cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իրվեն Ավիլա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պերուացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պերուի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Անտրևեն
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 101 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 73-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 28-ը անգործ (ակտիվության ցուցանիշը 72,3 %, 1999 թվականին եղել է՝ 64,6 %)։ 73 աշխատունակ բնակիչներից 56-ը աշխատում էին (26 տղամարդ և 30 կին), անաշխատանք էին 17-ը (13 տղամարդ և 4 կին)։ 28 անգործ մարդկանցից 3-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 12-ը թոշակառու, 12-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Անատոլի Կալինին
Անատոլի Բենիամինովիչ Կալինին (Анато́лий Вениами́нович Кали́нин, ), խորհրդային ռուս գրող, բանաստեղծ, հրապարակախոս։ ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ (1945)։
Կենսագրություն
Անատոլի Կալինինը ծնվել է 1916 թվականին Կամենսկ կայանում (այժմ` Կամենսկ-Շախտինսկի, Ռոստովի մարզ)` Դոնի կազակներից սերող ուսուցչի ընտանիքում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո սովորել է տեխնիկումում, 1932 թվականից աշխատել է որպես լրագրող։ Առաջին վեպը` «Курганы» (1941), գրել է Միխայիլ Շոլոխովի «Հերկած խոպան» վեպի ազդեցության ներքո։ Եղել է «Կոմսոմոլսկայա պրավդա» (1941-1945) օրաթերթի ռազմական թղթակից, 1945 թվականից եղել է ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ, մայոր (1942), ԽՄԿԿ անդամ (1946)։
Անատոլի Կալինինը մահացել է 2008 թվականի հունիսի 12-ին, Ռոստովի մարզի Պուխլյակովսկի ագարակում։ Թաղված է նույն տեղում` սեփական տան բակում։ Անատոլի Կալինինի ծննդյան 100-ամյակը մեծ տոնակատարությամբ է նշվել Դոնում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի կոմկուսի անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Պոլեմի
Պոլեմի (Πολέμι), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Պաֆոսի շրջանում։ Ըստ 2001 թվականի տվյալների բնակչությունը կազմում է 740 մարդ։ Տեղակայված է Լետիմվու գյուղից 4 կմ դեպի հյուսիս, իսկ Ստրուպի գյուղից 3 կմ արևելք։ Բարձրությունը ծովի մակարդակիս կազմում է մոտ 450 մետր։ Գյուղն ունի մեղմ կլիմա։ Տարաշաշրջանում ավելի զով է քան Պաֆոս շրջանի ափամերձ վայրերում։ Գյուղը հնում եղել է մեծ և միջազգային ստանդարտներին համապատասխանող։ Գյուղում կան մի քանի սրճարաններ, խանութներ, բանկ, եկեղեցիներ և մատուռներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Քրիստին Ֆրոսեթ
Քրիստին Ֆրոսեթ (Kristine Frøseth, ), ամերիկացի դերասանուհի։
Կենսագրություն
Ֆրոսեթը ծնվել է 1995 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում, թեև ծնողները Նորվեգիայից են ։ Հոր աշխատանքի պատճառով մանուկ հասակում նա ստիպված է եղել ապրել ինչպես Նորվեգիայում, այնպես էլ Միացյալ Նահանգներում ։ Կարիերան սկսել է որպես մոդել ։ 2016 թվականին նկարահանվել է The Weeknd երգչի «False Alarm» տեսահոլովակում ։
Անցել է Ջոն Գրինի «Ալյասկայի որոնումներում» վեպի էկրանավորման փորձերը, սակայն արդյունքում ֆիլմը չի նկարահանվել ։ Մի քանի տարի անց վեպի հիման վրա նկարահանվել է «Ալյասկայի որոնումներում» հեռուստասերիալը (Hulu-ի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2019 թվականի հոկտեմբերին ), որտեղ դերասանուհին կերտել է իր «երազանքի դերը» ՝ Ալյասկա Յանգը։ 2018 թվականին նկարահանվել է Netflix-ի թողարկած երկու ֆիլմում` «Սիերա Բերջեսն անհաջողակ է» և «Առաքյալ» ֆիլմերում, ինչպես նաև «Ճշմարտությունը Հարրի Քվեբերտի գործի մասին» մինի սերիալում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մոդելներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Ռյաբովսկի (այլ կիրառումներ)
Ռյաբովսկի, կարող է վերաբերել՝
Ռյոթենբախ (այլ կիրառումներ)
Ռյոթենբախ, կարող է վերաբերել՝
Ռնգեղջյուր (այլ կիրառումներ)
Ռնգեղջյուր, կարող է վերաբերել՝
Կարմիր ահաբեկչություն (Իսպանիա)
Կարմիր ահաբեկչություն (Terror Rojo) Իսպանիայում, անվանում, որը պատմիչների կողմից տրվել է Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ ձախակողմյան խմբավորումների կողմից իրականացված բռնության տարաբնույթ դրսևորումներին ։
Իսպանիայի երկրորդ հանրապետության ժամանակ երկրում արագ տեմպերով տեղի էր ունենում քաղաքական բևեռացման գործընթաց. քաղաքական կուսակցությունների միջև տարաձայնությունները դառնում էին առավել կատաղի։ Քաղաքական մեծ նշանակություն ուներ նաև կրոնական ինքնության հարցը։ Իսպանիայում կաթոլիկ եկեղեցին սատարում էր աջերին, ովքեր հանդես էին գալիս ընդդեմ սոցիալական փոփոխությունների ։
1936 թվականին տապալված պրոնունիսմենտոն հրահրեց դաժան հետաապնդում նրանց նկատմամբ, ովքեր հանրապետական իշխանությունները համարում էին իրենց թշնամիներ։ Որտեղ հեղաշրջումը հաջողություն չի ունեցել, այնտեղ դրանից հետո մի քանի ամիս դեռ բավարար էր լինել քահանա, կրոնական կամ մարտնչող քրիստոնեա, առաքելական կամ բարեպաշտական որևէ կազմակերպությանանդամ, որպեսզի առանց դատարանի ու դատական գործընթացի ենթարկվեին մահապատժի ։
21-րդ դարի սկզբին կաթոլիկ եկեղեցին կարմիր ահաբեկչության հարյուրավոր զոհերի բեատիֆիկացրել է։ 2007 թվականի հոկտեմբերի 28-ին եկեղեցական արարողության ժամանակ 498 մարդ բեատիֆիկացվեցին։ Այն դարձավ կաթոլիկ եկեղեցու պատմության մեջ ամենամեծ բեատիֆֆիկացումը ։
Կարմիր ահաբեկչության հետևանքով սպանվածների թվաքանակը տատանվում է 38000-ից մինչև 72344 մարդ ։ Պոլ Պրեստոնը, 2012 թվականին իր «The Spanish Holocaust» գրքի շնորհանդեսի ժամանակ ելույթ ունենալով, հայտարարեց, որ այդ թիվը կազմում է 50000-ից փոքր-ինչ պակաս։
Պատմիչ Խուլիո դե լա Կեոան գրել է, որ «չնայած այն հանգամանքին, որ եկեղեցին... հանրապետականների կողմից ենթարկվեց դաժան հետապնդումների», այդ իրադարձությունները մինչ օրս մեկնաբանվում են ոչ միայն որպես եկեղեցական գիտնականների անամոթ կողմնակալություն, այլ նաև հանդիպում են արդարացնող կարծիքներ ։ Այնպիսի վերլուծաբաններ, ինչպիսին է Խալեն Գրեմ, փոխադարձ կապ են նկատել կարմիր և սպիտակ ահաբեկչությունների միջև՝ մատնանշելով այն, որ հենց հուլիսի 17-ից 18-ին տեղի ունեցած ռազմական հեղաշրջումը բռնության մթնոլորտի ձևավորման պատճառ դարձավ։ Գրեմը գրել է այն մասին, որ «... հեղաշրջման ժամանակ բռնության առաջին արարքը եղել է այն, որ այն քաղաքական զարգացման այլ մեթոդների կիրառման որևէ հնարավորություն չի թողել» ։ Այլ հետազոտողներ, ընդհակառակը, մատնանշում են այն հանգամանքը, որ հեղաշրջմանը նախորդել են հետապնդումներ ու բռնություններ, ինչպես նաև ընդգծում են հանրապետականների արմատական ու հակաժողովրդավարական հակակղերականությունն ու նրանց կողմից ընդունված Սահմանադրությունը։ Մասնավորապես, 1932 թվականին տեղի ունեցավ ճիզվիտների օրդենի լուծարում, 1933 թվականին եկեղեցական գրեթե ամբողջ գույքի ազգայնականացում, դպրոցներում կրոնի դասավանդման արգելում, եկեղեցական կրթության արգելում, ինչպես նաև 1934 թվականի սկզբներին եկեղեցական սպասավորների դաժան հետապնդումներ, որոնց գործընթացում Աստուրիայում սպանվեց 37 քահանա, միանձնուհիներ և սեմինարիստներ, իսկ 58 եկեղեցիների հրդեհվեցին ։
Նախաբան
1931 թվականին հեղափոխության հետևանքով հռչակվեց Երկրորդ հանրապետությունը, իսկ 1931 թվականի սահմանադրությունը պարունակում էր մի շարք հակակղերական դրույթներ ։ Աշխարհիկ հանրապետական իշխանությունների և սահմանադրությունից դժգոհ կաթոլիկ եկեղեցու միջև հարաբերությունները հենց սկզբից լարված էին։ Իսպանիայի գահերեց արքեպիսկոպոս կարդինալ Պեդրո Սեգուրան կոչ արեց կաթոլիկներին ընտրություններում քվեարկել հանրապետականների դեմ, ովքեր, նրա կարծիքով, ցանկանում էին արմատախիլ անել կրոնը ։ Այն քաղաքական ուժերը, որոնք ձգտում էին պաշտպանել «շարքային հավատացյալներին», պնդում էին, որպեսզի կաթոլիկներն ունենան միայն մեկ ընտրություն, այն է՝ քվեարկել Անկախ աջերի իսպանական կոնֆեդերացիան (CEDA): Վերջինի օգտին քվեարկելը ներկայացվում էր որպես հասարակ պարտականություն. «բարի կաթոլիկները պետք է գնային կիրակնօրյա ժամերգության և այնուհետև այցելեն ընտրատեղամաս և քվերկեն աջերի օգտին» ։
Սահմանադրությունն ընդհանուր առմամբ ժողովրդավարական էր, հատկապես քաղաքացիական ազատության և ժողովրդական ներկայացվածությամբ։ Սակայն ակնհայտ բացառություն էր կաթոլիկների իրավունքների վերաբերյալ հարցը։ Այդ խնդիրն այն բացթողումն էր, որը խանգարում էր ընդարձակ հանրային ժողովրդավարական ամրապնդմանը ։ Սահմանադրության 26 և 27 վիճելի հոդվածներով սահմանվում էին խիստ վերահսկողություն եկեղեցական ունեցվածքի և կրոնական օրդենների կողմից ժողովրդական կրթությանը մասնակցելու արգելք ։ Ինչպես և կրոնական գործիչները, այնպես էլ պետությունից եկեղեցու անջատման կողմնակիցները սահմանադրությանը վերաբերում էին բավականին թշնամաբար։ Եկեղեցական գույքի բռնագրավման կողմնակից, փիլիսոփա Խոսե Գասետը հայտարարեց, որ «այն հոդվածը, որով սահմանադրությունը եկեղեցական գործունեության նկատմամբ վերահսկողություն է սահմանում, համարում եմ անմիտ» ։ 1933 թվականին Հռոմի պապ Պիոս XI-ը կաթոլիկներին քաղաքացիական ազատություններից զրկելու համար իր «Dilectissima Nobis» (Իսանիայում եկեղեցու հալածանքների մասին) էնցիկլիկայում քննադատության ենթարկեց իսպանական կառավարությանը ։
Պատմաբան Վինսենտ Կառսել Օրտին պնդում էր, որ կառավարության կողմից հակաեկեղեցական ակտերի ընդունման գործընթացում մեծ դեր են կատարել հակակղերական տրամադրություններ ունեցող մասոնները, ովքեր զբաղեցնում էին պետական առանցքային պաշտոններ։ Մասնավորապես, նրանց շարքում կային նվազագույն Կորտեսների 183 պատգամավոր ։ Դեռևս 1933 թվականի մարտին Աբիլիա Արոյո դե Ռոմանը, ելույթ ունենալով, Մակոտերայում տեղի ունեցած հանրահավաքում, հայտարարեց, որ Իսպանիան կառավարվում է մասոնական օթյակների անդամների կողմից, ովքեր մտադրված են երկիրը «կաթոլիկաթափ» անել։ Միևնույն ժամանակ կաթոլիկ խոշոր պարբերականներից մեկը համարվող «Gaceta Regional»-ում հրապարակվում էին քննադատական նյութեր կոնգրեգացիայի մասին օրենքի դեմ, որն իբր ընդունվել էր «թաքնված ուժերի» կողմից, որոնք արմատավորվել են Իսպանիայում իրենց փորձնական գործողությունները։
Ձախերը կտրականապես հրաժարվու էին փոխել Սահմանադրության հակակղերականության դրույթները։ Այդ պատճառով, ինչպես նշել է պատմաբան Սթենլի Պեյնը, «Հանրապետությունը, ինչպես և ժողովրդական սահմանադրական վարչակարգը դատապարտված էր հենց սկզբից» ։ Եկեղեցու և պետության փոխհարաբերություններին առնչվող խնդիրների նկատմամբ թշնամական վերաբերմունքը դարձավ ժողովրդավարության խափանման և քաղաքացիական պատերազմի պատճառ ։ Իրավաբան փորձագետները այս առնչությամբ ուղիղ կերպով ասում էին հետևյալը՝ «մինչև 1978 թվականը երկրում վերջին ժողովրդավարական սահմանադրություն համարվող 1931 թվականի սահմանադրության ամենալուրջ բացթողումը եղել է կաթոլիկ եկեղեցու նկատմամբ թշնամական վերաբերմունքը» ։
1936 թվականի փետրվարի 16-ին տեղի ունեցած համընդհանուր ընտրություններից հետո Իսպանիայում շարունակվեցին թեժանալ քաղաքական հակասությունները։ Կառավարության և Ժողովրդական ճակատի կողմնակիցների, որոնց ղեկավարությունը ակնհայտորեն շարժվում էր դեպի ձախ քաղաքական հայացքներ (հրաժարվելով սահմանադրական հանրապետականացումից ի շահ սոցիալիստական հեղափոխության ), և նրանց ընդդիմության միջև բախումները սաստկացան, ինչի գագաթնակետը դարձավ պահպանողական տրամադրություններ ունեցող գեներալների ռազմական խռովությունը, որը տեղի ունեցավ նույն թվականի հուլիսին։ Տարվա ամբողջ ընթացքում շարունակվեցին հետապնդումները ինչպես ազգայնականների, այնպես էլ հանրապետականների կողմից։ Վերջինները կազմակերպում էին հարձակումների եկեղեցիների վրա, վերաբաժանման նպատակով սեփականազրկում էին հողերը և իրականացնում ազգայնականների առաջնորդների նկատմամբ մահափորձեր։
1933 թվականի ընտրություններ
1933 թվականին Իսպանիայի խորհրդարանական ընտրություններում Կորտեսում Անկախ աջերի իսպանական կոնֆեդերացիան ստացավ ամենաշատ թվով տեղերը։ Սակայն այդ հաջողությու նը բավարար չէր, որպեսզի ձևավորեր խորհրդարանական մեծամասնություն։ Չնայած ընտրույթունների արդյունքների՝ Իսպանիայի նախագահ Նիսետո Ալկալա Սամորան հրաժարվեց Անկախ աջերի իսպանական կոնֆեդերացիայի ղեկավար Խոսե Ռոբլեսին առաջարկել ձևավորել կառավարություն։ Դրա փոխարեն այդպիսի քայլի իրականացումը լիազորեց Արմատական հանրապետական կուսակցության ղեկավար Ալեխանդրո Լեռոուքսին։ Անկախ աջերի իսպանական կոնֆեդերացիան սատարեց Լեռոուքսի ձևավորած նախարարների կաբինետը՝ հետագայում պահանջելով և 1934 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ստանալով երեք նախարարական պորտֆելներ։ Ձախերի և աջերի միջև թշնամանքը սաստկացավ կառավարության ձևավորումից հետո։ Երկրում պարբերաբար իրականացվում էին համընդհանուր գործադուլներ և տեղի էին ունենում փողոցային բախումներ։ Հատկապես լայնամասշտաբ էին հանքագործների գործադուլներն ու Մադրիդի անկարգությունները։ Գրեթե բոլոր խռովություններն ու ապստամբությունները ճնշվում էին կառավարության կողմից, ինչից հետո տեղի էին ունենում ձերբակալություններ։
Աջերի հետ Լեռոուքսի կողմից կնքված դաշինքը, 1934 թվականին նրա կողմից խռովությունների դաժան ճնշումը, ինչպես նաև խաղային բիզնեսում «Ստրապերլո» ռուլետկայի հետ կապված սկանդալը նշանակալի կերպով նվազեցրին անձամբ նրա և նրա ղեկավարած կուսակցության հեղինակությունը 1936 թվականի ընտրություններում, որի հետևանքով Լեռոուսը խորհրդարանում կորցրեց իր աթոռը։
Ժողովրդական ճակատի հաղթանակը 1936 թվականի ընտրություններում
Իսպանիայի 1936 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում ոչ մեծ առավելությամբ հաղթանակ գրանցեց սոցիալիստների (Իսպանիայի սոցիալիստական աշխատավորական կուսակցություն), լիբերալների (Հանրապետական ձախեր,Հանրապետական միություն), կոմունիստների ու մի շարք շրջանային ազգայնական կուսակցությունների նոր դաշինքը։ Ձայների 34%ճը ստացավ «Ժողովրդական ճակատը», 33%-ը՝ Անկախ աջերի իսպանական կոնֆեդերացիան։ Ընտրությունների արդյունքները ինչպես նաև կառավարություն ձևավորելու գործընթացին մասնակցելուն սոցիալիստների հրաժարվելը իսպանական հասարակության մեջ առաջացրեցին նոր հեղափոխության մտավախություն։ Այդ մտավախությունը ուժեղացավ այն բանից հետո, երբ Ֆրանցիսկո Կաբալերոն (ում Պրավդա թերթում նկարագրում էին որպես «իսպանական Լենին») ուղիղ կերպով հայտարարեց, որ երկիրը կանգնած է նոր հեղափոխության շեմին։
Կարմիր ահաբեկչությունը պատերազմի սկսվելուց հետո
Լայնամաշտաբ քաղաքացիական պատերազմի սկսվելուց հետո մեկնարկեց բռնությունների նոր, առավել դաժան ալիք, ընդ որում, այն իրականացվում էր ինչպես հանրապետականների, այնպես էլ ազգայնականների կողմից։ Քաղաքացիական պատերազմի սկզբում՝ գեներալների խռովությունից անմիջապես հետո երկրի հիմնական մասը մնաց լոյալիստների վերահսկողության ներքո։ Հենց այդ տարածքում էլ ծավալվեց արյունալի գործողությունները, որոնց հետևանքով սպանվեցին բազմաթիվ քահանաներ ։ Ահաբեկչությունը այն կատարողների կողմից արդարացվում էր այն հանգամանքով, որ մինչև հեղափոխությունը կրոնավորները իսպանական հասարակության մեջ բավականին ազդեցիկ դիրք էին զբաղեցնում ։ Պատմաբան Էնտոնի Բիվորի կարծիքով «հանրապետականների կողմից դաժան բռնությունները հիմնականում կրում էին հանկարծակի բնույթ և հանդիսանում էին իրենց թշնամիների նկատմամբ վախի հետևանք, և միևնույն ժամանակ խորանում էր նախկինի համար վրեժխնդրության ցանկությունը»։ Դրա հետ համեմատած, «այն տարածքներում, որոնք վերահսկվում էին ազգայնականների կողմից, կատարվեցին «կարմիրների ու աթեիստների» անխտիր զտումներ» ։ 1936 թվականի հուլիսի 17-18-ին  տեղի ունեցած հեղաշրջումից հետո հուլիսյան հետագա օրերին հանրապետականների կողմից սպանվեցին 861 եկեղեցական սպասավորներ, որոնցից 95-ը սպանվեցին հուլիսի 25-ին, այսինքն այն օրը, երբ նշվում էր Իսպանիայի հովանավոր Սանտյագո Մատամորոսի հիշատակի օրը։ Օգոստոսին կարմիր ահաբեկչության զոհ դարձան 2077 եկեղեցական սպասավոր։ Քաղաքացիական պատերազմի սկսվելուց երկու ամիս անց ընդհանուր հաշվով սպանվել էին 3400 քահանաներ, վանականներ ու միանձնուհիներ ։
Վերջին ուսումնասիրությունների տվյալների համաձայն՝ հանրապետական մահվան էսկադրոնները համալրված էին ԽՍՀՄՆերքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի աշխատակիցներով։ Պատմաբան Դոնալդ Ռեյֆիլդի խոսքերով «Ստալինը, Եժովն ու Բերիան չէին վստահում Իսպանիայի պատերազմում խորհրդային մասնակիցներին։ Ռազմական խորհրդականները, ինչպիսին էր Վլադիմիր Օվսեենկոն, ինչպես նաև այնպիսի լրագրողներ, ինչպիսին է Կոլցովը, ենթարկվել են մոլորության, հատկապես տրոցկիզմի, որը տարածված էր հանրապետության կողմնակիցների շրջանում։ Իսպանիա ուղարկված ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի գործակալները առավել լրջորեն էին զբաղվում հակաստալինյան կողմնորոշում ունեցող հանրապետական ղեկավարների ինտերբրիգադի հրամանատարների առևանգմամբ ու սպանությամբ, քան թե Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի համախոհների դեմ պայքարով։ Հանրապետության պարտությունը ստալինյան աշխարհահայացքով դիտարկվում էր ոչ թե որպես ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի դիվերևսիոն գործողությունների, այլ մոլորյալների դավաճանության հետևանք» ։
Հանրապետական մահվան էսկադրոնների առավել հայտնի մարտիկներից էր Էրիխ Միլկեն, ով հետագայում դարձավ արևելագերմանական Պետական անվտանգության նախարարության ղեկավար ։
Պատմաբան Սթենլի Պայնի պնդմամբ «մարտերի առաջին ամիսների ընթացքում զոհերի մեծ մասը սպանվել է ոչ թե մարտի դաշտում, այլ թիկունքում քաղաքական պատճառներով պայմանավորված մահապատիժներից։ Կարմիր ահաբեկչությանը մասնակցում էին հանրապետական գրեթե բոլոր խմբավորումները, բացառությամբ բասկյան ազգայնականներից, ովքեր հիմնականում կաթոլիկ էին» ։ Պայնը նաև նշում էր, որ ի տարբերություն աջերի կողմից իրականացվող բռնաճնշումների, որոնք ուղղված էին ընդդիմադիր ամենավտանգավոր տարրերի դեմ, հանրապետականների ահաբեկչությունն առավել իռացիոնալ էր. սպանվում էին միանգամայն անմեղ մարդիկ այն ժամանակ, երբ հանրապետականների ոխերիմ հակառակորդներին ազատություն էր տրվում։ Բացի այդ, կարմիր ահաբեկչության գլխավոր զոհերից մեկը հանդիսանում էին եկեղեցական ծառայողները, որոնց գերակշիռ մասը չէին որդեգրել ընդդիմադիր դիրք ։ Կարմիր ահաբեկչությունը նկարագրելիս Սթենլի Պայնը հայտարարել է, որ ինքը «սկսել է ուսումնասիրել որոշ խռովարարների սպանություններից, որոնք փորձում էին հանձնվեն այն բանից հետո, երբ իրենց ապստամբությունը մի քանի առանցքային քաղաքներում անհաջողության մատնվեց։ Այնուհետև հաջորդեցին մասսայական ձերբակալություններ, իսկ երբեմն էլ հողատերերի և արդյունաբերողների, ինչպես նաև աջակողմյան խմբավորումների կամ կաթոլիկ եկեղեցու հետ կապված անձանց անմիջապես մահապատիժներ» ։ Կարմիր ահաբեկչությունը եղել է «մարդկանց ատելության անկառավարելի զեղում իրենց «ճնշողների» նկատմամբ, որի կազմակերպչական գործողություններն իրականացվել են գրեթե բոլոր ձախ խմբավորումների կողմից» ։
Երբ Հանրապետության ենթադրյալ թշնամիների նկատմամբ կատարվել էին մասսայական անկարգություններ ու բռնություններ, ավերվել բազմաթիվ վանքեր, եկեղեցիներ ու կրոնական դպրոցներ, եկեղեցին իսպանական հասարակության շրջանում դիտարկվում էր որպես աջակողմյան ավտորիտարիզմի կողմնակիցների դաշնակից։ Ակադեմիկ Մերի Վինսենտը այդ կապակցությամբ գրել է հետևյալը. - «կասկած չկա, որ եկեղեցին կդասվի ապստամբների հետ նույն շարքին։ Սալամանկա քաղաքի ճիզվիտները առաջին կամավորների շարքում էին, ովքեր մեկնեցին միանալու ազգայնականներին... Երկրորդ հանրապետության դժբախտությունը կայանում էր նրանում, որ այն ինքը հրահրեց իր սեփական անկումը։ Եկեղեցու դժբախտությունը կայանում էր նրանում, որ այն սկսեց սերտորեն կապվել իր ինքնակոչ պաշտպանների հետ» ։ Պատերազմի ժամանակ ազգայնականները հայտարարեցին, որ 20000 եկեղեցական սպասավորներ սպանվել են։ Ժամանակակից ուսումնասիրողները հայտնում են այլ թվեր։ Մասնավորապես, նրանց կարծիքով սպանվել են 4184 քահանաներ, 2365 կրոնական այլ ինստիտուտների ներկայացուցիչներ և 283 միանձնուհի, ընդ որում, սպանվածների գերակշիռ մասը սպանվել են 1936 թվականի ամռանը ։
Պատմաբան Սթենլի Պայնը ահաբեկչությունը անվանել է «Արևմտյան պատմության ընթացքում կաթոլիկության նկատմամբ ամենամասշտաբային և դաժան հետապնդումները, որոնք որոշակի առումով ավելի կատաղի էին, քան Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ»։ Այդպիսով, կաթոլիկներին թողել էին գործնականում առանց որևէ տեսակի այլընտրանք բացի ազգայնականների պաշտպանությունից ։
Զոհերի թվաքանակ
Կարմիր ահաբեկչության զոհերի թվաքանակը տատանվում է 38000-ից մինչև 110000 մարդ։ Բիվորի տվյալներով սպանվել է 38000 մարդ ։ Համաձայն Խուլիո դե լա Կուևայի ուսումնասիրությունների՝ զոհերի թվաքանակը կազմում է 72344 մարդ ։ Հյու Թոմասն ու Պոլ Պրեստոնը պնդում են, որ այդ թիվը գնահատվում է շուրջ 55000 : Իսպանացի պատմաբան Յուլիան ազանովան նշել է, որ զոհվել է ավելի քան 600000 մարդ ։
Պայնը պնդում է, որ և՛ կարմիր, և՛ սպիտակ ահաբեկչությունների զոհերի հստակ թվաքանակը անհնար է պարզել։ Պատերազմի սկզբնական ամիսներին ձախերը վերացնում էին անցանկալի անձանց, իսկ ազգայնականների կողմից բռնաճնշումները, հավանաբար, հասել է իր գագաթնակետին միայն այն բանից հետո, երբ պատերազմն ավարտվեց։ Այդ ժամանակ ազգայնականների կողմից արդեն հստակ լուծվել էր իրենց հակառակորդներին պատժելու հարցը և նրանց վրեժխնդրությունը ամբողջ ուժգնությամբ բախվեց մնացյալ պարտություն կրածներին։ Պատերազմի ժամանակ սպիտակ ահաբեկչության հետևանքով սպանվել էր 50000 մարդ կամ, հնարավոր է, փոքր-ինչ պակաս։ Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի կառավարությունը կարմիր ահաբեկչության զոհերի թվաքանակը գնահատում էր 61000 ։
Լրագրող և պատմաբան Սեսեր Վիդալն իր «Checas de Madrid» պարբերականում գալիս է այն եզրակացության, որ հանրապետական բռնաճնշումների թվաքանակը 110 965 է։ Նրա արծիքով միայն Մադրիդում սպանվել է 11705 մարդ ։ Պատմաբան Սանտոս Խուլիան իր «Víctimas de la guerra civil» աշխատության մեջ ներկայացնում է մոտավոր թվեր՝ հանրապետական բռնաճնշումների շուրջ 50000 և ֆրանկիստական բռնաճնշումների շուրջ 100000 զոհեր, իսկ պատերազմից հետո շուրջ 40000 ։
Հոգևորականության շրջանում գրանցված զոհեր
Հոգևորական զոհերի թվաքանակի գնահատականները խիստ տարբերվում են միմյանցից։ Համաձայն կարծիքներից մեկի՝ 136 թվականին Իսպանիայում բնակվող 30000 քահանաներից ու վանականներից սպանվել են սպիտակ հոգևորականներից 13%-ը և սև հոգևորականներից 23%-ը, ինչը նշանակում է, որ 6800 մարդ ընդհանուր հաշվով սպանվել է ։ Թվերը բաշխվում են հետևյալ կերպ՝ 283 վանական սպանվել է, ընդ որում, նրանցից շատերը ենթարկվել են դաժան կտտանքների, 13 եպիսկոպոս սպանվել է Սիգուենսա Լլեյդայի, Կուենկայի, Բարբաստրոյի, Սեգորբեյի, Խաենի, Սիուդադ Ռեալի, Ալմերիայի, Գուադիսի, Բարսելոնայի, Տերուելի թեմերից, ինչպես նաև ауксилиарий Տառագոնայի աուքսելար եպիսկոպոսը ։ Իմանալով իրենց սպասվող վտանգի մասին՝ նրանք բոլորը որոշեցին մնալ իրենց քաղաքներում։ Կուենկայի եպիսկոպոսը հայտարարեց, որ « Ինչ էլ որ պատահի, ես չեմ կարող հեռանալ. այդպիսին է իմ պարտքը տեղացի մարդկանց նկատմամբ» ։ Ի լրացում այս ամենին՝ զոհ դարձան 4172 թեմական քահանա, ինչպես նաև 2364 վանական (այդ թվում՝  259 կլարետացիներ, 226 ֆրանցիսկանցիներ, 204 պիարիստներ, 176 Մարիի եղբայրներ, 165 քրիստոնեական եղբայրներ, 155 ավգուստինյաններ, 132 դոմինիկյանցիներ և 114 ճիզվիտներ) ։  Որոշ թեմերում սպիտակ հոգևորականության շրջանում զոհերի թվաքանակն առավել մեծ էր։ Ստորև ներկայացվում է սպիտակ հոգևորականության շրջանում գրանցված զոհերի թվաքանակն ըստ թեմերի.
2008 թվականի հոկտեմբերին իսպանական «Լա Ռազոն» թերթում տպագրվեց հոգևորականության և աշխարահականների էքզեկուցիայի մասին հոդված, որտեղ ներկայացվել են հանրապետական բռնաճնշումների մասին նոր մանրամասներ՝
Հանրապետականների կողմից
Հանրապետականների կողմից «կարմիր ահաբեկչության» մասին վերաբերմունքը տարաբնույթ էր։ Նախագահ Մանուել Ասանյան տվել է հետևյալ մեկնաբանությունը, որը մեծ հրապարակայնություն է ստացել. նրա կարծիքով Մադրիդի բոլոր վանքերը մեկ հանրապետականի կյանքի արժեք չունեն ։ Սակայն այդ մեկնաբանությունն այնքան հաճախ է մեջբերվում, որ օրինակ 1936 թվականի օգոստոսի 9-ին մադրիդյան ռադիոյի եթերում սոցիալիստների առաջնորդ Ինդալեսիո Պրիետոն իր ելույթում հանրապետական ոստիկանությանը կոչ արեց «չընդորինակել» զինվորական խռովարարներին, ովքեր իրականացրել են սպանություններ ։
Միևնույն ժամանակ Յուլիուս Ռուիզը նշել է, որ ժամանակին «Էլ Սոսիալիստ» պարբերականում հրապարակվում էին Ատադելյա բրիգադի գործունեության հաշվետվությունը (այն իրենից ներկայացնում էր հանրապետական գործակալների խումբ, որը մասնակցել է շուրջ 800 ազգայնականների ձերբակալություններին, երբեմն նաև սպանություններին)։ 1936 թվականի սեպտեմբերի 27-ին բրիգադայի մասին հոդվածում հատուկ նշված էր, որ աշխատանքը ոչ միայն արդյունավետ էր, այլ նաև անհրաժեշտ և կյանքի համար կարևոր։ Նմանատիպ կերպով մադրիդյան մեկ այլ օրաթերթում՝ «Informaciones»-ում ներկայացվում էին 1936 թվականի ամռանը բրիգադի կատարած գործողությունների մասին բազմաթիվ տվյալներ ։
Ազգայնականների կողմից
Կաթոլիկ դասակարգերը կարծում էին, որ բռնությունը, որն ուղղված է ընդդեմ եկեղեցու, եղել է քաղաքացիական պատերազմի շեմին հստակ մշակված պլանի արդյունք։ Եկեղեցու դեմ կանոնակարգված հետապնդումները մշակվել էին մինչև վերջին դետալը :Խոսե Սոտելոն 1936 թվականի ապրիլին իսպանական խորհրդարանում հանդես եկավ զեկույցով և նշեց, որ 1936 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև ապրիլի 2-ը, այսինքն՝ Ժողովրդական ճակատի ղեկավարման վեց շաբաթների ընթացքում իրականացվել է 199 ահաբեկչական գործողություն, որոնցից 36-ն իրականացվել են եկեղեցիներում։ Նա նշեց նաև 136 հրդեհի ու պայթյունի մասին, որոնց հետևանքով տուժել է 136 եկեղեցի։ Դրանցից 56-ն ավերվել են։ Նա հաստատեց, որ այդ գործողությունների հետևանքով զոհվել է 74 մարդ և վիրավորվել 345-ը ։
Ազգայնականների տարածքում ժողովրդական տրամաբրությունները կարելի է բնութագրել որպես վախ, հույս և հոգևոր վերածնունդ։ Հաղթանակը տոնվում էր եկեղեցական ժամերգություններով։ Հակակղերական օրենքներն արգելվեցին, և կրոնական կրթությունը կրկին օրինականացվեց։ Կապելաները կրկին վերադարձան բանակ։ Եկեղեցու հանդեպ վերաբերմունքը չընդունվելուց դեպի հպարտություն ։
Ահաբեկչության ավարտն ու հետևանքները
Քաղաքացիական պատերազմում հանրապետականների նկատմամբ ազգայնականների հաղթանակից հետո դադարեց կարմիր ահաբեկչությունը՝ չնայած առանձին ահաբեկչական գործողություններ երբեմն առ երբեմն իրականացվում էին։ Դրանք իրականացվում էին մնացած կոմունիստների ու սոցիալիստների կողմից, ովքեր թաքնվում էին ֆրանսիական սահմանի մոտ։ Այդպիսի գործողությունները մեծ հաջողություններ չէին ունենում։ Ամբողջ երկրում կաթոլիկ եկեղեցին իրականացրեց Te Deum աղոթքներ, որպեսզի շնորհակալություն հայտնեն Աստծուն պատերազմի այդպիսի ավարտի համար։ Բազմաթիվ ձախակողմյան հայացքներ ունեցող գործիչներ դատապարտվեցին կարմիր ահաբեկչությանը մասնակցություն ունենալու համար։ Որոշները փախան Խորհրդային Միություն, որտեղ նրանցից շատերը «անհետացան» ստալինյան գուլագներում։ Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի հաղթանակին հաջորդեցին հազարավոր մահապատիժներ (համաձայն Պատմական հիշողության պահպանման ասոցիացիայի՝ 35000 մարդու ոսկորներ մինչ օրս մնում են եղբայրական գերեզմաններում) և բանտարկություններ։ Բազմաթիվ մեղավորներ որպես պատիժ ուղարկվում էին հարկադիր աշխատանքների՝ երկաթգծերի շինարարություն, ճահիճների չորացում, ջրանցքների փորում (Գվադալկիվիրի ջրանցք), Նահատակների հովտի հուշարձան և այլն։ 1940 թվականին տեղի ունեցած Կատալոնիայի կառավարության ղեկավար Լուիս Կոմպանիսի մահապատիժը դարձավ Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի բռնաճնշումների ամենասկզբնական քայլերից մեկը։ Մահապատժի հիմնական օբյեկտներ էին ձախ արմատականները, իսպանական մտավորականության ներկայացուցիչները, աթեիստները, զինվորական և պետական գործիչներ, ովքեր քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում մնացել էին մադրիդյան կառավարությանը հավատարիմ։ Եղել են նաև այլ բնույթի բռնաճնշումներ։
Հռոմի նոր պապը՝ Պիոս XII-ը 1939 թվականի ապրիլի 16-ին ռադիոուղերձով շնորհավորեց իսպանական կառավարությանը, հոգևորականությանը և ժողովրդին։ Նա համաձայնվեցի իր նախորդ Պիոս XI պապի քննադատության հետ, ով նկարագրում էր անցյալի սարսափները և հանդես գալիս Աստծո ու կրոնի իրավունքների պաշտպանության և վերականգնման օգտին և հայտնել, որ ահաբեկչության զոհերը մահացել են հանուն Հիսուս Քրիստոսի։ Նա խաղաղություն և վերածնունդ ամբողջ իսպանական ժողովրդին՝ կոչ անելով պատժել հանցագործներին, բայց նաև կոչ անելով մյուս կողմում եղած շատ իսպանացիների նկատմամբ բարեհոգություն ցուցաբերել ։ Նա խնդրեց հնարավորություն տալ մասնակցել հասարակական կյանքին ։ 2007 թվականին Վատիկանի կողմից սրբադասվեցին 498 քահանաներ, ովքեր քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ սպանվել էին հանրապետականների կողմից։ Կրոնական հանրապետականների հարազատները խնդրեցին նմանատիպ ճանաչում նաև իրենց համար՝ քննադատելով իրենց կարծիքով միակողմանի կոչը ։
Օգտագործված գրականություն
Կատեգորիա:Ահաբեկչությունն Իսպանիայում Կատեգորիա:Հակակոմունիզմ Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների խախտում Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքականություն Կատեգորիա:Կրոնական խտրականություն Կատեգորիա:Կրոնական հետապնդում Կատեգորիա:Քաղաքացիական պատերազմ Իսպանիայում Կատեգորիա:Քրիստոնեաների հետապնդումներ
Կիբօրգ 2։ Ապակե ստվեր
Կիբօրգ 2։ Ապակե ստվեր (Cyborg 2: Glass Shadow), ֆանտաստիկ մարտաֆիլմ կիբօրգների մասին։ Խորհուրդ չի տրվում դիտել 16 տարեկանից ցածր անձանց։
Սյուժե
2074 թվականին Երկիր մոլորակում իրար դեմ են դուրս եկել երկու խոշորագույն կազմակերպություններ։ Դրանք են՝ ճապոնական Քոբայաշի Էլեկտրոնիքսը և ամերիկյան Փինուիլ Ռոբոտիքսը։ Նրանք ցանկանում են կառավարել ծրագրային ապահովման և կիբօրգների արդյունաբերույունը։ Կիբօրգները փոխարինել են մարդկանց բոլոր բնագավառներում։ Մարդկանց ալգելվել է որևէ զգացմունք տածել դեպի կիբօրգները։ Ամերիկյան կազմակերպությունում ստեղծում են մի կիբօրգ, որը ունի գեղեցիկ կնոջ արտաքին, իսկ մարմնում կան պայթուցիկ հեղուկներ։ Նա ստեղծված էր, որպեսզի մեկնի ճապոնական ընկերություն փոխհամաձայնության համար, այնտեղ պայթի և իր հետ պայթեցնի նաև ընկերությունը։ Բայց գեղեցկուհի-կիբօրգով սկսում է հետաքրքրվել նրա կարատեի ուսուցիչը և պատմում է նրան ամբողջ ճշմարտությունը։
Հեքյարիի գավառ
Հեքյարի, գավառ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթում։ Գտնվում էր նահանգի հարավային մասում։
Աշխարհագրություն
Հեքյարիի սահմանը հյուսիսից կազմում էին Չուխի, արևմուտքից Կորդվաց, իսկ արևելքից՝ Զագրոսի լեռները։ Տարածքը հիմնականում հարթավայրային էր։ Գավառով հոսում է Մեծ Զաբ գետը։
Բնակչություն
XIX դարում բնակչության հիմնական մասը ասորիներն ու քրդերն էին։ Հայերը գլխավորապես կենտրոնացված էին Աղբակի գավառակում։ XIX դարի վերջին ուներ 42870 բնակիչ, որից 300-ը՝ հայերը, իսկ 1888 թվականին հայերի թիվը կազմում էր 10000։ Ըստ Վ. Քինեի տվյալների 1891 թվականին գավառն ուներ 300 000 բնակիչ, որից 15000-ը՝ հայեր։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գավառի տարբեր վայրերում սփռված են հայկական հնություններ և հուշարձաններ, որոնց թվում է նաև Ս. Բարթուղեմեոս հայտնի վանքի ավերակները ։
Վարչական բաժանում
Գավառը բաժանված էր 11 գավառակների.
1897 թվականից հետո գավառն ուներ 6 գավառակ.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գավառներ
Շին Ջե Հա
Շին Ջե Հա (신재하, ), հարավկորեացի դերասան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1993 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Հարավկորեացի դերասաններ Կատեգորիա:Հարավկորեացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Դանկուկի համալսարանի շրջանավարտներ
Կլաուդիա Արավենա
Կլաուդիա Արավենա Աբուղոշ (Claudia Aravena Abughosh, ), չիլիացի վիզուալ նկարիչ, համադրող, կարճամետրաժ ֆիլմերի հեղինակ, պրոֆեսոր, ով աշխատում է հիմնականում ժամանակակից արվեստի բնագավառում ։
Կենսագրություն
Կլաուդիա Արավենան ծնվել է 1968 թվականին Սանտյագոյում։ Գրաֆիկական դիզայն է ուսանել Չիլիի արվեստի և սոցիալական գիտությունների համալսարանում (Universidad ARCIS)՝ ստանալով աուդիովիզուալ հաղորդակցման որակավորում և մշակութաբանության մագիստրոսի կոչում ։ Ինստալյացիայի, լուսանկարչության, աուդիովիզուալ ներկայացումների միջոցով աշխատանքներ է կատարել սթրիթ արտի և մեդիա արտի շրջանակներում ։
Ցուցահանդեսներ
Արավենան իր կարիերայի ընթացքում մասնակցել է մի շարք սոլո և խմբակային ցուցահանդեսների, այդ թվում`2009 թվականին Հավանայի բիենալեին, 6-7-րդ վիդեո և նոր մեդիա Սանտյագոյի բիենալեին (2007 թ.) և 1-ին չիլիական տրիենալեին (2009 թ.) Սանտյագոյի ժամանակակից արվեստի թանգարանում, ի լրումն նույն հաստատությունում անցկացված Խնամքով վերաբերվել (2007) շոուին ։ La operación verdad, o la verdad de la operación խմբակային ցուցահանդես Սալվադոր Ալենդեի համերաշխության թանգարանում (2010 թ.) ,, Circa Berlin Կոպենհագենի Նիկոլայ ժամանակակից արվեստի կենտրոնում (2005 թ.), From the Other Site/Side Սեուլի ժամանակակից արվեստի թանգարանում (2006 թ.), Video-Forum, NBK Մեխիկոյի Ռուֆինո Տամայոյի թանգարանում (2006 թ.), այլ ցուցահանդեսների Չիլիում, Լատինական Ամերիկայում, Եվրոպայում, Ասիայում  ։
Մասնակցել է նաև մի շարք միջազգային կինոփառատոների, այդ թվում Փարիզի միջազգային վավերագրական ֆիլմերի փառատոնին, Իտալիայում Պալերմոյի միջազգային կինոարվեստի փառատոնին, Գերմանիայում Լայպցիգի միջազգային վավերագրական ֆիլմերի փառատոնին և Լիսաբոնում անցկացվող 9-րդ միջազգային վավերագրական ֆիլմերի փառատոնին ։
Մրցանակներ
2002 թվականին, Գիլերմո Սիֆունտեսի համահեղինակությամբ, ստացել է «Ալտասոր» մրցանակ Ինստալյացիայի և Վիզուալ արվեստի Lugar común կատեգորիայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չիլիացի կին արվեստագետներ
Լենինի հուշարձաններ (Կրասնի Սուլին)
Պատմություն
Խորհրդային իշխանության տարիներին Խորհրդայիմ Միության բազմաթիվ քաղաքներում տեղադրվել են Վ. Լենինի հուշարձաններ։ Նրանց մի մասը ճանաչվել է մշակութային ժառանգության օբյեկտ։ Կրասնի Սուլին քաղաքում տեղադրվել է մի քանի հուշարձան։
Լենինի հուշարձանը կենտրոնական հրապարակում
Քաղաքի կենտրոնական հրապարակում, որը կոչվում է Վ. Ի. Լենինի անունով, 1934 թվականի նոյեմբերին, Հոկտեմբերյան հեղափոխության տարեդարձի կապակցությամբ տեղադրվել է Վ. Լենինի՝ քաղաքում առաջին հուշարձանը։ Այն կառուցվել է Սուլինի մետալուրգիական գործարանի նախկին տնօրեն (1934-1939) Իվան Գրիգորևիչ Սոլովյովի նախաձեռնությամբ։ Հուշարձանը տեղադրվել էր Կրասնի Սուլինի շրջանի վարչակազմի և Երիտասարդական կենտրոնի շենքերի միջև։ Հուշարձանի քանդակը տեղադրվել էր չորսմետրանոց երկաթբետոնե պատվանդանի վրա և պատկերում էր պրոլետարական առաջնորդին աշխատավորների առջև զրահապատ մեքենայի վրայից ելույթ ունենալիս։ Հուշարձանի հիմքը երեսպատված էր մոխրագույն և վարդագույն գրանիտով։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, 1942 թվականին, հուշարձանը պայթեցվել է գերմանացիների կողմից։ 1945 թվականին այն վերականգնվել է և 1966 թվականին տեղափոխվել Սուլինի մետալուրգիական գործարանի տարածք։ Տեղափոխված հուշարձանի փոխարեն պատրաստվել է նորը։
Լենինի նոր հուշարձանը բացվել է 1967 թվականին՝ քաղաքի կենտրոնական հրապարակի այն տեղում, որտեղ կանգնած էր նախկին հուշարձանը։ Հուշարձանը պատրաստվել է խորհրդային քանդակագործ-մոնումենտալիստ Իսահակ Դավիդովիչ Բրոդսկու նախագծով ։ Լենինը պատկերված է մոխրագույն սալիկներով երեսպատված պատվանդանի վրա, աջ ձեռքով նա պահում է իր բաճկոնի դարձածալը, իսկ ձախ ձեռքին թղթի գլանակ է։
Հուշարձանի մոտակայքում տեղի են ունենում քաղաքի բնակիչների ցույցերն ու հանրահավաքները։
Լենինի հուշարձանը մետաղական կոնստրուկցիաների գործարանի տարածքում
1975 թվականին, ֆաշիստական Գերմանիայի նկատմամբ խորհրդային ժողովրդի տարած հաղթանակի 30-ամյակի կապակցությամբ, տեղադրվել է Լենինի հուշարձանը մետաղական կոնստրուկցիաների գործարանի տարածքում։ Քանդակը պատրաստվել է գիպսից ու երկաթբետոնից և կանգնած է քարե պատվանդանի վրա, որը երեսպատված է գրանիտով։ Հուշարձանը տեղադրվել է գործարանի վարչության շենքի դիմաց։ Պատվանդանի չափսերը՝ 1,2 մ × 1,2 մ։ Քանդակի բարձրությունը 2 մ է։ Լենինը պատկերված է վերարկուով կանգնած, ձախ ձեռքը ծալված է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի տեսարժանություններ
Վերազանո Նարոուս կամուրջ
Վերրազանո Նարոուս կամ Վերրացանո-Նարոուս (Verrazano-Narrows Bridge), կախովի կամուրջ Նյու Յորքում։ Այն իրար է կապում Նյու Յորքի Բրուքլին և Սթաթեն Այլենդ թաղամասերը։ Երկարությունը 1298 մետր է։ Կամուրջը շահագործման է հանձնվել 1964 թ-ի նոյեմբերի 21-ին։ Կամուրջը կառուցվել է Հուդզոն գետի վրա։ Մինչև 1981 թվականը՝ Միացյալ Թագավորությունում Համբեր Բրիջի կառուցումը, այն ամենամեծ կախովի կամուրջն էր աշխարհում, իսկ 2014 թ-ի տվյալներով 11-րդը։ Կամրջի աշտարակները տեսանելի են Նյու Յորքի գրեթե բոլոր մասերից։ Կամուրջը անվանվել է ի պատիվ իտալացի Ջիովանի դա Վերացանոյի, որը փաստաթղթերում հիշատակված առաջին ճանապարհորդ-հետազոտողն էր, ով 1524 թվականին մտավ Նյու Յորք նավահանգիստ և հետազոտեց Հուդզոնի գետաբերանը։ Կամուրջը նշանավորում է Նյու Յորքի նավահանգստի մուտքը․ Նյու Յորք և Նյու Ջերսի այցելող բոլոր նավերն անցնում են Վերազանո կամրջի տակով։ 1976 թվականից ի վեր կամրջի Սթաթեն Այլենդի ծայրից են սկսվում Նյու Յորք քաղաքի մարաթոնային վազքերը ։ 1927 թվականին Ինժեներ Դևիդ Սթեյնմանը առաջին անգամ առաջարկեց Նարոուսի վրայով կամուրջ կառուցել։ Հետագա քսան տարիների ընթացքում, այնուամենայնիվ, Նարոուսի վրա փոխադրական անցումներ կառուցելու նմանատիպ առաջարկները շարունակ հետաձգվում էին։ Նարոուսի երկաթուղային թունել կառուցելու 1920֊ական թվականների փորձերը ընդհատվում են։ Ստորջրյա փոխադրամիջոցային թունելի՝ 1930 ականների ծրագիրը նույնպես չեղարկվում է։ 1930֊ականների կեսերին և 1940-ականների սկզբին կամրջի անհրաժեշտության մասին քննարկումները ակտիվանում են, սակայն դարձյալ ապարդյուն։ 1940-ականների վերջին քաղաքային նախագծող Ռոբերտ Մոսեսը մի կամուրջ նախագծեց, որը պիտի կապեր Սթաթեն Այլենդը քաղաքի մնացած մասի հետ։ Մինչև 1959 թվականը զանազան հանգամանքներ խանգարում էին շինարարության մեկնարկը։ Կամուրջը բացվեց 1964 թվականի նոյեմբերի 21֊ին, իսկ երկրորդ անցուղին, որը կառուցվեց արդեն գործող կամրջի ստորին մասով, բացվեց 1969 թվականի հունիսին։
Վերազանո Նարոուսի կենտրոնական թռիչքի երկարությունը 1298 մ է։ Այն աշխարհի ամենաերկար կախովի կամուրջն էր 1964 թվականից մինչև 1981 թվականը, երբ Միացյալ Թագավորության Համբեր Բրիջը գերազանցեց նրան։ Վերազանո Նարոուսը թռիչքի երկարությամբ աշխարհում 13֊րդ, իսկ Ամերիկաներում՝ առաջին տեղում է։ կամրջի մուտքը սկսվում է Նյու Յորքի նավահանգստից։ Նյու Յորք և Նյու Ջերսի նավահանգիստներ մտնող բոլոր նավերն անցնում են կամրջի տակով և հետևաբար պետք է բավարարեն կամրջի չափերին։
Վերջնական նախագծեր
Նարոուսի թունելի ծրագրի չեղարկվելը հանգեցրեց Նարոուսի վրայով կամուրջ կառուցելու ծրագրի վերականգնմանը։ 1947 թվականի սեպտեմբերին Ռոբերտ Մոսեսը՝ Թրիբորոու կամրջի և թունելի ընկերության ղեկավարը, հայտարարեց, որ քաղաքի իշխանությունները մտադիր են խնդրել ռազմական նախարարությանը, որպեսզի վերջինս թույլտվություն տա կամուրջ կառուցել Նարոուսի վրայով ։ Մոսեսը և քաղաքապետ Ուիլյամ Օ'Դուայերը երկուսն էլ աջակցում էին Նարոուսի կամրջի ծրագրին, որը դեռ կոչում էին «Ազատության կամուրջ» ։ 1948 թվականի հուլիսին քաղաքապետարանը ներկայացրեց իր խնդրագիրը և ԱՄՆ զինուժի երեք մասնաճյուղերից կազմված հանձնաժողովը որոշեց լսել հանրության կարծիքը ապագա կամրջի վերաբերյալ ։ ԱՄՆ ներկայացուցիչների պալատի պատգամավոր Դոնալդ Լոուրենս Օ'Թուլը, որը ներկայացնում էր Բեյ Ռիջի ընտրական օկրուգը, դեմ արտահայտվեց կամրջի նախագծին, պատճառաբանելով, որ այն կխաթարեր Բեյ Ռիջի բնապատկերը և կարող էր շրջափակել Նարոուսը պատերազմական իրավիճակում ։ Նա վկայակոչում էր նաև հանրային հարցումը, պնդելով, որ Բեյ Ռիջի՝ կամրջի նախագծին կողմ արտահայտված յուրաքանչյուր մեկ բնակչի համեմատությամբ 33-ը դեմ են ։ 1949 թվականի մայիսին ԱՄՆ ռազմական նախարարությունը, անտեսելով Բեյ Ռիջի բնակչության բուռն ընդդիմությանը, հավանություն տվեց Նարոուսի կամրջի նախագծին, պայմանով, որ շինարարությունը սկսվի հետագա հինգ տարիների ընթացքում ։ Մինչ այդ ավարտին էր հասցվել կամրջի 1990 մետրանոց թռիչքի նախագիծը և անհրաժեշտ էր ևս 78 միլիոն դոլար նախագիծը շարունակելու համար; Այս ֆինանսավորումը չտրվեց մինչև 1950 թվականը։ Սկզբնական նախագծերով նախատեսված էր, որ կամուրջը ջրի մակարդակից ունենալու էր 72 մ բարձրություն, որը լիովին բավարար էր, որ 66 մ բարձրությամբ «Թագուհի Մերի» նավը կարողանար անցնել դրա տակով ։ 1954 թվականին լրացավ Նարոուսի վրայով կամուրջ կառուցելու ռազմական նախարարության թույլտվության ժամկետը ։ Նախարարությունը ևս երկու տարով երկարաձգեց թույլտվության ժամկետը ։ 1955 թվականի մարտին ընդունված մի օրինագծով քաղաքապետարանը ձեռք բերեց Նարոուսի կամրջի շինարարությանը վերաբերվող մի շարք նախագծերի վերահսկողությունը, ներառյալ հողային տարածքների ձեռք բերումը ։ Մոտ մեկ ամիս անց Նյու Յորքի քաղաքապետ Ավերել Հարիմանը ստորագրեց 600 միլիոն դոլարի հատկացման որոշում, որով նախատեսվում էր սկսել Նարոուսի կամրջի, Քուինսը և Բրոնքսը կապող Թրոգս Նեք կամրջի շինարարությունը ինչպես նաև Մանհեթենը Նյու Ջերսիին կապող Ջորջ Վաշինգտոնի կամրջի երկրորդ մակարդակի շինարարությունը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նյու Յորքի կամուրջներ Կատեգորիա:Կախովի կամուրջներ
Վիրջինիա Ռաջի
Կենսագրություն
Ռաջին ծնվել և մեծացել է Հռոմում և իրավաբանական կրթություն է ստացել Ռոմա Տրե համալսարանում՝ ուսանել է քաղաքացիական իրավունք ։ Ռաջին նախկինում եղել է մի շարք տեղական խորհուրդներում մինչև 2011 թվականին դարձել է Հինգ աստղ շարժման անդամ ։
2013 թվականի քաղաքային ընտրություններին Ռաջին իր կուսակցության երեք անդամների հետ անցնում է քաղաքային խորհուրդ ։ Քաղաքապետի լիազորությունների ժամկետը հինգ տարի է, սակայն Իգնասիո Մարինո (Ժողովրդական կուսակցության անդամ) հրաժարական տվեց և նշանակվեցին արտահերթ ընտրություններ։ Ռաջին առաջադրվեց կուսակցության կողմից, ներքին պայքարում հաղթելով Մարսելո Դե Վիտոյին, ով առաջադրվել էր 2013 թվականին ։ Ռաջին դարձավ Հռոմի առաջին կին քաղաքապետը։ Նա խոստացավ պայքարել կոռուպցիայի դեմ և հետ բերել Հռոմի վաղեմի համբավը քրեական որոշ սկանդալներից հետո ։ Ռաջին նաև դեմ էր 2024 թվականի օլիմպիական խաղերը Հռոմում անցկացնելու մտադրությունից՝ բացատրելով, որ քաղաքը դեռ պատրաստ չէ դրան ։
Ռաջին 2016 թվականի ընտրություններում առաջինն էր՝ հավաքելով ընտրողների ձայների 35 տոկոսը ։ Ընտրությունների երկրորդ փուլում Ռաջիի հակառակորդն էր Ռոբերտո Ջակետտին դեմոկրատական կուսակցությունից, ով առաջին փուլում հավաքել էր 24 տոկոս ձայն։ Ռաջջին երկրորդ փուլում հաղթեց՝ հավաքելով ձայների 67.2 տոկոսը կամ 770.000 ձայն ։
Նա Կաթոլիկ է և ամուսնացել է եկեղեցում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Հռոմի քաղաքապետեր Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալացի իրավագետներ
Ջամիլա Աֆղանի
Ջամիլա Աֆղանի (Jamila Afghani, ), աֆղանացի ֆեմինիստ, խաղաղարար և կանանց իրավունքների ու կրթության ակտիվիստ, 2022 թ․ «Ավրորա» մրցանակի դափնեկիր։ Նա հանդիսանում է «Նուր» կարողությունների զարգացման կազմակերպության նախագահ և «Աֆղանստանի կանանց ցանց» (AWN) գլխամասային կազմակերպության գործադիր անդամ։
2022 թ․ արժանացել է «Ավրորա» համաշխարհային մարդասիրական ամենամյա յոթերորդ մրցանակին։
Կենսագրություն
Երեխա ժամանակ Ջամիլա Աֆղանին շատ թույլ երեխա է եղել և տառապել է պոլիոմելիտով, որի բարդությունների պատճառով ստիպված է եղել հենակներ օգտագործել։ 14 տարեկան հասակում՝ Աֆղանական պատերազմի ժամանակ, գլխի շրջանում հրազենային վնասվածք է ստացել, որից հետո երկար տարիներ գամված է եղել անկողնում։ Աֆղանին լքել է Քաբուլը Աֆղանստանում քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։ Նրա ընտանիքը փախել է Պակիստան՝ Փեշավար։ Տեղի համալսարանը հաջողությամբ ավարտելուց հետո Ջամիլան աշխատանքի է անցել Պակիստանում գործող աֆղանական փախստականների ճամբարներում` որպես սոցիալական աշխատող։ Բացի հիմնական գործունեությունից, նա ուսումնասիրել է արաբերեն և Ղուրանի դասեր է սովորեցրել այն կանանց, ովքեր չէին կարողանում կարդալ և գրել, հետագայում նա դարձել է հաֆիզ։ Թալիբանի անկումից հետո Ջամիլա Աֆղանին վերադարձել է Աֆղանստան, որտեղ հիմնել է «Նուրի» կարողությունների զարգացման կազմակերպությունը (NECDO), որը մինչ օրս օգնում է պայքարել մուսուլման կանանց անգրագիտության դեմ։
«Նուր» կենտրոնի համակարգը գործում է իսլամի կանոնների հիման վրա և ուղղված է գրագիտության, անգլերենի, տնտեսագիտության, մարդու իրավունքների և գենդերային անհավասարության արագացված ուսումնասիրությանը` «Մենք բոլորս մի ընդհանուր բան ունեինք, որ ունեն բոլոր մուսուլմանները՝ Ղուրանը և Հադիսը» ։ Չնայած այն հանգամանքին, որ կենտրոնի ստեղծման ընթացքում Աֆղանին խնդիրներ է ունեցել իմամների հետ, որոնք պնդում էին, որ կինը չպետք է լիարժեք կրթություն ստանա, նա կարողացավ ապացուցել, որ Ղուրանում դրա մասին ոչ մի հիշատակություն չկա։ 2009 թվականին «Հոգևոր հավասարության կանանց իսլամական նախաձեռնություն» հասարակական կազմակերպության հետ միասին նա մշակել է «դասընթացներ իմամների համար՝ հաշվի առնելով գենդերային առանձնահատկությունները»` սկսելով 25 հոգանոց դասընթացներից։ 2015 թվականին մասնակիցների թիվը հասել է 6000-ի ։ Իրենց ուրբաթ օրվա քարոզներում իմամներն առաջին անգամ աղոթել են կանանց հարգանքի և նրանց կրթության հնարավորության մասին։ Ջամիլա Աֆղանին մարտահրավեր նետեց ավանդույթներին՝ նշելով, որ մարդիկ հաճախ չեն կարողանում տարբերակել կրոնի դերը հնագույն մշակութային ավանդույթներից և քաղաքականությունից ։
Մինչ օրս նա հանդես է գալիս իսլամի խաղաղ մեկնաբանման օգտին և ակտիվորեն պաշտպանում է կանանց, հաշմանդամների և անօթևանների իրավունքները։ 2008 թվականին նրան շնորհվել է «Տանենբաում» մրցանակ խաղաղապահ առաքելության համար։ 2017 թ․ առաջադրվել է «Ավրորա» մարդասիրական մրցանակին։ 2021 թ. Ջամիլա Աֆղանին երկրորդ անգամ առաջադրվեց «Ավրորա» մրցանակին և 2022 թ․ ճանաչվեց «Ավրորա» համաշխարհային մարդասիրական մրցանակի դափնեկիր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աֆղան ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Փեշավարի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Աֆղան կին հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հաշմանդամություն ունեցող աֆղաններ
Դևիդ Մակդաուել Բրաուն
Դևիդ Մակդաուել Բրաուն, (David McDowell Brown, ), ամերիկացի տիեզերագնաց, Օդագնացության և տիեզերական տարածության հետազոտությունների ազգային վարչության անդամ։ 1996 թվականի մայիսի 6-ին ընտրվել է տիեզերագնացների խորհրդի թեկնածու, իսկ նույն թվականին դարձել է ՆԱՍԱ-ի 16-րդ անդամը։ 2003 թվականի հունվարի 16-ից մինչև փետրվարի 1-ը կատարել է իր առաջին և միակ թռիչքը՝ «Կոլումբիա» օդանավով։
Զոհվել է վթարից, երբ 2003 թվականին երկիր վերադառնալու ճանապարհին, 16 րոպե վայրէջքից առաջ մթնոլորտում պայթել է Կոլումբիա տիեզերանավը։ Զոհվել է Տեխասի տարածքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի տիեզերագնացներ Կատեգորիա:1956 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 26 ծնունդներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում ծնվածներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում մահացածներ Կատեգորիա:2003 մահեր Կատեգորիա:Փետրվարի 1 մահեր Կատեգորիա:Արլինգտոնի ազգային գերեզմանատանը թաղվածներ
Անտրևո
Անտրևո (Entrevaux), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Պրովանս Ալպեր Լազուր ափ մարզի Վերին Ալպերի Պրովանսի գավառում։ Մտնում է Անտրևո կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Կաստելան շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 04076։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 925 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 536 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 384-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 152-ը անգործ (ակտիվության ցուցանիշը 71,6 %, 1999 թվականին եղել է՝ 72,2 %)։ 384 աշխատունակ բնակիչներից 343-ը աշխատում էին (183 տղամարդ և 160 կին), անաշխատանք էին 41-ը (14 տղամարդ և 27 կին)։ 152 անգործ մարդկանցից 31-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 74-ը թոշակառու, 47-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Դանուբ-Դրավա
Դանուբ-Դրավա (Duna-Dráva Nemzeti Park), ազգային պարկ Հունգարիայի հարավում, Հարավ-Անդրդանուբյան մարզում, Սոմոգի, Բարանյա և Տոլնա պրովիցիաներում։ Պարկի տարածքը շարունակական չէ, այլ բաղկացած է 21 շրջաններից, որոնք սփռված են մեծ տարածքում, հիմնականում Դանուբի և Դրավայի երկայնքով, ինչպես նաև գետամիջյան հատվածում։ Պարկի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 494,79 կմ²։ Դրավա և Դանուբ գետերի միջև կարևոր բնական նշանակություն ունեցող շրջանները բնապահպանական հսկողության տակ են վերցվել 1962 թվականից, իսկ ազգային պարկը հիմնադրվել է 1996 թվականին։
Հեմենեց
Հեղեղատային անտառային տարածք Դանուբի աջ ափին, Սեկսարդից հարավ-արևելք, Մոհաչից հյուսիս-արևելք՝ Բայա քաղաքի դիմաց։ Հեմենեցի տարածքում կազմակերպվել է կենդանաբանական արգելոց, որը մտնում է ազգային պարկի կազմի մեջ։
Հեմենցը կտրված է Դանուբի և նրա վտակ Շիոյի ճյուղային հոսքերով և կողային չորացած հուներով։ Դրանցից շատերն ունեն բավականին ոլորուն տեսք և կազմում են մեծ թվով կղզիներ։
Արգելոցում կազմակերպված է Թափլոշ-Գոգա ցուցադրական գոտի Շիոյի և Դանուբի չորացած հուներից մեկի միջև ընկած հրվանդանում։ Ցուցահանդեսի ցուցադրությունում ներկայացված է այդ տարածաշրջանի հունգարացի գյուղացիների ավանդական կենսակերպը։ Այստեղ կարելի է տեսնել նաև հունգարական ընտանի կենդանիների ավանդական ցեղատեսակներ։ Հեմենեցի կենդանական աշխարհը հարուստ և բազմազան է՝ այստեղ բնակվում են բազմաթիվ վայրի կենդանիներ, հատկապես թռչուններ՝ արծիվներ, ձկնկուլներ, արագիլներ և այլն։
Դրավայի հովիտ
Դրավան հոսում է Հարավային Անդրդանուբյան շրջանի տարածքով ավելի քան 150 կիլոմետր։ Շատ տեղերում այն ​​այստեղ ձևավորում է Խորվաթիայի հետ սահմանը, երբեմն այն ամբողջությամբ մտնում է հունգարական երբեմն էլ խորվաթական տարածք։ Ի տարբերություն Հունգարիայի մյուս խոշոր գետերի՝ Դանուբի և Տիսայի, Դրավան գործնականում չի ուղղվել, այստեղ հիդրոտեխնիկական աշխատանքներ չեն իրականացվել, ինչը հնարավորություն է տվել ափերում պահպանել անաղարտ բնական տարածքները, որոնցից շատերը ներառված են պարկի կազմում։ Շատ տարածքներում Դրավան ձևավորել է բազմաթիվ չորացած հուներ, կողային հոսքեր և կղզիներ։
Ափերին աճում են լաստենի, հացենի, հաճարենի, գետի չորացած հունում և կողային ճյուղավորումներում աճում են ուռիներ։ Գետի ափերի զառիթափերում բույն են դնում ծիծեռնակները, ալկիոնները և խաչկտուցները։ Գետը կարևոր դեր է խաղում չվող ջրային թռչունների համար, վաղ գարնանը Դրավայի տարածքում կարելի է տեսնել դրանց հազարավոր երամներ։
Լանկոցի անտառ
Ձգվում է Վիզվարից դեպի հյուսիս-արևմուտք՝ Դրավային զուգահեռ։ Այստեղ տարածված ծառատեսակներից են կաղնին, կնձենին, հացենին անտառաթփուտները և լիանները։ Հեղեղումների ժամանակ անտառը պարբերաբար ողողվում է։
Բարչյան անտառ
Բարչյան գիհու անտառը ձգվում է Դրավայից հյուսիս՝ Բարչ քաղաքից արևելք, ունի  հարուստ բուսական և կենդանական աշխարհ։
Մեչեկ և Աբալիգետ քարանձավ
Պեչից հյուսիս գտնվում է Մեչեկի լեռնոտ անտառապատ շրջանը, որի շատ հատվածներ գտնվում են պահպանության տակ։ Մեչեկի ամենահայտնի տեսարժան վայրը Աբալիգետ ստալակտիտային քարանձավն է, որը բաց է հանրության համար ։ Քարանձավը ձևավորվել է ստորգետնյա հոսքի հետևանքով ժայռերի քայքայումից։ Քարանձավում բնակվում են չղջիկների պաշտպանված տեսակներ։