cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նիկոլայ Չեռնիշևսկի
Կենսագրություն
1853 թվականին հանդիպել է իր ապագա կնոջը՝ Օլգա Սոկրատովնա Վասիլևային, որի հետ ամուսնությունից հետո հայրենի Սարատովից տեղափոխվեց Սանկտ Պետերբուրգ։ 1854 թվականի հունվարի 24-ին գերագույն հրամանով Չեռնիշևսկին նշանակվեց Երկրորդ կադետական դպրոցի ուսուցիչ։ Գրողը հիանալի դասավանդող էր, սակայն դպրոցում նրա աշխատանքը երկար չտևեց։ Մի սպայի հետ ընդհարման պատճառով Չեռնիշևսկին ստիպված եղավ պաշտոնաթող լինել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սարատով քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Սարատով քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ռուս փիլիսոփաներ‎ Կատեգորիա:Ռուս գրաքննադատներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Ռուս հեղափոխականներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ
Կարինե Արմենյանց
Կարինե Արմենյանց, խորհրդային և հայկական կինոյի դերասանուհի։
Կենսագրություն
Կարինե Արմենյանցը ծնվել է 1954 թվականի սեպտեմբերի 11-ին։ 1978 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտը՝ Ալեքսեյ Բատալովի արվեստանոցը։ Աշխատել է Երևանի դրամատիկական թատրոնում։ 1980-ական թվականներին ստաժավորում է անցել Միխայիլ Ուլյանովի մոտ՝ Վախթանգովի անվան թատրոնում ։
1989 թվականից բնակվում է Միացյալ Նահանգներում։ Անդամակցում է ԱՄՆ Կինոդերասանների գիլդիային ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ
Թեբե (Հունաստան)
Թեբե (Θήβα, Θήβαι), փյունիկյան գաղութ, Եվրոպայի ամենահին քաղաքներից երրորդը՝ Պլովդիվից և Կադիսից (նույնպես փյունիկյան գաղութներ) հետո։ Հնում ավելի հայտնի էր Կադմիյ անունով և հանդիսանում էր միջին Հունաստանի` Բեոտիայի գլխավոր քաղաքը։ Քաղաքը գտնվում է ոչ բարձր լեռան վրա` Աոնիյան հարթավայրի միջնամասում։
Անտիկ դարաշրջանում Ատտիկե և Լակեդեմոն պետությունների հետ համարվում էր հելենիստական աշխարհի ազդեցիկ պետություն։ Քաղաքն ուներ շրջանաձև հատակագիծ և շրջափակված էր քարե պատով, որն ուներ յոթ դարպաս, որի պատճառով էլ հաճախ անվանում էին Յոթնադուռ Թեբե։
2011 թվականի դրությամբ քաղաքն ունի 36 477 բնակիչ և հանդիսանում է Բեոտյան պերֆեկտուրայի ամենամեծ քաղաքը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Բյուզանդիայի քաղաքներ
Լատո
Լատո (Λατώ), Կրետեի հին դորիական քաղաք։ Քաղաքի փլատակները տեղադրված են Կրիցա գյուղից 3 կմ հեռավորության վրա։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Կա ենթադրություն, որ քաղաքն անվանվել է ի պատիվ Լետո աստվածուհու (դորիերեն՝ Լատո) ։
Քաղաքն իրենից ներկայացնում էր դորիական քաղաք-պետություն, որը տեղակայված էր պաշտպանության համար հարմար տեղանքում, Միրաբելլո ծովածոցի հարևանությամբ, երկու գագաթների միջև, որոնցից յուրաքանչյուրի վրա եղել է քաղաքի ակրոպոլիսը։ Աշտարակները և երկու ակրոպոլիսները պաշտպանում էին քաղաքը։ Հավանաբար, Լատոն գոյություն է ունեցել մինչ դորիացիների գալը, չնայած ավերակները թվագրվում են դորիական ժամանակաշրջանին։
Այն Կրետեի ամենահզոր քաղաքներից մեկն է եղել։ Իր տարածքների ընդարձակման համար Լատոն հարևանների հետ մշտապես պատերազմել է։ Լատոյի տարածքում հատում էին իրենց մետաղադրամները, որոնց վրա պատկերված էր Իլիփիա աստվածուհին, որն առավել պաշտելի էր Լատոյում ։ Քաղաքն իր ծաղկմանն է հասել մ.թ.ա. V դարում։
Քաղաքն ավիրվեել է մ.թ.ա. մոտ 200 թվականին, բայց նրա նավահանգիստը, որը տեղակայված է ժամանակակից Այոս-Նիկոլաոս քաղաքի մոտակայքում, կիրառվել է դեռևս Հունաստանում՝ հռոմեական տիրապետության ժամանակներից։
Լատոյում 1900 թվականին պեղումներ է իրականացրել Ֆրանսիական հնագիտական ինստիտուտը։
Հայտնի բնակիչներ
Ալեքսանդր Մակեդոնացու ընկեր և ծովակալ Նեարխը ծագումով Լատոյից էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրետե Կատեգորիա:Հին Հունաստան
Հասմիկ Ղազինյան
Հասմիկ Լևոնի Ղազինյան, հայ բժիշկ, լյարդաբան։ Բժշկական գիտությունների թեկնածու ։ Հայաստանի հեպատոլոգիական ասոցիացիայի նախագահ։ ՀՀ առողջապահության նախարարության գլխավոր լյարդաբան (2016)։ Բնական գիտությունների Եվրոպական ակադեմիայի գործող անդամ (2016) ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1955 թվականի ապրիլի 19-ին, Նոյեմբերյանի շրջանի Ոսկեվան գյուղում։ 1962-1972 թվականներին սովորել է Ոսկևան գյուղի միջնակարգ դպրոցում։ 1972-1978 թվականներին սովորել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանում, 1978-1979 թվականներին՝ նույն համալսարանի ինտերնատուրայում՝ ստանալով բժիշկ-վարակաբանի որակավորում ։
1979-1986 թվականներին աշխատել է Երևանի թիվ 1 ինֆեկցիոն կլինիկական հիվանդանոցում՝ որպես բժիշկ-օրդինատոր։ Սուրբ Թերեզայի անվան բժշկական համալսարանի Համաճարակաբանության և ինֆեկցիոն հիվանդությունների ամբիոնի վարիչն է, 1986 թվականից՝ «Նորք» ինֆեկցիոն հիվանդանոցի հեպատոլոգիայի բաժանմունքի վարիչ  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ բժշկուհիներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ
Սան Պոտիտո Սանիտիկո
Սան Պոտիտո Սանիտիկո (San Potito Sannitico), քաղաք Իտալիայի Կամպանիա մարզի Կազերտա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1899 մարդ (2007)։ Բնակչության խտություն կազմում է 86 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 22 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 81016, հեռախոսային կոդ՝ 0823։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Պոտիտը։ Տոնը նշվում է փետրվարի 10-ին։
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սան Ջուստո Կանավեզե
Սան Ջուստո Կանավեզե (San Giusto Canavese), կոմունա Իտալիայում՝ Պիեմոնտ մարզի Թուրինի գավառում։ Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների՝ 3.297 մարդ։ Զբաղեցնում է 9 կմ² տարածք ։ Բնակչության խտությունը՝ 361 մարդ/կմ²։ Փոստային ինդեքսը՝ 10090։ Հեռախոսային կոդը՝ +39 0124։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության շարժը.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Հեղուկ մետաղներ
Հեղուկ մետաղներ, բնորոշ փայլով անթափանց հեղուկներ, որոնք օժտված են լավ ջերմահաղորդականությամբ, էլեկտրահաղորդականությամբ և պինդ մետաղների այլ առանձնահատկություններով։ Հեղուկ մետաղներ են բոլոր հալված մետաղները և դրանց համաձուլվածքները։ Որոշ ոչ մետաղներ (P, C, B) դառնում են հեղուկ մետաղներ բարձր ճնշումների տակ։ Մթնոլորտային ճնշման և սենյակի ջերմաստիճանի պայմաններում հեղուկ է միայն սնդիկը, որը հալվում է -38,9 °C ջերմաստիճանում։ Մածուցիկությամբ, մակերևութային լարվածությամբ և դիֆուզիայով նման են մյուս հեղուկներին։ Հեղուկ մետաղների էլեկտրահաղորդականությունը, ինչպես և պինդ մետաղներինը, էլեկտրոնային է։ Հալման պրոցեսում մաքուր մետաղների էլեկտրահաղորդականությունը փոքրանում է 1,5-3 անգամ և ջերմաստիճանի հետագա բարձրացմանը զուգընթաց գծայնորեն նվազում։
Բացառություն են կազմում երկարժեք հեղուկ մետաղները, որոնց էլեկտրահաղորդականությունը ջերմաստիճանի բարձրացման հետ նվազում է և անցնում մինիմումով։ Հալման ժամանակ մետաղների ջերմահաղորդականությունը փոփոխվում է համարյա այնպես, ինչպես էլեկտրահաղորդականությունը։ Հեղուկ մետաղները քիչ սեղմելի են, այդ պատճառով ձայնի արագությունը դրանցում ավելի մեծ է, քան մյուս հեղուկներում։
Ժոզե Աֆոնսու
Կենսագրություն
1930 թվականին, երբ Ժոզե Աֆոնսուն մեկ տարեկան էր, նրա ծնողները մեկնում են Անգոլա` թույլ առողջություն ունեցող երեխային թողնելով քեռու և մորաքրոջ մոտ։ Քեռին նրան դաստիարակում է որպես հանրապետական և հակակղերական։ 1933 թվականին մոր խնդրանքով Ժոզե Աֆոնսուն մեկնում է Անգոլա, որտեղ դպրոց է ընդունվում և ապրում երեք տարի։
1936 թվականին նա վերադառնում է Պորտուգալիա, իսկ 1937 թվականին կրկին տեղափոխվում ծնողների մոտ` Մոզամբիկ։ 1938 թվականին Ժոզե Աֆոնսուն նորից վերադառնում է հայրենիք, բայց այս անգամ` իր մյուս քեռու մոտ։ Վերջինս ֆաշիստ էր և իր քեռորդուն հանձնում է երիտասարդական ֆաշիստական ընկերությանը։ Այս տարիների մասին Աֆոնսուն հիշել է որպես իր կյանքի վատագույն օրեր։
1945 թվականին նա սկսում է երգել համալսարանում, մի քանի անգամ ձախողում քննությունները և ամուսնանում։ 1949 թվականին սկսում է ուսումնասիրել պատմություն և փիլիսոփայություն։ Թեկնածուական աշխատանք է գրել Ժան-Պոլ Սարտրի մասին։ Ակտիվորեն մասնակցել է ձախ հեղափոխական շարժմանը։
1974 թվականին ապրիլի 25-ին կաթոլիկ հեռուստաաալիքով հնչել է Ժոզե Աֆոնսուի «Գրանդոլա, թուխ աղջիկ» երգը, որը և ազդանշան է դառնում ֆաշիստական բռնապետության դեմ ուղղված ապստամբության` Մեխակների հեղափոխության համար։ Այս երգը դառնում է հեղափոխության ոչ պաշտոնական հիմնը։
BonBon (երգ)
«BonBon» (It's okay, it's okay), ալբանացի երգչուհի Էռա Իստրեֆիի երգն է։ Երգը թողարկվել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 30-ին, գրվել է Էռա Իստրեֆիի, Էրգեն Բերիշայի Cricket-ի, BigBang-ի և Toton-ի կողմից ։ Երգի տեսահոլովակը ՅուԹյուբում հավաքել է 580 միլիոնից ավել դիտում։
Տեսահոլովակ
Երգի տեսահոլովակը թողարկվել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 30-ին՝ NESËR լեյբլի Յություբի պաշտոնական ալիքում։ Այն նկարահանվել է Կոսովայում ։
2016 թվականի հունվարին այն մեծ արագությամբ տարածվեց սոցիալական ցանցերում, Իստրաֆեյին համեմատելով Ռիհաննայի և Սիայի. հետ ։ Այդ հաջողությունից հետո նա պայմանագիր կնքեց ամերիկյան Sony Music Entertainment և Ultra Music լեյբլերի հետ ։ 2016 թվականի մարտին տեսահոլովակը հանեցին NESËR-ի յություբյան ալիքից և տեղափոխեցին Ultra Music-ի պաշտոնական յություբյան ալիք.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2015 սինգլներ
Ատաֆու
Ատաֆու (Atafu), Նոր Զելանդիայի անդրծովյան տարածք Տոկելաուի մայրաքաղաքը և երեք օղակղզիներից մեկը։
Տեղակայված է Սամոա պետությունից 500 կմ դեպի հյուսիս։ Զբաղեցնելով ընդամենը 2,5 կմ² տարածք, այն երեք կղզի-բնակավայրերից ամենափոքրն է։
2006 թվականի տվյալներով օղակղզում կար 524 պաշտոնապես գրանցված քաղաքացի, իսկ 2011 թ. տվյալներով ընդամենը 482։ Մինչ 1765 թ. այնտեղ ոչ-ոք չի բնակվել։ Օղակղզում կան 25 մանր կղզիներ, որոնցից մեկը անվանված է հենց օղակղզու անունով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օղակղզիներ
Եվգենի Նուտովիչ
Եվգենի Միխայլովիչ Նուտովիչ , ռուս կոլեկցիոներ, որը հանդիսանում էր 1950-1980 թվականների ռուսական ոչ պաշտոնական արվեստի լավագույն հավաքածուներից մեկի սեփականատերը։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1934 թվականին Մոսկվայում։ Երեկոյան դպրոցն ավարտել է հիվանդանոցում աշխատելով։ 1956 թվականից Գրական ինստիտուտում սեմինարների է հաճախել, գրել բանաստեղծություններ։ 1958 թվականի մայիսից աշխատել է Տրետյակովյան պատկերասրահում նախ՝ կշռաբաժանման բրիգադում, ապա՝ ֆոտոլաբորատորիայում։ Եվգենի Նուտովիչի հավաքածուն հիմնադրվել է 1960 թվականին, երբ Օսկար Ռաբինը նրան նվիրել է «Вагончик селедки» կտավը։
Հղումներ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Փետրվարի 15 մահեր Կատեգորիա:2017 մահեր Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:1934 ծնունդներ Կատեգորիա:Ռուս հավաքորդներ
Ամպակ Բ Հայկազունի
Ամպակ Բ Հայկազունի (ծննդյան թվականն անհայտ - մ.թ.ա. 883), Հայոց նահապետ արքա մ.թ.ա. 910 - մ.թ.ա. 883 թվականներին, Հուսակի որդին, Առնակի հայրը, Հայկազունիների արքայական տոհմից։ Հայոց գահին հաջորդել է հորը՝ Հուսակին, իսկ նրան հաջորդել է որդին՝ Կայպակը։ Ըստ Միքայել Չամչյանի գահակալել է 27 տարի ։ Մովսես Խորենացու և այլ պատմիչների մոտ Ամպակ Բ-ի մասին տեղեկություններ չկան։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայոց նահապետեր Կատեգորիա:Հայկազունիներ
Վլադիսլավ Ռամմ
Վլադիսլավ Ռամմ (Владислав Алексеевич Рамм, ), ռուս երգիչ։ «MBAND» խմբի անդամ (2014 - 2015 թվականներ) ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1995 թվականի սեպտեմբերի 17-ին Կեմերովոյում։ Տղայի դաստիարակությամբ զբաղվում է հայրը։ Սերը դեպի երաժշտություն նա ժառանգել է իր մայրիկից, ով աշխատում էր երաժշտական թատրոնում ։ Նրա մանկության մասին շատ քիչ տեղեկություններ կան ։ Մանկուց նա ցանկանում էր դառնալ հայտնի մարդ, այդ իսկ պատճառով նա շատ էր պարապում ։ Սկզբից Վլադիսլավը սովորում էր երաժշտական դպրոցում նվագելով դաշնամուր և սովորում երաժշտական այլ գործիքներ։ Հետագայում նա սկսել է վոկալ սովորել մասնավոր պարապմունքների ժամանակ ։
Վլադիսլավ Ռամմի առաջնելույթը հեռուստատեսությամբ տեղի է ունեցել 2014 թվականի սեպտեմբերի 13-ին «Ուզում եմ գնալ Մելաձեյի մոտ» հեռուստաշոուի շրջանակներում ։ 2014 թվականի նոյեմբերի 22-ին նա հաղթել է մրցույթում և դարձել «MBAND» խմբի անդամ։ «MBAND» խմբում նա ստացել է շատ մրցանակներ ինչպիսին են՝ Kids' Choice Awards, Fashion People Awards, MTV Europe Awards: Որպես դերասան նա նկարահանվել է ռուսական հայտնի «Всё исправить» ֆիլմում, մարմնավորելով գլխավոր դերերից մեկը ։
2015 թվականի նոյեմբերի 12-ին Վլադիսլավը հայտարարել է, որ ցանկանում է դառնալ մենակատար երգիչ։ Նա շնորհակալություն է հայտնել իր պրոդյուսերին և խմբի մնացած անդամներին մաղթելով նրանց նոր հաջողություններ ։ «Մուզ-ՏՎ»-ի հարցազրույցի ժամանակ նա նշել է, որ ցանկանում է շարունակել իր կարիերան առանց պրոդյուսերի ։ Կոնստանտին Մելաձեյի հավաստմամբ Վլադիսլավը չի կարող մենակտարի գործունեություն ծավալել, քանի որ նա պայմանագիր ունի մինչև 2021 թվականը ։ 2016 թվականի դեկտեմբերի 25-ին նա հրապարակեց նոր ալբում «#Перvый» : 2017 թվականի հունվարի 19-ին հրապարակեց «Влияние» երգը iTunes-ում և  Google Play-ում։ Հենց առաջի օրն էլ երգը iTunes-ում զբաղեցրեց թոփ չարթերը, իսկ մի քանի օր հետո Google Play-ի թոփ չարթերը ։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած էր Վերոնիկա Գեներալվոյի հետ, սակայն երբ Վլադը հայտնի դարձավ, նա ստիպված էր բաժանվել կնոջից ։ Այդ ամուսնությունից նա ունեցավ  դուստր Նիկոլ անունով ։ Նաև ունեցել էր սիրավեպ  «ՎԻԱ Գրա» խմբի Միշա Ռոմանովայի հետ, սակայն խմբից հեռանալու պատճառով զույգը բաժանվեց ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 17 ծնունդներ Կատեգորիա:1995 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ
Օբինյի օ Կեն
Օբինյի օ Կեն (Aubigny-aux-Kaisnes)՝ համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Էնա ում։ Մտնում է Ռիմբոն կանտոնի մեջ։ Համայնքի շրջանը Սեն Կանտենն է։
Համայնքի INSEE ծածկագիրն է՝ 02032:
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը ըստ 2010 թվականի տվյալների կազմում է 242 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին 155 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 116-ը եղել են տնտեսապես ակտիվ, 39-ը եղել են՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշ 74,8%, 1999 թվականին եղել է 68,5%)։ 116 ակտիվ բնակիչներից 90 մարդ աշխատել է (49 տղամարդ և 41 կին), գործազուրկների թիվը կազմել է 26 մարդ (15 տղամարդ և 11 կին)։ 39 ոչ ակտիվ բնակիչներից 8-ը եղել է կամ աշակերտ կամ էլ ուսանող, 10-ը եղել են թոշակառու, 21-ը եղել են ոչ ակտիվ այլ պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Ամպակ Ա Հայկազունի
Ամպակ Ա Հայկազունի նաև Ամբակ , Համբակ  (ծննդյան թվականն անհայտ - մ.թ.ա. 1349), Հայոց նահապետ արքա մ.թ.ա. 1363 - մ.թ.ա. 1349 թվականներին, Հայկակ Ա-ի որդին, Առնակի հայրը, Հայկազունիների արքայական տոհմից։ Հայոց գահին հաջորդել է հորը՝ Հայկակ Ա-ին, իսկ նրան հաջորդել է որդին՝ Առնակը։
Հովհաննես Դրասխանակերտցու «Պատմութիւն Հայոց»-ում Ամբակը հաջորդում է Հոնակին (Հավանակ Հայկազունի), այստեղ չկան Վաշտակ և Հայկակ Ա Հայկազունիները, բայց սա սխալմունք է և այդ երկու անունները մոռացվել են, քանի որ Գլուխ Գ-ում գրված է «միւս Հայկակ» (Հայկակ Բ Հայկազունի) ։ Վարդան Արևելցին էլ դնում է Յոնակ (Հավանակ Հայկազունի) հետո Համբակ։ Ըստ Միքայել Չամչյանի Ամպակը իշխել է 14 տարի ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայոց նահապետեր Կատեգորիա:Հայկազունիներ
Շահումյան (Տուապսեի շրջան)
Շահումյան ( ռուս.` Шаумян), գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Տուապսեի շրջանում, Ելիզավետկա գետի ափին։ Գտնվում է Տուապսեից 42 կմ հյուսիս-արևելք, ծովի մակարդակից 246 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
Շահումյանում բնակվում են հայեր, ռուսներ, ադըղեներ և այլ ազգություններ։ 1987 թվականին գյուղում բնակվել է 1535 մարդ, իսկ 1989 թվականին` 1479 մարդ, որից 704 հայեր, 679 ռուսներ, 24 ուկրաինացիներ, 11 հույներ, 4 գերմանացիներ և 3 ադըղեներ։
Բնակիչներն զբաղվում են թեյի և ծխախոտի մշակությամբ, բանջարաբուծությամբ, այգեգործությամբ և անասնապահությամբ։ Գյուղում կա միջնակարգ դպրոց, գրադարան, ակումբ և հիվանդանոց։
Պատմությունը
Գյուղը հիմնադրվել է 1864 թվականին` Կուբանի կազակական զորքերի կողմից, տեղահանված չերքեզական աուլի տեղում և կոչվել Ելիսավետպոլսկայա։ 1869 թվականին ստանիցան դարձել է գյուղ և կոչվել Ելիսավետպոլսկոյե։ 1936 թվականին, ի պատիվ Ստեփան Շահումյանի, կոչվել է Շահումյան։
1925-1953 թվականներին մտել է Հյուսիս-Կովկասյան երկրամասի Հայկական ազգային շրջանի կազմի մեջ։
Հայերը եկել են Սամսունի շրջակայքից` 1910 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի գյուղական բնակավայրեր Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի Տուապսեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի հայաբնակ գյուղեր Կատեգորիա:1864 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ֆրանչեսկո Բրիոսկի
Ֆրանչեսկո Բրիոսկի (Francesco Brioschi, ), իտալացի մաթեմատիկոս։
Կենսագրություն
Բրիոսկին ծնվել է Միլանում 1824 թվականին։ 1847 թվականին ավարտել է Բոռոմեո քոլեջը։ 1850 թվականից Պավիայի համալսարանում դասավանդել է վերլուծական մեխանիկա։ 1861 թվականին Իտալիայի միավորումից հետո ընտրվել է Իտալիայի խորհրդարանի պատգամավոր, ապա երկու անգամ նշանակվել Իտալիայի կրթության նախարարության քարտուղար։ 1863 թվականին հիմնադրել է Միլանի պոլիտեխնիկական համալսարանը, որտեղ աշխատել է մինչև մահը. դասավանդել է հիդրավլիկա, վերլուծական մեխանիկա և շինարարական տեխնիկա։ 1865 թվականին ընդգրկվել է Թագավորության Սենատում։ 1870 թվականին դարձել է Լինչեի ազգային ակադեմիայի անդամ, 1884 թվականին՝ Լինչեի ազգային ակադեմիայի նախագահ Քվինտինո Սելլայի պաշտոնավարման ավարտից հետո։ Ղեկավարել է Il Politecnico (Պոլիտեխնիկական համալսարան), 1867-1877 թվականներին՝ Annali di Matematica Pura ed Applicata (Մաքուր և կիրառական մաթեմատիկայի տարեգրություն)։ Մահացել է Միլանում 1897 թվականին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Իտալացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ
Կիմ Յուն Ա
Կիմ Յուն Ա (Հանգըլ՝ 김윤아, Հանջա՝ 金倫我, ), հարավկորեացի երգչուհի և երգահան ։ Նա հայտնի է, որպես ժամանակակից Jaurim ռոք խմբի անդամ։ Նա նաև թողարկել է մի քանի սոլո ալբոմներ ։
Նահայտնվել է նաև մյուզիքլներում, ինչպիսիք են «Ռեբեկա»-ն։
Սկավառակագրություն
OST
Թվային Սինգլ
Ֆիլմագրություն
Ֆիլմ
Հեուստատեսային դրամա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգահաններ Կատեգորիա:Հարավկորեացի կոմպոզիտորներ
Դոբրիչկա (Դեմինայի վտակ)
Դոբրիչկա (Добричка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կալուգայի մարզում և Սպաս-Դեմենսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Դեմինա գետի ձախ ափին 33 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 13 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, ջրատնտեսային տեղամասը՝ Ոգրա, ենթաավազանը՝ Օկի և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Վիտաուտաս Ռեյվիտիս
Վիտաուտաս Ռեյվիտիս (Vytautas Reivytis,  – 1988 ), լիտվացի ոստիկան, լրագրող և մարզիկ։ Լիտվայի գերմանական օկուպացիայի ժամանակ՝ 1941-1944 թվականներին, եղել է Լիտվայի գլխավոր շրջանի ոստիկանության դեպարտամենտի տնօրեն։
Կենսագրություն
Ոստիկանությունում աշխատել է 1925 թվականից։ 1928 թվականին ավարտել է Կաունասի բարձրագույն ոստիկանական ուսումնարանը։ 1930 թվականին ուղարկվել է սովորելու Գերմանիայում՝ Բեռլինի ոստիկանական ուսումնարանում։ Վերադառնալուց հետո երկար ժամանակ դասավանդել է Կաունասի ոստիկանական ուսումնարանում։
Նա ծավալել է սպորտային ակտիվ գործունեության, եղել է ջուջուցուի վարպետ, աերոակումբի անդամ։
Այնուհետև նա գլխավորել է Քիբարտայի երկաթուղային ոստիկանությունը, իսկ Լիտվայի՝ Խորհրդային Միությանը միացվելուց հետո՝ 1940 թվականին, արտագաղթել է Գերմանիա։
Պատերազմի սկսվելուց հետո ղեկավարել է Լիտվայի նորաստեղծ վարչության անվտանգության դեպարտամենտը, իսկ 1941 թվականի հուլիսի 26-ից մինչև 1944 թվականը՝ ոստիկանության դեպարտամենտի տնօրենը։ 1941 թվականի սեպտեմբերի 15-ից եղել է Լիտվայի ոստիկանության գործուղված ներկայացուցիչը Լիտվայում կարգուկանոնի գերմանական ոստիկանության շտաբում և Լիտվայի անվտանգության ոստիկանության պետը (LSP և «Saugumas»). նրա շտաբ-բնակարանը գտնվել է Կաունասում ։ Ռեյվիտիսը նաև եղել է Policija թերթի հրատարակիչը և խմբագիրը։
Անվտանգության ոստիկանության աշխատակիցները ենթարկվում էին գերամանական ոստիկանությանը, որոշ ստորաբաժանումներ ուղղակիորեն ղեկավարում էին անվտանգության ոստիկանության պաշտոնյաները ։ Պատմաբան Արունաս Բուբնիսը գրում է, որ LSP-ն ուղղակիորեն մասնակցել է նացիստների կողմից կազմակերպած հրեաների ցեղասպանությանը և եղել ռեպրեսիվ մեխանիզմի «անբաժանելի մաս» ։
1943 թվականի հունվարի 9-ին Ռեյվիտիսն արժանացել է Զինվորական ծառայությունների համար 2-րդ կարգի խաչի սրերով։ 1944 թվականին նա փախել է Գերմանիա, որտեղ պատերազմից հետո աշխատել է բրիտանական հետախուզության 2-րդ բաժանմունքում։ 1951 թվականին տեղափոխվել է Շոտլանդիա։
Որդին՝ Ալգիմանտաս Ռավիտը (ծնվել է 1943 թվականին), ապրել է ԱՄՆ-ում, ուղղաթիռի անձնակազմի կազմում մասնակցել է Վիետնամի պատերազմին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիտվացի ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Լիտվացի լրագրողներ
Վաֆենբրուն
Վաֆենբրուն (Waffenbrunn), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Վերին Պֆալց վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Կոմունան գտնվում է Կամ շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 2034 մարդ, տարածքը՝ 25,16 կմ² (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով)։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 3 72 168։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Սարինա Քրոս
Սարինե Սաղերյան, ավելի հայտնի որպես Սարինա Քրոս, հայկական արմատներով երգչուհի։ Սարինան լայն ճանաչում է ձեռք բերել հունական հայտնի “STIN YGEIA MAS RE PAIDIA” հեռուստանախագծին մասնակցելուց հետո, որտեղ հույն երաժիշտներ Կոստանտինուս և Մաթեոս  Ծախուրիդիս եղբայների հետ կատարել է հայկական ժողովրդական «Բինգյոլ» , արաբական «فوق النخل» և հունական «An eisai ena asteri» երգերը, որոնք մեծ տարածում  են գտել  հատկապես Հունաստանում, Հայաստանում և Լիբանանում՝ տարբեր սոց-ցանցերում հավաքելով ավելի քան 10 միլիոն դիտում ։
Սարինան 2017 թ. ամռանը Հունաստանի Սալոնիկ քաղաքում անցկացվող Ծախուրիդիս  եղբայների  համերգի հատուկ հյուրն էր, որտեղ  կատարեց 8 երգ, ներառյալ հայկական «Աշխարհում սիրել եմ քեզ», «Դլե Յաման» , «Թամամ Աշխարհ», «Բինգյոլ» երգերը ։ 2017 թ. հուլիսին Սարինա Քրոսն առաջին անգամ այցելեց Հայաստան։
Վաղ կյանք
Ծնված լինելով երաժիշտների ընտանիքում, դեռ մանկուց Սարինան սիրել է երգն ու երաժշտությունը։ Հայրը եղել է հայտնի լիբանանահայ երգիչ Փոլ  Բաղդադլյանի թմբկահարը, ինչն էլ պատճառ է հանդիսացել, որպեսզի նա նույնպես ընտրի երաժշտի ուղին։ Մեծանալով Բեյրութի հայկական համայնքում, Սարինան ծանոթացել է Արևելյան երկրների մշակույթին։ Այժմ նա  երգում է 10 տարբեր լեզուներով։ 16 տարեկանում սովորում է կիթառ նվագել և կատարում  իր առաջին քայլերը դեպի մեծ բեմ։ 18 տարեկանում սովորում է լատինո պարեր, ապա պորտուգալերեն, ինչը նրան թույլ է տալիս միանալ «the Brazzillian Passos Allegres» խմբին, որպես մեներգիչ։ 20 տարեկանում Չիչո Կաստիլի և Ֆարիդ Նեհմի հետ կատարում է «Բեյրութ Հաբիբի» երգը, որը Բեյրութի և քաղաքի ամենամյա մեծ Վազքի հիմնն էր։ Վազքին մասնակցում էր ավելի քան 40,000 վազորդ։  Համերգներով շրջագայել է աշխարհի տարբեր երկրներում՝ Հունաստանում, Հորդանանում, Իսպանիայում, Իտալիայում, Գերմանիայում, Եմենում, ԱՄԷ-ում, Ֆրանսիայում և այլուր։ Այժմ պատրաստվում է Հայաստանյան մենահամերգին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիբանանցիներ հայկական սերմամբ
Բիեռ
Բիեռ (Biert), համայնք Ֆրանսիայի Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Մասսա կանտոնի կազմի մեջ (Սեն Ժիրոն շրջան)։ Համայնքի INSEE կոդ՝ 09057։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 295 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Անցումային արդարադատության միջազգային կենտրոն
Անցումային արդարադատության միջազգային կենտրոն (ԱԱՄԿ) (International Center for Transitional Justice (ICTJ)), զանգվածային վայրագությունների և մարդու իրավունքների խախտումների մեղավորներին անցումային արդարադատության մեխանիզմներով պատասխանատվության ենթարկելու հարցով զբաղվող հասարակական կազմակերպություն ։
1981-2008 թվականները ընդգրկող նյութերի հավաքածուն տեղակայված է Դյուքի համալսարանի գրադարանում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միջազգային իրավունքի կազմակերպություններ Կատեգորիա:Իրավապաշտպան կազմակերպություններ Կատեգորիա:Անցումային արդարադատություն Կատեգորիա:2001 հիմնադրումներ
Մարի Պոպելին
Մարի Պոպելին (Marie Popelin, ), բելգիացի ֆեմինիստ, փաստաբան։ Կանանց կրթության զարգացման հարցերով աշխատել է Իզաբել Գատի դե Գամոնդի հետ և 1888 թվականին դարձել է առաջին բելգիացի կինը, ով ստացել է իրավագիտության դոկտորի աստիճան։
Կենսագրություն
Մարի Պոպելինը ծնվել է Բրյուսելի Սխարբեկ համայնքում միջին խավի ընտանիքում։ Եղբայրներից մեկը բժիշկ է եղել, մյուսը՝ սպա։ Մարի Պոպելինը կրթվել է ժամանակի և վայրի չափանիշներին համապատասխան։ Քրոջ Լուիզի հետ աշխատել է ֆեմինիստ, մանկավարժ Իզաբել Գատի դե Գամոնդի մոտ, 1870-1875 թվականներին ուսուցչություն է արել Բրյուսելում։ Տարաձայնություններ ունենալով Գատիի հետ՝ քույրերը մեկնել են Մոնս, այնտեղ, ստանալով մասոնական աջակցություն, աղջիկների համար դպրոց հիմնել։ 1882 թվականին Մարի Պոպելինը վերադարձել է Բրյուսել՝ Լակենի մոտակայքի դպրոցներից մեկը ղեկավարելու համար, սակայն հաջորդ տարի ազատվել է պաշտոնից։
Կրթություն, կարիերա
37 տարեկան հասակում ընդունվել է Բրյուսելի ազատ համալսարան, ուսանել է իրավագիտություն։ 1888 թվականին ավարտելով համալսարանը՝ դարձել է Բելգիայում առաջին կինը, ով ստացել է իրավագիտության դոկտորի աստիճան։ Դիմել է փաստաբանների գրասենյակի ընդունելության քննությունների համար, ինչը նրան Բրյուսելի դատարաններում միջնորդություններով հանդես գալու հնարավորություն կտար ։ Նրա դիմումը մերժվել է, չնայած ոչ մի օրենք կամ կանոնակարգ չկար, որն արգելում էր կնոջը մասնակցելու փաստաբանական գրասենյակի ընդունելություններին։ Նրա բողոքները Բելգիայի վերաքննիչ և վճռաբեկ դատարաններ զուր են անցել, չնայած թեման լայնորեն քննարկվել է բելգիական և արտասահմանյան մամուլում։ «Պոպելինի գործը» (L'Affaire Popelin) իգական սեռի կրթության աջակիցներին ցույց տվեց, որ բարձրագույն կրթության հասանելությունը բավարար չէ և անհրաժեշտ են օրենսդրական փոփոխություններ ։ 1890 թվականին Փարիզում իրավաբանի աստիճան ստացած Ժան Շովանը հիասթափվեց «Պոպելինի գործից», սակայն բելգիացի Լուի Ֆրանկը նրան համոզեց դիմելու փաստաբանական գրասենյակի ընունելության համար, և օրենքի փոփոխությունից հետո 1900 թվականին տեղի ունեցավ Շովանի՝ որպես փաստաբան հանդիսավոր երդման արարողությունը ։
Քաղաքական գործունեություն
1889 թվականին Մարի Պոպելինը երկու անգամ Փարիզում մասնակցել է ֆեմինիստական համաժողովի և 1892 թվականին Այլա վան Դիստի և Լեոնիլ Լա Ֆոնտանի հետ միասին հիմնել է Կանանց իրավունքների բելգիական լիգան (Ligue belge du droit des femmes) : 1889 թվականին Փարիզում Պոպելինը հանդիպում է ամերիկացի ֆեմինիստ Մեյ Ռայթ Սյուվալին և նրա քաջալերմամբ 1893 թվականին հիմնում է Կանանց միջազգային խորհրդի բելգիական բաժինը։ Պոպելինի անկախ ֆեմինիստական շարժում ստեղծելու ջանքերը մասամբ են հաջողության հասնում, և 1905 թվականին ստեղծված Բելգիացի կանանց ազգային խորհուրդը (Conseil National des Femmes Belges) քաղաքական կուսակցությունների կանանց հատվածից ստացավ սահմանափակ աջակցություն։
Օրենսդրական բարեփոխումների ժամանակ Պոպելինի առաջարկություններից երկուսը դուրս մնացին. չափահասների համընդհանուր ընտրական իրավունքը և կանանց ազատ մասնագիտության ընտրության հավասար հնարավորությունը։
Ժամանակակից հետազոտություններում ընդունվում է Մարի Պոպելինի առանցքային դերը Բելգիայի Ֆեմինիստական շարժման ստեղծման գործում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգիացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Բելգիացի փաստաբաններ Կատեգորիա:Ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Իրավաբանական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Կանանց իրավունքների իրավապաշտպաններ
Ժոսցաբայի գավառ
Ժոսցաբայի  (Microrregião de Joaçaba) գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Սան Պաուլու նահանգի մեջ։ Մտնում է Կամպինաս մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 311 373 մարդ 2005 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 9136,383 կմ²։ Բնակչության խտությունը 29,34  մարդ/կմ²։
Գավառի կազմ
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Սանտա Կատարինա նահանգի գավառներ
Պետրուշկայի մասին (մուլտֆիլմ)
Սյուժե
Պետրուշկա անունով մի տղա չէր լսում իր ծնողներին և ձևացնում էր, թե իր փորը ցավում է, միայն թե` երաժշտական դպրոց չգնա։ Բժիշկներին կանչելու փորձը վախեցնում է գլխավոր հերոսին, և նա փոխում է միտքը` համաձայնելով գնալ դպրոց։ Բայց փողոց դուրս գալուն պես դեն է նետում դպրոցական պարագաները և գնում է արկածներ փնտրելու։
Որոշ ժամանակ անց Պետրուշկան պարզում է, որ ծնողները փնտրում են նրան։ Որոշելով փախչել նրանցից` նա թաքնվում է ծխախոտի կրպակում, բայց նրան գտնում է խանութի սեփականատերը, ծեծկռտուք է սկսվում, որի ընթացքում կրպակն ընկնում և շուռ է գալիս։ Շախմատ խաղացող երկու դռնապանները դիտելով այս ամենը` կրպակը ողողում են ջրով և ստիպում Պետրուշկային փախչել։ Ծխախոտի վաճառողի հետ միասին նրանք հետապնդում են նրան, իսկ մի քիչ հետո նրանց թվում է, թե տղան թաքնվել է խաղալիքների խանութում։ Ծխախոտ վաճառողը քաշում է այդ խանութի դուռը, որի բռնակը դուրս է գալիս։
Այդ ամենը տեսնում է ոստիկանը, որը կանգնած էր խաչմերուկում, և սուլում է կարգը խախտողներին։ Պետրուշկան ծիծաղում է նրանց վրա, և, դուրս գալով իր թաքստոցից, սկսում է փախչել, սակայն հետապնդումը շարունակվում է։ Գլխավոր հերոսը այլևս թաքնվելու տեղ չունի։ Նա բարձրանում է կամրջի եզրին և պատրաստվում է գետը նետվել, բայց անսպասելիորեն նկատում է ինչ-որ մեկի` ափին ընկած հագուստը։ Այդ ժամանակ Պետրուշկան փոխում է իր հագուստը, որպեսզի նրան ոչ ոք չճանաչի, և իրեն որպես օտարերկրացի է ներկայացնում։ Դրանից հետո նա առանց տոմսի կարուսել է նստում, իսկ հետո կարողանում է շորերը փոխած լինելու շնորհիվ ապակողմնորոշել իր ծնողներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իվան Ուֆիմցևի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1973 մուլտֆիլմեր
Ալեքսեյ Արակչեև
Արակչեև Ալեքսեյ Անդրեևիչ, ռուս պետական գործիչ, ժամիշխան Պավել I-ի և Ալեքսանդր I-ի արքունիքներում, կոմս, հրետանու գեներալ։ 1808 թվականից՝ ռազմական նախարար, 1810 թվականից՝ Պետական խորհրդի ռազմական գործերի դեպարտամենտի նախագահ։ Իր ձեռքում էր կենտրոնացրել երկրի ամբողջ կառավարումը, բոլոր գործերի մասին անձամբ էր զեկուցում թագավորին։ Պետական պաշտոնյաները նշանակվում ու փոխվում էին նրա առաջարկով կամ խորհրդով։ Ալեքսեյն իր գործունեությամբ մարմնավորում էր ոստիկանական բռնապետությունը և բիրտ զինվորականությունը (այսպես կոչված արակչեևշչինան), որով վաստակել էր ժամանակակիցների ատելությունը։ Ալեքսանդր I մահից հետո Ալեքսեյը կորցրեց ազդեցությունը, սակայն արակչեևյան գործելակերպը պահպանվեց նաև Նիկոլայ I թագավորության ժամանակ։
Մատիտն ու թանաքաբիծը. ուրախ որսորդներ
'''Մատիտն ու թանաքաբիծը. ուրախ որսորդներ''' (Карандаш и Клякса — весёлые охотники), խորհրդային տիկնիկային մուլտֆիլմ, որը նկարահանվել է 1954 թվականին։
Հետպատերազմյան շրջանում ԽՍՀՄ–ում ստեղծված առաջին ծավալուն մուլտֆիլմերից մեկն է։ Ֆիլմում միանգամից կիրառվել են տիկնիկների պատրաստման և նկարահանման մի քանի տեխնոլոգիական նորույթներ ։
Սյուժե
Մատիտ անունով մի փոքրիկ մարդ և Թանաքաբիծ մականունով նրա շոտլանդական տերիերը գնում են որսի։ Մտնելով անտառ՝ նրանք նախ որոշում են քնել։ Նրանց արթնացնում է մի սկյուռ, որին էլ նրանք անմիջապես սկսում են հետապնդել։ Չկրակելով նրան` ընկերներն ընկնում են երկու նապաստակների հետևից, բայց նրանք ևս խուսափում են մահից։ Այնուհետև կատաղության պահին Մատիտը պատահաբար իր կոշիկը նետում է ծառի վրա, և երկրորդը նույնպես թռչում է այնտեղ։ Դժվարությամբ վերցնելով դրանք` ընկերներն սկսում են հետապնդել աղվեսին, բայց վերջինս նույնպես հաջողությամբ հեռանում է նրանցից։
Հոգնած ընկերները տուն են վերադառնում ուշ գիշերով և խանութից գնում են որսի զանազան մսեր։
2001 թվականի վերահնչյունավորում
2001 թվականին մուլտֆիլմը վերականգնվել է և վերահնչյունավորվել է «Ստուդիա ԱՍ» և «Մանկական սեանս» ընկերությունների կողմից։ Նոր տարբերակում ամբողջապես փոխվել է ֆոնոգրաման, վերահնչյունավորմանը մասնակցել են ժամանակակից դերասաններ, լուսագրերում փոխվել է հնչյունային ռեժիսորի և հնչյունավորող դերասանների մասին տեղեկությունը։ Հնչյունավորումը ծայրահեղ վատ է ընդունվել ինչպես հեռուսադիտողների մեծ մասի, այնպես էլ` մասնագիտական համայնքի անդամների կողմից  ։ Երբեմն քննադատության է ենթարկվել նաև վերականգնման որակը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր շների մասին Կատեգորիա:1954 մուլտֆիլմեր
Ձեռագրացուցակ
Ձեռագրացուցակ (ցուցակձևռագրաց), մատենադարաններում, գրադարաններում, գիտաուսումնական հաստատություններում, վանքերում ու եկեղեցիներում պահվող, երբեմն նաև անհատներին պատկանող հնագույն ձեռագիր (գրչագիր) գրքերի մատենագիտական ցանկ։
Վերնագրեր
Ձեռագրացուցակներում կամ սոսկ թվարկվում են ձեռագրերի վերնագրերը, կամ մանրամասն տեղեկություններ են տրվում նրանցից յուրաքանչյուրի հեղինակի, վերնագրի, գրության ժամանակի, վայրի, ընդօրինակողի, ծաղկող-նկարազարդողի, բովանդակության, հիշատակարանի, թղթի թե մագաղաթի վրա գրված լինելու, գրերի տեսակների, էջերի քանակի, վիճակի մասին և այլն։
Գրի և գրչության սկզբնավորումից ի վեր տարբեր լեզուներով ձեռագրացուցակներ սկսել են կազմվել, սակայն դրանց կազմումը նոր իմաստ ու բովանդակություն է ստացել տպագրության գյուտից հետո, երբ ձեռագրերը սկսել են դիտվել իբրև պատմական ժառանգություն, անցյալի մտավոր կյանքի հուշարձան, և դրանք տպագիր գրքերից առանձին ներկայացնելու կարիք է զգացվել։ Հայկայկական ձեռագրացուցակներ սկսել են կազմվել 5-6-րդ դարերին։
սկզբում դրանք եկեղեցու կողմից ընդունելի և մերժելի գրքերի կամ որևէ նյութի նվիրված ոչ մեծ ցանկեր էին («Թիւք արտաքին գրոց», «Թիւք ներքին գրոց», «Ցուցակ պատմագրաց հայոց» և այլն)։ Առավել ծավալուն ցուցակներ կազմվել են հետագայում։ Մեզ հասած այդպիսի ձեռագրացուցակներից են 11-12-րդ դարերի մտածող -Հովհաննես Մարկավագի «Կարգադրութիւնք գրոց սրբոց»-ը, 13-րդ դարի գործիչ Գրիգոր Որդի Աբասայի «Գիրք պատճառաց»-ը, Սաղմոսավանքի՝ 15-րդ դարի անհայտ հեղինակի ձեռագրացուցակը, 17-րդ դարի մատենագետ Վարդան Բաղիշեցու՝ Ամրդոլու վանքի Ձեռագրացուցակ («Ցուցակ ձեռագրաց Մաշտոցի անվան Մատենադարանի», ձեռագրացուցակ, ընդգրկում է նաև փոքր թվով տպագիր գրքեր)։ 18-րդ դարի սկզբներին Եվրոպայում, ապա նաև Ռուսաստանում արևելագիտության զարգացման շնորհիվ հայագիտությունը համարվել է համաշխարհային մշակույթի բաղկացուցիչ մասը, և հայերեն ձեռագրացուցակներ են կազմել նաև եվրոպացի հայագետները։
Հրատարակություններ
1739 թվականին Փարիզում Բեռնարդոդը Մոնֆոկոնհէ եվրոպական լեզուներով հրատարակնլ է մի ընդարձակ ձեռացուցակը՝ նրանում տեղ հատկացնելով նաև հայագետ Գուլիելմոս Վիլֆրուայի կազմած Փարիզի Կայսերական գրադարանի ձեռագրացուցակին, որը նույն թվին լույս է տեսել նաև առաևձիև գրքով։
1840 թվականին Ռուսաստանի ԳԱ անդամ Մ. Բրոսսեն Պետերբուրգում ռուս, և ֆրանսիայում հրատարակել է Հ. Շահխաթունյանցի՝ էջմիածնի գրադարանի տպագիր ու ձեռագիր գրքերի ցանկը։ Հայ նոր բանասիրության մեջ, իր ժամանակի չափանիշներով, առաջին լիակատար ձեռագրացուցակը կազմել է Էջմիածնի միաբան Դ. Շահնազարյանցը։ 1
1863 թվականին Թիֆլիսում, Հ. Կարենյանցի հրատարակությամբ, լույս է տեսել նրա «Մայր ցուցակ ձեռագիր մատենից գրադարանի Մ. Աթոռոյն էջմիածնի» աշխատությունը։
1891 թվականին Վիեննայի Մխիթարյանները որոշեցին աշխարհի հայագետ-բանասերների աջակցությամբ հրատարակել հայկական բոլոր ձեռագիր հավաքածուների ցուցակները։
Կարճ ժամանակից հետո լույս տեսան Մյունխենի, Վիեննայի, Պետերբուրգի և այլ վայրերի հայկական ձեռագրացուցակները։ Դրանց մեջ առ այսօր չգերազանցվածը Հ. Տաշյանի «Ցուցակ հայերէն ձեռագրաց Մատենադարանին Մխիթարեանց ի Վիեննա» (1895) գործն է։ Մինչ այդ և հետագայում կազմված հայերեն ձեռացուցակների թիվը հասնում է 200-ի։
Գիտական արժանիքներ
Գիտական արժանիքներով, ընդգրկած ձեռագրերի քանակով, նկարագրությունների հարստությամբ լավագույններից և այլն. Ֆ. Մակլերի «Փարիզի Ազգային գրադարանի հայերեն և վրացերեն ձեռագրերի ցուցակ»-ը (Ֆրանսիայում, 1908), Ֆր. Կոնիբերի «Բրիտանական թանգարանի հայերեն ձեռագրերի ցուցակ»-ը (Անգլիայում, 1913), Բ. Սարգիսյանի «Մայր ցուցակ հայերեն ձեռագրաց Մատենադարանին Մխիթարյանց ի Վենետիկ»-ը (հատոր 1-3, 1914-1966), Օ. Եգանյանի, Ա. Զեյթունցյանի, Փ. Անթաբյանի «Ցուցակ ձեռագրաց Մաշտոցի անվան Մատ հնադարանի »-ն (հատոր 1-2, 1965-1970)։
Կատեգորիա:Ձեռագրեր Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Գերոլցհոֆեն
Գերոլցհոֆեն (Gerolzhofen), համայնք Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասի Շվանդորֆ շրջանում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 6528 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 18,35 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 6 78 134։
Քաղաքային համայնքը ստորաբաժանվում է 2 քաղաքային թաղամասի։
Հայերը Բելառուսում
Հայերը Բելառուսում ստվարացել են 1990-ական թվականներին։ Բելառուսում ապրում են ավելի քան 30 հազար հայեր, որոնք հիմնականում քաղաքաբնակ են, ապրում են Մինսկում, Վիտեբսկի մարզի քաղաքներում։ 1991 թ-ից գործում է հայկական կիրակնօրյա դպրոց, որտեղ դասավանդվում են հայոց պատմություն և հայոց լեզու, ազգային պար ու երգ։ Մինսկում նաև գործում է «Հայաստան» մշակութային-կրթական ընկերությունը։ Հայերը նկատելի դեր են խաղում Բելառուսի հասարակական և մշակութային կյանքի տարբեր բնագավառներում։
Տնտեսական, մշակութային կապեր
Բելառուսի և Հայաստանի միջև տնտեսական և մշակութային կապերը զարգացել են խորհրդային իշխանության օրոք։ Աշխույժ է եղել համագործակցությունը գրականության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի բնագավառներում։
Հայերեն են թարգմանվել բելառուս գրողներ Ցանկա Կուպալայի, Յակուբ Կոլասի, Մաքսիմ Տանկի, Պետրոս Բրովկայի, Իվան Շամյակինի երկերից, բելառուսերեն հայ դասականների և ժամանակակից գրողների ստեղծագործություններից։ Հայ բեմում բեմադրվել են բելառուս հեղինակներ Անդրեյ Մակայոնոկի, Միկալայ Մատուկովսկու պիեսները։ 1987 թվականին Երևանում հյուրախաղերով ելույթ է ունեցել Մինսկի Մաքսիմ Գորկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնը, որի կազմում էին դերասանուհիներ Բ. Մասումյանը և Օլգա Շահ-Պարոնը։ Երաժշտական կապերը սերտացել են 1970-1980-ական թթ.։ Հայկական և բելառուսական երաժշտական կոլեկտիվներ և անհատ կատարողներ հանդես են եկել փոխադարձ հյուրախաղերով։
Հայկական համայնք
Հայ համայնքը Բելառուսում պաշտոնապես հիմնվել է 1989 թվականին (վերագրանցվել 1991 թվականին)։ Հիմնադրման նախաձեռնողներն էին Բելառուսում հայտնի հայ մտավորականներ, խոշոր ձեռնարկատերեր։ Համայնքը ներկայացնում է «Հայաստան» կրթական-մշակութային ընկերությունը, որն անդամակցում է Բելառուսի կրոնի և ազգությունների կոմիտեին։ Կազմակերպությունն ունի ավելի քան 300 անդամ։ Համայնքի նախագահն է Գևորգ Եղիազարյանը, որը միաժամանակ Բելառուսի ազգային մշակույթների հանրապետական կենտրոնի ազգությունների խորհրդի նախագահն է։
Ըստ 1989 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Բելառուսում բնակվել է 5 հազար հայ, որից 2800-ը Մինսկում։ 1999 թվականի մարդահամարի տվյալներով հայերի թիվը Բելառուսում 10 հազարից ավելի էր։ 2003 թվականի ոչ պաշտոնական տվյալներով, Բելառուսում եղել է շուրջ 30 հազար հայ։ Նրանց թվի շեշտակի աճը պայմանավորված է Հայաստանից Բելառուս արտագաղթածների հոսքով։ 2009 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Բելառուսում բնակվել է 8512 հայ, որից. 1955-ը՝ Մինսկ քաղաքում, Մինսկի մարզում՝ 1705, Բրեստի մարզում՝ 946, Վիտեբսկի մարզում՝ 1149, Գոմելի մարզում՝ 915, Գրոդնոի մարզում՝ 905, Մոգիլևի մարզում՝ 937։ Ըստ համայնքի տվյալների, 2011 թվականի դրությամբ, ժամանակավոր բնակեցման կարգավիճակով Բելառուսում են գտնվել ևս մոտ 15 հազար հայ։ Հայերն իրենց թվով զբաղեցնում են 6-րդ տեղը բելառուսներից, ռուսներից, լեհերից, ուկրաինացիներից և հրեաներից հետո։ 1991 թվականից Մինսկում գործում է հայկական կիրակնօրյա դպրոց, դասավանդվում են հայոց լեզու և պատմություն, ազգային երգ ու պար։ 1998 թվականին հիմնվել է «Էրեբունի» երգի-պարի ազգագրական համույթը (ղեկավարներ՝ Ռուզան Ավանեսյան և Ռոբերտ Գևորգյան), որը Բելառուսի Գրոդնո քաղաքում անցկացվող ազգային մշակույթների փառատոնում շահել է գլխավոր մրցանակ (2000) ։
Բելառուսում պաշտոնապես գրանցված է չորս հայկական համայնք՝ Մինսկում, Մոգիլյովում և երկուսը Բոբրույսկում, որտեղ գործում են «Հայաստան» կրթական-մշակութային ընկերության մասնաճյուղերը։
Հայերը նկատելի դեր են խաղում Բելառուսի հասարակական և մշակութային կյանքի տարբեր բնագավառներում։ 2002 թվականին Մինսկում լույս տեսած «Բելառուսի 100 անվանի գործիչներ» տեղեկատուում հիշատակված են նաև տասը հայեր։ Բելառուսի Հանրապետության հակաօդային պաշտպանության զորքերի առաջին հրամանատարն է եղել գեներալ-գնդապետ Սերգեյ Սարդարովը։ Նրա որդին՝ Արմեն Սարդարովը, Բելառուսի «Բելդորստրոյ» ճանապարհաշինական վարչության գլխավոր ճարտարապետն է։ Մինսկի ստորգետնյա երկաթուղու շինարարությունն իրականացնող «Բելմետրոշին» կազմակերպության գլխավոր տնօրենն է Բորիս Սաղաթելյանը, Մինսկի «Ինտեգրալ» գործարանի փոխտնօրենն է Յուրի Բախտամյանը։ Արվեստի աշխարհում մեծ հեղինակություն է վայելում Մինսկի կոնսերվատորիայի սիմֆոնիկ նվագախմբի գլխավոր դիրիժոր Վալտեր Մնացականովը։
Զգալի թիվ են կազմում հանրապետական մակարդակի հայ գործարարները։ Ոսկան Չոբանյանը երեք տարի անընդմեջ (1999-2001) ճանաչվել է Բելառուսի լավագույն և բարեխիղճ ձեռնարկատեր։ Հանրապետության էստրադայի աստղերի թվում են Ստելլա Կարաօղլանովան և Իսկուհի Աբալյանը (հաղթել են Գրոդնոյի փառատոնում, դափնեկրի կոչում ստացել «Սլավյանսկի բազար» էստրադային երգի փառատոնում)։
Հայ համայնքի ջանքերով Մինսկի Ալեքսանդր Նևսկի ուղղափառ եկեղեցու բակում տեղադրվել է հայերի ցեղասպանության և 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժի զոհերի հիշատակին նվիրված խաչքար, որտեղ նշվում են հայոց պատմության հիշարժան տարելիցները։
Հրատարակվում են հայկական «Միասին» թերթը և «Անիվ» ամսագիրը, գործում են www.miasin.by և www.diaspora.by հայկական կայքերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բելառուսի ազգեր Կատեգորիա:Հայկական սփյուռք
Տիմուր (թատրոն)
Պատմություն
1976 թվականին Խարկովի պատանի հանդիսատեսի թատրոնի նախկին դերասան Վասիլի Սիդինը Խարկովի մանկական ոստիկանական բաժանմունքում հաշվառված երեխաների հետ ստեղծում է թատրոն, որն սկզբնական շրջանում գտնվում էր Խարկովի Կոմինտերնյան շրջանի մշակույթի տանը։ Թատրոնն ստացել է «Չարաճճիներ» անունը։
1979 թվականին թատրոնը փոխում է իր անվանումը «Տիմուր» այն բանից հետո, երբ թատրոնի ընկեր Դավիթ Նագորնին Վ. Սիրինի համար բացահայտում է Արկադի Գայդարի ստեղծագործությունները։ Թատրոնը ներգրավվել է թիմուրյան շարժման մեջ, բացվում է Արկադի Գայդարի թանգարանը և գրադարան-ընթերցասրահ։ Թատրոնը հյուրախաղերով այցելում է գրողի հայրենի` Արզամաս քաղաք։ 1980-ականների թատրոնի կարգախոսն է դառնում «Ուրախություն ժողովրդին»։ Յուրաքանչյուր ամառ թատրոնն այցելում էր աշխատատանքի և հանգստյան ճամբարներ, որտեղ դաշտում աշխատելուց հետո երիտասարդ դերասանները հանդես էին գալիս ելույթներով և համերգներով։
Թատրոնի խաղացանկում առավել հաճախ ընդգրկվում էին դասական մանկագիրների` Մարկ Տվենի, Աստրիդ Լինդգրենի, Տուվե Յանսսոնի, Ռոբերտ Լուիս Սթիվենսոնի ստեղծագործությունները։ Ստեղծվում են հետաքրքիր ներկայացումներ։
1984 թվականին «Տիմուր»-ը տեղափոխվում է Շինարարների մշակույթի պալատ, որտեղ գործում է մինչև այժմ։ Դերասանների համար թատրոնը դարձել է իսկական, լուրջ աշխատանք. փորձերից հետո նրանք իրենք են պատրաստում ռեկվիզիտը և հագուստները։
1987 թվականին «Տիմուր» թատրոնին տվել է օրինակելի թատրոնի պատվավոր կոչում։ 1980-ական թվականներին թատրոնի խաղացանկը փոխվում է, հայտնվում են բանաստեղծական «Ի՜նչ հիանալի է այս աշխարհը», «Բուք», «Աղջիկը և տղան», «Ես մանկությունից չեմ, ես պատերազմից եմ», «Իմ խենթ հայրը», «33 էջ սիրո մասին» ներկայացումներ։ Դրանից բացի, ամանորյա յուրաքանչյուր արձակուրդի ժամանակ թատրոնը բեմադրում է նոր ներկայացումներ և տոնական համերգներ։
1994 թվականին թատրոնը այլ ուղղություն է որդեգրում, առանցքային են դառնում հոգևոր թեմաները, բարու և չարի խնդիրները, և թատրոնը հանդիսատեսի ստիպում է մտածել։ Ներկայացումների բովանդակությունը և մթնոլորտը փոխվում է։ Այսպիսով, ավանդական ամանորյա տոնական ներկայացումները դառնում են սուրբծննդյան` «Սուրբծննդյան նախօրեի գիշեր», «Սուրբծննդյան զանգակներ», «Սուրբծնդդյան Երկիր»։
Թատրոնի կյանքում կարևոր իրադարձություն էր «Սուրբ ծննդյան աստղի լույսը» երաժշտական միստերիայի և «Վերադարձրու քեզ տաճարին» բանաստեղծական քարոզի բեմադրությունը։ Գլխավոր խնդիր է դառնում մարդում մեջ մարդկայինի պահպանումը։ Այդ խնդիրն նվիրված ներկայացումներից էին «Տոմասինա», «Աստղային տղա», «Նոյի երեխաները», «Ձյան վրայի հետքերը»։
2007 թվականին նորից փոխում է թատրոնի կերպարը, երբ սկսում են բեմադրվել է «Իմ ջրահարս քույրիկը», «Հույսի կանաչ դրոշը», «Կարմիր առագաստները» և «Խնդրո՛ւմ եմ, ապրի՛ր» ներկայացումները ։ Այժմ թատրոնը բարձրացնում է հասարակության բարոյականության բարդ խնդիրները։ Ցուցադրությունները դառնում են մելոդրամատիկ բնույթի և ոչ միշտ են ուրախ ավարտ ունենում։ 2010 թվականից սկսվում են անցկացվել բարեգործխական նպատակներով ներկայացումներ` նպատակ ունենալով գումար հավաքել ծանր հիվանդ երեխաների համար։ Դրա համար բեմադրվում է «Խնդրում եմ, ապրի՛ր» ներկայացումը ։ 2010 թվականի հոկտեմբերի 29-30-ը «Տիմուր» թատրոնը հյուրախաղերի է մեկնում Կիև, որտեղ երկու բարեգործական ներկայացում է ցուցադրում` նպատակ ունենալով գումար հավաքել քաղցկեղով հիվանդ երեխաների բուժման համար։ 2010 թվականի նոյեմբերի 27-ին, Վ. Սիդինի 60-ամյակի առթիվ, բեմադրվում է «Խնդրում եմ, ապրի՛ր» ներկայացումը, որը նպատակ ուներ օգնել հիվանդ աղջնակ Մարգարիտա Նիկիտինայի բուժմանը ։
Թատրոնը ներկայացումներով հանդես է եկել Ուկրաինայի, Ռուսաստանի, Լեհաստանի մի շարք քաղաքներում։ 1990-ական թվականների կեսերից ավանդական են դարձել յուրաքանչյուր գարնան Մոսկվա կատարվող ուղևորությունները։
2011 թվականի սեպտեմբերի 12-ին մահանում է թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Վասիլի Սիդինը ։ Նոր գեղարվեստական ղեկավար է դառնում «Տիմուր» թատրոնի սան Անտոն Ժիլյակովը։
Գործունեություն
Դպրոցական գարնանային արձակուրդների ժամանակ «Տիմուր» թատրոնը և թատրոնի կողմից հիմնադրված համանուն բարեգործական հիմնադրամն անց են կացնում «Ոգին այնտեղ է, որտեղ ցանկանա» փառատոնը, որի շրջանակներում իրենց բեմադրություններն են ներկայացնում մանկական թատրոններ Խարկովից և Ուկրաինայի այլ քաղաքներից։ Փառատոնի հյուրերն են լինում դերասաններ, երաժիշտներ, նկարիչներ և տարբեր քրիստոնեական տարբեր խմբերի հավատացյալներ։ Ամեն տարի ամռանը թատրոնի դերասանները մեկնում են ճամբար ։
Ամեն տարի նոյեմբերի 11-ին նշվում է թատրոնի խորհրդանշական տարեդարձը։ «Տիմուր» բարեգործական ֆոնդի կողմից այն բիզնեսմեններին, քաղաքական գործիչներին, նկարիչներին և լրագրողներին, ովքեր օգնել են թատրոնին կամ զգալի ներդրում են ունեցել մանկական մշակույթի զարգացման համար, շնորհվում է «Զարթոնք» մրցանակը, որի մրցանակակիրներն այս տարիների ընթացքում եղել են Միխայիլ Պիլիպչուկը, Տատյանա Դեմինան, Եվգենի Կուշնարյովը և շատ ուրիշներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի թատրոններ
Գոքսհայմ (Ներքին Ֆրանկոնիա)
Գոքսհայմ (Gochsheim), համայնք Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասի Շվանդորֆ շրջանում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 6230 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 21,00 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 6 78 135։
Կազապեզեննա
Կազապեզեննա (Casapesenna), կոմունա Իտալիայի Կամպանիա մարզի Կազերտա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 6652 մարդ։ Բնակչության խտություն կազմում է 3231 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 2 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 81036, հեռախոսային կոդ՝ 081։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Հեղինեն։ Տոնակատարությունը օգոստոսի 12-ից 18-ը։
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ֆոլիցո
Ֆոլիցո (Foglizzo), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 2.180 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 145 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 5 կմ²։ Փոստային ինդեքսը՝ 10090։ Հեռախոսային կոդը՝ 011։
Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Մարիա Մագդալինան։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լերմոնտովո (գյուղ, Տուապսեի շրջան)
Բնակչությունը
Լերմոնտովոյում բնակվում են հայեր, ռուսներ և հույներ։ 1987 թվականի տվյալներով, գյուղն ուներ 605 բնակիչ, իսկ 1999 թվականին` 1143 բնակիչ։ 2010 թվականի հաշվառումների համաձայն, գյուղում ապրում էր 1122 մարդ։ Բնակիչներն զբաղվում են այգեգործությամբ և բանջարաբուծությամբ։
Գյուղն ունի գրադարան և ակումբ, առողջարաններ, հանգստյան տուն, հյուրանոցներ և զվարճանքի զանազան վայրեր։ Հայտնի է իր լողափերով։
Պատմությունը
Գյուղը հիմնել են Սամսունից եկած հայերը` 1860 թվականին։ Անվանվել է ի պատիվ Միխայիլ Լերմոնտովի, ով Տենգինկայի հետևակային գնդի կազմում եղել է` 1838 թվականին Շափսուղո գետի ափին կառուցված Տենգինկայի ամրությունում, սակայն չի հասել այն վայրը, որտեղ հիմա Լերմոնտովո գյուղն է։
Գյուղը բնակավայրերի ցուցակներում հաշվառվել է երկրամասի ղեկավարության` 1958 թվականի սեպտեմբերի 24-ի որոշումից հետո։