cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Թեոդոսիոս Բ Կրտսեր
Թեոդոսիոս II, Արևելյան Հռոմեական կայսրության կայսր 402 թ.-ից որպես գահակից իր հորը՝ Արկադիոսին, իսկ 408 թվականից միանձնյա։ Համարվում է բյուզանդական թույլ կայսրերից մեկը, որը քաղաքականապես երբեք չափահաս չդարձավ և միշտ գտնվում էր իր շրջապատողների և, մասնավորապես, քրոջ՝ Պուլքերիայի ազդեցության տակ։ Հայոց պատմիչ Եղիշեն բնութագրում է նրան որպես «խաղաղասէր ի Քրիստոս» (խաղաղասեր քրիստոնյա մարդ) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված անձինք Կատեգորիա:Անձինք Կոստանդնուպոլսից Կատեգորիա:Հռոմեական կայսրության կոնսուլներ Կատեգորիա:Փլավիոսներ
Թվային տեսակավորում
Թվային տեսակավորումը հայտնի է որպես հաշվիչային տեսակավորում (չպետք է շփոթել հաշվողական տեսակավորում հետ), որը ալգորիթմների տեսակավորում է և հարմար է տարրերի ցուցակների տեսակավորման համար, որտեղ տարերի թիվը (n) և հնարավոր բանալիների արժեքների թիվը (N) մոտավորապես նույնն են ։ Այն պահանջում է O(n + N) ժամանակ։
Թվային ալգորիթմը աշխատում է հետևյալ կերպ։
Օրինակ, ենթադրենք մենք տեսակավորել ենք այս զույգ արժեքները ըստ իրենց առաջին տարրերի։
Մենք սկսում ենք թվային դասակրգումը 3 և 8 միջև յուրաքնաչյուր արժեքի համար, հետո տեղափոխում ենք յուրաքանչյուր տարր իր թվային դասակարգման մեջ։
Հետո մենք կկրկնենք թվային զանգվածի դասակարգումը ավելի նպատակայնորեն և կտեղափոխենք նրանց հետ սկզբնական ցանկ։
Տարբերությունը թվային տեսակավորման և հաշվիչային տեսակավորման այն է, որ հաշվիչային տեսակավորումը չի պարունակում օժանդակ զանգվածին մուտքագրված տարրերի ցուցակները։
Օգտագործելով այս ինֆորմացիան մենք կարող ենք իրականացնել մի շարք փոփոխություններ մուտքագրված զանգվածի վրա, շարժելով տարրերը միայն մեկ անգամ։ Դրան հակառակ թվային տեսակավորումը շարժում է տարրերը երկու անգամ՝ առաջինը թվայինի/bucket sort և նորից նշանակման զանգված ։
Զանգվածը, որտեղ N ավելի երկար է քան n, bucket sort ընդհանրացնում է, որ ավելի արդյունավետ է տարածության և ժամանակի տեսանկյունից։
Հղումներ
Կատեգորիա:Տեսակավորման ալգորիթմներ
Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցի (Քերեստեճյան)
Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցի,, Ամենայն Հայոց կաթողիկոս 1866 թվականից։ Հաջորդել է Մատթեոս Ա Կոստանդնուպոլսեցուն։
Կյանքի վաղ տարիները
Գևորգ Դ կաթողիկոսը (ավազանի անունով՝ Գրիգոր Քերեստեճյան) ծնվել է 1813 թվականի հուլիսի 5-ին, Կոստանդնուպոլսի Սամաթիա արվարձանում, արհեստավորների ընտանիքում։ Նրա հայրը ատաղձագործ Գրիգորի որդի մահտեսի Պետրոսն էր։ Մահտեսի անվանում էին Երուսաղեմ ուխտի գնացած հավատացյալներին։ Պետրոսը դերձակ էր և օսմանյան բանակի ենիչերի զինվորների համար մինթան, այսինքն վերնազգեստ էր կարում։ Իսկ մոր անունը Սրբուհի էր, որը նույնպես մահտեսի էր։ Նրանց ընտանիքում իշխող ջերմեռանդության ու խիստ բարեպաշտական մթնոլորտի մեջ է մեծանում է Գրիգորը, որը յոթ տարեկանում արդեն անգիր գիտեր եկեղեցական շատ աղոթքներ, ինչպես իր հասակակիցներից շատերը այդ ժամանակաշրջանում։ 1820 թվականից Գրիգորի կրթությամբ է սկսում զբաղվել Հովսեփ դպիրը, որն իր տանը հիմնել էր մասնավոր ուսումնարան։ Այստեղ նա շատ երեխաների հետ սովորում է գրել, կարդալ, քրիստոնեական վարդապետություն, ժամասացություն, շարականներ երգել, ինչպես նաև թվաբանական ու քերականական աղքատիկ տեղեկություններ։ Հովսեփ դպիրի մոտ ստացած մակերեսային ուսումը, այնուամենայնիվ, Գրիգորի մոտ սեր է արթնացնում առ եկեղեցին։ Այստեղ նա սովորում է յոթ տարի, մինչև որ Հարություն ամիրա Պեզճյանի հովանավորությամբ և Կարապետ պատրիարքի հսկողությամբ բացվում է Գում Գափուի պատրիարքական եկեղեցու Ժառանգավորաց վարժարանը։ Այստեղ դասախոսում էր ժամանակի հռչակավոր գիտնական, վարժապետ Գրիգոր պատվելի Փեշտիմալճյանը։ Վարժարանը բացվել էր քահանայության պատրաստվող պատանիների և հասակավոր դպիրների համար։ Գրիգոր Քերեստեճյանն այս վարժարանում սովորում է երկու տարի՝ 1827-1829 թվականներին՝ Գրիգոր Փեշտիմալճյանից ստանալով բարոյական արժեքներ և գիտելիքներ, թեպետ դարձյալ սահմանափակ ու միակողմանի։ Այս տարիներին Գրիգորն այնքան է աչքի ընկնում իր ուշիմությամբ, ջանասիրությամբ և համեստությամբ, որ գրավում է պատվելու և Կարապետ պատրիարքի ուշադրությունը, վայելում նրանց սերը։ 1830 թվականի մայիսի 25-ին պատրիարքը ոսկեգիր կոնդակով նշանակվում է Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքական փոխանորդարանի քարտուղար՝ պաշտոնավարելով չորս տարի Առաքել ավագ քահանայի և ապա Պրուսացի Պողոս վարդապետի օրոք։
Վարդապետ ձեռնադրվելը
Շուտով հրաժարական է տալիս Կարապետ պատրիարքը, որի փոխարեն պատրիարք է ընտրվում Պրուսացի Ստեփանոս արքեպիսկոպոսը։ Հենց նա էլ, անսալով Գրիգորի խնդրանքին, 1834 թվականի ապրիլի 7-ին պատրիարքական եկեղեցում նրան ձեռնադրում է սարկավագ, իսկ հաջորդ տարվա սեպտեմբերի 1-ին՝ կուսակրոն քահանա։ Գրիգոր Քերեստեճյանն ընտրում է Գևորգ անունը։ Գևորգ աբեղան իր հոգևոր գործունեությունը սկսում է քարոզչությամբ՝ Կոստանդնուպոլսի Սուրբ Խաչ, Սուրբ Աստվածածին և Սուրբ Հարություն եկեղեցիներում՝ շուտով արժանանալով ժողովրդի համակրանքին։ Ձեռնադրությունից մի քանի ամիս անց պատրիարքը եկեղեցում ներկա լինելով Գևորգ աբեղայի մի քարոզին, խիստ հավանում է այն և դեկտեմբերի 9-ին նրան շնորհում է վարդապետական գավազանի մասնավոր իշխանություն։ Աչքի ընկնելով իր քարոզչությամբ, նա դառնում է ոչ միայն ժողովրդի, այլև ամիրաների ու իշխանների սիրելին, և նրանց խնդրանքով Ստեփանոս պատրիարքը նշանակում է Խասգյուղի Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցու քարոզիչ՝ վստահելով նաև գյուղի եկեղեցու և դպրոցի կառավարման հոգսը։
Իլյա Դուբինսկի
Իլյա Դուբինսկի (Дубинський Ілля Володимирович, ), խորհրդային ռազմական հրամանատար, գնդապետ, գրող։
Կենսագրություն
Իլյա Դուբինսկին ծնվել է Պոլտավշչինայի Բուտենկի գյուղում, ծառայողի ընտանիքում։ 1917 թվականին ավարտել է առևտրական ուսումնարանը։ 1918-1937 թվականներին զբաղեցրել է ռազմական պաշտոններ, եղել է կոմիսար, գնդի կոմիսար, Կարմիր կազակական կորպուսի կոմբրիգ։ 1927 թվականին ավարտել է Մ. Վ. Ֆրունզեի անվան ռազմական ակադեմիան։ Եղել է ՍՄԿԿ անդամ ։
Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցի (Քերեստեճյան)
Եպիսկոպոս ձեռնադրվելը
1841 թվականի հունիսի 7-ին Գևորգ վարդապետը Կոստանդնուպոլսից մեկնում է Էջմիածին՝ եպիսկոպոս ձեռնադրվելու։ Հունիսի 29-ին նա կանգ է առնում Ալեքսանդրապոլում և այստեղ բռնկված Ժանտախտի պատճառով երեք օր մնում կարանտինում։ Դրանից հետո նա հանգրվանում է Ալեքսանդրապոլի առաջնորդարանում։ Այդ միջոցին Թիֆլիսում էր գտնվում Հայոց կաթողիկոս Ներսես Աշտարակեցին, և վարդապետը կաթողիկոսին է ուղարկում Ստեփանոս և Մատթեոս պատրիարքների տված՝ եպիսկոպոսության վկայականներն ու Պրուսայի ժողովրդի հանրագիրը առ այն, որ տեղի բնակչությունը ցանկանում է, որպեսզի նրան եպիսկոպոսի աստիճան շնորհվի։ Կաթողիկոսը հրավիրում է Գևորգ վարդապետին Թիֆլիս։ Երբ այնտեղ նրանք հանդիպում են, Ներսես Աշտարակեցին ոտքի է կանգնում, գրկում ու համբուրում է նրան և ասում. «Յառաջ քան զմարմնոյդ ծանօթութիւն, հոգի քո և սխրագործութիւնք ծանօթ են ինձ»։ Կաթողիկոսը տասնմեկ ամիս հյուրընկալում է Գևորգ վարդապետին Թիֆլիսում, և 1848 թվականի հունիսի 24-ին միևնույն կառքով միասին մեկնում են Էջմիածին։ Հաջորդ ամսի 11-ին Ներսես Աշտարակեցին Մայր տաճարի մեջ Գևորգ վարդապետին ձեռնադրում է եպիսկոպոս։ Դրանից հետո բռնում է վերադարձի ճամփան և սեպտեմբերի 28-ին հասնում է իր վիճակը, որտեղ արժանանում է առավել հանդիսավոր ու շքեղ ընդունելության, քան առաջին գալուստին։ Ներկա էին նաև օտարերկրացիներ։
Իլյա Դուբինսկի
Կենսագրություն
Լույս են տեսել նրա վեպերը, հուշագրությունները, վիպակները, պատմվածքները։
Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցի (Քերեստեճյան)
Պրուսայի 1855 թվականի երկրաշարժը
1855 թվականի փետրվար-մարտ ամիսներին Գևորգ եպիսկոպոսը բացակայում էր իր վիճակից, երբ հզոր երկրաշարժ տեղի ունեցավ՝ ավերելով Պրուսայի բազմաթիվ բնակելի շենքեր, կամուրջները, եկեղեցին ու մզկիթը։ Աղետից փրկված ժողովուրդը հայտնվեց ծայրահեղ ծանր կացության մեջ՝ զրկվելով կացարանից, հագուստից ու ապրուստի միջոցներից։ Շատ ընտանիքներ հեռանում են Կոստանդնուպոլիս։ Այսպիսով, օգնության կարիք ունեին թե՛ Պրուսայում մնացած բնակիչները, թե՛ մայրաքաղաք մեկնածները։ Կտրված էր քաղաքի երկու թաղամասերի միջև հաղորդակցությունը։ Գետից այն կողմ էր գտնվում դպրոցի շենքը, և այս կողմում դասերը կազմակերպելու համար անհրաժեշտ էր դպրոցի շենք վարձել։ Եպիսկոպոսն անձնական միջոցներ չուներ այդ ամենը կազմակերպելու համար, ուստի սկսում է շրջել հայ մեծահարուստների ու ամիրաների տներում, պերճախոս լեզվով ներկայացնել Պրուսայի բնակչության թշվառ վիճակը և գումար խնդրել՝ նրանց օգնություն ցուցաբերելու նպատակով։ Հավաքված գումարով պարեն է ձեռք բերվում ու հատկացվում առանց ապրուստի մնացած սովյալ ժողովրդին, շենք է վարձվում դպրոցի համար և վերակառուցվում են Պրուսայի եկեղեցու փլուզված կամարները։
Իլյա Դուբինսկի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի գրողներ Կատեգորիա:Հրամանատարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային հուշագիրներ
Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցի (Քերեստեճյան)
Գևորգ եպիսկոպոսն ընտրվում է Պոլսո պատրիարք
Պոլսո Հակովբոս պատրիարք օրոք ամիրաների ու ժողովրդի միջև ծագել էր տարաձայնություն, որը ժամանակի ընթացքում սրվելով վերաճել էր մեծ վեճի։ Բանն այն է, որ արհեստավորներն ու վաճառականները ցանկանում էին տեր կանգնել իրենց իրավունքներին, իսկ ամիրաները չէին ցանկանում զրկվել պատրիարքարանի գործերի վրա ունեցած ազդեցությունից և առաջնորդ նշանակելու արտոնությունից։ Հակովբոս պատրիարքը ծերության պատճառով հրաժարական տվեց իր պաշտոնից։ 1858 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Պոլսում գումարվեց ժողով, որին ներկա էր նորընտիր Մատթեոս կաթողիկոսը, և պատրիարք ընտրեց Գևորգ եպիսկոպոսին։ Այսպիսով, դժվար ժամանակներում Գևորգ եպիսկոպոսը ստանձնեց Պոլսո պատրիարքի պաշտոնը։ Այդ շրջանում Ազգային սահմանադրությունը շատ տարրական էր, և Գևորգ պատրիարքը պետք է ջանար կազմել սահմանադրական կանոնադրությունը և հաստատել տալ։ Այդ նպատակով նա մի քանի անգամ ժողովի հրավիրեց ամիրաներին, եկեղեցականներին, արհեստավորներին ու վաճառականներին, որի արդյունքում վերջապես ստեղծվեց ժամանակի լուսավորյալ եկեղեցականներից ու աշխարհականներից կազմված մեծ հանձնաժողով, որը պիտի պատրաստեր Ազգային սահմանադրության կանոնադրությունը։ 1860 թվականի սկզբին արդեն պատրաստ էր մշակված ծրագիրը։ Գևորգ պատրիարքից դժգոհ էին ամիրաները, քանի որ նա կողմ էր Սահմանադրությանը, իսկ արհեստավորներն ու վաճառականները ևս դժգոհ էին, քանի որ նա դեմ էր սահմանադրական որոշ կետերով պատրիարքի արտոնությունների սահմանափակմանը։ 1860 թվականի մարտի 18-ին կայացած ժողովի ժամանակ որոշվում է պատգամավորներ ուղարկել Գևորգ պատրիարքի մոտ՝ պահանջելով նրա հրաժարականը։ Ձանձրացած այս ամենից, պատրիարքն իսկույն իր հրաժարականն է ներկայացնում Բարձր դռանը, որը սակայն չի շտապում արձագանքել։ Իսկ հայերը, չնայելով դրան, գումարում են ևս մեկ ժողով և նոր պատրիարք ընտրում ադրիանապոլսեցի Սարգիս եպիսկոպոսին։ Իրադրությունը խճճվում է, և Գևորգ պատրիարքն անձամբ է ներկայանում և խնդրում ընդունել իր հրաժարականը։ Այսպիսով Սարգիս եպիսկոպոսը հաստատվում է Պոլսո պատրիարքական աթոռի վրա, իսկ 1860 թվականի մայիսի 24-ին ընդունվում է Սահմանադրությունը։ Սակայն հակասահմանադրական կողմի ճնշումների արդյունքում նոր պատրիարքը ևս հեռանում է պաշտոնից, որը երկար ժամանակ թափուր է մնում։
1858 թ.-ի հոկտեմբերի 17-ին Արևմտահայոց ժողովի կողմից ընտրվել է Կ. Պոլսի պատրիարք (1858-1860), մասնակցել Ազգային Սահմանադրության մշակմանը։ 1866 թ.-ի սեպտեմբերի 17-ին Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում հրավիրված ժողովի կողմից միաձայն ընտրվել է Ամենայն Հայոց կաթողիկոս։ Օծումը տեղի է ունեցել 1867 թ.-ի մայիսի 21-ին։
Գևորգ Դ կաթողիկոսը ծավալել է շինարարական լայն գործունեություն։ 1868-ին Մայր Տաճարի արևելյան կողմում կառուցել է կցաշենք, որտեղ կազմակերպել է եկեղեցապատմական թանգարան, նորոգել է տվել Սուրբ Գայանե վանքը, այնտեղ կառուցել արևմտյան կամարակապ դարպասը, կառուցել է Մայր Աթոռի միաբանների բնակելի շենքերը, Բյուրականի կաթողիկոսական ամառանոցը, վերակառուցել է Օշականի Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոց եկեղեցին և այլն։ 1874 թվականին հիմնել է Գևորգյան ճեմարանը, ապա Էջմիածնի թանգարանը։ Կաթողիկոսը հետևողական աշխատանքներ է կատարել հայկական բոլոր եկեղեցիներում միակերպ ժամերգություն մտցնելու ուղղությամբ։ Նրա ջանքերով են ստեղծվել «Ձայնագրեալ երգեցողութիւնք Սրբոյ Պատարագի» (1874), «Ձայնագրեալ Շարական հոգեւոր երգոց» (1875), «Ժամագիրք» (1877), «Ձայնագրեալ քաղուածք օրհնութեանց» (1882) գրքերը։ Լինելով լավ շարականագետ՝ կազմակերպել է հայկական ձայնագրության նոր(Հ. Լիմոնճյանի ստեղծած) համակարգի ուսուցումն ու տարածումը։ Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցին ժամանակակիցների կողմից արժանացել է «Մեծագործ» պատվատիտղոսի։ Կաթողիկոսական գահին Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցուն հաջորդել է Մակար Ա Թեղուտցին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Վրաստանի հայոց թեմի առաջնորդներ Կատեգորիա:Կոստանդնուպոլսի հայոց պատրիարքներ
Արքոնտ
Արքոնտ (’άρχων),
Կատեգորիա:Տիտղոսներ Կատեգորիա:Ազգային և էթնիկ առաջնորդման կոչումներ
Օբլիվսկայայի գավառագիտական թանգարան
Օբլիվսկայայի գավառագիտական թանգարան (Обливский краеведческий музей), թանգարան Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Օբլիվսկի շրջանի Օբլիվսկայա ստանիցայում ։
Պատմություն
Օբլիվսկայայի գավառագիտական թանգարանը հիմնադրվել է 1994 թվականին։ Նրա բացումը համապատասխանեցվել է ստանիցայի 250-ամյա հոբելյանին։ Գավառագիտական թանգարանի նախորդը եղել է բաց հերթափոխային հանրակրթական № 2 դպրոցի թանգարանը, որը երկար տարիներ ստեղծել է ՌԽՖՍՀ դպրոցի վաստակավոր ուսուցիչ Վերա Ֆիլեևնա Ավսեցինան ։ 1994 թվականին դպրոցական թանգարանի որոշ նմուշներ նվիրաբերվել են գավառագիտական թանգարանին։
Թանգարանում հնարավոր է ծանոթանալ Օբլիվսկայա գյուղի և Օբլիվսկի շրջանի պատմությանը, տեսնել կենցաղային հին իրեր, լուսանկարներ, տեղական արվեստագետների ստեղծած նկարներ, դեկորատիվ-կիրառական արվեստի առարկաներ, հերբարիումներ, կենդանիների և թռչունների խրտվիլակներ և բազմաթիվ այլ իրեր, որոնք հավաքել են կամավորները և հանձնել թանգարանին։ Թանգարանի ֆոնդը ներառում է մոտ 2000 ցուցանմուշ ։ Ամեն տարի Օբլիվսկի շրջանի բնակիչները համալրում են թանգարանի ֆոնդը` նվիրաբերելով հին կազակական կենցաղի իրեր, լուսանկարներ, գրքեր, թերթեր, ամսագրեր։ Թանգարանում աշխատակիցներն անցկացնում են էքսկուրսիաներ, դասախոսություններ երկրամասի պատմության վերաբերյալ, ցուցահանդեսներ և լուսանկարչական ցուցահանդեսներ` նվիրված Օբլիվսկի շրջանին  ։
Հասցե
Թանգարանի հասցեն` Ռոստովի մարզ, Օբլիվսկի շրջան, գյուղ Օբլիվսկայա, Լենինի փողոց, տուն 21б։ Գտնվում է վաճառական Դեմենտևի հինավուրց տանը։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի թանգարաններ Կատեգորիա:Թանգարաններ այբբենական կարգով
Բուտանկուր
Բուտանկուր (Bouttencourt), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 1017 մարդ, բնակչության խտությունը` 131.57 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.73 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 135 կմ հյուսիս-արևմուտք, Ամյեն քաղաքից 50 կմ արևմուտք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 652 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 442-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 210։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,8 %։ 442 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 395 անձ (223 տղամարդ և 172 կին)։ Գործազուրկ են եղել 47 անձ (18 տղամարդ և 29 կին)։ 210 անաշխատունակներից 53-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 86-ը` թոշակառուներ, իսկ 71-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Բեդյարիշ
Բեդյարիշ  (Бедярыш), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Լեմեզայի գետի աջ ափին՝ 94 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 40 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ջեյն Կիգունդու
Ջեյն Կիգունդու (Jane Kiggundu, ), ուգանդացի փաստաբան, Ուգանդայի գերագույն դատարանի դատավոր (2008 թ. մայիս) ։
Գործունեություն
Սկսած 2000-ական թթ. Ջեյն Կիգունդուն աշխատել է Ուգանդայի արդարադատության նախարարությունում և սահմանադրական գործերի նախարարությունում ։ 2003-2007 թթ. եղել է գլխավոր իրավական ադմինիստրատոր, 2007-2008 թթ.՝ գլխավոր հավատարմատար ։
Ընտանիք
1988 թվականին Ջեյն ամուսնացել է ուգանդացի փաստաբան Պատրիկ Կիգգունդուի հետ, ով մի ժամանակ եղել է Նոր Տեսլական խմբի կորպորատիվ քարտուղար և Կյոտերա ընտրական շրջանից եղել է խորհրդարանի անդամ։ Զույգն ունի երեք դուստր։ Պատրիկն ունի ևս չորս երեխա այլ զուգընկերոջից ։ Պատրիկը մահացել է 2013 թվականի օգոստոսին, 1998 թվականի հունիսին տեղի ունեցած ավտովթարի հետևանքով 15 տարի անվասայլակի վրա անցկացնելուց հետո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուգանդացի փաստաբաններ Կատեգորիա:Ուգանդացի դատավորներ Կատեգորիա:Մակերերեի համալսարանի շրջանավարտներ
Ֆրանց Կարլ Մովերս
Կյանք
Ֆրանց Կարլ Մովերսը ծնվել է 1806 թվականի հուլիսի 17-ին Կոսֆելդեում ։ Մյունստերի Վիլհելմի անվան Վեստֆալի համալսարանում ուսանել է աստվածաբանություն և արևելյան լեզուներ ։
Ստանալով անհրաժեշտ կրթություն Մովերսը 1833 թվականին դարձել է Բերկումեի հովիվը և այդ պաշտոնում ծառայել է մինչև 1839 թվականը, որից հետո նշանակվել է Բրեսլաու համալսարանի կաթոլիկ ֆակուլտետի պրոֆեսոր ։
Ամենակարևոր աշխատանքները կապված են Աստվածաշնչի հետ. «De utriusque recensionis vaticiniorum Jeremiae graece et hebraice indole et origine» и «Loci quidam historiae canonis Veteris Testamenti illustrati» (1842 թվական)
Մովերսը հեղինակել է մի շարք աշխատանքներ փյունիկյան հնության վերաբերյալ, այդ կերպ գիտության բաժնում ստեղծելով նոր դարաշրջան։ Իր աշխատաքնը՝ «Die Phönizier» (1841—1856), որ վերաբերում է կրոնին, քաղաքականությանը, պետական կառուցվածքին, փյունիկյան առևտրային հարաբերություններին մի քանի տասնամյակ չի կորցրել իր նշանակությունը ։ Նրանով նույնպես սկսվել էր փյունիկյան տեքստերի գրադարանի հրատարակությունը, առաջինը՝ «Die Punischen Texte im Poenulus d. Plautus» և երկրորդ հրատարկությունը՝ «Das Opferwesen der Karthager» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հուլիսի 17 ծնունդներ Կատեգորիա:1806 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 28 մահեր Կատեգորիա:1856 մահեր Կատեգորիա:Վրոցլավ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գերմանացի աստվածաբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Գերմանացի արևելագետներ Կատեգորիա:Մյունստերի համալսարանի շրջանավարտներ
Արևափայլք
Արևափայլք, արեգակի ուղիղ ճառագայթներով երկրի մակերևույթի լուսավորումը։
Բնութագրում
Բնութագրվում է տևողությամբ, օրական և տարեկան ընթացքով։ Արևափայլքի տևողությունը չափվում է արևագրիչով։ Արևափայլքը առավել տևական է Արարատյան դաշտում և Սևանա լճի ավազանում։
Տևողություն
Հայաստանի տարածքում արևելափայլքի տարեկան միջին տևողությունը 1930-2780 ժամ է։ Տարվա ընթացքում արևափայլքի նվազագույն արժեքները դիտվում են դեկտեմբերին՝ օրական 2 ժամից մինչև 5,5 ժամ, իսկ առավելագույնը՝ հուլիսին՝ օրական 6,4 ժամից մինչև 11,9 ժամ։ Առանց արևափայլքի օրերի տարեկան միջին թիվը 19-ից 64 օր է։
Ասաներեն
Ասաներեն, ներկայումս մեռած լեզու ենիսեյան լեզվաընտանիքից, հնարավոր է, կոտական լեզվի բարբառ է։ Մահացել է XVIII դարին։ Տարածված է եղել Կրասնոյարսկից հարավ, Ենիսեյից և Կանից արևելք։
Կատեգորիա:Մեռած լեզուներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի լեզուներ
Աշխատելու իրավունք
Աշխատելու իրավունքը այն հայեցակարգն է, որ մարդիկ ունեն աշխատելու կամ արդյունավետ զբաղվածության իրավունք և դրանք չպետք է խոչընդոտվեն։ Աշխատելու իրավունքն ամրագրված է Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրում և ճանաչված մարդու իրավունքների միջազգային օրենսդրության՝ ներառելով տնտեսական, սոցիալական և մշակութային իրավունքների միջազգային դաշնագիր ը, որտեղ աշխատանքի իրավունքը շեշտը դնում է տնտեսական, սոցիալական և մշակութային զարգացման վրա։ Որպես քաղաքացու հիմնարար իրավունք ամրագրված էր նաև Խորհրդային Միության սահմանադրությամբ։
Սահմանում
Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագիրը համաձայն հոդված 23.1–ի պնդում է․
"(1) Յուրաքանչյուր ոք ունի աշխատելու, աշխատանքի ազատ ընտրության, աշխատանքի արդար և բարենպաստ պայմանների և գործազրկությունից պաշտպանվելու իրավունք։"
- Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագիր
Տնտեսական, սոցիալական և մշակութային իրավունքների միջազգային դաշնագիր ը համաձայն 6–րդ հոդվածի երրոդ մասի պնդում է
"(1) Սույն դաշնագրի մասնակից պետությունները ճանաչում են աշխատելու իրավունքը, որը ներառում է յուրաքանչյուրի իրավունքը՝ իր ազատորեն ընտրած կամ ընդունած աշխատանքով վաստակելու իր ապրուստը, և համապատասխան քայլեր կձեռնարկեն այդ իրավունքը պաշտպանելու համար։ (2) Սույն դաշնագրի մասնակից պետության կողմից այս իրավունքի լիարժեք իրացմանն ուղղված քայլերը ներառում են տեխնիկական և մասնագիտական ուղղորդման և ուսուցման ծրագրեր, քաղաքականություն և տեխնիկա՝ ապահովելու կայուն տնտեսական, սոցիալական և մշակութային զարգացում, լիարժեք և արդյունավետ զբաղվածություն անհատի հիմնարար քաղաքական և տնտեսական ազատությունների պահպանում."
- Տնտեսական, սոցիալական և մշակութային իրավունքների միջազգային դաշնագիր
Մարդու և ժողովուրդների իրավունքների աֆրկյան խարտիա ն ևս ճանաչում է իրավունքը՝ ընդգծելով պայմաններն ու վարձատրությունը, այսինքն՝ աշխատանքային իրավունքներ ը։ 15-րդ հոդվածում ասվում է
"Յուրաքանչյուր անհատ իրավունք ունի աշխատելու արդար և բավարար պայմաններով և պետք է ստանա հավասար աշխատանքի դիմաց հավասար վարձատրություն։"
- Մարդու և ժողովուրդների իրավունքների աֆրիկյան խարտիա
Պատմություն
«Աշխատանքի իրավունք» արտահայտության հեղինակը ֆրանսիացի սոցիալիզմ ի առաջնորդ Լուի Բլան ը 19–րդ դարասկզբի սոցիալական ցնցումների և 1846 թվականի ֆինանսական ճգնաժամի հետևանքով աճող գործազրկության լույսի ներքո, որը հանգեցրեց 1848 ֆրանսիական հեղափոխության ։ «Սեփականության իրավունքը» վճռորոշ պահանջ էր քաղաքական ազատության և իրավահավասարության վաղ շրջաններում, ինչպես նաև ավատատիրության վերահսկողության դեմ։ Սեփականությունը կարող է հիմք հանդիսանալ այն իրավունքների համար, որոնք ապահովում են համապատասխան կենսամակարդակի իրավունք ի իրացումը, և միայն սեփականտերերն էին ի սկզբանե ստացել քաղաքական և քաղաքացիական իրավունքներ, ինչպես օրինակ՝ ակտիվ ընտրական իրավունք ը։ Քանի որ ոչ բոլորն են սեփականատեր, աշխատանքի իրավունքը ամրագրված էր, որպեսզի բոլորը կարողանային հասնել համապատասխան կենսամակարդակի ։ Այսօր, սեփականության հիման վրա խտրականությունը համարվում է լուրջ սպառնալիք մարդու իրավունքների հավասար օգտագործման համար բոլորի կողմից և «մարդու իրավունքների միջազգային փաստաթղթերում» խտրականության դեմ դրույթները հաճախ ներառում են սեփականությունը որպես հիմք, որի հիման վրա խտրականությունն արգելվում է (տես նաև՝ իրավահավասարություն) ։
Քննադատություն
Ֆրանսիացի մարքսիզմ ուսմունքի հեղինակ Պոլ Լաֆարգ ի «Ծույլ լինելու իրավունքը» (1883) քննադատել է աշխատանքի իրավունքի հայեցակարգը։ Նա գրել է․ «եվ կարծել, որ ահաբեկչության ժամանակաշրջան ի հերոսների որդիները թույլ են տվել իրենց նսեմացնել աշխատանքի կրոնը, այն աստիճան որ, 1848 թվականից ի վեր, որպես հեղափոխական նվաճում, ընդունեն գոծարանի աշխատանքը տասներկու ժամով սահմանափակող օրենքը։ Նրանք որպես հեղափոխական սկզբունք հռչակում են աշխատանքի իրավունքը։ Ամոթ ֆրանսիական պրոլետարիատին։ Միայն ստրուկները կարող էին նման ստորության» ։
Տես նաև
• Լրիվ զբաղվածություն (տեսություն)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքներ ըստ խնդրի Կատեգորիա:Մարդու իրավունքներ Կատեգորիա:Աշխատանքային իրավունք Կատեգորիա:Տնտեսական քաղաքականություն Կատեգորիա:Իրավական եզրեր
Կախարդը (խաղ)
Կախարդը (The Witcher Wiedźmin,), դերային համակարգչյաին խաղ ստեղծված լեհական CD Projekt RED-ի կողմից, Անջեյա Սապկովսկիի համանուն վեպի մոտիվներով։ Windows-ի համար նախատեսված տարբերակի ռելիզը Ռուսաստանում տեղի ունեցավ 2007 թվականի հոկտեմբերի 24-ին, Եվրոպայում՝ հոկտեմբերի 26-ին, ԱՄՆ-ում հոկտեմբերի 27-ին ։ OS X-ի տարբերակը դուրս եկավ միայն 2012 թվականին։
Խաղացողը կառավարում է Սապկովսկու գրականության գլխավոր հերոսին՝ Ռիվիից Գերալտը։ Դեպքերը ծավալվում են կախարդի մասին սագաից հետո, նա հազիվ ողջ մնալով ընկնում է ամնեզիայի մեջ և ստիպված է լինում կրկին սովորել իր արվեստը։ Խաղացողը վերականգնում է գլխավոր հերոսի կորցրած փորձը, պատերազմելով մարդկային հակառակորդների դեմ կամ հրեշների։ Բացի դա խաղի ընթացքում նրանց առջև դրվում են բարոյական ընտրություններ, որից կախված է խաղի հետագա ընթացքը։ Խաղը արտահատում է մռայլ վեպի տրամադրություն, սակայն խաղի սյուժեն պաշտոնական աջակցություն Սապկովսկի կողմից չի ստացել։
Խաղի մշակումը տևել է 4 տարի։ Խաղում օգտագործվել է BioWare-ի կողմից ստեղծված Aurora խաղային շարժիչը։ Խաղի ռելիզը ուղեկցվել է գովազդային կազմակերպությամբ, որի բյուջեն կազմում էր գրեթե 19 միլլիոն լեհական զլոտի ։ Խաղը դրական ընդունվեց քննադատների կողմից, ովքեր բարձր գնահատեցին խաղի սյուժեն, գրաֆիկան, ձայնային ուղեկցումը և կռվի համակարգը, սակայն խաղում հայտնաբերվել են նաև տեխնիկական սխալներ՝ դրանցից շատերը վերանայվել և ուղվել էին 2008 թվականի սեպտեմբերին թողարկված հավելյալ հրատարակության հետ, որում ավելացվել էին նաև նոր արկածներ։ 2011 թվականին թողարկվեց խաղի նոր տարբերակը «Կախարդը 2․ Արքայասպաներ»։ 2015 թվականի մայիսին կայացավ խաղաշարքը թվով երրորդ խաղի ռելիզը, որը կրում էր՝ «Կախարդը 3․ Վայրի որս»։
Մշակում
«Կախարդը» խաղի մշակման գաղափարը առաջացել է դեռ 90-ականներին, իսկ խաղի մշակմամբ զբաղվել է լեհական ոչ մեծ ստուդիա՝ Metropolis։ Գործընթացը ղեկավարել է Ադրիան Խմելյաժը, ով հետո հայտնի դարձավ իր ստեղծած People Can Fly ստուդիայով։ Խմելյաժը Կախարդի մասին սագաի մեծ երկրպագու է եղել, իսկ հեղինակի հետ նա անձամբ ծանոթացել է դեռ 80-ականներին, ֆանտաստիկ գրականության փառատոնի ժամանակ։ Արդյունքում, փոստի միջոցով համաձայնություն ստանալուց հետո Խմելյաժը սկսեց զբաղվել խաղի մշակմամբ։ Խաղի մշակման ընթացքում էլ Խմելյաժը սկսեց մտածել Wiedźmin բառի թարգմանությունը և տերմինը թարգմանվեց ինչպես՝ The Witcher։ «Կախարդը» խաղի թողարկումը պլանավորովել էր 1997 թվականին, խաղը դերային ժանր, այլ ավելի մոտ է Action-adventure-ի, սակայն այնտեղ կար հզոր խաղային սյուժե, որը նախատեսված էր բարձ տարիքայինի երկրպագուների համար, ինչպես նաև անհրաժեշտ էր լինում կատարել բարոյական ընտրություններ, Խմելյաժի խոսքերով, ներկա շրջանում դա նորմալ երևույթ է, սակայն այդ ժամանակ սա նորություն էր։ Խաղը երբեք չթողարկվեց քանի-որ կային խնդիրներ տեխնիկական առումով, ինչպես նաև ընկերությունը վստահ չէր, որ խաղը կգոհացնի սլավոնական ժողովրդին և կունենա ֆինանսական հաջողություն։ Պաշտոնապես խաղի մշակումը չփակվեց, սակայն ծրագրավորողների շրջանում պակասեց հետաքրքությունը դեպի խաղը, բացի դա Metropolis-ը ստեղծեց նոր խաղը՝ Gorky 17 ։
2002 թվականին մեկ ուրիշ լեհական ընկերություն՝ CD Projekt RED անունով, ստացավ «Կախարդը» խաղի հեղինակային իրավունքը, և 2004 թվականից սկսեց խաղի մշակումը ։ Սակայն այս անգամ Սապկովսկիին չմասնակցեց մշակման գործընթացին։
Սկզբնական շրջանում CD Projekt RED ընկերությունը պլանավորել էր ստեղծել խաղային շարժիչի վրա, որը նրանք դեռ փորձել էին ստեղծել 2002 - 2003 թվականներ, սակայն քննության ենթարկելուց հետո պարզ դարձավ, որ ավելի հարմար է օգտագործել արդեն լիցենզավորված շարժիչ։ 2003 թվականին CD Projekt RED պայմանավորվեցին BioWare-ի հետ օգտագործել իր խաղային շարժիչը։ Արդյունքում եկան Aurora տարբերակի վրա, որը ամենահարմարն էր դերային խաղերի համար ։ Շարժիչը 80% ենթարկվեց փոփոխության ։
2006 թվականի օգոստոսի 31-ին CD Projekt ընկերությունը պայմանագիր կնքեց Atari Europe ընկերության հետ ըստ, որի ընկերությունը պետք է տարածեր «Կախարդը» խաղը Եվրոպայում (բացի Լեհաստանից, Չեխիայից և Սլովակիաից, այս երեք երկրերում խաղը տարածելու էր CD Projekt RED) և Ասիայում ։
«Կախարդը» խաղի մշակումը զբաղեցրեց ավելի քան 48 ամիս, որի վրա ծախսվեց 10 մլն դոլլար ։
Խաղի ռելիզը Ռուսաստանում տեղի ունեցավ 2007 թվականի հոկտեմբերի 27-ին, Եվրոպայում՝ հոկտեմբերի 26-ին և ԱՄՆ-ում 2007 թվականին հոկտեմբերի 30-ին։ Խաղի ամերիկյան տարբերակում մեծ չափերի փոփոխվել էր խոսակցությունները և մի քանի նկարներ գլխավոր հերոսի օրագրից։
Վաճառք
2007 թվականի հոկտեմբերին ԱՄՆ-ում խաղը զբաղեցնում էր 76-րդ տեղը ամենաշատ վաճառված համակարգչային խաղերի ցանկում ։ Իսկ 2008 թվականի հունվարին խաղը բարձրացավ մինչև 54-րդ տեղ ։
2008 թվականի փետրվարին հայտարարվեց, որ 3 ամիսների ընթացքում CD Projekt RED ընկերությունը վաճառել է ավելի քան 300 000 օրինակ ։
2009 թվականի դեկտեմբերին խաղի վաճառված օրինակների թիվ հասավ 700 000-ի։
Մինչև 2011 թվականի մայիս ամիսը վաճառվել էր ավելի քան 1, 87 մլն օրինակ։
Խաղային աշխարհ
Խաղային աշխարհը հիմնված է լեհ գրող Անջեյա Սապկովսկիի ստեղծագործության վրա։ Ծրագրավորողները նշում են իրենց խաղային աշխարհի հասունությունը, ինչպես նաև այն, որ իրենց հերոսները շարժում են ավելի շատ մարդկային պահանջներ, կրքեր և զգացմունքներ և խաղում բացակայում է բարու ու չարի հակադրությունը ։
Սյուժե
Խաղի պատմության հիմքում դրված է Ռիվիացի Գերալտի կյանքի պատմությունը։ Խաղում օգտագործվել է սագայի աշխարհի միտքը և հերոսները։
Խաղի սկզբում վիրավոր Գերալտին, ով կորցրել էր հիշողությունը, կապում են Կաէր Մորխեն բերդում, կախարդների լեռնային նստավայրում։ Այստեղ նա տեսնում է իր հին ընկերներին Թրիսս Մերիգոլդին և այլ ողջ մնացած կախարդների։ Գերալտը տեղեկանում է, որ գոյություն ունի մի կախարդ, որի մասին նախկինում ոչ մեկ չի խոսել։ Շուտով բերդը «Սալամանդրա» հանցագործների խմբավորման կողմից ենթարկվում է հարձակման։ Գերալտին տեղեկանում է, որ հարձակումը կատարվել է կախարդների մուտագեններ գողանալու համար, որոնք գտնվում էին բերդի տակ գտնվող լաբարատորիայում։ Հարձակման ժամանակ Պրոֆֆեսորը սպանում է ամենաերիտասարդ կախարդին՝ կախարդին։ Վեսեմիրը որոշում է, որ ժամանակն է լքել Կաէր Մորխենը։ Լեոի թաղումից հետո կախարդները որոշում են բաժանվել, որպեսզի ավելի արագ գտնեն Սալամադրի հետքը։ Գերալտին բաժին է հասնում գնալ Թեմերիյու։ Այնտեղ նա հանդիպում է Շանիին և Զոլտանա Խիվիյաին։
Գերալտը քաղաքում տեղի ունեցող կարանտինը պատճառով երկար ժամանակ մնում է ծայրամասերում։ Վիզիմ անցնելու համար, նա պետք է ճեղքեր Գազանների ջոկատը, ովքեր ահաբեկում էին տեղի բնակչությանը։ Բացի դա նա պետք է որոշեր տեղի կախարդ՝ Աբիգայլի բախտը, կամ նրան հանձնել զայրացած ամբոխին, կամ փրկել նրան։ Գերալտը այստեղ առաջին անգամ հանդիպում է Ալվինին։
Քաղաք մտնել փորձելու ժամանակ Գերալտը մարտի մեջ է մտնում տեղի պարեկի հետ և ընկնում է բանտ, որտեղից նա կարող էր դուրս գալ միայն կոյուղում գտնվող հրեշներին հաղթելու դեպքում։ Համաձայնություն կնքելով, Գերալտը իջնում է կոյուղի, որտեղ հանդիպում է արքայազն Զիգֆրիդին, որն էլ նրանից օգնություն է խնդրում։ Հաջող վերացնելով հրեշին և հետ մղելով Սալամանդր խմբի հարձակումը, հերոսը վերջապես հասնում է քաղաք։ Գերալտը անհատական դետեկտիվի միջոցով, սկսում է հետաքննություն է սկսում պարզելու համար, թե ով է կապված «Սալամանդրա» կազմակերպության հետ։ Արդյուքնում Գերալտը տեղեկանում է, որ անհատական դետեկտիվը սպանված է, իսկ նրա տեղը վերցրել է Ազար Յբեդը։ Ճահճում ճամփորդությունից և տեղի բնկաչության հետ խոսելուց, Գերալտը պարզում է, որ Բերենգարը նույն կախարդը, որին փնտրում էր նա դեռ ողջ է։ Հարկ է լինում, որ Գերալտը ծանոթանա Բելոկի հետ, խճճի պատմությունը և վերջ ի վերջո կռվի Ազարի հետ։
Ճահճում տեղի ունեցած Ազարի և Գերալտի քննարկումից հետո, Գերալտը վերադառնում է Թրիսսում գտվող իր տուն։ Այժմ արդեն «Սալամանդր»ին վերացնելը ուղղակի ժամանակի հարց է։
Հետո Գերալտը համաձայնվում է օգնել թագավորին սպանել դավաճան Յակովին, ով փորձել էր իր ձեռքը վերցնել ղեկավարումը թագավորի բացակայության ժամանակ։ Անցնելով ավերված քաղաքի փողոցներով Գերալտը շատ բաներ է հասկանում, կռվում է կոյուղուց դուրս եկած հրեշների հետ և վերջում ընկնում է մոգության կախարդական աշխարհը։ Վերջում հերոսը պատերազմում է Վայրի Որսի թագավորի հետ, վերջնականորեն իր համար լուծելով մի շարք հարցեր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2007 տեսախաղեր Կատեգորիա:Windows տեսախաղեր Կատեգորիա:Համակարգչային խաղեր Կատեգորիա:Աուդիո հոդվածներ
Բուվենկուր սյուր Բրել
Բուվենկուր սյուր Բրել (Bouvaincourt-sur-Bresle), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 848 մարդ, բնակչության խտությունը` 124.34 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.82 կմ² տարածք։
Սպարապետ
Սպարապետ, սպահապետ, սպայապետ, ասպահապետ, ասպարապետ (պահլ.՝ «spah» - զորք, հեծելազոր և «pat» - պետ, գլխավոր) սպարապետության գործակալի՝ զինված ուժերի գլխավոր հրամանատարի անվանումը հին և միջնադարյան Հայաստանում ։ Անմիջաբար ենթարկվել է թագավորին և գործել նրա հրամանով։ Ղեկավարել է ինչպես արքունի զորաբանակը, այնպես էլ իշխանական (նախարարական) զորամասերը։ Կիլիկյան Հայաստանում սպարապետը կոչվել է նաև «գունստաբլ»։
Բուվենկուր սյուր Բրել
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ հյուսիս-արևմուտք, Ամյեն քաղաքից 60 կմ արևմուտք։
Սպարապետ
Հայոց սպարապետներն են եղել ՝
Բուվենկուր սյուր Բրել
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 546 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 419-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 127։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,7 %։ 419 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 379 անձ (204 տղամարդ և 175 կին)։ Գործազուրկ են եղել 40 անձ (20 տղամարդ և 20 կին)։ 127 անաշխատունակներից 37-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 46-ը` թոշակառուներ, իսկ 44-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Սպարապետ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազնվականական կոչումներ Կատեգորիա:Արշակունիների թագավորության գործակալներ
Բուվենկուր սյուր Բրել
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Էդիթ Մոդ Հալլ
Էդիթ Մոդ Հալլ (Edith Maud Hull, ի ծնե՝ Հենդերսոն, Henderson, ), բրիտանացի գրող ։ Գրել է սիրավեպի ժանրում։ Նրա ամենահայտի ստեղծագործությունն է դարձել «Շեյխ» վեպը, որը հրատարակվել է 1921 թվականին և միանգամից դարձել բեսթսելլեր ։
Անձնական կյանք
Էդիթ Մոդ Հալլը ծնվել է 1880 թվականի օգոստոսի 16-ին Լոնդոնի Համպստեդ թաղամասում։ Ծնունդով նյույորքցի լիվերպուլյան նավատեր Ջեյմս Հենդերսոնի և Քեթի Թորնի դուստրն էր։ Մանկության տարիներին շատ է ճանապարհորդել ծնողների հետ, այցելել է նաև Ալժիր. այդ երկրում էլ ծավալվում են նրա ստեղծագործությունների սյուժեները։
1899 թվականին Էդիթն ամուսնացել է շինարար-ինժեներ և խոզաբույծ Պերսի Ուինսթենլի Հալլի հետ ։ Զույգը 1900-ական թվականների սկզբին տեղափոխվել է Հալլի կալվածք, որը գտնվում էր Դերբիշիրում։ Ծնվել է նրանց դուստր Սեսիլ Ուինսթենլին։
Գրողը եղել է փակ անձնավորություն և չի փնտրել մամուլի ուշադրությունը։ Նա մահացել է 66 տարեկան հասակում՝ 1947 թվականի փետրվարի 11-ին Դերբիշիրի Հազելվուդ քաղաքում ։
Գրողի կարիերա
Հալլը գրել սկսել է այն ժամանակ, երբ ամուսինը կռվելիս է եղել Առաջին համաշխարհային պատերազմում :Նրա առաջին ստեղծագործությունը՝ «Շեյխը», հրատարակվել է 1919 թվականին Անգլիայում և շատ արագ ձեռք է բերել համաշխարհային ժողովրդականություն՝ ներառվելով 1921 և 1922 թվականներին Ամերիկայում ամենավաճառվողների տասնյակում ։ Ընդհանուր առմամբ, ամբողջ աշխարհում վաճառվել է ավելի քան 1,2 միլիոն օրինակ։ 1921 թվականին Paramount Pictures ընկերությունը նկարահանել է վեպի կինոտարբերակը, իսկ ֆիլմում նկարահանված Ռուդոլֆ Վալենտինոն համր կինոյի պատմության մեջ մնացել է որպես մեծագույն «սիրեկաններից» մելը։ 1923 թվականին վեպն ունեցել է ավելի քան 100 հրատարակություն ։ Չնայած Հալլի ստեղծագործությունն անապատային ռոմանտիկայի ժանրում առաջինը չէր. այդ ժանրում արդեն ստեղծագործել էին Ռոբերտ Հիչենսն ու Քեթլին Ռոդոսը, սակայն Հալլի վեպն առավել հաջողվածն էր և ամենամեծ ազդեցությունն ունեցավ հետագա գրողների վրա ։
Հալլը շարունակել է գրել ընդհուպ մինչև 1930-ական թվականները։ Հսկայական հաջողություն է ունեցել նրա «Շեյխի որդիները» վեպը, որը հրատարակվել է 1925 թվականին, ինչպես նաև դրա էկրանավորումը՝ Շեյխի որդին ֆիլմը, որում նորից նկարահանվել է Վալենտինոն։
Իր կյանքի վերջին տարիներին գրողը ափսոսանք է հայտնել, որ շատ փոքր գումարով է վաճառել իր վեպերի էկրանավորման իրավունքը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոդեռնիզմ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի կին գրողներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:19-րդ դարի բրիտանացիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի վիպասաններ
Գանգա
Գանգա (հայտնի է նաև Սագար Գանգա անունով) հնդկական, հինդիալեզու, հեռուստասերիալ է, որի պրեմիերան կայացավ 2015-ի մարտի 2-ին & հեռուստատեսությամբ ։ Ցուցադրությունն ավարտվեց 2017 թվականի հունիսի 2-ին, 595 դրվագներից հետո ։ Ցուցադրությունը պատրաստել է Սփեր Օրգինսը և սկզբում նկարահանվել են մանկական դերասան Սվար Հինգոնիան, որպես երեխա Սագարը և Ռուհանա Խաննան, որպես երեխա Գանգան։ Երբ մեծացան Գանգան և Սագարը, մանկական դերասաններին փոխարինեցին Ադիտի Շարման և Վիշալ Վաշիշթան։
Չելմոխտա
Չելմոխտա (Челмохта), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Հյուսիսային Դվինա գետի աջ ափին 222 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 50 մ է։
Գանգա
1-ին եթերաշրջան
Ցուցադրությունը պտտվում է Գանգա անունով մի փոքրիկ երեխայի շուրջ, որը ամուսնանում է նույն օրը, երբ նրա ամուսինը և հայրը՝ Վարուն Շուկլան (Raj Singh Verma), որի հետ նա շատ հարազատ էր, սպանվում են Վարանասիում կատարվող խռովության ժամանակ։ Ցուցադրումը հետևում է նրա՝ երջանիկ ապրելու, իր իրավունքի համար պայքարելու, հակառակ հասարակության կողմից այրիների նկատմամբ կիրառվող սահմանափակումներին, չնայած այն տարիքին, երբ նա չգիտեր ամուսնության իմաստը։
Չելմոխտա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Գանգա
1-ին եթերաշրջան
Նրան որդեգրում են Փաստաբան Նիրանջան Չատուրվեդին (Հիտեն Թեժվան) և նրա կինը՝ Մաթխին (Գունգուն Ուպրարի), ովքեր շուտով նրան վերաբերվում են իրենց դստեր պես և իրենց երկու երեխաների պես՝ Պոլկիիը (Վեդան Սավանտ) և Սագարի (Սուար Հինգոնիա) պես և Նիրանջանի մայրը՝ Կանթան/ Ամմաջին (Սուշմիթա Մուխերջե), նրանք այդքան էլ չէր սիրում։ Գանգան մեծացնում է Կանթան, ով նրա հետ վարվում էր այրի ծառայի պես, չնայած նա էլ նաև այրի էր։ Գանգան ուսուցանում էր այրի կնոջ ապրելու ձևերը, ինչը նրան դուր չի գալիս։ Բայց նա դեռ սիրում է Ամմաջին և երբեք չէր հնազանդվում նրան։
Չելմոխտա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Գանգա
1-ին եթերաշրջան
Պատմությունը զարգացնում է Գանգայի և Սագարի մանկության ընկերակցությունը։ Մի օր Սագարը ստիպված էր եղել իր կյանքը փրկելու համար խեղկատակություն կիրառել Գանգայի հետ, քանի որ նա սիրում էր Գանգային։ Սագարը և Գանգան բաժանվում են, երբ Սագարը տեղափոխվում է Լոնդոն՝ ուսման գիշերօթիկ դպրոց։ Սա պլանավորել էին Մաթխին և Ամմաջին, ովքեր կարծում էին, որ Սագարը հեռու կլինի նրանցից, եթե նա շարունակի ապրել Գանգայի հետ, նրանք ավելի կնկերանան։
Չելմոխտա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Գանգա
10 տարի անց
Երբ Գանգան արտահայտում է իր սերը Սագարի (Վիշալ Վաշիշթա) նկատմամբ, նա ցնցված էր, որ Սագարը սիրում է Ջանվիին (Պանչի Բորա), որը սովորում էր Սագարի հետ Լոնդոնում։ Գանգան սրտացավ էր եղել։ Դանդաղորեն Սագարը հոգ է տանում նրա մասին և, վերջապես, նա գիտակցում է, որ սիրում է Գանգային, բայց արդեն ուշ էր, քանի որ Ջանվին և Սագարը ընկերացել էին, իսկ Գանգանան չէր կարող ընդունել Սագարի սերը։ Սագարը արտահայտում է իր սերը՝ ճակատին բորոտություն կիրառելով։ Նրա ընտանիքը դեմ էր այս հարաբերություններին, քանի որ Գանգան այրի էր, որի հետ նրանք չեն կարող թույլ տալ, որ իրենց որդին ամուսնանա։ Հիասթափված Սագարը նամակ է ուղարկում Գանգային՝ ասելով, որ նա այլևս այրի չէ և որոշում է դատարանով ամուսնանալ Գանգայի հետ, այնուհետև մեկնել Դելի։ Մինչդեռ, Նիրանջանի ավագ որդին՝ Պոլկին (Աբիշիշ Թյուարի) որոշում է կայացնում իր ունեցվածքի մասնաբաժինը և տունը բաժանում է երկուսի։
Գանգան համաձայնում է Ջանվիին տալ Սագարին։ Սագարը լսում է սա. նա զայրացած էր, քանի որ կարծում էր, որ Գանգան օգտագործել է իրեն և խաղալիքի պես նետել նրան։ Հիասթափված, Սագարը ամուսնանում է Ջանվիի հետ։ Գանգան փորձեց կանգնեցնել նրան, բայց նա չէր լսում Գանգային։ Գիշերները, Սագարը գիտակցում էր, որ ինքը սխալ է գործել, բայց Գանգան չի ընդունել իր սերը, քանի որ Սագարը ամուսնացած էր։ Այնուհետև Գանգան հանդիպում է Փալաշ (Sarwar Ahuja) անունով փաստաբանի հետ և որոշում է միանալ Սագարին։ Մինչդեռ Սագարի և Ջանվիի հարաբերությունները վատթարանում են, քանի որ նա նրան չէր սիրում։ Պալաշը զարգացնում է զգացմունքները Գանգայի նկատմամբ և Սագարի պնդմամբ նա Գանգային տանում է խանութ՝ իր համար հարսանեկան հագուստ ընտրելու համար, այնուհետև ասում է, որ սիրում է իրեն, իսկ մայրը ցանկանում է, որ նա լինի իր հարսնացուն (DIL): Գանգան ցնցված է և ասում է, որ չի կարող, քանի որ դեռ սիրում է Սագարին։ Մինչդեռ Յաշը (Akash Gill) պնդում է Ջանվիին ավելի շատ դեղեր ընդունելու համար, ինչը հանգեցնում է նրա մահվան։ Վախենալով՝ Յաշը Ջանվիի մարմինը կախում է առաստաղիվ, որպեսզի այն դառնա ինքնասպանություն և Ջանվիի կողմից գրված ինքնասպանության՝ Յաշի ճնշման տակ, որով Սագարը պատասխանատու էր նրա մահվան համար։ Գանգան հասնում է տուն, և Սագարը գրկում է նրան և բացականչում նրա սերը։ Ոստիկանները գալիս են և գտնում են նամակը ու ձերբակալում են ամբողջ ընտանիքին, բացի Գանգայից։
7 տարի անց
Գանգան միայնակ էր դաստիարակում նրա և Սագարի դստերը՝ Կրիշնային (Ռուհանա Խաննան)։ Սագարը, ով տեղյակ չէր Կրիշնայի մասին։ Նիարանջանի պնդմամբ Սագարը գնում է Վանարասի։ Ջունգլիներում նա բախվում է Կրիշնային, որը կորած էր և հոգ է տանում նրա մասին։ Կրիշնան անմիջապես ընտելանում է նրան։ Նա գիտի, որ ինքը Գանգայի դուստրն է, քանի որ նա շատ նման է Գանգային։ Նա նրան տանում է տուն առանց Գանգանային հանդիպելու։ Մի օր Սագարը և Գանգան հանդիպեցին իրար. Կրիշնան Սագարին ճանաչում է որպես այն մարդուն, ով նրան օգնել է ջունգլիներում։ Նա ուրախ էր, որ նրան նորից է տենում, բայց Գանգան նրան տանում է տուն։
Սագարը նախատեսում է լքել Վանարասին, մինչդեռ Գանգան չի կարող պատասխանել Կրիշնայի հարցադրմանը իր հոր մասին։ Նա ինքն է որոշում գտնել իր հորը։ Նա կրկին բախվում է Սագարին, բայց նրա գրկում ուշագնաց է լինում։ Նրան շտապ տանում են հիվանդանոց, որտեղ Գանգան բացահայտում է, որ Կրիշնայի սրտում փոս կա, և դա գենետիկ է. Կրիշնայի հայրը մանուկ ժամանակ նույն խնդիրն ուներ։ Սագարը ցնցված էր, և նա հարցնում է Գանգային, ով է Կրիշնայի հայրը, բայց նա չի պատասխանում։ Սագարը հրաժարվում է Լոնդոն մեկնել՝ առանց պատասխաններ գտնելու։ Մի օր տաճարում Յաշը վերցնում է Կրիշնային՝ շանտաժի ենթարկելով Գանգային, որ կսպանի իր դստերը. նա բացահայտում է, որ մայրը Սագարի խմիչքի մեջ ինչ-որ բան խառնել է, այդ իսկ պատճառով նա չի հիշում, որ սեռական հարաբերություններ է ունեցել Գանգայի հետ։ Սագարը և ընտանիքը ցնցված էին. Գանգան և Կրիշնան գնում են իրենց տուն։ Սագարը ասում է, որ ցավում է և ներողամտություն է խնդրում, բայց Գանգան չէր պատրաստ  լսել, քանի որ Սագարը կասկածի տակ էր դնում նրան, բայց Սագարը պատմում է, որ եկել է Կրիշնայի մոտ և խնդրում է, որ Կրիշնան իր հետ գա, բայց Գանգան կանգնեցնում է Սագարին։ Այնուհետև նա ուղարկում է Կրիշնայի խնամակալությունը, ավելի ուշ դրան հաջորդում է երկարատև դատական գործ։ Սագարը հաղթում է գործը, քանի որ Կրիշնան ընտրում է Սագարին, ինչպես նրա կողմից հրահանգված է։ Նրանք ինչ-որ կերպ համոզում են Գանգանային մեկ շաբաթ մնալ տանը, և նրանք ապացուցում են, թե ով է ավելի շատ սիրում Կրիշնային։
Դրան հաջորդում են մի զվարճալի և հաճելի մարտահրավերներ մեկ շաբաթ անց։ Կրիշնան Սագարին ասում է, որ ինքը պետք է ելույք գրի ընտանիքի սիրված անդամի մասին. նա գրում է Սագարի մասին և գեղեցիկ ելույթ է ունենում իր դպրոցի և ընտանիքի անդամների առջև։ Գանգան էմոցիոնալ էր, և նա նախատեսում է Կրիշնային տանել իր գյուղ, բայց Սագարը գալիս է, և Կրիշնան լաց է լինում, քանի որ չի ցանկանում լքել իր հորը։ Գանգան գնում է տուն, Սագարը ծրագրում է մեկնել Լոնդոն, Գանգան ցնցված է լսել դա, բայց նա չի կանգնեցնում նրան, և նա հեռանում է։ Երբ Նիրանջանը գալիս է, և նա ուշագնաց է լինում, պարզվում է, որ նա ունի արյան քաղցկեղ։ Նիրանջանի ցանկության համաձայն, Գանգան և Սագարը վերջապես ամուսնանում են. ամուսնության գիշերը Գանգան ներողություն է խնդրում Սագարից իր պահվածքի համար և թույլ չր տալիս, որ ների։ Ամբողջ դրամայից հետո գոյատևում է Նիրանջանը, որին հաջորդեց դավադրության հեքիաթը։ Ամեն ինչ նորմալ է ընթանում, և Սագարը իրեն լավ էր զգում, քանի որ Գանգան ասում է իր սերը Սագարի նկատմամբ։ Գանգան, Սագարը և Կրիշնան ականատես են լինում գետի մի խոշոր վթարի, երբ Գանգան կորցնում է հիշողությունը։
3-րդ եթերաշրջան
Շիվ (Shakti Anand) անունով մի մարդ փրկում է Գանգայի կյանքը։ Նա ամուսնանում էր Գանգա անունով մի աղջկա հետ, որը կրում էր նույն սարին, որը կրում էր Գանգան։ Շիվը սխալվում է Սագարի Գանգային որպես իր սեփական Գանգա։ Սագարը փորձում է գտնել Գանգային, բայց Գանգան, ինչպես պատմել է Շիվը, իր հարսնացուի պես գնում է իր տուն։ Կտրուկ վերաբերմունքից հետո Գանգան իր կռվում է Շիվի հետ և Գանգան ու Շիվը սկսում են միմյանց հանդեպ զգացմունքներ զարգացնել։ Հենց այդ ժամանակ Սագարը հասնում է՝ գտնելով Գանգային։ Նա շատ օրեր է մնում այնտեղ, քանի որ վիրավոր էր։ Մի օր Շիվը տեսնում է Սագարի ընտանիքին և ցնցվում է այնտեղ տեսնելով Գանգային։ Գանգան իր դեմքը ցույց է տալիս Սագարին, իսկ Սագարը անմիջապես ճանաչում է իր Գանգան։ Նա ստիպում է Գանգային գնալ իր հետ։ Շիվը պարզում է ճշմարտությունը և ցնցվում, երբ իմանում է, որ Գանգան իրականում Սագարի կինն է։
Նա Գանգային է վերադարձնում նրան և ճանապարհին, որոշ գողեր հարձակվում են նրանց վրա, և Գանգայի հիշողությունը վերադառնում է։ Շիվի եղբայր Պրատապը (Դինեշ Մեհտա) կրակում է Սագարի կրծքին. նա պատրաստվում էր կրակել Շիվին, բայց Սագարը ներս է մտնում։ Նա աղաղակում և խնդրում է Շիվին օգնությունը։ Հոսպիտալում բժիշկները չեն կարոանում փրկել Սագարին, որը Շիվին խոստացավ, որ ինքը չի հեռանա Գանգանայից։ Գանգան ժխտում է Շիվի կինը լինելը և ցանկանում է լինել Սագարի այրին։ Որոշվում է, որ Գանգան պետք է մնա Շիվի հետ մեկ ամիս։ Գանգան պարզում է, որ Կրիշնան մեռած է։ Նա դանդաղորեն զարգացնում է զգացմունքները Շիվի հանդեպ։ Շուտով նրանք ամուսնանում են։
Զուգահեռ պատմական աղեղներ
Բացի Գանգա-Սագարի և Շիվ-Գանգաի սիրային պատմությունից, ցուցադրությունը կենտրոնանում է նաև Մաթխիի և Նիրանջանի վրա։ Մաթխին կարծում է, որ Նիրջանանը կապ է ունեցել իր զարմիկի՝ Բարխայի հետ և բաժանվել Նիրջանանից, բայց հետագայում գտնում է, որ դա կեղծ է և վերամիավորվել է Նիրջանանի հետ։ Տարվա ցատկումից հետո պարզվում է, որ Նիրջանանը սիրավեպ է ունեցել Ռահաթ անունով մուսուլման մի աղջկա հետ, ինչը տարածություն է առաջացնում նրա և Մաթխիի միջև։ Չաթուրվեդու ընտանիքից Մաթխիի հեռանալուց հետո Պոլկիի և Սուպրիայի միջև հարաբերությունները վատանում են, ինչպես նաև Սուպրիայի սխալ վարքի պատճառով։ Պոլկին սկսեց միայնակ զգալ և սկսում է գաղտնի կապ հաստատել Գանգայայի ընկեր Քաշիշի հետ, ով նույնպես իսկապես սիրում էր նրան։ Նրանց գործը բացահայտվում է, և նրանք պետք է բաժանվեին։ Սուպրիայի և Պոլկիի փոխհարաբերությունները պահպանվում են իրենց որդեգրված դստեր՝ Ջուհիի ժամանումով։ Հետագայում միանում են նաև Մաթխին և Նիրանջանը։ Երբ Պոլկին երիտասարդ էր, նա սիրում էր իր դասընկեր Սալոնին, մինչև նա մեծացավ, բայց Սալոնին դադարում է սիրել նրան, քանի որ լավ աշխատանք չուներ։ Այնուհետև նա ամուսնացավ Սուպրիայի հետ, ում հետ շուտով ամուսնացավ։
Վիսկոնսին
Վիսկոնսինի աշխարհագրությունը բազմազան է Հյուսիսային բարձրավանդակով և Արևմտյան իջվածքով, իսկ արևմտյան հատվածում է։ Վիսկոնսինը երկրորդն է Միչիգանից հետո Մեծ լճերի ափամերձ հատվածի երկարությամբ։
Ծագումնաբանություն
Վիսկոնսին բառի հիմքում ընկած է Վիսկոնսին գետը, որն անվանել են Ալգոնկինյան լեզուներով խոսող բնիկ ամերիկացի խմբերը, որոնք ապրել են այս տարածաշրջանում ։ Ֆրանսիացի ճանապարհորդ Ժակ Մարկետը եղել է առաջին եվրոպացին, ով հասել է Վիսկոնսին գետին 1673 թվականին` անվանելով գետը իր գրանցամատյանում Մեսկոսինգ ։ Հետագայում ֆրանսիացի գրողները փոխեցին ուղղագրությունը՝ դարձնելով Օսկոնսին, և վերջապես այն դարձավ Վիսկոնսին գետ և շրջակա տարածք։ Անգլախոսները փոխեցին Օսկոնսին Վիսկոնսին, երբ նրանք սկսեցին մեծ քանակությամբ ժամանել այս տարածք 19-րդ դարում։ 1845 թվականին Վիսկոնսինը օրինականացվեց որպես ճիշտ ուղղագրություն ։
Վաղ պատմություն
Վիսկոնսինը դարձել է տարբեր մշակույթների բնակավայր մոտ 12.000 տարի առաջ։ Առաջին մարդը ժամանել է մոտավոր մ.թ.ա 10.000 թվականին։ Այստեղի վաղ բնակիչներին կոչում են Պալեոհնդկացիներ, որոնք զբաղվել են սառցե դարաշրջանի կենդանիների որսորդությամբ ։ Սառցե դարաշրջանից հետո հին քարե դարում մարդիկ զբաղվել են որսորդությամբ, ձկնորսությամբ և հավաքչությամբ։ Գյուղատնտեսական մշակույթները տարածաշրջանում զարգացան մոտ 3000 տարի առաջ։ 1000-ից 1500 թվականներն Միսիսիպյան և Օնոտա մշակույթները կառուցեցին տարածաշրջանում բնակավայրեր, ներառյալ պաշտպանված գյուղեր Վիսկոնսինի հարավարևելքում ։ Օնոտան հնարավոչ է ժամանակայից Այովա և Վինեբագո ցեղերի նախնիներն են, որոնք ապրում են Վիսկոնսինում ։ Մյուս բնիկ ժողովուրդներից էին, որոնք ապրել են Վիսկոսինում երբ եվրոպացիները առաջին անգամ մուտք գործեցին տարածաշրջան, Օջիբվե, Սաուկ, Ֆոքս, Կիկապու և Պոտավատոմի ցեղերն են, որոնք բնակություն են հաստատել Վիսկոնսինում 1500-ից 1700 թվականներին ։
Եվրոպական բնակավայրեր
Ամենայն հավանականությամբ առաջին եվրոպացին, ով մուտք է գործել Վիսկոնսինի ներկայիս տարածք ճանապարհորդ Ժան Նիկոլետն է։ Նա նավակով Ջորջիան Բեյից հասել է Մեծ Լճերին 1634 թվականին ։ Պիեր Ռադիսոնը և Մեդար դես Գրոսեյլը այցելել են տարածաշրջան 1654-1666 թվականներին և որտեղ նրանք առևտրով են զբաղվել տեղաբնիկ ամերիկացիների հետ ։ Ֆրանսիացիները ինչպիսին Նիկոլա Պարրոտն `, շարունակեցին զբաղվել կենդանիների մորթու առևտրով Վիսկոնսինում 17-րդ և 18-րդ դարերի ընթացքում, սակայն ֆրանսիացիները բնակավայրեր չհիմնեցին Վիսկոնսինում, քանի որ 1763 թվականին Ֆրանս-հնդկական պատերազմից հետո Բրիտանական կայսրությունը հաղթեց տարածաշրջանի նկատմամբ վերահսկողությունը։ Չնայած դրան, ֆրանսիացի առևտրականները շարունակեցին աշխատել տարածաշրջանում պատերազմից հետո ։
Վիսկոնսինն անցավ բրիտանացիների վերահսկողության տակ Ֆրանս-հնդկական պատերազմից հետո, 1763 թվականին։ Ֆրանսիացիների նման բրիտանացիները նույնպես հետաքրքրված էին մորթու առևտրով։