cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բենիամին Թումասյան
Մասնակցություն Հայրենական մեծ պատերազմին
1943 թվականին Բենիամին Թումասյանը զորակոչվել է կարմիր բանակ։ Նրան ուղարկել են սովորելու Կրասնոդարի գնդացրա-ականանետային ուսումնարան, որն ավարտել է 1944 թվականին ։ 1944 թվականի սեպտեմբերի 21-ից նա արդեն ռազմաճակատում էր։ Թումասյանը ծառայել է Առաջին ուկրաինական ռազմաճակատում, որպես գվարդիական լեյտենանտ։ Նա մարտնչել է 225-րդ գվարդիական հրաձգային Դեմբիցկիի կարմիր դրոշի շքանշանակիր գնդի 78-րդ գվարդիական հրաձգային դիվիզիայի կազմում, որպես 1-ին հրաձգային վաշտի գնդացրորդների հրամանատար ։ Հունվարի 31-ին, Նոյդորֆ գյուղի մերձակայքում, թշնամու կրակի տակ, Թումասյանը երկու գնդացրային հաշվարկով առաջինն է հատել Օդեր գետը և գնդացրային կրակով հնարավորություն տվել, որ ամբողջ գումարտակը անցնի գետը։ 1945 թվականի փետրվարի 4-ին Բրիգ քաղաքի (այժմ՝ լեհական Բրզեգ քաղաք) համար մղված մարտերում Թումասյանի ստորաբաժանումը գնդացրային կրակով հետ է մղել թշնամու երկու հակագրոհները։ Մարտի ընթացքում գնդացրային հաշվարկներից մեկը  շարքից դուրս է եկել, որից հետո Թումասյանն անձամբ պառկել է գնդացրի առջև և հետ մղել առաջ շարժվող թշնամուն՝ թույլ չտալով, որ նրանք մոտենան։ Նա ծանր վիրավորվել է, բայց շարունակել է մարտնչել մինչ հակահարվածը հետ է մղվել ։ Թումասյանին տեղափոխել են հոսպիտալ, իսկ 1945 թվականի հուլիսին նա զորացրվել է որպես Հայրենական մեծ պատերազմի երկրորդ խմբի հաշմանդամ ։ Մարտական ծառայության համար պարգևատրվել է Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի երկու շքանշաններով և մեդալներով։
Աշխատանքային գործունեություն
1946 թվականին Բենիամին Թումասյանը ընդունվել է ԽՄԿԿ շարքերը։ Նույն թվականին ընդունվել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ և 1951 թվականին ավարտել  է ինստիտուտի էլեկտրատեխնիկական ֆակուլտետը էլեկտրատեխնիկի որակավորմամբ ։ Ինստիտուտն ավարտելուց հետո Թումասյանին գործուղել են աշխատելու Երևանի նորաստեղծ էլեկտրական լամպերի գործարանում։ Մասնակցել է գործարանի առաջին արտադրանքի թողարկման աշխատանքներին՝ նախ որպես վարպետ, ապա 1951 թվականի սեպտեմբերից՝ որպես լամպերի հավաքման արտադրական բաժնի վարիչ։ 1952 թվականին վերապատրաստման դասընթաց է անցել Մոսկվայում, հոսքային գծերի ուսումնասիրության վերաբերյալ։ 1958-1961 թվականներին Թումասյանը գործարանի գլխավոր տեխնոլոգն էր, իսկ 1961-1969 թվականներին եղել է  գործարանի գլխավոր կոնստրուկտորական բյուրոյի ղեկավարն ու գործարանի գլխավոր ինժեների տեղակալը ։ 1966 թվականին կազմակերպվում է «Հայէլեկտրալույս» արտադրական միավորումը և Երևանի էլեկտրական լամպերի գործարանը ընդգրկվում է դրա կազմում, 1969 թվականին Թումասյանը նշանակվել է «Հայէլեկտրլույս» միավորման գլխավոր ինժեներ (գլխավոր տնօրենի առաջին տեղակալ) ։
1974 թվականին Բենիամին Թումասյանը նշանակվել է ԽՍՀՄ էլեկտրարդյունաբերության նախարարությանն առընթեր աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանակիր «Հայէլեկտրալույս» արտադրական միավորման գլխավոր տնօրեն ։ Թումասյանի ղեկավարման տարիներին «Արմելեկտրալույս» արտադրական միավորումը արտադրանք էր մատակարարում  հանրապետության շատ կարևոր նախագծերի համար, և առաջատար դիրքեր է զբաղեցրել Խորհրդային Միության լուսատեխնիկական ձեռնարկությունների շարքում ։ Արտադրական միավորումում մշակվել են  «Ակացիա» և «Հերկուլես» միջուկային էլեկտրական հրթիռային շարժիչի ստեղծման կանոնակարգն ու ծրագրակազմը և կատարել նատրիումի լամպի մետաղակերամիկական միավորների ջերմամշակման, եռակցման և զոդման աշխատանքները, ապահովելով անհրաժեշտ հերմետիկության ռեսուրս [10]: Թումասյանի ղեկավարությամբ ԱՄ կոլեկտիվը ժամանակակից լուսավորության սարքավորումներ է տեղադրել Երևանի մետրոպոլիտենի կայարանների լուսավորման  համար ։ Նրա ղեկավարությամբ Երևանի էլեկտրական լամպերի գործարանում են արտադրվել Հայաստանի օպերայի և բալետի թատրոնի շենքի ջահերը, որի համար 1980 թվականին Թումասյանը կոլեկտիվի հետ արժանացել է ՀԽՍՀ պետական մրցանակի ։ Թումասյանի ղեկավարության ընթացքում արտադրական միավորման կոլեկտիվը 9 տարի անընդմեջ արժանացել է ԽՄԿԿ Կենտկոմի, ԽՍՀՄ Նախարարների խորհրդի, Արհմիությունների համամիութենական կենտրոնական խորհրդի և Կոմերիտմիության  կենտրոնական կոմիտեի փոխանցիկ կարմիր դրոշի ։
Բենիամին Հակոբի Թումասյանը մեծ ուշադրություն է դարձրել արտադրական միավորման տեխնիկական անձնակազմի պատրաստմանը։ Թումասյանի նախաձեռնությամբ Երևանի էլեկտրատեխնիկական տեխնիկումում կազմակերպվել է էլեկտրավակուումային բաժին, որը հետագայում վերափոխվեց ՊՊ «Հայէլեկտրալույս» արտադրական միավորմանը կից առանձին  տեխնիկումի։ Նրա նախաձեռնությամբ, Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում կազմակերպվել է լուսատեխնիկական բաժին, որի շրջանավարտներից շատերն աշխատանք են ստացել արտադրական միավորումում։
ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի Նախագահության 1986 թվականի հունիսի 10-ի հրամանագրով Բենիամին Հակոբի Թումասյանին շնորհվել է Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչում, նրան հանձնվել է Լենինի շքանշան ու «Մուրճ և Մանգաղ» ոսկե մեդալ տասնմեկերորդ հնգամյա պլանի և սոցիալիստական պարտավորությունների գծով առաջադրանքների ժամկետից շուտ կատարման գործում ունեցած մեծ ավանդի, էլեկտրատեխնիկական սարքավորումների որակի և արտադրական տեխնոլոգիաների բարելավման ու աշխատանքային արիության համար  ։
Հետագայում «Հայէլեկտրալույս» ԱՄ-ն վերանվանվել է «Լույս» ԱՄ-ի, Թումասյանը ԱՄ-ի տնօրենն է եղել մինչև 1993 թվականը ։ 1993-2000 թվականներին Թումասյանը եղել է Երևանի լուսատեխնիկական գործարանի տնօրենի խորհրդական։ 2000 թվականին գործարանի հիման վրա ստեղծվել է «Գրանդ Սան» ընկերությունը, իսկ Թումասյանը մնացել է ընկերության ղեկավարի խորհրդական ։
Բենիամին Հակոբի Թումասյանը 17 գյուտերի և բազմաթիվ նորարարական առաջարկների հեղինակ է, այդ թվում` «Լյումինեսցենտային լամպի և դրա արտադրության եղանակը», «Լույսի աղբյուրների սկավառակների շիկամշակման և հալման վառարաններ», «Լյումինեսցենտային լամպերի կոթառների հավաքման ավտոմատ մեքենա», «Լույսի աղբյուրների հրակայուն մետաղներից պատրաստված մասերի ակվադագից մաքրման մեթոդներ» ։ Նա համարվում է նաև «Լամպագործների աշխատանքային ուղին» գրքի հեղինակ (Մ. Լ. Աթաջանյանի հետ միասին) որը նվիրված է «Հայէլեկտրալույս» ԱՄ-ում արտադրության կազմակերպման և արտադրանքի որակի բարելավման խնդիրների պատմությանը։ Թումասյանը ընդգրկված էր ՀԽՍՀ Պետպլանի օրգան «Հայաստանի արդյունաբերություն» (1986 թվականից՝ «Հայաստանի արդյունաբերություն, շինարարություն և ճարտարապետություն») ամսագրի  խմբագրական խորհրդի կազմում։
Բենիամին Հակոբի Թումասյանը մահացել է 2012 թվականի հունվարի 24-ին Երևանում։
Դամպիեր սյուր Բուտոն
Դամպիեր սյուր Բուտոն (Dampierre-sur-Boutonne), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտ գավառի Սեն Ժան դ՛Անժելի շրջանում։ Մտնում է Օլնեն կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17138։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 285 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
SOS Արմենիա
«ՏՕՏ Արմենիա» միությունը հիմնվել է 1988 թվականին՝ Սպիտակի երկրաշարժից անմիջապես հետո։ Սկզբում գործել է Հայ ուսանողական ու երիտասարդական միության շրջանակներում, այնուհետև դարձել ինքնուրույն միություն (1994)։ Միությունը շարունակում է մարդասիրական օգնություն ցուցաբերել Հայաստանին և Արցախին։
Կատեգորիա:Ավստրիահայ բարեգործական կազմակերպություններ
Կիիվեռա
Կիիվեռա (Kiivera), գյուղ Էստոնիայի Հիյումաա նահանգի Կիռգեսաառե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 3 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հիյումա նահանգի Կիռգեսաառե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Դորոֆեևկա (գյուղ, Մալովիսկայի շրջան)
Դորոֆեևկա (Дорофіївка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Մալովիսկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Դորոֆեևկա գյուղում բնակվում էր 121 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Մալովիսկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սաժինո (գյուղ, Արտինսկի քաղաքային օկրուգ)
Սաժինո (Сажино), գյուղ Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Արտինսկի քաղաքային օկրուգի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1600 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1700 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Արտինսկի քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
Խոտյաժ
Խոտյաժ (Хотяж), գյուղ Ռուսաստանի, Նովգորոդի մարզի Նովոգորոդսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Նովոգորոդսկի շրջանի բնակավայրեր
Իշտվան Կերտես
Իշտվան Կերտես (Kertész István, 28 օգոստոսի, 1929, Բուդապեշտ – 16 ապրիլի, 1973, Կֆար Սավա), հունգարացի դիրիժոր, ով աշխատել է առավելապես Գերմանիայում և Ավստրիայում։
Կենսագրություն
Իշտվան Կերտեսը ծնվել է 1929 թվականի օգոստոսի 28-ին Բուդապեշտում, հրեական ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Միկլոշ Կերտեսը (ի ծնե ազգանունը՝ Քլեյն, 1898-1937), եկել էր Սեչենից, ղեկավարում էր կաշվի դաբաղման ձեռնարկութուն, իսկ մայրը եղել է Մարգիտ Մուրեսիանը (1903-1974) ։ Իշտվան Կերտեսի կրտսեր քույրը՝ Վերան (1933-2015) աշխատել է Նյու Յորքում որպես կտորի դիզայներ ։
Վեց տարեկանից Իշտվան Կերտեսը սովորել է նվագել ջութակ, 12 տարեկանից՝ նաև դաշնամուր։ 1953 թվականին ավարտել է Բուդապեշտի երաժշտության ակադեմիան, որտեղ նրա կոմպոզիցիայի ուսուցիչներն են եղել Լեո Վեյները, Զոլտան Կոդաին ու Ռեժյո Կոկայը։ Դիրիժորություն նա սովորել է Յանոշ Ֆերենչիկի ու Լասլո Շոմոդիի գլխավորությամ։
1953-1955 թվականներին Դյորում Իշտվան Կերտեսը եղել է նվագախմբի դիրիժոր, ապա երկու տարի աշխատել է Բուդապեշտի օպերայում։ 1956 թվականի Հունգարական հեղափոխության ճնշումից հետո Իշտվան Կերտեսը կնոջ՝ երգչուհի Էդիտ Գաբրիի ու դստեր հետ հեռացել է Հունգարիայից։ Մի որոշ ժամանակ նա իր դիրիժորական արվեստը կատարելագործել է Հռոմում՝ Ֆերնանդո Պրևիտալիի մոտ։
Իշտվան Կերտեսը, իր դեբյուտը կատարելով 1950-ականների վերջին Համբուրգի օպերային թատրոնում, արագ ճանաչում է ձեռք բերել Բեթհովենի, Վերդիի ու հատկապես Մոցարտի օպերաների բեմադրությունների շնորհիվ։ 1960 թվականին նա գլխավորել է օպերային թատրոն Աուգսբուրգում, 1961 թվականին առաջին անգամ մասնակցել է Զալցբուրգի փառատոնին՝ ներկայացնելով Մոցարտի «Առևանգում հարեմից» օպերան։ 1964 թվականից Իշտվան Կերտեսը եղել է Քյոլնի օպերայի երաժշտական ղեկավարը, իսկ 1965-1967 թվականներին զդրա հետ միաժամանակ եղել է Լոնդոնի սիմֆոնիկ նվագախմբի դիրիժորը։
Իշտվան Կերտեսը մահացել է Իսրայելում կատարած շրջագայության ժամանակ՝ 1972 թվականի ապրիլի 16-ին (խեղդվել է լողալու ժամանակ)։
Իշտվան Կերտեսի ձայնագրությունների շարքում ներառված են Անտոնին Դվորժակի սիմֆոնիաների՝ աշխարհում առաջին ամբողջական հավաքածուն, Յոհաննես Բրամսի ու Ֆրանց Շուբերտի բոլոր սիմֆոնիաները, ինչպես նաև Բելա Բարտոկի, Լյուդվիգ վան Վեթհովենի, Ջուզեպպե Վերդիի, Զոլտան Կոդայի, Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի, Օտտորինո Ռեսպիգիի, Ջոակինո Ռոսսինի ստեղծագործությունները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունգարացի դիրիժորներ
Տոպոլինոե (այլ կիրառումներ)
Տոպոլինոե, կարող է վերաբերել՝
Տորգովիցա (այլ կիրառումներ)
Տորգովիցա, կարող է վերաբերել՝
Դիարբեքիրի վիլայեթ
Դիարբեքիրի վիլայեթ, Տիգրանակերտի նահանգ. Օսմանյան Կայսրության վարչատարածքային միավոր Արևմտյան Հայաստանում, որի կենտրոնը Դիարբեքիր քաղաքն էր։ Եղել է Արևմտյան Հայաստանի վեց վիլայեթներից մեկը։ Վիլայեթը ստեղծվել է 1515-1520 թթ.։
Տարածք
Վիլայեթի տարածքն ընդգրկում էր Աղձնիքի զգալի մասը, Ծոփքի հարավ-արևելքը, Հայոց Միջագետքը, Ծավդեքը, Արվաստանը։ Դիարբեքիրի կուսակալությունը հյուսիսից սահմանակից էր Էրզրումի, հյուսիս-արևելքից՝ Բիթլիսի, հարավ-արևելքից՝ Վանի, հարավից՝ Մոսուլի, Դեյր Էզ Զորի և Հալեպի, հարավ-արևմուտքից՝ Ուրֆայի կուսակալություններին։ Տարածքը՝ 47220 կմ2։ Դիարբեքիրի նահանգի մեծ մասը գտնվում է Տիգրիսի վերին ավազանում։
Աշխարհագրություն
Դիարբեքիրի վիլայեթի տարածքով հոսում են Արևմտյան Տիգրիսը և Արածանին։ Մակերևույթը հիմնականում տափարակ է, հարավ-արևմուտքում կան կիսաանապատներ։ Հյուսիսում ձգվում են Արղնիի և Բալուի լեռները։
Արևմտյան Տիգրիսից հարավ գտնվող Կարաջադաղի և Մարդինի (Մասիոն, Տուրբ-Աբդին) լեռնաշղթաների շարունակությունն են Ջուդի լեռները (Տիգրիսի աջափնյակում)։ Նշանավոր լեռնագագաթներ են Շարյեքշանը (2651 մ), Կարա-Օմարը (2477 մ), Շըխաբադը (2089 մ), Կարաջալին (Աշիմուն, 1919 մ), Խաչերդումը (1560 մ), Բեմադան (Իզալա, 1520 մ)։
Տնտեսություն
Նահանգը հարուստ է աղի (Լըջե) հանքերով, արճիճի (Արղանա-Մադեն), երկաթի (Սևան-Մադեն, Չնքուշ), պղնձի (Արղանա-Մադեն, Բալու), ոսկու և արծաթի (Արղնի), քարածխի (Բալու, Էգիլ, Կարաջադաղ, Ջեզիրե, Ջերմուկ), սիլիկատների (Սավուր), նավթի (Ջեզիրե) և ծծմբային ջերմուկներով (Ջերմուկ)։ Ընտիր հացահատիկի առատ բերքով հռչակված էին Արևմտյան Տիգրիսի հովտում գտնվող Արղնիի, Բշերիկի, Դիարբեքիրի և Սիլվանի բերդի դաշտերը։
Այգեգործության և գինեգործության կարևոր կենտրոններ էին Արղնին, Բալուի հովիտը, Էգիլը, Հազրոն, Հիսնիքեյֆը, Մարդինը, Սևերեկը, բանջարաբոստանային կուլտուրանների՝ Դիարբեքիրը, Սևերեկը, Միդիաթի (Տուր Աբդինի սարահարթը)։
Բնակչություն
20-րդ դարի սկզբին ուներ մոտ 470 հազար բնակչություն (հայեր, ասորիներ, քրդեր, թուրքեր, արաբներ, հույներ, հրեաներ և այլն)։ 1882 թվականին Դիարբեքիրի նահանգում ապրել է 150 հազար հայ։ 1895 թվականի կոտորածի ժամանակ շատ հազարավոր հայեր սպանվեցին, շատերն էլ արտագաղթեցին ։
Կ. Պոլսի հայոց պատրիարաքարանի տվյալների համաձայն 1912 թվականին Դիարբեքիր նահանգի հյուսիսային մասում (Բշերիկ, Սիլվան, Լըջե, Դիարբեքիր, Բալու, Մադեն, Ջերմուկ) ապրում էր 105 հազար հայ (բնակչության ամենաստվար էթնիկական խումբը, 35,4 %)։ Հարավում հայերը բնակվում էին Սևերեկ, Դերիկ գավառակներում (մեծ մասամբ՝ քաղաքներում)։
1914 թվականին բնակչության թիվը կազմում էր 296 000, որից 105 000-ը հայեր էին ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին Դիարբեքիրի նահանգի ավելի քան 130 հազար հայերն զբաղվում էին երկրագործությամբ, արհեստներով՝ մանածագործություն, գորգագործություն, ասեղնագործություն, պղնձագործություն, զինագործություն, դարբնություն, ոսկերչություն, կոշկակարություն և այլն, առևտրով, մասամբ՝ անասնապահությամբ։ Դիարբեքիրի նահանգի հայ և ասորի բնակիչները բնաջնջվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Դիարբեքիրի վիլայեթում եղեռնին զոհ գնացած հայերի թիվը հասնում էր 100 000-ի ։ Փրկվածներն գաղթել են տարբեր երկրներում։
1975 թվականի դրությամբ Դիարբեքիրի մարզում ապրում էր մոտ 4000 թրքախոս հայեր ։
Դիարբեքիրի գավառ
Դիարբեքիրի գավառի կազմում մտնում էին հետևյալ գավառակները.
Արղանամադենի գավառ
Արղանա-Մադեն կամ Արղն գավառի կազմում մտնում էին հետևյալ գավառակները.
Մարդինի գավառ
Մարդինի գավառի կազմում մտնում էին հետևյալ գավառակները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1847 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Շանլըուրֆայի մարզի պատմություն
Սաիտբաբա
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1677 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Գաֆուրիյսկի շրջանի բնակավայրեր
Կիկաստե
Կիկաստե (Kikaste), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Լուունյա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 44 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Լուունյա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Լուոգոսանտո
Լուոգոսանտո (Luogosanto), համայնք Իտալիայում, գտնվում է Սարդինիա մարզի Օլբիա-Տեմպիո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1908 մարդ (2008 թ.), բնակչության խտությունը՝ 14 մարդ/կմ², զբաղեցրած տարածքը՝ 135 կմ²։ Փոստային ինդեքսը՝ 7020, հեռախոսային կոդը՝ 079։
Հովանավոր սուրբը համարվում է Նոստրա Սինգորա դի Լուոգոսանտոն։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի 8-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1947 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:1947 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պոլ և Վիրժինի
«Պոլ և Վիրժինի» (այլ թարգմանությամբ՝ «Պոլ և Վիրգինիա» ), ֆրանսիացի գրող Ժակ Անրի Բեռնարդեն դը Սեն Պիեռի վեպը, որ առաջին անգամ հրատարակվել է 1788 թվականին (1784-1787) փիլիսոփայական եռհատորյակից հետո։ Վեպը, որում պատկերված է երկու երիտասարդների հովվերգական սերը, գրականության մեջ սենտիմենտալիզմի վառ օրինակ է։ Ժամանակին այն վայելել է մեծ ժողովրդականություն, և նույնիսկ երեխաներին անվանել են նրա հերոսների անուններով ։ Հայերեն առաջին անգամ թարգմանվել է 1830 թվականին ։
Դպրոցասիրաց-Արևելյան ընկերություն
Դպրոցասիրաց-Աըևելյան ընկերություն, կրթասիրական կազմակերպություն։ Ստեղծվել է 1878 թվականին, Կոստանդնուպոլսում, 1870 թվականից գործող «Դպրոցասիրաց» և Արևելյան ընկերությունների միավորումից։
Պոլ և Վիրժինի
Գրական ազդեցություն
Վեպը կրել է առաջին հերթին հեղինակի մոտ ընկերոջ՝ Ժան-Ժակ Ռուսոյի, ինչպես նաև «Տելեմաքոսի արկածները» վեպի հեղինակ Ֆրանսուա Ֆենելոնի ազդեցությունը։ Դրանից բացի, հեղինակն իր ստեղծագործությունը կոչել է պաստորալ․ Պոլն ու Վիրժինին համեմատվում են Դափնիսի և Քլեոի (Լոնգոսի համանուն վեպի հերոսները), Օնորե դ’Յուրֆեի «Աստրեա» վեպի հերոսներ Աստրեյի ու Սելադոնի, ինչպես նաև Տրիստանի և Իզոլդայի հետ։ Նաև նկատելի է հեղինակի ձգտումը՝ կարեկցանքով ներկայացնել սևամորթներին․ դրանում իր դերն ունի աբոլիցիոնիզմի ազդեցությունը։
Գրական արժանիքներ
Չնայած որոշակի պարզունակությանը՝ «Պոլ և Վիրժինի» վեպն աչքի է ընկնում ոճի բարձր վարպետությամբ։ Վեպը հետագայում բավական պահանջված էկզոտիկ բնության պոետիկայի գրական ռոմանտիզմի առաջին նմուշն է։ Խորհրդային գրականագետ Կոնստանտին Դերժավինը նշել է, որ «Ժակ Անրի Բեռնարդեն դը Սեն Պիեռը գրական բնանկարի բացառիկ վարպետ է, որը նրա մոտ լի է վառ կերպարներով ու ձայների մի ամբողջ աշխարհով։ Բեռնարդենը եղել է բացառիկ նկարիչ-կոլորիստ, որը հայտնաբերել է գույների խոսքային գունապնակ, որն անտեսանելի էր նրա ուսուցիչ Ռուսոյին» ։ Հովվերգությունը վեպում սկզբում թվում է շինծում․ «Էկզոտիկ բնանկարի վեհությունն ու հզորությունը, բնության ուժերի փառահեղությունն ու աղետալի բնույթը․․․․ թույլ են տալիս խոսել նախնական ճեղքվածքի մասին, որ բաժանում է բնությանն ու մարդուն, բնության ու մարդու աններդաշնակության, աղետալի սկզբի ներխուժումը մարդկային ճակատագրի մեջ» ։
Դպրոցասիրաց-Արևելյան ընկերություն
Գործունեություն
Նպատակն էր զարկ տալ ազգային դպրոցական գործին։ Մասնաճյուղեր ուներ Տրապիզոնում, Ռոդոսթոյում, Մանչեսթրում։ Դպրոցներ է բացել Մաշում, Բաղեշում, Ալաշկերտում։ 1880 թվականի հունիսին միավորվելով Արարատյան և Կիլիկյան ընկերությունների հետ՝ կազմել է Միացյալ ընկերություն հայոցը։
Պոլ և Վիրժինի
Արձագանքներ
Վեպի ֆրանսերեն հրատարակության լույս տեսնելուց կարճ ժամանակ անց գիրքը թարգմանվել է անգլերեն, գերմաներեն, հոլանդերեն, ռուսերեն, լեհերեն և իսպաներեն։ Դրա հիման վրա գրվել են թատերական աշխատանքներ ։ Ա․ Բելովան գրել է․ "«19-րդ դարի առաջին կեսի գավառային ազնվական քույրերի համար, որ ապրում են գյուղական դաստակերտում, միասին դաստիարակում են իրենց երեխաներին և նրանց մանկուց սովորեցնում են ազգակցական մոտ շփմանը, կարող էին գրավիչ թվալ ֆրանսիական սենտիմենտալիզմի որոշ գաղափարներ, այդ թվում նաև Ժակ Անրի Բեռնարդեն դը Սեն Պիեռի վեպում արտացոլում գտածները, և հատկապես՝ խաղաղ գյուղական հովվերգությունը, կյանքը բնության գրկում՝ «քաղաքակրթությունից» ու բարձրաշխարհիկ հանրությունից հեռու, մոր հատուկ ազդեցությունը երեխայի անհատականության ձևավորման, մարդասիրության և առաքինի նվիրվածության վրա» ։"
Կոնստանտին Բատյուշկովը բարձր է գնահատել Բեռնարդենի վեպը՝ գրելով, թե 1814 թվականին, երբ ինքը ապրել է Փարիզում և հիվանդացել է, ուղարկել գրադարանից գիրք բերելու․ «Բերեցին «Paul et Virginie», որը ես կարդացել եմ արդեն մի քանի անգամ, կարդացել եմ ու լացել, և ինչպիսի արցունքներ։ Ամենահաճելի, ամենամաքուր։ Պատերազմական աղմուկից, թնդանթոթների ու թնդյուններից հետո, ավերածությունների սարսափելի տեսարանից և վերջապես նոր Բաբելոնի ամբողջ շքեղությունից ու թովչանքից հետո, որ ես հասցրել էի վայելել մինչև կշտանալս, այդ գրքի ընթերցանությունը թեթևացրեց իմ սիրտը և հաշտեցրեց աշխարհի հետ» ։
Դպրոցասիրաց-Արևելյան ընկերություն
Գործունեություն
Կատեգորիա:Կրթական կազմակերպություններ
Պոլ և Վիրժինի
Հետաքրքիր փաստեր
1920 թվականին Ժան Կոկտոն և Ռեյմոն Ռադիգեն հատուկ Էրիկ Սատիի համար գրել են «Պոլ և Վիրժինի» կատակերգական օպերայի լիբրետոն։ Սակայն օպերայի երաժշտությունը կոմպոզիտորն այդպես էլ չի գրել ։ Լիբրետոյի տեքստը հրապարակվել է միայն 1973 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական գրականություն
Էդի Ֆալկո
Էդի Ֆալկո (Edie Falco, ), ամերիկացի դերասանուհի, որը առավել հայտնի է «Սոպրանո» ֆիլմում Կարմելա Սոպրանոսի և «Քույր Ջեքի» ֆիլմում Ջեքի Փեյթոնի դերերով։ Արժանացել է Երկու «Ոսկե գլոբուս», չորս «Էմմի» և հինգ «ԱՄՆ-ի գիլդիայի կինոդերասանների» մրցանակների։ Ֆալկոն միակ դերասանուհին է, որը Էմմի է շահել ինչպես «դրամատիկ սերիալի լավագույն դերասանուհի», այնպես էլ «կատակերգական սերիալի լավագույն դերասանուհի» անվանակարգում։
Կյանք և կարիերա
Ֆալկոն ծնվել է Նյու Յորքի Բրուքլին քաղաքում։ Նրա մայրը դերասանուհի Ջուդիթ Անդերսոնն է, հայրը՝ ջազի թմբկահար Ֆրենկ Ֆալկոն ։ Հայրը ծագումով իտալա-ամերիկացի է, մայրը՝ շվեդա-ամերիկացի։ Բացի Էդիից, ծնողները ունեին ևս երեք երեխա (Յոզեֆ, Փոլ և Ռութ) ։ Նրա պապը՝ արձակագիր, դրամատուրգ և բանաստեղծ Էդվարդ Ֆալկոնն է։ Նա Վիրջինիայի պոլիտեխնիկական համալսարանի պրոֆեսոր է։ Էդին իր մանկությունն անց է կացրել Լոնգ Այլենդի Նորթփորթ և Ուեսթ Իսլիփ քաղաքներում։ Ֆալկոն 1981 թվականին ավարտել է Նորթփորթի ավագ դպրոցը ։ Ավարտելուց հետո նա խաղում էր «Իմ գեղեցիկ տիկինը» մյուզիքլում։ Նա հաճախել է դերասանական դասընթացների SUNY Purchase-ում, որտեղ նրա հետ սովորել են նաև ապագա դերասաններ Սթենլի Տուչին և Վինգ Ռեյմսը։ Էդին վերջիններիս հետ մինչ օրս շարունակում է պահպանել ընկերական հարաբերություններ։
Ֆալկոն իր կարիերան սկսել է ութսունականների վերջին և հաջորդ տասնամյակում հիմնականում հանդես է եկել անկախ կինոֆիլմերում, երկրորդ պլանի դերրերով։ Նա «Անխուսափելիության օրենքը» (1992) ֆիլմում դերի համար առաջադրվել է «Անկախ ոգի» մրցանակի «կանացի լավագույն դեր» անվանակարգում, իսկ 1997 թվականին «Կյանքի գինը» կինոնկարում գլխավոր դերի համար արժանացել է Ամերիկայի կինոարվեստի ինստիտուտի մրցանակին ։ Հեռուստատեսությունում նրա կարիերան սկվել է «Օրենք և կարգ», «Սպանդի բաժին» և «Օզ բանտ» սերիալներում երկրորդական դերերով, որոնցում նատուրալիստական դերասանական ոճի համար Էդի Ֆալկոն քննադատների կողմից գովասանքի է արժանացել ։ 1997 թվականին նա խաղացել է «Ֆարգո» ֆիլմի վրա նկարահանված հեռուստատեսային պիլոտի գլխավոր դերը ։
1999 թվականին Ֆալկոն HBO հեռուստաալիքի «Սոպրանոյի տոհմը» սերիալում ստացել է գլխավոր դերը, որը եղել է դերասաի ամենահայտնի դերը։ Սերիալը անսպասելի հաջողության է հասել, իսկ Ֆալկոն իր հերթին հինգ անգամ առաջադրվել է "Էմմի" մրցանակի «Դրամատիկ սերիալում կնոջ լավագույն դեր» անվանակարգում և հաղթել է այն երեք անգամ։ Նա նաև ստացել է երկու «Ոսկե գլոբուս»՝ «հեռուստատեսային դրամատիկ սերիալում կանացի լավագույն դերի համար», և «ԱՄՆ կինոդերասանների գիլդիայի» հինգ մրցանակ ։
Ֆալկոն երբեք ամուսնացած չի եղել։ Նա ունի խորթ որդի և խորթ դուստր (Անդերսոն և Մեյսի), որոնց նա որդեգրել է համապատասխանաբար 2005 և 2008 թվականներին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ
Դարբնությունը Հայաստանում
Դարբնություն, հնագույն ժամանակներից հայտնի արհեստ, որը հայտնի է եղել աշխարհի գրեթե բոլոր ժողովուրդներին։ Հին հույները նույնիսկ ունեցել են դարբնությանյան աստված (Հեփեստոսը)։ Դարբիններն ավելի վաղ շրջանում պղինձը, ապա երկաթը կրակի վրա շիկացնելով և կռելով պատրաստում էին երկրագործական և արհեստագործական գործիքներ, տնտեսային ու կենցաղային իրեր։ Երբ արհեստների զարգացմամբ ու տարաբաժանմամբ պղնձագործությունն անջատվեց մետաղագործության մայր արհեստից, դարբնությունը համարվեց միայն երկաթի մշակման արհեստը։
Պատմություն
Մարդկությանը հայտնի առաջին մետաղները եղել են ոսկին, արծաթը, պղինձը և դրանց համաձուլվածքները։ Դա պայմանավորված է եղել այս մետաղների բնական առկայությամբ, և սառը վիճակում դրանց մշակման հեշտությամբ։ Պղնձյա ամենահին գտածոները թվագրվում են մ.թ.ա. 7-րդ հազարամյակով։ Դրանք պղնձից պատրաստված զարդեր էին (ուլունքներ, հարթեցված թիթեղներից ծալված խողովակներ)։ Պղնձի այն հանքավայրերը, որոնք երկրի վերին շերտերում են շատ չեն։ Հնագույն ժամանակներից հայտի պղնձի հանքավայրեր են եղել Փոքր Ասիայում, որի ժողովուրդներն էլ առաջինն են տիրապետել պղնձի արդյունահանման և ձուլման արվեստին։ Պղնձի հանքաքարերով հարուստ շրջաններից են եղել Կովկասի, հատկապես Անդրկովկասի լեռները, որտեղ հայտնի են ավելի քան չորս հարյուր հնագույն պղնձի հանքավայրեր։
Դարբնությունը Հայաստանում մեծ տարածում ստացած արհեստ է եղել՝ թե՛ գյուղերում, թե՛ քաղաքներում։ Միջին դարերից սկսած մինչև 19-րդ դարի վերջերը քաղաքային դարբինները համախմբվել են եղբայրությունների (համքարությունների) մեջ և զբաղեցրել են առանձին թաղամասեր կամ փողոցներ։ Դարբնությունը հարգված արհեստ է եղել նաև Հին Հայաստանում։ Դարբնությունը համարվել է կորովի մարդկանց արհեստ։ Հայերի համար դարբնությունն ուժի, զորության խորհրդանիշ է եղել։ Ըստ առասպելի, Արտաշես արքայի որդի Արտավազդը, որ շղթայված է եղել Մասիսի վիհում, չար ոգի է եղել, որը կարող էր դուրս գալ և կործանել աշխարհը։ Դրա համար դարբինները խփել են սալին և ամրացրել Արտավազդի շղթաները։
Ընդհուպ մինչև 19-րդ դարի վերջերը ժողովրդական հավատալիքը դարբնին վերագրել են գերբնական զորություն, որն առնչվել է վաղնջագույն ժամանակներից եկող մետաղի պաշտամունքի հետ։ Տակավին ուրարտական և վաղ հայկական ժամանակներից Հայաստանի տարածքում պողպատ է ձուլվել։ Արմավիրում, Արտաշատում, Տիգրանակերտում, Դվինում, Վաղարշապատում, Կարսում, Անիում եղել են արհեստավորաց տներ, որտեղ դարբնությունն առաջնակարգ արհեստ է եղել։ Վիմագիր մի արձանագրության մեջ հիշաշտակված է Անի քաղաքի «Դարբնի փողոցը»։
Դարբնությունը որպես մշակութային ժառանգություն արժևորելիս կարևորվում է այն հանգամանքը, որ զնդանը ծիսական վայր է համարվել։ Զնդանը դարբնության ոչ միայն գլխավոր սարքավորումներից է, այլև՝ հիմնական խորհրդանշանը։ Հնուց զնդանի հետ կապված ավանդույթներ կան, որոնք այն կապում են ընդհուպ տիեզերական ծառի խորհրդանշանին, որի մոտ, ըստ առասպելական մտածողության, տեղի է ունենում արարչագործական առաջին գործողությունը։ Պատահական չէ, որ ըստ հին վարպետների վկայության, որպես զնդանի կոճղ գործածել են այն ծառատեսակները, որոնց կայծակը հաճախ է խփել։ Ըստ ավանդույթի, կայծակ խփած ծառը համարվել է մաքրագործված, քանի որ կայծակի միջոցով ոչնչացվել է նրա մոտ ապրող աշխարհակործան վիշապը։
Որպես քաղաքային արհեստ դարբնությունն իր լիարժեք արտահայտությունն է ձեռք բերել Գյումրիում և ծաղկուն շրջան ապրել 19-րդ դարում։ Եթե գյուղերում միայն կենցաղային իրեր են պատրաստվել, ապա քաղաքում շատ ավելի լայն առաջարկ է եղել. պատրաստվել են տան արտաքին ձևավորման տարրեր՝ դռների, պատուհանների ճաղավանդակներ, բազրիքներ և այլն ։
Աշակերտություն
Դարբնության մեջ կարևոր և երկարատև գործընթաց էր աշակերտությունը։ Հայաստանում վարպետներն աշակերտության էին վերցնում սեփական տղաներին կամ ազգակիցներից որևէ մեկին, որպեսզի արհեստը մնար ընտանիքի ներսում։ Արհեստի ժառանգորդության դրդապատճառներից մեկն էլ վարպետների հանդեպ համայնքում առկա հարգանքն ու պատիվն էր, ինչը ոչ պակաս կարևոր էր համարվում, որ կապված մնար տվյալ ընտանիքի անվան հետ։ Սակայն, քիչ չէին լինում դեպքերը, երբ աշակերտության էին վերցնում ընտանիքից դուրս որևէ մեկին։
Համքարության կարգով, աշակերտության վերցված ցանկացածի հանդեպ վարպետը երդման արարողակարգ էր անցնում, որտեղ երդվում էր աշակերտին մոտենալ սեփական որդու պես և սովորեցնել նրան արհեստի բոլոր հմտությունները։ Որոշ դեպքերում, աշակերտը տարիներ շարունակ մնում էր վարպետի օգնականի դերում։ Սկզբնական շրջանում աշակերտի հիմնական գործը լինում էր փուքս փչելը, որն անհրաժեշտ էր կրակարանի կրակը վառելու ու թեժ պահելու համար, արհեստանոցում առօրյա ու կենցաղային բնույթի աշխատանքները։ Երկար ժամանակ նրան թույլ չէր տրվում մոտենալ զնդանին կամ մուրճով աշխատանք անել։
Այդ ժամանակաշրջանում վարպետները ստուգում էին աշակերտի անձնական հատկանիշները, որպեսզի հասկանային, թե արդյոք նա ունի դարբին դառնալու անհրաժեշտ տվյալներ։ Կարևորվում էին հատկապես աշակերտի ուշիմության, դիտողականության, հանձնարարությունները կատարելու ընդունակություններն ու այլ որակներ։ Լինում էին դեպքեր, որ աշակերտն իր ողջ կյանքի ընթացքում այդպես էլ վարպետի կորչման չէր արժանանում և մնում էր դարբնոցում՝ որպես բանվոր։ Աշակերտության շրջանը հաջող ավարտածները սկզբում ստանում էին ենթավարպետի կոչում, իսկ երբ արդեն լիովին տիրապետում էին արհեստի հմտություններին, հատուկ արարողակարգով օծվում էին վարպետ։
Վարպետ օծելն ուղեկցվում էր ծիսական արարողություններով, նվիրատվություններով ու երդմնակալությամբ։ Օծվողը պարտավորվում էր նաև հարգանքով մոտենալ իրենից ավագ վարպետներին, պահպանել պատվի ու արժանապատվության բոլոր նորմերը։ Արարողությունը, որպես կանոն, ավարտվում էր նվիրատվություններով և խնջույքով։
Ներկա ժամանակներ
Հայկական դարբնոցային ավանդական տեխնոլոգիական հմտություններով այսօր Հայաստանի տարբեր համայնքներում ու հատկապես Գյումրիում գործում են արհեստանոցներ, կան նաև դարբինների գերդաստաններ, որոնք անցյալում տարածված համքարությունների ավանդույթների կրողներն են։ Գյումրին հանրապետության միակ համայնքն է, որն այսօր էլ կենսունակ է պահում քաղաքային դարբնության ավանդույթները։ Այն բացի կենցաղային գործառույթից՝ նաև գեղարվեստական առանձնահատկություններ ունի։ Գյումրեցի դարբինները պահպանում են ավանդական դարբնոցային տեխնոլոգիաներով աշխատելու սովորույթը և ավանդական տեխնոլոգիական հմտությունների կրողներն ու փոխանցողներն են։
Հայաստանի կառավարությունը մտադիր է Գյումրիի դարբնությունը ներառել ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ցանկում ։։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արհեստ Կատեգորիա:ՀՀ ոչ նյութական մշակութային ժառանգություն
Բարանցատե
Բարանցատե  (Baranzate), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Միլան գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Էտրեամ
Էտրեամ (Étréham), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 264 մարդ, բնակչության խտությունը` 62.26 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.24 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 189 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 141-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 48։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,6 %։ 141 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 129 անձ (64 տղամարդ և 65 կին)։ Գործազուրկ են եղել 12 անձ (4 տղամարդ և 8 կին)։ 48 անաշխատունակներից 18-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 24-ը` թոշակառուներ, իսկ 6-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Զապաշկա (գյուղ, Մալովիսկայի շրջան)
Զապաշկա (Запашка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Մալովիսկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զապաշկա գյուղում բնակվում էր 49 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Մալովիսկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ֆրանսուա Պուկվիլ
Ֆրանսուա Պուկվիլ (François Charles Hugues Laurent Pouqueville, ), ֆրանսիացի դիվանագետ, գրող, ճանապարհորդ, բժիշկ և պատմաբան։
Օսմանյան սուլթանի գերու կարգավիճակում Սեմիբաշենյան ամրոցում, այնուհետև որպես Ֆրանսիայի հյուպատոս Յանինայում 1798-1820 թվականներին հետազոտել է Օսմանյան կայսրության` հույներով բնակեցված շրջանները, առաջիններից է եղել, որ այնտեղ հնագիտական պեղումներ է գտել։
Նրա դիվանագիտական ջանքերն ու լրագրությունը մեծ մասամբ դարձել են Եվրոպայում ֆիլհելենների հիմքը և նշանակալի ներդրում ունեցել Հունական պետականության վերածննդի գործում։
Արժանացել է Պատվո լեգեոնի շքանշանի և հունական ձիավորի շքանշանի։
Կարիերայի սկիզբ
Ֆրանսուա Պուկիլը սովորել է Կանի քոլեջում, այնուհետև ընդունվել է Լիսյոյի ճեմարան։ 21 տարեկան հասակում նա դարձել է սարկավագ և ձեռնադրվել է։ Դրանից հետո նա դարձել է փոխանորդ իր հայրենի Մոնմարսե վարչաշրջանում։
Նա հայտնի էր որպես ռոյալիստ, իսկ յակոբինյան տեռորի ժամանակ նրան փրկել է իր սեփական հոտը։ Այս տարիների ընթացքում նա սկսել է ծավալուն նամակագրություն իր եղբոր` Յուգի և քրոջ` Ադելի հետ, որը տևել է նրա ողջ կյանքը։ Այս նամակագրությունը աղբյուր է ծառայում Ֆրանսիական հեղափոխության, Նապոլեոնի և ֆրանսիական ժամանակաշրջանի վերականգնման համար։
Հեղափոխության երկրորդ տարվա դեմոկրատական շարժումը նրան ներգրավել է իր շարքերը. 1793 թվականի հուլիսի 14-ին Ասաբելյա Լե Մերլոնը սկզբնական ժողովի ժամանակ ընդունել է նոր սահմանադրություն, նրա քարտուղարն էր Ֆրանսուա Պուկվիլը։
1793 թվականին նա հրաժարվել է իր քահանայական երդումից և դարձել քաղաքապետի օգնական և ուսուցիչ։ Իր հետագա կյանքի ընթացքում նա խորապես նվիրված է եղել քրիստոնեությանը։ Այնուամենայնիվ, վանականությունից հեռանալը, հանրապետականամետ ելույթները և պապական աթոռի քննադատությունը արքայականների կողմից հետապնդման պատճառ է դարձել, և նա փախել է Նորմանդիայից, հնարավոր է Կան։
Քուվեյթի պատմություն
Քուվեյթի պատմությունը կապված է Բաբելոնիայի, Ասորեստանի, հին Պարսկաստանի, մ․թ․ա․ III-II դդ․՝ Սելևկյանների պետության պատմության հետ։
Քուվեյթի հին պատմությունը
Մ․թ․ա․ I հազարամյակի վերջին ժամանակակից Քուվեյթի տարածքը մտել է Խարաքս կամ Խարականե արաբական պետության (Արաբական թերակղզու հյուսիս-արևելքում) կազմի մեջ։ Մ․թ․ VII դարից Արաբական խալիֆայության կազմում էր, XIII–XV դարերում Քուվեյթի տարածքը բազմիցս ենթարկվել է թուրքերի և պարսիկների ասպատակություններին, XVI դ․ մտել է Օսմանական կայսրության կազմի մեջ։ XVIII դարի սկզբից Քուվեյթը Օսմանական կայսրությունից փաստորեն անկախ շեյխություն էր։ XIX դ․ վերջին Քուվեյթի տարածքը դարձել է իմպեր․ տերությունների պայքարի առարկա։ Մեծ Բրիտանիան 1899 թվականին Քուվեյթին պարտադրել է գաղտնի համաձայնագիր, որով Մեծ Բրիտանիան արտակարգ իրավունքներ է ստացել Քուվեյթում, Քուվեյթի նկատմամբ փաստորեն հաստատվել է պրոտեկտորատ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի (1914–1918) ժամանակ, երբ Թուրքիան մտավ պատերազմի մեջ, անգլիական կառավարությունը Քուվեյթի շեյխությունը ճանաչեց «անկախ պետություն բրիտանական պրոտեկտորատի ներքո»։
1920–1930-ական թվականներին Քուվեյթում գտնվեցին նավթի հարուստ հանքավայրեր։ Անգլիական և ամերիկյան մոնոպոլիաների մեջ պայքար սկսվեց Քուվեյթի նավթի համար, ստեղծվեց անգլո–ամերիկյան բաժնետիրական ընկերություն, որը 1934 թվականին ստացավ նավթի հետախուզման և արտահանման կոնցեսիա։
Երկրի տնտեսական վիճակը
Օտարերկրյա կապիտալի ներթափանցումը, համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամը վատթարացրին երկրի տնտեսական վիճակը։ Աճեց հակա–իմպերիստական շարժումը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից (1939–1945) հետո նավթի հանույթի աճի հետևանքով Քուվեյթի տնտեսությունն արագորեն զարգանում էր, ձևավորվում էր բանվոր դասակարգը։ 1948 և 1950–1952 թվականներին տեղի ունեցան նավթագործների խոշոր ելույթներ։ 1961 թվականին Մեծ Բրիտանիան և Քուվեյթը չեղյալ հայտարարեցին 1899 թվականի պայմանագիրը՝ Քուվեյթը հռչակվեց անկախ պետություն։ 1966 թվականին դեմոկրատ, ուժերի ճնշման տակ անցկացվեցին մի շարք ռեֆորմներ։
Քաղաքական կյանքը
Երկրում աշխուժացավ քաղաքական կյանքը։ Կառավարությունը արտաքին քաղաքական պաշտոնական ուղղություն հռչակեց դրական չեզոքությունը, արաբական բոլոր երկրների հետ գործուն համագործակցությունը։ Քուվեյթը դրամական օգնություն ցույց տվեց իսրայելական ագրեսիային ենթարկված արաբական պետություններին։ 1960-ական թվականներին զգալիորեն աճեցին Քուվեյթի եկամուտները նավթի հանույթից (1970 թվականներին կազմեցին ավելի քան 800 մլն դոլլար, 1971 թվականին՝ ավելի քան 1 մլրդ դոլլար, 1972 թվականին՝ ավելի քան 1,5 մլրդ դոլլար)։ Քուվեյթի արաբական մի շարք երկրների տրամադրում է փոխառություններ և վարկային հատկացումներ։ Քուվեյթը ՄԱԿ–ի անդամ է 1963 թվականից։ 1960-ական թվականների վերջին 1970-ական թվականների սկզբին ակտիվորեն մասնակցել է իսրայելական ագրեսիայի հետևանքները վերացնելու վերաբերյալ բանակցություններին։ Քուվեյթի և ԽՍՀՄ–ի միջև դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատվել են 1963 թվականներին։ 1965 թվականին Քուվեյթի և ԽՍՀՄ–ի միջև կնքվել է տնտեսական և տեխնիկական, 1967 թվականին՝ մշակութային համագործակցության համաձայնագիր։
Հայերը Քուվեյթում
1958 թվականից գործում է հայկական կիրակնօրյա դպրոց, 1961 թվականից՝ Հայ ազգային վարժարանը, որն ստացել է միջնակարգ դպրոցի կարգավիճակ։ Մինչև Ծոցի պատերազմը (1991 թ.) համայնքը շարունակաբար ստվարացել է՝ հասնելով մինչև 10-12 հազարի։ Գործել են ֆուտբոլի խումբ, «Սեպումյան» թատերախումբը, երկսեռ երգչախմբեր և այլն։ Պատերազմի պատճառով հայերը զանգվածաբար հեռացել են Քուվեյթից։ Ներկայումս Քուվեյթում հայերի թիվը 5.000 է որոնց գերակշիռ մասն ապրում է մայրաքաղաքում։ Առավելապես արհեստավորներ են ու մանր առևտրականներ, կան նաև պետական ծառայողներ ու մտավորականներ։ Գործում են Սուրբ Վարդանանց հայկական եկեղեցին, վարժարան՝ նախակրթական, միջնակարգ և երկրորդական բաժիններով։
Կատեգորիա:Քուվեյթի պատմություն
Գյոյգյոլ (ազգային պարկ)
Գյոլգյոլ (Göygöl Milli Parkı), ազգային պարկ, որը ստեղծվել է 2008 թվականին Գյոլգյոլի շրջանում։ Ազգային պարկի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 12,755 հա (127,55 կմ²)։ Ազգային պարկը ստեղծվել է Գյոլգյոլի պետական արգելոցի հիման վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազգային պարկեր ըստ երկրի Կատեգորիա:Ադրբեջանի ազգային այգիներ
(5594) Ջիմմիլեր
(5594) Ջիմմիլեր (Jimmiller), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի հուլիսի 12-ին Հենրի Հոլտի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,165707 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 3,0024 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,329 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2057,33 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,174984 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,29° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Հենրի Հոլտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սֆինքս
Սֆինքս, (Σφίγξ, Σφιγγός), կնոջ գլխով, առյուծի մարմնով ու թաթերով, արծվի թևերով, ցլի պոչով դիցաբականական արարած։
Աշխարհի տարբեր մասերում կան Սֆինքսի պատկերով արձաններ, դրանցից ամենահայտնին եգիպտական մեծ սֆինքսն է, որը կառուցված է Քեոփսի բուրգի հարևանությամբ։
Եգիպտական սֆինքսներ
Ամենախոշորը և ամենահայտնին Գիզայի մեծ սֆինքսն է, որը տեղադրված է Գիզայի մեծ բուրգի հարևանությամբ Նեղոս գետի ձախ ափին և նայում է դեպի արևելք (29.97528°N, 31.1375°W)։ Չնայած նրան, որ կառույցի տարեթիվը հայտնի չէ, ենթադրվում է, որ մեծ Սֆինքսի դեմքը նմանեցված է մ.թ.ա. 2558-2532 թվականներին թագավորած Քեֆրեն փարավոնին։
Ամբողջական կրաքարե ժայռից կերտած արձանի երկարությունը 60 մետր է, բարձրությունը՝ 20։ Գլուխը գագաթից մինչև կզակը հավասար է 9 մետրի։ Սֆինքսը հին եգիպտացիների մոտ հայտնի է եղել տարբեր անուններով։ Նրան Սֆինքս է անվանել պատմահայր Հերոդոտը և այդ անունով էլ հիմա հայտնի է աշխարհում։ ժամանակի ընթացքում մարդիկ սֆինքս ասելո նկատի են ունեցել հենց Գիզայի կամ Մեծ Սֆինքսը։ Նա գտնվում է Քեֆրեն փարավոնի բուրգից ոչ հեռու, կառուցվել է նրա կողմից, մոտ. 5000 տարի առաջ։ Ի պատիվ Քեֆրեն փարավոնի՝ Սֆինքսի թաթերի տակ կառուցել են տաճար-դամբարան և այն կոչել են Սֆինքսի տաճար։ Ավելի քան կես դար առաջ գիտնականներին հաջողվեց պարզել, որ նրա դեմքը Քեֆրեն փարավոնինն է, իսկ մարմինը՝ առյուծի։ Քեֆրենը Քեոփս փարավոնի եղբայրն է, երկրորդ բուրգի կառուցողը։ Նա հաջորդեց Քեոփսին և թագավորեց 56 տարի ։
Եգիպտական մյուս հայտնի սֆինքսը գրանիտից քանդակած Հաթշեփսութ փարավոնի գլխով սֆինքսն է։
Հունական տարբերակ
Սֆինքսի գաղափարը հույները փոխառել են եգիպտացիներից։
Հունական դիցաբանությունում համարվում է, որ սֆինքսը հրեշային արարածներ Տիփոնի և Եքիդնայի ծնունդ է և ավերածությունների չար դեմոն։ Այստեղ սֆինքսն ունի կնոջ գլուխ և իրան, առյուծի մարմին, արծվի թևեր և օձի գլխով ավարտվող պոչ։
Սֆինքսի առեղծված
Պատմվում է, որ Սֆինքսը պահպանում էր Թեբե քաղաքի մուտքը և այնտեղ մտնողներին առաջարկում էր հանելուկներ։ Դրանցից ամենահայտնին հետևյալն է. «Ո՞ր արարածն է սկզբից քայլում չորս ոտքով, հետո` երկու և հետո՝ երեք»։ Պատասխանն է՝ «Մարդը» (մարդու մանկությունը, երիտասարդությունը և ծերությունը)։ Որոշ դեպքերում նշվում է մի այլ հանելուկ. «Երկու քույր են, առաջինը կյանք է տալիս երկրորդին, որից հետո երկրորդը` առաջինին»։ Պատասխանն է՝ «Ցերեկն ու գիշերը»։
Հունական դիցաբանության համաձայն՝ այն բանից հետո, երբ Էդիպ արքան պատասխանեց հանելուկներին, սֆինքսը նետվեց անդունդը։
Լամասու
Լամասուները Միջագետքում և Ասորեստանում տարածված պահապան աստվածություններ էին։ Ունեին առյուծի կամ ցլի մարմին, արծվի թևեր և մարդու գլուխ։
Լամասուների արձանները տեղադրվում էին քաղաքների մուտքերի մոտ, որպեսզի այնտեղ մտնողները տեսնեն նրանց։ Նրանք հանդիսանում էին ուժի խորհրդանիշ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դիցաբանական էակներ
Ձեռքի և սրտի առաջարկություն
Ձեռքի և սրտի առաջարկություն, իրադարձություն, երբ մի մարդ գաղտնի, անձնական խոսակցության ժամանակ խնդրում է մյուսին՝ իրենց միջև ամուսնական միություն կնքելու և ընտանիք կազմելու մասին։ Եթե առաջարկությունն ընդունվում է, դա նշանակում է՝ հաջորդ քայլը պետք է լինի նշանադրությունը։ Հաճախ ձեռքի և սրտի առաջարկությունն ուղեկցվում է հատուկ արարողակարգով՝ հաճախ ամուսնական մատանի նվիրելով և խնդրանքով՝ պատասխանելու հետևյալ հարցին. «Դու ինձ հետ կամուսնանա՞ս»։ Արևմտյան մշակույթում ավանդաբար տղամարդն է առաջարկություն անում իր ընկերուհուն, այլ ոչ թե հակառակը։ Տղամարդն առաջարկությունն անում է աղջկա առջև կանգնած՝ մեկ ծնկի վրա հենված, մատանին դնում է աղջկա մատին և ոչ թե ուղղակի հանձնում նրան։ Հաճախ այդ առաջարկությունն անակնկալ է լինում։
Ձեռքի և սրտի առաջարկությունը նախորդում է սիրատածմանը, որի շարունակությունն ամբողջ աշխարհում տարբերակվում է։
Արևմտյան մշակույթում գոյություն ունեն հատուկ ավանդույթներ, որոնց համաձայն՝ կինը կարող է առաջարկություն անել տղամարդուն։ Միացյալ Թագավորությունում և Իռլանդիայում նահանջ տարվա փետրվարի 29-ին կինը կարող է առաջարկություն անել իր զուգընկերոջը, և նա չի կարող մերժել։ Լինելով միապետ՝ Միացյալ Թագավորության Վիկտորիա թագուհին ինքն առաջարկություն արեց արքայազն Ալբերտ Սաքսեն Կոբուրգ Գոթացուն Նմանատիպ ավանդույթ գործում է նաև Ֆինլանդիայում, բայց այսպիսի պայմանով. եթե տղամարդը մերժում է իրեն համակրող կնոջը, ապա պարտավոր է այդ կնոջ համար գնել այնքան կտոր, որ դրանից հնարավոր լինի մեկ կիսաշրջազգեստ պատրաստել։ Այդպիսի դեպքեր հանդիպում են նաև հիմա, բայց բավականին հազվադեպ ։
Բազմաթիվ մշակույթներում կա այսպիսի ավանդույթ, որ փեսացուն պետք է հարսի հորից թույլտվություն խնդրի՝ մինչ աղջկան կառաջարկի իր ձեռքն ու սիրտը։
Ամբողջ աշխարհում բազմաթիվ մշակույթների համար ընդհանրական է առաջարկության հարմարեցումը հատուկ առիթների կամ տոնական այլ իրադարձությունների հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամուսնություն
Մենայխմոս
Մենայխմոս ( Menaechmus, ), հին հույն մաթեմատիկոս, Եվդոքսի ուսանող, Պլատոնի Աթենքի ակադեմիայի անդամ, մաթեմատիկոս Դինոստրատի եղբայրը ։ Հին հեղինակների կողմից հիշատակվում է որպես կոնաձև հատվածների առաջին հետազոտող և խորանարդի կրկնապատկման խնդիրը լուծելու փորձ կատարող։
Կենսագրություն և գիտական գործունեություն
Մենայխմոսի աշխատանքներն ու նրա կենսագրության մանրամասները մեզ չեն հասել։ Հայտնի է, որ նա ծնվել է Փոքր Ասիայում՝ Ալոպեկոնես քաղաքում։ Մենայխմոսի մասին տեղեկատվության հիմնական աղբյուրներն են՝ Երաթոսթենեսի նամակը Պտղոմեոս Էվերգետ թագավորին և Պրոկլես Դիադոխոսի աշխատությունները ։ Պլուտարքոսը նշում է, որ Մենայխմոսը Պլատոնին ցույց է տվել մեխանիկական սարք, որը լուծում է կրկնապատկված խորանարդի եզրը կառուցելու խնդիրը. Պլուտարքոսը հավելում է, որ Պլատոնը խիստ հուսահատեցրեց բարձր երկրաչափության և ցածր մեխանիկայի խառնուրդը:Պրոկլուս Դիադոքը, մեջբերելով Էրատոսթենը, խոսում է Մենայխմոսի կողմից կոնների հատվածների (էլիպս, պարաբոլ և հիպերբոլ) հայտնաբերման մասին և դրանք անվանում է «Մենայխմոսի եռամիասնությունը»։ Ժամանակակից անունները հետագայում տվել է Ապոլոնիոս Պերգացին, ինքը՝ Մենայխմոս և իր հետևորդները, ուսումնասիրված կորերն անվանել են պարզապես կոնի հատվածներ ։ Մենայխմոսը հայտնաբերեց նոր կորեր՝ լուծելով խորանարդը կրկնապատկելու խնդիրը։ Այս խնդրի հետ կապը հեշտ է հասկանալ. Խորանարդը կրկնօրինակելու համար հարկավոր է հանել խորանարդարմատ, որը անհնար է կողմնացույցի և քանոնի միջոցով. սակայն, եթե կոնաձև հատվածները ավելացվեն թույլատրելի կորերի դասին (ուղիղ գծեր և շրջանակներ), ապա խորանարդի կառուցումը դժվար չէ։ Հանրահաշվորեն սա նշանակում է, օրինակ, որ x^3 = a հավասարումը լուծելու համար մենք գտնում ենք կորերի հատումը y = x^2 (պարաբոլ) և    (հիպերբոլ)։ Մենայխմոսը ինքը հրապարակեց խորանարդը կրկնապատկելու երկու մեթոդ։ Երկու պարաբոլայի հատումով կամ պարաբոլի և հիպերբոլի հատումով. դրանք նշված են Եվտոսիուս Ասկալոնսկու մեկնաբանության մեջ Արքիմեդի «Գնդակի և գլանի վրա» աշխատության վերաբերյալ։ Նշված մեթոդներից առաջինը, ժամանակակից տերմինաբանության մեջ, նշանակում է պարաբոլների հատումի կառուցում x^2=ay и y^2=2ax; արդյունքում \sqrt[3]a. Կորի հավասարության մեր հայեցակարգը խորթ էր հին երկրաչափերի համար, բայց կորի տարբեր հատկությունների միջև հարաբերությունները հայտնի էին հույներին. դրանք անվանում էին ախտանիշներ։ Այս հարաբերություններից մի քանիսը, օրինակ, ներառյալ հիպերբոլի կետերի կանխատեսումները նրա ասիմպտոտների վրա, ըստ էության, չեն տարբերվում մեր հավասարումներից, այնուամենայնիվ, թեք կոորդինատային համակարգում։ Կա հիշատակում (այլ աղբյուրներում հաստատված չէ), որ Մենայխմոսը մասնակցել է Ալեքսանդր Մակեդոնացու վարժեցմանը, և միևնույն ժամանակ արտասանել է այս հայտնի արտահայտությունը՝
Ենթադրաբար, Մենայխմոսը մահացել է Կիզիկ քաղաքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անտիկ դարաշրջանի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հին Հունաստանի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Հույն աստղագետներ Կատեգորիա:Հույն գիտնականներ
Աննա Երզինկյան
Աննա Յուրիի Երզինկյան (Անետա Երզնկյան, ), հայ կինոքննադատ։ ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (2011): Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միության (1980) և Հայաստանի կինոգետների և կինոլրագրողների ասոցիացիայի անդամ։
ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ Յուրի Երզնկյանի դուստրը։
Կենսագրություն
Աննա Երզինկյանը ծնվել է 1949 թվականին Երևանում կինոռեժիսոր Յուրի Երզնկյանի ընտանիքում։ Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը և Մոսկվայի արվեստաբանության գիտահետազոտական ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ 1971-1973 թվականներին եղել է ԷՊՏՈ «Էկրան»-ի խմբագիր, 1973-1975 թվականներին՝ «Կոմսոմոլեց» թերթի թղթակից, 1975-1976 թվականներին եղել է Երևանի Կինոյի տան մեթոդիստը, 1973-1989 թվականներին աշխատել է Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միության վարչությունում` որպես ստեղծագործական մասնաճյուղի նախագահ, ապա` քարտուղար։ 1977 թվականից դասավանդում է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական ինստիտուտի կուլտուրայի ֆակուլտետի կինոյի և հեռուստատեսության ամբիոնում, 1996 թվականից՝ միաժամանակ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում, պրոֆեսոր է։ 1989-1990 թվականներին միաժամանակ եղել է ՀՀ Կինոյի բարեկամների հանրապետական ընկերության կազմքարտուղար, 1992 թվականից՝ ՀՀ Կինոյի բարեկամների հանրապետական ընկերության նախագահի տեղակալ։ 2000 թվականից Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի կինոգետների արվեստանոցի ղեկավար։ 2006-2011 թվականներին՝ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի ուսումնագիտական գծով պրոռեկտոր, 2011-2012 թվականներին՝ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի գիտակրթական ծրագրերի, որակի գնահատման միջազգային կապերի գծով պրոռեկտոր, 2013 թվականից՝ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի Կինոյի, հեռուստատեսության և անիմացիայի ֆակուլտետի դեկան։ ՀՀ նախագահին առընթեր հանրային խորհրդի գիտության, կրթության և մշակույթի հանձնաժողովի անդամ է։ Կինոյին և հեռուստատեսությանը նվիրված մի շարք հոդվածների և գրքերի հեղինակ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ կինոքննադատներ Կատեգորիա:ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ
Շիրլի Էնն Գրաու
Շիրլի Էնն Գրաու (Shirley Ann Grau, ), ամերիկացի գրող, Պուլիտցերյան մրցանակի դափնեկիր։
Կենսագրություն
Շիրլին ծնվել է Նոր Օռլեանում (Լուիզիանա նահանգ) և իր ստեղծագործությունների նյութը հիմնականում վերցրել է հեռավոր ու խոր Հարավի կյանքից ։
Մանկությունը մեծ մասամբ անց է կացրել Ալաբամա նահանգի Մոնթգոմերի և Սելմա քաղաքներում կամ դրանց մերձակայքում, մոր հետ ։ 1950 թվականին ավարտել է Phi Sigma Kappa-ն, ապա բակալավրի որակավորումով՝ Թուլեյն համալսարանի կանանց կոորդինացման կենտրոնի Նյուքոմբ քոլեջը ։ 1956 թվականին նրա «Սև արքայազնը» («The Black Prince») խորագիրը կրող պատմվածքների ժողովածուն Գրքի ազգային մրցանակի (National Book Award) է ներկայացվել «Գեղարվեստական արձակ» անվանակարգում։ Իսկ 1964 թվականին Շիրլի Էնն Գրաուի հրատարակած «Տնպահները» («The Keepers of the House») սագան հաջորդ տարի արժանացել է Պուլիտցերյան մրցանակի՝ դարձյալ «Գեղարվեստական արձակ» անվանակարգում ։ Երբ մրցութային հանձնաժողովի անդամներից մեկը հեռախոսով հայտնել է նրան այդ լուրը, Շիրլին, նրա ձայնը նմանեցնելով իր ծանոթներից մեկի ձայնին, մտածել է, որ կատակում են կամ ձեռ են առնում և վրա է բերել՝ «Չմոռանաք, որ ես նաև Անգլիայի թագուհին եմ», ու կախել է լսափողը։ Կարճ ժամանակ անց Շիրլիին զանգահարել է նաև «Տնպահները» գրքի հրատարակիչը ու շփոթահար կին գրողին հայտնել, որ առանց կատակի՝ Շիրլիին Պուլիտցերյան մրցանակ է շնորհվել ։