Թովմաս_Նազարբեկյան
Կրթություն
Թովմասը ծննդավայրում նախնական կրթությունը ստանալուց հետո ընդունվում է Մոսկվայի զինվորական գիմնազիան, ավարտում 1874 թվականին։ Զինվորական կրթությունը շարունակում է Ալեքսանդրյան ռազմական ուսումնարանում և 2 տարի անց՝ 1876 թվականին ավարտում՝ արդեն սպայի կոչում ստացած։ Նազարբեկովն ավարտում է շտաբս-կապիտանի զինվորական աստիճանով։ Ամիսներ անց, 1877-1878 թվականներին բռնկվում է ռուս-թուրքական պատերազմը։ Ինչպես ողջ պատերազմի և հատկապես Արդահանի բերդի պաշարման ընթացքում ցուցաբերած հերոսության համար ստանում է առաջին մարտական պարգևը։ Այդ ժամանակ ընդամենը 22 տարեկան էր։ Եվ երիտասարդ Թովմաս Նազարբեկյանը կամ Ֆոմա Նազարբեկովը, ինչպես նրան կոչում էին ռուսական բանակում, պատերազմի բոցերի մեջ էր՝ որպես երևանյան գնդի հրամանատարի փոխտեղակալ։ Թովմաս Նազարբեկյանը առաջին ռազմական մկրտությունը ստացավ ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ Կովկասյան ճակատում։ Հիշենք, որ նա այս տարիներին Կովկասյան ռազմաճակատում Կովկասյան կոմկուսի կազմում ակտիվորեն մասնակցեց արևմտյան Հայաստանի ազատագրման գործին։ Հիշենք և՛ Կարսի ճակատամարտի, և՛ մինչ այդ, Սարիղամիշի հայտնի օպերացիայի ժամանակ, ինչպես նաև Ալաշկերտի ազատագրման ժամանակ նա ռազմական գործողությունների ակտիվ մասնակիցներից մեկն էր։ Այս տարիներին էր, որ նա պարգևատրվեց առաջին անգամ «Սբ․ Աննայի» 3-րդ կարգի շքանշանով։ Հենց ռուս-թուրքական պատերազմների վերջին փուլում 1877թ․ վերջին նա շտաբս-կապիտանի, ապա վաշտի հրամանատարի կարևոր պաշտոնով որոշակի դերակատարում ունեցավ կովկասյան ճակատում ռազմական ակտիվ գործողությունների իրականացման գործում։ Արդահանի բերդի պաշարման ժամանակ նա զորավար Հեյանի համհարզն էր։ 1904-1905 թվականներին ռուս-ճապոնական պատերազմներին։ 1907-1914 թթ. պաշտոնաթող է գեներալ-մայորի աստիճանով։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կռվել է Կովկասյան ճակատում, 1914 թվականի հոկտեմբերի 22-ից եղել է Կովկասյան 2-րդ հրաձգային բրիգադի, իսկ 1916 թվականի նոյեմբերի 18-ից Կովկասյան 2-րդ հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար։ 1915 թվականի ապրիլի 16-18-ին Դիլմանի մոտ պարտության է մատնել Խալիլ բեյի դիվիզիային, որի համար արժանացել է Գեորգիևյան խաչի 4-րդ աստիճանի շքանշանի։ Հարաբերականորեն խաղաղ զինվորական ծառայությանը հաջորդող 2,5 տասնամյակի ընթացքում ամենուր ցուցաբերում է իսկական զինվորականին վայել վարք ու բնավորություն։ Պատերազմից հետո նշանակվում է նույն գնդի հրամանատար։ Թովմաս Նազարբեկյանը երևանյան գնդում սովորություն ուներ երբեմն ճաշել շարքային զինվորների հետ։ Բացի այդ, նա ամեն օր մտնում էր խոհանոց, համտեսում այն, նոր միայն թույլ տալիս բաժանել կերակուրը գնդի զինվորներին։ Հետևում էր, որպեսզի հանկարծ սննդի պատասխանատուները ռիսկ չանեն հասարակ զինվորի ուտելիքի վրա աչք թեքել ու նրանց կերակրել հատկացվածից պակաս չափով։ Բացի այդ, իր պարզ ու բարի բնավորության շնորհիվ արագորեն մտերմանում և ջերմ հարաբերություններ էր ստեղծում ինչպես ենթակաների,այնպես էլ հրամանատարության հետ։ 1877-1881 թվականներին եղել է 4-րդ գումարտակի համհարզ, 13-րդ վաշտի հրամանատար, 1881-1895 թվականներին՝ Վրացական հեծելազորային գնդի 2-րդ, ապա՝ 1-ին վաշտերի հրամանատար, 1895-1896 թվականներին՝ գնդի ավագ սպա, գնդի դատարանի նախագահ, 1896-1901 թվականներին՝ 4-րդ պահեստային գումարտակի հրամանատար։ Այդպես, 1901 թվականին Թովմաս Նազարբեկյանը ստանում է գնդապետի կոչում և 1904 թվականին սկիզբ առած ռուս-ճապոնական պատերազմի ժամանակ ճակատ է մեկնում հենց գնդապետի կոչումով։ Ճակատային գծից Թիֆլիս, Մոսկվա և Պետերբուրգ անընդհատ լուրեր են հասնում, գնդապետ Նազարբեկովի և նրա ստորաբաժանման քաջագործությունների մասին։ Հայ զինվորականը աչքի է ընկնում հատկապես Մուկդենի ճակատամարտում։ 1902-1904 թվականներին եղել է Անդիջանի գումարտակի հրամանատար, 1904-1906 թվականներն՝ Կիրսանի 286-րդ հետևակային գնդի հրամանատար, 1906-1907 թվականներին՝ Օլոնեցկի 14-րդ հետևակային գնդի հրամանատար։ 1907-1914 թվականներին՝ գեներալ-մայորի աստիճանով եղել է պահեստազորում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո զորակոչվել է զինվորական ծառայության։ 1914 թվականներին եղել է Կովկասյան 2-րդ հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար, 1917թվականներին՝ Երևանյան ջոկատի պետ և կորպուսի հրամանատարի իրավունքներով նահանգի զորքերի հրամանատար, 1917-1918թվականներին՝ Հայկական առանձին բանակային կորպուսի հրամանատար, 1919-1920 թվականներին՝ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության զորքերի հրամանատար-սպարապետ, ռազմական խորհրդի նախագահ։ 1919 թվականի հուլիսի 15-ին շնորհվել է գեներալ-լեյտենանտի կոչում։ Թովմաս Նազարբեկյանի ընդհանուր հրամանատարությամբ հայկական զորքերը 1918 թվականի մայիսի երրորդ տասնօրյակում կասեցրել են թուրքերի հետագա առաջխաղացումը Վանաձորի (Ղարաքիլիսա) ուղղությամբ։ Հետագայում շարունակել է ծառայությունը Հայաստանի Հանրապետության բանակում։ Խորհրդային կարգեր հաստատվելուց հետո, 1921 թվականի հունվարին մի խումբ հայ և ռուս սպաների հետ աքսորվել է սկզբում Մոսկվա, ապա Ռյազանի համակենտրոնացման ճամբար։ Վերադարձել է նույն թվականին։ Ապրել է ծայրահեղ աղքատության մեջ։ Գրել է հուշեր։