդիկ հավասար են ։
Պատմություն
Ղուրանը մուսուլման կնոջը գլխաշոր կամ ծածկոց կրել չի պատվիրում։ Գլխաշոր կրելու ավանդույթը մտել է Սաուդյան Արաբիա Մուհամեդից շատ առաջ և արտահայտում էր սոցիալական կարգավիճակ։ Այնուհետև գլխաշոր կրում էին Մուհամեդ մարգարեի կանայք՝ դեպի Յասրիբ եկող այլ ցեղախմբերի տղամարդկանց հայացքներից պաշտպանվելու նպատակով ։ Դժվար է ասել, թե արաբների մյուս մասի կողմից ե՞րբ ծածկոցը ընդունվեց. հավանաբար Մուհամեդ մարգարեի մահից հետո։ Կա նաև տեսակետ, որ մինչև իսլամի կրոն դառանալը, քող կրում էին բեդվինները։ Այն ուներ ֆունկցիոնալ նշանակություն. երբ անապատում մրրիկ էր բարձրանում բեդվինները պատսպարվում էին նրանով։ Գոյություն ունեն գլխաշոր կապելու զանազան տեսակներ և նույնիսկ ըստ դրանց կարելի է որոշել, թե կինը իսլամի որ ուղղությանն է պատկանում ։ Եթե մուսուլման կնոջը ստիպես հանել գլխաշորը՝ աններելի մեղք կգործես։
Կանոններ
Յուրաքանչյուր մուսուլման կին պետք է պահպանի հստակ կանոններ.
Գլխաշորի կիրառում
Գլխաշոր կրող կանայք ու իսլամականներն ունեն սեփական մեկնաբանությունը գլխաշորի վերաբերյալ.
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հագուստ Կատեգորիա:Իսլամական մշակույթ
Պուերտո Բակերիզո Մորենո
Պուերտո Բակերիզո Մորենո (Puerto Baquerizo Moreno), քաղաք Էկվադորում։ Գտնվում է Սան Քրիստոբալ կղզու արևմուտքում, որը Գալապագոսյան կղզիների (Էկվադոր) մաս է կազմում։ Պուերտո Բակերիզո Մորենոն Գալապագոս նահանգի կենտրոնն է, ինչպես նաև նրա երեք կանտոններից մեկը՝ Սան Քրիստոբալը։ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով Պուերտո Բակերիզո Մորենո քաղաքի բնակչությունը կազմել է 6672 մարդ։
Անվան ծագումնաբանություն
Քաղաքն իր անունը ստացել է ի պատիվ Ալֆրեդո Բակերիզո Մորենոյի (1859-1951), որը Էկվադորի նախագահն էր 1916-1920 թվականներին ։
Աշխարհագրություն
Պուերտո Բակերիզո Մորենոն գտնվում է Սան Քրիստոբալից արևմուտք։
Քաղաքի մերձակայքում է գտնվում Սան Քրիստոբալ օդանավակայանը ։ Այն Գալապագոսյան կղզիները սպասարկող երկու քաղաքացիական օդանավակայաններից մեկն է ։
Պատմություն
Քաղաքում կառուցվել է նավահանգիստ և օդանավակայան, բացվել է Էկվադորի ռազմածովային ուժերի մասնաճյուղ։ Բացվել է նաև Գալապագոսյան արվեստի և գիտության ակադեմիական ինստիտուտը (GAIAS), որը Կիտոյի Սան Ֆրանցիսկո համալսարանի մասնաճյուղն է։ Քաղաքի մոտ է գտնվում Գալապագոս ազգային պարկի մեկնաբանական կենտրոնը ։
Վերջին տասնամյակներում քաղաքի զբոսաշրջության արդյունաբերությունը զարգանում է արագ տեմպերով։ Եթե ​​1991 թվականին քաղաքում կար ընդամենը 6 հյուրանոց և 9 ռեստորան ու բար, ապա 2006 թվականին դրանց թիվը համապատասխանաբար հասել է մինչև 23 և 35-ի ։
Բուսական և կենդանական աշխարհ
Քաղաքի շրջակայքում կան առատ լավային դաշտեր և անապատային բույսեր ։ Ագրեսիվ բույսերի տեսակներն առատորեն աճում են քաղաքի ծայրամասում գտնվող բարձրադիր վայրերում՝ քինածառը, կուբայական մայրին և բարձր փղի խոտը։
Տնտեսություն
Ձկնորսությունը քաղաքի հիմնական տնտեսական գործունեությունն է։ 2014 թվականի դրությամբ նավահանգստից գործում է մոտ 520 ձկնորս՝ 212 տարբեր չափերի ձկնորսական նավերով։ Գյուղատնտեսությունը կիրառվում է չնչին մասով, քանի որ կղզում քիչ ջուր կա, և համայնքը կարծում է, որ զբոսաշրջության համար իրենց նավակներով երթևեկելը ավելի տնտեսական է: Քաղաքի խմելու ջրի մատակարարումը կատարվում է Էլ Պրոգրեսո քաղաքի մոտակայքում գտնվող լճից, որը նաև ոռոգում է իր հարակից հողերը: Էլեկտրաէներգիայի մատակարարումը շարունակական է։
Զբոսաշրջությունը ներկայումս վերելք է ապրում քաղաքի ափին և զարգացրել է համապատասխան ենթակառուցվածքները, ինչպիսիք են հյուրանոցները, ռեստորանները, հուշանվերների խանութները և զբոսաշրջային գրասենյակները:
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով Պուերտո Բակերիզո Մորենո քաղաքի բնակչությունը կազմել է 6672 մարդ։ Շատ բնակիչներ զբաղվում են ձկնորսությամբ, ոմանք աշխատում են զբոսաշրջության ենթակառուցվածքներում և ֆերմերային տնտեսություններում ։
Տրանսպորտ
Սան Քրիստոբալ օդանավակայանը տեղական օդանավակայանն է և միանում է մայրցամաքին ։ Airbus A319 ինքնաթիռը ամեն օր թռիչքներ է իրականացնում մայրցամաքային Գուայակիլից ։ Նավահանգիստը գտնվում է Բահիա Նաֆրաջիոյում (Նավաբեկության ծոց)՝ քաղաքից հարավ-արևմուտք։ Նավային ընկերությունները զբոսաշրջություններ են իրականացնում զբոսաշրջիկների համար: Քաղաքում գործում են ավտոբուսներ և տաքսիներ:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էկվադորի քաղաքներ
Հալիմեդե (արբանյակ)
Հալիմեդե (Ἁλιμήδη), նույնպես հայտնի է որպես Նեպտուն IX, Նեպտուն մոլորակի անկանոն բնական արբանյակ։ Հայտնաբերվել է Մեթյու Հոլմանի, Ջոն Կավելաարսի, Թոմի Գրավի, Ուիզլի Ֆրեյզերի և Դեն Միլիսավլյևիչի կողմից 2002 թվականի օգոստոսի 14-ին ։
Հալիմեդեն Նեպտունի արբանյակների միջև երկրորդն է իր էքսցենտրիսիտետով և երրորդը թեքմամբ ։ Ցույց տրված դիագրամի վրա այն համեմատված է Նեպտունի այլ արբանյակների հետ։ Հորիզոնական գծից վեր գտնվող արբանյակները ունեն ուղիղ շարժում, իսկ ներքև ընկածները՝ հակադարձ։ Դեղին գծերը ցույց են տալիս պերիկենտրոնից ապոկենտրոն ընկած հեռավորությունը, ներկայացնելով էքսցենտրիսիտետը։
Հալիմեդեն ունի մոտ 62 կիլոմետր տրամագիծ (ենթադրելով, որ նրա ալբեդոն կազմում է 0,04) ։ Այն ունի բնական (գորշ) գույն տեսանելի լույսում։ Քանի որ, Հալիմեդեն ունի Ներեիդային չափազանց նման գույն, չափազանց հավանական է (41% ), որ այն գոյացել է Ներեիդայի և այլ մարմնի բախման արդյունքում, և հանդիսանում է Ներեիդայի բեկորը ։
Հալիմեդեն, ինչպես և Նեպտունի այլ արտաքին արբայակները, անվանվել է 50 ներեուհիներից մեկի անունով։ Մինչև նրա պաշտոնական անվանում ստանալը 2007 թվականի փետրվարի 3-ին, Նեսոն կրում էր նախնական S/2002 N 1 անվանումը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նեպտունի արբանյակներ Կատեգորիա:Անկանոն արբանյակներ
Մարկո Պանտելիչ
Կենսագրություն
Պանտելիչը հայտնի է նրանով, որ իր կարիերայի ընթացքում հանդես է եկել 8 տարբեր երկրների 11 ակումբներում՝ հասցնելով խաղալով Հունաստանում, Ֆրանսիայում, Շվեյցարիայում, Իսպանիայում, Ավստրիայում, Սերբիայում, Գերմանիայում և Հոլանդիայում։
2008/09 մրցաշրջանից հետո Մարկոն հեռացել է Բեռլինի «Հերթա» ֆուտբոլային ակումբից, որի կազմում Բունդեսլիգայում անցկացրած 4 մրցաշրջանում խփել է 45 գնդակ, և մինչև 2009 թվականի սեպտեմբերը մնացել է առանց ակումբ , մինչև վերջապես տեղափոխվել է Ամստերդամի «Այաքս» ֆուտբոլային ակումբ ։
«Այաքսի» կազմում Մարկոն հարձակվողների զույգ է կազմել ուրուգվայցի երիտասարդ խաղացող Լուիս Սուարեսի հետ, ում հետ Նիդեռլանդների առաջնության 2009/10 մրցաշրջանի 34 խաղերում խփել են 51 գոլ (35 գոլ Սուարեսը, 16 գոլ՝ Պանտելիչը)։ Հաջորդ մրցաշրջանում այդ զույգն այլևս «Այաքսի» կազմում չէր. Սուարեսը տեղափոխվել է «Լիվերպուլ», և Պանտելիչը՝ հունական «Օլիմպիակոս» ։ Մարկոն վերադարձել է Հունաստան իր կարիերայի սկզբում «Իրակլիսում» խաղալուց 13 տարի անց։
Կարիերան հավաքականում
Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունում կայացած 2010 թվականի աշխարհի առաջնությունում Մարկոն խփել է իր միակ գոլը Ավստրալիայի դեմ խաղում, այնուամենայնիվ Սերբիայի հավաքականը պարտվել է 1։2 հաշվով և չի կարողացել դուրս գալ խմբից՝ գրավելով վերջին տեղը։
Ձեռքբերումներ
Այաքս
Օլիմպիակոս (Պիրեյոս)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սերբիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պարի Սեն Ժերմենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սելտա Վիգոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ցրվենա Զվեզդայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բեռլինի Հերտայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Այաքսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Օլիմպիակոս Պիրեյոսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ
Ռուշատ Մուդարիսով
Ռուշատ Մուդարիսով (Рушат Салих улы Мөдәрисов, ), դրամատիկ դերասան, Ուֆայի թաթարական «Նուր» պետական թատրոնի դերասան (1993 թվականից), Բաշկորտոստանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ (2019) ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1974 թվականի փետրվարի 24-ին Բաշկիրական Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության Բուզդյակսկի շրջանի Սաբայ գյուղում ։ Ռուշատի հայրը՝ Սալիհը, սիրում էր երգել, իսկ մայրը ակորդեոն էր նվագում։ Ռուշատը մանկուց, ինչպես և հայրը, երգում էր, եղել է դպրոցական ինքնագործ թատերական խմբակի ակտիվ մասնակիցներից մեկը։ Մասնակցել է շրջանի և գյուղի մշակութային միջոցառումներին, համերգներին, տարբեր ստուգատեսներին և մրցույթներին։ Դպրոցն ավարտելուց անմիջապես հետո ընդունվել է կրկին բացված «Նուր» թատրոնի հատուկ դասընթաց։ Ավարտել է Ուֆայի արվեստի պետական ինստիտուտի թատերական ֆակուլտետի դերասանական բաժնի առաջին հատուկ խումբը, որն առաջին թաթարալեզու դասընթացն էր։ Երկրորդ կուրսից (1993 թվական) սկսել է մասնակցել կոլեկտիվ բեմադրություններին։ Նույն թվականին ընդունվել է թատրոնի աշխատակազմ և այդ ժամանակվանից աշխատում է այնտեղ։ Առաջին անգամ բեմ է դուրս եկել կոլեկտիվ կերպով Ֆաթիհ Սայֆի-Կազանլիի «Կյանքն առանց չարության» դրամայում։
Ստեղծագործություն
Թատրոնում աշխատելու ընթացքում Ռուշատը ստեղծել է բեմական կերպարների համեմատաբար մեծ պատկերասրահ։ Այսօր նա թատրոնի առաջատար դերասաններից մեկն է։ Մեծ ներդրում է ունեցել երիտասարդ կոլեկտիվի զարգացման և կայացման գործում։ Աշխատել է ռեժիսոր Ախթյամ Աբուշախմանովի և այլոց հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ
Սաորժ
Կոմունայի տարածքը կազմում է 86,78 կմ², 2006 թվականին բնակչությունը կազմել է 431 մարդ աճի միտումով, իսկ 2012 թվականին՝ 444 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 5,1 մարդ/կմ²։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2011 թվականին կազմել է 446 մարդ, 2012 թվականին՝ 444 մարդ ։
Բնակչության թվաքանակի դինամիկան ։
Մարի Լաֆորե
Մարի Լաֆորե (Marie Laforêt, իսկական անունը Մայտենա Մարի Բրիժիտ Դումենակ [Դումենաշ], Maïtèna Marie Brigitte Doumenach, ), ֆրանսիաշվեյցարիացի երգչուհի և դերասանուհի։
Կենսագրություն
Մայտենա Դումենակը ծնվել է Ֆրանսիայի Ժիրոնդա դեպարտամենտի Սուլակ-սյուր-Մեր քաղաքում։ Նրա անունն ունի բասկական ծագում և նշանակում է «սիրելի», այն մեծ տարածում ունի Ակվատարիայի շրջանում ։ Երկրորդ անունը Մարի է, այդպես է կոչվել ի պատիվ իր մորաքրոջ։ Ազգանունն ունի կատալոնական ծագում։ Մարի Լաֆորեի հոր ընտանիքն ապրել է Հյուսիսային Պիրենեյների Օլետ գյուղում:
Ապագա երգչուհու կարիերան սկսվում է պատահական։ 19 տարեկանում Մայտենան Europe 1 ռադիոկայանում մասնակցում է «Աստղերի ծնունդ» մրցույթին, փոխարինելով իր հիվանդ քրոջը։ Հաղթելով մրցույթում, 1963 թվականին Մարի Լաֆորեն գրում է իր առաջին երգը, որը կոչվում է «Les vendanges de l’amour» («Սիրո խաղողի հավաքման ժամանակ»)։ 1963 թվականին Մարին ձայնագրում է մյուս երգը։ Այդ շլյագերը նա նվիրում է Դանիել Ժերարին։ 23 տարեկանում երգչուհին ունենում է մեծ հաջողություններ։ Նրա հանկարծակի ճանաչումը շատերը բացատրում էին յուրահատուկ մաներայով և ոճով, պայմանավորված 1960-ական թվականների գերազանց երաժշտական մոդայով։ Մարի Լաֆորեի երգերը ոչ մի նմանություն չունեին այդ ժամանակվա ֆրանսիական էստրադայի պարային «իյե-իյե» ոճի հետ։
1966 թվականին Մարի Լաֆորի կատարմամբ հնչում է իր ամենահայտի երգը՝ «Manchester et Liverpool-ը» («Մանչեսթեր և Լիվերպուլ», երաժշտությունը, բառերը ): 1960-ական թվականների վերջից մինչև 1970-ականների սկիզբը Լաֆորեն գրում է «Mon amour, mon ami» («Իմ սեր, իմ ընկեր», երաժշտությունը Անդրե Պոպի, բառերը Էդդի Մարնեի), ավելի ուշ երգը լսվել է Ֆրանսուա Օզոնի «8 կին ֆիլմում», «La tendresse» («Քնքշություն», երաժշտությունը Յուբեր Ժիրոյի, բառերը ի), «Viens, viens» («Վերադարձի՛ր, վերադարձի՛ր», երաժշտությունն ու անգլերեն օրիգինալ տեքստը Սվեն Լինուսի, ֆրանսիական թարգմանությունը ի) և այլ հայտնի երգեր։
1978 թվականին երգչուհին տեղափոխվում է Ժնև, ստանալով շվեյցարական քաղաքացիություն։
Վերջին 30 տարիների ընթացքում Մարի Լաֆորեն հանդես չի եկել համերգներին սոլո կատարումներով, նա իրեն նվիրել է թատրոնին և կինոյին։ 1999 թվականին Լաֆորեն մարմնավորելով Մարի Կալասի դերը հաղթում է մրցույթում։ 1990-ականների սկզբներին նա սեփական երգերով թողարկել է ձայնասկավառակ և զբաղվել լրագրողությամբ։ 2005-ին 30 տարվա դադարից հետո նա վերադառնում է երաժշտական ասպարեզ, համերգով ներկայանալով Բուֆ-Պաիզեն թատրոնում։
Ճանաչում ԽՍՀՄ-ում
Սովետական Միությունում Մարի Լաֆորեն երգչուհու ճանաչում ստանում է 1960-ականների վերջին։ 1970-ական թվականներին «Հորիզոն ամսագրի և երաժշտական ռադիոհաղորդող Վիկտոր Թաթարսկիի շնորհիվ։ Նրան ԽՍՀՄ-ում ճանչում են բերում «Manchester et Liverpool», «Viens, viens», «Mon amour, mon ami», «Ivan, Boris et moi» (ավելի ուշ կատարվել են Էդիտա Պյեխայի և Ալլա Իոշպեի կողմից) և այլ միջազգային հիթեր։ «Manchester et Liverpool» երգի երաժշտությունը կատարվել է Ֆրանկ Պուրսել նվագախբի կողմից և ամեն օր ներկայացվել հեռուստատեսային «Ժամանակ» ծրագրում, 1968 թվականից մինչև 1981 թվականի փետրվար և 1990 թվականի հուլիսից մինչև 1991 թվականի օգոստոսը։ 2015 թվականից երաժշտությունը հնչում էր նաև Ռուսաստանի հանրային հեռուստատեսություն ռուսական դաշնային հեռուստաալիքի եղանակի տեսության ժամանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Աստվածատրյան
Աստվածատրյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայերեն հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ
Հոկտեմբերի 4
Հոկտեմբերի 4, տարվա 277-րդ (նահանջ տարիներին՝ 278-րդ) օրն է։
1918 թվականը գրականության մեջ
Մահեր
Կատեգորիա:1918
Արթուր Շահնազարյան
Արթուր Միհրդատի Շահնազարյան (1958, հուլիսի 16, Հայկական ԽՍՀ), հայ երգահան, կոմիտասագետ, խազագետ, Հայաստանի Երգահանների միության վարչության անդամ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1958 թվականին Հայաստան Լոռու մարզի Վահագնի գյուղում։
Արթուր Շահնազարյանը Հայաստանի Երգահանների միության վարչության անդամ է. տարեկան երկու անգամ՝ աշնանը և գարնանը կազմակերպում է համերգաշարեր, որոնցում հնչում են ժամանակակից հայ կոմպոզիտորների, նաև երիտասարդների ստեղծագործությունները։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ երգահաններ Կատեգորիա:Հայ կոմիտասագետներ Կատեգորիա:Հայ խազագետներ
1511
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1510 Կատեգորիա:1511 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Սնյեզնիկ լեռներ
Սնյեզնիկ լեռներ, նաև՝ Սնյեժնիկ լեռներ(Králický Sněžník, Śnieżnik կամ Śnieżnik Kłodzki, Glatzer Schneegebirge), լեռնազանգված Արևելյան Սուդետներում՝ Չեխիայի և Լեհաստանի սահմանին։
Աշխարհագրություն
Տարվա մեծ մասը՝ մինչև ութ ամիս, լեռնազանգվածը ձնածածկ է։ Այդտեղից էլ ծագել է նրա անունը։ Քանի որ Լեհաստանում Սնյեժնիկ անունով լեռ կա նաև Դեչին քաղաքի մոտ (Դեչինսկի Սնյեժնիկ), լեռնազանգվածի անվանը ավելացվել է Կրալիկ ածականը և վերանվանվել է Կրալիցկի Սնյեժնիկ։ Ըստ մեկ այլ ստուգաբանության, լեռան անվան ծագումը կապում են լեռնազանգվածին մոտ գտնվող լեհական Կլոձկո քաղաքի անվան հետ։
Սնյեժնիկ լեռնազանգվածը Կրալիցկի Սնեժնիկ համանուն լեռնազանգվածի ամենաբարձր գագաթն է (1424 մ)։ Կրալիցկի Սնեժնիկը ջրբաժան գիծ է Սև ծովի (Մորավա գետ), Բալթիկ ծովի (Նիսա-Կլոձկա գետ) և Հյուսիսային ծովի (Լիպտովսկի ջրահոսք) ավազանների միջև։ 1981 թվականին լեռնազանգվածի լեհական հատվածում հիմնվել է 288 քկմ մակերես զբաղեցնող Սնյեժնիկ լանդշաֆտային պարկը։ Ավելի ուշ՝ 1990 թվականին, չեխական կողմում հիմնադրվել է Կրալիցկի Սնյեժնիկ պետական ​​արգելոցը ։
Լեռնազանգվածի լեհական լանջին 1899-1973 թվականներին գոյություն է ունեցել քարե դիտաշտարակ, իսկ լեռնալանջին՝ տուրիստական բազա։ Ներկայումս Չեխիայի, Մորավիայի և Կլադայի կոմսությունների միջև սահմանն անցնում է Սնյեժնիկ լեռնագագաթով, իսկ նախկին տուրիստական բազայի տեղում կանգնեցված է փղի արձան .։
Լեռնազանգվածի լանջերին շատ են միջին և փոքր մեծության բնակավայրերը, որոնցից հայտնի են.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չեխիայի լեռներ Կատեգորիա:Լեհաստանի լեռներ Կատեգորիա:Եվրոպայի լեռնաշղթաներ
Լորենի կովկասյան
Լորենի կովկասյան, լորենազգիների ընտանիքի, լորենու ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Տերևաթափ խոշոր ծառեր են՝ մինչև 35 մ բարձրությամբ և 80-120 սմ բնի տրամագծով։ Ծեր ծառերի բնի կեղևը գորշ է, ճաքճքված։ Երիտասարդ ճյուղերը դեղնագորշավուն են։ Բողբոջները երկարավուն են, մերկ, գորշավուն։ Ֆերտիլ ընձյուղների տերևները ձվաձև են, 7-9 սմ երկարությամբ և 4-7 սմ լայնությամբ, ձգված, սուր գագաթով, մեծ մասամբ հատված կամ թեթևակի' սրտանման հիմքով, ոչ սիմետրիկ, սուր ատամնաեզր, վերևի կողմից մուգ կանաչ, մերկ, երբեմն' փայլուն, ներքևի կողմից բաց կանաչավուն, մերկ։ Նոր բացված տերևները ջղերի ուղղությամբ մազմզու կապատ են։ Տերևակոթունները բարակ են, մերկ, 3-4 սմ երկարությամբ։ Ծաղկակից տերևը երկարավուն է, 5 -8 սմ երկարությամբ և 1 -2 սմ լայնությամբ, երկու կողմերից էլ մերկ։ Ծաղկաբույլը իր երկարությամբ հավասար է ծաղկակից տերևին կամ նրան գերազանցում է։ Կազմված է 3 -8 ծաղիկներից։ Կոկոնները կլոր են, 3 մմ տրամագծով, մերկ։ Բաժակաթերթիկները նշտարանման են, 3-5 մմ երկարությամբ, 1,5-2 մմ լայնությամբ, արտաքինից մերկ, ներսի կողմից, հիմքում և գագաթում ծածկված երկար մազմզուկներով։ Պսակաթերթիկները դեղին են, ատամնավոր գագաթով, 5-7 մմ երկարությամբ, 1-1,5 մմ լայնությամբ։ Առէջները 6-8 մմ երկարություն ունեն։ Սերմնարանը խիտ, թաղիքանման աղվամազով է ծածկված, սռնակը մերկ է (խիստ հազվադեպ մազմզուկապատ), բլթակավոր սպիով։ Սերմնաբույսերի շաքիլատերևները հնգաբլթակ են, ավելի խոշոր, քան լորենու ցեղի մյուս ներկայացուցիչներինը։ Ծաղկում է հունիս-հուլիս ամիսներին, պտուղները հասունանում են հուլիս-սեպտեմբերին։
Տարածվածություն
Բնական պայմաններում տարածված է Կովկասում, Ղրիմում, Հյուսիսային Իրանում, Փոքր Ասիայում։ Հայաստանում հանդիպում է հյուսիսարևելյան շրջաններում, ամենուրեք, միջին լեռնային գոտում։ Ներկայումս խոշոր ծառեր են աճում հատկապես Արարատյան դաշտի բնակավայրերում (Երևան, Էջմիածին, Հոկտեմբերյան, Արտաշատ), ընդ որում որոշ ծառերի տարիքը անցնում է 250 - 300-ից։ Այդպիսի ծառերն ունենում են 20-22 մ բարձրություն և մինչև 120 սմ բնի հաստություն։ Նույնիսկ այդ տարիքում աչքի են ընկնում դեկորատիվ բարձր հատկանիշներով։
Կիրառություն
Հրաշալի մեղրատու է։ Նեկտարը պարունակում է 11,8 % գլյուկոզա և ֆրուկտոզա, 41,3 % սախարոզա։ 1 հա տարածությունից ստացվում է 1176 կգ նեկտար 760,5 կգ շաքարի բացարձակ պարունակությամբ։ Մեկ ծաղկից համօրյակի ընթացքում միջին հաշվով ստացվում է 4,8 մգ նեկտար։ Ամենաչորադիմացկուն լորենիներից մեկն է. պահանջկոտ է ջերմության նկատ մամբ, ստվերատար է։ Պտուղները բավականին համեղ են և օգտագործվում են սննդի մեջ։ Դրանք հայտնի են որպես արյունահոսությունը դադարեցնելու միջոց։ Մեկ ծառից կարելի է հավաքել մինչև մի քանի տասնյակ կգ պտուղ։ Նոր բացված, դեռևս կպչուն տերևներն օգտագործվում են սալաթ պատրաստելու համար։ Հում տերևներում պարունակվում է 0,09 % ասկորբինաթթու։ Ծաղիկներն օգտագործվում են որպես թեյի սուռոգատ, քրտնաբեր միջոց, իսկ թուրմը ողողման համար։ Քուսպը օգտագործում են համեղ ու փուխր հրուշակեղեն պատրաստելու համար։ Հնուց օգտագործվում է կանաչապատման բնագավառում։ Պիտանի է հանրապետության միջին և ստորին գոտու բնակավայրերի կանաչապատման համար ։
Ֆուկսովսկի այգի
Դիրք
Պուրակը գտնվում է Կազանկա գետի հարևանությամբ՝ ձախ ափի կտրուկ լանջի վրա։
Արևմտյան կողմում, Սուլթան Գալիևի և  «Կազան» ազգային մշակութային կենտրոնի տարածքում Ֆուկսովսկի այգին սահմանափակվում է Մալայա Կրասնայա փողոցով, հարավից`Ադամյուկ փողոցով, արևելյան կողմում՝ Ժուկովսկայա և Պոդլուժնայա փողոցներով։
Ներկայումս Ֆուկսովսկի այգու ստորին մասում ափամերձ 121,962 մ ² տարածքում կա ողողատ, որը ապահովում է պուրակի լանջին լանդշաֆտի կազմի փոփոխությունը։ Այստեղ նախատեսվում է ավտոկանգառի շինարարություն 2,5 հազար ավտոմեքենաների համար, համերգասրահ, ինչպես նաև տարածք սրճարանի, ռեստորանների, առևտրի օբյեկտների համար ։
Պատմություն
1896 թվականի ապրիլի 24-ին, կազանցի գիտնական, բժիշկ, բուսաբան, մարդաբան, պատմաբան, հնագետ ու դրամագետ Կարլ Ֆեոդորովիչ Գուկսի մահից 50 տարի հետո Կազանի քաղաքային խորհրդի Հնագիտության, պատմության և ազգագրության միության նախաձեռնությամբ (որի կազմակերպիչներից մեկն էլ եղել է Կարլ Ֆուկսը ) որոշվել է հավերժացնել նրա հիշատակը ։ Բացի Արսկոե գերեզմանատան լյութերական հատվածում նրա գերեզմանի վրա կանգնեցված հուշաքարի և Կարլ Ֆուկսի անվան փողոցի վերանվանմանը, որոշվեց նաև Կազանկայի բարձր գոտում վերակառուցել այգի-պուրակ։ «Ֆուկսովսկի այգին» հանդիսավոր բացվեց 1896 թվականի մայիսի 11-ին ։ Այգու տարածքում տնկվեցին հազվագյուտ ծառեր և թփեր (կեռիկավոր եղևնիներ) ։
1996 թվականին Կազանը տոնել է Կարլ Ֆուկսի ծննդյան 220 և մահվան 150-ամյա տարելիցները։ Այդ կապակցությամբ քաղաքի գերմանական համայնքի (Կազանի Կարլ Ֆուկսի անվան գերմանական միություն) նախաձեռնությամբ իրականացվել են մի շարք միջոցառումներ, այդ թվում Ֆուկսովսկի այգու բարելավումը։ Նույն թվականի դեկտեմբերի 11-ին պուրակում բացվել է Կարլ Ֆուկսի բրոնզե հուշարձանը (քանդակագործներ` Անդրեյ Բալաշով, Իգոր Կոզլով)։ Պուրակում հուշարձանի բացման տոնական միջոցառմանը մասնակցել է Ռուսաստանում Գերմանիայի դեսպան Էրնստ-Յորգ ֆոն Շտուդնիտցը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կազանի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Կազանի զբոսայգիներ
Սոսպել
Սոսպել (Sospel, Sospello, համայնք Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում՝ Պրովանս-Ալպեր-Լազուրե ափ երկրամասի Ծովափնյա Ալպեր դեպարտամենտի Նիցցայի շրջանի Կոնտ կանտոնում ։ Մինչև 2015 թվականի մարտը կոմունան վարչականորեն ընդգրկված էր Սոսպել լուծարված կանտոնի կազմում (Նիցցա շրջան)։
Կոմունայի տարածքը կազմում է 62,39 կմ², 2006 թվականին բնակչությունը կազմել է 3440 մարդ աճի միտումով, իսկ 2012 թվականին՝ 3568 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 57,2 մարդ/կմ²։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2011 թվականին կազմել է 3537 մարդ, 2012 թվականին՝ 3568 մարդ ։
Բնակչության թվաքանակի դինամիկան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կոմունաներ
1512
Դեմքեր
Կատեգորիա:1512 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Օդեսայի համալսարան
Օդեսայի Իլյա Մեչնիկովի անվան ազգային համալսարան (, Одесский национальный университет имени И. И. Мечникова), Ուկրաինայի Օդեսա քաղաքում տեղակայված համալսարան։ Համարվում է երկրի ամենամեծ համալսարաններից մեկը։ Անվանվել է ի պատիվ ռուս գիտնական, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1908) Իլյա Մեչնիկովի։ Մինչև հեղափոխությունը հայտնի է եղել որպես Նովոռոսիյսկի կայսերական համալսարան, խորհրդային ժամանակաշրջանում՝ Օդեսայի Ի. Մեչնիկովի անվան պետական համալսարան։ Ամենահին համալսարանն է Ուկրաինայի հարավում։
Հիմնադրման օրից համալսարանն առաջատար դիրք է զբաղեցնում է կրթական համակարգի ձևավորման, Ուկրաինայի մշակույթի գիտահետազոտական զարգացման գործընթացներում։ Կիևի, Խարկովի և Լվովի համալսարանների հետ միասին այն համարվում է Ուկրաինայի հնագույն համալսարաններից։ Ըստ Scopus-ի ցուցանիշների՝ համալսարանն ուկրաինական բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների շարքում զբաղեցնում է 4-րդ տեղը ։
Պատմություն
Համալսարանը հիմնադրվել է 1865 թվականին Ալեքսանդր II կայսեր հրամանով։ 1865 թվականի մայիսի 1-ին (13) Ռիշելևսկի լիցեյը վերափոխվել է Նովոռոսիյսկի կայսերական համալսարանի, որի առաջին ռեկտորն է դարձել Խարկովի կայսերական համալսարանի մեխանիկայի նախկին պրոֆեսոր Իվան Սոկոլովը (1812-1873)։ Մինչև 1917 թվականը Նովոռոսիյսկի համալսարանն ունեցել է 6000 շրջանավարտ։
Ռուսաստանի հարավում բարձրագույն կրթության պատմությունը անքակտելիորեն կապված է համալսարանի գործունեության հետ։ Ուկրաինայի հարավում գտնվող բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների զգալի մասն ստեղծվել են համալսարանի ֆակուլտետների հիման վրա (Օդեսայի պետական բժշկական համալսարան, Օդեսայի պետական տնտեսագիտական համալսարանի)։
1933 թվականին ստացել է Օդեսայի համալսարան անվանումը ։ Այն Ուկրաինայի միակ ԲՈՒՀ-ն է, որ գործել է Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ, նույնիսկ տարհանման ժամանակ։ Որպես այլընտրանքային Օդեսայի համալսարան գործել է ռումինացիների գրավյալ տարածքում 1942 թվականից, որի ռեկտորն է եղել վիրաբույժ Պավել Չասովնիկովը։ 1945 թվականից կոչվել է Իլյա Մեչնիկովի անվամբ։
Մասնագետների պատրաստման ակնառու նվաճումների համար 1965 թվականին համալսարանն արժանացել է «Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշան» պարգևի, իսկ 1978 թվականին ընդգրկվել է ԽՍՀՄ առաջատար բուհերի ցանկում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի համալսարաններ Կատեգորիա:1865 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով պարգևատրված կազմակերպություններ
Թթենի սև
Նկարագրություն
Տերևաթափ ծառ է՝ մինչև 20 մ բարձրությամբ և վրանաձև սաղարթով։ Տերևները ձվաձև են, ամբողջաեզր կամ 2-3 բլթակավոր, բութ սղոցաատամնաեզր, խոր սրտանման հիմքով և կարճ սրածայր գագաթով, 5-14 սմ բարձրությամբ և 4-12 սմ լայնությամբ, կոշտ են, վերևից խիստ կնճռոտ, ներքևից մազմզուկապատ։ Կոթունները կարճ են, 1-3 սմ երկարությամբ։
Ծաղկաբույլերը գրեթե նստադիր են։ Ծաղկում է ապրիլ-մայիսին։ Պտղաբույլերը սևամանուշակագույն են, 2-2,5 սմ երկարությամբ, խիստ հյութալի, քաղցրաթթվաշ, հասունանում են հունիս-հուլիսին։
Տարածվածություն
Տարածված է Իրանում և Աֆղանստանում։
Հայաստանում բավականին շատ է մշակվում, ընդ որում երբեմն վայրիանում է։ Սպիտակ թթենու հետ համեմատած պակաս ցրտադիմացկուն և պակաս երաշտադիմացկուն է։ Այդ պատճառով էլ տարածված է հիմնականում միայն հանրապետության ցածրադիր, տաք շրջաններում։
Կիրառություն
Դեկորատիվ առանձնահատկությունները բարձր են։ Տերևները պիտանի չեն շերամի որդի կերակրման համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թթազգիներ Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր Կատեգորիա:Պտղատու ծառեր
Զակոպանեի ոճ
Զակոպանեի ոճ (Styl zakopiański), արվեստի ոճ, որն առավել տեսանելի է ճարտարապետության մեջ, կարելի է նաև հանդիպել կահույքի և այլ առարկաների մոտ։ Ստեղծվել է ոգեշնչված Լեհաստանի Պոդհալե լեռնային տարածաշրջանի արվեստի ոճով։ Կարպատյան լեռների շենքերի վրա նկարելու ավանդույթը ստեղծել է Ստանիսլավ Վիտկևիչը, ով ծնվել է Լիտվայի Պաշայուս գյուղում և այժմ համարվում է գուրալների հիմնական ավանդույթներից մեկը։
Ստեղծում
Երբ 19-րդ դարում Պոդհալե մարզը դարձավ զբոսաշրջային տարածք, Զակոպանեի բնակչության թիվն սկսեց աճել։ Նոր ունևոր բնակիչների համար կառուցվեցին շվեյցարական, հետագայում ավստրո-հունգարական շալեների ոճով նոր տներ։
Զիգմունտ Գնատովսկու առանձնատունը նախագծելու համար ընտրվեց արվեստի քննադատ, ճարտարապետ, նկարիչ, վիպասան և լրագրող Ստանիսլավ Վիտկևիչը, ով որոշեց օտար ոճերի փոխարեն կիրառել Պոդհալեի բնիկ գուրալների ավանդույթներին բնորոշ տարրեր ։ Հիմնվելով Կարպատների ազգային ճարտարապետության վրա՝ Վիտկևիչը որպես մոդել օգտագործեց գուրալների գյուղի առավել համեստ, բայց հարուստ զարդարանքներով տները։ Հետագայում համադրելով մոդեռն տարրեր՝ ստացավ «Զակոպանեի ոճը»։ Կոլիբա հայտնի առանձնատունը կառուցվել է 1892-1894 թվականներին և մինչև այժմ գտնվում է Զակոպանե լեռնային առողջարանի Կոսիոլիսկա փողոցում։
Լեհաստանի լեռներից դուրս
Զակոպանեի ոճը ժողովրդականություն է ձեռք բերել նաև Լեհաստանի լեռներից դուրս ։ Վարշավայի տարածքում փորձեր արվեցին ոճը հարմարեցնել աղյուսով շինարարությանը ։ Նմանօրինակ շարքերից են Չեսլավ Դոմանևսկու նախագծած գնացքի կայարանները և Վարշավայի կենտրոնում գտնվող թաունհաուսը ։ 1900 թվականին Կրակովում բնակվող երիտասարդ ճարտարապետ Ֆրանցիշեկ Մոնչինսկին հաղթել է փարիզյան "Moniteur des Architectes" ամսագրի կողմից հայտարարված միջազգային ճարտարապետական Զակոպանեի ոճով առանձնատուն նախագծելու մրցույթում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհաստանի ճարտարապետություն
Սուչավա
Սուչավա (Suceava, Suczawa), քաղաք Ռումինիայի հյուսիս-Արևելքում, Սիրետի վտակ Սուչավայի ափին, Բուկովինա պատմական երկրամասում։ Համանուն գավառի վարչական կենտրոն է։ 14-17-րդ դարերում եղել է մոլդովական իշխանության մայրաքաղաքը։
Հայերը Սուչավայում
Սուչավան (հայկական աղբյուրներում՝ Չիչով, Սուչով, Միչով, Սոչովա, Շեչով ևն) Մոլդովայի հայկական առաջին գաղթավայրերից է։ Ենթադրվում է, որ հայերը Մոլդովայում հաստատվել են 13-րդ դարում։ Նրանք եկել են Անիից, Ղրիմից, ապա նաև Լեհաստանից և այլ վայրերից։ Իբրև Լվովի հայկական թեմին ենթակա համայնք, Սուչավան առաջին անգամ հիշվում է 1388 թվականին, Թեոդորոս Բ Կիլիկեացու կաթողիկոսական կոնդակում։ Մոլդովայի իշխան Ալեքսանդր Բարեպաշտը 1401 թվականի հրովարտակով Սուչովայում Մոլդովայի հայերի համար հաստատել է հոգևոր առաջնորդական աթոռ, 1418 թվականին Լեհաստանից հրավիրել 3 հազար հայ ընտանիք, որոնցից 700-ը հաստատվել են Սուչավայում։ Հայկական համայնքն ունեցել է իր քաղաքային վարչությունը (քաղաքապետ, 12 ծերերից բաղկացած խորհուրդ, գլխավոր դատավոր)։ 15-17-րդ դարերում քաղաքապետ են եղել Սերգիսը, Ծուռ Գթակը, Նորգոն, Խաչիկը, Թոադերը, Գրիգորը, Կյուրեղը։ Հայ արհեստավորներն ու վաճառականները ստեղծել են համքարություններ և եղբայրություններ, պատանիները՝ «Կտրիճվորաց եղբայրություն»։ Վերջինիս գործունեությունն ուղղված է եղել ազգային ավանդույթների պահպանմանը, հայերեն ձեռագրերի հավաքմանը և նորոգմանը։ Սուչավայում հայերի ստվարացման ապացույցն է մերձակա Արմենեշտ և Արենի հայկական գյուղերի գոյությունը 15-րդ դարում․ Ենթադրվում է, որ նախապես հայկական են եղել նաև Մուշորիկա և Բարձիկ բնակավայրերը։ Հայ վաճառականները, օգտագործելով Սուչավայի հարմար դիրքը, տարանցիկ առևտրով են զբաղվել Լեհաստանում, Արևմտյան Ուկրաինայում, Ռուսաստանում։ 14-17-րդ դարերում այդ երկրներում մեծ պահանջարկ է ունեցել Սուչավայի հայ կաշեգործների արտադրանքը։ Հայերն զբաղվել են նաև անասնաբուծությամբ։ Որոշ հայ վաճառականներ, ձեռք բերելով հողակտորներ, դարձել են կալվածատերեր, ստացել ազնվականական կոչումներ։ Իշխան Շտեֆան Մեծի (1457-1504 թվականներ) բանակում եղել են մեծ թվով հայ զինվորականներ։ Իշխան Պետրու Ռարեշի երկրորդ կառավարման ժամանակ (1541-1546 թվականներ) հայազգի Պետրու Վարդիկը դարձել է հետման (զորքերի ընդհանուր հրամանատար)։ 1672 թվականին Սուչավայի հայերը մասնակցել են Դուկա իշխանի հարկային ծանր քաղաքականության դեմ համաժողովրդական շարժմանը, որի պարտությունից հետո ստիպված հեռացել են Տրանսիլվանիա, այնտեղ հիմնադրել Գեռչան ու Եղիսաբեթուպոլիսը։ Մակայն Մոլդովայի հետագա իշխանների՝ հայերի նկատմամբ վարած մեղմ քաղաքականության շնորհիվ Սուչավայիի հայկական գաղթավայրը կրկին ստվարացել է (1693 թվականին Սուչավայում բնակվել է 3 հազար հայ)։