cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յասունարի Կավաբատա
Կենսագրություն
Յասունարի Կավաբատան ծնվել է 1899 թվականին բժշկի ընտանիքում։ Վաղ հասակում կորցնելով ծնողներին՝ Յասունարի Կավաբատան ապրում է պապի հետ։ Երբ տասնվեց տարեկան է դառնում, մահանում է նաև պապը։ Այդ նույն տարում տպագրում է իր առաջին ստեղծագործությունը, որը կոչվում էր «Տասնվեցամյա պատանու օրագիրը»։ 1920 թվականին Կավաբատան ընդունվում է Տոկիոյի համալսարանի անգլիական բաժանմունքը, սակայն մեկ տարի անց տեղափոխվում է անգլիական գրականության բաժանմումք։ Նույն ժամանակ էլ «Սինտյո» («Նոր հոսանք») ամսագրում տպագրվում է նրա «Պատերազմում ընկած հիշատակի պատկերներ» պատմվածքը։ 1924 թվականին՝ համալսարանն ավարտելուց հետո, Կավաբատան մասնակցում է «Բունգեյ ձիդայ» («Գրական դարաշրջան») ամսագրի ստեղծմանը, որն իր շուրջն էր համախմբել, այսպես կոչված, նեոսենսուալիստներին։
Կոստա Ռիկայի զինված ուժեր
Կոստա Ռիկայի զինված ուժեր (Fuerza Pública de Costa Rica), ստեղծվել են 1821 թվականի սեպտեմբերի 15-ին՝ Կենտրոնական Ամերիկայի դաշնությունից երկրի դուրս գալուց հետո և լուծարվել 1948 թվականի դեկտեմբերի 1-ին՝ քաղաքացիական պատերազմի ավարտից հետո։
Ներկայումս Հանրային անվտանգության նախարարության ենթակայության տակ են գտնվում՝
1820-ական - 1948 թվականներին
1890 թվականին զինված ուժերը բաղկացած էին մշտական բանակից (600 զինվոր և սպա) և 31 824 պահեստային աշխարհազորից ։
1911 թվականին Կոստա Ռիկան Գերմանիայից գնեց 5 հազար 7 մմ «մաուզեր» հրացան 1910 թվականին (Mauser 98 հրացանի փոփոխություն) ։
1913 թվականին զինված ուժերը բաղկացած էին մշտական բանակից (600 զինվոր և սպա, որոնք բաղկացած էին մի քանի հետևակային վաշտերից և մեկ լեռնային մարտկոցից), պատերազմի ժամանակ նախատեսվում էր ավելացնել թիվը մինչև 12 հազար մարդ ։
1918 թվականի մայիսի 23-ին Կոստա Ռիկան պատերազմ հայտարարեց Կենտրոնական տերություններին, սակայն անմիջական մասնակցություն չունեցավ Առաջին համաշխարհային պատերազմին ։
1923 թվականին Վաշինգտոնի խորհրդաժողովում Կենտրոնական Ամերիկայի կառավարությունները ստորագրեցին «Խաղաղության և բարեկամության պայմանագիր» Միացյալ Նահանգների հետ և «Սպառազինությունների կրճատման մասին կոնվենցիա»:Կոնվենցիային համապատասխան, Կոստա Ռիկայի բանակի առավելագույն չափը սահմանվել է 2 հազար մարդ, իսկ նրա անձնակազմի պատրաստման համար թույլատրվել է օգտագործել օտարերկրյա ռազմական խորհրդականներ ։ 1932 թվականին պայմանագիրը չեղյալ Է հայտարարվել Կոստա Ռիկայի կողմից։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկումից հետո, 1939 թվականի սեպտեմբերին, ԱՄՆ նախաձեռնությամբ, Պանամայում տեղի ունեցավ Ամերիկյան մայրցամաքի երկրների արտաքին գործերի նախարարների խորհրդատվական հանդիպումը, որն ընդունեց չեզոքության մասին հռչակագիրը ։
Փերլ Հարբորի վրա ճապոնական հարձակումից հետո 1941 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Կոստա Ռիկան պատերազմ հայտարարեց Ճապոնիային, իսկ 1941 թվականի դեկտեմբերի 11-ին՝ Գերմանիային, սակայն անմիջական մասնակցություն չունեցավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում ռազմական գործողություններին ։
1942 թվականի հունվարի 16-ին համաձայնագիր Է ստորագրվել Կոստա Ռիկային ԱՄՆ-ից ռազմական օգնություն տրամադրելու մասին՝ Լենդ-լիզի ծրագրով ։
1943 թվականին «Հաղթանակի դաշինք» միջկուսակցական միավորումը (որը միավորում էր կոմունիստներին, Հանրապետական կուսակցության ակտիվիստներին և առաջադեմ կաթոլիկներին) ձախողեց ԱՄՆ կառավարության փորձը Կոստա Ռիկայի կառավարությանը պարտադրելու համաձայնագրի ստորագրումը, որի համաձայն ԱՄՆ-ն իրավունք ստացավ զորքեր մտցնել Կոստա Ռիկայի տարածք «անվտանգությունն ապահովելու նպատակով» ։
1947 թվականի սեպտեմբերին Ռիո դե Ժանեյրոյում Կոստա Ռիկայի ներկայացուցիչը ստորագրեց Միջամերիկյան փոխօգնության պայմանագիրը, որն ուժի մեջ մտավ 1948 թվականի դեկտեմբերի 3-ին:Այն ժամանակ, 1948 թվականի դեկտեմբերին Կոստա Ռիկայի զինված ուժերի ընդհանուր թիվը 1200 էր։ Պայմանագրի ուժի մեջ մտնելուց հետո ԱՄՆ-ն սկսեց օգնություն ցուցաբերել Կոստա Ռիկային ոստիկանական ուժերի վերապատրաստման «Հանրային անվտանգության ծրագիր» Ծրագրի շրջանակներում, որը տևեց մինչև 1974 թվականը ։ Ընդ որում, միայն 1949-1967 թվականներին Պանամայի ջրանցքի գոտում գտնվող "Ամերիկաների դպրոցում" վերապատրաստվել են քաղաքացիական գվարդիայի ավելի քան 1900 զինծառայողներ, ևս մի քանի ոստիկաններ վերապատրաստվել են Վաշինգտոնի ոստիկանական ակադեմիայում ։
1948 թվականի սկզբին երկրի զինանոցը ներառում էր 3800 մաուզեր հրացան, 1000 ռեմինգտոն հրացան, 300 Beretta M38 / 44 ատրճանակ-գնդացիր ,տարբեր համակարգերի 65 գնդացիր, ութ 75 մմ հաուբից և չորս 20 մմ իտալական Breda զենիթային զենք ։
1948 թվականի դեկտեմբերի 1-ին զինված ուժերը լուծարվեցին ։
1949 - 1990-ականներ
1949 թվականի նոյեմբերի 7-ին ընդունված Սահմանադրությունն արգելեց խաղաղ ժամանակ մշտական պրոֆեսիոնալ բանակի ստեղծումն ու պահպանումը, փոխարենը ստեղծվեց «քաղաքացիական գվարդիան»՝ երկիրը պաշտպանելու համար ։
Դրանից հետո ԱՄՆ-ը ռազմական օգնության ծրագրով Կոստա Ռիկային է փոխանցել մի քանի հարյուր միավոր հրաձգային զենք (M3 ատրճանակ-գնդացիրներ, Colt M1911A1 ատրճանակներ և այլն):38 «Սմիթ-ուեսոն»ատրճանակներ) ։ Բացի այդ, 1950 թվականին ԱՄՆ-ը հանրային անվտանգության նախարարությանը տրամադրեց մեկ Beechcraft C-45F Ինքնաթիռ (որն օգտագործվում էր մինչև 1960 թվականը) ։ 1952 թվականին քաղաքացիական գվարդիայի ընդհանուր թիվը կազմում էր 500 մարդ, ևս 2 հազար մարդ ծառայում էր ոստիկանոթյունում ։ 1954 թվականին ԱՄՆ-ից ստացվել Է Cessna 180b ինքնաթիռը (որն օգտագործվել է մինչև 1980 թվականը)
և փոքր զենքի խմբաքանակ (մի քանի հազար M1 Garand հրացան և երկու հազար M1 և M2 Կարաբիններ) ։ Իտալիայում գնել են Beretta M38 / 49 ատրճանակ-գնդացիրների խմբաքանակ ։
1955 թվականի հունվարի 11-22-ը քաղաքացիական գվարդիայի ջոկատները հետ մղեցին Նիկարագուայի ռազմական ներխուժումը երկրի նախկին նախագահ Ռ. Ա. Կալդերոն գվարդիայի կողմնակիցների զինված ջոկատների կողմից (ըստ ժամանակակից գնահատականների ՝ մոտ 200 մարդ՝ Universal Carrier-ի մի քանի թեթև զրահամեքենաների և հինգ ինքնաթիռների աջակցությամբ) ։
Ռազմական գործողությունների սկսվելուց հետո ԱՄՆ-ը Կոստա Ռիկային չորս Պ-51Դ «Մուստանգ»կործանիչ է վաճառել ։
1962 թվականին ԱՄՆ-ի հետ համաձայնագիր Է ստորագրվել երկրին ռազմական սարքավորումների լրացուցիչ մատակարարումների մասին ։
1964 թվականին - ստեղծվեց քաղաքացիական գվարդիայի ավիաէսկադրիլիան ։
1965-ի մայիսին 21 ոստիկաններից բաղկացած ջոկատ ուղարկվեց այդ երկիր, իսկ 1965-ի հունիսին ԱՄՆ կառավարությունը Կոստա Ռիկային տրամադրեց 3,3 միլիոն ԱՄՆ դոլարի վարկ ։
1965 թվականի մարտից մինչև 1967 թվականի սեպտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Կոստա Ռիկան Կենտրոնական Ամերիկայի պաշտպանության խորհրդի անդամ էր ։ Բացի այդ, Կոստա Ռիկայի տարածքում գործում էր ԱՄՆ ռազմական առաքելությունը, բայց դրա թիվը մնաց աննշան մինչև 1979-ին Նիկարագուայում սանդինիստական հեղափոխության հաղթանակը։ Այսպես, 1972-1975 թվականներին ամերիկյան ռազմական խորհրդականների ընդհանուր թիվը կազմել է 5 մարդ (երկու սպա, երկու զինվոր և մեկ քաղաքացիական մասնագետ), առաքելության պահպանման ծախսերը կազմել են տարեկան 93-96 հազար դոլար ։
1970-ին ԱՄՆ-ի աջակցությամբ Կոստա Ռիկայի հանրային անվտանգության նախարարության կազմում ստեղծվեց հակաթմրամիջոցային ստորաբաժանում, որին հանձնվեցին երկու ամերիկացի խորհրդականներ՝ մեկ ԿՀՎ գործակալ (Luis Lopez Vega) և մեկ գործակալ DEA (Carlos Hernandez Rumbaut) ։ Այնուամենայնիվ, 1970-ի մայիսին նախագահ Ֆիգերեսի ընտրվելուց հետո (որը վերականգնեց դիվանագիտական հարաբերությունները ԽՍՀՄ-ի հետ) Կոստա Ռիկայի հարաբերությունները վատթարացան ԱՄՆ-ի հետ։ ԱՄՆ դեսպանատան 1-ին քարտուղար Ուիլյամսոնի մասնակցությամբ պետական հեղաշրջման նախապատրաստման նշաններ են ի հայտ եկել։ 1970 թվականի աշնանից սկսած՝ Կոստա Ռիկայի կառավարությունը մի քանի անգամ դիմել է ԱՄՆ-ին՝ խնդրելով հետ կանչել Ուիլյամսոնին, 1971-ի հունվարին երկրի քաղաքացիական գվարդիան բերվել է մարտական պատրաստության, իսկ Պանամայի կառավարությունը, Ֆիգերեսի խնդրանքով, գաղտնի Կոստա Ռիկային է փոխանցել ավելի քան հարյուր Կիսաավտոմատ հրացաններ։ 1971-ի հունվարին Կոստա Ռիկայի կառավարությունը հայտարարեց, որ իր զորքերը հետ են կանչում Ուիլյամսոնին։ Դրանից հետո, 1971-ի փետրվարին Ուիլյամսոնը հետ կանչվեց ԱՄՆ, և հակամարտությունը կարգավորվեց ։
1973 թ. - ին ԱՄՆ-ի օգնությամբ ստեղծվեց ոստիկանության նոր ծառայություն (OIJ, Organismo de Investigación Judicial), որը բաղկացած էր 120 աշխատակիցներից՝ ԱՄՆ ՀԴԲ-ի նման գործառույթներով ։
1975 թվականին ԱՄՆ-ը ռազմական օգնության ծրագրով Կոստա Ռիկային է փոխանցել 6000 M1 Carbine կարաբին, իսկ Վենեսուելան ժամանակավորապես Սան Խոսեում տեղակայել է երկու AML 60 S530 զրահամեքենա ։
1976 թվականի դրությամբ քաղաքացիական գվարդիայի կազմավորումների ընդհանուր թիվը (ներառյալ առափնյա պահպանության ջոկատը և օդային ջոկատը) կազմում էր 5 հազար մարդ ։
1980-ին երկրի կառավարությունը ավելացրեց ռազմական ծախսերը, ինչի արդյունքում քաղաքացիական և գյուղական գվարդիայի ուժերի ընդհանուր թիվը ավելացավ 7 հազար մինչև 8 հազար մարդ, ձեռք են բերվել ոստիկանության համար պարեկային մեքենաներ, նոր ռադիոկայաններ և համակարգիչներ ։
Բացի այդ, 1980-ականների սկզբից Կոստա Ռիկայի համար ԱՄՆ ռազմական օգնությունն աճում է՝ 1981 ֆինանսական տարվա զրոյից մինչև 2 միլիոն դոլար 1982 թվականին, 4,6 միլիոն 1983 թվականին, 9,2 միլիոն 1984 թվականին և 11 միլիոն դոլար 1985 ֆինանսական տարում ՝1986 թվականին ստացվել է ևս 2,6 միլիոն դոլար ։
1982 թվականին Կոստա Ռիկայի կառավարությունը հայտարարություն արեց, որ միջազգային հարաբերություններում երկիրը բարիդրացիության և "մշտական չեզոքության" քաղաքականության կողմնակից է։ Միևնույն ժամանակ, 1982-ին Նիկարագուայի կառավարության հետ պայմանագիր կնքվեց սահմանային տարածքի համատեղ պարեկության մասին, որը սահմանեց սահմանազատման գիծ Սան Խուան գետի վրա և դրա պարեկության կարգը ։ Այնուամենայնիվ, 1980-ական թվականներին Նիկարագուայի հետ սահմանի երկայնքով տարածքներում, ԱՄՆ կառավարության և հատուկ ծառայությունների աջակցությամբ, ստեղծվեցին «կոնտրաս» մատակարարման ճամբարներ և բազաներ (բացի այդ, 1987-ի հուլիսին Կոստա Ռիկայի կառավարությունը ստիպված էր պաշտոնապես ճանաչել երկրի տարածքում ՝ Նիկարագուայի հետ սահմանի տարածքում, փոքր օդանավակայանների ցանցի առկայությունը, «որոնցից կարող էին թռչել ինքնաթիռները, որոնք իրականացնում էին «կոնտրաս» - ի մատակարարումը») ։
Ընդհանուր առմամբ, 1981 թվականի հունվարից մինչև 1984 թվականի մայիսի 23-ը ռազմական օգնության ծրագրով ԱՄՆ-ից ստացվել է 2 Hughes 500e ուղղաթիռ (հանված սպառազինությամբ), 18 պարեկային մոտորանավակ, 83 բանակային ջիպ, ինչպես նաև M-14, M-16A1 Ինքնաձիգներ, M203 նռնականետեր , 18 պարեկային մոտորանավակ, 83 բանակային ջիպ, ինչպես նաև M-14, M-16A1 Ինքնաձիգներ, M203 նռնականետեր ։
1984-ի սեպտեմբերին հայտնի դարձավ, որ ԱՄՆ-ն մտադիր է մինչև 1984-ի վերջը Կոստա Ռիկային փոխանցել չորս հազար M-16 ինքնաձիգ և 81 մմ ականանետեր ։ Ավելի ուշ մատակարարումները շարունակվել են, մինչև 1988 թվականը ԱՄՆ-ից ստացվել է 4 "Սեսնա" Ինքնաթիռ, ականանետեր և այլ գույք ։ Ավելի ուշ մատակարարումները շարունակվել են, մինչև 1988 թվականը ԱՄՆ-ից ստացվել է 4 "Սեսնա" Ինքնաթիռ, ականանետեր և այլ գույք ), Ավելի ուշ մատակարարումները շարունակվել են, մինչև 1988 թվականը ԱՄՆ-ից ստացվել է 4 "Սեսնա" Ինքնաթիռ, ականանետեր և այլ գույք ((1984-ին ԳԴՀ-ից կիսվեց մեկ զրահամեքենա UR-416 )։                                                                                                                                                                                                                Նաև 1982-ին երկիր ժամանեցին ԱՄՆ ռազմական խորհրդականների չորս խմբեր, Պանամայի ջրանցքի գոտում գտնվող ամերիկյան ռազմակայանում սկսվեց "քաղաքացիական գվարդիայի" զինծառայողների զինվորական պատրաստությունը ,սկսվել է նոր ստորաբաժանումների ստեղծումը։
Կարմիր մոծակ
«Կարմիր մոծակ», խորհրդային շրջանի հայկական երգիծական շաբաթաթերթ։ Լույս է տեսել 1926-1927 թվականներին, Երևանում։ Խմբագիրներ՝ Արամայիս Երզնկյան, էդուարդ Խոճիկ ։
Կոստա Ռիկայի զինված ուժեր
1949 - 1990-ականներ
1985-ի օգոստոսին երկրի կառավարությունը ընդունեց օրենք, որը թույլ տվեց Քաղաքացիական գվարդիայի ուժերի կողմից օգտագործել ծանր սպառազինություն (ներառյալ հրետանին և տանկերը) ։
Կարմիր մոծակ
Ծաղրել է «բյուրոկրատական քաշքշուկը», վերհանել «հնից եկող կենցաղային արատներն ու հոռի սովորությունները», դեմ արտահայտվել խորհրդային իշխանության հակառակորդներին։ Տպագրել է էդուարդ Խոճիկի, Լեռ Կամսարի, Դերենիկ Դեմիրճյանի և այլոց երգիծական ստեղծագործությունները։ Աշխատակցել են ծաղրանկարիչներ Միքայել Արուտչյանը, Վահրամ Գայֆեճյանը։ 4-րդ համարը նվիրված է եղել Հակոբ Պարոնյանի մահվան 35-ամյակին։
Կոստա Ռիկայի զինված ուժեր
1949 - 1990-ականներ
1985 թվականի դրությամբ քաղաքացիական գվարդիայի կազմավորումների ընդհանուր թիվը կազմում է 9800 մարդ ։
1982-1986 թվականներին սահմանամերձ շրջաններում տեղի են ունեցել կոնտրաս"-ի մի քանի բախումներ Կոստա Ռիկայի զինծառայողների և ոստիկանների հետ։
Կարմիր մոծակ
2018 թվականին լույս է տեսել Համո Սուքիասյանի և Նարինե Երանոսյանի հեղինակած «Խորհրդային Հայաստանի երգիծական մամուլը 1920-ական թվականներին» գիրքը։ Այն նվիրված է «Շեշտ», «Զուռնա», «Կարմիր մոծակ» երգիծաթերթերի հիմնադրման, ընթացքի, գրաքննական հալածանքի արդյունքում դրանց հրատարակության դադարեցման հանգամանքների բացահայտմանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական երգիծական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական ԽՍՀ շաբաթաթերթեր
Կոստա Ռիկայի զինված ուժեր
1949 - 1990-ականներ
1989-1993 թվականներին ԱՄՆ Կոնգրեսը հաստատել է Կոստա Ռիկային զենք-զինամթերք վաճառելու 117 թույլտվություն՝ ընդհանուր 556.274 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ։
1993 թվականին զինված ռազմականացված կազմավորումների (քաղաքացիական գվարդիա, ծովային պաշտպանություն և սահմանային ոստիկանություն) ընդհանուր թիվը կազմում էր 12 հազար մարդ ։
1996թվականին  սկսվեց ռազմական բարեփոխում, որի արդյունքում Քաղաքացիական գվարդիայի, ծովային պահպանության և սահմանային ոստիկանության ռազմականացված կազմավորումները ստացան ընդհանուր հրամանատարություն և մեկ անուն՝ «Կոստա Ռիկայի հասարակական ուժեր» (Fuerza Pública de Costa Rica)։
1997 թվականի մարտի 17-ին Կոստա Ռիկան միացավ հակահետևակային ականների արգելման կոնվենցիային։
1998 թվականի սկզբի դրությամբ Կոստա Ռիկայի զինված ուժերի ընդհանուր թիվը կազմում էր 7 հազար մարդ (3 հազար քաղաքացիական գվարդիայում, 2 հազար գյուղական գվարդիայում և 2 հազար սահմանային ոստիկանությունում) ։
2000 թվականից
2000 թվականի մայիսին առափնյա պահպանությունը դուրս է բերվել սահմանապահ ոստիկանության կազմից և վերածվել անկախ ստորաբաժանման։ 2001 թվականին երկրի տարածքը բաժանվել է տասը ոստիկանական շրջանների, իսկ 2002 թվականին ռազմական բարեփոխումն ավարտվել է ։
2003 թվականին Կոստա Ռիկայի կառավարությունը հայտարարեց երկրի՝ Իրաքում միջազգային կոալիցիայի ուժերին միանալու մասին։ Հետագայում երկրի Սահմանադրական դատարանն անօրինական է ճանաչել հակաիրաքյան կոալիցիային միանալու կառավարության որոշումը, քանի որ այն հակասում էր երկրի Սահմանադրությամբ ամրագրված չեզոքության մասին սահմանմանը։ 2004 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Կոստա Ռիկայի արտաքին գործերի նախարար Ռոբերտո Տովարը պաշտոնապես դիմել է ԱՄՆ-ին՝ խնդրելով երկիրը հանել այն պետությունների ցանկից, որոնք աջակցում են Իրաքում ռազմական միջամտությանը։ 2004 թվականի սեպտեմբերի 20-ին ԱՄՆ կառավարությունը պաշտոնապես բացառեց Կոստա Ռիկան կոալիցիայի անդամ երկրներից։ ԱՄՆ պետդեպարտամենտի հաղորդագրության մեջ նշվել է, որ կոալիցիայի կազմում իր մասնակցության ընթացքում Կոստա Ռիկան կոալիցիային գործնական աջակցություն չի ցուցաբերել՝ ոչ ռազմական, ոչ տնտեսական ։
2008 թվականից ի վեր ԱՄՆ-ն աջակցություն է ցուցաբերում Կոստա Ռիկայի անվտանգության ուժերին և իրավապահ մարմիններին ԿՐՍ (Կենտրոնական Ամերիկայի տարածաշրջանային անվտանգության նախաձեռնություն)ծրագրով ։
2008 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Կոստա Ռիկայի կառավարությունը ստորագրեց կասետային զինամթերքի օգտագործումից հրաժարվելու մասին կոնվենցիան։
2009 թվականին ռազմական բյուջեն կազմել է 180 մլն դոլար ,2010 թվականին՝ 215 մլն դոլար։
2011 թվականին Կոստա Ռիկան Չեխիայից գնել է 170 հատ Pistolet-Škorpion vz գնդացիրներ  վաթսունմեկ։ Բացի այդ, 2011 թվականի սեպտեմբերին կնքվել է համաձայնագիր, որի համաձայն՝ 2012 թվականի հունվարից մինչև ապրիլի վերջ Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունը Կոստա Ռիկայի ազգային ոստիկանությանը անհատույց հանձնել է 400 պարեկային ավտոմեքենա ։                                                                                                                                                                                                     2012 թվականի մայիսին Չինաստանն առաջարկել է 22 մլն դոլար հատկացնել ոստիկանական ակադեմիայի կառուցման համար, սակայն արդյունքում, 2012 թվականի հունիսին ոստիկանական ակադեմիայի ստեղծման համար 13 մլն եվրո է տրամադրել Եվրամիությունը ։
2013 թվականի սեպտեմբերին Կոստա Ռիկայի կառավարությունը ստորագրեց և վավերացրեց զենքի առևտրի մասին միջազգային պայմանագիրը։
2015թվականի օգոստոսին ԱՄՆ կառավարությունը Կոստա Ռիկային նվիրեց երեք զրահամեքենա, որոնք կառուցվել են Ford 4x4 դիզելային բեռնատարի շասսիի վրա (որոնք ստացել են El Protector անվանումը և անցել են ոստիկանության ծառայության) :.
Ներկայիս վիճակ
2010 թվականի դրությամբ երկրի ռազմականացված կազմավորումների ընդհանուր թիվը կազմել է 9,8 հազար մարդ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո սպառազինությունը հիմնականում ամերիկյան արտադրության է (2003 թվականի սկզբի դրությամբ, ամերիկյան M16 ինքնաձիգների և M60 ինքնաձիգների հետ միասին, ծառայության մեջ կային որոշակի քանակությամբ իսրայելական Galil ինքնաձիգներ և Uzi ատրճանակ-գնդացիրներ, իսկ գյուղական ոստիկանության մարզային ստորաբաժանումներում դեռ մնացել են հնացած M1 Կարաբիններ) ։ Անձնակազմը համազգեստով է ամերիկյան նմուշի համազգեստով (OG-107), որպես պաշտպանիչ հանդերձանք ընդունվել են սաղավարտներ և PASGT զրահաբաճկոններ։
Քաղաքացիական գվարդիա՝ 4,5 հազար մարդ և մի քանի թեթև ինքնաթիռներ (մեկ DHC-7, երկու Cessna 210, երկու PA-31 «Navajo» և մեկ PA-34-200T):
Սահմանային ոստիկանություն՝ 2,5 հազար մարդ։
Առափնյա պահպանություն՝ 400 մարդ, երկու մեծ և ութ փոքր պարեկային նավակներ։
Ազգային ոստիկանությունը կազմում է 2 հազար մարդ
Բացի այդ, Կոստա Ռիկայի տարածքում թույլատրվում է մասնավոր անվտանգության կառույցների գործունեությունը (2009 թվականի դրությամբ երկրում կար 19 558 մասնավոր անվտանգության աշխատակից, որոնց սպառազինության մեջ կար 8884 միավոր հրազեն)։
Վլադիմիր Բուկովսկի
Վլադիմիր Կոնստանտինովիչ Բուկովսկի, խորհրդային և ռուս իրավապաշտպան, գրող, հրապարակախոս և հասարակական գործիչ ։ ԽՍՀՄ-ում այլախոհական շարժման հիմնադիր և ակտիվ մասնակից ։
Բուկովսկին Արևմուտքում հանրաճանաչ դարձավ ԽՍՀՄ-ում պատժիչ հոգեբուժության պրակտիկայի հրապարակայնացման համար ։ Ընդհանուր առմամբ, Բուկովսկին 12 տարի անցկացրեց բանտերում և հարկադիր բուժման մեջ։ 1976 թվականին խորհրդային իշխանությունները Բուկովսկուն փոխանակեցին Չիլիի կոմունիստների առաջնորդ Լուիս Կորվալանի հետ, որից հետո Բուկովսկին տեղափոխվեց Քեմբրիջ։
Մանկություն
Վլադիմիր Բուկովսկին ծնվել է Բելեբեյ քաղաքում (Բաշկիրական ԻԽՍՀ) տարհանման տարիներին ։ Հայտնի խորհրդային գրող և լրագրող Կոնստանտին Բուկովսկու որդին է, դաստիարակվել է մոր կողմից։ Սովորել է Մոսկվայում, որտեղ ընտանիքը վերադարձել է էվակուացիայից հետո ։
Լսելով Նիկիտա Խրուշչովի զեկույցը ստալինյան հանցագործությունների մասին՝ տասնչորսամյա Բուկովսկին դարձավ կոմունիստական գաղափարախոսության կայուն հակառակորդ։ Իշխանությունների հետ նրա առաջին բախումը տեղի ունեցավ 1959 թվականին՝ ձեռագիր հանդեսի հրատարակությանը մասնակցության համար, նրան հեռացրին դպրոցից (Ն. Գոգոլի անվան թիվ 59)։ Հետագայում ուսումը շարունակեց երեկոյան դպրոցում ։
«Մայակովկա»
1960 թվականին նա Յուրի Գալանսկովի, Էդուարդ Կուզնեցովի և այլոց հետ միասին դարձավ կանոնավոր երիտասարդական հավաքների կազմակերպիչներից մեկը Մոսկվայի կենտրոնում գտնվող բանաստեղծ Մայակովսկու հուշարձանի մոտ (այսպես կոչված՝ Մայակովկա կամ Մայակ )։ Նա Մայակովկայի ակտիվիստներից ամենաերիտասարդն էր։ Մայակովկայի մի քանի ակտիվիստների ձերբակալությունից հետո Բուկովսկու մոտ հետախուզություն իրականացվեց և առգրավվեց ՀամԼԿԵՄ-ի ժողովրդավարացման անհրաժեշտության մասին նրա շարադրությունը (ավելի ուշ այդ փաստաթուղթը քննիչի կողմից որակվեց որպես «թեզիսներ կոմերիտմիության կազմալուծման մասին»)։ Բուկովսկին, ով այդ ժամանակ ընդունվել էր Մոսկվայի համալսարանի կենսաբանության և հողային ֆակուլտետ, թույլ չտվեցին մասնակցել սեսիոն քննություններին և 1961 թվականի վերջին հեռացվեց համալսարանից։
1962 թվականին Ա. Վ. Սնեժնևսկին Բուկովսկուն ախտորոշեց «թույլ շիզոֆրենիա» (սակայն, հետագայում Բուկովսկին հետազոտվեց արևմտյան հոգեբույժների կողմից և պարզվել է, որ նա առողջ է )։
1962 թվականին` Մայակովկայի ակտիվիստների դատավարության ընթացքում, նրա դեմ քրեական գործ հարուցելու սպառնալիք առաջացավ և նա երկրաբանական արշավախմբի կազմում մեկնեց Սիբիր, որտեղ անցկացրեց վեց ամիս։
1963 և 1965 թվականների ձերբակալություններ
1963 թվականին նրան առաջին անգամ ձերբակալեցին ԽՍՀՄ-ում արգելված հարավսլավացի այլախոհ Միլովան Ջիլասի «Նոր դասարան» գրքի երկու լուսապատճենները պատրաստելու համար։ Նրան անմեղսունակ ճանաչեցին և հարկադիր բուժման ուղարկեցին Լենինգրադի հատուկ հոգեբուժարան, որտեղ նա հանդիպեց շնորհազրկված գեներալ Պիտեր Գրիգորենկոյին, իսկ այնուհետև նրան ընդգրկեց այլախոհների շրջանակի մեջ։ Բուկովսկին ազատ արձակվեց 1965 թվականի փետրվարին։
1965 թվականի դեկտեմբերի սկզբին նա ակտիվորեն մասնակցեց Անդրեյ Սինյավսկու և Յուլիա Դանիելի, պաշտպանության նպատակով կազմակերպվող «հրապարակային հանրահավաքի» նախապատրաստմանը, որի համար նրան կրկին կալանավորեցին և բռնի հոսպիտալացրին Լյուբերցիի հոգեբուժարանում։ Մի քանի ամիս անց նրան ուղարկեցին Սերբսկու անվան ինստիտուտ, որտեղ նա անցկացրեց 8 ամիս, սակայն, փորձագիտական հանձնաժողովի անդամները չկարողացան համաձայնության գալ նրա հոգեկան վիճակի վերաբերյալ, երկուսը գտան, որ Բուկովսկին հիվանդ է, մյուս երկուսն էլ նրան լիովին առողջ համարեցին։ Արևմուտքում լայն արշավ կազմակերպվեց՝ ի պաշտպանություն Բուկովսկու, որի արդյունքում Մոսկվա ժամանեց Amnesty International միջազգային կազմակերպության նախագահը, որն էլ 1966 թվականի օգոստոսին կարողացավ ապահովել նրա ազատ արձակումը ։
1967 թվականի ձերբակալություն
Երրորդ անգամ նրան ձերբակալեցին Ալեքսանդր Գինցբուրգի, Յուրի Գալանսկովի և նրանց ընկերների ձերբակալության դեմ բողոքի ցույց կազմակերպելու համար, որն անցկացվեց 1967 թվականի հունվարի 22-ին Մոսկվայի Պուշկինսկայա հրապարակում։ Այս անգամ ճանաչվեց մեղսագիտակ (հոգեպես առողջ)։ Մոսկվայի քաղաքային դատարանում կայացած դատավարության ընթացքում (տեղի էր ունեցել 1967 թվականի օգոստոսի 30–ից սեպտեմբերի 1-ը, Բուկովսկու հետ միասին դատում էին ցույցի մյուս մասնակիցներին՝ Վադիմ Դելոնեին և Եվգենի Կուշևին), Բուկովսկին ոչ միայն հրաժարվեց իրեն մեղավոր ճանաչելուց, այլև հանդես եկավ սուր մեղադրական ճառով, իսկ նրա վերջին խոսքը լայնորեն տարածվեց սամիզդատում։ Դատարանը նրան դատապարտեց երեք տարվա ճամբարային ազատազրկման` ՌՍՖՍՀ Քրեական օրենսգրքի 190.3-րդ հոդվածով (ակտիվ մասնակցություն հասարակական կարգի խախտման խմբային գործողություններին)։
Պատժիչ հոգեբուժություն
Բուկովսկու փոխանցած փաստաթղթերը պարունակում էին ԽՍՀՄ-ում անմեղսունակ ճանաչված վեց հայտնի այլախոհների դատաբժշկական հոգեբուժական փորձաքննության եզրակացությունների պատճեններ, որոնք վերաբերվում էին Պետրա Գրիգորենկոյին, Նատալյա Գորբանովսկայային, Վալերիա Նովոդվորսկայային և այլոց, ինչի արդյունքում արևմտյան հոգեբույժներին առաջին անգամ հնարավորություն տրվեց ուսումնասիրելու խորհրդային հոգեբույժների կողմից պատրաստված հոգեբուժական ախտորոշումների պատճենները և դրանց ախտորոշման մեթոդների առանձնահատկությունները ։ Այս փաստաթղթերի հիման վրա բրիտանացի հոգեբույժների մի խումբ եզրակացրեց, որ վեց այլախոհների ախտորոշումը կատարվել է բացառապես քաղաքական նպատակներով ։
1971 թվականի ձերբակալություն
1971 թվականի մարտի 29-ին Բուկովսկին ձերբակալվեց չորրորդ անգամ ։ Ձերբակալությունից առաջ «Պրավդա» թերթում հրապարակեց մի հոդված, որում իրավապաշտպանը բնութագրվում էր որպես «չարամիտ խուլիգան, որը զբաղվում էր հակախորհրդային գործունեությամբ» ։ Թերթի հոդվածը, որի տպաքանակը այդ ժամանակ կազմում էր տասնյակ միլիոնավոր օրինակներ, Բուկովսկուն համամիութենական ճանաչում բերեց ։
Զիմարա (գետ)
Զիմարա, գետ Փոքր Հայքում, Եփրատի ավազանում, նրա աջ վտակը։ Մայր գետին է միանում Ակն քաղաքի հյուսիս֊արևմուտքը ։
Վլադիմիր Բուկովսկի
1971 թվականի ձերբակալություն
Բուկովսկու դատավարությունը տեղի ունեցավ 1972 թվականի հունվարի 5-ին, Մոսկվայի քաղաքային դատարանում։ «Հակախորհրդային քարոզչության և պրոպագանդայի համար» նա դատապարտվեց 7 տարվա ազատազրկման (առաջին երկու տարին բանտային ազատազրկմամբ) և 5 տարվա աքսորի, որը համարվում է ՌՍՖՍՀ Քրեական օրենսգրքի 70.1-րդ հոդվածով սահմանված առավելագույն պատիժը ։
Նա ազատազրկման ժամկետը անցկացրեց Վլադիմիրի բանտում, այնուհետև Պերմ-36 գաղութում։ Կալանքի տակ գտնվելով, իր ճամբարակից ընկերոջ, հոգեբույժ Սեմյոն Գլուզմանի համահեղինակությամբ, գրեցին «Այլախոհների հոգեբուժության ձեռնարկ», ուղեցույցը, որը նախատեսված էր օգնելու նրանց, ում իշխանությունները փորձում էին անմեղսունակ ճանաչել ։ 1974 թվականին Բուկովսկուն վերադարձրին Վլադիմիրի բանտ՝ որպես «ռեժիմի չարագործ խախտող»։
Գրող Վ. Նաբոկովը «Observer» թերթին ուղղված իր նամակում գրել է. «Ազատության պաշտպանությանն ուղղված Բուկովսկու հերոսական խոսքը, որը ներկայացվել է դատաքննության ընթացքում, և հինգ տարվա տանջանքները գարշելի հոգեբուժական բանտում կհիշվեն երկար ժամանակ, երբ նրան տանջողները չեն լինի և մարտահրավերները կանհետանան» ։
Այդ ժամանակ Ս. Վ. Կալլիստրովան բաց նամակ գրեց ի պաշտպանություն Բուկովսկու` նրան բնութագրելով «որպես բացարձակապես անշահախնդիր, հոգով և խղճով Հայրենիքին նվիրված անձնավորություն» ։ Մի խումբ իրավապաշտպաններ զրպարտությունից պաշտպանելու նպատակով բաց նամակը տարածեցին «Լիտերատուրնայա գազետա»-ի էջերում ։
Քաղբանտարկյալների փոխանակում և կյանքն աքսորում
1976 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Բուկովսկուն փոխանակեցին հանրաճանաչ չիլիացի քաղբանտարկյալ, Չիլիի կոմունիստական կուսակցության առաջնորդ Լուիս Կորվալանի հետ։ Այդ առիթով Վադիմ Դելոնի կողմից հորինված հանրահայտ երգաքառյակում ասվում է. «Փոխանակեցինք խուլիգանին Լուիս Կորվալանի հետ։ Որտեղից  գտնեք այնպիսի մի բ ...–ի, որ փոխանակենք Բրեժնևի հետ» ։ Փոխանակումը տեղի ունեցավ Շվեյցարիայում` Ցյուրիխի օդանավակայանում, որտեղ Բուկովսկուն պահակախմբով և ձեռնաշղթաներով ուղեկցում էր «Ալֆա» հատուկ խումբը, առաջին հրամանատար Վիտալի Բուբենինի գլխավորությամբ      ։
ԽՍՀՄ-ից վտարվելուց անմիջապես հետո Բուկովսկուն Սպիտակ տանը ընդունեց ԱՄՆ նախագահ Ջիմի Քարթերը։ Նա բնակություն հաստատեց Մեծ Բրիտանիայում, ավարտեց Քեմբրիջի համալսարանը «նյարդաֆիզիոլոգիա» մասնագիտությամբ։ Նա գրել է «Եվ վերադառնում է քամին ...» (1978) հիշողությունների գիրքը, որը հրատարակվել է բազմաթիվ լեզուներով և «Ռուս ճամփորդի նամակները» գիրքը (1980), որը նվիրված է Արևմուտքի կյանքի տպավորություններին և խորհրդային ռեժիմի հետ դրա համեմատությանը։ Նա հրապարակեց նաև «Պացիֆիստներն ընդդեմ խաղաղության» (1982) բրոշյուրը, որում ներկայացվում էր, թե ինչպես են Արևմտյան Եվրոպայում խորհրդային SS-20 հրթիռների տեղակայման դեմ բողոքող արևմտյան պացիֆիստները Խորհրդային Միության ձեռքին տիկնիկներ դարձել (այս բրոշյուրի հրապարակմանը օժանդակեց հայտնի ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ, 1968 թվականի ֆրանսիական մայիսի առաջնորդներից մեկը Դանիել Կոն-Բենդիտը)։
Բուկովսկին շարունակում էր ակտիվորեն զբաղվել քաղաքական գործունեությամբ, նա դարձավ մոսկովյան Օլիմպիադա-80 խաղերը բոյկոտելու արշավի կազմակերպիչներից մեկը։ 1983 թվականին գրող Վլադիմիր Մակսիմովի, նախկին քաղբանտարկյալ Էդուարդ Կուզնեցովի և կուբացի այլախոհ Արմանդո Վալյադարեսի հետ միասին նա մասնակցեց «Դիմադրության Ինտերնացիոնալ» միջազգային հակախորհրդային կազմակերպության ստեղծմանը և ընտրվեց նրա նախագահ (խորհրդի նախագահն էր ամերիկացի ձեռներեց և OSS-ի նախկին աշխատակից Ալբերտ Ժոլին (Ջոլիս))։ Նա մասնակցեց 1979 թվականի դեկտեմբերին Աֆղանստանում տեղակայված խորհրդային սահմանափակ զորակազմի դեմ ուղղված քարոզչության կազմակերպմանը ։
1991 թվականի ապրիլին Բուկովսկին աքսորից հետո ՌՍՖՍՀ Գերագույն խորհրդի նախագահ Բորիս Ելցինի հրավերով առաջին անգամ այցելեց Մոսկվա։ 1991 թվականի սեպտեմբերին նա կրկին այցելեց ԽՍՀՄ, նրան ընդունեց ԱԱԾ նախագահ Վ. Բակատինը, իր իսկ խոստովանությամբ, նա ԽՄԿԿ նախկին Կենտրոնական կոմիտեի շենքից հանել էր ավելի քան 3000 թերթ գաղտնի փաստաթղթեր։ 1991 թվականի սեպտեմբերի 11-ին նա և Ռ. Գ. Պիխոյը ստորագրեցին «ԽՍՀՄ կուսակցությունների կառուցվածքների և պետական անվտանգության մարմինների գործունեության ուսումնասիրության միջազգային հանձնաժողովի մասին» համաձայնագիրը, համաձայն որի հանձնաժողովում պետք է ներառվեն, մասնավորապես, Հուվերովյան ինստիտուտը, Ամերիկեն էնթերփրայզ ինստիտուտը, «Ազատություն» ռադիոկայանի հետազոտությունների բաժինը, Ռուսաստանի պետական հումանիտար համալսարանը, «Հուշահամալիր» կենտրոնը։
ԽՍՀՄ փլուզումից հետո
Ռուսաստանի նոր իշխանությունների հրավերով Վլադիմիր Բուկովսկին մասնակցել է Ռուսաստանի Դաշնության ՍԴ-ում «ԽՄԿԿ-ն ընդդեմ Ելցինի» գործի դատավարությանը (1992 թվականի հուլիս - հոկտեմբեր) որպես Ռուսաստանի Դաշնության Սահմանադրական դատարանի պաշտոնական փորձագետ ։ Դատական լսումների նախապատրաստվելու ընթացքում Բուկովսկին թույլտվություն ստացավ օգտվել ԽՄԿԿ Կենտկոմի, ՊԱԿ-ի և այլ պետական կառույցների գաղտնի փաստաթղթերից, Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի արխիվից (հատուկ թղթապանակ)։ Բուկովսկին իր համակարգչում սկանավորեց որոշ փաստաթղթեր և այնուհետև հրապարակեց, ներկայումս հայտնի է Բուկովսկու կողմից կազմած արխիվի միայն մեկ նմանօրինակ ։ Հավաքված արխիվային նյութերը ընդգրկվել են Բուկովսկու «Մոսկովյան դատավարություն» (1996) գրքում։
1992 թվականի ամռանը Մոսխորհրդի մի խումբ պատգամավորների կողմից Բուկովսկուն առաջարկվեց ընտրություններում առաջադրվել Մոսկվայի քաղաքապետի թեկնածու, բայց նա ինքնաբացարկ հայտնեց։
1992 թվականին` Ելցինի օրոք, նա փորձեց հրաժարվել Ռուսաստանի քաղաքացիությունից, սակայն նրան, ինչպես նաև մի քանի ուրիշ այլախոհների, մերժեցին։ Նա դա կատարեց ի նշան բողոքի ընդդեմ Ելցինի քաղաքականության, մասնավորապես, Ռուսաստանի նոր սահմանադրության նախագծի դեմ, որը Բուկովսկուն թվում էր չափազանց ավտորիտար։ Քաղաքացիությունից հրաժարվելը չընդունվեց, Բուկովսկին հետագա իրավական քայլեր չձեռնարկեց, հրաժարումը կյանքի կոչելու համար։ 1996 թվականին Բուկովսկին ցուցադրաբար փորձեց մուտք գործել Ռուսաստան բրիտանական անձնագրով, բայց նրան մերժվեց ռուսական վիզա տրամադրելը ։
1993 թվականի հոկտեմբերին նա աջակցեց Ժողովրդական պատգամավորների համագումարի և Ռուսաստանի Գերագույն խորհրդի ցրելու գործընթացին` հայտարարելով, որ «նրա (Ելցինի) գործողությունները բացարձակապես արդարացված էին և հարկադրված, ոչ մի կասկած չկա ... [...] նրա հակառակորդները ոչ մի սխալ թույլ չեն տվել, նրանք կատարել են քրեական հանցագործություններ» ։ 2007 թվականին Բուկովսկին ստացավ նորացված ռուսական անձնագիր ։
2000-ական թվականներ
Պետդումայում ԱՈՒՄ խմբակցության ղեկավար Բորիս Նեմցովը 2002 թվականին եկավ Քեմբրիջ` հանդիպելու Բուկովսկու հետ և քննարկելու Ռուսաստանի ընդդիմության հետագա գործողությունները։ Ըստ մամուլի տեղեկությունների` Բուկովսկին Նեմցովին կոչ էր արել արմատական ընդդիմություն դառնալ Վլադիմիր Պուտինին։ Բորիս Նեմցովի հետ հարցազրույցում Բուկովսկին ասել էր.
2004 թվականին Վլադիմիր Բուկովսկին դարձավ «Կոմիտե 2008։ Ազատ ընտրություն» հասարակական-քաղաքական հանձնաժողովի համահիմնադիր, որի կազմում ընդգրկված էին նաև Գարի Կասպարովը, Բորիս Նեմցովը, Վլադիմիր Կարա-Մուրզան (կրտսեր), Եվգենի Կիսելյովը և Ռուսաստանի այլ ընդդիմադիր քաղաքական գործիչներ։ 2005 թվականին Բուկովսկին դարձավ RTVi հեռուստաընկերության «Նրանք ընտրել են ազատությունը» վավերագրական ֆիլմի կերպարներից մեկը։
ՌԴ նախագահի թեկնածու
2007 թվականի մայիսի 28-ին Բուկովսկին առաջադրվեց Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի թեկնածու 2008 թվականի ընտրություններում ժողովրդավարական ընդդիմությունից և նույն օրը հայտարարեց իր թեկնածությունն առաջադրելու մասին ։
Բուկովսկուն նախագահի թեկնածու առաջադրելու նախաձեռնող խմբում ընդգրկված էին հայտնի ռուս քաղաքական և հասարակական գործիչներ, այդ թվում ՝ ակադեմիկոս Յուրի Ռիժովը, լրագրող Վլադիմիր Կարա-Մուրզան (կրտսեր), հրապարակախոս Անդրեյ Պիոնտկովսկին, քաղաքագետ Վլադիմիր Պրիբիլովսկին, իրավապաշտպան Ալեքսանդր Պոդրաբինեկը, գրող Վիկտոր Շենդերովիչը և ուրիշներ  ։
2007 թվականի դեկտեմբերի 16-ին տեղի ունեցավ նախաձեռնող խմբի հանդիպում` ի պաշտպանություն Բուկովսկու առաջադրման, որի ընթացքում հավաքվեց 823 ստորագրություն` ՌԴ ԿԸՀ-ում գրանցվելու համար անհրաժեշտ 500-ի փոխարեն ։ Դեկտեմբերի 18-ին Բուկովսկին փաստաթղթերը ներկայացրեց ԿԸՀ ։
Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը մերժեց Բուկովսկու դիմումը՝ վկայակոչելով վերջին 10 տարիների ընթացքում Ռուսաստանի Դաշնությունից դուրս Բուկովսկու բնակությունը և նրա զբաղմունքը հաստատող փաստաթղթերի բացակայությունը ։ Բուկովսկու բողոքարկումից հետո Գերագույն դատարանը հաստատեց մերժման օրինականությունը  ։
2010-ական թվականներ
2010 թվականի մարտի 10-ին Բուկովսկին ստորագրեց ռուսական ընդդիմության կոչը Ռուսաստանի քաղաքացիներին՝ «Պուտինը պետք է հեռանա»։
2011 թվականի գարնանը Բուկովսկին հայց ներկայացրեց Լոնդոնի դատարան՝ պահանջելով արգելել Միխայիլ Գորբաչովի դուրս գալը Միացյալ Թագավորությունց՝ կապված այն հանցագործությունների հետապնդման հետ, որոնք, իբր, նա կատարել է Բաքվում, Թբիլիսիում և Վիլնյուսում ԽՄԿԿ գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում եղած ժամանակ։ Սակայն այդ ջանքերը հաջողություն չունեցան  ։
2014 թվականի մարտին Լոնդոնում Ռուսաստանի դեսպանատան հյուպատոսական վարչությունը Բուկովսկու արտասահմանյան անձնագիրը (որը լրանում էր 2012 թվականին) փոխելու փոխարեն սկսեց ստուգել Ռուսաստանի քաղաքացիությունը։ Այդ կապակցությամբ Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովին հարցապնդում էր ներկայացրել Պետդումայի պատգամավոր Դմիտրի Գուդկովը ։ Լոնդոնում Ռուսաստանի դեսպանատունը չկարողացավ հաստատել Բուկովսկու քաղաքացիությունը՝ խորհուրդ տալով նրան բրիտանական անձնագրով ստանալ ռուսական վիզա ։ 2014 թվականի նոյեմբերին Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարությունը հիմնավորված համարեց Լոնդոնում Ռուսաստանի դեսպանատան մերժումը Բուկովսկուն նոր անձնագիր տրամադրելու մասին և պարզաբանեց, որ անհնար է նրան համարել Ռուսաստանի քաղաքացի ։
Ըստ BBC-ի` Բուկովսկին Միացյալ Թագավորության Անկախության կուսակցության գաղափարախոսներից մեկն էր (UKIP, Մեծ Բրիտանիա) ։ Մեծ Բրիտանիայում Եվրախորհրդարանի ընտրությունների արդյունքներով երկրորդ տեղում հայտնված UKIP-ն ձգտում է երկիրը դուրս բերել Եվրամիությունից։ 2014 թվականի մայիսի 22-ին կայացած ընտրություններում այս կուսակցությունը սենսացիոն կերպով հավաքեց ձայների 27.49%-ը և ստացավ 24 տեղ Եվրախորհրդարանում։ Բուկովսկին մասնակցեց UKIP-ի «ԵՄ և Խորհրդային Միություն-նմանություններ» տեսահոլովակին ։
Մանկական պոռնոգրաֆիայի ստացման և պահման մեղադրանք
2014 թվականի հոկտեմբերին բրիտանական ոստիկանությունը խուզարկեց Քեմբրիջում գտնվող Բուկովսկու տունը, այն բանից հետո, երբ տեղեկացավ, որ տան համակարգչից իրականացվել են մուտքեր մանկական պոռնոգրաֆիա պարունակող կայքեր։ Բուկովսկու տան էլեկտրոնային սարքերում հայտնաբերվեցին անչափահասների մոտ քսան հազար լուսանկարներ և տեսանյութեր ։ 2015 թվականի ապրիլի 27-ին Մեծ Բրիտանիայի Թագավորական դատախազությունը Բուկովսկուն մեղադրեց մանկական պոռնոգրաֆիայի պահպանման և ստեղծման (ներբեռնման) գործով ։ Այնուհետև Բուկովսկին հաղորդեց իր լուրջ հիվանդության մասին, 2015 թվականի մայիսի 7-ին նա ենթարկվեց սրտի վիրահատության, որի ընթացքում փոխարինվեցին երկու փականներ ։ Բուկովսկին մեղադրանքները անհեթեթություն համարեց և ասաց, որ նկարները փոխանցվել են Ռուսաստանի հատուկ ծառայությունների կողմից ։
2015 թվականի օգոստոսին Բուկովսկին դատի տվեց Միացյալ Թագավորության Մեծ Բրիտանիայի դատախազության ծառայությանը՝ նրան մեղադրելով զրպարտության մեջ ։ 2016 թվականի ապրիլի 20-ին Բուկովսկին հացադուլ հայտարարեց պահանջելով վերացնել բրիտանական իրավապահ մարմինների կողմից իր դեմ հարուցված մեղադրանքները ։ 2016 թվականի հուլիսի 28-ին, Լոնդոնի Գերագույն դատարանը մերժեց Բուկովսկու մեղադրանքը Թագավորական դատախազության դեմ, քանի որ նա նախկինում ինչպես հաստատել էր դատարանը չի հայտարարել Բուկովսկու անմիջականորեն երեխաների նկատմամբ սեռական գործողություններին ներգրավվածության մասին, ինչպես նաև այդպիսի գործողություններին կատարման վայրում ներկա գտնվելու կամ նմանատիպ գործողությունները լուսանկարելու դեպքերի մասին։ Դատախազության ներկայացուցիչը դատարանում բացատրեց, որ Բուկովսկին մեղադրվում է ոչ ավելին, քան «այդ հանցագործությունների տարրեր կատարելու մեջ» ։
Ինքը՝ Բուկովսկին, Բարձրագույն դատարանի որոշումը վրդովեցուցիչ անվանեց «Դա պարզապես աչքակապություն է։ Իմ դեմ ուղղված դատախազության մեղադրանքները կրկնվեցին ամբողջ ԶԼՄ-ներում, ցնցեցին ողջ աշխարհը, հեղինակազրկեցին ինձ  և այժմ նրանք ինձ ասում են, որ իրենք երբեք այդ բանը չեն արել։ [...] նույնիսկ հիմա նրանք չեն փորձում շտկել իրենց հայտարարությունները, այն դեռ տեղադրված է իրենց կայքում հենց նույն արտահայտություններով։ Ինձ դեռևս մեղադրում են այդ լուսանկարները «ստեղծելու» համար, չնայած դատական նիստում հաստատվեց, որ ես չեմ մասնակցել դրանց պատրաստմանը» ։
2016 թվականի դեկտեմբերի 12-ին այս գործով դատական գործընթաց սկսվեց Քեմբրիջում։ Առաջին դատական նիստում պարզվեց, որ մանկական պոռնոգրաֆիա պարունակող և Բուկովսկու համակարգչում հայտնաբերված ֆայլերի մեծ մասը դիտման նպատակով երբեք չեն բացվել։ Դատախազը պատմել էր, որ Բուկովսկին ոստիկանությանը հայտնել է, որ 1990-ականների վերջին ինքը հետաքրքրվել էր ինտերնետում վերահսկողության և գրաքննության խնդիրներով, այդ թվում` մանկական պոռնոգրաֆիայի տարածման հետ կապված, և այդ խնդրի ուսումնասիրության շրջանակներում, նա ուսումնասիրել էր մանկական պոռնո կայքերի հասանելիությունն ու բովանդակությունը և ժամանակի ընթացքում այդ հետաքրքրությունը իր համար հոբբի դարձավ, որը նման էր «նամականիշեր հավաքելուն» ։
Բուկովսկու դատավարությունը մի քանի անգամ հետաձգվեց նրա առողջական վիճակի հետ կապված։ 2017 թվականի հուլիսին այն հետաձգվեց մինչև 2018 թվականի փետրվար։ 2018 թվականի փետրվարի 12-ին դատավարությունը դադարեցվեց Բուկովսկու առողջական վիճակի պատճառով ։
Մահ և հուղարկավորություն
Վլադիմիր Բուկովսկին մահացել է սրտի կանգից, Քեմբրիջի Ադենբրուկս հիվանդանոցում` 2019 թվականի հոկտեմբերի 27-ին, ժամը 21։30-ին ։ Թաղվել է նոյեմբերի 19-ին, Լոնդոնի Հայգեյթ գերեզմանատանը ։ Հուղարկավորությանը մասնակցում էին տարբեր սերունդների խորհրդային և ռուս քաղաքական վտարանդիներ, ինչպես նաև Լեհաստանի դեսպանատան պատվիրակությունը։ Լեհաստանի դեսպանատան ներկայացուցիչն ընթերցեց Լեհաստանի վարչապետ Մատեուշ Մորավեցկու մահախոսականը, ողջ Լեհաստանի անունից շնորհակալություն հայտնեց Բուկովսկուն 1980-ականներին լեհական հակակոմունիստական շարժմանը աջակցելու և 1981 թվականին Լեհաստանում ռազմական դրություն մտցնելու մասին ԽՍՀՄ Կենտրոնական կոմիտեի արխիվային փաստաթղթերի հրապարակման համար ։
Հայացքներ և կարծիքներ
Վլադիմիր Բուկովսկին հավատարիմ մնաց ազատամտական տնտեսական և քաղաքական հայացքներին ։ Եղել է Բրիտանիայի պահպանողական-ազատական վերլուծական կենտրոնի Ազատության ասոցիացիայի պատվավոր փոխնախագահ ։
2007 թվականին տված հարցազրույցում նա համոզմունք է հայտնել, որ «սոցիալիզմը գաղափար է, որն այժմ ճգնաժամ է ապրում և ապագայում կվերանա» ։
ԽՍՀՄ ՊԱԿ-ի մասին
Ըստ Բուկովսկու` ԽՍՀՄ ՊԱԿ-ի ներկայացուցիչների հետ որևէ փոխզիջում հնարավոր չէ։
ԽՍՀՄ այլախոհների մասին
Ըստ Բուկովսկու` ԽՍՀՄ-ում այլախոհների տեղաշարժը ոչ թե քաղաքական, այլ բարոյական պատճառներ ուներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սթենֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Խորհրդային այլախոհներ Կատեգորիա:Խորհրդային իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Ռուս հուշավիպագիրներ Կատեգորիա:Ռուս կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Ռուս հասարակական գործիչներ
Վալենսիա (ինքնավար համայնք)
Համաձայն իր ինքնավարության կարգավիճակի Վալենսիայի ժողովուրդը համարվում է ինքնուրույն ազգություն Իսպանիայում ։ Նրանց արմատները գալիս են Կատալոն-արագոնացիների արաբների կողմից գաղութականացման ժամանակաշրջանից, որից հետո Վալենսիան գրավեց Խամես I-ը 1238 թվականին Ռեկոնկիստայի ժամանակ։ Նոր հիմնադրված Վալենսիայի թագավորությունը դարձավ ինքնավար տերություն Արագոնի թագավորության-ի ենթակայության տակ։ Վալենսիան թևակոխեց ոսկե դարաշրջան 15-րդ դարում՝ դառնալով թագի մշակութային և տնտեսական կենտրոնը, որտեղ ծնվեցին միջնադարյան կատալոնական գրականության ամենանշանավոր գործիչները։ Ինքնակառավարվող կարգավիճակը մնաց նաև Իսպանական թագավորության առաջացումից հետո, սակայն 1707 թվականին Ֆիլիպ V-ի կողմից այն չեղարկվեց։ Վալենսիայում ազգայնականացումը աճեց 19-րդ դարում։ Ինքնակառավարման ռեժիմը վերականգնվեց միայն 1982 թվականին, երբ Իսպանիան անցում կատարեց դեպի ժողովրդականություն։
Վալենսիայի ժողովուրդը խոսում է կատալոներենի ճյուղ համարվող վալենսերենով ։ Պատմականորեն վալենսերենը քաղաքական ճնշումների առարկա է եղել, քանի որ երկրում առաջնությունը տրվել է իսպաներենին։ Այն իր կարգավիճակը վերադարձրել է միայն 1982 թվականին, որից հետո վալենսերենը ներդրվել է վարչական և կրթական ոլորտ ։ Սակայն լեզվի օգտագործումը բնակչության մոտ գնալով նվազում է, քանի որ Իսպանիայի մյուս հատվածներից վերջին տարիներին նկատվում է բնակչության ներհոսք, որոնք հիմնականում իսպանախոս են։
Ծագում
Վալենսիան հիմնադրվել է հռոմեացիների կողմից, որին տրվել է «Valentia Edetanorum», որը թարգմանաբար նշանակում է 'Էդետանի երկրի քաջեր (կամ կտրիճներ)'։ Արաբական շրջանում Վալենսիայի թայֆայի հիմնադրման հետ անվանումը վերափոխվեց (արաբերեն بلنسية) (Բալանսիա), ինչն արաբների հեռանալուց հետո վերափոխվեց ներկայիս Վալենսիայի։
Անվանումների տարաձայնություններ
«Վալենսիայի ինքնավար համայնք»-ը Վալենիայի ստանդարտ թարգմանությունն է։ Անվանումը տրվել է 1982 թվականին Վալենսիային ինքնավար համայնքի կարգավիճակ շնորհելուց հետո, իսպաներեն Comunitat Valenciana : Այս անվանումը ամենաօգտագործվողն է պետական, տուրիստական, լրատվամիջոցների և իսպաներեն գրավոր փաստաթղթերում։ Սակայն օգտագործվում է նաև «Վալենսիա երկիր» (País Valencià) տարբերակը հիմնականում վալենսիացիների, ովքեր սատարում են ձախակողմյան ուժերին, տարբեր քաղաքացիական կուսակցությունների, կատալոներեն գրավոր փաստաթղթերում և Վալենսիայի հիմնական կրթական հաստատությունների կողմից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի վարչական բաժանում Կատեգորիա:Վալենսիա ինքնավար համայնք Կատեգորիա:1977 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Տկղայա
Աշխարհագրություն
Աշխարհագրորեն Սաբեճվայո գյուղը տեղակայված է Կովկասյան տարածաշրջանում՝ արևմտյան Վրաստանում։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 125 մետր բարձրության վրա։
Օիրեմեը շրջկենտրոն Զուգդիդ քաղաքի հետ միացված է ավտոխճուղով։ Զուգդիդի և Սաճուրղուլիոյի հեռավորությունը կազմում է 17 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Տկղայայի բնակչությունը կազմում է 683 մարդ։ Գյուղի բնակչության ճնշող մեծամասնությունը վրացիներն են։ Բացի զտարյուն վրացիներից՝ այստեղ ապրում են նաև վրացիների տարբեր էթնիկական խմբեր, հիմնականում՝ մեգրելներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զուգդիդի մունիցիպալիտետի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Թուրքական խոհանոց
Թուրքական խոհանոց (Türk mutfağı), արևելյան խոհանոցի ազգային ավանդական տարատեսակներից մեկը։ Տարածված է Թուրքիայի բնակչության շրջանակներում։ Թուրքական խոհանոցը ունի մի շարք առանձնահատկություններ, որոնք պայմանավորված են տարբեր պատմական, աշխարհագրական, կլիմայական և նույնիսկ պատմաքաղաքական գործոններով ։
Ընդհանուր առանձնահատկություններ
Թուրքական խոհանոցը զարգացել է հարյուրամյակների ընթացքում՝ իր վրա կրելով թյուրքական, հայկական, արաբական, հունական և իրանական խոհանոցների ազդեցությունը։ Թուրքական խոհանոցում մեծ դերակատարում ունի իսլամական արգելքը՝ խոզի մսի կիրառման հետ կապված։ Ինչպես իսլամական աշխարհում, Թուրքիայում ճաշատեսակները նույնպես բաժանվում են երկու մասի՝ հարամ (արգելված) և հալյալ (թույլատրելի)։ Թուրքական ազգային սննդատեսակները բազմազան են։ Այդ սննդատեսակների հիմնական բաղադրիչները համարվում են կաթը, միսը, ալյուրը, բուսական և կենդանական սննդատեսակները և այլն։ Սննդատեսակները կարող են փոփոխվել կախված աշխարհագրական դիրքից և սոցիալական կարգավիճակից։ Թուրքիայի խոհանոցի սննդամթերքները պատրաստվում են մեծ մասամբ գառի և հավի մսից։ Սև, Էգեյան, Միջերկրական ծովերի առափնյա շրջանների գյուղերում և քաղաքներում մսին փոխարինում է ձուկը և ծովամթերքները։
Խմորից պատրաստված ուտեստներ
Թուրքական խոհանոցը հարուստ է հացի, կարկանդակների և թխվածքաբլիթների հարուստ տեսականիով։
Հացի մատուցումը սեղանին համարվում է ավանդույթ։
Քեբաբներ
Քեբաբը կամ քյաբաբը, որպես կանոն, պատրաստվում է տապակած մսից, որից թուրք խոհարարները պատրաստում են տարբեր ճաշատեսակներ։
Ապուրներ
Թուրքական ապուրները (չորբալար) ունեն տարբեր տեսակներ։ Ամենատարածված ապուրներն են՝
Աղցաններ
Աղցանների պատրաստման ժամանակ օգտագործում են մարինադներ, առաջին հերթին ձիթապտղի ձեթ և կիտրոնի հյութ։ Բացի բանջարեղենից, աղցաններին ավելացնում են նաև ոչխարի պանիր, մանր կտրատված տավարի երշիկ, ձիթապտուղ և այլն։
Բանջարեղեն
Տարբեր տեսակների ձիթապտուղները օգտագործում են տարբեր տեսակի ճաշատեսակներ պատրաստելու համար։ Նախաճաշին Թուրքիայում ուտում են սև աղի ձիթապտուղներ։
Մեծ կիրառում ունի բանջարեղենը (հատկապես, վարունգը և պեպպերոնին)՝ մարինացված կամ թթվեցված։
Տոլմա — բրնձից կամ մսի ֆարշից պատրաստված ուտեստ, որը փաթաթվում է խաղողի տերևով։ Միջուկի մեջ հաճախ լցնում են նաև կարտոֆիլ, կանաչի, լոբի։
Քաղցրավենիք
Թուրքիայում առկա է հրուշակեղենի և քաղցրավենիքի բավականին մեծ տեսականի։
Ըմպելիքներ
Թուրքիայում ավանդաբար հայտնի են հետևյալ ըմպելիքները՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքական խոհանոց Կատեգորիա:Թուրքիայի մշակույթ
Բրազիլիայի Սահմանադրություն
Բրազիլիայի Սահմանադրություն, Բրազիլիայի Դաշնային Հանրապետության հիմնական օրենքը։ Բրազիլիայի գործող Սահմանադրությունն ընդունվել է 1988 թվականի հոկտեմբերի 5-ին։
Բրազիլիայի Սահմանադրությունը Բրազիլիայի գոյության հիմքում ընկած իրավական լիազորությունների աղբյուրն է և ամրապնդում է երկրի քաղաքական, իրավական և տնտեսական համակարգերի հիմքերը, Բրազիլիայի քաղաքացիների իրավական կարգավիճակի հիմքերը։
Ստեղծման պատմություն
Սահմանադրական վեհաժողովը սկսեց աշխատել Սահմանադրության վրա 1987-ի փետրվարին։ Հիմնական օրենքի տեքստը նա մշակել է 8 թեմատիկ հանձնաժողովներում՝ բաժանված ենթահանձնաժողովների։ Ընդհանուր առմամբ, դրանցում քննարկվել է շուրջ 50 հազար առաջարկ և փոփոխություն։ Արդյունքում 1987 թվականի հուլիսի 9-ին Սահմանադրության նախագիծը դրվեց համաժողովրդական քննարկման։ Մեկ ամսվա ընթացքում բնակչության կողմից առաջարկվել է ավելի քան 10 հազար փոփոխություն, որոնց տակ ստորագրել է մոտ 12 միլիոն մարդ:Սահմանադրության վերջնական տեքստում ներառվել է դրանցից 122-ը։
Սահմանադրության տեքստի վերջնական քվեարկությունը տեղի է ունեցել Սահմանադրական վեհաժողովում 1988 թվականի սեպտեմբերի 22-ին։ Ձայների ճնշող մեծամասնությամբ նոր Սահմանադրությունն ընդունվեց և պաշտոնապես ուժի մեջ մտավ նույն թվականի հոկտեմբերի 5-ին։
Ընդհանուր բնութագիր
Գործող Սահմանադրությունն ունի բրազիլական ավանդույթին բնորոշ ձև՝ այն բաղկացած է նախաբանից, հիմնական մասից, որը ներառում է 250 հոդված ինը բաժիններում և անցումային սահմանադրական դրույթներից (83 հոդված)։
Սահմանադրության համաձայն Բրազիլիան ժողովրդավարական իրավական պետություն է, որը հիմնված է ինքնիշխանության, քաղաքացիության, մարդկային արժանապատվության, սոցիալական արժեքների, ազատ ձեռներեցության և քաղաքական բազմակարծության սկզբունքների վրա ։