Ֆրիդըմ_Հաուս
Համակարգված գնահատումների ժամանակագրություն
1970 թվականներից մինչև 1990 թվականը Ռեյմոնդ Դ. Գաստիլը գործնականում պատրաստում էր զեկույցները ինքնուրույն, թեև երբեմն` կնոջ օգնությամբ։ Ինքը՝ Գաստիլը, 1990 թվականին նկարագրել է դա որպես «ազատության և ժողովրդավարության մակարդակների ընդհարձակ, ներըմբռնողական գնահատման համակարգ, ինչպես սահմանված է արևմտյան ժողովրդավարությունների ավանդական քաղաքական իրավունքներով և քաղաքացիական ազատություններով»։ Ինչ վերաբերում է իր զեկույցների քննադատություններին, նա ասաց. «Ընդհանրապես, այդպիսի քննադատությունը հիմնված է Ֆրիդըմ Հաուսի վերաբերյալ կարծիքների վրա, այլ ոչ թե հետազոտության վարկանիշների մանրակրկիտ զննմամբ» ։ Գաստիլի և այլոց կողմից «Ազատությունն աշխարհում» զեկույցի ստեղծման նպատակով օգտագործված մեթոդաբանության վերաբերյալ 1986 թվականի զեկույցում Քենեթ Ա. Բոլլենը նկատեց որոշ կողմնակալություն, բայց գտավ, որ «ոչ մի քննադատություն, որի մասին ես տեղյակ եմ, չի ցուցադրել համակարգված կողմնակալություն բոլոր վարկանիշների մեջ։ Ապացույցների մեծ մասը բաղկացած է համեմատաբար փոքր թվով դեպքերի վերաբերյալ միջադեպային վկայություններից։ Թե արդյոք Գաստիլի վարկանիշներում կա համակարգված կամ հատուկենտ շեղում, բաց հարց է» ։ 2000 թվականին Բոլենի և Պամելա Փաքսթոնի ավելի ուշ զեկույցում նրանք եզրակացրեցին, որ 1972 թվականից 1988 թվականներին (որոշակի ժամանակահատված, որը իրենք դիտարկել են) առկա են «դատավորին հատուկ չափման սխալների միանշանակ ապացույցներ, որոնք կապված են երկրների առանձնահատկությունների հետ»։ Նրանք գնահատեցին, որ Գաստիլի մեթոդը առաջ քաշեց կոմունիստական երկրների դեմ 0,38 կայուն շեղումների (դ.դ.) կողմնակալություն և ավելի մեծ կողմնակալություն՝ 0,5 դդ., Քրիստոնեական երկրների օգտին ։ 2001 թվականին Mainwaring-ի, Brink-ի և Perez-Linanhe-ի հետազոտությունը պարզեց, որ Ազատությունն աշխարհում Ազատության ցուցիչը ուժեղ դրական փոխկապակցվածություն ունի (առնվազն 80%) ժողովրդավարության երեք այլ ցուցիչների հետ։ Mainwaring et al. գրել է, որ Ֆրիդըմ Հաուսի ցուցիչն ունի «երկու համակարգված կողմնակալություն. ձախերի համար միավորները խեղաթյուրված են քաղաքական նկատառումներով, [ինչպե՞ս] և միավորներում փոփոխությունները երբեմն պայմանավորված են դրանց չափանիշների փոփոխությամբ, այլ ոչ թե իրական պայմանների փոփոխությամբ»։ Այնուամենայնիվ, Լատինական Ամերիկայի երկրների ամենամյա գնահատման ժամանակ Ֆրիդըմ Հաուսի ցուցիչը դրականորեն փոխկապակցված էր Ադամ Պրզևորսկու և իրենց՝ հեղինակների ցուցիչների հետ ։ Սակայն, ըստ Պրզևորսկու 2003 թվականին, Գաստիլի (1982) և Ֆրիդըմ Հաուսի (1990) ազատության սահմանումը շեշտը դնում էր ազատությունների, այլ ոչ թե ազատության իրացման վրա։ Նա բերեց հետևյալ օրինակը. Միացյալ Նահանգներում քաղաքացիներն ազատ են քաղաքական կուսակցություններ ստեղծելու և քվեարկելու հարցում, բայց նույնիսկ նախագահական ընտրություններում քվեարկում են ԱՄՆ քաղաքացիների միայն կեսը։ ԱՄՆ-ում, «նույն երկու կուսակցությունները խոսում են ներդաշնակությամբ՝ հովանավորվելով առևտրային կազմակերպությունների կողմից» ։ Համեմատական քաղաքագիտության հետազոտող Նիլս Դ. Շտայների 2014 թ. զեկույցը արձանագրել է «ուժեղ և հաստատուն ապացույց Ֆրիդըմ Հաուսի վարկանիշներում նկատելի կողմնակալության մասին» մինչև 1988 թվականը, կողմնակալությունն արտացոլվում է ԱՄՆ-ի և հետազոտվող երկրների միջև հարաբերությունների մեջ։ Նա գրում է, որ 1989 թվականից հետո գտածոներն այնքան էլ ուժեղ չէին, բայց դեռ ակնարկում էին քաղաքական կողմնակալության մասին : 2017 թվականին Սառա Սան Բուշը գրել էր, որ շատ քննադատներ գտնում են, որ նախքան 1990-ականների մեթոդաբանությունը թերի է։ Չնայած դա բարելավվեց 1990 թվականին՝ թիմ վարձելուց հետո, նա ասում է, որ դեռ մնում են որոշ քննադատություններ։ Ինչ վերաբերում է նրան, թե ինչու է Ֆրիդըմ Հաուսի ցուցիչը ամենից հաճախ մեջբերվում ԱՄՆ-ում, նա նշում է, որ ժողովրդավարության իր սահմանումը սերտորեն համահունչ է ԱՄՆ արտաքին քաղաքականությանը։ ԱՄՆ դաշնակից երկրները հակված են ավելի լավ գնահատականներ ստանալ, քան մյուս զեկույցներում։ Այնուամենայնիվ, քանի որ զեկույցը կարևոր է ԱՄՆ օրենսդիրների և քաղաքական գործիչների համար, ավելի թույլ պետությունները, որոնք ԱՄՆ աջակցությունն կամ բարենպաստություն են փնտրում, ստիպված են պատասխանել զեկույցներին՝ Ֆրիդըմ Հաուսին տալով զգալի ազդեցություն այդ վայրերում ։