cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մարս (դիցաբանություն)
Մշակույթում
Մարսի հետ կապված սյուժեները տարածվել են եվրոպական գեղանկարչության մեջ Վերածննդի ժանանակաշրջանում, նա դրանց մեջ երբեմն պատկերված է որպես ծաղրանքի առարկա («Մարսը և Վեներան շախմատ են խաղում», Պադովանինո, 1530—1540, Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte Augusteum, Օլդենբուրգ)։
Կույանիշ
Կույանիշ (Куяныш), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Օրենբուրգի մարզում, Բաշկորտոստան Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեծ Յուշատիր գետի ձախ ափին՝ 71 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 21 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ոսկե վահան (նախագիծ)
«Ոսկե վահան» նախագիծ (ոչ պաշտոնական անվանումը՝ Great Firewall of China ), գրաքննության և վերահսկողության ծրագիր Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունում, որն արգելափակում է համացանցի անցանկալի բովանդակությունները։ Նախագիծը ղեկավարվում է Չինաստանի կառավարության՝ Մարդկանց հանրային անվտանգության նախարարության կողմից։ Առաջ է քաշվել 1998 թվականին և սկսել գործարկվել 2003 թվականի նոյեմբերին ։ «Վահան»-ը ինֆորմացիայի զտման ինտերնետային սերվերների համակարգ է՝ տեղակայված մատակարարների և ինֆորմացիայի փոխանցման միջազգային ցանցերի միջև։
Պատմություն
Ոսկե վահան նախագծի քաղաքական և գաղափարախոսական առանցքը հիմված է Դեն Սյաոպինի սիրելի մտքերից մեկի վրա (1980-ական թվականներ). Այս խոսքն ասվել է Չինաստանում տնտեսական բարեփոխումների ժամանակաշրջանում, որը հայտնի դարձավ «սոցիալիստական առևտրային տնտեսություն» անվանմամբ (socialist market economy): Հեղափոխությունը Չինաստանին առաջնորդեց դեպի առևտրային տնտեսություն և շուկան բացեց օտարերկրյա ներդնողների համար։ Այնուամենայնիվ, չնայած տնտեսական ազատությանը՝ Չինաստանի կոմունիստական կուսակցության արժեքները և քաղաքական գաղափարները շարունակվեցին պաշտպանվել անցանկալի գաղափարախոսությունների «ներս մտնող ճանճերից» ։
Ինտերնետը Չինաստան մուտք գործեց 1997 թվականին ՝ որպես «սոցիալիստական առևտրային տնտեսության» հետևանք և աջակցող գործիք։ Ինտերնետի հնարավորությունների մեծացմանը զուգընթաց այն աստիճանաբար դարձավ առևտրային տեղեկատվության փոխանակման հիմնական գործիք և հարթակ։
Հանրային անվտանգության նախարարությունն ինտերնետի օգտագործումը վերահսկող քայլեր սկսեց ձեռնարկել 1997 թվականին, երբ մշակվեցին ոլորտի կարգավորումն ապահովող կանոնակարգեր ։
1998 թվականին Չինաստանի կոմունիստական կուսակցությունը մտահոգություն հայտնեց, որ Չինաստանի ժողովրդավարական կուսակցությունը (CDP) կստեղծի նոր, հզոր ցանց, որը կուսակցության էլիտան ի վիճակի չի լինի վերահսկել ։ CDP-ն անմիջապես արգելափակվեց, որին հաջորդեցին ձերբակալություններ և ազատազրկումներ ։ Այդ նույն տարում մեկնարկեց «Ոսկե վահան»-ի նախագիծը։ Դրա առաջին մասը տևեց ութ տարի և ավարտվեց 2006 թվականին։ Երկրորդ մասն սկսվեց 2006 թվականին և տևեց մինչև 2008 թվականը։ 2002 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Չինաստանի 31 մարզերից և քաղաքներից նախագծի համար պատասխանատու 300 մարդ մասնակցեց «Չինական ինֆորմացիոն համակարգի համապարփակ» քառօրյա ցուցահանդեսին ։ Ցուցահանդեսի ժամանակ գնվեցին մեծ քանակությամբ արևմտյան նորագույն տեխնոլոգիաներ ։
«Ոսկե վահան» ենթածրագիրն ստացավ "the Great Firewall" (防火长城) մականունը ։ Դա կապված էր որպես ցանցային պատ հանդիսացող դերի և Չինական մեծ պարսպի հետ։ Նախագծի այս բաժինը հնարավորություն է տալիս արգելափակել Այ-փի հասցեներից եկող բովանդակությունը ։
2008 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի ժամանակ Չինաստանի ղեկավարները ինտերնետ պրովայդերներին հանձնարարեցին հյուրերի համար վերագործարկել որոշ ինտերնետ-սրճարաններից, հյուրանոցներից և խորհրդակցությունների սրահներից օգտվելու հնարավորությունը ։
Արգելափակման մեթոդներ
Գրաքննության հիմնական մեթոդները հետևյալն են ․
Ապաարգելափակում
Որոշ կայքեր սկսել են աստիճանաբար ապաարգելափակել, այդ թվում․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չինաստան Կատեգորիա:Գրաքննադատություն
Գորտ կեքս
Գորտ կեքս (Frog cake), աղանդեր գորտի գլխի տեսքով, որը պատրաստվում է կրեմով բիսկվիթից, որը պատված է պոմադկայով։ Առաջին անգամ կեքս գորտը պատրաստվել է «Balfours» փռում 1922 թվականին ու արագ դարձավ հանրահայտ ուտեստ Հարավային Ավստրալիայում։ Սկզբից կեքս գորտը միայն եղել է կանաչ, իսկ արդեն ժամանակներ անց հայտնվեցին շագանակագույն, վարդագույն և այլ գույների կեքս գորտեր։
Գրականություն
Կատեգորիա:Տորթեր Կատեգորիա:Ավստրալիական խոհանոց
Ուբիս
Ուբիս (უბისი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Խարագաուլի շրջանում ։
Ֆարհադ Խալիլով
Ֆարհադ Կուրբան օղլի Խալիլով (Xəlilov Fərhad Qurban oğlu, ), Ադրբեջանի նկարչության դպրոցի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը, ադրբեջանցի խորհրդային նկարիչ (2002), Արվեստի վաստակավոր գործիչ, Ադրբեջանի նկարիչների միության նախագահ:
Ուբիս
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 320 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Խարագաուլից հեռու է 11 կմ։
Ֆարհադ Խալիլով
Կենսագրություն
Ֆարհադ Խալիլովը ծնվել է 1946 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Բաքվում: Նա սովորել է թիվ 23 միջնակարգ դպրոցում: 1961-1966 թվականներին սովորել է Ազիմ Ազիմզադեի անվան գեղարվեստի դպրոցում: 1969-1975 թվականներին շարունակել է իր ուսումը Մոսկվայի պոլիգրաֆիական ինստիտուտում: 1987 թվականին Ֆարհադ Խալիլովը ընտրվել է Ադրբեջանի նկարիչների միության նախագահ : Աբխերոնի մոտիվները կարևոր դեր են խաղում Ֆարհադ Խալիլովի ստեղծագործության մեջ:
2006 թվականին Ադրբեջանի ժողովրդական արտիստ Ֆարհադ Խալիլովը ադրբեջանական արվեստի զարգացման գործում ունեցած ավանդի համար պարգևատրվել է «Փառքի» շքանշանով : 2017 թվականին պարգևատրվել է ԱՊՀ-ի «Միության աստղ» մրցանակով :
Ուբիս
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խարագաուլի շրջան
Ֆարհադ Խալիլով
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի նկարիչներ
Հոսթայան (այլ կիրառումներ)
Հոսթայան, կարող է վերաբերել՝
Հայաստանի կատվազգիներ
Հին ժամանակներում ժամանակակից Հայաստանի տարածքում հանդիպում էին մի քանի տեսակի կատվազգիների արեալներ։
Այսօրվա դրությամբ Հայաստանում բնակվում է մեծ կատուների մեկ տեսակ՝ առաջավորասիական ընձառյուծ (Panthera pardus ciscaucasica) և հինգ տեսակի մանր կատուներ՝ կովկասյան լուսան (Lynx lynx dinniki ), եղեգնակատու (Felis chaus chaus), անտառային կատու (Felis silvestris), մանուլ (Otocolobus manul) և տափաստանային կատու (Felis silvestris lybica)։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Առյուծները և վագրակատուները Հայաստանի տարածքից անհետացել են վաղուց, վագրերն այստեղ ապրել են մինչև 20-րդ դարի սկիզբը, ընձառյուծներն այս պահին ապրում են Հայաստանի տարածքում, սակայն նրանց թվաքանակը կազմում է մոտավորապես 5-7 ։
Վագրակատուները և առյուծները, որոնք բնակվել են Հայաստանում, պատկանել են ասիական ենթախմբին (Acinonyx jubatus venaticus - ասիական վագրակատու, Panthera leo persica - ասիական առյուծ)։ Վագրերը, որոնք նախկինում ապրել են Հայաստանի տարածքում, պատկանել են թուրանական ենթատեսակին (Panthera tigris virgata - թուրանական վագր), սակայն այսօր դրանք համարվում են վերացած տեսակ։ Ընձառյուծներ այսօր կան Հայաստանում և պատկանում են առաջավորասիական ենթատեսակին. այն համարվում է ընձառյուծների ամենախոշոր ներկայացուցիչը ։
Ընձառյուծներ
Ընձառյուծների ժամանակակից արեալը Հայաստանում զբաղեցնում է մոտավորապես 2856,8 կմ² և զբաղեցնում է հարավային և հարավարևմտյան հատվածները (Վայոց ձոր, Արարատ (Խոսրով) և Սյունիք)։ Առաջավորասիական ընձառյուծը կամ կովկասյան ընձառյուծը մինչև 1970-ական թվականների սկիզբը ապրում էր ոչ միայն վերոնշյալ վայրերում, այլ Հայաստանի հյուսիսարևելյան հատվածներում՝ Սևանից հյուսիս, սակայն նրանց պոպուլյացիան անհետացել է։ 1972 թվականին առաջավորասիական ընձառյուծը ստացավ պահպանվող տեսակի կարգավիճակ, իսկ 1987 թվականին ներառվեց Կարմիր գրքում, որպես անհետացող տեսակ ։
Այս գիշատչի տարածման արեալներից են՝ Գեղամա, Վայքի, Զանգեզուրի, Բարգուշատի և Մեղրու լեռները։ Հիմնական գործոնները, որոնք վտանգ են ներկայացնում Հայաստանի ընձառյուծներին, հետևյալն են՝ գերարածեցում, որսագողություն, հրդեհներ և մարդկային գործոն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի բնություն Կատեգորիա:Հայաստանի կենդանական աշխարհ
Աբխազիայի պետական համալսարան
Աբխազիայի պետական համալսարան (Аҧсны Аҳәынҭқарратә Университет, ԱՊՀ), բարձրագույն ուսումնական հաստատություն Աբխազիայում։ Գտնվում է Սուխում քաղաքում։
Չառլզ Համիլթոն Աիդե
Չառլզ Համիլթոն Աիդե (Charles Hamilton Aide, ), «Երկար տարիներ եղել է Լոնդոնի գրական հասարակության ակնառու գործիչ, մեծ արժեք ներկայացնող վեպերի, երգերի և դրամաների հեղինակ, տաղանդավոր, բայց ոչ պրոֆեսիոնալ նկարիչ է» ։ Հիմնականում Աիդեն հայտնի էր այնպիսի անթոլոգիական քնարերգությամբ ինչպիսիք են՝ «Love, the Pilgrim», «Lost and Found» և «George Lee» ։
Կենսագրություն
Նրա հայրը հայ առևտրական էր, ով սպանվեց մենամարտում, երբ Աիդեն չորս տարեկան էր։ Այդ ամենից հետո նրան Անգլիայում մեծացրել է իր մայրը, վերջինս բրիտանացի ծովակալ Ջորջ Կոլիերի դուստրն էր։ Աիդեն հաճախել է Բոննի համալսարան, այնուհետև յոթ տարի ծառայել է բրիտանական բանակում մինչև 1853 թվականը՝ ստանալով կապիտանի կոչում ։ Մինչև կյանքի վերջը մնալով ամուրի՝ Աիդեն իր մոր հետ ապրել էր Լինդհուրստում ։ 1875 թվականին մոր մահից հետո, նա Թագուհի Աննայի դարպասների մոտ մի սենյակ վարձեց, որտեղ հրավիրում էր «Ֆրանսիայի և Անգլիայի հասարակական և գեղարվեստական աշխարհի գլխավոր դեմքերին» ։ Նա Հենրի Ջեյմսի զուգընկերներից մեկն էր,  ով նրան բնութագրեց որպես «մեր ժամանակի Դիան դե Պուիտեր» ։ Նա իր փաստաթղթերը թողեց Մորտոն Ֆուլլերտոնին։
Ժառանգություն
Աիդեի մասին գրառումը Ազգային կենսագրության բառարանում հետևյալն էր՝ Բազմակողմանի նվաճումներով և հարուստ սոցիալական շնորհով տեր մարդը, ով հավասար հաջողությամբ իրեն նվիրեց հասարակությանը, երաժշտությանը, արվեստին և գրականությանը։ Նա գրեց մի քանի հատոր բանաստեղծություններ, ստեղծեց երգեր, ցուցադրեց իր հերթական արտասահմանյան ճանապարհորդությունների վրա պատրաստված ուրվանկարները տարբեր պատկերասրահներում։ Նա գրել է 9 տասնյակ վեպեր, որը նվիրված էր նորաձև հասարակությանը, ովքեր «հետևում էին նորաձևությանը»։ Նա իր «Ֆիլիպ» դրաման ստեղծել է 1874 թվականին Լիցեյում Իրվինգի մասնակցությամբ, իսկ նրա կատակերգությունը` «Ինը օրվա հրաշքը», ստեղծվել է Հոն Հեյրի և Քենդալսի կողմից Դատական թատրոնում 1875 թվականին ։Աիդեն իր փաստաթղթերը թողել է ամերիկացի գրող Մորտոն Ֆուլլերտոնին, այնուհետև Փարիզի իրենց գրասենյակում գտնվող The Times-ի թղթակիցին, բաց ցուցումներով՝ «շահարկել, հրապարակել կամ այրել, թողնում եմ ձեր հայեցողությանը» ։ Նրա ունեցվածքը կազմել է 43,000 ֆունտ ստեռլինգ ։ Նրա թողած գրական հեղինակային իրավունքները նա կտակեց Լեդի Ստենլիին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բրիտանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Բրիտանահայ գրողներ Կատեգորիա:Բրիտանացիներ հայկական սերմամբ
Հենդրիկ Ադամսոն
Հենդրիկ Ադամսոն (Hendrik Adamson, ), էստոնացի բանաստեղծ և մանկավարժ։
Կենսագրություն
Հենդրիկ Ադամսոնը ծնվել է 1891 թվականին դերձակի ընտանիքում Մետսակուրու գյուղում (այժմ՝ գյուղ Veisjärve, Տառվաստու), Վիլյանդիմաա։
1911 թվականին ուսուցչություն է արել Torma Võtikvere դպրոցում։ 1919-1927 թվականներին եղել է էստոնական Kärstna գյուղի դպրոցի տնօրենը։ Հետագայում դարձել է պրոֆեսիոնալ գրող, եղել է Էստոնիայի գրողների միության անդամ։
1940 թվականին որպես ուսուցիչ աշխատել է Valgamaal Lõvel-ում, 1944 թվականին՝ Kärstnas-ում։
Էսպերանտո սովորել է 1929 թվականի վերջում և 1930 թվականից գրել է բնօրինակ բանաստեղծություններ այդ լեզվով, սակայն իր տաղանդն արտահայտել է էստոներեն ստեղծագործություններում։ Էստոներեն առաջին բանաստեղծությունները տպագրվել են թերթերում 1913 թվականին, առաջին գիրքը՝ 1919 թվականին ։ 1934 թվականին հրատարակվել է «Տասներկու բանաստեղծներ» ալմանախը, որտեղ ընդգրկվել են Ադամսոնի 11 բանաստեղծությունները։
Ադամսոնի ստեղծագործությունները թարգմանվել են ռուսերեն (թարգմանիչ՝ Բորիս Շտեյն), անգլերեն և իտալերեն։
Մահը
Մահացել է 1946 թվականի մարտի 7-ին։ Թաղված է Էստոնիայի հարավում գտնվող Հելմ քաղաքի էստոնական գերեզմանատանը։
Հոսք (այլ կիրառումներ)
Հոսք, կարող է վերաբերել՝
Հենդրիկ Ադամսոն
Ստեղծագործություններ
Ադամսոնը գրել է էստոներեն՝ օգտագործելով նաև հարավ-էստոնական բարբառներ ։ Որոշ ստեղծագործություններ գրված են էսպերանտո լեզվով։
Գրել է բանաստեղծություններ այդ թվում՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնացի գրողներ Կատեգորիա:Էսպերանտիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Էստոնացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Էստոնիայի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Էստոնացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Հովարդ շրջան (այլ կիրառումներ)
Հովարդ շրջան, կարող է վերաբերել՝
Նիկոլայ Բաուման
Նիկոլայ Էռնեստովիչ Բաուման, ռուս քաղաքական գործիչ, Բոլշևիկյան կուսակցության անդամ, ցարիզմի դեմ պայքարի կարկառուն ներկայացուցիչներից մեկը։
Կենսագրություն
Ծնվել է ատաղձագործական արտադրամասի տիրոջ ընտանիքում։ Հաճախել է Կազանի միջնակարգ դպրոցներից մեկը, սակայն ունենալով բազում խնդիրներ դպրոցի անձնակազմի հետ 7-րդ դասարանում լքել է ուսուցումը։ 1891-1895 թթ․ ընդունվել և սովորել է Կազանի անասնաբուժական ինստիտուտ, որը ավելի ուշ ստացել է Նիկոլայ Բաումանի անունը։ Հենց այդ տարիներից էլ սկսած Բաումանը սկսել է հետաքրքրվել ցարիզմի դեմ պայքարով։ Ստեղծել է բազում գաղտնի խմբակներ, բանվորներին ծանոթացնում Մարքսի ուսմունքին։ Ավելի ներգրավվելով պայքարին, ստանձնում է Մոսկվայի հեղափոխականների ղեկավարի պաշտոնը։ Իր գործունեության ընթացքում բազում անգամներ նետվել է բանտ՝ ենթարկվելով բազում հալածանքների իշխանությունների կողմից։ Սակայն, այդ ամենի հետ մեկտեղ շարունակել է պայքարը հանուն Լենինի։ Կյանքի ընթացքում փոխել է իր անունը բազմաթիվ անգամներ՝ աննկատ մնալու համար իշխանություններից։ Նա հայտնի է եղել Գրաչ, Եվգրաֆիչ, Վիկտոր, Սորոկին և այլ անուններով։ Մինչդեռ շատ քչերին էր հայտնի նրա իրական անուն ազգանունը։
Մահը
1905 թ․ դուրս պրծնելով 16-ամսյա բանտարկությունից Բաումանը նորից ստանձնեց գլխավոր հեղափոխականներից մեկի տեղը։ Հոկտեմբերին, երբ ընթանում էր հեղափոխության ամենաթեժ հատվածը, նա դրոշը ձեռքին ընթանում էր բազմահազարանոց շարասյան առջևից՝ հեղափոխականներին Տագանյան բանտից ազատելու նպատակով։ Սակայն ճանապարհին ոստիկաններից մեկը ուժեղ հարված է հասցնում վերջինիս գլխին՝ պատճառելով անդառնալի հետևանքներ։ Հոկտեմբերի 18-ին Բաումանը վախճանվում է։
Թաղվել է հոկտեմբերի 20-ին Մոսկվայում։ Այդ օրը բազմահազարանոց մարդիկ եկել էին հարգելու քաղաքական գործչի հիշատակը, ում անունը մինչը հիմա հիշում են շատ-շատերը։ Նրա անունով են կոչվում Մոսկվայի և այլ քաղաքների մի շարք փողոցներ, շրջաններ, բուհեր։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս հեղափոխականներ Կատեգորիա:Վագանկովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Վիսպա
Wispa (Վիսպա), «Cadbury» ընկերություն շոկոլադե բատոնչիկ, հայտնի ողջ աշխարհով։ Դուրս է եկել 1981 թվականին և հանվել է արտադրությունից 2003 թվականին քիչ պահանջարկի պատճառով։ 2007 թվականին սկսեց նորից արտադրվել Մեծ Բրիտանիայում։ Գովազդվել և վաճառվել է նաև նախկին ԽՍՀՄ-ում։
Բատոնչիկների տեսակներ
Կատեգորիա:Շոկոլադ
The Cat Concerto
Կատուների համերգ (The Cat Concerto), «Թոմն ու Ջերին» հայտնի կարճամետրաժների շարքի 29-րդ սերիան է։ Դրվագը նկարահանվել է 1946 թվականին, «Տեխնիքոլոր» (Technicolor) համակարգով և մեծ էկրաններին է բարձրացել 1947 թվականի ապրիլի 26-ին։ 1947 թվականի մարտի 13-ին սերիան արժանացել է «Օսկար» մրցանակի` որպես 1946 թվականի լավագույն կարճամետրաժ ֆիլմ ։ Սերիան 42-րդ տեղն է զբազեցնում 50 լավագույն մուլտֆիլմերի ցանկում։
Սյուժե
Թոմը վիրտուոզ դաշնակահար է, որը համերգ է տալիս։ Նա նվագում է Ֆերենց Լիստի «Հունգարական ռապսոդիա №2»-ը։ Միևնույն ժամանակ, դաշնամուրը Ջերիի տունն է, որն այնքան է սովորել բարձր երաժշտությանը, որ արթնանում է միայն այն ժամանակ, երբ դաշնամուրի մուրճիկը հարվածում է նրան։ Մկնիկը բարձրանում է դաշնամուրի վրա և «ղեկավարում է համերգը»։ Թոմը, չկարողանալով դա հանդուրժել, գցում է Ջերիին դաշնամուրի վրայից։ Պարտիան շարունակվում է։
Ջերին դուրս է գալիս ստեղնի տակից, սակայն, ի դժբախտություն նրան, Թոմը տրեմոլո էր նվագում այդ ստեղնով` միևնույն ժամանակ Ջերիի գլխին հարվածելով դաշնամուրի մուրճիկով։ Թոմը նվագում է գլխավոր թեման, սակայն այն բանից հետո, երբ նա այլևս չի դիպչում ստեղներին, դաշնամուրը շարունակում է ինքն իրեն նվագել։ Թոմը նայում է դաշնամուրի մեջ և տեսնում է, որ Ջերին խաղում է մուրճիկով։ Թոմը խլացնում է Ջերիին կարգավորման բանալիով և շարունակում է նվագել։ Մկնիկը պատասխանում է կատվին` թողնելով նրա մատները կափարիչի տակ։ Թոմի` կափարիչի տակ մնացած մատները շարունակում են նվագել։ Ջերին մոտենում է դաշնամուրի ծայրին, և երբ Թոմը սեղմում է երրորդ մինորային ստեղնը, Ջերին փորձում է կտրել կատվի մատը մկրատով։ 6-րդ փորձից հետո Ջերին հոգնում է դրանից և հոգոց հանելով մի քանի ստեղների փոխարեն սպիտակ թակարդ է դնում։ Իհարկե, Թոմի մատն ընկնում է թակարդը և ուռչում է` դառնալով փուչիկի չափ։
Ջերին բարձրանում է դաշնամուրի վրա Թոմը, նույնպես բարձրանում է և շարունակում է նվագել ոտքերի մատներով։ Երբ Թոմն իջնում է և շարունակում է նվագել ձեռքերի մատներով, Ջերին փոխում է ռապսոդիայի մեղեդին «Գնում ենք Ատչիսոն, Տոպեկա և Սանտա Ֆե» երգի մեղեդիով։ Թոմը սկսում է նոր ակորդ նվագել, իսկ Ջերին ցատկոտում է և ծաղրում կատվին։ Թոմը բռնում է մկանը օդում և խփում է աթոռին։ Ջերին դուրս է գալիս այնտեղից և անիվի օգնությամբ խաղում է աթոռի երկարության հետ։ Թոմը դեմքով խփում է դաշնամուրին և նվագում է դինամիկայի երկու ակորդ` կարծես ասելով Ջերիին` «հիմա դու կտեսնես»։
Թոմը Ջերիին դնում է մուրճիկների արանքում և կոպիտ մեղեդի է նվագում։ Մուրճիկները կենդանանում են և ծեծում Ջերիին։ Հոգնելով ծեծուջարդից` ջախջախված Ջերին ուշքի է գալիս։ Մկնիկը վերջնականապես կատաղած է. նա պոկում է երկու մուրճիկ և դրանցով սկսում հարվածել լարերին։ Ջերին վերջնականապես ավերում է Թոմի մեղեդին` նվագելով երկու կեղծ ավարտ։ Թոմը վերջին ուժերը լարելով` ավարտում է պարտիան, համերգը վերջանում է, և բոլոր դափնիները հասնում են Ջերիին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1947 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Օսկարակիրներ
Խալիլ Իբրահիմ
Խալիլ Իբրահիմ (Xəlil İbrahim, ), ադրբեջանցի գրող, հրապարակախոս, թարգմանիչ, քննադատ, հասարակական գործիչ  ։
Կենսագրություն
Խալիլ Իբրահիմ օկլի Իբրահիմովը ծնվել է 1892 թվականին։ Հայրը մահացել է, երբ Իբրահիմ 5 տարեկան էր։ Խալիլ Իբրահիմովը սովորել է ռուս-թաթարական դպրոցում։ Այնուհետև սովորել է Բաքվի իսկական դպրոցում։ 1909 թվականին նա ընդհատեց ուսումը՝ առանց ուսումնարանն ավարտելու ։
1911 թվականին նա սկսել է դասավանդել տանը ՛բանաստեղծ Կասիմ բեկ Զաքիրի թոռներին։ 1912 թվականին դասավանդել է Ամիրջանում «Նեշրի-Մաարիֆ» ընկերության դպրոցում։ Նա համագործակցել է «Աչիղ սյոզ», «Իղբալ», «Բասիրաթ» թերթերի հետ։ 1919 թվականին՝ հուլիսի 4-ից սեպտեմբերի 1-ը, նա եղել է «Ադրբեջան» թերթի ռուսերեն տարբերակի խմբագիրը։
1930 թվականից սկսած մեկուկես տարի աշխատել է «Ազերնեշրում» որպես գեղարվեստական խմբագիր։ Իմանալով պարսկերեն, ռուսերեն, արաբերեն, գերմաներեն, անգլերեն լեզուները, նա 1931 թվականից ի վեր հինգ տարի զբաղվում էր թարգմանություններով ։
Երեսուներորդ տարվա բռնաճնշումների ժամանակ նրան ձերբակալեցին և գնդակահարեցին։ Խալիլ Իբրահիմը մահացել է 1938 թվականին ։
Կլեման Մարո
Կլեման Մարո (Clément Marot, ), ֆրանսիական վերածննդի դարաշրջանի պոեզիայի սկզբնավորողը։
Ստեղծագործություն
Կլիման Մարոն համարվում է ֆրանսիական վերածննդի դարաշրջանի մեծ պոեզիայի հիմնադիրը։ Նրա ստեղծագործության ուժը քննադատական ըմբոստ բովանդակությունն է, որ արտահայտվել է հեգնանքով, ռաբլեական հումորով։ Նրա ստեղծագործությունների հիմնական մոտիվներից մեկը հոգևորականության քննադատությունն է։ Նա ցույց է տալիս, որ եկեղեցու սպասավորները անում են այն, ինչ մեծ մեղք են համարում և ինչի համար դատապարտում են ուրիշներին։ Կլիման Մարոյի սիրած թեման աշխարհիկ կյանքի, սիրայինվայելքների, երկրային առողջ բնազդների գովքն է։ Դիմելով Ամուրին, բանաստեղծն ասում է, որ իր երիտասարդությունը՝ «գարունն ու ամառը» արդեն անցել են, բայց դարձյալ նրան է երկրպագում.
Մարոն իր թարգմանած Դավթի սաղմոսների գիրքը նվիրելով Ֆրանսիայի տիկիններին, ասում է. «Ես կուզենայի մարդկանց մեջ սեր առաջացնել իսկական աստծու նկատմամբ, այն աստծու, որ թելադրել է այդ սաղմոսները և շուտով կարտաքսի անհաստատ սիրո աստծուն»: Մարոն մարմնական սեր է երգում, կնոջ հմայքը համարում գեղեցիկ մարմինը։ «Եթե ուզում եք ընկերուհի ունենալ, ընտրեցեք բարեկազմ կին, պայծառ մտքով ու լիքը կրծքով, որի սիրտը լինի քնքուշ, խոսքը խելոք, որ սիրի պարել և լավ երգել, որի սիրտը հավատարիմ լինի, մարմինը՝ պիրկ։ Եթե շատ երիտասարդ օրիորդ ընտրեք, հետը զրուցելու բան չեք ունենա։ Եթե հավատարիմ եք ուզում, ընտրեք թխահեր կնոջ, մարմնով լի, իրեն պարզ ու հավասարակշռված պահող։ Այդպիսի գանձը արժե, որ մարդ դուրս գա սիրային փառավոր որսի։ Երջանիկ է նա, որ լավ ավար կունենա»:
Կլեման Մարոյի նորարարությունը ցույց տալու համար՝ նրան համեմատում են Լիոնի պոետական դպրոցի բանաստեղծների հետ, որոնց բանաստեղծական իդեալը Ֆրանչեսկո Պետրարկան էր, հիմնական թեման՝ սերը։ Քննադատելով տիրող ավատական կարգերը, մի էպիգրամում Մարոն այսպիսի միտք է արտահայտում. «Եթե մեզ թույլ տային խաղաղ կյանքով ապրել, ժամանակն այնպես տնօրինել, ինչպես մեզ հարմար է և ապրել ազատ, ինչպես պետք է ապրել՝ մենք կարիք չէինք զգա դղյակներ հաճախելու, պալատներում լինելու, դատավճիռներով ու դատավարություններով զբաղվելու և հարուստ տներ գնալու, որոնք զարդարված են փառքով ու խունացած շքանշաններով»:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վերածննդի դարաշրջանի գրականություն Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու բանաստեղծներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի թարգմանիչներ
Նոյեմբերի 12
Նոյեմբերի 12, տարվա 316-րդ (նահանջ տարիներին՝ 317-րդ) օրն է։
Ծանոթ տղամարդ (պատմվածք)
Ծանոթ տղամարդ (Знакомый мужчина), Անտոն Չեխովի պատմվածքներից, գրել է 1886 թվականին, առաջին անգամ հրատարակվել է 1886 թվականի ապրիլի 20-ին Օսկոլկի ամսագրում։
Պատմություն
Անտոն Պավլովիչ Չեխովը «Ծանոթ տղամարդ» պատմվածքը գրել է 1886 թվականին։ Առաջին անգամ այն հրատարակվել է 1886 թվականի ապրիլի 20-ին հումորային գրական-գեղարվեստական Օսկոլկի ամսագրում (թողարկման համարը` 18)` վերնագրված «Մի քիչ ցավ» Անտոն Չեխովի ստորագրությամբ։ Նույն թվականի հուլիսի 6-ին պատմվածքը, առանց որևէ փոփոխության, հրապարակվել է ամենօրյա նորություններում։ Նոր անվամբ այն ընդգրկվել է Չեխովի երկերի ժողովածուի առաջին հատորում` հրատարակված 1899-1901 թվականներին Ադոլֆ Մարքսի կողմից։
Չեխովի կենդանության օրոք պատմվածքը թարգմանվել է բուլղարերեն, հունգարերեն, գերմաներեն, ֆրանսերեն, ռումիներեն, սերբախորվաթերեն և չեխերեն։
Սյուժե
Վանդա անունով մի երիտասարդ կին հիվանդանոցից դուրս գալուց հետո մնում է առանց գումարի։ Նա որոշում է այցելել այն մարդուն, ում վերջերս հանդիպել էր սրճարանում և գումար խնդրել։ Ֆինկելը, որը պարզվում է ատամնաբույժ է, խնդրում է նրան նստել աթոռին և սկսում է ստուգել ատամների վիճակը։ Հիասթափված ուշադրության բացակայությունից և հայելու մեջից երևացող իր խղճուկ տեսքից, Վանդան գումար չի խնդրում, իսկ հիվանդ ատամի հեռացման դիմաց տալիս է իր վերջին ռուբլին, որը մնացել էր փիրուզե մատանու վաճառքից։ Բարեբախտաբար, հաջորդ օրը նա նույն սրճարանում հանդիպում է մեկ այլ մեծահարուստ տղամարդու։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1886 պատմվածքներ Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ
Հովիտ (այլ կիրառումներ)
Հովիտ, կարող է վերաբերել՝
Կերկիրեի բյուզանդական թանգարան
Թանգարանը տեղակայված է Անտիվունիոտիսայի Տիրամոր նախկին եկեղեցում, որը կառուցվել է 15-րդ դարի վերջին։ Եկեղեցու շենքը մասնավոր պատկանել է մի շարք Կորֆու հունական ընտանիքների, իսկ 1979 թվականին այն նահանգին նվիրաբերվեց հետբյուզանդական սրբապատկերների և եկեղեցական պարագաների հարուստ հավաքածուի հետ միասին, մասնավորապես, այստեղ թանգարան հիմնելու համար։ 1984 թվականին, անհրաժեշտ վերականգնումից հետո, եկեղեցին-թանգարանը բաց էր այցելուների համար ։ Թանգարանի հավաքածուն պարունակում է բյուզանդական և հետբյուզանդական սրբապատկերների մի զգալի հավաքածու՝ ինչպես անհայտ, այնպես էլ հանրաճանաչ նկարիչների կողմից 15-19-րդ դարերում։ Զգալի արժեքը ներկայացնում են Էմանուել Լոմբարդոսի ստեղծագործության սրբապատկերները, ինչպես նաև Միխայիլ Դամասկինի, Էմանուել Զանեսի և Միխայիլ Ավրամիսի գլուխգործոցները։ Խորանի գործվածքները համարվում են ամենակարևոր ցուցանմուշներից մեկը որը բերվել էր Ռուսաստանից և նվիրաբերվել՝ Նիկեֆորոս Ֆեոտոկիի տաճարին։ Բյուզանդական թանգարանում կարելի է տեսնել պատերի որմնանկարներ (11-18 դարերի), որոնք հավաքվել են Կորֆու կղզու տարբեր տաճարներից։ Թանգարանում կան նաև եկեղեցու հիմնադիրների ընտանեկան մասունքներ, վաղ քրիստոնեական շրջանի քանդակներ, հին ավետարաններ, ձեռագրեր, հոգևորականների հագուստներ և այլն ։
1994 թվականի հունիսին, վերականգնման աշխատանքների երկրորդ փուլի ավարտից հետո, եկեղեցի-թանգարանը վերականգնել է իր նախկին մեծությունը և այն վերաբացվել է այցելուների համար (լրացուցիչ աշխատանքներ կատարվել են նաև 1999–2000 թվականները)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1984 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Հունաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:Սրբապատկերներ
Կոնտվիլ
Կոնտվիլ (Conteville), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 194 մարդ, բնակչության խտությունը` 30.03 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.46 կմ² տարածք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 115 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 84-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 31։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,0 %։ 84 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 74 անձ (42 տղամարդ և 32 կին)։ Գործազուրկ են եղել 10 անձ (5 տղամարդ և 5 կին)։ 31 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 11-ը` թոշակառուներ, իսկ 13-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ուչամեթ
Ուչամեթ (უჩამეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Խարագաուլի շրջանում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 400 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Խարագաուլից հեռու է 4 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 47 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խարագաուլի շրջան
Կամինո ալ Տալիամենտո
Կամինո ալ Տալիամենտո (Camino al Tagliamento), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզի Ուդինե գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1675 մարդ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչության խտություն՝ 74 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 23 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0432։
Ինտերամնայի Սուրբ Վալենտինը հարգվում է որպես կոմունայի հովանավոր։ Տոնը նշվում է ամեն տարի փետրվարի 14-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչությանթվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Հովհաննես Ավագյան (այլ կիրառումներ)
Հովհաննես Ավագյան, կարող է վերաբերել՝
Նոյեմբերի 13
Նոյեմբերի 13, տարվա 317-րդ (նահանջ տարիներին՝ 318-րդ) օրն է։
Ստալինիզմ
Ստալինիզմը Իոսիֆ Ստալինի (1878-1953 թվականներ) կողմից իրականացվող կառավարման և հարակից քաղաքականության միջոց է, որն իրականացվել է 1927-ից 1953 թվականներին։ Ստալինյան քաղաքականությունները և գաղափարները, որոնք մշակվել էին Խորհրդային Միությունում, ներառում էին արագ արդյունաբերականացում, մեկ երկրում սոցիալիզմի տեսություն, տոտալիտար պետություն, գյուղատնտեսության կոլեկտիվացում, անձի պաշտամունք և օտար կոմունիստական կուսակցությունների շահերի ենթակայություն, Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցության այն անձանց համար, որոնք ստալինիզմը համարում էին այն ժամանակվա կոմունիստական հեղափոխության առաջատար ավանգարդ կուսակցություն ։
Ստալինիզմը նպաստում էր դասակարգային պայքարի սրմանը՝ օգտագործելով պետական բռնությունը բուրժուազիայի հասարակությանը հարկադրաբար զտելու համար, որին ստալինյան հայեցակարգը համարում էր որպես սպառնալիք կոմունիստական հեղափոխության հետապնդման համար։ Այս քաղաքականությունը հանգեցրեց էական քաղաքական բռնությունների և այդպիսի մարդկանց հետապնդմանը ։ «Թշնամիներ»-ի շարքերը ներառում էին ոչ միայն բուրժուական մարդիկ, այլև հակահեղափոխական համակրանք ունեցող աշխատավոր մարդիկ ։
Ստուգաբանություն
Ստալինիզմ տերմինը հայտնի դարձավ 1930-ականների կեսերին, երբ սովետական քաղաքական գործիչ և Ստալինի գործընկեր Լազար Կագանովիչը հայտարարեց. «Եկեք փոխարինենք «Կեցցե՛ լենինիզմը» «Կեցցե՛ ստալինիզմով»»։ Ստալինը մերժեց այդ՝ չափազանց գովելի բան համարելով և ասաց, որ այն նպաստում է անհատականության պաշտամունքին։
Ստալինյան քաղաքականություն
Մինչ որոշ պատմաբաններ ստալինիզմը դիտարկում են որպես լենինիզմի և մարքսիզմի գաղափարախոսությունների արտացոլում, ոմանք պնդում են, որ այն առանձնանում է իր բխած սոցիալիստական իդեալներով։ Քաղաքական պայքարից հետո, որն ավարտվեց Բուխարինիստների պարտությամբ («Կուսակցության աջ ընդդիմությունը»), ստալինիզմն ազատություն ուներ ձևավորելու քաղաքականություն առանց ընդդիմության՝ ստեղծելով դաժան ավտորիտարիզմի մի դարաշրջան, որն անկախ ծախսերից աշխատում էր արագ արդյունաբերականացման ուղղությամբ ։
1917-1924 թվականներին Վլադիմիր Լենինը, Լև Տրոցկին և Ստալինը հաճախ թվում էին թե միավորված են, սակայն նրանք ունեին տարբեր գաղափարական տարբերություններ։ Տրոցկիի հետ ունեցած վեճում Ստալինը հանեց առաջատար կապիտալիստական երկրներում աշխատողների դերի շեշտադրումը (օրինակ, նա ամերիկյան բանվոր դասակարգը համարեց «բուրժուազացված» աշխատանքային վերնախավ)։ Ստալինը նաև բանավիճեց Տրոցկու հետ գյուղացիների դերի մասին, ինչպես օրինակ Չինաստանում, նկատի ունենալով, գյուղացիների պարտիզանական պատերազմի դեմ հօգուտ քաղաքային ապստամբության։
Մինչ 1917 թվականի հոկտեմբերյան հեղափոխության բոլոր բոլշևիկյան առաջնորդները իրենց հեղափոխությունը քիչ թե շատ համարում էին որպես սկիզբ, նրանք Ռուսաստանը դիտարկում էին որպես համաշխարհային լայն հեղափոխության ճանապարհին տանող ցատկատախտակ, Ստալինը, ի վերջո, ներկայացրեց մի երկրում սոցիալիզմի գաղափարը մինչև 1924 թվականի աշնանը։ Սա ոչ միայն կտրուկ հակասում էր Տրոցկիի մշտական հեղափոխությանը, այլև նրա բոլոր ավելի վաղ սոցիալիստական դրույթերին։ Բայց հեղափոխությունը չտարածվեց Ռուսաստանի սահմաններից դուրս, ինչպես ենթադրում էր Ստալինը։ Նույնիսկ ռուսական կայսրության այլ նախկին տարածքներում, ինչպիսիք են Լեհաստանը, Ֆինլանդիան, Լիտվան, Լատվիան և Էստոնիան, հեղափոխությունը հաջողված չէր։ Ընդհակառակը՝ այս բոլոր երկրները վերադարձան կապիտալիստական բուրժուական իշխանությանը ։ Չնայած դրան, դեռևս 1924 թվականի աշնանը Ստալինի գաղափարը սոցիալիզմի մասին Խորհրդային Ռուսաստանում միայն սկզբում համարվեց հայհոյանք քաղաքական բյուրոյի մյուս անդամների ականջներում, ինչպիսիք են օրինակ, Զինովևը և Կամենևը, մտավորականության ձախ կողմից՝ Ռիկովը, Բուխարինը և Տոմսկին, աջից՝ Բուխարինն ու Տոմսկին. գործնականորեն աջից ու հզոր Տրոցկին, որոնք ոչ մի կողմի չէին պատկանում, բացի իրենց սեփական կողմից:Նրանցից ոչ մեկը նույնիսկ չի մտածել Ստալինի գաղափարի մասին, որպես կոմունիստական գաղափարախոսության պոտենցիալ լրացում։ Հետևաբար, Ստալինի «Սոցիալիզմը մեկ երկրում» հայեցակարգը չէր կարող պարտադրվել այնքան ժամանակ, քանի դեռ նա չէր մոտենում ԽՍՀՄ բռնատիրական ղեկավար լինելուն (1929 թվականից սկսած, քանի որ Տրոցկիին աքսորել էին, և Զինովևը և Կամենևը դուրս էին հանվել կուսակցությունից, Բուխարինը և Աջ ընդդիմությունը արտահայտեցին իրենց աջակցությունը Ստալինի գաղափարները պարտադրելու համար) ։
Թեև ավանդական կոմունիստական միտքը պնդում է, որ պետությունը հետզհետե «անկում կապրի», քանի որ սոցիալիզմի իրականացումը նվազեցնում է դասակարգային տարանջատումը, Ստալինը պնդում էր, որ պրոլետարական պետությունը (ի տարբերություն բուրժուական պետության) պետք է ուժեղանա, նախքան այն կկարողանա անհետանալ։ Ստալինի կարծիքով, հակահեղափոխական տարրերը կփորձեն խաթարել անցումը լիակատար կոմունիզմի, և պետությունը պետք է լինի բավականաչափ հզոր, որպեսզի հաղթի նրանց ։ Այդ պատճառով Ստալինի ազդեցության տակ գտնվող կոմունիստական ինքնավարության ռեժիմները լայնորեն բնութագրվել են որպես տոտալիտար։
Դասակարգային բռնություն
Ստալինը կուլակներին մեղադրում է որպես գյուղատնտեսական կոլեկտիվիզացիայի իրականացման ընթացքում մարդկանց նկատմամբ ռեակցիոն բռնության հրահրողների ։ Դրան ի պատասխան Ստալինի ղեկավարության տակ գտնվող պետությունը բռնի արշավ սկսեց կուլակացիների դեմ։ Այսպիսի արշավը հետագայում անվանվել է «դասակարգիչ» ։
Զտումներ և մահապատիժներ
Որպես Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության կենտկոմի քաղաքական բյուրոյի ղեկավար Ստալինը 1930-ական թվականներին համախմբեց գրեթե բացարձակ իշխանությունը կուսակցության «Մեծ զտման» հետ, որը պնդում էր վտարել «օպորտունիստներ»-ին և «հակահեղափոխական ինֆիլյատորներ»-ին ։ Զտման արդյունքում թիրախավորվածները հաճախ վտարվում էին կուսակցությունից, չնայած ավելի խիստ միջոցներ էին ձեռնարկվել սկսած ոչնչացումից դեպի Գուլագի աշխատանքային ճամբարներ, մինչև մահապատժի ենթարկվելը, այն բանից հետո, երբ տեղի է ունեցել դատավարություն ՆԳԺԿ եռյակի կողմից ։
1930-ական թվականներին Ստալինը, ըստ երևույթին, ավելի ու ավելի էր մտահոգվում Լենինգրադի կուսակցության ղեկավար՝ Սերգեյ Կիրովի աճող ժողովրդականությամբ։ 1934 թվականի կուսակցական համագումարում, որտեղ անցկացվեց քվեարկությունը նոր կենտրոնական կոմիտեի օգտին, Կիրովը ստացավ ընդամենը երեք բացասական ձայն (թեկնածուների նվազագույն քանակը) մինչ Ստալինը ստացավ առնվազն հարյուր բացասական ձայն ։ Կիրովի սպանությունից հետո, որը կարող էր Ստալինի կողմից պլանավորած ծուղակը լիներ, Ստալինը հնարել է մի մանրամասն սխեմա՝ սպանության մեջ ընդդիմության առաջնորդներին ներառելու համար, ներառյալ՝ Տրոցկին, Լև Կամենևը և Գրիգորի Զինովևը։ Հետաքննություններն ու դատավարություններն ընդլայնվեցին։ Ստալինը նոր օրենք ընդունեց «ահաբեկչական կազմակերպությունների և ահաբեկչական գործողությունների մասին», որոնք պետք է հետաքննվեին ոչ ավելի, քան տասը օր, առանց հետապնդման, պաշտպանների կամ բողոքարկումների, դրան էլ հաջորդեց պատժամիջոցը, որը պետք է կատարվի «արագ»։
Դրանից հետո անցկացվեցին մի շարք դատավարություններ, որոնք հայտնի են որպես մոսկովյան դատավարություններ անվանմամբ, բայց ընթացակարգերը կրկնօրինակվել են ամբողջ երկրում։ Իրավական օրենսգրքի 58-րդ հոդվածը, որն արգելում էր հակասովետական գործողությունները որպես հակահեղափոխական հանցագործություն, կիրառվեց ամենալայն ձևով։ Շատ ենթադրյալ հակասովետական պատրվակներ օգտագործվում էին ինչ-որ մեկին «ժողովրդի թշնամի» անվանելու համար՝ սկսած հասարակական հետապնդումների ցիկլից, հաճախ անցնելով հարցաքննության, խոշտանգումների և տեղահանության, եթե ոչ մահվան։ Ռուսական «տրոյկա» բառը նոր նշանակություն ստացավ. արագ, պարզեցված դատավարություն, որը բաղկացած է ՆԳԺԿ-ի եռյակին ենթակա երեք հոգուց բաղկացած հանձնաժողովից քսանչորս ժամվա ընթացքում կատարված դատավճռով։ Ստալինի ընտրված դահճին՝ Վասիլի Բլոխինին, այս ժամանակահատվածում վստահված էր բարձր մակարդակի որոշ մահապատիժներ իրականացնել ։
Բազմաթիվ ռազմական առաջնորդներ դատապարտվել էին դավաճանության համար և դրան հաջորդեց Կարմիր բանակի սպաների լայնածավալ զտումը ։ Նախկինում այդքան բարձրաստիճան հեղափոխականների և կուսակցության անդամների բռնաճնշումները ստիպեցին Լև Տրոցկիին պնդել, որ «արյան գետը» առանձնացնում է Ստալինի ռեժիմը Լենինի ռեժիմից ։ 1940 թվականի օգոստոսին Տրոցկին սպանվեց Մեքսիկայում, որտեղ նա 1937 թվականի հունվարից ի վեր ապրում էր աքսորի մեջ. սա վերացրեց Ստալինի հակառակորդներից վերջինը կուսակցության նախկին ղեկավարության շրջանում։
Բացառությամբ Վլադիմիր Միլյուտինի (որը մահացավ 1937 թվականին բանտում) և Ստալինի, Լենինի սկզբնական կաբինետի բոլոր անդամները, չեն մահացել բնական պատճառներով մինչև զտումը։ ՆԳԺԿ-ի զանգվածային գործողությունները նպատակաուղղված էին նաև «ազգային զորախմբերի» (օտարերկրյա էթնիկ խմբերի) դեմ, ինչպիսիք են լեհերը, էթնիկ գերմանացիները և կորեացիները։ Ընդհանուր առմամբ, ձերբակալվել է 350.000 մարդ (նրանցից 144.000-ը լեհ), իսկ մահապատժի է ենթարկվել 247.157 մարդ (110,000 լեհ): Շատ ամերիկացիներ, որոնք Մեծ ճգնաժամի վատթարագույն ժամանակ արտագաղթել էին Խորհրդային Միություն, մահապատժի էին ենթարկվել, իսկ մյուսները ուղարկվել էին բանտային ճամբարներ կամ գուլագներ ։ Զտմանը զուգահեռ՝ ջանքեր են գործադրվել պատմությունը վերաշարադրելու սովետական դասագրքերում և քարոզչական այլ նյութերում։ ՆԳԺԿ-ի կողմից մահապատժի ենթարկված նշանավոր մարդիկ հեռացվել են տեքստերից և լուսանկարներից, կարծես թե նրանք երբեք էլ գոյություն չեն ունեցել։ Աստիճանաբար հեղափոխության պատմությունը վերածվեց պատմության երկու հիմնական հերոսի՝ Լենինի և Ստալինի մասին պատմվածքի։
Ստալինը 1937 և 1938 թվականներին անձամբ ստորագրել է 357 պրոսկրիպցիաներ որոնք դատապարտել են մահապատժի մոտ 40,000 մարդու, և հաստատված է, որ դրանց 90%-ը, գնդակահարվել են ։ Այն ժամանակ, այդպիսի ցուցակը վերանայելիս, նա, ըստ երևույթին, ոչ ոքի գաղտնի չի ասել. «Ո՞վ է տասը կամ քսան տարի հետո հիշելու այս ողջ տականքությունը։ Ոչ ոք։ Ո՞վ է այժմ հիշում Իվան Ահեղի բոյարների անունները, որոնցից նա ազատվել է։ Ո՛չ ոք »։ Բացի այդ, Ստալինը ՆԳԺԿ-ի գործավարների զորախումբը ուղարկեց Մոնղոլիա, հաստատեց ՆԳԺԿ-ի եռյակի մոնղոլական տարբերակը և սանձազերծեց արյունոտ զտում, որում տասնյակ հազարավորներ մահապատժի ենթարկվեցին որպես «ճապոնացի լրտեսներ»։ Մոնղոլական ղեկավար Խորլոոգին Չիիբալսանը ուշադիր հետևում էր Ստալինի օրինակին ։
1930–40-ական թվականների ընթացքում սովետական ղեկավարությունը ՆԳԺԿ ջոկատները ուղարկեց այլ երկրներ՝ սպանելու պաշտպաններին և սովետական ռեժիմի այլ հակառակորդներին։ Նման դավադրության զոհերն էին՝ Եվեն Կոնովալեցը, Իգնաս Պորեցկին, Ռուդոլֆ Կլեմենտը, Ալեքսանդր Կուտեպովը, Եվգենի Միլլերը, Լև Տրոցկին և Կատալոնիայի մարքսիստական միության աշխատավորական կուսակցության ղեկավարությունը (ՄՄԱԿ)(օրինակ՝ Անդրեու Նին) ։
Տեղահանություններ
Քիչ առաջ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում և անմիջապես հետո, Ստալինը հսկայական մասշտաբով մի շարք տեղահանումներ իրականացրեց, որոնք խորապես ազդեցին Խորհրդային Միության էթնիկ քարտեզի վրա։ Ենթադրվում է, որ 1941 թվականից մինչև 1949 թվականը մոտ 3,3 միլիոն մարդ արտաքսվել է Սիբիր և Կենտրոնական Ասիայի հանրապետություններ։ Որոշ գնահատականներով, վերաբնակեցված բնակչության մինչև 43%-ը մահացավ հիվանդություններից և թերսնուցումից ։
Որպես տեղահանության պաշտոնական պատճառ նշվել է անջատողականությունը, խորհրդային իշխանությանը դիմակայելը և ներխուժող գերմանացիների հետ համագործակցությունը։ Գերմանիայի գրավյալ տարածքներում այդ ժամանակի անհատական հանգամանքները չեն ուսումնասիրվել։ Կովկասի կարճատև նացիստական օկուպացիայից հետո, փոքր լեռնաշխարհի հինգ ժողովուրդներից և Ղրիմի թաթարներից հինգը՝ ընդհանուր առմամբ ավելի քան մեկ միլիոն մարդ, տեղահանվեցին առանց նախազգուշացման կամ իրենց ունեցվածքը վերցնելու որևէ հնարավորության։
Ստալինի կողմից որոշակի էթնիկների հավատարմության բացակայության պատճառով սովետական կորեացիները, վոլգա գերմանացիները, Ղրիմի թաթարները, չեչենները և շատ լեհեր բռնի կերպով տեղափոխվեցին ռազմավարական տարածքներից և տեղափոխվեցին կենտրոնական տեղամասեր Խորհրդային Միությունում, հատկապես Ղազախստանում՝ Խորհրդային Կենտրոնական Ասիայում։ Ըստ որոշ գնահատականների, հնարավոր է, որ հարյուր հազարավոր տեղահանվածներ մահացան ճանապարհին։
Լա Լիգա 1947-48
Լա Լիգա 1947-48 մրցաշրջանը սկսվել է 1947 թվականի սեպտեմբերի 21-ին և ավարտվել 1948 թվականի ապրիլի 11-ին։ Մրցաշրջանի արդյունքում հաղթել է Բարսելոնա ՖԱ-ն, ինչը նրա երրորդ չեմպիոնությունն էր։
Ստալինիզմ
Տեղահանություններ
Համաձայն Սովետական պաշտոնական տվյալների՝ 1929-ից 1953 թվականներին ավելի քան 14 միլիոն մարդ անցել է գուլագների միջով, ևս 7-ից 8 միլիոն մարդ տեղահանվել և արտաքսվել է Խորհրդային Միության հեռավոր շրջաններ(որոշ դեպքերում ներառյալ ողջ ազգությունը) ։ Գիտական համաձայնություն կա, որ 1930-ից մինչև 1953 թվականը գուլագի համակարգում մահացել է 1,5-ից 1,7 միլիոն մարդ  ։
Լա Լիգա 1947-48
Մրցաշրջանին մասնակցել են հետևյալ ակումբները`
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լա Լիգայի մրցաշրջաններ Կատեգորիա:1947 ֆուտբոլում Կատեգորիա:1948 ֆուտբոլում
Ստալինիզմ
Տեղահանություններ
1956 թվականի փետրվարին Նիկիտա Խրուշչովը դատապարտեց տեղահանությունները որպես լենինիզմի խախտում և հակադարձեց դրանց մեծ մասը, թեպետ միայն 1991 թվականին թաթարներին, մեսխեթցիներին և վոլգա գերմանացիներին թույլ տրվեց մասսայաբար վերադառնալ հայրենիք։ Տեղահանությունները խոր ազդեցություն ունեցան Խորհրդային Միության ժողովուրդների վրա։ Տեղահանությունների հետ կապված հուշերը մեծ դեր են ունեցել նաև Բալթյան երկրներում, Թաթարստանում ու Չեչնիայում՝ նույնիսկ այսօր։
Տնտեսական քաղաքականություն
1930-ականների սկզբին Ստալինը բարձրացրեց արմատական տնտեսական քաղաքականության մի ալիք, որն ամբողջությամբ վերափոխեց Խորհրդային Միության արդյունաբերական և գյուղատնտեսական կերպարանքը։ Սա հայտնի դարձավ որպես «Մեծ շրջադարձ» անվամբ, քանի որ Ռուսաստանը շեղվեց մերձակա կապիտալիստական «Նոր տնտեսական քաղաքականություն»-ից (ՆՏՔ) և փոխարենը ընդունեց պլանային տնտեսությունը։ ՆՏՔ-ն իրականացրել էր Լենինը` յոթ տարվա պատերազմից հետո (1914–1921, Առաջին աշխարհամարտ 1914-1917 թվականներ և դրան հաջորդած քաղաքացիական պատերազմ) հաջորդող սոցիալիստական պետության գոյատևումը ապահովելու նպատակով և վերակառուցել էր սովետական արտադրությունը մինչև 1913 թվականը։ Այնուամենայնիվ, Ռուսաստանը դեռևս շատ էր հետ մնում Արևմուտքից, և Ստալինը և Կոմունիստական կուսակցության անդամներից շատերը կարծում էին, որ ՆՏՔ-ն ոչ միայն վարկաբեկեց կոմունիստական իդեալները, այլև չտվեց բավարար տնտեսական արդյունքներ, ոչ էլ ստեղծեց ենթադրյալ սոցիալիստական հասարակություն։ Հետևաբար անհրաժեշտ էր զգում ավելացնել արդյունաբերականացման տեմպը Արևմուտքին հասնելու համար։
Ֆրեդրիկ Ջեյմսոնը ասել է, որ «ստալինիզմը հաջողություն էր և կատարում էր իր պատմական առաքելությունը՝ ոչ միայն սոցիալապես, այլ նաև տնտեսապես» հաշվի առնելով, որ այն «արդիականացրեց Սովետական Միությունը՝ գյուղացիական հասարակությունը վերափոխելով գրագետ բնակչությամբ արդյունաբերական պետության և ուշագրավ գիտական գերտերությունների» ։ Ռոբերտ Քոնքուեսթը վիճարկեց նման եզրակացությունը և նշեց, որ «Ռուսաստանը արդյունաբերական տնտեսությունների շարքում արդեն չորրորդից հինգերորդն էր առաջին աշխարհամարտից առաջ» և որ Ռուսաստանի արդյունաբերական ձեռքբերումներին կարելի էր հասնել առանց կոլեկտիվիզացիայի, սովի կամ ահաբեկչության։ Ըստ Քոնքուեսթի, արդյունաբերական հաջողությունները շատ ավելին էին, քան պահանջվում էին, և սովետական ոճի ինդուստրացումը «հակա-նորարարական փակուղի էր »: Ստեֆան Կոտկինը ասել է, և որ նրանք, որոնք պնդում են, որ կոլեկտիվիզացումը անհրաժեշտ է, «կատարյալ սխալ է» պատճառաբանելով, որ «Կոլեկտիվացումը միայն անհրաժեշտ էր թվում կոմունիստական գաղափարախոսության և նրա կապիտալիզմի մերժման համար։ Կոտկինը նաև պնդեց, որ այն նվազեցնում է բերքը` դրանք ավելացնելու փոխարեն» ։
Համաձայն որոշ արևմտյան պատմաբանների, ստալինյան գյուղատնտեսական քաղաքականությունը առանցքային գործոն էր 1932–1933 թվականների սովետական սովի պատճառ դառնալու համար, որը Ուկրաինայի կառավարությունն այժմ անվանում է Հոլոդոմոր՝ այն ճանաչելով որպես ցեղասպանության գործողություն։ Որոշ գիտնականներ վիճարկում են սովի դիտավորությունը ։
Ժառանգություն
Պիեռ դը Բոուսը պնդում է, որ պաշտամունքը մշակվել է իր իշխանությունը լեգիտիմացնելու համար։ Շատ դիտավորյալ աղավաղումներ և կեղծիքներ օգտագործվեցին ։ Կրեմլը հրաժարվեց արխիվային գրառումների մուտքից, որոնք կարող են բացահայտել ճշմարտությունը և ոչնչացրեց հիմնական փաստաթղթերը։ Լուսանկարները փոխվեցին, իսկ փաստաթղթերը հորինվեցին ։ Մարդիկ, որոնք գիտեին Ստալինին, ստիպված էին ներկայացնել «պաշտոնական» զեկույցներ՝ պաշտամունքի գաղափարական պահանջները բավարարելու համար, մանավանդ, որ Ստալինն ինքը դա ներկայացրեց 1938 թվականին՝ Համամիութենական կոմունիստական կուսակցության (Բոլշևիկյան) պատմության կարճ դասընթացում, որը դարձավ պաշտոնական պատմություն ։ Պատմաբան Դևիդ Լ. Հոֆմանն ամփոփում է գիտնականների համաձայնությունը՝"Ստալինիզմի պաշտամունքը ստալինիզմի կենտրոնական տարրն էր, և որպես այդպիսին այն սովետական կառավարման ամենաառաջնային առանձնահատկություններից մեկն էր ... Ստալինիզմի շատ գիտնականներ այդ մշակույթը նշում են որպես Ստալինի իշխանության անբաժանելի մաս կամ որպես Ստալինի իշխանության տենչի ապացույց"
Այնուամենայնիվ, 1953 թվականին Ստալինի մահից հետո նրա իրավահաջորդ Նիկիտա Խրուշչովը մերժեց նրա քաղաքականությունը, 1956 թվականին տեղի ունեցած քսաներորդ կուսակցության համագումարի ժամանակ իր գաղտնի խոսքում դատապարտեց Ստալինի անձի պաշտամունքը և ստեղծեց դե-ստալինիզացիա և հարաբերական ազատականացում (նույն քաղաքական շրջանակներում)։ Հետևաբար, աշխարհի կոմունիստական որոշ կուսակցություններ, որոնք նախկինում հավատարիմ էին ստալինիզմին, լքեցին այն և ավելի կամ ավելի մեծ չափով ընդունեցին Խրուշչովի դիրքերը։ Մյուսները, ինչպիսիք են Չինաստանի կոմունիստական կուսակցությունը, փոխարենը որոշեցին պառակտվել Խորհրդային Միությունից։
Ալբանիայի Սոցիալիստական Ժողովրդական Հանրապետությունը բռնեց չինական կուսակցության կողմը սինո-սովետական պառակտման մեջ և գոնե տեսականորեն հավատարիմ մնաց ստալինիզմի իր բրենդի Խոջաիզմին՝ տասնամյակներ անց հետո Էնվեր Խոջայի գլխավորությամբ։ Չնայած «ռևիզիոնիզմի» դեմ իրենց նախնական համագործակցությանը՝ Խոջան դատապարտեց Մաոյին որպես ռևիզիոնիստ, աշխարհի գրեթե բոլոր ինքնորոշված կոմունիստական կազմակերպությունների հետ միասին։ Սա հանգեցրեց Ալբանիայի մեկուսացմանը աշխարհի մնացած մասից, քանի որ Խոջան թշնամաբար էր տրամադրված ինչպես ամերիկամետ, այնպես էլ խորհրդամետ ազդեցության ոլորտներին, ինչպես նաև Չմիացած երկրների շարժմանը՝ Իոսիպ Բրոզ Տիտոյի գլխավորությամբ, որին Խոջան նույնպես դատապարտեց։
1964 թվականին Խրուշչովի հեռացումը իր նախկին կուսակցական-պետական դաշնակիցների կողմից նկարագրվել է որպես ստալինյան վերականգնում ոմանց կողմից, որոնք արտացոլվել են Բրեժնևի դոկտրինայի և ապարատիկ/նոմենկլատուրայի «կադրերի կայունության» միջոցով, որը տևում է մինչև ուշ ժամանակաշրջանի գլասնոստի և պերեստրոյկայի շրջանը, ուշ 1980-ական թվականներին և Խորհրդային Միության անկումը։
Որոշ պատմաբաններ և գրողներ (ինչպես գերմանացի Դիթրիխ Շվանիցը) զուգահեռներ են անցկացնում ստալինիզմի և Ցար Պետրոս Մեծի տնտեսական քաղաքականության միջև, չնայած Շվանիցը մասնավորապես Ստալինին համարում է նրա համար «հրեշավոր վերամարմնավորում»։ Երկու տղամարդիկ ցանկանում էին, որ Ռուսաստանը զարգացման տեսանկյունից հեռանա արևմտաեվրոպական երկրներից։ Երկուսն էլ մեծապես հաջողության են հասել ՝ Ռուսաստանը վերածելով Եվրոպայի առաջատար տերության ուրիշները Ստալինին համեմատում Իվան Ահեղի հետ՝ օպրիչնինայի իր քաղաքականության և հասարակ մարդկանց ազատությունների սահմանափակման պատճառով։
Որոշ գրախոսներ ստալինիզմը համարել են որպես «կարմիր ֆաշիզմ» ։ Թեև ֆաշիստական ռեժիմները գաղափարականորեն դեմ էին Խորհրդային Միությանը, նրանցից ոմանք դրականորեն համարեցին ստալինիզմը որպես բոլշևիզմը ֆաշիզմի մի ձևի վերածելը։ Բենիտո Մուսոլինին դրականորեն վերանայեց ստալինիզմը, քանի որ սովետական բոլշևիզմը սլավոնական ֆաշիզմի է վերածել ։
Ալեքսանդր Սոլժենիցինն իր «Մահացու վտանգ» երկում ասում է՝ «Սխալ պատկերացումներ Խորհրդային Ռուսաստանի և Ամերիկայի սպառնալիքների մասին»,-պնդում է, որ «ստալինիզմ» տերմինի օգտագործումը պատրվակ է թաքցնելու կոմունիզմի անխուսափելի հետևանքները մարդկային ազատությունների համար։ Նա գրում է, որ ստալինիզմի գաղափարը մշակվել է 1956 թվականից հետո արևմտյան մտավորականների կողմից, որպեսզի կարողանա կենդանի պահել կոմունիստական իդեալը։ Այնուամենայնիվ, «ստալինիզմ» տերմինը գործածվում էր դեռ 1937 թվականից, երբ Լև Տրոցկին գրեց իր պամֆլետը` «Ստալինիզմ և Բոլշևիզմ» ։
Քրիստեն Ռ. Գոդսեյը` ազգագրագետ և Փենսիլվանիայի համալսարանի ռուս և արևելաեվրոպական ուսումնասիրությունների պրոֆեսորը, պնդում է, որ Սառը պատերազմի ավարտին արևմտյան տերությունների հաղթական վերաբերմունքը և մասնավորապես ամրագրումը` կապված բոլոր սոցիալիստական քաղաքական իդեալների ստալինիզմի ավելցուկների հետ, մարգինալացրեց ձախակողմյան պատասխանը դեպի նեոլիբերալ գաղափարախոսությամբ ժողովրդավարության բծախնդրությանը, որն օգնեց քանդել նախկինը։ Սա հանգեցրեց զայրույթի ու վրդովմունքի, որոնք բխում էին նեոլիբերալիզմի ոչնչացումից,(այսինքն՝ տնտեսական թշվառությունը, գործազրկությունը, անհուսությունը և աճող անհավասարությունը նախկին սոցիալիստական ճամբարում և Արևմուտքի մեծ մասում), հետագա տասնամյակների ընթացքում տեղափոխվեց ազգայնական շարժումների ։
2002 թվականին բրիտանացի լրագրող Սեյմաս Միլնեն հայտարարեց, որ հետպատերազմյան պատերազմի այն պատմվածքի հետևանքները, որ Ստալինը և Հիտլերը կրկնակի չարություն են, և, հետևաբար, կոմունիզմը նույնքան հրեշավոր է, որքան նացիզմը, «պետք էր հարաբերականացնել նացիզմի եզակի հանցագործությունները, թաղել գաղութատիրության ոճրագործությունները և վառել այն միտքը, որ արմատական սոցիալական փոփոխությունների ցանկացած փորձ միշտ տանում է տառապանքի, սպանության և ձախողման »:
Տրոցկիզմ
Տրոցկիստները պնդում են, որ ստալինյան ԽՍՀՄ-ը ոչ սոցիալիստ էր, ոչ էլ կոմունիստ, այլ բյուրոկրատացված այլասերված աշխատավորների պետություն. դասակարգային կառուցվածքը ինքնուրույն, կուտակված օգուտներն ու արտոնությունները աշխատանքային դասի հաշվին։ Տրոցկին հավատում էր, որ բոլշևիկյան հեղափոխությունը պետք է տարածվի ամբողջ աշխարհի աշխատավոր դասում, համաշխարհային հեղափոխության պրոլետարիաներում։ Այնուամենայնիվ, Գերմանիայում հեղափոխության ձախողումից հետո, Ստալինը պատճառաբանեց, որ Ռուսաստանում բոլշևիզմի ինդուստրացումը և համախմբումը երկարաժամկետ հեռանկարում լավագույնս կծառայեն պրոլետարիատին։ Վեճը չավարտվեց մինչև 1940 թվականի Ստալինյան մարդասպան Ռամոն Մերկադեռի կողմից մեքսիկական վիլլայում Տրոցկիի սպանությունը ։
Միացյալ Նահանգներում, Մաքս Շաչթմանը, այն ժամանակ Միացյալ Նահանգների Տրոկսկիստի գլխավոր տեսաբաններից մեկը, պնդում էր, որ Սովետական Միությունը դեգեներացված աշխատողի վիճակից վերածվել է արտադրության նոր ձևի, որը նա անվանել է «բյուրոկրատական կոլեկտիվիզմ». ուր ուղղափառ տրոցկիստները Խորհրդային Միությունը համարեցին դաշնակից մոլորված պետություն, Շաչթմանը և նրա հետևորդները պնդում էին, որ Երրորդ ճամբարի ձևավորումը հավասարապես հակասում էր ինչպես խորհրդային, այնպես էլ կապիտալիստական դաշինքին։ 20-րդ դարի կեսերին Շաչթմանին և նրա գործընկերներից շատերին ավելի շուտ անվանում էին որպես սոցիալ-դեմոկրատներ, քան տրոցկիստներ, իսկ հետո ոմանք էլ վերջնականապես լքեցին սոցիալիզմը։ Միացյալ Թագավորությունում Թոնի Քլիֆը ինքնուրույն մշակեց պետական կապիտալիզմի քննադատություն, որը որոշ առումներով նմանեցրեց Շաչթմանին, բայց պահպանեց հավատարմությունը հեղափոխական կոմունիզմին։