cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պեկե
Տնտեսություն
Քաղաքային և քաղաքային ձեռնարկությունների ընդհանուր թվի 54,7% -ը առևտրային ձեռնարկություններ են, 36,5% -ը ՝ սպասարկման ձեռնարկություններ, 5.1% -ը ՝ արդյունաբերական ձեռնարկություններ, 3,7% -ը տնտեսության այլ ոլորտների ձեռնարկություններ են։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոլումբիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1868 հիմնադրումներ
Ծանարներ
Ծանարներ, Դարիալի կիրճի (Ալանաց դուռ) մոտ և Թերեք գետի շրջանում (այժմ՝ Վրաստանի Կազբեկի շրջան) հնում ապրած ցեղ, Ծանարքի (Ծանարաց աշխարհի, ըստ արաբական աղբյուրների՝ Սանարիայի) հիմնական բնակիչները։
Պատմություն
Մինչև IX դար առաջատար դեր են խաղացել Կախեթի մարզի քաղաքական կյանքում։ Ծանարների մասին ամենահին հիշատակությունները հանդիպում են Պտղոմեոսի մոտ և «Աշխարհացույց»-ում (VII դար), վրացական «Մոքցևա Քարթլիսա»-ում («Վրաց դարձը»)։ Ուսումնասիրողների մի խումբ (Նիկողայոս Մառ, Սարգիս Կակաբաձե, Մ. Լորթքիփանիձե) ծանարներին առնչում են սվանների հետ, մյուսները (Անատոլի Գենկո, Վլադիմիր Մինորսկի, Հ. Մկրտումյան) նրանց կապում են վեյնախյան (չեչենա-ինգուշական) լեզվախմբի ցեղերի հետ։ Ծանարների ցեղապետը՝ Դարիալի կիրճի շրջանի ժառանգական կառավարիչը, կրել է «քորեպիսկոպոս» տիտղոսը (ըստ վրացական որոշ աղբյուրների՝ «քորիկոզ»)։ Իսկ երբ Արաբական խալիֆայության դեմ ծանարների գլխավորած պայքարն ավարտվեց հաղթանակով (VIII դարի վերջ), Անդրկովկասում առաջացավ քաղաքական նոր միավորում՝ Կախեթի քորեպիսկոպոսությունը, որը հետագայում (XI դարի սկիզբ) վերածվեց թագավորության։
Ըստ Թովմա Արծրունու, Վրթանեսի ավագ որդին՝ Գրոգորիսն է Քրիստոնեութիւն տարածել այս շրջանի ծանարներին և աբխազներին։ (էջ 275. Թովմա Արծրունի, Պատմութիւն Արծրունեաց Տան)։
Տես նաև
Կատեգորիա:Հնագույն ցեղեր Կատեգորիա:Վայնախներ
Դմիտրի Խառատյան
Դմիտրի Վադիմովիչ Խառատյան, խորհրդային և ռուս դերասան, ՌԴ վաստակավոր արտիստ (2000), Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստ (2008)։
Կենսագրություն
Դմիտրի Խառատյանը ծնվել է 21 հունվարի 1960 թվականին ԽՍՀՄ Ուզբեկական ԽՍՀ Ալմալիկ քաղաքում։ Որդու ծնվելուց երեք տարի անց Խառատյանների ընտանիքը տեղափոխվեց Մոսկվայի մարզ Մերձմոսկովյան շրջան։ Ավագ դասարաններում Դմիտրի Խառատյանը զբաղվում էր սպորտով, երաժշտությամբ, կիթառ էր նվագում, ղեկավարում էր «Արգոնավորդներ» դպրոցական անսամբլը։
Առաջին անձնագիրը ստանալու ժամանակ Դմիտրի Խառատյանը պնդեց, որ «ազգություն» սյունակում նշված լինի «հայ», չնայած այն բանի, որ նա միայն մեկ քառորդով հայ է ։
Կինոյում Խառատյանը դեբյուտել է Վլադիմիր Մենշովի «Խաղարկություն» կինոնկարում։ Նա պատահական էր հայտնվել Մոսֆիլմում կայացող կաստինգին, որտեղ նրան հրավիրել էր մի ծանոթ աղջիկ, և Իգոր Գրուշկոյի գլխավոր դերի բոլոր թեկնածուներից ռեժիսորը ընտրեց հենց Խառատյանին։
1977 թվականին էկրաններ դուրս եկած ֆիլմը շատ ջերմորեն ընդունվեց հանդիսատեսի կողմից, Ալեքսանդր Ֆլյարկովսկու երգը «Երբ կհեռանանք դպրոցական բակից» լայն ժողովրդականություն վայելեց, իսկ Դմիտրի Խառատյանը մեծ ճանաչվածություն ձեռք բերեց ԽՍՀՄում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Հայազգի դերասաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հեռուստատեսության դերասաններ Կատեգորիա:Էթնիկ հայ դերասաններ Կատեգորիա:Խորհրդահայեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Ռուս հաղորդավարներ
Ռեալիզմ (գրականություն)
Ռեալիզմ, գեղարվեստական մեթոդ, որ հետևում է կյանքն իր իրական բովանդակությամբ վերարտադրելու սկզբունքին։ Պատմականորեն հաջորդում է ռոմանտիզմին ու նախորդում սիմվոլիզմին ։
Ռեալիստ գրողի մտածողությունը ելնում է կյանքից ու հանգում է կյանքին։ Ինչքան էլ գրողը դժգոհ լինի իրականությունից, քննադատի այն, նա իր իդեալը չի որոնում անհող երևակայության մեջ։ Ռեալիստ արվեստագետներին հատուկ է իդեալի իրական բնույթը, այն կյանքի բնական զարգացումից բխեցնելու ձգտումը ։
Ռեալիստական արվեստի շարժման մի մասն է կազմել՝ սկսելով 19-րդ դարի կեսի ֆրանսիական (Ստենդալ) և ռուսական գրականության մեջ (Ալեքսանդր Պուշկին) ու ձգվելով մինչև 19-րդ դարի վերջ ու 20-րդ դարի սկիզբ ։ Գրական ռեալիզմը փորձում է ներկայացնել սովորական բաներն այնպես, ինչպես որ կան։ Իրապաշտ հեղինակները նախընտրեցին ներկայացնել առօրյա կյանքը և փորձառությունը՝ ռոմանտիկացված կամ համանման ոճավորված ներկայացման փոխարեն։
Նախապատմություն
Ռեալիզմը, որը ընդհանրապես ընդունված է սահմանել որպես «իրականության ներկայացում», արվեստի բնագավառում իրականությունը ճշգրտորեն ներկայացնելու փորձ է՝ առանց արհեստականության, խուսափելով գեղարվեստական ​​կոնվենցիաներից, ինչպես նաև անհիմն, էկզոտիկ և գերբնական տարրերից։
Ռեալիզմը  տարբեր փուլերում ներկա է եղել արվեստի մեջ, և մեծ մասամբ նրա խնդիրը ոճավորումից խուսափումն է եղել ։ Վիզուալ արվեստում պատրանքային ռեալիզմը կյանքի ձևերի,  հեռանկարի և լույսի և գույնի մանրամասների ճշգրիտ նկարագրությունն է։ Արվեստի իրապաշտական գործերը կարող են ընդգծել տգեղը կամ ստորը, ինչպես, օրինակ՝  հասարակական ռեալիզմի,  ռեգիոնալիզմի կամ խոհանոցային լվացքի (կամ խոհանոցային լվացքի դրամատուրգիայի) ռեալիզմի ստեղծագործությունները։
Արվեստում եղել են տարբեր ռեալիստական շարժումներ, օրինակ՝ վերիսիմո օպերային ոճը, գրական ռեալիզմը, թատերական ռեալիզմը և իտալական նորռեալիստական ​​կինոն։ Գեղանկարչական ռեալիզմի շարժումը սկսվեց Ֆրանսիայում, 1850-ականներին՝ 1848 թվականի Հեղափոխությունից հետո ։ Ռեալիստ նկարիչները մերժեցին ռոմանտիզմը, որը գերիշխում էր ֆրանսիական գրականությունում ու արվեստում՝ դեռևս սկսած 18-րդ դարի վերջից։
Ռեալիզմը, որպես գրական շարժում, հետ-1848-ական երևույթ էր՝ ըստ այդ շարժման առաջին տեսաբան Ժյուլ-Ֆրանսիս Շամֆլեուրի։ Դրա նպատակն է վերարտադրել «օբյեկտիվ իրականությունը» և ցույց տալ առաջին հերթին միջին կամ ցածր հասարակական խավերի առօրյա գործունեությունն ու կյանքը՝  առանց ռոմանտիկ իդեալիզացիայի կամ դրամատիզացման ։ Այն կարող է դիտվել որպես առարկաների պատկերման ընդհանուր փորձ, այնպես, ինչպես դրանք գոյություն ունեն երրորդ անձի օբյեկտիվ իրականության մեջ` առանց զարդարման կամ մեկնաբանման, համաձայն «աշխարհիկ, էմպիրիկ կանոնների» ։ Այսպիսով, այդ մոտեցումը ենթադրում է, որ նման իրականությունը գոյաբանորեն անկախ է մարդու հայեցակարգային սխեմաներից, լեզվական պրակտիկայից և համոզմունքներից, և այդպիսով այն կարող է հայտնի լինել նկարիչին, ով, իր հերթին, կարող է անկեղծորեն ներկայացնել այդ «իրականությունը»։ Ինչպես նշում է գրականագետ-քննադատ Յան Ուոթը «Վեպի ծագումը» գրքում․ «Ժամանակակից ռեալիզմը սկսվում է այնտեղից, որտեղից ճշմարտությունը կարող է հայտնաբերվել անհատի կողմից զգայարանների միջոցով» և «այն ծնունդ է առել Դեկարտի և Լոկի ստեղծագործություններում և ստացել  իր առաջին ամբողջական ձևակերպումը Թոմաս Ռիդի կողմից տասնութերորդ դարի կեսերին» ։
18-րդ դարի վերջին ի հայտ եկած ռոմանտիզմը  ապստամբություն էր նախորդ դարի ​​սոցիալական և քաղաքական արիստոկրատ նորմերի դեմ և ընդվզում էր 18-րդ դարում փիլիսոփայության մեջ գերիշխող  բնության գիտական ​​ռացիոնալիզացման, ինչպես նաև Արդյունաբերական հեղափոխության դեմ։ Այն առավել ուժգնությամբ մարմնավորվեց կերպարվեստի, երաժշտության և գրականության մեջ, սակայն մեծ ազդեցություն ունեցավ նաև պատմագիտության , կրթության և բնական գիտությունների վրա։
19-րդ դարի ռեալիզմը, իր հերթին, արձագանք էր ռոմանտիզմին և այդ պատճառով էլ, այն սովորաբար անվանում են  ավանդական կամ «բուրժուական ռեալիզմ» ։ Սակայն, Վիկտորական գրականության ոչ բոլոր գրողներն ունեին ռեալիստական աշխատանքներ ։ Վիկտորիական ռեալիզմի խիստ կանոնները, պայմաններն ու այլ սահմանափակումները, իրենց հերթին, առաջացրին արդիականության ապստամբությունը։ 1900-ական թվականներից սկսած՝ արդիական գրականության շարժիչ ուժը 19-րդ դարի բուրժուական հասարակական կարգի և աշխարհայացքի քննադատությունն էր, որին մոդեռնիստները հակադրվում էին հակառացիոնալիստական, հակառեալիստական և հակաբուրժուական ծրագրերով ։ Ռեալականությունը որոշակիորեն հատուկ էր նաև անտիկ արվեստին, սակայն ռեալիզմի՝ որպես գրական մեթոդի պատմությունը պիտի սկսել 19-րդ դարի, մասնավորապես նրա երկրորդ քառորդից, երբ ռեալիզմը դառնում է արվեստի և գրականության գերիշխող, հստակորեն ձևավորված ուղղություն։ 19-րդ դարի կեսերին է առաջացել նաև բուն «գեղարվեստական ռեալիզմ» տերմինը։ Այնուամենայնիվ, ռեալիզմի պատմությունը սահմանափակել միայն 19-20-րդ դարերով, ճիշտ չէ։ Կյանքի ռեալիստական արտացոլման սկզբունքները երևան են եկել ավելի վաղ։ 19-րդ դարի ռեալիզմը նախապատրաստված էր մեթոդի նախընթաց բավական երկարատև զարգացմամբ, որն սկսվում է եվրոպական Վերածնության շրջանից (15-16-րդ դարեր) և ընդմիջումներով շարունակվում է հետագա դարերում՝ անցնելով զարգացման մի քանի փուլ՝
Հիմնական սկզբունքներ
Ռեալիստական ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից է նաև այն, որ գաղափարական միտումը նրա մեջ ոչ թե ուղղակի հռչակվում է գրողի կողմից, այլ բխում է գործողությունից ու կերպարների էությունից, դառնում է կյանքի ակտիվ ճանաչողության արդյունք ։
Ռեալիզմի մյուս առանձնահատկություններից են տիպական բնավորությունները տիպական հանգամանքների մեջ պատկերելու անհրաժեշտությունը, կերպարն իր հատկանիշների բազմազանությամբ և բարդությամբ պատկերելը, կենդանի գործողության մեջ նրա բնական զարգացումը, շարժումը ցուցադրելը և այլն ։
Ռեալիստական ստեղծագործության լեզուն և պատկերման բոլոր մյուս միջոցները առավել չափով համապատասխանում են պատկերվող իրականությանը, յուրաքանչյուր դեպքում բխում են նրա լրիվ առանձնահատկություններից։ Ռեալիստը ձգտում է հերոսի լեզվի լրիվ անհատականացման՝ լեզվի միջոցով ևս արտահայտելով նրա մտածողությունը, ազգային ու սոցիալական հատկանիշները ։
Սոցիալական ռեալիզմ
Խոհանոցային լվացքի ռեալիզմ (կամ խոհանոցային լվացքի դրամատուրգիա) տերմինը նկարագրում է բրիտանական մշակութային շարժումը, որը զարգացել է 1950-ականների վերջին և 1960-ականների սկզբին՝ թատրոնում, արվեստում, վեպերում, ֆիլմերում և հեռուստատեսային պիեսներում, որը օգտագործում էր սոցիալական ռեալիզմի ոճը։ Դրա գլխավոր դերակատարները սովորաբար կարող են հանդես գալ որպես զայրացած երիտասարդներ, որհաճախ նկարագրում են բրիտանացի աշխատավոր դասի ներքին վիճակը․ նրանք ապրում են վարձակալված նեղլիկ բնակարաններում և վատնում են իրենց ժամանակը՝ խմելով կեղտոտ պանդոկներում ու քննարկելով սոցիալական խնդիրները ու քաղաքական հակասությունները։
Արվեստի մեջ «Խոհանոցային լվացքի դպրոց» տերմինը օգտագործվել է քննադատ Դեյվիդ Սիլվեստրի կողմից՝ նկարագրելու նկարիչներին, որոնք պատկերում էին առտնին կյանքի սոցիալ-ռեալիստական ​​տեսարաններ ։
Սոցիալիստական ​​ռեալիզմ
Սոցիալիստական ​​ռեալիզմը խորհրդային արվեստի ձև է, որը ինստիտուցիոնալացվել է 1934 թվականի Իոսիֆ Ստալինի կողմից, իսկ հետագայում ընդունվել է ամբողջ աշխարհում՝ դաշնակից կոմունիստական ​​կուսակցությունների կողմից ։ Ռեալիզմի այս ձևը պնդում էր, որ հաջող արվեստը պատկերում և փառավորում է պրոլետարիատի պայքարը՝ հանուն սոցիալիստական ​​առաջընթացի։ 1934 թվականին Խորհրդային գրողների միության կանոնադրությունը հայտարարեց, որ սոցիալիստական ​​ռեալիզմը խորհրդային գրականության և գրական քննադատության հիմնական մեթոդն է։"Այն պահանջում է արվեստագետից իրականության՝ ճշմարտացի, պատմականորեն կոնկրետ ներկայացումը՝ իր հեղափոխական զարգացման մեջ։ Ավելին՝ իրականության գեղարվեստական ​​ներկայացման ճշմարտացիությունն ու պատմական կոնկրետությունը պետք է կապված լինեն, աշխատավորների գաղափարական փոփոխությունների և սոցիալիզմի ոգով կրթության խնդրադրման հետ ։"Այնուամենայնիվ, վերոհիշյալ դրույթների խիստ հետևողականությունը սկսեց քանդվել Ստալինի մահից հետո, երբ գրողները սկսեցին հնարավորինս ընդլայնել սահմանները։ Սակայն, փոփոխությունները աստիճանաբար էին կատարվում, քանի որ սոցիալական ռեալիզմի ավանդույթը այնքան էր ներթափանցել խորհրդային գրականության հոգեբանության մեջ, որ նույնիսկ ընդդիմացողներն (դիսիդենտները) էին հետևում այս սովորություններին՝ հազվադեպ անջատվելով պաշտոնական և գաղափարախոսական կաղապարներից ։ Խորհրդային սոցիալիստական ​​ռեալիզմը չի ստեղծվել հենց 1932 թ․-ի այն օրը, երբ մի հրամանով Խորհրդային Միությունում վերացվեցինանկախ գրողների կազմակերպությունները։ Այս շարժումը գոյություն ուներ առնվազն տասնհինգ տարի և առաջին անգամ տեսանելի դարձավ Բոլշևիկյան հեղափոխության ժամանակ։ 1934 թվականի հռչակագիրը հեղափոխական Մաքսիմ Գորկու և Կուսակցության Կենտրոնական կոմիտեի ներկայացուցիչ Անդրեա Ժդանովի ելույթների միջոցովով միայն կանոնիկ ձևակերպումը տվեց արդեն գոյություն ունեցող շարժման։
Սոցիալիստական ռեալիզմի պաշտոնական սահմանումը քննադատման է ենթարկվել իր հակասական լինելու պատճառով։ Չնայած գաղափարը պարզ է, բայց գիտնականները պայքարում են դրա տարրերի հաշտեցման համար։ Պիտեր Քենեզի խոսքերով․ «անհնար էր հաշտեցնել նպատակային (տելեոլոգիական) պահանջները ռեալիստական ներկայացման հետ», այնուհետև ավելացնում է՝ «աշխարհը կարող է նկարագրվել ինչպես որ է, կամ ինչպիսին պետք է լինի՝ ըստ տեսության, բայց այդ երկուսն ակնհայտորեն նույնը չեն» ։
Նատուրալիզմ
Նատուրալիզմը գրական շարժում կամ ուղղություն, է, որ սկսել է 1880-ական թթ.ու տևել մինչև 1930-ական թվականները։ Այն օգտագործում էր ռեալիզմը՝ ենթադրելով, որ սոցիալական պայմանները, ժառանգականությունը և շրջակա միջավայրը մարդկային բնույթի ձևավորելու գործում անխուսափելի ուժ ունեն։ Նատուրալիզմը մեծապես չկանոնակարգված գրական շարժում էր, որը ձգտում էր նկարագրել առօրյա հավաստի իրականությունը՝ հակադրվելով այնպիսի շարժումների, ինչպիսիք են ռոմանտիզմը կամ սյուրռեալիզմը, որտեղ առարկաները կարող են ստանալ խիստ խորհրդանշական, իդեալիստական ​​կամ նույնիսկ գերբնական նշանակություն։
Նատուրալիզմը գրական ռեալիզմի արդյունքն էր՝ ոգեշնչված լինելով Չարլզ Դարվինի էվոլյուցիայի տեսությամբ ։ Մինչ ռեալիզմը ձգտում է միայն բնութագրել առարկաները, ինչպես որ դրանք իրականում կան, նատուրալիզմը նաև փորձում է «գիտականորեն» որոշարկել այն հիմնարար ուժերը (օրինակ, շրջակա միջավայրը կամ ժառանգականությունը), որ ազդում են իր նկարագրելիք սուբյեկտների գործողությունների վրա։ [մեջբերման կարիք ունի] Նատուրալիստական գործերը հաճախ պարունակում են զազրելի կամ խայտառակ թեմա, օրինակ, Էմիլ Զոլայի սեքսուալության հանդեպ անկեղծ վերաբերմունքը, ինչպես նաև համատարած հոռետեսությունը։ Նատուրալիստական գործերը ձգտում են կենտրոնանալ կյանքի ավելի մութ կողմերի վրա, ներառյալ աղքատությունը, ռասիզմը, բռնությունը, նախապաշարմունքը, հիվանդությունը, կոռուպցիան, մարմնավաճառությունը և գարշանքը։ Արդյունքում, նատուրաիստական գրողները հաճախ քննադատվում էին՝ մարդկային արատի, թշվառության և դժբախտության վրա շատ կենտրոնանալու համար ։
Քննադատություն
Ռեալիզմի քննադատները մատնանշում են, որ պատկերված իրականությունը հաճախ իրատեսական չէ, որոշ ուսումնասիրողներ այն անվանում են «երևակայական» կամ «ծրագրային» ։ Այս փաստարկը հիմնված է այն գաղափարի վրա, որ մենք հաճախ չենք ստանում այն, ինչը իրականում ճիշտ է։ Իրականությունը ներկայացնելու համար, մենք նկարագրում ենք այն, ինչ «իրական» է՝ հիմնվելով նրա վրա, թե ինչպես ենք մենք դա հիշում, կամ ինչպես ենք մենք դա զգում։ Այնուամենայնիվ, հիշված կամ փորձառված իրականությունը միշտ չէ, որ համապատասխանում է ճշմարտությանը։ Փոխարենը՝ մենք հաճախ ստանում ենք մի խեղաթյուրված տարբերակ, որը քիչ առնչություն ունի իրականության հետ։ Ռեալիզմը քննադատվում է այդ մարտահրավերներին դիմակայելու՝ իր ենթադրյալ անկարողության համար, և նման ձախողումը համարվում է մասնակցություն մի գործընթացի ստեղծման մեջ, որտեղ «իրականության գեղարվեստական բնույթը անտեսված կամ նույնիսկ, թաքցված է» ։
Գոյություն ունեն նաև քննադատներ, որոնք մեղադրում են ռեալիզմը այն բանի համար, որ դա զուտ հակազդեցությունն է այնպիսի գրական ժանրերի, ինպիսիք են ռոմանտիզմը և Գոթական ժանրը, որոնք կենտրոնանում են էկզոտիկ, զգացմունքային և սենսացիոն պատմությունների վրա ։ Որոշ գիտնականներ սկսեցին դա անվանել հակադրվելու իմպուլս, ուստի, ի վերջո, այն սահմանը, որ դնում է ռեալիզմն ինքն իր առջև հանգեցնում է «ստուգման ենթակա և օբյեկտիվ ճշմարտության ներկայացմանը, կամ պարզապես հարաբերական, որոշակիորեն մասնավոր, սուբյեկտիվ ճշմարտության, այսինքն՝ ոչ մի ճշմարտության» ։
Կան քննադատներ, որոնք մատնանշում են ֆիքսված սահմանման բացակայությունը։ Պատճառն այն է, որ ռեալիզմի մաքուր ձև չկա, գրեթե անհնար է գտնել գրականություն, որը փաստացի իրական չէ,  և երբ մեկը որոնում է մաքուր ռեալիզմը, ապա այն անհետանում է ։ Ջ. Փ. Սթերնը հակադարձեց այս դիրքորոշմանը՝ պնդելով, որ «բացությունը» կամ «քաոսայնությունը» տերմինը հավասարապես անփոխարինելի են դարձնում  թե՛ սովորական, թե՛ գրական դիսկուրսում ։ Շատերը նաև հերքում են այն՝ ժխտելով ռեալիստական գեղագիտության առկայությունը,  քանի որ այն համարվում է ռեպորտաժ , ոչ թե արվեստ, որ հիմնված է պարզունակ մետաֆիզիկայի վրա ։
Ավստրալիա
19-րդ դարի սկզբին աճող խթան կար` ավստրալիական մշակույթ ստեղծելու համար, որը անկախ կլիներ իր  անգլիական գաղութային ակունքից ։ Ավստրալիական ռեալիզմի մեջ գեղարվեստական ​​մոտիվները և կերպարները ներկայացնում են Ավստրալիական Աութբեքը (ծայրամասը), որը հայտնի է «բուշ» անվանմամբ, իր խիստ ու անկայուն գեղեցկությամբ, բրիտանացի բնակիչներով, բնիկ ավստրալիացիներով, հողերի զավթիչներով, թեև նրանց մեծ մասը բնակվում էր միֆական տարածության մեջ, որ մեծ հաշվով կազմում էր ավստրալիական գեղարվեստական բեմահարթակը։ Ավստրալիայի վաղ ռեալիզմի զգալի մասը մերժումն էր այն բանի, ինչը ըստ «Սիդնեյի տեղեկագրի» (1881 թ.) կոչվել է երկրի «ռոմանտիկ ինքնություն» ։
20-րդ դարի վերջում Հելեն Գարների «Կապիկների որս» (1977) վեպով ի հայտ եկավ գրական ռեալիզմի նոր տեսակ, որը հեղափոխել է Ավստրալիայի ժամանակակից գեղարվեստական ​​գրականությունը, թեև հետո պարզվեց, որ վեպը օրագրային էր և հիմնված էր Գերների սեփական փորձառութան վրա։ Ավստրալիայի գրական ասպարեզում առաջացավ ռեալիզմի մի ենթատեսակ, որը հայտնի է «կեղտոտ ռեալիզմ» անվանմամբ։ Այս ոճով սովորաբար ստեղծագործում էին «նոր, երիտասարդ հեղինակները», ովքեր ուսումնասիրում էին փոքր եկամուտ ունեցող երիտասարդների «ծանր, կեղտոտ, իրական» կյանքը ։ Վերջիններիս կյանքը պտտվում ում է թմրամիջոցների և ալկոհոլի շուրջ, որի պատճառը ձանձրույթից խուսափելն է։ Կեղտոտ-ռեալիզմի օրինակներից են՝ Էնդրյու Մըքգեհանի «Գովքը» (1992), Քրիստոս Ցիոլկասի «Բեռնվածությունը» (1995), Ջասթին Էթլերի «Օֆելիա գետը» (1995) և Բրենդան Քոուելի «Ինչպե՞ս է դա» (2010), թեև դրանցից շատերը, այդ թվում, դրանց նախահայրը՝ «Կապիկների որս»-ը, այժմ՝ 1995-ին, պիտակավորված են որպես՝ «Գրանջ գրականություն» ։
Միացյալ Թագավորություն
Յան Ուոթը «Վեպի ծագումը» (1957 թ.)  գրքի մեջ վեպի ծագումը տեսնում էր 18-րդ դարի սկզբին և պնդում էր, որ վեպի «նորությունը» իր «ֆորմալ ռեալիզմն» է. Գաղափարը այն է, որ «վեպը, մարդկային կյանքի փորձի լիարժեք և հավաստի զեկույցն է» ։ Նրա օրինակներից են վիպագիրներ Դանիել Դեֆոն, Սամուել Ռիչարդսոնը և Հենրի Ֆիլդինգը։ Ուոթը պնդում էր, որ վեպի՝ հասարակ մարդկանց միջև հարաբերությունները իրատեսականորեն նկարագրելու մղումը զուգահեռ էր ընթանումավելի ընդհանուր՝ փիլիսոփայական ռեալիզմի, միջին դասի տնտեսական անհատապաշտության (ինդիվիդուալիզմի) և Պուրիտան անհատապաշտության զարգացման հետ։ Նա նաև պնդում է, որ այդ ձևը սիրաշահում է նոր միջին դասի ընթերցող հասարակության հետաքրքրությունները և հնարավորությունները, որի արդյունքում զարգանում է նոր գրքի առևտուրը։ Դեֆոն և Ռիչարդսոնը, լինելով վաճառականներ, կարող էին միայն «հաշվի առել իրենց սեփական չափորոշիչները»՝ իմանալու համար, որ իրենց գործը ձեռք կբերի մեծ լսարան ։
Ավելի ուշ՝ 19-րդ դարում, Ջորջ Էլիոթի (1819-1880) «Միդլմարչ` Գավառական կյանքի ուսումնասիրությունը»(1871-72) ստեղծագործությունը, վիպագիրներ Մարտին Ամիսի և Ջուլիան Բարնսի կողմից բնութագրվել է, որպես անգլերեն ռեալիզմի լավագույն վեպ ։ Տարբեր հերոսների ձայների ու կարծիքների միջոցով ընթերցողը տեղեկանում է օրվա կարևոր հարցերին, այդ թվում, 1832 թվականի Բարեփոխումների մասին օրենքի, երկաթգծերի բացման և ժամանակակից բժշկական գիտության վիճակի մասին։ Միդլմարչը նաև ցույց է տալիս համայնքի խորը ռեակցիոն մտածելակերպը, երբ շատերը, առերեսվելով այնպիսի հեռանկարների, ինչպիսիք են սոցիալական, քաղաքական և տեխնոլոգիական փոփոխությունները, չեն ցանկանում ի կատար ածել դրանք։
Մինչ Ջորջ Գիսսինգը (1857-1903), ''«Նոր Գրաբ փողոցը»'-ի (1891) և բազմաթիվ այլ գործերի հեղինակը, ավանդաբար դիտարկվում է որպես նատուրալիստ՝ հիմնականում ոգեշնչված Էմիլ Զոլայի աշխատանքներով ․ Ըստ Ջեյքոբ Կորգի՝ Ջորջ Էլիոթը նույնպես մեծ ազդեցություն է թողել Գիսսինգի վրա ։
Այլ վիպագիրներ, ինչպիսիք են Առնոլդ Բեննեթը (1867-1931) և անգլո-իռլանդացի Ջորջ Մուրը (1852-1933), գիտակցաբար նմանակել են ֆրանսիացի ռեալիստներին ։ Բեննեթի ​​ամենահայտնի ստեղծագործություններն են «Քլայհանգեր եռյակը» (1910-18) և «Ծեր կանանց պատմությունը» (1908)։ Այս գրքերը նկարագրում են իր կյանքի փորձը՝ Սթեֆորդշիր Փոթերիսում, արդյունաբերական տարածք, որը ներառում է 6 քաղաքներ, որոնք այժմ կազմում են Սթոք-Օն-Թրենթը՝ Սթեֆորդշիր, Անգլիա։ Ջորջ Մուրը, որի ամենահայտնի աշխատանքը «Էստեր Ուոթերսն» է (1894), նույնպես ոգեշնչված է Զոլայի նատուրալիզմով ։
Ամերիկյան ռեալիզմ
Ուիլիամ Դին Հովելլսը (1837-1920) առաջին ամերիկացի հեղինակն էր, որը ԱՄՆ-ի գրականության մեջ ռեալիստական գեղագիտություն բերեց[մեջբերման կարիք ունի]: Միջին եւ վերին խավերի՝ 1880- 1890-ական թվականների կյանքը ներկայացնող նրա պատմվածքները բարձր են գնահատվում ամերիկացի գրականագետների շրջանում։ [մեջբերման կարիք ունի]: Նրա ամենահեղինակավոր վեպը, «Շիլաս Լապհեմի փառքը» (1885 թ.), նկարագրում է մի մարդու, ով կորցնում է կարողությունը սեփական սխալների պատճառով։ Այլ վաղ ամերիկացի ռեալիստներից են Սամուել Կլեմենսը (1835-1910), ով ավելի հայտնի է իր կեղծանունով՝ Մարկ Թվեն՝ «Հաքլբերի Ֆիննի արկածները»-ի հեղինակը (1884), Սթեֆն Քրեյնը (1871-1900) եւ Հորաթիո Ալջեր, Ջր. (1832-1899):
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գրական ուղղություններ
Լասվա (այլ կիրառումներ)
Լասվա, կարող է վերաբերել՝
(4494) Մարիմո
(4494) Մարիմո (Marimo), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,343431 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0647 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6222 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1310,32 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,274742 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,47° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1988 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սեյձի Ուեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Կանեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Լավա (այլ կիրառումներ)
Լավա, կարող է վերաբերել՝
Դիսպերսիա (այլ կիրառումներ)
Դիսպերսիա, կարող է վերաբերել՝
Պետրակովո (գյուղ, Երշիչսկի շրջան)
Պետրակովո (Петраково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Երշիչսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Երշիչսկի շրջանի բնակավայրեր
Բորտիգալի
Բորտիգալի (իտալ. Bortigali), կոմունա Իտալիայում՝ Սարդինիա մարզի Նուորո գավառում։ Սահմանակից է Բիրորի, Բոլոտանա, Դուալկի, Մակոմեր, Սիլանուս համայնքներին ։
Բնակչության թվաքանակը 2014 թվականի տվյալներով եղել է 1.372 : Բնակչության խտությունը կազմում է 22,87 մարդ/կմ²։ Համայնքն զբաղեցնում է 67,46 կմ² տարածք։
Փոստային ինդեքս՝ 8012, հեռախոսային կոդ՝ 0785։
Բնակավայրի հովանավոր սուրբը Մարիամ Աստվածածինն է՝ Սանտա Մարիա Անջելին։ Տոնը նշում են ամեն տարի օգոստոսի 2-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ժողովածու (1951)
Ժողովածու (1951), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում)։ Ձեռագիրը գրվել է 1786 թվականին Յարութին Վանեցի գրիչի կողմից Կ․ Պոլիսում։ Ստացողը եղել է Գեորգ վարդապետն։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21․4×17 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 92 թերթից։ Գրված է երկսյուն, նոտրգիրով։ Կազմը` լուսանցազարդ։ Հիշատակարաններ՝ 84ա, 4ա ։
Կազալմաջորե
Կազալմաջորե (Casalmaggiore), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Կրեմոնա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 14 222 մարդ, բնակչության խտությունը 219 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 63 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 26041: Հեռախոսային կոդ՝ 0375:
Բնակավայրի հովանավորը Սուրբ Կառլն է։ Նրա տոնը նշվում է ամեն տարի նոյեմբերի 4-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (173701-173800)
Աստերոիդների ցանկ (173601-173700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (173801-173900)
|}
Լավլանե (այլ կիրառումներ)
Լավլանե, կարող է վերաբերել՝
Զելյոնայա Սլոբոդա (գյուղ, Ռամենսկի շրջան)
Զելյոնայա Սլոբոդա (Зелёная Слобода), գյուղ Ռուսաստանի, Մոսկվայի մարզի Ռամենսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Ռամենսկի շրջանի բնակավայրեր
Լավրով (այլ կիրառումներ)
Լավրով, կարող է վերաբերել՝
Գերմանիայի քրեական դատավարության օրենսգիրք
Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգիրք (Strafprozessordnung, կրճատ՝ ), կամ բառացի քրեական դատավարության մասին դրույթ՝ նորմատիվ իրավական ակտ, որը Գերմանիայի քրեական դատավարության իրավունքի հիմնական աղբյուրն է, որը կարգավորում է հանցագործությունների քննության և քրեական գործերով դատական վարույթի անցկացման կարգը։ Գերմանիայի քրեական դատավարության օրենսգիրքը սահմանում է քրեական դատավարության իրականացման գլխավոր իրավական հիմքերը, մինչդեռ քրեական արդարադատության կազմակերպչական և մանրամասն կարգավորումը դրվում է պետական իշխանության հողային և դաշնային մարմինների վրա (նման կարգով ընդունվել և գործում են քրեական դատավարության հողային և դաշնային դիրեկտիվները և դրամական տուգանք նշանակելու կարգը (RiStBV)) ։
Գերմանիայի քրեական դատավարության օրենսգիրքն իր էությամբ կայսերական դատավարական օրենսգիրքն է, որն ընդունվել է 1877 թվականի փետրվարի 1-ին և ուժի մեջ է մտել 1879 թվականի հոկտեմբերի 1-ից, այլ ոչ թե որևէ նոր իրավական ակտ։ Այսպիսով, այն գործել է տարբեր քաղաքական ռեժիմների՝ Գերմանական կայսրության, Վայմարյան Հանրապետության, Երրորդ Ռայխի, ինչպես նաև Գերմանիայի՝ ԳԴՀ-ի և ԳԴԿ-ի (ԳԴՀ-ի տարածքում) բաժանման ժամանակ ընդհուպ մինչև ներկա ժամանակները։ 1952 թվականից մինչև 1990 թվականը չի գործել ԳԴՀ-ի տարածքում, որտեղ կիրառվել է ԳԴՀ-ի քրեական գործերով դատավարության մասին օրենքը ։
Ներկայումս օրենսգիրքը գործում է Միացյալ Գերմանիայի ամբողջ տարածքում։ Օրենսգրքի դրույթները տարածվում են 14-17 տարեկան անչափահաս անձանց վրա այն մասով, որը չի կարգավորվում անչափահասների գործերով դատավարության մասին ավելի հատուկ օրենքով (Jugendgerichtsgesetz) ։ Օրենսգրքի դրույթներն ամբողջ ծավալով կիրառվում են երիտասարդ տարիքի (18-21 տարեկան) անձանց նկատմամբ ընդհանուր կանոնով, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ նրանց անձը բավականաչափ զարգացած չէ կամ այն հանցագործությունը, որում նրանց մեղադրում են, բնորոշ է անչափահասներին ։ Ի տարբերություն ՌԴ Քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ ԳԴՀ Քրեական դատավարության օրենսգիրքը քրեական գործերով միջազգային համագործակցության մասին դրույթներ չի պարունակում, որը կարգավորվում է առանձին օրենքով  ։
Զարգացման պատմություն
Իր պատմության ընթացքում Գերմանիայի քրեական դատավարության օրենսգիրքը բազմաթիվ փոփոխություններ է կրել՝ կապված քաղաքական վարչակարգերի փոփոխության և երկրի կյանքում սոցիալ-մշակութային տարբեր փոփոխությունների հետ։ Այսպես, Գերմանիայի միավորումից հետո 1877 թվականին ընդունված օրենքի տեքստը փոխզիջումային տարբերակ էր, որը հաշվի էր առնում ինչպես Բունդեսրատի դիրքորոշումը՝ Օտտո ֆոն Բիսմարկի գլխավորությամբ (պետական իշխանության և լիազորությունների ուժեղացում), այնպես էլ Ռեյխսթագի կողմից ներկայացված լիբերալ բուրժուազիայի դիրքորոշումը (քաղաքացիների իրավունքների և ազատությունների պաշտպանություն)։ Հետագայում, Վայմարյան հանրապետության ժամանակ, արագացված և պարզեցված արտադրության վերաբերյալ խիստ ռեակցիոն խմբագրումներ են մտցվել, չեղյալ է հայտարարվել ատենակալների ինստիտուտը։ Նացիզմի ժամանակ վերացվեցին մեղադրյալների շատ իրավունքներ և անարդարացիորեն ընդլայնվեցին դատավորի և հետաքննության լիազորությունները։ Ահաբեկչության այդ գործիքները չեղարկվել են Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Նացիստական Գերմանիայի պարտությունից հետո։ Հետագայում քրեադատավարական նորմերը զարգացել են ժողովրդավարական ճանապարհով, էապես ընդլայնվել են քրեական հետապնդման ենթարկված անձանց իրավունքները, սակայն սահմանափակվել են նաև իրենց դատավարական իրավունքների չարաշահման հնարավորությունները։ Վերջին տասնամյակներում օրենսգիրքը կատարելագործում է տեխնիկական առաջընթացի ձեռքբերումների օգտագործմանը վերաբերող դրույթները ։
Ստեղծելով կայսերական օրենսգիրք
1871 թվականին Գերմանիայի միավորումից հետո միասնական պետություն ստեղծելու անհրաժեշտություն առաջացավ ստեղծել նոր օրենքներ, որոնք թույլ կտան միասնականացնել տարբեր երկրների օրենսդրությունը։ Նոր օրենսգրքի մշակման պահին գերմանական առանձին հողերի քրեադատավարական օրենսդրությունը կրում էր ինկիվիզիցիոն գործընթացի նշաններ, տարբերվում էր պարտիկուլյարիզմով ու հետամնացությամբ։ Գերմանական առանձին պետություններում իշխել է մասնավոր մեղադրանքի սկզբունքը (օրինակ՝ Վյուրթեմբերգում, Սաքսոնիայում և Հեսսենում) ։ Հին պրուսական օրենսդրությունը նույնպես չէր կարող իդեալական ծառայել միասնական օրենսգրքի մշակման համար, քանի որ այն ժամանակ հնացած էր, չէր համապատասխանում ժամանակի միտումներին, խիստ մասնատված. հենց Պրուսիայում գործում էր 4 քրեադատավարական կարգավորում ։ Արդյունքում, օրենսգրքի մշակման ժամանակ որոշվել է որպես ուղենիշ օգտագործել այլ երկրների և մասնավորապես Ֆրանսիայի գործող քրեադատավարական օրենսդրությունը ։
Քրեական դատավարության մասին նոր օրենքի նախագծի մշակման և քննարկման ժամանակ ի հայտ են եկել հիմնական հակասություններ իշխանության երկու խմբակցությունների միջև։ Բունդեսրատը՝ խորհրդարանի վերին պալատը՝ Գերմանիայի կանցլեր Օտտո ֆոն Բիսմարկի գլխավորությամբ, հանդես է եկել քրեական դատավարությունում պետության իշխանական լիազորությունների ուժեղացման օգտին՝ արդարացնելով դա նրանով, որ Գերմանիայի դարեր շարունակ մասնատվածությունից հետո անհրաժեշտ է ուժեղ կենտրոնացված պետական իշխանություն։ Ի հակակշիռ նրա՝ խորհրդարանի ստորին պալատը՝ Ռայխստագը, որն այն ժամանակ ներկայացնում էր լիբերալ բուրժուազիայի շահերը, որդեգրել է քրեադատավարական նոր օրենսգրքում քաղաքացիների իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության աստիճանի էական բարձրացման կուրս, մասնավորապես՝ երդվյալ ատենակալների դատարանի ինստիտուտի ներդրմանը ։ Քանի որ լիբերալները կազմում էին խորհրդարանական մեծամասնությունը, Բիսմարկի խմբակցությունները ստիպված էին հաշվի նստել նրանց պայմանների հետ կայսրության հռչակման առաջին տարիներին ։
Հատկանշական է, որ ի սկզբանե օրենսգրքի գործողությունը չի տարածվել զինվորականների մասնակցությամբ քրեական դատավարության վրա՝ այդ նպատակով ընդունվել է ռազմա-քրեական դատավարության առանձին կանոնագիրք ։ Օրենսգրքի ընդունման արդյունքում Գերմանիան ստացավ իր ամբողջ տարածքում գործող միասնական դատավարական իրավունքը, որը, չնայած բոլոր վերապահումներին, իր էությամբ լիբերալ էր՝ հիմնված մարդու իրավունքների հարգման սկզբունքի վրա ։
Օրենսգիրքը Վայմարյան Հանրապետության ժամանակ
Առաջին համաշխարհային պատերազմում կրած պարտությունից և Վայմարյան Հանրապետության ստեղծումից հետո գերմանական իշխանությունները քրեադատավարական օրենսդրության բարեփոխման հարցերը լուծելիս որոշեցին հիմնվել կայսրության ժամանակաշրջանում մշակված նախագծերի վրա, այդ թվում 1909 թվականին Ռայխսթագում քննարկված նախագծի վրա։ Մինչդեռ երկրում ներքին իրավիճակը չէր կարող չանդրադառնալ բարեփոխումների վրա ։
1920-ական թվականների սկզբին ուժեղացել է տարբեր ահաբեկչական խմբերի, այդ թվում՝ Կոնսուլ կազմակերպության գործունեությունը ։ Անհանգիստ իրավիճակը երկրում հանգեցրել է բազմաթիվ ռեակցիոն նորմերի և օրենքների ստեղծմանը։ Այսպես, 1919 թվականի նոյեմբերի 19-ի ժողովրդական դատարանների ստեղծման մասին որոշում կիրառելու մասին հրահանգով և 1932 թվականի օգոստոսի 9-ի Հատուկ դատարանների կազմավորման մասին որոշմամբ մտցվեցին արտակարգ դատարաններ, ինչպես նաև նախատեսվեց արագացված և պարզեցված վարույթ։ Բացի այդ, ընդլայնվել են խուզարկություններ և ձերբակալություններ կատարելիս քննչական գործողությունների և պետական ծառայողների լիազորությունների կատարման հիմքերը, վերացվել են նախաքննության փուլերը, երդվյալ ատենակալների և դատական որոշումների բողոքարկման ինստիտուտները ։
Բարեփոխված օրենսգրքի շատ դրույթներ, որոնք պարունակում են Գերմանական քրեական դատավարությանը բնորոշ այնպիսի ձևեր, ինչպիսիք են, օրինակ, դատական հրամանները, հետագայում մարմնավորվել են ՌՍՖՍՀ 1922 թվականի քրեական դատավարության օրենսգրքում.
20-րդ դարի վերջին քրեական դատավարության ավելի վաղ խստացված կանոնները մեղմացվում են, հայտնվում է քննչական կալանքի հիմքերի դատական ստուգման ինստիտուտը ։
Օրենսգիրքը նացիստական Գերմանիայի ժամանակներում
Նացիստների իշխանության գալով սկսվում է պետական ահաբեկչության լեգիտիմացման, ժողովրդի կամքի իրացման իրավական և օրինական գործիքի տեսանելիության գործընթացը ։ Նման գործընթացի ուղղություններից մեկը քրեական և քրեադատավարական իրավունքի խստացումն է ։
Կրկին կազմակերպվել են արտակարգ դատարաններ, սկսել է ակտիվորեն կիրառվել քրեական գործերով արագացված և պարզեցված վարույթի կարգը, ներդրվել է հեռակա քրեադատավարական վարույթի հնարավորություն ։
1935 թվականի բարեփոխմամբ օրենսգրքում կատարվում են փոփոխություններ, որոնք ընդլայնում են քննչական մարմինների և դատարանի լիազորություններ։ Նրա ուժեղացումը նացիստների համար այն գաղափարի մարմնացումն էր, որ դատավորը դատավարության «առանցքային ֆիգուրն» է, դատաքննության առաջնորդը (ֆյուրեր) ։ Բարեփոխումների իրականացման արդյունքում դատարանը լիազորվել է ինքնուրույն որոշել այն հանգամանքների ծավալը, որոնք նա պետք է ուսումնասիրի՝ անձին հանցանք կատարելու մեջ մեղավոր ճանաչելու համար։ Բացի այդ, բարեփոխումը չեղյալ է հայտարարվել դատավճռի վերանայման ժամանակ վատագույնին անցնելու օրենսդրական ուղղակի արգելքը ։ Նշված բոլոր միջոցառումներն իրականացվել են ռեպրեսիվ ապարատի ուժեղացման և անձի իրավունքների պաշտպանության երաշխիքները վերացնելու նպատակով ։
Իրավիճակն ավելի է վատթարացել 1939 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Դատաշինարարության և քրեական դատավարության բնագավառում միջոցառումների մասին որոշման ընդունումից հետո. նվազել է կոլեգիալ դատական քննությանը ընդդատյա գործերի թիվը, սահմանվել է դատական որոշումների մեծամասնության բողոքարկման արգելք ։
Օրենսգիրքը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո դաշնակիցները մի շարք որոշումներ են ընդունել այդ պահին գործող քրեադատավարական օրենսդրության վերաբերյալ։ Պոտսդամի խորհրդաժողովի արդյունքներով նրանց կողմից հռչակվել է քրեական գործընթացի տոտալ վերակազմակերպումը՝ ժողովրդավարության սկզբունքներին համապատասխան՝ բոլոր քաղաքացիների օրինականության և իրավահավասարության հիման վրա՝ առանց ռասայի, ազգության և կրոնի տարբերության։ Ավելի ուշ՝ 1945 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, դաշնակիցների Վերահսկիչ խորհուրդը ետ գլորում իրականացրեց այդ պահին գործող դատավարական օրենքի նկատմամբ 1924 թվականի խմբագրությանը՝ այսպիսով, այս ոլորտում նացիստական օրենսդրությունն ամբողջությամբ վերացվեց ։
Երկու գերմանական պետությունների հիմնադրումից հետո 1924 թվականի խմբագրությունում օրենսգիրքը շարունակում էր գործել ԳՖՀ-ում մինչև 1950 թվականը, երբ Օրենսդրության միասնականացման մասին օրենքով ամբողջությամբ վերաձևակերպվեց, իսկ ԳԴՀ-ում՝ մինչև 1952 թվականը, երբ փոխարինվեց ԳԴՀ-ի քրեական գործերի գործընթացի մասին նոր օրենքով ։
1950 թվականի փոփոխությունների արդյունքում Գերմանիայի քրեական դատավարության օրենսգրքում ամբողջությամբ վերացվել են իրավական պետության սկզբունքների կուտակված հակասությունները, ինչպես նաև արգելվել են մեղադրյալի հարցաքննության անօրինական մեթոդները ։
20-րդ դարի 70-ականները Գերմանիայի կյանքում մթագնել են ահաբեկչական հարձակումների շարքը, այդ թվում՝ Մյունխենի Օլիմպիական խաղերի ահաբեկչության և Կարմիր բանակի խմբակցություն կազմակերպության գործունեության մասին։ Վերջինիս անդամների նկատմամբ դատավարություններում պաշտպանությունը հաճախ չարաշահել է իր իրավունքները. չի ներկայացել դատական նիստերին, սաբոտաժի ենթարկելով դրանց անցկացումը, հաղորդագրություններ է փոխանցել կալանքի տակ պահվող անձանց և նրանց հանցակիցների միջև ազատության մեջ և այլն ։
Հետադիմական տրամադրված իրավաբաններն ու քաղաքական գործիչները տվյալ իրադարձությունների լույսի ներքո համարում էին, որ վերջին խոսքի նկատմամբ իրավունքների վերացումը, նախնական հետաքննության ժամկետների կրճատումը և մեղադրանքի լիազորությունների ընդլայնումը թույլ կտան թույլ չտալ ահաբեկիչների հետագա թուլացում ։ Դրա հետ կապված 1974 թվականի Դատավարական օրենսդրության մեծ բարեփոխում ձեռնարկած ոչ թե լիբերալ-դեմոկրատական բնույթ էր կրում, այլ ուղղված էր քրեական հետաքննության ընթացակարգի պարզեցմանը և պաշտպանության կողմից իրավունքի չարաշահման կանխարգելմանը։ Այս բարեփոխումների շրջանակներում ընդունվել են հետևյալ օրենքները ։
Բարեփոխումների արդյունքում էապես սահմանափակվել են պաշտպանների և քրեական դատավարության մեջ մեղադրվողների իրավասությունները։
80-ական թվականներից զարգացող վիկտիմոլոգիայի գաղափարների ազդեցության ներքո Գերմանիայի քրեական դատավարության օրենսգրքի տեքստում ավելի ու ավելի մեծ ուշադրություն է դարձվում տուժողի շահերի պաշտպանությանը ։ 1990 թվականից ԳԴՀ-ի և ԳԴՀ-ի միավորման արդյունքում վերջինիս տարածք է տարածվել ԳՖՀ-ի օրենսդրության, այդ թվում՝ Քրեադատավարական օրենսգրքի գործողությունը ։
Վերջին տասնամյակների փոփոխություններ
Վերջին տասնամյակներում օրենսգրքում տեխնոլոգիական առաջընթացի լույսի ներքո զարգացում են ստացել մեղադրյալի և պաշտպանի իրավունքների իրացման ուղիները։ Այսպես, օրենսգրքի § 147-ի համաձայն՝ քրեական գործին ծանոթանալիս պաշտպանը կարող է միջնորդություն ներկայացնել գործի նյութերը (բացառությամբ իրեղեն ապացույցների) տրամադրելու վերաբերյալ՝ իր գրասենյակում կամ բնակարանում ծանոթանալու համար։ Քրեական դատավարության բեռնաթափման մասին 1993 թվականի հունվարի 11-ի օրենքով կատարված փոփոխություններով էապես ընդլայնվել է քրեական գործերի դադարեցման հիմքերի ցանկը. որպես հիմք ավելացվել է մեղադրանքից հրաժարվելը և հարկային հանցագործությունների դեպքում նպատակահարմարության նկատառումը ։ Միաժամանակ ընդլայնվել է գաղտնի օպերատիվ և քննչական գործողություններ կատարելու հիմքերի ցանկը՝ հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսումը, դիտարկումը, գործակալների գործունեությունը քողարկված ։ Բացի այդ, հստակեցվել են տուժողների քաղաքացիական հայցերով վարույթը կարգավորող օրենսգրքի դրույթները ։
2017 թվականին էլեկտրոնային տեխնոլոգիաների զարգացումն ու հասարակության տեղեկատվայնացումը հանգեցրին Քրեական դատավարության արդյունավետության բարձրացման մասին ակտի ընդունմամբ իրականացված օրենսգրքի բարեփոխմանը։ Օրենսգրքի բարեփոխումների արդյունքում ավելացվել են քրեական դատավարությունում ձեռք բերված անձնական տվյալների պահպանման, մշակման և տրամադրման կանոնները, ինչպես նաև ներդրվել են նոր բարձր տեխնոլոգիական քննչական գործողություններ՝ հեռահաղորդակցության հսկողություն (§99) և հնարավոր հանցագործների համակարգչային որոնում ընդհանուր հատկանիշների հիման վրա (§98ա և 98b) (այսպես կոչված օնլայն-որոնում), այդ թվում՝ հատուկ ոստիկանական համակարգչային վիրուսների օգտագործմամբ ։
Սկզբունքներ
Քրեական դատավարության ընդհանուր սկզբունքները և ձերբակալման կամ ձերբակալման օրինականության երաշխիքները սահմանված են Գերմանիայի Սահմանադրության մեջ, և չնայած գերմանական գիտական և իրավական դոկտրինում առանձնացվում են քրեական դատավարության տարբեր հատուկ սկզբունքներ, դրանցից միայն մեկն է ուղղակիորեն սահմանված քրեական դատավարության օրենսգրքի տեքստում․
Օրենսգրքում չնշված սկզբունքների թվում է մեղադրյալի անմեղության կանխավարկածը ։ Չնայած դրան, օրենսգիրքը պարունակում է դրույթներ, որոնք համապատասխանում են իրավական պետությունում քրեական դատավարության ընդհանուր սկզբունքներին՝ օրինականություն, հրապարակայնություն, գործի բոլոր նյութերը հետազոտելու պարտականություններ։ Այդ սկզբունքների մեծ մասն ուղղակիորեն ամրագրված է այլ նորմատիվ իրավական աղբյուրներում՝ Գերմանիայի Դատարանակազմության մասին օրենքում և մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանական իրավունք Կատեգորիա:Օրենսգրքեր Կատեգորիա:Քրեական իրավունք
Օվաջիղի դաշտ
Օվաջիղի դաշտ (Հովաջիկի, Մնձուրի գոգհովիտ), Ներքին Տավրոսի համակարգում, Մնձուր գետի վերնագավառում, 1300-1500 մ բարձրության վրա։ Շրջապատված է Մնձուրի և Մերջանի լեռնաշղթաներով և Պազիկանի հրաբխային լեռնազանգվածով։ Ծածկված է լճագետային նստվածքներով։ Տիրապետում է լեռնատափաստանային լանդշաֆտը՝ շագանակագույն հողերով ու տարախոտային բուսածածկույթով։
Կատեգորիա:Դաշտեր
Լատինա (այլ կիրառումներ)
Լատինա, կարող է վերաբերել՝
Կալեջիկ
Կալեջիկ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Գյումուշխանեի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Կյուրիոն Ա
Վերադառնալով Հայաստան՝ Հայոց Մովսես Բ կաթողիկոսի կողմից նշանակվել է Դվինի Սուրբ կթողիկե եկեղեցու վանացերեց, նաև՝ քորեպիսկոպոս։ Նրան վիճակաթեմ է տրվել Արարատյան գավառը։ Կյուրիոնը Հայաստանում է մնացել 5 տարի։
Վրաց կաթողիկոս է ձեռնադրվել հայոց Մովսես Բ կաթողիկոսի կողմից 599 թ.։ Վերջինիս մահից հետո, անտեսելով Հայ եկեղեցու հորդորները՝ 608 թ. ընդունել է Քաղկեդոնի ժողովի որոշումները՝ դառնալով հունադավան։ Դրանով սկիզբ է դրվել հայ և վրաց եկեղեցիների պառակտմանը և վերջնական բաժանմանը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Վրաց կաթողիկոս-պատրիարքներ
Կրեմենեց (քաղաք, Ուկրաինա)
Կրեմենեց (Кременець), քաղաք Ուկրաինայի Տերնոպոլի մարզի Կրեմենեցի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1227 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կրեմենեց քաղաքում բնակվում էր 21 880 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 20,76 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1053,95 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ Կատեգորիա:1227 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լույսի դիսպերսիա
Դիսպերսիա
Հզոր էլեկտրամագնիսական ճառագայթման փոխազդեցությունը նյութի հետ առաջացնում է մի շարք բարդ ֆիզիկական երևույթներ, որոնց բացատրությունը հնարավոր չէ լույսի դասական էլեկտրամագնիսական տեսության միջոցով։ Մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում լույսի դիսպերսիան։ Միջավայրի բեկման ցուցչի կախումը լույսի հաճախությունից կամ ալիքի երկարությունից կոչվում է դիսպերսիա (լատիներեն dispergo՝ ցրում բառից)։ Դասական տեսությամբ կապը բեկման ցուցչի և ալիքի երկարության միջև հաստատուն է n(λ) =const : n(λ) կախման առաջին փորձնական հետազոտությունները պատկանում են Նյուտոնին, ով 1672 թվականին պրիզմայի միջոցով կատարեց սպիտակ լույսի գույների տարալուծման հռչակավոր փորձը։
Պրիզմայի միջով անցնելիս լույսի բեկման դիտումը՝ պրիզմայի նյութի բեկման ցուցիչը որոշելու, և բեկման ցուցչի լույսի գույնից ունեցած կախումն ուսումնասիրելու հարմար եղանակներից է։ Նյուտոնի պրիզմաների փորձը ցույց է տալիս, որ բեկման ցուցչի կախումն ալիքի երկարությունից ամենևին էլ հաստատուն չէ։ Առաջին անգամ Ֆրենելի առաջարկմամբ Կոշին տեսականորեն հաշվեց, որ իսկապես հզոր փոխազդեցությունների դեպքում այդ կախվածությունն առկա է՝
A, B, C գործակիցները որոշվում են փորձի միջոցով և այնուհետև համեմատվում են տեսական տվյալների հետ։ \lambda_0-ն ալիքի երկարությունն է վակուումում։ Ճառագայթում-նյութ փոխազդեցության ժամանակ որոշ նյութերի սպեկտրի առանձին տիրույթներում դիտվում է n(λ) անոմալ կախվածություն՝
Առաջին անգամ այս երևույթն ուսումնասիրվել է ֆրանսիացի Վերուի կողմից, ըստ որի անոմալ դիսպերսիան միշտ առաջանում է սպեկտրի այն տիրույթում, որտեղ տվյալ նյութը ուժեղ կարգով կլանում է լուսային էներգիան։ Այս կլանումը անմիջականորեն կապված է տվյալ նյութի համար կլանման շերտերի առկայությամբ։ Սպեկտրի այն տիրույթը, որտեղ կլանման շերտերը բացակայում են, բացակայում է նաև անոմալ դիսպերսիան։ Բոլոր թափանցիկ մարմինների (ջուր, ապակի, կվարց) սպեկտրները սպեկտրի տեսանելի տիրույթում չունեն կլանման շերտեր, և նրանց համար այդ տիրույթում դիտվում է միայն նորմալ դիսպերսիա՝ Հեռավոր ուլտրամանուշակագույն և ինֆրակարմիր տիրույթում այդ թափանցիկ նյութերն ինտենսիվ կարգով սկսում են կլանել էլեկտրամագնիսական ճառագայթումը, ուստի այդ տիրույթում պետք է դիտվի անոմալ դիսպերսիա։
Դիսպերսիայի չափը \lambda_1 և \lambda_2 տարբեր արժեքների համար բեկման ցուցիչների տարբերությունն է։ Սովորաբար բեկումը բնութագրում են λ=5893 Å-ի (նատրիումի երկու մոտիկ դեղին գծերի ալիքների միջին արժեքի) բեկման ցուցչի արժեքով, որը նշանակում են n_D սիմվոլով։ Որպես դիսպերսիայի չափ ծառայում է միջին դիսպերսիան, որը որոշվում է տարբերությամբ, որտեղ n_F - ը վերաբերում է λ=4861 Å-ին (ջրածնի կապույտ F գիծը), իսկ n_C -ն՝ վերաբերում է λ=6563 Å-ին (ջրածնի կարմիր C գիծը)։ Հաճախ բեկող նյութը բնութագրում են հարաբերական դիսպերսիայի մեծությամբ։ Սովորաբար, օգտագործում են նաև հարաբերական դիսպերսիայի հակադարձ մեծությունը, այսինքն՝ այսպես կոչված դիսպերսիայի գործակիցը կամ Աբբեի թիվը։ Փոքր դիսպերսիա ունեցող նյութերը բնութագրվում են ν –ի մեծ արժեքներով։ Մեծ դիսպերսիայով նյութերը ունենում են փոքր ν :
Կատեգորիա:Ֆիզիկական օպտիկա Կատեգորիա:Օպտիկական երևույթներ Կատեգորիա:Օպտիկա
Միլևցի
Միլևցի (Мілівці), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կամենեց-Պոդոլսկիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Միլևցի գյուղում բնակվում էր 408 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,934 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 436,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կամենեց-Պոդոլսկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1840 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ավլոս Կոռնելիոս Ցելսոս
Ավլոս Կոռնելիոս Ցելսոս (Aulus Cornelius Celsus, ), հռոմեացի փիլիսոփա և բժիշկ։ Գրել է շուրջ 20 գիրք փիլիսոփայության և գիտության տարբեր ասպարեզներից (ճարտասանություն, իրավունք, գյուղատնտեսություն, ռազմական գործ և բժշկություն)։ Այդ աշխատությունից մեզ է հասել միայն բժշկությանը վերաբերող հատվածը (8 գիրք, )։
De Medicina-ն հանրագիտարանային բնույթի աշխատություն է, որը, դեռևս Հիպոկրատեսի և Ասկլեպիադեսի ժամանակներից եկող ավանդույթի համաձայն, բաղկացած է երեք մասից՝ սննդակարգ (դիետա), դեղաբանություն և վիրաբուժություն ։ Աշխատությունը կազմված է ութ գրքից՚
Ժամանակակիցները Ցելսոսին անվանել են «բժշկագիտության Ցիցերոն» (նրա հստակ, հասկանալի խոսքը նկատի առնելով), «հռոմեական Հիպոկրատ»։
De Medicina-ն առաջին անգամ տպագրվել է 1478 թվականին և երկար տարիներ եղել է բժշկագիտական գլխավոր ձեռնարկը Եվրոպայում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հին հռոմեացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հին հռոմեացի բժիշկներ Կատեգորիա:Հին հռոմեացի գրողներ Կատեգորիա:Հռոմեական պատմիչներ
Միխայիլ Աբրամովիչ
Միխայիլ Աբրամովիչ, հրեա բանաստեղծ և թարգմանիչ, իրավաբան, փաստաբան։
Գրող Մենդելե Մոյխեր-Սֆորիմի որդին է։
Կենսագրություն
Ծնվել է Բերդիչևում, որտեղ ամուսնանալուց հետո ապրում էր նրա հայրը` գրող և ուսուցիչ Սողոմոն Աբրամովիչը։ Սովորել է Ժիտոմիրի ռուսական գիմնազիայում, որը չի հասցրել ավարտել։
1877 թվականի մարտին նրան նրա հանդեպ հետաքննություն է սկսվել` «հանցավոր» տպագրությունների տարածման և Ժիտոմիրի հեղափոխական երիտասարդական խմբերի աշխատանքներին մասնակցության մեղադրանքով։ 1877 թվականի ապրիլի 8-ից մինչև մայիսի 31-ը նա ենթարկվել է տնային կալանքի (գործը կարճվել է 1878 թվականի մարտի 30-ին)։ Տեղափոխվել է Սանկտ-Պետերբուրգ, որտեղ նույն տարվա օգոստոսի 30-ին կրկին հետաքննության է ենթարկվել Պետերբուրգի Պատժամշակման տան ձերբակալվածների հետ գաղտնի հարաբերություններ ունենալու, Վայնշտեյնի և Տարտակովսկու գործով մեղադրյալների հետ սերտ կապեր ունենալու մեղադրանքով (գործը դադարեցվել է 1879 թվականի հոկտեմբերի 4-ին), 1879 թվականի նոյեմբերի 27-ին աքսորվել է Արխանգելսկի նահանգի Պինեգա գյուղ։ 1880 թվականին տեղափոխվել է Սամարայի նահանգ, 1881 թվականին` Կազանի նահանգ։
1886 թվականին իրավաբանական ֆակուլտետն ավարտելուց հետո քննություն է հանձնել` իրավաբանության թեկնածուի աստիճան ստանալու համար։ Որպես երդվյալ հավատարմատարի օգնական աշխատել է Պետերբուրգի շրջանում, այնուհետև` երդվյալ հավատարմատար` Սանկտ Պետերբուրգում։ Բանաստեղծություններ սկսել է տպագրել 1870-ական թվականների կեսերին (այդ թվում և` Ֆանտազյոր մականունով  ): Նրա «Բանաստեղծություններ» հավաքածուի մեջ տեղ են գտել աստվածաշնչյան սյուժեներով, ինչպես նաև` հրեական թեմատիկայով բանաստեղծություններ ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հրեա բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Բադյայոլ (Բերյոզովկայի վտակ)
Բադյայոլ (Бадьяёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Բերյոզովկա գետի ձախ ափին՝ 19 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը ավազանի վտակ Պեչորա մինչև թափվելը Ուսա։ Գետի ավազանը Պեչորա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր