cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վիկտորյա Բենեդիկտսոն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեդ գրողներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:19-րդ դարի շվեդ կին գրողներ
Թուր Կայծակին
Թուր Կայծակին, թուր-կեծակի, «Սասնա ծռեր» հայ ժողովրդական Էպոսի գլխավոր հերոսների զենքը։ Հիշատակվում է «Թուր կեծակին», «Կեծական թուր» և այլ ձևերով։ Ներկայացվում է որպես ամենահատու կայծակնափայլ թուր, որը շերտում է երկաթն ու պողպատը։
Նրանով Սասունցի Դավիթը կտրում է 40 գոմեշի կաշին, նույնքան ջրաղացքարը, երկու կես անում Մսրա Մելիքին։ Ժողովուրդը Թուր Կայծակին պատկերացրել է իբրև իսկական կայծակ, որից կրակ է թափվում ու վառում մարդկանց։ Նույն պատկերացմամբ՝ այն զոդվել է երկնաքարից կամ շանթաքարից (մետեորիտ), կամ ձեռք բերվել ծովի հատակից։
Կատեգորիա:Սառը զենքեր Կատեգորիա:Դիցաբանական զենքեր Կատեգորիա:Սասնա ծռեր
Ժիրովայա (այլ կիրառումներ)
Ժիրովայա, կարող է վերաբերել՝
Ժնև (այլ կիրառումներ)
Ժնև, կարող է վերաբերել՝
Տիգրան Ադամյան
Տիգրան Օսիկի Ադամյան (նոյեմբերի 8, 1938, Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - նոյեմբերի 20, 2018, Գյումրի, Հայաստան), հայ թավջութակահար, Գյումրիի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի երաժիշտ։
Ծնողները
Հայրը՝ Իշխան Մուրադյանը եղել է 1918 թվականին Հայաստանի թուրքահպատակ հատվածից Գյումրի փախած գաղթական մոր զավակ։ Կարսի մարզի Ուզունքիլիսա գյուղում թուրքերը կոտորում են տղամարդկանց, այդ թվում Իշխանի 22-ամյա հորը՝ Ծառուկին, իսկ մայրը՝ Հռիփսիմեն, երկու որդիների՝ չորս տարեկան Աղասիի և երկու տարեկան Իշխանի հետ փախչում է Գյումրի։ Գյումրիում Հռիփսիմեն սկսում է հարուստ ընտանիքների համար լվացարարություն անել և վաստակած չնչին գումարով հոգալ երկու որդիների կարիքները։ Մեկ օր էլ վերադառնալով տուն, տեսնում է, որ փոքր տղան՝ Իշխանը չկա։ Չորսամյա Աղասիի թոթովանքից մի կերպ իմանում է, որ մի կին եկել, եղբորը տարել է, երբ իրենք միասին խաղալիս են եղել դրսում։ Երկար հարցուփորձերից հետո իմանում է, որ Իշխանին տարել է քաղաքի Սլաբոդկա թաղամասում բնակվող Տիգրան Ադամովի կինը՝ Հայաստանը։ Հռիփսիմեն գտնում է նրանց տունը և մտնելով պահանջում իր որդուն։ Սակայն Հայաստանը սկսում է համոզել, ասելով. «Դու երկու երեխայի հոգսը քաշել չես կարող, թող այս մեկը մեզ մնա, մենք զավակ չունենք, մեր երեխայի պես կպահենք, իսկ դու էլ մյուս որդուդ ավելի հեշտ կմեծացնես»։ Երկար համոզելուց հետո Հռիփսիմեն ի վերջո տեղի է տալիս և արցունքն աչքերին հեռանում։ Ադամով Տիգրանն իր որդեգրյալին տալիս է իր ազգանունը և նոր անուն, և Իշխան Մուրադյանը դառնում է Օսիկ (Հովսեփ) Ադամյան։
Կյանքի վաղ տարիները
Տիգրան Ադամյանը ծնվել է Լենինականում (այժմ՝ Գյումրի) 1938 թվականի նոյեմբերի 8-ին զինվորական երաժիշտ Օսիկ (Հովսեփ) Ադամյանի ընտանիքում։ Սամվել Ադամյանի ավագ եղբայրը։ Հաճախել է տեղի թիվ 1 հանրակրթական դպրոց, որին զուգահեռ սովորել է երաժշտական դպրոցի թավջութակի բաժնում, ապա երաժշտական կրթությունը շարունակել է երաժշտական ուսումնարանում։ Ավարտելուց հետո դասավանդել է Սպիտակի երաժշտական դպրոցում։ 1960-65 թվականներին սովորել է Երևանի Կոմիտասի անվան կոնսերվատորիայում՝ ստանալով թավջութակի դասատուի և նվագախմբի մենակատար որակավորում։
1967 թվականին Ազատ Շիշյանի առաջարկությամբ Օդեսայից հրավիրվեց Սերգեյ Մացոյանը՝ ղեկավարելու համար Գյումրիի երաժշտական ուսումնարանը, որի սանն էր եղել վերջինս։ Այդ տարի ամբողջ ԽՍՀՄ-ում նշվում էր Հոկտեմբերյան հեղափոխության 50-ամյակը, որի առթիվ որոշվեց Լենինականում հիմնել սիմֆոնիկ նվագախումբ։ Նորաստեղծ նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավար և դիրիժոր նշանակվեց Սերգեյ Մացոյանը, թավջութակահար Տիգրան Ադամյանն ընդգրկվեց նվագախմբի կազմում։
Սիմֆոնիկ նվագախմբի առաջին ելույթը կայացավ ֆիլհարմոնիայի դահլիճում, հնչեցին Վագների «Ռիենցի» օպերայի նախերգանքը, Չայկովսկու «Փոթորիկը», Բեթհովենի «Կորիոլան» և Ազատ Շիշյանի «Ուվերտյուրա» ստեղծագործությունները։ Դա Լենինականի համար նշանավոր իրադարձություն էր, և քաղաքի ամբողջ բնակչությունը ցնծության մեջ էր։ Սիմֆոնիկ նվագախմբի ստեղծումից երկու տարի անց՝ 1969 թվականին, Տիգրան Ադամյանը, ալտահար Հրաչյա Բադալյանը և ջութակահարներ Էմմա Մելքոնյանն ու Ռուդիկ Հովհաննիսյանը հիմնեցին լարային քառյակ և Կոմիտասի ծննդյան 100-ամյակի առթիվ հաճախակի ելույթներ ունեցան տարբեր բեմերում՝ կատարելով Սարգիս Ասլամազյանի մշակումները։
Տիգրան Ադամյանը նաև 14 տարի աշխատել է Լենինականի Նիկողայոս Տիգրանյանի անվան երաժշտական դպրոցում, որից հետո մեկ տարի (1971-1972 թթ.) եղել է նույն դպրոցի տնօրենը։
Երաժշտական կրթօջախների ղեկավարը
1972-1975 թթ. եղել է Կարա-Մուրզայի անվան երաժշտական ուսումնարանի տնօրենը, իսկ 1976-1988 թթ.՝ Ազատ Շիշյանի անվան թիվ 6 երաժշտական դպրոցի հիմնադիր տնօրենը։ 1972 և 1973 թվականներին համերգային շրջագայությամբ Հայաստան է գալիս Մստիսլավ Ռոստրոպովիչը՝ այցելելով Լենինական (Գյումրի) և Կիրովական (Վանաձոր) քաղաքները։ Որպես երաժշտական ուսումնարանի տնօրեն, Տիգրան Ադամյանը հանդիպում է մեծանուն թավջութակահարին, ծանոթություն և մտերմություն հաստատում նրա հետ։ Գյումրեցի թավջութակահարը մեծ հուզումով առաջարկում է Ռոստրոպովիչին՝ վարպետության որոշ դասեր տալ իրեն՝ Լենինականում եղած ընթացքում։ «Երբ գործիքս ձեռքս վերցրի և նստեցի նրա առջև, հուզմունքից ձեռքերս դողում էին, - հիշում է Տիգրան Ադամյանը, - դա տեսնելով նա ժպտաց և ասաց, որ նույն հուզմունքն ի՛նքն է ապրել, երբ Իսպանիայում հանդիպել է Պաբլո Կասալսին և նրանից վարպետության դասեր քաղել։ Ուժերս հավաքելով նվագեցի Պյոտր Չայկովսկու «Ռափսոդիան» թավջութակի համար։ Ընթացքում մեկ-երկու անգամ ընդհատեց, ցուցումներ տվեց, իսկ վերջում ասաց, որ լավ ուսուցիչ եմ ունեցել և առաջարկեց կարիերաս շարունակել Մոսկվայում՝ առավել առաջ գնալու համար։ Բայց կյանքն այլ ուղղությամբ ընթացավ, և չկարողացա նրա խորհրդին հետևել»։ Դրանից հետո հանդիպումներ է ունեցել այնպիսի մեծ երաժիշտների հետ, ինչպիսիք են թավջութակահար Դանիիլ Շաֆրանը, ջութակահարներ Լեոնիդ Կոգանը և Էդվարդ Գրաչը, դաշնակահար Յակով Ֆլիերը և երգչուհի Զարուհի Դոլուխանյանը։
Համերգային գործունեությունը
Մեծ համերգներով հաճախ ելույթներ է ունեցել վաստակաշատ մանկավարժ-դաշնակահարուհիներ Դելլի Մելիքյանի, Մարիամ Մխիթարյանի հետ։ Որպես մենակատար հանդես է եկել Լենինականի պետական կամերային նվագախմբի հետ (դիրիժորներ՝ Գրիգոր Դանիելյան (Դանիել Երաժիշտ), Սերգեյ Մացոյան, Սամվել Ադամյան, Ռոբերտ Մլքեյան)։ Տարբեր նվագախմբերի կազմում եղել է Ֆրանսիայում (դիրիժոր՝ Ջիվան Խաչատրյան), Լիբանանում, Կիպրոսում, ՌԴ-ում, Թուրքիայում, ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Արգենտինայում, Ուրուգվայում, Բրազիլիայում (դիրիժոր՝ Սեպուհ Աբգարյան), Էստոնիայում (ղեկավար՝ Էդվարդ Եսաջանյան), Վրաստանում, ինչպես նաև ՀՀ տարբեր քաղաքներում։ Բազմիցս ելույթներ է ունեցել զորամասերում, գրական-երաժշտական երեկոներին, հանդես է եկել կամերային երաժշտության ժանրում (կվարտետ, տրիո)։ 55 տարի աշխատել է Գյումրիի տարբեր երաժշտական հաստատություններում։ Այդ տարիների ընթացքում ունեցել է բազմաթիվ շնորհալի աշակերտներ, որոնցից Հրաչյա Վարդանյանը 1969 թվականին Կոմիտասի 100-ամյակին նվիրված հանրապետական փառատոնին նվաճել է առաջին մրցանակը։ Նրա նախկին շրջանավարտներն այժմ աշխատում են աշխարհի տարբեր երկրներում՝ որպես դասատուներ և նվագախմբի երաժիշտներ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ թավջութակահարներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ
Need for Speed: Most Wanted
Need for Speed: Most Wanted (հպվ. NFS: Most Wanted կամ NFSMW, Արագության պահանջ։ Ամենաորոնվողը), Need for Speed շարքի համակարգչային խաղ արկադային ավտոսիմուլյատորների ժանրում՝ մշակված 2005 թվականին՝ EA Canada ստուդիայի և Electronic Arts ընկերության հրատարակչության կողմից՝ Խաղային բարձակների և անհատական համակարգիչների համար։ Սա Need for Speed խաղաշարքի 9-րդ թողարկումն է։ Խաղը Е3 կողմից ծանուցվել է 2005 թվականին ։ Most Wanted թողարկումը զուգակցվեց նոր Xbox 360 կոնսոլների վաճառքի սկզբի հետ։ Խաղի հետ միասին սկավառակը դրվեց բարձակի լրակազմում ։ Ռուսաստանում խաղը թողարկվեց «1С-СофтКлаб» ընկերության կողմից՝ սկզբնապես ռուսական վավերագրումով, իսկ հետո ամբողջապես ռուսերեն լեզվով ։ Խաղի PlayStation Portable-ի համար տարբերակը թողարկվել է Need for Speed: Most Wanted 5-1-0 անունով։
Խաղի իրադարձությունները տեղի են ունենում Ռոկպորտ մտածին քաղաքում, որում խաղացողին տրված է տեղաշարժման ազատություն։ Համաձայն սյուժեի՝ գլխավոր հերոսը հաղթում է մրցավազքերը և առաջ է ընթանում մրցարշավորդների «Սև ցուցակում», որպեսզի հետ բերի իր BMW M3 GTR մեքենան։ Վերջինս զավթվել էր Ռեյզորի կողմից՝ խաբեության ճանապարհով։ Need for Speed: Most Wanted-ը իր հետ զուգակցում է փողոցային մրցավազքերը, ինչպես նաև մեքենաների կարգավորումները և լիամասշտաբ ոստիկանական հետապնդումները։ Սյուժեով առաջ գնալու համար խաղացողը պետք է հաղթի «Սև ցուցակի» մրցավազքերը և ազատվի ոստիկանության հետապնդումներից, որոնց համար միավորներ է վաստակում։ Դրանով բարձրացնում է վարկանիշը «Սև ցուցակի» այլ մրցարշավորդների նկատմամբ։
Need for Speed: Most Wanted-ի մշակումն սկսվել է 2004 թվականին՝ Need for Speed: Underground 2-ի թողարկումից հետո։ Որպեսզի խաղաշարքը վերադարձվի իր «արմատներին» և այն գրավի մեծ խաղային լսարան՝ մշակողները նոր խաղում որոշեցին իրականություն դարձնել ոստիկանական հետապնդումները և թանկ ամվտոմեքենաները։ Need for Speed: Most Wanted-ը հիացական արձագանքներ է ստացել քննադատների կողմից։ Տեսաբանները գովաբանում էին խաղային հետաքրքրաշարժ ընթացքը, գրաֆիկան և ձայնային էֆեկտները, սակայն երբեմն քննադատում էին հակառակորդների արհեստական ինտելեկտը։ Need for Speed: Most Wanted-ը դարձավ կոմերցիոն հաջողված նախագիծ. 2009 թվականի դրությամբ ամբողջ աշխարհում վաճառվել է խաղի ավելի քան 16 միլիոն օրինակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:PlayStation 2 տեսախաղեր Կատեգորիա:Windows տեսախաղեր
Միավորված ազգերի կազմակերպության պատմություն
Միավորված ազգերի կազմակերպության պատմությունը որպես միջազգային կառույց ծագում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներից։ Դրանից հետո նրա նպատակներն ու գործունեությունը ընդլայնվեցին` այն 21-րդ դարի սկզբի միջազգային մարմնի նախատիպը դարձնելու համար։
Ծագում
Ազգերի լիգան Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը կանխել չկարողանալու պատճառով դադարեցրեց իր գործունեությունը։ Նոր կազմակերպություն հիմնելու հստակ պլան ստեղծելու գաղափար կար դեռևս 1939 թվականից՝ ԱՄՆ-ի պետդեպարտմենտի պաշտպանության ներքո ։ 1941 թվականի հունիսի 12-ին Միացյալ Թագավորության, Կանադայի, Ավստրալիայի, Նոր Զելանդիայի, Հարավաֆրիկյան Միության ներկայացուցիչները, Բելգիայի, Չեխոսլովակիայի, Հունաստանի, Լյուքսեմբուրգի, Նիդերլանդների, Նորվեգիայի, Լեհաստանի և Յուգոսլավիայի աքսորված իշխանությունները, ինչպես նաև ֆրանսիացի գեներալ Շառլ դը Գոլը հանդիպեցին Լոնդոնում և ստորագրեցին Սուրբ Ջեյսմի պալատի հռչակագիրը։ Սա վեց կոնֆերանսներից մեկն էր, որը հանգեցրեց Միավորված ազգերի կազմակերպության հիմնադրմանը և ՄԱԿ-ի կանոնադրության ստեղծմանը ։
«Միավորված ազգեր» անվանումն առաջինը առաջարկել է ԱՄՆ նախագահ Ֆրանկլին Դ․ Ռուզվելտը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Բրիտանիայի վարչապետ Ուինսթոն Չերչիլին՝ 1941 թվականի դեկտեմբերին Սպիտակ տան երեքշաբաթյա այցի ժամանակ։ 1944 թվականին Վաշինգտոնում Չինաստանի, Սովետական Միության, Միացյալ Թագավորության և Միացյալ Նահանգների ներկայացուցիչների մասնակցությամբ կայացած քննարկումներից հետո՝ մի տարի անց 50 երկրների պատվիրակներ հանդիպեցին Սան Ֆրանցիսկոյում՝ Միավորված ազգերի՝ միջազգային կազմակերպության ստեղծմանը նվիրված հանձնաժողովում։ Այստեղ մշակվեց ՄԱԿ-ի Կանոնադրությունը, որը ստորագրվեց 1945 թվականի հունիսի 26-ին (Լեհաստանը, որը ներկա չէր համաժողովում, Կանոնադրությունը ստորագրեց ավելի ուշ՝ դառնալով հիմնադիր 51 պետություններից մեկը)վ ։
1942 թվականի ՄԱԿ-ի հռչակագիր
«Միավորված ազգերի կազմակերպության հռչակագրի» տեքստը մշակվել է ԱՄՆ-ի նախագահ Ֆրանկլին Դ. Ռուզվելտի, Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ Ուինսթոն Չերչիլի և Ռուզվելտի օգնական Հարրի Հոպկինսի կողմից 1941 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Սպիտակ տանը հանդիպման ժամանակ։ Առաջին անգամ այն օգտագործվել է Միավորված ազգերի 1942 թվականի հունվարի 1-ի հռչակագրում, որով 26 երկրներ պարտավորվում էին միասնաբար պայքարել ֆաշիստական տերությունների դեմ։ Ատլանտյան խարտիայի հիմնական փոփոխություններից էր կրոնի ազատությունը, որը Ստալինը Ռուզվելտի պնդումներից հետո ընդունեց ։ 1945 թվականի սկզբին հռչակագիրը ստորագրեց ևս 21 երկիր ։
Կանոնադրություն
ՄԱԿ-ի հիմնարար փաստաթուղթը Կանոնադրությունն է, որով սահմանվում են անդամ երկրների իրավունքներն ու պարտականությունները և հաստատվում են ՄԱԿ-ի հիմնական մարմիններն ու ընթացակարգերը։ Լինելով միջազգային պայմանագիր՝ Կանոնադրությունը կանոնակարգում է միջազգային հարաբերությունների հիմնական սկզբունքները՝ երկրների ինքնիշխան հավասարությունից մինչև միջազգային հարաբերություններում Միավորված ազգերի նպատակներին անհարիր որևէ ուժի գործադրման արգելքը ։
Կանոնադրությունը բաղկացած է նախաբանից և 19 գլուխների մեջ ներառված 111 հոդվածներից։ Կանոնադրությունը Հայաստանի Հանրապետության համար ուժի մեջ է մտել 1992 թվականի մարտ 2-ից (Գլխավոր ասամբլեայի 46/227 բանաձև)։ Կանոնադրության նախաբանը՝
լի վճռականությամբ
փրկել գալիք սերունդներին պատերազմի արհավիրքից, որը մեր կյանքի ընթացքում երկու անգամ անասելի վիշտ է պատճառել մարդկությանը, և վերահաստատել հավատը մարդու հիմնական իրավունքների, անհատի արժանապատվության և արժեքի, տղամարդու և կնոջ, ինչպես նաև մեծ ու փոքր ազգերի հավասար իրավունքների նկատմամբ, և ստեղծել այնպիսի պայմաններ, որոնք ապահովեն արդարությունն ու դաշինքներից և միջազգային իրավունքի այլ աղբյուրներից բխող պարտավորությունների հանդեպ հարգանքը, և ավելի մեծ ազատության պայմաններում խթանել սոցիալական առաջընթացն ու կենսամակարդակի բարելավումը ։
Ժոզե (այլ կիրառումներ)
Ժոզե, կարող է վերաբերել՝
Լյուֆտվաֆե
Լյուֆտվաֆե (Luftwaffe - օդային ուժեր), գերմանական ռազմա-օդային ուժերի անվանումը ռեյխսվերի, վերմախտի և բունդեսվերի կազմում, հիմնականում այս եզրը օգտագործվում է Երրորդ Ռեյխի օդային ուժերի դեպքում (1933—1945)։
Լյուֆտվաֆեյի կառուցվածքը
Նախապատերազմյան տարիներին Գերմանիայի օդուժը բաժանված էր օդային շրջանների (Luftkreiskommando), որոնց հրամանատարներին էին ենթարկվում տարածքում ընկած բոլոր ՌՕՈւ ստորաբաժանումները։
Ի սկզբանե ստեղծման օրից Լյուֆտվաֆեն ղեկավարվում էր երկու ղեկավար շտաբներով. Գերագույն շտաբ (Generalstab der Luftwaffe) և Գլխավոր շտաբ (Luftwaffenführungsstab)։ 1942 թվականի գարնանը այս երկու շտաբները միավորվեցին Լյուֆտվաֆեյի գլխավոր հրամանատարության(Oberkommando der Luftwaffe տակ։
1939 թվականին Լյուֆտվաֆեյի կազմվածքը վերջնականապես հաստատվեց (նախագծվել էր Հերման Գյորինգի և Էրխարդ Միլխի կողմից), և պահպանվեց մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմաներեն բառեր և արտահայտություններ Կատեգորիա:Մարդկության դեմ ուղղված հանցագործություններ
Պարիդ Ջիհանի
Պարիդ Ջիհանի (Parid Xhihani, ), ալբանացի ֆուտբոլիստ, հարձակվող։
Իր պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է «Բեսա» ակումբի կազմում, հետագայում շուրջ երկու տարի հանդես է եկել «Շկումբինիի» կազմում, ինչից հետո վերադարձել է «Բեսա»։ 2003 թվականից 2005 թվականը հանդես է եկել Տիրանայի «Դինամոյի» կազմում։ Հետո մեկ մրցաշրջան անցկացրել է «Տեուտա» ակումբի կազմում։ 2006 թվականին կարիերայում արդեն երրորդ անգամ համալրում է «Բեսայի» կազմը։ 2008 թվականին տեղափոխվում է Լուգանսկի «Զարյա»։ 2011 թվականին դարձել է «Կաստրիոտի» ակումբի ֆուտբոլիստը։ Կարիերան ավարտել է կրկին «Բեսայի» կազմում։
Հանդես է եկել Ալբանիայի մինչև 17 և 19 տարեկանների պատանեկան հավաքականների կազմում, ինչպես նաև մինչև 21 տարեկանների երիտասարդական հավաքականի և Ալբանիայի ազգային հավաքականի կազմերում։
Կարիերայի սկիզբ
Ֆուտբոլիստի առաջին մարզիչն է եղել Դիրիմ Շտիմին ։ Պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է «Բեսա» ակումբի կազմում։ Ալբանիայի առաջնությունում նշել է իր նորամուտը 2000-01 թվականների մրցաշրջանում, 16 տարեկան հասակում ։ Այդ մրցաշրջանում «Բեսան» առաջնության մրցաշարային աղյուսակում զբաղեցնում է նախավերջին հորիզոնականը և լքում է Ալբանիայի առաջին դիվիզիոնը։ Ջիհանին ակումբի կազմում մասնակցում է 20 հանդիպման և դառնում է 4 գոլի հեղինակ։
2001 թվականի ամռանը համալրել է «Շկումբինի» ակումբի կազմը։ Այստեղ նա անցկացնում է ընդաեմնը մեկ մրցաշրջան և մասնակցելով 19 խաղի դառնում է 4 գոլի հեղինակ։ 2002 թվականի ամռանը նա կրկին պայմանագիր է կնքում «Բեսայի» հետ, որը վերադարձել էր Ալբանիայի բարձրագույն դիվիզիոն։ 2002-03 թվականների մրցաշրջանում Պարիդը մասնակցում է 25 հանդիպման և դառնում է 6 գոլի հեղինակ։
«Դինամո» (Տիրանա)
2003 թվականի ամռանը Ջիհանին դառնում է Տիրանայի «Դինամոյի» ֆուտբոլիստը։ Ակումբի կազմում նա իր նորամուտը եվրոպական հարթակում նշում է 2003 թվականի օգոստոսի 14-ին, ՈւԵՖԱ գավաթի որակավորման փուլի շրջանակներում կայացած բելգիական «Լոքերենի» դեմ խաղում։ Երկու խաղերի արդյունքներով «Դինամոն» պարտվում է 7-1 հաշվով և լքում է մրցաշարի հետագա պայքարը։ 2003 թվականի օգոստոսի 16-ին ալբանացի ֆուտբոլիստը մասնակցում է Ալբանիայի սուպերգավաթի խաղարկության եզրափակչին, որում «Դինամոն» զիջում է «Տիրանային». Ջիհանին այդ խաղում դուրս էր եկել խաղադաշտ երկրորդ խաղակեսի սկզբում։ 2003-04 մրցաշրջանում «Դինամոն» դառնում է առաջնության արծաթե մեդալակիր և հասնում է մինչև գավաթի խաղարկության եզրափակիչ փուլ, որտեղ զիջում է մրցակցին։ Այդ մրցաշրջանում Ջիհանին անցկացնում է 31 հանդիպում ընդհանուր հաշվարկով (առաջնություն, գավաթ, սուպերգավաթ, Եվրոպայի լիգա)
2004 թվականի ամռանը ակումբը մասնակցում է ՈՒԵՖԱ գավաթի առաջին ընտրական փուլին, որում երկու խաղերի արդյունքում՝ 8-1 հաշվով զիջում է «Օցելուլ» ակումբին։ Ջիհանին մասնակցում է կայացած երկու խաղերին։ 2004-05 թվականների մրցաշրջանում «Դինամոն» դառնում է առաջնության բրոնզե մեդալակիր՝ զիջելով միայն «Էլբասանիին» և «Տիրանային»։ Պարիդ Ջիհանին այդ մրցաշրջանում մասնակցում է 25 հանդիպման և դառնում է 5 գոլի հեղինակ։ «Դինամոյի» կազմում անցկացրած երկու տարիների ընթացքում Ջիհանին առաջնությունում մասնակցում է 56 հանդիպման և դառնում է 5 գոլի հեղինակ։
«Տեուտա»
2005 թվականի ամռանը Ջիհանին համալրում է «Տեուտա» ակումբի կազմը։ 2005 թվականի հուլիսին մասնակցում է ՈՒԵՖԱ գավաթի որակավորման փուլի առաջին տուրում կայացած «Շիրոկի Բրիեգ» ակումբի դեմ խաղին, որում «Տեուտան» երկու խաղերի արդյունքում զիջում է մրցակցին։ 2005 թվականի օգոստոսի 21-ին ալբանացին մասնակցում է Ալբանիայի սուպերգավաթի եզրափակչին, որում «Տեուտան» պարտվում է «Տիրանային» (0-0 հիմնական ժամանակում, 5-4 հետխաղյա 11 մետրանոց հարվածաշարում) ։ 2005-06 թվականների մրցաշրջանում «Տեուտան» առաջնությունում զբաղեցնում է 8-րդ հորիզոնականը՝ հավաքած 42 միավորներով և միայն խփած և բաց թողած գոլերի տարբերության արդյունքում է կարողանում մնալ Ալբանիայի առաջնությունում։ Այդ մրցաշրջանում Պարիդը մասնակցում է 30 հանդիպման և դառնում է հինգ գոլի հեղինակ։
Վերադարձ «Բեսա»
2006 թվականի ամռանը Ջիհանին վերադառնում է «Բեսա», որտեղ դառնում է ակումբի թիմի ավագը ։ 2006-2007 թվականների մրցաշրջանում ակումբի հետ միասին դառնում է Ալբանիայի գավաթի դափնեկիր ։ 2007 թվականի օգոստոսի 17-ին մասնակցություն է ունենում Ալբանիայի սուպերգավաթի խաղարկության եզրափակչին, որում «Բեսան» զիջում է «Տիրանային» ։ 2007 թվականի ամռանը Պարիդը ՈՒԵՖԱ գավաթի ընտրական մրցաշարի շրջանակներում մասնակցում է 4 հանդիպման։ Սկզբում՝ որակավորման առաջին փուլում նրանք արտագնա խաղում խփած գոլի շնորհիվ հաղթահարում է «Բեժանիյուի» արգելքը։ Հաջորդ փուլում «Բեսան» զիջում է բուլղարական «Լիտեկսին» և ակումբը լքում է մրցաշարը։ 2007-2008 թվականների մրցաշրջանում Պարիդը ակումբի հետ միասին դառնում է Ալբանիայի առաջնության բրոնզե մեդալակիր։ «Բեսայի» կազմում անցկացրած երկու տարիների ընթացքում Ջիհանին մասնակցելով 61 խաղի դառնում է 23 գոլի հեղինակ։
«Զարյա» (Լուգանսկ)
2008 թվականի հունիսին Ջիհանին փորձաշրջան է անցնում Լուգանսկի «Զարյայի» կազմում, ինչից հետո երկու տարի ժամկետով պայմանագիր է կնքում ակումբի հետ ։ Ակումբի կազմը Պարիդը համալրել էր շնորհիվ իր գործակալի։ Այստեղ նա ընտրում է 14 համարի մարզաշապիկը ։ Մարզական հավաքների ժամանակ ալբանացին վնասվածք է ստանում, որի պատճառով նա որոշ ժամանակ ի վիճակի չի լինում հանդես գալ ակումբի կազմում ։
2008 թվականի հուլիսին Ջիհանին իր նորամուտն է նշում Ուկրաինայի առաջնության շրջանակներում կայացած «Մետալիստի» դեմ խաղում. այդ խաղում նա խաղադաշտ էր դուրս եկել հանդիպման 68-րդ րոպեին։ Ուկրաինայի առաջնությունում Պարիդը իր առաջին գոլն է հեղինակում 2008 թվականի օգոստոսի 10-ին կայացած կիևյան «Արսենալի» դեմ խաղում ։ Առաջնության վերջին հինգ տուրերին ալբանացի ֆուտբոլիստը չի մասնակցում ստացած վնասվածքի պատճառով ։
Ակումբի կազմում անցկացրած իր առաջին մրցաշրջանում Ջիհանին իսկական բացահայտում է դառնում. Ջիհանին այդ մրցաշրջանում մասնակցում է 25 հանդիպման և դառնում է 10 գոլի հեղինակ, ինչի շնորհիվ նա ճանաչվում է «Զարյայի» կազմում մրցաշրջանի լավագույն ռմբարկու։ Ռմբարկուական պայքարում նա արդեն ամբողջ մրցաշրջանի արդյունքներով զբաղեցնում է հինգերերորդ հորիզոնականը։ Ջիհանին այդ մրցաշրջանում երկու անգամ ընդգրկվում է Football.ua կայքի կողմից կազմվող տուրի խորհրդանշական հավաքականի կազմում, ինչպես նաև նա մեկ անգամ նման բախտի է արժանանում արդեն UA-Футбол կայքի կողմից ։ Այս մրցաշրջանում նա նաև մեկ խաղ է անցկացնում Ուկրաինայի գավաթի խաղարկության շրջանակներում։
Հաջորդ՝ 2009-10 թվականների մրցաշրջանում Ջիհանին առաջնությունում մասնակցում է 22 հանդիպման և դառնում է երկու գոլի հեղինակ. երկու գոլերն էլ ֆուտբոլիստը հեղինակում է «Մետալուրգի» դեմ կայացած խաղում։ Այդ արդյունքի համար նա կրկին Football.ua կայքի կողմից ընդգրկվում է առաջնության 7-րդ տուրի խորհրդանշական հավաքականի կազմում ։ Այս մրցաշրջանում Ջիհանին մեկ խաղ է անցկացնում նաև գավաթի խաղարկությունում և Ուկրաինայի երիտասարդական առաջնությունում։
2010-2011 թվականների մրցաշրջանում ֆուտբոլիստը այլևս քիչ է հայտնվում թիմի հիմնական կազմում, կես տարվա ընթացքում նա առաջնությունում մասնակցում է 3 հանդիպման, իսկ երիտասարդական մրցաշարում՝ 2, ինչը ուղղակիորեն կապված էր ակումբի գլխավոր մարզչի հետ ունեցած իր հարաբերություններից ։ Նա լքում է ակումբը, ինչից հետո առաջարկներ է ստանում «Սկենֆերբեու» և Ադրբեջանական և Ուկրաինական մի շարք ակումբներից ։
Կարիերայի ավարտ
2011 թվականի ամռանը Ջիհանին համալրում է «Կաստրիոտի» ակումբի կազմը։ Այստեղ ֆուտբոլիստը ստանում է 7 համարի մարզաշապիկը։ Նորամուտը նշում է 2011 թվականի սեպտեմբերի 12-ին «Պոգրադեցիի» դեմ տնային խաղում։ Ակումբի կազմում առաջին գոլը հեղինակում է 2011 թվականի դեկտեմբերի 17-ին «Կամզայի» դեմ խաղում ։ 2011-2012 թվականների մրցաշրջանում նա մասնակցում է 20 հանդիպման և դառնում է 2 գոլի հեղինակ։
Իր վերջին մրցաշրջանը պրոֆեսիոնալ հարթակում Ջիհանին անցկացնում է «Բեսայի» կազմում, որտեղ 2012-2013 թվականների մրցաշրջանում մասնակցում է 10 հանդիպման։
Միջազգային կարիերա
Ալբանիայի մինչև 17 տարեկանների պատանեկան հավաքականում Պարիդը մասնակցել է 2 հանդիպման և դարձել է մեկ գոլի հեղինակ, իսկ մինչև 19 տարեկանների Ալբանիայի պատանեկան հավաքականի կազմում՝ երեք հանդիպման։ Ալբանիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում ֆուտբոլիստը անցկացրել է 5 հանդիպում և դարձել է 3 գոլի հեղինակ։
Ալբանիայի ազգային հավաքականի կազմում նորամուտը նշել է 2010 թվականի հունիսի 2-ին կայացած Անդորրայի ազգային հավաքականի դեմ ընկերական խաղում. հավաքականի գլխավոր մարզիչ Իոսիպ Կուժեն նրան խաղադաշտ է դուրս բերում հանդիպման 57-րդ րոպեին։ Այս խաղը Ջիհանիի համար դառնում է միակը ազգային հավաքականի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալբանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Վասիլի Սլեպչենկո
Վասիլի Ռուդոլֆովիչ Սլեպչենկո (Василий Рудольфович Слепченко, ), ռուս նկարիչ, «Արվեստ կամ մահ» միության անդամ։
Կենսագրություն
Վասիլի Սլեպչենկոն ծնվել է 1962 թվականի մարտի 5-ին Սախալին կղզում, բժիշկների ընտանիքում։ Մանկությունն անցկացրել է Տագանրոգում ։ Սովորել է Տագանրոգի մանկական գեղարվեստական դպրոցում՝ աշակերտելով Լեոնիդ Ստուկանովին։
1985 թվականին ավարտել է Ռոստովի Մ. Գրեկովի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը (Դոնի Ռոստով)։ Ապրել է Ռոստովի «Դերասանի տուն» հայտնի պուրակում ։
1988 թվականից եղել է «Արվեստ կամ մահ» («Искусство или смерть») միության անդամ։
1988 թվականին «Արվեստ կամ մահ» ընկերակցության անդամների հետ տեղափոխվել է Մոսկվա ։ Ապրել է Տրիպրուդնի նրբանցքում՝ արտ-սքվոթում ։
Ողբերգական պատահարի զոհ է դարձել 1991 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Դոնի Ռոստովում։ Հուղարկավորվել է Դոնի Ռոստովի Հյուսիսային գերեզմանատանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ
Գարելայի դաշտավայր
Գարելայի դաշտավայր, դաշտ Հայկական լեռնաշխարհում, նրա հյուսիսային կողմում։ Կազմում է Ախալքալաքի սարահարթի մի մասը, որը բաժանված է Սաթխայի լեռնաշղթայով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի դաշտեր
Բուսսո
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
JenTower
Անվանում
Աշտարակը հայտնի է բազմաթիվ անուններով՝ պաշտոնական և ոչ պաշտոնական։ 1992 թվականից մինչև 2005 թվականի հունվար ընկած ժամանակահատվածում աշտարակը կոչվել է Ինտերշոփ աշտարակ՝ հիմնական վարձակալ Ինտերշոփ կոմունիքեյշն AG-ի անվանումով։ 2004 թվականի նոյեմբերի 30-ին շենքը վերանվանվել է JenTower: Մինչև 1995 թվական շենքը օգտագործվել է Ենայի Ֆրիդրիխ Շիլլերի անվան համալսարանի կողմից, ուստի դեռևս հայտնի է որպես համալսարանի աշտարակ։
Լրացուցիչ ոչ պաշտոնական անուններն են՝ Phallus Jenensis, Keksrolle (Կեքս ռուլետ) կամ Henselmann աշտարակ՝ ճարտարապետ Հերման Հենզելմանի անունով։ Հաճախ այն պարզապես կոչվում է աշտարակ։
Շրջակայքի շինություններ
JenTower-ը գտնվում է հենց այսպես կոչված 15-րդ շենքի դիմաց, որն առաջին գերմանական բարձրահարկ շենքն էր։ Շենք 15-ը կառուցվել է 1915 թվականին՝ 43 մետր բարձրությամբ ճարտարապետ Ֆրիդրիխ Պյուտցերի (1871-1922) նախագծով։ Հարևանությամբ են գտնվում այլ շենքեր՝ Հենզելմանի կողմից նախագծված Շենք 36-ը (այսօր Ջենոպիկի նստավայրը) և Շենք 59-ը (Carl Zeiss Ենայի հետազոտական շենքը)։
Կառուցում
Աշտարակի ճարտարապետը Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետության ամենահայտնի ճարտարապետներից մեկն է՝ Հերման Հենզելմանը։ Մոնոլիտ աշտարակի գաղափարը՝ որպես «քաղաքային թագ», մշակվել է 1920-ական թթ. Մագդեբուրգ քաղաքի ճարտարապետ Բրունո Տաուտի կողմից։
Շինարարությունը սկսվել է 1969 թվականի հունիսին՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից պահպանված բնակելի և բիզնես շրջանում։ Հիմնաքարը դրվել է 1970 թվականի ապրիլի 30-ին։ Շինարարությունն իրականացվել է սահող կաղապար մեթոդով և ավարտվել է 1972 թվականի հոկտեմբերի 2-ին՝ 127 մետր բարձրությամբ։ Շրջանաձև աշտարակը երկաթբետոնե կառույց է, երկու ներքնահարկով, 3.20 մետր հաստությամբ հիմքով և 33 մետր տրամագծով։ 1972-1973 թվականներին շենքը եղել է Գերմանիայի ամենաբարձր կառույցը։
1999 թվականին շենքը վաճառվել է։ Ներդրողը մոդերնիզացիան ավարտել է 2001 թվականին։ Ավելացվել են երկու լրացուցիչ հարկեր և UMTS ալեհավաք, իսկ 28-րդ և 29-րդ հարկերը վերածվել են ռեստորանի։ Ալեհավաքի հետ միասին աշտարակի բարձրությունը հասնում է 159 մետրի ։ Շենքն ամենաբարձրն է Արևելյան Գերմանիայում, իսկ Գերմանիայում 21-րդ ամենաբարձր կառույցն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի երկնաքերեր Կատեգորիա:Գերմանիայի շենքեր և կառույցներ
Թունյան վարժարան
Թունյան Վարժարան, հայկական միջնակարգ կրթական հաստատություն Թեհրանում։ Հիմնադրվել է 1957 թվականին։ 1968 թվականին Գալուստ Գյուլբենկյան հիմնադրամի նպաստով կառուցվել է նոր շենք։ Մինչև 4-րդ դասարանը երկսեռ է։ Հիմնադրման տարում ունեցել է 140 աշակերտ, 1970/71 թվականներին՝ 1492, այդ թվում աղջիկների բաժնում՝ 727, տղաների՝ 765 աշակերտ։ 1999 թվականին՝ 368 աշակերտ տարրական դասարաններում և 444 աշակերտ ուղեցույց բաժանմունքում։
Կատեգորիա:Իրանի հայկական դպրոցներ Կատեգորիա:Նորագույն շրջանի հայկական դպրոցներ
Տեխնոֆոբիա
Տեխնոֆոբիա (հունարեն τέχνη technē, «արվեստ, հմտությոն, արհեստ» և φόβος phobos, «վախ» բառերից ), վախ նորագույն տեխնոլոգիաներից կամ բարդ սարքերից, մասնավորապես՝ համակարգիչներից ։ Չնայած տեխնոֆոբիան տարբեր ձևերով են մեկնաբանում, տեխնոլոգիաների զարգացման հետ մեկտեղ ավելի է բարդանում այն բնութագրելը։ «Տեխնոլոգիա» տերմինը հիմնականում կիրառվում է անիմաստ վախի իմաստով, իսկ մյուսները պնդում են, որ իրենց վախերն արդարացված են։ Այն տեխնոֆիլիաի հակապատկերն է։ Այն նաև անվանում են տեխնովախ։
Արդյունաբերական հեղափոխության ժամանակ առաջին անգամ համաշխարհային ճանաչում ստանալով՝ տեխնոֆոբիան սկսել է իր ազդեցությունն ունենալ աշխարհի տարբեր հասարակությունների և համայնքնեի վրա։ Դրա արդյունքում, որոշ մարդիկ ժամանակակից տեխնոլոգիական զարգացումների դեմ դիրքորոշում են որդեգրել իրենց գաղափարախոսությունները պաշտպանելու համար։ Ըստ այդ գաղափարախոսությունների նոր տեխնոլոգիաները հակասում են այնպիսի հաստատված համոզմունքների, ինչպիսիք են օրինակ պարզ և համեստ ապրելակերպը։
Տեխնոֆոբ գաղափարների օրինակներ կարելի է գտնել արվեստի տարբեր ճյուղերում՝ սկսած «Ֆրանկենշթեյն» գրական ստեղծագործությունից մինչև Մետրոպոլիսի նման ֆիլմեր։ Այս գործերից շատերը պատկերում են տեխնոֆոբիայի մութ կողմը, այսինքն՝ ճիշտ այնպես, ինչպես այն ընկալում են տեխնոֆոբիա ունեցողները։ Քանի որ տեխնոլոգիաներից օգտվելն աստիճանաբար ավելի ու ավելի բարդ է դառնում, ավելի հավանական է դառնում, որ մարդիկ ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառման հետ կապված այլևս անհանգստություններ չեն ունենա։
Տարածում
1992-1994թթ․ ուսումնասիրություն է անցկացվել տարբեր երկրների քոլեջների առաջին կուրսի ուսանողների շրջանում, որը տպագրվել է «Համակարգիչները մարդկային վարքագծում» ամսագրում ։ 3,392 ուսանողներից բարձր մակարդակի տեխնոֆոբ վախեր ունեցողների ընդհանուր տոկոսը կազմում էր 29% ։ Ճապոնիայում բարձր մակարդակի տեխնոֆոբիա ունեցողների տոկոսը կազմում էր 58%, Հնդկաստանում՝ 82%, իսկ Մեքսիկայում՝ 53% ։
2000 թվականին հրապարակված զեկույցում նշվում է, որ կազմակերպության նոր աշխատողների մոտ 85-90% -ը դժվարանում է կիրառել նոր տեխնոլոգիաներ և ինչ-որ չափով տեխնոֆոբիա ունի ։
Պատմություն
Արդյունաբերական հեղափոխության սկսելու հետ մեկտեղ Անգլիայում տեխնոֆոբիան՝ որպես շարժում սկսեց ուշադրություն գրավել։ Այն ժամանակից ի վեր, երբ սկսեցին զարգանալ նոր մեխանիզմներ, որոնք ունակ էին կատարել հմուտ արհեստավորների աշխատանքը, ոչ հմուտ, քիչ գումարով վարձատրվող և գոյատևող տղամարդիկ, կանայք և երեխաներ, նրանք, ովքեր հիմնականում առևտրով են գումար աշխատում, սկսեցին վախենալ իրենց ապրուստի համար։ 1675 թվականին ջուլհակների մի խումբ ոչնչացրեց մեքենաների, որոնք իրենց տեղն էին զբաղեցրել։ Մինչև 1727 թ․ ավերածություններն այնքան էին տարածվել, որ Անգլիայի խորհրդարանը որոշում ընդունեց մեքենաների ոչնչացումը համարել հանցագործություն։ Սակայն այդ որոշումը ի զորու չեղավ կառավարել բռնությունների ալիքը։ Լուդիտները, հակատեխնոլոգիական մի խումբ աշխատողներ, 1811 թ.-ի մարտին «Լյուդ» անվան տակ միավորվելով, սկսեցին մթերք հայթայթելու համար տներ ներխուժել և պահանջել իրենց ազատ առևտրի իրավունքը՝ միաժամանակ ավելի մեծ բռնություններ սպառնալով։ Խղջուկ բերքահավաքները և սննդի հետ կապված խռովությունները Լուդիտների համար մեծ առավելություններ էին, քանի որ մեծանում էր անհանգիստ և վախեցած բնակիչների թիվը, որոնք աստիճանաբար դառնում էին իրենց կողմնակիցները ։
19-րդ դարը նաև ժամանակակից գիտության սկիզբն էր։ Այդ ժամանակ էր, որ ի հայտ եկան Լուի Պաստյորը, Չարլզ Դարվինը, Գրեգոր Մենդելը, Մայքլ Ֆարադեյը, Անրի Բեքերելը և Մարի Կյուրին իրենց աշխատանքներով, և այնպիսի գյուտարարներ, ինչպիսիք են՝ Նիկոլա Տեսլան, Թոմաս Էդիսոնը և Ալեքսանդր Բելլը։ Աշխարհը սրընթաց կերպով փոխվում էր, շատ արագ նրանց համար, որոնք վախենում էին տեղի ունեցող փոփոխություններից և ավելի հասարակ բաների էին ձգտում։ Ռոմանտիզմի առաջացումը ծառայեց այդ ձգտումներին։ Ռոմանտիկներն ավելի շատ հակված էին վստահելու երևակայությանը, քան բանականությունը, «օրգանական»-ին, քան մեխանիկականին և էին ավելի պարզ, պաստորալ ժամանակներ էին ցանկանում։ Բանաստեղծներ, ինչպիսիք են՝ Ուիլյամ Վորդսվորթը և Ուիլյամ Բլեյքը կարծում էին, որ տեղի ունեցող տեխնոլոգիական փոփոխությունները, որոնք արդյունաբերական հեղափոխության մաս էին կազմում, աղտոտում էին իրենց փայփայած կատարյալ ու անարատ բնությունը ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Հիրոսիմա և Նագասակի քաղաքների ռմբակոծություններով պայմանավորված տեխնոլոգիաների հանդեպ վախը շարունակում էր աճել։ Միջուկային զենքի տարածումից և Սառը պատերազմից հետո մարդիկ սկսեցին մտածել, թե ինչ կլինի աշխարհի հետ, երբ մարդկությունն արդեն կարող է հմտորեն բանեցնել այն և անգամ ոչնչացնել։ Վիետնամի պատերազմի ընթացքում պատերազմական տեխնոլոգիաների, ինչպիսիք են նապալմը, պայթուցիկ և թունավոր նյութերը, արտադրության արդյունքում կորել է հասարակության վստահությունը տեխնոլոգիաների արժեքի և նպատակի նկատմամբ ։ Հետպատերազմյան դարաշրջանում Բնապահպանությունը նույնպես առաջացավ որպես շարժում։ Օդի աղտոտման առաջին միջազգային կոնֆերանսը տեղի է ունեցել 1955-ին, իսկ 1960-ականներին բենզինի հիմնական պարունակության հետ կապված հետազոտությունները բուռն վրդովմունք առաջացրեցին բնապահպանների շրջանում։ 1980-ականներին օզոնային շերտի սպառումը և գլոբալ տաքացման սպառնալիքը սկսեցին ավելի լուրջ քննարկման առարկա դառնալ ։
Լուդիտներ
Կան մի քանի տեխնոֆոբ հասարակական խմբեր, որոնցից առավել հայտնի են լուդիտները։ Շատ տեխնոֆոբ խմբեր պայքարում են ժամանակակից տեխնոլոգիաների դեմ, քանի որ ըստ իրենց համոզմունքի այդ տեխնոլոգիաները սպառնում են իրենց ապրելակերպին և ապրուստի միջոցներին ։ Լուդիտները 19-րդ դարում մի խումբ բրիտանացի արհեստավորների կողմից կազմավորված սոցիալական շարժում էր, որոնք ընդդիմանում էին տեքստիլ արդյունաբերության տեխնոլոգիական առաջընթացներին ։ Այդ առաջընթացների արդյունքում շատ հմուտ տեքստիլ արհեստավորները փոխարինվում էին համեմատաբար ոչ հմուտ մեխանիկական սարքերով։ 19-րդ դարում բրիտանացի լուդիտները մերժեցին այն նոր տեխնոլոգիաները, որոնք արգելք էին հանդիսանում իրենց կայուն առևտրի և ընդհանուր աշխատանքի համար։ Նոր տեխնոլոգիաների դեմ պայքարը դադարեց, քանի որ նոր տեխնոլոգիաները միայն աջակցում էին աշխատանքային գործընթացին՝ առանց դրանում էական փոփոխություններ կատարելու։ Բրիտանացի լուդիտները բողոքում էին ոչ թե ինքնին մեքենայի գյուտից, այլ դրանց կիրառումից։ Նրանք պնդում էին, որ իրենց աշխատանքը տնտեսության կարևոր մասն է կազմում, և կարծում էին, որ իրենց աշխատանքային հմտությունները իրենց սեփականությունն են, որ պաշտպանության կարիք ունեն մեքենաների ինքնավար ոչնչացումից ։
Ժամանակակից տեխնոլոգիաների կամավոր կիրառումը Հին կարգի անաբապտիստների շրջանում
Որոշ մարդկանց կարծիքով Ամիշները և այլ Հին կարգի անաբապտիստներ տեխնոֆոբիա ունեն։ Ամիշները հետևում են Օրդնունգում նշված մի շարք բարոյական նորմերի, որոնք մերժում են որոշ տեխնոլոգիաների կիրառումն անձնական նպատակներով ։
Ամիշները կամընտրական կերպով կիրառում են ժամանակակից տեխնոլոգիաները`իրենց հավատքն ու մշակույթը պահպանելու համար ։
Տեխնոֆոբիան արվեստում
Գրականության և ժողովրդական մշակույթի ոլորտներում տեխնոֆոբիայի առաջին օրինակներից է Մերի Շելլիի «Ֆրանկենշթեյն»-ը ։ Գիտական ֆանտաստիկա ժանրի ֆիլմեր ինչպիսիք են՝ Ֆրից Լանգի «Մետրոպոլիս»-ը, որում ցույց է տրվում, թե ինչպես կարող է տեխնոֆոբիան առաջանալ, և Չարլի Չապլինի «Նոր Ժամանակներ (ֆիլմ, 1936)»-ը, որում մարդիկ չունեն ոչինչ, բացի մեխանիկական անիվներից և նոր արդյունաբերական տեխնիկայի արտադրանքներից, ինչպիսին է օրինակ՝ կոնվեյեր-ը։ Այս ամենը շարունակվեց մինչև 1960-ական թվականները, երբ միջուկային զենքերից և ճառագայթումից վախերի արդյունքում հսկա արարածներ ստեղծվեցին հրեշների մասին ֆիլմերում, Նախազգուշական հեքիաթներում, ինչպիսիք են՝ «Այն օրը, երբ աշխարհը կանգ առավ» և «Հալք» կինոնկարները։ 199Օ-ականներին աստիճանաբար մեծացավ նաև գերխելացի սարքավորումների հանդեպ վախը և նրանց միջև ապստամբությունը, որը «Աստղային ճանապարհ» ֆիլմաշարի կրկնվող թեման էր՝ սկզբնական սերիաներից մինչև «Աստղային ճանապարհ. Հաջորդ սերունդը » և «Աստղային ճանապարհ. Ուղևոր»։
«Մի բան մեքենաների մասին» կոչվող Մթնշաղի գոտու 1960թ.-ի դրվագը ժամանակակից բաների հանդեպ մարդկային ատելության մասին է. ինչպիսիք են օրինակ՝ էլեկտրական ածելիները, հեռուստացույցները, էլեկտրական գրամեքենաները և ժամացույցները։
1971թ.-ի Օմեգա մարդ ֆիլմը, որը լիովին հիմնված է Ռիչարդ Մեթսոնի «Ես լեգենդ եմ» վեպի վրա, ցույց տվեց կենսաբանական պատերազմից խոցված մի աշխարհ, որտեղ միայն մի քանի մարդիկ ու մուտանտների պաշտամունք է մնում։ Չառլթոն Հեսթոնի դերում մի գիտնական է, որը դառնում է մի շարք մուտանտների թիրախը, որոնք իրենց տեխնոֆոբ համոզմունքների պատճառով ցանկանում են ոչնչացնել ողջ գիտությունն ու տեխնիկան։ Տեխնոֆոբիան թեմատիկ է նաև Ուոլթեր Միլլերի «Երգ Լեյբովիցին» վեպում, որտեղ միջուկային պատերազմն ինքը գիտության վերջը տալիս է, քանի որ հենց նա էր պատասխանատու պատերազմի համար։
1970-ականներին «Կոլոսուս. Ֆորբինի նախագիծը» և Սատանայի սերմը ֆիլմերը ցույց են տալիս համակարգչային գերիշխանության նմուշները։ 1973 թվականին հերարձակված Արևմտյան աշխարհ կինոնկարը զվարճանքների աշխարհի հումանոդների մասին է, որոնց մոտ սխալ է տեղի ունենում, ու նրանք մարդկանց դեմ են դուրս գալիս։ Ինչպես նաև 1970-ականներին Ռիչ Բաքլերը ստեղծում է Դեթլոքին՝ մի կիբօրգի, որին վերակենդանացրել էր մի խելագար որպես ստրուկ սպանող մեքենա. մութ շրջադարձ դեպի Ֆրանկենշթեյն։
Տեխնոֆոբիան առևտրային հաջողությունների է հասնում 1980-ականներին «Տերմինատոր» ֆիլմի միջոցով, որտեղ համակարգիչը ինքնագիտակից է դառնում ու որոշում սպանել բոլոր մարդկանց ։ «Շեղբի վրայով վազողը» ֆիլմը մեզ ցույց է տալիս, թե ինչպես են մարդկային կրկնօրինակները կարողացել ապրել Երկրի վրա՝ ներկայացնելով, որ տեխնոլոգիաները սխալ ուղով են զարգացել, որի արդյունքում «մարդկային կրկնօրինակները» գոհ չեն, որ մարդու կողմից արված սահմանափակումները ստիպում են, որ նրանք «փոփոխվեն»։ «Աստղային ճանապարհ. Ուղևոր» ֆիլմաշարը ներկայացրեց մեկ այլ շրջադարձ, երբ «հավելյալ» բժշկական շտապ օգնության հոլոգրամները՝ այդպիսի բարդ էքսպերտ համակարգեր, որոնք մարդկությանը քիչ էին հայտնի, արդյունավետորեն հասնում էին ստրկության, մինչդեռ այլ նմանատիպ համակարգեր զգայուն զոհ են դառնում։
Վերջերս նկարահանվել են այնպիսի ֆիլմեր, ինչպիսիք են «Ես ռոբոտ եմ (ֆիլմ)», «Մատրիցա (ֆիլմ)», «ՎԱԼԼ-Ի» ֆիլմերը և Տերմինատոր ֆիլմի շարունակությունները։ Շոուներում, ինչպիսիք են՝ «Դոկտոր Ով»-ը, մասնավորապես «Մահվան ռոբոտները» դրվագում, նույնպես շոշափվում է տեխնոֆոբիայի խնդիրը։ «Մահվան ռոբոտներ»-ում մի կերպար ցույց է տալիս ռոբոտների ու իրենց մարմնի լեզվի գործածելու դժվարությունների հանդեպ վախը, որը նկարագրվում է Չորրորդ դոկտորի կողմից՝ նրանց տալով «քայլող մեռածներ» անվանումը։ Խորհրդատու Քիթ Պեդլերը նաև օգտագործել է այս վախը՝ ոգեշնչման աղբյուր վերցնելով դասական «Դոկտոր Ով»-ի կիբերմարդկանց հրեշավորելու օրինակը։ Այդ արարածներն այնքան են ոգևորվում արհեստական վերջույթների հասարակ դառնալու վախից, որ անհնար կլինի հասկանալ ինչ-որ մեկի մարդուց պարզապես մեքենա վերածվելը։ Վիրտուոզություն ֆիլմը վիրտուալ սերիական մարդասպանի մասին է, որը հաջողացնում է փախչել դեպի իրական աշխարհ։ Նա կատաղած անցնում է իր ճանապարհն այնքան ժամանակ, մինչև նրան անխուսափելիորեն կանգնեցնում են։ Սա իրական տեխնոֆոբ ֆիլմ է, որի հիմնական սյուժեն տեխնոլոգիաների սխալ ուղով զարգանալն է։ Այն ներկայացնում է մեզ մի մարդասպանի, որը դաժանորեն սպանում է մարդկանց ։
2009 թվականի 9 անիմացիոն ֆիլմը սկսվում է հետևյալ խոսքերով. «Մենք ունեինք այնպիսի ներուժ, այնպիսի հեռանկար։ Սակայն ճիշտ չօգտագործեցինք մեր շնորհքները, մտավոր կարողությունը։ Տեխնոլոգիաների մեր կույր հետապնդումը միայն ավելի արագ հասցրեց մեզ կործանման։ Սա մեր աշխարհի վերջն է»։
Գոդֆրի Ռեջիոի «Քաթսի» վավերագրական եռապատումը նույնպես առնչվում է տեխնոֆոբիայի խնդիրների հետ։ «Մտածողներին» ու «աշխատողներին» իրարից առանձնացնելու գաղափարը մեզ ցույց է տալիս, որ նույնիսկ այն մարդիկ, որոնք ընդունում էին տեխնոլոգիաները, ինչ-որ կերպ վախենում էին դրա ներուժից։
«Wing Commander: Privateer» համակարգչային խաղում Retros անվանումով մի խանդավառ կիսակրոնական խումբ ցանկանում է ոչնչացնել բոլոր տեսակի տեխնոլոգիաները նույնիսկ այն դեպքում, երբ իրենց նպատակին հասնելու համար նրանք տեխնոլոգիաների կարիք ունեն։ Նրանք գլխավոր դեր ունեն «Righteous Fire» մեծ խաղում, որում նոր խորհրավոր առաջնորդն առաջնորդում է խմբին՝ փորձելով ոչնչացնել բոլոր նրանց, որոնք իրենց կրոնի հետևորդ չեն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տեխնոֆոբիա
Էխոլոտ
Էխոլոտ կամ Հիդրոլոկատոր (էխո - արձագանք և լոտ), հիդրոլոկացիոն կայան, հիդրոձայնային կայան՝ ջրի մեջ սուզված կամ կիսասուզված օբյեկտների (սուզանավ, նավ, ձկների վտառ) հայտնաբերման և կոորդինատների որոշման համար, ծովի խորությունը չափող նավավարական և հետազոտական հիդրոակուստիկ սարք։
Նավի ճառագայթիչ վիբրատորից ուղարկված ձայնը, անդրադառնալով ծովի հատակից, ընդունվում է նավի վրա գտնվող ընդունիչ վիբրատորով։ Ձայնի առաքման և ընդունման միջև ընկած ժամանակահատվածով որոշվում է ձայնի անցած ճանապարհը, իսկ վերջինով՝ ծովի խորությունը։
Մինչև օբյեկտը եղած հեռավորությունը որոշվում է ճառագայթման աղբյուրից ճառագայթվող ձայնային իմպուլսի և օբյեկտից անդրադարձված իմպուլսի անցման ժամանակի տարբերությամբ, իսկ անկյունային կոորդինատները՝ անդրադարձված իմպուլսի ուղղությամբ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նավեր Կատեգորիա:Սարքեր Կատեգորիա:Ակուստիկա Կատեգորիա:Չափիչ սարքեր Կատեգորիա:Բրիտանական հայտնագործություններ
Կասրիսծղալ
Կասրիսծկալի (კასრისწყალი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Ախմետայի շրջանում։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 500 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ախմետայից հեռու է 162 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 214 մարդ ։
Մարակելե (ազգային պարկ)
Մարակելե (Marakele National Park), ազգային պարկ ՀԱՀ հյուսիսում Լիմպոպո գավառում։ Պարկը գտնվում է Յոհաննեսբուրգից 250 կմ հեռավորության վրա, Վատերբերգի լեռներում Թաբազիմբի վարչական կենտրոնի մոտ և համարվում է Վատերբերգի կենսոլորտային արգելոցի մի մասը ։ Նախատեսվում է ազգային պարկն ընդլայնել դեպի հյուսիս ։
Ազգային պարկի ստեղծման ժամանակ՝ 1994 թվականին, այն կոչվում էր Կրանսբերգ, այնուհետև սկսեց կոչվել Մարակելե, որը տսվանա լեզվով նշանակում է ապաստանելու տեղ ։ Այդպիսի անվանումը կապված է նրա հետ, որ պարկը գտնվում է արևմտյան չոր արևադարձային և խոնավ արևմտյան տարածքները իրար կապող տարանցիկ գոտում ։ Այգում սովորաբար տաք ամառ է՝ ցածր խոնավությամբ, մեղմ ձմեռ՝ ցածրադիր վայրերում առավոտյան և երեկոյան հնարավոր են ցրտահարություններ։ Տեղումների միջին քանակը կազմում է տարեկան 500-700 մմ ։
Բուսական և կենդանական աշխարհ
Պարկում աճում է շուրջ 800 տեսակի բույսեր։ Պարկի կեսից ավելին (55 %), հիմնականում կազմում են հարավային և հարավ արևելյան հատվածները, որոնք բնութագրվում են որպես Վատերբերգի վելդ թփուտային գոտի։ Համեմատաբար մեծ քանակի տեղումները (տարեկան 719 մմ) առաջացնում են հողի բերրի շերտերի լվացումներ։ Հիմնական բուսատեսակներից են բոշխը (faurea salinga), պրոտեյան (protea caffra) և սապոտովները  (englerophytum magaliesmontanum): Խառը վելդային գոտին զբաղեցնում է պարկի շուրջ 42 %-ը, հյուսիսարևմտյան մասում և որոշ մեկուսացված հատվածներ հարավ-արևմուտքում, որոնք բնութագրվում են ավելի խորը և հարուստ հողային շերտով։ Հիմնական տեսակներից են համարվում տերմինալիաները (terminalia sericea), միմոզաները (dichrostachys cinerea) և պտերոկարպուսները (pterocarpus rotundifolias): Մատալաբաս գետի ափին (պարկի տարածքի 3 %-ից պակաս հատվածում) ձևավորվել է միկրոկլիմա, որը կոչվում է քաղցր բուշվելդ և մեծ նշանակություն ունի գազանների ձմեռացման համար։ Այստեղ հանդիպում է էնդեմիկ էնցեֆալյարտ էժեն մարեն, որը կոչվել է ի պատիվ բնագետ և բանաստեղծ Էժեն Մարեի, որն էլ բնակվել է Վատերբերգում շուրջ 16 տարի ։
Պարկի տարածքում բնակվում են աֆրիկյան փղեր, սև և սպիտակ ռնգեղջյուրներ, ընձառյուծներ, առյուծներ, այծքաղներ, իմպալաներ, սովորական ջրայծեր և այլն ։ Բացի այդ պարկի տարածքում բույն են դրել կապյան անգղների ամենամեծ գաղութը (ավելի քան 800 զույգ) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II Կատեգորիա:Հարավաֆրիկյան Հանրապետության ազգային պարկեր
Մոնաչիլիոնի
Մոնաչիլիոնի (Monacilioni), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 680 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 25 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 27 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86040, հեռախոսային կոդ՝ 0874։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Արասաձիխի (Գագրայի մունիցիպալիտետ)
Արասաձիխի (არასაძიხი), գյուղ Վրացական Հանրապետության Կախեթի մարզ երկրամասի Գագրայի մունիցիպալիտետում։ Ըստ 1989 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 190 մարդ ։ Գյուղի ամենաբարձր կետը 190 մետր է
Հերմեսվիլլա
Հերմեսվիլլա (Hermesvilla), պալատ Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայի Լայնցեր Տիրգարդեն շրջանում (ավստրիական Հաբսբուրգների որսորդական շրջանում)։ Ավստրո-Հունգարական կայսրության կայսր Ֆրանց Յոզեֆ I-ը պալատը նվիրել է իր կնոջը՝ կայսրուհի Էլիզաբեթին (ով պատմության մեջ մնացել է «Սիսի» մականվամբ), ինչից հետո շինությունը սկսեց կոչվել «երազների ամրոց»։ Վիլլայի անվանումն առաջացել է այգում գտնվող Հերմեսի մարմարյա արձանից։ 21-րդ դարում վիլլան հայտնի էայնտեղ պահվող արվեստի հռչակավոր գործերով և կառույցը շրջապատող բնությամբ։ Պալատը օգտագործվում է Վիեննայի թանգարանի կողմից արվեստի պատմությանն առնչվող հատուկ ցուցադրություններ համար  ։
Արասաձիխի (Գագրայի մունիցիպալիտետ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր
Հերմեսվիլլա
Հերմեսի արձան
1881 թվականի ամռանը Ավստրո-Հունգարական կայսրության կայսր Ֆրանց Իոսիֆ I-ը որոշեց կառուցել Հերմեսվիլլան, որը սկզբնական շրջանում ուներ «Վիլլա Վալդրու» (Villa Waldruh): Գոյություն ունի տեսակետ, որի համաձայն կայսրը ցանկանում էր, որպեսզի իր կինը՝ կայսրուհի Ելիթաբեթը, ով հաճախ էր ճանապարհորդում, առավել երկար ժամանակով մնար Վիեննայում։ Պալատը նախագվել է ճարտարապետ Կառլ Ֆրայեր ֆոն Հասենաուերը։ Շինարարությունը տևել է 1882 թվականից 1886 թվականը ։
1886 թվականին վիլլայի և հարակից բոլոր շինությունների, այդ թվում՝ կայսրուհի Ելիզաբեթի ձիերի ձիանոցի շինարարությունն ամբողջությամբ ավարտվեց։ 1887 թվականից մինչև 1898 թվականի իր մահը կայսերական զույգը կանոնավոր կերպով այցելում և որոշակի ժամանակ էր անցկացնում դղյակում ։
Վիլլայի ներքին բակի շատրվան
Կայսր Ֆրանց Իոսիֆը, նախագծելով վիլլայի հարակից տարածքի նախագիծը, հրամայեց հեռացնել հարակից բոլոր մարգագետինները, որպեսզի այդպիսով վերացվեին մոծակները։ Կայսերը անհանգստանում էր իր կնոջ համար, ով սիրում էր ձիավարություն։ Փոքր լճակի մոտ կայսրուհու համար կառուցվեց տաղավար, որը չի պահպանվել մինչև մեր օրեր։ Վիլլա տանող ճանապարհը եղել է Վիեննայի առաջին փողոցներից մեկը, որոնք էլեկտրաէներգիայով լուսավորվել են։ Վիլլան նաև հանդիսանում էր Վիեննայի առաջին շինություններից մեկը, որը միացվեց հեռախոսագծին։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Վիեննայի հետպատերազմյան օկուպացիայի ընթացքում վիլան թալանվում է ավստրիական խորհրդային զորքերի կողմից և հետագա որոշակի ժամանակահատվածում լքված և անմխիթար վիճակում է եղել։ Սակայն, 1963 թվականին Դիսնեյի նկարահանած «Սպիտակ ձիերի հրաշալի փրկությունը» ֆիլմը կրկին վերածնել է դղյակը։ Մասնավոր նախաձեռնությունը ավստրիական իշխանությունների մոտ հետաքրքրություն առաջեցրեցին վերանորոգել վիլլան, որի շինարարությունը տևեց 1968 թվականից մինչև 1974 թվականը։
Վիլլայում առաջին ցուցադրությունը բացվել է 1971 թվականին որպես Բուդապեշտում կազմակերպված «Համաշխարհային որսորդական ցուցադրության» մաս:Այդ ժամանակվանից վիլլան դարձավ մայրաքաղաքի «ադամանդը», որը տեղակայված է 2500 հեկտար տարածություն ունեցող բնության արգելոցի կենտրոնում և հանդիսանում է Հաբսբուրգների ժամանակաշրջանի մշակույթի ներկայացուցիչների սիրված վայր։
Ներքին հարդարում
Հանս Մակարտի Գուստավ Կլիմտի և Վիկտոր Տիլգների Ֆրեսկոները հանդիսանում են վիլլայի անբաժանելի մասը։ Առաջին հարկում գտնվում են կայսրուհու սենյակները, որոնցից մեկը սկզբնական շրջանում կահավորված էր մարմնամարզական սարքավորումներով։ Առաջին հարկում ներկայացված են նաև. Ավգուստ Այզենմենգերի, Գուգո Շառլեմոնի և Ադոլֆ Ֆալկենշտեյնեյերի ֆրեսկոները, որոնցում ներկայացված են սպորտի տարբեր տեսակները ։
Կայսրուհու զգեստասենյակի հետևում գտնվում է նրա ննջարանը։ Ի տարբերություն այլ սենյակների՝ այստեղ պահպանվել են պատմական տարրերը, այդ թվում՝ կայսերական բարոկկո ոճով կառուցված անկողինը, որը թվագրվում է կայսրուհի Մարիա Թերեզայի ժամանակներով։ Այդ ննջարանի ֆրեսկոները, որոնք ստեղծվել են Հանս Մակարի կողմից, իրենց մեջ ներառում են շեքսպիրյան «Միջամառային գիշերվա երազ» ստեղծագործության տարրեր։ Շրջանակային աստիճանը սենյակը միացնում է վերին հարկի և այգու հետ։ Պալատի սրահում գտնվում է Ֆրանց ֆոն Մաչի, Գուստավ Կլիմտի և Գեորգիա Կլիմտի վերականգնված «Գարուն» ստեղծագործությունը ։
2006 թվականի վիլլայի դիմաց տեղադրվել է Ուլրիկե Տրյուգերի «Ելիզաբեթ» քանդակը, որը սկզբնական շրջանում (2001 թվականից) տեղադրված էր Լայնցի կենդանաբանական այգում։ Քանդակը պատրաստվել է կարարայան մարմարից, ունի մոտավորապես 2.5 մ բարձրություն և 6.5 տոննա կշիռ։ Տրյուգերը ցանկանում էր, որ իր ստեղծագործությունը դառնա «Սիսիի» մասին ռոմանտիզացվածկաղապարներին կաղապարներին հակակշիռ  ։
Ձիանոց
Ձիանոցը, որը կառուցվել էր կայսրուհու ձիերի համար, տեղակայված է պալատի ձախ կողմում։ Հնարավորինս հաջողվել է պահպանել ձիանոցի նախնական տեսքը։ Ախոռների մեջտեղում առկա է 20 մետր տրամագծով հարթակ, որտեղ ձիերը վատ եղանակի ժամանակ զբոսնում էին։ 1950-ական թվականներից մինչև 2005 թվականը ձիանոցըն օգտագործվել է իսպանական ձիարշավորդների դպրոցի լիպիցյան ձիերին պահելու համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիեննայի թանգարաններ Կատեգորիա:Վիեննայի շենքեր և կառույցներ
Մի զարմանալի վարչության անդամ
«Մի զարմանալի վարչության անդամ», հայ բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից ։
Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 7-րդ հատորում արտատպվել է Թիֆլիսի «Հորիզոն» օրաթերթից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներ Կատեգորիա:1913 գրականությունում
Ոսկե շղթա
«Ոսկե շղթա», Վահան Տերյանի բանաստեղծական շարքը։
Պատմություն
Շարքի մեջ մտնող բանաստեղծությունները գրված են 10-ական թվականներին, գերազանցապես Վ. Տերյանի կյանքի և գործունեության պետերբուրգյան շրջանում (1913-1917թթ.): Բանաստեղծի կենդանության ժամանակ պարբերական մամուլում և գրական ժողովածուներում տպագրվել են այս շարքում ներկայացված 71 բանաստեղծություններից 26-ը։ Մնացած 45-ը տպագրվել են ետմահու, մեծ մասամբ՝ Վ. Տերյանի «Երկերի ժողովածուի» 3-րդ հատորում (1923) ։