cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Եզդիները Հայաստանում
Արմավիր
2012 թվականի սեպտեմբերի 29-ին եզդիները բացել են իրենց առաջին տաճարը, որը եզդիական սրբավայր Լալեշում չէ։ Այն գտնվում է Հայաստանի Հանրապետության Արմավիրի մարզի Ակնալիճ բնակավայրում ։ 2015 թվականի օգոստոսին թողարկվել է Ակնալիճի նոր տաճարի ճարտարապետական նախագիծը, որի շինարարությունը նախատեսվում էր ավարտել 2017 թվականին ։ Այս տաճարը, որը աշխարհի ամենամեծ եզդիական տաճարն է, բացվել է 2019 թվականի սեպտեմբերին և անվանվել է Տաուսե Մալակի և յոթ հրեշտակների տաճար ։
Արարատ
Արարատի մարզում գտնվող միակ եզդիաբնակ գյուղը Վերին Արտաշատն է, որը մոտ է Արտաշատին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եզդիները Հայաստանում Կատեգորիա:Հայաստանի ազգեր
Լեոնիդ Յակոբսոնի անվան բալետի թատրոն
Սանկտ Պետերբուրգի Լեոնիդ Յակոբսոնի անվան պետական ​​ակադեմիական բալետի թատրոն (Յակոբսոնի բալետ), առաջին բալետային թատրոնն է ԽՍՀՄ-ում, որը ստեղծվել է օպերային խմբից առանձին։ Հիմնադրվել է 1966 թվականին պարող և պարուսույց Պյոտր Գուսևի կողմից որպես «Կամերային բալետ», հետագայում որպես «Խորեոգրաֆիկ մանրաերկեր» ։ 1969 թվականից մինչև 1975 թվականի հոկտեմբեր թիմը գլխավորել է Լեոնիդ Յակոբսոնը։ 2011 թվականից թատրոնի գեղարվեստական ​​ղեկավարն է Անդրիան Ֆադեևը ։
Շենք
Յակոբսոնի բալետի շենքը գտնվում է Սանկտ Պետերբուրգի Մայակովսկու 15 հասցեում։
Այս հասցեում էր գտնվում պետական ​​ձիաբուծության գլխավոր տնօրինության շենքերի համալիրը։ Փողոցին նայող գլխավոր շենքը կառուցվել է 1834-1835 թվականներին՝ ճարտարապետ Զ.Ֆ. Կրասնոպևկովի նախագծով։ Հետագայում դրան ավելացվել են ախոռ և ծառայողական մասնաշենքեր, իսկ 1904-1905 թվականներին բակում կառուցվել է կլոր ձիավարժարան։ 1920-ական թվականներին Համալիրի տարածքի մի մասը տրվել է որպես կոմունալ բնակարաններ։ Նրանցից բացի շենքում տեղակայվել են Լենինգրադի պետական ձիաբուծարանը և Հյուսիս-արևմտյան վիճակագրական վարչությունը։ 1972 թվականին Լենինգրադի քաղաքային գործկոմի 03/06/1970 և 05/29/1972 որոշումներով բակի կենցաղային շենքերը և ձիավարժարանը փոխանցվել են խորեոգրաֆիկ բալետային խմբի տնօրինությանը։
Պետական ​​ձիաբուծության գլխավոր տնօրինության շենքերի համալիրը և Սանկտ Պետերբուրգի ձիավարժարանը ներառված է Ռուսաստանի Դաշնության ժողովուրդների մշակութային ժառանգության օբյեկտների (պատմության և մշակույթի հուշարձաններ) պետական ​​գրանցամատյանում որպես տարածաշրջանային նշանակության քաղաքաշինության և ճարտարապետական հուշարձաններ ։
Գործունեություն
Թատրոնը հիմնադրվել է 1966 թվականի նոյեմբերի 12-ին ԽՍՀՄ մշակույթի նախարարության պատվերով՝ «Խորեոգրաֆիկ մանրանկարներ» անունով։ Լեոնիդ Յակոբսոնը թատրոնը ղեկավարել է 1969-1976 թվականներին։ Նրա մահից հետո Կիրովի անվան թատրոնի ղեկավար Ասկոլդ Մակարովը զբաղեցրեց գեղարվեստական ​​ղեկավարի պաշտոնը։ Այդ ընթացքում թատրոնում հայտնվեցին արտասահմանյան պարուսույցների ներկայացումներ, մեծածավալ դասական գործեր։ 2011 թվականից թատրոնի գեղարվեստական ​​ղեկավարն է Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ Անդրիան Ֆադեևը։
Բալետի պարողներ
Նրա ամենահայտնի և տաղանդավոր պարողներից են եղել Նատալյա Մակարովան, Միխայիլ Բարիշնիկովը, Ալլա Օսիպենկոն, Մայա Պլիսեցկայան։ Թատերախմբի առաջատար մենակատարներն են Ալլա Բոչարովան, Սվետլանա Սվինկոն, Ելենա Չեռնովան, Ստեփան Դեմինը, Դենիս Կլիմուկը, Անդրել Սորոկինը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Ճանաչողական հաշվարկ
Ճանաչողական հաշվարկ կամ հաշվողականությունը (ՃՀ) համակարգչային մոդելների օգտագործումն է՝ մտածողության գործընթացը նմանակելու համար բարդ իրավիճակներում, որտեղ պատասխանները կարող են լինել երկիմաստ և անորոշ։
Ճանաչողական հաշվարկի գաղափարը
Ճանաչողական հաշվարկման նպատակն է մոդելավորել մարդկային մտքի գործընթացները համակարգչային մոդելում։ Օգտագործելով ինքնուսուցման ալգորիթմներ, որոնք օգտագործում են տվյալների արդյունահանումը, օրինաչափությունների ճանաչումը և բնական լեզվի մշակումը, համակարգիչը կարող է ընդօրինակել մարդու ուղեղի աշխատանքի եղանակը։
Ընդհանուր առմամբ, ճանաչողական հաշվողականություն  տերմինը օգտագործվել է նոր սարքավորումների և (կամ) ծրագրային ապահովման համար, որոնք ընդօրինակում են մարդու ուղեղի աշխատանքը  և օգնում են բարելավել մարդուն որոշումների ընդունում։ Այս իմաստով, ՃՀ- ն հաշվարկման նոր տեսակ է՝ նպատակ ունենալով ավելի ճշգրիտ մոդելների, թե ինչպես է մարդու ուղեղը/միտքը զգում, պատճառավորում և արձագանքում խթանիչին։ ՃՀ ծրագրերը կապում են տվյալների վերլուծությունը և հարմարվող էջերի ցուցադրումները՝ որոշակի տեսակի լսարանին բովանդակությունը հարմարեցնելու համար։ Որպես այդպիսին՝ սարքավորումները և ծրագրերը ձգտում են ավելի ազդեցիկ և ազդեցիկ լինել դիզայնով ։
Պարունակություն
Ճանաչողական հաշվարկը ներառում է տեխնոլոգիական հարթակներ, որոնք միավորում են
որը ընդօրինակում է մարդու ուղեղի աշխատանքը և օգնում է բարելավել մարդու որոշումների կայացումը ։
Ճանաչողական հաշվարկի գործառույթ
Ճանաչողական հաշվողական համակարգերը կարող են սինթեզել տեղեկատվության տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալները, միաժամանակ կշռադատելով համատեքստը և հակասական ապացույցները՝ առաջարկելով հնարավորինս լավագույն պատասխանները։ Դրան հասնելու համար ճանաչողական համակարգերը ներառում են ինքնուսուցման տեխնոլոգիաներ, որոնք օգտագործում են տվյալների հանքարդյունաբերությունը, օրինաչափությունների ճանաչումը և բնական լեզվի մշակումը (NLP)՝ նմանակելու մարդկային ուղեղի աշխատաոճը։
Համակարգչային համակարգերի օգտագործումը՝ մարդկանց առջև ծառացած խնդիրների տեսակները լուծելու համար, պահանջում է հսկայական քանակությամբ կառուցվածքային և չկառուցված տվյալներ, որոնք սնվում են մեքենայական ուսուցման ալգորիթմներով։ Ժամանակի ընթացքում ճանաչողական համակարգերը կարողանում են կատարելագործել օրինաչափությունների նույնականացման եղանակը և տվյալների մշակման եղանակը, որպեսզի կարողանան կանխատեսել նոր խնդիրներ և մոդելավորել հնարավոր լուծումները։
Այդ հնարավորություններին հասնելու համար ճանաչողական հաշվողական համակարգերը պետք է ունենան հինգ հիմնական հատկանիշ, որոնք թվարկված են ճանաչողական հաշվիչ կոնսորցիումի կողմից։
Հարմարվողական։ ճանաչողական համակարգերը պետք է բավականաչափ ճկուն լինեն՝ սովորելու համար, երբ է տեղեկատվությունը փոխվում և երբ են նպատակները զարգանում։ Համակարգերը պետք է կարողանան դինամիկ տվյալները մարսել իրական ժամանակում և ճշգրտումներ կատարել տվյալների և միջավայրի փոփոխության հետ մեկտեղ։
Ինտերակտիվ: Մարդ-համակարգիչ փոխազդեցությունը (HCI) ճանաչողական համակարգերում կարևոր բաղադրիչ է։ Օգտագործողները պետք է կարողանան փոխազդել ճանաչողական մեքենաների հետ և սահմանել իրենց կարիքները, երբ այդ կարիքները փոխվում են։ Տեխնոլոգիաները պետք է կարողանան փոխազդել նաև այլ պրոցեսորների, սարքերի և ամպային հարթակների հետ։
Կրկնվող և գրագետ։ Ճանաչողական հաշվողական տեխնոլոգիաները կարող են նաև բացահայտել խնդիրները՝ հարցեր տալով կամ լրացուցիչ տվյալներ քաղելով, եթե նշված խնդիրը մշուշոտ է կամ թերի։ Համակարգերը դա անում են՝ պահպանելով նախկինում տեղի ունեցած նման իրավիճակների մասին տեղեկատվությունը։
Համատեքստային։ Համատեքստը հասկանալը կարևոր է մտքի գործընթացներում, և, հետևաբար, ճանաչողական համակարգերը պետք է հասկանան, նույնականացնեն և արդյունահանեն համատեքստային տվյալներ, ինչպիսիք են շարահյուսությունը, ժամանակը, վայրը, տիրույթը, պահանջները, որոշակի օգտագործողի պրոֆիլը, առաջադրանքները կամ նպատակները։ Նրանք կարող են օգտվել տեղեկատվության բազմաթիվ աղբյուրներից, ներառյալ կառուցվածքային և չկառուցված տվյալներ և տեսողական, լսողական կամ սենսորային տվյալներ ։
Պատմություն
Ժամանակակից ճանաչողական հաշվողականության առաջին հիմքերը թվագրվում են 19-րդ դարի վերջերին՝ մաթեմատիկոս Ջորջ Բուլի և նրա «Մտքի օրենքները» գրքի աշխատանքներով և Չարլզ Բեբիջի առաջարկներով՝ «վերլուծական շարժիչ» ստեղծելու վերաբերյալ։ Արհեստական ինտելեկտ (AI) տերմինը մտցրել է հանգուցյալ Ջոն Մաքքարթին 1955 թվականին (վերանայվել է 2007 թվականին), երբ նա արհեստական ինտելեկտը սահմանել է որպես «խելացի մեքենաներ պատրաստելու գիտություն և ճարտարագիտություն»։ Արհեստական ինտելեկտի ուսումնասիրությունը, որը ներառում է այլ ոլորտներ, ինչպիսիք են հոգեբանությունը, նյարդագիտությունը, լեզվաբանությունը, մաթեմատիկան, տրամաբանությունը, համակարգչային գիտությունը, ընկալումը, բնական լեզվի մշակումը և շատ ուրիշներ, իսկապես սկսեց գերազանցել 1980 -ականներին, երբ ֆինանսավորումը զգալիորեն աճեց նախորդ տասնամյակների ընթացքում։ 1997 թվականի մայիսի 11 -ին աշխարհի երևակայությունը գրավեց, երբ IBM– ի Deep Blue– ը հաղթեց շախմատի աշխարհի գործող չեմպիոն Գարի Կասպարովին։ ԱԻ հետազոտությունների աշխարհը պայթեց։ Որոշ այլ ուշագրավ ամսաթվերը ներառում են 2005 թ Ստենֆորդի կողմից կառուցված ռոբոտը հաղթում է DARPA Grand Challenge- ում։ 2011 թ Ուոթսոնը հաղթում է ամենամեծ վտանգներից երկուսին, չեմպիոններ՝ առանց ինտերնետին կապվելու։ Իրականում, մտածող մեքենաների մասին գաղափարները գալիս են դեռ հին պատմությունից, երբ հույն դիցաբանները պատկերացնում էին այնպիսի արհեստական սարքեր, ինչպիսիք են Հեփեստոսի բրոնզե ռոբոտ Թալոսը, Ալեքսանդրիայի հերոսի ավտոմատները և Գալաթեայի փղոսկրե արձանը, որը կյանքի է կոչվել Օվիդիոսի Պիգմալիոնի վերապատմման ժամանակ։ Այսպիսի մեծ ստեղծագործությունները վաղուց եղել են մարդկային երևակայության տիրույթը, բայց միայն վերջին 30-40 տարիների ընթացքում (վերջին տասնամյակը մեծ նշանակություն ունի։ Ճանաչողական հաշվողականության իրականությունը սկսեց դրսևորվել մեր ամենօրյա գործերում ։
ԱԻ և ՃՀ-ի տարբերությունները
Ճանաչողական հաշվարկը հաճախ օգտագործվում է որպես արհեստական ինտելեկտի փոխանակություն՝ տերմին այն տեխնոլոգիաների համար, որոնք որոշումների կայացման համար հենվում են տվյալների վրա։ Բայց երկու տերմինների միջև կան նրբություններ, որոնք կարելի է գտնել դրանց նպատակների և կիրառությունների շրջանակներում։
ԱԻ- ն մեծացնում է մարդկային մտածողությունը՝ բարդ խնդիրներ լուծելու համար։ Այն կենտրոնանում է իրականությունը ճշգրիտ արտացոլելու և ճշգրիտ արդյունքներ ապահովելու վրա։
Ճանաչողական հաշվարկը կենտրոնանում է մարդու վարքագծի ընդօրինակման և բարդ խնդիրներ լուծելու տրամաբանության վրա։
Ճանաչողական հաշվարկը փորձում է կրկնել, թե ինչպես մարդիկ կլուծեին խնդիրները, մինչդեռ ԱԻ- ն ձգտում է ստեղծել խնդիրների լուծման նոր ուղիներ, որոնք կարող են ավելի լավ լինել, քան մարդիկ։
Արհեստական ինտելեկտը նպատակ չունի ընդօրինակել մարդկային մտքերն ու գործընթացները, այլ խնդիրը լուծել հնարավոր լավագույն ալգորիթմի միջոցով։
Ճանաչողական հաշվարկը պատասխանատու չէ մարդկանց համար որոշում կայացնելու համար։ Նրանք պարզապես լրացնում են տեղեկատվությունը մարդկանց որոշումներ կայացնելու համար։
Այսպիսով՝ Ճանաչողական հաշվարկը մարդու մտքի սիմուլյացիան է օգտագործելով ինքնուսուցման ալգորիթմներ, որոնք օգտագործում են տվյալների արդյունահանումը, օրինաչափությունների ճանաչումը և բնական լեզվի մշակումը:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոգնիտիվ գիտություն Կատեգորիա:Արհեստական բանականություն Կատեգորիա:Տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ Կատեգորիա:Հաշվարկում և հասարակություն
Ֆինանսական առողջացումը սնանկության վարույթում
Ֆինանսական առողջացումը պարտապանի անվճարունակության վերականգնմանն ուղղված ընթացակարգերից է, որ կիրառվում է սնանկության վարույթի շրջանակներում` պարտապանի պարտավորությունները պարքի մարման ժամանակացույցին համապատասխան մարելու համար: Ըստ էության, ֆինանսական առողջացումը հնարավորություն է տալիս պարտապանին դուրս գալու ֆինանսական ճգնաժամից` իր ներքին ռեսուրսների և (կամ) արտաքին միջոցների ներգրավման շնորհիվ` միաժամանակ պարտատերերին համապատասխան իրավական երաշխիքներ տրամադրելու միջոցով և իրականացվում է պարտատերերի ու դատարանի հսկողության ներքո : Որպես պարտապանին կամ նրա բիզնեսը «փրկելու» ընթացակարգ` ֆինանսական առողջացումը տարբեր ձևերով է հանդես գալիս, հատկապես այլ երկրների օրենսդրություններում, որտեղ «ֆինանսական առողջացում» հասկացությունը որպես այդպիսի չի կիրառվում, սակայն նպատակը նույնն է` հնարավորություն տալ պարտապանին հաղթահարելու իր ֆինանսական դժվարությունները և շարունակել իր գործունեությունը, նույնիսկ երբ առողջացման արդյունքում կարող է փոխվել նրա գործունեության ուղղությունները, վաճառվել բիզնեսը այլ ընկերության` վերակազմակերպման ձևով կամ վատագույն սցենարով` հանգեցնել լուծարման : Ֆինանսական առողջացման ծրագրի հիմնական նպատակը պարտապանի վճարունակության վերականգնումը և պատատերերի պարտավորություների մարումն է:
Ֆինանսական առողջացման կառուցակարգը հետապնդում է մի շարք այլ նպատակներ ևս`
Ֆինանսական առողջացման ծրագրի կիրառման արդյունքում ուղղակիորեն վերահսկվում է պարտապանի գործունեությունը (սնանկության գործով կառավարիչը առնվազն երեք ամիսը մեկ դատարան է ներկայացնում հաշվետվություն՝ ֆինանսական առողջացման ծրագրով նախատեսված միջոցառումների իրականացման վերաբերյալ) և ֆինանսական առողջացման ծրագրի հաստատումից հետո պարտապանը քաղաքացիաիրավական շրջանառությունում հանդես է գալիս միայն ծրագրի շրջանակներում, որը էականորեն դրական նշանակություն է կրում և մեծապես պայմանավորում է պարտապանի հնարավոր առողջացումը: Ֆինանսական առողջացման էությունը բացահայտվում է նաև «Սնանկության մասին» օրենքի մի շարք դրույթների վերլուծության արդյունքում: Այսպես` օրենքի 59-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ ֆինանսական առողջացման ծրագիր է համարվում պարտապանի վճարունակությունը վերականգնելու նպատակով նրա նկատմամբ կիրառվող, օրենքով չարգելված միջոցառումների համալիրը, որի իրականացման դեպքում պարտապանը չի լուծարվելու կամ չի կայացվելու ֆիզիկական անձի սնանկության գործը պարտավորությունների կատարումից ազատելով ավարտելու մասին վճիռ: Իսկ 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` առանց պարտատիրոջ գրավոր համաձայնության, ֆինանսական առողջացման ծրագիրը չի կարող նախատեսել այդ պարտատիրոջ պահանջների բավարարման այլ հերթականություն, քան նախատեսված է սույն օրենքով։ Եթե տվյալ պարտատերը գրավոր այլ համաձայնություն չի տվել, ապա պարտատերերից որևէ մեկը չպետք է ֆինանսական առողջացման ծրագրի նախատեսված արդյունքում նվազ նպաստավոր պայմաններում հայտնվի, քան եթե պարտապանը լուծարվեր։
Վոլֆգանգ Պետրիչ
Վոլֆգանգ Պետրիչ (Wolfgang Petritsch,), ավստրիացի դիվանագետ և քաղաքական գործիչ, Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության (ՍԴՀԿ) անդամ։
Կենսագրություն
Ծագումով սլովենացի է, ծնունդով՝ Կարինթիաից։ Վիեննայի համալսարանում սովորել է պատմություն, գերմանական բանասիրություն, քաղաքագիտություն և իրավունք։ 1972 թվականին ստացել է դոկտորական աստիճան։ Եղել է Ավստրիայի վարչապետի գրասենյակի նախկին ղեկավարը, 1977-1983 թվականներին եղել է Ավստրիայի դաշնային կանցլեր Բրունո Կրայսկիի քարտուղարը։
Ավստրիայի արտաքին գործերի նախարարության խորհրդական։
Եվրոպական միության գլխավոր բանակցող և հատուկ ներկայացուցիչ՝ Ռամբույեում Կոսովոյի ապագայի վերաբերյալ կոնֆերանսում։ Ծառայել է որպես դիվանագետ Փարիզում և Նյու Յորքում։
1997-1999 թվականներին Բելգրադում եղել է Ավստրիայի դեսպան (Հարավսլավիայի Միութենական Հանրապետություն)։
1997-2002 թվականներին Բոսնիայում և Հերցեգովինայում եղել է միջազգային հանրության գերագույն ներկայացուցիչը։ Կյանքի է կոչել Դեյտոնյան համաձայնագիրը։
2002 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցել է Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության կազմում որպես հեռանկարային թեկնածու արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնում։
2003-2008 թվականներին Ժնևում եղել է Ավստրիայի՝ ՄԱԿ-ում մշտական ներկայացուցիչը։
Ավելի ուշ՝ մինչև 2013 թվականը տնտեսական համագործակցության և զարգացման կազմակերպությունում աշխատել է որպես Ավստրիայի դեսպան։
Այնուհետև դարձել է Հարվարդի համալսարանի աշխատակից։
Վերջին տարիներին Եվրոպական մշակութային հիմնադրամում ծառայում է որպես խորհրդի նախագահ և Ավստրիայի հիմնադրամի Մարշալի ծրագրի նախագահ։
Համարվում է Հարավարևելյան Եվրոպայի արտաքին քաղաքականության փորձագետ։
Նա մի քանի գրքերի հեղինակ կամ համահեղինակ է, այդ թվում են՝ «Բոսնիա և Հերցեգովինա։ Եվրոպայում Դեյտոնից» և «Երկար ճանապարհ դեպի խաղաղություն։ Կոսովոն և միջազգային հանրությունը», գրել է Ավստրիայի դաշնային կանցլեր Բրունո Կրայսկու կենսագրությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ավստրիացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի պաշտոնյաներ Կատեգորիա:Ֆուլբրայթի կրթաթոշակակիրներ
Հայկական գորգ
Հայերենում գորգ և կարպետ բառերն օգտագործվում են որպես հոմանիշ բառեր՝ միայն այն տարբերությամբ, որ գորգերն ունենում են թելախավ, իսկ կարպետները՝ ոչ ։ Գորգ բառն առաջին անգամ հիշատակվում է Տավուշի Կապտավանք եկեղեցու պատին եղած արձանագրություններից մեկում (1242-1243 թվականներին), իսկ կարպետ բառն առաջին անգամ հիշատակվում է 5-րդ դարի Ավետարանում՝ գրաբարյան «կապերտ» ձևով ։
Հայաստանում գորգագործությունը՝ իբրև արհեստ զարգացած է եղել դեռևս վաղնջական ժամանակներից։ Այս մասին են վկայում Արենի 1 քարայրում գտնված գործվածքները, մ. թ. ա. 5-րդ դարի թվագրվող պազիրիկ գորգը, ինչպես նաև հայկական գորգարվեստի մասին մի շարք պատմաբանների կողմից պահպանված հիշատակություններ։ Պատմական Հայաստանում գորգերն ու կարպետները համարվում էին առաջին անհրաժեշտության իրեր։ Դրանք փռում էին հատակին, կախում պատերից և գործածում որպես ծածկոց։ Գրեթե բոլոր բնակավայրերում գործում էին կարպետներ՝ քիլիմներ, ծածկոցներ, վարագույրներ, թամբեր, խուրջիններ, վերմակներ, աղի տոպրակներ, ձիու ծածկոցներ և գորգեր։ Այս արհեստն այնքան սերտ էր կապված առօրյա կյանքի հետ, որ այն իմանալը պարտադիր էր։ Գորգը նաև հայ աղջիկների օժիտի անբաժանելի մասն էր, ուստի վաղ հասակից նրանք սովորում էին այս արհեստն ու գործում իրենց օժիտի գորգերը ։
Գորգագործական արվեստն իր ողջ պատմության ընթացքում մեծապես տուժել է արշավանքների, պատերազմների և հարևան տերությունների կողմից վարվող նվաճողական քաղաքականությունից։ Ցեղասպանության ընթացքում բազմաթիվ գորգեր կորսվել են՝ եկեղեցիները ոչնչացնելու կամ կողոպտելու պատճառով։
Հայկական գորգարվեստը Խորհրդային շրջանում տարածում է գտել նաև Եվրոպայի մի շարք անկյուններում։ Այսպես, 19-րդ դարի վերջին մի շարք հայ գորգագործներ հաստատվեցին Տրանսիլվանիայի Ղերլա քաղաքում և այդտեղ սկսեցին պատրաստել ու վերականգնել գորգեր։ 1915 թվականին Ցեղասպանությունից հետո մեծ քանակությամբ հայեր կրկին հաստատվել են Ռումինիայում։ Այսպիսով, երկրում ստեղծվել են բազմաթիվ արհեստանոցներ, իսկ 1950-ականներից սկսած՝ նաև գործարաններ ։
Ներկայումս գորգագործության կենտրոններ են շարունակում մնալ Սյունիքն ու Արցախը։ Հատկանշական է, որ 2013 թվականին Շուշիում բացվեց Հայաստանի և Արցախի տարածքում գործող միակ գորգերի թանգարանը։ Հայաստանում և արտերկրում գոյություն ունեցող թանգարաններից բացի, հայկական գորգերը պահվում են անհատական հավաքածուներում, որոնց թիվը, ցավոք, հայտնի չէ։
Ծագումնաբանություն
Հայերենում գորգ և կարպետ բառերն օգտագործվում են որպես հոմանիշ բառեր՝ միայն այն տարբերությամբ, որ գորգերն ունենում են թելախավ, իսկ կարպետները՝ ոչ ։
Գորգ բառն առաջին անգամ հիշատակվում է Տավուշի Կապտավանք եկեղեցու պատին եղած արձանագրություններից մեկում (1242-1243 թթ)։ Հայագետներ Ղափանցյանն ու Ջահուկյանը գտնում են, որ գորգ բառը պատկանում է խեթերենի բառաֆոնդին, ուր և հիշատակվում է kurka ձևով ։ Ակադեմիկոս Հովսեփ Օրբելին ուղղակիորեն գրում է, որ գորգ բառը հայկական ծագում ունի և նշանակում է -նախշ. : Մինչդեռ խեթերենի մասնագետ Է. Սարտիվենտն ու Պ. Ժաանը եզրակացնում են, որ խեթերեն kurka բառը նշանակում է քուռակ կամ ձիու քնփուշ ։
Կարպետ բառն առաջին անգամ հիշատակվում է 5-րդ դարի Ավետարանում՝ գրաբարյան «կապերտ» ձևով ։ Դեռևս Հրաչյա Աճառյանն առաջ էր քաշել այն վարկածը, որ կապերտ բառն այլ լեզուներ է անցել հայերենի միջոցով ։ Մի շարք այլ լեզվաբաններ նույնպես գտնում են, որ գրաբարյան կապերտ բառը, միջին հայերենում ենթարկվել է հնչյունափոխության (բաղաձայնների դրափոխություն) և անցել այլ եվրոպական լեզուների։ Իսկ Հ. Սուքիասյանը նշում է, որ այս բառը փոխառնվել է հայերենից 13-րդ դարում, քանի որ Կիլիկիայի նավահանգիստներից հայկական գորգերն արտահանվում էին եվրոպական երկրներ ։ Այսպիսով, եվրոպական լեզուներն արտացոլում են ոչ թե հայերենի սկզբնական՝ «կապերտ» ձևը, այլ միջին հայերենի «կարպետ» տարբերակը։
Արաբ ժամանակագիրները վկայում են, որ կալի, խալի համ հալի բառը ծագել է Կարին քաղաքի անվանումից, իսկ Կարինը ինքնին արհեստների, հատկապես գորգագործւոոթյան խոշոր կենտրոն էր։ Արաբներն այն, հարմարեցնելով Կարնո քաղաք անվան հետ, կոչել են Քալիքալա ։ Աբդ ար Ռաշիդ ալ Բակուվին գրում է, որ իր գորգերով հայտնի Կարին քաղաքից, որը ռազմավարական դիրք էր զբաղեցնում Պարսկաստան և Եվրոպայի միջև, «արտահանում են քալի կոչվող գորգեր» ։ Իսկ 13-րդ դարի արաբ գիտնական Յակուտ ալ Համավին նշում է, որ գորգերը Քալիքալա քաղաքի արաբական կրճատված անվանումից՝ Քալի ձևից ստացել են քալի/կալի/խալի անվանումը ։
Հայ գորգագործության պատմությունը
Հայոց մշակութային համակարգի կարևոր ու ավանդական բնագավառների մեջ առանձնակի տեղ է զբաղեցնում գորգագործական մշակույթը։ Հայաստանում գորգագործությունը՝ իբրև արհեստ զարգացած է եղել դեռևս վաղնջական ժամանակներից ։ Այս մասին են վկայում Արենի 1 քարայրում գտնված գործվածքները, մ. թ. ա. 5-րդ դարի թվագրվող պազիրիկ գորգը, ինչպես նաև հայկական գորգարվեստի մասին մի շարք պատմաբանների կողմից պահպանված հիշատակություններ։ Պատմական աղբյուրներում տեղեկություններ են պահպանվում այն մասին, որ ուրարտացիներն ու հայերը Ասորեստանին, Աքեմենյան Պարսկաստանին և այլ երկրներին մատուցել են գորգեր՝ որպես տուրք ։
Պատմական Հայաստանում գորգերն ու կարպետները համարվում էին առաջին անհրաժեշտության իրեր։ Դրանք փռում էին հատակին, կախում պատերից և գործածում որպես ծածկոց։ Գրեթե բոլոր բնակավայրերում գործում էին կարպետներ՝ քիլիմներ, ծածկոցներ, վարագույրներ, թամբեր, խուրջիններ, վերմակներ, աղի տոպրակներ, ձիու ծածկոցներ և գորգեր։ Այս արհեստն այնքան սերտ էր կապված առօրյա կյանքի հետ, որ այն իմանալը պարտադիր էր։ Գորգը նաև հայ աղջիկների օժիտի անբաժանելի մասն էր, ուստի վաղ հասակից նրանք սովորում էին այս արհեստն ու գործում իրենց օժիտի գորգերը ։
Գորգագործական արվեստը իր ողջ պատմության ընթացքում մեծապես տուժել է արշավանքների, պատերազմների և հարևան տերությունների կողմից վարվող նվաճողական քաղաքականությունից։ Պատմական Հայաստանի աշխարհաքաղաքական վայրիվերումների պատճառով կամ եկեղեցական հավաքածուները պարբերաբար թալանվել են, կամ էլ հարկ է եղել դրանց մի մասի նվիրաբերել՝ փրկելու եկեղեցիները թալանից ու ավերումներից ։
Ցեղասպանության ընթացքում բազմաթիվ գորգեր կորսվել են՝ եկեղեցիները ոչնչացնելու կամ կողոպտելու պատճառով։ Դրանց որոշ մասը վաճառվել է շուկաներում՝ ի վերջո հայտնվելով Արևմուտքում և գտնվելով անհատների մոտ իրենց հավաքածուների կամ օգտագործման նպատակով։
1921 թ. Խորհրդային Ադրբեջանին բռնակցվելուց հետո Արցախում սկսվել է հայաթափման լայնածավալ ծրագրի իրականացում, որի շրջանակում կարևոր տեղ ուներ գորգը՝ մասնավորապես դրանց էթնիկական պատկանելիության հարցը։ Դա հատկապաես կանոնավոր ու ծրագրված ընթացք ստացավ 1960-70-ական թվականներից։ Բաքվից հատուկ հրահանգներով ուղարկված առանձին գործակալներ շրջում էին Ղարաբաղի հայկական բոլոր գյուղերով ու բնակչությունից հավաքում հին ձեռագործ գորգերը՝ դրանց դիմաց հանձնելով գործարաններում արտադրած նոր ու առանձնակի արժեք չներկայացնող գորգեր։ Նման «փոխանակությունները ավելի ճիշտ խաբեության և թալանի ակնհայտ դրսևորում էր։ Նաև այդպիսի քաղաքականության շնորհիվ է, որ Բաքվում ստեղծվեց գորգի թանգարան, որով Ադրբեջանն այսօր ներկայանում է աշխարհին որպես թե գորգագործական հին մշակույթ ունեցող ժողովուրդ ։
Հիմնականում այս ամենի հետևանքով է, որ հայկական գորգարվեստը տարածում գտավ նաև Եվրոպայի մի շարք անկյուններում։ Այսպես, 19-րդ դարի վերջին մի շարք հայ գորգագործներ հաստատվեցին Տրանսիլվանիայի Ղերլա քաղաքում և այդտեղ սկսեցին պատրաստել ու վերականգնել գորգեր։ 1915 թ. Ցեղասպանությունից հետո մեծ քանակությամբ հայեր կրկին հաստատվել են Ռումինիայում։ Այսպիսով, երկրում ստեղծվել են բազմաթիվ արհեստանոցներ, իսկ 1950-ականներից սկսած՝ նաև գործարաններ ։
Չնայած որ գորգը իրականում հայոց պատմամշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրամասերից մեկն է, դրա դերն ու նշանակություն առ այսօր լիարժեքորեն ուսումնասիրված և արժևորված չէ։ Դժբախտաբար, հայոց գորգագործական մշակույթը կարևորող համապարփակ ուսումնասիրությունների բացակայությունից բացի, դեռևս չկան նաև հայոց բնորոշ գորգերի տիպաբանումներ։ Ու թեև գորգարվեստի ուսումնասիրման պատմությունն արդեն անցել է բավականին երկար ուղի, արևելյան գորգերի համակարգում հայկական գորգերը տակավին գիտականորեն կարևորված չեն։
Նախաքրիստոնեական ժամանակաշրջան
Գորգագործությունը Հայաստանի հնագույն արհեստներից մեկն է։ Ասորեստանի թագավոր Սարգոն Բ-ի Ք.ա. 714 թ. արձանագրություններում նշվում է Ուրարտուում գործված կարմիր գործվածքների մասին ։ Ուրարտական ժամանակաշրջանին թվագրվող կարպետների պատառիկներ հայտնաբերվել են Արթիկի շրջանում, Կարմիր Բլուրում և Անիում և թվագրվում են Ք.ա. 13-րդ դար։
2007 թ. Արենի 1 քարայրում հայտնաբերվել են էնեոլիթյան և միջնադարյան մի շարք գործվածքներ։ Դրանք ունեն չափազանց լավ պահպանվածություն, ինչը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել դրանց ծագումն ու զարգացումը ։ Հաշվի առնելով Հայաստանի հնագույն բնակատեղիներից (Թեղուտ, Շրեշ բլուր, Շենգավիթ, Արթիկի դամբարանադաշտ և այլն) հայտնաբերված և Ք. ա. 3-2 հազարամյակ թվագրվող ոստայնանկի գործիքները, մանավանդ գորգ գործելու պարզունակ հարմարանքը, օժանդակ գործիքներն ու գործվածքները, մասնավորապես Հառիճի դամբարանադաշտից հայտնաբերված Ք.ա. 13-12 դդ. վերաբերող կարպետի մնացուկները՝ մի շարք ուսումնասիրողներ եկել են այն եզրակացության, որ Հայկական լեռնաշխարհում կային գորրգագործական մշակույթով զբաղվելու տեխնիկական և տեեխնոլոգիական հնարավորություններ, նաև անհրաժեշտ հումքային ռեսուրսներ ։
Հայկական լեռնաշխարհը հարուստ էր նաև ներկանյութերով։ Դրանցից հայտնի էր հատկապես «հայկական» կոչված ներկը, որի մասին նշել են Ստրաբոնը, Պլինիոս Ավագը, Պրոկոպիոս Կեսարացին և այլք։ Ք. ա. 5-րդ դարի հույն պատմիչ Հերոդոտոսը նշում է, որ կովկասցիները ներկում էին բուրդը բույսերից ստացված ներկով, այնուհետև դրանից մշակում էին թել և նկարազարդում այն։ Իսկ դրա գույնը չէր խամրում ոչ ջրից, ոչ էլ ժամանակի ընթացքում ։
Անտիկ դարաշրջանի հեղինակների վկայություններից պարզ է դառնում նաև, որ հին Հայաստանում գոյություն ունեցող արհեստներից՝ կավագործությունից և հյուսնագործությունից զատ լայնորեն տարածված էր նաև ջուլհակությունը։ Արհեստավորական արտադրությունն ակտիվորեն արտահանվում էին հարևան երկրներ։ Այսպես, օրինակ, Հերոդոտոսն իր աշխատությունում գրում է, որ հայերը առևտուր էին անում Միջագետքի երկրների հետ՝ ապրանքներ փոխադրելով Եփրատ գետով ։ Ջուլհակագործությունը Հայաստանում զգալիորեն վերելք ապրեց հաջորդ, այսպես կոչված հելլենիստական ժամանակաշրջանում՝ սկսած Ք.ա. 3‑րդ դարից։ Նույն ժամանակաշրջանում զարգանում էին նաև միջազգային, տնտեսական, քաղաքական և մշակութային կապերը, որոնք աներևակայելիորեն խթանեցին տարանցիկ առևտրի զարգացումը։ Վերջինս կայուն կերպով զարգանում էր նաև Հայաստանում՝ ներգրավելով երկիրը առևտրի փոխանակման մեջ հարևան և հեռավոր երկրների հետ ։ Արհեստավորական ապրանքների արտադրությունը շարունակվեց ընդհուպ մինչև Ք.ա. 4-րդ դարը, երբ հայ բնակչությունը, այդ թվում նաև մեծ թվով արհեստավորներ, պարսից շահ Շապուհ Բ-ի կողմից բռնի կերպով վերաբնակեցվեցին և տեղափոխվեցին Պարսկաստան ։ Այսպիսով, կենցաղային կյանքը, արհեստներն ու արվեստը Հայաստանում անկում են ապրում և վերածնվում միայն երկու դար անց։
Պազիրիկ գորգ
Նախաքրիստոնեական ժամանակաշրջանի գորգարվեստին վերաբերող ամենահայտնի նմուշը Պազիրիկ կոչվող գորգն է։ Դրա ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես գորգագործության ծագումնաբաական խնդրի առումով։ Ք.ա. 5-րդ դար թվագրվող Պազիրիկ գորգը հայտնաբերվել է 1949 թ. Լեռնային Ալթայի Պազիրիկ կուրգանի թիվ 5 դամբարանից։ Գորգը շուրջ 2500 տարի մնացել է սառած դամբարանում ու այդպիսով, զերծ մնալով արտաքին որևէ ազդեցությունից, հասել մինչ մեր ժամանակները։ Գորգն աչքի է ընկնում գեղազարդման հարուստ համակարգով, գունային երանգների բազմազանությամբ և ամբողջական պատկերացում է տալիս 2500 տարի առաջ եղած գորգագործական տեխնոլոգիայի մասին։
Ս. Ի. Ռուդենկոն, համեմատելով այդ նմուշի և հարևան Բաշադարի կուրգանից հայտնաբերված գորգերի ու թաղիքների գեղազարդման տարրերը, նկատի ունենալով դրա գունահորինվածքային ներդաշնակ լուծումները, արդեն այն ժամանակ եզրակացրել էր, որ Պազիրիկ գորգն առաջավորասիական ծագում ունի։
Չնայած որ գորգն իր գեղազարդման ոճով լիովին համապատասխանում է ասորաուրարտական և վաղ հայկական ավանդույթներին, տարբեր ուսումնասիրողներ տարբեր կերպ են ներկայացնում դրա ծագումնաբանությունը։
Պախեզեկ Վերին
Պախեզեկ Վերին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Վանի գավառում ։
Հայկական գորգ
Պազիրիկ գորգ
Այսպես, Ուլրիխ Շուրմանն, Ֆոլկմար Գանցհորնը և այլք գտնում են, որ Պազիրիկ գորգը գործել են Վանի թագավորությունում և որ այն պետք է վերագրել հայկական մշակույթին։ Ֆ. Գանցհորնն այդ տեսակետը հիմնավորելու համար պատմահամեմատական ումնասիրության է ենթարկել փռյուգիական, ասորաբաբելական, վաղ հայկական կամ ուրարտական կիրառական գեղազարդման արվեստին վերաբերող սկզբնաղբյուրներն ու գորգի տեխնոլոգիական հատկանիշները, հատկապես գորգի՝ կրկնակի հանգույցով գործված լինելու փաստը։ Նա հաշվի է առել նաև Հայկական լեռնաշխարհում գորգագործական մշակույթի վաղ ավանդույթների մասին վկայող գորգի պատառիկների ու համապատասխան աշխատանքային գործիքների առկայությունը։
Պախեզեկ Վերին
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Հայկական գորգ
Պազիրիկ գորգ
Այս վարկածի կողմնակից է նաև գերմանացի ուսումնասիրող Ուլբրիխտ Շուրմանը, ով, հիմնվելով գորգի կառուցվածքի, ձևավորման և մոտիվների վրա, Պազիրիկ գորգը վերագրվում է վաղ ուրարտական կամ վաղ հայկական շրջանին։
Պազիրիկ գորգի ծագումը Հայկական լեռնաշխարհի հետ կապելու հարցում վերը նշված հիմնավորումների հետ միասին կարևոր փաստ է նրա կարմիր ներկանյութում արարատյան դաշտի որդան կարմիրի առկայությունը, որը բացահայտել են Սանկտ Պետերբուրգի Էրմիտաժի մասնագետները ։
Միջնադար
Երբ 645 թ. արաբները ներխուժեցին Հայաստան, հայերը սկսեցին խալիֆայությանը վճարել տուրք, որը ներառում էր նաև ամեն տարի մատուցվող 20 գորգ ։ Եվ չնայած արաբական տիրակալությանը, միջնադարում Բագրատունյաց Հայաստանն ապրեց տնտեսական վերելքի շրջան՝ առաջին հերթին խալիֆայության տիրակալության տակ գտնվող այլ երկրների հետ հաստատված լայն առևտրական և տնտեսական հարաբերությունների շնորհիվ ։ Այսպիսով, արհեստավորների կողմից պատրաստված հայկական գորգերի և այլ գործվածքների անունը տարածվեց Կամա գետի ափին բնակություն հաստատած բուլղարների թագավորությունից մինչև Թուրքմենստան և Բաղդադից մինչև Պոլիս։ 9-րդ դարի արաբ աշխարհագրագետ և ճանապարհորդ իբն-Յակուբին նշում է, որ Խիշամ խալիֆի պատվերով Հայաստանում պատրաստվում էին գորգեր և գործվածքներ ։ Սիմեոն Մագիստրոսի ժամանակագրությունում հիշատակվում է, որ 819 թ. բուլղարները արշավանքներից մեկի ժամանակ բյուզանդացիներից առան հարուստ ավարներ, որոնց մեջ կային հայկական բարձրորակ գորգեր ։
Հայ վաճառականների միջոցով հայկական գորգերը տարածվել են աշխարհի տարբեր երկրների շուկաներում ։ Մի շարք հեղինակների, այդ թվում նաև 10-րդ դարի արաբ ճանապարհորդ Աբու Դուլաֆի հաղորդմամբ՝ Հայաստանում ամեն կիրակի կազմակերպվում էին տոնավաճառներ, ուր այլ ապրանքներից բացի վաճառվում էին բույուններ (ոչխարի բրդից պատրաստված հայկական գործվածք) և գորգեր ։
Գորգագործական արհեստի զարգացմանը որոշ չափով նպաստում էին Հայաստանում ստացվող ներկերը, որոնք հաղորդում էին գորգին եզակիություն և վառ երանգավորում։ Հատկապես օգտագործվում էր կարմիր գույնը, որը ստանում էին Հայաստանում շատ տարածված կարմրորդ կոչվող միաջտից։ 10-րդ դարի արաբ հեղինակ ալ Իստախրին, անդրադառնալով Արտաշատ քաղաքին, պատմում է հետևյալը.
Մեկ այլ արաբ աշխարհագրագետ՝ Իբն Հաուկալը, խոսելով Հայաստանի քաղաքների մասին, բնութագրում է հայկական գործվածքներն ու դրանց կարևորությունը Արևելքի միջազգային շուկայում հետևյալ կերպ.
Միջնադարում հայկական գորգերն այնքան հայտնի էին, որ դրանք և, առհասարակ, հայկական ջուլհակագործությունը ստացել էին «հայկական թելեր» բնորոշումը։ Այսպես, 10-րդ դարի արաբ աշխարհագրագետ և ճանապարհորդ Իբն Հաուկալը հիացած նշում է հետևյալը.
Արաբական խալիֆայության դեսպան Իբն Ֆադլանը, ով ճանապարհորդել է Վոլգա գետի ափին բնակվող բուլղարների երկիրը, իր գրություններում նշում է, որ դեռ 10-րդ դարի 20-ական թվականներին այդտեղ հաստատված հայկական գաղութում զբաղվում էին գորգագործությամբ։ Ըստ նրա՝ կամյան բուլղարների թագավորի վրանը, ուր կարող էր տեղավորվել 1000 հոգի, ամբողջությամբ ծածկված էր հայկական գորգերով ։
Հայկական գորգեր էին մատուցվում նաև Բաղդադի խալիֆին՝ իբրև տուրք։ Հայտնի է, որ 10-րդ դարի սկզբին Հայաստանից Բաղդադ էին ուղարկվել 400 ձի, 30000 դինար և 7 հայկական գորգ։ Դրանցից մեկն եղել է 60 x 70 կանգուն (մոտ 18 x 18 մ)։ Նշվում է նաև, որ հայ գորգագործներն աշխատել են այդ գորգի վրա 10 տարի ։
9-11-րդ դարերում հայկական գաղութներ են ձևավորվում Եգիպտոսում, Ուկրաինայում, Լեհաստանում, Բուլղարիայում, Ռումինիայում և Հունգարիայում։ Այստեղ հայերը կրկին սկսում են զբաղվել արհեստներով, այդ թվում նաև գորգագործությամբ։ Ըստ ռուս պատմաբաններ Կարամզինի և Գլինկայի՝ դեռ 11-րդ դարի 60-ական թվականներին Կիևում ձևավորվել է հայկական գաղութ, որը հաջորդ հարյուրամյակում վերածվում է ինքնուրույն տարրի։ Տեղացի հայերը զբաղվում էին նաև ակնագործությամբ ։ Այս ամենի հետևանքով գաղութներ են ձևավորվում նաև Աստրախանում, Նոր Նախիջևանում, Թեոդոսիայում, Մոսկվայում, այնուհետև նաև Սանկտ Պետերբուրգում։ Այս երկրներում գոյություն ունեցող հայկական գաղութների տարածքներում գտնված թելերը, որոնք նման են Անիում պեղված թելերի մնացորդներին, վկայում են վերաբնակիչների՝ իրենց հայրենիքի հետ պահպանած կապի մասին ։
Նշանավոր վենետիկցի ճանապարհորդ Մարկո Պոլոն, ով 13-րդ դարին եղել է Արևմտյան Հայաստանում, իր «Գիրք աշխարհի զանազանության շուրջ» աշխատության 11-րդ գլխում անդրադառնում է հայերի ապրելակերպին և նշում հետևյալը.
XVII-XIX դդ.
Պատմական Հայաստանի ողջ տարածքը 13-18-րդ դարերի ընթացքում եղել է թուրքմենական տարբեր ցեղերի, ապա թուրք-պարսկական անընդմեջ պատերազմների թատերաբեմ։ Դրանք ուղեկցվել են համատարած ավարառությամբ, որի արդյունքում էլ հայոց մշակութային արժեքները, այդ թվում նաև գորգերը, դարձել են նվաճողների և նրանց մզկիթների սեփականությունը։
1604 թ. թուրք-պարսկական պատերազմի ընթացքում Պարսկաստանի շահ Աբբաս Ա-ն վերաբնակեցնում է հայերին Պարսկաստանի ներքին շրջաններում՝ Անդրկովկասն իր տիրապետության տակ պահելու և երկրում արհեստն ու առևտուրը զարգացնելու նպատակով։ Վերաբնակեցվածների թվում էին նաև Ջուղայի արհեստավորները։ Հայ պատմիչ Առաքել Դավրիժեցին վկայում է, որ Ջուղայում Շահ Աբբասի հետ հանդիպման ժամանակ նրա ողջ ճանապարհը ծածկված էր գորգերով.
''Շահի ճանապարհը զարդարված էր. գետի ափից մինչև հօջա Խաչիկի պալատ տանող ողջ ճանապարհը զարդարված էր գորգերով, թանկարժեք և շքեղ գործվածքներով'' ։
19-րդ դարի երկրորոդ կեսին գորգագործությունը նոր վերելք է ապրում։ Արևմտյան Հայաստանում գորգեր էին գործվում Կարինում, Բայազետում, Մանազկերտում, Մուշում, Սասունում, Վանում, Ախթամարում, Նորշենում, Վոստանում, Արծկեում, Բերկրիում, Մոկքում, Շատախում, Ակնում և հայկական բնակչություն ունեցող այլ քաղաքներում և շրջաններում։ Արևմտյան Հայաստանում և Անդրկովկասի քաղաքներում, ուր բնակվում էին մեծ քանակությամբ հայեր, գորգագործության կենտրոններն էին Կարինը, Երևանը, Օլթին, Սուրմալուն, Կաղզվանը, Ղարաքիլիսան, Իջևանը, Ղազախը, Խնձորեսկը և Դիզակը (Հադրութ), 16-18-րդ դդ.՝ Ջրաբերդը (Մարտակերտի շրջան), 19-րդ դարում՝ Ալեքսանդրապոլը, Ախալքալաքը, Ախալցխան, Թիֆլիսը, Բորչալուն, Նախիջևանը, Ագուիլսը, Գանձակը, Պարտավը, Շուշին և Լոռու մարզը։
Իրանում հայկական գորգագործությունը հայտնվում է կարճատև ճգնաժամում, որն առաջին հերթին պայմանավորված Էր Ռուսաստանի կողմից հայաբնակ տարածքների նվաճմամբ։ Սակայն շուտով Իրանում իրականացվում են բարեփոխումներ, որոնց արդյունքում երկրի ողջ տարածքում բացվում են հայկական առևտրի տներ։ Հայ առևտրականները, օգտվելով շահերի բարեհաճությունից, առևտրական կապեր են հաստատում Հնդկաստանի, Ռուսաստանի և Եվրոպայի հետ՝ արտահանելով թելեր ու գորգեր ։
19-րդ դարում սկիզբ դրվեց արևելյան, այդ թվում նաև հայկական գորգերի ուսումնասիրությանն ու հավաքչական աշխատանքներին։ Հայկական գորգերը սկսեցին ուսումնասիրվել իբրև գեղարվեստի առանձին ճյուղ և արժանացան մի շարք ուսումնասիրողների ու հնաահավաքների ուշադրությանը։
19-րդ դարի վերջում Իրանում, Կովկասում և Կենտրոնական Ասիայում արտադրված գորգերի հիման վրա ձևավորվեց ակտիվ եվրոպական շուկա։ Որոշ առևտրականներ բացեցին գորգերի խանութներ Անգլիայում՝ վստահելով գնման և փոխադրման ցանցին, որը ստեղծվել էր հիմնականում հայ և թավրիզցի առևտրականների կողմից ։
20-րդ դար
19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին Օսմանյան կայսրության խոշորագույն ջուլհակագործական կենտրոններում կային բազմաթիվ գորգագործական արհեստանոցներ։ Դարասկզբին Չարլզ Բեյքերը, ով լավ հարաբերություններն ուներ օսմանյան դատարանների հետ, իր հսկողության տակ առավ մի շարք շրջանների հայկական ջուլհակագործական կենտրոնները, այդ թվում նաև Օսմոնյան կայսրության գլխավոր արդյունաբերական տեքստիլի կենտրոնները՝ Բալիքեշիրը, Աքշեհիրը, Կոնիան և Նեյոլին։ Նրա մահից հետո ընկերությունը գլխավորեց Սելիլ Էդվարդսը, ում օրոք այն վերակազմավորեց և վերանվանվեց Արևելյան գորգագործական ֆաբրիկա։ Ընկերության գործունեությունը, որ մեծապես կախված էր հայ ջուլհակներից, ընթացավ հաջողությամբ մինչև օսմանյան իշխանությունների քաղաքականության խստացումը քրիստոնյա հպատակների հանդեպ ։
Հայկական գորգագործական կենտրոններ կային նաև Իրանում։ Դրանք հիմնականում կենտրոնացված էին հայաբնակ քաղաքներում, ինչպիսիք էին Թեհրանը, Սպահանը, Թավրիզը, Ուրմիան, Արակը, Շահնշահրը, Ահվազը և Լիլիհանը։ Իրանի առավել հայտնի հայ գորգագործներն էին Է. Բենլյանը, Ս. Թայրյակյանն ու Կ. Թաուշաջյանը։ Վերջին երկուսը դարձան գորգագործության հիմնադիրները ԱՄՆ-ում և ստեղծեցին գորգի մի նոր տեսակ, որ կոչվեց «հայկական սարուկ» ։ 1904 թ. Նյու Ջերսի քաղաքում հիմնադրվեց A & M Karagheusian գորգագործական մեծ ֆաբրիկան, որի հիմնադիրներն էին 1896 թ. Թուրքիայից գաղթած Արշակ և Միրան Կարագյոզյան եղբայրները։ Նրանց ընտանիքում զբաղվել են գորգագործությամբ սկսած 1818 թվականից։ Ֆաբրիկան գործել է 60 տարի և ունեցել մինչև 1700 աշխատակից։ Ընկերության գլխավոր գրասենյակը գտնվել է Մանհեթենում։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի, գաղթականության մեծ հոսքերի և ապա հաջորդած սովի արդյունքում Արևմտյան և Արևելյան Հայաստանում հայկական գորգագործությունն անկում ապրեց։ Այն որոշ չափով վերականգնվեց Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո, երբ 20-րդ դարի սկզբին սկսեցին հիմնադրվել գորգագործական արտելներ։
20-րդ դարի 20-ական թվականներին 150 հայ, փրկվելով Ցեղասպանությունից, Իտալիայի Բարի քաղաքի մոտակայքում Հրանտ Նազարյանի գլխավորությամբ հիմնադրում են Նոր Արաքս գյուղը, ուր շուտով բացվում է ոչ մեծ գորգագործական գործարան։ Այնտեղ պատրաստված հայկական գորգերը շատ հայտնի էին ինչպես Իտալիայում, այնպես էլ դրա սահմաններից դուրս։ Գործարանից գորգեր են գնել մասնավորախպես թագավոր Ֆարուկը, Հռոմի Պապ Պիոս 11-րդը և թագուհի Ելենան։ Նոր Արաքսի գործարանում պատրաստված գորգերով են ծածկված նաև Իտալիայի պետական բանկի պատերը։ Նոր Արաքս գյուղն այսօր էլ գոյություն ունի և շարունակում է զբաղվել հայկական գորգերի արտադրությամբ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Իտալիայի Կալաբրիա շրջանում ձևավորվեց երկրորդ հայկական գորգագործական գյուղը ։
1958 թ. Հայկական ՍՍՀ-ի 22 շրջաններում սկսվեց գորգագործական արտադրություն։ Գորգագործական արտելներում պատրաստված գորգերը ցուցադրվում էին բազմաթիվ միջազգային ցուցադրություննեերում և տոնավաճառներում՝ արժանանալով բարձր գնահատանքի և մրցանակների։ Այսպես, 1937 թ.Փարիզի միջազգային ցուցահանդես-տոնավաճառում հայկական գորգերն արժանանում են Մեծ ոսկե մեդալի, 1949 թ. Նյու Յորքում՝ Մեծ մրցանակի, 1958 թ. Բրյուսելում՝ երկրորդ ոսկե մեդալի, 1965 թ. Լայպցիգում՝ Մեծ ոսկե մեդալի, իսկ 1984 թ. Բուլղարիայի Պլովդիվ քաղաքում՝ չորս ոսկե մեդալի ։ 1984 թ. հայ գիտնականների ակտիվ գործունեության արդյունքում Հայկական ՍՍՀ-ում պաշտոնապես գրանցվեց ոչխարի նոր տեսակ՝ հայկական կիսակոպիտ կաշի ունեցող ոչխարը, որի բացառապես սպիտակ և ձիգ բուրդը սկսվեց օգտագործվել գորգագործության մեջ ։
2009 թ. ձեռագործ գորգերի աջակցության ծրագրի շրջանակներում Հայաստանի կառավարությունը ընդունեց որոշում, ըստ որի ձեռագործ գորգերի վաճառքն իրականացվելու է առանց եկամտահարկի և ավելացված արժեքի հարկի ։
Գորգագործությունն այսօր
Ներկայումս գորգագործության կենտրոններ են շարունակում մնալ Սյունիքն ու Արցախը։ Հատկանշական է, որ 2013 թ. Շուշիում բացվեց Հայաստանի տարածքում գործող միակ գորգերի թանգարանը, որտեղ ցուցադրվել են թանգարանի հիմնադիր Վարդան Ասծատրյանի գորգերի անհատական հավաքածուն։ Շուշիի գորգերի թանգարանի ցուցանմուշների մի մասը 2020 թվականի Արցախյան պատերազմում Շուշիի անկումից մի քանի օր առաջ տարհանվել է Երևան և ժամանակավոր հանգրվան գտել Ալեքսանդր Թամանյանի անվան ճարտարապետության ազգային թանգարան-ինստիտուտում։
2017 թվակականին Երևանում հիմնադրվել է «Հայկական գորգի ազգային կենտրոնը»։ «Կենտրոնի առաքելությունն է հանրահռչակել հայկական գորգարվեստի բազմադարյան պատմությունը, ստեղծել «Հայկական գորգ» բրենդը և ապահովել դրա ճանաչելիությունն ամբողջ աշխարհում» ։
Հայաստանում և արտերկրում գոյություն ունեցող թանգարաններից բացի, հայկական գորգերը պահվում են անհատական հավաքածուներում, որոնց թիվը, ցավոք, հայտնի չէ։
Հայկական գորգը կերպարվեստում
Հայկական մանրանկարչությունում և որմնանկարներում հաճախ կարելի է հանդիպել Աստվածամորը, Քրիստոսին, ավետարանիչների և սրբերի՝ պատկերված գորգերով, բարձերով կամ ձեռագործ ծածկոցներով։ Եկեղեցու խորանները, խաչքարների բարդ հյուսվածքները, միջնադարյան հայկական ձեռագրերում հանդիպող վարդյակները կրկնում են գորգերի և կարպետների զարդանախշերը։ Հայկական գորգեր պատկերվել են նաև 13-14-րդ դարի եկեղեցիների շքամուտքերին ։
Գորգերի և կարպետների մասին բազմաթիվ հիշաատակություններ են պահպանվում հայկական բանավոր ավանդազրույցներում, հեքիաթներում, երգերում և Սասունցի Դավիթ էպոսում։ Այսպես օրինակ, «Անահիտ» հեքիաթի հերոսուհին ասում է, որ կհամաձայնի ամուսնանալ արքայազնի հետ այն պայմանով, որ նա սովորեցնի իրեն որևէ արհեստ՝ նախապատվությունը տալով գորգագործությանը ։ Ղարաբաղում պատմվող մի հայկական ավանդազրույցի համաձայն՝ սատանան սովորեցրել է մարդկանց զբաղվել գորգագործությամբ, որպեսզի գայթակղի նրանց շքեղությամբ և նյերգրավի ծանր աշխատանքի մեջ ։
Նիդերլանդացի նկարիչների ստեղծագործություններում հայկական գորգը յուրահատուկ կոլորիտ է հաղորդել կտավին։ Այս առումով հատկանշական են Յան Վան Էյկի, ֆլամանդացիներ Ռուբենսի, Վան Դեյկի, Հանս Մեմլինգի, հոլանդացիներ Ռեմբրանդտի, Վերմեր Դելֆտացու, Տերբորխի, իսպանացի Վելասկեսի կտավները ։
Ավստրիացի արվեստագետ Ալոիս Ռիեգլը գտնում է, որ Իտալիա և ապա Հոլանդիա ներմուծված հայկական գորգերի յուրահատուկ երանգավորումը ազդել է ողջ եվրոպական գեղանկարչության վրա ։ Ամերիկացի հայտնի հեղինակ Ռեյ Բրեդբերիի «Ելակի պատուհանը» (Strawberry Window) պատմվածքում իրենց տունը կարոտող հերոսները տնային պարագաների շարքում հիշատակում են նաև հայկական գորգը ։
Գորգը հաճախ է պատկերվում նաև հայ նկարիչների կտավներում։ Հատկանշական են Ս. Աղաջանյանի, Լ. Բաժբեուկ-Մելիքյանի, Մ. Ավետիսյանի և այլոց գործերը։
Հայոց գորգերի տիպաբանությունը
Ստորև ներկայացվող տիպաբանական համակարգում տիպն աշխարհագրական անվանումով տարբերակված է միայն զանազան աղբյուրների համադրությամբ առավելագույնս հիմնավորված լինելու պարագայում։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափելու ծագումնաբանական բնույթի լուրջ սխալներից, հատկապես որ անվանումների համակարգում կարևորվում է նաև տվյալ տիպին բնորոշ գլխավոր հորինվածքը։ Առաջարկվող համակարգում տեղ են գտել նաև Վերածննդի նկարիչների անուններին, ինչպես նաև տվյալ գորգի գործառնական բնույթին ու գեղազարդման համակարգի թեմատիկային առնչվող բառեզրեր, որոնք արժանացել են մասնագետների համընդհանուր ճանաչմանը։ Նման դեպքերում առհասարակ բացառվում են տվյալ տիպի ծագումնաբանությանն ու տարածման արեալներին վերաբերող կանխակալ տեսակետները, քանի որ միևնույն տիպում կարող են ընդգրկվել էթնիկական տարբեր միավորների վերաբերող, սակայն միևնույն հորինվածքներով գեղազարդված և միևնույն գործառնական նշանակությունն ունեցող գորգեր ու կարպետներ ։ Այսպիսով, ստորև ներկայացվող տիպաբանության համակարգում որպես տիպերի անվանումներ ընդունված են.
Տիպերն իրենց հերթին ընդգրկված են առանձին խմբերում։ Այս դեպքում կարևորված են տիպերի թեմատիկ, հորինվածքային, ինչպես նաև դրանց մատուցման աղերսները։ Ըստ այդմ առանձնացված են ներքոհիշյալ խմբերը.
Վերոհիշյալ խմբերում ընդգրկված տիպերի հորինվածքային հիմնական բնորոշիչներից զատ, հնարավորնս փորձել ենք ներկայացնել նաև դրանց տարածաշրջանները։ Հաշվի առնելով, որ տարածաշրջանների անունները բազմիցս ենթարկվել են տարաբնույթ փոփոխությունների, տիպը տարածաշրջանով անվանելու դեպքում նախապատվությունը տվել ենք հիմնականում Մեծ Հայքի վաղ միջնադարյան տեղանուններին։ Հարկ է շեշտել, որ Արևմտյան Հայաստանի երբեմնի գորգագործական կենտրոններին վերաբերող պատմազգագրական սկզբնաղբյուրների սակավության պատճառով սույն աշխատանքում նկատելիորեն թերի է արտահայտված դրանց բնորոշ գորգերի տեսականին։
Այդուհանդերձ, առաջարկվող տիպաբանությունը, համապարփակ է և ունի նկատելի առավելություններ եղածների նկատմամբ, քանի որ.
Խորհրդանիշեր
Շուն կամ գայլ
Ք.ա. II-I հազարամյակների բրոնզե քանդակների մեջ առանձին խումբ են կազմում շան/գայլի քանդակները։ Դամբարաններից հայտանբերված քանդակները վկայում են վերջիններիս պաշտամունքային բնույթը։ Մարդու հավատարիմ ուղեկից համարվող շունը սերտորեն կապված է նախնիների պաշտամունքի հետ։ Զրադաշտականության մեջ շունը միակ կենդանին է, որը ստեղծվել է Ահուրամազդի կողմից՝ չար ոգիների ոչնչացման համար։
Ուշագրավ են հայկական գորգերի շների կամ  գայլերի պատկերները։ Վահագնի XIX դ. գորգի կենտրոնական խաչաձև մեդալիոնի աջ և ձախ կողմերում տեղադրված է շան կամ գայլի երկու պատկեր (նկ. 36)։ Նշենք, որ զույգ կենդանիների դեմքերը հակադիր ուղղությամբ են՝ դեպի աջ և ձախ, որը զինանշաններում պահապան կենդանու հատկանիշներից է։ Շների (գայլլերի) և իգական կերպարների զույգ պատկերները, ինչպես զույգ թռչունների այծերի, աստղերի, ծառերի պատկերները, արտահայտում են պտղաբերության գաղափարը։ Նման պատկերներով հագեցած հորինվածքներ ունենում են ամուսնության նպատակով գործված օժիտի գորգերը։ Նախնիների պաշտամունքի հետ կապված՝ պահապան շունը պակերվում էր հարսանիքի առիթով գործված գորգերի վրա։
XXդ. սկզբի Արցախի հարսանեկան գորգերի վրա առկա պատկերները նորամուծություն են՝ փոխառնված եվորպական արվեստից։
Թռչուններ
Ինչպես հայկական ակնվածի, այնպես էլ գորգերի վրա հաճախ են հանդիպում արծվի, անգղի, աքաղաղի, ագռավի, հավքերի, ձկնկուլի և Հայակական լեռնաշխարհում հանդիպող այլատեսակ թռչունների պատկերներ։ Թռչունն առանձնահատուկ տեղ ունի խորհրդանիշների համակարգում, հատկապես՝ զինանշանների վրա։ Այն խորհրդանշում է եղանակային և ջրային ոլորտները, բնականաբար, նաև այդ ոլորտները մարմնավորող աստվածներին։ Դիցուք՝ արծիվը երկնային աստվածների ուղեկիցն է, աքաղաղը՝ արևի մունետիկը, ագռավը՝ մայր մտնող արևի ուղեկիցը, իսկ ձկնկուլը՝ ջրային տարերքի։ Տիեզերքի հակադիր՝ երկնային և ստորին մասերն անձնավորող հինդուիստական Վիշնուի երիկանյին ուղեկիցը թռչուն Հարուդան է, իսկ ստորերկրայքում՝ նրան հակադրվող օձը՝ Շեշն։ Գորգեր վրա թռչնապատկերները արևանշանների կողքին են։ Հնագիտական հուշարձաններում թռչունները, օրինակ՝ կռունկները, արևի պարուրաձև նշանների հետ միասին արտահայտում են գարնան գաղափարը։ Վիշապագորգերի (Բեռլինի թանգարան - N 9443) թռչնի ոճավորված պատկերը տեղադրված է արևի և կենաց ծառի խորհրդանշանի՝ արմավազդի երկու կողմերում՝ զարդաշերտերի մեջ։ Գորիսի 1894թ. հիշատակագրությամբ գորգի խաչերով վահաններից մեկում տեղադրված է զինանշանային արծվի պատկեր։
Գորգի հորինվածքի կենտրոնում՝ արևի, աստղի, ծառի կողքին, թռչունների պատկերների տեղադրումն առնչվում է նրանց պաշտամունքային նշանակության հետ։ Գորգերի ծառ-արև-թռչուն եռամիասնությունը տիեզերական ծառի կազմության պատկերացման անդրադարձն է՝ հարունանման ժողովրդական հանելուկներում առկա ձևակերպմանը.
Մե ծառմ’ կա Հնդի քյաղայք,
Հմեն ճողին քյառսուն ճրագ,
Ծեր մեկ ճողին  Սինամահավք։ (Վան)
Թռչնի խորհուրդը կրող պատկերների շնորհիվ հայկական գորգերի որոշ տիպեր ունեն Արծվագորգ, Աստղահավք անվանումները, որնց մեջ գլխավոր զարդապատկերը՝ արծվի թևերի նմանությամնբ, տեղադրվում է հորինվածքների կենտրոնում։ Այս զարդապատկերը հիշեցնեւմ է Ռա, Բեհդետացի Հորուսի, Խալսիի, Ահուրա-Մազդայի թևավոր արևի խորհրդանշանը։ Արծվափետուրներն արևային Միհրի հատկանիշներից են։ Արծվի կապը երկնային աստվածների հետ արտահայտվել է ծեսերում, որոնց ընթացքում երկնային աստվածներին զոհաբերում էին սպիտակ ոչխար կամ նվիրաբերում էին սպիտակ գեղմը՝ արծվի թևի հետ միասին։ Քրիստոնեական խորհրդաբանության մեջ արծիվը ավետարանիչ Հովհաննեսի խորհրդանշանն է։