cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մեսրոպ Մաշտոց
Մաշտոցի և նրա աշակերտների գործունեություն
Մաշտոցի մանկավարժական հայացքների կարևոր մի կողմն է դպրոցում դասավանդումը աշակերտներին լիովին հասկանալի լեզվով կատարելը։ Հայաստանի դպրոցներում հունարեն և ասորերեն դասավանդումը ամբողջությամբ հայերենով փոխարինելը հիմնական նպատակից բացի նաև մանկավարժական խորհուրդ է ունեցել։
Ստեղծագործություն
Կյանքի վերջին տարիներին գրել է հոգևոր շարականներ, կրոնա-փիլիսոփայական երկեր, զբաղվել է թարգմանությամբ։ Մեսրոպ Մաշտոցը գրել է շարականներ։ Շարականը հոգևոր երգ է, օրհներգություն, որ կատարվում է կրոնական տոների ժամերգությունների ժամանակ։ Շարական բառն ստուգաբանվում է շար ականց, այսինքն՝ թանկարժեք քարերի շարք։ Շարակններն ունեին իրենց մեղեդին և կատարվում էին երգվելով։ Դրանց ասում են նաև ապաշխարանքի երգեր, որովհետև բովանդակությունն ապաշխարանքի էր, զղջումի խոսը, հոգու փրկության աղոթքը։
Մաշտոցի առաքելություն ու հիշատակ
Մաշտոցի աշխարհայացքին բնորոշ է մարդու ինքնաճանաչման և կատարելագործման գաղափարը, մարդը իր ոչ կատարյալ լինելը ներքին անմաքրություններն ու արատավոր արարքները գիտակցում է Կատարյալ ճանաչելու և նրա հետ շփվելու շնորհիվ, որը մարդուն մղում է դեպի խոր զղջում, ապաշխարհություն և ճանապարհ բազում Կատարյալին մոտենալու ու ձուլվելու ներքնապես մաքրվելու և համընդհանուր սիրով լցվելու։ Մաշտոցի հասարակական հայացքների մեջ կարևոր են ժողովրդին մայրենի լեզվով լուսավորելու, հայությունն ու հայրենիքը քրիստոնեական եկեղեցու և հայոց լեզվի ու հայ մատենագրության միջոցով միավորելու, ժողովրդի ազգային ինքնությունը պահպանելու գաղափարները։
Որպես անհատ Մաշտոցը, Մովսես Խորենացու վկայությամբ, գերազանցել է. «… բոլոր առաքինի մարդկանցից, որպիսիք այն ժամանակ կային։ Որովհետև ամբարտավանություն և մարդահաճությունը նրա վարքում երբեք տեղ չգտան, այլ հեզ, բարյացակամ և բարեմիտ լինելով, երևում էր բոլորին երկնայինների սովորությամբ զարդարված։ Որովհետև նա հրեշտակի տեսք ուներ, բեղմնավոր միտք, պայծառ էր խոսքով, գործերով ժուժկալ» ։ Կորյունը վկայում է՝ «…շատ բանտարկյալներ ու կալանավորներ և նեղյալներ ազատեց Քրիստոսի ահավոր զորությամբ կորզելով նրանց բռնակալների ձեռքից… շատ մուրհակներ պատռեց» ։
Մաշտոցի մահից հետո հազարապետ Վահան Ամատունին և զորավար Հմայակ Մամիկոնյանը մեծ բազմությամբ նրա մարմինը տեղափոխում են Օշական, որտեղ երեք տարի անց Վահան Ամատունին տաճար է կառուցում, աճյունը տեղափոխում այնտեղ։ Նրա հիշատակը հարգելու համար Հովսեփ կաթողիկոսը հանձնարարում է Կորյունին գրելու Մաշտոցի կյանքն ու գործը։ Հայ եկեղեցին, նկատի ունենալով Մաշտոցի ժողովրդականությունը, նրան դասել է իր սրբերի շարքը։
428 թվականին Հայաստանի արևելյան մասում նույնպես վերացավ հայոց Արշակունիների պետականությունը։ Քաղաքական տեսակետից Հայաստանի համար այդ ծանր ժամանակաշրջանում Մաշտոցի գյուտով ծնունդ առած հայոց դպրությունը արագ ծաղկեց որպես երկրի քաղաքականապես անջատ մասերը հոգևոր ու մշակութային զոդումով միավորող և հայությանը ձուլումից պատսպարող ուժ։
Հայաստանում և սփյուռքում Մաշտոցի անունով են կոչվում պետական ու հասարակական հիմնարկներ, դպրոցներ, փողոցներ և այլն։ 1962 թվականից Մաշտոցի անունն է կրում հայկական ամենահարուստ ձեռագրատունը՝ Մատենադարանը։ Օշականի ճանապարհին կանգնեցվել է մաշտոցյան այբուբենին նվիրված հուշակոթող։ Մաշտոցի անունն է կրում նաև Երևան քաղաքի գլխավոր պողոտան։ Նրա անունով է կոչվում Օշականի գլխավոր փողոցը, միջնակարգ դպրոցը և Օշականում կա նրա անունը կրող եկեղեցի, որը կառուցվել է նրա շիրմի վրա։ Օշականում գործում է նաև նրա անունը կրող երիտասարդաց և պատանյաց միություններ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցու սրբեր Կատեգորիա:Հայ մատենագիրներ Կատեգորիա:Հայ լեզվաբաններ Կատեգորիա:4-րդ դարի քրիստոնեական սրբեր Կատեգորիա:Եկեղեցու հայրեր Կատեգորիա:Եկեղեցու ուսուցիչներ
Ռովազենդա
Ռովազենդա (Rovasenda), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզում։ Մտնում է Վերչելի գավառի կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 29 կմ² տարածք։ Բնակչությունը 2008 թվականի տվյալներով 991 մարդ է։ Հեռախոսային կոդը՝ +39 0161։ Փոստային ինդեքս 13040։ Խտությունը՝ 34 մարդ/կմ²։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճ.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Դիղլենջի
Դիղլենջի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Ամասիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Տիգրանուհի Ալիխանյան
Տիգրանուհի Պատվականի Ալիխանյան, հայ բջջաբան։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (2000)։ ՀՀ ԱՆ «Ակադեմիկոս Սուրեն Ավդալբեկյանի անվան առողջապահության ազգային ինստիտուտի» Կլինիկական լաբորատոր ախտորոշման ամբիոնի վարիչ ։
Կենսագրություն
Տիգրանուհի Ալիխանյանը ծնվել է 1950 թվականի հուլիսի 9-ին, Երևանում։ 1973 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը։ 1979 թվականից աշխատում է Երևանի «Շտապ օգնության» հիվանդանոցում (2004 թվականից՝ «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն), 1989 թվականից` լաբորատոր բաժանմունքի վարիչ, 1991 թվականից, միաժամանակ` ՀՀ ԱՆ ակադեմիկոս Ս. Ք. Ավդալբեկյանի անվան առողջապահության ազգային ինստիտուտի կլինիկալաբորատոր ախտորոշման ամբիոնի պրոֆեսոր ։
Աշխատանքները վերաբերում են տարբեր օրգան-համակարգերի ուռուցքների և նախաուռուցքային վիճակների կլինիկական, բջջաբանական ախտորոշմանն ու կլինիկական արյունաբանությանը ։
Ֆուգլի
Ֆուգլի (Фуглі), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Միրգորոդի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ֆուգլի գյուղում բնակվում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Միրգորոդի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սիմենս (այլ կիրառումներ)
Սիմենս եզրը կարող է վերաբերել.
Լուար (այլ կիրառումներ)
Լուար կամ Լուարա կարող է վերաբերել՝
Ջովանի Լո Չելսո
Ջովանի Լո Սելսո (Giovani Lo Celso, ), արգենտինացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս Ռեալ Բետիսից վարձավճարով հանդես է գալիս Տոտենհեմ Հոտսպուրի և Արգենտինայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական կիսապաշտպանի դիրքում ։
Ռոսարիո Սենտրալ
Լո Չելսոն Ռոսարիո Սենտրալի ակադեմիայի սան է  ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2015 թվականի հուլիսի 19-ին՝ փոխարինման մտնելով Վելես Սարսֆիլդի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը Լիբերտադորեսի գավաթում անցկացրեց 2016 թվականի փետրվարի 25-ին՝ խմբային փուլի Նասիոնալի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը պրոֆեսիոնալ կարիերայում խփեց փետրվարի 28-ին՝ Կոլոնի դեմ խաղում՝ այս խաղում տալով նաև գոլային փոխանցում ։ Հոկտեմբերի 15-ին արգենտինացին հեռացվեց խաղադաշտից Էստուդիանտեսի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 72-րդ րոպեին ։ Ռոսարիո Սենտրալի կազմում Լո Չելսոն անցկացրեց 45 հանդիպում՝ դառնալով 3 գոլի և 11 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Պարի Սեն-Ժերմեն
2016 թվականի հուլիսի 26-ին Լո Չելսոն 5 տարվա պայմանագիր կնքեց Պարի Սեն-Ժերմենի հետ  ՝ մինչև դեկտեմբերի 31-ը վարձավճարով վերադառնալով Ռոսարիո Սենտրալ   ։ Իր դեբյուտը ՊՍԺ-ի կազմում նշեց 2017 թվականի ապրիլի 5-ին՝ փոխարինելով Ադրիան Ռաբիոտին Ֆրանսիայի գավաթի Ավրանշի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը Լիգա 1-ում անցկացրեց ապրիլի 22-ին՝ Մոնպելիեի դեմ խաղում  ։ Իր առաջին մրցաշրջանում Լո Չելսոն անցկացրեց ընդամենը 5 հանդիպում՝ դառնալով 2 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
Առաջին հանդիպումը եվրոպական առանություններում Լո Չելսոն անցկացրեց 2017 թվականի սեպտեմբերի 12-ին՝ փոխարինելով Կիլիան Մբապպեին Չեմպիոնների Լիգայի խմբային փուլի Սելտիկի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը ՊՍԺ-ի կազմում խփեց 2018 թվականի փետրվարի 3-ին՝ Լիլի դեմ խաղում ։ Ապրիլի 15-ին Լո Չելսոն 2 գոլի և 1 գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Մոնակոյի դեմ խաղում ։ Ապրիլի 22-ին արգենտինացին խփեց Բորդոյի դեմ հանդիպման միակ գնդակը ։ Մարտի 31-ին Լո Չելսոն փոխարինեց Մարկո Վեռատտիին Ֆրանսիայի լիգայի գավաթի եզրափակչի Մոնակոյի դեմ խաղում ՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 3-0 հաշվով և նվաճել գավաթը ։ Մայիսի 18-ին նա գոլ խփեց Ֆրանսիայի գավաթի եզրափակչում՝ Լես Հերբյեի դեմ խաղում, իսկ ՊՍԺ-ն հաղթեց 2-0 հաշվով և նվաճեց գավաթը ։ Պարի Սեն-Ժերմենի կազմում Լո Չելսոն անցկացրեց 54 հանդիպում՝ դառնալով 6 գոլի ու 9 գոլային փոխանցման հեղինակ  և թիմի հետ հաղթելով նաև Ֆրանսիայի առաջնությունը   ։
Ռեալ Բետիս
2018 թվականի օգոստոսի 31-ին Լո Չելսոն 1 տարվա վարձավճարով միացավ Ռեալ Բետիսին   ։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց սեպտեմբերի 15-ին՝ փոխարինման մտնելով Վալենսիայի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը խփեց հոկտեմբերի 4-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի խմբային փուլի Դյուդելանժի դեմ խաղում ։ Հոկտեմբերի 25-ին Լո Չելսոն գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Եվրոպայի Լիգայի խմբային փուլի Միլանի դեմ խաղում՝ 2-1 հաշվով հաղթանակ պարգևելով Բետիսին  ։ Լա Լիգայում առաջին գոլը խփեց նոյեմբերի 11-ին՝ Բարսելոնայի դեմ խաղում  ։ 2019 թվականի հունվարի 17-ին Լո Չելսոն հեռացվեց խաղադաշտից Իսպանիայի գավաթի Ռեալ Սոսիեդադի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 90-րդ րոպեին ։ Ապրիլի 7-ին արգենտինացին դուբլ ձևակերպեց Վիլյառեալի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 2-1 հաշվով  ։ Ապրիլի 16-ին Բետիսը գնեց Լո Չելսոյի լրիվ տրանսֆերը  ՝ ֆուտբոլիստի հետ կնքելով 4 տարվա պայմանագիր   ։ Ակումբի կազմում նա անցկացրեց 45 հանդիպում՝ դառնալով 16 գոլի և 6 գոլային փոխանցման հեղինակ  ։
Տոտենհեմ Հոտսպուր
2019 թվականի օգոստոսի 8-ին Լո Չելսոն վարձավճարով տեղափոխվեց Տոտենհեմ Հոտսպուր   ։ Իր դեբյուտը Պրեմիեր Լիգայում նշեց օգոստոսի 17-ին՝ փոխարինելով Էրիկ Լամելային Մանչեսթեր Սիթիի դեմ խաղում  ։
Միջազգային կարիերա
Արգենտինայի մինչև 23 տարեկանների հավաքականի կազմում Լո Չելսոն 2016 թվականին մասնակցեց ամառային Օլիմպիական խաղերին ։ Արգենտինայի ազգային հավաքականում իր դեբյուտը նշեց 2017 թվականի նոյեմբերի 11-ին՝ փոխարինելով Ալեխանդրո Գոմեսին Ռուսաստանի դեմ ընկերական խաղում  ։ 2018 թվականի հունիսին Լո Չելսոն ընդգրկվեց Արգենտինայի՝ աշխարհի առաջնության համար վերջնական կազմում  ։ Այս առաջնությունում նա այդպես էլ խաղադաշտ դուրս չեկավ, իսկ Արգենտինան հասավ մինչև 1/8 եզրափակիչ  ՝ այստեղ 4-3 հաշվով պարտվելով Ֆրանսիային  ։
Միջազգային վիճակագրություն
2019 թվականի օգոստոսի 30-ի դրությամբ
Մուտիլինսկի (Վերխնեդոնսկի շրջան)
Մուտիլինսկի (Мутилинский), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Վերխնեդոնսկի շրջանում։ Մտնում է Կազանսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Ջովանի Լո Չելսո
Ակումբային
Պարի Սեն-Ժերմեն
Մուտիլինսկի (Վերխնեդոնսկի շրջան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Վերխնեդոնսկի շրջանի բնակավայրեր
Հարմոն և կիթառ (քանդակ)
«Հարմոն և կիթառ» քանդակ (Скульптура «Гармошка и гитара»), հումորային հուշարձան Ղրիմի Յալթա քաղաքի Հումորի ծառուղում, որը գտնվում է Առափնյա փողոցում՝ «Յուբիլեյնի» համերգասրահի մոտակայքում։
Պատմություն
Հումորի ծառուղին հիմնադրվել է 2004 թվականին՝ Յալթայի հումորի ու երգիծանքի փառատոնի և նրա կազմակերպիչներ Վլադիմիր Դանիլեցի և Վլադիմիր Մոիսեենկոյի շնորհիվ ։
Տարբեր տարիների ծառուղում հայտնվել են նաև Միխայիլ Ժվանեցկու պորտֆելը (2004), Արկադի Արկանովի բաճկոնակը (2005), Ալեքսանդր Շիրվինդտի ծխամորճը (2006), Իոսիֆ Կոբզոնի խոսափողը (2007), Սոնյա մորաքրոջ հայելին ու գլխարկը՝ Կլարա Նովիկովայի պատվին (2014) ։
Քառյակասացներ Միխայիլ Վաշուկովի և Նիկոլայ Բանդուրինի պատվին ստեղծված այս հուշարձանը բացվել է հումորի և էստրադայի «Մոսկվա - Յալթա - Տրանզիտ» փառատոնի օրերին՝ 2015 թվականի հունիսի 28-ին ։ Վաշուկովը և Բանդուրինը, որոնք մասնակցել են հուշարձանի բացման արարողությանը, փառատոնի անփոխարինելի մասնակիցներն ու ժյուրիի անդամներն են հիմնադրման օրվանից ։
Նկարագրություն
Հուշարձանի հեղինակները քանդակագործներ Իգոր և Էլեոնորա (Էլլա) Լիսենկոներն են։ Քանդակագործական հորինվածքը պատկերում է դերասանների սիրելի նվագարանները՝ Վաշուկովի կիթառը և Բանդուրինի հարմոնը։ Հեղինակների խոսքով՝ դրանք դերասանների երաժշտական գործիքների ճշգրիտ պատճեններն են ։
Քանդակը ձուլված է բրոնզից, իսկ պատվանդանը գրանիտե է ։ Նվագարանների վրա գրված են դերասանների ազգանունները. կիթառի վրա՝ Վաշուկով, հարմոնի վրա՝ Բանդուրին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Յալթայի հուշարձաններ Կատեգորիա:2015 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Մոդունո
Մոդունո (Modugno), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Ապուլիա մարզի Բարի գավառում ։
Բնակչության հովանավոր սուրբ համարվում է Սան Նիկոլա դա Տոլենտինոն։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Առյուծ (համաստեղություն)
Հետևյալ Մեսյե առարկաները գտնվում են Առյուծի համաստեղությունում ՝
Առյուծի համաստեղությունում են գտնվում նաև NGC-3628 և NGC-2903 գալակտիկաները, Gamma Leonis կրկնապատիկ աստղը, և Wolf 359 նվաղ կարմիր գաճաճ աստղը ։
Աստղերը
Անզեն աչքով գիշերվա երկնքում երևացող Առյուծի համաստեղությունը (նկարի կենտրոնի պայծառ օբյեկտը Յուպիտեր մոլորակն է։ AlltheSky.com
(1687) Գլարոնա
(1687) Գլարոնա (Glarona), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1965 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Պաուլ Վիլդի կողմից Ցիմերվալդում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,156387 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5947 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,718 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2048,25 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,175759 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,64° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1965 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Պաուլ Վիլդի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մեծ թատրոն (Վարշավա)
Վարշավայի «Մեծ թատրոնը» Եվրոպայում և աշխարհում ամենամեծ թատրոններից է ։
Թատրոնը բացվել է 1833 թվականի փետրվարի 24-ին, իտալացի կոմպոզիտոր Ջոակինո Ռոսսինի «Սևիլյան սափրիչը» օպերայի բեմադրմամբ։ Շենքի ռմբակոծությունից և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո, շենքն ամբողջովին ոչնչացվել էր, և վերակառուցվեց ու վերաբացվեց փակվելուց ավելի քան քսան տարի անց, 1965 թվականի նոյեմբերի 19-ին։
1833 թվական
Թատրոնը կառուցվել է 1825 թվականից մինչև 1833 թվականը, նախկին Մերիվիլի առևտրային կենտրոնի և թատրոնի հրապարակի տեղում, փոխելով լեհ դասականների դիզայներական ոճը իտալացի ճարտարապետ Անտոնիո Կորազիի Լիվոռնոյի ոճով, ապահովելով գործող օպերայի, բալետի և թատերախմբի նոր ցուցադրման վայրը Վարշավայում։ 1795-1918 թվականների ընթացքում, Լեհաստանի քաղաքական անկման ժամանակ, շենքը մի քանի անգամ վերափոխվել է։ Այն կարևոր մշակութային և քաղաքական դեր է ունեցել շատ լեհ կոմպոզիտորների և պարարվեստի ներկայացուցիչների բազմաթիվ աշխատանքների համար։
Լեհական օպերայի էվոլյուցիա
Նոր թատրոնում, տեղի ունեցավ Ստանիսլավ Մոնյուշկոյի երկու ամենահայտնի օպերաների պրեմիերաները. « Halka » ամբողջ տարբերակը (1858 թվական), «The Haunted Manor» (1865 թվական )։
Ֆրեդերիկ Շոպենից հետո, Ստանիսլավ Մոնյուշկոն 19-րդ դարի լեհական երաժշտության ամենամեծ գործիչն էր, բացի ստեղծագործելուց, նա 1858 թվականից մինչև իր մահը՝ 1872 թվականը եղել է Վարշավայի օպերայի տնօրենը ։ Լինելով «Մեծ թատրոնի» տնօրեն, նա շարունակում էր ստեղծագործել և գրել է բազմաթիվ երգեր, որոնցից տասներկու հատ լեհերեն երգերի գրքեր են կազմվել։ Բացի այդ, Մոնյուշկոյի ղեկավարությամբ, կառուցվեց փայտե ամառային թատրոնը, Սաքսոնյան այգու մոտ, 1065 նստատեղով։
Տարբեր թատրոնների ռեպերտուարներից ամեն տարի ամառային ներկայացումներ էին տալիս։ Ինչպես նշել է Յոզեֆ Չեքսուբլուզկին, «Չնայած երկիրն այդ ժամանակ առանձնացած էր իր հարևան երկրների քաղաքական կյանքից, թատերախումբը ծաղկում էր, և բալետը օտարերկրյա այցելուներին հիացմունք էր պատճառում, իսկ լեհ դերասանուհի Հելենա Մոզեևսկան ոգեշնչված էր դրամայով»։
Թատրոնը ներկայացրել է օպերաներ՝ գրված բազմաթիվ լեհ կոմպոզիտորների կողմից, ինչպիսիք են․ Վլադիսլավ Ժելենսկին, Իգնացի Յան Պադերևսկին, Կարոլ Շիմանովսկին, ինչպես նաև բալետներ՝ ներկայացված այնպիսի խորեոգրաֆների կողմից, ինչպիսիք են․ Ռոման Տուրցիովիչը, Պյոտր Զայլիչը և Ֆելիքս Փարնելը։ Միևնույն ժամանակ, ռեպերտուարն ընդգրկում էր աշխարհի խոշոր օպերային եւ բալետի դասականները, որոնք կատարում էին լեհ ու օտարերկրյա լավագույն երգիչները և պարողները։
1939 թվականին Վարշավայի ճակատամարտի ընթացքում, «Մեծ թատրոնը» գրեթե ամբողջովին ավերվեց, միայն դասական ճակատային մասը չքանդվեց ։ 1944 թվականին գերմանացիների հարձակումից շատ խաղաղ բնակիչներ զոհվեցին ։ Հիմնական մուտքի աջ կողմում տեղադրված հուշատախտակը հիշենում է ֆաշիզմի անմեղ զոհերի տառապանքների և հերոսության մասին ։
Շենքի վերականգնում
Մինչև թատրոնի շենքի վերականգնելն ու ընդարձակելը, 1945-1965 թվականներին, թատերախումբը հանդես էր գալիս այլ բեմերում։ Այն վերանկառուցվեց լեհ ճարտարապետ Բոգդան Պնիևսկու նախագծով, խմբավար և երաժշտական բեմադրիչ Առնոլդ Շիֆմանի հսկողությամբ։ Երբ ավերված թատրոնը 1965 թվական նոյեմբերի 19-ին բացվեց հանրության համար, այն Եվրոպայում լավագույն կահավորված և ամենատպավորիչ թատրոններից մեկն էր։ \
Ճակատային մասի ավարտ
Ըստ Անտոնիո Կորազիի 1825 թվականի նախագծի, Մեծ թատրոնի ճակատային մասը նախատեսված էր ցուցադրել արվեստների հովանավոր՝ Ապոլլոնի քանդակը, ձիավարվող չորս ձիերով լծած կառքը։ Սակայն նոյեմբերյան ապստամբության պարտությունը ստիպեց այդ գաղափարից հրաժարվել։ Կառույցի համար նախատեսված հիմնական մուտքի վերևի հարթակը, որտեղ Քառաձի մարտակառք է տեղադրված, մոտ 200 տարի մնաց դատարկ։
Հարյուր տարվա մենություն
Հարյուր տարվա մենություն (Cien años de soledad), կոլումբիացի գրող Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի վեպերից, լատինաամերիկյան և համաշխարհային գրականության գլուխգործոցներից մեկը։ Այն իսպաներենով գրված ամենակարդացվող և թարգմանվող ստեղծագործություններից մեկն է։ Նշվել է որպես իսպաներենով գրված, նշանակությամբ երկրորդ (Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտից» հետո) ստեղծագործությունը իսպաներենին նվիրված IV միջազգային կոնգրեսի ժամանակ (անցկացվել է Կոլումբիայի Կարտախենա քաղաքում 2007 թվականի մարտին)։ Առաջին անգամ հրատարակվել է Բուենոս-Այրեսում 1967 թվականի հունիսին 8000 տպաքանակով ։ Ներկա դրությամբ վաճառվել է գրքի ավելի քան 30 միլիոն օրինակ աշխարհի 35 լեզուներով։
Մեծ թատրոն (Վարշավա)
Ճակատային մասի ավարտ
Վերջապես, 2002 թվականին, «Մեծ թատրոնի» ժամանակավոր գլխավոր տնօրեն Վալդեմար Դաբրովսկու նախաձեռնությամբ, տարիներ առաջ նախատեսված քանդակը եկավ զարդարելու ճակատային հատվածը։ Նոր, ժամանակակից քանդակը նախագծվել է Վարշավայի գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսորների, ռեկտոր Ադամ Միջակի և քանդակագործության բաժնի դեկան Անտոնիո Յանուս Փաստբայի կողմից։ Քանդակը բացվել է 2002 թվականի մայիսի 3-ին Լեհաստանի նախագահ Ալեքսանդր Քվաննևսկու (1995-2005 թթ) կողմից ` Սահմանադրության օրվա կապակցությամբ։
Հարյուր տարվա մենություն
Վեպի գործողությունները տեղի են ունենում մտացածին Մակոնդո քաղաքում, սակայն մեծապես առնչվում են հեղինակի՝ Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի հայրենի Կոլումբիայում տեղի ունեցող իրադարձություններին։
Մեծ թատրոն (Վարշավա)
Թատերախումբն այսօր
Ավելի քան 170 տարի «Մեծ թատրոնը» հանդիսանում է Լեհաստանի ամենալավ օպերային և բալետային հաստատությունը։ Ներկայումս աշխատանքներն ընթանում են Քշիշտոֆ Պենդերեցկու ղեկավարության ներքո։
Հարյուր տարվա մենություն
Մասնագետների կարծիքով «Հարյուր տարվա մենություն» ստեղծագործությունն էր գլխավոր դրդապաճառը, որ 1982 թվականին Գաբրիել Գարսիա Մարկեսն արժանացավ Նոբելյան մրցանակի։ Այդ ժամանակ նրա պարգևատրումը բացատրվեց հետևյալ կերպ. «Վեպերի ու պատմվածքների համար, որոնցում ֆանտազիան ու իրականությունը միախառնվելով արտացոլում են ամբողջ մայրցամաքի կյանքն ու կոնֆլիկտները»։
Պատմական համատեքստը
«Հարյուր տարվա մենություն» վեպը Մարկեսը գրել է 18 ամիսների ընթացքում՝ 1965-1966 թվականներին, Մեխիկոյում։ Ստեղծագործության գաղափարը ծագել էր դեռևս 1952 թվականին, երբ հեղինակը տասնհինգ տարվա բացակայությունից հետո իր մոր հետ այցելեց հայրենի գյուղը՝ Արակատական։ Նրա «Շաբաթ օրվա հաջորդ օրը» պատմվածքում առաջին անգամ հայտնվում է Մակոնդոն։ Իր նոր վեպը Մարկեսը ծրագրել էր անվանել «Տուն», բայց արդյունքում մտափոխվեց՝ ցանկանալով խուսափել 1954 թվականին իր ընկերոջ՝ Ալվարո Սամուդիոյի կողմից հրատարակված «Մեծ տուն» վեպի հետ շփոթմունքից։
Մեծ թատրոն (Վարշավա)
Ներքին կահավորում
Ազգային օպերան ունի երկու լսարան և թանգարան։ Շենքի առջևում կանգնած է Լեհաստանի ազգային թատրոնի հիմնադիր ` Վոյչեկ Բոգասլավսկու և Լեհաստանի ազգային օպերայի հիմնադիր ՝ Ստանիսլավ Մոնյուշկոյի արձանները, որոնց հեղինական է քանդակագործ Յան Շչեպովսկին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհաստանի արվեստ Կատեգորիա:1833 հիմնադրումներ Լեհաստանում
Հարյուր տարվա մենություն
Ստեղծագործությունը
Գիրքը բաղկացած է 20 անվերնագիր գլուխներից, որոնցում նկարագրվում են Մակոնդոյում և Բուենդիաների ընտանիքում տեղի ունեցող իրադարձությունները։ Հերոսների անուններն անընդհատ կրկնվում են՝ միավորելով ֆանտազիան և իրականությունը։ Առաջին երեք գլուխներում պատմվում է մի խումբ մարդկանց վերաբնակեցման և նրանց կողմից Մակոնդո գյուղի հիմնադրման մասին։ 4-16 գլուխներում նկարագրվում է բնակավայրի տնտեսական, քաղաքական ու սոցիալական զարգացումը։ Վերջին գլուխներում ցույց է տրվում գյուղի անկումը։
Վեպի համարյա բոլոր նախադասությունները կառուցված են անուղղակի խոսքով և բավականին երկար են։ Ուղղակի խոսքը և երկխոսությունները գրեթե չեն կիրառվում։ Հատկանշական է 16-րդ գլխի այն նախադասությունը, որում Ֆերնանդա դել Կարպիոն խղճում է ինքն իրեն, տպագիր տեսքով այդ նախադասությունն զբաղեցնում է համարյա երկուսուկես էջ։
Գրելու պատմությունը
Esquire ամսագրին իր հարցազրույցում Մարկեսն ասել է.
Մենություն
Սյուժեի ամբողջ ընթացքում վեպի հերոսներին ճակատագրի կողմից կանխորոշված էր տառապել միայնությունից, որը Բուենդիաների ընտանիքի բնածին անեծքն էր։ Բնակավայրը, որտեղ տեղի են ունենում վեպի գործողությունները՝ Մակոնդոն՝ նույնպես միայնակ և անջատված ամբողջ ժամանակակից աշխարհից, ապրում է՝ սպասելով գնչուներին, ովքեր իրենց հետ բերում են նոր հայտնագործություններ, ապրում է մոռացության մեջ և մշտական ողբերգական իրադարձությունների պայմաններում։
Մենությունն ամենից շատ նկատելի էր գնդապետ Աուրելիանո Բուենդիայի մեջ, քանի որ սերն արտահայտելու նրա անկարողությունը ստիպում է նրան գնալ պատերազմ՝ թողնելով տարբեր մայրերից ծնված իր տղաներին տարբեր բնակավայրերում։ Մեկ այլ դեպքում նա խնդրում է իր շուրջ գծել 3 մետր շառավղով շրջանագիծ, որպեսզի ոչ ոք չմոտենա իրեն։ Ստորագրելով խաղաղության պայմանագիրը՝ գնդապետը կրակում է իր կրծքին, որպեսզի չհանդիպի իր ապագային, սակայն իր անհաջողության պատճառով չի հասնում նպատակին և ծերությունն անցկացնում է արհեստանոցում՝ պատրաստելով ոսկե ձկներ և համակերպվելով միայնության հետ։
Վեպի մյուս հերոսները՝ Մակոնդոյի հիմնադիր Խոսե Արկադիո Բուենդիան (մահացավ մենակության մեջ ծառի տակ), Ուրսուլան (ծերության շրջանում կուրացել էր և ապրում էր մեկուսացած), Խոսե Արկադիոն և Ռեբեկան (գնացին ապրելու առանձին տանը, որպեսզի չխայտառակեն ընտանիքը), Ամարանտան (ողջ կյանքում ապրեց և մեռավ չամուսնանալով ու մնալով կույս), Գերինելդո Մարկեսը (ամբողջ կյանքում անհույս սպասեց թոշակին և Ամարանտայի սիրուն), Պյետրո Կրեսպին (մերժվեց Ամարանտայի կողմից և ինքնասպան եղավ), Խոսե Արկադիո Երկրորդը (իր տեսած գնդակահարությունից հետո երբեք ոչ ոքի հետ հարաբերությունների մեջ չէր մտնում և կյանքի վերջին տարիներն անցկացրեց մեկուսացած՝ Մելկիադեսի սենյակում), Ֆերնանդա դել Կարպիոն (ծնվել էր թագուհի դառնալու համար և առաջին անգամ իր տունը լքեց 12 տարեկանում), Ռենատա Ռեմեդիոս «Մեմե» Բուենդիան (Մաուրիսիո Բուենդիայի մահից հետո առանց հակառակվելու ուղարկվեց մենաստան և այնտեղ ապրեց հավերժ լռության մեջ) և Աուրելիանո Բաբիլոնիան (ապրում էր Մելկիադեսի սենյակում մեկուսացած) ամենից շատն էին տառապում մենության և լքվածության հետևանքներից։
Նրանց միայնակ կյանքի ու լքվածության հիմնական պատճառներից էին սիրելու անկարողությունը և նախապաշարմունքները, որոնք կոտրվեցին Աուրելիանո Բաբիլոնիայի և Ամարանտա Ուրսուլայի հարաբերություններով։ Ազգականներ լինելու մասին նրանց անտեղյակությունը հանգեցրեց պատմության ողբերգական ավարտին, իսկ նրանց սիրո պտուղը՝ միակ որդին, դարձավ մրջյունների կեր։ Այս ցեղն անկարող էր սիրել, այդ պատճառով նրանք դատապարտված էին միայնության։ Բացառություն էր Աուրելիանո Երկրորդի և Պետրա Կոտեսի միջև դեպքը. նրանք սիրում էին իրար, բայց չունեին և չէին կարող ունենալ երեխաներ։ Բուենդիա ընտանիքի կանանց՝ սիրո պտուղ երեխա ունենալու միակ հնարավորությունը Բուենդիա ընտանիքի տղամարդու հետ հարաբերություններն էին, ինչն էլ տեղի ունեցավ Աուրելիանո Բաբիլոնիայի և նրա մորաքույր Ամարանտա Ուրսուլայի միջև։ Այս միությունը դարձավ Բուենդիա ցեղի վերջը։
Կարելի է ասել, որ մենությունը դրսևորվեց բոլոր սերունդներում։ Ինքնասպանությունը, սերը, ատելությունը, դավաճանությունը, ազատությունը, տառապանքը, արգելվածի ձգտումը երկրորդական թեմաներ են, որոնք վեպի ընթացքում մեծ չափով փոխում են մեր հայացքները և հասկացնում են, որ այս աշխարհում մենք ապրում և մեռնում ենք մենության մեջ։
Իրականություն և հերյուրանք
Երկում ֆանտաստիկ իրադարձությունները ներկայացվում են որպես առօրեություն այնպիսի իրավիճակների միջոցով, որոնք հերոսների համար անբնական չեն։ Կոլումբիայի պատմական իրադարձությունները՝ քաղաքացիական պատերազմը քաղաքական կուսակցությունների միջև, բանանի պլանտացիաների բանվորների զանգվածային սպանդը, ևս արտացոլված են Մակոնդոյի մասին առասպելում։ Այնպիսի իրադարձությունները, ինչպիսին են Ռեմեդիոսի երկինք համբառնալը, Մելկիադեսի գուշակությունները, մահացած հերոսների հայտնվելը, գնչուների բերած անսովոր առարկաները (մագնիս, հեռադիտակ, սառույց) ներխուժում են գրքում արտացոլված իրական դեպքերի համատեքստ և ստիպում ընթերցողին մտնել մի աշխարհ, որում հնարավոր են անհավատալի իրադարձություններ։ Հենց սրանում է մոգական ռեալիզմի իմաստը։
Ինցեստ
Հարազատների միջև հարաբերությունները գրքում նկարագրվում են խոզի պոչով ծնվող երեխաների առասպելով։ Չնայած դրան՝ ընտանիքի անդամների միջև կապեր են ստեղծվում ամբողջ վեպի ընթացքում տարբեր սերունդների միջև։ Պատմությունը սկսվում է Խոսե Արկադիո Բունդիայի և նրա զարմուհի Ուրսուլայի միջև հարաբերություններից, ովքեր բազում անգամներ լսել էին իրենց հորեղբոր մասին, ով ուներ խոզի պոչ։ Արդյունքում Խոսե Արկադիոն (հիմնադրի որդին) ամուսնացավ Ռեբեկայի հետ, ով որդեգրված աղջիկ էր և համարվում էր նրա քույրը։ Աուրելիանո Խոսեն սիրահարվեց իր հորաքույր Ամարանտային, առաջարկեց ամուսնանալ, բայց մերժվեց։ Որպես սիրուն մոտ հարաբերություններ կարելի է որակել նաև Խոսե Արկադիոյի (Աուրելիանո Երկրորդի որդին) և Ամարանտայի հարաբերությունները, որոնք նույնպես անհաջող էին։ Վերջիվերջո հարաբերություններ են ծագում Ամարանտա Ուրսուլայի և նրա քրոջ որդու՝ Աուրելիանո Բաբիլոնիայի միջև, ովքեր անգամ չէին կասկածում, որ իրենք արյունակիցներ են, քանի որ Ֆերնանդան՝ Աուրելիանոյի տատը, և Ամարանտայի մայրը, գաղտնի էին պահել Աուրելիանոյի ծնունդը։ Որքան էլ պարադոքսալ չթվա, ընտանիքի պատմության այս վերջին և անկեղծ սերը դարձավ Բուենդիա տոհմի մահվան պատճառը։
Խոսե Արկադիո Բուենդիա
Բուենդիա տոհմի հիմնադիրն է, կամային, համառ և անսասան բնավորության տեր։ Մակոնդո քաղաքի հիմնադիրն է։ Ուներ խորը հետաքրքրություն աշխարհի կառուցվածքի, գիտությունների, տեխնիկական նորությունների և ալքիմիայի նկատմամբ։ Խոսե Արկադիո Բուենդիան խելագարվեց՝ փորձելով գտնել փիլիսոփայական քարը և վերջնական հաշվով մոռացավ մայրենի լեզուն ու սկսեց խոսել լատիներեն։ Նրան կապեցին բակում աճող շագանակենու ծառին, որտեղ էլ նա դիմավորեց ծերությունը Պրուդենսիո Ագիլյարի հետ միասին, ում սպանել էր երիտասարդ տարիներին։ Նրա մահից առաջ Ուրսուլան՝ նրա կինը, արձակում է կապերը և ազատում ամուսնուն։
Ուրսուլա Իգուարան
Խոսե Արկադիո Բուենդիայի կինն է և ընտանիքի մայրը, ով դաստիարակում էր տոհմի անդամների մեծ մասին՝ ընդհուպ մինչև թոռան թոռանը։ Ամուր և խիստ կառավարում էր ընտանիքը։ Սառնաշաքարների վաճառքից կարողացավ մեծ գումար կուտակել և վերանորոգել տունը։ Կյանքի վերջում Ուրսուլան կուրանում է և մահանում մոտ 120 տարեկան հասակում։ Բացի նրանից, որ նա բոլորին դաստիարակում և վաստակում էր գումար, Ուրսուլան, կարելի է ասել, ընտանիքում խելքը գլխին միակ մարդն էր, ով կարող էր գոյատևել ցանկացած իրավիճակում։ Եթե չլիներ Ուրսուլան՝ ընտանիքի միջուկը, անհայտ է, թե ուր կգլորվեր ընտանիքի ճակատագիրը։
Խոսե Արկադիո
Խոսե Արկադիոն Խոսե Արկադիո Բուենդիայի և Ուրսուլայի ավագ որդին է, ով հորից ժառանգել էր համառությունն ու ակտիվությունը։ Երբ Մակոնդո են ժամանում գնչուները, մի կին, տեսնելով Խոսե Արկադիոյի մերկ մարմինը, բացականչում է, որ երբեք չի տեսել այդքան մեծ առնանդամ։ Խոսե Արկադիոյի սիրուհին է դառնում ընտանիքի ծանոթ Պիլար Տերներան, ով հղիանում է նրանից։ Խոսե Արկադիոն թողնում է ընտանիքը և փախչում գնչուների հետ։ Նա վերադառնում է միայն բազում տարիներ անց, որոնց ընթացքում դարձել էր ծովագնաց և կատարել մի քանի շուրջերկրյա ճանապարհորդություն։ Խոսե Արկադիոն վերածվել էր ուժեղ ու խստադեմ մարդու, ում ամբողջ մարմինը պատված էր դաջվածքներով։ Վերադառնալով ամուսնանում է հեռավոր բարեկամուհու՝ Ռեբեկայի հետ, ով դաստիարակվել էր նրա ծնողների ընտանիքում։ Այս ամուսնության համար Խոսե Արկադիոյին վռնդում են Բուենդիաների տնից։ Նա ապրում էր Մակոնդոյի ծայրամասում՝ գերեզմանների մոտ և շնորհիվ որդու՝ Արկադիոյի մեքենայությունների, հանդիսանում էր Մակոնդոյի ամբողջ հողերի սեփականատերը։ Պահպանողականների կողմից քաղաքի գրավման ժամանակ գնդակահարությունից փրկում է եղբորը՝ գնդապետ Աուրելիանո Բուենդիային, բայց շուտով մահանում է առեղծվածային մահով։ Խոսե Արկադիոն մարմնավորում էր գերմաչոյի գծերը. բացի սեռական ուժից, նա նաև ուներ ֆիզիկական մեծ ուժ։
Գնդապետ Աուրելիանո Բուենդիա
Խոսե Արկադիո Բուենդիայի և Ուրսուլայի երկրորդ որդին։ Աուրելիանոն հաճախ լալիս էր մոր արգանդում և ծնվեց բաց աչքերով։ Մանկուց զարգացած էր ինտուիցիան, զգում էր վտանգի և կարևոր իրադարձությունների գալը։ Աուրելիանոն հորից ժառանգել էր մտախոհությունը և փիլիսոփայական էությունը, սովորում էր ոսկերչական գործը։ Ամուսնանում է Մակոնդոյի ալկալդի մանկահասակ դստեր՝ Ռեմեդիոսի հետ, որը շուտով մահանում է՝ արգանդում կրելով երկվորյակների։ Քաղաքացիական պատերազմի սկսվելուց հետո միանում է լիբերալների կուսակցությանը և հասնում Ատլանտյան ափի հեղափոխական ուժերի գլխավոր հրամանատարի կոչման, սակայն հրաժարվում է ընդունել գեներալի կոչումը, քանի դեռ պահպանողականների իշխանությունը չի տապալվել։ Երկու տասնամյակների ընթացքում սկսել է 32 զինված ապստամբություն և բոլորն էլ տանուլ տվել։ Կորցնելով ողջ հետաքրքրությունը պատերազմի հանդեպ՝ 1903 թ. ստորագրում է հաշտության Նեերլանդական պայմանագիրը և կրակում կրծքին, սակայն ողջ է մնում։ Դրանից հետո գնդապետը վերադառնում է հայրենի Մակոնդո։ Եղբոր սիրեկան Պիլար Տերներայից ծնվում է նրանց որդին՝ Աուրելիանո Խոսեն, իսկ 17 այլ կանանցից, որոնց բերում էին ռազմական գործողությունների ժամանակ, ունենում է 17 զավակ։ Ծերության օրերին գնդապետը զբաղվում էր ոսկե ձկնիկների պատրաստմամբ։ Գնդապետը մահանում է ծառի տակ միզելիս, որտեղ երկար տարիներ կապված ապրել էր հայրը։
Ամարանտա
Խոսե Արկադիո Բուենդիայի և Ուրսուլայի երրորդ երեխան։ Ամարանտան մեծանում է իր հեռավոր զարմուհի Ռեբեկայի հետ միասին, նրանք միաժամանակ սիրահարվում են իտալացի Պյետրո Կրեսպիին, ով փոխադարձաբար պատասխանում էր Ռեբեկայի զգացմունքներին, և այդ ժամանակից սկսած Ռեբեկան դառնում է Ամարանտայի ոխերիմ թշնամին։ Ատելության րոպեներին Ամարանտան փորձում էր անգամ թունավորել մրցակցուհուն։ Այն բանից հետո, երբ Ռեբեկան ամուսնանում է Խոսե Արկադիոյի հետ, Ամարանտան կորցնում է հետաքրքրությունը իտալացու հանդեպ։ Ավելի ուշ Ամարանտան մերժում է նաև գնդապետ Գերինելդո Մարկեսին՝ արդյունքում մնալով պառաված օրիորդի կարգավիճակում։ Նրան սիրահարված էին և նրա հետ սեքս էին տենչում եղբորորդին՝ Աուրելիանո Խոսեն և եղբորորդու թոռը՝ Խոսե Արկադիոն։ Բայց նա մեռնում է խորը ծերության մեջ կույս մնալով, ճիշտ այն կերպ, ինչպես պատմել էր ինքը՝ մահը, այն բանից հետո, երբ Ամարանտան վերջացրեց կարել պատանքը։
Ռեբեկա
Ռեբեկան որբ էր։ Նրան որդեգրեցին Խոսե Արկադիո Բուենդիան և Ուրսուլան։ Ռեբեկան եկավ Բուենդիաների ընտանիք մոտ 10 տարեկան հասակում մի պարկով, որի մեջ նրա ծնողների ոսկորներն էին, ովքեր Ուրսուլայի բարեկամներն էին։ Սկզբում աղջնակը վեհերոտ էր, համարյա չէր խոսում և ուներ հող ու պատերի ծեփ ուտելու և մատը ծծելու սովորություն։ Երբ Ռեբեկան մեծանում է, նրան սիրահարվում է Պյետրո Կրեսպին, բայց նրանց հարսանիքն անընդհատ հետաձգվում էր բազմաթիվ սուգերի պատճառով։ Արդյունքում այս սերը Ամարանտային դարձնում է նրա ոխերիմ թշնամին։ Խոսե Արկադիոյի վերադարձից հետո ամուսնանում է նրա հետ՝ հակառակ Ուրսուլայի կամքին։ Դրա պատճառով սիրահարված զույգին վտարում են տնից։ Խոսե Արկադիոյի մահից հետո Ռեբեկան փակվում է տանը՝ միայնության մեջ՝ չարացած ամբողջ աշխարհի վրա։ Ռեբական մեռնում է խորը ծերության մեջ մատը բերանում։
Արկադիո
Արկադիոն Խոսե Արկադիոյի և Պիլար Տերներայի անօրինական որդին է։ Ուսուցիչ է, սակայն գնդապետ Աուրելիանոյի պահանջով իր վրա է վերցնում Մակոնդոյի ղեկավարումը գնդապետի հեռանալուց հետո։ Դառնում է դաժան բռնապետ։ Արկադիոն փորձում էր արմատահան անել եկեղեցին, սկսվում են քաղաքում ապրող պահպանողականների նկատմամբ հետապնդումները (հատկապես դոն Ապոլինար Մոսկոտեի նկատմամբ)։ Երբ Արկադիոն պատրաստվում էր գնդակահարել Ապոլինարին ծաղրական նկատողության համար, Ուրսուլան, չդիմանալով, մայրաբար սկսում է ծեծել Արկադիոյին։ Տեղեկանալով, որ պահպանողականների ուժերը վերադառնում են՝ Արկադիոն որոշում է պայքարել նրանց դեմ իր փոքրաթիվ ուժերով։ Պարտությունից և պահպանողականների կողմից քաղաքի գրավումից հետո նա գնդակահարվում է։
Աուրելիանո Խոսե
Գնդապետ Աուրելիանոյի և Պիլար Տերներայի անօրինական որդին է։ Ի տարբերություն խորթ եղբոր՝ Արկադիոյի, գիտեր իր ծագման գաղտնիքը և շփվում էր մոր հետ։ Դաստիարակվել է հորաքրոջ՝ Ամարանտայի կողմից, ում սիրահարված էր, բայց չկարողացավ հասնել։ Որոշ ժամանակ ուղեկցում էր հորը նրա արշավների ժամանակ և մասնակցում ռազմական գործողություններին։ Վերադառնալով Մակոնդո՝ սպանվում է իշխանություններին չենթարկվելու արդյունքում։
Գնդապետ Աուրելիանոյի մյուս որդիները
Գնդապետ Աուրելիանոն ուներ 17 որդի 17 տարբեր կանանցից, որոնց ուղարկում էին իր մոտ արշավների ժամանակ «ցեղը լավը դարձնելու համար»։ Նրանք բոլորը կրում էին հոր անունը (բայց ունեին մականուններ), կնքվել էին տատի՝ Ուրսուլայի կողմից, բայց նրանց դաստիարակել էին մայրերը։ Առաջին անգամ բոլորը միասին հավաքվել էին Մակոնդոյում, երբ իմացել էին գնդապետ Աուրելիանոյի հոբելյանի մասին։ Նրանցից չորսը սկսեցին ապրել և աշխատել Մակոնդոյում։ Գնդապետ Աուրելիանոյի դեմ կառավարական ինտրիգների արդյունքում մեկ գիշերվա մեջ սպանվեցին գնդապետի 16 որդիները։ Եղբայրներից միայն Աուրելիանո Սիրահարվածին հաջողվեց խույս տալ մահից։ Նա երկար ժամանակ թաքնվում էր, և խորը ծերության ժամանակ ապաստան է խնդրում Բուենդիա տոհմի վերջին ներկայացուցիչներից՝ Խոսե Արկադիոյից և Աուրելիանոյից, ովքեր նրան մերժում են, քանի որ չեն ճանաչում։ Սրանից հետո սպանվում է նաև վերջին Աուրելիանոն։ Բոլոր եղբայրներին սպանում էին կրակելով ճակատի մոխրե խաչերին, որը նկարել էր հայր Անտոնիո Իսաբելը և որը նրանք չկարողացան մաքրել, մինչև իրենց կյանքի վերջը։
Ռեմեդիոս Գեղեցկուհի
Արկադիոյի և Սանտա Սոֆիա դե լա Պյեդադի դուստրն է։ Իր գեղեցկության համար ստացել է Գեղեցկուհի մականունը։ Ընտանիքի անդամների մեծ մասը նրան համարում էին մանկամիտ աղջնակ, միայն գնդապետ Աուրելիանո Բուենդիան էր նրան համարում ամենախելամիտը ամբողջ ընտանիքում։ Բոլոր տղամարդիկ, ովքեր արժանանում էին նրա ուշադրությանը, տարբեր հանգամանքներում մահանում էին, ինչն էլ վատ համբավ բերեց Ռեմեդիոսին։ Սպիտակեղենը հավաքելու ժամանակ Ռեմեդիոս Գեղեցկուհին թեթև քամուց համբարձվեց երկինք։
Խոսե Արկադիո Երկրորդ
Արկադիոյի և Սանտա Սոֆիա դե լա Պյեդադի որդին է, Աուրելիանո Երկրորդի երկվորյակ եղբայրը։ Նրանք ծնվեցին Արկադիոյի սպանությունից հինգ ամիս անց։ Երկվորյակները, գիտակցելով միմյանց նմանությունը, փոքր հասակում սիրում էին փոխվել տեղերով։ Ժամանակի ընթացքում խառնաշփոթը միայն ավելացավ։ Ուրսուլան կարծում էր, որ ընտանեկան բնավորությունների անհամապատասխանության պատճառով նրանք այնուամենայնիվ խառնվել են։ Խոսե Արկադիո Երկրորդը մեծացավ նիհար, ինչպես գնդապետ Աուրելիանոն։ Գրեթե 2 ամիսների ընթացքում եղբոր հետ կիսում էր միևնույն կնոջը՝ Պետրա Կոտեսին, բայց հետո լքեց նրան։ Աշխատում էր բանանի ընկերությունում, հետագայում դարձավ արհմիութենական առաջնորդ, ջրի երես հանեց կառավարության մեքենայությունները։ Ողջ մնաց խաղաղ ցույցի աշխատողների վրա կրակոցներից հետո և արթնացավ գնացքում, որը դեպի ծովն էր տանում ավելի քան 3000 աշխատողների, ծերերի, կանանց և երեխաների դիակներ։ Այս դեպքից հետո խելագարվեց և կյանքի մնացաց մասն անցկացրեց Մելկիադեսի սենյակում՝ ուսումնասիրելով նրա թղթերը։ Մահացավ եղբոր՝ Աուրելիանո Երկրորդի հետ միաժամանակ։ Արդյունքում թաղման խառնաշփոթի ժամանակ Խոսե Արկադիոյի դագաղը թաղեցին Աուրելիանո Երկրորդի գերեզմանում։
Աուրելիանո Երկրորդ
Արկադիոյի և Սանտա Սոֆիա դե լա Պյեդադի որդին է, Խոսե Արկադի Երկրորդի երկվորյակ եղբայրը։ Մեծացավ հաղթանդամ ինչպես պապը՝ Խոսե Արկադիո Բուենդիան։ Շնորհիվ իր և Պետրա Կոտեսի միջև կրքոտ սիրո, նրա անասունները բազմանում էին անհավատալի արագությամբ, և կարճ ժամանակում Աուրելիանո Երկրորդը դարձավ Մակոնդոյի ամենահարուստ մարդկանցից մեկը։ Դրանով հանդերձ նա շատ ուրախ և հյուրասեր մարդ էր։ Ամուսնացավ նա, իհարկե, ոչ թե Պետրա Կոտեսի, այլ Ֆերնանդա դել Կարպիոյի հետ, որին երկար փնտրեց դիմակահանդեսից հետո՝ նրա մասին իմանալով միայն մի բան. նա ամենագեղեցիկ կինն է ամբողջ աշխարհում։ Նրանք ունեցան երեք զավակ՝ Ամարանտա Ուրսուլան, Խոսե Արկադիոն և Ռենատա Ռեմեդիոսը, ում հետ հատկապես հայրը շատ մտերիմ էր։ Անընդհատ տեղափոխվելով կնոջից սիրուհու մոտ՝ մահացավ, ինչպես խոստացել էր, օրինական կնոջ՝ Ֆերնանդայի կողքին կոկորդի ուռուցքից, եղբոր՝ Խոսե Արկադիո Երկրորդի հետ միաժամանակ։
Ռենատա Ռեմեդիոս (Մեմե)
Ֆերնանդայի և Աուրելիանո Երկրորդի առաջին դուստրն է։ Ավարտել է կլավիկորդի ուսումնարանը։ Այն ժամանակ, երբ իրեն նվիրել էր այդ գործիքին, Մեմեն զվարճանում էր խնջույքներում, ինչպես իր հայրը։ Ծանոթանում և սիրահարվում է բանանի ընկերության մեխանիկի աշակերտ Մաուրիսիո Բաբիլոնիային, ում միշտ շրջապատում էին դեղին թիթեռներ։ Երբ Ֆերնանդան իմանում է նրանց սեռական հարաբերությունների մասին, ալկալդից պահանջում է, որ իրենց տան մոտ գիշերային պահակախումբ կարգի։ Մաուրիսիոյի գիշերային այցերից մեկի ժամանակ նրա վրա կրակում են, և նա ամբողջ կյանքում մնում է անկողնուն գամված հաշմանդամ։ Իսկ Մեմեին Ֆերնանադան տանում է մենաստան, որպեսզի կոծկի դստեր ամոթալի կապը Մաուրիսիոյի հետ։ Բաբիլոնիայի վիրավորվելուց հետո Մեմեն լռեց իր ամբողջ կյանքում։ Մի քանի ամիս անց Մեմեն որդի է լույս աշխարհ բերում, որին տանում են Ֆերնանդայի մոտ և անվանում Աուրելիանո՝ պապի պատվին։ Ռենատան մահանում է ծերության մեջ Կրակովի հիվանդանոցում՝ այդպես էլ ոչ մի բառ չարտասանելով և մտածելով իր սիրելի Մաուրիսիոյի մասին։
Խոսե Արկադիո
Խոսե Արկադիոն Ֆերնանդայի և Աուրելիանո Երկրորդի որդին է, ով ուներ իր նախկին Արկադիոների բնավորությունը։ Նրան մեծացնում էր Ուրսուլան, ով ցանակնում էր, որ նա դառնա Հռոմի Պապ և դրա համար նրան ուղարկում են Հռոմ սովորելու։ Սակայն Խոսե Արկադիոն շուտով թողնում է ուսումը։ Մոր մահից հետո վերադառնալով՝ հայտնաբերում է տատի թաքցրած ոսկին և վատնում խնջույքների վրա։ Որոշ ժամանակ անց մտերմանում է իր անօրինական զարմիկի՝ Աուրելիանո Բաբիլոնիայի հետ, ում ցանկանում էր թողնել ոսկու մի մասը՝ իր՝ Նեապոլ մեկնելուց հետո։ Բայց դա տեղի չի ունենում։ Նրան բաղնիքում խեղդամահ են անում իր հետ ապրած 4 երեխաները, ովքեր էլ գողանում են ոսկու 3 պարկերը, որոնց մասին գիտեին միայն իրենք և Խոսե Արկադիոն։
Աուրելիանո Բաբիլոնիա
Աուրելիանոն Ռենատա Ռեմեդիոսի (Մեմե) և Մաուրիսիո Բաբիլոնիայի որդին է։ Բուենդիաների տուն էր բերվել մենաստանից, որտեղ նրան ծնել էր Մեմեն։ Նրա տատը՝ Ֆերնանդան, փորձելով թաքցնել նրա ծագումը, բոլորին հայտնում էր, որ փոքրիկին գտել է գետի մեջ զամբյուղով և նրան թաքցնում էր ամբողջ աշխարհից։ Տղային նա երեք տարի թաքցնում էր գնդապետ Աուրելիանոյի ոսկերչական արհեստանոցում։ Երբ նա մի անգամ փախչում է իր «մեկուսարանից», ոչ ոք անգամ չի էլ կասկածում նրա գոյության մասին։ Բնավորությամբ շատ նման է գնդապետին, իսկական Աուրելիանո է։ Բուենդիաներից ամենակարդացածն էր, կարող էր խոսակցություն վարել ցանկացած թեմայով։
Մանկության տարիներին ընկերություն էր անում Խոսե Արկադիո Երկրորդի հետ, ով նրան պատմում է բանանի ընկերության բանվորների սպանության ճշմարիտ պատմությունը։ Մինչ ընտանիքի մյուս անդամները գալիս ու գնում էին (նախ մահացավ Ուրսուլան, հետո՝ երկվորյակները, նրանցից հետո Սանտա Սոֆիա դե լա Պյեդադը, մահացավ Ֆերնանդան, վերադարձավ և սպանվեց Խոսե Արկադիոն, և վերջապես վերադարձավ Ամարանտա Ուրսուլան), Աուրելիանոն մնում էր տանը և համարյա երբեք դուրս չէր գալիս։ Ողջ մանկությունն անցկացրեց Մելկիադեսի գրերն ուսումնասիրելով, փորձելով վերծանել նրանցում թաքնված գաղտնիքը, որը գրված էր սանսկրիտով։ Վաղ հասակում նրան հաճախ հայտնվում էր Մելկիադեսի ուրվականը՝ տալով հուշումներ իր ձեռագրերի վերաբերյալ։ Կատալոնացի գիտնականի գրքի կրպակում Աուրելիանոն ծանոթանում և շատ մտերմանում է 4 պատանիների հետ, ովքեր, սակայն, շուտով լքում են Մակոնդոն՝ զգալով, որ քաղաքը գնում է անկասելի կործանման։ Կարելի է ասել, որ հենց նրանք դուրս բերեցին Աուրելիանոյին արտաքին աշխարհ, որը նրան անհայտ էր։
Ամարանտա Ուրսուլայի վերադարձից հետո, միանգամից սիրահարվում է նրան։ Սկզբում նրանք հանդիպում էին գաղտնի, բայց Ամարանտայի ամուսնու՝ Գաստոնի հեռանալուց հետո կարողացան սիրել միմյանց առանց թաքնվելու։ Այս սերը կրքոտ և գեղեցիկ է նկարագրված երկում։ Երկար ժամանակ կասկածում էին իրենց արյունակից լինելու մասին, բայց ոչ մի փաստաթուղթ չգտնելով՝ ստիպված հավատացին Ֆերնանդայի հորինած պատմությանը։ Երբ ծննդաբերությունից հետո Ամարանտան մահացավ, Աուրելիանոն դուրս եկավ տնից՝ սիրելիի կորսուտի կսկիծը սրտում։ Առավոտյան վերադառնալով տուն՝ հիշեց նորածին որդու մասին, որն այդ ժամանակ արդեն մրջյունների կեր էր դարձել։ Եվ հանկարծ նա հասկանում է Մելկիադեսի ձեռագրերի իմաստը, և պարզ է դառնում, որ դրանցում նկարագրված է Բուենդիա տոհմի ճակատագիրը։
Աուրելիանոն հեշտությամբ սկսում է վերծանել ձեռագրերը, երբ Մակոնդոյում սկսվում է ավերիչ փոթորիկ, որը Երկրի երեսից և մարդկանց հիշողությունից սրբում-տանում է քաղաքը, ինչպես որ Մելկիադեսն էր կանխագուշակել. «քանզի մարդկային այն տոհմերը, որոնք դատապարտված են հարյուր տարվա մենության, երկրորդ անգամ չեն հայտնվում Երկրի երեսին»։
Աուրելիանո
Աուրելիանո Բաբիլոնիայի և նրա մորաքրոջ՝ Ամարանտա Ուրսուլայի որդին է։ Նրա ծնունդով իրականացավ Ուրսուլայի հին կանխագուշակումը՝ երեխան ծնվեց խոզի պոչիկով՝ նշանավորելով Բուենդիա տոհմի ավարտը։ Չնայած որ մայրը ցանկանում էր որդուն կոչել Ռոդրիգո, հայրը որոշեց անվանել նրան Աուրելիանո՝ հետևելով ընտանեկան ավանդույթին։ Այս երեխան տոհմի հարյուրամյա պատմության մեջ միակն էր, որ ծնվել էր սիրո մեջ։ Բայց քանի որ ընտանիքը դատապարտված էր հարյուր տարվա մենության, նա չէր կարող գոյատևել։ Աուրելիանոյին կերան մրջյունները, որոնք ջրհեղեղի ժամանակ լցվել էին տուն։ Եվ ինչպես գրել էր Մելկիադեսը. «Առաջինը տոհմում կկապվի ծառից, իսկ վերջինին կուտեն մրջյունները»։
Ազդեցությունը
Մարկեսի ու նրա ստեղծագործության ազդեցությունն ու ժողովրդականությունը մինչ օրս էլ այնքան մեծ է, որ 2006 թվականին նրա ծննդավայրի՝ կոլումբիական Արակատակա քաղաքի քաղաքապետ Պեդրո Սանչեսը հանդես եկավ քաղաքի անունը փոխելու և Մակոնդո վերանվանելու նախաձեռնությամբ։ Այդ ժամանակ անցկացված հանրաքվեի արդյունքում քաղաքի բնակիչների 90 տոկոսից ավելին նախաձեռնությանը կողմ քվեարկեցին, սակայն անվանափոխությունը տեղի չունեցավ, քանի որ հանրաքվեին մասնակցությունը քիչ էր պահանջվող նվազագույն շեմից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1967 վեպեր Կատեգորիա:Մարկեսի ստեղծագործություններ
Պաուլու Ռամուս
Պաուլու Ռամուս (Paulo Ramos), համայնք Բրազիլիայի Հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Մարանիան նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Մարանյան նահանգի արևելյան մարզում։ Մտնում է Մեդիու Մեարին գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 19 093 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 927,317 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 51,0 մարդ/կմ²։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մարանիան նահանգի բնակավայրեր
IPhone X
iPhone X (արտասանվում է որպես iPhone Ten), Apple կորպորացիայի սմարթֆոն, որը ներկայացվել է Սթիվ Ջոբսի Թատրոնում 2017 թվականի սեպտեմբերի 12-ին iPhone 8 և iPhone 8 Plus հեռախոսների հետ միասին ։
Պատմություն
Ունի ավելի զարգացած A11 Bionic պրոցեսոր։ Անվան «X»-ը («իքս» կամ «տասը») ցույց է տալիս iPhone-ի հոբելյանը։
Ծրագրային ապահովում
iPhone X մոդելի օպերացիոն համակարգը` iOS 11.
Մուտքը դեպի վաճառք
Սարքի նախապատվերը` 2017 թվականի հոկտեմբերի 27 ։
Սմարթֆոնը վաճառքի դուրս կգա 2017 թվականի նոյեմբերի 3-ին 79900 ռուբլի գնով 64 Գբ մոդելի համար և 91990 256 Գբ-ի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սմարթֆոններ
(9553) Կոլաս
(9553) Կոլաս (Colas), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1985 թվականի հոկտեմբերի 17-ին CERGA հետազոտական կենտրոնի կողմից Կոսոլում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,197891 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9406 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,4552 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1190,17 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,302479 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,92° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1985 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:CERGA հետազոտական կենտրոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սիմմուլի
Սիմմուլի (Simmuli), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 11 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Թեոդոր Թորոսևիչ
Կենսագրություն
Թեոդոր Թորոսևիչը ծնվել Է 1789 թվականին Ստանիսլավ (Իվանովո-Ֆրանկովսկ) քաղաքում։ Սովորել է տեղի գիմնազիայում, 1812 թվականին ավարտել է Վիեննայի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ 1815 թվականից աշխատել է Լվովում, 1819 թվականին Լվովի Լիչակովսկու փողոցի թիվ 3 տանը բացել է քաղաքի N 9 դեղատունը (այժմ՝ Լվովի N 12 դեղատուն), քիմիական լաբորատորիա։
Պատրաստել է բուսական, կենդանական, և քիմիական ծագման տարբեր դեղեր։ Ուսումնասիրել է ապակիների տարբեր հատկություններ և ստացել դեղասրվակների համար պիտանի կարմիր և դեղին ապակի ։ 1836 թվականին աշխարհում առաջինն է ապացուցել, որ լաբորատոր նպատակներով արդյունավետ է շագանակագույն ապակի կիրառել։
Ուսումնասիրել է Տրուսկավեց, Նեմիրով, Դրոգոբիչ և այլ առողջավայրերի հանքային ջրերի բուժիչ հատկությունները, արդյունքներն ամփոփել «Գալիցիայի և Բուկովինայի թագավորությունների հանքային աղբյուրները» աշխատությունում։ Տրուսկավեցում կատարել է «Ֆերդինանդ», «Մարիա» և «Նավթա» (այժմ՝ «Նավթուսյա») հանքային աղբյուրների ջրի քիմիական վերլուծությունը, շրջակայքում հայտնաբերել հանքամոմի հարուստ պաշար, որը նպաստել է Լեհաստանում օծանելիքի արդյունաբերության զարգացմանը։
Թեոդոր Թորոսևիչը մասնակցել է Լվովի հայկական համայնքի կյանքին, զբաղվել բարեգործությամբ. իր միջոցներով Լվովում բացել է հոգևոր դպրոց ։
Հեղինակ է բնագիտական, քիմիական բազմաթիվ գիտական հոդվածների և մենագրությունների, որոնցից ամենաարժեքավորը «Գալիցիայի թագավորության և Բուկովինայի հանքային աղբյուրներն ու դրանց ֆիզիկա-քիմիական բաղադրությունը» մենագրությունն է։ Եղել է մի շարք գիտական ընկերությունների անդամ։ Գիտական հայտնագործությունների համար արժանացել է բազմաթիվ պարգևների ։
Մահ
Մահացել է 1876 թվականին Լվովում։ Թաղված է Լիչակովյան գերեզմանատանը։ Մահարձանին լեհերեն գրված է.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայ դեղագործներ Կատեգորիա:Հայ քիմիկոսներ Կատեգորիա:Հայ գյուտարարներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ
Տուն, որտեղ կոտրվում են սրտերը
«Տուն, որտեղ կոտրվում են սրտերը» («Տուն, որտեղ սրտեր են փշրվում», Heartbreak House, ենթավերնագիրը՝ Ռուսական ոճով ֆանտազիա անգլիական թեմայով (A Fantasia in the Russian Manner on English Themes ), իռլանդացի դրամատուրգ Ջորջ Բեռնարդ Շոուի պիեսը, որը նա սկսել է գրել 1913 թվականին և ավարտել է 1917 թվականին։ Կազմված է երեք գործողությունից։
«Ինտելեկտուալ դրամայի գագաթնակետերից մեկն» է, որտեղ բոլոր գործող անձինք վիճում են, բանավիճում միմյանց հետ՝ ստեղծելով «պոլիֆոնիկ, բազմաձայն բանավեճ» ։
Ստեղծման պատմություն
Բեռնարդ Շոուն պիեսն սկսել է գրել 1913 թվականին։ Հեղինակի խոստովանության համաձայն՝ այս պիեսը նա գրել է Անտոն Չեխովի դրամատուրգիայի ազդեցության տակ, որին նա համարում էր իր ժամանակի լավագույն դրամատուրգներից մեկը։ Սակայն 1914 թվականին սկսված Առաջին համաշխարհային պատերազմը արգելակեց պիեսի ստեղծումը։ Գիրքն ավարտվել է 1917 թվականին, սակայն հեղինակը որոշել է այն տպագրել միայն պատերազմի ավարտից հետո՝ 1919 թվականին։
Սյուժե
Նավապետ Շատովերի տուն է հրավիրվել միսիս Հեսիոնա Հաշեբայի ընկերուհին՝ Էլլի Դենը, որը գալիս է հոր՝ Մաձինի Դենի և արդյունաբերող Մենգենի ուղեկցությամբ, որի հետ պատրաստվում է ամուսնանալ։ Շուտով գալիս է նավապետի կրտսեր դուստրը՝ լեդեի Էթերուորդը, որը եկել էր Ավստրալիայից։ Սակայն Շատովերը սկզբում ձևացնում է, թե նա ոչ թե իր դուստրն է, այլ հերթական հյուր։ Նավապետի նման վերաբերմունքի պատճառն այն է, որ Արիադնան առանց որևէ մեկի հետ խորհրդակցելու ամուսնացել է Հաստինգս Էթերուորդի հետ, որին նավապետն անվանում է «հաստագլուխ» (Հաստինգսը երբեք չի հայտնվում, չնայած նրա մասին շատ են խոսում)։ Հեսիոնան փորձում է Էլլիին համոզել, որ նա չամուսնանա Մենգենի հետ, որը, ինչպես հետագայում պարզվում է, սնանկացրել է նրա հորը։ Էլլին իր հերթին խոստովանում է, որ սիրահարված է ոմն արիստոկրատ Մարկ Դարնլիի։ Պարզվում է, որ այդ արիստոկրատը Հեսիոնայի ամուսինն է՝ Հեկտորը, որը խաբել է նրան։
Աստիճանաբար հերոսների բարդ փոխհարաբերություններն ավելի ու ավելի են խճճվում։ Իսկ եզրափակչում պարզվում է, որ պիեսում չկա ոչ մի հերոս, որի մասին առաջին տպավորությունը կհամընկներ նրա իրական էության հետ։ Սա վերաբերում է բացարձակապես բոլոր հերոսներին, այդ թվում՝ դայակին և գողին։