cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լանխարոն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրանադա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ
Ադիլե սուլթան
Երեխաներ և սերունդներ
Ադիլե սուլթանը ամուսնացած է եղել Դամաթ Մեհմեդ Ալի փաշայի հետ`
Կոլումբիա շրջան (Ֆլորիդա)
Կոլումբիա շրջան (Columbia County), ԱՄՆ Ֆլորիդա նահանգի 67 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 2.064 կմ² է, բնակչությունը՝ 67.531 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Լեյք Սիթի բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1832 թ.։
Կատեգորիա:Ֆլորիդայի շրջաններ
Չալմիջա
Չալմիջա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կինոտեխնիկա
Կինոտեխնիկա, տեխնիկայի բնագավառ, կազմավորվել է կինոնկարների արտադրության, բազմացման և ցուցադրման զարգացման շնորհիվ։ Կինոտեխնիկան օգտագործում է լուսանկարչությունը, օպտիկան, մեխանիկան, լուսատեխնիկան, էլեկտրոնիկան և այլն։
Կիրառում
Լայնորեն կիրառվում է գեղարվեստական խաղարկային և վավերագրական կինեմատոգրաֆիայում, գիտական հետազոտությունների, ինֆորմացիայի պահպանման, ուսուցման, հրահանգման և սիրողական նպատակների համար։ Հիմնական գործընթացը կինոժապավենի վրա նկարահանման օբյեկտի շարժման կամ վիճակի հաջորդական փուլերի պատկերումն է և, կինոպրոյեկցիոն էկրանի վրա, որոշակի արագությամբ այդ փուլերի վերարտադրումը։ Կինոտեխնիկան կինոարվեստի տեխնիկական բազան է։
Հայտնագործում
Կինեմատոգրաֆի հայտնագործումից հետո (1895) կինոտեխնիկայի հիմնական տեխնիկական միջոցներն են՝ Կինեմատոգրաֆիայի զարգացման գործընթացում ստեղծվեցին հայտածման մեքենաները, կինոպատճենահան ապարատները, լուսավորման սարքավորումը և այլն։
Կինոտեխնիկայի զարգացման փուլեր
Կինոտեխնիկայի զարգացման փուլերն են՝ համր, հնչուն, ցերեկային, գունավոր, լայնէկրան, պանորամային, լայնֆորմատ կինոն և ստերեոկինոն։ Համր կինոն կինեմատոգրաֆի գոյության առաջին 30 տարիների անվանումն է, երբ կինոտեխնիկայի մակարդակը դեռևս հնարավորություն չէր տալիս թողարկել հնչուն կինոնկարներ։ Գունավոր կինոն գունավոր կինոնկարների արտադրությունն ու ցուցադրումն է, առաջացել է կինեմատոգրաֆի ստեղծման հետ միաժամանակ։
Լայնֆորմատ կինո
Լայնֆորմատ կինոն կինեմատոգրաֆիայի տեսակ է, որը կինոնկարների նկարահանման և ցուցադրման համար օգտագործում է լայն (50, 55, 65, 70 մմ) ժապավեններ։ Կինոտեխնիկան անընդհատ կատարելագործվում է, լավանում է պատկերի և ձայնի որակը, ընդլայնվում են կինոցուցադրման արտահայտիչ հնարավորությունները, ստեղծվում ավելի լուսազգայուն կինոժապավեններ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Կինեմատոգրաֆիա Կատեգորիա:Կինոտեխնիկա
Միխալկովո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Միխալկովո (Михалково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 10 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Հրաշագործի աշունը
«Հրաշագործի աշունը», հայկական վավերագրական կինոնկար՝ նվիրված իտալացի գրող Տոնինո Գուերային։ Պրեմիերան կայացել է 2008 թվականին։ Սցենարի հեղինակը Ռուբեն Գևորգյանցն է։
Սյուժե
Ֆիլմի հերոսը Տոնինո Գուերան է՝ իտալացի գրող, նկարիչ, քանդակագործ, դրամատուրգ, ճարտարապետ, լրագրող, կոնստրուկտոր, մեկենաս, մանկավարժ, մետալուրգ, գյուտարար, հասարակական գործիչ, գյուղատնտես, այգեպան, քիմիկոս, ֆուտբոլիստ, սաքսոֆոնահար և պարզապես լավ մարդ։ Ֆելլինիի հետ համատեղ նկարահանած նրա կինոնկարներից մեկում՝ «Եվ նավը լողում է» ֆիլմում, նավը սուզվում է, իսկ բոլորը երգում են. Նշանակում է արվեստը հակադրվում է մահին ու հաղթում նրան։
Այլ տեղեկություններ
Ֆիլմը ցուցադրվել է Հռոմի Անկախ Կինոփառատոնում (Իտալիա), «Նիկա» (Ռուսաստան) և «Ուղերձ Մարդուն» (Ռուսաստան) մրցութային կինոփառատոններում, ինչպես նաև մասնակցել է ոչ մրցույթային ծրագրերում՝ 21-րդ դարի Իմիջներ (DocFest (Հունաստան)), East Silver (Չեխիա)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուբեն Գևորգյանցի ֆիլմեր
Փարիզի 12-րդ վարչական շրջան
Վարչական շրջանը տեղակայված է Փարիզի արևմտյան մասում։ Եթե հետևենք գետի ընթացքին՝ դա Սենի աջ ափի առաջին վարչական շրջանն է։ Հյուսիսում սահմանակից է է 11-րդ և  20-րդ  շրջաններին, արևելքում՝ 3 -րդ և  4 -րդ շրջաններին, հարավում  ողողվում է Սենայի ջրերով իսկ արևմտյան կողմում  գտնվում են Սեն Մանդե և Շարանտոն Լե Պոն  համայնքները։  12-րդ վարչական շրջանը իր մեջ ընդգրկում է նաև Վենսենյան անտառը, որը գտնվում է հարավ-արևմուտքում ՝ շրջանաձև ավտոճանապարհի ետևում։ Առանց Վենսենյան անտառի (9,95 քառակուսի կիլոմետր մակերեսով) 12-րդ վարչական շրջանի մակերեսը կազմում է 6,37 քառակուսի կիլոմետր,  և այն  համարվում է Փարիզի 5-րդ  շրջանը։  Եթե ընդգրկենք Վենսենյան անտառի տարածքը, ընդհանուր մակերեսը կկազմի 16,32 քառակուսի կիլոմետր և  դարձնում 12 -րդ վարչական շրջանը երկրորդը մակերեսով (16-րդ -ից հետո Բուլոնյան անտառի հետ միասին), ընդգրկելով քաղաքի 15 տոկոս տարածքը։
Վարչական բաժանում
Փարիզի բոլոր շրջանները կազմված են չորս թաղամասերից․
Ուժային մարմիններ
2014 թվականից սկսած մարզի մարզպետ է համարվում սոցիալիստական կուսակցության անդամ Կատրին Բարատտի- Էլբազը.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի թաղամասեր Կատեգորիա:1860 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գավրիլովսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Գավրիլովսկի գյուղական խորհուրդ  (Гаврилівська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Գավրիլովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 3301 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 143.74 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 22.96 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 11 բնակավայր։
Քրիստոֆեր Մառլո
Քրիստոֆեր Մառլո, Christopher Marlowe, ), անգլիացի բանաստեղծ, դրամատուրգ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1564 թվականի փետրվարի 26-ին Քենթրբերիում, կոշկակարի ընտանիքում։ Ընկերների աջակցությամբ կարողացել է ընդունվել Քեմբրիջի համալսարանը, որտեղ ինքնագլուխ, անհնազանդ ու հախուռն բնավորության տեր ուսանողի համբավ է ունեցել։ Ավարտել է (1583) թվականին։ Միայն Անգլիայի կառավարական օրգան Գաղտնի խորհրդի միջնորդությամբ է համալսարանի խորհուրդը համաձայնվել նրան մագիստրոսի աստիճան տալ։ Դա վկայում է, որ նա պետական գաղտնի գործունեության մեջ է եղել։ 1587 թվականին տեղափոխվել է Լոնդոն, որտեղ կապվել է ժամանակի լուսավորյալ ազնվական սըր Վալտեր Ռոլիի «աթեիստական» խմբակի հետ։
Ստեղծագործություններ
Մառլոյի առաջին ողբերգությունը «Լենկ-Թեմուր Մեծ»-ն է (1587-1588, հրատարակությունը 1590)՝ դրամայի վերածված կենսագրությունը Թեմուրի, որի բերանում ասավածամարա հանդուգն խոսքեր են դրված։ «Դոկտոր Ֆաուստի ողբերգական պատմությունը» (1582, հրատարակությունը 1604) պիեսի կենտրոնում կերպարն է գրբացի, ուսյալ դոկտորի, որի համար իմացությունը վեր է ամեն ինչից, հանուն դրա նա ըմբոստանում է նաև կրոնի դեմ։ Տիտանականությունն է բնորոշ «Մալթացի հրեան» (մոտ 1588, հրատարակությունը 1633) ողբերգության հերոսի համար։ «Էդուարդ II» (1593, հրատարակությունը 1594) պատմական ժամանակագրության մեջ Մառլոն արդեն հերոսներին զրկել է բացառիկությունից՝ նրանց մոտեցնելով կյանքին։ Նրա պատմական ժամանակագրության մեջ, ինչպես հետագայում Շեքսպիրի ժամանակագրության մեջ, քննարկվում են քաղաքական այժմեական խնդիրներ։ Մառլոյի ստեղծած ողբերգությունը նոր փուլ էր այդ ժանրի զարգացման ասպարեզում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Անգլիացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Սպանված գրողներ
Կարաբուշչինո
Կարաբուշչինո (Карабущине), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կեգիչևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1920 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կարաբուշչինո գյուղում բնակվում էր 146 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,728 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 200,55 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կեգիչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1920 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Արեվալո (Ուրուգվայ)
Արեվալո (Arévalo) բնակավայր Ուրուգվայի արևելյան մասում, Սերրո Լարգո դեպարտամենտում։
Աշխարհագրություն
Տեղակայված է դեպարտամենտի արևմտյան մասում, Սանտա Կլարա դե Օլիմար քաղաքից 44 կմ հյուսիս։
Բնակչություն
Բնակչությունը ըստ 2011 թվականի տվյալների կազմում է՝ 272 մարդ.
Աղբյուր։ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուրուգվայի բնակավայրեր
Լայկա (շուն)
Լայկա (Лайка)՝ Եվրոպայի, Ասիայի ու Հյուսիսային Ամերիկայի հյուսիսային անտառային շրջաններում տարածված որսորդական շների ցեղատեսակի ընդհանուր անվանում։ Գլուխը սեպաձև է, ունի սրածայր ականջներ, պոչը շրջանակաձև թեքված է, բարձրությունը վզակոթի մոտ կազմում է 38-63 սմ։ Բուրդն ուղիղ է, բրդատակի աղվամազը՝ խիտ, գույնը կարող է լինել տարբեր։
Լայկան օգտագործում են արջ, մորթատու (սկյուռ, սամույր, կզաքիս և այլն), կճղակավոր (որմզդեղն և այլն) կենդանիներ, անտառային և ջրային թռչուներ որսալու համար։ Գտնելով որևէ կենդանու կամ թռչունի՝ լայկան հաչոցով գրավում է նրա ուշադրությունը և պահում կենդանուն մինչև որսորդի գալը։ Փախչող որսին լայկան հետևում է անձայն։
Պատմություն
Քանի որ մորթու առևտուրը երկար ժամանակ եղել է Ռուսաստանի արտաքին առևտրի գերակշռով ուղղություններից մեկը, որսորդական շներին ներկայացվող պահանջները եղել են շատ բարձր։ Սակայն եթե երկրի եվրոպական մասում որսը հետզհետե դարձել է հիմնականում ազնվականների զբաղմունք, և որսի ժամանակ օգտագործվել են մեծ մասամբ բարակներ, ապա լայկան, որ որսի շների ամենահին ցեղատեսակն է, պահպանվել է Ռուսաստանի Հյուսիսում ու Սիբիրում, որտեղ այն օգտագործվել է հնագույն ժամանակներից տունգուսյան ժողովուրդների մոտ, որոնք հիանալի որսորդներ էին։
Թերևս լայկաների առաջին ուսումնասիրողների կողմից կատարված հյուսիսային շների դասակարգումն է առավել օբյեկտիվ։ Մ․ Դմիտրիևա-Սուլիման (1911 թ.), հղում կատարելով Ա․ Շիրինսկի-Շիխմատովին, հյուսիսային շներին դասակարգում է ըստ էթնոգրաֆիկ հատկանիշների և նրանց բաժանում երկու խմբի, որոնցից առաջինում ներառվում են լայկաները՝ զիրյանյան, ֆիննա-կարելական, վոգուլյան, չերեմիսյան, օստյակյան, տունգուսյան, վոտյացկի, գալիցկի, նորվեգական, բուրյաթական, սոյոտյան, երկրորդ խմբում՝ լափլանդյան, սամոեդյան։ ընդհանրապես Ա․ Շիրինսկի-Շիխմատովը կարծում էր, որ գոյություն ունեն լայկաների այնքան տեսակներ, որքան ցեղեր կան Հյուսիսում, ընդ որում այդ տեսակներն այնքան կտրուկ են տարբերվում միմյանցից իրենց արտաքին հատկանիշներով և ունեն միայն իրենց հատուկ առանձնահատկությունները, որ նրանց առանձնացումը չի կարող վեճերի տեղիք տալ։ Ա․ Շիրինսկի-Շիխմատովի կողմից իր «Լայկան և որսը նրա հետ» հիմնարար աշխատության մեջ առանձնացված 13 տեսակներից բացի Մ․ Դմիտրիևա-Սուլիման (1911 թ.), այդ թվում նաև հղում կատարելով այլ ուսումնասիրողների, առանձնացնում է նաև այլ տեսակներ՝ կևրոլյան, օլոնեցյան, կիրգիզական, յակուտական, կորյակսկի, բաշկիրական, մոնղոլական, չոկոտյան լայկաներ, գոլդեր, յուկագիրների շուն, իսկ ըստ աշխարհագրական հատկանիշների՝ նաև Տոմսկի, Վիլյույսկի, Բերեզովսկի-Սուրգութի, Կոլիմայի, Պեչորայի լայկաներ, բևեռային շուն։ Հետագայում, ինչպես գրում է Ա․ Մազովերը, երբ սկսվել են լայկաների տեսակների համակարգված ուսումնասիրությունները, պարզվել է էթնոգրաֆիկ դասակարգման սխալ լինելը, ինչպես նաև այն, որ Ա․ Շիրինսկի-Շիխմատովի նշած ցեղատեսակների մեծ մասը երբեք գոյություն չի ունեցել ։
1925 թվականին առաջին անգամ սահմանվել են սահմանվել են «Արդյունագործական-որսորդական շների չափանիշները»՝ զիրյանյան, կարելական, վոգուլյան, օստյակյան և վոտյացկի լայկաների համար։
Որսորդական շների առաջին համամիութենական ցուցահանդեսում, որ կայացել է 1928 թվականին, լայկաները ներկայացվել են մեծ քանակով, ինչը վկայում է այն մասին, որ դրանք շատ տարածված էին որսորդների շրջանում։
1939 թվականին ընդունվել են լայկաների հինգ ժամանակավոր չափանիշներ՝ ֆիննա-կարելական, կարելական, կոմի (զիրյանյան), խանտիական (օստյակյան) և մանսիական (վոգուլյան)։
Հայրենական մեծ պատերազմի պատճառով այդ աշխատանքներն ընդհատվել են, իսկ շների թվաքանակը զգալիորեն նվազել է։ Պատերազմի ժամանակ տասնյակ հազարավոր լայկաներ հանվել են Ուրալի ու Արևմտյան Սիբիրի շրջաններից և լայնորեն օգտագործվել սանիտարական-տեղափոխման աշխատանքների, բեռների տեղափոխման համար, ինչպես նաև որպես ականահատներ ու մոնոհետախուզական շներ ։ Սակայն երկրին անհարժեշտ մորթեղենի պակասը լրացնելու համար արդեն պատերազմի ժամանակ՝ 1943-1944 թվականներին, որոշվել է կազմակերպել որսորդական շների բուծարաններ։ Հետպատերազմյան շրջանում ԽՍՀՄ նախարարների խորհրդին կից Որսորդական տնտեսության գլխավոր վարչության ղեկավարությամբ ուսումնասիրվել են որսորդական արդյունագործության հիմնական շրջանները, ստեղծվել են 65 բուծարաններ, որոնցից 17-ում պահվել են միայն լայկաներ։
Շների կազմակերպված բուծումը պահանջում էր գոյություն ունեցող չափանիշների վերանայում ու ցեղատեսակների նոր դասակարգում։ Այն առաջարկվել է 1947 թվականին Է․ Շերեշևսկու կողմից։ Նոր դասակարգումն ընդունվել է 1947 թվականին կայացած Շնաբուծական համառուսական ժողովում։ 1949 թվականին ընդունվել են չորս ժամանակավոր չափանիշներ՝ կարելա-ֆիննական լայկաներ (այդ ժամանակ այն կոչվել է ռուս-ֆիննական), ռուս-եվրոպական, արևմտասիբիրական և արևելասիբիրական։
1952 թվականին ՌՍՖՍՀ Որսորդական տնտեսության ու արգելանոցների գլխավոր վարչության շնաբուծական խորհուրդը հաստատել է առաջին երեք ցեղատեսակների մշտական չափանիշները։
Ստիվեն Փինքեր
Ստիվեն Պինքեր (Steven Pinker, ), Հարվարդի համալսարանում հոգեբանության պրոֆեսոր։ Նա հետազոտություններ է կատարել լեզվաբանության և իմացական գործընթացների ոլորտներում։ Պինքերը հոդվածներ է գրում Նյու Յորք Թայմս (New York Times), Թայմ (Time) և Ատլանտիկ (The Atlantic) թերթերի համար։ Հանդիսանում է տասից ավել գրքերի հեղինակ, որոնց շարքում են «Լեզվական բնազդը» (The Language Instinct), «Ինչպես է բանականությունն աշխատում» (How the Mind Works), «Մտքի տարրերը» (The Stuff of Thought), «Մեր բնության ավելի լավ կողմերը» (The Better Angels of Our Nature), և «Ոճի զգացողությունը, կամ մտածող մարդու գրելու ուղեցույցը 21-րդ դարում» (The Sense of Style: The Thinking Person's Guide to Writing in the 21st Century) :
Լայկա (շուն)
Ռուսական բուծված ցեղատեսակներ
Լայկաների ցեղատեսակներ
Ստիվեն Փինքեր
Կենսագրություն
Ստիվեն Փինքերը ծնվել է 1954 թվականին Մոնրեալի հրեական համայնքում։ Փինքերն ավարտել է ՄաքԳիլի համալսարանը ստանալով բակալավրի աստիճան փորձնական հոգեբանության բնագավառում։ 1976 թվականին Փինքերը տեղափոխվում է Քեմբրիջը, Մասաչուսեթս։ 1979 թվականին նա ստանում է դոկտորի աստիճան Հարվարդի համալսարանում և շարունակում է իր հետթեկնածուական ուսումը Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում (ՄՏԻ)։ Փինքերը մեկ տարի շարունակ աշխատում է որպես պրոֆեսորի օգնական Հարվարդում, իսկ 1982-2003 թվականներին նա անցնում է աշխատանքի Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում։ 1981-1982 թվականներին նա աշխատում է Ստենֆորդի համալսարանում որպես պրոֆեսորի օգնական, իսկ 1995-1996 թվականները Փինքերն անցկացնում է  Սանտա֊Բարբարայի Կալիֆոռնիայի համալսարանում։ 2003 թվականին Փինքերը վերադառնում է Հարվարդ։ Ներկայումս նա հանդիսանում է Հարվարդի համալսարանի Հոգեբանության ֆակուլտետի պրոֆեսոր։
Լայկա (շուն)
Ռուսական բուծված ցեղատեսակներ
Թվարկված ցեղատեսակների անվանումները ԿՄՖ պաշտոնական լեզուներում հետևում են ռուսական տերմինաբանությանը և օգտագործում են laika բառը։
Նաիրա Վահանյան
Նաիրա Յուրայի Վահանյան, հայ դաշնակահարուհի, մանկավարժ։
Ստիվեն Փինքեր
Գրքերը
1994 թվականին Փինքերը հրապարակում է իր «Լեզվական բնազդը» (The Language Instinct) գիրքը։ Այն նախատեսված էր լայն լսարանի համար և առաջ էր քաշում լեզվի որպես կենսաբանական ադապտացիա լինելու գաղափարը։ 1997 թվականին նա հրապարակում է իր «Ինչպես է բանականությունն աշխատում» (How the Mind Works) գիրքը, որ կիրառում էր նույն մոտեցումը մտածողության մյուս տարրերի համար։ 1999 թվականին լույս է տեսնում Փինքերի «Բառերը և Կանոնները կամ լեզվի բաղադրիչները»  (Words and Rules: The Ingredients of Language) գիրքը, որը ներկայացնում էր թե ինչպես են օգտագործվում անկանոն և կանոնվոր բայերը և ինչպես է դրանց կիրառումը բնութագրում լեզվի աշխատանքը։ 2002 թվականին հրապարակվում է «Նոր պարբերություն։ Մարդկային բնության արդիական հերքումը» (Blank Slate: The Modern Denial of Human Nature) գիրքը, որը դիտարկում էր մարդու բնությունը քաղաքական, բարոյական  և հուզական տեսանկյուններից։  «Մտքի տարրերը. Լեզուն որպես մարդկային բնության պատուհան» (The Stuff of Thought։ Language as a Window into Human Nature) գիրքը հրապարակվում է 2007 թվականին։ Այն պատմում է, թե ինչպես է լեզուն արտացոլում մարդկանց մտքերը, զգացմունքները և սոցիալական կապերը։ 2011 թվականին Փինքերը հրապարակում է «Մեր բնության ավելի լավ կողմերը և թե ինչու է բռնությունը նվազել» (The Better Angels of Our Nature: Why Violence Has Declined) գիրքը։ Փինքերի վերջին լույս տեսած գիրքը նրա «Ոճի զացողությունը, կամ մտածող մարդու գրելու ուղեցույցը 21-րդ դարում» (The Sense of Style: The Thinking Person's Guide to Writing in the 21st Century) աշխատությունն էր։
Մեր բնության ավելի լավ կողմերը
Իր «Մեր բնության ավելի լավ կողմերը և թե ինչու է բռնությունը նվազել» գրքում Փինքերը ցույց է տալիս, որ բռնության դրսևորումները, ներառյալ ներցեղային բախումները, սպանությունները, դաժան պատժամիջոցները, երեխաների հանդեպ ոտնձգությունները, ընտանեկան բռնությունը, ինքադատաստանի դեպքերը, ջարդերը և  քաղաքացիական պատերազմները պատմության ընթացքում հետզհետե նվազել են։  Նրա պատկերացմամբ մարդկային էությունը դարերի ընթացքում չի փոխվել, սակայն այն իր մեջ պարունակում է նաև «լավ կողմեր», որոնք սահմանափակել են բռնության դեպքերը; Նա պատմական մի քանի մեծ փուլ է առանձնացնում, որոնք նպաստել են մարդկային հասարակություններում բռնության մակարդակի անկմանը։ Դրանցից յուրաքանչյուրը պայմանավորված էր մի շարք ուրույն սոցիալական, տնտեսական, և մշակութային դրդապատճառներով ։ Դրանց շարքում են՝
Նաիրա Վահանյան
Կենսագրություն
Դասավանդել է Վանաձորում, 1995-1996 թվականներին՝ Մոսկվայի N 138 դպրոցում, նաև Իսահակ Դունաևսկու անվան (դասատու, կոնցերտմայստեր), 1996 թվականից՝ Երևանի Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան երաժշտական դպրոցում (եղել է դասատու, ապա՝ դաշնամուրի բաժնի վարիչ), 2011 թվականից (միաժամանակ)՝ Արմեն Տիգրանյանի անվան երաժշտական դպրոցում (եղել է դաշնամուրի բաժնի վարիչ)։ 2012 թվականին դարձել է Տիգրան Չուխաջյանի անվան երաժշտական դպրոցի տնօրեն։
Ստիվեն Փինքեր
Մեր բնության ավելի լավ կողմերը
Ստիվեն Փինքերի այս աշխատությունն արժանացել է հիմնականում դրական մեկնաբանությունների։ Մասնավորապես ամերիկացի հայտնի գործարար Բիլ Գեյթսը անվանել է «Մեր բնության ավելի լավ կողմերը» իր կողմից երբևիցե կարդացած ամենալավ գիրքը ։ Մեկ այլ հայնտի գործարար և ֆեյսբուք սոցիալական ցանցի համահիմնադիր Մարկ Ցուկերբերգը իր անձնական էջում նույնպես հորդորել է ընթերցել Փինքերի տվյալ աշխատությունը ։
Նաիրա Վահանյան
Կենսագրություն
2007 թվականին դարձել է «Առնո Բաբաջանյանի հիշատակի միջազգային հիմնադրամի» անդամ, 2016 թվականին՝ փոխնախագահ։ 2017 թվականին դարձել է «Էդվարդ Միրզոյանի հիշատակի հիմնադրամի» տնօրեն։
Ստիվեն Փինքեր
Հասարակական գործունեություն և պարգևներ
Իր գրքերի համար Փինքերը շահել է բազմաթիվ մրցանակներ, ներառյալ Վիլյամ Ջեյմսի գրքի մրցանակը երեք անգամ, Լոս Անջելես Թայմսի գիտական գրքի մրցանակը, Էլեանոր Մաքուբի գրքի մրցանակը,  Պատմության իմացության գերազանցության Քանդիլի ճանաչման մրցանակը և Սահուն անգլերեն միջազգային մրցանակը։ Իր հետազոտությունների համար Փինքերը ստացել  է Գիտությունների ազգային ակադեմիայի Թրոլանդի հետազոտությունների մրցանակը, Ամերիկյան հոգեբանական ասոցիացիայի Վաղ առաջխաղացման մրցանակը, Մեծ Բրիտանիայի թագավորական հաստատության Հենրի Դեյլի մրցանակը, Հոգեբանական գիտությունների ասոցիացիայի Վիլյամ Ջեյմսի մրցանակը։
Նաիրա Վահանյան
Պարգևներ
Կատեգորիա:Հայ դաշնակահարուհիներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ
Վարվառա Բուբնովա
Վարվառա Դմիտրիևնա Բուբնովա  (Варва́ра Дми́триевна Бу́бнова, ), ռուս նկարչուհի, մանկավարժ և արվեստաբան։
Ստիվեն Փինքեր
Հասարակական գործունեություն և պարգևներ
Փինքերն անվանվել է Տարվա Հումանիստ, նա ստացել է Կանադայի հոգեբանություն միավորման պատվավոր նախագահի կոչումը։ Թայմ ամսագրի կողմից Փինքերը ներառվել է «Մեր ժամանակների հարյուր ամենաազդեցիկ մարդիկ» ցանկում, Ֆորին Փոլիսի (Foreign Policy) ամսագիրը նրան ավելացրել է իր կողմից հրապարակվող «100 Գլոբալ մտածողների» շարքում։ Փինքերին շնորհվել է ութ պատվավոր դոկտորական կոչում։
Վարվառա Բուբնովա
Կենսագրություն
Վարվառա Բուբնովան ծնվել է 1886 թվականի մայիսի 4-ին (16) Սանկտ Պետերբուրգում, ազնվականի ընտանիքում։ Հայրը` բանկային ծառայող Դմիտրի Կապիտոնովիչը, կոլեգիալ խորհրդականի կոչում ուներ։ Մայրը` Աննա Նիկոլաևնան, ծննդյամբ` Վուլֆ, հրաշալի ձայն ուներ և երաժշտական շնորհով օժտված անձնավորություն էր։ Մանկության և պատանեկության տարիներին նա հաճախ էր այցելում մայրական կողմի պապի` Ն. Ի. Վուլֆի դաստակերտ, որը գտնվում էր Ստարիցկի գավառի Բերնովո գյուղում, այդ դաստակերտ իր ընկերներին Վուլֆերին ինչ որ ժամանակ այցելել է նաև Ալեքսանդր Պուշկինը։
Ստիվեն Փինքեր
Ընտանիք
Փինքերն ապրում է Բոստոնում իր կնոջ ՝ Ռեբեքա Նյուբերգեր Գոլդշտեյնի հետ միասին։ Փինքերի խորթ աղջիկներ Յաել Գոլդշտեյն Լովը և Դանիելե Բլաուն, նրա քույր Սյուզան Պինքերը և զարմիկ Էրիկ Բուդմանը նույնպես գրողներ են։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի մարդաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի աթեիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի թերահավատներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հումանիստներ Կատեգորիա:Կանադացի հումանիստներ Կատեգորիա:Կանադացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հրեա ֆեմինիստներ
Վարվառա Բուբնովա
Կենսագրություն
Վարվառա Բուբնովան սովորել է Գեղարվեստի խթանման ընկերության նկարչական դպրոցում, 1907-1914 թվականներին Կայսերական արվեստի ակադեմիայում Նիկոլայ Դուբովսկոյի մոտ, որն ավարտելուց հետո ստացել է գեղանկարչի կոչում` «Ուշ աշուն» (ըստ այլ աղբյուրների՝ «Բեռնովսկի պուրակի ծառուղի») նկարի համար։ 1910 թվականին Սերգեյ Շչուկինի և Իվան Մորոզովի ֆրանսիական նոր նկարների հավաքածուների ծանոթությունների և 1911 թվականին Իտալիա կատարած ճանապարհորդության տպավորությունների ներքո 1912 թվականին Բուբնովը ընդունվել է նկարիչների միավորման «Երիտասարդական միություն»։ Դա այդ ժամանակաշրջանի ամենաարմատական ստեղծագործական միավորումներից մեկն էր, որի հետ կապված էին Պավել Ֆիլոնովը, Միխայիլ Լարիոնովը, Նատալյա Գոնչարովան, Կազիմիր Մալևիչը, Վլադիմիր Տատլինը և ուրիշներ։ Վարվառա Բուբնովան եղել է այս ընկերության ակտիվ կազմակերպիչներից և համագործակցել է համանուն ամսագրի հետ։ Նա (Դ. Վարվառով կեղծանվամբ) մասնակցել է «Երիտասարդական միության», «Ագուռի զինվոր» և «Էշի պոչ» միավորումների հետ համատեղ կազմակերպված ցուցահանդեսներին։ Նրա հետ միասին ցուցահանդեսներին մասնակցել են Վլադիմիր Մայակովսկին, Դեյվիդ Բուրլյուկը, Միխայիլ Լարիոնովը, Նատալյա Գոնչարովան, Կազիմիր Մալևիչը և շատ ուրիշներ։
Բուբնովան Մոսկվա է ժամանել 1915 թվականի հուլիսին` նպատակ ունենալով այցելել Պետական պատմական թանգարանի (ՊՊԹ) ձեռագրերի բաժին, որտեղ նրան բերել է հին ռուսական մանրանկարչության հանդեպ հետաքրքրությունը։ 1917 թվականի մայիսին նա աշխատել է որպես Պետական պատմական թանգարանի Հնագույն ձեռագրերի բաժանմունքի հետազոտող, որն այդ ժամանակ ղեկավարել է Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ Վյաչեսլավ Շչեպկինը, իսկ 1920 թվականին` նրա մահից հետո, ակադեմիկոս Միխայիլ Սպերանսկին։ Պահպանվել է մի զվարճալի կոլաժ, որտեղ նա պատկերել է իրեն, իր գործընկերներին և այդ տարիներին Պետական պատմական թանգարանում աշխատելու առօրյա հոգսերը ։ Ավելի ուշ, նկարագրելով իր կյանքի այդ շրջանը նա գրել է «... Ես անմիջապես կարծես խեղդվեցի գույների և պատկերների ծովում ... Իմ կյանքի հիմնական նպատակը ես սկսեցի դիտարկել հինավուրց ռուսական մանրանկարչության վրա աշխատելը...» : 1918 թվականին նա կազմակերպել է Հին ռուսական մանրանկարչության առաջին ցուցահանդեսը։ Մինչև Ճապոնիա մեկնելը՝ 1922 թվականը, աշխատել է Պետական պատմական թանգարանի ձեռագրերի բաժանմունքում։ Եղել է Գեղարվեստական մշակույթի ինստիտուտի անդամ Վասիլի Կանդինսկու, Ռոբերտ Ֆալկի, Լյուբով Պոպովայի, Վարվառա Ստեպանովայի, Ալեքսանդր Ռոդչենկոյի հետ միասին։
1922 թվականին կրտսեր քրոջ՝ Աննա Բուբնովա-Օնոյի կանչով նա մոր հետ մեկնել է Ճապոնիա։ 1927 թվականին ամուսնացել է ռուս էմիգրանտ Վ. Գոլովշչիկովի հետ (1897-1947)։ 1930-ականների կեսերին նրան զրկել են խորհրդային քաղաքացիությունից՝ «ժողովրդի թշնամու հետ կապեր հաստատելու համար» (Խորհրդային դեսպանատան հանձնարարությամբ նա նշանավոր խորհրդային գործչին (ազգանունն անհայտ է) ծանոթացրել է ճապոնական տեսարժան վայրերին և ԽՍՀՄ վերադառնալուն պես ձերբակալվել)։ 1924 թվականից Վասեդայի համալսարանում դասավանդել է ռուսաց լեզու և գրականություն (մինչև 1937 թվականի ձերբակալությունը), Տոկիոյի օտար լեզուների ինստիտուտում (ըստ ճապոնական տվյալների մինչև 1945 թվական) և Տոկիոյի Ճապոնիա-ԽՍՀՄ ընկերությանը կից ինստիտուտում։ 1946 թվականին, երբ Վասեդայի համալսարանում վերաբացվել է ռուսական գրականության ամբիոնը, Բուբնովան վերադարձել է դասավանդելու այդ ուսումնական հաստատությունում։ 1955 թվականին Հոկկայդոյի համալսարանում ղեկավարել է ամառային սեմինարը, 1956 թվականին Տոկիոյի ռուսաց լեզվի ինստիտուտում ստացել է ռուսաց լեզվից և ռուս գրականության դասախոսի պաշտոն։ Վարվառա Դմիտրիևնայի ջանքերի շնորհիվ Ճապոնիայում մեծացել են ռուսների մի քանի սերունդ։ Ըստ ճապոնական «Ցուսիո Սիմբուն» թերթի, «եթե նա չլիներ, Ճապոնիայում ռուսական գրականության թարգմանություններն այսքան բարձր մակարդակի չէին հասնի»։ Հետագայում, ճապոնա-ռուսական մշակութային կապերի զարգացման գործում ունեցած ավանդի և Ճապոնիայում ռուսաց լեզվի և գրականության ուսումնասիրության մեջ ունեցած ծառայությունների համար պարգևատրվել է «Թանկարժեք թագ» չորրորդ աստիճանի շքանշանով։
Բուբնովան մասնակցել է 1920-ականների ճապոնական ավանգարդի ցուցահանդեսներին, 1922 թվականի հոկտեմբերին նա «Սիսո» («Միտք») ամսագրում հրապարակել է «Ժամանակակից ռուսական արվեստի ուղղությունների մասին» հոդվածը (հիմնականում կոնստրուկտիվիզմի մասին), եղել է ճապոնացի նկարիչների «Նիկայ», «Սանկա», «ՄԱՎՈ» կազմակերպությունների անդամ։ Հետագայում նա շատ է գրել ռուսական արվեստի մասին, մասնավորապես, «Համաշխարհային արվեստ» բազմատիրաժ հրատարակչությունում։ 1923 թվականին, ընդունվելով Տոկիոյի գեղարվեստա-արդյունաբերական ուսումնարան, Բուբնովան այնտեղ ուսումնասիրել է վիմագրության տեխնիկան և մշակել ցինկի վրա ավտովիմագրության իր նոր մեթոդը։ Նրա գործունեությունը զգալի ազդեցություն է ունեցել Ճապոնիայում վիմագրության զարգացման գործում՝ ստեղծելով տեխնոլոգիական նոր հնարավորություններ, որոնք, մասնավորապես լայն կիրառություն են գտել պաստառների պատրաստման բնագավառում։ Ճապոնիայում բնակվելու տարիներին Բուբնովան ստեղծել է «Թարգմանիչ Հ. Նիկամուրայի դիմանկարը» (1927), «Ճապոնացին կիմոնոյով» (1939), «Պատերազմի հետքերը» (1949), «Քրիզանտեմներ» (1943, Ռուսաստանի պետական թանգարան) կտավները։ Ժառանգելով «արծաթե դարաշրջանի» ռուսական ավանգարդի էքսպրեսիոնիստական և «նեո-պրիմիտիվիստական» թևի սկզբունքները, պարզվել է, որ Բուբնովան զարմանալիորեն զգայուն է արևելյան գեղագիտության և, առավելապես, ճապոնական գծանկարչության ազդեցության նկատմամբ։ Բուբնովան նկարազարդել է նաև ռուս գրողների գրքերը ճապոնական հրատարակչությունների համար։
Ճապոնիայում հաջողությամբ անցկացվել են Վարվառա Դմիտրիևնայի վեց անհատական ցուցահանդեսներ (երկուսը՝ 1932 թվականին, մեկական` 1938 թվականին, 1948 թվականին, 1954 թվականին, 1958 թվականին)։
1936 թվականին, այսպես կոչված, «Երիտասարդ սպաների խռովությունից» հետո, Բուբնովան և նրա ամուսինը հայտարարվել են անցանկալի օտարերկրացիներ, և նրանք գտնվել են ոստիկանության խիստ հսկողության ներքո։ Այդ տարիներին Վասեդայի համալսարանի ռուսական մասնաճյուղը փակվել է և հետագայում Բուբնովան ստիպված է եղել լքել Տոկիոյի օտար լեզուների ինստիտուտը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին նրանց վտարել են Տոկիոյից դեպի լեռնային Կարուիձավա շրջան։ Ռմբակոծության արդյունքում ավերվել է Տոկիոյում գտնվող նրանց տունը և բոլոր իրերը, այդ թվում` գրադարանը և վիմագրերը։ Հետպատերազմյան շրջանում Բուբնովան կրկին դասավանդել և աշխատել է որպես նկարիչ՝ մեծ էներգիա հաղորդելով Ռուսական ակումբին։
1958 թվականին Վարվառա Դմիտրիևնան վերադարձել է ԽՍՀՄ և բնակություն հաստատել Սուխումիում, որտեղ ապրում էր նրա ավագ քույրը։ ԽՍՀՄ-ում Բուբնովան հավատարիմ է մնացել նորարարական իդեալներին, անկախության ոգուն` հավատարիմ մնալով Արևելքի և Արևմուտքի մշակույթի լավագույն նվաճումներին։ Նա մասնակցել է Աբխազիայի նկարիչների միության բոլոր ցուցահանդեսներին, եղել է ԽՍՀՄ և Աբխազիայի նկարիչների միության անդամ։ Նրա վերջին տարիների աշխատանքներից են «Ծովի ափին» (1959-1960), «Տունը լեռան տակ» (1964)։
Բուբնովայի ստեղծագործական ժառանգությունը գնահատվում է հաստոցային գծանկարչության մի քանի հազար գործ («Ծեր գյուղացին», 1929, «Օվկիանոսում, ձկան ետևից», 1947, «Եկեղեցու մուտքի մոտ», 1950, աշխատել է նաև խառը տեխնիկայով («Սուխումի « Կամելիաներ», 1967, «Ելենա Լոզովայի դիմանկարը», 1978)։ Նկարազարդումներ է արել Ալեքսանդր Պուշկինի, Նիկոլայ Գոգոլի, Անտոն Չեխովի, Կ. Պաուստովսկու աշխատանքների համար, գրել է մի շարք հոդվածներ արվեստի տեսության վերաբերյալ։
ԽՍՀՄ-ում նկարչի անհատական ցուցահանդեսները տեղի են ունեցել` 1958 թվականին Սուխումիում, 1960 թվականին՝ Թբիլիսիում, 1961 թվականին՝ Մոսկվայում, Խարկովում, 1962 թվականին՝ Լենինգրադում։ Ընդհանուր առմամբ, Բուբնովայի կենդանության օրոք 18 ցուցահանդես է անցկացվել Ռուսաստանում և ԽՍՀՄ-ում։ 1964 թվականին նրան շնորհվել է Վրացական ԽՍՀ վաստակավոր նկարչի կոչում։ Վարվառա Բուբնովայի աշխատանքները ձեռք են բերել խորհրդային թանգարանները, այդ թվում Պուշկինի անվան գեղարվեստի պետական թանգարանը, Պետական Տրետյակովյան պատկերասրահը և Ռուսական պետական թանգարանը։
1959-1979 թվականներին Բուբնովան ապրել և աշխատել է Սուխումիում։ Այնտեղ նրա ուսանողներն են եղել Վսևոլոդ Վորոնովը (1945-2003) և Ալեքսանդր Լոզովոյը (1949)։ 1979 թվականին Սուխումիում կրտսեր քրոջ` Աննայի մահից հետո, Վարվառա Բուբնովան տեղափոխվել է Լենինգրադ և այնտեղ մնացել մինչ կյանքի վերջը։ 1981 թվականին Լենինգրադում անցկացվել է նրա 90-ամյակին նվիրված հոբելյանական ցուցահանդես։
2008 թվականի ամռանը այդ ժամանակվա ճապոնական ուղղափառ եկեղեցու (ՃՈՒԵ) եպիսկոպոս Սենդայկին (այժմ՝ արքեպիսկոպոս ) Սերաֆիմը Սուրբ Նիկոլայ եկեղեցու պահեստը դասավորելիս հայտնաբերել է Վարվառա Բուբնովայի նկարած «Բոլորի վշտացյալների ուրախությունը» սրբապատկերը։ Այս որոնումները պայմանավորված էին նրանով, որ Միչիտակա Սուզուկին (Սրբապատկերների նկարչության հետազոտող) 1925 թվականի սեպտեմբերին «Ուղղափառ ժամանակ» (正 教 時報 に) հրատարակությունում գտավ հաղորդագրություն այն մասին, որ Վարվարա Բուբնովան սրբապատկերը նվիրել է Սուրբ Նիկոլայ եկեղեցուն և այն կորել է Կանտոի Մեծ երկրաշարժի հետևանքով տեղի ունեցած հրդեհի և ավերածությունների ժամանակ։ Ըստ Միչիտակա Սուզուկիի, գուցե այս սրբապատկերը սրբապատկերների ամենահազվագյուտ օրինակն է, որը պատրաստել է ռուս ավանգարդիստ նկարիչը ։ 2016 թվականի դրությամբ այս խորհրդանշական աշխատանքը գտնվում է Սենդայան և Արևելա, ճապոնական թեմի եպիսկոպոսական սրահում ։
2011 թվականին` Վարվառա Բուբնովայի ծննդյան 125-ամյակի կապակցությամբ, Տրետյակովյան պատկերասրահում տեղի է ունեցել նկարչի աշխատանքների ցուցահանդեսը։ Ընդհանուր առմամբ, Տրետյակովյան պատկերասրահի հավաքածուն ներառում է նրա ավելի քան 30 գծանկարչական աշխատանք ։
2019 թվականի սեպտեմբերին Մարինա Ցվետաևայի տուն-թանգարանում տեղի է ունեցել «Վարվառա Բուբնովա. Ռուսական ավանգարդ և ճապոնական ավանդույթներ» նկարչի աշխատանքների ցուցահանդեսը, որտեղ ներկայացվել են Ճապոնիայում 1920-ականներից մինչև 1960-ականները վտարանդիության շրջանում ստեղծված աշխատանքները ։
Ընտանիք
Երկար տարիներ Վ.Դ. Բուբնովան ընկերական հարաբերությունների մեջ է եղել և նամակագրկան կապ է պահպանել իր հեռավոր բարեկամի և ընկերոջ` Նինա Նիկոլաևնա Միչուրինայի՝ հետ, իսկ Ռուսաստան վերադառնալուց հետո եղել է նրա alter ego-ն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային արվեստաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարչուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:Ռուս նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ Կատեգորիա:Ռուս արվեստաբաններ Կատեգորիա:Ռուս քննադատներ Կատեգորիա:Կեղծանուններ
Ֆաթհ Ալի շահ
Ֆաթհ Ալի շահ Ղաջար, Իրանի շահ 1797-1834 թթ., Ղաջարական հարստությունից Իրանի երկրորդ տիրակալը, հարստության հիմնադիր Աղա Մոհամմադ խան Ղաջարի զարմիկը։ Երիտասարդ տարիքում հայտնի է եղել որպես Բաբա խան ։
Երիտասարդ տարիքից եղել է Աղա Մոհամմադ շահի պաշտոնական ժառանգը։ 1797 թվականի հունիսի 17-ին Շուշիում վերջինիս սպանության լուրը ստացել է Շիրազում, որտեղից փոքր զորքով շարժվել է դեպի Թեհրան, որտեղ կարողացել է գալ իշխանության։ Գահի այլ հավակնորդներից Աղա Մոհամմադ շահի եղբայր Ալիղուլի խանն այդ ընթացքում կուրացվել է։ Պաշտոնապես թագադրվել է 1798 թվականի մարտի 19-ին։ Նոր շահի կողմից Թեհրանում և Շիրազում հատված առաջին դրամների վրա նրա անունը նշվել է որպես Սուլթան Բաբա խան, հետագայում՝ Ֆաթհ Ալի շահ ։
Արտաքին քաղաքականություն
Ֆաթհ Ալի շահի օրոք Իրանը բախվեց Ռուսական կայսրության հետ, որը ձգտում էր նվաճել Անդրկովկասը։
1804-1813 թթ. ռուս-պարսկական պատերազմ
Հիմնական հոդվածը` Ռուս-պարսկական պատերազմ (1804-1813)
Պատերազմն ուներ անբարեհաջող ընթացք պարսիկների համար; 1805 թ. Ռուսաստանին միացվեցին Ղարաբաղի, Շիրվանի և Շաքիի խանությունները, 1806 թ. ռուսները գրավեցին Դերբենտի, Ղուբայի և Բաքվի խանությունները։ Պատերազմի վերջին տարվա ընթացքում ռուսները ջախջախեցին թագաժառանք Աբբաս-Միրզայի բանակն Ասլանդուզի ճակատամարտում 1812 թ. և ապա 1813 թ. հունվարին գրոհով գրավեցին Լենքորանը։
1826-1828 թթ. ռուս-պարսկական պատերազմ
Հիմնական հոդվածը` Ռուս-պարսկական պատերազմ (1826-1828)
Աղասի Թալալյան
Աղասի Հակոբի Թալալյան, հայ նկարիչ։
Ֆաթհ Ալի շահ
1826-1828 թթ. ռուս-պարսկական պատերազմ
Երկու պատերազմների արդյունքում Իրանը կորցրեց Արաքս և Կուր դեպի հյուսիս ընկած ողջ տարածքը, ինչպես նաև Թալիշական խանությունը և Սուրմալուի գավառը։
Աղասի Թալալյան
Կենսագրություն
1978-1982 թթ. սովորել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում, 1984-1989 թթ.` Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում։ 2008 թվականից Հայաստանի նկարիչների միության անդամ է ։
Ֆաթհ Ալի շահ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրանի շահեր
Աղասի Թալալյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Կելասուրի
Կելասուրի կամ Կյալաշիր (վրաց.` კელასური), գյուղ Աբխազիայի Սուխումի շրջանում, Սուխումից 5 կմ արևելք։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 22 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
Գյուղում բնակվում են հայեր և վրացիներ։ Բնակիչներն զբաղվում են ծխախոտի, եգիպտացորենի, թեյի և ցիտրուսային կուլտուրաների մշակությամբ, այգեգործությամբ, բանջարաբուծությամբ և շերամապահությամբ։ Գյուղն ուներ հայկական տարրական դպրոց։
Կելասուրին հիմնադրվել է 1818 թվականին, իսկ հայերը եկել են Տրապիզոնից և նրա շրջակայքի գյուղերից` 1898 թվականին։
(3438) Ինարադաս
(3438) Ինարադաս (Inarradas), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1974 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Ֆելիքս Ագիլարի աստղադիտարանի կողմից Էլ Լիոնսիտոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,053224 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4454 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,661 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1948,66 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,184742 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 15,28° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1974 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆելիքս Ագիլարի աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Թեսպիս Իկարիացի
Ներդրում ողբերգության զարգացման գործում
Թեսպիսի գլխավոր նորամուծությունը արվեստում դիֆիրամբներ կատարող երգչախմբի երգեցողությանը գլխավոր հերոս-դերակատար ավելացնելն էր (կամ, ինչպես կոչվում էր Թեսպիսի ժամանակ, «հիպոկրիտ», այսինքն՝ «պատասխանող» կամ «մեկնաբան» ,ով առանձնանում էր երգչախմբից և իր խոսքերով պատասխանում երգչախմբային կատարումներին։ Նա նաև ցույց էր տալիս, որ ներկայացման մեջ գլխավոր, հիմնական դերը,այնուամենայնիվ, կատարում էր երգչախումբը)։ Թեսպիսի ողբերգությունների մեներգիչ-դերասանը, փոխելով դիմակները (որոնց գյուտը նույնպես վերագրվում է Թեսպիսին), հետևողականորեն ներկայանում էր տարբեր կերպարներով և շփվում երգչախմբի հետ, որը նրա հետ երկխոսություն էր վարում և լրացնում մենախոսությունների միջև եղած դադարները:Հնարավոր է, որ Թեսպիսն ինքն է դարձել այդպիսի առաջին գլխավոր հերոսը Ք․ա․ 560 թվականին։ Ավելի ուշ՝ Ք․ա․ 534 թվականին, նա նաև դարձավ դրամատուրգների մրցության առաջին հաղթողը։
Երկրորդ դերասանի ներմուծումը Էսքիլոսի, իսկ երրորդինը՝ Սոֆոկլեսի կողմից հնարավորություն տվեց կենդանացնելու գործողությունը՝ այն ավելի մոտեցնելով դրամատուրգիայի մասին ժամանակակից պատկերացումներին։
Հաստատապես Թեսպիսին պատկանող ոչ մի երկ չի հասել մինչ մեր ժամանակները:Հայտնի են նրան վերագրվող մի քանի ողբերգությունների և առանձին դրվագների վերնագրեր, բայց դրանց հեղինակի հարցը վիճելի է ։ Հորացիոսի «Պոետական արվեստի մասին» աշխատության մեջ հիշատակվում է, թե Թեսպիսը իր թատերախմբով տեղափոխվում էր մի տեղից մյուսը՝ ներկայացումներ տալով անմիջապես սայլից, բայց այս պնդումը նոր ժամանակներում ընկալվում է թերահավատությամբ ։
Թեսպիսի կերպարը արվեստում
Թեսպիսը հանդիսանում է գլխավոր հերոսը Գիլբերտի և Սալլիվանի անգլիական համանուն օպերային ներկայացման, որում նա մյուս դերասանների հետ միասին ժամանակավորապես զբաղեցնում է օլիմպիական հին և մոռացված աստվածների տեղը ։ XIX դարում գրվել է նաև անգլիացի դրամատուրգ Արթերտոնի «Թեսպիս և Մելպոմենե» դրաման։
Իտալիայում մեկի մասին, ով ընտրել է դերասանի ուղին, ասում են, որ նա «բարձրանում է Թեսպիսի կառքի վրա»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հին հույն բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հին հույն թատերագիրներ Կատեգորիա:Դիֆիրամբներ
Իլերի Դեթինգեն
Իլերի Դեթինգեն (Dettingen an der Iller), կոմունա Գերմանիայի Բադեն Վյուրտեմբերգ երկրամասում։
Մտնում է Բիբերախ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 2336 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 11,14 կմ։ Պաշտոնական կոդ՝ 08 4 25 031։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Դե Սոտո շրջան (Ֆլորիդա)
Դե Սոտո շրջան (De Soto County), ԱՄՆ Ֆլորիդա նահանգի 67 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.650 կմ² է, բնակչությունը՝ 34.862 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Արկադիա բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1887 թվականին։
Կատեգորիա:Ֆլորիդայի շրջաններ
Գանսոլչու
Գանսոլչու (Гансолчу), գյուղ Ռուսաստանի Չեչենական հանրապետության Նոժայ-Յուրտովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Չեչենական հանրապետության Նոժայ-Յուրտովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ախտուբա (գետ)
Ախտուբա, Վոլգա գետի ձախ բազուկը, որ նրանից անջատվում է Վոլգոգրադ քաղաքից վերև, թափվում է նրա Բուզան բազուկի մեջ։ Երկարությունը 537 կմ է։ Ախտուբայի ափին է գտնվում Վոլժսկի (բազուկի սկզբնամասում), Լենինսկ, Ախտուբինսկ քաղաքները։
Ինչո՞ւ փղերը
Ինչո՞ւ փղերը (Почему слоны?), խորհրդային մուլտֆիլմ, որը նկարահանվել է Բորիս Ժիտկովի «Ինչ եմ տեսել» վեպի հիման վրա, 1980 թվականին, «Էկրան» ստուդիայում։ Ֆիլմը, որը ստեղծել է Մարիաննա Նովոգրուդսկայան, կարծես թե հասցեագրված է ամենափոքրերին, սակայն գրավում է նաև մեծահասակ հանդիսատեսին կատարման նրբագեղությամբ, ակնարկներով, կենցաղային խնդիրների գոյության մասին մտածելու հեղինակի պահանջով ։
Ախտուբա (գետ)
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վոլգա գետի վտակներ Կատեգորիա:Կասպից ծովի ավազանի գետեր
Ինչո՞ւ փղերը
Սյուժե
Սա «Կոճակիկներ և մարդուկներ» մուլտֆիլմի շարունակությունն է։
Այն ևս մեկ պատմություն է Ալյոշայի մասին, որն անսպասելի հարցեր տալու մեծ սիրահար է, և այս սովորության պատճառով նրան կոչում են Ինչուիկ։ Այս անգամ Ալյոշան մոր հետ հայտնվել է կենդանաբանական այգում՝ Ալյոշայի «ինչուների» իսկական վայրում։ Չէ՞ որ այստեղ այնքան նոր բան կա՝ և՛ գազաններ, և՛ երևույթներ, և տղան այդ ամենի համար անպայման ուզում է բացատրություն ստանալ։ Իսկ կենդանաբանական այգում Ալյոշան ծանոթանում և ընկերանում է փոքրիկ տղայի՝ Պետյայի հետ, որը նրան շատ հետաքրքիր բաներ է պատմում գազանների և նրանց սովորությունների մասին։ Կենդանաբանական այգում շրջագայության ժամանակ շատ հետաքրքիր բաներ են տեղի ունենում։ Եվ Ալյոշան նույնիսկ մի պահ կորում է։ Սակայն Պետյայի և նրա ընկեր կենդանիների շնորհիվ տղան նորից հանդիպում է իր մոր հետ փղերի հրապարակում։ Այդ պատճառով Պետյայի և նրա մոր միջև հաստատվում են բարեկամական հարաբերություններ, իսկ հետո մայրիկն ու Ալյոշան բարեհաջող կերպով վերադառնում են տուն։ Տղային կենդանաբանական այգուց անմոռանալի տպավորություններ են մնում։
Հետաքրքիր փաստեր
Մուլտֆիլմում օգտագործվել է ընդհանուր մուլտիպլիկացիայի սկզբունքը։
Վերաթողարկում DVD ձևաչափով
«Սատանիկ №13» (1982), «Փափուկ պոչով սատանիկը» (1985), «Չեմուչումիկ» (1986), «Մի կովբոյ, երկու կովբոյ» (1981), «Դիմավորեք տատիկին»(1984), «Ինչո՞ւ փղերը» (1980), «Լաթի կտորն ու ամպը» (1977), «Բաց պատուհան» (1986), «Ինչպես ծերուկը վաճառեց կովին» (1980), «Տուն ընձառյուծի համար» (1979), «Ծովահենի նշումները» (1989)
«Կաթիլ» (1984), «Ինչո՞ւ փիղ» (1980), «Ագահ հարուստ» (1980), «Փոքրիկ վնասարարը» (1987), «Չեմուչումիկ» (1986), «Սիմուլյանտ նապաստակը» (1967), «Լոշտակն ու իր ընկերները» (1981-1982)
Գրականություն
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1980 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Էկրան» ստեղծագործական միության մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր երեխաների մասին
Չանգոմի
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Կեգիչյովկա
Կեգիչյովկա (Кегичівка), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կեգիչևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կեգիչյովկա քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 6 539 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8,15 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 802,63 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կեգիչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքատիպ ավաններ
Շշմածություն
Շշմածություն գիտակցության խանգարման (մթագնման) ամենահաճախակի հանդիպող ձևերից, կարող է առաջանալ վարակիչ հիվանդությունների, թունավորումների, գլխուղեղի վնասվածքների, ուռուցքների, արյունազեղումների, էպիլեպտիկ ուշագնացության նոպայի և այլ դեպքերում։ Շշմածությունյան ժամանակ առավել ինտենսիվ գրգիռներն ընկալվում են, իսկ թույլ գրգիռների պատասխան ռեակցիան, գրգռման շեմքի բարձրացման հետևանքով, դժվարանում է։ Հիվանդը հարցերը հասկանում է ոչ անմիջապես, դժվարությամբ։ Պատասխանները նույնպես դժվարացած են, հաճախ սխալ, հակասական ու թերի։ Տեղի, ժամանակի, շրջապատի և իրադրության նկատմամբ կողմնորոշումը վատանում կամ լրիվ բացակայում է։ Հիշողությունը խիստ թուլանում է։ Նկատվում է շարժումների արգելակում, ցրվածություն։ Հայացքը և դեմքի արտահայտությունն անտարբեր են, բութ։ Շշմածությունը արտահայտվում է թեթև (օբնուբիլացիա) կամ ծանր ձևերով (սոպոր և կոմա), կարող է տևել վայրկյաններից ու րոպեներից մինչև օրեր ու շաբաթներ։ Շշմածությունից դուրս գալուց հետո հիվանդը հիվանդագին շրջանը չի հիշում։
Ստարովոյտովո
Ստարովոյտովո (Старово́йтове, Starowojtowe), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լյուբոմլի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1968 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ստարովոյտովո գյուղում բնակվում էր 225 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7,16 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 31,42 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լյուբոմլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1968 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գրիգորովսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
2001 թվականի տվյալներով Գրիգորովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 952 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 59.98 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 15.87 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1991 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Միխալյովո (գյուղ, Վիբորգսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վիբորգսկի շրջանի բնակավայրեր
Դիքսի շրջան (Ֆլորիդա)
Դիքսի շրջան (Dixie County), ԱՄՆ Ֆլորիդա նահանգի 67 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.823 կմ² է, բնակչությունը՝ 16.422 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Քրոս Սիթի բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1921 թ.։
Կատեգորիա:Ֆլորիդայի շրջաններ
Օրիոլո Ռոմանո
Օրիոլո Ռոմանո (Oriolo Romano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո մարզի Վիտերբո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3590 մարդ(ըստ 2006 թվականի տվյալների), բնակչություն խտությունը՝ 151,85 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 19,23 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 01010։ Հեռախոսայիյն կոդ՝ 06։
Քաղաքի հովանավոր սուրբը Սուրբ Գևորգն է (San Giorgio), որի տոնը ամեն տարի նշվում է ապրիլի 23-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ամգա (գետ)
Ամգա, գետ Յակուտիայում, Ալդանի ձախ վտակ։ Սկիզբ է առնում Ալդանի բարձրավանդակից։ Երկարությունը 1462 կմ է, նավարկելի է գետաբերանից 472 կմ ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Լենա գետի վտակներ Կատեգորիա:Լապտևների ծովի ավազանի գետեր
127 (թիվ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պարզ թվեր
Կենաֆ
Կենաֆ, մոլոշազգիների ընտանիքի թելատու միամյա բույսերի տեսակ։ Արմատը՝ առանցքային, ցողունը՝ կանգուն, 1-5 մ բարձրությամբ։
Կառուցվածք
Տերևները հերթադիր են, խոշոր, ստորին մասում՝ սրտաձև, միջինում՝ բլթակավոր, վերինում՝ նշտարաձև։ Ծաղիկները խոշոր են, բաց դեղին գույնի։ Պտուղը հինգ բնանի տուփիկ է։ Սերմը՝ տուփիկաձև կամ եռանկյունաձև։ 1000 սերմի կշիռը 20-28 գ է։ Ջերմասեր և խոնավասեր բույս է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Փիփերթազգիներ
Ես մտածում եմ այս ամենին վերջ տալու մասին (ֆիլմ)
«Ես մտածում եմ այս ամենին վերջ տալու մասին» (I'm Thinking of Ending Things), ամերիկյան հոգեբանական սարսափ ֆիլմ, որի սցենարիստը և ռեժիսորը Չարլի Քաուֆմանն է։ Այն հիմնված է Իեն Ռիդի 2016 թվականին լույս տեսած նույնանուն վեպի վրա։
Նեթֆլիքսը թողարկել է ֆիլմը 2020 թվականի սեպտեմբերի 4-ին։
Սյուժե
Տղամարդը հեռու ֆերմա է ուղևորվում ընկերուհուն իր ծնողների հետ ծանոթացնելու համար։ Ժամանելուն պես պարզվում է, որ նրա ծնողների տանը ինչ-որ տարօրինակ բան է կատարվում, և պոտենցիալ բարեկամներն իրենց շատ կասկածելի են պահում ։
Արտադրություն
2018 թվականի հունվարի հայտարարվել է, որ Չարլի Քաուֆմանը Նեթֆլիքսի համար վեպի ադապտացիա է ստեղծել, որն ինքն էլ նկարահանելու է ։ Դեկտեմբերին Բրի Լարսոնը և Ջեսի Փլեմոնսն ընդգրկվել են ֆիլմի դերասանական անձնակազմում ։ 2019 թվականի մարտին Ջեսի Բաքլին, Թոնի Քոլլեթը և Դևիդ Թյուլիսը նույնպես միացել են դերասանական անձնակազմին և Բաքլին փոխարինել է Լարսոնին ։
Նկարահանման շրջանը սկսել է 2019 թվականի մարտի 13-ին Նյու Յորք նահանգի Ֆիշքիլ քաղաքում և ավարտվել է նույն թվականի ապրիլի 29-ին ։ 2019 թվականի նոյեմբերի 7-ին դրությամբ ֆիլմը դեռ գտնվում էր հետարտադրության փուլում ։
Թողարկում
Ֆիլմը պրեմիերան կայացել է 2020 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Նեթֆլիքս հարթակում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2020 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Նյու Յորքում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Նեթֆլիքսի բնօրինակ ծրագրեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Netflix-ի արտադրության ֆիլմեր
Salut Salon
Salut Salon, կամերային երաժշտության կվարտետ Գերմանիայի Համբուրգ քաղաքից։ Քառյակը կազմված է երկու ջութակահարուհիներից, մեկ թավջութակահարուհուց և մեկ դաշնակահարուհուց։ Այն ստեղծվել է 2002 թվականին, ջութակահարուհիներ Անգելիկա Բլախմանի և Իրիս Զիգֆրիդի կողմից։ Նրանց կոչել են «լարային քառյակի Հառլեմ Գլոբթրոթերս » :
Նրանց երգացանկն ընդգրկում է վերադաշնակված դասական երաժշտություն, ժողովրդական երաժշտությունից և ֆիլմերի սաունդթրեքներից վերցրած թեմատիկա, ինչպես նաև` շանսոններ, տանգո, փոփ երաժշտություն, տիկնիկային ներկայացումներ և գործիքային ակրոբատիկա, «այն սահմանագիծը, որն անտեսում է դասական ու փոփ երաժշտության խիստ դասակարգումը» ։
Նրանց մի շարք ելույթներ հայտնվել են յություբում և բավականին մեծ ճանաչում ձեռք բերել ։
Պատմություն
2003 թվականին տեղի է ունեցե նրանց առաջին միջազգային համերգը ։ Դրանից հետո նրանք բազմաթիվ ելույթներ են ունեցել արտերկրում` ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Չիլիում, Ռուսաստանում, Շվեյցարիայում, Իտալիայում, Լյուքսեմբուրգում, Իսպանիայում և Չինաստանում, որտեղ նրան ներկայացրել են Համուրգը որպես երաժշտական դեսպաններ Շանհայի 2010 Համաշխարհային ցուցահանդեսում ։ Նրանք նաև բազմաթիվ անգամներ ելույթներ են ունեցել հեռուստատեսությամբ և ռադիոյով։
Անգելիկա Բախման
Անգելինա Բախմանը ծնվել է 1972 թվականին, Համբուրգում։ Նա ազատված էր միջնակարգ դպրոցական ծրագրից և դրա շնորհիվ հնարավորություն է ունեցել իր ամբողջ ժամանակը նվիրել ջութակ նվագելուն։ Սրա շնորհիվ նրա առաջին ելույթը  Hamburger Symphoniker-ի հետ կայացել է յոթ տարեկան հասակում։ Նա սովորել է Համբուրգի ռադիոյի սիմֆոնիկ նվագախմբի կոնցերտմայստեր Ռոլանդ Գրութերի հետ, որն օգնել է նրան մի քանի անգամ ստանալ գերմանական հայտնի Jugend Musiziert մրցանակը ։ 2007 թվականին նա թողարկել է ''Ճկուն լարեր. հինգ մաս` լարային տարբեր անսամբլների համար'' ժողովածուն։ Երաժշտությունից բացի, Բախմանը սովորել է նաև գերմաներեն և փիլիսոփայություն։ 2011 թվականի հոկտեմբերին նա երեխաների և մեծահասակների հետ իր երաժշտական աշխատանքի համար արժանացել է «Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության առջև ունեցած ծառայությունների համար» շքանշանի։