cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Որտե՞ղ եմ ես նրան տեսել
Սյուժե
Մեկ շաբաթից տղան նորից գալիս է, բայց ի զարմանս ներկաների հայտարարում է, որ չի պատրաստել պարային համար և կպատրաստի երաժշտական։ Մատիտը, դա լսելով, կատաղում է և անտարբեր պահվածքով փորձում է տղային արտաքսել տարածքից։ Տղան վախենալով սկսում է վազել սենյակով և գնալով ակումբի ամեն անդամի մոտ ասում է.«ես խոստանում եմ»։ Մատիտը, կոլեգաների հետ խորհրդակցելով, որոշում է կայացնում վերջին անգամ հավատալ նրան։
Մեկ շաբաթ անց՝ համերգի օրը, տղան գալիս է Մատիտի մոտ և «պատրա՞ստ ես» հարցին պատասխանում է «այո», Մատիտը, ուրախանալով գովում է տղային։ Սակայն մի քանի րոպե հետո տղան հայտարարում է, որ պատրաստել է ֆոկուսներ։ Մատիտը շոկային վիճակում հարցնում է տղային, թե ուր է երաժշտական համարը, և այդ պահին Բուրատինոն, իզուր փորձելով հիշել տղային, ուրախ սկսում է գոռալ այն մասին, որ հիշել է նրան. դա Խոստովանիկն Էր։ Խոստովանիկը, հասկանալով, որ այլևս չի կարող մասնակցել համերգին, հարցնում է Բուրատինոյին, թե արդյոք տեղի կունենա համերգը։
Գալով դահլիճ, Խոստովանիկը հայտնաբերում է, որ համերգի բոլոր մասնակիցները իրեն ծաղրել են իրենց համարներում։ Պետական քաղաքական միացյալ կառավարումը, ով նստած էր Խոստովանիկի կողքին, բռնի ուժով քարշ է տալիս բեմը, և նա խոստովանում է. «Այո՛, ես եմ Խոստովանիկը։ Բայց ես խոստանում եմ, որ ոչ միայն կխոստանամ, այլ նաև կկատարեմ»։
Ստեղծողները
Նկարահանող խումբը կազմված էր.
Թողարկում
Այս մուլտֆիլմը պաշտոնապես թողարկվեց DVD սկավառակով «Սոյուզ-վիդեո» ընկերության կողմից։ Բացի «Որտե՞ղ եմ ես նրան տեսել», սկավառակի մեջ նեռարվում էին ևս յոթ մուլտֆիլմ` «Ուղիղ երեք անց կես», «Գարնանային երաժշտություն», «Փոքրիկ նավակ», «Մաշայի համերգը», «Անտառային էստրադային», «Օտար ձայն», «Ոչխար-երաժիշտ» ։
Հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1965 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Բորիս Դյոժկինի մուլտֆիլմեր
Կարանգո (գետ)
Կարանգո (Каранго), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կարելական ինքնավար հանրապետությունում։ Գետի երկարությունը 16 կմ է։ Թափվում է Տոպոզերո լիճ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բարենցի Սպիտակ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կովդա գետի ակունքն է մինչև Կումսկի հիդրոհանգույց, այդ թվում Պյաոզերո, Տոպոզերո լճեր, գետի ենթաավազանը բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը Կոլսկի թերակղզին և Կարելիի, թափվում է Սպիտակ ծով։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ռիչարդ Ավեդոն
Ռիչարդ Ավեդոն (Richard Avedon, ), ամերիկացի լուսանկարիչ, վավերագրական լուսանկարների և նորաձև լուսանկարների վարպետ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Նյու-Յորք-ում՝ հրեական ընտանիքում։ Նրա նախնիները արտագաղթել են  Ռուսաստանից  19-րդ դարի վերջին։ Երբ լուսանկարիչը 10 տարեկան էր, նա կատարեց իր առաջին դիմանակարը՝ հարևանությամբ ապրող կոմպոզիտոր  Սերգեյ Ռախմանինովի դիմանկարը։ Սովորել է Կոլումբիայի համալսարանում, բայց մեկ տարի հետո թողել է կրթությունը։ 1944—1950 թվականներին սովորել է  Harper’s Bazaarամսագրի գեղարվեստական ղեկավար  Ալեքսեյ Բրոդովիչ Վյաչեսլավովիչի լուսանկարչության դպրոցում։  1946 թվականին հիմնել է իր սեփական արվեստանոցը, աշխատել է Harper’s Bazaarամսագրում։ 1966 թվականին սկսել է աշխատել Vogueում, որտեղ աշխատել է մինչև 1990 թվականը։
1959 թվականին տպագրվել է նրա առաջին «Ուսումնասիրում» (Observations) լուսանկարների շարքը  Տումեն Կապոտե նախաբանով ։
Ավեդոնը համարվում էր դիմանկարի վարպետ։ Նրա աշխատանքները թույլ էին տալիս տեսնել համաշխարհային ճանաչում ունեցող մարդկանցից մինչև անհայտ մարդկանց անհատականության առանձնահատկությունները ։ Նրա մեծածավալ լուսանկարչական կտավները, ներառյալ  «Ուորխալ գործարանի», «Գինզբերգ ընտանիքի» և «Առաքելության խորհրդի» անդամների լուսանկարները, —  ֆոտոարվեստի պատմության նշանակալից իրադարձություններ են 1960-ական թվականներին լուսանկարել է քաղաքացիական իրավունքների համար շարժման մասնակիցներին։ Այդ լուսանկարները ընդգրկվել են «Avedon: The Sixties» ալբոմում Բիթլզ, Ջենիս Ջոպլին, Ֆրենկ Զապպա, Էնդի Ուորխալ, ֆոտոմոդել  Թվիգիի դիմանակրների հետ։ Ռիչարդն ունեցել է բազմաթիվ ցուցահանդեսների ներառյալ դիմանկարների հետահայաց ցուցահանդեսը 1970-ին ՝ Արվեստի ինստիտուտում՝ Մինեապոլիս նահանգում .1974 թվականին Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստների թանգարանում տեղի ունեցավ  «Ավեդոն։ 1947-1977թթ լուսանկարներ» ցուցահանդեսը։ 1976 թվականին թողարկվեց «Ընտանիք» (The Family)ալբոմը՝ կառավարական և գործարար էլիտաների դիմանկարներով։ Ալբոմը բաղկացած է 69 սև-սպիտակ լուսանկարներից, որոնցում պատկերված են՝ Ջորջ Հերբերտ Ուոքեր Բուշը, Հենրի Քիսինջերը, Ռոնալդ Ռեյգանը, Դոնալդ Ռամսֆելդ նաև  Ջոն Քենեդիի և Նելսոն Ռոքֆելերի ընտանիքների անդամները։ «Ընտանիք»ը ցուցադրվել է Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանում։ Բերկլի արվեստների թանգարանում տեղի  ունեցավ «Ավեդոն 1946-1980»ցուցահանդեսը, իսկ Տեխասում 1985 թվականին Ամոնա Կարտերի թանգարանում կայացավ   «Ամերիկյան Արևմուտքում» ցուցահանդեսը ։
1979—1984 թվականներին Ավեդոնը ստեղծեց հասարակ ամերիկացիների՝ հանքափորների, նավթահորերի աշխատողների, գործազուրկների մասին «Ամերիկյան արևմուտք» (In the American West) նկարների շարքը:Նա շրջել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների 17 նահանգներով և  189 քաղաքներով։  Նշելով Բեռլինի պատը՝ 1989 թվականին Ավեդոնը լուսանկարել է համառ բազմության ։
1992 թվականից աշխատել է The New Yorkerշաբաթաթերթում։ 1994 թվականին Ամերիկյան արվեստի Ուիթնի թանգարանում կայացավ լուսանկարչի ցուցահանդեսը։ Ռիչարդ Ավեդոնի ստեղծագործությունները միանշանակ զգացողություններ չեն առաջացնոմ։ Օրինակ «Ամերիկյան արևմուտք» ալբոմը Արվեստի գործիչների կողմից ենթարկվեց լուրջ քննադատության։ Միայն երկար տարիներ անց այս ալբոմը ճանաչում ստացավ։
Ռիչարդ Ավեդոնը մահացել է հիվանդանոցում 2004 թվականի հոկտեմբերի 1-ին 82 տարեկան հասակում ուղեղային արյունազեղումից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիզայներներ
Ուսումնագիր
Ուսումնագիր (ամսագիր), դպրոցական ամսագիր։ Լույս է տեսել 1932-1943 թվականներին, Պլովդիվում։ Տեղի Մխիթարյան վարժարանի հրատարակություն։ Պատասխանատու խմբագիրներ՝ Մ․ Կարապետյան, Հ․ Ոսկյան։ Լուսաբանել է վարժարանի, գաղթավայրերի հայկական կրթական այլ հաստատությունների ուսումնադաստիարակչական առօրյան, հրատարակել հայագիտական, թարգմանական, կենցաղային–առողջապահական բնույթի հոդվածներ։ Տպագրել է նաև մանկական գեղարվեստական ստեղծագործություններ։ Հիմնականում աշխատակցել են Վիեննայի Մխիթարյանները։ Տարածվել է Բուլղարիայի և սփյուռքի այլ գաղթավայրերի հայաշատ կենտրոններում։
Կատեգորիա:Բուլղարիայի հայկական ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական մանկական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական գիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Մարաթոն
Մարաթոն (Μαραθώνας), բնակավայր Հունաստանում, Ատտիկայի համանուն հարթավայրում՝ Աթենքից 40 կմ հյուսիս-արևելք։ Մարաթոնի մոտ մ. թ. ա. 490 թվի սեպտեմբերի 13-ին տեղի է ունեցել հույն-պարսկական պատերազմների առաջին խոշոր ճակատամարտը։ Հունական զորքը (շուրջ 10 հազար հոպլիտներ՝ ծանրազեն հետևակը) Միլտիադեսի հրամանատարությամբ պարտության է մատնել պարսկական զորքը (մոտ 20 հազար նետաձիգներ ու հեծելազորայիններ)՝ Դատիսի գլխավորությամբ։ Պարսիկները դիմել են փախուստի՝ թողնելով 6400 սպանված, հույներից սպանվել է 192 մարդ։ Մարաթոնի մոտ հույների հաղթանակը բարոյական մեծ նշանակություն է ունեցել հույն-պարսկական պատերազմների ամբողջ ընթացքի համար։
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանության աշխարհագրություն
Ինդիանայի համալսարան Բլումինգթոնում
1909 թվականից համալսարանը հանդիսանում է Ամերիկյան համալսարանների ասոցիացիայի անդամ։
2010 թվականին Բլումինգթոնում Ինդիանայի համալսարանը 75-րդ տեղն է զբաղեցրել U. S. News & World Report հրատարակության «Ազգային համալսարաններ» վարկանիշում, ինչպես նաև 90-րդ տեղն է զբաղեցրել աշխարհի համալսարանների ակադեմիական վարկանիշում ։
Ժողովրդագրություն
Ինչ վերաբերում է 2010 թվականի աշնանը, ի թիվս ավելի քան 42,000 ուսանողների (undergraduate students) և ասպիրանտների (graduate students) համալսարանում կային 4826 արտասահմանցի ուսանողներ։ Ուսանողների շրջանում եղել են 1851 աֆրոամերիկացիներ, 1718 ասիական ծագում ունեցող անձինք, 1416 լատինամերիկյան ծագում ունեցող անձինք, 97 բնիկ ամերիկացիներ, 26 խաղաղօվկիանոսյան կղզիների բնիկ ազգությունների ներկայացուցիչներ (հավայներ, սամոանցիներ և այլն)։ 604 ուսանողներ նշել են «խառը» ռասայական պատկանելությունը։ Ուսանողների մեծ մասը՝ 68 տոկոսը, Ինդիանայից են, սակայն ուսանողների թվում կան ԱՄՆ-ի 49 նահանգների և 137 օտարերկրյա պետությունների ներկայացուցիչներ։
Պատմություն
1820 թվականին Ինդիանայի կառավարությունը հիմնադրել է ուսումնական հաստատություն, որը հայտնի է այն ժամանակ, երբ «նահանգի ճեմարանը» գտնվում էր Սեկոնդ-սթրիթի հատման և քոլեջ-ավենյուի մոտ ։ 1816 թվականի Ինդիանա նահանգի Սահմանադրությունը պահանջում էր նահանգի գլխավոր վեհաժողովից ստեղծել ընդհանուր կրթական համակարգ՝ սկսած միջնակարգ դպրոցներից և վերջացրած համալսարաններով, որտեղ ուսուցումը պետք է լինի անվճար և հավասարապես բաց բոլորի համար։ Նոր համալսարանի առաջին շենքերի շինարարությունը սկսվել է 1822 թվականին, իսկ 1824-ին սկսվել են պարապմունքները ։
Համալսարանի առաջին նախագահը Էնդրյու Ուայլին էր, 1829 թվականին, նույն ժամանակ Գլխավոր ասամբլեան դպրոցի անունը փոխեց «Ինդիանայի քոլեջ»։ Ներկայիս անվանումը համալսարանը ստացել է 1838 թվականին։ Նախագահ Ուայլիի մահը 1851 թվականին նշանավորեց համալսարանի զարգացման առաջին շրջանի ավարտը։ Հաջորդ փոփոխությունները եկան միայն 1885 թվականին, երբ նրա նախագահը դարձավ կենսաբան Դևիդ Սթար Ջորդանը։
1867 թվականին Սառա Մորիսոնը առաջին կինն էր, ով դարձավ համալսարանի ուսանող, իսկ 1873 թվականին նա դարձավ առաջին կին պրոֆեսորը։
1883 թվականին համալսարանը շնորհեց իր առաջին դոկտորական աստիճանը, ինչպես նաև անցկացրեց առաջին միջբուհական մարզական հանդիպումը (բեյսբոլի)։ Սակայն այս տարի համալսարանի կամպուսը, որը գտնվում էր Բլումինգթոն քաղաքի կենտրոնում, ամբողջությամբ այրվել է։ Շենքը վերականգնելու փոխարեն, ինչպես դա տեղի է ունեցել մի քանի այլ պատահարներից հետո, որոշում է ընդունվել քաղաքի արևելքում նոր կամպուսի կառուցման մասին, որը տեղի է ունեցել 1884-1908 թվականներին։
Համալսարանի առաջին բաժանմունքը Բլումինգթոնից դուրս բացվել է 1916 թվականին՝ Ինդիանապոլիսում։ 1940- ական թվականներին հայտնվել են Կոկոմոյի և Ֆորտ Ուեյնի համալսարանի բաժանմունքները։ 1947 թվականին բացվել է Կինսիի համալսարանը, որը հետազոտություններ է անցկացնում սեռական հարաբերությունների ոլորտում, որը բազմաթիվ վեճերի պատճառ է դարձել։
Կառուցվածք
Բլումինգթոնում Ինդիանայի համալսարանի կազմում ընդգրկված են 14 քոլեջներ և դպրոցներ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան համալսարանների ասոցիացիա
Final Fantasy VIII
Սա Final Fantasy խաղի առաջին սերիան է, որտեղ կերպարների մարմինները ավելի իրական տեսք ունեն։ Բացի այդ, այս սերիայում չկան կախարդական ակնոցները, որով պահանջվում էին կախարդական անեծքների համար։ Սյուժեի գործությունները տեղի են ունենում հորինված աշխարհում, որը նման է արդիական աշխարհին և կան գիտաֆանտաստիկ տարրեր։ Գլխավոր հերոսը՝ Սկվոլ Լեոնհարտը, ինքն իր մեջ փակված ռազմական ակադեմիայի ուսանող էր, ով սովորում էր, որպեսզի դառնար «SeeD» ջոկատի անդամ՝ էլիտար ստորաբաժնի զինվոր։ Նրա հետ միասին, փորձում էր հաղթահարել մանկական վախերը և դառնալ գլխավորը, ինչը որոշիչ էր աշխարհի ճակատագրի համար։
Խաղի ստեղծումը սկսվեց 1997 թվականին, դրա հետ միաժանակ մեկնարկվեց «Final Fantasy VII» խաղի անգլերեն թարգմանությունը և հեղինակների կազմը համեմատելով անցյալ մասի հետ, գրեթե չէր ենթարկվել փոփոխությունների։ Խաղային մամուլը խաղին դրական գնահատականներ տվեց, այդպիսով ճապոնական «Famitsu» ամսագրում խաղը զբաղեցրել է 22-րդ հորիզոնականը՝ բոլոր ժամանակների մեծագույն խաղերի շարքում։ Կոմերցիոն տեսանկյունից Final Fantasy VIII խաղը նույնպես մեծ հաջողություն է ունեցել, այն զբաղեցրել է առաջին հորիզոնականները շատ երկների չարթերում, իսկ Հյուսիսային Ամերիկայում հրապարակումից տասներեք շաբաթ անց վաճառքից հավաքել է 50 միլիոն դոլար։ Համաձայն տվյալների, 2003 թվականին խաղը վաճառվել է 8,15 միլիոն օրինակով։
Խաղային գործընթացը
«Final Fantasy VIII» խաղի հիմնական տարրերը վերցված են «Final Fantasy VII» խաղից, որտեղ բոլոր գործողությունները պայմանականորեն բաժանվում են երեք առանձին ռեժիմների՝ ճանապարհորդություն աշխարհի քարտեզի վրա, հետազոտություն տարբեր վայրերում և մասնակցություն մարտերին։ Աշխարհի քարտեզը ցուցադրում է եռաչափ գրաֆիկայով, դրա վրա սխեմատիկորեն ցուցադրված է բոլոր տեղանքները, ռելիեֆը, բուսականությունը և այլ տեղագրական հատկանիշները։ Հերոսները տեղանքներով շարժվում են ոտքով, ավտոմեքենայով, գնացքով, չոկոբոյի վրա հեծնելով, օդանավով։ Լոկացիաները իրենցից ներկայացնում են տարբեր տեղանքների երկչափ պատկերներ, ինչպիսիք են, օրինակ՝ քաղաքները և քարանձավները, նրանց վրա առկա են որոշ օբյեկտներ և ինքնուրույն կառավարվող կերպարներ, որոնց հետ հերոսները համագործակցում են խաղալու գործընթացում։ Երբ կառավարվող խաղացող հերոսները հանդիպում են թշնամուն, տեղի են ունենում ճակատամարտ, որոնք ինչպես և աշխարհի քարտեզը, ամբողջությամբ եռաչափ են։ Պայքարի ժամանակ խաղացողները դիմակայում են համակարգչային թշնամու կողմից կառավարվելու դեմ, քայլերը իրականացվում են ըստ «ներկա ժամանակի ճակատամարտ» (Active Time Battle) ռեժիմը, որը առաջին անգամ կիրառվել է «Final Fantasy IV» խաղում։ Հաղթում է այն կողմը, որին նախկինում հաջողվել էր խլել բոլոր կենսական միավորները հակառակորդներից (հրեշներից կամ այլ կերպարներից)։ Ինտերֆեյսը ընդհանուր առմամբ մնացել է նույնը, կառավարումն իրականացվում է խաղի մենյուի միջոցով, դիզայնը վերցված է նախորդ մասերից։ «Final Fantasy VII» խաղից էականորեն տարբերվում էր նրանով, որ զենքի ու զրահի հանդերձավորման համակարգը բացակայում էր, դրանց փոխարեն հայտնվել է, այսպես կոչված, «հանգույցի համակարգ» (Junction System) ։
Հանգույցի համակարգ
«Final Fantasy VIII» խաղի համար, Հիրոյուկի Իտոն մշակել է նոր մարտական համակարգ, որը հիմքում ընկած էին մեծ արարածները, այսպես կոչված «պահապանները» (Guardian Forces)։ Խաղացողը «կանչում են» որոշ պահապանների որոշակի հերոսների համար, ինչի արդյունքում վերջիններս ստանում են տարբեր հմտություններ (այդ թվում, նաև արարածներին մարտի ժամանակ կանչելու հնարավորությունը), ինչպես նաև բազային հմտությունների՝ ուժի, պաշտպանվելու, արագություն և այլնի զարգացում։ Եթե Final Fantasy խաղերի նախորդ շարքերում կախարդանքի օգտագործումը սահմանափակվում էր կախարդական միավորով, ապա այժմ կախարդանքները հատուկ իրերի մեջ են, որոնք խաղացողը գտնում է աշխարհը ուսումնասիրելու ժամանակ, հանում են նաև հրեշների միջից և վերածում են այլ իրերի, այդ իրերը հավաքում են գույքացուցակի մեջ (ամեն մի հերոս կարող է ունենալ մեկ տեսակի 100 հատ կախարդանքների)։ Ընդ որում, մոգությունը չի սահմանափակվում միայն մարտերի ժամանակ օրգտագործվող կախարդական անեծքներով, պահապանների շնորհիվ դրանք «կցվում են» հերոսներին, ցուցանիշները բարձրացնելու համար։ Օրինակ՝ եթե կրակի կախարդանքը կապեն հերոսի հետ, ապա թրով սովորական հարվածից, բացի ֆիզիկական վնասվածքներից, թշնամում կվնասի նաև կրակով ։ Պահապանները խաղի ընթացքում ստանում են միավորներ և սովորում տարբեր հնարքները։ Համակարգի հանգույցների բազմազանությունը և ճկունությունը խաղացողին առաջին հերթին թույլ է տալիս, տարբեր միջոցներով պահապաններին բաշխել համապատասխան խաղացոների միջև, որպեսզի ավելի լավ հմտություններ ունենան; երկրորդ, հմտությունների միջև բաշխել առկա կախարդանքները և երրորդ, ընտրել, թե որ ստացած հմտությունները կկիրառվեն ճակատամարտում (այսինքն կառուցել մարտական մարտավարությունը)։ Բացի այդ, գեյմփլեյը անհրաժեշտության դեպքում, թույլ է տալիս խաղի ընթացքում փնտրել նոր պահապաններ և զարգացնել նրանց ։
Հաղթանակից հետո խաղացողները ստանում են միավորներ և բարձրացնում մակարդակը, դրանով իսկ բարձրացնելով անհատական հմտությունները։ Նախորդ սերիաներից տարբերվում է նրանով, որ խաղացողի մակարդակը բարձրանալով, բարձրանում են նաև շրջակա հրեշների մակարդակը։ Որքան բարձր է ջոկատի մարտիկների մակարդակը, այնքան ավելի ուժեղ են հակառակորդները, որոնք հանդիպում են նրանց ճանապարհին, այդպիսով պարզ հանդերձանքը դադարում է արդյունավետ լինել, և այդպիսով միայն պահապանների ու ուժեղ կախարդանքի միջոցով կարելի է հաղթել հակառակորդդներին։ Խաղացողի ուժը կապված է ոչ թե մակարդակի, այլ պահապանի և առկա կախարդանքի հետ։ Բացի այդ, պահապանները փոխարինեցին զենքի ու զրահի հանդերձանքին, հանդերձանքից մնաց միայն զենքը և այն մնում է խաղացողի հետ ամբողջ խաղի ընթացքում, այդ ընթացքում միայն կարող է կատարելագործվել, բայց չի կարող փոխարինվել։ Զենքի տարբեր ձևափոխումներից կախված է խաղացողի ուժը, արտաքին տեսքը և «սահմանի խաղտումը» ։
Սահմանի խախտում
Ինչպես յոթերորդ մասում, այս մասում խաղացողը կարող է «խախտել սահմանը» (Limit Breaks)։ Դա մի յուրահատուկ հատկանիշ է, որով խաղացողը կարող է կիրառել անսովոր հզոր հարվածներ։ Ի տարբերություն նախորդ մասի, որտեղ այդ կարգավիճակը կախված էր ստացած վնասից, այս մասում դա ի հայտ է գալիս առողջության կրիտիկական վիճակի ժամանակ։ Նման համակարգ առկա էր նաև Final Fantasy VI սերիայում, այնտեղ նույնպես այդ կարգավիճակը կախված էր առողջության միավորներից կամ այլ հերոսից։ Անհրաժեշտության դեպքում, խաղացողը «Աուրա» կախարդանքի միջոցով կարող է արհեստականորեն պայթյուն ստեղծել, իսկ հակառակորդները անեծքի միջոցով զրկել այդ հնարավորությունից ։ Առաջին անգամ սերիայում սահմանային հարվածների կատարման գործընթաց պայմանավորված է ինտերակտիվ էլեմենտներով, այդ ընթացքում պետք է սեղմել գեյփադի հատուկ կոճակները, հարվածի էֆետկտիվությունը կախված է խաղացողի հմտությունների մակարդակից ։
Սյուժե
«Final Fantasy VIII» խաղի բոլոր գործողությունները տեղի են ունենում հորինված աշխարհի շրջանակներում, որը նման է արդիական աշխարհին, այնտեղ կան նաև գիտական ֆանտաստիկայի և ֆենտեզիի տարրեր, այն լուսնի ուղեծրում մի անհայտ մոլորակ է։ Ցամաք հիմնականում ձևավորված է երկու մայրացամաքից՝Էստարը արևելյան կիսագնդում և Գալբադիյան արևմտյան կիսագնդում, խաղի տեղանքների մեծ մասը գտնվում են այդ տարածքներում։ Հյուսիասյին բևեռից ոչ հեեռու գտնվում է Տրաբիյա արկտիկական տարածքը, իսկ կենտրոնական մասում կա փոքր մայրցամաք՝ Բալամբը, իսկ հարավին ավելի մոտիկ, կա անմարդաբնակ կղզի։ Խաղի աշխարհոըմ կա յուրահատուկ բնական երևույթ, որը կորվում է «լուսնի լաց», որի ժամանակ լուսնի վրա բնակվող հրեշները հավաքվում են և շտապում մոլորակի մակերես։ Լուսնային լացը լինում է հազար տարին մեկ անգամ, իսկ անցյալ անգամ հրեշները ավերել էին ամբողջ մոլորակի քաղաքակրթությունը։ Բացի պետություններից, քաղաքներից և գյուղերից, խաղում մեծ դեր ունեն այգիները, անկախ ռազմական ակադեմիաները, որոնք զբաղվում են էլիտար մարտիկների նախապատրաստմամբ, որոնց անունը «SeeD» է, որոնք գումարով կատարում են ամենավտանգավոր առաջադրանքները։
Հերոսները
Խաղում կան վեց հիմնական հերոսներ։ Գլխավոր հերոսը՝ Սկվոլլ Լեոնհարտը ավարտել է ռազմական ակադեմիան, փակ բնավորություն ունի, նա ցանկացել է ներքին խոցելիությունը հաղթահարել հաջողություններով ։ Նա օգտագործում է գանբյեյդը զենքը, միաժամանակ համատեղելով ատրճանակով և սրով։ Ավելի ուշ ջոկատին միանում են Կվիստիս Թրիփը, ով նրա ակադեմիայից էր եղել, նա պատասխանատու է մարտական ընթացքի համար; Զելլ Դինչը, ով նույն ակադեմիայի շրջանավարտ էր, նա ձեռնամարտի վարպետ է և հոթ դոգի մեծ սիրահար; աղջիկ ուսանող Սելֆի Թիլմիտը, երիտասարդ աղջիկ է, կռվում է նունչակիներով; ապստամբ խմբի ղեկավար Ռինոա Հարտիլլին, խիստ էմոցիոնալ և փոփոխական աղջիկ է, ով կիրառում է արտասովոր զենք, որը նման է ձեռքին ամրացված աղեղնազենին, կրակում է սուր բումերանգներով; ջոկատի վերջին անդամը Իրվին Կինեասն է, հիմնականում կռվում է ատրճանականներով, թուլություն ունի կանանց հանդեպ։ Խաղի ընթացքում խաղացողը սովորաբար հայտնվում են Լագունայի, Կիրոսի և Վարդի զինվորների ազդեցության տակ, նաև Սայֆերի և Էդեյայի։
Պատմություն
Խաղը սկսվում է այգում երկու ուսանողների՝ Բալամբ Սկվոլլի և Սայֆերի մենամարտից, սովորական վերապատրաստումը վերածվեց կատաղի մարտի, նրանք մենարտի ընթացքում իրար ուժեղ վնասում են, ապա տեղափոխվում են հիվանդանոց։ Երկուսին շուտով սպասվում էր վերջին քննությունը, որից հետո կարող էին ստանալ «SeeD» կոչումը և կդառնային ակադեմիայի էլիտար անդամներ։ Այդ ժամանակ Դոլլեթ դքսությունից պատվեր են ստանում, որպեսզի իրենց պաշտպանեն հարևան Գալբադիյա պետությունից ։ Իր հրահանգիչ Կվիստիսի հետ գլխավոր հերոսը կատարում է մի փոքր նախնական հանձնարարություններ, ապա Զելլոի և Սայֆերի հետ միևնույն խմբի հետ ուղարկվում են մարտի գոտի։ Սայֆերը, ով նշանակվել էր ջոկատի հրամանատար, խաղտում է հրամանը, դուրս գալիս դիրքերից և գնում թշնամիների հետ ճակատամարտի, ապա նրանց ջոկատին ժամանակավորապես միանում է Սելֆին, ով Տրաբիյա այգու ուսանողուհի էր։ Ճակատամարտի ավարտից հետո, Սկվոլլը, Զելլը և Սելֆին ստանում են «SeeD» կոչումը, իսկ Սայֆերը հրամանը խաղտելու համար նկատողություն է ստանում ։ Ավարտական երեկոյի ընթացքում, Սկվոլլը ծանոթանում է Ռինոայի հետ, նա Սկվոլլի բնավորության հակառակ գծերն ուներ, բայց շփվող էր և բաց ։ Հաջորդ առավոտյան երեք շրջանավարտները, ովքեր ստացել էին էլիտար զինվորի կոչում, սկսում են իրենց աշխատանքը, ուղևորվելով օկուպացվաց Թիմբեր քաղաք, որտեղ նրանք պետք է համագործակցեին տեղի ապստամբ կուսակցության հետ։ Ռինոան իր համախոհների հետ փորձեց առևանգել Գալբադիայի թագավորին։ Փորձը ավարտվում է պարտությամբ, հետագայում պարզվում է, որ երկրում ռազմական ագրեսիան առաջացրել է նախագահի համախոհ Եդեյա կախարդուհին։ Հերոսները Գալբադիայի դիպուկահար Իրվինի հետ համագործակցելով, հրաման են ստանում ամեն գնով սպանել կախարդուհուն, բայց չեն կարողանում դիմակայել նրա ուժին, ինչի արդյունքում հայտնվում են բանտում։ Բացի այդ, պարզվեց, որ Սայֆերը միացել է Եդեյային և թագավորի մահից հետո դարձել երկրորդ ազդեցիկ մարդը թագավորությունում։
Այգիները դառնում են միակ ուժը, որոնք կարող է դիմակայել կախարդուհուն, դրա համար նա հրամայում է հզոր հրթիռներով ոչնչացնել դրանք։ Հերոսները փախչում են բանտից և բաժանվում երկու խմբի՝ առաջին ջոկատը՝ Սկվոլլի գլխավորությամբ վերադառնում են Բալամբ, որպեսզի զգուշացնեն և տարհանեն մարդկանց, այն ժամանակ, երբ Սելֆիի ջոկատը նպատակադրվել էին արշավել հրթիռային բազա։ Դիվերսանտները վերացնում են բազան, բայց հակառակորդ զինվորներին այնուամենայնիվ հաջողվում է հրթիռներ նետել այգիների վրա, Տրաբիա այգին ոչնչացվում է և նույն ճակատագիրն էր սպասվում Բալամբի այգուն։ Սկվոլլը կարողանալով լուծել Նորգոյի այգու կառավարչի հետ հակամարտությունը, վերջին պահին նրան հաջողոում է ակտիվացնել գաղտնի պաշտպանությունը և խուսափել այգու ոչնչացումից, բայց կտրվելով գետնի, այգին դառնում է անկառավարելի և շուտով ոչնչանում է, մի փոքր ձկնորսական քաղաքի կողքին։ Մինչ մեխանիկները զբաղվում էին այգու վերանորոգմամբ, Գալբադայան փնտրում էր Էլոննին, խորհրդավոր կնոջը, ում նկատել էին Բալամբեյում։ Հանդիպելով նրան, Սկվոլլը գտնում է իր տարօրինակ երազների բացատրությունը։ Էլլոնան օգտագորխելով իր մտավոր ունակությունները, կարողանում է ենթագիտակցությունով 17 տարի հետ գնալ, որպեսզի նրանք ուղղեն ինչ որ դեպք։ Երազում հերոսները դիտեցին մի քանի դրվագներ Լագունայի և նրա ընկերների կյանքից։ Սկզբում նա ծառայել է գալբադինական բանակում, ապա վիավորվելուց հետո ապրում էր փոքր գյուղում, հետո ուղևորվեց շուրջերկրյա ճանապարհորդության, դարձավ լրագրող և վերջապես կարողացավ դառնալ Էսթար պետության արևելյան մասի դիմադրության ղեկավար, հաղթեց Ադել կախարդուհուն և ընտրվեց այդ երկրի թագավոր ։ Բայց Էլլոնի փորձերը ուղղել անցյալի դեպքերը ահաջողությամբ ավարտվեցին, հերոսները միայն կարող էին դիտել դեպքերը ։
Սիդ այգու գլխավորը Սկվոլլին նշանակում է գլխավոր հրամանատար, հերոսը զգում է, որ չի կարողանում նման մեծ պատասխանատվություն կրել և բացի այդ, նկատում է անբացտրելի կապվածություն Ռինոայի հետ։ Այցելելով Տրաբիյա այգու ավերակները, հերոսները հանկարծակի հիշում են, որ նրանք բոլորը, այդ թվում Սայֆերը և Էլլոնան միասին մեծացել են նույն մանկատանը, դաստիարակվել են նույն կացարանում, իսկ մայրապետը եղել էր Եդեյան։ Շատ վաղուց ճակատագիրը նրանց ցրել է ամբողջ աշխարհով, և հիշողությունները ջնջվել են։ Իսկ նրանց ամենազարմանալին այն էր, որ Սիդը և Եդեյան ամուսնացած են եղել և հենց նրանք էլ սկսել էին յգիների շինարարությունը, որպեսզի դիամակայեին չար կախարդներին ։ Բալամբ և Գալբադիյա այգիների միջև տեղի է ունենում ճակատամարտ, Սկվոլլը հաղթում է Սայֆերին, հետո պարզվում է, որ նրանք կռվում էին միմյանց միջև դեռ մանկատնից, և սկսում է կռվել Եդեյայի դեմ։ Պարզվում է, որ ամբողջ այդ ժամանակ, գտնվել է Ուլտիմեցիայի հսկողության տակ , ով հզոր կախարդ էր ապագայից։ Նա ցանկանում էր ակտիվացնել ժամանակի սեղման ապոկալիպսիսական գործընթացը, իսկ դրա համար պետք էր տիրապետել Էլլոնայի հեռամտաընկալման ընդունակություններին ։ Հերոսները հաղթում են ճակատամարտում, Եդեյան ուշքի է գալիս, բայց Ռինոան ստանալով Ուլտիմեցիայի ուժը ընկնում է կոմայի մեջ։ Չկարողանալով արթնացնել իր սիրեցյալին, Սկվոլլը մեկնում է Էսթար՝ Էլլոնային որոնելու համար, այն հույսով, որ նա կտանի նրան անցյալը և այնտեղ հնարավոր կլինի փրկել աղջկան ։
Էլլոնային փնտրելով Սկվոլլը հայտնվում է տիեզերական կայանում, բայց նա ոչնչով չի կարողանում օգնել։ Պարզաբանելով, որ անցյալը փոխելը անհնար է։ Անսպասելիորեն Ուլտիմեցիան վերահսկողության տակ է վերցնում Ռինոայի մարմինը և տիեզերական բանտից ազատում է Ադելին, մտարդվելով նրան դարձնել իր հաջորդ մարմինը ։ Մինչդեռ Սայֆեր մոլորակում ակտիվացնում են, այսպես կոչված Լուսնային պանդորան, հսկայական մեխանիզմ, որով կարող է սկսվել «լուսնային լացը», այս բնական աղետի պատճառով Ուլտիմեցիան գտնվելով Ադելի մարմնի մեջ վերադառնում է Սայֆեր։ Սկվոլլը փրկում է Ռինոային և լքված տիեզերանավով նույնպես լքում է ուղեծիրը։ Էստարցիները մտավախություն ունեին, որ Ռինոայի մեջ կրկին կարթնանա չար կախարդը և նրան փակում են հատուկ սարկոֆագում, բայց Սկվոլլը չէր կարող առանց նրա ապրել, դրա համար մեծ ջանքերով նրան դուրս է բերում գերությունից։ Նախագահ Լագունան ներուղություն է խնդրում հերոսներից թյուրիմացության համար և պատմում պրոֆեսոր Օդայնի պլանի մասին, ինչպես հաղթել անհասանելի Ուլտիմեցիային։ Նա առաջարկում է կախարդուհուն թույլ տալ կրկին մտնել Ռինոայի մարմնի մեջ, ընդ որում Էլլոնան հնարավորություն կստանա սկսել ժամանակի սեղման գործընթացը, և այդ գործընթացի ընթացքում հերոսները հնարավորություն կստանան ուղևորվել հեռավոր ապագա և որպեսզի այնտեղ հաղթել իսկական Ուլտիմեցիային ։ Ջոկատը թափանցում է Լուսնային պանդորա, հաղթում Սայֆերին և հազիվ արթնացած Ադելին, սկսելով մարմնավորման ծրագիրը։
Ժամանակի սեղմումը անբացատրելի կատակալիզմ է, երբ բոլոր ժամանակաշրջանները միավորվում են մի կետում, հանգեցնում է աշխարհում սյուրռեալիստական ​​կերպարանափոխության, հերոսները քաոսային կերպով տեղափոխվում են տարբեր ժամանակաշրջաններ և ի վերջո ընկնում են Ուլտիմեցիայի աբստրակտային աշխարհը, որը օդում կառուցված միջանադարյան ամրոց է։ Կախարդուհուն հաղթելուց հետո աշխարհը աստիճանաբար վերադառնում է նորմալ վիճակի, բայց Սկվոլլը շարունակում է ճանապարհորդությունը ժամանակով և տեղափոխվում է մանկատուն, որտեղ երիտասարդ մայրապետ Եդեյային խնդրում է իր ամբողջ կյանքը նվիրել այգիների կառուցմանը, որպեսզի պաշտապանվեն հեռավոր ապագայի կախարդներից ։ Ի վերջո, բոլոր ճամփորդությունների արդյունքում, հերոսը հայտնվում է անսահման տարածական ծուղակում, որից չի կարողանում դուրս գալ, բայց Ռինոան գտնում է նրան և վերադարձնում է ներկա ժամանակ։ Խաղի եզրափակիչ տեսարաններում ցուցադրվում է ձկնորսական ծովի մոտ գտնվող Սայֆերին; Լագունային, ով հիշում է իր ընտանիքի հետ տեղի ունեցած դժբախտությունը, Էլլոնայի աղջկա հետ, ով փորձում էր ուղղել այդ ողբերգությունը; Բալամբ այգում կատարվող տոնական խրախճանքները, բոլոր հերոսների մասնակցությամբ և լուսնի լույսի ներքո Սկվոլլին և Ռինոային պատշգամբում համբուրվելիս։
Մշակումը
«Final Fantasy VIII» խաղի ստեղծումը սկսվել է 1997 թվականից, «Final Fantasy VII» խաղի անգլիական տեղեկայնացման ժամանակ ։ Խաղի սերիաների հիմնադիրը՝ Սակագուտի Հիրոնոբուն, այդ պահին զբաղված էր «Վերջին երևակայություն։ Հոգիները ներսում» անիմացիոն ֆիլմի նկարահանումներով, այդ պատճառով էլ, ինչպես և նախորդ մասում, կատարում էր միայն գործադիր պրոդյուսերի դերը, իսկ նախագծի ղեկավարությունը կրկին ստանձնեց Յոսինորի Կիտասեն ։ Գլխավոր պրոդյուսերի պաշտոնը զբաղեցրեց Սինձի Հասիմատոն, մարտական համակարգի ստեղծման պատասխանատու նշանակվեց Հիրոյուկի Իտոն։ Կիտասեն միանգամից նշանակեց ամբողջ ծրագիրը, առաջարկեց նկարիչներին ստեղծել որքան հնարավոր է ավելի իրատեսական մթնոլորտ, միաժամանակ դուրս չգալով երևակայության շրջանակներից։ Հերոսների դիզայներ Տեցույա Նոմուրան և գեղարվեստական ղեկավար Յուսուկե Նաորան ստացան խաղի աշխարհը «ապագայի, իրականության և երևակայության խառնուրդ» վերածելու ծրագիրը։ Որոշվեց հրաժարվել դեֆորմացված չիբի կերպարներից, որպպեսզի հերոսները ավելի նման լինեն իրական մարդկանց։ Նաորան իր հարցազրույցներից մեկում նշել է, որ անձնակազմը զբաղվում է «պայծառ, լուսավոր Final Fantasy» խաղի ստեղծմամբ, ինչի համար ստիպված էին ամբողջությամբ ազատվել նախորդ խաղի մռայլ մթնոլորտից, որտեղ «լույսը երբեմն հայտնվում էր խավարի միջից»։ Մշակողները եկան այդ գաղափարին բավականին վաղ շրջանում, որոշումը կայացնելը այդքան էլ հեշտ չէր, քանի որ մինչ այդ նրանք բոլորը արդեն միասին աշխատել էին յոթերորդ մասի ստեղծման վրա, դրա համար էլ նրանք բառացիորեն, իրար հասկանում էին կես բառից։ Կերպարների գործողությունը ռեալիզմով ընդգծելու համար, տեսահոլովակներում նրանք օգտագործեցին գործողության բռնում մեթոդը ։ Ըստ Կիտասեյի մտահաղացման նկարիչները պետք է խաղում արտացոլեին օտար ազգերի մշակույթները, ավելի շատ եվրոպականը, քան ավանդական ճապոնականը։ Դիզայնի հիմքի համար վերցրել են Հին Եգիպտոսի և Հին Հունաստանի ճարտարապետությունը, ինչպես նաև ֆրանսիական Փարիզ քաղաքը, որպես իդեալական եվրոպական քաղաքակրթության նմուշ։ Բացի այդ, մեծ ուշադրություն է դարձվել տարբեր պատմական խմբակցություններին և հնագույն մշակութային հասարակություններին, որոշ տարրեր, որոնք տեղափոխվել են խաղը գրեթե անփոփոխ տեսքով ։ Միեւնույն ժամանակ, գեյմփլեյը համարլրվել է Triple Triad խաղաքարտային մինիխաղով, որպես զուտ ճապոնական զվարճանք ։ Պահապանների արտաքին տեսքի վրա աշխատել է հերոսների գլխավոր դիզայներ Տեցույա Նոմուրան։ Նա որոշեց, որ այդ արարածները պետք է լիեն եզակի կախարդական արարածներ, առանց հագուստի և որևէ այլ մարդկային հատկանիշների։ Այն պարագայում, որ չէր ցանկանում, որպեսզի պահապանները նման լինեն սովորական հրեշների, ուստի հայեցակարգային նկարների ստեղծումնը նրանից շատ ջանք և ուժ պահանջեց։ Առաջին ստեղծված պահապանը դարձավ Լևիաֆանը, որը հետագայում ընդգրկվեց խաղի դեմո տարբերակում, նա արժանացավ բացառապես դրական արձագանքների և արդյունքում, նա շարունակեց նկարել այդ կերպարներին ։
Դեռ նախապատրաստման փուլում Նոմուրան ցանկացել է խաղում արտացոլել «դպրոցական օրերի» մթնոլորտը, իսկ Նոձիման հակված էր, որ հերոսները պատանեկության նույն տարիքի լինեն, այդ երկու գաղափարների միախառնումից առաջացավ ռազմական ակադեմիաների «այգիների» գաղափարը։ Սցենարսիտը նաև պլանավորել էր ցուցադրել մեծահասակների մի առանձին խումբ, Լագունայի ենթաբաժնում, որպեսզի իրենց հասունության ու ազդեցությունը հակադրվեին Սկվոլլի գլխավորած երտիսարդ և միամիտ խմբի հետ։ Ըստ Նոձիմայի, խաղացողը խաղի ընթացքում պետք է իրեն նույնացնի կառավարող հերոսի հետ, այդ էֆետկտի համար նա յոթերորդ մասում ստեղծեց Կլաուդ Ստրայֆին, իսկ ութերորդ մասի համար, նա թույլ տվեց խաղացողին կարդալ գլխավոր հերոսի հերոսի մտքերը, որոնք հայտնվում են էկրանին կիսաթափանցիկ շրջանակների տեքստերի տեսքով ։
Երաժշտություն
Երաժշտությունը «Final Fantasy VIII» խաղի սաունդթրեքի համար, ինչպես և նախորդ բոլոր մասերում, գրել է կոմպոզիտոր Նոբուա Ուեմացուն։ Գրելիս նա մեծ ուշադրություն է դարձրել հուզական բովանդականությանը, համարելով, որ նույնիսկ խաղի մշակողները պետք է լաց լիեն խաղալու ժամանակ։ Որպես հիմք օգտագործվել է հայեցակարգային նկարները և խաղի տեղանքները, այլ ոչ թե սցենարը, քանի որ նախնական փուլում երկխոսությունները անընդհատ փոխվում էին և վերջնական պատկեր չէին կազմում ։ Եթե նախորդ խաղերում Ուեմացուն յուրաքանչյուր հերոսի համար գրում էր առանձին երաժշտություն, ապա այս մասում նա առաջին հերթին կենտրոնացավ Սկվոլլի և Ռինոայի սիրավեպի վրա, այդպես է հայտնվեց «Eyes on Me» բալլադը ։ Այդ երգը չինուհի փոփ երգչուհի Ֆեյ Վոնգի կատարմամբ, ձայնագրվել է Հոնկոնգում սիմֆոնիկ նվագախմբի մասնակցությամբ, ապ հայտնվեց սինգլի տեսքով և ինքնըստինքյան դարձավ շատ հայտնի, օրինակ, միայն Ճապոնիայում վաճառվել է այդ երգի ավելի քան 400 հազար սկավառակներ ։ Մեկ այլ հայտնի սաունդթրեք է «Liberi Fatali» երգը, որը հնչում է բացման խոսքերի ժամանակ, երգչախումբը այն կատարեցլատիներեն լեզվով ։
Ալբոմը ստացել է «Final Fantasy VIII Music Collection» անվանումը  ։ Երաժշտություն ութերորդ մասի սաունդթրեքերը բազմիցս հնչել է կենդանի կատարմամբ, օրինակ՝ 2002 թվականին Տոկիոյի ֆիլարմոնիկ նվագախումբը «20020220 Music from Final Fantasy» համերգին կատարեց «Liberi Fatali», «Don’t Be Afraid», «Love Grows» և «The Man with the Machine Gun» երգերը; 2004 թվականին «Tour de Japon» շրջագայության ընթացքում կատարեցին «The Oath» երաժշտությունը; «Dear Friends»-ի համերգների ժամանակ մշտապես կատարվում էին «Liberi Fatali» և «Love Grows» կոմպոզիցիաները; մեկ տարի անց «More Friends» հաղորդման ժամանակ հնչեց «Maybe I’m a Lion» երգը  ։ 2006 թվականին Ուեմացուն «Voices» նախագծի հետ մասնակցում էր հյուրախաղերի, կատարելով այնպիսի հիթեր ինչպեսիք են «Liberi Fatali», «Fisherman’s Horizon» և «Eyes on Me» երգերը; մինչ օրս «Distant Worlds» համերգների շարքում, պարբերաբար հնչում են «Final Fantasy VIII» խաղի առավել հայտնի ստեղծագործությունները , ընդ որում նրանցից մի քանիսը հրատարակվել են աուդիոալբոմների ձևաչափով  ։
Հարակից ապրանքներ և այլ հրատարակություններ
Խաղի թողարկումից մեկ ամիս անց, տպագրվել է «Final Fantasy VIII Ultimania» գիրքը, որը պարունակում է խաղի ամբողջ սցենարը, հրեշների նկարագրությունը, մշակողների հետ հարցազրույցներ և այլ լրացուցիչ նյութեր ։ Սեպտեմբերին թողարկվեց «Final Fantasy VIII Desktop Accessories» սկավառակը, որը պարունակում էր դիզայներական պատկերներ, էկրանի պաստառներ, էլեկտրոնային փոստի հավելվածներ և առանձին քարտեր՝ «Triple Triad» խաղի համար, որը հիմա հնարավոր է խաղալ ընկերների հետ համացանցի միջոցով ։ Նոյեմբերին ընկերությունը թողարկեց գիրք-օրիգամի՝ խաղի վերաբերյալ ։ Նաև 1999 թվականին մշակողները հրապարակեցին տեխնիկական դեմո ութերորդ մասից, որտեղ ցուցադրվում էր պարահանդեսից տեսարաններ, որը նաև հարմարեցվեց Playstation 2 կոնսուլին ։
2000 թվականին «Eidos Interactive» ընկերության ուժերով, խաղը հասանելի դարձավ անհատական համակարգիչների համար, Մայքրոսոֆթ Վինդոուզ օպերացիոն համակարգով։ Ինչպես յոթերորդ մասում, գրաֆիկան և ձայնային հատկությունները ենթարկվեցին որոշակի փոփոխության, բացի այդ, որպես լրացում այս տարբերակում կցվեց «Chocobo World» մինիխաղը, որը ավելի վաղ հասանելի էր միայն «PocketStation» սարքերին և երբեք դուրս չէր եկել Ճապոնիայի սահամններից ։ Հիմնականում, այդ խաղում խաղացողը ուսումնասիրում է քարանձավները և գտնում բազմաթիվ իրեր, որոնք հետագայում կարող են տեղափոխել «Final Fantasy VIII» խաղի գույքացուցակ ։ «PlayStation»-ի ութերորդ մասի տարբերակը բազմիցս վերահրատարակվել է, թողարկվել է «Greatest Hits» և «Ultimate Hits» սերիաների շրջանակներում, իսկ 2009 թվականին հասանելի է ներբեռնման դարձել «PlayStation Network» օնլայն-ծառայութունից ներբեռնելու համար ։ 2012 թվականի դեկտեմբերին, ի թիվս այլ բաների, խաղը հրատարակվել է «Final Fantasy 25th Anniversary Ultimate Box» հավաքագրական փաթեթի կազմում, ուր տեղ են գտել բոլորի 25 սերիաների սկավառակները Սոնիի տարբեր կոնսուլների համար ։
Արձագանքներ և վաճառք
Ութերորդ մասը արժանացել է դրական գնահատականների խաղային մամուլի կողմից և կոմերցիոն առումով հաջող էր։ Խաղը դարձել է բեսթսելեր Ճապոնիայում, ԱՄՆ-ում և Եվրոպայում։ Հյուսիսային Ամերիկայի տարածքում տասներեք շաբաթների ընթացքում վաճառվել է ավելի քան միլիոն օրինակով, որից ստացել են 50մլն դոլար եկամուտ  ։ Մինչև 1999 թվականը, համաշխարհային մասշտաբով վաճառքի թիվը գերազանցել է 6 միլիոնը, իսկ ըստ վերջին տվյալների, որոնք հրատարակել է 2003 թվականի մարտին, ամբողջ աշխարհում վաճառվել է 8,15 միլիոն օրինակով ։ 2006 թվականին Ճապոնական «Famitsu» ամսագիրը ընթերցողների քվեարկության հիման վրա, խաղը տեղադրել է իր 22-րդ տեղում՝ բոլոր ժամանակների մեծագույն խաղերի ցուցակում , այն դեպքում, երբ «Gamasutra» պորտալը, երկու տարի անց խաղը ընդգրկել է JRPG ժանրի քսան ներկայացուցիչների շարքում ։
Մեկնաբանների մեծ մասը համակարծիք են եղել, որ ութերորդ «Վերջին երևակայություն»-ը համարվում է հիանալի շարունակություն, չնայած նրան, որ գեյլմփլեյի մի քանի տարրեր, որոշ լրագրողների կողմից ենթարկվել են քննադատության։ Մասնավորապես նման հրատարակությունները, ինչպիսիք են՝ «IGN» և «Electronic Gaming Monthly» ընկերությունները, խաղային մեխանիկան համարել են «խաղի ամենավատ տարրը», անվանելով մարտական համակարգը ավելի շուտ շփոթեցնող է, քան ինովացիոն։ Նրանց կարծիքով, պահապաններին կանչելու տեսարանները աներևակայելի կինեմատոգրաֆիկ են, բայց երկարությունը և բազմաթիվ տեսարաններ դիտելը սկսում է ձանձրացնել ։ Ամերիկյան «Official U. S. PlayStation Magazine» ամսագիրը քննադատել է հանգույցների համակարգը, որը ստիպում է երկար սպասել կախարդանք հավաքելու համար, սակայն բրիտանական «Edge» ամսագիրը համաձայն չէր այդ կարծիքի հետ, խրախուսելով այդ համակարգը, որի շնորհիվ հայտնվում է բազմաթիվ տարբերակներ կերպարների հզորացման և զարգացման համար ։ Դրական գնահատվեց մարտական համակարգը «GameSpot» կայքում. «Հանգույցավորված կախարդանքը տալիս է ահռելի հնարավորություններ հզորացման համար» ։ «Երևակայության աշխարհ» ամսագրի գնահատմամբ, խաղի միակ թերությունը դերակատարային համակարգն է, որը կառավարելը շատ դժվար է ։
Համընդհանուր գովասանքի է արժանացել սյուժեն, նրան համարում էին ականավոր և հետաքրքրաշարժ, «Edge»-ի վերանայման հեղինակը նշել է, որ այդ մասի սյուժեն ավելի ավարտված է համարվում, քան նախորդ մասը։ Բացման տեսահոլովակը «Game Informer» ամսագրում հայտնվել է երկրորդ տեղում՝ խաղի լավագույն բացումներ ցուցակում, այն դեպքում, երբ «IGN» պորտալի նույն ցուցակում առաջադրել է առաջին տեղում , իսկ GameSpy կայքը տեղադրել է 15րդ հորիզոնակում՝ խաղերի լավագույն կինեմատոգրաֆիական պահեր ցուցակում ։ Խաղի վերջնամասը ըստ IGN-ի անվանվել են երրորդ լավագույնը PlayStation-ի բոլոր խաղերի շրջանակներում , այն դեպքում, որ UGO.com կայքում եզրափակիչ իրադարձությունները համարվել է ամբողջ սերիայի ամենահիշարժան պահերը ։ «Electronic Gaming Monthly» ամսագիրը հատկապես գնահատել է հերոսների դիզայնը, որպես «լավագույնը դերակատարային խաղերի մեջ» ։ Ըստ Edge-ի միակ թերությունը համարվում է պատմության երկարությունը, դրա պատճառով երկխոսությունները սկսում են անհետաքրքիր դառնալ, լրացուցիչ սյուժետային գծերը կորում են, իսկ սուր դրամատիկական տեսարանները խաղացողը լուրջ չի ընդունում ։ Ըստ «UGO.com» կայքի մեկնաբանի, չնայած սցենարում առկա թերությունների, «Final Fantasy VIII» խաղը մնում է «համարձակ, նորարարական և լավագույն դերակատարային խաղը» ։ 2002 թվականին «IGN» խմբագրությունը ութերորդ մասը տեղադրեց յոթերորդ տեղում՝ «PlayStation»-ի մեծագույն խաղերի շարքում, նշելով, որ մշակողները «Final Fantasy VII»-ից որդեգրել են հաջողված ձեռքբերումները, որը խաղը դարձրել է ուժեղ ։
Քննադատների շրջանում մեծ հաջողություն ունեցավ երաժշտությունը, այն թողարկվել է, որպես առանձին չորրորդ ալբոմ, որը տարածվել է 300 հազար օրինակներով և զբաղեցրել չորրորդ տեղը ճապոնական երաժշտական «Oricon» չարտում ։ «New zealand PlayStation» ամսագրի հեղինակային կազմը, սաունդթրեքը համարել է ամենահիշարժանը, որ նրանք երբևէ լսել էին ։ «IGN» կայքի հոդվածում լրագրողները նկատել են, որ խաղի մեծ հաջողությունների համար մեծ մասով պարտական են «ցնցող» երաժշտությանը, ավելի ուշ նրանք տեղադրեցին չորրորդ տեղի խաղի բոլոր սերիաների շաքում ։ Իսկ GameSpot-ը, ընդհակառակը նշում է, որ «Final Fantasy VIII» խաղի երաժշտությունը ամենավատ կողմն է, այն պարագայում, որ նրանք խորհուրդ են տալիս լսել այդ երաժշտությունը, համարելով այն ավելի որակյալ յոթերորդ մասի համեմատ ։ «Game Revolution» կայքը նշում է, որ ալբոմի մի քանի երգերն են միայն արժանի են ուշադրության, այդ թվում «Eyes on Me» երգը, թեև չնչին, բայց միաժամանակ շատ գեղեցիկ սիրային բալլադ ։
Խաղի տեղափոխումը համակարգիչների վրա ավելի քիչ դրական գնահատականներ է ստացել ըստ մի շարք հրատարակչությունների, այս տեղափոխումը նման է յոթերորդ մասի տեղափոխմանը՝ նկարները լղոզված են, իսկ կառավարումը ստեղնաշարի միջոցով շատ անհարմար է ։ Շատ քննադատներ համակարծիք են եղել, որ այդ խաղը կատարվել է չի օգտագործում ժամանակակից համակարգիչների հնարավորությունները, իսկ «PlayStation» տարբերակը ավելի լավ է նայվում և հնչում, հետևաբար դա ավելի նախընտրելի է երկրպագուների համար, քան PC-տարբերակը ։ «UGO.com» կայքում հոդվածի հեղինակը ծայրահեղ բացասական գնահատական է տվել, նշելով, որ տեղափոխման վատ որակը հենց ընկերության մեղքն է, որովհետև հենց դրա պատճառով խաղի մասին վատ պատկերացումներ կազմվեցին ։ Ինչպես նշում է «Computer Gaming World» ամսագիրը, տեղափոխումը ստացվել է հիասթափեցնող, թերությունները ուղղելու փոխարեն, նրանք միայն ընգծեցին դրանք ։ Այնուամենայնիվ, բացասական գնահատականները չի խանգարել խմբագրությանը այն տեղադրել է 20րդ տեղը՝ 2000 թվականի լավագույն խաղերի ցուցակում ։ Առանձին մեկնաբաններ PC-տարբերակը դրական գնահատեցին, օրինակ, «Maximum PC» ամսագրի կարծիքով, բազմաթիվ տեսահոլովակներ, որոնք ստեղծվել էին օգտագործելով «FMV» տեխնոլոգիան, «պարզապես հիանալի էին» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:PlayStation տեսախաղեր Կատեգորիա:Windows տեսախաղեր
Սենտրալ (Բաիա)
Սենտրալ (São José do Jacuípe), համայնք Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Բաիա նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում։ Մտնում է Իրեսե գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 15 838 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 606,999 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 34,96 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1958 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Ռաֆայելա Կառա
Ռաֆայելա Կառա (իտալ՝. Raffaella Carrà. ), իտալացի դերասանուհի, երգչուհի, հեռուստահաղորդավարուհի։
Մանկությունը և կարիերայի սկիզբը
Դերասանուհու մանկությունն անցել է Բելարիա-Իջեա-Մարինա քաղաքում։ Դեռ մանուկ հասակից Ռաֆայելան հաճախակի հանդես է եկել հեռուստաբեմադրություններում։ Տատիկի՝ Անդրեինայի պնդմամբ նրան ութ տարեկանից ուղարկել են Հռոմ՝ թատերական արվեստ սովորելու։ Այստեղ ասմունքի ու դրամատիկական արվեստի դասեր է առել դերասանուհի Թերեզա Ֆրանկինիից (իտալ՝. Teresa Franchini) և պարի դասեր՝ պարուսույց Ջիա Ռուսկայայից (իտալ՝. Jia Ruskaia): Իր առաջին, ոչ մեծ դերը Ռաֆայելան կատարել է Մարիո Բոննարի «Անցյալի տառապանքները» կինոնկարում։ Մի քանի տարի անց նա ընդունվել է Հռոմի կինեմատոգրաֆիայի փորձարարական կենտրոնի ուսումնական հաստատությունը, որն ավարտելուց հետո նկարահանվել է «Քառասուերեք թվականի երկար գիշերը», «Ընկերները», «Չելեստինա» և բազմաթիվ այլ ֆիլմերում։ Ընդ որում՝ «Ֆոն Ռայենի գնացքը» կինոնկարում եղել է մեծահամբավ Ֆրենկ Սինատրայի խաղընկերը։
1961 թվականին Կառան մասնակցել է «Խոսքերի հեղինակը. - անհայտ է» (իտալ՝. «Il paroliere: questo sconosciuto») հեռուստահաղորդմանը, նկարահանվել «Մեծ քամելեոններ» (իտալ՝. «I grandi camaleonti»), «Սկարամուշ» (իտալ՝. «Scaramouche») սերիալներում, Մարչելո Մաստրոյանիի հետ երգել «Չաո, Ռո՛ւդի» (իտալ՝. «Ciao Rudy») մյուզիքլում։
1970-ական թվականներ
1971 թվականի հիթ շքերթում Ռաֆայելայի կատարած կոմպոզիցիաները միանգամից չորս առաջնային տեղեր են գրավել։ Նա դարձել է կիրակնօրյա «Gran Varietà» ռադիոհաղորդման վարողը։ Այդ նույն տարում հեռուստատեսության համար ձայնագրել է «Maga Maghella» և «Tuca Tuca» հոլովակները։ Ընդ որում՝ «Tuca Tuca»-ում, իտալական հեռուստատեսության պատմության մեջ առաջին անգամ, երգչուհին էկրանին հայտնվել է պորտը չծածկող զգեստով։ Դա հարուցել է Վատիկանի սուր դժգոհությունը, և L'Osservatore Romano-ի էջերում հիթ շքերթը հրապարակվել է ո՛չ իր ամբողջական տեսքով. «Tuca Tuca»-ն և դրան հաջորդած երգերը դուրս են թողնվել ցանկից ։ Այդ հոլովակի կապակցությամբ բարձրացված աղմուկը իր ազդեցությունն է թողել այն ժամանակների երիտասարդական նորաձևության վրա։
Հեռուստատեսությունում Ռաֆայելան հասել է ավելի մեծ հաջողության։ Այստեղ նա միաժամանակ և՛ հաղորդումներ է վարել, և՛ երգել է, և՛ պարային համարներ է կատարել։ 1974 թվականին «Կանցոնիսիմա»-ում կատարել է «Աղմուկ» (իտալ՝. «Rumore») և «Երջանկություն» (իտալ՝. «Felicità tà tà») երգերը, որոնք կարճ ժամանակում դարձել են ամենատարածվածն ու ամենասիրվածը Իտալիայում։
Նրա՝ որպես տաղանդավոր արվեստագետի համբավը տարածվել է նաև հայրենի բնօրրանի սահմաններից շատ ու շատ հեռու։ Նա մեծ հաջողությամբ համերգներ է տվել Իսպանիայում, Ֆրանսիայում, Կանադայում, Արգենտինայում, Խորհրդային Միությունում, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում, Մեծ Բրիտանիայում և այլ երկրներում։ Ռաֆայելային մեծ ժողովրդականություն է բերել հատկապես «Արա՛ քայլն առաջին» (իտալ՝. «A far l’amore comincia tu») երգը, որն ընդգրկվել է բազմաթիվ երկրների հիթ շքերթներում։ Այդ երգը նա կատարել է ոչ միայն իտալերեն, այիև ֆրանսերեն («Parce que tu l’aimes dis-le lui»), իսպաներեն («En el amor todo es empezar»), գերմաներեն («Liebelei»), անգլերեն («Do It, Do It Again») : Պակաս հաջողություն չէր վայելում «Շնորհավո՛ր» երգը (իտալ՝. «Tanti Auguri»), որի իսպաներեն տարբերակը («Hay que venir al sur»), շլյագեր դարձած «Ֆիեստա»-ի (իտալ՝. «Fiesta») հետ մեկտեղ, մեծ ժողովրդականություն է բերել երգչուհուն Իսպանիայում և Լատինական Ամերիկայի երկրներում։
Սկսած 1977 թվականից՝ Ռաֆայելա Կառան կանոնավոր կերպով հանդես է եկել միջազգային հեռուստահաղորդումներում։ Բարձր պրոֆեսիոնալիզմը, վոկալ և արտիստական ձիրքերի վարպետորեն համակցումը միլիոնավոր արվեստասերների ուշադրությունն են գրավել և գրավում։ Բազմաթիվ այլ երգիչներ ևս կատարել են նրա երգացանկում ընդգրկված երգերից, ինչպես, օրինակ, ժամանակակից թուրքական երգարվեստի աստղ համարվող Աժդա Պեկանը, էստոնուհի Աննե Վեսկին, գերմանացի Տոնի Հոլիդեյը, չեխուհի Հելենա Վոնդրաչկովան, բրազիլուհի Պեռլան...
1980-ական թվականներ
1980-ական թվականների սկզբից Ռաֆայելա Կառան հեռուստատեսությունում հանդես է եկել հիմնականում որպես իտալախոս և իսպանախոս լսարանի համար երաժշտական շոուներ վարող։ 1980 թվականին նկարահանվել է արգենտինական «Բարբարա» կինոնկարի (ռեժիսոր՝ Ջինո Լանդի) գլխավոր հերոսուհու դերում։ Rai 2 հեռուստաալիքով հեռարձակվել են «Millemilioni» շարքի հինգ հաղորդումներ՝ նրա մասնակցությամբ։ Այդ հաղորդումները տեսաձայնագրվել են Իտալիայում, ԽՍՀՄ-ում, Մեծ Բրիտանիայում, Մեքսիկայում և Արգենտինայում։ Արտիստուհին մասնակցել է նաև ԽՍՀՄ-ում անցկացված իտալական հեռուստատեսության օրերին, որոնց ընթացքում խորհրդային արվետասերները հնարավորություն են ստացել մոտիկից շփվելու, ավելի լավ ճանաչելու սիրված երգչուհուն։ Դրան մեծապես նպաստել է նաև հեռուստատեսության համար ռեժիսոր Եվգենի Գինզբուրգի նկարահանած «Ռաֆայելա Կառան Մոսկվայում» կինոնկարը։ Այդ նույն ժամանակ թողարկվել է Կառայի նոր՝ «Inviato speciale» ալբոմը, որը շատ կարճ ժամանակամիջոցում նվաճել է հիթ շքերթների բարձունքները։ Այդ ալբոմի հիթերից էր «Soca Dance»-ն՝ անթիլյան նոր պարը, որն արագորեն գրավել է Իտալիայի պարահրապարակները։ 1987 թվականին Ռաֆայելան համաեվրոպական մի նախագծի շրջանակներում սկսել է համագործակցել Fininvest հաղորդակցական ցանցի հետ. նախագծի նպատակն էր՝ զվարճալի, ժամանցային հաղորդումների միջոցով նպաստել տարբեր ժողովուրդների մշակույթների մերձեցմանը։ Դրան զուգահեռ՝ հեռարձակվել է «Raffaella Carrà Show»-ն, որին իրենց մասնակցությունն են բերել նաև համաշխարհային ճանաչում ունեցող արվեստագետներ։ Եթեր են հեռարձակվել ամենաբազմազան թեմաներով հարցազրույցներ արտիստուհու հետ, ինչպես նաև՝ նրա երգերն ու պարերը։ Ընդ որում՝ պարերի բեմադրիչը Սերջո Յապինոն էր (իտալ՝. Sergio Japino), որը հետագայում դարձել է արտիստուհու քաղաքացիական ամուսինը և այն բոլոր հեռուստահաղորդումների ռեժիսորը, որոնցում նա կարևոր մասնակցություն է ունեցել։ Լատինական Ամերիկայում «Raffaella Carrà Show»-ն ցուցադրվել է Արգենտինայի, Մեքսիկայի, Չիլիի, Վենեսուելայի հանրահայտ մարզադաշտերում, տասյակ հազարավոր հանդիսականների համար։ Իսպանալեզու երկրներում երգչուհու մեծ ժողովրդականությանը նպաստել է իսպաներենին ազատորեն տիրապետելը (թեև նույնը կարելի է ասել նաև ֆրանսերենի, անգլերենի մասին)։
1990-ական թվականներ
1990-ականներին Ռաֆայելան հանդես է եկել որպես «Fantastico 3», «Pronto Raffaella?», «Buonasera Raffaella», «Raffaella Carrà Show», «Domenica in …», «Il principe Azzurro», «Weekend con Raffaella», «Fantastico-91» սիրված հեռուստահաղորդումները վարող կամ իր երգով ու պարով դրանց մասնակցող արտիստուհի։ Նրան հաջողվել է տարիներ շարունակ պահպանել իր շոուների մեծ ժողովրդականությունը. օրինակ՝ 1990-1991 թվականներին հեռարձակված «Ricomincio da due» հաղորդումը անհավանական թվացող հաջողության է հասել՝ ապահովելով միջին հաշվով վեց միլիոնանոց լսարան (այսինքն՝ իտալական ամբողջ հեռուստալսարանի քառասուն տոկոսը) և առաջ անցնելով մինչև անգամ Rai 1 հեռուստաալիքով հեռարձակվող կիրակնօրյա ժամանցային «Domenica in …» կուլտային ծրագրից։
1991-1995 թվականներին արտիստուհին համագործակցել է իսպանական հեռուստատեսության հետ՝ դառնալով «Hola Raffaella!» («Ողջո՜ւյն, Ռաֆայե՛լա»), «A las 8 con Raffaella», «En casa con Raffaella» հեռուստահաղորդումները վարողը։ Այդ ընթացքում հասցրել է նաև մի զուգերգ ձայնագրել Նատալյա Օրեյրոյի հետ։ 1993 թվականին «Hola Raffaella!» հաղորդմանը շնորհվել է Իսպանիայի հեռուստատեսության ամենահեղինակավոր՝ TP մրցանակը՝ որպես այդ տարվա լավագույն տեղեկատվական-ժամանցային ծրագրի։ Երգչուհին «Hola Raffaella!»-ի հաղորդումներում հնչեցրած իր երգերը հետագայում թողարկել է նույնանուն ալբոմում։