cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դյուսելդորֆ
Հյուսիսային Հռենոս-Վեսթֆալիայի մայրաքաղաքի վերակառուցումը և զարգացումը
Աշխարհագրական կենտրոնացումը հատկապես տնտեսական առումով կարևոր զարգացող գործոն է, մասնավորապես քաղաքի աճող դերը։ Արտակարգ իրավիճակների կատարված բնակարանային ծրագրերով մինչև 1947 թվականը վաճառվել է շուրջ 70 հազար բնակարան։ 1947 թվականին Դյուսելդորֆում տեղի է ունեցել առաջին տոնավաճառը։ 1950-ականների սկզբին քաղաքում սկսվել էր հետ պատերազմյա քանդված շենքերի վերակառուցումները։ 1949 թվականից մինչև 1952 թվականները Դյուսելդորֆը եղել է միջազգային Ռուրի շրջանի կառավարման նստավայրը։ Շնորհիվ Իգենդո մարքեթինգային կազմակերպության և տեքստիլ արդյունաբերության շնորհիվ կարողացան վերականգնել քաղաքի արդյունաբերաակն և տնտեսական նշանակությունը, նորից կազմակերպվեցին քաղաքային առևտրային ցուցահանդեսներ և տոնավաճառներ և այդ շրջանում նորարարություն էր համարվում  քաղաքում նորաձևության շաբաթ կազմակերպելը, այսպիսով Դյուսելդորֆը իր ճիշտ քաղաքականության շնորհիվ ոչ միայն ձեռք բերեց իր նախնական տնտեսական և արդյունաբերական նշանակությունը այլ նաև այդ շրջանում Եվրոպայում հայտնի դարձավ որպես նորաձևության քաղաք։
1980-ական ևս փոփոխման ենթարկվեց քաղաքային պատկերը, գծագրվեցին նոր մասնաշենքեր հին շինությունների փոխարեն կառուցվեցին նորերը։ 1993 թվականից սկսած քաղաքում նկատվում էր մեքենաների բազմազանություն։ 1990-ական թվականներից սկսած քաղաքում զարգանում էր ԶԼՄ-ները, ձևավորվում էին գրասենյականին բիզնես և հանգստյան գոտիներ։ 1996 թվականին մեծ հրդեհը ոչնչացրեց Դյուսելդորֆի օդանավակայանի տերմինալը։ Օդանավակայանի և քաղաքի հետ կապը ամբողջովին կտրված էր։ Օդանավակայանի վերանորոգման աշխատանքները ավարտվել են 2003 թվականին։
2000 թվականի հուլիսի 27-ի ռմբակոծման հետևանքով ծանր վնասվածքներ են ստացել շուրջ տասնյակ մարդիկ իսկ մի հղի կին կորցրել էր իր չծնված երեխային։ Սինոգոգի հրդեհից հետո գերմանիայի կանցլեր Գերհարդ Շրյոդերը կոչով դիմեց Գերմանայի հասարակությանը, որպեսզի քաղաքում ժողովուրդների բազմազանություն լինի և այսպիսով 2009 թվականի մայիսի 25-ին դաշնային կառավարության կողմից ճանաչվել է որպես "քաղաքը բազմազանություն»։ Բայց այս բազմազանությունը պատճառ է դառնում ոչ ճիշտ վիճակագրական տվյալների հաշվարկման համար։
Տեղադրություն
Քաղաքը գտնվում է Հռենոսի աջ ափին և նրա ներքևի հոսանքում՝ Դյուսել գետի թափվելու վայրում։ Ներկայումս Դյուսելդորֆի շրջանները (Օբերկացել, Նիդերկասել, Խեերդտ և Լյորկ) տեղակայնացված են Հռենոսի ձախ ափին։
Քաղաքը գտնվում է Ռուրական տարածքից մի փոքր հարավ՝ Ռայն-Ռուր ագլոմերացիայում, որը համարվում է Եվրոպայի ամենամեծ և խոշորներից՝ Գերմանիայում։
Նրա 20 քաղաքներում և 14 շրջաններում (10․000 կմ2) բնակվում է 11 միլիոնից ավել մարդ ։
Քաղաքի ամենաբարձր կետը՝ Զանդբերգն (Sandberg) է՝ Խյուբելրատ շրջանում, բարձրությունը հասնում է 165.20 մետրի, ամենացածր կետը՝ Շբարղբախ գետի անկման վայրը՝ 28,23 մետր՝ Հռենոսի հյուսիսում՝ հաշված ծովի մակերևույթից։ Քաղաքի աշխարհագրական կենտրոնը գտնվում է Դյուսսելտալում։
Դյուսելդորֆը պատկանում է կենտրոնաեվրոպական ժամային գոտուն։
Հարևան քաղաքներ
Դյուսելդորֆը հյուսիսում սահմանակցում է Դույսբուրգի, Ռատինգենի և Մյուլհայմի հետ, արևելքում՝ Մետմանի, Էրկրատի և Հիլդենի հետ, հարավում՝ Լանգենֆելդի, արևմուտքում՝ Նոյսի, Մերբուշի և Դորմագենի հետ։ Քաղաքների ընդլայնման հետ կապված շատ հաճախ նրանց միջև սահմանը բացառապես իրավական հասկացություն ունի և անցնում է փողոցներից մեկով (հատկապես դա վերաբերվում է քաղաքի արևմտյան սահմաններին)։
Կլիմա
Դյուսելդորֆի կլիման հիմնականում օվկիանոսային է, ինչը պայմանավորված է Հյուսիսային ծովի նկատմամբ բաց ռելիեֆով։ Այստեղ գերակշռող արևմտյան քամիները իրենց հետ բերում են խոնավ օդային զանգվածներ։ Արդյունքում քաղաքի համար բնորոշ են մեղմ, անձյուն ձմեռ և չափավոր տաք և խոնավ ամառ։ Ընդհանուր առմամբ եղանակը փոփոխական է։ 10,6 °C տարեկան միջին ջերմաստիճանի պայմաններում Դյուսելդորֆում տարեկան թափվում են մոտ 800 մմ տեղումներ։ Քաղաքը համարվում է Գերմանիայում ամենամեղմ ձմեռ ունեցող քաղաքներից մեկը. այստեղ ձյուն տեղում է տարին ընդամենը 11 օրվա ընթացքում։ 1504 թվականից Դյուսելդորֆը զբաղեցնում էր վերջին հորիզոնականներից մեկը Գերմանիայի քաղաքների թվում տարվա ընթացքում արևային ժամերի թվով ։
Վարչական կառուցվածք
Դյուսելդորֆը բաղկացած է քաղաքային 10 վարչաշրջաններից (Stadtbezirk), որոնք իրենց հերթին բաժանվում են 49 շրջանների (Stadtteil) ։ Յուրաքանչյուր վարչաշրջան ունի իր ներկայացուցչությունը (Bezirksvertretung), որը բաղկացած է 19 անդամներից, ովքեր ընտրվում են կոմունալ ընտրությունների ժամանակ։ Ներկայացուցչության գլխում կանգնած է նրա նախագահը (Bezirksvorsteher)։ Ներկայացուցչությունները չունեն սեփական բյուջե և ունեն միայն խորհրդակցական ձայնի իրավունք ։
Թվաքանակ
19-րդ դարի ինդուստրացումը մեծ խթան հանդիսացավ քաղաքի բնակչության աճի համար։ Եթե 1834 թվականին Դյուսելդորֆում բնակվում էր մոտ 20 հազար մարդ, ապա 1882 թվականին քաղաքի բնակչությունը առաջին անգամ գերազանցել է 100 000 մարդ ցուցանիշը ։ Դրա շնորհիվ քաղաքը ձևականորեն ստացել է խոշոր կենտրոնի կարգավիճակ (Großstadt) ։ Արդեն 1905 թվականին քաղաքում բնակվում էր 250 000 մարդ, իսկ 1933 թվականին, երբ նրա կազմի մեջ մտավ Կայզերվերտը և մի շարք այլ արվարձաններ, այդ թիվը ևս մեկ անգամ կրկնապատկվել է։
Դյուսելդորֆի բնակչության վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը։ 1940 թվականին սկսված ռմբակոծությունների արդյունքում զոհվել է քաղաքի ավելի քան 5 000 բնակիչ։ Շինությունների մոտ կեսը ավերվել է, իսկ մնացած 90%-ը՝ վնասվել։ Ընդհանուր առմամբ, պատերազմի ժամանակ տարհանումների, փախուստների, արտաքսումների և օդային հարվածների արդյունքում Դյուսելդորֆը կորցրել է իր բնակչության 57%-ը (306 000 մարդ), բնակչության թիվը նվազել է 541 000-ից (1939 թվականի մայիս) մինչև 235 հազար (1945 թվականի մարտ) մարդ ։
Պատերազմի ավարտից հետո բնակիչները սկսեցին վերադառնալ քաղաք։ 1962 թվականին Դյուսելդորֆի բնակչությունը հասել է իր պատմական առավելագույնին՝ 705 391 մարդ ։ Քաղաքի բնակիչների տեղափոխումը արվարձաններ նույնպես հանգեցրել է բնակչության նվազմանը և 20-րդ դարի 80-90-ական թվականներին քաղաքի բնակչության թվաքանակը տատանվում էր մոտավորապես 570 հազար մարդ ցուցանիշի մոտ։ 1975 թվականի հունվարի 1-ին Դյուսելդորֆի կազմի մեջ մտան Անգերմունդ և Ռեյնի Մոնհայմ քաղաքները, ինչը ավելացրել է նրա բնակչությունը ևս 56 920-ից մինչև 620 000 մարդ, սակայն ըստ Մոնհայմի վարչակազմի կողմից ներկայացված հայցի՝ Մյունստերի հողային սահմանադրական դատարանի վճռով, 1976 թվականի հուլիսի 1-ից Մոնհայմը կրկին դարձել է ինքնիշխան քաղաք ։
20-րդ դարի վերջերին բնակչության թվաքանակի աճի միտումը վերականգնվել է. այսպես, 2005 թվականին քաղաքում բնակվում էր 573 449 մարդ, իսկ 2011 թվականի վերջերին քաղաքում գրանցված է եղել 592 393 բնակիչ։ 2009 թվականից Դյուսելդորֆը Գերմանիայի՝ տարածքով յոթերորդ խոշոր քաղաքն է և Հյուսիսային Հռենոս-Վեսթֆալիայի բնակչության թվով երկրորդ քաղաքը։ Նա զիջում է միայն Քյոլնին՝ շրջանցելով Դորտմունդը և Էսսենը ։ 2030 թվականի համար կանխատեսվում է քաղաքի բնակչության աճ մինչև 645 600 մարդ ։
Ազգային կազմ
Դյուսելդորֆի հիմնական ազգը գերմանացիներն են, որոնք կազմում են քաղաքի ամբողջ բնակչության 82,38 %-ը։ Խոշորագույն ազգային փոքրամասնություններն են թուրքերը՝ 2,37 %, հույները՝ 1,60 %, իտալացիները՝ 1,10 %, ճապոնացիները՝ 0,85 % և ԱՊՀ երկրների ներկայացուցիչները՝ 1,50 % (2011 թվականի դեկտեմբերի 31-ի դրությամբ)։ Հարկ է նշել, որ այդ տվյալները հաշվի չեն առնում այն անձանց, ովքեր Գերմանիայի քաղաքացիություն են ստացել (մասնավորապես դա վերաբերվում է թուրքական և ռուսախոս սփյուռքի ներկայացուցիչներին) ։
Բարբառ
Քաղաքի որոշ սոցիալական հատվածներում մինչ այժմ օգտագործվում է գերմաներենի դյուսելդորֆյան բարբառը՝ դյուսելդորֆյան պլատը (Düsseldorfer Platt)։ Ներառվելով Rhine-Meuse լեզվախմբի մեջ (մասնավորապես՝ մոտ լինելով լիմբուրգերենին), այն փոխառել է բազմաթիվ առանձնահատկություններ հարավում կիրառվող ռիփյուարյան բարբառներից, որ այժմ այն հաճախ դասվում է նրանց շարքին ։ Քաղաքային Բենրատ շրջանի անունով է կոչվել գերմանիստիկայում կարևոր նշանակություն ունեցող Բենրաթյան գիծը, որն առանձնացնում է ստորին գերմանական և վերին գերմանական բարբառները։
Կրոնը Գերմանիայում
2011 թվականի մայիսի 9-ի մարդահամարի արդյունքներով, Դյուսելդորֆի 202,370 բնակիչները պատկանում են կաթոլիկ եկեղեցուն:Ըստ վիճակագրական տվյալների 131,880 մարդ բողոքական է, 2900 մարդ ազատ բողոքական, 20,260 ուղղափառ և 4,560 հրեա։ 220,790 բնակիչները ոչ մի կրոնի չեն պատկանում։ Ըստ միգրացիայի գործընթացի 2011 թվականի դրությամբ Դյուսելդորֆում բնակվող մուսուլմանների թիվը կազմել է 8.3 տոկոս (մոտ 48.900 մարդ)։
2016 թվականի վերջին բնակչության 29,7 տոկոսը հռոմեա-կաթոլիկներ են․ 17,7 տոկոսը բողոքական, 57,7 տոկոսը պատկանում են որևէ աղանդավորական շարժման կամ էլ այլ կրոնի, շատ հաճախ նաև կարող են լինել անկրոն։ Դյուսելդորֆը ունի հրեական մեծ համայնքը, որը ունի 7000 անդամ։
Հռոմեա-կաթոլիկակություն
Դյուսելդորֆը սկզբից պատկանում էր Քյոլնի արքեպիսկոպությանը և ենթարկվում էր տաճարի հովվապետին։ Թեև կրոնական բարեփոխումները սկսվել էին այնուամենայինիվ կաթոլիկները շարունակում էին մնալ քաղաքում։ Նրանք մինչև 1627 թվականը ենթարկվում էին նոր հովավապետին մինչ Դյուսելդորֆը դարձավ առանձին եկեղեցական թեմ և ունեցավ իր առաջնորդը։ 1813 թվականին Բերգի մեծ դքսի վաղ մահը կանխեց Նապոլեոնի նախաձեռնած Դյուսելդորֆի թեմի ստեղծումը։ Այդպիսին նպատակ ուներ նաև Դյուկ Վոլֆգանգ Վիլհելմը Պֆալց-Նոյբբուրգի համար հիմնական նստավայր ստեղծել։ Այսօր քաղաքում գործող բոլոր կաթոլիկ եկեղեցիները պատկանում են Դյուսելդորֆ քաղաքայի թեմի առաջնորդարանին, որը բաղկացած էր Հյուսիսային, Մերձավոր Արևելքի, Հարավային և Բենրաթ թեմերից։ 2013 թվականի դրությամբ Դյուսելդորֆ քաղաքում ապրել է մոտ 191.000 կաթոլիկ, որը համապատասխանում է բնակչության 32% -ին։ Կաթոլիկ քաղաքային միությունն գործում է 2006 թվականից, Մաքս եկեղեցու վերափոխված վանքում՝ Կարլշսաստդի նոր կենտրոնական շենքում։
1394 թվականին Ռավենայի Ապոլինարիսը,որի մասունքները գտնվում են սուրբ Լամբերթ եկեղեցու բակում համարվում է քաղաքի հովանավորը։ Քաղաքի ամենամեծ փառատոնը հենց իր անունն է կրում,վերջինս տոնվում է հուլիսի 23-ին։
Բողոքականների միություն
1527 թվականից սկսած եկեղեցու բարեփոխումները մասամբ բարեհաջող կատարվեցին, այն ի կատար է ածվել Վիլհեմ Վ․-ի մասնակցությամբ։ Եկեղեցում սկսեցին սաղմոսականներ երգել, կարելի է ասել,որ սա լյութերականության հիմքն է հանդիսանում։ 1571 թվականին դատարանում տեղի են ունեցել որոշ փոփոխություններ, որի համաձայն լութերականները ճնշվելու էի։ Լյութերականները և 1573 թվականին եկեղեցական բարեփոխվածները գաղտնի հանդիպել էին, և որոշում կայացրել, որ 1590 թվականից սկսված ճնշումները դադարեցվեն։ 1609 թվականից սկսած բողոքականները ևս իրավունք ունեին եկեղեցում ազատ պատարագներ մատուցել։ Եկեղեցու բարեփոխվածների քարոզատունը գտնվում է Անդրեաս փողոցում, իսկ լյութերականներինը Բերգեր փողոցում։ 1614 թվականից նորից հռոմեա-կաթոլիկական հարաբերությունները դրվեցին ճնշման տակ իշխան Վոլֆգանգ Վիհլեմի մասնակցությամբ։ Մինչև 17-րդ դարի կեսերը բողոքականները իրենց պատարագները գաղտնի էին մատուցում։ Դիանից հետո նրանք ազատություն ստացան կրոնական հարցերում։ Ըստ ծագումնաբանության առաջին բողոոքական քարոզատունը եղել է Բոլկեր փողոցում, որը ստեղծվել է 1651 թվականին;
1683 թվականինց սկսած բողոքական համայնքները կարող էին կառուցել իրենց սեփական եկեղեցին, որը 1916 թվականին վերանվանվել է Նեանդերկիրշե։ Աշտարակի լրիվ կառուցումը ավարտվել է 1687 թվականին։ Նույն թվականին Բերգերշթրասեյում կառուցվեց լյութերականիների եկեղեցին։ Եթե Դյուսելդորֆի բողոքական համայնքը նախկինում պատկանում էր Քյոլնի դասին, այնուհետև 1589 թվականին Բերգիսշ Սինոդիը և 1611 թվականին Դյուսելդորֆը մտան սեփական դասի մեջ։
1825 թվականին Դյուսելդորֆը Պրուսիային անցնելուց հետո երկու բողոքականներ միանում են Դյուսելդորֆի ավետարանական եկեղեցուն, որը պատկանում էր Դյուսելդորֆի գլխավոր թեմին։ 1815 թվականին Դյուսելդորֆը դարձել էր Ջուլիչ-Քլեվեր-Բերգ գավառի ավագ կապիտոլիումը, վերջինս սակայն տեղափոխվել է Քյոլն 1816 թվականին։ 1827 թվականին արդեն գործում էր Դյուսելդորֆի Սինոդը։
1936 թվականին բոլոր դյուսելդորֆցիների համար ստեղծվեց բողոքաանների ընդհանուր համայնք։ 1948 թվականին տեղի ունեցավ ծխական եկեղեցիների բաժանում։ Նաև եկեղեցական փոփոխություններ տեղի ունեցան քաղաքի ծայրամասերի եկեղեցիներում։
1964 թվականին Դյուսելդորֆի եկեղեցական թաղամասերը բաժանված էր Դյուսելդորֆ-Մետման, Դյուսելդորֆ-Հյուսիս, Դյուսելդորֆ-Արևելք և Դյուսելդորֆ-Հարավային քաղաքային շրջաններին։ Քաղաքի տարածքում գտնվող երեք եկեղեցական թաղամասերը ձևավորվել են մինչև 2007 թվականը։ 2007 թվականի հունիսի 16-ին Դյուսելդորֆի նորաստեղծ ծխի Սինոդը առաջին անգամ հրավիրվեց։ Այն ստեղծվել է Դյուսելդորֆի հյուսիսում, Դյուսելդորֆի արևելքում և Դյուսելդորֆի հյուսիսում գտնվող եկեղեցիների միություններից և ներկայացնում է 24 բողոքական համայնքներ։ Պետության մեջ բողոքականների թիվը կազմում է 116.550 մարդ, որը կազմում է բնակչության մոտ 20 %-ը։
Ավենտարանական-լութերական
Ի պատասխան միության Ավետարանական-լյութերական եկեղեցու Պրուսիայում և որոշ այլ բարեփոխված եկեղեցիները թագավոր Ֆրիդրիխ Վիհլեմի 3-րդի կողմից ներառվեցին ավետարանական եկեղեցիների միության մեջ։ 1817 և 1830 թվականներին ձևավորեց Պրուսիայի ավետարանական-լյութերական (հին լյութերական) եկեղեցին։ Կրոնական մի խումբ ընդունում է լյութերական խոստովանությունները,սակայն լիարժեք չեն պատկանում այդ խմբին. նրանք հետևում են լյութերական Պատարագներին,կարգ ու կանոններին, և ուսմունքին։ Դաժան հալածանքներից և հետապնդումներից հետո 1841 թվականին նրանք պահանջեցին պետության կողմից եկեղեցու իրենց իրավունքների հաստատմանը և թագավոր Վիհլեմ 2-րդի աջակցությամբ տեղի ունեցավ ավենտարանական-լյութերական եկեղեցիների միավորում։ Լյութերականները հիմնականում մերժում են ծիսակատարությունները, Լյութերականությունը պահպանել է այն, ինչ ուղղակիորեն չի հակադրվում Սուրբ գրքին։ Խորհուրդներից ընդունվել են մկրտությունը և հաղորդությունը։ Սակայն կարելի է ասել, որ լյութերական եկեղեցական համայնքի իրավունքները սահմանափակ են։ Բարձրագույն իշխանություն ունեն եպիսկոպոսները և արքեպիսկոպոսները, սակայն նրանց առավելությունը շարքային հավատացյալների նկատմամբ միայն կրում է կազմակերպչական բնույթ։ Բացի Աստվածաշնչից, Լյութերականություն դավանքի հիմքն են կազմում «Համաձայնության գիրքը» (1850)՝ բաղկացած «Աուգսբուրգյան խոստովանությունից», նրա «Ջատագովություններից» և աստվածաբանական այլ երկերից։ Լութերականություն բողոքականության ամենաբազմաքանակ ուղղությունն է։
Ուղղափառ եկեղեցիներ
Դյուսելդորֆի ուղղափառ եկեղեցու հանձնաժողովը գտնվում է Ռեյշոլցում հունական ուղղափառ եկեղեցու՝ Շոնենկամպի համայնքներում, վրաց- ուղղափառ եկեղեցին գտնվում է Դյուսելդորհ-Համի Ֆեհրենշթրասեյում, նաև քաղաքում գործում են գերմանախոս ուղղափառ եկեղեցիներ օրինակ Սուրբ Հրեշտակ եկեղեցին, ռուս ուղղափառ եկեղեցիներ, ռումինական սերբական և ուկրաինական ուղղափառ եկեղեցիները։ Ուղղափառ եկեղեցիների հիմնական ուսմունքն այն է, որ նրանք մերժելով Քաղկեդոնի ժողովը, կազմել են Ընդհանրական եկեղեցու առանձին դավանական ընտանիք։
Անգլիկան և հին կաթոլիկություն
Անգլիկան եկեղեցին, որը հին կաթոլիկ եկեղեցու հետ կազմում էր մի եկեղեցական համայնք գտնվում էր Ռոտերդամ փողոցում, ներկայումս գտնվում է Նորդպարկում։ Անգլիկան և կաթոլի եկեղեցիների միավորումներից հայտնի են Թոհմաս եկեղեցին, Ռոհլշթոլցի և այլ եկեղեցիներ։
Անկախ եկեղեցիներ
Բացի մյուս խոշոր քրիստոնեական դավանանքներից, Դյուսելդորֆում գործում են նաև այլ բազմաթիվ ազատ եկեղեցիներ. Գերմանիայում իր ուրույն տեղն է զբաղեցնում առաքելական համայնքը։ Դյուսելդորֆի քրիստոնեական կենտրոնը գտնվում Բրուխ փողոցում, ավենտարանական-անկախ եկեղեցիների համայնքը գտնվում է Ակեր,Լուիզեն,և և Քրիստոպ փողոցներում։ Լիխթենբրոխի թաղամասում է գտնվում Մաթիաս եկեղեցին,որը ավենտարանական-մեթոդիստական եկեղեցի է։ Ավենտարանական-ազատ եկեղեցական համայնքը գտնվում է Բեդման փողոցում։ <<Հիսուս-տուն>> համայնքը,որը շատ հայտնի է գտնվում է Գրաֆենբերգեր Ալլեում։ Բացի դրանից կա խճանկար համայնքը,ներկայիս Դերենդորֆ շրջանում։ 1990 և 2001 թվականներին Դյուսելդորֆի ազատ եկեղեցիները կազմակերպեցին Ազատ Եկեղեցու օր Ռոբերտ Շումանի սրահում և նախկին ԲՈՒԳԱ տարածքում։
Մինչև հիմա հիշատակված բոլոր եկեղեցիները՝ երկու կաթոլիկները, բողոքականները, որոշ ուղղափառ և ազատ եկեղեցիները Քրիստոնեական եկեղեցիների ասոցիացիայի անդամներ են։
Եհովայի վկաներ
Եհովայի վկաները քրիստոնեական համայնքների հատուկ մաս են կազմում, որոնք ներկայացված են 18 ժողովների և Դյուսելդորֆի չորս խմբերից։ Հանդիպումները (եկեղեցական ծառայությունները) անցկացվում են Դյուսելդորֆ քաղաքի տարածքում գտնվող 5 թագավորական սրահներում։ Ամենամեծ դահլիճը գտնվում է Ֆլենդեր-Սուդում։ Այստեղ են տեղի ունեցել շատ հանդիպումներ, ինչպիսիք են գերմանական (2 հանդիպում) հավաքները և ժողովները տեղի են ունենում հետևյալ լեզուներով՝ անգլերեն, ռուսերեն, լեհերեն, հունարեն, իտալերեն, ռումիներեն, խորվաթերեն, սերբերեն, թագալերեն, չինարեն և գերմաներեն լեզուներով հանդիպումներ են տեղի ունեցել։
Թագավորական դահլիճում իրենց հանդիպումները բացի գերմանականից անցկացվում են նաև ռուսերեն, իսպանական, հինդի և թվիդերեն լեզուներով։ Մնացած թագավորության սրահները գտնվում են Օբերկասելում, Պեմբելֆորում և Հելլերհոֆում։ Տարբեր միջոցառումներ են տեղի ունենում քաղաքի տարբեր մասերում, ինչպիսիք են օրինակ, Աստվածաշնչի ցուցահանդեսները, որը փորձում են հրապարակայնորեն մատչելի դարձնել։
Հուդայականություն
Դյուսելդորֆի հուդայականության համայնքի մասնակիցների թիվը կազմմում է 7500 անդամ,այն մասնակիցների թվով երրորդն է Հյուսիս հռենոսյան Վեսթֆալիա երկրամասի մեջ։ Իրենց առաջին Սինագոգը կառուցվել է 1958 թվականին և գտնվում է Գոլցհայմի թաղամասի Ցիեթենշթրասեյում։ Այն ոստիկանության կողմից շուրջօրյա վերահսկվում է։ Հին Սինագոգը կառուցվել Կարլշդատի Կասերն փողոցում, ներկայիս հրատարակչական փողոցում վերջինս 1938 թվականին քանդվեց <<բյուրեղապակյա գիշերվա>>ընթացքում՝ հրեաների զանգվածային ջարդերի օրերին։ Քաղաքապետարանը, որպես պետական կորպորացիա, միավորում է կրոնական բոլոր ուղղությունները համաձայն իր սահմանադրության։ Սա նշանակում է, որ բոլոր կրոնական միտումները նկատվում և ընդունվում են պետական մակարդակով։ Պատարագները ընթանում են ուղղափառ եկեղեցիների ծիսակարգերի նման։ Յուլիեն Խայիմ Սաուսանը մինչև 2011 թվականի հուլիսը եղել է համայնքի Ռաբբին,նա ամենաերիտասարդներ Գերմանիայի ռաբբիների համայնքի մեջ։Ռաննիների միության անդամների 90 տոկոսը կազմում էր նախկին սովետական միության անդամները։ Ռաբբիների միությանն է պատկանում մեկ մանկապարտեզ և հիմական դպրոց՝ Եզիթեկ-Ռաբին դպրոցը։ Քաղաքում հայտնի էր նաև հրեական խոստովանության դպրոց,ո րը հոգում էր երեխաների սնվելու հարցերը։ Վերջերս համազգային ուսումնասիրության արդյունքում պարզվեց, որ դպրոցը Հյուսիսային Հռենոս -Վեստֆալիայի շրջանի լավագույն դպրոցներից մեկն է,որը արդեն 25 տարի գոյություն ունի։ Համայնքն ունի նաև սպորտային ակումբ (Մակաբի), երիտասարդական կենտրոն և գերեզմանատուն։
Իսլամ
Երկրամասի մայրաքաղաքում կան շատ մուսուլմանական համայնքներ սակայն, սրանք միասնական խմբավորումներ չեն, բայց կազմակերպվում են ըստ ազգություների ինչպես օրինակ Թուրքիայի, Բոսնիերեն, Մարոկկոյի և այլ մզկիթների միավորումների։ Ամենամեծը թուրք-իսլամական միությունն է,որը Դյուսելդորֆում ունի երեք մզկիթ։ Դրանք գտնվում են Լորիկում,Էլլերում, և Դերենդոֆում։ Ընդհանուր առմամբ Դյուսելդորֆում կա մոտ 20 մզկիթ։ Ուրբաթօրյա աղոթքներին մասնակցում են 4000 հավատացյալ։ Դերենդոֆի և Ֆլիգերնի մզկիթներում ամենաշատը հնարավոր է տեղավորել 1000 մարդու։
Պատարագներին քարոզվում է թուրքերենով, արաբերենով, բերբերերենով, ալբաներենով, ռոմաներենով և գերմաներենով։ Ալվիտները նույնպես Դյուսելդորֆի կրոնական համայնքների մաս են կազմում, քաղաքային առանձին մասում կա ալվիետական թաղամաս։ Ալվիետների ծագման երկիրը համարվում է Թուրքիան։ Դյուսելդորֆի համայնքները ոչ միայն կրոնական ուղղություններ ունեն այլ նաև մշակութային, երաժշտական միջոցառումներ են կազմակերպվում։ Հյուսիս Հռենոսյան Վեսթֆալիայում ալվետական միությունները ունեն պետական ճանաչման կարգավիճակ։
Բուդդայականություն
Նիդերկասելի թաղամասի ձախ կողմում է գտնվում քաղաքի միակ բուդդայական տաճարը, որը գտնվում է Ճապոնիայի էկո տան սեփականության ներքնահարկում։ Այն կառուցված է ճապոնական ոճով նախագծով և շրջապատված է ճապոնական ոճի այգիներով։ Էկո տունը բացի դրանից մատուցում է ավանդական ճապոնական թեյախմություն, կա գրադարան և մանկապարտեզ։ Բացի դրանից Դյուսելդորֆում կան տարբեր բուդդայական կենտրոններ․ Ռիգպա, Ամիտաբա,Կանցեոն և այլ կենտրոններ։ Այսպիսով, Դյուսելդորֆում գտնվող բուդդիստական խմբերը Հյուսիսային Ռայն-Վեստֆալիայի տարածքում լայն ընտրություն են առաջարկում։
Քաղաքականություն
13-րդ դարից սկսած Դյուսելդորֆի քաղաքագլուխն էր համարվում երդվյալ ատենակալներից մեկը, որոնք մինչև 1806 թվականը կազմում էին քաղաքի կառավարման ամենաբարձր և ամենահզոր դասը։ Սկսած 1303 թվականից պաշտոնակատարը դարձավ քաղաքապետը, որը միևնույն ժամանակ ատենակալներից մեկ էր : Բացի այդ, 1358 թվականին եղել է նաև մեծ խորհուրդ, որը բաղկացած էր հին և նոր խորհուրդներից։ Անդամները կարող էին ընտրվել կամ կյանքի ընթացքում (Հին Խորհուրդը), կամ ամեն տարի ընտրում են համապատասխան նոր անդամի (Երիտասարդ Խորհրդի)։ Որպես դքսության ներկայացուցիչ, քաղաքապետը ներգրավված էր նաև քաղաքի վարչակազմում, որը հանդես էր գալիս «դատախազ» կոչումով։ 15-րդ դարից սկսած այսպես կոչված մարմիններին կից գործում էին փոքր կոմիտեներ, որոնք բաղկացած էին 12 հոգուց, որոնք  կարող էին մասնակցել քաղաքապետի ընտրություններին և ամենակարևոր որոշումը կայացնել, այդ ժամանակաշրջանում նշանակություն չի ունեցել քաղաքացիների ընտրությունը ։ Միայն ֆրանսիական ժամանակներում եղել է քաղաքային խորհուրդը, որը ունեցել է 30 անդամ և գործել է 1815 թվականից սկսած ։ 1856 թվականից սկսած ստեղծվել է քաղաքի ավագանին, ավելի ուշ ժամանակի ընթացքում նաև հյուպատոսություններ, նրանց ընդհանուր թվաքանակը մի քանի անգամ փոփոխվել է։ Ֆրանսիական ժամանակաշրջանում քաղաքի իշխանությունը կենտրոնացված էր քաղաքապետի ձեռքում, որին օժանդակում էին պետ քարտուղարները։ Պրուսական ժամանակներում քաղաքի վերնագլուխը համարվում էր գլխավոր քաղաքապետը։ 1856 թվականին կազմվեց և ժողովրդին ներկայացվեց հռենոսյան քաղաքային կանոնակարգը ։ Ազգային սոցիալականացման ժամանակաշրջանում գլխավոր քաղաքապետը նշանակված էր նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության կողմից։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո բրիտանական օկուպացիայի գոտու ռազմական կառավարությունը նշանակեց նոր քաղաքապետ և արդեն 1946 թվականին ներկայացվեց բրիտանական մոդելի վրա հիմնված քաղաքային սահմանադրությունը։ Այնուհետև հայտնի էր ժողովրդի կողմից ընտրված քաղաքային ավագանին, որի անդամները կոչվում էին «քաղաքային խորհրդատուներ»։ Ամենասկզբում ավագանու անդամներից ընտրվեց քաղաքապետ, որը իր ծառայությունները իրականացնելու  էր կամավոր հիմունքներով։ 19-րդ դարում խորհրդի նախագահը, քաղաքապետը, քաղաքի ներկայացուցչությունը ընտրվում էին ժողովրդի կողմից։
Պարտք
Դյուսելդորֆ քաղաքի ընդհանուր պարտքը ըստ պաշտոնական տվյալների կազմում է 872,2 եվրո 2012 թվականի դրությամբ ։ Ըստ վիճակագրության յուրաքանչյուր բնակչին բաժին է ընկնում 1478 եվրո պարտք։ Գերմանիայի 103 անկախ քաղաքների շարքում Դյուսելդորֆը յուրաքանչյուր մեկ շնչի հաշվով պարտքի գիծը զբաղեցնում է 100-րդ տեղը։
2014 թվականի ֆինանսական տարվա ընթացքում, Դյուսելդորֆ քաղաքը կարողացել է կարգավորել իր ծախսերը և եկամուտների հարաբերակցությունը։ Այսպիսով, Դյուսելդորֆ քաղաքը Նորդրայն-Վեստֆալիայի երեք անկախ քաղաքներից միակն էր, որը 2014 թվականի ընդհանուր արդյունքում բյուջեի դեֆիցիտ չուներ ։
Քաղաքի ավագանի
Ներկայումս քաղաքապետարանում տեղաբաշխվում են հետևյալ խմբակցությունները (2017 թվականի փոտրվարի դրությամբ) 2014 թվականի հոկտեմբերին ԳՔԴՄ-ն, Կանաչների կուսակցությունը և ԱԶԴ-ն սկսեցին միասին համագործակցել։ Այս երեք կուսակցություններն ունեն քաղաքային խորհրդի տեղերի կեսը (82-ից 41-ը)։ Քաղաքապետի հետ միասին նրանք կազմում են քաղաքային ավագանու մեծամասնությունը և ամենաշատ ձայնի իրավունքը նրանց է պատկանում ։
Զինանշան
«Արծաթե վահանի մեջ, Բերգի դքսության պահապան առյուծ, որն իր թաթերի մեջ ներքևի կապույտ խարիսխ է պահում»։
Զինանշանի հիմնումը. Դյուսելդորֆ քաղաքի զինանշանը սկզբում եղել է միայն խարիսխի տեսքով, որը խորհրդանշում էր քաղաքի պահապան լինելը։ Խարիսխը խորհրդանշում է նաև քաղաքը և քաղաքի բնակիչների վերաբերմունքը դեպի Հռենոսը, հռենոսյան նավագնացությունը ինչպես նաև հռենոսյան բերգիական զոհերը։ 17-րդ դարի վերջից նախագծվեց նոր զինանշան, որի մաս էին կազմում բերգիական առյուծները, բերգիական դքսության զինանշանի կենդանիները, որը խարիսխը պահում է իր թաթերի մեջ։ 18-րդ դարի կեսերին այս խիստ մշակված պպատկերը վերածվեց զինանշանի հին մոդելի և 19-րդ և 20-րդ դարերին Օտո Հուպը գծագրեց նոր զինանշանը ավելացրեց նոր դետալներ և տվեց նրան ներկայիս ձևը ։
Քաղաքի ներկայիս դրոշը կազմված է զինանշանից կարմիր և սպիտակ գույներից։
Զինանշանի պատկերներ
2002 թվականի փետրվարին մասնավոր և գործնական նպատակներով քաղաքային զինանշան ստեղծվեց, որը շեղվում է պաշտոնական քաղաքային գույներից և կարող է օգտագործվել առանց քաղաքապետարանի թույլտվության։ Տարբերությունը այդքան էլ շատ մեծ չէ միայն առյուծի  թաթերի մեջ գտնվող խարիսխը բաժանված է կարմիր և սպիտակ վահանների։
Քույր քաղաքներ
Դյուսելդորֆը ունի 7 համարժեք քույր քաղաքներ
Դյուսելդորֆը պահում է բարիդրացյական հարաբերություններ հետևյալ քաղաքների միջև
Մշակույթ և տեսարժան վայրեր
Դյուսելդորֆը հայտնի է նաև իր մշակույթով, արվեստով և ժամանակակից ճարտարապետությամբ։ Բացի Հյուսիսային Հռենոսյան-Վեստֆալիայի հսկայական արվեստի հավաքածուից և բազմաթիվ այլ թանգարաններից և պատկերասրահներից քաղաքում միջազգային մեծ ճանաչում է գտել, Դյուսելդորֆի գեղարվեստի ակադեմիան, որը հիմք հանդիսացավ 19-րդ դարում Դյուսելդորֆի նկարչական դպրոցի և 20-րդ դարում Դյուսելդորֆի լուսանկարչական դպրոցի ստեղծմանը։ Հայտնի բեմերը և դրամատիկական թատրոնները ցրված են քաղաքով մեկ։ Բացի այդ, Գերմանիայի հայտնի երաժիշտներն ու բանաստեղծները ծնվել և մեծացել են այդ քաղաքում։
Դասական և ժամանակակից թատրոն
Դյուսելդորֆի ունի թատերական շատ ավանդույթներ, քաղաքի իր մշակութային  զարգացումը ապրել է 16-րդ դարում։ Առաջին թատերական միջոցառումները թվագրվում է 1585 թվականից սկսած։ Դյուսելդորֆի այսօրվա դրամատիկական թատրոնը հայտի է իր ժամանակակից նոր ճարտարապետությամբ,որը ավարտվել է 1970 թվականին։ Այն գտնվում է Գուստաֆ Գրունդգենս հրապարակում։ Դյուսելդորֆի ամենամեծ բեմը հայտնի է ամբողջ Գերմանիայի մշակութասեր հասարակությանը։
Հյուսիս հռենոսյան-Վեստֆալյան մետրոպոլի խոշոր թատրոններից են ազատ թատերական Ֆորումը, որը բաղկացած է երիտասարդական և կամերային թատրոններից, սրանք իրենց հանդիսատեսին են առաջարկում ինչպես արդեն երկար ժամանակ հայտնի բեմադրված պիեսներ այնպես էլ նորանոր պիեսներ։ Դյուսելդորֆի թատրոնը հայտնի է նաև իր կատակերգություններով ինչպես մեծահասակների այնպես էլ երեխաների համար։ 1987 թվականից սկսած թատրոնը հանդես է գալիս հյուրախաղերով, և հանդիսատեսին է ներկայանում նոր թարմացված բեմականացումներով։ 1956 թվականին բացվեց Դյուսելդորֆի տիկնիկային թատրոնը և որոշ ժամանակ անց մեծ հաջողությունների հասավ այն սիրելի էր ինչպես փոքրիկների այնպես էլ մեծահասակների համար։ Վերջինս գտնվում է Պալաիս Վիտգենշտեյնում։
Օպերա, մյուզիքլ և վարիետե
Դյուսելդորֆում շատ ընդունված է Հռենոսյան օպերան, այն միաժամանակ և բալլետ է և օպերա։
Ապոլո Վարիետե թատրոնը, որը գտնվում է Հռենոսի կամրջից ներքև Կարլշդաթի հռենոսյանի ափում, առաջարկում է դասական վարիետե պիեսներ բեմադրված 20-րդ դարի ոճով։ 1925 թվականին կառուցվել է Դյուսելդորֆի համերգասրահը, որտեղ տեղի են ունեցել տարբեր համերգներ ջազային, փոփ դասական և կաբարե։
Կապիտոլիումի թատրոնը համարվում է երկրամասի մայրաքաղաքի ամենամեծ թատրոնը և իր բեմը առաջարկում է զարգացող մյուզիքլների և կենդանի ժամանցի համար։
Թանգարաններ, ցուցահանդեսներ, և գրադարաններ
Քաղաքը ունի բազմազան ցուցահանդեսներ։ Քաղաքի 18 թանգարանները 2001 թվականից սկսած յուրաքանչյուր տարի ունենում է ավելի քան մեկ միլիոն այցելու, իսկ 2006 թվականին հաճախորդների թիվը կազմել է 1.34 միլիոն մարդ։ Բացի այդ, մի քանի մասնավոր թանգարաններ, և բազմաթիվ պատկերասրահներ այցելուներ են ներգրավում նաև այլ երկներից։ Ամենահաճախակի այցելվող թանգարանը Նորդպարկի ակվապարկն է։
Արվեստի թանգարաններ
Դյուսելդորֆը անցել է պատմական զարգացման ուղի որպես արվեստի քաղաք։ Առաջին խոշոր ցուցահանդեսը կազմակերպել էր իշխան Յոհան Վիհլեմը Պֆալց Նոյբուրգում, որին մասնակցում էին նաև Յան Վելեմը և իր կին Աննա Մարիա Մեդիչին։ Ցուցահանդեսի հավաքածուն տեղադրվել է Դուսելդորֆի պատկերասրահում, որը բացվել է 1709-1714 թվականներին, այն համարվում է աշխարհում ամենահին պահպանված թանգարանային շենքերից մեկը։ Իշխան Մաքսիմիլիան 4-րդի և թագավոր Մաքսիմիլիան 1 Յոզեֆի հովանու ներքո 1805 թվականին հավաքածուի մեծ մասը տեղափոխվեց Մյունխեն և ձևավորվեց հին Պինակոտեկը։ Դյուսելդորֆի արվեստի ակադեմիան արդեն 19-րդ դարում ձեռք էր բերել մեծ հեղինակություն լանդշաֆտի և գեղանկարչության բնագավառում և դարձավ այդ ժամանակաշրջանի ամենահայտնի ուսումնական հաստատություններից մեկը։ Հռենոսյան երկրների և Վեստվալիայի երկների համար 1829 թվականին ստեղծվեց արվեստի միությունը, միավորելով Դյուսելդորֆ քաղաքի արվեստագետներին, նկարիչներին և հնարավորություն տվեց տարբեր ցուցահանդեսներում իրենց աշխատանքները ներկայացվեն։
Դյուսելդորֆում մնացած ցուցանմուշներից մի քանիսը, ինչպես նաև Դյուսելդորֆի գեղանկարչության դպրոցի մի քանի ստեղծագործություններ, պահվում են Կունսթպալասի թանգարանում։ Այն նաև ներառում է գրաֆիկա, գծանկարներ, գեղանկարներ և քանդակներ `բոլոր ոճերը անտիկ ժամանակաշրջանից մինչև 21-րդ դար։ Բացի եվրոպական ցուցանմուշներից, ուշադրության կիզակետում էր ճապոնական փայտաքարերե հավաքածուները և փայտե նեցկեները։ Այն ինտեգրված է դատարանի համալիրում։ Դյուսելդորֆի զարգացման երկրորդ կարևոր կետը`որպես արվեստի քաղաք, շարունակվեց 20-րդ դարի երկրորդ կեսին, երբ Ջոզեֆ Բայսը սկսեց դասավանդել արվեստի ակադեմիայում։ Որպես Հյուսիսային հռենոս-Վեստֆալիայի մայրաքաղաք, Դյուսելդորֆում էին տեղակայված հռենոս-Վեստֆալյան բոլոր արվեստի հավաքածուները; Այն գտնվում է Կ20- ի Գրաբեպլացում, Կ21- ի Շտենդհաուսոում և Շմելահաուսում։
Գրականության թանգարաններ, թատրոն և ֆիլմ
Դյուսելդորֆի երկու թանգարաններ նվիրված են գրողներին։ Յոհան Վոլֆգանգ ֆոն Գյոթեի պատվին է բացված Գյոթեի թանգարանը, որը մգտնվում է հյուսիսային մասում և Եգեր ամրոցի  մաս է կզմում։ Թանգարանի յուրաքանչյուր հարկերում տեղ են գտել գրողների բնօրինակ աշխատանքները։ Այս թանգարանում է գտնվում Գյոթեի ամենահայտի ստեղծագործություններից մեկը Գինգոյի բնօրինակը։
Հենրիխ Հայնեն, որը քաղաքի ամենահայտնի որդիներից մեկն է համարվում նրա պատվին Կարլստատտում բացվել է Հենրիխ Հայնե ինստիտուտը։ Այնտեղ պահվում են բնօրինակ փաստաթղթերը Հայնեյի պահպանված ձեռագիր գրվածքները, այստեղ է պահվում նաև նրա օգտագործած գույքի մի մասը և հետմահու դիմակը։
Կարլստատտում տեղակայված է նաև Ֆիլմի թանգարանը, կցված նաև կինոթատրոնով։ Դումոնթ Լինդեմանի թատրոն- թանգարանը գտնվում է Հոֆգարդենում։
Բնագիտական թանգարան և այգեգործական արվեստ
Դյուսելդորֆի ամենաշատ այցելվող թանգարանը ակվապարկն է, որը մեկ տարվա կտրվածքով ունենում է 400 հազար այցելու։ Այն գոյություն ունի սկսած 1980 թվականից, վերջինս գտնվում է քաղաքի հյուսիսում, Նորդպարկում։ Նախկինում այն տեղակայված էր բունկերում հենց կենդանաբանական այգու հարևանությամբ։ Բացի ջրում բնակվող կենդանիներից այնտեղ ցուցադրվում է նաև փափկասուն կենդանիներ և կենսաբանական նմուշներ։ Դյուսելդորֆի կենդանաբանական այգին երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ավերվել է և այլևս չի վերակառուցվել։
Նորդպարկի ևս մեկ կարևոր գրավչություն է հանդիսանում ճապոնական համայնքի կողմից նվիրաբերված ճապոնական այգին, որը բացվել է 1976 թվականին։ Դյուսելդորֆը աշխարհում առաջինն է Գերմանայում, որը ուներ ճապոնական այգի, վերջինս կառուցվել է 1904 թվականին։
Դյուսելդորֆ քաղաքի ամբողջ տարածքով մեկ տեղաբաշխված են այգիներ։ 18-րդ դարի վերջին և 19-րդ դարի սկզբին սկսեց զարկ ապրել կանաչ պարկերի կառուցապատումը։ Դյուսելդորֆը հայտնի է որպես այգիների քաղաք։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Թուրիա Շաուի
Թուրիա Շաուի (ثريا الشاوي‎, Touria Chaoui, ), եղել է առաջին արաբ կին օդաչուն ։
Վաղ տարիներ
Թուրիա Շաուին ծնվել է 1936 թվականի դեկտեմբերի 14-ին Աբդելվահիդի և Զինայի ընտանիքում։ Հայրը թատերական ռեժիսոր է եղել և լրագրող ։ Թուրիան կրտսեր եղբայր ուներ՝ Սալլախը, որը ֆրանսիական Վիշի քաղաքում նկարիչ էր ։ 1948 թվականին ընտանիքը Ֆեսից տեղափոծվել է Կասաբլանկա ։ Նույն թվականին նա նկարահանվել է ֆրանսիացի ռեժիսոր Անդրե Զվոբադայի «Յոթերորդ դարպասներ» կինոնկարում ։ Ադ կինոնկարը թողարկվել է երկու տարբերակով՝ ֆրանսիական և արաբական։ Երկրորդ տարբերակը, որտեղ նկարահանվել է Թուրիան, չի պահպանվել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արաբ օդաչուներ Կատեգորիա:Հրաձգային զենքից մահացածներ Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:Չբացահայտված սպանություններ Կատեգորիա:Կին օդաչուներ
(399) Պերսեֆոնե
(399) Պերսեֆոնե (Persephone), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1895 թվականի փետրվարի 23-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,05171 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,8305 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,273 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1947,21 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,18488 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,11° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1895 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մաքս Վոլֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Էմինյան ազգագրական ժողովածու
«Էմինյան ազգագրական ժողովածու», հրատարակություն Արևելյան լեզուների Լազարյան ճեմարանի (Մոսկվա)։ «Էմինյան ազգագրական ժողովածու» հանդեսը լույս է տեսել 1901–1913-ին (9 գիրք), Ալեքսանդրապոլում, Վաղարշապատում, Մոսկվայում, Նոր Նախիջևանում և Թիֆլիսում։ Խմբագիրներ՝ Գ. Խալաթյանց (հ. 1–8), Կ. Կոստանյան (հ. 9): Ժողովածուն հրատարակվել է Մ. էմինի կտակած գումարով։ Մեծապես նպաստել է հայ ազգագրության և բանահյուսության հավաքման, հրատարակման և ուսումնասիրման գործին։ «Էմինյան ազգագրական ժողովածուի» շնորհիվ հրապարակ եկան բանահյուսական–ազգագրական նշանավոր հավաքածուներ՝ Ալ. Մխիթարյանցի «Փշրանք Շիրակի ամբարներից», Ս. Հայկունու «Ժողովրդական վեպ և հեքիաթ», «Հայ–քրդական վեպ», «Ժողովրդական երգ, առած, ասացվածք, հանելուկ, երդում, օրհնանք, անեծք և այլն»։ Գրի են առնված «Սասնա ծռեր»-ի 4 պատում, ժողովրդական վեպերի ու սիրավեպերի 32 պատում, 117 հեքիաթ ու առակ, 276 երգ, 7861 առած, ասացվածք, հանելուկ ևն։ Մեծ արժեք են ներկայացնում Հ. Աճառյանի «Թուրքերենե փոխառյալ բառեր հայերենի մեջ», «Հայ բարբառագիտություն», «Հայերեն գավառական բառարան» աշխատությունները։ «Էմինյան ազգագրական ժողովածու» հրապարակել է նաև ազգագրական, բանահյուսական, թարգմանական աշխատություններ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական գիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական հայագիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Մոնգրելե
Մոնգրելե (Montgreleix), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 47 մարդ, բնակչության խտությունը` 2.67 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 17.63 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 55 կմ հարավ, Օրիյակ քաղաքից` 60 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 27 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 24-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 3։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 88,9 %։ 24 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 22 անձ (20 տղամարդ և 2 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (0 տղամարդ և 2 կին)։ 3 անաշխատունակներից 0-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 2-ը` թոշակառուներ, իսկ 1-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կրոնը Նորվեգիայում
Կրոնը Նորվեգիայում. Նորվեգիայի Թագավորության պետական կրոնը համարվում է լյութերականությունը։ Կան նաև բողոքականության այլ ուղղությունների զգալի թվով հետևորդներ։ Նորվեգիայի ամբողջ բնակչության 78,9 %-ը առաքելական-լյութերական եկեղեցու հետևորդներ են ու պատկանում են Նորվեգիայի եկեղեցուն ։ Շնորհիվ քրիստոնեական միսիոներների ջանքերի՝ Նորվեգիան կամաց-կամաց հեթանոսությունից անցավ քրիստոնեության։ Այն ընդունվեց մոտավորապես 1000 թվականին, և երկիրը վերջնականապես քրիստոնյա դարձավ 1150 թվականին։ Մինչ Ռեֆորմացիայի առաջացումն ու ձևավորումը նորվեգացիները պատկանում էին Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցուն։
Իսլամը ներկայիս դրությամբ հավատացյալների թվով դարձել է Նորվեգիայի երկրորդ կրոնը։ Այս կրոնի հետևորդների թիվը Նորվեգիայում մեծանում է ներգաղթյալների շնորհիվ, որոնք հիմնականում գալիս են իսլամադավան երկրներից, մասնավորապես՝ Իրաքից, Սիրիայից, Թուրքիայից և այլն։ Իսկ Լեհաստանից, Եթովպիայից և Ֆիլիպիններից ներգաղթողները հիմնականում ստվարացնում են քրիստոնեական համայնքի շարքերը։
Նորվեգիայում ամենաարագ կերպով տարածվող քրիստոնեության ուղղությունը, որը կրկին ի շնորհիվ ներգաղթյալների է, համարվում է ուղղափառությունը՝ 2000-2009 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում հավատացյալների թիվն աճել է 231,1 %‐ով։ Այս ցուցանիշը գերազանցում է նույնիսկ մուսուլմանների աճի ցուցանիշին՝ 64,3 % : Նորվեգիայի եկեղեցու հավատացյալների թիվն էլ անկում է ապրում։ 2005-2009 թվականների միջակայքում ազգային լյութերականության հետևորդների թիվը պակասել է 3 938 723 մարդուց մինչև 3 848 841 մարդու ։
Ըստ մարդահամարի տվյալների, որը խորությամբ ուսումնասիրել է բնակչության կրոնական կազմը, շատ նորվեգացիներ պատասխանել են, որ չեն հարում որևիցե կրոնական ուղղության, այսինքն՝ աթեիստ են։ Ֆիլ Ցուկերմանը, ով Պիտզերյան քոլեջի հասարակագիտության ամբիոնի դոցենտ է, զանազան հետազոտությունների հիման վրա աթեիստների թիվը նշել 31% -ից 72% Նորվեգիայի ամբողջ բնակչության կազմում ։
Ըստ «Eurobarometer»-ի տվյալների՝ 2005 թվականի դրությամբ նորվեգիայի քաղաքացիների՝
Նորվեգիայի կրոն
Նորվեգայի կրոնը ընդհանուր դիցաբանությամբ նման է գերմանականին։ Սկանդինավյան դիցաբանությունը ձևավորվել է շատ դանդաղ։ Օրինակ, Օդինի պաշտամունքը Նորվեգիայում հայտնվել է ըստ երևույթին արևմտյան Գերմանիայից։ Աստվածները ներկայացված են որպես աննշան երևույթներ։ Այդպես են ներկայացվում Ուլլը՝ պտղաբերության աստվածը, ինչպես նաև Նյորդն ու Հեյմդալը։ Ի դեպ սրանք եղել են հիննորվեգական աստվածություններ, որոնք ժամանակի ընթացքում կորցրել են իրենց հայտնիությունը։ Եղել են նաև այլ աստվածություններ (ասեր), որոնցից են կայծակների աստված Թորան և սիրո աստվածուհի Ֆրեյան։ Այս աստվածներն, ըստ էության, եղել են առաջին մարդկանցից՝ պատմական դեմքերից, որոնք Սկանդինավիայում են ապրել գերմանական քաղաքակրթության ձևավորման սաղմնային ժամանակահատվածում։ Ավելի ուշ նրանք աստվածացվել են որպես պահպանիչ ուժեր և հաջորդ սերունդների ստեղծողներ։
Սկանդինավյան դիցաբանության մասին տեղեկության զգալի հատվածը պահպանվել է հինսկանդինավյան գրականության, այդ թվում և նորվեգական գրականության՝ սագաների մեջ։ Դրա վառ օրինակն է համարվում «Էդդա»-ն։ Երկրորդ հիմնական սկզբնաղբյուրը հանդիսանում է դանիացի պատմաբան Սաքսոն Գրամատիկուսը։ Վերջինս գրի է առել պահպանված դիցաբանական զրույցների ու լեգենդների պատառիկները։ Ցավոք, այժմ գիտությանը հայտնի են շատ քիչ տվյալներ Նորվեգիայի և հարակից տարածքների հին շրջանի կրոնական ծեսերի ու սովորույթների մասին։ Պահպանված բոլոր տեղեկություններն ու գիտելիքները վերացել են ու կորել քրիստոնեության մուտք գործելու ժամանակներից սկսած։
18-րդ դարի վերջին սկսված ազգային շարժման ժամանակ նորվեգացի գիտնականները նկատեցին մեծ հետաքրքրություն դեպի նորվեգական հավատքը։ Նրանք դանիերենից, որն այդ ժամանակ Նորվեգիայի լեզուն էր համարվում, թարգմանեցին բազմաթիվ լեգենդներ ու ասքեր։ Նրանք փորձեցին ստեղծել նոր նորվեգական մշակույթ՝ հնի վրա կառուցված։ Սակայն քրիստոնեությունն արդեն շատ խորն էր մխրճվել նորվեգացիների ազգային մտածելակերպի մեջ։ Ներկայիս դրությամբ, հինսկանդինավյան կրոնի վերելքը՝ նեոհեթանոսությունը, անվանում են Ասատրու (բառացի նշանակում է «հավատք ասերին»)։ Այն վիկինգների նախաքրիստոնեական ժամանակների կրոնի վերականգնում է։
Սաամների կրոն
Սաամները շամանական կրոնի հետևորդներ են. նրանք հավատում և երկրպագում են բնության ուժերին։ Սաամների պանթեոնը կազմված է եղել չորս ընդհանուր աստվածներից՝ Մայր, Հայր, Որդի և Դուստր (սաամերեն՝ Radienacca, Radienacce, Radienkiedde և Radienneida): Գոյություն են ունեցել նաև պտղաբերության, կրակի և որոտի աստվածներ։ Ինչպես նաև արևի և լուսնի աստվածուհիներ ու մահվան աստվածուհի։
Ինչպես շատ հեթանոսական կրոններ, սաամների կրոնը նույնպես տեսնում էր կյանքը որպես պարբերական ընթացք։ Այդ ընթացքի մեջ էին մտնում բուն կյանքը, մահը և վերածնունդը։
Նորվեգական եկեղեցին 16-ից 17-րդ դարերում քայլեր է ձեռնարկել սաամների քրիստոնեացման նպատակով։ Չնայած որ այսօր սաամների ճնշող մեծամասնությունը քրիստոնյաներ են, բայցևայնպես, պահպանվել են հեթանոսություն դավանողներ։ Կան նաև բացառապես շամանականություն երկրպագող սաամական գյուղեր, որոնք հին դարերի նման պահպանել են գրեթե բոլոր հեթանոսական ավանդույթներն ու սովորույթներըը։
Սաամներն ավելի կրոնականացված են, քան նորվեգացիները։
Փոխակերպման ռեֆորմներ
Ներկայիս Նորվեգիայի տարածքում կաթոլիկների գործունեությունը ծավալվել է դեռևս IX-X դարերում։ Երկրի արևմուտք եկան կաթոլիկ միսիոներները Բրիտանական կղզնիներից։ Նրանց այդ ժամանակ իռլանդացի ճգնավորներն էին քարոզել կաթոլիկական ուսմունքը։ Երկրի հարավում միսիոներները եկան Գերմանիայից։ Այդ ժամանակահատվածում ամբողջ Նորվեգիայի տարածքում կառուցում էին ժամատներ և եկեղեցիներ։ Նորվեգիայի քրիստոնեականացման մեջ մեծ դեր խաղացին նաև երկրի թագավորները։ Առաջին փորձերն անցան ապարդյուն, որն իրականացնում էր Նորվեգիայի արքա Հակոն Բարին (920-961 թվականներ)։ Նրանից հետո նույն գործունեությունը ծավալեց կոնունգ՝ արքա Օլաֆ Թրյուգվասոնը (995-1000 թվականներ)։ Օլաֆ Հարալդսոնը (1015-1028 թվականներ) քրիստոնեությունն օգտագործում էր միավորելու նորվեգացիներին մեկ միասնական հանրապետությունում։ Օլաֆ Հարալդսոնի գաղութացման ժամանակ, որը մղվում էր հեթանոսությունը վերացնելու նպատակով, զոհվում է արքան։ Այս դեպքը մեծ դեր խաղաց սկանդինավցիների՝ նորվեգացիների ինքնանույնականացման գործում։ Առաջին քրիստոնեական կաթոլիկ եկեղեցիների ձևավորումը սկսվեց Օլաֆ Խաղաղի (1066-1093 թվականներ) կառավարման ժամանակահատվածում։ Այդ ժամանակ Նորվեգիայում ստեղծվեցին թվով չորս կաթոլիկ թեմակալություններ՝ Թրոնհեյմում, Սելյեում, Օսլոյում և Սթավանգերում։ 1152 թվականին Սուրբ աթոռի կողմից հիմնվեց Թրոնհեյմի արքեպիսկոպոսությունը։ 1163 թվականին Կաթոլիկ եկեղեցու հոգևոր պետը իրավունք ստացավ մասնակցելու նորվեգական կոնունգի ընտրություններին։ Այն ի վերջո հանգեցրեց հակասությունների աշխարհիկ և հոգևոր ղեկավարների միջև։
Քրիստոնյաները Նորվեգիայում հաճախակ եկեղեցիներ կառուցում են այն վայրերում, որտեղ հեթանոսական դարաշրջանում սուրբ վայր է եղել։ Առաջին տիպի քրիստոներական եկեղեցիները հիմնակմախքային տիպի են։ Ամենահին պահպանված նմանատիպ եկեղեցիներից է Բորգունդի ստավկիրկան։ Այն ամենահին պահպանված հիմնակմախքային եկեղեցիներից մեկն է Նորվեգիայում, որն իրենից ներկայացնում է ստավկիրկա։ Եկեղեցին գտնվում է Սոգն օգ Ֆյուրանե կոմսությունում։ Ամբողջ Նորվեգիայի տարածքում կառուցվել են թվով 1500 ստավկիրկաներ, սակայն մինչև մեր օրերը հասել են դրանցից ընդամենը քսանութը։
Ռեֆորմացիայից հետո մինչև 1964 թվական
Դանիայի թագավոր Քրիսթիան Երրորդի ժամանակ երկիրը դարձավ լյութերական։ Պաշտոնապես Դանիան լյութերականություն ընդունեց 1536 թվականին։
1536 թվականին Նորվեգիան կորցնում է իր անկախությունը և երկրում սկսվում են ռեֆորմացիաներ։ Սրա արդյունքում սկսվեցին աստիճանաբար եկեղեցական ինչքի բռնագրավումը դանիական կառավարության կողմից։ նորվեգիայի ամբողջ տարածքում 1537 թվականից սկսեց գործել դանիական օրենք՝ Օրդանասը, որն իրենից ենթադրում էր կաթոլիկ եկեղեցու փոխարինումը լյութերական եկեղեցով։ Կաթոլիկ քահանաներին արտաքսեցին երկրի տարածքից կամ էլ պահեցին անազատության պայմաններում։
17-րդ դարի սկզբին Նորվեգիան դառնում է լյութերական պետություն։ Կաթոլիկությունը երկրում օրենքով արգելվում է։ Բոլոր կաթոլիկ եկեղեցիները փակվում են։ Ընդունվում են բազմաթիվ օրենքներ, որոնք մահվան սպառնալիքով արգելում են որևէ կաթոլիկ կրոնավորի մուտքը պետություն։ Առանձին կաթոլիկական համայնքներ Նորվեգիայի զանազան վայրերում իրենց գոյությունը պահպանեցին մինչև 18-րդ դարի սկիզբը։ 1843 թվականից երկրում նորից թույլատրվել կաթոլիկությունը։
Օսլոյի համալսարանը, որը հիմնադրվել է 1811 թվականին, թույլ էր տալիս քահանաներին սովորել Նորվեգիայում։ Նորվեգիայի 1814 թվականի սահմանադրությունը ազատ դավանանքի իրավունք չէր սահմանում։ Դրա պատճառով հրեաներին ու ճիզվիտներին թույլ չէին տալիս մուտք գործել Նորվեգիայի տարածք։ Բացի դրանից անհրաժեշտ էր, որպեսզի միավորվեին ընդհանուր առաքելական-լյութերական եկեղեցին։ 1845 թվականին գտնվեցին դիսսենտերյաններ, ում ջանքերով օրենք ընդունվեցին, որը թույլ կտար Նորվեգիայում այլ կրոնների ազատ գործուներությունը։ Շուտով թույլատրվեց նաև աթեիզմը, իսկ 1851 թվականից էլ հանվեց հուդայականության արգելքը։ Վանականությունն ու ճիզվիտությունը թույլատրվեցին համապատասխանաբար 1897 և 1956 թվականներին։
1964 թվականին Նորվեգիայի սահմանադրության մեջ որոշակի փոփոխություններ արվեցին։ Ըստ այդ փոփոխության առավել լայն ազատություն շնորհվեցին դավանական հարցերում։ Բացառություն կազմեցին միայն թագավորական տան անդամները, որոնք, ըստ սահմանադրության, պարտադիր կերպով պիտի լյութերական հավատքի կրողներ լինեն։
Եկեղեցական պաստորները բավականին ակտիվորեն գործեցին ֆաշիստական Գերմանիայի կողմից սանձազերծած Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին։ Նրանք մասնակցություն ցուցաբերեցին Դիմադրության շարժմանը։
Այսօրվա դրությամբ Նորվեգիայում գործում են կաթոլիկ հետևյալ թեմակալությունները. Նորվեգիայի եպիսկոպոսները մտնում են Սկանդինավիայի կաթոլիկ եպիսկոպոսների կոնֆերենցիայի կազմի մեջ։
Իսլամ
Նորվեգիայի բնակչության 2%-ը դավանում է իսլամ։ 2007 թվականին, ըստ ազգային վիճակագրության, Նորվեգիայում գրանցված են եղել իսլամի հետևորդ 79 068 հավատացյալներ։ Այն մոտավորապես 10%-ով ավելին է, քան 2006 թվականին ։ Ընդ որում, բոլոր մուսուլմանների 56%-ը ապրում է Օսլոյի և Աքերսհուսի կոմսություներում ։ Համաձայն գիտական գնահատականի, 2005 թվականից մուսուլմանների թիվը Նորվեգիայում տատանվում է 120 000-ից մինչև 150 000 մարդ ։
Հուդայականություն
Հրեաներին օրենքով սահմանված կարգով արգելված էր Նորվեգիայի տարածքում հաստատվելը։ Այս օրենքը գործում էր ընդհուպ 1851 թվականը։ Դրանից հետո, երբ կրոնական համայնքների ազատություն շնորհեցին, հուդայականությունը նույնպես տարածում գտավ։ Օսլոյում առաջին գրանցված հուդայական համայնքը հայտնվեց 1892 թվականին։ 1899 թվականին Թրոնհեյմում հիմնադրվել է Նորվեգիայի առաջին սինագոգը, որն այսօր էլ համարվում է աշխարհի ամենահյուսիսային սինագոգը։ Վերոնշյալ երկու սինագոգներն էլ Նորվեգիայի տարածքի գործող միակ հրեական համայնքներն են։ Այդ համայնքները հիմնականում ձևավորվել են Գերմանիայից, Արևելյան Եվրոպայից, Ռուսական կայսրությունից ներգաղթած հրեաների հաշվին։ Երկու համայնքներն էլ դավանում են հուդայականության օրթոդոքս ուղղությանը։ Վերջին տարիներին հրեաների թիվը գնալով պակասում է Նորվեգիայում։ Կամ հեռանում են նրանք երկրից, կամ էլ ձուլման են ենթարկվում։ Դրա համար հրեից համայնքը մի շարք զիջողություններ է իրականացնում՝ կանաց և տղամարդկանց համատեղ աղոթքների թույլտվություն, հրեականության ճանաչում հայրական կողմով, Շխիտի՝ մատաղի սահմանափակում, քանի որ կենդանինեի սպանդը Նորվեգիայում քրեորեն պատժելի արարք է համարվում։
Այսօր Նորվեգիայի հրեից համայնքում բացակայում է մշտական ապրող ռաբբին։ Ըստ վիճակագրական տվյալների, Նորվեգիայի բնակչության մեջ հրեաների թվաքանակը տատանվում է 900-ից 2000 մարդու սահմաններում։ Որոնց շուրջ 80%-ը ապրում են Օսլոյում, 10%-ը Թրոնհեյմում, իսկ մնացածը ցրված են ամբողջ երկրի տարածքով մեկ։
Բահաի
Բահաի կրոնը համաշխարհային միաստվածական կրոն է, որը ծնվել է Պարսկաստանում 1884 թվականին։ Այս կրոնական շարժումն ունի 5 միլիոն հետևորդ ողջ աշխարհում։ Նորվեգիայում այս կրոնի մասին իմացան նրանից հետո, երբ հարաբերություններ ձևավորվեցին Նորվեգիայի և Իրանի միջև՝ հիմնականում 19-րդ դարի երկրորդ կեսերին  ։
Այսպես, դանդաղորեն բահաի համայնքը ձևավորվեց Նորվեգիայում։ 1962 թվականին առաջացավ համայնքը ։ Ներկայիս դրությամբ ամբողջ Նորվեգիայի տարածքում հաշվվում են բահաիի շուրջ 1000 հետևորդներ ։
Նորվեգիայի կրոնն այսօր
Առաքելական-լյութերական եկեղեցին Նորվեգիային ինչպես հին ժամանակներում, այնպես էլ այսօր, պատկանում է պետությանը և կախված է նրանից։ Այսօր որոշակի քննարկումներ ու վեճեր են գնում, որպեսզի եկեղեցին առանձնանա պետությունից, չնայած, որ դեռևս բոլոր ջանքերն անցնում են ապարդյուն։ Պետության հոգածության ներքո են գտնվում նաև մյուս կրոնական կազմակերպություններ։ Եպիսկոպոսները պաշտոնապես առաջադրում են Նորվեգիայի միապետին ։ Կրոնի դասեր այսօր անցկացվում են Թրոմսյոյի և Օսլոյի համալսարաններում, ինչպես նաև Ստավանգերի և Օսլոյի միսիոներական դպրոցներում։ Տղամարդիկ և կանայք հավասարապես կարող են դառնալ լյութերական եկեղեցու քահանաներ։ Լյութերական եկեղեցին ընդունում է երկու խորհուրդներ՝ հաղորդություն և մկրտություն։
Նորվեգիայի ամբողջ բնակչության 82,7 % համարվում է Առաքելական-լյութերական եկեղեցու հետևորդներ։ Համեմատության համար կարելի է ասել, որ 1960 թվականին այն կազմում էր 96 %: Օհայո նահանգային համալսարանի պատմության պրոֆեսոր Քևին Բոյլըն ասում է. «Պետական եղեկեցու անդամների մեծամասնությունը չի համարվում ակտիվ հավատացյալ՝ բացառությամբ մկրտության, հաղորդության, պսակադրության և հուղարկավորման ծիսակարգերի։ Մնացած դեպքերում, հատկապես կիրակի օրերին հավատացյալների 3 տոկոսն է այցելում եկեղեցի, իսկ տասը տոկոսը այցելում է ամբողջ ամսվա ընթացքում» ։
Մոտավորապես 9-10 % մարդիկ Նորվեգիայում ոչ մի եկեղեցու, կրոնական շարժման, ուղղության և աղանդի չեն հետևում ։