cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հայկենսատեխնոլոգիա գիտաարտադրական կենտրոն
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայաստանի գիտահետազոտական ինստիտուտներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ ինստիտուտներ ու կազմակերպություններ
Հռիփսիմե Սիմոնյան
Հռիփսիմե Լևոնի Սիմոնյան, հայ քանդակագործ-խեցեգործ, ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1974)։
Կենսագրություն
Հռիփսիմե Սիմոնյանը ծնվել է Կարսում։ Հայոց ցեղասպանությունից մազապուրծ նրա ընտանիքը 1918 թվականին վերջնականապես հաստատվել է Թբիլիսիում, որտեղ Հռիփսիմեն ավարտել է դպրոցը, իսկ 1945 թվականին՝ Թբիլիսիի գեղարվեստի ակադեմիայի քանդակագործության ֆակուլտետի խեցեգործության բաժինը (դասատուներ՝ Յակով Նիկոլաձե, Սերգո Քոբուլաձե)։ 1956 թվականից եղել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի խեցեգործության բաժնի վարիչ (1977 թվականից՝ պրոֆեսոր)։
Ստեղծագործություններ
1945 թվականին Հայաստանի նկարիչների միությանը կից կազմակերպել է կիրառական արվեստի բաժին և ղեկավարել մինչև 1975 թվականը։ Երևանի հախճապակու գործարանի մասսայական արտադրության համար ստեղծել է մանրաքանդակների շարք («Հայկական պարեր», 1946), ամանեղենի հավաքածուներ։ 1960 թվականից աշխատել է հրակավով։ 1956 թվականից՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի խեցեգործական բաժնի վարիչ (1977 թվականից՝ պրոֆեսոր)։
1958 թվականին Ռ․ Շահվերդյանի հետ ՀԽՍՀ ԳԱ արվեստի ինստիտուտին կից ստեղծել է խեցեգործության լաբորատորիա։ Սիմոնյանի ստեղծագործության զարգացումն ընթացել է հախճապակե և խեցե մանրաքանդակներից, անոթների ձևերից դեպի ճարտարապետական խեցեգործությունը՝ հրակավե մեծ դեկորատիվ քանդակներ, որոնք տեղադրված են Երևանի հասարակական շենքերում (ռեստորան «Ծովինար», 1975), փողոցներում ու պուրակներում, ինչպես նաև Մոսկվայում («Ծաղիկ», «Արևիկ», «Կարինցի աղջիկ», 1975-1976 թվականներ)։ Սիմոնյանին բնորոշ են ազգային ավանդույթների խոր ըմբռնումն ու նորովի վերակերպավորումը, աշխատանքների կիրառական նշանակության և քանդակային ձևերի օրգանական կապը («Աղավնի», 1954, «Փյունիկ», 1958, «Արմենուհի», 1968, վերականգնման եղանակով ջնարակապատված խեցե շշերի շարքերը (1960-1970), որոնք հիշեցնում են ազգային տարազներով կանանց)։ Սիմոնյանի ստեղծագործության ինքնուրույն մասն է կազմել գրաֆիկան (գծանկար, ջրանկար), որը հաճախ օգտագործել է խեցե քանդակներ ստեղծելու համար (դեկորատիվ սկուտեղների զարդանկարներ, 1950-1960 թվականներ, անոթներ՝ «Գորիս», 1965, «Ընկերուհիներ», 1962, «Կարինցի աղջիկները», 1967)։
Հռիփսիմե Սիմոնյանի ստեղծագործությունները պահվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, Հովհաննես Թումանյանի և Ավետիք Իսահակյանի տուն-թանգարաններում, նաև Կուսկովոյի կերամիկական թանգարանում, Մոսկվայի Արևելքի ժողովուրդների արվեստի թանգարանում, Լենինգրադի ազգագրական թանգարանում և այլուր ։
Մրցանակներ ու դիպլոմներ
Խեցեգործության հանրապետական, միութենական և միջազգային ցուցահանդեսներում Սիմոնյանն արժանացել է դիպլոմների (ժնև, 1965, Ֆաենցա (Իտալիա)՝ 1969, 1971, 1972, Վիլնյուս՝ 1971, Վալլորիս՝ 1970, 1972, 1978, 1980), իսկ «Պրահա-62»-ում՝ արծաթե մեդալի։
Ցուցահանդեսներ
Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Երևանում (1943, 1947, 1966, 1996), Մոսկվայում (1967), Կիևում (1976), Թբիլիսիում (1982)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ կին քանդակագործներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչներ Կատեգորիա:Թբիլիսիի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կին քանդակագործներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ
Կոստանտինայի մավզոլեում
Կոստանտինայի մավզոլեում (Mausoleo di Santa Costanza), 4-րդ դարի եկեղեցի Հռոմում, Վիա Նոմենտանա փողոցի վրա։ Կլոր կառույց է՝ լավ պահպանված նախնական հակատագծով և խճանկարներով։ Կառուցվել է Սանտ Այնեզե պայտաձև եկեղեցուն կից, որը ներկայումս ավերված է։ (Պետք է նկատի ունենալ, որ 4-րդ դարում կառուցված Սանտ Այնեզե ֆուորի լե Մուրա եկեղեցին, որը դեռևս գտնվում է մավզոլեումի մոտ, տարբերվում է հին համանուն ավերված եկեղեցուց)  ։ Եվ՛ Մաուզոլեո դի Կոստանտինա եկեցեղին, և՛ հին Սանտ Այնեզեն, կառուցվել են կատակոմբների վրա, որտեղ ենթադրաբար թաղվել է Սուրբ Ագնեսսան։
Ավանդական տեսանկյունից Կոստանտինայի մավզոլեումը կառուցվել է Կոստանդիանոս Մեծի օրոք, որպես դամբարան նրա դստեր՝ Կոստանտինայի համար, որը մահացել է 354 թվականին ։ Այնուամենայնիվ, վերջին բացահայտումները թվագրում են եկեղեցին կայսր Հուլիանոս Ուրացողի (361-363 թթ.) ժամանակաշրջանին։ Վերջինս պետք է կառուցած լիներ որպես դամբարանային կառույց իր կնոջ Ելենայի համար, որը մահացել էր 360 թվականին։ Ելենան նույնպես Կոստանդիանոս Մեծի դուստրն էր։ Եթե այդպես է, ապա կառույցը հիմնականում նվիրված էր Ելենային, և միայն երկրորդաբար նրա քրոջը՝ Կոստանտինային, որի քարատապանը նոր եկեղեցի բերվել է որևէ, ավելի վաղ կառուցված շինությունից։ Մի քանիսը կարծում են, որ դամբարանն ի սկզբանե ունեցել է հեթանոսական բնույթ, նշելով, որ խճանկարային պատկերների որոշ մասեր չեն կարող հստակորեն կապված լինել քրիստոնեական թեմաների հետ, և, որ շինությունն ավելի ուշ է վերագրվել որպես Կոստանտինային նվիրված եկեղեցի ։ Փաստ է, որ Կոստանտինայի երկրպագումը որպես "Santa Costanza" (Սուրբ Կոստանտինա) հայտնի է միայն 16-րդ դարից, իսկ նրա անունը ներառված չէ հռոմեական նահատակաբանության մեջ։ Վերջինիս հռչակը՝ որպես սուրբ, զարգացել է միջնադարում ։
Նախկին կառույցը, որում Ելենայի շիրիմն էր, կարող է տեղակայված լինել ներկայիս եկեղեցու տակ, ինչպիսին էր 1987 և 1992 թվականներին մասնակիորեն պեղված եռաթև կառույցը, որը Դեյվիդ Սթենլին վերականգնեց համակարգչով։ Դրանով ենթադրվում է, որ ներկայիս եկեղեցին երկրորդ քրիստոնեական եկեղեցին է այդ վայրում, և հնարավոր է, որ մի քանի տասնամյակ հետո կառուցվել է որպես Կոստանտինայի քրոջ՝ Ելենայի դամբարան, նրա ամուսին Հուլիանոսի կողմից։ Երկու ծիրանաքարե տապաններից մեծը հավանաբար պատկանել է Ելենային, իսկ փոքրը՝ Կոստանտինային։ Երկուսն էլ այժմ գտնվում են Վատիկանի թանգարաններում և իրենցից ներկայացնում են Ուշ անտիկ ժամանակաշրջանի արվեստի ուսումնասիրության համար մեծ նշանակություն ունեցող օբյեկտ ։
Դիրք
Կոստանտինայի մավզոլեումը տեղակայված է Վիա Նոմենատա փողոցի վրա։ Ճանապարհը շարունակում է հին հռոմեական մայրուղուն, որն անցնում էր հյուսիսից-արևելք՝ Հռոմից դեպի Նոմենտում։ Տարածքը կայսերական տոհմական կալվածք էր, և երկու քույրերի մարմինները հուղարկավորելու համար բերվել են այստեղ։ Ամմիանուս Մարցելինուսը վկայում է, որ Կոստանտինայի մարմինը բերվել է Բութանիայից, իսկ Ելենայինը՝ Գալիայից:(Պատմություն XIV: 11, 6) Դամբարանը կառուցվել է կատակոմբների վրա, որոնք պարունակում էին Սուրբ Ագնեսսայի մասունքները։ Վերջինս նահատակվել է 13 տարեկանում։ Բազիլիկը ի սկզբանե որպես դամբարան էր, քան եկեղեցի։ Շինության դիրքը պայմանավորված է նրանով, որ քրիստոնյաները հավատում էին նրան, որ իրենց մարմինները առավելություն կունենան, եթե նահատակներին մոտ ամփոփվեն։ Հռոմում տարածված էր եկեղեցու կից դամբարաններ կառուցել։ Նախկին Սանտ Այնեզե բազիլիկի արտաքին պատերի միայն մեկ երրորդն է պահպանվել։ 7-րդ դարում բազիլիկը ավերվել է և չափազանց մեծ լինելու պատճառով չի վերանորոգվել։ Նրա տեղում, մի քանի մետր հեռավորության վրա կառուցվել է նույնանուն՝ Սանտ Այնեզե ֆուորի լե Մուրա բազիլիկը։
Նպատակ
Կառույցը արտացոլում է իր նախնական գործառույթը՝ որպես դամբարան, Կոստանդիանոսի երկու դուստրերի համար։ Այն եկեղեցի դարձել է ավելի ուշ։ Կենտրոնացված ձևավորումը դամբարանների և մկրտարանների համար այդ ժամանակ ընդունելի էր, քանի-որ դրանով «ուղիղ ֆիզիկական շեշտադրում էր դրվում մարդու կամ այն վայրի մեջ, որը պատվելի է դառնում» ։
Հսկա դամբարան-դահլիճը կամ Կոստանտինյան բազիլիկը ավերվել է՝ պահպանելով արտաքին պատերի մեկ երրորդը, սակայն Կոստանտինայի մավզոլեումը ամբողջովին պահպանվել է։ Փաստագրվում է, որ Նիկողայոս I Պապը պատարագ է մատուցել այնտեղ 865 թվականին, որի ժամանակ առաջին անգամ էր, որ "Santa Costanza" վկայագրվում է իր անունով։ սակայն որպես եկեղեցի օծվել է 1254 թվականին Ալեքսանդր IV Պապի կողմից, որը մեծ քարատապանի միջի Կոստանտինայի կարծեցյալ մնացուկները տեղադրեց կենտրոնական խորանի տակ ։
Կառույց
Կոստանտինայի մավզոլեումը շրջանաձև կենտրոնացված կառույց է, շրջանաձև ճեմասրահով, որն ամբողջանում է բարձր կենտրոնական գմբեթով, ինչը տեսանելի է արտաքին կողմից։ Կառուցված է աղյուսով-բետոնով, և կառուցվածքը հիմնականում երկու օղակներից է բաղկացած, որոնք հենվում են ուղղահայաց կենտրոնական առանցքի շուրջ տեղադրված սյուների վրա։ Ձևավորումը իրապես ստեղծում է երկու տարածք կամ երկու աշխարհ՝ ճեմասրահն ու վերին գմբեթը։ Միակ դուռը, որ շրջապատված է երկու կամարակապ խորշերով, ի սկզբանե եղել է ներքին կամար կամ դռնատեղ, որն ընդառաջում էր ուղիղ դեպի Կոստանտինյան բազիլիկ կամ դամբարան-դահլիճ։ Դռան ներսում կա կարճ գավիթ, որը բացվում է դեպի ճեմասրահ։ 12 զույգ գրանիտե սյուներով կամարակապ սրահը բաժանում է գմբեթը ճեմասրահից։ Այնտեղ ավելի մութ է, քանի որ վերնահարկի 12 պատուհաններից լույսը չի ընկնում։ Կենտրոնական տարածքը համեմատաբար լավ է լուսավորված։
Կամարների քանակը, սյուները և պատուհանները կարող էին վերագրվել 12 առաքյալներին։ Մուտքի դիմաց, այս կենտրոնական հատվածում կա ամպհովանի, որը վեր է խոյանում ծիրանաքարե մակերեսի վրա, որն էլ հավանաբար եղել է Կոստանտինայի կամ երկրորդ քարատապանի տեղը :Եկեղեցում ամենալավ պահպանված խճանկարները ճեմասրահում են։ Պատերը հավանաբար ծածկված են եղել գունավոր մարմարի սալաքարերով, ինչպես ընդունված էր կայսերական կառույցներում։ Կոստանտինայի մավզոլեումը ինչ-որ չափով նոր տեսակի շինություն էր։ Տարբերվում էր տանիքով, որը նախկինում պատրաստվում էր փայտից, իսկ այստեղ այն ձևավորված էր որպես գմբեթ և պահոց ։
Խճանկարներ
Կոստանտինայի մավզոլեումի խճարնկարները վաղ քրիստոնեական արվեստի կարևոր նմուշներ են, և նույնիսկ աշխարհիկ պալատի խճանկարների հազվագյուտ օրինակներ։ Աբսիդները, կենտրոնական գավիթը և ճեմասրահը ևս ունեցել են խճանկարներ, չնայած գավիթում դրան չեն պահպանվել։ Ճեմասրահի պատերի վրա կան երկու մակերեսային աբսիդներ, յուրաքանչյուրում պատկերված է Հիսուսը որպես Ամենակարող, և հավանաբար թվագրվում են 5-7-րդ դարերին։ Այս ժամանակաշրջանի շատ խճանկարների նման, երկուսն էլ տուժել են վերականգնումից և երկուսում էլ հռոմեական կայսրության պատկերների տարրեր։ Աբսիդներից մեկում ներկայացված է «traditio legis»՝ բառացի՝ «օրենքի հանձնում»։ Քրիստոսը պատկերված է Սուրբ Պետրոս և Պողոս առաքյալների հետ, Պետրոսին մեկնել է օրենքը ներկայացնող փաթաթ՝ հետևյալ բառերով․ "DOMINUS LEGEM DAT," կամ "Տերը տալիս է օրենքը"։ Քրիստոսը ոսկեգույն թիկնոցով է, որը խորհրդանշում է նրա իշխանությունն ու գերակայությունը։ Երկրորդ աբսիդում Քրիստոսը պատկերված է ավելի պարզունակ՝ մանուշակագույն և ոսկե պարեգոտով։ Սա էլ խորհրդանշում է ոչ միայն նրա սուրբ իշխանությունը, այլ նաև մարդկային իշխանությունը։ Մանուշակագույնը թագավորական իշխանության գույնն է, իսկ ոսկե շերտագծերը խորհրդանշում են կապը հռոմեական կայսրության հետ։ Սրանք քրիստոնեական արվեստում առաջին օրինակներից մեկն են, որտեղ Քրիստոսը պատկերված է որպես գերիշխան։
4-րդ դարում ստեղծված ճեմասրահի պահոցի խճանկարները ստեղծվել են կառույցի հետ միաժամանակ, և ըստ էության աշխարհիկ լինելով պարունակում են երկրաչափական նախշերով վահանակներ, շրջանակում ներառված փոքր գլուխներ կամ ֆիգուրաներ, թռչուններ և ծառերի տերևներ ու ճյուղեր, սափորներ և այլ իրեր, գինեգործության և բերքահավաքի նախշեր։ Այս վերջին տեսարաններից կան նաև Կոստանտինայի քարատապանի վրա։ Աբսիդների խճանկարներn ունեն շատ հստակ քրիստոնեական պատկերավորում, իսկ ճեմասրահի խճանկարները շատ ավելի աշխարհիկ են, և խաղողների, մրգերի, թռչունների և դիցաբանական ֆիգուրների պատկերները կարող են համարվել Դիոնիսական ։ Նման ոճով ձևավորված են նաև հատակի խճանկարները։ Սա ցույց է տալիս հեթանոսական և քրիստոնեական արժեքների միձուլումը Հռոմում ։
Կենտրոնական գավթի խճանկարները այլևս գոյություն չունեն, սակայն նրա նկարներից դեռևս կարելի է վերականգնել, քանի որ 1538-1540 թվականներին Ֆրանչեսկո դ՛Օլանդան ջրաներկով կրկնօրինակել է պահպաված մասերը։ Խճանկարների վերին շարքում, որի հիմնական մասը վերացել է 16-րդ դարում, հավանաբար տեսարաններ են եղել Նոր Կտակարանից։ Այս խճանկարներն ունեցել են կարիատիդներ, ականթի զարդաքանդակներ և վերին շարքում՝ սրբերի օրացույց։ Քրիստոնեական պատկերավորման մեծամասնությունը կարելի է տեսնել այստեղ և երկու աբսիդներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վատիկան Կատեգորիա:Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցիներ Կատեգորիա:Ռոմանական ճարտարապետություն
Աստուրիա
Աստուրիան, կամ Աստուրիայի իշխանությունը (Asturias, Principado de Asturias, Principáu d'Asturies), ինքնավար համայնք է պրովինցիա է Իսպանիայի հյուսիսում։ Գտնվում է Բիսկայան ծոցի ափին։ Սահմանակցում է Գալիսիայի հետ արևմուտքում, Կանտաբրիայի հետ արևելքում, և Կաստիլիա և Լեոնի հետ հարավում։ Իշխանություն է անվանվում այն պատճառով, որ Աստուրիայի արքայազնը հնարավոր է որ ժառանգի իսպանական գահի։ Վարչական կենտրոնը Օվիեդո քաղաքն է, իսկ խոշորագույնը Խիխոնը։ Աստուրիայում օգտագործվում է սեփականա՝ աստուրերեն լեզուն, սակայն դա պաշտոնական կարգավիճակ չունի։
Աշխարհագրություն
Տարածք ՝ 10 603.57 կմ 2 (10-րդ տեղը երկրի ինքնավար համայնքների շարքում)։ Կանտաբրյան լեռներն անցնում են նահանգով։
Տարածքի արևելքում կա ազգային պարկ, որը ներառում է մինչև 2648 մետր բարձրություն ունեցող լեռներ։ Կանտաբրյան լեռները լայն հնարավորություններ են տալիս բարձրանալու, արշավել և դահուկ քշել։  Առափնյա գիծը ընդարձակ է ՝ հարյուրավոր լողափեր, ծովածոցեր և բնական քարանձավներ։  Աստուրիացի լողափերի մեծ մասը ավազոտ է, սահմանակից է զառիթափ ժայռերով, որոնց գագաթներին հաճախ կարելի է տեսնել արածելիս։  Asturias- ը տեղակայված է այսպես կոչված «կանաչ Իսպանիայում»։  Աստուրիայի բուսական աշխարհը շատ բազմազան է։  Treesառերի հիմնական տեսակներն են `կաղնին, հաճարենին, եղեգը։  Սակայն շագանակը հանդիպում է նաև լեռներում։  Asturias- ն ունի 4 կենսոլորտային արգելոց, 5 ազգային պարկ, 10 արգելոց, 10 բնական տարածք և 35 բնական հուշարձան։  Բնական հողերի այս ցանցը կազմում է շրջանի տարածքի մոտ մեկ երրորդը [1]:
Հիդրոգրաֆիա
Աստուրիական գետերը կարճ են, բայց առատ։ Նրանք թաքնվում են խոր հովիտներում, որոնք հարավից հյուսիս են հոսում դեպի Բիսկայական ծոց։  Դրանցից շատերն օգտագործվում են էլեկտրաէներգիա արտադրելու համար։
Պատմություն
Աստուրիայի տարածքը գրավվեց Հռոմեական կայսրության կողմից Օկտավիանոս Օգոստոս կայսեր օրոք, մ.թ.ա. 29-19 թվին։ ե. Հռոմեական կայսրության փլուզումից հետո 6-րդ դարում տարածքը նվաճեցին Սուևի և Վիզիգոթ ցեղերը։ ե. և մնաց նրանց ազդեցության տակ, մինչև որ այն ընտրվեց արաբների կողմից 8-րդ դարի սկզբին։ Այնուամենայնիվ, արաբների համար հեշտ չէր կռվել լեռներում, և Իսպանիայի հյուսիսային ափի երկայնքով հողերը երբեք չդարձան մահմեդական Իսպանիայի մաս։  Ընդհակառակը, 8-րդ դարում արաբական արշավանքի սկզբի հետ այս տարածքը ապաստան դարձավ քրիստոնյա ազնվականների համար, և 711-ին ստեղծվեց փաստացի անկախ Ասթուրիայի թագավորությունը։
XIV դարում Էնրիկե II- ի ապստամբության արդյունքում ստեղծվեց Asturias իշխանությունը։ Բայց չնայած անկախության կողմնակիցների զգալի հաղթանակներին, Կաստիլիայի զորքերը, ի վերջո, հետ վերցրեցին տարածքը։  16-րդ դարում բնակչությունը հասնում է 100 000-ի, իսկ հաջորդ դարում այն ​​կրկնապատկվում է ՝ շնորհիվ ամերիկյան եգիպտացորենի տարածման։
18-րդ դարում Աստուրիան դարձավ իսպանական կրթության կենտրոններից մեկը։ Գասպար Մելխոր դե Յովելանոս - իսպանացի գրող, իրավաբան, տնտեսագետ և լուսավորության դարաշրջանի հասարակական գործիչ ծնվել է Խիխոն ծովափնյա քաղաքում։  Արդյունաբերական հեղափոխությունը սկսվել է Աստուրիայում 1830-ականներին ՝ ածուխի և երկաթի հայտնաբերմամբ և համակարգված օգտագործմամբ։  Միևնույն ժամանակ, զգալի միգրացիան սկսվեց Ամերիկա (մասնավորապես ՝ Արգենտինա, Ուրուգվայ, Պուերտո Ռիկո, Կուբա և Մեքսիկա)։  Նրանք, ովքեր արտերկրում հաջողության էին հասնում, հաճախ հարուստ էին տուն վերադառնում։  Այս հարուստ ընտանիքների ժառանգությունը կարելի է տեսնել մինչ այժմ, նրանց վիլլաներից շատերը ցրված են ողջ տարածաշրջանում։
Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի հանգեցրած իրադարձություններում Աստուրիան զգալի դեր խաղաց։ 1934-ին մարքսիստական ​​բանվորական շարժումը պայքարում էր 1932-1933 թվականներին սկսված բարեփոխումները շարունակելու և Իսպանական կառավարություն պահպանողական կուսակցությունների դաշինքից նախարարների ժամանման դեմ։  1934 թվականի հոկտեմբերի 5-ին տեղի ունեցած ապստամբության արդյունքում Աստուրիայում հռչակվեց «բանվորական և գյուղացիական հանրապետություն»։  Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի հրամանատարությամբ զորքերը, որոնք նպատակ ունեին ճնշել ապստամբությունը, բերվեցին Մարոկկոյից, երկու շաբաթ տևած մարտերից հետո ապստամբները վայր դրեցին զենքերը։  1937 թվականին քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում ապստամբական զորքերը գրավեցին Աստուրիայի տարածքը։  Հանրապետության վերջնական պարտությունից և Ֆրանկոյի բռնապետության հաստատումից հետո, Աստուրիան հայտնի դարձավ որպես «Օվիեդոյի նահանգ»։  Իշխանության անունը և կարգավիճակը նահանգ վերադարձվեց միայն Իսպանիայում 1977 թվականին ժողովրդավարության վերականգնումից հետո։
Տնտեսություն
Երկաթի և պողպատի արդյունաբերությունն այժմ անկում է ապրում, ինչպես և լեռնահանքային արդյունաբերությունը, ինչը պայմանավորված է այլ տարածաշրջանների համեմատ ածխի արդյունահանման ավելի բարձր գնով։ Մարզի տնտեսական աճը ցածր է իսպանական միջին մակարդակից, չնայած վերջին տարիներին ծառայությունների ոլորտի աճը նպաստեց Asturias- ում գործազրկության մակարդակի իջեցմանը։
1986 թվականից Աստուրիան վայելում է Եվրամիության լայնածավալ ներդրումները ճանապարհների և այլ անհրաժեշտ ենթակառուցվածքների կառուցման գործում։ Այնուամենայնիվ, որոշակի տարաձայնություններ կան այն մասին, թե ինչպես են այդ միջոցները ծախսվում, օրինակ ՝ հանքափորների կենսաթոշակները։
2008 թ.-ին մեկ շնչի հաշվով ՀՆԱ-ն Asturias- ում կազմում էր 22,640 եվրո, կամ եվրոպական միջինի 25,100 եվրոյի 90,2% -ը։ Սա տարածաշրջանը դարձնում է Իսպանիայում ամենահարուստը միայն 12-րդը, ինչը մեծ անկում է 1970-1980 թվականների համեմատ։ տարիներ, երբ Աստուրիան արժանիորեն համարվում էր հարավային Եվրոպայի ամենաբարեկեցիկ շրջաններից մեկը։  Իրոք, Աստուրիասում տնտեսական աճը ցածր է Իսպանիայի միջինից ցածր արդյունահանող արդյունաբերության անկման պատճառով։  2008-ին տնտեսական աճը կազմել է 0,82%, ինչը ամենացածրն է Իսպանիայի մարզերի շրջանում։  Դրական ասպեկտների շարքում կարելի է համարել ցածր գործազրկության մակարդակը, որը ցածր է ոչ միայն Իսպանիայի, այլև Եվրոպայի միջին ցուցանիշից և կազմում է 8.43%:
Աստուրիասը հյուրընկալում է Տեղեկատվական և կապի տեխնոլոգիաների զարգացման կենտրոնը [6]: Այն շահույթ չհետապնդող կազմակերպություն է, որը հայտնի է The Web Accessibility Test ՝ կայքի վերլուծության անվճար գործիք ստեղծելով։
Մշակույթ
Աստուրիան հարուստ ճարտարապետական ​​ժառանգություն ունի։ Նման ճարտարապետական ​​հուշարձանները, ինչպիսիք են Սանտա Մարիա դել Նարանկոն, Սանտա Քրիստինա դե Լենան, Սան Միգել դե Լիգիոն, պատրաստվել են նախռոմանական ոճով ՝ Ռամիրո I- ի և Սան Julուլիան դե լոս Պրադոսի օրոք ՝ Ալֆոնսո II- ի օրոք։
Ռոմանական ոճը նույնպես մեծ մասամբ ներկայացված է Աստուրիայում, կարելի է նշել այնպիսի շինություններ, ինչպիսիք են Սան Պեդրո դե Վիլանուևայի վանքը, Սան Էստեբան դե Արամիլի և Իգլեզիա դե Սան Խուանի եկեղեցիները։
Գոթական ոճը քիչ է, բայց այն դեռ առկա է, օրինակ, Սան Սալվադորի մայր տաճարում ՝ Օվիեդոյում։
Բարոկկո ոճը լայն տարածում գտավ Աստուրիայում։ Հայտնի են այս ոճի հետևյալ շենքերը. Կամպոսագրոյի պալատ, Վելարդե պալատ և Օլոնեգոյի կամուրջ։ Երկրորդում տեղակայված է Աստուրիայի կերպարվեստի թանգարանը։
1985 թ.-ին ՄԱԿ-ի կրթության, գիտության և մշակույթի կազմակերպությունը (ՅՈՒՆԵՍԿՕ) հայտարարեց հետևյալ վայրերը ՝ որպես Աստուրիայի Թագավորության հուշարձաններ։
Երաժշտություն
Աստուրիայի երաժշտությունն ու պարերը բազմազան են։ Հատկանշական գործիք է աստուրիական պարկապզուկը, որը բաղկացած է երեք խողովակներից ՝ մեկը օդում փչելու համար, երկուսը ՝ հնչյունավորելու համար։  Այս պարկապզուկը օգտագործվում է շատ ժողովրդական պարերի մեջ և կարող է ուղեկցվել ինչպես թմբուկով, այնպես էլ այլ գործիքներով, ինչպիսիք են ակորդեոնը և կլարնետը։
Ամենատարածվածը այն երաժշտական ​​համույթներն են, որոնք ներկայացնում են ժողովրդական երաժշտության արտահայտման տարբեր ձևեր։ Այնուամենայնիվ, Asturias- ի իշխանությունը բեղմնավոր է նաև ռոք խմբերի համերգներով, որոնք կատարում են ինչպես աստուրերեն, այնպես էլ կաստիլերեն։
90-ականների սկզբին ամբողջ Իսպանիայում աճեց այլընտրանքային երաժշտության շարժում, որը սերտորեն կապված էր ինդիի հետ։
Տեսարժան վայրեր
•Օվիեդո, Աստուրիայի մայրաքաղաք. Մաքուր, գեղատեսիլ քաղաք ՝ մեծ ճարտարապետական ​​ժառանգությամբ։ Սանտա Մարիա դել Նարանկոն և Սան Միգել դե Լիլիոն նախռոմանական եկեղեցի և պալատ են, որոնք կառուցվել են քաղաքից հյուսիս գտնվող Նարանկո լեռան վրա Աստուրիայի առաջին կառավարիչների օրոք։
• Gijón- ը, Աստուրիայի ամենամեծ քաղաքը, ափամերձ է, հայտնի է իր մշակութային և սպորտային իրադարձություններով և լողափային զբոսաշրջությամբ։
Picos de Europa ազգային պարկ։
• Մարիամ Աստվածածնի տաճարը Կովադոնգայում և Լոս Լագոսի լեռնային լճերը։ Լեգենդը ասում է, որ 8-րդ դարում Աստծո մայրը օրհնեց աստուրիացի քրիստոնյա ուժերին արաբ նվաճողների կողմից Իսպանիայի վրա հարձակման ժամանակին ազդանշանով `դրանով իսկ թույլ տալով նրանց անակնկալ բռնել զավթիչներից։  Ամբողջ Իսպանիայի վերամիավորումը և միավորումը սկսվեց հենց այս վայրում։
• Աստրիական ափ. Հայտնի լողափ Լլանեսի ամառային հանգստավայրում։
• Օվիեդոյի արևելքում գտնվող գյուղերն անսովոր են իրենց «Օրրեո» հացահատիկների համար, որոնք աճեցված են տաղավարների վրա։
• Լլանեսից արևելք գտնվող Բուելնա գյուղի լողափի անսովոր ժայռային կազմավորումներ։ Լավագույնը ՝ տեսնելով մակընթացության ժամանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստուրիա Կատեգորիա:Իսպանիայի ինքնավար համայնքներ
Նուրմագոմեդ Բուդաև
Նուրմագոմեդ Բուդաև (Нурмагомед Будаев), ազգությամբ օս հայ ազատամարտիկ, Արցախի հերոս։ Արցախյան առաջին պատերազմի ժամանակ կռվել է Միրզա Աբաևի հրամանատարության ներքո գտնվող օսական ջոկատի կազմում։
Բուդաևը գերի է ընկել ադրբեջանցիների մոտ, որտեղ նրան ենթարկել են տանջանքների, կուրացրել և հետո գնդակահարել։
Տես նաև
Կատեգորիա:Արցախի հերոսներ Կատեգորիա:Օսական ջոկատ Կատեգորիա:Օս ազատամարտիկներ
Ալբերտ Պողոսյան
Ալբերտ Կնյազի Պողոսյան, մեքենագիտության և նյութագիտության բնագավառի գիտնական։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1982), պրոֆեսոր (1983), ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամ (2000) ։
Կենսագրություն
1957 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը։ 1963 թվականից աշխատել է ՀՊՃՀ-ում, 1981-1994 թվականներին եղել է մեքենաների մասերի ամբիոնի վարիչ, 1992 թվականից՝ ասպիրանտ, դպրոցի տնօրեն, 1994-2010 թվականներին՝ ՀՊՃՀ Ասպիրանտական դպրոցի (բաժանմունքի) տնօրեն, 1978-1979 թվականներին՝ Միչիգանի, 1986 թվականին՝ Լոնդոնի, 1995 թվականին՝ Աթենքի, 2003 թվականին՝ Այովայի համալսարանների գիտաշխատող։
Գործունեություն
Աշխատանքները վերաբերում են մեքենաների մաշակայունության, երկարակեցության և հուսալիության հարցերին։ Մշակել է մեքենաշինական պոլիմերային բաղադրյալ նյութեր, դրանց հիմքով մեքենամասերի ու շփման հանգույցների նոր կառուցատարրեր։
Հայկական շփագիտական կոմիտեի հիմնադիր-նախագահ (1974), միջազգային շփագիտական խորհրդի փոխնախագահ (1997), ճարտարագետ մեխանիկոսների ամերիկյան ընկերության անդամ (1997), ASME անդամ (2003)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Արմավիր քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ
(8165) Գնադիգ
(8165) Գնադիգ (Gnadig), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի նոյեմբերի 21-ին Էրիկ Էլստի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,278647 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7916 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7657 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1256,36 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,286542 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,59° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էրիկ Էլստի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Լոմակի (գյուղ, Լուբնիի շրջան)
Լոմակի (Ломаки), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռիչարդ Մորտոն
Ռիչարդ Մորտոն (Richard Morton, ), անգլիացի բժիշկ և հոգևորական, 17-րդ դարի հայտնի բժիշկներից, Բժիշկների թագավորական քոլեջի անդամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի բժիշկներ Կատեգորիա:1637 ծնունդներ Կատեգորիա:1698 մահեր Կատեգորիա:Անգլիացի կենսաբաններ
Ռուս-կանադական հարաբերություններ
Ռուս-կանադական հարաբերություններ (Russia-Canada relations, Российско-канадские отношения), դիվանագիտական հարաբերությունները Ռուսաստանի Դաշնության և Կանադայի միջև։
Պատմություն
Դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են Խորհրդային Միության ժամանակաշրջանում՝ 1942 թ. հունիսին (հյուպատոսական հարաբերությունների հաստատման համաձայնագիր՝ 1942 թվականի փետրվարին)։ 1944 թ. կնքվել է ԽՍՀՄ ռազմական մատակարարումների սկզբունքների վերաբերյալ համաձայնագիր։ Հետպատերազմյան տարիներին Կանադան մասնակցել է «Սառը պատերազմի» սանձազերծմանը։ 1950-ական թվականների կեսին հարաբերությունները բարելավվել են։ Ստորագրվել են առրտրական (1956), ատոմային էներգիայի խաղաղ օգտագործման (1964), օդային հաղորդակցության (1966), գիտության և տեխնիկայի նվաճումները արդյունաբերության մեջ ներդնելու (1971), տարբեր բնագավառներում փոխանակման և համագործակցության (1971), մարզական համագործակցության (1978) և այլ համաձայնագրեր, 1980—1981 թթ. գիտական, կրթական և մշակութային համագործակցության և փոխանակումների ծրագրեր (1979)։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի արտաքին հարաբերություններ Կատեգորիա:Կանադայի արտաքին հարաբերություններ
Կրասնոգվարդեյսկոե (Ստավրոպոլի երկրամաս)
Կրասնոգվարդեյսկոե (Красногвардейское), գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Ստավրոպոլի երկրամասի Կրասնոգվարդեյսկոեի շրջանի կազմում, հանդիսանում է մունիցիպալ շրջանի վարչական կենտրոնը։ Կազմավորում է «Գյուղ Կրասնոգվարդեյսկոե» գյուղական համայնքը (Село Красногвардейское) ։
Տեղակայված է Ստավրոպոլի երկրամասի հյուսիսարևմտյան մասում՝ Ստավրոպոլից 120 կմ դեպի հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչությունը 2016 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 14 947 մարդ ։
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով այստեղ բնակվում են հետևյալ ազգությունները ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ստավրոպոլի երկրամասի Կրասնոգվարդեյսկոեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1803 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կալինի (գյուղ, Տյաչևի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Կալինի գյուղում բնակվում էր 5 844 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,023 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Տյաչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1405 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
(8166) Բուսզինսկի
(8166) Բուսզինսկի (Buczynski), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի հունվարի 12-ին Բրայան Մենինգի կողմից Ստեկենբրիջում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,397825 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0644 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7312 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1356,2 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,265447 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,17° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Բրայան Մենինգի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Վիրավորանք (պատմվածք)
«Վիրավորանք» (Обида), ռուս խորհրդային գրող Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ Շոլոխովի պատմվածքը, որը գրվել է 1925-1926 թվականներին։
Հրապարակումներ
Միխայիլ Շոլոխովի «Վիրավորանք» պատմվածքը առաջին անգամ լույս է տեսել 1962 թվականին (Ստեղծ. ժող. 8 հատորով ,Մ. 1962, հ 1)։ Ստեղծագործության ձեռագիրը հայտնաբերվել է Լ. Գ. Յակիմենկոյի կողմից ԳԱՌՊԱ- ի ֆոնդերում` 1950-ականների 2-րդ կեսին։
Սյուժե
Ստեղծագործության գլխավոր հերոսը՝ Դուբրովինսկի խուտորի բնակիչ, Ստեփան Պրոկոֆևիչը, մեծ ընտանիքի ղեկավարը («Քաղաքացիական պատերազմում սպանված որդուց մնացել է ութ շունչ»), ինչպես և բոլորը, դժգոհում էր բերքի անբավարարությունից և վերահաս սովից, ինչպես բոլորը, նա էլ սպասում էր գալիք աշնանացանի համար  խոստացված սերմացուի վարկին։ Կայարանում ստանալով ցանկալի հացահատիկի սերմացուն՝ նա գնում է տուն իր հարևան Աֆանասիի հետ։ Ստանիցայի ճանապարհին նրանց են հանդիպում անծանոթ մարդիկ և խլում են սերմացու հացահատիկը։ Ստեփանը շատ է վշտանում   տեղի ունեցածից և դառնում լռակյաց ու ճնշված։ Մի անգամ ամռանը նա գնում է կորած ցուլերին որոնելու և հանդիպում է իրեն թալանողներից մեկին, սպանում է նրան, բայց կարեկցանք է ցուցաբերում սպանվածի երեք տարեկան որդու հանդեպ և պատրաստ է փոխարինել հորը։
Քննադատություն
Ստեղծագործությունը բարձր է գնահատում  Վ. Վ. Գուրան. «Այս ստեղծագործության իսկապես կենսական, բացառիկ դրամատիկ իրավիճակի, և ողբերգական լարվածության պատկերումը բնութագրում են մեծ արվեստագետի մարդկային տաղանդը, որը շուտով իր արտահայտությունն է գտնում «Խաղաղ Դոն» վեպում։ Այստեղ Շոլոխովն ընդդիմանում է երկարատև պատերազմի և գյուղացու մշտական կարիքների  հետևանքով առաջացրած վայրենությանը և «երկրի իշխանությանը», որը սպանել է գյուղացու մեջ մարդկային ամեն ինչ» ։
Վ. Մ. Լիտվինովը պատմվածքը համարում է գրողի վաղ շրջանի «ամենաազդեցիկ» ստեղծագործություններից մեկը` «այստեղ տեղի ունեցած ողբերգությունն առավել սուր է, քանի որ դժբախտը սպանում է դժբախտին,  մի աղքատ մարդ կողոպտում է մեկ ուրիշին, և երբ նրան բռնում են, նա գրեթե չի դիմադրում պատժիչ գործողություններին, քանի որ  այդպիսին է բարոյական դրվածքը։ Եվ այս ամենը մարդկանց անհավատությունից և նրանց բարոյականությունից չէ, ավելի շուտ, ազգի հայացքների համակարգի այն հասկացությունների մերժումից է, որոնք «դարերի ընթացքում կարծրացել են» և ցանկացած աղետալի իրավիճակում աշխատող մարդուն պատկերացնում են որպես հոգեպես կարծրացած և բարոյապես անշարժ» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1962 պատմվածքներ Կատեգորիա:Միխայիլ Շոլոխովի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Ռուսերեն գրքեր Կատեգորիա:Ռուսական գրականություն
Կանադայի ցամաքային զորքեր
Կանադայի ցամաքային զորքեր (նաև Կանադական բանակ) (Canadian Army, Armée canadienne)՝ Կանադայի զինված ուժերի երեք տեսակներից մեկը։ 2018 թվականի դրությամբ ունի 23 000 կանոնավոր բանակում ծառայող և մոտ 17 000 պահեստային ծառայող՝ ներառյալ 5000 ռեյնջեր և ընդհանուր 40 000 զինվոր ։ Բանակը սատարում են 3000 քաղաքացիական ծառայողներ։ Կանոնավոր զորքերի բանակային ստորաբաժանումները տեղակայված են ռազմական բազաների վրա Կանադայի ամբողջ տարածքում։ Բանակը նաև պատասխանատու է խոշորագույն կոնտինգենտի՝ պահեստայինների համար։ Կանադական բանակի հրամանատարը և անձնակազմի ղեկավարը գեներալ-լեյտենանտ Փոլ Վիննիկն է։
«Կանադական բանակ» անվանումն օգտագործվում է 1940 թվականից։ Սկսած 1867 թվականի Կանադական կոնֆեռանսից մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը պաշտոնական անվանումը «Կանադական միլիցիա» էր։ 1966 թվականի ապրիլի 1-ին որպես Կանադայի զինված ուժերի միավորման առաջին քայլ, բոլոր բանակային ստորաբաժանումները փոխանցվել են նոր կազմակերպություն, որը կոչվում էր Շարժական հրամանատարություն (Force Mobile Command)։ 1968 թվականին Թագավորական կանադական ռազմածովային նավատորմը, Կանադական բանակը և Կանադայի Թագավորական ռազմաօդային ուժերը միավորվել են, բանակը դարձել է Կանադայի միավորված Զինված ուժերի մասը։ 1993 թվականին Կանադայի զինված ուժերի վերակազմավորման ժամանակ Շարժական հրամանատարությունը վերանվանվել է Ցամաքային զորքերի հրամանատարություն (Land Force Command)։ 2011 թվականի օգոստոսին այն կրկին ստացել է «Կանադայի բանակ» անվանումը ։
Պատմություն
Մինչև 1867 թվականի Կոնֆեռանսը ռազմական ժամանակ Կանադան պաշտպանում էր բրիտանական բանակը, որի կազմի մեջ մտնում էին կանադական միլիցիայի ստորաբաժանումները։ 1867 թվականից հետո կազմավորվել է Մշտապես գործող միլիցիան (Permanent Active Militia) (PAM), իսկ մի քանի տասնամյակ անց ստեղծվել են կանոնավոր զորքերի մի քանի կազմավորումներ, որոնց սերունդներն են դարձել Կանադական թագավորական ձիավոր հրետանին (Royal Canadian Horse Artillery), Թագավորական կանադական դրագունները (Royal Canadian Dragoons) և Թագավորական կանադական գունդը։ Կանոնավոր կանադական զորքերը մասնակցել են 1885 թվականի Հյուսիս-Արևմտյան ապստամբությանը, 1899 թվականին՝ Անգլո-բուրական պատերազմին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմում մեծ թիվ էին կազմում Կանադական արշավային ուժերը (Canadian Expeditionary Force) ։
Արտաքին հղումներ
IN THE CANADIAN ARMY
Կատեգորիա:Կանադայի զինված ուժեր Կատեգորիա:Կանադական բանակ Կատեգորիա:1867 հիմնադրումներ Կանադայում
Շչեպաչիխա
Շչեպաչիխա (Щепачиха), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պավլովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պավլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Գոնսալես Կատան
Գոնսալես Կատան (González Catán), քաղաք, որը գտնվում է Լա Մատանսա շրջանում, Բուենոս Այրես պրովինցիայում (Արգենտինա)։ Գոնսալես Կատանը Մեծ Բուենոս Այրես ագլոմերացիայի մասն է կազմում։
Գոնսալես Կատանը երկրորդն է Լա Մատանսա շրջանում ըստ տարածքի (52 կմ²) և բնակչության (165 206 մարդ)։ Գոնսալես Կատանը գտնվում է Մեծ Բուենոս Այրես ագլոմերացիայի հարավ-արևմուտքում, մայրաքաղաքից 20 կմ հեռավորության վրա։ Բուենոս Այրեսի հետ քաղաքը միանում է Ազգային Ճանապարհ 3-ի միջոցով։
Առաջին բնակավայրը ներկայիս Գոնսալես Կատանի վայրում, ինչպես նաև ամենահինը Լա Մատանսա շրջանում, հիմնադրվել է 1570 թվականին, որպես Կոնկիստադորի կայազոր, կապիտան Խուան դե Գարայի կողմից։ Ժամանակակից Գոնսալես Կատան քաղաքը սկսել է իր թվագրությունը 1869 թվականից, երբ Խերման Կարիսոն վաճառել է հողեր բժիշկ Մաուրիսիո Գոնսալես Կատանին, ով նշանավոր վիրաբույժ և գավառային դեպուտատ էր։ Գոնսալես Կատանը օգտագործում էր այդ հողերը հանգստի համար։ Նա նաև հող առանձնացրեց Սան Մաուրիսո քոլեջի կառուցման համար 1879 թվականին։ Գոնսալես Կատանը մահացել է 1895 թվականին։
Քաղաքը պաշտոնապես հիմնադրվել է 1910 թվականի ապրիլի 3-ին։ Երկաթուղային կայարանի բացումը տեղիք տվեց քաղաքի հետագա զարգացմանը։ Արագ աճը արդյունաբերական արտադրության ոլորտում 1935-1954 թվականներին, նպաստեց միգրանտների ներհոսքին երկրի տարբեր շրջաններից։ Քաղաքի զարգացման հետ սրվեցին նաև սոցիալական խնդիրները։ 1950-ական թվականներին այստեղ բնակություն հաստատեց հոգևորական Մարիո Պանտալեոն, ով հիմնել է մատուռ և բարեգործական հիմնադրամ 1970 թվականներին։ 1974 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Գոնսալես Կատանը ստացավ քաղաքի կարգավիճակ ։ Սոցիալ-տնտեսական խնդիրները 2004 թվականին ցույց տրվեցին Buena Vida Delivery կատակերգությունում։
Գոնսալես Կատանը հայտնի է Կամպոնոպոլիս զբոսայգով, որը ստեղծել է բիզնեսմեն Անտոնիո Կամպանոյը 1976 թվականին, նախկին աղբանոցի վայրում, գոթական թեմայով։ Այն զբաղեցնում է 200 հա տարածք Ազգային Ճանապարհ 3-ից դեպի արևելք ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի քաղաքներ
Երևանի կրթություն և գիտություն
1832 թվականին Երևանում բացվել է գավառական դպրոց, որտեղ Խաչատուր Աբովյանն աշխատել է որպես տեսուչ և ուսուցիչ։
Այնուհետև բացվել են հոգևոր թեմական դպրոցը (1837), Հռիփսիմյան օրիորդաց դպրոցը (1850, 1884 թվականից՝ իգական պրոգիմնազիա, 1898 թվականից՝ գիմնազիա), իգական ուսումնարանը (1850), Նորքի ծխական դպրոցը (1860), Գայանյան օրիորդաց ուս ումնարանը (1866, 1879 թվականից՝ միջնակարգ դպրոց), ուսուցչական սեմինարիան (1881), իգական 3-րդ դպրոցը (1906, հետագայում՝ Ալեքսանդրովյան № 2 իգական գիմնազիա) և այլն։ Երևանում դպրոց, ցանցի աննախադեպ զարգացումն սկսվել է 1920-ական թվականներին։
Խորհրդային առաջին տարիների կրթաան համակարգ
Գործել են դպրոցի 2 հիմնական տիպեր՝ տարրական և 7-ամյա։ 1940 թվականին Երևանում կային 45 հանրակրթական դպրոցներ։ 1966 թվականից անցում է կատարվել ընդհանուր միջնակարգ պարտադիր կրթության։ 1986-1987 թվականներին Երևանում գործել են 308 նախադպրոց, հաստատություններ, 216 հանրակրթական դպրոցներ, 34 պրոֆտեխնիկական ուսումնարաններ, 24 միջնակարգ մասնագիտական ուսումնական հաստատություններ, 11 բուհ։ 1990-ական թվականների սկզբից, հանրապետությունում ազգային դպրոցի զարգացման հայեցակարգի ընդունումով, ամրագրվել է դպրոցահասակ բոլոր երեխաների՝ պետական հանրակրթական դպրոցներում անվճար ընդհանուր միջնակարգ կրթություն ստանալու իրավունքը։
Այժմյան կրթական համակարգը
Համաձայն հանրակրթական պետական կրթակարգի՝ 2006-2007 ուսումնական տարվանից ՀՀ-ում անցել են 12-ամյա ընդհանուր միջնակարգ կրթության՝ եռաստիճան համակարգով տարրական դպրոց՝ 1-5-րդ, միջին դպրոց՝ 5-9-րդ (միասին՝ հիմնական), ավագ դպրոց՝ 10-12-րդ դասարան։ Երևանում գործում են 263 հանրակրթական ուսումնական հաստատություններ, որոնցից 220-ը՝ պետական (169-ը՝ Երևանի քաղաքապետարանի, 51-ը՝ ՀՀ կրթության և գիտության նախարարության ենթակայության), իսկ 43-ը՝ ոչ պետական, այդ թվում՝ 148 պետական և 30 ոչ պետական միջնակարգ (1-12-րդ դասարաններ), 14 պետական և 4 ոչ պետական ավագ (10-12-րդ դասարաններ), 51 պետական և 2 ոչ պետական հիմնական (1-9-րդ դասարաններ), 7 պետական և 3 ոչ պետական վարժարան (5-12-րդ դասարաններ) և 4 ոչ պետական տարրական (1-4-րդ դասարաններ)։
Հատուկ խնդիրներ ունեցող երեխաների դպրոցներ
Երևանում կա նաև 13 հատուկ (խոսքի, լսողության, տեսողության խանգարում ունեցող, մտավոր թերզարգացած երեխաների համար) դպրոց։ Երևանի քաղաքապետարանի ենթակայությամբ գործում են 161 նախակրթական ուսումնական հաստատություններ։ Վերջին տասնամյակում ՀՀ-ում վերականգնվել է նախնական (արհեստագործական) և միջին մասնագիտական կրթական ցանցը։
Նախնական և մասնագիտական ուսումնական հաստատություններ
Երևանում գործում են շուրջ 20 նախնական (արհեստագործական) և ավելի քան 30 միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատություններ։
Առաջին բուհը
Առաջին բուհը՝ Երևանի պետական համալսարանը (ԵՊՀ), հիմնադրվել է 1919 թվականի մայիսի 16-ին, մինչև 1920 թվականի հունիսը գործել է Ալեքսանդրապոլում։ Հետագայում ԵՊՀ ֆակուլտետների հիմքի վրա ստեղծվել են մանկավարժական, գյուղատնտեսական, բժշկական, շինարարարական, քիմիատեխնոլոգիական, առևտրակոոպերատիվ ինստիտուտները։
Պետական բուհեր
ՀՀ-ում գործող 25 պետական բուհերից Երևանում են ԵՊՀ-ն, ՀՊՃՀ-ն, ՀՊՄՀ-ն, ԵՃՇՊՀ-ն, ՀՊՏՀ-և, ԵՊԼՀ-և, ԵՊԲՀ-ն, ՀՊԱՀ-ն, ՌՀՊՀ-ն, ՀԱՀ-ն, ՀՖՀ-ն, Կոմիտասի անվան կոնսերվատորիան, ՖԿՀՊՀ-ն, ԵԹԿՊՀ-ն, ԵԳՊԱ-ն, ԵԿՏԱ-ն, ՀՀ Պետական կառավարման, ՀՀ ոստիկանության, ճգնաժամային կառավարման ակադեմիաները, ՀՀ ՊՆ ռազմական, ավիացիայի ինստիտուտները։ Երևանում է նաև ՀՀ ոչ պետական (շուրջ 40) բուհերի մեծ մասը՝ «Հրաչյա Աճառյան», «Անանիա Շիրակացի», «Գլաձոր», «Գալիք», «Հայբուսակ», «Հյուսիսային», Մեսրոպ Մաշտոցի անվան, Մովսես Խորենացու անվան, «Մանց» և այլն։ 1920-ական թվականներից ԵՊՀ-ն դարձել է նաև գիտական կենտրոն։ 1925 թվականին ստեղծվել են Արևելքիի և գիտության ինստիտուտը, ԳՀ լաբորատորիաներ՝ արդյունաբերական առանձին ձեռնարկություններին կից։ 1935 թվականին Երևանում հիմնադրվել է ԽՍՀՄ ԳԱ հայկական մասնաճյուղը՝ ԱրմՖԱՆ-ը, որը միավորել է ՀԽՍՀ գիտական հաստատությունները, 1943 թվականիև ԱրմՖԱՆ-ի հիմքի վրա ստեղծվել է ՀԽՍՀ ԳԱ-ն (այժմ՝ ՀՀ ԳԱԱ)՝ սկիզբ դնելով գիտության զարգացման նոր փուլի։
Կատեգորիա:Գիտությունը Հայաստանում Կատեգորիա:Կրթությունը Հայաստանում
Նըրանց չըթաղեցին քրիստոնեի ծեսով…
«Նըրանց չըթաղեցին քրիստոնեի ծեսով», Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործություններից, որի ստեղծման տարեթիվը ստույգ հայտնի չէ։
Պատմություն
Դատելով բովանդակությունից, գրված է 1915-1916 թվականներին՝ հայկական կոտորածների ազդեցության տակ։
Թումայանի ընտանիքի արխիվում պահվում է մեկ օրինակ, որից և տպագրվել է առաջին անգամ։
Երրորդ տողում «ճեղքված» բառի փոխարեն կա նաև՝ «կեղեքված»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բանաստեղծություններ
Ծաղկաձոր (լեռ)
Ծաղկաձոր, լեռնագագաթ Հայաստանի Կոտայքի մարզում, Շղթայաց լեռներում, Ծաղկաձոր քաղաքից 1 կմ հյուսիս։ Բարձրություն 2015 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի լեռներ
Լուբնի
Լուբնի (Лубни), քաղաք Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Լուբնո։ Հիմնադրվել է 988 թվականին։
2011 թվականի տվյալներով Լուբնի քաղաքում բնակվում էր 60 400 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 25 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2088 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ Կատեգորիա:988 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ունաի Նունյես
Ունաի Նունյես (Unai Núñez, ), իսպանացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Ատլետիկ Բիլբաոյի և Իսպանիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական պաշտպանի դիրքում ։
Ատլետիկ Բիլբաո
2018-19 մրցաշրջանում Նունյեսը կորցրեց իր դիրքը Ատլետիկ Բիլբաոյի հիմնական կազմում՝ զիջելով այն Ինիգո Մարտինեսին և Երայ Ալվարեսին։
Միջազգային կարիերա
Իսպանիայի ազգային հավաքական Նունյեսը առաջին անգամ հրավիրվեց 2019 թվականի օգոստոսի 30-ին՝ Ռումինիայի և Ֆարերյան կղզիների դեմ խաղերի համար  ։ Իր դեբյուտը ազգային հավաքականում նշեց սեպտեմբերի 8-ին՝ փոխարինելով Սերխիո Ռամոսին Ֆարերյան կղզիների դեմ խաղում  ։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի սեպտեմբերի 17-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2019 թվականի սեպտեմբերի 17-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Աթլետիկ Բիլբաոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Տիմ Կռուլ
Տիմոտի Մայքլ Կռուլ (հոլ.` Timothy Michael Krul, ), ավելի հայտնի է որպես Տիմ Կռուլ (հոլ.` Tim Krul), հոլանդացի ֆուտբոլիստ, դարպասապահ։ Հանդես է գալիս անգլիական «Նյուքասլ Յունայթեդ»-ում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոլանդացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Բրայթոն ընդ Հոուվ Ալբիոնի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Այաքսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2012-ի ֆուտբոլիստներ
Գրումես
Գրումես (Grumes), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզի Տրենտո գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
And Justice for All (ալբոմ)
…And Justice for All ...Եվ արդարություն բոլորի համար, ամերիկյան Metallica խմբի չորրորդ ալբոմն է։ Ձայնագրվել է 1988 թվականի օգոստոսի 25-ին, Elektra Records երաժշտական ստուդիայում։ Սա Ջենսոն Նյուսթիդի՝ խմբի բաս կիթառահարի առաջին ալբոմն է խմբի հետ՝ Սլիֆ Բարթոնի մահվանից՝ 1986 թվականից հետո։ ...And Justice for all ալբոմի մեջ են մտնում երաժշտական շարժ ունեցող, երկար ու ամբողջական երգեր, հիմնականում արագ տեմպերով։ Երգերի բառերն ունեն քաղաքական ու արդարության ձգտող երանգ, արտահայտում են բողոք պատերազմի ու չարության դեմ։
Ալբոմի շապիկին կապկպված Արդարության աստվածուհին է՝ ձեռքում բռնած կշեռք և սուր։ Գրաֆիտի ոճով գրված "...And Justice for All" արտահայտությունը սկավառակի ներքևի աջ անկյունում է։ Այս ձևավորումն արել է Ստեֆան Գորմանը։ Ալբոմի նշանաբանը ԱՄՆ-ի անկախության հռչակագրի վերջին բառերն են։ Ալբոմը մեծ աղմուկ բարձրացրեց երաժշտական քննադատների շրջանում։ Այն The Village Voice-ի և Pazz & Jop critics-ի կազմած շքերթներում դարձել է տարվա լավագույն ալբոմ, իսկ «One» երգը Մետալլիկա խմբին բերեց իրենց առաջին Գրեմմին՝ Մետալ ժանրի լավագույն ստեղծագործություն անվանակարգում, 1990 թվականին։ Ալբոմը դարձավ խմբի՝ երբևէ ամենաշատ վաճառված ալբոմը։ Այն դարձավ underground մետալ ժանրի՝ ԱՄՆ-ում հաջողություն գրանցած առաջին ալբոմը։ ԱՄՆ-ում վաճառվել է ալբոմի ավելի քան 8 միլիոն օրինակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երաժշտական ալբոմներ Կատեգորիա:Անգլալեզու ալբոմներ Կատեգորիա:1988 ալբոմներ
Սան Պեդրո դե Տորելյո
Սան Պեդրո դե Տորելյո (San Pedro de Torelló, Sant Pere de Torelló), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Կատալոնիա ինքնավար համայնքի մեջ՝ Բարսելոնա պրովինցիայում։ Գտնվում է Օսոնա շրջանում։ Զբաղեցնում է 55,1 կմ² մակերես։ Բնակչությունը կազմում է 2417 (2010 թվական)։
Անկախության հռչակագիր
2012 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Սան Պեդրո դե Տորելյոյի քաղաքային խորհուրդը քվեարկել է Կատալոնիա ինքնավար համայնքից անկախանալու օգտին և հաստատել է Կատալոնիայի կազմում անկախ լինելու մասին։ Նպատակն այն է, որ Կատալոնիայի կառավարությունն ու խորհուրդն ամեն կերպ ընդունեն քաղաքի անկախությունն ու ինքնիշխանությունը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Ծովակ
Ծովակ, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Գեղարքունիքի մարզի Վարդենիս համայնքում ։
Գտնվում է Վարդենիս քաղաքից մոտ 6 կմ արևմուտք, Սևանա լճի հարավ-արևելյան ափի մոտ։ Բնակավայրը գտնվում է ծովի մակերևույթից 1920 մ բարձրության վրա։
Նախկինում Ներքին Զաղալու անվան տակ ընդգրկված է եղել Ցարական Ռուսաստանի Երևանի նահանգի Նոր Բայազետի գավառում։ Խորհրդային տարիներին մասն է կազմել Հայկական ԽՍՀ Նոր Բայազետի գավառի, 1930 թվականից` Վարդենիսի շրջանի։ Վերանվանվել է Ծովակ 1946 թ. օգոստոսի 12-ին։ 1995 թվականից մտնում է ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի մեջ։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Ծովակի մշտական բնակչությունը կազմել է 2319, առկա բնակչությունը` 2202 մարդ ։ Բնակիչները հայեր են, որոնց նախնիներն այստեղ են գաղթել 1827 թ. Արևմտյան Հայաստանի Մուշի շրջանի Բուլալու բնակավայրից։ Ծովակի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղում պահպանվել են 19-րդ դարի սուրբ Աստվածածին եկեղեցին, 11-րդ և հետագա դարերում բազմաթիվ խաչքարեր, որոնցից 7-ը մի շարքի վրա են և կոչվում են «Յոթ եղբայր» (1013թ.): Գյուղից 1,5 կմ հյուսիս-արևելք կա «Ավերք» գյուղատեղի (մջնդ.), արևմտյան մասում` «Թուխ Մանուկ» մատուռ և գերեզմանոց։ Շրջակայքում կան կիկլոպյան ամրոց-բնակավայր (մ.թ.ա. 1-ին հզմ.), Սարդուր II-ի սեպագիր արձանագրությունը (մ.թ.ա. 8-րդ դ.) ։
Խորհդային տարիներին գյուղն ուներ միջնակարգ դպրոց, մանկապարտեզ, մշակույթի տուն, 2 գրադարան, կապի հանգույց։
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է ծխախոտագործությամբ, ձկնորսությամ, կարտոֆիլի և հացահատիկի, բանջարաբոստանային, կերային կուլտուրաների մշակությամբ։ Գյուղացիները զբաղվում են հիմնականում մանր և խոշոր եղջերավոր անասնաբուծությամբ, թռչնաբուծությամբ։
Կլիմա
Գյուղը գտնվում է բարեխառն գոտում՝ ցամաքային կլիմային բնորոշ հատկանիշերով։ Ձմեռները տևական են, ցուրտ, ձնածածկույթով։ Ամառները տաք են, համեմատաբար խոնավ։ Տարեկան միջին ջերմաստիճանը +4.6 ْC է։ Առավելագույն բարձր ջերմաստիճանը +32 ْC, նվազագույնը` -35-36 ْ C : Տարեկան տեղումների քանակը 400-500 մմ. (առավելագույնը` մայիսին)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:Սոթք գավառի բնակավայրեր
Շչեպլևո
Շչեպլևո (Щеплево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Կոլոդնոե (գյուղ, Տյաչևի շրջան)
Կոլոդնոե (Колодне), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Տյաչևի շրջանում։
Կումայրի (բերդավան)
Կումայրի, Կումրի, Գյումրի, բերդավան Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգի Շիրակ գավառում։ Ենթադրվում է, որ անունն առաջացել է մ.թ.ա. 8-րդ դարի վերջին այնտեղ հաստատված կիմերների ցեղանունից։ Ղևոնդ պատմիչը Կումայրին հիշատակում է որպես գյուղ, որտեղ իշխան Արտավազդ Մամիկոնյանը 771 թվականին սպանեց արաբ նվաճողների զորահրամանատարին։ 1830-ականին Կումարիի մոտ կառուցվեց նոր բերդաքաղաք, որը, ի պատիվ ռուս կայսրի դուստր Ալեքսանդրայի, կոչվեց Ալեքսանդրապոլ (այժմ՝ Գյումրի)։ Պեղումներով բացված Կումայրիի եկեղեցին (7-րդ դարի վերջ) ունի քառամույթ գմբեթավոր բազիլիկի հորինվածք։ Քառակուսաձև աղոթասրահը արևելքում ավարտվում է բեմի պայտաձև հատակագիծ ունեցող աբսիդով, որի երկու կողմում գտնվում են ուղղանկյուն ավանդատները։ Գմբեթը բարձրացել է ընդհանուր կառուցվածքի կենտրոնում։ Հյուսիսային ճակատից բացվող միակ դուռն ունի զույգ կիսասյունիկներով շքամուտք։ Արևելյան ճակատը մշակված է սեղանաձև հատակագծով երկու «հայկական խորշով»։ Կենտրոնագմբեթ կառուցվածքներին բնորոշ համաչափություններ և գմբեթի տեղադրություն ունեցող այս եկեղեցին Հայաստանի վաղ միջնադարի նույնատիպ հուշարձանների ամենաուշ օրինակն է։
Կոլոդնոե (գյուղ, Տյաչևի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Կոլոդնոե գյուղում բնակվում էր 2 119 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,13 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2119 մարդ/կմ²։
Կումայրի (բերդավան)
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի հայկական բերդեր և ամրոցներ
Կոլոդնոե (գյուղ, Տյաչևի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Տյաչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1447 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մերձավոր Իսպանիա
Մերձավոր Իսպանիա, Հռոմեական Հանրապետություն պրովինցիա Պիրենեյան Թերակղզում՝ տեղակայված ժամանակակից Իսպանիայի հյուսիս-արևելքում՝ Էբրո  գետի հովտում, որի անունից էլ թերակղզին ստացել է Իբերական անվանումը։ Մարզի մայրաքաղաքը Տարակո քաղաքն էր։
Օգոստոսյան բարեփոխումների արդյունքում՝ հռոմեացիների կողմից Պիրենեյան թերակղզու վերջնական գրավումից հետո, որը վերջացավ կանտաբրիստական պատերազմներով, Մերձավոր Իսպանիա մարզը միացվեց Գալիսիային, որը Հեռավոր Իսպանիայի մի մասն էր։ Այսպիսով, առաջացավ նոր մարզ՝ Տարակոնյան Իսպանիա անվանմամբ :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հռոմեական կայսրության պրովինցիաներ Կատեգորիա:Կատալոնիայի պատմություն Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 197 Կատեգորիա:Իսպանիայի պատմություն Կատեգորիա:Հռոմեական Իսպանիա Կատեգորիա:Հռոմեական հանրապետության պրովինցիաներ Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմական երկրներ Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 19 Կատեգորիա:Պիրենեյան թերակղզու հին պատմություն
Ադամն ու Եվան (նկար)
«Ադամն ու Եվան» (Adam und Eva), գերմանացի նկարիչ, գրաֆիկ, Արևմտաեվրոպական Վերածննդի խոշորագույն վարպետ Ալբրեխտ Դյուրերի նկարներից։ Այս աշխատանքը հեղինակը վրձնել է 1507 թվականին։ Դյուրերը երկու մեծածավալ փայտերի վրա է յուղաներկով վրձնել այն, որի չափերն են՝ 209 × 81 սմ։ «Ադամն ու Եվան» ստեղծագործությունն այսօր պահպանվում և ցուցադրվում է Պրադո թանգարանում (Մադրիդ, Իսպանիա)։