cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Անժելա Դայան Ջեյմս
Խաղային ոճ
Ջեյմսը ՕԿՀԱ-ի գերիշխող խաղացողն էր ։ Կանանց հոկեյի պատմաբան Էլիզաբեթ Էթյուն Ջեյմսի հաջողությունը վերագրեց իր սահադաշտի ուժին և դինամիկ, փամփուշտի նման հարվածին ։ Նա ֆիզիկական խաղացող էր, ով օգնեց կանանց խաղին հաղթահարել այն հեղինակությունը, որ սա այն մարզաձևը չէ, որտեղ խաղացողները պատրաստ են խաղալ «վճռական, կոշտ» ոճով։ Հակառակորդները պնդում էին, որ Ջեյմսի հետ բախումը նման էր «պողպատե հարվածի» ։ Կանադական ռադիոհեռարձակման ընկերության մեկնաբան Ռոբին Բրաունը, ով ՕԿՀԱ—ում խաղում էր Ջեյմսի դեմ, նրա մասին ասաց։ Նա կարող էր այդ ամենն անել։ Նա ազնիվ ռմբարկու էր, ինչպես Մայք Բոսին և ագրեսիվ, ինչպես Մարկ Մեսյերը։ Իր ծաղկման շրջանում նրան անվանում էին կանանց հոկեյի Ուեյն Գրեցկի ։ Կարողանալով խաղալ ցանկացած դիրքում՝ Ջեյմսը հիմնականում կենտրոնում էր իր ավագների հետ կարիերայի ընթացքում, բայց գերազանց էր պաշտպանությունում։ Մի խաղի ժամանակ, երբ նրա թիմը մնաց առանց դարպասապահի, նա խաղաց այդ դիրքում և հաղթական նետումներ գրանցեց ։
Մարզչական և մրցավարական գործունեություն
Ջեյմսը ակտիվ էր սպորտի շատ ոլորտներում։ Նա լիազորագրվել է որպես մրցավար Կանադայում 1980 թվականինե և այդ ժամանակից ի վեր ակտիվ պաշտոնյա է ։ 1986 թվականին, որպես D կարգի կանանց խաղի մրցավար, Ջեյմսը ներգրավվեց խաղացողի հետ վիճաբանության մեջ, որի արդյունքում խաղացողը դարձավ ՕԿՀԱ-ի կողմից ցմահ որակազրկված առաջին կինը։ Խաղացողը վրդովվել է Ջեյմսի նշանակած 11 մետրանոց հարվածից, հրել է նրան ու բռունցքով հարվածել նրան ։ Ջեյմսը, ի վերջո, ստացավ IV մակարդակի վկայական Հոկեյ Կանադայի միջոցով և ծառայեց որպես ՕԿՀԱ-ի գլխավոր մրցավար ։
Սենեկայի քոլեջն ավարտելուց հետո, Ջեյմսը զբաղվել է մարզչական գործունեությամբ։ Սկզբում աշխատելով որպես մարզչի օգնական՝ նա օգնեց Սենեկային նվաճել Օնտարիոյի քոլեջի առաջնության երրորդ տիտղոսն անընդմեջ։ Դպրոցը կրկին չեմպիոն դարձավ 1987 թվականին Ջեյմսի հետ որպես գլխավոր մարզչի ։ Նա մարզել է բոլոր տարիքային մակարդակներում, ներառյալ ազգային առաջնությունը։ Նա Կանադայի 1999 թվականի ձմեռային խաղերում ոսկե մեդալ նվաճած Օնտարիոյի թիմի օգնականն էր և 2001 թվականի մինչև 18 տարեկանների ազգային առաջնությունում Օնտարիոյին բերեց ոսկե մեդալի ։ 2010-11թթ. ԿԿՀԼ-ի մրցաշրջանից առաջ նա նշանակվեց Բրեմփթոն Թանդերի գլխավոր մարզիչ, բայց այդ պարտականությունները չափազանց աշխատատար համարելով՝ հրաժարական տվեց 2010 թվականի դեկտեմբերին ։ Նա կարծում է, որ կարող էր առավելագույնն առաջարկել սպորտի զանգվածային մակարդակում և ղեկավարել է ինչպես իր սեփական հոկեյի դպրոցը, այնպես էլ ղեկավարել է այն մեկը, որը կազմակերպվել էր Սենեկայի քոլեջում։
ՊՀՖ
2021 թվականի հունիսի 24-ին Պրեմիեր լիգայի հոկեյի ֆեդերացիայի Տորոնտո 6-ը Ջեյմսին գրանցեց իր մարզչական շտաբում որպես մարզչի օգնական, և նա այդ պաշտոնը զբաղեցրեց 2021-22 ՊՀՖ-ի մրցաշրջանում ։
Սպորտային մեկնաբան և սեփականատեր
2022 թվականի մարտի 7-ին Ջեյմսը դարձավ Պրեմիեր լիգայի Հոկեյի ֆեդերացիայի Տորոնտո 6-ի համասեփականատերը՝ միանալով սեփականատերերի խմբին, որոնք բաղկացած էին կանդական Բիփաք հոկեյի առաջնորդներից, այդ թվում, Էնթոնի Ստյուարտից, Բերնիս Քաարնեգիից և Թեդ Նոլանից։
2022 թվականի մայիսի 31-ին Ջեյմսը նշանակվեց վեցյակի գլխավոր մենեջեր՝ փոխարինելով Քրիստի Քլարկին։ Թիմերում նրա նոր դերը իր մեջ ներառում է խաղացողների գործողությունների, թիմային գործողությունների և լոգիստիկայի կառավարում, ինչպես նաև տվյալ օրվա միջոցառումների կազմակերպում, ներառյալ տոմսերի վաճառքը, որի համար պատասխանատու կլինի նա և հաշվետու կլինի թիմի սեփականատերերի նոր խմբին։
Պարգևներ և ժառանգություն
Ջեյմսին անվանում էին ժամանակակից կանանց հոկեյի առաջին գերաստղ և նրան ողջունում էին որպես առաջնորդ, ով կանանց խաղը բերեց հիմնական ուղղության։ Կանանց հոկեյի երկարամյա ադմինիստրատոր Ֆրեն Ռայդերը հայտարարել է, որ Ջեյմսը բերել է հեղինակություն, առանց որի կանանց խաղը երբեք չի ճանաչվի որպես օլիմպիական մարզաձև ։
Գոլերի ութակի չեմպիոն և իր մեծահասակների կարիերայի վեցակի ամենաարժեքավոր խաղացողը Ջեյմսը պարգևատրվել է մի շարք կազմակերպությունների կողմից։ 1985 թվականին նա ճանաչվել է այդ տարվա Տորոնտոյի երիտասարդություն, իսկ 1992 թվականին արժանացել է «Կանայք սպորտի զարգացման մեջ» քաղաքային մրցանակին։ Հոկեյ Կանադան ներան անվանել է 2005 թվականի կանանց հոկեյի բեկումնային մրցանակի դափնեկիր ։ «Ֆլեմինգթոն Պարկ» արենան 2009 թվականին վերանվանվել է «Անժելա Ջեյմսի Արենա», իսկ Կանադայի կանաց հոկեյի լիգան ամեն սեզոն Անժելա Ջեյմսի գավաթը հանձնում է իր լավագույն ռմբարկուին ։ Նա ընդգրկվել է մի քանի փառքի սրահներում, այդ թվում՝ 2005 թվականին Օնտարիոյի քոլեջի մարզական ասոցիացիայի փառքի սրահում և հոկեյի և 2006 թվականին Սև սպորտի փառքի սրահում ։
Արտացոլելով իր դերը որպես սպորտի ռահվիրա՝ Ջեյմսը առաջին երեք կանանցից մեկն էր՝ Գերալդինե Հինիի և Կամմի Գրանատոյի հետ միասին, ովքեր ընդգրկվել են ՄՍՀՖ-ի փառքի սրահում։ Դրանք պահվել են 2008 թվականին ՄՍՀՖ-ի 100-ամյակի տոնակատարության շրջանակներում։ Կանադայի սպորտային փառքի սրահը 2009 թվականին Ջեյմսին ներկայացնելիս նրան անվանել է օրինակնելի օրինակ ։ Մեկ տարի անց նա միացավ Գրանատոյին որպես հոկեյի փառքի սրահում ընդգրկված առաջին երկու կանացից մեկը ։ Ջեյմսը նկարագրեց իր ընտրության լուրը որպես մի օր, որը նա երբեք չէր մտածում, որ կգա՝ հավելելով, որ ինձ համար իսկապես մեծ պատիվ է ներկայացնել ամբողջ աշխարհի հոկեյիստ կանանց»
2021 թվականի փետրվարի 26-ին Ջեյմսը Հոկեյ Կանադայի կողմից արժանացել է Կանադայի հոկեյի շքանշանի՝ ի նշան Կանադայում իր կարիերայի և խաղի մեջ ունեցած ներդրման ։
Անձնական կյանք
Սենեկա քոլեջում հանգստի օբյեկտների կառավարման դիպլոմ ստանալուց հետո Ջեյմսը 1985 թվականին աշխատանքի է ընդունվել դպրոցում որպես սպորտային ծրագրավորող ։ Նա շարունակում է աշխատել Սենեկայում և այժմ հանդիսանում է ավագ մարզական համակարգող իր King Campus-ում ։
Ջեյմսը դեր դեռահաս տարիքում հասկացել է, որ ինքը լեսբուհի է ։ Նա հանդիպել է իր զուգընկերոջը՝ Անժելային 1994 թվականին, և զույգը երկու տարի անց պաշտոնապես ձևակերպել է իրենց հարաբերությունները նշանադրության արարողության ժամանակ ։ Նրանք ունեն երեք երեխա։ Էնջը 1999 թվականին ունեցել է իր առաջնեկին՝ Քրիստինային, իսկ հետո 2004 թվականին լույս աշխարհ է բերել  երկձվանի երկվորյակների՝ տղա Մայքլին և աղջիկ Թոնիին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կանադացի հոկեյիստներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԲՊՀ հոդվածներ 2023
Իստրիկովո
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 265 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Նուրիմանովսկի շրջանի բնակավայրեր
Կոլեխիո մայոր դե Սան Իլդեֆոնսո
Կոլեխիո մայոր դե Սան Իլդեֆոնսո (Colegio Mayor de San Ildefonso), կառույց Իսպանիայի Ալկալա դե Էնարես քաղաքում։ 1914 թվականին հայտարարվել է Իսպանիայի պատմամշակութային հուշարձան ։
Կառուցվել է Սիսներոս կարդինալի կողմից, ով շենքի նախագծումը հանձնարարեց ճարտարապետ Պեդրո դե Գումիելին։ Շինարարությունն սկսվել է 1499 թվականին։ Սուրբ Իլդեֆոնսոյի ժամատան շինարարական աշխատանքները վերջացել են 1510 թվականին, իսկ 1516 թվականին սկսվեց դահլիճի կառուցումը և 1537 թվականին Ռոդրիգո Խիլ դե Օնտանյոնը նախագծեց գլխավոր ճակատամասը։
Թեև շինարարական աշխատանքների մեծ մասն արվեց 1617 թվականին, երբ Խուան Գոմես դե Մորան վերանախագծեց բակը (Թոմաս Վիլյանովայի բակ), սակայն շենքի կառուցումն ավարտվեց միայն 17-րդ դարի երկրորդ կեսին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի պատմամշակութային հուշարձաններ
Արտակ Մովսիսյան
Արտակ Երջանիկի Մովսիսյան, ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի Հայոց պատմության ամբիոնի վարիչ, հայ պատմաբան, արևելագետ, պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ՀՀ ԳԱԱ Արևելագիտության ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող ։
Կրթություն
Արտակ Մովսիսյանը ծնվել է 1970 թվականի ապրիլի 10-ին, Աբովյան քաղաքում։Սովորել է տեղի թիվ 7 միջնակարգ դպրոցում։ Հայոց պատմության նկատմամբ սերը նա դրսեվորել է դեռ դպրոցական տարիներին ։
1988-1990 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ զինված ուժերում։ 1990 թվականին ընդունվել է ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետ։ Ուսման տարիներին ցուցաբերել է բարձր առաջադիմություն՝ զբաղվել է նաև գիտական հետազոտություններով։ Հայոց պատմության ուսումնասիրություն հարցում նրա ընտրությունը ի սկզբանե կանգ էր առել հայոց հնագույն շրջանի հիմնահարցերի վրա։ 1993 թվականին Արտակ Մովսիսյանի «Հնագույն պետությունը Հայաստանում․ Արատտա (Ք․ ա․ 28-27-րդ դարեր)» մենագրությունը հաղթող ճանաչվեց «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի «Երիտասարդ գիտնականներ,1993» մրցույթում, որով երիտասարդ գիտնականը ձեռք բերեց ճանաչում ու հարգանք ։
1994 թվականի էքստերն կարգով ավարտելով ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետը՝ Մովսիսյանն ընդունվեց ՀՀ ԳԱԱ արևելագիտության ինստիտուտի ասպիրանտուրան ։
1994 - 1997 թթ. շարունակել է կրթությունը ՀՀ ԳԱԱ արևելագիտության ինստիտուտի ասպիրանտուրայում, որն ավարտել է «Վանի թագավորության (Բիայնիլի, Ուրարտու, Արարատ) մեհենագրությունը» ատենախոսության պաշտպանությամբ՝ ստանալով պատմական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան ։
Աշխատանք
Մովսիսյանը 1991-1997 թվականներին որպես գիտաշխատող եղել է Հայաստանի պատմության պետական թանգարանում, 1997 թվականից՝ ՀՀ ԳԱԱ արևելագիտության ինստիտուտում (2004 թվականին՝ որպես ավագ գիտաշխատող), 1998 թվականին՝ ԵՊՀ հայոց պատմության ամբիոնում (սկզբում՝ որպես ամբիոնի դոցենտ, իսկ 2016 թվականից՝ ամբիոնի վարիչ) ։
2016 թվականին եղել է ՀՀ ԳԱԱ պատմության ինստիտուտում գործող ԲՈԿ-ի՝ Հայոց պատմության 004 մասնագիտական խորհրդի անդամ։ Անդամակցել է հանրապետության առաջատար գիտական պարբերականներից « Պատմաբանասիրական հանդեսի » ու « Պատմություն և մշակույթ » հայագիտական պարբերականների խմբագրական խորհուրդներին ։
Ճանաչված պատմաբանը հատկապես աչքի է ընկել կրթության բնագավառում՝ ԵՊՀ պատմության և այլ ֆակուլտետներում դասավանդելով « Հայոց պատմության » ընդհանուր դասընթացը, ինչպես նաև՝ «Նախամաշտոցյան Հայաստանի գրավոր մշակույթը» ու «Հայոց հնագույն և հին պատմության հիմնահարցեր» հատուկ դասընթացները։ Բարեխիղճ աշխատանքի և մարդկային բարձր որակների շնորհիվ նա միշտ էլ վայելել է ուսանողության ու գործընկերների ջերմ սերն ու հարգանքը։ Պատահական չէ, որ 2015 թ. նա կրթական ու գիտական բնագավառներում ձեռքբերումների համար պարգևատրվել է ԵՊՀ ոսկե մեդալով ։
2016 թ. ստանձնելով ԵՊՀ հենքային ամբիոններից Հայոց պատմության ամբիոնի վարիչի պաշտոնը՝ նա աչքի ընկավ կրթական գործի կազմակերպչի բարձր հատկանիշներով, ինչն արտահայտվում էր ամբիոնի աշխատակիցների համախմբման, կրթական գործում լավագույն մասնագետների ընդգրկման, նոր մասնագետների պատրաստման, հայոց պատմության դասագրքերի ստեղծման, ուսման պրոցեսի ինտերակտիվության աստիճանական բարձրացման, ուսանողների շրջանում վերլուծական կարողությունների զարգացման և կարևոր այլ ուղղություններով հետևողական աշխատանքների իրականացմամբ ։
Ա. Մովսիսյանը նաև վերջին շրջանում ՀՀ-ում հրատարակված հայոց պատմության բոլոր դասագրքերի և ձեռնարկների՝ մեր ժողովրդի պատմության հնագույն շրջանին վերաբերող հատվածների հեղինակն է։ Ըստ էության, նրան հաջողվել էր հիմնավորել Արատտա պետության՝ Հայկական լեռնաշխարհում գտնվելու փաստը։ Նա, ի տարբերություն խորհրդային շրջանում ընդունված, իբր, Ք. ա. 6-րդ դարում հայ ժողովրդի վերջնական կազմավորման և հայկական պետության ծագման հորինածին ու պարտադրված տեսության կողմնակիցների, վեր էր հանում պատմական իրականությունը՝ տարբեր լեզուներով տպագրվող մենագրություններում պետության ծագումը Հայկական լեռնաշխարհում տեղադրելով Ք. ա. 3-րդ հազարամյակի սկզբին ։
Ա. Մովսիսյանի հետազոտությունների առանցքում, ընդհանուր առմամբ, Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պետություններն էին և նրանց պատմության, պատմական աշխարհագրության, մշակույթի, գրի ու գրչության հարցերը։ Մասնավորապես նշելի են տարբեր լեզուներով հրատարակված՝ «Հայաստանը Քրիստոսից առաջ երրորդ հազարամյակում (ըստ գրավոր աղբյուրների)» (2005), «Սրբազան լեռնաշխարհը. Հայաստանը Առաջավոր Ասիայի հնագույն հոգևոր ընկալումներում» (երրորդ, լրացված հրատ., 2006), «Հայկական մեհենագրությունը» (2003), « Վանի թագավորության (Բիայնիլի, Ուրարտու, Արարատ) մեհենագրությունը» (1998), «Նախամաշտոցյան Հայաստանի գրային համակարգերը» (2003) և հայագիտական այլ հարցերին նվիրված հետազոտություններ ։
Ա. Մովսիսյանը մեկ այլ վաստակաշատ հայագետի՝ Պ. Հովհաննիսյանի հետ իրականացրել է «Հայ ժողովրդի պատմության քրեստոմատիայի» առաջին (2007) և երկրորդ (2011) հատորների հրատարակությունները՝ դրանով իսկ մեծ ներդրում ունենալով հայոց հնագույն ու հին շրջանի պատմության սկզբնաղբյուրների տեղեկությունների հանրահռչակման և քննական բնագրերի հարստացման աշխատանքներում ։
Հայագետը նաև իր զգալի նպաստն է բերել «Երևանի պատմության» (2018) նոր հրատարակության ստեղծման աշխատանքներին՝ հեղինակելով «Երևանն ավանդազրույցներում և հնագույն աղբյուրներում. քաղաքանվան մեկնաբանության փորձեր » հույժ արժեքավոր բաժինը ։
Խիստ կարևոր ու հետաքրքրական են Ա. Մովսիսյանի՝ Հայաստանի նշանավոր ուխտավայրերին, հայկական աշխարհակալություններին, ականավոր հայ թագավորներին ու թագուհիներին նվիրված մենագրությունները, որոնք հանրությանը պատկերավոր ներկայացնում էին մեր կորուսյալ հայրենիքի նվիրական սրբավայրերը, պատմության տարբեր դարաշրջաններում ապրած և գահակալած հայ թագակիրների կենսագրություններն ու մեծագործությունները ։
Ա. Մովսիսյանը հատուկ ուշադրություն է դարձրել հայոց պետականության 5000-ամյա պատմության հիմնահարցերին՝ ձգտելով դրանք հասու դարձնել ընթերցող լայն շրջանակներին։ Զբաղվել է հայոց պատմության՝ տարբեր ձևաչափերով հրատարակության աշխատանքներով։ Մասնավորաբար, հրատարակել է հայոց պատմության պատկերազարդ համառոտ ձեռնարկներ։ Մյուս կողմից նա մասնակցել է ՀՀ բուհերի և դպրոցների համար դասագրքերի ստեղծմանը։ Այնուհետև պատմաբանը ձեռք բերած փորձը ներդրել է սփյուռքի դպրոցների համար հայոց պատմության դասագրքերի մշակման գործում ։
Ա. Մովսիսյանն իր հոդվածներում անդրադարձել է նաև հայոց պատմության այնպիսի մութ էջերի լուսաբանմանը, ինչպիսիք են՝ Փոքր Հայքի և Ծոփքի թագավորությունների գահացանկերը, Հայաստանի ու հայ ժողովրդի վերաբերյալ հին հեղինակների՝ նախկինում քննության չարժանացած կարևոր տեղեկությունները ։
Ա. Մովսիսյանը կիսատ շատ գործեր է թողել։ Հրատարակության էր պատրաստում մինչհելլենիստական Հայաստանի պատմության վերաբերյալ մենագրությունը՝ շուրջ 400 էջ ծավալով։ Մասնակցում էր նաև հայ դիվանագիտության պատմության ձեռնարկի ստեղծման աշխատանքներին։ Մահվանից առաջ էլ՝ 2020 թ. սեպտեմբերին, ՀՀ ԿԳՄՍՆ գիտության կոմիտեի հայտարարած մրցույթում նրա ներկայացրած՝ «Հայկական լեռնաշխարհը հին արևելքի Ք. ա. 3-րդ հազարամյակի երկրորդ կեսի և 2-րդ հազարամյակի առաջին կեսի գրավոր աղբյուրներում» թեման երաշխավորվել էր ֆինանսավորման։ Մեծ ոգևորությամբ նախապատրաստվում էր թեմայի իրականացման աշխատանքներին ։
2016 թվականին նրան շնորհվել է ՀՀ Պաշտպանության նախարարության «Վազգեն Սարգսյան» մեդալ ։
2020 թվականի հոկտեմբերի 3-ին կյանքից վաղաժամ հեռացավ հայազգի նշանավոր պատմաբան Արտակ Մովսիսյանը։ Ցավոք, անժամանակ մահը նրան հնարավորություն չտվեց շարունակելու արգասաբեր գործունեությունը հայագիտության խոպան տարածքում, իսկ մեր հանրությունը զրկվեց նրա նորանոր ուսումնասիրություններով գիտելիքները զարգացնելու հնարավորությունից։ Արտակ Մովսիսյանի՝ ազգային դիմագծով գիտնականի, սրտամոտ ընկերոջ, արժանապատիվ ու պայքարող քաղաքացու և, պարզապես, լավ ու բարի մարդու հիշատակը վառ կմնա գործընկերների, ուսանողների և նրան ճանաչողների սրտերում ։
Ֆիլմագրություն
Հետազոտություններին զուգահեռ՝ Ա. Մովսիսյանն իրականացնում էր տարբեր լեզուներով թողարկվող ֆիլմերի միջոցով հայոց պատմության նշանավոր անձանց, վայրերի և իրադարձությունների հանրահռչակման կարևոր գործը։ Նրա հեղինակմամբ նկարահանվել են Տիգրան Մեծին, Նեմրութ լեռան սրբավայրին, ժայռապատկերների դարաշրջանից մինչև հայոց այբուբենի ստեղծումը ձգվող պատմական ընթացքին, Երևան քաղաքին, հայոց թագավոր Արտավազդ Բ-ին, Արարատյան թագավորությանն ու հայոց դրամաշրջանառությանը նվիրված գիտահանրամատչելի ֆիլմեր։ Դրանց շարքում հատուկ նշելի է հայոց պատմության նենգափոխման դեմ պայքարին միտված «Պատմության կեղծարարները. Ադրբեջան» (2014) բազմալեզու ֆիլմը ։
Թասիկ
Թասիկ (նախկին անվանումը՝ Թազագյուղ), գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Սյունիքի մարզի Սիսիանի տարածաշրջանում, Սիսիան քաղաքից մոտ 8 կմ հարավ-արևմուտք, ծովի մակարդակից 1700-1760 մ բարձրության վրա։ Հեռավորությունը Կապան մարզկենտրոնից ճանապարհով կազմում է մոտ 113 կմ։
Նախկինում Ղուշչի-Թազաքենդ անվան տակ ընդգրկված է եղել Ցարական Ռուսաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում ։ Խորհրդային տարիներին մասն է կազմել Հայկական ԽՍՀ Զանգեզուրի գավառի, իսկ 1930 թվականից` Սիսիանի շրջանի։ Վերանվանվել է Թասիկ 1968 թ. հուլիսի 3-ին ։ 1995 թվականից մտնում է ՀՀ Սյունիքի մարզի մեջ։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Թասիկի մշտական բնակչությունը կազմել է 221, առկա բնակչությունը` 199 մարդ ։ Գյուղում բնակվել են և շարունակում են բնակվել հայեր ։ Թասիկի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Պատմություն
Ըստ պատմական տեղեկությունների գյուղի բնակչության բացարձակ մեծամասնությունը գաղթել է 1828 թ. Իրանի Ատրպատականի նահանգի Սարաբի խանության Գարմալի շրջանի (ներկայումս Թավրիզի Սարաբի գավառի Աբարղան շրջան) Կուշչի հայաբնակ գյուղից։ Ընդհանուր թվով շուրջ 700 հոգի՝ 154 ընտանիք, այդ թվում նույն շրջանի Ուզումչի, Կարագովշան(Ղարաքովշահ), Հասանաբադ գյուղերից 1828 թ. սկզբից Պարսկաստանից անցել են Ղարաբաղ, այնուհետև Սիսիանի տարածաշրջան։ Ճանապարհին Պարսկաստանի Կալեյբարի գավառում տեղի մուսուլման բնակչության կողմից ենթարկվել են հարձակումների և թալանի։  Բնակչության մի փոքր հատվածը Թասիկ է տեղափոխվել հարևան Հացավան գյուղից և այլ վայրերից։ Գյուղից հարավ գտնվում են միջնադարում կառուցված Թանահատի վանքը, Դիքբաշ կոչվող սրբատեղին, ավերակ գյուղատեղիներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գյուղեր
Թեղենիս
Թեղենիս, Ալիբեգ, Ալիբեգդաղ, Ալիբեկ, լեռնագագաթ Հայաստանի Արագածոտնի և Կոտայքի մարզերի սահմանագլխին, Ծաղկունյաց լեռնաշղթայի ամենաբարձր կետն է (2851 մ)։ Կազմված է ստորին պալեոզոյի, կավճի և պալեոգենի ապարներից, որոնց վրա տեղադրված են միոպլիոցենյան անդեզիտներ և անդեզիտաբազալտիներ ։
Հյուսիսային լանջն ունի թույլ թեքություն, հարավայինը զառիթափ է, ժայռոտ, մասնատված։ Լանջերը մինչև 2300-2401 մ անտառապատ են, բարձրադիր գոտում՝ լեռնամարգագետնային բուսականություն։ Հյուսիսային-արևելյան լանջին է Ծաղկաձոր քաղաքը, որից 6 կմ երկար ճոպանուղի է բարձրանում մինչև գագաթը։ Ձմեռային մարզաձևերի հանգրվան է և հանգստավայր։ Տեղ֊տեղ ծածկված է անտառներով, ունի հարուստ արոտավայրեր։ Լեռան փոսորակներում երբեմն ամռան ամիսներին ձյուն է մնում։ Գագաթից երևում է Սևանա լիճը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի լեռներ Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի լեռներ
(4921) Վոլոնտե
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,412604 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0702 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,755 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1368,76 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,263012 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,2° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1980 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Զդենկա Վավրովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ներքին Աբասթուման
Ներքին Աբասթուման, գյուղ Թիֆլիսի նահանգի Ախալցխայի գավառում, Ախալցխա-Աբասթուման ճանապարհի վրա ։
Անանյի
Անանյի (Anagni), հնագույն քաղաք և կոմունա Լացիոյում, Հռոմի հարավ-արևմուտքում գտնվող լեռներում։ Չոչարիայի պատմական կենտրոնը։
Աշխարհագրություն
Անանյին այսօր փոքրիկ միջնադարյան քաղաք է, որ գտնվում է բլրի գագաթին (475 մետր ծովի մակարդակից), փոքր ոլորուն փողոցներով և թեք նրբանցքնեով։
Մինչև նորակառույց հրապարակը՝ այստեղ գտնվում էր ակրոպոլիսը (հյուսիսարևմտյան գոտին Մայր տաճարով, Տուֆոլի դարպասներով և Դանթե հրապարակով), որը մասամբ պաշտպանում էին պատերը opus quasi-quadratum (գրեթե խորանարդային կառուցմամբ)։ Հռոմի ենթակայության ներքո հնագույն քաղաքի քարտեզը փոխվեց. այն ընդլայնվում էր Սերվիա Տուլիյ պատերի պաշտպանության ներքո. վերջիններս կառուցված էին հերթագայող շարքերից կազմված քարե բլոկներից, որոնք թվագրվում են մ.թ.ա III դարից։ Պատերի մեծ մասը քանդել են և վերականգնել միայն առաջին հազարամյակում, բայց ամենանշանակալի վերանորոգումը տեղի ունեցավ XVI դարում։
Քաղաքի հովանավորն է համարվում Սուրբ Մագնը։
Նախապատմություն և հնագույն ժամանակներ
Առաջին մարդկային բնակեցումները թվագրվում են ավելի քան 700 000 տարի առաջ՝ շնորհիվ պալեոզոյան դարաշրջանի ձեռագործ գտածոների։ Չնայած նրան, որ Լիվիոսի, Վերգիլիոսի, Մավր Սերվիոս Հոնորատի, Սիլիոս Իտալիկի աշխատություններում Անանյին հիշատակվում է գեթ մեկ անգամ, բայց քաղաքն արդեն մտնում էր հռոմեացիների գործունեության թափի մեջ։ Ռանուչիո շատրվանի պեղումների ժամանակ գտնվել են հանածո ոսկորներ, ինչպես նաև ժամանակակից մարդու երկու ատամ։
Այդ շրջանում բնակվող մարդկանց կոչում էին հերնիկներ։ Նրանք գաղթել էին Անանյիի դաշտավայրից։ Ժողովրդի անվան աղբյուրները վերաբերվում են մարսյան herna (քար) բառին, ինչը նշանակում է. «Նրանք, ովքեր բնակվում են քարե լեռներում»։ Նրանց լեզվից մնացել է միայն երկու բառ. Samentum (զոհի մաշկի կտոր) և Bututti (թաղման երգերից մեկը)։
Անանյին մեծ նշանակություն ուներ, քանի որ հերնիկների հոգևոր կենտրոնն էր։
Վերջին հնէաբանական հետազոտությունները ցույց տվեցին մշակութային և տնտեսական հարաբերությունները հերնիկների և էտրուսկների միջև մոտավորապես մ.թ.ա 7-րդ դարում։ Հավանական է, որ այն առևտրային կենտրոն է եղել, որը առևտրային գործեր էր վարում Մեծն Հունաստանի հետ։ Ենթադրվում է, որ լեռան լանջին, որտեղ տեղակայված էր քաղաքը, եղել է Ծովային շրջանը, որտեղ հերնիկյան քաղաքները Ալետրիում (Aletrium), Կապիտոլում (Capitulum), Վեռոլի (Verulae) և Ֆերենտինո (Ferentinum) միավորվել են Անանյի (Anagnia) գլխավորությամբ։ Այնտեղ նրանք անցկացնում էին քաղաքական ժողովներ, մինչև հռոմեացիները չհարձակվեցին Անանյիի վրա և չեղյալ հայտարարեցին «Հերնիկայի համադաշնությունը» մ.թ.ա. 306 թվականին։ Անանյին միավորվեց Հռոմի հետ Վոլսկիի դեմ պայքարում, որը հետագայում վերածվեց sine suffragio՝ քաղաք առանց ձայնի իրավունքի, չնայած որ պահպանեց իր դավանաբանական անկախությունը և ռազմավարական նշանակությունը։
Միջնադար
5-րդ դարից սկսած՝ Անանյին կարևոր կաթոլիկական թեմի կենտրոն էր։ 9-րդ դարում վանքի ավերակների վրա կառուցվեց նոր մայր տաճար։ 10-րդ դարում հոգևորականությունը գրավեց գյուղատնտեսական սեփականությունը և թույլ տվեց սովորական ավատատերերին տիրել այդ հողերում, կառուցապատումներ կատարել իրենց գյուղացիների համար և ինչպես կարողանում էր աջակցում էր տնտեսական և ժողովրդագրական աճը։
10-11-րդ դարերի ընթացքում քաղաքն ուժեղացրեց իր կապը պապական իշխանության հետ. պապերը փաստորեն տեղափոխվեցին Հերնիկայի հին մայրաքաղաք՝ ավելի ապահով և բարգավաճ վայր, քան Հռոմը։ Այդ իսկ պատճառով Անանյին մնաց նվիրված Հռոմեական եկեղեցուն՝ դառնալով պապերի ամենասիրելի նստավայրերից մեկը 12-րդ և 13-րդ դարերում։
Այդ երկու դարերի ընթացքում քաղաքում մի քանի իրադարձություններ տեղի ունեցան, որ կապված էին պապականության և կայսրության հետ, այդ թվում նաև նշանակալի քաղաքական իրադարձություններ։ 1160 թվականին Ալեքսանդր III-ը առանձնացրեց եկեղեցին Ֆրիդրիխ Բարբարոսայից։ 1176 թվականին Լենյանոյի ճակատամարտից հետո նույն պապը ստացավ կայսերական անդամակցություն և մշակեց Pactum Anagninum («Անանյիի համաձայնություն»), ժամանակավոր համաձայնություն, որը ստորագրվեց Վենետիկում 1177 թվականին։ 13 դարը քաղաքի ոսկե դարն էր։ 100 տարվա ընթացքում Անանյիում օծեցին չորս պապի, որոնցից երեքը Կոնտի ընտանիքից էին։ Առաջինը, ով նստեց պապական աթոռին, Լոթարիոս Կոնտին էր, որը, ինչպես և Ինոկենտիոս III-ը(1198–1216), իր դարի ամենաակնառու և ազդեցիկ մարդկանցից մեկն էր։ Ֆրիդրիխ II-ի հետ նա օգնում էր Գերմանիայի կայսրության և Սուրբ Ֆրանսիսկի թագադրմանը։ Ինոկենտիոս III-ին հնարավորություն էր ընձեռվել ստեղծել, ավարտել և ամրագրել դոկտրինայի տեսական կետերը՝ բացարձակ օրենքի սկզբունքով. յուրաքանչյուր հողային իշխանություն պատկանում է Պապին։ Նա մահացավ 1216 թվականին՝ թողնելով իրենից հետո ամենահզոր եկեղեցին ողջ պատմության մեջ։
Ինոկենտիոս III-ի փորձերը շարունակեց նաև Գրիգորիոս IX-ը, որը հզոր ընտանիքի՝ Կոնտի դի Անանյիի անդամ էր։ 1227 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Անանյիի մայր տաճարն առանձնացրեց Ֆրիդրիխ Երկրորդի եկեղեցուց։ Վերջինս կանգնեցրեց խակարաց արշավանքը, որը հենց ինքն էլ սկսել էր։
1230 թվականի սպետեմբերին Գրիգորիոս IX-ը Անանյիում ընդունում էր Ֆրիդրիխ II-ին, որն այդ ժամանակ կարող էր առանց արյուն թափելու՝ դիվանագիտական տաղանդով, գրավել Երուսաղեմն ու Նազարեթը։
Նոր և նորագույն ժամանակներ
1556 թվականին Անանյին դարձավ Պավել IV-ի և Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ II-ի միջև հակամարտության դաշտը, երբ պաշարվեց դուքս Ալբայի կողմից։ Հրետանային ռմբակոծությունից հետո պապի զորքերը ետ քաշվեցին, և իսպանացիները թալանեցին քաղաքը։
Քաղաքին հասցված վնասը, մանավանդ՝ քաղաքային պատերին, խորացավ, երբ 1564 թվականին անցկացվում էին նրա ամրապնդման աշխատանքները։ Մոտավորապես 1579 թվականին սկսվեց կարճ բարգավաճումը՝ շնորհիվ կարդինալ Բենեդիտո Լոմելինոյի՝ եպիսկոպոսի և քաղաքի ղեկավարի։
Այդ ժամանակներում սկսեցին աշխատանքներ տարվել ճարտարապետության, միջնադարյան կառույցների վերականգնման և պահպանման նպատակով։ Մոտավորապես 1633 թվականին սկսեցին անցկացվել շքեղ ճարտարապետական և քաղաքային վերակառուցումներ։ Աշխատանքները, որ վերաբերվում էին եկեղեցական շինություններին, պահպանվել են մինչ օրս և պարզապես հիասքանչ են։ Նոր ճարտարապետական օրենքները, որոնք, սակայն, չարծարծեցին գոթական տարրերի թեման հռոմեական ոճում, կարելի է դիտարկել վերափոխված շինություններում։ Վերակառուցվեցին նաև հին նշանակալի առանձնատները՝ իրենց շրջակայքի հետ միասին, իսկ 19-րդ դարի վերջին մշակույթի մակարդակը կրկին աճեց՝ շնորհիվ քաղաքի բարգավաճման։ Փաստորեն այդ ժամանակաընթացքում սկսեցին առաջանալ համալսարաններ ու միաբանություններ, որոնք, տարբեր դպրոցների հետ միասին, Անանյին դարձրին կրթության կարևորագույն կենտրոններից մեկը։
1897 թվականին բացվեց Իեզուտ Կոլյեխիո Լեոնյանո թանգարանը՝ անվանված ի պատիվ Լև XIII-ին։ 1930 թ. վերջին կառուցվեց արքայազն Պյեմոնտի պանսիոնը տեղական մարմինների անձնակազմի որդիների համար։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներից սկսած՝ Անանյիում կտրուկ աճել է արդյունաբերական արտադրությունը, որը բարելավել է տեղական տնտեսությունը, բայց մեծացրել նաև շրջակա միջավայրին հասցվող վնասի, մշակույթին և ավանդույթներին չափերը։
Մինչև երջերս Անանյին Հռոմի պապի ամառային նստավայրն էր։
Մայր տաճար
Անանյիի մայր տաճարը՝ նվիրված Սուրբ Մարիային, կառուցված է հռոմեական ոճով 1071-1105 թթ., իսկ 13 դարի կեսերին ավելացվել են գոթական ոճի տարրեր։ Մայր տաճարի ամենահատկանշական վայրը Սուրբ Մագնուս Անանյացու դամբարանն է։ Դամբարանի բոլոր պատերն ու առաստաղը պատված են որմնանկարներով. վերջիններս հռոմեական ոճի լավագույն արժեքներից են և միակը Իտալիայում, որ պարունակում են բնափիլիսոփայական տարրեր ։ Հատակը պահպանվել է հիանալի վիճակում։
Այստեղ է գտնվում նաև սուրբ Թոմասի օրատորիան։ Այն նույնպես ամբողջովին պատված է որմնանկարներով, բայց այնքան լավ չի պահպանվել, ինչքան դամբարանը։ Տաճարում է գտնվում նաև թանգարանը և Բոնիֆացիոս VIII-ի արձանը, որը նայում է Պյացցա Ինոչենցո III-ին։
Այլ
Քաղաքի հարավում գտնվում է կայսերական ամառանոցը՝ Villa Magna-ն, որ կառուցել է Անտոնին Պիյը։
Լեզու և բարբառ
Անանյիի լեզուն և բարբառը (կոչվում է Անանյինո) կարելի է համարել Հյուսիսային Չոչարոյի մաս։ Որոշյալ նախդիրները. Ju- ար. սեռ, եզ. թիվ (արտասանվում է ինչպես յու), La – իգ. սեռ, եզ. թիվ, Ji – ար. սեռ, հոգն. թիվ (արտասանվում է ինչպես յի) և Le – իգ. սեռ, հոգն. թիվ (արտասանվում է ինչպես լեյ)։ Անորոշ նախդիրներ. nu – ար. սեռ և na – իգ. սեռ։ Հոգնակի թվում բառի վերջում ձայնավորները միշտ արտասանվում են այնպես, ինչպես եզակի թվում (համեմատած Հարավային Չոչարոյի և նեապոլիտականի, որտեղ ձայնավորները բառի վերջում գրեթե չեն արտասանվում)։ Նրանց համար, ովքեր գիտեն իտալերեն Անանյինոն պահպանել է «u»-ի օգտագործումը ինչպես լատիներենում. օրինակ, իտալերենի con (հետ) բառի փոխարեն Անանյիի բնակիչները օգտագործում են cu տարբերակը՝ լատիներեն cum-ից։ Կան մի շարք տարբերություններ իտալերենի և Անանյիի բարբառի միջև, օրինակ մի շարք տառեր, ինչպես n, l, և r, որ սովորաբար գործածվում են իտալերենում։ Պատմաբան-լեզվաբանների համար այս բարբառը կարևոր է հատկապես հին հռոմեական իտալական լեզուների և իտալերենի ձևավորման ուսումնասիրության ժամանակ։ Այսօր իտալերենը որոշակի ազդեցության է ենթարկվել է գերմաներենից, ֆրանսերենից, արաբերենից, հունարենից և իսպաներենից, մինչդեռ Անանյինոն և Իտալիայի կենտրոնի մի շարք այլ լեզուներ ավելի են նման լատիներենին և հին իտալական լեզվին՝ շնորհիվ օտարերկրացիների աննշան գաղութացմանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Իվախովո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Իվախովո (Ивахово), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Բրուսովկա (այլ կիրառումներ)
Բրուսովկա, կարող է վերաբերել՝
Before You Go
Before You Go, շոտլանդացի երգիչ-երգահան Լյուիս Քափալդիի երգը, որը թողարկվել է 2019 թվականի նոյեմբերի 19-ին՝ որպես նրա դեբյուտային՝ «Divinely Uninspired to a Hellish Extent» ստուդիական ալբոմի ընդլայնված հրատարակության սինգլ։ Երգը հասանելի է դարձել ընդլայնված հրատարակության նախնական պատվերներով ։ Այն ուղարկվել է ամերիկյան ռադիոկայաններ 2020 թվականի հունվարի 6-ին՝ որպես նրա երկրորդ ամերիկյան սինգլ։ Երգը գլխավորել է Irish Singles Chart (նոյեմբեր, 2019) և UK Singles Chart (հունվար, 2020) չարթերը, դառնալով Քափալդիի երկրորդ չարթթոփերը Միացյալ Թագավորությունում և երրորդը՝ Իռլանդիայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երգեր ինքնասպանության մասին Կատեգորիա:Լյուիս Քափալդիի երգեր Կատեգորիա:Irish Singles Chart գլխավորած սինգլներ Կատեգորիա:UK Singles Chart գլխավորած սինգլներ
Պոսյոլկի (գյուղ, Երշիչսկի շրջան)
Պոսյոլկի (Посёлки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Երշիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 165 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Երշիչսկի շրջանի բնակավայրեր
Ռուբեն Գյանջեցյան
Ռուբեն Մկրտչի Գյանջեցյան, հայ թերապևտ։ Պրոֆեսոր (1935), ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1941)։
Կենսագրություն
Նախնական կրթությունն ստացել է Շուշիի ռեալական ուսումնարանում։ 1913 թվականին ավարտել է Մոնպելիեի (Ֆրանսիա) համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ Վերադառնում է հայրենիք, աշխատում Բաքվի նավթահանքերի հիվանդանոցի ներքին հիվանդությունների բաժանմունքում, ապա՝ հակախոլերային լազարեթում։ Այնուհետև նշանակվում է Անդրկովկասի երկաթգծի հարավային տեղամասի առողջապահության բաժանմունքի վարիչ։ Նրա անմիջական մասնակցությամբ հիմնադրվում է Ալեքսանդրապոլի երկաթգծի հիվանդանոցը։ Գյանջեցյանը գլխավորում է նրա ներքին հիվանդությունների բաժանմունքը։ Հետագայում տեղափոխվելով Թիֆլիս՝ աշխատել է երկաթգծի հիվանդանոցի թոքախտային բաժանմունքում և դիսպանսերում՝ վարիչի պաշտոնով։ Մասնագիտական խոր պատրաստություն է ստանում Լենինգրադի հակաթոքախտային ինստիտուտում ու դիսպանսերում (1923-1924): Կրկին աշխատել է Բաքվի երկաթգծի հիվանդանոցում։ Այնուհետև նշանակվել է ԼՂԻՄ առողջապահության բաժնի վարիչ։ 1933-1935 եղել է Երևանի բժշկական ինստիտուտի սանիտարական ֆակուլտետի թերապիայի, 1935-1954՝ հոսպիտալային թերապիայի ամբիոնների վարիչ։ 1938-1941 եղել է այդ ինստիտուտի գիտական և ուսումնական գծով տնօրենի տեղակալ, 1944-1945՝ տնօրեն։
Նրա գիտական աշխատությունները վերաբերվում են տուբերկուլոզի, մալարիայի, ստամոքս-աղիքային համակարգի հիվանդություններին։
Ընտրվել է ՀԽՍՀ գերագույն խորհրդի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ գումարման պատգամավոր, պարգևատևվել է Կարմիր աստղի շքանշանով ու շատ մեդալներով։ Նրա անունով է կոչվել Դիլիջանի առաջին առողջարանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայ թերապևտներ
Օննիկ Սարգիսյան
Օննիկ Սարգսի Սարգիսյան, հայ մանկավարժ, խմբագիր, լրագրող, գրականագետ։
Կենսագրություն
Օննիկ Սարգիսյանը ծնվել է 1914 թվականի մայիսի 14-ին Արևմտյան Հայաստանի Սասունի գավառի Մղենք գյուղում։ 1932 թվականին ավարտել է Կիպրոսի Մելքոնյան կրթական հաստատությունը, 1954 թվականին՝ Բեյրութի Սեն Ժոզեֆ համալսարանի արևելագիտական ֆակուլտետը։ 1933-1987 թվականներին հայոց լեզու և գրականություն է դասավանդել Սիրիայի, Կիպրոսի և Լիբանանի հայկական վարժարաններում, եղել է Քեսաբի Սեն Ժոզեֆ, Հալեպի Կիլիկյան, Բեյրութի Դեմիրճյան վարժարանների տնօրենը, 1956-1991 թվականներին՝ Բեյրութի «Շիրակ» ամսագրի հիմնադիր-խմբագիրը ։ Սփյուռքի վարժարանների համար կազմել է «Արագած» (համահեղինակ՝ Ա. Սիմոնյան) և «Աշխարհագրութիւն» դասագրքերը։ Հեղինակել է նաև բազմաթիվ պատմվածքներ ու գրականագիտական հոդվածներ ։
Մահացել է 1992 թվականի ապրիլի 30-ին Բեյրութում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ Կատեգորիա:Հայ գրականագետներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ
Գադյաչ (այլ կիրառումներ)
Գադյաչ, կարող է վերաբերել՝
Կրինիցա (գյուղ, Ստարոկոնստանտինովի շրջան)
Կրինիցա (Криниця), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Ստարոկոնստանտինովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կրինիցա գյուղում բնակվում էր 135 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,457 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 295,4 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Ստարոկոնստանտինովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Էլլակվեռե
Էլլակվեռե (Ellakvere), գյուղ Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Յիգևա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 74 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Յիգևա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Աղբյուրների պաշտամունքը հայերի մոտ
Աղբյուրների պաշտամունք, բնապաշտության երևույթ հայերի մոտ։
Դեռ հնագույն ժամանակներից հայերի մոտ աղբյուրներն ընկալվել են որպես առողջություն պարգևողներ, որոնց մի մասը բուժել է բոլոր հիվանդությունները, իսկ մի մասը՝ միայն որոշ հիվանդություններ և այլն։ Հիվանդը բուժվելու համար նախ իր պաշտամունքն է մատուցում, ապա աղբյուրի մեջ թաղում է երկու ձոը որպես նվիրատվություն, ապա երկու մեխ, չար աչքից պաշտպանվելու համար, և, ի վերջո, աղբյուրի մեջ լողանում է։ Եթե հիվանդը չի կարող մինչև աղբյուրը գնալ, ապա այնտեղից ջուր են բերում և հիվանդին լողացնում։ Սակայն ջուր բերելիս ամանը գետնին չեն դնում և հետ չեն նայում։ Աղբյուրների ծագումը վերագրվում է հեթանոսական աստվածներին (հիմնականում կաթնաղբյուրներն ու լուսաղբյուրները)։ հայերի մոտ դեռևս կա էն հավատը, որ աղբյուրներից մի քանիսի վրա երկնքից լույս է իջնում։ Աղբյուրների առաջ մոմ են վառում, խունկ ծխում, զոհաբերություններ կատարում, աղոթում և այլ կրոնական ծեսեր կատարում։ Ըստ հին հայկական սովորույթի նորահարսը առաջին անգամ ջրի գնալիս աղբյուրին ցորեն է մատուցում։ կամ աղբյուրից ջուր խմելիս նրա կողմը քար է նետում, կամ քար է վերցնում՝ ի չիք դարձնելով մերձավորներից մեկին կորցնելու վտանգը։ Ըստ հին հայկական հավատալիքի կան անմահության աղբյուրներ, որոնց ակունքները պատված են ծաղիկներովիբր թե՝ այդ աղբյուրներում լողացողը, կամ ջրից խմողը, անմահություն է ձեռք բերում։ Աղբյուրների պաշտամունքի վկայություններ կան Սասունցի Դավիթ էպոսում։ Աղբյուրների պաշտամունքը ինչ-որ ձևով առնչվել է վիշապների պաշտամունքին։ Աղբյուրների պաշտամունքի մի շարք ծեսեր մինչ օրս էլ մթագնված ձևով պահպանվել են Արցախում, Սևանա լճի ավազանում և այլուր։
Օձտեղ
Օձտեղ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բաբերդի գավառակում ։ Գտնվում էր Բաբերդ քաղաքից 23 կմ հյուսիս-արևմուտք, Ճորոխ գետի ձախ կողմում, Բալախոռ գետի բարեբեր ու ջրառատ ափին, Բաբերդ-Տրապիզոն ճանապարհից աջ:
Պատմություն
Գյուղի մասին XVII դարում Օձագեղ, Օձատեղ, Ոստեղ ձևերով հիշատակել է Գրիգոր Դարանաղցին:
1895 թվականի հայկական կոտորածների ժամանակ հայերը բռնի մուսուլմանացվել են: Գյուղը վերջնականապես հայաթափ է եղել 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
1872-1873 թվականներին ուներ 15 տուն հայ և 20 տուն թուրք, իսկ 1909 թվականին` 42 տուն հայ և 40 տուն այլազգի բնակիչ:
Պատմամշակութային կառույցներ
Օձտեղում մի քարաժայռի վրա գտնվում էր Ս. Լուսավորիչ վանքը: Վանքի եկեղեցու և քարաժայռի վրա կային փաթաթված օձերի քանդակներ, որից էլ գյուղը ստացել է իր անունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր
Ուսանողական շարժում
Ուսանողական շարժում, ուսանողների գործունեություն, որի նպատակն էր անցկացնել քաղաքական, բնապահպանական, տնտեսական կամ սոցիալական բարեփոխումներ։ Շարժման կարևոր բաղադրիչներից մեկն ուսանողների պահանջն է՝ մասնակցել ուսումնական պլանների կազմմանը կամ ավելացնել կրթության ֆինանսավորումը։ Քաղաքական իրադարձություններում ուսանողական շարժումը կարող է մեծ դեր խաղալ (ուսանողական հեղափոխություն)։ Առաջին ուսանողական շարժումները առաջացել են Եվրոպայում, դրանք կարելի է բաժանել երկու խոշոր խմբեր՝ 1) ձգտելով բարելավել ուսանողական կյանքի պայմանները, ընդհանուր առմամբ, բացատրելով այն փաստը, որ ուսանողները հասարակության ապագա մտավոր սերունդն են, որտեղ նրանք մեծանում են, և 2) որոնք առաջանում են որպես արդարության իդեալիստական ձգտում՝ ի պատասխան գոյություն ունեցող անարդարացի սոցիալական պայմանների։ Ուսանողական շարժումը կարող է առաջանալ որպես կառավարության որոշակի գործողությունների արձագանք, այլ կարող է մտավոր և սոցիալապես մոտիվացված արտախորհրդարանական ընդդիմության ձև ընդունել գոյություն ունեցող համակարգին ։
Եվրոպական ուսանողական շարժումները արտացոլում են հասարակության կայունության բաղկացուցիչ գործոնները (Լյուիս Ֆոյեր, «Կապիտալիստական և սոցիալիստական երկրներում իսթեբլիշմենթի հետազոտություն»)։ «Իսթեբլիշմենթի» տեսանկյունից ուսանողական շարժումները միշտ էլ աննպատակահարմար և անսպասելի են, նրանցից յուրաքանչյուրը յուրովի է առաջանում և զարգանում, ինչը էապես դժվարացնում է դրանց չեզոքացման համար արդյունավետ և մատչելի ձևի որոնումը։
Ուսանողների բողոքի ձևերն են ցույցերը, շրջափակումները, խորհրդանշական ակցիաները, գործադուլները, թռուցիկների և ելույթների տարածումը, ներկայացումները և տեղեկատվական պատերազմը։ Բողոքը կարող է նաև բռնի ձևեր ընդունել իրավիճակների և մարդկանց նկատմամբ, ինչպես նաև դասախոսների վրա հարձակումներ կատարել. այս դեպքում նրանք խոսում են ուսանողական անկարգությունների կամ խռովությունների մասին։
Ուսանողական ակտիվությանը կառավարության արձագանքը կարող է տարբեր լինել. ուսանողների պահանջների ամբողջական ընդունումից, ներառյալ համապատասխան նախարարությունների և ծառայությունների ստեղծումը, արդյունաբերության և տնտեսության մեջ պետության մասնակցության համակարգի բարեփոխումը, մինչև խաղաղ ցույցերի գնդակահարումը։
Ուսանողական շարժումները, հաջող ու անհաջող, ձևավորում են հասարակական կարծիք և բավական երկար ժամանակ ազդում դրա վրա։
Գերմանիա
1815 թվականին Յենում հիմնադրվեց «Հայրենասիրություն» (Urburschenschaft), ուսանողական միավորում, որը գտնվում էր ազգայնական և ժողովրդավարական գաղափարների ազդեցության տակ։ 1817 թվականին, ոգեշնչված միացյալ Գերմանիայի լիբերալ և հայրենասիրական գաղափարներով, ուսանողական կազմակերպությունները հավաքվել էին Էյզենախի, Թյուրինգիայի Վարթբուրգի փառատոնում և այնտեղ այրեցին ռեակցիոն գրքեր։
1819 թվականին ուսանող Կարլ Լյուդվիգ Զանդը սպանեց գրող Օգոստոս ֆոն Կոցեբուին, որը զբաղվում էր ուսանողական կազմակերպությունների հալածանքներով։
1832 թվականին մայիսին Նեյշտադտ նա Վայնշտրասեի մոտ նշվում էր Գամբախի փառատոնը՝ 30000 մասնակիցների հետ, որոնց թվում կային բազմաթիվ ուսանողներ (Der Hessische Landbote)։ Դա իրադարձություն էր, որը հանգեցրեց 1848 թվականի հեղափոխություններին գերմանական պետություններում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հասարակական շարժումներ
Վերին Աբասթուման
Վերին Աբասթուման, գյուղ Թիֆլիսի նահանգի Ախալցխայի գավառում, Ախալցխա-Աբասթուման ճանապարհի վրա ։
Գաևկա (այլ կիրառումներ)
Գաևկա, կարող է վերաբերել՝
(4922) Լեշին
(4922) Լեշին (Leshin), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի մարտի 2-ին Շելտ Բասի կողմից Սայդինգ Սփրինգում ։
Գաևոե (այլ կիրառումներ)
Գաևոե, կարող է վերաբերել՝
(4922) Լեշին
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,62278 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0247 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2209 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1551,46 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,232039 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,17° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Շելտ Բասի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կազելե Լուրանի
Կազելե Լուրանի  (Caselle Lurani), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Լոդի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3001 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը կազմում է 321 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 7 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 26853։ Հեռախոսային կոդ՝ 0371։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Եկատերինա Ալեքսանդրացին։ Տոնը նշվում է նոյեմբերի 25-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Lover (ալբոմ, Թեյլոր Սվիֆթ)
Lover (Սիրահարված), ամերիկացի երգչուհի Թեյլոր Սվիֆթի յոթերորդ ստուդիական ալբոմը։ Թողարկվել է 2019 թվականի օգոստոսի 23-ին՝ Republic Records լեյբլի և երգչուհու« Taylor Swift Productions, Inc».-ի հովանու ներքո։ Ալբոմի ստանդարտ տարբերակը ներառում է 18 երգ ։
Նախապատմություն
2019 թվականի ապրիլի 26-ին Սվիֆթը թողարկեց ME! լիդ-սինգլը՝ ձայնագրված Panic! At The Disco խմբի Բրենդոն Ուրիի մասնակցությամբ։ Տեսահոլովակի պրեմիերան կայացել է նույն օրը։ 2019 թվականի հունիսի 13-ին Թեյլորը Ինստագրամի իր էջում հայտարարել է, որ յոթերորդ ալբոմը կոչվելու է Lover : Բացի այդ, նա պատմել է, որ «You Need to Calm Down» երկրորդ սինգլի թողարկումն առաջիկա ալբոմի օգտին տեղի կունենա հունիսի 14-ին, իսկ տեսահոլովակի պրեմիերան՝ հունիսի 17-ին։ Սվիֆթը ընտրել է ալբոմի թողարկման ամսաթիվը հենց օգոստոսի 23-ին, քանի որ «23.8» ամսաթվից դրանց գումարման դեպքում տրվում է «13» թիվը, իսկ դա Թեյլորի սիրելի թիվն է ։
Lover-ը գերազանցել է նախկինում Արիանա Գրանդեի «Thank U, Next» ալբոմի ռեկորդը Apple Music ծառայությունում, կանանց շրջանում ամենաշատ նախնական պատվերներով՝ հավաքելով 178,600 պատվեր աշխարհի այս հարթակում ։ Հունիսի 18-ին այդ թիվը հասել է 222,400 պատվերների։
Շապիկ և տարբերակներ
Ալբոմի շապիկը ձևավորել է Վալերիա Ռոչան (Valheria Rocha)։ Ենթադրվում է ալբոմի չորս տարբեր դելյուքս տարբերակների թողարկում, որոնք կտարբերվեն միայն Target-ում հասանելի բոնուսային բովանդակությամբ ։
Ալբոմի կառուցվածք
Սվիֆթը ալբոմը բնութագրել է որպես ռոմանտիկ, ասելով, որ «Ալբոմի բոլոր երգերը միայն սիրո մասին են, կամ ինչ-որ բան այդ տեսակի մեջ։ Պարտադիր չէ ռոմանտիկ գաղափարը կառուցել միայն երջանիկ երգերում։ Դուք կարող եք գտնել ռոմանտիկա միայնության մեջ, վշտի կամ անցնելով ձեր կյանքում ինչ-որ ճանապարհներով։ Այն պարզապես ցույց է տալիս այդ ուղիները ռոմանտիկ հայացքով» ։
Սինգլներ
«Me!» երգը համարվում է ալբոմի աջակցության լիդ-սինգլը։ Տեսահոլովակի թողարկումը կայացել է 2019 թվականի ապրիլի 26-ին ։ Ալբոմի երկրորդ սինգլը դարձել է երգը, որը ստացել է «You Need to Calm Down» անվանումը։ Անոնսի անվանումը որոշվել է Թեյլորի Ինստագրամյան էջի ուղիղ եթերում, որտեղ նաև ցուցադրել է ալբոմի շապիկը, հայտարավել անվանումը և թողարկման ամսաթիվը։ Երգի պրեմիերան տեղի է ունեցել հունիսի 14-ին, իսկ տեսահոլովակը՝ հունիսի 17-ին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թեյլոր Սվիֆթի ալբոմներ Կատեգորիա:2019 ալբոմներ Կատեգորիա:Billboard 200 գլխավորած ալբոմներ
Հարավային Օսիա
Հարավային Օսիա (օսերեն՝ Хуссар Ирыстон, Խուսսար Իռըստոն; վրացերեն՝ სამხრეთ ოსეთი, Սամխրեթ Օսեթի; ռուսերեն՝ Южная Осетия, Յուժնայա Օսետիյա), 2017 թվականից նաև Ալանիայի պետություն, հանրապետություն է Հարավային Կովկասում, որը գտնվում է Վրաստանի հյուսիսում և Ռուսաստանի հարավում ։ Այն ճանաչվել է միայն Ռուսաստանի, Վենեսուելայի, Նիկարագուայի և Նաուրուի կողմից։ Երկրի մայրաքաղաքն է Ցխինվալը։ 1990 թվականների սկզբից ի վեր Վրաց-օսական պատերազմի ժամանակ, երկրի տարածքի մեծամասնությունը կառավարում է Հարավային Օսիայի կառավարությունը, իսկ Վրաստանը վերահսկում էր Հարավային Օսիայի ավելի փոքր մասը։ 2008 թվականի Հարավային Օսիայի պատերազմից հետո Հարավային Օսիայի կառավարությունը կառավարում է երկիրը ամբողջությամբ։
Կլիմա, ռելիեֆ
Հարավային Օսեթիայի տարածքի մեծ մասն զբաղեցնում են Մեծ Կովկասի լեռնաշղթաները։ Հյուսիսում լեռնագագաթները հասնում են 3000-3500 մ և ավելի բարձրության (Խալացա լեռ, 3938 մ)։ Հարավային մասը 700-900 մետր բարձրությամբ, կազմում է Ներքին Քարթլիի հարթավայրի հյուսիսային եզրամասը։ Մարզի տարածքի ավելի քան 90 %-ը գտնվում է ծովի մակերևույթից 1000 մետր բարձրության վրա։ Կլիման փոխվում է ըստ բարձրության՝ հարավում շոգ ամռանը հաջորդում է չափավոր ցուրտ ձմեռը, միջլեռնային գոտում գերիշխում է չափավոր ցուրտ կլիման, ծայր հյուսիսում՝ ցուրտ կլիման։ Տարեկան տեղումները՝ 500-1000 մմ են ։
Գետեր ու լճեր
Գետերը պատկանում են Կուրի ավազանին (Մեծ Լիախվի, Կսանի, Լեխուրա, Մեջուդա), ունեն հիդրոէներգետիկ զգալի պաշարներ։ Առավել խոշոր լճերն են Կելիստբան և Էրցոն։
Բնակչություն
1990-ականների սկզբին կոնֆլիկտի պատճառով մեծ թվով օսեր գաղթեցին Ռուսաստան՝ հատկապես Հյուսիսային Օսեթիա։ 2008 թվականի օգոստոսին զինված հակամարտության արդյունքում վրացի բնակչության 80 %-ը (15 հազար մարդ) և օս բնակչության 70 %-ը (34 հազար մարդ) գաղթեցին այլ վայրեր։ Ըստ 2009 թվականի տվյալների՝ Հարավային Օսեթիայի բնակչության 80 %-ը կազմում են օսերը ։
Ազգային Կազմը Հարավային Օսիայում 1926-2012 թվականներին −	 Նկատառում։ ¹ - տվյալները մոտավոր են.
Իվանաևո
Իվանաևո (Иванаево, Иванай), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Դյուտյուլինսկի շրջանի կազմում։
Հարավային Օսիա
Պատմություն
Օսերը կամ ովսուրները հին ալաններ ժողովորդի հետնորդներն են։
Իվանաևո
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1629 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դյուտյուլինսկի շրջանի բնակավայրեր
Հարավային Օսիա
Կրոն
Մինչև 1991 թվականը Հարավային Օսեթիայում չկար պաշտոնապես գործող ոչ մի եկեղեցի։ 1990-ականների վերջին տեր Գեորգիի կողմից բացվել են 10 ռուսական ուղղափառ վանքեր։
2008 թվականին գործում էր հայ առաքելական եկեղեցի։ Հարավային Օսեթիան պաշտոնապես գտնվում է վրացական ուղղափառ եկեղեցու տարածքում։ Շրջանում կան մի շարք հին, չգործող եկեղեցիներ, որոնք հիմնականում վերագրվում են Վրաստանի «Ոսկեդարին»՝ Դավիթ Շինարար թագավորի և Թամար թագուհու ժամանակաշրջանին (10-13 դարեր)։ 2008 թվականի զինված հակամարտության արդյունքում եկեղեցիներից մի քանիսն ավերվեցին։ Ավերվեց Նիկոզի գյուղի վրացական եկեղեցին (10-րդ դար)։
Տաճարներ
2008 թվականին գործել են հայկական Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին և սինագոգը ։
Զինված ուժեր
Հարավային Օսիայի զինված ուժերը 2009 թվականին մասնակիորեն ճանաչված Հարավային Օսիա պետության ռազմական անվտանգության ապահովման համար ստեղծված զինված կազմակերպություն են։ Ստեղծվել են 1991 թվականին և մասնակցել են երկու ռազմական կոնֆլիկտի՝ 1991-1992 թվականների հարավօսական պատերազմին և 2008 թվականի Հնգօրյա պատերազմին Հարավային Օսիայում։
Իսահակ Տերտերյան
Իսահակ Տերտերյան (դասական ուղղագրությամբ՝ Իսահակ Տէրտէրեան, ), 20-րդ դարի իրանահայ բժիշկ է եղել, ով իրենից թողել է բազում բժշկական աշխատություններ և հոդվածներ, ինչպես նաև այլ գրքեր։
Հարավային Օսիա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավային Օսիա Կատեգորիա:Հարավային Կովկաս Կատեգորիա:Չճանաչված կամ մասամբ ճանաչված պետություններ Կատեգորիա:1991 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:Դեպի ծով ելք չունեցող երկրներ
Խըրթ
Խըրթ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Խնուսի գավառում։ Գտնվում էր Խնուս քաղաքից 22 կմ հյուսիս-արևելք, Խնուսի ձախակողմյան վտակներից մեկի ձախ կողմում։
Իսահակ Տերտերյան
Կենսագրություն
Բժիշկ Տերտերյանը ծնվել է 1884 թվականին Արցախի Շուշի քաղաքում։ Տարրական և միջնակարգ կրթությունը ստացել է ծննդավայրում և Բաքվում, և 1913 թվականին բժշկությունն ավարտել Դորպատի համալսարանում։ Ուսման ընթացքում հետաքրքրվում է քաղաքական գործունեությամբ և հիմնադրում համալսարանի առաջանի կովկասցի ուսանողների միությունը։
Գալագանովկա (այլ կիրառումներ)
Գալագանովկա, կարող է վերաբերել՝
Իսահակ Տերտերյան
Կենսագրություն
Ուսման ավարտից հետո որպես բժիշկ ծառայում է ռուսական բանակում և փոթորկոտ կյանք ունեցավ առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Նա 1920 թվականին ընտանիքի հետ գաղթում է Իրան և ծառայում որպես «Իրանի հյուսիսային երկաթուղու պետական հիվանդանոցների ընդհանուր տնօրեն»։
Խըրթ
Աշխարհագրություն
Տարածքը լեռնային էր։
Իսահակ Տերտերյան
Կենսագրություն
Իսահակ Տերտերյանը մահացել է 1962 թվականին։
Խըրթ
Պատմություն
Գյուղը հավանաբար միջնադարի Հարք գավառի Հերք կամ Հերյան գյուղն է։
Իսահակ Տերտերյան
Գործունեություն
Նա Թեհրանում հայտնի էր որպես սրտի, թոքի, ստամոքսի, մալարիայի և վեներական հիվանդությունների բժիշկ և նույն ժամանակ զբաղվում էր հասարակական կյանքով։
Խըրթ
Պատմություն
Բնակիչների մի մասը 1895 թվականի կոտորածներին ու բռնությանը չդիմանալով բռնեց գաղթի ճամփան։ Մնացած հայությունը բռնությամբ տեղահանվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մի մասը զոհվել է։
Իսահակ Տերտերյան
Գործունեություն
Բժիշկ Տերտերյանը նաև գրել է Բեյրութում լույս տեսնող Բժիշկ բժշկական-առողջապահական ամսաթերթի համար ։
Խըրթ
Բնակչություն
1894 թվականին ուներ 25 տուն հայ բնակիչ։ 1909 թվականին ուներ 40 տուն հայ և 30 տուն այլազգի բնակիչ։
Իսահակ Տերտերյան
Աղբյուրներ
Պարսկերեն՝ Ղարաբաղցիների դերը Ղաջարի շրջանի քաղաքականության և կառավարման մեջ, Փարվիզ Զարե Շահմարսի, Իրանի ժամանակակից պատմության հետազոտման կազմակերպություն
Խըրթ
Տնտեսություն
Զբաղվում էին երկրագործությամբ և անասնապահությամբ։ Գյուղն ուներ բարեբեր հողեր, որոնք ողողվում էին Քառասուն մանկունք («Խնուսի Նեղոս» գետի) աղբյուրների ջրերով։
Իսահակ Տերտերյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Իրանահայեր
Խըրթ
Պատմամշակութային կառույցներ
Խըրթն ուներ եկեղեցի։ Քառասուն մանկունք աղբյուրների մոտ կար համանուն գերեզման և ուխտատեղի ։