cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Չկա խաղ՝ չկա կյանք
Սյուժեն
Ոչ արյունակցական կապով եղբայր ու քույր Սորան ու Շիրոն ուղղակի անբաժանելի են թե՛ իրական և թե՛ խաղային աշխարհում։ Նրանք, գրեթե միշտ միասին խաղալով, ակնթարթորեն գետնին են տապալում իրենց դեմ դուրս եկած ցանկացած թշնամու։ Որպես 『 』(Կուհակու (ճապ.`空白, կամ` դատարկներ))` նրանք ուղղակի անպարտելի են։ Դատարկներ հանդիսանում են ոչ միայն Սորան ու Շիրոն, այլ նաև նրանք, ովքեր հաղթում են իրենց մասնակցած ցանկացած խաղում։ Ինտերնետային կամ էլ վիդեո-խաղերում Սորան ու Շիրոն իրենց անունների փոխարեն հիմնականում գրում են դատարկ բառը կամ էլ անունի համար նախատեսված վանդակը դատարկ են թողնում։ Մի պայծառ օր` բավականին դժվար վիդեո-խաղում բացարձակ հաղթանակ տանելուց հետո, Սորան ու Շիրոն ինչ-որ տարօրինակ մեկից օնլայն շախմատի մարտահրավեր են ստանում։ Խաղը բավական երկար է տևում, սակայն դա չի խանգարում Սորայի ու Շիրոյի հաղթանակին։ Հաղթելուց հետո հրցակիցը հարցնում է նրանց, թե արդյոք դուր է գալիս նրանց այն աշխարհը, որում ապրում են։ Պատասխանից հետո Սորան ու Շիրոն հայտնվում են երկնքում ու սկսում են վայր ընկնել ինչ-որ կասկածելի տեսքով մոլորակի վրա։ Ընկնելիս նրանք տեսնում ու զրուցում են Խաղերի Աստծո ` Թետի հետ, ով նրանց բացատրում է, որ տիեզերքի ամենահզոր աստվածն է ու Սորային ու Շիրոյին ընտրել է որպես հատուկ ընտրյալներ` Խաղաշխարհ գնալու համար։ Երկնքում Թետը նրանց նաև բացատրում է աշխարհում գործող Տասը Պատվիրանները, որոնց պիտի անվերապահորեն ենթարկվեն բոլորը։ Խաղաշխարհ հայտնվելուն պես սկսվում են անպարտելի զույգի արկածները։ Սորան ու Շիրոն սկզբում հաղթում են բազում մարդկանց, իսկ հետո օգնելով նախկին արքայի թոռնուհի Ստեֆանի Դոլային՝ դառնում են Էլկիայի երկրի թագավորն ու թագուհին։ Նրանք պարտության են մատնում աշխարհի երբեմնի ամենահզոր խաղացողներին ու սկսում են գրավել ամբողջ Խաղաշխարհը։
Խաղաշխարհի Տասը Պատվիրանները
Խաղաշխարհ կոչվող աշխարհում ամեն ինչ որոշվում է Տասը Պատվիրաններով։ Տասը Պատվիրանները ստեղծվել են Խաղաշխարհի Աստծո` Թետի կողմից, որի երդումով արգելված է պատվիրաններին չենթարկվել կամ էլ դրանք փոխել։
Աշխարհը
Խաղաշխարհը Թետ աստծո կողմից ստեղծված մոլորակ է, որտեղ ամեն ինչ որոշվում է խաղերով։ Խաղաշխարհում գոյություն ունեն 16 թագավորություններ, սակայն թագավորություններից միայն մի քանիսի մասին կան տեղեկություններ։
Էլկիա
Էլկիան (ճապ.` エルキア, Էրուկիա) իմանիտի(անգլ. Immune (տոկուն) + Humanity (մարդկություն) = Imaniti) ռասայից մնացած վերջին ու միակ թագավորությունն է։ Էլկիայի մայրաքաղաքը նույնանուն Էլկիան է։ Այն կազմում է Անդալուզիա մայրցամաքի մի մասը։
Առասպելական ժամանակներում Էլկիան հզորագույն թագավորություններից մեկն էր ու իր տիրապետության տակ էր պահում Անդալուզիա մայրցամաքի կեսից ավելին։ Հետագայում, երբ աստվածների կողմից ստեղծվեցին բազմաթիվ կախարդանքների տիրապետող ռասաները սկսեցին մարդկանց պես սովորել ու տրամաբանել, կախարդանքի չտիրապետող իմանիտի ռասան սկսեց կորցնել իր թագավորությունների մեծամասնությունը։ Այսպիսով, Խաղաշխարհի երբեմնի ամենահզոր թագավորություններից մեկը կորցրեց իր հողերի մեծամասնությունը ու կարողացավ պահպանել միայն Էլկիայի թագավորությունը` իր Էլկիայի մայրաքաղաքով ու մի քանի կղզիներով։ Բայց հետագայում Հիմար Թագավորի թագավորության ժամանակահատվածում թագավորի պատճառով այն Արևելյան Ֆեդերացիային պարտվեց Էլկիայի բոլոր կղզիները։
Էլկիացիներ՝ Ստեֆանի Դոլա, Հիմար Թագավոր, Սորա և Շիրո (որպես թագավոր ու թագուհի)։
Ավանտ Հեյմ
Ավանտ Հեյմը (ճապ.` アヴァント・ヘイム, Ավանտո Հեյմու) Թևավորների գլխավոր կենտրոնն է։ Այն երկնքում գտնվող թագավորություն է, որտեղ ապրում են գրեթե բոլոր Թևավորները։ Հայտնի է, որ Ավանտ Հեյմը Խաղաշխարհում գտնվող Ֆանտազմաներից մեկն է։
Ավանտ Հեյմը թարգմանաբար նշանակում է Առաջին Տուն (Ավանտ` Առաջին (ֆրանսերեն), Հեյմ՝ Տուն (գերմաներեն))։
Ավանտ Հեյմի բնակիչներ՝ Ջիբրիլ։
Էլֆերի Երկիր
Էլֆերի Երկիրը կամ Էլվեն Գարդը (ճապ.` エルヴン・ガルド, Էրուբեն Գարուդո) Խաղաշխարհի ամենամեծ թագավորությունն է ու Էլֆերի բնակավայրը։
Թեև Էլֆերի Երկիրը ժողովրդավարական թագավորություն է, մեկ է, այնտեղ կան ավելի թույլ ռասաների ստրուկները։ Ինչպես հայտնի է, Տասը Պատվիրանների հայտնի դառնալուց ութ հարյուր տարի առաջ Արտոշ աստծո կողմից ստեղծված Ջիբրիլ անունով Թևավորը հարձակվում է Էլֆերի Երկրի քաղաքներից մեկի վրա ու գրեթե ամբողջովին ոչնչացնում է այն` սպանելով բնակչության մեծ մասին։ Այս աղետից հետո թագավորությունը վերականգնելը բավականին դժվար է լինում, բայց երկար աշխատանքից հետո Էլֆերն իրենց կախարդանքի միջոցով Էլֆերի Այգին վերածում են ամենամեծ ու ամենահզոր թագավորությանը Խաղաշխարհում։
Էլֆերի Երկրի բնակիչներ՝ Ֆիլ Նիլվալեն, Քուրամի Զելլ (իմանիտի ռասայի ստրուկ)։
Պոդվորսկիե Վիսելկի
Պոդվորսկիե Վիսելկի (Подворские Выселки), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Դոբրինսկի շրջանի կազմում։
Չկա խաղ՝ չկա կյանք
Արևելյան Ֆեդերացիա
Արևելյան Ֆեդերացիայի բնակիչներ՝ Իզունա Հացուսե, Ինո Հացուսե, Միկո։
Օուշենդո
Օուշենդո թագավորության մասին շատ քիչ բան է հայտնի. միայն այն, որ այն միակ թագավորությունն է, որտեղ ապրում են միանգամից երկու ռասաների ներկայացուցիչներ։ Հայնտի չէ նաև թագավորության գտնվելու վայրը. միայն հայտնի է այն, որ թագավորությունը գտնվում է Խաղաշխարհի ամենամեծ օվկիանոսում։
Օուշենդոյի բնակիչներ՝ Լեյլա, Պլում։
Հարդեն Ֆելլ
Հարդեն Ֆելլը Թզուկների ռասայի գլխավոր թագավորությունն է։ Հարդեն Ֆելլի մասին գրեթե ոչ մի տեղեկություն չկա։
Կատեգորիա:Մանգաներ Կատեգորիա:Անիմե Կատեգորիա:2012 վեպեր
Գմբեթ (Բալուի գավառ)
Գմբեթ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բալուի գավառակում ։ Գտնվում էր Մաղարա լեռնաշղթայի հյուսիսային լանջին, Բալու քաղաքից 11-12 կմ հյուսիս։
Պատմություն
Բնակչությունը կոտորվեց և տեղահան եղավ 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
1915 թվականին ուներ 38 տուն` 304 հայ բնակչով։
Պատմություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահություն, երկրագործություն, պարտիզպանություն և արհեստագործությունն էր։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գմբեթն ուներ '''Ս. Աստվածածին անունով եկեղեցի։ Բնակավայրից արևելք պահպանվում էր Ս. Ավետման''' եկեղեցու ավերակները, իսկ լեռան վրա նշմարվում էր հին բերդի մնացորդները։
Ամբակումյան
Ամբակումյան, հայկական ազգանուն ։
Գմբեթ (Բալուի գավառ)
Կրթություն
Գյուղն ուներ ուսումնարան ։
Ամբակումյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ Կատեգորիա:Եբրայերեն հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Հունարեն հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ
Գմբեթ (Բալուի գավառ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
(4798) Մերկատոր
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,197709 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9572 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,4382 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1190,02 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինը 0,302516 աստիճան/օր արագությամբ։
Ուղեծրի հարթությունը և խավարածրի հարթության հետ կազմում է 3.66° անկյուն։
Անուն
Անունն ստացել է ֆլամանդցի նշանավոր քարտեզագիր Գերհարդ Մերկատորի (1512-1594 թթ.) պատվին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էրիկ Էլստի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կատելյանկա (գյուղ, Պոլոննոեի շրջան)
Կատելյանկա (Котелянка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Պոլոննոեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կատելյանկա գյուղում բնակվում էր 819 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1004 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 815,74 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Պոլոննոեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1601 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լուսատեխնիկական գործարան (Վանաձոր)
Վանաձորի լուսատեխնիկական գործարան, խորհրդային շրջանի արդյունաբերական ձեռնարկություն ՀՀ Լոռու մարզկենտրոն Վանաձորում (նախկինում՝ Կիրովական), «Հայէլեկտրալույս» արտադրական միավորման ձեռնարկություն։
Առաջին արտադրանքը թողարկել է 1966 թվականին։ Ունեցել է դրոշմման, մամլման, պատման, լյումինեսցենտ ջահերի հավաքման, կուլտուր-կենցաղային իրերի հավաքման, գործիքային ևն արտադրամասեր։ Արտադրել է ջահեր՝ հասարակական շենքերի և բնակելի տների համար։ Կոոպերացված է եղել արդյունաբերական միավորման մեջ մտնող Մարտունու, Գագարինի, Սիսիանի մասնաճյուղերի հետ։ Արտադրանքն իրացվել է ԽՍՀՄ-ի ներսում, աշխարհի 11 երկրներում։
Կատեգորիա:Վանաձորի գործարաններ Կատեգորիա:1966 հիմնադրումներ Հայաստանում
Ալտկյուլա (գյուղ, Մյառյամաա շրջան)
Ալտկյուլա (Altküla), գյուղ Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 19 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Սուրբ Աստվածածին վանք (Արգելան)
Արգելանի Սուրբ Աստվածածին վանք, հայկական վանք Մեծ Հայքի Վասպուրական նահանգի Առբերանի գավառում, Ծաղկանց լեռների հարավային լանջին, բարձր քարաժայռի վրա։
Պատմություն
Հիշատակվում է 13-րդ դարից, Տեր Հուսկանորդի Ստեփանոսի անվան հետ կապված։ 1251 թվականին, վերջինիս մահից հետո նրա գերեզմանի վրա, վանքից ոչ հեռու, հիմնվել է Բերկրիի Ս. Ստեփանոս վանքը, և երկու վանքերը մեկ միաբանություն են կազմել։ 15-րդ դարում դարձել է առաջնորդանիստ, այստեղ գործել է գրչության կենտրոն։ 1462 թվականին վանք է այցելել Աղթամարի Զաքարիա կաթողիկոսը։ 16-րդ դարում վանքում գործել են գրիչ և տաղասաց Եղիա Բերկրեցին ու Անդրեաս Արգելանցին։
19-րդ դարում վանքն ունեցել է ընդարձակ հողամասեր և արոտավայրեր։ Վանքի այսօր կանգուն եկեղեցին մեկ զույգ որմնամույթերով գմբեթավոր դահլիճ է, որի արտաքին ճակատների երեսապատման սրբատաշ քարերը շրջակայքի բնակիչները պոկել են ։
Գրականություն
Կատեգորիա:13-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Իլինսկի (գյուղ, Իլյինսկի շրջան)
Իլինսկի (Ильинский), գյուղ Ռուսաստանի, Պերմի երկրամասի Իլյինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6444 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1579 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պերմի երկրամասի Իլյինսկի շրջանի բնակավայրեր
Բանաբույու
Բանաբույու (Banabuiú), համայնք Բրազիլիայում՝ Սեարա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Սեարա նահանգի Հարավ-կենտրոնական մարզում։ Մտնում է Սերտան դի Կիշերամոբին գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 17 510 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 079,987 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 16,2 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Սեարա նահանգի բնակավայրեր
Ամերիկյան
Ամերիկյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ Կատեգորիա:Տեղանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ
Սայվան
Սայվան, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Տրապիզոնի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Արմենակոբ
Արմենակոբ, հայկական հեռուստաընկերություն, հիմնվել է Հայաստանի հանրային ռադիոյի տնօրեն Արմեն Ամիրյանի կողմից 2000 թ․ հոկտեմբերի 5-ին ։ Հեռուստաալիքը ներկայացնում էր տեղեկատվական, մշակութային, ժամանցային, երաժշտական, մանկական, գիտամատչելի և երիտասարդական հաղորդումներ։ 2009 թ. ապրիլի 24-ին հեռուստաալիքը վաճառվեց «Հոպար Մեդիա» ընկերությանը, և այդ հաճախականությամբ սկսվեց հեռարձակել նորաստեղծ ATV հեռուստաալիքը ։
Ծանոթագրություններ
https://web.archive.org/web/20050212131733/http://www.mediaconcern.am/ Կատեգորիա:Հայաստանի հեռուստաալիքներ Կատեգորիա:Հայաստանի հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:Հեռարձակումը դադարեցրած հեռուստաալիքներ Կատեգորիա:Մշակութային հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:Ժամանցային հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:Երաժշտական հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:Մանկական հեռուստաընկերություններ Կատեգորիա:Հեռուստաընկերություններ այբբենական կարգով
Կիպչինցի
Կիպչինցի (Кіпчинці), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Պոլոննոեի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Պոլոննոեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1497 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ալտմյաե
Ալտմյաե (Altmäe), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Նիո շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 29 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Նիո շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ամիրիկյան
Ամիրիկյան, հայկական ազգանուն։
Մանոն Լեսկո (օպերա)
«Մանոն Լեսկո» (Manon Lescaut), իտալացի երգահան Ջակոմո Պուչչինիի օպերա (dramma lirico) չորս գործողությամբ։ Իտալերեն լիբրետտոն Մարիո Պրագայի, Լուիջի Իլիկայի, Ջուզեպե Ջակոզայի և այլոց ըստ Աբբա Պրևոյի նույնանուն վիպակի։ Առաջնախաղը կայացել է 1893 թ. փետրվարի 1-ին Տուրինի Թագավորական թատրոնում (Teatro Regio)՝ ունենալով մեծ հաջողություն։ Վերամշակված տարբերակը բեմադրվել է 1894 թ. փետրվարի 7-ին Միլանի «Լա Սկալա» թատրոնում։
Պոդտիբոկ
Պոդտիբոկ (Подтыбок), գյուղ Ռուսաստանի Կոմիի հանրապետության Կորտկերոսկի շրջանի կազմում։
Ամիրիկյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ
Մանոն Լեսկո (օպերա)
«Մանոն Լեսկո»ն դարձավ Պուչչինիի առաջին միջազգային հաջողությունը։ Օպերան աչքի է ընկնում իր քնարերգական բնույթով և մեղեդայնությամբ։
Պոդտիբոկ
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1520 մարդ։
Մանոն Լեսկո (օպերա)
Կատեգորիա:1893 բեմադրվածներ Կատեգորիա:Իտալերեն օպերաներ
Պոդտիբոկ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1948 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կոմիի հանրապետության Կորտկերոսկի շրջանի բնակավայրեր
† (ալբոմ)
† (այլընտրանքային անվանումը «Cross»), ֆրանսիական Justice ելեկտրո-հաուս-դուետի նորամուտային ալբոմը, որը թողարկվել է 2007 թվականի հունիսի 11-ին ։
Ձայնագրման պատմությունը
† կոմցեպտը ալբոմը պատկերացնում էր օպերա-դիսկո ոճի մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2007 ալբոմներ
Էխնաթոնի դամբարան
Էխնաթոնի դամբարան, փարավոն Էխնաթոնի և նրա դստեր՝ Մակեթաթոնի թաղման նախնական վայրը ։ Կառուցվել է Էխնաթոնի ղեկավարությամբ և գտնվում է Ամառնայի լեռներում՝ նրա կողմից կառուցված Ախեթաթոն մայրաքաղաքի մոտ։
Ճարտարապետություն
Դամբարանը հայտնաբերել է իտալացի հնագետ Ալեսանդրո Բորսանտին 1893-1894 թվականներին։
Այն սկսվում է իջնող միջանցքով։ Նրա կեսին անավարտ սենյակ է (հնարավոր է, նախատեսված Նեֆերտիտիի համար)։ Աջում կա մեկ այլ սենյակ։ Միջանցքի վերջում ոչ մեծ շինություն է և թաղման խուցը։
Դամբարանի տեսարաններ
Երեք խցերից (որոնք կոչվում են ալֆա, բետա և գամմա) երկրորդ ճյուղավորումը, հնարավոր է, եղել է Մակեթաթոնի՝ Էխնաթոնի երկրորդ դստեր, կամ Կիյա անվամբ փարավոնի երկրորդական կնոջ դամբարանը (մումիան չի հայտնաբերվել)։
Երկու խցերը (ալֆա և գամմա) ձևավորված են և պատկերում են նմանատիպ տեսարաններ․ ալֆա խցում Էխնաթոնը և Նեֆերտիտին սգում են կորուստը, կողքին դայակը ձեռքերում պահում է նորածնին, կանգնած են հովհարավորները, ինչը ցույց է տալիս մանկան թագավորական ծագումը։ Տեսարանի հերոսների անունները վնասված են։ Գամմա խցում կա նմանատիպ տեսարան․ այստեղ հիերոգլիֆները մահացածին նույնացնում են Մակեթաթոնի հետ։
Նույն խցի մեկ այլ տեսարանում պատկերված է, թե ինչպես է Մակեթաթոնը կանգնած ծածկի տակ, որը սովորաբար կապված է երեխայի ծնունդի հետ, սակայն կարող է մեկնաբանվել նաև որպես արքայադստեր վերածնունդ։ Նրա դիմաց կանգնած են Էխնաթոնը, Նեֆերտիտին և նրանց 3 աղջիկները՝ Մակեթաթոնը, Անհեսենամոնը և Նեֆերնեֆերուատոն-թաշերիթը։
Կա վարկած, որ Մակեթաթոնը մահացել է ծննդաբերության ժամանակ կամ ժանտախտից։ Համաճարակը, որը բռնկվել էր Եգիպտոսում Էխնաթոնի կառավարման 12-15-րդ տարիներին, ժամանակով համապատասխանում է թագավորական ընտանիքի անդամներից շատերի վերջին անգամ հիշատակման հետ։ Նրանց թվում են արքայամայր Տիյան, թագուհի Նեֆերտիտին, Կիյան, Մակեթաթոնը և փոքր արքայադուստրերը՝ Նեֆերնեֆուրան և Սետեպենրան
Դեկորացիաներից շատերը ոչնչացրել է ջրհեղեղը։
Թաղումից հետո
Էխնաթոնի մարմինը մայրաքաղաք՝ Մեմֆիս վերադարձնելուց հետո, հնարավոր է վերաթաղել են Արքաների հովտում ինչ-որ տեղ։ Ենթադրվում է, որ այն KV55 դամբարանում գտնվող մումիան է, սակայն այս տեսակետը վերանայվում է  ։
Էխնաթոնի սարկոֆագը քանդվել է, ներկայումս վերանորոգվել է և գտնվում է Կահիրեի եգիպտական թանգարանի այգում։ Սարկոֆագը նկարազարդված է սյուժեով, որը ցույց է տալիս Նեֆերտիտիին պահապան աստվածուհու կերպարով և Աթոնի արևային սկավառակը։
(4799) Հիրասավա
(4799) Հիրասավա (Hirasawa), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Յոշիկանե Միզունոյի և Թոշիմասա Ֆուրութայի կողմից Կանիում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Յոշիկանե Միզունոյի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Թոշիմասա Ֆուրութայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կովկասյան սալամանդր
Կովկասյան սալամանդր, պոչավոր երկկենցաղների կարգին պատկանող սալամանդրի տեսակ։
Տարածվածություն
Կովկասյան սալամանդրը տարածված է Վրաստանի և Թուրքիայի լեռնային շրջաններում։ Լինում է լեռնային գետերի ափերին։
Տարածված է Արևմտյան Անդրկովկասում՝ ծովի մակարդակից 500-2800 մետր բարձրության վրա։
Տարածման ընդհանուր արեալը կազմում է 2 000 կմ²։ Բնության պահպանության միջազգային միության կողմից գնահատվում է որպես խոցելի տեսակ։
Նկարագրություն
Կովկասյան սալամանդրի մարմնի երկարությունը կազմում է 19 սմ, ընդ որում պոչը ավելի երկար է, քան սալամանդրի մարմինը։
Գույնը դարչնագույն է և ունի դեղնավուն բծեր, փորի մասը դարչնագույն է։ Ցերեկային ժամերին թաքնվում է թփերի, քարերի տակ։ Կովկասյան սալամանդրը նման է հասարակ մողեսներին, սակայն սիրում է մտնել ծանծաղուտ ջրերը։
Ձվերը դնում է տերևների վրա, իսկ նրա սերունդները զարգանում են ջրի մեջ ։
Իլինսկի (գյուղ, Տոմարինսկի քաղաքային օկրուգ)
Իլինսկի (Ильинский), գյուղ Ռուսաստանի, Սախալինի մարզի Տոմարինսկի քաղաքային օկրուգի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 904 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1853 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սախալինի մարզի Տոմարինսկի քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
Դոմնային արտադրություն
Դոմնային արտադրություն, թուջի արտադրությունը դոմնային վառարաններում՝ երկաթաքարի կամ նրա խտանյութի (կտորներով) հալումով վերականգնիչ։ Դոմնային արտադրության սև մետալուրգիայի ճյուղերից է։ Կապված է խոնավափուք պրոցեսի զարգացման հետ (անմիջականորեն երկաթաքարից կարծր վիճակում երկաթի ուղղակի ստացումը՝ երկաթաքարը ցածր հնոցներում կամ հորանաձև վառարաններում փայտածխի օգնությամբ վերականգնելու միջոցով։ Առաջին դոմնային վառարանները Եվրոպայից Երևան են բերվել XIV դարի կեսերին։
Դոմնային վառարանների բովախառնուրդում կարող է կիրառվել ֆլյուսավորված ագլոմերատ (90%-ից ավելի), որը պարունակում է 50—60% Fe՝ 1,1—1,3 հիմնայնության դեպքում։ Դոմնային հարման տեխնիկատնտեսական ցուցանիշները պայմանավորված են երկաթ պարունակող բովախառնուրդային նյութերի հատկություններով՝ երկաթի պարունակությամբ, դատարկ ապարի կազմով, վնասակար խառնուկների քանակով, ինչպես նաև հատիկաչափական կազմով, ամրությամբ։ Հիմնական վառելիքը քարածխային կոքսն Է։ Որպես ֆլյուս օգտագործվում է կրաքար, երբեմն՝ դոլոմիտ։ Դոմնային վառարաններում հալվող թուջի հիմնական տեսակներն են․ վերամշակելի (օգտագործվում է պողպատահալման ագրեգատներում պողպատի արտադրության համար), ձուլման (թուջի ձուլվածքների համար) և հատուկ թուջեր։
Դոմնային արտադրության կողմնակի արտադրանք են դոմնային գազը, դոմնային խարամը և հնոցաբերանի փոշին։ Գործարանի՝ լրիվ մետալուրգիական ցիկլով դոմնային արտադրամասը, որպես կանոն, ունի օդատաքացիչներով ու գազամաքրման համակարգով առնվազն 3 դոմնային վառարան։ Բովախառնուրդի պաշարը պահվում է էստակադի բունկերներում։ Շատ մետալուրգիական գործարաններում դոմնային արտադրամասի մեջ են մտնում, այսպես կոչված, հանքային բակը, որտեղ պահվում է երկաթի հանքաքարի հիմնական պաշարը, ինչպես նաև թուջի լցման մեքենաները։ Դոմնային վառարանը շրջանաձև հատվածքով հորանաձև վառարաև է՝ աղյուսապատված հրահեստ շարվածքով։ Շարվածքի այրումը կանխելու և վառարանի պատյանը բարձր ջերմաստիճաններից պաշտպանելու համար օգտագործում են սառնարանևեր, որտեղ շրջանառություն է կատարում ջուրը։
Բովախառնուրդը վառարանի հնոցաբերանին մատուցվում է սկիպերով, ավելի սակավ՝ ժապավենային կոնվեյերներով։ Բովախառնուրդը սկիպերից վառարանի մեջ բեռնաթափվում է ընդունիչ ձագարի և հնոցաբերանում տեղադրված լցման ապարատի միջոցով։ Օդավւչման մեքենաներից օդը վառարանին մատուցվում է օդատաքացիչների (որտեղ օդը տաքացվում է մինչև 1000—1200 °C) և հնոցի շուրջը դասավորված ֆուրմերի սարքերի միջոցով։ Ֆուրմերով տրվում է նաև լրացուցիչ վառելիքը (բնական գազ, կամ ածխափոշի)։ Տալման պրոդուկտները հնոցի ներքևի մասում գտնվող հալանցքերից թափվում են թուջատար և խարամի շերեփները։ Վառարանում գոյացող հնոցաբերանի գազը հեռացվում է վառարանի գմբեթում գտնվող գազատարներով։
Կատեգորիա:Մետալուրգիա Կատեգորիա:Պողպատի արտադրություն
Միխայիլ Գլինկա
Միխայիլ Իվանովիչ Գլինկա (Михаил Иванович Глинка, ), նշանավոր ռուս երգահան, առաջինը, որի ստեղծագործությունները ճանաչում են ստացել Եվրոպայում, հաճախ բնորոշվում է որպես ռուսական դասական երաժշտության հայր։
Հիմնական ստեղծագործություններն են՝ «Կյանքը հանուն ցարի» («Жизнь за царя», 1836 թ.) և «Ռուսլան և Լյուդմիլա» («Руслан и Людмила», 1837 - 1842 թթ.) օպերաները, «Կամարինսկայա», «Իսպանական նախերգանք» № 1 և 2, «Վալս-ֆանտազիա» սիմֆոնիկ ստեղծագործությունները, գրել է ռոմանսներ և կամերային-գործիքային ստեղծագործություններ։ Գլինկայի երաժշտությունը կարևոր ազդեցություն է ունեցել հետագա ռուս երգահանների, հատկապես՝ «Հզոր խմբակի» վրա։
Գլինկայի երկրորդ՝ «Ռուսլան և Լյուդմիլա» հեքիաթային-էպիկական օպերան բեմադրվել է 1842 թվականին Պետերբուրգում (Մեծ թատրոն)։ Դիմելով Ա. Ս. Պուշկինի համանուն պոեմին՝ Գլինկան էպիկական շունչ է հաղորդել կերպարներին, փիլիսոփայական խոր մեկնաբանում տվել բովանդակությանը։ Օպերայում օգտագործվել են արևելյան մեղեդիներ (կոմպոզիտորին հաղորդել է նկարիչ Հ. Այվազովսկին)։
Իր երկու օպերաներով Գլինկան նշագծել է ռուսական օպերայի զարգացման ուղիները, ստեղծել օպերային դրամատուրգիայի նոր տեսակներ՝ հիմնված լարված սիմֆոնիկ զարգացման, հակադիր կերպարների բախման («Իվան Սուսանին») և համադրման ու առանձին ավարտուն պատկերների հաջորդականության վրա («Ռուսլան և Լյուդմիլա»)։
Նրա «Վալսֆանտազիան» (նվագախմբային խմբ. 1845 թ., 1856 թ.) ռուսական սիմֆոնիկ վալսի առաջին դասական օրինակն է։ Գլինկան ռուսական վոկալ քնարերգության զարգացման նոր շրջանի սկզբնավորողն է (ռոմանսներ Պուշկինի, Ն. Կուկոլնիկի և ուրիշների խոսքերով)։ «Իսպանական նախերգանքները» («Արագոնյան խոտա», 1845 թ., «Գիշերը Մադրիդում», 1848 թ.) համաշխարհային սիմֆոնիկ երաժշտության մեջ իսպանական ֆոլկլորի մշակման սկիզբը դրեցին։ Գլինկայի սիմֆոնիկ ստեղծագործություններում, մասնավորապես «Կամարինյան» սկերցոյում (1848 թ.) մշակված թեմատիկ զարգացման սկզբունքները, որ բխում են ժողովրդական արվեստից, ռուսական դասական սիմֆոնիզմի համար հիմնաքարային նշանակություն են ունեցել։ Նրա նշանավոր երկերից են նաև Ն. Կուկոլնիկի «Իշխան Իտլմսկի» ողբերգության համար գրած երաժշտությունը, գործիքային անսամբլները և այլն։
Գլինկայի արվեստը իր գաղափարական խորությամբ, գեղարվեստական ընդհանրացման մեծ ուժով, երաժշտական լեզվի ժողովրդայնությամբ ազգային առաջադեմ արվեստի փայլուն արտահայտությունն էր։
«Իվան Սուսանին» օպերան Երևանում բեմադրվել է 1942 թվականին (դիրիժոր՝ Մ. Թավրիզյան, ռեժիսոր՝ Ա. Գուլակյան, Անտոնիդայի դերում՝ Հ. Դանիելյան)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Ռուս երաժիշտներ Կատեգորիա:Դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Օպերային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ռուս հուշավիպագիրներ
Դավթիկ
Դավթիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բալուի գավառակում ։ Գտնվում էր ձորակում, Բալու քաղաքից 13 կմ արևմուտք։
Պատմություն
Գյուղն ավերվել և ամայացել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
Եղել է ամբողջովին հայաբնակ գյուղ։ XIX դարի վերջերին ուներ 32 տուն` 256 հայ բնակչով։
Պատմամշակութային կառույցներ
Դավթիկն ուներ 3 եկեղեցի.
Կրթություն
Գյուղում գործում էր վարժարան, որտեղ սովորում էին 30-35 աշակերտ ։
Իվան Պավլով
Իվան Պետրովիչ Պավլով (Иван Петрович Павлов, ), ռուս ֆիզիոլոգ, հոգեբան, բարձրագույն նյարդային գործունեության և մարսողության շարժընթացների մասին գիտական տեսությունների հեղինակ, ռուսական խոշորագույն ֆիզիոլոգիական դպրոցի հիմնադիր։ Բժշկագիտության և ֆիզիոլոգիայի բնագավառում Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1904 թ.) «ֆիզիոլոգիական մարսողության աշխատանքի համար» ։
Կենսագրություն
Իվան Պետրովիչը ծնվել է 1849 թ. սեպտեմբերի 14-ին Ռյազան քաղաքում։ Պավլովի նախահայրերը հորական և մորական կողմից եղել են քահանաներ ռուսաստանի ուղղափառ եկեղեցում։ Հայրը՝ Պյոտր Դմիտրի Պավլովը (1823-1899 թթ.), մայրը՝ Վարվարա Իվանովնա (1826-1890 թթ.)։
1864 թ. ավարտել է Ռյազանի հոգևոր դպրոցը, 1870 թ. ընդունվել է իրավաբանական ֆակուլտետը, բայց ընդունվելուց 17 օր անց փոխվում է Պետերբուրգի համալսարանի ֆիզիկա-մաթեմատիկական ֆակուլտետ։ 1875 թ. ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանը, 1879 թ.՝ Բժշկավիրաբուժական ակադեմիան։ Նույն թվականից եղել է Ս. Բոտկինի անվան կլինիկայի ֆիզիոլոգիայի լաբորատորիայի վարիչ։
Ազդանշանային համակարգի մասին ուսմունքում Պավլովը ցույց է տվել մարդուն բնորոշ առանձնահատկությունը՝ առաջին ազդանշանային համակարգի հետ երկրորդ ազդանշանային համակարգի՝ խոսելու գործառույթի առկայությունը։ 1935 թ. ֆիզիոլոգների 15-րդ միջազգային գիտաժողովում Պավլովը ճանաչվել է աշխարհի ֆիզիոլոգների ավագ՝ ոչ միայն տարիքի, այլև բարձր հեղինակության համար։ Պավլովը 1907 թվականից Սանկտ Պետերբուրգի, այնուհետև՝ ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիաների ակադեմիկոս էր, ընտրվել է նաև արտասահմանյան բազմաթիվ գիտական ընկերությունների, ակադեմիաների անդամ և պատվավոր անդամ։ Պավլովի անունով են կոչվել ՌԴ գիտությունների ակադեմիայի ֆիզիոլոգիայի, Սանկտ Պետերբուրգի 1-ին և Ռյազանի բժշկական ինստիտուտները։ 1934 թվականին. ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիան սահմանել է Պավլովի անվան մրցանակ, 1949 թվականին՝ ոսկե մեդալ:
Հիմնական հետազոտություններ
Պավլովի հիմնական հետազոտությունները վերաբերում են արյան շրջանառությանը, մարսողությանը և բարձրագույն նյարդային գործունեությանը։ Նրա գիտական գործունեությունը հեղաշրջող ազդեցություն է ունեցել արյան շրջանառության ու մարսողության վերաբերյալ եղած պատկերացումների վրա, իսկ պայմանական ռեֆլեքսների տեսությունը դարձել է մարդու և կենդանիների գլխուղեղի բարձրագույն գործառույթների ուսումնասիրության մատերիալիստական հիմքը։ Նա առաջինն է (1883) ցույց տվել սրտի աշխատանքն ուժեղացնող ու թուլացնող նյարդաթելերի գոյությունը, ինչը դարձավ նյարդային համակարգի սնուցողական գործառույթի վերաբերյալ ուսմունքի մշակման հիմքը։
1897 թ. ապացուցել է, որ մարսողության համակարգը գտնվում է գլխուղեղի կեղևի կարգավորող ազդեցության ներքո, ինչի համար 1904 թ. արժանացել է Նոբելյան մրցանակի։ Մեկուսացված (պավլովյան) ստամոքսի վրա կատարած փորձերով Պավլովը պարզել է ստամոքսի հյութազատության 2 փուլերը։ Լեղապարկի քրոնիկական խուղակի միջոցով ուսումնասիրել է լյարդի ֆիզիոլոգիան։ Պավլովն զբաղվել է նաև բարձրագույն նյարդային գործունեության տիպերի, նյարդային հիմնական շարժընթացների՝ դրդման և արգելակման, քնի, հիպնոսի, նևրոզների ու գլխուղեղի կեղևում գործառույթների տեղակայման և այլ հարցերի ուսումնասիրմամբ։
Մրցանակներ
Բժշկագիտության և ֆիզիոլոգիայի բնագավառում Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1904 թ.)։ 1934 թվականի ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիան սահմանել է Պավլովի անվան մրցանակ, 1949 թվականին՝ ոսկե մեդալ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆիզիոլոգներ Կատեգորիա:Ռուս հոգեբաններ Կատեգորիա:Բժշկության կամ ֆիզիոլոգիայի բնագավառում Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս աթեիստներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների արվեստի և գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ
No Games
«No Games», ամերիկացի ռեփեր Ռիք Ռոսի երգը, որում իր մասնակցությունն ունի նաև ամերիկացի ռեփեր Future-ը։ Այն որպես սինգլ թողարկվել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Maybach Music Group, Slip-n-Slide Records և Def Jam Recordings լեյբլների կողմից ։
Տեսահոլովակ
Երգի տեսահոլովակը, որի ռեժիսորն է Քոլին Թիլինը, նկարահանվել է 2013 թվականի հոկտեմբերին Լոս Անջելես քաղաքում ։ Այն ներկայացվել է նույն տարվա նոյեմբերի 3-ին Ռոսի VEVO ալիքում ։
Ռեմիքս
Երգի պաշտոնական ռեմիքսը ներկայացվել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 3-ին ։ Ռեմիքս տարբերակում Ռոսից և Future-ից բացի իրենց մասնակցությունն ունեն նաև ռեփերներ Միք Միլը և Wale-ը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2013 սինգլներ Կատեգորիա:Ռիք Ռոսի երգեր Կատեգորիա:Future երգեր Կատեգորիա:2013 երգեր
Վլադիմիր Վիսոցկի
Վլադիմիր Սեմյոնովիչ Վիսոցկի (Владимир Семёнович Высоцкий, ), խորհրդային բանաստեղծ, թատրոնի և կինոյի դերասան, երգերի հեղինակ (բարդ), արձակ ստեղծագործությունների և սցենարների հեղինակ։ ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիր («Հանդիպման վայրը փոխել չի կարելի» հեռուստատեսային գեղարվեստական ֆիլմում Ժեգլովի կերպարի ստեղծման և հեղինակային երգերի կատարման համար, 1987, հետմահու), Ռուսաստանի ՆԳՆ մրցանակի դափնեկիր։
Որպես բանաստեղծ՝ Վլադիմիր Վիսոցկին հանդես է եկել առաջին հերթին հեղինակային երգի ժանրում։ Նրա գրած ստեղծագործություններից առաջինները վերաբերում են 1960-ական թվականների սկզբին։ Սկզբում դրանք կատարվել են ընկերների շրջապատում, ավելի ուշ լայն ճանաչում են ստացել երկրում տարածված մագնիտոֆոնային ձայնագրությունների շնորհիվ։ Վիսոցկու պոեզիան աչքի է ընկնում թեմաների բազմազանությամբ (փողոցային, ճամբարային, ռազմական, երգիծական, կենցաղային, հեքիաթային, «մարզական» երգեր), իմաստային ենթատեքստի սրությամբ և սոցիալ-բարոյական շեշտադրմամբ։ Նրա ստեղծագործություններում, որոնք պատմում են էքստրեմալ հանգամանքների մեջ հայտնված մարդկանց ներքին ընտրության մասին, երևում էին էկզիստենցիալ մոտիվներ։ Վիսոցկու ստեղծագործական էվոլյուցիան անցել է մի քանի փուլ․ նրա վաղ ստեղծագործություններում գերակշռում են փողոցային և բակային երգերը, 1960-ականների կեսերից ստեղծագործությունների թեմատիկան սկսել է ընդլայնվել, իսկ երգերի շարքերը՝ ստանալ նոր «ռուսական կյանքի հանրագիտարանի» տեսք։ 1970-ական թվականներին Վիսոցկու ստեղծագործության զգալի մասը կազմել են դավանաբանական-փիլիսոփայական բնույթի երգերն ու բանաստեղծությունները, բանաստեղծը հաճախ է անդրադարձել գոյության հավերժական հարցերին։
1960 թվականին ՄԳԱԹ-ի դպրոց-ստուդիան ավարտած Վիսոցկու թատերական կենսագրությունը հիմնականում կապված է Տագանկայի թատրոնում աշխատելու հետ, որի բեմում դերասանը խաղացել է Գալիլեյի («Գալիլեյի կյանքը», 1966), Խլոպուշայի («Պուգաչով», 1967), Համլետի («Համլետ», 1971), Լոպախինի («Բալի այգին», 1975), Սվիդրիգայլովի («Ոճիր և պատիժ», 1979) դերերը։
Վիսոցկու նորամուտը կինոյում կայացել է 1959 թվականին, երբ նա էպիզոդիկ դեր է կատարել «Հասակակիցներ» («Сверстницы») ֆիլմում։ Կինեմատոգրաֆիայում աշխատելու տարիներին դերասանը նկարահանվել է ավելի քան քսանհինգ ֆիլմում։ Վիսոցկու կինոկենսագրությունը ներառում է ընդհատակային Բրոդսկու («Ինտերվենցիա», 1968), կենդանաբան ֆոն Կորենի («Վատ լավ մարդը» («Плохой хороший человек»), 1973), կապիտան Ժեգլովի («Հանդիպման վայրը փոխել չի կարելի» («Место встречи изменить нельзя»), 1979), Դոն Ժուանի («Փոքր ողբերգություններ», 1979) և այլ դերեր։ Ուսումնասիրողները նշել են, որ Վիսոցկու բեմական և էկրանային աշխատանքներում էքսպրեսիվությունը համադրվել է հոգեբանական արժանահավատության հետ։ Մի շարք ներկայացումներում, ինչպես նաև գեղարվեստական ֆիլմերում, հեռուստա - և ռադիոներկայացումներում նա հանդես է եկել նաև որպես երգերի հեղինակ։
Վիսոցկու կենդանության օրոք նրա երգերը Խորհրդային Միությունում պաշտոնական ճանաչում չեն ստացել։ 1968 թվականին մամուլում ծավալվել է նրա երաժշտա-բանաստեղծական ստեղծագործության վատաբանման արշավ։ Մինչև 1981 թվականը խորհրդային ոչ մի հրատարակչություն չի հրատարակել նրա ստեղծագործությունները։ Գրաքննության սահմանափակումները մասնակիորեն հանվել են միայն Վիսոցկու մահվանից հետո, երբ լույս է տեսել նրա չափածո ստեղծագործությունների «Նյարդ» («Нерв») ժողովածուն (կազմող՝ Ռոբերտ Ռոժդեստվենսկի)։ Այնուամենայնիվ, Վիսոցկու բանաստեղծությունների և երգերի, ինչպես նաև նրան նվիրված ամսագրային հոդվածների հրատարակության գրաքննչական վերահսկողությունը շարունակել է գործել ընդհուպ մինչև վերակառուցում։ Նրա ստեղծագործության օրինականացումն սկսվել է Խորհրդային Միությունում 1986 թվականին, երբ ԽՍՀՄ գրողների միությանը կից ստեղծվել է Վիսոցկու գրական ժառանգության հանձնաժողով։ 1980-ականների երկրորդ կեսից սկսվել է բանաստեղծի ստեղծագործությունների գրքերի և հավաքածուների լույսընծայումը, ծավալվել է հետազոտական աշխատանք՝ նվիրված նրա ստեղծագործությանը։ Ըստ որոշ գնահատականների՝ Վիսոցկին, որը զբաղեցնում է կենտրոնական դիրքերից մեկը 20-րդ դարի ռուսական մշակույթի պատմության մեջ, «ուժեղ ազդեցություն է ունեցել իր ժամանակակիցների և հաջորդ սերունդների հայացքների ձևավորման վրա»։
Ծագում, ընտանիք
Վլադիմիր Վիսոցկին ծնվել է Նինա Մաքսիմովնա և Սեմյոն Վլադիմիրովիչ Վիսոցկիների ընտանիքում։ Մայրական գծով բանաստեղծի պապը՝ Մաքսիմ Իվանովիչ Սերյոգինը (1872-1934), ծնունդով եղել է Օգարյովո գյուղից, որը գտնվում է Տուլա և Եֆրեմով քաղաքների միջև։ Նա Մոսկվա է ժամանել տասնչորս տարեկան հասակում և կյանքի զգալի մասն աշխատել է որպես դռնապան մայրաքաղաքի հյուրանոցներում։ Վլադիմիր Վիսոցկու տատը՝ Եվդոկիա Անդրեևնա Սերյոգինան (օրիորդական ազգանունը՝ Սինոտովա, 1890-1931), Մոսկվա է ժամանել Ուտիցի գյուղից, որը գտնվում էր Բորոդինո կայարանի մոտ։ Ամուսնանալով վաղ տարիքում՝ նա նվիրվել է իր ընտանիքին, որտեղ ծնվել է հինգ երեխա՝ երկու որդի և երեք դուստր, այդ թվում՝ Նինա Մաքսիմովնան (1912-2003)։ Սերյոգինները հաճախ են փոխել իրենց բնակության վայրը, մինչև 1923 թվականին (հնարավոր է, 1924 թվականին), Մաքսիմ Իվանովիչը սենյակ է ստացել Առաջին Մեշչանսկի փողոցի թիվ 26 եռահարկ աղյուսե տանը, որտեղ նախկինում տեղակայված էին «Նատալիս» հյուրանոցի համարները։ 1932 թվականին Նինա Մաքսիմովնան ավարտել է ուսումը Մոսկվայի օտար լեզուների մարզային կոմբինատում՝ Սրետենսկի բուլվարում, 9/2 հասցեում (գերմանական բաժին)։ Ունենալով ռեֆերենտ-թարգմանչի դիպլոմ՝ նա տարբեր տարիների աշխատել է -ում, «Ինտուրիստում», արտաքին առևտրի նախարարությունում, քիմիական մեքենաշինության գիտահետազոտական ինստիտուտում և այլ հաստատություններում։
1935 թվականին (այլ տվյալներով՝ 1936 թվականին) Նինա Սերյոգինան ծանոթացել է կապի պոլիտեխնիկումի ուսանող Սեմյոն Վիսոցկու հետ (1916-1997)։ Նրա հիշողությունների համաձայն՝ իրենց ամուսնության գրանցումը տեղի է ունեցել Մոսկվայում, որից հետո ամուսինները մեկնել են Նովոսիբիրսկ, որտեղ ամուսինն ուղարկվել էր աշխատելու։ 1937 թվականին Նինա Մաքսիմովնան վերադարձել է տուն՝ Առաջին Մեշչանսկի փողոց։ Վիսոցկու հայրական գծով պապը՝ Վոլֆ Շլիոմովիչ Վիսոցկին (1889-1962), ծնվել է Բրեստ-Լիտովսկ քաղաքում՝ ապակեգործի (ապակի փչող) ընտանիքում։ Ավարտելով Լյուբլինի առևտրային ուսումնարանը, Կիևի առևտրային ինստիտուտի տնտեսագիտական ֆակուլտետը, Կիևի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը և Կիևի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտի արդյունաբերական ֆակուլտետը՝ նա նէպի ժամանակ բացել է թատերական գրիմի արվեստանոց։ 1926 թվականին Վիսոցկին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ աշխատել է որպես իրավախորհրդատու, քիմիկոս, տնտեսագետ։ Դեռ 1915 թվականին ամուսնացել է Դորա (Դեբորա) Եվսեևնա Բրոնշտեյնի ([1891-1896]-1970) հետ։ Ամուսնությունը կատարվել է հրեական կարգին համապատասխան։ Փաստաթղթերի գրառումների համաձայն՝ 26-ամյա փեսացուն «Սելեցի քաղքենիներից» էր, 21-ամյա հարսնացուն՝ «բուժակուհի աղջիկ»։ Ընտանիքում ծնվել է երկու որդի։ Կրտսերը՝ Ալեքսեյը (1919-1977), հետագայում դարձել է կադրային զինվորական, գրող և վավերագրական ֆիլմերի ռեժիսոր։ Ավագը՝ Սեմյոնը, պոլիտեխնիկումում ուսումն ավարտելուց և արտաբանակային պատրաստության դասընթացներ անցնելուց հետո իր կյանքը կապել է զինվորական ծառայության հետ։ Սեմյոն Վլադիմիրովիչն ավելի քան քսան շքանշանների և մեդալների ասպետ էր, Կլադնո և Պրահա քաղաքների պատվավոր քաղաքացի։ Հետպատերազմյան տարիներին նա ավարտել է Սեմյոն Բուդյոննու անվան կապի ռազմական ակադեմիան, պաշտոնաթողությունից առաջ ունեցել է գվարդիայի գնդապետի կոչում։
Մանկություն
1941 թվականի մարտին Սեմյոն Վլադիմիրովիչին զորակոչել են զինվորական ծառայության։ Չորս ամիս անց պատերազմ է սկսվել, և հուլիսին Նինա Մաքսիմովնան որդու հետ տարհանվել է դեպի երկրի արևելք։ «Սվոբոդա» օծանելիքի գործարանի մանկապարտեզի սաների մեծ խումբը վեց օր ճանապարհ է գնացել բեռնատար վագոնով։ Ճանապարհի վերջնակետը դարձել է Վորոնցովկա գյուղը, որը գտնվում է Չկալով քաղաքից ոչ հեռու։ Այնտեղ նրանք ապրել են երկու տարի։ Նինա Մաքսիմովնան աշխատել է տեղի սպիրտի գործարանում որպես հումք ընդունող և լաբորանտ, Վոլոդյան ապրել է մորից առանձին՝ նախկին ակումբում տեղակայված մանկապարտեզում։ Վիսոցկայայի հիշողությունների համաձայն՝ հատկապես ծանր է եղել առաջին ձմեռը, երբ ջերմաչափի սյունը իջնում էր մինչև հիսուն աստիճան։ Տարհանվածներին հատկացված հողամասում Նինա Մաքսիմովնան կարտոֆիլ և ձմերուկ է աճեցրել։
1943 թվականի ամռանը Նինա Մաքսիմովնան և Վոլոդյան վերադարձել են Մոսկվա։ Այդ ժամանակ Վիսոցկու ծնողներն արդեն գիտեին, որ իրենց ամուսնությունը փաստացիորեն փլուզվել է, և Առաջին Մեշչանսկի փողոցում գտնվող բնակարան Սեմյոն Վլադիմիրովիչն այլևս չի վերադառնա։ Մեկ տարի առաջ նրա կյանքում հայտնվել էր Եվգենյա Ստեպանովնա Լիխալատովան, որի հետ ծանոթությունը տեղի է ունեցել, երբ Վիսոցկին ծառայում էր Կարմիր բանակի կապի գլխավոր վարչությունում։ Ծնողների ամուսնալուծությունը, ուսումնասիրողների կարծիքով, պատճառ է դարձել Վիսոցկու «Բալլադ մանկության մասին» («Баллада о детстве») ինքնակենսագրական երգում հետևյալ տողի հայտնվելու համար. «Վերադարձան մեր հայրերը, եղբայրները / Տուն՝ իրենց կամ ուրիշի» (ռուս․՝ «Возвращались отцы наши, братья / По домам — по своим да чужим»)։ Նույն բալլադից մեկ այլ տող ստեղծվել է, հավանաբար, Վլադիմիր Սեմյոնովիչի՝ 1945 թվականի հունիսին հոր հետ հանդիպման վերաբերյալ հիշողությունների ազդեցության տակ, երբ Սեմյոն Վլադիմիրովիչը կարճատև գործուղման էր եկել Մոսկվա։ Այդ ժամանակ էլ ես Վոլոդյային նվիրեցի իմ մայորական ուսադիրները։ Այս փաստը հետագայում արտացոլվել է նրա «Մանկության մասին բալլադում» հետևյալ բառերով. «Հորիցս վերցրի կայարանում ուսադիրները, ինչպես խաղալիքներ...»։ Եվ կրկին բաժանում։
Դպրոցական տարիներ
Վիսոցկիների տնից ոչ հեռու (Պերեյասլավսկի և Բաննի նրբանցքների անկյունում գտնվող) գտնվում էր թիվ 273 դպրոցը։ 1945 թվականին Վոլոդյան գնացել է առաջին դասարան։ Նինա Մաքսիմովնան ուշ է ավարտել աշխատանքն արտաքին առևտրի նախարարությունում, հաճախ աշխատել է մինչև ուշ գիշեր և հազվադեպ է ստուգել որդու տետրերը։ Նա գրել է անփութորեն, տետրերը կոկիկ չի պահել, հաճախ թերթիկների վրա թանաք է թափել և մի քանի անգամ արտագրել է առաջադրանքները։ Մոր բացակայության ժամանակ տնային կենցաղով զբաղվելիս նրան օգնել են հարևանները։ Դեռահասը հաշտ է եղել բակի տղաների հետ և համարվել «բոլորի սիրելի Վոլոդյան»։ Սակայն Նինա Մաքսիմովնայի երկրորդ ամուսնու՝ անգլերենի ուսուցիչ Գեորգի Միխայլովիչ Բարտոշի հետ Վոլոդյայի հարաբերությունները չեն դասավորվել. խորթ հայրը հարբեցող է եղել և հաճախ իրեն ագրեսիվ պահել ընտանիքի անդամների նկատմամբ։
1946 թվականին Վիսոցկու հայրը, որը մտահոգված էր ստեղծված իրավիճակով, փորձել է համոզել Նինա Մաքսիմովնային, որ նա Վոլոդյային թույլ տա իր հետ ապրել մինչև դպրոցն ավարտելը, բայց նա չի համաձայնել։ Այդ ժամանակ Սեմյոն Վլադիմիրովիչը դիմել է դատարան, որը վճիռը կայացրել է վերջինիս օգտին։ 1946 թվականի աշնանը Վոլոդյան տեղափոխվել է հոր նոր ընտանիք, որտեղ նրա դաստիարակությամբ զբաղվել է Եվգենյա Ստեպանովնա Լիխալատովան, որի հետ Սեմյոն Վլադիմիրովիչ Վիսոցկին ծանոթացել էր պատերազմի ժամանակ։ Ճակատից նա արդեն վերադարձել է նրա մոտ՝ Բոլշայա Կարետնայա նրբանցքի № 15 տուն։
1947 թվականի հունվարի 2-ին ամուսինները Վոլոդյայի հետ մեկնել են Սեմյոն Վլադիմիրովիչի ծառայության նոր վայրը՝ Բեռլինից քառասուն կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող Էբերսվալդե քաղաքը, որտեղ տեղակայված էին Գերմանիայում խորհրդային զորքերը։ Վիսոցկիներին հատկացվել է երեք սենյականոց բնակարան փողոցի այն շենքում, որտեղ բնակվում էին քաղաքապետն ու քաղաքային այլ պաշտոնյաներ։ Վոլոդյան ունեցել է իր առանձին սենյակը, մորն ուղղված առաջին նամակը նա ուղարկել է արդեն հունվարի 23-ին․ Թանկագի՛ն մայրիկ։ Ես ապրում եմ շատ լավ։ Գնում եմ դպրոց, փորձում եմ լավ սովորել։ Հայրիկն ինձ նվերներ է տալիս։ Ես արդեն երկու նոր կոստյում, կոշիկներ և վերարկու ունեմ։ Վաղը Ժենյա մորաքույրը ինձ համար երկարաճիտ կոշիկներ է պատվիրելու։ Գրիր Վովայի հասցեն։ Համբուրում եմ, քո Վովա։
Նամակը պարունակում է Սեմյոն Վիսոցկու հավելումը․
Նինա, բարև։ Վովկան լիովին կարգին է, նրա համար գնել եմ շատ լավ իրեր և երկու կոստյում, կարում եմ վերարկու։ Հոբելյանին, որը նա հրամայել է ինձ նշել, նրա համար ակորդեոն եմ գնել։ Նա լավ տղա է, բայց արդեն հասցրել է փնթի և անուշադիր գրելու համար երկուս բերել ինձ համար, մնացածը լավ է, երեկ նրան ընդունել են պիոներ և փողկապ տվել։ Սեղմում եմ Սեմյոնի ձեռքը...։
։
«Ժենյա մայրիկի» (ինչպես Վոլոդյան անվանում էր հոր կնոջը) հետ պարապելու շնորհիվ երկրորդ դասարանն ավարտել է գերազանց գնահատականներով, ինչի համար դպրոցից նվեր է ստացել։ Հայրը դաշնամուր է ձեռք բերել և ուսուցիչ է հրավիրել երաժշտական պարապմունքների համար։ Գերմանիայում բնակվելու բոլոր երեք տարիներին Վոլոդյան զբաղվել է երաժշտությամբ։ Ներգաղթյալ ուսուցչուհու կարծիքով՝ նա բացարձակ լսողություն է ունեցել։ 1948 թվականի ամռանը Վոլոդյան քննություններ է հանձել Սուվորովյան դպրոց ընդունվելու համար, սակայն այնտեղ սովորելու փորձն ավարտվել է անհաջողությամբ։ Օտարալեզու միջավայրի հետ հարևանությունը հանգեցրել է նրան, որ նա սովորել է գերմաներեն։ Անտառում դեռահասների ընկերախումբը շատ զենք ու փամփուշտներ է գտել, որոնք վտանգավոր խաղերի առարկա են եղել։ Հաճախ Վոլոդյան տուն է վերադարձել այրված հոնքերով ու վնասված ծնկներով։ Նրա մանկության տարիների ընկեր Վիտալի Բիվշիի վկայությամբ՝ հայրը մի անգամ «նրանց» (եղբոր՝ Գենադիի և Վոլոդյայի հետ) նկուղում հայտնաբերել է գերմանական քսանչորս «շմայսեր», ինչի համար ընկերախումբը ենթարկվել է պատժի։ Գերմանական Ռատենով քաղաքում ծառայել է Սեմյոն Վլադիմիրովիչի եղբայր՝ Ալեքսեյը։ Ընտանիքները հաճախ են այցելել միմյանց, Վոլոդյան շատ մտերիմ է եղել իր հորեղբոր հետ։
1949 թվականի ամռան վերջին Սեմյոն Վլադիմիրովիչը նոր նշանակումներ է ստացել՝ սկզբում Հյուսիս-կովկասյան ռազմական օկրուգում, ապա՝ Կիևի։ Սեպտեմբերի վերջին Վոլոդյան և Եվգենյա Ստեպանովնան երկաթուղով հասել են Մոսկվա և բնակություն հաստատել Բոլշայա Կարետնայա նրբանցքում գտնվող կոմունալ բնակարանում։ Սեմյոն Վլադիմիրովիչը, ծառայելով Կիևում, հաճախ էր գործուղվել Մոսկվա։ 1949 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Վոլոդյան սկսել է սովորել Կոմինտերնովսկի շրջանի 186-րդ արական միջնակարգ դպրոցի հինգերորդ դասարանում, որը գտնվում էր տան մոտ՝ նույնպես Բոլշայա Կարետնայա նրբանցքում։ Սկզբում նա ստացել է «Ամերիկացի» («Американец») մանկական մականունն արտասահմանյան հագուստի պատճառով, իսկ ավելի ուշ՝ «Высота» (հայ․՝ «Բարձրություն»)։ Յոթերորդ դասարանում (1952 թվականի ապրիլ) Վոլոդյան ընդունվել է կոմերտմիություն, իններորդում դարձել է կոմերիտական բյուրոյի անդամ։ Նոր դպրոցում Վոլոդյան ընկերացել է Իգոր Կոխանովսկու, Վոլոդյա Ակիմովի (նրա հետ նա նստել է նույն նստարանին), Արկադի Սվիդերսկու հետ: Ակիմովի հետ Վիսոցկին «վեպ» է գրել Ալեքսեյ Տոլստոյի «Ինժեներ Գարինի հիպերբոլոիդի» մոտիվներով։ Ստեղծագործությունը կոչվել է «Аппарат IL» («Испепеляющие лучи», հայ․՝ «Մոխրացնող ճառագայթներ»)։ Դեռ դպրոցում Վիսոցկին տարվել է գրականությամբ և գրել իր առաջին բանաստեղծությունը։
1953 թվականին իր ավագ ընկեր Անատոլի Ուտևսկու բնակարանում Վոլոդյան ծանոթացել է դերասան Սաբինինի հետ, որը նրան տարել է Ուսուցչի տանը կից թատերական խմբակ (Գորկու փողոց, 46), որտեղ դասավանդել է դերասան և ռեժիսոր Վլադիմիր Բոգոմոլովը։ Վլադիմիրի առաջին հրապարակային ելույթն իմպրովիզացիա է եղել. 1954 թվական պատանին ընթերցել է Իվան Կռիլովի առակի տարբեր մեկնաբանություններ հարևան թիվ 187 իգական դպրոցի բեմում։ Դահլիճը ծիծաղել է ու ծափահարել, բայց հանպատրաստից այդ փորձն ավարտվել է քառորդի վերջում վարքի համար ստացած երեքով։ Տասնյոթամյակի առթիվ Նինա Մաքսիմովնան Վոլոդյային նվիրել է նրա առաջին կիթառը։ Իգոր Կոխանովսկին սովորեցրել է նրան պարզ ակորդներ։
1955 թվական հունիսի 24-ին Վիսոցկին ավարտել է միջնակարգ դպրոցը։ Հանդիսավոր ավարտական երեկոյի ժամանակ նա ստացել է № 942136 հասունության վկայականը, որում հինգ առարկաների դիմաց նշված էր հինգ, իննի դիմաց՝ չորս։
«Բոլշայա Կարետնայա»
Բոլշայա Կարետնայան սոսկ Վիսոցկու Մոսկվայի հասցեներից մեկը չէ. այս արտահայտությունը Վլադիմիր Վիսոցկու կյանքում զգալի կարևորություն է ունեցել, որը մեծապես որոշել է նրա ստեղծագործական ճակատագիրը։ Հնարավոր է, որ Բոլշայա Կարետնայայի մթնոլորտը ապագա բանաստեղծի վրա նույն ազդեցությունն է ունեցել, ինչ Պուշկինի վրա Ցարսկոե սելոյի լիցեյը։ Ի սկզբանե, Բոլշայա Կարետնայայի № 15 տանը Վիսոցկուն գրավում էր երկու վայր՝ № 11 բնակարանը, որտեղ ապրում էր Շչուկինի ուսումնարանի ուսանողուհի Իննա Կրիժևսկայան, և № 15 բնակարանը, որը պատկանում է գիտնական-իրավագետ Բորիս Ուտևսկու ընտանիքին։ Ուտևսկու որդին՝ Տոլյան, տարազամոլ էր, հետպատերազմյան «ոսկե երիտասարդության» ներկայացուցիչ և Վիսոցկուց մեծ էր մի քանի տարով։ Իգոր Կոխանովսկու խոսքով՝ «երիտասարդ ավանգարդիստ» Տոլյան իրենց կողմից ընկալվում էր որպես «լեգենդար անձնավորություն»։ Ուտևսկու ուսանողական ընկերների թվում էր Լևոն Քոչարյանը, որը Բոլշայա Կարետնայայում հայտնվել էր 1950-ական թվականների առաջին կեսին։ Քոչարյանը ծանոթացել է Իննա Կրիժևսկայայի հետ, ամուսնացել նրա հետ և տեղափոխվել նրա № 11 երեքսենյականոց բնակարան։ Այդպես Մոսկվայում ստեղծվել է ոչ ֆորմալ ակումբ շփման համար, որի դռները բաց էին և՛ ցերեկը, և՛ գիշերը։
Բոլշայա Կարետնայայում «Քոչարյանի մոտ» էին գալիս և՛ բռնադատված մտավորականության, և՛ քրեական միջավայրի ներկայացուցիչներ, որոնք շատ էին պատմում իրենց ճամբարային անցյալի մասին։ Բոլշայա Կարետնայայի ընկերախմբի մշտական մասնակիցներից մեկը՝ գրող և սցենարիստ Արթուր Մակարովը, հետագայում հիշել է, որ իրենց ծանոթների թվում եղել են «գողեր Դանիլովսկի ավանից»․ «Չնայած Վոլոդյան երբեք «գողական» գործերում խառնված չի եղել, նա բավականին լուրջ և հիմնավորապես գիտեր այդ աշխարհի մարդկանց, լավ գիտեր»։ «Քոչարյանի շրջապատի» մեջ էին մտնում Էդմոնդ Քեոսայանը, Յուլիան Սեմյոնովը, Օլեգ Ստրիժենովը, Իլյա Գլազունովը, Լյուդմիլա Գուրչենկոն, Անդրեյ Տարկովսկին և շատ ուրիշներ։ Նրանց թվում, ովքեր Բոլշայա Կարետնայայում լսել են Վիսոցկու վաղ շրջանի երգերը, եղել է նաև Վասիլի Շուկշինը։ Այնտեղ Վիսոցկին ծանոթացել է հեռավոր նավարկությունների նավապետ Անատոլի Գարագուլյայի հետ, որն ավելի ուշ՝ 1969 թվականին, նրան Մարինա Վլադիի հետ հրավիրել է ճանապարհորդության «Գրուզիա» ջերմանավով։ 1960-ական թվականների սկզբին ընկերախմբում հայտնվել է նաև Միխայիլ Տալը, որն արդեն գիտեր (մագնիտոֆոնի շնորհիվ) Վլադիմիր Վիսոցկու առանձին ստեղծագործություններ։ Նրա երգերի առաջին ձայնագրություններն արել են Լևոն Քոչարյանը (ավելի ուշ նույնիսկ առաջացել է «Քոչարյանի ոսկե ժապավեն» հասկացությունը) և Վլադիմիր Ակիմովը։ Կինոյում իր առաջին դերերը Վիսոցկին ստացել է կրկին Քոչարյանի միջնորդությունների շնորհիվ, որը տարբեր ֆիլմերում աշխատել է որպես երկրորդ ռեժիսոր։
Լևոն Քոչարյանին Վիսոցկին նվիրել է 1962 թվականին գրված «Большой Каретный» երգը, որը սկսվում է կրկներգից. «Где твои семнадцать лет? / На Большом Каретном…»: Տեքստում հղում կա այն իրադարձություններին և հանգամանքներին, որոնք այս կամ այն կերպ կապված են 11-րդ բնակարանի ընկերախմբի պատմության հետ։ Օրինակ, միայն այն համայնքի ներկայացուցիչները կարող էին վերծանել այն ակնարկը, որը հնչում է «Стало всё по новой там, верь не верь» («Ամեն ինչ նոր է դարձել այնտեղ, հավատաք, թե չէ») տողում, որում բառախաղով հիշատակվում է հագուստների նկարչուհի Նատալյա Պանովայի ազգանունը, որին սիրահարված էր հեղինակը։ «Где твой чёрный пистолет?» («Որտե՞ղ է քո սև ատրճանակը») հարցական արտահայտություն, ըստ գրականագետ Վլադիմիր Նովիկովի վարկածի, կարող էր յուրօրինակ հիշեցում ծառայել այն մասին, որ իրավաբանական ֆակուլտետն ավարտելուց հետո Անատոլի Ուտևսկին գնացել է աշխատելու Մոսկվայի քրեական հետախուզությունում և այնտեղ զենք է ստացել։ Միևնույն ժամանակ Սեմյոն Վիսոցկին գրել է, որ խոսքը նրա ռազմավարային «վալտերի» մասին է, որը մինչև որոշակի պահը պահվել է Բոլշայա Կարետնայայում՝ Լիխալատովայի սենյակում։
1960-ական թվականների վերջին Քոչարյանը ծանր հիվանդացել է։ Վիսոցկին ոչ մի անգամ չի այցելել իր պատանեկության ընկերոջը հիվանդանոցում և չի մասնակցել նրա թաղմանը։ Էդմոնդ Քեոսայանի խոսքով՝ Բոլշայա Կարետնայայի բնակիչները հավաքվել են Լևոնի ծննդյան և մահվան օրը․ «Ես արևելյան մարդ եմ և շատ բարձր եմ գնահատում այդ վարմունքները։ Վոլոդյան այդ օրերին չեկավ Բոլշայա Կարետնայա, և ես երկար ժամանակ չէի կարողանում ներել նրան»։ Ավելի ուշ Վիսոցկին, հանդիպելով Քեոսայանին «Մոսֆիլմի» միջանցքում, խոստովանել է, որ «չի կարողացել տեսնել Լյովային» այն վիճակում, որում գտնվել է նա մահվանից առաջ։ Պահպանվել է 1975 թվականին արված տեսագրություն, որտեղ Վլադիմիր Վիսոցկին կրկին բացատրել է հիվանդանոց և հոգեհանգստի չգնալու իր ցանկությունը․ «Ես չէի կարող տանել այն, որ նա [Քոչարյանը] հիվանդ է»։