cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Թոմաս Սթեռնս Էլիոթ
Բաժանում և նոր ամուսնություն
Մինչև 1932 թվականը Էլիոթը անընդհատ մտածում էր իր կնոջից բաժանվելու մասին։ Երբ Հարվարդից հրավեր ստացավ աշխատելու 1932-1933 թվականների ակադեմիական տարում, ընդունեց առաջարկը և թողնելով Վիվիենին՝ մեկնեց Հարվարդ։ Վերադառնալով, նա օրինականորեն ամուսնալուծվեց՝ խուսափելով Վիվիենի հետ հանդիպումից։ Նրանք ընդամենը  մեկ անգամ  հանդիպեցին 1932 թվականից մինչև 1947 թվականը ընկած ժամանակահատվածում՝ մինչև Վիվիենի մահը։ 1938-1957 թվականներին Էլիոթի հրապարակային ուղեկիցն էր Մերի Թրևելյանը (Լոնդոնի համալսարան)։ Վերջինս ցանկանում էր ամուսնանալ Էլիոթի հետ   ։ 1946-1957 թվականներին Էլիոթը բնակվում էր միևնույն բնակարանում իր ընկեր Ջոն Հայվարդի հետ։ Վերջինս հավաքում և հետևում էր Էլիոթի թղթերին, ինքն իրեն կոչելով "Էլիոթի արխիվի պահակ" ։ Երբ 1957 թվականին նրանք բաժանվեցին իրարից, Հայվարդը իրեն պահեց "Էլիոթի արխիվը", որը հետագայում նա կտակեց Թագավորական քոլեջին (1965)։ 1957 թվականի հունվարի 10-ին Էլիոթը 68 տարեկան հասակում ամուսնացավ Էսմե Վալերիա Ֆլեթչերի հետ։ Այդ ժամանակ վերջինս 30 տարեկան էր։ Ի տարբերություն իր առաջին ամուսնության, այս անգամ Էլիոթը իր ապագա կնոջը շատ լավ էր ճանաչում, քանի որ նա եղել էր Էլիոթի քարտուղարուհին "Ֆաբեր և Ֆաբերում" 1949 թվականից ի վեր։ Ամուսնությունը գաղտնի տեղի ունեցավ։ Նա ոչ մի կնոջից երեխա չունեցավ։
1960-ականների առաջին տարիներին Էլիոթն աշխատում էր Wesleyan University Press-ում  որպես խմբագիր։
Մահը և հիշատակը
Շատ ծխելու պատճառով Էլիոթը երկար տարիներ տառապում էր թոքերի հետ կապված առողջական խնդիրներից։ Մահացավ թոքերի էմֆիզեմայից իր տանը՝ Քենսինգթոնում 1965 թվականի հունվարի 4-ին։ Նրա դիակը կիզվել է Գոլդերս Գրին դիակիզարանում և, իր կամքի համաձայն, աճյունի մոխիրը տեղափոխվել է Սբ. Միքայելի ու բոլոր հրեշտակների եկեղեցին՝ Սոմերսեթ կոմսության Իսթ Քոկեր գյուղում, որտեղից էլ գրողի նախնիները երկար տարիներ առաջ տեղափոխվել էին Ամերիկա։ Եկեղեցու պատին, ի հիշատակ պոետի, փակցված է հուշատախտակ, որի վրա փորագրված են նրա,,Իսթ Քոկեր,, բանաստեղծությունից հետևյալ  տողերը. "Իմ վերջը իմ սկզբի մեջ է, և իմ վերջի մեջ է իմ սկիզբը"։ 1967 թվականին՝ Էլիոթի մահվան երկրորդ տարելիցին Վեստմինստերյան աբբայությունում՝ Գրողների անկյունում տեղադրվեց նրա հիշատակը հավերժացնող մեծ քար, որի վրա փորագրված են գրողի ծննդյան և մահվան տարեթվերը, նրա Վաստակի շքանշանը և համահունչ տողեր իր "Փոքրիկ Գիդդինգ" բանաստեղծությունից ։ Հուշատախտակ է փակցված նաև այն տան պատին, որտեղ նա մահացել է ։
Պոեզիան
Լինելով նման բարձր մակարդակի պոետ, Էլիոթը համեմատաբար փոքրաթիվ  բանաստեղծություններ է գրել։ Տարեկան ընդամենը երկու-երեք բանաստեղծություն էր հրատարակում։ Իր նամակներից մեկում խոստովանում է.,,Լոնդոնում իմ համբավն ստեղծվել է բանաստեղծությունների մի փոքրիկ հատորյակի հիման վրա,,։ Որպես կանոն՝ Էլիոթն  իր բանաստեղծությունները սկզբում  տպագրում էր պարբերականներում կամ գրքույկներում, այնուհետև բոլորը ներառում էր մեկ գրքում։ Նրա առաջին ժողովածուն վերնագրված է "Պրաֆրոկ և այլ դիտարկումներ" (1917)։ 1920 թվականին նա հրատարակում է ավելի շատ բանաստեղծություններ "Արա Վոս Պրեկում" և "Բանաստեղծություններ։1920"։ 1925 թվականին նա ժողովում է "Ամայի երկիր" ժողովածուի և "Պրաֆրոկի" բանաստեղծությունները մեկ հատորում և ավելացնելով "Դատարկ մարդը"՝ կազմում է "Բանաստեղծություններ։1909-1925"-ը։
Ալֆրեդ Փրուֆրոքի սիրո երգը
1915 թվականին Էզրա Փաունդը հանդիպելով "Պոեզիա" ամսագրի խմբագրին, առաջարկում է հրատարակել "Ալֆրեդ Փրուֆրոքի սիրո երգը"։ Թեև ստեղծագործության հերոսը միջին տարիքի տղամարդ է, Էլիոթը նրա ապրումները, հույզերը արտացոլել է, երբ ինքն ընդամենը 22 տարեկան էր։ Պոեմում նկարագրվում է Փրուֆրոքի գիտակցական փորձը՝ ողբալով նրա ֆիզիկական և մտավոր անգործությունը, կյանքում նրա կորցրած հնարավորությունները և հոգևոր առաջխաղացման թերին՝  մարմնական սիրո անընդհատ ունեցած պակասի հետ։  Քննադատական կարծիքներ կան՝ արդյո՝ք պատմողը լքում է իր կեցավայրը պատումի ընթացքում։ Նկարագրված վայրերը կարող են մեկնաբանվել որպես իրական ֆիզիկական փորձառություններ, մտացածին  հուշեր, կամ անգիտակից մտքի ծնունդ խորհրդանշական պատկերներ։ Պոեմի կառուցվածքի վրա մեծ մասամբ ազդել է Էլիոթի կողմից Դանթեի ակտիվ ընթերցումը, ինչպես նաև մի շարք այլ գրական երկեր, ներառյալ Համլետը։
Ամայի երկիրը
1922 թվականի հոկտեմբերին Էլիոթը "Կրիտերիոնում" տպագրում է "Ամայի երկիրը"։ Պոեմը գրվել է Էլիոթի կյանքի դժվարին շրջանում. ամուսնությունը կործանվում էր, և Էլիոթը և Վիվիենը տառապում էին նյարդային խանգարումներից։ Պոեմը հայտնի է իր անհասկանալի բնույթով. երգիծանքից մարգարեության և հակառակը անցումներով։ Նման բարդ կառուցվածքի շնորհիվ պոեմը դարձել է մոդեռն գրականության անկյունաքարը։ Այն համարվում է նույն տարում տպագրված Ջեյմս Ջոյսի "Ուլիսես"-ի բանաստեղծական  երկվորյակը ։ Պոեմի ամենահայտնի արտահայտություններից են՝ "Ապրիլը ամենադաժան ամիսն է", "Ես ցույց կտամ ձեզ վախը մի բուռ փոշու մեջ"։ Պոեմը ավարտվում է սանսկրիտյան մանտրայով։
Դատարկ մարդը
"Դատարկ մարդը" լույս տեսավ 1925 թվականին։ Այն 1920-ականներին Էլիոթի գրած ամենամեծ պոեմն է։ Ինչպես Էլիոթի մյուս պոեմները, այս մեկը ևս կրկնողություններով և հատվածներով է գրված։ Ալլեն Թեյթը փոփոխություններ է տեսնում Էլիոթի մեթոդներում։ Նա գրում է. "Առասպելաբանությունները անհետանում են "Դատարկ մարդը" պոեմում"։ Ժամանակակից զուգահեռները ժամանակակցի և հնի միջև մնում են հիանալի վիճակում ։ "Դատարկ մարդը"-ը ներառում է Էլիոթի ամենահայտնի տողերից՝
"Աշխարհի վերջը գալու է Ոչ թե աղմուկով, այլ նվնվոցով։"
Թատերգությունները
Էլիոթը երկար ժամանակ եղել է Եղիսաբեթյան և Հակոբյան շրջանի չափածո դրամատուրգիայի քննադատ և երկրպագու։ "Ամայի երկրից" հետո նա գրել է, որ նոր ձևի և ոճի կարիք ունի։ Նա մտադրվել էր չափածո պիես գրել՝ կիրառելով վաղ շրջանի  ջազի ռիթմեր։ Պիեսում գործում էր Սուինիի կերպարը, որը առկա է նրա մի շարք պոեմներում, բանաստեղծություններում։  Թեև Էլիոթը չի  ավարտել պիեսը, սակայն այնտեղից երկու հատված հրատարակել է։ Էլիոթի կարծիքով այն մեկ գործողությամբ պիես չէ, սակայն երբեմն այն խաղում են մեկ գործողությամբ ։ 1934 թվականին, մի խումբ հեղինակների հետ համագործակցելով, մասնակցում է  "Ժայռը" պիեսի ստեղծման աշխատանքներին։ 1935 թվականին  գրում է "Մարդասպանը տաճարում" չափածո թատերգությունը, իսկ դրանից հետո առավելապես աշխատում է  կոմերցիոն թատերական երկերի վրա՝ "Ընտանիքի վերամիավորումը"(1939), "Կոկտեյլով երեկույթը"(1949), "Վստահելի քլերքը"(1953) և "Պետական խոշոր գործիչը"(1958)։
Քննադատության արձագանքները
Գրող Ռոնալդ Բուշը նշում է, որ Էլիոթի սկզբնական բանաստեղծությունները ունեն յուրօրինակ և համոզիչ էֆեկտ։ Կոնրադ Էյկենը հիացած էր, "Ինչքան դիպուկ և ամբողջական է ամեն ինչ ամենասկզբից։ Ամենսկզբից կա ամբողջականություն" ։ Որոշ քննադատների կարծիքով (Գիլբերտ Սելդես, Կոնրադ Էյկեն և այլն ) "Ամայի երկիրը" անգլիական գրականության մեջ լավագույն բանաստեղծությունն է։ Մյուսների կարծիքով այն "թաքնված" է։ Էդմոնդ Վիլսոնը նրան անվանել է,,մեր միակ իսկական պոետներից մեկը,,։ Վիլսոնը նաև մատնանշել է Էլիոթի թույլ կողմերից մեկը՝ կառուցվածքային միասնականության բացակայությունը։ Չարլզ Պովելը բացարձակ բացասական կարծիք է հայտնել Էլիոթի մասին՝ նրա բանաստեղծությունները բնորոշելով որպես միանգամայն անըմբռնելի ։ "Թայմ" ամսագրի գրախոսողները նույնպես շփոթված էին "Ամայի երկիրը" պոեմից ։ Նրանցից Ջոն Ռենսոմը բացասական տեսակետ էր հայտնումն, սակայն նաև չէր ժխտում, որ Էլիոթը տաղանդավոր գրող է ։ "Չորս կվարտետ"-ի հրատարակումից հետո Էլիոթի համբավը հասավ գագաթնակետին։ Չնայած Էլիոթի ստեղծագործությունը այժմ այնքան էլ ազդեցիկ չէ, սակայն հայտնի գրականագետներ Հարոլդ Բլումը և Ստեֆան Գրինբլաթը դեռ կարծում են, որ Էլիոթի պոեզիան գտնվում է անգլիական գրականության կենտրոնում  ։ Չնայած տարատեսակ քննադատություններին՝ այս գիտնականներն ընդունում են Էլիոթի պոետական խորամտությունը, հիանալի վարպետությունը, ինքնատիպ շեշտադրումը, նրա պատմական կարևորությունը որպես գրականության մեջ արդի սիմվոլիստական-մետաֆիզիկական ավանդույթները ներկայացնող պոետ ։
Մեղադրանքները հակասեմիտականության մեր
Հրեաների նկարագրությունը Էլիոթի գրվածքներում որոշ  քննադատների դրդեց՝ նրան մեղադրելու հակասեմիտականության մեջ։ Դա ակնհայտ դրսևորվել է Էնթընի Ջուլիուսի ուսումնասիրություններում ("Էլիոթ. Հակասեմիտականություն և գրական ձև"1996)  ։ Իր մի բանաստեղծության մեջ Էլիոթը գրում է, "Առնետները դեզերի տակ են, հրեան՝ ճակատագրի տակ, փողերը՝ մորթիներում " ։ Ջուլիուսը համարում է, որ Էլիոթն այս տողերում հրեաներին անուղղակի կերպով համեմատում է  առնետների  հետ և եզրակացնում է, "հակասեմիտականության վերաբերյալ կասկած էլ չկա։ Այն, որպես մի  հստակ ազդանշան, հասնում է ընթերցողին"։ Այս տեսակետին համաձայն էին քննադատներ Հարոլդ Բլումը, Քրիստոֆեր Ռիկսը, Ջորջ Սթեիները, Թոմ Պոլինը և Ջեյմս Ֆենթոնը  ,։ Էրեգ Ռեյնը իր գրքերում՝ "Ի պաշտպանություն Էլիոթի" (2001) և "Էլիոթ" (2006) փորձել է Էլիոթին պաշտպանել հակասեմիտականության մեջ քննադատություններից։ Այս գրքերի վերաբերյալ իրենց տեսակետներն են հայտնել մի շարք քննադատներ։ Օրինակ՝ Ռեյնի "Էլիոթ" (2006) գրքի մասին Թերի Իգլթոնը գրում է, "Ինչո՝ւ են քննադատները փորձում պաշտպանել այն հեղինակներին, որոնց մասին գրում են, ինչպես սիրող ծնողներն են աչք փակում իրենց անշնորհք երեխաների մասին քննադատությունների վրա։ Էլիոթի՝ որպես հիանալի գրողի համբավը, անկասկած, հայտնի է բոլորիս, բայց նրան Գաբրիել հրեշտակապետի պես անսխալական դուրս բերելը ոչ մի օգուտ չի տալիս գրողին" ։
Ազդեցությունը
Էլիոթի պոեզիան պահպանում է իր շարունակական ազդեցությունը անգլիական գրականության վրա։ Նրա երկերը, մասնավորապես "Ամայի երկիրը", ինչպես նաև "Դատարկ մարդը" "Մոխրոց  չորեքշաբթին" մեծ ազդեցություն են գործել  հետպատերազմական շրջանի  իռլանդացի երկու գրողների՝ Շոն Օ՛ Ռիորդայնի և Մաիրտին Օ՛ Դիրեայինի վրա ։ Էլիոթի ազդեցությունը նկատվում է նաև այնպիսի գրողների վրա, ինչպիսիք են Ջեֆրի Հիլլը, Սիմուս Հինին, Ռասսել Քըրքը, Էզրա Փաունդը, Ջեյմս Ջոյսը և այլք  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ազատության նախագահական մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:«Թոնի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի բանաստեղծներ
Վիպոլսովա
Վիպոլսովա (Võpolsova), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վեռսկա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վեռսկա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Օլեգ Գրինևսկի
Օլեգ Գրինևսկի (Оле́г Алексе́евич Грине́вский, ), ռուս դիվանագետ։
Կենսագրություն
1954 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը։ 1954 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։
Մահացել է 2019 թվականի փետրվարի 5-ին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ
Երմակով (Օռլովսկի շրջան)
Երմակով (Ермаков), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օռլովսկի շրջանում։ Մտնում է Մայորսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օռլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սչաստիե
Սչաստիե (Щастя), քաղաք Ուկրաինայի Լուգանսկի մարզի Լիսիչանսկի քաղաքային խորհուրդում, շրջանային նշանակության քաղաք։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Կովալիվկա, Սչաստե, Սչաստե։ Հիմնադրվել է 1754 թվականին։
2011 թվականի տվյալներով Սչաստիե քաղաքում բնակվում էր 13 105 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,11 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1239802 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ Կատեգորիա:1754 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Վաշինգտոն Քեփիթալս
«Վաշինգտոն Քեփիթալս» (անգլերեն՝ Washington Capitals), ամերիկյան պրոֆեսիոնալ հոկեյի ակումբ։ Հանդես է գալիս Հոկեյի ազգային լիգայի (NHL) արևելյան կոնֆերենցիայի մայրաքաղաքային դիվիզիոնում։ Տեղակայված է Միացյալ Նահանգների մայրաքաղաք Վաշինգտոն քաղաքում։ 1997 թվականին թիմը տնային հանդիպումներն անցկացնում է «Վերիզոն սենթր մարզապալատում»։
Հիմնադրվել է 1974 թվականին։ Հիմնադրումից ի վեր թիմը մեկ անգամ հասել է մինչև Սթենլիի գավաթի եզրափակիչ (1988), ինչպես նաև նվաճել 8 դիվիզիոն տիտղոս։
Մեծ մութ հետք
Մեծ մութ հետք (հայտնի է նաև որպես` GDS-89 ), Նեպտուն մոլորակի վրա մութ հետք է, որը նման է Յուպիտերի Մեծ կարմիր հետքին։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականին «Վոյաջեր-2» սարքի միջոցով։ Նեպտունի մեծ մոթ հետքը, ինչպես նաև Յուպիտերի Մեծ կարմիր հետքը, հանդիսանում են հակացիկլոններ։ Սակայն, Յուպիտերի հետքի հետ համեմատ, որը դիտարկվում է արդեն մի քանի հարյուրամյակների ընթացքում, Նեպտունի Մեծ մութ հետքի կյանքի երկարությունը նշանակալիորեն կարճ է։ Ելնելով «Վոյաջեր-2» սարքի և «Հաբլ» աստղադիտակի կատարած դիտարկումներից, հետքը անհետացել է 1994 թվականին։
Առանձնահատկությունները
Մութ, էլիպսաձև հետք է (13000 × 6600 կմ) չափերով հիշեցնում է Երկիրը։ Հետքի շուրջ քամու արագությունը կազմում էր 2400 կմ/ժ, որը հանդիսանում է առավելագույն ցուցանիշը ամբողջ Արեգակնային համակարգում։ Ենթադրվում է, որ հետքը իրենից ներկայացնում էր անցք Նեպտունի մեթանային ամպերի մեջ։ Մեծ մութ հետքը անընդհատ փոխում էր իր ձևը և չափը։
Անհետացումը
1994 թվականի նոյեմբերին, հետքը «Հաբլ» աստղադիտակով նկարելու փորձի ժամանակ պարզվեց, որ այն համարյա ամբողջությամբ անհետացել է։ Այս պահին արդեն մի քանի տարվա ընթացքում դիտարկվում է նոր հետք, որը ստացել է «Հյուսիսային մեծ մութ հետք» անվանումը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նեպտուն
Քերաֆ
Քերաֆ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում ։ Գտնվում էր սեպաձև զառիթափի վրա, Տիգրիս գետի ափին մոտ։
Գետահովիտը շրջափակված է եղել մրգատու այգիներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մոնտալտո Լիգուրե
Մոնտալտո Լիգուրե (Montalto Ligure), կոմունա Իտալիայի Լիգուրիա մարզի Իմպերիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 374 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 27 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 14 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 18010։ Հեռախոսային կոդ՝ 0184։
Մոնտալտո Լիգուրեն սահմանակից է Բադալուկո, Կարպազիո, Դոլչեդո, Մոլինի դի Տրիորա և Պրելա մունիցիպալիտետներին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության դինամիկան.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Մոր դիմանկար
ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ Էդուարդ Իսաբեկյանը մորը՝ Սաթենիկ Ղազարյանցին նվիրված կտավներ է ստեղծել 1943 և 1946 թվականներին, որոնք 1940-ական թվականներին Իսաբեկյանի արվեստում կատարված տեղաշարժերի, «արժեքների վերանայման», ռեալիստական միտումների ուժգնացման և աստիճանական հաստատման մասին վկայող օրինակներ են։ Կտավներն աչքի են ընկնում արդեն տարիքն առած, հոգնաբեկ բարեդեմ կնոջ նկատմամբ հեղինակի առանձնահատուկ՝ որդիական ջերմ սիրո և պատկառանքի զգացումներով։ Իրենց դեղնադարչնագույն, մոխրագույն, կապույտ և կապտականաչ ներդաշնակ երանգներով, պարզ ուրվագծերով, պլաստիկ ծավալներով, կերպարի բնական կեցվածքով և հոգեբանական ինքնամփոփ նկարագրով այդ աշխատանքները շարունակում են կուրբեական ռեալիզմի ավանդույթները։
1943 թվականին ստեղծված «Մոր դիմանկար» աշխատանքը գտնվում է Հայաստանի ազգային պատկերասրահում ։
«Մորս դիմանկարը» կտավում մոր կերպարը գրավում է իր հոգևոր ջերմությամբ. մայրը նստած է ձեռքերը ծնկներին, դեմքը՝ մտահոգ։ Կոմպոզիցիան ողողված է դեղնավուն լույսով և նկարչի ստեղծած շագանակագույնի հարուստ երանգները ստեղծում են միասնականություն ։
1946 թվականին ստեղծված «Մորս դիմանկարը» աշխատանքը գտնվում է էդուարդ Իսաբեկյան ցուցասրահում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էդուարդ Իսաբեկյանի նկարներ Կատեգորիա:Կանայք կտավներում
(2588) Ֆլավիա
(2588) Ֆլավիա (Flavia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի նոյեմբերի 2-ին Բրայան Սկիֆի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,458394 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9395 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9773 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1407,91 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,255698 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,26° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Բրայան Սկիֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կուչերյանովո
Կուչերյանովո (Кучеряново), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ալնաշսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 96 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ալնաշսկի շրջանի բնակավայրեր
Մոի դե լ՛Էն (կանտոն)
Մոի դե լ՛Էն (Moÿ-de-l’Aisne), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Պիկարդիա շրջանում։ Էնա դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Սեն Կանտեն օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2006 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 7858 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 220 է։ Մոի դե լ՛Էն կանտոնում կա 17 կոմունա, որոնցից ամենամեծը Մոի դե լ՛Էն կոմունան է։
Փոքր մութ հետք
Փոքր մութ հետք, երբեմն նաև՝ Մութ հետք 2 կամ Կախարդի աչք, հողմ, որը դիտարկվել է Նեպտուն մոլորակի հարավային կիսագնդում։ Մեծությամբ երկրորդ հողմն էր մոլորակի վրա, որը հայտնաբերվել է «Վոյաջեր-2» միջոցով 1989 թվականին։ Անհետացել է 1994 թվականին։
Մոի դե լ՛Էն (կանտոն)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Փոքր մութ հետք
Տես նաև
Կատեգորիա:Նեպտուն
Էդվարդ Մորգան Ֆորսթեր
Նշանավոր են նրա «Որտե՞ղ են վախենում մտնել հրեշտակները» (1905), «Ամենաերկար ճամփորդությունը» (1907), «Տեսարանով սենյակը» (1908), «Ճամփորդություն դեպի Հնդկաստան» (1924) վեպերը։ Գրել է նաև նովելներ, գրական-քննադատական էսսեներ, «Վեպի հայեցակետերը» (1927) պատմա-գրականագիտական ուսումնասիրությունը, որտեղ պաշտպանել է ռեալիզմն ընդդեմ մոդեռնիզմի ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Անգլիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:1879 ծնունդներ Կատեգորիա:1970 մահեր Կատեգորիա:Լոնդոն քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ վիպասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի հումանիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ
Մրցանակներ Նոր ալիք երգի մրցույթում
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նոր ալիք
Բարսուկի (գյուղ, Գագարինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ժուրավլև (Օռլովսկի շրջան)
Ժուրավլև (Журавлев), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օռլովսկի շրջանում։ Մտնում է Կամեննո-Բալկովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օռլովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Մելիք Ադամյանների շերամապահական գործարան Ագուլիսում
Մելիք Ադամյանների շերամապահական գործարան Ագուլիսում, գործարան Ագուլիսում։ Գործել է 1880-1900 թվականներին։ Գործարանի տերն է եղել Հովհաննես Մելիք Ադամյանը։ Արտադրվել է շերամի հունդ և մշակած մետաքսաթել, որի մեծ մասն արտահանվել է Ֆրանսիա ու Ռուսաստան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նախիջևանի պատմություն Կատեգորիա:Գործարաններ
Քեֆրալբ
Քեֆրալբ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում ։ Գտնվում էր Տիգրիս գետի ձախ ափին, Սղերդ քաղաքից 39 կմ հարավ-արևմուտք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Օրլովկա (գյուղ, Նախիմովի շրջան)
Օրլովկա (Орлівка, Mamaşay), գյուղ Ուկրաինայի Սևաստոպոլի Նախիմովի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Մամաշայ։
2001 թվականի տվյալներով Օրլովկա գյուղում բնակվում էր 937 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սևաստոպոլի Նախիմովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Գեորգիևկա (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա)
Գեորգիևկա (Георгіївка), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Լուգանսկի մարզի Լուտուգինոյի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Կոնոպլյանկա։
2009 թվականի տվյալներով Գեորգիևկա քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր մոտ 64 000 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքատիպ ավաններ
Կոս Չովչա
Կոս Չովչա (Кос-Човча), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լոպտյուգա գետի աջ ափին՝ 11 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 21 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Հյոֆշատել սյուր Էն (կանտոն)
Հյոֆշատել սյուր Էն (Neufchâtel-sur-Aisne), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Պիկարդիա շրջանում։ Էնա դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Լան օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2006 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 9719 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 221 է։ Հյոֆշատել սյուր Էն կանտոնում կա 28 կոմունա, որոնցից ամենամեծը Նյոֆշատել սյուր Էն կոմունան է։
Վոռբուսե
Վոռբուսե (Vorbuse), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Տեհտվեռե շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Տեհտվեռե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Կամեննայա Բալկա (Օռլովսկի շրջան)
Կամեննայա Բալկա (Каменная Балка), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օռլովսկի շրջանում։ Կամեննո-Բալկովսկի գյուղական համայնքի վարչական կենտրոնն է։
Վլադիմիր Շեմշուչենկո
Վլադիմիր Իվանովիչ Շեմշուչենկո (Владимир Иванович Шемшученко, ), ռուս բանաստեղծ, արձակագիր, հրապարակախոս, Ռուսաստանի գրողների միության անդամ։ Միխայիլ Յուրևիչի Լերմոնտովի անվան համառուսաստանյան գրական մրցանակի դափնեկիր (2012), «Պոեզիա», Ս. Պոլոցկու, Տարկովսկիների անվան, Մ. Մոտուսովսկու անվան միջազգային մրցանակների դափնեկիր, Ն. Գումիլյովի, «Բյուրեղապակե վարդ» Վ. Ռոզովի, Ա. Պրոկոֆևի, «Յուգրա», Ա. Դելվիգի համառուսաստանյան մրցանակների դափնեկիր։
Կամեննայա Բալկա (Օռլովսկի շրջան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օռլովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Վլադիմիր Շեմշուչենկո
Կենսագրություն
Վլադիմիր Շեմշուչենկոն ծնվել է 1956 թվականի փետրվարի 11-ին, Ղազախական ԽՍՀ Կարագանդա քաղաքում։ Նրա հայրը Հայրենական մեծ պատերազմի վետերան է, մայրը դպրոցում աշխատել է որպես պատմության ուսուցիչ։ Գրողը վստահ է, որ ինքը ռուսական հին կազակական տոհմի հետնորդ է։
1974 թվականին Վլադիմիր Շեմշուչենկոն դարձել է Կիևի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ուսանող, որն ավարտել է 1979 թվականին և անմիջապես տեղափոխվել Նորիլսկ և ավարտել տեղի արդյունաբերական ինստիտուտը։ Հետագայում սովորել և ավարտել է Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտը։ Իր աշխատանքային գործունեությունը նա ծավալել է Արկտիկայում, Ուկրաինայում, Ղազախստանում։ Աշխատել է փականագործի աշակերտից մինչև արդյունաբերական ձեռնարկության ղեկավար   ։ Շեմշուչենկոյի առաջին գրական ստեղծագործությունները տպագրվել են 1987 թվականին «Пастор» ամսագրում։ Հետագայում հրատարակվել են նրա 15 հեղինակային գրքերը։ Մասնակցել է նաև վեց պոեզիայի անթոլոգիաների ստեղծման աշխատանքների։ Պետրովսկայայի գիտությունների և արվեստի ակադեմիայի իսկական անդամ է։ «Небесный всадник» թերթում աշխատում է որպես գլխավոր խմբագիր։ Աշխատել է նաև «Всерусскiй Соборъ» ամսագրի գլխավոր խմբագիր, համարվում է «Լիտերատուրնայա գազետա»-ի սեփական թղթակից, «Վսեվոլոժսկիե վեստի» թերթի Քաղաքականության և տնտեսագիտության բաժնի խմբագիր ։
Համարվում է Ռուսաստանի գրողների միության անդամ, ինչպես նաև Ղազախստանի գրողների միության անդամ է։ 2010 թվականին, Իգոր Սեվերյանինի տուն-թանգարանում անցկացված պոեզիայի համառուսական բաց մրցույթում նա հռչակվել է Բանաստեղծների Արքա ։
Բնակվում է Լենինգրադի մարզի Վսևոլոժսկ քաղաքում։
Մատենագիտություն
Поэтические сборники:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ղազախստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Մովսես Խորենացու հուշարձան (Երևան)
Մովսես Խորենացու հուշարձան, գտնվում է Երևանի կենտրոնում՝ Մեսրոպ Մաշտոցի պողոտայի վերջնամասում՝ Մատենադարանի հարակից հրապարակում, տեղադրվել է 1965-ին։ Ընդգրկված է Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։
Տվյալներ
Հուշարձանը կառուցված է բազալտից, բարձրությունը 3,5 մետր է։ Մատենադարանի գլխավոր մուտքի դռնից դեպի աջ առաջին արձանն է։
Պատմություն
Հայ պատմագրության հայր Մովսես Խորենացու հուշարձանը տեղադրվել է 1965 թվականին Մատենադարանի մուտքի մոտ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի հուշարձաններ Կատեգորիա:Երեմ Վարդանյանի քանդակներ
Կուչերովո (գյուղ, Պրիոզյորսկի շրջան)
Կուչերովո (Кучерово), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Պրիոզյորսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 8 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Պրիոզյորսկի շրջանի բնակավայրեր
Մոսկովյան պուրակ (Երևան)
Մոսկովյան պուրակ, գտնվում է Երևանի Կենտրոն համայնքում՝ Ավետիք Իսահակյան, Կորյունի և Գևորգ Քոչարի փողոցների միջև։ Պուրակը, Կորյունի փողոցից ձգվելով Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնի շենքի երկայնքով, տարածվում է մինչև «Առագաստ» սրճարան ու հանգստի գոտի ։
Պուրակի սկզբնամասում տեղադրված է «Ամրագրիր քո ապագան» քանդակը (քանդակագործ` Դավիթ Մինասյան, 2012), այստեղ է գտնվում նաև «Նարդի խաղացողը» քանդակը (քանդակագործ` Էդուարդ Շախիկյան, 2007)։
Շավալի
Շավալի, Կարնո հարսանեկան պար։
Պարային քայլեր
Պարը կլոր է, կատարում են խառը՝ հիմնականում միջին տարիքի տղամարդիկ ու կանայք։ Պարում են շրջանով՝ երբեմն բացելով շրջանը։ Ձեռքերը բռնում են ճկույթներով, ափերը պահում են ուսերի բարձրությամբ։ Տեմպը միջին արագության է, ռիթմը՝ հավասարաչափ։ Պարային քայլերն են․
Մինեյրուս
Մինեյրուս (Mineiros), համայնք Բրազիլիայում՝ Գոյաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Գոյաս նահանգի հարավային մարզում։ Մտնում է Սուդուեստի դի Գոյասի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 45 169 մարդ՝ 2007 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 8 896,304 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 5,0 մարդ/կմ²։
Բարսուկի (գյուղ, Դորոգոբուժսկի շրջան)
Բարսուկի (Барсуки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի կազմում։
Մինեյրուս
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1939 թվականի հոկտեմբերի 31-ին։
Բարսուկի (գյուղ, Դորոգոբուժսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 41 մարդ։
Մինեյրուս
Աշխարհագրություն
Կլիման տարածքում արևադարձային է։
Բարսուկի (գյուղ, Դորոգոբուժսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի բնակավայրեր
Մինեյրուս
Աշխարհագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գոյաս նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:1939 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Չապաևկա (գյուղ, Պոգրեբիշչեի շրջան)
Չապաևկա (Чапаєвка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Պոգրեբիշչեի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ժիդովցի։ Գտնվում է Ռոս գետի մոտ։
2001 թվականի տվյալներով Չապաևկա գյուղում բնակվում էր 361 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,148 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2439,19 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Պոգրեբիշչեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Քյալոք
Քյալոք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
(2589) Դանիել
(2589) Դանիել (Daniel), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1979 թվականի օգոստոսի 22-ին Կլաս-Ինգվար Լագերկվիստի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,880854 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6461 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1156 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1785,99 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,201568 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,62° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1979 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կլաս-Ինգվար Լագերկվիստի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կամիշևկա (Օռլովսկի շրջան)
Կամիշևկա (Камышевка), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օռլովսկի շրջանում։ Կամիշևսկի գյուղական համայնքի վարչական կենտրոնն է։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օռլովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Տեխասի ժողովրդին և աշխարհի բոլոր ամերիկացիներին
«Տեխասի ժողովրդին և աշխարհի բոլոր ամերիկացիներին» (To the People of Texas & All Americans in the World), բաց նամակ, որը 1836 թվականի փետրվարի 24-ին գրել է Ալամոյի համար մղված պայքարում Տեխասի ուժերի հրամանատար Ուիլյամ Բարեթ Թրևիսը` ուղղված Մեքսիկայի Տեխասի նորաբնակիչներին։
Փետրվարի 23-ին Սան Անտոնիոյում Ալամոյի առաքելությունը պաշարել են գեներալ Անտոնիո Լոպես դե Սանտա Աննայի ղեկավարած Մեքսիկական զորքերը։ Անհանգստանալով, որ իր փոքրաթիվ կայազորը չի կարողանա դիմակայել պաշարմանը, Թրևիսը գրել է այս նամակը՝ հույս ունենալով օգնություն ստանալ սրտացավ բնակիչներին։ Նամակն ի սկզբանե հանձնվել է սուրհանդակ Ալբերտ Մարտինին, որն այն փոխանցել է Գոնսալեսին։ Մարտինը մի քանի եզրակացություն է ավելացրել նամակի տեքստին, որպեսզի խրախուսի մարդկանց Ալամո ժամանել` օգնության համար, այնուհետև այն հանձնել է Լանչելոտ Սմիթերին։ Սմիթերը, իր հերթին, նամակում ներառել է իր լրացումը և նամակը հասցրել իր վերջնական նպատակակետին՝ Սան Ֆելիպե դե Օսթին։ Տեղի հրատարակիչները տպել են նամակի մոտ 700 օրինակ, այն տպագրվել է նաև Տեխասի երկու խոշորագույն թերթերում և, ի վերջո, տպագրվել է Միացյալ Նահանգների և Եվրոպայի բազմաթիվ հրատարակություններում։ Մասնակիորեն նամակի շնորհվի, Տեխասից և Միացյալ Նահանգներից մարդիկ սկսել են հավաքվել Գոնսալեսում։ Նրանցից 32-ից 90-ը հասել է Ալամո մինչև դրա անկումը, մնացածները կազմել են բանակի կորիզը, որը Սան Խասինտոյի ճակատամարտում հաղթել է Սանտա Աննային։
Տեխասի հեղափոխության ավարտից հետո նամակի բնօրինակը Թրևիսի ընտանիքին Ալաբամա է հասցվել, իսկ 1893 թվականին նրա ժառանգներից մեկը Տեխասի նահանգին 85 դոլարով վաճառել է նամակ։ Մի քանի տասնյակ տարի այն Տեխասի գրադարանում դրված էր բաց ցուցադրության. ներկայումս բնօրինակը գտնվում է պաշտպանության տակ, իսկ ցուցադրության ներկայացված է նամակի պատճենը, որը տեղադրված է Թրևիսի դիմանկարի տակ։
Գրելու նախադրյալներ
1824 թվականի մեքսիկական Սահմանադրությունը մեղմացրել է երկրի միգրացիոն քաղաքականությունը՝ թույլ տալով օտարերկրացիներին բնակվել մի շարք տարածաշրջանների սահմաններում, ինչպես, օրինակ, Մեքսիկական Տեխասում։ 1834 թվականի մարդահամարով Տեխասի բնակչությունը կազմված էր 7800 մեքսիկացիներից և 30 000 անգլախոս բնակիչներից, որոնք հիմնականում ԱՄՆ-ից էին ։ Ներգաղթյալների թվում է եղել ծագումով Ալաբամայից Ուիլյամ Բարեթ Թրևիսը, որը մինչ այդ աշխատել է որպես ուսուցիչ, թերթի հրատարակիչ և իրավաբան ։ Ընթերցանության ուսուցիչ լինելով` Թրևիսը շատ էր կարդում։ Նրա գրական ճաշակները հիմնականում հակված էին ռոմանտիկ արկածների և պատմության ժանրերին, մասնավորապես` Վալտեր Սքոթի, Բենջամին Դիզրայելիի վեպերին և Հերոդոտոսի «Պատմությանը» ։ Հետագայում որոշ պատմաբաններ կապ են գտել նրա կարդացած գրքերի և մելամաղձոտ պահվածքի մեջ ։
1831 թվականի մայիսին Թրևիսը իրավաբանական գրասենյակ է բացել Տեխասի Անագուակ քաղաքում ։ Դրանից գրեթե անմիջապես հետո նա և նրա գործընկեր Պատրիկ Ջեքը հակամարտություն են ունեցել տեղի զինվորական հրամանատար Խուան Դևիս Բրեդբյորնի հետ։ Նրանց հետագա գործողությունները 1832 թվականի մայիսին Անագուանյան անկարգությունների պատճառ են դարձել ։ Ըստ պատմաբան Ուիլյամ Դևիսի, Բրեդբյորնը «գերագնահատել և հերոսներ է ստեղծել տեղական երկու ապստամբներից, որոնց գործողությունները նույնիսկ իրենց ժողովրդի համար ուժ չունեին» ։ Բրեդբյորն ստիպված է եղել հեռանալ պաշտոնից և Տեխասից ։
Տեխասցիները սկսել են ավելի շատ կորցնել կապը Սանտա Աննայի կառավարության հետ, որն իրեն բռնապետ է հաստատել։ Հոկտեմբերին սկսվել է Տեխասի հեղափոխությունը, և պատվիրակները ժամանակավոր կառավարություն են նշանակել։ Թրևիսն ստացել է նոր կանոնավոր բանակի փոխգնդապետի կոչում, նրան առաջարկել են գլխավորել հեծելազորային էսկադրոնը ։ Նա մասնակցել է Բեհարի պաշարմանը, որտեղ նա իրեն դրսևորել է որպես «իմպուլսիվ, երբեմն` չարաճճի սպա »։
1835 թվականի վերջին տեխասցիները դուրս են մղել բոլոր մեքսիկական զինված ուժերը Տեխասից։ Ենթադրելով, որ պատերազմն ավարտվել է, շատ տեխասցիներ հեռացել են բանակից և վերադարձել տուն ։ 1836 թվականի հունվարին փաստացի լուծարվել է ժամանակավոր կառավարությունը, օրենսդիր մարմինը անվստահություն է հայտնել նահանգապետ Հենրի Սմիթին, ով ի պատասխան լուծարել է այն։ Տեխասում ոչ ոք չէր կարող վստահ լինել, թե ով է իսկապես իշխանության ղեկին ։
Այն բանից հետո, երբ Տեխասի կառավարությունում ճգնաժամ է ծագել, լուրեր են տարածվել այն մասին, որ Սանտա Աննան անձամբ կգլխավորի ներխուժումը Տեխաս՝ ապստամբությունը ճնշելու համար ։ Չնայած այդ լուրերին՝ Տեխասի բանակը շարունակում էր նվազել։ Տեխասի բնակիչները բաժանվել են նրանց, ովքեր շարունակել են պայքարել անկախության համար, և նրանց, ովքեր կողմ են եղել Մեքսիկայի` ֆեդերալ կառավարությանը վերադառնալուն։ Շփոթության պատճառով տեխասցիներից շատերը մնացել են տանը կամ բանակից տուն են վերադարձել ։ Սան Անտոնիո դե Բեհարի (այժմ Սան Անտոնիո) Ալամոյի առաքելությունում մնացել է կայազորը, որը բաղկացած էր 100-ից պակաս մարդուց։ Նրա հրամանատար Ջեյմս Նեյլը մտավախություն ուներ, որ իր ոչ մեծ խումբը չի կարողանա դիմակայել Մեքսիկական զորքերի ներխուժմանը ։ Ի պատասխան ամրապնդման մասին Նեյլի մշտական հարցումներին նահանգապետ Սմիթը Ալամո է ուղարկել Թրևիսի հրամանատարությամբ 30 մարդու, որոնք այնտեղ էին ժամանել փետրվարի 3-ին ։
Նամակի շարադրանք
Թրևիսը Ալամոյի հրամանատարությունն ընդունել է փետրվարի 11-ին, երբ Նեյլն աշխատանքից ազատման դիմում է ներկայացրել ։ Փետրվարի 23-ին Սանտա Աննան Բեհար էր ժամանել մոտ մեկուկես հազարանոց Մեքսիկական բանակի գլխավորությամբ, 150 տեխասցի զինվորներ պատրաստ չէին իրադարձությունների նման զարգացմանը ։ Երբ մեքսիկացիներն սկսել են հարձակվել Ալամոյի վրա, տեխասցիներն անասուններին արագորեն քշել են դաշտ և սնունդ խնդրել մոտակա տներից։ Սան Անտոնիո դե Բեհարի շատ բնակիչներ իմանալով մեքսիկական բանակի մոտենալու մասին` լքել են իրենց տները ։ Մեքսիկայի բանակը սկսել է Ալամոյի պաշարումը և արյան կարմիր դրոշ բարձրացրել, ինչը նշանակում էր, որ ողորմություն չի լինի ։ Թրևիսը պատասխանել է համազարկով Ալամոյի խոշորագույն թնդանոթից։
Պաշարման առաջին գիշերը բավական հանգիստ էր, իսկ հաջորդ օրը մեքսիկական հրետանին սկսել է գնդակոծել Ալամոն։ Մեքսիկացի գնդապետ Խուան Ալմոնտեն իր օրագրում գրել է, որ ռմբակոծության հետևանքով շարքից դուրս են եկել Ալամոյի երկու հրանոթներ, այդ թվում՝ զանգվածային 18 ֆունտանոց զենք։ Սակայն տեխասցիները զենքն արագ վերադարձրել են մարտական վիճակի ։ Դրանից կարճ ժամանակ անց Թրևիսը, օգնություն խնդրելով, բաց նամակ է գրել՝ ուղղված «Տեխասի ժողովրդին և աշխարհի բոլոր ամերիկացիներին»։
Տեխասի ժողովրդին և աշխարհի բոլոր ամերիկացիներին․
փոխգնդապետ հրամանատար
«Ես երբեք չեմ հանձնվի և չեմ նահանջի» արտահայտությունը ընդգծվել է մեկ անգամ, իսկ «հաղթանակ կամ մահ» արտահայտությունը՝ երեք անգամ ։
Նամակի տարածում
Թրևիսը նամակը վստահել է Կուրիեր Ալբերտ Մարտինին, որը գիշերով ձիով 110 կմ անցել է դեպի մոտակա Գոնսալես քաղաք ։ Ուղևորության ընթացքում Մարտինը նամակին ավելացրել է երկու գրառում։ Մարտինի հիմնական մտահոգությունն այն էր, որ մեքսիկացիներն արդեն հարձակվել էին «Ալամոյի» վրա, քանի որ նա ամրոցը լքելուց հետո լսել է թնդանոթի կրակոցներ։ Հետևաբար, նա ավարտել իր առաջին հետգրությունը «Շտապե՛ք բոլոր նրանք, ովքեր կարող են դա անել» արտահայտությամբ («Hurry on all the men you can in haste») ։ Երկրորդ հետգրությունը դժվար է կարդալ, քանի որ մի քանի բառ ջնջվել է ։ Այնուամենայնիվ, նամակի էությունը դրանից չի փոխվել, և Մարտինը մտադրվել է օժանդակություն ստանալ և որքան հնարավոր է շուտ վերադառնալ ամրոց ։
Մարտինը նամակը հանձնել է Լանսելոտ Սմիթերսին, և երբ մեքսիկական բանակը ժամանել է Բեհար, Սմիթերսն առանց հապաղելու սկսել է Գոնսալեսում ամրապնդում նախապատրաստել։ Սմիթերսն իր տեքստն ավելացրել է Մարտինի հետգրությունների տակ, որպեսզի մարդկանց ոգեշնչի հավաքվել Գոնսալեսում` այդտեղից Ալամո գնալու համար ։
Գոնսալեսից մեկնելուց առաջ Սմիթերը քաղաքի ալկալդին՝ Էնդրյու Պոնտոնին հանձնել է հետևյալ նամակը.
Պահուստը նրանց կհերիքի ոչ ավել, քան 8 կամ 10 օր։ Նրանք ասացին, որ կկռվեն և կմեռնեն երկրի համար։ Ուիլյամ Բարեթ Թրևիս [հեղինակի ուղղագրություն]
Լ․ Սմիթերս
Պոնտոնը այս նամակի պատճենն ուղարկել է Նակոդոչեսի զգոնության և անվտանգության հանձնաժողովի հրամանատար, գնդապետ Հենրի Ռոջերին, ով պահպանել է նամակը և իր մեկնաբանություններով պատճենը ուղարկել Տեխասի զգոնության և անվտանգության հանձնաժողովի նախագահ դոկտոր Ջոն Սիբիլին ։
Սմիթերսը արագ է գործել և Թրևիսի նամակը հասցրել Սան Ֆելիպե դե Օսթինին ավելի քան 40 ժամվա ընթացքում։ Հապճեպ հանդիպման ընթացքում քաղաքի ղեկավարները մի շարք որոշումներ են կայացրել՝ աջակցելու Ալամոյի պաշտպաններին։ Հանդիպումից հետո տպագրվել են Թրևիսի նամակի վերարտադրությամբ թռուցիկներ։ Թռուցիկների 200 պատճենների տարածումից հետո թերթային հրատարակիչներ Ջոզեֆ Բեյքերը և Թոմաս Բորդենը թերթերում արել են առնվազն չորս տարբեր վերարտադրություն՝ ավելի քան 500 լրացուցիչ պատճենների թողարկմամբ ։ Վերջին թերթի տարբերակում ներառվել է նահանգապետ Հենրի Սմիթի ուղերձը, որում նա կոչ է արել նորաբնակներին «օգնության հասնել ձեր հայրենակիցներին և թույլ չտալ նրանց սպանությունները վարձկանների թշնամիների կողմից...կոչն ուղղված է բոլոր նրանց, ովքեր կարող են զենք կրել, անհապաղ հավաքվել, այլապես տասնհինգ օր անց Տեխասի սիրտը պատերազմի վայր կլինի» ։ Մարտի 2-ին նամակը տպագրվել է Texas Republican թերթում։ Այն նաև երեք օր անց հայտնվել է Տեխասի մեկ այլ խոշոր` Telegraph and Texas Register թերթում ։ Արդյունքում նամակը վերատպվել է ԱՄՆ-ի և Եվրոպայի բազմաթիվ պարբերականներում ։
Տեխասում նամակի արձագանք
Այս նամակն այն մի քանի նամակներից մեկն էր, որոնք Թրևիսն ուղարկել էր Ալամոյի պաշարման ժամանակ։ Նրանց բոլորին դիմադրելը դժվար էր․ մեքսիկական բանակը ներխուժել էր Տեխաս, Ալամոն շրջապատված էր, տեխասցիներին պետք էր ավելի շատ մարդ և զինամթերք` պաշտպանության համար։ Սակայն Տեխասի կառավարությունից օգնություն չէր սպասվում։ Այս իրավիճակը ցույց է տալիս ժամանակավոր կառավարության գործողությունների ամբողջական անարդյունավետությունը և 1836 թվականի կոնվենցիայի պատվիրակների կողմից որոշվել է ստեղծել նոր կառավարություն։ Պատվիրակների մեծ մասը հավատում էր, որ Թրևիսը չափազանցնում է այն խնդիրները, որոնց նա բախվել է ։
Տեխասի շատ բնակիչներ չէին կիսում այդ հարցի վերաբերյալ ժողովի տեսլականը։ Այն բանից հետո, երբ նամակը տարածվել էր Տեխասում, շատ բնակիչներ լքել են իրենց տները, որպեսզի հավաքվեն Գոնսալեսում, ուր պետք է ժամաներ գնդապետ Ջեյմս Ֆենինը Տեխասի զինված ուժերի մնացորդների հետ ։ Փետրվարի 27-ին 32 հոգուց բաղկացած խմբերից մեկը, չսպասելով մյուսներին, շարժվել է դեպի Ալամո ։ Ըստ պատմաբան Թոմաս Ռիկս Լինդլիի հետազոտությունների մարտի 4-ին Ալամո է հասել 50-60 հոգանոց լրացուցիչ օգնող ուժեր ։
Մարտի 6-ին գրեթե բոլոր տեխասցիները, որոնք պաշտպանում էին Ալամոյին, սպանվել են մեքսիկացիների հարձակումից հետո, հավանաբար Թրևիսը առաջին զոհերից մեկն էր ։ Տեղյակ չլինելով Ալամոյի անկումից` օժանդակ ուժերի ժամանումը շարունակվում էր։ Պարտության մասին լուրը Գոնսալեսին հասել է մարտի 11-ին, երբ այնտեղ արդեն ավելի քան 400 մարդ կար ։ Մեկ օր առաջ Գոնսալես է ժամանել Տեխասի բանակի նոր հրամանատար, գեներալ Սեմ Հյուսթոնը։ Լսելով Ալամոյի անկման մասին՝ Հյուսթոնն իր վրա է վերցրել հավաքված կամավորների կառավարումը։ Հաջորդ ամիս նա շտապելէ կազմակերպել մի բանակ, որը Սան Հասինտոյի ճակատամարտում ջախջախել է Սանտա Աննային՝ վերջ դնելով Տեխասի հեղափոխությանը ։
Նամակը ազդեցություն է ունեցել նաև Տեխասի հռչակված հանրապետության ժամանակավոր նախագահի՝ Դեյվիդ Բերնետի ընտրության վրա։ Նամակի պատճենով թռուցիկներից մեկը կարդալուց հետո Բերնետը գնացել է Ալամո Թրևիսի մոտ։ 1836 թվականի կոնվենցիայի ընթացքում օժանդակություն հավաքելու համար Վաշինգտոնում գտնվող Բրազոս քաղաքում կանգ առնելուց հետո Բուրնետը հետաքրքրվել է նրանց քննարկումներով և մնացել հանդիպման ժամանակ որպես հանդիսատես ։ Մարտի 2-ին Կոնվենցիան անկախություն է հռչակել Մեքսիկայից, սակայն պատվիրակները վախենում էին նոր երկրի ղեկավարության անվտանգության համար։ Խոսելով պատվիրակներից շատերի հետ՝ Բերնետը ցանկություն է հայտնել ծառայել նոր հանրապետության առաջին նախագահին, նույնիսկ եթե դա նրան դարձնի Սանտա Աննայի թիրախը ։ Այն պատճառով, որ այդ պաշտոնի հիմնական հավակնորդների մեծ մասը պատերազմի հետ կապված գործերի պատճառով ներկա չի եղել ժողովին, Բերնետի թեկնածությունը նախագահության համար ներկայացվել է, և արդյունքում նա հաղթանակ է տարել միակ մրցակից Սամուել Կարոսնի նկատմամբ՝ 23-ի դեմ 29 ձայնի հարաբերակցությամբ ։
Պահպանում
Տեխասի հեղափոխության ավարտից հետո Թրևիսի նամակի բնօրինակն Ալաբամայում փոխանցվել է նրա ընտանիքին Ալաբամա։ Հայտնի է, որ ռազմական գործողություններից հետո Թրևիսի կնոջը այցելել են մի քանի հայտնի տեխասցիներ, սակայն պատմաբանները դժվարանում են ասել, թե նրանցից ով է փոխանցել նամակը։ Թրևիսի դուստրը՝ Սյուզանը (որը հոր մահվան պահին 5 տարեկան էր), այնուհետև այն փոխանցել է իր սերունդներին, ի վերջո, նամակը ժառանգաբար անցել է նրա ծոռ Ջոն Դևիդսոնի մոտ։ 1891 թվականի փետրվարին Դևիդսոնը նամակը տվել է Տեխասի գյուղատնտեսության, ապահովագրության, վիճակագրության և պատմության դեպարտամենտին ։ Երկու տարի անց նա Տեխասի նահանգին առաջարկել է 250 դոլարով ձեռք բերել նամակը. դա կազմում էր պատմական ձեռագրերի տարեկան ձեռքբերման համար նահանգի ունեցած գումարի կեսը։ Բանակցություններից հետո Դևիդսոնը համաձայնել է 85 դոլարով վաճառել նամակը, և 1893 թվականի մայիսի 29-ին նամակը պաշտոնապես անցել է նահանգի սեփականությանը ։
Մի քանի տասնյակ տարի Տեխասի հեղափոխության այլ գտածոների և ձեռագրերի հետ նամակը ներկայացվել է համընդհանուր ցուցադրության։ Հետագայում այն տեղադրվել է Թրևիսների ընտանիքի Աստվածաշնչի և նրա կտակի պատճենի հետ ։ 1909 թվականին նամակը տեղափոխվել է Տեխաս նահանգի գրադարան և այդ ժամանակվանից ի վեր միայն երկու անգամ է դուրս բերվել շենքից ։ Այն 143 փաստաթղթերի թվում էր, որոնք փոխառվել էին 1936 թվականին Տեխասի հարյուրամյա ցուցահանդեսի համար պատմական ցուցահանդեսների կոմիտեի կողմից և ցուցահանդեսի համար կարճ ժամանակով դուրս էր բերվել 1986 թվականի ցուցադրության համար ։ Այս պահին նամակի բնօրինակը չի ցուցադրվում, տեղում դրված է ֆաքսիմիլային պատճենը, որի վրա դրված է Թրևիսի դիմանկարը ։
Հայտնի են նաև 1836 թվականի բնօրինակ թռուցիկների չորս օրինակները։ Նրանցից մեկը աճուրդի Է հանվել 2004 թվականին, որտեղ գնահատվել է 250 000 դոլար ։
Արձագանքներ և քննադատություն
Նամակը Տեխասի պատմության կարևորագույն փաստաթղթերից մեկն է համարվում, որոշ պատմաբաններ նրա մասին արտահայտվել են որպես «ամերիկյան հայրենասիրության գլուխգործոց» կամ նույնիսկ որպես «մեծագույն հռչակագրերից և մարտահրավերներից մեկն անգլերեն լեզվով» ։ Հազվադեպ կարելի է հանդիպել Ալամոյի առաքելության պաշտպանության կամ Տեխասի հեղափոխության մասին գիրք, որտեղ չի տպագրվել նամակի տեքստը կամ դրա քաղվածքները ։ Նամակը ամբողջությամբ հասանելի է նաև Տեխասի պատմության գրեթե բոլոր դասագրքերում տարրական և միջին դասարանների համար ։ Տպագիր հրատարակություններում հետգրությունները շատ ավելի քիչ են հանդիպում ։ Չնայած նամակի հետ նրանց անքակտելի կապին` նույնիսկ Տեխասի նվազագույն դպրոցական ծրագիրը ներառում է միայն նամակը ։
Տեխաս ժամանելուց գրեթե անմիջապես հետո Թրևիսը փորձել է ազդել Տեխասի ռազմական քարոզչության վրա ։ Նրա նամակների տոնայնությունը մեծապես տարբեր էր՝ ժամանակավոր կառավարությանն ուղղված նրա զսպված, անփույթ զեկույցներից մինչև լայն լսարանին ուղղված ավելի պերճախոս կոչեր ։ Մարդկանց համոզելու համար սահմանափակ ժամանակ և հնարավորություններ ունենալով՝ Թրևիսը հաջողության է հասել, ինչը որոշ պատմաբաններ անվանել են «մարդկանց հուզական դրդում» ։
Հնարավոր է, որ լսարանին համոզող ոճի ընտրության փորձը Թրևիսը ստացել է լրագրողի նախորդ աշխատանքում ։ Պատմաբանների որոշ կարծիքների համաձայն՝ Թրևիսն ընտրել է նամակի այս ձևը ոչ միայն այն բանի համար, որ ցույց տա օժանդակության խիստ կարիքը, այլ նաև Տեխասի ներսում վեճերը սրելու համար, որոնք հրահրելու են բոլորին զենք վերցնել ։ Նա ընտրել է «ոչ երկիմաստ» լեզու, որի արդյունքում ստացվել է «շատ ուժեղ» նամակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բաց նամակ Կատեգորիա:Տեխասի հեղափոխություն
Սերգեյ Մանասարյան
Սերգեյ Մանասարյան Հենրիկի, հայ դիվանագետ, Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունում Հայաստանի արտակարգ և լիազոր դեսպան։
Կենսագրություն
1981 թվականին ավարտել է Երևանի գյուղատնտեսական ինստիտուտի մեխանիկական ֆակուլտետը, տեխնիկական գիտությունների թեկնածու է։
Աշխատանքային գործունեություն
Պարգևատրվել է Բուլղարիայի բարձրագույն «Ստարա Պլանինա» շքանշանով:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դիվանագետներ Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպաններ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Եգիպտոսում Հայաստանի դեսպաններ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ
Նյոյի Սեն Ֆրոն (կանտոն)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Էլիզաբեթ Գասկելլ
Էլիզաբեթ Գասկելլ (Elizabeth Gaskell, ), վիկտորյան ժամանակաշրջանի անգլիացի գրող։
Կենսագրություն
Էլիզաբեթ Գասկելլը ծնվել է 1810 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Լոնդոնում։ Նրա հայրը քահանա էր Ֆելզուորթ քաղաքում։ Վաղ հասակում զրկվել է մորից և նրա դաստիարակությունը ստանձնել է մորաքույրը։ 1823 թվականից սովորել է Սթրաթֆորդ-օն-Էյվոնի գիշերօթիկ դպրոցում։ 1832 թվականին ամուսնացել է Ուիլյամ Գասկելլի հետ, ով քահանա էր Մանչեստրում։ Այս ամուսնությունից ունեցել է չորս դուստր և մեկ որդի։ Վախճանվել է 1865 թվականի նոյեմբերի 12-ին Ալթոնում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Կին կենսագիրներ Կատեգորիա:Անգլիացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:Վիկտորյական դարաշրջանի կանայք
Դեյս Մելբարդե
Դեյս Մելբարդե, լատիշ քաղաքական գործիչ։ Նա Ազգային դաշինքի անդամ է։ 2013 թվականից մինչև 2019 թվականը եղել է Լատվիայի մշակույթի նախարարը ։ 2019 թվականի մայիսին, ներկայացնելով «Ազգային դաշինք» քաղաքական կուսակցությունը, ընտրվել է Եվրախորհրդարանի պատգամավոր, որտեղ միացել է Եվրոպական պահպանողականների և ռեֆորմիստների խմբին։
Կենսագրություն
Կրթությունն ստացել է Վալմիերասի 1-ին միջնակարգ դպրոցում (1989), Լատվիայի համալսարանի պատմության և փիլիսոփայության դպրոցում (պատմության գիտությունների բակալավրի կոչում, 1994), Լատվիայի մշակույթի ակադեմիայում (մագիստրոսի կոչում մշակույթի տեսության, կառավարման և պատմության մասնագիտությամբ, 1996 թվական) և Լատվիայի համալսարանի տնտեսագիտության և կառավարման դպրոցում (ընկերությունների կառավարման մագիստրոսի կոչում, 2001 թվական)։
1992-1995 թվականներին Մելբարդեն եղել է Լատվիայի ռազմական թանգարանի կրթական և տեղեկատվական աշխատանքի գլխավոր մասնագետը։ 1994-1996 թվականներին ղեկավարել է Լատվիայի ոստիկանական քոլեջի մշակութային կենտրոնը։ 1996-1999 թվականներին եղել է Ազգային երիտասարդական նախաձեռնությունների կենտրոնի փոխտնօրեն։ Այնուհետև մինչև 2004 թվականը եղել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Լատվիայի ազգային հանձնաժողովի գլխավոր քարտուղարը։ 2003-2005 թվականներին եղել է Ռիգայի պատմական կենտրոնի պահպանման և զարգացման խորհրդի նախագահ, 2004-2006 թվականներին՝ Կրթություն բոլորի համար նախարարների խորհրդի անդամ։
2004-2009 թվականներին եղել է Լատվիայի մշակույթի նախարարության մշակութային քաղաքականության հարցերով նախկին պետքարտուղարի տեղակալը։ 2005-2009 թվականներին՝ Լատվիայի երգի և պարի փառատոնի գեղարվեստական խորհրդի անդամ։ Հետագա երկու տարիներին եղել է Լատվիայի բրիտանական խորհրդի ղեկավարը։ 2011 թվականին դարձել է Գեղարվեստական կրթության և ոչ նյութական ժառանգության պետական կենտրոնի տնօրեն։ 2013 թվականին Մելբարդեն դարձել է Լատվիայի Հանրապետության մշակույթի նախարար, նա այդ պաշտոնը զբաղեցրել է մինչև 2019 թվականը, երբ ընտրվել է Եվրոպական խորհրդարանի պատգամավոր։