cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Árstíðir
Խումբը ստեղծվել է 2008 թվականին՝ Ռեյկյավիկում որպես եռյակ։ Այն ժամանակ խմբի անդամներն էին Դանիել Աուդյունսոնը ( կիթառ ), Գյունար Մաուր Յակոբսոնը ( կիթառ ) և Ռագնար Օուլավսոնից ( բարիթոն կիթառ )։ Խմբի առաջին՝ Árstíðir ալբոմը ձայնագրելու ընթացքում նրանց միացան Յոնաս Յենսոնը ( թավջութակ ) և Ջոն Էլոնսոնը ( դաշնամուր )։ 2010-ին խումբը դարձավ վեցնյակ, երբ խմբին միացավ Կարլ Ջեյմս Պեցկան ( ջութակ )։ Ջոն Էլոնսոնը և Յոնաս Յենսոնը 2013-ին լքեցին Árstir- ը, իսկ 2016-ին խումբը լքեց Ջեյմս Պեցկան։
Արտակ Օհանյան (Գուսան)
Կենսագրություն
1991 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ամուսնացել է մարտական ընկերոջ քրոջ՝ Ժաննա Սահակյանի հետ։ 1992 թվականի մարտ–մայիս ամիսներին մասնակցել է նոր ուղղաթիռային արկերի նախագծման և փորձարկման աշխատանքներին։ Հուլիսին մարտեր են մղել նաև Գորիսի շրջանի Սոֆլու և Կոռնիձոր գյուղերում, իսկ օգոստոսին՝ Կարմիրի շրջանում։ Նոյեմբերին տեղափոխվել են Խնձորեսկ։
Árstíðir
Արտաքին կապեր
Կատեգորիա:Իսլանդական երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:2008 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Արտակ Օհանյան (Գուսան)
Կենսագրություն
1993 թվականի մարտի 24-ին Երևանում ծնվում է նրա միակ դուստրը՝ Տաթևիկը։ 1993 թվականի սեպտեմբերի 9-ին 5 ընկերների հետ Կուբաթլուի շրջանում հատուկ առաջադրանք կատարելիս մարտի են բռնվում դարանակալված թշնամու 2 ջոկատների հետ, որտեղ և նա կնքում է մահականացուն։ Գուսանի աճյունը հանգչում է «Եռաբլուր» պանթեոնում, Հայաստանի Հանրապետության բազմաթիվ զոհված ազատամարտիկների կողքին։
Արցախյան հերոսամարտի էջերից
Գուսան Արտակը հերթական մարտերից մեկի ժամանակ տեսնելով, որ վերջանում է զինամթերքը, իսկ օգնությունը տեղ կհասնի 20 րոպեից, փայտի վրա ամրացնում է շորերի կտորներ՝ նմանեցնելով դրոշակի պարզում է վերև փորձելով հասկացնել, որ պետք է դադարեցվի կրակոցները։ Ի զարմանս բոլորի ադրբեջանցիները դադարեցնում են կրակոցները, որից հետո ադրբեջաներեն գոռալով հասկացնում է, որ դուք էլ եք հոգնած, մենք էլ և կարելի է մի պահ հանգստանալ, առաջարկելով իր կողմից երգը, իսկ նրանց կողմից պարը։ Պայմանավորվածությունը համաձայնեցվում է երկկողմանի, և նա սկսում է բարձր և խրոխտ ձայնով երգել հայկական ազգագրական երգերի շարան, որի ընթացքում նկատելի է դառնում ադրբեջանցիների պարը։ «Հանգստի» ժամանակը տևում է մոտավերապես 15-20 րոպե, որի ընթացքում արդեն տեղ է հասնում սպասվելիք զինամթերքը։ Արտակը հանգիստ շունչ քաշելով՝ հայերեն հայհոյանքների շարանից հետո ադրբեջաներենով հայտարարում է, որ ավարտվեց հանգստի ուրախ ժամանցը, որից հետո կրկին շարունակվում է թեժ մարտը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմի մասնակիցներ հայկական կողմից Կատեգորիա:Արիության մեդալակիրներ
Հայկ Սարգսյան (այլ կիրառումներ)
Հայկ Սարգսյան կարող է նշանակել.
Առաքել Առաքելյան (այլ կիրառումներ)
Առաքել Առաքելյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Ադրբեջանական հարսանեկան ծես
Ադրբեջանական հարսանեկան ծես (Azərbaycanın toy adətləri), հանդիսանում է ադրբեջանցիների ամենանշանակալի և հանդիսավոր ընտանեկան ծեսերից մեկը։ Այն բարդ է և բազմաստիճան, իրար հետ կապված պարտադիր հերթական արարողություններով և կարգերով ։ Ադրբեջանական հին հարսանիքը մի շարք ծեսերի շար է, որոնք ձգվել են երկար ժամանակ՝ պահանջելով նյութական նշանակալի ծախսեր ։ Հենց բուն հարսանիքը կազմված է երեք փուլից՝ մինչամուսնական շրջան (խնամախոսություն, նշանադրություն, ամուսնության կնքում), հարսանիք և հետամուսնական շրջան։ Ադրբեջանցիների հարսանեկան արարողության տարրեր ազդեցություն են ունեցել նաև Ադրբեջանում ապրող այլ ազգերի մշակույթի վրա, ինչպես՝ լեզգիների , խինալուգների , ցակուրների։
Արարողության կառուցվածք
Ամուսնանալու մասին ինքնուրույն որոշում կայացնելուց հետո հարսանիքի պաշտոնական ընթացակարգ է սկսվում՝ սկսած հարսնացուի ծնողների նախնական համաձայնությունից («սեզ քյասդի») ։
Գիզ գյորմե
Հարսանիքի առաջին պայմանը այնպիսի սովորույթներ են, ինչպիսիք են՝ «գիզ գյորմե» (հարսնատեսություն), «գիզ բեյենմե» (ընտրության հաստատում)։ Հարսանիքի այս փուլի մասնակիցները սովորաբար կանայք են։ Այսպիսով, ամուսնանալ պատրաստվող տղայի ամենամոտ հարազատներն սկսում են պարզել, տեղեկություններ հավաքել աղջկա, նրա ծնողների, այն ամբողջ ծագման, շրջապատի մասին, որում ապրում է նրա ընտրյալը ։
Խնամախոսություն
Փեսայի ընտրության հաստատվելուց հետո նշանակվում է աղջկա տուն խնամախոսներ ուղարկելու օրը։
Փեսայի առավել հարգված, ավագ հարազատները մասնակցում են «հիմնական» խնամախոսությանը, և մերժումը ստանալը զգայուն հարված է լինում այդ մարդկանց հեղինակության համար։ Նախնական համաձայնություն ստանալու համար սովորաբար հարսնացուի տուն ուղարկվում է փեսայի տարեց հարազատներից մեկը կամ, ծայրահեղ դեպքերում՝ ավագ քույր։ Նախկինում ավանդույթը պահանջել է բազմաթիվ «մերժումներ» տարբեր պատճառներով, բայց հետագայում այս կետը շատ ավելի պարզ է դարձել։ Համարվում է, որ դրանում գլխավոր դերը խաղացել է այն փաստը, որ կյանքի ապագա զուգընկերոջ ընտրությունը դարձել է երիտասարդների համար հավասար և անձնական գործ ։
Խնամախոսություն նշանակելիս փորձել են այնպես անել, որ օրը հաջողակ օրերից լինի, այսինքն՝ այնպիսիների, որ ցանկություններից կատարում բերի։ Համաձայն հին հավատալիքի՝ տղայի տնից աղջկա տուն գնալու ճանապարհին խնամախոսներին միանում են մութ ուժերը՝ փորձելով կանխել բարի գործի իրականացումը, որպեսզի ուղարկված խնամախոսները մերժվեն և ձեռնունայն վերադառնան։ Այդ պատճառով մարդիկ ասեղ էին խրում տան դռան և դրա հարևանությամբ պատին։ Չար ուժերը, վախենալով մետաղից պատրաստված ասեղից, իբր թե չեն համարձակվում լքել այդ տունը, որպեսզի միանան խնամախոսներին, որոնք գնում են դեպի աղջկա տուն ։
Գլխագին
Նախկինում Ադրբեջանում տարածված էր հարսնացուի «գլխաշորի» վճարը, որն աղջկա ծնողները, ավելի կոնկրետ՝ հայրը կամ աղջկան ամուսնացնող մեկ այլ մարդ, ստանում էին փեսայից՝ աղջիկը նրան տալու համար։ Մինչ ամուսնություն տրվող գլխագինը կարող էր լինել փող, իր, կամ էլ անասուն։ Այդ ավանդույթը ամբողջ Ադրբեջանում չէր տարածված։ Համաձայն ԽՍՀՄ օրենսդրության՝ փոխադարձ գլխագինն արգելվել է ։
Նշանադրություն
Խնամախոսությանը հաջորդում է նշանադրության ծեսը։ Այն բանից հետո, երբ աղջկա ծնողները (հիմնականում հայրը) համաձայնում են ամուսնացնել դստերը, փեսային իրենց նոր հարազատների հետ միասին հարսնացուի տանը հյուրասիրում են թեյով և քաղցրավենիքով։ 1908 թվականին ադրբեջանական էթնիկ շահսևեն խմբի նշանադրության գործընթացը նկարագրվել է հետևյալ կերպ ։
"Շահսևանցին ամուսնանում է հին սովորությունների համաձայն։ Եթե աղջկա հայրը համաձայն է ամուսնացնել դստերը, ապա փեսային առաջին հերթին պետք է հյուրասիրի իր նոր հարազատների հետ թեյ և քաղցրավենիք հարսնացուի տանը, որը կոչվում է նշանադրություն։"
Քեբին
Ամուսնության գրանցումը («քեբին քեսմեք») տեղի է ունենում հարսանիքից մի քանի օր առաջ երկու կողմի վկաների մասնակցությամբ ։ Ամուսնական պայմանագրում («քեբին քագիզի»), որը նախկինում շատ խնամքով պահել է յուրաքանչյուր ամուսնացած կին, գրանցվել է երաշխավորված գումարը («մեհր»), այսինքն երաշխիքը հօգուտ հարսնացուի՝ ամուսնուց բաժանվելու կամ նրա մահվան դեպքում ։
Հարսանիք
Հարսանիքից մի քանի օր առաջ իրականացվում է «և բյազեմեկ» (տան ձևավորում) արարողությունը, որի դեպքում այդ օրը հարսնացուի օժիտը («ջեխիզ») տեղափոխվում է փեսայի տուն։ Այս սովորույթի հիմնական նպատակն է երիտասարդ զույգի համար ապահովել այն ամենը, ինչն անհրաժեշտ է միասին կյանք սկսելու համար։ Հետևաբար օժիտում գլխավոր տեղը զբաղեցնում են կահույքը, սպասքը, կենցաղային իրերը ։
Որպես կանոն առանձնացնում են «կանանց» հարսանիք («պալտար քեսդի» ծես) և հիմնական, այսպես կոչված, «տղամարդկանց» հարսանիք ։ Հարսանիքի ժամանակ սովորաբար հնչում է ազգային երաժշտություն։
Հարսանիքի առաջին օրվա երեկոյան հարսնացուի տանը տեղի է ունենում «հինայով օծումը»։ Դրան հրավիրվում են աղջկա մերձավոր ընկերուհիները և հարազատ աղջիկները։ Մի խումբ երիտասարդ տղաներ և աղջիկներ ժամանում են փեսայի տուն երաժիշտների հետ։ Փեսայի ամենամոտ հարազատները հինա են դնում հարսնացուի մատների վրա և նվերներ տալիս։ Հարսնացուի ընտանիքը ճաշկերույթ է մատուցում արարողության մասնակիցներին։ Ադրբեջանի տարբեր շրջաններում հինա կիրառելու ծեսը տարբեր է կոչվում. Շեքիում՝ «հարսնացուի խրախճանք», Թովուզում` «աղջկա ցուցադրում», Մասալըում և Լենքորանում` «աղջկա հավաքույթ», Ղուբայում` «հինա դնել», Ապշերոնում՝ «հնանանե»։ «Հինա գոյմայի» (հինա դնելու) գիշերը փեսան և փեսեղբայրները ըստ սովորության գալիս են հարսնացուի տուն՝ «տոյ պաիի» համար (հարսանեկան բաժին) և վերցնում են գառ ու հավ, փոխարենը տալիս են նվերներ և փող։ Տոյ պաիի ավանդույթի համաձայն պետք է գողանային, բայց 1980-ական թվականներին դրան նախօրոք պատրաստվում էին և հենց իրենք էին տալիս փեսային։ Երբեմն երաժիշտները մնում են հարսնացուի տանը և զվարճանում, պարերը շարունակվել են մինչև առավոտ ։
Հարսանիքի երկրորդ օրվա առավոտյան փեսացուի տանը պարեր են լինում։ Որոշ գյուղերում դեռևս պահպանվում են հարսանիքի ժամանակ կռվելու սովորությունը՝ «գյուլեշ»։ 1970-ական թվականներին այդ սովորությունը գոյություն ուներ բոլոր գյուղերում։ Հարսանիքի ժամանակ տարբեր գյուղերից հավաքվում էին՝ չափվելու իրենց ուժով ։ Հարսանիքի ավարտին հարսնացուի տուն էին ուղարկում քարավան (մեր օրերում՝ մեքենաների քարավան), որպեսզի հարսնացուին բերեն փեսայի տուն («гялин гятирмэ»)։ Փեսայի տուն տանելու հակառակ ճանապարհին այն փակում էին երեխաները, որպեսզի ստանան որևէ նվեր («հելեթ») ։
Հարսնացուի երկու ափերն էլ կապում են սպիտակ կամ կարմիր թաշկինակներով, որտեղ դնում են փողեր ։
Հարսանիքից հետո
Հարսանիքից մի քանի օր հետո անցկացվում է «ուզե չիհդի» (երեսի բացում), որը խորհրդանշում է «խուսափման» շրջանի ավարտը։ Հնում ըստ ավանդույթի երիտասարդ հարսնացուն հարսանիքից հետո մեկ ամսվա ընթացքում բակի սահմաններից դուրս չի եկել, իսկ առաջին մի քանի օրը՝ նույնիսկ իր սենյակից։ Մեկ շաբաթ նա չէր զրուցում իր սկեսրայրի և սկեսրոջ հետ։ «Ուզե չիհդի» ծեսից հետո հարսնացուի ամենամոտ հարազատները (առանց մոր և հոր) և փեսացուն հավաքվում են նրա տանը, շնորհավորում են նորապսակներին, տալիս են արժեքավոր նվերներ կամ գումար ։
Փոփոխություն հարսանեկան ծեսում
Չնայած նշանակալի ավանդականությանը՝ վերջին տասնամյակներում ադրբեջանական հարսանիքը որոշակի փոփոխություններ է կրել ։ Այսպես օրինակ, լայն տարածում է գտել հարսանիքի օրը զույգի լուսանկարվելը, սպիտակ հագուստը՝ որպես հարսնացուի հարսանեկան հագուստ ։ Փեսացուն, հազվադեպ նաև հարսնացուն կարող են հյուրերի հետ նստել հարսանեկան սեղանի մոտ։ Փեսացուն վերջին տարիներին նաև ստացել է նշանադրությանը ներկա լինելու իրավունք ։ Հատկապես դինամիկ փոփոխություն են կրել քաղաքային հարսանիքները։ Զարգացման միտումներից մեկն է «հարսանիք առանց նորապսակների» սովորությունից մինչև հարսնացուի հարսանեկան թաքնվելուց հրաժարումը ։ Ինչպես նաև կրճատվել է հարսանիքի անցկացման ժամանակը։ Եթե նախկինում ադրբեջանական հարսանիքները կարող էին տևել 3-ից մինչև 7 օր, ապա ներկայումս դա տեղի է ունենում մեկ օրում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի մշակույթ Կատեգորիա:Հարսանիք Կատեգորիա:Ընտանիք
Լաժես
Լաժես (Lagesse), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 184 մարդ, բնակչության խտությունը` 14.64 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12.57 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 165 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 110 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 31 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 113 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 89-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 24։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,8 %։ 89 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 84 անձ (48 տղամարդ և 36 կին)։ Գործազուրկ են եղել 5 անձ (1 տղամարդ և 4 կին)։ 24 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 11-ը` թոշակառուներ, իսկ 8-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Օլխովկա (գետ, թափվում է Բալթիկ ծով)
Օլխովկա (Ольховка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կալինինգրադի մարզում և Գուրևսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կուրիշի ծոցի ափին։ Գետի երկարությունը 12 կմ է, ավազանի տարածքը 43,7 կմ2 է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բալթյան ավազանային շրջանին, գետային ավազանը Բալթիկ ծովի ավազանն է Կալինինգրադի մարզում՝ առանց Նեման և Պրեգոլյա գետերի, ենթաավազանը՝ բացակայում է։ Գետի ջրատնտեսային տեղամասը Նեման գետն է և Բալթիկ ծովի ավազանը։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Լա Լիգա 1932-33
1932-1933 թվականների Պրիմերա Դիվիզիոնի չորրորդ մրցաշրջանը։ Սկսվել է 1932 թվականի նոյեմբերի 27-ին և վերջացել է 1932 թվականի մարտի 28-ը։ Մրցաշրջանին մասնակցել է 10 ակումբ։ Մրցաշրջանի ընթացքում խաղացվել է 90 խաղ, խփվել է 400 գոլ։ Մրցաշրջանի արդյունքում երկրորդ անգամ անընդմեջ հաղթող է դարձել Ռեալ Մադրիդը առաջին անգամ, որը այդ ժամանակ կոչվում էր Մադրիդ Ֆուտբոլային ակումբ։ Բետիս Բալոմպիե ակումը դարձավ առաջինը, որը ներկայացրեց Անդալուսիան Լա Լիգայի մրցաշարում։ Մրցաշրջանը տեղի ունեցավ Իսպանիայի երկրորդ հանրապետության ժամանակաշրջանում, այդ պատճառով որոշ ակումբներ հանդես եկան իրենց հին անուններով։
Մրցաշարին մասնակցեցին հետևյալ ակումբները (ներկայիս անվանումները փակագծերում).
Պիչիչի մրցանակ և Լա Լիգայի ռմբարկուներ
Նշում. այս տարի լավագույն ռմբարկուների և Պիչիչիի մրցանակի հաղթողների միջև տարբերություն չկար
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լա Լիգայի մրցաշրջաններ Կատեգորիա:1932 ֆուտբոլում Կատեգորիա:1933 ֆուտբոլում
Աուստրիա Վիեննա
Աուստրիա Վիեննա, ավստրիական ֆուտբոլային ակումբ Վիեննա քաղաքից։ Ակումբը ստեղծվել է 1911 թվականին և ներկայումս հանդես է գալիս Բունդեսլիգայում՝ Ավստրիայի բարձրագույն դիվիզիոնում։ Տնային մարզադաշտը «Ջեներալի Արենան» է ։
Ռապիդ Վիեննայի հետ Աուստրիան Ավստրիայի երկու ակումբներից է, որ երբեք դուրս չի մնացել Բունդեսլիգայից։ Աուստրիան 24 անգամ հաղթել է Ավստրիայի առաջնությունը, 27 անգամ՝ Ավստրիայի գավաթը, 6 անգամ՝ Ավստրիայի սուպերգավաթը։ 1978 թվականին թիմը հասավ ՈՒԵՖԱ Գավաթակիրների գավաթի եզրափակիչ։
Մոխրագույն դելֆին
Մոխրագույն դելֆին, կաթնասունների դասի, դելֆինների կարգին պատկանող տեսակ, մոխրագույն դելֆինների (Grampus) ենթակարգի միակ ներկայացուցիչ։ Տարածված է ամբողջ աշխարհի գրեթե բոլոր բաց և ափամերձ ջրերում՝ բացառությամբ Աֆրիկայի արևմտյան ափերի, Հարավային Ամերիկայի հյուսիսարևելյան և բևեռային ծովերի։ Ռուսաստանի ջրերում մոխրագույն դելֆին հանդիպում է միայն Կուրիլյան կղզիների հարավային մասում ։
Նկարագրություն
Մոխրագույն դելֆինների հասուն առանձնյակի քաշը կարող է հասնել 300 կիլոգրամից մինչև 500 կիլոգրամ, իսկ երկարությունը՝ մինչև 3-4 մետր։ Մոխրագույն դելֆինը սնվում է հիմնականում գլխոտանիներով։ Մոխրագույն դելֆինի մեջքի լողակը բարձր է` հետևի եզրի խորը փորվածքով և թեթևակիորեն մոտեցած մարմնի առջևի կեսին։ Այլ դելֆիններին բնորոշ կտուցը բացակայում է։ Մարմնով մեկ ցրված բաց գույնի բծեր, շերտեր և քերծվածքներ է ունենում, որոնք փափկամարմինների և ցեղակիցների ատամների հետքեր են ։
Մոխրագույն դելֆինի կյանքի տևողությունը մինչև 30 տարի է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դելֆիններ Կատեգորիա:Կաթնասուններ Կատեգորիա:Կաթնասունների ընտանիքներ Կատեգորիա:Կաթնասունների ցանկեր Կատեգորիա:Դելֆինարիումներ Կատեգորիա:Դելֆյան խաղեր Կատեգորիա:Միջազգային Կարմիր գիրք Կատեգորիա:Կետանմաններ
Կենդանակերպի համաստեղություններ
Կենդանակերպի համաստեղություններ (от ζωδιακός, «կենդանական»), 13 համաստեղություն, որոնք դասավորված են Խավարածրի երկայնքով։ Խավարածիրը այն տեսանելի ուղեծիրն է, որով շարժվում է Արեգակը մեկ տարվա ընթացքում։
Ենթադրվում է, որ կենդանակերպերը առանձնացվել են Հին Հունաստանում։
Պատմություն
Հնադարում յուրաքանչյուր այս համաստեղությանը տրվել է համապատասխան աստղագիտական նշան։ Մեր ժամանակներում այդ խորհրդանիշները չեն օգտագործվում աստղագետների կողմից։ Կենդանակերպերի, ինչպես նաև մնացած 88 համաստեղությունների ժամանակակից սահմանները որոշվել են Միջազգային աստղագիտական միության երրորդ գլխավոր ասամբլեայում 1928 թվականին։
Կենդանակերպի համաստեղություններ
Աղյուսակում բերված են բոլոր համաստեղությունները, որոնք հատում է Խավարածիրը։ Հատման գիծը կարմիր գծիկային գիծ է (այդ թվում Օձակիրը, որը Կենդանակերպ չի համարվում)։
Պայծառ աստղեր
Կենդանակերպերում կան շատ պայծառ աստղեր։ 15 ամենապայծառ աստղերի ցանկը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Համաստեղություններ
Միջուկային հետազոտությունների և ուսուցման «Չեքմեջե» կենտրոն
Միջուկային հետազոտությունների և ուսուցման «Չեքմեջե» կենտրոն (Çekmece Nükleer Araştırma ve Eğitim Merkezi, ÇNAEM), միջուկային հետազոտությունների իրականացման թուրքական պետական գործակալություն։ Հիմնական նպատակը միջուկային հետազոտությունների իրականացումը, ինչպես նաև միջուկային արդյունաբերության ոլորտի մասնագետների պատրաստումն է։ Գործակալությունը կազմավորվել է 1958 թվականի մարտի 6-ին որպես Թուրքիայի միջուկային էներգիայի վարչության բաժանմունք (Türkiye Atom Enerjisi Kurumu, TAEK): Գործակալությունը գտնվում է Ստամբուլի հարավարևմտյան մասում՝ Քյուչյուքչեքմեջե շրջանում։ Իր ներկայիս անվանումը ստացել է 1960 թվականի օգոստոսի 12-ին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Թուրքիայի կազմակերպություններ Կատեգորիա:1958 հիմնադրված կազմակերպություններ Կատեգորիա:Ստամբուլի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Թուրքիայի գիտահետազոտական ինստիտուտներ
Պրուսական Լեհաստան
Պրուսական Լեհաստան, ինչպես նաև «Պրուսյան բաժին», «Պրուսական հատված», Ռեչ Պոսպոլիտայի նախկին հողեր, որը ստացել է Պրուսիայի կողմից Ռեչ Պոսպոլիտայի երեք հատվածների արդյունքում ։ Պրուսիայի թագավորության տարածքային ձեռքբերումները կազմել են 141,400 քառ․ կմ (54,600 քառ․ կմ) հողատարածքներ, կազմված նախկին Ռեչ Պոսպոլիտայի արևմտյան շրջաններից ։
XVIII դարի կեսերին Ռեչ Պոսպոլիտան այլևս անկախ չէր։ Ռուսական կայսրերն անմիջական ազդեցություն են ունեն լեհական թագավորների ընտրության վրա։ Այս պրակտիկան հատկապես վառ երևում է Ռեչ Պոսպոլիտայի վերջին ղեկավար Ստանիսլավ Ավգուստ Պոնյատովսկին ընտրության՝ ռուսական կայսրուհի Եկատերինա Մեծի նախկին սիրեցյալի, օրինակով։ 1975 թվականի նոյեմբերի 25-ին Գրոդնո տեղափոխվելու պատճառով Ստանիսլավ Ավգուստ Պոնյատովսկին հրաժարական տվեց։ Այն պետությունները, որոնք մասնակցել են Ռեչ Պոսպոլիտայի բաժիններին, եզրափակեցին «Պետերբուրգյան կոնվենցիա»֊ն (1797 թ.), որոնք ներառում էին լեհական պարտքերի և լեհական թագավորի կանոնները, ինչպես նաև այն պարտավորությունը, որ պայմանավորվող կողմերի միապետները երբևէ չեն օգտագործի «Լեհաստանի թագավորությունը» անունով։ Արդյունքում այս երկիրը՝ Ռեչ Պոսպոլիտան, իր երեք հատվածներով քարտեզից անհետացել է ավելի քան 123 տարի ։
Պատմությունը
Առաջին բաժնի մասին կոնվենցիան ստորագրվել է 1772 թվականի փետրվարի 19-ին Վիեննայում և վավերացվել է 1772 թվականի սեպտեմբերի 22-ին։ Մինչ այդ 1772 թվականի փետրվարի 6֊ին (17) Սանկտ֊Պետերբուրգում  պայմանագիր է ստորագրվել Պրուսիայի՝ ի դեմս Ֆրիդրիխ II- ի, և Ռուսաստանի՝ ի դեմս Եկատերինա II- ի, միջև։ Այս համաձայնագրին համապատասխան, Պրուսիան ընդունել է Էրմլանդ (Վարմիա) և Ռոյալ Պրուսիան (այնուհետև դառնում է նոր նահանգ, որը կոչվում է Արևմտյան Պրուսիա), Նոտեչ գետի, Պոմերանիաի գավառի առանց Գդանսկի, Պոմորսկի եւ Մոլոմորսկու (Մարիյենբուրգ) և Հելմինսկու (Կուլմ), ինչպես նաև Մեծ Լեհաստանի որոշ տարածքներ։ Պրուսական ձեռքբերումները կազմել են 36 հազար քառ․ կմ և 580 հազար բնակիչ։ Երկրորդ բաժնի արդյունքում էթնիկ լեհերի բնակեցված տարածքներն անցան Պրուսիայի իշխանության տակ. Դանիխ, Թորուն, Վելկոպոլսկայա, Կուավիա և Մազովիա, բացառությամբ Մազովիայի վոյեվոդիզացիայի։
Կոստյուշկոյի ապստամբության պարտությունը (1794 թ.), Երկրի ստորաբաժանումների դեմ ուղղված, համարվում էր լեհ-լիտվական պետության վերջնական լուծարման համար պատրվակ։ 1795 թ. հոկտեմբերի 24-ին բաժին մասնակցող պետությունները սահմանեցին իրենց նոր սահմանները։ Միաժամանակ նույն պայմանով Պետերբուրգում գաղտնի համաձայնագիր է կնքվել Ավստրիայի և Ռուսաստանի միջև, ակնհայտ թշնամական է Պրուսիայի հետ ֊ ռազմական օգնության մասին, եթե Պրուսիան հարձակվի դաշնակից պետություններից որևէ մեկի վրա։
Երրորդ միջադեպի արդյունքում Պրուսիան ձեռք է բերում տարածքներ, որը հայտնի են որպես Հարավային Պրուսիա և բնակեցված են էթնիկ լեհերով, արևմուտքից Պիլիցա գետը, Վիսլին, Բուգան և Բեմանը, այդ թվում Վարշավան՝ ինչպես նաև Արևմտյան Լիտվայի հողերը (Ժեմայտիյա), ընդհանուր 55 քառ․ կմ մակերեսով և 1 մլն․ մարդ բնակչությամբ։ Պրուսիան նախկին լեհական հողերից ստեղծեց երեք նահանգներ` Արևմտյան Պրուսիա, Հարավային Պրուսիա և Նոր Արևելյան Պրուսիա։
Պաշտոնական լեզուն դարձավ գերմաներենը, ներմուծվեց պրուսական տարածք և գերմանական դպրոց, «գանձարանում» ընտրվեցին «թագավորության» և հովիվների հողերը։ Լեհերենը վերացավ ։
Պրուսական Լեհաստանի խոշոր պատմական իրադարձությունը, որը ներառում է ավելի վաղ 1772 թվականին, Ֆրեդերիկ Մեծի կողմից Լեհաստանի Պրուսիայի կցված տարածքների մասին, Պրուսիայի մոտ նոր ձեռքբերումներ ապահովելու նպատակով նախատեսվում էր մոտավորապես 57.475 գերմանական ընտանիքների տեղափոխվել Արևմտյան Պրուսիա։
1806 թվականին Հենրիկ Դոմբրսկու ղեկավարությամբ Վելիկո Լեհաստանում սկիզբ առած երկրորդ Վիելկոպոլսկա ապստամբության արդյունքում, Նապոլեոնի հետ պատերազմում Պրուսիայի լիակատար պարտությունը կանխելու համար, Վարշավայի դավադիրը Նապոլեոնի հովանու ներքո ձեւավորվել է 1807 թվականին։
Վարշավայի դքսությունը ստեղծվեց, որպես Առաջին Ֆրանսիական արբանյակ և օգտագործվում է որպես կամուրջ Ռուսաստան ներխուժման համար։ Նապոլեոնի պարտությունը ռուսական քարոզարշավի ընթացքում հանգեցրեց դավադրության ապամոնտաժմանը, համաձայն 1815 թվականին Վիեննայի կոնգրեսի որոշման։ Մեծ Լեհաստանի արևմտյան հողերը Պոզնան և Պրուսական Պոմորե քաղաքների հետ միասին մտան Պրուսիայի կազմի մեջ, ինչպես նաև Պրուսիային էր միացել Սակսոնիայի մի մասը, Վեստֆալիի նշանակալի մասը և Ռենսկի տարածքը, Իսկ Մեծ Լեհաստանի մնացած մասը փոխանցվում է Ռուսաստանի կայսրությանը որպես Լեհական Թագավորություն ։ 1846 թվականին Լյուդվիկ Մերոսլավսկու գլխավորությամբ Պրուսյան Լեհաստանի Կրակովի ապստամբության ժամանակ, ապստամբները մշակել են մի ծրագիր, որի նպատակն էր Լեհաստանի ընդհանուր ապստամբության ապստամբող մասը դառնա բոլոր երեք պետությունների դեմ, որոնց միջև անցկացվեց Լեհաստանի նախկին լեհական միասնության բաժինը։
Ապստամբներից 254֊ը մեղադրվեցին դավաճանության մեջ և պատժվեցին Բեռլինի քաղաքային հրապարակում։ Երկու տարի անց, ազգերի Գարնան ժամանակ, 1846 թվականին Պոզնանի հարևանությամբ Լեհաստանի ազգային կոմիտեի ղեկավարությամբ ապստամբություն սկսվեց։ Պրուսական բանակը ձեռնամուխ եղավ Լեհաստանի հանդեպ հարգալից վերաբերմունքի համար կայունացնել վերահսկողությունն իր տարածքում՝ 1500 լեհեր ուղարկվեցին «Պոզնանի Ցիտադոլ»֊ի բանտ, որպեսզի խուճապի մատնեին մյուս կռվարարներին։ Ապստամբությունը ցույց տվեց, որ Լեհաստանի պետականության հռչակման վերաբերյալ Պրուսական կառավարության հետ համաձայնեցնելու որևէ ձև չկա։ Միայն 60 տարի անց, առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո, Վելիկոպոլսկոգո Վոսստանիյայի (1918—1919) ժամանակ Պրուսական հատվածը հնարավորություն է ստանում վերականգնել Երկրորդ Ռեչ Պոսպոլիտայի ազատությունը։
= Հասարակությունը = Պրուսական հատվածում գտնվող լեհերը եղել են բնակչության գերմանականացման լայնածավալ ծրագրի առարկան, սկսած թագավոր Ֆրեդերիկ Մեծի կողմից Պրուսիայի բնակչության ձուլման գործընթացը կուլտուրկամֆի  միջոցով ։Դրա համար Ֆրեդերիկ Մեծը նախատեսում էր այդ տարածքների շուրջ 300.000 գերմանացի գաղութարարների բնակեցնել, որպեսզի նպաստեն գերմանականացմանը։ Այնուամենայնիվ, լեհերի աճող ազգային ինքնությունը և նրանց ինքնավարությունը դժվարացնում էին գերմանականացմանը ։
Փաստորեն ազգային ինքնության աճը և Պրուսիայի թագավորության ու գերմանական կայսրությունում լեհական փոքրամասնության կազմակերպումը դարձավ գերմանականացման քաղաքականության պարադոքսալ արդյունքը ։ Պրուսական բաժնում կրթական համակարգը ավելի բարձր մակարդակի վրա էր, քան ավստրիայում և ռուսերենում, չնայած լեհերենի վրա հարձակումներին, ցանկալի արդյունքի չհասան («Վժեսնիա»)։
Տնտեսությունը
Լեհաստանի պրուսական հատվածը համարվում է Պրուսիայի առավել զարգացած հատվածը շնորհիվ կառավարության ընդհանուր քաղաքականության ։ Գերմանական կառավարությունը աջակցում էր գյուղատնտեսության, արդյունաբերության, ֆինանսական ինստիտուտների և տրանսպորտի արդյունավետ զարգացմանը ։
Վարչական բաժանումը
Առաջին բաժնում Պրուսիան ստացավ 36,000 քառ․ կմ և մոտ 600,000 մարդ։ Երկրորդ բաժնում Պրուսիան ստացավ 58.000 քառ. կմ և մոտ 1 մլն մարդ։ Երրորդ բաժնում, երկրորդին նման,Պրուսիան ստացավ մոտ 55,000 քառ․ կմ և 1 միլիոն մարդ։ Ամբողջ Պրուսիայում ստացվում է նախկին Ռեչ֊Պոսպոլիտայի տարածքի մոտավորապես 20 տոկոսը (149 000 քառ կմ) և բնակչության մոտավորապես 23 տոկոսը (2,6 մլն․ մարդ) ։ Պրուսական հատվածի ամբողջ տարածքը (պրուսական լեհաստան) կոչվում է Մեծ Լեհաստան։ Այդ տարածքներից Պոզնան և Կալիշսկի նահանգների հողերը անվանում էին «Մեծ Լեհաստան», նեղ իմաստով, Բրեստ-Քուջովսկի և Ինովրոցլավսկո «վոյիվոդները» կոչվում էին Կուավիա, Մազովիա և Ռաեւսկոյե - Մազովիա, Հելմինսկո, Մալբորգ և Պոմորսկիները, Ուերմանովը  լեհական կամ թագավորական Պրուսիա։ Մարզային կամ տարածքային անվանումն է, որն աստիճանաբար միավորվել է հիմնական լեհական պետության մեջ այն պատճառով կամ քանի որ Պիաստի իշխանական գիծըն էրմահացել  նրանցում, կամ քանի որ նրանք ստիպված էին այդ ամենին հասնել զենքի ուժով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պրուսիայի թագավորություն Կատեգորիա:Լեհ-գերմանական հարաբերություններ
Բրեստ
Բրեստ (Брэст, Brześć) կամ Բրեստ Լիտովսկ, քաղաք Բելառուսի հարավ-արևմուտքում, Բրեստի մարզի վարչական կենտրոնը։
Քաղաքի ընդհանուր տարածքը կազմում է 146,12 կմ²։ Ըստ 2016 թվականի տվյալների քաղաքի բնակչությունը կազմում է 340 141 մարդ։
Գտնվում է երկրամասի հարավ-արևմուտքում՝ Մուխավեց և Արևմտյան Բուգ գետերի խառնատեղիում, Լեհաստանի հետ միջպետական սահմանի մոտ։ Խոշոր երկաթուղային հանգույց է, գետային նավահանգիստ Մուխավեց գետի վրա և կարևոր ավտոճանապարհային հանգույց։
Բրեստի ղեկավարը համարվում է քաղաքի կատարողական կոմիտեի նախագահը։ Այս պաշտոնը 2016 թվականի հունվարից զբաղեցնում է Ալեքսանդր Ռոգաչուկը։
Բրեստը հին և հարուստ պատմություն ունեցող քաղաք է։ Առաջին անգամ քաղաքի անունը հիշատակվել է 1017 թվականին՝ առաջին նովգորոդյան տարեգրություն մեջ, որը կոչվում էր «Յարոսլավը Բրեստից» («Ярославъ иде къ Берестию»)։
Քաղաքը գտնվում է Եվրոպական Միության և Եվրասիական Տնտեսական միության տարածքում։
Անվանման ծագում
1863 թվականին Բրեստի անվանման ծագման մասին ճանապարհորդ Պավել Շպիլևսկու կողմից լեգենդ է գրվել, որը կապված է մի հարուստ առևտրականի և իր ընկերների՝ Լիտվական մեծ իշխանություն կատարած ճանապարհորդության հետ ։ Հանկարծ սայլախմբի ճանապարհը արգելափակում է մի ճահիճ, որի շուրջ աճել էին մեծ թվով կեչիներ։ Ճանապարհորդները կտրում են ծառերը և կեչուց «տախտակամածով» կարողանում են անցնել ճահիճը։ Նրանք հասնում են մի կղզի, որը ձևավորվել էր կղզու մեջ թափվող մեծ գետից և փոքր գետակից։ Հաջողության հասնելու համար առևտրականը որոշում է շնորհակալություն հայտնել հեթանոսական աստված Վելեսին՝ կղզու վրա տաճար կառուցելով։ Որոշ ժամանակ անց վերադառնալով Լիտվայից, ուր առևտուրը հաջող էր եղել, առևտրականն ու իր ընկերները կրկին կանգ են առնում Վելեսյան տաճարում, կառուցում են տնակներ և հիմնում են քաղաք, որը անվանում են Բերեստյե։
12-13-րդ դարերի տարեգրքերում հանդիպում է նաև Բերեստիյ անվանումը, 16-րդ դարի պատմական փաստաթղթերում՝ Բերեստ (այս անվանումը հնագույն ժամանակներից տարածված է եղել քաղաքի մերձակայքի բնակիչների շրջանում) ։ 17-րդ դարի վերջին - 20-րդ դարի սկզբին քաղաքը կոչվել է Բրեստ-Լիտովսկի, ապա՝ Բրեստ-Լիտովսկ, ինչը մատնանշում է նրա՝ Լիտվական մեծ իշխանության կազմում գտնվելը, ինչպես նաև թույլ է տալիս այն տարբերակել լեհական Բրեստ-Կույավսկի քաղաքից, Լեհաստանի կազմում գտնվելու ժամանակ քաղաքը կոչվել է Բուգի Բրեստ (լեհ. Brześć nad Bugiem, արտասանվում է՝ Բժեշչչ նադ Բուգեմ), 1939 թվականի սեպտեմբերից կոչվում է Բրեստ, с сентября 1939 года — Брест :
Միջնադար (11-15-րդ դարեր)
XI դարում Բրեստյեն եղել է հնագույն ռուսական առևտրի կենտրոն և ամրոց լեհ-լիտվական տիրույթների սահմանագծում։ Այն վայրը, ուր տեղակայված է եղել հնագույն Բրեստյեն, գտնվել է երկու հնագույն առևտրական ուղիների խաչմերուկում։ Դրանցից մեկն անցնում էր Գալիցյան Ռուսիայից և Վոլինից Արևմտյան Բուգով դեպի Լեհաստան, Մերձբալթիկա և Արևմտյան Եվրոպա, մյուսը՝ Բրեսյեն Մուխովեցով, Բոլոտով, Պրիպյատով, Դնեպրով կապում էր Կիևի, Մերձսևծովյան տարածաշրջանի և Մերձավոր Արևելքի հետ։ Սահմանային տեղադիրքի հետ կապված քաղաքը հաճախ էր դառնում ներքին պառակտումների և ռազմական հակամարտությունների օբյեկտ, ձեռքից ձեռք էր անցնում, մի շարք անգամներ կողոպտվել և ավերվել է։ 1016 թվականին այն նվաճվել է լեհական իշխան Բոլեսլավ Քաջի կողմից։ Կիևի Մեծ իշխան Յարոսլավ Իմաստունը արշավանքներ է ձեռնարկել Բրեստյեի վրա 1017, 1022 և 1031 թվականներին, իսկ 1044 թվականին այն վերադարձրել է Կիրյան իշխանությանը։ XII դարի երկրորդ կեսից Բրեստյեն Վլադիմիրո-Վոլինյան իշխանության կազմում է եղել (1199 թվականից Գալիցո-Վոլինյան իշխանություն), տարեգրություններում 1153 թվականի համար հիշատակվում է որպես իշխան Վլադիմիր Անդրեևիչի, իսկ 1736 թվականին՝ իշխան Վլադիմիր Մստիսլավիչի տիրույթ։ Վաղֆեոդալական ժամանակաշրջանում եղել է Բրեստյան երկրի խոշորագույն քաղաքներից մեկը, ինչը, սակայն, չնայած տեղի ազնվականության բազմաթիվ փորձերի, չդարձավ ինքնուրույն իշխանություն. քաղաքը զարգացավ միայն որպես առևտրի և արհեստների կենտրոն ։
Աշխարհագրություն
Աշխարհագրորեն՝ Բրեստի մարզի վարչական կենտրոնը գտնվում է մայրաքաղաք Մինսկից 320 կմ դեպի հարավ-արևմուտք ՝ Պոլեսիայի արևմտյան ծայրամասում։ Այն իրենից ներկայացնում է ճահճացած հարթ դաշտավայր՝ շնորհիվ մասսայական անտառահատումների։ Տարածքի ռելիեֆը հարթ է և հավասարաչափ (բացարձակ բարձրությունը կազմում է 123 մետր)։ Քաղաքի արևմտյան ծայրամասերում հոսող Արևմտյան Բուգ գետը հոսելով Մուխավեց վտակով բաժանվում է երկու գետաբազուկների։ Բրեստի տարածքում Մուխավեցը վտակներ չունի։ Բրեստի հյուսիսային ծայրամասում հոսում է ոչ մեծ Լեսնայա գետը, որը հանդիսանում է Արևմտյան Բուգի աջակողմյան վտակներից մեկը։
Բրեստը գտնվում է միջազգային ստանդարտներին համապատասխանող ժամային գոտում, որպես արևելաեվրոպական ամառային ժամային գոտում գտնվող բնակավայր (UTC+3) :
2012 թվականի հոկտեմբերի 15-ից սկսած Բրեստ քաղաքի տարածքային սահմանները փոխվել են Բրեստի շրջանի պատգամավորների խորհրդի կողմից 2012 թվականի սեպտեմբերի 11-ին ընդունված № 219 օրենքի համաձայն, ըստ որի Բրեստ ընդհանուր մակերեսը պետք է կազմի 85,8281 հեկտար (0,86 քառակուսի կիլոմետր), որի մեջ են մտնում նաև 85,7071 հեկտար ունիտար գյուղատնտեսական և ձեռնարկատիրական նշանակություն ունեցող հողեր։ Արդյունքում քաղաքի ներկայիս քաղաքը կազմում է 146,12 կմ²։
Քաղաքի տարածքում գտնվում է հանրապետական նշանակության մեկ բնության հուշարձան, որը իրենից ներկայացնում է յուրահատուկ ծառ։ Ոլորապտույտ ծառը (Եղևնի սովորական) գտնվում է Բրեստի քաղաքային զբոսայգում ։ Քաղաքը շրջապատող լանդշաֆտները հիմնականում մարդածին են՝ գյուղատնտեսական, ամառանոցային ավաններ, հանդիպում են առանձին բուսազանգվածներ (սոճի, կաղամախի և այլն)։
Բրեստի տարածքում են գտնվում նաև հանրապետական նշանակության «Պրիբուժսկոյե Պոլեսե» որսարգելավայրը և երեք տեղական նշանակության արգելավայրեր։
Բրեստի բնությունը
Կլիմա
Օդերևութաբան հետազոտություններ Բրեստում ընթացել են 1834 թվականին ։ Քաղաքի կլիման չափավոր ցամաքային է։ Ծովային օդային զանգվածների ազդեցությամբ ձևավորվում է քաղաքի կլիման՝ մեղ ձմեռներով և չափավոր տաք ամառներով։ Ցիկլոնները, որոնք կլիմայի ձևավորման հիմնական պատճառն են հանդիսանում, տեղաշարժվում են Ատլանտյան օվկիանոսից արևմուտք և արևելք։
Տարվա ամենատաք եղանակը հուլիսն է, իսկ ամենացուրտը՝ հունվարը։ Միջին հունվարյան ջերմաստիճանը կազմում է -2,6 °C, իսկ հուլիսյանը՝ +19,3 °C: Տարեկան տեղումների քանակը կազմում է 609 մմ։ Բրեստում օդի տարեկան միջին ջերմաստիճանը կազմում է +8,2 °C, իսկ քամու միջին արագությունը՝ 2,6 մ/վրկ։
Տարեկան օդի միջին խոնավությունը կազմում է 76 %։ Բուսաճական շրջանը տևում է 214 օր ։
Միջին տարեկան կտրվածքով Բրեստում 160 օր անձրև է տեղում, իսկ 68 օր՝ ձյուն։ Մառախլապատ օրերի թիվ կազմում է 33 օր, իսկ ամպրոպները լինում են 27 օր ։
Էկոլոգիական պայմաններ
Քաղաքի էկոլոգիական իրավիճակը գտանահտվել է, որպես Բելառուսիայի ամենաբարեկեցիկ բնական պայմաններ ունեցող քաղաք։ Բնության հիմնական աղտոտիչները տրանսպորտային միջոցներն են (Բաժին է ընկնում մթնոլորտի աղտոտման մոտ 78 %-ը)։
Ըստ վիճակագրական տվյալների, տարեկան ավելի քան 10 հազար տոննա աղտոտիչներ են արտանետվում մթնոլոր տրանսպորտային միջոցների կողմից ։
2004 թվականի տվյալներով քաղաքում գտնվող անշարժ աղբյուրներից մթնոլորտ են ներթափանցվել 2276 տոննա աղտոտիչներ։ Քաղաքում գործող 14 ձեռնարկությունները նպաստում են ջրահեռացման խնդրի զարգացմանը։ Քաղաքում կան 26 ջրահեռացման խնդիրներ, որոնցից է օրինակ Մուխավեցի ջրի պակասումը և Արևմտյան Բուգի ծանծաղացումը ։
Ժողովրդագրություն
Քաղաքի բնակչությունը արագ տեմպերով աճել է Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի և Հայրենական Մեծ պատերազմի ավարտից հետո։ 2015 թվականի մարդահամարի տվյալներով քաղաքի բնակչությունը կազմում էր 337 577 մարդ։
Բնակչության աճի ցուցանիշը ներկայացված է հետևյալ աղյուսակում։
Վարչատարածքային բաժանում
Բրեստը վարչականորեն բաժանված է երկու շրջանների՝ Լենինական և Մոսկովյան ։ Նրանց ենթաշրջանները (թաղամասերը) ունեն ավանդական անուններ՝ Ադամկովո, Արկադիա, Բերյոզովկա, Բերնադներ, Արևելք, Վոլինկա, Վուլկա-ենթաքաղաքային, Վիչուլկա, Գերշոններ, Գրաևկա, Դուբրովկա, Զավոդսկայա, Կատին Բոր, Կիևկա, Կովալյովկա, Կոզլովիչի, Լիսայա Գորա, Մոշենկա, Նոր խրճիթներ, Պլոսկա, Պուգաչյովկո, Հին խրիճիթներ, Տրիշի և Հարավային թաղամաս ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բելառուսի քաղաքներ Կատեգորիա:1019 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պրոֆեսիոգրամմա
Տես նաև
Ինժեներական հոգեբանություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոգեդիագնոստիկա Կատեգորիա:Հասարակագիտություն Կատեգորիա:Ինժեներական հոգեբանություն
Գնացք դեպի Բուսան
«Գնացք դեպի Բուսան» (부산행), հարավկորեական ֆիլմ զոմբի-ապոկալիպսիսի մասին, նկարահանված 2016 թվականին։ Ֆիլմի ռեժիսորը, սցենարիստը և նկարիչ-մուլտիպլիկատորն է Յոնգ Սանգ Հոն։ Ֆիլմի կորեերեն անվանումը բառացիորեն թարգմանաբար նշանակում է «Դեպի Բուսան» կամ «Նշանակման վայր - Բուսան», «գնացք» բառը նրանում չկա։ Ֆիլմի անգլերեն անվանումն է՝ «Train to Busan», սխալ տառադարձման պատճառով կորեերեն խուլ ձայնավորները անգլերենում գրվում են որպես հնչեղներ, այդ պատճառով Պուսանը արտասանվում է Բուսան, Տեգուն՝ Դեգու իսկ Պուչոնը՝ Բուչոն. գլխավոր դերակատարի՝ Կոնգ Յուի անունը նույնպես անգլերենով գրվում է՝ Gong Yoo, այդ պատճառով համացանցում ռուսերենով նրան հաճախ անվանում են Գոն Յու։
Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2016 թվականի մայիսի 13-ին Կաննի կինոփառատոնի ժամանակ, ոչ մրցութային ծրագրում, «Կեսգիշերային ցուցադրումների» (Midnight Screenings) շրջանակում։ Հարավային Կորեայում ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2016 թվականի հուլիսի 20-ին։
Ռուսաստանում ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2016 թվականի նոյեմբերի 24-ին (նախնական ամսաթիվն է եղել նոյեմբերի 10-ը), այն ներկայացվել է «ПРОвзгляд» ընկերության կողմից։ Ֆիլմն ամբողջությամբ կրկնօրինակված է ռուսերեն։ Թարգմանությունը արել են ոչ թե կորեերենից, այլ անգլերենից, այդ պատճառով հերոսները միմյանց կոչում են «սէր» և «միստեր» («սոնսեննիմի» և «աջոսիի» փոխարեն), իսկ դիմելու ժամանակ օգտագործում են միայն ազգանունները (Կիմ, Մին), առանց անունները նշելու։
Ռուսաստանում վաճառվել է ֆիլմի մոտ 30 հազար տոմս, տոմսարկղի շահույթը կազմել է 8 միլիոն ռուբլի։
Ֆիլմը ունի պրիկվել մուլտֆիլմ՝ «Սեուլի կայարանը», որը թողարկվել է 2016 թվականին, նկարահանել է Յոնգ Սանգ Հոն։
Սյուժե
Սո Սոկ Ուն (Գոնգ Յու) աղջկա՝ Սու Անի (Կիմ Սու Ան) հետ միասին, նրա ծննդյան օրը գնացքով Սեուլից գնում է Բուսան իր նախկին կնոջ մոտ, որպեսզի աղջիկը հանդիպի իր մայրիկի հետ։ Սոկ Ույի հետ միասին գնացքով գնում են նաև Յու Սանգ Հվան (Մա Դոնգ Սոկ)՝ իր հղի կնոջ՝ Սոնգ Կյոնգի (Ջոնգ Յու Մի) հետ, անտուն անտոմս ուղևորը (Չոի Գվի Հվի), գործակալության ղեկավար Յոնգ Սոկը (Կիմ Ըի Սոնգ), բեյսբոլի ակումբի խաղացող Մին Յոնգ Գուկը (Չոի Ու Շիկ) և իր ընկերուհին՝ չերլիդերների խմբից՝ Կիմ Ջի Հին (Ան Սո Հի)։ Այդ ժամանակ Կորեայում սկսվում է վիրուսի համաճարակ, որը մրադկանց դարձնում է զոմբի։ Զոմբիներից մեկը հայտնվում է գնացքում և վարակում է ուղեկցողին, որից հետո վիրուսը սկսում է տարածվել գնացքում։ Փրկված ուղևորներին հաջողվում է փակվել վագոնում։ Սկսվում է գոյատևման պայքար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեական սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Հարավկորեական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Կորեերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2016 ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր ընտանիքի մասին Կատեգորիա:Հետապոկալիպտիկ ֆիլմեր
Սիլվեն Դիստեն
Սիլվեն Դիստեն (Sylvain Distin, ), ֆրանսիացի ֆուտբոլիստ, պաշտպան։
Ակումբային
Դիստենը կարիերան սկսել է 1997 թվականին «Ժուե-Լե-Տուր» թիմում։ Մեկ տարի անց տեղափոխվել է ավելի ուժեղ Տուր, ևս մեկ տարի անց՝ երկրորդ լիգայի «Գենյոն» թիմ, որի հետ 2000 թվականին նվաճել է ֆրանսիական լիգայի գավաթը։ Նույն թվականին Դիստենը տեղափոխվել է Ֆրանսիայի ուժեղագույն ակումբներից մեկը՝ «Պարի Սեն-Ժերմեն»։ Ֆրանսիական ակումբի կազմում մեկ մրցաշրջան անցկացնելուց հետո Սիլվենը վարձավճարով հանդես է եկել անգլիական «Նյուքասլ Յունայթեդում», որտեղ 28 հանդիպում է անցկացրել 2001-2002 մրցաշրջանի Պրեմիեր Լիգայում։
Մրցաշրջանի ավարտից հետո «Նյուքասլի» ղեկավարությունը ցանկանում էր նրան թողնել որպես մշտական խաղացող, սակայն Դիստենն ընդունում է «Մանչեսթեր Սիթիի» առաջարկը, որը նրա տեղափոխության համար վճարել էր 4 միլիոն ֆունտ ստերլինգ՝ այն ժամանակ ֆուտբոլիստի տրանսֆերային արժեքի ակումբային ռեկորդ սահմանելով։ Իր վստահ խաղով կազմում Դիստենը 2002/2003 մրցաշրջանի արդյունքներով ստացել է թիմի լավագույն ֆուտբոլիստի կոչում, իսկ հաջորդ մրցաշրջանում՝ թիմի ավագն է ընտրվել ալժիրցի նախկին ավագ Ալի Բենարբիայի հեռանալուց հետո։ «Մանչեսթեր Սիթիի» կազմում Դիստենը մասնակցել է 207 հանդիպման, խփել է 6 գոլ։
2007-ի մայիսին՝ «Մանչեսթեր Սիթիի» հետ պայմանագրի ավարտից հետո, նա որպես ազատ գործակալ տեղափոխվում է «Պորտսմուտ»՝ կնքելով երեք տարվա պայմանագիր ։ Թիմի գլխավոր մարզիչ Հարրի Ռեդնապը նրան նշանակել է թիմի փոխնախագահ։ 2008-ին Դիստենն օգնում է թիմին հաղթել Անգլիայի գավաթը։ «Պորտսմուտից» հեռանալուց հետո թիմի ավագ Սոլ Քեմփբելը 2009-ի ամռանը զբաղեցնում է նրա տեղը, սակայն այդ կարգավիճակում նա ընդամենը երեք անգամ է թիմին դուրս բերել խաղադաշտ, քանի որ 2009-ի օգոստոսի վերջին տեղափոխվում է «Էվերթոն»՝ թիմի հետ կնքելով երեք տարվա պայմանագիր ։
Հավաքականում
Բացի Ֆրանսիայի հավաքականից՝ կարող էր խաղալ ՖԻՖԱ-ի անդամ չհանդիսացող Գվադելուպայի հավաքականի կազմում, քանի որ Գվադելուպայում ծնվել է Դիստենի հայրը։ ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթ 2011 առաջ Դիստենին առաջարկել են մասնակցել Գվադելուպայի թիմի մրցաշարին, սակայն Սիլվենը հրաժարվել է այդ հրավերից ։
2014 թվականի աշխարհի առաջնությանը նախապատրաստվելիս Ֆրանսիայի հավաքականի ֆուտբոլիստների ցուցակում նրան չընդգրկելուց հետո կատակով արձագանքել է՝ հայտարարելով, որ ավարտում է կարիերան այդ երկրի հավաքականում՝ առանց նրա համար ոչ մի հանդիպում անցկացնելու ։
Թիմային
«Գենյոն»
«Պորտսմուտ»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պարի Սեն Ժերմենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նյուքասլ Յունայթեդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մանչեսթեր Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էվերթոնի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բորնմութի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Տուրի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պորտսմութի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Իլո Մոսաշվիլի
Իլո Օնիսիմի Մոսաշվիլի (ილო მოსაშვილი, 7 հունվարի, 1896, Չարգալի, Ախալգորի շրջան, Ռուսական կայսրություն - 4 օգոստոսի, 1954, Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), վրացի խորհրդային գրող։ Ստալինյան երկրորդ աստիճանի մրցանակի դափնեկիր (1951) ։
Կենսագրություն
Իլո Մոսաշվիլին ծնվել է 1896 թվականի հունվարի 7-ին Չարգալի գյուղում (այժմ՝ Վրաստանում), գյուղացու ընտանիքում։ Սովորել է Թիֆլիսի հոգևոր սեմինարիայում։ 1914-1917 թվականներին սովորել է Պետրոգրադի նյարդահոգեբանության ինստիտուտում, ապա Խարկովի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում։ 1921-1924 թվականներին Իլո Մոսաշվիլին զբաղեցրել է ղեկավար պաշտոններ։ 1926-1932 թվականներին եղել է «Շոլթի» ամսագրի պատասխանատու քարտուղարն ու «Կոմունիստ» թերթի խմբագիրը։ 1937-1940 թվականներին եղել է Վրացական ԽՍՀ Գրական ֆոնդի նախագահ։ Ընտրվել է Վրացական ԽՍՀ Գրողների միության նախագահության անդամ։ Վրացական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի 1-3 գումարման պատգամավոր է։ Եղել է Խաղաղության պաշտպանության հանրապետական կոմիտեի նախագահ։
Իլո Մոսաշվիլին մահացել է 1954 թվականի օգոստոսի 4-ին Թբիլիսիում։
Ստեղծագործություն
Գրական գործունեությամբ Իլո Մոսաշվիլին սկսել է զբաղվել 1915 թվականին։ 1920-ական թվականներից նշանակալի տեղ է զբաղեցրել վրացական քաղաքացիական բանաստեղծության վարպետների շարքում։ Նրա բանաստեղծություններն առանձնանում են ռոմանտիկական ոգևորությամբ, ձևի հղկվածությամբ։ Հրատարակել է բանաստեղծությունների ու պոեմների մի քանի ժողովածուներ, ակնարկների գիրք, մի քանի կինոսցենարներ սոցիալիստական շինարարության հաջողությունների, սոցիալիստական հայրենիքի փառավորման մասին։ Դրանց թվին են պատկանում «Մանկական պոեմներ», «Բազալեթի» պոեմները, «Հատընտիր» բանաստեղծական ժողովածուն, «Առաջնորդին», «Փառք նրանց», «Հրաժեշտ հին գյուղին», «Բելառուսում» բանաստեղծությունները և այլն։ Հետպատերազմյան տարիներին հանդես է եկել որպես դրամատուրգ։ «Կայարանի պետ» (1947) պիեսը նվիրված է Կովկասի հերոսական պաշտպանությանը, «Ջրասույզ քարեր» (1949) պիեսը 1921 թվականին Թուրքիային միացված հողերում (1945-1953 թվականներին ԽՍՀՄ-ը հաակնում էր Թուրքիայից վերցնել այդ տարածքները) ապրող վրացիների՝ անկախության համար մղած պայքարի մասին է, «Նրա աստղը» (1950) պիեսում պատկերված է վրացի ոչխարաբույծների՝ աշխատանքում ցուցաբերած անձնվիրությունը։ «Ճանապարհ դեպի ապագա» (1953) պատմական դրաման պատմում է ռուս ու վրաց ժողովուրդների բարեկամության հիմքերի մասին։ Իլո Մոսաշվիլին գրել է նաև մանկական բանաստեղծություններ ու կինոսցենարներ։ Նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են նախկին ԽՍՀՄ ժողովուրդների լեզուներով։
Գրականություն
Կատեգորիա:Վրացի գրողներ Կատեգորիա:Վրացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Թիֆլիս քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Թբիլիսի քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Վրաստանի գրողների միության անդամներ
Ուլուփընարի աստղադիտարան
Ուլուփընարի աստղադիտարան (ÇOMÜ Ulupınar Gözlemevi), աստղադիտարան Թուրքիայի Չանաքքալեի մարզի Ուլուփընար գյուղաքաղաքում։ Ստեղծվել է 2001 թվականին, սակայն պաշտոնապես բացվել է 2002 թվականի մայիսի 19-ին։ Հայտնի է նաև որպես Չանաքկալեի աստղադիտարան (Çanakkale Gözlemevi) կամ համալսարանական աստղադիտարան, քանի որ համարվում է Չանաքկալեի համալսարանի մի մասը (Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, ÇOMÜ): Աստղադիտարանը գտնվում է 410 մետր բարձրության վրա՝ Չանաքկալե քաղաքից 10 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Համարվում է Թուրքիայի ամենախոշոր աստղադիտարաններից մեկը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Թուրքիայի աստղադիտարաններ
Ջոնաթան Ռիս Մայերս
Ջոնաթան Ռիս Մայերս (Jonathan Rhys Meyers, ծնված Ջոնաթան Մայքլ Ֆրենսիս Օ՚Կիֆ (Jonathan Michael Francis O’Keeffe), ), իռլանդացի կինոդերասան։ «Ոսկե Գլոբուս» մրցանակի դափնեկիր։
Կենսագրություն
Ջոնաթան Մայքլ Ֆրենսիս Օ՚Կիֆը լույս աշխարհ է եկել 1977 թվականի հուլիսի 27-ին Դուբլինում, Իռլանդիա, Ջոն Օ՚Կիֆի և Մերի Ջերալդինի (աղջկական Մայերս) ընտանիքում ։ 1978 թվականին ընտանիքը տեղափոխվում է Կորկ կոմսություն ։ Երկու տարի անց հայրը լքում է ընտանիքը և Ջոնաթանին և նրա երեք կրտսեր եղբայրներին (Ջեյմի, Ալան և Պոլ) թողնում է մոր խնամքի տակ։ Մայրը մեծացնում է Ջոնաթանին և Ալանին, իսկ մյուս երկու եղբայրները ուղևորվում են բնակվելու տատիկի մոտ ։ Ապագա դերասանի մանկությունը ուղեկցվում է տնից մշտական փախուստներով և դպրոցից վտարումով, որտեղից նրան վերջնականապես վտարում են տասնվեց տարեկան հասակում ։ Այդ նշանակալի իրադարձությունից քիչ անց Ջոնաթանին հրավիրում են առաջին ունկնդրման` «Կոճակների պատերազմ» նախագծում, չնայած նրան դերը ստանալ չի հաջողվում ։ Սակայն արդեն հաջորդ քասթինգը հաջողությամբ է ավարտվում և Ջոնաթանը մասնակցություն է ունենում հեռուստատեսային գովազդի նկարահանմանը, իսկ որոշ ժամանակ անց տեղի է ունենում նրա կինոնորամուտը՝ փաքրիկ դեր «Անանուն սեր» (1994) ֆիլմում։ Սկսելով նկարահանվել, դերասանը վերցնում է Ռիս Մայերս կեղծանունը, ի պատիվ մոր։
1995 թվականին մեկնարկում է «Ֆինբարի անհետացումը» նախագիծը, որում Ջոնաթան Ռիս Մայերսին հասնում է գլխավոր դերը։ Նկարահանումների զգալի մասը անց է կացվում Լապլանդիայում, անժամանակ սկսված հալեցումը ֆիլմի ստեղծողներին ստիպում է նրա վրա աշխատանքները հետաձգել կես ամսով։ Այդ վեց ամսվա ընթացքում Ռիս Մայերսը հասցնում է խաղալ երկու ֆիլմում։ Ականավոր իռլանդացի կիոռեժիսոր Նիլ Ջորղանի «Մայքլ Քոլինզ» պատմական դրամայում նա կատարում է երիատգսարդ մարդասպանի դերը։ Տասնութամյա դերասանի հետ հանդիպման մասին իր հուշագրություններում ջորդանը նշում է նրա նմանությունը երիտասարդ Թոմ Քրուզի հետ և, գլխավորը, նրա անկասկածելի տաղանդը։ Այնուհետև Ռիս Մայերսը ուղևորվում է Մադրիդ, կատակերգական «Մարդասպան լեզու» ֆիլմի նկարահանումների համար, այդ կինոնկարից նրա մոտ ոչ շատ հաճելի հիշողություններ են մնում՝ նկարահանումների ութ շաբաթվա ընթացքում նրան չի լքում միայնության զգացումը։ Վերջապես, Ռիս Մայերսին ետ են կանչում Իռլանդիա, «Ֆինբարի անհետացումը» ֆիլմի նկարահանումներն ավարտելու նպատակով, բազմաչարչար ֆիլմը էկրան է բարձրանում 1996 թվականի նոյեմբերին։ Մինչ 1996 թվականի վերջը Ռիս Մայերսը հասցնում է լինել Մարոկկոյում և նկարահանվել երիտասարդ Սամսոնի դերում, ավետարանական պատմություն հիման վրա նկարահանված «Սամսոն և Դալիլա» հեռուստաֆիմի երկու դրվագում։
Ջոնաթան Ռիս Մայերսը ճանաչման է արժանանում Թոդ Հեյնսի «Թավշե ոսկե ջիղ» (1998) դրամայում գլեմ-ռոքի աստղ Բրայան Սլեյդի կերպարի դերակատարումից հետո։ Դերակատարման հիմխում Ռիս Մայերսը վերցնում է Դեյվիդ Բոուիի իմիջը։ Բիսեքսուալ Սլեյդի դերը, ում խորհրդավոր մահը հետաքննում է լրագրողը (Քրիստիան Բեյլի կատարմամբ), դերասանի իմիջի մեջ մտցնում է սկանդալության որոշակի չափաբաժին՝ ամենաբաց տեսարաններում նրա չափազանց անկաշկանդ քաղալու ոճը (Էվան ՄաքԳրեգորի մասնակցությամբ) Ռիս Մայերսին երկրպագուներ է ավելացնում և Բրիտանական կինոքննադատների գիլիդիայի կողմից անվանակարգում որպես լավագույն բրիտանացի նորեկ կինոյում։
Այդ բեկումնային դերից հետո Ռիս Մայերսը փոփոխական հաջողություններով մասնակցում է մի քանի կինո- և հեռուստաբեմադրություններում, որոնցից ամենանշանակալիցը դառնում է Էնգ Լիի «Մրցարշավ սատանայի հետ» ֆիլմը։ Դերասանին լրացուցիչ հանրահայտություն բերում է նկարահանումը 2002 թվականի Մեծ Բրիտանիայի լավագույն կատակերգությունում՝ «Խաղա, ինչպես Բեքհեմը» ֆիլմում, որից հետո Ռիս Մայերսը նկարահանվում է երկու վառ հեռուստաբեմադրություններում. առաջինը՝ «Առյուծը ձմռանը», ամերիկյան հեռուստատեսության համար նկարահանված Անդրեյ Կոնչալովսկու կողմից, պարգևատրվում է «Էմմի» և «Ոսկե Գլոբուս» մրցանակներով։ Ռիս Մայերսը նրանւմ խաղում է Ֆրանսիայի երիտասարդ արքա Ֆիլիպին։ Երկրորդը՝ «Էլվիս» միմնի-սերիալը, որում դերասանը կրկին հայտնվում է ռոք-աստղի դերում ։ 2005 թվականին Էլվիս Պրեսլիի դերակատարման համար Ռիս Մայերսը անվանակարգվում է «Էմմի» մրցանակի, իսկ այնուհետև «Ոսկե Գրոսուս»-ի, որն էլ արդյունքում հաղթում է ։ Բացի այդ, Ռիս Մայերսը երկրորդական դեր է խաղում Օլիվեր Սթոունի «Ալեքսանդր» բլոկբաստերում։ Ֆիլմը շառաչյունով տապալվում է վարձույթում, վատ է ընդունվում ինչպես քննադատների, այնպես էլ հանդիսատեսի կողմից։
Իրական փառքը Ջոնաթան Ռիս Մայերսին գալիս է Վուդի Ալենի «Մատչ փոինթ» դրամայի էկրան բարձրանալուց հետո, 2005 թվականին։ Ֆիլմը, որը քննադատների մեծամասնության և հանդիսատեսի կողմից դիտարկվում է որպես Դոստոևսկու և Դրայզերի ժամանակակից մեկնաբանում (չնայած անձամբ Վուդի Ալենը «Ամերիկյան ողբերգության» հետ վերջինիս որևէ կապը չի բացառում), հրավիրում են 2005 թվականի Կաննի կինոփառատոնի պաշտոնական ծրագրին, ֆիլմն արժանանում է քննադատների հիացական արձագանքների և վարձույթում հավաքում է համարյա 100 միլիոն դոլլար։ Առանձին հաճոյախոսությունների են արժանանում նաև գլխավոր դերակատարները՝ Սքարլեթ Յոհանսոնը և Ռիս Մայերսը։ Քրիս Ուիլտոնի դերը դերասանին հանում է նոր մակարդակի։ Ժամանակի առումով վերջին նախագիծը նրա համար դառնում է մասնակցությունը «Առաքելությունն անիրագործելի է 3» ֆիլմի բարձրաբյուջե սիքվելում։
2007 թվականին Ռիս Մայերսը զբաղված էր «Ավգուստ Ռաշ» անվանումով անկախ ֆիլմի նկարատումներին, ռեժիսոր Կիրստեն Շերիդան, որին թողարկումից հետո կնքում են Չարլզ Դիքենսի «Օլիվեր Թվիստ»-ի ժամանակակից մեկնաբանում։ Ջոնաթանը խաղում է երաժիշտ Լուիս Կոնոլիին ։ Նաև նկարահանվել է «Փարիզից սիրով» ֆիլմում, Ջոն Տրավոլտայի հետ միասին ։
2008 թվականին սկսվում է «Թյուդորները» հեռուստասերիալի ցուցադրումը, Հենրի VIII արքայի կյանքի և կառավարման մասին, որում գլխավոր արքայական դերը բաժին է հասնում Ռիս Մայերսին ։
2011 թվականի հունիսի 28-ին հիվանդանոց է ընկնում նրանից հետո, երբ ընդունում է դեղահաբերի մահացու չափաբաժին, գտնվելով Լոնդոնի իր տանը։ Դերասանին անգիտակից վիճակում գտնում են հարևանները։ Բժիշկներին հաջողվում է նրան փրկել։
Անձնական կյանք
2004 թվականից մինչև 2011 թվականը նա հանդիպել է Ռինա Համմերի հետ, Ռուբի Համմերի դստեր ։
2012 թվականի վերջից հանդիպել է ավստրալուհի մոդել Վիկտորիա Կեոն-Կոենի հետ։
Այժմ նրա ընկերուհին է հանդիսանում Մառա Լեյնը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1977 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 27 ծնունդներ Կատեգորիա:Իռլանդացի դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոդերասաններ
Էլիզեին
Էլիզեին (գերմ.՝ Für Elise), Լյուդվիգ Վան Բեթհովենի՝ դաշնամուրի համար ստեղծած պիես։ Այս ստեղծագործությունը տարիների ընթացքում ձեռք է բերել համաշխարհային հռչակ և դարձել ամենահայտնի պիեսներից մեկը։ Այն ամբողջ աշխարհի երաժշտական դպրոցներում ընդգրկված է որպես պարտադիր նյութ։ Գրվել է լա-մինոր տոնայնությունում։