Տանհոյզեր
Սյուժեն
Վեներայի լեռնամեջը մոտ է գտնվում Այզենախին։ Խորհրդավոր մառախլապատ քարանձավի մեջ ճախրում են ծովահարսների ու հավերժահարսների խմբերը, կրքոտ պարով սեթևեթում են բաքոսուհիները։ Զվարճության այդ աշխարհում իշխում է Վեներան։ Բայց սիրո աստվածուհու գգվանքները չեն կարող փարատել Թանհոյզերի թախիծը. նա հիշում է իր հայրենիքը, զանգերի ձայնը, որը երկար ժամանակ չի լսել։ Վերցնելով տավիղը, նա փառաբանական երգ է նվիրում Վեներային, այն ավարտելով մի մեծ աղաչանքով՝ ազատ արձակել իրեն դեպի մարդիկ։ Իզուր է Վեներան հիշեցնում Թանհոյզերին միասին անցկացրած հաճելի ժամանակները, իզուր է լուտանքներ տեղում իր անհավատարիմ սիրեցյալի գլխին՝ նրա համար գուշակելով մեծ տառապանք մարդկային սառն ու անտարբեր աշխարհում. երգիչն արտասանում է Կույս Մարիամի անունը, և կախարդական քարանձավը վայրկենապես անհետանում է։ Թանհոյզերի առջև բացվում է ծաղկած հովտի տեսարանը՝ փռված Վարտբուրգյան ամրոցի առջև. մեղմիկ ղողանջում են արածող կովերի վզներից կախված զանգակները, նախրապանը սրինգ է նվագում և երգով ողջունում է գարնանը։ Հեռվից լսվում է ուխտավորների խմբերգը, որոնք ուխտի են գնում դեպի Հռոմ։ Այս խաղաղ ու հարազատ տեսարանի առջև Թանհոյզերի հոգին խորին հուզմունքով է պատվում։ Եղջերափողերի նվագն ազդարարում է Տյուրինգի կալվածատիրոջ և ասպետների անցնելը մոտակայքով, որոնք վերադառնում են որսից։ Նրանք ցնցվում են Թանհոյզերի հետ հանդիպմամբ, ով գոռոզաբար և անբարտավանորեն լքել էր իրենց շրջապատը։ Վոլֆրամ Էշենբախը կանչում է նրան ընկերների մոտ, բայց Թանհոյզերը համառորեն հրաժարվում է. նա պետք է հեռու փախչի այդ վայրերից։ Այդ ժամանակ Վոլֆրամն արտասանում է Էլիզաբեթի՝ կալվածատիրոջ ազգականուհու անունը. նա սպասում է իրեն, Թանհոյզերի երգերը կաշկանդել են աղջկա սիրտը։ Ասպետը, գրավվելով ջերմ հիշողություններով, կանգ է առնում։ Ասպետների հետ նա շտապում է Վարտբուրգ։ Տեսարան վարտբուրգյան պալատից. երգիչների մրցույթի սրահը։ Էլիզաբեթը սրտատրոփ սպասում է Թանհոյզերի հետ հանդիպմանը։ Նա վստահ է մոտալուտ երջանկությանը. Թանհոյզերը կհաղթի երգիչների մրցույթում և իր ձեռքը, որպես պարգև, կհանձնեն հաղթողին։ Վոլֆրամը ներկայացնում է Թանհոյզերին, և տեսնելով Էլիզաբեթի ուրախությունը, ում թաքուն սիրում է, տխուր հեռանում է, սիրահարներին թողնելով միայնակ։ Տոնական քայլերգի հնչյունների ներքո, փառաբանելով կալվածատիրոջը, հավաքվում են ասպետները՝ դիտելու մրցույթը։ Կալվածատերն առաջադրում է պոետական մրցույթի թեման. ո՞րն է սիրո էությունը։ Երգիչները վերցնում են իրենց տավիղները և առաջինը, վիճակահանությամբ, սկսում է Վոլֆրամը։ Զուսպ և հանդարտ իմպրովիզացիայով, մտածելով Էլիզաբեթի մասին, նա երգում է սիրո անաղարտ աղբյուրի մասին, որին երբեք չեն համարձակվում պղծել։ Մյուս երգիչները ևս, մեկը մյուսի ետևից, համակարծիք են ճշմարիտ սիրո նրա այս գաղափարին։ Բայց Թանհոյզերն այլ սեր էր ճաշակել, և վալտբուրգյան պալատի կամարների ներքո հնչում է կրքոտ օրհներգն՝ ի պատիվ Վեներայի, որը նա հյուսել էր Վեներայի լեռում։ Բոլորը վրդովվում են Թանհոյզերի հանդգնությունից։ Տիկնայք սարսափահար լքում են դահլիճը, ասպետները նետվում են նրա վրա՝ մերկացրած սրերով։ Բայց Էլիզաբեթն արիաբար կանգնում է նրանց միջև։ Կալվածատիրոջ ու ասպետների ներկայությամբ նա բացահայտ խոստովանում է իր սերը Թանհոյզերի հանդեպ՝ աղաչելով պահպանել նրա կյանքը։ Թանհոյզերը, մեղավորության զգացումով, չի կարողանում աչքերը բարձրացնել աղջկա վրա։ Կալվածատերը մահվան վճիռը փոխարինում է արտաքսմամբ։ Նա ոտք չի դնելու Տյուրինգի հողի վրա, քանի դեռ չի մարքվել մեղքից։ Հեռվից խմբերգի ձայն է հնչում. այն գալիս է ուխտավորների ամրոցի մոտից, ովքեր գնում են երկրպագելու Հռոմի պապին։ Եվ Թանհոյզերը, հրաժեշտ տալով ասպետներին, միանում է նրանց։ Հովիտը՝ փռված Վարտբուրգի առջև։ Աշուն է։ Ուխտավորները Հռոմից վերադառնում են հայրենիք։ Բայց զուր է Էլիզաբեթը նրանց շարքերում փնտրում Թանհոյզերին։ Նա աղոթքով դիմում է Կույս Մարիամին՝ խնդրելով վերցնել իր կյանքը՝ որպես սիրած մարդու մեղքերը քավող զոհաբերություն։ Վոլֆրամը փորձում է պահել Էլիզաբեթին, բայց նա շարժումով կանգնեցնում է նրան և դանդաղ հեռանում։ Մենակ մնալով, Վոլֆրամը վերցնում է տավիղը և հյուսում է մի երգ՝ երեկոյան երևացող գեղեցիկ ու անհասանելի աստղի մասին, որը լույս է սփռում խավարի մեջ, ինչպես Էլիզաբեթի հանդեպ իր սերը, որ լուսավորում է իրեն՝ կյանքի մռայլության մեջ։ Գալիս է գիշերը։ Հանկարծ հայտնվում է ևս մեկ ուխտավոր՝ ցնցոտիների մեջ, հյուծված։ Դժվարությամբ է Վոլֆրամը ճանաչում Թանհոյզերին։ Վերջինս դառնությամբ պատմում է Հռոմ կատարած իր ուխտագնացության մասին։ Նա գնացել էր անկեղծ ապաշխարության, երկար ճանապարհի դժվարությունն ուրախացրել էր իրեն, իսկ որպեսզի չտեսներ իտալական բնության գեղեցկությունը, փակել էր աչքերը։ Եվ ահա, իր առջև հայտնվել է Հռոմը և պապի փայլատակող պալատը։ Բայց պապը սարսափելի դատավճիռ է արտասանել. քանի դեռ իր ձեռքում չի ծաղկել գավազանը, Թանհոյզերը կլինի նզովյալ։ Այժմ նա մեկ ճամփա ունի՝ դեպի Վեներայի լեռը։ Նա եռանդով կանչում է սիրո աստվածուհուն, և լեռը բացվում է իր առջև։ Վեներան ձեռքով հրավիրում է նրան դեպի իր խորհրդավոր ըմպելիքը։ Իզուր է Վոլֆրամը փորձում ետ պահել ընկերոջը. նա անզոր է Վեներայի կախարդանքների առաջ։ Այդ ժամանակ Վոլֆրամն արտասանում է Էլիզաբեթի անունը, և Թանհոյզերը կանգնում է։ Վարտբուրգից գալիս են խմբերգի հնչյուններ. այն ուղեկցում է թաղման հանդիսավոր թափորին, որ տանում են Էլիզաբեթի դագաղը։ Ձեռքերը երկարելով դեպի նա՝ Թանհոյզերն ընկնում է մեռած։ Լուսանում է։ Ուխտավորների նոր խումբ է մոտենում։ Նրանք լուր են բերում մեծ հրաշքի մասին. Հռոմի պապի ձեռքերում ծաղկել է գավազանը։ Թանհոյզերի մեղքերը ներված են։