cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բրազիլական դրոշների ցանկ
Տես նաև
Կատեգորիա:Դրոշներ
Երրորդ հարվածային բանակի զինվորների կոթող
Երրորդ հարվածային բանակի զինվորների կոթող (Монумент воинам Третьей ударной армии), զինվորական հուշահամալիր Մոսկվայում, Սերեբրյանի Բորում, Թամանյան փողոցում։ Բացվել է 1975 թվականի ապրիլի 27-ին, Հայրենական մեծ պատերազմում տարած հաղթանակի 30-ամյակի կապակցությամբ։ Հուշարձանի հեղինակը մոսկվացի նկարիչ Ա. Ա. Անդրեևն է ։ Հուշարձանը պատկանում է «քաղաքային քանդակ» կատեգորիային ։
Նկարագրություն
Հենց Մոսկվայի Սերեբրյանի Բորում է 1941 թվականի դեկտեմբերին ձևավորվել 3-րդ հարվածային բանակը, և այստեղից էլ սկսվել է նրա մարտական ուղին։ Մեծ ուղղանկյունաձև ստելայի տեսքով հուշահամալիրը ճարտարապետական եռապատկեր է։ Կենտրոնական մասում՝ մուրճ և մանգաղով ուրվագծային հնգաթև աստղ է, որը պատրաստված է չժանգոտող պողպատից ։ Աջից բետոնե պատին ցուցադրված է 3-րդ հարվածային բանակի մարտական ուղին Սերեբրյանի Բորից մինչև Բեռլին։ Ձախ կողմում ցուցանակ է, որի վրա գրված է. «Այստեղ՝ Սերեբրյանի Բորում, 1941 թվականի դեկտեմբերին տեղակայվում էր 3-րդ հարվածային բանակի շտաբը, որի զորքերը մասնակցել են թշնամու ջախջախմանը Մոսկվայում, ազատագրել են Կալինինի և Պսկովի մարզերի, Խորհրդային Լատվիայի և Լեհաստանի քաղաքներ ու բնակավայրեր, 1945 թվականին գրոհել են Բեռլինը և Հաղթանակի դրոշը պարզել Ռայխստագի վրա» ։ Հորինվածքը շրջանակված է Գեորգիևյան ժապավեններով։
Ավելի ուշ հուշահամալիրից ձախ տեղադրվել է 1942 թվականի նմուշի ԶիՍ-3 հրանոթ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոսկվայի հուշարձաններ Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1975 հիմնադրումներ
Դեհլորան
Դեհլորան, քաղաք Իրանի արևմուտքում՝ Իլամ նահանգում։ Ըստ 2006 թվականի մարդահամարի՝ բնակչությունը կազմում է 27 602 մարդ ։ Քաղաքի այլ անվանումներն են՝ Դեհլուրան  (Deh Luran), Դեհլովան (Deh Lovan) ։
Աշխարհագրություն
Քաղաքը գտնվում է Իլամի հարավ-արևմուտքում՝ իրանաիրաքյան սահմանից 25 կմ հեռավորության վրա, Արևելյան Զագրոսի ստորոտին, ծովի մակարդակից 178 կմ բարձրության վրա։ Դեհլորանը տեղակայված է Իլամից 125 կմ հարավ-արևմուտք, իսկ Թեհրանից՝ 490 կմ հեռու։
Քաղաքը հարուստ է նավթի և գազի պաշարներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրանի քաղաքներ
Մրցություն (մուլտֆիլմ)
Մրցություն (Состязание), խորհրդային կարճամետրաժ մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որը նկարահանվել է 1986 թվականին ։ Պատմում է սև ու սպիտակ ներկերով զինված երկու տղաների ճակատամարտի մասին։ «Ուրախ կարուսել» № 17 մուլտիպլիկացիոն ալմանախի երկու սյուժեներից երկրորդն է։
Սյուժե
Երկու տղաներ մրցույթ են կազմակերպում։ Նրանցից մեկը զինված էր սպիտակ ներկերով, իսկ մյուսը` սև։ Սկսելով նկարել պատի վրա` նրանք նորանոր կերպարներ են ստեղծում, որոնք մտնում են պայքարի մեջ։ Նախ հայտնվում են ճուտիկն ու ագռավը, հետո` հնդկահավն ու խոզը։ Խոզը դառնում է վիշապ, իսկ հնդկահավը` ձի։ Բայց հետո ձին դառնում է սպիտակ փիղ։ Սև ներկերով զինված տղան փղին տեղավորում է սև վանդակի մեջ։ Եվ այստեղ վիճաբանությունը նկարված կերպարներից փոխանցվում է նկարիչներին։ Կռվի ժամանակ տղաները փոխում են իրենց վրձինները, և կրկին մարտի մեջ են մտնում պատին նկարված հերոսներն ու առարկաները։ Թվում է, թե հակամարտությունը վերջ չունի, երբ անսպասելիորեն հաջողվում է ստեղծել այն, ինչը ներդաշնակորեն համատեղում է սև և սպիտակ ներկերը. դա գիշերային երկինքն է աստղերով։ Երկնքի վարագույրը բացվում է, և պարզ է դառնում, որ հակասությունները կարող են խաղաղ գոյատևել, ինչպես, օրինակ, շերտավոր զեբրը, նավաստին` շերտավոր շապիկով, սև-սպիտակ կատուն, պինգվինն ու կաչաղակը, իսկ վերջում` դաշնամուրի` ճանապարհի նմանվող ստեղները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1986 մուլտֆիլմեր
Ուրվականներից քշվածները
Ուրվականներից քշվածները (千と千尋の神隠し), ճապոնական անիմացիոն ֆիլմ, որի սցենարի հեղինակն ու ռեժիսորը Հայաո Միյաձակին է։ Արտադրել է Գիբլի ստուդիան ։ Թողարկվել է 2001 թվականին։ Անիմեն պատմում է 10-ամյա աղջկա՝ Չիհիրո Օգինոյի մասին։ Տնից տեղափոխվելիս Չիհիրոն պատահմամբ ընկնում է ուրվականների աշխարհ։ Կախարդ Յուբաբան Չիհիրոյի ծնողներին վերածում է խոզերի, իսկ Չիհիրոն աշխատանքի է անցնում նրա լողարանում։ Հետագայում նա փորձում է ազատվել այդ աշխատանքից և փրկելով իր ծնողներին, արդյունքում վերադառնալ մարդկային աշխարհ։
Ամռանը Միյաձակիի տուն հաճախ գալիս էր իր ընկեր, պրոդյուսեր Սեիջի Օկուդայի 10-ամյա աղջիկը, ում այցելության ժամանակ էլ Միյաձակին որոշում է գրել անիմեի սցենարը։
Այդ ժամանակ Միյաձակին աշխատաում էր 2 տարբեր սեփական ծրագրերի վրա, որոնք հետագայում մերժվում են։ «Ուրվականներից քշվածները»-ի արտադրությունը սկսվում է 2000 թվականին՝ $19 միլիոն բյուջեով։ Արտադրության ժամանակ Միյաձակին հասկանում է, որ անիմեի տևողությունը կլինի մոտ 3 ժամ և որոշում է կտրել որոշ տեսարաններ։
Walt Disney Pictures ընկերությունը առաջարկում է Pixar ընկերության ռեժիսոր Զոն Լասեթերին, ով Միյաձակիի երկրպագուն է, կատարել անիմեի անգլերեն թարգմանությունը՝ ամերիկյան թողարկման համար։ Լասեթերը ընտրում է Քիրք Վայզին՝ որպես ադապտացիայի ռեժիսոր, իսկ Դոնալդ Վ. Էրնսթին՝ պրոդյուսեր։ Սցենարիստներ Սինդի Դևիս Հևիթը և Դոնալդ Հ. Հևիթը գրում են անգլերեն երկխոսությունները՝ համապատասխանեցնելով դրանք անիմեում ճապոներեն լեզվով շրթունքների շարժումներին ։
75-րդ Օսկարի մրցանակաբաշխության ժամանակ «Ուրվականներից քշվածները» հաղթել է «լավագույն մուլտիպլիկացիա» մրցանակը, 2002 թ-ի Բեռլինի միջազգային ֆիլմերի փառատոնին` Ոսկե արջ։ Այն նաև գտնվում է «BFI 50 ֆիլմեր, որ պետք է նայել մինչ 14 տարեկանը լրանալը»-ի լավագույն տասնյակում։
Սյուժե
10-ամյա Չիհիրո Օգինոն և իր ծնողները ճանապարհորդում են դեպի իրենց նոր տունը, երբ նրա հայրը պատահմամբ սխալ ճանապարհով է գնում։ Չգիտակցելով, նրանք ներս են մտնում ուրվականների աշխարհ, և Չիհիրոյի հայրը համառորեն պահանջում է ուսումնասիրել տարածքը։ Մինչ Չիհիրոյի ծնողները խոզերի պես սնվում են մոտակա ռեստորանում, Չիհիրոն հայտնաբերում է ուրվականների աշխարհի լողարանը և Հաքու անունով մի տղայի։ Հաքուն նախազգուշացնում է Չիհիրոյին, որ նա պետք է հետ վերադառնա և անցնի գետը մինչ մայրամուտ, սակայն Չիհիրոն չի հասցնում։ Նա վերադառնում է իր ծնողների մոտ և տեսնում է, որ նրանք վերածվել են խոզերի, իսկ գետը անանցանելի է դարձել։ Այսպես նա մնում է ուրվականների աշխարհում։
Չիհիրոյին գտնելուց հետո Հաքուն նրան տանում է լողարանի կաթսայատանը աշխատող Կամաջիի մոտ՝ (սարդ յոկայի, որ ղեկավարում է լողարանի սուսուվատարիներին) աշխատանքի ընդունելու համար։ Կամաջին և մեկ այլ աշխատող՝ Լինը Չիհիրոյին ուղարկում են լողարանի տիրոջ՝ կախարդ Յուբաբայի մոտ։ Յուբաբան Չիհիրոյին տալիս է աշխատանք, սակայն փոխում է նրա անունը և դարձնում Սեն ։ Այցելելով այն ախոռը, որտեղ գտնվում էին իր ծնոնղերը, Չիհիրոն հայտնաբերում է հրաժեշտի նամակ և հասկանում է, որ արդեն մոռացել է իր իրական անունը։ Հաքուն զգուշացնում է նրան, որ Յուբաբան կառավարում է մարդկանց վերնցելով նրանց իրական անունները, և եթե Չիհիրոն մոռանա իր իրական անունը, ինչպես որ ինքն է մոռացել, ապա չի կարողանա լքել ուրվականների աշխարհը։
Աշխատանքի ժամանակ Սենը հանդիպում է մի լուռ, դիմակով ուրվականի՝ Անդեմ անունով, և մտածելով, որ նա նույնպես հաճախորդ է, ներս է թողնում նրան։ «Գարշահոտ ուրվական» մականունով մի ուրվական ներս է մտնում լողարան։ Նա Սենի առաջին հաճախորդն է դառնում։ Սենը բացահայտում է, որ նա աղտոտված գետի ոգին է։ Իրեն մաքրելու և լողացնելու դիմաց շնորհակալություն հայտնելու համար, ոգին Սենին տալիս է կախարդական «փսխողական պուտինգ»։ Մինչ այդ, Անդեմը գայթակղումը է լողարանի աշխատակիցներից մեկին, տալով նրան ոսկի, և հետո ուտում է նրան։ Սնունդ պահանջելով նա շրջում է ամբողջ լողարանով և աջ ու ձախ ոսկի է բաժանում աշխատակիցներին։ Մինչ ագահ աշխատակիցները սնունդով կաշառում են Անդեմին, նա ևս երկու ժլատ աշխատակցի է կուլ տալիս։
Հաքուն մնում է անգիտակից, իսկ Սենը որոշում է այցելել Զենիբային, վերադարձնել կնիքը և ներողություն խնդրել նրանից՝ Հաքուի փոխարեն։ Մինչ լողարանը լքելը, Սենը հանդիպում է Անդեմին, որ դարձել էր հսկայական արարած և կերակրում է նրան մնացած պուդինգով։ Անդեմը հետևում է Սենին միաժամանակ փսխոլով կուլ տված աշխատակաիցներին։ Ի վերջո Սենը, Անդեմը, Բոհը և թռչունը նստում են գնացք՝ այցելելու Զենիբային։ Տեսնելով Անդեմի ավերածությունները՝ լողարանում, Յուբաբան զայրանում է Սենի վրա և ասում նրան, որ կմորթի նրա ծնողներին։ Հաքուն բացահայտում է, որ Բոհը չկա և ասում է Յուբաբային, որ կվերադարձնի երեխային, եթե նա բաց թողնի Սենին և իր ծնողներին։
Սենը, Անդեմը, Բոհը և թռչունը հասնում են Զենիբայի տուն, որտեղ Զենիբան, արդեն բարեսրտորեն պատմում է, որ Հաքուի հանդեպ սիրո պատճառով Սենը կոտրել էր իր անեծքը, և որ Յուբաբան սև կողինջով կառավարել էր Հաքուին։ Հաքուն հայտնվում է վիշապի կերպարանքով և Սենին ու Բոհին տանում է հետ՝ Յուբաբայի լողարան։ Անսպասելիորեն Անդեմը համաձայնվում է աշխատել Զենիբայի մոտ և մնում է նրա հետ։ Ճանապարհին Սենը հիշում է իր մանկությունից մի քանի դրվագ։ Փոքր տարիքում խաղալիս նա ընկել էր Կոհակու գետը, սակայն ապահով կերպով ցամաք էր վերադարձել։ Սենը բացահայտում է, որ Հաքուն Կոհակու գետի ոգին է և այդպես ասում է նրա իրական անունը։ Հաքուն վերջապես ազատվում է Յուբաբայից։ Նրանք հասնում են լողարան և Յուբաբան ասում է Սենին, որ իր ծնոնղերի անեծքը կոտրելու համար նա պետք է խոզերի խմբից գտնի իր ծնոնղերին։ Սենը ասում է, որ իր ծնոնղերը այդ խոզերի միջև չեն և այդպիսով ճիշտ պատասխան է տալիս։ Յուբաբան նրան վերադարձնում է իր իրական անունը՝ Չիհիրո։ Հաքուն Չիհիրոյին տանում է գետի մոտ, որ այժմ չորացել է և խոստանում է հետագայում կրկին հանդիպել նրան։ Չիհիրոն անցնում է գետը և գտնում է իր ծնոնղներին, որ ոչինիչ չեն հիշում։ Նրանք միասին վերադառնում են մեքենայի մոտ և հեռանում են։
Չիհիրո Օգինո
Չիհիրո Օգինո (荻野 千尋), ֆիլմի գլխավոր հերոսուհին։ Հարցազրույցներից մեկում Հայաո Միյաձակին ասել է, որ Չիհիրոն ամենասովորական տասնամյա աղջիկ է։ Բայց սեյու Հիիրագի Րումին բոլորովին այլ բնորոշում է տալիս`«Նա կամակոր է ու երես առած, շատ նման է ժամանակակից աղջիկներին»։ Ֆիլմի սկզբում Չիհիրոն կամակորում է, դժգոհ է տեղափոխությունից ու նախօրօք իր դպրոցը անհետաքրքիր ու ձանձրալի է համարում։ Բայց ընթացքում ցույց է տալիս իր լավագույն հատկանիշները` նա պատասխանատու է, համբերատար ու անշահախնդիր։
Յուբաբան նրան տալիս է Սեն (千) անունը, փոխարենը վերցնելով իրականը ՝ Չիհիրո (千尋): «Չիհիրո» թարգմանաբար նշանակում է «անհատակ խորություն», բառացի՝ 1000 հիրո (հիրո` խորության միավոր, 1,81 մետր)։ 千 կանջին կարող է կարդացվել նաև սեն։
Հաքու
Հաքու (ハク) կամ Կոհակու գետի ոգին (ニギハヤミコハクヌシ), վիշապատղա, ում անունը թարգմանվում է, որպես «Սաթե գետի տիրակալ»։ Նա հայտնվել է «անսպասելի ու չգիտես որտեղից»։ Կամաջի պապիկի խոսքերով, նա Չիհիրոյի նման գնացել է Յուբաբայի մոտ ու ասել, որ ուզում է կախարդել սովորել։ Պապիկը փորձել է Հաքուին հետ համոզել, բայց նա ահագին պնդաճակատն էր։ Յուբաբան դարձրեց նրան իր աշակերտը, հետո` աջ ձեռքը։ Սկզնական շրջանում Հաքուն օգնում է Չիհիրոին, և ինքն էլ զգում է, որ սկսում է փոխվել. հիշել, ինչպիսին էր մինչև Յուբաբայի մոտ գալն ու ինչի համար է եկել Յուբաբայի մոտ։ Հիշողությունը, որ Յուբաբան անվան հետ վերցրել էր, վերադառնում է ու Հաքուն հիշում է, որ ժամանակին փրկել է Չիհիրոյին։ Աղջիկը կոշիկի հետևից գետն էր ընկել և քիչ էր մնում խեղդվեր, բայց վիշապը` այդ գետի ոգին, փրկել է նրան։ Գետը կոչվում էր Քոհաքուգավա (琥珀川)` սաթե գետ, Հակուն էլ դրա տիրակալ-պահապանն էր. մարդու կերպարանք ստացած վիշապը։
Զենիիբայից վերադառնալուց Չիհիրոն հիշում է այդ պատմությունը եվ ասում Հաքուին նրա իսկական անունը։ Լսելով այդ, Հաքուն վերածվում է մարդու եվ նրանք երկուսով վերադառնում են Յուբաբայի մոտ։
Արտադրություն
Ամեն ամառ Հայաո Միյաձակին իր և ընկերոջ ընտանիքի՝ հինգ աղջիկների հետ մնացել է լեռնային տնակում։ Հենց այդ ժամանակ էլ նրա մոտ առաջանում է ցանկություն՝ ստեղծել անիմե իր ընկերների համար։ Միյաձակին նկարել էր անիմեներ դեռահասների և երեխաների համար («Իմ հարևան Տոտորոն», «Կախարդուհու առաքման ծառայությունը»), սակայն նա երբեք 10-ամյա աղջիկների համար անիմե չէր նկարել։ Ոգեշնչվելու համար նա որոշում է կարդալ շոջո մանգայի ամսագրեր («Նակայոշի», «Րիբոն»), որոնք աղջիկները թողնում էին տանը։ Սակայն Միյաձակին հասկանում է, որ դրանց հիմնական թեման սիրային է։ Միաձակին մտածում է, որ դա այն չէ, ինչ աղջիկները «հոգու խորքում» ուզում էին տեսնել և որոշում է ստեղծել մի հերոսուհու, որին աղջիկները կհավանեին։
Մի քանի տարի է ինչ Միյաձակին ուզում է նոր անիմե նկարել, սակայն նրա երկու գաղափարները մերժվում են։ Առաջինը հիմնված էր ճապոնական «Կիրի նո Մուքո նո Ֆուշիգինա Մաչի» գրքի վրա, իսկ երկրորդը դեռահաս աղջկա մասին էր։ Միյաձակիի երրորդ առաջարկը ընդունվում է և դառնում «Ուրվականներից քշվածները»։
Կան երեք պատմություններ լողարանի մասին, որ հիմված է Միյաձակիի հայրենիքում գտնվող լողարանի վրա։ Նա մտածում էր, որ լողարանը խորհրդավոր վայր է, իսկ լոգարանի մոտ գտնվող փոքրիկ դուռը միշտ հետաքրքրել էր նրան։ Նա ուզում էր իմանալ, թե ինչ է գտնվում այդ դռան հետևում և գրում է պատմություններ, որոնցից մեկը դառնում է «Ուրվականներից քշվածները»-ում լոգարաննեից մեկի մասին մի պատմությունը ։
«Ուրվականներից քշվածները»-ի արտադրությունը սկսվում է 2000 թվականին, ¥1.9 միլիարդ (US$19 միլիոն) բյուջեով, Ինչպես և Մոնոնոքե հիմեի դեպքում, Միյաձակին և Studio Ghibli-ի անձնակազմը համակարգչային անիմացիան են փորձարկում։ Ավելի շատ համակարգիչներով և Softimage կոչվող ծրագրով անձնակազմը սովորում է ինչպես համակարգչով անիմացիա ստանալ, սակայն շարունակում է հերոսներին ձեռքով նկարել, որ պահպնվի անիմեի առանձնահատկությունը։ Միյաձակին նույնպես աշխատում էր նրանց հետ, որ վստահ լիներ, որ ամեն ինչ ճիշտ է արված ։ Աիմեն պատրաստելու ժամանակ առաջացած ամենամեծ խնդիրը ֆիլմի տևողությունն էր։ Երբ անիմեի արտադրություը նոր էր սկսվել, Միյաձակին հասկանում է, որ եթե հետևեն իր գրած սյուժեին, ապա անիմեի տևողությունը 3 ժամից կանցնի։ Նա որոշում է որոշ տեսարանաններ կտրել, և անիմեն ավելի հասարակ դարձնել։
Միյաձակին չէր ուզում գեղեցիկ հերոսուհի ստեղծել։ Սկզբում նա զայրացել էր, որ Չիհիրոն շատ ձանձրալի և անհետաքրքիր տեսք ունի. «Նա սիրունիկ չէ։ Միթե՞ ոչինչ չենք կարող անել, որ ուղղենք դա»,- ասել է Միյաձակին։ Երբ անիմեն գրեթե պատրաստ էր, Միյաձակին ասում է. «նա հիասքանչ կին կդառնա» ։
Ոգեշնչման աղբյուրները
Միյաձակին անիմեում «ոգիների աշխարհ»-ի շատ կառույցներ նկարել է հիմնվելով իրական կառույցների վրա, որոնցից է, օրինակ՝ Ճապոնիայում, Տոկիոյի Կոգանեի քաղաքի Էդո-Տոկիո բացօթյա ճարտարապետական թանգարանը։ Անիմեի արտադրության ժամանակ՝ ոգեշնչվելու համար, նա հաճախ այցելել է այդ թանգարանը։ Միյաձակիին շատ է հետաքրքրել Մեյջի ժամանակաշրջանի կառույցները, որոնք կային այդ թանգարանում։ Թանգարանը Միյաձակիին նոստալգիկ զգացողություններ է պարգևել։ «...հատկապես երեկոյան, երբ մենակ այստեղ եմ կանգնում, արդեն մայրամուտ է և փակվելու ժամն է` աչքերս արցունքներով են լցվում։»
Թայվանում գտնվող ոսկե քաղաք Զյուֆենի կառույցները ոգեշնչման առարկա են հանդիսացել նաև Միյաձակիի մեկ այլ ֆիլմի համար։ Դոգո Օնսենը (լողարան) նույնպես ոգեշնչման առարկա է եղել։ «Ուրվականներից քշվածները» անիմեում լողարանը Միյաձակին նմանեցրել է հենց Դոգոյի շենքին ։
Թարգմանչական ստեղծարարություն
Քանի որ ճապոնական մշակույթը ոչ բոլորին է հայտնի, անգլերենի թարգմանիչները հատուկ հուշումներ են գրել։ Օրինակ` «սա բաղնիք է»։
Որոշ մանրուքներ փոխել են կամ ջնջվել։ Օրինակ, երբ Հաքուն պահանջում է Սենին ուղարկել իր աշխարհ, օրիգինալում Յուբաբան խոստանում է ևս մի փորձություն կազմակերպել։ Անգլերեն թարգմանությունում` Հաքուին կտոր-կտոր անել Չիհիրոյին ազատ արձակելու դեպքում։
Միյաձակին նախատեսում էր, որ վերջում Չիհիրոն կատարվածից ոչինչ չի հիշելու։ Անգլերեն կրկնօրինակման մեջ Չիհիրոն վերադառնում է որպես լրիվ նոր մարդ ու խոստանում, որ գլուխ կհանի նոր դպրոցից։ Օրիգինալում հայրը պարզապես խնդրում է, որ Չիհիրոն շտապի ու մեքենա նստի։
Ինչպես նաև, անվանումը` «Սենն ու Չիհիրոյի խորհրդավոր անհետացումը», անգլերեն տարբերակում թարգմանիչները դարձրել են «Spirited away»` «Ուրվականներից քշվածները»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2001 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անիմեներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ճապոնական ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ճապոնական արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Օսկարակիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ճապոներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Օսկար լավագույն անիմացիոն լիամետրաժ ֆիլմի համար Կատեգորիա:Ֆիլմեր վհուկների մասին Կատեգորիա:Հայաո Միյաձակիի ֆիլմեր
Մուղանլու (Շարուրի շրջան)
Մուղանլու (Muğanlı), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Շարուրի շրջանում։
Պատմություն
Սարուխանլու գյուղը գտնվում է պատմական Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգի Շարուրդաշտ գավառում, նախկինում Երևանի նահանգի Շարուր-Դարալագյազի գավառում, Արփա գետի գետաբերանի հյուսիսային կողմում ։
Բնակչություն
1832 թվականին ուներ 205, 1906 թվականին՝ 452, իսկ 1974 թվականին՝ 66 թուրք բնակիչ ։
Կրթություն
Ներկայումս գյուղում գործում էր միջնակարգ դպրոց ։
Առողջապահություն
Գյուղում հիմնադրվել է բուժկայան ։
Հուշարձան
Պատմական աղբյուրներում և վիմական արձանագրություններում չի հանդիպում որևէ տեղեկատվություն գյուղի պատմաճարտարապետական հուշարձանների վերաբերյալ։
Այլ տեղեկատվություն
Գյուղը միացվել է Շահրիար գյուղին։ Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ, դաշտավարությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շարուրի շրջանի բնակավայրեր
Ներվեզա դելա Բատալիա
Ներվեզա դելա Բատալիա (Nervesa della Battaglia), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզի Տրևիզո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 6727 մարդ, խտությունը՝ 190 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 35, 5 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 31040, հեռախոսային կոդ՝ 0422։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ռոյատե
Ռոյատե (Roiate), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լացիո մարզի Հռոմ գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 775մարդ (2008 թվականից), խտությունը կազմում է 75 մարդ/քառ. կմ։ Զբաղեցնում է 10 քառ. կմ տարածք։ Փոստային ինդեքս - 30, հեռախոսային կոդ - 06։
Նշված բնակավայրի հովանավոր է համարվում Սան Սալվատորը (Քրիստոս Փրկիչը)։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության դինամիկան.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
(8712) Սուզուկո
(8712) Սուզուկո (Suzuko), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի հոկտեմբերի 2-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,134213 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6941 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5743 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2026,71 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,177628 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,54° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կին Էնդատեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Կաձուրո Վատանաբեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ֆանտասմագորիա՝ Լուիս Քերոլի Տեսիլքները
Սյուժե
Ամփոփում՝
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:2009 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Սարսափ ֆիլմեր
(264) Լիբուսսա
(264) Լիբուսսա (Libussa), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1886 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Քրիստիան Պետերսի կողմից Քլինտոնում ։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:1886 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Քրիստիան Պետերսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մարգարեթ Ջիլիս
Մարգարեթ Ջիլիս, Լոնդոնում ծնված շոտլանդացի նկարչուհի, որը հայտնի է իր մանրանկարներով ու ջրաներկով արված նկարներով։
Կենսագրություն
Մարգարեթ Ջիլիսը շոտլանդացի վաճառական Վիլյամ Ջիլիսի ու իր կնոջ՝ Շարլոտ Հեստեր Բոնորի երկրորդ դուստրն էր։ 8 տարեկանում մորը կորցնելուց հետո նա և  իր ավագ քույրը` Մերին (1800-1870թթ.) հայտնվել են իրենց հորեղբոր՝ լորդ Ադամ Ջիլիսի խնամակալության տակ, քանի որ իրենց հայրը գտնվում էր ֆինանսական դժվարությունների մեջ։ Հորեղբայրը նրանց կրթություն է տվել, այնուհետև ներկայացրել Էդինբուրգի հասարակությանը  ։
Մինչ քսան տարեկան դառնալը Ջիլիսը որոշել է վաստակել իր սեփական ապրուստը և քրոջ հետ վերադարձել Լոնդոնում գտնվող իր հայրական տուն։ Մերի Ջիլիսը դարձել է գրող, իսկ Մարգարետը՝ պրոֆեսիոնալ նկարչի ուղղությունն է ընտրել։ Նա մանրանկարչութան դասեր է ստացել Ֆրեդրիկ Կրուիքշանկից և հեղինակություն ձեռք բերել։ Կրուիքշանկի ոճը հիմնված էր Էնդրյու Ռոբերտսոնի մանրանկարչության վրա  ։
1830-ականների սկզբին բժիշկ, ունիտարիստ և Լոնդոնում գտնվող աղքատների առողջության բարելավման ռահվիրա Սաուդվուդ Սմիթը բաժանվել է իր երկրորդ կնոջից և գնացել ապրելու Ջիլիսի և նրա քույր Մերիի հետ։ 1844 թվականից Սմիթը և Ջիլիսը միասին ապրում էին Լոնդոնի Հայգեյթ թաղամասում ։ Սմիթը, ձեռնադրված ունիտարիստ մի քահանա և Ջիլիսը մեկ այլ խմբի հետ համագործակցում էին «Ամենամսյա շտեմարան» (Monthly Repository) պարբերականի հետ. Մարի Ջիլիսը 1836 թվականից զբաղվում էր դրա խմբագրությամբ ։ 1842 թվականին Մարգարետ Ջիլիսը նկարազարդել է Սմիթի՝ որպես ականների տեսուչ առաջին զեկույցը ։
Մոտավորապես 1850 թվականին Ջիլիսը բնակվում էր Փերսի փողոցի 36 տանը ։ 1851 թվականին մեկ տարով մեկնել է Փարիզ, որտեղ աշխատել է Հենդրիկ և Արի Շեֆերների արվեստանոցում, իսկ Անգլիա վերադառնաով ցուցադրել յուղաներկով արված մի քանի դիմանկարներ  ։ Այնուհետև նա կենտրոնացել է  ջրաներկով նկարչության վրա` ընտրելով ծանոթ, ռոմանտիկ կամ սենտիմենտալ թեմաներ, որոնցով նա առավել հայտնի է ։ 1856 թվականին միացել է կին նկարիչների ընկերությանը ։ 1854 թվականին փողի կարիք ունենալով նրանք տեղափոխվել են Վեյբրիջի մոտակայք և 1861 թվականին Սմիթը  մահացել է ։
Ջիլիսը երկար տարիներ ապրել է Լոնդոնի հյուսիսում գտվող Համփստեդ թաղամասում։ Նա մահացել է Քենթի Քրոքհեմ Հիլլում 1887 թվականի հուլիսի 20-ին թոքամզի բորբոքումից, մի քանի օր հիվանդ լինելուց հետո ։ Նրա աշակերտների թվում էր Մարիան Էմմա Չեյզը և Աննա Մարի Հոուվիտը ։
Աշխատանքներ
Մինչ 24 տարեկան դառնալը Ջիլիսին հանձնարարվել է նկարել Ուիլյամ Վորդսվորթի մանրանկարը և նա մի քանի շաբաթ մնացել է Ռայդալ Մաունթ գյուղում գտնվող նրա տանը ։ Նա Աբերիստվիթի, Նոտինգհեմի և դիմանկարների ազգային պատկերասրահի բրիտանական ազգային հավաքածուներում ունի երեք յուղանկար ։ Պամելա Գերիշ Նունը գրել է, որ «նա համատեղել է վաղ-վիկտորիանական գեղագիտությունը մտքի վիկտորիանական անկախության հետ» ։
Դիմանկարիչ
«Սուրբ Ծննդյան երգ»-ի վրա աշխատելու ընթացքում արված Չարլզ Դիքենսի դիմանկարը եղել է Լոնդոնի Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի 1844 թվականի ամռային ցուցադրությունում ։ Այն այնտեղ դիտելուց հետո էլիզաբեթ Բարրեթ Բրաունինգն ասել է, որ նկարում Դիքենսը պատկերված է «մարդկային իր արատներով հանդերձ` չնայած այդ արծվային աչքերին» ։ Նույն թվականին նկարն օգտագործվել է որպես ճակատանկար A New Spirit of the Age գրքի համար, որից հետո Ջիլիսն այլևս տեղեկություն չի ունեցել նկարի գտնվելու վայրի մասին։ Հետագայում այն գտել են Հարավային Աֆրիկայի Պիետերմարիցբուրգ քաղաքում և 2018 թվականին այն ձեռք է բերել ու վերականգնել արվեստի դիլեր Ֆիլիպ Մոուլդը ։
Ջրանկարիչ
Նրա վերջին աշխատանքը եղել է «Քրիստինան կյանքի գետի մոտ» կտավը, որը ցուցադրվել է 1887 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1803 ծնունդներ Կատեգորիա:1887 մահեր Կատեգորիա:Կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Շոտլանդացի նկարչուհիներ
Գրեգորի Բեյթսոն
Բեյթսոնի ամենից հայտնի աշխատանքները զետեղված են նրա «Քայլեր դեպի գիտակցության էկոլոգիան» (1972 թվական), «Գիտակցությունը և բնությունը։ Անխուսափելի միությունը» (1979 թվական) և «Հրեշտակները վախենում են» (1988 թվական) գրքերում։ «Հրեշտակները վախենում են» գիրքը համահեղինակել է իր դստեր՝ Մերի Բեյթսոնի հետ․ այն հրատարակվել է Գրեգորիի մահից հետո։
Բեյթսոնը եղել է Ուիլիամ Իրվին Թոմփսոնի անվան Lindisfarne Association ասոցացիայի անդամ։
Մանկություն և երիտասարդություն
Գրեգորի Բեյթսոնը ծնվել է 1904 թվականի մայիսի 9-ին՝ Քեմբրիջի մոտակայքում գտնվող Գրանչեստեր գյուղում։ Նա Բեատրիս Դարեմի և գենետիկ Ուիլիամ Բեթսոնի երրորդ և կրտսեր որդին է եղել։ Նրան Գրեգորի են կոչել Գրեգորի Մենդելի պատվին։
1917-1921 թվականներին Գրեգորի Բեյթսոնը ուսանել է Չարտերհաուս դպրոցում (տղամարդկանց արտոնյալ ամենահին ինը հեղինակավոր միջնակարգ դպրոցներից մեկը), այնուհետև փոխադրվել է Քեմբրիջի համալսարանի Սենտ-Ջոնս քոլեջ, որտեղ ուսումնասիրել է բնագիտություն։ 1925 թվականին՝ 21 տարեկան հասակում, ստացել է բակալավրի աստիճան։
Գործունեությունը Քեմբրիջում
Որոշ ժամանակ անց Բեյթսոնը որոշել է վերադառնալ Քեմբրիջ և ուսումնասիրել մարդաբանություն։ Այստեղ նա լեզվաբանության դասախոսություններ է կարդացել՝ Ալֆրեդ Ռեջինալդ Ռեդկլիֆֆ-Բրաունի ղեկավարության ներքո։ 1930 թվականին ստացել է մագիստրոսի աստիճան։
Ճանապարհորդություն
1928 թվականին Բեյթսոնը լեզվաբանության վերաբերյալ դասախոսություններ է կարդացել Սիդնեյի համալսարանում։ 1931-1937 թվականներին Սուրբ Իոհաննի քոլեջի անդամ է եղել։ Գիտական աստիճան ստանալուց հետո Բեյթսոնը երկու տարով մեկնել է Նոր Գվինեա։ Այստեղ նա ծանոթացել է իր ապագա կնոջ՝ Մարգարետ Միդի հետ։ Այստեղ է նա գրել յատմուլ ցեղի մասին իր «Naven» վերնագրով գիրքը, որը հրատարակվել է 1936 թվականին։
Ավարտելով հետազոտությունները Նոր Գվինեայում՝ նա սկսել է ճանապարհորդել ԱՄՆ-ում՝ տարատեսակ թեմաներով դասախոսություններ կարդալով Ամերիկայի տարբեր բուհերում։ Բեյթսոնը Նորբերթ Վիների և Ջոն ֆոն Նեյմանի հետ սկսել է կիբեռնետիկա ուսումնասիրել։ Նոր ոլորտը բավարարել է Բեյթսոնի հետաքրքրությունը միջանձնային հաղորդակցության հարցում։
Կյանքի վերջին տարիներ
1941 թվականին Բեյթսոնը Նյու Յորքի Ժամանակակից արվեստի թանգարանում գերմանական պրոպագանդիստական ֆիլմերի վերլուծաբան է եղել։ Այնուհետև աշխատել է Ռազմավարական ծառայությունների կառավարման ոլորտում, դասախոսություններ է կարդացել Քեմբրիջի համալսարանում, այնուհետև դասավանդել է Չինաստանում, Բիրմայում, Ցեյլոնում և Հնդկաստանում։ Պատերազմից հետո՝ որպես հրավիրված մասնագետ երկար ժամանակ դասախոսություններ է կարդացել Հարվարդի համալսարանում։
1956 թվականին Գրեգորի Բեյթսոնը ստացել է ԱՄՆ քաղաքացիություն։ Որոշ ժամանակ անց նա մեկնել է Սան Ֆրանցիսկո՝ հաղորդակցության գործընթացները ուսումնասիրելու համար։ 1963-1964 թվականներին Ջոն Լիլիի հրավերով աշխատել է Վիրջինյան կղզիներում գտնվող Սենթ Թոմաս քաղաքի Հաղորդակցության ուսումնասիրությունների համալսարանի տնօրեն։
1964-1972 թվականներին Թեյլոր Պրայորի հրավերով եղել է Օկենյան համալսարանի տնօրենը (Հավայան կղզիներ)։ Այդ ժամանակահատվածում նա ուսումնասիրել է դելֆինների հաղորդակցման գործընթացը, թեմա, որը մինչ որս մինչև վերջ ուսումնասիրված չէ։ Նրան չի հաջողվել խորացնել իր ուսումնասիրությունները այնքան, որքան ինքը ուզեցել է։
Գրեգորի Բեյթսոնը մահացել է 1980 թվականի հուլիսի 4-ին՝ Սան Ֆրանցիսկոյում, 76 տարեկան հասակում ։
Գիտական գործունեություն և ժառանգություն
Շատ մարդիկ, այդ թվում նաև հայտնի գիտնականներ, Բեյթսոնին պաշտամունքի առարկա են դարձրել։ Դրան նպաստել է նրա խորհրդավորությունը, էքսցենտրիկությունը և բազմազան հետաքրքրությունները։ Բեյթսոնը մասնագիտացած է եղել բազմաթիվ գիտական ճյուղերում։ Նա անդրադարձել է կենդանահոգեբանության, ազգագրության, մշակութային մարդաբանության, հոգեբանության և հոգեբուժության մի շարք հարցերի։
Ֆիզիկոս Ֆրիտյոֆ Կապրան իր «Իմաստության դասեր» գրքում գրել է, որ ապագա պատմաբանները Գրեգորի Բեյթսոնին կդասեն մեր ժամանակաների ամենազդեցիկ իմաստասերների դասին։
Նա շատ ընդարձակ և ընդհանրական մտածելակերպ է ունեցել, լայնախոհ է եղել։ Գերմասնագիտացման և տարանջատման ժամանակներում Բեյթսոնը տարբեր գիտությունների հիմնական նախադրայլներին հակադրել է կաղապարների հետևում գտնվող կաղապարների և կառուցվածքների հետևում ընկած գործընթացների որոնումը ։
Ըստ Բեյթսոնի՝ նրա աշխատանքները իրականում սխալ են մեկնաբանվել, ինչին նպաստել է նրա յուրահատուկ ոճը։
Բեյթսոնը չի առանձնացել ժամանակակից ակադեմիական ստանդարտների հանդեպ սիրով, և նրա աշխատանքները հիմնականում էսսեների ձևով են գրված, այլ ոչ թե գիտական աշխատանքների։ Իր աշխատանքներում նա շատ փոխաբերություններ է օգտագործել, իսկ աղբյուրների ընտրությունը կարելի է ոչ պահպանողական համարել՝ պահպանողական գիտության տեսանկյունից։ Օրինակ՝ իր աշխատանքներում նա կարող էր մեջբերել անցյալի պոետներին և արհամարհել թարմ գիտական հետազոտությունները։
Չնայած այդ ամենին, շատ մարդիկ նրա աշխատանքները ինքնատիպ են համարում, մանրակրկիտ ուսումնասիրության արժանի։
Բեյթսոնը ամենից շատ հիշատակել է հետևյալ հեղինակներին․ Ժան Բատիստ Լամարկ, Ուիլյամ Բլեյք, Սեմյուել Բաթլեր (գրող), Բերտրան Ռասել (տրամաբանական տիպերի տեսությունը), Կարլ Գուստավ Յունգ («Յոթ քարոզ մահացաներին»), Ռ․Ջ․ Կոլլինգվուդ։
Բեյթսոնը հաճախ է օգտագործել հետևյալ ասույթները, որոնք ինչ-որ չափով արտացոլում են նրա աշխարհայացքը․
«Կրկնակի ուղերձ»
Կրկնակի ուղերձը ի սկզբանե շիզոֆրենիաի պատճառագիտության խնդիրները բացատրելու համար է եղել։ Այժմ այն ավելի շատ օգտագործվում է հաղորդակցման խոչընդոտների նկատմամբ Բեյթսոնի մոտեցումը բացատրելու համար։
Պատճառագիտություն
Բեյթսոնի համար հիմնաքարային փիլիսոփայական հարցերը վերաբերում են «օրգանիզմ - շրջակա միջավայր» և «գիտակցություն - անգիտակցական» թեմաներին։ Բեյթսոնը կարծում է, որ արևմտյան քաղաքակրթությունը չափից շատ բարձր է դասում անհատին՝ ի վնաս նրա կյանքի և շրջակա միջավայրի հետ ներդաշնակ գոյության։  Գիտակցության գերաճի հետևանքով հոգեկան գործունեության մեջ գիտակցականի և անգիտակացականի կապը (արվեստ, կրոն և այլն) հետզհետե խզվում է ։
Իսկ ինչ վերաբերում է «օրգանիզմ-շրջակա միջավայր» կապին, Բեյթսոնը պնդում է, որ «մենտալ աշխարհը՝ գիտակցությունը, ինֆորմացիայի վերամշական աշխարհը չի սահմանափակվում մաշկով» ։ Գիտակցությունը ներակա է ոչ միայն մարմին, այլև դրանից դուրս գտնվող ինֆորմացիայի հոսանքին։ Նույն կերպ բնական ընտրության և գոյության կռվի ժամանակ շարունակում է ապրել ոչ թե մի օրգանիզմը կամ մի քանի օրգանիզմներ, այլ  «ճկուն համակարգը, օրգանիզմը իր շրջակա միջավայրում»։ Այս տեսությունը փոքր ինչ հակասում է դարվինիզմի էվոլյուցիայի տեսությանը․ Բեյթսոնը կարծել է, որ դարվինյան մոտեցումը օրգանիզմի և շրջակա միջավայրի հարաբերությունները աններդաշնակ է դարձնում, ինչը սպառնալիք է թե՛ շրջակա միջավայրի, և թե՛ մարդու համար։ Գիտակցությունը ներակա է ոչ թե անհատին, այլ էկոհամակարգին կամ ընդհանուր էվոլուցիոն գործընթացին ։
Բեյթսոնը գիտակցության մեկ միավորը տարբերություն է անվանել, իսկ նվազագույն տեղեկատվական փոփոխությունը՝ «ոչ անտարբեր տարբերություն» (a difference that makes a difference) :
Կիբեռնետիկա
Բեյթսոնը կիբեռնետիկայի և համակարգերի տեսության հիմնադիրներից է։ Հետազոտությունների ընթացքում Բեյթսոնը կենտրոնացել է կիբերնետիկայի, համակարգերի տեսության և պատճառագիտության կապի վրա։
Ազդեցություն հոգեբուժության վրա
Բեյթսոնը եղել է նեյրո-լեզվական դպրոցի համահիմնադիրներ Ռիչարդ Բենդլերի և Ջոնն Գրինդերի մենթորը, նրանց ծանոթացրել է հոգեբույժ Միլտոն Էրիկսոնի հետ, որը իր հոգեբուժական սեսիաների ժամանակ օգտագործում էր հիպնոզի «մեղմ» (էրիկսոնովյան) մեթոդը։
Բեյթսոնի տերմինաբանություն
Բեյթսոնը քննադատել է ձևի և էության հիմնաքարային հակադրությունը։ Ըստ Բեյթսոնի՝ բնական գիտությունների թերությունն այն է եղել, որ դրանք իրականությունը տարել են մաքուր սուբստանցի մոտ, իսկ ձևերը՝ երևույթների մոտ, որոնք համարել են էպիֆենոմենալ։ Այս երևույթը գիտակցության և բնության սխալ հակադրության արդյունքն է։
Գիտակցությունը ներակա է օրգանիզմ - շրջակա միջավայր փոխհարաբերությանը, որում անհնար է հստակ սահմանազատել մարդուն և շրջակա միջավայրը։
Գիտակցության և շրջակա միջավայրի հարաբերությունը Բեյթսոնը ցույց է տալիս կրեատուրայի և պլերոմի կապով, ինչպես դրանք նկարագրել է Կարլ Յունգը՝ իր գնոստիկ աշխատություններում։ Պլերոման նկարագրվում է որպես ուժերի և բախումների աշխարհ, որտեղ, սակայն, բացակայում են տարբերությունները․ սա նյութերի և էներգիայի էկոլոգիան է։ Իսկ կրեատուրան՝ որպես տարբերությունների աշխարհ, որոնք էլ միմյանց վրա ազդեցություն են թողնում։ Կրեատուրայի աշխարհի էկոլոգիան մտքերի էկոլոգիան է։
Անգլերեն լեզվով
Գրքերը բերված են ըստ հրատարակման հաջորդականության (նշված են գրքերի առաջին հրատարակությունները)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարդաբաններ Կատեգորիա:Լեզվաբաններ Կատեգորիա:Անգլիացի գիտնականներ Կատեգորիա:Հասարակագիտություն Կատեգորիա:Անգլիացի աթեիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Անգլիացի մարդաբաններ
Ժուսակ
Ժուսակ (Jussac), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1837 մարդ, բնակչության խտությունը` 99.67 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 18.43 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1098 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 802-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 296։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,0 %։ 802 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 764 անձ (374 տղամարդ և 390 կին)։ Գործազուրկ են եղել 38 անձ (20 տղամարդ և 18 կին)։ 296 անաշխատունակներից 75-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 153-ը` թոշակառուներ, իսկ 68-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ռիկ և Մորտի
«Ռիկ և Մորտի» (Rick and Morty), ամերիկյան մուլտսերիալ, ստեղծված Ջասթին Ռոյլանդի և Դեն Հարմոնի կողմից։ Մուլտսերիալի պրիեմիերան տեղի է ունեցել 2013 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Cartoon Network հեռուստաալիքի Adult Swim ծրագրային բլոկի շրջանակներում։
Ռոյլանդը կատարում է գլխավոր հերոսների՝ հարբեցող գիտնական Ռիկի և վերջինիս թոռի՝ Մորտիի, հնչյունավորումը։
Փիլիսոփայությունը
«Ռիկ և Մորտիի» փիլիսոփայության շուրջ լուրջ քննարկումներ են տեղի ունենում հանդիսատեսի շրջանակներում ։ Առաջ է քաշվում մուլտսերիալի էքզիստենցիալ բնույթը, հաշվի առնելով Ռիկի կերպարը և մի շարք իրադարձություններ ։ Հաճախ որպես օրինակ բերվում է առաջին սեզոնի «Rixty Minutes» էպիզոդում Մորտիի պահվածքը, երբ նա քրոջը՝ Սամըրին, խորհուրդ է տալիս բարկացած չգնալ տնից, այն բանից հետո, երբ այլընտրանքային տիեզերքների ուսումնասիրման ընթացքում Սամըրը տեսել է, որ ծնողները առանց իրեն ավելի երջանիկ են ։
Մորտին մասնավորապես ասում է՝Այս արտահայտությունը հիշեցնում է ֆրանսիացի էքզիստենցիալիստ Ժան Պոլ Սարտրի արտահայտություններից մեկը՝Էքզիստենցիալ բնույթի առկայության ապացույցներից է նաև այն հանգամանքը, որ մուլտսերիալում անընդհատ խոսվում է Տիեզերքի համեմատությամբ Երկրի ոչնչության մասին ։
Ստեղծումը
Փառատոնի մասնակիցներին առաջարկվել է ցուցադրել կարճամետրաժ ֆիլմերի նախնական տարբերակներ, որից հետո հանդիսատեսները ընտրելու էին այն ֆիլմերը, որոնք, ըստ իրենց, հետագայում արժեր շարունակել։ Փառատոնի հիմնադրումից 1 տարի հետո՝ 2004 թվականին, Ռոյլանդը սկսեց ուղարկել իր աշխատանքները։ Ռոյլանդի կերպարները և սյուժեն սկզբից ոչ միանշանակ ընդունվեցին հանդիսատեսների կողմից, բայց այնուամենայնիվ, Հարմոնին դուր եկավ հումորի այդ տեսակը և նրանք սկսեցին համագործակցել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ
Ռամպարդոս
Անվանում
Պոկեմոնի անգլերեն անվանումը թարգմանաբար նշանակում է կատաղություն, իսկ բնօրինակ ճապոներեն անվանումը նշանակում է կրակոց։ Գերմաներեն անվանումը նշանակում է ոսկրային, իսկ ֆրանսերեն անվանումը կարող է նշանակել ունիվերսալ։
Ծագում
Ռամպարդոսը ոսկրային դինոզավր է ։
Վիճակագրություն
Ստատիկա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պոկեմոններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Քար պոկեմոններ
Սակրոֆանո
Սակրոֆանո (Sacrofano), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լացիո մարզի Հռոմ գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 6446 մարդ (2004 թվականից), խտությունը կազմում է 205 մարդ/քառ. կմ։ Զբաղեցնում է 28 քառ. կմ տարածք։ Փոստային ինդեքս - 060, հեռախոսային կոդ - 06։
Նշված բնակավայրի հովանավոր է համարվում Սուրբ Բյաջոն և Ջեմինյանոն։ Քաղաքի տոնը նշվում է փետրվարի 3-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Սամեդ Վուրղունի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոն
Սամեդ Վուրղունի անվան Ադրբեջանի պետական ռուսական դրամատիկական թատրոն (Səməd Vurğun adına Azərbaycan dövlət rus dram teatrı), դրամայի պրոֆեսիոնալ թատրոն է Բաքվում, որը գործում է 1920 թվականից։
Թարթառի հովտի հուշարձաններ
Թարթառի հովտի հուշարձաններ, Թարթառի հովտում գտնվող բազմաթիվ և բազմաբնույթ արժեքավոր պատմաճարտարապետական հուշարձաններ ։
Սամեդ Վուրղունի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոն
Պետական ազատ ծաղրա-ագիտթատրոն
1920 թ. դեկտեմբերի 20-ին Լուսժողկոմի որոշմամբ կայացավ Պետական ազատ ծաղրա-ագիտթատրոնի հանդիսավոր բացումը։ Թատրոնը ձևավորվել էր Թբիլիսիի Ն. Բալիևի կազմալուծված «Չղջիկ» թատրոնի թատերախմբի և մասամբ «Մոմուս» թատրոնի հիման վրա։ Թատրոնի ղեկավարը և գլխավոր ռեժիսորը Վ. Շվեյցերն էր, ադմինիստրատորը՝ Պ. Օրեշկովը, գրականագետը՝ Ն. Գորոդեցկայան, բեմանկարիչը՝ Բ. Վորոնովը։ Հետագայում թատրոնը ղեկավարում էր Վ. Սախնովսկին։ Թատրոնը գոյատևեց մինչև 1923 թվականը։
Թարթառի հովտի հուշարձաններ
Նկարագրություն
Թարթառի հովտի հուշարձաններից են Ծար իշխանանիստ կենտրոնը՝ 16-րդ դարի պատմագիր Հովհաննես Ծարեցու հայրենի գյուղաքաղաքը՝ իր սուրբ Սարգիս, սուրբ Գրիգոր, սուրբ Աստվածածին եկեղեցիներով, Գետամեջի վանքով (12-13-րդ դարեր), ինչպես նաև Դադի կամ Խոթա վանքը, որը հիշատակվում է վաղ միջնադարյան աղբյուներում։
Խութավանքի դիմաց՝ Թարթառի աջ ափին, բարձր լեռան կատարին Լեռնաբերդն է (հնում՝ Հավքախաղաց), որը միջնադարում վերակառուցվել է Կիլիկյան թագավոր Լևոն Ա-ի ծախքերով, այդ պատճառով էլ նրա անունն է կրում։
Սամեդ Վուրղունի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոն
Բաքվի աշխատավորական թատրոն
Բաքվի քաղգործկոմի 1923 թվականի ապրիլի 29-ի որոշման համաձայն Պետական ազատ ծաղրա-ագիտթատրոնը վերանվանվեց Բաքվի աշխատավորական թատրոն։ Կես տարի անց՝ հոկտեմբերի 25-ին, թատրոնում կայացավ Ս. Մինինի պիեսի հիման վրա բեմադրված «Քաղաքը օղակում» ներկայացումը։ Նոր թատրոնի կազմի մեջ մտան Մոսկվայից, Օդեսայից, Իրկուտսկից ժամանած դերասաններ՝ Ս. Տանեևը, Կ. Լավրեցկին, Ն. Սնեժինան, Լ. Լիտվինովան, Օ. Լանսկայան, Ն. Լեշչինսկայան, Լ. Մորոզովան, Ա. Գորսկին, Ն. Կոլոմենսկին, Ն. Սոկոլովը, Ս. Կլիմովը, Ն. Ռոգոժինը և այլք։ Թատրոնի խաղացանկը հիմնականում բաղկացած էր հեղափոխական սովետական և արտասահմանյան դրամատուրգիայից։
1924 թ Բաքվի աշխատավորական թատրոնին կից բացվում է գործնական պարապմունքների ստուդիա, որը 1926 թվականից ղեկավարում էին պրոֆեսորներ Վ. Ֆեոդորովը և Ս. Մայորովը (ռեժիսորներ), դերասան Մ. Ժարովը։ Թատերախմբում հանդես էին գալիս դերասաններ Վ. Կուզնեցովը, Ֆաինա Ռանևսկայան, նկարիչներ Ս. Եֆիմովը և Ի. Շլետենովը։
Թարթառի հովտի հուշարձաններ
Նկարագրություն
Թարթառի ձախ ափին՝ Մռովասարի փեշերին են գտնվում Վերին Խաչենի Վախտանգյան մեծ իշխանների «Ականոյ, Հանդաբերդոյ» բերդավանները (12-13-րդ դարեր), իշխանանիստ Հաթերքը, նրա շրջապատում՝ Ղլեն քոլեն վանքը, Կարմի քարեն վանքը, Իծըքարա վանքը, Մասիս կամ Մեսիս վանքը, Շուքավանքը, Ծոս, Խոտորաշեն, Մթնաձոր բնակատեղիները, Մռովի օջախ, Սուրբ Սարգիս սրբավայրերը։ Դրանք բոլորն էլ 5-7-րդ և հետագա դարերի հուշարձաններ են, որոնք դարեր շարունակ գտնվում են Թարթառի հովտում։
Սարսանգի պատմական կամրջի (13-րդ դար) մոտ կառուցված խոշոր ամբարտակից ներքև, այնտեղ, որտեղ Թրղին խառնվում է Թարթառին, անմատչելի ժայռածերպի վրա կառուցված է Ջրաբերդը։ Դրանից ներքև՝ գետահովտի տարբեր կետերում, գտնվում են հայ ճարտարապետության այնպիսի նշանավոր կոթողներ, որոնք աղբյուրագիտական տեղեկությունների համաձայն կառուցվել են 5-7-րդ դարերում և հանդիսացել են երկրամասի առաջին կրթօջախներ։ Մեսրոպ Մաշտոցը դպրոցներ է բացել Գլխո կամ Հոռեկա, Եղիշ Առաքյալ կամջրվշտիկ վանքերում։
Սամեդ Վուրղունի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոն
Ադրբեջանի ռուսական դրամայի պետական կարմիր դրոշի շքանշանակիր թատրոն
Մոսկվայի թատերական արվեստի ինստիտուտի (ԳԻՏԻՍ) շրջանավարտ Մ. Աշումովի անվան հետ է կապված թատրոնի զգալի թռիչքը։ Թատրոնի խաղացանկը համալրելով ռուսական և արտասահմանյան դասականների ստեղծագործությունների բեմադրությամբ, Աշումովը Բաքվի հանդիսատեսի համար բացահայտեց բազմաթիվ նոր տաղանդներ՝ Վ. Շիրիե, Ռ. Գինզբուրգ, Կ. Ադամով, Մ. Ադուշև, Լ. Գրուբեր, Պ. Ժարիկով, Մ. Լեզգիշվիլի, Ա. Մեշալկին, Ա. Ֆալկովիչ, Կ. Իրմիչ, Յու. Կոլեսնիչենկո, Ա. Սուվիրովա, Ն. Սարնացկայա, Ա. Կորնիլով, Կ. Մյակիշև, Վ. Օտրադինսկի, Պ. Յուդին, Կ. Բաբիչև, Գ. Սորին և այլն։
Թարթառի հովտի հուշարձաններ
Նկարագրություն
Թարթառի ափերին են գտնվում Ջրաբերդի վարչական կենտրոնը՝ Քաղաքատեղը, Երիցմանկանց վանքը, Կաթողիկասարի վանքը, Տիրամայր վանքը և մի շարք եկեղեցիներ, կամուրջներ, գյուղատեղիներ, մահարձաններ, ջրանցքներ, բերդեր ու այլ հնություններ։
Սամեդ Վուրղունի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոն
Սամեդ Վուրղունի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոն
1956 թ թատրոնը կոչվել է ժողովրդական պոետ Սամեդ Վուրղունի անունով։
1960-1980 թվականները կապված են ռեժիսորներ Գ. Ահմեդովա-Մարտինովայի, Դ. Սելիմովայի, Ի. Խասինի, Ե. Սախարովի, Է. Բեյբուտովի, Է. Ալիևի, Ռ. Իբրահիմբեկովի հետ։ Թատերախումբը համալրվեց տաղանդավոր դերասաններով՝ Մ. Յագիզարով, Տ. Գալակիչիև, Ե. Նևմերժիցկայա, Լ. Չեսնակովա, Լ. Դուխովնայա, Դ. Տումարկինա, Ա. Շարովսկի, Ռիտա Ամիրբեկովա, Ս. Միրզահասանով, Ն. Տագիև, Մ. Մագերամով, Ա. Նիկուշինա, Յուրի Բալիև, Ն. Բալիևա և այլն։
Թարթառի հովտի հուշարձաններ
Նկարագրություն
Պատմաճարտարապետական խոշոր կառույցներից բացի, Թարթառի հովտում պահպանվել են նաև մեծ քանակությամբ խաչքարեր։ Հիշատակության արժանի են Ծարս գյուղաքաղաքի և Դադիվանքի խոշոր խաչքարերը և Խոթավանքի որմնանկարները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արցախի հուշարձաններ
Սամեդ Վուրղունի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոն
Սամեդ Վուրղունի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոն
Սամեդ Վուրղունի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնը պարգևատրվել է Աշխատանքի կարմիր 2 շքանշանով։
Ներկայումս թատերախմբի կազմը զգալիորեն փոխվել է Ադրբեջանի՝ մշակույթի և արվեստի պետական համալսարանի, Պարարվեստի ուսումնարանի, և թատրոնի Դրամատիկական ստուդիայի երիտասարդ շրջանավարտների շնորհիվ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Թատրոններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դրամատիկական թատրոններ Կատեգորիա:Ադրբեջանի թատրոններ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով պարգևատրված կազմակերպություններ
Լենինի հուշարձան (Մոսկվա, Կալուժսկայա հրապարակ)
Լենինի հուշարձան (Памятник Ленину), հուշարձան Մոսկվայի Կալուժսկայա հրապարակի (տեղադրման ժամանակ՝ Հոկտեմբերյան) կենտրոնում, որը նվիրված է Վլադիմիր Լենինին, տեղադրվել է 1985 թվականին։ Հուշարձանի հեղինակներն են քանդակագործներ Լև Կերբելը, Վլադիմիր Ֆեոդորովը, ճարտարապետներ Գլեբ Մակարևիչը, Բ. Ա. Սամսոնովը ։ Սա Մոսկվայում Լենինի ամենամեծ հուշարձանն է ։
Պատմություն
Վ. Ի. Լենինի բրոնզե քանդակը պատրաստվել է լենինգրադի «Մոնումենտսկուլպտուրա» գործարանում ։ Այն Բիրոբիջանում 1978 թվականին տեղադրված Լենինի արձանի հեղինակային պատճենն է ։ 360 տոննա քաշով պատվանդանի քարե միաձույլ սյունը առաջնային մշակումից հետո տեղակայման վայր է տեղափոխվել 128 անիվ ունեցող քարշակով ։ Հուշարձանը հանդիսավորությամբ բացվել է 1985 թվականի նոյեմբերի 5-ին՝ ԽՄԿԿ կենտկոմի գլխավոր քարտուղար Միխայիլ Գորբաչովի կողմից ։
Նկարագրություն
Հուշարձանի բարձրությունը 22 մետր է։ Կարմիր ողորկված գրանիտից պատրաստված գլանաձև սյան գագաթին տեղադրված է Վ. Ի. Լենինի բրոնզե քանդակը ողջ հասակով ։ Նրա իրանը ձգտում է առաջ, հայացքը նայում է հեռուն ։ Լենինի վերարկուի կոճակները քանդված են, փեշերից մեկը քամին հետ է քշել, աջ ձեռքը բաճկոնի գրպանում է ։
Պատվանդանի հիմքում բազմաֆիգուր հորինվածք է, որը ներառում է տարբեր ազգությունների հեղափոխական զինվորների, բանվորների և նավաստիների։ Նրանցից վերև ծածանվող դրոշի ֆոնին կին է, որը մարմնավորում է հեղափոխությունը։ Պատվանդանի հետևում երկու երեխաներով կնոջ պատկեր է, որը մարմնավորում է հեղափոխության թիկունքը։ Ավագ տղայի ձեռքին հեղափոխական թերթեր են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1985 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Մոսկվայի հուշարձաններ
Մարիետա կղզիների ազգային պարկ
Մարիետա կղզիներ (Islas Marietas), փոքր անմարդաբնակ կղզիների խումբ Մեքսիկայի Նայարիտ նահանգի ափից մի քանի մղոն հեռավորության վրա, որը գտնվում է դաշնային ջրերում թերակղզուց մոտավորապես 7,9 կմ (4,9 մղոն) հարավ-արևմուտք, որը հայտնի է որպես Պունտա դե Միտա. ։, Բահիա դե Բանդերասի մունիցիպալիտետում։
Նոր Տրետյակովկա
Նոր Տրետյակովկա (Новая Третьяковка), Տրետյակովյան պատկերասրահի մասնաճյուղ, որը գտնվում է Մոսկվայում՝ «Մուզեոն» պուրակի Կրիմսկի Վալում։ Կառուցվել է 1983 թվականին ճարտարապետներ Յուրի Շեվերդյաևի և Նիկոլայ Սուկոյանի նախագծով` խորհրդային մոդեռնիզմի ոճով։ Առաջին ցուցահանդեսների բացումը տեղի է ունեցել 1986 թվականին։ Թանգարանում ներկայացված են 20-21-րդ դարերի ռուսական ավանգարդի, սոցիալիստական ռեալիզմի, «խիստ ոճի», անդերգրաունդ և նոր գեղարվեստական ուղղություններ։ Թանգարանին կից գործում է մանկական ստեղծագործական արհեստանոց ։
Մարիետա կղզիների ազգային պարկ
Կղզիները հայտնի զբոսաշրջային վայր են, քանի որ Մեքսիկայի կառավարության կողմից կղզիները պաշտպանված են ձկնորսությունից և որսից ։ Կղզիների շուրջ օվկիանոսի ջրի խորությունը 24 -30 մ է ։
Նոր Տրետյակովկա
2023 թվականից մինչև 2027-2028 թվականները Նոր Տրետյակովյան պատկերասրահի շենքը փակ կլինի վերակառուցման համար ։
Մարիետա կղզիների ազգային պարկ
Աշխարհագրություն
Մարիետաս կղզիներն ի սկզբանե ձևավորվել են հազարավոր տարիներ առաջ հրաբխային ակտիվության հետևանքով և ամբողջովին անմարդաբնակ են։ Կղզիները գտնվում են Պուերտո Վալարտայի ափից արևմուտք-հյուսիս-արևմուտք նավով մոտ մեկ ժամ տևողությամբ կամ Պունտա Միտա առողջարանային շրջանից 15 րոպե նավով, և դրանք ամեն օր այցելում են հարյուրավոր զբոսաշրջիկներ։ Այնուամենայնիվ, այցելուները չեն կարող օրինականորեն ոտք դնել կղզիների վրա։
Նոր Տրետյակովկա
Տեղամասի նախապատմություն
Ղրիմյան կամրջի մոտակայքում գտնվող Մոսկվա գետի ափին Ղրիմյան կամրջի մոտակայքում գտնվող տեղամասի կառուցապատման առաջին ծրագրերը ի հայտ եկան 1920-ականներին։ Այդ ժամանակ տարածքում նախատեսվում էր կառուցել պուրակների համալիր` մշտական գյուղատնտեսական ցուցահանդեսով։ Նախագիծը չիրականացավ  բյուրոկրատական պատճառներով և 1930 թվականին քաղաքային իշխանությունները քննարկեցին այդ տեղամասում Արվեստների պալատ կառուցելու հնարավորությունը։ 1936 թվականին ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիան տեղափոխվեց Մոսկվա, որին անհրաժեշտ էր խոշոր գիտական կենտրոն։ Նույն թվականին հայտարարվեց ճարտարապետական մրցույթ, որի հաղթող ճանաչվեց Ալեքսեյ Շչուսևի ղեկավարությամբ ներկայացված  նախագիծը։ Շինարարությունը սկսվեց 1939 թվականին, բայց Հայրենական մեծ պատերազմի սկսվելուց հետո աշխատանքները դադարեցվեցին, իսկ հետպատերազմյան տարիներին շենքերը կառուցվեցին Ճնճղուկի լեռներ հատվածում ։
Մարիետա կղզիների ազգային պարկ
Աշխարհագրություն
1900-ականների սկզբին Մեքսիկայի կառավարությունը սկսեց ռազմական փորձարկումներ անցկացնել կղզիներում, քանի որ դրանք անմարդաբնակ էին։ Բազմաթիվ ռմբակոծություններ և խոշոր պայթյուններ են տեղի ունեցել կղզիներում, որոնք առաջացրել են քարանձավներ և ժայռերի գոյացումներ։ 1960-ականների վերջին գիտնական Ժակ Կուստոյի կողմից սկսված զանգվածային միջազգային բողոքից հետո կառավարությունը, ի վերջո, որոշեց կղզիները հայտարարել ազգային պարկ և, հետևաբար, պաշտպանել ցանկացած ձկնորսությունից, որսորդությունից կամ մարդկային գործունեությունից։
Նոր Տրետյակովկա
Տեղամասի նախապատմություն
1950-ականներին ճարտարապետ Իվան Զոլտովսկին առաջարկեց տեղում կառուցել Միությունների նոր տուն։ Միևնույն ժամանակ, կառավարությունը սկսեց քննարկել Տրետյակովյան պատկերասրահի 100-ամյակի հետ կապված նոր շենքի կառուցման հարցը։ Ղրիմյան կամրջի մոտակայքում գտնվող տարածքը կարծես թե ամենահաջողվածն էր, բացի այդ, տեղանքն այնքան մեծ էր, որ կկարողանար տեղավորել բազմաֆունկցիոնալ շենք, պատկերասրահի հիմնադիր Պավել Տրետյակովը ծնվել է 1832 թվականին այդ տարածքի մոտակայքում՝ Գոլուտվինսկու նրբանցքում գտնվող տներից մեկում։ Սակայն պատկերասրահի ղեկավարությունում առկա ներքին տարաձայնությունների պատճառով նախագիծը դարձյալ չիրականացվեց։ 1959 թվականին քաղաքային իշխանությունները որոշում կայացրեցին տարածքը ԽՍՀՄ պետական պատկերասրահին հանձնելու վերաբերյալ ։
Մարիետա կղզիների ազգային պարկ
Աշխարհագրություն
Գտնվելով մի տեսակ բաց արևով լցված խառնարանում՝ վերևում պատկերված լողափը կրում է «թաքնված լողափ» կամ «սիրո լողափ» (Playa del Amor) մականունը և հասանելի է միայն այն ժամանակ, երբ մակընթացությունը ցածր է։ Այս տեղագրական անոմալիան ստեղծվել է 1900-ականներին ռումբերի և դրանից հետո տեղի ունեցած էրոզիայի հետևանքով։
Նոր Տրետյակովկա
Շենքի կառուցում
Շենքը նախագծվել է Իվան Ժոլտովսկու ճարտարապետական արհեստանոցում` հիմնվելով Յուրի Շեվերդյաևի և Նիկոլայ Սուկոյանի էսքիզների վրա` վաղ խորհրդային մոդեռնիզմի ոճով։ Ճարտարապետները որոշեցին շենքին տալ զբոսայգու տաղավարի ձև, որն ուղղված էր դեպի Մոսկվա գետի ափը։ Ըստ նախագծի, շենքը համահունչ էր Նեսկուչնու զբոսայգու և Գորկու պուրակի համալիրին և իրենից ներկայացնում էր խոշորամասշտաբ ցածր տաղավար, առաջին հարկի պարագծով անցնող սյունասրահով։ Ցուցասրահների ընդհանուր մակերեսը կազմում էր 12,000 մ²։ 1962 թվականին որոշում կայացվեց կառուցել մեկ շենք երկու օբյեկտի` Պետական պատկերասրահի և Նկարչի կենտրոնական տան (ՆԿՏ) համար։