Ռուրի_ճգնաժամ
Նախադրյալները
1922 թ. վերջի դրությամբ գերմանական վճարումները այնքան կանոնավոր կերպով աճել էին, որ ճգնաժամը ներխուժեց Ռեպարացիոն հանձնաժողով ։ Ֆրանսիացի և բելգիացի պատվիրակները կոչ արեցին Ռուրը գրավել, որպեսզի Գերմանիային ստիպեն ավելի շատ վճարել , իսկ բրիտանացի պատվիրակը հորդորեց նվազեցնել վճարումները ։ 1922 թ. դեկտեմբերին փայտանյութի մատակարարման հարցով Գերմանիայի պասիվությունը հանգեցրեց Ռուրի ֆրանսիական-բելգիական բռնազավթմանը 1923 թ. հունվարին ։ Դաշնակիցները հավատացին, որ կանցլեր Վիլհելմ Կունոյի կառավարությունը դիտավորյալ կանխել է փայտանյութի առաքումը որպես միջոց դաշնակիցների կողմից պայմանագիրը կիրառելու պատրաստակամության ստուգման համար ։ Ընդհանուր հակամարտությունը հետզհետե սրվեց 1923 թ. հունվարի սկզբին ածխի մատակարարման հարցով գերմանական կողմի պասիվության պատճառով ։ Ֆրանսիայի վարչապետ Ռայմոնդ Պուանկարեն խորապես չէր ցանկանում իրականացնել Ռուրի օկուպացիան և այդ քայլը կատարեց միայն այն բանից հետո, երբ բրիտանացիները մերժեցին Գերմանիայի նկատմամբ ոչ ռազմական պատժամիջոցների վերաբերյալ իր առաջարկները։ Հիասթափված Գերմանիայի փոխհատուցումից , Պուանկարեն հույս հայտնեց 1922 թ. Գերմանիայի դեմ անգլո-ֆրանսիական տնտեսական պատժամիջոցների համատեղման համար և ընդդիմացավ ռազմական գործողությանը ։ Այնուամենայնիվ, 1922 թ-ի դեկտեմբերին նա բախվում էր անգլո-ամերիկա-գերմանական ընդդիմության հետ ։ Պուանկարեն զայրացած էր բրիտանական ընդդիմությունից և գրեց Լոնդոնում Ֆրանսիայի դեսպանին. << Անգլիացիները, որոնք իրենց հավատարմությամբ կուրացած միշտ մտածում են, որ գերմանացիները չեն հաշտվում Վերսալյան պայմանագրով գրված գրավների հետ , քանի որ նրանք անկեղծորեն չեն համաձայնում նրանց հետ ։ Մենք, ընդհակառակը, հավատում ենք, որ եթե Գերմանիան, խաղաղության պայմանագիրն իրականացնելու համար աննշան ջանքեր գործադրի, որից միշտ փորձել է խուսափել , քանի որ մինչև հիմա նրանք չեն ընդունում իրենց պարտությունը։ Մենք նաև համոզված ենք, որ գերմանացիները , որպես ազգ , հրաժարվում են պահելու իրենց խոստումը >> : Պուանկարեն որոշեց գրավել Ռուրը 1923 թ. հունվարի 11-ին ։ Ռուրկամփֆի ժամանակ իրական խնդիրը, ինչպես գերմանացիները պիտակավորեցին պայքարը ֆրանսիական օկուպացիայի դեմ,ածխի և փայտանյութի մատակարարման գերմանական նախազգուշացումները չէին, այլ Վերսալյան պայմանագրի սրբությունը ցույց տալն էր ։ Պուանկարեն պնդեց ,որ երբ Գերմանիայի Վերսալին կապող շղթաները ոչնչացվում են, ապա անխուսափելի էր, որ Գերմանիան աշխարհը կսուզի մեկ այլ համաշխարհային պատերազմի մեջ ։ Ֆրանսիայի վարչապետ Ռայմոնդ Պուանկարեի նախաձեռնությամբ , ներխուժումը տեղի ունեցավ 1923 թ. հունվարի 11-ին ։ Գեներալ Ալֆոնս Կարոնի 32-րդ հետևակային կորպուսը գեներալ Ժան-Մարի Դեգուատի վերահսկողության տակ իրականացրեց օպերացիան ։ Որոշ տեսություններ նշում են,որ Ֆրանսիան նպատակաուղղված էր գրավելու գերմանական ածուխի, երկաթի և պողպատի արտադրության կենտրոնը Ռուրի շրջանի հովտում ` պարզապես գումար ստանալու համար։ Ոմանք պնդում են, որ Ֆրանսիան դա արել է երաշխավորելու, որ փոխհատուցումները վճարվում էին ապրանքների տեսքով , քանի որ մարկը գործնականում անարժեք էր հիպերինֆլյացիայի պատճառով ։ Ֆրանսիան երկաթի հանքաքար ուներ , իսկ Գերմանիան `ածխի հանքաքար ։ Յուրաքանչյուր պետություն ցանկանում էր անվճար մուտք ունենալ դեպի այդ ռեսուրսները , որը քիչ չէր, սակայն այդ ռեսուրսները միասին ավելի շատ արժեք ունեին ,քան առանձին։ Ռուր ներխուժելու Ֆրանսիայի որոշումից հետո <<Գործարանների և հանքերի վերահսկողության դաշինքների առաքելությունը >> հաստատեց այն որպես Գերմանիայից ածխի փոխհատուցման ապահովման միջոց։