cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆրիդրիխ Գրյունանգեր
Աշխատանքներ
Բուլղարիայում անսկացրած իր երեսնամյա աշխատանքային գործունեության ընթացքում Ֆրիդրիխ Գրյունանգերն նախագծել ու կառուցել է հասարակական ու բնակելի բազմաթիվ շինություններ, որոնց մեծ մասը գտնվում են երկրի մայրաքաղաքում՝ Սոֆիայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի ճարտարապետներ
Fly with Me
Fly with me երգի երաժշտության համահեղինակները Լևոն և Լիլիթ Նավասարդյաններն են, խոսքերի համահեղինակները՝ Ավետ Բարսեղյանը և Դավիթ Ծերունյանը:Երգի մեղեդային գիծը հիմնված է աշխարհի տարբեր էթնիկ երաժշտությունների առանձնահատկությունների, ընդհանրությունների վրա և զարգացնում է մրցույթի այս տարվա՝ «Տոնենք բազմազանությունը» կարգախոսը։ Երգի հիմքում մի աղջկա կյանքի պատմություն է, ով մարմնավորելով ամենանվիրական զգացմունքը՝ սերը, համադրում է կյանքի տարբեր գույները և հավաքում աշխարհի հեքիաթները, այն պատմությունները, որոնք պատմում են մեզ, թե ովքեր ենք մենք իրականում։ Ընդգրկելով աշխարհի ողջ բազմազանությունը՝ աղջիկը թռչում է վեր՝ դեպի երկնային բարձունքներ, ու դառնում արև, որի սերն ու լույսն ընդհանուր են բոլորի համար՝ միակը բոլորիս համար։
Տեսահոլովակում ևս պահպանված է երգի մեղեդային գիծը և ոճաբանորեն փորձ է կատարվել ներկայացնել տարբեր էթնիկ առանձնահատկություններ։ Տեսահոլովակում ինքնատիպ բեմադրությամբ և լուսային էֆֆեկտների միջոցով արտացոլվել են արևի ճառագայթները, որոնք, ինչպես երգում է նշվում, շողում են բոլորի համար նույն ջերմությամբ։ Տեսահոլովակի ռեժիսորը Արթուր Մանուկյանն է, օպերատորը՝ Մկրտիչ Մալխասյանը, ոճաբանը՝ Արամ Նիկոլյանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայաստանի երգերը Եվրատեսիլ երգի մրցույթում Կատեգորիա:2017 երգեր
Կալտասիի շրջան
Կալտասիի շրջան (Калтасинский район, Ҡалтасы районы), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1930 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կալտասի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1564 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 28202 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18,03 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բաշկորտոստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Կարապետ Գրիգորյան
Կարապետ Գրիգորեան (անգլերէն՝ Garabed Krikorian, եբրայերէն՝ גאראבד קריקוריאן, ծն. 1847 - մահ. 1918 կամ 1920), սաղիմահայ լուսանկարիչ և լուսանկարչութեան ուսուցիչ։ Ապրել և ստեղծագործել է Երուսաղէմում 19-րդ դարի երկրորդ և 20-րդ դարի առաջին կէսերին։ Երուսաղէմի առաջին լուսանկարչատան հիմնադիրն է ։
Կենսագրութիւն
Գրիգորեանը ծնուել է Զմիւռնիա քաղաքում (Թուրքիա), հայկական ընտանիքում։ 1859 թուականին, 12 տարեկանում տեղափոխուել է Երուսաղէմ տեղի Ժառանգաւորաց վարժարանում ուսանելու։ Լուսանկարչութիւն սովորել է դպրոց-աշխատանոցում, որը 1860 թուականին հիմնադրել էր Եսայի Կարապետեանը (մի քանի տարի անց ընտրուել է Երուսաղէմի հայոց պատրիարք՝ դառնալով Եսայի Դ Թալասցի) ։ Ի սկզբանէ Եսայի Կարապետեանն աշխատում էր Հայոց պատրիարքարանում իբրև լուսանկարիչ և հիմնել էր սեփական լուսանկարչական արուեստանոցը։ Սակայն պատրիարք ընտրուելուց յետոյ լուսանկարչական գործը հիմնականում շարունակեցին իր երիտասարդ սաները, որոնցից էր Կարապետ Գրիգորեանը։ Արուեստանոցը Կարապետեանն աշխատեցրեց մինչև 1882 թուականը, որը վերջնականապէս փակուեց 1885 թուականին։
Գրիգորեանն ամուսնացել է «Տալիթա Կումի» որբանոցի քոյրերից մէկի հետ և դարձել Բողոքական եկեղեցու հետևորդ, որի պատճառով տեղի հայ համայնքն այլևս նրան չէր ընդունում։
1885 թուականին Կարապետ Գրիգորեանը հիմնում է Երուսաղէմի առաջին լուսանկարչատունը։ Այն գտնւում էր քաղաքի պատմական փողոցներից մէկում՝ Յոպպէ փողոցում։ Լուսանկարչատունն աշխատեցնում էր գործընկերների հետ (Դաուդ Սաբոնջի, Միտրի ևն ), իսկ յետագայում նաև որդու՝ Յովհաննէս Գրիգորեանի հետ (1885-1950)։ Նրա լուսանկարներում գերակշռում էին դիմանկարները՝ յատկապէս արևելեան ոճով արուած ։ Յաճախորդները Երուսաղէմի բնակիչներն էին՝ հրեաներ, արաբներ, ինչպէս նաև ևրոպացիներ, զբօսաշրջիկներ, որոնց գերում էր լուսանկարների արևելեան ոճը։
1898 թուականի հոկտեմբերին իր լուսանկարներով վաւերագրել է Գերմանիայի Վիլհելմ Բ կայսեր այցը Երուսաղէմ ։ Այդ պատճառով էլ յետագայում հպարտանում էր իր կոչմամբ՝ «Պրուսական արքայական տան լուսանկարիչ» ։
Գրիգորեանի աշակերտներից է եղել նաև Յաակով Բեն-Դովը, որը յայտնի է որպէս «իսրայէլական շարժանկարի ռահվիրայ»։
Կարապետ Գրիգորեանը մահացել է 1918 թուականին և թաղուած է Երուսաղէմի Սիոն սարի վրայ՝ Բողոքական եկեղեցու գերեզմանատանը։ Այլ տուեալներով, մահացել է 1920 թուականի դեկտեմբերի 11-ին՝ ինչպէս գրուած է գերեզմանաքարին ։ Նրա մահուանից յետոյ լուսանկարչական գործը շարունակել է որդին՝ Յովհաննէսը, մինչև 1948 թուականը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Սփյուռքահայ լուսանկարիչներ
Կոնստանտին Կորովին
Կոնստանտին Ալեքսեևիչ Կորովին (Константин Алексеевич Коровин, ), ռուս գեղանկարիչ, թատերական նկարիչ, մանկավարժ և գրող։ Նկարիչ Սերգեյ Կորովինի եղբայրն է ։
Կենսագրություն
Կոնստանտին Կորովինը ծնվել է 1861 թվականի նոյեմբերի 23-ին (դեկտեմբերի 5-ին) Մոսկվայում՝ ունևոր առևտրականի ընտանիքում։
Հայրը՝ Ալեքսեյ Միխայլովիչ Կորովինը, սովորել է համալսարանում, իսկ մայրը՝ Ապոլինարիա Իվանովնան (օրիորդական ազգանունը՝ Վոլկովա), եղել է առևտրականի դուստր և տանն ստացել է երաժշտական կրթություն։ Վերջինիս հայրը՝ Ի. Վոլկովը, 1844 թվականին երեխաների հետ ստացել է Տոհմիկ պատվավոր քաղաքացու կոչում։
Կոնստանտին Կորովին 14 տարեկան հասակում ընդունվել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի ճարտարապետության բաժին, սակայն մեկ տարի անց տեղափոխվում է նկարչության բաժին։ Սովորել է Ալեքսեյ Սավրասովի ու Վասիլի Պոլենովի մոտ։
Կրթությունն ավարտելու նպատակով Կոնստանտին Կորովինը մեկնել է Սանկտ Պետերբուրգ և ընդունվել Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիա, սակայն երեք ամիս անց հեռացել է համալսարանից՝ հիասթափվելով այնտեղ գործող դասավանդման մեթոդներից։
1894 թվականին Կորովինն իր ընկերոջ՝ նկարիչ Վալենտին Սերովի հետ ճանապարհորդություն է կատարել դեպի հյուսիս։ Արդյունքում ստեղծվել են «Նավահանգիստ Նորվեգիայում» («Гавань в Норвегии»), «Սուրբ Տրիֆոնի առուն Պեչենգայում» («Ручей святого Трифона в Печенге», «Հեմմերֆեսթ։ Հյուսիսափայլ» («Геммерфест. Северное сияние»), «Ծովափ Մուրմանսկում» («Мурманский берег») բնանկարները։
Կոնստանտին Կորովինը 1887, 1892 և 1893 թվականներին եղել է Փարիզում, որտեղ ծանոթացել է իմպրեսիոնիզմի հիմունքներին։ 1896 թվականին Կոնստանտին Կորովինը նկարներով զարդարել է «Крайний Север» («Ծայր Հյուսիս») տաղավարը, որ իր նախագծով կառուցվել էր Նիժնի Նովգորոդի տոնավաճառում։
1900-ական թվականներին ակտիվ աշխատել է թատրոնում՝ ստեղծելով էսքիզներ դրամատիկական ներկայացումների, ինչպես նաև օպերաների ու բալետների բեմանկարների ու հագուստների էսքիզներ։ Մասնավորապես նա է ստեղծել «Ֆաուստ» (1899), «Սապատավոր ձիուկը» (1901), «Սադկո» (1906), «Ոսկե աքաղաղը» (1909) բեմադրությունների բեմանկարները։ Որպես թատերական նկարիչ՝ Կոնստանտին Կորովինն աշխատել է Մեծ թատրոնում, Մարիինյան թատրոնում և Միլանի Լա Սկալա թատրոնում ։
Կորովինի արվեստում մեծ տեղ է զբաղեցնում Փարիզը։ Քաղաքային պատկերներն ստեղծվել են ֆրանսիացի իմպրեսիոնիստների ազդեցությամբ։ Նա վարպետորեն պատկերել է Ֆրանսիայի մայրաքաղաքի կյանքը առավոտյան, սակայն առավոլ հաջողված են երեկոյան քաղաքի նկարները («Փարիզ։ Կոպուցինոկ բուլվար», 1902, 1906 և 1911, «Փարիզն առավոտյան», 1906։ Բոլոր նկարները պահվում են Տրետյակովյան պատկերասրահում)։
Փարիզում Կորովինը տարվել է սիմվոլիզմով և Ռուսաստան վերադառնալուց հետո հաճախել է նկարիչ-գեղագետ Մոդեստ Դուռնովի դասախոսություններին, շփվել բանաստեղծ Կոնստանտին Բալմոնտի հետ։ Այդ տարիներին է նա ստեղծել «Հյուսիսային հովվերգություն» (1892, Տրետյակովյան պատկերասրահ) և «Մոսա» (1890-ական թվականներ, Տրետյակովյան պատկերասրահ) նկարները։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Կոնստանտին Կորովինը ռուսական բանակի շտաբում աշխատում էր որպես քողարկման հարցերով խորհրդական։
Տասնամյակների ընթացքում Կոնստանտին Կորովինը մասնակցել է տարբեր խմբակների ու ուղղությունների նկարիչների՝ պերեդվիժնիկնների, «Мир искусства», «Союз 36-ти» կազմակերպությունների, Ռուս նկարիչների միության կազմակերպած ցուցահանդեսներին։
Կորովինի աշակերտներից մեկի՝ Նիկոլայ Չեռնիշովի հուշերում անդրադառնում է նաև Կորովինին։ Մասնավորապես նկարչի աշխարհայացքի մասին պատկերացում կարելի է կազմել Չեռնիշովի մեջբերած այն խոսքերից, որ Կորովինն ասել է 1903 թվականին, երբ գտնվում էր հիվանդության մահճում.
Նախկինի նման պառկած մահճակալին՝ Կոնստանտին Ալեքսեևիչը վերցրեց իմ էսքիզը, դրեց այն իր փորին ու սկսեց խոսել։ «Առաջին հերթին պիտի խուսափել գեղանկարչության գրական բնույթից»,- եղան նրա առաջին բառերը։ Սակայն նա նրանում (էսքիզում) գտավ շատ սրտակցություն, պոեզիա, «Ինչքան սեր կա»,- բացականչեց նա։ Ես անհանգստանում էի, թե կհոգնեցնեմ հիվանդին, իսկ նա պատմում էր իր երիտասարդության մասին, թե ինչքան ծանր էր իրենց կյանքը... Պատահում էր, որ նրանք սոված էին մնում, բայց համառորեն աշխատում էին։ «Փողը կ... է»,- զրույցի ընթացքում բազմիցս արտասանեց նա հայհոյական բառը։ Երբեք մի մտածեք փողի մասին։ Նրանք իրենք կգան ձեզ մոտ... -Ավելի շատ նկարեք այն, ինչ կա այստեղ՝ փողոցում, ձեր աչքերի առաջ,- ասաց նա՝ մատնացույց անելով պատուհանն ու հայացքը պտտեցնելով սենյակում։ -Ապրեք ձեր սենյակում՝ շրջապատված ներկերով, ջրաներկով, գունամատիտներով։ ...Նկարեք ամեն ինչով, փորձեք ձեզ ամեն ինչում։ Ավելի շատ կերեք, եղեք առողջ, ուրախ, բայց ամեն ինչ արվեստի համար։ Ավելի լավ է ապրել և ինչ-որ բնում և, տանելով բոլոր զրկանքները, բավականություն ստանալ արվեստից։ Իմացեք Հույսը, Հավատն ու Սերը, և զրկանքի պահերին հիշեք այդ երեքին. Եթե մոռացել ես դրանցից մեկին, մեռած ես»։
Ռուսաստանում Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Կոնստանտին Կորովինն ակտիվորեն զբաղվել է մշակութային հուշարձանների պահպանության հարցերով, կազմակերպել է աճուրդներ ու ցուցահանդեսներ՝ հօգուտ ազատված քաղբանտարկյալների, շարունակել է համագործակցել թատրոնների հետ։ 1922 թվականին Կորովինը Անատոլի Լունաչարսկու խորհրդով մեկնում է արտասահման ու բնակություն հաստատում Ֆրանսիայում։
Նկարչի տաղանդից բացի՝ Կոնստանտին Կորովինը նաև գրողի ձիրք ուներ։ Կորցնելով տեսողությունը և ստիպված լինելով բոլորովին հրաժարվել նկարելուց՝ Կոնստանտին Կորովինը շարունակել է գրել պատմվածքներ։
Կոնստանտին Կորովինը մահացել է 1939 թվական սեպտեմբերի 11-ին Փարիզում։
Կորովինի կտավների մեծ մասը պահվում է Ռուսական պետական թանգարանում։
Կոստանդին Ալթունյան
Կոնստանտին Տիգրանի Ալթունյան, հայ ինժեներ-կոնստրուկտոր, ՀԽՍՀ վաստակավոր շինարար (1960), Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) մասնակից ։
Կենսագրություն
1937 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1944-1958 թվականներին եղել է Հայարդնախագիծ ինստիտուտի բնակ-քաղաքացիական շինբաժնի պետ, 1961-1968 թվականներին՝ Երևաննախագիծ ինստիտուտի տնօրեն ։ Ղեկավար պաշտոններ է զբաղեցրել «Հայարդնախագծում», համամիութենական «Սպորտնախագիծ» ինստիտուտում
Ստեղծագործությունները՝ որպես հեղինակ-կոնստրուկտոր
Եղել է վերակառուցվող եկեղեցիների կոնստրուկտորական հարցերով Էջմիածնի կաթողիկոսարանի խորհրդական, ղեկավարել Էջմիածնի Մայր տաճարի ամրացումը։
Մրցանակներ
Արժանացել է պետական և կառավարական պարգևների։
Լյուշա (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Լյուշա (Luchat), համայնք Ֆրանսիայում` Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտ գավառի Սենտի շրջանում։ Մտնում է Սոժոն կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17214։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Լյուսան
Լյուսան (Lussant), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտ գավառի Ռոշֆորի շրջանում։ Մտնում է Տոննե Շարանտ կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17216։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 922 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բողոքականությունն Իսպանիայում
Բողոքականությունն Իսպանիայում հանդիսանում է երկրում տարածված քրիստոնեության ուղղություններից մեկը։ Ըստ «Pew Research Center» հետազոտական կենտրոնի տվյալների՝ 2010 թվականին Իսպանիայում բնակվել են 460 հազար բողոքականներ ։ «Operation World» հրատարակչությունը Իսպանիայում 2010 թվականին հաշվել է շուրջ 567 հազար բողոքական, այդ թվում՝ անգլիկաններ ու բողոքական անկախ քրիստոնեական եկեղեցիների հավատացյալներ ։ Կան նաև ավելի մեծ թվեր պարունակող գնահատականներ։ Ըստ Իսպանիայի ավետարանական կրոնական կազմակերպությունների ֆեդերացիայի տվյալների՝ երկրում առկա են 1,2 միլիոն բողոքականներ, որոնցից 0,8 միլիոնը հանդիսանում են Իսպանիայի քաղաքացի ։ «El País» թերթը իր հրապարակումներից մեկում նշել էր, որ Իսպանիայում բնակվում են շուրջ 1,5 միլիոն բողոքական ։
Կազմակերպչական առումով իսպանական բողոքականները միավորվել են 154 եկեղեցիների միությամբ։ Բողոքական ծխերի ու աղոթատեղերի քանակը մոտավորապես 3000 է ։
Իսպանիայի տարածքում բողոքականների ամենախոշոր կենտրոնացումը Մադրիդում և առափնյա քաղաքներում է (առաջին հերթին Վալենսիայում և Բարսելոնայում)։ Երկրի ավելի քան 20 հազար բնակչություն ունեցող բոլոր քաղաքներում առկա է առնվազն մեկ բողոքական եկեղեցի։ Բողոքական համայնքի սեռային կազմը գրեթե հավասար է. հավատացյալների 43,4 %-ը տղամարդիկ են, 56,6 %-ը կանայք (իսպանական կաթոլիկների մոտ այդ թվերը կազմում են համապատասխանաբար 35 % և 65 %) :
Իսպանիայի բողոքական համայնքի ներսում ամենախոշոր էթնիկ խումբ հանդիսանում են գնչուներ։ Երկրի հիմնական բնակչության՝ իսպանացիների շրջանում բողոքականությունը քիչ տարածում ունի։ Բողոքականների 1-ից փոքր-ինչ ավել տոկոս են կազմում կատալոնացիները, գալիսիացիները, աստուրիացիները, արագոնցիները և բասկերը։ Բողոքականների զգալի թիվ են կազմում Իսպանիայում բնակվող լատինաամերիկացիները (բրազիլիացիներ, կոլումբիացիներ, պերուացիներ, արգենտինացիներ և այլն)։ Իսպանիայում նաև աճում են «սև» Աֆրիկայից ու Արևելյան Եվրոպայից եկած բողոքականների ծխերը (առաջին հերթին ռումինացիներ, ինչպես նաև ուկրաինացիներ և այլն)։ Վերջին երկու տասնամյակում Իսպանիան տուն է դարձել Բրիտանական թագավորության մեծ թվով հպատակների համար, հետևաբար անգլիացիները իսպանական բողոքական համայնքում նշանակալի թիվ են կազմում։ Բողոքականներ են հանդիսանում նաև երկրում բնակվող գերմանացիների, հոլանդացիների, ամերիկացիների, շվեդների, նորվեգացիների, ֆինների մի մասը։
Պատմական ակնարկ
Միջին դարերում Իսպանիայում գործում էին մի շարք կրոնական շարժումներ, որոնք ներկայացնում էին ռեֆորմացիայի որոշ գաղափարներ։ Առաջին հերթին այդ շարժումներից էին կաթարներն ու վալդենսներ ։
Բողոքականության առաքելության սկիզբ
Բողոքականները (պլիմուտյան եղբայրներ) Իսպանիայում սկսեցին իրենց ծառայությունը միայն 1830-ական թվականներին։ Մի շարք այլ ավետարանականներ, որոնց թվում էին իտալական վալդենսներով ոգեշնչված քարոզիչները, 1850-ական թվականներին ներթափանցեցին Իսպանիա։ 1860 թվականին երկրի ավետարանական որոշ առաջնորդներ ձերբակալվեցին։ Նրանց նկատմամբ դատավարությունն ամբողջ Եվրոպայում հանգեցրեց բողոքի, և նրանք արտաքսվեցին Իսպանիայից։ Փառավոր հեղափոխությունից և 1868 թվականի սահմանադրական նոր դրությունից հետո, որը երաշխավորում էր կրոնական հանդուրժողականություն, գերազանցապես երկրի հարավում ձևավորվում են բողոքական առաջին համայնքները։ Հետագայում այդ համայնքները ստեղծեցին Իսպանական միջդենոմինացիոն ռեֆորմիստական եկեղեցին։ 1871 թվականին պրեսբիտերականների հետ միաձուլվելուց հետո եկեղեցին սկսեց կոչվել Իսպանական քրիստոնեական եկեղեցի, իսկ 1890 թվականին միաբանականների հետ միավորվելուց հետո՝ Իսպանական ավետարանական եկեղեցի (1955 թվականին եկեղեցուն են ձուլվում մեթոդիստները) ։
1868 թվականին Իսպանիա է ժամանում ամերիկացի Ուիլյամ Քնապը։ 1870 թվականին նրան հաջողվում է Մադրիդում հիմնադրել երկրի առաջին բաբտիստական եկեղեցին։ 1921 թվականին Հարավային բաբտիստական համաձայնագրի հետ սերտ կապեր հաստատելուց հետո Իսպանիայի բաբտիստները ձևավորեցին Իսպանիայի բաբտիստական ավետարանական միությունը ։
1880 թվականի տրոհումից հետո Իսպանական քրիստոնեական եկեղեցուց առանձնանում է Իսպանական ռեֆորմիստական ավետարանակն եկեղեցին, որը հետագայում այն փոխկապակցվում է Անգլիայի եկեղեցու հետ ։
Իսպանիայում առաջին ադվենտիստ քարոզիչները եղել են երկու հարազատ եղբայրներ Ֆրենկը և Ուոլտեր Բոնդը, ովքեր 1903 թվականին հեռացան Կալիֆորնիայից և ժամանեցին Իսպանիա։ Մեկ տարի անց նրանք մկրտեցին առաջին երեք նորադարձներին ։
Իսպանիայում առաջին հոգեգալստական քարոզիչները Մարտինն ու Ջուլիա Վախլսթենն էին, ովքեր 1923 թվականին ժամանեցին Խիխոն։ Այստեղ նրանք կարողացան հիսունական դարձնել ոչ մեծ բաբտիստական համայնքին։ 1927 թվականին մեկ այլ շվեդացի քարոզիչ՝ Սվեն Յոհանսոնը սկսեց իր սպասավորությունը Մադրիդում։ Հետագա տարիներին նրա սպասավորությանը սատարեցին շվեդացի այլ քարոզիչներ, որոնց գործունեությունը հանգեցրեց Իսպանիայի ավետարանակն հիսունական եկեղեցու ստեղծմանը։ 1930 թվականից երկրում սպասավորություն են իրականացնում Աստծո ժողովի քարոզիչները, իսկ 1937 թվականից՝, с 1937 — миссионеры Աստծո եկեղեցու միսիոներները ։
1939 թվականին երկրում հաշվարկվում էր շուրջ 30 հազար բողոքականներ։ Սոցիալական անկարգությունները, քաղաքացիական պատերազմը, ֆրանկիստական վարչակարգը և բողոքականների հանդեպ խտրական մի շարք օրենքների առկայությունը նկատելիորեն դժվարացրեցին բողոքականների քարոզչական գործունեույթունը և հանգեցրեցին հետագա ժամանակաշրջանում նրանց բավականին համեստ աճի։ 1967 թվականին կրոնական ազատությունների մասին նոր օրենքը փոխարինեց 1853 թվականից գործող Վատիկանի հետ կնքված կոնկորդատին։ Հետագայում 1978 թվականի սահմանադրության ազատականացումով չեղարկվեց Կաթոլիկ եկեղեցու կարգավիճակը որպես պետական, երաշխավորեց ազատորեն փոխել դավանանքը և ամուսնությունը հանեց Կաթոլիկ եկեղեցու վերահսկողությունից։
Վաշեր
Համայնքի INSEE կոդ՝ 04227։
Բողոքականությունն Իսպանիայում
Գործունեությունը 1950-ական թվականներից հետո
20-րդ դարի երկրորդ կեսից Իսպանիայում գործունեություն սկսեցին մի շարք բողոքական նոր շարժումներ։ 1960 թվականից իր գործունեությունը սկսեց Նոր առաքելական եկեղեցին։ 1964 թվականի երկիր մուտք գոործեցին Քրիստոսի աշակերտները։ Փրկության բանակը իր գործունեությունն Իսպանիայում սկսեց 1971 թվականից ։ Մենոնիտները իրենց սպասավորությունը սկսեցին 1976թվականին 1978 և 1981 թվականներից Իսպանիայում գործունեություն սկսեցին համապատսխանաբար Քրիստոնեական և միսիոներական դաշինքը և նազարեթցիները։ Հետագայում երկիր մուտք գործեցին նորանոր բողոքական շարժումներ։ Լե Կոսեկի սպասավորությամբ ու քարոզչությամբ, վերադարձավ Իսպանիա և տեղական, вернулась в Испанию и основала миссию среди местных կալեներում հիմնադրեց կրոնական առաքելություններ։ Հետագայում այդ առաքելությունը վերակառուցվեց և սկսեց կոչվել «Ֆիլադելֆիա» ավետարանական եկեղեցի, որը դարձավ երկրի խոշորագույն բողոքական եկեղեցին։ Այդ ժամանակ Իսպանիա ներթափանցեցին մի շարք միջազգային հիսունական եկեղեցիներ։ 1974 թվականի երկրում գործունեություն սկսեց իրականացնել Ավետարանի քառակողմ եկեղեցնի։ 1979 թվականին Իսպանիա մուտք գործեց Միացյալ հիսունական եկեղեցին։ 1981 թվականին երկրում իր գործունեությունը սկսեց Աստծո մարգարեության եկեղեցին։ Հիսունական սրբության եկեղեցին Իսպանիայում սկսեց գործել 1981 թվականին ։ Հիսունականները Իսպանիայում ունեցան թվաքանակի տպավորիչ աճ և 21-րդ դարի սկզբին ներկայացնում էին իսպանական բողոքականների կեսին ։ Նեոհիսունականներիեկեղեցու մուտքը միայն ամրապնդեց հիսունականության գերիշխանությունը ոլոորտում։ Նրանք հիմնականում եկան Լատինական Ամերիկայից։
Գևորգ Սիմոնով
Գևորգ Սիմոնով, հայկական թատրոնի դերասան։ Ծնվել է Կոստանդնուպոլսում։ Հայ թատրոնում խաղացել է մոտ 40 տարի։ Գործունեության հիմնական տարածքը եղել են Կոստանդնուլոպիսն ու հայկական գաղթօջախներն ԱՄՆ-ում։ Խաղացել է ինչպես «Պողոսյան» թատերախմբի կազմում, այնպես էլ` ինքնուրույն ներկայացումներ է բեմադրել իր` «Սիմոնով» թատերախմբի ուժերով, որին հաճախ մասնակցել են հենց «Պողոսյան» թատերախմբի դերասանները։
Բողոքականությունն Իսպանիայում
1980-ական թվականներ
Ըստ որոշ տվյալների 1980-ական թվականներին Իսպանիայում բնակվում էէր մոտավորապես 110 հազար բողոքական ։ Բողոքական խոշորագույն ուղղություններից էր հիսունականները, որոնց թվաքանակը շուրջ 16 հազար էր ։ Բաբտիստները նույնպես ունեին շուրջ 16 հազար հետևորդ։ Պլիմուտյան եղբայրների հետևորդների թվաքանակը մոտավորապես 15 հազար էր, անգլիակններինը 12 հազար, ադվենտիստներինը՝ 7 հազար ։ Միջազգային իսպանական ավետարանական եկեղեցին ուներ շուրջ 10 հազար հավատացյալ ։ 1990 թվականին բողոքականների թվաքանակը հասավ 214 հազարի ։
Վաշեր
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 305 մարդ։
Գևորգ Սիմոնով
Կենսագրություն
Գևորգ Սիմոնովը ծնվել է Կոստանդնուպոլսում։ Նախնական կրթություն և բեմական առաջին փորձերն ստացել է Պոլսում ։ 1919 թվականին Գևորգ Սիմոնովի ղեկավարությամբ Բանկալթիում հիմնադրվել է «Արտեմիս» գեղարվեստասիրաց միության թատերախումբը։ Այն մի քանի ներկայացումներ է տվել Պոլսի Սկյուտար, Սամաթիա, Գում Գափու թաղամասերում։ 20-րդ դարի սկզբին Պոլսից հայերի մեծ բռնագաղթի արդյունքում հասել է ԱՄՆ։ Այստեղ սկսել է համագործակցել տեղի հայկական ուժերին, միացել է «Պողոսյան» թատերախմբին։ Փորձել է գործել նաև առանձին` ստեղծելով իր` «Սիմոնով» թատերախումբը։ Թատերական գործունեությունից բացի, Սիմոնովը նաև գրքեր է հրատարակել։ Իր գրվածքներն ու թարգմանությունները հրատարակել է «Տաղք և թարգմանությունք» 5 հատորյակով, 1948-1955 թվականներին, Նյու Յորքում։
Բողոքականությունն Իսպանիայում
Ժամանակակից իրավիճակ
Անգլիակնները նշանակալի կերպով թվային առումով աճեցին շնորհիվ բրիտանական կղզիներից բնակչության ներհոսքի։ Ներկա դրությամբ Իսպանիայում հաշվվում է այս հարանվանության 76 հազար հավատացյալ ։ Այդ թվի մեջ ներառված են նաև Իսպանական ռեֆորմիստական ավետարանական եկեղեցու հետևորդները։
Գևորգ Սիմոնով
Կենսագրություն
Նշված հատորներում Սիմոնովը տպագրել է 5-6 թարգմանական պիես, որոնք սկսած 1890-ական թվականներից բեմադրվել են 100-ավոր անգամներ։
Վաշեր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բողոքականությունն Իսպանիայում
Ժամանակակից իրավիճակ
Պլիմուտյան եղբայրներն Իսպանիայում ներկայացված են երկու կազմակերպություններով՝ «քրիստոնեական եղբայրներ», որն ունի 19,6 հազար հետևորդ և 180 համայնք և «եղբայրների ասամբլեա», որն ունի 18,7 հազար հետևորդ և 145 համայնք ։
Իոկուր Բուսու
Իոկուր Բուսու (Yaucourt-Bussus), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բողոքականությունն Իսպանիայում
Ժամանակակից իրավիճակ
]]
Գևորգ Սիմոնով
Ստեղծագործական կյանք
Սիմոնովը բեմական գործունեությունն սկսել է Կոստանդնուպոլսում` 1919 թվականին ղեկավարելով «Արտեմիս» գեղարվեստասիրաց միության թատերախումբը։ Արտագաղթելով ԱՄՆ` սկսել է գործունեություն ծավալել տեղի հայկական գաղթօջախներում։ Սիրել է դրամատիկական դերեր։ Ըստ ժամանակի մամուլի գնահատականի` Սիմոնովը դրամատիկական որոշ դերերում այնպիսի հաջողություն է ունեցել, որ նրան համեմատել են հայ բեմի նշանավոր արվեստագետների հետ։ «Պողոսյան» թատերախմբի հետ համագործակցելիս հիմնականում խաղացել է կատակերգական դերեր, ինչպես որ պահանջել է թատերախմբի ղեկավար Էդուարդ Պողոսյանը։ Հիմնականում խաղացել է անճարակ փեսացուների, ուսուցիչների, շրջապատի խարդանաքները չհասկացող, դրանից շարունակ տուժող մարդկանց դերեր։ Երբ հանդես է եկել որպես «Սիմոնով» թատերախմբի ղեկավար, ըստ իր նախասիրությունների, խաղացել է գերազանցապես դրամատիկական դերեր և բոլոր բեմադրություններում գլխավոր դերերն ինքն է կատարել ։
Իոկուր Բուսու
Բնակչությունը 2013 թվականի դրությամբ կազմում է 224 մարդ, բնակչության խտությունը` 31.86 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.03 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 33 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Գևորգ Սիմոնով
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական թատրոն Կատեգորիա:Հայ թատերական գործիչներ
Բողոքականությունն Իսպանիայում
Ժամանակակից իրավիճակ
Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների եկեղեցու տվյալներով այն ունի 104 համայնք և 14,6 հազար հետևորդ ։ Բաբտիստական Իսպանիայի ավետարանական միությունը միավորում էէ 150 եկեղեցի և 11,3 հազար մարդ ։
Իոկուր Բուսու
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Բողոքականությունն Իսպանիայում
Ժամանակակից իրավիճակ
Միջազգային իսպանական ավետարանական եկեղեցու հետևորդներ են հանդիսանում շուրջ 10 հազար հավատացյալներ՝ շուրջ 52 ծուխ ։ Երկրում նաև գործում է մի շարք ոչ մեծ պրեսբիտերական կազմակերպություններ։ Այն իրենից ներկայացնում է Իսպանիայի ռեֆորմիստական եկեղեցի, որը երկրում գործունեություն է իրականացնում 1970-ական թվականներից սկսած։ Ունի 3 համայնք ։
Իոկուր Բուսու
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Բողոքականությունն Իսպանիայում
Ժամանակակից իրավիճակ
Այլ խմբերի շարքում հարկ է նշել Քրիստոսի աշակերտներին (2,5 հազար հետևորդ), Քրիստոնեական և միսիոներական դաշինքին (1,5 հազար հետևորդ), Նոր առաքելական եկեղեցուն, նազարեթականներին, Փրկության բանակին, մենոնիտներին։ Իսպանիայում առկա է նաև քվակերների շատ փոքր համայնք։
Իոկուր Բուսու
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 124 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 89-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 35։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,8 %։ 89 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 86 անձ (48 տղամարդ և 38 կին)։ Գործազուրկ են եղել 3 անձ (1 տղամարդ և 2 կին)։ 35 անաշխատունակներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 13-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Կարաիդելի շրջան
Կարաիդելի շրջան (Караидельский район, Ҡариҙел районы), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1932 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կարաիդել ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3664 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 27520 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 7,51 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բաշկորտոստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Լապան (Բաիա)
Լապան (Lapão), համայնք Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Բաիա նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում։ Մտնում է Իրեսե գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 27 509 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 638,317 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 43,1 մարդ/կմ²։ Քաղաքի տոնը նշվում է մայիսի 9-ին։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1986 թվականին։
Աշխարհագրություն
Կլիման տարածքում կիսաանապատային է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Ոսկե խաղակոշիկ
«Ոսկե խաղակոշիկ» (անգլ․ European Golden Shoe (Boot)), ֆուտբոլաին մրցանակ հանձնվում է պետությունների ազգային առաջնություններում հանդես եկող լավագույն ռմբարկուներին, ովքեր մտնում են ՈՒԵՖԱ-ի կազմի մեջ։ Առաջին անգամ այն հանձնվել է 1968 թվականին։ 1997 թվականից կազմակերպիչներն են՝ « Ադիդասը » և Եվրոպայի միավորված սպորտային հրատարակությունները (անգլ․ European Sports Magazines) ։
Հաղթող է ճանաչվում այն ֆուտբոլիստը, ով ամենաշատ բալերն է հավաքում մեկ խաղաշրջանի ընթացքում։ Այս պահին մրցանակի նվաճողները 33 ֆուտբոլիստներ են, իսկ մրցանակի շնորհման ժամանակահատվածը 38 տարի է (1992-ից մինչ 1996 թթ, խաղակոշիկի հանձնումը դադարեցվել է, սակայն 1997 թ վերականգնվել է )։
Կանոնները
1968—1991
Ֆրանսիական «L’Équipe» թերթը համատեղ « Ադիդաս » ընկերության հետ բավականին պարզ կանոններ էր մշակել ․ այն խաղացողը, ով ամենաշատ գոլերը կհեղինակի (անկախ նրանից թե ինչ մակարդակի է առաջնությունը և ինչքան է այն տևում) նա դառնում է հաղթող։ Չնայած բազմաթիվ գրանցված խախտումներին այնուամենայնիվ մրցանակը հանձնվել է մնչև 1991 թվականը։
1992—1996
1997 — այժմ
1997 թվականին ESM մշակեց նոր հանձնման կարգ։ Այդ օրվանից գործում է մրցանակի հանձնման հետևյալ կարգը՝ գնդակը հաշվարկվում է ֆուտբոլիստի անցկացրած խաղերի քանակով և առաջնության մակարդակով, այսպես լավագույն 5 առաջնությունների համար բազմապատկվում է 2-ով, 6-ից 21-րդ առաջնությունների —1․5 անգամ, իսկ ավելի ցածր առաջնությունների համար — 1։ Այս սխեման ավելի օբյեկտիվ էր, քանի որ յուրաքանչյուր առաջնություն իր մակարդակով տարբերվում է։
Վիճակագրություն
Ըստ ակումբների (Բացի աղյուսակում նշված ակումբները ևս 22 ակումբի կազմում հանդես եկող ֆուտբոլիստնոր ստացել են այս մրցանակը)։
Ընդհանուր (33)
Հղումներ
Մեսսին՝ «Ոսկե խաղակոշիկի» քառակի հաղթող
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մրցանակներ
Ջորջ Բայրոն
Ջորջ Բայրոն (George Gordon Byron, 6th Baron Byron, ), 19-րդ դարի անգլիացի բանաստեղծ, ռոմանտիզմի ամենաերևելի ներկայացուցիչներից մեկը, Եվրոպայի մեծագույն գրողներից մեկը ։ Նրա ամենաճանաչված աշխատանքների թվում է որոշ ինքնակենսագրական տարրեր պարունակող սկանդալային Դոն Ժուան պոեմը։
Բայրոնն առաջին հայագետներից է. Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում գտնվող Մխիթարյան Միաբանության վանականներից նա սովորել էր հայերեն, նրա օգնությամբ անգլերենից հայերեն և հայերենից անգլերեն են թարգմանվել մի շարք կրոնական և աշխարհիկ ձեռագրեր, ստեղծվել է անգլերեն-հայերեն բառարան։ Բայրոնի ստեղծագործությունները բարձր են գնահատել այնպիսի հայ գրողներ, ինչպիսիք են Ղևոնդ Ալիշանը, Հովհաննես Թումանյանը և այլք։
Անուն
Գորդոն-Բայրոնը երկրորդ անձնանունն է, որը տրվել է նրան մկրտության ժամանակ և համընկնում է մոր օրիորդական ազգանվան հետ։ Բայրոնի հայրը, սակայն, հավակնելով աներոջ շոտլանդական կալվածքներին, օգտագործեց «Գորդոնը» որպես ազգանվան երկրորդ մաս (Բայրոն-Գորդոն)։ Ինքը՝ Ջորջը այդպես էլ երկակի ազգանվամբ գրանցվեց դպրոցում։ 10 տարեկան հասակում, տարեց ազգականներից մեկի մահից հետո Ջորջը դարձավ Անգլիայի պեր և ստացավ «բարոն Բայրոն» կոչումը, որից հետո էլ, ինչպես ընդունված է այդ դասի պերերի մոտ, նրա սովորական գործածական անունը դարձավ «լորդ Բայրոն»-ը, կամ ուղղակի՝ «Բայրոն»-ը։ Հետագայում Բայրոնի զոքանչը պոետին կարողություն կտակեց՝ իր Նոել (Noel) ազգանունը կրելու պայմանով։ Թագավորական արտոնագրով լորդ Բայրոնին թույլատրված էր բացառության կարգով Նոել ազգանունը կրել կոչումից առաջ, որը և նա անում էր՝ երբեմն ստորագրելով որպես «Նոել-Բայրոն»։ Դրա համար որոշ աղբյուրներում նրա լրիվ անունը կարող է նշված լինել որպես Ջորջ Գորդոն Նոել Բայրոն, չնայած որ միաժամանակ բոլոր այդ անուններով և ազգանուններով նա երբեք չէր ստորագրում։ 1813 թվականի նոյեմբերին Բայրոնն առաջարկություն արեց օրիորդ Աննա Իզաբելլա Միլբենկին՝ հարուստ բարոնետ Ռալֆ Միլբենկի դստերը, լորդ Ուէնթվորտի թոռնուհուն և ժառանգորդուհուն։ «Փայլուն տարբերակ է, - գրում էր Բայրոնը Մուրին,- չնայած առաջարկն արել եմ ոչ այդ պատճառով»։ Նա մերժվեց, սակայն օրիորդ Միլբենկը ցանկություն հայտնեց նրա հետ նամակագրական կապի մեջ լինել։ 1814 թվականի սեպտեմբերին Բայրոնը կրկնեց իր առաջարկությունը, և այն ընդունվեց. 1815 թվականի հունվարին նրանք պսակադրվեցին։
Ծագում
Նրա նախնիները, ովքեր ծագումով Նորմանդիայից էին, Անգլիա էին եկել Վիլհելմ Նվաճողի հետ և Գասթինգի մոտ մարտից հետո պարգևատրվել էին սաքսերից բռնագրավված հարուստ կալվածքներով։ Բայրոնների սկզբնական անունն էր Բուրուն։ Այդ անունը հաճախ է հանդիպում միջնադարյան ասպետական տարեգրություններում։ Այդ տոհմի հետնորդներից մեկը արդեն Հենրիխ II-ի օրոք, նկատողություն ստանալով, իր ազգանունը վերափոխեց Բայրոնի։ Բայրոնները հատկապես առաջադիմեցին Հենրիխ VIII-ի օրոք, ով կաթոլիկական միաբանությունների լուծարման ժամանակ Բայրոնին «սըր Ջոն փոքր՝ մեծ մորուքով» (sir John the little with the Great Beard) մականունը տվեց և Նյուսթեդյան աբբայության հարուստ կալվածքներ շնորհեց Նոթինգեմյան կոմսությունում։
Ելիզավետայի իշխանության օրոք Բայրոնների տոհմն ընդհատվեց, սակայն ազգանունը փոխանցվեց նրանցից մեկի ապօրինի որդուն։ Հետագայում, անգլիական հեղափոխության ժամանակ, Բայրոններն աչքի ընկան Ստյուարդների դինաստիային անվերապահ նվիրվածությամբ, ինչի համար էլ Չարլզ I-ն այդ տոհմի ներկայացուցչին շնորհեց պերի կոչումով բարոն Ռոչդելի տիտղոս։ Այդ ազգանվան ամենահայտնի ներկայացուցիչներից էր ծովակալ Ջոն Բայրոնը, ով հայտնի էր իր անսովոր արկածներով և Խաղաղ օվկիանոսում կատարած ճանապարհորդությամբ. նրան սիրող, բայց անհաջողակ համարող նավաստիները վերջինիս անվանեցին Foulweather Jack։
Ծովակալ Բայրոնի ավագ որդին, նույնպես ծովակալ, դաժան մարդ էր, ով պախարակել էր իր անունը. նա հարբած վիճակում, պանդոկում դուելի ժամանակ սպանեց իր ազգական Չավորտին (1765). նրան բանտարկեցին Թաուերում՝ դատապարտելով ոչ դիտավորյալ սպանության համար, բայց նա պերի արտոնությունների շնորհիվ խուսափեց պատժից։ Նույն այդ Վիլյամ Բայրոնի եղբայր Ջոնը ցոփ ու շվայտ կյանք էր վարում։ Նավապետ Ջոն Բայրոնը (1756-1791) 1778 թվականին պսակվեց նախկին մարկիզուհի Կոմարտենի հետ, ով մահացավ 1784 թվականին՝ թողնելով դստերը՝ Ավգուստային, Ջոնին, ում խնամքը հետագայում ստանձնեցին նրա մոր ազգականները։ Առաջին կնոջ մահից հետո նավապետ Բայրոնը հաշվենկատորեն կրկին ամուսնացավ էսկվայր Ջորջ Գորդոնի միակ ժառանգորդուհու՝ Եկատերինա Գորդոնի հետ։ Նա սերում էր շոտլանդական Գորդոնների հայտնի տոհմից, ում երակներում հոսում էր շոտլանդական արքաների արյունը (Անաբելլա Ստյուարտի կողմից)։ Հենց այդ երկրորդ ամուսնությունից էլ ծնվեց ապագա պոետը։
Երիտասարդություն և ստեղծագործական կյանքի սկիզբ
Աղքատությունը, որի մեջ ծնվեց Բայրոնը, և որից նրան չփրկեց նույնիսկ լորդի կոչումը, ուղղություն տվեց նրա ապագա գործունեությանը։ Երբ նա ծնվեց (հունվարի 22, 1788, Հոլլ-Սթրիթ, Լոնդոն), հայրն արդեն մսխել էր ընտանեկան կարողությունը, իսկ մայրը Եվրոպայից վերադարձավ կարողության մնացորդներով։ Լեդի Բայրոնը բնակություն հաստատեց Աբերդինում, և նրա «կաղլիկ մանչուկը», ինչպես նա անվանում էր որդուն, մեկ տարով տրվեց մասնավոր դպրոց, որից հետո փոխադրվեց դասական գիմնազիա։ Բայրոնի մանկական արարքների մասին շատ պատմություններ են պատմվում։ Գրեյ քույրերը, որոնք խնամել են փոքրիկ Բայրոնին, համարում էին, որ քնքշությամբ նրա հետ կարելի էր լեզու գտնել, բայց նրա մայրը միշտ ափերից դուրս էր գալիս տղայի անհնազանդությունից և տղայի վրա էր շպրտում ինչ պատահի։ Մոր բռնկումներին նա հաճախ էր ծաղրանքներով պատասխանում, բայց մի անգամ, ինչպես ինքն է պատմում, Բայրոնից խլեցին դանակը, որով ուզում էր վնասել ինքն իրեն։ Գիմնազիայում նա վատ էր սովորում, և նրա համար սաղմոսներ և Աստվածաշունչ ընթերցող Մերի Գրեյը նրան ավելի մեծ օգուտ է տվել, քան գիմնազիայի ուսուցիչները։ Երբ լրացավ Ջորջի 10 տարին, մահացավ նրա ազգակից պապիկը, և տղային ժառանգաբար անցան լորդ կոչումն ու Բայրոնների տոհմական ագարակը՝ Նյուսթեդյան աբբայությունը։ Տասնամյա Բայրոնն այնպես ուժգին սիրահարվեց իր զարմուհի Մերի Դաֆին, որ, լսելով նրա նշանադրության մասին, ընկավ հիստերիկ նոպաների մեջ։ 1799 թվականին նա ընդունվեց բժիշկ Գլենիի դպրոց, որտեղ մնաց երկու տարի և շարունակ բուժում էր իր հիվանդ ոտքը, որից հետո այնքան լավացավ, որ կարողանում էր երկարաճիտք կոշիկներ հագնել։ Այդ երկու տարիներին նա շատ քիչ սովորեց, փոխարենն ընթերցեց բժշկի ամբողջ հարուստ գրադարանը։ Հերոուի դպրոց ուղևորվելուց առաջ Բայրոնը կրկին սիրահարվեց, այս անգամ մյուս զարմուհուն՝ Մարգարիտա Պարկերին։
1801 թվականին նա մեկնեց Հերոու. մեռած լեզուներն ու հնությունները նրան բոլորովին չէին գրավում, բայց փոխարենը նա մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցեց բոլոր անգլիացի դասականներին և դպրոցից դուրս եկավ գիտելիքների մեծ պաշարով։ Դպրոցում նա հայտնի էր ընկերների նկատմամբ ասպետական վերաբերմունքով և նրանով, որ միշտ պաշտպանում էր կրտսերներին։ 1803 թվականի արձակուրդների ժամանակ նա կրկին սիրահարվեց, այս անգամ շատ ավելի լրջորեն քան նախկինում, օրիորդ Չավորտին՝ մի աղջկա, ում հորը սպանել էր «վատ լորդ Բայրոնը»։ Տխուր պահերին նա հաճախ էր ափսոսում, որ աղջիկը մերժել էր իրեն։
Առաջին ճանապարհորդություն
1809 թվականի հունիսին Բայրոնը մեկնեց ճանապարհորդության։ Եղավ Իսպանիայում, Ալբանիայում, Հունաստանում, Թուրքիայում և Փոքր Ասիայում, որտեղ լողալով անցավ Դարդանելի նեղուցը, ինչով հետագայում շատ էր հպարտանում։ Կարելի է ենթադրել, որ երիտասարդ պոետը, փայլուն հաղթանակ տանելով իր գրական հակառակորդների նկատմամբ, արտասահման մեկնեց բավարարված և երջանիկ, բայց դա այդպես չէր։ Բայրոնն Անգլիայից մեկնեց հոգեպես սարսափելի ընկճված վիճակում և վերադարձավ ավելի ճնշված։ Շատերը նույնականացնելով նրան Չայլդ Հարոլդի հետ՝ ենթադրում էին, որ արտասահմանում, իր հերոսի նմանությամբ, նա վարել է չափազանց ցոփ ու շվայտ կյանք, բայց Բայրոնը և՛ տպագիր, և՛ բանավոր կերպով ընդվզում էր դրա դեմ՝ ընդգծելով, որ Չայլդ Հարոլդը միայն երևակայության արդյունք է։ Թոմաս Մուրն, ի պաշտպանություն Բայրոնի՝ նշում էր, որ նա չափազանց աղքատ էր հարեմ ունենալու համար։ Բացի այդ, Բայրոնին անհանգստացնում էին ոչ միայն ֆինանսական դժվարությունները։ Այդ ժամանակաշրջանում նա կորցրեց մորը և, չնայած երբեք նրա հետ հաշտ չէր եղել, այնուամենայնիվ անչափ սգում էր։
«Չայլդ-Հարոլդ»։ Փառք
1812 թվականի փետրվարի 27-ին Բայրոնը Լորդերի պալատում հանդես եկավ իր առաջին ճառով, որը մեծ հաջողություն ունեցավ. «Մի՞թե քիչ խռովարարների արյուն է ձեր քրեական օրենսգրքում, որ ցանկանում եք էլի թափել, որպեսզի այն բողոքի ձայն արձակի դեպի երկինք և վկայի ըննդեմ ձեզ»։ «Գանգայի ափերի թուխ ռասսան հիմնովին կցնցի ձեր բռնապետական կայսրությունը»։
Այդ ելույթից երկու օր անց հայտնվեցին Չայլդ-Հարոլդի առաջին երկու գլուխները։ Պոեմն անհավատալի հաջողություն ունեցավ, և դրա 14 000 օրինակները սպառվեցին մեկ օրում, ինչի շնորհիվ էլ հեղինակը միանգամից տեղ գտավ գրական հանրաճանաչ դեմքերի առաջին շարքերում։ «Կարդալով Չայլդ-Հարոլդը,- ասում էր նա,- ոչ ոք չի ցանկանա լսել իմ արձակը, ինչպես ես ինքս էլ չեմ ցանկանում» ։ Թե ինչու Չայլդ-Հարոլդն այդպիսի հաջողություն ունեցավ, Բայրոնն ինքն էլ չգիտեր և միայն ասում էր. «Մի անգամ առավոտյան արթնացա և տեսա, որ հանրահայտ եմ» ։
Չայլդ-Հարոլդի ճանապարհորդությունը գրավեց ոչ միայն Անգլիան, այլև ամբողջ Եվրոպան։ Պոետը շոշափել էր այդ ժամանակի համընդհանուր պայքարը՝ կարեկցանքով խոսելով իսպանացի գեղջուկների և կանանց հերոսության մասին, և նրա ազատության մասին կրակոտ ճիչը տարածվեց հեռուներում՝ չնայած պոեմի թվացյալ անպատկառ շեշտին։ Այդ համընդհանուր լարվածության ծանր պահին նա հիշեցրեց նաև ընկած Հունաստանի հզորության մասին։
Աշխարհիկ կյանք
1813 թվականի մարտին նա առանց ստորագրության հրատարակեց «Վալս» երգիծանքը, իսկ մայիսին արդեն տպագրեց թուրքական իրականությունն արտացոլող «Գյավուր» պատմվածքը, որը ներշնչված էր Լևանտ ճանապարհորդությամբ։ Հանրությունը հիացմունքով ընդունեց սիրո և վրիժառության մասին այդ պատմվածքը, առավել ևս հիացմունքով ընդունվեցին նաև նույն տարի լույս տեսած «Աբիդոսյան հարսնացուն» և «Կորսար» պոեմները։ 1814 թվականին նա հրատարակեց «Հրեական մեղեդիներ»-ը, որը հսկայական հաջողություն ունեցավ և բազմիցս թարգմանվեց բոլոր եվրոպական լեզուներով։
Ամուսնություն, ամուսնալուծություն և սկանդալ
1813 թվականի նոյեմբերին Բայրոնն առաջարկություն արեց օրիորդ Աննա Իզաբելլա Միլբենկին՝ հարուստ բարոնետ Ռալֆ Միլբենկի դստերը, լորդ Ուէնթվորտի թոռնուհուն և ժառանգորդուհուն։ «Փայլուն տարբերակ է, - գրում էր Բայրոնը Մուրին,- չնայած առաջարկն արել եմ ոչ այդ պատճառով»։ Նա մերժվեց, սակայն օրիորդ Միլբենկը ցանկություն հայտնեց նրա հետ նամակագրական կապի մեջ լինել։ 1814 թվականի սեպտեմբերին Բայրոնը կրկնեց իր առաջարկությունը, և այն ընդունվեց. 1815 թվականի հունվարին նրանք պսակադրվեցին։
Դեկտեմբերին ծնվեց Բայրոնի Ադա անունով դուստրը, իսկ հաջորդ ամսին լեդի Բայրոնը ամուսնուն թողեց Լոնդոնում և մեկնեց հոր կալվածքը։ Ճանապարհից նա ամուսնուն քնքուշ նամակ գրեց, որն սկսվում էր «Թանկագին Դիկ» և ավարտվում էր «Քո Փոպին» բառերով։ Մի քանի օրից Բայրոնը կնոջ հորից տեղեկացավ, որ նա որոշել է այլևս չվերադառնալ իր մոտ, որից հետո նաև ինքը՝ լեդի Բայրոնը, տեղեկացրեց նրան այդ մասին։ Մեկ ամսից տեղի ունեցավ ձևական ամուսնալուծությունը։ Բայրոնը կասկածներ ուներ, որ բաժանման պատճառն իր մայրն է։ Լեդի Բայրոնը ողջ պատասխանատվությունը վերցրեց իր վրա։ Իր մեկնելուց առաջ նա խորհրդակցության էր հրավիրել բժիշկ Բոլիին և հարցրել նրան՝ արդյո՞ք իր ամուսինը չի խելագարվել։ Բոլին նրան վստահեցրել էր, որ դա նրան միայն թվում է։ Դրանից հետո նա հայտարարեց իր ազգականներին, որ ցանկանում է ամուսնալուծվել։ Ամուսնալուծության պատճառների մասին լեդի Բայրոնի մայրը տեղեկացրեց դոկտոր Լեշինգթոնին, և վերջինս գրեց, որ այդ պատճառաբանություններով ամուսնալուծությունն արդարացված է, բայց միևնույն ժամանակ ամուսիններին խորհուրդ տվեց հաշտվել։ Այնուհետև դոկտոր Լեշինգթոնին այցելեց ինքը՝ լեդի Բայրոնը, և ներկայացրեց փաստեր, որոնցից հետո բժիշկը նույնպես հաշտությունն անհնարին համարեց։
Բայրոն ամուսինների ամուսնալուծության իրական պատճառներն ընդմիշտ հանելուկ մնացին, չնայած Բայրոնն ասում էր, որ «դրանք չափազանց պարզ են, դրա համար էլ չեն նկատվում»։ Հասարակությունը չէր ցանկանում ամուսնալուծության պատճառն ամուսինների բնավորության անհամապատասխանության մեջ տեսնել։ Լեդի Բայրոնը հրաժարվում էր հայտնել ամուսնալուծության պատճառները, ինչի հետևանքով էլ դրանք հանրության շրջանակներում վերածվեցին երևակայական ինչ որ բանի, և բոլորը միմյանց հերթ չտալով փորձում էին այդ ամուսնալուծության մեջ մեկը մյուսից սարսափելի հանցագործություններ տեսնել (շշուկներ էին պտտվում պոետի բիսեքսուալ հակումների մասին, իր քրոջ հետ արյունապիղծ կապի մասին)։ «Հրաժեշտ լեդի Բայրոնին» բանաստեղծության հրատարակումը, որը թողարկվեց պոետի անհամեստ բարեկամներից մեկի կողմից, նրա դեմ հանեց չարակամների մի ամբողջ ոհմակ։ Բայց ոչ բոլորն էին հանդիմանում Բայրոնին։ «Կուրյեր»-ի աշխատակցուհիներից մեկը տպագիր հայտարարեց, որ եթե իր ամուսինն այդպիսի «Հրաժեշտ» գրեր իր համար, ինքն առանց վարանելու կնետվեր նրա գիրկը։ 1816 թվականի ապրիլին Բայրոնը վերջնականապես լքեց Անգլիան, որտեղ հասարակական կարծիքն, ի դեմս «լճացած պոետների», ուժգին գրգռված էր նրա դեմ։
Կյանքը Շվեյցարիայում և Իտալիայում
Արտասահման մեկնելուց առաջ Բայրոնը վաճառեց Նյուսթեդի իր կալվածքը, և դա նրան հնարավորություն տվեց դուրս գալ առանց դրամական միջոցների շարունակ ճնշող վիճակից։ Այժմ նա կարող էր տրվել իր համար այնքան ցանկալի միայնությանը։ Արտասահմանում նա բնակություն հաստատեց Ժնևի ծովափնյա Դիոդատի վիլլայում։ Ամառը Բայրոնն անցկացրեց վիլլայում՝ երկու մեծագույն էքսկուրսիաներ իրականացնելով Շվեյցարիայով՝ մեկը Գոբգաուզի, մյուսը՝ պոետ Շելլիի հետ։ «Չարլդ-Հարոլդ»-ի երրորդ գլխում (մայիս-հունիս, 1816) նա նկարագրում է իր ուղևորությունը Վաթերլոյի դաշտավայր։ «Մանֆրեդ»-ը գրելու միտքը նրան այցելեց, երբ նա Ժնև վերադարձի ճանապարհին տեսավ Յունգֆրաուին։
1816 թվականի նոյեմբերին Բայրոնը տեղափոխվեց Վենետիկ, որտեղ, չարակամների պնդմամբ, վարում էր շվայտ կյանք, որը, սակայն, չխանգարեց նրան ստեղծել մեծ թվով գրական ստեղծագործություններ։ 1817 թվականի հունիսին պոետը գրեց «Չարլդ-Հարոլդ»-ի չորրորդ գլուխը, 1817 թվականի հոկտեմբերին «Բեպո»-ն, 1818 թվականի հուլիսին՝ «Ներբող Վենետիկին», 1818 թվականի սեպտեմբերին՝ «Դոն-Ժուան»-ի առաջին գլուխը, 1818 թվականի հոկտեմբերին՝ «Մազեպա»-ն, 1818 թվականի դեկտեմբերին՝ «Դոն-Ժուան»-ի երկրորդ գլուխը, 1819 թվականի նոյեմբերին՝ «Դոն-Ժուան»-ի 3-4 գլուխները։
1819 թվականի ապրիլին նա հանդիպեց կոմսուհի Գվիչիոլիին, և նրանք սիրահարվեցին միմյանց։ Կոմսուհին ստիպված էր ամուսնու հետ մեկնել Ռավեննա, որտեղ նրա հետևից մեկնեց նաև Բայրոնը։ Երկու տարի անց կոմսուհու հայրն ու եղբայրը՝ քաղաքական սկանդալներում խառնված Գամբա կոմսերը պետք է լքեին Ռավեննան այդ ժամանակ արդեն ամուսնալուծված կոմսուհի Գվիչիոլիի հետ միասին։ Բայրոնը նրանց հետևից մեկնեց Պիզա, որտեղ էլ նախկինի պես կոմսուհու հետ ապրում է մի հարկի տակ։ Այդ ժամանակ Բայրոնը սգում էր Սպեցի նեղուցում խեղդված իր ընկեր Շելլիի կորուստը։ 1822 թվականի սեպտեմբերին տոսկանական կառավարությունը կարգադրեց Գամբա կոմսերին մեկնել Պիզայից, և Բայրոնը նրանց հետևելով մեկնեց Ջենովա։
Բայրոնը բնակվեց կոմսուհու հետ մինչև իր Հունաստան մեկնելը և այդ ժամանակ բավականին շատ էր գրում։ Բայրոնի կյանքի այդ երջանիկ ժամանակաշրջանում ի հայտ եկան նրա հետևյալ ստեղծագործությունները՝ «Մորգանտե Մաջիորիի առաջին երգը»(1820), «Դանթեի մարգարեությունը» (1820) և «Ֆրանչեսկա դա Ռիմնի» թարգմանությունը (1820), «Մարինո Ֆալյերո» (1820), «Դոն-Ժուան»-ի հինգերորդ գլուխը (1820), «Սարդանապալ» (1821), «Նամակներ Բաուլսին» (1821), «Երկու Ֆոսկար» (1821), «Կաեն» (1821), «Ահեղ դատաստանի ուրվականը» (1821), «Երկինք և երկիր» (1821), «Վերներ» (1821), «Դոն-Ժուան»-ի վեցերորդ, յոթերորդ և ութերորդ գլուխները (1822 փետրվար), «Դոն-Ժուան»-ի իններորդ, տասներորդ և տասնմեկերորդ գլուխները (օգոստոս, 1822), «Բրոնզե դար» (1823), «Կղզի» (1823), «Դոն-Ժուան»-ի տասներկուերորդ և տասներեքերորդ գլուխները (1824)։
Ուղևորություն Հունաստան և մահ
Ընտանեկան հանգիստ կյանքն այնուամենայնիվ Բայրոնին չազատեց տագնապից ու տխրությունից։ Նա չափազանց ժլատորեն էր օգտվում բոլոր վայելքներից և ստացած փառքից։ Շուտով վրա հասավ հագեցվածությունը։ Բայրոնը ենթադրեց, որ Անգլիայում իրեն մոռացել են և 1821 թվականի վերջերին բանակցություններ վարեց Մերի Շելլիի հետ համատեղ անգլիական «Լիբերալ» ամսագիր հրատարակելու համար։ Սակայն լույս տեսավ ամսագրի ընդամենը երեք համար։ Ընդ որում, Բայրոնն իսկապես սկսեց կորցնել երբեմնի հանրահայտությունը։ Այդ ժամանակ բորբոքվեց հունական ապստամբությունը։ Բայրոնը Հունաստանին օգնություն ցուցաբերելու համար Անգլիայում կազմավորված ֆիլհելենների հետ երկարատև բանակցություններից հետո որոշում կայացրեց մեկնել այնտեղ։ Նա անհամբերությամբ սկսեց պատրաստվել մեկնելուն։ Սեփական միջոցներով գնեց անգլիական երկկայմ առագաստանավ, ռազմամաթերք, զենք և զինեց 500 զինվորների, որոնց հետ միասին 1823 թվականի հուլիսի 14-ին ծովով ուղևորվեց Հունաստան։ Այնտեղ ոչինչ պատրաստ չէր, ավելին, շարժման առաջնորդները շատ անհաշտ էին միմյանց հետ։ Այդ ընթացքում ծախսերն աճում էին, և Բայրոնը կարգադրեց վաճառել Անգլիայի իր ամբողջ ունեցվածքը, իսկ փողը տրամադրեց ապստամբական շարժման արդար գործին։ Հունաստանի ազատագրական պայքարի համար զգալի նշանակություն ունեցավ Բայրոնի հունական տարանջատված ապստամբ խմբավորումներին միավորելու տաղանդը։
Շարունակելով իր ամբողջ ուժերը ներդնել երկրի ազատության համար մղվող պայքարի մեջ՝ Միսոլոնգում Բայրոնը հիվանդացավ տենդով։ 1824 թվականի հունվարի 19-ին նա գրում էր Հենքոպին՝ «Մենք պատրաստվում ենք արշավի», իսկ հունվարի 22-ին, իր ծննդյան օրը նա մտավ գնդապետ Ստենհոպի սենյակ, որտեղ ներկա էին մի քանի հյուրեր, և ուրախ ասաց. «Դուք նախատում եք ինձ, որ ես բանաստեղծություններ չեմ գրում, իսկ ես հենց նոր բանաստեղծություն եմ գրել»։ Եվ Բայրոնն արտասանեց՝ «Այսօր լրացավ իմ 36 տարին»։ Մշտապես տկար Բայրոնին շատ էր անհանգստացնում իր դուստր Ադայի հիվանդությունը։ Ստանալով նրա առողջանալու մասին բարի լուրով նամակը՝ նա ցանկացավ մեկնել զբոսանքի կոմս Գամբայի հետ։ Զբոսանքի ժամանակ ուժեղ անձրև տեղաց, և Բայրոնի առողջական վիճակը վերջնականապես վատացավ։ Նրա վերջին խոսքերը կցկտուր արտահայտություններ էին. «Քու՛յր իմ․․․ զավա՛կս․․․ դժբա՛խտ Հունաստան․․․ ես նրան տվեցի ժամանակս, կարողությունս, առողջությունս․․․ այժմ տալիս եմ նաև կյանքս»։ 1824 թվականի ապրիլի 19-ին պոետը մահացավ։ Բժշկները հերձում կատարեցին և նրա օրգանները տեղավորեցին զմռսման տարաներում։ Թոքերը և կոկորդը որոշեցին թողնել Սուրբ Սխպիրիդոնի տաճարում, սակայն շատ չանցած դրանք այնտեղից գողացան ։ Բայրոնի մարմինը զմռսվեց և ուղարկվեց Անգլիա, և այն տեղ հասավ 1824 թվականի հունիսին։ Բայրոնը թաղվեց տոհմական դամբարանում Հանկել-Տորկարդ տաճարում՝ Նյուսթեդյան աբբայությունից ոչ հեռու, Նոթինգհեմշիրում։ Հունաստանի անկախության համար մղված պայքարում իր մասնակցության համար Բայրոնը համարվում է Հունաստանի ազգային հերոս։
Պանսեքսուալիզմ
Լորդ Բայրոնի ինտիմ կյանքը բազմաթիվ ասեկոսեների առիթ է տվել նրա ժամանակակիցների շրջանում։ Նա լքեց հայրենի երկիրը արյունակից քույր Ավգուստայի հետ անթույլատրելի մտերիմ հարաբերությունների մասին ասեկոսեների ֆոնի վրա։ Երբ 1860 թվականին ի հայտ եկավ կոմսուհի Գվիչիոլիի՝ լորդ Բայրոնի մասին գիրքը, ամուսնու հիշատակը պաշտպանելով հանդես եկավ տիկին Բիչեր-Սթոուն իր «Լեդի Բայրոնի կյանքի ճշմարիտ պատմությունը» գրքով։ Այն գրվել էր իբրև թե հեղինակին գաղտնի կերպով Բայրոնի հանգուցյալ կնոջ կողմից փոխանցված Բայրոնի և իր քրոջ «հանցավոր կապի» մասին պատմության հիման վրա։ Ի դեպ, նման պատմվածքները լիովին համապատասխանում էին տվյալ դարաշրջանի ոգուն. օրինակ՝ դրանք Շատոբրիանի ինքնակենսագրական «Ռենե» վեպի (1802) հիմնական բովանդակությունն են կազմում։
20-րդ դարում հրատարակված Բայրոնի օրագրերը բացահայտում են նրա սեռական կյանքի պատկերը իսկապես որպես պանսեքսուալություն ։ Այսպես, նավահանգստային փոքրիկ Ֆալմուտ քաղաքը պոետը նկարագրում է որպես «Plen. and optabil. Coit.» («բազմաթիվ և բազմատեսակ սեռական հարաբերություններ») առաջարկող «հիասքանչ վայր». «Մեզ շրջապատում են Հիացինտներ և ամենաբուրավետ հատկություններով այլ ծաղիկներ, և ես մտադիր եմ կազմել մի գեղեցիկ փունջ, որպեսզի այն համեմատեմ այն էկզոտիկայի հետ, որ հուսով ենք հանդիպել Ասիայում։ Մեկ նմուշ ես նույնիսկ վերցնելու եմ ինձ հետ» ։ Այդ նմուշը գեղեցիկ երիտասարդ Ռոբերտ Ռաշթոնն էր, «ով Բայրոնի պաժն էր, ինչպես Հիացինտը՝ Ապոլլոնի» (Պ. Վայլ) ։ Աթենքում պոետի համար հայտնվեց նոր ֆավորիտ՝ տասնհինգամյա Նիկոլո Ժիրոն։ Թուրքական բաղնիքները Բայրոնը նկարագրում էր որպես «սոդոմիայի և շարբաթի մարմարե դրախտ» ։
Բայրոնի ընտանիքի ճակատագիրը
Պոետի այրին՝ լեդի Աննա Իզաբելլա Բայրոնն իր երկար կյանքի մնացած մասն անցկացրեց միայնության մեջ՝ զբաղվելով բարեգործությամբ, բացարձակապես մոռացված ողջ աշխարհի կողմից։ 1860 թվականի մայիսի 16-ին մահվան լուրը միայն նրան հիշելու առիթ տվեց։
Լորդ Բայրոնի օրինական դուստրը՝ Ադան, 1835 թվականին ամուսնացավ կոմս Ուիլյամ Լավլեյսի հետ և մահացավ 1852 թվականի նոյեմբերի 27-ին, թողնելով երկու որդիներ և մեկ դուստր։ Նա հայտնի է որպես մաթեմատիկոս, հաշվողական տեխնիկայի առաջին ստեղծողներից մեկը և Չարլզ Բեբիջի աշխատակցուհի։ Ըստ տարածված լեգենդի՝ առաջարկել է համակարգչային ծրագրավորման մի քանի հիմնարար սկզբունքներ և համարվում է առաջին ծրագրավորողը։
Լորդ Բայրոնի ավագ թոռը՝ Նոելը, ծնվել է 1836 թվականի մայիսի 12-ին, կարճատև ծառայել է անգլիական նավատորմում և շվայտ ու անկանոն կյանք վարելուց հետո մահացել է 1862 թվականի հոկտեմբերի 1-ին որպես լոնդոնյան նավանորոգարաններից մեկի աշխատակից։ Երկրորդ թոռը՝ Ռալֆ Գորդոն Նոել Միլբենկը ծնվել է 1839 թվականի հուլիսի 2-ին։ Մահից առաջ տատից Ուինթվորթ բարոնությունը ժառանգած եղբոր վախճանից հետո ստանձնել է լորդ Ուինթվորթի (Wentworth) իրավունքները։