cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lloyds Banking Group plc
Ապրանքանիշեր
2020 թվականի վերջին բանկը տրամադրել է 498,84 միլիարդ ֆունտ ստերլինգ վարկեր, ներառյալ հիփոթեքային վարկերը՝ 295 միլիարդ ֆունտ։ Հաճախորդների ավանդները կազմել են 460,07 միլիարդ ֆունտ։ 15,1 միլիարդ ֆունտ ստերլինգ եկամուտների կառուցվածքում 10,7 միլիարդ ֆունտ ստերլինգ զուտ տոկոսային եկամուտն է,։ 18,4 ֆունտ ստեռլինգ ստացվել է եկամտի այլ տարրերից (7,2 միլիարդ ֆունտ ստերլինգ զուտ առևտրային եկամուտ, 8,4 միլիարդ ֆունտ ստերլինգ ապահովագրավճարներ) ։
Դուստր կազմակերպություններ
Դուստր ձեռնարկությունները 2015 թվականի վերջին․
Քննադատություն
2009 թվականին Մեծ Բրիտանիայի հարկային մարմինը մեղադրել է Lloyds Banking Group-ին՝ հարկերից խուսափելու մեջ՝ միլիոնավոր ֆունտ ստերլինգ փոխանցելով ամերիկյան ֆինանսական հաստատություններին։
2010 թվականին Lloyds Banking Group-ը ԱՄՆ կառավարության կողմից տուգանվել է 350 միլիոն դոլարով՝ Իրանի հետ ֆինանսական գործարքների իրականացման սխեմաների մշակմանը մասնակցելու համար՝ ԱՄՆ պատժամիջոցները շրջանցելու նպատակով (այնպիսի ֆինանսական ընկերությունների հետ, ինչպիսիք են Credit Suisse-ը, Barclays-ը և այլն)։
2017 թվականի փետրվարին HBOS-ի տնօրեններից մեկը՝ Լինդեն Սքուրֆիլդը և նրա մի քանի հանցակիցներ դատապարտվել են 3,5-ից մինչև 15 տարվա ազատազրկման՝ հաճախորդների, հիմնականում միջին բիզնեսի ներկայացուցիչների հաշվին անձնական հարստացման համար հանցավոր սխեմաներ օգտագործելու համար։
Գրականություն
Կատեգորիա:Լոնդոնի ֆոնդային բորսայում տեղադրված ընկերություններ Կատեգորիա:2009 հիմնադրված ընկերություններ Կատեգորիա:Լոնդոնի տնտեսություն Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության ընկերություններ Կատեգորիա:Լոնդոնի կազմակերպություններ
Անդրանիկ Կոթողյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մեղվաբույծներ Կատեգորիա:Գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Երիցվանք (լեռ)
Երիցվանք, լեռնագագաթ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Բարգուշատի լեռներում, Արծվանիկ գյուղից 2,5 կմ արևելք։ Բարձրությունը 1761 մ է  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ
Բազալիևկա
Բազալիևկա (Базаліївка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Չուգուևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1673 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բազալիևկա գյուղում բնակվում էր 682 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,37 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 287,76 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Չուգուևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1673 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ժողովածու (4034)
Ժողովածու (4034), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4034 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1669-1670 թվականներին Պետրոս դպիր, Գրիգոր (Ա) Աւետիս, Աբրահամ դպիր (Բ) գրիչների կողմից Ամիրդօլու վանքում։ Ստացողները եղել են Հակոբ վարդապետը և Սարգիս Սրմակ Կոփցին։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21 x 15,5 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 394 թերթից։ Գրված է երկսյուն, միասյուն, նոտրգիրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 359ա (1669 թ․), 325ա, 370բ, 383ա (1670 թ․), 116բ, 134բ, 223ա (1697 թ․), հետագայի՝ 2ա (1806 թ․), կնիք՝ 3ա, 46բ (1781 թ․, Ղունկիանոս վարդապետ), 76բ (Յօհանէս վարդապետ) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Կյոլ Դաղ
Կյոլ Դաղ, հայաբնակ գյուղ Թուրքիայում, Բուրսիայի վիլայեթի Բելեճիկի գավառում, համանուն քաղաքից 24 Կմ արևելք։ Գյուղն իր անունն ստացել է մերձակա լճի անունից։ XX դ. սկգբին ուներ 450 տուն հայ բնակիչ։ Զբաղվում էին երկրագործությամբ, շերամաբուծությամբ, անասնապահությամբ և արհեստներով։ Գյուղն ուներ եկեղեցի և ազգային վարժարան՝ 210 աշակերտով։ Բնակիչները բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թ.-ի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է բռնագաղթի ճանապարհին։
Մստիժա
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 9 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Դեմյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Քալբուկո (հրաբուխ)
Քալբուկո (Calbuco), Չիլիի տարածքում գտնվող ակտիվ հրաբուխ Անդերում։
Աշխարհագրություն
Հրաբուխ տեղակայված Լոս Լագոս տարածաշրջանում, Լյանքիվեյ լճից հարավարևելք և Գլխավոր Կոորդիլիերաների արևմտյան լանջին գտնվող Չապո լճից հյուսիսարևմուտք։ Դասվում է ստրատոհրաբուխների շարքին։ Այն կազմված է անդեզիտից։ Բարձրությունը 2003 մ է։ Գտնվում է Լյանքիվեյ Ազգային պարկի տարածքում։
Հրաբխային ակտիվություն
Ուշ Պլեյստոցենում տեղի է ունեցել հրաբխային հզոր պայթյուն, որի արդյունքում հրաբխային բեկորների ձնահյուսը հասել է Լյանկիվեյ լիճ։ Ներկայումս Քալբուկոն համարվում է չիլիական Անդերի հարավում գտնվող ամենաակտիվ հրաբուխներից մեկը, որը ժայթքել է 9 անգամ՝ 1837 թվականից ի վեր, իսկ ամենավերջին ժայթքումը տեղի է ունեցել 2015 թվականին։ Հարավային Չիլիի պատմության մեջ ամենահզոր ժայթքումը տեղի է ունեցել 1893-1894 թվականներին, որի ժայթքման ընթացքում հրաբուխը խառնարանից 8 կմ հեռավորության վրա 30 սմ հրաբխային ռումբեր է նետել, մինչդեռ տաք լահարի (ցեխային հրաբխային հոսք) հսկայական ծավալներ հոսել են ներքև։
1917 թվականի ապրիլին տեղի ունեցած ժայթքումն ուղեկցվել է ուժեղ պայթյուններով, երբ լավային հոսքը ձևավորեց լավային գմբեթ։ 1927 թվականի հունվարին տեղի ունեցած կարճատև ժայթքումը ուղեկցվել է և պիրոկլաստիկ հոսքով և լավային։ 1961 թվականի վերջին խոշոր ժայթքման ժամանակ Քալբուկոյի արտանետած հրաբխային մոխրի սյան բարձրությունը կազմել է 12-15 կմ, իսկ լավան ներքև է հոսել երկու հոսքով։ 1972 թվականի օգոստոսի 26-ին տեղի ունեցավ չորս ժամանոց կարճատև ժայթքում։ Գլխավոր խառնարանից ուժեղ ֆումարոլային արտանետումներ են դիտվել 1996 թվականի օգոստոսի 12-ին։
2015-ի ապրիլի 22-ին, տեղական ժամանակով մոտավորապես ժամը 18։ 00-ին (Գրինվիչի ժամանակով ժամը 21։ 00-ին), սկսվեց հերթական ժայթքումը։ Մայրամուտից կարմրած մոխրի և ծխի տպավորիչ սնկաձև ամպը բարձրացավ մինչև 10 կմ բարձրությունը։ Ապրիլի 24-ին հայտարարվեց «կարմիր» տագնապի մակարդակ։ Բնակչությանը արգելվեց գտնվել հրաբխին մոտ, ավելի քան 20 կմ շառավղով։ Հինգ հազար մարդ  տարհանվեց  վտանգավոր շրջաններից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրաբուխներ Կատեգորիա:Ակտիվ հրաբուխներ Կատեգորիա:Հրաբուխներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հրաբուխների ցանկեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Չիլիի լեռներ Կատեգորիա:Ստրատոհրաբուխներ Կատեգորիա:Չիլիի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Անդեր Կատեգորիա:2015 բնական աղետներ
Բռունցք
Բռունցքը ձեռքի ձևն է, երբ մատները դեպի ներս թեքված են ափի դեմ և ամուր բռնված այնտեղ։ Բռունցք պատրաստելը կամ սեղմելը նշանակում է մատները սերտորեն ծալել ափի կենտրոնում, այնուհետև բթամատը սեղմել միջին ֆալանգների վրա; Ի տարբերություն այս «փակ» բռունցքի, բռունցքը «բաց» է պահում՝ բթամատը ցուցամատի կողքին պահելով։ Մարդը փակ բռունցքով հարվածում է ստորին ֆալանգները մակերեսին կամ հարվածում է ձեռքի կրունկի փոքր մատով; մեկն օգտագործում է բաց բռունցքը՝ միջին մատի միջնամատով թակելու համար։
Ֆիզիոլոգիա և նյարդաբանություն
Բռունցք պատրաստելը գործնականում անհայտ է այլ պրիմատների մեջ:[Միջբերում անհրաժեշտ է] Դա պայմանավորված է նրանով, որ թեև «պրիմատների մեծամասնության ձեռքերը ափից և մատից երկար են [և կարճ բութ մատից», սակայն մարդկանց համար այդ համամասնությունները հակառակն են ։
Առնվազն մեկ ուսումնասիրություն պնդում է, որ բռունցքի սեղմումը կարող է օգտագործվել տեղեկատվություն հիշելու համար ։
Որոշ ուսումնասիրություններ ցույց են տվել, որ բռունցք անելը կարող է օգնել մարդկանց՝ հաղթահարելու սթրեսը կամ անհանգստությունը, քանի որ միտքը զբաղված է մկանների ձգմամբ՝ կենտրոնանալու խնդրի վրա
Բռնցքամարտ
Բռունցք հարվածելու նպատակով բռունցքի ձևավորումը ամենահիմնական գիտելիքներն են, որոնք ուսուցանվում են բռնցքամարտ մարզաձևում։ Բռունցքները ուսուցանվում են մարտարվեստներում, ինչպիսիք են կարատեն, քունգ ֆուն և թաեքվոնդոն բռունցքներով հարվածելու և հարվածելու գործընթացում ։ Պայքար 100% ասում է, որ «մարդկանց ավելի քան 90 տոկոսը իրականում չգիտի, թե ինչպես ճիշտ բռունցք անել», և ավելացնում է, որ ճիշտ ձևավորումը նշանակում է, որ օգտվողը «չի կոտրի [իրենց] ձեռքը», «չի լարի իր ձեռքը»։ դաստակ», «կարողանա շատ հզոր բռունցքներ գործարկել», և «կարողանալ մեկ հարվածով նոկաուտի ենթարկել մեկին» ։
Բռունցքի ոչ պատշաճ ձևավորումը առարկայի բռունցքով հարվածելիս կամ հարվածելիս կարող է առաջացնել ձեռքի կապտուկներ և կոտրված փոքր ոսկորներ, որոնք հայտնի են որպես Բոքսերի կոտրվածք։ Բոքսերի Կոտրվածքը տեղի է ունենում, երբ ձեռքի մետակարպալները կամ փոքր ոսկորները կոտրվում են վարդագույն և մատնեմատի կողքին։ Անվանումն առաջացել է այն փաստից, որ նման վնասվածքներն առավել տարածված են բռնցքամարտիկների և այլ մարտարվեստի կիրառողների մոտ ։
Այլ կիրառումներ
Բարձրացված բռունցքը նաև ապստամբության, մարտունակության, դիմադրության և միասնության խորհրդանիշ է ։
Տարբեր երևույթներ իրենց անվան մեջ ներառում են «բռունցք» տերմինը, ինչպես օրինակ՝ բռունցքի սեռական ակտը և բռունցքով բարևելը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ձեռքի շարժումներ
Գրեդյակինո (գյուղ, Վյազեմսկի շրջան)
Գրեդյակինո (Гредякино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 18 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի բնակավայրեր
Պալմիտաս
Պալմիտաս (Palmitas), բնակավայր Ուրուգվայի հարավարևելյան մասում, Սորյանո դեպարտամենտում։
Բնակչություն
Բնակչությունը ըստ 2011 թվականի տվյալների կազմում է՝ 2123 մարդ.
Աղբյուր։ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուրուգվայի բնակավայրեր
Լուիզա Նոյբաուեր
Լուիզա-Մարի Նոյբաուեր (Luisa-Marie Neubauer, ), գերմանացի կլիմայական ակտիվիստ։ Գերմանիայում « Դպրոցական դասադուլ հանուն կլիմայի» շարժման գլխավոր կազմակերպիչներից մեկն է, որտեղ այն սովորաբար նշվում է «Ուրբաթն ապագայի համար» այլընտրանքային անվամբ ։ Նա պաշտպանում է կլիմայի քաղաքականությունը, որը համապատասխանում և գերազանցում է Փարիզի համաձայնագրին ու հաստատում հակաաճը։ Հանդիսանում է «Դաշինք 90 / Կանաչներ» ու «Կանաչ երիտասարդություն» կազմակերպությունների անդամ ։
Կյանք
Ծնվել է Համբուրգում և ընտանիքի չորս երեխաներից ամենակրտսերն է։ Մայրը բուժքույր է ։ Տատիկը որոշ ժամանակ ամուսնացած է եղել ծխախոտաարտադրության մագնատ Ֆեյկո Ռիմտսմայի հետ։ 1980-ական թվականներին ընդգրկվել է հակամիջուկային շարժման մեջ, Լուիզայի մոտ հետաքրքրություն առաջացրել կլիմայի խնդրի վերաբերյալ ու նրան փոխանցել taz կոոպերատիվ մեդիա ընկերության իր մասնաբաժինը ։ Նրա երեք ավագ քույր-եղբայրներից երկուսը Լոնդոնում են ապրում, զարմուհի Կառլա Ռիմտսման նույնպես կլիմայական ակտիվիստ է ։
Նոյբաուերը մեծացել է Համբուրգ-Իզերբրուկ շրջանում ու ավագ դպրոցն ավարտել 2014 թվականին Համբուրգ-Բլանկենեզեում ։ Ավարտելուց հետո մեկ տարի աշխատել է զարգացման օգնության մի նախագծի վրա Տանզանիայում և մի էկոլոգիական ֆերմայում Անգլիայում ։ 2015 թվականին սկսել է աշխարհագրություն սովորել Գյոթինգենի համալսարանում։ Մեկ կիսամյակ ուսումը շարունակել է Լոնդոնի համալսարանական քոլեջում ու կրթաթոշակներ է ստացել Գերմանիայի կառավարությունից ու մի քանի այլ կազմակերպությունից ։ 2020 թվականին ուսումն ավարտել է գիտությունների բակալավրի աստիճանով ։
Վաղ շրջանի ակտիվիզմ
2016 թվականից հանդիսանում է «ONE» հասարակական կազմակերպության երիտասարդության դեսպանը ։ Ակտիվ մասնակցություն է ունեցել նաև «Ապագա սերունդների իրավունքների հիմնադրամում»,  «350.org», «Right Livelihood Award» հիմնադրամում , «Fossil Free» արշավում ու «Քաղց» նախագծում ։ Իր «Divest! Withdraw your money!» արշավով ստիպել է Գյոթինգենի համալսարանին դադարեցնել ներդրումներն ածուխով, նավթով կամ գազով փող աշխատող արդյունաբերությունների մեջ ։
«Ուրբաթ ապագայի համար»
2019 թվականի սկզբին Նոյբաուերը հայտնի է դարձել որպես համադպրոցական դասադուլների առաջատար ակտիվիստներից մեկը։ Շատ լրատվամիջոցներ նրան անվանել են «շարժման գերմանական դեմք»։ Նոյբաուերը մերժել է իր և գործադուլի կազմակերպիչների համեմատությունը Գրետա Թունբերգի հետ, ասելով․ «Մենք զանգվածային շարժում ենք ստեղծում և բավականին հեռու ենք գնում մոբիլիզացման և ուշադրություն գրավելու մեր մեթոդների մեջ։ Գրետայի արածն աներևակայելիորեն ոգեշնչող է, բայց իրականում դրանից շատ հեռու է» ։
Նոյբաուերը գործադուլները քաղաքականության վրա ուղղակիորեն ազդելու միջոց չի համարում, ավելի կարևորում է գործադուլների հիմքում ընկած աշխատանքը․ «Այն, ինչ մենք անում ենք, աներևակայելիորեն կայուն է։ Մենք ստեղծում ենք կառույցներ և իրադարձությունները վերածում կրթական փորձի։ Եվ մենք քննարկումներ ենք վարում կլիմայի պաշտպանության սկզբունքների վերաբերյալ» ։
2020 թվականի հունվարի 13-ին հայտարարվել է, որ Նոյբաուերը մերժել էր Ջո Կեզերի առաջարկը՝ «Սիմենս Էներջիի» խորհրդի կազմում ընդգրկվելու վերաբերյալ։ Հայտարարության մեջ Նոյբաուերն ասել է, որ «եթե ես ստանձնեի այն, ես պարտավոր կլինեի ներկայացնել ընկերության շահերը և երբեք չէի կարող լինել Սիմենսի անկախ քննադատ», - բացատրել է նա։ «Դա անհամատեղելի է իմ՝ որպես կլիմայական ակտիվիստի դերի հետ» ։
Նախորդ օրը Սիմենսը հայտարարել էր, որ իրենք կպահպանեն պայմանագիրը Ադանիի հետ՝ Ավստրալիայում գտնվող Կարմայխել ածխահանքի երկաթուղային ենթակառուցվածքը տրամադրելու վերաբերյալ։ Նոյբաուերը DPA լրատվական գործակալությանն ասել է․ «Մենք խնդրել ենք Կեզերին անել հնարավոր ամեն ինչ Ադանիի հանքավայրի շահագործումը դադարեցնելու համար։ Փոխարենը նա այժմ շահույթ կունենա այս աղետալի նախագծից»։ Նա ավելացրել է, որ այդ որոշումը «նախնադարյան է» և որ Կեզերը թույլ է տալիս «աններելի սխալ» ։
Քննադատություն
Նոյբաուերը մամուլի բացասական լուսաբանման է արժանացել դեպի աշխարհի տարբեր երկրներ իր նախորդ թռիչքների կապակցությամբ, որոնց անդրադառնալով նա պատասխանել է, որ իր անձնական ցանկացած քննադատություն շեղում է կառուցվածքային և քաղաքական ավելի մեծ խնդիրներից ։
Ռեգենսբուրգի համալսարանի քաղաքագիտության պրոֆեսոր Ալեքսանդր Շտրայսները մեղադրել է Նոյբաուերին տարբեր կարծիքներ ունեցող մարդկանց վարկաբեկելու նպատակով «ծեր սպիտակամորթներ» տերմինն օգտագործելու մեջ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի ակտիվիստներ Կատեգորիա:Կին ակտիվիստներ Կատեգորիա:Կլիմայական ակտիվիստներ
Christmas Without You
«Christmas Without You» (թարգմ․՝ «Սուրբ ծնունդն առանց քեզ»), ամերիկացի երգչուհի և հեղինակ-կատարող Էյվա Մաքսի երգը, որը թողարկվել է 2020 թվականի հոկտեմբերի 15-ին որպեսսինգլ ամերիկյան «Atlantic Records» ձայնագրման լեյբլում ։ Կոմպոզիցիան գրել են Էյվա Մաքսը, Ջեսի Այչերը (Jesse Aicher), Սեմ Մարտինը, իսկ պրոդյուսերները եղել են Gian Stone-ը և Cirkut-ը։
Գրուժչանսկի գյուղական խորհուրդ (Կրոլեվեցկի շրջան)
Գրուժչանսկի գյուղական խորհուրդ  (Гружчанська сільська рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կրոլևեցկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Գրուժչանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 911 մարդ։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։
Christmas Without You
Արձագանքներ
Washington City Paper-ից Դևիդ Գլեյսները բարձր է գնահատել Էյվայի վոկալը և երգ գրելու նրա տաղանդը՝ հայտարարելով, որ կոմպոզիցիան դրական հույզեր է արթնացնում Սուրբ ծննդյան հետ կապված ։
Գրուժչանսկի գյուղական խորհուրդ (Կրոլեվեցկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Christmas Without You
Ձայնագրության մասնակիցներ
Tidal-ի տվյալներով.
Գավառ-Վանիկ
Գավառ-Վանիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Գավաշի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ժողովածու (3940)
Ժողովածու (3940), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3940 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 15-րդ դարում՝ Մկրտիչ եպիսկոպոս գրիչի կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 18x12․5 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 267 թերթից։ Գրված է միասյուն։ Պահպանակը գրված է՝ մագաղաթի վրա՝ բոլորգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ սպիտակ կտավ։ Հիշատակարաններ՝ 129ա, 137ա, 146ա, 244բ, 38բ, 266բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Վարադերո
Վարադերո (Varadero) առողջարանային քաղաք Կուբայի Մատանզաս նահանգում։
Գտնվում է Հավանայից 140 կմ արևելք՝ Իկակոս թերակղզում։ Կարիբյան ավազանի խոշորագույն հանգստյան գոտիներից մեկը։
1992 թվականինին Վարադերո լողափը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից ճանաչվել է աշխարհի ամենամաքուր լողափերից մեկը ։
Իկասոս թերակղզին, որի վրա գտնվում է հանգստավայրը, տարածվում է օվկիանոսից 20 կմ հեռավորության վրա և իր ամենալայն մասում ունի ընդամենը 1,2 կմ լայնություն։ Իկակոս հրվանդանը, թերակղզու հյուսիսային ծայրամասը, համարվում է Կուբայի ամենահյուսիսային կետը ։
Պերիանա
Պերիանա (Periana), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Մալագա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Տարածքը կազմում է 58 կմ2։ Բնակչությունը՝ 3602 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 58 կմ հեռավորության վրա։
Վարադերո
Պատմություն
Թերակղզում կան մի քանի հնագիտական հուշարձաններ (Ամբրոսիոյի քարանձավը՝ հին հնդկացի նկարիչների ժայռապատկերներով)։
Պերիանա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մալագա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Վարադերո
Պատմություն
Հանգստավայրի հայտնիությունը տարեցտարի ավելանում է։ Վարադերոյի երկայնքով տեղակայված են հանրահայտ հյուրանոցային ցանցերի ամենաշքեղ հյուրանոցները, որոնք ունեն եվրոպական մակարդակի սպասարկում։ Վարադերոն հայտնի է որպես վերականգնողական դայվինգի գոտի։ Հանգստավայր կարելի է մուտք գործել մայրուղու վրա տեղադրված անցակետերի միջոցով ։  Թերակղզուց քսան կիլոմետր դեպի հարավ-արևմուտք գտնվում է Վարադերոյի օդանավակայանը՝ «Խուան Գուալբերտո Գոմեսը», որը երկրի երկրորդ կարևորագույն օդանավակայանն է Հավանայի «Խոսե Մարտիից» հետո ։
Մշակույթի գործերում
Վարադերոն գովերգվում է Կառլոս Պուեբլայի նույնանուն երգում։ Այն գովերգվում է մի ուրիշ հայտնի երգում ևս  «Դա մենք ենք ասում»  «Կրակ» խմբի կատարմամբ, Արգելված թմբուկահարներ խմբի «Կուբան մոտ է» երգում, Իրժիի և Կարել Սվոբոդայի ղեկավարությամբ գործող գործիքային նվագախմբի  և չեխոսլովական  "Discobolos" խմբի "Varadero, bila plaz"  կոմպոզիցիայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քաղաք
Բուրլուցկի (ավան, Չուգուևի շրջան)
Բուրլուցկի (Бурлуцький), ավան Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Չուգուևի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Չուգուևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
(3729) Յանգժոու
(3729) Յանգժոու (Yangzhou), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1983 թվականի նոյեմբերի 1-ին Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից Նանկինում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,625045 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1218 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1282 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1553,47 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,231739 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,43° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1983 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մստոն
Մստոն (Мстонь), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Շիմսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Շիմսկի շրջանի բնակավայրեր
Յուրի Կնորոզով
Յուրի Վալենտինովիչ Կնորոզով (Ю́рий Валенти́нович Кно́ро́зов ), խորհրդային և ռուս մեծանուն պատմաբան, ազգագրագետ, լինգվիստ, վիմագիր, թարգմանիչ, մայագիտության խորհրդային դպրոցի հիմնադիր, ով հատկապես հայտնի է մայաների գրերի վերծանման գործում իր հետազոտությունների առանցքային դերով․ գրային համակարգ, որն օգտագործվում էր Մեզոամերիկայի նախակոլումբոսյան մայաների քաղաքակրթության կողմից։
1948 թվականին ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը։ Մայա գրերի խնդրով սկսել է հետաքրքրվել դեռ ուսանողական տարիներին։ Վերծանման մասին նախնական զեկույցը տպագրվել է 1952 թվականին «Խորհրդային ազգագրություն» ամսագրում: Դա նպաստել է Կնորոզովի տեղափոխմանը ԽՍՀՄ ԳԱ Ն. Ն. Միկլուխո-Մակլայի անվան ազգագրության ինստիտուտ, որտեղ նա աշխատել է 1953 թվականի օգոստոսից մինչև կյանքի վերջ։ 1955 թվականին պաշտպանել է «Յուկատանի փաստերի մասին հաշվետվություն․ Դիեգո դե Լանդան՝ պատմական և ազգագրական աղբյուր» ատենախոսությունը, որի համար շնորհվել է պատմական գիտությունների դոկտորի աստիճան՝ շրջանցելով թեկնածուականը։ Նույն թվականին հրատարակվել է «Հին մայաների գրային համակարգը» ընդհանրացնող հոդվածը և «Յուկատանի փաստերի մասին հաշվետվությունները» թարգմանությունը։ 1956 թվականին Կոպենհագենում Ամերիկանների միջազգային կոնգրեսում նա զեկուցել է իր աշխատանքի արդյունքների մասին, թեև դրանից հետո՝ մինչև 1990 թվականը, նրան արտերկիր մեկնելու թույտվություն չի տրվել։
Կնորոզովի հիշատակը հավերժացված է Ռուսաստանում, Մեքսիկայում և Ուկրաինայում։
Ծագում
Հայրական կողմի պապը՝ Դմիտրի Պետրովիչ Կնորոզովը, ծնվել է Եկատերինոդարում 1850 թվականին, ստացել է իրավաբանական կրթություն, աշխատել է Թիֆլիսում։ Ամուսնացել է մոտ 1876 թվականին հայուհի Մարիամ Դավիդովնա Սախավյանի հետ (ապագայում` հայ թատրոնի հայտնի դերասանուհի Զաբել) ։ Ընտանիքն ունեցել է հինգ երեխա։ Վալենտինը՝ ապագա գիտնականի հայրը, ծնվել է Եկատերինոդարում, վերապատրաստումից հետո ծառայել է «Ռոսիա» ապահովագրական ընկերությունում։
Մայրական կողմից Յուրի Կնորոզովի նախնիները եկել են Ուստյուգ քաղաքից (Ռուսաստան)՝ Մակարովների վաճառական ընտանիքից։ Հայրն ու մայրը՝ Վալենտին Դմիտրիևիչ Կնորոզովը և Ալեքսանդրա Սերգեևնա Մակարովան ծանոթացել են Սանկտ Պետերբուրգում, և դեռևս հարսանիքից առաջ նրանք որոշել էին մեծացնել իրենց ապագա երեխաներին «ըստ Բեխտերևի», որի ուսմունքով երկուսն էլ հմայված էին։ Նրանք ամուսնացել են 1911 թվականի հունվարի 17-ին Սանկտ Պետերբուրգում, Սուրբ Անդրեյի տաճարում։
Յուրի Կնորոզովը ընտանիքի հինգ երեխաներից կրտսերն էր։ Առաջնեկի՝ Սերգեյի ծնվելուց հետո ընտանիքը տեղափոխվել է Խարկով (այդ ժամանակ նոր ձևավորված Ուկրաինայի ԽՍՀ մայրաքաղաք), որտեղ տեղափոխվել էր Կնոզով-ավագը՝ ծառայության բերումով։ Վալենտին Դմիտրիևիչին գործող բանակ ուղարկելուց հետո Ալեքսանդրան իր երեխաներից Սերգեյի և Գալինայի հետ տեղափոխվել է Յուժնի երկաթուղային ավան (այժմ՝ Պիվդենոե քաղաք)։ 1916 թվականին ընտանիքի հայրը զորացրվել է և վերադարձել Խարկով, որտեղ շարունակել է աշխատել իր մասնագիտությամբ՝ ապահովագրության բաժնի վարիչ։ Այդ ժամանակ ընտանիքում արդեն չորս երեխա կար (ծնվել էին Բորիսը և Լեոնիդը):
1921 թվականին՝ քաղաքացիական պատերազմի և իշխանափոխության ժամանակ, ընտանիքը վերջապես տեղափոխվել է Յուժնի և նույնիսկ սկսել է տուն կառուցել։ Ուկրաինայում Խորհրդային իշխանության վերջնական հաստատումից հետո Վալենտին Կնորոզովն ընդունվել է ԽՍՀՄ ճանապարհային հաղորդակցության ժողովրդական կոմիսարիատ, որտեղ ստանձնել է Հարավային երկաթուղու օժանդակ ձեռնարկությունների վարչության պետի պաշտոնը։ 1922 թվականի նոյեմբերի 19-ին ծնվել է ընտանիքի կրտսեր որդին՝ Յուրի Կնորոզովը։ Հավատացյալ մոր պնդմամբ նրան մկրտել են Գեորգի (ի պատիվ՝ սրբի) անվամբ, իսկ ծննդյան վկայականում նրան անվանել են ուկրաինական «Յուրկո»։
Դաստիարակություն
Կնորոզովների տանը շատ գրքեր կային, ընտանիքի հայրը սիրողական նկարում էր, իսկ մայրը դաշնամուր էր նվագում։ Ծնողները զբաղվում էին երեխաների նախնական դաստիարակությամբ՝ օգտագործելով Վիկտոր Սորոկա-Ռոսինսկու և անձամբ ակադեմիկոս Բեխտերևի մեթոդները. Մայրը բոլոր երեխաներին սովորեցրել է նկարել։ Հայրը նույնիսկ փորձել է երեխաների մոտ ամբիդեքստրիա զարգացնել։
Սակայն Կնորոզովի դաստիարակության համակարգն ուներ նաև բացասական կողմ՝ ըստ Գ. Երշովայի՝ «հայրն ամբողջ ժամանակ ծառայության մեջ էր և միայն ընդհանուր հսկողություն էր իրականացնում՝ ցուցումներ տալով՝ օրինակ, վերլուծել գծագրերը, գրել ձախ ձեռքով. չխառնվել կրոնի հետ»։ Մայրը՝ Ալեքսանդրա Սերգեևնան, աչքի չէր ընկնում «ցուցադրական բարությամբ», զուսպ էր զգացմունքներն արտահայտելու մեջ և պահանջկոտ էր։ Մանկության և պատանեկության տարիներին Յուրին փորձել է մոր որոշ սառնությունը լրացնել քրոջ՝ Գալինայի հետ շփումով։
Դատելով հարազատների և անձամբ Յու. Կնորոզովի հիշողություններից՝ փոքր տարիքից նա անհանգիստ երեխա է եղել։ 5 տարեկանում եղբայրների հետ կրիկետ (հնարավոր է, լապտա) խաղալիս ուժեղ հարված է ստացել գլխին՝ որոշ ժամանակ կորցնելով տեսողությունը։ Հետագայում, անկեղծորեն համարել է, որ այս հարվածն է բացել իր կարողությունները։ Ըստ Գալինա Երշովայի, ընտանեկան դաստիարակությունը բոլոր եղբայրների և քույրերի մեջ սերմանել է նաև գաղտնապահություն և ինքնամփոփ բնավորություն․ ի տարբերություն իրենց հոր, նրանցից ոչ ոք կառավարչական ունակություններով աչքի չի ընկել։ Չորս եղբայրներն ու քույրը, բոլորն էլ հավասարապես «ոչ կոլեկտիվ մարդիկ» են եղել։
Նախնական կրթություն
1930 թվականին Յուրին սկսել է հաճախել 46-րդ երկաթուղային դպրոց, միաժամանակ նա ընդունվել է Խարկովի Հարավային երկաթուղիների ուսումնարանի երաժշտական դպրոցի ջութակի դասարան։ 1932 թվականին նա մասնակցել է մանկական երաժշտական դպրոցների սաների մրցույթին և նույնիսկ ստացել է «Հնգամյա պլանի չորրորդ տարվա թմբկահարի» վկայական, բայց շուտով թողել է երաժշտության դասերը, թեև կոտրված ջութակը պահել է մինչև կյանքի վերջը։ Հինգերորդ դասարանից Յուրին հետաքրքրվել է կենսաբանությամբ։ 1936 թվականին Յուրին երեք ամիս բաց է թողել դասերը՝ հիվանդության պատճառով և նույնիսկ այդ տարվա ատեստավորումը չի անցել, բայց 1937 թվականին հաջողությամբ ավարտել է յոթնամյա դպրոցը։ Այդ ժամանակ հայրը՝ Վալենտին Դմիտրիևիչը, 1938 թվականին Տրանսպորտային հաղորդակցության շինանյութերի Հարավային տրեստի (որը միավորում էր մոտ 30 գործարան) գլխավոր ինժեներ էր նշանակվել։
Խարկովի բժշկական համալսարան։ Պատերազմ
Բժիշկ դառնալու հեռանկարով Յուրին ընդունվել է Խարկովի երկրորդ բժշկական ինստիտուտի Բանվորական ֆակուլտետ։ 1939 թվականի մայիսին Յուրին գերազանցությամբ (բացառությամբ ուկրաիներենի և գրականության) ավարտել է Բանվորական ֆակուլտետը և մտադրվել է դառնալ հոգեբույժ։ Այնուամենայնիվ, այն պատճառով, որ այն ժամանակ բժշկական ֆակուլտետներն ու ինստիտուտները հիմնականում պատրաստում էին ռազմական բժիշկներ, Կնորոզովը չի անցել բժշկական հանձնաժողովը, որի հետևանքով նա չէր կարող ստանալ իր ընտրած մասնագիտությունը։ 1939 թվականի հուլիսի 29-ին նա միջնորդություն է ներկայացրել Խարկովի համալսարանի տնօրենին՝ իրեն Պատմության ֆակուլտետ ընդունելու խնդրանքով։
Զինվորական հանձնաժողովը 1940 թվականի նոյեմբերին նրան ճանաչել է զինվորական ծառայության համար ոչ պիտանի։ Համալսարանում, սովորելով պատմության բաժնում, Յուրին հաճախել է պրոֆեսոր Պլատոնովի հոգեբանության դասախոսություններին և հատկապես հետաքրքրվել շամանական պրակտիկաներով։ Նրան գրավել է նաև եգիպտերենը, Յուրին այն ժամանակ գնել է Գարդիների վերջին դասագիրքը և մոտ մեկուկես տարի զբաղվել է հիերոգլիֆագիտությամբ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մեկնարկից հինգ օր անց Կնորոզովն ավարտել է պատմության ֆակուլտետի երկրորդ կուրսը բոլորը գերազանց գնահատականներով, այդ թվում՝ լատիներեն, մարքսիզմ-լենինիզմի հիմունքներ և ռազմական գործ։ Նրան կրկին ճանաչել են ոչ պիտանի զինվորական ծառայության համար։
1941 թվականի հուլիսի 10-ին Յուրի Կնորոզովը ստացել է ոչ շարքայինի զինվորական գրքույկ, սակայն օգոստոսի 26-ին նրան կանչել են և ուղարկել Չեռնիգովի մոտ պաշտպանական կառույցների վրա աշխատելու։ Մի անգամ Կնորոզովը հայտնվել է «թեժ կետում», ողջ է մնացել և գերմանական օկուպացված տարածքներում մի կերպ գտել է հարազատներին։ Հոկտեմբերի 10-ին նրա հորն ուղարկել էին Արտյոմովսկի ձեռնարկություններն ապամոնտաժելու և տարհանելու, իսկ մայրն ու վերջերս ծննդաբերած քույրը, մնացել էին տանը։ Յուրիի ընկերուհին, որին հանդիպել էր պատերազմից առաջ, և որին մի ժամանակ բանաստեղծություններ էր նվիրել, սպանվել էր գերմանացիների կողմից։ Յուժնիում գտնվող ընտանիքը ողջ էր, բայց տունը գրավել էին զավթիչները, իսկ Կնորոզովները տեղափոխվել էին տանը հարակից ցախատուն։ Քանի որ Կնորոզովը գերմանական գրավված տարածքներում օստարբայթերի (մոբիլիզացվող աշխատուժ) կարգավիճակում էր հայտնվել, նա ստիպված էր աշխատանքի փնտրտուքով թափառել Խարկովի և Պոլտավայի շրջանների գյուղերում՝ մորն ու քրոջն օգնելու համար։ Նա կրկին փորձել է (անհաջող) անցնել առաջնագիծը։ Հետո մի կերպ աշխատանքի է անցել դպրոցում, որի մասին գրեթե ոչինչ հայտնի չէ։ 1942 թվականի գարնանը, երբ գրավված Խարկովում ավելի հանդարտ էր, Յուրին կրկին սկսել է զբաղվել եգիպտերենով և Գարդիների մոտ ընդհանուր թվով 16 սխալ էր գտելով՝ լեզուն յուրացրած է համարել։
Խարկովի օպերացիայից հետո, 1943 թվականի մարտի 9-ին, Կնորոզովների ընտանիքը նահանջող սովետական զորքերի հետևից փախել է Վորոնեժի մարզ։ Նրանց կյանքի այս շրջանի մասին շատ քիչ բան է հայտնի։ Ստարայա Կրիուշա (Ստարոկրիուշանսկի մարզ) գյուղի մարզային զինվորական հաշվառման և զինկոմիսարիատի միջոցով զորակոչվելու փորձից հետո Յու. Վ. Կնորոզովը կրկին ճանաչվել է ոչ պիտանի զինվորական ծառայության համար (ծայրահեղ աստիճանի դիստրոֆիայի պատճառով)։ Արդյունքում նա հրաման է ստացել աշխատել նույն շրջանի Ֆոմենկովո գյուղում որպես դպրոցի ուսուցիչ։ Միևնույն ժամանակ, Ալեքսանդրա Սերգեևնան և Յուրին այնուամենայնիվ գտել են Վ. Դ. Կնորոզովին, ով տեղափոխվել էր Մոսկվա և ակտիվորեն փնտրում էր հարազատներին։ Օգոստոսին Յուրիին, որը նախկինի պես ծայրահեղ հյուծված էր (հիվանդացել էր տիֆով), ուղարկել են Ստարայա Կրուշիի թիվ 1 դպրոցի ավագ դասարաններ, որպես պատմության և աշխարհագրության ուսուցիչ, իսկ սեպտեմբերին հայրը՝ Վալենտին Կնորոզովը կարողացել է կնոջն ու որդուն Մոսկվա տեղափոխել։
Մոսկվայի պետական համալսարան (1943-1948)
1943 թվականի սեպտեմբերի կեսերին Կնորոզովների մայրն ու որդին տեղափոխվել են Մոսկվա, մեծ եղբոր՝ ինժեներ-գնդապետ Բորիս Կնորոզովի Սմոլենսկայա առափնյայի վրա գտնվող գերատեսչական շենքի բնակարան։ Հայրը Յուրիին գրանցել էր որպես բանվոր աղյուսի գործարանում, որպեսզի մայրաքաղաքում նրա մնալը օրինական լինի։ Խարկովի համալսարանից Մոսկվայի պետական համալսարան տեղափոխվելու խնդրանքով՝ Յուրին իր Ստուգարքի գրքույկով («մատրիկուլ») դիմել է համալսարանի պատմության ամբիոնի դեկան Սերգեյ Սկազկինին։ Այնուամենայնիվ, խնդիրը լուծելու համար ստիպված էր դիմել հոր՝ գնդապետ Վ. Դ. Կնորոզովի օգնությանը։
Ռեկտոր Ալեքսեյ Բուտյագինի հետ հանդիպումից հետո որոշվել է Յուրիին թույլ տալ շարունակել բուհական կրթությունը՝ կորցնելով մեկ տարի, այսինքն նորից երկրորդ կուրս է նստել։ Սվերդլովսկից ուսանողների և ուսուցիչների տարհանման պատճառով 1943/44 ուսումնական տարում Մոսկվայի պետական համալսարանում դասերը սկսվել են հոկտեմբերի 1-ից։ Սկզբում Վ. Ի. Ավդիևի հետ զբաղվել է եգիպտաբանությամբ և ստացել նույնիսկ «Սինուհետ» մականունը։
Կնորոզովի ընկերները հիմնականում կանայք էին, որոնցից առավել մտերիմ է եղել Լիդիա Միլսկայայի (ապագա միջնադարագետ) և Տատյանա Ստեպուգինայի (ապագա չինագետ) հետ։ Լ. Միլսկայան իր հուշերում գրել է, որ նույնիսկ այն ժամանակ Կնորոզովի միտքը «ներծծված էր ոչ թե գիտակցությամբ, այլ մարդու պատմականության խորը զգացումով»։
Կրթությանը զուգահեռ՝ Խորհրրդային բանակում ծառայություն
1944 թվականի մարտի 15-ին Կնորոզովը զինակոչի ծանուցում է ստացել Կրասնոպրեսնենսկի զինկոմիսարիատի կողմից։ Երշովան, հղում անելով Ալ. Պլունգյանի հուշերին, պնդել է, որ պատճառը այն գաղտնի մեղադրանքն էր, թե Կնորոզովն իբր թաքցնում էր, որ ինքը եղել էր օկուպացված տարածքներում։ Հայրն էր կազմակերպել, որ Կնորոզովը ծառայի ոչ մարտական ստորաբաժանումում՝ իրեն և որդուն վտանգից զերծ պահելու նպատակով։ Չնայած զորակոչված լինելուն, Յուրի Կնորոզովը ժամանակից շուտ՝ ապրիլին հանձնել է քննությունները և փոխադրվել երրորդ կուրս, այնուհետև ընդունվել է Պրեսնիայի ավտոմոբիլային վերանորոգման մասերի Մոսկվայի դպրոց՝ միաժամանակ, ապրիլի 20-ին զինվորական երդում տալով։ Աշնանը դպրոցն ավարտելուց հետո նրան (ըստ իր իսկ ինքնակենսագրության) տեղափոխել են Գերագույն գլխավոր հրամանատարության պահուստային 158-րդ հրետանային գունդ, որը ողջ պատերազմի ընթացքում գտնվում էր Մոսկվայի մերձակայքում։ Ծառայել է որպես հեռախոսավար, իսկ 1945 թվականի հոկտեմբերի 15-ին զորացրվել է «հեռախոսակայանների մասնագետ» զինվորական մասնագիտությամբ։ Գործում պահպանվել է նաև Մոսկվայի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի դեկանատից տեղեկանք։ 1945 թվականի մայիսի 9-ին Յուրին պարգևատրվել է «Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալով։ Արդեն հոկտեմբերի 16-ին Կնորոզովը վերականգնվել է երրորդ կուրսում։ Նա գրանցված էր Ստրոմինկա փողոցի 32 հասցեում գտնվող համալսարանի հանրակացարանում (608 սենյակ), որտեղի նրա հարևան Սևյան Վայնշտեյնը այս ժամանակների մասին գրել է․
Դիպլոմային աշխատանք
1946 թվականին Կնորոզովը մասնագիտացման համար ընտրել է Մոսկվայի պետական համալսարանի Ազգագրության բաժինը, որի դեկանն այն ժամանակ Ս. Պ. Տոլստովն էր, որն էլ դարձել է նրա ղեկավարը։ Ազգագրության պրակտիկան ղեկավարում էր պրոֆեսոր Ս. Ա․ Տոկարևը, իսկ դեկան Տոլստովը վարում էր «Ղազախների անիմիզմը և շամանությունը» հատուկ սեմինարը։
Ալեքսանդր Պլունգյանին ծանոթանալուց առաջ Յուրին արդեն հետաքրքրված էր մայաների գրի վերծանմամբ։ 1946 թվականին նա հանդիպել է Ռոստիսլավ Կինժալովին (ով այն ժամանակ զբաղվում էր անտիկաբանությամբ) և ասել, որ «իր երազանքն է վերծանել մայաների գիրը»։ Ըստ Ա. Ա. Ագրանովսկու, Տոկարևը, ով հենց նոր էր սկսել ղեկավարել Ազգագրության ինստիտուտի ամերիկանիստական բաժինը, Յուրիին տվել է կարդալ գերմանացի հետազոտող Փոլ Շելհասի «Մայաների գրի վերծանումն անլուծելի խնդիր է» վերնագրով հոդվածը ։ 1996 թվականին մեքսիկական հեռուստատեսությանը տված հարցազրույցում Կնորոզովն այդ իրադարձությունները վերհիշելով ասել է, որ Շելհասի այդ հոդվածն է նրան մղել դեպի իր կյանքի հիմնական գործը
1947 թվականին Կնորոզովը մասնակցել է ամառային պրակտիկայի, որի հիմքում պատերազմից առաջ Ս. Տոլստովի կազմակերպած Խորեզմի արշավախմբի պեղումներն էին։ Չնայած Կնորոզովը պաշտոնական գործուղման վկայական ուներ, սակայն այս արշավախմբի իրադարձությունների ճշգրիտ վերարտադրելը դժվար է։ Պրակտիկանտները պետք է ծանոթանային Տոլստովի մոտ գտնվող Թոփրակ-կալայի պեղումներին, ապա կազմակերպվեր երեք էթնոգրաֆիկ ջոկատներ։ Իր գործընկեր Միխայիլ Մետելկովի օգնությամբ Յուրի Կնորոզովին հաջողվել է պրակտիկայի ընթացքում մասնակցել, որը Շամուն-նաբիի մազարում (իսլամ․ մարգարեի դամբարան) էր։
Այրդյունքում, Յու. Վ. Կնորոզովը գրել է դիպլոմային աշխատանք, որի թեման էր «Շամուն-նաբիի մազարը (Սամսոնի մասին լեգենդի միջինասիական տարբերակ)», որը նա պաշտպանել է Տոլստովի ղեկավարությամբ 1948 թվականի ապրիլի 10-ին։ 1949 թվականին Կնորոզովն այդ նյութերի հիման վրա գրել է «Շամուն-նաբիի մազարը (Խորեզմի օազիսի ժողովուրդների նախամուսուլմանական հավատամքների որոշ մնացորդներ)» հոդվածը, որը հրապարակվել է «Սովետական ազգագրություն» ամսագրի 1949 թվականի № 2 համարում՝ գիտական ղեկավարի նախաձեռնությամբ։ Դատելով դիպլոմի ներդիրից՝ Կնորոզովը ստացել է մեկ «բավարար» գնահատական՝ միջնադարի պատմությունից, և «լավ» գնահատականներ մարքսիզմ-լենինիզմի, քաղաքատնտեսության, դիալեկտիկական և պատմական մատերիալիզմի, Հունաստանի և Հռոմի պատմության հիմունքներ և, նույնիսկ, հնագիտության ներածություն առարկաներից։
Ընդունվելու առաջին փորձ և խոչընդոտ
1948 թվականի ապրիլին դիպլոմային աշխատանքի պաշտպանումից հետո, Կնորոզովն իր գիտական ղեկավար Ս. Պ. Տոլստովին վճռականորեն հայտնել է, որ իր հիմնական հետաքրքրության առարկան Մեքսիկան է, առավել ևս, որ նա արդեն սկսել էր Դիեգո դե Լանդայի «Յուկատանի փաստերի մասին հաշվետվություն» գրքի (Relación de las cosas de Yucatán, 1566) թարգմանությունը: Սակայն 1941-1943 թվականներին օկուպացված տարածքում գտնվելու պատճառաբանությամբ Կնորոզովին արգելվել է ասպիրանտուրայում տեղ հատկացնել։
1948 թվականի ամռանը Կնորոզովին աջակցել է Տոկարևը, որն այդ ժամանակ ղեկավարում էր ԽՍՀՄ ԳԱ ազգագրության ինստիտուտը և հեռանկարում Կնորոզովին էր տեսնում որպես ամերիկանական ազգագրության բաժնի գլխավոր մասնագետ։ Տոլստովի և Տոկարևի բոլոր ջանքերը և առաջարկություններն ապարդյուն էին։ Կնորոզովին արգելվել էր Մոսկվայում ասպիրանտուրա ընդունվել (և՛ Պետական համալսարանում, և՛ ԽՍՀՄ ԳԱ Տնտեսագիտության ինստիտուտում)։ Այն ժամանակվա ընդունված կարգի համաձայն, Կնորոզովը կարող էր երկու-երեք տարի բաշխմամբ աշխատելուց հետո (ամենայն հավանականությամբ գյուղական դպրոցում) ընդհանուր հիմունքներով դիմել ասպիրանտուրայի համար։ Սակայն Յուրին դիմել էր Ղազախական ԽՍՀ ԳԱ պատմության, հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտ, որտեղ նույնպես մերժում էր ստացել։ Այս պայմաններում Տոլստովի և Տոկարևի ջանքերով Կնորոզովն ընդունվել է Լենինգրադի ԽՍՀՄ ժողովուրդների ազգագրության թանգարան, որը սկսել էր վերականգնվել պատերազմից հետո։ 1949 թվականի հունվարի 1-ից նա աշխատանքի է անցել որպես Միջին Ասիայի ժողովուրդների բաժանմունքի կրտսեր գիտաշխատող՝ ամսական 790 ռուբլի աշխատավարձով։
Ազգագրության թանգարան
Լև Գումիլյովը, ով նոր էր պաշտպանել իր թեկնածուական թեզը, Կնորոզովի գործընկերն էր, ում հետ նրանք շատ արագ մտերմացան՝ չնայած տարիքային տասը տարվա տարբերությանը։ Ինչ-որ իմաստով Գումիլյովը փոխարինել և շարունակել է Պլունգյանի «ջենթլմենների ակումբը», և նրանք կանոնավոր հանդիպել են մինչև 1949 թվականի նոյեմբերի 6-ը՝ Լև Նիկոլաևիչի ձերբակալությունը։ Կնորոզովը շարունակել է Բերեստովի հետ նամակագրությունը, որում նա կարող էր արտահայտել և համակարգել իր թարմ գաղափարները։ Կնորոզովին ընդունել են նաև Ֆոնտանկա գետի մոտ գտնվող Շերեմետևների պալատում, որտեղ Գումիլյովն ապրում էր մոր՝ Աննա Ախմատովայի հետ։ Աննա Անդրեևնան նույնիսկ ձմեռային գլխարկ է նվիրել երիտասարդ գիտնականին։
Լենինգրադում Կնորոզովի գլխավոր խնդիրը մայաների գրի վերծանումն է եղել։ Թանգարանում աշխատանքային պարտականությունները ներառել են հավաքածուների և արխիվների վերլուծություն, դպրոցականների համար էքսկուրսիաներ «Ստալինյան սահմանադրությունը» թեմայով։ Հաջողվել է մասնակցել նաև Խորեզմի արշավախմբի հաջորդ սեզոնին։ Գիտնականի հիմնական զբաղմունքի մասին է վկայում Ս. Տոկարևի հետ նամակագրությունը, իսկ ապրիլին Յուրի Կնորոզովը զեկուցել է, որ նա կատարել է մայաների գրելու նշանների համակարգված կատալոգ կազմելու աշխատանքների զգալի մասը, որը պահանջում էր հիերոգլիֆիկայի տեսության և ընդհանուր գրերի գրաֆիկայի պատմության մշակում։
Երկրորդ փորձ։ Կունստկամերա
1950 թվականի ամռանը Ս. Ա. Տոկարևը, Ս. Պ. Տոլստովի հետ համաձայնությամբ, երկրորդ անգամ է փորձել կազմակերպել Կնորոզովի ասպիրանտուրա ընդունվելը, այս անգամ ԽՍՀՄ ԳԱ Ազգագրության ինստիտուտի Լենինգրադի մասնաճյուղում (Կունստկամերա)։ Ավելին, ըստ Գ․ Երշովայի, Կնորոզովի և՛ ղեկավարները, և՛ հովանավորները վստահ էին, որ նրա պատրաստած ատենախոսությունը դոկտորական կոչման է արժանանալու՝ շրջանցելով թեկնածուականը։ Ըստ երևույթին, ապահովության համար, 1950-1952 թվականներին Յուրի Վալենտինովիչը սովորել է ՀԿ(բ)Կ Լենինգրադի մարզային կոմիտեի Մարքսիզմ-լենինիզմի համալսարանի երեկոյան բաժնում։ Պահպանված վկայականում բոլոր գնահատականները գերազանց են, այդ թվում՝ կուսակցական պատմության, պատմատի և դիամատի, քաղաքատնտեսության առարկաները։ Ազգագրության թանգարանի տնօրեն Եֆիմ Միլշտեյնի ցուցումով Կնորոզովին թույլատրել են մասնակցել ԽՍՀՄ ԳԱ ասպիրանտուրայի ընդունելության քննություններին։ Հուլիս-սեպտեմբեր ամիսներին գերազանցությամբ հանձնվել է նաև մարքսիզմ-լենինիզմի, ֆրանսերենի և ազգագրության հիմունքների քննությունները։ Ս. Տոկարևը նշանակվել է առաջատար գիտական ղեկավար։
1950 թվականի նոյեմբերի 5-ին ինստիտուտի հրամանով Կնորոզովին շնորհակալություն են հայտնել անձնական գործի մեջ նշումով։ Յուրի Վալենտինովիչի ասպիրանտուրա ընդունվելու դիմումը ներկայացվել է ԽՍՀՄ ԳԱ նախագահություն 1950 թվականի դեկտեմբերի 12-ին։ Ս. Տոկարևի կազմած նամակում առաջին անգամ նշվել է, որ դիմումատուն «արդեն» հայտնաբերել է մայաների գրի ընթերցման «ամենակարևոր բանալին».
Սակայն այս դեպքում նույնպես մերժել են ընդունել նույն՝ 1941-1943 թվականներին օկուպացված տարածքներում գտնվելու շինծու պատճառաբանմամբ։
Այնուամենայնիվ, Կնորոզովը չնվազեցնելով իր աշխատանքի ինտենսիվությունը՝ 1951 թվականի նոյեմբերի 20-ին Ս. Ա. Տոկարևին զեկուցել է․
Մինչ այդ Կնորոզովը երկու ամիս անցկացրել էր Թուրքմենստանի Ազգագրության թանգարանի արշավում, որի արդյունքում բացվել է առանձին ցուցադրություն։
1952 թվականի փետրվարի 9-ին ԽՍՀՄ ԳԱ ասպիրանտուրայի բաժինը, առանց որևէ հիմնավորման, ետ է վերադարձրել Կնորոզովի անձնական գործը և փաստաթղթերի փաթեթը։ Հպարտ ու ինքն իր արժեքն իմացող գիտնականի համար սա լուրջ հարված էր, որի հետևանքով, ըստ Գ. Երշովայի, Յուրի Վալենտինովիչը սկսել է չարաշահել ալկոհոլը։
Չնայած, Յու.Կնորոզովը կյանքի վերջում խոսել է Ս. Տոկարևի կազմակերպած ընդդիմության մասին, իրականում նրա ղեկավարը լիովին հասկանում էր աշխատանքի նշանակությունը։ Մայա գրերի վերծանման մասին առաջին հոդվածը տպագրվել է «Սովետական ազգագրություն» ամսագրում արդեն 1952 թվականին (թիվ 3), իսկ հաջորդ տարի՝ իսպաներեն՝ Մեքսիկայում. սկզբում որպես խորհրդային դեսպանատան տեղեկագիր, այնուհետև որպես առանձին գրքույկ։ Այսինքն, Կնորոզովի հովանավորները ամեն ջանք գործադրել են նրա առաջնահերթությունն ապահովելու համար։
1953 թվականի ապրիլից Յու. Կնորոզովը նշանակվել է ԽՍՀՄ ժողովուրդների ազգագրության թանգարանի Կենտրոնական Ասիայի բաժնի վարիչի պաշտոնակատար։ Մայա գրերի վերծանման մասին հրապարակումները հնարավորություն են տվել պաշտոնականապես ձևակերպել Կնորոզովի տեղափոխումը Կունստկամերայի կրկին բացված Ամերիկայի, Ավստրալիայի և Օվկիանիայի բաժին, որտեղ որպես ԽՍՀՄ ԳԱ կրտսեր գիտաշխատող տեղափոխվելու հրամանը տրվել է սեպտեմբերի 1-ից (փաստացի՝ օգոստոսի 20-ից)։ Այս դրույքաչափը տրամադրվել է Ակադեմիայի նախագահության կողմից և կազմել է ամսական 1200 ռուբլի։ Այդ ժամանակ Յուրի Վալենտինովիչի կատարած «Յուկատանի փաստերի մասին հաշվետվության» թարգմանությունն ընդունվել էր Գիտությունների ակադեմիայի հրատարակչության կողմից հրատարակության։ Այս հրատարակության համար նա պատրաստել էր նախաբան, որտեղ 16-րդ դարի հեղինակի շոշափած բոլոր թեմաները դիտարկել է 20-րդ դարի գիտության տեսանկյունից։ 1954 թվականի ապրիլի 13-ի ծնողներին ուղղված նամակում նա նշել է, որ պատրաստվում է իր ատենախոսության հիմքում դնել Լանդայի հրատարակության նախաբանը, որը թույլ կտա իրեն գումար չծախսել տեքստի վերատպման վրա։ Գիտության քաղաքականացման և Արևմուտքի հետ գաղափարական պայքարի ժամանակաշրջանում Կունստկամերա այցելել են միայն ԽՍՀՄ-ի բարեկամական երկրների և արտասահմանյան կոմունիստական կուսակցությունների ներկայացուցիչներ։ Օրինակ՝ 1954 թվականին թանգարան են այցելել Սալվադոր Ալյենդեն և Պաբլո Ներուդան։
Երրորդ փորձ․ թեկնածուականը շրջանցելով՝ դոկտորականի պաշտպանություն
Կնորոզովի պաշտպանությունը պետք է տեղի ունենար Մոսկվայում, քանի որ Ս. Պ. Տոլստովը Ազգագրության ինստիտուտի (Զնամենկա, տուն 10) ատենախոսական խորհրդի նախագահն էր։ 1955 թվականի մարտի 29-ին նշանակված պաշտպանության նախօրեին նախագահը զգուշացրել է լրագրողներին, իսկ հրապարակային արարողությունը ներկայացվել է որպես հասարակական մեծ նշանակություն ունեցող իրադարձություն։ Կնորոզովը 30 տարի անց պատմել է (օրինակ՝ աշխարհագրագետ Յա. Վ. Կուզմինին Կուրիլյան արշավախմբերի ժամանակ), որ «նա գնացել է պաշտպանության՝ չիմանալով, թե ինչով կավարտվի, միանգամայն հնարավոր է, որ ձերբակալությամբ»։ Բանն այն է, որ մարքսիզմի դասականները ցույց են տալիս, որ հիերոգլիֆային գիրը, ինչպես մայաները, համապատասխանում է զարգացած դասակարգային պետության փուլին, սակայն Էնգելսի աշխատություններից մեկում նշվում է, որ մայաները «հասել են բարբարոսության փուլին»։ Այդպիսով, հեղինակին կարելի էր կասկածել մարքսիզմի վերանայման փորձի մեջ։ Ատենախոսությունը մոտավորապես նույն կերպ են ընդունել հարազատները (Յուրին գնացել էր իր եղբոր՝ Բորիսի մոտ Սմոլենսկի առափնյա տուն, նրա ավագ եղբայր Սերգեյը նույնպես այնտեղ էր եկել)։
Ատենախոսությունը ներկայացվել է «Յուկատանի փաստերի մասին հաշվետվություն»։ Դիեգո դե Լանդան որպես պատմա-ազգագրական աղբյուր թեմայով։ Դմիտրի Օլդերոգեն և Վերա Կուտեյշչիկովան հանդես են եկել որպես պաշտոնական ընդդիմախոսներ։ Ս. Ա. Տոկարևը հանդես է եկել ծավալուն զեկույցով, որից հետո հանդիպման մոդերատոր Ս. Պ. Տոլստովը հայտարարել է, որ «թեկնածուի աստիճանը քիչ է» Կնորոզովի աշխատանքի համար։ Նրան աջակցել է Դ. Օլդերոգեն, որը հայտարարել է, որ «մի անգամ ներկա է եղել գիտխորհրդի նիստին, որտեղ որոշվել էր անհապաղ դոկտորի կոչում շնորհել»։ Ընդ որում, Տոկարևին կարելի էր համարել երրորդ ընդդիմախոս, ինչն անհրաժեշտ էր դոկտորական պաշտպանության ընթացակարգի համար։ Ատենախոսական խորհրդի անդամ, եգիպտագետ Միխայիլ Կորոստովցևը նույնպես հայտարարել է, որ «անկասակած, Յու. Վ. Կնորոզովն արժանի է դոկտորական կոչման։ Միևնույն ժամանակ, Մարկ Պլիսեցկին (Մոսկվայի պետական համալսարանի մարդաբանության թանգարանի տնօրեն) և Պավել Կուշներն առաջարկել են գիտական կոչումը ձևակերպել աշխատանքների համախմբի հիման վրա, քանի որ ըստ էության, ատենախոսությունում ու ավտոռեֆերատում ոչ ամբողջությամբ են ներկայացված գրերի վերծանումը։
Ընթացակարգը նախօրոք պատրաստել էր Ս.Պ. Տոլստովը (մասնավորապես, նա հարցումներ է կատարել Բարձրագույն ատեստավորման հանձնաժողովում - ВАК), և պարզվել էր, որ հնարավոր է կրկնակի քվեարկություն անցկացվի։ Արդյունքում Պ ատմական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի համար քվեարկելիս 13 հոգուց «կողմ» է քվեարկել 12-ը, իսկ մեկ քվեաթերթիկ անվավեր է եղել։ Պատմական գիտությունների դոկտորի կոչում շնորհելու վերաբերյալ ձայները հաշվելիս «դեմ» են քվեարկել երկուսը (այդ թվում՝ նրա գիտական ղեկավար Ս. Ա. Տոկարևը)։ Որոշվել է Կնորոզովի ատենախոսությանը կցել նաև նրա՝ մայաների գրության վերծանման ու կառուցվածքի մասին ինչպես հոդվածը, այնպես էլ գրքույկը։
Կնորոզովի վերծանումն ու պաշտպանությունն առաջացրել էր մամուլի հետաքրքրությունը։ Սմենա ամսագրում (1955, հունիս) տպագրվել է հարցազրույց Ս. Տոկարևի հետ, որտեղ հատուկ ուշադրություն է դարձվել Կնորոզովի ստեղծագործության գաղափարական կողմին, մարքսիստ-լենինյան մեթոդի նկատմամբ գերազանցությանը։ Դեռ մայիսին հետևել է «Լիտերատուրնայա գազետա»-ի հրապարակումը, որը հիմնված էր հիմնականում Տոկարևի մեկնաբանությունների վրա, որն աննկատ չի մնաել արտասահմանում։ 1955 թվականի սեպտեմբերի 24-ին ВАК-ը Յուրի Վալենտինովիչի համար պաշտոնապես հաստատել է պատմական գիտությունների դոկտորի աստիճանը։ Այնուամենայնիվ, թեև չի հաջողվել Կնորոզովին Հռոմ՝ Պատմաբանների X միջազգային կոնգրեսին ուղարկել, նրա զեկույցը հրապարակվել է ինչպես ռուսերեն, այնպես էլ անգլերեն լեզուներով։
Կոպենհագենի կոնգրես (1956)
1956 թվականի Ամանորի գիշերը «Խորհրդային Միություն» ամսագրում տպագրվել է Կնորոզովի «Մայայի առեղծվածը» հանրաճանաչ հոդվածը, որն ուղղված էր արևմտյան լսարանին, որը, ըստ Գ․ Երշովայի, նշանակում էր «հանրության վերջնական և անդառնալի ճանաչում»։ 1956 թվականի մայիսի 18-ին ԽՍՀՄ ԳԱ նախագահությունը հաստատել է Յու. Վ. Կնորոզովին ավագ գիտաշխատողի կոչումը։ Միևնույն ժամանակ Գվատեմալայի պաշտոնանկ արված նախագահ Յակոբո Արբենս Գուսմանն այցելելով Կունստկամերա՝ հյուրատետրում նշել է Կնորոզովի հետ իր ծանոթության մասին։ Թեև Ս. Ա. Կորսունի հաղորդումը, թե Կնորոզովը հանդիպել է մայա ժողովուրդների լատինաամերիկացի ուսանողների հետ, Գ. Երշովան անվանել է «առասպել», քանի որ 1950-ականներին Լատինական Ամերիկայում հնդկացիները գործնականում հնարավորություն չունեին արտասահման մեկնելու կրթական նպատակներով, այնուամենայնիվ, հայտնի է, որ մայագետ Ֆրանս Բլոմը դիմել է Կնորոզովին 1955 թվականի դեկտեմբերին, և երկու հետազոտողների միջև 1955-1957 թվականներին նամակագրական կապ է եղել։
1956 թվականի օգոստոսին Ս. Պ. Տոլստովի ջանքերի շնորհիվ Կնորոզովն ընդգրկվել է Կոպենհագենում կազմակերպված Ամերիկանիստների XXXII միջազգային կոնգրես (International Congress of Americanists (ICA)) մեկնող խորհրդային պատվիրակության կազմում։ Կոնգրեսին մասնակցել են 34 երկրների 328 գիտնականներ, իսկ նախագահ է ընտրվել հայտնի մարդաբան Քայ Բիրքեթ-Սմիթը (Kaj Birket-Smith)։ Կնորոզովը մեկնել է Եվրոպա Ա. Պ. Օկլադնիկովի և Ի. Ա. Զոլոտարևսկայայի՝ իր պաշտպանության ժամանակ գիտական քարտուղարի հետ միասին։
Ըստ Գ. Երշովայի, «Կնորոզովի մասնակցությունն այս կոնգրեսին չափազանց կարևոր և ռազմավարական անհրաժեշտություն էր». կային ամերիկագիտության և մայաագիտության զգալի փորձագետներ, ինչպիսիք են Փոլ Ռիվեն, Դեյվիդ Քելլին, Ալֆոնսո Կասոն և Թոմաս Բարտելը, որին Յուրի Վալենտինովիչն անձամբ, համարել է իր գլխավոր ընդդիմախոսը։ Կոնգրեսին հյուր էր նաև Թուր Հեյերդալը, ում հետ Կնորոզովը կտրականապես հրաժարվել էր հանդիպել ամբողջ կյանքում՝ համարելով նրան (ըստ եղբոր որդու) «լավ ճանապարհորդ, բայց գիտության մեջ շառլատան»։
Սպասումներն արդարացել են. Բարտելը հանդես է եկել «Հակասական իրավիճակ մայաների գրի ուսումնասիրության մեջ» զեկույցով, որտեղ, չվիճարկելով մեթոդի հավաստիությունը, Կնորոզովին մեղադրել է հեղինակային իրավունքի խախտման մեջ։ Այս դիրքորոշումը հանգում էր Է. Թոմսոնի տեսակետներին, ով դեռ 1953 թվականին Մեքսիկայում հրապարակել էր մի հոդված, որտեղ Կնորոզովին մեղադրել էր մարքսիստական գաղափարախոսության կրող լինելու և դրանք արևմտյան հնդկացիների վզին փաթաթելու մեջ։ Հենց նա է Կնորոզովին «գիտական էթիկան խախտելու» մեջ առաջին մեղադրողը եղել (խոսքը Կիր Թոմասի և Բ. Ուորֆի վերծանածներն օգտագործելու մասին էր)։ Քանի անգլիացի հնագետ Ջոն Էրիկ Թոմփսոնի շկոլայի ներկայացուցիչների համար մայա նշանները հանդիսանում էին բարձրագույն իմաաստի կրիչներ, ուստի դրանց մեկնությունների արդյունքները դիտվում էին որպես հետազոտողի «սեփականություն»։ Բարտելն իր զեկույցում նշել է նաև, որ ապակոդավորողի խնդիրը պետք է լինի ստեղծել առավելագույնս սեփական մեկնություններ։
Կոնգրեսի մասնակիցները կարևորել են Կնորոզովի աշխատանքի նշանակությունը, և նրա զեկույցն անգլերենով տպագրվել է ոչ միայն կոնգրեսի փաստաթղթերի ժողովածուում, այլև «Ամերիկանիստների միության ամսագրում»։ Հաջորդ կոնգրեսը պետք է կայանար 1958 թվականին Սան Խոսեում, սակայն մի շարք քաղաքական պատճառներով խորհրդային պատվիրակությունը չի կարողացել մասնակցել։ Այնուամենայնիվ, Կնորոզովի զեկույցը իսպաներենով տպագրվել է Կոնգրեսի փաստաթղթերի ժողովածուում։