cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էնրիկե Իգլեսիաս
Կենսագրություն
1994 թվականին Էնրիկեն թողնում է ուսումը և պայմանագիր է կնքում "FonoMusic" լեյբլի հետ։ Երաժշտի իր կարիերան սկսում է Էնրիկե Մարտինեզ անավան ներքո։ Իսկ 1995 թվականին ստեղծվում է նրա, որպես Իգլեսիաս առաջին սինգլ «Si Tu Te Vas»-ը։ Նույն թվականի նոյեմբերի 21-ին թողարկում է իր առաջին «Enrique Iglesias» ալբոմը։
Անձնական կյանք
2000 թվականին Էնրիկեն սկսեց հանդիպել Ջենիֆեր Լավ Հյուիթի հետ։ Նրանց սիրո պատմությունը երկար չտևեց։ 2001 թվականին Ջենիֆերը նկարահանվեց Էնրիկեի «Hero» տեսահոլովակում, որը պատճառ դարձավ խոսակցությունների, թե նրանք նորից միասին են։ Բայց Էնրիկեի ամենամեծ սերը եղել է և կա ռուս թենիսիստուհի Աննա Կուրնիկովան։ Նրանք հանդիպել են Էնրիկեի "Escape" տեսահոլովակի նկարահանումների ժամանակ և մինչ օրս միասին են։
Հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի երգիչներ Կատեգորիա:1975 ծնունդներ Կատեգորիա:Մայիսի 8 ծնունդներ Կատեգորիա:Իսպանացի դերասաններ Կատեգորիա:Մադրիդ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Իսպանացի փոփ երգիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի մոդելներ Կատեգորիա:Իսպանացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Երաժշտական պրոդյուսերներ Կատեգորիա:RCA Records-ի արտիստներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Լյուկ Քերբի
Լյուկ Քերբի (Luke Kirby), կանադաամերիկացի դերասան ։ «Էմմի»-ի մրցանակակիր։
Անձնական կյանք
Քիրբին ծնվել է Օնտարիո նահանգի Համիլթոն քաղաքում՝ ամերիկացի ներգաղթյալների ընտանիքում, ովքեր Նյու Յորքից Կանադա են տեղափոխվել 1974 թվականին ։ Նա դրամատիկա է սովորել Կանադայի Ազգային թատերական դպրոցում, որն ավարտել է 2000 թվականին ։
Կարիերա
Քիրբին իր դեբյուտային դերը խաղաց 2001 թվականին «Ապահով նավահանգիստ» հեռուստաֆիլմում, որից հետո, նույն թվականին նա փոքր դեր ստացավ Լիա Պուլի «Չեն կարող քեզ ձեռք բերել» դեռահաս դրամայում։ Նա 2002 թվականին նկարահանվել է «Հելոուին։ Հարություն» սլեշ ֆիլմում, իսկ մեկ տարի անց «Մամբո Իտալիանո» կատակերգական դրամայում, որի համար նա առաջադրվել է Կանադական կոմեդիայի մրցանակի ։
Քիրբին հյուր դերեր է ունեցել «Օրենք և կարգ», «Սկզբնական», «Տեսադաշտում» և «Լավ կինը» ֆիլմերում, ինչպես նաև ունեցել է հիմնական դերեր «Սխալների շտկում» և «Տիեզերագնաց կանանց ակումբ» ֆիլմեչում։ Նա «Սիրում է չսիրում» և «Սամարացի» ֆիլմերում դերերի համար դրական արձագանքներ է ստացել քննադատների կողմից ։
2017 թվականից Քերբին «Զարմանալի տիկին Մեյզելը» ֆիլմում խաղում էր կատակերգու Լեննի Բրյուսի հիմնական դերը, որը նրան 2019 թվականին արժանացրել է «Էմմի» մրցանակի՝ «կատակերգական սերիալում լավագույն հյուր դեր» անվանակարգում ։ 2018 թվականից 2019 թվականներին նա կանոնավոր դեր է ունեցել «Երկու» հեռուստասերիալում, ինչպես նաև հյուր դերեր «Մթնշաղի գոտի» և «Քաղաքային պատմություններ» հեռուստասերիալներում ։
Ալեքս Սալմոնդ
Ալեքսանդր Էլիոտ Անդերսոն Սալմոնդ, Alexander Elliot Anderson Salmond, ավելի հայտնի է որպես Ալեքս Սալմոնդ, (Alex Salmond, Ailig Salmond, անգլերեն բնօրինակ արտասանությունը ), շոտլանդացի քաղաքական գործիչ, 2007 թվականի մայիսի 16-ից Շոտլանդիայի առաջին նախարար, 1990 սեպտեմբերի 22-ից մինչև 2000 սեպտեմբերի 26-ը և 2004 թվականի սեպտեմբերի 3-ից մինչև 2014 թվականի նոյեմբերի 14-ը Շոտլանդիայի ազգային կուսակցության առաջնորդ։ Շոտլանդիայի անկախության կողմնակից։
Կենսագրություն
Ավարտել է Սենտ-Էնդրյուս համալսարանը, որտեղ անդամակցել է Ազգայնական ուսանողների ֆեդերացիային։ Շոտլանդիայի ազգային կուսակցությունն ի սկզբանե պատկանել է ձախակողմյան թևին՝ «79-րդ խմբին»-ին։ 1980 թվականից մինչև 1987 թվականը ծառայել է Շոտլանդիայի Թագավորական բանկում։
Սալմոնդը ՇՆՊ-ը վերածել է տարածաշրջանի նշանակության երկրորդ խմբաքանակի։ Անսովոր է, որ Սալմոնդը եղել է Համայնքների պալատի պատգամավոր և չի կարողացել ղեկավարել Հոլիրուդում ազգայնականների խմբակցությունը։ Այս պաշտոնը անցել է նրա տեղակալին։ Իր վերընտրվելուց հետո նա նպատակ է դրել 2007 թվականի տարածաշրջանային ընտրություններում զբաղեցնել առաջին տեղը և դա նրան հաջողվել է ։
2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Մեծ Բրիտանիայից Շոտլանդիայի անկախության հարցով հանրաքվե է անցկացվել ։ Հանրաքվեին մասնակցությունը կազմել է 84,5 տոկոս, ընդ որում քվեարկածների 55,3 տոկոսը դեմ է քվեարկել Շոտլանդիայի անկախությանը։
2014 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Ալեքս Սալմոնդը որոշել է 2014 թվականի նոյեմբերին հրաժարական տալ ։
2015 թվականի մայիսի 7-ին կայացած ընտրություններում ընտրվել է Համայնքների պալատ՝ Աբերդինի Գորդոն շրջանից ։
2017 թվականից Սալմոնդը եղել է RT հեռուստաալիքով ցուցադրվող The Alex Salmond Show-ի հաղորդավարը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շոտլանդիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Շոտլանդացի տնտեսագետներ
Ալեքսանդրիա Միլս
Ալեքսանդրիա Միլս, ամերիկացի հեռուստատեսային հաղորդավար, նորաձևության մոդել և գեղեցկության թագուհի, ով 2010 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Սանյայում (Չինաստան) թագադրվեց որպես Միսս Աշխարհ։ Միլսը երրորդ կինն էր Միացյալ Նահանգներից, ով հաղթեց Միսս Աշխարհ մրցույթում, և առաջինն էր 1990 թվականի հաղթող Ջինա Տոլեսոնից սկսած և ցուցադրության պատմության մեջ 60-րդ Միսս Աշխարհն էր ԱՄՆ-ից։
Վաղ կյանք
Կենտուկի նահանգի Շեֆերդսվիլ քաղաքի բնակիչ Միլսը հետաքրքրված էր մոդելավորմամբ գրեթե ութերորդ դասարանից։ Հետևելով 2010 թվականին Միսս Աշխարհում Միլսի հաղթանակին, նրա միջնակարգ դպրոցի խորհրդի անդամը հիշեց, որ դեռ այն ժամանակ է նա մոդելային պորտֆել ունեցել։ Խորհրդի անդամը հիշեց նրան նաև որպես «շատ խոստումնալից և շատ համարձակ», և այն, որ Միլսը խիզախություն է ցուցաբերել դպրոցական միջոցառման ժամանակ կամավոր «Աստված օրհնի Ամերիկան» բարձրախոսով երգելու համար ։
Միսս Աշխարհ 2010
Միսս Աշխարհի կարգավիճակով Միլսը այցելել է Ավստրալիա, Բահամներ, Չինաստան, Գանա, Հոնկոնգ, Ինդոնեզիա, Քենիա, Կորեա, Մալազիա, Ֆիլիպիններ, Սինգապուր, Տրինիդադ և Տոբագո, Բարբադոս, Իսպանիա, Բրազիլիա, ԱՄԷ, Հարավային Աֆրիկա, Մոնղոլիա, Ուգանդա, Կանադա, Միացյալ Թագավորություն և Միացյալ Նահանգներ։
Անձնական կյանք
Ալեքսանդրիան ամուսնության առաջարկ էր ստացել Ֆրանկլին Հիբսի կողմից Լոնդոնում անցկացվող Միսս Աշխարհ 2011 մրցույթի եզրափակիչ օրերից առաջ։ Զույգը ամուսնացել է 2012 թվականի նոյեմբերի 2-ին, բնակվում են Բարդսթոունում, Կենտուկի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միսս Աշխարհ
Ռոն Հովարդ
Կենսագրություն
Հովարդը Ջ․ Լուկասի «Ամերիկական գրաֆիտներ» երիտասարդական կոմեդիայում խաղացել է գլխավոր դեր (1973)։ Այնուհետև հայտնի է դարձել խաղալեվ «Երջանիկ օրեր» սերիալում։ Հովարդի ռեժիսորական դեբյուտը սկսվել է «Մեքենաների մեծ թալան» ֆիլմով (1977)։ Հովարդը, որպես ռեժիսոր, մեծ համբավ է ստացել նկարահանելով «Գիշերային հերթափոխ» ֆիլմը։
Ռոն Հովարդը նկարահանել է շատ սիրված ֆիլմեր՝ «Ալեկոծում», «Ծնողները», «Կոկոն», «Ապոլլոն-13» (ինը անվանակարգ և երկու «Օսկար» մրցանակ), «Մտքի խաղերը» (երկու «Օսկար» մրցանակ լավագույն ֆիլմ և ռեժիսոր անվանակարգում), «Նոկդաուն» և «Դա Վինչիի ծածկագիրը»։
1975 թվականին Հովարդն ամուսնանում է իր համադասարանցի Շերիլ Էլլիի հետ։ Նրանք ունենում են չորս երեխա՝ Բրայս Դալլաս Հովարդ (ծնվել է 1981 թվականի մարտի 2-ին, նա դարձավ հայտնի դերասանուհի, արժանացել է «Ոսկե գլոբուս»-ի), Ջոսելին Կարլայլ Հովարդ և Պեջ Կարլայլ Հովարդ (երկվորյակներ, ծնվել են 1985 թվականին) և միակ որդին՝ Ռիդ Կրոսս Հովարդ (ծնվել է 1987 թվականին)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստապրոդյուսերներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Լավագույն ռեժիսոր Օսկարի մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղա երեխա դերասաններ
Լև Կամենև (քաղաքական գործիչ)
Լև Բորիսովիչ Կամենև (ի ծնե՝ Լեո Ռոզենդֆելդ կամ Լև Բորիսովիչ Ռոզենֆելդ, ), բոլշևիկ հեղափոխական, խորհրդային քաղաքական գործիչ։ Նա առաջին Քաղբյուրոյի (հիմնադրված 1917 թվականին՝ Բոլշևիկյան հեղափոխությունը իրականացնելու նպատակով), յոթ անդամներից մեկն էր՝ Լենին, Զինովև, Կամենև, Տրոցկի, Ստալին, Սոկոլնիկով և Բուբնով ։
Կամենևը Լև տրոցկու փեսան էր։ 1917 թվականին՝ կարճ ժամանակով, Խորհրդային Ռուսաստանի առաջնորդն էր, իսկ Վ. Լենինի կյանքի վերջին տարիներին՝ 1923-1924 թվականներին, փաստացի՝ երկրի երկրորդ դեմքը։ Նա Ստալինի դժգոհությունների աղբյուրն էր, քանի որ Ստալինը վերջինիս ընկալում էր որպես իր իշխանության դեմ կանգնած հիմնական խոչընդոտի։ Այն բանից հետո, երբ Կամենևը իրեն սպառեց, Ստալինը վերջինիս մահապատժի ենթարկեց 1936 թվականի օգոստոսի 25-ին՝ 53 տարեկան հասակում, կարճ դատավարության արդյունքում՝ Մեծ Զտումների ժամանակ։
Մանկություն և կարիերա
Կամենևը ծնունդի պահին ստացել է Լեո Ռոզենֆելդ անունը, ծնվել է Մոսկվայում՝ հրեա երկաթուղագործի ընտանիքում, իսկ մայրը ռուս ուղղափառ եկեղեցու հետևորդ էր ։ Հայրը Բաքու-Բաթումի երկաթուղու կառուցման ժամանակ ձեռք բերած հարստությունը օգտագործում է՝ Լևին պատշաճ կրթություն տալու համար։ Նա հաճախել է Թիֆլիսի (Վրաստան) տղաների գիմնազիա, ապա Մոսկվայի համալսարան։
Կամենևը դարձել է ակտիվ քաղաքական գործիչ դեռևս ուսանողական տարիներին և ձերբակալվել է 1902 թվականին՝ ստանալով իրեն անհրաժեշտ կրթությունը։ Այդ ժամանակից սկսած նա գործել է որպես մաքուր հեղափոխական և ակտիվ էր մայրաքաղաք Սանկտ Պետերբուրգում, Մոսկվայում և Թիֆլիսում։ Հենց այս շրջանում էլ նա իրեն կեղծանուն է ընտրում։ Արդեն 1900-ական թվականների սկզբներին ամուսնանում է Օլգա Բրոնշտեյնի հետ, ով երիտասարդ մարքսիստ էր (Լև Տրոցկու փոքր քույրը, ով նույնպես իսկականից տարբերվող ազգանուն էր վերցրել)։ Զույգը երկու որդի ունեցավ։
Կամենևը Կոմունիստական կուսակցությանը միացել է 1901 թվականին ։ 1902 թվականին կարճաժամկետ ճամփորդություն է իրականացրել՝ հանդիպելով ռուս սոցիալ-դեմոկտրատական կուսակցության ներկայացուցիչներին, ովքեր արտաքսման մեջ էին, այդ թվում և Լենինին՝ դառնալով վերջինիս ամենամոտ և ամենավստահելի համակիրը։ Նա նաև այցելում է Փարիզ՝ Իսկրայի խմբագրատուն՝ ծանոթանալով թերթի խմբագիրներին։ ՌՍԴԱԿ-ի (Ռուսաստանի սոցիալ դեմոկրատական աշխատավորական կուսակցություն) 3-րդ համագումարին մասնակցելուց հետո, որը տեղի ունեցավ 1905 թվականին Լոնդոնում, Կամենևը վերադառնում է Ռուսաստան՝ մասնակցելու համար Սանկտ-Պետերբուրգում 1905 թվականի հոկտեմբեր-դեկտեմբերին ծավալված հեղափոխությանը։
Հետո նորից վերադառնում է Լոնդոն՝ մասնակցելու ՌՍԴԱԿ-ի 5-րդ համագումարին, որտեղ 1907 թվականի մայիսին ընտրվում է Բոլշևիկյան կենտրոնի և Կենտրոնական կոմիտեի անդամ, բայց Ռուսաստան վերադառնալուց շատ չանցած՝ նրան ձերբակալում են։ Մինչև 1908 թվականը Կամենևը անցկացնում է բանտում, որից հետո ընտանիքի հետ միասին հեռանում է արտասահման և հետագա տարիներին օգնում է Լենինին՝ Պրոլետարիատ թերթի խմբագրման հարցում։
Այն բանից հետո, երբ Լենինի և բոլշևիկյան մյուս առաջնորդ Ալեքսանդր Բոգդանովի մեջ պառակտում եղավ՝ 1908 թվականի կեսերին, Կամենևը և Զինովևը դառնում են Լենինի հիմնական խորհրդականները արտասահմանում։ Նրանք օգնում են Բոգդանովին և նրա Օտզովիստ հետևորդներին մինչև 1909 թվականը՝ կուսակցությունից հեռացնելու հարցում։
Վերամիավորման ձախողումից հետո Կամենևը շարունակում է իր աշխատանքը Պրոլետարիատում և սկսում է դասավանդել Փարիզի մոտ գտնվող Լոնժյումոյի բոլշևիկյան դպրոցում ։ Այն ստեղծվել էր Լենինի կողմնակիցների կողմից՝ որպես Բոգդանովի Կապրիում գտնվող դպրոցի այլընտրանքային տարբերակ։ 1912 թվականի հունվարին Կամենևը օգնում է Լենինին և Զինովևին՝ համոզելու Պրահայի բոլշևիկյան պատվիրակությանը, մենշևիկներից և օտզովիստներից պառակտվելու հարցում։
1914 թվականի հունվարին նա ուղարկվում է Սանկտ Պետերբուրգ՝ ուղղորդելու «Պրավդա»-ի բոլշևիկյան տարբերակի տպագրումը, ինչպես նաև Պետական Դումայում բոլշևիկյան ուղղության գործունեությունը։ Նոյեմբերին Կամենևին ձերբակալում և դատապարտում են. այս ժամանակ է, որ նա հեռանում է Լենինի հակապատերազմական դիրքորոշումից։ 1915 թվականի սկզբին Կամենևը աքսորվում է Սիբիր, որտեղ անցկացնում է երկու տարի՝ մինչև Փերվարյան հեղափոխության ժամանակ՝ 1917 թվականին, ազատ է արձակվում։
Մինչև աքսորավայր ուղարկվելը՝ Կամենևը Ցարի եղբորը՝ Միխայիլին, շնորհակալական նամակ էր ուղղել՝ կապված այն բանի հետ, որ վերջինս հրաժարվել էր գահից։ Հետագայում նա այնքան վատ էր զգում իր այդ արարքի համար, որ նույնիսկ հերքում էր, որ երբևէ ուղարկել է նման նամակ ։
Կամենևը և Զինովևը դեմ էին 1917 թվականի հոկտեմբերին Լենինի՝ իշխանությունը բռնագրավելու մտքին ։ 1917 թվականի հոկտեմբերի 10-ին (հին տոմարով) Կամենևը և Զինովևը Կնետրոնական կոմիտեի միակ անդամներն էին, որ դեմ քվեարկեցին զինված ապստամբության որոշմանը։ Նրանք բաց նամակ ուղղեցին Լենինին, որպեղ հայտնում էին կուսակցությունից իրենց դուրս գալու մասին ։ Ամեն դեպքում, երբ բոլշևիկների կողմից առաջնորդվող Ռազմական հեղափոխության կոմիտեն՝ Ադոլֆ Իոֆֆեի գլխավորությամբ, Պետրոգրադի խորհուրդը՝ Տրոցկու գլխավորությամբ, սկսեցին ապստամբությունը, Կամենևը և Զինովևը միացան նրանց։ Համառուսաստանյան խորհուրդների երկրորդ համագումարի ժամանակ Կամենևը ընտրվում է համագումարի, ինչպես նաև Համառուսաստանյան կենտրոնական արտակարգ կոմիտեի ղեկավար։ Այս երկրորդ պաշտոնը համահավասար էր Խորհրդային համակարգի պայմաններում՝ երկրի ղեկավարի պաշտոնին։
1917 թվականի նոյեմբերի 10-ին՝ Հոկտեմբերյան հեղափոխության իրականացումից և իշխանության գրավումից 3 օր անց (նոր տոմարով), Ազգային երկաթգծերի աշխատավորների միության արտակարգ կոմիտեն՝ Վիկզելը՝ ազգային ցույցեր բարձրացրեց սոցիալիստական կուսակցությունների հետ համագործակցելու և արդեն գոյություն ունեցող առաջնորդներ Լենինի և Տրոցկու հրաժարականի պահանջներով։ Զինովևը և Կամենևը, ինչպես նաև նրանց մի շարք կողմնակիցներ, Բոլշևիկյան կենտրոնական կոմիտեում հայտարարեցին, որ բոլշևիկները այլ ճանապարհ չունեն, քան բանակցություններ սկսելն է այդ ուժերի հետ, քանի որ երկաթուղայինների ապստամբությունը կխաթարեր նրանց իշխանությանը, և, բացի այդ, այն միակ լեգիտիմ կառույցն էր Ժամանակավոր կառավարությունում ։ Չնայած այն բանին, որ Զինովևը և Կամենևը մի որոշ ժամանակ աջակցում էին Կենտրոնական կոմիտեի մեծամասնություն կազմողներին և կողմ էին բանակցությունների սկսմանը, հակաբոլշևիկյան զորքերի արագ պարտությունը Պետրոգրադի մատույցներում թույլ տվեց Լենինին և Տրոցկուն համոզել Կենտրոնական կոմիտեին՝ դադարեցնելու բանակցային գործընթացը, ինչին ի պատասխան՝ Զինովևը, Կամենևը Ալեքսեյ Ռիկովը, Վլադիմիր Միլյուտինը և Վիկտոր Նոգինը 1917 թվականի նոյեմբերի 4-ին (հին տոմարով) դուրս եկան Կենտրոնական կոմիտեից, իսկ Կամենևը դուրս եկավ նաև Կենտրոնական արտակարգ կոմիտեի իր պաշտոնից։ Հետևյալ օրը Լենինը Զինովևին և Կամենևին մեղադրանքներով լի նամակ ուղղեց, որում այս երկուսին անվանեց «դասալիքներ» ։ Նա, այնուամենայնիվ, երբեք չմոռացավ այս միջադեպը՝ այդ մասին հիշատակելով նույնիսկ իր հայտնի «Կտակ»-ում՝ այն անվանելով Հոկտեմբերյան միջադեպ:
Ընդդիմություն՝ Տրոցկու դեմ
1918 թվականին Կամենևը դարձավ Մոսկվայի խորհրդի ղեկավարը, ապա Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի և Աշխատավորների և պաշտպանության խորհրդի երկրորդ դեմքը՝ Լենինից հետո։ 1919 թվականի մարտին Կամենևը ընտրվեց առաջին Քաղբյուրոյի լիիրավ անդամ։ Տրոցկու հետ խնամիական լավ հարաբերությունները շարունակվեցին 1917 թվականի հեղափոխութունից հետո մինչև Ռուսական քաղաքացիական պատերազմ և սկսեցին վատանալ 1920 թվականին։ Հաջորդ 15 տարիներին Կամենևը ավելի մոտ էր Զինովևին, ով գերազանցեց նրան իր փառասիրությամբ։
Լենինի հիվանդության շրջանում Կամենևը Ժողկոմխորհի ղեկավար էր նշանակվել։ Ստալինի և Զինովևի հետ միասին նրանք Կումունիստական կուսակցությունում կազմեցին ղեկավարող եռյակ՝ եռիշխանություն «տրոյկա», և Տրոցկու դեմ տարվող պայքարում հիմնական դերը իրենք էին տանում։ Եռամիությունը 1923 թվականին կուսակցության XIII համագումարի ժամանակ գործուն քայլեր ձեռնարկեց՝ ներկուսակցական պայքարը դեպի իրենց կողմը թեքելու ուղղությամբ։ 1924 թվականի հունվարին՝ Լենինի մահից առաջ տեղի ունեցած համագումարը, դատապարտեց «Տրոցկիզմը» և Տրոցկուն։
1924 թվականի գարնանը, երբ եռիշխանությունը դատապարտում էր Տրոցկուն և ձախական գործիչներին՝ նրանց որակելով հակալենինիստներ, մի կողմից՝ Զինովևի և Կամենևի, մյուս կողմից՝ Ստալինի միջև հարաբերությունները տվեցին իրենց առաջին ճաքերը, և թվում էր՝ մոտ է այս «փխրուն դաշինքի» ավարտը։ Այնուամենայնիվ, Զինովևը և Կամենևը օգնեցին Ստալինին՝ մնալու Կոնտկեմի գլխավոր քարտուղարի պաշտոնին՝ 1924 թվականի մայիս-հունիսին՝ կուսակցության XIII համագումարի ժամանակ, երբ հրապարակվեց Լենինի առաջին կտակը, որում երևում էր, որ եռիշխանությունը ավելի շատ քաղաքական առավելություն է ձեռք բերել, քան Տրոցկին։
1924 թվականի հոկտեմբերին Ստալինը առաջ քաշեց իր նոր տեսությունը՝ Սոցիալիզմ մեկ երկրում, որը Տրոցկու՝ Հավերժ հեղափոխության տեսության հակադրությունն էր, այս ժամանակ Տրոցկին հրատարակեց «Հոկտեմբերյան դասեր» գործը, որը 1917 թվականի իրադարձությունների համագումարն էր։ Հոդվածում Տրոցկին Զինովևին և Կամենևին նկարագրում է որպես 1917 թվականի բոլշևիկյան իշխանազավթման հակառակորդներ. մի բան, որ այս երկուսը կցանկանային մոռացության տալ։ Սա ներկուսակցական պայքարի նոր շրջափուլ առաջ բերեց, Զինովևը և Կամենևը նորից միացան Ստալինին՝ Տրոցկու դեմ պայքարում։ Նրանք՝ իրենց կողմնակիցների հետ միասին, մեղադրում էին Տրոցկուն՝ Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ թույլ տված սխալների համար։ Տրոցկին հիվանդ էր և մեծ մասամբ չէր կարողանում պատասխան տալ նրանց քննադատությանը, ինչի արդյունքում եռիշխանությանը հաջողվեց բավականին գցել Տրոցկու ռազմական հեղինակությունն այն աստիճան, որ վերջինս ստիպված էր հրաժարվել Բանակի և նավատորմի ժողկոմի իր պաշտոնից՝ 1925 թվականի հունվարին։ Զինովևը նույնիսկ պահանջեց, որ Ստալինը հեռացնի Տրոցկուն կոմունիստական կուսակցության շարքերից, բայց վերջինս չգնաց նման կտրուկ քայլերի։
1925 թվականի ապրիլին տեղի ունեցած կուսակցության XIV համագումարում Զինովևը և Կամենևը չունեցան շատ համակիրներ այն հարցի շուրջ, որ սոցիալիզմը կարող է հաղթել միայն միջազգային տարածման պայմաններում. նրանց այս տեսակետը մերժվեց, ինչն էլ շուտով հանգեցրեց եռիշխանության պառակտմանը։ Այս ընթացքում Ստալինը ավելի էր մտերմացել Նիկոլայ Բուխարինի և աջ ընդդիմադիրների հետ, Բուխարինն էլ մշակել էր Ստալինի՝ «Սոցիալիզմը մեկ երկրում» քաղաքականությունը՝ տալով դրան տեսական արդարացում։
Ստալինի հետ ընդհարում (1925)
Տրոցկու դեմ տարած հաղթանակից շատ չանցած՝ 1925 թվականի ապրիլին, Զինովև-Տրոցկի-Ստալին եռամիությունը փուլ եկավ՝ չնայած նրան, որ հաջորդող տարիներին քաղաքական հավասարակշռությունը պահպանվում էր։ Ամեն ինչ պարզ դարձավ 1925 թվականին՝ Կումունիստական կուսակցության դեկտեմբերյան համագումարին նախորդող կուլիսային քննարկումներում։ Ստալինը դաշինքի մեջ մտավ Նիկոլայ Բուխարինի (վերջինս Պրավդա թերթի խմբագիրն էր և տեսական պատասխանատուն), և Խորհրդային միության վարչապետ Ալեքսեյ Ռիկովի հետ։ Զիովևը և Կամենևը իրենց դաշինքը ուժեղացրին՝ միանալով Լենինի այրի Նադեժդա Կռուպսկայային, Գրիգորի Սոկոլնիկովին և Ժողկողմխորհի ֆինանսական բաժնի ու Քաղբյուրոյի մի շարք անդամների։ Նրանց դաշինքը հայտնի դարձավ «Նոր ըննդիմություն» անունով։
Պայքարը ավելի թեժ բնույթ կրեց 1925 թվականի սեպտեմբերից, երբ Կենտկոմի հետ հանդիպումներ էին տեղի ունենում, և իր վերջնական տեսքը ստացավ 1925 թվականի դեկտեմբերին՝ կուսակցության XIV համագումարի ժամանակ, երբ Կամենևը հրապարակայնորեն պահանջեց Ստալինից՝ հրաժարվել Կենտկոմի գլխավոր քարտուղարի պաշտոնից։ Ունենալով միայն Լենգինգրադյան պատվիրակության (Զինովևի գլխավորությամբ) աջակցությունը՝ Զինովևը և Կամենևը պարտվեցին։ Զինովևը վերընտրվեց Քաղբյուրոյում, իսկ Կամենևը դարձավ քաղբյուրոյի լիիրավ անդամ՝ առանց քվեարկելու կարողության, նույնը եղավ նաև Սոկոլնիկովի հետ։ Ստալինը կարողացավ ունենալ կողմնակիցների ավելի մեծ թիվ և հաղթեց այս պայքարում՝ ընտրվելով Քաղբյուրոյում։
Ստալինի դեմ ընդդիմություն (1926–1927)
1926 թվականի սկզբին Զինովևը, Կամենևը և իրենց կողմնակիցները մտերմացան Տրոցկուն աջակցողների հետ, և այս երկուսի կազմած դաշինքը հայտնի դարձավ «Միացյալ ընդդիմություն» անունով։ Ներկուսակցական պայքարի այս նոր փուլում՝ 1926 թվականի հուլիսի Կենտկոմի XV կուսակցական համագումարից մինչև 1926 թվականի հոկտեմբերը, Միացյալ ընդդիմությունը պարտություն կրեց, և Կամենևը կորցրեց Պոլիտբյուրոյում իր տեղը։
Կամենևը շարունակեց ընդդիմություն լինել Ստալինի համար նաև 1926-1927 թվականների ընթացքում, ինչի արդյունքը եղավ իր հեռացումը Կենտկոմից՝ 1927 թվականի հոկտեմբերին։ 1927 թվականի նոյեմբերի 12-ին՝ Զիովևին և Տրոցկոնւ կուսակցությունից հեռացնելուց հետո, Կամենևը կուսակցության ներսում Միացյալ ընդդիմության առաջնորդն էր և ներկայացրեց իրենց տեսակետները՝ կուսակցության՝ 1927 թվականի դեկտեմբերի XV համագումարի ժամանակ։ Կամենևը, օգտվելով առիթից, առաջարկում է գնալ կողմերի միջև հաշտեցման։ Բայց նրա ելույթը 24 անգամ ընդհատվում է Բուխարիի, Ռյուտինի, Կագանովիչի կողմից, ինչն էլ պարզ է դարձնում նրա՝ այդ ցանկության անիրագործելիությունը ։ Համագումարը Միացյալ ընդդիմության դիրքորոշումը համարում է Կումունիստական կուսակցության դիրքորոշումից խիստ տարբերվող և որոշում է կայացնում Կամենևին և ընդդիմության տասյնակ անդամների՝ կուսակցությունից հեռացման վերաբերյալ։ Սա ճանապարհ է բացում՝ 1928 թվականին հազարավոր ընդդիմադիր գործիչների կուսակցությունից հեռացման և ամբողջ Ձախ ընդդիմության արտաքսման։
Կամենևի առաջին ամուսնությունը, որ սկսվել էր 1920 թվականին և Բրիտանացի քանդակագործ Կլարա Շեդիանի հետ կապված հայտնի գործի արդյունք էր, ավարտվեց ամուսնալուծությամբ՝ 1928 թվականին, երբ նա լքեց Օլգա Կամենևային և ամուսնացավ Տատիանա Գլեբովայի հետ ։ Նրանք միասին որդի ունեցան՝ Վլադիմիր Գլեբովը (1929–1994) :
Հնազանդություն Ստալինին և մահ
Մինչ Տրոցկին կուսակցությունից հեռացվելուց հետո շարունակում էր Ստալինի նկատմամբ որպես ընդդիմություն մնալ, Զինովևը և Կամենևը շատ արագ հետ կանգնեցին իրենց նախկին դիրքերից և իրենց կողմնակիցներին էլ նույնը խորհուրդ տվեցին։ Նրանք բաց նամակներ էին հղում կուսակցության ղեկավարությանը՝ հայտրարարելով, որ ընդունում են իրենց բոլոր սխալները, և վեց ամիս անց նորից կարողացան վերականգնվել կուսակցության շարքերը։ Նրանք այլևս չկարողացան վերականգնել իրենց պաշտոնները Կենտկոմում, բայց կարողացան ստանալ միջին աստիճանի պաշտոններ՝ խորհրդային բյուրոկրատիայի շարքերում։ Կամենևը, իսկ ավելի ուշ նաև Զինովևը, սկսեցին Բուխարինի հետ ջերմ հարաբերությունների մեջ լինել, ինչը 1928 թվականի սկզբին Բուխարինը փորձեց օգտագործել Ստալինի դեմ իր կարճաժամկետ պայքարի ընթացքում։ Այս գործունեությունը շուտով հայտնի դարձավ Ստալինին, ինչը նա հետագայում օգտագործեց Բուխարինի դեմ՝ նրան մեղադրելով ֆրակցիոն գործունեության մեջ։
Զինովևը և Կամենևը քաղաքականապես ակտիվ մնացին մինչև 1932 թվականի հոկտեմբերը, երբ ևս մեկ անգամ հեռացվեցին կուսակցությունից՝ Ռուտի գործի առնչությամբ։ Այս միջադեպից հետո նրանք կրկին մեղայականով հանդես եկան և 1933 թվականի դեկտեմբերին նորից վերականգնվեցին կուսակցության շարքերում։ Բայց նրանք ստիպված էին կուսակցության XVII համագումարի ժամանակ հանդես գալ ինքնախարազանող ելույթներով, որը տեղի ունեցավ 1934 թվականի հունվարին. այս համագումարը հատուկ կազմակերպել էր Ստալինը՝ ցույց տալու իր քաղաքական հակառակորդների խղճուկ պարտությունը իր նկատմամբ։
Սերգեյ Կիրովի սպանությունը 1934 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Ստալինի՝ այսպես կոչված Մեծ զտումների հիմքը դրեց, որից հետո նա սկսեց լայնամասշտաբ դատավարությունների գործընթաց՝ իր քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ։ Գրիգորի Զնովևը, Կամենևը և նրանց մոտ կանգնած կուսակցական գործիչները 1934 թվականի դեկտեմբերին ևս մեկ անգամ հեռացվեցին կուսակցության շարքերից։
Այս ընթացքում Կամենևը նամակ է գրում՝ ուղղված Ստալինին, որում ասվում է.
"Այս ընթացքում, երբ իմ սիրտը լցված է միայն, լցված է կուսակցության և նրա ղեկավարության նկատմամբ սիրով, երբ կասկածանքների ու տատանումների մեջ եմ ապրում, կարող եմ ասել, որ լցված եմ մեծագույն վստահությամբ՝ Կենտրոնական կոմիտեի, և Ձեր՝ ընկեր Ստալին, կայացրած ամեն որոշման նկատմամբ։ Ես ձերբակալվել եմ այն մարդկանց հետ կապերի համար, ովքերք ինձ հիմա ատելի ու արգահատելի են։"
1936 թվականի օգոստոսին խորհրդային գաղտնի ոստիկանության բանտերում լավ «մշակվելուց» հետո, Զինովևը, Կամենևը և ևս 14 դատապարտյալներ, հիմնականում նախկին բոլշևիկներ նորից ենթարկվում են դատական գործընթացի։ Այս անգամ մեղադրանքներին ավելացավ նաև Կիրովի սպանության համար կազմակերպված ահաբեկչական կառույցի ձևավորումը, որը, ըստ մեղադրանքների, նաև ցանկացել է Ստալինի նկատմամբ մահափորձ իրականացնել։ 16-ի դատավարությունը (կամ Տրոցկիստ-Կամեևիստների ահաբեկչական կենտրոնի դեմ դատավարությունը) Մոսկովյան բեմադրված դատավարություններից մեկն էր, և այն հիմք դրեց մյուս դատավարություններին։ Նախկին բոլշևիկներին առաջադրվեցին հսկայական մեղադրանքներ, ներառյալ՝ սաբոտաժ, թունավորումներ, թշնամական գործողություններ սեփական իշխանության նկատմամբ և այլն։ Այլ դատապարտյալների նման՝ Կամենևին նույնպես մեղավոր ճանաչեցին և գնդակահարեցին 1936 թվականի օգոստոսի 25-ին։
1988 թվականի վերակառուցման տարիներին Կամենևը, Զինովևը և իրենց հետ դատապարտված մյուս քաղբանտարկյալները արդարացվեցին Խորհրդային կառավարության կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Մարքսիստներ Կատեգորիա:Ռուս հեղափոխականներ Կատեգորիա:Մահապատժի ենթարկված քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Քաղաքական կեղծանուններ Կատեգորիա:Ռուսաստանում հրազենից մահացածներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ
Ֆրեն (Էնայի գավառ)
Ֆրեն (Fresnes), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Վիկ սյուր Էն կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Լան:
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02333:
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 152 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 97 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 71-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 26-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 73,2%, 1999 թվականին եղել է 64,0%)։ 71 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 62-ը (32 տղամարդ և 30 կին), գործազուրկ էին 9 մարդ (7 տղամարդ և 2 կին)։ 26 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը՝ թոշակառուներ, 9-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Ցոլակ Ամերիկյան
Ցոլակ Քերոբի Ամերիկյան (Գալուստ Սուլուլիկյան, ), հայ դերասան, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1947)։
Կենսագրություն
Ցոլակ Ամերիկյանը ծնվել է Տրապիզոնում, արհեստավորի ընտանիքում։ 1891 թ. հորեղբոր հետ տեղափոխվել է Բաթում, որտեղ ստացել է նախնական կրթությունը, ապա սովորել ռուսական քաղաքային ուսումնարանում։ Այնուհետև մեկնել է Վենետիկի Մխիթարյանների մոտ ուսանելու, սակայն կարճ ժամանակ մնալով այնտեղ, 1906 թ. վերադարձել է Բաթում, մասնակցել սիրողների կողմից կազմակերպված ներկայացումներին («Համլետ», «Ավազակներ» և այլն)։ Ապա խաղացել է «Արշակ Բ», «Վարդան Մամիկոնյան», «Ղարաբաղի աստղագետը», «Խաչագողի հիշատակարանը» և այլ պիեսներում։ Նյութական մեծ դժվարություններ կրելով մի կերպ մեկնել է Փարիզ, եղել Մարսելում, այնտեղից անցել Եգիպտոս, ապա Հունաստան՝ այս բոլոր վայրերում դիտել ժամանակի անվանի դերասանների խաղը։ Երկար և օգտավետ շրջագայություններից հետո վերադարձել է Կովկաս, մտել Ամո Խարազյանի թատերախմբի մեջ։ 1910 թ., օսմանյան սահմանադրությունից հետո մեկնել է Արևմտյան Հայաստան, Էրզրումում սիրողներից կազմակերպել է մի թատերախումբ և ներկայացրել Ն. Գոգոլի «Ռևիզորը», ապա Շիրվանզադեի «Չար ոգին», «Պատվի համարը», «Նամուսը», Հ. Պարոնյանի «Մեծապատիվ մուրացկաններն» ու «Պաղտասար աղբարը», այդ բոլոր պիեսներում կատարելով գլխավոր դերեր։
Վերադառնալով Կովկաս, խաղացել է Թիֆլիսում, Բաթումում Սիրանույշի, Օվի Սևումյանի, Վահրամ Փափազյանի և ուրիշների հետ։ Խորհրդային իշխանության առաջին տարիներին շրջել է Ղրիմում, Հյուսիսային Կովկասում, Ուկրաինայում, խաղացել հայաշատ բազմաթիվ քաղաքներում՝ Կիև, Խարկով, Օդեսա, Տագանրոգ, Արմավիր, Նովոռոսիյսկ, Մոզդոկ, Ղզլար, Վլադիկավկազ և այլն։ 1931 թ. եկել է Լենինական և ամբողջությամբ կապվել Լենինականի պետական թատրոնի հետ։
Ստեղծել է բազմաթիվ կերպարներ, որոնք համարվում հայ բեմի լավագույն նվաճումներից՝ Սատին (Մ. Գորկու «Հատակում»), Մանուկ աղա (Հ.Պարոնյանի «Մեծապատիվ մուրացկաններ»), Մոնտանելլի (Է. Վոյնիչի «Բոռ»), Մալվոլիո (Ու. Շեքսպիրի «Տասներկուերորդ գիշեր»), Վիշնևսկի («Արդյունավոր պաշտոն»), Մուրոմսկի (Ա. Սուխովո-Կոբիլինի «Կրեչինսկու հարսանիքը»), Վուրմ (Ֆ. Շիլլերի «Սեր և խարդավանք»), Շեյլոկ (Ու. Շեքսպիրի «Վենետիկի վաճառականը») և այլն ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ
Շվեդիայի փոստի և փոստային նամականիշերի պատմություն
Շվեդիայի փոստի և փոստային նամականիշերի պատմությունն ընդգրկում է վաղ (մինչնամականիշային) դասական (19-րդ դար - 20-րդ դարի սկզբի նամականիշեր) և ներկա ժամանակաշրջանները։ 1855 թվականից ի վեր Շվեդիան թողարկում է իր սեփական փոստային նամականիշերը, իսկ 1875 թվականից ընդգրկվում է Համաշխարհային  փոստային միության (ՀՓՄ) մեջ ։ Փոստային գործառնությունները երկրում իրականացվում են Posten AB  ընկերության կողմից ։
Փոստի վաղ շրջանի պատմություն
Շվեդիայի փոստի պատմությունը ժամանակակից իմաստով սկսվում է 17-րդ դարում։ Շվեդիայի կանոնավոր փոստային ծառայության նախակարապետը համարվում է «Պոստեն» (շվեդական Posten) Թագավորական փոստային վարչությունը (Kungliga Postverket), որը հիմնադրվել է 1636 թվականին ՝ կանցլեր Ակսել Օկսենշեռնի նախաձեռնությամբ։ 1636 թվականի փետրվարի 20-ին Քրիստինա թագուհու խնամակալ կառավարության կողմից որոշում կայացվեց փոստի մասին, որում ասվում էր.
Շվեդիայի փոստի առաջին ղեկավարը եղել է Բեյերը, իսկ նրա որդին՝ Յոհան-Գաբրիել Բեյերը (1645-1705), որը հայտնի է որպես բանաստեղծ, փոստային ծառայությունների երկրորդ տնօրենն էր ։
Արդեն 18-րդ դարում փոստային ծառայությունը գործում էր ամբողջ երկրում։ Նամակների համար օգտագործվում էին նամականիշեր՝ թագի պատկերով «B» («Betald» - «վճարված է» կամ «F» տառերով («Fri»` «անվճար»)։ 17-րդ դարի վերջին Ստոկհոլմում ներդրվեց քաղաքի անունով կնիք ։
18-րդ դարի կեսերից մոմե կնիքներով նամակների վրա սկսեցին ամրացնել թռչնի փետուրներ, որով փոստային ծառայողներին տեղեկացնելով, որ այդ նամակը ենթակա է անհապաղ առաքման, ինչը նախկինում Շվեդիայի փոստային առաքումների նախանշանն էր։ Թե՛ փոստային առաքումների, և թե ուղևորների տեղափոխման  պատասխանատվություն կրում էին  հայտնի դասի  հողատերեր, որոնք այս ծառայության դիմաց ստանում էին համեմատաբար աննշան վարձատրություն։ Այս ծառայությունը վերացվեց 1870 թվականին։ Այդ ժամանակվանից ի վեր շվեդական փոստը սկսեց որոնել անհրաժեշտ փոխադրամիջոցներ, մասնավոր ձեռներեցների հետ ազատ համաձայնագրեր կնքելու միջոցով։ Մինչև 19-րդ դարի վերջը փոստը, որին  միացված չէր հեռագրական ծառայությունը, ղեկավարվում էր գլխավոր վարչության կողմից, որը ենթակա էր ֆինանսների նախարարին։ Չկային  շրջանային հաստատություններ ։
Շվեդիան առաջին պետություններից էր, որը ստորագրեց Համաշխարհային փոստային կոնվենցիան 1874 թվականի հոկտեմբերի 9-ին, իսկ ավելի ուշ միացավ UPU-ին (1875 թվականի հուլիսի 1-ից) միացավ փոստային պատվերների (1885) և թերթերի առաքումների  մասին ՀՓՄ–ի համաձայնագրին (1891)։ Շվեդիան նաև պայմանագրեր էր կնքել այլ պետությունների, այդ թվում՝ Ռուսաստանի (1904-1905) հետ դրամական փոխանցումների փոխադարձ փոխանակման վերաբերյալ ]:
1894 թվականի տվյալներով Շվեդիայում գործում էին 262 փոստային ստորաբաժանումներ, որոնք կազմում էին մեկ ընդհանուր փոստային հաստատություն, որը սպասարկում էր 194,8 քմ տարածք և 2164 բնակչի։ Առաքումների ընդհանուր քանակը կազմում էր 152127000 միավոր, այդ թվում `
Յուրաքանչյուր շվեդ բնակչի ընկնում էր 28.4 փոստային առաքանի։ Շվեդական փոստից ստացված եկամուտը գերազանցում էր ծախսերը (Ռուսական կայսրության ռուբլով հաշված դրական տարբերությունը կազմում էր 3,337,640 ռուբլի) ։
Դասական ժամանակաշրջան
Առաջին փոստային նամականիշերը Շվեդիայում թողարկվել են 1855 թվականի հուլիսի 1-ին, այսպես կոչված, «Սկիլլինգ բանկո» անվանումով ։ Դա հինգ մասից բաղկացած մանրանկարչության շարք էր, բառերով նշված սկիլլինգ բանկո անվանական արժեքով։ նամականիշերը ունեին ատամնաշար, դրանց վրա պատկերված էր Շվեդիայի ազգային զինանշանը և նշված էր երկրի անվանումը «SVERIGE» («Շվեդիա») ։ Մանրանկարի հեղինակը կոմս Պ. Ա. Սպարրեն էր։ Շարքի նամականիշերից մեկը` 3 սկիլլինգ անվանական արժեքով, սխալմամբ տպվել էր փոքր տպաքանակով և նարնջագույն-դեղին գույնի (կանաչի փոխարեն)։ Այս նամականիշը ստացել էր «Դեղին երեքսկիլինգանոց» անվանումը, աշխարհում հայտնի եզակի (մարված վիճակում) նամականիշերից էր և համարվում էր  ամենաթանկ հավաքածուի նամականիշը ։
1858 թվականին Շվեդիան անցավ նոր արժույթի՝ ռիկսդալերի (riksdaler), որը հավասար է 100 էրեի (öre): Դրա հետ կապված 1858 թվականի հուլիսի 1-ին թողարկվեց նույն պատկերով նամականիշ 1855 թվականին` նոր արժույթով, ավելի փոքր չափերով ։
1862 թվականին առաջին անգամ Շվեդիայի նամականիշերի վրա հայտնվեց գրաֆիկական սյուժե` «Պառկած առյուծ» ։
1889 թվականին «Թվեր շրջանի մեջ» նամականիշերի 12 և 24 էրե անվանական արժեքով տպաքանակի մի մասում կատարվեց առաջին վերատպությունը (Sc #50, 51)` կապված անվանական արժեքի նվազեցման հետ (մինչև 10 էրե) ։
Առաջին թողարկման նամականիշերը շրջանառության մեջ էին մինչև 1910 թվականի դեկտեմբերի 30-ը։ Դրանք բոլորը տպագրվել էին տպարանային տպագրությամբ ձեռքով պատրաստված թերթիկների վրա՝ «երեք թագ» ջրանիշով ։ Բոլոր թողարկումներն ունեին մեծ թվով տարատեսակներ կապված տպագրական սխալների, թղթի հաստության և այլնի հետ։
1910 թվականի նամականիշերի նոր շարքում օգտագործվել է ազգային զինանշանի փոքրիկ նկարը (ցածր անվանական արժեքների համար) և Գուստավ V թագավորի դիմանկարը։ Հետագայում այդ նամականիշերը բազմիցս վերատպագրվել են` կապված նոր անվանական արժեքների հետ, այդ թվում` հավելավճարների և փոստային-բարեգործական նամականիշերի (1916) և ավիափոստի նամականիշերի (1920) հետ ։
Շվեդիայի առաջին հիշատակի նամականիշը, որը պատկերում է Ստոկհոլմի կենտրոնական փոստային գրասենյակը, հայտնվել է 1903 թվականին, վերջինիս բացման կապակցությամբ ։ Շվեդիայի հիշատակի նամականիշերը վաճառվում են փոստում ընդամենը մի քանի ամիս ։
Արդի ժամանակաշրջան
1920 թվականին Շվեդիայի փոստն ունեցավ իր սեփական տպարանը, ձեռք բերվեցին տպագրական և թուղթ կտրելու մեքենաներ։ Տպագրված նամականիշերով շերտակտորները փաթաթվում էին գլանափաթեթներով։ Յուրաքանչյուր գլանափաթեթ բաղկացած էր 100 կամ 500 փոստային նամականիշերից։ Գլանափաթեթներով նամականիշերը   երկու հակադիր կողմերում ծակոտկեն են։ Նրանց թողարկումը շարունակվում է մինչ օրս ։ Գլանափաթեթներով նամականիշերի շարքում կան ծալքավոր նամականիշեր։ Նման նամականիշերի զույգերից կամ եռակներից  մեկը մյուսի նկատմամբ համարվում է շրջված և  շատ հազվադեպ են հանդիպում  կոլեկցիոներների մոտ, դրանք  հազար անգամ ավելի թանկ են, քան սովորականները։ Որպես կանոն, գլանափաթեթները տպվում էին պողպատի վրա փորագրման տեխնիկայի միջոցով։
1920-ականներին Շվեդիայի փոստային ծառայությունը սկսեց թողարկել ոչ միայն ստանդարտ, այլև փոքր ձևաչափով հիշատակի նամականիշեր։ Նրանց համար որպես սյուժե էին ծառայում հանգուցյալ շվեդական թագավորների՝ Գուստավ II Ադոլֆի դիմանկարները (մասնավոր փոստը հանրային սեփականություն փոխանցելու երեքհարյուրամյակի առթիվ) և Գուստավ Վասանի (ազատագրության համար մղվող պատերազմի երեքհարյուրամյակի առթիվ) դիմանկարները։ 1924 թվականի նամականիշերը, որոնք նվիրված են Ստոկհոլմում անցկացվող Համաշխարհային փոստային համագումարին և ՀՓՄ-ի 50-ամյակին, թողարկվել են թերթերով՝ քառանկյուն պերֆորացիայով։
Շվեդական փոստը թողարկում է նաև գլանափաթեթներով նամականիշեր բրոշյուրներով (նոթատետրերով)։ Սկզբում բրոշյուրները հավաքվում էին ձեռքով, իսկ 1940 թվականից` մեքենայական եղանակով։ 1954 թվականից ի վեր մեքենաները օգտագործվում էին բրոշյուր վաճառելու համար։ Դրա հետ կապված անհրաժեշտ էր պատրաստել հատուկ բրոշյուրներ` կոշտ կազմով (թղթի փոխարեն ստվարաթուղթ) ։
1961 թվականից ի վեր թողարկվում են Նոբելյան մրցանակակիրների դիմանկարներով նամականիշեր։
1969 թվականին տպագրվեց հինգ նամականիշերից բաղկացած առաջին շվեդական փոստային բլոկը, որը նվիրված էր նկարիչ Իվան Ագուելիի ծննդյան 100-ամյակին։
1979 թվականից ի վեր Շվեդիայի փոստային գերատեսչությունում թողարկվում են զեղչված նամականիշեր։ Սրանք սիմվոլիկ պատկերներով ստանդարտ փոստային նշաններն են ՝ առանց նշելու անվանական արժեքը (1979-1980), կամ գավառների զինանշանով և 1,40 կրոն (1981-1982) անվանական արժեքով։ Դրանք տպագրվում են 20 նամականիշերից բաղկացած բրոշյուրներում, և յուրաքանչյուր շվեդական ընտանիք իրավունք ունի տարեկան երկու բրոշյուր գնելու իջեցված գնով։ Նամականիշերը կարող են օգտագործվել երկրի ներսում բացիկների և հասարակ նամակների վճարման համար ։
1991 թվականի հոկտեմբերի 5-ին շվեդական փոստի կողմից թողարկվեցին մի շարք նամականիշեր, որոնք պատկերում էին շվեդական հանրաճանաչ երաժիշտներ Լենա Ֆիլիպսոնին, Ջերրի Ուիլյամսին և Roxette նվագախմբին։ Նամականիշերը պատրաստվել էին՝ նպատակ ունենալով ծանոթացնել շվեդացի երեխաներին ֆիլատելիային։ Միաժամանակ վաճառքի հանվեց նամականիշերում պատկերված երգիչների երգերի հավաքածուներով ձայներիզներ։  Երաժշտական և ֆիլատելիական հուշանվերները կարելի էր ձեռք բերել միայն Շվեդիայի փոստային բաժանմունքներում, իսկ ձայներիզների վաճառքից ստացված հասույթը փոխանցվեց քաղցկեղի հետազոտության հիմնադրամին։ Ավելի ուշ, ամերիկյան «Այսօր երեկոյան Ջեյ Լենոյի հետ» հեռուստատեսային շոուի ձայնագրության ժամանակ, Roxette խմբի անդամներ Պեր Գեսլիին և Մարի Ֆրեդրիկսոնին հարցրեցին, թե ինչպես են են նրանք վերաբերվում իրենց դիմանկարներով փոստային նամականիշերին։ Պերը կատակով ասում է. «Հաճելի է զգալ, որ ամբողջ երկիրը լիզում է քո մեջքը» ։
Մինչև 1890 թվականը շվեդական նամականիշերը թողարկվել են տպագրության մեթոդով, այնուհետև մետաղագրական։ Նրանք առանձնանում են բարձրորակ տպագրությամբ։
Շվեդիայի բոլոր նամականիշերի միայն 5%-ն է վաճառվում կոլեկցիոներներին, մնացածը օգտագործվում է ուղղակիորեն փոստային կարիքների համար ։
Արտասովոր նամականիշեր
2001 թվականի օգոստոսին շվեդական Փոստը թողարկեց աշխարհում առաջին ինքնասոսնձվող նամականիշերը, որոնք տպագրվել էին մետաղագրական  եղանակով։ Երեք մանրանկարներից բաղկացած Նամականիշերի շարքը նվիրված էր Շվեդիայի ծովային և առափնյա ջրերում բնակվող ձկներին ։
Փոստային նամականիշերի այլ տեսակներ
Բացի սովորական փոստային Նամականիշերից, Շվեդիան թողարկում է նամականիշերի այլ տեսակներ`
Փոստային-բարեգործական
Առաջին փոստային-բարեգործական նամականիշերը թողարկվել են 1916 թվականին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետ կապված կարիքների համար։ Դրանք վերատպագրություններ էին 1872-1886 թվականների նամականիշերի վերատպագրություններ էին ։
Ծառայողական
Ծառայողական Նամականիշերը թողարկվել են 1874 թվականին և օգտագործվել են մինչև 1920 թվականի հուլիսի 1-ը։ Ներկայումս ներքին պաշտոնական նամակագրությունն ուղարկվում է առանց նամականիշերի, իսկ միջազգային վճարվում է սովորական նամականիշերով ։
Հավելավճարային
Հավելավճարային նամականիշերը թողարկվել են 1874-1877 թվականներին և շրջանառությունից հանվել են 1892 թվականի հունվարի 1-ին։ Դրանց փոխարեն օգտագործվում են փոստային առաքման սովորական նշաններ, որոնք մարվում են հատուկ կնիքներով։ Հավելավճարի չափը նշված է կանաչ գույնով հատուկ պիտակների վրա։ Գոյություն ունեն այս պիտակների ինը տեսակ ։
Ավիափոստային
1912 թվականին հայտնվեց կիսապաշտոնական նամականիշ (Halvofficiella), որն օգտագործվում էր 1912 թվականի սեպտեմբերի 21-ին, 22-ին և 26-ին օդային փոխադրումների համար։ Այն վաճառվել է 60-րդ էրե անվանական արժեքով, բացի այդ, նամակի համար պետք է վճարվեր 10 էրե արժեքով նամականիշով ։ Դրա մնացյալ մասը տպագրվել է 1937 թվականի սեպտեմբերի 16-ին՝ «Silverjubileet 1937» անկյունագծով։ Հայտնի են միայն ութ չմարված նամականիշեր ։
Ավիափոստային նամականիշերի առաջին շարքը (Flygpostmärken) թողարկվել է 1920 թվականին։ Ծառայողական նամականիշերը տպված էին «Luftpost» տեքստով և նոր անվանական արժեքով ։
Ընդհանուր առմամբ, 1920 թվականից մինչև 1930 թվականը, Շվեդիայում թողարկվել է հինգ ավիափոստային նամականիշ ։
Դաշտային փոստի նամականիշեր
1929 թվականի սեպտեմբերի 26-ից 1951 թվականներին Շվեդիայում թողարկվել են զինվորական նամակների պատասխանական նամականիշեր։ Շվեդական բանակի յուրաքանչյուր զինվորական ստանում էր շաբաթական մեկ դաշտային փոստային ծրար։ Նրա վերին փականի վրա տպված էր պատասխանական նամականիշ, որի հետևի մասը  հագեցած էր սոսնձով։ Նամականիշը կտրված էր ծրարից և օգտագործվում էր բանակին հասցեագրման ցանկացած փոստային ծառայության համար ։
1934 թվականի դեկտեմբերի 23-ից մինչև 1935 թվականի փետրվարի 17-ը Սաարի մարզի Մերցիգ քաղաքում գործում էր Շվեդիայի դաշտային փոստը։ Սկզբում օգտագործվել են սարիիստական նամականիշեր, այնուհետև շվեդական, ինչպես նաև պիտակավորված դաշտային փոստային քարտեր։ Դրանք մարել են «Svenska Bataljonen Saar» («Շվեդական գումարտակ Սաար») մակագրությամբ կնիքով ։
ՄԱԿ-ի զորքերում շվեդական ստորաբաժանումներն ունեն իրենց փոստը և օգտագործում են շվեդական փոստային նամականիշեր և համապատասխան մակագրություններով կնիքներ ։
Հեռագրական
Նախկինում Շվեդիայում հեռագրական ծառայությունները վճարելու համար օգտագործվում էին շվեդերեն մակագրությամբ հեռագրական նամականիշեր «''Kongl. Telegrafverket» կամ «Kungl. Telegrafverket''» («Թագավորական հեռագրական վարչություն») ։
Ավտոմատային
1991 թվականի ապրիլից սկսած Շվեդիայում սկսեցին օգտագործվել ավտոմատային նամականիշեր ։
Թվային
2011 թվականից ի վեր Շվեդիայի փոստում (և Դանիայում միաժամանակ) ներդրեցին փոստային առաքումների վճարման նոր համակարգ` օգտագործելով «թվային նամականիշեր»։ Վճարումը կատարվում է SMS-ի միջոցով, «porto» հաղորդագրություն է ուղարկվում 1900 կարճ համարին։ Դրանից հետո թվային կոդ է ստացվում ուղարկողի հեռախոսին։ Այն կարելի է տպել կամ ուղղակիորեն ծրարի վրա (այն տեղում, որտեղ սովորաբար գտնվում է փոստային նամականիշը), կամ առանձին թղթի վրա, այնուհետև կտրել և փակցնել  ցանկացած տեսակի առաքվող ծանրոցի, բանդեռոլի կամ բացիկի վրա, որը հարմար չէր տպիչի վրա տպելու համար ։
Քաղաքային փոստ
1856 թվականի հուլիսին շրջանառության մեջ մտավ առանց անվանական արժեքի նամականիշ Ստոկհոլմի տարածքում փոստային առաքումների վճարման համար` այսպես կոչված «Սև դեղատուն»։ Նամականիշում կար «Frimärke för localbref» մակագրությունը («Նամականիշ տեղական նամակների համար») ։ Այն վաճառվում էր 1 սկիլլինգ բանկո, իսկ 1858 թվականի հուլիսի 1-ից` 3 էրե ։ 1862 թվականին այն վերահրատարակվեց փոփոխված գույնով` շագանակագույնի փոխարեն սև ։
19-րդ դարի վերջին Շվեդիայում գոյություն ունեին մասնավոր քաղաքի փոստային բաժանմունքներ, որոնք արտադրում էին իրենց սեփական Նամականիշերը և ամբողջական իրերը (Գյոթեբորգ, Մալմյո, Հելսինգբորգ և այլն)։ Բոլոր մասնավոր փոստերը փակվեցին 1947 թվականի հուլիսին ։
Կիրունա
1900 թվականից Կիրունա քաղաքում գործում է «Kiruna Mail» տեղական փոստը, որը հավաքում և առաքում էր նամակագրությունը քաղաքից պետական փոստային բաժանմունք։ 1997 թվականից ի վեր թողարկվում են սեփական նամականիշեր առանց անվանական արժեքի նշման։ 2000 թվականին պետական փոստին նամակ ուղարկելու ծախսերը կազմում էին 3,50 կրոն  ։
Ամբողջական և ամբողջ իրեր
Առաջին շվեդական ամբողջական իրը հայտնվեց 1879 թվականի հունվարի 1-ին։ Դա դրոշմավորված ծրար էր, որի վերին աջ անկյունում տպագրվել էր 12 էրե անվանական արժեքով ստանդարտ դրոշմ։ Հայտնի են նաև 6 և 10 էրե անվանական արժեքով տպագիր Նամականիշերով ծրարներ, նմանատիպ 2 էրե  անվանական արժեքով ծրարները, ըստ երևույթին, տեղական փոստի ծրարներն էին ։ Շվեդական փոստը թողարկել է նաև այլ ամբողջական իրեր` Շվեդիայում պաշտոնապես հրապարակվում են նաև առաջին օրվա ծրարներ և քարտմաքսիմումի հետ կապված առավելագույն քարտեր։ Առաջին օրվա առաջին ծրարը թողարկվել է նամականիշերի համար 1928 թվականին՝ Գուստավ V արքայի յոթանասուներորդ տարեդարձի օրը։ 1981 թվականին թողարկվեց առաջին պաշտոնական շվեդական առավելագույն քարտը («Շվեդական կինոյի պատմությունը»)։
Ֆիլատելիայի զարգացում
Շվեդական նամականիշերի կոլեկցիոներներին սպասարկում է երկրի փոստային ծառայության հատուկ բաժինը։ Շվեդիայում տպագրվում են տեղեկատվական թերթիկներ, որոնցից հավաքվում են հատուկ կազմով անջատովի ամրակներով բրոշյուրներ։ Նրանք յուրաքանչյուր նոր նամականիշերի մասին տեղեկացնում են երեք լեզուներով՝ անգլերեն, ֆրանսերեն և գերմաներեն։ Տեղեկատվությունը, որն ուղեկցվում է գունային նկարազարդումներով, հրապարակվում է տարեկան 15-20 անգամ։ Բացի այդ, հրապարակվում են սկանդինավյան երկրների «Ֆացիտ» նամականիշերի տարեկան մասնագիտացված պատկերագիրքը և նկարազարդ գնացուցակը ։
Շվեդ ֆիլատելիստները մասնակցում են տարբեր ազգային և միջազգային ցուցահանդեսների։ 1970 թվականի ապրիլի 3-ից մայիսի 3-ը Ստոկհոլմի փոստային թանգարանում տեղի ունեցավ ֆիլատելիստական ցուցահանդես նվիրված Վ. Ի. Լենինի ծննդյան հարյուրամյակին։ Թանգարանի փոստային բաժանմունքում կազմակերպվել էր հատուկ մարումներ հուշամատյանային կնիքով, որը հիմնված էր ԽՍՀՄ 1924 թվականի լենինյան սգո նամականիշի նկարների վրա։ Նամականիշը ունեցել է թարգմանական օրացուցային ամսաթիվ և կիրառվել է ապրիլի 3,5, 11, 12, 18, 19, 22, 25, 26-ին, մայիսի 2-ին և 3-ին։ Մարումն իրականացվել է սև գույնի մաստիկայով ։
Չանյարալ (նահանգ)
Չանյարալ (Provincia de Chañaral), նահանգ Չիլիի Ատակամա տարածաշրջանում։ Վարչական կենտրոնն է Չանյարալ քաղաքը։ Նահանգը ղեկավարում է նախագահի կողմից նշանակված նահանգապետը։ Որպես նահանգ Չանյարալն հանդիսանում է Չիլիի երկրորդ մակարդակի վարչական միավոր, որը իր հերթին բաժանվում է համայնքների (comunas)։ Ներառում է 2 համայնք.
Աշխարհագրությունը և բնակչություն
Չիլիի Ազգային վիճակագրական ծառայության 2002 թվականին կատարված մարդահամարի տվյալներով նահանգում բնակվում է 32 132 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 1,31 մարդ/կմ²։
Չանյարալ նահանգի տարածքի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 24 436,2 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չիլիի Ատակամա տարածաշրջան Կատեգորիա:Չիլիի նահանգներ
Հերբերտ Կրյոմեր
Հերբերտ Կրյոմեր (Herbert Krömer; ծնվել է օգոստոսի 25 1928, Վեյմար, Գերմանիա), գերմանացի ֆիզիկոս,  2000 թվականի Ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակի կեսը կիսել է Ժորես Ալֆերովի հետ «բարձր արագության և օտտո-էլեկտրոնիկայում օգտագործվող կիսահաղորդչային հետերոկառուցվածքների զարգացման համար», որն օգտագործվում է բարձր հաճախականության և օպտո-էլեկտրոնիկայում։ Մրցանակի երկրորդ կեսը շնորհվել է Ջեք Քիլբիին «Ինտեգրալ սխեմաների հայտնաբերմանը մասնակցության համար»։
ԱՄՆ ճարտարագիտական ազգային ակադեմիայի օտարերկրյա անդամ է 1997, իսկ  ԱՄՆ գիտությունների ազգային ակադեմիայի օտարերկրյա անդամ 2003 թվականից ։
Կենսագրություն
Համալսարանի նախապատրաստական ​​դասընթացները ավարտելով, Հերբերտ Կրյոմերը սկսել է ֆիզիկա ուսումնասիրել Ենայի համալսարանում, որտեղ, նա մասնակցել է Ֆրիդրիխ Հունդի դասախոսություններին։ 1948-1949 թվականների Բեռլինի պաշարման ժամանակ Կրյոմերը պրակտիկայի է եղել Բեռլինում և օգտվել է հնարավորությունից՝ փախչելու արևմուտք։ Դրանից հետո ուսումը շարունակել է Գյոթինգենի համալսարանում։ 1952 թվականին նա պաշտպանել է իր թեզը տեսական ֆիզիկայում տրանզիստորներում տաք էլեկտրոններիների ազդեցության վերաբերյալ։ Դրանից հետո Կրյոմերն աշխատել է որպես «կիրառական տեսաբան», ինչպես ինքն է իրեն անվանել, գերմանական դաշնային փոստի հեռարձակման տեխնիկական կենտրոնում։ 1954 թվականին տեղափոխվել է ԱՄՆ և աշխատել այնտեղ Փրինսթոնի և Պալո Ալտոյի տարբեր հետազոտական ​​հաստատություններում։ 1968-1976 թվականներին Կրյոմերը դասավանդել է Կոլորադոյի համալսարանում որպես պրոֆեսոր, այնուհետև տեղափոխվել է Սանտա Բարբարայի Կալիֆոռնիայի համալսրան։