cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆրանսուա-Ռընե դը Շատոբրիան
Հրատարակված առաջին նշանակալից աշխատությունները՝ «Հեղափոխությունների մասին էսսեն» (1796) և «Քրիստոնեության հանճարը» (1802), մատնանշում են նրա քաղաքական հայացքների ուղղվածությունը դեպի հակահեղափոխությունն ու Հին ռեժիմի հասարակության պաշտպանությունը (XVI դարի վերջից մինչև XVIII դարը հասարակության սոցիալական շերտավորում Ֆրանսիայում, ըստ որի՝ հասարակությունը բաժանված էր հետևյալ աստիճանակարգությամբ՝ նվիրապետություն, ազնվականություն, երրորդ սոցիալական շերտ, որում ընդգրկված էին նրանք, ովքեր չէին մտնում նախորդ երկուսի մեջ, այսինքն՝ քաղաքային և գյուղական բնակչությունը, որոնք, ի տարբերություն նախորդ երկուսի, հարկեր էին վճարում)։ Գաղափարախոսական հարցադրումները շատ արագ միախառնվելով յուրօրինակ գեղագիտության հետ՝ գրական մեծ հաջողություն և հռչակ են բերել նրան։ Այսպես բնության նկարագրությունն ու իր «գեղարվեստական ես»-ի զգացմունքների վերլուծությունն արտացոլվել են «Ատալա» (1801) և «Ռընե» (1802) երկերում, որոնք սկզբում հրատարակվել են որպես «Քրիստոնեության հանճարը» ստեղծագործության թեզիսների՝ դրույթների պատկերազարդումներ՝ իլյուստրացիաներ, իսկ հետո ընդգրկվել են «Նատչեզները» (Ամերիկայի հնդկացիների համանուն ցեղի պատմության մասին ստեղծագործություն) ծավալուն վիպական շարքում (միասին հրատարակվել են 1826 թվականին)՝ որպես օրինակ ծառայելով ֆրանսիացի գրողների հաջորդ սերնդի համար։ Նրա հակվածությունը դեպի առեղծվածը, թախիծի վերամբարձությունը, ծավալն ու մեծությունը, անասելի տանջանքն արտահայտելու նրա ձգտումն ու տարաշխարհիկության՝ արտասովոր կենցաղը բացահայտելու ծարավը, որը նա վերահաստատում է միջերկրածովյան ճամփոդության մասին իր «Երթուղի Փարիզից Երուսաղեմ» պատմվածքում (1811), նրան դարձրել են իր ժամանակաշրջանի ամենաազդեցիկ «նախառոմանտիկներից» մեկը։ «Չարչարանքների ալիք»-ի (Շատոբրիանի հայտնի արտահայտություն «Քրիստոնեության հանճարը» երկում, որ նշանակում է հոգու այն վիճակը, որը նախորդում է չարչարանքների լիակատար զարգացմանը) ցավագին գերզգայունությունը, որն իր արտացոլումն է գտել Ռընեի կերպարում, ֆրանսիական ռոմանտիզմում իր կարևոր հետնորդներն է ունեցել։ Այսպես Ալֆրեդ դը Մյուսեի «դարի չարիքը» (Մյուսեն այդպես է անվանել բուրժուական մատերիալիզմը) և Շառլ Բոդլերի «դառնամաղձությունը» («Չարի ծաղիկներ» ժողովածուի բազմաթիվ բանաստեղծություններում Բոդլերի արտահայտած խորը մելամաղձություն՝ մելանխոլիա՝ ծնված ապրելու ցավից) և այլն կարող են համարվել Շատոբրիանի «չարչարանքների ալիք»-ի հեռավոր փոխակերպումները։
Այնուամենայնիվ, Շատոբրիանի հոյակերտ ստեղծագործությունը «Անդրշիրիմյան հիշողություններ» ստեղծագործությունն է, որ հրատարակվել է հետմահու՝ սկսած 1849 թվականից։ Այդ ստեղծագործության առաջին գրքերում նա վերակերտել է իր մանկությունն ու կրթությունը Սեն Մալոյի և Կոմբուրի (համայնք Ֆրանսիայի հյուսիս-արևմուտքում՝ Բրետան շրջանում) ազնվական սոցիալական միջավայրում, մինչդեռ հաջորդ գրքերում ներկայացրել է 1789-1841 թվականների պատմական իրադարձությունների պատկերը, որոնց վկան է եղել։ Այդ երկը, որ միաժամանակ ինքնակենսագրական գլուխգործոց է և առաջին հայացքից պատմական վկայություն, ներկայացնում է նրա արձակ ժանրի վերելքը, որը նույնպես իր ազդեցությունն է թողել ֆրանսիական գրականության վրա։
Երիտասարդություն
Վիկոնտ Ֆրանսուա-Ռընե դը Շատոբրիանը սերել է Սեն Մալոյի սնանկացած ազնվական ընտանիքից։ Սեն Մալոյում XVII դարի սկզբին հաստատվել է նաև Ռոշեր դյու Քենգո ընտանիքը, որը ժամանակին իր դիրքին է հասել Շատոբրիանի հոր՝ կոմս Ռընե-Օգյուստ դը Շատոբրիանի (Կոնբուրի ասպետ, կոմս, Գոգղի, Լը Պլեսի լ' Էպինի, Բուլեի, Մալեստղուա ան Դոլի և այլ վայրերի սենյոր) առևտրի ոլորտում ունեցած հաջողությունների շնորհիվ։ Ռընե-Օգյուստ դը Շատոբրիանը ծնվել է 1718 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Գիտեյում (Guitté՝ կոմունա Կոտ դ'Արմոր դեպարտամենտում)՝ Տուշ (Touches) դաստակերտում։ Ռընե-Օգյուստ դը Շատոբրիանը և Ապոլին Ժան Սյուզան դը Բեդեն՝ Բեդեյի (Bédée) կոմսի դուստրը, ամուսնացել են 1753 թվականին Բուրսոլում (Bourseul) և ունեցել են վեց երեխա, որոնցից մեկն էլ՝ Ֆրանսու-Ռընե դը Շատոբրիանն է եղել։ Նրանց ընտանիքի ֆինանսական հաջողությունները հիմնված են եղել գաղութների հետ առևտրի վրա, քանի որ պատերազմի ժամանակ նրա հայրը զբաղվել է կապերությամբ, ձողաձկան որսով, իսկ խաղաղ ժամանակ՝ ստրկավաճառությամբ ։ Փոքրիկ Ֆրանսուա-Ռընեն ստիպված է եղել ծնողներից հեռու ապրել իր մայրական տատիկի՝ տիկին դը Բեդեյի մոտ՝ Պլանկվետում (Plancoët [plɑ̃kwɛt]՝ կոմունա Կոտ դ'Արմոր դեպարտամենտում), որտեղ Ֆրանսուա-Ռընեն հանձնվել է դայակի խնամքին։ Տիկին դը Բեդեն նրան հաճախ տարել է մորեղբոր մոտ՝ Բրետանի (Bretagne) Մոնշուա դաստակերտ (Monchoix): Նա երեք տարեկան էր, երբ 1771 թվականին նրա հորը հաջողվել է գնել Կոնբուրի դղյակը, իսկ Շատոբրիանների ընտանիքը տեղափոխվել է այնտեղ բնակվելու 1777 թվականին։ Այնտեղ անցկացրած մանկությունը Շատոբրիանը հետագայում բնութագրել է որպես մռայլ մանկություն՝ լռակյաց հոր, սնահավատ ու հիվանդագին, բայց ուրախ և զարգացած մոր ընկերակցությամբ։
1789 թվականի հունվարին մասնակցել է Բրետանի դքսության Ազգային ասամբլեային, նույն տարվա հուլիսին օժանդակել է Բաստիլի գրավմանը իր քույրերի՝ Ժյուլիի և Լյուսիլի հետ։
Երուսաղեմի Սուրբ Հովհաննեսի հովանավորության Մալթայի միաբանության ասպետ
«Անդրշիրիմյան հիշողություններ» աշխատության մեջ Շատոբրիանը բազմիցս հիշատակել է Սուրբ Հովհաննեսի հովանավորությամբ Երուսաղեմի միաբանությանն (կամ Հիվանդախնամների միաբանություն) իր անդամագրության մասին։ Մալթայի ասպետ դառնալու համար նա նույնիսկ ինքն իրեն հերակտրություն է արել (եկեղեցականների գլխի մազածածկույթի ամբողջությամբ կամ մասնակի հեռացում ածելիով՝ ի նշան եկեղեցուն նվիրվածության)։ Նա նկարագրել է, թե ինչպես է իր եղբայրը իրեն ներկայացրել Աքվիտանիայի վանահայր Լուի-Ժոզեֆ դե Էսկոտեին միաբանություն ընդունելու համար, և ինչպես է իրեն հաջողվել ապացուցել իր ազնվական լինելը։ Միաբանություն ընդունելու խնդրանքը հաստատվել է 1789 թվականի սեպտեմբերի 9-ին, 10-ին և 11-ին գումարված ժողովների ընթացքում։ «Անդրշիրիմյան հիշողություններ»-ում Շատոոբրիանը նշել է, որ օգոստոսի 7-ին Ազգային ասամբլեան չեղյալ է հայտարարել ազնվական կոչումները, այդ դեպքում «ինչպե՞ս կարող էին ասպետները և իմ ազնվական լինելու հարցը քննողները գտնել ապացույցներ այն կոչման համար, որին ինձ արժանացնելու համար ես թախանձագին խնդրում էի» ։
Հատկանշական է, որ XIX դարի գլխավոր տոհմաբաններն ու ազնվականության ոլորտի մասնագետները՝ Կուրսելը (1824), Վիտոն դը Սեն-Ալեն (1846) , Պոտիե դը Կուրսին (1890) , Գիյոտեն դը Կուրսոնը(1902) , Կերվիլեն (1895)՝ բացառությամբ Ռեվերանի (1902) կամ Լա Ռոքի (1891) , Շատոբրիանին տալիս են Մալթայի ասպետ կոչումը։ Շատոբրիանն է, որ իր «Անդրշիրիմյան հիշողություններ» աշխատության հավելվածում ամբողջովին և հոժարակամ ներկայացրել է «Հիշատակարանը» (« Mémorial ») : Շատոբրիանի ներկայացրած այդ «Իրավական ակտերի հիշատակարանը» (« Mémorial des actes authentiques ») այն փաստաթուղթն է, որի հիման վրա Միաբանությունը մերժել կամ հաստատել է ադամագրվել ցանկացողի թեկնածությունը։ Շատոբրիանը Բրետանից էր, որը պատկանել է Լանգ դը Ֆրանսի (թարգամանաբար «Ֆրանսիայի լեզու», այստեղ՝ լանգ (լեզու)՝ միաբանության վարչական բաժանման անվանում) Ակվիտանիայի մեծ վանահայրությանը ։ Լանգ դը Ֆրանսում անհրաժեշտ է եղել ներկայացնել ազնվական ութ կապեր (չորսը՝ հայրական, չորսը՝ մայրական կողմից) ազնվական ծագում ունենալու ապացույցներ՝ նվազագույնը հարյուր տարվա կտրվածքով ։ Շատոբրիանը ներկայացրել է մինչև իր նախնիների քսաներեքերոդ ճյուղը, որոնք մասնակցել են 1066 թվականի Հասթինգսի ճակատամարտին ։ Այդ «Հիշատակարան»-ը Շատոբրիանի եղբայրը ուղարկել է վանահայր Լուի-Ժոզեֆ դե Էսկոտեին, որը նրա կողմից ընդունվել է ՝ համարվելով «լավ և փաստարկված»։
Շատոբրիանը երբեք կրոնական ծառայության չանցավ, չմնաց Մալթայում, երբեք ուխտ չարեց, չդարձավ Երուսաղեմի Սուրբ Հովհաննեսի հովանավորության Մալթայի միաբանության ասպետ, երբեք չունեցավ «բենեֆիսների հույսը», որ փափագում էր իր «Անդրշիրիմյան հիշողություններ» գրքում։
Ճամփորդություն Հյուսիսային Ամերիկայում
Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ 1791 թվականին Շատոբրիանը հեռացել է Ֆրանսիայից և նավարկել Նոր աշխարհ (Բալթիմոր) «դեպի հյուսիս-արևմուտք անցուղի փնտրելու պատրվակով» ։ Կրետիեն Գիյոմ դը Լամուանյոն դը Մալշերբն է նրան քաջալերել մեկնել ։ 1826 թվականին հրատարակված իր «Ճամփորդություն Ամերիկայում» գրքում Շատոբրիանը պատմել է, որ 1791 թվականի հուլիսի 10-ին եղել է Ֆիլադելֆիայում, անցել է Նյու Յորք, Բոստոն և Լեքսինգտոն քաղաքներով։ Նկարագրել է Ֆիլադելֆիայում իր և Ջորջ Վաշինգտոնի հանդիպումը, որը նրան ասել է « Well well, young man »: Նավով բարձրացել է Հուդզոն գետը մինչև Օլբանի, որտեղ աշխատանքի է վերցրել մի էքսկուրսավարի և հասել Նիագարայի ջրվեժ՝ Հյուսիսային Ամերիկայի անտառների միայնությունն ու «ազնվաբարո վայրենուն» (bon sauvage՝ միֆ կամ գրական կերպար լուսավորության դարաշրջանում, որն իդեալականացնում է մինչ քաղաքակիրթ դառնալը մարդու և բնության կապը) բացահայտելու նպատակով ։ Նա պատմել է, որ Նիագարայում կոտրել է ձեռքը և մեկ ամիս անցկացրել է մի հնդկացիական ցեղի հետ։ Ճամփորդության պատմությունը ընդհատվել է, Շատոբրիանը մի քանի տասնյակ էջեր նվիրել է հնդկացիական ցեղերի նաև ընդհանուր առմամբ Ամերիակայի քաղաքական, տնտեսական և կենդանաբանական առանձնահատկությունների ներկայացմանը։ Հետո մի քանի էջով ներկայացրել է իր վերադարձը Ֆիլադելֆիա Օհայո գետով, Միսիսիպիիով և Լուիզիանայով։ «Դեպի Վարեն փախուստ»-ի (ֆրանսիական հեղափոխության դրվագ, որ տեղի է ունեցել 1791 թվականի հունիսի 20-21-ին, երբ Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս XVI-ը և իր ընտանիքը անհաջող փախուստի փորձ արեցին հեղափոխական Փարիզից դեպի Մոնմեդիի ռուայալիստների ճամբար ) մասին լուրը ստիպել է նրան հեռանալ Ամերիկայից։ Նա Մոլի նավով մեկնել է Լա Ռոշել ։
Քննադատություններ ճամփորդության երթուղու արժանահավատության վերաբերյալ
Բազմաթիվ քննադատներ կասկածի տակ են դրել Շատոբրիանի՝ մի քանի շաբաթ հնդկացիական ցեղերի մոտ բնակվելու փաստը, որ նա նկարագրել է իր «Նատչեզները» ստեղծագործության մեջ ։ Այն երթուղին, որ Շատոբրիանը նկարագրել է իր «Ճամփորդություն Ամերիկայում» գրքում, պարունակում է իրականության չափազանցություն և աղավաղում, հատկապես երբ խոսքը վերաբերում է Լուիզիանայով նրա անցնելուն։ Ջորջ Վաշինգտոնի հետ Շատոբրիանի հանդիպման արժանահավատությունը ևս կասկածի տակ է դրվել։
Ճամփորդության ազդեցությունը
Որոշ մասնագետներ արտահայտել են այն ենթադրությունը, որ Շատոբրիանը գրի է առել բազմաթիվ փաստաթղթեր նատչեզների մասին ։ Շատոբրիանը հաստատել է, որ ամերիկյան փորձառությունը եղել է այն ներշնչանքը, որն ընկած է «Նատչեզները» ստեղծագործության հիմքում։ Այդ ստեղծագործության մեջ Շատոբրիանի պատկերավոր նկարագրությունները, լինելով նորարար իր ժամանակաշրջանի համար, հետագայում իրենց ոճական ազդեցությունն են ունեցել ֆրանսիական ռոմանտիզմի վրա։
Սարիղայա (Երզնկայի գավառ)
Սարիղայա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում ։
Ֆրանսուա-Ռընե դը Շատոբրիան
Աքսորյալը
1792 թվականի մարտի վերջին Շատոբրիանն ամուսնացել է տասնյոթամյա Սելեստ Բյուիսոն դը լա Վինյի հետ, որը սերել է Սեն Մալոյի նավատերերի ընտանիքից։ Նրանք ժառանգներ չեն ունեցել։ 1792 թվականի հուլիսի 15-ին իր եղբոր ուղեկցությամբ, սակայն առանց կնոջ Շատոբրիանը Ֆրանսիայից մեկնել է Կոբլենց։ Այնտեղ նա միացել է Վտարանդիների բանակին (հակահեղափոխականների բանակ, որոնք արտագաղթել են Ֆրանսիայից Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ)՝ Հանրապետականների բանակի դեմ մարտնչելու նպատակով։ Նրա երիտասարդ կինը, ապրելով Բրետանում, լքված իր ամուսնու կողմից և նրանից ոչ մի լուր չունենալով, ձերբակալվել է որպես « վտարանդու կին », բանտարկվել է Ռենում, որտեղ մնացել է մինչև Տերմիդորյան հեղաշրջումը։ Ֆրանսու-Ռընե դը Շատոբրիանը, վիրավորվելով Թիոնվիլի պաշարման (տեղի է ունեցել 1792 թվականի օգոստոսի 24-ին ավստրիական 20000-անոց բանակի և ֆրանսիացի վտարանդիների բանակի 16000-անոց զորքի կողմից) ժամանակ, սողալով հասել է Բրյուսել, հետո տեղափոխվել է ապաքինվելու Ջերսի (Jersey՝ Նորմանդյան կղզիներից ամենամեծը)։ Այդպես ավարտվել է նրա ռազմական կարիերան։
Սարիղայա (Երզնկայի գավառ)
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ֆրանսուա-Ռընե դը Շատոբրիան
Աքսորյալը
1793 թվականին տեղափոխվել է բնակվելու Լոնդոն՝ ապրելով ժամանակավոր, բայց իրական զրկանքների մեջ ( նա ապրել է Հոլբորնի ձեղնահարկերից մեկում ): Ֆրանսերենի դասեր է տվել և կատարել թարգմանություններ գրադարանների համար։ Այդտեղ 1797 թվականի նա տպագրել է իր առաջին աշխատությունը՝ «Պատմական, քաղաքական, բարոյական էսսե ժամանակակից և հին հեղափոխությունների մասին՝ Ֆրանսիական հեղափոխության հետ նրանց առնչությունների դիտարկմամբ» (Essai historique, politique et moral sur les révolutions anciennes et modernes, considérées dans leurs rapports avec la Révolution française ), որտեղ արտահայտել է իր քաղաքական, կրոնական գաղափարները՝ ներդաշնակ այն գաղափարների հետ, որոնց հետագայում հարել է Շատոբրիանը։ Վերոնշյալ աշխատության մեջ արդեն իսկ դրսևորվել է գրողի նրա տաղանդը։ «Այդ աշխատությունը գրելիս սնվել է Ռուսոյից, Մոնտեսքյոյից և Վոլտերից» ։ Աշխատությունը զերծ է մնացել քննադատությունից։ Միայն 1797 թվականի մայիսին Ամաբլը դը Բոդուսի արձագանքը տեղ է գտել իր « Spectateur du Nord » («Հյուսիսի ականատես») թերթում։
Սարիղայա (Երզնկայի գավառ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ֆրանսուա-Ռընե դը Շատոբրիան
Աքսորյալը
1794 թվականին նրա եղբայրը, եղբոր կինը ( Լյուդովիկոս XVI արքայի փաստաբան Կրետիեն Գիյոմ դը Լամուանյոն Մալշերբի թոռնուհին) և նրանց ընտանիքի մի մասը գլխատվել են Փարիզում։
Վերադարձ Ֆրանսիա և գրական առաջին հաջողություններ
Նույն ժամանակաշրջանում նա գրել է նաև «Ռընե»-ն՝ մի ստեղծագործություն, որ դրոշմված է երազային մելամաղձոտությամբ և որն օրինակ է ծառայել ռոմանտիկ գրողների համար։ Այդ ստեղծագործության մեջ նա փոխանցել է իր ավագ քրոջ՝ Լյուսիլի նկատմամբ տածած անթաքույց, մաքուր, բայց նաև ջերմագին ու ուժգին սերը։ Լյուսիլին նա անվանել է «թովիչ»։ Շատոբրիանի կինը՝ Սելեստը, Լյուսիլի հետ ապրել է Բրետանի իրենց դղյակում, բայց նրանք դադարել էին խոսել իրենց «հռչակավոր տղամարդու» մասին, որին երկուսն էլ սիրում էին։
1814 թվականի ապրիլի 14-ին նա տպագրել է «Քրիստոնեության հանճարը», որի մի մասը շարադրել էր Անգլիայում, իսկ «Ատալա»-ն և «Ռընե»-ն նրա դրվագներն են միայն եղել։ Այդ ստեղծագործության մեջ նա քրիստոնեությունը բարձր է դասել հեթանոսությունից իր բարոյախոսության մաքրությամբ՝ այն համարելով արվեստին և պոեզիային ոչ պակաս արժանի, քան Հին աշխարհի «հորինվածքները»։ Շատոբրիանը «Քրիստոնեության հանճարը» երկում գովերգել է ազատությունը՝ այն համարելով քրիստոնեության, այլ ոչ թե ֆրանսիական հեղափոխության ծնունդ։ Այդ գիրքն իր ազդեցությունն է թողել՝ դառնալով հոգևորին վերադառնալու ազդանշան ֆրանսիական հեղափոխությունից հետո։
Բազմապատկելով իր վրիպումները Հռոմում (մասնավորապես Շատոբրիանը խնդրել է Պիյ VII պապին վերացնել հիմնարար օրենքները, որոնք կազմել են ֆրանսիայի կոնկորդային ռեժիմը՝ (1801 թվականի համաձայնագիր, որով կարգավորվել են բոլոր կրոնների և պետության հարաբերությունները Ֆրանիայում)) Ֆրանսիայում կաթոլիկ պաշտամունքը վերահաստատելու համար)՝ նա համբերությունից հանել է կարդինալ Ֆեշին, վերջինս հասել է Հռոմից Շատոբրիանի մեկնելուն վեց ամիս նրա այնտեղ մնալուց հետո։ 1803 թվականի նոյեմբերի 29-ին Բոնապարտը նրան նշանակել է Վալլեյի Հանրապետության (République du Valais) հավատարմատար։ 1804 թվականի մարտի 21-ին լսելով Էնգիենի դուքսի՝ Լուի-Անտուան դը Բուրբոն-Կոնդեի մահապատժի մասին՝ Շատոբրիանը հրաժարական է տվել և անցել է Ֆրանսիական կայսրության ընդդիմության շարքերը։ Կայսրի թագադրման ժամանակ նա գնացել իր ընկերոջ՝ ֆրանսիացի էսսեիստ Ժոզեֆ Ժուբերի մոտ՝ Վիլնյով-սյուր-Իոն, որտեղ գրել է իր «Անդրշիրիմյան հիշողություններ» և «Մարտիրոսներ» (Martyrs ) ստեղծագործությունների բազմաթիվ գլուխներ։
Ճամփորդություն արևելքում
Վերադառնալով իր գրական գործունեությանը՝ Շատոբրիանը մտահղացել է քրիստոնեական էպոս ստեղծել, որտեղ կներկայացվեր հանգչող հեթանոսությունն ու ծնունդ առնող կրոնը։ Ցանկանալով այցելել այն վայրերը, որտեղ ծավալվել են գործողությունները՝ 1806 թվականի ընթացքում Շատոբրիանը շրջագայել է Հունաստանում, Փոքր Ասիայում, Պաղեստինում, Եգիպտոսում։
Վերադառնալով արևելքից, Նապոլեոնի կողմից արտաքսված լինելով մայրաքաղաքի երեք տարբեր վայրերում՝ նա հասել է Վալե-օ-Լուպ՝ Սոի մոտ, որտեղ անցկացրել է թոշակառուի իր համեստ կյանքը։ Նրա կինը՝ Սելեստը, միացել է նրան այնտեղ և իր «Հիշողություններ»-ում հումորով նկարագրել է նոր պայմանններին հարմարվելը։ Շատոբրիանն այնտեղ ստեղծել է իր «Մարտիրոսներ»-ը՝ էպոսի արձակ տեսակ, որն հրատարակվել է միայն 1809 թվականին։
Դեպի արևելք կատարած իր ճամփորդության ժամանակ կատարած գրառումները դարձել են նյութ «Երթուղի Փարիզից Երուսաղեմ» ստեղծագործության համար (1811)։ Նույն թվականին նա ընտրվել է Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ Մարի Ժոզեֆ Շենիեի փոխարեն, բայց քանի որ Ֆրանսիական ակադեմիա ընդունվելու իր ելույթի նախագծում խստորեն քննադատել է ֆրանսիական հեղափոխության որոշ դրվագներ, Նապոլեոնը չի համաձայնել, որ Շատոբրիանն այն արտասանի ։ Նրան թույլ չի տրվել զբաղեցնել իր աթոռը։ Նա այն զբաղեցրել է միայն Ռեստավրացիայից հետո։
Հաջողություններ և անհաջողություններ
Շատոբրիանը խանդավառությամբ է ընդունել Բուրբոնների վերադարձը։ 1814 թվականի մարտի 30-ից սկսած գահընկեց եղած կայսրի մասին հրատարակել է խայթիչ պամֆլետ (« De Buonaparte et des Bourbons»), որը տարածվել է հազարավոր օրինակներով։ Այդ պամֆլետի մասին Շատոբրիանը իր «Հիշողություններ»-ում գրել է՝ հասցեագրելով Լյուդավիկոս XVIII-ին, նշել է, որ պամֆլետը ծառայել է թագավորին այնքան, ինչքան նրա «հարյուր հազար զինվորները» ։ Նրա կնոջը հաջողվել է տեղավորվել իր հարազատների մոտ Գենտում Հարյուր օրերի ընթացքում մինչև Բուրբոնների վերադարձը Փարիզ։ Սելեստի՝ քաղաքական իրադարձությունների նկատմամբ անսպասելի կախազգացումները, որին նա ավելացրել է իր առողջ դատողությունները, նրան դարձրել են Շատոբրիանի վստահելի ընկերն ու նաև ներշնչանքի աղբյուրը։ Ռեստավրացիայի ամբողջ ընթացքում նա եղել է իր ամուսնու կողքին՝ որպես վստահելի խորհրդատու։ Շառլ Մորիս Թալեյրանը, որ նախկինում էլ աջակցել և պաշտպանել էր Շատոբրիանին, նշանակել է նրան դեսպան Շվեդիայում։ Շատոբրիանը դեռ չէր հեռացել Փարիզից, երբ Նապոլեոն I-ը 1815 թվականին վերադարձել է Փարիզ։ Նա ուղեկցել է Լյուդավիկոս XVIII-ին Գենտ և դարձել նրա կաբինետի անդամ։ Շատոբրիանը արքային է նվիրել իր հայտնի «Ֆրանսիայի պետական կարգավիճակի մասին զեկույց»-ը (Rapport sur l'état de la France):
Կայսեր պարտությունից հետո՝ 1815 թվականի դեկտեմբերին, Լորդերի պալատում՝ ֆրանսիական պառլամենտի վերին պալատում (Chambre des pairs), Շատոբրիանը քվեարկության է դրել Միշել Նեյին մահապատժի ենթարկելու հարցը։ Շատոբրիանը նշանակվել է պետական գործերի նախարար և Ֆրանսիայի Լորդերի պալատի լորդ, սակայն, «Միապետությունը՝ ըստ հռչակագրի» (La Monarchie selon la Charte) աշխատության մեջ վիճարկելով 1816 թվականի սեպտեմբերի 5-ի հրամանը, որով ցրվել է Բացառիկ պալատը (Chambre introuvable՝ Ռեստավրացիայի ժամանակ ֆրանսիական պառլամենտի պատգամավորների պալատ՝ ստորին պալատ), նա շնորհազրկվել է և կորցրել պետական գործերի նախարարի պաշտոնը։ Այդ ժամանակից ի վեր անցել է ուլտրառուայալիստների ընդդիմության շարքերը, դարձել է «Պահպանողական»-ի (Conservateur) գլխավոր խմբագիրը, որը եղել է ընդդիմության ամենաազդեցիկ օրգանը։ Ըստ «Վիկտոր Հյուգո։ Պայքար հալածյալների համար։ Նրա քաղաքական զարգացման ուսումնասիրություն» (Victor Hugo, un combat pour les opprimés. Étude de son évolution politique) աշխատության հեղինակ Պասկալ Մելկայի՝ «Պահպանողական»-ից է սերել «Գրական պահպանողականը» (Le Conservateur Littéraire), որ կիրառել է Վիկտոր Հյուգոն ։
1820 թվականին Բերրի դուքսի՝ Շառլ Ֆերդինանդ դ' Արտուայի մահը Շատոբրիանին մոտեցրել է արքունիքին։ Այդ կապակցությամբ նա գրել է «Հիշողություններ դուքսի կյանքի և մահվան մասին» (Mémoires sur la vie et la mort du duc):
1821 թվականի նշանակվել է Ֆրանսիայի նախարար Բեռլինում, այնուհետև՝ դեսպան Լոնդոնում (որտեղ նրա խոհարար Մոնտմիրեյը ստեղծել է տավարի մսից պատրաստվող մի կերակուր, որ կրում է Շատոբրիանի անունը)։
1822 թվականին ներկայացրել է Ֆրանսիան Վերոնայի Կոնգրեսում։
1823 թվականին Ռուսաստանի Ալեքսանդր I կայսեր ձեռամբ պարգևատրվել է «Սուրբ Անդրե» շքանշանով, իսկ Ֆերդինանդ VII-ի կողմից՝ «Ոսկե գեղմ» շքանշանի վզնոցով։
Այդ նույն տարում դարձել է Կաստելանի կոմսուհու (Louise Cordélia Eucharis Greffulhe (1796-1847)) սիրեկանը, որին հանդիպել է իր ընկեր Մոլեի կոմսի տանը, որը նույնպես կոմսուհու սիրեկան է եղել և հանդիպումներ է ունեցել նրա հետ իր Շամպլանտրո կալվածքում։ Երկու ընկերները շուտով գժտվել են։ Նրանք միմյանց հանդիպել են կոմսուհու ապարանքում՝ Փարիզի Գրընել փողոց 67 հասցեում։ Շատոբրիանի և կոմսուհու կապն ավարտվել է հաջորդ տարի։
Վերոնայի Կոնգրեսում Շատոբրիանը եղել է լիազոր նախարարներից մեկը և չնայած Միացյալ թագավորության անկնհայտ դիմադրությանը՝ (իրականում վերջինս ցանկացել է այդ ներխուժումը) որոշում է կայացրել Իսպանիա ֆրանսիական բանակի ներխուժման մասին (այդ ներխուժման նպատակն է եղել գահին վերադարձնել Իսպանիայի թագավոր Ֆերդինանդ VII-ին)։ Վերադառնալով Շատոբրիանը ստացել է արտգործնախարարի պաշտոնը, քանի որ հաջողել էր իսպանական արկածախնդրությունը՝ Կադիսի գրավումը Տրոկադերոյի ճակատամարտում 1823 թվականին, բայց չկարողանալով համաձայնության գալ կառավարության ղեկավար Ժոզեֆ դը Վիլելի հետ՝ նա 1824 թվականի հունիսի 6-ին կոպտորեն ազատվել է զբաղեցրած պաշտոնից։ Այդ կապակցությամբ հայտարարել է.
1826-1828 թվականներին ապրել է Փարիզում։
Շուտով վերադարձել է ընդդիմության շարքերը, բայց այս անգամ լիբերալ կուսակցությանը միանալու համար և մինչև վերջ պայքարել է Վիլելի նախարարության դեմ, լինի Լորդերի պալատում, թե «Բանավեճերի լրագիր» թերթում։ Նա իրեն դրսևորել է որպես մամուլի ազատության և Հունաստանի անկախության պատերազմի պաշտպանության ասպետ, ինչը նրան մեծ ճանաչում է բերել։
Վիլելի պաշտոնանկությունից հետո Շատոբրիանը նշանակվել է դեսպան Հռոմում (1828), որտեղ նրա կինը՝ Սելեստը դրսևորել է դեսպանի կնոջ իր փայլուն տաղանդը։ Պոլինյակի նախարարության իշխանության գալուց հետո Շատոբրիանն ազատվել է դեսպանի պաշտոնից, որը դարձել է նրա քաղաքական գործունեության մայրամուտը։
Սևրի ճենապակուց պատրաստված ափսեների մի շարքը՝ Ժակոբ Բեր նկարչի կողմից ծաղկային նախշազարդումով, որ տրամադրված է եղել Շատոբրիանին վերոնշյալ պաշտոնը զբաղեցնելիս, պահպանվում է Ֆրանսիայի Բանկում (Trésors de la Banque de France - Histoire et richesses de l'hôtel de Toulouse, 1993, pp 102 et 103):
Շատոբրիանն իր վերջին սերն է ապրել 1828-1829 թվականներին Լեոնտին դը Վիլնյովի՝ Կաստելբաժակի կոմսուհու հետ։ Նախ քսանվեցամյա երիտասարդ աղջիկը նրան սիրավառ նամակներ է գրել, հետո նրանք հանդիպել են միայն մեկ անգամ հանքային ջրերի բուժավայր Կոտրեում՝ Վերին Պիրենեյներում։ Պլատոնական կամ ոչ պլատոնական այդ հանդիպման մասին Շատոբրիանը գրել է «Անդրշիրիմյան հիշողություններ»-ի մի գլխում՝ հետևյալ արտահայտությամբ՝ «իմ ծեր տարիների երիտասարդ ընկերուհին»։ Այդ ռոմանտիկ սերը դարձել է ներշնչանքի աղբյուր ժան Պերիսեի «Պրովանսալուհին կամ Շատոբրիանի վերջին սերը» ֆիլմի համար, որն էկրանավորվել է 2008 թվականին։
Քաղաքական գործունեության ավարտ և վերջին տարիներ
«Շատոբրիանը կարող էր լինել հզոր նախարար։ Եվ դա ես մեկնաբանում եմ՝ ոչ միայն ելնելով նրա սուր խելքից, այլ նաև պատմության հրաշալի իմացությունից և պատմությունը զգալու հատկությունից, ինչպես նաև բարձր ազգային գիտակցությունից»,- Շատոբրիանի մասին ասել է Շառլ դը Գոլը, իսկ այս խոսքերը մեջբերել է ֆրանսիացի գրող Պիեռ դը Սեն Ռոբերը։
Ավելի ու ավելի ընդդիմանալով պահպանողական կուսակցություններին, հիասթափվելով միապետության ապագայից՝ Շատոբրիանը թողել է իր պաշտոնը 1830 թվականի Հուլիսյան հեղափոխությունից հետո՝ նույնիսկ լքելով Լորդերի պալատը։ Քաղաքական կյանքում իր ներկայության մասին այլևս ազդարարել է՝ միայն խայթող քննադատություններ հնչեցնելով նոր կառավարության հասցեին ( «Ռեստավրացիա և ընտրովի միապետություն»՝ «De la Restauration et de la Monarchie élective», 1831), այցելություններով գահընկեց արված արքայական ընտանիքին և «Բերիի դքսուհու ձերբակալության մասին հուշագրություն» ( Mémoire sur la captivité de la duchesse de Berry (1833)) ստեղծագործության հրատարակությամբ, ստեղծագործություն, որի համար Շատոբրիանը ենթարկվել է հետապնդման, սակայն արդարացվել է։ 1831 թվականին հրատարակել է «Պատմական ուսումնասիրություններ»-ը ( Études historiques (4 vol. in-8º))՝ համապարփակ պատմության հակիրճ շարադրանք, որտեղ ցանկացել է ներկայացրել քրիստոնեության բարեփոխող ազդեցությունը հասարակության վրա։ Այդ աշխատությունը պետք է որ լիներ Ֆրանսիայի պատմության ֆրոնտիսպիս՝ ճակատանկար։ Վերոնշյալ գաղափարի մասին խորհվել է, սակայն երկար ժամանակ անտեսվել։ 1831 թվականի վերջին նա մի փոքր դադար է վերցրել՝ մեծարելու նոր սկիզբ առած Լիոնի ապստամբությունները՝ ասելով, որ այդ ապստամբությունները ազդարարել են մի նոր ժամանակի սկիզբ ։
Շատոբրիանը բազմաթիվ հանդիպումներ է ունեցել ինչպես երիտասարդ ռոմանտիկների, այնպես էլ երիտասարդ լիբերալների հետ և ինքն իրեն նվիրել 1811 թվականին սկսած հուշագրությունները ավարտին հասցնելուն։
Այդ հսկայածավալ ինքնակենսագրականը՝ «Անդրշիրիմյան հիշողություններ»-ը, համաձայն գրողի ցանկության, պետք է հրատարակվեր միայն նրա մահից հիսուն տարի հետո։
Սակայն ամեն ինչ այլ կերպ է տեղի ունեցել։ Ֆինանսական խնդիրների պատճառով նա ստիպված է եղել զիջել ստեղծագործության հեղինակային իրավունքները 1836 թվականի օգոստոսի 21-ին հիմնված «Անդրշիրիմյան հիշողություններ աշխատության սեփականատեր կազմակերպությանը» (« Société propriétaire des Mémoires d'outre-tombe »), որը պահանջել է, որ աշխատությունը հրատարակվի գրողի մահից անմիջապես հետո և կատարել է ճշմարտության խմբագրումներ՝ հասարակության հետ բախումներից խուսափելու համար ։ Դա շատ է դառնացրել Շատոբրիանին, ինչի կապակցությամբ ասել է.
Վերջին ստեղծագործությունը եղել է իր խոստովանահոր պատվերով գրված «Ռանսեի կյանքը» (Vie de Rancé)՝ բարձրաշխարհիկ աբբա, Տուրենի Վերենց դղյակի սեփականատեր, Տրապի աբբայության իրական բարեփոխիչ Արման Ժան լը Բութիլիե դե Ռանսեի (1626-1700) կենսագրությունը։ Այդ կենսագրական ստեղծագործության մեջ Շատոբրիանը խայթել է Վերեցի մեկ այլ դեմքի՝ իր ժամանակից Պոլ-Լուի Կուրիեին՝ կասկածելի պամֆլետների հեղինակ, որ խիստ քննադատության է ենթարկել վիկոնտ Շատոբրիանի կողմից պաշտպանվող Ռեստավրացիայի ռեժիմը և ծաղրել վերջինիս իր բազմաթիվ գրվածքներում։
1847 թվականի փետրվարի 11-ին Շատոբրիանի կինը՝ Սելեստը, մահացել է։ «Ես հավերժ երախտապարտ եմ կնոջս, որի նվիրվածությունը եղել է որքան սրտառուչ, այնքան էլ խորն ու անկեղծ։ Նա ազնվականացրել, լրջացրել, պատվարժան է դարձրել իմ կյանքը՝ ինձ միշտ ներշնչելով եթե ոչ հարգանք, ապա պարտականությունների կատարման ուժ»։
Վիկտոր Հյուգոն ասել է. «Պարոն Շատոբրիանը 1847 թվականի սկիզբից պարալիզված է եղել, տիկին Ռեկամիեն՝ կույր։ Ամեն օր՝ ժամը երեքին, պարոն Շատոբրիանին տարել են տիկնոջ մահճակալի մոտ։ Կինը, որ ոչինչ չէր տեսնում, փնտրում էր ամուսնուն, որն այլևս չէր զգում» :
Շատոբրիանի նախկին քարտուղարը՝ ոմն Պիլորժ, վստահեցրել է Վիկտոր Հյուգոյին, որ Շատոբրիանն իր կյանքի վերջին ժամանակներում գրեթե մանկամտացել է և օրվա մեջ ընդամենը երկուսից երեք ժամ է պայծառամիտ եղել» :
Նրա մասունքները, համաձայն իր ցանկության, տարվել և ամփոփվել են իր ծննդավայր Սեն Մալոյի Գրանդ Բե կղզու քարաժայռի վրա՝ ծովի դիմաց, որտեղ Սեն Մալոյից կարելի է հասնել ոտքով, երբ ծովում մակընթացություն է։
Քրիստոնեության հանճարը
Շատոբրիանի կոթողային ստեղծագործությունն է «Քրիստոնեության հանճարը»՝ մեծածավալ խոհափիլիսոփայական աշխատություն (լույս է տեսել 1802 թ.), որն ամբողջապես տոգորված է քրիստոնեական գաղափարախոսությամբ։
Չնայած աշխատության ջատագովական ոգուն՝ այստեղ տիրապետող է զգացմունքը, քանի որ Շատոբրիանն ավելի շուտ բանաստեղծ է, արվեստագետ ու հռետոր, քան բարոյագետ ու փիլիսոփա։ Այն բովանդակում է քրիստոնեական վարդապետությունը և ընդգծում քրիստոնեական արժեքների մեծ կարևորությունը հասարակության կյանքում։
Դրա լույս տեսնելուց հետո ֆրանսիական գրականության մեջ աճել է հետաքրքրությունը քրիստոնեական ոգեկանության նկատմամբ, որը և սնեց ռոմանտիզմը՝   որպես առաջատար գրական հոսանք։
Ետմահու լույս տեսած «Անդրշիրիմյան հուշեր» (1848-1850) բազմահատոր գիրքը գրողի գեղագիտական ու փիլիսոփայական հայացքների հանրագումարն է։ Շատոբրիանին հատուկ է հարուստ բառապաշարը, ընդգծված բանաստեղծականությունը, բնապատկերների գունեղ վերարտադրությունը, վերամբարձ ոճը։
«Քրիստոնեության հանճարը» ստեղծագործությունը մասամբ թարգմանվել է հայերեն Պարգև Շահբազյանի կողմից՝ հրատարակվելով 2008 թ. ։
Պատկերագրություն
Շատոբրիանի ստեղծագործությունները, ինչպես նաև հեղինակն ինքը դարձել են բազմաթիվ գեղարվեստական ստեղծագործությունների թեմա։ Հատկապես կարելի է նշել
Այս ամենից բացի կա նաև գրական մրցանակ՝ Կոնբուրի մրցանակը (prix Combourg), որն ամեն տարի տրվում է այն գրողին, ում ոճը մոտ է Շատոբրիանի ստեղծագործություններին, և ով արժանի է Շատոբրիանի հիշատակին։ Նաև կա մեկ այլ մրցանակ՝ Շատոբրիանի մրցանակը (Prix Chateaubriand), որը 1975 թվականից ի վեր տրվում է գրական այն ստեղծագործության համար, որն արծարծում է պատմական թեմաներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաքննադատներ Կատեգորիա:18-րդ դարի ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ազնվականություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարներ Կատեգորիա:Բավարիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Սովինկա (գյուղ, Կոնոտոպի շրջան)
Սովինկա (Совинка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Սովին։ Հիմնադրվել է 17-րդ դարում։
2001 թվականի տվյալներով Սովինկա գյուղում բնակվում էր 110 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:17-րդ դարում հիմնադրված բնակավայրեր
Ռոթ ան դեր Ռոթ
Ռոթ ան դեր Ռոթ  (Rot an der Rot), կոմունա Գերմանիայի Բադեն Վյուրտեմբերգ երկրամասում։
Մտնում է Բիբերախ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 4423 մարդ(ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 63,46 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 08 4 25 100։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Նիզամի Գյանջևի
Նիզամի Գյանջևի, որի լրիվ անունն է Նիզամ ադ-Դին Աբու Մուհամմադ Իլյաս իբն-Յուսուֆ իբն-Զաքի իբն-Մու'այյադ (պարս.՝ نظامی گنجوی - Nezâmi Ganjevi),, պարսկական գրականության դասական, միջնադարյան Արևելքի խոշորագույն պոետներից մեկը, պարսկական էպիկ գրականության խոշորագույն պոետ-ռոմանտիկ, ով պարսկական էպիկ գրականություն է բերել խոսակցական և իրատեսական ոճերը։ Օգտագործելով թեմաներ ավանդական ժողովրդական բանահյուսության արվեստից և գրավոր պատմական քրոնիկներից, Նիզամին իր բանաստեղծություններով համախմբել է նախաիսլամական և իսլամական Իրանը ։
Նիզամիի հերոսառոմանտիկ գրականությունը առաջիկա դարերի ընթացքում շարունակել է ազդեցություն ունենալ ամբողջ պարսկալեզու աշխարհի վրա և դարերի ընթացքում ոգեշնչել է այն երիտասարդ պոետներին, գրողներին և թատերագիրներին, ովքեր փորձել են նմանակել իրեն ոչ միայն Պարսկաստանում, այլ ամբողջ տարածաշրջանում՝ ներառյալ այնպիսի ժամանակակից երկրների մշակույթները, ինչպիսիք են Ադրբեջանը, Հայաստանը, Աֆղանստանը, Վրաստանը, Հնդկաստանը, Իրանը, Պակիստանը, Տաջիկստանը, Թուրքիան, Ուզբեկստանը։ Նրա արվեստը ազդեցություն է ունեցել այնպիսի մեծ պոետների վրա, ինչպիսիք են Հաֆեզ Շիրազին, Ջալալադդին Ռումին և Սաադին։ Նրա հինգ մեծ պոեմները (մասնավի)՝ («Խամսե») բացահայտում և ուսումնասիրում են զանազան թեմաներ տարբեր բնագավառներից և մեծ համբավ են ունեցել, ինչը ապացուցում են նրա ստեղծագործությունների պահպանված ցուցակների մեծ թիվը։ Նրա պոեմների հերոսները՝ Խոսրովը և Շիրինը, Լեյլին և Մեջնունը, Իսկանդերունը մինչ այժմ հայտնի են բոլորի կողմից ոչ միայն ամբողջ իսլամական աշխարհում, այլ նաև այլ երկրներում։
1991 թվականը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն պոետի 850-ամյակի կապակցությամբ հայտարարել է Նիզամիի տարի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պարսիկ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Անձինք մետաղադրամների վրա Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Պարսիկ գրողներ Կատեգորիա:Պարսիկ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Աթենաս
Աթենաս (հին հունարեն ՝ Ἀθηνᾶ կամ Ἀθηναία «երկրի տիրուհի»), Աթենաս-Պալլաս (Παλλὰς Ἀθηνᾶ), հունական դիցաբանության աստվածուհի, իմաստության, ողջախոհության, կանխամտածված պատերազմի դիցուհի, Օլիմպոսի տասներկու գերագույն աստվածներից, Աթենք քաղաքի էպոնիմ։ Համարվում է Հին Հունաստանի ամենապաշտված աստվածուհիներից։ Բացի դրանից՝ պաշտվել է որպես գիտելիքի, արվեստի և արհեստի, օրենքի և արդարության դիցուհի, համարվել է քաղաքների և պետությունների հովանավոր, գիտության և հմտության, խելքի և խորամանկամտության մարմնացում։
Հանդերձանքը
Աթենասը առավել տարբերվող է մյուս աստվածուհիներից ի շնորհիվ իր արտաքինի։ Նա պատկերվել է զենք ու զրահով և նրան ուղեկցել են սուրբ համարվող կենդանիները։ Հանդերձանքի մեջ մտնում են՝ Նրան նկարագրել են մոխրագույն աչքերով և ոսկեգանգուր մազերով։ Հոմերոսը նրան վերագրել է «բվաչյա» ընդգծելով նրա մեծ աչքերը։
Տոհմածառ
Աթենասի ծննդյան առասպելը հաճախ պատմվում է մի քանի տարբերակով։ Աթենասին համարում են Զևսի սիրելի զավակ, ով ծնվել է վերջինիս գլխից։ Ըստ մի առասպելի՝ երբ հղիանում է Մետիսը (Աթենասի մայրը և իմաստության աստվածուհին), մոյրաները Զևսին հայտնում են ապագա ժառանգի կատարելության մասին. նա լինելու էր հզոր, իմաստուն և համարձակ։ Սա իմանալով Զևսը կուլ է տալիս հղի կնոջը։ Մի որոշ ժամանակ անց Զևսն ունենում է սարսափելի գլխացավ և պատվիրում Հեփեստոսին բացել իր գլուխը։ Հեփեստոսը կացնով հարվածում է գլխին և Զևսի գլխից դուրս է գալիս զինավառ Աթենասը։ Ըստ Պինդարեսի Աթենացի ծննդյան օրը Ռոդոս կղզում տեղաց ոսկի անձրև։ Հայտնի է նաև առասպելի մեկ այլ տարբերակ։ Ըստ Արիստոկլեսի՝ Կրետե կղզում Աթենասը փակվել էր ամպի մեջ և հայտնվեց ի շնորհիվ Զևսի կայծակնային հարվածի։ Այս առասպելն արտացոլում է կայծակի շանթահարումը անձրևաբեր ամպից։
Ծնողները
Թեև ամենատարածվածը Աթենասի ծնունդն է Զևսի գլխից, գոյություն ունեն մի քանի տարբերակներ նրա ծնողնեի առումով։
Ծննդավայրը
Աթենասի ծննդավայրրի մասին գոյություն ունեն մի շարք հակասություններ։ Էսքիլեսը առաջ է բերում հետևյալը, որ նա ծնվել է Լիբիայի Տրիտոնիդոս լճի մոտ։ Հերոդոտոսն արձանագրում է, որ ավսեիները նրան համարում են Պոսեյդոնի և Տրիտոնիդոս լճի աստվածուհու դուստրը։ Ըստ Լուկանոսի՝ գլխից դուրս գալուց հետո նա գնաց Լիբիա, որտեղ անվանեցին նրան Տրիտոնիդոս (այս պատմությունները կապված են Աթենասի մականունների հետ՝ Տրիտոնիա և Տրիտոգենեա, որոնք հանդիպում են Հոմերոսի ավանդազրույցներում)։
Ծննդյան տարեթիվը
Աթենասի տարեդարձը նշվել է Պանաֆինեյական խաղերի ժամանակ (հեկատոմբեոնի 28-ին՝ օգոստոսի 18-ին) և այդ օրերին չեղյալ են համարվել բոլոր դատական նիստերը։ Համաձայն «Եվսենիոսի քրոնիկոնի» կույսը (Աթենասը) հայտնվել է Տրիտոն լճի մոտ Աբրահամից 237 տարի հետո (մ. թ. ա. 1780 թ.):
Ատտիկեի դատը
Մեկ այլ կարևոր դիցաբանական սյուժե պատմում է թե ինչպես նա ստացավ տիրապետություն Ատտիկեի վրա, քաղաքն անվանեցին իր պատվին և մտավ պատմության մեջ։ Ըստ լեգենդի՝ առաջինը Պոսեյդոնն եկավ Ատտիկե, եռաժանիով հարվածեց Ակրոպոլիսի վրա և հայտնվեց ծովի ջրի աղբյուր (ըստ մեկ այլ առասպելի նա ստեղծեց ձի) Էրեքթեոնի տաճարի մոտ։ Նրա ետևից հայտնվեց Աթենասը, որն իր նիզակի մեկ հարվածով հողից աճեցրեց ձիթենի։ Դատավորների որոշմամբ հենց նա ճանաչվեց հաղթող, քանի որ նրա նվերը մարդկանց շատ ավելի օգուտ կտար քաղաքին, իսկ քաղաքը կոչեցին Աթենասի պատվին՝ Աթենք։ Լեգենդի հետագա շարադրանքը առաջ է բերում Վառոն։ Երբ քաղաքում հայտնվում է ձիթենին և աղբյուրը Կեկրոպ թագավորը գնաց Դելֆի ըստ օրակուլի քվեարկության դրեց քաղաքի անվանման հիմնահարցը։ Տղամարդիկ քվեարկեցին Պոսեյդոնի օգտին, կանայք՝ Աթենասի, իսկ կանանց քանակը մեկով շատ էր։ Դրանից հետո Պոսեյդոնն ալեկոծեց քաղաքը, իսկ աթենացիները կանանց դատապարտեցին եռակի պատժի՝ զրկեցին ձայնի իրավունքից, ոչ մի երեխա չպիտի կրեր մոր ազգանունը և ոչ մեկ չպետք է նրանց կոչեր աթենուհի։
Աթենասը, Հեփեստոսը և Էրիխտոնիոսը
Չնայած որ դասական բանահյուսությունում Աթենասին համարում են կույս, հանդիպում են հուշագրեր Աթենասի և Հեփեստոսի երեխայի ծննդի վերաբերյալ։ Ըստ լեգենդի՝ Զևսը երդվել էր կատարել Հեփեստոսի խնդրանքը, քանի որ նա ստեղծել էր աստվածների անպարտելի զենքը (մեկ այլ տարբերակում նա ազատել էր Հերային կապանքներից)։ Հեփեստոսը (Պոսեյդոնի դրդմամբ) խնդրեց Աթենասին իրեն կնության տալ. Զևսը չէր կարող երդումը դրժել, բայց խորհուրդ տվեց դստերը զգուշանալ։ Երբ Աթենասն իր զենքի համար եկավ Հեփեստոսի մոտ, վերջինս փորձեց տիրանալ նրան, իսկ դիցուհին՝ ազատվել նրանից։ Հեփեստոսը գնաց նրա հետևից, իսկ Աթենասը նիզակով վիրավորեց նրան։ Աթենասը բրդյա շորով մաքրեց և թաղեց Հեփեստոսի սերմերը հողի մեջ, իսկ մայր Գեան երեխա ծնեց։ Այդ պատճառով էլ Էրիխտոնիոսին համարում են ինչպես Հեփեստիոսի և Գաեյի այնպես էլ Հեփեստոսի և Աթենասի որդին, իսկ անունը թարգմանաբար նշանակում է «էրիոն» - բուրդ կամ «էրիս» - պառակտություն և «խտոն» - հող։ Աթենասը գաղտնի մեծացնում է Էրիխտոնիոսին, ցանկանալով դարձնել անմահ, հետո զամբյուղով ուղարկում է Կեկրոպի դստեր՝ Պանդրոսեի մոտ (կամ երեք դստրերին՝ Ագլավրիսին, Հերսեին և Պանդրոսեին)։ Եվրիպիդեսը պատմում է, որ Աթենասը երեխայի հետ դրել էր երկու օձ, այդ պահից ի վեր Աթենքում երեխաների վզից կախում էին օձերով կամ վիշապներով կախազարդեր։ Քույրերը տեսնելով օձերին սարսափահար են լինում և իրենց գցում են անդունդը։ Քույրերի մահից հետո Էրիխտոնիոսին մեծացնում է Աթենասը իր իսկ տաճարում։ Հասունանալով պատանին Ակրոպոլիսում կանգնեցնում է Աթենասի քսոանը և մեկնարկում պանաֆինեական խաղերը դիցուհու պատվին։
Մեդուզա և Տիրեսիաս
Ըստ առասպելի Մեդուզան, չնմանվելով իր քույրերին Գորգոնաներին, գեղեցիկ կին էր և Աթենասի տաճարի քրմուհի։ Պոսեյդոնը, մերժում ստանալով Մեդուզայից, որոշում է բռնի ուժով տիրանալ նրան։ Մեդուզան պաշտպանվելով Պոսեյդոնից թաքնվում է Աթենասի տաճարում և խնդրում աստվածուհուց օգնել իրեն։ Աթենասը լիովին կերպարանափոխում է նրան՝ Մեդուզայի վարսերը դառնում են օձեր, իսկ ամբողջ մարմինը ծածկվում է թեփուկներով, և նրա մեկ հայացքը կարող էր տղամարդուն դարձնել քար։ Մեկ այլ պատմության մեջ, երբ աստվածուհին լոգանք էր ընդունում, նրան տեսնում է Տիրեսիասը և կուրանում։ Կորցնելով իր տեսողությունը նա ստանում է առանձնահատուկ նվեր՝ թռչուննեի հետ խոսելու կարողություն և ապագան գուշակելու հմտություն։
Աթենաս—հովանավոր
Որոշ առասպելներում ասվում է, որ հենց նա է Պերսևսին օգնել՝ տալով իր վահանը, որպեսզի կարողանա գլխատել Գորգոնա Մեդուզային։ Նա հանձնարարեց Հերակլեսին մաշկազերծ անել նեմեյան առյուծին օգտագործելով իր իսկ ճանկերը։ Նա նաև օգնեց Հերակլեսին ոչնչացնել Սպիմֆալյան թռչուններին և նավարկել անդրշիրիմյան աշխարհ՝ Կերբերոսին կապելու համար։
«Ոդիսական»-ում Ոդիսևսի խորամանկամտությունը նկատելի եղավ Աթենասի համար։ Այստեղ Աթենասը հայտնվում է Ոդիսևսի մտքերում ուղորդելով նրան Տրոյայից տուն՝ Իթաքե։ Նրա առաջնորդող գործողությունների շնորհիվ Աթենասն ստացավ «հերոսների պաշտպան» անունը։ Աթենասը հայտնվում է նաև Նավսիկայի երազներում և կարգադրում հոգ տանել Ոդիսևսի մասին և օգնել նրան տուն վերադառնալ։ Դիցուհին նաև պատմում է Ոդիսևսին, որ Իթաքեում նրան արդեն մեռած են համարում և իր կնոջ ձեռքն են խնդրում։ Տպավորված Ոդիսևսի խորամանկամտությունից նա խորհուրդ է տալիս այնպես անել, որ ետ գրավի իր թագավորությունը։ Նա քողարկում է Ոդիսևսին մուրացկանի արտաքինի տակ այնպես, որ ոչ ոք չկարողանա ճանաչել՝ նույնիսկ Պենելոպեն և օգնում է վռնդելու կնոջ փեսացուներին։
Տրոյական ձի
Աթենասի կապը տրոյական ձիու կառուցման հետ, որը վերջ դրեց պատերազմին, շատ ակնհայտ է։ Նախ՝ իրեն է պատկանում ձիու միտքը, երկրորդ՝ ձին համարում են Աթենասի նվերը, երրորդ՝ նա ամեն գնով փորձում էր գրավել Տրոյան։ Եվրիպիդեսը գրում է, որ Իլիոնն ընկավ «Պալլասի կամքով» և նրա ուժով։ Պատմում են, որ Էպեյոսը կառուցեց տրոյական ձին աստվածուհու մտահաղացմամբ և օգնությամբ։ Քվինտ Սմիրնսեցին գրում է. Էպեյոսը երազում տեսնում է դիցուհուն, իսկ արդեն երեք օր հետո ձին արդեն պատրաստ էր։ Հետո իր կառուցողական գործիքները նվիրաբերեց Աթենասին՝ դնելով դրանք դիցուհու տաճարում։ Դրանից բացի՝ Աթենասը սուրհանդակի կերպարանքով խորհուրդ տվեց Ոդիսևսին թաքցնել աքայական դյուցազուններին։ Հետագայում դիցուհին աստվածային ուտելիք էր մատուցում նրանց, որպեսզի սովից չմահանան։ Երբ մտահղացումը իրագործվում էր, Սինոնը ասում է տրոյացիներին, որ այս նվերը Աթենասին կպաշտպանի իրենց քաղաքը պալլադիումի փոխարեն։ Շատ գրողներ են համարում ձին աքայացիների նվերը աստվածուհուն։ Դիցուհին վատ կանխանշաններ (երկրաշարժ) է ուղարկում տրոյացիներին, Լաոկոոնի ձին ոչնչացնելու առաջարկից հետո, և ուրախանում է, երբ տրոյացիները չէին հավատում նրան և որոշում են ձին մտցնել քաղաք, նաև օձեր է ուղարկում Լաոկոոնի և իր երկու որդիների վրա։ Աստվածուհին ինքն է օգնում տրոյացիներին ձին տանել քաղաք դեպի Աթենասի տաճար։ Հոմերոսը հիշատակում է, որ Աթենասը պարտադրում է Հեղինեին ետ մնալ ձիուց։ Տրիֆիոդորոսը ավելի մանրակրկիտ է ներկայացնում, թե ինչպես Հեղինեն եկավ Աթենասի տաճար և երեք անգամ պտտվեց ձիու շուրջը, հատ առ հատ տալով դյուցազունների անունները, այդ պահին նրան երևում է Աթենասը ստիպում հեռանալ տաճարից։ Տրոյայի կործանման գիշերը Պալլասը նստած էր Ակրոպոլիսի վրա և շողշողացնում էր էգիդան։
Աթենասը և դյուցազունները
Հին հունական դիցաբանությունում մանրամասն ներկայացված է Աթենասի օգնությունը հույն հերոսներին, հենց նա է օգնում նրանցից շատերին իրենց սխրագործություններ կատարելիս։
Աթենասը և Զևսը
Աթենասը Զևսի հավատարիմ ուղեկիցներից է և տիրակալը հաճախ է նրան վստահում իր գործողությունները։ Աթենասը նաև ինքն է խոհուրդներ տալիս Զևսին և օգնում նրան։ «Ոդիսական»-ում Աթենասի խնդրանքով Զևսը ուղարկում է Հերմեսին Կալիպսոյի մոտ Ոդիսևսին վերադարձնելու նպատակով։ «Իլիական»-ում հիշատակվում է, որ Աթենասը դառնում է Հերայի և Պոսեյդոնի դաշնակիցը Զևսի դեմ։ Երբ Աթենասը պատրաստվում է Հերայի հետ օգնել աքայացիներին, Զևսի պատվերով Իրիսը կանգնեցնում է նրանց։ Մի էպիկական տեքստում Աթենասը հանդես է գալիս որպես Զևսի բանբեր Քիրոնի մոտ։ Քսերքսեսի դեպի Հելլադա արշավի ժամանակ դելֆյան օրակուլը կանխագուշակել էր, որ նույնիսկ Աթենասը ի զորու չէր կանգնեցնել Զևսի զայրույթը։ Էվրիպիդեսը գրում է, որ Զևսը Աթենասի ռազմակառքով էր պատերազմում տիտանների դեմ և իր էգիդան նվիրում դստերը։
Աթենասը և Հերան
Հատկապես «Իլիական»-ում շատ է շոշափվում Աթենասի մտերմությունը Հերայի հետ, որը բացատրում է երկուսի անհաջողությունը Պարիսի վճռում։ Հերան և Աթենասը Տրոյան տարան կործանման և որպես պատիժ Պարիսի ոչնչացրին այն։ Ստացիոսի «Թեբեական»-ում Հերան մեկնեց Աթենք՝ Պալլասի հետ զրուցելու, և Աթենասի թույլտվությամբ արգիվյան մայրերին ապաստան տվեց։
Աթենասը և Աֆրոդիտեն
Աթենասի և Աֆրոդիտեի մրցակցությունը հայտնի է դեռևս կռվախնձորից։ Ըստ «Իլիական»-ի Աթենասը պատվիրում է Դիոմեդեսին մարտի բռնվել Աֆրոդիտեի հետ, և դյուցազունը վիրավորում է աստվածուհուն, ինչից հետո Աթենասը ծաղրում է Աֆրոդիտեին։ Աստվածների պատերազմի ժամանակ Աթենասը ինքն է խոցում Աֆրոդիտեին։ Ըստ հոմերոսյան ավանդազրույցի Աֆրոդիտեն ի զորու չէ ազդել Աթենասի վրա։ Իսկ «Ռես» ողբերգությունում ասվում է, որ Աթենասը Աֆրոդիտեի կերպարանքով հայտնվում է Պարիսի մոտ և կեղծ խորհուրդներ տալիս։
Աթենասը և Պոսեյդոնը
Ավանդազրույցներում հաճախ են հանդիպում Պոսեյդոնի և Աթենասի վեճի մասին։ Նրանք վիճել են ոչ միայն Աթենքի այլ նաև Տրեզենի, Ալֆեպայի թագավորության համար, իսկ Զևսը կարգադրեց քաղաքի պաշտպանությամբ զբաղվել միասին։ Դրա շնորհիվ հունական քաղաքներում հանդիպում են եռաժանին և Աթենասի կիսանդրին միասին կանգնեցված։
Աթենասը և Արեսը
Էպոսներում այս մցակցությունը առավել ընդգծված է. միևնույն ժամանակ մենամարտելիս Աթենասը հաղթող է դուրս գալիս մի քանի անգամ, իսկ Արեսը՝ երբեք։ «Իլիական»-ում դիցուհին առաջին հերթին մարտից դուրս է թողնում Արեսին, իսկ հետագայում Դիոմեդեսի օգնությամբ և հագնելով Հադեսի անտեսանելի սաղավարտը պարտության է մատնում նրան։ Աստվածուհին շատ անգամ խոցում է Արեսին «աստվածների պատերազմի» ժամանակ կուրացնելով էգիդայով և հարվածելով ոսկեզօծ նիզակով։ Աթենասը մենամարտում է նրա դեմ նաև Հերակլեսի օգնությամբ և Ոդիսևսին օգնելով։
Աթենասը և Դիոնիսոսը
Օրփեական պոեմներում պատմվում է. Աթենասը առևանգում է ավագ Դիոնիսոսից նրա սիրտը, հետագայում ստանալով Պալլաս մականունը։ Պրոկլես փիլիսոփան ասում է. երբ Դիոնիսոսը մահացու վիրավոր էր, իր միտքը ի շնորհիվ Աթենասի մնաց կայուն (հնագույն ժամանակներում սիրտը համարվում էր նաև մտքի արարիչ)։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հին հունական աստվածներ Կատեգորիա:Աստվածներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կերպարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Պատերազմի աստվածներ Կատեգորիա:Պատերազմի աստվածուհիներ Կատեգորիա:Կույս աստվածուհիներ
Օնիկ Խնկիկյան
Օնիկ Սարգսի Խնկիկյան, հայ պատմաբան, հնագետ։ Պատմական գիտությունների դոկտոր (1998):
Կենսագրություն
Օնիկ Խնկիկյանը ծնվել է Բուրգասում։ 1966 թվականին ավարտել է Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական ինստիտուտը։ 1988-1996 թվականներին եղել է Երևանի պետական համալսարանի, 1997-1998 թվականներին՝ ՀՀ ԳԱԱ հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող, 2005 թվականից՝ Եղեգնաձորի «Գիտելիք» համալսարանի դասախոս։
Աշխատությունները վերաբերում են Հայաստանի բրոնզի դարաշրջանի արհեստներին, Սյունիքի բրոնզ-երկաթեդարյան հուշարձանների քննությանը։ Համահեղինակ է «Հին Շիրակավան. 1977-1981 թվականների պեղումների արդյունքները» աշխատության (2002)  :
Մշակել է Եղեգնաձորի երկրագիտական թանգարանում պահպանվող Ճոչ-Տարից 1989 թվականին հայտնաբերված մ.թ.ա. 7-րդ դարի ուրարտական բրոնզե գոտին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ հնագետներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ
Օբերմոդերն Զուտսենդորֆ
Օբերմոդերն Զուտսենդորֆ (Obermodern-Zutzendorf), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 1538 մարդ, բնակչության խտությունը` 106.36 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 14.46 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 380 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 33 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1067 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 813-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 254։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,2 %։ 813 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 765 անձ (410 տղամարդ և 355 կին)։ Գործազուրկ են եղել 48 անձ (24 տղամարդ և 24 կին)։ 254 անաշխատունակներից 71-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 120-ը` թոշակառուներ, իսկ 63-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Վլադիսլավ Նիկիֆորով
Վլադիսլավ Յուրևիչ Նիկիֆորով (Владислав Юрьевич Никифоров, ), ռուս ֆուտբոլիստ, «ԲՄԱ Խաբարովսկ» ակումբի հարձակվող։
Ակումբային
2007-2010 թվականներին հանդես է եկել «Խիմկի» ակումբի կազմում, այդ թվում 2010 թվականին վարձավճարային հիմունքներով տեղափոխվել «ԲՄԱ Էներգիա» ակումբ։ Պայմանագրի ժամկետի ավարտից հետո նորից վերադարձել է հարազատ ակումբ։ 2012 թվականի մայիսին ընդգրկվել է Ռուսաստանի 2-րդ հավաքական ։
Հավաքականի կազմում
2013 թվականի մայիսի 31-ին Վլադիսլավ Նիկիֆորովն ընդգրկվել է Ռուսաստանի ուսանողական հավաքականի կազմում՝ մասնակցելու Կազանում անցկացվելիք Համաշխարհային Ունիվերսիադային ։ Հունիսի 23-ին նա ընդգրկվել է հավաքականի վերջնական հայտացուցակում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Օսմանյան կայսրության արաբական նահանգներ
Օսմանյան կայսրության արաբական նահանգներ, թուրքական տիրապետության տակ անցած արաբական պետություններ Հարավարևմտյան Ասիայում և Հյուսիսային Աֆրիկայում։ 16-րդ դարում հաստատված Օսմանյան գերիշխանությունը տևել է 3-4 դար, ինչից հետո 19-րդ դարում արաբական երկրները օկուպացվում են եվրոպական երկրների կողմից։ Վերջնական անկախության արաբական երկրները հասել են միայն 20-րդ դարում՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո։
Արաբական երկրների վարչատարածքային բաժանումը միտված էր Օսմանյան կայսրության տիրապետության պահպանմանն ու ուժեղացմանը։ Դա սկզբունքային հարց էր, որից կախված էր կայսրության կենսունակությունը, տարածքային ամբողջականությունը։ Վարչատարածքային բաժանման հիմքում դրվեց յուրաքանչյուր երկրի քաղաքական, տնտեսական կարևորությունը։ Կայսրության կազմի մեջ մտնող արևելյան տարածքները բաժանվեցին փաշալիք-էլայաթների, վիլայեթների, սանջակների և կազաների։ Օսմանյան կայսրությունը 16–րդ դարում բաժանված էր 16 էլայաթների։
Եգիպտոսի էյալեթ
Ալի բեյը Եգիպտոսով չսահմանափակվեց։ Աջակից ունենալով իր փեսային՝ Մուհամմադ ալ-Զահաբիին, նա որոշեց նվաճել Արաբիան և Սիրիան։ 1770 թվականին նրա զորքերը մտան Մեքքա, նոր նշանակված շերիֆը հաստատեց նրա իշխանությունը Եգիպտոսում։ Արաբիան իրեն ենթարկելուց հետո Ալի բեյը 1771 թվականին շարժվեց դեպի Սիրիա։ Բանակը գլխավորում էր ալ-Զահաբին։ Նա գրավեց Դամասկոսը և այլ քաղաքներ։ Բայց այստեղ Սիրիայի համար պայքարի թեժ պահին Ալիին դավաճանեց ալ-Զահաբին։ Ալի բեյը փախավ իր դաշնակից Զահիր ալ-Ումարի մոտ։ Ստանալով նրա օգնությունը Ալի բեյը պայքարի նետվեց։ Սակայն վիրավորվեց և մահացավ։ Դրանից հետո ալ-Զահաբին դարձավ Եգիպտոսի կառավարիչ։ Նա կառավարեց մինչև իր մահը՝ 1775 թվականը։