cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յոսեֆ Շագալ
Կենսագրություն
Իսրայելում 10 տարի աշխատել է առաջատար ԶԼՄ-ներում, այդ թվում՝ «Շաբաթվա նորություններ», «Մեր երկիրը», եղել է «24 ժամ» և «Պանորամա» ամսագրերի գլխավոր խմբագիրը, ինչպես նաև հանդիսանում է «Ռեսպուբլիկա» ամսագրի (Ռիգա) ստեղծողը և գլխավոր խմբագիրը (1997—1999): 2002-2006 թվականներին աշխատել է «Իսրայել պլյուս» հեռուստաալիքում։
Լինելով բնիկ Բաքվեցի Յոսեֆ Շագալը ընտրվեց «Իսրայել-Ադրբեջան» Միջազգային ասոցիացիայի նախագահ (2007 թվական)։ 2006—2009 թվականներին նա գլխավորել է «Իսրայել-Ադրբեջան» միջխորհրդարանական հանձնաժողովը ։
2011 թվականի մարտին ատրգործնախարար Ավիգտոր Լիբերմանը Բելառուսի Հանրապետությունում Իսրայելի դեսպանի պաշտոնում առաջադրեց Շագալի թեքնածությունը, իսկ հոկտեմբերին նա կառավարության կողմից հաստատվեց այդ պաշտոնում ։
Բելառուսում դեսպան եղած ժամանակահատվածում Շագալը պարբերաբար խոսել է քաղբանտարկյալներին վերաբերվող խնդիրների մասին 2014 թվականի փետրվարի 6-ին Յոսեֆ Շագալը RTV հեռուստաալիքին տված հարցազրույցում նշեց, որ ըստ Իսրայելի դիրքորոշման Բելառուսում քաղբանտարկյալներ չկան, բայց կան քրեական հոդվածներով դատապարտվածներ, ովքեր քարեր են նետել երկրի խորհրդարանի վրա։ Սակայն Իսրայելի ԱԳՆ-ն հայտարարեց, որ դեսպանի խոսքերը չեն համապատասխանում Իսրայելի պաշտոնական դիրքորոշման հետ ։
2014 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Մինսկում Բելառուսի և Իսրայելի միջև ստորագրվեց երկկողմ վիզային ռեժիմի վերացման համաձայնագիրը, որից հետո Շագալը բազմիցս հանդես է եկել համաձայնագրի ուժի մեջ մտնելու ժամկետի վերաբերյալ անիրատեսական ենթադրություններով, ,  ,: Առանց վիզային ռեժիմը ուժի մեջ է մտել 2015 թվականի նոյեմբերի 26-ին։
2015 թվականի հուլիսին Իսրայելի վարչապետի գրասենյակի լրատվական ծառայությունը հայտարարեց, որ Յոսեֆ Շագալը Իսրայելի մի շարք այլ դեսպանների հետ միասին շուտով հետ է կանչվելու։ Դա պատահեց 2015 թվականի օգոստոսի վերջին .:
Քաղաքական գործունեություն
Հայտնի է որպես իսրայելա-ադրբեջանական քաղաքական և տնտեսական հարաբերությունների զարգացման ակտիվ կողմնակից։ Երկու անգամ (2007, 2009) ուղեկցել է Իսրայելի արտաքին գործերի նախարարին Ադրբեջանի Հանրապետություն կատարած այցի ժամանակ։ Ադրբեջանա-իսրայելական հարաբերությունների զարգացման մեջ մեծ ներդրում ունենալու համար 2011 թվականին Յոսեֆ Շագալը Ադրբեջանի նախագահի հրամանով պարգևատրվել է երկրի պետական շքանշանով։ Նա մեծ դեր ունի Իսրայելի և Ադրբեջանի միջև առկա առկա ռազմավարական դաշնակցային հարաբերությունների հաստատման գործում ։
Շագալը ակտիվ կերպով դեմ է արտահայտվում Քնեսեթի կողմից հայոց ցեղասպանության ընդունմանը։ Նա համարում է, որ ցեղասպանության ճանաչումը Իսրայելի կողմից անտեղի քայլ է։ Ըստ Շագալի դա կվատացնի Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ Իսրայելի հարաբերությունները, որն էլ կունենա իր բացասական ազդեցությունը այդ երկրներում բնակվող հրեաների վրա։ Շագալը հասավ նրան, որ Հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցը քննարկվել է Քնեսեթի արտաքին քաղաքականության և պաշտպանության հանձնաժողովի փակ նիստում, որի արդյունքում նախագիծը մերժվեց։ Այս ամենի պատճառով տարաձայնություններ սկսվեցին Շագալի և պատգամավոր Զեև Էլկինի («Քադիմա») հետ ։ Երկու պատգամավորների բուռն քննարկումները արտացոլվեցին մամուլում։
Գրական աշխատանքներ
«ՊԱԿ-ը սմոքինգով» շարքի երեք վեպերի հեղինակն է («Մի մեռնիր երջանկությունից», «Կինը «Մերիոտ» հյուրանոցից» և «Արտասահմանյան նոստալգիա»)։ Վաճառված գրքերի քանակը գերազանցել է երկու միլիոն օրինակ առաջին վեպը թարգմանվել է անգլերեն, գերմաներեն, բուլղարերեն, լատվիերեն, լեհերեն և այլ լեզուներով։
Շագալը հանդիսանում է 16 սերիայից բաղկացած «ՊԱԿ-ը սմոքինգով» սերիալի սցենարի հեղինակը։
Գուսևի շրջան
Գուսևի շրջան (Гусевский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կալինինգրադի մարզում։
Ստեղծվել է 1946 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Գուսև ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 642,7 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 37141 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 57,79 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կալինինգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սիմպսոն շրջան (այլ կիրառումներ)
Սիմպսոն շրջան, կարող է վերաբերել՝
Սիմֆոնիա № 9 (այլ կիրառումներ)
Սիմֆոնիա № 9, կարող է վերաբերել՝
Սինան (այլ կիրառումներ)
Սինան, կարող է վերաբերել՝
Կապոլիվերի
Կապոլիվերի  (Capoliveri), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Լիվոռնո գավառում։
Սիյա (այլ կիրառումներ)
Սիյա, կարող է վերաբերել՝
Կապոլիվերի
Բնակչությունը կազմում է 3627 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 95 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 38 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 57031։ Հեռախոսային կոդ՝ 0565։
Օգոստոսի 15-ին կոմունայում հատկապես նշվում է Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման տոնը։
Ժողովրադգրություն
Բնակչության աճը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սինգոմա (այլ կիրառումներ)
Սինգոմա, կարող է վերաբերել՝
Կոլենգա
Կոլենգա (Коленьга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կուլոյի գետի աջ ափին՝ 29 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 150 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Գուրևսկի շրջան
Գուրևսկի շրջան (Гурьевский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կալինինգրադի մարզում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1363 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 54057 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 39,66 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կալինինգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սինոպ (այլ կիրառումներ)
Սինոպ, կարող է վերաբերել՝
Սիու շրջան (այլ կիրառումներ)
Սիու շրջան, կարող է վերաբերել՝
Սիոն (այլ կիրառումներ)
Սիոն, կարող է վերաբերել՝
Սիչյովկա (այլ կիրառումներ)
Սիչյովկա, կարող է վերաբերել՝
Կարլ Ֆիլիպ ցու Շվարցենբերգ
Կարլ I Ֆիլիպ ցու Շվարցենբերգ (Karl Philipp zu Schwarzenberg, ), Շվարցենբերգի իշխան, Կլետգաուի լանդգրաֆ, Զուլցի կոմս, ավստրիական ֆելդմարշալ և Հոֆկրիեգսրատի նախագահ (1814 թվականից)։ Եղել է դաշնակից զորքերի գլխավոր հրամանատար, ով Լայպցիգի ճակատամարտում կռվել է ընդդեմ Նապոլեոն I-ի։
Մագի (ապրանքանիշ)
Մագի (Maggi), չոր ապուրների և սննդային համեմունքների ապրանքանիշ։ Մտնում է Nestlé ընկերության բրենդերի պորտֆելի մեջ։
Կարլ Ֆիլիպ ցու Շվարցենբերգ
Վաղ տարիներ
Կառլի հայրը եղել է Յոհան Նեպոմուկ Անտոն Շվարցենբերգը, ով պատկանում էր ֆրանկյան և բոհեմյան հին Շվարցենբերգերների տոհմին։ Շվարցենբերգերների բազմաճյուղ տոհմը հայտնի է 12-րդ դարից, իսկ 1670 թվականին Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր Լեոպոլդ I-ը Յոհան Անտոն Շվարցենբերգին դասում է կայսրության իշխանական պատվի։
1788 թվականից Շվարցենբերգը գտնվում էր ավստրիական զինվորական ծառայության՝ ունենալով կրտսեր լեյտենանտի զինվորական կաչում։ Մասնակցել է 1788-1789 թվականների թուրքական արշավին, ինչպես նաև և Յուզեֆ Պոնյատովսկու հետ Առաջին կոալիցիայի մի շարք ճակատամարտերի։ Շաբացի գրոհից հետո ստացել է կապիտան զինվորական կոչում։ Ծառայել է գծային ստորաբաժանումներում, այնուհետև՝ Գլխավոր շտաբում ֆելդմարշալ Էռնեստ Գիդեոն Լաուդոնի ենթակայությամբ։ 1790 թվականին արժանացել է մայոր զինվորական կոչման։
Մագի (ապրանքանիշ)
Ծագման պատմություն
1882 թվականին շվեյցարական բարեգործական հասարակական կազմակերպության ժողովում դոկտոր Ֆրիդոլին Շուլերը զեկուցում էր աշխատողների շրջանում հիվանդացության վերլուծության արդյունքների մասին։ Հիմնական խնդիրներից մեկը բժիշկը համարում էր սպիտակուցային միացությունների սննդի պակասը։ Նրա կարծիքով՝ կենդանիների բացակայող սպիտակուցները կարելի էր փոխարինել էժան բուսականությամբ։ Այս գաղափարը հետաքրքրել է գործարար Յուլիուս Մագիին, որն այդ պահին պատկանում էր Julius Maggi & Cie ընկերությանը, որը միավորել էր ջրաղացները Քեմփթալեում, Ցյուրիխում և Շաֆհաուզենում։
Կարլ Ֆիլիպ ցու Շվարցենբերգ
Հեղափոխական պատերազմներ
Կարլ Ֆիլիպ ցու Շվարցենբերգը մասնակցել է Ֆրանսիական հեղափոխական պատերազմներին, 1792 թվականի մայիսի 1-ին աչքի է ընկել Կեվրենի ճակատամարտում։ Նույն թվականին հաջողության է հասել Ֆիլիպսբուրգում և Էստրյոֆում, ինչի համար ստացել է փոխգնդապետ զինվորական կոչում և ստանձնել Ուլանների 2-րդ գունդը։ 1794 թվականին արքայազն Կոբուրգի զորքերի կազմում ղեկավարել է հեծելազորային էսկադրոնը։ Մասնակցել է Ներվինդենի (1793 թվականի մարտի 18) և Ֆամարի (1793 թվականի մայիսի 23) ։ Հետագայում աչքի է ընկել Վալանսյոնի 1973 թվականի և Լե-Կատո-Կամբրեզի 1794 թվականի ապրիլի 26-ի ճակատամարտերում։ Այդ ճակատամարտի համար հենց մարտի դաշտում Ֆրանց II կայսեր կողմից պարգևատրվել է Մարիա Թերեզայի զինվորական շքանշան : 1796 թվականի սկզբին Կարլը արժանանում է գնդապետ զինվորական կոչման՝ նշանակվելով Բոհեմյան դրագունյան գնդի հրամանատար։ Գունդը տեղակայվել էր Վիեննայի մոտակայքում։ Ավելի ուշ Կառլը տեղափոխվում է Ցեշվիցայի կիրասիրյան գունդ՝ ցանկանալով ծառայել գործող բանակի կազմում։ 1795-1796 թվականների ընթացքում գտնվել է Վուրմզերի և էրցհերցոգ Կառլի զորքերում, մասնակցել Հռենոսի և Իտալիայի ճակատամարտերին: 1796 թվականին Ամբերգ, այնուհետև Վյուրցբուրգի ճակատամարտերի ընթացքում ցուցաբերել է խիզախություն։ 1796 թվականի սեպտեմբերի 16-ից 19-ն ընկած ժամանակահատվածում տեղի ունեցած Լիմբուրգի ճակատամարտում հաղթելուց հետո Կարլին շնորհվում է գեներալ-մայոր զինվորևական կոչում: Այլ տվյալների համաձայն կոչումի շնորհումը տեղի է ունեցել 1796 թվականի օգոստոսի 10-ին Վյուրցբուրգի կռվից հետո։ 1797 թվականին Շվարցենբերգը կռվում էր Հռենոսում էրցհերցոգ Կառլի հրամանատարությամբ։ Հետագայում ֆելդմարշալ-լեյտենանտ ֆոն Գոթցեի հրամանատարությամբ մասնակցել է Կելի պաշարմանը։ Ավելի ուշ կրկին կռվել է Իտալիայում, որից հետո Մանհայմում: 1799 թվականին ղեկավարել է էրցհերցոգ Կառլի բանակի առաջապահ ուժերի կազմում գտնվող դիվիզիան, կռվել Գերմանիայում և Շվեյցարիայում։ Գեիդելբերգի ճակատամարտի ժամանակ Շվարցենբերգի զորքերը հաջողությամբ կասեցնում են ֆրանսիական գեներալ Միշել Նեյի ուժերի առաջխաղացումը, որից հետո 1800 թվականի սեպտեմբերի 3-ինբարձրացվում է մինչև ֆելդմարշալ-լեյտենանտ կոչման։ Նույն թվականի վերջում Շվարցենբերգը գլխավորում է Ուլանների 2-րդ գունդը, որը այդ ժամանակվանից անվանվում է նրա պատվին։ Իր համար անհաջող ընթացք ունեցած Հոյենլինդենի ճակատամարտում (ընդդեմ ֆրանսիական բանակի) ղեկավարել է դիվիզիա և բանակի աջ թևի առաջին գիծը։
1802 թվականին Կարլ Ֆիլիպի ավագ եղբայր Իոսիֆ II ցու Շվարցենբերգը որպես ժառանգորդության հերթի մեջ երկրորդը գտնվողի՝ նրան է զիջում Ֆերդինանդ ցու Շվարցենբերգի կողմից ստեղծված Օռլիկ ամրոցը։ Արդյունքում Կարլ Ֆիլիպը ընդարձակում է իր տիրույթները և ձեռք բերում Զալուժանի, Զբելիցե և Բուկովինա ամրոցները ։
Մագի (ապրանքանիշ)
Ծագման պատմություն
1884 թվականի նոյեմբերի 19-ին Julius Maggi & Cie ընկերության և մի խումբ գիտնականների կողմից մշակված արտադրանքը՝ Դոկտոր Շուլերի գլխավորությամբ, հավանության է արժանացել հասարակական կազմակերպության կողմից։
Կարլ Ֆիլիպ ցու Շվարցենբերգ
Նապոլեոնյան պատերազմներ
1802 թվականի արշավի ժամանակ գլխավորել է գեներալ Մակի զորքերի կազմում գտնվող դիվիզիան, մասնակցել Ուլմի ճակատամարտին՝ 1805 թվականի հոկտեմբերի 14-ից 15-ն ընկած ժամանակահատվածում ղեկավարելով ավստրիական բանակի աջ թևը։ Այն բանից հետո, երբ գեներալ Մակը կապիտուլացիայի ենթարկվեց, Շվարցենբերգը հեծելազորի մի քանի գնդերի հետ, որոնք հաշվվում էին 6-ից 8 հազար մարդ, էրցհերցոգ Ֆերդինանդ Ավստրիացու հետ միասին կազմակերպված նահանջում է չեխական հողեր, որտեղ նույն թվականին նշանակվում է Հոֆկրիգսրատի փոխնախագահ։ 1807 թվականին Տիլզիտի հաշտության կնքումից հետո Պետերբուրգում դառնում է դեսպան, բանակցություններ վարում Ֆրանսիայի դեմ պատերազմում Ավստրիային Ռուսական կայսրության օգնության հարցի շուրջ։ Վահրամյան ճակատամարտից 2 օր առաջ վերադառնում է զինվորական ծառայության։ Այդ ճակատամարտի ժամանակ ղեկավարել է ավստրիական բանակի ձախ թևի հեծելազորը, իսկ նահանջից հետո ղեկավարել է առաջապահ ուժերը։ 1809 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ստանում է հեծելազորի գեներալ զինվորական կոչում։ 1810 թվականին, երբ արդեն ստորագրվել էր Շյոնբուրգյան խաղաղության պայմանագիրը, Փարիզում դառնում է Ավստրիայի դեսպանը և գլխավորում Նապոլեոն Բոնապարտի և Ավստրիայի կայսր Ֆրանց II-ի դուստր էրցհերցոգ Մարիա-Լուիզա Ավստրիացու ամուսնության բանակցությունները։ Այդ բանակցությունների ընթացքում արժանանում է Նապոլեոնի վստահությանը։ Բանակցություններին խոչընդոտում է Փարիզում գտնվող ավստրիական դեսպանատանտ սկսված հրդեհը, որի հետևանքով զոհվում է դեսպան Պոլինա ֆոն Ագենբերգի կինը։ 1812 թվականի մարտի 14-ին ձեռք բերված համաձայնությամբ դաշինքում Ավստրիան տրամադրում է Մեծ բանակը Ֆրանսիային, որպեսզի մասնակցի սկսված պատերազմին որպես օժանդակ կորպուս շուրջ 30.000 թվաքանակով։ Կորպուսի հրամանատարությունը անձամբ Նապոլեոնի ցանկությամբ տրվում է Շվարցենբերգին։
Ռուսական արշավի ժամանակ իշխանը օժանդակ կորպուսը բերում է Լյուբլին, հաղթահարելում Բուգը և կանգնում Պինսկում։ 1812 թվականի հուլիսին նրա զորքերը գտնվում էին Բրեստի մոտ գտնվող Նապոլեոնի բանակի հարավային թևում։ Օգոստոսի 12-ին դեպի Կոբրին առաջխաղացումից հետո գեներալ Ժան Ռենեի հրամանատարությամբ գործող կորպուսի հետ մաիսին Գորոդեչնո և Պոդուբնի բնակավայրերի միջև ընկած շրջանում գրոհում են գեներալ Ալեքսանդր Պետրովիչ Տորմասովի ղեկավարած ռուսական 3-րդ բանակը, որը կազմված էր 18 հազար մարդուց։ Նապոլեոնի զորքերը այդ մարտում սահմանափակվում են հրետանային կրակով։ Արշավի ընթացքում Շվարցենբերգի գործողությունները ակնհայտորեն շատ զգուշավոր էին, այդ իսկ պատճառով հնարավոր եղավ խուսափել ռուսական բանակի հետ խոշոր բախումներից։ Սեպտեմբերի 18-ին, երբ Տորմոսովի ուժերին միացավ Պավել Վասիլևիչ Չիչագովի ղեկավարած Դունյան բանակը, Շվարցենբերգը ստիպված եղավ սկսել աստիճանական նահանջը դեպի Բուգ։ Բերեզինում ֆրանսիական հիմնական ուժերի պարտությունից հետո Շվարցենբերգը նոյեմբերին նահանջում է Բելոստոկ և Կրակով՝ ապահովելով Ռենեի կորպուսի նահանջը։ 1812 թվականի հոկտեմբերի 2-ին, երբ Շվարցենբերգի կորպուսը հաջողությամբ հասնում է Գալիցիա, Նապոլեոնը Ֆրանց II-ին դիմում է նրան ֆելդմարշալ դարձնել։ Այնուհետև մի քանի ամիս անգործ է մնացել Պուլտուսկում։
Մագի (ապրանքանիշ)
Ծագման պատմություն
1885 թվականին Julius Maggi & Cie ընկերությունը շուկա հանեց լեգումինոզային ալյուրի (լոբազգիների ալյուր) հիման վրա ինը արտադրանք, իսկ 1886 թվականին հայտնվեցին Մագիի առաջին պատրաստի չոր ապուրները ։
Կարլ Ֆիլիպ ցու Շվարցենբերգ
Նապոլեոնյան պատերազմներ
Ռուսական կայսրության հետ կնքված զինադադարից հետո Շվարցենբերգը 1813 թվականի ապրիլի 17-ին ժամանում է Ֆրանսիա որպես ավստրիական դեսպան՝ ձեռնարկելով Ռուսաստանի և Ֆրանսիայի միջև խաղաղության կնքման փորձ։ Այդ առաքելությունը հաջողությամբ չի պսակվում, ինչից հետո նա լքում է Փարիզը և ստանձնում Բոհեմիայում զորքերի ղեկավարումը։ 1813 թվականի հունիսի վերջում Կլեմենս Վենցել Լոտար Մետեռնիխի դրդմամբ ստանձնում է Նապոլեոնի դեմ կռվող միացյալ զորքի հրամանատարությունը։ Սեպտեմբերի 12-ին, երբ Ավստրիան արդեն պաշտոնապես միացել էր հակաֆրանսիական դաշինքին, Շվարցենբերգը ստանձնում է Հյուսիսային Չեխիայում տեղակայված կիսով չափ ավստրիացիներից կազմված 225-230 հազարանոց բոհեմյան դաշնակցային զորքերի հրամանատարությունը։ Այդ զորքի մյուս մասը կազմում էին ռուս-պրուսիական ուժերը Բարկլայ-դե-Տոլիի հրամանատարությամբ։ Այդ զորամիավորման կազմում ռուսական զինվորները կազմում մոտ 48 հազար էին, որոնց շտաբի պետն էր լեյտենանտ-ֆելդմարշալ Յոզեֆ Ռադեցկիին։ Երեք միապետությունների միացյալ ուժերի ղեկավարումը Շվարցենբերգի համար բավականին բարդ էր. նրա գործողությունները իրար հակասող հրամանների պատճառով երբեմն կաթվածահար էին լինում։
Մագի (ապրանքանիշ)
Ծագման պատմություն
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին ընկերությունը պահածոյացված ապուրներ պատրաստեց բանակի համար ։
Ռուսաստանի Հանրապետությունում Մագին հայտնվել է 1996 թվականին։
Կարլ Ֆիլիպ ցու Շվարցենբերգ
Նապոլեոնյան պատերազմներ
Դեպի Սաքսոնիաարշավանքից հետո 1813 թվականի օգոստոսի 26-ին Բոհեմյան բանակը, Դրեզդենի ճակատամարտում Նապոլեոնյան զորքերի կողմից պարտվելով, ստիպված էր նահանջել ետ՝ դեպի Բոհեմիա՝ Օր լեռ, որտեղ մնաց մինչև հոկտեմբերի սկիզբ։ Այսպես կոչված «Ժողովուրդների ճակատամարտից» ոչ շատ առաջ Լայպցիգի մոտ պրուսական Ֆրիդրիխ Վիլհեյմ III թագավորը հոկտեմբերի 8-ին Շվարցենբերգին շնորհում է Սև արծվի շքանշան։ 1813 թվականի հոկտեմբերի 16-ից 19-ն ընկած ժամանակահատվածում Լայպցիգի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտում Շվարցենբերգը անձամբ ղեկավարում էր զորքերին հարավային ճակատում։ Միացյալ զորքերի մեծ մասը նախկինում գտնվում էր իր բանակի հրամանատարության ներքո, իսկ նա իշխանը փաստացի համարվում էր այդ զորքի գլխավոր հրամանատար։ Հոկտեմբերի 16-ին նրա զորքերը հանդիպում էն Նապոլեոնի զորքերին Վախաուի և Լիբերտվոլկվիցեմի միջև գտնվող տարածքում, և հոկտեմբերի 18-ին Կոնևիցի ու Պրոբստհայդոմի միջև հաղթանակ գրանցելով ու սեղմելով հակառակորդի հիմնական ուժերը Լայպցիգի ուղղությամբ։ Այդ պատերազմում Նապոլեոնի պարտությունը նշանակալի էր։ Ճակատամարտից հետո՝ հոկտեմբերի 20-ին, «1813 թվականի հոկտեմբերի 4-ին, 6-ին և 7-ին Լայպցիգի ճակատամարտում Նապոլեոնին պարտության մատնելու համար» Շվարցենբերգին շնորհվեց ռուսական Սուրբ Գեորգիի առաջին աստիճանի շքանշան:Այդ հաղթանակից հետո, սակայն, Շվարցենբերգը գոործեց որոշակիորեն անվճռական և չկազմակերպեց նահանջող նապոլեոնյան զորքերի արդյունավետ հետապնդում։
1813 թվականի հոկտեմբերի 11-ին Շվարցենբերգը պարգևատրվում է Սուրբ Անդրեաս առաքյալի շքանշանով ։
Միացումից մի քանի օր անց՝ փետրվարի 22-ի ռազմական ժողովի ժամանակ, Շվարցենբերգը իր ելույթում հակառակորդի ուժերը գրեթե երեք անգամ ավել է ներկայացնում և կարգադրում շարունակել նահանջը։ Նույնօրը նա հրամայում է կրկին առանձնացնել Բոհեմյան և Սիլեզյան բանակները և միայն փետրվարի 26-ին, հայտնվելով միաժամանակ կայսր Ալեքսանդր I-ի և թագավոր Ֆրիդրիխ Վիլհեյմ III-ի ճնշման տակ, Բար-սյուր-Օբե շրջանում սկսեց դանդաղ առաջխաղացում, որտեղ հաղթեց Շառլ Ուինոյի]ն]։ Նապոլեոնի կողմից [[Ռեյմսը նվաճվելուց հետո Սենի գրոհը անմիջապես դադարեցվում ։ Մարտի 17-ին Շվարցենբերգի հրամանով զորքերը սկսեցին հեռանալ դեպի Տրու։ Արսի սյուր Օբի ճակատամարտում նա կարողանում է ճիշտ տեղաշորժել իր զորքերը և վերջիվերջո, հաղթանակ տանել՝ չնայած սկզբնական շրջանում անհաջողության էր մատնվել և հրամաններ արձակելու իր դանդաղկոտությունը հակառակորդին հնարավորություն էր տվել խուսափել ամբողջական ոչնչացումից։ Մարտի 24-ին, կրկին ճնշվելով ռուսական կայսեր կողմի, Շվարցենբերգը սկսեց դեպի Փարիզ առաջխաղացում։ Մարտի 25-ին ֆրանսիական զորքերը Պեր-Շամպենուազեի մոտ պարտություն են կրում, իսկ երեք օր անց՝ մարտի 28-ին, դաշնակիցների երկու բանակները միավորվում են Փարիզի մոտ։ 1814 թվականի մարտի 31-ին Շավրցենբերգը, որպես այդ զորքերի հրամանատար, մտնում է Ֆրանսիայի մայրաքաղաք։ Նա բավականին ճոխ ձևով պարգևատրվում է երեք միապետների կողմից և Ֆրանց II-ի կողմից նշանակվում Հոֆկրիգսրատի նախագահ, Ավստրիական կայսրության ռազմական խորհրդատու։ 1814 թվականի մայիսի 5-ին Շվարցբերգենը հեռանում է դաշնակից զորքերի գլխավոր հրամանատարի պաշտոնից և վերադառնում Բոհեմիայի իր տիրույթները։
Նապոլեոնի՝ Էլբա կղզի վտարվելուց և վերադառնալուց հետո՝ այսպես կոչված Հարյուր օրվա ժամանակաշրջանում, Շվարցենբերգը կրկին գլխավորում է ավստրիական բանակը, որը դեռևս կանգնած էր Հեյլբրոնում՝ Վերին Հռենոսի շրջանում։ 210 հազարանոց բանակը առաջնորդելով՝ նա սկսեց անցնել Հռենոսը, սակայն Լե-Սուֆելի մոտ կանգնեցվեց գեներալ Ռապ Ժանի ոչ մեծ ստորաբաժանման կողմից։ Այդ իրադարձությունից հետո երկրորդ անգամ Նապոլեոնը լքեց ֆրանսիական գահը, և այդ կերպ Շվարցենբերգի զորքերը կայսեր վերջին ֆրանսիական արշավանքին մեծ դեր չխաղացին։ Հուլիսի 17-ին նա մասնակցեց դաշնակից զորքերի՝ դեպի Փարիզ մտնելուն, ինչից հետո կրկին վերադարձավ Օռլիկի իր կալվածքներ։
Կյանքի վերջին տարիներ
Շվարցենբերգի առողջական վիճակը նրա քույր Կառոլինայի մահից հետո վատթարացավ։ 1817 թվականի հունվարի 13-ին նրա մոտ արձանագրվեց կաթված, ինչից հետո թոշակի անցավ և որոշ ժամանակ բուժման նպատակով բնակվեց Կառլսբադում։ Իր կյանքի վերջին տարիներին նա ավելի շատ էր տառապում կաթվածից։ 1820 թվականի հոկտեմբերին՝ Լայպցիգում գտնվելու ժամանակ, նրա մոտ գրանցվեց երկրորդ կաթվածը, ինչը լրջորեն վատթարացրեց նրա առողջական վիճակը։ 1820 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Շվարցբերգենը մահացավ։ Նրա աճյունը թագավորական սաքսոնական զինվորների ուղեկցությամբ տեղափոխվեց մինչև սահման, որտեղ նրա մարմինը հանձնեցին ավստրիական զինվորներին։ Վերջիններս այն տեղափոխեցին Վիտինգաույում գտնվող Շվարցենբերգների տոհմական գերեզմանոց։ Ավստրիականմկայսր Ֆրանց I-ը, որպես հարգանքի տուրք, երկրում հայտարարեց երեքօրյա ազգային սուգ։ Ավելի ուշ Շվարցենբերգի սարկոֆագը թաղվում է Օռլիկում գտնվող Շվարցբերգերների գերեզմանատանը։
Գվարդեյսկի շրջան
Գվարդեյսկի շրջան (Гвардейский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կալինինգրադի մարզում։
Ստեղծվել է 1946 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Գվարդեյսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 783 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 28494 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 36,39 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կալինինգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Այրուկ Սլկունի
Այրուկ Սլկունի, հայ նախարար Մարզպանական Հայաստանում, Սլկունիների նախարարական տոհմից  ։
Կենսագրություն
Մասնակցել է 450-451 թվականներին տեղի ունեցած Վարդանանց պատերազմին։ Պատերազմի ողջ ընթացքում աջակցում է սպարապետ Վարդան Մամիկոնյանին։ 451 թվականի ապրիլին, տեղեկանալով Վարդան Մամիկոնյանի կարգադրության մասին, իր գնդով հասնում է Արտաշատ և Արտազի դաշտում միանում հայոց սպարապետի բանակին, որպեսզի դիմակայեն Հեր և Զարևանդ գավառներ շարժվող պարսկական բանակին, որը գլխավորում էր Մուշկան Նյուսալավուրտը։ Վարդան Մամիկոնյանի կազմակերպած ստուգատեսին բացի Այրուկ Սլկունուց մասնակցում են նաև՝ Ներշապուհ Արծրունին, Խորեն Խորխոռունին, Արտակ Պալունին, Վահան Ամատունին, Գյուտ Վահևունի, Թաթուլ Դիմաքսյանը, Արշավիր Արշարունին, Շմավոն Անձևացին, Տաճատ Գնթունին, Ատոմ Գնունին, Խոսրով Գաբեղյանը, Կարեն Սահառունին, Հմայակ Դիմաքսյանը, Գազրիկ Դիմաքսյանը, Ներսեհ Քաջբերունին, Փարսման Մանդակունին, Արսեն Ընծայենին, Վրեն Տաշրացին, Ապրսամ Արծրունին, Խուրս Սրվանձտյանը և արքունի ախոռապետը։ Այս իշխաններից բացի հիշվում են նաև Վահևունյաց, Ռշտունյաց, Տրպատունյաց, Քողյաց և Ակեացիների գնդերը, որոնց հրամանատարների անունները չի հիշատակվում       ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սլկունիներ Կատեգորիա:Հայ նախարարներ
Կաստանետո Կարդուչի
Կաստանետո Կարդուչի  (Castagneto Carducci), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Լիվոռնո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 8618 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 61 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 142 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 57022։ Հեռախոսային կոդ՝ 0565։ Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Լավրենտիյը։
Կաստանետո Կարդուչին սահմանակից է Բիբոնա, Մանտևերդի Մարիտիմո, Սան Վինչենցո, Սասետտա Սուվերետո մունիցիպալիտետներին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մայլզ Թըրներ
Մայլզ Թըրներ (Myles Turner, ), ամերիկացի պրոֆեսիոնալ բասկետբոլիստ, որը հանդես է գալիս Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի «Ինդիանա Փեյսերս» ակումբում։ NBA մուտք գործելուց առաջ հադես է եկել Տեխասի համալսարանի «Տեխաս Լոնգհորնս» ակումբում։ 2015 թվականի դրաֆթի ժամանակ ընտրվել է «Փեյսերսի» կողմից՝ 11-րդ համարի ներքո ։
Վաղ տարիներ
Թըրները սովորել է Տեխասի Թրինիտի ավագ դպրոցում։ 2014 թվականին մասնակցել է McDonald’s All-American առաջնությանը, նաև ԱՄՆ-ի մինչև 18 տարեկանների բասկետբոլի հավաքականի կազմում գրավել է Ամերիկայի առաջնության ոսկե մեդալներ։ Դպրոցը ավարտելուց հետո նա երկրի 60-ից ավելի առաջավոր համալսարաններից հրավերներ է ստանում սովորելու համար , սակայն նախընտրում է իր հարազատ նահանգի համալսարաններից մեկը՝ Օսթինի Տեխասի համալսարանը ։ Համալսարանում Մայլզը անցկացնում է ընդամենը մեկ տարի, որի ընթացքում հավաքել է միջինում 10,1 միավոր, 6 անդրադարձ և 2,6 կասեցում։ Առաջնության արդյունքում նա դարձել է Big 12 կոնֆերենցիայի նորեկ ։ 2015 թվականի մարտի 30-ին Թըրները հայտարարում է, որ պատրաստվում է մասնակցել NBA դրաֆթին ։
Պրոֆեսիոնալ կարիերա
2015 թվականի հունիսի 25-ին 2015 թվականի NBA դրաֆթի ժամանակ Թըրները ընտրվում է «Ինդիանա Փեյսերս»-ի կողմից՝ 11-րդ համարի ներքո ։ Հուլիսի 13-ին պայմանագիր է կնքում ակումբի հետ և մասնակցում է NBA Ամառային Առաջնությանը ։ Հոկտեմբերի 29-ին իր NBA առաջին խաղում հավաքում է 8 միավոր և կատարում 4 անդրադարձ ։ Նոյեմբեր ամսին Մայլզը վնասվածք է ստանում և 1 ամիս բաց է թողնում մրցաշրջանի խաղերը ։ Փետրվար ամսին ճանաչվում է Արևմտյան կոնֆրանսի լավագույն նորեկ, իսկ մրցաշրջանի արդյունքների հիման վրա ընդգրկվում է նորեկների երկրորդ հավաքական ։
2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ին, մրցաշրջանի բացման խաղի ընթացքում, հավաքում է 30 միավոր և 16 անդրադարձ ։ Մայլզը 2016/2017 մրցաշրջանի ընթացքում ունենում է ևս մի քանի հաջող խաղեր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Ինդիանա Փեյսերսի բասկետբոլիստներ
Քաղաքական տեխնոլոգ
Քաղտեխնոլոգը քաղաքական խորհուրդատուին տարբերում է քաղաքական կոմպանիանների ընդգրկավծության աստիճանից։ Այսպիոսով քաղաքական տեխնոլոգը այդպիսի կոմպանիանների ղեկավարն է, իսկ խորհուրդատուն հանդես է գալիս միայն որպես թեկնածուի, կամ կոմպանիայի խորհրդական ։ Եթե քաղաքական խորհրդատուն զբաղվում է խորհրդատվությամբ, ապա քաղտեխնոլոգը մարքետինգով։ Ռոմանալեզու պետություններում հենց քաղաքական խորհրդատուն ընդունված է անվանել քաղաքական մարքետոլոգ ։
Նեղ իմաստով « քաղտեխնոլոգներ» անվանում են այն քաղաքական մասնագետներին, ում մասնագիտական հմտություններին համապատասխանում են, կրեատիվ ղեկավարում, որոնք հանդես են գալիս որպես քաղաքագիտության ճարտարապետներ, ռեժիսորներ։ Հաճախ այդպիսի մասնագետները իրենց անվանում են «քաղաքական կարկանդակներ» «գործունյա քաղաքագետներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սոցիալական դերեր Կատեգորիա:Քաղաքականություն Կատեգորիա:Հասարակայնության հետ կապեր Կատեգորիա:Քարոզչություն Կատեգորիա:Ընտրություններ
Կոֆեշոփ
Կոֆեշոփ (coffeeshop), կանեփի և կանեփից ստացված արտադրանքի հրապարակային վաճառքի թույլտվություն ունեցող հաստատությունների տեսակ (հիմնականում՝ Նիդերլանդներում)։ Կոֆեշոփերի գործունեությունը կարգավորվում է «Ափիոնի մասին» օրենքով և Նիդերլանդների թմրամիջոցների քաղաքականությամբ։
Նշանակություն
Թեթև թմրամիջոցների (կոֆեշոփերի) վերահսկվող վաճառքի կետերի օգտագործումը նպատակ ունի առանձնացնելու թեթև թմրամիջոցներ օգտագործողներին այն միջավայրից, որտեղ օգտագործվում են ծանր թմրամիջոցներ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Կանեփազգիներ Կատեգորիա:Թմրամիջոցներ
Հետմահու լուսանկար
Հետմահու լուսանկար (Post-mortem photography, - հետմահու), 19-րդ դարում և 20-րդ դարի սկզբում ձևավորված պրակտիկա ամերիկյան և եվրոպական երկրներում, որի ժամանակ լուսանկարվում էին նոր մահացած անձինք։ Լուսանկարները հիմնականում արվում էին հանգուցյալի մահվանից անմիջապես հետո, ինչի պատճառով էլ լուսանկարված հանգուցյալները երբեմն կենդանի մարդու տպավորություն էին թողնում ։ Լուսանկարի պատվերը տրվում էր հանգուցյալի հարազատների կողմից, քանի որ դրանք ոչ միայն տվյալ անձի կորուստը սգալու համար էին, այլ նաև շատ հաճախ վերջինիս երբեմնի գոյության միակ տեսողական հիշատակումը։ Մարդկանց՝ հետմահու արված լուսանկարները համարվել են հարազատների թանկագին ունեցվածքներից ։
Պատմություն
Լուսանկարչության առաջին տեխնիկապես մշակված եղանակի՝ դագերոտիպիայի հայտնագործմամբ (1839 թվական) պատկերահանությունն առավել հասանելի է դառնում հասարակության լայն շերտերին։ Լուսանկարահանումն անհամեմատ ավելի մատչելի է դառնում, քան գեղանկարչի մոտ դիմապատկեր պատվիրելը։ Լուսանկարչության մատչելիության և արագության շնորհիվ միջին խավին հնարավորություն էր ընձեռվում հավերժացնելու իրենց մահացած հարազատների հիշատակը։
Հետմահու լուսանկարչությունը լայն տարածում է գտնում 19-րդ դարում։ Տվյալ ժամանակաշրջանում մեծ էր մահացությունը ինչպես մեծահասակների, այնպես էլ երեխաների շրջանում։ Դագերոտիպիայի մատչելիության շնորհիվ շատ մարդկանց (այդ թվում՝ նորածինների և մանուկների) հետմահու արված լուսանկարները եղել են նրանց առաջին, և հեգնորեն՝ վերջին լուսանկարները։ Սիրաքյուսի համալսարանի պատմաբան Մերի Ուորներ Մերիենի խոսքերով, լուսանկարչության հայտնագործման վաղ տարիներին հետմահու լուսանկարչությունը ծաղկում ապրեց այն հաճախորդների շրջանում, ովքեր ցանկանում էին իրենց սիրելի հանգուցյալին հիշեցնող գոնե մեկ լուսանկար ունենալ ։
Հատկապես տարածված են եղել մահացած երեխաների լուսանկարահանումը, քանի որ «Վիկտորիական դարաշրջանում» մանկական մահացությունը խիստ բարձր մակարդակի վրա է եղել ։ Հետագայում՝ կարտե դե վիզիտե (carte de visite) ձևաչափի հայտնագործմամբ, որը հնարավորություն էր տալիս մի նեգատիվից մի քանի կրկնօրինակ ստանալ, արված լուսանկարներն ուղարկվում էին նաև բարեկամներին։ 20-րդ դարի նախաշեմին տեսախցիկներն էլ ավելի են հասանելի դառնում հասարակությանը, ինչի շնորհիվ բազմաթիվ ընտանիքներ իրենց հարազատի հետմահու լուսանկարահանումն իրականացնում էին սեփական տեսախցիկներով։
Հետմահու լուսանկարչության պրակտիկան զանգվածայնության գագաթնակետին է հասնում 19-րդ դարի վերջնամասում, ինչից հետո դիրքերն է զիջում այսպես կոչված «վայրկենական» լուսանկարչությանը, չնայած հայտնի են 20-րդ դարի ընթացքում արված որոշ մահանկարներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լուսանկարչության ժանրեր Կատեգորիա:Մահ
Պոչա (գետ, թափվում է Սվինոյե լիճ)
Պոչա (Поча), գետ Ռուսաստանում, հոսում Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է ՈՒդիմա գետի ափին։ Գետի երկարությունը 13 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Դմիտրո Տկաչ
Դմիտրո Վասիլևիչ Տկաչ (Дмитро́ Васи́льович Ткач, ), ուկրաինացի խորհրդային գրող, լրագրող, խմբագիր։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։
Կենսագրություն
Դմիտրո Տկաչը ծնվել է 1909 թվականին Պոլտավայի մարզի Կոբելյակի շրջանի Օրլիկ գյուղում, ատաղձագործի ընտանիքում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո 8 տարեկան հասակում դարձել է անօթևան։ Ավելի ուշ գտել է սեփական հորեղբորը, ով ուսուցիչ էր Պոլտավայի մարզում, և հաճախել է դպրոց։ Տարվել է ընթերցանությամբ, հատկապես Ջեկ Լոնդոնի գրքերով, նրա ստեղծագործությունների ազդեցության ներքո որոշել է նկարագրել իր կյանքն անօթևան երեխաների կողքին։ Պատմությունը հորեղբորը դուր է եկել և նա տղային տարել է Խարկով, աշխատանքը ցույց է տվել Իվան Սենչենկոյին, ով երիտասարդին խորհուրդ է տվել «գրիչը ձեռքից բաց չթողնել»։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Տկաչն աշխատել է Դոնբասի մետալուրգիական գործարանում։ Ծառայել է խորհրդային ռազմածովային նավատորմում։ 1940 թվականին ավարտել է Կրիվոյ Ռոգի մանկավարժական ինստիտուտը։ Մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին։ 1941-1945 թվականներին եղել է նավաստի, ապա Չոռնոմոռսկի նավատորմի «Շտորմ» պարեկային նավի ենթասպա։ Հետպատերազմյան շրջանում աշխատել է թերթերի խմբագրություններում, եղել է «Դնեպր» ամսագրի խմբագրի տեղակալ, «Մոլոդ» հրատարակչության գլխավոր խմբագիր, «Վեսելկա» մանկական գրականության հրատարակչության տնօրեն ։
Մահը
Մահացել է 1993 թվականին։ Թաղված է Կիևի Բայկովե գերեզմանատանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի լրագրողներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի խմբագիրներ
Զելենոգրադսկի շրջան
Զելենոգրադսկի շրջան (Зеленоградский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կալինինգրադի մարզում։
Ստեղծվել է 1946 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Զելենոգրադսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2016 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 32485 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 16,11 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կալինինգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ջեյմս (կղզի, Գամբիա)
Ջեյմսի կղզի (James Island), փոքրիկ, անմարդաբնակ կղզի Գամբիա պետության տարածքում, Ատլանտյան օվկիանոսից մոտ 30 կմ հեռավորության վրա։
Պատմություն
Առաջին անգամ այս կղզին հայտնաբերել են 1651 թվականին լատվիացիները և տարածքը դարձրել Կուռլանդական դքսության գաղութը։
1661 թվականին կղզին գաղութացրել են բրիտանացիները, և տվել կղզու ներկայիս անվանումը։ Կղզին գտնվելով Արևմտյան Աֆրիկայում, հարուստ է եղել ոսկու պաշարներով և բրիտանացիները այստեղից ներկրել են փղոսկր, ոսկի և սևամորթ ստրուկներ։
1697 թվականին կղզին ֆրանսիացիները հետ են վերադարձրել Անգլիական Թագավորությանը, սակայն 1702 թվականին մի շարք այլ անգլիական տիրույթների հետ կղզին հետ է վերադարձվել Ֆրանսիային։
Արդիականացում
2003 թվականին Ջեյմսի կղզիները, ինչպես նաև Աֆրիկայի մի շարք այլ կախյալ տարածքներ հայտարարվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգություն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անմարդաբնակ կղզիներ Կատեգորիա:Բրիտանական գաղութներ Կատեգորիա:Գաղութներ Կատեգորիա:Գամբիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգություն
Արմեն Մելիքսեթյան
Արմեն Վասիլի Մելիքսեթյան, հայ ռեժիսոր։ Պրոֆեսոր (2005)։ Հայաստանի արվեստի վաստակավոր գործիչ (2012)։
Կենսագրություն
1977 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը, 1988 թվականին՝ Լենինգրադի կոնսերվատորիան։ 1992-1995 թվականներին եղել է Երևանի մանկական երաժշտական թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր, 1996 թվականին՝ գեղարվեստական ղեկավար, 1997 թվականից՝ Երևանի կամերային երաժշտական թատրոնի հիմնադիր-գեղարվեստական ղեկավար։ 1978 թվականից դասավանդում է Երևանի կոնսերվատորիայում, 1992 թվականից՝ նաև Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում (ամբիոնի վարիչ՝ 2006 թվականից) ։
Nesquik
Մշակվել է 1948 թվականին ԱՄՆ-ում և թողարկվել Nestlé Quik անվանումով։ 1950 թվականին թողարկվել է Եվրոպայում՝ Nesquik անվամբ։ Թողարկվում է ինչպես սեփական արտադրություններում, այնպես էլ երրորդ կողմի ձեռնարկություններում լիցենզային պայմանագրերով (օրինակ, Ռուսաստանում 2001 թվականից թողարկվում է Օստանկինի կաթի կոմբինատը )։
Այս ապրանքանիշի տակ վաճառվում են նաև չոր շոկոլադե նախաճաշեր, շոկոլադներ, լուծվող կակաո և այլ կակաոս պարունակող արտադրանքներ։
Մասքոտ
Առաջին անգամ Քվիկիի ճագարը հայտնվել է 1973 թվականին՝ որպես «Quik» խմիչքի գովազդի հերոս, և այդ պահին կոչվում էր Quik Bunny ։ Այդ ժամանակ նա կրում էր միայն մեդալիոն «Q» տառի տեսքով։ 1999 թվականին «Quik» ապրանքանիշը վերանվանվել է «Nesquik», դրա հետ մեկտեղ փոխվել է նաև ճագարի անունը։ Նաև փոխարինվել է մեդալյոնի տառը «N»-ով ։
Սկսած 2000-ականների երկրորդ կեսից, Քվիկիի կերպարը համալրվել է կապույտ տաբատով և դեղին շապիկով ու բեյսբոլի գլխարկով։ Ճագարի անգլիախոս բնագրում Քվիկի ձայնը հնչեցնում է Բարրի Գորդոնը, իսկ Ռուսաստանում՝ Դմիտրի Պոլոնսկին։ Նրա մրցակցին՝ արջ Ջերին, անգլալեզու բնօրինակում հնչեցնում է Փոլ Նյումանը, մինչդեռ Ռուսաստանում դա անում է Ալեքսանդր Գրուզդևը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1950 հիմնադրումներ Կատեգորիա:1948 հիմնադրումներ
...Ես ուզում եմ սեր երգել
«...Ես ուզում եմ սեր երգել», Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից՝ գրված 1887 թվականին ։
Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1887 թվականի վերջերին ։
Թումանյանի ընտանեկան արխիվում պահվում է 1890 թվականի սեպտեմբերի 23-ից 25-ը բանաստեղծի կնոջ՝ Օլգա Թումանյանի գրած նամակը, որտեղ կա այս երեք քառատողի ինքնագիրը հետևյալ ծանոթագրությամբ.
Առաջին անգամ տպագրվել է 1940-1959 թվականներին Երևանում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության հինգերորդ հատորում (էջ 26) ։
Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 1-ին հատորում արտատպվել է ինքնագրից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բանաստեղծություններ Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ Կատեգորիա:1887 աշխատություններ Կատեգորիա:1887 գրականությունում
Բանաուի բրնձե սանդղավանդներ
Բանաուի բրնձե սանդղավանդներ (Banaue Rice Terraces), ավելի քան 2000 տարի առաջ Իֆուգաո լեռնաշղթայի (Ֆիլիպիններ) մեջ ձեռքով փորված սանդղավանդներ։ Տարածվում են ավելի քան 1000 կմ² (3860 քառ. մղոն)։ Բանաուի բրնձե սանդղավանդները համարվում են Աշխարհի ութերորդ հրաշալիքներից մեկը  ։
Պատմություն
Բանաուի բրնձե սանդղավանդները ընդգրկված են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մշակութային ժառանգության ցուցակում, դրանք հողում ձեռքով փորված զարմանահրաշ ուղղահայաց այգիներ են։ Նախատեսվում էր, որ բրինձ ու բանջարեղեն աճեցնելու նպատակով մշակվող Բանաուի սանդղավանդները ոռոգվելու էին դրանց վերևում գտնվող մերձարևադարձային անտառներից սկիզբ առնող գետերից և աղբյուրներից՝ ջրանցքների միջոցով։ Ամֆիթատրոնի ձև ունեցող սանդղավանդները սկսվում են լեռների ստորոտում և վեր բարձրանում ծովի մակերևույթից գրեթե 1000 մետր(3000 ոտնաչափ)։ Դրանք ինժեներական մտքի բացառիկ նվաճում են, քանի որ ենթադրվում է, որ ստեղծվել են հիմնականում ձեռքով՝ նվազագույն չափով օգտագործելով գործիքներ, և եթե դրանք շարվեն իրար հետևից, ամենայն հավանականությամբ, մոտ կես պտույտ կկատարեն երկրագնդի շուրջը։
«Իֆուգաո» բառով, որը նշանակում է «երկրի մարդիկ», անվանվում է թե′ նահանգը, որտեղ գտնվում են սանդղավանդները, թե′ բնիկներին, որոնց օգնությամբ դրանք ստեղծվել են։ Սննդի կայուն աղբյուրի ապահովման նպատակով բրնձի սանդղավանդների մշակումը վկայում է իֆուգաո ժողովրդի՝ ջրաբաշխման կառավարման զարմանալիորեն լավ իմացության մասին։ Մինչ այսօր Իֆուգաոն շարունակում է կիրառել ավանդական գյուղատնտեսական մեթոդները և դիմադրում մշակութային ասիմիլյացիային։ Ի լրումն՝ անգերազանցելի են նրանց կիրառական ինժեներական հմտությունները, որոնք օգտագործվել են խիստ բարդ և ամուր տնակների շինարարության ժամանակ։
Ռուբեն Դարիո
Ռուբեն Դարիո (Rubén Darío, իսկական անունը` Ֆելիքս Ռուբեն Գարսիա Սարմիենտո, Félix Rubén García Sarmiento, ), համաշխարհային ճանաչում ունեցող առաջին լատինաամերիկացի բանաստեղծը, իսպանալեզու գրականության մեջ մոդեռնիզմի վառ արտահայտված ներկայացուցիչներից մեկը։
Կենսագրություն
Ռուբեն Դարիոն ծնվել է 1867 թվականի հունվարի 18-ին նիկարագուական Մետապա քաղաքում (ներկայումս գրողի պատվին վերանվանվել է Սյուդադ Դարիո), նա առևտրական Մանուել Գարսիայի և Ռոսի Սարմիենտոյի ընտանիքի առաջին  երեխան էր։ Նրա ծնողները մորաքրոջ երեխաներ էին, այդ պատճառով էլ նրանք կարողացել են ամուսնանալ միայն 1866 թվականի ապրիլի 26-ին Լեոն քաղաքում, եկեղեցու հետ հարս ու փեսայի մերձավոր ազգակցական կապի խնդիրը կարգավորելուց հետո։ Այդ ամուսնությունը երջանիկներից չէր, Ռուբենի հայրը տառապում էր ալկոհոլիզմով և հաճախակի այցելում էր հասարակաց տներ։ Ռոսան, չհանդուրժելով ամուսնու այդպիսի վարքը, հղի վիճակում փախչում է Մետապա քաղաք, որտեղ էլ ծննդաբերում է իր առաջնեկին, նրան կոչելով Ֆելիքս Ռուբեն։ Սակայն ամուսինները շուտով հաշտվում են, Ռոսան վերադառնում է Լեոն և ծննդաբերում է երկրորդ երեխային, Մանուելային, որը ծնվելուց մի քանի  օր հետո մահանում է։ Ամուսնությունը նորից խարխլվում է և Ռոսան, թողնելով իր ամուսնուն, որդու հետ փոխադրվում է իր մորաքրոջ` Բեռնարդա Սարմիենտոյի և նրա ամուսնու` գնդապետ Ֆելիքս Ռամիրես Մադրեխիլյայի մոտ ապրելու ։ Ապագա գրողի մանկությունն անցել է Լեոն քաղաքում։ Նա դաստիարակվում է իր պապիկի և տատիկի կողմից, որոնց նա համարում էր հարազատ ծնողներ։ Ռուբենը համարյա չէր շփվում Հոնդուրասում իր երկրորդ ամուսնու հետ ապրող մոր, ինչպես նաև հոր  հետ, որին երբեք հայր չէր կոչել, այլ միայն «քեռի Մանուել»   ։
Գրողի կյանքի առաջին տարիների վերաբերյալ շատ քիչ տեղեկություններ են մնացել, սակայն հավաստի տվյալներ կան, որ նրա պապիկի` Ֆելիքս Ռամիրեսի մահից հետո, 1871 թվականին ընտանիքը գտնվում էր այնպիսի ծանր ֆինանսական վիճակում, որ տատիկը ցանկացել էր իր դեռահաս թոռնիկին տալ  դերձակի մոտ` որպես ենթավարպետ։ Ռուբենը սովորել է Լեոնի մի քանի դպրոցներում, քանի դեռ 1879-1880 թվականներին չէր ուղարկվել ճիզվիտների մոտ սովորելու։ Ռուբենը շատ վաղ (իր խոսքերով 3 տարեկանից ) սովորել է կարդալ և շուտով սկսել է գրել իր առաջին բանաստեղծությունները, պահպանվել է նրա կողմից 1879 թվականին գրված սոնետ (12 տարեկան հասակում)։ Այս սոնետը, որը կոչվում էր  «Միայն արցունք» (իսպաներեն` Una lágrima) և գրված էր էլեգիայի ժանրով, հրապարակվել է Ռիվաս քաղաքի «El Termómetro» օրաթերթում 1880 թվականի հուլիսի 26-ին։ Ավելի ուշ Ռուբենի ստեղծագործությունները հրապարակվել են Լեոնի «El Ensayo» գրական ամսագրում,  և նրան ճանաչել են որպես   «պոետ-երեխա» ։ Պոետի կենսագիրներից մեկի` Տեոդոսի  Ֆերնանդեսի կարծիքով իր առաջին բանաստեղծությունները գրելու ընթացքում Ռուբենի վրա հատկապես մեծ ազդեցություն են գործել նրա դարաշրջանի այնպիսի իսպանացի բանաստեղծներ, ինչպիսիք են` Խոսե Սորիլյան, Ռամոն Կամպոամորը, Գասպար Նունյես դե Արսեն, Վենտուրա դե լա Վեգան։ Հետագայում նա հետաքրքրվել է նաև Վիկտոր Հյուգոյի ստեղծագործություններով, որը որոշակի ազդեցություն է ունեցել նրա պոետական գործերի վրա։ Ռուբեն Դարիոյի վաղ շրջանի ստեղծագործություններում վառ արտահայտված են պահպանողական տրամադրությունները, կաթոլիկ եկեղեցու չափից դուրս ազդեցությանը հակառակ, որի վառ օրինակն է նրա 1881 թվականին գրված «Ճիզվիտ» (իսպաներեն` El jesuita) ստեղծագործությունը։ Քաղաքական հարաբերություններում Ռուբենի վրա գլխավոր ազդեցություն է ունեցել էկվադորցի գրող Խուան Մոնտալվոն, որին նա կանխամտածված պաշտպանում էր իր առաջին թերթային հոդվածներում ։ Դեռևս 14 տարեկանում  նա պլանավորել էր գրել և հրապարակել իր առաջին գիրքը, սակայն նրա կողմից գրված առաջին գիրքը «Բանաստեղծություններ և հոդվածներ արձակում»  (իսպաներեն` «Poesías y artículos en prosa»)  հրատարակվել է միայն նրա մահից 50 տարի հետո։  Նա օժտված էր նաև բացառիկ հիշողությամբ և ինֆորմացիան արագ ու ճշգրիտ  հիշելու ընդունակությամբ, այդ պատճառով էլ  նրան հաճախակի հրավիրում էին մասսայական միջոցառումներում և հասարակական հավաքներում բանաստեղծությունների հանդիսավոր ներկայացմանը։ 1881 թվականի դեկտեմբերին Ռուբենը փոխադրվեց Մանագուա քաղաք, որտեղ  որոշ քաղաքագետ- պահպանողականներ երաշխավորեցին նրա ուսումը Եվրոպայում պետական գանձարանի միջոցներով կազմակերպելու համար, հաշվի առնելով, որ Ռուբեն Դարիոն իր տաղանդով և պոտենցիալով արժանի է դրան։ Այնուամենայնիվ, նրա բանաստեղծությունների հակակրոնական տոնը այդ բանում չհամոզեց Կոնգրեսի նախագահ, պահպանողական Պեդրո Խոակին Չամորոյին և Ալֆարոյին և որոշվեց, որ նա չի սովորի Եվրոպայում, այլ կսովորի նիկարագուական Գրանադա քաղաքում։ Անկասկած, Ռուբենը չէր ցանկանում հեռանալ Մանագուայից, որտեղ նա շարունակում է իր լրագրողական կարիերան, աշխատելով «El Ferrocaril» և «El Porvenir de Nicaragua» օրաթերթերում։ Այս քաղաքում նա սիրահարվում է տասնմեկամյա  Ռոսարիո Էմելինա Մուրիլյոյին, պլանավորելով առաջիկայում ամուսնանալ նրա հետ։ Որոշ ժամանակ անց, փոխելով իր պլանները, Ռուբենը 1882 թվականի օգոստոսին Կորինտո նավահանգստից ուղևորվում է Սալվադոր։
Սալվադորում
Սալվադորում Դարիոյին ներկայացնում են պոետ Խոակին Մենդեսին, հանրապետության նախագահ Ռաֆայել Սալդիվարին, որը երիտասարդ գրողին վերցնում է իր հովանավորության ներքո, իսկ ֆրանսիական պոեզիայի մեծ գիտակ Ֆրանսիսկո Գավիդիայի օգնությամբ Ռուբենն առաջին անգամ փորձում է հարմարեցնել ալեքսանդրիական ոտանավորի ոճը իսպանական տաղաչափությանը ։ Ալեքսանդրիական ոտանավորի օգտագործումը հետագայում դառնում է ոչ միայն Դարիոյի, այլ ամբողջ մոդեռնիստական գրականության բնորոշ գիծը։ Չնայած նրան, որ Սալվադորում Ռուբենը հաջողություններ է ունենում, ակտիվ մասնակցություն է ունենում հասարակական կյանքին, ելույթներ է ունենում տարբեր հանդիսությունների ժամանակ, օրինակ, նա կատարում է Սիմոն Բոլիվարի հարյուրամյակին նվիրված հանդիսության բացումը՝ սեփական ստեղծագործության պոեմի ընթերցումով։ Հետագայում Դարիոյի գործերը վատանում են, նա ընկնում է ծանր ֆինանսական դրության մեջ, բացի այդ հիվանդանում է ջրծաղիկով, որի պատճառով ստիպված է լինում 1883 թվականին դեռևս չկազդուրված վերադառնալ հայրենիք։ Վերադառնալուց հետո որոշ ժամանակ Դարիոն բնակվում է Լեոնում, այնուհետև Գրանադայում, բայց նորից վերադառնում է Մանագուա, որտեղ աշխատանքի է անցնում Պետական գրադարանում և վերականգնում իր հարաբերությունները Ռոսարիո Մուրիլյոյի հետԿենսագիր Էդելբերտո Տոռեսն իրադարձությունները շարադրում է հետևյալ կերպ. . ։ 1884 թվականի մայիսին անգործության համար նա դատապարտվում է 8 օրյա ուղղիչ աշխատանքների, սակայն խուսափում է վճռի կատարումից։ Միաժամանակ Ռուբենը շարունակում է փորձարարությունը նոր գրական-արտահայտչական միջոցների կիրառման գործում և ավարտում է ևս մեկ գրքի վրա աշխատանքները, որը կոչվում էր «Նամակներ և պոեմներ » (իսպաներեն` Epístolas y poemas): Դա երկրորդ գիրքն էր, որը չէր հրատարակվել մինչև 1888 թվականը և վաճառքում հայտնվեց  «Առաջին գրառումներ» (իսպաներեն` Primeras notas) անվանումով։ Ռուբեն Դարիոն իր ուժերը փորձում է նաև թատերական արվեստում և նրա պիեսներից մեկը` «Cada oveja…» անվամբ, մեծ հաջողություններ է ունենում հանդիսատեսի շրջանում, սակայն առ այսօր համարվում է կորած։ Կյանքը Մանագուայում սկսում է ճնշել Ռուբենին և իր ընկերների խորհրդով 1886 թվականի հուլիսի 5-ին նա տեղափոխվում է Չիլի։
Չիլիում
1886 թվականի հունիսի 23-ին Ռուբեն Դարիոն հանգրվանում է Չիլիի Վալպարաիսո քաղաքում։ Մանագուայում ստացած հանձնարարականների շնորհիվ, նա հովանավորություն է ստանում Էդուարդո Պուարեի և պոետ Էդուարդո դե լա Բարրայի կողմից։ Պուարեի հետ համահեղինակությամբ նա գրում է «Emelina» սենտիմենտալ վեպը, որը մասնակցում է գրական մրցույթին, բայց չի հաղթում։ Պուարյե Դարիոյի հետ բարեկամության շնորհիվ նա աշխատանքի է տեղավորվում Սանտյագոյում «La Época» օրաթերթում։ Իր անկայուն ֆինանսական դրության պատճառով Չիլիում Դարիոն վատ էր ապրում, բացի այդ նա մշտապես հանդուրժում էր արիստոկրատիայի ստորացումներն ու ծաղրանքը, որն ատում էր նրան մաշկի գույնի և վարքագծում նրբազգացության ու նրբաճաշակության բացակայության համար։ Չնայած դրան նրան հաջողվում է բարեկամական կապեր հաստատել որոշ ազդեցիկ մարդկանց հետ, օրինակ, այդ ժամանակվա Հանրապետության նախագահի որդու պոետ Պեդրո Բալմասեդայի և  պոետ Մանուել Ռոդրիգես Մենդոսի հետ։ Նրանց օժանդակության շնորհիվ, 1887 թվականի մարտին Դարիոն հրատարակում է իր բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն «Abrojos»-ը, որը նվիրել էր  Մանուել Ռոդրիգեսին։ 1887 թվականի փետրվարից մինչև սեպտեմբեր Դարիոն ապրել է Վալպարաիսոյում, որտեղ մասնակցել է տարբեր գրական մրցույթների։ Մայրաքաղաք վերադառնալով` նա աշխատանքի է տեղավորվում «El Heraldo» օրաթերթում, որի հետ համագործակցում է 1888 թվականի փետրվարից մինչև ապրիլ։ Նույն տարվա հուլիսին նա վերադառնում է  Վալպարաիսո և իր ընկերների` Էդուարդո Պուարյեի և Էդուարդո դե լա Բարրայի օգնությամբ հրատարակում է «Azul…» ստեղծագործությունների ժողովածուն։ Այդ գիրքն առանցքային է դառնում տվյալ ժամանակ սկսված մոդեռնիզմի հեղափոխության շրջանում։ «Azul…»  ժողովածուն ընդգրկում էր պատմվածքների շարք և արձակ տեքստեր, որոնք հրապարակվել էին չիլիական մամուլում 1886 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1888 թվականի հունիս։ Գիրքը շլացուցիչ հաջողություններ չունեցավ, բայց շատ ջերմորեն ընդունվեց ազդեցիկ իսպանական վիպասան և գրաքննադատ Խուան Վալերայի կողմից, որը 1888 թվականի հոկտեմբերին Մադրիդի «El Imparcial» օրաթերթում հրապարակեց Ռուբեն Դարիոյին նվիրված երկու նամակներ, որոնցում մի կողմից քննադատում էր նրան այդ ստեղծագործության վրա ֆրանսիական գրականության ավելորդ ազդեցության համար (նրա «մտավոր  գալլիցիզմ» (իսպաներեն` galicismo mental, ինչպես  արտահայտվել է ինքը Վալերան), բայց մյուս կողմից Դարիոյի մեջ ճանաչում էր «տաղանդավոր արձակագրին և պոետին» (իսպաներեն` un prosista y un poeta de talento): Հետագայում այդ նամակները հրապարակվեցին չիլիական մամուլում և այլ երկրներում և Դարիոյին բերեցին համաշխարհային ճանաչում և վերջնականապես նրան դարձրին կուռքային գրող։
Ուղևորություն Կենտրոնական Ամերիկայում
1890 թվականի դեկտեմբերին Դարիոյին առաջարկում են լինել El Correo de la Tarde թերթի գլխավոր խմբագիր։ Նույն թվականին Գվատեմալայում լույս է տեսնում Դարիոյի բանաստեղծությունների ժողովածուի երկրորդ հրատարակությունը «Azul...» վերնագրով, որը հաջողությամբ վաճառվում է։ Երկրորդ հրատարակության բովանդակությունը ընդլայնված էր, նախաբանը լրացված էր Խուան Վալերի երկու նամակներով, որը նպաստեց Դարիոյի գրական միջավայրում ամրապնդմանը (այդ ժամանակվանից այդ նամակները տեղ են գտնում գրքի բոլոր հրատարակություններում)։ 1891 թվականի հունվարին նրա կինը` Ռաֆայելո Կոնտերասը, փոխադրվում է Գվատեմալա ամուսնու մոտ և փետրվարի 11-ին նրանք ամուսնանում են Գվատեմալայի եկեղեցում։ Նույն թվականի հունիսին Դարիոյի ղեկավարած թերթը պետական ֆինանսական օգնություն չի ստանում և ստիպված փակվում է։ Դարիոն որոշում է բախտը փորձել Կոստա-Ռիկայում և նույն թվականի օգոստոսին տեղափոխվում է Սան-Խոսե։ Կոստա Ռիկայում, որտեղ նա շատ պարտքեր ուներ և գրեթե չէր կարողանում շփվել ընտանիքի հետ, 1891 թվականի նոյեմբերի 12-ին ծնվում է նրա առաջին երեխան`  Ռուբեն Դարիո Կոնտերասը։
Ճամփորդություն
Հաջորդ տարի, թողնելով իր ընտանիքը Կոստա Ռիկայում, Դարիոն մեկնում է Գվատեմալա, այնուհետև Նիկարագուա, իր և իր ընտանիքի համար լավագույն կյանք փնտրելու։ Անսպասելիորեն Նիկարագուայի կառավարությունը նրան նշանակում է Ամերիկայի հայտնագործման չորսհարյուրամյակին նվիրված հոբելյանի, Մադրիդ մեկնող պատվիրակության անդամ, որը Դարիոյի համար նշանակում էր Եվրոպայով ճամփորդելու ցանկության իրականացում։ Մինչև Իսպանիա մեկնելը, Դարիոն այցելում է Հավանա, որտեղ ծանոթանում է պոետ Խուլիանո դել Կասալի և արվեստի այլ գործիչների հետ,  ինչպիսիք են Անիսետո Վալդիվիան և Ռաուլ Քէյը։ 1892 թվականի օգոստոսի 14-ին  նա ափ է իջնում Սանտանդերում, որտեղից գնացքով շարունակում է ճանապարհը մինչև Մադրիդ։ Դարիոն մայրաքաղաքում մշտապես շփվում էր այնպիսի նշանավոր աձնավորությունների հետ, ինչպիսիք են բանաստեղծներ Գասպար Նունես դե Արեսը, Խոսե Սորրիլյան և Սալվադոր Ռուէդան, վիպասաններ Խուան Վալերան և  Էմիլիա Պարդո Բասանը, գիտնական Մարսելինո Մենենդես-ի-Պելայոն, ինչպես նաև մի քանի նշանավոր քաղաքագետներ, ինչպիսիք են Էմիլիո Կաստելարը և Անտոնիո Կանովաս դել Կաստիլյոն։ Նույն տարվա նոյեմբերին Դարիոն նորից վերադառնում է Նիկարագուա, որտեղ հեռագիր է ստանում Սան Սալվադորից կնոջ հիվանդության մասին, որը մահանում է 1893 թվականի հունվարի 2-ին։