cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Անդրե Շառլ Բուլ
Կենսագրություն
Բացի այդ, հաճախորդները, ովքեր զգալի առաջխաղացումներ էին ունենում, չկարողացան ձեռք բերել իրենց պատվիրած կտորները և դա եզակի դեպք չէր։ Այս դժգոհ հաճախորդները պաշտոնական փորձեր արեցին որպեսզի ստանան թագավորական թույլտվություն՝ ձերբակալելու նրան իր պարտքերի համար՝ չնայած Լուվրում նրա պաշտոնին տրամադրված թագավորական պաշտպանությանը։ 1704 թվականին թագավորը նրան վեց ամսվա պաշտպանություն շնորհեց իր պարտատերերից՝ պայմանով, որ Բուլը ժամանակն օգտագործեր իր գործերը կարգավորելու համար կամ դա կլինի վերջին լավությունը նրա համար։ Իր հնարավորություններից դուրս ապրելը, թվում է, ընտանեկան հատկանիշ էր,  քանի որ պատմությունը կրկնվեց ուղիղ քսան տարի անց, երբ նրա որդիներից մեկը ձերբակալվեց Ֆոնտենբլոյում և փաստացի բանտարկվեց, մինչև թագավոր Լյուդովիկոս XV-ը նրան ազատեց բանտից։  1720 թվականին վարպետը ծանր հարված էր ստացել,  գրեթե ողջ հավաքածուն, ինչպես նաև գործիքները, նյութերը և մեծ քանակությամբ պատրաստի արտադրանքները նաև ստուդիան ոչնչացվել են հրդեհի հետևանքով, ոչնչացվել են նաև մոդելներ եւ պատրաստի արվեստի գործեր։ Այն, ինչ կարելի էր փրկել, վաճառվել է, և ռեգենտին ֆինանսական օգնության խնդրագիր է ներկայացվել,  բայց հայտնի չէ այդ դիմումի հաջողությունը։ Այս հրդեհում նրա կորուստների գերազանցել է 40 000 լիվր, ներառյալ շատ հին վարպետների աշխատանքները, էլ չենք խոսում Ռաֆայելի 48 նկարների, Միքելանջելո յի մոմե մոդելների եւ ձեռագիր ամսագրի մասին, որը Ռուբենսը պահպանում էր Իտալիա յում։ Անդրե-Շառլ Բուլը հնարավորության դեպքում հաճախում էր գծագրերի և փորագրությունների ամեն վաճառքին։ Նա բարձր տոկոսադրույքներով պարտք էր վերցրում, որպեսզի վճարի իր գնումների համար մինչև հաջորդ աճուրդը, և նա մտածում էր ու գտնում այլ միջոցներ՝ ավելի շատ կանխիկ գումար ստանալու համար։ Նրա ընկեր Պիեռ-Ժան Մարիետը հայտնում է, որ դա մի պարտադրանք էր, որն անհնար էր բուժել։
Անդրե-Շառլ Բուլը մահացել է 1732 թվականի փետրվարի 29-ին Լուվրում ՝ բազմաթիվ պարտքեր թողնելով իր չորս որդիներին, որոնց նա փոխանցել է իր բիզնեսի և Լուվրի սեփականության իրավունքը մոտ 17 տարի առաջ ։
Ընտանիք
Բուլի չորս որդիներն են՝ Ժան-Ֆիլիպ (1678-1744), Պիեռ-Բենուա (մոտ 1683-1741), Անդրե-Շառլ II (1685-1749) և Շառլ-Ժոզեֆ (1688-1754) ։ Նրանց փոխանցեցին նրա արհեստանոցների ու տեխնոլոգիան դեռևս 1715 թվականին։ Չնայած բոլոր չորս որդիներին շնորհվել է թագավորական կահույքագործ շատ հեղինակավոր տիտղոսը, նրանց ֆինանսական գործերը նույնքան վատ էին կառավարվում, որքան իրենց հորը։ Հայտնի է, որ չորս եղբայրներից երեքը մահացել են պարտքերի մեջ ։
Ստեղծագործություններ
Բուլը ռելիեֆային փորագրությունը փոխարինել է դեկորով, որի տեխնիկան ինքը հորինել է ՝ հենվելով XIV—XV դարերի իտալացի վարպետների ավանդույթների վրա։ Այն իրենից ներկայացնում էր ոչ թե պարզ մոդիֆիկացիա, այլ խորը ինտարսիա ՝ մեկ նյութի մեջ մեկ այլ նյութի ներդրումը։ Վարպետը մեկ «փաթեթի»մեջ էր դնում գույնին ու հյուսվածքին տպավորիչ հակապատկերող նյութեր ՝ կարմիր պղինձ, դեղին արույր, արծաթ կամ ալեխառն անագ, մուգ բալագույն ՝ ապահարզանով կրիայի պատյան, փղոսկր և շողացող մարգարիտ։ Այնուհետև նա սղոցեց գծանկարը՝ ըստ նախապես պատրաստված ձևանմուշների, օգտագործելով շրջադարձ. նա փոխարինեց նույն գծագրի «առաջին կերպարը» և ֆոնը (հակառակը՝ փոխարինելով բաց և մուգ երանգները)։ Անդրե-Շառլ Բուլի վաղ արտադրատեսակները դեռ անկատար են, ինտարսիայի կարերը լցված են մաստիկայով, սակայն հետագայում, կիրառելով «փաթեթներ», Բուլը հասել է ֆոնի և նկարչության բացարձակ միաձուլմանը․ Սկզբում Բուլն օգտագործում էր Ժան Բերենի, Դանիելի և Ժաննա Մարոյի դեկորատիվ կոմպոզիցիաները։ Հետո նա սկսեց աշխատել սեփական գծագրերի վրա ։
Կրիայի պատյանի օգտագործում
Կրիայի պատյանը օգտագործվել է բարակ կտրատած ներդիրների մեջ փայտի վրա և այսօր կարևոր ուղեցույց է Բուլի աշխատանքի մասին։ Չնայած կրիայի կեղևի հազվադեպությանը և արժեքին, նրա ամրությունը, օրգանական ջերմությունը և խայտաբղետ կարմիր էսթետիկան այն հատկապես հարմարեցրեց էկզոտիկ փայտի համար, ինչպիսին է Էբենոս (հունարեն «ebenos» նշանակում է սև ծառ)։ Դա պայմանավորված է նրանով, որ այն խորն զգացում է հաղորդում Բուլի աշխատանքին։ Կրիայի կեղևի սկզբնական մշակումը ենթադրում է թիթեղների շերտերը տաքացնելով կենդանու կարապից առանձնացնելով և փափկացնելով թիթեղները՝ եռացնելով դրանք աղաջրի մեջ և այնուհետև դրանք հարթեցնել մամլիչի տակ։ Թեև երկու կտորները կարող էին միաձուլվել տաք արդուկի միջոցով, սակայն անհրաժեշտ էր մեծ ուշադրություն դարձնել գույնը չկորցնելու համար։ Հարդարման և փայլեցման աշխատանքները կատարվել են տարբեր տեխնիկայով ։
Արույրի օգտագործում
«Հենրիխ IV-ը արքայական հրամանագրով արվեստագետների համար արտոնյալ կարգավիճակ սահմանեց 1608 թվականին, որտեղ նա նշեց իր հստակ նպատակը՝ խրախուսել արվեստների ծաղկումը Ֆրանսիայում մի տեսակ խաչաձև փոշոտման և համագործակցության միջոցով։ Բնակիչները ցմահ օգտվում էին այն կարգավիճակից, որն այն ժամանակ ազատվում էր գիլդիայի համակարգի խիստ օրենքներից և տալիս էր այլ իրավական և հարկաբյուջետային արտոնություններ։ Համակարգը շատ կարևոր էր Անդրե Շառլ Բուլի համար, ում շնորհվեց արհեստանոցի հեղինակություն 1672 թվականին, նույն տարում Մարի-Թերեզի Լյուդովիկոս XIV-ի կնոջ և թագուհու անունից նրան կոչեցին թագավորական ոսկեզօծող։  Սակայն տարածքը չափազանց փոքր էր ցանկացած մասշտաբի կահույքի արտադրամասի համար, ուստի հիմնականում ծառայում էր որպես այցեքարտ կամ հեղինակավոր հասցե Բուլի համար, ով դեռևս ուներ իր ընտանեկան արհեստանոցը  Ռեյմս փողոցի ձախ մայթին։ Բայց հետո ի վերջո նրան տրվեց ավելի մեծ տարածք 500 քմ Լուվրի լքված թատրոնում։ Բացի այդ, գիլդիայի վերահսկողության բացակայությունը թույլ տվեց Բուլին, ով նաև որպես քանդակագործ էր սովորել, ստեղծել և ձուլել իր սեփական ոսկեզօծ բրոնզե ամրակները իր կահույքի համար։ 1685 թվականից նա ուներ իր սեփական ձուլարանը, որն իր աշխատանքի ինքնատիպության քննադատական կողմն էր։ Բուլը նաև ստեղծեց զուտ ոսկեզօծ բրոնզից պատրաստված առարկաներ, ինչպիսիք են ջահերը, ժամացույցները, հրշեջները, պատի լույսերը, ի թիվս այլոց, ինչը մեծապես նպաստեց նրա համբավին ։
Աշխատություններ
Անդրե-Շառլ Բուլը իր զարմանալի աշխատանքների մասին ճշգրիտ գրառումներ չէր պահում։ Բուլի արտադրամասի կողմից արտադրված կահույքի նույնականացումը մեծապես խոչընդոտում է նրա ստեղծած կահույքների փաստաթղթերի բացակայությունը։  Ցավոք, ամենևին էլ հեշտ չէ, նույնիսկ փորձագետի համար, հայտարարել կոմոդի, բյուրոյի կամ սեղանի իսկությունը Բուլի ձևով և դրանց արտաքինը։ Նրա որդիները, անկասկած, նրա մահից հետո մի քանի տարի շարունակ պահպանել են ավանդույթները, սակայն նրա նմանակները շատ էին և ընդունակ։ Ավելի հոյակապ տոհմային կտորներից մի քանիսը աշխարհի շարժական գանձերից են։ Յուրաքանչյուր կտորի վրա նույնականացման իր ներքին համակարգ ունենալու փոխարեն, նա կախված էր Թագավորական շինության կողմից պահվող գրառումներից։ Դրանք չէին նույնականացնում նոր ստեղծագործությունները հատուկ մուտքային համարներով, քանի որ դրանք արտադրվում էին, և նրանք չէին պահում արտադրանքի ամենօրյա մանրամասն օրագիր։ Եթե Բուլն օգտագործեր թագավորական զգեստապահարանը իր արդյունքը բացահայտելու և ձայնագրելու համար, ամեն ինչ կարող էր այլ կերպ զարգանալ։
Նրա բազմաթիվ թագավորական հանձնարարություններից միայն 1708 և 1709 թվականներին Մեծ Տրիանոն ում թագավորին հանձնված պահարանների զույգը կարող է ապահով կերպով կապված լինել ծագումը հաստատող ցանկացած տեսակի փաստաթղթերի հետ։ Լուվրի թանգարանում և Ուոլեսի հավաքածուի մի շարք մեծ զինանոցներ նույնպես ապահով կերպով վերագրվում են նրա արհեստանոցին։ Բուլի որոշ ստեղծագործությունների նույնականացումը, որը հիմնված է մարկետիայի պատմական ճշգրտումների և մարկետիայի ձևանմուշների և բնորոշ համարձակ քանդակված ոսկեզօծ բրոնզե ամրակների վրա, երբեմն կարելի է ապացուցել Բուլի կողմից փորագրված և հրապարակված կահույքի դիզայնի պատկերների երեք հավաքածուից, որը հրատարակվել է ժան-Պիեռ Մարիետի կողմից մոտ 1720 թվականին, կահույքը պատկերված է մի շարք արհեստանոցային գծագրերում, որոնք ավանդաբար վերագրում են Բուլին Փարիզի՝ Դեկորատիվ արվեստի թանգարանում որպես մասնավոր հավաքածու և ընթացքի մեջ գտնվող աշխատանքներ,որոնք արվել են երբ 1715 թվականին Բուլը արհեստանոցների օրինական սեփականությունը փոխամցեց իր որդիներին։
Ավելի հոյակապ տոհմային կահույքի մասերից մի քանիսը աշխարհի շարժական «գանձերից» են։ Կան, օրինակ, երկու հայտնի զգեստապահարաններ, որոնք 12075 գնեցին Համիլթոն պալատի վաճառքում. մարկետիայի կոմոդները՝ հարստացված բրոնզե ամրակներով, նախկինում Մազարինի Գրադարան; Տարբեր պահարաններ և կոմոդներ, սեղաններ Լուվր ում, Կլունիի թանգարանում և Mobilier National-ում;  Դոֆինի ամուսնական գանձարանը, որը գտնվում էր Սան Դոնատոյի հավաքածուում։  Հերթֆորդ Հաուսում գտնվող Ուոլեսի հավաքածուում կան մի քանի նուրբ վավերացված կտորներ, ինչպես նաև մյուսների հետ, որոնք լիովին ընդօրինակված են, հավանաբար Լուի Սեյզի ժամանակաշրջանում։  Հազվագյուտ դեպքերում, երբ տոհմային օրինակը հայտնվում է աճուրդի սենյակ, այն միշտ բարձր գին է պահանջում. բայց ոչ մի կասկած չի կարող լինել, որ Բուլի ամենահիասքանչ և շքեղ նմուշները գնալով պակասում են, մինչդեռ նրա աշխատանքի երկրորդ և երրորդ դասերը, հավանաբար, ավելի շատ են դառնում։ Ճշմարտությունն այն է, որ այս հրաշալի աշխատանքը՝ իր փորագրված կամ մոդայիկ նմուշներով. Փղոսկրի և պղնձի, էբենոսի և կրիայի բազմաթիվ փոքրիկ կտորները, որոնք բոլորը միասին պահվում են սոսնձով և փոքրիկ ամուր մեխերով և շատ հաճախ կիրառվում բավականին փափուկ, սպիտակ փայտի վրա, չի կարող դիմակայել ժամանակի ավերածություններին և տատանումներին։ Այլընտրանքային ջերմությունն ու խոնավությունը մոդայիկ կահույքի ավելի վատ թշնամիներն են, քան ժամանակը և մաշվածությունը։ Նման նուրբ առարկաները հազվադեպ էին օգտագործվում, և արտիստներից ամենատաղանդավորներին աշխատանքի էին ընդունում պալատականները։
Լուվրի թանգարան
Անդրե Շառլ-Բուլի աշխատանքներից մի քանիսը Լուվրի թանգարանում
Թագավորական հավաքածու և Վինձոր ամրոց
Թագավորական հավաքածուի կահույքի մեծ մասը, որը պատրաստվել կամ վերագրվել է Բուլին, ձեռք է բերել Ջորջ IV-ը (1762–1830): Ֆրանկոֆիլ թագավորը թագավորական պալատները կահավորեց մեծ քանակությամբ ֆրանսիական նորաձև կահույքով 1780-ական թվականներից մինչև իր մահը՝ 1830 թվականը։ Էկզոտիկ նյութերի շքեղ ոճն ու օգտագործումը լավ համահունչ էին նրա մեծ ճաշակին։ Այնուամենայնիվ, տասնութերորդ և տասնիններորդ դարերի ընդօրինակումների ծավալի, ինչպես նաև այն փաստի պատճառով, որ Բուլը չի ստորագրել իր աշխատանքը, կարող է դժվար լինել միանշանակ ստեղծագործությունները վերագրել ստեղծողին։ Այդ իսկ պատճառով, թագավորական հավաքածուի Բուլի մարկետիայի գործերից շատերը գրանցված են որպես «վերագրված Անդրե-Շառլ Բուլին»։ Թագավորական հավաքածուում կա Անդրե-Շառլ Բուլի արվեստի առնվազն 13 աշխատանք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիզայներներ Կատեգորիա:Կահույքի դիզայներներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Բարոկկո ոճի արվեստագետներ Կատեգորիա:18-րդ դարի ֆրանսիացի նկարիչներ
Ալեքսան Մակյան
Ալեքսան Հարությունի Մակյան, հայ մանկավարժ։ ԽՄԿԿ անդամ (1940): Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։
Կենսագրություն
Ալեքսան Մակյանը ծնվել է 1914 թվականին, Շամշադինի շրջանի Այգեձոր գյուղում։ 1936 թվականին ավարտել է Բերդի միջնակարգ դպրոցը և զորակոչվել է կարմիր բանակ։ Ծառայել է Կ. Ե. Վորոշիլովի անվան 228-րդ լեռնահրաձգային դիվիզիայի երրորդ գնդում՝ որպես հրետանավոր-նշանառու։ Բանակից զորացրվելուց հետո աշխարհագրության ուսուցիչն աշխատել է հայրենի Այգեձորի դպրոցում։ Աշխատել է նաև շրջանի Նավուր և Թովուզ գյուղերի մանկավարժական կոլեկտիվներում ։
1946 թվականի ապրիլին, բանակից զորացրվելուց հետո, Մակյանն աշխատել է «Շամշադինի կոլխոզնիկ» թերթի խմբագրությունում, որպես պատասխանատու քարտուղար։ Մեկ տարի հետո տեղափոխվել է հայրենի գյուղ և անցել մանկավարժական աշխատանքի։ Ավարտել է Երևանի պետական հեռակա մանկավարժական ինստիտուտի աշխարհագրական ֆակուլտետը։ Հայրենի գյուղի դպրոցում եղել է զինղեկ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ստալինգրադի ճակատամարտի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Ֆլորենցիա (Կակետա)
Ֆլորենցիա (Florencia), քաղաք և մունիցիպալիտետ Կոլումբիայի հարավ-արևմուտքում։ Կակետա դեպարտամենտի վարչական կենտրոնը։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1902 թվականի դեկտեմբերի 25-ին կապուցիների միաբան հայր Դորոտեո դե Պուպիալեսի կողմից (1876–1959)։ 1912 թվականին Ֆլորենցիային շնորհվել է մունիցիպալիտետի կարգավիճակ, և նույն թվականին տեղի են ունեցել քաղաքային խորհրդի առաջին ընտրությունները։ 1950 թվականի մարտի 14-ին Ֆլորենցիան հռչակվել է Կակետա դեպարտամենտի վարչական կենտրոն։
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը գտնվում է վարչության հյուսիսարևմտյան մասում՝ Արևելյան Կորդիլիերներ լեռնաշղթայի ստորոտներում, Աչա գետի ձախ ափին (Օրտեգուասա գետի աջ վտակ), երկրի մայրաքաղաք Բոգոտայից մոտավորապես 360 կիլոմետր հարավ-արևմուտք։ Ծովի մակարդակից ունի 561 մետր բացարձակ բարձրություն ։ Մունիցիպալիտետի տարածքը 2292 կմ² է։
Բնակչություն
Կոլումբիայի վիճակագրության ազգային վարչական դեպարտամենտի տվյալներով՝ քաղաքի և մունիցիպալիտետի ընդհանուր բնակչության թվաքանակը 2012 թվականին կազմել է 163 323 մարդ ։ Քաղաքի բնակչության թվաքանակի դինամիկան ըստ տարիների․ Ռասայական առումով սպիտակամորթներն ու մետիսները կազմում էին քաղաքի բնակչության 95,9 %-ը, նեգրերը՝ 3,3 %-ը, հնդիկները՝ 0,8 %-ը ։ 5 տարեկանից բարձր բնակչության գրագիտության մակարդակը կազմել է 91,3 %։ Ֆլորենցիայի բնակչությունն ըստ տարիքային միջակայքի՝ 2005 թվականի տվյալներով բաշխվել է հետևյալ կերպ․ մինչև 20 տարեկան բնակիչներ՝ 44,87 %, 20-39 տարեկան բնակիչներ՝ 30,96 %, 40-59 տարեկան բնակիչներ՝ 17,07 % և 60 տարեկան ու բարձր տարիքի բնակիչներ՝ 7,11 %։
Տնտեսություն և տրանսպորտ
Ֆլորենցիայի տնտեսության գյուղատնտեսական հատվածում գերակշռում են մսի և կաթնամթերքի ճյուղերը, տավարաբուծությունը, ակվակուլտուրան և բուսաբուծությունը (աճեցնում են բանան, մանիոկա և սուրճ)։ Արդյունաբերական արտադրությունը համեմատաբար թույլ է զարգացած և հիմնականում ներկայացված է սննդի ոլորտի ձեռնարկությունների կողմից ։ Ֆլորենցիայի ճանապարհային ցանցը կազմում է 150 կմ քաղաքային և 337 կմ գյուղական ճանապարհ։ Կա քաղաքային տրանսպորտի ավտոբուսային ցանց։ Քաղաքից 3 կմ դեպի արևելք գտնվում է օդանավակայանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոլումբիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:1902 հիմնադրումներ
Անատոլի Սոլովյանենկոյի հուշարձան
Անատոլի Սոլովյանենկոյի հուշարձան (Пам'ятник Анатолію Солов'яненку), խորհրդային և ուկրաինացի օպերային երգիչ Անատոլի Սոլովյանենկոյին նվիրված հուշարձան Դոնեցկի Վորոշիլովսկի շրջանում, Դոնեցկի Ա. Սոլովյանենկոյի անվան օպերայի և բալետի թատրոնի մոտ՝ Անատոլի Սոլովյանենկոյի անունը կրող թատերական հրապարակում։ Հուշարձանը բացվել է 2002 թվականի մայիսի 31-ին։
Հուշարձանի հեղինակներն են քանդակագործ Ալեքսանդր Սկորիխը և ճարտարապետ Վիտալի Վյազովսկին։
Պատմություն
Օպերային երգիչ Անատոլի Սոլովյանենկոն ծնվել է Դոնեցկում, որտեղից էլ սկսվել է նրա ստեղծագործական ուղին։
Անատոլի Սոլովյանենկոյի հուշարձանի ստեղծման վայրում «Ոսկե սկիֆ» (Золотой Скиф) II միջազգային փառատոն շրջանակներում տեղադրվել է արձանի հիմնաքարը։ Հուշարձանի լավագույն նախագծի համար անցկացվել է մրցույթ, որին մասնակցոել են տաս քանդակագործներ, այդ թվում՝ Ալեքսանդր Սկորիխը, Ալեքսանդր Պորոժնյուկը և այլ քանդակագործներ։ Մրցույթում հաղթել է Ալեքսանդր Սկորիխի նախագիծը։
Հուշարձանը տեղադրվել է 2002 թվականի մայիսի 31-ին՝ «Ոսկե սկիֆ» (Золотой Скиф) IV միջազգային փառատոն շրջանակներում։ Հուշարձանն իրենից ներկայացնում է Անատոլի Սոլովյանենկոյի ամբողջ հասակով կանգնած քանդակը՝ հագին Ջուզեպպե Վերդիի Ռիգոլետտո օպերայի դքսի կոստյումը։ Քանդակը տեղադրված է կլոր պատվանդանի վրա, որը հենված է գլանների վրա՝ խորհրդանշելով թատերական սյուները։ Հուշարձանը պատրաստված է բրոնզից և ծածկված է թերթոսկով։ Հուշարձանի բարձրությունը 3,5 մետր է։
Ռիգոլետտո օպերայից դքսի կերպարը պատահական չի ընտրվել։ Սոլովյանենկոն Դոնեցկի օպերայի և բալետի թատրոնի բեմում առաջին անգամ հանդես է եկել դքսի դերերգով։ Ռիգոլետտո օպերան Իսպանիայում հյուրախաղերի ժամանակ ներկայացնելուց հետո թերթերից մեկը «Շախտյորսկի դուքս» խորագրով հոդված գրեց, որից հետո Սոլովյանենկոյի այդ մականունով էին դիմում։ Հուշարձանի պատվանդանին ուկրաիներենով գրված է.
2009 թվականին Դոնեցկում գտնվող Անատոլի Սոլովյանենկոյի հուշարձանն ընդգրկվեց անկախ Ուկրաինայի անճաշակ հուշարձանների տասնյակում, որը կազմվել էր շաբաթաթերթի «մեկնաբանությունների» արդյունքում։ Ըստ դրանց՝ քանդակը հավակնոտ է, գրոտեսկային և կլոր պատվանդանը նմանվում է «կոճղիկի» ։
Մրցույթի այլ նախագծեր
Հուշարջանի համար հայտարարված մրցույթին մասնակցած Ալեքսանդր Պորոժնյուկի նախագծով նախատեսվում էր հուշարձանը տեղադրել ոչ մեծ բեմի վրա՝ շրջապատված սպիտակ կամարաշարքով, իսկ քանդակաը պետք է ստեղծվեր սովորական տեսքով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2002 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Ուկրաինայի հուշարձաններ
Աննինո (դաստակերտ)
«Աննինո» («Զնամենսկոյե», «Վելյամինովո») դաստակերտ (Усадьба «Аннино» («Знаменское», «Вельяминово»), դաստակերտ Մոսկվայի մարզի Ռուզսկի շրջանում։ Գտնվում է Աննինո գյուղում՝ Ռուզա քաղաքից 11 կմ դեպի արևելք։ Ռուսաստանի ժողովուրդների մշակութային արժեքների դաշնային նշանակության օբյեկտ է համաձայն ՌԴ նախագահի 1995 թվականի փետրվարի 20-ի թիվ 176 հրամանագրի ։
Պատմություն
Աննինոն հայտնի է XVI դարից։ XVII դարում գյուղը պատկանել է Միլոսլավսկիներին։ Այժմ պահպանված դաստակերտային տունը կառուցվել է 1770-ական թվականներին գեներալ Ա. Ն. Խերասկովի կողմից։ Սա վաղդասական ոճի երկհարկանի քարե շինություն է ։ Դաստակերտի համակառույցում ընդգրկված է նաև վրանաձև Զնամենսկի տաճարը, որը 1690 թվականին կառուցել է Միլոսլավսկին։ «Աննինո» դաստակերտի համակառույցն ունի ճարտարապետության հուշարձանի կարգավիճակ։
Նկարագրություն
XVIII դարի վերջից պահպանված դաստակերտային տունն ունի գավառական ճարտարապետություն։ Այն ունի հորիզոնական բաժանմամբ լայնատարած հիմնական ճակատ։ Ձևավորման մեջ օգտագործված են հետևյալ տարրերը. հարթ երեսկալներ, վրադիր տախտակներ, պարզ պրոֆիլի քիվ։ Առաջին հարկը զարդարված է կոպտատաշ քարով։ Ճակատների գունային լուծումը կառուցված է կարմիրի և սպիտակի հակադրության վրա։ Տանիքը գավակային է, քառալանջ ։
Միլոսլավսկուց հետո դաստակերտին տիրել են Սավինը, Բելավինը ժառանգների հետ, Վոեյկովները, հողատեր Յակովլևան և Բլինովները ։
Տաճարը գործող է։ Դաստակերտային տունը գրանցված է մանկական առողջության կենտրոնի հաշվին, բայց թվում է անմարդաբնակ։ Խաղահրապարակները դատարկ են, ծածկապատշգամբներում տախտակներ են լցված։ Տարածքը պահպանվում է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի մարզի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Առողջապահական կրթություն
Առողջապահական կրթություն` մարմինների և հիմնարկների (առողջապահության), ինչպես նաև պետության կանխարգելիչ գործունեության մի հատվածն է, որն ուղղված է բնակչության հիգենիկ կրթությանը և նրանց առողջության պահպանմանը ։
Առողջապահական կրթությունը կրթական աշխատանքի այլ ավանդական տեսակներից տարբերվում է միայն առաջադրանքներով և բովանդակությամբ։
Առողջապահական դաստիարակության միջոցառումների իրականացման ձևերը, ինչպես նաև դրա իրականացման միջոցները նույնն են կրթական աշխատանքի բոլոր տեսակների համար և լավ զարգացած են ներքին կրթական պրակտիկայում դեռևս 19-րդ դարի 20-30-ական թվականներին։ Օրինակ՝ հոգեբանական կրթություն, մանկավարժական կրթություն։
Միաժամանակ կան զուտ բժշկական տարբերակներ՝ առողջապահական տեղեկագիր, թերթիկ, հուշագիր։
Առողջապահական կրթություն դպրոցում
Առողջապահական կրթություն դպրոցում՝ աշակերտների, նրանց ծնողների և դպրոցի անձնակազմի միջև տեղեկատվության տարածում դպրոցական հիգիենայի, ֆիզիոլոգիայի, համաճարակաբանության, մանկաբուժության ոլորտներից։ Այն իրականացնում է դպրոցի բժիշկը ուսուցիչների հետ միասին։ Առողջապահական կրթության վերաբերյալ զրույցների մոտավոր թեմաներ՝ ամենօրյա ռեժիմի կազմակերպում, մարմնի ճիշտ խնամք, հագուստի և տարածքի պատշաճ ախտահանումը, կանխարգելիչ պատվաստումների կարևորությունը։ Բժշկի հետ միասին դպրոցի տնօրինությունը և ուսուցիչները կազմակերպում են ամբողջ դպրոցի և դասարանի սանիտարական կետերը և դպրոցի սանիտարական ջոկատը ։
Առողջապահական կրթություն օժանդակ դպրոցում
Այստեղ առողջապահական կրթությունն ունի որոշակի առանձնահատկություններ, որոնք որոշվում են ուսանողների կոնտինգենտի կողմից և իրականացվում են գիտելիքների և հատուկ դիդակտիկայի՝ օլիգոֆրենոմանկավարժության պահանջներին համապատասխանության հիման վրա ։
Առողջապահական կրթության հնարավոր վտանգները
Առանց սանիտարական կրթության, էթիկայի կանոնների խախտմամբ, առանց հետադարձ կապի անցկացվող առողջապահական կրթությունը կարող է հանգեցնել բացասական հետևանքների՝ պայմանավորված իատրոգենեզով։
Տերմինաբանությունը ժամանակակից ժամանակներում
ԽՍՀՄ-ում օգտագործվող «առողջապահական կրթություն» տերմինը հետխորհրդային տարածքի երկրներում որոշակի փոփոխությունների է ենթարկվել։ Այսպիսով, Ռուսաստանում սկսեցին օգտագործվել «բնակչության սանիտարահիգիենիկ կրթություն», «բնակչության հիգիենիկ կրթություն և վերապատրաստում», «առողջ ապրելակերպի խթանում» տերմինները, որոնք, իր հերթին, ամրագրված էին Ռուսաստանի Դաշնության օրենքում    :1993 թվականի հուլիսի 22-ի թիվ 5487-ի «Ռուսաստանի Դաշնության օրենսդրության հիմունքները քաղաքացիների առողջության պաշտպանության մասին» (հոդվածներ 5, 6, 8, 24, 37.1, 43) և, հատկապես, դաշնային օրենքում ։ Ռուսաստանի Դաշնության 1999 թվականի մարտի 30-ի թիվ 52-FZ «Բնակչության սանիտարահամաճարակային բարեկեցության մասին» (2, 5, 6, 10, 29, 36), դրանք նաև ներառված են Ռուսաստանի Դաշնության դաշնային օրենքում ։ Դաշնություն 2011 թվականի նոյեմբերի 21-ի թիվ 323-FZ «Ռուսաստանի Դաշնությունում քաղաքացիների առողջության պաշտպանության հիմունքների մասին» (14, 16, 17, 18, 33, 54, 79 հոդվածներ) ։ Նմանատիպ փոփոխություններ են նկատվել նաև այլ պետություններում, օրինակ՝ Ղազախստանի Հանրապետության 04.06.2003թվականի, թիվ 430-2 «Առողջապահական համակարգի մասին» օրենքում, Բելառուսի Հանրապետության 23.07.2008թվականի, թիվ 422- Z «Հաշմանդամության կանխարգելման և հաշմանդամություն ունեցող անձանց վերականգնման մասին» ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Առողջապահություն Կատեգորիա:Կրթություն
Բնապահպանական ճգնաժամ
Բնապահպանական ճգնաժամ, մարդահարույց գործոնների ազդեցությամբ էկոհամակարգի կայունության և բնական հավասարակշռության խախտում, որը, որակապես փոխելով բնական միջավայրը, բացասական ազդեցություն է ունենում մարդու առողջության, բուսական և կենդանական պաշարների պահպանության ու վերարտադրության վրա և հանգեցնում բնական միջավայրի, մթնոլորտի, ջրի աղտոտման։
Բնության և հասարակության փոխհարաբերությունների լարվածությունն է, որն առաջանում է արտադրողական ուժերի և արտադրական հարաբերությունների անհամապատասխան զարգացման հետևանքով։ Բնապահպանական ճգնաժամը բնութագրվում է ոչ միայն բնության վրա մարդու ազդեցության ուժեղացմամբ, այլև հասարակության զարգացման վրա մարդու վերափոխած բնության ազդեցության մեծացմամբ։ բնապահպանական ճգնաժամը դարձելի երևույթ է, որի ակտիվ գործող կողմը մարդն է։ Բնապահպանական ճգնաժամի խորացումը հանգեցնում է բնապահպանական աղետի, որը ոչ դարձելի երևույթ է. այս դեպքում մարդը պասսիվ է և կրում է աղետի հետևանքները։ Էկոհամակարգի բնական հավասարակշռության խախտումն անդառնալի է. բնական միջավայրը քայքայվում է, կորցնում իր օգտակար հատկանիշները, բնակության և տնտեսություն վարելու համար դառնում ոչ պիտանի և հայտարարվում է բնապահպանական աղետի գոտի։ Տարբերում են տեղային, տարածաշրջանային և խոշորամասշտաբ բնապահպանական ճգնաժամեր։ Տեղային բնապահպանական ճգնաժամը տեղի է ունենում փոքր տարածքներում, տարածաշրջանայինը՝ մեծ տարածքներում, որի դեպքում բնական միջավայրի տեղային ու տարածաշրջանային խախտումները կենտրոնից տարածվում են մինչև որոշակի տարածություն և մարում են։ Խոշորամասշտաբ բնապահպանական ճգնաժամը խոշորամասշտաբ էկոհամակարգի՝ կենսոլորտի կայունության խախտումն է, որը տեղի է ունենում շրջակա միջավայրի բնութագրերի (կենսածինների խոշորաչափ կոնցենտրացիաներ) արագ փոփոխություններով։
Պատմությանը հայտնի են 7 խոշոր բնապահպանական ճգնաժամեր։
Առաջին բնապահպանական ճգնաժամ
Առաջին բնապահպանական ճգնաժամը տեղի է ունեցել 30-50 հզ. տարի առաջ և համարվում է «բնական պաշարների ճգնաժամ»։ Ենթադրվում է, որ բանական մարդու արագ տարածումը երկրագնդի վրա հանգեցրել է նրանց պարզունակ գործունեության (արդյունագործություն, հավաքչություն և այլն) միատեղման, և զանգվածային որսորդության ու հրդեհների հետևանքով լուրջ վնաս է հասցվել անտառներին ու բուսականությանը։
Երկրորդ բնապահպանական ճգնաժամ
Երկրորդ բնապահպանական ճգնաժամը տեղի է ունեցել 10-30 հզ. տարի առաջ և կապված է խոշոր կենդանիների զանգվածային որսի հետ, որի հետևանքով խիստ նվազել են որսի պաշարները։ Անհետացել է, այսպես կոչված մամոնտային ֆաունան, որը հայտնի է «կոնսումենտների ճգնաժամ» անվամբ։ Դրան հաջորդել է առաջին գյուղատնտեսական հեղաշրջումը, առաջ են եկել ոռոգելի երկրագործությունն ու անասնապահությունը։
Երրորդ բնապահպանական ճգնաժամ
Երրորդ բնապահպանական ճգնաժամը տեղի է ունեցել 2 հզ. տարի առաջ՝ կապված հողերի աղակալման ու դեգրադացման հետ, որի հետևանքով երկրի տարբեր մասերում տարածվել է սով։
Չորրորդ բնապահպանական ճգնաժամ
Չորրորդ բնապահպանական ճգնաժամը տեղի է ունեցել 350-500 տարի առաջ, կոչվել է «պրոդուցենտների ճգնաժամ», որը պայմանավորված էր արոտավայրեր ստեղծելու նպատակով անտառների զանգվածային հատումներով։ Մինչև 19-րդ դարի կեսը դրա հետևանքները չունեին խոշորամասշտաբ բնույթ, քանի որ շրջակա միջավայրում չի դիտվել կենսահարույց նյութերի կոնցենտրացիայի խոշորաչափ փոփոխություն։ Դա նշանակում է, որ կենսոլորտը դիմակայել է անտառների կենսազանգվածի ոչնչացմանը և գյուղատնտեսական հողերի հյուծմանը նպաստող կենսածին գործոններին։ Բնական միջավայրի տեղային և տարածաշրջանային նույնիսկ բազմաթիվ խախտումների դեպքում կենսամիջավայրը կարգավորում է բնական հավասարակշռությունը և ապահովում կենսոլորտի խոշորամասշտաբ կայունությունը։
Հինգերորդ բնապահպանական ճգնաժամ
Հինգերորդ բնապահպանական ճգնաժամը տեղի է ունեցել 40-50 տարի առաջ, որը սպառնում էր արտադրական թափոններով կենսոլորտի խոշորամասշտաբ աղտոտմանը։ Այդ ճգնաժամը կոչվել է «ռեդուցենտների» ճգնաժամ՝ նկատի ունենալով քայքայիչ միկրոօրգանիզմներով քարոլորտի մակերևութային շերտի աղտոտումը։ Դրան համապատասխանում է գիտատեխնիկական հեղաշրջումը։
Վեցերորդ բնապահպանական ճգնաժամ
Վեցերորդ բնապահպանական ճգնաժամը պայմանավորված է էներգապաշարների համեմատական անբավարարությամբ և տեղի է ունեցել 30-40 տարի առաջ, և կոչվել է էներգետիկ ճգնաժամ։ Դրա հաղթահարման համար հարկ եղավ փնտրել էներգիայի նոր այլընտրանքային աղբյուրներ և առավելագույնս խնայել էներգիան։
Յոթերորդ բնապահպանական ճգնաժամ
Յոթերորդ բնապահպանական ճգնաժամն սկսվել է 20-25 տարի առաջ և հայտնի է «էկոհամակարգի հուսալիություն» անվամբ, կապված է բնության բնապահպանական հավասարակշռության խախտման հետ։
Այս ճգնաժամի հաղթահարման համար անհրաժեշտ է «Բնապահպանական պլանավորման հեղաշրջում», այսինքն՝ զարգացման այնպիսի եղանակի մշակում, որով ժամանակակից մարդը չի վնասի ապագա սերունդներին։
Կատեգորիա:Ճգնաժամեր Կատեգորիա:Բնապահպանություն
Օրեստիս Կառնեզիս
Օրեստիս Կառնեզիս (Ορέστης Καρνέζης, ), հույն ֆուտբոլիստ, Ուդինեզե ֆուտբոլային ակումբի և Հունաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դարպասապահ, Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնություն 2014 թ.-ի մասնակից։
Ակումբային կարիերա
Կառնեզիսը երեք տարի հանդես է եկել իսպանական «Բարսելոնայում»։ 2005 թվականին սկսել է լուրջ ֆուտբոլային կարիերան հայրենի «ՕՖԻ» ֆուտբոլային ակումբում։ 2007 թվականին Օրեստիս Կարնեզիսը տեղափոխվել է հունական Պանաթինաիկոս, որտեղ աստիճանաբար սկսեց համբավ ձեռք բերել։ Այս ակումբում նա նվաճեց հունական գավաթը և դարձավ Հունաստանի ամենավարկանշային ֆուտբոլիստներից մեկը։ Ալմերիայի դեմ խաղում դեբյուտ է սահմանել ։ 2011-2012 թվականների մրցարշարից հետո Կարնեզիսը դարձավ Պանաթինաիկոսի հիմնական դարպասապահը։ 2013 թվականին տեղափոխվում է իտալական «Ուդինեզե» և առաջին իսկ խաղում կարողացավ թիմին հաղթանակ պարգևել, հաղթելով իսպանական «Գրանադային»։ Նույն թվականի օգոստոսի 31-ին՝ «Էմպոլի» ֆուտբոլային ակումբի դեմ խաղից հետո Կարնեզիսը դարձավ թիմի հիմնական դարպասապահը ։ Օրեստիս Կարնեզիսը համարվում է իտալական Սերիա Ա-ի լավագույն դարպասապահներից մեկը։
Միջազգային կարիերա
Կառնեզիսը խաղացել է Հունաստանի ֆուտբոլի երիտասարդական հավաքականում։ 2012 թվականի փետրվարի 19-ին Բելգիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դեմ խաղում Կարնեզիսը դեբյուտ է կատարել ։ 2014 թվականին ընտրվել է Հունաստանի հավաքականի դարպասապահը Բրազիլիայում անցկացվող աշխարհի առաջնությունում։ Առաջնության ժամանակ անցկացրել է հանդիպումներ ընդդեմ Կոլումբիայի, Ճապոնիայի , Կոտ դ'Իվուարի և Կոստա Ռիկայի ։
Ակումբային
«Պանաթինաիկոս»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հույն ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ուդինեզեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պանաթինաիկոսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Նատալյա Զախարինա
Նատալյա Ալեքսանդրովնա Զախարինա (Наталья Александровна Захарьина), ամուսնական ազգանունը՝ Գերցեն (Герцен, ), Ալեքսանդր Իվանովիչ Գերցենի զարմուհին և կինը (1838 թվականից), նրա երեխաների մայրը։ Գերցենի հուշագրական «Եղելություն և խոհեր» ստեղծագործության կենտրոնական կերպարներից մեկն է։ Թողել է բավականին հարուստ էպիստոլար ժառանգություն, օրագրեր և ինքնակենսագրության պլան։
Ծագում, դաստիարակություն
Նատալյա Ալեքսանդրովնան եղել է Սրբազան սինոդի օբեր-պրոկուրոր (նախահեղափոխական Ռուսաստանում սինոդի կամ սենատի բարձրագույն պաշտոնյա) Ալեքսանդր Ալեքսեևիչ Յակովլևի ապօրինի դուստրը։ Չափաբերական մատյանում պահպանվել է հետևյալ գրությունը. «1817 թվականի հոկտեմբերի 22-ին գեներալ Ալեքսանդր Ալեքսեևիչ Յակովլևի տանը եկվոր օտարերկրացի Քսենյան ունեցել է Նատալյա դստերը Ալեքսանդրովա Զախարինան՝ կնքված հոկտեմբերի 24-ին»։ «Զախարինա» ազգանունը ստացել է ի հիշատակ Յակովլևների և Ռոմանովների ընդհանուր նախնիների։ Տվերի բուլվարի 25-ում գտնվող նույն տանը (որը հայտնի է որպես Գերցենի տուն և հանդես է գալիս Միխայիլ Բուլգակովի «Վարպետը և Մարգարիտան» վեպում Գրիբոյեդովի տուն անունով) դրանից հինգ տարի առաջ լույս աշխարհ էր եկել Զախարինայի ազգակից եղբայրը՝ Ալեքսանդր Գերցենը։
Գերցենների կենսագիր Եկատերինա Նեկրասովայի տվյալներով՝ օբեր-պրոկուրորն ուներ մի քանի զավակ, որոնք ծնվել էին արտամուսնական կապերից, և նա «բոլորին պահում էր իրեն մոտիկ՝ բոլորին տալով կրթության»։ Նատալյան յոթ տարեկան էր, երբ Յակովլևը մահացավ։ Աղջկա դաստիարակությունն իր վրա հանձն առավ հարազատ հորաքույրը՝ իշխանուհի Մարիա Ալեքսեևնա Խովանսկայան։ Իշխանուհին, որն այդ ժամանակ արդեն հատում էր յոթանասունի սահմանը, «քմահաճ էր, իրասածի և եսասեր»։ Տան տնտեսության կառավարումը նա վստահում էր իր ընկերակցուհի Մարիա Մակաշինային։ Հետագայում վերհիշելով պատանեկան և երիտասարդական տարիների մասին, որոնք անցել էին Խովանսկայայի տանը, Զախարինան գրել է. «Ինձ թվում էր, որ ես սխալ կյանք եմ ընկել և շուտով վերադառնալու եմ իմ տուն. սակայն որտե՞ղ էր իմ տունը... Ուրիշ աշխարհ գնալու ձգտումը դառնում էր ավելի ուժգին, իսկ դրան զուգահեռ աճում էր արհամարհանքը իմ զնդանի և նրա դաժան պահապանների հանդեպ»։
Իր զարմիկ Ալեքսանդր Գերցենի հետ (նրա հայրը Ալեքսանդր Յակովլևի հարազատ եղբայրն էր) Նատալյան ծանթացել էր դեռևս վաղ մանկության շրջանում, սակայն նրանց շփումը մակերեսային էր։ Նշանակալի ամսաթիվը, որը փոխել էր նրանց հարաբերությունները, նրանք համարում էին 1835 թվականի ապրիլի 9-ը, երբ Ալեքսանդր Իվանովիչը, որը դատվել էր «անարգական ոտանավորների» համար, ուղարկվել էր Պերմ։ Հրաժեշտի հանդիպմանը նրա մայրն իր հետ տարել էր տասնյոթամյա Նատալյային։ Արդյունքում կարճ հանդիպումը վերածվեց Գերցենի և Նատալյայի երկարատև նամակագրությանը։ Գերցենը նրան նամակներ էր ուղարկում Պերմից, Վյատկայից, Վլադիմիրից, Նատալյան ի պատասխան նրան պատմում էր իր կյանքի, հսկողության տակ ապրելու բազում դժվարությունների մասին. «Ամեն ինչ գրել չեմ կարող, քանի որ գիտեմ, որ իմ նամակները երբեմն ընթերցվում են... Ամենակարևորը անպաշտպանությունն է, յուրաքանչյուրն իրավունք ունի վիրավորել»։ Զախարինայի կարգավիճակը Խովանսկայայի տանը բավականին նմանություն ուներ զարմիկի վիճակի հետ։ Տարիներ անց, գրող Տատյանա Աստրակովային պատմելով իր պատանեկան հույսերի մասին, Նատալյա Ալեքսանդրովնան խոստովանել է.
Ամուսնական կյանքի սկիզբ
1837 թվականին Նատալյա Ալեքսանդրովնան հաղորդեց Վյատկայում գտնվող Գերցենին, որ Խովանսկայան որոշել է իրեն ամուսնացնել ոմն Սնակսարյովի հետ և նույնիսկ որպես օժիտ հատկացրել է 100 000 ռուբլի և մի փոքրիկ գյուղ Մոսկվայի շրջակայքում։ Արդեն սկսել էին հարսանիքի պատրաստությունները, սակայն ամուսնական արարողությունն ինչ-որ պատճառներով չկայացավ։ Զախարինային իշխանուհու տնից տանելու անհրաժեշտության մասին մտքերը ստիպեցին Ալեքսանդր Իվանովիչին դիմել արձակուրդի համար։ Նրա հայցը բավարարվեց միայն ամիսներ անց, երբ Գերցենը գտնվում էր Վլադիմիրում։ 1838 թվականի ապրիլին Ալեքսանդր Իվանովիչը հասավ Մոսկվա և հանդիպեց հորեղբոր աղջկան։ Այստեղ կայացավ Նատալյա Ալեքսանդրովնային տանելու նրա առաջին փորձը, սակայն պլանը, որի կատարմանը մասնակցում էին նաև Տատյանա Աստրակովան և նրա ամուսինը՝ մաթեմատիկական գիտությունների մագիստրոսը, անհաջող ստացվեց։ Գերցենը, վերադառնալով Վլադիմիր, սկսեց հարսանիքի նախապատրաստությունները և կրկին «հարսնացուին փախցնելուն»։
Դա տեղի ունեցավ երեք շաբաթ անց՝ մայիսի սկզբին, հետագայում նկարագրվել է «Եղելություն և խոհեր» գրքում և Աստրակովայի հուշերում։ Նատալյա Ալեքսանդրովնան, օգտվելով Խովանսկայայի ու ընկերակցուհու կարճատև բացակայությունից, կարողացել էր դուրս գալ տնից և Գերցենի ընկեր Նիկոլայ Կետչերի հետ մեկնել էր Պերովի պանդոկ՝ ճանապարհին ստիպված լինելով մի քանի անգամ փոխել կառքը։ Աստրակովը, որը փողոցում էր հետևում Զախարինայի փախուստին՝ համոզված լինելու, որ ոստիկաններ չկան, շտապել էր իր տուն, որտեղ նրան սպասում էր Ալեքսանդր Իվանովիչը։ Գերցենի և Զախարինայի հանդիպումը տեղի էր ունեցել Ռոգոժի ուղեկալում գտնվող պանդոկում։ Նշելով «գերուհու ազատագրումը» շամպայնով՝ Ալեքսանդր Իվանովիչը և Նատալյա Ալեքսանդրովնան մեկնեցին Վլադիմիր, որտեղ 1838 թվականի մայիսի 9-ին տեղի ունեցավ նրանց պսակադրությունը։ Ամուսնական կյանքի սկիզբը Գերցենը իր օրագրում արձանագրել է հետևյալ բառերով. «Նամակագրության ավարտը»։ Վլադիմիրում ամուսիններն ապրում էին առանձնացած. Գերցենն զբաղվում էր գրական գործունեությամբ, աշխատում էր «Իմ մասին» վիպակի վրա, Նատալյա Ալեքսանդրովնան շատ էր կարդում։ Ընկերուհուն ուղղված մի նամակում նա հիշատակում է, որ իրենց հաջողվել է վարձել հարմարավետ տուն քաղաքի մերձակայքում. «Նստում ենք բուխարու մոտ, հիշում ենք ընկերներին և վայելում ենք ներկան»։ 1839 թվականի հունիսին ընտանիքում հայտնվեց առաջնեկը՝ Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչը։ Մեկուկես ամսից պարզ դարձավ, որ ոստիկանական հսկողությունը հանվել է Գերցենի վրայից։ Նույն ամռանը հենց ընտանիքը տեղափոխվեց Մոսկվա։ Հետագայում, պատմելով Օգարյովին այս մասին, թե ինչ էր նշանակում իր համար Նատալյա Ալեքսանդրովնան, Գերցենը գրել է. «Իրական կյանքում իրական փրկությունն ամուսնությունն էր»։
Գերցենի ընկերները և մտերիմներն ընդհանուր առմամբ ջերմ էին վերաբերվում նրա կնոջը։ Այսպես, Նիկոլայ Օգարյովը նրա մասին արտահայտվել է որպես «իր ճանաչած կանանցից ամենանրբագեղը»։ Վիսարիոն Բելինսկուն ամենաշատը տպավորել էին Գերցենների տան ազատ կացութաձևը և Նատալյա Ալեքսանդրովնայի բնական պահվածքը. «Այդ ինչպիսի՜ կանացի, վեհանձն էակ էր՝ լի սիրով, հեզությամբ, նրբությամբ և մեղմ նազանիությամբ»։ Երբ Գերցենները տեղափոխվեցին մայրաքաղաք, նրանց հետ շփված Միխայիլ Բակունինը պատմել է, որ Ալեքսանդր Իվանովիչը և Նատալյա Ալեքսանդրովնան եղել են իր համար «Պետերբուրգյան ուրախությունը. նա հիանալի, խելացի, ազնվաբարո մարդ էր, իսկ նա՝ սրբապաշտ, սիրող, իրոք կանացի մի էակ»։ Այդ նույն ժամանակ Ավդոտյա Պանաևան կարծում էր, որ Գերցենի կինն առանձնանում էր «չափից դուրս ակնառու մեծամտությամբ»։
Կյանք Եվրոպայում։ Կապ Գեորգ Հերվեգի հետ
1847 թվականից Գերցենների կյանքն անցել է Ռուսաստանի սահմաններից դուրս։ Եվրոպա մեկնելու ձևական պատճառը Նատալյա Ալեքսանդրովնայի բուժումն էր. տասնմեկամյա դուստր Լիզայի մահից հետո (1845—1846) Զախարինան գտնվում էր ընկճված վիճակում։ Նաև նրան անհանգստացնում էր ամուսնու և նրա ընկերների հետ հարաբերությունների սառեցումը։ Տատյանա Աստրակովային ուղղված նամակներում նա խնդրում էր. «Ինձ մանրամասն գրիր Կետչերի մասին. չնայած ամեն ինչին՝ սիրում եմ այդ մարդուն և ցանկանում, որ վերածնվի նրա հավատը մեր ընկերության հանդեպ»։ Փարիզի հեղափոխական իրադարձությունների ականատեսը լինելով՝ Նատալյա Ալեքսանդրովնան հաղորդում էր իր մոսկովյան ընկերներին, որ «ոգու բացակայությունը թույլ չի տալիս նկարագրել... Թե ոնց ենք մենք ապրում, զարմանում եմ, սակայն ապրում ենք զուտ ֆիզիկապես»։
Գերցենների կյանքի այդ շրջանում հայտնվեցին նոր ընկերներ՝ գերմանացի բանաստեղծ Գեորգ Հերվեգը և նրա կին Էմման։ Հերվեգը և Ալեքսանդր Իվանովիչը հոգևոր ուժեղ հարազատություն էին զգում, նրանց հետաքրքրությունները, ճաշակները, հակումները չափազանց նման էին, և ինչ-որ ժամանակից սկսած Զախարինան սկսեց նրանց կոչել «երկվորյակներ». այդ կերպ, ինչպես նշել է գրականագետ Իրինա Պապերնոն, ակնհայտ հղում կար Ժորժ Սանդի «Փոքրիկ Ֆադետան» վիպակին ։ «Ներդաշնակության կղզում» ապրելու ցանկությունը Գերցենին և Հերվեգին մղեց դեպի իր տեսակի մեջ ինքնատիպ «ուտոպիստական համայնքի» ստեղծմանը, որի բնակիչները, ինչպես ենթադրվում էր, կարող էին հաղթահարել «սեփականության զգացումը» և «մնացուկային եսասիրությունը»։ Երբ Ալեքսանդր Իվանովիչը և Նատալյա Ալեքսանդրովնան տեղափոխվեցին Ժնև, այնտեղ նրանց հետ մեկնեց նաև Հերվեգը՝ դառնալով Գերցենի երեխաների ուսուցիչը ։ Այն մասին, որ իր կնոջը և Հերվեգին կապում է ոչ միայն ընկերությունը, Գերցենն սկսել էր կասկածել 1849 թվականին։ Նատալյա Ալեքսանդրովնան, բացատրելով բանաստեղծով իր տարվածության պատճառները, ասաց ամուսնուն. «Նա մեծ երեխա է, իսկ դու՝ չափահաս... Նա կմեռնի սառը խոսքից, նրան պետք է զգույշ վերաբերվել»։
1850 թվականի ամռանը Հերվեգը և Գերցենն ապրում էին միասին Նիցցայում։ Նոյեմբերին Նատալյա Ալեքսանդրովնան դուստր ունեցավ՝ անվանելով նրան Օլգա (ինչպես ճշտում է Իրինա Պապերնոն, «գերցենագետները նախընտրում էին հավատալ, որ նա Գերցենի երեխան էր»)։ Շուտով հասկանալով, որ համատեղ գոյությունը վերածվել է մեծ խնդրի՝ Ալեքսանդր Իվանովիչը առաջարկեց Գեորգին և նրա կնոջը թողնել տունը։ Հերվեգները հեռացան Ջենովա, սակայն դրամատիկ իրադարձությունները շարունակվեցին. Գեորգը հրապարակեց համայնքի կյանքի մասին մանրամասներ, իսկ հետո Գերցենի հետ փոխանակվեց վիրավորական նամակներով ։ Մասնավորապես դրանցից մեկում Հերվեգը գրել է. «... Սիրո պոռթկման մեջ նա ինձնից երեխա է ունեցել Ժնևում, և ես երբեք չեմ հավատա, որ դուք այն ժամանակ չէիք կասկածում, ինչպես և մյուսները, որ այդքան խաբված չեք, որքան ուզում եք ներկայացնել» ։ Գործը հազիվ չհասավ մենամարտի, որը Գերցենը հեռու վանեց՝ համարելով, որ «նոր մարդու» բարոյական վարքագիրը խախտող» Հերվեգի դատավճիռը պետք է տար «պատվի դատարանը»։ Փորձելով վերջակետ դնել այդ պատմությանը՝ Նատալյա Ալեքսանդրովնան ընկերներին է տվել նամակներ, որոնք ուղղված էին բանաստեղծին։ Այնտեղ նա խոստովանել է, որ իր հափշտակվածությունը Գեորգով եղել է բավականին ուժեղ, սակայն ինքն արել է իր ընտրությունը. «Ես մնում եմ իմ ընտանիքի հետ, իմ ընտանիքը՝ Ալեքս[անդր]ը և իմ երեխաներն են... Իմ և Ձեր միջև տեղ չկա»։
Մահ
1851 թվականին Գերցենների ընտանիքում ողբերգություն տեղի ունեցավ. Մարսելից Նիցցա գնացող նավի խորտակման ժամանակ մահացան նրանց որդին՝ ութամյա Նիկոլայը, որն ի ծնե խուլուհամր էր, Ալեքսանդր Իվանովիչի մայրը և տղայի դաստիարակը։ Այդ պահից Զախարինայի առողջական վիճակն սկսեց շեշտակի վատթարանալ։ Ապրիլի 30-ին նրա մոտ սկսվեցին վաղաժամ ծննդաբերական ցավեր։ Լույս աշխարհ եկավ որդին, որին կոչեցին Վլադիմիր։ Երեխան մահացավ մայիսի 2-ին, նրա հետ կյանքից հեռացավ նաև 34-ամյա Նատալյա Ալեքսանդրովնան։ Տարիներ անց Գերցենը, հիշելով կնոջը, գրել է իր որդի Ալեքսանդրին.
Երեխաներ
Բացի Վլադիմիրից, որը լույս աշխարհ էր եկել 1852 թվականին և ապրել ընդամենը մի քանի օր, Նատալյա Ալեքսանդրովնան ծնել է ևս ինը երեխա։ Նրա առաջնեկը՝ Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչը (1839—1906), զբաղվել է ֆիզիոլոգիայով, եղել է Լոզանի համալսարանի պրոֆեսոր։ Կնոջ՝ իտալուհի Թերեզինայի հետ նա մեծացրել է յոթ որդիներին և երեք դուստրերին ։ 1841 թվականի փետրվարին Գերցենների ընտանիքում ծնվել է Իվան որդին, որը մահացել է ծնվելուց գրեթե անմիջապես հետո։ Նույն տարվա դեկտեմբերին Զախարինան ծնել է Նատալյա դստերը, որը մահացել է երկու օր անց։ Շաբաթից պակաս է ապրել նաև ևս մեկ որդի՝ Իվանը (1842 թվականի նոյեմբերի 30-1842 թվականի դեկտեմբերի 5) ։ Ուղիղ մեկ տարի անց՝ 1843 թվականի նոյեմբերին ծնվել է Նիկոլայը, որն ըստ Գերցենի ծոռնորդու թոռան՝ Նատաշա Ուզեր-Գերցենի եղել է «խուլ, սակայն շատ խելացի, օժտված երեխա» ։
Գերցենների դուստր Նատալյան (1844—1936), որին մտերիմները կոչում էին Տատա, չի ստեղծել սեփական ընտանիքը։ Նա զբաղվել է Ալեքսանդր Իվանովիչի գրական ժառանգության ուսումնասիրությամբ և կարողացել է պահպանել շատ փաստաթղթեր, ընտանեկան մասունքներ ։ 1845 թվականի դեկտեմբերին ծնված Ելիզավետան (Լիկա) ապրել է ընդամենը տասնմեկ ամիս ։ Կրտսեր դուստրը՝ Օլգա Գերցենը, լույս աշխարհ է եկել 1850 թվականի նոյեմբերին, առողջ, պինդ երեխա էր։ Ամուսնացել է ֆրանսիացի պատմաբան Գաբրիել Մոնոյի հետ, ապրել է բավականին երկար, մահացել է 1953 թվականին 103 տարեկան հասակում ։
«Եղելություն և խոհեր»-ի հերոսուհի
«Եղելություն և խոհեր» գրքի անվանաթերթում հեղինակային ընդմիջարկմամբ կա ձոն Օգարյովին. «Այս գրքում ամենից շատ խոսվում է երկու անհատների մասին։ Նրանցից մեկն արդեն չկա, դու միայնակ ես մնացել»․ Այնուհետև սկսվում է բուն պատումը, ընդ որում Զախարինայի անունը չի հանդիպում տեքստում բավականին երկար ժամանակ։ Հարյուր էջ հետո ոճը հանկարծ փոխվում է. կենդանի, բուռն խոսքը իր տեղը զիջում է լիրիկական ելևէջներին. «Առաջին անգամ իմ պատմության մեջ հայտնվում է կնոջ կերպար... և ըստ էության, միակ կանացի կերպարն էր իմ կյանքում»։ Առաջին հանդիպման մասին հիշողությունները ներկայացվում են մանրակրկտորեն՝ տեղերի ու ժամանակվա ճշգրիտ ներկայացմամբ։ Հերոսուհու դիմանկարը («մեծ աչքեր՝ եզերված մուգ շրջանակով... հոգնագորով խոնջություն և անվերջ թախիծ») հեղինակը ներկայացնում է երրորդ մասում։ Առանձնահատուկ տպավորություն նրա վրա թողել է կարճ հանդիպումը, որը նախորդել էր առաջին՝ չկայացած «հափշտակմանը». «Նա եկավ ամբողջությամբ սպիտակ հագած, կուրացուցիչ գեղեցիկ. երեք տարվա անջատումը և կրած պայքարը վերջնականացրել էին դիմագծերը և արտահայտությունը»։
«Եղելություն և խոհեր»-ի 5-րդ գլխի երկրորդ մասում քնարականությունն անհետանում է. պատմողը անցնում է խոստովանությունների՝ կապված իր ընտանեկան դրամայի հետ։ Իվան Տուրգենևը, կարդալով այդ էջերը դեռևս սևագիր վիճակում, նշել է, որ «այդպես կարող էր գրել նա՝ ռուսների մեկը»։ Այստեղ, ըստ գրականագետ Լիդիա Գինզբուրգի, հայտնվում են պերճախոս դետալներ, որոնք դարձել են «կենսական մեծ նշանակության կրողները»։ Այսպես, «Oceano nox» գլխում, որում պատկերվում է Գերցենի մոր և իր խուլուհամր Կոլյա որդու մահը Միջերկրական ծովում, հեղինակը հաղորդում է, որ երեխայից մնացել էր միայն մանկական ձեռնոց. «Նա [Նատալյա Ալեքսանդրովնա] դուրս քաշեց նրա փոքրին ձեռնոցը, որը փրկվել էր աղախնի գրպանում, և վրա հասավ մի լռություն, այն լռությունը, որից կյանքը դուրս է հոսում, ինչպես բարձրացած ամբարտակից»։
Այդ նույն գլխում կա ևս մի մանրամասներով հագեցած փոքրիկ էպիզոդ. խոսքը վերաբերում է Ալեքսանդր Իվանովիչի և կնոջ հանդիպման մասին Թուրինում։ Հանդիպումը տեղի էր ունենում ընտանիքին հանդիպած ցնցումից հետո, և ամուսինների հաշտությանը նպաստում է հյուրանոցային համարի մթնոլորտը. «Ծածկված սեղանին դրված էին երկու չվառած մոմեր, հաց, մրգեր և գինու սափոր։ Ես չէի ուզում որևէ մեկին արթնացնել, մենք վառեցինք մոմերը և նստած դատարկ սեղանի մոտ՝ նայեցինք իրար ու հիշեցինք մեր վլադիմիրյան կյանքը»։ Տուրգենևը Միխայիլ Սալտիկով-Շչեդրինին հասցեագրված նամակում խոստովանել է, որ ծանոթանալով Գերցենների կյանքի դրամատիկ իրադարձություններին և Զախարինայի մահվան հանգամանքներին ծանոթացնող դրվագներին՝ ինքը «այդ ամբողջ օրերի ընթացքում եղել է տպավորության տակ»։ Ինքը Ալեքսանդր Իվանովիչը երկար տարիների ընթացքում վերլուծել էր վրիպումները և սխալները, որոնք հասցրել էին ճակատագրական վախճանին, և դստերը՝ Նատալյային (Տատա) գրված նամակում պատմել է.
Էպիստոլար ժառանգություն
19-րդ դարում նամակներն ընդունվում էին որպես ոչ միայն տեղեկատվության հաղորդման միջոց, այլևս որպես էպիստոլար ժանր և իր տեսակի մեջ «գրական փաստ»։ Գերցենը մինչև ամուսնությունն էլ ուշադրություն էր դարձրել նամակներում պարզ և հստակ կերպարներ ստեղծելու Նատալյա Զախարինայի կարողության վրա. «Դու, հնարավոր է, գաղափար էլ չունես գրելու քո հսկայական տաղանդի մասին»։ Քննելով Զախարինայի էպիստոլար ժառանգությունը՝ գրականագետ Իրինա Սավկինան եկել էր այն եզրակացության, որ նրա նամակներում ոճը և տրամադրությունը տարեցտարի փոխվել է։ Առաջին նամակները Գերցենին ուղարկել էր տասնյոթամյա աղջիկը իշխանուհի Խովանսկայայի տնից, դրանցում գերակշռում էր «անձկության, դատարկության և սառնության» մոտիվը։ Նատալյային չէր բավարարում անձնական տարածքը, այստեղից էլ խոստովանությունը. «Սարսափելի է, թե ինչքան անհարմար է գրել ծնկաչոք, ընդ որում դեպի ներքև»։ Նամակագրության այդ ընթացքում, խոսելու և պատմելու հնարավորության դեպքում նրա համար ամենացավոտը «անձնական սենյակն» էր։
Կյանքի վլադիմիրյան շրջանը Զախարինայի համար բացարձակ ներդաշնակության ժամանակ էր։ Պատմելով ընկերուհիներից մեկին ամուսնու հետ քաղաքի արվարձանում հանգիստ, առանձնացած կյանքի մասին՝ նա հաղորդում էր, որ «հոգում այնպես լավ է, այնպես լուսավոր»։ Այդ շրջանում նրա նամակներում մեծ տեղ էին զբաղեցնում կենցաղային մանրամասները, տնտեսվարական հարցերը։ Որդու՝ Սաշայի ծնվելը տեսքտին նոր երանգներ հաղորդեց։ Երիտասարդ կինը Խորասուզման և ներքին վիճակի վերլուծության համար ուղղակի ժամանակ չուներ։ Մոսկվա և Պետերբուրգ տեղափոխվելուց հետո ընկերուհիներին հասցեագրված նամակների երանգները (նաև Տատյանա Աստրակովային) կտրուկ փոխվեցին։ Զախարինան հաղորդում էր նորածին երեխաների մահվան մասին, բժիշկների ախտորոշման, նրանց նախիմացության. տեքստերում սկսեցին տիրել անհանգստության և անհավասարակշռության մոտիվներ։
Ընդհանրապես այլ տրամադրություններ էին զգացվում Եվրոպայից ուղարկված Նատալյա Ալեքսանդրովնայի նամակներում. իրադրության փոփոխությունը ծանր մտքեր էին առաջացել, ծագել էր գիտակցություն, որ «սկսվել է նոր կյանք նոր արժեքներով»։ Նա իրեն վերածնված զգում էր. ռոմանտիկ, մշտապես իր վրա կասկածող աղջկա փոխարեն հայտնվել էր ազատ, վստահ կին։ «Ներդաշնակության կղզում» նա վայելում էր կյանքի հաճույքը. «Մենք բոլորս այնպես էինք ապրում, երգում. ես չեմ կարող պատկերացնել դրանից ավելի ներդաշնակ մի բան»։ Առանձնահատուկ արժեք ունեն Հերվեգին հասցեագրված նամակները. դրանցում առկա էր «անհաղթահարելի կիրք, որին նա, հավանաբար, սկզբում ընդդիմանում էր, սակայն հետո թույլ տվեց իրեն հետևել իր ցանկություններին»։ Զախարինայի ողջ նամակագրական ժառանգությունը, Իրինա Սավկինայի խոսքերով, դժվար ճանապարհ է «սեփական նույնականության որոնում»։
Նատալյա Ալեքսանդրովնայի նամակները ներառվել են «Եղելություն և խոհեր» գրքում։ Բացի այդ՝ դրանք հրատարակվել են «Ռուսական միտք» ամսագրում (1889, № 5, 6), «Ռուսական եղելավեպ» հրատարակությունում (1893, № 3), «Պ. Վ. Աննենկովը և նրա ընկերները» գրքում (1892), Տատյանա Պասեկի «Հեռավոր տարիներից» հուշերում (1905), Գերցենի գործերի ժողովածուի 7-րդ հատորում (1905), Էդուարդ Կառի «The Romantic Exiles» գրքում (1933)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողների կանայք Կատեգորիա:Ծննդաբերելիս մահացածներ
Կոպյապո
Կոպյապո (Copiapó), քաղաք Չիլիում։ Համանուն կոմունայի, Կոպյապո նահանգի և Ատակամա նահանգի վարչական կենտրոնն է։ Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 125 983 մարդ (2002)։ Քաղաքն ու կոմունան մտնում են Կոպյապոյի նահանգի և Ատակամա շրջանի կազմի մեջ։ Գտնվում է համանուն գետի ափին։
Կոմունայի տարածքը կազմում է 16 699,5 կմ², բնակչությունը՝ 153 937 մարդ (2017)։ Բնակչության խտությունը 9,22 մարդ/կմ² է ։
Տեղագրություն
Քաղաքը գտնվում է Չիլիի մայրաքաղաք Սանտյագո քաղաքից 680 կմ հյուսիս՝ Կոպյապո գետի հովտում։
Կոմունան սահմանակից է․
Ժողովրդագրություն
2012 թվականի մարդահամարի ընթացքում Վիճակագրության ազգային ինստիտուտի (INE) կողմից հավաքված տեղեկությունների համաձայն՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չիլիի քաղաքներ
Նովոուկրաինկա (գյուղ, Վելիկոնովոսյոլկովսկի շրջան)
Նովոուկրաինկա (Новоукраїнка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վելիկոնովոսյոլկովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովոուկրաինկա գյուղում բնակվում էր 46 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վելիկոնովոսյոլկովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հյու Հեֆներ
Հյու Մարսթոն Հեֆներ (Hugh Marston Hefner, ), ամերիկյան հրատարակիչ, «Playboy» ամսագրի հիմնադիրն ու գլխավոր խմբագիրը, ինչպես նաև «Playboy Enterprises» կազմակերպության հիմնադիրը։ Մականունը Հեֆ է։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1926 թվականի ապրիլի 9-ին Չիկագոյում։ Մայրը Գրեյս Քերոլայն Սուոնսոնն է, իսկ հայրը՝ Գլեն Լուսիուս Հեֆները։ Ավարտել է Չիկագոյի դպրոցը, որից հետո 1944 թվականին զորակոչվել է բանակ, կռվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջին ամիսներին։ Բանակից հետո ավարտել է Ուրբան-Շամպեյնի Իլինոյսի համալսարանի հոգեբանական ֆակուլտետը։ «Playboy» ամսագրի միտքը հայտնվել է դեռևս ուսանողական տարիներին, երբ Հեֆները հետաքրքրվում էր հրատարակչությամբ։ «Shaft» ամսագրում աշխատում էր որպես խմբագիր, նկարում էր նկարներ ամսագրերի համար։
Ավելի ուշ աշխատել է «Esquire» ամսագրի գովազդային բաժնում, բայց շուտով աշխատանքից ազատվել է աշխատավարձը չբարձրացվելու պատճառով։ Այդ պահից Հեֆները սկսել է գումար հավաքել սեփական ամսագիրն ստեղծելու համար։ Նա աշխատել է $600 վարկավորումների միջոցով, վերցրել է $8000 ներդրողներից, ինչպես նաև $1000՝ իր մորից, և սկսել աշխատանքը։ Ամսագրի աշխատանքային անվանումն էր «Stag Party» («Տղաների հավաքույթ»), բայց Հեֆները հրաժարվեց այդ անվանումից, որպեսզի վեճ չառաջանա այդ պահին արդեն գոյություն ունեցող «Stag Magazine» «տղամարդկանց ամսագրի» հետ։ 1953 թվականի դեկտեմբերին 70000 օրինակ տպաքանակով լույս տեսավ «Playboy» ամսագրի առաջին թողարկումը՝ շապիկին Մերիլին Մոնրոի նկարով։ Հեֆները վստահ չէր, որ երկրորդ համարը ևս լույս կտեսնի։ Սակայն գործն առաջ գնաց, և առաջին շաբաթվա ընթացքում վաճառվեց տպաքանակի երեք քառորդը։ Սկսվեց սեռական հեղափոխությունը։