cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սիմֆոնիկ նվագախումբ
Նվագախմբի տեղաբաշխում
Երկրորդ՝ ավելի նպատակահարմար է հավաքել բոլոր միատարր գործիքները միասին՝ մեկ շարքում կամ խմբում։ Սա թույլ է տալիս երաժիշտներին ավելի լավ լսել միմյանց նվագելիս և ստեղծում է յուրաքանչյուր նվագախմբային խմբի կոմպակտ, համահունչ ձայն։
Երրորդ՝ հնչեղությունը կախված է նաև խմբերի այս կամ այն տեղաբաշխումից միմյանց նկատմամբ։ Քանի որ նվագախմբի յուրաքանչյուր խմբում ձայնի ուժը և գործիքների քանակը նույնը չեն, լավ տեղաբաշխումն օգնում է հասնել ամբողջ նվագախմբի հավասարաչափ ձայնին։
20-րդ դարի երկրորդ կեսին զարգացել են նվագախմբի տեղաբաշխման երկու հիմնական տեսակ՝ գերմանական և ամերիկյան։
Ռուսաստանում ամերիկյան տեղաբաշխումն ավելի հաճախ է օգտագործվում ։
Թեքահարթակի երկայնքով տեղակայված են առաջին ջութակները (ձախ) և թավջութակները (աջ)։ Երկրորդ ջութակները նստում են առաջինների հետևում, ալտերը նստում են աջ կողմում գտնվող թավջութակների ետևում։ Կոնտրաբասները թավջութակների մեջքի հետևում են։ Բեմի մեջտեղում տեղակայված են փայտյա փողային գործիքների երկու շարք (ֆլեյտա, հոբոյ և կլարնետներ, ֆագոտներ)։ Դրանց հետևում պղնձե գործիքներ՝ խողովակներ, շեփորներ, տրոմբոններ և տուբա։ Հարվածային գործիքները գտնվում են ունկնդիրից ամենահեռու՝ ձախ եզրից մինչև բեմի կենտրոն, որտեղ սովորաբար տեղակայված են լիտավրերը։ Տավիղները գտնվում են դիրիժորի ձախ կողմում։
Գերմանական տեղաբաշխումը տարբերվում է ամերիկյանից նրանով, որ թավջութակները փոխվում են երկրորդ ջութակներով, իսկ կոնտրաբասերը՝ ձախից։ Փողային գործիքները տեղափոխվում են աջ՝ բեմի խորքը, իսկ գալարափողերը տեղափոխվում են ձախ։ Այս դասավորությամբ հարվածային գործիքները գտնվում են աջ կուլիսին մոտ։
Որոշումը, թե ինչպես կարելի է նվագախումբը դասավորել, կայացնում է դիրիժորը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիմֆոնիկ նվագախմբեր Կատեգորիա:Երաժշտական խմբերի տեսակներ Կատեգորիա:Նվագախմբեր
Նովոսյոլովկա (գյուղ, Դոմանյովկայի շրջան)
Նովոսյոլովկա (Новоселівка), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Դոմանյովկայի շրջանում։
Աստերոիդների ցանկ (223701-223800)
Աստերոիդների ցանկ (223601-223700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (223801-223900)
Opel-Gang
«Opel-Gang», գերմանական Die Toten Hosen խմբի առաջին ստուդիական ալբոմն է, թողարկվել է 1983 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1983 ալբոմներ Կատեգորիա:Die Toten Hosen ալբոմներ Կատեգորիա:Գերմանալեզու ալբոմներ
Ելիզավետպոլի գավառ
Ելիզավետպոլի գավառ, վարչաքաղաքական միավոր Ռուսական կայսրության կազմում։ Ձևավորվել է 1840 թվականին՝ Վրացա-Իմերեթական ապա Թիֆլիսի նահանգի կազմում, 1868 թվականին՝ Ելիզավետպոլի նահանգի կազմում։ Գավառի կենտրոնը Ելիզավետպոլ քաղաքն էր։
Ներառել է հիմնականում ժամանակակից (Շամքորի, Սամուխի, Գորանբոյի, Գյոյգյոլի, Դաշկեսանի և Գետաբեկի շրջանները, ինչպես նաև՝ Արցախի հանրապետության Շահումյանի շրջանը։
Ալան Ագաև
Ալան Խազբաևիչ Ագաև (Алан Хазбиевич Агаев, ), ռուս ֆուտբոլիստ, պաշտպան։ Գրեթե ամբողջ կարիերան անցկացրել է մեկ ակումբում՝ «Ալանիայում»։ Ռուսաստանի երկրորդ դիվիզայում սկսել է հանդես գալ 1994 թվականին՝ մրցությանը մասնակցելով «Վլադիկավկազ» ակումբի կազմում ։
Ելիզավետպոլի գավառ
Անվանում
«Ելիզավետպոլ» անվանումը թվագրվում է 1804 թվականին։ Ռուս-պարսկական պատերազմի (1804-1813) ընթացքում առաջինը ռուսական զորքերը գրավեցին Գանձակը և վերացրին համանուն խանությունը։ Քաղաքը վերանվանվեց Ալեքսանդր I կայսեր կնոջ՝ Ելիզավետա կայսրուհու անունով կոչվում է Ելիզավետպոլ ։ Այդ անունը շարունակվում է գործածվել մինչև 1918 թվականը, երբ նորաստեղծ Ադրբեջանի հանրապետությունը մայրաքաղաք է հռչակում այդ բնակավայրը և հուլիսի 30-ին վերականգնում միջնադարյան «Գյանջա» անունը ։
Ալան Ագաև
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Ելիզավետպոլի գավառ
Պատմություն
Գավառը կազմվել է 1840 թվականին՝ հիմնականում համանուն գավառի շրջաններում (1804-1840)։ Նախկինում, այն մտնում էր Ղաջարական Պարսկաստանի Գանձակի խանության (1747-1804) մեջ։ Այդպիսով, Գարդման-Շակաշենը Ռուսական կայսրությանը միացել էր ավելի քան 25 տարի Թուրքմենչայի պայմանագրից առաջ, և մնացել դրա կազմում ավելի քան հարյուր տասը տարի։
Ռուսական տիրապետության առաջին հինգ տասնամյակների ընթացքում տեղի են ունենում վարչատարածքային մի քանի փոփոխություններ։ 1840 թվականին լուծարվում է Վրացական նահանգը՝ որպես ինքնուրույն միավոր. Կովկասում ստեղծվում են վարչաքաղաքական երկու միավորներ՝ Վրացա-Իմերեթական նահանգ և Կասպիական մարզ։ Առաջինի կազմում ընդգրկվում են Ղազախը և Շամշադինը՝ Գանձակի գավառի կազմում։ 1846 թվականից վերոհիշյալ երկու միավորները կիսվում են երկուական մասի. Վրացա-Իմերեթական նահանգում ձևավորվում են Թիֆլիսի (1846-1918) և Քութայիսի (1846-1918) նահանգները։ Թիֆլիսի նահանգից առանձնացվում է Երևանի նահանգը (1849), ապա ևս երկու գավառ՝ Ղազախը և Ելիզավետպոլը։ Դրանց միանում են Բաքվի նահանգից առանձնացած Ղարաբաղ-Զանգեզուրին, և 1868 թվականին հիմնվում է Ելիզավետպոլի նահանգը։ Գավառի տարածքով էր անցնում Կովկասի գլխավոր՝ Թիֆլիս-Բաքու երկաթուղին։
1918-1920 թվականներին Ելիզավետպոլի գավառն ամբողջությամբ մտել է Մուսավաթական Ադրբեջանի կազմի մեջ, 1920 թվականից հետո մնացել Խորհրդային Ադրբեջանին։
Բնակչություն
1897 թվականի մարդահամարի տվյալներով գավառի բնակչությունը 162,788 մարդ էր, որի 26,4 տոկոսը հայեր էին (43040 մարդ), իսկ 63,9 տոկոսը՝ թաթարներ (103970 մարդ)։ Դա ամբողջ Կովկասում Բաքվի գավառից հետո երկրորդն էր, որում կար 100 հազարից ավելի թյուրքալեզու բնակիչ։ Ռուսների թիվը 7224 մարդ էր (4,4 %), գերմանացիներինը՝ 3086 (1,9 %), բելառուսներինը՝ 2835 (1,7 %): Ելիզավետպոլ քաղաքի բնակչությունը 1897 թվականին 33625 մարդ էր ։
Վարչական բաժանում
1913 թվականին գավառը 326 գյուղերը միավորված էին 52 գյուղական համայնքների միջև ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ելիզավետպոլի նահանգի գավառներ
Ստարո-Ալմյասովո
Ստարո-Ալմյասովո (Старо-Альмясово, Иҫке Әлмәс), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուգարչինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուգարչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Մերի Քլեր Չեկոլա
Մերի Քլեր Չեկոլա, գվինեացի բուժքույր, ով վերապրել է էբոլա հեմոռագիկ տենդը։ Հասարակությանն իրազեկում է հիվանդության մասին և պայքարում դրա դեմ։ ԱՄՆ պետ դեպարտամենտի կողմից 2015 թվականին արժանացել է Միջազգային խիզախ կանայք մրցանակին ։
Կենսագրություն
Չեկոլան մեծացել է Սենեգալին սահմանակից գվինեական գյուղում։ Նա ընտանիքում առաջին կինն էր, ով կրթություն է ստացել։ Ստացել է բուժքրոջ հավատարմագիր և որպես բուժքույր աշխատել Գվինեայի մայրաքաղաք Կոնակրիի Դոնկա հիվանդանոցում։
2014 թվականի հուլիսին հիվանդ այցելուի հետ շփվելիս վարակվել է էբոլայով ։ Բուժաշխատողների և հիմնական պաշտպանական սարքավորումների պակասի պատճառով Արևմտյան Աֆրիկայում հիվանդությունն արագ տարածվեց։
Հիվանդության ախտանիշները ճանաչելով` Մերին ստուգում անցավ բուժման կենտրոնում` կանխելու հիվանդության տարածումը ։ Իր սեփական փորձից նա գիտակցում էր, որ մերժումը, կասկածը, ապատեղեկատվությունը կարող են մարդկանց արգելել պատշաճ բուժում ստանալ և դիմեց համապատասխան նախազգուշական միջոցների ։ Հիվանդությունը հաղթահարելուց հետո Չեկոլան վերադարձավ աշխատանքի որպես Դոնկա հիվանդանոցի շտապօգնության քույր, սակայն նրա խնդիրները չավարտվեցին ։
Չեկոլայի տանտերը վախենալով հիվանդությունից և ապատեղեկատվություն ունենալով հիվանդության մասին` նրան վտարեց տանից ։ Հիվանդությունը վերապրած մյուս անձինք էլ բախվել են նմանատիպ խնդիրների. ընկերները դադարել են այցելել նրանց, գործատուները հետ չէին ընդունում աշխատակիցներին, շատ համայնքներ կարծում էին, որ էբոլան մահվան դատավճիռ է, և դրա յուրաքանչյուր զոհ մահանալու է, և նրանք խուսափում էին փրկվածներից , ընտանիքի անդամները մերժում էին երեխաներին և դեռահասներին ։ Իրավիճակը մտահոգիչ էր հատկապես երեխաների հետ։ Ավելի քան 4,000 գրանցված երեխաներ կային Գվինեայում ։ Քանի որ վերապրածները իմունիտետ էին ձեռք բերում, ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը նրանց աշխատանքի էր վերցնում երեխաների հետ աշխատելու համար։ Հիվանդությունը վերապրածները կարողանում էին դիպչել, մխիթարել հիվանդ երեխաներին ։
Չեկոլան իրազեկում է մարդկանց հիվանդության մասին, գիտելիքներ տրամադրում էբոլան կանխարգելելու համար, ինչպես նաև պայքարում է վերապրածների հանդեպ խտրականության դեմ։ Նա Գվինեայում էբոլայից ողջ մնացածների ընկերակցության անդամ է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գվինեացի բուժքույրեր
Սովետսկի էկրան (հանդես)
«Սովետսկի էկրան» (Советский Экран - «Սովետական էկրան»), երկշաբաթյա պատկերազարդ հանրամատչելի հանդես նախկին Խորհրդային Միությունում։ Հանդիսացել է ԽՍՀՄ Մինիստրների խորհրդի կինեմատոգրաֆիայի պետական կոմիտեի և ԽՍՀՄ Կինեմատոգրաֆիստների միության օրգանը (սկզբում՝ ԽՄՀՄ կուլտուրայի մինիստրության, 1959-1966 թվականներին՝ ԽՍՀՄ կուլտուրայի մինիստրության և կինեմատոգրաֆիայի աշխատողների միության հրատարակություն)։
Հիմնադրվել է 1925 թվականին, Մոսկվայում, որպես «Կինոգազետա»-ի հավելված։ 1930-ական թվականներին լույս է տեսել տարբեր անուններով (1941-1957 թվականներին ընդհատվել է)։ Տպագրել է հոդվածներ կինոարվեստի տեսության վերաբերյալ, ֆիլմերի գրախոսականներ, դերասանների, ռեժիսորների, օպերատորների և այլոց ստեղծագործական դիմանկարներ։
Կատեգորիա:Ռուսաստանի հանդեսներ Կատեգորիա:Ռուսերեն ամսագրեր
Սեն Սևե Կալվադոս
Սեն Սևե Կալվադոս (Saint-Sever-Calvados), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1369 մարդ, բնակչության խտությունը` 49.03 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 27.92 կմ² տարածք։
2017 թվականի հունվարից Շամ դյու Բուլ, Կուրսոն, Ֆոնտեներմոն, Լը Գաստ, Լը Մենիլ Բենուա, Լը Մենիլ Կոսուա, Մենիլ Կլենշան, Սեն Մանվիե Բոկաժ և Սետ Ֆրեր համայնքների հետ միասին հանդիսանում է Նու դը Սիեն համայնքի մաս։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 250 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 65 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 725 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 487-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 238։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,2 %։ 487 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 434 անձ (238 տղամարդ և 196 կին)։ Գործազուրկ են եղել 53 անձ (22 տղամարդ և 31 կին)։ 238 անաշխատունակներից 60-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 89-ը` թոշակառուներ, իսկ 89-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գրիգորի Բոբրովսկի
Գրիգորի Բոբրովսկի (Григо́рий Миха́йлович Бобро́вский, ), ռուս և խորհրդային գեղանկարիչ և մանկավարժ, Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ ։
Կենսագրություն
Վերադարձից հետո 1904 թվականին դասավանդել է Պետերբուրգի Գեղարվեստների խրախուսման միության նկարչական դպրոցում։ 1899 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների։ 1901 թվականին եղել է «Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների արտելները» նկարի հիմնադիր-անդամներից մեկը։ Նա նաև եղել է Մոսկվայի նկարիչների ընկերության (1901-1903 թվական), «Նկարիչների նոր համայնքի» (1909 թվական), «Արվեստի աշխարհի» (1910-1911 թվական), «Ռուս նկարիչների միության» (1912-1917 թվական), «Տասնվեց» խմբի ցուցորդը։ Նա ռուսական արվեստի ցուցահանդեսների է մասնակցել Մյունխենում և Նյու Յորքում (1924 թվական), որտեղ պարգևատրվել է Փոքր և Մեծ մեդալներով (1911 թվական, 1913 թվական)։ 1916 թվականին Բոբրովսկուն շնորհվել է ակադեմիկոսի կոչում։
Առաջին հետհեղափոխական տարիներին Բոբրովսկին մասնակցել է Պետրոգրադի տոնական ձևավորմանը, ընտրվել է Պետրոգրադի (Արվեստի աշխատակիցների միություն) առաջին պրոֆմիության նախագահ։ 1923 թվականին Հեղափոխական Ռուսաստանի նկարիչների ասոցիացիային է միացել, 1923 թվականին, 1926 թվականին, 1928 թվականին ցուցահանդեսների է մասնակցել։ 1921-1929 թվականներին դասավանդել է Վխուտեմասում։ 1932 թվականին դարձել է նույն տարում ստեղծված Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։ 1930-ական թվականներին լենինգրադյան և համամիութենական խոշոր ցուցահանդեսներին է մասնակցել։ «Ա. Պրոխորովի դիմանկարը» (1911 թվական), «Սամոյլովայի դիմանկարը» (1912 թվական), «Նեապոլիտանական նավահանգիստը» (1915 թվական), «Անբնակ ափը. Ղրիմ», «Ֆեոդոր Շալյապինի դիմանկարը» (երկուսն էլ` 1916 թվական), «Ճանապարհը» (1927 թվական), «Կառուցումը» (1932 թվական), «Ձմեռը. Վոդոպոյը» (1933 թվական), «Սերգեյ Կիրովը Լենինգրադի մշակույթի և հանգստի կենտրոնական այգու շինարարությանը», «Ակադեմիկոս Աբրամ Իոֆեն իր լաբորատորիաններում» (երկուսն էլ` 1936 թվական) նկարների հեղինակն է։ Պատերազմից հետո, 1947 թվականին, Լենինգրադի նկարիչների միության դահլիճներում կայացել է Գրիգորի Բոբրովսկու ստեղծագործությունների անհատական ցուցահանդեսը։
Հայրենական մեծ պատերազմի սկսվելուց հետո Գրիգորի Բոբրովսկին մնացել է Լենինգրադում։ Մահացել է 1942 թվականի հունվար-փետրվարին իր արվեստանոցում` տարաճումից։ Նրա ստեղծագործությունները պահվում են Ռուսական պետական թանգարանում, Վոլոգդայի և Նովոսիբիրսկի մարզային ազգային պատկերասրահում, Աստրախանի ազգային պատկերասրահում, Կարելիայի Հանրապետության կերպարվեստի թանգարանում, Ռուսաստանի և այլ երկրների մասնավոր հավաքածուներում։
Նախճավան
Նախճավան, դասական ուղղագրությամբ՝ Նախճաւան, նաև Նախիջևան, դասական ուղղագրությամբ՝ Նախիջեւան, Մեծ Հայքի Վասպուրական նահանգի 34-րդ գավառը ։ Պատկանել է Մարդպետունիներին, ապա՝ Արծրունիներին։
Նախիջևանը, գտնվելով հին աշխարհի երկրների տարանցիկ առևտրական երթուղիների կենտրոնում, հնուց ի վեր եղել է հայոց ազգի հասարակական, քաղաքական ու մշակութային նշանավոր օջախներից մեկը։ Գավառի գյուղերի ու ավանների տարածքում, որոնք հիմնականում գտնվում են Նախճավան գետի հոսանքն ի վեր և Արաքս գետի մերձակա հարթություններում, հնագույն ժամանակներից մինչև մեր օրերն են հասել պատմության և ճարտարապետության մի շարք հուշարձաններ։
Պատմություն
Մովսես Խորենացին նույնպես օգտագործում է Նախիջևան տեղանունը («Ատրպատականից մինչև Ճվաշ և Նախճավան») ։
Շարուր - Նախաջիևանը 1918-1921 թվականներին
1917 թվականի ռուսական Փետրվարյան և Հոկտեմբերյան հեղափոխություններից հետո երկրամասը դարձավ կռվախնձոր այստեղ բնակվող հայերի և մուսուլմանների միջև։ Անդրկովկասյան հանրապետությունների ստեղծումից հետո մուսավաթական Ադրբեջանը երկրամասը համարում էր իր տարածքը, քանզի ձգտում էր անմիջական կապ ստեղծել Օսմանյան կայսրության հետ։ 1918 թվականի մայիսի 28-ին Հայոց ազգային խորհրդի հայտարարությամբ հայկական բոլոր գավառները, այդ թվում՝ Նախիջևանի գավառը կազմում էին Հայաստանի հանրապետության անբաժանելի մասը։ 1918 թվականի թուրքական արշավանքի հետևանքով հայ ազգաբնակչության մի զգալի մասը ստիպված էր լքել երկրամասը։ Նույն թվականի ամռանը Անդրանիկն իր ջոկատով գրավեց Նախիջևանը և այն դրեց Կովկասի ժամանակավոր արտակարգ կոմիսար Ստեփան Շահումյանի, որ նույնն է, թե Խորհրդային Ռուսաստանի տրամադրության տակ։ Անդրանիկը իր ջոկատներով հասավ մինչև Մակու, սակայն, թուրքական ուժերի ճնշման տակ ստիպված էր հետ վերադառնալ։ Այդ ընթացքում նա նախատեսում էր տեղի հայերից կազմել 4000 հոգուց բաղկացած ջոկատ, որը կպաշտպաներ երկրամասը թուրքերի հարձակումներից։ Թուրքական զորքերի նոր առաջխաղացումը Անդրանիկին ստիպեցին անցնել Զանգեզուր։ Մուդրոսի զինադադարից հետո Օսմանյան բանակը պետք է հեռանար Կովկասից մինչև 1914 թվականի ռուս-թուրքական սահմանը։ Թուրքական զորքերի հեռացումը նպաստավոր պայմանններ էր ստեղծել երկրամասը Հայաստանի հանրապետությանը վերամիավորելու համար, սակայն, թուրքական զորքերի հեռանալուց հետո այստեղ մնացել էին տասնյակ թուրք սպաներ, որոնք որպես հրահանգիչներ նախապատրաստում էին տեղի իսլամադավան բնակչությանը զինված ճանապարհով իշխանությունը վերցնել իրենց ձեռքը։
Հայկական ուժերի մուտքը երկրամաս խուճապ առաջացրեց տեղի խաների և բեկերի շրջանում, որի մի մասը դիմեց փախուստի դեպի Մակվի խանության սահմաննները։ Այդ իրադարձություններին սկսեց միջամտել Պարսկական պետությունը։ 1918 թվականի դեկտեմբերին նրանք պատվիրակություն ուղարկեցին Նախիջևան, սակայն, այդ պատվիրակությունը արձանագրեց, որ Հայաստանի հանրապետության զինված ուժեր Նախիջևանի տարածքում չկան։ Պարսկական պատվիրակությունը ժամանեց Երևան, սակայն, Հայաստանի իշխանությունները զբաղված լինելով Վրաստանի հետ պատերազմով, Երևանում ընդունելով պարսիկներին, կատարեցին մի շարք հայտարարություններ, որ երկրամասը Հայաստանի անբաժան մասն է։
Պարսկական պետության հեռու գնացող նպատակները պարզ դարձան Փարիզի վեհաժողովում նրանց ներկայացրած առաջարկից։ Մասնավորապես պարսկական պատվիրակությունը Փարիզում փորձում էր բարձրացնել նախկին Սեֆյան Պարսկաստանի տարածքների խնդիրը, սակայն, վեհաժողովում նրանց հասկացրեցին, որ նման հարցեր կոնֆերանսում չեն քննարկվելու։
Երկրամասի իսլամադավան ազգաբնակչությանը ֆինանսական և ռազմական օգնություն էր ցույց տալիս Մուսավաթական Ադրբեջանը։ Այս պայմանններում հռչակվեց Արաքսյան հանրապետությունը։ 1918 թվականին Անդրկովկասից հեռացած թուրքական և գերմանական զորքերը փոխարինվեցին պատերազմում հաղթանակած Անտանտի համաձայնության երկրների զորքերով։ Տարածաշրջանի մեծ մասում հաստատվեց Բրիտանական զինվորական հրամանատարության վերահսկողությունը։ Նրանց ղեկավար գեներալ Թոմսոնը վարում էր բացահայտ ադրբեջանամետ քաղաքականություն։ Անգլիացիների ներկայությունը չէր կաշկանդում մուսուլմաններին և նրանք բացահայտ հարձակումներ էին գործում ինչպես առանձին հայերի, այնպես էլ հայկական բնակավայրերի վրա։ Հաճախ էլ անգլիացիները խոչընդոտներ էին ստեղծում հայկական զորքերի առաջխաղացման համար։ Այսպես, երբ հայկական զորքերը 1919 թվականի հունվարին հայ գաղթականների համար ճանապարհ բացելու նպատակադրությամբ շարժվեցին Շարուր, բրիտանական հրամանատարությունը միջամտեց և որոշեց այդ տարածքներում ստեղծել Չեզոք գոտի անգլիացի գեներալ նահանգապետի գլխավորությամբ։ Անգլիական հրամանատարության պահանջով հայկական զորքերը Գայլի դրունքից հետ քաշվեցին դեպի Արտաշատ։ Այսպիսով ստեղծվեց ընդարձակ ապառազմականացված գոտի, որն ընդգրկում էր Վեդի – բասարի և Դավալուի (Արարատ) շրջանները։ Նահանգապետ գնդապետ Լաութոնի զինված ուժերը խիստ սահմանափակ էին և նրա իշխանությունը կրում էր ձևական բնույթ։ Տեղական խաներն ու բեկերը ավազակախմբեր էին ստեղծում և անտեսում էին տեղական իշխանություններին և գործում անարգելք՝ կատարելով իրենց նպատակները։
1919 թվականին Փարիզի վեհաժողովում որոշում ընդունվեց բրիտանական զորքերը երկրամասից դուրս բերելու մասին։ Երկրամասի նահանգապետ նշանակվեց Լևոն Բաշալյանը, որը հրամանագիր ներկայացրեց Ներքին գործերի նախարարին փախստականներին երկրամաս վերադարձնելու միջոցառումների մասին։ Հայաստանում օրենք էր ընդունվել Հայաստանի ազգաբնակչությանը զինաթափելու մասին, որը պետք է տարածվեր նաև Նախիջևանի բնակչության նկատմամբ։
Հայաստանի հանրապետության կառավարության միջոցառումները չհանգեցրին մուսուլման բնակչության զինաթափմանը։ Հուլիսին Շարուր – Նախիջևանում ապստամբություն բռնկվեց Հայաստանի հանրապետության իշխանություննների դեմ։ Հանրապետությանը սպառնացող վտանգը հարկադրեց վարչապետ Ալեքսանդր Խատիսյանին օգնության խնդրանքով դիմելու Փարիզի վեհաժողովին, որի կողմից գնդապետ Հասկելը նշանակվեց  ՀՀ գերագույն կոմիսար, որը թեև ճանաչեց Հայաստանի սահմանների ամբողջականությունը, սակայն, օգոստոսի 29-ին Բաքվում հանդիպելով ադրբեջանական իշխանությունների հետ, հրամանագիր ստորագրեց, որով Շարուր – Նախիջևանը ճանաչվում էր Ադրբեջանի տարածք։ 1919 թվականի սեպտեմբերից գնդապետ Հասկելը բանակցություններ էր վարում Հայաստանի և Ադրբեջանի իշխանությունների հետ՝ փորձելով լուծել վիճելի խնդիրները։ Հոկտեմբերին Շարուր-Նախիջևանի գեներալ-նահանգապետ նշանակվեց Դերլին։ Մուսուլմանները թշնամաբար ընդունեցին ամերիկյան միջամտությունը և դիմեցին ցույցերի։ Այսպիսով, տարածաշրջանում նահանգապետության հռչակման գործը ձախողվեց։ Հաջորդ ամիսների ընթացքում Շարուր – Նախիջևանին տիրելու խնդրում ևս մեկ հավակնորդ հայտնվեց, որը շրջանին տիրանալը համարում էր իր կենսական շահերից մեկը։ Սակայն, հարթ չէին հարաբերություննները տեղի թաթարների և հայ բնակչության միջև։ 1919 թվականի ձմռանը նրանց միջև գժտությունններ սկսվեցին՝ վերածվելով բացահայտ թշնամանքի։ Սակայն, շուտով տարաձայնությունները հարթվեցին և նրանց կողմից համատեղ ծրագիր մշակվեց Գողթան գավառի հայության դեմ նոր հարձակումներ կատարելու համար։
1920 թվականի ապրիլին Ադրբեջանի խորհրդայնացումից հետո այդ հանրապետության բոլշևիկյան ղեկավարները որպես գործոն սկսեցին օգտագործել Խորհրդային Ռոււսաստանի 11-րդ Կարմիր բանակի ուժերը։ Այդ ընթացքում նրանց հաջողվեց Ղարաբաղից Զանգեզուրի վրայով անցնել Նախիջևան և հանդիպել Մուսթաֆա Քեմալի թուրքական զորքերին։ Վիճակը երկրամասում ավելի ծանրացավ, երբ բոլշևիկները 1920 թվականի մայիսին ապստամբություն բարձրացրեցին։ Նրանց դեմ Հայաստանի կառավարությունը զորքեր ուղարկեց։ 1920 թվականի հուլիսի 14-ին Ղամարլուի (Արտաշատ) զորախումբը գրավում է Գայլի դրունքը և մտնում Շարուր։ Այդ խառնակ շրջանում Նախիջևանի մուսուլմանները ստեղծում են տեղական Հեղկոմ, որը ոչնչով չէր տարբերվում մուսուլման նախկին տեղական իշխանություններից։ Այդ նույն ժամանակ Խորհրդային Ռուսաստանի և «Կարմիր Թուրքիա»-յի միացյալ զորքերը Թարխանովի գլխավորությամբ գրավում են Նախիջևան քաղաքը և նրա շրջակայքը։ Խորհրդային Ռուսաստանի արտաքին գործերի ժողկոմ Չիչերինը գտնում էր, որ երկրամասը պետք է միացվի Հայաստանին և երբ երկրամաս է գալիս Բեհբութ Շահթախթինսկին, նա բացահայտ հայտարարում է, որ Խորհրդային Ադրբեջանի իշխանությունները ծախել են նախիջևանցիներին։ Երկրամասը փաստորեն ժամանակավորապես մնում է քեմալականների վերահսկողության ներքո մինչև որ Մոսկվայի կոնֆերանսը լուծեց նրա ճակատագիրը։
1921 թվականի մարտի 16-ին Մոսկվայում Խորհրդային Ռուսաստանի և Քեմալական Թուրքիայի միջև կնքվեց «Եղբայրության և բարեկամության մասին» պայմանագիրը՝ բաղկացած 16 հոդվածներից։ Պայմանագրի երրորդ հոդվածը վերաբերում էր Նախիջևանին։ Այս հոդվածում նշվում էր, որ Նախիջանը տրվում է Խորհրդային Ադրբեջանի հովանավորությանը պայմանով, որ այն չի հանձնվի երրորդ կողմին, այսինքն՝ Խորհրդային Հայաստանին։ Մոսկվայի այդ ապօրինի պայմանագիրն ամրապնդվում է նույն թվականի հոկտեմբերի 13-ին Կարսում Անդրկովկասի երեք հանրապետությունների և Քեմալական Թուրքիայի միջև ստորագրված  պայմանագրով։
Նախիջևանը Ադրբեջանի կազմում
1923 թվականին ստեղծվում է Նախիջևանի ինքնավար մարզը, իսկ 1924 թվականի փետրվարի 9-ին այն դառնում է ինքնավար խորհրդային սոցիալիստական հանրապետություն Խորհրդային Ադրբեջանի կազմում։ Իսկ երբ 1991 թվականի օգոստոսի 30-ին Ադրբեջանը դուրս եկավ Խորհրդային Միության կազմից, այն վերանվանվեց Նախիջևանի ինքնավար հանրապետություն։ Վերջինս, քաղաքական շահախնդրություններով պայմանավորված, ժամանակ առ ժամանակ հանդես է բերել Ադրբեջանի կազմից դուրս գալու և Թուրքիային միանալու կամ անկախ պետություն ստեղծելու ձգտումներ։
Նշենք նաև, որ Նախիջևանի հայաթափման Ադրբեջանի իշխանությունների քաղաքականությունը շարունակվել է նաև խորհրդային տարիներին։ Արդեն 1960-ական թվականներին հայությունը կազմում էր Նախիջևանի ինքնավար հանրապետության ընդհանուր բնակչության թվի 2 տոկոսը։ 1988-1989 թվականներին ադրբեջանցի ազգայնամոլները հայաթափում են նաև Նախիջևանի վերջին մի քանի հայկական գյուղերը, որոնց բնակիչները հաստատվում են Հայաստանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նախճավան
Էլիյահու Հանավի սինագոգ
Սինագոգ Էլիյահու Խանավի (եբր. בית הכנסת אליהו הנביא, արաբ. كنيس النبي إلياهو), ժողովարան է Ալեքսանդրիայում, Եգիպտոսում գործող սակավաթիվ ժողովարաններից մեկն է։ Անվանվել է բիբլիական Եղիա մարգարեի անունով ։ Ի սկզբանե գտնվել է քաղաքի ծայրամասում, իսկ այժմ Ալեքսանդրիայի կենտրոնում է։ Այն տեղավորում է 700 մարդ  ։
Պատմություն
Սինագոգը կառուցվել է 1354 թվականին։ 1798 թվականին՝ Եգիպտական արշավանքի ընթացքում ֆրանսիական զորքերը պայթեցրել են շենքը ։ Սինագոգը վերականգնել են 1850-ական թվականներին Եգիպտոսի ալբանական գահատոհմի անդամների միջոցներով։
Տանիքի մասնակի փլուզումից հետո ժողովարանի շենքը փաստացի գտնվում էր բաց երկնքի տակ, շենքի ներսը ենթարկվում էր արտաքին ազդեցությունների։ Անձրևաջրերը թափվում էին երկրորդ հարկում տեղակայված կանանց բաժին։ 2017 թվականին Եգիպտոսի հնությունների նախարարությունը 40 միլիոն եգիպտական ֆունտ է հատկացրել վթարային վերանորոգման և վերականգնման համար, որը տևել էր մինչև 2020 թվականի հունվար։ Վերականգնումից հետո, 2020 թվականի հունվարի 10-ին, ժողովարանը բացվել է, բացման արարողությանը ներկա են եղել 3 հրեա ։
Հյուսիսային Ամերիկայի միջազգային ավտոցուցասրահ
Հյուսիսային Ամերիկայի միջազգային ավտոցուցասրահ (NAIAS, North American International Auto Show), ավելի վաղ հայտնի որպես Դետրոյթսկու ավտոցուցասրահ, ավտոմոբիլների և տեխնոլոգիաների միջազգային ցուցահանդես, որն անցկացվում է յուրաքանչյուր տարի` հունվարի կեսերին ԱՄՆ-ի Միչիգան նահանգի Դետրոյթ քաղաքում։ Ավտոցուցասրահը կարևոր է մասամբ այն պատճառով, քանի որ ամերիկյան «մեծ եռյակ» ավտոարտադրողներ` «Chrysler»-ի, «Ֆորդ»ի և «Ջեներալ Մոթորս»-ի շտաբակայանը գտնվում է Դետրոյթում։
Պատմություն
1899 թվականին ամերիկացի բիզնեսմեն Ուիլյամ Մետցգերը մասնակցել է Դետրոյթսկու ավտոցուցասրահի կազմակերպմանը։ Հաջորդ տարի նա օգնել է կազմակերպել Նյու Յորքի ավտոցուցասրահը` Նյու Յորքի Մեդիսոն Սքուեր Գարդենում։
1907 թվականի դեկտեմբերին Դետրոյթսկու ավտոցուցասրահը անցկացվել է «Beller's Beer Garden»-ում` Ռիվերսայդ այգում, որտեղ էլ շարունակվել է անցկացվել յուրաքանչյուր տարի։ Ավտոցուցասրահի գոյության առաջին տասնամյակում ցուցահանդեսին առկա են եղել միայն ազգային ցուցանմուշներ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառով ԱՄՆ-ի կառավարությունն արգելել է ողևորական նոր ավտոմոբիլների և ապրանքատար ավտոմեքենաների վաճառքն ու առաքումը։ Այդ պատճառով 1941-1953 թվականներից ցուցահանդեսը չի անցկացվել։
1957 թվականին առաջին անգամ ցուցահանդեսին ներկա են գտնվել օտարերկրյա ավոտարտադրողներ ։ «Մեծ եռյակ»-ը «Վոլվո»-յի, «Isetta»-յի, «Mercedes-Benz»-ի և «Porsche»-ի հետ կիսել է նույն հարթակները։ 1965 թվականին ցուցահանդեսը տեղափոխվել է իր ներկայիս վայր` Կոբոյի անվան ցուցահանդեսային կենտրոն, որը գտնվում է Դետրոյթի գործնական կենտրոնում։
1989 թվականին ավտոցուցասրահը վերակոչվել է Հյուսիսային Ամերիկայի միջազգային ավտոցուցասրահ։ 1993 թվականին տպագրությունում ընդունվել է ցուցահանդեսի առաջին տեղեկատու քվեաթերթը։ Մեկ տարի անց մեկնարկել է «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ և բեռնատար» (NACTOY, North American Car and Truck of the Year) մրցանակը։ Պարգևատրությունն անցկացնում է ժյուրին, որը բաղկացած է հյուսիսամերիկյան մամուլի ունևոր լավագույն ներկայացուցիչներից։ 1996 թվականին «Թայմ» ամերիկյան ամսագիրը` Հյուսիային Ամերիկայի գլխավոր հրատարակություններից մեկը, տեղ է հատկացրել իր հրատարակությունում ցուցահանդեսի տեսության համար։
1997 թվականին «MSN CarPoint»-ը` «Մայքրոսոֆթ» կորպորացիայի ավտոմոբիլային վեբ-կայքը սկսել է ծառայել որպես պաշտոնական վեբ-կայք «NAIAS»-ի համար։ Ինտերնետ-պորտալը իրական ժամանակում տեղեկություն է տրամադրում մամլո ասուլիսի, ավտոմոբիլային իրադարձության մասին և 2002 թվականին ունեցել է ավելի քան 6 միլիոն ունիկալ այցելու, որի արդյունքում ամբողջ աշխարհում ստեղծվել է աննախադեպ գովազդ ավտոցուցասրահի համար։ Պայմանագիր է ստորագրվել «WXYZ-TV/Channel 7»-ի (տեղական հեռուստատեսություն) հետ համագործակցության մասին, որը սովորաբար հաղորդել է «NAIAS»-ի հետ վերջին նորությունները։ «Michigan Hall»-ի հաշվին ավելացել է ցուցահանդեսային տարածք, և նույն տեղը կազմակերպվել է ֆուրգոնների ցուցադրում։ «Michigan Hall»-ը բացվել է մամլո ասուլիսի ժամանակ Զանգվածային լրատվության միջոցների նոր «ցուցանմուշներ» շոույի ապահովման համար։
2001 թվականին «The Northwest World Club»-ը տարածք է ստացել Կոբոյի անվան ցուցահանդեսային կենտրոնում՝ ցուցահանդեսին այցելած Զանգվածային լրատվության միջոցների կորոպորատիվ կատարողներին ծառայություններ առաջարկելով։ Մեկ տարի անց սրճարանը «Michigan Hall»-ից տեղափոխվել է «Cobo» կենտրոն։ 2003 թվականին շոուն ներգրավվել է ավելի քան 28 000 մարդ` 1800 ընկերությունից և ավելի քան 6600 լրագրող, որոնց 40%-ը ԱՄՆ-ից չէին։
2004 թվականին ավտոցուցասրահին առկա են եղել տրանսպորտային միջոցների 79 նոր մոդելներ, որոնցից 55-ը աշխարհահռչակ էին։ 2004 թվականի ավտոցուցասրահի հաճախումը կազմել է 808 833 մարդ։
2005 թվականին ցուցահանդեսին դեբյուտվել է ավտոմոբիլների 68 նոր ապրանքանիշ։ Ավտոցուցասրահը ստացել է տրասնպորտային նոր միջոցների համբավ, որը 1989 թվականից հասցրել է ցուցադրել 924 նորություններ։ Ավտոշոույի վերջին օրը «NBC»-ն ուղիղ եթերով երկու ժամանոց հաղորդում է անցկացրել, որը հավաքել է ավելի քան 8.8 միլիոն դիտորդ։
2006 թվականին շոուն ներկայացրել է ավտոմոբիլների 70 նոր մոդելներ, այդ թվում` չինական ավտոարտադրող «Geely»-ի ցուցանմուշներ։ Ցուցահանդեսը ներգրավվել է 6647 լրագրող 62 երկրից` վեց մայրցամաքներից։ Իրականացվել է բարեգործական միջոցառում, որի շնորհիվ շոույի կազմակերպիչները 1976 թվականից ավանդել են 65 մլն դոլար երեխաների օգնության ֆոնդում։
2008 թվականին ցուցահանդեսին մասնակցել է 700 000 այցելու, 600 միջազգային Զանգվածային լրատվության միջոցներ` 63 երկրից և առևտրային մակնիշից 37 000 ներկայացուցիչներ` 2000 ընկերությունից։
2016
2016 թվականի ցուցահանդեսը անցկացվել է հունվարի 11-ից մինչև հունվարի 24-ը։ 11-12-ը անցկացվեցին մամուլի օրեր, 13-14-ը` ավտոարտադրողների օրեր, հունվարի 15-ին` բարեգործական միջոցառում, 16-24-ը` բացման արարողություն հասարակության համար։
«Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակներ
«Honda Civic»-ը և «Volvo XC90»-ը ստացել են «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակներ ։
Մարդատար ավտոմոբիլների ցուցադրություն
• 2
Կոնցեպտ մեքենայի ցուցադրություն
• 2
2015
2015 թվականի ցուցահանդեսը անցկացվել է հունվարի 11-25-ը։ 12-13-ը անցկացվեցին մամուլի օրեր, 14-15-ը` ավտոարտադրողների օրեր, հունվարի 16-ին` բարեգործական միջոցառում, 17-25-ը` բացման արարողություն հասարակության համար ։
«Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակներ
«VW Golf/Golf GTI» և «Ford F-150» ավտոմոբիլները համապատասխանաբար ստացել են «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակներ ։
«EyesOn Design Awards» մրցանակ
«Ford GT»-ն արժանացել է «Սերիական ավտոմոբիլի լավագույն դիզայն» կատեգորիայի «EyesOn Design» մրցանակին, այդ ժամանակ որպես «Buick Avenir» հաղթել է «Լավագույն կոնցեպտուալ ավտոմոբիլ» անվանակարգը։ «Audi Q7»-ը հաղթել է «Ինտերիերի լավագույն դիզայն» մրցույթը ։
2014
2014 թվականի ավտոցուցահանդեսը անցկացվել է հունվարի 13-26-ը։
«Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակներ
«Chevrolet Corvette Stingray»-ն և «Chevrolet Silverado»-ն ստացել են «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակներ ։
Կոնցեպտ կարի ցուցադրություն
• 2
2013
2013 թվականի ավտոցուցահանդեսը անցկացվել է հունվարի 14-27-ը։
«Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակներ
«Cadillac ATS»-ը և «Ram 1500»-ը ստացել են «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակներ ։
Կոնցեպտ կարի ցուցադրություն
«Chevrolet» ընկերությունը ներկայացրել է մոդելներ, որոնք վաճառվելու են Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների` «Onix»-ից, «Orlando»-յից, «Sail»-ից, «Spin»-ից և «Trax»-ից այն կողմ ։
2012
Nissan ընկերությունը վերադարձել է ցուցահանդեսին եռամյա բացակայությունից հետո
«Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակներ
«Hyundai Elantra»-ն ստացել է «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» մրցանակ, իսկ «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» ճանաչվել է Range Rover Evoque-ն ։
2011
2011 թվականի ցուցահանդեսը անցկացվել է հունվարի 10-հունվարի 23-ը։
Porsche ընկերությունը առաջին անգամ վերադարձել է ցուցահանդեսին 2007 թվականից
«Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակներ
«Chevrolet Volt»-ը և «Ford Explorer»-ը ընտրվել են «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ավտոմոբիլ» և «Հյուսիսային Ամերիկայի տարվա ջիպ» մրցանակների համար ։
2009
2009 թվականի ցուցադրումը անցկացվել է հունվարի 11-ից մինչև հունվարի 25-ը ։
Բինեֆար
Բինեֆար (Binéfar), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Ուեսկա պրովինցիայում (Արգոն ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լա-Լիտերա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 25,1 կմ²։ Բնակչությունը՝ 9407 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Տուր (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 43 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Ջրամուկ
Կատեգորիա:Կրծողներ
Անտեսանելի կողմը (ֆիլմ)
«Անտեսանելի կողմը» (The Blind Side), Ջոն Լի Հենկոկի սպորտային դրաման։ Առաջին անգամ էկրան է բարձրացել 2009 թվականին։ Սցերանի հիմքում ընկած է Մայքլ Լյուիսի «The Blind Side: Evolution of a Game» գիրքը՝ հրատարակված 2006 թվականին ։ Ֆիլմը պատմում է Մայքլ Օերի մասին, Բալթիմոր Ռեյվնսի ադամներից մեկի մասին։
Սյուժե
Ֆիլմի հիմքում ընկած են իրական դեպքեր։ Մայքլ Օերը երիտասարդ աֆրոամերիկացի է։ Անկեղծ կարեկցանքից ելնելով տղային օգնություն է առաջարկում քրիստոնյա ընտանիք, որի անդամն է դառնում Մայքլը։ Մայքլը փոքր տարիքից եղել է չկռվող և միաժամանակ մեծահոգի, բարձրահասակ և տիտանական ուժով օժտված։ Ընտանիքի աջակցության շնորհիվ Մայքլը սկսում է խաղալ դպրոցական թիմի կողմից։ Համալսարանային առաջնությունում ներկայացրել է Միսիսիպիի համալսարանը, որի ֆուտբոլային թիմում անցկացրած տարիներին ընդգրկվել է մի շարք խորհրդանշական հավաքականներում և արժանացել բազմաթիվ մրցանակների։ Ֆիլմի վերջում ցուցադրվում են այն խաղերի կադրերը, որոնց շնորհիվ Մայքլը մտնում է պրոֆեսիոնալ «Բալթիմոր Ռեվնս» թիմ, ինչպես նաև այն մարդկանց լուսանկարները, ում շնորհիվ նա հասել է հաջողությունների և ձեռք է բերել կամքի ուժ։
Թողարկում
Ֆիլմը DVD տարբերակով թողարկվել է 2010 թվականի մարտի 23-ին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Սպորտային ֆիլմեր Կատեգորիա:2010 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:2009 ֆիլմեր Կատեգորիա:Alcon Entertainment ֆիլմեր Կատեգորիա:Ատլանտայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Summit Entertainment ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սպորտային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կատակերգական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում ԱՄՆ-ում Կատեգորիա:Ֆիլմեր ռասիզմի մասին
(6747) Օզեգահարա
(6747) Օզեգահարա (Ozegahara), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1995 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Տակաո Կոբայաշիի կողմից Օիզումիյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,97133 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5519 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3908 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1870,79 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,192432 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,03° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1995 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տակաո Կոբայաշիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Գևորգ Գյոդակյան
Գևորգ Շմավոնի Գյոդակյան ՝ հայ երաժշտագետ, արվեստագիտության թեկնածու։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1980)։
Կենսագրություն
Գևորգ Գյոդակյանը ծնվել է 1928 թվականին, Լենինականում։ Սովորել է Պյոտր Չայկովսկու անվան երաժշտական դպրոցում։ 1952 թվականին ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան, 1955 թվականին՝ Մոսկվայի կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրան՝ Գ. Տիգրանովի, Գ. Սարաջյանի, Բորիս Յարուստովսկու ղեկավարությամբ։ 1957 թվականից աշխատել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում, 1965 թվականից բաժնի վարիչ, 1979-2005 թվականներին՝ փոխտնօրեն։ 1973-1991 թվականներին եղել է Հայաստանի կոմպոզիտորների միության վարչության քարտուղարը։ 1977 թվականից դասավանդել է Երևանի կոնսերվատորիայում, 2003 թվականից՝ պրոֆեսոր ։
Գյոդակյանի ուսումնասիրությունները վերաբերում են հայ երաժշտական պատմության և տեսության խնդիրներին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ երաժշտագետներ Կատեգորիա:1928 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 8 ծնունդներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:Գյումրի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ՀՀ մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալակիրներ Կատեգորիա:Արվեստագիտության թեկնածուներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ
Հովհաննես Կոզեռն
Հովհաննես Կոզեռն Տարոնացի, 11-րդ դարի առաջին կեսի հայ գիտնական, տոմարագետ։
Կրել է «հայոց վարդապետ» պատվանունը։
Գործունեությունը
Կաթողիկոսները, ինչպես նաև հայ ու բյուզանդացի թագավորները նրան դիմել են արևի խավարումների ու երկրաշարժերի պատճառները հասկանալու համար ։ Այսպես Մաթեոս Ուռհայեցին գրում է, որ բյուզանդական Վասիլ կայսրը դիմում է հայոց Հովհաննես թագավորին (1020-1042), որպեսզի Հովսեփ Ընծայեցուն ու Հովհաննես Կոզեռնին ուղարկի Կոնստանդնուպոլիս՝ Զատկի տոնի խաթարման պատճառները հասկանալու համար ։
Կյանքի վերջին տարիներին ապրել ու ստեղծագործել է Երևանում՝ Սբ․ Անանիայի դամբարանին կից վանքում, որտեղ այսօր կանգուն է Երևանի Զորավոր Սբ․ Աստվածածին եկեղեցին։ Իր վերջին կանխատեսումը նա արել է 1036 թվականին ։
Ստեղծագործությունները
Մաթևոս Ուռհայեցու հավաստմամբ Հովհաննես Կոզեռնը հեղինակել է հետևյալ երկերը, որոնք չեն պահպանվել. Գրել է տոմարագիտական աշխատություններ, դրանց թվում. Նրան է վերագրվել «Տեսիլ» վերտառությամբ անվավեր գրվածքը, որը սակայն ստեղծվել է Կոզեռնի մահից հետո, թուրք-սելջուկների տիրապետության շրջանում և արտահայտում է քրիստոնյա տերությունների օգնությամբ Հայաստանը թուրք - սելջուկների լծից ազատագրելու ակնկալություններ, ուստի դրա իսկական հեղինակը հավանաբար շահարկել է Հովհաննես Կոզեռնի անունը։
Ուռհայեցի պատմիչը մի հետաքրքիր հիշատակություն է թողել։ Նա պատմում է, որ այդ ժամանակ հայոց աշխարհում հայտնվեց մի ալեխառն, ալեծածան մորուքով, տենդոտ աչքերով մի տարօրնիակ մարդ։ Ոչ ոք չգիտեր, թէ որտեղից ու ինչպես էր հայտնվել նա, ոչ ոք չէր ճանաչում նրան, չգիտեր անունը, ինքն էլ չէր ճանաչում ոչ ոքի և խուսափում էր որևէ մեկի հետ հարաբերելուց։
Նա թափառում էր և ամենուրեք որոտում։
- Վա յ ինձ, վա յ ինձ․․․
Այսքանը։ Ուրիշ ոչինչ։
Խե՞նթ էր, մարգարե՞, գուշա՞կ․․․
Ոչ ոք չէր կարողանում որոշել։ Իսկ նա չէր պատասխանում ոչ մի հարցի, իր մասին ոչինչ չէր ասում․ միակ խոսքն այդ "Վայն" էր։
Ոմանք նրան խենթ էին համարում, շատերը՝ իմաստուն, գտնելով, որ նա Նեռի գալուստն էր կանխագուշակում։ Հայոց թագավորն ու կաթողիկոսը պատվիրակներ ուղարկեցին իր իմաստությամբ ու սրբակեցությամբ հռչակված մի վանականի՝ Հովհաննես Կոզեռնի մոտ, խնդրելով տալ այդ երևույթի մեկնությունը։ Կոզեռնը գետնի վրա թավալվելով, հառաչելով ու ողբալով սարսափելի բաներ ասաց նրանց․ Քրիստոսը իր մկրտության ժամանակ հազար տարով կապել էր սատանային, և ահա լրացել է այդ հազար տարին, սատանան ազատվել է իր կապանքներից և անպատմելի չարիքներ պիտի բերի աշխարհի գլխին։ Հիրավի, 1033 թ․ մի ահեղ երկրաշարժ եղավ, ապա հայոց հողը սկսեցին ներխուժել հեծյալ, շեղաչ ցեղեր, որ հմուտ նետաձիգներ էին, ռնգաձայն, ահազդու կանչեր էին արձակում, անխիղճ էին, արյունռուշտ ու ավերող։
(Վահագն Դավթյան, "Համառոտ Պատմություն Հայոց" - էջ 58 "Վահան", Երևան 1992)
Հիշատակ
Երևանի ամենահին գերեզմանատունը (այժմ՝ թաղամաս), որտեղ թաղված է եղել Կոզեռնը, կրում էր նրա անունը, իսկ Կոնդում նրա անվամբ կա փողոց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ տոմարագետներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ
Օսկար (կինոմրցանակ, 2023)
2023 թվականի մարտի 12-ին տեղի է ունեցել «Օսկար» 95-րդ մրցանակաբաշխությունը։ Այն անցկացվել է Լոս Անջելեսի Dolby կինոթատրոնում առցանց ռեժիմում։ Ամերիկացի կատակերգու և հեռուստահաղորդավար Ջիմի Քիմելը բախտ ունեցավ երրորդ անգամ լինել հաղորդավար։ ԱՄՆ-ում արարողությունը ցուցադրել է ABC հեռուստաընկերությունը։ Ընդհանուր առմամբ, մրցանակաբաշխությունը դիտվել է աշխարհի ավելի քան 200 երկրներում։ 2022 թվականի դեկտեմբերի 21-ին կազմակերպիչները հրապարակեցին կարճ ցուցակները, իսկ 2023 թվականի հունվարի 24-ին հայտնի դարձան թեկնածուները։ 2023 թվականի մարտի 2-ից մարտի 7-ը տեղի ունեցավ հիմնական քվեարկությունը, որի արդյունքում ընտրվեցին հաղթողները։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Կինոմրցանակներ Կատեգորիա:Կինոփառատոներ Կատեգորիա:Միջազգային կինոփառատոներ
Ջեքսոն Պոլլոք
Պոլ Ջեքսոն Պոլլոք, ամերիկացի նկարիչ, աբստրակտ էքսպրեսիոնիզմի հիմնադիր և առաջնորդ, որը մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի երկրորդ կեսի արվեստի հետագա զարգացման վրա։
Մանկություն
Ջեքսոն Պոլլոքը ծնվել է Վայոմինգ նահանգում, նա 5 որդիներից կրտսերն էր։ Կյանքի առաջին 15 տարիների ընթացքում նկարիչի ընտանիքն անընդհատ տեղափոխվում էր մի բնակավայրից մյուսը։ Երբ տղան 11 տարեկան էր, ընտանիքը նրան թողնում է Արիզոնում։ Հենց այդտեղ էլ նրա հետ տեղի է ունենում դժբախտ պատահար. նրա ընկերներից մեկը կտրում է նրա մատի ծայրը։
Պոլլոքը սովորում էր կիրառական արվեստի բարձրագույն դպրոցում, որտեղ մտերմանում է ուսուցիչներից մեկի՝ Ֆեդերիկո Ջոնի հետ, որն էլ նրան ներքաշում է գաղտնի կրոնական առեղծվածային շարժման մեջ։ 1930 թվականին Պոլլոքը տեղափոխվում է Նյու-Յորք իր եղբայր Չարլզի մոտ։ Նրանք երկուսն էլ ուսուցանում են Տոմաս Բենտոնի մոտ, որը մեծ ազդեցություն է թողել Պոլլոքի վրա, որը նկատելի է հատկապես նրա կորավուն գծերում և գյուղական թեմաներով արված կտավներում։
Վաղ շրջանի արվեստ
Նրա վաղ շրջանի աշխատանքներում զգացվում է Դիեգո Ռիվերայի և Խոսե Կլեմենտե Օրոսկոյի ազդեցությունը, որոնցով նա շատ էր հիացած այդ ժամանակ։ Պիկասոյի և սյուրռեալիզմի հետ ծանոթությունից հետո նրա արվեստը ստացավ ավելի սիմվոլիկ բնույթ։ 1930-ական թվականների ընթացքում նա ճանապարհորդում է ԱՄՆ-ում, սակայն 1940-ին նա կրկին վերադառնում է Նյու-Յորք։
1943 թվականին նրա Էգ Գայլը կտավը գնում է Ժամանակակից արվեստների թանգարանը, և առաջին անգամ նրա մասին նյութ է հայտնվում թերթում։
Երկար տարիներ Պոլլոքը հոգեվերլուծության միջոցով փորձում է ազատվել դեպրեսիաներից։ Այստեղից էլ առաջանում է նրա հետաքրքրվածությունը Կարլ Գուստավ Յունգի նախատիպերի մասին տեսության նկատմամաբ։ Դա մեծ ազդեցություն է թողնում նրա 1938-1944 թթ.. աշխատանքների վրա։
Կյանքը Սպրինգսում և յուրահատուկ տեխնիկայի ստեղծում
1944 թվականին նա ամուսնանում է Լի Կրասների հետ և 1947 թվականին նրանք տեղափոխվում են Սպրինգս։ Այստեղ նրանք գնում են երկհարկանի տուն, որտեղ նկարիչը ստեղծում է իր արվեստանոցը։ 1947 թվականին Պոլլոքը մշակում է իր նոր տեխնիկան. նա սկսում է աշխատել մեծ չափի կտավների վրա, դրանք փռելով հատակին՝ սկսում է վրձինների ներկերը ծորեցնել կտավի վրա առանց վրձինով կտավին կպնելու։ Նկարիչն այս տեխնիկան անվանեց ծորացող տեխնիկա։
Երբ նա գեղանկարչության մեջ է, չի գիտակցում թե ինչ է անում։ Գիտակցությունը գալիս է հետո։ Նա չի վախենում կերպարներ ոչնչացնելուց ու ստեղծելուց, քանի որ նկարն ապրում է իր սեփական կյանքով։ Նա միայն օգնում է, որպեսզի այդ կյանքը դուրս գա։ Բայց երբ նա կորցնում է կապը նկարի հետ, ապա ստացվում է խառնաշփոթ և կեղտ։ Իսկ եթե ոչ, ապա դա ներդաշնակություն է, թեթևություն։
Պոլլոքը ծանոթ էր ավազով նկարչությանը, նա տեսել է Ժամանակակից Արվեստների Թանգարանի ցուցադրությունները և ԱՄՆ-ում շրջելիս շփվել ժամանակակից արվեստի և նրա ներկայացուցիչների հետ։ Պոլլոքի նկարներն իր մարմնի շարժման հետևանքն է։ Նա համատեղում էր կառավարելին անկառավարելիի հետ՝ օգտագործելով իր էներգիան։
Պոլլոքի առաջին ցուցահանդեսը տեղի է ունեցել 1948 թվականին Բետտի Պարսոնս ցուցասրահում և ունեցել է մեծ հաջողություն։ Պոլլոքը կարողացավ ձեռք բերել շատ մեծ արվեստանոց և 1950 թվականին ստեղծեց 6 նկարների մեծ և ամենաճանաչված շարքը։ 1949 թվականին ամենահայտնի ամսագրերից մեկը նրան անվանեց «ամերիկացի նկարիչներից ամենահանճարեղը»։
1950-ականներ և ավելի ուշ
1951 թվականից հետո նրա գործերը դարձան ավելի մութ գույներով, հաճախ նույնիսկ սև, հայտնվեցին ֆիգուրատիվ կերպարներ։ Պոլլոքը սկսեց իր կտավները ցուցադրել տարբեր ցուցասրահներում։ Այն մեծ պահանջարկ ուներ ժամանակակից արվեստի նմուշների կոլեկցիոներների շրջանում։ Դրա ազդեցության տակ Պոլլոքի մոտ սկսվեց թուլություն ալկոհոլի հանդեպ։
Ամբողջ կյանքում պայքարելով ակոհոլի օգտագործման դեմ՝ Պոլլոքը մահացավ ավտովթարից հարբած վիճակով մեքենա վարելիս Սպրինգսում 1956 թվականին, 44 տարեկան հասակում։
Նկարները
Պոլլոքի արվեստի քննադատները միշտ բաժանվում էին խմբերի, ոմանք կարծում էին, որ դրանք նկարներ չեն, այլ պատահականություններ։ Նա նկարում էր միայն նկարելու համար. այսպես էր կարծում Ռոլանդ Ռոզենբերգը։ Կլեմենտ Գրինբերգը նրան դասեց էքսպրեսիոնիզմի նշանավոր ներկայացուցեչների շարքը։ Իսկ Կրեյգ Բրաունը այն քննադատներից էր, ով պարզապեց հիացած էր նրա արվեստով։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ավտոճանապարհային վթարներից զոհվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ
Խորան (Բալուի գավառ)
Խորան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Բալուի գավառակում ։ Գտնվում էր Փերի գետի ձախ կողմի Թափինսու վտակի ձախ ափին, Բալու քաղաքից 30 կմ հյուսիս-արևելք։
Տարածքն անտառազուրկ սարավանդ էր ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կամբրե (Լա Կորունյա)
Կամբրե, քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Լա-Կորունյայի մեջ, որն էլ իր հերթին մտնում է Գալիսիա ինքնավար համայնքի մեջ։ Համայնքը մտնում է Կորունյա շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 41 կմ2։ Բնակչությունը՝ 23621 (2010)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Շևչենկո (գյուղ, Մոստովի գյուղական խորհուրդ)
Շևչենկո (Шевченко), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Դոմանյովկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շևչենկո գյուղում բնակվում էր 25 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,457 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Դոմանյովկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ստարոակբուլատովո (գյուղ, Միշկինսկի շրջան)
Ստարոակբուլատովո (Староакбулатово, Иҫке Аҡбулат), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միշկինսկի շրջանի կազմում։
Վալենտինա Բերգամասկի
Վալենտինա Բերգամասկի (Valentina Bergamaschi, ), իտալացի ֆուտբոլիստուհի, «Միլանի» և Իտալիայի հավաքականի հարձակվող։ 2014 թվականի աշխարհի և Եվրոպայի մինչև 17 տարեկանների առաջնությունների բրոնզե մեդալակիր, Շվեյցարիայի 2017 թվականի չեմպիոն և գավաթակիր։
Ստարոակբուլատովո (գյուղ, Միշկինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 157 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միշկինսկի շրջանի բնակավայրեր
Վալենտինա Բերգամասկի
Ակումբներ
Վալենտինա Բերգամասկին ծնվել է 1997 թվականի հունվարի 22-ին, Վարեսում։ Ֆուտբոլ խաղալ սկսել է Կարավատե քաղաքի մանկական թիմում։ 2011/12 մրցաշրջանից առաջ պայմանագիր է կնքել «Ալտո Վերբանոյի» հետ, որը հանդես էր գալիս D սերիայում։ 2014 թվականի ամռանը Վալենտինան տեղափոխվել է Շվեյցարիայի առաջնության երկրորդ դիվիզիոնի «Ռապիդ» (Լուգանո)։ 2014/15 մրցաշրջանի արդյունքներով ակումբը հաղթել է առաջնությունում և դուրս եկել բարձրագույն դիվիզիոն։ Հաջորդ մրցաշրջանից առաջ կանանց թիմն առանձնացել է տղամարդկանց ակումբից և վերանվանվել «Լուգանո 1976» ։
2018 թվականին Բերգամասկին տեղափոխվել է «Նոյնկիրխ»։ Թիմի կազմում 2016/17 մրցաշրջանում դարձել է Շվեյցարիայի գավաթակիր, նվաճել ոսկե մեդալներ և դարձել առաջնության լավագույն ռմբարկու։ 2017 թվականի հունիսին «Նոյնկիրխը» ֆինանսական խնդիրների պատճառով հրաժարվել է առաջնությունից։ Մեկ ամիս անց Վալենտինան տեղափոխվել է «Բրեշիա» ։
2018 թվականի հուլիսին պայմանագիր է կնքել «Միլանի» հետ ։
Հավաքական
2014 թվականին Վալենտինան Իտալիայի մինչև 17 տարեկանների հավաքականի կազմում դարձել է Եվրոպայի և աշխարհի առաջնության բրոնզե մեդալակիր ։ 2019 թվականի մայիսին նա ընդգրկվել է Իտալիայի հավաքականի հայտացուցակում՝ մասնակցելու Ֆրանսիայում կայանալիք աշխարհի առաջնությանը ։
Ակումբային
Նոյնկիրխ Բրեշիա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի կին ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2019 ՖԻՖԱ-ի կանանց աշխարհի գավաթի խաղարկության մասնակիցներ
Նիկոլայ Մադաթով
Նիկոլայ Ալեքսանդրի Մադաթով (Նիկողայոս Մադաթյանց, ), հայ ճարտարապետ։