cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Խորխե Լուիս Բորխես
Խորխե Լուիս Բորխես, (Jorge Luis Borges ( [//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b9/Jorge_Luis_Borges.ogg audio]), արգենտինացի արձակագիր, բանաստեղծ, էսսեիստ, թարգմանիչ։ Հայտնի է որպես փիլիսոփայական արկածային և դետեկտիվ ժանրերի ստեղծագործությունների հեղինակ ։ Բացի գրական գործունեությունից՝ Խորխե Լուիս Բորխեսը աչքի է ընկել իր քաղաքական պահպանողական հայացքներով, ինչպես նաև մի շարք փիլիսոփայական վերլուծություններով։ Միջազգային ճանաչում ձեռք է բերել 1960-ական թվականներին։
Կենսագրություն
Խորխե Լուիս Բորխեսը ծնվել է 1899 թվականի օգոստոսի 24-ին։ Գրողը հոր կողմից ժառանգել է իսպանական և իռլանդական արմատներ։ Մայրը, ըստ որոշ աղբյուրների, սերել է պորտուգալա-հրեական ընտանիքից։ Ինքը՝ հեղինակը բազմիցս նշել է, որ իր երակներով հոսում է բասկական, անդալուզական, հրեական, անգլիական, պորտուգալական և նորմանդական արյուն ։ Ընտանիքում հիմնականում խոսել են իսպաներեն և անգլերեն։ Վաղ հասակից Խորխե Լուիսը հետաքրքրվել  է պոեզիայով,  չորս տարեկան հասակում արդեն շատ վարժ գրել և կարդալ գիտեր։ 1905 թվականին՝ տնային դաստիարակչուհու օգնությամբ Բորխեսը սկսում է սովորել անգլերեն։ Իսկ մեկ տարի անց գրում է իր առաջին «La visera fatal» (թարգմ. «Ճակատագրական երեսկալը») պատմվածքը։ Արդեն տասը տարեկանում Խորխե Լուիսը անգլերենից իսպաներեն է թարգմանում Օսկար Ուայլդի «Երջանիկ արքայազնը» ստեղծագործությունը, որը հետագայում նրա թարգմանությամբ լույս է տեսնել տեղական ամսագրերից մեկում։ Իր մուտքը գրական աշխարհ Խորխե Լուիս Բորխեսը այս կերպ է նկարագրել.
1921 թվականից սկսած՝ նրա  բանաստեղծությունները և էսսեները  տպագրվել են  սյուրռեալիստական բնույթի ամսագրերում։ 1955 թ. Բորխեսը նշանակվել է Արգենտինայի Ազգային գրադարանի տնօրեն, ինչպես նաև սկսել է գրականության վերաբերյալ դասախոսություններ կարդալ Բուենոս Այրեսի պետական համալսարանում։ 1971 թ. ստացել է Երուսաղեմի անվան մրցանակ։ Բորխեսի ստեղծագործությունները թարգմանվել և տպագրվել են ԱՄՆ-ում և Եվրոպայի մի շարք երկրներում։ Հրատարակվել են նաև հայերենով՝ թե Հայաստանում եւ թե Սփյուռքում։
1967 թվականին Բորխեսը ամուսնացել է պատանեկության տարիների իր ընկերուհու՝ Էլզա Աստետե Միլիանի հետ։ Զույգի ամուսնական կյանքը տևել է ընդամենը 3 տարի։ Օրինական ամուսնալուծությունից հետո Բորխեսը տեղափոխվել է մոր մոտ և ապրել վերջինիս կողքին մինչ նրա մահը։
1972 թվականին մեկնել է ԱՄՆ, դասախոսություններով հանդես եկել մի շարք համալսարաններում, արժանացել բազմաթիվ պարգևների։ 1973-ին նրան շնորհվել է Բուենոս Այրեսի պատվավոր քաղաքացու կոչում։ 1975 թվականից սկսած՝ արգենտինացի գրողը ճանապարհորդել է տարբեր երկրներում։ Ճանապարհորդությունների ընթացքում գրողին ուղեկցել է նրա անձնական օգնական Մարիա Կոդաման, որի հետ էլ ամուսնացել է իր մահվանից մի քանի ամիս առաջ։
1979 թվականին Խորխե Լուիս Բորխեսն արժանացել է «Միգել դե Սերվանտես» մրցանակին, որը համարվում է գրականության բնագավառում  ամենաբարձր պարգևը  իսպանալեզու երկրներում։
Արգենտինական մշակույթ
Բորխեսի՝ արգենտինյան մշակույթի նկատմամբ ունեցած հակումը հիմնականում կապված է նրա ընտանեկան տոհմածառի հետ։ Գրողի՝ ծնունդով անգլիացի տատը ամուսնացել է արգենտինացի Ֆրանչեսկո Բորխեսի հետ, որը պատմական մեծ դեր է խաղացել քաղաքացիական պատերազմներում, որոնց արդյունքում էլ Արգենտինան և Ուրուգվայը ճանաչվել են անկախ պետություններ։
«Կիրք Բուենոս Այրեսի հանդեպ» վերնագրով բանաստեղծությունների ժողովածուն Բորխեսի առաջին գիրքն է, որը լույս է տեսել 1923 թվականին։ Նրա ստեղծագործությունների զգալի մասը նվիրված է արգենտինյան մշակույթին («Տանգոյի պատմությունը»), ինչպես նաև գրականությանը («Արգենտինացի գրողը և ավանդույթը»)։
Նոբելյան մրցանակի բացակայություն
Բորխեսը երբևիցե Նոբելյան մրցանակ չի ստացել գրականության ոլորտում, և այս փաստը մշտապես հուզել է գրողին։ Հեղինակն ինքն այդ մասին ասում է. «Ինձ Նոբելյան մրցանակով չպարգևատրելը դարձել է սկանդինավյան սովորույթ. ծնվելուս պահից ի վեր ինձ չեն մեծարել»։ Կարծիք կա, որ Բորխեսը մրցանակ չի ստացել իր չափից դուրս պահպանողական քաղաքական հայացքների պատճառով։
Մեծարում
Բորխեսին շնորհվել են մի շարք միջազգային և ազգային մրցանակներ, այդ թվում՝
Բորխեսն արժանացել է մի շարք երկրների բարձրագույն շքանշանների, այդ թվում՝ Իտալիայի (1961, 1968, 1984 թթ.), Ֆրանսիայի (Արվեստների և գրականության շքանշան - 1962 թ., Պատվո լեգեոնի շքանշան - 1983 թ.), Պերուի (Պերուի արև շքանշան, 1965 թ.), Չիլիի (Բեռնարդո Օ՛Հիգգինսի շքանշան, 1976), ԳՖՀ-ի (Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար շքանշան, 1979), Իսլանդիայի (Իսլանդական արծիվ շքանշան, 1979), Բրիտանական կայսրության ասպետ-կոմանդորի շքանշան (KBE, 1965), Իսպանիայի (Ալֆոնսո X Իմաստունի շքանշան, 1983), Պորտուգալիայի (Սանտյագո շքանշան, 1984)։ Ֆրանսիական ակադեմիան 1979 թվականին նրան պարգևատրել է ոսկե մեդալով։ Բորխեսն ընտրվել է արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիայի անդամ (1968 թ.), աշխարհի մի շարք առաջատար համալսարանների պատվավոր դոկտոր։ 1990 թվականին en:11510 աստերոիդին շնորհվել է նրա անունը։
Բորխեսը և արվեստի այլ գործիչների ստեղծագործություններ
1965 թվականին երգահան Աստոր Պիացոլլան, համագործակցելով Բորխեսի հետ, երաժշտություն է գրել նրա բանաստեղծությունների հիման վրա։
Անվանի գրողի ստեղծագործությունների հիման վրա նկարահանվել է ավելի քան երեսուն կինոնկար ։ Դրանց թվում են Ուգո Սանտյագոյի «Ներխուժում» (1969), Բեռնարդո Բերտոլուչիի «Սարդի ռազմավարությունը» (1970), Ալեքսանդր Կայդանովսկու «Հյուրը» (1987) ֆիլմերը։
Բորխեսը Ումբերտո Էկոյի «Վարդի անունը» վեպի կերպարներից մեկն է ։
Արգենտինացի կինոռեժիսոր Խուան Կառլոս Դեսանսոյի 2001 թվականին նկարահանած «Սեր և ահ» կինոնկարում Բորխեսի դերի կատարմամբ հանդես է եկել նշանավոր դերասան Միգել Անխել Սոլան։
Չիլիացի գրող Վոլոդյա Տեյտելբոյմը գրել է «Երկու Բորխես» գիրքը՝ պատմելով գրողի կյանքի ուշագրավ դրվագների մասին։
Մահից հետո
Բորխեսի արխիվը պահպանվում է Տեխասի համալսարանի Հարրի Ռենսոմի կենտրոնում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինացի գրողներ Կատեգորիա:Կույրեր Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Պոլիգլոտներ Կատեգորիա:Բալցանի մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Արգենտինացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Լեզվաբաններ Կատեգորիա:Գրադարանավարներ Կատեգորիա:Գրաքննադատներ Կատեգորիա:Արգենտինացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Արգենտինացի հակակոմունիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Պոստմոդեռնիստ գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Ձիրավի ճակատամարտ
Ձիրավի ճակատամարտ, 371 թվականին Ձիրավի դաշտում (Այրարատ նահանգի Բագրևանդ գավառ) տեղի ունեցած ճակատամարտ հայկական զորքի, որին օժանդակում էր հռոմեական մի զորամիավորում, և պարսկական բանակի միջև, որն ավարտվել է հայերի հաղթանակով։ Հայկական զորքը ղեկավարում էին Պապ թագավորը և Մուշեղ Մամիկոնյան զորավարը։ Պարսկական զորքերը լքում են երկրի սահմանները, և Պապ թագավորը կարողանում է հաստատվել գահի վրա։ Մուշեղ Մամիկոնյանը, զարգացնելով հաջողությունը, վերանվաճում է Արշակ Բ-ի գերությունից հետո անիշխանության տարիներին Մեծ Հայքից անջատված սահմանային տարածքները՝ Ուտիք, Գուգարք, Կորճայք, Աղձնիք և այլն։
Նախապատմություն
Պապի սկզբնական կարևոր գործերից են լինում անջատված նախարարությունների միավորումը։ Այդպես նրան կարճ ժամանակում հաջողվում է միացնել Ատրպատականը, Նոր Շիրականը, Հեր և Զարևանդ գավառները, Արցախը, Ուտիքը, Աղձնիքը, Շակաշենը, Փայտակարանը, Գուգարքը, Ծոփքը, Անգեղտունը և Անձիտը։ Հռոմի օգնական զորքերի ժամանելը Հայաստան ավելի է սրում Հռոմի և Պարսկաստանի միջև հարաբերությունները, և ստեղծված պայմաններում անխուսափելի է դառնում պատերազմի սկիզբը։
Տեղադրություն
Ձիրավի ճակատամարտը տեղի է ունեցել 371 թվականին հայկական և պարսկական զորաբանակների միջև Այրարատ նահանգի Բագրևանդ գավառի Ձիրավ (Ձրավ) գյուղի մերձակա դաշտում, Նպատ լեռան հյուսիսային ստորոտին՝ Արածանու գետահովտում։
Ուժեր
Հայկական զորաբանակն առաջնորդել են Պապ թագավորը, սպարապետ Մուշեղ Մամիկոնյանը և ասպետ Սմբատ Բագրատունին։ Հայերին աջակցել է հռոմեական մի զորամաս։ Պարսկական բանակին օգնել են աղվանական և ղեկերի (լեզգիների) զորքերը՝ Ուռնայր և Շերգիր թագավորների գլխավորությամբ, ինչպես նաև հայոց գահին հավակնող Մերուժան Արծրունու ուժերը։ Ձիրավի ճակատամարտում պարսիկների կողմից մասնակցում էին նաև դավաճաններ Մերուժան Արծրունին և Վահան Մամիկոնյանը։ Խորենացին Մերուժան Արծրունու մասին ասում է.
Բուն մարտ
Ըստ Փավստոս Բուզանդի՝ Շապուհն իր արշավանքը սկսում է 370 թվականի գարնանը՝ Ատրպատականից Հայաստան ներխուժելով։ Մուշեղ սպարապետի գլխավորությամբ հայոց զորքերը կարողանում են դիմադրել և հակահարված տալ նրանց՝ վերցնելով մեծ քանակի ավար և գերիներ։
Գարնանը պարսկական բանակը, Ատրպատականից ներխուժելով Մեծ Հայք և հասնելով Ձիրավի դաշտ, բանակել է հայկական և հռոմեական զորաճամբարի դիմաց։ Ճակատամարտը տեղի է ունեցել Նպատ լեռան մոտ՝ Ձիրավի դաշտում, ուստի այդ ճակատամարտը պատմության մեջ է մտել Ձիրավի ճակատամարտ անվամբ։ Ճակատամարտը մեծ նշանակության ուներ հայերի հետագա ճակատագրի համար, ուստի և, վաղ առավոտյան հայերը, Մուշեղ Մամիկոնյանի գլխավորության հարձակվում են հակառակորդի վրա։ Կռվելով մինչև ուշ գիշեր՝ Շապուհի զորքերը նահանջում են՝ մեծ կորուստներ կրելով։
Հետևանք
Ձիրավի ճակատամարտից հետո Շապուհ II արքան հարկադրված է եղել հաշտության պայմանագիր ստորագրել Վաղես կայսեր հետ, ճանաչել Մեծ Հայքի անկախությունն ու Պապի գահը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Արշակունիների թագավորության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Ճակատամարտեր Հայաստանում
Բիթլիսյան
Բիթլիսյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Տեղանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ
Հուգենոտական խաչ
Հուգենոտական խաչ(Croix huguenote), քրիստոնեական կրոնական խորհրդանիշ, որն ի հայտ է եկել Ֆրանսիայում և ռեֆորմատական հավատքի ամենաընդունված ու հայտնի խորհրդանիշերից է։ Խաչը նաև Ֆրանսիայի ռեֆորմատական եկեղեցու լոգոտիպի մի մասն է (L’Eglise Réformée de France, ÉRF).
Ծագում
Համարվում է, որ խաչը մտածել ու ստեղծ է արծաթագործ-ոսկեգործ Միստրը Նիմից, 1688 թվականին։ Որպես հիմք վերցվել է Մալթական խաչը։ Նանտի Էդիկտից հետո խաչն ընդհանուր նգործածության մեջ մտավ հուգենոտների շրջանում և հավաստում էր այն կրողի հավատքի մասին։ Կախված աղավնին ավելացվեց որպես Սուրբ հոգու խորհրդանիշ, բայց սարսափելի հետապնդումների պատճառով այն փոխարինեցին մարգարտով, որը արցունք էր խորհրդանշում։
Խորհրդանշումը
Հուգենոտյան դրոշի խորհրդանշումը հատկապես հարուստ է։ Նրա յուրաքանչյուր բաղադրամաս ունի որոշակի իմաստ։
(6518) Վերնոն
(6518) Վերնոն (Vernon), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի մարտի 23-ին Էլեանոր Հելինի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,589252 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8031 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3754 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1521,81 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,236561 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,75° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էլեանոր Հելինի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սպազմ
Սպազմ (σπασμός՝ σπάω ձգել բառից), մկանների կամ մկանախմբերի ոչ կամային տոնիկ կծկումները։ Տարբերում են կմախքային մկանների (վերջույթների), հարթ մկանների՝ արյունատար անոթների, բրոնխների, կերակրափողի, աղիքների և այլն սպազմ։ Կմախքային մկանների սպազմը դժվարացնում է շարժումները, հարթ մկաններինը՝ խանգարում օրգանների ֆունկցիաները։
Կատեգորիա:Մարդկային հիվանդության ախտանիշներ Կատեգորիա:Ախտաբանական ֆիզիոլոգիա
Տիբսլի
Տիբսլի (Тибсли, Тибсыли), գյուղ Ռուսաստանի Հյուսիսային Օսիա-Ալանիա հանրապետության Ալագիրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Հյուսիսային Օսիա-Ալանիա հանրապետության Ալագիրսկի շրջանի բնակավայրեր
Շոկոլադե լիկյոր
Շոկոլադե լիկյոր, լիկյոր, որը իր համով նման է շոկոլադի։
Պատմություն
Շոկոլադե լիկյորը նոր գյուտ չէ։ Ֆրանսիայում 1666 թվականից գոյություն ունեն շոկոլադե լիկյորի արտադրության և վաճառքի մասին տեղեկություններ ։ Համատեքստում ենթադրվում է, որ դա շոկոլադի լիկյոր է, այլ ոչ թե շոկոլադե խմիչք։ Նոր Անգլիայում, մինչև 18-րդ դարի Ամերիկյան հեղափոխությունը, հայտնի էր «շոկոլադե գինի»։ Դրա բաղադրիչները ներառում էին խերես, պորտվեյն, շոկոլադ և շաքար ։ Բացի այդ, շոկոլադե լիկյորը նկարագրված է ֆրանսիական ձեռնարկում, որը տպագրվել է 1780 թվականին ։ Դեղագործների ֆրանսիական ձեռնարկը, որը հրապարակվել է 1803 թվականին, պարունակում է շոկոլադե լիկյորի բաղադրատոմս (ratafia de chocolat, նաև ratafia de cacao) ։ Այդ բաղադրատոմսը ներառում է 1825 թվականին հրապարակված ամերիկյան խոհանոցը, որը պահվում է Հարավային Կարոլինայի պատմական արխիվում ։ 19-րդ և 20-րդ դարերի ընթացքում ֆրանսերեն, անգլերեն և իսպաներեն լեզուներով հրատարակված դասագրքերում ու հանրագիտարաններում հրատարակվել են նմանատիպ բաղադրատոմսեր։ 19-րդ դարի վերջին ճաշացանկի ուղեցույցը մեջբերում է բաղադրատոմսը, որը ներառում է լիկյորի մաքրման և ներկման մեթոդներ ։ 20-րդ դարի սկզբում հրատարակված նման ուղեցույցը տալիս է չորս բաղադրատոմս շոկոլադե լիկյորի պատրաստման համար ։ 20-րդ դարի վերջում ներկայացվեցին շուկայական շոկոլադի լիկյորի մի շարք ապրանքանիշներ, որոնք 1990-ականների «շոկոլադե խառնաշփոթի» արդյունք էին ։
Բաղադրատոմս
Սկզբում  պատրաստման ընթացքում դասական լիկյորի մեջ ավելացրել են հատիկավոր կակաո ։ Ժամանակակից շոկոլադե գինին կարելի է համարել շոկոլադե լիկյորի տեսակ ։
Տարատեսակներ
Շոկոլադե լիկյորի երեք տեսակ կա `լիկյոր, սերուցքային լիկյոր և կրեմ-կակաո։
Crème de cacao
Crème de cacao-ն կարող է լինել թափանցիկ կամ սև (կարամելի գույն), որը հաճախ կոչվում է «մուգ քիմիական-կակաո»։ Ֆրանսերեն «սերուցք» բառը վերաբերում է այս շատ քաղցր լիկյորի քսուքային հյուսվածքին, սակայն այն չի պարունակում որևէ կաթնային կրեմ։ Crème de cacao-ի լիկյորի ալկոհոլային պարունակությունը սովորաբար տատանվում է 20-25 %-ով (40-50 պրուֆ (ԱՄՆ))։
Կիրառում
Շոկոլադե լիկյոր ցանկալի է օգտագործել անմիջապես ընթրիքից հետո, այլ ոչ թե որպես ապերատիվ։ Այն խառը խմիչքների (ալկոհոլային կոկտեյլների) և աղանդերի մի մասն է, ներառյալ դիետիկ սոուսները, տորթերը և տրյուֆելները։ Հեղինակները խոհարարական գրքերի բաղադրատոմսերի մեջ խորհուրդ են տալիս շոկոլադե տրյուֆելի խառնուրդին ավելացնել մի փոքր քանակությամբ շոկոլադե լիկյոր, որը նախապես խառնում են հալեցրած շոկոլադին, սակայն զգուշացնում են, որ ավելացնելով լիկյորը՝ հագեցնում են լուծված շոկոլադը ։ Անսովոր օգտագործման ձևերից մեկը շոկոլադե գլանված սերուցքն է ։
Գինու և շոկոլադի բուրմունքները դասական բուրմունքներ են, որոնց խառնուրդներն օգտագործում են որոշ կոկտեյլներ պատրաստելիս։ Դրա համար իրար են խառնում թունդ կարմիր գինին և շոկոլադե լիկյորը ։ 17-րդ դարի որոշ շշերի ծագման սկանդալի հետ կապված, թերևս, առավել խնդրահարույց պետք է համարել  Հարդի Ռոդենստոկի գինիների օգտագործումը (Hardy Rodenstock)՝ Թոմաս Ջեֆերսոնի հավաքածուից։ Բենիամին Վիլսը  իր «Միլիարդերի քացախը» գրքում գրում է, որ գինու համտեսման ժամանակ Շատո Լատուրին տրամադրվել էր 19-րդ դարի Hardy Rodenstock ներկայացուցիչների գինին (Château Latour՝ ֆրանսիական գինեգործական տնտեսություն, որը գտնվում է Պոյակ կոմունայում), մի քանի հոգի նշել են, որ գինիները ունեն  շոկոլադե լիկյորի բուրմունք և կեղծված են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շոկոլադ Կատեգորիա:Լիկյորներ
Բինայան
Բինայան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Սոգյութլի Ներքին
Սոգյութլի Ներքին, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Կարսի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Հաշիմ Մաստուր
Հաշիմ Մաստուր (هاشم مستور, ), մարոկկացի ֆուտբոլիստ, հանդես է գալիս Իտալական Միլան ակումբում և երկրի՝ Մարոկոյի ազգային հավաքականում։
Ակումբային կարիերա
Մինչև 2012 թվականը Հաշիմը մարզվել է ֆուտբոլի ակադեմիայում՝ «Ռեժանա» ակումբում։ 2012/13 մրցաշրջանում, նա հանդիսանում է «Միլանի» խաղացող։ Արդեն իր երկրորդ մրցաշրջանում նա «Ռոսոների» ակումբում է ։ Նա տեղ է գտել հիմնական թիմում և մասնակցել բոլոր խաղերին։ Ներկայումս նա չի նշել իր աառաջնամուտը «Միլանի» կազմում։
Խաղային ոճ
Գերազանց վերահսկում է գնդակը, կարողանում է հարվածել երկու ոտքերով, ի վիճակի է փոխել խաղային ոճը։ Սպասվում է, որ ապագայում, նա կարող է իրեն ցույց տալ, և՛ պաշտպանությունում, և՛ հարձակվողի դիրքում, և՛ կիսապաշտպանությունում։ Տիրապետում է ֆուտբոլային շատ հնարքների, որի շնորհիվ նրան համեմատում են Ռոնալդինիոյի և Նեյմարի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարոկկացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մալագայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Զվոլեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեջինայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Մարոկկոյի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Ֆերալիգատր
Ֆերալիգատր, պոկեմոնների երկրորդ սեզոնի պոկեմոն։ Համարվում է պոկեմոնների հիմնական խմբի անդամ։ Պոկեմոնը ունի կոկորդիլոսի և դինոզավրի տեսք՝ ջուր պոկեմոն է։ Ֆերալգատրը զարգացման երրորդ՝ վերջին ձևն է։ Նրա առաջին ձևը Տոտոդայիլն է, իսկ երկրորդը՝ Քրոկոնաուն։ Պոկեմոնների վրա ազդեցություն ունեն էլեկտրական և խոտ տեսակի պոկեմոնները։ Պոկեմոնի հասակը է 2.31 մետր է, իսկ քաշը՝ 88.8 կգ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պոկեմոններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ջուր պոկեմոններ
Օբինիցա
Օբինիցա (Obinitsa), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Մեռեմյաե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 135 մարդ։
Կուրոմա (Վերին Տոյմայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ։
Տոլյա Կլյուկվինի արկածները
«Տոլյա Կլյուկվինի արկածները» («Приключения Толи Клюквина»), խորհրդային ընտանեկան կատակերգական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վիկտոր Էյսիմոնտը 1964 թվականին ։ Հայտնի մանկագիր Նիկոլայ Նոսովի «Շուրիկը պապիկի մոտ» (1956), «Սաշա» (1938) և «Տոլյա Կլյուկվինի արկածները» (1961) պատմվածքների սինթեզ է։
Սյուժե
Մի անգամ Տոլյա Կլյուկվինը քայլում է փողոցով և ճանապարհին տեսնում է «շարժվող» կրկնակոշիկ։ Իմանալով, որ կրկնակոշիկը պարանով կապել է մեկ այլ տղա՝ Սլավա Օգոնկովը, Տոլյան ծանոթանում է նրա հետ և հետագայում որոշում է կրկին այցելել նրան։ Ճանապարհին խաղալիք ատրճանակով վախեցնելով անծանոթ տատիկին (Տատյանա Պելտցեր)՝ Տոլյան հասնում է տուն։ Մի քիչ ավելի ուշ Տոլյան կրկին գնում է զբոսանքի։ Ճանապարհին նրա առջևով անցնում է սև կատու։ Հավատալով վատ նշանին և վախենալով հետևանքներից՝ նա թեքվում է դեպի մյուս կողմը և ընկնում այնպիսի «արկածների» մեջ, ինչպիսին չէր էլ կարող պատկերացնել։
Նկարահանող խումբ
Ֆիլմը նկարահանվել է Վիննիցայում։
Պիտեր Յուբերոտ
Պիտեր Վիկտոր Յուբերոտ (Peter Victor Ueberroth, ), 1984 թվականին Լոս Անջելեսում կազմակերպվող ամառային օլիմպիական խաղերի կազմկոմիտեի նախագահ։
Կենսագրություն
1959 թվականին ավարտել է բիզնեսի կառավարման բակալավրի աստիճանը Կալիֆորնիայի Սան Խոսեի պետական ​​համալսարանում ։
Նա դարձել է Trans International-ի մենեջերը և փոխնախագահը, այնուհետև ստեղծել է Transportation Consultants՝ փոքր ավիաընկերությունների և մարդատար նավերի տոմսերի, ինչպես նաև հյուրանոցային համարների ամրագրման կենտրոնացված համակարգ, որը մտնում էր First Transport Corporation հոլդինգի մեջ ։
1979 թվականի մարտի 26-ին ընտրվել է 1984 թվականին Լոս Անջելեսում կազմակերպվող ամառային օլիմպիական խաղերի կազմկոմիտեի նախագահ։ Քաղաքային իշխանությունների՝ նախագծի ֆինանսավորմանը մասնակցելուց հրաժարվելու պատճառով Յուբերոտին հաջողվել է ներգրավել մասնավոր ներդրումներ, որոնք բավարար են եղել խաղերը կազմակերպելու համար։ Մասնավորապես, ABC հեռուստաընկերությունը հեռարձակման իրավունքների համար վճարել է 225 մլն դոլար, մինչդեռ 75 մլն դոլարը ստացվել է արտասահմանյան հեռարձակողներից։ Բացի այդ, Յուբերոտը կազմակերպել է բաժանորդագրության և գովազդային արշավներ, այդ թվում՝ կապված 82-օրյա օլիմպիական ջահի փոխանցման հետ։ Արդյունքում Օլիմպիական խաղերի ֆինանսական արդյունքը կազմել է 200 մլն դոլար եկամուտ։
1984 թվականին արժանացել է «Տարվա մարդ» տիտղոսի (ըստ New York Times ամսագրի)։
1984-1987 թվականներին Յուբերոտը եղել է բեյսբոլի գլխավոր լիգայի հանձնակատար։
1986 թվականին միացել է Coca-Cola ընկերության տնօրենների խորհրդին և այնուհետև մասնակցել այլ ընկերությունների կառավարմանը։
2003 թվականին մասնակցել է Կալիֆորնիայի նահանգապետի ընտրություններին և հավաքելով 25134 ձայն (0,29%) զբաղեցրել է վեցերորդ տեղը (այնուհետև Առնոլդ Շվարցենեգերը հաղթող է դարձել) ։
Անձնական կյանք
1959 թվականին նա ամուսնացել է Վիրջինիա Մեյ Նիկոլաուսի հետ։ Զույգը չորս երեխա ունի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ
Ֆրանչեսկո Ռոկկա
Ֆրանչեսկո Ռոկկա (Francesco Rocca, ծնվել է 1954 թվականի օգոստոսի 2-ին Սան Վիտո Ռոմանոյում, Իտալիա), իտալացի նախկին ֆուտբոլիստ, ով հանդես է եկել իտալական Ռոմայում և Իտալիայի ազգային հավաքականում։
Կարիերա
Ռոկկայի ծննդավայրը Հռոմից հեռու է 40 կմ, նա իր ամբողջ ֆուտբոլային կարիերան՝ սկսած 1972-ից մինչև 1981 թվականները, նվիրել է մեկ թիմի՝ մայրաքաղաքային Ռոմային։ Նրան Ռոմայում անվանում էին «Կավասակի», ի պատիվ ճապոնական մոտոցիկլ արտադրող ընկերության, հաշվի առնելով ֆուտբոլիստի արագությունը ։ Ռոմայի կազմում անցկացրել է 163 հանդիպում, որից 141-ը Սերիա A-ում, 22-ը Իտալիայի գավաթի խաղարկությունում, չխփելով ոչ մի գնդակ։ 1974-ից 1976 թվականներին հանդես է եկել Իտալիայի հավաքականում, որտեղ անցկացրել է 18 հանդիպում և դարձել է 1 գոլի հեղինակ ԱՄՆ-ի հավաքականի դեմ խաղում ։ 26 տարեկան հասակում ստացավ լուրջ վնասվածք և ստիպված թողեց մեծ ֆուտբոլը։
Որպես մարզիչ Ռոկկային հաջողվեց Իտալիայի Օլիմպիական հավաքականին 4-րդ տեղը պարգևել Ամառային Օլիմպիական խաղեր 1988-ում։ Նրա օրոք Եվրոպայի մինչև 19 տարեկանների առաջնությունում իտալացիները հասան մինչև եզրափակիչ։ Մրցաշարից հետո նա դարձավ Իտալիայի Մ-20 տարեկանների թիմի մարզիչ և վերջիններիս առաջնորդեց դեպի Մ-20 Աշխարհի գավաթ 2009։
Ֆրանչեսկո Ռոկկան համարվում է Ռոմայի «Փառքի Սրահի» 11 ֆուտբոլիստներից մեկը։
Երեք հրացանակիրներ
«Երեք հրացանակիրները» (Les trois mousquetaires), Ալեքսանդր Դյումա Հոր կողմից 1844 թվականին գրված պատմաարկածային վեպ։ Այն նվիրված է դ'Արտանյանի՝ հրացանակիր դառնալու համար տնից հեռացած մի երիտասարդ մարդու, և նրա երեք ընկերների՝ Աթոսի, Պորտոսի և Արամիսի արկածներին։ Դ'Արտանյանի պատմությունը շարունակվում է նաև երկու այլ վեպերում՝ «Քսան տարի անց» և «Վիկոնտ դե Բրաժելոն, կամ տասը տարի անց»։
Սյուժե
Դյումայի այս պատմությունը նվիրված է դ'Արտանյանի և նրա ընկերների արկածներին՝ 1625-1628 թվականների մեջ ընկած ժամանակահատվածում։
Երիտասարդ աղքատ գասկոնական ազնվական դ'Արտանյանը (որը նշանակում է Արտանյաններից) 1625 թվականի ապրիլին լքեց հայրական տունը և ուղևորվեց Փարիզ` հուսալով տեղ գտնել հրացանակիրների գնդում։ Ճանապարհին` Մենգում (Meung-sur-Loire), մենամարտի բռնվեց կարդինալ Ռեշելյեյի մերձավորներից մեկի՝ դուքս Ռոշֆորի հետ, և վերջինս հափշտակեց դ'Արտանյանի հանձնարարական նամակը։ Փարիզ ժամանալուն պես դ'Արտանյանը ուղևորվում է թագավորական հրացանակիրների կապիտան պարոն դե Տրեվիլի մոտ ընդունելության, սակայն նա բացատրում է, որ, գործող օրենքների համաձայն, չի կարող սկսնակին տեղ տալ իր գնդում այնքան ժամանակ, մինչ նա չցուցաբերի իր քաջությունը կամ չի ծառայի ուրիշ տեսակի զորքերում երկու տարի և ուղարկում է նրան Դեզեսսարի գվարդիական գունդ։
Հետո պատահականությունների արդյունքում նույն օրը դ'Արտանյանը հերթականությամբ վիրավորում է երեք փորձառու հրացանակիրներին՝ Աթոսին, Պորտոսին և Արամիսին, և երեքից էլ ստանում է մենամարտի հրավեր։ Սակայն մենամարտը, որին նա ներկայանում է հաջորդ առավոտյան, ընդհատվում է կարդինալի գվարդիականների հայտնվելով, որոնք ցանկանում են ձերբակալել չորսին էլ՝ մենամարտի արգելման հրամանագրի խախտման համար։ Ի պատասխան նրանց դ'Արտանյանը և երեք հրացանակիրները միավորվում են և հաղթում գերազանցող թշնամուն, դառնալով ընկերներ։ Կարդինալ Ռիշելյեն գանգատվում է հրացանակիրների արարքից Լյուդովիկոս XIII-ին, որը կշտամբում է դե Տրևիլին, բայց գաղտնի հպարտանում է որ իր մոտ ծառայում են այդպիսի մարդիկ։
Դ'Արտանյանը վարձում է ծառա Պլանշե անունով և հանգրվանում է նպարավաճառ Բոասյոյի և նրա տիկնոջ՝ Կոստանցիայի մոտ, որին էլ շուտով սիրահարվում է։ Կոստանցիան ծառայում էր թագավորական արքունիքում, թագուհի Աննա Ավստրուհու մոտ, որը պայքարում էր Կարդինալի դեմ թագավորի վրա ազդեցության համար։ Թագուհին ժամադրության ժամանակ անհույս սիրահարված անգլիական նախարար լորդ Բեկինգհեմին նվիրում է ադամանդե տասներկու կախազարդերը, որոնք նախկինում նրան էր նվիրել թագավորը։ Կարդինալը լրտեսներից իմանալով այդ մասին որոշում է վարկաբեկել թագուհուն՝ նա համոզում է թագավորին կազմակերպել պարահանդես, որին Աննան պետք է ներկայանա կախազարդերով, որպեսզի թագավորը կարողանա հիանալ թագուհով։ Ի լրացումն այդ ամենին կարդինալի լրտես՝ Միլեդին, ուղևորվում է Անգլիա և Բեկինգհեմի մոտից հափշտակում է երկու կախազարդը։
Մի անգամ, նկատելով հիասքանչ աղջնակի և անգլիացու միջև բուռն խոսակցությունը, վերջինիս մենամարտի է հրավիրում։ Մենամարտում հրացանակիրները հաղթում են անգլիացիներին։ Լորդ Վինտերը, որին դ'Արտանյանը խնայում է, ծանոթացնում է նրան լորդ Վինտերի մահացած եղբոր այրու՝ լեդի Կլարիկի հետ։ Դ'Արտանյանը զգացմունքներ է տածում նրա հանդեպ, սակայն նրա սպասուհի Կետտիից իմանում է, որ միլեդին սիրում է լորդ դե Վարդին։ Փոխելով դե Վարդի նամակը՝ դ'Արտանյանը միլեդիի ատելությունն է առաջացնում իր սերը վանող լորդի նկատմամբ։ Նա որոշում է դ'Արտանյանի ձեռքերով սպանել դե Վարդին և գիշեր անցկացնել նրա հետ։ Այդ ժամանակ դ'Արտանյանը նրա ուսին նկատում է դաջվածք և հիշում է Աթոսի գաղտնիքն մասին, որը պատմել էր, որ ժամանակին ուներ կին, բայց նկատելով, որ նա դաջվածք ունի, Աթոսն իմանում է, որ նա գող է և գեղջուկ (ազնվականներին չէին դաջում), սպանում է նրան, այն ժամանակվա ֆեոդալի իրավունքով և ուղևորվում է ծառայության։
Նույն ժամանակ թագավորը սկսում է խռովարար ամրոց Լա Ռոշելի պաշարումը՝ հուգենոտների հենարանը։ Երեք հրացանակիրները և դ'Արտանյանը, որը նույնպես հրացանակիր էր, պատերազմում ցուցաբերում են խիզախության և անվախության հրաշքներ։ Կարդինալը ծագրում է Բեկինգհեմի սպանությունը և այդ նպատակով Լոնդոն է ուղարկում Միլեդիին։ Այդ կնոջ մեջ Աթոսը ճանաչում է իր նախկին կնոջը՝ տիկին դե Լա Ֆերին։ Հրացանակիրները լորդ Վինտերին նախազգուշացնում են վտանգի մասին, և Միլեդին ձերբակալվում է Անգլիա ոտք դնելուն պես։ Սակայն նրան հաջողվում է գայթակղել լորդ Վինտերի հպատակ կապիտան Ֆելտոնին, որը նրան ազատում է և նրա դրդմամբ սպանում է Բեկինգհեմին։
Միլեդին վերադառնում է Ֆրանսիա և հայտնվում միանձնուհիների մենաստանում։ Այդ մենաստանում կախազարդերի պատմությունից հետո թաքնվում էր նաև Կոստանցիան։ Միլեդին, շահելով նրա վստահությունը, փորձում է առևանգել։ Երբ անսպասելիորեն մենաստան են ժամանում հրացանակիրները՝ Միլեդին թունավորում է Կոստանցիային։ Հրացանակիրները հետապնդում են Միլեդիին, ձերբակալում և դատապարտում մահապատժի։ Լիլլի դահիճը, որի եղբորը նույնպես սպանել է Միլեդին, ի կատար է ածում դատավճիռը։
Հրացանակիրներն իրենց արաքների համար սպասում էին խիստ պատժի։ Բայց Ռիշելյեն, գաղտնի զգուշանալով իր գործընկերուհուց, գնահատում է դ'Արտանյանի պոտենցիալը և ի նշան հաշտության նվիրում է նրան հրացանակիրների լեյտենանտի կոչում։ Անմիջապես պաշարման ավարտից հետո Պորտոսը ամուսնանում է հարուստ այրու հետ, իսկ Արամիսը դառնում է աբբա։ Միայն Աթոսը շարունակում է ծառայությունը արդեն դ'Արտանյանի հրամանատարությամբ և միայն 1631 թվականին լքում է ծառայությունը՝ ստանալով ժառանգություն։
Ստեղծման պատմությունը
«Երեք հրացանակիրներ»-ը 1844 թվականի մարտից մինչև հուլիս ամիսը հրատարակվել է «Le Siècle» օրաթերթում առանձին գլուխներով։ Դա ավանդական շարունակական վեպ էր, որտեղ գլուխն ավարտվում էր ինչ-որ հետաքրքիր տեղում, որպեսզի կարդացողը անհամբերությամբ սպասի շարունակությանը։ Այդ ձևով կարդացածի ընկալումը խիստ տարբերվում ամբողջովին միանգամից գիրքը կարդալուց։
Քանի որ Դյումային վճարում էին տողերի քանակով, նա ստեղծեց Գրիմոյին՝ Աթոսի սպասավորին, որը բացատրվում էր զուտ միաբառ։ Այսինքն, տողը, որի վրա գրված էր մեկ բառ «այո» կամ «ոչ», վճարվում էր այնպես, ինչպես մեկ ամբողջական տողը։ «Քսան տարի անց»-ի գրման ժամանակ հրատարակիչները որոշեցին Դյումային վճարել ըստ բառերի քանակի, և Գրիմոն անմիջապես դարձավ ավելի զրուցասեր   ։
Սկզբից ձեռագրում գրված էր դ'Արտանյանի անունը՝ Նաթանիել։ Դա դուր չեկավ հրատարակիչներին և այն հանվեց։ Դյուման, որը մշտապես օգտվում էր գրական «նեգրերի» աշխատանքից, «Երեք հրացանակիրներ»-ի վրա աշխատում էր Օգյուստ Մակեի (1813-1886) հետ։ Այդ նույն հեղինակը օգնում էր նաև «Կոմս Մոնտե-Քրիստո»-ի, «Սև կակաչ»-ի, «Թագուհու վզնոց»-ի ստեղծման ժամանակ։ Հետագայում Մակեն դիմեց դատարան և պահանջեց Դյումայի հետ համահեղինակությամբ գրված 18 վեպերի ճանաչում որպես իր սեփական ստեղծագործություն։ Բայց դատարանը որոշեց, որ նրա աշխատանքը ոչ այլ ինչ էր, քան նախապատրաստական։
Գրական աղբյուրներ
Գրքի նախերգանքում Դյուման գրում էր, որ վեպի համար հիմք են հանդիսացել գտնված Ֆրանսիայի ազգային գրադարանում որոշ հուշեր։ Հետագայում պարզվեց, որ այդ ներշնչանքի աղբյուր է հանդիսացել «Թագավորական հրացանակիրների առաջին ջոկի կապիտան լեյտենանտ պարոն դ'Արտանյանի հուշերը» (Mémoires de Monsieur d’Artagnan, capitaine lieutenant de la première compagnie des Mousquetaires du Roi)։ Ճիշտ է՝ գիրքը գրված էր ոչ դ'Արտանյանի կողմից, այլ գրված էր Գասյեն դե Կուրտիլ դե Սանդրայի կողմից (Courtilz de Sandraz), հրատարակված Քյոլնում (1700) հրացանակրի մահից 27 տարի անց։ Այդ գիրքը Դյուման վերցրել էր Մարսելի քաղաքային գրադարանից և չի վերադարձրել այն, որը հաստատում են բազմաթիվ բողոք-նամակները, որոնք մնացել են անպատասխան։
Կախազարդերի պատմությունը՝ Լարոշֆուկոյի «Հիշողություններ»-ում (1662, ամբողջական հրատարակություն՝ 1817) հիշատակվում է այն մասին, որ դքսուհի Լյուսի Կառլայլը (դուքս Հենրի Նորտումբերլենդսկու դուստրը) պարահանդեսի ժամանակ հերցոգ Բեկինգհեմի մոտից կտրել է ադամանդե կախազարդերը։ Նաև օգտագործվել է Ռեդերերի «Ֆրանսիական արքունիքի քաղաքական և բարեկիրթ ինտրիգները»։ Կոստանցիայի առևանգումը վերցված է Աննա Ավստրուհու կամերդիներ պարոն դե Լա Պորտի «Հիշողություններ»-ից։
«Հիշողություններ», որոնց մասին Դյուման խոսում է նախաբանում, կարծես նա դրանք հրապարակել է դուքս դե Լա Ֆերի կողմից գրված գրքի տեսքով։ Այսինքն, եթե ասենք գրաքննադատների լեզվով, հենց Աթոսն է հանդիսանում «Երեք հրացանակիրներ»-ի պատմողը։
Գլխավոր հերոսների նախատիպերը
Դ'Արտանյանի կերպարը ստեղծվել է դե Կուրտիլի և Դյումայի կողմից, հետևապես իրական գոյություն ունեցող մարդու հիմքում։
Երեք հրացանակիրների անունները, ստեղծվել են Կուրտիլի կողմից՝ իրական կերպարների հիման վրա։
Հետաքրքիր է, որ պատմվածքը սկսվում է 1625 թվականի ապրիլից, իսկ Լա Ռոշելի պաշարումը կայացել է 1627 թվականին։ Այդ ժամանակաշրջանում իրական դ'Արտանյանը չկար դեռ 14 տարեկան, իսկ Պորտոսը՝ 10 : Որպեսզի պատմվածքի մեջ մտցնի այդ դեպքերը Դյուման ծերացրեց իր կերպարներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1844 գրքեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն վեպեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր
Սուրովատիխա
Սուրովատիխա (Суроватиха), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Դալնեկոնստանտինովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Դալնեկոնստանտինովսկի շրջանի բնակավայրեր
Պրոկոնսուլ
Պրոկոնսուլ (proconsul, pro - միասին և consul - կոնսուլ), պետական պաշտոն Հին Հռոմում։ Պրոկոնսուլները սկզբում կատարել են զինվորական հանձնարարություններ Հռոմից դուրս՝ Իտալիայի տարածքում։
Պրովինցիաների առաջանալուց հետո պրոկոնսուլները նաև պրոպրետորները նշանակվել են պրովինցիաների կառավարիչ՝ իրավական, վարչական և զինվորական գերագույն իշխանությամբ մեր թվարկությունից առաջ 27-ից պրոկոնսուլները կառավարել են հիմնականում ծերակուտական պրովինցիաները։ Պրոկոնսուալ սովորաբար ընտրվել են մեկ տարով։
Կատեգորիա:Հռոմեական կայսրության պաշտոններ
Պրիսիվաշնոե (գյուղ, Սովետսկիի շրջան)
Պրիսիվաշնոե (Присивашне, Tuzlı Şeyh Eli), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սովետսկիի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Տուզլի-Շեյխ-Էլի։
2001 թվականի տվյալներով Պրիսիվաշնոե գյուղում բնակվում էր 380 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սովետսկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Յոհան ֆոն Թյունեն
Կենսագրություն
Յոհան ֆոն Թյունենը ծնվել է 1783 թվականի հունիսի 24-ին իր հոր՝ Էդո Քրիստիան ֆոն Թյունենի (1760-1786) և մոր՝ Աննա Կատարինա Մարգարեթ Թրենդթելի՝ Յեվերից գրքավաճառի դստեր կալվածքում (ծնվ. 1765) :
Յոհանը մեծացել է Յեվեր քաղաքում, սովորել է խառը դպրոցում՝ թողնելով այն 16 տարեկան հասակում ֆերմայում ուսանելու նպատակով և վերականգնելով ուսումը 19 տարեկան հասակում, երբ 1802-1803 թվականներին սկսել է ուսումնասիրել Լուկաս Անդրեաս Շթաուդինգերի՝ գյուղատնտեսական ուսուցման էնտուզիաստի մոտ, որն իր Գրոս Ֆլոթբեք կալվածքում կազմակերպել էր ապագա ագրոնոմների համար իր տեսակով առաջին գիշերօթիկ դպրոցը։ Բացի այդ՝ նա սովորել է Ցելլի Ալբրեխտ Թեերի մոտ։ Ապա նա կարճ ժամանակով՝ միայն երկու կիսամյակով սովորել է Հեթինգենյան համալսարանում ։
1806 թվականին ամուսնացել է Հելենա Սոֆիա Յոհաննա Բեռլինի հետ (21.03.1785, Ֆրիդլանդ, Մեկլենբուրգ Ստերլից -19.01.1845, Թելով, Մեկլենբուրգ) և երիտասարդ կնոջ հետ սկսել է բնակվել Պոմերանայի Անկլամայի մոտ գտնվող վարձով տանը։ 1810 թվականին Թյունենը Թելովում՝ Թեթերով քաղաքից ոչ հեռու գնեց 465 հեկտար մակերեսով հողատարածք։
Իր կյանքի մնացած մասը նա, ինչպես հասարակ գերմանացի յունկեր, անցկացրեց՝ իր կալվածքում զբաղվելով գյուղատնտեսությամբ, որից ստացած եկամուտները հերիք էին ձմեռային միջշրջանային ընթացքում տանտիրոջ պահանջմունքները բավարարելու համար։
1818 թվականին Ֆոն Թյունենը դարձավ Մեկլենբուրգյան հայրենասիրական ասոցիացիայի մշտական անդամ և նույնիսկ գլխավորեց իր համայնքի բաժանմունքը։
1830 թվականին շնորհիվ գիտական վաստակի՝ Ֆոն Թյունենը պարգևատրվեց Ռոստոկսյան համալսարանի պատվավոր դոկտորական։ 1844 թվականին նա դարձավ Մեկլենբուրգի էնթոմոլոգիական միության անդամ, իսկ 1848 թվականին ընտրվեց Մեկլենբուրգյան հայրենասիրական ասոցիացիայի պատվավոր անդամ և Թեթերով քաղաքի պատվավոր քաղաքացի։ 1850 թվականին հրատարակվեց «Մեկուսացված պետության» երկրորդ մասը,որտեղ նա հետազոտում է աշխատավարձի հարցը ։
Ֆոն Թյունենը մահացել է 1850 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Թելովում։
Ներկայումս գործում է Թյունենովյան միությունը, Թյունենի կալվածքում գործում է Ֆոն Թյունենի թանգարանը ։
Ներդրում գիտության մեջ
Թյունենն առաջինն էր, որ օգտագործեց դիֆերենցիալ հավասարումը տնտեսագիտության մեջ՝ օգտագործելով մաթեմատիկական հաշվարկները արտադրության տեղադրվածությունը հիմնավորելու համար, և դարձել է էկոնոմետրիկայի գաղափարների նախահայրը։ Թյունենը 10 տարի է ծախսել արտադրության իր կալվածքի հաշվապահական հաշվեկշիռը կազմելու համար, որպես ունենա վիճակագրական տվյալներ ։
Թյունենը մշակել է մարգինալ արտադրողականության տեսության հիմքերը՝ արտահայտելով այն բանաձևում.
որտեղ R՝ հողի մակերեսի միավորի ռենտա, p՝ արտադրանքի միավորի շուկայական գին, c՝ ապրանքի միավորի հաշվով արտադրական ծախսեր, Y՝ միավոր մակերեսի հաշվով բերքատվություն, F՝ գյուղատնտեսական միավորի տրանսպորտային սակագինը՝ միավոր եհռավորության վրա, m՝ մինչև շուկա հեռավորություն։
Իր աշխատանքներում առաջինն է մտցրել մարգինալ ծախսեր հասկացությունը, որը հետագայում ճանաչվածություն է ձեռք բերել՝ շնորհիվ Ալֆրեդ Մարշալի «Տնտեսագիտության սկզբունքներ» (1890) աշխատության, ինչպես նաև առաջարկել է օգտագործել աշխատավարձի բնական մակարդակի բանաձևը, որը, ի համապատասխան ժառանգության, փորված է իր գերեզմանաքարի վրա Թեթերովում.
որտեղ W՝ աշխատավարձի չափը (ըստ Մ. Բլաուգուի՝ աշխատանքի սահմանային արտադրանքը), a՝ ապրուստի համար անհրաժեշտ մինիմում (ըստ Մ. Բլաուգուի՝ հացահատիկների քանակը՝ անհրաժեշտ աշխատողի ընտանիքի գոյության համար, աշխատավարձի մշտական գումարը, որը ծախսում է աշխատողը՝ ըստ Յ. Շումպտերի), p՝ աշխատանքների արժողությունը (ըստ Բլաուգուի՝ ընտանիքի միջին ապրանքը, ըստ Յ. Շումպետերի՝ մաքուր ազգային ապրանքը) ։
Թյունենի մոդելի հեղինակն է, որը բացատրում է գյուղատնտեսական արտադրության տեղադրությունը՝ կախված արտադրանքի վաճառքի վայրից ։
Թյունենի մոդել
Մոդելի նախապայմաններ.
Համադրելով տրանսպորտային ծախսերը արտադրանքի՝ մի վայրից մինչև շուկա փոխադրման ծախսերի հետ՝ ի հայտ են գալիս գոտիներ, որոնք առավելապես բարենպաստ են (տրանսպորտային ծախսերի մինիմալացման տեսանկյունից) այդ սահմաններում գյուղատնտեսական արտադրության այս կամ այն ձևերի տեղադրման համար։
«Պատկերացրե՛ք շատ մեծ քաղաք նավագնաց գետի կամ ջրանցքի բերքատու հարթավայրի կենտրոնում։ Հարթավայրը կարող է ամենուր բաղկացած լինել այն միևնույն բնահողից, որը կարելի է վերամշակել։ Քաղաքից մեծ հեռավորության դեպքում հարթավայրը կարող է ավարտվել չմշակվող անապատում, որը ամբողջապես հեռացնում է երկիրը ամբողջ աշխարհից», - Յոհան ֆոն Թյունեն։
Թյունենը կատարել է հետևյալ եզրակացությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռոստոկի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Գերմանացի աշխարհագրագետներ
Պենդեպի
Պենդեպի (Pennedepie), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 321 մարդ, բնակչության խտությունը` 56.51 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.68 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 170 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 50 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 202 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 140-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 62։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,3 %։ 140 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 133 անձ (77 տղամարդ և 56 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (2 տղամարդ և 5 կին)։ 62 անաշխատունակներից 17-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 26-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բլրցյան
Բլրցյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Տեղանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ
Պավել Կոգան
Պավել Կոգանը (ռուսերեն՝ Павел Леонидович Коган) ջութակահար և դիրիժոր է։ Ծնվել է 1952 թվականի հունիսի 5-ին Մոսկվայում։ Այժմ նա Մոսկվայի Պետական Ակադեմիական Սիմֆոնիկ Նվագախմբի գլխավոր դիրիժորն է։ Այս պաշտոնը նա ստանձնել է 1989 թվականից։
Կյանքը և Գործունեությունը
Ծնվել է Մոսկվայում՝ երաժիշտների ընտանիքում։ Հայրը և մայրը հայտնի ջութակահարներ Պավել Կոգանն ու Ելիզաբետա Գիլելսն են, մորեղբայրը դաշնակահար Էմիլ Գիլելսն է, իսկ քույրը դաշնակահարուհի է։
Նա երաժշտության մեջ է մտնում ջութակով, բայց միշտ մեծ ուշադրություն է դարձնում դիրիժորական արվեստին։ 18 տարեկանում նա գրավում է Յան Սիբելիուսի անվան ջութակահարների մրցույթի առաջին մրցանակը (1970 թ.)։ Շատ անգամ հանդես է եկել իր հոր հետ մեկտեղ։ Հայր Կոգանի հետ կատարել է շրջագայություններ նաև որպես դիրիժոր։ 1972 թվականին նա առաջին անգամ հանդես է գալիս որպես դիրիժոր և նվիրվում այս մասնագիտությանը։ Նա գլխավորում է տարբեր առաջատար նվագախմբեր այդ թվում նաև՝ Զագրեբի, Սանկտ-Պետերբուրգի, Լոս Անջելեսի, Տորոնտոյի և այլ երկրների ֆիլհարմոնիկ նվագախմբեր, Ֆրանսիայի Պետական Նվագախումբ, Դրեզդենի Նվագախումբ, Լյուքսեմբուրգի Ֆիլհարմոնիկ Նվագախումբ և այլն։ 1989 թվականից նա ստանձնել է Մոսկվայի Պետական Ակադեմիական Սիմֆոնիկ Նվագախմբի գլխավոր դիրիժորի պաշտոնը։ Կատարել է բազմաթիվ ձայնագրություններ՝ Շոստակովիչի, Ռիմսկի-Կորսակովի, Բեռլիոզի, Չայկովսկու, Սերգեյ Պրոկոֆևի և այլ կոմպոզիտորների ստեղծագործություններով։ Իր ձայնագրությունների համար ստացել է բազմաթիվ մրցանակներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1952 ծնունդներ Կատեգորիա:Ռուս դիրիժորներ Կատեգորիա:ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ գրականության և արվեստի բնագավառում Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստներ
Ուլուգբեկի աստղադիտարան
Ուլուգբեկի աստղադիտարան, միջին դարերի խոշորագույն աստղադիտարաններից մեկը։ Հիմնել է Ուլուգբեկը (1428 – 1429-ին), Սամարղանդից ոչ հեռու։ Պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել են մոտ 46 մետր տրամագծով կլոր շենքի պատի ստորին մասի ավերակները։ Շենքում գտնվում էր միջօրեականի հարթությունում տեղակայված 40, 2 մ շառավղով մարմարե հսկայական սեքստանտը (հնարավոր է՝ կվադրանտ)։ Պահպանվել է գործիքի աստիճանավորված աղեղի միայն ստորին՝ 32° երկարությամբ մասը։ Գործածվում էր աստղագիտական հաստատունների, միջօրեականով անցնելու պահին Արեգակի, Լուսնի և մոլորակների կոորդինատները որոշելու համար։ Աստղերը դիտվում էին ավելի փոքր չափերի գործիքներով (չեն պահպանվել)։
Աստղադիտարանում ստեղծված կարևորագույն աշխատությունը այսպես կոչված «Նոր աստղագիտական աղյուսակներն» են («Զիջ-ի ջեդիդ֊ի Գուրագոնի»), որոնք պարունակում են աստղագիտության հիմունքների տեսական շարադրանքը և 1018 աստղերի դիրքերի աստղացուցակներ (հրատարակվել են Օքսֆորդում, 1665-ին)։
Ուլուգբեկի աստղադիտարանն ավերվել է Ուլուգբեկի սպանությունից կարճ ժամանակ անց (1449)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աստղադիտարաններ Ուզբեկստանում Կատեգորիա:Ուզբեկստանի թանգարաններ
Սիցիլիայի էմիրություն
Սիցիլիայի էմիրություն (արաբերեն։ إمارة صقلية Imaratu Saqqaliyya), մուսուլմանական պետություն Սիցիլիա կղզում 965 - 1072 թթ-ին ։ Արաբներին պահանջվեց շուրջ մեկ դար Բյուզանդիայից Սիցիլիան նվաճելու համար։ Արաբներին կղզուց դուրս մղեցին և կործանեցին էմիրությունը վիկինգների քրիստոնյա հետնորդները՝ նորմանները Ռոջեր Ա-ի գլխավորությամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բյուզանդա-արաբական պատերազմներ Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմական երկրներ Կատեգորիա:9-րդ դարի հիմնադրումներ Իտալիայում
Աստերոիդների ցանկ (37901-38000)
Աստերոիդների ցանկ (37801-37900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (38001-38100)
Սուրովկա (գյուղ, Ուֆիմսկի շրջան)
Սուրովկա (Суровка, Суровка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ուֆիմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 201 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ուֆիմսկի շրջանի բնակավայրեր
Սոգյութլի Վերին
Սոգյութլի Վերին, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Կարսի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։
Սպիրտային լաքեր
Սպիրտային լաքեր, բնական և սինթետիկ խեժերի 30—40%-անոց լուծույթները էթիլ սպիրտում։ Օգտագործվող խեժերն են՝ շելլաքը, սանդարակը, բևեկնախեժը։ Ֆենոլալդեհիդային խեժեր և թաղանթ առաջացնող նյութեր են։ Սպիրտային լաքերի առաձգականությունը մեծացնելու համար ավելացնում են գերչակաձեթ, կտավատի ձեթից ստացվող ճարպաթթուներ և այլն։ Սպիրտում լուծվող օրգանական ներկեր ավելացնելով ստանում են սև կամ գունավոր սպիրտային լաքեր, փոշիացված չլուծվող անօրգանական գունակիրներ խառնելով՝ արծնալաքեր։
Սպիրտային լաքերով լաքապատում են վրձնի կամ բամբակե խծուծի օգնությամբ, մի քանի շերտով (10 րոպե ընդմիջումներով)։ Թաղանթառաջացումը տեղի է ունենում սպիրտի գոլորշացման հետևանքով։ Չորացած սպիրտային լաքերը լուծելի են սպիրտում, անկայուն են ջրի, խոնավության և ջերմաստիճանի կտրուկ փոփոխությունների նկատմամբ և դրանց ազդեցությունից լաքի գեղատես փայլուն մակերևույթը խունանում է։ Սինթետիկ թաղանթառաջացնող խեժերը զգալիորեն կրճատել են սպիրտային լաքերի կիրառությունը։
Բոզիյան
Բոզիյան, հայկական ազգանուն։
Սպիրտային լաքեր
Կատեգորիա:Սպիրտներ
Բոզիյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
(6519) Ջիոնո
(6519) Ջիոնո (Giono), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի փետրվարի 12-ին Էրիկ Էլստի կողմից Վերին Պրովանսում ։
Օբյա (գյուղ, Վիննի շրջան)
Օբյա (Obja), գյուղ Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Վիննի շրջանում։
(6519) Ջիոնո
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,19693 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8548 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5391 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1189,39 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,302677 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,71° անկյուն։
Օբյա (գյուղ, Վիննի շրջան)
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 55 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Վիննի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
(6519) Ջիոնո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էրիկ Էլստի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կոմսոմոլսկի այգի (Վոլգոգրադ)
Կոմսոմոլսկի այգի (Комсомольский сад), այգի Վոլգոգրադի կենտրոնական շրջանում, որը գտնվում է Ընկած մարտիկների հրապարակի հարևանությմաբ։
Պատմություն
Հեղափոխության ժամանակ Սկորբյաշենսկի հրապարակում գտնվող տներից մեկում եղել եբ 93-րդ հետիոտային գնդի բարաքները, որոնք մեծ դերակատարություն են ունեցել Ցարիցինում խորհրդային իշխանության հաստատման գործում։ Հրապարակում հաճախ կազմակերպվել են հանրահավաքներ և ցույցեր ։
1918 թվականին հրապարակում թաղվել է Ցարիցինի Խորհրդի գործադիր կոմիտեի նախագահ Յակով Երմանը։ Ավելի ուշ նրա գերեզմանում թաղվել են ևս մի քանի հեղափոխականներ։ 1925 թվականին ստալինգրադցի նկարիչ Լյուբիմովի նախագծով Եղբայրական գերեզմանոցում կանգնեցվել է գորշ քարի կույտով հուշարձան։ Բացի այս հուշարձանը, Ստալինգրադի ճակատամարտը վերապրել են ևս երեք հուշարձաններ՝ Գոգոլի (1910 թ., Վոլգոգրադի ամենահին հուշարձանը), Ձերժինսկու (1935 թ.), Խոլզունովի (1940 թ.):
1930-ական թվականներին Սկորբյասչենսկայա հրապարակը անվանափոխվել է Պերվոմայսկայա, որտեղ կոմերիտականները ծառեր են տնկել։ Հետագայում Պերվոմայսկայա հրապարակը վերանվանվել է Կոմսոմոլսկի այգի ։ 1932 թվականին Ալեքսանդր Նևսկու տաճարի պայթյունից և Ընկած մարտիկների հրապարակի վերակառուցումից հետո, նախկինում հրապարակում կանգնած Գոգոլը կիսանդրին տեղափոխվել է այգի։
1957 թվականին Կոմսոմոլսկի այգում վերաթաղել է 35-րդ գվարդիայի հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար գեներալ-մայոր Վասիլի Գլազկովը։ Նրա գերեզմանի վրա տեղադրվել է հուշարձան կարմիր գրանիտե սալաքարի տեսքով՝ բրոնզե հարթաքանդակներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վոլգոգրադի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Վոլգոգրադի այգիներ
Ժասինտու (Մինաս Ժերայս)
Ժասինտու (Jacinto), համայնք Բրազիլիայում՝ Մինաս Ժերայս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մինաս Ժերայս նահանգի Հարավ-արևմտյան մասում։ Մտնում է Անդրելանդիյա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 12 026 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 390,518 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 8,6 մարդ/կմ2։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մինաս Ժերաիս նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:1943 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գայլիկ
Գայլի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խարբերդի գավառում։ Գտնվում էր Խարբերդ քաղաքից 13 կմ հարավ-արևելք, Խարբերդ-Արղանա-Մադեն ճանապարհի վրա։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 40 տուն հայ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Տիգեյ
Տիգեյ (Тигей, Тигей), գյուղ Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ուստ-Աբականսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2004 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 8 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ուստ-Աբականսկի շրջանի բնակավայրեր
Սառա Էնն Ուոթ
Սառա Էնն Ուոթ (Sarah Ann Watt, )՝ ավստրալիացի ռեժիսոր, սցենարիստ և պրոդյուսեր, մուլտիպլիկատոր։
Մրցանակներ
Բազմաթիվ մրցանակների դափնեկիր ինչպիսիք են. «Melbourne International Film Festival» (1995), Ավստրալիայի Կինոյի և Հեռուստատեսային Արվեստի ակադեմիայի մրցանակ (2001, 2005-ին երկու անգամ), «Տորոնտոյի կինոփառատոնի մրցանակ» (2005), «Inside Film Awards» (2005, երկու անգամ), «Ավստրալիայի կինոքնադատների մրցանակ» (2005), «Brisbane International Film Festival» (2005), «Ռոտերդամի կինոփառատոնի մրցանակ» (2006), «NatFilm Festival» (2006), «Motovun Film Festival» (2006), «Մար-դել-Պլատայի կինոփառատոնի մրցանակ» (2006), «Australian Screen Directors' Association» (2006) և «Australian Directors Guild» (2009) :