cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մոհամմադ-Ալի Ջամալզադե
Կենսագրություն
Ապրելով և ստեղծագործելով Եվրոպայում, Ջամալզադեն այդուամենայնիվ մերժում է եվրոպական վարք ու բարքը, արևմտյան քաղաքակրթության կույր ընդօրինակումը՝ գերապատվությունը տալով ազգային հասարակական-մշակութային ավանդույթներին։ Տիրապետելով եվրոպական մի քանի լեզուների, կատարել է արժեքավոր թարգմանություններ՝ դրանք ամփոփելով «Յոթ երկիր» գրքում։ Նրա հուշերում տեղ են գտել նաև դրվագներ 1915 թվականի Հայոց Եղեռնից, որոնց ականատեսն է եղել գրողը։ Այդ նյութերը վավերագրական կարևոր արժեք են ներկայացնում հայ ժողովրդի պատմությունն ուսումնասիրողների համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պարսիկ արձակագիրներ Կատեգորիա:Իրանցի թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության ականատեսներ Կատեգորիա:Պարսիկ գրողներ Կատեգորիա:Պարսիկ պատմաբաններ Կատեգորիա:Պարսիկ բանաստեղծներ
Կրոտոնե ՖԱ
Կրոտոնե (իտալ.՝ Football Club Crotone), իտալական ֆուտբոլային ակումբ Կրոտոնեից, Կալաբրիա։ Ստեղծվել է 1910 թվականին և ներկայումս հանդես է գալիս Սերիա A-ում։ Իր առաջին մրցաշրջանը Իտալիայի բարձրագույն դիվիզիոնում անցկացրել է 2016-2017 մրցաշրջանում։
Ներկա կազմ
2017 թվականի սեպտեմբերի 6-ի դրությամբ
(վարձավճարով Սամպդորիայից)
(վարձավճարով Սասուոլոյից)
(վարձավճարով Ռոմայից) (վարձավճարով Միլանից)
(վարձավճարով Յուվենտուսից)
(վարձավճարով Տորինոյից)
Շառլ Գարնիե
Շառլ Գարնիե (Jean-Louis-Charles Garnier, ), էկլեկտիկայի դարաշրջանի ֆրանսիացի ճարտարապետ, արվեստի պատմաբան, բոզ-ար ոճի գաղափարախոս։
Կյանքը
Ծնվել և մեծացել է Փարիզում` Մուֆտար փողոցում (rue Mouffetard): Նրա հայրը եղել է դարբին Սեն Կալեից (Saint-Calais), ունեցել է սեփական ձեռնարկություն, ուր վարձով ձիակառքեր է տրամադրել։ 1824 թվականին ամուսնացել է կայսրական բանակի սպայի դուստր Ֆելիպսի Կոլլի հետ (Félicie Colle):
1838 թվականին Գարնիեն սովորել է Ռասինի փողոցում գտնվող նկարչության դպրոցում։ 1840 թվականից աշխատել է Լավեյլի վարպետանոցում, որը պարտքերի պատճառով շուտով փակվում է։ Ավելի ուշ Գարնիեն ուսանում է Էժեն Էմանուել Վիոլե լը Դյուկի արվեստանոցում, իսկ 1842 թվականին ընդունվում է Գեղեցիկ արվեստների ազգային բարձրագույն դպրոց, ուր 1848 թվականին արժանանում է Հռոմեական մրցանակի գրան պրիի։ Դիպլոմային աշխատանքի թեման եղել է «Արվեստների և արհեստների համադրման նախագիծը պատկերասրահային-ցուցահանդեսային նախագծերում»։ Հունվարի 17-ից մինչև 1849 թվականի դեկտեմբերի 31-ը սովորել է Հռոմի ֆրանսիական ակադեմիայում, այնուհետև երկար ժամանակ ճամփորդել է Հունաստանում։
Փարիզ վերադառնալուց հետո Գարնիեն նախագծել է մի քանի ոչ մեծ ծրագրեր, որոնք կառուցվել են կարճ ժամանակում։ 1854 թվականին նշանակվել է Սեն Ժակ աշտարակի վերականգնողական աշխատանքների հսկիչ։ 1860 թվականին ստացել է փարիզյան երկու շրջանների ճարտարապետի պաշտոն։ Գարնիեն քիչ հայտնի է եղել մինչև 1861 թվականը, երբ հաղթել է Փարիզի օպերայի նոր շենքի նախագծի համար հայտարարված մրցույթում։ Գարնիեի` Երկրորդ կայսրության ոճով և հին հռոմեական ճարտարապետության տարրերի միաձուլումով արված նախագիծը 171 աշխատանքների մեջ զբաղեցրել է հինգերորդ տեղը` հնարավորություն ստանալով մասնակցելու մրցույթի երկրորդ փուլին։ Գարնիեի նախագիծը հաղթել է երկրորդ փուլում. 1861 թվականի մայիսին 35-ամյա ճարտարապետը ձեռնամուխ է եղել Գրանդ օպերայի կառուցմանը։ Շենքի կառուցմանը տրամադրված հսկայական միջոցների շնորհիվ` Գարնիեն հնարավորություն է ստացել շենքի առանձին մասերի համար օգտագործել հազվագյուտ և թանկարժեք նյութեր։
1864 թվականին պարգևատրվել է Պատվո լեգեոնի շքանշանով։ 1867 թվականին Գարնիեն ընտրվել է Անգլիական ճարտարապետների թագավորական ինստիտուտի թղթակից-անդամ։ Գրանդ օպերայի կառուցման ավարտից հետո Շառլ Գարնիեն դարձել է ճարտարապետության ականավոր դասախոս, պետական հանձնաժողովների անդամ։ 1874 թվականին ընտրվել է Փարիզի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամ։
Մահացել է 1898 թվականին, թաղված է Մոնպարնաս գերեզմանոցում։
Աշխատանքներ
Գարնիեն ճարտարապետության ու հնագիտության թեմաներով բազմաթիվ հոդվածներ է գրել, որոնք տպագրվել են տարբեր ամսագրերում։ «Էգինա կղզու տաճարի մասին բացատրական թերթիկ» հոդվածը, ինչպես նաև «Տրակտատ թատրոնի մասին» գիրքը ամբողջությամբ նվիրված են թատրոնների կառուցմանը։ «Փարիզյան նոր օպերան» ներկայացնում է ճարտարապետի գլխավոր նախագծի ստեղծման ու կառուցման պատմությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Փարիզի գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ
Միսաք Մեծարենց
Միսաք Կարապետի Մեծարենց (Մեծատուրյան), արևմտահայ բանաստեղծ։
Կենսագրություն
Միսաք Մեծարենցը ծնվել է 1886 թվականի հունվարին, Արևմտյան Հայաստանի Ակնա գավառի Բինկյան (Բինկա) գյուղում, որը գտնվում է Եփրատ գետի ձախ ափին։ Գյուղը երեք կողմից շրջապատված էր ժայռերով ու կիրճերով, իսկ մի կողմից՝ գետով, ուստի դիմացի դաշտի հետ կապվում էր գիշերը փակվող կամրջով, որը թշնամու հարձակման ժամանակ գետի վրայից վերցնում էին և թույլ չէին տալիս թշնամուն գյուղ մտնել։ Նշանավոր բանահավաք Գարեգին Սրվանձտյանը գրում է, որ Բինկյան գյուղի բնակիչները զենք ունեին. «Ամեն սենյակի մեկ կողմն գիրք շարած են, երկու կողմն զենքեր, մեկ կողմն ալ փորի պետքեր»։ Այս միջավայրում Մեծարենցի մեջ տպավորվում է ավելի շատ գրքի, քան զենքի պաշտամունքը, մանավանդ որ նա խառնվածքով ամաչկոտ էր ու լռակյաց, խուսափում էր ընկերական շրջապատից և հասակին բնորոշ չարաճճիություններից։ 1892 թվականին՝ վեց տարեկան հասակում, ապագա բանաստեղծը հաճախում է գյուղի Մեսրոպյան վարժարանը, որտեղ իր վեհերոտ բնավորության պատճառով աչքի չի ընկնում ուսման մեջ։
1895 թվականին Մեծատուրյանների ընտանիքը տեղափոխվում է Սեբաստիա (Սվազ) քաղաքը, որտեղ Միսաքը սկզբնապես սովորում է Արամյան վարժարանում, իսկ 1896 թվականից տեղափոխվում է Մարզվանի՝ ամերիկյան միսիոներների «Անատոլիա» կոչվող գիշերօթիկ քոլեջ։ Այստեղ նա աստիճանաբար ձեռք է բերում ընկերներ, դառնում ավելի շփվող, մասնակցում աշակերտների կազմակերպած թատերական ներկայացումներին։ Մեծարենցը քոլեջում հետաքրքրություն է ցուցաբերում գեղարվեստական գրականության հանդեպ, կարդում է գրականություն հայերենով, անգլերենով, թուրքերենով։ Հենց այս շրջանում է, որ ի հայտ է գալիս նրա ստեղծագործելու ունակությունը. նա սկսում է իր գրական առաջին փորձերը։ Ինչպես և հայտնում են հուշագիրները, նա բանաստեղծություններ է գրում իր ննջարանի պատերին, եղբոր առևտրական թերթերի հակառակ կողմում։
1901 թվականին Սվազում Միսաքի հետ կատարվում է մի դեպք, որը ճակատագրական է դառնում նրա համար։ Թուրք մսագործ տղաները նրան շփոթում են իրենց հակառակորդի հետ, նրան ծեծի են ենթարկում և դանակահարում, ինչն էլ դառնում է բանաստեղծի՝ թոքախտով հիվանդանալու պատճառը։ Նա մի քանի ամիս բուժվում է Սուրբ Հակոբի վանքում։ 1901-1902 թվականներին Մեծարենցը աշխատել է եղբոր և հորեղբորորդու առևտրական տանը՝ իբրև հսկիչ։ 1902 թվականին նա գնում է հոր մոտ՝ Պոլիս, և սկսում է սովորել Կեդրոնական վարժարանում, սակայն հիվանդության պատճառով 1905 թվականին կիսատ է թողնում ուսումը։ Այդ ընթացքում նա արդեն աշխատում էր պարբերական մամուլում։ Միսաք Մեծարենցը վախճանվեց 1908 թվականի հուլիսի 4-ի լույս 5-ի գիշերը։ Բանաստեղծի կենսագիր Թ. Ազատյանը այսպես է նկարագրում նրա մահը. «Մեծարենցի վերջին հրաժեշտը հուզիչ է ու եղերական։ Կերթա մահվան անվրդով ու գիտակցությամբ...Հոգեվարքը կըսկսի աքաղաղներու կանչեն պահ մը առաջ, շաբթեն կիրակի լուսանալու գիշերը, երբ Միսաք կը խնդրե մորմեն առանձին թողուլ զինքը. «Մա՛յր, մյուս սենյակը... հանգստացիր...կը հատնե սիրտս... կը կանչեմ եկուր..»: Ու մայրը մինչ արցունք կը թափեր դուրսը հողին վրա, դրան բացվածքեն կիմանա մահամերձին երեք անգամ հազալը. ու «Մա՜յր...» հոգին տված է արդեն»։ Հայ մեծանուն բանաստեղծը թաղված է Պոլսի Պալիքլի գերեզմանատանը։
Միսաք Մեծարենցի մասին
Երիտասարդ Միսաքը ուշադրություն էր գրավում իր բնավորությամբ և արտաքինով։ Պոլսի թերթերից մեկում այսպես է նկարագրվում Մեծարենցի արտաքինը. «Հելլեն դասական ձուլվածք մը՝ հայեցի արտահայտությունով, իր դեմքը՝ ողորկ կիսափայլ մորթով մը քողքված։...Ձվաձև կզակը ընդեզերող սև մորուսիկ մը երկու մատ...»։ Իսկ ժամանակակիցներից մեկը Մեծարենցի էության մասին գրում է. «Անմեղուկի պես անուշ, նոր հարսի մը պես շիկնոտ ու հրապուրոտ, նազանքոտ տղա մըն է Մեծարենց, մերթ ժպտուն, մերթ տխուր ու գրեթե միշտ բանաստեղծությունը շրթունքին, կը հևա, կը կարմրի, կը սպառի...»։ Մեծարենցը գնում էր դեպի մահը և ընկերներից մեկին ուղղված նամակում գրում է. «Թոքախտը իր բոլոր նոպաները փորձեց իմ վրաս ու հաղթական եղավ...»։
Ստեղծագործական աշխատանք
Մեծարենցի գրական ժառանգությունը բաղկացած է ավելի քան 130 քնարական ոտանավորից, շուրջ մեկ տասնյակ արձակ բանաստեղծություններից ու պատմվածքից և մի քանի գրական-քննադատական հոդվածներից, որոնցում շարադրել է իր ստեղծագործական սկզբունքները, պաշտպանվել թշնամական քննադատությունից։
Մեծարենցը սկսել է գրել 15-16 տարեկան հասակից։ Նրա առաջին բանաստեղծությունը, որը գրվել է 1901թվականին և մտնում է «Բաբախումներ» խորագրով տետրի մեջ, ունի «Մարմնի վերք, սրտի վերք» վերնագիրը։ Բանաստեղծական այդ շարքը լույս չի տեսել։ 1903 թվականից Մեծարենցի բանաստեղծություններն սկսում են տպագրվել Պոլսի հայ պարբերական մամուլում («Հանրագիտակ», «Ծաղիկ», «Մասիս» և այլն)։ Իր առաջին ոտանավորները Մեծարենցը տպագրում է Սիրանույշ Պերպերյան ստորագրությամբ։ 1904 թվականին հանդես է գալիս Շավասպ Ծիածան կեղծանունով՝ «Ծաղիկ» հանդեսում տպագրելով «Սիրո թափառումներ» և «Գիրկընդխառնում» բանաստեղծությունները։ 1905 թվականին «Մասիսում» տպագրում է «Նոպաները» և «Իրիկվան դեմ» քերթվածները՝ վերջնականապես ընտրելով Միսաք Մեծարենց գրական անունը։ 1906 թվականին Մեծարենցը կազմում և հրատարակության է հանձնում բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն, որը պետք է լույս տեսներ «Ոսկի արիշին տակ» վերնագրով։ Գրաքննությունն արգելում է այդ վերնագրով գիրք հրատարակել, և Մեծարենցը այն վերանվանում է «Ծիածան»։ 1907 թվականին լույս են տեսնում «Ծիածան» և «Նոր տաղեր» ժողովածուները։
Գրական գործունեության հենց առաջին քայլերից Մեծարենցը կատարել է թարգմանություններ ու փոխադրություններ («հայացումներ»), որոնք տպագրության է հանձնել 1905-1907թվականներին, իսկ մի քանիսը տպագրվել են ետմահու։ Հայտնի չէ, թե քանի գործ է թարգմանել կամ հայացրել Մեծարենցը։ Թ. Ազատյանը պնդում է, որ անտիպ են մնում «քանի մը անգլերեն թարգմանություններ», բայց չի կոնկրետացրել, թե ինչ նյութեր են դրանք։ Հետագայում նա ձեռք է բերում թարգմանական մի հատված («Երկարաձիգ խավային գիշեր»)։ Հ. Սիրունին հայտնել է, որ Մեծարենցը «հայացումները ըրած է անգլիացի հեղինակներե, ինչպես Էմրսենեն»։ Սակայն վերջինից որևէ փոխադրություն կամ թարգմանություն մեզ չի հասել։ Մեծարենցի հրատարակած առաջին թարգմանությունը Ջեֆրի Չոսերի (1340-1400) ռոնդոներից («Եռանգ») մեկն է։ Մի համառոտ ծանոթագրությամբ նա բացատրում է, թե ինչու հատկապես այդ բանաստեղծությունն է գրավել իր ուշադրությունը։ «Եռանգը ինծի կհիշեցնե գրեթե իր ժամանակակից մեր սիրերգակներուն բանաստեղծությունները՝ սիրային զգացումի միևնույն կրակովը վառված»։ Սա խոսում է այն մասին, որ Մեծարենցը թարգմանությունների հարցում ուներ որոշակի նախասիրություններ։ Այս դեպքում նա տեսել է հոգեհարազատություն անգլիացի գրողի ռոնդոյի և միջնադարի հայ բանաստեղծների սիրային տաղերի միջև։ Կ. Պոլիս տեղափոխվելուց հետո Մեծարենցն ուսումնասիրել է ֆրանսերենը և այդ լեզվին հմտանալու նպատակով էլ Փարիզի «Ռեվյու դե ռեվյու» հանդեսից փոխադրել ռուս գրող Մամին Սիբիրյակի (1786- 1912) «Խոստովանություն» ստեղծագործությունը՝ «Ձյունին տակ (ճամփու պատմվածք)» վերնագրով։ Նա թարգմանել է անգլիացի գրող Թոմաս Լըվ Փիքոքի (1785-1866) «Սիրո թաղումը» բանաստեղծությունը, որի եղերերգական տրամադրությունը սրտամոտ ու հարազատ էր իրեն։ Դասընկերներից մեկի վկայությամբ Մեծարենցը «թարգմանություններ կըներ Քիպլինկեն, որ 1907-ի Նոպելյան պսակավորն էր»։ Նա Քիփլինգից (1865-1936) թարգմանեց «կենդանագրական» (անիմալիստական) գործերից մեկը՝ «Պիմի (Կապիկի մը պատմությունը)»։ 1906 թվականին բանաստեղծը հրատարակեց ամերիկյան մանկագիր Էոժեն Ֆիլդի (1850-1895) երկու բանաստեղծությունները՝ «Հոլանտական օրոր» և «Փոքրիկ կապույտ տղան»։ Նա թարգմանել է նաև անգլիացի գրող Օսկար Ուայլդի (1854-1900) «Դատաստանատունը» և «Իմաստություն սորվեցնողը» արձակ ստեղծագործությունները։
Մ. Պեշիկթաշլյանից և Պետրոս Դուրյանից հետո Մեծարենցը նոր աստիճանի բարձրացրեց արևմտահայ պոեզիան, արտացոլեց դարասկզբի թուրքահայ կյանքի բարդ և հակասական պայմաններում ապրող ու տառապող առաջավոր անհատի հարուստ ներաշխարհը։ Ընդդիմանալով սուլթանական ռեակցիային, ազգային և սոցիալական ճնշմանը՝ հասարակական ու քաղաքական ծանր պայմաններում Միսաք Մեծարենցը Հակոբ Սիրունու խոսքերով՝ «դարձավ գավառի այն քնքուշ ծաղիկը, որ թաղարին մեջ աճող գրականության հողին ավիշը բերավ, գավառի վայրենի շունչին արվեստի գեղեցկությունը հագցուց, ձևն ու հոգեկան խռովքը ձուլեց»։ Մեծարենցը ստեղծեց հումանիստ, կյանքի ու բնության սիրով ապրող անհատի կերպար, արտահայտեց դեմոկրատական խավերի երազանքը ներդաշնակ աշխարհի մասին։ Մեծարենցը բնության լավագույն երգիչներից է հայ պոեզիայում։ Բնության աստվածացումը նրան հանգեցրել է յուրօրինակ պանթեիստական ըմբռնումների («Ինչ արբեցությամբ...»)։ Մեծարենցի աշխարհայացքի ու ստեղծագործության բնորոշ կողմերից մեկը նրա մարդասիրությունն է, որն ունի որոշակիորեն արտահայտված ժողովրդավարական բովանդակություն։ Հակադրվելով անկումային գրականության «անմարդկային անձնաբանությանը»՝ Մեծարենցը գտնում էր, որ բանաստեղծի կոչումը պետք է լինի սիրո, գթության և անձնազոհության քարոզը։ Նրա քնարական հերոսը երազում է «անանձնական ուրախություն», որը նա պետք է պարգևի բոլոր կենդանի էակներին և, առաջին հերթին, «պարզ մարդերուն՝ գեղջուկներուն ու բանվորին»։ Մեծարենցի բանաստեղծական արվեստը շատ կողմերով կապված է դասական ռոմանտիզմի և սիմվոլիզմի հետ։ Նա արևմտահայ պոեզիայում առաջ քաշեց բանաստեղծական պատկերի կառուցման նոր եղանակներ, ընդգծեց բառի փոխաբերական իմաստը, կատարելության հասցրեց ոտանավորի ձևերը։ Սակայն, ընդհանուր առմամբ, Մեծարենցը հեռու է մնացել սիմվոլիզմի անհատապաշտական բովանդակությունից և ուրբանիստական թեմատիկայից։ Նրա ստեղծագործության վրա մեծ ազդեցություն են թողել հայ միջնադարյան պոեզիան և ժողովրդական բանահյուսությունը։
Մեծարենցի բանարվեստը
Միսաք Մեծարենցի բանաստեղծությունները չէին ունենա իրենց ազդեցիկ ուժը, եթե դրանց ասելիքի խորությունն ու նրբությունը չզուգակցվեին ձևի կատարելության հետ։ Անսպասելի պատկերները յուրահատուկ գրավչություն են հաղորդում նրա ասելիքին և օգնում են, որ իրերն ու դրանց փոխհարաբերությունը տեսանելի լինեն մի նոր լույսի տակ։ Մեծարենցի բանաստեղծություններում տրամադրություն ստեղծողները մակդիրներն են, համեմատությունները և փոխաբերությունները։ Դրանցում գերակշռում են առարկաների ու հատկանիշների անսովոր և հետաքրքիր համադրությամբ ստեղծված փոխհարաբերությունները։ Օրինակ՝ գինով վարդեր, սև հեշտանք, բոցե թևեր, բազմալեզու տենդ, հոսող գիշեր, հոսող լույս, բոսոր իղձեր։ Մեծարենցի բանարվեստի առանձնահատկություններից է վերնագրերի կրկնությունը։
Գյուղի երգեր
Իր «Քննադատությունը» հոդվածում բանաստեղծը համարում է, որ «Ծիածանի» «միակ արժանիքը» մարդու և բնության «անմիջական հաղորդության» ձգտումն է։ Քաղաքի կյանքից խորշող բանաստեղծի համար շատ գրավիչ էր բնական կյանքով ապրող գյուղը։ Բանաստեղծն իր մի նամակում ցավ է հայտնում, որ ինքը ամբողջովին չի կարողացել նվիրվել գյուղի թեմային, ապրել «հողին ու ջրին» հետ։ Ավելին. նա կարծում էր, որ գյուղական պատկերներն ավելի ինքնատիպ ու մնայուն կդարձնեին իր պոեզիան։ «Գյուղի տեսարանները,- գրում է նա,- իմ մեծագույն ներշնչանքս կը կազմեն. որքան կը ցավիմ, որ էապես իրենց զավակը չեմ իմ բանաստեղծության մեջ. այն ատեն ավելի ինքնատիպ ու ապրող կըլլայի։ Անշիջանելի բաղձանքս եղած է վերստին տեսնել ու ապրել գյուղիս ծոցը` նորոգվիլ իր տեսարաններուն ու գեղեցկություններուն ավիշով»։ Առողջական ծանր վիճակի պատճառով Մեծարենցն այլևս չէր կարող շփվել գյուղական կյանքի հետ։ Բայց խոսքերը ցույց են տալիս, թե նա ինչպիսի նշանակություն էր հատկացնում իր գյուղական պատկերներին։ «Այգերգ», «Գետափի երազանք», «Տապի նոպաներ», «Մառախուղ», «Անձրև», «Ջրտուք», «Այգային», «Հովվերգություն մը»,- ահա այն բանաստեղծությունները, որոնց մեջ պատկերված է գյուղը։ Մեծարենցն ուրույն մոտեցում ունի գյուղական թեմայի նկատմամբ։ Նա, ինչպես հետագայում Վարուժանը և Սիամանթոն, չի փորձում մոտենալ գյուղական կյանքի դառնություններին ու սոցիալական երևույթներին։ Բանաստեղծի հիմնական ներշնչանքնը բոլորովին այլ է, դրա համար էլ նա շոշոփում է միայն գյուղական կյանքի որոշ կողմեր։ Վերանալով սոցիալական հակասություններից, ուշադրությունը կենտրոնացնելով միայն գեղեցկությունների՝ մարդու և բնության կապի, գունեղ բնապատկերի և աշխատանքի վրա, Մեծարենցը ստեղծում է իր իդեալներին համապատասխան ռոմանտիկ աշխարհ։ Նա հակադրվում է քաղաքի կյանքի չնչինությանը՝ ներբողելով բնականը, աշխատանքի ու ստեղծման գեղեցկությունը։ Բանաստեղծը նկարագրում է գյուղի առավոտը, կեսօրվա տապի ու վերջալույսի պահը, ճամփաներն ու գետեզերքը։ Դրանց մեջ զարմանալի շոշափելի են դառնում հոգու շարժումն ու ներաշխարհը, կրկին նրբությամբ ծաղկում են երազները գեղեցիկի համար։
Մեծարենցի գրական հայացքները
Մեծարենցը շատ խորն է հասկացել բանաստեղծության դերն ու բանաստեղծի կոչումը։ Մեծ խելքի և առողջ ըմբռնումների տեր բանաստեղծին բնավ չկարողացան շփոթեցնել ժամանակի ուղղությունները։ Նա զգաստ էր նաև իր վաստակի նկատմամբ։ Այսօր էլ առանց հիացմունքի չի կարելի կարդալ «Ինքնադատության փորձ մը» հոդվածը` նվիրված «Ծիածան» գրքին։ Ինչպիսի՞ն պետք է լինի իսկական պոեզիան, ո՞րն է իսկական բանաստեղծը։ Այս հարցերին Մեծարենցը գրեթե սպառիչ պատասխան է տալիս` հակադրվելով ժամանակի խորհրդապաշտական գրականության սկզբունքներին։ Նա կարծում է, որ բանաստեղծները պետք է դուրս գան իրենց անհատական, չնչին ապրումներից` «եսի տաղտկալի ոչնչաբանություններեն»։ Շատ ուշագրավ է հետևյալ միտքը. «Մեկդի թողունք քիչ մը անմարդկային անձնաբանությունները, բաբախելու համար բնության սիրով։ Բանաստեղծը բնության ցոլացումը պետք է ըլլա, թե ոչ բանաստեղծ չէ իրապես. քերթվածները իբրև բառ պետք է ունենան տերևին թրթռումը, թռչունին դայլայլը, մարդերուն գորովը, դաշտին ու լերան մշտանույն զորությունը։ Բանաստեղծին ձայնը տիեզերական հարաբերականության մը լարը պետք է ըլլա, բոլոր գոյություններուն համադրական թրթռումովը տրոփուն»։ Առաջադրելով «անձնաբանությունից», «եսից» ազատագրվելու խնդիրը` Մեծարենցը չի ժխտում բանաստեղծ անհատի հոգեկան աշխարհի նշանակությունը երգի ստեղծման մեջ։ Միայն թե նա կարծում է, որ բանաստեղծ անհատի հոգին պետք է հարստանա շրջապատող աշխարհի, մարդկային կյանքի ու բնության երանգներով։ Հակադրվելով ժամանակի պոեզիայում հաճախ դրսևորվող մակերեսայնությանն ու մթամածությանը` Մեծարենցը գտնում է, որ բանաստեղծը պետք է պահպանի արվեստի անհրաժեշտ սահմանը, խուսափի պարզունակ խոսքից և «մթության» պաշտամունքից։ «Արվեստի մեծագույն դրդիչը,- ասում է բանաստեղծը,- գաղափարը դյուրամատույց ըլլալն է»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Արևմտահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ տղամարդ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Միսաք Մեծարենց
Սվետլայա (Զիմնյայա Զոլոտիցայի վտակ)
Սվետլայա (Светлая), գետ Ռուսաստանում, Արխանգելսկի մարզում։
Հոսում է Սևծովյան բարձրավանդակի արևմտյան մասով։ Սնվում է անձրևաջրերով և հալոցքներով։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։ Ունի մի քանի վտակներ։ Թափվում է Զիմնայա Զոլոտիցա գետ։ Գետի արևելյան գետաբերանը գտնվում է Սվետլայա գյուղում։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն.
Քարտեզներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Սերգեյ Գրիգորյանց (այլ կիրառումներ)
Սերգեյ Գրիգորյանց, կարող է վերաբերել՝
Սերգեյ Միքայելյան (այլ կիրառումներ)
Սերգեյ Միքայելյան, կարող է վերաբերել՝
Սերգեյ Սմիռնով (այլ կիրառումներ)
Սերգեյ Սմիռնով, կարող է վերաբերել՝
Լիսկա
Լիսկա (Лиска), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլգոգրադի մարզում։ Գետի երկարությունը 106 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տերսա գետն է, գետի ենթաավազանը Խյոպրա և Հյուսիսային Դոնցա գետերն են։ Գետավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դոն գետի վտակներ
Բոզորգ Ալավի
Բոզորգ Ալավի, պարսիկ արձակագիր, թարգմանիչ։
1922-1928 թթ. սովորել է Գերմանիայում։ 1930 թվականին հաստատվել է Իրանում, ուսուցչություն արել Թեհրանի տեխնիկական դպրոցում։ 1937-41 թթ. բանտարկվել որպես քաղբանտարկյալ։ Հաջորդ տարիներին, Իրանում տեղի ունեցած բռնատիրության սաստիկ նվազումով, առաջանում է մի քիչ ազատ մթնոլորտ, որի ընթացքում էլ Ալավին ստեղծում է մի շարք գրվածքներ՝ այսպես կոչված «բանտի գրականություն». («Բանտի թղթակտորներ», 1941 թ., վեպ, «Հիսուներեք հոգի», 1942 թ., վեպ)։
1953 թվականի զինվորական հեղաշրջումից հետո անցել է Արևելյան Գերմանիա և պարսկերեն դասավանդել Հումբոլդտի անվան համալսարանում։ Հեղինակ է վեպերի և պատմվածքների մի քանի ժողովածուների։
Հայտնի ստեղծագործություններից են «Ճամպրուկը» (պատմվածքներ, 1934 թ., Թեհրան), «Նամակներ» (պատմվածքներ, 1951 թ., Թեհրան), «Նրա աչքերը» (վեպ, 1952 թ., Թեհրան), «Միրզա» (պատմվածքներ, 1988 թ., Թեհրան), ինչպես նաև «Դև... Դև...» և «Ուզբեկներ» (ուղեգրություն, 1949 թ.) գրքերը։ Ալավին իրանական վեպի հիմնադիրներից է։
Կատարել է նաև տասնյակ թարգմանություններ անգլերենից, ռուսերենից և գերմաներենից։ Արևելյան Գերմանիայի փլուզումից հետո՝ փոխադրվեց Իրան, սակայն շուտով կրկին հեռացավ հայրենիքից՝ վերահաստատվելով Բեռլինում։
Ունի ուսումնասիրություններ՝ նվիրված պարսից գրականությանը, որոնք հրատարակվել են նաև գերմաներեն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պարսիկ արձակագիրներ Կատեգորիա:Իրանցի թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Իրանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Պարսիկ բանաստեղծներ
Վադիմ Սոբկո
Վադիմ Նիկոլաևիչ Սոբկո (Собко Вадим Миколайович, ), ուկրաինացի գրող։ Ստալինի 3-րդ աստիճանի մրցանակի դափնեկիր (1951)։ ԽՄԿԿ անդամ 1940 թվականից։
Կենսագրություն
Վադիմ Սոբկոն ծնվել է 1912 թվականին Մոսկվայում, զինվորականի ընտանիքում։ 1930 թվականին ավարտել է Լուգանսկի արդյունաբերական պրոֆտեխնիկական դպրոցը։ 1930-1934 թվականներին աշխատել է Խարկովի տրիկոտաժի գործարանում որպես փականագործ։ 1934-1939 թվականներին սովորել է Կիևի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում։ Հայրենական պատերազմի առաջին իսկ օրերից աշխատել է զինվորական թերթերի խմբագրություններում։ Բեռլինի համար մղվող մարտերում ծանր վիրավորվել է։ Ապաքինվելուց հետո աշխատել է Գերմանիայում Խորհրդային ռազմական ադմինիստրացիայի «Սովետսկոյե պովո» թերթում։ 1959-1966 թվականներին եղել է Ուկրաինայի գրողների միության վարչության նախագահի տեղակալ ։
Մահը
Մահացել է 1981 թվականին։ Թաղված է Կիևի Բայկովե գերեզմանատանը։
Ստեղծագործություններ
Տպագրվել սկսել է 1930-ական թվականներին։
Պիեսներ Կինոսցենարներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի գրողներ Կատեգորիա:Կիևի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Ստալինգրադի ճակատամարտի մասնակիցներ
Ամիթաբհ Բաչչանի ֆիլմագրություն
Հնդիկ դերասան, պրոդյուսեր, քաղաքական գործիչ և հեռուստահաղորդավար Ամիթաբհ Բաչչանը երեք անգամ արժանացել է Ազգային կինոմրցանակի, 11 անգամ Filmfare Awards-ի մրցանակներին, կառավարական Պադմա Շրի (1984 թ.), Պադմա Բհուշան (2001 թ.) և Պադմա Վիբհուշան (2015 թ.) պարգևներին։ Նա համարվում է հնդկական և համաշխարհային կինոյի մեծագույն և ազդեցիկ աստղերից մեկը    ։ Ըստ ֆրանսիացի ռեժիսոր Ֆրանսուա Տրյուֆոյի բառերի, Ամիթաբհ Բաչչանի կարիերան «մեկ մարդու արդյունաբերություն է» ։ Նրան անվանում են «Բոլիվուդի շահնշահ», «Մեծ Բ» և «Հազարամյակի աստղ»   ։ Նա նկարահանվել է ավելի քան 190 ֆիլմերում և համաշխարհային կինոյում ունեցած ներդրումների համար, 2007 թվականին պարգևատրվել է ֆրանսիական Պատվավոր Լեգեոնի շքանշանով։ Ստորև ներկայացվում է նրա մասնակի ֆիլմագրությունը։
Ֆիլմագրությունը
Դերասան
Պրոդյուսեր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դերասանների ֆիլմագրություն
Յոսիֆ Շնիտեր
Յոսիֆ (Յոզեֆ) Շնիտեր (Йосиф Шнитер, Josef Schnitter, ), չեխական ծագմամբ բուլղարացի ճարտարապետ և տեղագրագետ։
Կենսագրություն
Յոսիֆ Շնիտերը ծնվել է 1852 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Ավստրիական կայսրության Նովի Բիջով քաղաքում (ներկայում՝ Չեխիայի Հրադեց Կրալովեի երկրամասում)։ Սովորել է Վիեննայի տեխնիկական համալսարանի շինարարական ֆակուլտետում, որն ավարտելուց հետո տեղափոխվել է Ռուսական կայսրություն, որտեղ ընդունել է ուղղափառություն։ 1877-1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմիի ժամանակ մեկնել է Բուլղարիա և որպես ինժեներ օգնել է ռուսական կայսերական բանակին՝ կառուցելով նավակամուրջներ Դանուբ գետը մարտով անցնելու համար և ամրաշինական կառույցներ Պլևնայի պաշարման համար։ Յոսիֆ Շնիտերը վիրավորվել է մարտում։ Գնահատելով պատերազմում հաղթանակի ձեռքբերման գործում Յոսիֆ Շնիտերի ներդրումը՝ նրան ստացել է պարգևատրական զենք (սուր) պաշարման գործողությունների հրամանատար ռուս գեներալ Էդուարդ Տոտլեբենից։
Պատերազմից հետո Յոսիֆ Շնիտերը հաստատվել է Պլովդիվում, որտեղ 1886 թվականին դարձել է քաղաքային ինժեներ, այնուհետև՝ ճարտարապետ՝ այդ պաշտոնում մնալով մինչև իր կյանքի վերջը։ Յոսիֆ Շնիտերը՝ որպես ճարտարապետ, մասնակցել է Պլովդիվի առաջին գլխավոր հատակագծի կազմման աշխատանքներին, որ նախաձեռնել էր Պլովդիվի կմետ (քաղաքապետ) Խրիստո Դանովը ։
Յոսիֆ Շնիտերը մահացել է 1914 թվականի ապրիլի 26-ին Պլովդիվում գրիպից հետո, որով նա վարակվել էր քաղաքային ջրմուղի վթարային վերանորոգման ժամանակ ։
Յոսիֆ Շնիտերի թոռնուհին՝ Մարիա Շնիտերը, ղեկավարել է Պլովդիվի համալսարանի փիլիսոփայության ու պատմության ֆակուլտետը։
Աշխատանքներ
Լինելով Պլովդիվի առաջին գլխավոր հատակագծի ճարտարապետը՝ Յոսիֆ Շնիտերը մեծ դեր է ունեցել Բուլղարիայի՝ մեծությամբ երկրորդ քաղաքի ժամանակակից տեսքի ձևավորման գործում։ Նրա աշխատանքների թվին են պատկանում հասարակական ու առևտրական կառույցներ, տասնյակ մասնավոր տներ, ինչպես նաև եկեղեցիներ, որոնց շարքում ամենահայտնին Սուրբ Աստվածածնի եկեղեցին է՝ Պլովդիվի թեմի մայր տաճարը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Պլովդիվ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Չեխ ճարտարապետներ
Սադեղ Չուբաք
Սադեղ Չուբաք, ), պարսիկ արձակագիր, թարգմանիչ։
Կենսագրություն
Եղել է Իրանի նավթային ընկերության բարձրաստիճան պաշտոնյա։
Գրել է պատմվածքներ, վեպեր, թատերգություններ և կատարել թարգմանություններ։ Չուբաքը հասարակության ամենադժբախտ խավերի՝ պոռնիկների, տուն ու տեղ կորցրած թափառաշրջիկների և թմրամոլների ցավերի ու վերքերի պատկերողն է։ Բնապաշտ գրող է։
Հրատարակել է «Տիկնիկային թատրոն» (1945, ԹԵհրան), «Լոթիին կորցրած կապիկը» (1949, Թեհրան), «Գերեզմանի առաջին օրը» (1965, Թեհրան), «Թանգսիր», «Համբերատար քարը», «Վերջին ճրագը» ժողովածուները, որոնք ընդգրկում են պատմվածքներ, վեպեր և թարգմանություններ։ Նրա վերջին գիրքը՝ «Լուսնակտոր» (Թեհրան, 1991), ամփոփում է ավելի քան 20 թարգմանական պատմվածք, բոլորն էլ սիրո մասին։ Ապրել է ԱՄՆ-ում, կորցրել է տեսողությունը։ Նրա պատմվածքներից մի քանիսը թարգմանվել են հայերեն և հրատարակվել մամուլում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պարսիկ արձակագիրներ Կատեգորիա:Պարսիկ թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Պարսիկ դրամատուրգներ
Ասկիզի շրջան
Ասկիզի շրջան (Аскизский район Хакасии, Асхыс аймағы), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Խակասիա հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ասկիզ ։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 43286 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,74 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խակասիա Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ալթայի շրջան (Խակասիա)
Ստեղծվել է 1944 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բելիյ Յար ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1736,1 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խակասիա Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Բեյայի շրջան
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բեյա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 4536 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 21796 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 4,81 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խակասիա Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Թավիսուփլեբա (գյուղ)
Թավիսուփլեբա կամ Յաշթխվա (նաև` Յաշթխուա, նախկինում` Սվոբոդա, աբխազ.` Йашҭхәа, վրաց.` თავისუფლება), գյուղ Աբխազիայի Սուխումի շրջանում, Սուխումից 3 կմ հյուսիս։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 120 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
1959 թվականի տվյալներով, գյուղն ուներ 1081 բնակիչ, հիմնականում հայեր և վրացիներ ։ 1989 թվականին գյուղում ապրում էր 1842 մարդ, հիմնականում հայեր, վրացիներ և աբխազներ ։
Թավիսուփլեբայի գյուղական խորհրդին ենթակա գյուղերի բնակչությունը` 1989 թվականին.
2011 թվականի հաշվառումներով, գյուղական խորհուրդն ուներ 2027 բնակիչ, որից 1739 (85,8%) - հայեր, 172 (8,5%) - աբխազներ, 67 (3,3%) - ռուսներ, 22 (1,1%) - հույներ, 18 (0,9%) - վրացիներ, 2 (0,1%) - ուկրաինացիներ և 7 (0,3%) այլ ազգերի ներկայացուցիչներ ։
Բնակիչներն զբաղվում են ծխախոտի, թեյի, եգիպտացորենի, ցիտրուսային կուլտուրաների մշակությամբ, այգեգործությամբ, մեղվաբուծությամբ, անասնապահությամբ և շերամապահությամբ։ Գյուղն ուներ հայկական և վրացական միջնակարգ դպրոցներ, գրադարան և բուժկայան։
Հայերը եկել են Տրապիզոնի շրջակայքի գյուղերից` 1889 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր
Առաքելությունն անիրագործելի է 7
«Առաքելությունն անիրագործելի է 7» (Mission: Impossible 7), սպասվելիք ամերիկյան լրտեսական մարտաֆիլմ, որի հեղիանկը և ռեժիսորը Քրիսթոֆեր ՄաքՔուորին է, իսկ գլխավոր դերում հանդես է գալիս Թոմ Քրուզը, որը մարմնավորում է Իթան Հանթի դերը։ Այն «Առաքելությունն անիրագործելի է» ֆիլմաշարի յոթերորդ մասն է և ՄաքՔուորիի կողմից նկարահանված երրորդ ֆիլմը՝ «Վտարվածների տոհմը» և «Հետևանքներ» ֆիլմերից հետո։ Դերասանական կազմը ներառում է Քրուզին, Վինգ Ռեյմսին, Հենրի Չերնիին, Սայմոն Պեգին, Ռեբեկա Ֆերգյուսոնին և Վանեսա Կիրբիին, որոնք հանդես են գալիս ֆիլմաշարի նախորդ մասերում կերտած իրենց դերերով, ինչպես նաև Հեյլի Էթվելին, Պոմ Կլեմենտիեֆին, Շի Ուինգհեմին և Էսայ Մորալեսին, որոնք միանալու են ֆիլմաշարին։
«Առաքելությունն անիրագործելի է 7» ֆիլմի թողարկումը նախատեսվում է 2021 թվականի նոյեմբերի 19-ին Paramount Pictures-ի կողմից, որին կհաջորդի հոսքային թողարկում Paramount+ - ով 45 օր անց։ Մեկ այլ անանուն սիքվելը, որի ռեժիսորը նույնպես Քրիսթոֆեր ՄաքՔուորին է, լույս է տեսնելու 2022 թվականի նոյեմբերի 4-ին։
Նկարահանումներ
Նկարահանումները պետք է սկսվեին 2020 թվականի փետրվարի 20-ին Վենետիկում և այնուհետև տևեին երեք շաբաթ՝ մինչև մարտի կեսերին 40 օրով Հռոմ տեղափոխվելը, սակայն Իտալիայում COVID-19 համավարակի պատճառով երկրում ֆիլմի արտադրությունը դադարեցվել էր ։ Երեք շաբաթ անց նկարահանումները շարունակվել են Անգլիայի Սուրեյ քաղաքում ։
Ֆիլմի արտադրությունը շարունակվելու է սեպտեմբերին։
Թողարկում
«Առաքելությունն անիրագործելի է 7» ֆիլմի թողարկումը նախատեսվում է 2021 թվականի նոյեմբերի 19-ին ։ Ի սկզբանե այն պլանավորվում էր թողարկել 2021 թվականի հուլիսի 23-ին, սակայն պրեմիերան հետաձգվել է COVID-19 համավարակի պատճառով։
Հիվանդասենյակ № 6 (այլ կիրառումներ)
Հիվանդասենյակ № 6, կարող է վերաբերել՝
Կարեն Բոթոյան
Կարեն Բոթոյան, ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ Գեղարքունիքի մարզպետ (2017 թվականի մայիսի 25-ից մինչև 2018 թվականի մայիս), ՀՀԿ խորհրդի անդամ , ՀՀ Ազգային Ժողովի պատգամավոր (2012-2017 թթ.):
Կրթություն
Կարեն Բոթոյանը 1990-2000 թթ. սովորել է Գեղարքունիքի մարզի Մեծ Մասրիկի միջնակարգ դպրոցում։ 2007 թվականին ավարտել է Երևանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի ընդերքաբանության և մետալուրգիայի դեպարտամենտը։ 2011 թվականին ընդունվել է ԵՊՀ միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետի քաղաքագիտության բաժնի մագիստրատուրան։
Աշխատանքային գործունեություն
Կարեն Բոթոյանը 2006-2009 թթ. աշխատել է «Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ» ՓԲԸ-ում որպես տեսուչ։ 2010-2012 թթ. եղել է «Եվրոպա» ՍՊԸ-ի ճարտարագետ-վերահսկիչ, ապա` փոխտնօրեն։ 2012 թվականի մայիսի 6-ին ԱԺ պատգամավոր է ընտրվել թիվ 23 ընտրատարածքից։ 2017 թվականի մայիսի 25-ն նշանակվել է ՀՀ Գեղարքունիքի մարզպետ ։
Ընտանիք
Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ։
Պարգևներ
ՀՀ Զինված Ուժերի «Անդրանիկ Օզանյան» մեդալ (2012 թ.)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզպետներ Կատեգորիա:ՀՀԿ անդամներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 5-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքագետներ
Հռոմուլոս Օգոստուլոս
Ֆլավիոս Հռոմուլոս Օգոստուլոս, Հռոմուլոս Ավգուստուլուս , ), հռոմեական պատմագրությունում առավել հայտնի որպես Ռոմուլ Օգուստ, Արևմտյան Հռոմեական Կայսրության վերջին կայսրը, ով կառավարել է 475-476 թվականներին։
Հռոմուլոսը, ով առանձնանում էր միայն իր գեղեցկությամբ, գահին բարձրացվեց պատանեկան հասակում հոր՝ զորահրամանատար Օրեստի կողմից, որը գահընկեց արեց կայսր Հուլիոս Նեպոտին։ Սակայն գահի նրա հավակնությունները չճանաչվեցին ոչ գալլական կուսակալ Սիագրիի, ոչ Արևելյան Հռոմեական Կայսրության և ոչ էլ Դալմաթիա կառավարելու մեկնած Նեպոտի կողմից ։ Մանկահասակ կայսրի փոխարեն կառավարում էր նրա հայրը։ Արդյունքում, տասը ամսվա կառավարումից հետո Հռոմուլոսը գահընկեց է արվում հերուլների առաջնորդ Օդոակրի կողմից և աքսորվում է Կամպանիա, որտեղ էլ ապրում է, ըստ հավանականության, մինչև մահը։
Ծագումը և գահին բարձրանալը
Հռոմուլոսի հայրը՝ Ֆլավիոս Օրեստը, գաղթել էր Պանոնիայից և հանդիսանում էր Իտալական բանակի մագիստրոս և պատրիկ, իսկ մայրը Նորիկի կոմիտի դուստր Ռոմուլան էր, ով ծագումով Պոետովիոնայից (այժմյան սլովենական Պտույ քաղաք) էր։ Ապագա կայսրը ծնվել է մոտավորապես 460 կամ 461 թվականին և անվանվել է իր պապի պատվին ։ Հայտնի է, որ Հռոմուլոսն իր Ավգուստուս անունը կրել է դեռևս գահին բարձրանալուց առաջ։ Այդ ենթադրությունը արվում է հիմնվելով նրա դրամների վրայի հետևյալ մակագրության. «Dominus Noster Romulus Augustus Pius Felix Augustus» (Մեր Տեր Հռոմուլոս Օգոստուլոս Օրհնված Երջանիկ Ավգուստ)։ Նաև Հռոմուլոսին երբեմն անվանում են Ավգուստուլ (Փոքրիկ Աուգուստ, Աուգուստիկ)՝ իր երիտասարդ տարիքի պատճառով, իսկ հույները նրա մասին արտահայտվում էին որպես «փոքրիկ անարգանք»՝ Մոմիլա (լատ. Momylos: Ավելի ուշ շատ պատմաբաններ նշում էին այն, որ ճակատագրի բերումով Հռոմուլոս Օգոստուլոսը միավորեց և, ըստ Է. Գիբոնի արտահայտության, անվանարկեց իր մեջ Հռոմի հիմնադրի և նրա առաջին կայսրի անունը. Հռոմուլոսի հայրը՝ Օրեստը, որը ժամանակին հանդիսանում էր քարտուղար (նոտար) Աթիլլայի ժամանակ, 475 թվականին ռազմական մագիստրոսի պաշտոնին է բարձրացվում Հուլիուս Նեպոտայի հրամանով, այդ պաշտոնում փոխարինելով Էկդիցիյ Ավիտային ։ Այդ նշանակումից շատ չանցած, Օրեստը, իրեն համակրող զինվորների խնդրանքով, ապստամբություն է բարձրացնում Հուլիուս Նեպոտի դեմ և գրավում է Արևմտյան Հռոմեական կայսրության մայրաքաղաք Ռավեննան ։ Երբ կայսրը իմանում է այդ մասին, նա 475 թվականի օգոստոսին փախչում է Դալմաթիա, որտեղ նրա ազգական Մարցելինի կողմից հիմնադրվել էր կիսաինքնավար պետություն ։ Դրանից հետո զորահրամանատարը, ըստ երևույթին, երկու ամսվա ընթացքում բռնում է սպասողական դիրք, հնարավոր է սպասելով արևելյան կայսրության արձագանքին։ Եվ վերջապես, 475 թվականի հոկտեմբերի 31-ին, Օրեստը, անհայտ պատճառներով հրաժարվելով կայսրի տիտղոսից, գահին է բարձրացնում իր մանկահասակ որդի Հռոմուլոսին։ Հնարավոր է, նա որոշեց, որ հռոմեացիները ավելի հակված էին ընդունելու նրա որդուն, որի երակներում ավելի շատ էր հռոմեական արյուն հոսում, քան իրենում, որպես տիրակալ ։ Այնուամենայնիվ, զորահրամանատարը փոստորեն սկսեց կառավարել կայսրությունով իր որդու փոխարեն ։ Բացի այդ, ըստ բյուզանդական պատմաբան Եվագրի Սքոլաստիկի տեղեկությունների, Օրեստը իրեն հռչակել էր արքա ։
Կառավարում
Հռոմուլոս Օգոստուլոսի գահ բարձրանալու ժամանակ Հռոմեական կայսրությունը գտնվում էր անհետացման եզրին։ Կայսերական տիրապետությունը տարածվում էր միայն Իտալիայի և Հարավային Գալիայի մի փոքրիկ մասի վրա։ Արևելահռոմեական կայսր Լևոն I-ը, որը մահացել էր 474 թվականին, Արևմտյան Հռոմեական կայսրության գահին էր կանգնեցրել երկու մարդու՝ Պրոկոպի Անթեմիային և Հուլիուս Նեպոտին, այդ պատճառով նրա հետնորդ Զենոնը, այնպես ինչպես Հյուսիսային Գալիայի կուսակալ Աֆրանի Սիագրին, հրաժարվում են Հռոմուլոսին ճանաչել Արևմուտքի կայսր, նրան համարելով սովորական բռնակալ։
Իր մանկահասակության պատճառով Հռոմուլոսը գործունեության ոչ մի հետք չի թողել, բացի ոսկե սոլիդներից, որոնք հատվում էին Հռոմում, Մեդիոլանում, Ռավեննայում և Արելատում և նախատեսված էին, ըստ երևույթին, բարբարոսների ծառայությունների դիմաց վճարումների համար, ովքեր ծառայում էին արևմտահռոմեական բանակում։ Գտնված մի քանի արծաթե դրամներ հատվել էին Ռավեննայում, սակայն Հռոմուլոսի կառավարման ժամանակաշրջանի պղնձե դրամներ հայտնի չեն։ Ավելի լուրջ խնդիր, որի հետ բախում ունեցավ նոր տիրակալը, դա բարբարոսական վարձկանների բազմազան բանակի ղեկավարումն էր։ Տասամսյա կառավարումից հետո, Հռոմուլոսի և նրա հոր դեմ, ապստամբություն բարձրացվեց բանակի կողմից, որը փաստացի ամբողջովին կազմված էր հիմնականում հերուլներից, ռուգերից և սկիրներից։ Նրանք գիտեին, որ հռոմեական կառավարությունը Արևմտյան Հռոմեական կայսրության այլ մասերի գերմանացիների հետ պայմանավորվածություն է կնքել, որի համաձայն տեղական հողատերերը իրենց հիրույթներից պետք է որոշակի մաս տրամադրեին ներգաղթյալներին։ Սակայն այդ սկզբունքը չէր տարածվում Իտալիայի վրա, բայց գերմանական ցեղերի զինվորները, ովքեր բնակեցվել էին թերակղզում, հայտարարեցին, որ նմանատիպ գործողություններ պետք է ձեռնարկվեն նաև իրենց օգտին։ Նրանք չէին պնդում, որ իրենց հատկացվեն հողի երկու երրորդ մասը, ինչպես այդ արվում էր V դարի սկզբին՝ կայսր Հոնորիուսի կողմից վեստգոթերի նկատմամբ, ովքեր հարձակվեցին Գալլիայի վրա։ Լեգոիներները պնդում էին, որ նրանց խնդրանքի բավարարման համար բավական է միայն հողի մեկ երրորդ մասը։ Ի հակասումն իրենց սպասումների, Օրեստը զինվորներին մերժեց իրենց խնդրում։ Նաև, հնարավոր է, Օրեստը, սկզբնապես, զինվորներին խոստացել էր Հուլիուս Նեպոտի գահընկեց անելու դեպքում որպես պարգև հատկացնել հող, այդ պատճառով նրանք դուրս եկան Օրեստի դեմ։ Խռովության մեկ այլ պատճառ հանդիսացավ հռոմեական բանակի գանձարանի դրամական վիճակի վատթարացումը, միայն Իտալիայի տարածքից գանձվող փոքրիկ եկամուտների պատճառով և դրա հետևանքով զինվորները դուրս էին գալիս իշխանությունների ենթակայությունից։
Վրդովված զինվորները, որպես իրենց առաջնորդ, ընտրեցին Օրեստի զորահրամանատարներից մեկին՝ ի դեմս Փլավիա Օդոակրի։ Ըստ ծագման օդոակրը գերմանացի էր (սկիր կամ, ենթադրաբար, ռուգ), նրա հայրը Աթիլլայի ժամանակ դեսպան էր ծառայում Կոստանդնուպոլսում։ Աթիլլայի մահվանից հետո նա մտնում է արևմտյան կայսր Պրոկոպի Անթեմիայի բանակը և Օրեստին օգնում էր Հուլիուս Նեպոտի գահընկեց անելուն։
Բախվելով իր հանդեպ թշնամաբար տրամադրված զորքին, Օրեստը փակվում է հզոր պատերով շրջապատված Տիցիանում, որը գրավվում է և թալանվում։ 476 թվականի օգոստոսի 28-ին, Պլացենտիի մոտ, նա գերի է վերցվում և մահապատժի ենթարկվում։ Նրա եղբայր Պավելը սպանվում է Ռավեննայից ոչ հեռու անտառում մղված մարտի ժամանակ և այդ ժամանակ Օդոակրը, մտնելով քաղաք, սեպտեմբերի 4-ին, Հռոմուլոսին ստիպում է հրաժարվել կայսրության գահից։ Երբ ապստամբած զորավարը իմանում է արևելյան կայսր Զենոն Իսավրացու կրկնակի գահին տիրելու մասին, նա գահընկեց արված Հռոմուլոս Օգոստուլոսի անունից սենատական պատվիրակություն է ուղարկում Կոստանդնուպոլիս համապատասխան հաղորդագրությունով այն մասին, որ
Նաև սենատը խնդրում է Զենոնին Օդոակրին շնորհել պատրիկի տիտղոս և նրան վստահել Իտալիայի կառավարումը։ Զենոնը, ոչ միանգամից, այնուամենայնիվ կատարում է նրանց խնդրանքը։ Օդոակրը հետագայում հավատարմության երդում է տալիս Արևելյան Հռոմեական Կայսրության կայսրին և Իտալիայում կառավարում էր որպես բյուզանդական իշխանության ներկայացուցիչ։ Այդ պատճառով տեսականորեն կայսրությունը մնում էր միասնական ։
Կյանքը կառավարումից հետո
Արևմտյան Հռոմեական կայսրության վերջին կայսր Հռոմուլոս Օգոստուլոսի գահընկեցությունը Օդոակրի կողմից 476 թվականի սեպտեմբերի 4-ին համարվում է Արևմտյան Հռոմեական կայսրության անկման ավանդական ամսաթիվը, չնայած ձևականորեն այն շարունակում էր գոյատևել մինչև այն պահը, երբ իր դալթիական տիրույթներում 480 թվականին սպանվեց գահընկեց արված կայսր Հուլիուս Նեպոտը, ում մահից հետո Օդոակրը Կոստանդնուպոլիս է ուղարկում կայսերական տարբերանշանները ։ Մինչև 486 թվականը Գալիայի կուսակալ Աֆրանի Սիագրին պահպանում էր Սուասոնյան մարզը, իսկ Նորիկի և Ռեցիայի ոստիկանները շարունակում էր պայքարել բարբարոսների դեմ։ Նույնպես, 476 թվականը, ժամանակակից գիտության կողմից համարվում է անտիկ դարաշրջանի ավարտի տարի։ Սակայն իռլանդացի հայտնի պատմաբան Ջոն Բագնել Բյուրին, խոսելով 476 թվականի մասին որպես Արևմտյան կայսրության անկման տարի, ճշտում է, որ {{քաղվածք|Այդ փաստը ճշգրիտ չէ և անհաջող և կատարված փոփոխությունները կեղծ լույսի տակ է ներկայացնում։ Ոչ մի Կայսրություն չի կործանվել 476 թվականին, չի եղել ոչ մի «Արևմտյան կայսրություն», որը կարող էր կործանվել։ Կար միայն մեկ Հռոմեական կայսրություն, որը երբեմն կառավարում էին երկու կամ ավելի Աուգուստներ... Կարևոր է հասկանալ, որ սահմանադրական տեսանկյունից Օդոակրը հանդիսանում էր Ռիցիմերի հետնորդը... :
Արևելյան Հռոմեական (կամ Բյուզանդական) կայսրությունը Արևմտյանից ավել է գոյատևել գրեթե մեկ հազարամյակ և դադարեցրել է իր գոյությունը միայն 1453 թվականին թուրք-օսմանցիների կողմից Կոստանդնուպոլիսի գրավումից հետո։
Գահընկեց արվելուց հետո Հռոմուլոսի ճակատագիրը ճշգրիտ հայտնի չէ։ Անոնիմ Վալեզիան հայտնում է, որ Օդոակրը «խնայելով նրան փոքր տարիքի պատճառով և զգացված նրա գեղեցկությունից», խղճում է Հռոմուլոսին և նրան ամենամյա թոշակ է նշանակում վեց հազար սոլիդ գումարի չափով և աքսոր է ուղարկում մոր հետ Կամպանիայի Լուկուլլա դղյակը՝ Միզենյան հրվանդանի վրա{{sfn|Գիբոն|1994|p=406}} ։ Սակայն Իորդանը և Մարցելին Կոմիտը չեն հիշատակում ոչ մի ամենամյա թոշակի մասին ։ Լուկուլլանյան դղյակը կառուցվել էր հանրապետական դարաշրջանի անվանի հռոմեական զորավար Լյուցիոս Լիցինիուս Լուկուլլոսի կողմից (կոնսուլ մ.թ.ա. 74 թվականին) և ծառայում էր որպես հանգստավայր կայսր Տիբերիոսի համար ։ Հռոմուլոսի հետ ուղևորվում են բազմաթիվ հարազատներ և զգալի շքախումբ։
Աղբյուրները տարակարծիք են Հռոմուլոսի կողմից Լուկուլլայի դղյակում բնակվելու վերաբերյալ։ Դրանից հատո Հռոմուլոսի մասին ոչ մի հիշատակություններ չկան։ Ամենայն հավանականությամբ Հռոմուլոսը հանդիսանում է դղյակից ոչ հեռու գտնվող մենաստանի հիմնադիրը{{sfn|Mathisen & Nathan|1997}}։ Հռոմուլոսի մենաստանը ճանաչում է ձեռք բերում Հռոմի Պապ Գրիգոր I-ի գահակալման ժամանակ և գոյատևել է դեռևս X դարում{{sfn|Mathisen & Nathan|1997}}։
Մագնուս Ավրելիուս Կասիոդորը, օստգոթերի արքա Թեոդորիխ Մեծի քարտուղարը, 507 թվականին նամակ է գրում ոմն Հռոմուլոսին, որը հաստատում է նրան տրվող թոշակը ։ Թոմաս Հոջկինը, Կասիոդորի աշխատանքների թարգմանիչը, 1886 թվականին գրում է, որ Հռոմուլոս Օգոստուլոսը և Կասիոդորի նամակում հիշատակվող Հռոմուլոսը, հնարավոր է, հանդիսանում են միևնույն մարդը ։ Ըստ երևույթին, նախկին կայսրը մահացել է մինչև Իտալիայում բյուզանդական իշխանության վերականգնումը (այսինքն մինչև VI դարի կեսերը), քանի որ պատմաբան Պրոկոպիուս Կեսարացին, ով Հռոմուլոսի մասին գրում է որպես կայսրության արևմտյան մասի վերջին կառավարիչ, նախկին կայսրի մասին չի հիշատակում բյուզանդական-գոթական պատերազմների նկարագրություններում{{sfn|Mathisen & Nathan|1997}}։
Հռոմուլոս Օգոստուլոսը մշակույթում
Առավել հայտնի գեղարվեստական ստեղծագործությունները, որոնցում Հռոմուլոս Օգոստուլոսը հանդես է գալիս որպես գլխավոր հերոս կամ մեկը գլխավոր հերոսներից.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Փլավիոսներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Փիթի պանդոկ (Մանհեթեն, Նյու Յորք)
Փիթի պանդոկ, գտնվում է Նյու Յորքի 18-րդ Փողոցի արևելյան մասում՝ Իրվինգ Փլեյսում, Մանհեթենում, հասարակական սննդի ռեստորան է և մեկը այն մի քանի հաստատություններից, որոնք ամենահին և անընդմեջ գործողներն են եղել քաղաքում ։
Պատմություն
Այս շենքը կառուցվել է 1829 թվականին և սկզբնական շրջանում եղել է հյուրանոց՝ «Փորթման Հոթել»։ Այստեղ վաճառվել է լիկյոր դեռևս շատ վաղ տարիներից՝ 1851թ․ -1852թթ․, երբ այն նպարեղենի խանութ էր , իսկ 1864 թվականից խմիչքների առաջին պաշտոնական խանութն էր։ 1899թ․ այն գնվեց Թոմ և Ջոն Հիլլիների կողմից և դարձավ Հիլլիզ (Healy's) ։ Երբ ալկոհոլի վաճառքը համարվեց ապօրինի և արգելվեց, բարը շարունակեց գործել քողարկված՝ որպես ծաղկի խանութ ։ Ամերիկացի գրող Օ․ Հենրին 1903-1907 թվականներին ապրել է Իռվինգ Փլեյս 55 հասցեում։ Հիլլիզը հիշատակվում է նրա պատմվածքներից մեկում՝ «Կորած խառնուրդ», Կինիլիզ անունով։ Ասում են նաև, որ Օ․ Հենրին իր հայտնի «Մոգերի նվերը» նովելը գրել է հենց այդ պանդոկում։ Չնայած պանդոկը պաշտոնական պատմական ուղենիշ է, այն գրանցված չէ Նյու Յորքի ազգային պատմական վայրերի ցանկում և ոչ էլ ԱՄՆ-ի պատմական վայրերի ազգային գրանցիչում։ Բայց, քանի որ այն գտնվում է Գրայմերսի Փարկ կոչվող պատմական վայրում, 1966թ․ նշված է Նյու Յորքի ուղենիշները պահպանող կոմիտեի կողմից ։ Փիթի պանդոկը հայտնվել է բազմաթիվ ֆիլմերում և հեռուստահաղորդումներում, որոնցից են «Սաինֆելդ», «Ռեգթայմ», «Անվերջ սեր», «Օրենք և կարգուկանոն», «Բուժքույր Ջեքի», Սպին Սիթի, «Սեքսը մեծ քաղաքում» ։
Հիվանդասենյակ № 6 (ֆիլմ, 1978)
«Հիվանդասենյակ № 6» (սերբխորվ.` Paviljon VI), ռեժիսոր Լուչիան Պինտիլիեի հարավսլավական ֆիլմը` նկարահանված 1978 թվականին։ Սյուժեն հիմնված է Անտոն Պավլովիչ Չեխովի «Հիվանդասենյակ № 6» պատմվածքի վրա։ 1979 թվականին ֆիլմը մասնակցել է Կաննի միջազգային կինոփառատոնին «Հատուկ հայացք» ծրագրում ։
Սյուժե
Հիվանդանոցային մասնաշենքերից մեկում կա հիվանդասենյակ 6-րդ համարով, որը նախատեսված է հոգեկան հիվանդների համար։ Հիվանդասենյակում պառկած են հինգ մարդ, դրանց մեջ Մոիսեյկան և նախկին դատական կատարածու Իվան Դմիտրիչ Գրոմովը։ Ցարական Ռուսաստանի գավառական բժիշկ Անդրեյ Եֆիմովիչ Ռագինը այդ հիվանդասենյակում հանդիպում է բուժվող հիվանդ Գրոմովին։ Տարված Գրոմովի խռովահույզ ոգով և նրա խելացի դատողություններով, բժիշկը նրա հետ երկար ժամանակ էր անցկացնում։ Բժշկի հիվանդասենյակ այցելությունները դառնում են ամենօրյա, իսկ նրանց զրույցները Գրոմովի հետ Անդրեյ Եֆիմիչի վրա խորը տպավորություն են թողնում։ Բժիշկը ծաղրանքի է ենթարկվում կոլեգաների կողմից։ Ֆիլմի իրադարձությունները դանդաղ են տեղի ունենում, ինչպես Չեխովի ամբողջ դրաման։ Շեշտը դրվում է ոչ միայն գլխավոր հերոսի մտքերի վրա, այլ նաև պրոբլեմների, որոնք նա անկարող է լուծել։ Ֆիլմի սյուժեն հիմնված է Չեխովի համանուն դրամայի վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1978 ֆիլմեր Կատեգորիա:Սերբախորվաթերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Իրինա Վիլդե
Իրինա Դմիտրիևնա Վիլդե (Іри́на Ві́льде, իսկական անուն-ազգանունը՝ Դարիա Դմիտրիևնա Մակոհոն (Дарина Дмитрівна Макогон), ամուսնու կողմից՝ Պոլոտնյուկ, ), ուկրաինացի գրող, որն ընդգրկվել է 20-րդ դարի հայտնի մարդկանց ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ցուցակում։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1940 թվականից։
Կենսագրություն
Իրինա Վիլդեն ծնվել է 1907 թվականին Չեռնովցիում, ուսուցիչ և գրող Դմիտրի Մակոհոնի ընտանիքում։ Ավարտել է Իվանո-Ֆրանկովսկի գիմնազիան։ 1928-1933 թվականներին սովորել է Լվովի համալսարանում, ուսուցչություն է արել Կոլոմիա քաղաքում, 1933-1939 թվականներին եղել է «Կանանց ճակատագիր» (ուկրաիներեն` «Жіноча доля») թերթի խմբագիրը։
1930 թվականին տպագրվել է երիտասարդ գրողի «Կյանքի պատմություն» նովելը։ 1930-1939 թվականներին Վիլդեն հրատարակել է մի շարք պատմվածքներ ու պատմություններ Արևմտյան Ուկրաինայի մտավորականության, մանր բուրժուազիայի կյանքից։ 1935 թվականին ստորագրել է Իրինա Վիլդե կեղծանունով։ 1940 թվականին համալրել է ԽՍՀՄ գրողների միության շարքերը։
1945-1949 թվականներին եղել է «Պրավդա Ուկրաինի» թերթի հատուկ թղթակից։ 1947 թվականին ընտրվել է ՈւԽՍՀ Գերագույն խորհրդի 2-րդ գումարման պատգամավոր։ Երկար տարիներ ղեկավարել է Լվովի գրողների միության կազմակերպությունը ։
Մահը
Մահացել է 1982 թվականի հոկտեմբերի 30-ին։ Թաղված է Լվովի Լիչակով գերեզմանատանը։
Ստեղծագործություններ
Գրական գործունեությունն սկսել է 1927 թվականից։ Տպագրվել սկսել է ուսանողական տարիներից։ Առանձին հրատարակություններով լույս են տեսել Վիլդեի ակնարկները, պատմվածքներն ու վեպերը։ 1967-1968 թվականներին լույս է տեսել Վիլդեի երկերի ժողովածուների հինգհատորյակը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Լվովի համալսարանի շրջանավարտներ
Ջոն Լասետեր
Ջոն Ալան Լասետեր (John Alan Lasseter, ), ամերիկացի անիմատոր և ռեժիսոր Փիքսար և Walt Disney Animation Studios ստուդիաներում, Փիքսար ստուդիայի հիմնադիրներից մեկը, «Walt Disney Imagineering»-ի գլխավոր ստեղծագործական խորհրդականը ։ «Օսկար» մրցանակի դափնեկիր է։
Օրոնգոյ (գետ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
։
Ջոն Լասետեր
Կենսագրություն
Ջոն Լասետերը ծնվել է Հոլիվուդում՝ Կալիֆոռնիա նահանգում ։ Ջոնի մայրը որպես նկարչության ուսուցչուհի աշխատել է «Bell Gardens» միջնակարգ դպրոցում։ Հայրը՝ Փոլ Լասետերը, ղեկավարել է Chevrolet-ի տեղական դիլերների պահեստը։ Ջոնը մեծացել է Կալիֆոռնիա նահանգի Ուիթիեր քաղաքում։ Լասետերի մոր մասնագիտությունն ազդել է նրա՝ անիմացիայի և մուլտիպլիկացիայի հետ կապվածության վրա, իսկ հոր աշխատանքը՝ ավտոմեքենաների հանդեպ սիրո և հետաքրքրության։ Ջոնը մանուկ հասակում շատ է նկարել, նույնիսկ եկեղեցական ծառայությունների ժամանակ։
Օրոնգոյ (գետ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ջոն Լասետեր
Կենսագրություն
Պատանեկության տարիներին Բոբ Թոմասի գրած «Անիմացիայի արվեստը» գրքի և Disney Studios-ի պատմության շնորհիվ որոշել է դառնալ նկարիչ-անիմատոր։
Ջոն Լասսետերը ուսումը սկսել է Պեպերդինի համալսարանում, որտեղ սովորել էին նրա ծնողները, եղբայրներն ու քույրերը։ Սակայն, հետագայում տեղափոխվել է Ուոլթ Դիսնեյի հիմնադրած Կալիֆոռնիայի արվեստի համալսարան։
Օրոնգոյ (գետ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր