cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ջենարո Գատուզո
Խաղացողի կարիերա
Իտալիայի պատանեկան հավաքականի կազմում Գատուզոն մասնակցել է Եվրոպայի մինչև 18 տարեկանների առաջնությանը։ Երիտասարդական ակումբների շարքում 2000 թվականի Եվրոպայի չեմպիոն է։
1997 թվականի հուլիսին տեղափոխվեց շոտլանդական «Ռեյնջերս», որտեղ արժանացավ երկրպագուների հիացմունքը, իսկ նրա «ուլտրա-ագրեսիվ» տեխնիկան մեղմացավ մարզումների և Վոլտեր Սմիթի ազդեցությամբ, ով միաժամանակ նաև «Ռեյնջերսի» մարզիչն էր։ Հետագայում Ջենարոն նրան նկարագրում էր որպես իր 2-րդ հայր։ Մարզչական պաշտոնում Սմիթի հաջորդը՝ Դիկ Ադվոկատը, թիմում Գատուզոյի համար տեղ չգտավ, ինչի արդյունքում 1998 թվականի հոկտեմբերին նա վաճառվեց «Սալերնիտանա» իտալական ակումբին։
Սերիա Ա-ի 1998/99 մրցաշրջանում Գատուզոն այդ թիմի կազմում անցկացրեց 25 խաղ։
10 ամիս անց 8 միլիոն եվրոյի դիմաց Գատուզոն տեղափոխվեց «Միլան»։ Առաջին անգամ «Միլանի» կազմում խաղացել է 1999 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Չեմպիոնների Լիգայի շրջանակներում կայացած «Չելսիի» դեմ խաղում։ Առաջին մրցաշրջանում անցկացրեց 22 խաղ և դարձավ 1 գոլի հեղինակ։ Հաջորդ մրցաշրջաններում նա խաղաց համապատասխանաբար 24 և 32 խաղ։ 2009 թվականի օգոստոսի 22-ին Գատուզոն «Միլանի» կազմում խաղաց իր 400-րդ խաղը։
Իտալիայի հավաքականում իր նորամուտը նշել է 2000 թվականի փետրվարին Շվեդիայի հավաքականի դեմ խաղում։ Մասնակցել է 2000 թվականի ամառային խաղերին, ինչպես նաև 2002-2010 թվականների ընթացքում կայացած բոլոր աշխարհի և Եվրոպայի առաջնություններին։ 2006 թվականի Աշխարհի առաջնության ժամանակ Ջենարոն հավաքականի առանցքային խաղացողներից մեկն էր։ Նա խաղացել է առաջնության 7 խաղերից 6-ում ։ Ֆրանսիայի դեմ եզրափակչում խաղադաշտում անց է կացրել 120 րոպե, բայց հետխաղյա 11 մետրանոցաշարի ժամանակ չի խփել։ Առաջնության արդյունքներով Գատուզոն ընդգրկվել է առաջնության 23 աստղերի հավաքականի մեջ։
Իտալիայի հավաքականի կազմում միակ գնդակը Ջենարոն խփել է 2000 թվականի նոյեմբերի 15-ին Թուրինում՝ Անգլիայի հավաքականի դեմ ընկերական խաղում (1:0)։ 2010 թվականի աշխարհի առաջնության նախօրեին հայտարարեց, որ որոշել է առաջնությունից հետո ավարտել ելույթները հավաքականի կազմում ։
2012 թվականի հունիսի 15-ին համացանցում հայտնվեց տեղեկություն, որ «Միլանի» կիսապաշտպանը կարող է տեղափոխվել շվեյցարական «Սյոն»։ Տեղեկությունը հաստատվեց, և մի քանի օր հետո Գատուզոյի տրանսֆերի մասին պաշտոնապես հայտարարվեց։ Ինչպես հետո խաղացողն անձամբ ասաց. Զբաղեցրեց խաղացող մարզչի պարտականությունը, բայց 2013 թվականի մայիսի 13-ին անբավարար արդյունքների պատճառով թողեց մարզչի պաշտոնը, չնայած մնաց «Սյոնի» խաղացող։
Մարզչական կարիերա
2013 թվականի հունիսի 4-ին «Պալերմոյի» նախագահ Մաուրիցիո Ձամպարինին հայտարարեց, որ Ջուզեպե Սաննինոյի հետ պայմանագրի բոլոր հարցերը կարգավորելուց հետո Ջենարո Գատուզոն կդառնա իր թիմի գլխավոր մարզիչը ։
2014 թվականի հունիսի 5-ին Գատուզոն գլխավորեց հունական «ՕՖԻ»-ն՝ կնքելով 1 տարվա պայմանագիր.
«Միլան»
Գաետանո Շիրեայի մրցանակ (2012)
Իտալիայի հավաքական
Անձնական կյանք
Գատուզոն ամուսնացած է իր հին ընկերուհի Մոնիկայի հետ, ով ծնվել է Շոտլանդիայում, բայց ունի իտալական արմատներ։ Նրա հետ Գատուզոն ծանոթացել է այն ժամանակ, երբ խաղում էր «Ռեյնջերսում»։ Ջենարոն և Մոնիկան ունեն 1 աղջիկ՝ Գաբրիելան, և 1 տղա՝ Ֆրանչեսկոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոններ Կատեգորիա:Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Մոնտամբեֆ
Մոնտամբեֆ (Montembœuf), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 409 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 276-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 133։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,5 %։ 276 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 253 անձ (141 տղամարդ և 112 կին)։ Գործազուրկ են եղել 23 անձ (11 տղամարդ և 12 կին)։ 133 անաշխատունակներից 40-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 49-ը` թոշակառուներ, իսկ 44-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ալվար Նունյես Կաբեսա դե Վակա
Ալվար Նունյես Կաբեսա դե Վակա (Álvar Núñez Cabeza de Vaca, ), իսպանացի կոնկիստադոր, Նոր աշխարհի հոտազոտող, Պարագվայի նահանգապետ։
Կենսագրություն
Ձմռանը նավերը կայանել են Կուբայում և Ֆլորիդայի ափերին են մոտեցել միայն 1528 թվականի ապրիլի 12-ին։ Հնդկացիական տիմուկուա ցեղի ափամերձ բնակավայրի մոտակայքում նա հայտնաբերել է ոսկա զարդարանք, ինչից հետո ոսկի գտնելու գայթակղությամբ թողել է նավատորմը և ուղևորվել Ֆլորիդայի խորքերը` ոսկի փնտրելու. այստեղ շատ կոնկիստադորներ մահացել էին սովից, հիվանդություններից և հնդկացիների գրոհներից։
Կազոլա ին Լունիջիանա
Կազոլա ին Լունիջիանա (Casola in Lunigiana), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Մասսա Կարարա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1085 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 26 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 42 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 54014։ Հեռախոսային կոդ՝ 00187։
Ժողովրադգրություն
Բնակչության աճը
Ալվար Նունյես Կաբեսա դե Վակա
Կենսագրություն
1528 թվականի նոյեմբերի 6-ին 60 կոնկիստադորներ Կաբեսա դե Վակայի գլխավորությամբ նավաբեկության են ենթարկվում հնդկացիական դակոտ ցեղի կղզում ։ Հնդկացիները նորեկներին բարեկամաբար են վերաբերվում և օգնում, սակայն շուտով բոլորին ստրկացնում են։ Մինչև հաջորդ տարվա սկիզբ սովից ու հիվանդությունից իսպանացիների թիվը կրճատվում է մինչև 15 մարդու։
Մեկ տարի անց Կաբես դե Վական վաճառվում է չորուկո հնդկացիներին, որոնք ապրում էին մայրցամաքում։ Այստեղ նրան և մի քանի այլ իսպանացիների ստիպել են հասու լինել շամանության ու հեքիմության հիմունքներին։ Վեց տարվա ստրկությունից հետո իսպանացիներին հաջողվում է փախչել գերությունից։ Այդ ընթացքում Կաբես դե Վական սովորել էր հնդկացիական վեց լեզու և ստացել մեծ հեքիմի համբավ ։ Նա երկու համերկրացիների և սևամորթ ստրուկի առաջնորդում է դեպի ցամաքի խորքերը` ճանապարհին բուժելով հիվանդ ու վիրավոր հնդկացիներին։ Շուտով նրանց միանում են շատ երկրպագուներ, ովքեր կոնկիստադորին համարում էին «արևի որդի»։
1537 թվականի օգոստոսի 9-ին կաբեսա դե Վական հասնում է Լիսաբոն և ցամաքով վերադառնում Էստրեմադուրա։
1539 թվականին հանձնարարություն է ստանում հետազոտել Լա Պլատա գետը։ 1541 թվականին գրավում են գուարանի հնդկացիների երկիրը և այն անվանում Վերա նահանգ։ Նունիես Կաբեսա դե Վական եղել է առաջին եվրոպացին, որ եղել է Իգուասու գետի վրա. նա համարվում է Իգուասու ջրվեժի բացահայտողը։ 1542 թվականին մտել է Ասունսիոն և չնայած իսպանացի կոնկիստադորների դիմադրությանը` իր ձեռքն է վերցրել իշխանությունը։
Երբ նա փորձել է տանող ցամաքային ճանապարհ գտնել, նրա զինվորները ապստամբել են և ընտրել այլ նահանգապետ։ Կաբեսա դե Վական ձերբակալվել և ուղարկվել է Իսպանիա, որտեղից արտաքսվել է Աֆրիկա։
Կաբեսա դե Վական իր դատավարության ընթացքում հրապարակել է «Ալվար Նունյես Կաբեսա դե Վակայի նավաբեկությունը» («Naufragios de Alvar Nuñez Cabeza de Vaca»)` իր գործողություններն արդարացնելու համար ։ Դրան նրա քարտուղարն ավելացրել է` «Commentarios de A. N. Adelantado y Gobernador de la provincia del Rio de la Plata» (Վալյադոլիդ, 1555) ։
Հետագայում արդարացվել է Կառլոս V կայսեր կողմից և վերադարձել հայրենիք` ստանալով պաշտոն Սևիլյայի գերագույն դատարանում ։ Մահացել է 1559 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոնկիստադորներ
Գուրգեն Մահարու անվան 176 հիմնական դպրոց
Երևանի Գուրգեն Մահարու անվան 176 հիմնական դպրոցը հիմնադրվել է 1980 թվականին։ Դպրոցը ունի երկու մարզադահլիճ, հանդիսությունների դահլիճ, ճաշարան, համակարգչային դասարան, հարուստ գրադարան։
Անվանի շրջանավարտներ
Դպրոցի անվանի շրջանավարտներն են՝ շախմատի Եվրոպայի չեմպիոններ, գրոսմաստյերներ՝ Էլինա Դանիելյանը, Նելլի Աղինյանը, ֆիզիկոս Արթուր Դարիբալթյանը, միջազգային հայտնի լրագրող Վլադիմիր Լենսկին, երգչուհիներ՝ Զարուհի Բաբայանը, Լիանա Ալավերդյանը, Արցախյան հերոսներ՝ Արտաշես Քարամյանը, Սադո Նիկոլայը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի դպրոցներ
Գեորգի Ջիկիա
Գեորգի Տամազովիչ Ջիկիա , ռուս ֆուտբոլիստ, Մոսկվայի «Սպարտակ» ակումբի պաշտպան և ավագ, Ռուսաստանի հավաքականի պաշտպան և փոխավագ։
Վաղ տարիներ
Ծնողները ծնունդով Սուխումից են։ Երբ Ջիկիայի մայրը հղի էր, ընտանիքը տարածաշրջանում անցկացվող ռազմական գործողությունների պատճառովը ստիպված էր փախչել հարազատ քաղաքից ։ Գեորգին ծնվել է Մոսկվայում, սակայն շուտով ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Մերձմոսկովյան տարածաշրջանի Բալաշիխա քաղաք։ Այնտեղ, 6 տարեկան հասակում, նա սկսել է զբաղվել ֆուտբոլով տեղի «Վիկտորիա» դպրոցում՝ միաժամանակ սովորելով նաև հանրակրթական դպրոցում ։ 10 տարեկանում տեղափոխվել է «Լոկոմոտիվ-2» ֆուտբոլային դպրոց (Մոսկվայի «Լոկոմոտիվի» Պերովյան բաժանմունք), որտեղ նրա հետ մարզվել են Յուրի Նիկոլաևիչ Նիկուլինը և Ալեքսանդր Վիկտորովիչ Անտիպովը ։
2011 թվականին Պերովոյի «Լոկոմոտիվ» և հիմնական «Լոկոմոտիվ» ակումբների կապերի շնորհիվ պրոֆեսիոնալ պայմանագիր է կնքել «Լոկոմոտիվ-2» ակումբի հետ։ Նա հանդես է եկել երկրորդ դիվիզիոնում, որտեղ ամսական ստանում էր 15 000 ռուբլի ։ 2014 թվականի սկզբին խաղային պրակտիկա անցկացնելու համար Ջիկիան տեղափոխվեց «Սպարտակ-Նալչիկ»։ Մարտի 9-ին «ՍԿԱ-Էներգիայի» դեմ խաղում կատարել է նորամուտը ՖԱԼ առաջնությունում ։ Նույն տարվա ամռանը տեղափոխվել է Ձերժինսկի «Խիմիկ» ակումբ, նոր ակումբի կազմում նորամուտը կատարելով հուլիսի 6-ին «Կռիլյա Սովետով» ակումբի դեմ խաղում ։ 2015 թվականի մարտի 18-ին «Տոսնոյի» դեմ խաղում խփել է առաջին գոլը «Խիմիկի» կազմում ։
«Ամկար»
2015 թվականի ամռանը տեղափոխվել է Պերմի «Ամկար» ակումբ։ Օգոստոսի 1-ին «Կռիլյա Սովետովի» դեմ խաղում կատարել է նորամուտը Պրեմյեր լիգայում՝ երկրորդ խաղակեսում փոխարինելով Բրանկո Յովիչիչին ։ Օգոստոսի 22-ին Մոսկվայի «Սպարտակի» դեմ խաղում առաջին անգամ դուրս եկավ խաղադաշտ ակումբի հիմնական կազմում ։ Գլխավոր մարզիչ Գաջիևը այսպես է արտահայտվել Գեորգիի նորամուտային խաղի մասին՝ «Ջիկիան անցկացրեց լավ հանդիպում։ Նա հոգնել է իր դիրքում, կատարելով մեծ ծավալի աշխատանք։ Լավ ներուժ ունեցող ֆուտբոլիստը դժվարանում է կազմ մտնելը, քանի որ խաղում է Զանևը։ Նա նորմալ հանդիպում անցկացրեց» ։ 2016 թվականի ապրիլի 15-ին «Մորդովիայի» դեմ խաղում խփել է իր առաջին գոլը ակումբի կազմում, իսկ 2016/17 մրցաշրջանում խփել է իր երկրորդ գոլը «Ամկարի» կազմում՝ ԲԿՄԱ-ի դեմ խաղում։
«Սպարտակ» (Մոսկվա)
2016 թվականի վերջին տեղեկություն տարածվեց, որ Ջիկիան կարող է «Ամկարից» տեղափոխվել Մոսկվայի «Սպարտակ» ։ Հետաքրքրություն են ցուցաբերել նաև Կազանի «Ռուբինը» և ևս մեկ ոչ հայտնի մոսկովյան ակումբ։ Դեկտեմբերի 26-ին Ջիկիան պայմանագիր կնքեց «Սպարտակի» հետ ։ Նրա տրանսֆերի արժեքը կազմել է 150 մլն ռուբլի ։ Ապրիլի 9-ին նա «Ուֆայի» դեմ խաղում կատարեց նորամուտը նոր թիմի կազմում ։ «Սպարտակում» նա ընդհանուր անցկացրել է 8 հանդիպում՝ միանգամից դառնալով ակումբի հիմնական պաշտպան։
2017/18 մրցաշրջանն սկսել է որպես հիմնական կենտրոնական պաշտպան։ Սեպտեմբերի 17-ին «Տոսնոյի» դեմ խաղում իր առաջին գոլն է խփել «Սպարտակի» կազմում ։ 2017 թվականի նոյեմբերի 20-ին «Սպարտակի» հետ պայմանագիրը երկարաձգել է մինչև 2022 թվականը ։ 2018 թվականի հունվարի 18-ին չինական «Շանհայ ՍԻՊԳ-ի» դեմ նախամրցաշրջանային նախապատրաստման առաջին խաղում Ջիկիան ստացել է ծնկի խաչաձև կապանների պատռվածք և բաց է թողել Ռուսաստանի առաջնության ամբողջ գարնանային մասը, ինչպես նաև չի հրավիրվել Ռուսաստանի հավաքական՝ մասնակցելու 2018 թվականի Աշխարհի առաջնությանը։ 2018 թվականի հունիսի 24-ին քվեարկության միջոցով «Սպարտակի» ֆուտբոլիստները նրան ընտրել են ակումբի փոխավագ ։ 2018 թվականի սեպտեմբերի 16-ին «Ախմատի» դեմ խաղում (1:2) Ջիկիան խաղադաշտ դուրս եկավ ավագի թևկապով և, ավելացված ժամանակում գլխով գրավեց հակառակորդի դարպասը։
Կարիերան հավաքականում
Ջիկիան կարող էր հանդես գալ Ռուսաստանի և Վրաստանի հավաքականների կազմում, սակայն ի վերջո որոշում կայացրեց հանդես գալ Ռուսաստանի հավաքականում ։ ՖԻՖԱ-ն նրան դասել է Ռուսաստանի երեք ամենատաղանդավոր երիտասարդ ֆուտբոլիստների շարքում՝ 2017 թվականի Կոնֆեդերացիաների գավաթի նախաշեմին ։
Ռուսաստանի առաջնության ավարտից հետո Ստանիսլավ Չերչեսովը նրան հրավիրել է Ռուսաստանի հավաքական՝ մասնակցելու Կոնֆեդերացիաների գավաթի խաղարկությանը։ Ազգային հավաքականի կազմում նորամուտը կատարել է 2017 թվականի հունիսի 5-ին Հունգարիայի հավաքականի դեմ խաղում ։ Կոնֆեդերացիաների գավաթի խաղարկությունում առանց փոխարինման անցկացրել է երեք խաղ՝ ընդդեմ Նոր Զելանդիայի (2:0), Պորտուգալիայի (0:1) և Մեքսիկայի (1:2): Պորտուգալացիների դեմ խաղում ստացել է դեղին քարտ։
2018 թվականի հունվարին «Սպարտակի» հավաքի ժամանկ ստացել է խաչաձև կապանների վնասվածք չինական ակումբի հետ ընկերական հանդիպման ժամանակ ։ Վերականգնվել է միայն մայիսի վերջին, սակայն Չերչեսովը նրան չի հրավիրվել Ռուսաստանի հավաքական՝ մասնակցելու Աշխարհի առաջնությանը։ 2018 թվականի հունիսին Ստանիսլավ Չերչեսովն ասել է, որ Ջիկիան առողջ վիճակում կարող էր մասնակցել աշխարհի առաջնությունում որպես թիմի մեկնարկային խաղացող ։ Մրցաշարի հիմնական կենտրոնական պաշտպաններն էին Սերգեյ Իգնաշևիչը և «Սպարտակում» Ջիկիայի թիմակից Իլյա Կուտեպովը։
Ազգերի լիգայի 2018/2019 թվականի խաղերում, որը տեղի է ունեցել Սոչիում, Թուրքիայի հավաքականի դեմ խաղում, Գեորգի Ջիկիան խաղի 20-րդ րոպեին հարվածել է դարպասաձողին, որից հետո գնդակը ետ է մղել Ռոման Նոյշտեդտերին, որն էլ խփել է այդ հանդիպման առաջին գոլը ։
2019 թվականի նոյեմբերի 16-ին Բելգիայի հավաքականի դեմ Եվրոպայի 2020 թվականի առաջնության ընտրական մրցաշարի 9-րդ տուրի խաղում (1:4) Ջիկիան իր առաջին գնդակն է խփել Ռուսաստանի հավաքականի կազմում, իսկ 80-րդ րոպեին ստացել է ավագի թևկապը այն բանից հետո, երբ դաշտից հեռացել է Արտյոմ Ձյուբան ։ Եվրո 2020-ի ընտրական մրցաշարի արդյունքներով Ջիկիան ընդգրկվել է Եվրո 2020-ի որակավորման փուլի 100 լավագույն ֆուտբոլիստների թվում և այդ ցուցակում նա եղել է միակ ռուսաստանցին՝ զբաղեցնելով 69-րդ տեղը ։
Հավաքական
Ընդհանուր՝ 23 խաղ / 1 գոլ; 13 հաղթանակ, 3 ոչ-ոքի, 7 պարտություն:
Ձեռքբերումներ
Թիմային
Անհատական
Անձնական կյանք
Ջիկիան էթնիկ սևամորթ է ։ Ծնողների հետ շփվում է երկու լեզվով՝ Մեգրելերեն և ռուսերեն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Լոկոմոտիվ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սպարտակ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ամկար Պերմի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսներ վրացական ծագմամբ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ
Կուրագինսկի շրջան
Կուրագինսկի շրջան (Курагинский район Красноярского края), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոյարսկի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կուրագինո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 24073 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 51085 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2,12 մարդ/կմ²։
Հարավային Բիրական
Հարավային Բիրական (Южный Биракан), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Բայկալ գետի ափում։ Գետի երկարությունը 23 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Պերճանուշ Մսրյան
Պերճանուշ Համբարձումի Մսրյան-Օքսուզյան, հայ ճարտարապետ, ճարտարագետ-շինարար։ Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամ (1943) ։ Հայաստանի վաստակավոր շինարար ։
Կենսագրություն
Պերճանուշ Մսրյանը ծնվել է 1914 թվականին Ալեքսանդրապոլում։ 1938 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1960-1970 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ պետշինի պլանավորման և զարգացման բաժնի պետ, 1970-1980 թվականներին դասավանդել է Ալեքսանդր Թամանյանի անվան շինարարական տեխնիկումում ։
Երկեր
«Այգիների տարածքի կանաչապատում», Երևան, 1950։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ Կատեգորիա:Հայ շինարարներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր շինարարներ
Կրասնոտուրանսկի շրջան
Կրասնոտուրանսկի շրջան (Краснотуранский район Красноярского края), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոյարսկի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կրասնոտուրանսկ ։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 15569 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 4,5 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոյարսկի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների Կատեգորիա:1924 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Սեն Պալե դը Նեգրինյակ
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17378։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Միա Մաեստրո
Միա Մաեստրո (Mía Maestro, ), արգենտինացի դերասանուհի, երգչուհի և կոմպոզիտոր։
Կենսագրություն
Միա Մաեստրոն ծնվել է 1978 թվականի հունիսի 19-ին Արգենտինայի Բուենոս Այրես քաղաքում։ Նրա ծնողները արգենտինացի գործարարներ են։ Միան սովորել է Բուենոս Այրեսի Ելենա Ֆրոդիզի ինստիտուտում։ Տասնութ տարեկանում դասական վոկալ սովորելու համար տեղափոխվել է Բեռլին։
1998 թվականին վերադառնալով Արգենտինա՝ առաջնելույթ է ունեցել կինոյում՝ խաղալով «Տանգո» ֆիլմում։ Ապա խաղացել է «Ժամանակի ծածկագիր», «Հավաքելով կտորները», «Հյուրանոց», «Ֆրիդա» ֆիլմերում։
Բրանկինիա
Բրանկինիա  (Branquinha), համայնք Բրազիլիայում՝ Ալագոաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ալագոաս նահանգի արևելյան մարզում։ Մտնում է Մատա Ալագոանայի գավառի կազմի մեջ։
Միա Մաեստրո
Կենսագրություն
Ըստ Maxim ամսագրի՝ 2001 թվականին «100 Sexiest Women» ցանկում գրավել է 67-րդ տեղը, իսկ ըստ Stuff ամսագրի՝ 61-րդ տեղը։ Ըստ Maxim ամսագրի՝ 2007 թվականին «100 Sexiest Women» ցանկում զբաղեցրել է 99-րդ տեղը ։
Բրանկինիա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ալագոաս նահանգի բնակավայրեր
Միա Մաեստրո
Կենսագրություն
2004-2006 թվականներին նկարահանվել է «Լրտեսուհի» հեռուստասերիալում ։ 2005 թվականին նկարահանվել է «Գիշերային ճեպընթաց», իսկ 2006 թվականին՝ «Պոսեյդոն» ֆիլմերում։ 2008-2009 թվականներին խաղացել է «Կրուզո» սերիալում։
2010 թվականին մասնակցել է Faithless բրիտանական խմբի «The Dance» ալբոմի համար «Love Is My Condition» երգի ձայնագրությանը։
2011-2012 թվականներին «Մթնշաղ. Լուսաբաց՝ Մաս 1» և «Մթնշաղ. Լուսաբաց՝ Մաս 2» ֆիլմերում խաղացել է Կարմեն Դենալիի դերը ։ 2014 թվականից խաղացել է «Շտամ» սերիալի հիմնական կազմում։
Ամուսնացած չէ։ Վերջին տարիներին ապրել է Կալիֆոռնիայում (ԱՄՆ) և Տորոնտոյում (Կանադա)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արգենտինացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Արգենտինացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Արգենտինացի պարուհիներ Կատեգորիա:Արգենտինացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Գեղարդի վանք
Գեղարդի վանք (Գեղարդավանք, նաև Այրիվանք), միջնադարյան վանական համալիր Հայաստանում։ Գտնվում է Կոտայքի մարզի Գողթ գյուղի մոտ՝ Ազատ գետի վերին հոսանքում՝ աջ ափին։ Այստեղ է պահվել հայտնի գեղարդը, որով հռոմեացի զինվորը ծակել է Քրիստոսի կողը։ Այն Հայաստան էր բերել քրիստոնեության առաջին քարոզիչներից Թադեոս առաքյալը։ Այժմ այն գտնվում է Վաղարշապատում՝ պատմության թանգարանում։
Վանական համալիրը կառուցվել է վաղ միջնադարում՝ մի վայրում, որը նախաքրիստոնեական շրջանում ծառայել է որպես սրբատեղի։ Այդ աղբյուրներից մեկն այսօր էլ պահպանվում է վանքի գլխավոր գավթի ներսում։ Ըստ ավանդության, առաջին եկեղեցին հիմնվել է 4-րդ դարի սկզբին, երբ Հայաստանում քրիստոնեությունը հռչակվել է պետական կրոն ։ Այն հայտնի էր որպես «Այրիվանք» կամ «Քարայրների վանք»։ Վանքի հիմնադրումն ավանդաբար վերագրում են հայոց առաջին կաթողիկոս Գրիգոր Լուսավորչին (301-325), իսկ հետագա բարգավաճումը՝ Սահակ Պարթևին (387-439)։ Ավելի ուշ շրջանում վանքը հռչակված է եղել իբրև գրչության կենտրոն, դպրանոց, երաժշտական ակադեմիա և ուխտատեղի։ Դեպի Գեղարդ ուխտագնացության օրերը Վարդավառի և Աստվածածնի Վերափոխման տոներին են։
Զարգացած միջնադարում՝ պետականության վերականգնումից հետո (Բագրատունիների թագավորություն, 885-1045), Հայաստան ներխուժած արաբական զորքերը զորավար Նասրի հրամանով կողոպտում ու թալանում են վանքը։ 920-ական թվականների ավերից հետո վանքը վերակառուցվում է ու շրջափակվում պարսպապատով։ Վանական համալիրի տարածքում պահպանված արձանագրությունները վերաբերում են 1160-ական թվականներին, այն համարվում է 13-րդ դարի կառույց։ Գեղարդի վանքը զարգացման գագաթնակետին է հասնում Վրաց թագավորության կողմից Արևելյան Հայաստանի տարածքներն ազատագրելուց հետո, երբ հիմնադրվում է Զաքարյան իշխանապետությունը (1200-1261)։
Գեղարդի վանական համալիրը հանդիսանում է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության մաս և Հայաստանի տեսարժան վայրերից մեկը ։ 13-րդ դարում ստեղծված հիմնական հուշարձանախմբում են գլխավոր Կաթողիկե եկեղեցին, գավիթը, ժայռափոր 2 եկեղեցին, ժամատուն-դամբարանը։
Անվանում
Վանական համալիրի «Այրիվանք» անվանումը տրվել է կառույցին 140-ի հասնող քարայր-խցերի պատճառով։ Դրանք բազմաթիվ ճգնարանների մի մասն են կազմում միայն, իսկ մեծ մասը ավերվել են երկրաշարժերի ընթացքում։ Բացի այդ՝ հիմնական Կաթողիկե եկեղեցուց զատ համալիրն ունի չորս մեծ ձեռակերտ քարայր-սրահներ, որոնք կապված են գավիթին։ Մեկ այլ՝ «Գեղարդ» անվանումը պատճառաբանվում է նրանով, որ այնտեղ 500 տարի պահվում էր սուրբ Գեղարդը՝ այն նվիրական նիզակը, որով Գողգոթայում հռոմեացի հարյուրապետը խոցել է խաչված Քրիստոսի կողը։ Գեղարդը զենքի մի տեսակ է, բաղկացած փայտե կոթից, իսկ գլխին ամրացած է տափակ եռանիստ սրածայր երկաթյա տեգ։ Այն մինչև տասնչորսերորդ դարը պահվում էր Էջմիածինում։
Մոնղոլ-թաթարական արշավանքների հետևանքով հարկ եղավ Գեղարդը Էջմիածնից տեղափոխել ավելի ապահով, թշնամուց հեռու մի վայր, որտեղ պահվեց մինչև 19-րդ դարը։ Մարդիկ Այրիվանք ուխտ գնալիս ուղղակի ասում էին. «Գնում ենք ս. Գեղարդ՝ ուխտի» կամ «Գնում ենք Գեղարդավանք»։ Ժամանակի ընթացքում նվիրագործվեց վերջին անունը։
Գեղարդ անունը ստացավ ոչ միայն վանքը, այլ Գեղամա լեռների մի ճյուղը, որը ձգվում է դեպի հարավ և կոչվում է «Գեղարդասար»։ Նա է առաջացնում այն կիրճը, որով հոսում է Ազատ գետի վերին հոսանքը։ Ձորը նույնպես կոչվեց «Գեղարդաձոր» ։
Կառուցում
Վանական համալիրի կառուցման պաշտոնական տարբերակից զատ՝ գոյություն ունի ավանդական տեսակետ, որի համաձայն, մի ազնվատոհմիկ ընտանիքից քույր և եղբայր որոշել էին թողնել աշխարհիկ կյանքը և ձորի մեջ տաճար կառուցել։ Նրանք խնդրում են Աստծուն օգնել իրենց։ Առավոտյան արթնանալով՝ տեսնում են իրենց բրիչը՝ խրված լեռան կատարին, և քրտնաջան աշխատանքով աստիճանաբար ժայռի մեջ բացում են մի տաճար, որտեղ էլ կնքում են իրենց կյանքի մահկանացուն։
Լենկթեմուր
14-րդ դարի վերջին Հայաստանը ենթարկվում է միջինասիական զորավար Լենկթեմուրի արշավանքներին։ Լսած լինելով Գեղարդի վանքի հրաշագործությունների համբավը՝ Լենկթեմուրը (1336-1405) որոշում է անձամբ փորձել այն։ Անթիվ զորքով հարձակվում է ամայի ձորի վրա և հոխորտանքով ու ծաղրաբանությամբ հրամայում է բերել իր մոտ Գեղարդի Սուրբ նշանը։ Հենց որ բարձրացնում են նիզակները Սուրբ նշանին հարվածելու, անմիջապես բյուրավոր աներևույթ զրահավորված զինվորներ՝ գույնզգույն համազգեստներով, ամեն կողմից հարձակվում են թշնամու վրա։ Իրարանցում է ընկնում Թեմուրի զորքի մեջ. ոմանք փախուստի են դիմում, ուրիշների ձեռքերն են գոսանում, շատերը կուրանում են։ Տեսնելով այդ՝ սարսափահար Լենկթեմուրը թողություն է խնդրում, Սուրբ նշանից և մեծամեծ պարգևներ խոստանալով՝ ետ է վերադառնում։
Գանձ-ադամանդ
Գեղարդի համալիրի հյուսիսային պատի մեջ գտնվող քարայրային վանքում, ավանդության համաձայն, թանկարժեք գանձ է պահվել։ Իրականում ժամանակի ճարտարապետները, օգտագործելով երդիկից եկեղեցի մտնող լուսային էֆեկտները, կարողացել են լույսին տալ կլորավուն ադամանդի տեսք։ Լենկթեմուրը, իմանալով այդ մասին, ցանկացել էր վերցնել գանձը, սակայն մոտենալով նրան՝ փակել էր լույսի ճանապարհը սեփական ստվերով, ինչի արդյունքում գանձն «անհետացել էր»։ Հեռանալով՝ նա կրկին տեսնում է գանձը, այդպես նա մոտենում է երեք անգամ։ Այնուհետև Լենկթեմուրը որոշում է չավերել վանքը և հեռանում է։
1679 թվականի Գառնու երկրաշարժից հետո գանձ-ադամանդն անհետանում է։
Վաղ միջնադար
Ավանդության համաձայն՝ Այրիվանքի մենաստանը հիմնադրվել է Հայոց Մեծ դարձից հետո՝ հայ եկեղեցու առաջին կաթողիկոս Գրիգոր Լուսավորչի նախաձեռնությամբ։ Վանական համալիրի արևելյան կողմում՝ բազրիքավոր աստիճաններից վեր գտնվող քարայրի ճակատային մասում, փորագրված է. «Սուրբ Գրիգոր Հայոց Լուսավորիչ»։ Այստեղ ճգնավորական կյանք են վարել ու ապաստանել Ներսես Մեծը (353-373), Սահակ Պարթևը (387-439), Հովհաննես Դ Օվայեցին (833-855)։ 7-րդ դարի առաջին կեսին Գրիգոր Գուռզիկը դարձել է միաբան և ծավալել երաժշտա-ստեղծագործական բեղմնավոր աշխատանք։ Վանքը ենթարկվել է ավերածությունների արաբների (920-ական թվականներ) և սելջուկների (1060-ականներ) կողմից։
10-րդ դարի սկզբին արաբները գլխատել էին Սմբատ Ա Նահատակ (890-914) թագավորին, և երկրում սկսվել էին կենտրոնախույս ձգտումներ։ 926 թվականին արաբական մի գունդ, հետապնդելով հայոց կաթողիկոս Հովհաննես Ե Դրասխանակերտցուն (898-929), հարձակվում է Այրիվանքի վրա, կոտորում միաբաններին, ավերում վանքի կառուցվածքները և կողոպտում հարստությունը։ Կաթողիկոսը փախչում է Սևանավանք։
Զարգացած միջնադար
11-րդ դարի առաջին կեսին՝ 1045 թվականին, վերանում է Բագրատունիների թագավորությունը, որը Հայկական լեռնաշխարհի տարածքում վերջին պետականությունն էր։ Դրանից հետո պատմական Հայաստանի տարածքում գոյատևող հայկական իշխանություններն ու թագավորությունները դառնում են հարևան պետությունների՝ Բյուզանդական կայսրության ու Սելջուկյան սուլթանության վասալները։ Որոշ ժամանակ անց զորեղանում է Վրաց թագավորությունը (1008-1490), որը ղեկավարվում էր հայկական ծագում ունեցող վրաց Բագրատունիների (Բագրատիոնիներ) կողմից։ Դավիթ Շինարար (1089-1125) թագավորի զորքերը ազատագրում են մայրաքաղաք Թբիլիսին ու վերջնականապես կործանում Տփղիսի արաբական ամիրայությունը։ Դրանից հետո վրաց պետությունը ավելի է հզորանում, իր իշխանությունը հաստատելով Կովկասյան լեռներից հյուսիս ընկած տարածքներում։
Դավիթ Շինարարը երկու անգամ արշավում է քաղաքամայր Անի՝ այն ազատագրելու սելջուկյան գերիշխանությունից, սակայն ապարդյուն։ Թագավորի կիսատ գործը շարունակում է Թամար թագուհին (1184-1213), ում հրամանով զորահրամանատար Սարգիս Զաքարյանի որդիները՝ Զաքարե ամիրսպասալարը և Իվանե աթաբեկը, վրաց բանակի ու հայկական ջոկատների գլուխ անցած՝ ազատագրում են Արևելյան Հայաստանը։ Ստեղծվում է Զաքարյան իշխանապետությունը, որի տարածքում առաջանում են նոր իշխանություններ։ Դրանք ձեռնամուխ են լինում շինարարական լայն աշխատանքների՝ ամրոցների ու եկեղեցիների, բերդերի ու վանքերի նորոգմանն ու կառուցմանը։
Գեղարդի վանական համալիրի ամենահին պահպանված կառույցը եռահարկ, կիսավիմափոր սուրբ Աստվածածին եկեղեցին է, որը կառուցվել է Զաքարյանների նախաձեռնությամբ։ Գտնվում է վանքի կենտրոնական մուտքին չհասած՝ արևմտյան կողմում։ Այն ունի արձանագրություն՝ Աղվանից կաթողիկոս Ստեփանոսի կողմից սուրբ Անդրեասի մասունքները վանքին նվիրելու մասին։ 1190 թվականին Այրիվանքում է ընդօրինակվում «Տոնապատճառ» ժողովածուն։ Ավելի ուշ՝ 1240-ական թվականներին, Պռոշ Պռոշյան իշխանը Իվանե աթաբեկի որդի Ավագից գնում է վանական համալիրը՝ տոհմական տապանատուն դարձնելու նպատակով։ 1257-1258 թվականներին եկեղեցին նորոգվել է Պռոշյանների կողմից։ Խորանի կենտրոնում Աստվածածնի պատկերն է՝ մանուկ Հիսուսը գրկին, երկու կողքերին՝ հրեշտակներ, իսկ առաստաղին Պռոշ իշխանի և նրա ընտանիքի խմբանկարն է, որոնք, սակայն, վնասվել են մրի և խազերի պատճառով։ 1213 թվականին Տիմոթ և Մխիթար կազմողները վանքում խաչքար են կանգնեցնում։ 1215 թվականին Բարսեղ վարդապետի օրոք սկսվում է գլխավոր՝ Կաթողիկե եկեղեցու շինարարությունը, որի մասին կա արձանագրություն եկեղեցու արևմտյան դռան ճակատին. 1219 թվականին Այրիվանք է այցելում Իվանե Զաքարյանը և նրան է նվիրում Բերդաղ գյուղը։ Կաթողիկե եկեղեցուց հետո՝ 1260 թվականին, կառուցվում են եկեղեցու երկու ժայռափոր խցերը, ավելի ուշ՝ վերին և ներքին ժամատները։
Ուշ միջնադար
15-17-րդ դարերում Հայաստանը դառնում է Կարա-Կոյունլուների ու Ակ-Կոյունլուների, ապա՝ Օսմանյան կայսրության ու Սեֆյան Իրանի միջև մղվող պատերազմների թատերաբեմ։ Հայաստանից արտագաղթում է մեծաքանակ բնակչություն, վերանում են բոլոր իշխանությունները։ Պետականությունից զուրկ հայ ժողովրդի պայքարը գլխավորում է հայ առաքելական եկեղեցին, որը ձեռնամուխ է լինում վանական համալիրների ամրացմանն ու բարեկարգմանը՝ բնակչությանը պաշտպանելու նպատակով։ Գեղարդի վանքի շուրջ կառուցվում են պարիսպներ, որոնց ներսում կային տնտեսական ու այլ բնույթի սենյակներ։ 17-րդ դարում կառուցվում են բնակելի շինություններ։
Գեղարդի վանքը մասնակիորեն ավերվել է 1127, 1679, 1840 թվականի երկրաշարժերից, ապա վերակառուցվել ու վերականգնվել հետագա դարերի ընթացքում՝ ծառայելով որպես ամենայն հայոց կաթողիկոսների ամառային ոստան (նստավայր)։ 15-րդ դարում Գեղարդավանքում բազմաթիվ ձեռագրեր են գրվել։ 15-րդ դարում Կաթողիկեի հարավային պատի տակ զույգ խաչքարեր են կանգնեցվել։ 1603 թվականին Գեղարդիի Աստվածատուր և Հավուց թառի Մանվել եպիսկոպոսները Սպահանում բանակցել են պարսից շահ Աբասի հետ, իսկ նրա կատարած արևելահայության բռնագաղթի ժամանակ թաքնվել են Գեղարդավանքի մոտակա քարայրերից մեկում, սակայն 1605 թվականին սպանվել են Ամիրգունա խանի զինվորների ձեռքով։ Դավիթ վարդապետ Պռոշյանի օրոք (1635-1675) թիֆլիսցի Սուլե Չիթախյանը նորոգել է Կաթողիկեն և վանքին նվիրել արծաթե կանթեղ։ 1679 թվականի հունիսի 4-ի Գառնիի երկրաշարժից Գեղարդավանքն ավերվել է, ժայռերից բեկորներ են թափվել և ծածկել շենքերը։ 1684 թվականին Գեղարդավանքը մաքրել են փլվածքներից, նորոգել վնասված շենքերը, կառուցել բուրգերով պարիսպը և նրան կից բնակելի ու տնտեսական շինությունները։
1687 թվականին պատրաստվել է սուրբ Գեղարդի նոր՝ արծաթե պահարանը՝ կրկնելով հնի արձանագրությունը։ Պահարանի դռնակների վերևում «Ավետման» տեսարանն է, դիմացը՝ հրեշտակը, ներքևում՝ «Խաչելությունը», դիմացի փեղկին՝ Գրիգոր Ա Լուսավորիչը։ Ոսկերիչ-քանդակագործներ Գրիգորը և Սարգիսը կերպարներին տվել են ասկետի տեսք՝ բնական շարժումներով ու կեցվածքով։ 1698 թվականին քանաքեռցի ոսկերիչ Ավետը պատրաստել է պահարան Գեղարդում պահվող Նոյյան տապանի փայտից։ Դռնակներին Հակոբ Օձնեցու և նրա դիմաց՝ հրեշտակի քանդակներն են։ Դանիել վարդապետ Պռոշյանը 1708 թվականին կառուցել է վանքի արևմտյան կողմի կամարակապ դարպասը՝ մուտքը դեպի համալիր։ 1715 թվականին հայ վաճառականները Գեղարդավանքին են նվիրել եպիսկոպոսական մարգարտաշար թագ։ Վանահայր Պետրոս Ջահկեցին 1733-1739 թվականին նոր հողեր է ձեռք վերել վանքի համար։
Նոր ժամանակներ
18-19-րդ դարերում Գեղարդավանքն ունեցել է այգիներ, ջրաղացներ, ձիթհաններ, ընդարձակ կալվածքներ Նորագավիթ, Նորք, Տաճարաբակ գյուղերում, ստացել Գողթ գյուղի տարեկան բերքի կեսը։ Վանական համալիրը նորոգել է ամենայն հայոց կաթողիկոս Հովհաննես Ը Կարբեցին։ 1840 թվականի հուլիսի 2-ին տեղի ունեցած երկրաշարժից վնասվել են Կաթողիկեն և խցերը։ Միքայել Ձամոյան վարդապետը 1868 թվականին Գողթ և շրջակա մյուս գյուղերից նոր կալվածքներ է գնել և շինել վանքի ճանապարհը։ Գեղարդի վանքը ոչ միայն հոգևոր, այլև կրթամշակութային կենտրոն էր, որտեղ կային դպրոց, գրադարան, գրչատուն և այլն։ 1217 թվականին վանքի միաբանների ուժերով (Սարգիս նկարիչ, Աբել գրիչ և Ստեփանոս կազմող) գրվել է մանրանկարներով հարուստ և մեծադիր Ավետարան։ Այստեղ են ապրել ու ստեղծագործել պատմիչներ Մխիթար Այրիվանեցին և Սիմեոն Այրիվանեցին, ովքեր մեծ աշխատանք են ծավալել գրչության արվեստի զարգացման բնագավառում։ Մխիթար պատմիչի ու Հովհաննես Գառնեցի վարդապետի օրոք Այրիվանքի դպրոցում ծաղկել է գրչության արվեստը։ Կաթողիկոս Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցու հրամանով վանահայր Ռաֆայել Շիրակացին 1870-ական թվականներին կառուցել է Գեղարդի դպրոցը։
1932 թվականին ճարտարապետ Թորոս Թորամանյանի ղեկավարած արշավախումբը Գեղարդի վանքի արևմտյան կողմում՝ ժայռի թեք լանջինպեղումներով բացել և ուսումնասիրել է վիմափոր խոշոր դահլիճ՝ ուղղանկյուն հատակագծով, քանդակազարդ որմնասյուներով, 5 մ բարձրությամբ և մոտ 140 մ² մակերեսով, որը Պռոշ իշխանի օրոք 13-րդ դարում կառուցել է ոմն Մկրտիչ (1967 թվականին դահլիճը փլվել է)։ Գեղարդավանքը նորոգվել և վերականգնվել է 1958-87 թվականներին՝ Ամենայն հայոց կաթողիկոս Վազգեն Առաջինի նախաձեռնությամբ (1955-1995) ։
Երևանի Մատենադարանում, ինչպես և Փարիզի Ազգային գրադարանում ու Բեռլինի Արքայական գրադարանում, պահվում են ձեռագրեր, ինքնագրեր, այդ թվում՝ Ավետարաններ, Սաղմոսարաններ, Ճառընտիրներ, Մաշտոցներ, Շարակնոցներ և Հայսմավուրքներ, որոնք կազմվել, ծաղկվել, գրվել ու ընդօրինակվել են Գեղարդավանքում։ 12-րդ դարով է թվագրված Այրիվանքի Փիլիպոս քահանայի կազմած Տոնապատճառը, որի կազմը Մատենադարանում պահվող հնագույն կազմերից մեկն է։
Կաթողիկե
1215 թվականին կառուցվել է համալիրի գլխավոր՝ Կաթողիկե եկեղեցին, որն իր հորինվածքով Հայաստանի խաչաձև գմբեթակիր կառույցների՝ 12-13-րդ դարերի հանրահայտ օրինակներից է։ Արևելյան և հարավային պատերը ակոսված են զույգ հայկական խորշերով, որոնք հակասեյսմիկ նշանակություն ունեն։ Կաթողիկեն հարուստ է հարդարանքով, հատկապես թմբուկն ու հարավային շքամուտքը, որի ճակատային մասում բարձրաքանդակ կա, որ պատկերում է առյուծի հարձակումը ցլի վրա։
Կաթողիկեի հատակագիծը ձգված ուղղանկյունի է՝ ներգծված խաչով, որի կենտրոնում ստեղծված քառակուսուց սկզբնավորվում է սլացիկ թմբուկի վրա խարսխված գմբեթը։ Խաչի արևելյան թևը պսակված է կիսաշրջանաձև ավագ խորանով, իսկ մյուս թևերը ընդարձակվելով ստացել են ուղղանկյան տեսք՝ ծածկված գլանաձև թաղերով։ Գմբեթակիր քառակուսուց թմբուկի կորին անցումը իրականացված է առագաստների միջոցով։
Եկեղեցու արտաքին ծավալները հստակորեն դրսևորում են նրա ներքին կառուցվածքը և միմյանց հետ կազմում օրգանական միասնություն։ Իր հատակագծային և տարածական-ծավալային հորինվածքով կաթողիկեն Հայաստանի 12-13-րդ դարերի գմբեթակիր կառուցվածքների բնորոշ օրինակներից է։
Գավիթ
1215-1225 թվականներին Կաթողիկեի արևմտյան կողմին կից կառուցվում է կենտրոնակազմ, քառասյուն, շթաքարային մշակումով գմբեթավոր գավիթը։ Այն իր արտաքին տեսքով հարում է քաղաքացիական կառույցներին և հիշեցնում լեռնային գյուղական տները։ Հյուսիսարևելյան և հարավարևելյան անկյուններում ունի երկհարկ ավանդատներ, որոնցից ձախակողմյանը՝ երկրորդ հարկինը, նվիրված է Թադեոս առաքյալին։ Արձանագրություններից իմանում ենք ոչ միայն կառուցողների, այլև բարերարների ու շինարարությանը մասնակցած միաբանների անունները։ Եկեղեցու գմբեթակիր քառակուսու վրա փորագրված է ճարտարապետի անունը՝ Գալձագ։
Հորինվածքի կենտրոնում՝ հավասար հեռավորության վրա, ազատ կանգնած են չորս զանգվածեղ սյուներ, որոնցից մինչև դիմացի պատերի որմնասյուները տարածվող կամարները ներքին տարածությունը բաժանում են մեկ խոշոր (կենտրոնական) և ութ առավել փոքր հատվածների։ Շինության գլխավոր առանցքը կազմում է կենտրոնական հատվածը՝ ծածկված շթաքարե (ստալակտիտային) նրբաքանդակ թաղով։
Ավազան ու ժամատներ
Ժայռը, որը հյուսիսային պատ է ծառայում վանական համալիրի համար, հարուստ է ներքին քանդակներով։ Նրա խցերից մեկում, որը հայտնի է որպես «ավազան», բխում է սառնորակ աղբյուր, որի արևելյան կողմում խուց է փորված, իսկ արևմտյան կողմում՝ ավազան մկրտությունների համար։ Խորանից հյուսիս-արևմուտք նայող հատվածում՝ լեռնային աղբյուրներով լեցուն ավազանին կից, դրվել է սուրբ Պատարագներին օգտագործվող սկիհը՝ այն գավաթը, որի մեջ օրհնվել են հացն ու գինին։ Դա Գեղարդավանքի գավթից մուտք ունեցող, երկու զույգ խաչվող կամարներով և շթաքարային հարդարանքով, գմբեթով ու երդիկից լուսավորվող ժայռափոր առաջին եկեղեցին էր, որ կառուցել էր Պռոշ իշխանը 1230-50-ական թվականներին (ճարտարապետ՝ Գալձագ)։ Ավազանի պատերը զարդարված են քանդակներով ու խաչերով։ Պաշտամունքային համալիրը (եռահարկ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու հետ միասին) ժողովրդի կողմից կոչվել է «Յոթ եկեղեցիների վանք», որը ունի նաև քառասուն մատուռ և պատարագի համար նախատեսված խորան։ Ժամատներում հիմնական ուշադրությունը դարձվում էր կառուցվածքի ներքին տարածության կազմակերպման վրա։
1283 թվականին փորվել է ժայռակոփ երկրորդ եկեղեցին և նրա գավիթը, վերջինը, հավանաբար, եղել է Պռոշյանների տոհմական դամբարանը։ Գավթի մուտքի առանցքի ուղղությամբ ստեղծված կամարների մեջ քանդակված է եզան գլուխ, որը պահում է շղթայակապ երկու առյուծների, նրանցից մի փոքր ներքև պատկերված է թևերը պարզած արծիվ՝ ճիրաններում գառ։ Ենթադրվում է, որ դա Պռոշյանների տոհմական զինանշանն է։ Զինանշանի հավանական բացատրությունը հետևյալն է․ «Քանի դեռ շղթայված ենք, ինչպես առյուծներ, կմնանք այնքան հզոր, որքան եզը, և կպահպնենք մարդկանց այնպես, ինչպես արծիվն է պահում գառին»։
Ժայռի վերին մասում 1288 թվականին կառուցվել է Պռոշ իշխանի որդի Պապաքի և նրա կին Ռուզուքանի ժամատուն-դամբարանը, որը չորս անջատ սյուներով կենտրոնակազմ հորինվածք է։ Վանքի շրջապատում կան գեղաքանդակ բազմաթիվ խաչեր և ժայռափոր խուցեր։
Խաչքարեր
Դեպի վանական համալիր տանող ճանապարհը անցնում է պարսպին զուգահեռ կառուցված ճանապարհով։ Պատի վրա կանգնեցված են 16-17-րդ դարերին վերագրվող խաչքարերի կրկնօրինակներ։ Դրանք կանգնեցվել են 21-րդ դարում, այն բանից հետո, երբ Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության տարածքում գտնվող Ջուղա գյուղի գերեզմանադաշտը ամբողջությամբ վերացվեց Ադրբեջանի իշխանությունների հրամանով՝ տեղում ռազմաբազա սարքելու նպատակով։
10․000-ի հասնող խաչքարերի ջարդը սկսել էր դեռևս 20-րդ դարի սկզբին, երբ Երևանի նահանգում իրականացվում էր երկաթուղային շինարարություն. Երևանից երկաթուղին հասնում էր Ջուղա, այնտեղից՝ Իրան։ Երկրորդ փուլը եղել էր խորհրդային իշխանության տարիներին, իսկ երրորդ փուլում՝ 2000-ական թվականներին, դամբարանադաշտը վերջնականապես ոչնչացվել էր։
Խաչքարերը, բացի եռամաս ավանդական կառուցվածք ունենալուց, որոնք խորհրդանշում էին երկրային կյանքը, խաչ-ճանապարհը և երկնային արքայությունը, ունեն նաև հավելյալ քանդակներ՝ իշխանների ու հրեշտակների կերպարանքներով, տեքստային հատվածով ու հավելյալ նախշերով։
Կարգավիճակ
2018 թվականի դեկտեմբերի 7-ին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կենտրոնակայանում, «Զինված ընդհարման դեպքում մշակութային արժեքների պաշտպանության մասին» ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի 1954 թվականի կոնվենցիային կից 1999 թվականի Երկրորդ արձանագրության կոմիտեի 13-րդ նիստի ընթացքում որոշում է կայացվել «Գեղարդի վանք և Ազատ գետի վերին հովիտ» տարածքին տալ ուժեղացված պաշտպանության կարգավիճակ (Enhanced protection) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոտայքի թեմի վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:4-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Քարանձավային վանքեր Կատեգորիա:13-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Հայաստանի վիմափոր եկեղեցիներ
Գասկոն
Գասկոն (Gascogne, հին պատմական տարածաշրջան Ֆրանսիայում, Օկսիտանիա մարզի մի մասը ։
Աշխարհագրական դիրքը
Տարածքն ընդգրկվել է այժմյան Լանդեր, Վերին Պիրենեյներ  Ժեր դեպարտամենտների և  Վերին Գարոն Թարն է Գարոն Լո և Գարոն  դեպարտամենտների հարավային մասերում։
Արևմուտքից ողողվում է Բիսկայան ծոցի ջրերով։
Պատմություն
Տարածքն իր անունը ստացել է բասկերների կողմից, որոնք այստեղ են եկել 6-րդ դարում Պիրենեյներ լեռնաշղթայի հարավային մասից։
602 թվականին դաժան հակամարտության արդյունքում նվաճվել է ֆրանկների կողմից և այդ օրվանից ղեկավարվել է Ակվիտանիի հերցոգների կողմից ։ 768 թվականին Կառլ Մեծը Գասկոնը հանձնեց Լուպա II-ին, որի ժառանգները մի   քանի անգամ դեմ դուրս եկան Կառլ Մեծին և նրա ժառանգներին։
872 թվականին Գասկոնը փաստացի առանձնացվեց Ֆրանսիայից և հերցոգ ընտրվեց Լուպա II-ի ժառանգներից մեկը։ 1058 թվականին, երբ Գասկոնի հերցոգը դարձավ Աքվիտանիայի հերցոգ, Գասկոնը մտավ Աքվիտանիայի մեծ թագավորության կազմի և բաժանեց վերջինիս ճակատագիրը․ 1154 թվականից մինչև 1453 թվականն այն պատկանում էր Անգլիային, հետո անցավ Ֆրանսիային։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմական տարածքներ Կատեգորիա:Պատմական մարզեր
Մոնտինյակ Շարանտ
Մոնտինյակ Շարանտ (Montignac-Charente), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 474 մարդ, բնակչության խտությունը` 54.92 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.63 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 380 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 95 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 16 կմ հյուսիս։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կարե (դասավորություն)
Գործածվել է եվրոպական տարբեր բանակներում XVII—XIX դարերում հեծելազորի և թեթև հետևակայինների գրոհները կասեցնելու նպատակով ։ Սակայն կարեն խոցելի է հրետանու համար, քանի որ իրար մոտ-մոտ կանգնած զինվորները հանդիսանում են հեշտ թիրախ թնդանոթների համար։
Կարե դասավորությունը լայն տարածում է գտել ռուսական բանակում ռուս-թուրքական պատերազմների ժամանակ, ինչպես նաև ֆրանսիական բանակում Նապոլեոնի պատերազմների ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռազմական տերմինաբանություն
Ձեռժինսկի շրջան (Կրասնոյարսկի երկրամաս)
Ձեռժինսկի շրջան (Дзержинский район Красноярского края), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոյարսկի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1934 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ձեռժինսկոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3610 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոյարսկի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սայդայի շրջան
Սայդա (قضاء جزين‎‎), Լիբանանի 25 շրջաններից մեկը, մտնում է Հարավային մարզի կազմի մեջ։ Շրջանի վարչական կենտրոնն է հանդիսանում Սայդա քաղաքը։ Շրջանի բնակչությունը կազմում է 207 500 մարդ։
Աշխարհագրություն
Շրջանը գտնվում է Լիբանանի հարավարևմտյան մասում և զբաղեցնում է 275 կմ² տարածք։ Հյուսիսում սահամանակից է Շուֆի շրջանին, հյուսիս-արևելքում՝ Ջեզզինի շրջանին, արևելքում՝ Նաբատիայի շրջանին, հարավում՝ Սուրի շրջանին, իսկ արևմուտքում նրա ափերն են ողողում Միջերկրական ծովի ջրերը։
Համայնքներ
Շրջանը բաժանվում է 42 համայնքների ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիբանանի շրջաններ Կատեգորիա:Հարավային մարզ (Լիբանան)
Մանսկի շրջան
Մանսկի շրջան (Манский район Красноярского края), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոյարսկի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Շալինսկոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 5976 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոյարսկի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների Կատեգորիա:1924 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Դերենիկ Վարդումյան (այլ կիրառումներ)
Դերենիկ Վարդումյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Ջեյսոն Էրլզ
Ջեյսոն Դենիել Էրլզ (Jason Daniel Earles, ), ամերիկյան դերասան, հայտնի է որպես Ջեքսոն Ստյուարտ, Հանա Մոնտանա հեռուստասերիալից։
Անձնական կյանք
Էրլզը ծնվել է 1977 թվականի ապրիլի 26-ին Կալիֆոռնիա նահանգի Սան Դիեգո քաղաքում ։ Նա ապրել է Օհայոում, Վաշինգտոն նահանգում և Օրեգոն քաղաքում ։ Մինչ Հարավային Կալիֆոռնիա տեղափոխվելը, Ջեյսոնը ապրել է նաև Բիլինգսում՝ Մոնտանա, որտեղ 2000 թվականին ավարտել է Rocky Mountain քոլեջը ։ 2002 թվականից ամուսնացած է Ջենիֆեր Էրլզի հետ ։ Նրանք արդեն երեխա ունեն։
Ջեյսոնը նկարահանվել է Disney-ի «Հանա Մոնտանա» հեռուստասերիալում՝ որպես Ջեքսոն Ստյուարտ՝ Մայլի Ստյուարտի (Մայլի Սայրուս) ավագ եղբայր։ Նա մի քանի անգամ եղել է «Ֆիլը ապագայից» հեռուստասերիալի հրավիրված աստղ, Գրեյդի Սփահեթի դերով, ով մաթեմատիկա էր ուսումնասիրում։
«Չենթարկվող ծնողները» սիթքոմում Ջեյսոնը կատարել է խաղամոլ-բուսաբանի և Բրայան Միլերի լավագույն ընկերոջ դերը։ 2004 թվականին նա նկարահանվել է «Ազգի գանձերը» ֆիլմում, որպես Թոմաս Գեյթս՝ Բեն Գեյթսի նախնին (Նիկոլաս Քեյջ)։
2005 թվականին Ջեյսոնը «Ամերիկյան կարկանդակ․ երաժշտական ճամբար», որպես Էրնի Քարլովից ։ Ինչպես նաև հնչյունավորել է «Տիեզերական ընկերներ» ֆիլմում Սփանդիկի դերը ։ Ջեյսոնը նկարահանվել է «Հարվածի տակ» ֆիլմում, որի պրեմիերան կայացել է 2011 թվականին Disney հեռուստաալիքով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ
Ֆրաիկուր
Ֆրաիկուր (Fraillicourt), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում :
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 217 մարդ, բնակչության խտությունը` 15.08 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 14.39 կմ² տարածք:
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 160 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 85 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 45 կմ արևմուտք:
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 113 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 76-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 37: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,3 %: 76 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 67 անձ (45 տղամարդ և 22 կին): Գործազուրկ են եղել 9 անձ (3 տղամարդ և 6 կին): 37 անաշխատունակներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 14-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Միկելե Պերնիոլա
Միկելե Պերնիոլա իտալացի երգիչ է, ով ներկայացրել է Սան Մարինոն Մանկական Եվրատեսիլ 2013 երգի մրցույթում "O-o-O Sole Intorno a Me" (O-o-O արևը շրջապատում է ինձ) երգով։ Նա նաև ներկայացնելու է Սան Մարինոն Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթում Անիտա Սիմոնչինիի հետ միասին։
Կյանքը և կարիերան
Միկելեն ծնվել է 1998 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Պալաջիանոյում, որը փոքր քաղաք է Իտալիայի Տարանտո մարզում, որտեղ նա ապրում է իր ծնողների և երկու քույրերի հետ։ Քույրերից մեկը՝ Ռաֆաելլան The Peppermints խմբի հետ ներկայացրել է Սան Մարինոն Մանկական Եվրատեսիլ 2014 երգի մրցույթում։ Պերնիոլան երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրություն էր ցուցաբերում դեռ վաղ հասակից, բայց նա սկսել է երգել 9 տարեկանից։
2012 թվականի դեկտեմբերին Պերնիոլան հաղթեց Իտալական Ti lascio una canzone հանրահայտ մրցույթում և սկսեց ճանաչում ձեռք բերել։ Նա հայտնի դարձավ ոչ միայն Իտալիայում այլ նաև Մեծ Բրիտանիայում և Չինաստանում։
Չնայած Մանկական Եվրատեսիլի կանոնների համաձայն մասնակիցը երկիրը կարող է ներկայացնել միայն այն դեպքում, երբ ունի տվյալ երկրի քաղաքացիություն կամ ապրել է տվյալ երկրում ոչ քիչ քան 2 տարի, ԵՀՄ-ն հատուկ հնարավորություն տվեց Սան Մարինոն ներկայացնող մասնակիցներին ունենալ կա՛մ իտալական, կամ սանմարինական քաղաքացիություն ։ Միկելեն ընտրվեց որպես Սան Մարինոյի ներկայացուցիչ և հնարավորություն ստացավ ներկայացնել այս երկիրը Մանկական Եվրատեսիլ 2013 երգի մրցույթում իր "O-o-O Sole Intorno a Me" (O-o-O արևը շրջապատում է ինձ) երգով, որը հավաքեց 42 միավոր և զբաղեցրեց 10-րդ հորիզոնականը 12 մասնակիցների մեջ։
Սանմարինական հեռարձակող SMRTV-ին 2014 թվականի նոյեմբերի 27-ին հայտնեց, որ երկիրը Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթում ներկայացնելու են Միկելե Պերնիոլան և Անիտա Սիմոնչինին, ով The Peppermints խմբի հետ ներկայացրել է Սան Մարինոն Մանկական Եվրատեսիլ 2014 երգի մրցույթում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Իտալացի դերասաններ
Սուրի շրջան (Լիբանան)
Սուր (قضاء صور), Լիբանանի 25 շրջաններից մեկը, մտնում է Հարավային մարզի կազմի մեջ։ Շրջանի վարչական կենտրոնն է հանդիսանում Սուր քաղաքը։ Շրջանի բնակչությունը կազմում է 178 920 մարդ։
Աշխարհագրություն
Շրջանը գտնվում է Լիբանանի հարավային մասում և զբաղեցնում է 418 կմ² տարածք։ Հյուսիսում սահամանակից է Սայդայի և Նաբատիայի շրջաններին, արևելքում՝ Բինթ Ջուբեյլի շրջանին, հարավում՝ Իսրայելին, իսկ արևմուտքում նրա ափերն են ողողում Միջերկրական ծովի ջրերը։
Համայնքներ
Շրջանը բաժանվում է 56 համայնքների ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիբանանի շրջաններ Կատեգորիա:Հարավային մարզ (Լիբանան)
Սանտանա դու Իպանեմա
Սանտանա դու Իպանեմա (Santana do Ipanema), համայնք Բրազիլիայում՝ Ալագոաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ալագոաս նահանգի Սերտանի մարզում։ Մտնում է Սանտանա դու Իպանեմայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 44 932 մարդ՝ 2010 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 437,877 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 102,61 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1875 թվականի ապրիլի 24-ին։
Աշխարհագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ալագոաս նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:1836 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մինուսինսկի շրջան
Մինուսինսկի շրջան (Минусинский район Красноярского края), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոյարսկի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Մինուսինսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3185 կմ²։
Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 26146 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 8,21 մարդ/կմ²։
Աշխատանքային պայմանագիր
Աշխատողը ըստ աշխատանքային պայմանագրի պարտավորվում է մատուցել իր ծառայությունները՝ պահպանելով աշխատավայրում սահմանված աշխատանքային պայմանները և օրենսդրական իրավանորմերը։ Աշխատանքային պայմանագիրը գործատուին պարտավորեցնում է վճարել պայմանագրում նշված աշխատավարձը, ինչպես նաև ապահովել օրենսդրությամբ նախատեսված պայմանները։
Կեսարի քաղաքացիական պատերազմ
Կեսարի քաղաքացիական պատերազմ կամ Հռոմեական մեծ քաղաքացիական պատերազմ, Հռոմեական հանրապետության վերջին քաղաքական-ռազմական կոնֆլիկտներից մեկը, որը նախորդել է Հռոմեական կայսրության ստեղծմանը։ Դրա ընթացքում տեղի են ունեցել մի շարք քաղաքական և ռազմական առճակատումներ մի կողմից Կեսարի (մ․թ․ա․ 100-44 թվականներ), նրա կողմնակիցների (պոպուլյարներ) և լեգեոնների, իսկ մյուս կողմից՝ օպտիմատների, Սենատի, նրանց աջակցող Պոմպեոսի (մ․թ․ա․ 106-48 թվականներ) և նրա լեգեոնների միջև ։