cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հեկտորը Պարիսին կոչում է կռվի
Նկարում պատկերված է Հոմերոսի «Իլիականի» դրվագը (VI, 313—369). աքայացիները պաշարում են Տրոյան, իսկ արքայազն Պարիսը գտնվում է իր տանը և հանգիստ զբաղվում զենքի ու զրահի պատրաստությամբ։ Նրա մոտ եկած Հեկտորը հանդիմանում է նրան, որ քաղաքի պաշտպանության փոխարեն զբաղված է աննպատակ գործերով. Այնտեղ մըտավ Արամազդի սիրելագույն Հեկտորը քաջ, Ձեռքին բըռնած ուներ նիզակ մի տասնըմեկ կանգունաչափ, Որի պըղինձ սըլաքը սուր փայլփլում էր ոսկի օղով։ Գըտավ Հեկտորն Ալեքսանդրին նըստած այնտեղ, իր սենյակում Փայլուն զենքերն իր զըննելիս՝ ասպար, աղեղ, լանջապանակ. Իսկ Հեղինեն արգիուհի նաժիշտների միջև նըստած Պատվերներ էր տալիս նըրանց զարմանազան ձեռագործի Խեթ նայելով եղբոր վըրա՝ հանդիմանեց Հեկտորն այսպես. «Թըշվառակա՛ն, այստեղ հանգիստ նըստած ես դու, մինչդեռ այնտեղ Կոտորվում են բազում մարդիկ քո պատճառով ծագած կըռվում։ Ինքըդ պիտի կըշտամբեիր, թե տեսնեիր մեկ ուրիշի Հեռու քաշված արյունահեղ պատերազմից, վեր կաց շուտով, Քանի դեռ հուրն ամենակուլ չի լափել մեր ոստանը մեծ»։
Գրականություն
Կատեգորիա:Էրմիտաժի նկարներ Կատեգորիա:Տրոյական պատերազմ Կատեգորիա:1775 նկարներ Կատեգորիա:Անգելիկա Քաուֆմանի նկարներ
Պրիուրալսկի շրջան
Պրիուրալսկի շրջան (Приуральский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Յամալ-Նենեցյան ինքնավար օկրուգում։
Ստեղծվել է 1930 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ակսարկա ։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 14998 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,23 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Յամալ-Նենեցյան ինքնավար օկրուգ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Անգիոսպազմ
Անգիոսպազմ (անոթ + ձգում եմ), զարկերակների և մազանոթների պարբերական կծկում, որը խանգարում է հյուսվածքների և օրգանների արյունամատակարարմանը և սնուցմանը։
Պատճառներ
Պատճառներն են՝ սիմպաթիկ նյարդային համակարգի գերգրգռվածությունը, արյան մեջ ադրենալինի և ադրենալինանման նյութերի ավելացումը։ Անգիոսպազմ նպաստում է անոթների պատերի ախտաբանական փոփոխությունների առաջացմանը (աթերոսկլերոզ)։
Կարող է առաջացնել հիպերտոնիկ հիվանդություն, անգար, կաթված, բրոնխային հեղձուկ, սրտամկանի ինֆարկտ։
Կատեգորիա:Հիվանդություններ
ABBA-ի ձայնագրած երգերի ցանկ
Շվեդական ABBA փոփ-խմբի ձայնագրած երգերից ցանկ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ձայնագրված երաժշտություն
Տազովսկի շրջան
Տազովսկի շրջան (Тазовский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Յամալ-Նենեցյան ինքնավար օկրուգում։
Ստեղծվել է 1930 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տազովսկիյ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 174343,92 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17598 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,1 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Յամալ-Նենեցյան ինքնավար օկրուգ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Բեդեշինա
Բեդեշինա, սարավանդ կամ բարձրավանդակ Ախալքալաքի գավառում։ «Ազգագրական հանդեսում» (1895, էջ 17) այսպես է կոչվում Կարծախ գետի արևելքում ընկած փոքրիկ սարավանդը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհ
Կրեսպի դ'Ադդա
Կրեսպի դ'Ադդա (Crespi d'Adda), պատմական բնակավայր Կապրիատե Սան Ջերվազիո կոմունայում, Լոմբարդիա մարզում, Իտալիայի` հյուսիսում։ Իրենից ներկայացնում է 19-20-րդ դարերի գործարանային քաղաքի վառ օրինակ, որը կառուցել են ձեռներեցները՝ Եվրոպայում և Հյուսիսային Ամերիկայում աշխատողների վերաբնակեցման համար։ Գյուղը պահպանվել է մինչև մեր օրեր, և մասամբ օգտագործվում է արտադրության շարունակության նպատակով, սակայն ներկայիս սոցիալ-տնտեսական պայմանների փոփոխության հետ կապված նրա պահպանումը վտանգի տակ է ։ Ներառված է 1995 թվականի ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։
Պատմություն
1875 թվականին ձեռնարկատեր Քրիստոֆորո Բենինյոն Կրեսպին և Բուստո Արսիցիոն գնեցին ընդարձակ հողատարածք Բրեմբո և Ադդա գետերի միջև՝ նպատակ ունենալով կառուցել բամբակագործական գործարան ։ 1878 թվականին արդյունաբերական շենքերի կողքին սկսվեց բանավանի շինարարություն, փոքր սոցիալական ենթակառուցվածքներով, ինչպիսիք են հիվանդանոց, դպրոց, թատրոն, բաղնիքներ, եկեղեցի և գերեզմանոց ։ 1897 թվականին ավարտվեց ընտանեկան ամրոցի շինարարությունը, որը կառուցված էր նեոգոթական ոճով ։ Մոտավորապես 1906 թվականին արտադրության կարիքների համար Ադդա գետի երկայնքով կառուցվել է հիդրոէլեկտրակայան ։ Երբ 1889 թվականին Անգլիայից վերադարձավ Կրիստոֆորա Սիլվիո Կրեսպիի որդին, նա սկսեց աշխատել որպես նոր տնօրեն ։ Նա մերժեց բազմաբնակարան բնակելի շենքերի նախագիծը և փոխարինելով դրանք այգիներով մասնավոր տների։ Նա կարծում էր, որ դա կնպաստի աշխատողների ներդաշնակ հարաբերություններին։ Այդ տները կառուցվեցին 1892 թվականից սկսած, և արդյունքն ակնհայտ էր։ Շուրջ 50 տարի Կրեսպի ընտանիքի ղեկավարությանը չի խոչնդոտել որևէ ապստամբություն կամ այլ տեսակի զանգվածային անկարգություններ ։
1929 թվականի Մեծ ճգնաժամից ֆաշիստական ​​կառավարության կողմից հարկումը ի վերջո, հանգեցրել է այն փաստին, որ Կրեսպի ընտանիքը վաճառեց գյուղը իտալական տեքստիլ ընկերությանը։ Հետագայում անցել է Լեգլար ընկերության և ապա - արդյունաբերական խումբ Փոլլիին։ Վերջինս, որպեսզի պահպանի արտադրությունը, վարձել է 600 աշխատող, իսկ առավել ակտիվության տարիներին այս ցուցանիշը հասել է մինչև 3200 մարդ ։
2004 թվականին ֆաբրիկայի գործունեությունը գրեթե դադարել է։ Այսօր, գյուղում են նրանք, ովքեր իրենցից ներկայացնում են այն աշխատավոր ընտանիքները, ովքեր այստեղ են եկել ամենասկզբից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իտալիայում Կատեգորիա:1878 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բիթ Հադիպե
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնագույն բնակավայրեր
Բոլշեսելսկի շրջան
Բոլշեսելսկի շրջան (Большесельский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Յարոսլավլի մարզում։
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բոլշոե Սելո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1353 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 9423 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 6,96 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Յարոսլավլի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Անատոլիոս Բերյուտացի
Անատոլիոս Բերյուտացի Վինդանիոնիոս (ծննդյան և մահվան թվականներն անհայտ), IV դարի հույն մատենագիր։
Կենսագրություն
Ծնվել է Բերյուտոս (այժմ՝ Բեյրութ) քաղաքում։
Աշխատություններ
Հայ մատենագրության մեջ Անատոլիոս Բէրյուտայի անունով հայտնի է «Գիրք վաստակոց» խորագրով երկրագործական աշխատությունը՝ բաղկացած 332 գլուխներից (ըստ նախադրության պետք է բաժանված լիներ 14 գրքերի)։ Երկի հունարեն բնագիրը «Գիրք մշակականաց» անունով՝ 12 գրքերով դեռևս IX դարի ծանոթ էր Բյուզանդիայի նշանավոր եկեղեցական, քաղաքական և մշակութային գործիչ Փոտին (մոտ 820-891)։
Կա հունարեն ևս մի բնագիր՝ «Գեոպոնիկա», 20 գրքերից բաղկացած, որը Փոտին ծանոթ բնագրի և հայերեն թարգմանության հետ համեմատած վերախմբագրված է և ունի զգալի հավելումներ։ Այս աշխատությունը մի հեղինակի գործ չէ, այլ ժամանակի ընթացքում խմբագրվել ու լրացվել է տարբեր անձանց կողմից, որոնցից է նաև Անատոլիոս Բէրյուտայի՝ ըստ հայերեն թարգմանության Պոնիոս (ճիշտը՝ Իոնիոս) Անադալիոսը։ «Գիրք վսւստակոց»–ի հայերեն թարգմանության ժամանակն ու թարգմանիչը հայտնի չեն, այն թարգմանվել է արաբերենից հավանաբար XI–XIV դարերում, Կիլիկիայում։ Հայերեն բնագիրը արժեքավոր է երկրագործության հետ կապված տերմինների ճոխ պաշարով։ Մեզ է հասել նաև «Գիրք վաստակոց»-ի ասորերեն հին թարգմանությունը (հրատտարակություն Լայպցիգ, 1860)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հույն մատենագիրներ
Տրիվինյանո Ուդինեզե
Տրիվինյանո Ուդինեզե (Trivignano Udinese), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզի Ուդինե գավառում ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Young Guns (երգ)
«Young Guns», բրիտանացի պրոդյուսեր Լյուի Ուայթի դեբյուտային սինգլը, Էդ Շիրանի, Յասմինի, Գրիմինալի և Դեվլինի մասնակցությամբ։ Սինգլը թողարկվել է 2011 թվականի հուլիսի 8-ին digital download ֆորմատով Մեծ Բրիտանիայում։ Սինգլի տեսահոլովակն առաջին անգամ թողարկվել է 2011 թվականի հունիսի 10-ին Յութուբ կայքում։ Տեսահոլովակի ռեժիսորն է Քարլի Քազնը ։
Համաշխարհային սրճարան (մեթոդ)
Համաշխարհային սրճարան (World Cafe), գիտելիքի փոխանակման համակարգված խոսակցական գործընթաց, որի ընթացքում խմբերի բաժանված մարդիկ քննարկում են հստակ ինչ-որ թեմա։ Մեթոդի կիրառման ժամանակ սեղանները տեղադրվում են սրճարանների սեղանների նման՝ միմյանցից որոշակի հեռավորության վրա։ Մեթոդի կիրառման ընթացքում, ֆորմալ գործընթացներն ապահովելու համար, մոդերատորը հնարավորություն է տալիս խոսելու բոլորին ։ Չնայած ձևակերպված հարցերը կարող են հստակեցվել մեթոդի կիրառման հենց սկզբում, վերջնարդյունքները կամ եզրահանգումները չեն լուծվում նախապես ։ Ենթադրվում է, որ խմբային քննարկումները կարող են փոխել մարդկանց պատկերացումները և քաջալերել կոլեկտիվ գործողությունների ։ Մեթոդի կիրառման նվազագույն սահմանն առնվազն 12 մարդ է, սակայն մասնակիցների առավելագույն քանակ սահմանված չէ ։ Օրինակ, Իսրայելում 2011 թվականին «1000 սեղան» խորագրով միջոցառումը համաժամանակյա կազմակերպվել էր մի քանի քաղաքներում՝ սոցիալական արդարության դեմ բողոքի միջոցառումների շրջանակներում, որոնց մասնակցել է շուրջ 1000 մարդ ։
Գիտելիքի սրճարան
Գիտելիքի սրճարան մեթոդը մշակել է Դևիդ Գուրտենը, որի ժամանակ չեն կիրառվում սեղաններ, չկա հիմնական քննարկման թեմա կամ հարցեր՝ փոքրաթիվ խմբերի կողմից։ Քննարկումները չեն համակարգվում մոդերատորի կողմից։ Հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ ավելի մեծ տեղ է հատկացվում խմբային համընդհանուր քննարկումներին, քան թե վերջնական տեսակետի արտահայտմանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համագործակցություն Կատեգորիա:Խմբային որոշման ընդունում Կատեգորիա:Գիտելիքի կառավարում
Բորիսոգլեբսկի շրջան
Բորիսոգլեբսկի շրջան (Борисоглебский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Յարոսլավլի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բորիսոգլեբսկիյ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1750 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 13283 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 7,59 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Յարոսլավլի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ռայնհարդ Գենցել
Կարիերա
Սովորել է Ֆրայբուրգ և Բոննի համալսարաններում։ 1975 թվականին ավարտել է Բոննի համալսարանը։ 1978 թվականին պաշտպանել է փիլիսոփայության երկու դոկտորական թեզ Բոննի համալսարանում և Մաքս Պլանկի անվան ռադիոաստղագիտության ինստիտուտում։ Այնուհետև աշխատել է ԱՄՆ-ում։ 1986 թվականին վերադարձել է ԳՖՀ, որտեղ սկսել է աշխատել  Մաքս Պլանկի անվան ինստիտուտում։ 1988 թվականին ստացել է պրոֆեսորի կոչում Մյունխենի Լյուդվիգ Մաքսիմիլյանի անվան համալսարանում։ 1999 թվականից դասավանդել է Բերկլիի կալիֆորնյան համալսարանում։ 2010 թվականին ղեկավարել է Մաքս Պլանկի անվան Ֆիզիկայի արտերկրյա ինստիտուտը։
Զբաղվել է ինֆրակարմիր և ենթամիլիմետրային աստղագիտական սարքերի ստեղծմամբ։ Միաժամանակ մասնակցել է Very Large Telescope, Infrared Space Observatory, Հերշելի տիեզերական աստղադիտարանի նախագծմանը։ Նրա գիտական խումբը 1990-ական թվականների կեսերին բացահայտեց աստղերի պտտվող շարժումը Ծիր Կաթինի կենտրոնում։ Նրանից անկախ նույն արդյունքներն էր ստացել աստղագետ Անդրեա Գեզը՝ Կեկի աստղադիտարանում։ Ուսումնասիրել է նաև գալակտիկաների էվոլուցիան և աստղերի ձևավորումը։
Մրցանակներ
Ֆիզիկայի ամերիկյան ընկերության լիիրավ անդամ (1985), Բավարիայի գիտությունների ակադեմիայի (2003), Լեապոլդինայի ակադեմիայի (2002), Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի (1998), ԱՄՆ գիտությունների ազգային ակադեմիայի (2000), Լոնդոնի թագավորական ընկերության (2012) անդամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Գերմանացի աստղաֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Գերմանացի գիտնականներ Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Աստղաֆիզիկոսներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Բոննի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ
Կիրիլ Լեմոխ
Կիրիլ Վիկենտևիչ Լեմոխ (Кирилл (Карл) Викентьевич Лемох, Carl Johann Lemoch, ), ռուս կենցաղանկարիչ, Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոս և իսկական անդամ, «տասնչորսի խռովության» մասնակից, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության ու Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության հիմնադիրներից մեկը :
Կենսագրություն
Կառլ Լեմոխը ծնվել է 1841 թվականի (հունիսի 19-ին) Մոսկվայում։ Նա Վիկենտի Լեմոխի ու Ելիզավետա Կառլովնա Շիլդբախի երրորդ երեխան էր։ Հայրը, ով երաժշտության ուսուցիչ էր, ուներ գերմանական ծագում ։
Հրաժարվելով մասնակցել Ակադեմիայի մեծ ոսկե մեդալի համար մրցույթին՝ 14 խռովարարների խմբի կազմում 1863 թվականին ներկայացրել է Ակադեմիայից հեռանալու դիմում՝ ստանալով երկրորդ աստիճանի դասային նկարչի դիպլոմ ։ Ակադեմիան լքելուց հետո անդամակցել է Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միությանը, որ հիմնադրել էր Իվան Կրամսկոյը։ 1868 թվականին ակադեմիական ցուցահանդեսին մասնակցած «Ընտանեկան դժբախտություն» («Семейное горе») նկարի համար ստացել է առաջին աստիճանի դասային նկարչի կոչում ։
Բնակվելով հիմնականում Սանկտ Պետերբուրգում՝ Կառլ Լեմոխն ապրուստի միջոցներ վաստակում էր ազնվականների տներում նկարչության մասնավոր դասեր տալով։ Ամառն անցկացնում էր մերձմոսկովյան Խովրինո գյուղում, որտեղ իր համար կառուցել էր նկարչական արվեստանոց։ Խովրինոյի բնակիչներն են պատկերված Լեմոխի՝ ռուսական գյուղի կյանքը պատկերող շատ նկարներում ։
Դեռ Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միությանն անդամակցելու տարիներին Կառլ Լեմոխը, ով արքունիքում ստացել էր Կիրիլ ուղղափառական անունը, ընդունում է ապագա կայսր Ալեքսանդր III-ի երեխաներին, այդ թվում նաև Ալեքսանդր III-ի ավագ որդուն՝ թագաժառանգ Նիկոլայ II-ին նկարչության մասնավոր դասեր տալու հրավերը ։ Թագավորական ընտանիքի երեխաների շարքում Լեմոխի ամենատաղանդավոր աշակերտը եղել է Նիկոլայ II-ի կրտսեր քույրը՝ Օլգա Ալեքսանդրովնան, ով գեղանկարչությամբ շարունակել է զբաղվել իր ողջ կյանքի ընթացքում  ։
1870 թվականին Լեմոխն ընդունում է Գրիգորի Մյասոեդովի առաջարկն ու դառնում Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության հիմնադիրներից մեկը։ Սակայն հենց հաջորդ տարի նրան հեռացնում են ընկերությունից կանոնակարգը խախտելու, մասնավորապես՝ բաց ցուցահանդեսին նկար չուղարկելու պատճառով։ 1878 թվականին Լեմոխը կրկին դառնում է Ընկերության, իսկ 1879 թվականին՝ նրա նախագահության անդամ։ 1880 թվականից Կիրիլ Լեմոխը եղել է Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության գանձապետը, քանզի աչքի է ընկել իր բացարձակ ազնվությամբ և ֆինանսական հարցերում ցուցաբերած բծախնդրությամբ ։
Ակադեմիական ցուցահանդեսին ուղարկած յոթ նկարների համար Կիրիլ Լեմոխը 1875 թվականին ստացել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոսի կոչում, 1893 թվականից եղել է ակադեմիայի իսկական անդամ, իսկ 1895 թվականին ընտրվել է Ակադեմիայի խորհրդի անդամ հինգ տարի ժամկետով ։
Արքունական ընտանիքի երեխաներին դասավանդելու համար Լեմոխին նշանակվել է ցմահ կենսաթոշակ։ 1897 թվականից մինչև 1909 թվականը Լեմոխն զբաղեցրել է Ալեքսանդր III կայսեր ռուսական թանգարանի գեղարվեստի բաժնի թանգարանապահի պաշտոնը ։
Ի հիշատակ իր միակ թոռան, որ մահացել էր երեք տարեկան հասակում (Կիրիլ Լեմոխի դուստրն ամուսնացել էր Դմիտրի Մենդելեևի որդու՝ Վլադիմիրի հետ) Լեմոխը մեծ գումար է նվիրել մերձմոսկովյան Խովրինո գյուղի Աստվածամոր «Նշան» սրբապատկերի վանքին կից եկեղեցական-թեմական դպրոց բացելու համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Պերեդվիժնիկներ Կատեգորիա:Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ
Ֆրոլիխա (գետ, թափվում է Բայկալ)
Ֆրոլիխա (Фролиха), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Բայկալ գետի ափում՝ 365 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 21 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անգրո Բայկալյան ավազանային շրջանին։ Գետի գետային ավազանը՝ Բայկալ։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Տոմպուդա
Տոմպուդա (Томпуда), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Բայկալ գետի ափում։ Գետի երկարությունը 108 կմ է։
Պիյակ
Պիյակ (Pillac), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Տոմպուդա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անգրո Բայկալյան ավազանային շրջանին։ Գետի գետային ավազանը՝ Բայկալ։
Պիյակ
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 254 մարդ, բնակչության խտությունը` 12.93 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 19.64 կմ² տարածք։
Տոմպուդա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Պիյակ
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 430 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 140 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 37 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 147 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 112-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 35։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,2 %։ 112 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 104 անձ (56 տղամարդ և 48 կին)։ Գործազուրկ են եղել 8 անձ (3 տղամարդ և 5 կին)։ 35 անաշխատունակներից 8-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 14-ը` թոշակառուներ, իսկ 13-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մուսավաթական Ադրբեջանի ուսանողներն արտասահմանում
Մուսավաթական Ադրբեջանի ուսանողներն արտասահմանում, 1920-ականների սկզբին Արևմտյան Եվրոպայի, Ռուսաստանի և Թուրքիայի բուհեր ուղարկված ուսանողներ։ Ընդհանուր առմամբ պետական հովանավորությամբ արտասահման է ուղարկվել հասարակության տարբեր խավերից շուրջ 100 երիտասարդ, որի համար Ադրբեջանի Ժողովրդական Հանրապետության ժողովրդական լուսավորության նախարարությանն է հատկացվել 7 միլիոն ռուբլի ։
Մուսավաթական Ադրբեջանի անկումից և նորաստեղծ պետության մեջ Կարմիր բանակի ներխուժման արդյունքում երկրի խորհրդայնացումից հետ ուսանողներից շատերը հայրենիք են վերադարձել, որտեղ բավականին զգալի բարձունքների էին հասել, դառնալով գործարանների տնօրեններ, նավթային ձեռնարկությունների ղեկավարներ և զբաղեցնելով այլ ղեկավարող պաշտոններ։ Ուսանողներից ոմանք հետագայում կառավարական պարգևների են արժանացել՝ ընդհուպ մինչև Լենինի շքանշան։ Այդ մարդկանց մեջ էին Ահմեդ Ռաջաբլին, Ասլան Վեզիրզադեն, Աշրաֆ Ալիևը, Սամանդար Ախունդովը, Թեյմուր Ասլանովը և այլք։
Չնայած, նախկին ուսանողներից շատերը հետագայում՝ 1930-ականներին հալածվել են ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի մարմինների կողմից, ստանալով Գերմանիայի օգտին լրտեսության և Ադրբեջանի անկախության վերականգնման աջակցության մեղադրանքներ։
Ծանոթագրություններ
<references group="ծան."/>
Կատեգորիա:Ադրբեջանի պատմություն Կատեգորիա:Կրթությունն Ադրբեջանում
Ռոզա Ալբախ-Ռետի
Ռոզա Ալբախ-Ռետի (Rosa Albach-Retty, ծնված՝ Ռոզա Ռետի, ), թատրոնի և կինոյի ավստրիացի դերասանուհի։
Գերմանաֆրանսիական դերասանուհի Ռոմի Շնայդերի տատիկը։
Կենսագրություն և կարիերա
Ռոզա Ռետին ծնվել է 1874 թվականին դերասաններ Ռուդոլֆ և Քեթի Ռետիների ընտանիքում։ Վերջիններս սերում էին հին իտալական դերասանական դինաստիայից։ Ռոզայի առաջին ուսուցիչը դառնում է հայրը՝ Ռուդոլֆ Ռետին։ 1890 թվականից սկսած դերասանուհին խաղացել է բեռլինյան թատրոնների բեմերում։ Նրա առաջին հաջողությունը թատերական ասպարեզում դարձավ դերը «Միննա ֆոն Բարնհելմ» ներկայացման մեջ Բեռլինի Լեսինգի անվան թատրոնում։ 1895 թվականից 1903 թվականներին Ռետին բեմական գործունեություն է ծավալել վիեննական թատրոններում, ըստ մասնավորի՝ Ֆոլկսթեատրոյում և Բուրգթեատրոյում։
1905 թվականին Ռոզա Ռետիին շնորհվում է արքունի դերասանուհու տիտղոս։ 1928 թվականին դերասանուհին արժանանում է Բուրգթեատրոյի պատվավոր անդամի կոչմանը։
Ռոզայի հրաժեշտի բեմելը տեղի ունեցավ 1958 թվականին, երբ նա 84 տարեկան էր։
1930 թվականից սկսվում է Ռոզա Ալբախ-Ռետիի կինոկարիերան։ Նույն թվականին նրա դեբյուտային դերը եղավ «Գումարներ փողոցում» ֆիլմը։
Ռետիի սերունդները նույնպես հայտնի անձինք դարձան։ Որդին՝ Վոլֆ Ալբախ-Ռետին, ում հայրը Ավստրիական բանակի սպա Կառլ Ալբախն էր, նույնպես դերասան դարձավ։ Ռոզայի թոռնուհին Ռոմի Շնայդերն է՝ գերմանաֆրանսիական հայտնի դերասանուհի։
100 տարեկան հասակում Ռոզա Ռետին հրապարակեց իր հիշողությունների գիրքը՝ «Ինչքան կարճ են այս հարյուր տարիները» վերնագրով։
Ռոզա Ալբախ-Ռետին իր մահկանացուն կնքեց 1980 թվականի օգոստոսի 26-ին՝ 105 տարեկան հասակում։ Հուղարկավորված է Վիեննայի կենտրոնական գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի դերասաններ Կատեգորիա:Ավստրիացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ավստրիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ
Պալմայի տաճար
Պալմայի տաճար, Սանտա Մարիայի Մայր տաճար, ինչպես նաև Լա Սեու (Catedral de Santa María de Palma de Mallorca), Մալյորկայի եպիսկոպոսության գոթական Մայր տաճար, որը գտնվում է Պալմա դե Մալյորկա քաղաքում (Բալեարյան կղզիներ, Իսպանիա)։
Պատմություն
Լա Սեու տաճարի շինարարությունը սկսվել է անմիջապես Մալյորկայի մավրերից ազատագրումից հետո, 1230 թվականին Արագոնայի Խայմե I թագավորի պատվերով, այստեղ ավելի վաղ կառուցված մզկիթի ավերակների տեղում։ Շինարարությունը շարունակությունը կատարվել է վերջինիս որդու՝ Մալյորկայի թագավոր Խայմե II-ի կողմից։ 1302 թվականին հիմնադրվեց տաճարի հիմնական հատվածը։ Այն պետք է ծառայեր որպես Մալյորկայի արքաների գերեզմանատուն։ Այնտեղ ամփոփված են Խայմե II և III թագավորների աճյունները։ Շինարարությունը ավարտվել է 1587 թվականին։ 1601 թվականին ավարտվում է Լա Սեույի գլխավոր մուտքը։ 1882 թվականին սկսվեցին տաճարի գլխավոր ճակատամասի աշխատանքները։ Մեծ երգեհոնը տեղադրվել է մալյորկացի Գաբրիել Թոմասի կողմից 18-րդ դարի վերջում (վերակառուցվել է 1993 թվականին)։
Մալյորկայի եպիոկոպոս Կամպինսի հրավերով 1904-1914 թվականներին տաճարի վերակառուցման և ձևավորման աշխատանքները գլխավորել է մոդեռն դարաշրջանի կատալոնացի ճարտարապետ Անտոնիո Գաուդին։ 21-րդ դարում տաճարում ձևավորման աշխատանքներ է տարել նաև ժամանակակից նկարիչ Միգել Բարսելոն։
Տաճարի առաջին հարկում երկու մատուռների և զանգակատան շենքում կա թանգարան (Գործում է 1932 թվականից)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի եկեղեցիներ Կատեգորիա:Իսպանիայի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Գոթական ճարտարապետություն
Յան Կարսկի
Յան Կարսկի (Jan Karski, իսկական անունը՝ Յան Ռոմուալդ Կոզելևսկի (Jan Romuald Kozielewski), ), լեհական դիմադրության շարժման մասնակից, Աշխարհի արդարակյաց։
Կենսագրություն
Յան Կարսկին ծնվել է 1914 թվականի հունիսի 24-ին Կարմիր Լոձ քաղաքում (ներկայում՝ Լոձ)։ Կրթություն ստացել է տանը, ինչպես ինքն է գրել հետագայում, իր մոր՝ Վալենտինա Կոզելևսկու (օրիորդական ազգանունը՝ Գուրևսկայա) ծրագրով։ Նրա ավագ եղբայրներն ու քույրերն ապրել են իրենցից առանձին։ Սովորել է գիմնազիայում։ 1935 թվականին Լվովի համալսարանի իրավունքի ու դիվանագիտության ֆակուլտետն ավարտելուց հետո սովորել է Վլադիմիր-Վոլինսկու փոխ-սպաների հրետանային ուսումնարանում։ 1939 թվականի հունվարին սկսել է աշխատել Լեհաստանի արտաքին գործերի նախարարությունում։
1940 թվականի հունիսին Յան Կարսկին բռնվել է գեստապոյի կողմից Սլովակիայում, սակայն Զինված պայքարի միության գործողության արդյունքում ազատվել է Նովի Սոնչի հիվանդանոցից։ Հետագայում նա ապօրինաբար մեկնել է Լեհաստան և աշխատել Կրայովի բանակի պարտիզանական գլխավոր շտաբի պրոպագանդայի ու ինֆորմացիայի բյուրոյում։
1942 թվականին Կրայովի բանակի արտաքին հաղորդակցության բաժնի պետ, Լեհաստանի արտաքին գործերի նախկին նախարար Ռոման Կնոլը Յան Կարսկուն ուղարկել է Լոնդոն։ Ուղևորությունից առաջ Ռոման Կնոլը Կարսկուն ծանոթացրել է Բունդի ակտիվիստ Լեոն Ֆայների հետ։ Վերջինս Կարսկուն ասել է․ «Լեհաստանը կրկին անկախություն ձեռք կբերի պատերազմից հետո։ Սակայն Լեհաստանի հրեաներն այդ ժամանակ արդեն չեն լինի։ Գնացեք Լոնդոն։ Մենք պիտի ամեն ինչ անենք, որ դաշնակիցներից ոչ մեկը պատերազմից հետո չկարողանա ասել, թե ոչինչ չի իմացել հրեաների ոչնչացման մասին․․․ Ես ուղարկել եմ տասնյակ նամակներ, հարյուրավոր անգամներ, մի կերպ հասնելով հեռախոսի մոտ, խոսել եմ Շվեյցարիայի ու Ֆրանսիայի հրեաների հետ։ Ոչ ոք ինձ չհավատաց․․․»։ Ֆայների խնդրանքով Կարսկին գաղտնի այցելել է Վարշավայի գետտո, ինչպես նաև հագնելով գերմանական զինվորի շորեր՝ եղել է Իզբիցա Լյուբելսկա գետտոյում, որտեղից կալանավորներին ուղարկում էին Բելժեցի ու Սոբիբորի մահվան ճամբարներ։
Գերմանիայի ու Ֆրանսիայի տարածքով Յան Կարսկին հասնում է չեզոք Իսպանիա, որտեղից Ջիբլարթարով մեկնում Լոնդոն։ Գեներալ Վլադիսլավ Սիկորսկին՝ տարագրության մեջ Լեհաստանի կառավարության ղեկավարը, որոշել է Կարսկու զեկույցը փոխանցել Մեծ Բրիտանիայի ու ԱՄՆ-ի կառավարություններին։
1943 թվականի հուլիսին Կարսկին հանդիպել է ԱՄՆ նախագահ Ֆրանկլին Ռուզվելտի հետ և պատմել նրան Հոլոքոստի զոհերի ճակատագրի մասին։ Կարսկին խնդրել է օգնել նրանց, սակայն Միացյալ Նահանգների նախագահը ցուցաբերել է անվստահություն ու անտարբերություն։
1944 թվականին Յան Կարսկին գրել է «Ցրիչը Լեհաստանից։ Գաղտնի պետության պատմությունը» («Courier from Poland: Story of a Secret State») գիրքը, որ հրատարակվել է 360 հազար օրինակով։
Պատերազմից հետո Յան Կարսկին մնացել է ԱՄՆ-ում և դարձել Ջորջթաունի համալսարանի պրոֆեսոր։ Նա պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսութուն քաղաքագիտությունից, իսկ 1954 թվականին ստացել է ԱՄՆ քաղաքացիություն։
1965 թվականին ամուսնացել է Լեհաստանից գաղթած հրեա Պոլինա Նիրենսկայայի հետ, որ հայտնի պարուհի էր ու խորեոգրաֆ, ում բոլոր հարազատները զոհվել էին Հոլոքոստի ժամանակ։
1978 թվականին Յան Կարսկին մասնակցել է «Շոա» ֆիլմի ստեղծմանը, ինչը նպաստել է, որ համաշխարհային հասարակությունը գիտակցի, թե ինչ ջանքեր է նա գործադրել Հոլոքոստի կանխման նպատակով։
1982 թվականին Յան Կարսկին ստացել է Աշխարհի արդարակյացի կոչում Յադ Վաշեմ ինստիտուտի կողմից, իսկ 1994 թվականին ճանաչվել է Իսրայելի պետության պատվավոր քաղաքացի։
Վաշինգտոնում 1982 թվականին կայացած հարցազրույցի ժամանակ Յան Կարսկին ասել է․ «Աստված ընտրել է ինձ, որ Արևմուտքն իմանա Լեհաստանում կատարված ողբերգության մասին։ Այն ժամանակ ինձ թվում էր, թե այդ տեղեկությունը կօգնի փրկել միլիոնավոր մարդկանց։ Դա չօգնեց, ես սխալվում էի։ 1942 թվականին Վարշավայի գետտոյում և Իզբիցա Լյուբելսկայում ես դարձա լեհաստանցի հրեա․․․
Իմ կնոջ ընտանիքը (նրանք բոլորը զոհվել են գետտոներում ու մահվան ճամբարներում, Լեհաստանի բոլոր տանջված հրեաները դարձել են իմ ընտանիքը։ Ընդ որում ես մնում եմ կաթոլիկ։ Ես կաթոլիկ հրեա եմ։ Իմ հավատն ինձ ասում է՝ երկրորդ նախածին մեղքը, որ մարդկությունը կատարել է հրեաների նկատմամբ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Եվրոպայում, կհետապնդի նրան մինչև աշխարհի վերջը․․․»։
1995 թվականին Յան Կարսկին պարգևատրվել է Լեհաստանի Սպիտակ արծվի շքանշանով։
Յան Կարսկին Միացյալ Նահանգների ու Լեհաստանի ութ համալսարանների պատվավոր դոկտոր է։ 1996 թվականին Լեհաստանում նկարահանվել է նրան նվիրված «Իմ առաքելությունը» վավերագրական ֆիլմը։
1998 թվականին Յան Կարսկին ներկայացվել է Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի։
2012 թվականին ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբաման Յան Կարսկուն հետմահու պարգևատրել է Ազատության նախագահական մեդալով ։
Հիշատակ
Յան Կարսկու հուշարձաններ են տեղադրվել (նստարանին նստած) Նյու Յորքում Լեհաստանի հյուպատոսարանի դիմաց, Ջորջթաունի համալսարանի կամպուսում, Լեհաստանի Վարշավա, Կալցե, Լոձ քաղաքներում, Թել Ավիվի համալսարանի կամպուսում։ 2015 թվականին թողարկվել է «Յան Կարսկի։ Աշխարհի արդարակյացը» վավերագրական ֆիլմը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աշխարհի արդարակյացներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ջորջթաունի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆուլբրայթի կրթաթոշակակիրներ
Խուան դե Ֆուկա
Ծագում և վաղ տարիներ
Խուան դե Ֆուկայի պապը` Էմանուել Ֆոկասը, 1453 թվականին օսմանյան զորքերի կողմից Կոստանդնուպոլիսը գրավելուց հետո իր եղբայր Անդրոնիկի հետ փախել է այնտեղից։ Եղբայրները հաստատվել են նախ Պելոպոնեսում, որտեղ Անդրոնիկը մնում է ընդմիշտ, իսկ Էմանուելը 1470 թվականին տեղափոխվում է Կեֆալինիա։ Իոանիսի հայրը` Իակովոսը , հաստատվում է կղզու Վալերիանոս  գյուղում և հայտնի դառնում Վալերիանո Ֆոկաս  անունով, որպեսզի տարբերվի եղբայրներից։
Հենց Վալերիանոս գյուղում էլ 1536 թվականին ծնվել է Ֆոկասը։ Նրա կյանքի մասին, մինչ նա 1555 թվականին ծառայության կանցներ Իսպանիայի թագավորի մոտ, ոչինչ հայտնի չէ։
Անուն
Մարդու անունը, ով պատմությանը հայտնի է Խուան դե Ֆուկա ձևով, որոշակի շփոթմունքի տեղիք է տալիս։ Խուան դե Ֆուկա տարբերակն անշուշտ Իոանիս Փոկաս անվան իսպաներեն արտասանության տարբերակն է, որոշ աղբյուրներ Ապոստոլոս Վալերիանոս  անունը համարում են իրական անուն։ Միանգամայն հնարավոր է, որ Ֆոկասը մկրտվել է Ապոստոլոս անունով, իսկ ավելի ուշ ընդունել Իոանիս/Խուան անունը, քանի որ Ապոստոլը` որպես անուն, իսպաներենում հազվադեպ է կիրառվել և հավանաբար համարվել է մականուն` մատնանշելով ծագման գյուղը, ինչն իմաստ չուներ Իսպանական կայսրությունում։
Վաղ շրջանի կարիերա
Խուան Ֆուկայի առաջին ճամփորդությունները եղել են Հեռավոր Արևելք, և նա պնդել է, որ եղել է Նոր Իսպանիայում 1588 թվականին` մեկ տարի անց այն իրադարձություններից հետո, երբ 1587 թվականին Ֆիլիպիններում անգլիացի ծովահեն Թոմաս Կևենդիշը գրավել է «Սանտա Անա» գալեոնը` գերելով այն։ Սրա արդյունքում, իբր, Ֆուկան կորցրել է իր խնայողությունները և 60.000 դուկատ արժողությամբ նավը։ Մեկ տարի նա անցկացնում է անգլիական գերության մեջ` 1588 թվականին ազատ արձակվելով, ինչից հետո ուղևորվում է Նոր Իսպանիա։
Ֆուկան եղել է փորձառու նավաստի, որ կատարելագործել է իր վարպետությունը իսպանական ծովային ուժերում։ Իսպանիայի թագավորը, ինչպես նա պնդել է, ընդունել ու գնահատել է նրա փորձը` դարձնելով Վեստ Ինդիայի իսպանական ծովուժի լոցման (այս պաշտոնը նա զբաղեցրել է գրեթե 40 տարի), սակայն իսպանական արխիվներում ոչ մի տեղեկություն չի պահպանվել նրա անվան ու պաշտոնի կամ արքայական պալատ ուղևորության վերաբերյալ ։ Մինչ նա կկատարեր իր նշանավոր ճամփորդությունը հյուսիս` Հյուսիսային Ամերիկայի հյուսիսարևմտյան ափով, Ֆուկան ուղևորվել է Չինաստան, Ֆիլիպիններ և Մեքսիկա։
Խուան դե Ֆուկա ծոցը, որ գտնվում է ներկայիս ԱՄՆ-ի ու Կանադայի միջև, նրա պատվին է անվանակոչվել բրիտանացի նավապետ Չարլզ Բարքլիի կողմից, քանի որ գտնվել է այն նույն լայնության վրա, որը Խուան դե Ֆուկան մատնանշել էր որպես Անիանի ծոց ։
Ճամփորդություն հյուսիս
Ֆուկայի վկայությունների համաձայն` նա հետախուզական երկու ճամփորդություն է կատարել Նոր Իսպանիայի փոխարքա Լուիս դե Վեալասկոյի (դե Սալինասի մարքիզ) հրամանով, որի նպատակն էր հայտնաբերել լեգենդար Անիանի ծոցը, որը, ինչպես կարծում էին, հյուսիսարևմտյան միջանցք էր, որ կապում էր Ատլանտյան և Խաղաղ օվկիանոսները։ Առաջին նավագնացության ժամանակ արշավախումբն ուներ 200 զինվոր և երեք փոքր նավ` իսպանացի մեկ նավապետի գլխվորությամբ (Ֆուկան լոցման էր և նավապետի օգնական)։ Նավարկման նպատակը Անիանի ծոցը գտնելն էր և այն ամրացնելը անգլիացիներից պաշտպանվելու համար։ Այս ուղևորությունը դատապարտվում է անհաջողության, երբ նավապետի ոչ իրավաչափ գործողությունների պատճառով զինվորներն ապստամբում են, և արշավախումբը ստիպված վերադառնում է Կալիֆորնիա (հարկ է նշել, որ այդ ժամանակ իսպանական դոկտրինայի համաձայն, նավերի ու ծովուժի հսկողությունը բաժանվում էր հրամանատարի, ով բանակային սպա էր, և նավապետի միջև, ով ծովային էր)։
Ծոցը գտնվում է ծոցերի Փյուջեթ Սաունդ համակարգում (ներկայիս Վաշինգտոն նահանգ)` սկսած հյուսիսային լայնության 47° 59'-ից մինչև հարավ` հյուսիսային լայնության 47° 1' (Տիմուոտեր քաղաքի մոտակայք, Վաշինգտոն նահանգ)։ Ֆուկան նավարկության ընթացքում իբր տեսել է «բարձր գագաթ կամ ժայռասյուն», որը հավանաբար եղել է Ֆուկա ժայռը, գրեթե ուղղանկյուն մի ժայռ Քեյփ Ֆլաթերի հրվանդանի արևմտյան ափին` ներկայիս Վաշինգտոնի հյուսիսարևմտյան ծայրամասին` Խուան դե Ֆուկա ծոցի հարևանությամբ, չնայած Ֆուկան նշել է, որ ժայռը տեսել է ծոցի մյուս ափին։
Լոքը փորձում է կապվել բրիտանական կառավարության հետ` խնդրելով 100 ֆունտ Անգլիա հասնելու համար, բայց արդյունքում մերժվում է և ստիպված մնում Կեֆալինիայում։ 1602 թվականին Լոքը նամակ է գրում Ֆուկային, բայց այդպես էլ պատասխան չի ստանում։ Լոքը ենթադրում է, որ Ֆուկան, ով իրենց հանդիպման պահին արդեն բավական տարեց մարդ էր, մահացել է։ Լոքի գրությունների շնորհիվ` Խուան դե Ֆուկայի պատմությունը հայտնի է դառնում Անգլիայում։ Այն առաջին անգամ հրատարակվում է 1625 թվականին անգլիացի գրող, ճանապարհորդ Սեմյուել Պորտսասի կողմից (գրքի անունն էր` Purchas His Pilgrimes Contayning a History of the World in Sea Voyages and Lande Travells by Englishmen and others):
Վեճեր
Քանի որ Ֆոկայի ճամփորդության մասին գրավոր միակ վկայությունը Լոքի նամակներն են (հետազոտողները չեն կարողացել տեղեկություն գտնել իսպանական գաղութային արխիվներում), ճամփորդությունը և նրա հավանական բացահայտումը բազմաթիվ վիճահարույց տեսակետների տեղիք են տվել։ Հարցականի տակ է դրվել նույնիսկ այն հանգամանքը, թե արդյոք գոյություն է ունեցել այդպիսի մարդ. որոշ ուսումնասիրողներ Խուան դե Ֆուկային համարել են մտացածին կերպար, իսկ 18-րդ դարի բրիտանացի հետազոտող նավապետ Ջեյմս Կուկը խիստ կասկածի տակ է դրել, որ ծոցը, որ ինչպես Ֆուկան էր պնդում, հայտնաբերել է, գոյություն ունի (չնայած Կուկը փաստորեն անցել է Խուան դե Ֆուկա ծոցի ոտով` առանց այնտեղ մտնելու, և կայանել Նուտկա ծովախորշում` Վանկուվեր կղզիների ափամերձ հատվածում) ։ Սակայն անգլիացի հետազոտողների կողմից այս շրջանն ավելի խոր ուսումնասիրելուց հետո Ֆուկայի վկայություններն սկսել են արժանահավատ թվալ։
Վերջապես, 1859 թվականին ամերիկացի հետազոտողը ԱՄՆ-ի դեսպանի օգնությամբ Իոնի կղզիներում կարողանում է ապացուցել, որ Ֆուկան ոչ միայն գոյություն է ունեցել, այլև նրա ընտանիքն ու պատմությունը լավ հայտնի են եղել այս կղզիներում։ Այն ժամանակ, երբ հնարավոր է, այլևս երբեք չի հաստատվի ստույգ տեղեկություն կամ վկայություն, քիչ հավանական է, որ այդ մարդը եղել է մտացածին։
Ժառանգություն
Խուան դե Ֆուկա տեկտոնական սալահարթը, որ կազմում է ծովի ափագծի մեծ հատվածի հիմքը, որ նա հետազոտել է, նույնպես անվանվում է Ֆուկայի պատվին։
Խուան դե Ֆուկա նահանգային պարկը Վանկուվեր կղզիների արևմտյան ափին նույնպես կոչվել է ծոցի անունով։ Նույն անունով է կոչվել նաև նրա ուղին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանացի ճանապարհորդներ
Անանովներ
Տոհմի ակունքները
Անանովների գերդաստանը սկիզբ է առնում Վասպուրականի Հովհան իշխանի տոհմից։ Հովնանի պապը Անիից էր և իր Մադաթ որդու հետ տեղափոխվել էր Վան։ Մադաթի որդին՝ Հովնանը հայտնի էր որպես մեծ վաճառական, ով եկեղեցիների և վանքերի համար ձեռք էր բերում ռուսահպատակ տարածքներ։	Նրա յոթ զավակներից երկուսը՝ Ստեփանը և Առաքելը, 18–րդ դարի վերջին տեղափոխվում են Թիֆլիս, ուր էլ նրանց ազգանունը դառնում է Անանով։
Հովհաննես Հովնանյան-Անանով
Ստեփանի որդի Հովհաննեսը կրթություն է ստանում Մոսկվայում։ 21 տարեկանում սկսում է սեփական գործը և արագ հարստանում է ռուսական բանակին մատակարարելով բժշկական սարքավորումներ և գույք։ Նա Մոսկվայի արվարձաններից մեկում ձեռք է բերում տարածք և կառուցում է եկամտաբեր տներ։ Հետագայում կառուցված փողոցը կոչվում է Անանովի փողոց։ Խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո այն ռուսական ձևով վերանվանվում է Անանևսկի և Մոսկվայի կենտրոնում գոյություն ունի մինչև օրս։ Կանգուն են նաև նրա ժառանգների կառուցած գեղեցիկ տները։
Բարեգործությունը
1848 թվականից Հովհաննեսն ստանում է 1-ին գիլդիայի վաճառականի աստիճան, դառնում Լազարյան ճեմարանի հոգաբարձու, որի գործունեության համար մեծ գումարներ էր նվիրաբերում։ Նաև Մոսկվայի Սուրբ Խաչ հայկական եկեղեցուն կից աղքատախնամ հաստատության ֆինասավորողն էր, հոգաբարձուների խորհրդի ավագ անդամը։ Մշտապես ֆինանսական օգնություն էր ցուցաբերում Քութայիսի, Թիֆլիսի և Մոսկվայի հայկական եկեղեցիներին, Մոսկվայի Եկատերինյան հիվանդանիոցին, Մոսկվայի գեղարվեստական խորհրդին, որի անդամն էր հայտնի բարերաներ Մորոզովի ու Մամոնտովների հետ։ 1882 թվականի դաժան ձմռանը, երբ կաթվածահար էր եղել Մոսկվայի բնականոն կյանքը, Հովհաննես Անանովին խնդրում են դառնալ Մոսկվայի աղքատ քաղաքացիներին վառելիք ապահովող հանձնաժողովի գանձապահը, ազնվության շնորհիվ Ալեքսանդր 1-ի հուշարձանը կառուցող հանձնաժողովի գանձապահի հասարակական պարտականությունը։ Վաստակած միջոցներից նա շռայլորեն բաժին էր հանում նաև պատմական հայրենիքում գործող հոգևոր, կրթական ու մշակութային հաստատություններին։ Անանովը ձեռնամուխ եղավ Շուշիի տպարանի ստեղծմանը, մշտապես փոխհատուցում էր Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի տպարանի ծախսերը։ Նրա բարեգործության գագաթնակետը Թիֆլիսում Մարիամյան–Անանյան վարժարանի ստեղծումն էր։ Կնոջ մահից հետո 1876 թ. հուլիսի 25-ին Հովհաննես Հովնանյանը Գևորգ IV կաթողիկոսին տեղեկացնում է, որ հանգուցյալ կինը ցանկացել է հայ առաքելական եկեղեցու չքավոր ընտանիքների աղջիկների կրթության համար իր ծախսերով բացել գիմնազիա, որի նպատակով հատկացնում է Թիֆլիսում ունեցած իր սեփականությունը հանդիսացող տունը, հողամասով։ Դեռ ավելին, նրա հարևանությամբ կառուցում է օթևանատուն, որից ստացվող շահույթներն ուղղվելու են գիմնազիայի ծախսերը հոգալուն։ Ամեն տարի իր միջոցներից 3 000 ռուբլի է հատկացնում այն պայմանով, որ այդ գումարով սովորող աղջիկներն անվանվեն Հովնանյան սանուհիներ։ Հովնանյան օրիորդաց գիմնազիան բացվեց 1877 թվականին և գործեց մինչև 1918 թվականը։ Այս ժամանակներում իմանալով Անանովի մտադրությւոնների ամսին, Մեծ Իշխանուհի Օլգան առաջարկում է Հովհաննեսին այդ գումարը հատկացնել Մոսկվայում կառուցվելիք օրիորդաց համալսարանին, այն պայամնով որ ամեն տարի այնտեղ անվճար տասը հայուհի սովորի։ Հովհաննեսը չի համաձայնում, սակայն ստիված է լինում տասը հազար ռուբլի նվիրաբերել իշխանուհու առաջարկած ծրագրին։ Հովհաննեսը պարգևատրվել ռուսական՝ Սուրբ Վլադիմիրի 4–րդ աստիճանի, Պարսկաստանի շահի շահի «Առյուծի և Արևի» 2–րդ աստիճանի շքանշաններով, Միջազգային Կարմիր խաչի «Պատվո նշանով» ևա այլն։ Մահվանից հետո թողել էր 4 մլն ռուբլի ժառանգություն։ Կտակում չէր մոռացել հայ հանրությանը։ Մահից հետո էլ շարունակվում էին ֆինանսավորվել բոլոր ծրագրերը՝ անգամ որոշակի հավելումներով. գյուղական ընտանիքներից սերված երեխաների ուսումը Լազարյան ճեմարանում, Մոսկվայի կայսերական համալսարանում, Պետրովյան ակադեմիայում, Մոսկվայի հողագործության դպրոցում։ Թաղված է Մոսկվայի Վագանկովյան հայկական գերեզմանոցում։ Հովհաննեսի մահից հետո, 1888 թվական, դպրոցի հոգաբարձուների խորհուրդը ղեկավարեց Թիֆլիսում բնակվող եղբայրը՝ Ալեքսանդրը, վերջինիս մահից հետո Ալեքսանդրի որդիները՝ Միհրանը և Աբգարը։
Ալեքսանդր Հովնանյան-Անանով ճյուղը
Ալեքսանդրը նավթարդյունաբերող էր և 1886 թվականից ղեկավարում էր «Միրզոյան եղբայրներ և Կ» ընկերությունը։ Նա նույնպես մեծ բարեգործ էր և երկար տարիներ ղեկավարն էր «Կովկասի հայկական բարեգործական ընկերության» խորհրդի։ Ինքը և իր ընտանիքը ևս մեծ ներդրումներ էին կատարում։ Մասնավորապես, պահպանվել է մի փաստ, համաձայն որի 1864 թվականին նա իր միջոցներով 10 հայ պատանիների է գործուղել Մոսկվա արհեստներ սովորելու։ Անանով եղբայրները կրթաթոշակներ էին սահմանել Մոսկվայի Լազարյան ինստիտուտում ուսանելու համար։ Այս թվարկումը կարելի է շարունակել, բայց նրանք էլ հայ մեծանուն բարեգործների նման իրենց կատարածի մասին նախընտրում էին լռել։ Անանովների բարի հիշատակներից ամենաակնառուն Անանովների քառակուսին է։ Այդպես էին կոչում թիֆլիսցիները տների այն ինքնատիպ դասավորությունը, որ ստեղծվել էր քաղաքի այդ հատվածի՝ Անանովների կողմից կառուցապատման արդյունքում։ Ալեքսանդրի զավակները առաջին էին, որ Վրաստանի գինեգործությունը բարձրացրին եվրոպական գինեարտադրության մակարդակին։ Կախեթում ձեռք բերեցին հսկայական հողատարածքներ, հիմնեցին նոր տեսակի խաղողի այգիներ։ Կառուցեցին եվրոպական ընդունելի ստանդարտներին համապատասխան գինու գործարան, որը մինչև այժմ էլ կանգուն է, ցավոք վերջին տասը տարիներին չեն գործում վատ կառավարաման պատճառով։ Անանավոները Կվիրիլի գետի վրա կառուցեցին Վրաստանի առաջին ջրանցքը, ոչ միայն իրենց, այլև շրջակա գյուղերի այգիները ոռոգելու նպատակով։ Այսօր էլ Անանովների արածը բարձր են գնահատում Կվիրիլի գետահովտի գյուղերի բնակիչները։ Ենթադրություններ կան, որ Անանովները և Վահագն Հովնայանի արմատները նույնն են։
Կատեգորիա:Հայ բարերարներ
Բրեյտովոյի շրջան
Բրեյտովոյի շրջան (Брейтовский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Յարոսլավլի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բրեյտովո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2160 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 7705 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,57 մարդ/կմ²։
Full House Take 2 (դորամա)
Full House Take 2 (հանգըլ՝ 풀하우스 테이크 2/ Փուլհաուսը թեյք թու, フルハウスTAKE2/ Ֆուրուհաուսու թեիքու 2), 2012 թվականին նկարահանված հարավկորեական հեռուստասերիալ, որը Ճապոնիայի, Հարավային Կորեայի և Չինաստանի ստացված համագործակցության արդյունքն է։ Այն հեռարձակվել է նույն թվականին ճապոնական TBS և հարավկորեական SBS Plus հեռուստաալիքներով   ։
Այն նկարահանվել է Ու Սու Յոնի մանգային համապատասխան, սակայն տարբերվում է մյուս Full House-ից՝ սյուժեով և հերոսների բնավորություններով ու մասնագիտություններով։
Սյուժե
Չանգ Ման Օկը հապկիդոյի ուսուցիչ է, ով երազում է դառնալ ոճաբան։ Եվ վերջապես նրան բախտ է վիճակվում բացել սեփական ինտերնետ-խանութը։ Որոշ անհարթություններից հետո (կապված TAKE ONE խմբի հետ) ոստիկանությունը որոշում է կայացնում փակել և՛ հապկիդոյի դահլիճը, և՛ խանութը։
Պատահականության սկզբունքով Ման Օկը ծանոթանում է TAKE ONE խմբի երկու մասնակիցների՝ Վոն Կանգ Հվիի և Լի Թհե Իկի հետ։ Սակայն, քանի որ փակել էին խանութը և տարածքը, Ման Օկը մնացել էր անաշխատանք, և Կանգ Հվին նրան առաջարկում է աշխատել որպես իրենց խմբի ոճաբան։ Շուտով Ման Օկը հայտնվում է սիրային եռյակի կենտրոնում (Լի Թհե Իկ-Ման Օկ-Վոն Կանգ Հվի) ։
Արդյունքում Չանգ Ման Օկը մնում է Լի Թհե Իկի հետ, իսկ Կանգ Հվին մեկնում է Չինաստան՝ բուժում ստանալու նպատակով։
Գլխավոր դերերում
Նա և Կանգ Հվին եղել են լավագույն ընկերներ, սակայն Կի Սի Րյոնգի (նրա առաջին սերը) պատճառով նրանք վիճում են, և այլևս իրար հանդուրժել չեն կարողանում։ Ֆիլմի վերջում, Թհե Իկը իմանալով ճշմարտությունը, ներողություն է խնդրում Կանգ Հվիից և նրանք նորից վերականգնում են հարաբերությունները։ Նա նաև կարողանում է ետ վերադարձնել հոր կառուցած տունը, որը պատկանում էր Woo Entertaiment-ին։
Նա TAKE ONE խմբի ռեփերն է։ Սակայն խմբի և իր շուրջ պտտվող լուրերից հետո Woo Entertaiment-ի տնօրենը տեղեկացնում է մամլո ասուլիսի ժամանակ, որ Կանգ Հվին հեռացված է խմբից։ Բայց Թհե Իկի ինքնակամ հեռանալուց հետո, տնօրենը նրան ետ է կանչում և իմանալով, որ նա շուտով կարող է կորցնել տեսողությունը պնդում է, որ շուտ կատարի դեբյուտը։ «Թշնամիներ» հեռուստահաղորդման ժամանակ̀̀̀̀̀̀̀՝ իր ելույթից 15 րոպե առաջ կորցնում է տեսողությունը։ Թհե Իկը օգնում է, որպեսզի նա կարողանա բարձրանալ բեմ և ելույթ ունենալ։ Հաղթողին որոշելու ժամանակ նա ուշաթափվում է և համացանցում կայծակնային արագությամբ տարածվում են նրա կույր լինելու մասին նյութերը։ Նա մեկնում է Չինաստան՝ բուժում ստանալու նպատակով։ Նա վերադառնում է Կորեա և ելույթ ունենում Թհե Իկի հետ̀̀ Take Two-ի համերգի ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավկորեական հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Կորեերեն հեռուստասերիալներ
Լատերինա
Լատերինա (Laterina), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տոսկանա մարզի Արեցո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3521 մարդ (2008 թվականի մարդահամարի տվյալների), բնակչության խտությունը կազմում է 147 մարդ/կմ², տարածքը զբաղեցնում է 24 կմ² մակերես, ֆոստային ինդեքս՝ 52020, հեռախոսային կոդ՝ 0575։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ջորդան Քլարկսոն
Ջորդան Տեյլոր Քլարկսոն (Jordan Taylor Clarkson, ), ամերիկացի պրոֆեսիոնալ բասկետբոլիստ, որը հանդես է գալիս Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի «Կլիվլենդ Կավալիերս» ակումբում։ Խաղում է խաղարկողի և հարձակվող պաշտպանի դիրքերում։ 2014 թվականի ԲԱԱ դրաֆթի ժամանակ ընտրվել է «Վաշինգտոն Վիզարդս» ակումբի կողմից 46-րդ համարի ներքո։
Լոս Անջելես Լեյքերս (2014֊2018)
2014 թվականի հունիսի 26-ին Քլարկսոնը ԲԱԱ դրաֆթի ժամանակ ընտրվել է «Վաշինգտոն Վիզարդս» ակումբի կողմից 46-րդ համարի ներքո։ Այդ նույն օրը նա վաճառվել է «Լոս Անջելես Լեյքերսին» ։ 2014 թվականի հուլիսին Քլարկսոնը «Լեյքերսի» կազմում մասնակցել է 2014թ. ԲԱԱ Ամառային լիգային ։ Օգոստոսի 25-ին Ջորդանը ակումբի հետ պայմանագիր է կնքել ։ Մրցաշրջանի առաջին մասի ընթացքում նա քիչ էր խաղում «Լեյքերսի» կազմում, և հիմնականում խաղում էր ԲԱԱ զարգացման լիգայի «Լոս Անջելես Դի-ֆենդերս» ակումբում ։ Սակայն Ջորդանը առաջին մրցաշրջանի ընթացքում մեկնարկային հնգյակի կազմում անցկացրել է 38 խաղ։ Այդ խաղերի ընթացքում նա միջինը հավաքում էր 15,8 միավոր, 5 փոխանցում և 4,2 անդրադարձ ։ 2015 թվականի մարտի 24-ին մրցաշրջանում նա ցուցաբերել է իր լավագույն արդյունքը՝ «Օկլահոմա Սիթի Թանդեր» ակումբի դեմ պարտված խաղում հավաքելով 30 միավոր և կատարելով 7 արդյունավետ փոխանցում ։ Ըստ 2014-2015 մրցաշրջանի տվյալների նրան ներառվել են ԲԱԱ ծագող աստղերի առաջին հավաքականի մեջ։ Վերջին 30 տարիների ընթացքում ընդամենը 4 բասկետբոլիստներ են կարողացել մուտք գործել այդ հավաքական, որոնք ընտրվել են դրաֆթի 2-րդ ռաունդում ։
2015 թվականի նոյեմբերի 30-ին Քլարկսոնը կրկնեց իր ռեկորդը՝ «Դենվեր Նագեթս»-ի դեմ խաղում հավաքելով 30 միավոր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ծնունդներ Կատեգորիա:Կլիվլենդ Կավալիերսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Վաշինգտոն Վիզարդսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:ԲԱԱ-ի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Լոս Անջելես Լեյքերսի բասկետբոլիստներ
Ռուբիկոնի գետանցում
Ռուբիկոնի գետանցում, պատմական իրադարձություն, որը տեղի է ունեցել մ․թ․ա․ 49 թվականի հունվարի 10-ին ։ Այս իրադարձության հետևանքով Հռոմեական հանրապետությունում սկսվեց Կեսարի քաղաքացիական պատերազմը, ինչը հանգեցրեց նրան, որ Կեսարը դարձավ դիկտատոր, իսկ Հռոմում շուտով սկսվեց կայսերական դարաշրջանը։ Կեսարը այդ ժամանակ նշանակված էր Հարավային Գալլիայից մինչև Իլիրիկում ընկած տարածքների ղեկավար (սկայան ոչ Իտալիայի)։ Քանի որ նրա նահանգապետության ժամկետը լրացել էր, Հռոմի Սենատը հրամայել է նրան կազմալուծել իր բանակը և վերադառնալ Հռոմ։ Նրան հարմայել են իր զորքերի հետ միասին գետանցում չիրականացնել Ռուբիկոն գետի վրայով, որը այդ ժամանակ Իտալիայի հյուսիսային սահմանն էր։ Մ․թ․ա․ 49 հունվարին Կեսարը հրամայում է XIII Զույգ լեգեոնին գետանցում կատարել Ռուբիկոնի վրայով, ինչը Հռոմի Սենատը ընդունեց որպես ապստամբություն, դավաճանություն և պատերազմ հայտարարում իրեն։ Ըստ մի շարք պատմիչների՝ հենց գետանցման ժամանակ էլ Կեսարը ասել է իր հայտնի խոսքերից մեկը՝ «Վիճակը նետված է» ։
Նախապատմություն
Հռոմեական հանրապետության ժամանակաշրջանում Ռուբիկոն գետը եղել է հյուիսի-արևելքում գտնվող Ցիսալպիական Գալլիայի և հարավում գտնվող Իտալիայի սահմանը․ վերջինս ղեկավարվում էր Հռոմի Սենատի կողմից։ Հյուսիս-արևմուտքում սահմանային գետ էր հռչակվել Արնո գետը, որն ավելի լայն ու կարևոր ջրային ուղի էր և Ապենինյան լեռներից հոսում էր դեպի արևմուտք և թափվում Տիրենյան ծով։
Հռոմեական պրովինցիաների ղեկավարները ընտրվում էին պրոմագիստրատներ, որոնք զորքի վրա իշխանություն («իմպերիում» ) ունեին։ Հռոմեական զորքերի հրամանատարները ծառայել են որպես գեներալներ իրենց իշխանության տակ եղած տարածքներում։ Ըստ հռոմեական օրենքների՝ բուն Իտալիայի ներսում զորքի հրամանատարներ կարող են լինել միայն ընտրված մագիստրոսները (կոնսուլներ և պրետորներ)։ Ցանկացած պրոմագիստրատ, ով բուն Իտալիա կմտներ որպես իր զորքերի հրամանատար, կզրկվեր իր իմպերիումից, այսինքն՝ այլևս իրավունք չէր ունենա լինել զորքի հրամանատար։
Կորալյան ամրոց
Կորալյան ամրոց (Coral Castle), օօլիտային կրաքարային կառույց, որը ստեղծվել է լատվիացի-ամերիկացի էքսցենտրիկ Էդվարդ Լիդսկալնինի կողմից (1887–1951): Այն գտնվում է Ֆլորիդա նահանգի Մայամի Դեյդ շրջանում չգրանցված տարածքում՝ Հոմսթեդ և Լեյժըր Սիթի քաղաքների միջև։ Կառույցը պարունակում է բազմաթիվ մեգալիթյան քարեր, հիմնականում` կորալներից առաջացած կրաքար, որոնցից յուրաքանչյուրը կշռում է մի քանի տոննա ։ Ներկայումս այն մասնավորի կողմից շահագործվող զբոսաշրջային վայր է։ Կորալյան ամրոցը հայտնի է իր շուրջը հյուսված լեգենդների շնորհիվ, որոնք հավաստում են, որ ամրոցը կառուցվել է Լիդսկալնինի կողմից բացառապես ձեռքով՝ հակադարձ ձգողականության կամ մի քանի տոննա կշռող բազմաթիվ քարեր տեղափոխելու և փորագրելու գերբնական ունակությունների օգտագործման միջոցով ։
Ռուբիկոնի գետանցում
Նախապատմություն
Օրենքով արգելված դեպքերում իմպերիումի օգտագործումը համարվում էր ծանր հանցագործություն։ Բացի այդ՝ այն զինվորները, որոնք ենթարկվում էին օրենքը խախտած և Իտալիա ներխուժած հրամանատարի, նույնպես դառնում էին նրա հանցակիցը։ Եթե հրամանատարը իր զորքերի հետ միասին ներխուժել է բուն Իտալիայի տարածք, ապա և՛ հրամանատարը, և՛ զինվորները, որոնք հետևել են նրա անօրինական հրամանի, դատապարտվում են մահապատժի։ Այսպիսիով Իտալիա մտնելու թույլտվություն ունենալու համար ցանկացած հրամանատար ստիպված է եղել ցրել սեփական զորքը։
Կորալյան ամրոց
Պատմություն
Կորալյան ամրոցին պատկանող պաստառներում ասվում է, որ Էդվարդ Լիդսկալնինը հարսանիքից ընդամենը մեկ օր առաջ անսպասելի մերժում է ստացել Լատվիայում գտնվող իր 16-ամյա նշանածի՝ Ագնես Սքվուստի կողմից։ Ամերիկա մեկնելուց հետո նա, իբրև թե, հիվանդանում է մահացու տուբերկուլյոզով, բայց ինքնուրույն բուժվում է՝ հայտարարելով, որ մագնիսները որոշ ազդեցություն են ունեցել իր հիվանդության վրա։