Վիկտորյա_Քլիմբիի_սպանություն
Լսումների եզրակացություններ
Հետաքննության ընթացքում մտքեր են հնչել, որ շատ խորհուրդներ համակարգված չեն եղել, ոչ բավարար են ֆինանսավորվել և վատ են կառավարվել։ Բրենթյան խորհրդի գործադիր տնօրենը հայտարարել է, որ իր Սոցիալական ծառայությունների բաժինը «լուրջ թերություններ է ունեցել» ։ Հետաքննության ժամանակ նշվել են հետևյալ խնդիրները՝ Բրենթի Սոցիալական ծառայությունների կենտրոնը փակվել է սոցիալական ծառայություններում ստուգումներից անմիջապես առաջ, երեխաներին հյուրանոցներում տեղավորել են առանց մեծահասակների ուղեկցության, իսկ օգնության կարիք ունեցող մյուս երեխաները չեն ստացել այդ օգնությունը ։ Հետաքննությունը պարզել է, որ Էդվարդ Արմսթրոնգին ավելի վաղ՝ 1993 թվականի գործի (սոցիալական դեպքի) անբավարար վարումից հետո արգելված է եղել երեխաների հետ աշխատել ։ Հարինգիի և Բրենթի խորհուրդները 1997-1999 թվականների ընթացքում ծախսել են համապատասխանաբար 18,7 մլն ֆունտ և ավելի քան 26 մլն ֆունտ՝ կրթության և այլ ոլորտներում սոցիալական ծառայությունների բաժնի աշխատանքի համար։ Երկուսն էլ 28 մլն ֆունտ ընդհանուր գումարով կրճատել էին մանկական ծառայությունների ոլորտի բյուջեները, նրանք ավելի քան 10 մլն ֆունտ էին տնտեսել 1998-1999 թվականներին, ինչի արդյունքում նվազել էր երեխաների պաշտպանության ծառայությունների որակը   ։ Հետաքննությունը պարզել է, որ Հարինգիի խորհուրդը 1999 թվականի մայիսին չի կարողացել սոցիալական աշխատողներ նշանակել 109 երեխաների համար, այն բանից առաջ, երբ նրա աշխատակիցները ձեռնամուխ են եղել Քլիմբիի գործին ։ Ընդ որում, 2002 թվականի հունվարին Հարինգիի խորհուրդը չի կարողացել սոցիալական աշխատողներ նշանակել 50 երեխաների համար ։ Հարինգիի խորհուրդը նամակ է գրել Լեմինգին՝ պնդելով, որ ցուցմունքներ տալուց հետո սոցիալական աշխատողները ավելի խիստ են հարցաքննվել, քան մյուս վկաները։ Լեմինգը դատապարտել է այդ նամակը՝ «Ես չեմ հանդուրժի որևէ գաղտնի փորձ, որն ուղղված կլինի ազդելու հարցաքննության իրականացման վրա» ։ Մերի Ռիչարդսոնը՝ 1998 թվականի ապրիլի 1-ից մինչև 2000 թվականի մարտի 31-ը Հարինգիի Սոցիալական ծառայությունների կենտրոնի տնօրենը, պատասխանատու է եղել բաժնի վերակազմակերպման համար, և, ըստ UNISON միության տվյալների՝ «գործնականում կաթվածահար է արել» երեխաների պաշտպանության ծառայությունը։ Նա ստացել է 12 ավագ մասնագետների և թիմի ղեկավարների կարծիքները, որոնք քննադատում էին իր ծրագրերը որպես «պոտենցիալ վտանգավոր և վնասակար այն մարդկանց համար, որոնց մենք օգնություն ենք առաջարկում»։ Ռիչարդսոնը, ըստ էության, չի ներկայացրել զեկուցագրի պատասխանը ։ Նա, սակայն, հարցաքննության ժամանակ ասել է, որ փաստացի մեղավոր է եղել ողջ ղեկավարությունը ։ Գուրբուքս Սինգը, որը Հարինգիի խորհրդի նախկին գործադիր տնօրենն էր (ավելի վաղ՝ ռասայական հավասարության հանձնաժողովի նախագահ), ասել է, որ ոչինչ չէր կարող անել Քլիմբիի մահը կանխելու համար  ։ Գարնհեմը, համեմատելով ծառայությունների ղեկավարների խորամանկությունները՝ պատասխանատվությունն իր վրա վերցնելու բժիշկ Ռոսիտերի պատրաստակամության հետ, հայտարարել է՝ «Սխալներն ընդունելու պատրաստակամությունը առնվազն առաջընթացի գրավական է, այդպես չէ՞» ։ Ինքը՝ Քեուն, հարցաքննության գալով, դարձավ առաջին դատապարտյալը, ով անձամբ ներկայացավ հրապարակային քննության առաջ ։ Սկզբում նա հրաժարվում էր պատասխանել հարցերին, իսկ երբ պատասխանում էր (հիմնականում վիճարկում էր իր մեղքը), սկզբում ֆրանսերեն էր խոսում, հետո, ձայնը բարձրացնելով, զայրույթի մեջ անցնում էր անգլերենի ։ Մենինգի ցուցմունքները տեսակապով փոխանցվում էին բանտից․ դրանցում նա ներողություն էր խնդրում իր գործողությունների համար և ասում, որ ոչ մի հաստատություն մեղավոր չէ Քլիմբիի մահվան համար   ։ ԶԼՄ-ները պահանջել են օգտվել այդ տեսանյութից, սակայն Լեմինգը մերժել է։ Քլիմբիի ծնողները նույնպես ցուցմունք են տվել և ներկա են եղել լսումների մեծ մասին, նրանք հուսահատվել են՝ լսելով Քլիմբիի ծանր վիճակի մասին և տեսնելով նրա վնասվածքների լուսանկարները։ Նրանք իրենց դստեր մահվան մեջ մեղադրել են Հարինգիի խորհրդին և նրա գործադիր տնօրենին։ Պարզվել է, որ Արթուրուորին՝ սոցիալական ծառայությունների սկսնակ աշխատողը, ով Քլիմբիի դեպքի վարման պահին երեխաների պաշտպանության ոլորտում ունեցել է ընդամենը 19 ամսվա փորձ, աշխատելիս մի շարք սխալներ է թույլ տվել ։ Նա մեղադրել է իր գործատուին, որ վերջինս «իրեն քավության նոխազ է դարձրել» և քննադատել է իր ղեկավարությանն ու ամբողջ բաժնին այն բանի համար, որ նրանք պատշաճ կերպով չեն հրահանգել նոր աշխատակցին ։ Հետաքննությունը պարզել է, որ Արթուրուորին ծանրաբեռնված է եղել աշխատանքով՝ իր վրա վերցնելով ավելի շատ գործեր, քան կարելի էր ուղեցույց–հրահանգներով ։ Քերոլ Բատիստը՝ Արթուրուորիի առաջին ղեկավարը, սկզբնապես հրաժարվել էր լսումներին ներկա լինելուց, իսկ հետո լղոզված ցուցմունքներ է տվել հարցաքննության ժամանակ և հայտարարել, որ Վիկտորյա Քլիմբիի շուրջ իրադարձությունների ժամանակ տառապել է հոգեկան խանգարմամբ ։ Բատիստի սեփական երեխան խնամակալության տակ էր վերցվել Քլիմբիի մահից մի քանի ամիս առաջ ։ Արթուրուորին ասել է, որ իրենց հանդիպումների ժամանակ Բատիստն իր հետ հիմնականում քննարկել է «իր զգացմունքները՝ որպես սևամորթ կնոջ և իր վերաբերմունքը Աստծո հանդեպ», այլ ոչ թե երեխաների պաշտպանության դեպքերը։ Բացի այդ, Բատիստը հաճախ խորհրդակցության չի գնացել։ Բատիստը խոստովանել է, որ նա մանրամասնորեն չի կարդացել Քլիմբիի գործը ։ Նա հեռացվել է 1999 թվականի նոյեմբերին․ նրան ճանաչել են պրոֆեսիոնալ առումով ոչ պիտանի տվյալ աշխատանքի համար։ Նրան փոխարինելու է եկել Անջելա Մեիրսը, ով դարձել է Արթուրուորիի նոր ղեկավարը։ Արթուրուորին Մեիրսին մեղադրել է այն բանում, որ նա չի պահպանել երեխաների խնամքի ստանդարտները և 2000 թվականի փետրվարի 28-ին, երբ իմացել է աղջկա մահվան մասին, նրա գործից հանել է կարևոր ա՛յն փաստաթուղթ, որով հրահանգ էր տրվել գործը փակելու մասին։ Մերիսը հերքել է մեղադրանքները և հայտարարել, որ չի կարդացել Քլիմբիի գործը ։ Հետաքննությունը պարզել է, որ մայրաքաղաքի ոստիկանության ծառայությունում կրճատվել էր այն ոստիկանների թիվը, որոնք մասնագիտացել էին երեխաների պաշտպանության գործում, որպեսզի ավելացնեն սպանությունները հետաքննող ոստիկանների թիվը։ Այդ քայլը ձեռնարկվել էր 1993 թվականին Սթիվեն Լոուրենսի գործից հետո։ Քրեական ոստիկանության տեսուչը Քլիմբիի մահվան ժամանակ Լոնդոնում հաշվել է երեխաների պաշտպանության վեց թիմ և հաշվետվություն է գրել՝ քննադատելով նրանց բանիմացությունը։ Նրա նախկին ղեկավարը, սակայն, փորձել է հերքել այն կարծիքը, թե ինքը «բացառապես վարչական» պատասխանատվություն է կրել թիմերի աշխատանքի համար ։ Դեվիդ Ուորվիկը (Հարինգիի խորհրդի նոր գլխավոր գործադիր տնօրենը), Բատիստը , մայրաքաղաքի ոստիկանությունը և Երեխաների նկատմամբ դաժան վերաբերմունքի կանխարգելման ազգային միությունը ներողություն են խնդրել գործում իրենց թույլ տված սխալների համար։