cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իվանովոյի քարանձավային եկեղեցիներ
Իվանովոյի քարանձավային եկեղեցիներ, (Ивановски скални църкви, Ivanovski skalni tsarkvi) ժայռաքանդակ եկեղեցիների, տաճարների և վանքերի խումբ, որոնք կառուցված են ժայռերի վրա և ամբողջությամբ տարբերվում են Բուլղարիայի այլ վանական համալիրներից։ Գտնվում է Իվանովո գյուղի մոտ, Ռուսե քաղաքից 20 կմ հարավ։ Ռուսենսկի լոմ գետի քարե ափերից 32 մետր բարձրության վրա։ Համալիրը հայտնի է իր գեղեցիկ և լավ պահպանված Միջնադարյան ֆրեսկոներով․ Եկեղեցիները գտնվում են Ռուսենսկի լոմի ազգային պարկում։
Պատմություն
Քարանձավները սկսել են բնակեցվել վանականների կողմից 1220-ականներին, երբ այն հայտնաբերվել է Բուլղարիայի պատրիարք Յոհակիմ I-ի կողմից, 17-րդ դարի մոտ, երբ նրանք քանդակեցին առաստաղները, եկեղեցիներն ու տաճարները պինդ քարերից։ Ամենաեռուն ժամանակերում համալիրի եկեղեցիների  քանակը 40-ից ավել է եղել, մինչդեռ այլ կառույցներինը՝ 300-ից ավելի, որոնցից շատերը չեն պահպանվել այսօր։
Բուլղարական երկրորդ կայսրության ղեկավարները՝ Իվան Ալեքսանդրը և Իվան Ասեն II-ը, հաճախակիորեն նվիրատվություններ են կատարել համալիրին։ Նրանց դիմանկարները պատկերված են եկեղեցիների պատերին։ Այլ հովանավորներ կային Տերնովո մայրաքաղաքի ազնվականներից և մոտակայքում գտնվող միջնադրյան Չեռնովո քաղաքից, որի հետ  13-րդ և 14-րդ դարերում համալիրը ուներ շատ ուժեղ կապեր։ Այն 14-րդ դարից մինչև Օսմանյան կայսրության կառավարման սկզբնական տարիները եղել է բուլղարական հողերի հեսխիզմի կենտրոնը, բայց Օսմանյան տիրապետության ընթացքում աստիճանաբար զիջել է իր դիրքերը։
1979 թվականին Իվանովոյի քարանձավային եկեղեցիները ընդգրկվել են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում ։
Պահպանված ժառանգություն
Վանական համալիրը հանրահռչակվել է 13-րդ և 14-րդ դարերի որմնանկարների շնորհիվ, որոնք պահպանված են համալիրի եկեղեցիներից 5-ում։ Ֆրեսկոները բուլղարական միջնադարյան արվեստի հրաշալի օրինակներից են։ Վանական համալիրի կազմում ներառվում են Սուրբ Միքայել Հրեշտակապետի տաճարը, մկրտարանը, Գոսպոդեվ Դոլի տաճարը, Թեոդորի տաճարը և գլխավոր եկեղեցին՝ 14-րդ դարի որմնանկարներով, որը հետագայում համարվել է Իվանովոյի ամենահայտնի տեսարժան վայրը և Պալեոլոգոսների արվեստի ամենաներկայացուցչական օրինակներից մեկը։ Համալիրի տարածքում պահպանվել են հնադարյան արձանագրություններ, ներառյալ  վանական Իվո Գրամատիկի հայտնի շեղաձև արձանագրությունները, որոնք փորագրվել են 1308-1309 թվականներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Բուլղարիայում Կատեգորիա:Միջնադարյան եկեղեցիներ Կատեգորիա:Քարանձավային վանքեր Կատեգորիա:Բուլղարիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Եվրոպայում Կատեգորիա:Բուլղարիայի եկեղեցիներ
Վալդայի շրջան
Վալդայսկի շրջան (Валдайский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Նովգորոդի մարզում։
Ստեղծվել է 1927 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վալդայ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2701,63 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 26479 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 9,8 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նովգորոդի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Իվիսա (քաղաք)
Իվիսա (Eivissa, Ibiza, հայտնի է նաև որպես Իբիցա), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իվիսա կղզու հարավարևելյան ափին, Բալեարյան կղզիներ ինքնավար համայնքում։
Ակնարկ
Թեև անգլերեն և իսպաներեն կոչվում է Իբիցա, այնուամենայնիվ պաշտոնական անունը կատալաներեն Իվիսա է (վերահաստատվել է 1986 թվականին), և նրա բնակիչները տեղամասը կոչում են Վիլա դ'Իվիսա կամ պարզապես Վիլա (քաղաք)։ Այն բաժանված է երկու հիմնական մասի։ Հին քաղաքը կոչվում էր Դալթ Վիլա (բառացիորեն՝ Վերին քաղաք), որը գտնվում էր ծովի մոտ, փոքր լեռան վրա։ Ժամանակակից մասը կոչվում է Էշամպլե։
Քաղաքն ունի 49,768 բնակչություն (2012 թվականի տվյալներով)։ Այն կղզու մայրաքաղաքն է, կղզու և Պիտիուսյան կղզեխմբի ամենախիտ բնակեցված վայրն է։
Հիմնական տեսարժան վայրեր
Իվիսայի տեսարժան վայրերից են Իվիսայի տաճարը (XIV դար), որը գտնվում է Դալթ Վիլայի գագաթին և Փյունիկյան դամբարանադաշտերը։ Մոտակայքում է գտնվում նաև Հիսուսի հուշարձանը, որն ունի 23 մետր բարձրություն։
Աղասի Սարգսյան (այլ կիրառումներ)
Աղասի Սարգսյան, կարող է վերաբերել՝
Անատոլի Գրոմիկո
Անատոլի Անդրեևիչ Գրոմիկո (Анато́ль Андрэ́евіч Грамы́ка, )՝ խորհրդային, ապա ռուս դիվանագետ և գիտնական, ամերիկագիտության, աֆրիկագիտության, միջազգային հարաբերությունների մասնագետ։
Իրավաբանական գիտությունների թեկնածու, պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր։ ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամ (1981)։
Կենսագրություն
1954 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Մոսկվայի Միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը։
1961-1965 թվականներին եղել է Մեծ Բրիտանիայի և Հյուսիսային Իռլանդիայի Միացյալ Թագավորությունում ԽՍՀՄ դեսպանատան 1-ին քարտուղար, խորհրդական։
1966-1968 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ ԳԱ Աֆրիկայի ինստիտուտի սեկտորի վարիչ։
1968 թվականից՝ ԽՍՀՄ ԳԱ ԱՄՆ-ի և Կանադայի ինստիտուտի սեկտորի վարիչ։ 1970 թվականին պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն «Քենեդիի իշխանության գալը և նրա կառավարության արտաքին քաղաքականությունը» թեմայով։
1973 թվականից՝ ԱՄՆ-ում ԽՍՀՄ դեսպանատան խորհրդական-դեսպանորդ։
1974 թվականից՝ ԳԴՀ-ում ԽՍՀՄ դեսպանության խորհրդական-դեսպանորդ։
1976-1991 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ ԳԱ Աֆրիկայի ինստիտուտի տնօրեն։
1976 թվականից՝ Աֆրիկայի ժողովուրդների հետ բարեկամության Խորհրդային ասոցիացիայի նախագահ։
1977 թվականից՝ Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների համերաշխության խորհրդային կոմիտեի նախագահի տեղակալ և խաղաղության պաշտպանության սովետական կոմիտեի անդամ։
1978 թվականից՝ Եվրոպական անվտանգության և համագործակցության խորհրդային կոմիտեի անդամ։
1981 թվականի դեկտեմբերի 29-ից՝ ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամ՝ տնտեսագիտության բաժնի գծով։
1992 թվականից աշխատել է Կիպրոսում։
2003-2010 թվականներին եղել է ՌԳԱ Աֆրիկայի ինստիտուտի քաղաքականության գնահատման կենտրոնի ղեկավար, գլխավոր գիտաշխատող։
2008 թվականից փորձագիտական խորհրդի անդամ և «Աշխարհաքաղաքականություն» միջազգային վերլուծական ամսագրի մշտական հեղինակ։
2010 թվականի ապրիլի 1-ից՝ ՌԳԱ միջազգային անվտանգության խնդիրների ինստիտուտի գլխավոր գիտաշխատող։
2010 թվականի սեպտեմբերի 1-ից՝ Մոսկվայի Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի պրոֆեսոր ։
Աֆրիկայի հարցերով ՌԳԱ նախագահության գիտական խորհրդի անդամ։
Մահացել է 2017 թվականի սեպտեմբերի 25–ին ։
Թաղված է Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը (25–րդ տեղամաս)։
Ընտանիք
Հայրը ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարար Անդրեյ Անդրեևիչ Գրոմիկոն է։ Մայրը՝ Լիդիա Դմիտրիևնան (օրորդական ազգանունը՝ Գրինևիչ, 1911-2004)։
Կինը՝ Վալենտինա Օլեգովնա։
Երեխաները՝
Նրա մասին
Գրոմիկո Անատոլի Անդրեևիչ / / Իվանյան է. Ա., Ռուս-ամերիկյան հարաբերությունների հանրագիտարան։ XVIII-XX դարի. - Մոսկվա. Միջազգային հարաբերություններ, 2001։ - 696 էջ։ — ISBN 5-7133-1045-0.
Հղումներ
Կատեգորիա:Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:Խորհրդային խմբագիրներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իրավաբանական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ
Հայկազուն Բագրատունի
Հայկազուն Բագրատունի (H. de Bagradite, ), ֆրանսիական թատրոնի և կինոյի հայազգի դերասան և ռեժիսոր։
Կենսագրություն
Հայկազուն Բագրատունին ծնվել է Կոստանդնուպոլսում։ Սովորել է Վենետիկի Մխիթարյանների մոտ, Փարիզի կոնսերվատորիայի դրամատիկական բաժնում և Սորբոնի համալսարանում։ Բեմական գործունեությունը սկսել է Վենետիկում 1907 թվականին էսքիլեսի մի ողբերգության մեջ։ 1910 թվականին փոխադրվել է Փարիզ, դարձել ֆրանսիական թատրոնի դերասան, խաղացել է Սառա Բեռնարի, Մունե Սյուլլիի, Պոլ Մունեի խմբերում և «Կոմեդի ֆրանսեզ»-ում։ Նկարահանվել է ֆրանսիական համր և հնչուն ֆիլմերում Հուդա («Հիսուս Քրիստոս»), կրկեսի երգիչ և ձեռնածու («Սևիլիայի կախարդանքը») և այլն։ Հաջողության է հասել Աբդուլ Համիդի դերակատարությամբ («Երկու չալմա») ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսահայ դերասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսահայ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ
Դոբրիցա Էրիչ
Դոբրիցա Էրիչ (Добрица Ерић; ), սերբ բանաստեղծ, դրամատուրգ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սերբ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Սերբ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Սերբ մանկագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Վոլոտի շրջան
Վոլոտի շրջան (Волотовский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Նովգորոդի մարզում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 995,1 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 5495 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,52 մարդ/կմ²։
Ձենի Կարեզի
Ձենի Կարեզի (Τζένη Καρέζη, ), հայտնի է նաև, որպես Ջենի Կարեզի, հույն կինոյի և թատրոնի դերասանուհի ։
Կենսագրություն
Ձենի Կարեզին ծնվել է 1932 թվականի հունվարի 12-ին Հունաստանի մայրաքաղաք Աթենքում։ Նրա հայրը եղել է մաթեմատիկոս, իսկ մայրը՝ ավագ դպրոցի ուսուցչուհի։ Նա սովորել է Սալոնիկի ֆրանսիական դպրոցում սովորող քույրերի վերահսկողության տակ։ Շուտով մանկահասակ Ձենին ևս հեշտությամբ սովորում է ֆրանսերեն։ Դեռահաս տարիքում նրա հայրը թողում է ընտանիքն ու հեռանում և Ձենի Կարեզին շարունակում է ապրել մոր և քույրերի հետ։ 1971 թվականին ավտովթարի հետևանքով մահանում է նրա հայրը։
1951 թվականին ընդունվում է Հունաստանի ազգային թատրոն, որտեղ նա սովորում է դրամատիկական դպրոցում։ Դպրոցի ուսուցիչների շարքում էր նաև դրամատուրգ Անգելոս Տերզակիսը, ով նաև ուսումնարանի տնօրենն էր։ Շուտով նա սկսել է խաղալ թատերական ներկայացումներում և բեմը կիսում է այնպիսի դերասանների հետ, ինչպիսիք էին Ալեքսիս Մինոտիսն ու Կատինա Պաքսինուն։
Իր նորամուտը թատրոնում նա նշել է Մարիկան Կոտոպուլիի ֆրանսիական կատակերգությամբ։ 1960-ականները համարվում են Ձենիի կարիերայի ծաղկման ժամանակները։ Այս թվականներին նա գլխավորել է սեփական թատերախումբը, որի կողմից 1963 թվականին նկարահանված «Կարմիր լապտեր» ֆիլմն առաջադրվում է լավագույն օտարալեզու ֆիլմի անվանակարգում ակադեմիայի մրցանակ ստանալու համար։
Նրա կողմից նկարահանված վերջին ֆիլմը դառնում է Արիստոփանեսի «Լիսիստրատը»-ն, որը նա թողարկել է 1972 թվականին։ Թատրոնում նա վերջին անգամ հայտնվում է 1990 թվականին։ Ձենի Կարեզին ստիպված էր լքել թատերական աշխարհը վրա հասած անբուժելի հիվանդության (կրծքի քաղցկեղ) պատճառով։ Մահացել է 1992 թվականի հուլիսի 27-ին Աթենքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հույն դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հույն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ
Պատմավեպ
Պատմավեպ, վեպ, որը կառուցված է պատմական սյուժեի վրա, որը գեղարվեստական ձևով ներկայացնում է որևէ դարաշրջան, պատմության որոշակի ժամանակահատված։ Պատմավեպում ժողովրդի կյանքի այս կամ այն դրվագն է, որը հագեցած է կարևորագույն դեպքերով ։ Պատմավեպում պատմական իրականությունը համադրվում է գեղարվեստականի հետ, պատմական փաստը՝ գեղարվեստական հնարանքի, իրական պատմական դեմքերը՝ մտացածին կերպարների, իսկ մտացածինը տեղադրված է նկարագրվող ժամանակահատվածի սահմաններում։ Պատմավեպում բոլոր պատմություններն արվում են պատմական իրադարձությունների ֆոնին ։
Ժանրի պատմական ձևավորում
Առաջին իսկական պատմավեպերի հեղինակ և ժանրի հիմնադիր է համարվում անգլիացի գրող Վալտեր Սքոթը։ Այնպիսի ստեղծագործություններում, ինչպիսիք էին «Ուևերլի, կամ Վաթսուն տարի առաջ» (1814), «Ռոբ Ռոյ» (1817), «Այվենհո» (1819), «Քվենտին Դորվարդ» (1823), Սքոթը կարողացավ համատեղել պատմական փաստը գեղարվեստական հնարանքի հետ՝ ընդ որում օգտվելով ինչպես ռոմանտիկական, այնպես էլ ռեալիստական պատկերավորման գրական միջոցներից։ Պատմվածքի այս տեսակը հետագայում անվանվեց «վալտերյան» և մեծ ազդեցություն ունեցավ եվրոպական (այդ թվում՝ ռուսական) գրականության մեջ պատմավեպի զարգացման վրա, ինչպես նաև նպաստեց ռոմանտիկ հետաքրքրության զարթոնքին դեպի պատմությունն ընդհանրապես և միջնադար մասնավորապես ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գրական ժանրեր Կատեգորիա:Պատմական վեպեր
Լատվիայի Հանրապետության անկախության վերականգնման մասին հռչակագիր
«Լատվիայի Հանրապետության անկախության վերականգնման մասին» հռչակագիրը (Deklarācija par Latvijas Republikas neatkarības atjaunošanu) ընդունվել է 1990 թվականի մայիսի 4-ին Լատվիական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի կողմից։ Հռչակագրում նշվում է, որ չնայած Լատվիան դե ֆակտո կորցրեց իր անկախությունը 1940 թվականին, երբ այն բռնակցվեց Խորհրդային Միության կողմից, երկիրը դե յուրե մնում էր ինքնիշխան երկիր, քանի որ բռնակցումը հակասահմանադրական էր և Լատվիայի ժողովրդի կամքին հակառակ։ Հետևաբար որոշվեց, որ Մոլոտով-Ռիբենտրոպ պակտը և 1940 թվականին Լատվիայի խորհրդային օկուպացումը ապօրինի էին, և չեղյալ հայտարարվեց 1940 թվականի հուլիսի 21-ին Լատվիայի Խորհրդային Միությանը միանալու մասին հռչակագիրը՝ վերահաստատելով 1922 թվականի Լատվիայի Սահմանադրությունը, որը այդ առմամբ մասամբ կասեցվել էր, և սահմանեց ժամանակահատված դե ֆակտո անկախության անցման, որը պետք է ավարտվեր Սեյմի առաջին նստաշրջանին։ Այն նաև որոշում է կայացրել, որ անցումային ժամանակահատվածում Լատվիայի ԽՍՀ Սահմանադրությունը և այլ օրենքներ կիրառելի կլինեն այնքան ժամանակ, քանի դեռ դրանք չեն հակասում Լատվիայի Սահմանադրության 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 6-րդ հոդվածներին, որոնք ամրապնդվել են հռչակագրով։ Տրամադրվել է, որ պետք է ստեղծվի Լատվիայի Սահմանադրության նոր հրատարակությունը մշակող հանձնաժողով։ Սոցիալական, տնտեսական, մշակութային և քաղաքական իրավունքները տրվել են Լատվիայի քաղաքացիներին և բնակիչներին միջազգային մարդու իրավունքներին համապատասխան։ Հռչակագրում նշվում է նաև, որ Լատվիան իր հարաբերությունները Խորհրդային Միության հետ կվարի 1920 թվականի Խորհրդա-լատվիական խաղաղության պայմանագրի հիման վրա, որով Խորհրդային Միությունը ճանաչեց Լատվիայի անկախությունը որպես անձեռնմխելի «ապագա բոլոր ժամանակների համար» ։ Մայիսի 4-ը ազգային տոն է Լատվիայում։
Պատմական և իրավաբանական նախապատմություն
Հռչակագրում ի սկզբանե հաստատվում են մի քանի պատմական փաստեր, և այդ փաստերի հիման վրա եզրակացվում է, որ Լատվիայի Հանրապետությունը դե յուրե ինքնիշխան երկիր է։ Նշվում էր, որ Լատվիայի Հանրապետությունը հռչակեց անկախություն 1918 թվականի նոյեմբերի 18-ին, և միջազգայնորեն ճանաչվեց 1920 թվականին, և որ Լատվիան անդամակցեց Ազգերի լիգային 1921 թվականին ։ Առաջին երկիրը, որը ճանաչեց Լատվիայի դե յուրե անկախությունը, Խորհրդային Ռուսաստանն էր 1920 թվականի օգոստոսի 11-ին, երբ ստորագրվեց խորհրդա-լատվիական խաղաղության պայմանագիրը (ընդհանուր առմամբ համարվում է, որ Լատվիայի դե յուրե անկախությունը միջազգային ճանաչում ստացավ 1921 թվականի հունվարի 26-ին, երբ այն ճանաչվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի դաշնակիցների կողմից) ։ Հռչակագրում նշվում է, որ 1920 թվականի ապրիլին լատվիական ժողովուրդը հետևեց ինքնորոշման սկզբունքին՝ ընտրելով Լատվիայի Սահմանադրական ժողով, որը 1922 թվականի փետրվարի 15-ին ընդունեց Լատվիայի սահմանադրությունը։
1939 թվականի օգոստոսի 23-ին Խորհրդային Միությունը և Նացիստական Գերմանիան ստորագրեցին Մոլոտով-Ռիբենտրոպ պակտը, որն իր մեջ ներառում էր Արևելյան Եվրոպան ազդեցության ոլորտները բաժանող գաղտնի արձանագրություն։ Լատվիան անցավ խորհրդային ոլորտին և 1939 թվականի հոկտեմբերի 5-ին ստորագրեց փոխօգնության պայմանագիր։ 1940 թվականի հունիսի 16-ին Խորհրդային Միությունը վերջնագիր տվեց Լատվիային`մեղադրելով պայմանագիրը չկատարելու համար, մասնավորապես ԽՍՀՄ-ի դեմ ռազմական դաշինք կազմելու մասին, և պահանջեց ստեղծել նոր կառավարություն և երաշխավորել խորհրդային ռազմական ազատ մուտքը Լատվիայում ։ Լատվիայի կառավարությունը որոշեց հանձնվել վերջնագրին, և 1940 թվականի հունիսի 17-ին խորհրդային ուժերը մտան Լատվիա ։ Հռչակագրում նշվում է, որ սովետական վերջնագիրն ու ռազմական ագրեսիան 1940 թվականի հունիսի 17-ին, պետք է դիտարկել որպես միջազգային հանցագործություն, որը հանգեցրեց Լատվիայի գրավմանը և նրա ինքնիշխանության կորստին, և մատնանշվում է, որ նոր կառավարությունը ձևավորվել է, ինչպես թելադրված էր Խորհրդային Միության կողմից, իսկ միջազգային իրավունքով չպետք է դիտվի որպես Լատվիայի գործադիր, քանի որ ներկայացնում էր խորհրդային, ոչ թե լատվիական շահերը ։
1940 թվականի հուլիսի 14-15-ը ընտրվեց մի խորհրդարան, որը կոչվում է «Լատվիայի ժողովրդական սեյմ», որը 1940 թվականի հուլիսի 21-ին հայտարարեց անդամակցություն Խորհրդային Միությանը ։ Հռչակագրում նշվում է, որ Ժողովրդական սեյմի ընտրությունը տեղի է ունեցել հակասահմանադրական և ապօրինի ընդունված ընտրական օրենսդրության հիման վրա քաղաքական ահաբեկչական վիճակում և նշվում է, որ ընտրություններին ներկայացված 17 ընտրացուցակներից միայն մեկին է թույլատրվել մասնակցել ընտրություններին, ինչը ընտրություններից առաջ չէր ասել, որ խորհրդային իշխանություն պետք է ստեղծվի Լատվիայում, և այն պետք է միանա Խորհրդային Միությանը, և որ ընտրությունների արդյունքները կեղծվեցին։ Հռչակագրում նշվում է, որ Ժողովրդական սեյմը ձևավորվել է ժողովրդին մոլորության մեջ գցելու պատճառով, ուստի չի արտահայտել Լատվիայի ժողովրդի ինքնիշխան կամքը։ Այն նաև նշում է, որ Ժողովրդական սեյմը իրավունք չունի փոխել Լատվիայի քաղաքական համակարգը և վերացնել իր ինքնիշխանությունը, քանի որ միայն ժողովուրդն ունի այդ իրավունքը, և հարցը երբեք չի ներկայացվել ազգային հանրաքվեի։ Հետևաբար, հռչակագիրը սահմանում է, որ միջազգային իրավունքին համապատասխան Լատվիայի բռնակցումը Խորհրդային Միություն վավեր չէր, և Լատվիայի Հանրապետությունը դեռևս դե յուրե ենթակա է միջազգային իրավունքին, որը ճանաչված է ավելի քան 50 երկրների կողմից ։
Ներածություն
Եզրակացություն անելուց հետո, որ Լատվիայի Հանրապետությունը դե յուրե ինքնիշխան երկիր է՝ հռչակագիրը նշում է նախկինում ընդունված փաստաթղթերը և բացատրում, որ Գերագույն խորհուրդը գործում է Լատվիայի բնակիչների կամքի համաձայն։ Սկզբում նշվում է Գերագույն խորհրդի երկու նախորդ հայտարարությունները`1989 թվականի հուլիսի 28-ի «Լատվիայի պետության ինքնիշխանության մասին» հռչակագիրը, որը հայտարարում էր, որ Լատվիայի ԽՍՀ-ն հանդես կգա որպես ինքնիշխան պետություն, և որ Խորհրդային Միության կողմից ընդունված օրենքները ուժի մեջ կմտնեն Լատվիական ԽՍՀ տարածքը միայն այն դեպքում, եթե Գերագույն խորհուրդը վավերացրել է դրանք և 1990 թվականի փետրվարի 15-ի «Լատվիայի անկախության հարցով» հռչակագիրը, որում Գերագույն խորհուրդը դատապարտում է 1940 թվականի հուլիսի 21-ի «Լատվիայի Խորհրդային Միությանը միանալու մասին» հռչակագիրը, սակայն ոչ մեկը սրանք բացահայտորեն կոչ չէր անում Խորհրդային Միությունից բաժանվել ։ Երկրորդը`այն նշում է 1990 թվականի ապրիլի 21-ին կայացած Ժողովրդական ժողովի պատգամավորների Լատվիայի համագումարի բողոքարկումը, որը կոչ էր անում վերականգնել անկախությունը։ Այնուհետև նշվում է, որ Գերագույն խորհուրդը գործում է Լատվիայի բնակիչների կամքին համապատասխան, ինչը հստակ արտահայտվել է որպես մեծամասնություն, ընտրելով այն պատգամավորները, որոնք հայտարարել էին, որ իրենց վերընտրման ծրագրում կվերականգնեն Լատվիայի Հանրապետության անկախությունը ։
Ակտ
Հաստատելուց հետո, որ Լատվիայի Հանրապետությունը դե յուրե ինքնիշխան երկիր է, և որ իր ժողովրդի կամքով այն պետք է լինի անկախ, Գերագույն խորհուրդը որոշում կայացրեց. 1. Ճանաչել միջազգային օրենքների գերակայությունը ազգային օրենսդրության նկատմամբ։ Ապօրինի համարել 1939 թվականի օգոստոսի 23-ին ԽՍՀՄ-ի ու Գերմանիայի միջև կնքված պայմանագիրը և 1940 թվականի հունիսի 17-ին խորհրդային ռազմական ագրեսիայի արդյունքում Լատվիայի անկախության վերացումը։ 2․ 1940 թվականի հուլիսի 21-ին «Լատվիայի Խորհրդային Միությանը միանալու մասին» հռչակագիրը հռչակելու մասին անվավեր ճանաչել ընդունման պահից։ 3. Վերահաստատել Լատվիայի սահմանադրության իրավասությունը։ Լատվիայի պետության պաշտոնական անունը Լատվիայի Հանրապետություն է, կարճ՝ Լատվիա։ 4. Լատվիայի Սահմանադրությունը կասեցնել մինչև նոր խմբագրության ընդունումը, բացառությամբ այն հոդվածների, որոնք Սահմանադրության 77 հոդվածի համաձայն կարող են փոփոխվել միայն այն դեպքում, եթե այն ներկայացվի ազգային հանրաքվեի։ "1. Լատվիան անկախ ժողովրդավարական հանրապետություն է: 2․ Լատվիայի պետության ինքնիշխան իշխանությունը վերագրվում է Լատվիայի ժողովրդին: 3. Լատվիայի պետության տարածքը, միջազգային պայմանագրերով սահմանված սահմաններում, բաղկացած է Վիձեմեից, Լատգալիայից, Կուրզեմեից և Զեմգալեից: 6. Սեյմն ընտրվում է ընդհանուր, հավասար և անմիջական ընտրություններում, և գաղտնի քվեարկությամբ՝ համամասնական ընտրակարգով:" Հոդված 6-ը կիրառվում է այն ժամանակ, երբ վերականգնվել են անկախ Լատվիայի պետական ինստիտուտները, որոնք ազատ ընտրություններ են տալիս։ 5. Սահմանել դե ֆակտո անկախության անցման շրջան մինչև նոր սեյմի առաջին նստաշրջանը։ Անցումային ժամանակահատվածում պետության բարձրագույն իշխանությունը կլինի Լատվիայի Հանրապետության Գերագույն խորհուրդը։ 6. Անցումային ժամանակահատվածում Լատվիայի ԽՍՀ Սահմանադրությունը և Լատվիայի ԽՍՀ-ի ուժի մեջ մտնող այլ օրենքներն կարող է կիրառելի լինել այնքան ժամանակ, քանի դեռ դրանք չեն հակասում Լատվիայի Սահմանադրության 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 6-րդ հոդվածներին։ Օրենքների կիրառման վերաբերյալ վեճերը լուծում է Սահմանադրական դատարանը։ Անցումային ժամանակահատվածում օրենքներն ընդունում կամ փոփոխում է միայն Գերագույն խորհուրդը։ 7. Ստեղծել հանձնաժողով, որը կմշակի Լատվիայի Սահմանադրության նոր հրատարակությունը, որը հարմար կլինի Լատվիայի ներկայիս քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական վիճակին։ 8. Մարդու միջազգային իրավունքներին համապատասխան՝ Լատվիայի և այլ երկրների քաղաքացիներին, որոնք բնակվում են Լատվիայի տարածքում, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքներ, ինչպես նաև քաղաքական ազատություններ շնորհել։ Սա լիովին վերաբերում է Խորհրդային Միության այն քաղաքացիներին, որոնք որոշեցին բնակվել Լատվիայում առանց նրա քաղաքացիության։ 9. 1920 թվականի օգոստոսի 11-ի խորհրդա-լատվիական խաղաղության պայմանագրի հիման վրա ստեղծել խորհրդա-լատվիական հարաբերություններ, որոնց համաձայն Խորհրդային Միությունը ճանաչում է հավերժական անկախություն Լատվիայի համար և որը դեռ ուժի մեջ է։ Ստեղծել ԽՍՀՄ-ի հետ բանակցությունների հանձնաժողով ։
Ընդունում
Գերագույն խորհուրդը ընտրվեց 1990 թվականի մարտի 18-ին։ Դա Խորհրդային Լատվիայում առաջին ընտրությունն էր, որին թույլատրվեց մասնակցել բազմաթիվ կուսակցությունների։ Ընտրվել է 201 պատգամավոր ։ Հռչակագիրն ընդունվել է 1990 թվականի մայիսի 4-ին բաց քվեարկությամբ, պահանջվում էր երկու երրորդի մեծամասնությունը`132 ձայն, հռչակագրի ընդունելու օգտին քվեարկեց 138 պատգամավոր, 1-ը ձեռնպահ մնաց, մյուսները չմասնակցեցին քվեարկությանը և, հետևաբար, հռչակագրի դեմ ձայներ չկան ։
Արձագանք
1990 թվականի մայիսի 4-ին՝ հռչակագրի ընդունումից հետո, Լատվիայի Կոմունիստական կուսակցությունը որոշեց, որ այն հակասահմանադրական է, պարունակում է նշանակալի հակասություններ և պատմական անճշտություններ, և նշել է, որ նման հարցերը պետք է որոշվեն հանրաքվեով։ Կոմունիստական կուսակցությունը գտնում էր, որ հռչակագիրը կարող է դրդել Խորհրդային Միության նախագահին հակազդիչ միջոցներ ձեռնարկելուն, ուստի կուսակցությունը պետք է քարոզչական արշավ սկսի հռչակագրի դեմ և Խորհրդային Միության նախագահին խնդրել չեղյալ հայտարարել Գերագույն Սովետական հռչակագիրը ։ 1990 թվականի մայիսի 14-ին Խորհրդային Միության նախագահ Միխայիլ Գորբաչովը հրամանագիր է արձակել, որում ասվում է, որ հռչակագիրը խախտում է Խորհրդային Միության և Լատվիական ԽՍՀ Սահմանադրությունը և այդպիսով ուժը կորցրել է ընդունման պահից ։
Գերագույն խորհուրդը պատասխանեց, որ Խորհրդային Միության Սահմանադրությունը նախագահին իրավունք չի տալիս չեղյալ հայտարարել խորհրդային հանրապետությունների Գերագույն խորհուրդների կողմից ընդունված գործողությունները ։ Ավելին, Գերագույն խորհուրդը հայտարարեց, որ Գերագույն խորհուրդը, որպես Ժողովրդական սեյմի իրավահաջորդ, իրավունք ուներ չեղյալ հայտարարելու իր որոշումները, որոնք հակասում էին Լատվիայի Սահմանադրությանը, որն ուժի մեջ էր այդ որոշումների կայացման պահից, քանի որ ԽՍՀՄ սահմանադրությունը որոշում կայացրեց, որ Խորհրդաին Միությունը հիմնվել է ինքնորոշման սկզբունքների վրա, բայց Լատվիան բռնի կերպով բռնակցվել է, որի մասին հղում անելով իրավաբանական հիմք չուներ Լատվիական ԽՍՀ-ի վերաբերյալ։
Նաև նշել է, որ Խորհրդային Միության օրենքը Խորհրդային Միությունից անջատվելու մասին, որին նույնպես վերաբերում էր հրամանագիրը, ուժի մեջ չէր Լատվիական ԽՍՀ տարածքում, քանի որ Գերագույն խորհուրդը չէր վավերացրել այն, և որ օրենքը հակասում է Խորհրդային Միություն և Լատվիական ԽՍՀ սահմանադրությանը, որը նախատեսում էր, որ խորհրդային հանրապետությունները կարող են ազատորեն բաժանվել Խորհրդային Միությունից։ Հայտարարվեց, որ Խորհրդային Միությունից անջատման վերաբերյալ հանրաքվեի անցկացման կոչը չունի ո՛չ իրավական, ո՛չ էլ քաղաքական հիմք, քանի որ Լատվիան բռնակցվել էր Խորհրդային Միության կողմից՝ առանց հանրաքվե անցկացնելու, ինչը պահանջվում էր Լատվիայի Սահմանադրությամբ, և Լատվիան չէր անջատվում Խորհրդային Միությունից, բայց վերականգնում էր իր անկախությունը։
Նշվեց, որ Լատվիայի ԽՍՀ Սահմանադրությունը չի նախատեսում հանրաքվե անցկացնել, ինչպես ասվում էր հռչակագրում, բայց առաջարկեց երկու այլընտրանք՝ հանրաքվե կամ հանրային քննարկում, որը տեղի էր ունեցել դե ֆակտո, քանի որ քննարկվել էր մամուլում և հասարակական կարծիքի մի շարք հարցումներում, որոնք ցույց են տվել, որ հասարակության մեծամասնությունը սատարում է անկախությանը։ Նմանապես 1990 թվականի ապրիլի 21-ին տեղի ունեցած ժողովրդական պատգամավորների Լատվիայի համագումարում 8003 հոգի քվեարկել էր անկախության վերականգնման օգտին, և հռչակագիրն ընդունվել է Գերագույն Խորհրդի անդամների երկու երրորդի քվեարկությամբ, որը պահանջվում էր սահմանադրական փոփոխությունների համար։ Ավելին, Գերագույն խորհուրդը վկայակոչեց Գերագույն Խորհրդի ընտրությունների արդյունքը`որպես հասարակության կարծիքի հստակ ցուցիչ, որ ընտրություններում հաղթել են անկախության կողմնակիցները։ Գերագույն խորհուրդը հայտարարեց, որ մինչև 1990 թվականի մայիսի 28-ը այն ստացել է նամակներ և հեռագրեր հռչակագրին աջակցող հանրապետության 646.726 բնակիչների կողմից, և միայն 8.993 մարդ են բողոքել։ Հաշվի առնելով այս դրույթները, Գերագույն խորհուրդը հայտարարեց, որ հռչակագիրը օրինական էր և ուժի մեջ ։
Հետագա զարգացումները
1991 թվականի օգոստոսի 21-ին, խորհրդային հեղաշրջման փորձի ժամանակ, Գերագույն խորհուրդը ընդունեց «Լատվիայի Հանրապետության պետականության մասին» սահմանադրական օրենքը՝ ուժը կորցրած ճանաչելով հռչակագրի 5-րդ հոդվածը ՝ դրանով իսկ ավարտելով անցումային շրջանը և վերականգնելով դե ֆակտո անկախությունը։. Այնուամենայնիվ, անցումային շրջանը որոշող որոշ տարրեր մնացին ուժի մեջ մինչև 1993 թվականի հուլիսի 6-ին կայացած 5-րդ Սեյմի առաջին նստաշրջանը։ Գերագույն խորհուրդը մնաց պետության բարձրագույն իշխանությունը, և սահմանադրությունը կասեցվեց ։ 1990 թվականի հուլիսի 31-ին Գերագույն խորհուրդը ստեղծեց 22 պատգամավորի աշխատանքային խումբ, որը պետք է մշակեր Սահմանադրության նոր հրատարակություն մինչև 1990 թվականի հունվարի 1-ը, չնայած նոր հրատարակություն երբեք չի կազմվել, և սահմանադրությունը վերականգնվել է անփոփոխ։ Սահմանադրական դատարանը, որը նախատեսում էր անցումային ժամանակահատվածում լուծել սահմանադրական վեճերը, հիմնադրվել է միայն 1996 թվականին։ Մարդու միջազգային իրավունքներին համապատասխանելու համար, ինչպես նշված է 8-րդ հոդվածում, Գերագույն խորհուրդը ընդունեց մարդու իրավունքների հռչակագիր՝ անկախության հռչակագրից անմիջապես հետո ։
1991 թվականի սեպտեմբերի 6-ին ՝ հեղաշրջման ձախողված փորձից հետո, Խորհրդային Միությունը ճանաչեց Լատվիայի անկախությունը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 ԽՍՀՄ-ում Կատեգորիա:ԽՍՀՄ փլուզում Կատեգորիա:Լատվիայի պատմություն
Ֆրունզեի փողոց (Տագանրոգ)
Ֆրունզեի փողոց (Улица Фрунзе), փողոց ՌԴ Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքի կենտրոնական պատմական մասում։ Կոչվել է խորհրդային կուսակցական, պետական և ռազմական գործիչ Միխայիլ Ֆրունզեի անունով։
Աշխարհագրություն
Ֆրունզեի փողոցը սկսվում է Ուկրաինական նրբանցքից և ավարտվում 1-ին Բուլվարնի նրբանցքի հետնամասում։ Երկարությունը 3590 մ է։ Շինությունների համարակալումը սկսվում է Ուկրաինական նրբանցքից։ Տրամվայի գծերն անցնում են փողոցի Ապստամբության հրապարակից մինչև Տուրգենևի նրբանցք ընկած հատվածով ։
Պատմություն
Մինչև 1866 թվականը փողոցը կոչվում էր Կատոլիչեսկայա` 1810 թվականին կառուցված կաթոլիկական Սուրբ Երրորդություն տաճարի (Ֆրունզե, 58) պատվին։ 1866-1923 թվականներին փողոցը կոչվում էր Նիկոլայի` ցարորդի Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Ռոմանովի հիշատակին, որը 1863 թվականի օգոստոսին, մահից մեկուկես տարի առաջ, այցելել է Տագանրոգ ։
1923 թվականի փողոցը վերանվանվել է ի պատիվ հեղափոխական, Լենինի զինակից Լև Տրոցկու, որն ավելի ուշ դարձավ Ստալինի գաղափարական հակառակորդն ու «ժողովրդի թշնամի»։ 1927 թվականից փողոցը կոչվում է ռազմական, կուսակցական և պետական գործիչ Միխայիլ Ֆրունզեի անունով ։
Հետաքրքիր փաստ. ոչ Միխայիլ Ֆրունզեն, ոչ էլ Լև Տրոցկին Տագանրոգի հետ որևէ առնչություն չեն ունեցել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տագանրոգի փողոցներ
Ֆիլիբեր Մելոտ
1908 թվականին հայտնաբերել է Յուպիտերի նոր արբանյակ։ Այն սկզբում նշանակվել է «Jupiter VIII» և անվանվել է Պասիֆե միայն 1975 թվականին։
Բերենիկեի Գես համաստեղության սահմաններում լավ դիտարկվող աստղաբույլը հաճախ նշանակում են Mel 111, քանի որ այն առաջին անգամ ներառված է եղել Մելոտի կողմից 1915 թվականին ստեղծված աստղաբույլերի կատալոգի մեջ ։
1909 թվականին Մելոտին շնորհվել է Թագավորական աստղագիտական միության Ջեքսոն-Գվիլտի մեդալ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ
Ջոզեֆ Հելֆրիչ
Ջոզեֆ Հելֆրիչ (Joseph Helffrich, ), գերմանացի աստղագետ, աշխատել է Հայդելբերգ-Կյոնիգշտուլի աստղադիտարանում։
1909 թվականից 1911 թվականներին նրա կողմից հայտնաբերվել են ընդհանուր առմամբ 13 աստերոիդ ։ 1913 թվականին ավարտել է Հայդելբերգի համալսարանը, որտեղ պաշտպանել է իր դոկտորական աշխատանքը ։
Հելֆրիչի գիտության մեջ ներդրման գնահատման համար նրա անվամբ է կոչվել (2290) Հելֆրիչ աստերոիդը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի աստղագետներ Կատեգորիա:Հայդելբերգի համալսարանի շրջանավարտներ
Միխայիլ Ուլյանով
Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ Ուլյանով (Ульянов, Михаил Александрович, ), ռուս խորհրդային դերասան։ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1969)։ ԽՄԿԿ անդամ 1951 թվականից։ Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1986) ։
Կենսագրություն
Սովորել է Օմսկի թատերական ստուդիայում, 1950 թվականին ավարտել Մոսկվայի Շչուկինի անվան թատերական ուսումնարանը և ընդունվել Վախթանգովի անվան թատրոն, դարձել նրա առաջատար դերասանը։ Ուլյանովի կերտած կերպարներին հատուկ ժողովրդական բնավորությունների շիտակությունը և պարզությունը, հյութեղ հումորը, հոգու ջերմությունը և դրամատիզմը արտահայտվել են Իվանի (Միխալկովի «Վշտից վախեցողը բախտ չի գտնի», 1954), Սերաֆիմ Չայկայի (Սոֆրոնովի «Խոհարարուհին», 1959 և «Խոհարարուհին ամառանոցում», 1961), Բրիգելլայի (Գոցցիի «Արքայադուստր Տուրանդոտ», 1963), Ստեպան Ռազինի (Շուկշինի «Ստեփան Ռազին», 1979) և այլ դերերում։
Ուշագրավ են դասական երկերի հերոսների՝ Ռագոժինի («Ապուշը», ըստ Դոստոևսկու, 1958), Դմիտրի Կարամազովի («Կարամազով եղբայրներ» կինոնկարում, 1969), Բարոնի (Պուշկինի «Ժլատ ասպետը», 1975), Անտոնիոսի, Ռիչարդ III-ի (Շեքսպիրի «Անտոնիոս և Կլեոպատրա», 1971, «Ռիչարդ III», 1975) անձնավորումները։ Կերտել է Վ․ Ի․ Լենինի կերպարը Պոգոդինի «Հրացանավոր մարդը» ներկայացման մեջ (1970) և «Լենինի ուղիով» կինոնկարում (1978, ԳԴՀ)։ Նա ստեղծել է կոմունիստների կերպարներ թատրոնում՝ Պավել Սուսլով (Սեյֆուլինայի և Պրավդուխինի «Վիրինեա», 1967), Դրույանով (Միշարինի և Վեյցլերի «Օրն ի բուն», 1974, ՌԽՖՍՀ Ստանիսլավսկու անվան մրցանակ, 1975), և կինոյում (նկարահանվում է 1956 թվականից)՝ Տրուբնիկով («Նախագահը», 1965, լենինյան մրցանակ, 1966), Ժուկով («Մեծ հայրենականը», 1977-1979, «Մոսկվայի ճակատամարտը», «Հաղթանակ», երկուսն էլ՝ 1984), Աբրիկոսով («Անձնական կյանք», 1982, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1983), որոնք ժամանակի լավագույն իդեալների կրողն են, ներքին լարված կյանքով ապրող անձնվեր մարդիկ։
1954 թվականից դասավանդել է Շչուկինի անվան թատերական ուսումնարանում։ Դերասանական արվեստի տեսական ու գործնական հարցերի մասին հոդվածներով հանդես է եկել մամուլում։ Պարգևատրվել է Լենինի 2 շքանշանով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1927 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 26 մահեր Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:«Ոսկե դիմակ» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Կուռք» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Լենինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Նիկա» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Բորիս Շչուկինի անվան թատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ Կոնստանտին Ստանիսլավսկու անվան պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 27-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:«Բյուրեղապակյա Տուրանդոտ» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Կինոտավրի» դափնեկիրներ
Ռուսաստանի Դաշնության կառավարություն
Ռուսաստանի Դաշնության կառավարություն, Ռուսաստանի Դաշնության պետական իշխանության բարձրագույն գործադիր մարմին։
Կարգավիճակը և գործունեության կարգը սահմանվում են Ռուսաստանի Դաշնության Սահմանադրության  6-րդ մասի  կետերով և ըստ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության մասին Դաշնային սահմանադրական օրենքի։
Լիազորություններ
Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարությունը  իրականացնում է իր գործունեությունը Ռուսաստանի Դաշնության Սահմանադրության, դաշնային սահմանադրական օրենքների, դաշնային օրենքների և Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի նորմատիվ հրամանագրերի հիման վրա (հոդված 3   «Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության մասին» օրենք)։
Ռուսաստանի Դաշնության 114-րդ հոդվածի հիման վրա Սահմանադրության Կառավարությունն իրականացնում է հետևյալ լիազորությունները.
Ռուսաստանի Դաշնության Սահմանադրության, դաշնային օրենքների, նախագահի նորմատիվ հրամանագրերի հիման վրա ու ի կատարումն այդ ամենի Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարությունը արձակում է որոշումներ և կարգադրություններ, ապահովում է դրանց կատարումը։ Կառավարության ենթաօրենսդրական որոշումները և կարգադրությունները պարտադիր են Ռուսաստանի դաշնությունում։ Կառավարության որոշումները և կարգադրությունները, նրանց հակասությունները Ռուսաստանի Դաշնության Սահմանադրության, դաշնային օրենքներին և նախագահի հրամանագրերը կարող է չեղյալ հայտարարվել Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի կողմից։
Կառավարության անդամների կողմից քաղաքացիների ընդունելությունը   իրականացնում են ՌԴ կառավարության 126-րդ հոդվածի ։
Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության կազմ
Ռուսաստանի Դաշնության կառավարությունը բաղկացած է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության Նախագահի, Նախագահի տեղակալների, կառավարության և Ռուսաստանի Դաշնության դաշնային նախարարների նախարարներից։
Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության ղեկավար նշանակվում է Նախագահի կողմից Ռուսաստանի հետ համաձայնության Պետական Դումայի։ Պետական Դուման ներկայացված թեկնածությունների եռակի մերժման դեպքում Ռուսաստանի Դաշնության նախագահը Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահին է նշանակում, արձակում է Պետական Դուման  և նշանակում է նոր ընտրություններ։ Ռուսաստանի նախագահը իրավունք չունի դրա հիման վրա լուծարել Պետական դուման  իր լիազորությունների գործողության վերջին վեց ամսվա ժամանակահատվածում,  պետության ռազմական կամ արտակարգ դրության ժամանակ։
Ռուսաստանի Դաշնության  կառավարության նախագահի տեղակալները  և դաշնային նախարարները, պաշտոնի են նշանակվում և պաշտոնից ազատվում են Ռուսաստանի նախագահի կողմից առաջարկությամբ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահի առաջարկով։
Գործադիր իշխանության դաշնային մարմինների կառույցը (Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության) հաստատվում է Ռուսաստանի նախագահի հրամանագրով՝ ըստ Ռուսաստանի կառավարության նախագահի առաջարկությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի կառավարություն Կատեգորիա:Կառավարություն ըստ երկրի Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն (1992–ներկա)
Տիմոտի Կաստան
Տիմոտի Կաստան (Timothy Castagne, ), բելգիացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Ատալանտայի և Բելգիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է եզրային պաշտպանի դիրքում ։
Գենկ
Կաստանը Գենկի ակադեմիայի սան է։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2014 թվականի սեպտեմբերի 14-ին՝ Բրյուգգեի դեմ խաղում ։ 2015 թվականի ապրիլի 3-ին Կաստանը հեռացվեց խաղադաշտից Զյուլտե Վարեգեմի դեմ խաղում՝ կարմիր քարտ ստանալով հանդիպման 80-րդ րոպեին ։ Իր առաջին գոլը պրոֆեսիոնալ կարիերայում խփեց մայիսի 2-ին՝ Վասլանդ-Բեվերեմի դեմ խաղում ։ Հոկտեմբերի 23-ին բելգիացին ստացավ երկրորդ դեղին քարտը Մուսկրոն Պերյուվելզի դեմ խաղում՝ հեռացվելով խաղադաշտից հանդիպման 69-րդ րոպեին ։ Առաջին հանդիպումը եվրոպական առաջնություններում անցկացրեց 2016 թվականի հուլիսի 14-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի որակավորման երկրորդ փուլի Բուդուչնոստ Պոդգորիցայի դեմ խաղում ։ Գենկի առաջին թիմի կազմում Կաստանը անցկացրեց 99 հանդիպում՝ դառնալով 3 գոլի և 4 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Ատալանտա
2019 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Կաստանը գոլ խփեց Ֆիորենտինայի դեմ հանդիպման վերջին րոպեին՝ փրկելով Ատալանտային պարտությունից ։ Իր դեբյուտը Չեմպիոնների Լիգայում նշեց հոկտեմբերի 1-ին՝ խմբային փուլի Շախտյոր Դոնեցկի դեմ խաղում  ։ Չեմպիոնների Լիգայում իր առաջին գոլը բելգիացին խփեց դեկտեմբերի 11-ին՝ խմբային փուլի Շախտյորի դեմ երկրորդ խաղում  ։
Միջազգային կարիերա
Կաստանը ներկայացրել է Բելգիան տարբեր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ Բելգիայի ազգային հավաքական նա առաջին անգամ հրավիրվեց 2018 թվականի սեպտեմբերին՝ Շոտլանդիայի և Իսլանդիայի դեմ խաղերի համար ։ Իր դեբյուտը ազգային հավաքականում նշեց սեպտեմբերի 7-ին՝ Շոտլանդիայի դեմ ընկերական խաղում ։ Բելգիայի կազմում իր առաջին գոլը Կաստանը խփեց 2019 թվականի հունիսի 8-ին՝ Ղազախստանի դեմ խաղում ։ Հոկտեմբերի 10-ին նա գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Սան Մարինոյի դեմ խաղում, իսկ հանդիպումն ավարտվեց 9-0 հաշվով  ։
Միջազգային վիճակագրություն
2020 թվականի հունվարի 13-ի դրությամբ
Ակումբային
Ատալանտա
Բազարի գավառակ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գավառներ
Օկուլովսկի շրջան
Օկուլովսկի շրջան (Окуловский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Նովգորոդի մարզում։
Ստեղծվել է 1927 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Օկուլովկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2520,81 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 25814 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 10,24 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նովգորոդի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Երեք գույներ։ Սպիտակ
Երեք գույներ։ Սպիտակ (ֆր.՝ Trois Couleurs: Blanc, լեհ.՝ Trzy kolory: Biały), դրամա։ «Երեք գույներ» ֆիլմի շարունակությունն է։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1994 թվականին։ Ռեժիսորը Կշիշտոֆ Կեսլյովսկին է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:1994 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Լեհերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Փարիզում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:1990-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Փարիզի մասին
Լանսոն (Արդենների գավառ)
Լանսոն (Lançon), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 40 մարդ, բնակչության խտությունը` 4.85 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.24 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 190 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 55 կմ հյուսիս-արևելք, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 60 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 26 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 14-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 12։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 53,8 %։ 14 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 13 անձ (7 տղամարդ և 6 կին)։ Գործազուրկ են եղել 1 անձ (0 տղամարդ և 1 կին)։ 12 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 6-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Formidable
«Formidable», բելգիական երգիչ Ստրոմայի երգը։ Երգը Բելգիայում թողարկվել է 2013 թվականի հունիսի 4-ին։ Այն Ստրոմայի երկրորդ ստուդիական ալբոմի՝ Racine Carrée (2013), երկրորդ սինգլն է։ Երգը առաջին տեղն է գրավել Բելգիայի և Ֆրանսիայի աղյուսակներում։ Formidable-ը Ստրոմայի երկրորդ հաջողակ սինգլն է Alors on Danse i-ից հետո։
Cheyenne Toney-ի քավերը
2013 թվականի դեկտեմբերի 6-ին «Հոլանդիայի ձայնը» նախագծի շրջանակներում հոլանդացի երգչուհի Cheyenne Toney-ը կատարեց «Formidable» երգի քավերը։ Նա երգեց իր սեփական տարբերակով, բառերը ֆրանսերենից թարգմանել էր հոլանդերեն։ Նրա տարբերակը գլխավորեց Mega Single Top 100-ը և գրավեց 18-րդ տեղը Dutch Top 40-ում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2013 երգեր
Բագանի շրջան
Բագանի շրջան (Баганский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Նովոսիբիրսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1965 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բագան ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3367,73 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17451 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,18 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նովոսիբիրսկի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Քվենտին Քրիսփ
Ծնվել է Լոնդոնի արվարձաններից մեկում, ընտանիքի չորրորդ երեխան էր ։ Երեսուն տարի աշխատել է որպես գեղանկարչության դասերի բնորդ։ Նրա անսովոր ապրելակերպի (վառ դիմահարդարում, հանդուգն հագուստ) վերաբերյալ հարցազրույցները գրավել են հասարակության ուշադրությունը։ Նրա` խոսակցական ժանրով համերգները երկար ժամանակ տարածված էին Բրիտանիայում և ԱՄՆ-ում։ Նա նկարահանվել է կինոնկարներում և հեռուստատեսային շոուներում։ Քրիսփը հայտնի էր նաև համասեռամոլների իրավունքների պաշտպանության շարժումը քննադատելու և արքայադուստր Դիանային քննադատելու համար։
Քրիսփին է նվիրված է Սթինգի Englishman in New York (1988) երգը, նա հայտնվել է պաշտոնական ​​տեսահոլովակում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի դերասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի մոդելներ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ գրողներ Կատեգորիա:Գրաֆիկական դիզայներներ Կատեգորիա:Անգլիացի աթեիստներ
Բարաբինսկի շրջան
Բարաբինսկի շրջան (Барабинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Նովոսիբիրսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1925 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բարաբինսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 4415 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 15409 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,49 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նովոսիբիրսկի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Sexion D’Assaut
Sexion D’Assaut, ֆրանսիական ռեփ խումբ, հիմնված 2002 թվականին։ Կազմված է 8 ռեփերներից՝ Փարիզի տարբեր շրջաններից։ Նրանք պայմանագիր են կնքել Wati անկախ ստուդիայի հետ։
Հիմնադիրներ
Խմբի ստեղծողներն են L.I.O.-ն, Adams Diallo-ն, Maska-ն և Lefa-ն։ Իսկ 2003 թվականին նրանց միացան Maitre Gims և JR: Սկզբում խումբը կազմված էր 20 հոգուց, բայց գնալով կազմը փոխվեց։ Խումբը ստեղծագործում է հիփ-հոփ ժանրում։
Տեսահոլովակները
2007
«Histoire pire que vraie»
2008
«Anti-Tecktonik»
«T’es bête ou quoi?»
«Wati-Bon Son» feat. Dry
2010
«L'école des points vitaux»
«Casquette à l’envers»
«Changement d’ambiance»
«Désolé»
«Wati by Night» feat. Dry
2011
«Ca marche en équipe» feat. H Magnum
«Qui t’a dit?»
«Plus qu’un son»
«Vu la haine que j’ai»
«Pas d’chance»
«Noir»
«Traqué»
«À bout d’souffle»
«O’brothers»
«Flow d’killer»
2012
«Disque d’or»
«Excellent» feat. H Magnum
«Ma direction»
«Wati House»
«30 %»
«Chroniques du Mystère»
«Où sont les Kickeurs?»
«Freestyle»
2009
«Ah ouais parait que j’suis doué»
«Même pas l’smic»
«Le Relais»
«A.D. (Africain Déterminé)»
«Instinct de Survie»
«Cramponnez-vous»
«Ra-Fall»
«BSS»
«Black Shady part. 2»
«Mamadou»
«Boy’s in the Hood»
«H.L.M. Life»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Ռեփ խմբներ Կատեգորիա:2002 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Մարիա Պոլիդուրի
Կենսագրություն
Ծնվել է 1902 թվականի ապրիլի 1-ին Կալամատայում։ Վաղ տարիքում Մարիան դարձել է որբ։ Սովորել է Աթենքի պետական համալսարանում, որտեղ հանդիպել է բանաստեղծ Կոստաս Կարիոտակիսին, ով ևս այդ շրջանում սովորում էր համալսարանում։ Հետագայում այդ բանաստեղծին անվանել են «անձ, որը եզակի է հունական գրականության մեջ»։
Կարճ ժամանակ Մարիայի և Կոստասի ծանոթությունը վերածվեց հզոր, բայց դժբախտ սիրո, որը մեծապես ազդել է Մարիա Պոլիդուրի կյանքի և գրական գործունեության վրա։ 1927 թվականին Մարիա Պոլիդուրին Փարիզում հիվանդացել է տուբերկուլոզով։
Ստեղծագործություններ
Մարիա Պոլիդուրին սկսել է ստեղծագործել տասնչորս տարեկան հասակից։ Բանաստեղծի կողմից հրատարակված առաջին ստեղծագործությունը կրում էր «Մայր» անվանումը։ Այն ամփոփված էր «Ընտանեկան աստղ» ամսագրում։ Մեկ տարի անց նա ավարտում է իր առաջին գիրքը, որը սակայն երբևէ չի հրատարակվում։
Դրան հաջորդում են «Դայլալ, որը հանգչում է» (1928 թվական) և «Քաոսի արձագանք» (1929 թվական) բանաստեղծական շարքերը։ Բոլոր այս աշխատությունները հրապարակել է գրող և հրապարակախոս Լիլի Զաղրաֆուն, ով առանձին գիրք է ընծայել 1961 թվականին։
Մարիա Պոլիդուրիի ստեղծագործությունների հիմնական թեմաները եղել են սերն ու մահը։ Նրա մահից հետո բանաստեղծի ընկեր Յաննիս Հոդրոյաննիսը գրել է.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հույն բանաստեղծներ Կատեգորիա:Աթենքի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Հույն կին գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Լանդր է Սեն Ժորժ
Լանդր է Սեն Ժորժ (Landres-et-Saint-Georges), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 101 մարդ, բնակչության խտությունը` 4.94 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 20.43 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 210 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 65 կմ հյուսիս-արևելք, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 55 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 54 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 36-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 18։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 66,7 %։ 36 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 36 անձ (22 տղամարդ և 14 կին)։ Գործազուրկ են եղել 0 անձ։ 18 անաշխատունակներից 6-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 5-ը` թոշակառուներ, իսկ 7-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր