cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սեն Ժերվե
Եկեղեցու առջև աճում է թեղի, որը բազմիցս թարմացել է (մոտ 10-րդ դարից)։ Այս ծառի տակ Մարե թաղամասի բնակչությունը միջնադարում հավաքվում էր, որպեսզի վկաների ներկայությամբ վերադարձնի պարտքով վերցրած գումարը։ Այստեղից էլ ծագել է փարիզյան «սպասեք ինձ թեղու տակ» արտահայտությունը, որ նշանակում է՝ «հայտնի չէ, թե երբ, երբեք» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի եկեղեցիներ
Նոր դպրոց (գրական միություն)
Նոր դպրոց, գրական-ստեղծագործական միավորում Եգիպտոսում 20-րդ դարում։
Կազմավորում
Եգիպտոսի առաջադեմ մտավորականությունը, գաղափարապես կապված լինելով եգիպտական ազգայնականության հետ, առաջնորդում էր անկախության համար ազգի պայքարը «Եգիպտականացում» (تمصير) կարգախոսով։ Երիտասարդ գրողները, ովքեր ոգևորված էին եգիպտական գրականության ստեղծման գաղափարներով, 1917 թվականին Ահմադ Խեյրի Սաիդի (احمد خيري سيد) գլխավորությամբ հիմնեցին «Նոր դպրոց» (المدرسة الجديدة) գրական ընկերությունը, որի գլխավոր օրգանն էր «ալ-Ֆաջր» (الفجر` Այգաբաց) թերթը, որը հիմնադիրները անվանում էին «կործանման և վերակառուցման» թերթ։ Այս միության կորիզն էին կազմում այնպիսի հանրահայտ գրողներ, ինչպիսիք էին՝ Մուհամմադ (محمد تيمور) և Մահմուդ Թեյմուրները (محمود تيمور), Յահյա Հակկին (يحيى حقي), Իսա(عيسى) և Շիհաթա Ուբեյդ (شحاتة عبيد) եղբայրները, Մահմուդ Տահիր Լաշինը (محمود طاهر لشين), Ահմադ Խեյրի Սաիդը և շատ ուրիշներ։ Սրանք այն գրողներն էին, ովքեր հանդես էին գալիս ճնշված ժողովրդի անունից, պաշտպանում նրանց շահերը։
Եգիպտացի գրողները իրենց ստեղծագործություններում արտահայտում էին ժողովրդի ծանր վիճակը, խոսում կանանց իրավունքների ոտնահարման մասին, բացահայտում եգիպտական մշակույթի անկման պատճառները և այլն։
Երիտասարդ գրողները վաղ առավոտից մինչև ուշ գիշեր քննարկում էին տարբեր հարցեր, խոսում արվեստից, բանավիճում կյանքի նոր դրական երևույթների շուրջ։ «Նոր դպրոցի» ոչ բոլոր ներկայացուցիչներին էր բախտ վիճակված լինելու պրոֆեսիոնալ գրողներ, բայց այդ ժամանակ նրանց միավորում էր գրականության և արվեստի նկատմամբ անհագ սերը, որի առջև նրանք խոնարհվում էին։ Այդ շրջանում նրանք հետապնդում էին միայն մեկ նպատակ՝ դուրս բերել Եգիպտոսի դարերից եկած մշակույթը լճացումից, սեր սերմանել մարդկանց մեջ գրականության և արվեստի նկատմամբ։ Հաճախ հավաքվելով գրող Իբրահիմ ալ-Միսրիի (ابرهيم المصري) տանը՝ երիտասարդ գրողները մինչև ուշ գիշեր քննարկում էին այն եղանակներն ու հնարավորությունները, որոնք կնպաստեին հասնելու իրենց նպատակին։
Իրենց թերթերի, ամսագրերի էջերում, նովելների ժողովածուների նախաբաններում գրողները արտահայտում էին գրականության նկատմամբ իրենց հայացքները, կոչ անում հրաժարվել սոցիալական կենցաղի նկատմամբ պարզեցված վերաբերմունքից։ Նրանք գրականության առջև խնդիր էին դնում արտահայտել ազգային բնավորությունը, նկարագրել կոնկրետ երևույթներ և մարդկանց, մատնանշել սոցիալական խնդիրները խորությամբ, այլ ոչ զուտ կենցաղային բնույթով, ինչպես նաև՝ բացահայտել մարդկային բնավորությունները։
Գործունեություն
«Նոր դպրոցի» ամենաականավոր հեղինակներն էին Մուհամմադ և Մահմուդ Թեյմուրները։ Մուհամմադ Թեյմուրը կոչ էր անում գրողներին չմտածել միայն հետաքրքիր թեմաներ շոշափելու մասին, այլ ճշտգրիտ ձևով արտահայտել եգիպտական իրականության հրատապ խնդիրները։ Նա պնդում էր, որ ստեղծագործությունը պետք է լինի ճշմարիտ, արժանահավատ, որի համար պետք է մանրամասն ուսումնասիրել երկրի կյանքը նախքան իրադարձությունը հասարակությանը ներկայացնելը։ Միջավայրը նկարագրող ցանկացած մանրուք պետք է ճշմարիտ լինի։ Նման պահանջով հանդես էին գալիս նաև «նոր դպրոցի» մյուս անդամները։ Գրողների այս նոր սերունդը իրենց գլխավոր խնդիրն էին համարում պարզ արտահայտել միտքը և հիմնական ուշադրությունը սևեռել ստեղծագործության բովանդակությանը և ոչ թե ձևին։ Սակայն ռեալիզմը դեռևս արմատապես չէր հիմնավորվել և շատ գրողներ հենց իրենք չէին հետևում իրենց սկզբունքներին։ Բնական է, որ նրանք միանգամից չէին կարող դուրս գալ լուսավորական աշխարհայացքի և մշակույթի ազդեցությունից, որի ոգով և դաստիարակվել էին նրանք։
«Նոր դպրոցի» ձևավորման վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել համաշխարհային ռեալիզմի գրականությունը, հատկապես մեծ է ռուս գրողների դերը։ Երբ սկսվեց արաբների շփումը ռուս գրողների հետ, նրանք սկսեցին թարգմանել ռուսական գրականության գլխավոր ստեղծագործությունները, հատկապես Գորկու, Դոստոևսկու, Տուրգենևի, Գոգոլի և Չեխովի ստեղծագործությունները։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Արաբական գրականություն Կատեգորիա:Գրական խմբավորումներ
Միգել դե Սերվանտես
Միգել դե Սերվանտես Սաավադրա (Miguel de Cervantes, ), իսպանացի աշխարհահռչակ գրող, որը համարվում է իսպանական գրականության ամենակարկառուն ներկայացուցիչներից ու աշխարհի լավագույն վիպասաններից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունների մարգարիտը՝ «Հնարամիտ ասպետ Դոն Կիխոտ» արկածային վեպը, թարգմանվել է աշխարհի գրեթե բոլոր հայտնի լեզուներով և համարվում է համաշխարհային գրականության գլուխգործոցներից մեկը։ Այն ունի երրորդ ամենաշատ հրատարակման ծավալն Աստվածաշնչից և Հարի Փոթերից հետո ։ Շատ փորձագետներ կարծում են, որ «Դոն Կիխոտը» երբևէ գրված լավագույն ստեղծագործությունն է արևմտյան և համաշխարհային գրականության մեջ ։ Այնքան մեծ է Միգել դե Սերվանտեսի ազդեցությունն իսպաներեն լեզվի վրա, որ ռոմանական այս լեզուն շատ հաճախ անվանում են «Սերվանտեսի լեզու» ։
1567 թվականին Միգել Սերվանտեսը հարկադրված Կաստիլիայից տեղափոխվում է Հռոմ, որտեղ աշխատում է կարդինալի պալատում։ Այնուհետև նա զորակոչվում է Իսպանիայի կայսրական ռազմածովային նավատորմի հրաձգային գունդ և ռազմական գործունեություն ծավալում մինչև 1575 թվականը։ Այդ տարում Միգելի նավը դառնում է բերբերական ծովահենների զոհ և վերջինս գերության է դատապարտվում։ Հինգ տարվա գերությունից հետո գրավի դիմաց նա ազատ է արձակվում և վերստին բնակություն հաստատում Մադրիդում։
1585 թվականին լույս է տեսնում Սերվանտեսի առաջին գրական ստեղծագործությունը՝ «Լա Գալատեա» հովվական վեպը։ Նա աշխատել է իսպանական «անպարտելի» արմադայում որպես գործակալ, իսկ ավելի ուշ՝ որպես կառավարական հարկահավաք։ 1597 թվականին Սերվանտեսը ձերբակալվում է՝ հաշվետվություններում գանձված հարկերի չափի անհամապատասխանությունների պատճառով։ Ազատ արձակվելով 1605 թվականին Սերվանտեսը հաստատվում է Վալյադոլիդում, որտեղ էլ լույս է տեսնում նրա «Դոն Կիխոտ» արկածային վեպի առաջին մասը։ Ստեղծագործությունը կարճ ժամանակահատվածում մեծ հաջողություններ է ունենում Իսպանիայում, որն էլ ճանաչում է բերում ապագա գրական հանճարին։ Այսպիսով՝ նա վերստին մուտք է գործում գրական աշխարհ։ 1607 թվականին Միգելը վերջնականապես տեղափոխվում է քաղաքամայր Մադրիդ, որտեղ ապրում և ստեղծագործում է մինչև վախճանը։ Կյանքի վերջին ինը տարիների ընթացքում Սերվանտեսն ամրապնդում է իր հեղինակությունը որպես գրող՝ 1613 թվականին հրատարակելով «Նովելաս էխամպլարես» (թարգմանաբար՝ խրատական նովելներ), իսկ մեկ տարի անց՝ «Վիախա դե Պարնասո» (թարգմանաբար՝ ճանապարհորդություն դեպի Պարնասո) գրական ստեղծագործությունները։ 1615 թվականին լույս է տեսնում «Հնարամիտ ասպետ Դոն Կիխոտ» ստեղծագործության երկրորդ մասը, որն էլ ավարտուն տեսքի է բերում աշխարհահռչակ ստեղծագործությունը։ Նրա վերջին ստեղծագործությունը՝ «Լոս Տրաբախոս դե Պերսիլես ի Սիխիսմունդա» վեպը, հրատարակվում է 1617 թվականին՝ նրա մահվանից մեկ տարի անց։
Ծնունդ և վաղ տարիների կյանք
Ենթադրվում է, որ Միգել դե Սերվանտեսը ծնվել է 1547 թվականի սեպտեմբերի 29-ին (ըստ կաթոլիկ եկեղեցու հավատալիքի՝ Սուրբ Միքայել Հրեշտակապետի երկրպագության օրը) Կաստիլիայի մայրաքաղաք Մադրիդից մոտ 35 կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող Ալկալա դե Էնարես բնակավայրում։ Նրա ծննդյան հավանական ամսաթիվը վերցված է եկեղեցական ռեգիստրի գրառումներից՝ հաշվի առնելով հոգևոր տոներից սրբերի պատվին նորածին երեխաներին անվանելու ավանդույթը։ Հայտնի է, որ Միգելը մկրտվել է 1547 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Սանտա Մարիա լա Մայոր եկեղեցում։ Մկրտության գրանցամատյանում գրված է հետևյալը․ Ծնվելուց հետո Միգելը ստացել է Սերվանտես Սաավեդրա ազգանունը։ «Սաավեդրա» հատվածը Միգելն ընդունում է չափահաս դառնալուն պես։ Համաձայն իսպանական ազգանունների սովորույթի՝ երեխան որպես երկրորդ ազգանուն վերցնում է մոր ազգանունը։ Միգելի պարագայում դա Կարտինասն էր։ Միգելի հայրը՝ Ռոդրիգո Սերվանտեսը, աշխատել է Կորդովայից Մադրիդ ժամանած գալիսիական ընկերությունում որպես սափրիչ ։ Վերջիններիս ծառայությունների մեջ է մտել ոսկրերի տեղադրումը, արյունահոսության կասեցումը և նմանատիպ այլ փոքր բժշկական վիրահատություններ ։ Միգելի հորական պապը՝ Խուան դե Սերվանտեսը, եղել է ազդեցիկ իրավաբան։ Նա զբաղվել է փաստաբանությամբ և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում զբաղեցրել բազմաթիվ վարչական պաշտոններ։ Հորեղբայրը ևս զբաղվել է քաղաքականությամբ՝ երկար տարիներ լինելով Անդալուսիայի Կաբրա բնակավայրի քաղաքագլուխը։ Միգելի մայրը՝ Լեոնոր դե Կորտինասը, ունեցել է ազնվականական ծագում և սերվել Արգանդա դել Ռեյ քաղաքից։ Նրա բախտակորույս հայրը ստիպված է եղել դստերը Ռոդրիգոյի հետ ամուսնացել գումարի դիմաց։ Այս ստորացուցիչ հանգամանքը ամուսինների միջև բազմաթիվ վեճերի և ընտանեկան տարաձայնությունների առիթ է դառնում ։ 1593 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Լեոնորը մահանում է, իսկ անչափահաս Միգելի խնամքով զբաղվում է հայրը։
Մոր մահից հետո մանկահասակ Միգելի մանկությունն անցնում է ընտանիքի հետ քաղաքից քաղաք դեգերելով։ Ի վերջո նրանք հաստատվում են Մադրիդում, որտեղ Միգելը հաճախում է տղաների համար նախատեսված աստվածապետական ճեմարան ։ Այս տարիներին Միգելի ընտանիքն ապրել է բավականին վատ պայմաններում։ Սերվանտեսի բարձրագույն կրթության մասին ևս իրեղեն ապացույցներ չեն պահպանվել, թեև երթադրվում է, որ պատանին հաճախել և ավարտել է Սալամանկայի համալսարանը։ Միգելն ընտանիքի միակ զավակը չէր․ Սերվանտեսների ընտանիքն ուներ ևս վեց ժառանգ՝ Անդրեն (ծնված՝ 1543), Անդրեան (ծնված՝ 1544), Լուիսան (ծնված՝ 1546), Ռոդրիգոն (ծնված՝ 1550), Մագդալենան (ծնված՝ 1554) և Խուանը։
Գործունեությունն իսպանական նավատորմում
Մինչ օրս հայտնի չէ, թե որն է եղել Սերվանեսի Իսպանական կայսրությունը լքելու շարժառիթը։ Շատ հնարավոր է, որ դա եղել է այն պատճառով, որ նույն ուսումնական հաստատությունում, որտեղ ուսանել է Սերվանտեսը, եղել է միևնույն անունն ու ազգանունը կրող մեկ այլ ուսանող, որն իրավախախտման համար դատապարտվելուց հետո փախուստի է դիմել։ Շուտով հայտարարվել է հետախուզում, իսկ այդ երիտասարդի անձնական տվյալների նմանության պատճառով առաջացած խնդիրներից խուսափելու համար Միգելը ստիպված տեղափոխվել է Հռոմ։ Մեկ այլ վարկածի համաձայն, ինչպես իրենց կարիերայի մասին մտածող շատ իսպանացի պատանիներ, այդպես էլ Սերվանեսը, բարձրագույն կրթություն ստանալուց հետո մեկնել է Իտալիա՝ որոշ հանգամանքներից ելնելով։ Հռոմում նա ուշադրություն է դարձնում այդ ժամանակաշրջանի Վերածննդի արվեստին, ճարտարապետությանը և պոեզիային, իսկ իտալական գրականության գիտելիքները բացահայտելի են դառնում նրա աշխատանքում։ Ժամանակաշրջանի մշակույթի կենտրոն համարվող Հռոմում Միգելը «հզոր խթան է գտնում ժամանակակից աշխարհը վերափոխելու իր նվաճումների լույսի ներքո»։
1570 թվականին Սերվանտեսը մեկնում է զինվորական ծառայության և որպես շարքային զինվոր ծառայության անցնում Նեապոլի նավահանգստում տեղակայված Իսպանիայի կայսրական նավատորմի Ինֆանտերիա դե Մարինա ենթակառուցվածքում։ 1571 թվականի սեպտեմբերին Սերվանտեսը կաթոլիկ երկրների կազմած Սրբազան լիգայի հետ միասին նավարկում է արևելք։ Ծովային դաշինքի կազմի մեջ էին Հռոմի Պապ Պիոս V-ը, Իսպանական կայսրությունը, Վենետիկի հանրապետությունը, Ջենովայի հանրապետությունը, Սավոյայի դքսությունը և Մալթայում հաստատված Հիվանդախնամների միաբանությունը՝ Իսպանիայի արքա Ֆիլիպ II-ի և ազնվական Խուան Ավստրիացու գլխավորությամբ։ Հոկտեմբերի սկզբերին քրիստոնեական դաշինքը հասնում է Հունաստանի ափերի մոտ։ Նավատորմի հրամանատար Խուան Ավստրիացին, հոկտեմբերի 7-ին անցկացնելով խորհրդակցություն, որոշում է ճակատամարտ տալ, չնայած եղանակային պայմանները սկզբում նպաստավոր չէին նրանց համար և վտանգ կար, որ օսմանյան նավատորմը կարող էր գրոհել նախքան Սրբազան լիգայի նավատորմը կզբաղեցներ իր մարտական դիրքերը։ Սակայն կեսօրվա կողմ, նախքան նավատորմները կբախվեին, քամին փոխում է ուղղությունը` դառնալով նպաստավոր Սրբազան լիգայի համար։ Մարտը սկսվում է Հոնիական ծովի Լեպանտոյի ծովածոցի հյուսիսային ափի մոտ, ուր հակառակորդ կողմերի նավերը կռվում էին հաճախ հպվելով կողերով, իսկ տախտակամածներին ծավալվում էր ձեռնամարտ։ Եղանակային կտրուկ փոփոխությունների արդյունքում խիստ ջերմող Միգել դե Սերվանտեսը, չնայած առողջական վատ վիճակին, նավատորմի ղեկավարից մարտին մասնակցելու թույլտվություն է խնդրում, ասելով, որ ինքը ավելի շուտ կուրանա իր աստծուն և թագավորին, քան ձեռքերը ծալած կհետևի հակառակորդի հարձակմանը։ Այսպիսով, Միգելը կռվում է տախտակամածին և ստանում երեք հրազենային վնասվածք՝ երկուսը կրծքավանդակում, իսկ մեկը՝ ձախ ուսագլխի հատվածում։ Լեպանտոյի հաղթական ծովամարտը վճռական է լինում Սերվանտեսի համար, քանի որ նա կորցնում է իր ձեռքը։ Հետագայում իր աշխատություններից մեկում Սերվանտեսը երրորդ դեմքով իր մասին գրում է, որ «նա կորցրեց ձախ ձեռքի շարժը աջի փառքի համար»։ Նա հավատում էր, որ մասնակցել է մի իրադարձության, որը հետագայում պետք է ձևավորեր եվրոպական աշխարհամասի պատմության ընթացքը։
Գերություն
Լեպանտոյի ճակատամարտից հետո Սերվանտեսը շուրջ վեց ամիս անցկացնում է Սիցիլիայի Մեսինա քաղաքի հիվանդանոցում։ Վերքերի քիչ թե շատ բուժումից հետո Միգելը շարունակում է իր ռազմական գործունեությունը։ 1572-1575 թվականներին Սերվանտեսի զինվորական կյանքը հիմնականում ընթանում է Նեապոլում։ Այդ տարիներին նա մասնակցում է Կերկիրայի և Պիլոսի արշավանքներին, ինչպես նաև ականատես լինում Թունիսի անկմանը։ Սեպտեմբերի 6-ին Սերվանտեսը Սալ լեռան վրայով սողոսկում է Բարսելոնա և գովաբանության նամակներ հղում Իսպանիայի արքային։
Սեպտեմբերի 26-ի առավոտյան, Կատալոնիայի ափերի մոտ Միգելի շոգենավը ենթարկվում է բերբերական ծովահենների հարձակմանը։ Բերբերական ծովահեններն իսլամադավան կողոպտիչներ էին, ովքեր հանդիպում էին Հյուսիսային Աֆրիկայի արաբական տարածքների ափերի մոտ։ Որոշ դեպքերում նրանք կռվում էին Օսմանյան կայսրության կողմից։ Ծովահենները կողոպտում են իսպանական նավը, իսկ Միգել դե Սերվանտեսին՝ վերցնում գերության։ Ծովահենները Սերվանտեսին և մյուս գերիներին հանձնում են թուրքական իշխանություններին, ովքեր էլ Միգելին մեկուսացնում են Ալժիրում։ Գերության մեջ վերջինս մնում է 1975-1580 թվականներին։ Այդ հինգ տարիների ընթացքում Միգելը կատարում է փախուստի բազմաթիվ փորձեր, որոնք մնում են անարդյունք։ 1580 թվականին Միգելի ծնողները՝ զինվորական վարչության օժանդակությամբ, գրավի դիմաց ազատ են արձակում ապագա փառահեղ գրողին և տեղափոխում Մադրիդ։ Զարմանալի չէ, որ Սերվանտեսի կյանքի այս տրավմատիկ շրջանում հեղինակվում են վերջինիս գրական աշխատանքներից մի քանիսը, այդ թվում՝ «Հնարամիտ ասպետ Դոն Կիխոտ» արկածային վեպը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի գրողներ Կատեգորիա:17-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Մանկագիրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իսպանացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Լյարդի ցիռոզից մահացածներ Կատեգորիա:Երգերի հեղինակներ Կատեգորիա:Իսպանացի բանաստեղծներ
Ամիրաղյան
Ամիրաղյան, հայկական ազգանուն ։
Շրի Մուլանի Ինդրավաթի
Շրի Մուլանի Ինդրավաթի (Sri Mulyani Indrawati) - ինդոնեզացի տնտեսագետ և պետական գործիչ։ Համաշխարհային բանկի խմբի գործադիր տնօրեն (2010 թվականից)։ Ինդոնեզիայի ազգային զարգացման պլանավորման նախարար (2004-2005), Ինդոնեզիայի ֆինանսների նախարար (2005-2010), Ինդոնեզիայի տնտեսական հարցերի համակարգող նախարար (2008-2009)։ Շրի Մուլանի Ինդրավատիի ղեկավարությամբ Ինդոնեզիայի տնտեսությունը ենթարկվել է մի շարք վերափոխումների, ինչը հանգեցրեց տնտեսական զգալի աճի և թույլ տվեց երկրին հաղթահարել 2007-2008 թվականների ֆինանսական ճգնաժամը  ։ 2014-ին Forbes ամսագիրը նրան դասել է 38-րդը աշխարհի ամենաազդեցիկ կանանց ցուցակում ։
Վաղ կյանք
Շրի Մուլանի Ինդրավատին ծնվել է 1962 թվականի օգոստոսի 26-ին Տանջունգ Կարանգ քաղաքում (այժմ՝ Սումատրա, Լամպունգի նահանգ, Բանդար Լամպունգ) համալսարանի պրոֆեսորներ Սաթմոկոյի և նրա կնոջ՝ Ռետնո Սրինինգսիհի ընտանիքի յոթերորդ երեխան էր ։ Նրա առաջին անունը Շրի, սանսկրիտից թարգմանաբար նշանակում է «պայծառություն» կամ «լույսի ցրում» և օգտագործվում է ճավայացիների կողմից որպես պատվաբեր, ինչպես նաև որպես կանանց անունների մաս  ; երկրորդը՝ Մուլյանին, գալիս է «մուլյա» բառից (Ինդոնեզերեն` մուլյա) և նշանակում է «նշանակալից», «արժեքավոր» երրորդ անունը՝ Ինդրավատի, կազմված է «Ինդրա» բառից՝ հինդուական կրոնում պատերազմի և որոտի աստծու անունից, և «վատի» վերջածանցից, որը փոխանցում է իգական սեռը։
1986 թվականին ավարտել է Ինդոնեզիայի համալսարանը, 1992 թվականին ստացել է մագիստրոսի և դոկտորի կոչումներ Իլինոյսի համալսարանում՝ Ուրբանա-Շամպանիայում։ 2001 թվականին նա տեղափոխվել է Ատլանտա, որտեղ աշխատում էր որպես ԱՄՆ Միջազգային զարգացման գործակալության խորհրդատու Ինդոնեզիայում տարածաշրջանային ինքնավարությունը խթանելու ծրագրերի վերաբերյալ, ինչպես նաև դասախոսում էր Ինդոնեզիայի տնտեսագիտության վրա` որպես Էնդրյու Յանգի Քաղաքագիտության դպրոցի քաղաքական այցելու պրոֆեսոր որջիայի համալսարանում ։ 2002-2004 թվականներին նա աշխատել է որպես Արժույթի միջազգային հիմնադրամի խորհրդի գործադիր տնօրեն՝ ներկայացնելով Հարավարևելյան Ասիայի 12 երկրների տնտեսություններ։
Ֆինանսների նախարար
2005 թվականին նախագահ Սուսիլո Բամբանգ Յուդհոյոնոն Ինդոնեզիայի ֆինանսների նախարար է նշանակել Շրի Մուլանի Ինդրավատիին։ Նոր պաշտոնում նրա առաջին քայլերից մեկը հարկային և մաքսային մարմինների բարեփոխումն էր, ինչպես նաև այդ մարմիններում լայնամասշտաբ պայքարի սկիզբը այս բարեփոխումները հիմնականում դրական գնահատականներ են ստացել ։ Նա նաև կարողացել է մեծացնել երկրի ուղղակի ներդրումների ներհոսքը։ Եթե 2004 թվականին դրանք կազմում էին 4,6 միլիարդ դոլար, ապա 2005 թվականին՝ 8,9 միլիարդ ։
2006-ին Euromoney ամսագրի կողմից Մուլլիանին ընտրվել է «Տարվա ֆինանսների նախարար» ։
2007-ին Ինդոնեզիայում տնտեսական աճը 6,6% էր, ինչը երկրի համար լավագույն ցուցանիշն էր 1997 թվականից ի վեր՝ մինչ ասիական ֆինանսական ճգնաժամը։ Չնայած այն հանգամանքին, որ արդեն հաջորդ տարի` 2008-ին, տնտեսությունն ընկավ 6 տոկոսով , Համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի պատճառով Մուլանին մնաց ֆինանսների նախարարի պաշտոնում։ 2008-ի հուլիսին նա լրացուցիչ նշանակվեց որպես տնտեսագիտության նախարար-համակարգող, փոխարենը՝ Բուդիոնոն ։
2008-ի օգոստոսին Forbes ամսագիրը Մուլյանին ճանաչել է Ինդոնեզիայի ամենաազդեցիկ կինը և 23-րդը աշխարհի ամենաազդեցիկ կանանց ցուցակում ։
2007-ին և 2008-ին «Emerging Markets» անունով թերթը Շրի Մուլանի Իդրավատիին համարել է Ասիայում տարվա ֆինանսների նախարար ։
2009 թվականին՝ նախագահի պաշտոնում Սուսիլո Բամբանգ Յուդհոյոնոյի վերընտրվելուց հետո Մուլյանին մտել է իր նոր աշխատասենյակը։ Նույն թվականին Ինդոնեզիայի տնտեսությունն աճել է 4,5%-ով; Ինդոնեզիան, Չինաստանի և Հնդկաստանի հետ միասին, այն երկրների շարքում էր, որտեղ տարեկան տնտեսական աճը գերազանցեց 4%-ը ։ Հինգ տարվա ընթացքում՝ 2005-ից 2010 թվականներին, Ինդոնեզիայում հարկ վճարողների թիվը 4,35 միլիոնից հասել է գրեթե 16 միլիոնի, իսկ հարկային եկամուտները 2010-ին հասել են 600 տրիլիոն ինդոնեզական ռուփիի ։
2013-ի նոյեմբերին բրիտանական The Guardian թերթը հրապարակեց հոդված, որը պարունակում էր Էդվարդ Սնոուդենից ստացված տեղեկատվություն, որի համաձայն՝ 2009 թվականին Ավստրալիայի հետախուզությունը ենթադրաբար գաղտնազերծում էր Ինդոնեզիայի կառավարության առաջատար պաշտոնյաների, այդ թվում՝ Շրի Մուլյան Ինդրավատիի բջջային հեռախոսազրույցները ։ Ավստրալիայի վարչապետ Թոնի Էբոթը խոստովանել է խախտումը՝ նշելով, որ գործունեությունը ավելի շուտ հետազոտական էր, քան լրտեսություն, և որ իր երկրի հետախուզությունը իրավունք է վերապահում օգտագործել տեղեկատվության ցանկացած աղբյուր։
Որպես Համաշխարհային բանկի գործադիր տնօրեն
2010 թվականի մայիսի 5-ին Շրի Մուլանի Ինդրավատին նշանակվել է Համաշխարհային բանկի խմբի երեք Գործադիր տնօրեններից մեկը ։ Նա փոխարինել է Խուան Խոսե Դաբուբին     ։ Լրատվամիջոցներում որոշ հրապարակումների համաձայն, Մուլյանին աշխատանքից ազատել են քաղաքական ճնշման ներքո , հատկապես Աբուրիզալ Բակրիի ՝  հայտնի գործարար և քաղաքական գործիչ, «Գոլկար» կուսակցության նախագահ  ։ Բակրին թշնամանում էր Մուլիանիի հետ,ֆինանսների նախարարության կողմից նախաձեռնված Bakrie Group- ի ձեռնարկություններում  զանգվածային հարկերից խուսափելու հետաքննության պատճառով, Մուլիանի հրաժարվելը նրան պետական ​​սուբսիդիաներ տրամադրել ածխի արդյունաբերության զարգացման համար, ինչպես նաև այն փաստի հետ կապված, որ Մուղլիանին պարզվեց Սիդոարխոյի ցեխային հրաբուխը որպես բնական աղետ ճանաչեց և դրա առաջացման մեջ մեղադրեց Bakrie Group-ին։
2010 թվականին մայիսի 20-ին Նախագահ Սուսիլո Բամբանգ Յուդհոյոնոն նշանակեց Ագուս Մարտովարդոջոյին, այն ժամանակվա Mandiri Bank-ի`երկրի ամենամեծ բանկի ղեկավարը, որպես Մուլյանին հաջորդելու ։
2014-ին Forbes ամսագիրը Շրի Մուլյանին Ինդրավաթին դասեց աշխարհի 38-րդ ամենահզոր կին .:
Սկանդալ «Bank Century»
Ֆինանսների նախարարի պաշտոնից Ինդրավատիի հրաժարականից անմիջապես առաջ, ժողովրդական ներկայացուցիչների խորհրդի մի շարք պատգամավորներ՝ «Գոլկար» կուսակցության անդամները, նրան մեղադրեցին «Bank Century» սնանկությունից ապօրինի փրկելու մեջ 2008 թվականին. Министра обвиняли в том, что спасение банка было предпринято без законных оснований и обошлось государству в 6,7 трлн рупий (710 млн долларов) :Նախարարին մեղադրեցին այն բանի համար, որ բանկի փրկությունը ձեռնարկվեց առանց օրինական հիմքերի և պետությանը ծախսեց 6,7 տրիլիոն ռուփի (710 միլիոն դոլար) ։Մուլիանին նշել է, որ բանկը փրկելու իր գործողությունները համարում է օրինական և հերքում է իր մեղքը`շեշտելով, որ բանկը փրկելու հիմնավորումը գնահատելու համար հարկ է հիշել այդ ժամանակվա համաշխարհային տնտեսության ծանր իրավիճակը ։
2004-2009 թվականներին և 2014 թվականից Ինդոնեզիայի փոխնախագահ Յուսուֆ Կալլան կոշտ քննադատեց Մուլյանիի գործողությունները՝ հերքելով Ինդոնեզիայի բանկի նախկին աշխատակիցների՝ իր կողմնակիցների այն պնդումները, թե բանկի փլուզումը մեծ բացասական ազդեցություն կունենա ազգային տնտեսության վրա։ «Բանկի դարի սկանդալը կողոպուտ է, ով աջակցում է Bank Century-ին, նա աջակցում է ավազակին»,- ասաց նա ։
Բանկի դարի գործը քննելու համար ստեղծված ՍՆՊ հատուկ հանձնաժողովը, որը բաղկացած էր խորհրդարանական բոլոր ինը խմբակցությունների ներկայացուցիչներից, հայտարարեց, որ բանկը փրկելու համար Մուլյանի գործողությունները վկայում են փողերի լվացման մասին և որոշեց գործի հետաքննությունը փոխանցել ոստիկանությանը և Հակակոռուպցիոն հանձնաժողովը ։
Անձնական կյանքի
Շրի Մուլանի Ինդրավաթին ամուսնացած է տնտեսագետ Թոնի Սումարտոնոյի (Tony Sumartono) հետ և ունի երեք երեխա ։ Իրեն դիրքավորում է որպես արհեստավարժ տնտեսագետ՝ առանց քաղաքական կողմնակալության ։
Նեկտար Բաժբեուկ-Մելիքյան
Նեկտար Հայրապետի Բաժբեուկ-Մելիքյան (օրիորդական ազգանունը՝ Խոջամիրյան, ), հայ ճարտարապետ։ Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամ (1936) ։ 1932 թվականին ավարտել է Վրաստանի արդյունաբերական ինստիտուտը։
Ալեքսանդր Բաժբեուկ-Մելիքյանի կինը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ կին ճարտարապետներ Կատեգորիա:Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամներ Կատեգորիա:Վրաստանի տեխնիկական համալսարանի շրջանավարտներ
Սանտա Մարգերիտա Լիգուրե
Սանտա Մարգերիտա Լիգուրե (իտալերեն՝ Santa Margherita Ligure), կոմունա Իտալիայի Լիգուրիա մարզի Ջենովա գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 10 174 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 1038 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 10 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 16038։ Հեռախոսային կոդ՝ +39 0185։ Բնակավայրի հովանավորողն է հանդիսանում Սուրբ Սանտա Մարգերիտա դը Անտիոչիա։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության դինամիկա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կրասնի Յասիլ
Կրասնի Յասիլ (Красный ясыл), գյուղ Ռուսաստանի Պերմի երկրամասի Օրդինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պերմի երկրամասի Օրդինսկի շրջանի բնակավայրեր
Տրինիդադ և Տոբագո
Տրինիդադ և Տոբագո, պաշտոնական անվանումը՝ Տրինիդադի և Տոբագոյի Հանրապետություն (Republic of Trinidad and Tobago), կղզային պետություն Վեստ Ինդիայում՝ Կարիբյան ծովի հարավային մասում՝ Վենեսուելայի ափերից ոչ հեռու։ Երկիրը տեղակայված է Վենեսուելայից 10, 6 կմ (7 մղոն) դեպի հյուսիս և մի փոքր դեպի հարավ Գրենադայից՝ հյուսիսային լայնության 10°2′ — 11°12′ և արևմտյան լայնության 60°30′ — 61°56′ աստիճանների միջև։
Մինչև 1962 թվականը պետությունը Մեծ Բրիտանիայի գաղութներից մեկն էր։ Անկախություն ձեռք բերելուց հետո մտել է Ազգերի Համագործակցության կազմի մեջ։
Աշխարհագրական դիրք
Տրինիդադ և Տոբագոն գտնվում է ոչ մեծ կղզեխմբում՝ Ատլանտյան օվկիանոսի և Կարիբյան ծովի միջև։ Երկիրը գտնվում է երկու խոշոր կղզիների (Տրինիդադ և Տոբագո), ինչպես նաև մի շարք փոքր կղզիների վրա (դրանցից են՝ Չակաչակարե, Մոնոս, Ուևոս, Գասպար Գրանդե, Փոքր Տոբագո, Սենտ Ջայլս և այլ կղզիներ)։
Տրինիդադ և Տոբագոյի մակերեսը կազմում է 5128² կմ, որից 4768-ը (93%) բաժին է ընկնում Տրինիդադ կղզուն (80 կմ երկարությամբ և 59 կմ լայնությամբ)։ Չնայած նրան, որ Տրինիդադ և Տոբագոն համարվում են Փոքր Անտիլյան կղզիների մի մասը, դրանց ծագումը տարբերվում է կղզեխմբի այլ կղզիներից։ Տրինիդադ սկզբում Հարավային Ամերիկայի մաս էր, Տոբագոն ունի հրաբխային ծագում։ Երկու կղզիներն էլ գտնվում են Հարավային Ամերիկայի մայրցամաքային շելֆի վրա։ Երկու կղզիների վրա լեռնալանջերը Վենեսուելայի լեռնաշղթաների շարունակությունն է ։ Այժմ կղզիները իրարից առանձնացված են Պարիյա ծոցով, Բոկա դել Սերպիենտեյի և Բոկա դել Դրագոնի նեղուցներով (իսպաներենից թարգմանաբար նշանակում է Օձի երախ և Վիշապի երախ)։
Տրինիդադում գերակշռում են ցածրադիր հարթավայրերը, սակայն կան նաև երեք լեռնալանջեր․ նրանցից երկուսը գտնվում են իրար զուգահեռ և չեն գերազանցում 325 մետրը։ Հյուսիսում գտնվում է ևս մեկ լեռնալանջ, որը Վենեսուելական Առափնյա Կորդիլիերի շարունակությունն է։ Նրա հիմնական գագաթը Արիպո լեռն է (940 մ)՝ երկրի ամենաբարձր կետը։ Քիչ ներքևում գտնվում է Էլ Տուկուչե լեռը (936 մ)։ Կղզու երկու խոշոր գետերն են Օրտոյրեն (50 կմ երկարությամբ, որը թափվում է Ատլանտյան օվկիանոսի մեջ) և Կորոնի (40 կմ երկարությամբ, թափվում է Պարիյա ծոցի մեջ)։
Տոբագոյում գերակշռում է մեծ լեռնալանջը, որն անցնում է կղզու տարածքի մեծ մասով (29 կմ երկարությամբ) և ունի 640 մետր բարձրություն։ Լանջից հյուսիս և հարավ գտնվում են պտղաբեր հարթավայրերը։ Տոբագոյի 43%-ը ծածկված է անտառներով։ Այստեղ կարելի է գտնել բազմաթիվ վտակներ և փոքր գետեր, սակայն այստեղ, ի տարբերություն Տրինիդադի, հեղեղման վտանգ չկա։
Մինչ 1962 թվականը երկիրը Մեծ Բրիտանիայի գաղութն էր, իսկ անկախություն ձեռք բերելուց հետո ընդգրկված է Ազգերի Համագործակցության կազմում։
Ռելիեֆ և կլիման
Տրինիդադ և Տոբագոյի կլիմային ընդհանուր առմամբ բնորոշ է արևադարձային կլիմայական գոտին, որտեղ գտնվում է պետությունը։ Տրինիդադում տարեկան միջին ջերմաստիճանը կազմում է 26 °C։ Օդի հարաբերական խոնավությունը անձրևային սեզոնին (հունիսից դեկտեմբեր) միջինում հասնում է 85-87 %, տարեկան մթնոլորտային տեղումների միջին նվազագույն քանակը տարեկան 200 սմ-ից ավել է (211 սմ)։ Տոբագոյի կլիման քիչ զով է, բայց ընդհանուր առմամբ համընկնում է Տրինիդադի կլիմայի հետ։ Տեղումների տարեկան միջին մակարդակը մոտ 250 սմ է։
Ֆլորա և ֆաունա
Տրինիդադ և Տոբագոյի բուսական և կենդանական աշխարհները հարևան կղզիների հետ համեմատած բավականին բազմազան է, ինչը պայմանավորված է նրա մայրցամաքային ծագմամբ։ Այստեղ գերակշռում են մշտադալար անտառները, Տրինիդադ կղզու կենտրոնում և հյուսիսարևմտյան լանջերին՝ սավաննաները և նոսր անտառները։ Այստեղ կան ինչպես հարավամերիկյան, այնպես էլ Անտիլյան կղզիներին բնորոշ բուսատեսակներ։ Անտառներում աճում են ավելի քան 50 տեսակի թանկարժեք փայտով ծառատեսակներ ։ Տարածքի մեծ մասը զբաղեցնում են կակաոյի և այլ տնտեսական բուսատեսակների պլանտացիաները։
Տոբագոն մտնում է Melocactus broadwayi արեալի մեջ, մելոկակտուսների այլ տեսակները նույնպես տարածված են կղզիներում։ Բացի այդ, Տրինիդադում աճում է խոլորձ-թիթեռը (Oncidium papilio Ldl.), որի թիվը կրճատվում է կոմերցիոն հավաքի պատճառով։
Ֆաունան նման է Հարավային Ամերիկայի կենդանական աշխարհին ։ Տրինիդադ և Տոբագոյում կարելի է հանդիպել կարմիր իբիսին (Eudocimus ruber), որը համարվում է ազգային թռչուն, ինչպես նաև կայմաններ, օցելոտներ (Leopardus pardalis), ագուտիներ, իգուանաներ, օպոսումներ, կապուցիններ և կոլիբրի թռչունի 40 տեսակ (կոլիբրին պատկերված է նաև Տրինիդադ և Տոբագոյի գերբի վրա)։ Տոբագոյում իրենց բույնն են հյուսում այնպիսի թռչունների տեսակներ, ինչպիսիք են կարիբյան ծիծեռնակը և սպիտակապոչ այծքիթը։ Այստեղ հանդիպում են չղջիների տարբեր տեսակներ՝ Furipteridae (ծխագույն չղջիկներ), Natalidae (ձագարականջ չղջիկներ), Phyllostomidae (տերևաքիթ չղջիկներ), Mormoopidae (դնչատերևաքիթ չղջիկներ) ընտանիքին պատկանող ներկայացուցիչներ։ Տրինիդադի էնդեմիկ տեսակներին է պատկանում Proctoporus shrevei մողեսը, սողունների միակ ներկայացուցիչը, որn ունի կենսալուսարձակման ընդունակություն։ Տրինիդադ կղզու հյուսիսային լեռնային մասը աշխարհում միակ վայրն է, որտեղ հանդիպում է մողեսի այս տեսակը։
Ռոնալդ Քոլման
Ռոնալդ Չարլզ Քոլման (Ronald Charles Colman, ), անգլիացի դերասան, որն իր հայրենիքում կարիերան սկսել է թատրոնում և համր կինոյում, այնուհետև գաղթել է Միացյալ Նահանգներ և հաջողություն է ունեցել հոլիվուդյան կինոկարիերայում։ Առավել հայտնի է եղել 1920-ական, 1930-ական և 1940-ական թվականներին ։ Օսկարի է արժանացել «Բուլդոգ Դրամոնդ» (1929), «Դատապարտյալը» (1929) և «Պատահական հունձ» (1942) ֆիլմերի համար։ Քոլմանը նկարահանվել է մի քանի դասական ֆիլմերում, այդ թվում ՝ «Հեքիաթ Երկու քաղաքի մասին» (1935), «Կորած հորիզոն» (1937) և «Զենդայի գերին» (1937):Քոլմանը, դասական «Քիսմեթ» գունավոր ֆիլմում (1944) գլխավոր դերակատարն էր Մառլեն Դիտրիխի հետ․ ֆիլմը չորս Օսկարի է առաջադրվել։«Կրկնակի կյանք» ֆիլմի համար Քոլմանը 1947 թվականին «Լավագույն դերասան» անվանակարգում արժանացել է Օսկար և Ոսկե գլոբուս մրցանակների։
Տրինիդադ և Տոբագո
Ժողովրդագրական տվյալներ
Տրինիդադ և Տոբագոյի 1, 065 միլիոն բնակիչների (2006 թվականի դրությամբ ) մեծամասնությունը (96%) բնակվում է Տրինիդադ կղզում։ Գրեթե ամբողջ մնացած 4 %-ը բնակվում է Տոբագո կղզում։ 20-րդ դարի ընթացքում երկրի բնակչությունը հետևողականորեն աճել է, սակայն ներկա դրությամբ դիտվում է բնակչության աճի նվազում տարեկան 0, 87 %-ով։ Դա բացատրվում է ոչ թե ցածր ծնելիությամբ, այլ արտագաղթի բարձր մակարդակով ։ Երկրի մայրաքաղաք Պորտ օֆ Սփեյնը համարվում է բնակչության թվով միայն չորրորդ խոշոր քաղաքը (49 000 մարդ, 2000 թվական)՝ զիջելով Չագուանաս (67 000 մարդ, 2000 թվական), Սան Ֆերնանդոյին (62 000 մարդ, 2002 թվական), Սան Խուան (54 000 մարդ, 2004 թվական) քաղաքներին։
Ռոնալդ Քոլման
Քոլմանը Հոլիվուդյան Փառքի ծառուղում առաջին աստղ ստացողն էր՝ ֆիլմերում ցուցաբերած իր աշխատանքի համար, իսկ հեռուստատեսային աշխատանքի համար նա արժանացել է երկրորդ աստղի։
Տրինիդադ և Տոբագո
Էթնիկ կազմ
Բնակչության էթնիկ կազմը բավականին բազմազան է։ Մոտ 40%-ը կազմում են աֆրո- և հնդկատրինիդադցիները, որոնք ստրուկների և վարձու բանվորների ժառանգներն են։ Մնացած 20%-ը՝ կրեոլներն են, ինչպես նաև եվրոպական, չինական և արաբական ծագում ունեցող տրինիդադցիները։ Ազգային փոքրամասնություններին են պատկանում պորտուգալացիները, կարիբները և «կոկոա պանյոլ» (Cocoa Panyol) էթնիկ խումբը, որի ծագումը գալիս է առաջին իսպանական նորաբնակներից և Վենեսուելայից արտագաղթածներից։
Ռոնալդ Քոլման
Վաղ տարիներ
Ռոնալդ Չարլզ Քոլմանը ծնվել է Անգլիայի Սուրեյ նահանգի Ռիչմոնդ քաղաքում։ Նա մետաքսավաճառ Չարլզ Քոլմանի և նրա կնոջ՝ Մարջորի Ռեդ Ֆրեյզերի երկրորդ որդին ու չորրորդ երեխան է ։ Նրա քույրերն ու եղբայրներն էին Էրիկը, Էդիթը և Մարջորին։ Կրթությունը ստացել է Լիտլհեմփթոնի գիշերօթիկ դպրոցում, որտեղ էլ հասկացավ, չնայած իր ամաչկոտությանը, սիրում է դերասանական խաղը ։ Քոլմանը մտադրիր էր ճարտարագիտություն սովորել Քեմբրիջում, սակայն 1907 թվականին հոր՝ թոքաբորբից հանկարծակի մահը դա ֆինանսապես անհարին դարձրեց ։
Տրինիդադ և Տոբագո
Լեզուներ
Միակ պաշտոնական լեզուն անգլերենն է, սակայն լայն տարածված է նաև բհոջպուրի հնդարիական լեզուն, որով խոսում են հնդկական ծագում ունեցող տրինիդադցիները։ Խոսակցականի մեջ, հիմնականում, օգտագործվում է անգլերենի հիմքի վրա Տրինիդադի կրեոլերենը։ Իսպաներենով խոսող բնակիչները, չնայած Վենեսուելայի և այլ իսպանալեզու երկրների մոտ գտնվելու փաստին, աննշան են, սակայն այդ լեզուն համարվում է առաջին օտար լեզուն. SAFFL (Spanish As the First Foreign Language – Իսպաներենը՝ որպես առաջին օտար լեզու) պետական ընկերությունը, որն իր գործունեությունը սկսել է 2005 թվականին, նախատեսել է իսպաներենի դասավանդումը դպրոցների մեծ մասում, ինչպես նաև այդ լեզվին պետք է տիրապետեն երկրի առնվազն երեք պետական պաշտոնյաներ ։ Կառավարությունը նաև հայտարարել է, որ 2020 թվականին իսպաներենը կրկին կդառնա երկրի պետական լեզու անգլերեն լեզվին հավասար ։ Իսպաներենը դե յուրե համարվում էր երկրի միակ պաշտոնական լեզուն 1498-1797 թվականներին, բայց 1780-1790-ական թվականներին այն աստիճանաբար ետ է մղվել սկզբնական շրջանում ֆրանսերենի կողմից (չնայած նրան, որ կղզին Ֆրանսիայի գաղութը չէր), իսկ 1870 թվականից հետո՝ անգլերենի կողմից։
Ռոնալդ Քոլման
Վաղ տարիներ
Քոլմանը դարձել է հայտնի սիրողական դերասան և 1908–ից 1909 թվականներին եղել է «Վեսթ Միդլսեքս» (West Middlesex ) դրամատիկական ընկերության անդամ։ Առաջին անգամ պրոֆեսիոնալ բեմում հանդես է եկել 1914 թվականին։
Տրինիդադ և Տոբագո
Կրոններ
Երկրում լայնորեն ներկայացված են կրոնական 7 դավանանքներ՝ կաթոլիկներ (բնակչության 26 %-ը), հինդուիստներ (22%), անգլիկաններ (8%), բապտիստներ, հիսունականներ (7%), իսլամիստներ (6%), յոթերորդ օրվա ադվենտիստներ (4%)։ Տրինիդադ և Տոբագոյի մնացած բնակիչները այլ կրոններ են դավանում կամ աթեիստներ են։
Քաղաքական կարգ
Տրինիդադ և Տոբագոյի քաղաքական համակարգը հիմնված է խորհրդարանական ժողովրդավարության բրիտանական մոդելի վրա ։
Ռոնալդ Քոլման
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Լոնդոնում Բրիտանական Շոգենավերի ընկերությունում (British Steamship Company) որպես գործավար աշխատելիս ՝ 1909 թվականին միացավ Լոնդոնի Շոտլանդական գնդին ՝ որպես տարածքային բանակի զինվոր, և Առաջին աշխարհամարտին լինելով մոբիլիզացված, 1914 թվականի սեպտեմբերին Լա Մանշով անցավ Ֆրանսիա՝ մասնակցելու Արևմտյան ռազմաճակատի մարտերին։ 1914 թվականի հոկտեմբերի 31-ին, Մեսինների ճակատամարտում ռումբի բեկորները լրջորեն վնասել էին Քոլմանի ոտքի հոդակապը, և նրան կաղ թողել, ինչն էլ նա փորձում էր թաքցնել մնացած իր ողջ դերասանական կարիերայի ընթացքում։ Արդյունքում, 1915 թվականին նրան հեռացրին բրիտանական բանակից ։ Նրա գործընկերներից՝ հոլիվուդյան դերասաններ Կլոդ Ռեյնսը, Հերբերտ Մարշալը, Սեդրիկ Հարդվիկը և Բեզիլ Ռեթբոունը, բոլորն էլ պատերազմի ժամանակ ծառայել են Լոնդոնի շոտլանդական բանակում։
Տրինիդադ և Տոբագո
Քաղաքական կարգ
Տրինիդադ և Տոբագոն համարվում է խորհրդարանական հանրապետություն։ 1976 թվականին ընդունված Սահմանադրության համաձայն, պետության գլուխ է համարվում նախագահը, ով ընտրվում է հնգամյա ժամկետով ընտրողների կոլեգիայի կողմից, որի մեջ մտնում են խորհրդարանի երկու պալատների պատգամավորները։ Մեկ անձը չի կարող զբաղեցնել նախագահի պաշտոնը երկրորդ ժամկետն ավարտվելուց հետո։ Նախագահի լիազորությունները խիստ սահմանափակ են, այդ պատճառով պետության փաստացի առաջնորդ է համարվում վարչապետը։ Կառավարության նախագահի պաշտոնին թեկնածու է առաջ քաշում խորհրդարանը, թեկնածությունը հաստատում է նախագահը։ Սովորաբար վարչապետ է նշանակվում այն կուսակցության առաջնորդը, ով առավելագույն ձայն է հավաքել խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ ։ Նախարարների կաբինետի կազմը նաև հաստատվում է խորհրդարանի կողմից։ Ներկա դրությամբ Խորհրդարանում հաշվվում է 21 նախարար ։
Պետության այժմյան առաջնորդներն են նախագահ Էնթոնի Կարմոնան և վարչապետ Կամլա Պերսադ Բիսեսսարը, ով զբաղեցնում է պաշտոնը 2010 թվականի մայիսից։
Ռոնալդ Քոլման
Թատրոն
1920 թվականին Քոլմանը գնաց Ամերիկա և Ռոբերտ Ուորվիկի հետ նկարահանվեց «Համարձակ երեքը» (The Dauntless Three ), այնուհետև Ֆեյ Բեյնթերի հետ՝ «Արևելքն Արևմուտքն է» (East Is West) ֆիլմերում։ 1920 թվականին ամուսնացավ իր առաջին կնոջ՝ Թելմա Ռայի հետ։ Նրանք ամուսնալուծվեցին 1934 թվականին։ 1921 թվականի հունվարին Նյու Յորքի Բութ թատրոնում (Booth theatre) նա Ուիլյամ Արչերի «Կանաչ աստվածուհի» ներկայացման մեջ խաղաց տաճարի քահանայի դերը։ Ջորջ Արլիսի հետ 1921 թվականի օգոստոսին, 39-րդ փողոցի թատրոնում «Գիշերային գլխարկ» ներկայացման մեջ հանդես եկավ Չարլզի դերում։ Քոլմանին հատկապես մեծ հաջողություն է բերել 1922 թվականի սեպտեմբերին Նյու Յորքի Կայսրություն թատրոնոմ (Empire Theatre) «Լա Տենդր» ներկայացումը, որում նա խաղում էր Ալեն Սերջիլի դերը։
Տրինիդադ և Տոբագո
Քաղաքական կարգ
Երկրի բարձրագույն դատական աստիճանը՝ Արբիտրաժային դատարանն է։ Գերագույն դատավորը նշանակվում է Տրինիդադ և Տոբագոյի նախագահի կողմից վարչապետի և ընդդիմության առաջնորդի հետ խորհրդակցությունից հետո։ Գերագույն դատարանը, Սահմանադրությանը համաձայն, գործադիր իշխանությունից անկախ է։
Ռոնալդ Քոլման
Ֆիլմեր
Բրիտանիայում Քոլմանն առաջին անգամ Սեսիլ Հեփվորթի Ֆիլմերում է նկարահանվել 1917 և 1919 թվականներին, իսկ ավելի ուշ նկարահանվել է Հին Բրոդվեստ կինոընկերությանը պատկանող «Ձյունն անապատում» ֆիլմում։ Նյու Յորքում «Լա Տենդեր» ներկայացման ժամանակ նրան նկատել է ռեժիսոր Հենրի Քինգը և գլխավոր դեր առաջարկել 1923 թվականի «Սպիտակ քույր» ֆիլմում՝ որպես  Լիլիան Գիշի խաղընկեր նկարահանվելու համար։ Դա մեծ հաջողությունների սկիզբ դարձավ։ Դրանից հետո Քոլմանը հանուն կինոյի հրաժարվեց բեմից։ Նա դարձավ համր կինոյի բավականին հայտնի աստղ ինչպես ռոմանտիկ, այնպես էլ արկածային ֆիլմերում, որոնց թվում են «Խավարի հրեշտակը» (1925), «Ստելլա Դալաս» (1926), «Բյո Գեստ» (1926) և «Բարբարա Ուորֆի հաղթանակը» (1926) ֆիլմերը։ Նրա մուգ մազերն ու աչքերը, ինչպես նաև մարմնամարզական ու ձիավարության հմտությունները (մինչև իր կարերայի ավարտ նա է եղել իր հմտությունների հեղինակը) պատճառ հանդիսացան որ գրախոսները նրան անվանեն «Երկրորդ Վալենտինոո», քանի որ Քոլմանը հաճախ էր հանդես գալիս նմանատիպ էկզոտիկ դերերով ։ Համր կինոյի դարաշրջանի ավարտին Քոլմանը սկսեց աշխատել հունգարացի դերասանուհի Վիլմա Բանկիի հետ Սեմյուել Գոլդվինի ֆիլմերում։ Երկուսն էլ հայտնի  դերասաններ էին, ովքեր մրցակցության մեջ էին Գրետա Գարբոյի և Ջոն Գիլբերտի հետ։
Տրինիդադ և Տոբագո
Միջազգային հարաբերություններ
Տրինիդադ և Տոբագոյի արտաքին քաղաքականության հիմնական սկզբունքներն են համարվում հարգանքի ցուցաբերումը այլ երկրների ինքնիշխանության հանդեպ, այլ երկրների ներքին գործերին չմիջամտելը, միջազգային օրենքների և ՄԱԿ-ի կողմից սահմանված օրենքների նկատմամբ հարգանքը ։
Տրինիդադ և Տոբագոն մտնում է մի քանի միջազգային կազմակերպությունների կազմի մեջ, որոնց թվում է Կարիբյան Ընկերակցությունը, Լատինամերիկյան Տնտեսական Համակարգը, Առևտրի Համաշխարհային Կազմակերպությունը, Աֆրիկայի, Կարիբյան ավազանի և Խաղաղօվկյանոսյան երկրները։ Երկրիրը մտնում է ՄԱԿ-ի կազմի մեջ 1962 թվականի սեպտեմբերի 18-ից։ Ընդ որում, Տրինիդադ և Տոբագոն չի մտնում ռազմական դաշինքի մեջ և մասնակցում է Չմիավորման շարժմանը։
Ռոնալդ Քոլման
Ֆիլմեր
Հնչուն կինոներում Քոլմանի առաջին մեծ հաջողությունը գրանցվեց 1930 թվականին, երբ նա առաջադրվեց Օսկար մրցանակի որպես լավագույն դերասան «Դատապարտյալը» և «Բուլդոգ Դրամոնդ» ֆիլմերում կերտած դերերի համար։ Դրանից հետո Քոլմանը նկարահանվել է մի քանի հայտնի ֆիլմերում․ «Ռաֆլս» (1930), «Դիմակահանդես» (1933), «Հնդկաստանի Կլայվը» և «Հեքիաթ երկու քաղաքի մասին» (1935), «Երկու դրոշի տակ» (1936), «Զենդայի գերին» և «Կորած հորիզոն»(1937), «Եթե ես թագավոր լինեի» (1938), «Պատահական հունձ» ու «Զրույց քաղաքի մասին» (1942)։ 1948 թվականին որպես լավագույն դերասան արժանացել է Օսկարի՝ «Կրկնակի կյանք» ֆիլմի համար։ Այնուհետև նկարահանվել է 1950-ականների «Շամպայն Կեսարի համար» կատակերգությունում։
Տրինիդադ և Տոբագո
Միջազգային հարաբերություններ
Պորտ օֆ Սփեյնում տեղակայված են 26 երկրների դիվանագիտական առաքելությունները և Եվրամիության ներկայացուցչությունը, Տրինիդադ և Տոբագոյի դիվանագիտական ներկայացուցչությունները գտնվում են 11 քաղաքներում, աշխարհի 10 երկրներում, չհաշված ՄԱԿ-ին կից մշտական առաքելությունները, որոնք գտնվում են Ժնևում և Նյու Յորքում ։
Հումանիտար կազմակերպություններ
Տրինիդադ և Տոբագոյի Կարմիր Խաչի կազմակերպությունը (Trinidad and Tobago Red Cross Society, TTRCS) հիմնվել է 1939 թվականին որպես Բրիտանական Կարմիր Խաչի արտասահմանյան մասնաճյուղ։ 1963 թվականին այն բանից հետո, երբ Տրինիդադ և Տոբագոն անկախություն է ձեռք բերել, Տրինիդադ և Տոբագոյի Կարմիր Խաչի կազմակերպությունը № 15 խորհրդարանական օրենքի հիման վրա, որն ընդունվել է Տրինիդադ և Տոբագոյի առաջին Խորրդարանի առաջին լսումների ժամանակ, դարձել է անկախ կազմակերպություն։ 1963 թվականի օգոստոսին Տրինիդադ և Տոբագոյի Կարմիր Խաչի կազմակերպությունը ճանաչվել է Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի կողմից և դարձել Կարմիր Խաչի ընկերությունների լիգայի անդամ (1991 թվականի նոյեմբերից՝ «Կարմիր Խաչի և Կարմիր Մահիկի ընկերությունների Միջազգային Ֆեդերացիա»)։
Ռոնալդ Քոլման
Ֆիլմեր
Կյանքի մայրամուտում, Քոլմանը պայմանագիր էր կնքել Մետրո-Գոլդվին-Մայերի հետ «Անիծյալների գյուղ» ֆիլմում գլխավոր դերի համար։ Մահից հետո, սակայն, ֆիլմը դարձավ բրիտանական արտադրության ՝ Ջորջ Սանդերսի մասնակցությամբ, որն ամուսնացավ Քոլմանի այրու՝ Բենիտա Հյումի հետ։
Տրինիդադ և Տոբագո
Պատմություն
Տրինիդադ և Տոբագո կղզիները հայտնաբերել է Քրիստափոր Կոլումբոսը 1498 թվականին։ Իսպանական գաղութացումը հանգեցրել է բնիկների ոչնչացմանը, և գաղութարարներն սկսել են այստեղ ստրուկներ բերել Աֆրիկայից։ 1797 թվականին Մեծ Բրիտանիան զավթել է Տրինիդադը։ Տոբագոն, որ մինչև XIX դարի սկիզբը կռվախնձոր էր Անգլիայի, Իսպանիայի, Հոլանդիայի և Ֆրանսիայի միջև, 1814 թվականին դարձել է Մեծ Բրիտանիայի գաղութ։ 1899 թվականին վարչականորեն ենթարկվել է Տրինիդադին։ Կղզիներն անկախություն են ձեռք բերել 1962 թվականին։
Ռոնալդ Քոլման
Ճանաչում
Քոլմանի մասին հիշատակվում է բազմաթիվ վեպերում, բայց դրանցից առավել հայտնի է Ռալֆ Էլիսոնի «Անտեսանելի մարդը» վեպը՝ ի շնորհիվ Քոլմանի հմայիչ ու հայտնի ձայնի։ Վեպի գլխավոր հերոսն ասում է, որ կցանկանար ունենալ այնպիսի ձայն, ինչպիսին Քոլմանինն է, քանի որ այն շատ հմայիչ է, և այն համեմատում է ջենտլմենի կամ Esquire ամսագրի տղամարդու ձայնի հետ ։ Քոլմանն իսկապես շատ հայտնի էր իր ձայնով։ Ինչպես բրիտանական հանրագիտարաններում է ասված՝ Քոլմանն ունեցել է «հնչեղ, քաղցր ձայն՝ յուրահատուկ հաճելի տեմբրով» ։ Իր հմայիչ ձայնին զուգահեռ Քոլմանն ուներ խաղալու բավականին վստահ ձև, որն էլ օգնեց նրան դառնալ հնչուն կինոների գլխավոր աստղ ։
Տրինիդադ և Տոբագո
Տնտեսություն
Երկրի տնտեսության հիմքը նավթարդյունահանումն ու նավթավերամշակումն է, որի շնորհիվ տարածաշրջանի զարգացած երկրներից է։ Զարգացած է էլեկրատեխնիկական արդյունաբերությունը, նավահավաքումը ու ավտոհավաքումը։ Կան քիմիական, տեքստիլ, սննդի արդյունաբերության ձեռնարկություններ։ Գյուղատնտեսական ապրանքային նշանակության մշակաբույսը շաքարեղեգն է։ Մշակում են նաև կակաո, սուրճ, բրինձ, ծխախոտ, ցիտրուսներ, բատատ, մանիոկ։ Բնակչության ավանդական զբաղմունքը ձկնորսությունն է։ Զարգացած է նաև անասնապահությունը։ Տնտեսության զարգացող ճյուղերից է օտարերկրյա զբոսաշրջությունը։ Արտահանում է նավթ, նավթամթերք, գազ, ազոտական պարատանյութեր։ Ներմուծում է ավտոմեքենաներ, արդյունաբերական ապրանքներ, սննդամթերք։ Առևտրական գլխավոր գործընկերներն են՝ Մեքսիկա, Վենեսուելա, Կարիբյան ավազանի և ԵՄ երկրներ։ ՀՆԱ–ն՝ մեկ շնչի հաշվով 19869 ԱՄՆ դոլար։ Ազգային արժույթը՝ Տրինիդադ և Տոբագոյի դոլար (TTD)։
Ռոնալդ Քոլման
Ռադիո և հեռուստատեսություն
Քոլմանի վոկալային տաղանդը նպաստեց 1944 թվականի հունիսի 6-ին Ազգային հեռարձակող ընկերության նոր ծագրավորմանը։ Այդ օրը Քոլմանը կարդաց Էդնա Սենտ-Վինսենթ Միլլեյի գրած «Բանաստեղծություն-աղոթք զավթիչ բանակի համար» գործը, որը նախատեսված էր Ազգային հեռարձակող ընկերության բացառիկ ռադիոյի եթերի համար  ։
Տրինիդադ և Տոբագո
Տեսարժան վայրեր
Երկրի քաղաքներում (Պորտ օֆ Սփեյն, Սան Ֆեռնանդո) գերակշռում են ոչ բարձր փայտե տները, որոնց երկրորդ հարկի երկարությամբ փորագրազարդ սրահներ են։ Ժամանակակից ոճի կառույցները սակավաթիվ են։
Ռոնալդ Քոլման
Ռադիո և հեռուստատեսություն
1945 թվականից Քոլմանը հաճախ էր մասնակցում Ջեք Բեննիի ռադիո-ծրագրին իր երկրորդ կնոջ՝ թատրոնի և կինոյի դերասանուհի Բենիտա Հյումի հետ, ում հետ ամուսնացել էր 1938 թվականին։ Նրանց կատակերգությունը աղբյուր հանդիսացավ, որպեսզի, 1950-ից 1952 թվականներին, Ֆիբեր Մաքգիի և Մոլլիի հովանու ներքո, սցենարն էլ Դոն Քուինի կողմից, Բեննին նոր ռադիո-կատակերգական "The Halls of Ivy" հաղորդումը պատրաստի, որտեղ Քոլմանները կխաղային՝ միջնակարգ ամերիկյան քոլեջի գրագետ, հմայիչ նախագահ և նախկին կին դերերում։ Ունկնդիրներին զարմացրել էր այն փաստը, որ 1951 թվականի հունվարի 24-ի «Գոյայի կտակը»՝ էպիզոդը, որն ուսումնասիրում էր հենց «Գոյայի կտակը» նկարը, և որը կասկածվում էր իր հանգուցյալ տիրոջ կողմից խարդախության մեջ մաքսատուրքերի վճարներից խուսափելու նպատակով այն Միացյալ Նահանգներ տեղափոխելու ժամանակ, գրել է հենց ինքը՝ Քոլմանը, ով զվարճանում էր իր նվաճումներով։
Տրինիդադ և Տոբագո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տրինիդադ և Տոբագո Կատեգորիա:Կղզի պետություններ Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Լիբերալ ժողովրդավարություններ Կատեգորիա:Անգլիախոս երկրներ և տարածքներ
Ռոնալդ Քոլման
Ռադիո և հեռուստատեսություն
"The Halls of Ivy" հաղորդումը Ազգային հեռարձակող ընկերության ռադիոյով հեռարձակվել է 1950-1952 թվականներին, այնուհետև 1954-1955 թվականներին ցուցադրվել է CBS հեռուստատեսությամբ ։
Քոլմանը նաև «Սիրելի պատմություն» անթոլոգիայի (1946-1949) հաղորդավարն ու ամենահայտնի աստղն էր ։ Ուշագրավ էր նաև, 1948 թվականին "A Christmas Carol"-ում նրա՝ Սքրուջի տարած դերը։
Մահ
1957 թվականին թոքերի վարակի պատճառով Քոլմանը վիրահատվել է, որից հետո, սակայն, շարունակել է տառապել առողջական վատ վիճակի հետևանքով ։ Մահացել է 1958 թվականի մայիսի 19-ին, 67 տարեկան հասակում, թոքերի սուր քրոնիկ օբստրուկտիվ հիվանդությունից Սանտա Բարբարայում (Կալիֆոռնիա) և թաղվել տեղի գերեզմանատանը։ Իր երկրորդ կնոջից՝ Բենիտա Հյումից ուներ մի դուստր՝ Ջուլիետա Բենիտա Քոլմանը (1944) ։
Պարգևներ ու մրցանակներ
Քոլմանը որպես լավագույն դերասան երեք անգամ առաջադրվել է Օսկարում։ Օսկարի երրորդ մրցանակաբաշխության ժամանակ ստացել է մեկ անվանակարգ «Բուլդոգ Դրամոնդ»(1929) և «Դատապարտյալը» 1929) ֆիլմերում կերտած դերերի համար։ Կրկին Օսկարի է առաջադրվել «Պատահական հունձ» (1942) ֆիլմի համար նախքան «Կրկնակի կյանք» (1947) ֆիլմում մրցանակ ստանալը, որտեղ խաղացել է Էնթոնի Ջոնի դերը՝ կերտելով Օթելլոյի կերպարը, և փորձելով նույնացնել նրան։ Քոլմանն արժանացել է նաև «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի՝ որպես լավագույն դերասան 1947 թվականին «Կրկնակի կյանք» ֆիլմում խաղացած դերի համար։ 2002 թվականին Քոլմանի Օսկարի արձանիկը Քրիստիսի կողմից աճուրդով վաճառվել է 174,500 ԱՄՆ դոլարով ։
Քոլմանը Ջորջ Իսթմեն տան կողմից շնորհված «Ջորջ Իսթմեն» մրցանակի դափնեկիր էր Կինոյի արվեստում ունեցած մեծ ավանդի համար։
Լոս Անջելեսի Հոլիվուդյան փառքի ծառուղում Քոլմանն ունի երկու աստղ․ մեկը ֆիլմերի համար 6801-րդ Հոլիվուդյան բուլվարում, մյուսը՝ հեռուստատեսության համար՝ 1623-րդ Վայն փողոցում։
Նրա մասին կենսագրություն է գրել իր դուստրը՝ Ջուլիետա Բենիտա Քոլմանը 1975 թվականին․ «Ռոնալդ Քոլման․ Փակ անձնավորություն» (Ronald Colman: A Very Private Person) ։
Ռադիո ելույթներ
Քոլմանը տասնյակ դրվագներում մարմնավորել է Ջեք Բենիի հարևանին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի դերասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ
Զելյոնոե (գյուղ, Բելոպոլիեի շրջան)
Զելյոնոե (Зелене), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հաջիքյոյ (Դիարբեքիրի գավառ)
Հաջիքյոյ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սեն Կրիստոֆ ան Բազել (կանտոն)
Սեն Կրիստոֆ ան Բազել (Saint-Christophe-en-Bazelle), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Կենտրոն շրջանում։ Էնդր դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Իսուդյոն օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 6435 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 3618 է։ Կանտոնում կա 12 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Պաշկովո (գյուղ, Բարվենկովոյի շրջան)
Պաշկովո (Пашкове), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1923 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պաշկովո գյուղում բնակվում էր 133 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,829 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1923 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հունաստանի հավանական հեռացումը Եվրագոտուց
Հունաստանի հավանական հեռացումը Եվրոպական գոտուց կամ առավել հայտնի է որպես «Գրեքսիթ», քաղաքական իրադարձությունների շղթա Հունաստանի Հանրապետությունում, որի արդյունքում երկիրը հասնում է Եվրոպական միությունից դուրս գալու շեմին։ Այն կարելի է համարել Հունաստանի տնտեսական և աշխարհաքաղաքական ճգնաժամի գլխավոր հետևանքներից մեկը։ «Գրեքսիթ» եզրը օգտագործվում է հիմնականում անգլալեզու գրականության մեջ։ «Գրեքսիթ» տերմինի հեղինակներն էին Ուիլյամ Բույտերը և Իբրահիմ Ռաբարին։ Այն առաջադրվել է 2012 թվականի փետրվարի 6-ին։ Այս եզրը կազմված է անգլերեն «Հունաստան» (Greece) և «ելք» (exit) բառերի առաջին վանկերից։
Հունաստանը առաջին երկրներից էր, որ անդամակցել է համաեվրոպական Եվրոպական միությունը (1981 թվականից)։ Եվրոպական միությունից դուրս գալու անհրաժեշտությունը Հունաստանում առաջանում է 2013-2014 թվականներին, մինչդեռ այդ ձգտումն իր գագաթնակետին է հասնում 2015 թվականի հունիս-հուլիսին։ Երկրում բռնկված տնտեսական ճգնաժամի հաղթահարումը հույները կապում էին Եվրոպական միության անդամ գերտերությունների հետ։ Ներքին խնդիրների հաղթահարման նպատակով Հունաստանը դիմում է արտաքին ֆինանսական օգնությանը։ Արդյունքում աճում է օտար երկրների ֆինանսատնտեսական ազդեցությունը Հունաստանում։
Նախապատմություն՝ Եվրոպական Միություն և Հունաստան
Եվրոպական Միությունը պաշտոնապես հիմնադրվել է Մաաստրիխտի պայմանագրի (որի հիմնական ճարտարապետներն էին Հելմուտ Կոլը և Ֆրանսուա Միտտերանը) ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ 1993 թվականի նոյեմբերի 1 ։ Պայմանագիրը նաև Եվրոպական տնտեսական համագործակցությանը տվել է Եվրոպական համագործակցություն անվանումը, չնայած նրան, որ այն մինչև պայմանագիրը արդեն այդպես էր նշվում։