cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իսահակ Կուենկա
Կենսագրություն
Իսահակը սկսել է ֆուտբոլ խաղալ 2001 թվականին Էսպանյոլ դպրոցում, երբ 10 տարեկան էր։ 2003-ին միացել է Բարսելոնա ֆուտբոլային ակումբին։ 2006 թվականին նա վերադարձել է իր ծննդավայրի «Ռեուս Դեպորտիու» թիմ։ 2008 թվականին  տեղափոխվել է «Դամմ» թիմ։ 2009-ին  կրկին վերադարձել է «Բարսելոնա»։
2010 թվականին Կուենկան դիմում տվեց «Բարսելոնա Բ»ին, դրանից անմիջապես հետո տեղափոխվեց կատալոնյան ակումբ տարեկան վարձավճարով՝ հանդես գալով Սեգունդա Բ-ի «Սաբադել» ակումբում։ «Սաբադել»-ում խաղացել է 32 խաղ և խփել է 4 գոլ։
2011 թվականի սեպտեմբերի 4-ին «Բարսելոնա Բ»-ում հանդես եկավ առաջին անգամ, «Կարտագենա»-ի դեմ խաղում, որում գոլ խփեց։ Հոկտեմբերի 19-ին Իսահակը հայտնվեց «Բարսելոնայի» հիմնական կազմում։ Այդ օրը Կամպ Նոու մարզադաշտում «կապտա-նռնագույները» խաղում էին ընդդեմ չեխական «Վիկտորիա Պլզենի»։ Կուենկոն հանդիպման 88-րդ րոպեին փոխարինեց Դավիթ Վիլյային ։ Հոկտեմբերի 25-ին Կուենկան առաջին անգամ հանդես եկավ Լա Լիգայում։ «Գրանադա»-ի հետ հանդիպման ժամանակ նա դաշտում անցկացրեց 90 րոպե ։ Հոկտեմբերի 29-ին ֆուտբոլիստը բացեց իր գոլերի հաշիվը իսպանական բարձրագույն լիգայում։ «Մալյորկայի» դեմ խաղում նա խփեց իր թիմի չորրորդ գոլը խաղի 50-րդ րոպեին ։ Դեկտեմբերի 3-ին երկրորդ գոլը խփեց «Բարսելոնայի» օգտին։ Սա տեղի ունեցավ « Լևանտեի» հետ խաղում։ Դեկտեմբերի 23-ին Իսպանիայի գավաթի մրցաշարում Կուենկան իր գոլով հաշիվը բացեց «Բարսելոնայի» օգտին։ Դա տեղի է ունեցել «Օսպիտալետ» թիմի դեմ պատասխան խաղում։ Կուենկան այս խաղում խփել է 2 գոլ, իսկ թիմը  հաղթել է 9։0 հաշվով ։ Հունվարի 31-ին Իսահակը պայմանագիր է կնքել «Բարսայի» հետ, մինչև 2015 թվականի հունիսը, նա ընդգրկվել է առաջին թիմում «23» համարի ներքո (մինչ այդ նա կրում էր «39» ժամանակավոր համարը)։
2013 թվականի ձմեռային տրանսֆերային պատուհանի վերջին օրը Իսահակը վարձակալվեց Ամստերդամի «Այաքս» ակումբի կողմից »։ Իր խոսքերով, ինքն ընտրել է «Այաքսը» նրա խաղի փիլիսոփայության պատճառով, ուր կան բազմաթիվ կոմբինացիոն խաղեր և պասեր ։ Նոր ակումբի կողմից նրա նորամուտը տեղի ունեցավ փետրվարի 10 -ին, Նիդերլանդների 2012/13 առաջնության 22-րդ եզրափակչի «Ռոդա»յի դեմ խաղում։ Այդ խաղում Կուենկան դաշտ դուրս եկավ իր համար սովորական՝ աջակողմյան հարձակվողի դիրքում։
Երկու խաղից հետո Իսահակը գրեթե մեկ ամիս չէր խաղացել։ Դրա պատճառը ծնկի վնասվածք էր, որը նա ստացել էր «Բարսայում» խաղալիս։ Մարտի վերջում իսպանացի վերսկսեց մարզվելը, իսկ ընդմիջումից հետո առաջին խաղն անցկացրեց ապրիլի 27-ին ։ «De Telegraaf»-ին տրված հարցազրույցում Կուենկան հայտարարել է, որ ցանկանում է ևս մեկ տարի մնալ «Այաքսում» ։
2014-15 մրցաշրջանում նա խաղացել է «Դեպորտիվո Լա Կորունյա» ակումբի համար։ 2015 թվականի օգոստոսի 7-ին տեղափոխվել է «Բուրսասպոր» թուրքական ակումբ։
Ձեռքբերումներ
2012/13՝ Նիդերլանդների ֆուտբոլի առաջնության չեմպիոն (1)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բարսելոնայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դեպորտիվո Լա Կորունյայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Այաքսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Օպտիկական ակտիվություն
Օպտիկական ակտիվություն, միջավայրի՝ իր միջով անցնող օպտիկական ճառագայթման (լույսի) բևեռացման հարթությունը պտտելու հատկություն։
Հայտնաբերել է (1811) ֆրանսիացի գիտնական Դ․ Ֆ․ Արագոն՝ քվարցում։ 1815 թվականին Ժ․ Բ․ Բիոն հայտնաբերել է մաքուր հեղուկների (սկիպիդարի), ապա նաև ուրիշ շատ նյութերի (գլխավորապես, օրգանական) լուծույթների ու գոլորշիների օպտիկական ակտիվություն։ Նա էլ հենց պարզել է, որ՝
Համապատասխանաբար, բնական oպտիկական ակտիվություն դրսևորող օպտիկապես ակտիվ նյութերը պայմանականորեն բաժանվում են՝
Որոշ նյութեր օպտիկապես ակտիվ են միայն բյուրեղային վիճակում (օրինակ, քվարցը), ուստի դրանց օպտիկական ակտիվություն ամբողջ բյուրեղի հատկությունն է։ Այդ նյութերի տեսակարար օպտիկական ակտիվություն, ի տարբերություն լուծույթների, նշանակվում է պարզապես \alpha, և Բիոյի բանաձևը գրվում է՝ տեսքով։ Գոյություն ունի նաև արհեստական կամ մակածված օպտիկական ակտիվություն, որը դրսևորվում է, երբ օպտիկապես ոչ ակտիվ նյութը տեղավորվում է մագնիսական դաշտում (Ֆարադեյի երևույթ)։
Օպտիկական ակտիվությունյան ֆենոմենոլոգիական տեսությունը մշակել է Օ․ Ֆրենելը, 1823 թվականին։ Ըստ այդ տեսության, օպտիկական ակտիվություն պայմանավորված է աջ և ձախ շրջանային բևեռացման լուսային ալիքների համար միջավայրի բեկման ցուցիչների տարբերությամբ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Օպտիկա
Մարիո Գոմես
Մարիո Գոմես Գարսիա (գերմ.՝ Mario Gómez García, ավելի հայտնի որպես՝ Մարիո Գոմես, ), գերմանացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ Վարձավճարով հանդես է գալիս թուրքական «Բեշիկթաշ» ֆուտբոլային ակումբում և Գերմանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում ։
Ակումբային
2003-2009 թվականներին հանդես է եկել գերմանական «Շտուտգարտ» ակումբի կազմում։ 2003-2005 թվականներին վարձավճարով հանդես է եկել գերմանական «Շտուտգարտ 2» ֆուտբոլային ակումբում։ 2009-2013 թվականներին հանդես է եկել գերմանական «Բավարիա Մյունխեն» ֆուտբոլային ակումբում։ 2013 թվականից մինչև հիմա գտնվում է «Ֆիորենտինա» ֆուտբոլային ակումբի կազմում, բայց 2015 թվականին վարձավճարով տեղափոխվել է թուրքական «Բեշիկթաշ» ։
Ազգային հավաքական
2000-2001 թվականներին հանդես է եկել Գերմանիայի մինչև 15 տարիքայինների հավաքականում։ 2001-2002 թվականներին հանդես է եկել Գերմանիայի մինչև 17 տարիքայինների հավաքականում։ 2002-2003 թվականներին հանդես է եկել Գերմանիայի մինչև 18 տարիքայինների հավաքականում։ 2002-2004 թվականներին հանդես է եկել Գերմանիայի մինչև 19 տարիքայինների հավաքականում։ 2004-2006 թվականներին հանդես է եկել Գերմանիայի մինչև 20 տարիքայինների հավաքականում։ 2005-2006 թվականներին հանդես է եկել Գերմանիայի մինչև 21 տարիքայինների հավաքականում։ 2007 թվականից մինչև հիմա հանդես է գալիս Գերմանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2016-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բավարիա Մյունխենի ֆուտբոլիստներ
Երեկո։ Ոսկե Պլյոս
Երեկո։ Ոսկե Պլյոս (Вечер. Золотой Плёс, կամ «Ոսկե Պլյոս», «Золотой Плёс»), ռուս բնանկարիչ Իսահակ Լևիտանի (Исаак Левитан, 1860-1900) կտավը՝ ստեղծված 1889 թվականին։ Պահվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում։ Նկարի չափերը՝ 84,2×142 սմ ։
Պատմություն և նկարագրություն
Պլյոսը ոչ մեծ քաղաք է, որ տեղակայված է Վոլգայի աջ ափին։ 19-րդ դարում մտնում էր Կոստրոմայի նահանգի կազմի մեջ, իսկ 20-րդ դարում ընդգրկվեց Իվանովոյի մարզի Մերձվոլգյան շրջանի կազմում։ Լևիտանը Պլյոսում է անցկացրել 1888-1890 թվականների ամառները և այնտեղ նկարել է բազմաթիվ հայտնի կտավներ ։
«Երեկո։ Ոսկե Պլյոս» նկարում պատկերված է Պետրոպավլովյան լեռներից Պլյոս քաղաքի ու Վոլգա գետի վրա բացվող երեկոյան տեսարան ։ Զանգակատնով եկեղեցին, որ պատկերված է նկարում, Մեծ նահատակ Վարվառայի վանքն է (Церковь Варвары Великомученицы) : Վանքի աջ կողմում՝ գետափին գտնվող կարմիր տանիքով սպիտակ տունը դարբին Գրոշևի տունն է, որի մի մասը որոշ ժամանակ վարձել են Լևիտանն ու նկարչուհի Սոֆյա Կուվշիննիկովան, ով ուղեկցում էր նկարչին ։ Սոֆյա Կուվշիննիկովան նույնպես պատկերել է այդ տունն իր նկարներից մեկում ։ Ներկայում այդ շենքը Պլյոսի պատմանկարչական պետական թանգարան-արգելոցի մի մասն է ։
«Երեկո։ Ոսկե Պլյոս» նկարը 1890 թվականին Լևիտանից գնել է Պավել Տրետյակովը նկարչի մեկ այլ հայտնի կտավի՝ «Անձրևից հետո։ Պլյոս» («После дождя. Плёс») նկարի հետ միաժամանակ ։
Արձագանքներ
Լևիտանի աշխատանքներն ուսումնասիրող արվեստագետ Ալեքսեյ Ֆյոդորով-Դավիդովը նկարչին նվիրված իր հոդվածում գրում է.
Իսկ մի՞թե միայն որպես երեկոյան բնանկար է ընկալվում «Երեկո։ Ոսկե Պլյոս» (1889) նկարը։ Մի՞թե մեծ գետի այս դանդաղ ու հանգիստ հոսքի, ամառային օրվա մայրամուտային մշուշում մեր առջև չի ներկայանում Ռուսաստանի կերպարը՝ լի հանդարտությամբ ու երջանկությամբ։
Կոնստանտին Պաուստովսկին իր «Իսահակ Լևիտան» գրքում գրել է.
Վոլգա ափը իր երկրորդ ուղևորության ժամանակ Լևիտանը նկարել է բազմաթիվ կտավներ։ Այդ մասին Չեխովն ասել է նրան.«Քո նկարներում արդեն ժպիտ կա»։ Լույսն ու փայլը Լևիտանի մոտ առաջին անգամ հայտնվում են նրա «վոլգայական» աշխատանքներում՝ «Ոսկե Պլյոս», «Թարմ քամի», «Երեկոյան զանգահարություն»։
Գրականություն
Կատեգորիա:Իսահակ Լևիտանի նկարներ Կատեգորիա:Տրետյակովյան պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:1889 նկարներ Կատեգորիա:Բնանկարներ
Wheels of Steel
Wheels of Steel (Պողպատե անիվներ), անգլիական Saxon հևի մետալ ռոք խմբի երկրորդ ստուդիական ալբոմը, որը թողարկվել է 1980 թվականին Carrere լեյբլում։
«Wheels of Steel» ալբոմի ձայնագրությունը տեղի է ունեցել «Ramport Studios» ստուդիայում (Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիա) ։ Սկավառակի ռեժիսոր դարձավ Pete Hinton-ը ։
1981 թվականի մարտի 25-ին սկավառակը Բրիտանիայում դարձավ ոսկե ։ Մեծ Բրիտանիայի չարթերում ալբոմը հասավ մինչև 5-րդ հորիզոնականը, իսկ շվեդական չարթերում՝ 36-րդ հորիզոնականը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1980 ալբոմներ Կատեգորիա:Անգլալեզու ալբոմներ
Սեն Ժենե (Ալյեի գավառ)
Սեն Ժենե (Saint-Genest), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Մարսիյյա ան Կոմբրայ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Մոնլյուսոն շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03233։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 334 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 223 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 175-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 48-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 78,5 %, 1999 թվականին եղել է՝ 72,9 %)։ 175 աշխատունակ բնակիչներից 164-ը աշխատում էին (92 տղամարդ և 72 կին), անաշխատանք էին 11-ը (6 տղամարդ և 5 կին)։ 48 անգործունակ մարդկանցից 22-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 10-ը թոշակառու, 16-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հեռանկարային հետազոտությունների ինստիտուտ
Հեռանկարային հետազոտությունների ինստիտուտ (Institute for Advanced Study, IAS), գիտահետազոտական ինստիտուտ ԱՄՆ Նյու Ջերսի նահանգի Փրինսթոն քաղաքում։
Պատմություն
Ինստիտուտը հիմնադրվել է 1930 թվականին Լուիս Բամբերգերի և իր քրոջ Կարոլինա Բամբերգեր Ֆուլդի կողմից, որոնք նվիրաբերել են 5 միլիոն դոլար։ Նոր ինստիտուտն աշխատանքի է վերցրել նացիզմի վտանգից Եվրոպայից փախած բազմաթիվ գիտնականների։ Այստեղ են աշխատել ԱՄՆ արտագաղթած այնպիսի նշանավոր գիտնականներ, ինչպիսիք են Ալբերտ Էյնշտեյնը, Ջոն ֆոն Նեյմանը և Կուրտ Գյոդելը։ Չնայած մոտակա տեղակայմանը, ինստիտուտը հիմնադրման օրից ձևական կապեր չի ունեցել Պրիստոնի համալսարանի, կամ որևէ այլ ուսումնական հաստատության հետ։ Սակայն ինստիտուտը և Փրինսթոնի համալսարանը սերտ համագործակցություն են ունեցել բազմաթիվ համատեղ նախագծերում։ Ամբողջ գիտական գործունեությունը ինստիտուտում ֆինանսավորվում է դրամաշնորհների և նվիրատվությունների հաշվին։ Հետազոտությունները երբեք պատվերով չեն կատարվում, կամ ուղղորդվում դրսից, յուրաքանչյուր հետազոտող աշխատում է այն բանի վրա ինչը իրեն հետաքրքիր է։ Ինստիտուտը բաժանված է չորս հետազոտական «Դպրոցների»։
Յուրաքանչյուր տարի հավաքագրում են 29 մշտական անդամներ, և 190 հրավիրվածներ ավելի քան 100 համալսարաններից և գիտահետազոտական ինստիտուտներից։ Յուրաքանչյուր դպրոցի համար ընտրությունը կատարվում է 1.500–ի կարգի թեկնածուներից, որոնց մեջ լինում են ինչպես երիտասարդ հետազոտողներ, այնպես էլ փորձառու գիտնականներ։ Ինստիտուտ կարելի է ընդունվել ինչպես մեկ քննաշրջանի, այնպես էլ մի քանի տարվա արդյունքների հիման վրա, բայց մեծամասնությունն անցնում է մեկ տարում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1930 հիմնադրումներ ԱՄՆ-ում
Ուևերլի, կամ Վաթսուն տարի առաջ
Ուևերլի, կամ Վաթսուն տարի առաջ (Waverley; or 'Tis Sixty Years Since), Վալտեր Սքոթի պատմական վեպ, հրապարակված 1814 թ.։ Հրապարակվելով անանուն՝ այս վեպը դարձավ գրողի առաջին արձակ ստեղծագործությունը և համարվում է նրա առաջին պատմական վեպը։ Այն այնքան հայտնի դարձավ, որ Վալտեր Սքոթի մյուս ստեղծագործությունները հրապարակվում էին, ինչպես վեպեր ««Ուևերլիի» հեղինակի կողմից»։ 1815 թ. գրողը պարգևատրվեց Գեորգ IV-ի մոտ, ով ցանկանում էր անձամբ ծանոթանալ ««Ուևերլիի» հեղինակի հետ» ։
Վեպի անվանման ծագումը
Գոյություն ունի լայն տարածում գտած և ոչ ճիշտ մի կարծիք, թե Վալտեր Սքոթը վեպը գրելիս ոգեշնչվել է անգլիական Ուևերլի աբբայության տեսարաններով ։ Հեղինակն ինքը գրել է, որ ինքն ուղղակի ձգտել է ընտրել ավելի չեզոք, ընթեցողին ոչ մի բանի մասին չասող. «…ես, ինչպես մի սպիտակ վահանով ասպետ՝ առաջին անգամ արշավանքի դուրս եկող, իմ հերոսի համար ընտրել եմ Ուևերլի անունը՝ դեռևս չդիպչած ու իր հնչողությունից ոչ մի բարու կամ չարի մասին միտք չհուշող, բացի նրանցից, որոնք ընթերցողին հարմար կլինեն ավելի ուշ անվան հետ կապելու համար»։
Սյուժեն
Վեպի գործողությունը ընթանում է 1745 թվականի Յակոբինների ապստամբության շրջանում։
Վեպի հաջողությունը
Հրապարակումից միանգամից հետո վեպը ձեռք բերեց մեծ տարածում։ Առաջին հրատարակությունը, որի տպաքանակը կազմում էր հազար պատճեն, վաճառվեց հրապարակումից երկու օր հետո, իսկ նոյեմբերին «Ուևերլին» ենթարկվել էր արդեն չորս վերահրատարակման։ Գրականագետները և քննադատները նույնպես վեպը թեժ ընդունեցին, հատկապես Ֆրենսիս Ջեֆրին Edinburgh Review-ից, ով նշում էր գործող անձանց նկարագիրների իրականությունը, մաքրությունը և այդ կերպարների ուժը։ Սակայն ուրիշներն արտահայտեցին վտանգավորություն՝ պատճառաբանելով, որ գրքում կան պատմական փաստերի աղավաղում և ռոմանտիկ հերյուրանք ։ Չնայած Սքոթի անանունությունը պահպանելու փորձերին, վավերական հեղինակությունը արագ կռահվեց։ Ջեյն Օսթինը գրել է. «Վալտեր Սքոթը չպիտի գրի վեպեր, հատկապես՝ լավ վեպեր։ Դա անարդար է։ Որպես ապագա բանաստեղծ, նա վաստակել է փառք և եկամուտ, և նրան չարժե խլել ուրիշ հեղինակների հացը իրենց բերանից։ Ես նրան չեմ հավանում, և ես շատ կցանկանայի չսիրել «Ուևերլին», բայց այստեղ, ցավոք սրտի, ես ոչինչ չեմ կարող անել ինձ հետ» ։ Սքոթն ինքը ընդունել է իր հեղինակությունը միայն 1827 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վալտեր Սքոթի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:1814 վեպեր Կատեգորիա:Պատմական վեպեր Կատեգորիա:Վալտեր Սքոթի վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Ալ-Սալամ թանգարան
Ալ-Սալամ թանգարան (Մեդինայի խաղաղության թանգարան), թանգարան Սաուդյան Արաբիայի Մեդինա քաղաքում։ Թանգարանի ընդհանուր մակերեսը 17.400 կմ²։ Թանգարանը նախատեսված էր ստեղծել 12 ամսվա ընթացքում, իսկ կառուցումը սկսվել է 2019 թվականի մայիսից ։
Նպատակ
Թանգարանի գլխավոր նպատակը Մեդինայի այցելուներին և ոչ միայն, արաբական մշակույթի հետ ծանոթացնելն է ։ Բացի այդ, այն միտված է նաև ծանոթացնելու երկու սուրբ քաղաքների՝ Մեքքայի և Մեդիանայի պատմությունը ։
Հատվածներ
Թանգարանը ներառում է 10 սենյակներ.
Համաշխարհային ժամանակ
Համաշխարհային ժամանակ կամ UT (Universal Time), ժամանակի սանդղակ՝ հիմնված Երկրի պտույտի վրա։ Համաշխարհային ժամանակը համարվում է Գրինվիչի միջին ժամանակի (GMT) ժամանակակից փոխարինողը։ Հաճախ շփոթվում է համաշխարհային կոորդինացված ժամանակի հետ (UTC)։ Համաշխարհային ժամանակը սկսել է կիրառվել 1925 թվականի հունվարի 1-ին։ Փաստացի «համաշխարհային ժամանակը» բազմիմաստ հասկացություն է, քանի որ գոյություն ունի նրա տարբեր տարբերակներ։ Դրանցից գլխավոր են հանդիսանում UT1 և UTC։ Մնացածները հիմնված են հեռավոր երկնային մարմինների նկատմամբ Երկրի պտույտով։Երկրի և UT-ի ռոտացիան մոնիտորինգի ենթարկվում է Միջազգային տեղեկատվական համակարգերի ծառայության (IERS) կողմից։ Միջազգային աստղագիտական միությունը նույնպես ներգրավված է ստանդարտներ սահմանելու գործում, սակայն հեռարձակման ստանդարտների վերջնական որոշումը կայացնում է Հեռահաղորդակցության միջազգային միությունը կամ ՄՄԸ-ն։
Ալ-Սալամ թանգարան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սաուդյան Արաբիայի թանգարաններ
Համաշխարհային ժամանակ
Համաշխարհային ժամանակի տարբերակներ
Գոյություն ունեն համաշխարհային ժամանակի հետևյալ տարբերակները. որտեղ, իսկ  JD_{UT1}՝ UT1 ժամանակը հուլյան օրերով ։
[վ], որտեղ t — ժամանակն է բեսելև տարվա տեսքով.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աստղաչափություն Կատեգորիա:Ժամանակի հաշվում Կատեգորիա:Հայտնվել է 1925 թվականին Կատեգորիա:Ժամանակի չափում
Փոլ Բիյա
Փոլ Բիյա (Paul Biya, ), կամերունցի պետական, քաղաքական գործիչ, Կամերունի վարչապետ (1975-1982), որից հետո Կամերունի նախագահ։
Քաղաքական կարիերա
Փոլ Բիյան ծնվել է 1933 թվականի փետրվարի 3֊ին երկրի հարավում գտնվող Մվոմեկկա գյուղում։ Էթնիկ պատկանելիությամբ ֆանգ է (բուլու) ։ 1956 թվականին ավարտել է Յաունդայի գեներալ Լեկլերկի անվան լիցեյը և ստացել դիպլոմ «փիլիսոփայություն» մասնագիտությամբ ։ 1956 թվականի հունիսից Փարիզում սովորել է Լուի լե Գրան լիցեյում, սովորել է նաև Սորբոնում։ Ունի նաև Փարիզի համալսարանի իրավաբանության բաժնի և քաղաքական գիտությունների Ինստիտուտի դիպլոմներ։ 1962 թվականին ավարտել է Փարիզի «մերձծովյան տարածքների» հետազոտման Ինստիտուտը։ Նույն թվականին վերադարձել է հայրենիք և անցել պետական ծառայության․ երկրի նախագահ Ահմադ Ահիջի գրասենյակում աշխատել է որպես հատուկ հանձնարարություններ կատարող, հետո 1964 թվականին նշանակվել է ազգային կրթության, երիտասարդության և մշակույթի նախարարության գրասենյակի տնօրեն, իսկ 1965 թվականին դարձել է նախարարության գլխավոր քարտուղարը։ 1967 թվականին նորից աշխատանքի է անցել նախագահի գրասենյակում, դարձել է քաղաքացիական գրասենյակի տնօրենը։ 1968 թվականի հունվարից դարձել է գրասենյակի գլխավոր քարտուղարը, միաժամանակ օգոստոսին ստացել է նախարարի աստիճան։ 1970 թվականի հունիսից ունեցել է պետական նախարարի աստիճան։ 1975 թվականի հունիսի 30֊ին նշանակվել է Կամերունի վարչապետի պաշտոնում։ 1980 թվականից երկրի միակ կուսակցության՝ Կամերունյան ազգային միության նախագահն է։
Նախագահ
1982 թվականի նոյեմբերի 4֊ին Ահմադ Ահիջոն հանկարծակի հայտնել է իր պաշտոնաթողության մասին և նոյեմբերի 6֊ին Սահմանադրության համաձայն Փոլ Բիյան նրան փոխարինել է նախագահի պաշտոնում։
1983 թվականի օգոստոսին Բիյան մեղադրել է Ահիջոյին՝ հունիսին պետական հեղաշրջում կազմակերպելու համար (1984 թվականի փետրվարին Ահիջոյի և նրա երկու համախոհների նկատմամբ տեղի է ունեցել հեռակա դատավարություն՝ պետական հեղաշրջման մեղադրանքով, և Ահիջոն դատապարտվել է մահապատժի, չնայած հետագայում Բիյան այն փոխել է ցմահ ազատազրկումով) ։
1983 թվականի սեպտեմբերի 14֊ին դարձել է Կամերունի ազգային միության նախագահը, որը 1985 թվականին վերանվանվել է «Կամերունյան ժողովրդի ժողովրդավարական միություն»։
1992 թվականի հոկտեմբերի 11֊ին երկրում անց են կացվել նոր նախագահական ընտրություններ, որտեղ նորից նա է հաղթել՝ հավաքելով 39,98 % ձայն (նրա հիմնական հակառակորդը Ջոն Ֆրու Նդին հավաքել է 36,8%)։ 1996 թվականին Բիյան ընտրվել է Աֆրիկյան Միավորման նախագահ՝ մեկ տարի ժամկետով։ 1997 թվականի հոկտեմբերի 12֊ին անցկացված նախագահական ընտրություններում նա վերընտրվել է երկրի նախագահ՝ 92,57 % ձայներով։ 2004 թվականի ընտրություններին ստացել է 70,92%։
1994 և 1996 թվականներին Նիգերիայի զինված ուժերի հետ բախումներ են տեղի ունեցել՝ Բակասի թերակղզու վիճելի տարածքի համար, որը հարուստ է նավթով։ 2002 թվականի հոկտեմբերին Միջազգային դատարանը ճանաչել է Կամերունի իրավացիությունը և 2006 թվականի հունիսի 12֊ին Փոլ Բիյան և Նիգերիայի նախագահ Օլուսեգուն Օբասանջոն համապատասխան պայմանագիր են ստորագրել, որը, սակայն Նիգերիայի խորհրդարանը չի վավերացրել։ Թերակղզին Կամերունին է վերադարձվել 2008 թվականին։
2007 թվականի հոկտեմբերի 11֊ին երկրում տեղի են ունեցել հերթական նախագահական ընտրությունները, որոնց արդյունքներով Բիյան հաղթել է՝ ստանալով 70,92 % ձայն։
2011 թվականի հոկտեմբերի 9 ֊ին նորից վերընտրվել է ստանալով 77,99 % ձայն (նորից հաղթելով Ջոն Ֆրու Նդիին, որը հավաքել էր 10% ձայն)։
2018 թվականի նախագահական ընտրություններին հավաքել է 71,28%  ձայն և 7–րդ անգամ վերընտրվել նախագահ ։
Բիյիի վարչակազմին բնորոշ է կոռուպցիայի բարձր մակարդակը։ Շատերը նրան մեղադրում են բռնատրիության մեջ։ Աշխարհի բռնապետերի ներկայիս շատ ցուցակներում նա դասակարգվում է Մսվատի III–ի,  Թեոդորո Օբիանգոմ Նգեմա Մբասոգոյի և Ռոբերտ Մուգաբեի հետ։ Այսպես, օրինակ 2009 թվականի «Պարադ» լրագրի վարկանիշով նա զբաղեցրել է 19-րդ հորիզոնականը՝ աշխարի վատթարագույն բռնապետերի շարքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Կամերունի քաղաքական գործիչներ
Սեն Ժերան դը Վո
Սեն Ժերան դը Վո (Saint-Gérand-de-Vaux), համայնք Ֆրանսիայում՝ Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Նեյի լը Ռեալ կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը Մուլենն է։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03234։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 436 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 266 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 174-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 92-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 65,4 %, 1999 թվականին եղել է՝ 65,2 %)։ 174 աշխատունակ բնակիչներից 155-ը աշխատում էին (82 տղամարդ և 73 կին), անաշխատանք էին 19-ը (9 տղամարդ և 10 կին)։ 92 անգործունակ մարդկանցից 25-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 29-ը թոշակառու, 38-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պոկեմոն 2000
Պոկեմոն 2000 (劇場版ポケットモンスター 幻のポケモン ルギア爆誕, տառադարձմամբ՝ գեկիդյո. բան պոկետտո մոնսուտա. մաբորոսի նո պոկեմոն ռուգիա բակուտան, Pokémon: The Movie 2000), ճապոնական անիմացիոն ֆիլմ, որի ռեժիսորն է Յումա Կունիխիտոն, թողարկվել է 1999 թվականին OLM, Inc.: Սա երկրորդ լիամետրաժ ֆիլմն է «Պոկեմոնին», որը լրացնում է սերիալի երկրորդ եթերաշրջանը, որտեղ հայտնվում են մի քանի նոր պոկեմոններ, այդ թվում Լուգիան և Սլուքինգը։
Ֆիլմը թողարկվել է ճապոնական կինոթատրոններում 1999 թվականի հուլիսի 17-ին։ Արտադրության անգլիական տարբերակը 4Kids թողարկվել է Warner Bros. ստուդիայի կողմից       ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1999 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ճապոներեն ֆիլմեր
Lip Service
Lip Service (կոր․՝ 립서비스), հարավկորեական դուետ, գտնվում են CMG Chorok Stars–ի, CMG Chorok Stars–ի և KT Music–ի հովանավորության տակ ։ Դեբյուտը տեղի է ունեցել 2014 թվականի փետրվարի 4–ին «Yum Yum Yum» սինգլով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երաժշտական խմբեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:2014 հիմնադրված երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Հարավկորեական պարային երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Քեյ փոփ Կատեգորիա:Քեյ փոփ երաժշտական խմբեր
Սեյնեն
Սեյնեն (, երիտասարդ) մանգայի ու անիմեի ժանր է, որը նախատեսված է 18-ից և ավելի բարձր տարիքի տղամարդկանց համար։ Այս տեսակ մանգաները տպագրվում են մասնագիտացված սեյնեն ամսագրերում, որոնց լսարանը սահմանում են հենց հրատարակիչները։ Հատուկ դեպքերում սեյնեն ժանրի ստեղծագործությունների նախատեսված են մինչև 40 տարեկան գործարարների համար։ Թեպետ վերոնշյալ ժանրը համեմատաբար նորահայտ է մանգայի աշխարհում՝ շոնեն-ամսագրերի հետ մեկտեղ սեյնեն-ամսագրերը գրավում են ճապոնական շուկայի 37%-ը։
Գեղարվեստական առումով սեյնեն մանգան աչքի է ընկնում ավելի բարդ սյուժեյով և ժողովրդական լեզվով ասած «մեծական» թեմաներով, ինչպես պատանիների համար նախատեսված պատկերապատումները ու կարող են պարունակել տրագիֆարս, էրոտիկ և արյունոտ տեսարաններ, սակայն թեմատիկ առումով շոնենն ու սեյնենը՝ կրկին ժողորվդի լեզվի օգնությանը դիմելով, նույն առվակով են հոսում։ Առավել ուշադրություն է ընձեռվում սյուժեյի ու կերպարների զարգացմանը, հոգեբանությանը, իրավիճակներին, ավելի քիչ՝ մենամարտերին ու էքշնին։
Այս մանգան տարբերվում է մնացած բոլոր ժանրերից դեպի ռեալիզմ ուղղվածությամբ։
1968 թ. մինչ օրս լույս են տեսնում հետևյալ ամսագրերը՝ Morning, Young Magazine, Young Jump, Super Jump, Business Jump, Big Comic, Big Comic Original, Big Comic Spirits, Big Comic Superior, Young Animal, Coming Ran.
Հարկ է նշել, որ սեյնեն ժանրի «այցեքարտային» ստեղծագործությունը, որի հիմքում թեփետ ընկած է «ապագայի աշխարհը»՝ Մասումենե Շիրոյի հեղինակած լեգենդար «Զրահապատ ուրվականն» (攻殻機動隊, «Վահանակի գրոհը կանխելու դեմ պայքարի հատուկ ստորաբաժանում») է, որն առաջին անգամ լույս է ընծայվել 1989-ից մինչև 1991 թվականը՝ Young Magazine-ի էջերում։ Մանգայի, հետագայում անիմե-սերիալների ու OVA-ի անգլիական անվանումը տվել է հենց հեղինակը։
Մանգայի սյուժեն կառուցվում է այն գաղափարի շուրջ, ըստ որի, 2029 թվականին պետությունների միջև բոլոր սահմանները հոդս են ցնդել, որի մեղավորությունը ընկնում է կիբեր-տեխնոլոգիաների և ՏՏ համակարգի վրա։
Ֆիլմի գլխավոր հակահերոսը՝ Տիկնիկավար մականունը կրող անորսալի հաքերը, որոշում է քիթը խոթել քաղաքականության մեջ ու իր հայտնությամբ մեծ խառնաշփոթ է առաջացնում։ Այդ կապակցությամբ Ճապոնիայի Ներքին գործերի նախարարության 9-րդ բաժնի շրջանակներում հավաքված կիբերնիզացված ոստիկանների մի խումբ հանձն է առնում Տիկնիկավարի որոնումները։ Այստեղ համախմբված են խճճված պատմությունը, գունեղ էքշն-տեսարանները, կիբեր-մարմնի շուրջ փիլիսոփայական մտորումները։
Սեյնանի այլ վառ ներկայացուցիչների դասին են պատկանում նաև Real սպորտային մանգան, որի սյուժեն կենտրոնացած է բասկետբոլի պարօլիմպիական թիմի շուրջ, խոհարական Bambino-ն և այլք։
Կատեգորիա:Մանգա Կատեգորիա:Անիմե
Դիֆիրամբ
Դիֆիրամբ, Դիթիրամբ ( - «երգ»), հին հունական երգչախմբային քնարերգության ժանր, ուրախության և գինու աստված Դիոնիսոսին (Բաքոս) նվիրված փառաբանական երգ։
Դիֆիրամբները բուռն խնջույքային բնույթի ժողովրդական հիմներ էիր, որոնք կատարվում էին խմբով, հիմնականում կերպարանափոխված սատիրների կողմից։ Պարերի ու նվագի ուղեկցությամբ կատարվում էր հանդեսների, խաղողի բերքահավաքի, տոների ժամանակ («դիֆերամբ» բառն ինքը Դիոնիսոսի հատկանիշներից է)։ Լայն տարածում է գտնում նաև անհատ բանաստեղծների (Պինդարոս, Արիոն) ստեղծագործության մեջ ։ Ք. ա. 7-րդ դարում պոետ Արիոնը դիֆիրամբին գեղարվեստական ձևավորում տվեց, հատկապես երաժշտական մասին։ Ավելի ուշ՝ դիֆիրամբներից սկիզբ է առնում անտիկ ողբերգությունը։ Ք.ա. 5-րդ դարի պոետ Բակքիլիդեսի դիֆիրամբներն իրենց բնույթով մոտ են դրամային, երբեմն ստանում են երկխոսությունների ձև ավլոսի (հին հունական փողային երաժշտական գործիք) նվագակցությամբ և երգչախմբի երգելու հերթագայությամբ։
Նոր եվրոպական գրականության մեջ դիֆիրամբային ձևի վերակենդանացման փորձերը կապվում են Վերածննդի հետ, միայն թե դիֆիրամբի գաղափարը դեռևս 18-րդ դարում լիովին չէր համապատասխանում իր նախնական ձևին։ Իտալիայում դիֆիրամբը վերամշակման է ենթարկվում Բարոկկոյի շրջանում՝ փարթամ ձևերի հանդեպ նրա բնորոշ միտումով (Ֆրանչեսկո Ռեդի «Վակխը Տոսկանայում», Ջիրոլամո Բարուֆալդի «Վակխի հաղթահանդեսը»)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գրական ժանրեր
Պիրելի աշտարակ
Պիրելի աշտարակ (Grattacielo Pirelli, սովորաբար կոչվում է Pirellone), 32 հարկանի, 124․1 մետր բարձրությամբ երկնաքեր Իտալիայի Միլան քաղաքում։ Կառույցի հիմքը 1․900 քառ․ մետր է 75.5 մետր երկարությանբ և 20․5 մետր լայնությամբ։
Ճարտարապետական ​​պատմաբան Հասան-Ուդին Խանը գովաբանում է երկնաքերը, որպես «աշխարհի ամենաշքեղ բարձրահարկ շենքերից մեկը» և «այն սակավաթիվ բարձրահարկ Եվրոպական կառույցներից, որոնք նոր խոսք են ավելացրել երկնաքերերի կառուցվածքի մեջ»։ Պիրելի աշտարակը Նյու Յորքի Pan Am Building (այժմ՝ MetLife Building) երկնաքերի նախագծման ոգեշնչումն էր։
Պատմություն
1950 թվականին Պիրելի հսկայական անվադողերի ընկերության նախագահ և սեփականատեր Ալբերտո Պիլերին կարգադրեց կառուցել երկնաքեր՝ 19-րդ դարի առաջին առևտրական գործարանի տարածքում։ Նախագիծը մշակվել է ճարտարապետ Ջո Պոնտիի կողմից՝ Պիեր Լուիգի Ներվիի և Արտուրո Դանուսկոի աջակցությամբ։
Աշտարակի շինարարությունը սկսվեց 1956 թվականին, երբ Իտալիան տնտեսական բում էր ապրում։ Աշտարակը պետք է գտնվեր հնգանկյուն հողամասի վրա և շրջապատված լիներ ցածր շենքերով։ 1958 թվականին այս կառույցի շինարարության ավարտումը դարձել էր ոչ միայն Միլանի, այլ նաև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավերածությունից հետո Իտալիայի տնտեսական վերականգնման խորհրդանիշ։ 127 մետր բարձրությամբ՝ այն Մոլլ Անտոնելոյից հետո մինչ 1995 թվականը Իտալիայի ամենաբարձր շենքն էր։ Շենքը 1978 թվականին վաճառվել է Լոմբարդի շրջանի վարչակազմին։
2002 թվականի ինքնաթիռի կործանումը
2002 թվականի ապրիլի 18-ի կեսօրին Շվեյցարիայում գրանցված մեկ շարժիչով ինքնաթիռը հարվածել է Rockwell Commander 112-ին։ Օդանավը, ըստ երևույթին, նախատեսված էր Լոկառնոյի օդանավակայանից Միլան թռչել։ Օդանավում վառելիքը քիչ էր, և մինչ վթարը պատրաստվում էր վայրէջք կատարել Լինատի օդանավակայանում, սակայն օդաչուն հանկարծակի շրջվեց և թռավ դեպի շենքը։ Վթարի հետևանքով մահացել են օդաչուն և աշտարակի ներսում գտնվող երկու ուղևոր։ Ընդհանուր վերականգնման նախագծի նպատակն էր պահպանել հուշարձանի ամբողջականությունը և միևնույն ժամանակ բարելավել գործադիր շտաբի կարգավիճակը, ներկայացնել նոր սպասարկման ծառայություններ և տեխնոլոգիական համակարգեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միլանի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Իտալիայի ճարտարապետություն Կատեգորիա:1960 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ ճարտարապետություն
Վալենտինա Գորինևսկայա
Վալենտինա Գորինևսկայա (Валентина Валентиновна Гориневская, ), ռուսական վնասվածքաբանության հիմնադիրներից, բժշկական գիտությունների դոկտոր (1935), պրոֆեսոր, ՌԽՖՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1943), բժշկական ծառայության գնդապետ ։ Ավելի քան 100 գիտական աշխատությունների հեղինակ։
Կենսագրություն
1925 թվականին Գորինևսկայան վերադարձավ Մոսկվա և 1931 թվականին դարձավ Մոսկվայի Բուժական-պրոտեզավորման ինստիտուտի վնասվածքաբանության բաժամունքի վարիչ։ 1932 թվականին Գորինևսկայան դարձավ Սկլիֆասոֆսկու անվան շտապ օգնության ԳՀԻ վնասվածքաբանության բաժամունքի վարիչի առաջին տեղակալը, գլխավորելով այն մինչև 1939 թվականը։ Միաժամանակ ղեկավարել է Բժիշկների կատարելագործման կենտրոնական ինստիտուտի վնասվածքաբանության ամբիոնը և վնասվածքաբանություն է դասավանդել մոսկովյան ինստիտուտներում։ 1936 թվականին նա նկարագրեց որոշ ոսկորների կոտրվածքի ախտանիշները, որոնք կոչվեցին «Գորինևսկու ախտանիշեր» ։ Հայրենական Մեծ պատերազմի տարիներին Վ. Վ. Գորինևսկայան Կարմիր Բանակի Գլխավոր ռազմասանիտարական Վարչության հրահանգիչ-խորհրդականն էր և զբաղվում էր երկրում թեթև վիրավորվածների համար հոսպիտալների ստեղծմամբ։ 1945 թվականին «Սովետական կին» ամսագրում հրապարակվեց նրա մասին հոդված «Վիրաբույժը ռազմաճակատում»։ 1944 թվականին լույս է տեսել նրա «Թեթև վիրավորվածների կոմպլեքս բուժումը հոսպիտալներում» մենագրությունը։  Մինչև  1953 թվականը Գորինևսկայան ղեկավարել է Բժիշկների կատարելագործման Կենտրոնական ինստիտուտի ռազմա-դաշտային վիրաբուժության ամբիոնը ։
Մահ
Մահացել է 1957 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Մոսկվայում։ Թաղված է Նովոդևիչյան գերեզմանատան աճյունասափորանոցում, հոր և քրոջ Վերոնիկայի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս բժիշկներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Խորհրդային վիրաբույժներ Կատեգորիա:«Խիզախության համար» մեդալով պարգևատրվածներ (ԽՍՀՄ)
YouTube Music-ում ամենաշատ բաժանորդներ ունեցող արտիստների ցանկ
Թոփ արտիստներ
Հետևյալ աղյուսակում ներկայացված են YouTube Music հարթակում երեսուն ամենաշատ բաժանորդներ ունեցող ալիքները, ինչպես նաև նրանց հիմնական լեզուները։ Ալիքները դասակարգված են բաժանորդների քանակով․ այն ալիքները, որոնց բաժանորդների քանակը նույնն է, դասակարգված են այբբենական կարգով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՅուԹյուբ Կատեգորիա:Ցանկեր:Երաժշտություն
Ֆիլիպ Օնորե
Ֆիլիպ Օնորե (Philippe Honoré, ), ֆրանսիացի ծաղրանկարիչ, մուլտիպլիկատոր։ Փարիզյան «Charlie Hebdo» երգիծական ամսագրի աշխատակից։
Գայզենֆելդ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Ֆիլիպ Օնորե
Կենսագրություն
Հայտնի է դարձել 16 տարեկանում՝ Sud Ouest օրաթերթում իր աշխատանքների հրապարակմամբ։ Երկար ժամանակ թերթում աշխատել է որպես ծաղրանկարիչ՝ համագործակցելով բազմաթիվ այլ հրատարակությունների հետ։ Միաժամանակ զբաղվել է գրքերի շապիկների պատկերազարդմամբ, որոնց թվում է նաև Petits Classiques Larousse-ը ։
1992 թվականից Փարիզյան «Charlie Hebdo» երգիծական ամսագրի աշխատակիցն էր։
2015 թվականի հունվարի 7-ին, տեղական ժամանակով ժամը 9։28-ին՝ մեկ ժամ առաջ մինչ հարձակումը, Charlie Hebdo-ի թվիթերյան պաշտոնական էջում քննադատել է Իրաքի և Լևանտի իսլամական պետության առաջնորդ Աբու Բաքր ալ-Բաղդադիին, ով հայտնում է իր լավագույն մաղթանքները 2015 թվականին. «Լավագույն մաղթանքներով, ինչպես նաև, առողջություն առաջին հերթին» ։
Մահ
Սպանվել է 2015 թվականի հունվարի 7-ին Շառլի Էբդոյի հրաձգության ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ծաղրանկարիչներ Կատեգորիա:Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Հրաձգային զենքից մահացածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արվեստագետներ
Նորվիչի պատերազմի հուշահամալիր
Անգլիա յում կառուցած ութ հուշարձաններից վերջինն է։ Նախքան Լյութիենսի ներգրավվածությունը, մի քանի չընդունված առաջարկներ էին  արվել Նորվիչի պատերազմի զոհերի հիշատակի համար, իսկ 1926 թվականին նորընտիր ավագ քաղաքապետը որոշել էր տեսնել հուշահամալիրի շինարարությունը, սակայն նրան հեռացրին պաշտոնից։ Նա դիմել է տեղական հիվանդանոցներին միջոցներ հավաքելու մահացածների հիշատակի, ինչպես նաև ֆիզիկական հուշարձանների բարելավման համար։ Նա հանձնարարեց Լյութինենսին, ով նախագծեց դատարկ գերեզմանի (ցենոտապ) ցածր էկրանով պատը, որի վրա նշված է «Հիշատակի քար»։ Վերջապես, բրոնզե կրակը կարող է այրել գազ, որը կթողնի բոց։ Լյութինեսը նաև մշակել է մի պատվավոր պարգև, որի վրա նշված են քաղաքի մահացածների անունները, որոնք տեղադրվել են 1931 թվականին Նորվիչի ամրոցում։ Տեղացի հաշմանդամ վետերանը ներկայացրեց հուշահամալիրը 1927 թվականի հոկտեմբերի 9-ին։ Այն տեղափոխվեց իր սկզբնական վայրից `1938 թվականի Շուկա և քաղաքապետարան մինչև հուշահամալիրի կենտրոն դառնալը։ Այն շինությունը, որի վրա կառուցված է այգին, հայտնաբերվել է անկայուն 2004 թ.-ին, քանի որ հուշահամալիրը փակվել էր սպասվող վերանորոգման աշխատանքների պատճառով, որոնք սկսվել են 2008 թվականին։ Աշխատանքն ավարտվել է 2011 թվականին, որի ընթացքում հուշահամալիրը վերականգնվել է, անջատվել, փակվել և պտտվել է քաղաքապետարանի դիմաց, այլ ոչ թե շուկայի տեղը։ Այն վերանվիրավորվել է 2011 թվականի զինադադարի օրվան և այսօր հանդիսանում է II աստիճանի։ 2015 թ.-ին այն դարձավ Լյութիենսի պատերազմական հուշարձանների «ազգային հավաքածուի» մասը։
Նորֆոլկի Դաշինքը Առաջին համաշխարհային պատերազմի հռչակումից հետո առաջինն էր մարտական ​​պայքարում։ Առաջին գումարտակը տեղակայված էր Բելֆաստ ում, որտեղից դրանք ուղարկվել էին Ֆրանսիա,  Բրիտանական արշավախմբի կազմում։ 1-ին Նորֆոլկը մասնակցել է պատերազմի առաջին խոշորագույն զորավարժություններից մեկին Մոնսի ճակատամարտում, որը տեղի է ունեցել, 1914 թվականի  օգոստոսի վերջին։ Հնդկաստանի 2-րդ գումարտակը, որը գտնվում էր Հնդկաստան ում, մեկնեց Միջին Արևելք, Միջագետքի Օսմանյան կայսրության դեմ պայքարելու համար։  Նորֆոլկսը  երրորդ գումարտակն էր, տարածքային ուժի մի մասը, որը առաջին անգամ տեղակայված էր արևելյան Անգլիայի շրջանում բնակարանային պաշտպանության համար և բարձրացրեց ևս երեք  գումարտակ։ Նորվիչը` շրջանի քաղաքը, բարձրացրեց ևս երեք «Թագավորական ինժեներներ» ընկերությունները։ Մոտավորապես 33,000 տղամարդիկ արտերկրում ծառայում էին Նորվոլկսի  հետ, չնայած շատ այլ Նորվոլկի տղամարդիկ միացան այլ ռեժիմներին ։
Պատերազմի և աննախադեպ զոհերի հետևանքով Մեծ Բրիտանիայում կառուցվեցին հազարավոր պատերազմական հուշարձաններ։ Հուշարձանների ամենահայտնի դիզայներներից էր Սերն Էդվին Լյութինսը, որը նկարագրեց պատմական Անգլիան որպես «իր սերնդի առաջատար ճարտարապետը» ։ Լյութիենսը Լոնդոնում մշակեց հուշարձաններ ՈՒայթհոլում, որը դարձավ ազգային հիշատակի կիրակնօրյա հիշատակի միջոցառումների կենտրոն։ Թիփֆալ հուշարձանը,  բրիտանական պատերազմի ամենամեծ հուշարձանն է աշխարհի  ցանկացած վայրում,  «Հիշատակի քարը», որը հայտնվում է համագործակցության բոլոր  գերեզմանատներում Լյութիենսի քաղաքացիական հուշարձաններից մի քանիսում, ներառյալ Նորվիչը։
Գործարկում
Նորվիչը կառուցվել է Լյութիենսի հուշարձանների շարքում։ Շատ քաղաքներում  Առաջին աշխարհամարտի ավարտից անմիջապես հետո կառուցվեցին հուշարձաններ, սակայն Նորվիչում վաղաժամ փորձերը ապացուցեցին, որ յուրաքանչյուրը վիճարկվում է։ Գյուղատնտեսական քոլեջ կառուցելու սխեման, որպես հուշահամալիր, հասել է նվիրատվությունների խնդրին, սակայն դրանք պետք է վերադարձվեն, երբ սխեման լինի որպես չափազանց հավակնոտ և  ուղղված ոչ բոլոր սոցիալական դասերին։ Երբ Չարլ Բինյոլդը ընտրվեց Նորվիչի Լորդ ավագ քաղաքապետը, 1926 թվականին  նա որոշեց, որ քաղաքը պետք է ունենա պատերազմի հուշարձան, նախքան նրա ` պաշտոնից հեռանալը։ Նա նախաձեռնեց ծրագրեր և  հանձնարարեց Լյութիենսին և երկու այլ  տղամարդկանց ընտրել  Գիլդհոլի արևելքից մի վայր, մինչ ճարտարապետի`քաղաք այցելելը 1927 թվականի հունիսի 3ին։ Ադամանտը  նախագիծ էր, որը պետք է օգներ ապրողներին, ինչպես նաև հուշարձան մատուցեր մահացածներին, Բիգնոլդը ստեղծեց համատեղ հիվանդանոցներ, պատերազմի հուշարձաններ, հիմնադրամներ` Նորվոկի և Նորվիչի  հիվանդանոցների ֆինանսավորման  ինչպես նաև  Ջենի Լինդ մանկական հիվանդանոցների համար միջոցներ հավաքելու , ինչպես նաև ֆիզիկական հուշարձանների համար։ Թիրախը 35,000 ֆունտ ստեռլինգ էր, որից 4000 ֆունտը պետք է հատկացվեր հուշարձանին։ Հուշահամալիրը չէր ունենա տարածք Նորվիչի 3,544 պատերազմի զոհերի անուններով, այդ պատճառով Լյութինսին հանձնարարվել էր նաև մշակել Նորվիչի պատվո շքանշանը։ Հաջորդ  800ից  1,000 ֆունտ ստեռլինգը հատկացվել է Լյութիենսի կաղնու վահանակների արտադրմանը, որոնք ծածկված են ներսում ներկված անունները բացահայտելու համար ։
Հուշարձանի կառուցումը արագ  ավարտվեց, երբ գտնվելու վայրը որոշվեց։ Ընդհանուր արժեքը 2.700 ֆունտ ստեռլինգ  (1927 թ.) էր, որից 10% -ը `Լյութիենսի վճարն էր։ Դիզայնը և առաջարկվող վայրը շարունակել են տեղական համայնքում հակասության աղբյուր լինել։ Որոշ բնակիչներ կարծում էին, որ հուշահամալիրը չի համապատասխանում քաղաքի գոյություն ունեցող ճարտարապետությանը, բայց Բինյոլդը համոզված էր, որ դա նախկինում եղել է նախկին համայնքի աջակցությունը։ Նա նշել է, որ Գիլդհոլդը գտնվում է կենտրոնական վայրում և որպես Նորվիչի ամենահայտնի շինություններից մեկը հանդիսավոր այցելուների համար էր, և այդպիսով, այնտեղ տեղադրելով հուշահամալիրը ցուցադրելու է Նորվիչի հպարտությունը պատերազմի մեջ։ Դիզայնի քննադատություններին ի պատասխան, նա գրել է, որ «ցանկացած պատերազմի հուշահամալիրի ձևը կախված է ամբողջովին շինարարության համար մատչելի գումարներից։ Այս գումարը իմանալով, մենք խորհրդակցում ենք պարոն Էդվին Լյութիենին` այն լավագույն ճանապարհով  ծախսելու համար։ Մենք զգացինք, որ բոլոր ողջամիտ անձինք կբավարարվեն այն մարդու փորձագիտական ​​կարծիքով, որը Լոնդոնին տվեց այդ հուշարձանը։
Կառուցվածք
Հուշահամալիրը  կառուցված է Պորտլենդ քարատեսակով։ Այն բաղկացած է ցածր էկրանի պատից, որի գագաթին շիրմաքարն (քենոտաֆ) է, որը պատված է փորագրված ծաղկեպսակով Լյութիենսի` Անգլիայում կառուցած վերջին հուշարձանն է. առաջինը Southamptonը առավել հայտնի է Լոնդոն ի ուայթհոլ փողոցում է։
Գերեզմանի վրա փորագրված և ներկված է քաղաքի զինանշանը, որը նշված է հրեշտակների երկու օղակներում։ Հուշարձանը տեղադրված է պատվանդանի վրա, որոնք պատված են բրոնզե փաթիլներով (բոցավառվող ջահերով), ոսկեգույն տերևով ոսկեզօծված։ Էկրանի պատից դուրս բերված զինանշանի պես հիշատակի քարն է, տարբերությունն այն է, որ նախագծված է ավելի մեծ կառուցվածքի մեջ Ներկառուցված կառույցն ունի  երկու մետաղական տախտակներ, որոնցից մեկը պարունակում էր Նորվիչի պատերազմից մահացածների ցուցակը,իսկ  երկրորդի բովանդակությունը անհայտ է. խորհուրդը որոշեց, որ անբեկանելի էր  աշխատանքը վերականգնելու համար։ Հուշահամալիրը նախատեսված է այնպես, որ գազը կարող է այրվել դրա ներսում, իսկ ծուխն ու  բոցերը,  արտանետվում են երկու կողմերից։  Լյութիեսնը նմանատիպ նմուշներ առաջարկեց մի քանի հուշարձանների համար, այդ թվում ՈՒայթհոլ ի հուշարձանի համար, սակայն Նորվիչը միակ տեղն էր, որտեղ առաջարկը ընդունվեց և այդպիսով հուշարձանը միակն է, որը կարող է բոցավառվել։  Քարի վերևի մասում  գրված է «Մեր պատվով  մահացածները»  և «նրանց անունները կմնան հավերժ» (քարի վրա)։ Քարի կողքին  փոքր տառատեսակով մեկ այլ գրության մեջ, հիշվում է նաև այս քաղաքից դուրս մնացած բոլոր նրանց անունները, որոնք նվիրեցին իրենց կյանքը  երկրի ծառայությանը։ Այն ավելացվել է հետագայում, երկու համաշխարհային պատերազմների ամսաթվերի հետ միասին, որոնք դրված են էկրանի պատին, քարի երկու կողմերում։ Պատվարի ժապավենը այնքան էլ շուտ չի ավարտվել։ Բյուջեի կրճատման մի շարք դրույթներից հետո այն հանձնվել էր 1929 թվականի  հունիսին, բայց վատ որակի էր, և միաժամանակ ամրոցի թանգարանի հոգաբարձուները որոշել էին, որ ամրոցը պատշաճ վայր չէ պահպանվելու համար։ Կառույցի բյուջեն գերազանցեց 500 ֆունտ ստեռլինգը, թեև Լյութիենսը հրաժարվեց վճարից և առաջարկեց վճարել տարբերությունը։ Հոգաբարձուները փոխեցին  իրենց միտքը,  քանի որ բարելավվել էին կառույցի որակը, և 1931 թվականի հունվարի 13-ին ամրոցում տեղադրվեց է պատվո ժապավենը առանց հապաղման` ուշացումով խայտառակության պատճառով։
Պատմություն
Կիրակնօրյա հուշարձանի բացման արարողությանը 1927 թվականի հոկտեմբերի 9-ին  նախագահում էր գլխավոր քարտուղար Իէն Հեմիլթոնը, ով ուղեկցում էր Լյութիենսին։ Բացումը  կատարում էր տեղացի վետերան Բերտի Վոյերսը։ Ներկաներին ընտրել են պատահական ընտրություններից հետո, հավակնորտները պետք է լինեին քաղաքի նախկին զինծառայողներից, ովքեր հանդիպել են չորս չափանիշներով. նրանք եղել են Նորվիչի բնիկներ, մինչև 1916թվականի զորակոչի իրագործումը,և պետք է անպայման ծառայած լինեին արտերկրում։ Ուայսը 1914 թվականի Սեպտեմբերի 1-ին ընդգրկված է եղել և 1915 թվականին պայքարել է Գալիպոլի ի  քարոզարշավում ,ծանր  հիվանդությունից հետո նա վերսկսել է իր ծառայությունը `պայքարելու Գազայի առաջին ճակատամարտում, որտեղ նրա գումարտակը տուժել է ծանր վնասվածքներով։ Այնուհետև նա ծանր վիրավորվեց, և նրան հեռացրին ռազմաճակատից, որից հետո հեռացրին ձախ ոտքը ծնկի հատվածից։ Անգլիա վերադառնալուն պես նա մեկ տարի անցկացրեց Նորվիչի և Նորֆոլի հիվանդանոցում։ 1938 թվականին շուկայի տարածքի և շրջակա շենքերի քաղաքացիական վերափոխման մասում, հուշարձանը  տեղափոխեցին  շուկայի տեղում, նոր քաղաքապետարանի և ամրոցի միջև։ Այնտեղ էլ  ձևավորվել է Ջ.Հ.-ի կողմից նվիրված հուշահամալիրի այգին Ջեյմս  Ս. Պիրսը։ Այգին բացվել է 1938 թվականի Հոկտեմբերի 29-ին թագավոր Ջորջ VI- ի կողմից։ Ամբողջ հուշարձանը այժմ կանգնած է տաղավարում, որը զուգահեռ  անցնում է  քաղաքային դահլիճով, այնուհետև ընկնում դեպի Մարքեթ Փլեյս։ Հիշատակի հուշարձանի երկու կողմերում կանգնած է ութ ծաղկեպսակ լամպի շարքեր, որոնցից մեկը հետագայում փոխարինվեց։ Երկու դրոշակակիրները կանգնած են անկյուններում, որոնց հիմքերում են Խաղաղության և Պլանթի աստվածաբանական գործիչների պղնձե կտորներ։
21-րդ դարի սկզբներին ի հայտ եկան  պարտեզի կառուցվածքային խնդիրները և այգին փակվեց  2004 թվականին։ Հուշարձանը յոթ տարի մնաց  անառարկելի, քանի որ ավագանին  չկարողացավ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել վերանորոգման համար, թեև հասանելիությունը շնորհվել է  բրիտանական թագավորական լեգեոնի ներկայացուցիչներին հատկացվել էր հասանելիություն  `Հիշատակի կիրակնօրյա ծառայություններում ծաղկեպսակ դնելու համար։ Լրագրող Մարտին Բելն 2007ին ասել է հուշահամալիրի վիճակի մասին ասել է. «Պետությունում պատերազմի հուշարձան գտնելու համար,  դուք ստիպված կլինեք գնալ Իրաք »:  2008 թվականի սկզբին վերանորոգման աշխատանքները սկսվեցին այգում. արևի ճառագայթները վտանգի տակ էին դնում սյուները, այդ պատճառով  նախատեսվում էր ավարտել աշխատանքը  երեք տարվա ընթացքում։  Խորհուրդը հանձնարարեց ԷՆՓԻՍԻ ճարտարապետական ​​խմբին վերակառուցել և աշխատել հուշահամալիրում, որը սկսվել էր 2009 թվականի սեպտեմբերին։ Խորհուրդը նախապես հույս հայտնեց, որ ծրագիրը ավարտվի 2010 թվականի զինադադարի օրը։ Վերանորոգման աշխատանքների ժամանակ հուշահամալիրը պտտել էին  քաղաքապետարանի դիմաց` տեղաբնակ վետերանների ցանկությամբ, նրանց թույլ տալով շքերթներին ավելի հեշտ մուտք գործել, և կատարվել են փոքր վերականգնողական աշխատանքներ։ Հուշահամալիրի պարտեզում տեղադրվել են   նոր բրոնզե քանդակներ կառուցված Պոլ դե Մոնխեի շնչով։ Այգին վերաբացվել է 2011 թվականի մարտին։  Հիշատակի  այգին վերակառուցվել է 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ին, զինված ուժերում, երեք տարի հետո։ Վերանորոգման աշխատանքները կազմել են 2.6 միլիոն ֆունտ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի հուշարձաններ
Էքստրասենս (ֆիլմ, 2011)
Էքստրասենս (The Awakening), բրիտանական միստիկական թրիլեր։ Ռեժիսորը Նիկա Մյորֆին է։
Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում 1921 թվականին։
Գնահատական
Ֆիլմը Rott.en Tomatoes կայքում ունեցել է 61% վարկանիշ։
Իրողություններ ֆիլմի մասին
Ֆիլմի կարգախոսն է` «Երբեմն մահանալ չի նշանակում գնալ»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2011 ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Սարսափ ֆիլմեր գերբնական ուժով տների մասին Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոնդոնում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Անգլիայում Կատեգորիա:StudioCanal ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր ուրվականների մասին Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1920-ականներին Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆենտեզի ֆիլմեր
Մեծ Եսենտուչոկ
Մեծ Եսենտուչոկ (Большой Ессентучок), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ստավրոպոլի երկրամասում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պոդկումոկ գետի ձախ ափին 93 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 16 կմ է, ավազանի տարածքը 76,2 կմ2 է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կասպից ծովի արևմտյան հատվածի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պոդկումոկ գետի ակունքն է, գետի ենթաավազանը բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը Բեստոչնիե շրջանից մինչև Տերեկա, Դոնա և Վոլգա գետեր։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ։.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Դիսերնետ
Դիսերնետ (Dissernet, Диссернет), Ռուսաստանում գիտության մեջ գրագողության դեմ պայքարող կամավորական ցանցային միություն։ Միությունը կազմված է տարբեր բնագավառներում աշխատող մի շարք պրոֆեսիոնալ գիտնականներից, լրագրողներից, քաղաքացիական ակտիվիստներից, կամավորականներից։ Միության գործունեությունը հիմնականում ուղղված է Ռուսաստանի գիտական և կրթական հաստատություններում 1990-ականներին վերջից պաշտպանված թեկնածուական և դոկտորական ատենախոսությունների հասարակական փորձաքննության և դրա արդյունքներից առավել հանրայնացման անցկացմանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2013 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ակադեմիական սկանդալներ Կատեգորիա:2013 հիմնադրած կայքեր Կատեգորիա:Գրագողություն Կատեգորիա:Ռուսական գիտական կայքեր
Արաբական խեժ
Հատկություններ
Ամորֆ, թափանցիկ, կարծրացող զանգված է, որ արտահոսում է աֆրիկյան և արաբական ակացիաների բներից (որտեղից և արաբական խեժ անվանումը)։
Լուծվում է ջրում և առաջացնում կպչուն, թույլ թթվային լուծույթ։
Նշանակություն
Նախկինում լայնորեն օգտագործվում էր արդյունաբերության շատ ճյուղերում, որպես սոսնձող նյութ։ Պոլիմերների արտադրության զարգացմամբ արաբական խեժը կորցնում է իր նշանակությունը։
Լեո Քիաչելի
Լեո Քիաչելի (ლეო ქიაჩელი, իսկական անունը՝ Լեոն Միխայելի Շենգելայա (ლეონ მიხეილის ძე შენგელაია), ), վրացի խորհրդային գրող։ Ստալինյան երկրորդ աստիճանի մրցանակի դափնեկիր (1941)։
Կենսագրություն
Լեո Քիաչելին ծնվել է 1884 թվականի փետրվարի 7-ին (19-ին) Օբուջի գյուղում (ներկայում՝ Ծալենջիխայի մունիցիպալիտետ, Վրաստան), ազնվականի ընտանիքում։ 1904-1905 թվականներին սովորել է Խարկովի ժողովրդական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում։ Մասնակցել է 1905-1907 թվականների հեղափոխությանը։ 1907 թվականին՝ ձերբակալությունից հետո, փախել է Քութայիսի բանտից, որից հետո ապօրինաբար ապրել ու սովորել է Մոսկվայում։ 1912 թվականից սովորել է Ժնևի համալսարանում։ Անձամբ ծանոթ է եղել Վլադիմիր Լենինի, Գեորգի Պլեխանովի, Անատոլի Լունաչարսկու հետ։ Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո վերադարձել է Ռուսաստան։
Գրական գործունեությամբ զբաղվել սկսել է 1905 թվականին։ Գրել է փոքր պատմվածքներ։ 1917 թվականին լույս է տեսել «Տարիել Գոլուա» (1915) պատմավեպը, որում պատկերված են 1905 թվականին Վրաստանում տեղի ունեցած դեպքերը։ Այդ ստեղծագործությամբ վրացական գրականության մեջ սկիզբ դրվեց սոցիալիստական ռեալիզմին։ 1927 թվականին լույս տեսավ «Արյուն» հեղափոխական վեպի առաջին մասը, որ պատմում է 1905-1907 թվականների հեղափոխությունից հետո Վրաստանի ընդհատակյա աշխատանքի մասին։ «Գվադի Բիգվա» (1938) վեպում պատմում է վրացական գյուղում կոլխոզային կարգերի հաստատման մասին, «Լեռների մարդը» (1945) վեպը նվիրված է Հայրենական մեծ պատերազմին։ «Իշխանուհի Մայա» (1927), «Ալմասգիր Կիբուլան» (1928), «Հակի Աձբա» (1933), «Շմիդտ հածանավը» (1933) և այլ նովելներում պատկերված է ռեակցիոն դասի անկումն ու սոցիալիստական կարգերի հաստատումը։ Լեո Քիաչելին գրել է նաև «Ոսկեփայլ հովիտ» (1937), «Մի երկնքի տակ» (1961) կինոսցենարները։ Հեղինակի ստեղծագործությունները թարգմանվել են նախկին Խորհրդային Միության ժողովուրդների մի շարք լեզուներով։
Լեո Քիաչելին մահացել է 1963 թվականի դեկտեմբերի 19-ին։ Թաղված է Թբիլիսիում՝ Մթածմինդա պանթեոնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Թբիլիսի քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Մթածմինդա պանթեոնում թաղվածներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ
Գերոլսբախ
Գերոլսբախ  (Gerolsbach), կոմունա Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասում՝ Իլմեի Պվաֆենհոֆեն շրջանում։ Ենթարկվում է Իլմեի Պվաֆենհոֆեն շրջանին։ Բնակչությունը կազմում է 3301 մարդ (դեկտեմբերի 31, 2010) ։ Զբաղեցնում է 58,94 կմ² մակերես։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 1 86 122։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Դարբենք Վերին (առվակ)
Դարբենք Վերին, առվակ Ճորոխի ավազանում։ Հոսում է համանուն գյուղով և թափվում Ճորոխ գետը նրա ձախ կողմից, Սպեր գյուղաքաղաքից արևելք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Առվակներ