cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էդգար Վարեզ
Վերադարձ Փարիզ
1931 թվականին Վարեզն ավարտել է «Ինտոնացիան» հարվածային գործիքների, երկու սիրենների և դաշնամուրի անսամբլի համար։ Պիեսի առանձնահատկությունը որոշակի բարձրության հնչյունների գրեթե լիակատար բացակայությունն էր (նման հնչյունները հայտնվում են միայն կոդայում)։ Կոմպոզիտորի որոշումը ստեղծագործությունը գրել գրեթե բացառապես հարվածային գործիքների համար կապված էր լատինաամերիկյան երաժշտության հանդեպ նրա կրքի հետ․ այդ շրջանում Վարեզը շփվում էր բրազիլացի կոմպոզիտոր Էյտոր Վիլա-Լոբոսի հետ, որի հետ իմպրովիզներ էր անում լատինաամերիկյան գործիքներով։ «Ինտոնացիայի» պրեմիերան տեղի է ունեցել 1933 թվականին Նյու Յորքում՝ Սլոնիմսկու ղեկավարությամբ։ 1934 թվականին նա կատարել է «Ինտոնացիայի» ձայնագրությունը, որը դարձել է Վարեզի երաժշտության առաջին ձայնագրությունը։ Ձայնագրման ժամանակ որոշ մասեր կատարել են վարեզի ծանոթ կոմպոզիտորներ՝ Հենրի Քաուել, Ուիլյամ Շուման, Ուոլինգֆորդ Ռիգեր,, Կառլոս Սալսեդո։ Ըստ Սլոնիմսկու հուշերի, կոմպոզիտորների մասնակցությունը պահանջվել է այն պատճառով, որ Նյու Յորքի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հարվածային գործիքների համար պարտիտուրը չափազանց բարդ էր։
Ստեղծագործական ճգնաժամ
1936 թվականին վիրտուոզ Ժորժ Բարերի խնդրանքով Վարեզը ստեղծել է «Խտություն 21,5» սոլո ֆլեյտայի համար։ Պիեսի անվանումը բացատրվում է նրանով, որ այն նախատեսված էր Վարպետ Ուիլյամ Հեյնսի ստեղծագործության պլատինե ֆլեյտայի ներկայացման համար (պլատինի խտությունը մոտավորապես 21,5 գ/սմ3 է)։ «Խտության» ստեղծումից հետո կոմպոզիտորը բախվել է ստեղծագործական ճգնաժամի, որը տևել է գրեթե քսան տարի։ Չնայած ճգնաժամի ժամանակ Վարեզը շարունակում էր աշխատել նոր ստեղծագործությունների վրա, բայց դրանցից ոչ մեկը չի ավարտել։ Վարեզի կյանքի այս շրջանի հետ, բացի կոմպոզիցիայի անհաջող փորձերից, կապված է նաև1941 թվականին Նյու Յորքի մեծ երգչախմբի ստեղծումը, որի հետ Վարեզը հաջորդ վեց տարիների ընթացքում տվել է հին երաժշտական համերգներ։
Ուշ տարիներ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Վարեզի ստեղծագործության նկատմամբ հետաքրքրությունը սկսել էր աճել։ 1948 թվականին կոմպոզիտորը դասախոսություններով հանդես է եկել Կոլումբիայի համալսարանում, իսկ 1950 թվականին Վոլֆգանգ Շտայնեկեի հրավերով դասախոսություններ է անցկացրել Դարմշտադտում նոր երաժշտության դասընթացներում, որից հետո որպես դասախոս այցելել է Արևմտյան Գերմանիայի այլ քաղաքներ։ Նույն թվականին թողարկվել է նրա երաժշտության առաջին երկարանվագ սկավառակը, որը ձայնագրվել է դիրիժոր Ֆրեդերիկ Ուոլդմանի կողմից։
Վարեզը մահացել է 1965 թվականի նոյեմբերի 6-ին՝ կարճատև հիվանդությունից հետո։ Կոմպոզիտորի կտակի համաձայն՝ նրա աճյունը ցրվել Է Նյու Յորքի վրա։
Ընտանիք
Էդգար Վարեզը երկու անգամ ամուսնացած է եղել։ Առաջին անգամ կոմպոզիտորն ամուսնացել է 1907 թվականին դերասանուհի հետ։ 1910 թվականին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Կլոդը, սակայն երեք տարի անց ամուսնալուծվել են։ 1917 թվականին կոմպոզիտորը ծանոթացել է ամերիկացի գրող և թարգմանչուհի  հետ, որի հետ ամուսնացել է 1921 թվականին։ Այս ամուսնությունը շարունակվել է մինչև կոմպոզիտորի մահը ։
Ստեղծագործություն
Իր աշխատանքում Վարեզը ձգտում էր թարմացնել երաժշտական լեզուն՝ արվեստն ազատելով գոյություն ունեցող նորմերից և ավանդույթներից։ Կոմպոզիտորն ընդգծել է իր արմատական ​​հայացքները՝ ժխտելով ցանկացած շարունակականություն, երաժշտական ​​օտարման ու մեկուսացման ձգտում ։ Թեև Վարեզն իր համար Դեբյուսիին, Շտրաուսին, Բուզոնիին և Մուքին ճանաչել էր որպես «կնքահայրեր», նա նաև նշել էր, որ բնական առարկաներն ու ֆիզիկական երևույթներն ավելի մեծ ազդեցություն են ունեցել նրա վրա, քան մյուս կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները, և գրողների, նկարիչների կամ ֆիզիկոսների հետ ինտելեկտուալ շփումը նրան ավելի է գրավում, քան գործընկեր երաժիշտների հասարակությունը ։
Վարեզի ոգեշնչման աղբյուրներից մեկը մաթեմատիկոս և միստիկ Յուզեֆ Վրոնսկու ստեղծագործություններն էին։ Կոմպոզիտորը, որը մոտ քսան տարեկան հասակում ծանոթացել է Վրոնսկու երաժշտությանը, հիշել է, որ այն հուզել էր իր երևակայությունը և դրդել երաժշտությունը հասկանալ որպես «տարածության մեջ շարժվող ձայնային մարմիններ»։
Հասուն տարիներին Վարեզը բազմիցս ընդգծել է այս գաղափարի նշանակությունը իր ստեղծագործության համար. նա հայտարարել է, որ իր երաժշտությունը հիմնված է «անկախ ձայնային զանգվածների» շարժման վրա։ Բացի դա, Վարեզը վստահ էր երաժշտության «տարածական հարթության» գոյության մեջ, որում նոր գործիքների գալուստով հնարավոր կլինի ստեղծել «ձայնային պրոյեկցիաներ»։ Նա բացատրել է այս գաղափարը հետևյալ օրինակով՝
Ես լսում էի Բեթհովենի Յոթերորդ սիմֆոնիան Փլեյելի դահլիճում, որտեղ անհաջող հաշվարկված ակուստիկայի պատճառով հաճախ լինում են ձայնային անակնկալներ և ահա սկերցո եռյակում ինձ հանկարծ թվաց, որ երաժշտությունը կարծես թե առանձնացել է ինքն իրենից և նախագծվել տարածության մեջ։ Դա այնքան կենդանի էր, որ ես հասկացա երաժշտության չորրորդ հարթության առկայությունը: Եվ հետո, երբ ես լսեցի Բեթհովենի Յոթերորդ սիմֆոնիան, ես մտածեցի. միգուցե այս սենսացիան չափազանց ուժեղ ռեզոնանս էր առաջացրել դահլիճի այն հատվածում, որտեղ ես զբաղեցրեցի իմ տեղը: Ես չեմ կարող ճշգրիտ ասել, թե ինչու, բայց հենց այս երեւույթն էր, որ դարձավ կենդանի ապացույց այն բանի, ինչը ես հասկացա շատ վաղուց, այն է կազմակերպված ձայնի կանխատեսումները։
Մա Յուն
Մա Յուն, (马云), Ջեկ Մա (սեպտեմբերի 10, 1964, Հանչժոու, Չինաստան), չինացի գործարար, Alibaba Group ընկերության հիմնադիր և տնօրենների խորհրդի նախագահ։ Առաջին գործարարն է Չինաստանից, ում նկարը հայտնվել է Ֆորբս ամսագրի շապիկին ։ 2014 թվականի նոյեմբեր ամսվա տվյալներով Մայի կարողությունը գնահատվում է 29.7 մլրդ դոլար՝ դարձնելով նրան Չինաստանի ամենահարուստ մարդը։ Աշխարհի ամենահարուստ մարդկանց ցանկում զբաղեցնում է 18-րդ հորիզոնականը ։
Կենսագրություն
Ման ծնվել է Չինաստանի Չժեցզյան պրովինցիայի Հանչժոու քաղաքում՝ երաժիշտների ընտանիքում։ Վաղ հասակում որոշել է սովորել անգլերեն և պարբերաբար հեծանիվով գնում էր մոտակա հյուրանոց՝ որպեսզի շփվի օտարազգիների հետ։ Լեզվի իմացությունն էլ ավելի բարելավելու համար Ման քաղաքում անվճար զբոսավար էր աշխատում զբոսաշրջիկների համար ։
Երկու անգամ ձախողել է քոլեջի ընդունելության քննությունները։ 1988 թվականին ավարտել է Հանչժոուի Մանկավարժական ինստիտուտը, որտեղ սովորել է անգլերեն ։ Ավելի ուշ սկսել է դասավանդել այնտեղ՝ վաստակելով ամսական 12-15 000 դոլար։ 1990-ական թվականների սկզբին երկար ժամանակ փորձում էր աշխատանքի տեղավորվել, սակայն հետագայում նշել է, որ չկարողացավ նույնիսկ դառնալ «Kentucky Fried Chicken ռեստորանային ցանցի մենեջերի օգնականը» ։
Կարիերա
1995 թվականին Ման ուղևորվեց Սիեթլ՝ որպես առևտրական պատվիրակության թարգմանիչ։ ԱՄՆ-ում ընկերներից մեկը Ջեկին ցույց տվեց, թե ինչպես է աշխատում համացանցը։ Սակայն Yahoo! փնտրման համակարգով Չինաստանի մասին որևէ տեղեկություն չգտնվեց։ Ման, ով նախկինում ընդհանրապես գլուխ չէր հանում համակարգչից, որոշեց բացել իր սեփական ինտերնետային ընկերությունը և կնոջ ու ընկերոջ օգնությամբ հավաքեց նախնական կապիտալ՝ 2000 դոլար ։ Ընկերությունը, որը զբաղվում էր վեբ կայքերի ստեղծմամբ, Ման անվանեց «Չինական դեղին էջեր»։ Հետագայում նա հիշում է․
Ֆինանսական սուղ պայմանների պատճառով ընկերության գրասենյակը տեղակայված էր Մայի բնակարանում։ Երեք տարի անց ընկերության եկամուտը կազմում էր արդեն 5 մլն յուն (մոտ 800 000 դոլար)։
1998-1999 թվականներին Ման գլխավորում էր Չինաստանի Էլեկտրոնային առևտրի միջազգային կենտրոնը, որը հանդիսանում էր երկրի Արտաքին առևտրի և տնտեսական համագործակցության նախարարության բաժիններից մեկը։ 1999 թվականին Ման որոշեց թողնել այդ աշխատանքը և 17 ընկերների հետ միասին հիմնադրեց Alibaba Group ընկերությունը, որը նախատեսված էր՝ որպես փոքր և միջին ընկերությունների համար առևտրային հարթակ ։ Ընկերության հիմնադրման համար պահանջվում էր 60 000 դոլար։ Անվանումն ընտրվեց ցանկացած լեզվով հեշտ արտասանելու պատճառով, ինչպես նաև գանձերի մասին հայտնի հեքիաթի հետ ասոցացվելու համար ։
1999 թվականի հոկտեմբերից 2000 թվականի հունվարը Alibaba-ն շահեց վենչուրային կապիտալի՝ 25 մլն դոլար ներդրում, սակայն ընկերությունը շարունակում էր վնասով աշխատել։ Անհաջողությունների շարքն այն ժամանակ ավարտվեց, երբ ընկերությունը մշակեց մի համակարգ, որը Չինաստանի արտահանողներին հնարավորություն էր տալիս գնորդներ գտնել ԱՄՆ-ում։ 2002 թվականին ընկերության հասույթը կազմեց 1 դոլար, որից հետո արագ տեմպերով աճեց ։
2003 թվականից սկսած Ման հիմնադրեց Taobao (eBay-ի չինական տարբերակը), Alipay և Ali Mama ընկերությունները։ Taobao-ի գրանցած աննախադեպ հաջողությունից (2006 թվականին eBay-ը ստիպված էր փակել Չինաստանում գործող իր ենթաբաժինը՝ անեկամտաբերության պատճառով ) և նրա արժեթղթերի գնի թռիչքից հետո eBay-ը Մային առաջարկեց գնել նրանից իր բիզնեսը, սակայն վերջինս հրաժարվեց, քանի որ ցանկանում էր պահպանել ընկերության նկատմամբ վերահսկողությունը։ Փոխարենը, Ման ստացավ Yahoo-ի հիմնադրի՝ Ջերի Յանգի աջակցությունը, ով Alibaba-ում կատարեց 1 մլրդ դոլարի ներդրում։ 2012 թվականի նոյեմբերին Alibaba-ի հասույթը գերազանցեց 1 տրիլիոն յուանը ։
2014 թվականի սեպտեմբերին հայտարարվեց այն մասին, որ Alibaba-ն պատրաստվում է արժեթղթերը դնել Նյու Յորքի ֆոնդային բորսայում ։ Ընկերության պաշտոնական մամուլի հաղորդագրության մեջ ասվում էր, որ այն ծրագրում է ընկերություն բերել 1 մլրդ դոլար, սակայն իրական ներդրումները զգալիորեն գերազանցեցին ակնկալիքները․ Alibaba-ն ունեցավ 25 մլրդ դոլարի ներդրում՝ դառնալով պատմության մեջ ամենահաջողակ IPO-ն (Initial Public Offering) ։
Հայացքներ
Ման բնապահպանության ակտիվիստներից մեկն է։ 2009 թվականին նրա որոշմամբ Alibaba ընկերությունների խումբը վերանայեց իր քաղաքականությունը և իր բոլոր առևտրային հարթակներում արգելեց շնաձկների լողակներից պատրաստված իրերի վաճառքը ։ 2010 թվականին Alibaba-ի նախագահի պաշտոնից հեռանալուց հետո Ման դարձավ Չինաստանի բնապահպանության խորհրդի նախագահը ։ Միևնույն ժամանակ Ման հայտարարեց, որ Alibaba-ն իր տարեկան եկամտի 0.3 %-ը կտրամադրի շրջակա միջավայրի զանազան հարցերը կարգավորելու համար, մասնավորապես՝ ջրի և օդի որակին ուղղված միջոցառումներին ։
Անձնական կյանք
1980-ական թվականների վերջին Ման ամուսնացավ իր համադասարանցի Չժան Ինի հետ։ Ունեն 2 երեխա՝ տղա և աղջիկ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հանչժոու քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Չինացի գործարարներ
Pátera ibera de Perotito
Pátera ibera de Perotito, արծաթե պատերա, որը ստեղծվել է իբերիացիների կողմից մ. թ. ա. 11–րդ դար-մ. թ. ա. 1, հայտնաբերվել է Իսպանիայի Սանտիստեբան դել Պուերտո մունիցիպալիտետում գտնվող Պերոտիտո կոչվող վայրում։
Պատմություն
Գտնվում է Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանում 1917/39/1 համարի ներքո ։ Օգտագործվել է կրոնական արարողությունների և ծիսակատարությունների ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանի նմուշներ
Ռիտվարս Սուհարևս
Ռիտվարս Սուհարևս, լատվիացի ծանրորդ, 2023 թվականի Եվրոպայի չեմպիոն, 2019 և 2021 թվականների Եվրոպայի առաջնությունների բրոնզե մեդալակիր, Եվրոպայի պատանիների քառակի չեմպիոն։
Կենսագրություն
Ռիտվարս Սուհարևսը ծնվել է 1999 թվականին։ 2012 թվականից սկսել է հանդես գալ պատանիների միջազգային առաջնություններում։ Լատվիացի ծանրորդին հաջողվել է հաղթել Եվրոպայի պատանիների չորս առաջնությունում, ինչպես նաև դարձել է պատանիների աշխարհի փոխչեմպիոն։
2015 և 2016 թվականներին եղել է Եվրոպայի պատանիների արծաթե մեդալակակիր ։
Մեծահասակների շրջանում Ռիտվարս Սուհարևսի առաջնաելույթը տեղի է ունեցել 2016 թվականի Եվրոպայի առաջնությունում, որտեղ լատվիացի ծանրորդը մինչև 77 կգ քաշային կարգում զբաղեցրել է 12-րդ տեղը ։
2017 թվականին Եվրոպայի առաջնությունում նա զբաղեցրել է 8-րդ տեղը, իսկ 2018 թվականին՝ 4-րդ։ Նա նաև պոկում վարժությունում նվաճել է փոքր բրոնզե մեդալ ։
2018 թվականին Աշխաբադում մասնակցել է աշխարհի առաջնությանը։ Նա հանդես եկավ նոր՝ մինչև 81 կգ քաշային կարգում և զբաղեցրել 11-րդ տեղը ։
2019 թվականին Բաթումում տեղի ունեցած Եվրոպայի առաջնությունում նա 354 կգ ընդհանուր քաշով բրոնզե մեդալ է նվաճել։ Բացի այդ ծանրորդը պոկում վարժությունում նվաճել է փոքր ոսկե մեդալ ։
2021 թվականի ապրիլին Մոսկվայում տեղի ունեցած Եվրոպայի առաջնությունում մինչև 81 կգ քաշային կարգում Ռիտվարս Սուհարևսը երկամարտի 347 կգ արդյունքով զբաղեցրել է երրորդ տեղը և դարձել Եվրոպայի առաջնության բրոնզե մեդալակիր ։
2023 թվականի Երևանում տեղի ունեցած Եվրոպայի առաջնությունում մինչև 73 կգ քաշային կարգում լատվիացի ծանրորդը երկու վարժությունների արդյունքով նվաճել է ոսկե մեդալ։ Բացի այդ նա պոկում վարժությունում նվաճել է փոքր արծաթե մեդալ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատիշ ծանրամարտիկներ Կատեգորիա:Ծանրամարտի Եվրոպայի չեմպիոններ
Բոլիե սյուր Սոնեթ
Բոլիե սյուր Սոնեթ (Beaulieu-sur-Sonnette), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 282 մարդ, բնակչության խտությունը` 27.41 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10.29 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 360 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 75 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 36 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 167 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 107-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 60։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 64,1 %։ 107 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 93 անձ (51 տղամարդ և 42 կին)։ Գործազուրկ են եղել 14 անձ (7 տղամարդ և 7 կին)։ 60 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 38-ը` թոշակառուներ, իսկ 15-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պոմիե Մուլոն
Պոմիե Մուլոն (Pommiers-Moulons), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Ժոնզակի շրջանում։ Մտնում է Մոնտանդր կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17282։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 196 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ռոբերտսոն շրջան (այլ կիրառումներ)
Ռոբերտսոն շրջան, կարող է վերաբերել՝
Լյուբով Պանչենկո
Կենսագրություն
Ծնվել է 1938 թվականի փետրվարի 2-ին Կիևի մարզի Յաբլունկա գյուղում (1966 թվականից՝ Բուչա գյուղի կազմում, այժմ Բուչա քաղաքը) ։
1950-ականների վերջին ավարտել է Կիևի կիրառական արվեստի դպրոցը (ասեղնագործության բաժին) ։ Այնուհետև աշխատել է կարի արտադրամասում և միևնույն ժամանակ ընդլայնել արվեստի վերաբերյալ գիտելիքները, հետաքրքրվել լինոփորագրությամբ։
1968 թվականին ընդունվել է Ուկրաինայի Ի. Ֆեոդորովի անվան պոլիգրաֆիկ ինստիտուտի գրաֆիկայի ֆակուլտետի երեկոյան բաժինը ։
1960-ական թվականներին հաճախել է «Սովրեմեննիկ» ստեղծագործ երիտասարդների ակումբ, դարձել նրա «Ворота» գրական սեկցիայի անդամ։
Լյովոբ Պանչենկոն աշխատել է Նախագծային-կոնստրուկտորական տեխնոլոգիական ինստիտուտում որպես նկարիչ-մոդելյոր և Մոդելների հանրապետական տանը։ Այդ ժամանակ ստեղծել է մի շարք ակվարելներ, հագուստի մոդելներ, ասեղնագործությունների նմուշներ, գրքերի գրաֆիկական ներդիրներ, գեղանկարչական կտավներ։ Նրա ասեղնագործությունների շատ մշակումներ հրապարակվել են «Радянська жінка» («Խորհրդային կին») ամսագրում ։
Լյուբով Պանչենկոն ձգտել է նպաստել ուկրաինական լեզի և մշակույթի պահպանմանը։ Նա նկարել է պիսանկաներ, ասեղնագործել երգչախմբերի ազգային տարազները, գումար հավաքել քաղբանտարկյալներին օգնելու համար, ովքեր պատիժ էին կրում «հակասովետական ագիտացիայի և պրոպագանդայի համար»։ Նրա մասնակցությամբ Կիևում վերածնվել է Սուրբ Ծննդյան ծեսերգերով տներում շրջելու և վերտեպի ավանդույթը ։
Ապրել է Լեսնայա Բուչայում։
2022 թվականի ապրիլի 30-ին, Ուկրաինայի հերոս քաղաք Բուչայի քաղաքապետ Անատոլի Ֆեդորուկի հայտատարության համաձայն, Լյուբով Պանչեկոն մահացել է 85 տարեկան հասակում։ «Կինը կյանքից հեռացավ դեպի հավերժություն 85 տարեկանում։ Լյուբով Պանչենկոյին չէին կարող կոտրել ՊԱԿ-ում, բայց նկարիչը մեծապես տուժեց ռուսական նոր ներխուժման ժամանակ»,- ասել է Ֆեդորուկը ։
Թաղվել է 2022 թվականի մայիսի 2-ին Բուչայում՝ Յաբլունսկի գերեզմանատանը, ամուսնու՝ նկարիչ Ալեքսեյ Օլեյնիկի գերեզմանի կողքին։
Ցուցահանդեսներ
2008 թվականին Ուկրաինայի գրականության ազգային թանգարանում ներկայացվել է Լյուբով Պանչենկոյի հոբելյանական ցուցահանդեսը՝ ավելի քան 150 աշխատանք՝ գեղանկարչություն, գրաֆիկա, ապլիկացիա։ Իրավապաշտպան և գրող Եվգենի Սվերստյուկն ասել է. «Այս ստեղծագործությունները ակնհայտորեն կրում են հանճարեղության դրոշմը։ Նա ապրում է իր աշխարհում, նա բացահայտում է այդ աշխարհը մեզ համար» ։
2014 թվականին Կիևի Գրուշևսկու թանգարանում ներկայացվել է «Իմ աշխարհը» ցուցահանդեսը ։
Ներկայում Պանչենկոյի աշխատանքները պահվում են նրա ընկերների մասնավոր հավաքածուներում, ինչպես նաև Կիևի վ աթսունականների թանգարանում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ուկրաինացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Նորաձևության դիզայներներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ուկրաինացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի կին արվեստագետներ
Ռոբին Հուդ (այլ կիրառումներ)
Ռոբին Հուդ, կարող է վերաբերել՝
Ֆիլիպա Անգլիացի
Ֆիլիպա Անգլիացի (Philippa of England, Philippa of Lancaster, Philippa af England, Filippa av England, Filippa av England, ), Անգլիայի թագավոր Հենրի IV-ի և նրա առաջին կնոջ՝ Մարիա դե Բոհունի դուստրը, Հենրի V-ի կրտսեր քույրը, Դանիայի, Շվեդիայի և Նորվեգիայի թագավոր Էրիկ Պոմերանցու կինը։ Ֆիլիպան 1420 թվականից մինչ իր մահը Շվեդիայի փաստացի թագուհին էր, իսկ 1423-1425 թվականներին` Դանիայի և Նորվեգիայի ռեգենտը։
Վաղ տարիներ և ամուսնություն
Ֆիլիպան ծնվել է Հենրի IV-ի և նրա առաջին կնոջ՝ Մարիա դե Բոհունի ընտանիքում, Պիտերբորոյում։
1401 թվականին Դանիայի թագուհի Մարգարիտա I Դանիացին բանակցություններ է սկսում Հենրի IV-ի հետ Կալմարյան միության և Անգլիայի միջև կրկնակի դաշինք կնքելու հնարավորության վերաբերյալ։ Այս միությունը պետք է ամրապնդեր անգլիական գահի ժառանգորդ Հենրիի և Դանիայի գահաժառանգի քրոջ` Կատերինա Պոմերանցու ամուսնությունը։ Մարգարիտան չի համաձայնում այս պայմանին և փոխարենն առաջարկում է Ֆիլիպայի և Էրիկի ամուսնությունը։ 1405 թվականին Էրիկի հետ նշանադրությունից հետո Ֆիլիպան պաշտոնապես հայտարարվում Դանիայի թագուհի։
1406 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Լունդի տաճարում տեղի է ունենում Էրիկի և 13-ամյա Ֆիլիպայի պսակադրությունը ։ Հարսնացուն կրում էր սպիտակ մետաքսյա պարեգոտ` սկյուռի մորթով զարդարված թիկնոցով։ Ենթադրվում է, որ սա ամենավաղ փաստագրված դեպքն է, երբ միջնադարում հարսնացուն կրում էր հատուկ, հարսանեկան արարողության համար կարված սպիտակ հագուստ ։
Երիտասարդ զույգն ամուսնության առաջին տարին անցկացնում է Կալմար քաղաքում։ Ֆիլիպան որպես հարսանեկան նվեր իր փեսացուից ստանում է Շվեդիայի մեծ մասը։ Իր թագավորության գրեթե ողջ ժամանակաշրջանում նա ապրում է Շվեդիայում։ Որոշվում է նաև, որ Ֆիլիպան կարող է իր անձնական ավատները ստանալ միայն երեք թագավորություններից մեկում, մասնավորապես` Շվեդիայում։ Ֆիլիպայի պալատական ազնվական օրիորդն է դառնում Կատարինա Կնուդսդոտտերը` Բրիջիթ Շվեդացու թոռնուհին և Մարթա Ուլֆսդոտտերի դուստրը, որը Մարգարիտա թագուհու պալատական ազնվական օրիորդն էր։ Ֆիլիպան հովանավորում էր Վադստենայի վանքին, որտեղ հաճախ էր հյուրընկալվում։
Ռեգենտություն
Էրիկը հաճախ էր ճամփորդում և երբ երկրում չէր լինում, Ֆիլիպան հանդես էր գալիս որպես ռեգենտ։ Շվեդիայում, որտեղ նա անցկացնում էր իր ժամանակի մեծ մասը, Ֆիլիպան դե ֆակտո հանդես էր գալիս որպես տիրակալ, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ թագավորը գտնվում էր երկրում։ Ակնհայտ է, որ Էրիկը մեծ վստահություն էր տածում նրա հանդեպ։ 1423-1425 թվականներին` Էրիկի` ուխտագնացությունում գտնվելու ընթացքում, Ֆիլիպան հանդես է գալիս որպես Կալմարյան միության երեք թագավորությունների խնամակալ ։ Այդ ընթացքում Ֆիլիպան լուծում է վեճը Հանզայան միության հետ և 1423 թվականի հոկտեմբերի 8-ին միության որոշ անդամների հետ (Լյուբեկ, Համբուրգ, Լյունեբուրգ և Վիսմար) կնքում պայմանագիր մետաղադրամների վավերականության մասին, որի համաձայն` այս շրջանների մետաղադրամները, որոնք ունեին հավասար արժեք, համարվում էին հավասարազոր ։
1426 թվականին Հանզայի հետ պատերազմում Ֆիլիպան Դանիայի համար դաշնակից է գտնում` ի դեմս Շվեդիայի, ինչպես նաև Հանզայան միության հարձակման ժամանակ կազմակերպում Կոպենհագենի պաշտպանությունը Շվեդիայի զորքերի միջոցով։ 1428 թվականին Ֆիլիպան հաջողությամբ ղեկավարում է Կոպենհագենի պաշտպանությունը։ Նրա հերոսական արարքը հետագայում նկարագրվում է Հանս Քրիստիան Անդերսենի «Կնքահոր ալբոմը» հեքիաթում (1868) ։
Մահ
Ֆիլիպան բնութագրվում էր որպես թագավորական ընտանիքի միակ ներկայացուցիչ, որին սիրում էին ոչ միայն իր հպատակները, այլև երեք թագավորությունների սահմաններից դուրս։ Ֆիլիպային սիրում էին Կոպենհագենի բնակիչները Հանզայի դեմ քաղաքի պաշտպանության պայքարը կազմակերպելու համար։ Նա օգնում էր նաև քաղաքի աղքատ բնակիչներին, այրիներին և որբերին։ Կոպենհագենի բնակիչները, որտեղ Էրիկը տեղափոխել էր իր արքունիքը, դատապարտում են նրան սիրելի թագուհու պալատական ազնվական օրիորդի հետ ամուսնանալու համար։ Հավանաբար Օլաֆ Աքսել Թոդի և Սեսիլիայի միջև տեղի ունեցած միջադեպն արտահայտում էր ընդհանուր դժգոհությունը թագավորի նոր կնոջ հանդեպ և վկայում էր Կոպենհագենից 1439 թվականին Էրիկի փախուստի պատճառների մասին։
Գրականություն
Կատեգորիա:14-րդ դարի անգլիացիներ Կատեգորիա:Ռեգենտներ Կատեգորիա:Անգլիայի արքայադուստրեր Կատեգորիա:Կանայք պատերազմում
Մանիշկա (գետ)
Մանիշկա, գետ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում։ Սկիզբ է առնում Թեքսարի լեռների հարավարևմտյան լանջերից և Մալիշկա գյուղից 2,5 կմ հարավ-արևմուտքում աջից միախառնվում Արփա գետին։ Երկարությունը՝ 16 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի գետեր Կատեգորիա:Գնիշիկ գետի վտակներ
Վիտո դ’Ազիո
Վիտո դ’Ազիո  (Vito d'Asio), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզում՝ Պարդենոնե գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 891 մարդ, բնակչության խտություն՝ 17 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 53 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33090։ Հեռախոսային կոդ՝ 0427։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Դամդինի Սուխե-Բատոր
Դամդինի Սուխե-Բատոր (Дамдины Сүхбаатар, ᠳᠠᠮᠳᠢᠨ ᠤ ᠰᠦᠬᠡᠪᠠᠭᠠᠲᠤᠷ, ), մոնղոլ քաղաքական գործիչ, Մոնղոլական ժողովրդահեղափոխական կուսակցության (ՄԺՀԿ) հիմնադիրը, Մոնղոլական ժողովրդական հեղափոխության (1921) առաջնորդը։
Ծնվել է աղքատ գյուղացու ընտանիքում։ 1912-1918 թվականներին ծառայել է բանակում։ 1919 թվականից Ուրգայում (այժմ՝ Ուլան Բատոր) աշխատել է որպես գրաշար, որտեղ էլ ծանոթացել է ռուս բոլշևիկ հեղափոխականների հետ, որոնց միջոցով՝ Վլադիմիր Լենինի քարոզչությանը։ 1919 թվականին ստեղծել է անլեգալ հեղափոխական խմբակ։ 1920 թվականին գլխավորել է իր խմբակի և Չոյբաչսանի համանման խմբակի միավորմամբ ստեղծված հեղափոխական կազմակերպությունը։ Կազմակերպության ստեղծմամբ էլ դրվել է Մոնղոլական ժողովրդական կուսակցության (ՄԺԿ, կազմակերպությունը հիմնադրվել է 1921 թվականի մարտին, 1925 թվականից անվանվել է ՄԺՀԿ) հիմքը։ Սուխե-Բատորի գլխավորությամբ կայացել է ՄԺԿ համագումարը (1921 թվականի մարտ), որը մոնղոլ ժողովրդին ապստամբության կոչ է արել՝ «հակաիմպերիալիստական հակաֆեոդալական հեղափոխության խնդիրների» առաջադրմամբ։ Համագումարում Դամդինի Սուխե-Բատորը ընտրվել է ՄԺԿ ԿԿ-ի անդամ։ 1921 թվականի մարտի 13-ին նշանակվել է ժամանակավոր ժողովրդական կառավարության անդամ, ռազմական նախարար և ժողովրդական բանակի գլխավոր հրամանատար։ Մոնղոլական ժողովրդական բանակը Դամդինի Սուխե-Բատորի հրամանատարությամբ մոնղոլ ժողովրդին օգնության եկած խորհրդային բանակի զորամասերի աջակցությամբ 1921 թվականի մայիս-օգոստոսին ջախջախել է Ունգեռնի սպիտակգվարդիական զորքերին։ 1921 թվականի հուլիսին մտել է ժողովրդական կառավարության կազմի մեջ, զբաղեցնելով ռազմական նախարարի պաշտոնը։
Կատեգորիա:Մոնղոլիա
Վալդիս Կալնրոզե
Կենսագրություն
Վալդիս Կալնրոզեն (մինչև 1961 թվականը` Վոլդեմեր Ռոզենբերգս) ծնվել է 1894 թվականի հունվարի 17-ին, Ռուսական կայսրության Կուրլյանդս նահանգի Գոլդինգեն քաղաքում (այժմ` Կուլդիգա քաղաք, Լատվիա) հացթուխ Կարլիս Ռոզենբերգի ընտանիքում։
Սովորել է Լիեպայսկի հիմնական դպրոցում, Ա. Ստունդայի գեղարվեստի ստուդիայում, ավարտել է Լատվիայի գեղարվեստի ակադեմիան (Վիլհելմ Պուրվիտի բնանկարչական արվեստանոցում, 1932)։
Իր կյանքի սկզբում փոխել է շատ մասնագիտություններ և աշխատատեղեր։ Որոշ ժամանակ աշխատել է Լիեպայսկի թատրոնում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նա ապրում էր որպես փախստական Սաարեմաա կղզում։ Վերադառնալով Լատվիա` նա մասնակցել է Անկախության պայքարին։
Եղել է Լատվիայի ստեղծագործական «Կանաչ ագռավ» միավորման գեղարվեստական բաժնի կազմում (1929)։ Եղել է Լատվիայի նկարիչների միության անդամ (1944-1952, վերականգնվել է 1957 թվականին)։ Լատվիական ԽՍՀ աևվեստի վաստակավոր գործիչ (1963) է, Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1970)։ Լատվիական ԽՍՀ պետական մրցանակակիր է (1980) ։
Մահացել է 1993 թվականի ապրիլի 16-ին, Ռիգայում։ Թաղված է Լեսնոյ գերեզմանատանը։
Ստեղծագործություն
Ցուցահանդեսների սկսել է մասնակցել 1928 թվականից։ Առարկաների պատկերման ժամանակ վիրտուոզ կերպով փոխանցել է նուրբ կոմպոզիցիաներ։ 1960-ական թվականներից աշխատել է մեծապես մարինայի ժանրում։
Առավել հայտնի աշխատանքներից են «Աշունը փոքրիկ քաղաքում», «Երեք եղբայր», «Աշնանը` գետի մոտ», «Հին Ռիգա», «Ծաղկման ժամանակ», «Վարդակակաչներ», «Վարդեր և կիտրոն», «Երեկոյան ժամ» կտավները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատիշ նկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարիչներ Կատեգորիա:Լատիշ արվեստագետներ
Nana Tafregya Pallbearers
Nana Tafregya Pallbearers, գանայական հուղարկավորության բյուրո։ Հիմնադրվել է Բենջամին Այդուի (Benjamin Aidoo) կողմից ։
Կրելու մեթոդը
Բյուրոն հայտնի է նրանով, որ իր կողմից կազմակերպված հուղարկավորությունների ընթացքում դագաղակիրները իրականացնում են իրենց աշխատանքը, կատարելով զանազան խորեոգրաֆիկ շարժումներ և պարեր ։
Ընկերությունը ձեռք է բերել համաշխարհային ճանաչվածություն COVID-19 համավարակի ընթացքում, երբ հուղարկավորություններից մեկի տեսագրությունը դարձել է համացանցային մեմ  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քրիստոնեություն և մահ Կատեգորիա:Հուղարկավորության սովորույթներ Կատեգորիա:Մահվան հետ առնչվող մասնագիտություններ Կատեգորիա:Մահը Գանայում
Ձոպոլա
Ձոպոլա  (Zoppola), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզում՝ Պարդենոնե գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 8431 մարդ, բնակչության խտություն՝ 183 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 45 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33080։ Հեռախոսային կոդ՝ 0434։ Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Մարտինը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Որդնալվիճ
Որդնալվիճ, ֆիլոքսերախաղողի, լվիճների ենթակարգի, ֆիլոքսերիների ընտանիքի միջատ, խաղողի վազի վտանգավոր վնասատու։ Հայրենիքը ԱՄՆ է։ Տարածված էր Մոլդավիայում, Ուկրաինայում, Անդրկովկասում և Հյուսիսային Կովկասի մի քանի շրջաններում, Հայաստանում՝ Նոյեմբերյանի, Իջևանի, Շամշադինի և Թումանյանի շրջաններում։ Որդնալվիճի մարմինը օվալաձև է, դեղնականաչավուն, երկարությունը՝ 0,8- 1,2 մմ, աչքերը՝ կարմիր, կնճիթը՝ ծակող-ծծող տիպի։ Լրիվ ցիկլով զարգանում է խաղողի վազի վերերկրյա և ստորգետնյա օրգանների վրա։ Ունի 2 ձև՝ արմատային և տերևային։ Ձմեռում են առաջին և երկրորդ հասակի թրթուրները՝ արմատների վրա։ Չորրորդ մաշկափոխումից հետո ձևավորվում է էգը, բազմանում է կուսածնությամբ, արմատների վրա դնում մինչև 200 ձու։ Ծնված թափառող թրթուրները կպչում են արմատներին, և սկսվում է հաջորդ գեներացիան (սերունդը)։ Արմատային ձևը վեգետացիայի ընթացքում հարավային շրջաններում տալիս է 6—9 սերունդ։ Ամռանը արմատային թրթուրներից առաջանում են թևավոր լվիճներ, որոնց էգերը բեղմնավորվելուց հետո ձվադրում են բույսի վերերկրյա մասերի վրա։ Մեծ ձվերից ծնվում են էգեր, փոքրերից՝ արուներ։ Բեղմնավորված էգը բազմամյա ճյուղերի վրա դնում է մեկ ձմեռող ձու։ Գարնանը ձվերից դուրս են գալիս որդնալվիճի տերևային ձևեր, որոնք խաղողի ամերիկյան տեսակների և հիբրիդների տերևների վրա առաջացնում են սափորաձև գխտորներ, որի հետևանքով տերևները չորանում են։ Թրթուրները սնվում են, չորս անգամ մաշկափոխվում և վերածվում հասուն կուսածին էգ՝ սերնդահիմնադիրի, որը դնում է մինչև 400 ձու։ 2—3-րդ գեներացիայից սկսած գխտորներում ծնվում են որդնալվիճի տերևային, ինչպես նաև արմատային ձևերի թրթուրներ։ Աշնանը բոլորը (բացի արմատային թրթուրներից և ձմեռող ձվից) ոչնչանում են։ Որդնալվիճը լրիվ ցիկլով զարգանում է միայն ամերիկյան մի քանի տեսակների և դրանց հիբրիդների արմատների և տերևների վրա։ Եվրոպական և ասիական սորտերի վրա մակաբուծում և շատ վնասակար է միայն արմատային ձևը։ Որդնալվիճի թքի ֆերմենտների ազդեցությունից արմատների վնասված մասերի հյուսվածքները վերաճում են ուռուցքների, արմատները ճաքճքում են, առաջանում են խոցեր, ուր թափանցում են միկրոօրգանիզմները և փտեցնում դրանք։ Վարակված վազերը չեն պտղաբերում և 5—10 տարի հետո սովորաբար չորանում են։ Ամերիկյան խաղողի վազին առավելապես վնասում է տերևային ձևը։ Պայքարի միջոցները. կարանտինի խիստ պահպանում, տնկանյութի վարակազերծում հեքսաքլորանով, բրոմմեթիլով և այլ միջատասպաններով, ֆիլոքսերադիմացկուն սորտերի տնկում, վնասված գոտիներում հողի պարբերական մշակում ֆումիգանտներով։
Կատեգորիա:Միջատներ
Նատաշա ՄակԷլհոն
Կենսագրություն
Նատաշա ՄակԷլհոնը ծնվել է Լոնդոնի Ուոլթոն Թեմզայի վրա արվարձանում։ Երբ նա դարձել է 3 տարեկան, նրա ծնողները բաժանվել են, իսկ փոքրիկ Նատաշան իր մոր, խորթ հոր և եղբայր Դեյմոնի հետ տեղափոխվել է Բրայթոն։ Այնտեղ նա հաճախել է Սուրբ Մարիայի դպրոց՝ աղջիկների համար (St. Mary’s Hall School for Girls)։ Նա շարունակել է կրթությունը Լոնդոնի երաժշտական և դրամատիկ արվեստների ակադեմիայում։ Ուսման ընթացքում նա խաղացել է մի քանի ներկայացումներում, որոնցից են՝ «Ռիչարդ III», «Կոմս Մոնտե-Քրիստո», «Բալի այգի», «Ամառային գիշերվա երազ»։ Ավարտելով ուսումը 1993 թվականին, Նատաշան առաջին անգամ հայտնվեց մեծ էկրաններին «Ապրել կյանք Պիկասոյի հետ» ֆիլմում, այնուհետև նկարահանվեց «Սատանայի սեփականություն», « Ռոնին » և համաշխարհային հռչակ ունեցող «Թրումանի շոուն» ֆիլմերում։
Չնայած նրան, որ Նատաշան նկարահանվում է հոլիվուդյան հայտնի այնպիսի դերասանների հետ, ինչպիսին են Ջորջ Քլունին, Բրեդ Փիթը, Ռոբերտ Դե Նիրոն, Քրիստիան Բեյլը, նա խուսափում է ուշադրությունից և ընտրում է դերեր քիչ բյուջե ունեցող ֆիլմերում, օրինակ՝ «Միսիս Դալլոուեյ», «Ապարդյուն սիրո փորձեր», «Ուրվականների քաղաք», «Սոլյարիս» և BBC-ի «Եվս մեկը Բոլեյն ծագմամբ»։
Նատաշայի վերջին աշխատանքներն են. «Մանուշակագույն հագած տիկնայք», որտեղ նա նկարահանվել է Ջուդի Դենչի և Մեգի Սմիթի հետ, «Իքս տղա», «Մեծ ձախողում», նաև «Խումբ» մինի-սերիայում, որի բեմադրությունը իրականացրել է Ռիդլի Սքոթը։ 2006 թվականի փետրվարին նա միացել է Դայանա Ռիգին «Պատիվ» պիեսում։ Նատաշա ՄակԷլհոնի ամենամեծ դերը վերջին տարիներին եղել է «Californication» հեռուստասերիալում, որում նա խաղացել է Դևիդ Դուխովնիի հետ։
«Californication» սերիալի երկրորդ սեզոնում նկարահանումների ժամանակ, 2008 թվականի մայիսի 20-ին Նատաշան, ով այդ ժամանակ հղի էր, վատ լուրեր ստացավ՝ նրա ամուսինը՝ Մարտին Հիրիգոյեն Կելլին մահացել էր իրենց Լոնդոնի տանը։ Դիահերձումը ցույց էր տվել, որ նա մահացել է սրտի հիվանդությունից։
Նատաշան ապրում է Լոնդոնում երեք որդիների՝ Տեոյի, Օտիսոմի և Ռեքսոմի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 14 ծնունդներ Կատեգորիա:1969 ծնունդներ Կատեգորիա:Անգլիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի անգլիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Նատրիումուրետիկ պեպտիդ
Նատրիումամուղ հորմոն, (նատրիումուրետիկ հորմոն, ատրիոպեպտիդ) սրտամկանի, առավելապես աջ նախասրտի բջիջների կողմից սինթեզվող հորմոն, որը մասնակցում է օրգանիզմի ջրաաղային փոխանակության կարգավորմանը։ Հորմոնի ազդեցությամբ արյան մեջ նվազում է նատրիումի քանակը, արյան ծավալը, արյան ճնշումը, անոթները լայնանում են ։
Հորմոնը կազմված է 28 ամինաթթվային մնացորդներից, որի կենտրոնական մասում 17 ամինաթթուները 7-րդ և 23-րդ դիրքերում երկսուլֆիդային կապերով առաջացնում են օղակ։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականին Կանադայում ։
Այս հորմոնը քիչ քանակով սինթեզվում է նաև երիկամներում, մակերիկամների միջուկային շերտում և հիպոթալամուսում։ Հորմոնի ընկալիչները տեղակայված են արյունատար անոթներում, սրտում, գլխուղեղի կեղևում, մակերիկամների կծիկային շերտում և երիկամներում։ Հորմոնն արյան մեջ է անցնում նախասրտերի գերձգման, զարկերակային արյան ճնշման բարձրացման, արյան մեջ նատրիումի և հակամիզամուղային հորմոնի (վազոպրեսին) քանակի շատացման, սրտի սիմպաթիկ նյարդերի ակտիվացման ժամանակ ։
Ֆունկցիաներ
Նատրիումամուղ հորմոնն ունի անոթային և երիկամային ազդեցություններ։ Հորմոնի երիկամային ազդեցություններն են.
Հորմոնի անոթային ազդեցություններն արտահայտվում են անոթների հարթ մկանների թուլացմամբ և անոթալայնացմամբ։ Հորմոնը թուլացնում է աղիների հարթ մկանները, իջեցնում է ներակնային ճնշումը։ Նատրիումամուղ հորմոնն իր ազդեցությամբ հանդիսանում է ռենին-անգիոթենզին-ալդոստերոնային համակարգի հակազդիչը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սփռուն ներզատական համակարգ Կատեգորիա:Ներզատական համակարգ Կատեգորիա:Հորմոններ
Էստե Լաուդեր
Էստե Լաուդեր (Estée Lauder, ծննդյամբ՝ Ժոժեֆինա Էստեր Մանտցեր, {{lang-en|Josephine Esther Mentzer {{ԱԾ}}), ամերիկացի գործարար կին, «Estée Lauder Companies» ընկերության հիմնադիր և տնօրենների խորհրդի առաջին նախագահ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1908 թվականի հունիսի 1-ին Նյու Յորքի Քուինս թաղամասում, ԱՄՆ ներգաղթած հրեաների ընտանիքում, եղել է 8 երեխաներից կրտսերը։ Երբ Էստեերը 6 տարեկան էր, նրանց տանը բնակություն է հաստատել նրա մորեղբայրը, որը մասնագիտությամբ մաշկաբան էր։ Մորեղբոր շնորհիվ Էստերը ստեղծեց 4 ֆորմուլա՝ մաշկի քսուկների համար, որոնք մինչ այդ ոչ մեկ չէր արտադրել։ Իր ապագա ամուսնուն՝ Ջոզեֆ Լաուդերին Էստերը հանդիպել է Վիսկոնսին քաղաքում հանգիստն անցկացնելու ժամանակ։ 1938 թվականի փետրվարի 3-ին ամուսինները Նյու Յորքում բացել են իրենց առաջին խանութը։ Նրանք վերակառուցել են նախկին ռեստորանի շենքը, որտեղ գիշերները պատրաստում էին քսուկներ, իսկ ցերեկները վաճառում դրանք։ Հենց այդ ընթացքում էլ դրվեց կոսմետիկայի և օծանելքի արտադրությամբ զբաղվով  «Estée Lauder» ընկերության հիմքը։
1995 թվականին Էստե Լաուդերը թողել է իր աշխատանքը։
Մահացել է 2004 թվականի ապրիլի 24-ին՝ Մանհեթեն քաղաքի իր տանը։
Պարգևներ
Լաուդերը Ֆրանսիայի գլխավոր հյուպատոս Ժերար Կաուսերից ստացել է Պատվավոր Լեգեոնի շքանշան, 1988 թվականին նրա անունն ընդգրկվել է «Junior Achievement» գործարարների փառքի սրահում։ 2004 թվականին արժանացել է ԱՄՆ Ազատության նախագահական մեդալի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի միլիարդատերեր Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ
Սևաստոպոլյան պատմվածքներ
«Սևաստոպոլյան պատմվածքներ», երեք պատմվածքների շարք՝ գրված Լև Տոլստոյի կողմից, հրատարակված 1855 թվականին։ Պատմվածքները նկարագրում են Սևաստոպոլի պաշտպանությունը։ Տոլստոյը գրում է ինչպես քաղաքի պաշտպանների հերոսության, այնպես էլ անմարդկային ու անիմաստ պատերազմի մասին։
Մուրտազա Ռահիմով
Կենսագրություն
Ռախիմով Մուրթազա Գուբայդուլովիչը ծնվել է Բաշկորտոստանի Կուգարչին շրջանի Տավականովո գյուղում։ Հայրը՝ Գուբայդուլլա Զուֆարովիչ Ռահիմովը, Հայրենական Մեծ պատերազմից հետո աշխատել է որպես մի շարք տնտեսությունների նախագահ և 1956 թվականին պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով։
Սևաստոպոլյան պատմվածքներ
Շրջապատված քաղաքի կյանքի պատկերի ճշտության ու հավաստիության ապահովումը պայմանավորված էր ոչ միայն գրողի վարպետությամբ, այլ ավելի շուտ այն բանով, որ Լև Տոլստոյը 1854 թվականի նոյեմբերից մինչև 1855 թվականի օգոստոսը գտնվում էր Սևաստոպոլում և նրա շրջակայքում։ Մեկուկես ամսվա ընթացքում կրակոցների տակ նա հերթապահում էր Չորրորդ հրետանային մարտկոցում (այդ թվում՝ մարտի 28-ի (ապրիլի 9) երկրորդ ուժեղացված ռմբակոծության ժամանակ, մասնակցել է Սև գետակի ճակատամարտին և քաղաքի վերջին գրոհի մարտերին։
Մուրտազա Ռահիմով
Կենսագրություն
1956 թվականին ավարտել է Ուֆիմի նավթային տեխնիկումը և սկսել աշխատել Ուֆիմի նավթավերամշակման գործարանում։
Սևաստոպոլյան պատմվածքներ
Սևաստոպոլը դեկտեմբեր ամսին
Լև Տոլստոյը առաջին մասում օգտագործում է երկրորդ դեմք (դա ցույց է տալիս «Դուք» դերանվան գործածությունը)։ Քաղաքի նկարագիրը, հնարավոր է, գրված էր Տոլստոյի 1854 թվականին Սևաստոպոլ ժամանելու հիման վրա։ Պատմողը ընթերցողին է ներկայացնում ժամանակավոր հիվանդանոց։ Այստեղ տեղավորված են անդամահատված վերջույթներով վիրավոր շատ զինվորներ, «ոմանք մահճակալների վրա, մեծ մասը` հատակին» ։ Այնտեղ ընթերցողը բանակցություններ է տանում վիրավորների հետ, ապրում է պատերազմի ցավն ու տառապանքը։ Այնուհետև այցելում է մի տեղ, ուր ճաշի ժամանակ սպաներն ու զինվորները լսում են չորրորդ ամրոցի ֆանտաստիկ պատմությունները, որն ընթերցողի մոտ առաջացնում է այդ ամրոցն այցելելու անհրաժեշտություն։ Տոլստոյն ընթերցողին ուղեկցում է չորրորդ ամրոցը, որտեղ նա հակառակորդի դիրքերից մի քանի մետր հեռավորության վրա զրույցի է նստում այն ժամանակվա հրամանատարի հետ։ Վստահ լինելով քաղաքի ուժերին, զինվորը սեր է տածում իր երկրի նկատմամբ և գիտակցում է պայքարի նկատմամբ իր աներեր կամքը՝ ստիպելով ընթերցողին վերադառնալ քաղաք։ Տոլստոյը «Սևաստոպոլը դեկտեմբեր ամսին» պատմվածքը օգտագործում է նաև նրա ահամար, որպեսզի ընթերցողին տրամադրի «Սևաստոպոլը մայիսին» և «Սևաստոպոլը 1855 թվականի օգոստոսին» պատմվածքների ընթերցմանը։
Սևաստոպոլը մայիսին
Երկրորդ մասում Տոլստոյը դիտարկում է պատերազմի սնափառությունն ու անիմաստությունը։ Պատմությունն ուսումնասիրում է պատերազմի հոգեբանությունն ու զինադադարի ժամանակ մոլորության տանող մարդասիրության առկայությունը (քանի որ երկրները պատերազմում են միմյանց հետ՝ չնայած նախկին զինադադարների)։ Տոլստոյը հանգում է նրան, որ իր պատմվածքում կա մեկ հերոս՝ ճշմարտությունը։
Մուրտազա Ռահիմով
Կենսագրություն
1964 թվականին ավարտել է Ուֆիմի նավթային ինստիտուտը։
1960-1976 թվականներին աշխատել է Ուֆիմի նավթավերամշակման գործարանում՝ որպես գործարանի պետ, արտադրամասի պետի տեղակալ, արտադրության պետի տեղակալ, նոր արտադրությունների գործարկման և կարգաբերման գծով գլխավոր ինժեների տեղակալ։
Սևաստոպոլյան պատմվածքներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լև Տոլստոյի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:1855 գրքեր
Մուրտազա Ռահիմով
Կենսագրություն
1976-1978 թվականներին աշխատել է գլխավոր քիմիկոս, գլխավոր ինժեների տեղակալ, 1978-1986 թվականներին՝ գլխավոր ինժեներ, իսկ 1986-1990 թվականներին՝ գործարանի տնօրեն։
1974-1991 թվականներին եղել է ԽՄԿԿ անդամ։
Ընտրվել է ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավոր և ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի անդամ, Բաշկորտոստանի Հանրապետության Ժողովրդական պատգամավոր և ժողովրդական պատգամավորների Ուֆիմի քաղաքային խորհրդի անդամ։
1990-1993 թվականներին եղել է Բաշկորտոստանի Հանրապետության Գերագույն Խորհրդի նախագահը։ Այդ ընթացքում ընդունվել են Բաշկորտոստանի Հանրապետության պետական ինքնիշխանության մասին հռչակագիրը (1990 թվականի հոկտեմբերի 11), ստորագրվել են դաշնային պայմանագիր և Բաշկորտոստանի Հանրապետության Դաշնային պայմանագրի հավելված (1992 թվականի մարտի 31) և Բաշկորտոստանի Հանրապետության նոր Սահմանադրությունը (1993 թվականի դեկտեմբերի 24)։
1991 թվականի օգոստոսի սկզբում աջակցել է GCP-ին, բայց նրա պարտվելուց հետո հայտարարել է ԽՄԿԿ-ից դուրս գալու և ՌԽՖՍՀ նախագահ Ելցինի աջակցության մասին։
1993 թվականի դեկտեմբերի 12-ին համաժողովրդական քվեարկությամբ ընտրվել է Բաշկորտոստանի Հանրապետության առաջին նախագահ՝ հավաքելով ընտրողների ձայների 63 %-ը։ Երդմնակալության արարողությունը տեղի է ունեցել 1993 թվականի դեկտեմբերի 25-ին ։ 1994 թվականիի օգոստոսի 3-ին առաջին նախագահական ժամկետի ընթացքում ստորագրվել է Ռուսաստանի Դաշնության և Բաշկորտոստանի Հանրապետության պայմանագիրը՝ Ռուսաստանի Դաշնության պետական իշխանության մարմինների և Բաշկորտոստանի Հանրապետության պետական իշխանության մարմինների միջև վարման և լիազորությունների փոխադարձ պատվիրակման առարկաների տարանջատման մասին։
1998 թվականի հունիսի 14-ին ընտրություններում վերընտրվել է Բաշկորտոստանի Հանրապետության նախագահի պաշտոնում երկրորդ ժամկետով՝ հավաքելով ձայների 70,2 %-ը։ Հանրապետության անտառտնտեսության նախարարը հավաքել է ընտրողների ձայների 9 %-ը։
1993-2001 թվականներին եղել է ՌԴ Դաշնության խորհրդի անդամ և ՌԴ Պետական խորհրդի անդամ։ 2001 թվականի մարտի 12-ից սեպտեմբերի 17-ը Ռուսաստանի Դաշնության Պետական խորհրդի նախագահության անդամ ։
1999 թվականին եղել է «Հայրենիք - Ողջ Ռուսաստան» Համառուսաստանյան կուսակցության հիմնադիրներից և համանախագահներից մեկը, որը 2001 թվականի դեկտեմբերի 1-ին անդամակցել է «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցությանը։
2003 թվականի դեկտեմբերի 21-ին «Ռուսաստանի Դաշնության քաղաքացիների ընտրական իրավունքների և հանրաքվեին մասնակցելու իրավունքի հիմնական երաշխիքների մասին» դաշնային օրենքին համապատասխան, Ռահիմովը երկրորդ փուլում հավաքելով ձայների 78,01 %-ը, երրորդ անգամ ընտրվեց Բաշկորտոստանի Հանրապետության նախագահ ։
2010 թվականի հուլիսի 12-ին Մ. Գ. Ռահիմովը ՌԴ նախագահի աշխատակազմի ղեկավար Սերգեյ Նարիշկինի հետ հանդիպման ժամանակ հայտարարել էր իր պաշտոնը վաղաժամկետ լքելու մտադրության մասին ։
2010 թվականի հուլիսի 15-ին Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևն ընդունեց Ռահիմովի հրաժարականը Բաշկորտոստանի Հանրապետության նախագահի պաշտոնից  ։
2010 թվականի դեկտեմբերի 8-ից 2012 թվականի հունիսի 29-ը եղել է ՀԱԿ «Բաշնեֆտ» ԲԲԸ-ի տնօրենների խորհրդի անդամ ։
Ընտանիք
Կինը Լուիզա Գալիմովնա Ռահիմովան է։ Որդին՝ Ուրալ Մուրթազովիչ Ռահիմովը։
Պարգևներ
Պետական պարգևներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե դիմակ» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:«Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Խորհրդային պետական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ
Վենետիկի հայկական տպագրություն
Վենետիկի հայկական տպագրություն, հայերեն գրքերի ու պարբերականների տպագրություն և հրատարակություն Վենետիկում 18-20-րդ դարերում։ Առաջինը Հակոբ Մեղապարտն է 1512-1513 թվականներին Վենետիկում լույս ընծայել հայերեն գրքեր, որոնցից մեզ են հասել հինգը։ Այնուհետև Աբգար Թոխաթեցին այս քաղաքում հիմնած իր տպարանում 1565-1566 թվականներին հրատարակել է մի օրացույց և Սաղմոսարան։ Հովհաննես Տերզնցին 1587 թվականին վենետիկցի Ջուան Ալբերտիի տպարանում իր տառերով լույս է ընծայել Սաղմոսարան։ 17-րդ դարում Վենետիկում հայերեն գրքերի տպագրությունը հիմնականում կատարվել է իտալացիների կամ տեղի հույների տպարաններում, թեև պատվիրատուները, բնագրեր կազմողները, սրբագրիչները, հաճախ էլ գրաշարները եղել են հայեր։ 1642 թվականին Հովհաննես Անկյուրացին Սալիգադաուի տպարանում լույս է ընծայել Սաղմոսարան, 1643 թվականին՝ Շնորհալու «Յիսուս որդի»-ն։ 1660 թվականին Ջիովանի Բովիսը երեք հայազգիների, հատկապես Սահակ Թոխաթեցու օգնությամբ տպագրել է հայերեն Սաղմոսարան (ըստ Նոր Ջուղայի 1638 թվականի հրատարակության) և Շնորհալու «Յիսուս որդի»-ն (Հովհ․ Անկյուրացու հրատարակության շարվածքից)։ Զիոկամո Մորետիի գործակցությամբ հայ վաճառականներ Գասպար Սահրատյանը և Նահապետ Ագուլեցին սարքավորել են սեփական տպարաններ, որոնցից առաջինում, 1686 թվականին՝ լույս է ընծայվել «Յիսուս որդի»-ն, երկրորդում, 1687 թվականին՝ Հովհաննես Հոլով Կոստանդնուպոլսեցու «Պարզաբանութիւն հոգենուագ սաղմոսացն» երկը (աշխարհաբար 2-րդ գիրքը)։ Միքելանջելո Բորբոնին 1680-1690 թվականներին Վենետիկում հրատարակել է 12 անուն հայերեն գիրք, այդ թվում՝ Ավետարան և Տաղարան։ Մինչև Մխիթարյան տպարանի հիմնադրումը հայերեն գրքեր հիմնականում հրատարակվել են Անտոնիո Բորտոլիի տպարանում (շուրջ 100 տարի)։ Առաջին հայերեն գիրքն այստեղ լույս է տեսել 1695 թվականին («Թուղթ սիրոյ և միաբանութեան)։ Հայերեն գրքեր հրատարակվել են նաև Մտեֆանո Օրլանդոյի, Դեմետրիու Թեոդոսիուի, Բաշոյի, Բատիստա Ալբրիցի Ջերոլիմոյի, Պիետրո Վալվազիի, Զովանի Պիացցայի տպարաններում։ Մխիթար Սեբաստացին իր հրատարակչական գործունեությունն սկսել է Կոստանդնուպոլսում, 1700 թվականին, Թովմա Կեմպացու «Յաղագս համահետևմանն Քրիստոսի» երկի հրատարակությամբ։ Վենետիկի տպարաններում մինչև իր մահը նա լույս է ընծայել մոտ հինգ տասնյակ գիրք, այդ թվում իր մի քանի աշխատությունները՝ «Դուռն քերականութեան աշխարհաբար լեզուին հայոց» 1727 թվականին, որ գրական արևմտահայերենի առաջին ձեռնարկն է, «Գիրք քրիստոնեական վարդապետութեան» աշխարհաբար, 1727 թվականին, «Քերականութիւն գրաբառի լեզուի հայկազեան սեռի» 1730 թվականին, «Բառգիրք հայկազեան լեզուի» 1749-1769 թվականներին, որ գիտական նոր սկզբունքներով կազմված հայերեն առաջին բառարանն է։ 1757 թվականից Մխիթարյաններն սկսել են հրատարակել ամենամյա օրացույցներ, որոնց լույս ընծայումը շարունակվում է մինչև այժմ։ Վենետիկի տարբեր տպարաններում լույս են տեսել միաբանության անդամների մի շարք աշխատություններ․ Մ․ Չամչյանի «Քերականութիւն հայկազեան լեզուի»-ն 1779 թվականին և եռահատոր «Պատմութիւն Հայոց»-ը 1784-1786 թվականներին, Խ․ Սյուրմելյանի «Համառօտ թուաբանութիւն» աշխարհաբար դասագիրքը 1788 թվականին և այլն։ 1789 թվականին Սուրբ Ղազարում Մխիթարյանները հիմնել են տպարան։
Միջնադարյան հայ գրողների գործերը
Առաջին տպարանապետը եղել է Հովհաննես Զոհրապը, երկրորդը՝ Խ․ Սյուրմելյանը 1790-1814 թվականներին, հետագայում՝ Հովհաննես Մորղուճյանը, Անտոն Քաջունին։ Մխիթարյանների հրատարակչական գործունեությունը սերտորեն առնչվել է իրենց տպարանի աշխատանքին։ Առաջին տարում տպարանը լույս է ընծայել Գրիգոր Նարեկացու երկերը՝ «Գիրք աղօթից» («Մատեան ողբերգութեան») և «Մեկնութիւն Երգոց երգոյն Մողովմոնի», ապա՝ Մխիթար Գոշի առակները «Առակք և ոտանաւորք խրատականք», 1790 թվականին, Ղազար Փարպեցու «Պատմութիւն Հայոց»-ը 1793 թվականին, Մովսես Խորենացուն վերագրվող «Գիրք պիտոյից»-ը 1796 թվականին և այլն։ Մինչև դարավերջ տպագրվել են նաև միաբանության անդամների գործերից՝ Ղ․ Ինճիճյանի «Տեսութիւն համառօտ հին և նոր աշխարհագրութեան»-ը 1791 թվականին, Ս․ Պրոնյանի «Երկրաչափութիւն»ը և այլն։ 1800 թվականին այստեղ տպագրվել է Մխիթարյանների առաջին (հայոց երկրորդ) պարբերականը՝ «Տարեգրութիւն»։ Վենետիկի Մխիթարյանների հրատարակչական գործունեությունը գագաթնակետին է հասել 19-րդ դարի 2-րդ կեսին։ Դարի 1-ին կեսին արդեն Սուրբ Ղազարում տպագրվել էր 600 անուն հայերեն գիրք (ավելի շատ, քան որևէ այլ վայրում)։ Մինչև 1920 թվականը այս տպարանը լույս է ընծայել հայ հին ու միջնադարյան հեղինակների, այդ թվում Ագաթանգեղոսի, Կորյունի, Մովսես Խորենացու, Եզնիկ Կողբացու, Դավիթ Անհաղթի, Գրիգոր Նարեկացու, Ներսես Շնորհալու, Արիստակես Լաստիվերտցու, Գրիգոր Տղայի, Մխիթար Հերացու և այլոց երկերը՝ «Մատենագիրք նախնեաց», «Ընտիր մատենագիրք», «Սոփերք հայկականք» մատենաշարերով։ «Մատենադարան մանկանց» մատենաշարով լույս են տեսել մանկական գրքեր։ Տպագրվել են շատ դասագրքեր՝ Մխիթարյան դպրոցների համար։
Մխիթարյան հրատարակչական-տպագրական գործունեության զարգացումն ու անկումը
Մխիթարյանների հրատարակչական-տպագրական գործունեությունը նկատելիորեն պայմանավորվել է միաբանության ղեկավարների (աբբահայրերի) նախասիրություններով։ Մ․ Ագոնցի օրոք 1799-1824 թվականներին նկատելի տեղ է հատկացվել աստվածաբանական գրքերի հրատարակությանը։ Կարևորներից է Աստվածաշնչի հրատարակությունը՝ Հովհաննես Զոհրապի աշխատասիրությամբ։ Ս․ Մոմալյանի օրոք 1824-1846 թվականներին ուշադրության կենտրոնում են եղել միջնադարյան հայ հեղինակները և բանասիրությունը։ Այդ ժամանակ լույս են տեսել Գ․ Ավետիքյանի, Խ․ Սյուրմելյանի, Մ․ Ավգերյանի «Նոր բառգիրք հայկազեան լեզուի» երկհատոր բառարանը 1836-1837 թվականներին, որ դարձավ հետագա հայ բառարանագրության հիմքը, Մ․ Զախջախյանի Հայ-իտալական բառարանը 1837 թվականին, որ նպաստեց հայերեն նոր բառեր ու գիտական եզրեր ստեղծելուն։ Գ․ Հյուրմյուզյանի աբբահայր լինելու տարիներին 1846-1876 թվականներին ավելի մեծ տեղ է տրվել գեղարվեստական գրականությանը։ Հրատարակվել են Հոմերոսի, Միլտոնի, Ռասինի, Կոռնելի և եվրոպական ուրիշ հեղինակների երկերի մի շարք թարգմանություններ (գրաբար), Ա․ Բագրատունու «Հայկ դիւցազն»-ը 1858 թվականին և այլն։ 1850-ական թվականներին սկսած հրատարակվել են Ղ․ Ալիշանի գործերը, այդ թվում՝ «Նուագք» բանաստեղծությունների ժողովածուները, «Շիրակ», «Սիսուան», «Սիսական», «Այրարատ», «Հայապատում», մեծածավալ հայագիտական հիմնակազմ աշխատությունները։ 1860-1880-ական թվականներին հրատարակվել են Գ․ Զարբհանալյանի ուղենշող աշխատությունները գրականության պատմության վերաբերյալ, 1891-1893 թվականներին՝ Ա․ Քաջունու «Բառգիրք արուեստից, գիտությանց, և գեղեցիկ դպրությանց»-ը, 1902-1907 թվականներին՝ Մ․ էփրիկյանի «Բնաշխարհիկ բառարան», 1909-1912 թվականներին՝ Ա․ Ղազիկյանի «Հայկական նոր մատենագիտություն»-֊ը, որոնք հանրագիտական բնույթի գործեր են։ Լույս են տեսել միաբանության մյուս անդամների արժեքավոր գիտական, գեղարվեստական ու թարգմանական շատ գործեր։ Հրատարակվել են Մխիթարյանների մեկ տասնյակից ավելի պարբերականներ, որոնցից են՝ «Եղանակ բյուզանդյան» 1803-1820 թվականներին, «Հիշատակարան» 1807-1808 թվականներին, «Դիտակ բյուզանդյան» 1812-1816 թվականներին, 1843 թվականից՝ «Բազմավեպ»-ը։ 1914-1920 թվականներին Մխիթարյան տպարանի աշխատանքի թափը նվազեց, ապա կրկին աշխուժացավ, բայց այլևս չհասավ նախկին մակարդակին։ Հիմնադրման օրից տպարանը անընդհատ կատարելագործվել է, նրա հրատարակությունները մեծ մասամբ առաջնակարգ են՝ տպագրական արվեստով և օրինակելի՝ սրբագրությամբ։
Յանհել Էռերա
Յանհել Էռերա (Yangel Herrera, ), վենեսուելացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս ամերիկյան «Նյու Յորք Սիթի»-ի և Վենեսուելայի ազգային հավաքականի կազմում։
Ակումբային կարիերա
Էռերան իր կարիերան սկսել է «Մոնագաս» ֆուտբոլային ակումբի կազմում։
2016 թվականին տեղափոխվել է «Ատլետիկո Վենեսուելա» ։ Թիմի կազմում իր դեբյուտը նա նշել 2016 թվականի հունվարի 31-ին՝ ««Էստուդիանտես»-ի դեմ խաղում։ Թիմի կազմում իր առաջին գոլը Յանհել Էռերան խփել է 2016 թվականի մարտի 5-ին՝ «Արագուա»-ի դեմ խաղում։
2017 թվականի հունվարի 31-ին տեղափոխվել է անգլիական «Մանչեսթեր Սիթի». : Այնուհետև վարձակալական հիմունքներով տեղափոխվել է ամերիկյան «Նյու Յորք Սիթի» ։ Ամերիկյան ակումբի կազմում իր դեբյուտը Էռերան նշել է մարտի 12-ին՝ «ԴՍ Յունայթեդ»-ի դեմ խաղում ։