cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հյուսվածքաբանություն
Համառոտ պատմական ակնարկ
Կատեգորիա:Հյուսվածաբանություն
Կալինինսկոե (գյուղ, Իգլինսկի շրջան)
Կալինինսկոե (Калининское, Калининский), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Իգլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 13 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Իգլինսկի շրջանի բնակավայրեր
Վիրսոն
Վիրսոն (Virson), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտ գավառի Ռոշֆոր շրջանում։ Մտնում է Էգրեֆյոյ դ’Օնի կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17480։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սապյորնոե
Սապյորնոե (Сапёрное, Valkjärvi), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Պրիոզյորսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3647 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Պրիոզյորսկի շրջանի բնակավայրեր
Վիմոդրոնե
Վիմոդրոնե Vimodrone` քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Միլան գավառում ։
Բնակչությունը 14 132 (2005-ի տվյալներով) մարդ է։ Բնակչության միջին խտությունը` 3460 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 4 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 20090։ Հեռախոսային կոդը՝ 02։
Բնակավայրը գտնվում է Ռեմիջիո սրբի հովհանավորության տակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Քաղցկեղի դեմ պայքարի համաշխարհային օր
Քաղցկեղի դեմ պայքարի համաշխարհային օր, հիշատակի ամսաթիվ, որը նշվում է ամեն տարի փետրվարի 4-ին։ Հռչակել է «Քաղցկեղային հիվանդությունների դեմ պայքարի միջազգային միությունը» (Քաղցկեղի դեմ միջազգային միություն) (UICC)՝ նպատակ ունենալով աջակցել 2008 թվականին գրված «Քաղցկեղի համաշխարհային հռչակագրի» նպատակներին։ Այս միջազգային օրվա նպատակն է բարձրացնել քաղցկեղի՝ որպես ժամանակակից քաղաքակրթության ամենասարսափելի հիվանդություններից մեկը մասին իրազեկվածությունը, ապատեղեկատվության վերացումը , ուշադրություն դարձնել այդ հիվանդության կանխարգելմանը, հայտնաբերմանն ու բուժմանը, դրա խրախուսմանը։ Քաղցկեղի դեմ պայքարի համաշխարհային օրվա առաջնային նպատակը քաղցկեղի պատճառով առաջացած հիվանդությունների ու մահվան դեպքերի էականորեն կրճատումն է , և առիթ է միջազգային հանրությանը միավորելու, որպեսզի վերջ տրվի քաղցկեղի պատճառով առաջացող տառապանքների անարդարությանը ։ Քաղցկեղից պաշտպանության միջազգային օրը հանրությանը ցույց են տրվում քաղցկեղի դեմ պայքարում աշխարհի առջև ծառացած խնդիրները և կոչ է արվում UICC-ի անդամ քաղաքական գործիչներին և կազմակերպություններին վերաբերվել քաղցկեղին որպես քաղաքական առաջնահերթություն։ Օրը նշվում է Միավորված ազգերի կազմակերպության կողմից ։
Հայտնի է, որ քաղցկեղային հիվանդությունների 43%-ի առաջացումը հնարավոր կլիներ կանխել առողջ վարքի այնպիսի նորմերի միջոցով, ինչպիսիք են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուռուցք Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի միջազգային օրեր Կատեգորիա:Ուռուցքաբանություն Կատեգորիա:Փետրվարի 4 Կատեգորիա:Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպություն Կատեգորիա:Հանրային առողջություն Կատեգորիա:Միջազգային օրեր
Բառիկա
Բառիկա (Barrica), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, մտնում է Բիսկայա նահանգի մեջ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ուրիբե շրջանում։ Բնակչությունը 1487 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Տարածքը 7,36 կմ² է։ Քաղաքը պրովինցիայի վարչական շրջանից հեռու է 23 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Մինաս Ժերայս նահանգի արևմտյան մարզ
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի մեզոշրջաններ
Կոռբա (գյուղ, Պաիդե շրջան)
Կոռբա (Korba), գյուղ Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Պաիդե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 33 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Պաիդե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ապաստարան
Ապաստարան, կառույց, որը ապահովում է բնակչության պաշտպանությունը ժամանակակից բոլոր տեսակի զենքերի վնասող գործոններից, դրանցից առաջացած երկրորդային վնասող միջոցներից, կրակից, ծուխից, գազից և արդյունաբերական թունավոր նյութերից։
Ապաստարանները դասակարգվում են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Քաղաքացիական պաշտպանություն
Սուրբ Նիկոլայի եկեղեցի
Սուրբ Նիկոլայի եկեղեցի (Црква Светог Николе), Սերբիայի ուղղափառ եկեղեցու Ռաշկա-Պրիզրենի թեմի տաճար Պրիշտինայում (Կոսովո)։ Սերբիայի մեծ նշանակություն ունեցող մշակույթի հուշարձան է։
Պատմություն
Եկեղեցին կառուցվել է 1830 թվականին հին տաճարի հիմքի վրա, Պրիշտինի սերբերի նախաձեռնությամբ, որոնք կարողացել են եկեղեցու կառուցման թույլտվություն ստանալ սուլթանից։ Սկզբում եկեղեցին չի ունեցել ճարտարապետական տարրեր, որոնք կտարբերեին նրան շրջապատող մուսուլմանական տներից, սակայն ավելի ուշ տաճարի վրա կանգնեցվել է գմբեթը և կառուցվել զանգակատունը ։
Կոսովոյի պատերազմից առաջ տաճարը վերանորոգվել է, հատակը պատվել է մարմարով և տեղադրվել է հատակի տաքացման համակարգ։ Տաճարի մոտ գտնվել է թեմական տունը և եկեղեցու այլ շինություններ։ Մինչև 2002 թվականը տաճարը եղել է KFOR-ի պաշտպանության ներքո։ Պաշտպանության հանումից հետո ալբանացիներն սկսել են կանոնավոր կերպով կոտրել տաճարի և թեմական տան պատուհանները, որտեղ ապրում էր ավագ քահանա Միրոսլավ Պոպադիչը, որը գլխավորում էր Պրիշտինայում մնացած սերբերին։ Նիկոլայի եկեղեցին եղել Է Պրիշտինայի վերջին գործող ուղղափառ եկեղեցին ։
2004 թվականի մարտի 18-ին՝ զանգվածային անկարգությունների ժամանակ, ալբանացիները եկեղեցու վրա ինքնաձիգ զենքից կրակ են բացել։ Եկեղեցում թաքնվող հոգևորականին և հինգ սերբ ընտանիքների հաջողվել է տարհանել։ Եկեղեցու համար մարտերի ընթացքում վիրավորվել է ՈՒՆՄԻԿ-ի մեկ ոստիկան։ Տաճարը այրվել է ծխական տան հետ միասին։ Կրակի մեջ ոչնչացել XIX դարի կեսերի կաղնե փորագրված իկոնոստաս, տասնյակ սրբապատկերներ և եկեղեցու ողջ արխիվը։ Ալբանացիները հրկիզել են նաև Հաբիթաթի գրասենյակը (ՄԱԿ-ի առաքելություն) և ՈՒՆՄԻԿԻ երեք մեքենաներ ։
Ճարտարապետություն
Տաճարը միանավ կառույց է։ Տաճարի ներքին տարածությունը սյուներով բաժանվում է երեք հատվածների։ Զոհասեղանը նախկինում եկեղեցու հիմնական տարածքից առանձնացվել է կաղնե իկոնոստասով, որ ստեղծվել է 1840 թվականին Ֆրչկովսկի եղբայրների կողմից, սակայն 2004 թվականին այրվել է։ Տաճարի որմնանկարների մեծ մասը 1902 թվականին ստեղծել է Ադամ Դոբրանեցը։ Գավիթը կառուցվել է 1906 թվականին, իսկ գմբեթը՝ 1990 թվականին։ Տաճարից դեպի հյուսիս գտնվում է հին ուղղափառ գերեզմանոց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սերբիայի ուղղափառ եկեղեցիներ Կատեգորիա:1762 հիմնադրումներ
Հրաչյա Բեգլարյան
Հրաչյա Միքայելի (Մուխանի) Բեգլարյան (1934, մայիսի 1, Կոլխոզաշեն, ԼՂՀ Մարտունու շրջան - 2009, հոկտեմբերի 9, Ստեփանակերտ), հայ բանաստեղծ, լրագրող, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1982 թվականից, ԼՂՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Կոլխոզաշեն (այժմ՝ ԼՂՀ Մարտունու շրջան) գյուղում։ Աշխատանքային գործունեությունը սկսել է Ստեփանակերտի թիվ 2 միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո։ 1961-1963 թթ.աշխատել է Ստեփանակերտի Մաքսիմ Գորկու անվան մարզային գրադարանում։ 1963-1964 թթ. եղել է ժողովրդական ստեղծագործության մարզային տան ավագ մեթոդիստ, 1964-1966 թթ.՝ կուլտուրայի մարզային վարչության ավագ տեսուչ, 1966-1968 թթ.՝ Ստեփանակերտի պետական պատմաերկրագիտական թանգարանի գիտաշխատող։ 1969-1989 թթ. աշխատել է «Սովետական Ղարաբաղ» (հետո՝ «Խորհրդային Ղարաբաղ») օրաթերթի խմբագրությունում։ 1981 թվականին «Աշխատանքի մարդիկ» ակնարկաշարի համար արժանացել է Ադրբեջանի ժուռնալիստների միության «Ոսկե գրիչ» մրցանակին ։ 1989-2007 թթ. ստեղծագործական, կազմակերպչական ակտիվ գործունեություն է ծավալել Արցախի գրողների միությունում։ Եղել է գրական հիմնադրամի տնօրեն, գլխավորել «Արցախ» գրահրատարակչությունը, հանդիսացել «Պըլը-Պուղի» երգիծական հանդեսի գլխավոր խմբագիրը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:21-րդ դարի արևելահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:ԼՂՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ Կատեգորիա:1934 ծնունդներ Կատեգորիա:2009 մահեր Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ
Էլեկտրոնային գրականություն
Էլեկտրոնային գրականություն կամ թվային գրականություն, գրականության ժանր, ներառող աշխատանքներ, որոնք ստեղծված են հատուկ թվային սարքերի համար (համակարգիչներ, պլանշետներ և բջջային հեռախոսներ)։ Էլեկտրոնային գրականության աշխատանքը կարելի է սահմանել որպես «կառույց, որի գրական գեղագիտությունը կախված է հաշվարկից», «ստեղծագործություն, որը կարող է գոյություն ունենալ այն հարթակում, որի համար մշակվել է, գրվել կամ կոդավորվել՝ թվային հարթակում» ։ Սա նշանակում է․որ այդ աշխատանքները տպագրելը հեշտ չէ կամ ընդհանրապես հնարավոր չէ, քանի որ տեքստի հիմնական էլեմենտները տպագրության ենթական չեն։
Սահմանումներ
Ն․ Քեթրին Հեյլսը էլեկտրոնային գրականությունը բացատրում է որպես «թվայանածին» գրականություն, որը նախատեսված է համակարգչով կարդալու համար ՝ բացատրելով, որ դրա մեջ չեն մտնում էլեկտրոնային գրքերը և թվայնացված տպագիր գրականությունը։ Մեկ այլ սահմանում առաջարկել է Էլեկտրոնային գրականության կազմակերպությունը․ «այն աշխատանքներն են, որոնք ներառում են կարևոր գրական ասպկետ և օգտվում են անհատական կամ ցանցային համակարգչի տրամադրած հնարավորութոյւններից և համատեքստից»։ Այն կարող է ներառել հիպերտեքստային գեղարվեստական գրականություն, անիմացիոն պոեզիա (հաճախ անվանում են կենդանի պոեզիա) և թվային պոեզիայի այլ տեսակներ, գրական չատբոտեր, համակարգչի ստեղծած պատմվածքներ կամ պոեզիա, գեղարվեստական ինսստալացիաներ՝ նշանակալից գրական ասպեկտներով, ինտերակտիվ գեղարվեստական և սոցիալական մեդիայի գրական օգտագործումները։
Էլեկտրոնային գրականության սահմանումը վիճարկելի է այս ոլորտում․ խիստ սահմանումները քննադատվում են արժեքավոր ստեղծագործությունները բացառելու համար, իսկ թույլ սահմանումները այնքան անհասկանալի են, որ պիտանի չեն ։ Սքոթ Ռեթբերգը պնդում է,որ սահմանումների բազմազանությունը նրա կիրառելիության ճկունությունն է, որը հնարավորություն է տալիս նոր հարթակների ի հայտ գալուն պես ընդգրկել նոր ժանրեր ։
1950-ականներ
Թվային մեդիայի համար առաջին աշխատանքները գրվել են համակարգչային գիտակների կողմից։ Քրիստափոր Ստրեչի սիրային նամակների ալգորիթմը,որը գրվել է 1652թվականին Մանչեստեր Մարկ 1 համակարգչի համար, էլեկտրոնային գրականության առաջին օրինակն է  ։ Սա համակցված պոեզիայի օրինակ է, որը հաճախ անվանում են նաև գեներատիվ պոեզիա։
1960-ականներ
1966 թվականին Ջոզեֆ Վեյզենբաումը ստեղծել է «Էլիզա» չատբոտը՝ հիմք դնելով խոսակցական գրական արտեֆակտերի և բոթերի նոր ժանրի ։
1970-ականներ
1975-76 թվականներին Վիլլ Քրաուդերը ծրագրավորել է« Մեծ քարանձավի արկածները»խաղը (հայտնի է նաև «Արկածներ»անվանմամբ)։ Համարվում է համակրգծային արկածային խաղերի առաջիններից։ Այն ներկայացնում էր մի պատմություն, որից հետո ընթերցողն ընտրում էր՝ որ ուղղությամբ գնա։ Ընտրությունների արդյունքում կամ ընթերցողը հասնում էր վերջին կամ վաղաժամ մահանում։ Այս ոչ գծային ձևաչափը հետագայում ընդօրինակում է տեքստային արկածային խաղ՝ Զորկը,որը ստեծվել էր 1977-79-ականներին Մասաչուսեթի տեխնոլոգիական ինստիտուտի մի խումբ ուսանողների կողմից։Այս երկու խաղերը ինտերակտիվ գեղարվեստական գրականության առաջին օրինակներն, ինչպես նաև առաջին տեսախաղերը։
1980-ականներ
Թվային արտիստները նույնպես ստեղծել են ուժեղ գրական էլեմենտներ պարունակող աշխատանքներ, որոնց ազդել են էլեկտրոնային գրականության դաշտի վրա։ Վառ օրինակներից է Ջերեմի Շոի «The Legible City»-ին (1989) ։
1990-ականներ
«Storyspace school»-ը նկարագրում է վաղ 90-ականները ։ Այն կազմված էր Storyspace-ի միջոցով ստեղծված աշխատանքներից, ծրագիրը մշակվել է Ջեյ Դեյվիդ Բոլթերի և Մայքլ Ջոյսի կողմից 1980-ականներին ։ Նրանք 1990 թվականին ծրագիրը վաճառեցին Eastgate Systems-ին՝ ծրագրային ապահովության մի փոքրիկ ընկերության,որը մինչ այսօր պահպանել և դեռ թարմացնում է կոդը Storyspace-ում ։ Storyspace-ը և այլն նման ծրագրեր օգտագործում են հիպերտեքստ տեքստում հղումներ տալու համար։ Հիպերտեքստ օգտագործող գրականությունը հաճախ անվանվում է հիպերտեքստային գեղարվեստական գրականություն։ Սկզբում այս պատմությունները ձայնագրվում էին սկավառակների վրա, հետագայում՝ CD-ների ։ Մինչ այսօր էլ ստեղծվում է հիպերտեքստային գեղարվեստական գրականություն՝ ոչ միայն Storyspace-ի միջոցով, նաև այլ ծրագրերի միջոցով, ինչպիսին է Twine-ը.
Այս ժամանակաշրջանի հաջոված գործերից են Ստյուարտ Մոլթրոփի «Victory Garden»-ը, Շելլի Ջեքսոնի «Patchwork Girl»-ը (1995) և Դինա Լարսենի գործերը։
Տասնամյակի վերջում հեղինակները սկսեցին գրել համացանցում։ Սքոթ Ռեթբերգի, Ուիլյամ Գիլեսպիի, Դիրկ Սթրաթոնի և Ֆրենկ Մարքվատի համահեղինակային «The Unknown» հիպերտեքստային վեպը 1998 թվականին շահել է the trAce/Alt-X հիպերտեքստային մրցույթում ։ Այն նաև տեղ է գտել Էլեկտրոնային գրականության հավաքածուի երկրորդ հատորում և վերլուծվել է մի շարք գիտնականների կողմից   ։
Էլեկտրոնային գրականության կազմակերպությունը հիմնադրվել է 1999 թվականին Սքոթ Ռեթբերգի, Ռեբերտ Քուվերի և Ջեֆֆ Բալովիի կողմից և գործում է մինչ օրս՝ անց կացնելով ամենամյա գիտաժողովներ, առցանց քննարկումներ և կատարելով հրապարակումներ։
2000-ականներ
Ճապոնիայում բջջային վեպերը տարածում գտան վաղ 2000-ականներին ։ Նմանատիպ ժանրեր ի հայտ եկան նաև այլ երկրներում, որտեղ տեքստային հաղորդագրությունները լայն տարածում ունեին, դրանց շարքում էին Հնդկաստանը և Եվրոպան ։
Հյուսիսային Ամերիկայում համցանցը դառնում էր էլեկտրոնային գրականության հիմնական տիրույթը։ Քեյթլին Ֆիշերի «These Waves of Girls»-ը (2001) հիպերմեդիա վեպ էր, որը պատմում էր աղջկա օրիորդության մասին պատմություններ՝օգտագործելով պատկերներ և ձայներ,ինչպես նաև հղումներ և տեքստեր։ Տալան Մեմոթթի «Lexia to Perplexia»-ը (2000) առաջարկում էր բարդ տեսողական և տեքստային շերտեր, որոնք երբեմն շփոթեցնում և բարդացնում էին ընկալումը ։Լիզա Սվանստորմը նկարագրել է այն որպես «էլէեկտրոնային գրականության գեղեցիկ և խճճված պատառիկ» ։
ՔԵյթ Պուլինգերի «Inanimate Alice »-ը այնպիսի ստեղծագործության օրինակ է, որը ստեղծվել է որպես համցանցային նորավեպ, այնուհետև տարածում գտել տարբեր մեդիա հարթակներում, ինչպիսիք են անիմացիան և VR փորձը։ Այնպիսի աշխատանքները, ինչպիսիք են Նոյ Վարդրիփ-Ֆրույնի և նրա համախոհների ստեղծած «The Impermanence Agent»-ը, բացահայտեցին համացանցի՝ ընթերցողի համար պատմությունը համապատասխանեցնելու կարողությունը. ։
Էլեկտրոնային գրականության վերաբերյալ 44 թեկնածուական ատենախոսությունների վերլուծությունը, որը հրապարակվել է 2002-2013 թվականներին ցույց տվեց բացահայտեց հստակ տեղաշարժ այս ժամանակահատվածում ատենախոսությունների հեղինակների կողմից վկայակոչված ժանրերում։ 2002 և 2008 թվականների ընթացքում վերը նշված ստեղծագործությունները բաժանվել են 4 տարբեր ժանրերի՝ ինտերակտիվ գեղարվեստական, գեներատիվ գրականություն, դասական հիպերտեքստային գեղարվեստական գրականություն (հիմնականում ձայնագրված սկավառակի վրա կամ տպագրված) և վեբ հիպերտեքստեր՝ ներառյալ փորձարարական աշխատանքներ և պոեզիա.
2010-ականներ
Սմարտֆոնների և պլանշետների տարածումը զարկ տվեց էլեկտրոնային գրականությանը, որը ուսումնասիրում էր սենսորային էկրանը։ Այդ գործերից էին Սամանթա Գորմանի և Քանիզարոյի «Pry»-ը (2014), Քեյթ Պուլինգերի «A Ghost Story»-ին ։
Նետպրով, իմպրովիզացիոն և համագործակցային գրությունը մեկ այլ ժանր է, որը զարգացել է 2000 և 2010- ականներին ։ Ինստապոեզիան, պոեզիայի տեսողական ոճ է, որը բնորոշ է Instagram-ին և մեծ ճանաչում է վայելում այնտեղ ։
Քանի որ մեքենայական ուսուցումը արագ զարգացավ բնական լեզուն մշակելու և խորքային ուսումնասիրության ոլորտում, հեղինակները սկսեցին փորձարկույմներ կատարել և գրել AI- ով ։ Դեյվիդ Ջեվ Ջոնսոնի «ReRites» բանաստեղծության օրինակ է, որը գրվել է մարդ-AI համագործակցությամբ։
2003-2013 թվականներին լույս տեսած ատենախոսությունների մեջ դեռ հիշատակվում էին հիպերտեքստային գեղարվեստական, ինտերակտիվ գեղարվեստական, փորձարարական վեբ տեքստերի և գեներատիվ տեքստերի բազմաթիվ ստեղծագործություներ, սակայն թվային պոեզիան նույնպես նշվում է որպես նշանակալից ժանր, որտեղ ատենախոսությունների հեղինակները գրում են թվային պոեզիայի երկու տարբեր ուղությունների՝ կինետիկ պոեզիայի և արվեստի պատկերասրահների պոետիկ ինստալացիաների մասին։ Այս աշխատություններից շատերը գրվել էին 1980 թվականից մինչ վաղ 2000-ականներ, հետևաբար նրանք գիտական տեսանկյունից ավելի հետաքրքիր կլինեին, քան 2010-ականներին հրատարկված ստեղծագործական աշխատանքները ։
Պահպանում և արխիվացում
Էլեկտրոնային գրականությունը, ըստ Հեյլսի, մեկ տասնամյակ հետո կորցնում է իր պիտանելիությունը «մեդիայի փոփոխականության» պատճառով։ Այդ իսկ պատճառով մեծ են ռիսկերը, որը էլեկտրոնային գրականությունը տպագրված գրականության կողքին պարզապես կանհետանա ։ Մյուս կողմից էլ, դասականները, ինչպիսին է Մայքլ Ջոյսի «Afternoon, a story»-ն (1987) մինչ այսօր էլ կարդում են, և դրանք վերաթողարկվել են CD- ների վրա, իսկ 1990-ականների պարզ HTML հիպերտեքստային գեղարվեստական գրականությունը դեռ հասանելի է առցանց տարբերակով և հնարավոր է կարդալ ժամանակակից բրաուզերներում։
Որոշ կազմակերպություններ հակված են պահպանելու էլեկտրոնային գրականության աշխատանքները։ Մեծ Բրիտանիայում գործող «Թվային պահպանության կոալիցիան» նպատակադրված է ընդհանուր առմամբ պահպանել թվային ռեսուրսները, մինչդեռ Էլեկտրոնային գրականության կազմակերպության PAD (Պահպանում / Արխիվացում / Տարածում) նախաձեռնությունը առաջարկել է, թե ինչպես պետք է մտածել նախքան էլեկտրոնային գրականություն գրելը և հրատարակելը, նաև թե ինչպես չգործող հարթակներից ստեղծագործությունները տեղափոխել ժամանակակից տեխնոլոգիաներ  ։ Էլեկտրոնային գրականության հավաքածուն էլեկտրոնային գրականության հատընտիրների շարք է, որը Էլեկտրոնային գրականության կազմակերպությունը հրատարակել է CD/DVD, ինչպես նաև առցանց տարբերակով։ Սա էլ մեկ այլ ռազմավարություն է՝ համոզված լինելու, որ էլեկտրոնային գրականությունը հասանելի կլինի ապագա սերունդներին։
Մերիլենդի հումանիտար գիտությունների ինստիտուտը և Վաշինգտոնի Վանկուվերի պետական համալսարանի էլեկտրոնային գրականության լաբորատորիան նույնպես աշխատում են էլեկտրոնային գրականության և հիպերմեդիայի փաստաթղթավորման և պահպանման վրա։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գրական ժանրեր Կատեգորիա:Գրականություն Կատեգորիա:Համացանցային մշակույթ Կատեգորիա:Թվային տեխնոլոգիաներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԲՊՀ հոդվածներ 2023
Բեն Հուր (ֆիլմ, 1959)
«Բեն-Հուր» (Ben-Hur), ռեժիսոր Ուիլյամ Ուայլերի 1959 թվականին նկարահանած ամերիկյան էպիկական ֆիլմ։ Նկարահանված է ամերիկացի գրող Լյու Ուոլլասի վեպի հիման վրա։
Ֆիլմը ստացել է ռեկորդային՝ թվով 11 Օսկար, ինչը «Բեն-Հուր» ֆիլմից բացի հաջողվել է միայն 1997 թ. «Տիտանիկ» և 2003 թ. «Մատանիների տիրակալը. Թագավորի վերադարձը» ֆիլմերին, Ամերիկյան բոլոր ժամանակների 10 լավագույն ֆիլմեր ըստ 10 ժանրերի ցանկում 2-րդ տեղում է որպես էպիկական ֆիլմ։
Սյուժե
Ֆիլմում գործողությունները կատարվում են 1-ին դարում, երբ աշխարհում նոր էր տարածվում քրիստոնեությունը։ Գլխավոր հերոս Իսրայելի հարուստ քաղաքացի Բեն-Հուրը (Չառլտոն Հեսթոն) հանդիպում է իր մանկության ընկերոջ Մասսալուին, ով այժմ բարձրաստիճան պաշտոնյա է։ Երբեմնի շատ մտերիմ ընկերները սակայն հանդիպման ժամանակ վիճաբանություն են ունենում ինչ-որ հարցի շուրջ, իսկ Բեն-Հուրի տան կտուրից պատահականորեն պոկված կղմինդրի կտորը, որ ընկնում է մեկ այլ բարձրաստիճան պաշտոնյայի կողքին, պատճառ է դառնում որ նրան և նրա ընտանիքի անդամներին՝ մորը և քրոջը, մեղադրեն սպանության համար և ուղարկեն բանտ։
Երկար տարիների բանտարկյալի կյանքը ու տաժանակիր աշխատանքները սակայն չեն հուսահատեցնում նրան ...
Վարկանիշային ցանկեր
Ֆիլմն ընդգրկված է Ամերիկյան կինոակադեմիայի կողմից կազմված տարբեր վարկանիշային ցանկերում հետևյալ տեղերում՝
Ֆիլմը Internet Movie Database կայքի 250 լավագույն ֆիլմերի ցանկում 170-րդն է (2013 թ. փետրվար ամսվա դրությամբ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Օսկարակիր ֆիլմեր Կատեգորիա:1959 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ուիլյամ Ուայլերի ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:MGM ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Լավագույն երաժշտության համար Օսկարի մրցանակակիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոէպոպեաներ Կատեգորիա:Ռիմեյք ֆիլմեր Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր կրոնի մասին Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր անտիկ ժամանակների մասին Կատեգորիա:1950-ականների ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռիմեյք ֆիլմեր
Վո սյուր Մեր
Վո սյուր Մեր (Vaux-sur-Mer), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտ գավառի Ռոշֆոր շրջանում։ Մտնում է Ռուայան կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17461։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 3876 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Նովոնիկոլաևկա (գյուղ, Նովոուկրաինկայի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոուկրաինկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ռոն Չեռնոու
Ռոնալդ Չեռնոու ամերիկացի գրող, լրագրող, հայտնի պատմաբան և կենսագիր։ Հեղինակել է պատմական գեղարվեստական վեպեր։
2011 թվականին Չեռնոուն արժանացել է Պուլիցերյան մրցանակի կենսագրության համար և 2011 թվականին՝ Ամերիկյան պատմության գրքի մրցանակի իր «Վաշինգտոն. մի կյանք» գրքի (2010 թվական) համար։ Նա նաև արժանացել է Ազգային գրքի մրցանակի ոչ գեղարվեստական ​​գրքի համար, որը գրվել է 1990 թվականին և կրում է «Մորգանի տունը. ամերիկյան բանկային դինաստիա և ժամանակակից ֆինանսների աճ» անվանումը ։ Նրա՝ Ալեքսանդր Համիլթոնի (2004) և Ջոն Դ. Ռոքֆելլերի (1998) կենսագրությունները երկուսն էլ առաջադրվել են Ազգային գրքի քննադատների շրջանակի մրցանակներում, մինչդեռ առաջինը ոգեշնչվել է հանրահայտ Համիլթոնի մյուզիքլից, որի համար Չերնոն աշխատել է որպես պատմական խորհրդատու։ Մեկ այլ գիրք՝ «Վարբուրգները. նշանավոր հրեական ընտանիքի քսաներորդ դարի ոդիսականը», պարգևատրվել է 1993 թվականին Ջորջ Ս. Էքկլսի մրցանակով։ Որպես ազատ լրագրող՝ նա գրել է ավելի քան վաթսուն հոդված ազգային հրատարակություններում։
Կենսագրություն
Ռոն Չեռնոուն ստացել է պատվավոր կոչումներ Լոնգ Այլենդի համալսարանից, Մերիմաունթ Մանհեթեն քոլեջից, Համիլթոն քոլեջից, Վաշինգտոնի քոլեջից և Սքիդմոր քոլեջից ։
Մասնագիտական կարիերա
Չեռնոուն սկսել է իր կարիերան որպես ազատ լրագրող։ Նա գրել է ավելի քան 60 հոդված ազգային թերթերում և ամսագրերում 1973-1982 թվականներին։ 1980-ականների կեսերին նա մի կողմ թողեց իր գրավոր գործունեությունը և սկսեց աշխատել որպես ֆինանսական քաղաքականության ուսումնասիրությունների տնօրեն Քսաներորդ դարի հիմնադրամում, որի գլխավոր մասնաճյուղը գտնվում էր Նյու քաղաքում։ 1986-ին, սակայն, նա լքեց կազմակերպությունը և նորից ներդրեց իր ջանքերը գրելու վրա։ Ի լրումն ոչ գեղարվեստական ​​ստեղծագործությունների և կենսագրություններ, Չեռնոուն շարունակում էր հոդվածներ գրել Նյու Յորք Թայմսում և Wall Street ամսագրում։ Նա նաև մեկնաբանություններ է տվել բիզնեսի, քաղաքականության և ֆինանսների վերաբերյալ ազգային ռադիո և հեռուստատեսային շոուներում՝ միաժամանակ հանդես գալով որպես փորձագետ վավերագրական ֆիլմերում։
Մորգանի տունը
1990 թվականին Չեռնոուն հրատարակեց իր առաջին գիրքը՝ «Մորգանի տունը. ամերիկյան բանկային դինաստիան և ժամանակակից ֆինանսների վերելքը», որը ներկայացնում է Ջ․ Պ․ Մորգանի ֆինանսական կայսրության չորս սերունդների պատմությունը ։ Նյու Յորք Թայմս ամսագրի գրքի ռեվյուների գրախոսն այսպես է արտահայտվել գրքի վերաբերյալ. «Որպես ֆինանսների, քաղաքականության և ագահության ու փառասիրության աշխարհի դիմանկար Ուոլ Սթրիթում՝ գիրքն ունի էպիկական վեպի շարժում և լարվածություն։ Այն շատ պարզ շրջագայություն է» ։ «Մորգանի տունը. ամերիկյան բանկային դինաստիան և ժամանակակից ֆինանսների վերելքը» գիրքն արժանացել է Ազգային Գրքի մրցանակ ոչ գեղարվեստական ​​գրականության համար ։
Վարբուրգները
1993 թվականին Չեռնոուն հրապարակեց «Վարբուրգներ. նշանավոր հրեական ընտանիքի քսաներորդ դարի ոդիսականը» գիրքը, որը ներկայացնում է Վարբուրգների ընտանիքի պատմությունը։ Ընտանիքը 1938 թվականին Գերմանիայից ներգաղթել է ԱՄՆ։ Վարբուրգների ընտանիքը հրեական ծագումով գերմանական ֆինանսական դինաստիա էր՝ հայտնի ֆիզիկայի, դասական երաժշտության, արվեստի պատմության, դեղագիտության, ֆիզիոլոգիայի, ֆինանսների, մասնավոր կապիտալի և բարեգործության ոլորտներում իր ձեռքբերումներով։ Գիրքն արժանացել է Կոլումբիայի Բիզնես դպրոցի Ջորջ Ս. Էքլսի մրցանակին՝ տնտեսական ոլորտի մասին գերազանց գրելու համար։ Այն նաև ճանաչվել է Ամերիկյան գրադարանային ասոցիացիայի կողմից տարվա տասը լավագույն գործերից մեկը և Նյու Յորք Թայմսի «Նշանավոր գիրք»։
Բանկիրի մահը
Չեռնոուի՝ 1997 թվականի «Բանկերի մահը» էսսեների ժողովածուն անդրադարձել է նրա ավելի վաղ գրվածքներին և պատմում է «մեծ ֆինանսական դինաստիաների անկումը և փոքր ներդրողի հաղթանակը»։
Ալեքսանդր Համիլթոն
2004 թվականին Չեռնոուն հրապարակեց «Ալեքսանդր Համիլթոն» գիրքը։ Կենսագրությունը առաջադրվել է Ազգային գրքի քննադատների շրջանակի մրցանակին[13] և ճանաչվել որպես Ջորջ Վաշինգտոնի առաջին գրքի մրցանակի հաղթող ։ Այն երեք ամիս մնաց Նյու Յորք Թայմսի լավագույն վաճառվող գրքերի ցուցակում։ Ամերիկյան պատմության ամսագրի իր ակնարկում Սթիվեն Բ. Պրեսերը, որը Հյուսիսարևմտյան համալսարանում բիզնես իրավունքի պատվավոր պրոֆեսոր է, գրել է.
Այս գիրքն այն երջանիկ հազվադեպություններից է. հայտնի կենսագրություն, որը նույնպես պետք է ուրախացնի գիտնականներին։ ․.. Սա պատմողական պատմության և կենսագրության այն տեսակն է, որը հազվադեպ է արվում այդքան բարձր չափանիշներով և ակնհայտորեն ամերիկյան ձևավորման դարաշրջանի լավագույն ներածություններից մեկն է։ Ավելին, այն ձևը, թե ինչպես է Չեռնոուն համադրում միջազգային հարաբերությունները, ներքին քաղաքականությունը, տնտեսական և սահմանադրական տեսությունը և խորաթափանց հոգեբանական վերլուծությունը, ամենևին զարմանալի չէ:
Կենսագրությունը ադապտացվել է Լին-Մանուել Միրանդայի հեղինակած «Թոնի» մրցանակակիր «Հեմիլթոն» մյուզիքլին, որը ներկայացվել է Բրոդվեյում 2015 թվականի օգոստոսին։
Ջորջ Վաշինգտոն
Չեռնոուի՝ 904 էջանոց « Վաշինգտոն. մի կյանք» գիրքը թողարկվել է 2010 թվականի հոկտեմբերի 5-ին ( ISBN 978-1594202667 ): Այն արժանացել է Պուլիտցերյան մրցանակի կենսագրության համար և Ամերիկյան պատմության գրքի մրցանակին։ Հիմնադիր դարաշրջանի հայտնի գիտնական, պրոֆեսոր Գորդոն Ս. Վուդը գրել է. Վաշինգտոնի մասին երբևէ գրված լավագույն, ամենածավալուն և ամենահավասարակշռված մեկհատորյակը ․.. Գրքից դուրս է գալիս այն զգացումը, որ Վաշինգտոնը վերջապես դարձել է ըմբռնելի ... Մարդու էության [Չեռնուի] ըմբռնումը արտասովոր է, և հենց դա է դարձնում նրա կենսագրությունը այնքան հզոր:
Յուլիսիս Ս. Գրանտ
2011 թվականին Չեռնոուն պայմանագիր է կնքել Ուլիսես Ս. Գրանտի մասին համապարփակ կենսագրություն գրելու համար ։ Չեռնոուն բացատրեց իր անցումը Ջորջ Վաշինգտոնից Գրանտին հետևյալ կերպ. «Առաջընթացի պես ինչ-որ իմաստ ունի։ Հեղափոխության գագաթնակետ գեներալը մինչև քաղաքացիական պատերազմի գագաթնակետ։ Երկու ժամկետով նախագահներ, թեև շատ տարբեր արդյունքներով» ։ Գրանտը թողարկվել է 2017 թվականի հոկտեմբերի 10-ին, և կենսագրությունը կտրականապես հակասում է ավանդական իմաստությանը, քանի որ Գրանտը «...համարժեք նախագահ էր, ձանձրալի ուղեկից և մռնչյուն հարբեցող»։ Գիրքը ճնշող մեծամասնությամբ դրական արձագանքների է արժանացել և Նյու Յորք Թայմսի կողմից ճանաչվել է որպես 2017 թվականի 10 լավագույն գրքերից մեկը ։
Խորհրդի անդամներ
1990 թվականին Չեռնոուն դարձավ PEN ամերիկյան կենտրոնի անդամ։ 2006 թվականին նա նշանակվել է Հոգաբարձուների խորհրդի նախագահ՝ հաջորդելով վիպասան Սալման Ռուշդիին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կենսագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Պուլիտցերյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ
Գիորգի Գաբաշվիլի
Գեորգի (Գիգո) Իվանեի Գաբաշվիլի (გიორგი (გიგო) ივანეს ძე გაბაშვილი, ), վրացի նկարիչ։ Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1929)։
Կենսագրություն
Սովորել է Պետերբուրգի (1886-1888) և Մյունխենի (1894-1897) Գեղարվեստի ակադեմիաներում։ Մասնակցել է Թբիլիսիի գեղարվեստի ակադեմիայի հիմնադրմանը, եղել նրա պրոֆեսորը (1922-1930)։ Ստեղծել է քաղաքի ու գյուղի մարդկանց վառ տիպեր ու կոմպոզիցիաներ («Քնած խևսուրը», 1899, «Դիվան-Բեկի ջրավազանը Բուխարայում», 1897), «Ի. Ճավճավաձեի դիմանակարը», 1903-1905, բոլորն էլ Վրաստանի արվեստների թանգարան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրացի նկարիչներ Կատեգորիա:Վրաստանի ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ
Մարանիան նահանգի արևմտյան մարզ
Մարանիան նահանգի արևմուտք (Mesorregião do Oeste Maranhense) վարչական մեզոշրջան Բրազիլիայում, մտնում է Մարանիա նահանգի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 1361 հազար մարդ (2006 թվականի տվյալներով)։ Զբաղեցված տարածքը 87 042,406 կմ²։ Բնակչության խտությունը 15,6 մարդ/կմ²։
Կալիննիկի
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1111 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիրսկի շրջանի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (21301-21400)
Աստերոիդների ցանկ (21201-21300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (21401-21500)
Տուրետ սյուր Լու
Տուրետ սյուր Լու (Tourrettes-sur-Loup), համայնք Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում՝ Պրովանս-Ալպեր-Լազուրե ափ երկրամասի Ծովափնյա Ալպեր դեպարտամենտի Գրաս շրջանի Վալբոն կանտոնում ։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2011 թվականին կազմել է 4008 մարդ, 2012 թվականին՝ 3993 մարդ.
Բնակչության թվաքանակի դինամիկան ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) 2487 բնակիչներից 1718-ը եղել են տնտեսապես ակտիվ, 769-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության գործակիցը կազմել է 69.1 %, 1999 թվականին եղել է 62.6 %: Աշխատունակ տարիքի 1718 ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 1566-ը (835 տղամարդ և 731 կին), 152 հաշվառված էին որպես գործազուրկ (79 տղամարդ և 73 կին)։ Աշխատունակ տարիքի 769 ոչ ակտիվ բնակիչներից 230-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 604-ը՝ թոշակառուներ, իսկ 276-ը՝ ոչ ակտիվ են եղել այլ պատճառներով ։
2010 կոմունայում հաշվառված են եղել 1678 հարկատու տնային տնտեսություններ, որտեղ ապրում էր 3851.0 մարդ։ Մեկ հարկատուին բաժին ընկնող շահույթը կազմել է 23366 եվրո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կոմունաներ
Արտեագա
Արտեագա (Gautéguiz de Arteaga), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, մտնում է Բիսկայա նահանգի մեջ, ինչպես նաև Բասկերի երկրի մեջ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Բուստուռիյադեա Ուրդայբաի շրջանում։ Բնակչությունը 869 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Բյուրական
Բյուրական, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Արագածոտնի մարզի Աշտարակ համայնքում ՝ Արագած լեռան հարավարևելյան լանջին, Ամբերդ գետակի ձախ կողմում, Աշտարակ տարածաշրջանի Բյուրական համայնքում ։
Հեռավորությունը մարզկենտրոնից՝ 11 կմ հյուսիս-արևմուտք, բարձրությունը ծովի մակերևույթից՝ 1475 մ։ Ընդհանուր տարածքը՝ 3200 հա։ Գյուղատնտեսական նշանակության հողերն են. վարելահողեր՝ 160 հա, պտղատու այգիներ՝ 67 հա։
Բնակչություն
Ըստ Հայաստանի Հանրապետության 2001 թվականի մարդահամարի, Բյուրականի մշտական բնակչությունը 4312, իսկ առկա բնակչությունը 3930 հոգի է ։ Բյուրականի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Համայնքի տնտեսության առաջատար ճյուղեր
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ և պտղաբուծությամբ։ Համայնքում այգեգործության մեջ հիմնականում զբաղվում են ծիրանի, խնձորի, դեղձի, տանձի, կեռասի և սալորի մշակությամբ։ Հիմնական այգիները տնտեսությունների տնամերձ հողակտորներում են, որոնց միջին չափը 2700 քմ է։ Տնամերձերում տարածված են նաև ընկուզենիները, որոնցից յուրաքանչյուր տնտեսություն տարեկան ստանում է միջինը 500 կգ ընկույզ։ Համայնքում տարածված է նաև ելակի մշակությունը, քանի որ համայնքի բնակլիմայական պայմանները նպաստավոր են դրա համար։ Ստանում են որակյալ բերք, որը հիմնականում իրացվում է Երևան քաղաքում, ինչպես նաև գնվում է վերավաճառողների և վերամշակող ընկերությունների կողմից։
Համայնքում կա մոտ 3100 գլուխ խոշոր եղջերավոր անասուն։ Մշակվող հողերի բաշխվածության աղյուսակ
Խոշոր եղջերավոր անասուններ Անասնապահությամբ զբաղվում են տնտեսությունների մոտ 90%։ Սակայն հիմնականում արտադրանքն իրացվում է սեփական կարիքների բավարարման նպատակով։ 10 տնտեսությունները հիմնականում կաթը հանձնում են մթերող ընկերություններին։
Պատմամշակութային կառույցներ
Բյուրականում է գտնվում Սուրբ Հովհաննես եկեղեցին։ Եկեղեցու արևելյան ճակատի խոյակավոր որմնասյունակամարաշարի ձևը հնագույներից է։ Հատակագծային հորինվածքով հարդարանքի մեկնաբանությամբ յուրօրինակ տաճարը բազմաթիվ տարրերով առնչվում է Հայաստանի 4_7 դարերի ճարտարապետությանը, որից կարելի է ենթադրել, որ այն կառուցվել է ոչ ուշ' 7_րդ դարում' նախաքրիստոնեական շենքի հիմքի վրա։ Չնայած այս փաստին' եկեղեցին համարվում է 10_րդ դարի կառույց։ Այդ հնագույն ժամանակներից պահպաանվել է ուղղանկյուն խորանը' իր որմնախորշով հանդերձ։
Ըստ 1428թ._ին գրված մի ձեռագրի' Բյուրականում եղել է երեք եկեղեցի' Սուրբ Հովհաննես, Սուրբ Նշան և Սուրբ Հովհաննու Սուրբ Աստվածածին (Արտավազիկ)։ Սուրբ Հովհաննես եկեղեցին գտնվում է գյուղի կենտրոնում, որի անունը ոչ թե Հովհաննես Դրասխանակերտցու անունով է ավանդաբար կնքվել, այլ' եկեղեցին նախապես նվիրված է եղել Հովհաննես Մկրտչին։
Գյուղի հարավ_արևելյան մասում է գտնվում Հովհաննես Դրասխանակերտցու կառուցած Սուրբ Արտավասիկ եկեղեցին։ Այն կոչվել է Սուրբ Հովհաննու Սուրբ Աստվածածին, կառուցվել է Դրասխանակերտցու կաթողիկոսության սկզբնական շրջանոում' 898_914թթ, սեփական միջոցներով, Բագրատունիներից գնված բերդ _ ամրոցիկի մեջ։ Այստեղ նա հիմնել է եպիսկոպոսանիստ վանք։
Սուրբ Նշան եկեղեցին չի պահպանվել, բացառված չէ, որ այն գտնվել է բերդի մեջ։ Հ. Դրասխանակերտցու կողմից նշված թատրոնի և մոնումենտալ շենքերի մնացորրդները հավանաբար նույնպես գտնվել են ամրոցի տարածքում։ 1467թ._ի մի հիշատակարանում նշվում է, որ Սուրբ Նշան եկեղեցուն կից ամրոցը եղել է որպես վանք_մենաստան, գրչության կենտրոն։
Հ. Դրասխանակերտցու ամրոցիկում է տեղի ունեցել բյուրականցիների ինքնապաշտպանությունն ընդդեմ արաբական գնդերի։ 924թ_ի ապրիլի 17_ին Բեշիր զորավարը հարձակվում է Բյուրականի վրա, որպեսզի Հ.Դրասխանակերտցի կաթողիկոսին շղթայակապ տանի մայրաքաղաք Դվին։ Կատարելու համար տերունական պատվերը' կաթողիկոոսը փախուստի մեջ էր Սևանից Բյուրական, ապա Բագարան արքունական ապարանք։ Գյուղի բնակիչները' Սահակ եպիսկոպոսի գլխավորությամբ, պայքարել են արաբական գնդի դեմ։
1026 թվականին կառուցվել է Ամբերդի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին։ Այստեղ է գտնվում նաև «Հայկաշեն» կաթողիկոսարան-առանձնատունը (1972 թ.) և «Բյուրականի աստղադիտարան» համալիրը (1945 թ.)։ Բյուրականը տունն է Բյուրականի աստղադիտարանի ։
Այստեղ մարդն ապրել է դեռևս հազարամյակներ առաջ։ Այդ մասին են վկայում Սուրբ Աղբյուրներ ձորասկզբին գտնվող կիկլոպյան ամրոց բնակավայրը և Զիզիքար կոչվող Բյուրականի հնագույն պաշտամունքային ջրի հուշարձանը։ Հուշարձանի տարածքում հայտնաբերվել է մ.թ.ա. 14_9_րդ դդ բրոնզե կացին։
Բյուրականից 3 կմ հյուսիս գտնվում է «Այծաբերդ» ամրոցը (մ.թ.ա. 2-րդ-1-ին հազարամյակ), մի փոքր դեպի հարավ՝ «Անտառուտ» ամրոցը (մ.թ.ա. 2-րդ-1-ին հազարամյակ), 2 կմ հարավ-արևմուտք՝ «Սոփանես» (X-XVIII դարեր) և «Փոս» (X-XVIII դարեր) գյուղատեղիները, 2 կմ հյուսիս՝ «Ճգնավոր» քարայր-կացարանը (XIII-XIX դարեր) և «Ցից քար» զոհարանը (մ.թ.ա. 2-րդ հազարամյակ)։
1909թ._ին Ն.Մառը Բյուրականի շրջակայքում կատարած հնագիտական հետազոտությունների ժամանակ' հայտնաբերել է ջրի պաշտամունքին նվիրված խոշոր քարերից քանդակված գլանաձև արձաններ' ձկան պատկերով վիշապաքարեր։
Բյուրականը թվերով և փաստերով
792-795թթ.
Մ.Օրմանյան
Մինչև արաբ Բեշիր զորավարի հարձակումը 924թ.֊ի ապրիլի 17 գյուղը ունեցել է 120 տուն բնակչություն։
Ղ.Ալիշան
1950թ.֊ին տեղի է ունեցել մայր առվի վերակառուցում։
Եկեղեցու հարավային պատին,մի վիմագրության մեջ նշվում է այն մասին,որ 1044թ.֊ին Բյուրականի թասակը(պետ հարկը) տալիս էր Վահրամ Պահլավունի իշխանը՝Ամբերդի սուրբ Աստվածածին եկեղեցին կառուցողը(1026թ.)
984թ.֊ի մի վիմագրության մեջ,որը նույնպես փորագրված է սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցու հարավային պատին,գրված է՝<<ես հայր Գրիգոր որ հայաթաղի զակս դրի և առուն հանի>>և այլն։Հայաթաղ գյուղը գտնվել է Արտավասիկի շրջանում։
1231թ.
Ինչպես հիշատակվում է Ղուկաս կաթողիկոսի <<դիվան հայոց պատմության>> աշխատության մեջ՝Վաչուտյանների կառավարման տարիներին՝1231֊ին,Լոռու մերձակայքում ապրող Ջավախեցիները,Բյուրականցիներն ու Ապարանցիներն խնդրանքով դիմել են Տերունի սուրբ աթոռին,որպեսզի վերջինս իրենց վերցնի իր հովանավորության տակ՝չկամենալով լինել ոչ Սանահինի,և ոչ ել Հաղպատի թեմում.վերջիններիս խնդրանքը կատարվել է Մայր աթոռի կողմից։
Սապոգով (աուլ, Ուստ-Աբականսկի շրջան)
Սապոգով (Сапогов), աուլ Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ուստ-Աբականսկի շրջանի կազմում։
Բյուրական
Պատմամշակութային կառույցներ
Կարծիք՝
Հավանաբար վրացական կաթոլիկություն չընդունելու պատճառով են դիմել Մայր աթոռին։Իսկ Բյուրականցիների,Ջավախեցիների և Ապարանցիների այնտեղ գտնվելու պատճառը երևի եղել է Վաչուտյանների իշխանության տարիներին(1200֊1360թթ.)Լոռու եկեղեցիների շինարարական ծավալուն աշխատանքները։Քանի որ Բյուրականցիները միշտ էլ ունեցել են քարարվեստի վարպետներ։
Սապոգով (աուլ, Ուստ-Աբականսկի շրջան)
Բնակչությունը 2004 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1217 մարդ։
Բյուրական
Պատմամշակութային կառույցներ
Ռ.Թադևոսյան
Սապոգով (աուլ, Ուստ-Աբականսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի աուլներ Կատեգորիա:1890 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ուստ-Աբականսկի շրջանի բնակավայրեր
Բյուրական
Պատմամշակութային կառույցներ
17֊րդ դարում Սարգիս Վարդապետ Բյուրականցին վերակառուցել է Տեղերի սուրբ Աստվածածին եկեղեցին ու կառուցել պարիսպը։
Տղամարդ և կին (ֆիլմ, 2016)
«Տղամարդ և կին» (남과 여, նոր ռոմանականացումով՝ Namgwa Yeo), ռեժիսոր Լի Յուն Գիի 2016 թվականի հարավկորեական մելոդրաման։ Պատմությունը տղամարդու և կնոջ մասին է, որոնք ձյունածածկ Ֆինլանդիայում ընկրկել են արգելված սիրո առջև։ Նրանք հանդիպել են Ֆինլանդիայում, որտեղ նրանց երեխաները հաճախում էին մասնագիտացված դպրոց։ Երկուն էլ ունեն ընտանիք, սակայն նրանք այդչափ տարված էին միմյանցով։ Հետո նրանք հանդիպում են Կորեայում և այլևս չեն կարողանում ապրել առանց միմյանց։
Բյուրական
Պատմամշակութային կառույցներ
Դպրության սկիզբը Բյուրականում
Տղամարդ և կին (ֆիլմ, 2016)
Սյուժե
Սան Մինը գալիս է Ֆինլանդիա, որ իր՝ աուտիզմով հիվանդ երեխային ուղարկի մասնագիտացված ճամբար։ Նա իրեն օտար է զգում ձյունապատ Հելսինկիում։ Կի Հոնը ճարտարապետ էր, որը Ֆինլանդիայում գործուղման էր։ Նրա ընտանեկան կյանքը ևս հեռու էր իդելականից. դուստրը տառապում էր դեպրեսիայով, իսկ կինը՝ հոգեկան խանգարումներով։ Սան Մինը և Կի Հոնը հանդիպում են երեխաներին ճամբար ուղարկելիս։ Նրանք, դեպի ճամբար կարճ ճանապարհորդություն կատարելուց հետո, սկսում են հարմարավետ զգալ միմյանց հետ։ Դեպի Հելսինկի վերադարձի ժամանակ փակ ճանապարհների պատճառով նրանք հայտնվում են կտրված աշխարհից մի տան մեջ, որը մոտ էր անտառին և լճին։ Զիջելով անհաղթահարելի կրքին՝ նրանք գիշերն անցկացնում են միասին։ Բայց, հաջորդ օրը ամեն մեկը գնում է իր ճանապարհով՝ այդպես էլ չհարցնելով միմյանց անունները...
Բյուրական
Պատմամշակութային կառույցներ
Մինչև 1829թ.֊ը եղել է եկեղեցուն կից։Հետագայում դպրոց է ծառայել 1835թ.֊ի ռուս վերակացուների ամառանոցը՝որը գտնվել է Ամարաթի աղբյուրի մոտ,այն կործանվել է 1840թ.֊ի երկրաշարժից,որը ամենահզորն է եղել Բյուրականի համար։
Հայաստանի ազգային արխիվում 3 դասարանյա դասընթացների տարեթիվը 1875թ.֊նն է։
Տղամարդ և կին (ֆիլմ, 2016)
Մշակում
2014 թվականի փետրվարի 21-ին հայտնվեցին լուրեր այն մասին, որ Չոն Դո Յոնը և Յուն Սոկը քննարկում են «Տղամարդ և կին» ֆիլոմում նկարահանվելու առաջարկը ։ 2014 թվականի օգոստոսի 8-ին հայտնի դարձավ, որ գ;խավոր դերերում են լինելու Չոն Դո Յոնը և Կոն Յուն ։ Չոն Դո Յոնի համար սա ռեժիսոր Լի Յուն Գիի հետ երկրորդ պրոեկտն է։ Ավելի վաղ նրանք աշխատել են «Իմ թանկագին թշնամի» ֆիլմի (2008) վրա։
Բյուրական
Պատմամշակութային կառույցներ
4 դասարանյա֊1876թ.,47 աշակերտ,1ուսուցիչ
Տղամարդ և կին (ֆիլմ, 2016)
Նկարահանումներ
Նկարահանումները սկսվել են 2014 թվականի նոյեմբերի 13-ին և ավարտվել են 2015 թվականի մարտի 23-ին։ 2015 թվականի փետրվարին նկարահանումները անց են կացվել Ֆինլանդիայում և Էստոնիայում։
Բյուրական
Պատմամշակութային կառույցներ
1909֊1910թթ.֊70 աշակերտ,2 ուսուցիչ
Տղամարդ և կին (ֆիլմ, 2016)
Թողարկում
Ի սկզբանե ֆիլմի թողարկումը պլանավորված էր 2015 թվականի վերջին, բայց հետո տեղափոխվել էր 2016 թվականի փետրվար ։ Ֆիլմի պրեմիերան Հրավային Կորեայում տեղի է ունեցել 2016 թվականի փետրվարի 25-ին ։
Բյուրական
Պատմամշակութային կառույցներ
1910֊1911թթ.֊50 աշակերտ,2 ուսուցիչ։
Տղամարդ և կին (ֆիլմ, 2016)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:2016 ֆիլմեր Կատեգորիա:Կորեերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Մելոդրամաներ
Բյուրական
Պատմամշակութային կառույցներ
1913թ.֊3 դասարանյա։
1916֊1917թթ.֊66 աշակերտ,2 ուսուցիչ։
1928թ.֊166 աշակերտ։
1928թ.֊ից դասընթացներ են նաև տեղի ունեցել Հայրապետական ամառանոցում՝Խրիմյան Հայրիկ <<կրթօջախ>>
1956թ.֊ին կառուցվել է Բյուրականի առաջին միջնակարգ դպրոցի մասնաշենքը՝Բյուրականի <<Օջախ ռեստորանային համալիր>>։
1990թ.֊ին դպրոց է ծառայել նաև <<Էֆենդու>> շենքը,որը պատկանել է պատմաբան <<Լեոի>> մայրական պապուն՝ Երվանդին։Այժմ այն պատկանում է Դանելի Գերմո֊ին։
Այդ տանը դասավանդել է և հանգստացել է՝ Կոմիտասը։Ապրել է նաև Սարգիս Սարգսյանի տանը։
1899թ.֊ին օգոստոսի 1֊ին,Բյուրականում երաժշտական գործիքներ պատրաստող վարպետներ՝Գրիգոր Բեջանյանը(Չիլինգարի Գրիգոր),և նրա աշակերը Ցոլակ Բաբայանը Կոմիտասին են նվիրում ծիրանի փայտից պատրաստված սրինգ 63,5սմ երկարությամբ,որը պահպանվում է Հայաստանի արվեստի թանգարանում։Այդ սրինգով 1906թ.֊ին հայ ժողովրդական և հոգևոր երգերի իր մշակումները ներկայացրել է Փարիզում։
Ծանոթագրություններ
6. Ռաֆիկ Գ. Թադևոսյան։ Բյուրականը և
բյուրականցիները։ Երևան, 2015 ։
7 . Ալեքսանդր Ա. Մանուչարյան։
Դիտողություններ Բյուրականի
միջնադարյան հուշարձանների մասին։
8. А.Л. Якобсон. Из истории армянского
средневекового зодчества.
9. Ա. Գևորգյան, Լ.Պետրոսյան։ Բյուրականի
հնագույն պաշտմունքային հուշարձանը։ Հ.
1. Երևան, 1993։
10. Հ. Դրասխանակերտցի։ Պատմություն
հայոց։ Թիֆլիս, 1912։
11. Ղ. Ալիշան։ Բնաշխարհ Արարատայ։
Վենետիկ, 1890։
Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի գյուղեր
Կիռբյա (գյուղ, Կեհտնա շրջան)
Կիռբյա (Kõrbja), գյուղ Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Կեհտնա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 9 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Կեհտնա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ստյոպա Մկրտչյան
Ստյոպա Մկրտչյան, հայ պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, որը խաղում է Խորվաթիայի «Օսյեկ» ակումբում և Հայաստանի ազգային հավաքականում։
Ակումբային
2022 թվականի հուլիսի 1-ին «Արարատ-Արմենիան» հայտարարել է Մկրտչյանի՝ սեզոնային վարձակալությունից «ԲԿՄԱ Երևան» վերադառնալու մասին
2023 թվականի փետրվարի 28-ին Մկրտչյանը վարձակալական հիմունքներով վերադարձել է Երևանի «ԲԿՄԱ» մինչև 2022/23 մրցաշրջանի ավարտը ։
2023 թվականի հուլիսի 9-ին հայտարարվել է, որ Ստյոպա Մկրտչյանը մինչև 2023-2024 մրցաշրջանի ավարտը վարձավճարով, տրանսֆերը գնելու իրավունքով, հանդես կգա Խորվաթիայի «Օսյեկ» ակումբում ։
Միջազգային
Մկրտչյանը ներկայացրել է Հայաստանը 2019 թվականի Եվրոպայի մինչև 19 տարեկանների առաջնությունում ։
2022 թվականի մարտին Մկրտչյանն առաջին անգամ հրավիրվել է Հայաստանի ֆուտբոլի գլխավոր հավաքական ։
Մկրտչյանը միջազգային ասպարեզում Հայաստանի հավաքականի կազմում նորամուտը նշել է 2022 թվականի մարտի 24-ին Չեռնոգորիայի դեմ ընկերական խաղում, որտեղ անցկացրել է ամբողջ հանդիպումը ։
Հետաքրքիր տեղեկություններ
Ստյոպա Մկրտչյանի երազանքն է՝ խաղալ Անգլիայի Պրեմիեր լիգայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հայաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արարատ-Արմենիայի ֆուտբոլիստներ
Նոր Եդեսիա
Նոր Եդեսիան, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Արագածոտնի մարզի Աշտարակ համայնքում ։ Մարզկենտրոնից՝ 25 կմ հարավ-արևմուտք, բարձրությունը ծովի մակերևույթից՝ 1070 մ։
Անվանում
Նախկին սովխոզը հիմնվել է 1975 թվականին ։ 1978 թվականին վերանվանվել է Նոր Եդեսիա։
Բնակչություն
Ըստ Հայաստանի Հանրապետության 2001 թվականի մարդահամարի, Նոր Եդեսիայի մշտական բնակչությունը 1065, իսկ առկա բնակչությունը 915 հոգի է ։ Նոր Եդեսիա գյուղի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է այգեգործությամբ, պտղաբուծությամբ և կերային կուլտուրաների մշակությամբ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:1975 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Աշխեն
Աշխեն (նաև՝ սուրբ Աշխեն, ), IV դարի վկա, Հայ առաքելական եկեղեցու տոնելի սուրբ, Հայոց թագուհի։ Տրդատ Գ Մեծ թագավորը նրան կնության է առել թագավորական տոհմից (Աշխենը դուստրն էր ալանների թագավոր Աշխադարի) և հռչակել Արշակունի։
Աշխենը արքայաքրոջ՝ Խոսրովիդուխտի հետ, Գրիգոր Լուսավորչի քարոզչությամբ ընդունել է քրիստոնեություն, վարել առաքինազարդ կյանք։ Արքայի, մեծ օրիորդ սուրբ Խոսրովիդուխտի, ամենայն մեծամեծների և զորաբանակի հետ թագուհին էլ է մկրտվել Եփրատ գետում Գրիգոր Լուսավորչի ձեռքով։ Հայսմավուրքների վկայությամբ, կյանքի վերջին տարիներին, հետևելով ամուսնու օրինակին, հրաժարվել է արքունական ճոխ կյանքից, առանձնացել ու ճգնել։
Ըստ Ագաթանգեղոսի՝ Աշխեն թագուհին, լինելով հավատարիմ ու ամուսնուն նվիրված կին, մասնակցել է Հռիփսիմյանց կույսերի նշխարները հավաքելու և գերեզմաններում ամփոփելու գործին։ Աշխենը, Խոսրովիդուխտը և այլ նվիրյալ հայուհիներ կույսերի վկայարանների համար անուշահոտ խունկ ու յուղեր են բերել, որկերիզ կերպասե հանդերձներ, ծիրանի և ոսկեհուռ դիպակներ։ Թագուհին և Խոսրովիդուխտը 302-303 թթ-ին օժանդակել են Էջմիածնի Մայր Տաճարի կառուցմանը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Արշակունիների թագավորության թագուհիներ Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցու սրբեր Կատեգորիա:4-րդ դարի քրիստոնեական սրբեր Կատեգորիա:Հայ առաքելական քրիստոնյաներ Կատեգորիա:Հայ թագուհիներ Կատեգորիա:Ալաններ Կատեգորիա:Կաթոլիկ եկեղեցու սրբեր Կատեգորիա:4-րդ դարի հայեր Կատեգորիա:3-րդ դարի հայեր
Ռոբերտ Լենգլենդս
Կենսագրություն
1957 թվականին բակալավրի աստիճանը ստացել է Բրիտանական Կոլումբիայի համալսարանում։ Նույն համալսարանում 1958 թվականին ստացել է մագիստրոսի աստիճան։ Դրանից հետո տեղափոխվել է Եյլի համալսարան և 1960 թվականին այդ համալսարանում ստացել է դոկտորական աստիճան։ Մինչև 1967 թվականը աշխատել է Փրինսթոնի համալսարանում, իսկ 1967-1972 թվականների ընթացքում՝ Եյլի համալսարանում։ 1972 թվականին հրավիրյալ պրոֆեսոր է աշխատել հեռանկարային հետազոտությունների ինստիտուտում։ Այդ պաշտոնում մնացել է մինչև 2007 թվականը ։
Բացի մաթեմատիկայից, Ռոբերտը զբաղվել է նաև օտար լեզուների ուսումնասիրությամբ, ինչպես արտասահմանյան մաթեմատիկական հրապարակումներին ավելի լավ հասկանալու համար, այնպես էլ «հաճույքի համար»։ Մասնավորապես, սովորել է գերմաներեն և ռուսերեն, հետաքրքրվել է ռուս գրականությամբ ։
Հետազոտություններ
Որպես երկրորդ հավելում՝ Լենգլենդին հաջողվել է ապացուցել որոշակի L դասի ֆունկցիաների մերոմորֆությունը, որոնք հայտնվել են ավտոմորֆային ձևերի տեսությունում։ 1967 թվականի հունվարին նա նամակ է գրել Անդրե Վեյլին, որում հակիրճ նկարագրում է այն, ինչ ավելի ուշ սկսել են անվանել «Լենգլենդսի հիպոթեզներ»։ Վեյլը վերատպել է նամակը, և նամակի տպագիր տարբերակը որոշ ժամանակ շրջանառվել էր այդ թեմաներով հետաքրքրվող մաթեմատիկոսների շրջանում։ Մասնավորապես, այս նամակում առաջին անգամ հայտնվել է L-խմբի սահմանումը և, այսպես կոչված, «ֆունկտորիկության սկզբունքը»։ Այս սահմանումների ի հայտ գալու շնորհիվ՝ (ինչպես նաև գոյություն ունեցող որոշ հասկացությունների կարևորության գիտակցմամբ) շատ խնդիրներ, որոնք մինչ այդ անլուծելի էին թվում, հաջողվել է բաժանել մի քանի պարզ մասերի։ Օրինակ, այդ սահմանումները նպաստել են կրճատող խմբերի անսահման պատկերացումների ավելի ամբողջական ուսումնասիրությանը։
Ֆունկտորիալությունը վարկած է այն մասին, որ տարբեր խմբերի ավտոմատային ձևերը կապված են իրենց համապատասխան L-խմբերի միջոցով։ Լենգլենդսի կողմից Էրվե Ժակեի հետ համատեղ գրված գրքում ներկայացված է ավտոմորֆ ձևերի տեսությունը GL(2) ընդհանուր գծային խմբի համար։ Այս գրքում ապացուցվում է Էրվե-Լենգլենդի համապատասխանության տեսությունը, որը ցույց է տալիս, թե ինչպես է ֆունկտորիալությունը կապում ինքնաշարժի ձևերի հանրահաշվական GL(2) քվատերնիոնների հետ։ Ֆունկտորիկության ընդհանուր վարկածը դեռևս ապացուցված չէ, սակայն դրա մի մասնավոր դեպք (Արթինի հիպոթեզի դեպքը, որն ապացուցված է Տունելի կողմից 1981 թվականին ) եղել է Էնդրյու Ուայլսի կողմից անցկացված մոդուլյարության մասին թեորեմի մասնակի ապացույցի և Ֆերմայի մեծ թեորեմի հաջորդած ապացույցի նախնական կետը։