cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տրանսպորտը Հորդանանում
Ավտոմոբիլային ճանապարհներ
2009 թվականի տվյալներով Հորդանանում ասֆալտապատ ավտոմոբիլային ճանապարհների երկարությունը կազմում էր 7891 կմ։ Հորդանանի հիմնական ավտոմայրուղիներն են՝
Երկաթուղի
2008 թվականի տվյալներով՝ Հորդանանում երկաթուղու ընդհանուր երկարությունը 507 կմ է։ Ռելսամեջը հիմնականում նեղ է՝ 1050 մմ: Հորդանանում գործում են երկաթուղային ընկերություններ՝
Հեռանկարային զարգացում
Հորդանանի կառավարությունը ձեռնամուխ է եղել նոր երկաթուղային երթուղիների համար հողատարածքների գնմանը։ Ըստ BNP Paribas ընկերության նախագծային ուսումնասիրության արդյունքների՝ պատրաստված էր երեք երթուղի, որոնք առաջարկվում էին մրցույթի ներկայացնել 2010 թվականի ավարտին։ Երթուղիները հետևյալն են ՝ Բայց 2010 թվականի վերջում կառավարությունը հայտարարեց տնտեսական մեղմացումների միջոցառումների մասին և 2011 թվականին տեղի ունեցած հուզումներից հետո ազգային երկաթուղու ցանցում եռամյա պլանում կապիտալ ներդրումների ծավալը կրճատվեց 72 %-ով, որպեսզի ազատ միջոցներն ուղղվեն կիրառվող միջոցառումների ֆինանսավորմանը ։ Այսպիսով, երկաթուղային ցանցի վերականգման և ընդլայնման նախագծի կատարման ժամկետները դարձան անորոշ։
Խողովակային տրանսպորտ
Հորդանանով անցնում է 473 կմ գազամուղ և 49 կմ նավթամուղ։
Ծովային տրանսպորտ
Աքաբայի նավահանգիստը Աքաբա ծովածոցում Հորդանանի միակ նավահանգիստն է։
Առևտրային նավատորմ
Հորդանանի առևտրային նավատորմը կազմված է ավելի քան 1000 տ ջրատարողությամբ 7 նավերից, ընդամենը 42 746 տ/59 100 տ դեդվեյթ։ 1999 թվականի դրությամբ տորմիղի կազմի մեջ մտնում էին՝
Հորդանանի, Եգիպտոսի և Իրաքի կառավարությունները համատեղ  սեփականությամբ կառավարում են Arab Bridge Maritime ընկերությունը, որն ամենախոշոր ուղևորատար տրանսպորտային ընկերությունն է Կարմիր ծովում։
Օդանավակայաններ
2012 թվականի դրությամբ Հորդանանն ուներ 18 օդանավակայան, այդ թվում՝ 16-ը բետոնային ծածկով։ Կա 1 ուղղաթիռակայան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տրանսպորտը Հորդանանում
Բևեռլի Հիլզ
Բևեռլի Հիլզ (Beverly Hills), քաղաք ԱՄՆ-ում, տեղակայված է Լոս Անջելես շրջանի արևմուտքում, Կալիֆոռնիա նահանգ։
Բևեռլի Հիլզը բոլոր կողմերից շրջափակված է Լոս Անջելես քաղաքով և Լոս Անջելեսի շրջաններ Բել Էյրի և Հոլմբի Հիլզի հետ միասին կազմում է, այսպես կոչված, «Ոսկե Եռանկյուն»։ 2010 թվականին մարդահամարի արդյունքում քաղաքի բնակչությունը կազմում է 34 290 բնակիչ։
Բևեռլի Հիլզը, ըստ պաշտոնական վիճակագրական տվյալների, այնքան էլ հարուստ քաղաք չէ, ինչպիսին այն ներկայացվում է մասսայական լրատվամիջոցներում։ Լոս Անջելեսում կան շրջաններ, որոնց միջին եկամուտը մեկ բնակչի հաշվարկով, գերակշռում է Բևեռլի Հիլզի բնակիչների միջին վիճակագրական եկամուտը։
Պատմություն
Տարածքը, որտեղ տեղակայված է ժամանակակից Բևեռլի Հիլզը, հայտնի էր իր մեղմ կլիմայով և արգավանդ հողով, որի շնորհիվ այն բնակեցնող Տոնգվա անվանումով հնդկացիական ցեղն այն անվանում էր «Ջրի կուտակում» (El Rodeo de las Aguas), համարում էին սուրբ։ Բևեռլի Հիլզը հայտնի էր 1769 թվականից, երբ հայտնագործվում է իսպանացի ճանապարհորդ և Կալիֆոռնիայի առաջին նահանգապետ Գասպար դե Պորտոլայի կողմից։
1868 թվականին, Քաղաքացիական պատերազմից հետո, ագարակը գնում է Էդվարդ Պրոյսը, նպատակ ունենալով այնտեղ կառուցելու ֆերմերական բնակավայր Գերմանիայից գաղթականների համար։ Հերթական երաշտը կործանում է բոլոր նախագծերը։ Հաջորդ սեփականատերերն են հանդիսանում Չառլզ Դինկերը և Հենրի Համմելը։ Դինկերը և Համմելը զբաղվում էին լոբազգիների աճեցմամբ, սակայն նրանց երազանքն էր ստեղծել թեմատիկ այգի, որը նրանք ծրագրում էին անվանել «Մարոկկո»։ Նրանց ծրագիրը հօդս է ցնդում 1888 թվականի ֆինանսական ճգնաժամի ծագման պատճառով։ 1900 թվականին Բարթոն Գրինը մի քանի գործընկերների հետ գնում է ագարակը, հույս ունենալով այնտեղ գտնել նավթ։ Փորելով մի քանի ջրհորներ և չգտնելով ոչ մի կաթիլ նավթ, Գրինը թողնում է այդ գաղափարը։ Նա և նրա կինը հողն անվանում են Բևեռլի Հիլզ, ի պատիվ Բևեռլի Ֆարմսի, Մասսաչուսեթսի նահանգ։ Գրինը վարձում է լանդշաֆտային ճարտարապետ Ուիլբուր Կուկին, ով ստեղծում է հանրահայտ լայն և բլորները շրջանցող Բևեռլի Հիլզի փողոցները՝ Ռոդեո, Կանոն, Կարմելիտա, Էլևադո, Լոմիտաս։ Քաղաքի աճի և զարգացման վրա ազդեցություն է ունենում 1912 թվականին կառուցված «Beverly Hills Hotel» հյուրանոցը։ Հյուրանոցը դառնում է քաղաքի մշակութային կենտրոնը, հանդիսանալով թատրոն, հանդիպման վայր, եկեղեցի և հանրահայտ ռեստորան։
Ամերիկացի դերասաններ Դուգլաս Ֆերբենքսը և Մերի Փիքֆորդը 1919 թվականին տեղափոխվում են Բևեռլի Հիլզ։ Շուտով այնպիսի հոլիվուդյան դերասաններ, ինչպիսին են Գլորիա Սուոնսոնը, Ուիլլ Ռոջերսը, Չառլի Չապլինը, Թոմ Միքսը, Ռոնալդ Կոուլմանը, Ջոն Բերիմորը, Հարրի Կոնը, Ռուդոլֆ Վալենտինոն հետևում են նրանց օրինակին և առանձնատներ են կառուցում Բևեռլի Հիլզում։ Սերգեյ Ռախմանինովը տեղափոխվում է Բևեռլի Հիլզ, Էլմ Դրայվի վրա գտնվող առանձնատուն, որտեղ Ստեյնվենի երկու դաշնամուրների վրա նվագում էր հոլիվուդյան անվանիների հետ և ապրեց մինչև 1943 թվականը։
Այժմ Բևեռլի Հիլզում ապրում են այնպիսի անվանիներ, ինչպիսին են Գոլդի Հոուն, Կուրտ Ռասելը, Սթիվեն Սփիլբերգը, Սիլվեստր Ստալոնեն, Միքի Ռուրկը, Էդի Մերֆին, Միք Ջագերը, Թոնի Կյորտիսը, Ռոման Պոլանսկին, Դեմի Մուրը, Բրյուս Ուիլիսը, Քիմ Քարդաշյանը , Էշթոն Քաթչերը, Միլա Կունիսը և այլք։
Լոս Անջելեսը մեկ անգամ չէ, որ փորձեր է ձեռնարկել միավորել Բևեռլի Հիլզը։ Առաջին փորձը ձեռնարկվել է 1923 թվականին։ Միավորման համախոհների գլխավոր փաստարկը Բևեռլի Հիլզը մաքուր խմելու ջրով ապահովելու խոստումն էր, պայման, որն անհրաժեշտ է աճող քաղաքի համար։ Սակայն, չնայած դրան, Բևեռլի Հիլզը միավորելու բոլոր փորձերը ձախողվում են։
90210
90210՝ մեկը Բևեռլի Հիլզ քաղաքի հյուսիսային մասի փոստային ինդեքսներից, հանդիսանում է աշխարհում ամենահանրահայտ փոստային ինդեքսներից մեկը, շնորհիվ «Բևեռլի Հիլզ, 90210» երիտասարդական սերիալի։ Գոյություն ունի ևս երկու փոստային ինդեքս՝ 90211 և 90212։
Աշխարհագրություն
Ըստ բնակչության մարդահամարի Ամերիկյան բյուրոյի տվյալների, Բևեռլի Հիլզի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 14.7 քառակուսի կիլոմետր։ Բևեռլի Հիլզը ամբողջությամբ շրջափակված է Լոս Անջելեսով, բացառությամբ քաղաքի հյուսիսարևելյան շրջանի, որը սահմանակցում է Արևմտյան Հոլիվուդի հետ։ Բևեռլի Հիլզի գլխավոր փողոցներն են Ուիլշիր ծառուղին, Սանտա Մոնիկա ծառուղին, Սանսեթ ծառուղին, ինչպես նաև հանրահայտ Ռոդեո Դրայվը։
Բնակչություն
Համաձայն 2010 թվականի բնակչության մարդահամարի տվյալների, քաղաքում բնակվում էին 34 290 բնակիչ, 15 035 բնատնտեսություն և 8 269 ընտանիք։ Անսպիսով բնակչության խտությունը կազմում է 2,300.5 մարդ մեկ քառակուսի կիլոմետրի վրա։ Քաղաքի բնակչության ռասայական կազմը այսպիսին էր. 85,06 % սպիտակներ, 1,77 % աֆրոամերիկացիներ, 0,13 % հնդկացիներ, 7,05 % ասիացիներ, 0,03 % Խաղաղ օվկիանոսի կղզիների բնիկների ներկայացուցիչներ, 1,50 % այլ ռասաների ներկայացուցիչներ։ Բնակչության 4,63%-ը իր ծագումը բնորոշում է որպես լատինոամերիկացի։ Մարդահամարի ժամանակ 15 035 բնատնտեսություններից 24,4 %-ը ուներ երեխաներ, 43,8 %-ը ամուսնացած զույգեր էին, 8,1 %-ը ղեկավարվում էր միայնակ մայրերով և 45,0%-ը ընտանիք չէին հանդիսանում։ 38,2% տնային տնտեսությունները կազմավորվել էին միայնակ մարդկանցով։ Տնային տնտեսությունում մարդկանց միջին քանակը կազմում է 2.24։
Բնակչության տարիքային կազմը. 20,0% — 18 տարեկանից ցածր, 6,3% 18-ից մինչև 24 տարեկան, 29,3% 25-ից մինչև 44 տարեկան, 26,8% 45-ից մինչև 64 տարեկան և 17,6% — 65 տարեկան և բարձր։ Միջին տարիքը՝ 41 տարեկան։ Յուրաքանչյուր 100 կնոջը բաժին է հասնում 83,5 տղամարդ։ Բնատնտեսության միջին տարեկան եկամուտը կազմում է 70 945 դոլար, այն դեպքում, որ միջին ընտանեկան եկամուտը՝ 102 611 դոլար։
Քաղաքականություն
Բևեռլի Հիլզի 21 426 գրանցված ընտրողներից 50,3%-ը դեմոկրատներ են և 25,9%-ը՝ հանրապետական։ Մնացած 23,8%-ը կամ հրաժարվել են անվանել կուսակցական նախընտրությունները, կամ հանդիսանում են որևէ ոչ մեծ կուսեկցության համախոհ, այնպիսին, ինչպիսին են Կանաչների կուսակցությունը կամ Լիբերալիստական կուսակցությունը։
Դեմոկրատների զգալի առավելությունը Բևեռլի Հիլզը դարձնում է Հարավային Կալիֆոռնիայի ամենալիբերալ քաղաքներից մեկը։ 2004 թվականի ընտրություններում Ջոն Քերին հավաքեց 62%, այն ժամանակ, երբ Ջորջ Բուշը՝ ընդամենը 37% ձայն։ Բևեռլի Հիլզում գործադիր մարմին հանդիսանում է Քաղաքային Խորհուրդը, որը կազմված է 5 անդամից։ Յուրաքանչյուր կենտ տարի Խորհուրդի երկու կամ երեք անդամ ընտրվում են քաղաքացիների անմիջական ընտրությամբ՝ 4 տարի ժամկետով։ Յուրաքանչյուր մարտ Քաղաքային Խորհուրդը ընտրում է քաղաքապետ և փոխ-քաղաքապետ՝ իր անդամների կազմից։ Նաև, Քաղաքային Խորհուրդը վարձում է սիթի-մենեջեր, որն ունի գործադիր պարտականություններ։
Հյուպատոսություն
Բևեռլի Հիլզում գտնվում են երեք երկրների հյուպատոսություններ՝ Բրազիլիայի, Կոլումբիայի և Էկվադորի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոս Անջելես Կատեգորիա:Կալիֆոռնիա Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքներ Կատեգորիա:1914 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Տրանսպիրացում
Տրանսպիրացում (տրանս նախածանց և լատ․՝ spirare — շնչել, արտաշնչել), ջրի գոլորշիացումը բույսերի մակերևույթից։ Տրանսպիրացման հիմնական օրգանը տերևն է, որի մեզոֆիլի բջիջները անընդհատ միջբջջային տարածություններ են արտամղում ջրային գոլորշիներ, որոնք մթնոլորտ անցնում են հերձանցքների (հերձանցքային տրանսպիրացում) կամ կուտիկուլայի (կուտիկուլային տրանսպիրացում) միջոցով։ Տրանսպիրացումն ապահովում է բույսերում ջրի և հանքային աղերի մշտական հոսքը, կանխում տերևների գերտաքացումը, բջիջներում ստեղծում ծծող ուժի որոշակի մակարդակ և նպաստում տերևների գազափոխանակությանը։ Տրանսպիրացումը բնորոշում են․
Փսոու (գյուղ)
Սալմե կամ Փսոու  (աբխազ.` Ҧсоу, სალმე, Salme), գյուղ Աբխազիայի Գագրայի շրջանում, Գագրայից 17 կմ հյուսիս-արևմուտք, Փսոու գետի ձախ ափին։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 550 մ բարձրության վրա։
Բնակչություն
1959 թվականի տվյալներով գյուղն ուներ 1268 բնակիչ, հիմնականում էստոնացիներ, հայեր և ռուսներ։ 1989 թվականի հաշվառումների համաձայն, գյուղում բնակվում էր 1659 մարդ , հիմնականում էստոնացիներ, հայեր, վրացիներ և հույներ ։ 2015 թվականի դրությամբ, գյուղում բնակվում էին 530 էթնիկ էստոնացիներ, իսկ դպրոցում, մասամբ հնարավորություն կար կրթություն ստանալու նաև էստոներեն լեզվով։
Բնակիչներն զբաղվում են ծխախոտի, եգիպտացորենի, բանջարեղենի մշակությամբ, այգեգործությամբ, անասնապահությամբ, շերամապահությամբ և մեղվաբուծությամբ։ Գյուղն ունի ութամյա դպրոց, մշակույթի տուն, մանկապարտեզ և բուժկայան։
Պատմական ակնարկ
19-րդ դարի վերջերին, մերձբալթյան Էստլյանդիա նահանգում գտնվող Կուուսալու ծխական համայնքից եկած էստոնացի վերաբնիկները, 1884 թվականին, Աբխազիայի Փսոու-ախաբլա գյուղի մոտ կառուցել են ոչ մեծ անտառահատարան։ Արմատախիլ անելով ծառերը և չորացնելով ճահճուտը, նրանք տնկել էին սալորենու այգիներ և զբաղվում էին բանջարեղենի մշակությամբ։ 1885 թվականին գյուղը կոչվեց Սալմե։ 1992-1993 թվականների վրաց-աբխազական հակամարտության ժամանակ, էստոնացիների մի մասը հայրենադարձվել է Էստոնիա։
Հայերը եկել են Սամսունի շրջակայքի գյուղերից` 1915 թվականին։
1992 թվականին, Աբխազիայի կառավարության որոշմամբ, գյուղը վերանվանվել է Փսոու, համանուն գետի անունով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր
Շահ Աբասի մզկիթ (Խաղխաղ)
Շահ Աբասի մզկիթ (Şah Abbas məscidi), մզկիթ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Թովուզի շրջանի Խաղխաղ գյուղում ։
Պատմություն
Կառուցվել է 16-րդ դարում ճարտարապետ Շեյխ Բահեդդին Մուհամմեդի կողմից՝ Աբբաս I Սեֆիի հրամանով ։
Ճարտարապետություն
Կառուցվել է կարմիր աղյուսից։ Պատերի հաստությունը կազմում է 1,5-3 մետր։ Շենքի ճակատային մասի աջ և ձախ կողմերից գտնվում են օգտագործվող չորս սենյակ համապատասխանաբար՝ հյուրերի համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խաղխաղ
Հակոբ Ասատուրյան
Հակոբ Հովհաննեսի Ասատուրյան, հայ բանաստեղծ, արձակագիր, երաժշտագետ։
Կենսագրություն
Հակոբ Ասատուրյանը ծնվել է Կեսարիայի գավառի Չոմախլու գյուղում։ 1915 թվականին, չավարտած Խրիմյան վարժարանը, ընտանիքի հետ բռնում է տարագրության ճանապարհը, որի ընթացքում սովից ու տանջահարությունից մահանում են մայրը ու երկու քույրերը։ 1918 թվականին հանգրվանում է Երուսաղեմի ժառանգավորաց վարժարանում, որը վերածվել էր որբանոցի։ 1920 թվականին հաստատվում է ԱՄՆ-ում։ 1928 թվականին հետևել է Կոլումբիայի համալսարանի գիշերային դասընթացներին։ ԱՄՆ-ում գտնվելու առաջին տարիներից հանդես է եկել նաև որպես երգիչ՝ կատարելով Կոմիտասի, Ռոմանոս Մելիքյանի, Բարսեղ Կանաչյանի, Ալան Հովհաննեսի մշակած ժողովրդական ստեղծագործությունները, որոնք 1947 թվականին, Նյու Յորքում լույս են տեսել ձայնապնակներով՝ «Հայ երգ» վերտառությամբ։
Ստեղծագործական գործունեություն
Ասատուրյանի առաջին բանաստեղծությունները լույս են տեսել 1923 թվականին, «Հայաստանի կոչնակ» շաբաթաթերթում՝ Յ. Յ. Ա. ստորագրությամբ։ Ասատուրյանը տպագրվել է Մաժակցի գրական կեղծանունով։ 1936 թվականից հանդես է եկել «Նոր գիր» գրական հանդեսում, տպագրել արձակ և չափածո ստեղծագործություններ, գրական-քննադատական տեսություններ։ Հակոբ Ասատուրյանի «Անդաստան» (1946) բանաստեղծությունների գիրքն արտացոլում է հայրենի հողից կտրված հայի տվայտանքը։ Նրա «Հովակիմի թոռները» (1965), «Հովակիմի թոռնորդիները» (1982), «Տօ, լա՜ճ տնաւեր» (1986) վեպերը սփյուռքահայ արձակի նվաճումներից են։
Հակոբ Ասատուրյանը գրել է նաև «Կոմիտաս վարդապետ եւ հայ երգը» (1962) աշխատությունը, Հայաստանի կյանքն ու մշակույթը ներկայացնող երկեր («Քարի եւ հողի պատմութիւն», 1969, «Պարոյր Սեւակի հետ», 1971) ։ 1990 թվականին Լոս Անջելեսում հրատարակել է «Ո՞ւր, Վահրամ» ժողովածուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ երաժշտագետներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ արձակագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ բանաստեղծներ
Կուպատի
Կուպատին պատրաստում են կամ գրիլի կամ փայտածուխի վրա, ինչպես ուրիշ հում երշիկներ։ Կուպատի պատրաստում են ամեն աշուն, երբ հասունանում է նուռը ու բարբարիսը։ Կուպատին համապատասխանում է վրացական կարմիր գինու և սացիվիի հետ։ Կուպատին շատ ձեռնատու է, անհրաժեշտության դեպքում կարող ենք սառեցնել և հետո օգտագործել։
Տես նաև
Կատեգորիա:Վրացական խոհանոց Կատեգորիա:Երշիկեղեն
Կաստորիա (լիճ)
Կաստորիա (լիճ), Օրեստիաս (Λίμνη Καστορίας կամ ), լիճ Հունաստանում, որը գտնվում է արևմտյան Մակեդոնիայի Կաստորիայի (Հունաստան) հատվածում։ Լիճն իր անունն ստացել է լեռնային նիմփաների՝ օրեադների անունից ։
Աշխարհագրություն
Լիճը գտնվում է ծովի մակարդակից 625-630 մետր բարձրության վրա։ Լճի արևմտյան մասում կա թերակղզի, որի վրա գտնվում է Կաստորիա քաղաքը։
Արևմուտքից Կաստորիա թերակղզին լիճը բաժանում է երկու մասի`մեծ հյուսիսային և փոքր հարավային։
Պատմական նշանակություն
Լճի ափին է գտնվում 11-րդ դարի Մավրիոտիսի եկեղեցին, որը համարվում է հունական ուղղափառության հուշարձաններից մեկը ։
Կաստորիա այցելող զբոսաշրջիկները անպայման շրջայց են կատարում լճի ափերով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի լճեր Կատեգորիա:Հունաստանի լճեր Կատեգորիա:Եվրոպայի լճեր
Բարբին ջրահարսի հեքիաթում
Բարբին ջրահարսի հեքիաթում (Barbie in A Mermaid Tale), 2010 թվականի ամերիկա-կանադական համակարգչային անիմացիոն ֆիլմ, որը Բարբիի մասին պատմող ֆիլմերի շարքում 17-րդն է ։ Սա առաջին ժամանակակից ֆիլմն է Բարբիի մասին։ Այն թողարկվել է 2010 թվականի մարտի 9-ին։ Սա Քելլի Շերիդանի վերջին ֆիլմն է Բարբիի մասին։ 2012 թվականին թողարկվել է սիքվելը՝ «Բարբին ջրահարսի հեքիաթում 2»։
Սյուժե
Մերլիա Սամերսը Կալիֆոռնիա նահանգի Մալիբու քաղաքում բնակբող սերֆինգորդ է, որը մասնակցելով սերֆինգի մրցումներին՝ կորցնում է կենտրոնացումը, երբ նրա մազերը անհասկանալի կերպով ներկվում են վարդագույն։ Գտնվելով ջրի տակ՝ նա հայտնաբերում է, որ կարող է շնչել ջրում, նրան է մոտենում Զումա անունով խոսող վարդագույն դելֆինը։ Մերլիան ցնցվում է իրադարձությունների նման շրջադարձից և պատմում է իր ընկերներին՝ Ֆելոնին Հեդլիին։ Չնայած նրան, որ Ֆելոնը թերահավատորեն է տրամադրված, ինչպես Մերլիան, Հեդլին հավատում է, որ այս ամենը ճիշտ է։ Հետո Մերիլիան գնում է տուն։ Մերլիան պատմում է այդ մասին իր պապիկին՝ Բրեյքին, որը սկսում է պատմել, թե Մերիլիայի մայրը ջրահարս է և աղջկան չի կարողացել մեծացնել օվկիանոսի խորքերում։ Մերլիան չի հավատում Բրեյքին և գնում է ընկերուհիների մոտ։
Զուման հայտնվում է աղջիկների առջև, հաստատելով, որ Մերլիան կես մարդ կես ջրահարս է։ Դելֆինը բացատրում է Մերլիային, որ իր մայրը Կալիսսան է՝ օվկիանոսի ստորջրյա թագավորության նախկին թագուհին։ Այժմյան օվկիանոսների թագուհին՝ Էրիսը, Կալիսսայի քույրը, բռնակալ է և գահը վերցրել է իր տիրապետության տակ, երբ Կալիսսան կորել է շատ տարիներ առաջ։ Զուման հույս է ունենում, որ Մերլիան կհամաձայնի գնալ օվկիանոս և հաղթել Էրիսին։ Մերլիան հրաժարվում է և զայրանալով նետում է մանյակը, որը կրում էր մանկությունից։ Կոտրված կախազարդը ցույց է տալիս Կալիսսայի կախարդական պատկերը, հաստատելով, որ նա կենդանի է։ Մերլիան համաձայնում է օվկիանոսով գնալ այն հույսով, որ Կալիսսան կկարողանա իրեն վերադարձնել նորմալ վիճակի։
Երբ Մերլիան Զումայի հետ իջնում է օվկիանոսի հատակը, նրանք պատրաստվում են աղջկա համար պոչ գտնել, որպեսզի Էրիսը չիմանա նրա մասին։ Մինչ այդ Էրիսը բոլորի համար ժողով է կազմակերպում, սակայն չի տեսնում Մերլիայի ոտքերը։
Մերլիան խանոթանում է Զումայի ջրահարս ընկերների՝ Քեյլայի և Քսայլիի հետ, որոնք տեսնում են Մերլիայի ոտքերը և առաջարկում են օգնել նրանք։ Մերլիայի համար նրանք ընտրում են վարդագույն պոչ, նրանք միասին այցելում են երեք ջրահարս կախարդների մոտ, որոնք ասում են, որ Մերլիային Էրիսին հաղթելու համար հարկավոր են երեք կարևոր իրեր։ Աղջիկները Զումայի հետ փնտրում են այդ իրերը, որոնցից մեկը լինում է հայտնի մազակալ, այն միայն կարող է վերցնել մարդը, երկրորդը՝ երազանքի ձուկը, իսկ երրորդը Էրիսի նարնջագույն մազակալն է։
Մերլիան կարողանում է հաղթել Էրիսին և գտնում ու ազատում է Կալիսսային։ Դրանից հետո Մերլիան խոստովանում է, որ կարոտում է իր մարդկային կյանքը, և Կալիսսան նրան կախարդական վզնոց է տալիս, որը թույլ է տալիս նրան լինել մարդ կամ ջրահարս, երբ նա ցանկանում է։ Այնուհետև Մերլիան վերադառնում է ցամաք, որտեղ հաշտվում է իր պապի հետ և հաղթում է սերֆինգի մրցումներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Համակարգչային անիմացիոն ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական ֆիլմեր
Մարթա Ռայներ Տրանկու
Տրանկու (Դրանխոլյանց) Ռայներ Մարթա Ղազարի, (1875, Տրգու Ֆրումոս -1950, Բուխարեստ), ռումինահայ մանկաբարձ-գինեկոլոգ։
Կյանք և գործունեություն
1899 թվականին ավարտել է Յասսիի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը, այնուհետև նշանակվել Յասսիի ծննդաբերական կլինիկայի վարիչ։ 1905-1916 թվականներին աշխատել է Բուխարեստի հիվանդանոցներում, դասավանդել անատոմիա, սաղմնաբանություն և գինեկոլոգիա։ 1918 թվականին ուսումնասիրություններն ամփոփել է «Հաշվետվություն պատերազմական վիրաբուժական գործողությունների վերաբերյալ» աշխատության (ֆրանսերեն) մեջ։ 1982 թվականին լույս է տեսել «Օրագրի էջեր, խոստովանություններ» (ռումիներեն) հուշերի հատորը, ուր Տրանկուն անդրադարձել է ժամանակի ականավոր գործիչների, այդ թվում հայերի կյանքին։
Պարգևներ
1934 թվականին արժանացել է «Մարիա թագուհի» առաջին կարգի շքանշանի։
Անդամակցություն
Եղել է Ռումինիայի բժշկական ակադեմիայի իսկական անդամ (1938 թ.), ներքին հիվանդությունների բժիշկների ընկերության պատվավոր թղթակից անդամ (1936 թ.), կենսաբանական ընկերության պատվավոր անդամ։
Կատեգորիա:Հայ մանկաբարձներ
Փայտասար (այլ կիրառումներ)
Փայտասար կարող է նշանակել.
Էդգար Իե
Էդգար Իե (Edgar Miguel lé, ), պորտուգալացի ֆուտբոլիստ, «Լիլ» ակումբի պաշտպան։ Մասնակցել է 2016 թվականի օլիմպիական խաղերին, որը կայացել է Ռիո դե Ժանեյրոում։
Էդգարի երկվորյակ եղբայրը ՝ Էդելինոն ևս պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ է։
Ակումբային կարիերա
Նա ծնվել է Բիսաուում, բայց այդ երկրից ներգաղթած բազմաթիվ արտասահմանցիների նման նա տեղափոխվել է Պորտուգալիա։ 14 տարեկանում նա մտավ Լիսաբոնի Սպորտինգի ակադեմիա։ 2012 թվականին Էդգարը տեղափոխվեց իսպանական "Բարսելոնա" ակումբ, որտեղ նա միացավ պահեստայիններին։ Դեկտեմբերի 8-ին «Էլչե»-ի դեմ խաղում նա կատարեց իր դեբյուտը Սեգունդայում ։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Իսպանիայի գավաթի խաղարկության ժամանակ «Հեսսա» -ի դեմ խաղում Իէն սկսեց խաղալ գլխավոր թիմի կազմում, փոխարինելով երկրորդ կիսաեզրափակչում Ջերեմի Մաթեին ։ Մրցաշրջանի ավարտին նա դարձավ գավաթի խաղարկության սեփականատերը։
2015 թվականի ամռանն Էդգարը տեղափոխվել է «Վիլյառեալ» ակումբ, պայմանագիր ստորագրելով երեք տարով։ Նա նոր ակումբում շարունակեց ելույթները որպես փոխարինող ֆուտբոլիստ։ Սեպտեմբերի 27-ին «Լոտենսի» դեմ խաղում, Իէն սկսեց խաղալ Սեգունդա Բ ակումբում ։
2017 թվականի սկզբին կնքելով պայմանագիր Էդգարը վերադարձավ, «Բելենենսիշ» ակումբ ։ Հունվարի 27-ին «Բավիստա» -ի դեմ խաղում նա կատարեց իր դեբյուտը Սանգրիշ Լիգայում ։ Նույն տարվա ամռանը Իէն տեղափոխվել է ֆրանսիական «Լիլ» ակումբ ։ Տրանսֆերի արժեքը կազմեց 3 միլիոն եվրո  ։ Օգոստոսի 6-ին «Նանդա» ակումբի կազմում արեց իր դեբյուտն առաջին լիգայում ։
Միջազգային կարիերա
Նույն տարում, որպես երիտասարդական թիմի կազմի անդամ, Էդգարը մասնակցել է Թուրքիայում կայացած աշխարհի պատանեկան առաջնությանը։ Այդ մրցաշարում նա խաղում էր Հյուսիսային Կորեայի, Նիգերիայիև Գանայի հավաքականների դեմ  ։ Գանացիների դեմ խաղում նա գոլ  խփեց։
2016 թվականին, Պորտուգալիայի ազգային հավաքականը մասնակցեց Ռիո դե Ժանեյրոյում կայանալիք Օլիմպիական խաղերին։ Այդ մրցաշարում նա խաղում էր Արգենտինայի, Հոնդուրասի, Ալժիրի և Գերմանիայի հավաքականների դեմ   ։
2017 թվականին, Պորտուգալիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում, ԻԷն մասնակցել է Լեհաստանում կայացած Եվրոպայի երիտասարդական առաջնությանը։ Մրցաշարում նա խաղացել էր Սերբիայի, Իսպանիայի և Մակեդոնիայի հավաքականների դեմ  ։ Էդգարը Մակեդոնիայի հավաքականի դեմ խփել է գոլ։
Ձեռքբերումներ
Ակումբում
«Բարսելոնա»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պորտուգալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Տրաբզոնսպորի ֆուտբոլիստներ
Փայտասար (բարձունք)
Փայտասար, կամ Օդունդաղ (Odundağ), բարձունք, այժմ չբնակեցվաց գյուղ (գյուղատեղի) ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Ղազախի շրջանում։ Գտնվում է Հայաստան-Ադրբեջան սահմանի Նոյեմբերյան-Ղազախ հատվածում ։
Օդունդաղ բարձունքը կամ սարը մինչև ստորոտ դե յուրե և դե ֆակտո պատկանում է Ադրբեջանին և գտնվում է նրանց վերահսկողության տակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ղազախի շրջանի բնակավայրեր
Լևի Էշկոլ
(לֵוִי אֶשְׁכּוֹל; ծնունդով Լևի Շկոլնիկ (לוי שקולניק, ), Իսրայելի չորրորդ նախագահ 1963 թվականից մինչ սրտի կաթվածից իր մահը (1969)։ Նա Իսրայելի առաջին նախագահն էր, ով մահացավ գրասենյակում։
Կենսագրություն
Լևի Էշկոլը՝ (Շկոլնիկ) ծնվել է Օրատովում, Կիևի նահանգ, Ռուսական կայսրություն (այժմ Օրատիվ, Վինիցա, Ուկրաինա)։ Նրա մայրը (ծն․ Դվորա Կրասնյավսկայա) Հասիդական հուդայականության ներկայացուցիչ էր, իսկ հայրը (Ջոզեֆ Շկոլնիկ) սերում էր Միտնագդիմ ընտանիքից։ Էշկոլը հրեական դասական կրթություն է ստացել Վիլնայում (այժմ Վիլնյուս, Լիտվա)։
1914 թվականին նա մեկնեց Պաղեստին, այն ժամանակ Օսմանայան կայսրության մաս։ 1915–17 թվականներին նա Հրեական աշխատավորական միության առաջատար անդամներից էր։ I Համաշխարհային պատերազմի ընթացքում նա Հրեական լեգիոնի կամավոր էր։ Նա կարևոր դեր է խաղացել 1956 թվականի Սուեզի ճգնաժամի հանգուցալուծման մեջ՝ մարտական դիրքերին ֆինանսական աջակցություն էր ապահովում և մեղադրվում էր Եգիպտոսում Մուսուլման եղբայրներին ֆինանսավորելում, այդպիսով օգնում Իսրայելին գոյատևելու ։
Էշկոլը միացավ Դեգանիա Բեթ կիբուցին և ամուսնացավ Րիվկա Մահարշեկի հետ։ Նրանք 1924 թվականին աղջիկ ունեցան՝ Նոա, իսկ 1927 թվականին բաժանվեցին։ 1928 թվականին Էշկոլը երկրորդ անգամ ամուսնացավ Էլիշևա Կապլանի հետ, որի հետ երեք դուստր ունեցան Դվորա, Օֆրալ և Թամա ։ Նրա երկրորդ կինը մահացավ 1959 թվականին ։
1964 թվականին նա ամուսնացավ 35 տարի իրենից երիտասարդ, Քնեսեթի գրադարանավարուհի Միրիամի հետ։
Քաղաքական կարիերա
Էշկոլը, 1951 թվականին Մապայ կուսակցության կողմից Քնեսեթի անդամ ընտրվեց։ Նա ստանձնեց գյուղատնտեսության նախարարի պաշտոնը մինչև 1952 թվականը, երբ նա Էլիզեր Կապլանի մահից հետո, նշանակվեց ֆինանսների նախարար։ 12 տարի շարունակ նա մնաց այդ պաշտոնին։   Ֆինանսների նախարար եղած ժամանակահատվածում Էշկոլը իրեն դրսևորեց որպես Մապայի ղեկավարության ականավոր գործիչ և Դավիդ Բեն Գուրիոնի կողմից նշանակվեց որպես իր հետնորդ։ Երբ 1963 թվականի հունիսին Բեն Գուրիոնը հրաժարական տվեց, Էշկոլը ընտրվեց կուսակցության նախագահ, լայն կոնսենսուսով և հետագայում նշանակվեց վարչապետ։  Սակայն նրա հարաբերությունները Բեն Գուրիոնի հետ շուտով սրվեցին, կապված տասը տարի առաջ Եգիպտոսում գաղտնի գործողության սխալ ընթացքի հետաքննություն անցկացնելու Էշկոլի պնդմամբ։ Բեն Գուրիոնը ձախողեց Էշկոլի առաջնորդության բողոքարկումը և իր մի քանի երիտասարդ հովանավորյալների հետ անջատվեց Մապայից և 1965 թվականի հունիսին ստեղծեց Ռաֆի կուսակցությունը։ Միևնույն ժամանակ Մապայը միավորվեց Ադութ ՀաԱվոդա կուսակցության հետ և Էշկոլի գլխավորությամբ կազմեց Հավասարեցում քաղաքական կուսակցությունը։ Ռաֆին պարտվեց և 1965 թվականի նոյեմբերին Էշկոլը երկրի անվիճելի առաջնորդն էր։ Սակայն Բեն Գուրիոնը, օգտվելով որպես Իսրայելի հիմնադիր հայր իր ազդեցությունից, շարունակում էր խարխլել Էշկոլի հեղինակությունը նրա ողջ վարչապետության ժամկետի ընթացքում, նրան ներկայացնելով որպես անողնաշար քաղաքական գորժիչ, անընդունակ ապահովելու Իսրայելի անվտագության հետ կապված դժվարությունները։
Վարչապետ
1963 թվականին Էշկոլը ձևավորեց Իսրայելի տասներկուերորդ կառավարությունը ։ Նրա պաշտոնավարման առաջին ժամկետը շարունակական տնտեսական աճ ապահովեց, որը պայմանավորված էր 1964 թվականին Ազգային ջրային կենտրոն համակարգի բացմամբ։ Նրա և ֆինանսների նախարարի որդեգրած "փափուկ վայրէջք" քաղաքականությունը բերեց տնտեսության ակտիվության կտրուկ անկման։ Իսրայելի կենտրոնացված պլանային տնտեսությունը զուրկ էր անկման ինքնակարգավորման մեխանիզմներից, որը սպասվածից ավելի բարձր էր։ Էշկոլը ներքին աճող անկարգությունների առերեսվեց. 1966 թվականին գործազրկությունը հասել էր 12%-ի, սակայն անկումը վերջին հաշվով ծառայեց հիմնարար տնտեսական թերությունների ապաքինմանը և օգնեց 1967–1973 թվականներին ռեսուրսների վերականգնմանը։
Վարչապետ ընտրվելուց հետո, Էշկոլը ի կատար ածեց Ժաբոտինսկու ցանկությունը՝ նրա և նրա կնոջ մարմինը տեղափոխեց Իսրայել և հողին հանձնեց Հերցլ լեռան գերեզմանատանը։
Հիշատակում և ճանաչում
1970 թվականից Յադ Լևի Էշկոլ կազմակերպությունը վարչապետ Էշկոլի հիշատակման պաշտոնական կազմակերպությունն է։
Էշկոլի անունով են կրում Նեգևի հյուսիս-արևմուտքում Էշկոլ մարզային խորհուրդը և Էշկոլ ազգային պարկը [[Բեեր] Շևա]յի մոտակայքում, ինչպես նաև Էշկոլ էլեկտրակայանը և Ռամատ Էշկոլ շրջանը Երուսաղեմի մոտակայքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսրայելի վարչապետներ Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Իսրայելի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Յոհան Պետեր Էքերման
Յոհան Պետեր Էքերման (Johann Peter Eckermann, ծնվ. 21 սեպտեմբերի, 1792, Վինզեն, Բրաունշվեյգ-Լյունեբուրգ - մահ. 3 դեկտեմբերի, 1854, Սաքսեն-Վայմար Վայմար), գերմանացի գրականագետ, բանաստեղծ։ Հայտնի է Գյոթեի ստեղծագործությունների ուսումնասիրությամբ, եղել է մեծ գրողի բարեկամը և քարտուղարը։
Կյանքի վաղ տարիները
Էքերմանի կենսագրական տվյալներին ծանոթանում ենք նրա ինքնակենսագրականից, որը նա, կցել է իր «Զրույցներ Գյոթեի հետ» ստեղծագործությանը՝ որպես ներածություն։ Ծնվել է 1792 թվականի սեպտեմբերի 21-ին, Ներքին Սաքսոնիայի Վինզեն քաղաքում։ Եղել է երկրորդ անգամ ամուսնացած ծնողների վերջին զավակ, և մանկությունն անցել է ծերունի հոր և մոր հետ, միայնության մեջ։ Յոհան Պետերի մանկական զբաղմունքը տարվա եղանակների հետ փոխվում էին. գարունը բացվելուն պես, երբ Էլբայի սովորական հեղեղները մեղմանում էին, ամեն օր ուղևորվում էր ամբարտակի և առափնյա ծանծաղուտների մոտ աճող եղեգները հավաքելու, որը փռում էր գոմում՝ կովի համար։ Իսկ երբ գյուղի մերձակա մարգագետիններում սկսում էր կանաչին տալ առաջին խոտը, մյուս երեխաների հետ նա ամբողջ օրը կով էր արածեցնում։ Ամռանը մշակում էր իրենց փոքրիկ հողամասը, իսկ ամբողջ տարին՝ մեկ ժամվա ճանապարհ հեռու գտնվող անտառից չոր փայտ էր կրում օջախի համար։ Հնձի ժամանակ փոքրիկ Յոհան Պետերը շաբաթներով թափառում էր դաշտերում, հասկ հավաքում, իսկ ավելի ուշ, երբ ծառերը մերկանում էին, նա կաղին էր հավաքում ու վաճառում ունևոր բնակիչներին, որոնցով նրանք իրենց սագերն էին կերակրում։
Ունենալով այսպիսի բազմազբաղ մանկություն, Էքերմանը միայն ժամանակ առ ժամանակ է այցելում դպրոց և գրել-կարդալ գիտեր շատ դժվարությամբ։ «Ես պատկերացում չունեի այն մասին, որ աշխարհում գոյություն ունեին այնպիսի առարկաներ, ինչպիսին են պոեզիան և գեղարվեստը»։ Այսպես լրանում է նրա տասնչորս տարին։
Էքերմանի նկարչական տաղանդի դրսևորումը
Մի երեկո Յոհան Պետերը ծնողների հետ նստած է լինում սեղանի շուրջ, երբ աչքին է ընկնում Համբուրգից վերադարձած հոր ծխախոտի տուփը, որի վրա ձիու գեղեցիկ նկար էր պատկերված։ Նա շատ է հավանում այն և իսկույն մի թուղթ ու գրիչ վերցնում և սկսում է աննկատ արտանկարել։ Ավարտելուց հետո, երբ ցույց է տալիս ծնողներին, նրանք շատ են ուրախանում և մեծ հիացմունք հայտնում։ Շուտով տղայի նկարչական ձիրքի մասին հայտնի է դառնում գյուղում և հարևան բրուտը նրան ուրվապատկերներով մի քանի տետր է տալիս, որոնք իր համար ծառայում էին որպես նմուշ՝ ափսեներ և սկուտեղներ ծաղկազարդելու համար։ Դրանք նա ամենայն մանրամասնությամբ արտանկարում է երկու տետրի մեջ, որոնք գյուղում շուտով ձեռքից ձեռք են անցնում և հասնում գյուղի տանուտեր Մեյերին։ Տանուտերն առաջարկում է Էքերմանին ուղարկել Համբուրգ՝ մի լավ վարպետի մոտ նկարչություն սովորելու։ Սակայն տղայի ծնողները, լինելով այնպիսի տեղանքի բնակիչներ, որտեղ մարդիկ հողագործությունից ու անասնապահությունից բացի գրեթե ոչնչով չէին զբաղվում, նկարիչ ասելով հասկանում էին պատեր և լուսամուտներ ներկող։ յդ պատճառով էլ նրանք կտրականապես մերժում են տանուտիրոջ առաջարկը, ասելով, որ դա շատ կեղտոտ ու վտանգավոր գործ է, և այդպիսի աշխատանքի ընթացքում մարդ շատ հեշտությամբ կարող է վիզը կոտրել՝ ընկնելով բարձր հարկերից։ (Բանն այն է, որ գերմաներենում «նկարիչ» և «ներկարար» հասկացությունները արտահայտվում են միևնույն բառով)։
Ծառայությունը տարբեր կառույցներում
Յոհան Պետերի շնորհալիությունը նկատում են պաշտոնավոր մարդիկ, որոնք սկսում են հոգ տանել նրա զարգացման մասին։ Նախ նա հնարավորություն ստացավ բարձրաստիճան մարդկանց երեխաների հետ մասնավոր դասերի հաճախել, որի ընթացքում սովորում է ֆրանսերեն, լատիներեն և երաժշտություն։ Յոհան Պետերին նաև ապահովում են լավ հագուստով։ Պատանին ցանկանում էր դպրոցից հետո ուսումը շարունակել գիմնազիայում, որպեսզի ստանակ գիտական կրթություն, բայց նրա ծնողները դրա հնարավորությունը չունեին, բացի դրանից, կարիքը ստիպում էր որքան հնարավոր է շուտ անցնել մի այնպիսի աշխատանքի, որի եկամուտով կարողանար հոգալ ոչ միայն իր կարիքները, այլև օգնել արդեն ծեր ծնողներին։ Շուտով տեղական իրավաբաններից մեկը նրան իր մոտ աշխատանքի է ընդունում՝ գրագրության և այլ մանր աշխատանքների համար։ Այդ ժամանակահատվածում Էքերմանին է վստահվում նաև դատապաշտպանական որոշ ծանր գործեր, որոնք կատարում է հաջողությամբ։ 1810 թվականին Էքերմանը պաշտոն է ստանում Լյունեբուրգի հարկադրումների դիրեկցիայի գրասենյակում, իսկ երկու տարի անց նշանակվում է Բևենսենի քաղաքապետի քարտուղար։
Զինվորական ծառայությունը
1813 թվականի գարնանը Բևենսենին են մոտենում կոզակական զորքերը՝ տեղի բնակչությանը հույս ներշնչելով ազատվելու ֆրանսիական տիրապետությունից, և Էքերմանը վերադառնում է հայրենիք՝ նպատակ ունենալով մտնել հայրենիքի պաշտպանության համար ձևավորվող խմբերի մեջ։ Ամառվա վերջին նա արդեն որպես կամավոր մտնում է կիլմանսեգյան հրաձգային կորպուսը։ Տարեվերջին այդ զորամիավորումը հարձակումներ է գործում Մեքլենբուրգի, Հոլշտայնի և Համբուրգի ուղղություններով՝ նապոլեոնյան բանակի մարշալ Լուի Նիկոլա Դավուի գլխավորած զորքերի դեմ։ Ամռանը գերմանական զորքերը հասնում են մինչև Ֆլանդրիա և Բրաբանտ։ Այստեղ նա ծանոթանում է նիդերլանդցի մեծ նկարիչների կտավներին՝ այցելելով տարբեր եկեղեցիներ ու թանգարաններ։ Դրանք առաջին նկարներն էին, որ նա տեսնում էր, և միայն այստեղ է հասկանում է, թե ինչ է նկարչությունը։ Նա տեսնում է աշակերտական մի շարք ստեղծագործություններ, որոնք մրցանակի էին արժանացել տարբեր մրցույթներում, և մեծ դառնություն զգում, որ կյանքի բերումով ինքը չկարողացավ նման ճանապարհ անցնել։ Սակայն որոշում է չհանձնվել. Տուրնեում ծանոթանալով մի երիտասարդ նկարչի հետ, նրանից ձեռք բերում տուշ, մեծ չափսի նկարի թուղթ և որոշում արտանկարել մի մեծ նկար։ Ինչպես ինքն է հիշում, գործի հանդեպ մեծ տենչը փոխարինում է հմտության և ղեկավար ունենալու պակասին, և նա հաջողությամբ ավարտում է դեմքերի ուրվագծերը։ Էքերմանը նոր էր սկսել ձախ կողմից ստվերագծել նկարը, երբ հանկարծ մեկնելու հրաման է ստացվում՝ ընդհատելով իրեն հաճելի այդ աշխատանքը։ Կիսատ մնացած մասում նա մի քանի պայմանական տառերով նշում է լույսի ու ստվերի հաջորդականությունը՝ հուսալով, որ հանգստի պահերին կկարողանա ավարտել նկարը։ Էքերմանն այդ նկարը փաթաթում է և թաքցնում զինվորական կերակրամանի մեջ, որը, ջրամանի հետ Տուրնեից մինչև Համմելն ձգվող ճանապարհին կրում է մեջքին։
Ծառայության ավարտը և վերադարձը հայրենիք
1814 թվականին հրաձգային կորպուսը կազմացրվում է, Էքերմանը վերադառնում է հայրենի տուն։ Հայրը մահացել էր, իսկ մայրն ապրում էր մեծ քրոջ մոտ, որն այդ ընթացքում ամուսնացել և ապրում էր իրենց հայրական տանը։ Հայրենիքում Էքերմանը շարունակում է իր նկարչական վարժությունները։ Նախ ավարտում է Բրաբանտից բերած այն նկարը, իսկ հետո, չգտնելով արտանկարելու հարմար որևէ բան, ձեռնարկում է Ռամբերգի՝ պղնձի վրա կատարած փորագրանկարների արտանկարումը։ Սակայն շուտով զգում է, որ այս բնագավառում իր գիտելիքները չափազանց քիչ են. շատ քիչ գաղափար ուներ մարդու և կենդանիների մարմինների կազմության մասին, ինչպես նաև ծառերի տարատեսակների կամ երկրի վերնաշերտի մասին, ինչի պատճառով քիչ թե շատ հաջողված բան ստեղծելու համար ստիպված էր մեծ ջանքեր թափել։ Ուստի որոշում է գնալ մի լավ վարպետի մոտ և ամեն ինչ նորից սկսել։ Եվ Էքերմանը որոշում է աշակերտության մտնել Հաննովերում բնակվող Ռամբերգի մոտ։ Իր նվիրական երազանքն իրականացնելու համար Էքերմանը 1815 թվականի ձմռանը միայնակ և ոտքով բռնում է մոտ քառասուն ժամվա այդ ճանապարհը և մի քանի օրից հաջողությամբ հասնում Հաննովեր և իսկույն գնում Ռամբերգի մոտ ու հայտնում նրան աշակերտելու իր ցանկությունը։ Նշանավոր վարպետը, նայելով Էքերմանի փորձերը, համոզվում է, որ նա տաղանդավոր է, սակայն հասկացնում է, որ արվեստը հաց է փնտրում, իսկ արվեստի տեխնիկային տիրապետելը շատ ժամանակ է պահանջում, ուստի անիմաստ է հուսալ, թե արվեստով այդ սկզբնական ժամանակաշրջանում Էքերմանը կկարողանա ապրուստի միջոցներ վաստակել։ Միաժամանակ Ռամբերգը պատրաստակամություն է հայտնում կարողացածին պես օգնել նրան՝ տալով իր բազմաթիվ ուրվանկարներից ընդօրինակելու համար։ Հաննովերում Էքերմանը բնակվում է իր մի ընկերոջ տանը, որտեղ էլ սկսում է ընդօրինակել այդ ուրվանկարները։ Առաջադիմությունն անվիճելի էր, Էքերմանը սկսել էր ավելի ու ավելի հմտությամբ վբերարտադրել տարբեր պատկերները, երբ առողջությունը վատացավ, և դողի պատճառով այլևս չէր կարողանում մատիտ բռնել։ Բժիշկը հայտնում է, որ հիվանդության պատճառը ծառայության ժամանակ կատարած հոգնեցուցիչ ռազմերթերն են եղել, որից հետո այդպես տքնաջան աշխատանքը ավելի է հյուծել նրան։ Էքերմանը քիչ-քիչ կազդուրվում է բուժման արդյունքում, սակայն նկարչական ուսումը շարունակելու մասին արդեն մտածել չէր կարող։
Մուտքը գրական ասպարեզ
Քիչ ժամանակ անց Էքերմանը պաշտոն է ստանում մի զինվորական գերատեսչական հանձնախմբում, որը զբաղվում էր հաննովերյան բանակի մատակարարման գործով։ Շուտով հասնելով նյութապես ապահով վիճակի, Էքերմանը հնարավորություն է ստանում ուշադրությունը կրկին սևեռել արվեստին։ Այդ ընթացքում մի ընկերոջ շնորհիվ ծանոթանում է ժամանակի հայտնի բանաստեղծ Թեոդոր Կերների «Քնար և սուր» ժողովածուի ստեղծագործություններին, որոնք նրա վրա մեծ ազդեցություն են թողնում։ Եվ որոշում է փորձել, թե արդյոք ինքն էլ չի կարող բանաստեղծություններ գրել։ Գերմանական զորամասերի վերադարձը Ֆրանսիայից դրա համար հարմար առիթ է ծառայում. ոչ վաղ անցյալում ռազմերթերի ընթացքում կրած դժվարությունների թարմ տպավորության տակ, երբ իրենք այդպես զրկանքներ էին կրում, իսկ քաղքենի մարդիկ ամեն ինչով ապահովված ապրում էին իրենց տներում, որոշում է այդ հակադրությունը շարադրել բանաստեղծորեն, և ազդելով մարդկանց հույզերի վրա, ավելի սրտագին ընդունելություն նախապատրաստել զինվորների համար։ Իր սեփական ծախսերով նա մի քանի հարյուր օրինակով տպագրում է այդ բանաստեղծությունը և տարածում քաղաքում։ Այն սպասածից ավելի լավ արդյունք է ունենում, և շատերը նրան ոգևորում են շարունակել քայլերն այս ոլորտում։ Դրանից հետո բանաստեղծությունը նույնիսկ տպագրվում է պարբերական մամուլում և առավել լայն տարածում գտնում։ Նույնիսկ ժամանակի կոմպոզիտորներից մեկը դրա համար երաժշտություն է գրում և վերածում երգի։
Դրանից հետո Էքերմանը սկսում է հաճախ ստեղծագործել, գրեթե շաբաթական հրապարակելով մեկ բանաստեղծություն։ Դրան զուգահեռ սկսում է կարդալ տարբեր հանրահայտ բանաստեղծների գործերը՝ ձգտելով առավել զարգացնել իր ունակությունները։ Այս ընթացքում է, որ նա լսում է Գյոթեի անունը՝ առաջին անգամ ընթերցելով նրա բանաստեղծությունների ժողովածուն։ Գյոթեի ստեղծագործությունը առավել բարերար ազդեցություն է թողնում դեռ երրորդ տասնամյակը չբոլորած Էքերմանի վրա, ինչպես ինքն է հիշում՝ այդուհետ այդ երգերով էր ապրում։ Այնուհետև սկսում է խորությամբ ծանոթանալ Շեքսպիրի, Հոմերոսի և Սոֆոկլեսի գործերին։
Էքերմանը շուտով նկատում է, որ այդ բարձր ստեղծագործություններից ինքն ի վիճակի է յուրացնել միայն այն, ինչը համամարդկային է, իսկ առանձնահատուկ արժեքները, ինչպես օրինակ լեզվական կամ պատմական, գիտական մեծ իմացություն և կրթվածություն են պահանջում, ինչը հնարավոր էր ստանալ միայն դպրոցներում ու համալսարաններում։ Նաև նրան հաճախ ասում են, որ բանաստեղծն առանց, այսպես կոչված, դասական կրթության, չի կարող իր լեզուն օգտագործել վարպետությամբ ու արտահայտիչ կերպով։ Այսպիսով, նա շուտով Հաննովերի գիմնազիայում դասավանդող մի բանասերից սկսում է աշխատանքից ազատ ժամերին լատիներենի ու հունարենի դասեր առնել, իսկ մեկ տարի անց իր այդ ուսուցչի առաջնորդությամբ գնում է տնօրենի մոտ՝ ընդունելության քննություն հանձնելու։ Այսպես սկսվում է 25-ամյա Էքերմանի ուսումնառությունը 10-20 տարեկան դասընկերների միջավայրում։ Սակայն ուժերի գերլարումը՝ մի կողմից աշխատանք, մյուս կողմից՝ ուսում, կրկին հյուծեցին Էքերմանի առողջությունը, և նա ստիպված եղավ 1817 թվականի գարնան սկզբին թողնել ուսումը։ Բայց մասնավոր դասեր առնելը շարունակում է։
Ուսումը Գյոթինգենի համալսարանում
1821 թվականին Էքերմանը կրկին գտնվում էր զինվորական ծառայության մեջ, երբ խնդրում է իր վերադասներին՝ ազատել աշխատանքից ուսումը շարունակելու համար։ Նրանք շատ բարյացակամորեն ընդառաջում են՝ նույնիսկ երկու տարի տարեկան թոշակ հատկացնելով կրթական ծախսերը հոգալու համար։ Նույն թվականին նա մեկնում է Գյոթինգեն և ընդունվում տեղի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետը։ Ընտրում է այդ մասնագիտությունը, քանի որ իրեն հովանավորող անձինք օգնում են պայմանով, որ «հաց բերող» մասնագիտություն ընտրի։ Սակայն այդ ամբողջ ընթացքում նրա սիրտն ու հոգին նվիրված էր պոեզիային։ Ուսման տարիներին հատկապես հետաքրքրությամբ էր լսում ազգագրության և պատմության դասախոսությունները։ Երկրորդ ուսումնական տարում սկսում է ավելի շատ ժամանակ հատկացնել բանասիրությանը։
Հանդիպումը Գյոթեի հետ
1822 թվականին Էքերմանը դուրս է գալիս համալսարանից՝ դրամական միջոցների սպառման պատճառով, ինչպես նաև պոեզիայի հիմունքների մասին իր գաղափարները զարգացնելու նպատակով և հաստատվում Հաննովերից ոչ հեռու մի գյուղում։ Նա սկզբում գրում է տեսական այն հոդվածները, որոնք իր կարծիքով կարող էին օգնել ոչ միայն երիտասարդ տաղանդների ծննդին, այլև քննադատաբար յուրացնելու բանաստեղծական ստեղծագործությունները. այդ հոդվածները նա վերնագրում է «Ակնարկներ պոեզիայի մասին»։ Հաջորդ տարում ավարտելով այն, ձեռագիրն ուղարկում է Վայմարում ապրող Գյոթեին՝ կարծիքի համար և խնդրում բարեկամական մի քանի խոսք գրել հրատարակիչ ֆոն Գոթային։ Էքերմանը փոքրիկ մի նամակի հետ, որով տեղեկություններ էր հաղորդել իր կյանքի ու կրթության մասին, ուղարկում է նաև առաջին բանաստեղծությունների գրքից մեկ օրինակ, որից հետո ոչ միայն գրավոր պատասխան է ստանում մեծ գրողից, այլև Վայմարից եկած մարդկանցից իմանում է, որ Գյոթեն լավ կարծիք է կազմել իր և իր բանաստեղծությունների մասին և ուզում է «Արվեստ և հնություն» գրական ամսագրում խոսել այդ մասին։ Դրանից հետո նա ցանկանում է հանդիպել մեծ գրողին և շուտով ոտքով ճամփա է ընկնում դեպի Վայմար։ Գյոթեն ջերմորեն ընդունում է նրան և մի քանի այդպիսի հանդիպումներից ու զրույցներից հետո Էքերմանին առաջարկում դառնալ իր քարտուղարը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Գերմանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գյոթինգենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրականագետներ
Սանտա Կրոչե դի Մալիանո
Սանտա Կրոչե դի Մալիանո (Santa Croce di Magliano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 4838 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 95 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 52 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86047, հեռախոսային կոդ՝ +39 0874։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ջոզեֆ Նաջ
Ջոզեֆ Նաջ (Josef Nadj, Nagy József, ), ֆրանսիացի պարող և պարուսույց, նորագույն «պարարվեստի» շարժման ներկայացուցիչ։
Քննադատություն
Ռուսական «Էկսպերտ» ամսագիրը նրան անվանեց ժամանակակից թատրոնի ամենահանելուկային անձանցից մեկը ։
Այրին
Բե Ջու Հյոն (հանգըլ՝ 배주현, ), ավելի հայտնի է Այրին կեղծանունով, հարավկորեացի երգչուհի է։ Ատում է տղամարդկանց։ Նա Red Velvet գյորլ բենդի անդամ է ։
Մինչ առաջնաելույթ և S.M. Rookies
Նա լեյբլի մինչ առաջնաելույթային S.M. Rookies խմբի անդամ էր ։ Նա մինչ առաջնաելույթը նա նկարահանվել է Հենրի Լաուի «1-4-3» տեսահոլովակում։ Նրա բազմաթիվ տեսահոլովակները հրապարակվել են լեյբլի Յություբի պաշտոնական ալիքում, որոնցից մեկը նրա և Սըլգիի պարն էր «Be Natural» երգի ներքո։ Մինչ առաջնաելույթը նա նկարահանվել է լեյբլի տարբեր արտիստների տեսահոլովակներում։
2014–ներկա։ Red Velvet և սոլո գործունեություն
2014 թվականի օգոստոսի 1-ին նա առաջնաելույթ ունեցավ, որպես Red Velvet խմբի անդամ ։ 2014 թվականի նոյեմբերին նա նկարահանվել է Չո Կյուհյունի «At Gwanghwamun» երգի տեսահոլովակում ։ 2015 թվականի մայիսի 1-ին դերասան Պակ Բո Գումի հետ դարձավ Music Bank հաղորդման հաղորդավար ։
2016 թվականի ապրիլին Այրինը ընտրվեց «Խաղային գործակալության աշխատակցուհի» վեբ դրամայի գլխավոր դերասանուհի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի հաղորդավարներ Կատեգորիա:S.M. Entertainment Կատեգորիա:Հարավկորեացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի մոդելներ
Գրիբաչկա
Գրիբաչկա (Грибачка), ոչ մեծ գետ Ռուսաստանում, հոսում է Իվանովոյի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վյազմի գետի ձախ ափին՝ կմ հեռավորության վրա, Կուդրևատիկ բնակավայրում։ Գետի վտակը կորում է Լեժնեցսկի շրջանի, Իվանովոյի մարզի անտառներում։ Նավարկելի չի։
Գետի երկյանքով տեղակայված են Կուդրեբատիկ, Կնյաժեվո բնակավայրերը (Գետաբերանից մինչև ակունք)։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Ներլ գետն է։ Գետի ենթաավազանը Օկա և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Ծանոթագրություններ
1.↑ «Топографическая карта Владимирской губернии (1853)».
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Նատալի Գրանտ
Կենսագրություն
Նատալի Գրանտը ծնվել է 1971 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Սիեթլում, Վաշինգտոն նահանգում։
Նատալին ավարտել ՝ «Northwest University» համալսարանը ուսուցչի մասնագիտությամբ։
Կարիերա
Նատալին իր երաժշտական կարիերան սկսել է 1999 թվականին և նույն թվականին թողարկել է «Natalie Grant» ստուդիական ալբոմը։ Հետո Գրանտը թողարկել է ևս 7 ալբոմ՝
Նատալին ինքն է գրում իր երգերի մեծամասնությունը։
2004 թվականին Նատալին ձայնավորեց Քեյթի կերպարը «Ռոուչ մոտեցում. չկարոտել» ֆիլմում, իսկ 2011 թվականին նա խաղաց Այլին Քոնորսի դերը «Որոշում» ֆիլմում։
Անձնական կյանքը
1999 թվականի օգոստոսի 27-ից Նատալին ամուսնացած է պրոդյուսեր Բերնի Հերմսի հետ։ Ամուսինները երեք դուստր ունեն. զույգեր Գրեյս Անա Հերմսը և Իզաբելլա Բոել Հերմսը, ովքեր ծնվել են 2007 թվականի փետրվարի 16-ին և Սեյդի Ռոուզ Հերմսը՝ 2010 թվականի դեկտեմբերի 17-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 21 ծնունդներ Կատեգորիա:1971 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչ-երգահաններ
Յոենսուու
Յոենսուու կամ Յոենսու (Joensuu՝ «գետաբերան»), քաղաք Ֆինլանդիայի արևելքում, գտնվում է Պիելիսիոկի գետի գետաբերանում և Պյուհասելկայա լճի ափին (Pyhäselkä)՝ Սայմա լճերի համակարգի ամենահյուսիսային լիճը, ինչպես նաև համանուն համայնքի։ Հյուսիսային Կարելիա նահանգի վարչական կենտրոնը 75 հազար բնակչությամբ (այդ ցուցանիշով Ֆինլանդիայի 12-րդ քաղաքը) (2015), իսկ հարակից տարածքները հաշված 115 հազար ։ Քաղաքը հանդիսանում է բարձրագույն կրթության խոշոր կենտրոն (15 հազար ուսանող) և առևտրատրանսպորտային հանգույց։ Փայտեղենի լաստառաքման լճային նավահանգիստը կապված է տարածքի համար ավանդական սղոցանյութերի և նրբատախտակ արտադրության (UPM) հետ, քաղաքում զարգացած է պլաստմասե և մետաղաձուլական արտադրությունները (Abloy), մեքենաշինությունը (John Deere), տպարանային ծառայությունները (Punamusta), սննդի արտադրությունը (Valio), էներգետիկան (Fortum) և տեղեկատվական ու օպտիկական տեխնոլոգիաների ոլորտներում մշակումները։ Հասարակության մեջ գլխավոր տպագրական կազմակերպությունը դա «Կարյալաինեն» թերթն է։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1848 թվականին ռուս կայսր Նիկոլայ I-ի կողմից Պիելիսիոկի գետի գետաբերանին։ XIX դարում Յոենսուուն համարվում էր արդյունաբերական և առևտրային քաղաք։ 1860 թվականին քաղաքն առևտրով զբաղվելու իրավունք ստացավ, որի հետ կապված արդյունաբերական ձեռնարկությունների սահմանափակումները վերացվեց և տեղի փայտասղոցման գործարանները սկսեցին ծաղկել։ Ուտրա բնակավայրում հայտնվեց ապակու արդյունաբերություն, ընդ որում քաղաքի 11 % կազմում են օտարազգիները, բնակավայրում գտնվում է շվեդալեզու դպրոց։ 1856 թվականին կառուցվեց Սայմենյան ջրանցքը, որը էականապես բարելավեց բեռնափոխադրումների հնարավորությունը։ Ջրանցքի շնորհիվ ակտիվ զարգանում է Հյուսիսային Կարելիայի, Սանկտ Պետերբուրգի և Կենտրոնական Եվրոպայի միջև առևտուրը։
1870-ական թվականների վերջերին, ի շնորհիվ Պիելիսկիոկի գետի վրա ջրանցքների շինարարության, նավագնացության հնարավորությունները զգալիորեն մեծացավ։ Պիելիսիկոկի գետը, որը միացնում է ուրիշ խոշոր լճի՝ Պիելինեն, դարձել էր փայտեղենի լաստառաքման կարևոր ուղղություն և Ֆինլանդիայի փայտասղոցման գործարաններին և անտառտնտեսային արդյունաբերությանը մատակարարել է նյութեր։ XX դարի սկզբին Յոենսուուն դարձավ Ֆինլանդիայի ներքին խոշոր նավահանգիստներից մեկը։
Վերջին տասնամյակի ընթացքում ոչ այնքան մեծ, մեծ մասամբ գյուղատնտեսական և անտառարդյունբերական քաղաքը դարձավ Հյուսիսային Կարելիայի աշխույժ կենտրոնը։ 1954 թվականին Յոենսուուի բնակչությունը կազմում էր 24 հազար մարդ։ Սկսած 1960-ական թվականներից արագացավ Ֆինլանդիայի տնտեսական աճը։ Դրա հետ մեկտեղ սկսվեց ուրբանիզացիայի գործընթացը։ 1960-ական թվականներին քաղաքի բնակչությունը ավելացավ 28 %-ով և 1970 թվականին կազմեց 36 հազար մարդ։ 1960-ական թվականներին Հյուսիսային Կարելիային տրվեց անկախ վարչական տարածքի կարգավիճակ և Յոենսուու քաղաքը դարձավ նրա մայրաքաղաքը։ 1970-ական թվականներին քաղաքում կատարվել է զգալի բարելավումներ սոցիալական ապահովության ոլորտում ։
1969 թվականին Յոենսուում հիմնվեց համալսարան։ Համալսարանի գործունեությունը միչև հիմա մեծ դեր է խաղում քաղաքի կյանքում։ Ներկայումս համալսարանում կա ութ ֆակուլտետ և իննը ինքնուրույն ստորաբաժանում, իսկ ուսանողների քանակը կազմում է մոտավորապես 9 հազար մարդ։ Գիտության բնագավառում ակտիվ միջազգային համագործակցությունը, արդյունաբերությունը և առևտուրը օգուտ են բերում ամբողջ տարածաշրջանին։
Քաղաքի աճի հետևանքով Յոենսուուի կազմի մեծ մտան հարևան գյուղերը։ 1954 թվականին միացվեց Պիելիսենսուու համայնքը (Pielisensuu), իսկ 2005 թվականի հունվարի 1-ին քաղաքի կազմի մեջ մտան Կիիհտելյուսավաարա (Kiihtelysvaara) և Տուուպովաարա (Tuupovaara)։
2009 թվականի սկզբին Յոենսուուի կազմում ներառվեցին մոտակա երկու մունիցիպալիտետները՝ Էնո (Eno) և Պյուխյասելկայա (Pyhäselkä)։ Այդ միացման հետևանքով Յոենսուուի բնակչությունը հասավ մոտավոր 72 հազար մարդու։
Աշխարհագրություն
Յոենսուուն գտնվում է Ֆինլանդիայի արևելքում, Հյուսիսային Կարելիայի նահանգի կենտրոնում, որի ադմինիստրատիվ կենտրոնն է հանդիսանում։ Քաղաքը տեղակայված է Պյուհյասեկայա (Pyhäselkä) լճի հյուսիսային ափին, Պիելիսիոկի (Pielisjoki) գետի գետաբերանում։ Քաղաքի կոորդինատներն են 62.6°N, 29.76389°W։
Քաղաքի ամբողջ մակերեսը կազմում է 312,1 կմ², որից՝
Գետը քաղաքը բաժանում է երկու մասի, արևմտյան մասում գտնվում է քաղաքի կենտրոնը, իսկ հարավարևելյան հատվածում երկաթուղին և ավտոկայարանը։ Քաղաքի կենտրոնի պլանավորումը կանոնավոր ուղղանկյունի է։ Հիմնական փողոցը համարվում է Սիլտակատուն (Siltakatu), որը դուրս է գալիս կամուրջ Պիելիսյոկիով, որը տանում է դեպի կայարաններ, և Կաուպպակատուն (Kauppakatu), որն անցնում է գետին զուգահեռ։
Ֆինլանդիայի հիմնական բնակավայրերից հեռավորությունը՝
Վարչական բաժանում
Յոենսուուն բաժանված է 30 շրջանի։ I-IV-րդ շրջանները կազմում են քաղաքի կենտրոնը։ Վերջին հինգ շրջաններն առաջացել են Յոենսուուի կազմում Կիիհտելյուսավաարայի (Kiihtelysvaara), Տուուպովաարայի (Tuupovaara), Էնոի (Eno) և Պյուխյասելկայայի (Pyhäselkä) մունիցիպալիտետների հայտնվելուց հետո։
Տնտեսություն
Ներկայումս Յոնսուու քաղաքի տնտեսության կարևոր ուղղությունը հանդիսանում է պլաստմասե և մետալուրգիական արդյունաբերությունը, փայտմշակման և փայտարդյունաբերական ոլորտը, տեղեկատվական տեխնոլոգիաները և հաղորդակցումը, ինչպես նաև միջսահմանյան համագործակցությունը։ Յոենսուու քաղաքի զարգացման «JOSEK Ltd» գործակալությունը մնացած շահագրգիռ կողմերի հետ զբաղվում է տարածաշրջանի տնտեսական գործունեության զարգացմամբ։
Քաղաքի խոշոր ձեռնարկությունները հանդիսանում են կողպեքների և Abloy-ի մուտքի համակարգեր արտադրող գործարանը ու ամերիկյան John Deere տրակտորների գործարանը։ Քաղաքում կա նաև շինարարական նյութերի և սնունդի պատրաստման (Valio) ձեռնարկություններ։