cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Շառլ Հերմիտ
Շառլ Հերմիտ/Էրմիտ (Charles Hermite, ), ֆրանսիացի մաթեմատիկոս, 19-րդ դարի Ֆրանսիայի մաթեմատիկոսների ճանաչված առաջնորդ, Փարիզի ԳԱ անդամ (1856 թվականից) , Փարիզի համալսարանի պրոֆեսոր (1869 թվականից), Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան թղթակից-անդամ (1857), պատվավոր անդամ (1895), Լոնդոնի թագավորական ընկերության արտասահմանյան անդամ (1873) , Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ (1892)։ 1862 թվականին նրան շնորհվել է Էկոլ Նորմալ բարձրագույն դպրոցի, 1869-ին՝ պոլիտեխնիկական դպրոցի և Սորբոնի համալսարանի պրոֆեսորի կոչում։ 1889 թվականին ընտրվել է Փարիզի դիտությունների ակադեմիայի փոխնախագահ, 1890-ին՝ նախագահ ։ Աշխատանքները վերաբերում են մաթեմատիկական անալիզին, թվերի և հանրահաշվական ձևերի տեսություններին։
Հերմիտի աշխատանքներում հիմնական տեղը գրավում են էլիպտիկ ֆունկցիաների տեսությունը և կիրառությունները։ Ապացուցել է e թվի տրանսցենդենտությունը։
Նրա անվանի սաներից են բոլոր ժամանակների մեծագույն և ունիվերսալ մաթեմատիկոսներից մեկը համարվող Անրի Պուանկարեն, Թոմաս Ստիլտյեսը...
Երկեր
Շալ Էրմիտը հեղինակել է հետևյալ աշխատությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Փարիզի ԳԱ անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի պատվավոր անդամներ
Ուեդդելի կղզի
Ուեդդելի կղզի (Weddell Island, Isla San José), Ֆոլկլենդյան կղզեխմբի կղզիներից։ Գտնվում է Ատլանտյան օվկիանոսի հարավային մասում ։
Կղզում հանդիպում են պինգվիններ և ծովառյուծներ (Otariinae)։
Կղզու բնակչության մեծ մասը բնակվում է արևելյան շրջաններում, իսկ մնացած մասն օգտագործվում է որպես արոտավայր՝ ոչխարների համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆոլկլենդյան կղզիներ
Նոչերա Տերինեզե
Բնակչությունը կազմում է 4731 մարդ (2015 թ.), բնակչության խտությունը կազմում է 101,57 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 46,2 կմ² մակերես տարածք։
Փոքր Չոխրակ
Աշխարհագրություն
Գետաբերանը տեղակայված է Չոխրակ գետի ձախ ափին՝ 84 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 25 կմ է, ավազանի տարածքը 48,7 կմ2։ Փոքր Չոխրակի ակունքը սկսվում է արևելքում, Կոստրոմսկայա գյուղում։ Հոսում է հյուսիսում։
Վալի (դիցաբանություն)
Նովեգական դիցաբանության մեջ Վալին Օդինի և կին հսկա Ռինդրի որդին է։ Վալին ունեցել է շատ եղբայրներ այդ թվում Բալդրը և Թորը։ Նա ծնվել էր միայն մեկ նպատակի համար. սպանել Հյոդրին, քանի որ Հյոդրը պատահաբար սպանել էր Բալդրին՝ Վալիի զույգ եղբորը։ Վալին չափահաս է դառնում մեկ օրում և Հյոդրից լուծում իր վրեժը։ Վալին նաև տեսել և կենդանի է մնացել Ռագնարյոկի ընթացքում։
Փոքր Չոխրակ
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կուբանի ավազանային շրջանին, ջրատնտեսային տեղամասը՝ Լաբա, ենթաավազանը՝ բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը՝ Կուբան։
Նոչերա Տերինեզե
Փոստային ինդեքսն է՝ 88047։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0968։
Վալի (դիցաբանություն)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորվեգական դիցաբանություն
Նոչերա Տերինեզե
Բնակավայրի հովանավոր սուրբը Հովհաննես Մկրտիչն է։ Բնակավայրի տոնը նշվում է հունիսի 24-ին։
Փոքր Չոխրակ
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Մատուզկա
Մատուզկա (Матузка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կրասնոդարի երկրամասում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պշեխա գետի աջ ափին՝ 81 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 17 կմ է, ավազանի տարածքը 50,5 կմ2։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կուբանի ավազանային շրջանին, ջրատնտեսային տեղամասը՝ Բելայա, ենթաավազանը՝ բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը՝ Կուբան։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Մակեդոնիայի անվան վիճարկում
[[File:Macedonia overview (hy).png|300px|thumb|Մակեդոնիայի աշխարհագրական և քաղաքական բաժանումը
]] Մակեդոնիայի անվան վիճարկում (Μακεδονία διαφωνία ονομασία), տարածաշրջանային ոչ զինված հակամարտություն հարավեվրոպական երկու պետությունների՝ Հունաստանի և նախկինում Հարավսլավական համադաշնության մաս կազմող Մակեդոնիայի Հանրապետության միջև։ Հատկանշական է, որ հակամարտության նախադրյալները ձևավորվել են 20-րդ դարի առաջին տասնամյակում՝ Բալկանյան պատերազմների ֆոնին։ Մակեդոնիա երկրամասի անվան վիճարկումը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակահատվածում վերաճել է ռազմական հակամարտության և հանգեցրել Հարավսլավիայի կազմալուծմանն ու Մակեդոնիայի Հանրապետության (ի սկզբանե՝ Մակեդոնիայի նախկին սոցիալիստական հանրապետություն) անկախացմանը։ Այդ ժամանակից ի վեր այդ հակամարտությունն իր էական ազդեցությունն է թողնում Հունաստանի և Մակեդոնիայի Հանրապետության երկկողմ հարաբերությունների և տարածաշրջանի երկրների միջազգային հարաբերությունների վրա ։
Հույն-մակեդոնական հակամարտության վեճի առարկան Մակեդոնիայի հնագույն թագավորության ներկայիս տարածքի հյուսիսում Հարավսլավիայի տարրալուծումից հետո առաջացած հարավսլավոնական պետության կողմից որպես երկրի պաշտոնական անվանում «Մակեդոնիա» պատմական եզրույթի կիրառությունն է, որն իր հերթին արտացոլում է վերջինիս տարածքային հավակնությունները Հունաստանի Հանրապետության անքակտելի մաս կազմող մակեդոնական երկրամասերի նկատմամբ։ Հաշվի առնելով պատմական հանգամանքները, Հունաստանը դեմ է Մակեդոնիայի Հանրապետության կողմից «Մակեդոնիա» տեղանվան օգտագործումը և սատարում է վերջինիս անվանափոխությունը «Հյուսիսային Մակեդոնիա»-յի՝ նկատի ունենալով աշխարհագրական գործոնը ։ Դա մեծապես պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ միլիոնավոր հույներ իրենց համարում են էթնիկ մակեդոնացիներ՝ պատմական Մակեդոնիա պետության ժողովրդի ժառանգական իրավահաջորդներ։ Անվիճելի է նաև այն, որ սլավոնները որևէ գենետիկական կապ չունեն Հին Մակեդոնիայի բնակչության հետ և իրենց արմատներով սերում են Առաջավոր Ասիայից գաղթած և Արևելյան Եվրոպայում հաստատված հարավսլավոնական ցեղերի հետ։ Այնուամենայնիվ, Հունաստանն օբյեկտիվորեն օգտագործում է «մակեդոնացի» և «մակեդոներեն» եզրերը որպես հարևան երկրի ազգաբնակչության և ինքնատիպ լեզվի բնորոշիչներ։ Մակեդոնիայի Հանրապետությունը մեղադրվում է պատմականորեն հունական մշակույթի մաս հանդիսացող խորհրդանիշների յուրացման և նացիոնալիզացման մեջ։ Այս պնդման վառ ապացույցն է Մակեդոնիայի Հանրապետության 1991-1995 թվականների դրոշի վրա Հին Մակեդոնիայի և արդիականության ավանդույթների կապի խորհրդանիշ հանդիսացող Վերգինայի աստղի օգտագործումը, ինչպես նաև աշխարհակալ տիրակալ Ալեքսանդր Մեծի հորջորջումը որպես սլավոնական հերոսի։ Մակեդոնիայի Հանրապետության այս պնդումներն ու իրեդենտական քաղաքական հայացքները առաջ են քաշում տարածքային պահանջներ Հունաստանին, Բուլղարիային, Ալբանիային և Սերբիային։ Վեճը քննարկվում է միջազգային միջնորդության ամենաբարձր ատյանների օրակարգերում։
1995 թվականին Հունաստանի և Մակեդոնիայի Հանրապետության միջև հաստատվում են դիվանագիտական հարաբերություններ, որից հետո կողմերը ձեռնամուխ են լինում ՄԱԿ-ի հովանու ներքո բանակցությունների մեկնարկին։ Մի շարք երկրներ չեն ընդունում հարավսլավոնական այս պետության սահմանադրական անվանումը և վերջինիս անվանում են «Մակեդոնիայի Նախկին Հարավսլավական Հանրապետություն»։ Այնուամենայնիվ, ՄԱԿ-ի անդամ պետությունները համաձայն են ընդունել բանակցությունների արդյունքում որոշված երկրանվանումը։ 2018 թվականի հունիսի 12-ին Սկոպյեում տեղի է ունենում Ալեքսիս Ցիպրասի և Մակեդոնիայի նախագահ Զորան Զաևի հանդիպումը, որի արդյունքում մակեդոնական կողմը համաձայնություն է տալիս «Հյուսիսային Մակեդոնիայի Հանրապետություն» սահմանադրական անվանման օգտագործմանը ։ Վեճի հանգուցալուծումը պարզ կդառնա սպասվելիք հանրաքվեի անցկացումից հետո։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքականություն Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի Հանրապետության քաղաքականություն Կատեգորիա:Աշխարհագրական անվանումների վիճարկումներ Կատեգորիա:Հունաստանի արտաքին հարաբերություններ Կատեգորիա:Պետությունների անվանումներ
Լեզ Օմերգ
Աշխարհագրություն
Կոմունան սկիզբ է առնում Ժաբրոն, վտակԴյուրանսի։ Ժաբրոնի հովիտը բաժանում է Լեզ Օմերգը հարևաննեից Մոնֆրոկ:Համայնքի տարածքում է հոսում նաև Կրոկը։ Համայնքի մի մասը, համապատասխան է նախկին Օմեգին, նախքան նրա միաձուլումը Վիլսեշին. զբաղեցնում է խորշ Լյուր սարի ստվերային մասում։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 123 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 78 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 55-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 15-ը անգործ (ակտիվության ցուցանիշը 70,5 %, 1999 թվականին եղել է՝ 73,0 %)։ 55 աշխատունակ բնակիչներից 45-ը աշխատում էին (25 տղամարդ և 20 կին), անասհ անգործ էին 10-ը (5 տղամարդ և 5 կին) ։ 23 մարդկանցից 2-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 13-ը թոշակառու, 8-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով.
Եվա Շպիլրեյնի առանձնատուն (Դոնի Ռոստով)
Եվա Շպիլրեյնի առանձնատուն (Особняк Евы Шпильрейн), բնակելի տուն Ռուսաստանի Դաշնության Դոնի Ռոստով քաղաքում, որը գտնվում է Պուշկինի փողոցում (շենք 83)։ Առանձնատունն ունի մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ ։
Պատմություն
Եկամտաբեր տունը կառուցվել է 1897 թվականին ։ Տանը բնակվել են Շպիլրեյն ամուսինները երեք դուստրերի հետ։ Շենքը պատկանել է ատամնաբույժ Եվա Մարկովնա Շպիլրեյնին (1863-1922), այնտեղ էլ գտնվել է նրա ատամնաբուժական սենյակը ։ Այս տանը մանկական և պատանեկան տարիներն է անցկացրել նրա դուստրը՝ հետագայում հայտնի հոգեվերլուծաբան Սաբինա Շպիլրեյնը ։
1914 թվականի տվյալներով՝ Շպիլրեյնի եկամտաբեր տանը գտնվում էր Բելգիայի հյուպատոսությունը, բնակարաններից մեկը վարձակալել էր թուրք հյուպատոսը։ Այլ բնակիչներ էին երդվյալ հավատարմատարներ, ինժեներներ, գործարարներ ։
Խորհրդային իշխանության տարիներին եկամտաբեր տունն ազգայնացվեց ։ Եվա Շպիլրեյնը երեխաների հետ արտագաղթեց արտերկիր։ Նրա ամուսնուն հատկացրին մի փոքր սենյակ սանդուղքի տակ, որտեղ էլ նա ապրեց մինչև իր մահը ։
Ճարտարապետություն
Եռահարկ շենքի հատակագիծն ունի П-աձև տեսք։ Գտնվում է Պուշկինի փողոցի կարմիր գծի վրա։ Շենքի՝ դեպի բակ դուրս եկող ներքին թևերում սկզբնապես եղել են բնակելի տարածքներ, որոնք հանձնվել են վարձակալությամբ։ Բակում եղել են նաև սառցատուն, կառքամառան և ախոռ ։
Շենքի ճակատի ճարտարապետության և ձևավորման մեջ ճարտարապետն օրգանապես միաձուլել է վերածննդի, բարոկկոյի և կլասիցիզմի տարրեր ։ Գլխավոր ճակատի կենտրոնական մասը շեշտադրված է երկհարկանի խորշապատշգամբի ելուստավորմամբ, որը կողքերից ձևավորված է որմնասյուներով։ Ճակատի կողային մասերի միջապատերում գտնվում են արևելյան նախշերով զարդարված հարթ որմնասյուներ (լիզեններ)։ Առաջին հարկը շարված է կոպտատաշ քարով։ Կենտրոնում գտնվում է երկու կամար (շքամուտքը և բակի մուտքը), որոնք զարդարված են առյուծի դիմակներով կողպեքային քարերով։ Ճակատի ախավեղագեսին (անտաբլեմենտ) տեղադրված են վահանազարդեր, որոնցից կենտրոնականի վրա փորագրված է տան կառուցման թվականը՝ 1897։ Բացի այդ, ճակատի ձևավորման մեջ օգտագործվել են պրոֆիլավորված երեսկալներ, կամարաղեղներ, դեկորատիվ կալունակներ ։
Հուշատախտակներ
2002 թվականին շենքի ճակատին տեղադրվել է հուշատախտակ հետևյալ տեքստով. Հուշատախտակը պատրաստել է ռոստովցի քանդակագործ Բորիս Կոնդակովը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ
Գևորգ Դանիելյան
Գևորգ Բալաբեկի Դանիելյան, Հայ իրավաբան, ՀՀ պետական գործիչ։ Իրավաբանական գիտությունների դոկտոր (2004): Արդարադատության երկրորդ դասի պետական խորհրդական։
Պարգևներ և կոչումներ
Տիրապետում է հայերեն, ռուսերեն, ֆրանսերեն լեզուներին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մայիսի 5 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ իրավաբաններ Կատեգորիա:ՀՀ Արդարադատության նախարարներ Կատեգորիա:ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Արդարադատության երկրորդ դասի պետական խորհրդականներ Կատեգորիա:ՀՀ վաստակավոր իրավաբաններ Կատեգորիա:ՀՀԿ անդամներ Կատեգորիա:Իրավաբանական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ
Մեզմայ (գետ)
Մեզմայ (Мезмай), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կրասնոդարի երկրամասում և Ապշերոնսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կուրջիպս գետի աջ ափին՝ 80 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է, ավազանի տարածքը 62,2 կմ2։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կուբանի ավազանային շրջանին, ջրատնտեսային տեղամասը՝ Բելայա, ենթաավազանը՝ բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը՝ Կուբան։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Բենակի թանգարան
Բենակի թանգարան (Μουσείο Μπενάκη), թանգարան Հունաստանի մայրաքաղաք Աթենքում։ Հիմնադրվել է 1930 թվականին Անտոնիս Բենակիսի կողմից ի հիշատակ իր հոր՝ Էմանուիլ Բենակիսի։ Թանգարանի հավաքածուն ներառում է հունական արվեստի գործեր նախապատմական ժամանակներից մինչև նոր ժամանակներ, ասիական արվեստի ընդարձակ հավաքածու։ Թանգարանում տեղի են ունենում պարբերական ցուցահանդեսներ։ Չնայած թանգարանն ի սկզբանե ունեցել է իսլամական արվեստի նմուշներ, չինական ճենապակի, խաղալիքներ ներառող հավաքածու, 2000 թվականի վերաբացումից հետո ստեղծվել են կից թանգարաններ (satellite museums), որոնք ուշադրությունը կենտրոնացնում են հատուկ հավաքածուների վրա՝ թույլ տալով հիմնական թանգարանին կենտրոնանալ պատմական հունական մշակույթի վրա։
Աթենքի կամպուս
Թանգարանի հիմնական վայրը Բենակիսի տունն է, որը գտնվում է Աթենքի ազգային այգու դիմաց՝ Վասիլիսիս Սոֆիաս պողոտայում։ 1931 թվականին Բենակիսն Աթենքի իր ընտանիքի տունն ու իսլամական և բյուզանդական ավելի քան 37000 ցուցանմուշներ նվիրաբերել է թանգարանին։ 1970-ական թվականներին հավաքածուն համալրվել է ավելի քան 9000 հնագիտական նմուշներով ։ Բենակիսը թանգարանում ակտիվ գործունեություն է ծավալել մինչև իր մահը ։ Անգելո Դելիվորիասի տնօրինության օրոք թանգարանի հավաքածուն համալրվել է ավելի քան 60000 ցուցանմուշներով՝ գրքեր, փաստաթղթեր, որոնց մի մասը գնվել է, մյուս մասը նվիրատվություններ են ։
Թանգարանի հավաքածուի մի մասը ներկայացվել է տարբեր երկրներում, այդ թվում՝ 2008 թվականին Կանադայում, 1959 թվականին Սմիթսոնյան ինստիտուտի հետ համագործակցությամբ ԱՄՆ-ում , 2005 թվականին հին հունական ոսկե գավաթն առաջին անգամ հանվել է Հունաստանից և ցուցադրվել Սիդնեյի Էլեկտրակայանի թանգարանում և Մելբուրնի Ներգաղթի թանգարանում ։
2000 թվականի վերաբացում
20 միլիոն դոլար արժողությամբ վերանորոգումից հետո երկրաշարժից վնասված Բենակի թանգարանը 2000 թվականին վերաբացվել է ։
Կից թանգարաններ
Տարիների ընթացքում թանգարանին հանգանակություն են բերել տարբեր նվիրատուներ։ Palaio Phaliro-ում գտնվող ծավափնյա Կուլուրա առանձնատանը տեղավորված է թանգարանի Մանկական խաղալիքների հավաքածուն, Կերամեյկոս շրջանում՝ Իսլամական արվեստի հավաքածուն, Nikos Hadjikyriakos-Ghikas-ի թանգարանը գտնվում է Աթենքի կենտրոնում, Պենելոպե Դելտայի տուն-թանգարանը՝ Կիսֆիսիայում, որտեղ ներառված է նաև պատմական արխիվի հավաքածուն։
Բենակիի իսլամական արվեստի հավաքածու
Քանի որ թանգարանի ուշադրության կենտրոնում հունական մշակույթն է, իսլամական արվեստի հավաքածուն 2004 թվականին Ամառային օլիմպիական խաղերի ժամանակ տեղափոխվել է նոր շենք։ Նոր թանգարանն ունի նաև ժամանակավոր ճանապարհորդող ցուցանմուշների նոր պատկերասրահ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ Կատեգորիա:1930 հիմնադրված թանգարաններ
Ալեքսանդր Մորոզով
Ալեքսանդր Իվանովիչ Մորոզով (Александр Иванович Морозов, (29) մայիսի, 1835, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն –  (11 դեկտեմբերի), 1904, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս ժանրային գեղանկարիչ, Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոս, «տասնչորսի խռովության» մասնակից, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների արտելի հիմնադիրներից մեկը ։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Մորոզովը ծնվել է 1835 թվականի մայիսի 17-ին (նոր տոմարով՝ մայիսի 29) Սանկտ Պետերբուրգում, նկարչի ընտանիքում։ 1851 թվականից սովորել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայում։ 1861 թվականին արժանացել է փոքր ոսկե մեդալի «Հանգիստ խոտհարքում» («Отдых на сенокосе»)։
1863 թվականին ավարտելով ակադեմիական դասընթացը՝ Ալեքսանդր Մորոզովն ստացել է դասային նկարչի կոչում, իսկ մեկ տարի անց «Եկեղեցուց դուրս գալը, գավառում» («Выход из церкви, в провинции», Տրետյակովյան պատկերասրահ, Մոսկվա) նկարի համար արժանացել է ակադեմիկոսի կոչման։
Ալեքսանդր Մորոզովի նշանակալի աշխատանքների շարքում են «Գյուղական անվճար դպրոց» («Сельская бесплатная школа», 1872, Տրետյակովյան պատկերասրահ) և «Հրդեհից հետո» («После пожара», 1888) նկարները։
Սանկտ Պետերբուրգում անցկացված ակադեմիական ցուցահանդեսներում հանրության ուշադրությանն են արժանացել Ալեքսանդր Մորոզովի ստեղծած մի շարք դիմանկարներ՝ արված յուղաներկերով (օրինակ՝ երիտասարդ կոմս Ապրակսինի ու տիկին Կորնիլովիչի դիմանկարները) ու ջրաներկով։ Մի որոշ ժամանակ Ալեքսանդր Մորոզովը նկարչության դասեր է տվել Գեղարվեստի խրախուսման միության դպրոցում ։
Ալեքսանդր Մորոզովը մահացել է 1904 թվականի դեկտեմբերի 11-ին (նոր տոմարով՝ դեկտեմբերի 24) Սանկտ Պետերբուրգում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոսներ
Մեկերստուկ
Մեկերստուկ (Мекерстук), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կրասնոդարի երկրամասում և Կրիմսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Գեչեպսին գետի աջ ափին՝ 4,4 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 16 կմ է, ավազանի տարածքը 13,7 կմ2։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կուբանի ավազանային շրջանին, ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վարանովի ջրահավաք ջրանցք, ենթաավազանը՝ բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը՝ Կուբան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Դենիս Շաֆորոստով
Դենիս Շաֆորոստով (Denis Stoff ), ուկրաինացի երաժիշտ։ Make Me Famous խմբի նախկին վոկալիստն ու կիթահարը, Down & Dirty և Asking Alexandria խմբերի նախկին վոկալիստը։ Այս պահին զբաղվում իր սոլո նախագծով։
Կենսագրություն
Դենիսը ծնվել է 1992 թվականի մայիսի 4-ին Խարցիզսկում, Ալեքսանդր և Նատալյա Շաֆորստովների ընտանիքում ։ 7 տարեկանում ծնողները նրան տարել են երաժշտական դպրոց՝ դաշնամուրի բաժին։ Սովորելով 9 ամիս, նա թողել է դպրոցը։ Սակայն, 10 տարեկանում Դենիսը սկսում է հաճախել երաժշտական դպրոցի կիթառի բաժին։ 16 տարեկանում սկսել է նվագել իր առաջին խմբում՝ Dance Red Drops-ում։ 17 տարեկանում նա իմացել էր, որ ռուսական Օրիգամի խմբին հարկավոր էր կիթառիստ։ Իր տեսանյութը նրանց ուղարկելուց մեկ շաբաթ անց, իմացել էր, որ իրեն հրավիրել են խմբում նվագելու։ Երկու ամիս հետո նա թողնում է խումբը։ Արդեն այդ ժամանակ Դենիսը միտք ուներ մեկնել ԱՄՆ։ Դենիսը սկսեց երգեր գրել, սովորել տեղեկությունները երգերի մասին։ Դրա հետ մեկտեղ, Դենիսը զբաղվում էր իր Յութուբյան ալիքով, որտեղ նա կիսվում էր իր սիրած խմբերի երգերի կիթառային և վոկալային քավրներով ։
Make Me Famous (2009—2012)
2009 թվականին Դենսիը ստեղծեց իր առաջին խումբը՝ Make Me Famous անվամբ։ 2011 թվականին խումբը թողարկեց առաջին EP ալբոմը՝ Keep This in Your Music Player վերնագրով, որի ժամանակ հրավիրվել էին այնպիսի երաժիշտներ, ինչպիսիք են՝ Ջոնի Ֆրանկը (Attack Attack!) և Թայլեր Կարտերը (Woe, Is Me)։ Այդ ժամանակ խումբը թողարկեց նաև իր՝ Make It Precious երգի առաջին տեսահոլովակը։ Առաջին ամիսներին տեսահոլոակը հավաքեց ավելի քան 1,5մլն դիտում, ինչն էլ խումբը դարձրելց հանրահայտ։ Թողարկելուց հետո Make Me Famous խմբի հետ՝ համագործակցության առաջարկով, կապվեցին այնպիսի խմբեր, ինչպիսիք են՝ Memphis May Fire-ը, Atreyu-ն և Դենի Ուորսնոպը Asking Alexandria-ից։ Նրանք ընտերցին Atreyu-ին։ Խումբը հեռացրեց իր թողարկած լեյբլը և մնաց Sumerian Records խոշոր լեյբլում։ Դրանից հետո Make Me Famous-ը սկսելց զննել Բալթիմորը, որտեղ էլ ընդունեց ձայնագրել իրենց դեբյուտային ալբոմը՝ It’s Now or Never վերնագրով։ Ալբոմի օգնությամբ խումբը կազմակերպեց շրջագայություն դեպի ԱՄՆ։ 2012 թվականի նոյեմբերի վերջին Դենիսը հեռացավ խմբից՝ անհամաձայնության պատճառով։ Շոտով խումբը ցրվեց։
Down & Dirty (2013—2015)
Make Me Famous խմբից լուծարվելուց հետո Դենսիը վերադարձավ Ուկրաինա, որտեղ ստեղծեց նոր նախագիծ՝ Down & Dirty վերնագրով։ 2013 թվականի նոյեմբերի 10-ին թողարկվեց Hate երգի թրեյլերը։ Սակայն, երկու ամիս անց թողարկվեց Move It երգի տեսահոլովակը, որը մեկ տարում հավաքեց 1մլն դիտում ։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 24-ին խումբը թողարկեց I Will Never Lose My Way երգի տեսահոլովակը ։ Խումբը ծրագրել էր 2015 թվականին թողարկել դեբյուտային ալբոմ, սակայն Դենիսը հարկադրված էր լքել նախագիծը, որի պատճառն գործունեության համատեղումն էր Asking Alexandria-ում։ Այնուամենայնիվ, նա պահպանում էր լավ հարաբերություններ խմբի մնացած անդամների հետ և թույլ էր տալիս նրանց շարունակել գործունեությունը նախկին անվանումով։
Asking Alexandria (2015—2016)
2015 թվականի հունվարի 23-ին Դենի Ուորսնոպը լքեց Asking Alexandria խումբը, և խումբը որոշեց շարունակել իր գործունեությունը նոր անդամով, ում անունը ամիսներ շարունակ գաղտնի էր պահվում։ Այդ ժամանակ սոցիալական կայքերում հայտնվեցին զանազան ենթադրություններ, այդ թվում նաև Դենիսի վերաբերյալ։
2015 թվականի մայիսի 27-ին խումբը թողարկեց սինգլ՝ I Won’t Give In վերնագրով, փաստորեն Դենիսը հանդես եկավ, ոպրես նոր վոկալիստ։ Ինքը՝ Դենիսը իր ՎԿ-յում նույնպես հաստատեց, գրելով՝ «Շնորհակալություն նրա համար, որ հավատացիք ինձ ամենասկզբից» ։ 3 օրում երգը հավաքեց 1մլն դիտում ։ 2015 թվականին մայիսի 31-ին Դենիսը հարցազրույց տվեց Ուկրաինայի Առաջին ազգային ալիքին։ 2016 թվականի մարտի 5-ին խումբը թողարկեց իր լրիվ ֆորմատով չորրորդ ալբոմը՝ «The Black» վերնագրով, որը Դենիսի համար դարձավ դեբյուտային՝ որպես վոկալիստ և երգի համահեղինակ։ 2016 թվականի աշնանը խումբը ձայնագրեց Slipknot (Duality) և My Chemical Romance (Famous Last Words) երգերի քավր տարբերակները։
2016 թվականի հոկտեմբերին հայտնի դարձավ, որ Դենիսը խզել է իր հարաբերությունները խմբի հետ՝ այդպիսով լքելով խումբը։ Նրա փոխարեն խումբ վերադարձավ Դենի Ուորսնոպը։
2017 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Դենիսը օնլայն հեռարձակման միջոցով հանդիպեց իր երկրպագուների հետ, հայտնելով 2018 թվականի նոր ծրագրերի մասին։ Հետագայում հեռարձակումը հայտնվեց YouTube-ում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ
Էլգուջա Բուրդուլի
Էլգուջա Բուրդուլի (ელგუჯა ბურდული, ), վրացի խորհրդային կինոդերասան, երգիչ։
Կենսագրություն
Էլգուջա Բուրդուլին ծնվել է 1941 թվականի ապրիլի 1-ին Թբիլիսիում։ 1959 թվականին ընդունվել է Վրաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի երեկոյան բաժին և սովորել շինարարական ֆակուլտետում։ Ինետիտուտն ավարտել է 1969 թվականին։ Մինչ դերասանական գործունեությամբ զբաղվելն աշխատել է որպես նավաստի «Թբիլիսիի ծով» կայանում (1958), որպես բետոնագործ «Ինժստրոյ» ճանապարհաշինական ընկերությունում (1960-61), եղել է Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական պարերի պարային անսամբլի (ղեկավարներ՝ Նինա Ռամիշվիլի, Իլյա Սուխիշվիլի) արտիստ, Թբիլիսիի ատոմակայանի երկրորդ կարգի օպերատոր (1965-84) և այլն։
1974 թվականից Էլգուջա Բուրդուլին սկսել է նկարահանվել կինոյում։ 1993 թվականին դարձել է Ռուսաստանի կինեմատոգրաֆիկական արվեստների «Նիկա» ակադեմիայի անդամ ։ 1999 դարձել է Ռուսաստանի կինոդերասանների գիլդիայի անդամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Վրացի երգիչներ Կատեգորիա:«Նիկա» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Նիկա» կինեմատոգրաֆիական արվեստների ակադեմիայի ակադեմիկոսներ
Իրակլի Օչիաուրի
Իրակլի Օչիաուրի (ირაკლი ოჩიაური, Иракли Очиаури, ), վրացի ժամանակակից նկարիչ և քանդակագործ ։ Արժանացել է Շոթա Ռուսթավելու անվան մրցանակի, որ Վրաստանում արվեստի ու գրականության բնագավառում շնորհվող բարձրագույն մրցանակն է ։
Կենսագրություն
1945 - 1951 թվականներին սովորել է Թբիլիսիի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի քանդակագործության ֆակուլտետում պրոֆեսոր Սիլովան Կակաբաձեի, ապա Յակոբ Նիկոլաձեի մոտ։
Իրակլի Օչիաուրիի դիսերտացիան նվիրված էր Վաժա Փշավելային։ Իրակլի Օչիաուրին ցուցահանդեսների է մասնակցում 1953 թվականից։ Նրա առաջին գործը՝ Մարինե Կուբանեիշվիլիի դիմանկարը, առանձնակի ուշադրության արժանացավ Մոսկվայում անցկացվող ցուցահանդեսի ժամանակ, ինչի շնորհիվ Իրակլի Օչիաուրին դարձավ ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ։
Նույն տարում՝ 1953 թվականին, Իրակլի Օչիաուրին ստեղծեց իր առաջին հարթաքանդակը՝ Յակոբ Նիկոլաձեի դիմապատկերը։
1952-1962 թվականներին շարունակել է աշխատել քանդակագործության բնագավառում, մասնակցել է ցուցահանդեսների ու մրցույթների։
Իրակլի Օչիաուրին Վրաստանի ժողովրդական նկարիչ է ու Վրաստանի ճարտարագիտական համալսարանի պրոֆեսոր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի նկարիչներ Կատեգորիա:Վրացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Թբիլիսի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Վրաստանի Շոթա Ռուսթավելու անվան պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քանդակագործներ Կատեգորիա:Վրաստանի ժողովրդական արտիստներ
Ալեքս Սանդրո
Ալեքս Սանդրո Լոբո Սիլվա կամ Ալեքս Սանդրո (Alex Sandro Lobo Silva, ), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, եզրային պաշտպան։ Հանդես է գալիս իտալական «Յուվենտուս»-ի և Բրազիլիայի ազգային հավաքականի կազմում։
Ալեքսն արագաշարժ և էներգետիկ ֆուտբոլիստ է, ով նաև կարողանում է լավ տեսնել խաղադաշտը։ Նա իր խաղային դիրքով և խաղային ոճով նման է բրազիլացի Ռոբերտո Կառլոսին։
Ակումբային մակարդակում իր կարիերան Սանդրոն սկսել է «Ատլետիկո Պարանաենսե»-ի կազմում, հետագայում վարձավճարով հանդես է եկել նաև «Սանտոս»-ի կազմում։ 2011 թվականին տեղափոխվել է «Պորտու», 2015 թվականին` «Յուվենտուս»։
«Ատլետիկո Պարանաենսե»
Ալեքս Սանդրոն իր կարիերան սկսել է «Ատլետիկո Պարանաենսե»-ի երիտասարդական թիմի կազմում։ Առաջին անգամ հրավիրվել է հիմնական թիմ 2008 թվականի հոկտեմբերին։ Թիմի հիմնական կազմում Ալեքսը իր նորամուտը նշել է 2008 թվականի հոկտեմբերի 18-ին` Բրազիլիայի առաջնության շրջանակներում կայացած «Ինտերնասիոնալ»-ի դեմ կայացած խաղում։
Բրազիլական թիմի կազմում իր առաջին գոլը Սանդրոն խփել է 2009 թվականի հունվարի 25-ին` «Ռիո Բրանկո»-ի դեմ խաղում։ Այդ մրցաշրջանում ֆուտբոլիստը թիմի կազմում մասնակցել է 8 հանդիպման։
«Սանտոս»
2010 թվականին ֆուտբոլիստը վարձավճարով տեղափոխվել է «Սանտոս» ։ Սանդրոն թիմի կազմում անցկացրել է 2 մրցաշրջան, որոնց ընթացքում մասնակցել է 38 հանդիպման և դարձել է 2 գոլի հեղինակ։
Թիմի կազմում իր վերջին հանդիպումն Ալեքսն անցկացրել է 2011 թվականի հուլիսի 3-ին` մասնակցելով Բրազիլիայի առաջնության շրջանակներում կայացած «Ամերիկա Մինեյրո»-ի դեմ խաղին։ Նա երկրորդ խաղակեսում փոխարինել է Շառլեսին։
«Պորտու»
2011 թվականի հուլիսի 23-ին Ալեքս Սանդրոն տեղափոխվել է Պորտուգալիայի առաջնությունում հանդես եկող «Պորտու» ։ Տրանսֆերն արժեցել է 9.6 միլիոն եվրո, իսկ ֆուտբոլիստը թիմի հետ կնքել է 5 տարվա պայմանագիր։
«Յուվենտուս»
2015 թվականի օգոստոսի 20-ին Սանդրոն տեղափոխվել է «Յուվենտուս»։ Իտալական թիմը ֆուտբոլիստի համար վճարել է 26 միլիոն եվրո։ Ֆուտբոլիստը կնքել է 4 տարվա պայմանագիր ։
Նա իր դեբյուտը նշել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 12-ին` Սերիա A-ի շրջանականերում կայացած «Կիևո»-ի դեմ խաղում ։ Նոյեմբերի 21-ին Ալեքսը օգնել է Պաուլո Դիբալային դառնալ հաղթական գոլի հեղինակ «Միլան»-ի դեմ խաղում ։ Չորս անց` նոյեմբերի 25-ին բրազիլացին գոլային փոխանցում է կատարել Մարիո Մանջուկիչին, ով «Մանչեսթեր Սիթի»-ի դարպասը ։
Իտալական թիմի կազմում իր առաջին գոլը Ալեքս Սանդրոն խփել է 2016 թվականի հունվարի 17-ին` «Ուդինեզե»-ի դեմ կայացած խաղի 42-րդ րոպեին ։
Միջազգային կարիերա
Բրազիլիայի ազգային հավաքականի կազմում Ալեքս Սանդրոն իր դեբյուտը նշել է 2011 թվականի նոյեմբերի 10-ին` Գաբոնի հավաքականի դեմ խաղում։ Հավաքականի կազմում մասնակցել է 2012 թվականի Օլիմպիական խաղերին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Սանտոսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պորտուի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Յուվենտուսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ատլետիկո Պարանաենսեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2012 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիրներ
Գլոբալ ուրբանացում
Գլոբալ ուրբանացում, քաղաքային բնակչության տարաբնակեցման պատմական գործընթացը։
Առաջին քաղաքներն ի հայտ են եկել մեր թվարկությունից առաջ։Սակայն «ուրբանացում» եզրույթն առաջին անգամ օգտագործվել է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին։ 1800 թվականին աշխարհում քաղաքային բնակչության բաժինը կազմում էր 5,1%, 1900 թվականին` 13,3, 1950 թվականին 29,3, 2000 թվականին` 47,5, իսկ 2012 թվականին` 53,4%։ Առանձնացնում են համաշխարհային ուրբանացման գործընթացի երեք փուլ։ Առաջին փուլը հիմնականում ընդգրկում է 19-րդ դարը, իսկ տարածական առումով` Եվրոպան և Հյուսիսային Ամերիկան։ Երկրորդ փուլը ժամանակագրական առումով համընկնում է 20-րդ դարի առաջին կեսին, երբ ուրբանացումը տարածվել է աշխարհի բոլոր տարածաշրջաններում։ Իսկ երրորդ փուլը համապատասխանում է 20-րդ դարի երկրորդ կեսին։ Հենց այս փուլին էլ բնորոշ է «քաղաքային պայթյունը»։ Դժվար չէ նկատել, որ ժամանակային առումով այն համընկնում է ժողովրդագրական պայթյունին։ «Քաղաքային պայթյունի» բնորոշ գծերն են քաղաքային բնակչության աճի տեմպերի արագացումը,խոշոր քաղաքների,քաղաքային ագլոմերացիաների թվի և դերի, ինչպես նաև միլիոնատեր ագլոմերացիաների արագ աճը։ Այդ բոլորը հստակ դրսևորվում են հիպերուրբանացման գործընթացի տարբեր ձևերում։ Սուպերքաղաքները կամ մեգաքաղաքները` գերհսկա քաղաքները,տեղիք են տալիս խոշոր քաղաքային ագլոմերացիաների,իսկ վերջիներիս կուտակումներն էլ` մեգալոպոլիսների։
Զարգացման ուղիներ
Ժամանակակից ուրբանացումը որպես համաշխարհային գործընթաց, զարգանում է երեք հիմնական ուղղություններով։
Առաջին ուղղությունը քաղաքային բնակչության թվի արագ աճն է` սեփական վերարտադրության և գյուղից կատարվող միգրացիայի հաշվին։ հայտնի է, որ քաղաքներում բնական աճի տեմպերը սովորաբար ավելի ցածր են, քան գյուղերում։
Երկրորդ ուղղությունը քաղաքային բանկչության համակենտրոնացման ուժեղացումն է։ Դա նշանակում է,որ քաղաքային բնակչությունը ավելի ու ավելի է կենտրոնանում խոշոր և գերխոշոր քաղաքների շուրջ։ Օրինաչափություն է. ինչքան մեծ է քաղաքը,այնքան արագ է նրա բնակչության աճը։ Պատճառը դարձյալ մեխանիկական աճն է։ Բայց այս դեպքում ոչ միայն գյուղական վայրերի, այլև փոքր և միջին քաղաքների հաշվին։
Երրորդ ուղղությունը քաղաքային տարաբնակեցման պարզ ձևերից անցումն է դեպի ավելի բարդ ձևեր։ Հայտնի է, որ քաղաքային տարաբնակեցման առավել պառզ ձևերը` կետային քաղաքները, զարգացման ընթացքում ընդարձակվելով ու միավորվելով, գրանցում են տարաբնակեցման ավելի բարդ` խմբային ձևեր` քաղաքային ագլոմերացիաներ։
Ագլոմերացիաների հետագա զարգացումն էլ բերում է քաղաքային տարաբնակեցման ավելի բարդ ձևերի` մեգալոպոլիսների։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ուրբանիզմ
Ալլահվերդի Բագիրով
Ալլահվերդի Բագիրով (Allahverdi Teymur oğlu Bağırov), ադրբեջանցի սպա, աղդամի «Ղարաբաղ» ֆուտբոլային ակումբի նախկին գլխավոր մարզիչ, Ադրբեջանի ազգային հերոս։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1946 թվականի ապրիլի 22-ին Աղդամում (Ակնա)։ Դպրոցն ավարտելուց հետո 1965 թվականից զբաղվել է սպորտով։ Հանդիսացել է աղդամի «Ղարաբաղ» ֆուտբոլային ակումբի գլխավոր մարզիչը, նաև եղել է Ադրբեջանի ժողովրդական ճակատի անդամ։
Ղարաբաղյան պատերազմ
1990 թվականի սև հունվարի դեպքերից հետո Ալլահվերդին Աղդամում (Ակնա) կազմավորել է Աղդամի գումարտակը։ Խոջալուի արյունահեղության ժամանակ Ալլահվերդին կարողացել է փրկել շատ հայրենակիցների ։
1992 թվականին Խոջալուի արյունահեղության ժամանակ Ալլահվերդին կարողացել է փրկել շատ հայրենակիցների։
1992 թվականի հունիսի 12-ին մասնակցել է Վարազաբուն, Դահրազ, Նախիջևանիկ, Վարդաձոր։ Նա վստահեցնում էր, որ իր գումարտակով կարող է հասնել Ստեփանակերտ։ Սակայն երբ նա մի անգամ վերադառնում էր դիրքի ստուգումից նրա մեքենան ականի վրա պայթում է։ Նա և վարորդը զոհվում են։
Ամուսնացած է եղել ունի մեկ որդի և երկու դուստր։
Հիշատակ
Ադրբեջանի Հանրապետության նախագահի 1993 թվականի փետրվարի 24-ի № 476 հրամանով Ալլահվերդի Թեյմուր օղլի Բագիրովին շնորհվել է Ադրբեջանի ազգային հերոսի կոչում (հետմահու)
Թաղված է Ակնայում։
Ժամանակի մեքենա
Ժամանակի մեքենա (The Time Machine), Հերբերտ Ուելսի առաջին խոշոր գիտաֆանտաստիկ վեպը։ Վերամշակված է 1888 թվականի «Ժամանակի արգոնավորդները» պատմվածքից և հրատարակվել է 1895 թվականին։ «Ժամանակի մեքենան» ֆանտաստիկայի մեջ մտցրել է ժամանակի մեջ ճանապարհորդությունը և դրա համար օգտագործվող ժամանակի մեքենաները, որոնք ավելի ուշ սկսեցին օգտագործել շատ գրողներ, ստեղծելով քրոնաֆանտաստիկան։
Պատմություն
Ուելսը վեպը գրել է իր սեփական հիշողություններով, մեծ դժվարոթյամբ։ Ժամանակի մեջ ճանապարհորդելու գաղափարը առաջացել է 1887 թվականին այն բանից հետո, երբ Հեմիլթոն - Գորդեն ազգանունով մի ուսանող Հարավային Կենսիգթոնի Լեռնայի դպրոցի նկուղում կայացած «Վիճաբանությունների հասարակություն» նիստի ժամանակ զեկույց է ներկայացրել այն մասին, թե «Ինչ է չորրորդ չափումը» (Չ. Հինթոնի գրքի մոտիվներով, 1884) ։
«Ժամանակի Մեքենան» դարձավ առաջին գրական ստեղծագործությունը, որտեղ նկարագրվում է մարդու ճանապարհորդությունը ժամանակի մեջ, օգտագործելով դրա համար Ժամանակի Մեքենան։
Սյուժե
Ոչ մեծ ծավալով ստեղծագործության մեջ հիմնականում նկարագրվում է ապագայի աշխարհը (802 701 թվականը), ուր ուղևորվում է Ժամանակի Ճանապարհորդը։ Այդ աշխարհն իրենից ներկայացնում է յուրահատուկ հակաուտոպիա՝ գիտական առաջընթացը և սոցիալական անհավասարությունը հանգեցրել է մարդկության դեգրադացիայի։ Գրքում նկարագրվում են երկու տիպի արարածներ, որոնց վերածվել է մարդկայի տեսակը՝ մորլոկները և էլոները։
Հեղիկանը առաջին դեմքից նկարագրում է այդ աշխարհում Ժամանակի Ճանապարհորդի անցկացրած ութ օրերը։ Էլոների հետ հանդիպելուց հետո, չկասկածելով մորլոկների մասին, հանգիստ թողնում է իր Մեքենան իր կանգ առած վայրում, ոչ հեռու Սպիտակ Սինքսի հուշահամալիրից, իսկ ինքը միանում է էլոներին և փորձում կարգավորել նրանց լեզվական կապը։ Միաժամանակ նա փորձում է հասկանալ նոր մարդկային հասարակության կառուցվածքը և էությունը։ Նա գալիս է առաջին, բավական կիսատ եզրակացության, որ գիտատեխնիկական առաջընթացը Երկրի վրա կանգ է առել, և մարդկությունը հասել է բացարձակ հանգիստ վիճակի։
Մինչդեռ մորլոկները, ովքեր չնայած ինտելեկտի կորստի, պահպանել են զուտ մեխանիկակն հետաքրքրություն տեխնիկայի նկատմամբ, գտնում են Ժամանակի Մեքենան և թաքցնում դատարկ Սպիտակ Սֆինքսի մեջ։ Հայտնաբերելով կորուստը ճանապարհորդը քիչ է մնում կորցնի գլուխը, սակայն վերջ ի վերջո հասկանում է, որ Ժամանակի Մեքենան չէր կարող ինքն իրեն անհետանալ, նշանակում է, որ այն կարելի է գտնել։ Նրան հաջողվում է գտնել Ժամանակի Մեքենայի հետքերը, որոնք տանում են Սֆինքսի դռան կողմը, բայց էլոներից ինչ - որ բան պարզելու բոլոր փորձերը հանդիպում են լրիվ անըմբռնողության և մերժման։
Այդ նույն ժամանակը Ճանապարհորդի կյանքում հայտնվում է ընկերուհի՝ Ուինան, ով էլոներից էր և ում նա փրկել էր, երբ աղջիկը գետում լողալիս խեղդվում էր։ Ուինան նուրբ կապվում է Ճանապարհորդի հետ և նրա հետ է անցկացնում համարյա ամբորղջ ժամանակը, որոշ չափով նույնիսկ ձանձրացնելով նրան։ Այնուամենայնիվ, նա չի համարձակվում վանել աղջկա զգացմունքները արտահայտելու ձևը։
Ճանապարհորդը Ուինայից առաջին անգամ իմանում է այն մասին, որ նոր մարդկային աշխարհում ամեն ինչ ամենևին էլ այնպես հարթ չէ, ինչպես թվում է առաջին հայացքից, օրինակը նրան թվացող էլոների կորցրած վախի զգացումը վերածվել է անբացատրելի և համընդհանուր վախի խավաից։ Հետազոտելով այդ երեւույթի պատճառը, Ճանապարհորդը միանգամայն պատահաբար գիշերը տեսնում է մի քանի մորլոկներ, ապա առաջին անգամ բախվում է նրանցից մեկին լույսի ներքո կիսավեր մութ շենքում, որը մուտք ուներ դեպի Ստորգետնյա Աշխարհ։ Փորձելով հասկանալ դրա նշանակությունը, Ճանապարհորդը համարձակություն է հավաքում և իջնում օդափոխության անցքերից մեկով։ Հասնելով վերջին նա ընկնում է հսկայական քարանձավի մեջ, որը լցված է աշխատող մեխանիզմներով և մեքենաներով, որոնց սպասարկում են մորլոկների խմբերը, սակայն Ճանապարհորդի անպատրաստվածությունը քիչ էր մնում նրան սպաներ, բայց նա հրաշքով կարողանում է փրկվել և բարձրանում է Վերին Աշխարհ (այսինքն երկրի մակերես)։
Ճանապարհորդությունը գետնի տակ ամեն ինչ իր տեղը դրեց, հատկապես այն բանից հետո, երբ Ճանապարհորդը հասկացավ, թե ինչով են սնվում մորլոկները։ Ճանապարհորդի պատկերացմամբ մորլոկները աղքատ աշխատողների ժառանգներն են, ողջ կյանքը անցկացրած գետնի տակ և մեքենաներ ու մեխանիզմներ սպասարկած։ Նրանք շատ ավելի քիչ են և թույլ են ժամանակակից մարդուց, պատված են սպիտակ մորթով և չեն հանդուրժում պայծառ լույսը։ Էլոները վերնախավի ժառանգներն են, թույլ ու փխրուն էակներ են, բոլորովին հարմարված չեն աշխատանքի։ Եվ նրանք, և մյուսները երկար հազարամյակներ ապրելով, որը չէր պահանջում մտքի գործածում, գրեթե զրկվել են մտքից վերածվելով կիսակենդանու։ Իսկ մորլոկները սննդի վերջանալուց հետո սկսել են հարձակվել և գողանալ էլոներին, որպես սնունդ օգտագործելու համար։
14 - րդ գլխի ջնջված հատված
Գլխի այս հատվածը ջնջվել է հրատարակչության խմբագիր Վիլյամ Էրնեստ Հենլեյի կողմից 1895 թվականին։
Տեքստը հեռացվել է նկատի ունենալով անաչառորեն գրված նկարագրությունները, երբ ապագայի մարդը դարձել է հատվածոտանիների կեր։
Ռուսերեն թարգմանություններ
Առաջին թարգմանությունները հրատարակվել են 1900 թվականին «Ռուսաստան» ամսագրում՝ «Դեպի դարերի խորքը» վերնագրով, Վ. Ի. Տոմաշեվսկու թարգմանությամբ։ Առավել հայտնի թարգմանություններն են՝ Է, Պիմենովայի, Կ. Մորոզովայի, Դ. Վեյսի, Վ. Բաբենկոյի, Վ. Նիֆտոնովի, Ն. Մորոզովայի և համատեղ Կ. Վոլկովի թարգմանությունները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հակաուտոպիական վեպեր Կատեգորիա:1895 վեպեր Կատեգորիա:Ֆանտաստիկ վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված բրիտանական վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Զեքի Դեմիրքուբուզ
Զեքի Դեմիրքուբուզ (Zeki Demirkubuz, ), թուրք ժամանակակից կինոռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր, կինոխմբագիր։
Կենսագրություն
Զեքի Դեմիրքուբուզը ծնվել է Թուրքիայի Ըսպարտա քաղաքում։ Ավագ դպրոցում ուսումը կիսատ է թողել և սկսել աշխատել տեքստիլ արտադրամասում, այնուհետև որոշ ժամանակ եղել է փողոցի վաճառող։ 1980 թվականին պետական հեղաշրջումից հետո, 17 տարեկան հասակում երեք տարի ազատազրկվել է առանց դատավարության՝ ենթադրյալ կոմունիստական գործունեության համար ։ Հետագայում սովորել է Ստամբուլի համալսարանի հեռահաղորդակցության բաժնում, որն ավարտելուց հետո զբաղվել է կինոգործունեությամբ։ Որոշ ժամանակ աշխատել է որպես ռեժիսորի օգնական, այնուհետև հիմնադրել է «Mavi Film» կոչվող իր կինոընկերությունը։
Կինոկարիերան սկսել է 1986 թվականին՝ որպես Զաքի Օքթենի օգնական։ Իր առաջին լիամետրաժ աշխատանքը՝ «C բլոկ» ֆիլմը, նկարահանել է 1994 թվականին։ Ծրագիրը կարողացել է իրականացնել ցածր բյուջեով՝ որպես ասիստենտ աշխատած փորձի շնորհիվ ։
Դեմիրքուբուզի «Անմեղություն» ֆիլմը ցուցադրվել է Վենետիկի կինոփառատոնում, «Երրորդ էջը» ֆիլմը՝ Լոկառնոյի և Ռոտերդամի միջազգային կինոփառատոներում։
Իր իր կինեմատոգրաֆիական մտածելակերպով Դեմիրքուբուզը մոտ է Դոստոևսկուն։ Նրա սցենարները ստեղծվում են մարդկային վիճակի էթիկական երկընտրանքով։ Նա սովորաբար օգտագործում է հիմնական հասկացություններ, ինչպիսիք են սերը, կիրքը, անձնազոհությունը, կյանքի և մահվան անհեթեթությունը ։
Զեքի Դեմիրքուբուզի «Ճակատագիր» ֆիլմը 2006 թվականին Անտալիայի միջազգային կինոփառատոնում արժանացել է «Լավագույն ֆիլմ» մրցանակի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրք ռեժիսորներ Կատեգորիա:Թուրք սցենարիստներ Կատեգորիա:Թուրք կինոդերասաններ Կատեգորիա:Թուրք կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:Թուրք կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ստամբուլի համալսարանի շրջանավարտներ
Միաեղջյուրով կինը (կտավ)
Միաեղջյուրով կինը (Dama col liocorno), Ռաֆայելի հայտնի կտավը՝ ստեղծված 1505-1506 թվականներին, Վերածննդի շրջանի գործ։
Նկարագրություն
Նկարի կոմպոզիցիան, ամենայն հավանականությամբ, ստեղծվել է Լեոնարդո դա Վինչիի Մոնա Լիզայի ազդեցությամբ (1505-1506) ։ Դրա վկայությունն են կերպարը շրջանակող սյուները (ժամանակակից «Մոնա Լիզայում» դրանք կտրված են), կերպարի դիրքը։
Կինը պատկերված է մինչև ծնկները, երեք քառորդով թեքված. հետևում լճի բնապատկեր է։ Նա ազնվական կնոջ հագուստով է՝ վզի բացվածքով և լայն թևքերով (գրեթե նույնպիսի հագուստով է Ռաֆայելի «Տիկին Գրավիդան»)։ Վզին ռուբինով և զմրուխտով ոսկե շղթա է՝ ծայրին տանձաձև ադամանդ։ Գլխին գլխազարդ կա, որը գրեթե ծածկված է մազերով։ Հետաքրքրիր է, որ նրա մատներին չկան մատանիներ, այդ թվում՝ ամուսնական։ Դա արտասովոր է, քանի որ կանանց դիմանկարները այդ ժամանակ ստեղծվել են հարսանիքի առիթով։
Կնոջ ձեռքերում միաեղջյուր է, որը խելամտության խորհրդանիշ է։ Միջնադարյան լեգենդների համաձայն՝ միայն կույսը կարող է նրան վարժեցնել։
Կտավի գլխավոր երկու հատկություններն են «փառահեղ շքեղությունը, որին դժվար է դիմակայել, և հանելուկային բնավորությունը, որն այդպես էլ դժվար է բացահայտել» ։
Պատմություն
Ջորջո Վազարին չի հիշատակում այս կտավը։ Հավանական է, որ այն ֆլորենտական Ալդոբրանդինի տոհմին է պատկանել, իսկ 1682 թվականին անցել է Բորգեզեի հավաքածուին, որտեղ էլ պահվում է մինչ օրս։ Այս վարկածը կասկածի տակ է դնում այն հանգամանքը, որ այդ նկարագրության մեջ հիշատակվում է ավելի փոքր չափերով նկար, որտեղ թեպետ կա միաեղջյուր, բայց հետագայում, հնարավոր է, որ այն արդեն չի եղել։ Կտավը մի քանի անգամ վերամշակվել է՝ ենթարկվելով փոփոխությունների։
Առաջին անգամ կտավը հիշատակվել է 1760 թվականին «Սուրբ Եկատերինա Ալեքսանդրացի» անունով և վերագրվել Պիետրո Պերուջինոյի վրձնին։ Համարվել է, որ այն անծանոթ կնոջ պատկեր է՝ նահատակ սուրբի պարագաներով։ Տարբեր ժամանակներում կտավի հեղինակներ են համարվել Ռիդոլֆո Գիրլանդայոն (Ridolfo del Ghirlandaio), Ֆրանչեսկո Գրանաչին (Francesco Granacci), Անդրեա դել Սարտոն։
Տարբերակներ
1934-1936 թվականներին «Սուրբ Եկատերինան» ռեստավրացիայի է ենթարկվել, որի արդյունքում հատատվել է արվեստագետ Ռոբերտո Լոնգիի կարծիքը այն մասին, որ կտավի հեղինակը Ռաֆայելն է։ Հեռացվել է կտավի վերին շերտը, որ ավելացվել էր 1916 թվականին։
Եզրակացությունը սա էր. միաեղջյուրից վերև նկարված են եղել սուրբ Եկատերինային բնորոշող պարագաներ՝ նահատակի շրջանակը, արմավենու ճյուղ, իսկ ուսերը ծածկված են եղել թիկնոցով ։ Կնոջ ձեռքերը նույնպես փոփոխությունների են ենթարկվել։
1959 թվականի ռեստավրացիան, որի ժամանակ արվեստագիտության մեջ առաջին անգամ օգտագործվել են ռենտգենյան ճառագայթներ, ցույց է տվել, որ միաեղջյուրից առաջ նրա տեղում շուն է պատկերված եղել, ինչը խորհրդանշել է ամուսնական հավատարմությունը։ Բայց քանի որ ներկաշերտը շատ է քայքայված եղել, միաեղջյուրի տեղում շան պատկերը չեն վերականգնել։
Ենթադրվել է, որ կտավը ստեղծվել է մի քանի փուլերով.
Մոդել
Թե ում համար է կտավը նկարվել և թե ով է եղել բնորդը, անհայտ է ։
Ենթադրվում է, որ մոդելը եղել է Ջուլիա Ֆարնեզեն՝ Ալեքսանդր 6-րդ պապի սիրուհին, քանի որ այդ ժամանակ միաեղջյուրը եղել է նրա ընտանիքի խորհրդանիշը ։ Հատկանշական է, որ Մադդալենայի պարանոցի զարդը նույնպես միաեղջյուրի պատկեր է պարունակում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռաֆայել Սանտիի նկարներ Կատեգորիա:1506 նկարներ Կատեգորիա:Բորգեզե պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Մոլոկանկա (Միջին Եգորլիկի վտակ)
Մոլոկանկա (Молоканка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կրասնոդարի երկրամասում և Ռոստովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Միջին Եգորլիկ գետի աջ ափին՝ 115 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 21 կմ է, ավազանի տարածքը 171 կմ2։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մանիչ, ենթաավազանը՝ Դոնա ավազանից մինչև Հյուսիսային Դոնցա։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Օստենդե
Օստենդե (Oostende, Ostende), քաղաք Բելգիայում։ Գտնվում է Ֆլանդրիա շրջանում՝ Արևմտյան Ֆլանդրիա նահանգում ։ Գտնվում է Հյուսիսային ծովի ափին։ Համարվում է զբոսաշրջային քաղաք։ Աչքի է ընկնում ռելիեֆի բազմազանությամբ։ Բնակչությունը 2006 թվականի մարդահամարի տվյալներով կազմում է 13.637 մարդ։ 17-րդ դարում այստեղ ապրել է 10 000 մարդ։ Այն եղել է Ֆլանդրիայի վերջին կալվինիստական ամրոցը։ Հոլանդիայից, Անգլիայից և Շոտլանդիայից եկած զինվորները պաշտպանել են քաղաքը՝ կռվելով իսպանացիների դեմ։ Պաշտպանությունը տևել է 1601 թվականի հուլիսի 4-ից մինչև 1604 թվականի սեպտեմբերի 22-ը, երբ իսպանական զորքերի հրամանատար Սպինոլա Ամբրոզիոն (Ambrosio Spínola Doria o Ambrogio Spínola Doria) վերջնականապես մտավ ամբողջությամբ ավերված քաղաք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բելգիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Հյուսիսային ծովի նավահանգստային քաղաքներ Կատեգորիա:1265 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Օլիվադի
Օլիվադի (Olivadi), կոմունա Իտալիայում, Կալաբրիա մարզի Կատանձարո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 553 մարդ (2011 թ.), բնակչության խտությունը կազմում է 77,13 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 7 կմ² մակերես տարածք։
Փոստային ինդեքսն է՝ 88060։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0967։
Բնակավայրի հովանավոր սուրբը Եղիա մարգարեն է։ Բնակավայրի տոնը նշվում է հուլիսի 20-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Toheart (խումբ)
Toheart (հանգըլ՝ 투하트, երբեմն հանդիպում է նաև որպես ToHeart), հարավկորեական դուետ, կազմվել է 2014 թվականին Infinite խմբի Ուհյոնից և SHINee խմբի Քիից։ Սա համգործակցություն է SM Entertainment-ի և Woollim Entertainment-ի միջև։
Պատմություն
Մասնակից Ուհյոնը խմբի անվան մասին․
2014 թվականի փետրվարի 20-ին S.M. Entertainment-ը թողարկել է անոսն, հայտարարելով Toheart-ը՝ որպես հատուկ դուետ՝ կազմված Infinite խմբի Ուհյոնից և SHINee խմբի Քիից ։ Փետրվարի 27-ին հրապարակվեց երկրորդ անոնսը։ Toheart-ը դեբյուտ է ունեցել Delicious մինի ալբոմով, իսկ գլխավոր սինգլի տեսահոլովակը թողարկվել է մարտի 10-ին ։ Հենց նույն օրը դուետը անցկացրեց իր առաջին ելույթը COEX Artium-ում։ Առաջատար ելույթ ունեցան խմբի գործնկերներ Մինհոն և Սոնգ Կյու ։ Billboard երաժշտական ամսագրի աշխատակից Ջեֆ Բենջամինը գովաբանեց դուետի վոկալը, ինչպես նաև պարարվեստը և խարիզման ։
Ուհյոնը և Քին հայտարարել են, որ երաժշտական միավոր ստեղծելը եղել է նրանց գաղափարը, քանի որ նրանք ընկերներ են և նրանց հետաքրքիր է միասին աշխատելը։ Նրանք չէին մտածում այն մասին, որպեսզի համատեղ ստեղծեն երգեցիկ նախագիծ, այլ միայն նկարահանումների և նման բաների մասին ։ 2014 թվականի ապրիլի 7-ին դուետը ելույթ է ունեցել երաժշտական «Tell Me Why» տեսահոլովակով, որում իրենց մասնակցությունն են ունեցել Infinite խմբի Սոն Յոլի փոքր եղբայրը, Լի Դե Յոլը, և դերասանուհի Մուն Գա Յոնը ։ Տեսահոլովակը պատմում է տղամարդու մասին, որը ցանկություն չունի թողնել սիրած աղջկան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երաժշտական խմբեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:2014 հիմնադրված երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Հարավկորեական երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Քեյ փոփ երաժշտական խմբեր
Նեպիտել
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կուբանի ավազանային շրջանին, ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վարանովի ջրահավաք ջրանցք, ենթաավազանը՝ բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը՝ Կուբան։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Քրիստոնեության ընդունումը Վիրքում
Քրիստոնեության ընդունումը Վիրքում կամ Վիրքի քրիստոնեացում (ქართლის გაქრისტიანება), 4-րդ դարում Վիրքի թագավորությունում քրիստոնեական ուսմունքի տարածումը և վրաց ժողովրդի անցումը հեթանոսությունից քրիստոնեություն։ Վիրքում քրիստոնեության ընդունումը որպես պետական կրոն կապված է Սուրբ Նինոյի (հայկական իրականության մեջ հայտնի է որպես Նունե) անվան հետ, ով փախչելով Հռոմի կայսր Դիոկղետիանոսի հալածանքներից հաստատվել էր Մեծ Հայքի թագավորությունում և ապա ճանապարհ բռնել դեպի Վիրք։ Նրա հետ արևելք էին ժամանել նաև Հռիփսիմյանց կույսերը՝ Հռիփսիմեն, Գայանեն, Շողակաթը, ովքեր սակայն դահճաբար սպանվում են հեթանոս Տրդատ Մեծ Արշակունու կողմից։ Նունեն իր քրիստոնյա քույրերից առանձնացել էր Վարագա լեռան մոտ և իր ճգնավոր կյանքը շարունակել Մցխեթ քաղաքի շրջակայքում։ Ըստ ավանդության, Նունեի քարոզչությամբ և Հիսուս Քրիստոսի անունով կատարած հրաշագործությունների շնորհիվ վրաց արքա Միհրանը, արքունիքը և ապա՝ ամբողջ ժողովուրդը, ընդունում է քրիստոնեական կրոնը։ Նախքան քրիստոնեության ընդունումը՝ Նունեն բուժել է վրաց Միհրան թագավորի հիվանդ զավակին՝ նրան խաչակնքելով, ապա բժշկել նաև հիվանդացած Նանա թագուհուն։ Հաջորդիվ Վիրքի արքան գնում է որսորդության և շրջափակվում մութ մառախուղով, որից էլ դուրս է գալիս «Նունեի քարոզած Աստծուն» աղոթելու միջոցով։ Վերադառնալով պալատ՝ արքան հրաման է արձակում՝ ընդունել Հիսուս Քրիստոսին որպես «բարձյալ աստծո որդի», իսկ Նունեին՝ վրաց եկեղեցու առաքյալ։ Թագավորի գործակցությամբ Նունեն քանդել է տալիս Կուր գետի ափին՝ բլրի վրա վեր խոյացող Արամազդի արձանը և փոխարենը կանգնեցնում Քրիստոսի խաչի նշանը։ Այսպիսով՝ 326 թվականին, Վրաստանը դառնում է աշխարհի երկրորդ քրիստոնյա երկիրը։ Այս լուրը մեծ ցնծությամբ ընդունվում է Մեծ Հայքի թագավորությունում, որը 301 թվականին արդեն իսկ Գրիգոր Լուսավորչի ջանքերով ընդունել էր քրիստոնեությունը՝ առաջինն աշխարհում։