cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հաննա (երգչուհի)
Կենսագրություն
Որոշ ժամանակ Հաննան ապրել է Կիևում, նկարահանվել հեռուստասերիալներում, ապա տեղափոխվել Մոսկվա ։ Մենակատարի երաժշտական կարիերան սկսել է 2013 թվականին «Я просто твоя» («Ես պարզապես քոնն եմ») երգով, որի հիման վրա նկարահանվել է տեսահոլովակ նույն թվականի դեկտեմբերին ։ 2014 թվականի գարնանը նա Եգոր Կրիդի հետ ձայնագրել է «Скромным быть не в моде» երգը։ 2015 թվականին վարել է «Хип-хоп чарт с Ханной» հեղինակային հաղորդումը RU.TV հեռուստաալիքով։ Նույն թվականին նա թողարկել է երկու սինգլ՝ «Мама, я влюбилась» և «Потеряла голову»։ 2016 թվականին Հաննան մասնակցել է Big Love Show-ին, որ անցկացվել է «Օլիմպիական» մարզահամալիրում (Մոսկվա), ինչպես նաև թողարկել է «Омар Хайям» երգը։ Նույն թվականին նա ներկայացվել է Муз-ТВ-ի մրցանակի «Տարվա հայտնություն» անվանակարգում ։
Անձնական կյանք
2015 թվականի հուլիսին ամուսնացել է Black Star Inc. լեյբլի գլխավոր տնօրեն Պավել «Պաշու» Կուրյանովի հետ ։ Նրանք ծանոթացել են «Miss Kemer International — 2010» գեղեցկության մրցույթի ժամանակ, որտեղ երգչուհին գրավել է առաջին տեղը ։ 2018 թվականի ապրիլի 3-ին Հաննան հայտնել է, որ երեխայի է սպասում ։ Սեպտեմբերի 3-ին ծնվել է նրա դուստրը , որին կոչել են Ադրիանա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս ֆոտոմոդելներ Կատեգորիա:«Ոսկե գրամաֆոն» մրցանակի դափնեկիրներ
Մարիա Լիսիցյան
Մարիա Վարդանի Լիսիցյան, մարզիչ, ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր մարզիչ (1963), համամիութենական կարգի մրցավար (1948), գեղարվեստական մարմնամարզության խորհրդային դպրոցի հիմնադիրներից։
Ճարտարապետ, ճարտարապետության թեկնածու (1941), պրոֆեսոր (1963), ՌԽՖՍՀ վաստակավոր ճարտարապետ (1983), ՌԴ ճարտարապետության և շինարարական գիտությունների (1994) և ճարտարապետության միջազգային (1995) ակադեմիաների պատվավոր անդամ Միհրան Լիսիցյանի քույրն է։
Կենսագրություն
1923 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի Ռիթմի և պլաստիկայի ինստիտուտը։ 1954-1984 թվականներին աշխատել է «Կռիլյա Սովետով», 1960-1984 թվականներին` «Զենիթ» կմԸ-ներում։
1963-1971 թվականներին՝ աշխարհի առաջնություններում գեղարվեստական մարմնամարզության ԽՍՀՄ հավաքականի առաջատար մարզիչ։
Մոսկվայի, ՀԱՄԿԽ, ԽՍՀՄ մարզիչների խորհրդի (1958-1975 թվականներ), ԽՍՀՄ գեղարվեստական մարմնամարզության ֆեդերացիայի նախագահության (1960-1973 թվականներ) անդամ։
Մարիա Լիսիցյանի սաներից են աշխարհի չեմպիոններ Լ. Սավնիկովան (1963 թվական), Լ. Կրավչենկոն (1963, 1967 թվականներ), Ե. Կարպուխինան (1967 թվական) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մարզիկներ Կատեգորիա:Հայ մարզիչներ Կատեգորիա:Մոսկվայի հայկական գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ վաստակավոր մարզիչներ
Պղնձաբեր ավազաքարեր և թերթաքարեր
Պղնձաբեր ավազաքարեր և թերթաքարեր, մանրահատիկ ավազաքարեր, որոնք պարունակում են պղնձի միներալներ՝ խաչկոզին, բռոնիտ և խաչկոպիրիտ։ Ապարների այս խումբը ընդգրկում է նաև պղնձաբեր թերթաքարերը, ալերոլիտները, արգիլիտները, հազվադեպ՝ մերգելները, դոլոմիտները, կոնգլոմերատները և այլն։ Պղնձի բարձր պարունակության դեպքում ապարների այս խումբը համարվում է հանքանյութ։ Պղնձի առկայությունը բացատրվում է նրա առաջնային կուտակմամբ նստվածքներում և հետագա վերաբաշխմամբ դիագենեզի, կատագենեզի և մետամորֆիզմի հետևանքով։ Պղնձաբեր ավազաքարերը և թերթաքարերը բնորոշ են խայտաբղետ նստվածքների ծովալճակային, դելտային համալիրների համար և գորշ-կարմրավուն գոյացումներում առանձնանում են իրենց կանաչավուն-մոխրագույն երանգով։ Պղնձաբեր ավազաքարերին և թերթաքարերին պատկանում են Ջեզկազգանի, Ուդոկանի հանքավայրերը Ռուսաստանում, պղնձաբեր գոտու հանքավայրերը Հարավային Աֆրիկայում և այլն։ Որոշ երկրաբաններ Ջեզկազգանը և Ուդոկանը դասում են հիդրոթերմալ (տելեթերմալ) խմբին, ապացուցված համարելով միայն Մերձուրալի, Լենայի շրջանի համեմատաբար փոքր հանքավայրերի նստվածքային ծագումը։ Պղնձաբեր ավազաքարերի և թերթաքարերի տիպի հանքավայրերը հարում են ծովային (ծովալճակային) նստվածքներին և տրանսգրեսիվորեն ծածկում են խայտաբղետ ապարները։ Պղնձաբեր ավազաքարերից և թերթաքարերից պղնձի հետ մեկտեղ արդյունահանում են նաև արծաթ, մոլիբդեն, ցինկ, վանադիում, նիկել, կոբալտ, ռենիում և այլ մետաղներ։
Կենտրոնական Ֆինլանդիա
Մարզի մակերեսը՝ 16 703 կմ², բնակչությունը՝ (2017)։
Պղնձաբեր ավազաքարեր և թերթաքարեր
Կատեգորիա:Հանքավայրեր
Կենտրոնական Ֆինլանդիա
1960-1997 թվականներին ներկայիս մարզի սահմաններով մոտավորապես համապատասխանում էր նույնանուն գավառին։ Գավառի խոշորացումից հետո 1997-1910 թվականներին ընդգրկված է եղել Արևմտյան Ֆինլանդիայի գավառի մեջ։
Մարզի ամենամեծ լիճը Պյայյաննեն է (մոտավորապես 1100 քառ․ կմ), ամենաբարձր կետը՝ Միլտիան Կիիսկիլյանմյակին (269 մ) ։
Համայնքներ
Կենտրոնական Ֆինլանդիան բաժանվում է 23 համայնքի (մունիցիպալիտետի), որից 6-ը քաղաքային են, մնացածը՝ գյուղական։
<li>Յոուտսայի ենթաշրջան <li>Յուվյասկյուլյայի ենթաշրջան <li>Յամսյայի ենթաշրջան <li>Կեուրուուի ենթաշրջան <li>Սաարիյարվի-Վիիտասաարի ենթաշրջան <li>Աանեկոսկիի ենթաշրջան
Սալվատոր մունդի (նկար, դա Վինչի)
Սալվատոր մունդի, նկար, որում պատկերված է Քրիստոսը՝ որպես աշխարհի փրկիչ։ Այն համարվում է Լեոնարդո դա Վինչիի ստեղծագործություն։ Նկարը համարվում էր կորած, իսկ ավելի ուշ հայտնաբերվել և վերականգնվել է, իսկ 2011 թվականին ցուցադրվել։ Նկարում պատկերված է Քրիստոսը վերածննդի զգեստավորմամբ, ով բարձրացրած աջ ձեռքով ու խաչված մատերով օրհնություն է տալիս, իսկ ձախ ձեռքով պահել է բյուրեղյա գունդ։ 2017 թվականի նոյեմբերին կտավը վաճառվել է ռեկորդային 450,3 միլիոն ԱՄՆ դոլարով՝ դառնալով պատմության ամենաթանկ վաճառված կտավը։ Ընդ որում, 50,3 միլիոնը գանձվել է որպես հարկ։
Պատմություն
Նկարը նախկինում վնասվել է ռեստավրացիոն փորձերի հետևանքով, իսկ հեղինակի անունը ջնջվել։ Քուկի հետնորդները 1958 թվականին այն վաճառել են 45 ֆունտով։ 2005 թվականին նկարը ձեռք է բերվել արտ դիլերների մի կոնսորցիումի կողմից, որոնց մեջ էր նաև հին վարպետների գործերի ուսումնասիրող Ռոբերտ Սիմոնը։ Այն բազմաթիվ անգամներ կեղծվել է, ուստի կրկնօրինակման տեսք ունի ու նկարագարվում է որպես «աղավաղված, մութ ու մռայլ» ։ Հետագայում այն վերականգնվել ու համարվել է Լեոնարդո դա Վինչիի կտավ։ Այն 2011 թվականի նոյեմբերից մինչև 2012 թվականի փետրվարը ցուցադրվել է Լոնդոնի ազգային պատկերասրահում «Լեոնարդո դա Վինչի․Միլանի պալատական նկարիչ» ցուցադրության ժամանակ ։ 2013 թվականին կտավը գնվել է ռուս հավաքորդ Դմիտրի Ռիբոլովլևի կողմից 127․5 միլիոն դոլարով շվեյցարացի դիլեր Իվս Բուվիերի միջոցով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեոնարդո դա Վինչիի նկարներ Կատեգորիա:Քրիստոսը գեղանկարչության մեջ Կատեգորիա:Նոր Կտակարանի սյուժեով նկարներ
Միհրան Լիսիցյան
Միհրան Վարդանի Լիսիցյան, հայ ճարտարապետ, ճարտարապետության թեկնածու (1941), պրոֆեսոր (1963), ՌԽՖՍՀ վաստակավոր ճարտարապետ (1983), ՌԴ ճարտարապետության և շինարարական գիտությունների (1994) և ճարտարապետության միջազգային (1995) ակադեմիաների պատվավոր անդամ։
Ազգագրագետ, հասարակական գործիչ, պատմաբան, աշխարհագրագետ, բանասեր, մանկավարժ, թարգմանիչ, հրատարակիչ Ստեփան Լիսիցյանի եղբոր որդին է, ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր մարզիչ (1963), համամիութենական կարգի մրցավար (1948), գեղարվեստական մարմնամարզության խորհրդային դպրոցի հիմնադիրներից մեկի՝ Մարիա Լիսիցյանի եղբայրն է։
Կենսագրություն
1937 թվականին ավարտել է Մոսկվայի ճարտարապետության ինստիտուտը։ 1944 թվականից եղել է Օդանավակայանների կառուցման գլխավոր վարչության օդանավակայանների նախագծման և կառուցման արվեստանոցի պետ։ 1944 թվականից դասավանդել է Մոսկվայի ճարտարապետության ինստիտուտում։ 1961-1971 թվականներին՝ ներքնատեսքի, 1971-1976 թվականներին՝ բնակելի տների ամբիոնների վարիչ, 1958-1971 թվականներին՝ պրոռեկտոր։ 1969-1971 թվականներին՝ Քաբուլի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ռեկտորի խորհրդական։
Ստեղծագործական գործունեություն
Միհրան Լիսիցյանի նախագծերով իրականացվել են բնակելի տներ Մոսկվայում (1948-1950), Խաբարովսկի մարզապալատը (1958), միջազգային ցուցահանդեսների ԽՍՀՄ տաղավարներ՝ Կարաչիում (1955), Քաբուլում (1958), Դամասկոսում (1959) և այլուր։
Համահեղինակ է «Բնակելի տների ճարտարապետական նախագծում» (ռուսերեն, 1964, 1972, 1990) և «Հասարակական շենքերի ներքնատեսքը» (ռուսերեն, 1973) բուհական դասագրքերի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1913 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 13 ծնունդներ Կատեգորիա:Թիֆլիս քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:1998 մահեր Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ
Սիրիայում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկ
Ըստ 2011 թվականի Սիրիայում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում կա 6 օբյեկտ ։ Տվյալ աղյուսակում այդ օբյեկտները ներկայացված են ըստ Համաշխարհային ժառանգության ցանկի մեջ ընդգրկման։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության ցանկեր Կատեգորիա:Ցանկեր:Սիրիա
Յուրի Յակովլև
Յուրի Վասիլևիչ Յակովլև (Ю́рий Васи́льевич Я́ковлев, ), ռուս խորհրդային դերասան, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1976 թ.)։
1952 թվականին Շչուկինի անվանական թատերական ուսումնարանն ավարտելուց հետո ընդունվել է Վախթանգովի անվան թատրոն։
Դերերից են՝ Պանտալոնե (Գոցցիի «Արքայադուստր Տուրանդուռ»), Մայոր (Ֆրեդրոյի «Տիկնայք և հուսարներ»), Ա․ Պ․ Չեխով (Մալյուգինի Ցակովլևը Միշկինի դերում (կադր «Ապուշը» կինոնկարից, 1958 թ.) «Ծիծաղելի իմ երջանկություն»)։
1956 թվականից նկարահանվել է կինոյում («Ապուշը», 1958 թ., «Աննա Կարենինա», 1968 թ., «Սյուժե ոչ մեծ պատմվածքի համար», 1969 թ., «Ճակատագրի ծաղրը․․․», 1975 թ., հեռուստաֆիլմ և այլն)։ Արժանացել է Ստանիսլասկու անվան ՌՍՖՍՀ պետական մրցանակի (1970 թ.)։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:1928 ծնունդներ Կատեգորիա:2013 մահեր Կատեգորիա:Ապրիլի 25 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 30 մահեր Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի պատվավոր անդամներ Կատեգորիա:«Կուռք» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բորիս Շչուկինի անվան թատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ Կոնստանտին Ստանիսլավսկու անվան պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Բյուրեղապակյա Տուրանդոտ» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Մոսկվայի 850-ամյակի հուշամեդալով պարգևատրվածներ
Էլիզաբեթ Հոփկինս Պո
Էլիզաբեթ Առնոլդ Հոփկինս Պո (Elizabeth Arnold Poe, 1787 թվական - դեկտեմբեր 8 1811 թվական), ամերիկացի դերասանուհի, Էդգար Ալլան Պոյի մայրը։
Ծնողները
Ծնվել է Հենրի և Էլիզաբեթ Առնոլդների ընտանիքում 1787 թվականին Լոնդոնում ։ Մայրը դերասանուհի էր և լոնդոնյան բեմերում հանդես էր գալիս 1791 թվականից մինչև 1795 թվականը։ Հայրը պատշար էր։ Նա մահացել է 1789 թվականին, իսկ 1795 թվականի նոյեմբերին Էլիզաբեթը դստեր հետ տեղափոխվել է ԱՄՆ, 1796 թվականին՝ Բոստոն ։
Առաջին ելույթը
ԱՄՆ տեղափոխվելուց երեք ամիս անց իննամյա Էլիզան առաջին անգամ բեմ է բարձրանում։ Նա դեր է ստանում Դեյվիդ Գարրիկի պիեսներից մեկում ։ Թերթերը սկսում են գրել այն մասին, որ չնայած աղջիկը ինը տարեկան է, սակայն նա ցանկացած տարիքի դերակատարում կարող է իր վրա վերցնել։
Թատերախումբ
Նույն տարում Էլիզայի մայրը ամուսնանում է երաժիշտ Չարլզ Թաբսի հետ, ով Առնոլդների հետ եկել էր Անգլիայից։ Այդ ժամանակ Էդգարը ընտանիքի հետ հիմնել էր «Չարլստոնյան կոմեդիանտներ» թատերախումբը։ Էլիզայի մայրը մահանում է Հյուսիսային Կարոլինայում հյուրախաղերի ժամանակ։ Նրա մահվան մասին քիչ բան է հայտնի։ Անունը 1798 թվականին անհետացել է ազդագրերից ։ Մոր մահից հետո Էլիզան շարունակել է ելույթ ունենալ։ Սովորաբար թատերախումբը ներկայացումներ էր տալիս մի քանի ամսվա ընթացքում, իսկ հետո տեղափոխվում նոր վայր։ Առավել հայտնի վայրերի շարքում, որտեղ հանդես է եկել Էլիզան, Ֆիլադելֆիան է՝ երկու հազար հանդիսատես տեղավորող։ Էլիզան խաղացել է մոտ երեք հարյուր դեր՝ ներառյալ Ջուլիետայի և Օֆելիայի դերերը։ 1802 թվականի ամռանը տասնհինգամյա Էլիզան ամուսնանում է Չարլզ Հոփկինսի հետ։ Վերջինս մահանում է ամուսնական համատեղ կյանքի երրորդ տարում դեղին տենդից ։
Ամուսնություն
Նորֆոլքում հյուրախաղերի ժամանակ Էլիզան հանդիպում է ծագումով Բալթիմորից Դեյվիդ Պոյին, ով որոշել էր թողնել իրավագիտությունը և միանալ թատերախմբի։ Հոփկիսնի մահից վեց ամիս անց Դեյվիդն ու Էլիզան ամուսնանում են։ Ամուսինները շրջագայում են հյուսիս-արևելյան նահանգներում՝ ներկայացումներ տալով բազմաթիվ քաղաքներում՝ Ռիչմոնդ, Ֆիլադելֆիա, Նյու Յորք։ Ի վերջո, զույգը բնակություն է հաստատել Բոստոնում, որտեղ երեք մրցաշրջանների ընթացքում (իննսուն շաբաթ) ելույթ է ունեցել խոշոր թատրոնում՝ հազարվոր հանդիսկանների առջև։ Այդ շրջանի թատերական մամուլը հաճախ էր անդրադառնում Էլիզայի «հետաքրքիր կերպար»-ին և «մեղեդային հաճելի ձայն»-ին ։
Ընտանեկան կյանք
Էլիզան և Դեյվիդը ունենում են երկու որդի՝ Վիլյամ Հենրի Լեոնարդ և Էդգար։ Ենթադրվում է, որ փոքր որդուն անվանել են Էդգար՝ ի պատիվ թատերախմբի գլխավոր ղեկավարի։ Ընտանիքը ֆինանսապես ապահովված չէր։ 1809 թվականին ընտանիքը տեղափոխվում է Նյու Յորք։ Էլիզայի դերասանական վարպետությունը մշտապես գրավում էր մամուլի ուշադրությունը, բայց միևնույն ժամանակ քննադատվում էր Դեյվիդի թատերական կերպարը ։ Այդ ամենից Դեյվիդը սկսում է անհավասարակշիռ պահվածք դրսևորել և հակում՝ ալկոհոլի հանդեպ։ Նա Նյու Յորք տեղափոխվելուց կես տարի անց լքում է բեմը և ընտանիքին։ Նրա հետագա ճակատագիրը հայտնի չէ։ Կան վկայություններ, որ նա մահացել է 1811 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Նորֆոլկում ։ 1810 թվականի դեկտեմբերին, արդեն Դեյվիդի հեռանալուց հետո, Էլիզան ծնեց երրորդ երեխային՝ Ռոզալի անունով մի աղջկա, որը, ըստ շրջապատի արձագանքների, մտավոր հետամնաց էր։ Աղջկա ծնվելուց հետո Էլիզան շարունակել է ելույթ ունենալ բեմերում։
Մահը
1811 թվականին Ռիչմոնդում հյուրախաղերի ժամանակ Էլիզայի մոտ սկսել է արյունոտ հազի նոպա ։ Նրա ելույթները գնալով քչանում են, իսկ նույն տարվա հոկտեմբերին նա վերջնականապես թողնում է բեմը ։ Վերջին անգամ նա ելույթ է ունենում 1811 թվականի հոկտեմբերի 11-ին «Անծանոթը» պիեսում ։ Էլիզայի ընկերներն ու գործընկերները, Աշեր ամուսինները հոգ էին տանում երեխաներին նրա հիվանդության ժամանակ ։ Բազմաթիվ մարդիկ ցավել են դերասանուհու ճակատագրով, իսկ Ռիչմոնդի թատրոնը ներկայացումներ է տվել նրա պատվին։ Էլիզան Մահանում է 1811 թվականի դեկտեմբերի 8-ին 24 տարեկանում։ Ենթադրվում է, որ նրա մահվան պատճառը տուբերկուլոզն էր։ Նրան հուղարկավորել են եպիսկոպոսական սուրբ Եկեղեցու գերեզմանատանը։ Մոր մահից հետո երեխաների ճակատագրերը բաժանվում են իրարից։ Վիլյամը շարունակում է ապրել հոր ծնողների մոտ, Էդգարին որդեգրում են Ալանների ընտանիքը, իսկ Ռոզալիին որդեգրում է Ռիչարդ Մաքքենզիի զույգը։
Ազդեցությունը Էդգար Ալլան Պոյի ստեղծագործության վրա
Չնայած գրողը որբացել է վաղ մանկությունից, բայց մոր կերպարը լուրջ ազդեցություն է ունեցել նրա կյանքի և ստեղծագործությունների վրա։ Իր առաջին ստեղծագործություններից մեկում նա նկարագրում է հրդեհ և այրվող ազնվական կալվածք։ Հնարավոր է, որ այս սյուժեն իրական իրադարձություն է, որը տեղի է ունեցել Ռիչմոնդի թատրոնում, որը բռնկվեց Էլիզայի մահից երեք շաբաթ անց։ Մոր, ինչպես նաև իր սիրելի Վիջինիայի մահը կերպավորվում են Ագռավը բանաստեղծության մեջ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Էդգար Ալան Պո Կատեգորիա:Էդգար Ալան Պոյի ստեղծագործություններ
Ստելլա Չիլենտո
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կադարիներ
Կադարիականություն (القدرية), իսլամական աշխարհայացքային ուսմունքներից։
Հայացքներ
Կադարիները մարդու կամքի բացարձակ ազատության կողմնակիցներն էին։ Կադարիների կարծիքով Ալլահը իմանում է մարդու արարքի մասին միայն լինելուց հետո։ Մարդը կադարիների կոնցեպցիայում համարվում է իր արարքների ու գործողությունների արարիչ (خالق՝ խալիկ) ։ Կադարիներ էին համարվում նաև մութազիլիները։
Պատմություն
Կադարիների ուսմունքը առաջացել է 7-րդ դարում Իրաքում։ Կադարիների առաջին ներկայացուցիչներն են Մաբադ ալ-Յուհանին և Ղայլան ալ-Դիմաշկին և Հասան ալ-Բասրին։ Առաջինը մահապատժի է ենթարկվել խալիֆի փոխանորդ Հաջաջ իբն Յուսուֆի օրոք, իսկ երկրորդը խալիֆ Հիշամի օրոք։ Օմայանների կառավարման ժամանակ կադարիականությունը բավականին մեծ տարածում է ստանում խալիֆայությունում, հատկապես այն խմբերի շրջանում, ովքեր նախաիսլամական շրջանում դուալիզմի հոտևորդ էին։
Հղումներ
Կատեգորիա:Իսլամ
Ստեփան Լիսիցյան
Ստեփան Դանիելի Լիսիցյան,, ազգագրագետ, հասարակական գործիչ, պատմաբան, աշխարհագրագետ, բանասեր, մանկավարժ, թարգմանիչ, հրատարակիչ, պրոֆեսոր (1941), ՀԽՍՀ գիտությունների վաստակավոր գործիչ (1945)։
Կենսագրություն
1884 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի արական գիմնազիան, 1889 թվականին՝ Վարշավայի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետը։ 1889-1891 թվականներին դասավանդել է Գևորգյան ճեմարանում, 1894-1915 թվականներին՝ Ներսիսյան դպրոցում։ 1904 թվականին և 1910-1911 թվականներին ուսումնասիրել է Վիեննայի Մխիթարյանների գրադարանում, Բեռլինի և Եվրոպայի այլ քաղաքների թանգարաններում եղած հայագիտական նյութերը։ 1892-1903 թվականներին եղել է Թիֆլիսի հայոց հրատարակչական ընկերության խմբագրության անդամ և քարտուղար, 1898-1921 թվականներին՝ Թիֆլիսի Կատարինե Լիսիցյանի հայկական տարրական երկսեռ դպրոցի (1911 թվականից՝ գիմնազիա, 1921 թվականից՝ տեխնիկում) ուսուցիչ և տնօրեն։ 1892-1898 թվականներին աշխատակցել է «Աղբյուր» և «Տարազ» հանդեսներին ։
Գործունեություն
Հիմնադրել, խմբագրել և հրատարակել է (1905-1917, 1922) «Հասկեր» մանկական ամսագիրը։ Հովհաննես Թումանյանի ու Լևոն Շանթի հետ կազմել և հրատարակել է «Լուսաբեր» մայրենի լեզվի դասագիրքը (Թիֆլիսում, Կ. Պոլսում)։ 1924 թվականից աշխատել է ՀԽՍՀ լուսժողկոմատի մեթոդաբանական բյուրոյում, 1925-1928 թվականներին՝ Հայաստանի կենտրոնական գավառագիտական բյուրոյի ղեկավար, 1938-1943 թվականներին դասավանդել է ՀՊՄԻ-ում, 1924-1947 թվականներին՝ Երևանի պետական համալսարանում (1940 թվականից՝ աշխարհագրական ֆակուլտետի ֆիզիկական աշխարհագրության ամբիոնի վարիչ)։ 1928-1947 թվականներին ղեկավարել է ՀՊՊԹ ազգագրության բաժինը։ Կազմակերպել է գիտական արշավախմբեր, գրառել ազգագրական նյութեր, ձեռք բերել թանգարանային ավելի քան 1000 ցուցանմուշ։
Ազգագրական աշխատանքները կանոնավորելու և գիտական հիմքերի վրա դնելու նպատակով կազմել ու հրատարակել է «Ազգագրական հարցարանը» (1946)։ Հրատարակել է «ՀԽՍՀ ֆիզիկական աշխարհագրություն, դեմոգրաֆիայով» (1940) աշխատությունը, գրել մենագրություն Հայկական լեռնաշխարհի ֆիզիկաաշխարհագրական պայմանների մասին (ձեռագիր)։ Եղել է Հայկական աշխարհագրական ընկերության հիմնադիրներից և նախագահի տեղակալ (1937-1939)։
Հիշատակ
Ստեփան Լիսիցյանի անունով են կոչվել ՀՊՊԹ ազգագրության բաժինը և Երևանի թիվ 34 դպրոցը, որտեղ տեղադրված է Ստեփան Լիսիցյանի կիսանդրին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ ազգագրագետներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ աշխարհագրագետներ Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ հրատարակիչներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Աշխարհագրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Լեհերենից հայերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային ազգագրագետներ
Գրքի գողը
Սյուժե
Դեպքերը զարգանում են նացիստական Գերմանիայում՝ սկսված 1939 թվականի հունվարից։ Վեպի իրադարձությունները պատմում է Մահը։ Վեպի գլխավոր հերոսուհին 9-ամյա Լիզել Մեմինգերն է։ Նա դժվար ճակատագիր է ունենում․ նրա հայր, ում անհայտ պատճառներով համարում էին կոմունիզմի հետ կապ ունեցող անձ, անհետ կորչում է, իսկ մայրը, չկարողանալով խնամել փոքրիկ դստերն ու որդուն, որոշում է երեխաներին հանձնել խնամակալներին։ Ճանապարհին մահանում է տղան, ում հուղարկավորում են գերեզմանատանը, որտեղ և Լիզելը գտնում է իր կյանքի առաջին գիրքը՝ «Գերեզմանափորի ձեռնարկը»։
Շուտով Լիզելը գալիս է իրականում գոյություն չունեցող Մոլկինգ անունով քաղաք՝ իր խորթ ծնողների՝ ներկարար Հանսի և լվացարարուհի Ռոզայի մոտ, ովքեր ապրում են Հիմել-Շտրասում (այս անվանումը թարգմանաբար նշանակում է «Երկնային փողոց»)։ Ռոզան դիմավորում է աղջնակին ոչ այնքան բարեհամբույր կերպով, բայց Լիզելը շուտով ադապտացվում է կենցաղին և մտերմանում է խորթ մոր հետ՝ տեսնելով վերջինիս կոպիտ վերաբերմունքի տակ թաքնված բարի սիրտը։ Խորթ հոր հետ հարաբերությունները հենց սկզբից լավ են դասավորվում, նրանք միմյանց հասկանում են կես խոսքից։ Բացի դա Հուբերմանը հակաֆաշիստ է, որը կարևոր դեր է խաղում վեպի իրադարձությունների զարգացման վրա։ Ապրելով Հիմել-Շտրասում, Լիզելը շատ արագ ընկերներ է գտնում, որոնցից մեկը Ռուդի Շտայներն է՝ նրանց հարևանը, ում վիճակված էր դառնալ Լիզելի լավագույն ընկերը։ Ռուդին և Լիզելը միասին գնում են դպրոց, ֆուտբոլ են խաղում, մթերք են գողանում քաղցած ժամանակ, նրանք ամեն ինչ միասին են անում։
Վեպի զարգացումների ողջ նթացքում Հանսը Լիզելի սովորեցնում է կարդալ՝ տառերը գրելով նկուղի պատերին։ Ընթերցանությունը նրան այնքան շատ է դուր գալիս, որ նա սկսում է գրքեր գողանալ․ նրանից լավ «գրքի գող» է դուրս գալիս։ Նրա գողացած առաջին գիրքը «Ուսերի թոթվում» գիրքն է, որը Լիզելը գողանում է հրապարակից, որտեղ ֆաշիստներն այրում են ռասայական մղումներով։ Հետագայում քաղաքապետի կինը Լիզելին է տալիս մի գիրք։
Սյուժեի զարգացման ընթացքում հեղինակը ցանկանում է ցույց տալ, որ գիրք ընթերցելը աղջկա համար ավելի մեծ նշանակություն ունի, քա կարելի է պատկերացնել։ Դրանք սնում են Լիզելի հոգին, նրան սնունդ են տալիս։ Գրքերը աղջկա դաժան կյանքի միակ մխիթարությունն է։ Վեպի կուլմինացիոն մասում Լիզելի կյանքում հայտնվում է մեկ այլ ընկեր՝ Մաքս Վաթենբերգը՝ փախստական հրեա, ով ժամանակավոր ապաստան է գտնում Հուբերմանների տանը։ Հուբերմանները նրան գաղտնի պահում են իրենց նկուղում՝ թաքցնելով վերջինիս նացիստներից։ Մաքսի հայրը Հանս Գուբերմանի կյանքն է փրկել Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ և այդ դեպքը հետագայում ազդում է Հանսի վրա, որ ինքն էլ փրկի Մաքսի կյանքը՝ որպես փոխհատուցում։ Մաքսն ու Լիզելը կարճ ժամանակում մտերմանում են՝ իրենք էլ չնկատելով թե ինչպես։ Շուտով նրանք դառնում են ընկերներ և Մաքսը Լիզելին է տալիս մի գիրք՝ իր նկարով և ստորագրությամբ։ 1942 թվականին Մաքսը թողնում է Հուբերմանների տունը, երբ հասկանում է, որ իր մնալը վտանգավոր է դառնում նաև ընտանիքի համար։ Որոշ ժամանակ անց նրան ձերբակալում են և ուղարկում Մյունխենից ոչ հեռու գտնվող համակենտրոնացման ճամբար։
Լիզելը ողջ կյանքը ներծծված է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի դեպքերով։ Վեպի սյուժեում արտացոլվում է ամենը՝ ֆաշիստների գաղափարները, հրեաների հալածանքները, գերմանական ժողովրդի երկու մասի բաժանումը։ Հուբերմանները ներկայացված են որպես գերմանական հասարակ ընտանիք, ովքեր չեն կիսում ֆաշիստական տեսակետերը, բայց միևնույն ժամանակ վախենում են ասել, որ իրենք դեմ են ֆաիշտական գաղափարներին։ Լիզելը այդ ժամանակների զոհն է։ Աղջիկն ատում է Ադոլֆ Հիտլերն, ով քանդել է Լիզելի ընտանիքը (սկզբում հարազատ ընտանիքը, ապա՝ խորթ)։ Նա սեփական աչքերով է տեսել ողջ արհամարհանքը, որը մարդիկ ստիպված են եղել հանդուրժել և այս բոլոր դաժանությունները դաջվում են նրա հոգում։ Գիրքն ավարտվում է ողբերգությամբ․ գիշերը Հիմել-Շտրասեի վրա ռումբեր են նետում և ողջ է մնում միայն Լիզելը, ով այդ գիշերն անցկացրել էր նկուղում՝ իր պատմությունը գրելով։ Լիզելին, ով այդ պահին 15 տարեկան էր, իր հետ է տանում քաղաքապետի կինը։ Հետո պատերազմից հետ է գալիս Ռուդիի հայրը՝ Ալեքսը, ով իր հագուստի վերանորոգման կետում Լիզելին որպես աշխատող է վերցնում։ Հենց այդտեղ նրան գտնում է Մաքսը՝ վերադառնալով ճամբարից։ Ավելի ուշ Լիզելը հրատարակում է իր կյանքի պատմությունը «Գրքի գող» վերնագրով, որտեղ պատմում է իր ճակատագիրը։
Վերջաբանում Լիզելը՝ ապագայում արդեն ամուսնացած և ծեր կին է, ով ապրում է Ավստրալիայում Սիդնեյում։ Հենց այդտեղ էլ նրան այցելում է Մահը, ով ցույց է տալիս, որ ինքը տպավորված է Լիզելի գրքով։ Մինչև Լիզելին կյանքից զրկելը Մահը հաղորդում է իր կարևոր գաղտնիքը՝ «Մարդիկ ինձ ծանրաբեռնում են»։
Վեպը հայերեն է հրատարակվել է 2022 թվականին ։
Վեպի կառուցվածք
Վեպը կառուցված է անսովոր կերպով․ վեպը պատմվում է Մահվան կողմից, ով ըստ հեղինակի տղամարդ է։ Մահն իրենից ներկայացնում է բավականին անորոշ կերպար, երբեմն վեպում նրա ներկայությունը կարևոր դեր է խաղում։ Մահը պատմում է իր ոչ այնքան հեշտ գործունեության մասին և հաճախ է տալիս իր սեփական մեկնաբանությունները վեպում կատարվող դեպքերի մասին։
Վեպը բաժանված է 10 մասերից, որոնք յուրաքանչյուրն ունեն իրենց անվանումը։ Ամփոփիչ տասներորդ մասը անվանված է նույն կերպ, ինչ հենց գիրքը՝ «Գրքի գող»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2006 գրքեր Կատեգորիա:Ավստրալիայի գրականություն Կատեգորիա:Հայերեն թարգմանված գրքեր Կատեգորիա:Դարակ հրատարակչության գրքեր
Լատգալիա
Լատգալիա կամ Լատգալե (Latgale), պատմական մարզ Լատվիայի արևելքում։ Զբաղեցնում է երկրի տարածքի մոտավորապես ¼ մասը։
Բնակչություն
Բնակչության թվաքանակը (տարվա սկզբին, մարդ)՝ 1990 թվական՝ 422 311; 1995 թվական՝ 405 493; 2000 թվական՝ 385 660; 2005 թվական - 352 031; 2010 թվական՝ 314 074; 2013 թվական՝ 292 674։
Բնակչության էթնիկ կազմը 2010 թվականի սկզբին՝ լատգալեր (150—200 հազար մարդ ) + լատիշներ՝ 46․0 %, ռուսներ՝ 38,9 %, լեհեր՝ 6,8 %, բելառուսներ՝ 4,9 %, լիտվացիներ՝ 0,6 % ։
Ստիո
Ստիո (Stio), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Կամպանիա մարզում՝ Սալեռնո գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 1088 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 45 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 24 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 84075, հեռախոսային կոդ՝ 0974։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում Սուրբ Սան Պասկուալ Բեյլոնը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կապրեցո
Կապրեցո (Caprezzo), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Բարդուղիմեոսը։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լեոնիդ Պարֆյոնով
Լեոնիդ Գենադիի Պարֆյոնով (Леони́д Генна́дьевич Парфёнов,  ), խորհրդային և ռուս լրագրող, հեռուստահաղորդավար, ռեժիսոր և դերասան։
«Օրերս» (Намедни) և «Ռուսական կայսրություն» (Российская империя) հեռուստանախագծերի հեղինակն է։ ՏԷՖԻ հնգակի դափնեկիր (1995, 1999, 2000, 2002 և 2004 թվականներին)։ ՌԴ Նախագահին առընթեր քաղաքացիական հասարակության զարգացման և մարդու իրավունքների խորհրդի անդամ է ։
Վաղ կենսագրություն
Ծնվել է 1960 թվականի հունվարի 26-ին Չերեպովեցում, Վոլոգդայի մարզ։
Մայրը՝ Ալվինա Անդրեյի Պարֆյոնովան (օրիորդական՝ Շմատինինա, ծնվ. 1931), ծնունդով Ուլոմի գյուղից էր, ինժեներ-մետալուրգ հոր՝ Գենադի Վիկտորի Պարֆյոնովի (1931-2004), նախնիները Յորգիից էին ։ Հայրը եղել է Չերեպովեցկի մետալուրգիական կոմբինատի գլխավոր ինժեները (ազատ ժամանակ՝ ձկնորս և որսորդ, սիրում էր բադերի որսը)։ Եղբայրը՝ Վլադիմիր Պարֆյոնովը (ծնվ. 1966 թ.), գործարար է, բժշկական սարքավորումների վաճառքով զբաղվող ընկերության սեփականատեր. սիրում է որսորդությունը ։
Ջոնի Հեյզ
Ջոնաթան Հեյզ (Jonathan Hayes), իռլանդացի ֆուտբոլիստ, Սելթիկ ակումբի և Իռլանդիայի հավաքականի վինգեր։
Լեոնիդ Պարֆյոնով
Վաղ կենսագրություն
1973 թվականին ստացել է «Պիոներսկայա պրավդա» թերթի երիտասարդ թղթակցի դիպլոմ։ 1977 թվականին ընդունվել է Ժդանովի անվան Լենինգրադի համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետ։ Ավարտել է 1982 թվականին ։
1980-ականների սկզբներին ծառայել է Լենինգրադում։
Ջոնի Հեյզ
Ակումբային Կարիերա
2012 թվականի ամռանը Ջոնին տեղափոխվեց Աբերդին։ Օգոստոսի 4-ին Սելթիկի դեմ խաղում նա նշեց նորամուտը նոր ակումբի կազմում ։ Օգոստոսի 18-ին Սենթ-Ջոնսթոնի դեմ խաղում Հեյզը խփել է իր առաջին գոլն Աբերդենի կազմում ։ 2014 թվականին նա օգնեց թիմին նվաճել Շոտլանդիայի Գավաթը։
Լեոնիդ Պարֆյոնով
Վաղ կենսագրություն
Խորհրդային մամուլում տպագրվել է «Կրասնայա զվեզայից» և «Պրավդայից» մինչև «Մոսկովսկիե նովոստի» և «Օգոնյոկ»։ 1983 թվականին թղթակցել է «Վոլոգոդսկի կոմսոմոլեցին», իսկ հետո աշխատել է Չերեպովեցում՝ Վոլոդգայի մարզային հեռուստատեսությունում։ Լրագրողական շրջանակներում ընկերություն էր անում ապագա հայտնի ռոք-երաժիշտ Ալեքսանդր Բաշլաչևի հետ։ Հենց Պարֆյոնովի չերեպովեցյան բնակարանում 1984 թվականի սեպտեմբերին կայացել է Բալաչևի համար ճակատագրական ծանոթությունը երաժշտական քննադատ Արտեմի Տրոյիցկու հետ ։ 1985 թվականին Պարֆյոնովը մարզային հեռուստատեսությունում հարցազրույց է անցկացրել Տրոյիցկու հետ։
Ջոնի Հեյզ
Ակումբային Կարիերա
2017 թվականին Հեյզը միացել է Սելթիկին, ստորագրելով երեք տարվա պայմանագիր։ Տրանսֆերի գումարը կազմել է 1 մլն եվրո։ Օգոստոսի 5-ին Հարդ օֆ Միդլոտաինի դեմ խաղում նա նշեց նորամուտը նոր թիմի կազմում ։
Լեոնիդ Պարֆյոնով
Կարիերան հեռուստատեսությունում
1986 թվականին եղել է Կենտրոնական հեռուստատեսության երիտասարդական խմբագրության հատուկ թղթակիցը, զուգահեռ թղթակից է աշխատել «Աշխարհն ու երիտասարդությունը» ծրագրում։ 1988 թվականին աշխատանքի է անցել «Հեղինակային հեռուստատեսությունում»։ 1989 թվականին Անդրեյ Ռազբաշի համահեղինակությամբ նկարահանեց երեքսերիանոց «20-րդ  համագումարի երեխաները» վավերագրական ֆիլմ վաթսունականների սերնդի մասին (այդ մասին գրված է «Վլադ Լիստև։ Աչառու ռեքվիեմ» գրքում) ։
Ջոնի Հեյզ
Թիմային
Աբերդին
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իռլանդացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Իռլանդիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Ալեքսանդրա Յաբլոչկինա
Յաբլոչկինա Ալեքսանդրա Ալեքսանդրովնա, ռուս խորհրդային դերասանուհի։ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստուհի (1937։
Լեոնիդ Պարֆյոնով
Կարիերան հեռուստատեսությունում
1991-1993 թվականներին Օստանկինո 1-ին ալիքում «Դիմանկարը ֆոնի վրա» փաստագրական դիտարկման հեղինակ և վարողն էր։ Սկզբում Պարֆյոնովը պատմում էր քաղաքական գործիչների (Գայդար, Ռուցկոյ, Շևարդնաձե, Նազարբաև) մասին, ապա հաղորդումները նվիրվեց որևէ դարաշրջան խորհրդանշող մարդկանց (Զիկինա, Կիրիլով, Մագոմաև, Պուգաչովա, Գրեբենշչիկով)։ Վերջին հաղորդումը նվիրված էր այն ժամանակ հայտնի երգիչ  Բոգդան Տիտոմիրին, որը հաղորդման ընթացքում արտասանեց հետագայում թևավոր դարձած «Пипл хавает»  արտահայտությունը ։
1992 թվականին հարցազրույց վերցրեց Եվգենի Լեոնովից, որը, ինչպես պարզվեց հետագայում, դարձավ թատրոնի և կինոյի հանրահայտ դերասանի  վերջին հարցազրույցը ։
Ալեքսանդրա Յաբլոչկինա
Դերեր
Դասական խաղացանկի լավագույն կատարողներից էր։ Դերերից են՝
Լեոնիդ Պարֆյոնով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հունվարի 26 ծնունդներ Կատեգորիա:1960 ծնունդներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս հաղորդավարներ Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ՏԷՖԻ մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ
Ալեքսանդրա Յաբլոչկինա
Դերեր
1915 թվականից գլխավորել է Համառուսաստանյան թատերական ընկերության Մոսկովյան բաժինը, 1917-1964 թվականին՝ Համառուսաստանյան թատերական ընկերությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային հուշագիրներ
Ռիչարդ Ռոջերս (թատրոն)
«Ռիչարդ Ռոջերս» (The Richard Rodgers Theatre), բրոդվեյան թատրոն, գտնվում է 46-րդ փողոցի արևմտյան հատվածում, Մանհեթենի թատերական թաղամասում, Նյու Յորք, ԱՄՆ։ Անվանակոչվել է ի պատիվ կոմպոզիտոր Ռիչարդ Ռոջերսի։
Պատմություն
Թատրոնը կառուցվել է ըստ ճարտարապետ Իրվին Չանինի նախագծի։ Բացվել է 1925 թվականին, «Չանինի 46-րդ փողոց» (Chanin's 46th Street Theatre) անունով։ Գոյության ամբողջ ընթացքում մի քանի անգամ փոխել է սեփականատերերին։ Մի քանի անգամ թատրոնը հանձնվել է «The Shubert Organization» կազմակերպությանը, որն այն ամբողջությամբ գնել է թատրոնը 1931 թվականին և անվանումից հանել է ճարտարապետի անունով։ 1945 թվականին թատրոնը վերցնում է Ռոբերտ Վ. Դաուլինգը ։ 1960 թվականին «46-րդ փողոցը» գնվել է պրոդյուսեր Լեստեր Օսթերմանի կողմից, ով իր հերթին այն վաճառել է պրոդյուսերներ Սթիվեն Ռ. Ֆրիդմանին ու Իրվին Մեյերին ։ 1981 թվականին թատրոնը գնել և վերանորոգել է «Nederlander Organization» թատերական կազմակերպությունը ։ 1990 թվականին «46-րդ փողոց»-ը վերանվանվել է «Ռիչարդ Ռոջերս»` ի պատիվ հայտնի կոմպոզիտոր Ռիչարդ Ռոջերսի։ Այսօր թատրոնը ռեկորդային թվով «Թոնի մրցանակակիր» է «Լավագույն պիես» և «Լավագույն մյուզիքլ» անվանակարգերում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1925 հիմնադրումներ Նյու Յորք նահանգում
Ռոքագլորիոզա
Ռոքագլորիոզա (Roccagloriosa), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Կամպանիա մարզում՝ Սալեռնո գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 1725 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 41 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 42 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 84060, հեռախոսային կոդ՝ 0974։
Քաղաքը գտնվում է հարավային Սիլենտոյում։ Սահմանակից է Ալֆանոյին, Կամերոտային, Չելլե դի Բուլգերիային, Լաուրիտոյին, Ռոֆրանոյին, Սան Ջովաննի ա Պիրոյին և Տորե Օրսաիային։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կոսոնյո
Կոսոնյո (Cossogno), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 571 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 14 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 40 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28801։ Հեռախոսային կոդ՝ 0323։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Բրիզիոն։ Տոնը նշվում է նոյեմբերի 13-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Խաչապուրի
Խաչապուրի (ხაჭაპური խաճապուրի), վրացական խոհանոցի կերակուր է, ազգային հացաբուլկեղենի տեսակ, որն իրենից ներկայացնում է պանրով բլիթ։
Անվանումն առաջացել է «թթվասեր» ( — «խաճո») և «հաց» ( ` արտասանվում է «պուրի»։ Սակայն երբեմն թխվածքը լինում է մսով և ձկան մսով, բայցևայնպես կրկին անվանում են խաչապուրի, որը սխալ է։
Պատմություն
Բացի խաչապուրիից Վրաստանում գոյություն ունի լոբիանի (լոբիով տափակ կարկանդակ), կուբդարի (համանման կարկանդակ մսով)։ Խաչապուրիի մոտիկ ազգականն է բալկարոկարաչևյան խիչին (պանրակարտոֆիլային լոշիկներ կամ մսային լցոնով) և օսեթական թխվածքի որոշ տեսակներ։
2010 թվականին Վրաստանի սեփականության ազգային ինտելեկտուալ կենտրոնը ընդունեց օրիանագիծ «խաչապուրիի» անվանման վերաբերյալ։ 2011 թվականի սեպտեմբերին Վրաստանի կառավարությունը արտոնագրեց խաչապուրին և մի շարք այլ ազգային կերակուրներ ։
Պատրաստում
Խաչապուրիի պատրաստման շատ տեսակներ կան՝ մեգրելական, իմերեթական, աջարական և այլն։ Կան նաև տեսքով շատ տարբեր. իմերեթական խաչապուրին կլոր է, մեգրելականը նույնպես, բայց վերևից պատված են սուլուգունի պանրի շերտով, աջարական խաչապուրին նավակաձև է ու ձվով լցված, ռաչինականը՝ կլոր, լոբու լցոնով, եփված ռաչինական բեկոնով։
Լցոնի դասական տարբերակը իմերեթական պանիրն է (չկինտի-քվելի)։ Չնայած ընդունված կարծրատիպին՝ խաչապուրիի լցոնի մեջ սուլուգունի չի մտնում։
Խմորի ավանդական տեսակներից կարելի է համարել անթթխմորը, «ամոքահունց խմոր». խմորիչի բացակայությունը որոշ չափով լրացնում են մածունի մեջ եղած կաթնաթթվային օրգանիզմների հաշվով։ Բացի մածնով ավանդական խմորից կան նաև կրոնական ծիսական տարատեսակներ՝ խմորիչով և աղի(սրանք վերջին շրջանում նորամուծություններ են)։
Թխվածքը պատրաստվում է թավայի վրա, եթե պատրաստված է մածունով ու թխվում է ջեռոցում, եթե խմորիչով է կամ աղի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացական խոհանոց Կատեգորիա:Հացաբուլկեղեն Կատեգորիա:Պանրով ուտեստներ Կատեգորիա:Ազգային ուտեստներ Կատեգորիա:Ուտեստներ հավի ձվից Կատեգորիա:Կովկասյան խոհանոց Կատեգորիա:Վրացերեն բառեր և արտահայտություններ
Սելիա (պատմական մարզ)
Սելիա (Սելոնիա, Աուգշզեմե Sēlija, Aukšzemė, Selonia), Լատվիայի 5 պատմական մարզերից մեկը։ Անվանումը ստացել է բալթյան հնագույն սելեր ցեղի անունից։ Պատմական Սեմգալիա մարզի արևելյան մասն է, համապատասխանում է նախկին Եկաբպիլյան և Ւլլուկստյան գավառներին։
Գյուղերի՝ քրիստոնեությանն անցնելը սկսվել է 1208 թվականին, երբ Ալբրեխտ ֆոն Բուկսգևդենը գրավեց Սելպիլս մայրաքաղաքը։ Համաձայն Հենրիխ Լիտտիացու «Chronicon Livoniae» աշխատության՝ գյուղերը լիտվացիների դաշնակիցներն էին։ 1218 թվականին այս տարածքներում ստեղծվել է Սելիական եպիսկոպոսությունը։ 1226 թվականին եպիսկոպոսության տարածքի մի մասը միացվել է Ռիգայի արքիեպիսկոպոսությանը, իսկ մնացյալ հատվածի վրա ձևավորվել է Սեմիգալիայի եպիսկոպոսությունը։
Տեջանո
Տեդժանո (Teggiano), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Կամպանիա մարզում՝ Սալեռնո գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 8139 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 133 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 61 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 84039, հեռախոսային կոդ՝ 0975:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սիրիզա
Ձախերի արմատական կոալիցիա (Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, առավել հայտնի է վանկային հապավումով՝ Սիրիզա (հունարենից թարգմանաբար նշանակում է «արմատապես», որպես հապավում՝ ՍԻՐԻԶԱ (ΣΥΡΙΖΑ), Հունաստանում գործող ձախակողմյան քաղաքական կուսակցություն։
Կուսակցությունը հիմնադրվել է 2004 թվականին՝ որպես ձախերի կոալիցիա և արմատական միություն։ 2012 թվականից Հունաստանի Հանրապետությունում պաշտոնապես գործում է որպես քաղաքական կուսակցություն։
Սիրիզան համարվում է Հունաստանի խորհրդարանի գերակշռող կուսակցությունը, որի առաջնորդն է Հունաստանի ներկայիս վարչապետ Ալեքսիս Ցիպրասը։ Վերջինս վարչապետի պաշտոնում է դեռևս 2015 թվականի սեպտեմբերի 21-ից։
Կուսակցության խորհրդանշական գույներն են կարմիրը (ձախակողմյան քաղաքականություն), կանաչը (կանաչ քաղաքականություն) և մանուշակագույնը (սոցիալական շարժում)
Պատմություն
Սիրիզա ձախակողմյան կուսակցության նախատիպի ստեղծումը պայմանավորված էր նրանով, որ 2004 թվականին Հունաստանի Հանրապետությունում ձախակողմյան ծայրահեղականնրը կատարեցին հեղափոխություն։
Հունաստանում գործող ստալինյան կոմունիստական կուսակցությունը գնալով թուլանում էր և այլևս չէր կարողանում ամրապնդել իր դիրքերը Հունաստանում։ 1991 թվականին Հունաստանի ձախերի կոալիցիան և բնապահպանական կանաչների շարժումը (Սինասպիսմոս կամ ԻՆՍ) միասին դաշինք են կնքում և սկսում են քաղաքական ասպարեզում հանդես գալ որպես մեկ կուսակցություն։ Այս կուսակցությունը դառնում է հիմք հետագայում Սիրիզա կուսակցության ստեղծման համար։
2000 թվականին երկու կուսակցությունների միավորման հետևանքով ստեղծվում է նաև Նորացված էկոլոգիական և կոմունիստական ձախերի կուսակցությունը, որը կոմկուսի իրավահաջորդն էր Հունաստանում։ Այս կուսակցությունը ուներ առավելապես ռուսամետ մտքեր և գաղափարներ ։
Մի շարք գաղափարներով տարբեր երկու կոալիցիաների հիմնական վեճի առիթն էր սոցիալական ծառայությունների սեփականաշնորհման մերժումը, ազգայնացրել ձեռնարկությունների ստեղծումը, սոցիալական ապահովվածությունը, Կոսովոյի պատերազմի դատապարտումը, կենսաթոշակային բարեփոխումները և ընդդիմությունը նոր «հակաահաբեկչական» օրենքների։
Կարևոր վեճի առիթ էր այն, թե կոալիցիաներից որի ներկայացուցիչը կմասնակցեր մեծ ութնյակի երկրների դեմ գագաթնաժողովին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանի կուսակցություններ Կատեգորիա:Սոցիալիզմը Հունաստանում
Կրավեջա
Կրավեջա (Craveggia), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 755 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 21 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 36 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28852։ Հեռախոսային կոդ՝ 0324։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Յակովը։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Իոն Խիոսացի
Իոն Խիոսացի (Ίων ο Χίος, մոտավորապես ), մ.թ.ա. 5-րդ դարի հույն պատմիչ և գրող ։
Կենսագրություն
Ծնվել է մոտավորապես մ.թ.ա. 490 թվականին։ Երիտասարդ հասակում տեղափոխվել է Աթենք, որտեղ հանդիպել է Հին աշխարհի նշանավոր զորավարներից Կիմոնին և ողբերգակ Էսքիլեսին։
Ավելի ուշ` սամոսյան պատերազմի ընթացքում Իոնը հանդիպել է Սոֆոկլեսին։ Հայտնի է, որ մեծ գրողը ապրել և ստեղծագործել է մ.թ.ա. 5-րդ դարում։ Մահացել է մ.թ.ա. 422 թվականին (Հայտնի է, որ նա մահացել է նախքան Արիստոփանեսի կողմից «Խաղաղություն» բեմադրության ցուցադրումը (մ.թ.ա. 421 թվական)։
Բացառությամբ մի քանի գործերի` նրա ստեղծագործություններից գրեթե ոչինչ մեզ չի հասել։ Գրել է նաև ինքնակենսագրական աշխատություններ։ Նրա գրական և պատմագիտական ժառանգությունը հետագայում օգտագործել են Քսենոփոնն ու Պլատոնը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հույն գրողներ Կատեգորիա:Հույն պատմիչներ Կատեգորիա:Մ․թ․ա․ 5-րդ դարի հույներ Կատեգորիա:Նախասոկրատեսյան փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հույն մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Հույն պատմաբաններ Կատեգորիա:Հույն փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հին հույն բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հին հույն գրողներ Կատեգորիա:Անտիկ դարաշրջանի հույն փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հին Հունաստանի ողբերգակներ Կատեգորիա:Հին Հունաստանի կատակերգակներ
Սանտ Արսենիո
Սանտ Արսենիո (Sant'Arsenio), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Կամպանիա մարզում՝ Սալեռնո գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 2726 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 136 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 20 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 84037, հեռախոսային կոդ՝ 0975։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ինչպես կապիկները ճաշեցին
«Ինչպես կապիկները ճաշեցին» («Как обезьянки обедали»), «Կապիկները» շարքի չորրորդ մուլտիպլիկացիոն ֆիլմը ։ Երգը կատարում է «Մաշինա վրեմենի» խումբը։ Շարքի վերջին մուլտֆիլմն է, որ ստեղծվել է ԽՍՀՄ-ում։
Սյուժե
Կենդանաբանական այգին է։ Մայր կապիկը, ինչպես միշտ, զբաղված է տնտեսության հոգսերով. ճաշ է պատրաստում։ Նրա փոքրիկ հինգ ձագերը, որոնցից մեկը մանկահասակ է, անհամբերությամբ սպասում են ճաշը մատուցելուն։ Նրանք մի ակնթարթում ուտում են մի կույտ հացն ու մի ափսե կարագը, ապա ուշադրությամբ նայում հարևան վանդակին, որտեղ վագրն իր համար ապուր էր եփում։ Վերջինս, տեսնելով, որ խոհանոցում աղ չունի, գնում է աղ բերելու, իսկ կապիկներն այդ պահին որոշում են նրա ապուրին աղ անել, որը վերցրել էին իրենց խոհանոցից։ Բայց մանկահասակ կապիկի պատճառով պատահաբար ապուրի մեջ են լցնում տուփի ամբողջ աղը։ Վագրը վերադառնալով՝ համտեսում է իր եփածը և, զգալով, որ այն շատ աղի է, սկսում է վազել, այնուհետև թռչել վանդակում, ապա ընկնում է հատակին՝ ուղիղ աղի դատարկ տուփի վրա։ Կարեկից Մայր կապիկն իր եփած ապուրը տալիս է վագրին։
Կապիկները քաղցած են, իսկ խոհանոցում ուտելու ոչինչ չկա։ Նրանք տեսնում են սրճարան հրավիրող գովազդային մեծ պաստառը։ Չնայած հայտարարությունը վանդակից շատ լավ էր երևում, բայց ընտանիքը որոշում է այնտեղ հասնել ավտոբուսով։ Այնտեղ նստած էր միայն մի տարեց ձկնորս։ Կապիկները թռչկոտում են, ինքնասպասարկման դրամարկղից հանում տոմսերը՝ դրանցով կապկպելով Մայր կապիկին ու ձկնորսին։ Տիտանական ջանքերով մայրը կարողանում է ամեն ինչ հետ տեղը դնել (չնայած տոմսերի շղթան մի քանի մետրով դուրս էր եկել պատուհաններից), իսկ այդ պահին ամենափոքր կապիկը հետ է պտտում ձկնորսի կարթաթելի կոճը։ Կապիկները կարթաթելը պատուհանից նետում են ճամփեզրի գլանատակառի մեջ, որ վրա գրված էր. «Կենդանի թառափ»։ Այնտեղ աշխույժ առևտուր էր կատարվում։ Վաճառողը կոթավոր որսացանցով վազում է «փախչող» ձկանը բռնելու, իսկ ծեր ձկնորսն ուրախացած կծկում է կարթաթելը։ Բայց Մայր կապիկը վերջին պահին վերցնում է ավարն ու նետում վազող վաճառականին։
Վերջապես ընտանիքը հասնում է սրճարան։ Այնտեղ միայն մի գեր կին էր նստած, որը չէր կարողանում պատառաքաղով բռնել ամբողջական, բայց շատ ձիգ տապակած հավը։ Այն սեղանից սեղան է թռչում։ «Որսի» հետևից վազում է ամենափոքր կապիկը, ապա՝ մնացածները, հավն ընկնում է հատակին, կապիկները տեղաշարժում են սեղանները, ջարդում սկահակները՝ փորձելով բռնել հավին։ Բայց տապակած հավն անկանխատեսելի է. այն ինքնուրույն փոխում է շարժման հետագիծը, այն չեն կարողանում բռնել ոչ հայելու միջոցով, ոչ էլ ինքնաշեն աղեղով պատառաքաղն արձակելով։ Անկարգությունից միայն այժմ անհանգստացած մատուցողը կարողանում է հավը բռնել սեփական բերանով և ամբողջությամբ կուլ տալ։
Չնայած որ սրճարանը հիմնովին ավերված է, Մայր կապիկը հաշված վայրկյանների ընթացքում այն կարգի է բերում ու առանց ճաշելու ձագերի հետ փախչում։
Կապիկները տխուր նստած են ճամփեզրի բլրակի վրա։ Նրանց կողքով անցնում է զբոսաշրջիկների ընտանիք՝ հեծանիվով փոքրիկ աղջիկը, մեծ ուսապարկերով հայրն ու մայրը։ Կապիկներից ոչ հեռու՝ դաշտում, նրանք կանգ են առնում, մեծ սփռոց փռում ու վրան շարում ամեն տեսակի ուտելիքներ։ Մայրն ու հայրը փորձում են աղջկան կերակրել, բայց վերջինս հրաժարվում է ու շարունակում հեծանիվ քշել։
Օգտվելով այն հանգամանքից, որ աղջկա ծնողները զբաղված են աղջկա հետևից վազելով, կապիկները, զինվելով գդալներով, նետվում են «սեղանի» վրա և սկսում թալանը։ Աղջիկը, դա տեսնելով, վազում է նրանց «օգնության»։ Աղջկա մայրը ցանկանում է կապիկներին հեռացնել, հայրը նրան կանգնեցնում է, իսկ քիչ անց կանգնեցնում է նաև Մայր կապիկին։ Երեքով հիանում են իրենց երեխաների ախորժակով։ Վերջապես սփռոցը լրիվ դատարկված է։ Ամենևին չգիրացած կապիկները (բացառությամբ մեկի, որը տորթը մենակ կերել էր) նետվում են աղջկա փոքրիկ ուսապարկի վրա, որն ամրացված էր հեծանիվի վրա, բայց այնտեղ ոչ թե ուտելիք էր, այլ գիշերանոթ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1987 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Կապիկները Կատեգորիա:Լեոնիդ Շվարցմանի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր կապիկների մասին
Ջեյք Ծակալիդիս
Ջեյք Ցակալիդիս (იაკოვოს წაკალიდას, Ιάκωβος Τσακαλίδης, ), վրացական արմատներով հույն բասկետբոլիստ։ Ի ծնե անունը եղել է Ալեքսեյ Լեդկով ։
Կարիերա
Ջեյք Ցակալիդիսն իր սպորտային կարիերան սկսել է 1996 թվականին` 16 տարեկան հասակում, Հունական Սուպեր Լիգայում։ ԱԷԿ-ի կազմում նա երկու անգամ հասել է եզրափակիչ (1998, 1999), հաղթել է Սապորտների գավաթի խաղարկությունում (2000) և Հունաստանի գավաթի խաղարկությունում (2000): Ջեյք Ցակալիդիսը ԱԷԿ-ի կազմում ցուցաբերել է գերազանց առաջադիմություն։
2000 թվականին Ցակալիդիսը հեռացավ Հունաստանից և հանգրվանեց Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։ Իր ամերիկյան կարիերան սկսել է «Ֆինիքս Սանս» բասկետբոլային ակումբի կազմում։ Իր ամերիկյան բասկետբոլային կարիերայում նա անցկացրել է 7 մրցաշրջան։ 2007 թվականին նա տեղափոխվել է Հունաստան և հանգրվանել Օլիմպիակոս բասկետբոլային ակումբ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Հույն բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆինիքս Սանսի բասկետբոլիստներ
Hurts 2B Human
Hurts 2B Human, ամերիկացի երգչուհի Փինքի ութերորդ ստուդիական ալբոմը, որը թողարկվել է 2019 թվականի ապրիլի 26-ին,։
Թողարկում
Փինքն ալբոմի մասին հայտարարել է 2019 թվականի փետրվարի 6-ին՝ «Էլլեն Դեջեներեսի շոուին» տված հարցազրույցի ժամանակ՝ հայտարարելով, որ հավանաբար այն կթողարկվի 2019 թվականի ապրիլին ։ Նա նաև պատմել է, որ ալբոմն իր բովանտակությամբ տարբերվելու է իր նախորդ՝ Beautiful Trauma ալբոմից և լինելու է ավելի լավատեսական ։
Սինգլ
Ալբոմի առաջին սինգլը՝ «Walk Me Home», թողարկվել է 2019 թվականի փետրվարի 20-ին ։
Արձագանքներ
Hurts 2B Human ալբոմն ընդհանուր առմամբ դրական արձագանքներ է ստացել երաժշտական քննադատների կողմից (Metacritic կայքն ալբոմին տվել է 71 միավոր 100 հնարավորից), ինչպիսիք են՝ AllMusic, Rolling Stone , Entertainment Weekly ։
Կոմերցիոն հաջողություն
Hurts 2B Human ալբոմն ամերիկյան Billboard 200 հիթ-շքերթում նորամուտը նշել է առաջին հորիզոնականում՝ ունենալով 115 000 միավոր տպաքանակ, ներառյալ ալբոմի 95 000 վաճառքը։ Դա Փինքի երրորդ չարթփոփերն է Միացյալ Նահանգներում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Փինքի ալբոմներ Կատեգորիա:Billboard 200 գլխավորած ալբոմներ Կատեգորիա:RCA Records ալբոմներ
Միսաք Փաշապեզյան
Միսաք Կարապետի Փաշապեզյան (կամ Թորոսի, 1881, Սիս, Կոզանի գավառ, Ադանայի նահանգ- 1914, Սիս), հայ դեղագործ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1881 թվականին Ադանայի նահանգի Կոզանի գավառի Սիս քաղաքում։ Ավագ եղբոր՝ Հարությունի օգնությամբ գնացել է Բեյ­րութ և ուսանել Սեն Ժոզեֆ ֆրանսիական համալսարանի բժշկական ֆակուլտետի դեղագործական բաժնում։ 1908 թվականին ավարտել է ուսումը և վերադարձել Սիս։ Հայրենի քաղաքում շուտով բարեհոգի և խղճմիտ դեղագործի համբավ է ձեռք բերել։
1914 թվականին, թուրքերի պնդումով, զերծ է մնացել տեղահանությունից։ Հիվանդացել է տիֆով։ Սիսի պետական բժիշկ թուրք Ալին չարամտորեն նրան սխալ բուժում է կատարել, ինչի հետևանքով Միսաքը մահացել է 33 տարեկանում։
Աղբյուր
Կատեգորիա:Հայ դեղագործներ
Վիկտոր IV (հակապապ)
Վիկտոր IV , կարդինալ Գրեգորիո Կոնտի (, ավազանի անունը՝ Գրեգորիո դեյ Կոնտի դի Սանկլեմենտե, ), Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցու հակապապ 1138 թվականին, մարտից մինչև մայիս։ Գրեգորիո Կոնտին ծնվել է Չեկանոյում Ֆրոզինոնե գավառում։ 1122 թվականին Կալիստոս II պապը նրան կարգել է որպես Սանտի Ապոստոլի եկեղեցու կարդինալ։ 1130 թվականի փետրվարի 14-ին երկակի ընտրություններում սատարել է Անակղետոս II պապին։
Գրեգորիո Կոնտին պապական աթոռին բարձրացավ Անակղետոսի մահից (հունվարի 25, 1138 թվական) հետո, վերջինիս կողմնակիցների ընտրությամբ։ Նա ընտրեց Վիկտոր IV անունը։ Այդ ընտրության ժամանակ հռոմեացիների մեծ մասը կողմ էր Իննոկենտիոս II պապին։ 1138 թվականի մայիսի 29-ին Վիկտոր IV-ը Բերնարդ Քլերվոսացու խորհրդով գաղտնի փախչում է Վատիկանից դեպի Տիբեր գետի ձախ ափ և ենթարկվում Իննոկենտիոս II պապին։ Վերջինս նրան վերստին կարգում է որպես կարդինալ։ Բայց միևնույն 1139 թվականին Լաթերանյան ժողովի ժամանակ, պապը, չնայած Բերնարդ Քլերվոսացու բողոքներին, եկեղեցուց հեռացնում է Գրեգորիո Կոնտիին։
Սեդրիկ Բակամբու
Սեդրիկ Բակամբու (Cédric Bakambu, ), ֆրանսիացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ Հանդես է գալիս իսպանական Վիլյառեալ ֆուտբոլային ակումբում և Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության ֆուտբոլի ազգային հավաքականում։
Ակումբային
2010-2014 թվականներին հանդես է եկել ֆրանսիական Սոշո ֆուտբոլային ակումբի կազմում ։ 2014-2015 թվականներին հանդես է եկել թուրքական Բուրսասպոր ֆուտբոլային ակումբում   ։ 2015 թվականից մինչև հիմա հանդես է գալիս իսպանական Վիլյառեալ ֆուտբոլային ակումբում ։
Ազգային հավաքական
2009 թվականին հանդես է եկել Ֆրանսիայի մինչև 18 տարիքայինների հավաքականում։ 2009-2010 թվականներին՝ մինչև 19 տարիքայինների կազմում։ 2010-2011 թվականներին՝ մինչև 20 տարիքայինների կազմում։ 2015 թվականից մինչև հիմա հանդես է գալիս Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության ֆուտբոլի ազգային հավաքականում։