cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կորդովայի խալիֆայություն
Բարգավաճում
10-րդ դարը խալիֆայության վերելքի շրջանն էր։ Աբդ ալ-Ռահման III-ը միավորում է Իսպանիան՝ քրիստոնյաներին թողնելով թերակղզու հյուսիսը։ Կասեցվում է նաև դեպի Մարոկկո Ֆաթիմյանների առաջընթացը։ Կորդովան դառնում է ժամանակի առաջավոր եվրոպական պետությունը։ Այն ուներ մշտական մարտունակ բանակ, կենտրոնացված կառավարում և բարգավաճող տնտեսություն։ Գյուղատնտեսության ու արհեստագործության մեջ շարունակում էին օգտագործել ստրկական ուժը։ Կարևոր տեղ էին զբաղեցնում լեռնային արդյունաբերությունն ու նավաշինարարությունը։ 10-րդ դարում հարկահանությունը սկսեցին կատարել ոչ թե բնամթերքով, այլ գումարով, ինչը խթանում է առևտրի զարգացումը։ Աբդ ալ-Ռահմանի արշավանքների դեմ կարողանում է դիմակայել միայն Լեոնի արքա Ռամիրո II-ը (931-951)։ 939 թվականին խալիֆի 100 հազարանոց բանակը Վալյադոլիդից հարավ գտնվող Սիմանկագ վայրում հանդիպում է Ռամիրոյի զորքերին, որոնց միացել էին նաև նավառացիները։ Արաբները պարտություն են կրում և ժամանակավորապես հրաժարվում նվաճողական քաղաքականությունից, սակայն Ռամիրոյի մահից հետո սկսած գահակալական կռիվներից հետո կրկին հարձակվում քրիստոնյաների վրա։ Խալիֆի գերիշխանությունն ընդունում են Լեոնի նոր արքա Օրդոնյո III-ը (951-956), Նավառայի թագուհին, Բարսելոնի և Կաստիլիայի կոմսերը։ Նրանք պարտավորվում են հարկ վճարել խալիֆին, իսկ քրիստոնյա բնակչությունը դառնում է անդալուսցիների զիմմին (ذمي)՝ հարկատու հպատակը։
Կորդովայի խալիֆայության հզորացումը հանգեցնում է եվրոպական հարևանների հետ միջազգային հարաբերությունների խորացմանը։ Պատմության մեջ պահպանվել են դեպի Բյուզանդական կայսրություն (945,955) և Գերմանիա ուղարկված դեսպանությունների (955, 969) մասին հուշեր։ Միջերկրական ծովի ավազանում Կորդովայի խալիֆայությունը կարողանում է բարձր դիրք գրավել զարգացած ծովային առևտրի շնորհիվ ։ Կրոնական ու ազգային բազմազանության պայմաններում զարգանում է ներիսպանական հանդուրժողականություն, և հասարակ բնակչության շրջանում էական տարբերություններ չեն դրվում անդալուսցիների միջև։ Դրա շնորհիվ բարգավաճում են ինչպես մուսուլմանների, այնպես էլ ոչ մուսուլմանների՝ քրիստոնյաների ու հրեաների մշակույթը, գիտությունը և արվեստները։ Մայրաքաղաք Կորդովայում իրականացվում են մեծածավալ շինարարական աշխատանքներ։ Հատկապես հանրաճանաչ էր խալիֆ ալ-Հաքամ II-ի գրադարանը, որում հաշվվում էր մինչև 400 հազար կտոր գիրք։
Անկում
Հաքամ II-ի մահից հետո (976) սկսում է խալիֆայության անկումը։ Մահից առաջ Հաքիմը գահը ժառանգում է իր տասնամյա որդուն՝ Հիշամ II-ին (976-1008)։ Մուհամմադ իբն Աբու ալ-Մանսուրը (միջնադարյան եվրոպական աղբյուրներում՝ Ալմանսոր) Հաքամ խալիֆի օրոք զբաղեցնում էր հաջիբի պաշտոնը, դառնում է պետության փաստացի ղեկավարը։ Նա մի քանի խոշոր հաղթանակներ է տանում քրիստոնեադավան պետությունների դեմ։ Իր քաղաքականությունը շարունակում է որդին՝ Աբդ ալ-Մալիքը, ով ստանում է ալ-Մուզաֆֆար («հաղթանակած») տիտղոսը։ Վերջինս 998 թվականին Մաղրեբի մայրաքաղաք Ֆեսում դարձավ թագավորի աջ ձեռքը։ 1001 թվականին՝ հոր մահից հետո, նա տեղափոխվում է Կորդովա։ Ալ-Մանսուրի կողմից իշխանության գրավման հետևանքով խալիֆի պաշտոնը ձևական է դառնում։ 11-րդ դարում խալիֆայությունում քաղաքական խառնաշփոթ է սկսում։ Կենտրոնաձիգ իշխանության թուլացմանը զուգորդում է խալիֆների արագ հաջորդումը. 1009-1031 թվականներին Կորդովայում իշխել են 6 ղեկավարներ։ Նրանցից երեքը բարեկամական կապեր ունեին բերբերական ծագումով Համմուդիների հետ։ Անդալուսում սկսում են նաև քաղաքացիական բախումներ. էթնոկոնֆենսիոնալ խմբերից առավել ակտիվորեն հանդես են գալիս սլավոնները։ Առանձին քաղաքներում՝ Բադախոսում, Սարագոսայում, Մուրսիայում, Սևիլյայում և այլուր, տեղացի իշխանները դառնում են ավելի անկախ և հանդես բերում կենտրոնախույս ձգտումներ։ Մայրաքաղաք Կորդովային հակակշիռ՝ պետության հյուսիսում որպես ուժեղ քաղաք-պետություն՝ զարգանում է Տոլեդոն։ Այն խալիֆայությունից նվաճում է մեծ տարածքներ և հրաժարվում ճանաչել խալիֆի գերիշխանությունը։ Մայրաքաղաք Կորդովայում ձևավորված աշխարհիկ ու հոգևոր ավագանին, ինչպես նաև կայացած վաճառականներից ու արհեստավորներից ձևավորված վերնախավը, հրաժարվում է ճանաչել խալիֆի իշխանությունը և առաջնությունը տալիս երկրի հաջիբին։
1031 թվականին Հիշամ III-ը գահընկեց է արվում և հեռացվում մայրաքաղաքից, իսկ խալիֆայությունը բաշանվում է մի քանի ամիրայությունների (طائفة` տայֆաներ)։ Դա տեղի է ունենում նախարարներից բաղկացած ավագանու խորհրդի նիստի ժամանակ, երբ անդալուսյան վերնախավը պետությունը հռչակում է համադաշնություն, իսկ բարձրագույն ղեկավար մարմին՝ ավատատեր ամիրաների խորհուրդը։
Ներքին կյանք
Զարգացած միջնադարի Եվրոպայում կյանքի միջին տևողությունը մոտ 30 տարի էր, իսկ մուսուլմանական երկրներում, այդ թվում` ալ-Անդալուսում` 38-42 տարի։ Կաստիլիացիները (իսպանացիներ) և արագոնցիները անդալուսցիներին նախատում էին «չափից ավելի» երկարակեցության համար։
Պետական կարգ
Կորդովայի խալիֆայությունը բնույթով միջնադարյան ավտոկրատիա էր։ Բարձրագույն իշխանությունը գտնվում էր խալիֆի ձեռքում, ով զորքերի գերագույն հրամանատարն էր, պետության առաջին դեմքը՝ ներքին և արտաքին բոլոր հարցերում։ Ղեկավարն անսահմանափակ իրավունքներ ուներ երկրի բնակչության հանդեպ՝ ընդհուպ մինչև տեղացիների կյանքի ու մահվան հարցի տնօրինում։ Նրան էին ենթարկվում պետական գանձարանը, բոլոր դատարանները ու մզկիթները։ Ուրբաթօրյա աղոթքի ժամանակ տրվում էր ոչ թե Բաղդադի Աբբասյան խալիֆի, այլ իր անունը։ Խալիֆին երկրի կառավարման հարցում օգնում էր հաջիբը, ով ուներ նույն դերակատարումը, ինչ արևելքում՝ վեզիրը։ Նրա պաշտոնը նշանակովի էր, խալիֆը հաջիբ էր ընտրում ազդեցիկ ու հզոր ամիրաներից։ Անդալուսը բաղկացած էր 21 նահանգներից, որոնցից յուրաքանչյուրում գործում էր կենտրոնական վարչական համակարգի տեղական տարբերակը՝ բաղկացած ամիրայից, նրա օգնականներից ու զորքից։ Երկիրն ուներ մշտական բանակ, որից բացի, ռազմական արտակարգ դրության պայմաններում, հավաքվում էր նաև աշխարհազոր։ Օրենսդրության գլխավոր օրգանը շարիաթն էր։ Այն գործում էր միայն հասարակ բնակչության համար. շարիաթով սահմանված օրենքներն ու պարտականությունները չէին վերաբերում իշխող վերնախավին։
Բերդերում ու մայրաքաղաքում զարգացած էր զինագործությունը։ Քաղաքային տնտեսության մեջ կարևոր տեղ էր զբաղեցնում արհեստագործությունը՝ մետաղի մշակումը, թղթի, կավե ու ապակյա իրերի արտադրությունը, մետաքսագործությունը, ոսկերչությունը, թեթև և սննդի արդյունաբերությունը։ Գյուղի և քաղաքի միջև գոյություն ուներ աշխույժ առևտուր, որը կատարվում էր ոսկե դինարի ու արծաթե դիրհամի միջոցով։ Գլխավոր շուկաները սովորաբար գտնվում էին խոշոր մզկիթների մոտ։ Տնտեսական զարգացմանը զուգընթաց աճում է հարկահավաքությունը։
Հասարակություն
Մուսուլմանական Իսպանիայում հողը պատկանում էր պետությանը։ Հողի հիմնական մասը (մեծ մասամբ՝ 4/б) տրվում էր զինվորներին, իսկ մնացածը, որ կոչվում էր «խումս», գտնվում էր պետության անմիջական տնօրինության տակ։ Արաբները գլխավորապես ապրում էին քաղաքներում ու զբաղվում էին արհեստագործությամբ ու առևտրով, իսկ բերբերները` անասնապահությամբ ու երկրագործությամբ։ Իսպանաբնակ քրիստոնյաները, ովքեր երկարադարյա շփման արդյունքում ընդունում են արաբների սովորույթներն ու կենցաղը, կոչվում էին «մոսարաբներ» (مستعرب` մարդիկ, ովքեր ցանկանում են դառնալ արաբ)։ Նրանք վճարում էին խարաջ և ջիզիա, ապրում առանձին համայնքներով` գյուղերում ու քաղաքներում։ Հատկապես հայտնի էին Տոլեդո, Կորդովա, Սևիլյա և Մերիդա քաղաքների քրիստոնեական թաղամասերը։ Նրանք պահպանում են իրենց եկեղեցին։ Կորդովայի խալիֆայությունում աշխույժ դերակատարում ունեին հրեաները։ Վեստոգոթական իշխանություններից բազմիցս հալածվելով՝ նրանք բարեկամաբար են տրամադրվում արաբների հանդեպ։ Նրանք նույնպես ստեղծում են իրենց համայնքները, զբաղվում քաղաքային տնտեսությամբ, մասնակցում երկրի մշակութային ու վարչաքաղաքական կյանքին։
Անդալուսի բնակչությունը շարունակում էր մնալ եռաշերտ՝ արիստոկրատիա, միջին խավ և ստրուկներ։ Խալիֆայության տարածքում իշխող դիրք է ձեռք բերում կալվածատեր վերնախավը, որը հայտնի էր որպես «հատուկ խավ» (خاصة)։ Դրանում հիմնական մասը կազմում էին Օմայյանները և նրանց մոտ կանգնած բարձրաստիճան զինվորականները։ Երբեմն պետական համակարգում կարևոր պաշտոններ կարող էին զբաղեցնել ոչ մուսուլման իսպանաբնակներ (մոսարաբներ և հրեաներ)։ Հրեաները Իսպանիայում կազմում էին բնակչության տասը տոկոսը, այսինքն՝ այնքան, որքան բերբերները։ Այդքանով հանդերձ, քրիստոնյաները և հրեաները պարտավոր էին պետությանը վճարել գլխահարկ՝ ջիզիա։ Նրանց իրավունքները ավելի քիչ էին, քան իսլամադավան արաբներինը կամ բերբերներինը։ Ստրուկների շարքերը համալրում էին մի քանի սլավոնական ցեղեր, որոնք Իսպանիա էին տեղափոխվել դեռևս վաղ միջնադարում՝ գոթերի հետ միասին։ Նրանց անվանումը՝ սլավոն (slave), ինքնին «ստրուկ» էր նշանակում։ Անդալուսում նրանք հայտնի էին որպես սակալիբա (գերմաներեն Sklave բառից՝ سقالبة)։ Նրանց էին դասվում նաև ֆրանկները և Աֆրիկայից տեղափոխված սևամորթները։ Այլ կերպ ասած՝ այդ խմբում էին ոչ տեղաբնիկ, ոչ էլ իշխող վերնախավի ներկայացուցիչ նորաբնակները։ Խալիֆի թիկնապահ գունդը բաղկացած էր այսպիսի սակալիբներից։
Մշակույթ և գիտություն
Կորդովան ալ-Անդալուսի ոչ միայն քաղաքական ու տնտեսական, այլև մշակութային ու գիտական կենտրոնն էր։ Խալիֆի ապարանքը գտնվում էր մայրաքաղաքի ծայրամասում։ Այն կառուցված էր արևելյան ճոխությամբ։ Կորդովայում գտնվում էր նշանավոր համալսարանը, որը առաջինն էր Եվրոպայում։ Այնտեղ դասավանդվում էին արաբերեն, լատիներեն, հին եբրայերեն։ Ուսանում էին աստվածաբանական, փիլիսոփայական ու պատմական տեքստեր, աշխարհագրություն, լեզվաբանություն ու բնական գիտություններ։ Այսօր պահպանվել է Կորդովայի մեծ մզկիթը։ Անդալուսյան պոեզիան ծաղկեց 10-րդ դարում՝ կապված Կորդովայի խալիֆայության տնտեսական և մշակութային վերելքի հետ։ Աբդ ալ-Ռահման III-ը հովանավորում էր գիտությունն ու մշակույթը, կառուցում բազմաթիվ դպրոցներ։ Հայտնի դարձան Կորդովայի համալսարանն ու խալիֆի գրադարանը։ Այս շրջանի ամենանշանավոր դեմքն է համարվում իբն աբդ-Ռաբբիհին, նաև ալ-Մութանաբբիի հետ համեմատվող Իբն Խանին, որին պատկանում են մոտ 60 կասիդաներ, հիմնականում սովորական ժանրային սխեմայով գրված մադհեր։ 11-րդ դարում Կորդովայի խալիֆայության անկումն ու Անդալուսում տայֆաների ձևավորման հետ մեկտեղ գրական կյանքի կենտրոններ են դառնում նաև Սևիլյան, Գրանադան և այլն։ Անդալուսյան գրականությունը հեռանում էր արաբական ավանդական ձևերից ու սյուժեներից և հակվում դեպի տեղական «իսպանական թեմաները»։
Խալիֆայության տնտեսությունը բազմաբնույթ էր և զարգացած։ Դրանում ուրույն տեղն ուներ առևտուրը։ Հյուսիսային Աֆրիկայի իսլամադավան պետությունները ալ-Անդալուսի հետ կապվում էին Միջերկրական ծովով։ Արտադրվում էին տեքստիլ, կերամիկա, ապակե ու մետաղե իրեր։ Արաբները Պիրենեյան թերակղզի են բերում բազմաթիվ մշակաբույսեր, ինչպիսիք էին ձմերուկը, բանանը, բադրջանը, ցորենի կոշտ ցեղատեսակներ։ Ոռոգումն իրականացվում էր ջրանիվներով։
Տնտեսություն
Անդալուսի բնակչության ավելի քան մեկ երրորդն ապրում էր քաղաքներում և բերդերի շուրջ։ Նրանց խայտաբղետ կազմը չէր սահմանափակվում միան արաբներով ու բերբերներով. մեծ տոկոս էին կազմում քրիստոնեադավան հռոմեացիների ժառանգները և հուդայադավան իսպանացիները։ Նշանավոր քաղաքներից էին Մալագան (مالقة), Խաենը (خاين), Տոլեդոն (طليطلة), Սևիլյան (إشبيلية), Սարագոսան (سرقسطة), Վալենսիան (بلنسية), Մուրսիան (مرسية) և այլն։ Արաբական Իսպանիայի տնտեսության շարժիչ ուժը արհեստագործությունն ու առևտուրն էին։ Քաղաքներում զարգացող արհեստների համար անհրաժեշտ հումքը ձեռք էր բերվում շրջակա գյուղերից, իսկ գյուղերում անհրաժեշտ էր քաղաքային արհեստագործական արտադրանքը։ Այդպես գյուղի ու քաղաքի միջև ձևավորվում էր աշխույժ առևտուր։ Խոշոր քաղաքներում բացվում էին կավագործական ու մետաքսագործական, ջուլհակների ու դարբինների և այլ արհեստանոցներ։ Մետաղամշակությունից առանձնանում են զինագործությունը և ոսկերչությունը, կիրառական արվեստներից՝ քանդակագործությունը և մանրանկարչությունը։ Անդալուսյան արտադրանքը մտնում է միջազգային շուկա։
Միջերկրական ծովին հարող շրջաններում իրականացվող առևտևում արաբներն ունեին որոշիչ դեր. նրանք կարողանում էին կապել քրիստոնեաբնակ Եվրոպան (Ֆրանկական թագավորություն, Սրբազան Հռոմեական կայսրություն) Հյուսիսային Աֆրիկայի (Ֆաթիմյան խալիֆայություն) հետ։ Առևտուրն իրականացվում էր ինչպես ծովային, այնպես էլ ցամաքային ճանապարհներով։ Դրան օգնում էր նաև այն հանգամանքը, որ արաբների ձեռքում էին գտնվում ոչ միայն Բալեարյան, այլև Սիցիլիա, Սարդինիա և Կորսիկա կղզիները։ Վաճառականության գործում մեծ դեր ուներ հարկայաին համակարգը՝ դիվանը։ Դա խթանում է հարկահանությունը. հարստացող խալիֆները իրենց գումարների մի մասն ուղղում էին գիտության ու մշակույթի զարգացմանը։
Կորդովայի խալիֆներ
Ստորև ներկայացվում է Կորդովայի Օմայան խալիֆների ցանկը՝ հիմնադրումից մինչև անկում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կորդովայի խալիֆայություն
Բերյոզկի (գյուղ, Կրիվոե Օզերոյի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Բերյոզկի գյուղում բնակվում էր 1 280 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3913 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Կրիվոե Օզերոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Քարահունջ (Մարտունու շրջան)
Քարահունջ, գյուղական համայնք Արցախի Մարտունու շրջանում։
Աշխարհագրություն
Տեղաբաշխված է հանրապետության հարավարևելյան հատվածում։ Մարտունի շրջկենտրոնից գտնվում է 25 կմ հեռավորության վրա, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից՝ 50 կմ հեռավորության վրա։ Համայնքը լեռնային է, ունի 344,4 հա տարածք, որից 296,76 հա գյուղատնտեսական նշանակություն, 21,0 հա անտառային հողեր։ Քարահունջ համայնքի սահմանային գոտով հոսում է Վարանդա գետի վտակը։ Համայնքի տարածքում առկա են թվով 10 աղբյուրներ`«Շենին», «Արզումանանց», «Զոլոնց», «Էլլի-ղուրղեն», «Ջրի», «Սալ քարեն», «Աղեն», «Կալերն», «Ղում» և «Պրկակեր»։
Բնակչություն
2015 թվականին Քարահունջ համայնքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 168 մարդ, կա 45 տնտեսություն։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ՝ անասնապահությամբ և հողագործությամբ։
Պետական կառույցներ
2015 թվականի դրությամբ համայնքում գործում էր գյուղապետարան, մշակույթի տուն, բուժկետ, հիմնական դպրոց, որտեղ սովորում են 21 աշակերտներ ։
Փետրվարյան արտոնագիր
Փետրվարյան արտոնագիր (Februarpatent), Ավստրիական կայսրության սահմանադրական ակտ է, 1861 թվականի փետրվարի 26-ին հրապարակված, որով փոխարինվում էր 1860 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ընդունված Հոկտեմբերյան դիպլոմը։ 1867 թվականի դեկտեմբերի 21-ին փոխարինվել է Դեկտեմբերյան սահմանադրությամբ։
Ծագում
Սակայն նոր խորհրդարանը կողմերից ոչ մեկին չգոհացրեց։ Պետական ֆինանսավորումը շարունակում էր ձախողվել, գերմանացիները դժգոհ էին այն իշխանությունից, որը տրվել էր Դիետին, իսկ ոչ գերմանացիներն էլ հիասթափված էին նրանից, թե որքան իշխանություն է մնացել կայսր ձեռքերում։ Բացի ներքին շարունակվող խնդիրներից, Ավստրիական կայսրությունը ենթարկվում էր արտաքին ճնշումների, մասնավորապես Գերմանական կոնֆեդերացիայի զարգացումը։ Դարեր շարունակ Հաբսբուրգները ղեկավարում էին գերմանական պետությունները։ Նույնիսկ, երբ 1815 թվականին ձևավորվեց Գերմանական միությունը, Ավստրիան շարունակեց պահպանել իր ազդեցությունը։ Սակայն Արևելյան Եվրոպայում Պրուսիայի ազդեցության աճով պայմանավորված այդ ազդեցությունը վտանգի տակ էր գտնվում։ Կայսրը Խորհրդարանի ընդլայման և կենտրոնացման մեջ տեսնում էր մի միջոց, որով հնարավոր կլիներ ստանալ ներքին ուժ, որը կվերածվեր արտաքին ուժի։ Երբ 1860 թվականի ավարտին Անտոն Ռիթթեր ֆոն Շմերլինգը դարձավ Պետքարտուղար, նա իր վրա  Հոկտեմբերյան դիպլոմը վերանայելու խնդիր վերցրեց։
Ընդունում
1861 թվականի փետրվարի 26-ին Փետրվարյան արտոնագիրը ընդունվեց որպես «1861 թվականի Կայսրական Սահմանադրություն»։ Այն փոխարինեց Հոկտեմբերյան դիպլոմին։ Փետրվարյան արտոնագիրը, որը ստեղծվել էր Ավստրիական կայսրությունում, երկպալատ կայսերական խորհրդարան էր, որը անվանվում էր Ռեյխսրաթը։ Այն ուներ վերին պալատ, որի անդամներին նշանակում էր կայսրը։ Վերին պալատի անդամները նշանակվում էին ցմահ և նրա անդամներն էին՝ թագաժառանգը, նշանավոր եպիսկոպոսներ, ազնիվական ընտանիքների ղեկավարներ և նշանավոր քաղաքացիներ։ Ստորին պալատի ներկայացուցիչները կազմված էին 343 անդամներից, որոնք Դիետներից էին, և նրանցից 120 ներկայացուցիչը Հունգարիայից էր, 20 Վենետիկից և 203 էլ ոչ հունգարական տարածքներից։ Կայսրը կարող էր ստուգել ստորին պալատի գործողությունները, նշանակելով ավելի շատ կողմնակիցներ վերին պալատում։
Նոր խորհրդարանի պարտականությունները բաժանված էին «մեծ» և «փոքր» բաժինների։ «Մեծ» բաժնում այնպիսի հարցեր էին, որոնք անդրադառնում էին ամբողջ կայսրությանը, ներառյալ Հունգարիային։ «Փոքր» բաժինը ներառում էր բնակավայրերի վերաբերյալ հարցերը։ Հիմնականում այն փոխարինեց ոչ հունգարական երկրներում Դիետի գործառույթը։ Հունգարական դիետն կարող է գործել «փոքր» խորհրդարանի կողքին, եթե դա անհրաժեշտ էր։ Համաձայն Փետրվարյան արտոնագրի Խորհրդարանը ստանում էր որոշումներ ընդունելու առավել լայն լիազորություններ, սակայն այն դեռևս ամբողջովին ենթարկվում էր կայսրին։
Դադարեցում
Կայսրության մագյար բնակչությունը հրաժարվեց համագործակցել նոր համակարգի հետ, հիմնականում այն պատճառով, որ այն սահմանափակում էր Հոկտեմբերյան դիպլոմի ավելի ազատական նորմերը։ Բացի այդ ստորին պալատ հիմնականում ուղարկվում էին հունգարական հողերում ապրող գերմանացիներ կամ ռումինացիներ։ Սա մեծ մասամբ խաթարեց Կայսրական խորհրդարանի նպատակները, որը կայանում էր նրանում, որպեսզի միավորեր կայսրության տարբեր մասերը, կենտրոնական մարմնում տարբեր ազգերի ներկայացման միջոցով։
1865 թվականի սեպտեմբերին Ֆրանցի Յոզեֆ կայսր հրամանով դադարեցվեց Փետրվարյան արտոնագրիրը։ Ավստրիայի գերմանացիները բողոքեցին, բայց չեխերը, սլավոնները և լեհերը գոհ էին այդ որոշմամբ։ Փետրվարյան արտոնագրի բազում նորմեր հետագայում հիմք են ծառայել 1867 թվականի Սահմանադրության համար, որը գործել է մինչև Ավստրո-Հունգարիայի բաժանումը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ավստրիայի իրավունք
(6973) Կարայան
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,655252 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2512 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0594 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1580,36 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,227796 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,92° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սեյձի Ուեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Կանեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սրեդնիե Աչալուկի
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5114 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ինգուշեթիա հանրապետության Մալգոբեկսկի շրջանի բնակավայրեր
Վալին-փՌՆԹ լիգազ
Վալին-փՌՆԹ լիգազ (ՖՀ 6.1.1.9), ֆերմենտ, որը կատալիզում է հետևյալ քիմիական ռեակցիան
Այս ֆերմենտի երեք սուբստրատներն են ԱԵՖ, վալինը և փՌՆԹ(Վալ), իսկ պրոդուկտներն են ԱՄՖ, դիֆոսֆատը և L-վալիլ-փՌՆԹՎալ։
Այս ֆերմենտը հաճախ անվանում են նաև վալիլ-փՌՆԹ սինթետազ, վալիլ-տրանսֆեր ռիբոնուկլեատ սինթետազ, վալիլ-տրանսֆեր ՌՆԹ սինթետազ, վալիլ-տրանսֆեր ռիբոնուկլեինաթթու սինթետազ, վալին-տրանսֆեր ՌՆԹ լիգազ, վալին տրանսֆեր ՌՆԹ սինթետազ, վալին փՌՆԹ սինթետազ, վալին տրանսլազ, վալիլ-տրանսֆեր ռիբոնուկլեատ սինթազ, ՎալՌՍ և Վալ-փՌՆԹ սինթետազ։ Այս ֆերմենտը մասնակցում է վալինի մետաբոլիզմին։
Կառուցվածքի հետազոտություններ
2007 թվականի դրությամբ հայնտի են այս ֆերմենտի 7 տարբեր կառուցվածքներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՖՀ 6.1.1 Կատեգորիա:Հայտնի կառուցվածքով ֆերմենտներ
Սեարա նահանգի հարավային մարզ
Սեարա նահանգի հարավ (Mesorregião do Sul Cearense), վարչական մեզոշրջան Բրազիլիայում, մտնում է Սան Պաուլո նահանգի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 864 701 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 14 800,193 կմ²։ Բնակչության խտությունը 58,4 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի մեզոշրջաններ
Նորաշենի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Գեղարքունիքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Գեղարքունիքի մարզի Նորաշեն գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 46 հուշարձան (14 միավոր)։
Ալգարինեխո
Ալգարինեխո (իսպ.՝ Algarinejo), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Գրանադա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լոխա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 93 կմ2։ Բնակչությունը՝ 3552 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 76 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրանադա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ
Քրիստիան դե Սիկա
Քրիստիան դե Սիկա, դերասան, սցենարիստ, ռեժիսոր և երգիչ։
Կյանք
Քրիստիան դե Սիկան ծնվել է Հռոմում, Իտալիա։ Նա հայտնի իտալացի ռեժիսոր Վիտտորիո դե Սիկայի և իսպանացի դերասանուհի Մարիա Մերկադերի երկրորդ որդին է ։ Նրա քեռին Ռամոն Մերկադերն էր` Լև Տրոցկուն սպանողը (1940թ.-ին)։
Քրիստիանը սովորել է Հռոմի «Classical Lyceum» դասական ճեմարանում։ Լիցեյն ավարտելուց հետո նա սկսեց աշխատել Վենեսուելայի հյուրանոցներից մեկում ՝ որպես նկարիչ։ 1970-ին ընդունվել է Լա Սապիենցայի համալսարան, բայց չի ավարտել։ 1973-ին Դե Սիկան հանդես եկավ Սան Ռեմոյի փառատոնում, որտեղ երգեց «Իմ աշխարհը» երգը (1973)։ Սակայն, արդյունքները նրան ստիպեցին գնալ հոր ճանապարհով և նվիրվել դերասանությանը։
Դե Սիկան զարգացրեց կատակերգության սեփական ոճը հատկապես «Ռայ» (Rai) հեռուստատեսային շոուների շրջանակներում, որոնցից է « Bambole, non c'è una lira» հեռուստաշոուն:
Ամուսնացել է Կառլո Վերդոնի քրոջ՝ Սիլվիա Վերդոնի հետ, ում հետ նա ունեցել է երկու երեխա`Բրանդոն և Մարիարոզան։
Դերասանական կարիերա
Նա իր դերասանական կարիերան սկսել է «Պաուլինա 1990» ֆիլմով, որում խաղաց երկրորդական դեր։ Իր կարիերայի ընթացքում Քրիստիան Դե Սիկան նկարահանվել է ավելի քան 70 կինոնկարներում և հեռուստաշոուներում։ Դրանից հետո նա դերասան Ների Պարենտիի հետ խաղացել է «Նատալին Նյու Յորքում» (2006), «Նատալին նավարկությունում» (2007) և «Նատալին Ռիոյում» (2008) ֆիլմերում։
Որպես դերասան ՝ Դե Սիկան ստացել է Դավիդ դի Դոնաթելլո երեք մրցանակ` 1976, 2000 և 2009 թվականներին։ 2016-ին Իտալիա-ԱՄՆ հիմնադրամի կողմից ստացել է «Ամերիկայի» մրցանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Իտալացի կատակերգուներ Կատեգորիա:Իտալացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Իտալացի դերասաններ Կատեգորիա:Իտալացի երգիչներ
Օլխովկա (գյուղ, Ուվինսկի շրջան)
Օլխովկա (Ольховка), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ուվինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 142 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ուվինսկի շրջանի բնակավայրեր
Վահան Տեր-Առաքելյան
Կենսագրություն
1908 թվականին աշխատել է Գեորգյան ճեմարանում որպես դասատու։ 1909 թվականին տեղափոխվել է Պետերբուրգ, սովորել կոնսերվատորիայում և համալսարանում, երգել Մարիինյան թատրոնի խմբում և տեղի հայկական եկեղեցու երգչախմբում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբից զորակոչվել է ռազմաճակատ, պարգեատրվել ռազմական շքանշաններով ու պատվո զենքերով։ 1917 թվականի դեկտեմբերից փոխադրվել է Թիֆլիս՝ 2-րդ հայկական հրաձիգ բրիգադ, 1918 թվականի մայիսից ծառայել է Հայաստանում, մասնակցել Սարդարապատի ճակատամարտին, եղել Կարսի ամրոցի շտաբի պետ մինչև 1920 թվականի նոյեմբերը, երբ, Կարսի անկումից հետո, որպես բանագնաց թուրք. շտաբ ուղարկված՝ գերվել է և հետագայում ազատվել։ 1921 թվականից բնակվել է Թիֆլիսում, դասավանդել, աշխատել խմբագրություններում, եռանդուն մասնակցել Հայարաան աշխատանքներին, Թիֆլիսում, Երևանում և Լենինականում հանդես եկել համերգներով, հատկապես՝ Կոմիտասի, Ռոմանոս Մելիքյանի, ինչպես և Սայաթ-Նովայի երգերի անզուգական կատարումներով։ 1927 թվականին Երևանի կոնսերվատորիայի երգչախմբի հետ (ղեկ․ Սպիրիդոն Մելիքյան) մեծ հաջողությամբ մեներգել է Մոսկվայում կայացած համերգներին, 1928 թվականին սովետական արտիստների խմբում Սաշա Օգանեզաշվիլու հետ հանդես եկել Մայնի Ֆրանկֆուրտում կայացած միջազգային երաժշտական ցուցահանդեսին։ Ունենալով պրոֆեսիոնալ սկզբունքներով մշակված ձայն՝ տենոր, երգելիս միաժամանակ լիովին պահպանում էր ժողովրդական կատարման ազգային ոճի առանձնահատկությունները։ Թարգմանել է Լ․ Տոլստոյի «Աննա Կարենինա», Ցա․ Հաշեկի «Քաջ զինվոր Շվեյկի արկածները», Դ․ Ֆուրմանովի «Խռովություն» և այլ ստեղծագործություններ։ Մի շարք պատմվածքների, առակների ու բանաստեղծությունների հեղինակ է, թողել է արժեքավոր հուշեր Կոմիտասի մասին («Անհիշաչար մարդը», «Կոմիտաս», ժողովածուներ, 1931)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ երգիչներ Կատեգորիա:1883 ծնունդներ Կատեգորիա:1941 մահեր Կատեգորիա:Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանի սաներ Կատեգորիա:Ռուսերենից հայերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ
Եվրոպական կամավորական ծառայություն
Եվրոպական կամավորական ծառայություն (ԵԿԾ), Եվրոպական հանձնաժողովի ծրագիր, որը 17-30 տարեկան երիտասարդներին հնարավորություն է տալիս սահմանված ժամանակահատվածում (հիմնականում 2-12 ամիս), որպես կամավոր աշխատել մեկ այլ երկրում։ Ծառայության գործունեությունը կարող է ներառել շրջակա միջավայրի պահպանում, արվեստ և մշակույթ, երեխաների, երիտասարդների կամ տարեցների հետ կատարվող աշխատանքներ, մշակութային ժառանգության պահպանման, սպորտի և ժամանցի կազմակերպման աշխատանքներ։ Յուրաքանչյուր նախագիծ ունի 3 գործընկեր․ կամավորը, ուղարկող կազմակերպությունը և ընդունող կազմակերպությունը։ Նախագծում ներառված երկրներից մեկը պետք է լինի Եվրամիության անդամ։ Նախագիծը չպիտի իրականացվի կամավորի հայրենի երկրում, չհետապնդի շահույթ և իրականացվի որոշակի ժամանակահատվածում՝ առավելագույնը 12 ամիս։
Ֆինանսական հարցեր
Հիվանդությունների, պատահարների, հաշմանդամության և լուրջ հիվանդության, դժբախտ պատահարի կամ մահվան դեպքում հայրենադարձության համար բոլոր կամավորներին AXA-ի միջոցով տրամադրվում է ապահովագրություն ։ Ապահովագրությունը ներառում է նաև քաղաքացիական պատասխանատվության հարցը,ինչն իրենից ենթադրում է հնարավորության և անհրաժեշտության դեպքում ազգային հասարակական անվտանգության ծառայության կողմից իրավունքների պաշտպանություն։ Ապահովագրման համար անհրաժեշտ ողջ գումարը Եվրահանձնաժողովը փոխանցում է անմիջական կերպով, և այն ներառված չէ ծրագրի բյուջեում։
Գործընթաց
Ապագա կամավորի առաջին քայլը պետք է լինի գտնել և կապ հաստատել ուղարկող կազմակերպության հետ և միասին աչքի անցկացնել ընդունող կազմակերպությունների տարբերակները։ ԵԿԾ ծրագիրը հաջողությամբ ավարտած բոլոր կամավորներին տրամադրվում է Երիտասարդական գործակալության տնօրենի կողմից ստորագրված սերտիֆիկատ, որը կոչվում է Youthpass։ Սա հաստատում է նրանց կամավորական աշխատանքը և մանրամասն տեղեկություններ տալիս այն գործունեության վերաբերյալ, որ կամավորն իրականացրել է արտասահմանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1996 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Կամավորություն Կատեգորիա:Ուսանողական փոխանակման ծրագրեր
Հենրի Կյուսիկ
Հենրի Իան Կյուսիկ-Չավես (Henry Ian Cusick-Chávez ), շոտլանդապերուական թատրոնի, հեռուստատեսության և կինոյի դերասան։ «Կորուսյալներ» հեռուստասերիալի Դեսմոնդ Հյումի դերով առաջադրվել է «Էմմի» մրցանակի։
Վաղ տարիներ
Կյուսիկը ծնվել է Տրոխիլոյում (Պերու)․ մայրը պերուացի է, հայրը՝ շոտլանդացի։ Տրոխիլոյում երկու տարի ապրելուց հետո ընտանիքը տեղափոխվել է Իսպանիա, ապա ընտանիքի գլխավորի հայրենիք՝ Շոտլանդիա, ապա՝ Տրինիդադ և Տոբագո, որտեղ նա ապրել է տաս տարի ։ Այնուհետև Հենրին ընդունվել է թատերական ուսումնարան։ Նա վերադարձել է Շոտլանդիա տասնհինգ տարեկան հասակում ։ Կյուսիկը վեց ամիս անցկացրել է Գլազգոյի շոտլանդական երաժշտության և դրամայի թագավորական ակադեմիայում և միացել է Citizens թատրոնի թատերախմբին ։ Նա ազատորեն խոսում է անգլերեն և իսպաներեն և  դաստիարակվել է կաթոլիկ եկեղեցու ոգով ։
Կարիերա
Կյուսիկն իր կարիերան սկսել է թատրոնից։ Նա բավական հեշտությամբ ստացել է այնպիսի գլխավոր դերեր, ինչպիսիք են՝ Դորիան Գրեյ՝ «Դորիան Գրեյի դիմանկարը» պիեսում, Հորներ` «Գյուղական կին» ներկայացումում։ Էդինբուրգի Տորկվատո Տասոյի անվան միջազգային փառատոնում խաղացած Տորկվատո Տասսոյի դերով և քաղաքացիական «Էդիպ» թատրոնի բեմականացման մեջ խաղացած Կրեոնի դերով առաջադրվել է անվանակարգի, իսկ ավելի ուշ՝ 1995 թվականին, դասական թատերական դերի համար երիտասարդ դերասանի ակնառու խաղի համար Յան Չարլսոնի մրցանակին։
Դրանից հետո Հենրի Կյուսիկը սկսում է ակտիվորեն նկարահանվել ֆիլմերում և հեռուստատեսային նախագծերում։ 2003 թվականին նա ստացավ Հիսուս Քրիստոսի դերը «Հովհաննեսի ավետարանը» ֆիլմում. իրականում բառացիորեն էկրանավորումը «Սուրբ Հովհաննեսի ավետարանը» է։
2005 թվականին «Կորուսյալներ» հեռուստասերիալում խաղացել է իր առաջին գլխավոր դերը՝ Դեսմոնդ Հյումի դերը ։ Այս դերը «Էմմի» մրցանակաբաշխությունում «Լավագույն հրավիրված դերասան դրամատիկական հեռուստասերիալում» կատեգորիայում նրան բերել է անվանակարգ։
2012 թվականին նկարահանվել է «Սկանդալ» սերիալի առաջին սեզոնում, իսկ 2014 թվականին սկսել է նկարահանվել «100» հեռուստասերիալում ։
Անձնական կյանք
Հենրի Կյուսիկը և նրա կինը՝ Էնին, ունեն երեք երեխա՝ Էլայա, Լուկա և Եսայա։ 2006 թվականի հուլիսի 15-ին՝ տասնչորս տարվա ամուսնությունից հետո, զույգը ամուսնացել է քաղաքացիական արարողակարգով։ Կյուսիկը և նրա ընտանիքը ապրում են Օահու կղզում՝ Հավայիում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ապրիլի 17 ծնունդներ Կատեգորիա:1967 ծնունդներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Լին Յալդատի
Կենսագրություն
1937 թվականին Լին Յանդատին ծանոթանում է Բերլինից արտագաղթած դաշնակահար Էբերխարդ Ռեբլինգ հետ, որի հետ 1942 թվականին ամուսնանում է։ Նրանք իրար հետ հանդես էին գալիս հրեական երգերի համերգներում և պարային համարներում։ Միաժամանակ Լին Յալդատին Փարիզում սովորում էր պարային արվեստ և զբաղվում էր վոկալով։ 1914 թվականին ամուսինները ունեցան դուստր՝ Ռեբլին Կատինկա։ 1940 թվականին Նիդերլանդցիների օկուպացիայից հետո՝ 1942 թվականին Յալդատին ընտանիքի հետ ընդհատակ անցավ և սկսեց հանդես գալ հրեական երգերի անլեգալ համերգներով և օգնեց մյուս հետապնդվող հրեաներին փախչել։ 1944 թվականի հուլիսին Յալդատին ձերբակալվեց և պահվեց Օսվենցիմ և Բերգեն-Բելզեն Համակենտրոնացման ճամբարներում ( Աննա Ֆրանկի հետ)։ 1945 թվականին Յալդատիին բաց թողնեցին, բայց իր քրոջ՝ Յաննա Բրանդիս-Բրիլլեսլեյպերից բացի, իր ընտանիքից էլ ոչ ոք չազատվեց։
1945 թվականից Լին Յանդատին վերադարձավ բեմ և 1946-ից սկսեց շրջագայությունները։ Վոկալ սովորել է Պաուլ Լինդբերգի մոտ՝ Ամստերդամում։ Եղել է Սկանդինավիայի երկրներում, Շվեյցարիայում, Արևելյան Եվրոպայում և Գերմանիայում։ 1952 թվականին ընկերների խորհրդով, ընտանիքը տեղափոխվում է Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետություն։ Ձայնագրել է բազմաթիվ սկավառաներ, հանդես է եկել ռադիոյում և հեռուստատեսությունում։
Բեմը լքել է 75 տարեկանից հետո։ Մահացել է 1988 թվականին և թաղվել է Բեռլինում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հոլոքոստից փրկվածներ
Իզաբելա դե Կլերմոն
Իզաբելա դե Կլերմոն (Isabella of Clermont, ), նաև հայտնի որպես Իզաբելա Տարանտոացի, Նեապոլի թագուհի, որը եղել է թագավոր Ֆերդինանդ  I-ի    առաջին կինը, ինչպես նաև 1463–1465 թվականներին Տարանտոյի իշխանության տիրակալն ու իշխող արքայադուստրը ։
Կյանք
Իզաբելան ծնվել է 1424 թվականի հունվարին հարավային Ապուլիա մարզի Կոպերտինո քաղաքում և հանդիսացել Կոպերտինոյի կոմս Տրիստան դե Կլերմոնի ու կոմսուհի Քեթրին Դել Բալցո Օրսինիի ավագ դուստրը։ Եղել է նաև Տարանտոյի անժառանգ արքայազն Ջիովանի Անտոնիո դել Բալցոյի քրոջ դուստրն ու ժառանգորդուհին։ Նրա մայրական կողմի տատիկը՝ Մարի դ՛Էնգիենը, 1406 թվականից մինչև 1414 թվականը եղել է Նեապոլի թագուհին։
1444/1445 թվականի մայիսի 30-ին ամուսնացել է Կալաբրիայի դուքս Ֆերդինանդ Արագոնցու հետ (1423–1494), որը Ալֆոնսո V Արագոնցու որդին էր ու վերջերս էր նվաճել նեապոլյան թագավորությունը ֆրանսիացի Անգևիններից ու այդպիսով հանդիսանում էր Իզաբելայի ու նրա ընտանիքի նոր ավատատերը։ Ալֆոնսոն կազմակերպել է այս ամուսնությունը, որպեսզի լավ ապագա ապահովի իր սիրելի անառակ որդուն՝ ամուսնությամբ տալով նրան իր սեփական իշխանությունը։ Բացի դրանից Ալֆոնսոն ցանկանում էր, որ իր նոր թագավորությունում իր հավատարիմ ժողովուրդը (օրինակ՝ իր սեփական որդին) ֆեոդալական տոհմակից ունենար, ինչը տեղի կունենար ապագայում, հենց որ Ֆերդինանդն ու Իզաբելլան հաջորդեին իրեն Տարանտոյում։ Ամուսնությունը նաև ամրապնդել է թագավորի գերիշխանությունը Տարանտոյի ներկայիս տերերի նկատմամբ։
1458 թվականի հունիսի 27-ին Իզաբելայի ամուսինը, իր հոր կտակի համաձայն, դարձել է Նեապոլի թագավոր, իսկ Իզաբելան՝ թագուհի։ Նրանք այլևս չէին ցանկանում Տարանտոն պահել որպես իրենց գլխավոր բնակավայր, բայց այն դեռ հզոր տիրույթ էր ու 1463 թվականին Իզաբելլան հաջորդել է իր մորեղբայր Ջիովանի Անտոնիոյին՝ որպես Տարանտոյի արքայադուստր։
Թագուհի Իզաբելան վախճանվել է 1465 թվականի մարտի 30-ին և հուղարկավորվել Սան Պիետրո Մարտիրե կաթոլիկ եկեղեցում։ Նրա ժառանգն իր ավագ որդին էր՝ ապագա թագավոր Ալֆոնսո II-ը։
Զավակներ
Իզաբելան ու Ֆերդինանդն ունեցել են վեց երեխա՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կին Կատեգորիա:1420-ականների ծնունդներ
Եղիա Յավրույան
Եղիա Յավրույան, հայ ֆուտբոլիստ, հարձակվող, որը հանդես է եկել Թել-Ավիվի «Մակքաբի» ֆուտբոլային ակումբում, այժմ հանդես է գալիս Դոնգազդոբիչա ակումբում, որը հանդես է գալիս Ռոստովի նահանգային առաջնությունում։
Կարիերա
2008 թվականի ամռանը Յավրույանը Բնեյ Սախնին ֆուտբոլային ակումբից տեղափոխվեց Թել-Ավիվի Մաքկաբի $ 515 000 դիմաց։ Յավրույանի պայմանագիրը ակումբի հետ ավարտվում էր 2010 թվականի ամռանը, սակայն ակումբը ցանկանում էր վաճառել ֆուտբոլիստին, որովհետև նա հազվադեպ էր խաղադաշտ դուրս գալիս։ Փետրվարին հայտնի դարձավ, որ Յավրույանը 10 օր փորձաշրջան է անցկացնելու Տորոնտո ֆուտբոլային ակումբում ։ Հունիսի սկզբին Յավրույանը 1 տարվա պայմանագիր կնքեց թելավիվյան Բնեյ Իեգուդա ակումբի հետ։ Այդ ժամանակ ակումբը հանդես էր գալիս Եվրոպա Լիգայի խաղարկությունում, սակայն Յավրույանը իրավունք չուներ մասնակցել Ուլիսի դեմ հանդիպումներին, այս փուլը հաղթահարելուց հետո Յավրույանը իրավունք կստանար մասնակցել մյուս հանդիպումներին ։ Տարվա ավարտին Դրոր Կաշտան ակումբի գլխավոր մարզիչւ սկսեց Յավրույանին փոխարինող փնտրել, որը չէր արդարացնում իր սպասելիքները ։ 2011 թվականի հունվարին Յավրույանը տեղափոխվեց աշկելոնական Հապոել, որը 2009/10 թվականների մրցաշրջանի արդյունքներով իրավունք էր ստացել հանդես գալ Իսրայելի բարձրագույն լիգայում ։
Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուս
Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուս (John William Waterhouse, ), անգլիացի նկարիչ, ում ստեղծագործությունները վերաբերում են պրեռաֆայելիտների ուշ շրջանին։ Առավել հայտնի է դիցաբանական և գրական կին հերոսների նկարներով։
Եղիա Յավրույան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսահայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Հայաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մակկաբի Թել Ավիվի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հայկական ծագմամբ ռուսներ
Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուս
Կենսագրություն
Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուսը ծնվել է 1849 թվականի ապրիլի 6-ին Իտալիայի մայրաքաղաք Հռոմում՝ նկարիչների ընտանիքում։ Ավելի ուշ տեղափոխվել են բնակության Միացյալ Թագավորություն՝ Լոնդոն, որտեղ Ջոն Ուիլյամն անցկացրեց առաջիկա ամբողջ կյանքը։ Նախնական նկարչական դասեր նրան տվել է հայրը 1870 թվականին պատանի Ուոթերհաուսն ընդունվում է Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիա։
Նկարչի վաղ շրջանի ստեղծագործություններում զգացվում է Լոուրենս Ալմա-Թադեմայի և Ֆրեդերիկ Լեյթոնի ազդեցությունը։ 1874 թվականին, քսանհինգ տարեկան հասակում, Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուսը ցուցահանդեսին է ներկայացրել «Քունը և նրա խորթ եղբայր Մահը», որն այնքան դրական ընդունելության արժանացավ քննադատների կողմից, որ գրեթե ամեն տարի մասնակցեց ցուցահանդեսների, մինչև նկարչի մահը։
1883 թվականին Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուսն ամուսնանում է նկարչուհի Էսթեր Քենուորթի հետ, ում նկարները նույնպես հայտնվել են Թագավորական ակադեմիայի ցուցահանդեսներին։ Նրանք ունեցան երկու երեխաներ, որոնք վաղ մահացան, բայց դա չխանգարեց, որ ամուսնությունը երջանիկ ընթացք ունենան։
1895 թվականին Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուսն ընտրվում է Թագավորական ակադեմիայի անդամ։
Նկարիչն իր մահկանացուն կնքել է 1917 թվականի փետրվարի 10-ին Լոնդոնում՝ վաթսունյոթ տարեկան հասակում։
Արվեստ
Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուսի ամենահայտնի նկարների շարքին են պատկանում «Լեդին Շալոտից», «Չեչիլիա Հռոմեացի» , «Օֆելիա» և այլն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Պրեռաֆայելիտներ Կատեգորիա:Բրիտանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Վիկտորյական դարաշրջանի անձինք Կատեգորիա:19-րդ դարի նկարիչներ
Ժողովածու (3173)
Ժողովածու (3173), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3173 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 16x11 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 164 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ ստվարաթուղթ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ 128բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Սաիդբեյ
Սաիդբեյ, գյուղ Հայոց Միջագետքում, իսկ ապա Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Ջեզիրեի գավառակում ։ Գտնվում էր Գզիրա քաղաքից 25 կմ արևելք ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Էլիա Միլոզևիչ
Էլիա Ֆիլիպո Ֆրանչեսկո Ջուզեպե Մարիա Միլոզեվիչ (Elia Filippo Francesco Giuseppe Maria Millosevich, ), իտալացի աստղագետ և աստերոիդների հայտնաբերող, աշխատել է Հռոմյան քոլեջի աստղադիտարանում և հիմնականում զբաղվում էր աստերոիդների և գիսաստղերի դիտարկումներով և նրանց ուղեծրերի հաշվարկներով։ երկու ամիսների ընթացքում 1891 թվականին նա հայտնաբերել է երկու աստերոիդ ։ Մեկ այլ իտալացի աստղագետ, Վինչենցո Չերուլիի հետ միասին ստեղծել է 1291 աստղ ներառող ցանկ։
Կենսագրություն
1866 թվականին դպրոցը ավարտելուց հետո, ընտանեկան խնդիրների պատճառով, ստիպված է եղել դադարեցնել ուսանումը, և աշխատանքի է անցել փոստային բաժանմունքում։ Հետագայում ընդունվել է Պադուայի համալսարան, որտեղ ուսանել է աստղագիտություն։ 1872 թվականին ստանձնել է աստղագիտության պրեֆեսորի պաշտոնը Վենետիկի ծովային ինստիտուտում, որը զբաղացրել է յոթ տարի։ Վենետիկում նա կատարում էր իր դիտարկումները ինստիտուտին կից գտնվող փոքր շինությունում։ 1879 թվականին Հռոմյան քոլեջի աստղադիտարանի տնօրեն Պյետրո Տակինին (Pietro Tacchini) նրան առաջարկեց Օդերևութաբանության կենտրոնական բաժնի տնօրենի տեղակալի պաշտոնը, իսկ 1891 թվականին Միլոզեվիչը տեղափոխվեց արդեն աստղադիտարանի տնօրենի տեղակալի պաշտոն, իսկ 1902 թվականից Պյետրո Տականիի հեռանալուց հետո, մինչ մահը 1919 թվականին, դարձավ աստղադիտարանի տնօրեն։ 1910 թվականից եղել է Իտալական սպեկտրոսկոպագետների միության նախագահի խորհրդականը։
<div style="float:right; clear:right; height: 100px; width: 350px; overflow: auto; background-color: #FFFAF2; font-size: 100%; margin: 12px">
Ընդհանուր առմամբ Միլոզեվիչը հրատարակել է շուրջ 450 գիտական աշխատություններ, որոնցից նրա աշխատանքները Վեներայի Արեգակի սկավառակի անցման մասին 1874 և 1882 թվականների աշխատանքները լայն ճանաչում ստացան իր ժամանակի աստղագետների շրջանում։ Նրա գիտական աշխատանքները հիմնականում վերաբերվում էին մոլորակների, գիսաստղերի և աստերոիդների դիտարկումներին։
Պարգևներ
(433) Էրոս աստերոիդի ուղեծրի հաշվարկի համաչ 1898 և 1904 թվականներին նրան շնորհվեց Դեի Լինչեի ազգային ակադեմիայի աստղագիտության մրցանակը, իսկ 1911 թվականին ստացավ Ֆրանսիական գիտությունների ակադեմիայի մրցանակը։
Նրա պատվին է անվանվել (69961) Միլոզեվիչ աստերոիդը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ
Բեսեռիլ դե լա Սիեռա
Բեսեռիլ դե լա Սիեռա  (Becerril de la Sierra), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Մադրիդ շրջանում՝ Մադրիդի ինքնավար մարզերի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Կուենկա-դել-Գվադառամա շրջանում։ Բնակչությունը՝ 5159 մարդ (ըստ 2010 թվականի)։ Տարածքը՝ 30 կմ2։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մադրիդ ինքնավար համայնքի բնակավայրեր
Կարեն Արթուր
Կարեն Արթուրը ամերիկացի կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր և դերասանուհի է ։
Արթուրը նկարահանել է երեք գեղարվեստական ֆիլմ, որոնցից են Զգուշացեք Օրիորդ (1987 թվական) և Մաֆու վանդակը (1978 թվական) ֆիլմերը, բայց իր գործերի մեծամասնությունը եղել է հեռուստատեսությունում, որտեղ նա ունեցել է հեռուստատեսային սերիալների և ֆիլմերի ռեժիսորական երկար և օգտակար կարիերա։ 1985 թվականին նա հաղթեց Փրայմթայմ Էմմի մրցանակը որպես դրամատիկական ֆիլմի լավագույն ռեժիսոր (Քեգնի և Լեյսի-ի մեկ եթերաշրջանի համար)։
Նա ներկայումս Վերմոնտ նահանգի Սփրինգֆիլդ քաղաքի բնակիչ է ։
Սուխինյա
Սուխինյա (Сухиня), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բոբրովիցայի շրջանում։
2006 թվականի տվյալներով Սուխինյա գյուղում բնակվում էր 418 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 302,02 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բոբրովիցայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1628 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լեանդրո Վեգա
Լեանդրո Սեբաստյան Վեգա (Leandro Sebastián Vega, ), արգենտինացի ֆուտբոլիստ, «Էմելեկ» ակումբի պաշտպան։ Ռիո դե Ժանեյրոյում անցկացված 2016 թվականի Օլիմպիական խաղերի մասնակից է։
Ակումբային կարիերա
Վեգան «Ռիվեր Փլեյթ» ակումբի սան է։ 2015 թվականի մարտի 30-ին նա նորամուտը նշել է Արգենտինայի ֆուտբոլի առաջնությունում «Խիմնասիա Լա Պլատա»-ի դեմ խաղի ժամանակ ։ 2016 թվականի ամռանը Լեանդրոն վարձավճարով տեղափոխվել է «Նյուելս Օլդ Բոյզ», սակայն ակումբում այդպես էլ չի խաղացել։ 2017 թվականի ամռանը Վեգան վարձավճարի դիմաց տեղափոխվել է «Սան-Մարտին Սան-Խուան»։ Հոկտեմբերի 28-ին նա նշել է նորամուտը նոր ակումբի կազմում «Էստուդիանտես»-ի դեմ խաղի ժամանակ ։
Վեգան 2018 թվականի ամռանը վարձավճարով տեղափոխվել է «Էմելեկ»։ Հուլիսի 22-ին Սերիա A-ում նա նշել է նորամուտը «Տեկնիկո Ունիվերսիտարիո»-ի դեմ խաղի ժամանակ ։ Սեպտեմբերի 16-ին «Էլ Նասոնալ»-ի դեմ խաղում Լեանդրոն խփել է իր առաջին գոլը «Էմելեկ»-ի կազմում ։
Միջազգային կարիերա
2013 թվականին Վեգան Արգենտինայի պատանեկան հավաքականի կազմում մասնակցել է Հարավային Ամերիկայի պատանեկան առաջնությանը։ Մրցաշարի ընթացքում նա խաղացել է Էկվադորի, Կոլումբիայի , Պերուի , Բրազիլիայի , ինչպես նաև երկու անգամ Վենեսուելայի և Պարագվայի  դեմ խաղերին։ Կոլումբիացիների դեմ խաղում Լեանդրոն դարձել է գոլի հեղինակ։
Նույն տարվա ամռանը Վեգան մասնակցել է ԱՄԷ-ում կայացած աշխարհի պատանեկան առաջնությանը։ Մրցաշարի ընթացքում նա խաղացել է Թունիսի, [[Կոտ դ'Իվուարի ֆուտբոլի ազգային հավաքական|Կոտ դ'Իվուարի , Իրանի , Ավստրիայի , Մեքսիկայի և Շվեցարիայի դեմ խաղերում։
2016 թվականի ամռանը Վեգան Արգենտինայի օլիմպիական հավաքականի կազմում մասնակցել է Ռիո դե Ժանեյրոյի Օլիմպիական խաղերին։ Մրցաշարում նա մասնակցել է Հոնդուրասի դեմ խաղին ։
Ձեռքբերումներ
Միջազգային
Արգենտինա (մինչև 20)
Սելևկյաններ
Արքայացանկ
Ահա Սելևկյանների գահացուցակը.
Անտիոքոս I Սոտեր մ.թ.ա. 281-մ.թ.ա. 261
Անտիոքոս II Թեոս մ.թ.ա. 261-մ.թ.ա. 246
Սելևկոս II Կալլինիկոս մ.թ.ա. 246-մ.թ.ա. 226
Սելևկոս III Սոտեր մ.թ.ա. 226-մ.թ.ա. 223
Անտիոքոս III Մեծ մ.թ.ա. 223-մ.թ.ա. 187
Սելևկոս IV Փիլոպատոր մ.թ.ա. 187-մ.թ.ա. 175
Անտիոքոս IV Եպիփանես մ.թ.ա. 175-մ.թ.ա. 164
Անտիոքոս V Եվպատոր մ.թ.ա. 164-մ.թ.ա. 162
Դեմենտիոս I Սոտեր մ.թ.ա. 162-մ.թ.ա. 150
Ալեքսանդր մ.թ.ա. 150-մ.թ.ա. 145
Դեմետրիոս II Նիկատոր մ.թ.ա. 145-մ.թ.ա. 138
Անտիոքոս VI Եպիփանես մ.թ.ա. 145-մ.թ.ա. 141
Անտիոքոս VII մ.թ.ա. 138-մ.թ.ա. 129
Դեմետրիոս II Նիկատոր մ.թ.ա. 129-մ.թ.ա. 125 (երկրորդ անգամ)
Սելևկոս V մ.թ.ա. 125
Անտիոքոս VIII Գրյուպոս մ.թ.ա. 125-մ.թ.ա. 96
Անտիոքոս IX Կյուզիկեցի մ.թ.ա. 115-մ.թ.ա. 95
Դեմետրիոս III մ.թ.ա. 96-մ.թ.ա. 88
Սելևկոս VI մ.թ.ա. 96-մ.թ.ա. 95
Անտիոքոս XI մ.թ.ա. 93
Փիլիպպոս I մ.թ.ա. 93-մ.թ.ա. 84
Անտիոքոս XII Փիլադելփոս մ.թ.ա. 87-մ.թ.ա. 84
Կատեգորիա:Արքայական ընտանիքեր
Անտոն Ստաուս
Անտոն Ստաուս (Anton Staus, ), գերմանացի աստղագետ։
Երիտասարդ հասակում հայտնաբերել է (335) Ռոբերտա աստերոիդը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ
Ներսեհապատի ճակատամարտ
Ներսեհապատի ճակատամարտ, Մարզպանական Հայաստանի և Սասանյան Պարսկաստանի միջև ռազմական բախում, որը տեղի է ունեցել Վահանանց պատերազմի ժամանակ՝ 482 թվականին։ Այս ճակատամարտին նախորդել է Ակոռիի ճակատամարտը, որտեղ հայերը հաղթանակի էին հասել պարսիկների նկատմամբ և կարողացել երկրից հեռացնել հակառակորդի ուժերը։ 482 թվականին Հայաստան է ներխուժում Արտներսեհը, որը իր ուժերը կենտրոնացնում է հիմնականում Հեր և Զարևանդ գավառներում։ Հայոց իշխանական զորքը շտապ առաջխաղացում է ցուցաբերում՝ փորձելով թույլ չտալ պարսիկներին ներխուժել երկրի Միջնաշխարհ։ Ճակատամարտը տեղի է ունենում Ավարայրի դաշտից քիչ հեռու գնվող Ներսեհապատ գյուղում, որտեղ պարսիկները նախահարձակ են լինում։ Սակայն հայկական զինված ուժերը կարողանում են հակահարված տալ հակառակորդին և հաղթանակ տոնել։ Հաղթանակից հետո Պարսկաստանի արքունիք կարողանում է փախչել և Հայաստան վերադառնալ Վահան Մամիկոնյանի եղբայր՝ Վարդը, որը գերության մեջ էր գտնվում։ Պատերազմի նպատակը հայերի կրոնափոխումն էր, որից Սասանյանները հրաժարվեցին Նվարսակի պայմանագրով ։
Նախապատմություն
Արևելյան Վրաստանում թագավոր Վախթանգ Գորգասալ ապստամբում է պարսիկների դեմ և սպանում Աշուշա բդեշխի որդուն՝ պարսից դրածո բդեշխ Վազգենին։ Նա նաև Վարդան Մամիկոնյանի փեսան էր՝ Շուշանիկի ամուսինը։ Նա ուրացել էր քրիստոնեությունը և ընդունել զրադաշտականություն, ապա փորձել էր ստիպել, որ Վարդանի աղջիկը՝ Շուշանիկը, նույնպես կրոնափոխ լինի, բայց նա չէր ուրացել և նահատակվել էր դրա համար։ Այս սպանությունից հետո ոչ միայն Վրաստանում, այլ նաև Հայաստանում սկսվեց ապստամբություն։ 481 թվականին հայ նախարարները Վահան Մամիկոնյանի ղեկավարությամբ հավաքվում են Շիրակ գավառում և որոշում ապստամբել։ Ստեղծվում է նոր կառավարություն՝ երկրի մարզպան է դառնում Սահակ Բագրատունին, իսկ սպարապետ՝ Վահան Մամիկոնյանը։ Այս ամենի հետևանքով Ատրվշնասպը Ատրպատականում զորք է հավաքում և ներխուժում Հայաստան ։
Ատրվշնասպի զորքի թիվը հասնում էր 7 հազարի, իսկ հայ ապստամբներինը՝ 400-ի։ Հայ ապստամբներին առաջնորդում էր Վահան Մամիկոնյանի եղբայրը՝ Վասակը, որը հասկանալով, որ անհնար է բաց տեղանքում պարսիկների այսպիսի թվային առավելության դեպքում հաղթանակ տոնել, ընտրում է մի հարմար տեղանք՝ Մասիսի լանջին գտնվող Ակոռի գյուղը։ Տեղի ունեցած ճակատամարտում հայերը լիակատար հաղթանակ են տոնում, սպանվում է նաև պարսից հրամանատար Ատրվշնասպը, իսկ Վասակը հանդիսավոր վերադառնում է Դվին ։
Ճակատամարտ
482 թվականին պարսկական խոշոր զորաբանակը ներխուժում է Հայաստան, որի հրամանատարը Արտրներսեհն էր։ Պարսկական բանակում կոչումով ավելի բարձր պաշտոնյաներ կային, սակայն Արտներսեհը ավելի փորձառու էր, այդ պատճառով էլ նա էր առաջնորդում բանակը։ Դա ապացույց է այն բանի, որ պարսկական կառավարությունը մեծ կարևորություն էր տալիս այս արշավանքին։ Պարսիկները այս պատժիչ արշավանքի համար հավաքագրել էին իրենց ամբողջ ուժերը, որոնք միասին կազմել էին մոտ 60 հազար զինվոր։
Առաջինը նախահարձակ են լինում պարսիկները։ Ատրներսեհը փորձում էր այդպիսով վերացնել հայոց զորքի՝ տեղանքի բարենպաստությունից ստացած առավելությունը։ Հակառակորդի անսպասելի գործողություններից հայերը մի պահ անակնկալի են գալիս։ Վահան Մամիկոնյանը նախօրոք կազմել էր մարտավարությունը, ըստ որի՝ նշել էր, թե որ ջոկատներն էին առաջինը մտնելու մարտի մեջ։ Այս պատճառով որոշ խուճապ է սկսվում, որի հետևանքով խախտվում է հայոց զորքի կենտրոնական գնդի մարտակարգը։ Սակայն հայոց սպարապետը կարողանում է շտկել ամեն ինչ և բեկում է մտցնում ճակատամարտի ընթացքի մեջ ։
Արդյունքներ
Ներսեհապատի ճակատամարտին հաջորդում են նաև մի շարք այլ ճակատամարտեր՝ Ճարմանայի, Դվինի, որոնց արդյունքում հայոց ապստամբությունը հաջողվում է․ կնքվում է Նվարսակի պայմանագիրը, ըստ որի ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական մարզպանության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Սասանյան Պարսկաստանի ճակատամարտեր
Սրեդնիե Բագազի
Սրեդնիե Բագազի (Средние Багазы, Урта Бағаҙы), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կարաիդելսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կարաիդելսկի շրջանի բնակավայրեր
Օլխովկա (գյուղ, Կրասնինսկի շրջան)
Օլխովկա (Ольховка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Սեմիբոյարշչինա
Սեմիբոյարշչինա, 1610—1613 թթ. ռուսական պետության` յոթ բոյարներից կազմված կառավարություն
Օլխովկա (գյուղ, Կրասնինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Սեմիբոյարշչինա
1610 թվականի հունիսի 24-ին Կլուշինոյի մերձակայքում Ռեչ Պոսպոլիտայի զորքերից Վասիլի Շույսկու և Վիբորգյան դաշնագրի համաձայն նրան օգնելու եկած շվեդական զորքերի կրած պարտությունը վերջնականապես ջախջախեց «բոյարական ցարի» առանց այդ էլ երերուն հեղինակությունը։ Հաղթանակած լեհերը քանի դեռ չէին շտապում գրավել Մոսկվան, բոյարական դուման Սիգիզմունդ Երրորդ թագավորի որդուն` Վլադիսլավ Չորրորդին ընտրեց ցար, պայմանով, որ վերջինս հրաժարվի կաթոլիկությունից և ընդունի ուղղափառ քրիստոնեական դավանանքը։ Սական Վլադիսլավը դավանափոխ չեղավ և չեկավ թագադրվելու;
Օլխովկա (գյուղ, Կրասնինսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Սեմիբոյարշչինա
Ռուսաստանի դրությունը ժամանակավոր կառավարություն ընտրելու նախօրեին
Իսկ մինչ այդ Ռուսաստանը ստիպված էր եղել հաղթահարելու Իվան Բոլոտնիկովի ապստամբությունը (1606—1607 թվականներին) և նողայցիների արշավանքները (1607—1608 թվականներին)։
Ժամանակավոր կառավարություն կազմելու պատճառները
Միմյանց հաջորդած հետևյալ իրադարձությունները հանգեցրեցին «Սեմիբոյարշչինայի» առաջացմանը.