cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yves Saint Laurent (ապրանքանիշ)
Yves Saint Laurent (YSL) (Saint Laurent Paris), բարձր նորաձևության տուն, որը հիմնվել է Իվ Սեն Լորենի և նրա գործընկեր Պիեր Բերժեի կողմից։ 1999 թվականից տունը պատկանում է Gucci ընկերությանը, որն էլ իր հերթին պատկանում է Kering հոլդինգին։ Հավաքածուի այժմյան դիզայներն է համարվում Էնթոնի Վակկարելոն։
Հիմնված 1961 թվականին, Yves Saint Laurent տունը ստեղծեց մի շարք լեգենդար իրեր. «Մոնդրիան» շրջազգեստը, կանացի սմոքինգ Le Smoking, սաֆարի վերարկուները և թափանցիկ շրջազգեստներ։ Vogue գրում էր, որ 1960-1970-ական թվականներին YSL շրջեց նորաձևության աշխարհը, կանացի և տղամարդու, բարձր և ցածր, դասական և ավանգարդ հագուստների իր նորարարական համադրությամբ. «Հենց նա է կանանց տղամարդու կոստյումներ հագցրել, ամենօրյա դարձրեց զինվորական համազգեստները և ազգային կոստյումները և դիզայներական պրետ-ա-պորտե բերեց զանգվածներին»։ Հենց Սեն Լորենի խոսքերով, նա ստեղծեց ժամանակակից կնոջ զգեստապահարան։
Պատմություն
Yves Saint Laurent հիմնվել էր դիզայներ Իվ Սեն Լորենի և նրա գործընկեր Պիեր Բերժեի կողմից 1961 թվականին ։ Նոյեմբերին Սեն Լորենը և Բերժեն պայմանավորվեցին Ատլանտայից Մակ Ռոբինսոն գործարարի կողմից 700 հազար դոլար ներդրման մասին՝ ընկերության 80 % ստանալու փոխարեն ։ YSL առաջին հավաքածուն ցուցադրվել է 1962 թվականի հունվարին ։ Տան համար պատկերանիշը մշակեց Ա. Մ. Կասսանդրը՝ 1963 թվականին։
Պլավսկի շրջան (Տուլայի մարզ)
Պլավսկի շրջան (Плавский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տուլայի մարզում։
Yves Saint Laurent (ապրանքանիշ)
Պատմություն
1966 թվականին ստեղծվեց պրետ-ա-պորտե գիծը Yves Saint Laurent Rive Gauche անունով։ Նույն թվականին ստեղծված միտմամբ և նորաձևությամբ ոգեշնչված Սեն Լորենը մշակեց կանացի հավաքածու տղամարդու ոճում, ինչպես նաև ստեղծեց առաջին սմոքինգը կնոջ համար՝ Le Smoking:
Պլավսկի շրջան (Տուլայի մարզ)
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Պլավսկ ։
Yves Saint Laurent (ապրանքանիշ)
Պատմություն
Մեկ տարի անց նա ներկայացրեց հանրահայտ սաֆարի վերարկուն։ Սեն Լորենը դարձավ առաջին դիզայները, որը հրավիրեց աֆրիկյան և ասիական մոդելներին իր դեֆիլեներին ։
Պլավսկի շրջան (Տուլայի մարզ)
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1024,6 կմ²։
Yves Saint Laurent (ապրանքանիշ)
Պատմություն
1971 թվականին Yves Saint Laurent տունը ներկայացրեց կանացի Rive Gauche օծանելիքը։ Նույն թվականին Սեն Լորենը մերկ նկարահանվեց տղամարդու իր օդեկոլոնի Homme գովազդում։ 1972 թվականին Բերժեն և Սեն Լորենը 1.1 միլիոն դոլարով գնեցին իրենց հագուստի գիծը Squibb ընկերությունից, որը դարձավ Lanvin-Charles of the Ritz խմբի սեփականատերը և պահպանեց YSL օծանելիքի բրենդը։ Նորաձևության տանը միացավ Իվ սեն Լորենի մուսան՝ Լուլու դե լա Ֆալեզը, ով ավելի քան 30 տարի YSL համար ոսկերչական իրեր և գլխազարդեր էր պատրաստում։
Պլավսկի շրջան (Տուլայի մարզ)
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 27806 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 27,14 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տուլայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Yves Saint Laurent (ապրանքանիշ)
Պատմություն
1973 թվականին նորաձևության տունը սկսեց օգտագործել նոր տարեկան ցուցադրությունների փուլը. 2 բարձր նորաձևության (հունվար և հուլիս ամիսներին) և 2 պրետ-ա-պորտե (ապրիլ և հոկտեմբեր ամիսներին)։ Բերժեն սկսեց ակտիվորեն տարածել Yves Saint Laurent լիցենզիաները ամեն ինչի վրա՝ արևային ակնոցներից մինչև ծովային սրբիչներ և գրիչներ։ 1977 թվականին տունը սկսեց արտադրել Opium օծանելիքը, որի կարգախոսն էր. «Օփիում նրանց համար ովքեր կախվածություն ունեն Yves Saint Laurent-ից»։ Չնայած բողոքների անվան և գովազդի պատճառով, օծանելիքը մեծ հաջողություն ունեցավ։
1993 թվականին YSL, օծանելիքի բաժնի հետ, վաճառվեց Elf Sanofi օծանելիքի դեղագործական ընկերությանը 650 միլիոն դոլարով բաժնեթղթերով ։ Սեն Լորենը և Բերժեն պահպանեցին վերահսկողությունը հագուստի գծի վրա։ 1998 թվականին Սեն Լորենը դադարեց զբաղվել Rive Gauche գծով, աշխատանքի վերցնելով Ալբեր Էլբազին և Էդի Սլիմանին համապատասխանաբար կանացի և տղամարդու հավաքածուի համար ։
1999 թվականին YSL նորաձևության տունը գնեց Gucci խումբը, որը հրավիրեց պրետ-ա-պորտե հավաքածուներ ստեղծել Թոմ Ֆորդին ։ 2002 թվականին ԻՎ Սեն Լորենը ներկայացրեց իր վերջին հավաքածուն և փակեց կուտյուր գիծը։
Այն բանից հետո, երբ Թոմ Ֆորդը հեռացավ 2004 թվականին, պրետ-ա-պորտե գծով սկսեց զբաղվել Ստեֆանո Պիլատին։ Նրա ոճն ավելի ֆրանսիական էր, քան Ֆորդի բաց զգայական կերպարները ։ 2008 թվականին Սեն Լորեն նորաձևության տան հիմնադիրը վախճանվեց ։
2011-2013 թվականներին YSL նախագահը և գլխավոր տնօրենն էր Փոլ Դենյովը, որի օրոք 2012 թվականին նորաձևության տուն վերադարձավ Էդի Սլիմանը փոխարինելով Պիլատիին կրեատիվ տնօրենի պաշտոնում ։ 2012 թվականի հունիսին նա անվանափոխեց պրետ-ա-պորտե գիծը Saint Laurent Paris, կոսմետիկայի և հենց ընկերության անունը մնաց նույնը ։ Փոլ Դենյովի օրոք YSL ընկերությունը վերջապես վերադարձրեց նախկին եկամուտները ։
2016 թվականին Էդի Սլիմանին կրեատիվ տնօրենի պաշտոնում փոխարինեց Versus դիզայներ Էնթոնի Վակկարելոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական հագուստի ապրանքանիշներ Կատեգորիա:1961 հիմնադրված ընկերություններ Կատեգորիա:1962 հիմնադրված ընկերություններ Կատեգորիա:20-րդ դարի նորաձևություն
Կորեայի Հանրապետության զինանշան
Ինը և Յանը խորհրդանշում է խաղաղություն և ներդաշնակություն։ Այս հին ծաղկաթերթերը կարևոր նշանակություն ունեն և կապված են Կորեայի ազգային ծաղկի հետ (Բաղրջուկ սիրիական կամ Շարոնի վարդ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի պետական խորհրդանիշներ
Բարբարա Եպպե
Բարբարա Եպպե (Barbara Jeppe, ), բույսեր նկարող հարավաֆրիկացի նկարչուհի, պատկերազարդող։
Կենսագրություն
Բարբարա Եպպեն ծնվել է 1921 թվականին Փիլգրիմս Ռեսթ քաղաքում, հողային վերահսկիչ Վիկտոր Բրերետոնի և Գլեյդիս Էվանսի ընտանիքում։ Վաղ տարիքից մայրը Բարբարային ծանոթացրել է վայրի ծաղիկների աշխարհի հետ։
Սան Ժոզե դուս Կամպուս
Տնտեսություն
Սան Ժոզե դուս Կամպուսը տեխնոլոգիական կարևոր կենտրոն է, որտեղ արտադրվում է ռազմամթերք, զարգացած է մետաղաձուլությունը։ Այստեղ է գտնվում ամբողջ Լատինական Ամերիկայի ամենախոշոր օդա-տիեզերագնացային համալիրը։ Այս քաղաքում իրենց գրասենյակներն ու արտադրական ձեռնարկություններն են բացել հանրահայտ մի շարք ընկերություններ, այդ թվում՝ Ֆիլիպս-ը, Պանասոնիկ-ը, Johnson & Johnson-ը, General Motors-ը (GM), Petrobras-ը, Ericsson-ը, Monsanto-ն, Embraer-ը, Helibras-ը... Գործում են նաև օդա-տիեզերագնացային այնպիսի կարևոր հաստատություններ, ինչպես՝ օդատիեզերական տեխնոլոգիաների գլխավոր հրամանատարությունը (CTA), Բրազիլիայի տիեզերական հետազոտությունների ազգային ինստիտուտը (INPE), Instituto de Estudos Avançados (IEAv), օդագնացության և տիեզերքի ինստիտուտը (IAE), Instituto Tecnológico de Aeronáutica-ն (ITA):
Բարբարա Եպպե
Կենսագրություն
Ամուսնացել է հոգեբույժ Կառլ Լուիս Եպպեի հետ։ Զույգն ունեցել է չորս երեխա՝ Լեյ, Մարի, Կառլ և Դեյվիդ։ Ամուսնությունից 20 տարի անց Բարբարան պատկերազարդել է իր առաջին գիրքը՝ Trees and Shrubs of the Witwatersrand (Ուիթվաթերսթենդ համալսարանի տպագրություն) որով մուտք է գործել բուսաբանական արվեստի աշխարհ։
Սան Ժոզե դուս Կամպուս
Տնտեսություն
Միավորված ազգերի կազմակերպության կողմից 1999 թվականին իրականացված ուսումնասիրությունների արդյունքների համաձայն՝ Սան Ժոզե դուս Կամպուսը դասվել է Բրազիլիայի՝ լավագույն ապրելակերպ ապահովող քսանհինգ քաղաքների շարքում։ Քաղաքը երկրում առաջնային տեղ է գրավում նաև ստեղծվող համախառն ներքին արդյունքի ցուցանիշով։
Բարբարա Եպպե
Կենսագրություն
Քեյփում ապրելու տարիներին պատկերազարդել և գրել է տեքստեր ՔԵյփի սոխուկների վերաբերյալ գրքերի համար։ Սոխուկների հանդեպ հակումը պատճառ դարձավ Արևմտյան Քեյփի գարնանային և ձմեռային ծաղկող սոխուկների հրապարակման համար (Oxford University Press): Պիետ Վորսթերի հետ համագործակցությամբ հրապարակվելիք Amaryllidaceae-ի հետ կապված աշխատանքների նկարազարդումներն ավարտին է հասցրել նրա դուստրը՝ Լեյ Վոյթը ։ Բացի բուսաբանական նկարները, Բարբարա Եպպեն մեծ հակում է ունեցել դեպի թիթեռները և բազմաթիվ նկարազարդումներ է արել ընկերների և ընտանիքի համար։ Երբեմն ստեղծել է բնապատկերներ ։
Սան Ժոզե դուս Կամպուս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր
Բարբարա Եպպե
Կենսագրություն
Մահացել է 78 տարեկան հասակում, Յոհաննեսբուրգում թոքաբորբից ։
Մրցանակներ
1990 թվականին Հարավային Աֆրիկայի Բուսաբանական ընկերության կողմից պարգևատրվել է երկու ոսկե մեդալով Հարավային Աֆրիկայում բուսաբանական պատկերազարդումների համար, 1991 թվականին արծաթե մեդալ է ստացել Տրանսավաալի այգեգործական ընկերության կողմից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Պատկերազարդողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ
Բաղդասար Բաղդասարյան
Բաղդասար Բաղդասարյան (1874, Երզնկա, Կարինի նահանգ - 1915), հայ բժիշկ։
Ծնվել է 1874 թ., Կարինի նահանգի Երզնկայի գավառի կենտրոն Երզնկա քաղաքում։ Բժշկական կրթություն է ստացել և Կարինում աշխատել որպես բժիշկ։ Սպանվել է 1915 թվականին Կարինից դուրս՝ 41 տարեկանում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:1874 ծնունդներ Կատեգորիա:Երզնկա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:1915 մահեր
Սուվորովի շրջան
Ստեղծվել է 1958 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սուվորով ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1065 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 38016 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 35,7 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տուլայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սարգիս Յաղուբյանցի արական ռեալական դպրոց
Սարգիս Յաղուբյանցի արական ռեալական դպրոց (Частное мужское реальное училище Саркиса Ягубьянца), ռեալական կրթական հաստատություն, տարածաշրջանային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ Դոնի Ռոստովում։ Գտնվում է 1-ին Մայիսյան փողոց, 34 հասցեում ։
Պատմություն
Սարգիս Հարությունի Յաղուբյանցը եղել է աշխարհագրության և գծագրության ուսուցիչ։ 1908 թվականին նրա միջոցներով բացվել է քաղաքում առաջին արական միջնակարգ ուսումնական հաստատությունը։ Բացումը տեղի է ունեցել 1908 թվականի սեպտեմբերի 14-ին։ Արարողությանը ներկա են եղել մանկավարժներ, քաղաքացիներ և Դոնի Ռոստովի ու Նոր Նախիջևանի քաղաքագլուխ գնդապետ Զվորիկինը։ Դպրոցի շենքը գտնվել է քաղաքի տաճարներից մեկի մոտ։ Վարձակալության վճարի գոյության պատճառով դպրոցի ծնողական կոմիտեն դիմել է քաղաքային վարչությանը՝ խնդրանքով տրամադրել նյութական օժանդակություն, որը պետք է ուղղվեր դպրոցի կարիքներին։ Ի պատասխան այդ միջնորդության հատկացվել է 5000 ռուբլի ամենամյա նպաստ։ Բայց ֆինանսական օգնությունը անժամկետ չէր. քաղաքի ծրագրերում կար արական վարժարանի բացումը, որի գործունեությունն սկսելուց հետո Յաղուբյանցի դպրոցին դադարեցրին նպաստների վճարումը ։
Սարգիս Յաղուբյանցի արական ռեալական դպրոցը սկզբում եռամյա էր։ 1912 թվականին հայտնվեց չորրորդ դասարանը, որի շնորհիվ ուսումնական հաստատությունը ստացավ ռեալական դպրոցի կարգավիճակ։ Ուսուցման շեշտը դրվեց օտար լեզուների, ֆիզիկայի, գծագրության, բնագիտության վրա։ Յաղուբյանցի դպրոցում ուսումն ավարտելուց հետո շրջանավարտները կարող էին ընդունվել բարձրագույն արդյունաբերական, առևտրային և տեխնիկական ուսումնական հաստատություններ։ Վարժարանը բացվեց 1912 թվականին, և պետական բյուջեից միջոցները դադարեցին հատկացվել։ Առաջինից երրորդ դասարանի աշակերտները ուսման համար պետք է վճարեին 120 ռուբլի, իսկ չորրորդ դասարանի աշակերտները՝ 150 ռուբլի։ 1913 թվականի հունվարին ծնողական կոմիտեն որոշեց նվազեցնել ուսման վարձը, բայց այս դեպքում պահանջվում էր ունենալ սեփական շենք։ Յաղուբյանցն առաջարկեց իր կալվածքը, սակայն նրա միջոցները բավարար չէին նախագիծն իրականացնելու համար։ Սովորողների ծնողները տան շինարարության համար անհրաժեշտ 10000 ռուբլուց հավաքեցին 1500 ռուբլին։ Այդ ժամանակ Փոխադարձ վարկի առևտրաարդյունաբերական ընկերությունը և Պետբանկի Ռոստովի գրասենյակը դպրոցի շենքը կառուցելու հանձնաժողովին տվեցին վարկ ։
1913 թվականի մարտի սկզբին Ամբրոսիմովա ազգանունով ուսուցչուհիներից մեկը նկատել էր դասագրքի կորուստ, և նման դեպքերը դպրոցում հաճախակիացել էին։ Նա հրավիրել էր մանկավարժական խորհուրդ, որը պարզել էր մեղավորին, բայց չէր հեռացրել նրան։ Ուսուցչուհին ինքն էր հեռացել դպրոցից և փորձել էր վերջ տալ կյանքին, բայց նրան փրկել էին։ Նոր Նախիջևանի արական դպրոցի մանկավարժների կարծիքով՝ այս ամենի մեղավորը Յաղուբյանցն էր, և այդ մասին գրել էին թերթում։ Աշակերտների ծնողները հերքել էին դա և հայտարարել, որ աջակցում են տնօրենին։ Դպրոցը շարունակել էր աշխատել, և նրա նոր շենքը բացվել էր 1913 թվականի նոյեմբերի 10-ին։ Հնարավոր է, կապված վերջին սկանդալի հետ, այդ իրադարձությունը գրեթե չի լուսաբանվել տեղական թերթերում։ Դպրոցը չուներ բավարար թվով մանկավարժներ, որոշ հրավիրված ուսուցիչներն էլ հրաժարվում էին նման աշխատանքից ։
Որոշ ժամանակ անց շենքում աշխատել է Պոկրովսկու անվան թիվ 8 թերի միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև թիվ 2 միջնակարգ հանրակրթական դպրոցը մեծահասակների համար ։
1980-ական թվականներին շենքում գտնվել է Պրոլետարական շրջանի պիոներների տունը։ XXI դարում այստեղ աշխատում է արտադպրոցական աշխատանքի «Ժամանց» կենտրոնը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ
Շիշմենգա
Շիշմենգա (Шишменьга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեծ Շիշմենգա գետի աջ ափում՝ 8 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 6 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Ունժա գետն է։։ Գետի գետային ավազանը՝ Վերին Վոլգայից մինչև Կույբիշևի։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Նիկոլայ Բերգ
Նիկոլայ Վասիլևիչ Բերգ (Николай Васильевич Берг, ), ռուս բանաստեղծ, թարգմանիչ, լրագրող, պատմաբան։
Կենսագրություն
Նիկոլայ Բերգը սովորել է Մոսկվայի համալսարանում (չի ավարտել)։ Համագործակցել է «Մոսկվիտյանին» ամսագրի հետ ։ Մտերմացել է երիտասարդ խմբագիրներ Ապոլլոն Գրիգորևի և Ալեքսանդր Օստրովսկու հետ։ 1953 թվականին ուղևորվել է Սևաստոպլի պատերազմի դաշտ և մինչ պաշարման ավարտը եղել է շտաբի հրամանատարի գլխավոր թարգմանչի պաշտոնում ։ Մասնակցել է Սև գետի ճակատամարտին։ Այս ամենի արդյունքում ստեղծվում է նրա «Սևաստոպոլի պաշարման գրառումները» 2 հատորով (Մոսկվա, 1858) և «Սևաստոպոլյան ալբոմը» 37 նկարներով։ Պատերազմի ավարտից հետո մեկնում է Կովկաս, որտեղ ներկա է լինում Շամիլի գերեվարմանը։
Եղել է Իտալիայի «Ռուսական պարբերական» ամսագրի թղթակից, լուսաբանելով Ջուզեպպե Գարիբալդիի արշավանքները։ 1860-1862 թվականներին ճանապարհորդել է Սիրիա, Պաղեստին և Եգիպտոս։ Լեհաստանի ապստամբության ժամանակ ուղևորվել է Վարշավա, որպես Սանկտ Պետերբուրգի տեղեկագրի թղթակից։ 1863 թվականից ապրել է Վարշավայում։ 1868 թվականից Վարշավայի բարձրագույն դպրոցում դասավանդում է ռուսաց լեզու և գրականություն։ Եղել է «Վարշավայի օրագիրը» թերթի խմբագիր (1874-1877) ։
Թարգմանել է Ադամ Միցկևիչի «Պան Թադեուշ» էպիկակական պոեմը, բուլղարացի, սերբ, ուկրաինացի (Տարաս Շևչենկոյի և ուրիշներ), չեխ բանաստեղծների ստեղծագործություններ։ «Տարբեր ժողովուրդների երգերը» ժողովածուում հրատարակել է (Մոսկվա, 1854 թ.) 26 ազգերի ժողովրդական երգերի բնօրինակը և թարգմանվել է ռուսերեն, այդ թվում `12 երգ Լիտվայի երգերից Լյուդվիկաս Ռեզայի «Dainos» (1843) ժողովածուից։ Թարգմանել է չեխ բանաստեղծ Վացլավ Հենկայի խաբեությունները (հաշվի առնելով, որ դրանք կեղծ են), Կրալեդվորյան և Զելենագորսկի ձեռագիրը։ 1921 թվականին նրա լիտվական երգերի թարգմանությունները լույս տեսան առանձին հրատարակությամբ Վիլնյուսում։ Արդեն հասուն տարիքում Բերգը Վարշավայում ամուսնանում է ինժեների դստեր՝ Ռոզա Կարլովնայի հետ, նրանք ունենում են երկու տղա՝ Նիկոլայը (1879-1901) և Վասիլին (1882-?):
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:19-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Կոատեպեկ կալդերա
Կոատեպեկ լիճ
Կոատեպեկ լիճը (Lago de Coatepeque) մեծ խառնարանային լիճ է Կոատեպեկ կալդերա արևելյան մասում։ Այն գտնվում է Սալվադորի Սանտա Անայի Կոատեպեկ մունիցիպալիտետում ։ Լճի եզրերին կան տաք աղբյուրներ։ 26 քառակուսի կիլոմետր մակերեսով այն Սալվադորի  ամենամեծ լճերից մեկն է։ Լճում է գտնվում Տեոպան կղզին, որը մայաների վայր է և ունի որոշակի նշանակություն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սալվադորի լճեր Կատեգորիա:Սալվադորի հրաբուխներ Կատեգորիա:Կենտրոնական Ամերիկայի հրաբխային կալդերաներ Կատեգորիա:Խառնարանային լճեր Կատեգորիա:Լճեր այբբենական կարգով
Օրյոլ
Օրյոլ՝ քաղաք  Ռուսաստանում (1566 թվականից), Օրյոլի մարզի և Օրյոլի շրջանի վարչական կենտրոնն է, որի մեջ ինքը չի մտնում։ Լինելով տարածաշրջանային նշանակություն ունեցող քաղաք, Օրյոլում ձևավորվել է քաղաքային ինքնավար շրջան։ Քաղաքը տեղակայված է Մոսկվայից  368 կմ  դեպի հարավ-արևմուտք, Ռուսաստանի Եվրոպական մասի բարձրավանդակում։ Նա գտնվում է երկու գետերի՝ Օկայի և իր վտակ  Օրլիկի ափերին։ Օրյոլն ու Օրյոլի մարզը հանդիսանում են  Ռուսաստանի դաշնության Կենտրոնական դաշնային շրջանի մի մասը, ինչպես նաև կազմում են Ռուսաստանի Կենտրոնական տնտեսական շրջանը։ Ռազմական փառքի քաղաք է 2007 թվականի ապրիլի 27- ից։
Ստուգաբանություն
Ժողովրդական էթիմոլոգիան քաղաքի անունը կապում է  1566 թվականին քաղաքի հիմնադրման ժամանակ տեղի ունեցած իրադարձությունների հետ։  Ռուսաստանի պետական հարավային սահմանները Ղրիմի թաթարների արշավանքներից պաշտպանելու համար Իվան Ահեղի նախաձեռնությամբ սկսվեցին քաղաք-ամրոցի շինարարական աշխատանքները։ Երբ սկսեցին շինարարական աշխատանքների համար Օկայի ափից առաջին կաղնին կտրել, ծառի վրայից երկինք թռավ մի հսկա արծիվ։ Ահա և տերը — ասաց աշխատողներից մեկը։ Իվան Ահեղը, լսելով այս խոսքերը,  հրամայեց քաղաքն անվանել այդ թռչունի անունով։ Գիտական տարբերակի համաձայն, անունը կարող է բխել «Օրել» (Orel) գետի հիդրոնիմից (Օկայի ձախ վտակը), որը հիշատակվում է 1627 թվականին  գրված «Книга Большому Чертежу» գրքի մեջ, ինչպես նաև  19-րդ դարի երկրորդ կեսին, որպես Օռլիկ։ Կան նաև անվան հետ կապված այլ տարբերակներ, որոնցից են բալթյան բազմալեզու հիդրոնիմները՝ պրուս. Arle (հետո Orlen), Arelen, Erling; լիտ. Arlìnė, Ar̃liškė, Arlìškės, Arlìškeiai; լատիշ. Arlan̦i, Arlath, Erle; հավանական է նաև Arelen, Erling, Արլեյա, Օրլեյա,Մ. Օրլյոնկա, Օրել : Վերջին տարբերակն էլ հետևյալն է՝  լիտ. érlos ‘խոտհնձի մարգագետին’, պրուս. այլ- arelis ‘օրյոլ’, կամ էլ հին եվրոպական լեզվով արտասանվող, կամ հնդեվրոպական *er- ‘շարժում’ և այլ նման տարբերակներ։ Թուրքերեն լեզվով քաղաքի անունը հնչում է որպես երկու գետերի ափին ընկած   airyly « անկյունային » տարածք, airy (այըր)  'բաժանված,  երկատված, երկճեղման տեղ'։
Պատմություն
Ներկայիս Օրյոլի տարածքում վաղ ժամանակներում բնակություն են հաստատել վյատիչները (Արևելա - սլավոնական ցեղախումբ)։ Դեռևս XII դարում Օկա և Օրլիկ գետերի միացման տարածքում եղել են Չերնիգովյան իշխանության բնակավայրեր ։ 1566 թ.-ին, Իվանի Ահեղի հրամանով հիմնադրվել է Օրյոլ ամրոցը՝  Ռուսաստանի թագավորության հարավային սահմանները պաշտպանելու նպատակով։ Այդ տարին համարվում է քաղաքի հիմնադրման պաշտոնական տարեթիվը։ 1577 թ.-ին Օկայի աջ ափին հայտնվեցին կազակական բնակավայրեր (արվարձաններ), որտեղ բնակվում էին   կազակները։ Արվարձաններում  եղել է Պոկրասովկյան եկեղեցի, որը հենց այդպես էլ կոչվել է՝ «Покровская казачья»:  1708 թվականին քաղաքը միացավ Կիևի նահանգին, իսկ 1719 թվականին դարձավ Օրլովյան մարզկենտրոն։ Եկատերինա II հրամանով 1778 թվականի փետրվարի 28 -ից (մարտի 11) և սեպտեմբերի  5 -ից (19) պաշտոնապես հաստատվեցին Օրլովյան նահանգը և Օրլովի մարզը։ Օրյոլը դարձավ նահանգի վարչական կենտրոն։ Այդ ժամանակ քաղաքի բնակչությունը կազմում էր շուրջ 7,7 հազար մարդ։ 1779 թ. Նոյեմբերի 16-ին հաստատվել է Օրյոլի առաջին կանոնավոր պլանը` ապահովելով քաղաքի շինարարության հստակ կարգ։ Քաղաքը զգալիորեն ընդլայնվել էր և գետերը նրան բաժանել էին երեք մասի՝ Յուրաքանչյուր մասում գործում էին առևտրի կենտրոններ։ Օրյոլի կանոնավոր նախագծի համաձայն նախատեսված էր քաղաքում կառուցել ուղիղ, լայն փողոցներ և նրանց երկու կողմերում կառուցել միայն քարե շենքեր։ 1820 թվականից Օրյոլը դարձավ Օրլովյան թեմի եպիսկոպոսների նստավայրը, որը բացվել էր 1788 թվականին։ Արքեպիսկոպոսների տունը Սեվսկայից տեղափոխվեց Ուսպենսկի վաանական համլիրի տարածքորտեղ գործունեություն ծավալեց մինչև 1920 թվականը։ 1850 թվականին Օրյոլում  կառուցվեցին առաջին աղյուսապատ ճանապարհները, որոնք ձգվում էին հայրապետական տան մոտից, անցնում էին բանտային ամրոցի մոտով,  մարզպետարանի պատուհանների տակով մինչև Բալխովյան փողոց։ Իսկ Բալխովյան փողոցի հիմնական շինարարական աշխատանքներն սկսվեցին 1856 թվականի ամռանը։ Մեծ կարևորությաուն ունեցող կառույց էր 1855 թվականին ստեղծված քաղաքային մասնագիտացված հրշեջ ծառայությունը; 1859 թվականին առաջին անգամ գործարկվեց հեռագրատունը։ 1862 թվականին քաղաքում տեղակայվեց հեռագրային կապ ոստիկանական բաժանմունքների միջև, որոնք գտնվում էին քաղաքի տարբեր մասերում։ 1860—1870 թվականների բարեփոխումները զգալի ազդեցություն ունեցան քաղաքային կյանքի բոլոր ոլորտների վրա։ Զարգացավ բանկային համակարգը. 1903 թվականին ստեղծվեց Հյուսիսային բանկի մասնաճյուղ, որը  ռուս-ասիական բանկի Օրյոլի մասնաճյուղն էր և ձևավորվեց 1910 թվականին (շենքը պահպանվել է)։ 1863 թվականին Օրյոլում արդեն կար առաջին ջրատարը։ Խոշոր ձեռնարկատեր Բայկովսկու կողմից Լևաշովյան բլրի վրա կառուցվեց ջրատար, որը ջուր էր քաշում Օկայից։ Լևաշովյան բլուրն այն ժամանակ կովում էր Օրյոլի նահանգապետի աղգանունով  (նախկինում բարձունքն անվանվել է Գեորգևյան, հետո Բոլխովյան, ավելի ուշ՝ Պրոլետարյան)։ 1928 թվականին Օրյոլ նահանգը լուծարվեց, քաղաքը մտավ Կենտրոնական- Սևահողային նահանգի կազմի մեջ  (մինչև 1930 թ.- Օրյոլի մարզի կենտրոն դառնալը), 1934 թվականից պատկանում էր Կուրսկի մարզին։ 1937 թվականի սեպտեմբերի 27-ից քաղաքը նորից դարձավ Օրյոլի (նորից ձևավորված Օրյոլի մարզի) մարզկենտրոն։
Ժամային գոտի
Օրյոլը գտնվում է Մոսկվայի ժամային գոտում (Մոսկվայի ժամանակ)։ UTC- ի նկատմամբ կիրառելի ժամանակի հաշվարկը +3 : 00 աստղագիտական կեսօրը սկսվում է ժամը 12:36։
Քաղաքի կլիման չափավոր մայրցամաքային է։ Ձմեռը չափավոր է։ Ձմռան առաջին կեսը համեմետաբար մեղմ է երկրորդ կեսից, հաճախակի տաքացումներով։ Հունվարից փետրվար պահպանվում է ցուրտ եղանակը, հնարավոր են նաև խիստ սառնամանիքներ։ Փետրվարը ամենածանր ձմեռային ամիսն է։ Մարտը ցուրտ է, գարնան եղանակային փոփոխություն նկատվում է ապրիլի առաջին օրերին։ Ամառը  ուղեկցվում է փոփոխական եղանակներով՝ շոգ օրերին հաջորդում են զով եղանակները։ Լինում են ուժեղ շոգեր՝ առանց անձրևների, կամ միայն անձրևոտ օրեր և թեթև քամիներ։ Աշունը նույնպես տաք է։ Օրյոլն այն եզակի քաղաքներից է, որտեղ մարտ ամսին գրանցվել է ամենացածր ջերմաստիճանը։
Մինչ այսօր գրանցված ամենացածր ջերմաստիճանը 1964 թվականի մարտի 7-ին էր՝  −37,8 °С: Ամենաբարձր ջերմաստիճանը 2010 թվականին էր, ռեկորդային բարձր ջերմաստիճան, որ տևել է մի քանի օր։ Այդ թվականի օգոստոսի  5-ին ջերմաստիճանը հասավ մինչև  39,5 °С: Տարեկան միջին ջերմաստիճանը կազմում է 6,2 °С:
Զինանշան
Օրյոլ քաղաքի դրոշի և զինանշանի  մասին 1997 թվականի դրույթում գրված է. «Հոդված 1.1. Օրյոլ քաղաքի զինանշանն այն պատմական զինանշանն է, որը հաստատվել է 16.08.1781 թ. (Հետագա փոփոխություններով) և ունի հետևյալ նկարագրությունը. «Կապույտ դաշտում սպիտակ քաղաք է, որի դարպասի վրա սև արծիվն է»։ 1988 թվականին ստեղծվել է զինզաշան, որի հիմքում ընկած էր 1781 թվականի պատմական զինանշանը, միայն թե այստեղ արծվի վրայից հանված էր պսակը, որը նրան ավելի սխեմատիկ էր դարձնում։ 1997 թ. Զինանշանի մասին օրենքը թույլ էր տալիս օգտագործել ինչպես պատմական զինզնշանը, այնպես էլ 1988 թ-ին ստեղծված խորհրդանիշը։ 2010 թ.-ին Մոսկվայի հատուկ հանձնաժողովը  Օրյոլի զինանշանը ճանաչել է զինանիշագիտության գործող կանոններին անհամապատասխան։ Օրյոլի քաղաքապետ Վիկտոր Սաֆյանովը նոր զինանշանի գաղափարի համար հայտարարեց մրցույթ, դարձյալ հիմք ընդունելով 1781 թվականի պատմական զինանշանը։ Հուլիսին ներկայացվեցին նոր նախագծեր։ Քաղաքապետը հանձնաժողով ստեղծեց, որն ընտրելու էր արծվի, որպես հիմնական սիմվոլի պատկերը։ Սակայն նոր զինանշանի ընտրության գործընթացը ձգվեց մինև տարվա վերջը, սակայն, այդպես էլ որոշում ընդունվեց։
Բնակչություն
Ռուսաստանի քաղաքացիների թիվը
Համաձայն 2010 թ. Համառուսական մարդահամարի ։ ռուսներ (96,8 %), ուկրաինացիներ (1,1 %), հայեր (0,4 %), բելառուսներ (0,3 %), ազերիներ (0,2 %), թաթարներ (0,1 %), հրեաներ (0,1 %) այլ (1 %).
Վարչական բաժանում
Քաղաքը բաժանված է 4 շրջանների։ Գործարանային (ամենահին, մեծ և խիտ բնակեցված), Սովետական, Երկաթուղային և Հյուսիսային (ամենաերիտասարդ)։
Արդյունաբերություն
Քաղաքի արդյունաբերական արտադրանքների մեջ  ամենաշատ առաքվող  ապրանքների  ծավալներն են՝  սննդամթերք, ներառյալ խմիչքները` 28.8%, մեքենաների և էլեկտրական սարքավորումների արտադրություն՝ 27.3%,  ոչ մետաղական հանքանյութերի արտադրություն՝  19.9%, մետաղագործական արտադրություն  և պատրաստված մետաղական արտադրատեսակների արտադրություն` 18.0%: 2010 թվականին սեփական արտադրության, իրագործված աշխատանքների և ծառայությունների գծով առաքվող ապրանքների ծավալը կազմում էր 25,7 միլիարդ ռուբլի։
Քաղաքի հիմնական արդյունաբերական ձեռնարկությունների թվում են՝
Էներգետիկա
Ընկերություն,որն աշխատում է շուկայում։ Օրյոլի ՏԵՑ, «ТГК-4» ԲԲԸ օրյոլյան մասնաճյուղ , «էլեկտրական էներգիայի արտադրություն», «Օրյոլբլէներգո» ԲԲԸ։ 1946 թ-ին Օրյոլի ՋԷԿ-ի շինարարության ընթացքում իր մասնակցությունը ցուցաբերեց նաև ամերիկյան General Electric ընկերությունը։ 1950-ականների սկզբին քաղաքի արդյունաբերական զարգացման հետ կապված, որոշում կայացվեց կառուցել էլեկտրակայանի երկրորդ ճյուղը։ 1960-ական թվականներին ՀԷԿ-ի վերակառուցման և  ընդլայնման  նպատակով իրականացվեցին կանոնավոր աշխատանքներ։ Ջեռուցման ցանցերի ընդհանուր երկարությունը հասնում է 50 կմ-ի։ Օրյոլի պատմության մեջ կարևոր իրադարձություն եղավ 1978-ին, երբ գործարկվեց 10 ՄՎտ հզորությամբ նոր էներգաբլոկը։  Այդ ժամանակից սկսված Օրյոլի ՏԵՑ-ը ենթարկվել է մի շարք վերակառուցումների, իսկ նրա հզորությունը 2008 թվականին 1946 թ.-ի համեմատությամբ աճել է  165 անգամ։  Մինև 1991 թվականը գործարկվել են  3 էներգաբլոկներ։ :
Բանկեր
Օրյոլում գործում են Ռուսաստանի կենտրոնական բանկի մասնաճյուղը,  «Խնայբանկը», «Տեմպբանկը», «Կուրսկպրոմբանկը», «Մակ-Բանկը», (закрыт в 2015 году), «Мособлбанка» (закрыт в 2015 году), «Ренессанс Капитал», «Хоум Кредит», «Уралсиб», «Росевробанка», «Սվյազբանկը», «Պրոբիզնեսբանկը», «Ռուսֆինանս Բանկը», «Յունիստրում Բանկը», «Տրաստը», «ֆորուս Բանկը», «ՄԴՄ Բանկը» (փակվել է 2016 թվականին), «Ավանգարդը», «Մոսկոմպրիվատ Բանկ» (այժմ — «Բինբանկ»), «Ռոսսելխոզբանկը», «Ռաֆֆայզենբանկը», «Ռուսական Ստանդարտ Բանկը», «Լանտա-Բանկը», «Ռեգիոնների զարգացման ռուսական բանկը», «Ցերըիխ» (ճգնաժամի է ենթարկվել 2016 թվականից), «Հյուսիսային ծովի երթուղու բանկը», «Ֆորուս Բանկը», «Յունի Բանկը», «ՕՏՊ Բանկը», ՊԱՕ «ՎՏԲ» (փակվել է 2015 թվականին), «Մոսկվայի արդյունաբերական բանկը», «Ռոսբանկը», «Ֆինանս Բիզնես Բանկը», «Փոխօգնություն», «ԱԲ Ռոսիա»,  «Ռոստ» բանկը (փակված 2014 թվականից), «Գազպրոմբանկը»։ 2010 թվականին և 2015 թվականից իրականացնում է Ռուսաստանի  № 5 Բանկի  միջռեգիոնալ դրամական դեպոզիտը։
Տրանսպորտ
Օրյոլը համարվում է իր տարածաշրջանի խոշորագույն տրանսպորտային հանգույցը։ Այստեղով են անցնում 5 կարևորագույն մայրուղիները, որոնք ունեն դաշնային և տարածաշրջանային նշանակություն՝ М2 (E 105), Р92, Р119, Р120, A142 (E 93), 5 երկաթուղիներ։ դեպի Ելեց, Մոսկվա, Կուրսկ, Բրյանսկ, Միխայլովսկի հանք։ Քաղաքն ունի օդանավակայան, որը ներկա նպահին ի աշխատում։ Իր աշխարհագրական դիրքի պատճառով Օրյոլում խիստ կանոնակարգված են տրանսպորտային միջոցների աշխատանքները։ Օրյոլում գործում են բոլոր տիպի քաղաքային տրանսպորտի միջոցները՝ ավտոբուս, տրամվայ, տրոլեյբուս։  Այս տրանսպորտային միջոցները բավարարում են ամբողջ  քաղաքի բնակության տեղաշարժը։ В Орле представлены все виды городского наземного транспорта: троллейбус, трамвай и автобус. Эти виды общественного транспорта охватывают всю территорию города. Каждый автобус, трамвай и троллейбус оснащены маршрутоуказателями, информирующими о маршруте следования по городу, обозначенными остановками, а также имеют в салонах подробные схемы движения, дополненные правилами пользования конкретным видом транспорта.
Другие виды транспорта: Речной трамвай на Оке Есть такси и маршрутное такси, а также прокат автомобилей.
Терминалы междугородного транспорта: вокзал Орёл, вокзал Лужки-Орловские, Автовокзал Орёл, а также по Федеральным трассам М2 (E 105), Р92, Р119, Р120, A142.
Օրհներգ
Ներկա պահին Օրյոլը պաշտոնական օրհներգ չունի, սակայն երկար տարիներ, որպես օրհներգ հանդես է եկել Օրլովի հայտնի կոմպոզիտոր Վ.Ս. Կալիննիկովի 1-ին սիմֆոնիայի մեղեդին։ 2010 թվականին քաղաքային խորհուրդն առաջարկեց այն ընդունել որպես պաշտոնական օրհներգ ։
Սթիվեն Մորին
Սթիվեն Պիտեր Մորին (Stephen Peter Morin, ), ամերիկացի սերիական մարդասպան, որը գործել է 1970-ական թվականներին և 1980-ականների սկզբին ։ Նրա զոհերը դարձել են երիտասարդ աղջիկները և կանայք։ Քանի որ Մորինը վարել է թափառական ապրելակերպ և անընդհատ տեղափոխվել է երկրով մեկ, նրա զոհերի ճշգրիտ թիվն անհայտ է։ 1980-ական թվականների սկզբին մոլագարը հայտնվել է ԱՄՆ տարածքում ՀԴԲ-ի կողմից ամենահետախուզվող հանցագործների առաջին տասնյակում։
Դատարանը Մորինին ճանաչել է մեղսունակ և դատապարտել է մահապատժի մահացու ներարկմամբ։ 1985 թվականին ենթարկվել է մահապատժի։
Կենսագրություն
Մորինի վաղ տարիների մասին շատ քիչ բան է հայտնի։ Հայտնի է, որ նա ծնվել է 1951 թվականի փետրվարի 19-ին Ռոդ Այլենդ նահանգի Փրովիդենս քաղաքում։ Մեծացել է սոցիալապես անապահով պայմաններում ։ Վաղ տարիքում թողել է դպրոցը։ Դեռ պատանեկության տարիներին Սթիվենը սկսել է հետաքրքրվել թմրամիջոցներով և դարձել հանցավոր ենթամշակույթի հոգևոր և նյութական արժեքների աջակից, որի հետևանքով սկսել է վարել հանցավոր ապրելակերպ։
1960-ականների կեսերին ձերբակալվել է մեքենայի գողության համար Ֆլորիդայում։ Նա դատապարտվել է և որոշ ժամանակ անցկացրել անչափահաս հանցագործների համար նախատեսված հիմնարկում։ 1968 թվականին ազատվելով ` նա լքել է Ֆլորիդա նահանգը և սկսել է վարել թափառաշրջիկ կյանք։ 1970-ական թվականների մեծ մասը Մորինը անց է կացրել Հյուսիսային Կալիֆորնիայում, Սան Ֆրանցիսկոյի ծոցի տարածքում, անընդհատ փոխելով իր բնակության վայրը, օգտագործել է մի շարք կեղծանուններ՝ տարբեր հանցագործություններ կատարելու համար։ Որոշ ժամանակ նա բնակվել է Սան Ֆրանցիսկո քաղաքում, որտեղ աշխատել է որպես ավտոմեխանիկ և շինարար ։
Քրեական գործունեություն
1970-ականներից սկսած՝ Սթիվեն Մորինը դարձել է ծանր թմրամոլ և վարել թափառական կյանք։ 1976 թվականին Սան Ֆրանցիսկո քաղաքում Մորինը հարձակվել է 14-ամյա մի աղջկա վրա, առևանգել և բռնաբարել նրան։ Հանցագործություն կատարելուց հետո նա դաշնային հետախուզման մեջ է հայտվել։ Լինելով հետախուզման մեջ՝ Մորինը կատարել է երիտասարդ կանանց և աղջիկների մի շարք սպանություններ տարբեր նահանգներում։ Այսպիսով, 1980 թվականին հունվարին նա առևանգել է 19-ամյա Սյուզան Բիլոտին Լաս Վեգաս քաղաքում։ Նրա դին գտել են ընդամենը չորս ամիս անց Յուտա նահանգում։
1980 թվականի հունիսին կատարել է 20-ամյա Չերիլ Էն Դանիելի առևանգումը, որի դիակը հայտնաբերվել է կրկին Յուտայում 6 ամիս անց։ Երկու կանայք էլ եղել են գնդակահարված։ Չերիլ Էն Դանիելի մարմնի մոտ հայտնաբերվել է Մորինի անունով գրանցված կրեդիտ քարտ, որի արդյունքում սպանությունը կապվել է Սթիվենի անվան հետ։ 1981 թվականի վերջին հանցագործը ժամանել է Կոլորադո, որտեղ 1981 թվականի աշնանը նա կատարել է 23-ամյա Շեյլա Ուոլենի սպանությունը Դենվեր քաղաքում ։ Ուոլենի սպանությունից հետո Մորինը տեղափոխվել է Տեխաս, որտեղ շուտով հարձակվել է 21-ամյա Ջեն Բրյուսի վրա Սան Անտոնիո քաղաքում, որին դեկտեմբերի 2-ին գտել են խեղդամահ արված։
1981 թվականի դեկտեմբերի 11-ին մարդասպանը կատարել է ևս մեկ սպանություն՝ կրակելով 21-ամյա Քերի Սքոթի վրա՝ փորձելով գողանալ նրա մեքենան, որից հետո առևանգել է 14-ամյա մի աղջկա և վերջինիս պատանդ պահելով՝ հեռացել է Սան Անտոնիոյից ու տեղափոխվել Օստին քաղաք ։
Ձերբակալություն
Քերի Սքոթի սպանությունից հետո Սան Անտոնիո քաղաքի հյուրանոցը, որտեղ ապրում էր Սթիվենը, շրջապատվել և հետախուզվել է, որի ժամանակ ձերբակալվել է Սթիվեն Մորինի հանցակից 32-ամյա Սառա Քլարկը և ազատ է արձակվել 23-ամյա Պամելա Ջեքսոնը, որին 1981 թվականի նոյեմբերի 30-ին առևանգել էր սերիական մարդասպանը։ Խուզարկության արդյունքում հայտնաբերվել են նաև մի քանի կեղծ անձնագրեր, կրեդիտ քարտեր և սոցիալական ապահովության քարտեր, որոնցով Մորինի անվան հետ է կապվել ԱՄՆ 12 նահանգներում առնվազն 20 սպանություններ։
Սթիվեն Մորինը ձերբակալվել է դեկտեմբերի 12-ի կեսօրին Օստինի ավտոբուսային կայարանում, նա պլանավորել էր նստել Ֆորտ-Ուերտ քաղաք տանող ավտոբուս` հանդիպելու հանրահայտ հեռուստատեսային ավետարանից և քարոզիչ Քենեթ Կոուպելենդի հետ։ Ձերբակալման պահին նա ոչ մի դիմադրություն ցույց չի տվել։ Հայտնվելով Օստինում՝ Մաուրենը ազատել է 14-րդ պատանդ բուժքույր Մարգարեթ Մեյֆիլդ Պելմին՝ նրան չվնասելով, քանի-որ 10-ժամյա ուղևորության ժամանակ, աղջիկը նրա համար կարդացել է Կոուպելենդի գրառումները։ Մորինը հրաժարվել է համագործակցել հետաքննության հետ և պահպանել անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ։
Դատ
Սթիվեն Մորին մեղադրվել է Քերրի Սքոթի և Ջեն Բրյուսի սպանության մեջ։ Քանի որ այդ սպանություններին Սթիվենի մասնակցության շատ ապացույցներ են եղել, նա իրեն մեղավոր է ճանաչել և դատապարտվել մահապատժի 1984 թվականի փետրվարին, որից հետո նրան արտահանձնել են Կոլորադո, որտեղ նա կանգնել է դատարանի առջև՝ Շեյլա Ուոլենին սպանելու մեղադրանքով, ինչի համար նա կրկին մահապատժի է դատապարտվել։ Այնուհետև նրան պետք է արտահանձներ Յուտա՝ այլ սպանությունների մեղադրանքով դատաքննության։ Ընդհանուր առմամբ, Ստեֆան Մորինը հարցաքննվել է Յուտայի, Կոլորադոյի, Նևադայի, Վաշինգտոնի, Այդահոյի, Ինդիանայի, Միսուրիի, Փենսիլվանիայի, Տեխասի և Կալիֆոռնիայի նահանգներում կատարված ավելի քան 20 սպանությունների մեջ ներգրավված լինելու համար ։ Միայն Նևադա նահանգի տարածքում Սթիվեն Մորենին հարցաքննել են 8 սպանություններին մասնակցելու համար ։
Բանտարկություն
Բանտարկվելուց հետո Մորինը որդեգրել է քրիստոնեության արժեքների և պոստուլատների համակարգը՝ դառնալով այս կրոնի հետևորդ և քարոզիչ Քենեթ Կոուպելենդի քրիստոնեական առաքելության հետևորդ, որի անդամների հետ նա սկսել է համագործակցել։ Նրա մահապատիժը նշանակվել է 1985 թվականի մարտին։ Դրանից կարճ ժամանակ առաջ դատապարտյալը հայտարարել է, որ չի ցանկանում դիմել նոր դատաքննության և հետաձգել մահապատժի կատարման ժամկետը, և, արդյունքում բախվել է իր փաստաբան Դևիդ Գոլդշտեյնի հետ, որը դատաբժշկական փորձաքննության միջնորդություն էր ներկայացրել՝ իր պաշտպանյալի մոտ մտավոր հետամնացության խնդիրներ հայտնաբերելու համար, սակայն մերժվել է ։
Մահապատիժ
Սթիվեն Մորենը մահապատժի է ենթարկվել 1985 թվականի մարտի 13-ի կեսօրին, Տեխասի Հանթսվիլ քաղաքի «Huntsville Unit» բանտում՝ մահաբեր ներարկումով, զոհի հարազատների ներկայությամբ։ Կատարման օրը Մորենը պատվիրել է իր վերջին ընթրիքը, որում ներառված էին սթեյք, կարտոֆիլ, կարագ, կանաչ ոլոռի աղցան, բանանի պուդինգ և սուրճ ։ Մահապատժի վկաներին ուղղված վերջին խոսքում Սթիվեն Մորինը խոսել է հետևյալի մասին. «Հա՛յր, ների՛ր այս մարդկանց, որովհետև նրանք չգիտեն, թե ինչ են անում։ Ների՛ր նրանց, ինչպես ներեցիր ինձ, ես ևս ներել եմ նրանց։ Տե՛ր Հիսուս, ես տալիս եմ քեզ իմ հոգին» («Father forgive these people for they know not what they do. Forgive them as you have forgiven me and I have forgiven them. Lord Jesus, I commit my soul to you»): Մահապատժից առաջ Մորենը շատ դրական տրամադրություն է ունեցել։ Թմրամիջոցների երկարատև օգտագործման պատճառով Սթիվեն Մորինի մոտ տեղի է ունեցել երակների և արյան անոթների կծկում, ինչի արդյունքում բժիշկները ավելի քան 45 րոպե փորձել են գտնել ներարկելու համար հարմար երակ, ինչը պատմության մեջ նախադեպ չի ունեցել  ։
Արտաքին հղումներ
Offender Information from the Texas Department of Criminal Justice
Կատեգորիա:Սերիական մարդասպաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սերիական մարդասպաններ
Մարի Բերնայս
Մարի Բերնայս, գերմանացի քաղաքական գործիչ, մանկավարժ, գրող և կանանց իրավունքների պաշտպան, ակտիվիստ։ Նա եղել է համահիմնադիրը Մանհայմ Կանանց հանրային դպրոցի և ծառայել է Բադեն երկրամասի Լենդթագում (Գերմանիայում և Ավստրիայում տվյալ երկրամասի պառլամենտը) 1921-1925 թվականներին և եղել է Գերմանական ազգային պարտիայի անդամ։
Կենսագրություն
Բերնայսը ծնվել է Մյունխենում 1883 թվականին, իսկ 1890 թվականին տեղափոխվել է Կարլսրուե իր ընտանիքի հետ։ 1905 թվականին ընտանիքը կրկին տեղափոխվել է այս անգամ Հայդելբերգ, որտեղ Բերնայսը 1906 թվականին իր հումանիտար ուղղվածությամբ Աբիտուրի որակավորումը ստացել է հումանիտար գիմնազիայում։
1906-1912 թվականներին Բերնայսը սովորել է տնտեսագիտություն Հայդելբերգի համալսարանում ։
Բերնայսի ընտանիքը հրեական ծագում ուներ, բայց կրոնափոխվել և դարձել էին բողոքականության հետևորդներ։
Հայրը՝ Միխայել Բերնայսը Մյունխենի համալսարանում պրոֆեսոր էր և դասավանդում էր պատմագիտություն, իսկ մայրը Լուի նե Ռուբկեն էր։ Մարի Բերնայսն ուներ երկու եղբայր՝ Հերմանն Ուհդե Բերնայսը (1873-1965), որը արվեստաբան էր և Ուլրիկե Բերնայսը, որը ակադեմիկոս էր։
Էլիզաբեթ Ալթման-Գոթհայների, Ջուլի Բասերմանի և Ալիս Բենշայմերի հետ համատեղ Մանհայմում 1916 թվականին նա հիմնադրել է Կանանց հանրային դպրոցը (Soziale Frauenschule) և 1919-1932 թվականներին եղել է այդ դպրոցի տնօրենը ։ Նա համագործակցել է կոմունիստ-հեղափոխական Եվգենի Լեվինի հետ և 1919 թվականին Հայդելբերգում երեկոյան քննարկումներ են անցկացրել։ 1920 թվականին Մ. Բերնայսը Գերմանիայի ազգային կուսակցության (Deutsche Volkspartei-DVP) թեկնածու է առաջադրվել Վայմար Ռայխստագ ընտրությունների ժամանակ։ Կուսակցության ազգային ցուցակում նրա անունը հայտնվեց տասնչորսերորդ հորիզոնականում։ Նա ընտրվեց 1921 թվականին Բադեն Լենդթագում՝ Բադեն երկրամասի պառլամենտն է, որտեղ աշխատել է մինչև 1925 թվականը։ Նա գրել է շատ հոդվածներ և գրքույկներ կանանց դերը դեմոկրատական հասարակարգում թեմայով, ինչպես նաև երեխայի դաստիարակության և սոցիալական բարօրության թեմաներով։ 1933 թվականին անհանգստացած լինելով Նացիոնալ-սոցիալիզմ գաղափարախոսությամբ և Գերմանիայի ազգային կուսակցության (Deutsche Volkspartei-DVP) աջ թևի քաղաքականությամբ՝ նա կրոնափոխ է լինում և մուտք է գործում դեպի հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցի։
Նա մահացել է բնական մահով 1939 թվականին Բոյրոնում, որը գտնվում է Բադեն երկրամասում ։
Հետագա ընթերցում
Կատեգորիա:Հայդելբերգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի կին գրողներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի մանկավարժներ
Վենյովի շրջան
Վենյովի շրջան (Венёвский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տուլայի մարզում։
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վենյով ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1620 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 33995 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 20,98 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տուլայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Կոլացոնե
Բնակչությունը կազմում է 2937 մարդ։ Խտությունը՝ 53 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 55 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 6050։ Հեռախոսային կոդ՝ 075։ Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Լավրենտիյը։ Տոնը ամեն տարի նշվում է օգոստոսի 10-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լուկաս Լերագեր
Լուկաս Լերագեր (Lukas Lerager, ), դանիացի ֆուտբոլիստ, «Բորդո» ակումբի և Դանիայի հավաքականի կիսապաշտպան։ 2018 թվականի աշխարհի առաջնության մասնակից։
Ակումբային կարիերա
Լերագերն իր պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է «Ակադեմիսկ» ակումբում։ 2010 թվականին հիմնական թիմի կազմում կատարել է իր նորամուտը Դանիայի առաջին դիվիզիոնում։ 2013 թվականի ամռանը տեղափոխվել է «Վիբորգ» ֆուտբոլային ակումբում։ Հուլիսի 26-ին «Նորշելան» ակումբի դեմ խաղում նա կատարել է իր նորամուտը Դանիայի սուպերլիգայում ։ Մրցաշրջանի արդյունքում ակումբն անցել է Առաջին լիգա, բայց Լերագերը մնացել է թիմում։ 2014 թվականի օգոստոսի 3-ին «ՀԲ Կյոգե» ակումբի դեմ խաղում նա խփել է իր առաջին գոլը «Վիբորգի» կազմում« ։ Մրցաշրջանի արդյունքում Լուկասը թիմին օգնել է վերադառնալ էլիտա։
2016 թվականի ամռանը Լերագերը տեղափոխվել է բելգիական «Զյուլտե-Վարեգեմ» ակումբ։ Հուլիսի 30-ին «Էյպեն» ակումբի դեմ խաղում նա կատարել է իր նորամուտը Ժյուպիլե լիգայում ։ Սեպտեմբերի 24-ին «Մեխելեն» ակումբի դեմ խաղում խփել է իր առաջին գոլը «Զյուլտե-Վարեգեմ» ակումբի կազմում ։ Իր նորամուտային մրցաշրջանում նա ակումբին օգնել է նվաճել Բելգիայի գավաթը։
2017 թվականի ամռանը Լերագերը տեղափոխվել է ֆրանսիական «Բորդո»՝ կնքելով 4 տարվա պայմանագիր ։ Տրանսֆերի արժեքը կազմել է 3,5 մլն եվրո։ Օգոստոսի 6-ին «Անժե» ակումբի դեմ խաղում նա կատարել է իր նորամուտը Լիգա 1-ում ։ «Օլիմպիկ Լիոն» ակումբի դեմ խաղում Լուկասը խփել է իր առաջին գոլը «Բորդոյի» կազմում։
Միջազգային կարիերա
2017 թվականի հունիսի 6-ին Գերմանիայի հավաքականի դեմ ընկերական խաղում Լուկասը կատարել է իր նորամուտը Դանիայի հավաքականի կազմում՝ հանդիպման երկրորդ խաղակեսում փոխարինելով Քրիստիան Էրիկսեն ին ։
2018 թվականին Լերագերը մասնակցել է Ռուսաստանում կայացած աշխարհի առաջնությանը, որի ընթացքում դաշտ է դուրս եկել Ֆրանսիայի հավաքականի դեմ խաղում ։
Ձեռքբերումներ
Թիմային
«Զյուլտե Վարեգեմ»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Դանիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ակադեմիսկի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վիբորգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Զյուլտե Վարեգեմի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բորդոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Վոլովսկի շրջան
Վոլովսկի շրջան (Воловский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տուլայի մարզում։
Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վոլովո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1080 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 14158 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 13,11 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տուլայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սավինյի սյուր Էն
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 368 մարդ, բնակչության խտությունը` 35.35 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10.41 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 185 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 55 կմ հյուսիս-արևելք, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 50 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 229 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 163-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 66։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,2 %։ 163 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 147 անձ (76 տղամարդ և 71 կին)։ Գործազուրկ են եղել 16 անձ (10 տղամարդ և 6 կին)։ 66 անաշխատունակներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 26-ը` թոշակառուներ, իսկ 26-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Արջագլուխ (լեռնագագաթ)
Արջագլուխ, լեռնագագաթ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզում՝ Գուգարաց լեռներում, Ծաղկաշատ գյուղից 3 կմ հյուսիս–արևելք։ Բարձրությունը 1911 մ է ։
Արմենակ Բամբուքճյան
Արմենակ Խաչատուրի Բամբուքճյան (Նիկոմիդիա, Բրուսայի նահանգ - 18 փետրվարի, 1915, Սեբաստիա), հայ բժիշկ։
Ծնվել է Բրուսայի նահանգի Նիկոմիդիայի գավառակի կենտրոն Նիկոմիդիա քաղաքում։ Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ՝ 1914 թվականին, զորակոչվել է օսմանյան բանակ և Սեբաստիայի զինվորական հիվանդանոցում ծառայել որպես զինվորական բժիշկ։ Մահացել է 1915 թվականի փետրվարի 18-ին Սեբաստիայում, ժան­տախ­տից։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:1915 մահեր Կատեգորիա:Փետրվարի 18 մահեր Կատեգորիա:Սեբաստիա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ժանտախտից մահացածներ
ACT (թեստ)
1989 թվականին հասարակական գիտությունների բաժինը փոխարինվեց Reading կոչվող բաժնով (որը ներառում էր հասարակական գիտությունների ենթաբաժին), և բնական գիտությունների բաժինը փոխակերպվեց Science Reasoning բաժնի, որն ավելի շատ ստուգում էր խնդիրներ ստուգելու հմտությունը։
2015 թվականի գարնանը ACT-ն կառաջարկվի որպես համակարգչով հանձնելու թեստ, սակայն դրա հետ մեկտեղ կշարունակվի առաջարկվել թղթային քննությունն այն աշակերտներին, որոնց դպրոցներում կան տեխնիկական խնդիրներ։
ACT քննությունը հանձնողների թիվը տարեցտարի ավելանում է։ 2011 թվականին ACT հանձնողների թիվը նույնիսկ գերազանցում էր SAT հանձնողների թվին։ԱՄՆ բոլոր չորսամյա կրթություն առաջարկող համալսարանները դիմորդներից ընդունում են ACT քննության արդյունքները։ Սակայն յուրաքանչյուր համալսարանի դեպքում դիմորդի ACT քննության արդյունքը տարբեր կերպ է դիտարկվում՝ համեմատ GPA-ի, արտադասարանային ակտիվության, և այլ կարևոր գործոնների։ Թեստի գլխավոր չորս բաժինները գնահատվում են յուրաքանչյուրը 1-36 գնահատման սանդղակով, և մեկ ամբողջական միավորը չորս բաժինների միավորների միջինն է։
Գործածություն
ACT-ն ստուգում է ավագ դպրոցի աշակերտների գիտելիքները չորս բնագավառներում՝ English, Math, Reading, Science։ Լրացուցիչ Writing բաժինը ստուգում է աշակերտների էսսե կազմելու և գրելու հմտությունը։ Ինչպես նշում են թեստը կազմողները, ACT-ն ստուգում է աշակերտների պատրաստվածությունը համալսարանում կրթությունը շարունակելու համար։
Ֆորմատ
ACT-ն կազմված է չորս բաժնից՝ Անգլերեն, մաթեմատիկա,reading և բնագիտություն։ Գնահատվում է 1-36 գնահատման սանդղակով։ Յուրաքանչյուր ճիշտ պատասխանի համար տրվում է մեկ միավոր, իսկ սխալի համար միավոր չի հանվում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրթությունն ԱՄՆ-ում Կատեգորիա:Ստանդարտացված փորձարկում
Լեոնտինա Փրայս
Մերի Վայոլեթ Լեոնտինա Փրայս (Mary Violet Leontyne Price, ), ամերիկացի Օպերային սոպրանո, որը համարվում է Մետրոպոլիտեն օպերայի առաջատար առաջին աֆրոամերիկուհի կատարողներից մեկը ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Միսսիսիպի նահանգի Լորել քաղաքում սղոցարարի և մանկաբարձուհու ընտանիքում։ Դաշնամուր նվագել սովորել է երեք տարեկանում։
Սովորել է Օհայո նահանգի Ուիլբերֆորս կենտրոնական պետական քոլեջում, որից հետո՝ Նյու Յորքի Ջուլիարդյան երաժշտական դպրոցում։
Բրոդվեյում մասնագիտական կարիերան սկսել է 1952 թվականին, առաջին մենահամերգը Նյու Յորքում տեղի է ունեցել 1954 թվականին, իսկ օպերային երգչուհու դեբյուտը կայացել է Սան Ֆրանցիսկոյի օպերային թատրոնում 1957 թվականին։
Հետագայում բազմիցս հանդես է եկել Վիեննայի պետական օպերայում, Լոնդոնի Կովենտ գարդեն արքունական թատրոնում, Միլանի Լա Սկալայում՝ կատարելով դերերգեր Մոցարտի, Վերդիի և Պուչինիի օպերաների բեմադրություններում։
Քննադատները նրա ձայնը նկարագրել են որպես «պայծառ ու սավառնող», ինչպես նաև «հարուստ, առաձգական ու փայլատակող» ։
Օպերային բեմից հեռացել է 1985 թվականին, սակայն դրանից հետո տասներկու տարվա ընթացքում երգել է նվագախմբային համերգներում։
Արժանացել է բազմաթիվ մրցանակների, այդ թվում՝ Ազատության նախագահական մեդալի, Սպինգարնի մեդալի, «Էմմի» մրցանակի, տասնութ անգամ՝ «Գրեմմի» մրցանակի, ինչպես նաև 1989 թվականին՝ «Գրեմմի» մրցանակի՝ ձայնագրման արդյունաբերության մեջ երկար տարիների հատուկ ներդրման համար։ Ընդգրկված է «Գրամոֆոն» ամենամսյա ամսագրի փառքի սրահում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի սոպրանոներ Կատեգորիա:Ազատության նախագահական մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Յուրի Գուսակով
Յուրի Միխայլովիչ Գուսակով (Юрий Михайлович Гусаков, ), սովետական ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան, հարձակվող։ 1997 թվականին աշխատել է Սանկտ Պետերբուրգի «Զենիթ» ակումբում։
Կենսագրություն
ԲԿՄԱ-ի դպրոցի սան է։ 1991-1992 թվականներին հանդես է եկել «Զենիթում», մրցարջանն անցկացնելով Գերմանիայի ցածրագույն լիգայի Վորմս քաղաքի «Վորմացիա» ակումբում։ Կարիերան ավարտել է Կամիշինի «Տեքստիլշիկ» ակումբում, որի կազմում անցկացրել է 11 խաղ Ռուսաստանի բարձրագույն լիգայում և մեկ խաղ ՈՒԵՖԱ 1994/95 գավաթի խաղարկությունում։
Ավարտել է պետական կառավարման համալսարանի տնտեսագիտական ֆակուլտետը (Մոսկվա), ունի մասնագիտական՝ պետական մունիցիպալ կառավարման կառավարչի որակավորում։
1997 թվականից աշխատել է կառավարող պաշտոններում՝
Ամուսնացած է։ Որդին՝ Դմիտրի Գուսակով, աղջիկները՝ Մարիան (1998 տ. ծ.) և Նատալիան (2002 տ. ծ.):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Զենիթի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Կորեայի հրաբուխների ցանկ
Ստորև ներկայացված է Կորեայում գործող և հանգած հրաբուխների ցանկը․
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Հյուսիսային Կորեայի աշխարհագրություն
Կորչանո
Կորչանո  (Corciano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Ումբրիա մարզի Պերուջա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 17008 մարդ։ Խտությունը՝ 241 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 63 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 6073։ Հեռախոսային կոդ՝ 075։ Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Միքայել հրեշտակապետը։ Տոնը ամեն տարի նշվում է մարտի 8-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Տյոպլո-Օգարևսկի շրջան
Տյոպլո-Օգարևսկի շրջան (Тёпло-Огаревский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տուլայի մարզում։
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տյոպլոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1014 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 12807 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 12,63 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տուլայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սեշո
Սեշո (Séchault), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։