cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դեղձուտի վանք
Գլխավոր եկեղեցի
Գլխավոր եկեղեցին կառուցված է կարծր, սրբատաշ, մոխրագույն և դեղնավարդագույն քարերից՝ կրաշաղախով։ Եկեղեցին փոքր չափերի կառույց է՝ դրսից 10.1 մետր x 8.5 մետր։ Պատերի հաստությունը 77-80 սմ է։ Ունեցել է կլոր թմբուկավոր գմբեթ։ Արտաքուստ - հարավային, արևելյան և հյուսիսային պատերի մեջ կան զույգ անկյուններով նիշեր, զարդաքանդակ գագաթներով, երկուական դեկորատիվ կիսասյուների շրջանակի մեջ:էԿիսասյուների խոյակներից բարձրացող կիսագլանները, ուղիղ անկյունավոր մի քանի բեկումներով մոտենում են իրար և միանում նիշերի գագաթներից վեր։ Շատ գեղեցիկ ձևավորված են արևելյան պատի հյուսիսային և հարավային պատերի հետ միացող անկյունները։ Այդ անկյուններում մեկ քառորդով պատերի կիցքին միացած գլան է դրված, երկու կողմից ձգվող կիսափուլակների շարանի մեջ։ Դրանցից քիչ հեռու, հարակից պատերի վրատեղավորված են մեկական դեկորատիվ կիսասյուներ, որոնց խոյակների վրայից բարձրացող կիսակամարներն ուղիղ անկյան տակ վեղարաձև միանում են իրար:Նման ձևավորում ունի Գոշավանքի Գրիգոր Լուսավորիչ անունը կրող եկեղեցին։ Դեղձնուտի վանքի միակ մուտքը արևմտյան կողմից է, որը վանքի արտաքին ձևավորման ամենագեղեցիկ մասն է։ Մուտքի բացվածքը երկու կողմից եզերում են կիսագլաններից կազմված կարճ, մեկական կիսասյուներ, որոնց խոյակների վրա է հենվում դռան կատաքարը շրջանցող եռաշերտ, ստալակտիտային քանդակներ ունեցող, երկկենտրոն կամարը։ Քանդակազարդ մի շերտ, բարձրանալով կիսասյուների խարիսխներից, ուղիղ անկյան տակբեկվելով, ծածկում է կիսասյուների խոյակների ճակատը։ Այս ամենը առնված է երկշերտ, բուսական և երկրաչափական նուրբ քանդակներ ունեցող, ուղղանկյուն մեծ շրջանակի մեջ։ Այդ քանդակազարդ շերտերից ներսի կողմինը վեցթևյան գեղաքանդակ աստղերի շարան է:Ներսից, հյուսիսային և հարավային պատերի մեջտեղից 1.5 մետր իրար դեմ և աբսիդի երկու կողմից ելնող ելուստները կամարներով միանում են իրար, իրենց վրա կրելով գմբեթի ծանրությունը։ Այդ ելուստների ճակատները, ինչպես և արևմտյան պատի վրա, մուտքից դեպի աջ և ձախ, անկյունավոր կիսասյուներով են զարդարված։ Արևմտյան պատի վրայի կիսասյուները ցածր կամարներով միացած են հյուսիսային և հարավային պատերին կից կառուցված ելուստներին, այդ պատերի մեջ կազմելով լայն խորշեր։ Շինարարական արվեստի տեսակետից ուշագրավ է այդ կամարների քարերի իրար միացումը։ Քարերի իրար կցվող կողերը Կ տառի ձևի հակադիր տաշվածք ունեն և հագցված են միմյանց մեջ։ Բեմը բարձր է և երկու կողքերից ունի երկհարկ խորաններ, որոնցից վերին հարկում եղածների մուտքը աստիճաններով բացված է բեմի մեջ։ Լուսամուտները թվով քիչ են, նեղ և երկար։
Գավիթ
Գավիթը կկառուցված է կարծր, սրբատաշ, մոխրագույն և դեղնավարդագույն քարերից՝ կրաշաղախով։ Արտաքուստ 12 մետր x 11.5 մետր չափեր ունի։ Արևմտյան կողմից կից է գլխավոր եկեղեցուն։ Պատերին կից, 80 սմ -95 սմ դեպի դուրս դրված կարճ մույթերի վրայից բարձրացող չորս կամարներ կենտրոնում կազմում երդիկի բացվածքը։ Հյուսիսային և հարավային պատերի մույթերի մեջ եղած հատվածը, գծից վերև, ոչ թե հորիզոնական գծով է շարված, այլ կլորաձև, շարքերի ստորին եզրերը 1.5 սմ - 2 սմ դուրս են դրված ցածի շարքերի վերին գծից։
Գավիթը ունի երկու մուտք, որոնցից գլխավորն արևմտյան պատի կենտրոնում է, դրսից քանդակազարդ շրջանակի մեջ առնված, իսկ երկրորդը՝ հյուսիսային պատի մեջ, հյուսիս-արևմտյան մույթին կից, որը տանում է դեպի բնակելի շենքերը։ Հարավային պատի արևելյան կողմում կա մի լուսամուտ, մեջտեղից փոքրիկ, անկյունավոր սյունիկով, երկու մասի բաժանված։ Տանիքը կառուցված է երկու զույգ փոխադարձաբար խաչաձևվող կամարների վրա, որոնք կենտրոնում կազմում են երդիկով ցածրանիստ գմբեթը։ Հատակը և տանիքը սալարկած են։
Երկրորդ եկեղեցի
Դեղձուտի վանքի մյուս եկեղեցին գտնվում է հյուսիսային կողմում՝ գլխավոր եկեղեցուց 5 մետր հյուսիսային ուղղությամբ։ Կանգուն վիճակում։ 13-րդ դարի պարզ ձևերով հուշարձան է՝ մի քանի անգամ վերանորոգված։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տավուշի թեմի վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:13-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Տավուշի մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:Տավուշի մարզի տեսարժան վայրեր
Հիմարների ոսկին
«Հիմարների ոսկին» (Fool's Gold), ռեժիսոր Էնդի Թենանտի ֆիլմերից, որի գլխավոր դերերը մարմնավորում են Մեթյու Մակքոնահին, Քեյթ Հադսոնը, Դոնալդ Սազերլենդը, Ալեքսիս Դզենան, Յուեն Բրեմները, Ռեյ Ուինսթոնը, Քևին Հարտը, Մալկոլմ-Ջամալ Ուորները, Բրայան Հուքսը, Դևիդ Ռոբերտսը։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է գանձեր որոնող զույգի մասին, որոնք ամուսնալուծվել են, քանի որ հիասթափվել են միմյանցից և որոնումների վրա ծախսված զուր ժամանակից։ Բայց երբ նրանք կրկին ընկնում են գանձի հետքի վրա, նրանք վերամիավորվում են։
Միլենա Ռուդնիցկայա
Միլենա Իվանովնա Ռուդնիցկայա (Мілена Іванівна Рудницька, Milena Rudnycka, ), ուկրաինացի ազգայնական, քաղաքական և հասարակական գործիչ, լրագրող, մանկավարժ, Ուկրաինական ազգային-դեմոկրատական միավորման ակտիվիստ, Ուկրաինուհիների խորհրդի կենտրոնական կառավարման ղեկավար (1928 թվականից)։ 1928-1935 թվականներին եղել է լեհական երկրորդ և երրորդ կադենցիայի սեյմի պատգամավոր։
Միլենա Ռուդնիցկայան եղել է դպրոցի ուսուցչուհի, իսկ 1921-1928 թվականներին՝ Լվովում Մանկավարժական բարձրագույն դասընթացների դասավանդող։ Եղել է Լվովի Ուկրաինացիների միության կենտրոնական խորհրդի նախագահ, 1934 թվականին Ստանիսլավովում (այժմ՝ Իվանո-Ֆրանկովսկ) մասնակցել է ուկրաինացի կանանց համագումարին։ Եղել է Ուկրաինացիների համաշխարհային ասոցիացիայի և «Իշխանուհի Օլգայի գունդ» կազմակերպության անդամ։
Եղել է Ուկրաինական ազգային-դեմոկրատական միավորման ակտիվ անդամ։ 1928—1935 թվականներին եղել է լեհական սեյմի պատգամավոր, այնտեղ կրթության և արտաքին գործերի կոմիտեների անդամ։ Որպես այսպես կոչված Ուկրաինական խորհրդարանական ներկայացուցչության լիազոր՝ խնդրագրեր է հղել Ազգերի լիգային, այդ թվում՝ կապված 1930 թվականին Արևելյան Գալիցիայի խաղաղեցման և 1932—1933 թվականների Ուկրաինական ԽՍՀ-ում համընդհանուր սովի հետ։
1936—1939 թվականներին եղել է Լվովում ուկրաինական Կոնտակտային կոմիտեի նախագահության կազմի անդամ։ 1935—1939 թվականներին խմբագրել է երկշաբաթյա «Жінка» թերթը։
Խորհրդային զորքերի՝ Լեհաստան ներխուժելուց և Լվովում Կարմիր բանակի հաստատվելուց հետո որդու հետ լքել է քաղաքը՝ փախչելով Լեհաստանի գերմանական օկուպացիոն տարածք։ Սկզբում ապրել է Կրակովում, 1940 թվականի ամռանը գնացել է Բեռլին, իսկ 1943 թվականին՝ Պրահա։ 1945 թվականից եղել է վտարանդի, նախ ապրել է Ֆելդքիրխում, իսկ 1946 թվականից՝ Ժնևում, որտեղ գնացել է միջազգային Կարմիր խաչի հրավերով, իսկ 1946-1950 թվականներին եղել է Ուկրաինական օգնության կոմիտեի նախագահ։ 1950—1958 թվականներին եղել է Նյու Յորքի «Ազատություն» ուկրաինական թերթի թղթակից։ 1956—1960 թվականներին աշխատել է Մյունխենի «Ազատություն ռադիոյում»։ Ապրել է Նյու Յորքում, Հռոմում, Մյունխենում։ 1948—1950 թվականներին եղել է Շվեյցարիայում Ուկրաինական ժողովրդական ռադայի նախագահ։
Միլենա Ռուդնիցկայայի ամուսինը եղել է Պավլո Լիսյակը, որդին՝ Իվան Լիսյակ Ռուդնիցկին, եղբայրը՝ Իվան Կեդրին Ռուդնիցկին։
1997 թվականի սեպտեմբերի 20-ին նրա աճյունը վերահուղարկավորվել է Լիչակովի գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի կանայք Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Լվովի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լեհաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի գրողներ Կատեգորիա:Կանանց իրավունքների իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Ուկրաինացի կին գրողներ
Բակուրիտուբա
Բակուրիտուբա  (Bacurituba), համայնք Բրազիլիայում՝ Մարանիան նահանգի կազմում։ Մունիցիպալիտետ, Մարանիան նահանգի կենտրոնական մարզում։ Մտնում է Լիտորալ Օսիդենտալ Մարանենսիի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 5 096 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 674,512 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 7,6 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1995 թվականի հունիսի 19-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մարանիան նահանգի բնակավայրեր
Բուլղարիայի ազգային երաժշտական ակադեմիա
Պրոֆեսոր Պանչո Վլադիգերովի անվան ազգային երաժշտական ակադեմիա (Национална музикална академия „Панчо Владигеров“, Natsionalna muzikalna akademia „Pancho Vladigerov“), հայտնի է նաև իր նախկին անունով՝ Բուլղարիայի պետական կոնսերվատորիա (Българска държавна консерватория, Balgarska darzhavna konservatoria), բարձրագույն երաժշտական դպրոց, համալսարան Բուլղարիայի մայրաքաղաք Սոֆիայում։
Պատմություն
Հիմնադրվել է 1921 թվականին, Բորիս III ցարի հրամանով։ Կոչվել է բուլղարացի կոմպոզիտոր Պանչո Վլադիգերովի (1899-1978) անունով։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ 1944 թվականի հունվարի 10-ին Սոֆիայի մեծ ռմբակոծությունից հետո կոնսերվատորիան տարհանվել է Սվոգե բնակավայր ։
Ակադեմիան գտնվում է Երկու շենքերում։ Առաջարկում է 30 ծրագիր։ Ունի երեք ֆակուլտետներ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի համալսարաններ Կատեգորիա:1921 հիմնադրված կրթական հաստատություններ Կատեգորիա:Բուլղարիայի երաժշտական դպրոցներ Կատեգորիա:1921 հիմնադրումներ Բուլղարիայում
Ուչքիլիսա (այլ կիրառումներ)
Ուչքիլիսա, կարող է վերաբերել՝
Դարայուրտ (այլ կիրառումներ)
Դարայուրտ, կարող է վերաբերել՝
Գայլառու
Գայլառու, լեռնագագաթ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում, Արագածի լեռնահամակարգի հարավ-արևելյան մասում, Գեղարոտ գետի ձախափնյակում, Արագածավան գյուղից 1 կմ արևմուտք։ Բարձրությունը 2120 մ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի լեռներ
Եմելյան Պուգաչով (ֆիլմ)
«Եմելյան Պուգաչով» («Емельян Пугачёв»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, պատմական երկերգություն, որ նկարհանել է ռեժիսոր Ալեքսեյ Սալտիկովը։
Ֆիլմը ներառում է երկու մաս՝ «Ազատության ստրուկները» («Невольники свободы») և «Կամք՝ լվացված քրտինքով» («Воля, кровью омытая»)։
Սյուժե
1773 թվական։ Դոնի կազակ Եմելյան Պուգաչովը իր շուրջն է հավաքում համախոհների՝ իրեն կոչելով հրաշքով փրկված կայսր Պյոտոր Ֆեոդորովիչ։ Նա գլխավորում է ապստամբությունը, որը ժամանակի հնթացքում վերաճում է լայնամաշտաբ պատերազմի՝ ընդգրկելով զգալի տարածք։
Ռազմական գործողությունների ընթացքում Պուգաչովականները գրավում են բազմաթիվ ամրոցներ, ապստամբների շարքերը համլրում են կազակների ջոկատներ, ճորտեր,փաստական տաժանակիրներ։ Նրանց միանում է բաշկիրական հեծելագունդը Սալավաթ Յուլաևի գլխավորությամբ։ Կայսրուհի Եկատերինան չի կարողանում զորք հավաքել ապստամբների դեմ, քանի որ կանոնավոր բանակը մասնակցում է ռուս-թուրքական շարունակվող պատերազմին։
Կազանի մոտ տեղի ունեցած մարտում փոխգնդապետ Միխելսոնը ջախջախիչ հարված է հասցնում պուգաչովականներին։ Սոլենիկովյան վատագայի մոտ տեղի ունեցած հաջորդ նշանակալի մարտում ապստամբների ջոկատները վերջնականապես ջախջախվում են, և կազակական գնդապետների դավադրության արդյունքում Պուգաչովին հանձնում են իշխանություններին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:1978 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ռուսաստանում
Քոմանչի շրջան (Կանզաս)
Քոմանչի շրջան (Comanche County), ԱՄՆ Կանզաս նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 2.041 կմ² է, բնակչությունը՝ 1.967 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Քոլդուոթեր բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1867 թ.։
Կատեգորիա:Կանզասի շրջաններ
Խոստա
Պատմական ակնարկ
Բնակավայրը հայտնի է միջնադարից, որպես աբխազական Խամիշ իշխանական տոհմի տիրույթ։ 12-րդ դարում այստեղ գտնվում էր ջենովական Կաստո առևտրավանը։
1899 թվականին Խոստա բնակավայրին շնորհվել է քաղաքի կարգավիճակ։ Խոստա գետի հովիտը գետաբերանի մոտ` բաժանվել է 175 քաղաքային, 60 արհեստագործական և 50 ամառանոցային հողատարածքների։ 1905 թվականի դեկտեմբերի 28-ից մինչև 1906 թվականի հունվարի 6-ը, Խոստայում գործունեություն է ծավալել Սոչիի հանրապետությունը։
1951 թվականին ընդգրկվել է Սոչի քաղաքի կազմի մեջ և ստացել միկրոշրջանի կարգավիճակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի առողջարաններ Կատեգորիա:Սոչի Կատեգորիա:1899 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ճակատագիր (ֆիլմ, 1977)
«Ճակատագիր» («Судьба»), 1977 թվականի խորհրդային լայնաֆորմատ կինոֆիլմ։ «Երկրային սեր» ֆիլմի շարունակությունն է։ Նկարահանվել է Պյոտր Պրոսկուրինի «Ճակատագիր» վեպի հիման վրա։
Սյուժե
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ Զախար Դերյուգինը մեկնում է ռազմաճակատ, սակայն գերի է ընկնում։ Զախարի քույրը՝ Կատյան, հայտնվում է օկուպազված տարածքում։ Չկարողանալով համաձայնություն ձեռք բերել համագործակցության վերաբերյալ՝ գերմանացիները սպանում են նրան։ Դերյուգինի ավագ որդին զոհվում է ֆաշիստական գնդակից փախչելու փորձի ժամանակ, երբ նրան մյուս երեխաների ու դեռահասների հետ նախապատրաստում են ուղարկելու Գերմանիա։ Նրա մայրը՝ Եվֆրոսինյան, հրդեհում է իր տունը այնտեղ ապրող զավթիչ զինվորների հետ միասին։ Դրան ի պատասխան՝ գերմանացիները նախապատրաստում են պատժիչ գործողություն, սակայն պարտիզանները, որոնց շարքում է գերությունից փախած Զախարը, գրավում են գյուղն ու ոչնչացնում ֆաշիստական կայազորը։ Փրկելով գյուղի բնակիչներին՝ պարտիզանները կազմակերպում են զանգվածային տարհանում։
Թյուրքացում
Թյուրքացում (Türkleştirme), թյուրքական հասարակության մեջ ոչ թյուրքական ծագում ունեցող ազգերի լեզվական ասիմիլյացիայի գործընթաց, որի ընթացքում տեղի է ունեցել էթնիկ խմբի կամ ամբողջ էթնոսի լեզվի կորուստ և դրա փոխարինում թյուրքական որևէ մի լեզվով ։ Թյուրքացման գործընթացը հիմնականում տեղի է ունեցել XI-XV դարերի թյուրքական միգրացիայի ժամանակ։ Որոշ դեպքերում, օրինակ Օսմանյան կայսրությունում, թյուրքացումը քրիստոնեական ազգերի իսլամացման հետևանք էր, չնայած այն հանգամանքին, որ որոշ թյուրքալեզու ազգեր քրիստոնեության հետևորդներ են (գագաուզներ, չուվաշներ, յակուտներ) կամ էլ բուդդիստներ (տուվացիներ)։
Տիպաբանություն և աշխարհագրություն
Թյուրքացումը կարող էր տեղի ունենալ ինչպես բնական ճանապարհով՝ մշակութային կապեր, միջազգային ամուսնություններ և այլն, այնպես էլ ստիպողական (բռնի) բնույթ՝ նվաճում, բնակչության բնաջնջում և հարկադիր տեղահանություն։ Ոչ թյուրքական ազգերի թյուրքացման գործընթացը մեծապես տեղի է ունեցել Միջին Ասիայում, որտեղ թյուրքացման են ենթարկվել իրանական ծագում ունեցող քոչվոր և հողագործ էթնիկ խմբերը։ Եվրասիական տափաստաններում տեղի է ունեցել նաև մոնղոլական և թյուրքական էթնիկ խմբերի ձուլում՝ վերջիններիս թվաքանակային դոմինանտության պատճառով։
Որոշ դեպքերում, թյուրքացման են ենթարկվել նաև ուգրո-ֆիննական բնակչությունը։ Թյուրքացման վայրերից մի օրինակ է հանդիսանում Հյուսիսային մոնղոլիան, որտեղ ձևավորվել են թաթարները։ Ամենուշը և ամենաբարդը հանդիսանում է Անատոլիայի թյուրքացումը, որը տեղի է ունեցել դեպի Փոքր Ասիա թյուրքական միգրացիայի արդյունքում ։
Թյուրքացումը Սիբիրում և Կենտրոնական Ասիայում
«Ղրղզները հանդիսանում են այն ազգերից մեկը, որոնք ամենայն հավանականությամբ ունեցել են ոչ թյուրքական ծագումնաբանություն և բռնի կերպով թյուրքացվել են։ Թյուրքացվել են նաև սամոդիական ազգությունների այն հատվածը, որոնք բնակվում էին սամոդիական ազգությունների տարածման տեղանքի հարավային հատվածում։ Այդ գործընթացը չի ավարտվել մինչ օրս», — գրում է թյուրքագետ Վասիլի Վլադիմիրովիչ Բարտոլդը ։
Թյուրքացումը Մոնղոլական կայսրությունում
Ոսկե հորդայում՝ հատկապես Ուզբեկ խանի կառավարման ժամանակ ակտիվորեն տեղի է ունեցել մոնղոլների թյուրքացման գործընթացը։ Եգիպտոսի սուլթանի քարտուղար Իբն Ֆադլուլլահ ալ Օմարին գրել է Ոսկե հորդայում թյուրքացման գործընթացի մասին․ «Հնում այդ պետությունը՝ Ոսկե հորդան եղել է ղփչաղների երկիրը, սակայն երբ թաթարները գրավեցին այն, ղփչաղները դարձան նրանց ենթակաները։ Այնուհետև (ժամանակի ընթացքում), թաթարները խառնվեցին ղփչաղների հետ և հզորացան։ Ղփչաղները ձեռք բերեցին թաթարների բնավորության գծերը և ռասայական հատկանիշները։ Այդ ազգերը նմանվեցին իրար, կարծես նրանք միևնույն ծագումն ունեին։ Արդյունքում, մոնղոլները զբաղեցրեցին ղփչաղների տարածքները և շարունակեցին ապրել միմյանց հետ։ Այդպիսով, երկար ժամանակ միևնույն վայրում բնակվելը ստիպում է մարդուն հարմարվել տեղանքին և փոխել իր բնավորության գծերը՝ նմանեցնելով այդ երկրում ընդունված արժեքներին, ինչպես մենք վերևում նշել ենք։ Միայն, երբեմն, նկատվում են մաշկի գույնի տարբերություններ, որոնք որոշակիորեն կապված են նաև տեղանքի հետ»  ։
Այդպիսի կարծիք է հայտնել նաև Ֆիշերը 18-րդ դարում։ Խոսելով թաթարների մասին՝ որպես «թուրքական ազգերից ամենամեծաքանակի մասին», նա նշում է, որ «ժամանակի ընթացքում թաթար անվանումը խառնվել է մոնղոլների հետ և գերակա դիրք գրավել։ Պատճառը կարող էր լինել նրանում, որ Չինգիզ խանի զորքերը, նրա հաջորդները ավելի մեծ թիվ են կազմել, քան մոնղոլները ամբողջությամբ ։
Հայտնի մոնղոլագետ, խորհրդային գիտնական, ակադեմիկոս Բորիս Վլադիմիրովիչ Վլադիմիրցովը նույնպես նշում է, որ «արևմուտք տեղափոխված մոնղոլները անմիջապես ենթարկվեցին թյուրքացման։ Կարծում եմ, որ պատճառը թյուրքերի և մոնղոլների միջև առկա նմանություններն էին»։ Եվ միայն Միջին Ասիայի համար է նա անում բացառություն` նշելով, որ «մոնղոլների կողմից իսլամական մշակույթի ընդունումը ավելի դանդաղ է տեղի ունեցել, քան Պարսկաստանում, քանի որ Միջին Ասիայում մոնղոլները հայտնվել են իրենց ազգակից թյուրքացված քոչվորների հետ միասին» ։
Խնձորուտի եկեղեցի
Խնձորուտի եկեղեցի, Հայ առաքելական եկեղեցու տաճար Հայաստանի Տավուշի մարզում գտնվող միջնադարյան Խնձորուտ գյուղատեղում, որը գտնվում է Առաքելոց վանքից ոչ հեռու, դեպի հյուսիս-արևելք։ Առաքելոց վանքի հետ կապված Է եղել գյուղամիջի ճանապարհով, որը մինչև այժմ Էլ նկատելի է։ Գյուղատեղի կենտրոնում, բարձունքի վրա մինչև այժմ կանգուն է 13-րդ դարում կառուցված գողտրիկ եկեղեցին։ Այն որձաքարերով շարված թաղածածկ շինություն է։ Եկեղեցուց բացի պահպանվել Է նաև շատ ուշագրավ մի խաչքար, որը տեղացիները անվանում են “Բեմ”։ Գտնվում Է եկեղեցուց 50 մետր դեպի հյուսիս։ Խաչքարի կամարաձև շրջանակին, ճակատին, խաչթևերի միջև ու ներքևի մասում կան տարբեր տառաձևերով փորագրված մի քանի արձանագրություններ։ Դրանցից մեկում հիշատակված Է իշխան Սադունի երկրորդ որդու՝ Պապակի, իսկ խաչթևերից ներքև՝ խաչքարն ստեղծող Յոհաննես վարպետի անունները։
Թյուրքացում
Թյուրքացումը Օսմանյան կայսրությունում
Անատոլիայի թյուրքացումը սկսվել է XI դարի երկրորդ կեսին։ Թյուրքական առաջին արշավանքը դեպի Փոքր Ասիա տեղի է ունեցել 1064 թվականին։ 1071 թվականին թյուրքերը գրավել էին ողջ Կենտրոնական Անատոլիան։ 1097 թվականին թուրքերը հասել են Էգեյան ծովի ափը։ Հայերի, հույների և խաչակիրների միասնական ջանքերով, թուրքերը հետ են շպրտվել, սակայն Կենտրոնական Անատոլիայից նրանց արտաքսել հնարավոր չի եղել։ Սկզբնական շրջանում թյուրք-անասնապահները կազմել են տարածաշրջանի բնակչության միայն մի փոքր մասը։ Բնակչության մեծ մասը կազմել են հայերը, հույները, քրդերը, հրեաները և արաբները ։ Սակայն ռազմական հզոր ներուժը թյուրքերին տալիս էր ոչ միայն ռազմական, այլև դեմոգրաֆիական առավելություն՝ տարածաշրջանի մյուս ազգերի նկատմամբ։
Խնձորուտի եկեղեցի
Գրականություն
Կատեգորիա:13-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Տավուշի թեմի վանքեր և եկեղեցիներ
Թյուրքացում
Թյուրքացումը Օսմանյան կայսրությունում
Երբ անկման փուլում գտնվող Բյուզանդական կայսրությունը կորցնում էր իր քաղաքները, Անատոլիայի հունական քաղաքների անվանումները սկսեցին թյուրքականացվել (այսպես, Պրուսսան դարձավ Բուրսա, Նիկեան վերանվանվեց Իզնիքի, Նիկոմեդիան՝ Իզմիթի), կամ էլ ստացան նոր անվանումներ։
Սուլթանները իրենց հարեմներում ունեին այլազգի բազմաթիվ հարճեր, որոնց երեխաները պարտադրված պետք է խոսեին թուրքերեն, ինչն էլ նշանակում էր, որ նրանք դաստիարակվում էին որպես թյուրքեր։ Նույնը վերաբերում էր նաև դևշիրմեի տղաներին։
Այսպես, պալատի «բանտարկյալներից» մեկը (այսինքն ստրուկներից մեկը) գրել է․ «Պալատում կան միայն մի քանի մարդիկ, ովքեր ի ծնե խոսում են թյուրքերեն, քանի որ սուլթանը կարծում է, որ իրեն հավատարմորեն ծառայում են կրոնափոխ քրիստոնյաները, ովքեր չունեն ոչ բարեկամներ, ոչ տուն, ոչ ծնողներ, ոչ ընկերներ»։ Օսմանյան բյուրոկրատիայի մեջ տարածված «Կառավարում կամ կանոններ կառավարիչների համար» գրքում նշված է, որ եթե սուլթանը ծառայության վերցնի այլ ազգությունների ներկայացուցիչներին, ապա «ապա բոլոր ազգերը կձգտեն գերազանցել միմյանց… Եթե բանակը բաղկացած է միայն մեկ ազգից, վտանգ կարող է առաջանալ։ Զինվորները չունեն նախանձախնդրություն և նրանք հակված են անկանոն վիճակի պահպանմանը» ։
Ուշ ժամանակաշրջանի Օսմանյան կայսրությունում, երբ թյուրքականությանը, այլ ոչ թե մուսուլման լինելուն, տրվեց պետական առաջնահերթություն, գործի դրվեցին բռնի մեթոդները (տարհանում, զանգվածային ջարդեր և այլն)։ Այդ բախտին են արժանացել նաև այն թյուրքերը, ովքեր բնակվում էին կայսրության սահմաններից դուրս։
Բնորոշ գծեր
Թյուրքացումը ոչ միայն ուղեկցվել (արտաքինի) ֆիզիկական բնույթի փոփոխություններով, ինչը մշակութային կապերի ազդեցություն է, այլ ոչ թե ամուսնական հարաբերությունների։ Տեղական լեզուների թյուրքացումը տեղի է ունեցել ժամանակի ընթացքում։ Սկզբում ասիմիլացված ազգերը խոսել են երկու լեզուներով էլ, այնուհետև ամբողջությամբ դարձել թյուրքալեզու։ Ոչ միշտ է թյուրքացման գործընթացը հաջողությամբ ավարտվել։ Հաճախ գործընթացի ավարտմանը խանգարել են արտաքին տարբեր գործոններ։ Այսպես, իրենց պատմության սկզբնական շրջանում հունգարական ցեղերը ինտենսիվորեն հարաբերվել են թյուրքերի հետ, սակայն X դարում հունգարացիների միգրացիան դեպի Եվրոպա, խզեց այդ հարաբերությունները։ Դոբրուդջայի բուլղարացման և ռումինացման արդյունքում ասիմիլյացիայի են ենթարկվել նաև այդտեղի թյուրքախոս բնակչությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրքական ազգայնականություն Կատեգորիա:Թյուրքական լեզուներ Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Թուրքիայի մշակույթ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պատմություն
Խոստակդար
Խոստակդար (միջին պարսկ. խվասթաք-դար - ավատատեր), խոստակ ստացող ավատատեր պարթև Արշակունիների, Սասանյանների պետությունում և Հայաստանում։ Խոստակդարն իրավունք չուներ առանց խոշոր ֆեոդալի վաճառել կամ նվիրել խոստակը։
Խոստակդարն իր խոստակը կարող էր ժառանգել որդիներին կամ մերձավորներին՝ ըստ օրենքի և կտակի։ Ժառանգությունը որդիներին տրվել է ամբողջությամբ կամ յուրաքանչյուրին՝ իր բաժինը։ Խոստակդարի պարտքը պարտավոր էին վճարել նրա որդիները՝ ժառանգության իրենց բաժնին համապատասխան։ Այլադավանները խոստակդարի ժառանգորդ չէին ճանաչվում։
Կատեգորիա:Ավատատիրությունը Հայաստանում
Վիխրովկա (գյուղ, Դունաևցիի շրջան)
Վիխրովկա (Вихрівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վիխրովկա գյուղում բնակվում էր 510 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1501 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 339,77 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Չեկ
Չեկ, փաստաթուղթ, հաշվի տիրոջ հանձնարարությունը վճարորդին (վարկային հիմնարկին)՝ դրանում նշված դրամական գումարը ներկայացնողին վճարելու մասին։ Արժեթղթի տեսակ է։ Առաջացել է փողի շրջանառության և վճարման միջոցի ֆունկցիաներից։ Որպես շրջանառության վարկային միջոց լայնորեն կիրառվում է հատկապես զարգացած երկրների ներպետական և միջպետական հաշվարկներում։ Չեկում պետք է նշվի տալու թվականը և վայրը, վճարորդը, այն հաշիվը, որից կատարվելու է վճարումը, չեկատուի ստորագրությունը։ Դրանցից մեկի բացակայության դեպքում այն համարվում է անվավեր, իսկ ուղղումներ, փոփոխություններ կատարել չի թույլատրվում։ Չեկը, չհաշված տալու օրը, ուժի մեջ է 10 օր։ Չեկատուն պատասխանատու է չեկագումարի վճարման համար, մաս-֊մաս վճարումը չի թույլատրվում։
Կատեգորիա:Փաստաթղթեր Կատեգորիա:Քաղաքացիական իրավունք
Դարբաս (այլ կիրառումներ)
Դարբաս, կարող է վերաբերել՝
Նիկիտինո (գյուղ, Սիչովսկի շրջան)
Նիկիտինո (Никитино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սիչովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սիչովսկի շրջանի բնակավայրեր
Հեգեմոնիկ առնականություն
Հեգեմոնիկ առնականություն (hegemonic masculinity), նաև գերիշխող կամ դոմինանտ տղամարդկություն` տերմին, որը ներկայացրել է ավստրալիացի սոցիոլոգ Ռավին Քոնելը, նկարագրելու համար տղամարդկանց համայնքի մշակույթի հիերարխիայի գագաթին գտնվող և դրա գերակշռող մասի բաժանվող առնականության տեսակը։ Ռուս գիտնական Իգոր Կոնը հեգեմոն առնականությունը համարում է որպես սոցիալ-մշակութային նորմատիվ կանոն, որով առաջնորդվում են տղամարդիկ և տղաները։
«Իսկական տղամարդու» կերպարը
Հեգեմոնիկ առնականությունը տղամարդկության ցանկալի «նորմատիվ» մոդելն ու իդեալն է։ Այս օրինակներին հետևելու ցանկությունը հասարակության մեջ խրախուսվում է։ Չնայած դրան, ոչ բոլոր տղամարդիկ են փորձում ենթարկվել հեգեմոնիկ առնականության չափանիշներին։
Հեգեմոնային առնականությունը արտացոլում է այս կամ այն հասարակության մեջ գոյություն ունեցող «իսկական տղամարդ» հասկացությունը և իրականացվում է կանանց կամ այլ քիչ հեղինակավոր ձևերի հետ հարաբերություններում («կեղծ տղամարդիկ»)։ Այս հեգեմոնիան հիմնված է բռնության և ճանաչման վրա։ Հեգեմոնիկ առնականության հակառակը առնականության տարբեր մարգինալացված մոդելներ են, որոնք գոյություն ունեն էթնիկ, սոցիալական և սեռական փոքրամասնությունների խմբերում։ Տղամարդկության այս դրսևորումները մեծամասնության կողմից գնահատվում են որպես «արատավոր», մարգինալացվում և ընկալվում են հանդուրժողականության տարբեր մակարդակներով` հաճախ դառնալով հայրիշխանական հասարակությունների խտրականության օբյեկտներ։
Հեգեմոնիկ առնականությանը բնորոշ են կանացի ամեն ինչից խուսափելը(«առանց կանանց»), հոմոֆոբիան, ինքնավստահությունը, ագրեսիվությունը, մրցակցությունը, բարձր սոցիալական կարգավիճակի համար պայքարը, անտարբեր սեքսուալությունը և զգացմունքային զսպվածությունը։ Հեգեմոնիկ առնականությունը մեծ ազդեցություն ունի տղաների սոցիալականացման գործընթացի վրա` նրանց մոտ զարգանում են իշխանության, ուժի, սիրո հետ կապված ուժեղ զգացմունքներ, ինչպես նաև տաբու են դարձնում թուլությունը, որը արտահայտված է վախով, քնքշությամբ և ամոթի զգացումով։
Կնուտ Համսուն
1920 թվականի Գրականության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր։
Կենսագրություն
Համսունը ծնվել է 1859 թվականի օգոստոսի 4-ին, Գուդբրանդսդալենյան հովտում գտնվող Վեգե ծխական համայնքում։ Եղել է գյուղի դերձակ Պետեր Պեդերսենի չորրորդ երեխան։ Ապրել է աղքատության մեջ, ինը տարեկանից աշխատել է հորեղբոր գրասենյակում, ապա սկսվել են թափառական տարիները (1873 թվականից), որի ընթացքում նա փոխել է բազմաթիվ զբաղմունքներ։ Գրել սկսել է 17 տարեկանում։ Առաջին գիրքը` «Խորհրդավոր մարդ։ Նորդլանդական սիրո պատմություն» (Den Gaadefulde. En kjærlighedshistorie fra Nordland), հայտնվել է 1877 թվականին։ Երիտասարդության տարիներին նա շատ է ճանապարհորդել՝ այցելելով, մասնավորապես, Միացյալ Նահանգներ։ 1888 թվականից հետո հաստատվել է Կոպենհագենում։ 1890 թվականին Համսունը հրատարակել է նորարարական հոգեբանական «Սով» (Նորվեգական կեղտ) վեպը, որն էլ նրան համբավ է բերել։ 1890-ական թվականներին և հատկապես 1900 թվականին Համսունը եղել է աշխարհի ամենահայտնի գրողներից և մոդեռնիզմի դրամատուրգներից մեկը, նրա ստեղծագործությունները բազմիցս թարգմանվել են, հայտնի է եղել նաև Ռուսաստանում։
1898 թվականին Համսունն ամուսնացել է Բերգլիոտ Բեհի հետ։ Այդ ամուսնությունը տևել է ութ տարի։ 1909 թվականին նա երկրորդ անգամ ամուսնացել է դերասանուհի Մարի Անդերսենի հետ։ Հարսանիքից հետո Մարին թողել է իր կարիերան և մինչ կյանքի վերջ մնացել Համսունի հետ։ 1918 թվականին ամուսինները գնել են Նյորհոլմի կալվածքը, որտեղ էլ Համսունը անցկացրել է կյանքի մնացած մասը։
1920 թվականին Համսունն արժանացել է Գրականության Նոբելյան մրցանակի՝ «Երկրի պտուղները» (Markens Grøde) մոնումենտալ աշխատանքի համար։ 1943 թվականին Համսունն իր Նոբելյան մրցանակակրի մեդալը հանձնել է Երրորդ Ռեյխի քարոզչության նախարար Յոզեֆ Գեբելսին։
Համսունն իր ստեղծագործությունների մասին գրել է «Որպես ժամանակակից հոգեբան՝ ես պետք է լուսավորեմ և ուսումնասիրեմ հոգին։ Ես պետք է այն ուսումնասիրեմ վեր ու վար՝ բոլոր տեսանկյուններից, որպեսզի թափանցեմ ամենագաղտնի խորքերը»։
Պատերազմի ավարտից հետո Համսունը դատապարտվել է։ Զառամյալ տարիքի պատճառով նա խուսափել է ազատազրկումից, բայց քաղաքացիական հայցով տուգանվել է։ Ավելի ուշ նա դատավարության գործընթացը նկարագրել է «Մացառուտ արահետներով» պատմվածքում։ Գրողի որդին՝ Արիլդը, որպես ռազմական թղթակից ծառայել է հատուկ քարոզչական դասակում, որը 1943 թվականին ընդգրկվել է ՍՍ-ի «Կուրտ Էգերս» հատուկ քարոզչական գնդում ։
Պատերազմից հետո Համսունը որոշ ժամանակ ապրել է ծերանոցում, իսկ 1950 թվականին վերադարձել է Նյորհոլմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգացի գրողներ Կատեգորիա:Նորվեգացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Նորվեգացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ
Վարդան Աստվածատրյան (այլ կիրառումներ)
Վարդան Աստվածատրյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել՝
Ուռեկ (այլ կիրառումներ)
Ուռեկ, կարող է վերաբերել՝
Սերիկ Շեկոյան
Սերիկ Հակոբի Շեկոյան, հայ դերասանուհի։ ՀԽՍՀ վաստակավոր (1962) և Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1983)։
Եղել է դերասան Արտեմ Լուսինյանի կինը։
Կենսագրություն
1945 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի կինոստուդիայի դերասանական ստուդիան։ 1945 թվականից եղել է Թբիլիսիի հայկական թատրոնի դերասանուհի։ Աշխատել է Ալավերդու պետական թատրոնում, ապա նորից վերադարձել Թբիլիսի, որտեղ ավարտել է Թբիլիսիի պետական մանկավարժական ինստիտուտի օտար լեզուների ֆակուլտետը՝ ստանալով ֆրանսերենի ուսուցչի որակավորում։ Հանդես է եկել բնութագրական և դրամատիկական դերերով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Վրաստան)
Երմիլովո (գյուղ, Բալեզինսկի շրջան)
Երմիլովո (Ермилово), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Բալեզինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 10 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Բալեզինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ծննդաբերող աստվածը
Ծննդաբերող աստվածը (God Giving Birth), շվեդ նկարչուհի Մոնիկա Սյոոյի (Monica Sjöö) 1968 թվականի ստեղծագործությունը, որտեղ ծննդաբերող մերկ մի կին է պատկերված, որի դեմքը կիսով չափ մուգ է և կիսով չափ լուսավոր։ Սյոոն երկրորդ ալիքի ֆեմինիզմի և «աստվածուհու շարժման» ներկայացուցիչ է։ Իր երկրորդ որդու ծննդյան ժամանակ նա ներքին տեսիլքներ է ունեցել, որոնք ստիպել են նրան դիտել մայրությունը կրոնական լույսի ներքո, և դա ոգեշնչել է նրան նկարել «Ծննդաբերող աստվածը» ։
Կարլ Լիբկնեխտի փողոց (Կրասնի Սուլին)
Կարլ Լիբկնեխտի փողոց (Улица Карла Либкнехта), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքում։ Անվանվել է գերմանացի սոցիալիստ, Գերմանիայի կոմունիստական կուսակցության հիմնադիրներից մեկի` Կարլ Լիբկնեխտի (1871-1919) պատվին։ Սկիզբ է առնում Օգորոդնայա փողոցից և, ձգվելով արևմտյան ուղղությամբ, ավարտվում` միանալով դեպի Վերբենկա միկրոշրջան գնացող ճանապարհին։ Երկարությունը 900 մետր է։
Ծննդաբերող աստվածը
Նկարը առաջին անգամ ցուցադրվել է Միացյալ Թագավորությունում 1970 և 1973 թվականներին։ «Ծննդաբերող աստվածը» քննադատության է արժանացել քրիստոնեական խմբերի կողմից, ովքեր մեղադրել են նրան սրբապղծության մեջ։ Այն քննարկվել է ժամանակակից հեթանոսների կողմից, որպես կրոնական կերպար և ֆեմինիստ գիտնականների շրջանում՝ հոգևոր և ֆիզիկական ստեղծագործությունը կապելու իր ձևի համար։ Կտավը այժմ գտնվում է Շվեդիայի Սկելլեֆտեա քաղաքի Աննա Նորդլանդեր թանգարանում (Museum Anna Nordlander) ։
Կարլ Լիբկնեխտի փողոց (Կրասնի Սուլին)
Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Կարլ Լիբկնեխտի փողոցը սկսվում է Օգորոդնայա փողոցից, հատում է Կրուպսկայայի փողոցը, այնուհետև շարունակվում է Կրուպսկայայի փողոցով 90 մետր դեպի հյուսիս ընկած հատվածից, հատում Կրոնշտադտի փողոցը, Կասպիյսկի և Յունի նրբանցքները, ավարտվում` միանալով դեպի Վերբենկա միկրոշրջան գնացող ճանապարհին։ Փողոցի երկարությունը 900 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 78 շինություն։
Ծննդաբերող աստվածը
Նախապատմություն
Մոնիկա Սյոոն (1938–2005) շվեդ նկարչուհի, գրող և քաղաքական ակտիվիստ է, ով իր կյանքի մեծ մասն ապրել է Միացյալ Թագավորության Բրիստոլ քաղաքում։ Նա ներգրավված է եղել կանանց ազատագրական շարժման մեջ և 1968 թվականի ամռանը, երբ դարձել ձևավորվող ֆեմինիզմի երկրորդ ալիքի անդամ՝ երեք ամիս անցկացրել է Միացյալ Նահանգներում։ Դեռևս Բրիտանիայում նա կապ է պահպանել Նյու Յորքի ֆեմինիստ Բեյլա Քոհենի հետ, ով թարմացումներ և նյութեր է ուղարկել այնպիսի խմբերից, ինչպիսին է WITCH-ը։ Մոնիկա Սյոոն, դարձել աստվածուհի շարժման վաղ ներկայացուցիչներից մեկը, որտեղ ժամանակակից հեթանոսության հիմքում կինն էր ։
Կարլ Լիբկնեխտի փողոց (Կրասնի Սուլին)
Նկարագրություն
Կարլ Լիբկնեխտի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346359։
Ծննդաբերող աստվածը
Նախապատմություն
Սյոոյի կրոնական տեքստերում Աստծո ամենատարածված անունները կամ պատկերներն են «Մեծ մայրը» և «Մայր Երկիրը»L Իր աշխատություններում նա հաճախ օգտագործում էր ծննդաբերությունը որպես ստեղծագործության փոխաբերություն։ «Ծննդաբերող աստվածը» կտավը նկարվել է նրա՝ Միացյալ Նահանգներ մեկնելուց անմիջապես առաջ և ավարտվել է 1968 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Բրիտանիա վերադառնալուց անմիջապես հետո։ Նա ոգևորված իր որդու ծննդով, նկարագրել է այն, որպես հոգևոր և ֆիզիկական փոփոխությյուն։ Նա գրել է իր կայքում.
Կարլ Լիբկնեխտի փողոց (Կրասնի Սուլին)
Նկարագրություն
Փողոցն անվանվել է գերմանացի սոցիալիստ, երկրորդ ինտերնացիոնալի անդամ, Գերմանիայի կոմունիստական կուսակցության հիմնադիրներից մեկի` Կարլ Լիբկնեխտի (1871-1919) պատվին։ Նա մեծ դեր է խաղացել Գերմանիայում 1918 թվականի նոյեմբերյան հեղափոխության իրականացման գործում։ 1919 թվականի հունվարին Լիբկնեխտը Բեռլինի բանվորների կազմակերպած ապստամբության դաժանաբար ճնշվելուց հետո կալանավորվել ու սպանվել է կուսակցական ընկերոջ՝ Ռոզա Լյուքսեմբուրգի հետ ։
Ծննդաբերող աստվածը
Նախապատմություն
"Առաջին անգամ ես զգացի իմ, կնոջ մարմնի հսկայական ուժը, և՛ ցավոտ, և՛ տիեզերական, և մտքիս աչքերում «տեսա» եկող և գնացող, սևացող մեծ լուսավոր զանգվածներ և պայծառ լույսի զանգվածներ։ Տիեզերքի աստվածուհին իր մաքուր էներգետիկ մարմնում։ Այս ծնունդը փոխեց իմ կյանքը և դրդեց ինձ կասկածի տակ դնել նահապետական ​​մշակույթը, որտեղ մենք ապրում ենք, և նրա կրոնները, որոնք ժխտում են մայրերի և Մեծ մոր կյանք կերտող ուժերը"
Նկարագիր
«Ծննդաբերող աստվածը» նկարված է յուղաներկով մեյսոնիտի վրա և ունի 185 սմ × 125 սմ չափսեր։ Նկարում պատկերված է ոճավորված, մերկ և ճաղատ կին։ Կնոջ դեմքի ձախ կողմը լուսավոր է, իսկ աջ կողմը՝ տվերում է։ Նրա ձեռքերը տարածված ազդրերին են, և երեխան գլխով արդեն լույս աշխար է եկել։ Մուգ ֆոնի վրա, կնոջ գլխի բարձրության վրա պատկերված են չորս վառ երկնային մարմիններ։ Մարմնից ներքեւ՝ սրունքների արանքում, երկրագունդն է, որի վերեւում մեծատառերով գրված է՝ «Աստված ծնունդ է տալիս» տեքստը։
Կարլ Լիբկնեխտի փողոց (Կրասնի Սուլին)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Ծննդաբերող աստվածը
Վերլուծություն և քննադատություն
Սյոոն ասել է, որ Աստված բառը կարևոր է, քանի որ եթե նա օգտագործեր Աստվածուհի բառը, ապա այդ կերպարը «կարող էր հասկացվեր որպես բազմաթիվ աստվածուհիներից մեկը և/կամ պտղաբերության կերպար, այլ ոչ թե որպես տիեզերական ստեղծագործ ուժ, որը նա մտադիր էր պատկերել Դորին Վալիենտեն իր 1989 թվականի «Կախարդության վերածնունդը» գրքում «Ծննդաբերող աստվածը» անվանել է․ «Մայր աստվածուհու ամենահզոր պատկերներից մեկը, որը կարելի է տեսնել ժամանակակից ժամանակներում» Արվեստի պատմաբան Էնդրյու Հոթլը «Ծննդաբերող աստվածը» նմանեցնում է Սինթիա Մեյլմանի 1978 թվականի «Աստված» նկարին, որը նույնպես ներկայացնում է Աստծուն որպես մերկ կին, սակայն Սյոոյի նկարն առանձնանում է Սյոոյի «Մեծ տիեզերական մորը» նվիրումով
Ըստ ֆեմինիստ արվեստաբան Էմի Մալլինի՝ «Ծննդաբերող աստվածը» վերաբերում է կանանց հոգևոր և ֆիզիկական ստեղծագործությանը, և պատկերում է «թե՛ մարմնական և թե՛ հոգևոր հղիության միջև երկփեղկվածությունը, թե՛ վերջինիս տրված առաջնահերթությունը» Թեև միտք-մարմին դուալիզմի ակնհայտ մերժմանը, Մալլինը քննադատում է նկարը մի քանի պատճառներով. մահկանացու կինը կարծես, արժևորում է հղիությունը միայն երեխայի համար, որը նրա վերջնական արդյունքն է
Գիտնական Մագդալենա Ռայվիոն ասում է, որ ինքը համակրում է Մալլինի մտահոգությունը «հոգևոր հղիության» վերաբերյալ, որը հակված է առաջնահերթություն տալ տղամարդու ստեղծագործությանը` շեշտը դնելով կանանց մարմնի ֆիզիկականության վրա, բայց նա մարտահրավեր է նետում Մալլինի մտահոգություններին Աստծո ծննդաբերելու վերաբերյալ` այն դնելով «հոգևոր էկոֆեմինիստական» համատեքստում։ Այս համատեքստում Ռաիվիոն «Ծննդաբերող աստվածը» մեկնաբանում է, որպես «սոցիալապես փոխակերպվող ֆիզիկական և սուրբ գործընթաց կամ փոփոխության փոխաբերություն»։
Ցուցադրություններ
«Ծննդաբերող աստվածը» առաջին անգամ ցուցադրվել է 1970 թվականին Կորնուոլ նահանգի Սենթ Իվս քաղաքում կայացած արվեստի փառատոնում, որը հովանավորվել է Մեծ Բրիտանիայի Արվեստի խորհրդի կողմից։ Այն ցուցադրվել է Լոնդոնի Շվեյցարական Քոթեջ գրադարանում 1973 թվականին՝ «5 կին արվեստագետ - պատկերներ և կանացի ուժ» ցուցադրության շրջանակներում։ Քրիստոնեական խմբերն այս ցուցահանդեսների ժամանակ նկարչին մեղադրել են սրբապղծության մեջ։ Հայց է ներկայացվել է բրիտանական սրբապղծության մասին օրենքը խախտելու համար, սակայն գործը չի ընդունվել դատարանի կողմից։ 1993 թվականին Սյոոն և Բրիստոլի քաղաքական-կրոնական ֆեմինիստական Ամա Մաու խումբը կիրակնօրյա պատարագի ժամանակ Բրիստոլի տաճարում բարձրացրել են «Ծննդաբերող աստվածը» նկարի պատկերով պաստառ, որպես մեղադրանք քրիստոնեական եկեղեցուն, որ նա հայհոյել է Մայր աստվածուհուն։
Շվեդիայի Սկելլեֆտեա քաղաքի Աննա Նորդլանդեր թանգարանը 1994 թվականին գնել է «Ծննդաբերող աստվածը» 1994։ Թանգարանը, որը բացվել է 1995 թվականին և կենտրոնացած է կանանց արվեստի վրա, և գնմանը զուգահեռ Սյոոյի աշխատանքների մեծ հետահայաց ցուցադրություն է կազմակերպել։ Սյոոն հաջորդ մի քանի տարիների ընթացքում իր 20-ից ավելի նկարները նվիրել է թանգարանին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1968 նկարներ Կատեգորիա:Ֆեմինիզմը Եվրոպայում Կատեգորիա:Ֆեմինիստական ստեղծագործություններ
Դարբողազ (այլ կիրառումներ)
Դարբողազ, կարող է վերաբերել՝
Պերշոտրավնևոե (գյուղ, Ռոմնիի շրջան)
Պերշոտրավնևոե (Першотравневе), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Դարբնոց (այլ կիրառումներ)
Դարբնոց, կարող է վերաբերել՝
Ուռի (այլ կիրառումներ)
Ուռի, կարող է վերաբերել՝
Քոուլի շրջան (Կանզաս)
Քոուլի շրջան (Cowley County), ԱՄՆ Կանզաս նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 2.916 կմ² է, բնակչությունը՝ 36.291 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Ուինֆիլդ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1867 թ.։
Եռաբլուր (այլ կիրառումներ)
Եռաբլուր անվանումը կարող է վերաբերել՝
Քոուլի շրջան (Կանզաս)
Կատեգորիա:Կանզասի շրջաններ
Դարինդարա (այլ կիրառումներ)
Դարինդարա, կարող է վերաբերել՝
Դարման (այլ կիրառումներ)
Դարման, կարող է վերաբերել՝
Վալ դ'Օրչա
Վալ դ'Օրչան (Val d’Orcia) մշակութային լանդշաֆտ է կենտրոնական Իտալիայում, Սիենա քաղաքի մոտ։ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ։ Հովտի բնամշակութային տարածաշրջանը համարվում է Տոսկանայի գյուղատնտեսական արեալի մի մասը, որը գտնվում է Սիենա քաղաքի մոտակայքում։ Հովտի հարավային հատվածի մոտ վեր է խոյանում Ամիատա լեռը։ Մոտակայքում գտնվում է ևս մեկ Համաշխարհային ժառանգության հուշարձան՝ Պիենցա քաղաքը։
XIV-XV դարերում Վալ դ'Օրչան համարվում էր բնակեցման և մշակութային զարգացման օբյեկտ Սիենա քաղաք-պետության կողմից։ Մարդկային աշխատանքի կողմից ստեղծված Վալ դ'Օրչա լանդշաֆտը, իր հարթավայրերով, որոնց վերևում վեր են խոյանում գրեթե կատարյալ կոնաձև բլուրները, ոգեշնչել են բազմաթիվ նկարիչների, հատկապես Սիենայի դպրոցի ներկայացուցիչներին։ Նրանց կտավները, որոնք ստեղծվել են Վերածննդի դարաշրջանում, արտացոլում են այդ բարգավաճող տեղանքի ամբողջ գեղեցկությունը։
2004 թվականին Վալ դ'Օրչան ներառվել է Իտալիայի Համաշխարհային ժառանգության ցուցակի մեջ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իտալիայում
Ցղնայի մետաքսի Ավագյանների գործարան
Ցղնայի մետաքսի Ավագյանների գործարան, գտնվել է Գողթնի Ցղնա, Պզածուր վայրում։ Գործարանը ունեցել է մետաքս արտադրելու 24 մեքենաներ, և սկսել է աշխատել 19-րդ դարի վերջերին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գործարաններ
Սոլթանիե
Սոլթանիե կամ Սուլթանիան բնակավայր է Իրանի Զանջան օսթանում։ 2005 թվականի հուլիսին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության միջազգային կոմիտեն մտցրել է Սոլթանիյեն Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկի մեջ։
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իրանում
Նիկոլայ Լերներ
Նիկոլայ Օսիպովիչ Լերներ (Николай Осипович Лернер, ), խորհրդային ռուս գրականագետ, գրականության պատմաբան և պուշկինագետ։
Կենսագրություն
Հրեա գրող և պատմաբան (իդիշ և եբրայերեն), «Օդեսայի լրաբեր» խմբագրության աշխատակից Օսիպ Միխայիլովիչ (Իոսիֆա Իգուդի, Իոսիֆա-Լեյբա) Լերների որդին (1849 թ., Բերդիչև-1907 թ., Օդեսա) է, որը Օդեսայում ղեկավարել է «Լերների թատերախումբը»։ Մայրը իդիշով առաջին կին գրականագետներից մեկն էր՝ Մարիա Լերները (ի ծնե՝ Մարիամ Ռաբինովիչ (1860 թ., Քիշնև-1927 թ., Գերմանիա), արձակագիր և դրամատուրգ ։ Քույրերը՝ դաշնակահար Թինա Լերները (1889 թ.-անհայտ է) և երգչուհի Վերա Լերներ (1879 թ.-անհայտ է)։
Ավարտել է Նովոռոսիսկի կայսերական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, աշխատել է երդվյալ ատենակալ։ Համագործակցել է պատմական և գրական ամսագրերի հետ։
Ալեքսանդր Պուշկինի մասին բազմաթիվ ստեղծագործությունների հեղինակ է՝ «Ա. Ս. Պուշկին. Աշխատանքներ և օրեր» գիրքը, 1903 թ. (երկրորդ հրատարակությունը՝ «Պուշկինի գործերը և օրերը», 1910 թ.), «Պուշկինի արձակը» (1922 թ.) և «Պատմություններ Պուշկինի մասին» (1929 թ.), հոդվածներ, մեկնաբանություններ բանաստեղծությունների վերաբերյալ։ «Պուշկինի գործերը և օրերը» գրքի համար ստացել է Պուշկինի լիցեյան միության մրցանակ։
Բացի այդ՝ Լերները հոդվածներ է գրել Վիսարիոն Բելինսկու, Պյոտր Չաադաևի, Ապոլլոն Գրիգորևի, Նիկոլայ Լեսկովի, Աֆանասի Ֆետի մասին։
1931 թվականի մարտի 18-ին ձերբակալվել է հակահեղափոխական ագիտացիայի մեղանդրանքով, ինչպես նաև թանգարանային նմուշների գնման և արտասահման անօրինական տեղափոխելու համար։ Մարտի 21-ին գործը կարճվել է, մեղադրանքները հանվել են։ 1931 թվականի մայիսի 13-ին ազատվել է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրականագետներ Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պուշկին
Բալսաս
Բալսաս (Balsas), համայնք Բրազիլիայում՝ Մարանիան նահանգի կազմում։ Մունիցիպալիտետ Մարանիան նահանգի հարավային մարզում։ Մտնում է Ժերայս դի Բալսասի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 73 848 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 13 141,637 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 5,6 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1822 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մարանիան նահանգի բնակավայրեր
Մարակայբո (լիճ)
Մարակայբո, խոշորագույն լիճ (աշխարհագրական առումով ծոց) Վենեսուելայում։ Գտնվում է տեկտոնական լեռների՝ Սիերա դե Պերիխա արևմտյան և Կոլդիլեռա դե Մերիդայի հարավային և արևելյան լեռնաշղթաների միջև։ Հյուսիսային մասում ծանծաղ է, հարավային մասում խորությունը հասնում է 250 մետրի (հարկավոր է նշել, որ ըստ որոշ աղբյուրների` խորությունը չի անցնում 50 մետրը և նույնիսկ 35 մետրը )։ Ափերը ճահճակալած են։ Հյուսիսում լիճը միանում է Վենեսուելայի ծոցին փոքրիկ նեղուցով (2-4 մ խորությամբ) և սնվում է բազմաթիվ աղբյուրների և գետերի ջրերով, որոնցից ամենախոշորը Կատատումբո գետն է։ Մարակայբոն Հարավային Ամերիկայի ամենախոշոր լիճն է, նրա մակերեսը 13 210 կմ² է (սակայն նրա մակերեսը կրճատվում է գետերի առատ բերուկների պատճառով), նա հանդիսանում է նաև Երկրագնդի հնագույն լճերից մեկը (որոշ աղբյուրները երկրորդն է հնությամբ)։ Լճի ափերին ապրում է Վենեսուելայի բնակչության գրեթե մեկ չորրորդը։
Լիճն իր անվանումը ստացել է գաղութացման շրջանում տեղական առաջնորդ Մարայի և կայիբո՝ երկիր բառերից, և նշանակում է «Մարայի երկիր»։
Աշխարհագրություն
Մարակայբո լճով անցնում է երկու ծովային ուղի, երկու նավահանգիստների համար՝ Մարակայբո և Կաբիմաս։ Մարակայբոյի ավազանում կան նավթի մեծ պաշարներ, որոնց շնորհիվ ավազանը հանդիսանում է Վենեսուելայի բարեկեցության աղբյուրը։ Լճի հատակում փորված հատուկ ջրանցքը հնարավորություն է տալիս, որ լիճ մտնեն օվկիանոսային նավերը։ 8 կիլոմետրանոց Գեներալ Ռաֆայել Ուրգանտի կամուրջը (շինարարությունն ավարտվել է 1962 թվականին), որը ձգվում է նեղուցի վրայով, հանդիսանում է աշխարհի ամենաերկար կամուրջներից մեկը։
Մարակայբոն հայտնի է յուրահատուկ բնական երևույթով, որը հայտնի է որպես «Կատատումբո կայծակ», կայծակ, որն անընդհատ առաջանում է այն հատվածում, որտեղ լիճ է թափվում Կատատումբո գետը։
Պատմություն
1499 թվականին Մարակայբո լիճը հայտնաբերել է Ալոնսո դե Օխեդան և Վենեսուելա երկրին տվել է «Փոքրիկ Վենետիկ» անունը։ Լճի արևմտյան ափին 1529 թվականին կառուցվել է Մարակայբո նահավահանգիստը։
1823 թվականի հուլիսին այստեղ տեղի է ունեցել Մարակայբոյի ճակատամարտը, որը մեծ դեր է ունեցել Վենեսուելայի անկախացման գործում։
Մարակայբոյի ավազանում նավթի արդյունահանումն սկսվել է 1914 թվականին, հորատանցքերը հատվել են Bataafsche Petroleum Me ընկերության կողմից, որը հանդիսանում է «Ռոյալ Դաթչ Շել» ընկերության նախնին։
Բնակեցում
Լճի հարավային և հարավ-արևմտյան մասում մինչև հիմա գոյություն ունեն մի քանի գյուղեր։ Այս գյուղերը կտրված են ժամանականից քաղաքակրթությունից, այստեղի բնակչությունը տառապում և մահանում է բազմաթից հիվանդություններից, ինչպես նաև Հենտինգտոնի հիվանդությունից, որը առավել հայտնի է «սուրբ Վիտտոսի կայթ» անունով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լճեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Վենեսուելայի լճեր Կատեգորիա:Հարավային Ամերիկայի լճեր
Վորոբիևկա (գյուղ, Դունաևցիի շրջան)
Վորոբիևկա (Воробіївка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վորոբիևկա գյուղում բնակվում էր 837 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2027 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 412,93 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
(4271) Նովոսիբիրսկ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1976 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Նիկիտինո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Նիկիտինո (Никитино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Պորվենիր
Պորվենիր (իսպ. Porvenir (թարգմ. ազատություն)), բնակավայր Չիլիում՝ Իսլա-Գրանդե դե Տյերրա դել Ֆուեգո կղզու վրա՝ Կրակի Երկիր (Tierra del Fuego) կղզիախմբում, որը հիմնադրվել է 1883 թվականին։ Ադմինիստրատիվ կենտրոնը Տյերրա դել Ֆուեգոն է որը նույնանուն է համայնքի և պրովինցիաին։ Բնակչությունը 2002 թվականի տվյալներով կազմում է 4734 մարդ, որոնցից մոտ երկու հազարը Չիլիի կայազորի անդամներ են։ Բնակիչների մեծամասնությունը ունեն Խորվաթական արմատներ։ Այնտեղ բնակվում են նաև Չիլոեի ներգաղթածները։ Բնակավայրը և համայնքը կազմում են Տյերրա դել Ֆուեգոի մաս ինչպես նաև Մագալյանես և Չիլիյան Անտարկտիկա շրջանի մաս։ Համայնքի տարածքը կազմում է 9707,4 կմ²։ 2007 թվականի տվյալներով բնակչությունը 5591 բնակիչ է։ Բնակչության խտությունը 0,79 մարդ/կմ²։ Հիմնական եկամուտը ոչխարաբուծությունն է և մանր ձկնորսությունը։ Առկա է նաև Չիլիյան բանակային կայազորի զինվորներ և մեծ անվտանգությամբ քրեակատարողական գաղութ։
Գտնվելու վայրը
Բնակավայրը գտնվում է շրջանի ադմինիստրատիվ կենտրոն Պունտա-Արենասից 41 կիլոմետր հարավ-արևելք։ Բնակավայրին հարակցում են Հյուսիսում - Պրիմավերա բնակավայրին Արևելքում - Արգենտինյան Tierra del Fuego պրովինցիաին Հարավում - Տիմաուկել համայնքին Արևմուտքում - Պունտա-Արենաս համայնքին
Պատմություն
Առաջին հիմնական բնակիչները սկսել են բնակություն հաստատել ժամանակակից Պորվենիրում 1883 թվականից իսկ 1899 թվականի Դեկտեմբերի 13-ից անվանել բնակավայրը Պուերտո-Պորվենիր։ Այժմ Մագելլանի նեղուցով ափի մյուս կողմում է գտնվում Պունտա-Արենաս քաղաքը որը հանդիսանում է մայրցամաքային աշխարհի ամենահարավային քաղաքը։
Կլիմա
Կլիման քաղաքում ծովային սառն է սակայն համեմատաբար չոր։ Ջերմաստիճանը տատանվում է 1,0-1,5°С հուլիսին, և 10,0-10,5 °C հունվարին (տարեկան միջինը, մոտ 6 °C)։ Տեղումները հավասարաչափ են ամեն ամիս, տարեկան մոտ 370մմ։ Ամառային ժամանակ տեղումները լինում են անձրևի տեսքով, իսկ ձմեռային ժամանակ անձրևի, ձյան կամ միաձուլվաձ տեսքով։
Կատեգորիա:Չիլիի բնակավայրեր
Ուսա (այլ կիրառումներ)
Ուսա, կարող է վերաբերել՝
Քրոուֆորդ շրջան (Կանզաս)
Քրոուֆորդ շրջան (Crawford County), ԱՄՆ Կանզաս նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.536 կմ² է, բնակչությունը՝ 38.242 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Ջիրարդ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1867 թ.։
Արտեմ Ալիխանյան
Արտեմ Իսահակի Ալիխանյան (Артём Исаакович Алиханьян, ), հայ ֆիզիկոս, ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր (1940), պրոֆեսոր (1942), ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամ (1946), ՀԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1943), ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1967), ԽՍՀՄ Պետական (1941, 1948) և Լենինյան (1970) մրցանակակիր։ Աբրահամ Ալիխանովի եղբայրը ։
Քրոուֆորդ շրջան (Կանզաս)
Կատեգորիա:Կանզասի շրջաններ
Արտեմ Ալիխանյան
Կենսագրություն
Ծնվել է Թիֆլիսում։ Ավարտել է Լենինգրադի համալսարանը (1931)։ 1943-1973 թվականներին՝ Երևանի ֆիզիկայի ինստիտուտի տնօրեն։ 1946-1960 թվականներին՝ Մոսկվայի ճարտարագիտաֆիզիկական ինստիտուտի տարրական մասնիկների լաբորատորիայի վարիչ։
Աշխատությունները վերաբերում են միջուկային ֆիզիկային, տիեզերական ճառագայթների և տարրական մասնիկների ֆիզիկային, արագացուցիչների տեսությանը և ստեղծմանը։ 1934 թվականին Աբրահամ Ալիխանովի և Մ. Կոզադաևի հետ հայտնաբերել է գրգռված միջուկներից էլեկտրոն-պոզիտրոն զույգերի առաքման երևույթը, 1936 թվականին Ա. Ալիխանովի և Լ. Արցիմովիչի հետ փորձով հիմնավորել է իմպուլսի պահպանման օրենքը էլեկտրոն-պոզիտրոն զույգերի անիհիլացման ժամանակ ։