cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սալահ ադ-Դին
Բալդուինի հետ ճակատամարտեր ու զինադադար
1180 թվականի գարնանը մինչ Սալադինը Ցֆատում էր և նախապատրաստվում էր արշավանք սկսել Երուսաղեմի թագավորության դեմ, Բալդուին թագավորը սուրհանդակներ է ուղարկել նրա մոտ և հաշտություն խնդրել։ Շարունակական երաշտի և բերքի պակասի պատճառով Սալադինը ստիպված է եղել զինադադար կնքել։ Տրիպոլիի կոմս Ռայմոնդը չի ընդունել զինադադարը, սակայն երբ մայիսին Այյուբյանները արշավանք են կատարել նրա տիրույթներ, իսկ Սալադինի նավատորմը հայտվել է Տարտուսի նավահանգստում, նա համաձայնվել է ։
Ներքին գործեր
Ֆարուք շահին թողնելով Սիրիայի ղեկավարությունը՝ Սալադինը 1181 թվականի սկզբին վերադարձել է Կահիրե։ Ըստ Աբու Շամայի նա մտադրվել է Ռամադանն անցկացնել Եգիպտոսում, այնուհետև ամռանը հաջ կատարել Մեքքա։ Անհայտ պատճառներով, սակայն, նա փոխել է իր ծրագրերը և հունիս ամսին սկսել զննել Նեղոսի ափամերձ շրջանները։ Բեդվինները կրկին սկսել են անհանգստացնել Սալադինին․ նա վերցրել է նրանց ֆեոդների երկու երրորդը, որպեսզի այն օգտագործի որպես փոխհատուցում Ֆայումի ֆեոդալների համար։ Բեդվինները մեղադրվել են նաև խաչակիրների հետ առևտրով զբաղվելու համար, արդյունքում նրանց հացահատիկը բռնագրավվել է, և նրանք ստիպված են եղել գաղթել արևմուտք։ Ավելի ուշ Այյուբյան ռազմանավերը շարժվել են բեդվինների ծովահենների վրա, ովքեր կողոպտում էին Թանիս լճի ափերը ։
1181 թվականի ամռանը Սալադինի պալատական կառավարիչ Քարա Քուշը առաջնորդում է իր ուժերին՝ Եմենի Զաբիդ քաղաքում Թուրան շահի նախկին տեղակալ Մաջդ ադ-Դինին ձերբակալելու, ով այդ ժամանակ Կահիրեի իր կալվածքում զվարճանում էր Իմադ ադ-Դինի հետ։ Սալադինի մտերիմները մեղադրում էին Մաջդ ադ-Դինին Զաբիդի եկամուտները յուրացնելու մեջ, սակայն Սալադինը հավատում էր, որ այդ հայտարարությունների համար փաստացի ապացույցներ չկան։ Նա հրամայել է ազատ արձակել Մաջդ ադ-Դինին 80,000 դինարի դիմաց։ Դեռ ավելին՝ նա հավելյալ գումար պետք է վճարեր Սալադինի եղբայրներ ալ-Ադիլին և Թաջ ալ-Մուլուք Բուրիին։ Մաջդ ադ-Դինի հակասական ձերբակալությունը ավելի մեծ դժգոհության մի մասն էր, որը կապված էր Եմենի Թուրան շահի հեռանալու հետ։ Չնայած նրա տեղակալները շարունակում էին այդ նահանգից եկամուտ ուղարկել Սալադինին՝ կենտրոնական իշխանությունը բացակայում էր, որն էլ պայքար է առաջացրել Ադենից Իզզ ադ-Դին Օսմանի և Զաբիդից Հիթթանի միջև։ Ալ-Ադիլին ուղղված նամակում Սալադինը գրել է․ «Եմենը հարստության տուն է․․․ Մենք գրավեցինք այն, սակայն մինչ օրս որևէ օգուտ չենք ստացել։ Եղել են միայն մեծաքանակ ծախսեր․․․ և ակնկալիքներ, որոնք վերջում իրականություն չդարձան» ։
Միջագետքի մի շարք քաղաքների նվաճում
1181 թվականի հունիսի սկզբներին մահացել է Սաիֆ ադ-Դինը, և նրա եղբայր Իզզ ադ-Դինը ժառանգել է Մոսուլի առաջնորդությունը ։ Դեկտեմբերի 4-ին Հալեպում մահացել է Զանգիների ժառանգորդ աս-Սալիհը։ Նախքան մահանալը նա ստիպել է իր գլխավոր սպաներին հավատարմության երդում տալ Իզզ ադ-Դինին, քանզի նա միակ Զանգի ղեկավարն էր, ով ուժեր այնքան, որ կարող էր հակադրվել Սալադինին։ Իզզ ադ-Դինին Հալեպում ողջունել են մեծ ոգևորությամբ, սակայն Հալեպի և Մոսուլի ղեկավարությունը չափից շատ լարվածություն էր ստեղծում նրա համար։ Արդյունքում նա շուտով Հալեպը հանձնել է իր եղբորը՝ Իմադ ադ-Դին Զանգիին՝ դրա փոխարեն ստանալով Սինջարը։ Սալադինը որևէ կերպ չի ընդդիմացել այս փոխանակմանը՝ փորձելով պահպանել Զանգիների հետ նախկինում կնքած հաշտությունը ։
1182 թվական մայիսի 11-ին Սալադինը եգիպտական Այյուբյանների զորքի կեսը վերցրած դուրս է եկել Կահիրեից և ուղևորվել Սիրիա։ Մեկնելու նախորդ երեկոյան Սալադինը իր ուղեկիցների հետ նստած է եղել և նրա որդիներից մեկի ուսուցիչը մեջբերել է բանաստեղծությունից մի տող․ «վայելիր Նաջդի աստղածաղկի բույրը, քանզի այս երեկոյից հետո այն այլևս չի լինելու»։ Սալադինը սա համարել է վատ նախանշան և դրանից հետո այլևս չի տեսել Եգիպտոսը ։ Իմանալով, որ խաչակրաց ուժերը կուտակվել են առաջնագծում նրան կանգնեցնելու համար, նա ընտրել է անապատով անցնող ճանապարհը՝ Սինայի թերակղզուց Ակաբա Ակաբայի ծոցով։ Դիմադրության չհանդիպելով՝ Սալադինը գրավել է Մոնրեալը, մինչդեռ Բալդուինի ուժերը դիտորդի կարգավիճակում էին և ոչ էլ փորձել են միջամտել ։ Նա հունիսին հասել է Դամասկոս և իմացել, որ Ֆարուք շահը հարձակվել է Գալիլեայի վրա, գրավել Դաբուրիան և Հաբիս Ջալդեկը, որը կարևոր նշանակություն ուներ խաչակիրների համար։ Հուլիսին Սալադինը ուղարկել է Ֆարուք շահին՝ հարձակվելու Քաուքաբ ալ-Հավայի վրա։ Ավելի ուշ՝ օգոստոսին, Այյուբյանները թե՛ ծովով, թե՛ ցամաքով հարձակվել են Բեյրութի վրա․ Սալադինը իր զորքին առաջնորդել է դեպի Բեքաայի հովիտ։ Այս հարձակումը անհաջոդության էր մատնվում, ուստի Սալադինը որոշել է թողնել այս գործողությունը և կենտրոնանալ Միջագետքի վրա ։
Հառանի (Խառան) էմիր Գյոքբորին հրավիրել է Սալադինին գրավել Ջեզիրեի շրջանը, որը Միջագետքի հյուսիսային շրջանն էր։ Նա համաձայնվել է, ուստի նրա և Զանգիների միջև կնքված զինադադարը պաշտոնապես ավարտվել է 1182 թվականի սեպտեմբերին ։ Ջեզիրե գնալուց առաջ տարածաշրջանի Զանգի ղեկավարների միջև հակասությունները աճել են՝ պայմանավորված Մոսուլին հարգանքի տուրք չմատուցելով ։ Մինչ Եփրատն անցնելը Սալադինը երեք օր շարունակ պաշարել է Հալեպը, որը զինադադարի ավարտի ազդանշան էր ։
Երբ Սալադինը հասել է Բիրա, նրան է միացել Գյոքբորին և Հիսն Քայֆայից Նուր ադ-Դինը․ միացյալ ուժերը մեկը մյուսի հետևից գրավել են Ջեզիրեի քաղաքները։ Առաջինն ընկել է Եդեսիան, ապա Սուրուչը, ալ-Ռակկան, Քերքեսինը և Մծբինը ։ Ռակկան կարևոր խաչմերուկ էր և գտնվում էր Քութբ ադ-Դին Ինալի ձեռքին, ով, 1176 թվականին պարտվելով, Մանբիջը հանձնել էր Սալադինին։ Տեսնելով Սալադինի հսկայական զորքը՝ նա չի դիմադրել և համաձայնվել է ենթարկվել միայն մեկ պայմանով, որ իր սեփականությունն իրեն է մնալու։ Սալադինը տեղի բնակչությանը զարմացրել է, երբ հրամայել է վերացնել մի շարք հարկատեսակներ և նույնիսկ մաքրել դրանց մասին հիշատակումները գանձարանի գրանցամատյաններից՝ հայտարարելով, որ «ամենաթշվառ ղեկավարները նրանք են, ում քսակները գեր են, իսկ մարդիկ՝ նիհար»։ Ռակկայից հետո Սալադինը գրավել է ալ-Ֆուդայնը, ալ-Հուսայնը, Մաքսիմը, Դուրայնը, Արաբան և Խաբուրը, որոնք բոլորն էլ հավատարմության երդում են տվել նրան ։
Սալադինը շարունակել է իր ճանապարհը՝ գրավելու Մծբինը, որը որևէ դիմադրություն ցույց չի տվել։ Չնայած Մծբինը մեծ կարևորություն չուներ՝ այն գտնվում էր Մարդինի և Մոսուլի միջև ռազմավարական կարևոր դիրք ուներ և Դիարբեքիրի մոտակայքում էր գտնվում ։ Այս հաղթական արշավի ժամանակ Սալադինին տեղեկացրել են, որ խաչակիրները հարձակումներ են գործում Դամասկոսի գյուղերի վրա։ Սալադինը պատասխանել է․ «Թողեք նրանց․․․ մինչ նրանք գրավում են գյուղեր, մենք գրավում ենք քաղաքներ․ երբ մենք վերադառնանք, մենք ավելի մեծ ուժ կունենանք նրանց դեմ կռվելու համար» ։ Միևնույն ժամանակ Հալեպում քաղաքի Զանգի էմիրը հարձակվել է Սալադինի տիրույթների հյուսիսային և արևելյան շրջանների քաղաքների վրա՝ Բալիս, Մանբիջ, Սարուջ, Բուզաա, ալ-Քարզայն։ Նա նույնիսկ ավերել է իր միջնաբերդը Ազազում՝ այսպիսով փորձելով թույլ չտալ, որ Այյուբյանները գրավելու դեպքում որևէ կերպ այն օգտագործել կարողանան ։
Հալեպի նվաճում
Սալադինն իր ուշադրությունը սևեռել է Հալեպի վրա՝ իր եղբայր Թաձ ալ-Մուլուք Բուրին ուղարկելով՝ գրավելու Թել Խալիդը, որը գտնվում էր Հալեպից 130 կմ հյուսիս-արևելք։ Զորքը նախապատրաստվել է պաշարման, սակայն Թել Խալիդի կառավարիչը հանձնվել է Սալադինին մայիսի 17-ին մինչև պաշարման սկիզբը։ Ըստ Իմադ ադ-Դինի՝ Թել Խալիդից հետո Սալադինը շարժվել է դեպի հյուսիս՝ Այնթապ, սակայն քաղաքը գրավել է միայն այն ժամանակ, երբ նրա զորքը մոտեցել է քաղաքին՝ թույլ տալով Սալադինին ևս 100 կմ առաջ շարժվել դեպի Հալեպ։ Մայիսի 21-ին Սալադինը վրան է խփել քաղաքի մատույցների մոտ՝ դիրքավորվելով Հալեպի միջնաբերդից արևելք, իսկ ուժերի մնացյալ մասը կենտրոնացել է հյուսիսարևելյան Բանաքուսա արվարձանի և արևմուտքում Բաբ Ջանանի մոտ։ Նա իր զորքը որքան հնարավոր է քաղաքին մոտ էր տեղակայել՝ ակնկալելով շուտափույթ հաջողություն ։
Զանգին երկար ժամանակ չդիմադրեց։ Նա իր ենթակաների շրջանում համակրված չէր, ուստի շտապում էր վերադառնալ Սինջար, որի կառավարիչն էր եղել նախկինում։ Զանգիի և Սալադինի միջև համաձայնություն է ստեղծվել, ըստ որի Զանգին զիջելու էր Հալեպը Սալադինին՝ դրա դիմաց վերականգնելով Սինջարի, Մծբինի և Ռաքքայի ղեկավարությունը։ Զանգին այս տիրույթները պահպանելու էր՝ իբրև Սալադինի վասալ՝ մատուցելով զինվորական ծառայություններ։ Հունիսի 12-ին Հալեպը պաշտոնապես հայտնվել է Այյուբյանների ձեռքում ։ Հալեպի բնակիչները տեղյակ չէին այս համաձայնության մասին, ուստի նրանք խիստ զարմացել են, երբ քաղաքի միջնաբերդի վրա բարձրացել է Սալադինի դրոշը։ Երկու էմիրները, այդ թվում նաև Սալադինի հին ընկեր Իզզադդին Ջուրդուքը ողջունել են Սալադինին և խոստացել են իրենց ծառայությունները մատուցել նրան։ Չնայած Սալադինը խոստացել է քաղաքի կրոնական առաջնորդության հարցերին չխառնվել՝ հանաֆիական վարչակազմը փոխարինել է շաֆիականով։ Չնայած Սալադինն էլ ֆինանսական խնդիրներ ուներ, թույլ է տվել հեռացող Զանգիին իր հետ վերցնել միջնաբերդում եղած պաշարները, իսկ մնացածը վաճառել, որը հենց ինքն էլ գնել է։ Չնայած Սալադինը սկզբում կասկածում էր այս փոխանակման հաջողությանը՝ ավելի ուշ հայտարարում էր, որ Հալեպը «հողեր բանալին է», «քաղաքը Սիրիայի աչքն է, իսկ միջնաբերդը՝ բիբը» ։ Սալադինի համար քաղաքի գրավումը նշանակում էր 8 տարի տևած սպասումների ավարտ ։
Հալեպի միջնաբերդում մեկ գիշեր անցկացնելուց հետո Սալադինը շարժվել է դեպի Հարեմ, որը խաչակիրների տիրապետության տակ գտնվող Անտիոքի մոտակայքում է գտնվում։ Քաղաքը հայտնվել էր Սուրհաքի ձեռքում, ով «փոքր մամլուք էր»։ Սալադինը առաջարկել է նրան Հարեմի դիմաց տալ Բոսրան և Դամասկոսում որոշ սեփականություն, սակայն Սուրհաքը ավելին է ուզել, որի արդյունքում Հարեմի կայազորը նրան հեռացրել է։ Սալադինի օգնական Թաքի ադ-Դինը ձերբակալել է Սուրհաքին այն մեղադրանքով, որ վերջինս նախատեսել է հանձնել Հարեմը Անտիոքի դուքս Բոհեմունդ III-ին։ Երբ Հարեմը հանձնվել է Սալադինին, նա կազմակերպել է քաղաքի պաշտպանությունը խաչակիրներից։ Նա հայտարարել է Եմենի և Բաալբեկի խալիֆին և իր ենթարակներին, որ նախապատրաստվում է հարձակվել Հայաստանի վրա։ Մինչ նա կսկսեր արշավանքը, մի շարք վարչական խնդիրներ կային, որոնք պետք էր լուծել։ Սալադինը համաձայնվել է Բոհեմունդի հետ զինադադար կնքել՝ դրա դիմաց ստանալով մուսուլման գերիներին, այնուհետև Ալամ ադ-Դին Սուլեյմանին տվել է Ազազը, իսկ Սաիդ ադ-Դին ալ-Յազքուջին՝ Հալեպը․ առաջինը Հալեպի էմիր էր, ով միացել էր Սալադինին, իսկ վերջինը Շիրքուհի մամլուքներից էր, ով օգնել էր Սալադինին Ազազում մահափորձի ժամանակ ։
Պայքար Մոսուլի համար
Երբ Սալադինը հասել է Մոսուլի մոտ, նա կանգնել է մի մեծ խնդրի առաջ՝ ինչպես արդարացնել նման մեծ քաղաքի նվաճումը ։ Մոսուլի Զանգիները դիմել են ան-Նասիրին՝ Բաղդադի Աբբասյան խալիֆին, ում վեզիրը ընդառաջել է նրանց դիմումին։ Ան-Նասր ուղարկել է Բադր ալ-Բադրին (բարձրաստիճան կրոնական գործիչ)՝ միջնորդելու երկու կողմերի միջև։ 1182 թվականի նոյեմբերի 10-ին Սալադինը ժամանել է քաղաք։ Իզզ ադ-Դինը չի ընդունել նրա պահանջները՝ հայտարարելով, որ դրանք չափից շատ են, ուստի Սալադինը պաշարել է լավ ամրացված քաղաքը ։
Մի քանի ընդհարումներից և անհաջողություններից հետո, որոնք նախաձեռնում էր խալիֆը, Սալադինը սկսել է մտածել պաշարման վերացման մասին, սակայն այնպես, որ դա չվարկաբեկի սեփական հեղինակությունը։ Նա որոշել է հարձակվել Սինջարի վրա, որը գտնվում էր Իզզ ադ-Դինի եղբայր Շարաֆ ադ-Դինի ձեռքին։ Քաղաքը 15 օր տևած պաշարումից հետո դեկտեմբերի 30-ին անկում է ապրել ։ Սալադինի զինվորները, կարգապահությունը մոռանալով, թալանել են քաղաքը․ Սալադինը կարողացել է միայն պաշտանել կառավարչին ու նրա պաշտոնյաներին և ուղարկել նրանց Մոսուլ։ Սինջարում կայազոր թողնելուց հետո նա սպասում էր Իզզ ադ-Դինի կողմից հավաքված կոալիցիոն ուժերին Հալեպից, Մարդինից և Հայաստանից ։ 1183 թվականին Սալադինն ու իր զորքը հանդիպել են կոալիցիոն ուժերին Խառանում, սակայն երբ լսել են նրա մոտենալու մասին, կոալիցիոն ուժերը սուրհանդակ են ուղարկել Սալադինի մոտ՝ խնդրելով խաղաղության պայմանագիր կնքել։ Յուրաքանչյուր կողմը վերադարձել է իր քաղաքները և ալ-Ֆադիլը գրել է․ «Նրանք [Իզզ ադ-Դինի կոալիցիան] առաջացան ինչպես տղամարդիկ, բայց անհետացան ինչպես կանայք»։
Մարտի 2-ին Եգիպտոսից ալ-Ադիլը գրել է Սալադինին՝ հայտարարելով, որ խաչակիրները հարձակվել են «իսլամի սրտի վրա»։ Ռենո դը Շատիլյոնը նավեր է ուղարկել Աքաբայի ծոց՝ հարձակվելու Կարմիր ծովի առափնյա քաղաքների և գյուղերի վրա։ Նա իրականում նպատակ չուներ խաչակրաց ազդեցությունը տարածել ծովի վրա կամ գրավել առևտրային ճանապարհները, սա պարզապես ծովահենային քայլ էր ։ Այնուամենայնիվ, Իմադ ադ-Դինը գրում է, որ այս հարձակումը ահազանգ էր մուսուլմանների համար, քանի որ նրանք սովոր չէին ծովում հարձակումների ենթարկվելուն, և Իբն ալ-Աթիրը ավելացնում է, որ բնակիչները որևէ փորձ չունեին խաչակիրների հետ՝ թե՛ իբրև առևտրականներ, թե՛ ռազմիկներ ։
Իբն Ջուբայրը ինչ-որ տեղից լսել է, թե խաչակիրները այրել են մուսուլմանների 16 նավեր, որից հետո առևանգել են ուխտագնացների մի նավ և Այդհաբում մի քարավան։ Նա նաև հայտնել է, որ նրանք ցանկացել են հարձակվել Մադինայի վրա և հանել Մուհամմադի մարմինը։ Ալ-Մաքրիզին ավելացրել է, թե իբրև խաչակիրները ցանկացել են Մուհամմադի մարմինը տեղափոխել խաչակրաց տիրույթներ, որպեսզի մուսուլմանները ուխտագնացություն կատարեն հենց իրենց տիրույթներ։ Ալ-Ադիլը հանել է իր ռազմանավերը Ֆուսթաթից և Ալեքսանդրիայից և տեղափոխել Կարմիր ծով հայ վարձկան Լուլուի գլխավորությամբ։ Նրանք կոտրել են խաչակրաց շրջափակումը՝ ոչնչացնելով նրանց նավերի մեծ մասը և հետևելով ու գերեվարելով նրանց, ովքեր խարիսխ էին գցել կամ էլ փախել անապատ ։ Փրկված խաչակիրները՝ թվով 170 մարդ, Սալադինի հրամանով սպանվել են մուսուլմանական տարբեր քաղաքներում ։
Սալադինի տեսանկյունից և տիրույթների առումով Մոսուլի դեմ պատերազմը բավականին լավ էր ընթանում, սակայն նա դեռևս չէր հասել իր նպատակներին, իսկ զորքն էլ նվազում էր․ Թաքի ադ-Դինը իր զորքը հետ էր տարել Համա, իսկ Նասիր ադ-Դին Մուհամմադն ու իր զորքը հեռացել էին։ Սա ոգևորել է Իզզ ադ-Դինին ու նրա դաշնակիցներին, որոնք անցնել են հարձակման։ Նախկին կոալիցիան վերամիավորվել է Խառանից 140 կմ հեռավորության վրա գտնվող Հարզամում։ Ապրիլի սկզբին առանց Նասիր ադ-Դինին սպասելու Սալադինը և Թաքի ադ-Դինը սկսել են իրենց առաջխաղացումը կոալիցիայի դեմ՝ առանց խոչընդոտների հանդիպելու շարժվելով դեպի արևելք՝ Ռաս ադ-Այն ։ Ըստ Սալադինի՝ ապրիլի վերջերին՝ «իրական կռիվներից» երեք օր անց, Այյուբյանները կարողացել են գրավել Ամիդը։ Սալադինը քաղաքը հանձնել է Նուր ադ-Դին Մուհամմադին քաղաքում եղած պաշարների հետ միասին, որը կազմված էր 80,000 մոմերից, նետագլուխներով լի աշտարակից և 1,040,000 գրքերից։ Ի պատասխան այս քայլի՝ Նուր ադ-Դինը հավատարմության երդում է տվել Սալադինին՝ խոստանալով հետևել նրան խաչակիրների դեմ մղվող ցանկացած արշավանքի ժամանակ և վերացնել քաղաքին հասցված վնասը։ Ամիդի անկումը համոզել է Մարդինի Իլ-Ղազիին ծառայել Սալադինին՝ թուլացնելով Իզզ ադ-Դինի կոալիցիան ։
Սալադինը փորձել է ստանալ խալիֆ ան-Նասիրի աջակցությունը ընդդեմ Իզզ ադ-Դինի՝ նրան նամակ ուղարկելով, որի մեջ խնդրում էր փաստաթուղթ տրամադրել, որը օրինական արդարացում կտար Մոսուլի գրավման համար։ Սալադինը փորձել է համոզել խալիֆին, թե մինչ ինքը նվաճել է Եգիպտոսն ու Եմենը Աբբասյանների դրոշի ներքո, Մոսուլի Զանգիները աջակցել են սելջուկներին (խալիֆայության հակառակորդներ) և խալիֆին օգնության են եկել միայն անհրաժեշտության դեպքում։ Նա նաև մեղադրել է Իզզ ադ-Դինի ուժերին խաչակիրների դեմ մղվող մուսուլմանական «սրբազան պատերազմին» խանգարելու համար՝ հայտարարելով, որ «նրանք գոհ չեն, որ չեն կռվում և թույլ էլ չեն տալիս կռվել նրանց, ովքեր կարող են»։ Սալադինը պաշտպանում էր իր վարքագիծը՝ պնդելով, որ նա եկել է Սիրիա՝ խաչակիրների դեմ կռվելու, Ասսասինների ժառանգությանը վերջ դնելու և մուսուլմանների սխալ քայլերը դադարեցնելու։ Նա նաև խոստանում էր, որ եթե Մոսուլը իրեն հանձնվի, ապա դա կհանգեցնի Երուսաղեմի, Կ․Պոլսի, Վրաստանի և Մաղրիբի Ալմոհադների տարածքների գրավմանը՝ «մինչև Ալլահի խոսքը կդառնա գերակա և Աբբասյան խալիֆայությունը կմաքրի աշխարհը՝ եկեղեցիները դարձնելով մզկիթներ»։ Սալադինը շեշտում էր, որ այս ամեն կատարվելու է Ալլահի կամքով, և խալիֆից ֆինանսական կամ ռազմական աջակցություն խնդրելու փոխարեն նա գրավելու է և խալիֆին է հանձնելու Թիքրիթը, Դակուկը, Խուժաստանը, Քիշ կղզին և Օմանը ։
Խաչակիրների դեմ պատերազմներ
1182 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Սալադինն անցել է Հորդանան գետը, որպեսզի հարձակում գործի Բեյթ-Շեանի վրա, որը, սակայն, դատարկ է եղել։ Հաջորդ օրը նրա զորքերը ավերածություններ են գործել և հիմնահատակ այրել են քաղաքը, որից հետո շարժվել են արևմուտք։ Նրանք Նաբլուսի ճանապարհին Քարաքից և Մոնրեալից նվաճել են խաչակրաց ամրությունները և գերեվարել մի շարք մարդկանց։ Այդ ընթացքում խաչակրաց ուժերը Գի դը Լուզինյանի գլխավորությամբ շարժվել են Սեպֆորիսից դեպի Աֆուլա։ Սալադինը 500 հրաձրգների ուղարկել է այս ուժերին կանգնեցնելու, իսկ ինքը շտապել է Այն Ջալուտ։ Երբ խաչակրաց զորքը, որը թագավորության ամենամեծ զորքն էր, սակայն, այնուամենայնիվ, քիչ էր մուսուլմանական զորքից, սկսել է առաջանալ, Այյուբյանները անսպասելիորեն շարժվել են դեպի Այն Ջալուտ։ Այյուբյանների մի քանի արշավանքից հետո, որն ընդգրկում էր հարձակումներ Զիրինի, Ֆորբելեթի և Թաբոր լեռան վրա, խաչակիրները դեռևս չէին համարձակվում հարձակվել նրանց հիմնական ուժերի վրա, իսկ Սալադինը իր զորքի հետ հետ է անցել գետը այն բանից հետո, երբ մթերքն ու պաշարները սպառվել են ։
Խաչակիրների հարձակումները Սալադինի հետագա արձագանքների պատճառն են դարձել։ Անտիոքի դուքս Ռենոն հարձակումներ է գործել մուսուլմանական առևտրական և ուխտագնացության ճանապարհներին Կարմիր ծովում գտնվող իր նավատորմով․ սա մի ճանապարհ էր, որը Սալադինն աշխատում էր բաց պահել։ Ի պատասխան Սալադինը 30 նավերից կազմված նավատորմ է պատրաստել և 1182 թվականին հարձակվել Բեյրութի վրա։ Ռենոն իր հերթին սպառնացել է հարձակում գործել Մեքքա և Մադինա քաղաքների վրա։ Իբրև վրեժխնդրական քայլ՝ Սալադինը երկու անգամ՝ 1183 թվականին և 1184 թվականին, պաշարել է Քարաքը՝ Անդրհորդանանում Ռենոյի ամրոցը։ Ի պատասխան այս քայլիn Ռենոն թալանել է 1185 թվականին հաջ կատարող ուխտավորների քարավանը։ 13-րդ դարի վերջի Վիլյամ Տյուրոսցու Հին ֆրանսիական շարունակության համաձայն՝ Ռենոն քարավանի վրա հարձակման ժամանակ գերեվարել է Սալադինի քրոջը, սակայն սրա մասին ժամանակակից մուսուլմանական կամ ֆրանկների աղբյուրներում որևէ հստակ տեղեկատվություն չկա, սակայն ընդհակառակը կան փաստեր, որ Ռենոն հարձակվել է նախորդ քարավանի վրա, որի հետևանքով Սալադինը որոշել է պահակախումբ դնել քրոջ և նրա որդու հետ, որի արդյունքում էլ նրանք անվնաս տեղ են հասել։
Քարաքի պաշարման ձախողումից հետո Սալադինը ժամանակավորապես իր ուշադրությունը սևեռել է մեկ այլ ծրագրի վրա և արշավանքներ է սկսել Մոսուլի շրջանում Իզզ ադ-Դինի (Մասուդ իբն Մավդուդ իբն Զանգի) տիրույթների վրա, որը նա մեծ հաջողություններով սկսել էր դեռևս 1182 թվականին։ Այնուամենայնիվ, այդ օրից ի վեր Մասուդը սկսել է դաշնակցել Ջիբալի և Իրանական Ադրբեջանի հետ, որոնք 1185 թվականին իրենց զորքերը տարել են դեպի Զագրոսի լեռներ, որի արդյունքում Սալադինի որոշել է արշավանք չսկսել։ Մոսուլի պաշտպանները, տեղեկանալով, որ իրենց օգնական ուժեր են գալիս, կրկնապատկել են իրենց ջանքերը, իսկ Սալադինը հիվանդացել է ու ստիպված եղել 1186 թվականի մարտին խաղաղության պայմանագիր կնքել ։
1187 թվականի հուլիսին Սալադինին հաջողվել է գրավել Երուսաղեմի թագավորության մեծ մասը։ 1187 թվականի հուլիսի 4-ին Հաթթինի ճակատամարտում Սալադինը հանդիպել է Գի դը Լուզինյանին, Երուսաղեմի թագավորի ամուսնուն և Տրիպոլիի կոմս Ռայմոնդ III-ին։ Հենց միայն այս ճակատամարտում խաչակրաց ուժերը ոչնչացվել են Սալադինի զորքի կողմից։ Սա մեծագույն աղետ էր խաչակիրների համար, և խաչակրաց պատմության մեջ սա շրջադարձային դեպք էր։ Սալադինը գերեվարել է Ռենոյին և անձամբ պատասխանատու եղել նրան մահապատժի ենթարկել՝ իբրև վրեժ մուսուլմանական քարավանների վրա հարձակվելու համար։ Քարավանի անդամները խնդրել են նրա ողորմածությունը՝ հղում կատարելով մուսուլմանների և խաչակիրների միջև զինադադարի վրա, սակայն Ռենոն նրանց խնդրանքներն անուշադրության է մատնել և վիրավորական խոսքեր է հնչեցրել՝ ուղղված մուսուլմանների մարգարե Մուհամմադին, նախքան քարավանի անդամներից մի քանիսին չարչարանքների ենթարկելն ու սպանելը։ Սրա մասին լսելով՝ Սալադինը երդվել է անձամբ մահապատժի ենթարկել Ռենոյին ։ Գի դը Լուզինյանը նույնպես գերեվարվել էր։ Տեսնելով Ռենոյի մահապատիժը՝ նա վախեցել է, որ հաջորդն է լինելու։ Սակայն Սալադինը ազատ է արձակել նրան և Ռենոյի մասին ասել․ «թագավորներին հարիր չէ սպանել թագավորներին, սակայն նա անցել էր բոլոր սահմանները և ուստի ես այդպես վարվեցի նրա հետ» ։
Երուսաղեմի նվաճում
որոշվել յուրաքանչյուր ֆրանկի համար՝ կին, տղամարդ, երեխա, սակայն Սալադինը, չնայած իր գանձապետների ընդդիմությանը, թույլ է տվել շատ ընտանիքների, որոնք միջոցներ չունեին, առանց փրկագինը վճարելու լքել քաղաքը ։ Երուսաղեմի Հերակլիուս պատրիարքը կազմակերպել է և փոխհատուցել է փրկագնի մի մասը շուրջ 18,000 աղքատ քաղաքացիների համար՝ թողնելով մնացած 15,000-ին, ովքեր ստրկության են մատնվել։ Սալադինի եղբայր ալ-Ադիլը «խնդրել է Սալադինին իրեն տրամադրել նրանցից 1000-ին և տեղում ազատ է արձակել»։ Հետևակ զորքերի մեծ մասը ստրկության է վաճառվել ։ Երուսաղեմի գրավումից հետո Սալադինը հավաքել է հրեաներին և թույլ տվել նրանց վերաբնակվել քաղաքում ։ Ավելի կոնկրետ Աշքելոնի բնակիչները, որը հրեական հսկա բնակավայր է, արձագանքել են Սալադինի առաջարկին։ Հրամայվել է եկեղեցիները վերածել ձիերի ախոռների, իսկ եկեղեցիների զանգակատունները վերացնել ։
Ներկայիս Լիբանանի ափամերձ շրջանում գտնվող Տյուրոսը խաչակրաց վերջին խոշոր քաղաքն էր, որը մուսուլման ուժերը չեն գրավել։ Ռազմավարական տեսանկյունից Սալադինի համար առավել խոհեմ կլիներ գրավել նախ Տյուրոսը, ապա՝ Երուսաղեմը․ Սալադինը, սակայն, նախընտրել է գրավել Երուսաղեմը իսլամի համար դրա ունեցած նշանակության պատճառով։ Կոնրադ Մոնֆերացին Տյուրոսի հրամանատարն էր, ով ամրացրել էր պաշտպանությունը և կարողացել էր դիմադրել Սալադինի երկու պաշարումներին։ 1188 թվականին Տորտոսայում Սալադինը ազատ է արձակել Գի դը Լուզինյանին և վերադարձրել է նրա կնոջը՝ Սիբիլ Անժուացուն։ Նրանք գնացել են նախ Տրիպոլի, ապա՝ Անտիոք։ 1189 թվականին նրանք փորձել են Տյուրոսը իրենց թագավորության մաս հռչակել, սակայն Կոնրադը նրանց մերժել է ընդունել, քանզի նա Գիին չէր ճանաչում որպես թագավոր։ Գին այնուհետև շարժվել է՝ պաշարելու Աքքան ։
Սալադինը Վրաստանի Թամար թագուհու հետ բարիդրացիական հարաբերությունների մեջ էր։ Սալադինի կենսագիր Բահա ադ-Դին իբն Սադդադը հայտնում է, որ Երուսաղեմի նվաճումից հետո Թամար թագուհին դեսպաններ է ուղարկել Սալադինի մոտ՝ խնդրելով վերադարձնել Երուսաղեմում վրացական վանքերի ունեցվածքը։ Սալադինի պատասխանը, սակայն, գրանցված չէ, սակայն թագուհու ջանքերը կարծես թե հաջողությամբ են պսակվել, քանի որ Ժակ դե Վիտրին՝ Աքքայի եպիսկոպոսը, գրանցում է, որ վրացիները, ի տարբերություն մյուս քրիստոնյա ուխտավորների, իրավունք ունեին ազատորեն մտնել քաղաք առանց իրենց դրոշները բանալու։ Ավելին՝ Իբն Սադդադը պնդում է, որ Թամար թագուհին գերազանցել է բյուզանդական կայսրերի ջանքերը՝ ձեռք բերելու Իրական խաչի մասունքները՝ Սալադինին առաջարկելով 200,000 ոսկի, սակայն ապարդյուն․ Սալադինը այս մասունքները վերցրել էր Հաթթինի ճակատամարտում՝ իբրև ավար  ։
Խաչակրաց երրորդ արշավանք
Հաթթինի ճակատամարտը և Երուսաղեմի անկումը հանգեցրին Խաչակրաց երրորդ արշավանքի (1189–1192 թվականներ)։ Անգլիայի Ռիչարդ Առյուծասիրտ արքան ղեկավարել է Աքքայի պաշարումը, իսկ քաղաքը գրավելուց հետո մահապատժի է ենթարկել 3000 մուսուլման գերիներին՝ այդ թվում կանանց ու երեխաներին ։ Բահա ադ-Դինը գրում է․
"Այս կոտորածների դրդապատճառները շատ տարբեր են․ որոշ մարդիկ կարծում են, որ գերիները սպանվել են իբրև վրեժխնդրական պատասխան այն քրիստոնյաների համար, որոնց սպանել են մուսուլմանները։ Մյուսները ասում են, թե երբ Անգլիայի թագավորը որոշել է գրավել Աշքալոնը, նա անխոհեմ է համարել մեկնումից հետո քաղաքում այդքան շատ գերիներին թողնելը։ Աստված միայն գիտի, թե որն է եղել իրական պատճառը ։"
Սալադինի զորքը կռվի է բռնվել Ռիչարդ թագավորի հետ 1191 թվականի սեպտեմբերի 7-ի Արսուֆի ճակատամարտում, որում Սալադինի զորքերը ծանր կորուստներ են ունեցել և ստիպված նահանջել։ Արսուֆի ճակատամարտից հետո Ռիչարդը գրավել է Յաֆֆան՝ վերականգնելով քաղաքի ամրությունները։ Այդ ընթացքում Սալադինը շարժվել է հարավ, որտեղ նա քանդել է Աշքալոնի ամրությունները, որպեսզի թույլ չտա, որ ռազմավարական կարևոր նշանակություն ունեցող այս քաղաքը, որը ընկած էր Եգիպտոսի և Պաղեստինի միջև, հայտնվի խաչակիրների ձեռքքում ։
1191 թվականի հոկտեմբերին Ռիչարդը սկսել է վերականգնել Յաֆֆայից այն կողմ ընկած ափամերձ հարթավայրիում գտնվող ամրոցները՝ նպատակ ունենալով շարժվել դեպի Երուսաղեմ։ Այս շրջանում Ռիչարդը և Սալադինը միմյանց մոտ դեսպաններ են ուղարկել՝ բանակցություններ վարելով հավանական զինադադարի շուրջ ։ Ռիչարդը առաջարկել է իր քրոջը՝ Ժաննա Անգլիացուն՝ Սիցիլիայի թագուհուն, ամուսնացնել Սալադինի եղբոր հետ, իսկ Երուսաղեմը դառնալու էր նրանց ամուսնական նվերը ։ Սակայն Սալադինը մերժել է այս առաջարկը, երբ Ռիչարդը պնդել է, որ Սալադինի եղբայրը ընդունի քրիստոնեություն ։
1192 թվականի հունվարին Ռիչարդի զորքը գրավել է Բայթ Նուբան, որը Երուսաղեմից 12 մղոն հեռավորության վրա էր գտնվում, սակայն առանց Սուրբ քաղաքի վրա հարձավելու հեռացել է։ Փոխարենը՝ Ռիչարդը շարժվել է դեպի հարավ՝ Աշքելոն, որտեղ վերականգնել է ամրությունները։ 1192 թվականին Սալադինը փորձել է սպառնալ Ռիչարդին՝ հարձակվելով Յաֆֆայի վրա։ Քաղաքը պաշարվել է, և Սալադինը գրեթե գրավել է այն, սակայն Ռիչարդը մի քանի օր անց տեղ է հասել և պարտության է մատել Սալադինին քաղաքից դուրս տեղի ունեցած ճակատամարտում ։
Յաֆֆայի ճակատամարտը (1192 թվական) դարձել է Երրորդ խաչակրաց արշավանքի վերջին ռազմական գործողությունը։ Ռիչարդի՝ Յաֆֆայի գրավումից և ամրությունների վերականգնումից հետ նա և Սալադինը կրկին բանակցություններ են վարել։ Ի վերջո Ռիչարդը համաձայնվել է վերացնել Աշքելոնի ամրությունները, մինչդեռ Սալադինը համաձայնվել է ճանաչել խաչակրաց գերիշխանությունը Պաղեստինի ափամերձ շրջանների նկատամբ՝ Տյուրոսից մինչև Յաֆֆա։ Քրիստոնյաները իրավունք էին ունենալու ուխտագնացություն կատարել Երուսաղեմ, և Սալադինի թագավորությունը հաջորդ երեք տարիներին խաչակրաց պետությունների հետ խաղաղություն էր պահպանելու ։
Մահ
Սալադինը մահացել է 1193 թվականի մարտի 4-ին տենդից Դամասկոսում Ռիչարդ թագավորի մեկնումից կարճ ժամանակ անց։ Այդ ժամանակ Սալադինի սեփականությունը մի կտոր ոսկի էր և 40 կտոր արծաթ ։ Նա իր ողջ հարստությունը տվել էր աղքատներին՝ ոչինչ չպահելով իր թաղման ծախսերի համար ։ Նա թաղված է Դամասկոսում (Սիրիա)՝ Օմայանների մզկիթի այգում։ 7 դար անց Գերմանիայի կայսր Վիլհելմ II-ը դամբարանին նվիրել է նոր մարմարե սարկոֆագ։ Սակայն նախնական սարկոֆագը չի փոխարինվել, դրա փոխարեն դամբարանը, որը այցելուների համար բաց է, այժմ ունի երկու սարկոֆագ․ մարմարե սարկոֆագը տեղադրված է մի կողմում, իսկ իսկական փայտե սարկոֆագը՝ մյուս, որի մեջ էլ գտնվում է Սալադինի մարմինը։ (Մուսուլմանները սովորաբար թաղվում են հասարակ պատանով փաթաթված, ուստի եթե կա սարկոֆագ, ապա այն միայն իսլամական գերեզմանի վերին հատվածը ծածկելու համար)։
Ընտանիք
Իմադ ադ-Դին ալ-Իսֆահանին կազմել է Սալադինի որդիների ցուցակ նրանց ծննդյան թվերով՝ հիմնվելով Սալադինի գահակալության ավելի ուշ շրջանի տեղեկատվության վրա ։ Նրանք են՝
Նույն մորից որդիներ են՝
Իմադի թվարկած որդիները 15 են, սակայն այլ աղբյուրներում նշվում, է որ Սալադինը ունեցել է 17 որդի և մեկ դուստր։ Ըստ Աբու Համահի Իմադը բաց է թողել երկու որդիների, որոնք ստրուկներից էին ծնվել՝ Իմադ ադ-Դին Շադհի և Նուսրաթ ադ-Դին Մարվան։ Սալադինի դուստրն էր Մունիսահ խաթունը․ նա ամուսնացել է իր զարմիկ ալ-Քամիլ Մուհամմադ իբն Ադիլի հետ։ Սալադինը ունեցել է նաև այլ որդիներ, ովքեր մահացել են նրա մահվանից առաջ, օրինակ՝ ալ-Մանսուր Հասանը և Ահմադը։ Ազ-Զահիր Դավուդը, ում Իմադը իր ցուցակում 8-րդն է նշում, իրականում Սալադինի 12-րդ որդին է եղել՝ ըստ Սալադինի նախարարի նամակի ։
Սալադինի կանանց կամ հարճերի մասին որևէ հստակ տեղեկություն չկա։ 1176 թվականին նա ամուսնացել է Նուր ադ-Դին Զանգիի այրի Իսմաթ ադ-Դին խաթունի հետ։ Նա երեխաներ չի ունեցել։ Սալադինի կանանցից մեկը՝ Շամսահը, թաղված է իր որդի ալ-Ազիզի հետ աշ-Շաֆիի գերեզմանում ։
Արևմտյան աշխարհ
Սալադինը, ի վերջո, Եվրոպայում ձեռք է բերել ասպետի հեղինակություն՝ շնորհիվ խաչակիրների դեմ մղած կատաղի պայքարի և մեծահոգության։ Աստվածային կատակերգության մեջ նա հիշատակվում է իբրև լիմբոսի առաքինի ոչ քրիստոնյաներից մեկը ։ Չնայած Սալադինը միջնադարից հետո անցել է պատմության գիրկը՝ նա հայտնվել է Գոտհոլդ Լեսսինգի Նաթան իմաստուն (1779) պիեսում և Վալտեր Սքոթի Թալիսմանը (1825) պատմավեպում։ Սալադինի մասին ներկայիս պատկերացումները հիմնվում են հենց այս տեքստերի վրա։ Ըստ Ջոնաթան Ռայլի Սմիթի Սքոթը Սալադինին պատկերել է իբրև «19-րդ դարի ազատական եվրոպական ազնվայր, ում կողքին միջնադարյան արևմուտքցիները թույլ տպավորություն կթողնեին» ։ Չնայած խաչակիրները 1099 թվականին Երուսաղեմը գրավելուց հետո կոտորած են իրականացրել՝ Սալադինը համաներում է շնորհել և ազատ է միջանցք է թողել կաթոլիկների համար նույնիսկ այն դեպքում, երբ քրիստոնեական զորքը պարտություն է կրել․ միակ պայմանն այն է եղել, որ նրանք պետք է վճարեին նախապես որոշված փրկագինը (հույն ուղղափառ քրիստոնյաներին ավելի լավ էին վերաբերվում, քանզի նրանք հակադրվում էին արևմտյան խաչակիրներին)։
Չնայած կրոնական տարբերությանը՝ մուսուլման Սալադինը հարգված է եղել քրիստոնյա ղեկավարների շրջանում, մասնավորապես Ռիչարդի։ Վերջինս նույնիսկ գովել է Սալադինին՝ իբրև մեծ միապետ՝ նշելով, որ նա անվիճելիորեն իսլամական աշխարհի ամենամեծ և հզոր առաջնորդն է ։ Սալադինն իր հերթին հայտարարել է, որ չկա ավելի պատվարժան քրիստոնյա միապետ, քան Ռիչարդը։ Հաշտության պայմանագիր կնքելուց հետո Սալադինը և Ռիչարդը բազմաթիվ ընծաներ են ուղարկել միմյանց՝ իբրև հարգանքի նշան, սակայն երբեք անձամբ չեն հանդիպել։ 1191 թվականի ապրիլին մի ֆրանկ կնոջ երեք ամսական երեխային գողացել են իր վրանից և վաճառել շուկայում։ Ֆրանկները հորդորել են նրան իր բողոքը հայտնել անձամբ Սալադինին։ Ըստ Բահա ադ-Դինի Սալադինն իր գումարով հետ է գնել երեխային․
Մուսուլմանական աշխարհ
1898 թվականին գերմանական կայսր Վիլհելմ II-ը այցելել է Սալադինի գերեզման՝ հարգանքի տուրք մատուցելու ։ Այս այցը, զուգորդվելով հակաիմպերիալիստական տրամադրություններով, պատճառ է դարձել, որ արաբները վերստեղծեն Սալադինի կերպարը և նրան ներկայացնեն իբրև Արևմուտքի դեմ պայքարի հերոս։ Այս կերպարը վերցված էր Վալտեր Սքոթի և այդ ժամանակի այլ եվրոպացիների ստեղծած ռոմանտիկ կերպարից։ Այն փոխարինել է Սալադինի այն կերպարին, որը մեծապես մոռացվել էր մուսուլմանական աշխարհում՝ խամրելով ավելի հաջողակ կերպարների կողքին՝ Եգիպտոսում Բեյբարս I ։
Չնայած Այյուբյան դինաստիան Սալադինի մահից հետո գոյատևել է ընդամենը 57 տարի՝ Սալադինի ժառանգությունը Արաբական աշխարհում շարունակվում է մինչ օրս։ 20-րդ դարում արաբական ազգայնականության վերելքին զուգահեռ, այդ թվում պայմանավորված Արաբա-իսրայելական հակամարտությամբ, Սալադինի հերոսականությունն ու առաջնորդությունը նոր իմաստ և կարևորություն ձեռք բերեցին։ Սալադինի՝ խաչակիրներից Երուսաղեմի գրավումը ներկայիս արաբների համար ոգեշնչման աղբյուր է հանդիսանում սիոնիզմի դեմ պայքարում։ Ավելին՝ Սալադինի կողմից միավորված Արաբական աշխարհի փառքը ժամանակակից արաբ ազգայնականները, ինչպես օրինակ Գամալ Աբդել Նասերը, համարում են ժամանակակից Արաբական աշխարհի միավորման հրաշալի խորհրդանիշ։ Հենց սա է պատճառը, որ Սալադինի արծիվը դարձել է հեղափոխական Եգիպտոսի խորհրդանիշ, և արդյունքում ընդունվել է մի շարք արաբական պետությունների կողմից (Միացյալ Արաբական Էմիրություններ, Իրաք, Լիբիա, Պաղեստին և Եմեն)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խաչակրաց երրորդ արշավանքի մուսուլմաններ Կատեգորիա:1130-ականների ծնունդներ Կատեգորիա:1193 մահեր Կատեգորիա:Սալահ ալ-Դին
(5962) Շիկոկուտենկյո
(5962) Շիկոկուտենկյո (Shikokutenkyo), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի ապրիլի 18-ին Ցուտոմու Սեկիի կողմից Գեյսեյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,56591 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2779 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8539 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1501,28 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,239796 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 12,89° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ցուտոմու Սեկիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Բելոգորսկ (Ղրիմ)
Բելոգորսկ (Білогірськ, Qarasuvbazar), քաղաք Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Կարասուբազար։
2012 թվականի տվյալներով Բելոգորսկ քաղաքում բնակվում էր 18 199 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5,42 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3394,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ
Ուրուգի
Ուրուգի (売木村), գյուղ Ճապոնիայում։ Գտնվում է Նագանոյի պրեֆեկտուրայում։ Գյուղի ամբողջ մակերեսը կազմում է 14,24 կմ², բնակչությունը՝ 620 մարդ, իսկ խտությունը 14,24 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրական դիրք
Գյուղը գտնվում է Հոնսյու կղզում, Նագանոյի պրեֆեկտուրայում Տյուբու տարածաշրջանում։ Այն սահմանակից է Ինա, Կոմագենե քաղաքների և Ագեմացու, Կիսո ավանների հետ ։
Բնակչություն
Բնակչությունը կազմում է 620 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1), խտությունը՝ 14,24 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի բնակավայրեր
Փորթլենդի փարոս
Փորթլենդի փարոս (Portland Head Light), փարոս, որը գտնվում է ԱՄՆ-ի Մեն նահանգի Փորթլենդ նավահանգիստ տանող փոքրիկ հրվանդանի վրա։ Վարչականորեն պատկանում է Քեմբերլենդ շրջանի Քեյփ Էլիզաբեթ քաղաքին։ Կառուցվել է 1791 թվականին։ Մենի ամենահին փարոսն է։ Ավտոմատացված է 1989 թվականին։
Պատմություն
1787 թվականին, երբ Մենը դեռ Մասաչուսեթսի մի մասն էր, Ջորջ Վաշինգտոնը վարձեց երկու մասոն Ֆալմութից (ներկայիս Փորթլենդ)՝ Ջոնաթան Բրայանթին և Ջոն Նիկոլսին։ Նա նրանց 4 տարի ժամանակ է տվել փարոսը կառուցելու համար և հանձնարարել է հնարավորինս խնայել դրա կառուցման ընթացքում, քանի որ աշտարակը կառուցվել է փլատակների տակ։ Ի սկզբանե նախատեսվում էր կառուցել 17,7 մետր բարձրությամբ շենք, սակայն դա բավարար չէր, և բարձրությունը հասցվեց 23,8 մետրի։ Օգոստոսի 10-ին ԱՄՆ Կոնգրեսը հավանություն է տվել փարոսի կառուցման համար 1500 դոլարի հատկացմանը ։ 1790 թվականին աշտարակի կառուցումը ավարտվեց, իսկ 1791 թվականի հունվարի 10-ին փարոսը պաշտոնապես բացվեց ։
Երբ Halfway Rock փարոսը շահագործման հանձնվեց, Փորթլենդի փարոսը դարձավ իր կարևորությունը, և նրա աշտարակը կրճատվեց 6 մետրով 1883 թվականին։ Սակայն նավաստիների բողոքներից հետո աշտարակի նախկին բարձրությունը վերականգնվել է 1885 թվականին։ Խնամակալ տունը կառուցվել է 1891 թվականին ։
Այդ ժամանակից ի վեր աշտարակը քիչ է փոխվել, այսօր նրա բարձրությունը գետնից 24,4 մետր է, իսկ ծովի մակարդակից՝ 31 մետր։ Փարոսը ավտոմատացվել է ԱՄՆ առափնյա պահպանության կողմից 1989 թվականին։
Փարոսում օգտագործվող Ֆրենելի բնօրինակ ոսպնյակները պահվում են փարոսի կողքին գտնվող պահապանի տանը գտնվող փոքրիկ թանգարանում ։
Մշակույթի և արվեստի գործերում
Էդվարդ Հոփերը փարոսը նկարել է 1927 թվականին։ Նրա նկարը գտնվում է Բոստոնի կերպարվեստի թանգարանում ։
Փորթլենդ փարոսի ձնառատ տեսարանը ցուցադրվել է 1999 թվականի «Ձյունը ընկնում է մայրիների վրա» դրամայում ։
Նրան կարելի է տեսնել նաև 1999 թվականին նկարահանված «Ուղերձ շշով» ֆիլմում :
Փորթլենդի փարոսը հայտնվեց Marvel հեռուստասերիալի Agents of SHIELD-ի հինգերորդ, վեցերորդ և յոթերորդ սեզոններում, որտեղ թաքցնում էր ստորգետնյա SHIELD բազան, որն օգտագործվում էր ցամաքային գործողությունները վերահսկելու համար։
Պախուր
Պախուր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խիզանի գավառակում` Շենաձորի գյուղախմբում։
Պատմություն
1915 թվականին թուրքերի դեմ ինքնապաշտպանական մարտեր են վարել։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 25 տուն հայ բնակիչ։
Տնտեսություն
Բնակիչների հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու երկրագործությունն էր։
Պատմամշակույթային կառույցներ
Պախուրն ուներ '''Ս. Գևորգ''' անունով եկեղեցի ։
Այծկիթներ
Այծկիթներ, այծկիթանմանների կարգի թռչունների ընտանիք։ Հայտնի է 70, Հայաստանում՝ 1 տեսակ՝ սովորական այծկիթը։ Կտուցը թույլ է, բերանի բացվածքը՝ լայն, ոտքերի մատևերը՝ կարճ, որի պատճառվ չեն կարողանում կառչել բարակ ճյուղերից, նստում են հաստ ճյուղերին։
Տարածվածություն
Հայտնի է այծկիթների 70 տեսակ հիմնականում տարածված է արևադարձային և բարեխառն գոտիներում։ Եվրոպայում հանդիպող այծկիթների 3 տեսակից ամենատարածվածը սովորական այծկիթն է, որը հանդիպում է նաև ՀՀ-ում։ Բնադրող-չվող է, քիչ տարածված։
Արտաքին կառուցվածք
Այծկիթի փետուրների գույներն այնքան նման են շրջապատի գույներին, որ նույնիսկ շատ մոտ գտնվող կամ ծառի ճյուղին նստած թռչունը կարող է աննկատ մնալ։ Փետրածածկը դարչնագույն է՝ մոխրագույն ու սպիտակ բարդ նախշերով։ Բացի դրանից, ծառի ճյուղին նա նստում է երկայնակի ձգված։
Կենսակերպ
Գիշերային թռչուն է։ Նրան կարելի է տեսնել միայն ուշ երեկոյան և գիշերը, երբ մերթ ընդ մերթ պտտվում է բացատի վրա՝ արագ վեր ճախրելով և սրընթաց վայր իջնելով։ Հաճախ ճանաչելի է մռլտոց հիշեցնող ձայնով։ Պտտվում է կովերի, այծերի, ձիերի շուրջը, սակայն ոչ թե կաթ գողանալու համար (ինչպես կարծել են մարդիկ՝ նրան այծկիթ անվանելով), այլ որսում է անասունների շուրջը թռչող մոծակների, գիշերային թիթեռների, ճանճերի և այլ միջատների։ Որսալով մեծ քանակության արյունածուծ միջատներ՝ այծկիթը նաև օգտակար գործ է կատարում։
Բազմացում և զարգացում
Այծկիթները բույն չեն հյուսում։ Էգը մոխրագույն և դարչնագույն պուտերով 1–4 սպիտակ ձու է դնում թափված տերևների, փշերի կամ պարզապես գետնի վրա։ Եվ հենց այդտեղ էլ էգն ու արուն հերթով թուխս են նստում։ 17-18 օրից հետո դուրս են գալիս գորշ աղվամազով ծածկված ձագերը. նրանք լրիվ անպաշտպան են, և միայն խայտաբղետ նախշերով գունավորումն է երբեմն փրկում նրանց։ Աշնանն այծկիթները չվում են տաք երկրներ, գարնանը վերադառնում։ Այս թռչուններին մարդիկ տվել են այծկիթ անվանումը, որովհետև նրանք անընդհատ պտտվում են կովերի և այծերի շուրջը, և թվում է, թե նրանցից կաթ են գողանում։
Կատեգորիա:Այծկիթանմաններ
Սյունիքի մարզ
Սյունիքի մարզ, ամենաբարձր կարգավիճակ ունեցող վարչատարածքային միավոր Հայաստանի հարավում։ Հյուսիսում սահմանակից է Հայաստանի Վայոց ձորի մարզին, հյուսիս-արևելքում՝ Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանի քարվաճառյան հատվածին և Քաշաթաղի շրջանին, հարավում՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետությանը Արևելյան Ադրբեջան նահանգին, արևմուտքից՝ Ադրբեջանի Հանրապետության կազմում ընդգրկված Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Ջավախքի, Օրդուբադի և Շահբուզի շրջաններին ։
Մարզի վարչական կենտրոն հանդիսացող Կապան քաղաքը համարվում է բնակչության թվաքանակով Հայաստանի վեցերորդ խոշորագույն քաղաքը՝ շուրջ 42․600 բնակչությամբ։ Մյուս խոշոր բնակավայրերն են Գորիսը, Սիսիանը, Քաջարանը, Մեղրին, Ագարակը։ 2020 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ՝ մարզի բնակչությունը կազմում է 135․800 մարդ ։
Սյունիքի տարածքն ունի հարուստ կենսաբազմազանություն։ Այն հիմնականում կազմված է լեռնային գոտիներից։
Անուն
Սյունիքի անունը կապվում է պատմական Հայաստանի Սյունիք նահանգի հետ, որի տարածքի միայն մի մասն է ընդգրկում ներկայիս Սյունիքը։
Մեծ Հայքի ժամանակաշրջան, մ.թ.ա. 189թ․ - մ․թ․ 4-րդ դար
Պատմականորեն Սյունիքը Մեծ Հայքի 15 նահանգներից մեկն է կազմում, որը վարչականորեն բաժանված է եղել 12 գավառների։ Սիսական աշխարհը հռչակված է եղել իր երկնամբարձ ամրոցներով ու հազարամյա վանքերով։
Սյունիքի իշխանություն, 314 - 987թթ․
X-XII դարերում Սյունիքը թագավորություն էր, որտեղ իշխում էր Սիսական տոհմը։ Հետագայում այստեղ իշխանել է Օրբելյան տոհմը։ Հայտնի է հատկապես կոմս Տարսայիճ Օրբելյանը։ Նրա զավակ Ստեփանոս Օրբելյանը՝ Սյունիքի մետրոպոլը, XIII դարում գրել է «Սյունիքի պատմություն» մեծարժեք պատմագրությունը։
Հայաստանի առաջին հանրապետություն
1918-1920 թթ Սյունիքը, ինչպես նաև Նախիջևանը և Արցախը, դարձել էր վիճելի տարածք Հայաստանի և Ադրբեջանի հանրապետության միջև։ 1918թ. հուլիսին Սյունիք է գալիս Անդրանիկը։ 1918թ. հոկտեմբերին Անդրանիկը իրեն ճանաչում է որպես Սյունիքի գեներալ-կոմիսար։ Տարեվերջին Սյունիք է ժամանում նաև Գարեգին Նժդեհը։ 1920 թ. սկզբին ստեղծվում է Զանգեզուր-Ղարաբաղյան մարզային խորհուրդ, որի ղեկավար մարտին դառնում է Արսեն Շահմազյանը, նոյեմբերին՝ Սերգեյ Մելիք-Յոլչյանը։ 1920թ. ապրիլին Նժդեհը ջախջախում է Նուրի փաշայի զորքերին, ապա հուլիսին քաշվում Խուստուփ։ 1920թ. սեպտեմբեր-հոկտեմբերից պայքարը շարունակում է Պողոս Տեր-Դավթյանը, ում շուտով միանում է Նժդեհը և նրանք միասին 1920թ. նոյեմբերի 21 ազատագրում են Գորիսը և հաստատում իրենց իշխանությունը։ 1920-ի դեկտեմբերի 2-ին Թուրքիան, որն այդ ժամանակ գրավել էր Հայաստանի մեծ մասը, ստիպեց հայկական կառավարությանը ստորագրել Ալեքսանդոպոլի համաձայնագիրը, որով Հայաստանը Ադրբեջանին էր հանձնում Սյունիքը։ Սակայն Սյունիքի հայ բնակչությունը չճանաչեց այս համաձայանգիրը և զինված պայքարի ելավ Գարեգին Նժդեհի հրամանատարությամբ։
Խորհրդային ժամանակաշրջան, 1921-1991
Հայկական ԽՍՀ-ում Սյունիքը առանձին վարչական միավոր չէր կազմում, այլ բաժանված էր մի քանի շրջանների։ Հայաստանի վերանկախացումից հետո Սյունիքը կրկին ինքնուրույն մարզ է կազմում։
Կլիմա
Հաճելի կլիմայական պայմանների շնորհիվ տուրիստական բարձր սեզոնը Հայաստանում բավականին երկար է տևում։ Մարտից մինչև խոր աշուն օրերը տաք են, ձմեռը սովորաբար երկար չի տևում։ Տեղումների արտահայտված սեզոնը փոփոխական է։
Բնակչություն
2021 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ Սյունիքի մարզի մշտական բնակչության թվաքանակը կազմում էր 135.8 հազար մարդ, որից 91.8 հազար քաղաքային բնակչություն և 44.0 հազար գյուղական բնակչություն ։
Վարչատարածքային բաժանում
Սյունիքի մարզի տարածքը կազմում է 4506կմ2, ինչը Հայաստանի ընդհանուր տարածքի 15.1%-ն է ։ Վարչատարածքային բաժանման տեսակետից Սյունիքի մարզը բաժանված է 8 համայնքի, որոնցից յուրաքանչյուրն ընդգրկում է բազմաթիվ բնակավայրեր։ Մարզի համայնքներն են՝ Գորայքը (կենտրոնը՝ Գորայք գյուղ), Մեղրին (կենտրոնը՝ Մեղրի քաղաք), Տեղը (կենտրոնը՝ Տեղ գյուղ), Գորիսը (կենտրոնը՝ Գորիս քաղաք), Սիսիանը (կենտրոնը՝ Սիսիան քաղաք), Քաջարանը (կենտրոնը՝ Քաջարան քաղաք), Կապանը (կենտրոնը՝ Կապան քաղաք), Տաթևը (կենտրոնը՝ Շինուհայր գյուղ)։
Սյունիքի մարզը ունի 138 բնակավայր․ 7 քաղաք՝ Ագարակ, Գորիս, Դաստակերտ, Կապան, Մեղրի, Սիսիան և Քաջարան, ու 131 գյուղ։
Տնտեսություն
Սյունիքի մարզի տնտեսության ընդհանուր ծավալում գերակշռողը արդյունաբերության և գյուղատնտեսության ոլորտներն են։
Արդյունաբերության հիմնական ճյուղերն են  հանքարդյունաբերությունը, որը 2020 թվականին ապահովել է մարզում արտադրված ամբողջ արդյունաբերական արտադրանքի 84%-ը, սննդամթերքի արտադրությունը (8%) և էլեկտրաէներգիայի արտադրությունը (7%) ։ Սյունիքի մարզում է կենտրոնացած Հայաստանի հանքագործական արդյունաբերությունը։ 2020 թվականին Հայաստանում արտադրված հանքագործական արդյունաբերության արտադրանքի 75%-ն ապահովել է Սյունիքը։ Մարզի գյուղատնտեսությունը հիմնականում մասնագիտացած է բուսաբուծության (մասնավորապես՝ հացահատիկային մշակաբույսերի և կարտոֆիլի արտադրություն) և անասնաբուծության (մասնավորապես՝ խոշոր և մանր եղջերավոր կենդանիների բուծում) մեջ։
Սյունիքի մարզում արտադրվող էլեկտրաէներգիայի գերակշիռ մասը բաժին է ընկնում Որոտանի ՀԷԿ-ի կասկադին։
2020 թվականին մարզի տնտեսության հիմնական հատվածների տեսակարար կշիռները Հայաստանի համապատասխան ոլորտների ընդհանուր ծավալում կազմել են.
Աղբյուրը՝armstat
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքս
Ստորև ներկայացված է Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսի փոփոխությունը ըստ տարիների ։ Այն իրենից ներկայացնում է մարզի կրթական մակարդակի, կյանքի սպասվող տևողության և մեկ անձին ընկնող տարեկանի եկամուտների համախառն ցուցանիշ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզ
Լացիո
Լացիո ( Latium), Իտալիայի 20 մարզերից մեկը, տեղակայված է թերակղզու կենտրոնական մասում։ Ունի մոտ 5.7 միլիոն բնակչություն և 170 միլիարդ եվրոյից ավելի GDP, բնակչության թվով 3-րդ շրջանն է Իտալիայում, տնտեսությամբ՝ 2-րդը։ Մայրաքաղաքը Հռոմն է, որը նաև Իտալիայի մայրաքաղաքն է և ամենամեծ քաղաքը։
Աշխարհագրություն
Լացիոն ունի 17,236 կմ² տարածք և սահամանակից է Տոսկանային, Ումբրիային և Մարչեին հյուսիսից, Աբրուսոյին և Մոլիսեին՝ արևելքից, Կամպանիային՝ հարավից և Տիրենիան ծովին՝ արևմուտքից։ Կազմված է հարթ և լեռնոտ շրջաններից, փոքրիկ լեռնային տարածքներով՝ արևելյան և հարավային շրջաններում։
Լացիոյի ծովային սահմանները հիմնականում կազմում են ավազոտ ծովափերը, որտեղ գտնվում է Կիրկեոյի և Գաետայի հրվանդանները։ Պոնտին կղզիները, որոնք Լացիոյի մասն են կազմում, գտնվում են հարավային մասերում։ Ափամերձ հատվածի ետևում, հյուսիսային մասում, փռված է Մարեմա Լազիաիեն (Տոսկանիական Մարեմաի շարունակությունը), ափամերձ հարթ շրջանները Կիվիտավեկիայում ընդհատվում են Տոլֆա լեռներով (616 մետր)։ Շրջանի կենտրոնական հատվածը զբաղեցնում է Հռոմեական Կամպագնան՝ մոտավորապես 2,100 կմ² տարածքով։ Հարավային շրջանները զբաղեցնում են Ագրո Պոնտինոի հարթավայրերը։ Կան նաև ճահճային տարածքներ։
Լացիոյի նախաապենինները և Լիրի գետը՝ Սոկո վտակի հետ զբաղեցնում են Տիբերի հովտի աջ մասը։ Կան 3 խումբ լեռներ, որոնք ունեն հրաբխային ծագում. Վոլսինի, Կիմինի և Սաբատինի։ Վերջիններս կազմում են Բոլսենայի մեծ մասը՝ Վիկո և Բրակիանո լճերի հետ միասին։ Տիբերի հարավում կան այլ լեռնային խմբեր, որոնք կազմում են պրիապինենների մի մասը. Ալբիական բլուրները (նույնպես հրաբխային ծագման), կրային ծագման Լեպինին, Աուսոնի և Աուրունկի լեռները։ Լացիոյի ապենինները շարունակությունն են Աբրուզոի ապենիների։ Ռիտինի լեռները՝ Տերմինիլոի հետ (2,213 մ), Սաբինի լեռները, Պրենեստինի, Սիմբրուինի և Էրինիքի լեռները արևելքում շարունակվում են Լիրիից մինչև Մայինարդե լեռներ։ Ամենաբարձր գագաթը Գորզանո լեռն է (2,458 մ)՝ Աբրուզոի սահմանին։
Տնտեսություն
Գյուղատնտեսությունը, արհեստները, անասնաբուծությունը և ձկնորսությունը տնտեսության գլխավոր ավանդական ճյուղերն են։ Գյուղատնտեսությունը բնութագրվում է գինու խաղողի, տարբեր մրգերի, բանջարեղենների և ձիթապտուղների լայն մշակությամբ։
Արտադրական ձեռնարկությունները կենտրոնացած են Հռոմի հարավում։ Արտադրամասերը ունեն միջինից փոքր չափսեր։ Զբաղվում են շինանյութերի արտադրությամբ (Հռոմ, Սիվիտավեչիա), թղթի (Սորա), նավթաքիմիայի (Գաետա, Հռոմ) արտադրությամբ, տեքստիլ արդյունաբերությամբ (Ֆրոսիոնե), էներգետիկայով (Ռիետի, Անագնի), ավտոմոբիլաշինությամբ (Կազինո), էլեկտրոնիկայով և էլեկտրոտեխնիկայով (Վիտերբո)։
Կառավարություն և քաղաքականություն
Հռոմը ավանդաբար հանդիսանում է երկրի կառավարման կենտրոնը։ 2008 թվականի ընտրություններում Լացիոի աջակողմյան կոալիցիան ստացել է ձայների 44.2%-ը, այն դեպքում, երբ ձախակողմյան թևը ստացել է ձայների 41.4%-ը։ 2013 թվականի ընտրություններում Լացիոն ստացել է 40.7%՝ կենտրոնականների 29.3%-ի և ձախակողմյանների 20.2%-ի փոխարեն։
Վարչական բաժանում
Նկարում պատկերված է Լացիո մարզի վարչական բաժանումը գավառները։
Կատեգորիա:Իտալիայի մարզեր
Խոսե Մարիա Ասնար
Խոսե Մարիա Ալֆրեդո Ասնար Լոպես (, եղել է Իսպանիայի վարչապետ 1996 թվականից մինչև 2004 թվականը ։ Նա այժմ «News Corporation»-ի տնօրենն է։
Վաղ կյանք
Ասնարը ծնվել է Մադրիդում 1953 թվականին, նրա հայրը եղել է ռամական լրագրող և հաղորդավար Մանուել Ասնար Ասադոն, իսկ պապը եղել է Բասկ ազգայնական հաղորդավար, ով Ֆրանկոյի ժամանակաշրջանում եղել է Ֆալանգիստների գաղափարախոսությունը տարածող լրագրող։ Նրա հայրը և պապը եղել էն իշխանամետ Ֆրանկոյի ժամանակ։ Ասնարը սովորել է իրավագիտություն Մադրիդի Կոմպլուտենսե համալսարանում, որն ավարտելով 1975 թվականին նա դարձել է հարկային տեսուչ 1976 թվականին։
Քաղաքականություն
Որպես երիտասարդ, Ասնարը դարձել է Frente de Estudiantes Sindicalistas-ի անդամ (FES), ուսանողական միություն, որը աջակցում էր Ֆալանգին, Ֆրակոյի ժամանակաշրջանի միակ կուսակցությունը։ 1977 թվականին միությունը դարձավ Falange Española Independiente (FEI) :
Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի մահից հետո, երբ Իսպանիան սկսեց անցում կատարել ժողովրդավարության, Ասնարը միացավ Ժողովրդական դաշինքին (AP) 1979 թվականի հունվարին, մի քանի ամիս անց միացավ նաև նրա կինը։ Մարտին նա դարձավ կուսակցության գլխավոր քարտուղարը Ռիոխայում՝ մնալով այդ պաշտոնին մինչև 1980 թվականը։ 1981 թվականին նա միացավ կուսակցության ազգային գործադիր կոմիտեին։ 1982 թվականին նա դարձավ կուսակցության ղեկավարի օգնականը։
1982 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Ասնարը ընտրվեց պատգամավոր Ալիվա համայնքից։ 1985 թվականին նա ընտրվեց կուսակցության նախագահ Կաստիլիա և Լեոնում։ 1986 թվականի դեկտեմբերի 2-ին կուսակցության առաջնորդ Մանուել Ֆրագան հեռացավ պաշտոնից ներկուսակցական կռիվների և անհաջողությունների պատճառով։ Ասնարն այնքան ուժեղ չէր, որպեսզի ինքը դառնար առաջնորդ և պաշտպանեց Միգել Էրերոյի թեկնածությունը, ով պարտվեց Անտոնիո Էռնանդես Մանչային։ Արդյունքում Ասնարը կորցրեց գլխավոր քարտուղարի օգնականի պաշտոնը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի վարչապետներ Կատեգորիա:Իսպանացի գրողներ Կատեգորիա:Մադրիդի Կոմպլուտենսե համալսարանի շրջանավարտներ
Կոնրադ Լայմեր
Կոնրադ Լայմեր (Konrad Laimer, ), ավստրիացի ֆուտբոլիստ, «ՌԲ Լայպցիգ» ակումբի և Ավստրիայի հավաքականի կիսապաշտպան։
Ակումբային Կարիերա
Կոնրադը սկսել է զբաղվել ֆուտբոլով «Աբերզեե» մանկական թիմում։ 2007 թվականին տեղափոխվել է Զալցբուգի «Ռեդ Բուլի» պատանեկան թիմ։
2014 թվականի մայիսի 2-ին Լայմերը կատարել է իր նորամուտը «Լիֆերինգ» ակումբի կազմում, լինելով ֆարմ ակումբի զալցբուրգում ։ Ավստրիական բունդեսլիգայում իր առաջին խաղը Կոնրադն անցկացրել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 28-ին՝ փոխարինելով Ալանին «Ռապիդ» ակումբի դեմ խաղի ավելացված ժամանակում ։
2014/15 մրցաշրջանի արդյունքում «Ռեդ Բուլ» ակումբը դարձել է Ավստրիայի չեմպիոն և գավաթի դափնեկիր։ Կոնրադն անցկացրել է առաջնության 8 խաղ և գավաթի խաղարկության 2 հանդիպում, այդ թվում՝ կիսաեզրափակիչ խաղը «Գրյոդիգ» ակումբի հետ ։ 2016/17 մրցաշրջանում Լայմերը ճանաչվել է Ավստրիայի Բունդեսլիգայի մրցաշրջանի լավագույն խաղացող ։
2017 թվականի հունիսի 30-ին Լայմերը տեղափոխվել է գերմանական «ՌԲ Լայպցիգ» ակումբ, որի հետ կնքել է չորս տարվա պայմանագիր ։ Սկզբում ակումբը նրան դիտարկել է որպես Նաբի Կեյտայի փոխարինող կենտրոնական կիսապաշտպանի դիրքում, բայց Կոնրադը դրսևորել է իրեն որպես ունեվերսալ խաղացող, և սկզբից խաղացել է աջ պաշտպանի դիրքում ։
Կարիերան հավաքականում
Լայմերը պատանեկան (մինչև 17 տարեկան) հավաքականի կազմում մասնակցել է Մալթայում անցկացվող 2014 թվականի Եվրոպայի առաջնության որակավորման փուլին։