cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էրեբունի (վարչական շրջան)
Սպորտ
«Էրեբունի» ֆուտբոլային ակումբը մարզադաշտ է դուրս է եկել 1992 թվականից մի քանի ընդմիջումներով։ Այն ներկայումս հանդես է գալիս Հայաստանի Առաջին լիգայում։
Միջազգային հարաբերություններ
Էրեբունի վարչական շրջանի վարչակազմը պաշտոնական համագործակցություն ունի հետևյալ քաղաքի հետ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էրեբունի վարչական շրջան
Բիրյուսա (գետ)
Բիրյուսա (Бирюса), գետ Ռուսաստանում (Իրկուտսկի մարզ, Կրասոյարսկի երկրամաս)։
Աշխարհագրություն
Բիրյուսա գետը սկիզբ է առնում Արևելյան Սայանի Ջուգլիմի լեռնաշղթայից և թափվում է Տասեևա։ Գետը պատկանում է Հյուսիսային Սառուցյալ օվկիանոսի ավազանին։ Գետի ափին են գտնվում ձախից՝ Պոյմա, Տումանշետ, Տագուլ, աջից՝ Տոպորոկ, Փոքր Բիրյուսա։
Հիդրոգրաֆիա
Բիրյուսա գետի երկարությունը կազմում է 1012 կմ, ավազանի մակերեսը՝ 55800 կմ2 է։ Գետի ջրի ծախսը միջինում կազմում է 365 մ3։
Տես նաև
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Զեդա Ագարա
Զեդա Ագարա (ზედა აგარა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Քեդայի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 440 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քեդայից 7 կմ հեռավորության վրա։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 106 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քեդայի շրջան Կատեգորիա:Աջարիայի բնակավայրեր
164-րդ հետևակային դիվիզիա
164-րդ հետևակային դիվիզիա (164. Infanterie-Division), Վերմախտի մարտական ​​կազմավորում, որպես ստանդարտ հետևակային ստորաբաժանում։ Հետագայում վերափոխվել է 164-րդ Թեթև հետիոտնային դիվիզիայի, որը Աֆրիկյան կորպուսի մի մասն է կազմել։
Պատմություն
Դիվիզիայի կազմավորման ակունքները սկսվում են 1939 թվականի նոյեմբերի 27-ին՝ Դրեզդենի 4-րդ ռազմական շրջանի Կյոնիգսդորֆ քաղաքում։ Ֆրանսիական արշավանքի ժամանակ (1940 թ.) դիվիզիան ընդգրկվել է «Ա» բանակային խմբում, և հասել Ռեյմս։ Մինչև 1940 թվականի դեկտեմբեր տեղափոխվել է բանակային «Դ» խմբավորում՝ իրականացնելով օկուպացիոն գործառույթներ Ֆրանսիայում, Բելգիայում, Հոլանդիայում։ 1941 թվականի հունվարին դիվիզիան դարձել է Ռումինիայի 12-րդ բանակի մաս և մասնակցել Հարավսլավիային հաղթելու բալկանյան արշավին։ Ապրիլից նա մասնակցում էր Հունաստանի գրավմանը, որտեղ մինչ հուլիս Սալոնիկի օկուպացիոն ուժերի կազմում էր։ Կրետեն գրավելու գործողությունից հետո, նոյեմբերին Կրետե ամրոցային դիվիզիայի մաս կազմող 164-րդ հետևակային դիվիզիայի 382-րդ և 433-րդ հետևակային գնդերը, որոնք մաս են դարձել Կրետեի ամրոցային դիվիզիայի, ժամանում են կղզի ։ 440-րդ հետևակային գունդը տեղափոխվել է 717-րդ հետևակային դիվիզիա։ 1942 թվականի օգոստոսին՝ 382-րդ և 433-րդ հետևակային գնդերից կազմավորվել է «Աֆրիկա» 164-րդ թեթև հետևակային դիվիզիայի հիմքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Գերմանիայի դիվիզիաներ
Ռեդկոդուբ (գյուղ, Վալկիի շրջան)
Ռեդկոդուբ (Рідкодуб), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վալկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1842 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վալկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1842 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բոլոնիայի ազգային պատկերասրահ
Բոլոնիայի ազգային պատկերասրահ (Pinacoteca Nazionale di Bologna), թանգարան Իտալիայի Բոլոնիա քաղաքում` Բոլոնիայի համալսարանական թաղամասում։ Բոլոնիայի գեղարվեստի ակադեմիայի հետ գտնվում է նույն շենքում։ Թանգարանում ներկայացված է XIII-XVIII դարերի Իտալիայի Էմիլիա շրջանի կտավների հավաքածուն, ինչպես նաև քաղաքին առնչվող արվեստագետների ստեղծագործություններից։
Կլեմենտինա ակադեմիա
Ըստ XVIII դարի իտալացի պատմիչ Լուիջի Կրեսպիի՝ կարդինալ Պրոսպերո Լամբերտինին, ով հետագայում դարձել է Հռոմի Բենեդիկտ XIV պապը, քաղաքի եկեղեցիների խորանների համար նախատեսել է ունենալ պատկերասրահ։ Պատկերասրահի առաջին հավաքածուն 1762 թվականին ձեռք է բերել Ֆրանչեսկո Ձանբեկարին. XV դարի խորանի համար նախատեսված կտավներ, որոնք պահպանվել էին Սուրբ Մարիամ Մագդաղենացի եկեղեցու քանդվելուց հետո։
Կտավները գնվել են Բոլոնյայի գիտությունների ակադեմիայի ինստիտուտի համար, որոնք պետք է պահվեին ինստիտուտի գեղարվեստական հատվածում՝ Կլեմենտինա ակադեմիայում։ 1776 թվականին ակադեմիայի համար գնվել են 13-րդ դարի խորանի տասնյակ կտավներ և բյուզանդական սրբապատկերներ։
Կտավների պահպանման մյուս վայրը Պալացո Պուբիկոյի Appartamento del Gonfaloniere-ն էր, որտեղ XVI դարից ի վեր եղել են այնպիսի նկարիչների կտավներ, ինչպիսիք են՝ Վիտլե դե Բոլոնյան, Ռաֆայելը, Լորենցո Կոստան, Չիմա դե Կոնելյանոն, Ֆրանչեսկո Ֆրանչան, Պիետրո Պերուջինոն և Անիբալե Կարրաչչին։
Գեղարվեստի ակադեմիայի պատկերասրահ
1796 թվականին, պայմանավորված պապական ռեժիմի անկմամբ և նոր հանրապետական օրենքներով, որոնք ճնշում էին գործադրում բազմաթիվ մենաստանների և գիլդիաների վրա, փակում էին հին վարչակարգի գլխավոր գրասենյակները, Բոլոնիայի Սենատը որոշել է միավորել ճնշված եկեղեցիների և մենաստանների նկարներն ու Գիտությունների ակադեմիայի հավաքածուն մեկ հավաքածուի ներքո՝ հավաքելով շուրջ հազար աշխատանք, որոնք ցուցադրվել են Սուրբ Վիտալիսի մենաստանում, այնուհետև՝ 1802 թվականին, նախկին Jesuit novitiate of Saint Ignatius-ում, որն այժմ կոչվում է via delle Belle Arti 56: 1726 թվականին կառուցել է Ալֆոնսո Տոռեջանին՝ տեղավորելու Գեղարվեստի ազգային ակադեմիայի նոր հավաքածուն։
19-20-րդ դարեր
1815 թվականին նապոլեոնյան կայսրության անկումից հետո ֆրանսիացիների բռնազավթած բազմաթիվ աշխատանքներ Լուվրի թանգարանից վերադարձվեցին քաղաք։ Հավաքածուի առաջին ընդլայնումն իրականացրել է Լեանդրո Մարկոն։ 1826 թվականին Գաետանո Ջորդանին կազմել է հավաքածուի առաջին կատալոգը։ Հավաքածուն կրկին ընդլայնվել է 1844 թվականին, երբ թանգարանին ավելացավ մենաստանի մատուռը, որն ուներ առաստաղների որմնանկարներ, որոնք պատկերում էին «Սուրբ Իգնատիուսի փառաբանումը»։ 1867-1868 թվականներին թանգարանը համալրվել է նոր նկարներով։ 1875 թվականին պատկերասրահը բացվել է հանրության համար, 1882 թվականին ստացել է ինքնուրույն պատկերասրահի կարգավիճակ, 1884 թվականին պատկերասրահը ձեռք է բերել Ձանբեկարիի հավաքածուն։
XX դարի սկզբում Էդոարդո Կոլամարինի ղեկավարությամբ կառուցվել է թանգարանի նոր թևը։ 1960-ական թվականների վերջում Ցեզարե Գնուդիի ղեկավարությամբ և Լեոնե Պանսալդիի նախագծով ստեղծվել է «Salone del Rinascimento», որտեղ տեղավորվել են Sant'Apollonia di Mezzaratta եկեղեցուց գնված որմնանկարները։ 1997 թվականին պատկերասրահը լիովին վերանորոգվել է՝ համապատասխան եվրոպական չափանիշներին։ Պատկերասրահը համարվում է իտալական ամենահայտնի պատկերասրահներից մեկը, միջազգայնորեն հայտնի է և գնահատվում է իր ժամանակավոր ցուցահանդեսների և կրթական գործունեության համար։
Վեցանկյուն
Ուռուցիկ վեցանկյուն
Ուռուցիկ է կոչվում այն վեցանկյունը, որի բոլոր կետերն ընկած են նրա կողմերից կամայականն ընդգրկող ուղղի միևնույն կողմում։
Ուռուցիկ վեցանկյան ներքին անկյունների գումարը 720° է։
Կանոնավոր վեցանկյուն
Կանոնավոր կոչվում է այն վեցանկյունը, որի բոլոր կողմերը հավասար են, իսկ անկյունները 120° են։
Աստղաձև վեցանկյուններ
Բազմանկյունը, որի բոլոր կողմերն ու անկյունները իրար հավասար են, իսկ գագաթները համընկնում են կանոնավոր բազմանկյան գագթների հետ, կոչվում է աստղաձև բազմանկյուն։ Կանոնավորի հետ մեկտեղ կա ևս մի աստղաձև վեցանկյուն, որը կազմված է երկու կանոնավոր եռանկյուններից՝ հեքսագրամա, կամ Դավիթի աստղ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բազմանկյուններ
Գոդիս
Գոդիս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Վանի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մարկ Այզիկովիչ
Մարկ Լվովիչ Այզիկովիչ, խորհրդային և ուկրաինացի երաժիշտ, երգիչ, դերասան, կոմպոզիտոր, «Фестиваль» խմբի գեղարվեստական ​​ղեկավար (1983 թվականից) և մենակատար, 1991 թվականից` Բեռլինի «Հրեական երգի թատրոնի» ղեկավար ։ 2005 թվականին Նյու Յորքում արժանացել է «Տարվա մարդ» կոչմանը ։ 2010 թվականին պարգևատրվել է Գերմանիայի կառավարության կողմից ինտեգրման ուղղությամբ ակտիվ աշխատանքի համար ։
Կենսագրություն
1970 թվականին ավարտել է Խարկովի գեղարվեստի ինստիտուտը` դերասանական վարպետություն և վոկալ մասնագիտություններով, աշխատել է Դնեպրոպետրովսկի թատրոնում ։ 1973 թվականին մեկնել է աշխատելու Սախալինում՝ որպես դերասան-ռեժիսոր, երգել «Прибой» ռեստորանում ։
1976 թվականին դարձել է Պոլտավայի «Краяне» ֆոլկլոր ռոք-անսամբլի վոկալիստը։ 1977 թվականին նոյեմբերին նրա հիման վրա կոմպոզիտոր Մաքսիմ Դունաևսկու հետ համատեղ ստեղծել է «Фестиваль» անսամբլը ։ Այնուհետև «Фестиваль» համույթը ձայնագրել է նվագախմբային երաժշտություն 36 լեգենդար ֆիլմերի և մուլտֆիլմերի համար, ինչպիսիք են` «Դ'Արտանյանը և երեք հրացանակիրները», «Ախ, վոդևիլ, վոդևիլ...», «Թռչող նավը», «Վաճառված ծիծաղ», «Յոթ երջանիկ նոտա», «Վստահություն, որը պայթեց», «Գանձերի կղզի», «Լուսավոր անձնավորություն» և այլն։ Համերգային շրջագայությունների ժամանակ անսամբլի հետ ելույթ են ունեցել Միխայիլ Բոյարսկին, Նիկոլայ Կարաչենցովը, Պավել Սմեյանը, Ժաննա Ռոժդեստվենսկայան, Լյուդմիլա Լարինան, Իրինա Պոնարովսկայան  ։
1990 թվականին՝ խմբի ցրվելուց հետո, Այզիկովիչը մեկնել է Գերմանիա ։ Իր արտասահմանյան կարիերայի սկիզբ դարձել իդիշով գերմանացի կատարող Կարստեն Տրոյկեի հետ․ նա իր ծրագիր է հրավիրել Մարկին, որը եղել է այդ լեզվի կրող, բայց նախկինում պրոֆեսիոնալ մակարդակում երբեք չէր բախվել հրեա բանահյուսության հետ։ Մի քանի տարի անց Այզիկովիչն արդեն հանդես է եկել իր մենահամերգներով, դարձել է 20-ից ավելի ֆիլմերի և երաժշտական ​​ներկայացումների երաժշտության հեղինակ։ Գերմանիայում Այզիկովիչը նկարահանվել է 6 գեղարվեստական ​​ֆիլմերում, կատարել շուրջ տասը դեր թատրոնի բեմում, ձայնագրել 11 ձայնասկավառակ հրեական երգերով և պատրաստել 7 համերգային ծրագիր ։ 1991 թվականին նա ստեղծել և ղեկավարել է Բեռլինի «Հրեական երգի թատրոնը», որի հետ շրջագայել է գրեթե ամբողջ Եվրոպայում ։ Տասը տարվա ընթացքում թատրոնում տեղի է ունեցել 12 պրեմիերա՝ Շոլոմ-Ալեյխեմի «Տեվյեն կաթնավաճառ», «Հոբը» Ի․ Ռոտի վեպի հիման վրա, Ի․ Մանգերի «Մեգիլան», Մ․ Սաֆիրի «Խումեշլիդերը», ինչպես նաև ժամանակակից ստեղծագործություններ։
Մահացել է 2013 թվականի մարտի 17-ին Բեռլինում, ուռուցքային հիվանդությունից ։
Ծանութագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի երգիչներ Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:Ուկրաինացի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ
Տոյկուտ
Տոյկուտ (Тойкут), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կովելի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տոյկուտ գյուղում բնակվում էր 507 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 209,9 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2,42 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կովելի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Գաբրովո
Գաբրովո (Габрово), քաղաք կենտրոնական Բուլղարիայում՝ երկրի աշխարհագրական կենտրոնին մոտ։ Գաբրովոյի մարզի վարչական կենտրոնն է և ամենախոշոր բնակավայրը։ Տեղակայված է Ստարա Պլանինա լեռան հյուսիսային լանջին՝ Շիպկա լեռնանցքի մոտ՝ Յանտրա գետի երկու ափերին։
Քաղաքի բնակչությունը 58.4 հազար մարդ է (2012)։
Պատմություն
Գաբրովոն տնտեսական նշանակություն ձեռք բերեց Բուլղարական երկրորդ թագավորության շրջանում (1187-1393), որի մայրաքաղաքը Վելիկո Տիռնովոյից մի փոքր էր հեռու։
Բալկանյան թերակղզու օսմանյան բռնազավթումից հետո Գաբրովոյի բնակչությունն աճում է նախկին մայրաքաղաքից և գրավված այլ ամրոցներից բնակչության հոսքից։ 1860 թվականին Գաբրովան ստանում է քաղաքի կարգավիճակ։ Բուլղարիայի ազատագրումից հետո (1878) Գաբրովոն զարգանում է իբրև արդյունաբերական կենտրոն և նույնիսկ ստանում է «բուլղարական Մանչեստր» մականունը։ Այժմ քաղաքում զարգացած են թեթև արդյունաբերությունն ու մեքենաշինությունը։
Գաբրովոյի պատվին է անվանվել ապրիլի 1-ին հայտնաբերված աստերոիդ 2206-ը։Պաշտոնական հաղորդագրությունում ասվում է.
Այս փոքրիկ մոլորակը, հայտնաբերված լինելով Ծիծաղի օրը, անվանվում է բուլղարական Գաբրովո քաղաքի պատվին, որը հայտնի է իր հումորով և ուրախ ոգով։
Գաբրովոյի՝ Հումորի և սատիրայի տան ցուցանմուշներում պահվում է 2206-րդ աստերոիդի անվանակոչման պաշտոնական տեղեկագիրը, որը տրված է ԽՍՀՄ Թեորետիկ աստղագիտության ինստիտուտի կողմից։
Բնակչություն
Ստորև բերվում է քաղաքի բնակչության քանակի վիճակագրությունը.
Գաբրովյան հումոր
Քաղաքը Օդեսայի նման հումորի մայրաքաղաք է։ Ամեն տարի այնտեղ անց է կացվում հումորի փառատոն։ Գաբրովցիները հաճախ հանդես են գալիս իբրև անեկդոտների կերպարներ (այսպես կոչված՝ գաբրովյան հումոր), որտեղ սովորաբար ներկայացվում են իբրև չափազանց ժլատ, ամեն ինչ տնտեսելու ձգտող մարդիկ։ Գաբրովոյում է գտնվում իր տեսակի մեջ յուրօրինակ Հումորի ու սատիրայի տունը (Дом на хумора и сатирата), որը պարբերաբար կազմակերպում է հումորային մրցույթներ։
Քույր քաղաքներ
Գաբրովոյի քույր քաղաքներն են.
Հանրահայտ մարդիկ
1900 թվականին Գաբրովոյում է ծնվել Պյոտր Ստեֆանով Ռուսևը՝ Բրազիլիայի առաջին կին նախագահ Դիլմա Ռուսևի հայրը։
Գաբրովոյում է ծնվել բուլղար բանաստեղծ և հրապարակախոս Կրասիմիր Եդրևը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1477 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սան Օգուստին շրջան (Տեխաս)
Սան Օգուստին շրջան (San Augustine County), ԱՄՆ Տեխաս նահանգի 254 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.368 կմ² է, բնակչությունը՝ 8.946 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Սան Օգուստին բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1836 թ.։
Կատեգորիա:Տեխասի շրջաններ
Խադաբա
Խադաբա (արաբերենից թարգմանաբար՝ սարահարթ), բնակելի շրջան Եգիպտոսի Շարմ էլ Շեյխ քաղաքում։ Գտնվում է քաղաքի հարավ-արևմտյան հատվածում՝ Կահիրե գնացող միջպետական ճանապարհին։ Ընկած է Նաամա բեյի և Շարմ էլ Մայայի միջև ։ Գտնվում է բարձրունքի վրա։ Իր աշխարհագրական դիրքով ավելի բարձր է, քան Հին քաղաքը։ Ափամերձ հատվածը ժայռոտ է, իսկ լողափերը կորալային, որոնք ողողվում են Շարմ էլ Մայայի և Ռաս Ում Սիդի ծովախորշերի ջրերով։
Խադաբայի տեղում նախկինում եղել է հին զինվորական կայազոր, որը քաղաքում 1960-ական թվականներին տեղակայել էր Եգիպտոսի նախագահ Գամալ Աբդել Նասերը։ Ներկայումս այն բնակելի շրջան է, որտեղ տեղակայված են ինչպես հյուրանոցներ, այնպես էլ բնակելի տներ։ Խադաբայի ափի երկայնքով, դեպի Ռաս Ում Սիդ ծովախորշը, նոր, ժամանակակից քաղաքային ենթակառուցվածքներ են. հյուրանոցներ, խանութներ, ռեստորաններ, զվարճանքի տարբեր օբյեկտներ։ Գլխավոր տեսարժան վայրերի թվում են փարոսի աշտարակը, «1001 գիշեր» զվարճանքի համալիրը, դելֆինարիումը, ակվապարկը, Իլ Մերկատո առևտրային շրջանը, որտեղ գտնվում է նաև «Virgin Group» խանութը, ինչպես նաև 2004 թվականի հունվարի 3-ին Աքաբայի ծովածոցում տեղի ունեցած ավիավթարի զոհերին նվիրված հուշարձանը։
Բնակելի տները երկու, երբեմն նաև, երեք հարկանի շենքեր են, որոնք հիմնականում կառուցվել են մի քանի տասնամյակ առաջ։ Դրանք միանման են, բաժանված մի քանի բնակարանների։ Շրջանում կա գործող մզկիթ։
Խադաբայի ափերը ժայռոտ են։ Ծովին հասնելու համար երբեմն անհրաժեշտ է օգտվել աստիճաններից։ Խադաբայում լողափերը մեծամասամբ կորալային են։ Ափամերձ հատվածը ծանծաղ է, իսկ ափից մոտ հարյուր մետր հեռավորությունից սկսվում է խորությունը։ Շրջանում դայվերները հետևում են ստորջրյա աշխարհի կյանքին։
Հյուրանոցներ
Խադաբայում կա մոտ 50 հյուրանոց, որոնց մեծ մասը 3 և 4 աստղանի են (եգիպտական չափանիշներով, ոչ միջազգային)։ Սակայն առաջին գծում (ծովի ափին) գտնվող հյուրանոցների մեծ մասը ժամանակակից են և առաջնակարգ։
{|
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շարմ Էլ Շեյխ
Ժողովածու (625)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Մ.թ.ա. 399
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 399
Յասնոգորսկ (քաղաքատիպ ավան, Օլովյանինսկի շրջան)
Յասնոգորսկ (Ясногорск), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Անդրբայկալյան երկրամասի Օլովյանինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 8827 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Անդրբայկալյան երկրամասի Օլովյանինսկի շրջանի բնակավայրեր
Մոնաստիրսկայա Վիսկա
Մոնաստիրսկայա Վիսկա  (Монастырская Виска), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Ուսա գետի աջ ափից 46 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 22 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Աստերոիդների ցանկ (159701-159800)
|}
Աստերոիդների ցանկ (159601-159700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (159801-159900)
Ուկրաինական գիշեր
«Ուկրաինական գիշեր», ռուս նկարիչ Արխիպ Կուինջիի (1841/1842-1910) նկարը, որ ստեղծվել է 1876 թվականին։ Պահվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում ( 879): Նկարի չափերը՝    :
Պատմություն և նկարագրություն
«Ուկրաինական գիշեր» նկարն առաջին անգամ ցուցադրվել է 1876 թվականին Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության 5-րդ ցուցահանդեսում և ունեցել մեծ հաջողություն ։ Այն ցուցադրվել է նաև Փարիզում 1878 թվականին կայացած Համաշխարհային ցուցահանդեսի ռուսական արվեստի բաժնում .: 1878 թվականի «Ուկրաինական գիշեր», «Վալաամե կղզում» («На острове Валааме», 1873, Տրետյակովյան պատկերասրահ), «Чумацкий тракт в Мариуполе» (1875, Տրետյակովյան պատկերասրահ) և «Տափաստան» («Степь», 1875, Յարոսլավլի պատկերասրահ) նկարների համար Կուինջին արժանացել է առաջին աստիճանի դասային նկարչի կոչման ։
Այդ նկարը համարվում է բեկումնային նկարչի ստեղծագործական կյանքում։ Դրանից սկսած այն հեռացել է իր վաղ աշխատանքների ակադեմիական ռոմանտիզմից, և նրա աշխատաքների բնութագրական գիծը դարձել է պատկերի էկզոտիկությունը ։ «Ուկրաինական գիշեր» նկարի մեծ մասը նկարվել է թավշե կապտասև երանգներով, և միայն նկարի աջ մասի գյուղական մազանկա տների բաց գույնի պատերն են վառ փայլում լուսնի լույսի տակ։
Արձագանքներ
Սակայն Կուինջիի արվեստում իսկական հաղթանակ է եղել 1876 թվականի նրա նկարը՝ «Ուկրաինական գիշեր», որը զարդարում է, այդ բառի ամենաիսկական իմաստով, հինգերորդ շրջիկ ցուցահանդեսը։ Կարելի է ասել, որ հենց այդ երևույթներն է Կուինջին առաջին անգամ գտել իր մեջ, կանգնել իր իսկական ուղու վրա, բացահայտել իր գեղարվեստական անհատականության ողջ հարստությունը։ Հենց «Ուկրաինական գիշերվա» հետ պետք է նշել Կուինջիի արվեստում հասուն ժամանակաշրջանի սկիզբը․․․
Արվեստագետ Վլադիմիր Պետրովը Արխիպ Կուինջիի ծննդյան 150-ամյակին նվիրված հոդվածում գրել է ․
Իսկ 1876 թվականին գեղանկարիչն իրեն ցույց է տվել որպես գիշերային տափաստանի անզուգական երգիչ․ Պերեդվիժնիկների 5-րդ ցուցահանդեսում հանդիսատեղի առաջ ներկայացել է «Ուկրաինական գիշերը» (ՏՊՊ)։ Վառ աստղերով ծածկված խոր մուգ կապույտ երկինքը, տափաստանային գյուղակի՝ լուսնի լույսով ողողված սպիտակ խրճիթները, կառուցիկ բրգաձև կաղնիներն ու եղեգնով պատված լճակը նկարչի կողմից նկարվել են լուսագունային ընդհանրացման զարմանալի համարձակությամբ ու «ֆիզիոլոգիական» ճշգրտության ու պոետական ստույգ կեպարի անսովոր միավորմամբ՝ ստիպելով ոչ միայն ապշել պատկերման վարպետությամբ, այլ նաև հիշել «կուսական» ուկրաինական գիշերվա ոգեշնչված պատկերումները Պուշկինի ու Գոգոլի մոտ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արխիպ Կուինջիի նկարներ Կատեգորիա:Տրետյակովյան պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:1876 նկարներ
Դիմ (գյուղ, Չիշմինսկի շրջան)
Դիմ (Дим, Дим), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չիշմինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 35 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չիշմինսկի շրջանի բնակավայրեր
Նաբ (գետ)
Նաբ (Naab), գետ Գերմանիայում։
Աշխարհագրություն
Նաբ գետը թափվում է։ Ակունքը ծովի մակարդակից գտնվում է 394 մ բարձրության վրա։ Գետի ափին են գտնվում Խայդենաբ, Վալդնաբ, Ֆիխտելնաբ, Շվայնաբ, Դյուրշվայնաբ, Ֆիլս։
Հիդրոգրաֆիա
Նաբ գետի երկարությունը կազմում է 165 կմ, ավազանի մակերեսը՝ 5 400 կմ2 է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի գետեր Կատեգորիա:Բավարիայի գետեր Կատեգորիա:Դանուբ գետի վտակներ
Կորնիենկովսկի գյուղական խորհուրդ (Վելիկոբագաչանսկի շրջան)
Կորնիենկովսկի գյուղական խորհուրդ  (Корнієнківська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Վելիկոբագաչևսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Կորնիենկովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1338 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 65,30 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 20,49 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 7 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1920 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հովհաննես առաքյալ
Հովհաննես առաքյալ (יוחנן «Յոհանան» - «Տերը ողորմած է», նաև՝ Հովհաննես Ավետարանիչ, Հովհաննես Աստվածաբան), ըստ Նոր Կտակարանի՝ Հիսուս Քրիստոսի 12 առաքյալներից մեկը, Հակոբոս առաքյալի կրտսեր եղբայրը, Զեբեդեոսի և Սաղոմեի որդին, Հիսուսի սիրելի աշակերտը։ Ավանդական քրիստոնյա եկեղեցիների կողմից նրան է վերագրվում Նոր Կտակարանի կանոնի մաս կազմող ըստ Հովհաննեսի ավետարանի, Հայտնության և Հովհաննեսի երեք ընդհանրական թղթերի հեղինակությունը։
Հովհաննես առաքյալը Նոր Կտակարանում
Համատես Ավետարանները մեզ հայտնում են, որ Հովհաննես առաքյալը Զեբեդեոսի և Սաղոմեի որդին էր, Հակոբոս Զեբեդյանի եղբայրը, Պետրոս ու Անդրեաս առաքյալների որսակիցը, Հիսուսի կողմից առաջին կանչվածներից մեկը (հմմտ. Մատթ. 4:21, Մարկ. 1:19, Ղուկ. 5:10)։ Հովհաննեսի Ավետարանում, հեղինակը, որ ինքը Հովհաննեսն է, իր մասին խոսում է միշտ երրորդ դեմքով՝ չտալով իր անունը. այստեղ նա իրեն անվանում է «մյուս աշակերտ» (Հովհ. 18: 15, 20: 3-4), «աշակերտ...որին Հիսուս սիրում էր» (Հովհ. 19: 27, 20: 2, 21: 7)։
Որպես առաջին աշակերտներից մեկը՝ Հովհաննեսը Պետրոսի, Հակոբոսի և Անդրեասի հետ, հավանաբար, մասնակիցն է եղել Կանայի հարսանիքի և ականատեսը Քրիստոսի առաջին հրաշքի (հմմտ. Հովհ. 2: 2)։ Համատես ավետարանիչները նրան պարտադիր կերպով հիշատակում են 12-ի ցանկում (Մատթ. 10: 3, Մարկ. 3: 17, Ղուկ. 6: 14)։ Ուսումնասիրելով Ավետարանական էջերը՝ գտնում ենք Հովհաննես առքայալին վերաբերող ուշագրավ հետևյալ կետերը.
Հովհաննես առաքյալը Գործք առաքելոցում
Գործք առաքելոցը Հովհաննես առաքյալին շատ քիչ է անդրադառնում՝ նրան միշտ ներկայացնելով Պետրոս առաքյալի հետ միասին։
Հովհաննեսը համարվել է Եկեղեցու երեք սյուներից մեկը, ում Պողոսը հանդիպել է Երուսաղեմում. «երբ Հակոբոսը, Կեփասը և Հովհաննեսը, որոնք սյուներ էին համարվում, իմացան այն շնորհների մասին, որ տրված էին ինձ, հավանության ձեռք մեկնեցին ինձ և Բառնաբասին, որպեսզի մենք գնանք հեթանոսների մեջ, իսկ իրենք՝ հրեաների մեջ» (Գաղ. Բ 9)։
Հովհաննեսը հեղինակ նորկտակարանյան գրքերի
Ավանդաբար Նոր Կտակարանում եղած գրքերից Հովհաննու ավետարանը, Հովհաննու ընդհանրական երեք նամակները և Հայտնության գրքի հեղինակ համարվել է Հովհաննես առաքյալը։ Հովհաննու ավետարանի ներքին վկայությունները հաստատում են Հովհաննեսի հեղինակ լինելը (Հովհ. 21: 25)։ Հօգուտ այս մոտեցման որոշ արտաքին ապացուցներ ևս կան. վաղ եկեղեցու հայրերից Իրենեոս Լուգդոնացին (+202) և Կղեմես Հռոմեացին (+101) փաստում են, որ ավետարանը գրել է Զեբեդեոսի որդի Հովհաննեսը։ Հերապոլսի եպիսկոպոս Պապիասը (60-130) սակայն նշում է, որ հայտնի են եղել երկու Հովհաննեսներ՝ առաքյալը, որ այլևս ողջ չէր, և Երեց Հովհաննեսը, որ տակավին ողջ էր։ Այս վկայությունից ելնելով որոշ գիտնականներ ավետարանի հնարավոր հեղինակ համարում են Հովհաննես Երեցին։ Այնուամենակնիվ եկեղեցական ավանդությունը պնդում է, որ գիրքը գրվել է Եփեսոսում։ Մեկ այլ, երրորդ և ավելի հավանական տեսակետի համաձայն՝ Ավետարանի շարադրման համար տեղեկությունները տվել է Հովհաննես առաքյալը, իսկ գրի է առել Հովհաննես Երեցը։ Այսօր մեկ բան հստակ է, որ այս ավետարանը Հովհաննես առաքյալի հիմնած աստվածաբանական դպրոցի ծնունդ է։ Այսպես է պարագան նաև Հովհաննու առաջին նամակի, որ ոճական և բովանդակային խիստ նմանություն ունի Ավետարանի հետ համեմատած։ Հովհաննու Բ և Գ նամակների հավանական հեղինակ է համարվում Հովհաննես Երեցը։
Հովհաննու Հայտնություն
Հովհաննեսը ավանդաբար համարվել է նաև Հայտնության գրքի հեղինակ, բայց եթե Դ Ավետարանը և երեք թղթերը կարող էին ներագրվել Զեբեդեոսի որդի Հովհաննեսի կողմից գրված, ապա Հայտնության հեղինակի հարցն ավելի խրթին է։ Եթե հաշվի առնենք այն, որ Հովհաննեսն ապրել է մինչև հռոմեական Դոմետիանոս կայսեր (81-96) ժամանակները, ապա հավանական է, որ նա է Պատմոսի տեսանողը, որի տեսիլքները գրի են առնվել Հայտնության գրքում։
Հովհաննես առաքյալի կերպարն արվեստում
Հովհաննես առաքյալը նկարչության, մանրանկարչության և քանդակագործության մեջ ներկայացվել է արծվի կերպարանքով։ Արծիվը խորհրդանշում է առաքյալի ունեցած հզոր ու բարձր թռչող միտքը, որով նա շարադրել է իր Ավետարանը։ Պատկերագրության մեջ Հովհաննեսը ներկայացվում է առանց մորուքի՝ ցույց տալու համար նրա երիտասարդ տարիքը։ Ավելի հաճախ «սիրելի աշակերտը» պատկերվում է Քրիստոսին ավելի մոտ կանգնած, առջևում կամ կողքին նստած։
Հիշատակության օրը
Հովհաննես առաքյալը համարվում է քրիստոնեական եկեղեցու մեծագույն սրբերից մեկը։ Նրա անունով կան բազմաթիվ եկեղեցիներ։ Ավետարանչի տոնը նշվում է բոլոր ավանդական եկեղեցիների կողմից. Հայ Առաքելական Եկեղեցին Հովհաննես Ավետարանչի հիշատակը տոնում է Ս. Ծննդին նախորդող Ավագ տոների ժամանակ, Հունական եկեղեցին՝ սեպտեմբերի 26-ին և մայիսի 8-ին, իսկ Հռոմեական Կաթոլիկ եկեղեցին՝ դեկտեմբերի 27-ին և մայիսի 6-ին։
Հակոբոս առաքյալ
Հովհաննես առաքյալի ավագ եղբայրը, Զեբեդեոսի որդին։
Հովհաննես առաքյալ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Քրիստոնեական սրբեր
Հակոբոս առաքյալ
Հակոբոս առաքյալը Նոր Կտակարանում
Համաձայն Ավետարանի՝ Հակոբոս (եբր.՝ «գարշապարից բռնող», փխբ.՝ «խարդախ») առաքյալը հոր և եղբոր հետ զբաղվում էր ձկնորսությամբ (Մատթ. 4։21)։ Միևնույն ժամանակ Զեբեդյան եղբայրները գործակիցներն էին Պետրոս և Անդրեաս եղբայրների (հմմտ. Ղուկ. 5։10), որոնց հետ էլ կանչվեցին Հիսուսի կողմից (Մատթ. 4։20-21) և հիշատակվում է 12 առաքյալների շարքում (Մատթ. 10։3, Մարկ. Ղուկ. 6։14)։ Հատկանշական է, որ Հակոբոս առաքյալը միշտ հիշատակվում է եղբոր՝ Հովհաննեսի հետ և միշտ ներկա է Քրիստոսի ամենավստահելի աշակերտների եռյակում (տես, Մատթ. 17։1, Մարկ. 5։37, 13։3, 14։33)։ Առհասարակ այս առաքյալի կերպարը գրեթե աննկատ է մնում Նոր Կտակարանում և իր լույսը կարծես ստանում է Հովհաննես առաքյալի միջոցով։ Գոյություն ունի ավետարանական երկու դրվագ, որտեղ Հակոբոսի կերպարը թեև ոչ Հովհաննեսից առանձին, սակայն առավել ընդգծված է.
Այս դրվագը առիթ է հանդիսացել, որպեսզի Քրիստոսը եղբայրներին անվանի Բաներեգես՝ Որոտման որդիներ (հմմտ. Մարկ. 3։17)։
Հիշատակության օրը
Սուրբ Հակոբոս Զեբեդյան առաքյալը Ընդհանրական Եկեղեցու սուրբ է։ Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին տոնում է նրա տոնը 12 առաքյալների հետ և տարեվերջին՝ Սուրբ Ծննդյանը նախորդող Ավագ Տոների շարքում՝ Հովհաննես առաքյալի հետ միասին նույն օրը։ Հույն եկեղեցին տոնում է ապրիլի 30-ին, Լատին եկեղեցին՝ հուլիսի 25-ին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու Վարդապետություն Կատեգորիա:Քրիստոնեական սրբեր
Կորվին ամրոց
Կորվին ամրոց (Castelul Corvinilor, Vajdahunyadi vár), Հունյադի ավատատիրական տան տոհմի բնակատեղի, Տրանսիլվանիայի հարավում՝ ժամանակակից ռումինական Հունեդոարա քաղաքում։ Մատվեյ Կորվինի հայրը՝ Յանոշ Հունյադին, այն կառուցել է 15-րդ դարում Զլաշտե գետակի մոտ վեր խոյացած ժայռի վրա։
Ամրաշինական կառույցի առաջին ձեռագիր հիշատակումը պատկանում է 14-րդ դարին։ Այն ժամանակ ամրոցն օվալաձև էր, միակ պաշտպանական աշտարակը գտնվում էր հյուսիսային թևում, իսկ հարավային կողմից այն փակում էր քարե պատը։ 1409 թվականին մարտական ծառայությունների համար Վայկ Հունյադին՝ Յանոշ Հունյադիի հայրը, ամրոցը և նրան հարակից հողը նվեր է ստանում Հունգարիայի թագավոր Սիգազմունդից։
Յանոշ Հունյադին իրականացրեց վերակառուցման երկու փուլ և ամրոցի ու նրա հարակից հողատարածքի ընդլայնում։ Առաջին փուլը 1441-1446 թվականներին էր, և այդ ժամանակ կառուցվեցին յոթ աշտարակներ՝ չորս կլոր և երեք եռանկյուն։ Երկրորդ փուլը 1446-1453 թվականներին էր. հենց այդ ժամանակ հիմնեցին մատուռը, կառուցեցին հիմնական դահլիճները և օժանդակ կառույցներով հարավային թևը։
Յանոշի մահից հետո ամրոցն անցավ նրա որդի Մատյաշին (Մատվեյ Կորվինին)։ Նրա հրամանով հյուսիսային թևում կառուցվեց սյունասրահ (հայտնի «Մատյաշի սյունասրահ» անունով), ավարտին հասցվեց մատուռը և շարունակվեցին ամրոցի զարդարման աշխատանքները։ Այդ ժամանակ ամրոցը դարձավ Արևելյան Եվրոպայի համար բացառիկ կառույց, որի տեսքում համատեղված էին ուշ գոթիկայի և վաղ Վերածննդի տարրեր։
Հունյադիները ամրոցին տիրեցին մինչև 1508 թվականը, ինչից հետո կառույցը փոխեց 22 տիրոջ։ 17-րդ դարում ամրոցի պատմությունը կապված է Գաբոր (Գաբրիել) Բեթլենի հետ, ում ղեկավարությամբ կատարվեցին այն ժամանակվա պահանջներին համապատասխան ներքին և արտաքին որոշ վերափոխություններ։ Հայտնվեց սպիտակ աշտարակը, տեղադրեցին հրետանային հարթակը և կառուցեցին Բեթլենի պալատը, որը դարձավ միջին և ուշ Վերածննդի ոճերի համատեղության օրինակ։ Կառուցվեց նաև աշտարակ նոր մուտքի համար։
18-րդ դարում ամրոցն դարձավ Հաբսբուրգների հարստության սեփականությունը, ովքեր այն դարձրեցին պղնձի արդյունահանումը և երկաթյա իրերի պահպանումը կոորդինացնող վարչական կենտրոն (1724-1854):
Մանր փոփոխությունների և աննշան վերակառուցումների շարքից հետո, 1854 թվականին ամրոցում փայտե ճարտարապետական մասերը ոչնչացնող հրդեհ է տեղի ունենում։ Վերականգնողական աշխատանքները շարունակվում են մինչև 1868-ից մինչև 1874 թվականները։ Դրանց արդյունքում տանիքն ամբողջությամբ փոխվում է կղմինդրյա տանիքով, իսկ Բեթլենի պալատի կողքին կառուցվում է նեոգոթիկայի ոճի ճակատ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռումինիայի ամրոցներ Կատեգորիա:Տրանսիլվանիա Կատեգորիա:Ռումինիայի թանգարաններ Կատեգորիա:Ամրոցներ այբբենական կարգով
Մ.թ.ա. 398
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 398
Վասիլի Սուրիկով (ֆիլմ)
«Վասիլի Սուրիկով» («Василий Суриков»), պատմակենսագրական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Անատոլի Ռիբակովը   «Մոսֆիլմ»  կինոստուդիայում 1959 թվականին։ Ֆիլմը պատմում է ռուս հայտնի գեղանկարիչ Վասիլի Իվանովիչ Սուրիկովի կյանքի երկու տասնամյակի մասին ։ Նրա կենսագրության վերաբերյալ փաստերը ներկայացվում են կինոժապավենին հատուկ գրական-գեղարվեստական մեկնաբանությամբ։
Սյուժե
1860-ական թվականների վերջին Կրասնոյարսկից մեկենաս, ոսկու արդյունաբերող Պ. Ի. Կուզնեցովի ֆինանսական աջակցության շնորհիվ տաղանդավոր պատանի Վասիլի Սուրիկովը մեկնում է Սանկտ Պետերբուրգ և եռամսյա պատրաստությունից հետո քննություններ է հանձնում Գեղարվեստի ակադեմիա ընդունվելու համար։
Չնայած նրան, որ Սուրիկովի առաջին մեծ նկարը՝ «Ստրելեցների մահապատժի առավոտը», գնել է Տրետյակովը, յուրաքանչյուր հաջորդ աշխատանքը, Սուրիկովի՝ ինքն իր հանդեպ ունեցած բարձր պահանջկոտության պատճառով ավելի շատ ժամանակ ու ջանք էր պահանջում։
Նկարչի հավատարիմ օգնականը եղել է նրա կինը՝ Լիզան, ում անժամանակ մահը առիթ է հանդիսացել հայրենի Կրասնոյարսկ վերադառնալու համար։ Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերությունից նրա ընկերներ Իլյա Եֆիմովիչ Ռեպինը և Իվան Նիկոլաևիչ Կրամսկոյը միշտ պատրաստ են տալ ընկերական խորհուրդ և անհրաժեշտ աջակցություն։
Որոշ ժամանակ Սուրիկովը մտերիմ է եղել Ալեքսեյ Լունյովի հետ, որը խոստումնալից նկարիչ էր, սակայն իր տաղանդը վատնել է փոքր սրահների պատվերների վրա։ Լունյովի վառ ստեղծագործական տաղանդը տխուր վախճան է ունեցել, և նա կյանքն ավարտել է ցավալի խելագարությամբ ։
Սուրիկովի՝ «Մենշչիկովը Բերյոզովոյում» նկարի համար բնորդի տանջալի որոնումներն արդյունք են տվել, նա խանդավառությամբ է աշխատում մասշտաբային կտավի վրա և  հետագայում ստանձնում է ռուսական եկեղեցական պառակտման պատմությունից բարդ սյուժեի մարմնավորումը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:1959 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային կենսագրական ֆիլմեր
Հանա Հեգերովա
Հանա Հագերովա, սլովակ երգիչ և դերասանուհ։ Հաճախ անվանվում է Չեխոսլովակիայի շանսոնի թագուհի, նրան ճանաչում են հիմնականում որպես շանսոն երգչուհի։ Հեգերովան ճանաչում է ձեռք բերել հատկապես գերմանախոս երկրներում։ Ապրում է Չեխիայի Պրահա քաղաքում։
= Կենսագրություն = Հանան 1937 թվականից մինչև 1942 թվականը Սլովակիայի ազգային թատրոնին կից բալետի դպրոց է հաճախել։ 1950 թվականին Կոմարնոյում տարրական կրթությունը ավարտելուց հետո աշխատել է Սկոդա Վորկս գործարանում և որպես ուսուցիչ մասնագիտական դպրոցում։ 1951-1953 թվականներին Հեգերովան մասնակցել է պետական թատերական կոնսերվատորիայի մասնագիտական դասընթացներին, ապա 1957 թվականին միացել է Ժիլինաում Պետեր Յիլեմնիցկու թատրոնի թատերախմբին։
1954 թվականին Հենգովան «Ֆրոնայում» ֆիլմի գլխավոր դեր է խաղացել Հանա Չելկովի անունով։ Պրահա ժամանելուց հետո չեխ նշանավոր դերասան Յան Վերիխը նրան առաջարկել է անդամակցել ABC թատրոնին, սակայն հրաժարվել է ։ 1958 թվականից մինչև 1961 թվականը նա ելույթ է ունեցել Պրահայի Ռոկոկո թատրոնում, իսկ 1961-1966 թվականներին սեմաֆոր թատրոնում, որտեղ հանդես է եկել ջազային օպերայում։ Հեգերովայի երգացանկում եղել են չեխ և սլովակ հեղինակների բազմաթիվ երգեր ինչպիսիք են Էդիթ Պիաֆի («ԻմՊարոն»), Ժակ Բրելի («Ne me quitte pas»), Կուրտ Վայլի («Surabaya Johnny») և այլ երգիչների երգերի չեխերեն տարբերակները : 1967 թվականին Հանա Հեգերովան Փարիզի Օլիմպիայում երգել է Ժակ Բրելի և Շառլ Ազնավուրի երգերը։ Նաև հանդես է եկել Մոնրեալի համաշխարհային ցուցահանդեսում։ 1977-1981 թվականներին Չեխոսլովակիայի կարգավորման ժամանակ Հեգերովան ստիպված էր դադարեցնել իր գործունեությունը արտասահմանում, և նրա համերգային գործունեությունը նույնպես սահմանափակված էր Չեխոսլովակիայում։ Թավշյա հեղափոխությունից հետո սկսել է ավելի հաճախ ելույթ ունենալ հանրության առջև։ Այդ ժամանակ ստացել է բազմաթիվ երաժշտական մրցանակներ, օր.Պլատինե սկավառակ 1992 թվականին, իսկ չեխական Գրեմին՝ 1996 թվականին։ 2002 թվականին Հանա Հեգովան Չեխիայի նախագահ Վացլավ Հավելի կողմից արժանացել է պատվո մեդալի ։
2011 թվականի օգոստոսին ազգային մամուլը հայտարարել է, որ Հանան որոշել է հեռանալ երաժշտական միջավայրից՝ ասելով MusicServer-ին «Ես որոշեցի, որ այլևս չեմ ուզում դա։ Ես չեմ ուզում երգել,ես չեմ ուզում դուրս գալ հանրության առաջ։ Ես ուզում եմ ազատվել սթրեսից:Ես ուզում եմ վայելել իմ խաղաղ օրերը իմ շան հետ» ։
2014 թվականի դեկտեմբերին նրան հիվանդանոց են տեղափոխվել սրտի լուրջ խնդիրներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չեխ երգչուհիներ Կատեգորիա:Սլովակ երգչուհիներ Կատեգորիա:Սլովակ դերասանուհիներ
Լաթերանյան պալատ
Լաթերանյան պալատ (Palazzo del Laterano), պալատ Հռոմում, օգտագործվել է IV դարից մինչև XIV դարի սկիզբը։ Տարբեր ժամանակներում եկեղեցական ժողովները հիմնականում անց են կացվել այստեղ։ Այդ ժողովներից մի քանիսը եղել են տիեզերական ժողովներ։ Պալատը ստացել է «Գլխավոր կաթոլիկական տաճար» անվանումը՝ Լաթերանյան բազիլիկ։
Պատմություն
1308 թվականին բազիլիկան և պալատը գրեթե ոչնչացվել էին հրդեհից։ Պալատը վերակառուցվեց, սակայն նա կորցրեցի իր դերը։ Ճարտարապետական նրբությունները ձևավորվել են Պալլացո Ֆարնեզի կողմից։ Լաթերանյան պալատում հնում նույնիսկ եղել են Վատիկանի մի քանի ցուցահանդեսներ օրինակ՝ ազգաբանական թանգարան և աշխարհիկ արվեստի ու լուսավորչական թանգարանը։ Հիմա այստեղ առանձնանաում է Վատիկանի պատմական թանգարանը։
Ձևավորում
Նոր (ամառային) նստավայրը կառուցվել է 1586 թ. Սիքստա V-ի հրամանով և Դոմենիկո Ֆոնտանայի էսքիզով։ Ճարտարապետական նրբությունները ձևավորվել են Պալլացո Ֆարնեզի կողմից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հռոմի պալատներ Կատեգորիա:Պապության պատմություն
Լուսաղբյուր (Լոռու մարզ)
Լուսաղբյուր, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Սպիտակ համայնքում ։
Մարզկենտրոն Վանաձորից հեռու է 42 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Գյուղը գտնվում է Ջաջուռի լեռնանցքի հյուսիսարևելյան մասում՝ ծովի մակերևույթից 1800 մ բարձրության վրա։ Վերանվանվել է Լուսաղբյուր 1946 թվականի ապրիլի 26-ին ։
Բնակչությունն զբաղվում է անասնապահությամբ, հացահատիկի և շաքարի ճակնդեղի մշակությամբ։
Աշխարհագրություն
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1850-1900 մ բարձրության վրա, տեղակայված է Ջաջուռի լեռնանցքի հյուսիսարևելյան մասում, հաճախակի են հյուսիսային սառը քամիները։ Ձմեռը երկարատև է և ցուրտ, իսկ ամառը կարճ և զով։ Համայնքի վարելահողերի 80% հիմնականում անջրդի են։ Ջրովի հողատարածքները (128 հա) ոռոգվում են Նալբանդի ջրանցքի միջոցով։ Մշտական (կանոնավոր) ոռոգելի է միայն տնամերձ հողերից 30 հա, որի պատճառով էլ արտադրվում է հիմնականում անասնակեր, քիչ քանակությամբ հացահատիկ, կարտոֆիլ և բանջարեղեն։
Պատմություն
Լուսաղբյուր գյուղը բնակեցվել է 1828 թ. Ռուս-պարսկական պատերազմի հետևանքով արևմտյան Հայաստանի Բասեն գավառից արտագաղթված ազգաբնակչությամբ։ Շուրջ 160 տարի առաջ գյուղը կրում էր օտարազգի անուն՝ Աղբոըլաղ, որ նշանակում է սպիտակ ջուր։ Եվ քանի որ սարերից հոսող ջրերն իսկապես սպիտակ, պարզ և զուլալ են, ուստի Աղբուլաղը վերանվանվեց Լուսաղբյուր։ Այս գյուղը նշանավորվել է նրանով, որ այստեղ էր հանգրվանում ռուսական բանակի կայազորը։
Գյուղի հիմնադրման առաջին իսկ տարիներից այստեղ կառուցվեց հայ առաքելական եկեղեցի, որին վիճակված էր այն նույն ճակատագիրը ինչ բոլոր գյուղական եկեղեցիներին։ 1920 թ. այն փակվեց, իսկ 1988 թվականի երկրաշարժի ժամանակ հիմնահատակ ավերվեց։ Սբ. Փրկիչ մատուռը, որ միջնադարյան կառույց է համարվում, գտնվում է գյուղից 1.5 կմ արևմուտք։ Այն վերջերս է վերակառուցվել և վերաոծվել, դառնալով սրբատեղի գյուղի բնակիչների համար։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Լուսաղբյուրի մշտական բնակչությունը կազմել է 917, առկա բնակչությունը` 881 մարդ ։ 1831 թվականից ի վեր բնակեցված է հայերով, որոնց նախնիների մի մասը 1829-1830 թվականներին տեղափոխվել է Արևմտյան Հայաստանի Վանի, Մուշի և Բասենի շրջանների գյուղերից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի գյուղեր
Ոգիներ
Ոգի, փիլիսոփայական հասկացություն, որը, մատերիալիստական մեկնաբանությամբ, ընդգրկում է գիտակցությունն իր տարբեր դրսևորումներով, որոնք կազմում են հոգևոր կյանքի տարբեր ոլորտները, մարդու անհատական հոգևոր կյանքը՝ նրա գիտակցությունն ու ինքնագիտակցությունը, իդեալականի բնագավառը՝ որպես ընդհանրապես հոգեկանի ձևեր, և հասարակության հոգևոր կյանքը՝ հասարակական գիտակցության ձևերը։ Մասնավոր դեպքերում ոգին այն բարոյական, գեղագիտական, ճանաչողական, սոցիալական և այլ գաղափարներն ու իդեալներն է, որոնք իմաստավորում են հասարակական կեցությունը, այս առումով խոսում են «ժողովրդի ոգու», «ժամանակի ոգու», «ազատության ոգու» մասին և այլն։ Փիլիսոփայության պատմության մեջ «Ոգի» հասկացությունը ընդհանրացվել է որպես այն ամենի կրողը, ինչ օրինաչափ, նպատակադիր բնույթ է տալիս աշխարհի երևույթներին՝ «շնչավորում է» անկենդան բնությունը, այդպիսին է նուսը։ Օբյեկտիվ իդեալիզմը բացարձակացնում է բնության այդ ակտիվ օրինաչափ, նպատակադիր կողմը՝ ոգուն հռչակելով «մեռյալ» բնության նկատմամբ առաջնային։ Գերմանական փիլիսոփայական ավանդույթի մեջ առանձնացվում են, ի տարբերություն բնության փիլիսոփայության և բնագիտության, ոգու փիլիսոփայությունը և ոգու մասին գիտությունները՝ նկատի ունենալով մարդու հոգևոր զարգացման և հասարակության պատմությունը, մշակույթի ոլորտը։ Կրոնի մեջ և կրոնափիլիսոփայական ուսմունքներում ոգին, ըստ էության, մարմնից անջատված, ինքնուրույն բացարձակ գոյությամբ օժտված հոգին է՝ ի հակադրություն մարմնի, որը «հողեղեն» է՝ օժտված հարաբերական, անցողիկ, անիսկական գոյությամբ։
Ծագում
Ոգիների պաշտամունքը ծագել է նախնադարյան հասարակարգում և հետագայում դարձել կրոն, հավատքների բաղադրատարր։ Ոգիների մասին դատողություններն ու պատկերացումները սովորաբար առասպելաբանական են և չեն ենթարկվում տրամաբանության օրենքներին։ Որոշ ժողովուրդների, այդ թվում հին հայերի հավատքում, ոգիներն համարվել են չար՝ այսինքն մարդուն վնասող և բարի՝ մարդուն օգնող, հովանավորող։ Ոգիների մասին հին հավատքը պահպանվել է ժողովրդական ավանդազրույցներում, դրանց միջոցով՝ նաև գրականության և կերպարվեստի մեջ։
Ոգի հասկացությունը որպես անիրական (ոչ նյութական) մատերիա
Ոգին ըստ էության, մարմնից անջատված, ինքնուրույն բացարձակ գոյությամբ օժտված մարդկային հոգին է։ Ի հակադրություն, իրական մատերիայի (մարդկային մարմնի) հետ սերտ կապակցված հոգու՝ ոգին զուտ վերացական, ոչ նյութական՝ այսինքն անիրական մատերիական որակ է։ Ոգին իր գոյության ընթացքում՝ ի տարբերություն հոգեկանի, ըստ իր բնութագրական էությունների փոփոխություն չի կրում և մնում է այնպիսին՝ ինչպիսին անջատվել է մահացած մարմնից։
Ըստ հին կրոնական և ժողովրդական հավատալիքների՝ ոչ նյութական մատերիական գոյացություններ համարվող ոգիական էությունները, երկար ժամանակ (մոտ 3 օր) գտնվում են իրենց նախատիպի՝ տվյալ հոգին կրողի (իրական մատերիական մարդ անհատի) մահացած մարմնի բիոէներգետիկ դաշտում և միայն այդ անորոշ անցումային (ինկուբացիոն) ժամանակահատվածը հաղթահարելուց հետո վերջնական անջատվում են նրանից և սկսում իրենց ինքնուրույն գոյությունը անիրական մատերիայում կամ այսպես կոչված «հանդերձյալ աշխարհում»։ Ոգիական անիրական մատերիական գոյացությունների որոշ ձևեր՝ հատկապես ինքնասպանություն գործած, կամ իրական մատերաիական կյանքում իրենց հոգուն հարազատ հույժ կարևոր գործեր կիսատ թողած անհատների ոգիական էությունները, դժվարությամբ են կտրվում իրական մատերիական աշխարհից և համակերպվում անիրական մատերիական աշխարհին։ Այդպիսի ոգիական գոյացություններին ժողովրդական մեկնաբանությամբ անվանում են ուրվականներ, որոնք համարվում են իրենց կենդանի տոհմակիցների հովանավորներն ու աջակիցները, իսկ եթե չեն արժանացել ապրողների կարեկցանքին ու ողորմածությանը՝ հանդես են գալիս որպես վրեժխնդիր ու պատժող ուժեր։ Մարդկային հին կրոնական հավատալիքներում (բուդաիզմ, մազդեականություն, հուդաիզմ և այլն) ոգիական ոչ նյութական գոյացությունները կոչվել են «ֆրավաշիներ», որոնք հանդիսանում էին մեռած մարդկանց հոգիների ոչ նյութական կրողները և նրանց շարունակողները հանդերձյալ աշխարհում, ու անհուն, մեծաքանակ բազմություն էին կազմում այդ անիրական մատերիայում։
Փիլիսոփայության մեջ այն բոլոր ուսմունքներին, որոնք սուբստանց են համարում հոգևորի շարունակություն համարվող ոգեղենի գոյությունը, ընդունված է կոչել սպիրիտուալիզմ։ Սպիրիտուալիզմը որպես փիլիսոփայական տերմին առաջին անգամ օգտագործել է Վ. Կուզենը, հետագայում Սպիրիտուալիստական են կոչվել XIX-XXդ.դ. ֆրանսիական և իտալական փիլիսոփայության մի շարք ուղղություններ։ Ըստ էության Սպիրիտուալիստական են նաև Պլատոնի, Գ. Լայբնիցի, Ջ. Բերկլերի և ուրիշների փիլիսոփայական պատկերացումները անիրական մատերիայի մասին։
Չար ոգիներ
Չարադևերից Խուժք ու Դրուժք կոչվողները համարվել են արդարության թշնամիներ, խառնակիչներ, խաբեբաներ ու մատնիչներ, այստեղից էլ առաջացել են խուժադուժ, խուժան, դրուժան, դժնի, դժնդակ և այլ արտահայտություններ։ Թուխք կամ Տուխս կոչվածները դիտվել են խոր խավարում բնակվող կույր չարադևեր։ Շիդարք կոչվածները իբր կուրացրել են մարդու միտքն ու բանականությունը։ Ըստ զրույցի, դրանք են խելահեղել և Մասսի վիհում բանտարկել որսի ելած Արտավազդ արքային։ Չարադևերից հիշվում են նաև Վշտիկը, Գիշերակին, ով իբր վնասում է ճանճի կերպարանքով, Այսը՝ ով վնասում է հիվանդաբեր քամիների ձևով, Սիրադևը, Պարառու դևը և այլն։ Չար ոգիների կարգն են դասվել Սատանան, ճիվաղը, ով փցուն, այլանդակ և շահամոլ ոգի է, Թպղան՝ չար ու ահարկու ոգի, Խիպիլիկը կամ Խըպիլիկը՝ քնածներին ճնշող, տանջող և մղձավանջի մատնող ոգի, Ալը կամ Ալքը, ով հափշտակում էր նորածիններին և այլն։ Հոգեառ ոգին կոչվել է Գրող, Կրող կամ Առնակ։ Բարու կերպարանքով քողարկվող, խաբեությամբ կործանող ոգուն անվանել են Նեռ։
Բարի ոգիներ
Հայոց մեջ բարի ոգիներին անվանել են քաջքեր, ուրվականներ, հավերժահարսներ, հրեշտակներ և այլն։ Քաջքերը ներկայացվել են որպես լեռնաբնակներ, արդարության պաշտպաններ, խիզախ պատերազմողներ, նաև գինեմոլներ, ահարկու պատժողներ, բերք հափշտակողներ։ «Քաջ» կամ «քաջք» անունով են կերտվել հին հայկական մի շարք տեղանուններ, որոնցից են Քաջավազ դաշտ, Քաջաքար լեռ, Քաջբերունիք գավառ, Քաջաց քաղաք, Քաջատուն ավան և այլն։ Ննջեցյալների ոգիներն՝ ուրվականները, համարվել են իրենց կենդանի տոհմակիցների հովանավորողներն ու աջակցողները, իսկ եթե չեն արժանացել ապրողների կարեկցանքին ու ողորմածությանը՝ վրեժխնդիր ու պատժող ուժեր։ Ուրվականների սրբազան խորհրդանիշը համարվել է Ուրուն, իսկ էգը՝ Ուհի կամ Ուրհի։ Վերջինս հայկական մի շարք անվանումների հետ արտահայտում է իգականություն (դիցուհի, աստվածուհի, սրբուհի, թագուհի և այլն)։ Բարի ոգիների բարեհաճությունը շահելու համար կատարվել են հմայական արարողություններ։
Շկրոբոտի (գյուղ, Նեդրիգայլովի շրջան)
Շկրոբոտի (Шкроботи), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շկրոբոտի գյուղում բնակվում էր 2 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մ.թ.ա. 397
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 397
Ռիզդվյանոե
Ռիզդվյանոե (Різдвяне), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վալկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1856 թվականին։
Մի ճանապարհի ուղևորություն (ֆիլմ)
Մի ճանապարհի ուղևորություն (lit. Glory Day), հարավկորեական ֆիլմ։ Նկարահանումները սկսվել են 2015 թվականի մայիսի 1-ին և ավարտվել հունիսի 7-ին ։ Ֆիլմը ցուցադրվել է 20-րդ Busan International Film Festival-ի ժամանակ, որը տեղի է ունեցել 2015 թվականի հոկտեմբերի 1-ից 10-ը ։ Ֆիլմի DVD տարբերակի թողարկումը տեղի է ունեցել 2016 թվականի հոկտեմբերի 27-ին ։
Համառոտագիր
Պատմությունը չորս լավագույն ընկերների մասին է, ովքեր գնում են ճանփորդության նախքան նրանցից մեկի բանակ զինակոչվելը, նրանցից ճակատագիրը երես է թեքում, և կյանքը դուրս է գալիս վերահսկողությունից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կորեերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Հարավկորեական ֆիլմեր Կատեգորիա:2015 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հարավկորեական դրամա ֆիլմեր
Սան Խասինտո շրջան (Տեխաս)
Սան Խասինտո շրջան (San Jacinto County), ԱՄՆ Տեխաս նահանգի 254 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.479 կմ² է, բնակչությունը՝ 22.246 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Քոլդսպրինգ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1870 թ.։
Կատեգորիա:Տեխասի շրջաններ
Դեմիրկուս
Դեմիրկուս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Վանի գավառում ։
Տայսոն (ֆուտբոլիստ)
Տայսոն Բարսելոս Ֆրեդա, կամ պարզապես Տայսոն (Taison Barcellos Freda, ), բրազիլացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Դոնեցկի Շախտյորի կազմում։ Խաղում է հարձակվողական կիսապաշտպանի և վինգերի դիրքում ։
Դեմիրկուս
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Տայսոն (ֆուտբոլիստ)
Ինտերնասիոնալ
Իր պրոֆեսիոնալ կարիերան Տայսոնը սկսել է Ինտերնասիոնալում։ Ինտերնասիոնալի առաջին թիմում իր դեբյուտը նշել է 2009 թվականին՝ շուտով դառնալով թիմի հիմնական խաղացող։ 2009 թվականին դարձավ Լիգա Գաուշուի լավագույն ռմբարկու՝ խփած 15 գոլերով՝ օգնելով իր թիմին հաղթել առաջնությունը ։ Թեև Տայսոնը Ինտերնասիոնալի կազմում չհաղթեց Բրազիլիայի Սերիա A-ն, նա 2010 թվականին հաղթեց Լիբերտադորեսի գավաթը՝ եզրափակչում պարտության մատնելով մեքսիկական Գվադալախարային ։
Մետալիստ
Տայսոնի ծառայություններով հետաքրքրված էին Նապոլին և Վոլֆսբուրգը, սակայն 2010 թվականին նա տեղափոխվեց Խարկովի Մետալիստ 6 միլիոն եվրոյի դիմաց ։ Նա սկսեց լավ հանդես գալ Ուկրաինայում՝ ստվերելով Վիլյանին որպես լավագույն նոր տրանսֆեր։ Իր դեբյուտը նշեց սեպտեմբերի 12-ին՝ Զարյա Լուգանսկի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը խփեց սեպտեմբերի 19-ին՝ Արսենալ Կիևի դեմ խաղում ։ Մետալիստի կազմում Տայսոնը անցկացրեց 3 մրցաշրջան՝ անցկացնելով 83 հանդիպում և դառնալով 20 գոլի հեղինակ։
Շախտյոր Դոնեցկ
2013 թվականի հունվարի 1-ին Տայսոնը տեղափոխվե Շախտյոր Դոնեցկ 12․4 միլիոն եվրոյի դիմաց ։ Իր դեբյուտը Շախտյորի կազմում նշեց փետրվարի 13-ին՝ Չեմպիոնների Լիգայի Բորուսիա Դորտմունդի դեմ խաղում  ։ Իր առաջին գոլը խփեց մայիսի 19-ին՝ Մետալուրգ Զապորոժիեի դեմ խաղում։ Այս խաղում նա տվեց նաև գոլային փոխանցում և ճանաչվեց խաղի լավագույն ֆուտբոլիստ ։ Մայիսի 22-ին՝ Ուկրաինայի գավաթի եզրափակչի Չեռնոմորեց Օդեսայի դեմ խաղում Տայսոնը դարձավ գոլի հեղինակ՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 3-0 հաշվով ու նվաճել Ուկրաինայի գավաթը ։ Հուլիսի 10-ին բրազիլացին գոլի հեղինակ դարձավ նաև Ուկրաինայի սուպերգավաթի Չեռնոմորեցի դեմ խաղում, իսկ Շախտյորը հաղթեց Ուկրաինայի սուպերգավաթը ։ Իր առաջին գոլը Չեմպիոնների Լիգայում խփեց 2013 թվականի հոկտեմբերի 2-ին՝ Մանչեսթեր Յունայթեդի դեմ խաղում  ։
Միջազգային կարիերա
Ուկրաինայի հավաքականի գլխավոր մարզիչ Միխայիլ Ֆոմենկոն հայտարարեց, որ Տայսոնը կարող է հանդես գալ Ուկրաինայի ազգային հավաքականի կազմում։ Տայսոնը հայտարարեց, որ եթե նրան հայտարարեն Ուկրաինայի հավաքական, նա կընդունի հրավերը ։ Այնուամենայնիվ, 2016 թվականի օգոստոսի 22-ին Տայսոնը հրավիրվեց Բրազիլիայի ազգային հավաքական։ Իր դեբյուտը նշեց սեպտեմբերի 7-ին՝ Կոլումբիայի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը խփեց 2017 թվականի հունիսի 13-ին՝ Ավստրալիայի դեմ խաղում  ։
Ակումբային վիճակագրություն
2018 թվականի մարտի 3-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2018 թվականի մարտի 3-ի դրությամբ
Ակումբային
Ինտերնասիոնալ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ինտերնասիոնալի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մետալիստի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Շախտյոր Դոնեցկի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ