cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յարոսլավա Մագուչիխ
Կարիերա
2018 թվականին 1.94 մետր արդյունքով Մագուչիխը հռչակվեց Եվրոպայի Մ18 առաջնության չեմպիոն՝ 10 սանտիմետրով առաչ անցնելով փոխչեմպիոնից, և սահմանեց նոր ռեկորդ ։ Հոկտեմբեր ամսին նա ճանաչվել է Բուենոս Այրեսում կայացած Երիտասարդական խաղերի չեմպիոն։ Օլիմպիական հաջողությունից մեկ ամիս անց նա բարելավեց իր մինչ այդ ունեցած լավագույն արդյունքը։
2019 թվականին Յարոսլավան դարձել է Դոհայում կայացած «Դայմոնդ Լիգա»-ի չեմպիոն։ Այսպիսով նա դարձել է պատմության մեջ ամենաերիտասարդ մարզիկը, որը ճանաչվել է «Դայմոնդ Լիգա»-ի չեմպիոն (17 տարեկան, 226 օրական) ։ Սեպտեմբերին Դոհա քաղաքում Յարոսլավան մասնակցել է Աշխարհի երիտասարդական առաջնությանը և 2.04 մետր արդյունքով հռչակվել է փոխչեմպիոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրներ
Ashes
«Ashes», կանադացի երգչուհի Սելին Դիոնի երգը, որը նաև «Դեդփուլ 2» ֆիլմի սաունդթրեքն է։ Թողարկումը կայացել է 2018 թվականի մայիսի 3-ին։ Երաժշտական տեսահոլովակում մասնակցություն է ունեցել Դեդփուլը, որն անմիջապես դարձել է վարակիչ ։ Դևիդ Լիթչը, որը հանդես է եկել թե ֆիլմի, թե երաժշտական տեսահոլովակի ռեժիսոր։ Երգը հանդես է գալիս որպես սյուժեի մի մասը և ֆիլմի թեմա, որը զուտ զվարճալի երաժշտական տեսահոլովակ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սելին Դիոնի երգեր
Կորտեմիլիա
Կորտեմիլիա  (իտալ․՝Cortemilia)՝ կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2517 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 104 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 24 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12074։ Հեռախոսային կոդ՝ 0173։
Կորտեմիլիան սահմանակից է Բերգոլո, Բոսիա, Կաստինո, Պեռլետո, Պեցոլո Վալե Ուցոնե, Սերոլե և Տոռե Բորմիդա համայնքներին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Քրիսոլո
Քրիսոլո (իտալ․՝Crissolo) կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 195 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 4 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 48 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0175։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Իոան Կրեստիտլը։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ցենթինգ
Ցենթինգ (Zenting), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիայում։
Ենթարկվում է Ստորին Բավարիայի ղեկավարությանը։ Մտնում է Ֆրայունգ Գրաֆենաու շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 1157 մարդ (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով) ։ Զբաղեցնում է 21,74 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 2 72 152:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Մոնտրոյ Բելե
Մոնտրոյ Բելե (Château de Montreuil-Bellay), միջնադարյան ամրոց Ֆրանսիայում, Լուարի հովտում, Մոնտրոյ Բելե կոմունայում, որը կազմում է Մեն և Լուար դեպարտամենտի մի մասը։ Ամրոցը կառուցված է բլրի վրա, Տուե գետի մոտ։ Կառույցն ընդգրկված է Ֆրանսիայի Մշակույթի նախարարության պատմական հուշարձանների ցանկում ։
Պատմություն
Կառուցվել է XI դարում Ֆուլկ III Ներոյի՝ Անժուի կոմսի կողմից։ Ֆուլկ Ներոն զիջում է ամրոցը իր վասալ Դյու Բելեին, որի պատվին կոչվում է այն։ 1148 թվականին ամրոցը ենթարկվել է երկար պաշարման, որը տևել է երեք տարի, և այդ ընթացքում մասամբ ավերվել է։ Ստորգետնյա սրահները հնում կապված են եղել Լա Մոտ Բուրբոն ամրոցի հետ։
XIV դարում ամրոցը զգալիորեն ընդլայնվել է՝ համալրվելով 13 պաշտպանական աշտարակներով, ինչպես նաև երկարեցվել է պարիսպը, որը հասել է 650 մետրի։ Ամրոցի հիմնական մուտքը գրեթե անհասանելի էր, կար բարբական (պաշտպանական կառույց) և վերամբարձ կամուրջ, ինչպես նաև մուտքը շրջապատված էր երկու ծավալուն շրջանաձև աշտարակներով։
XV դարում Մոնտրոյ Բելեի ամրոցը վերակառուցվել է Վերածննդի ոճով։ Վերանորոգված ամրոցը ստանում է «Château-Neuf»՝ «նոր ամրոց» անվանումը և ընդլայնվում նոր դահլիճներով։
XVI դարի կեսերին Հուգենոտյան պատերազմների արդյունքում Մոնտրոյ Բելե քաղաքը այրվել է և ավերվել, բայց ամրոցը մնացել է կանգուն, զենք և զինամթերք մատակարարելով ինչպես կաթոլիկներին, այնպես էլ բողոքականներին։
ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ ամրոցը գրավվել էր հեղափոխականների կողմից և վերածվել է կանանց բանտի (արքայական իշխանության կողմնակիցների)։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում ամրոցը ծառայել է որպես հիվանդանոց։
Ուլյաստրել
Ուլյաստրել (Ullastrell), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Բարսելոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը մտնում է Վալես Օկսիդենտալ շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը կազմում է 7,2կմ2։ Բնակչությունը 1892 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Մաթյո Ամալրիկ
Մաթյո Ամալրիկ (Mathieu Amalric, ), ֆրանսիացի դերասան, կինոռեժիսոր և սցենարիստ։ Որպես լավագույն դերասան՝ Սեզարի կրկնակի մրցանակակիր (2004 և 2007 թվականներ)։ Առավել հայտնի է հետևյալ ֆիլմերում. «Մեծահոգի Քվանթը», «Պետության համար առաջին թշնամին. Լեգենդ», «Մյունխեն», «Սկաֆանդր և փողկապ», «Մորթով Վեներան». Կաննի կինոփառատոնի մրցանակակիր «Տուրնե» ֆիլմի բեմադրման համար։
Կենսագրություն
Փոքր հասակում ապրել է Վաշինգտոնում, որտեղ նրա հայրը 1970-1973 թվականներին ուղարկվել է, որպես օտար լրագրող։ Ապա 1973-1977 թվականներին տեղափոխվել են Մոսկվա։ 2010 թվականի հոկտեմբերի 26-ին՝ Մաթյոն հայտնվել է Մոսկվայի մամուլի ասուլիսում։
Երիտասարդ տարիքում հետաքրքրվել է գրականությամբ և արևելյան պարերով։ Իր առաջին «Լուսնի ֆավորիտները» ֆիլմում մասնակցեց պատահականորեն, դրանում նա դարձավ Օտար Իոսելիանիի ընտանիքի ընկերը։ Առաջին դերից հետո նա սկսում է երազել միայն ֆիլմիերի մասին և փորձում է ընդունվել IDHEC կինոդպրոց։ Ընդունվելուց անհաջողություն կրեց ներկայացնելով իր նկարահանած 8 րոպեանոց կարճամետրաժ կինոժապավենը, բայց չդադարեց զբաղվել ռեժիսորությամբ։ Պատահական ստացվում է ընդունվել աշխատանքի, որպես խոհարար հայտնի կինոընկերության պրոդյուսոր՝ Պալո Բրանկոի մոտ - «Gemini Films»: Շուտով նա դարձավ մի քանի ռեժիսորների օգնական, և սկսեց նկարահանվել կարճ դերերում։ 90-ականների սկզբին նկարահանեց կարճամետրաժ ժապավեն, որը այդպես էլ հայտնի չդարձավ։ Փոխարենը ծանոթացավ հայտնի ռեժիսոր Արոն Դեպլեշենի հետ։ 1995 թվականին ստանում է իր առաջին խոշոր դեր՝ «Ժամապահը» ֆիլմում։
Չնայած դերասանական հանրաճանաչությանը նա չի թողնում ռեժիսորությունը և հենց այդ տարի նկարահանում է իր առաջին լիամետրաժ «Կեր քո ապուրը» ֆիլմում։ Հետո իր կարիերայում շարունակում է նկարահանվել քիչ հայտնի ֆիլմերի շատում, իսկ 2001 թվականին որպես ռեժիսոր նկարահանեց կնոջը՝ հայտնի դերասանուհի Ժաննա Բալիարին «Ուիմբլդոն» ֆիլմում։ Սցենարը գրել է Պասկալ Ֆերրանի հետ միասին։ Ֆրանսիացի քննադատները բավականին բարձր են գնահատել նրա երկու աշխատանքները։
2010 թվականին Մաթյոն որպես ռեժիսոր ներկայացրեց իր նոր «Տուրնե» ֆիլմը, որի համար հետագայում պարգևատրվեց Կանում որպես լավագույն ռեժիսոր։
2012 թվականին նկարահանվել է «Ջիմմի Պիկար» ֆիլմում, այդ դերի համար նա պարգևատրվել է Կանի փառատոնի մրցանակով։ 2013 թվականին նկարահանվել է Ռոման Պոլանսկիյի «Մորթիյով Վեներան» ֆիլմում, որտեղ վերջին պահին ստացել է Լուի Գարրելի գլխավոր դերը։
Անձնական կյանք
Ամուսկանցած է եղել Ժաննա Բալիբարի հետ (բաժանվել են 2000-ական թվականների սկզբին)։ Երեխաներ.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1965 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի ֆրանսիացի դերասաններ Կատեգորիա:Սցենարիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Արթուր Առուշանյան
Արթուր Առուշանյան, հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Կենսագրություն
Արթուր Առուշանյանը ծնվել է 1969 թ. հոկտեմբերի 1-ին Շուշիի շրջանի Քարինտակ գյուղում։ Ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը։ Այնուհետև ուսումը շարունակել է Երևանի գյուղատնտեսական ինստիտուտի անասնաբուժական ֆակուլտետում։ Մեկ տարի ծառայել է Խորհրդային բանակում, Ուկրաինայում։ Զորացրվելուց հետո աշխատել է Շուշիում որպես լաբորանտ։ Շարժման սկզբից կամավորագրվել է գյուղի ինքնապաշտպանական ջոկատում, ապա տեղափոխվել է Շուշիի գունդ։ Ակտիվորեն մասնակցել է Քարինտակի, Շուշիի, Լաչինի, Հադրութի, Մարտակերտի մարտական գործողություններին։ Մահացել է 1994 թ. հոկտեմբերի 29-ին Քարինտակում։ Հետմահու պարգևատրվել է ԼՂՀ «Արիության համար» և «Շուշիի ազատագրման համար» մեդալներով։ Ամուսնացած չէր։ Հանգչում է գյուղի գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 1 ծնունդներ Կատեգորիա:1969 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 29 մահեր Կատեգորիա:1994 մահեր Կատեգորիա:Քարին տակ գյուղում ծնվածներ
Հիզեր Ուիլսոն
Հիզեր Ուիլսոն (Heather Ann Wilson, ), ամերիկացի քաղաքական գործիչ։
Կենսագրություն
Ավարտել է ԱՄՆ-ի ռազմաօդային ուժերի ակադեմիան (1982), Օքսֆորդի համալսարանում պաշտպանել Է «Միջազգային իրավունքը և ուժի կիրառումը ազգային-ազատագրական շարժումներով» (International Law and the Use of Force by National Liberation Movements) թեզը, որի համար արժանացել է Փոլ Ռեյթերի (1988) մրցանակին։ ԱՄՆ Ազգային անվտանգության խորհրդի Եվրոպայում պաշտպանական քաղաքականության և սպառազինությունների վերահսկման բաժնի տնօրեն։ 1991 թվականին, հեռանալով պետական ծառայությունից, հիմնադրել է Keystone International ընկերությունը՝ ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի միջև գործարար գործընկերության զարգացման գծով։
1998 թվականին ընտրվել է ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատ Նյու Մեքսիկոյի նահանգի 1-ին շրջանից, վերընտրվել 2000, 2004 և 2006 թվականներին։ 2008 թվականին հրաժարվեց 5-րդ ժամկետով վերընտրվելուց և հայտարարեց թոշակի անցնող սենատոր Փիթ Դոմենիչիի տեղի համար Սենատի ընտրություններին մասնակցելու մասին, սակայն Հանրապետական փրայմերիզը տանուլ տվեց 2-րդ շրջանը ներկայացնող կոնգրեսական Սթիվ Փիրսին։
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Անաստասիևկա)
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Церковь Покрова Пресвятой Богородицы), ուղղափառ եկեղեցի Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Մատվեևո-Կուրգանսկի շրջանի Անաստասիևկա գյուղում։ Ենթարկվում է Ռուս Ուղղափառ եկեղեցու Ռոստովի և Նովոչերկասկի թեմի Մատվեևո-Կուրգանսկի գործակալությանը։
Հիզեր Ուիլսոն
Կենսագրություն
2017 թվականի հունվարի 23-ին ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը հայտարարել էր Ուիլսոնին ռազմաօդային ուժերի նախարարի պաշտոնում առաջադրելու մտադրության մասին ։ Մայիսի 8-ին ԱՄՆ Սենատը 76 կողմ, 22 դեմ ձայների հարաբերակցությամբ հաստատել է այն ։ 2017 թվականի մայիսի 16-ին երդվել է որպես ՌՕՈՒ նախարար (քարտուղար) ։ 2019 թվականի մարտին հայտնի դարձավ, որ նա 2019 թվականի մայիսի 31-ին կհեռանա զբաղեցրած պաշտոնից ՝ Էլ Պասոյում Տեխասի համալսարանը ղեկավարելու համար։
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Անաստասիևկա)
Հասցեն՝ Ռուսաստան, Ռոստովի մարզ, Մատվեևո-Կուրգանսկի շրջան, գյուղ Անաստասիևկա, Հոկտեմբերյան փողոց։
Հիզեր Ուիլսոն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ռազմաօդային ուժերի սպաներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի կին քաղաքական գործիչներ
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Անաստասիևկա)
Պատմություն
1818 թվականից Անաստասիևկա գյուղում գոյություն ուներ աղոթքի փայտե տուն, որն օծված էր հանուն Սուրբ Աստվածածնի։
1823 թվականին 1812 թվականի Հայրենական պատերազմի մասնակից, գեներալ-լեյտենանտ Ադրիան Կարպովիչ Դենիսովի միջոցներով նրա հատկացրած հողակտորի վրա սկսվեց զանգակատնով և քարե ցանկապատով քարե եկեղեցու շինարարությունը, որն օծվել էր հանուն Սուրբ Աստուածածնի։ Եկեղեցին կառուցվեց 1824 թվականին Ռոստովի մարզի Մատվեևո-Կուրգանսկի շրջանի Անաստասիևկա գյուղում։
1937 թվականին եկեղեցու շենքն ու հողամասը առգրավվել են հօգուտ պետության։ Երկար տարիներ տաճարում չեն իրականացվել ծիսակատարություններ։ Եկեղեցին սկզբում օգտագործվել է որպես գյուղի ակումբ, ապա որպես մարզադահլիճ ։
1999 թվականին վանքը վերանորոգվեց ու վերականգնվեց։ Այդ նույն ժամանակվանից էլ այնտեղ սկսեցին պարբերաբար իրականացվել ծիսակատարություններ։
2009 թվականին տաճարի համար ձեռք են բերվել եկեղեցական իրեր, սրբապատկերներ։ Տաճարի շենքում տեղադրվեցին մետաղապլաստե պատուհաններ։
2014 թվականին տաճարի մեծ մասը վերանորոգել է «Հայրենիք» կոլտնտեսությունը՝ տնօրեն Սերգեյ Ջավլախի և Անաստասիևկա գյուղի բնակիչների ուժերով։ Եկեղեցին ունի երկնագույն ներկված գմբեթներ, մետաղյա ներդիրներով աղյուսե դարպաս։
2015 թվականի նոյեմբերի 1-ին Դոնի մետրոպոլիայի ղեկավար, Ռոստովի և Նովոչերկասկի մետրոպոլիտ Մերկուրին կատարել է վերականգնված Ռոստովի մարզի Մատվեևո-Կուրգանսկի շրջանի Անաստասիևկա գյուղի Սուրբ Աստվածածին տաճարի Մեծ օծում և աստվածային ժամերգություն։ Ի հիշատակ Մեծ օծման՝ մետրոպոլիտը ծխին նվիրաբերել է Սուրբ Աստվածածնի դոնյան սրբապատկերը։
Հոգևորականներ
Անաստասիևկա գյուղի Սուրբ Աստվածածին տաճարի վանահայրն է  քահանա Սերգի Միտասովը։
Հղումներ
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի եկեղեցիներ Կատեգորիա:1823 հիմնադրումներ
Լուցկի հայկական եկեղեցի
Լուցկի հայկական եկեղեցի, հայկական եկեղեցի, որը գտնվել է Ուկրաինայի Լուցկ քաղաքում, Գալշկի  Գուլեվիչովնի  փողոցում, որի տեղում Խորհրդային ժամանակաշրջանում կառուցվել են տասներկու բնակելի տներ։ Եկեղեցին 16-րդ դարում կառուցել էին Լուցկի հայերը։
Բնակության սկիզբ
Առաջին հայկական  բնակավայրերը  Լուցկում  առաջացել  են  13-րդ դարում։  Այդ  ժամանակ   հայկական  թաղամասում  կար  300  տուն։  XIV դարում  հայական  համայնքն  արդեն  բավականին  մեծ  էր։  Կաթողիկոս  Թեոդորոս  II- ի  ուղերձում  1388  թվականին  Lուցկի  համայնքը  նշվում  է  երրորդ  տեղում  Կամենեցկից  և  Լվովից  հետո ։  Հայերը  եղել  են  վարպետներ  քարե  գործերում,  դրա  համարել  գոյություն  ունի  տեսակետ,  որ  նրանք  մասնակցել  են  Լուցկի  բոլոր  քարե  տների  և  ամրոցների  շինարարությանը։
Ծաղկում
1427 թվականին քաղաքի  հարավային  կողմի   հայկական  թաղամասում  կառուցվել  է  եկեղեցի։ 1429  թվականին  հայ  եպիսկոպոսը  եղել  է  այն  պատվիրակության  կազմում,  որը  հանդիպել  է քաղաքի  հյուրերին`  եվրոպական  կոնգրեսի  միապետերին։  1432  թվականին  Արքա  Յագաիլոն  արտոնություն  է  շնորհում  Լուցկի  հայերին,  որտեղ  հաստատում  է  նրանց  իրավունքները։  Ավելի  ուշ  1445  թվականին մեծ  իշխանության  միապետ Սվիդրիգայլոն,  որի  նստավայրը  եղել  է  ամրոցում,  հայկական  եկեղեցուն  նվիրել  է  Ցեպերիվ  գյուղը։ Միջազգային  առևտրի  ծաղկման  շրջանում  Լուցկի  հայերը  ակտիվորեն  ներգրավված  էին  այդ  գործին։  Նրանք  ծանրակշիռ  դեր  են  խաղացել  քաղաքի  արևելյան  ուղղությամբ  առևտրային  հարաբերություններում։  Քաղաքի  հարուստ  բնակիչների  շարքում  մեծ  թիվ  են  կազմել  հայերը։  Նրանք  մեծ  ներդրում  են  ունեցել  Լուցկի  մշակույթում  կողք  կողքի  այլ  ազգերի  հետ,  ովքեր  այդ  ժամանակ  ապրում  էին  քաղաքում`  հրեաներ,  թաթարներ,  գերմանացիներ ։
Համայնքի անկում
18-րդ դարում  Լուցկի  հայ  համայնքի  կյանքը  բնութագրվում  է  որոշակի  նվազմամբ։  Դարասկզբում  քաղաքում  ապրում  էին  ընդամենը  տասնմեկ  ընտանիք։  Համայնքի  անկումը  պայմանավորված  է  թագավորության  անկման  հետ։ 1820  թվականին  քաղաքում,  հավանաբար,  հայեր  չէին  մնացել  և  դրա  պատճառով  Ս. Ստեփանոսի մատուռը  վերածվել  է  զինվորական  պահեստի։ Սակայն  1845  թվականին  համաքաղաքային  հրդեհից  պահեստը  այրվեց։ Այդ  ժամանակից  ի  վեր  հին  հայկական  տաճարի  ավերակները  համարվում  են  մասնավոր  կամ  քաղաքային  սեփականություն։  Տաճարը  այդպես  ավերակների  վերածված մնացել  է  մինչև  1850  թվականը։
Այսօրվա կարգավիճակ
Այսօր հայկական  այդ  հնագույն  տաճարը  օգտագործվում  է  որպես  բնակելի  տուն։  2000  թվականին  կառուցվել  է  երկհարկանի  շինություն,  որը  վատթարացրել  է  ընդհանուր  ճարտարապետությունը։  Դարասկզբում  տեղի  է  ունեցել հայ  համայնքի  հերթական  վերածնունդը։  Քաղաքում  գործում  է  հայկական  մշակույթի  պատվիրակություն  Խաչիկ  Դանիելյանի  գլխավորությամբ։  Գործում  է  կիրակնօրյա  դպրոց,  որտեղ  դասավանդվում  է հայոց  լեզու,  հայոց  պատմություն և մշակույթ։ Պատվիրակության  կազմում  ընդգրկված  է  150  անդամ։ Հայ  համայնքի  անունից  նամակներ  են  հղվում  վերականգնելու  համար  Պաշա  Սավելեվի  փողոցի  պատմական  անունը`  Հայկական  փողոց,  որտեղ  գտնվում  է  հնագույն  կառույցը։  Սակայն  2007  թվականին փողոցը  անվանեցին  Գալշկա  Գուլեվիչիվի  անունով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ուկրաինայի հայկական եկեղեցիներ
Արմեն Առուշանյան (ազատամարտիկ)
Արմեն Ռաֆայելի Առուշանյան (12 հունիսի, 1964, Ստեփանակերտ - 10 հոկտեմբերի, 1993, Ջաբրայիլ), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Կենսագրություն
Արմեն Առուշանյանը ծնվել է 1964 թ. հունիսի 12-ին Ստեփանակերտ քաղաքում։ Թիվ 7 միջնակարգ դպրոցում 8-րդ դասարանն ավարտելուց հետո, ուսումը շարունակել է թիվ 21 միջնակարգ պրոֆտեխուսումարանում, այնուհետև ծառայել Խորհրդային բանակում։ 1988 թ. Արցախյան շարժման ակտիվ մասնակիցներից էր։ Մասնակցել է Կրկժանի, Աղդամի, Մարտակերտի, Հադրութի շրջաններում ծավալված պաշտպանական ու ազատագրական մի շարք մարտերի։ Զոհվել է 1993 թ. հոկտեմբերի 10-ին Ջաբրայիլի շրջանում։ Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ Արիության մեդալով։ Ամուսնացած էր, ունի մեկ երեխա։ Հանգչում է Ստեփանակերտի քաղաքային գերեզմանատանը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Հունիսի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:1964 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 10 մահեր Կատեգորիա:1993 մահեր Կատեգորիա:Ստեփանակերտ քաղաքում ծնվածներ
Գլխավոր շտաբի շենք (Մոսկվա)
Ռուսաստանի Դաշնության Զինված ուժերի գլխավոր շտաբի շենք, վարչական շենք, որը գտնվում է Մոսկվա քաղաքի Կենտրոնական վարչական շրջանում։ Հասցեն` Արբատ շրջան, Զնամենկա փողոց, տուն 14/1։
Կառուցվել է 1979-1987 թվականներին։ Ճարտարապետներն են Միխայիլ Պոսոխինը (Մոսկվայի գլխավոր ճարտարապետը 1960-1982 թվականներին), Յ. Վ. Պոպովը, Ն. Գ. Մինաևը։ Ինժեներներն են Ս. Յ. Շկոլնիկովը, Վ. Ս. Նիկոլաևը ։
Պատմություն
Գլխավոր շտաբի շենքի բակում գտնվում է մետրոպոլիտենի Արբատսկո-Պոկրովսկայա գծի «Արբատսկայա» կայարանի վերգետնյա նախասրահը։ Գլխավոր շտաբի շինարարության ժամանակ կառուցվել են նոր ելքեր նախասրահից շենքի միջով դեպի Վոզդվիժենկա, իսկ հները, դեպի Արբատսկայա հրապարակ, փակվել են։
Ճարտարապետություն
Գլխավոր շտաբի շենքը զբաղեցնում է մի ամբողջ թաղամաս։ Նրա ճակատներից մեկն ուղղված է Արբատսկայա հրապարակին ։ Շենքն ունի ութ հարկ։ Պատերը հարդարված են մարմարով, ուրալյան օձաքարով և գրանիտով։ Ճակատներն ունեն հորիզոնական և ուղղահայաց մասնատում։ Ճարտարապետական ոճն ընդհանուր առմամբ բնորոշ է 1960-1970-ական թվականների խորհրդային վարչական շենքերին, բայց, միևնույն ժամանակ, պորտալների ձևավորման մեջ և շինությունը պսակող մասի պատկերում առկա են պոստմոդեռնիզմի առանձին հատկանիշներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:1987 հիմնադրումներ
Հաղորդակից անոթներ
Հաղորդակից անոթներ, ստորին մասում միմյանց միացված անոթներ։ Միևնույն հեղուկով լցված հաղորդակից անոթում հեղուկի մակարդակները հավասար են լինում՝ անկախ անոթների ձևից, եթե մազական երևույթներն արհամարհելի են։ Այս հանգամանքի վրա է հիմնված հեղուկային մանոմետրի կառուցվածքը։ Տարբեր հեղուկների դեպքում հաղորդակից անոթներում այդ հեղուկների բարձրությունները հակադարձ համեմատական են։Հաղորդակից անոթներում համասեռ հեղուկի ազատ մակերևույթները գտնվում են նույն մակարդակի վրա։Հաղորդակից անոթներում համասեռ հեղուկի ազատ մակերևույթները գտնվում են նույն մակարդակի վրա։
Կատեգորիա:Ֆիզիկա Կատեգորիա:Ջրաբանություն
Գառնիկ Առուշանյան
Գառնիկ Առուշանյան (6 հոկտեմբերի, 1965, Բալուջա, Ասկերանի շրջան - 11 հոկտեմբերի, 1998, Սյունիքի մարզ), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Կենսագրություն
Գառնիկ Առուշանյանը ծնվել է 1965 թ. հոկտեմբերի 6-ին Ասկերանի շրջանի Բալուջա գյուղում։ Ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը։ 1984-86 թթ. ծառայել է Խորհրդային բանակում Պետրոպավլովսկ քաղաքում։ Զորացրվելուց հետո աշխատել է Ստեփանակերտի կոշկի ֆաբրիկայում, այնուհետև՝ Ստեփանակերտի ավտոճանապարհաշինարարական վարչությունում՝ որպես տրակտորիստ։ Ակտիվորեն մասնակցել է հայրենի գյուղի պաշտպանությանը։ 1992 թ. կամավորագրվել է ինժեներական վաշտում։ Մահացել է 1998 թ. դեկտեմբերի 11-ին Գորիսի ճանապարհին ավտովթարից։ Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ Արիության մեդալով։ Ամուսնացած էր, ունի երկու երեխա։ Հանգչում է հայրենի գյուղի գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 6 ծնունդներ Կատեգորիա:1965 ծնունդներ Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 11 մահեր Կատեգորիա:1998 մահեր Կատեգորիա:Բալուջա գյուղում ծնվածներ
Մայա Ֆիեստադ
Կերստին Մարիա (Մայա) Ֆիեստադ (Kerstin Maria (Maja) Fjæstad, ), շվեդ նկարչուհի։
Կենսագրություն
Մայա Ֆիեստադը ծնվել է 1873 թվականին, Հյորբոյուում, եկեղեցու հովիվ Լարս Հալենի և Սոֆյա Բենեդիկտայի ընտանիքում։ Ծնողները վաղ տարիքից նկատել են դստեր հետաքրքրությունը նկարչության հանդեպ։ Սովորել է Լանդսկրունայի գեղանկարչական դպրոցում, այնուհետև՝ Նկարիչների ասոցիացիայի դպրոցում (Konstnärsförbundets skola):
Ամուսնու՝ Գուստավ Ֆիեստադի, քանդակագործ Քրիստիան Էրիկսոնի հետ Արվիկայում հիմնադրել են Rackengruppen նկարիչների խումբը, որը հետագայում դարձել է ստեղծագործ նկարիչների կենտրոն։ Մայայի առաջին պատվերը բարձ էր Կիրունայում գտնվող շվեդ երկրաբան և քիմիկոս Հյալմար Լունդբոհմի առանձնատան համար։ 1897 թվականին Մայան իր աշխատանքներն է ներկայացրել Նկարիչների միության (Konstnärsförbundet) ցուցադրություններում։ Առանձնակի հաջողություններ ուներ դիմապատկերների ստեղծման գործում, սակայն հիմնականում աշխատել է տեքստիլային գործվածքի հետ՝ մանածագործություն, ասեղնագործություն, տպագրություն։ Վերջին տարիներին աշխատել է փայտի և լինոլեումի կտրվածքներով։ Ստեղծել է վերացական, հաճախ համարձակ ոճերով բնական մոտիվներ։ Հայտնի են նրա ծաղիկների մոտիվները, այդ թվում ՝ "Björkhänge":
1922 թվականին գործընկերների հետ միասին հիմնել են արվեստանոց (Arvika Konsthantverk), որն ուներ իր խանութը, որտեղ և ներկայացված էին Մայայի աշխատանքները։ 1924 թվականից ի վեր այն Շվեդիայի տեղական արհեստների ամենահին մասնագիտացված խանութն է։ Մայա Ֆիեստադի աշխատանքները ներկայացված են Շվեդիայի ազգային թանգարանում] և Ստոկհոլմում գտնվող Հյուսիսային թանգարանում ։
1898 թվականի հուլիսի 15-ին Մայան ամուսնացել է նկարիչ և դիզայներ Գուստաֆ Ֆիեստադի հետ Վասբիի եկեղեցում։ Զույգն ունեցել է չորս երեխա։
Մայան եղել է Ստոկհոլմի թագավորական օպերայում գտնվող Ջեննի Լինդի կիսանդրու մոդելը։
Մայա Ֆիեստադը մահացել է 1961 թվականին Արվիկայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ նկարչուհիներ Կատեգորիա:Շվեդ արվեստագետներ
Ապոլոնիա
Ապոլոնիա Իլիրիական (Ἀπολλωνία), հին հունական խոշոր նավահանգիստ Իլլիրիայում, որը հիմնվել է մ.թ.ա. 588 թվականին Կորինթոսից և Կերկիրայից եկած գաղթականների կողմից՝ իլլիրիական տավլանտիև ցեղի  երկրում՝ Վյոսա գետի աջ ափին նրա՝ Ադրիատիկ ծովը թափվելուց 10 կմ-ի վրա։ Տեղակայված լինելով Էգնատիական ճանապարհի (Via Egnatia) արևմտյան վերջավորությունում, այն միաժամանակ և′ ամրոց էր, և′ առևտրային քաղաք։ Արիստոտելը նրան բերում էր որպես օլիգարխիկ ռեժիմի օրինակ. հույն նորաբնակների ժառանգները պահում էին իրենց ձեռքում գաղութների կառավարումը, որոնք բնակեցված էին մեծ մասամբ իլլիրացիներով։ Ապոլոնիան հատում էր իր սեփական մետաղադրամը և արտերկրում վաճառում էր իլլիրական ստրուկներին։ Անտիկ ժամանակաշրջանի ավարտին Ապոլոնիան դատարկվել է տարածքի ճահճացման պատճառով, իսկ բնակիչները տեղափոխվել են հարևան Վլյորա քաղաք։ Քրիստոնեության առաջին դարերում քաղաքը եղել է համանուն թեմի կենտրոնը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, երբ Ալբանիան նվաճվեց ավստրիացիների կողմից, սկսվեցին առաջին հնագիտական հետազոտությունները, պատերազմի ավարտին դրանք շարունակեց Լ. Ռեյի ֆրանսիական արշավախումբը։ Ապոլոնիայի տեղում հայտնաբերվել են մ.թ.ա.VI դարի տաճարի և թատրոնի մնացորդներ, սալահատկված փողոցներ և խճանկարային հատակներ, գտածոների մեծ մասը ցուցադրված է Տիրանայում։
Ապոլոնիայի պատվին է անվանակոչվել 358 Ապոլոնիա աստերոիդը՝ հայտնագործված 1893 թվականին։
Գրականություն
Բլավատսկի Վ. Դ. և Իսլյամի Ս., «Ապոլոնիայի պեղումները և Օրիկան 1958 թ., » «Սովետական հնագիտություն», № 4, 1959։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալբանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ալբանիայի պատմություն Կատեգորիա:Բյուզանդիայի քաղաքներ
Էլիել Սաարինեն
Էրո Սաարինենի հայրը։
Կենսագրություն
Մանկության մի մասը անցկացրել է Սանկտ Պետերբուրգ նահանգի Գատչինայի մոտ գտնվող Շպանկովո գյուղում, որտեղ նրա հայրը՝ Յուխա Սաարինենը, ծառայել է որպես լյութերական ծխական համայնքի ղեկավար։ Սովորել է Գատչինայի պրոգիմնազիայում։ 1893-1897 թվականներին սովորել է Հելսինգֆորսի (Հելսինկի) համալսարանում (գեղանկարչություն) և Պոլիտեխնիկական ինստիտուտում (ճարտարապետություն)։ 1903-1923 թվականներին ապրել է Հելսինկիի հարևանությամբ գտնվող իր սեփական Վիտրես առանձնատանը՝ ճարտարապետական բյուրոյի իր գործընկերներ Արմաս Լինդգրենի և Գերման Գեզելիուսի հետ։ Սաարինենն ամուսնացել է երկու անգամ, 1904 թվականին երկրորդ անգամ ամուսնացել է Գեզելլիուսի քրոջ՝ Լոյեի հետ։ Այս ամուսնությունից ունեցել է երկու երեխա, աղջիկը՝ Եվա-Լիզան, որդին՝ Էրոն, ով հետագայում դարձավ ամերիկյան ամենահայտնի ճարտարապետը։ 1923 թվականին ընտանիքի հետ արտագաղթել է ԱՄՆ։
Սաարինենի նշանավոր գործը Հելսինկիի կայարանի շենքն է (1904-1914), այլ կառույցներից են՝ ֆիննական տաղավարը, Հելսինկիի Կենտրոնական կայարանը (1904–14) (1900) Փարիզի համաշխարհային ցուցահանդեսում, ստուդիա (1902) Վիտրեսկում (երկուսն էլ՝ Հերման Գեզելիուսի, Արմաս Լինդգրենի հետ), Ազգային թանգարանը (1902) Հելսինկիում։ 1923 թվականից աշխատել է ԱՄՆ-ում, 1937-ից՝ որդու՝ Էրո Սաարինենի հետ (եկեղեցի Միննեապոլիսում, 1950, Միննեսոթա նահանգ)։ Սաարինենի վաղ շրջանի քաղաքաշինական չիրականացված նախագծերը (հատկապես «Մեծ Հելսինգֆորս» նախագիծը, 1915-1918) զգալի ազդեցություն են ունեցել սկանդինավյան երկրների 1940-50-ական թվականներին քաղաքաշինության տեսության ու պրակտիկայի վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆինն ճարտարապետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ ճարտարապետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիզայներներ Կատեգորիա:Վիբորգի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Նաշան
Նաշան (Nachamps), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Սեն Ժան դ՛Անժելի շրջանում։ Մտնում է Տոննե Բուտոն կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17254։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 206 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ժողովածու (3160)
Ժողովածու (3160), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3160 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1633-52 թվականներին [ենթադրաբար] Ներսես գրիչի կողմից Աւգաւր գյուղում (Լոռի)։ Ստացողը եղել է Սարգիս Սանահնեցին։ Գրված է մագաղաթի վրա, որը ունի 22X16 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 289 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ շերտազարդ կտավ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 4բ, 36բ, 176բ, 221ա, 286ա, հետագայի՝ 3բ (1874 թ․), 133ա (1885 թ․), 286բ (1886 թ․), 287ա (1887 թ․) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Ռոման Մատիաշվիլի
Ռոման Մատիաշվիլի, դերասան, ռեժիսոր, Վրաստանի վաստակավոր արտիստ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Վրաստանի Կախեթի շրջանում։ Նախնական կրթություն է ստացել Վրաստանի մայրաքաղաք Թբիլիսիի համար 95 հայկական միջնակարգ դպրոցում։ 1970-1975 թվականներին սովորել է Երևանի Գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետում (Ռ. Ջրբաշյանի ղեկավարությամբ)։ Ավարտական դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Հալածված առաքյալը» (Մակայոնոկ). այն բեմադրվել է Թբիլիսիի Շահումյանի (այժմ` Ադամյանի) անվան հայկական պետական թատրոնում։ Հետագա գործունեությունը շարունակել է նույն թատրոնում, աշխատել որպես դերասան և ռեժիսոր ։
Ստեղծագործական կյանք
1969 թվականից սկսած Մատիաշվիլին սկսել է աշխատել թատրոնում։ Նախ, 1977 թվականին գործունեություն է ծավալել Երևանի Երիտասարդական-փորձարարական թատրոնում, այնուհետև` 1979-1981 թվականներին որպես ռեժիսոր և դերասան է հանդես եկել Կապանի Շիրվանզադեի անվան պետական թատրոնում։ Որպես դերասան և ռեժիսոր Մատիաշվիլին իր գործունեությունը շարունակել է Թբիլիսիի Ադամյանի անվան հայկական պետական թատրոնում, բեմադրելով տարբեր ներկայացումներ և խաղալով մի շարք դերեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի դերասաններ Կատեգորիա:Վրացի ռեժիսորներ
Անձնվեր ծառը (պատմվածք)
Անձնվեր ծառը, Շել Սիլվերսթինի մանկական, պատկերազարդ գիրքը։ Առաջին անգամ հրատարակվել է Harper & Row հրատարակչության կողմից, 1964 թվականին։ Գիրքը Սիլվերսթին գրողի ամենահայտնի ստեղծագործություններից է և թարգմանվել է բազմաթիվ լեզուներով։ Չնայած գրքի ձեռք բերած լայն ճանաչմանը, այն նկարագրվել է որպես «ամենահակասական մանկական գրքերից մեկը» ։ Այդ հակասական մեկնաբանությունները վերաբերում են պատմվածքի գլխավոր հերոսների (տղայի և ծառի) հարաբերություններին, արդյո՞ք դրանք պետք է համարվեն դրական (ծառը տղային անշահախնդիր սեր է տալիս), թե՞ բացասական (տղան շահագործում է ծառի անձնվիրությունը) ։ Ամերիկյան կրթական չափորոշիչների մասնագետները գիրքը հասցեագրում են մանկապարտեզի տարիքից մինչև երկրորդ դասարանի երեխաներին, սակայն դժվար է պնդել, որ Շել Սիլվերսթինը պատմվածքը բացառապես երեխաներին է հասցեագրել։ Պատմվածքը հայերեն լույս է տեսել 2017 թվականին, «Արևիկ» հրատարակչության կողմից, Լիլիթ Բոյամյանի թարգմանությամբ։
Նախապատմություն
Սիլվերսթինը երկար ժամանակ չէր կարողանում հրատարակիչ գտնել պատմվածքի համար ։ Simon & Schuster հրատարակչության մի խմբագիր մերժեց պատմվածքի ձեռագիրը ասելով, որ այն «չափազանց տխուր է երեխաների համար և չափազանց պարզունակ՝ մեծահասակների համար»  ։ Գրող, մանկագիր Թոմի Անգերան Սիլվերսթինին խորհուրդ տվեց դիմել Ուրսուլա Նորդստրոմին՝ Harper & Row-ի հրատարակչին ։ Harper & Row-ի խմբագիրներից մեկը պատմել է, որ Սիլվերսթինը պատմվածքի հետ մեկտեղ ներկայացրել էր նաև բավական կոպիտ, շտապ արված նկարազարդումներ իր՝ Փլեյբոյ ամսագրին տված ծաղրանկարների ոճով, սակայն հեղինակը հետագայում վերամշակեց նկարները, դրանք դարձնելով «առավել փափուկ և հարթ» ։ Նկարազարդումների վերջնական, սև և սպիտակ տարբերակը, սակայն, դարձյալ նկարագրվում էր որպես «անկանոն...տեսողական մինիմալիզմ» ։ 1964 թվականին լույս տեսավ պատմվածքի առաջին հրատարակությունը՝ 5000-7500 օրինակով ։
Սյուժե
Գիրքը նկարագրում է տղայի և խնձորենու կյանքը, որոնք կապված են իրար հետ ընկերական հարաբերություններով։ Ծառը, որը խորհրդանշում է կնոջ կերպար, շատ «անձնվեր» է, իսկ տղան, ապա՝ պատանին և տարեց տղամարդը, շարունակ շահագործում է ծառի անշահախնդիր սերը։ Չնայած տղան հասակ է առնում պատմվածքի ընթացքում, ծառը նրան ամբողջ կյանքում «տղաս» է կոչում։ Մանկության տարիներին տղան հաճույքով խաղում էր ծառի հետ, մագլցում նրա բնին, ճոճվում ճյուղերից կախված և ուտում նրա խնձորները։ Մեծանալով, սակայն, տղան ավելի ու ավելի քիչ ժամանակ է անցկացնում ծառի հետ և միայն այցելում է նրան այն ժամանակ, երբ իր կյանքի տարբեր փուլերում որևէ նյութական օժանդակության կարիք է ունենում, որը նրան կարող էր տալ ծառը։ Կյանքի յուրաքանչյուր փուլում տղային երջանիկ տեսնելու փափագը ծառին մղում է նրան տալ իր տարբեր մասերը՝ որոնք տղան կարող էր նյութական արժեքների վերածել՝ փողի (խնձոր վաճառելով), տան (օգտագործելով իր ճյուղերը) և նավակի (օգտագործելով իր բունը)։ Եվ յուրաքանչյուր անգամ ինչ որ բան նվիրելիս «ծառը երջանիկ էր»։ Պատմվածքի յուրաքանչյուր դրվագ ավարտվում է այս նախադասությամբ։ Վերջին էջերում թե՛ ծառը և թե՛ տղան զգում են իրենց համապատասխանաբար «նվիրելու» և «խլելու» բնույթի ողջ խայթը։ Երբ ծառից մնացել էր ընդամենը մի կոճղ, նա, գոնե այդժամ, այլևս երջանիկ չէր։ Տղան վերադառնում է, արդեն տարիքն առած, մի անգամ ևս հանդիպելու ծառին և ասում, որ իր միակ ցանկությունը «մի խաղաղ տեղ է, որ նստեմ ու հանգստանամ», որն իրեն կարող էր տալ ծառը։ Այս վերջնական դրվագում էլ՝ «ծառը երջանիկ էր»։
Ճանաչում
Հետաքրքրությունը գրքի նկատմամբ շատ արագ տարածվում էր։ Եկեղեցիներն, օրինակ, պատմվածքը ներկայացնում էին որպես նվիրելու բերկրանքի մասին մի յուրահատուկ առակ ։ 2001 թվականի տվյալներով վաճառվել էր գրքի ավելի քան 5 միլիոն օրինակ, ապահովելով նրա համար 14-րդ հորիզոնականը Publishers Weekly-ի հրապարակած «բոլոր ժամանակների ամենաշատ վաճառված մանկական գրքերի» ցանկում ։ Մինչև 2011 թվականը գրքի ավելի քան 8,5 միլիոն օրինակ էր վաճառվել ։ 1999-2000 թվականներին ամերիկյան «Ազգային կրթական ասոցիացիան» առցանց հարցում անցկացրեց երեխաների շրջանում, որի արդյունքում «Անձնվեր ծառը» 24-րդ տեղը զբաղեցրեց «Լավագույն մանկական գրքերի հարյուրյակում» ։ Նույն ասոցիացիայի 2007 թվականին անցկացրած առցանց հարցախույզի արդյունքում «Ուսուցիչների լավագույն ուսուցողական մանկական գրքերի հարյուրյակում» գիրքը երրորդը ճանաչվեց ։ 2012 թվականին «Դպրոցական գրադարանների ամսագիրը» իր «բոլոր ժամանակների 100 լավագույն պատկերազարդ գրքերի» ցանկում «Անձնվեր ծառին» հատկացրեց 85-րդ հորիզոնականը ։ 2012 թվականին «Scholastic Parent & Child» ամսագրի «մանկական լավագույն հարյուր գրքերի» ցանկում պատմվածքը 9-րդն էր ։ 2013 թվականի տվյալներով «Goodreads»-ի «լավագույն մանկական գրքերի» ցանկում այն երրորդն էր ։ Գիրքը հայերեն լույս է տեսել 2017 թվականին, Լիլիթ Բոյամյանի թարգմանությամբ, «Արևիկ» հրատարակչության կողմից ։
Կրոնական
Ուրսուլա Նորդստրոմը նշում է, որ գրքի հաջողությունը մասամբ պայմանավորված է «բողոքական նախարարների և կիրակնօրյա դպրոցների ուսուցիչների արձագանքով», որոնց կարծիքով ծառն արտահայտում էր «անշահախնդիր սիրո քրիստոնեական իդեալը» ։
Բնապահպանական
Որոշ մարդիկ կարծում են, որ ծառը խորհրդանշում է Մայր բնությունը, իսկ տղան՝ մարդկությունը։ Ուստիև, գիրքը այլաբանորեն, այսինքն «ինչ չի կարելի անել ձևով» արտահայտում է մարդկային արարածների պարտականությունները շրջապատի կենդանի օրգանիզմների նկատմամբ ։ Գիրքը բազմիցս օգտագործվել է երեխաներին բնապահպանական դաստիարակություն տալու համար ։ Պատմվածքի վերջին պատկերը ներկայացնում է ծառի բնին նստած տղային՝ նա օգտագործել է ծառն ամբողջությամբ և վերջին բանը, որ մնացել է նրանից՝ ծեր մարդու համար նստելու տեղ ծառայելն է։ Մարդը շատ չնչին երախտագիտություն կամ զղջում է զգում, թե ինչպես է նա շահագործել ծառին ։ Ծառի վիճակը պատմվածքի վերջում ցույց է տալիս, թե ինչպես են մարդիկ շարունակ խլում բնությունից ամեն ինչ, մինչև որ չի մնում ոչ գեղեցկություն և ոչ էլ բարիք։
Ընկերասիրական
Որոշ մարդիկ կարծում են, որ ծառի և տղայի հարաբերությունները ընկերասիրության վառ օրինակ են։ Որպես այդպիսին, գիրքը սովորեցնում է երեխաներին, որ «որքան մեծանում եք, այնքան կյանքն աղտոտվում է ժամանակակից կյանքի հետքերից» և որ «ձեր ընկերությունը կտուժի, եթե դուք նրա մասին հոգ չտանեք» ։ Այս մեկնաբանության մասին մի քննադատություն կա, սակայն, որ ծառը չափահաս է պատմության սկզբում և տղան՝ փոքրիկ երեխա, իսկ տարբեր սերունդների միջև ընկերությունը խիստ հազվադեպ է ։
Քննադատություն
1988 թվականին Շել Սիլվերսթինի «Անձնվեր ծառը» արգելվեց Կոլորադոյի հանրային գրադարանում։ Այն պիտակավորվեց որպես «սեքսիստ» և կանանց իրավունքները ոտնահարող, քանի որ ծառը կնոջ կերպար է խորհրդանշում։ Տղան անընդհատ գալիս է ծառի մոտ, որը աստիճանաբար իր ողջ ունեցածը տալիս է տղային՝ իրեն ոչինչ չպահելով, իսկ տղան փոխարենը ոչինչ չի անում աղջիկ-ծառի համար։ Բացի Կոլորադոյի հանրային գրադարանի դեպքից, մի քանի դպրոցներ ևս բողոքեցին գրքի դեմ։ Շատ գրողներ քննադատել են պատմվածքի պատկերած հարաբերությունները։
Ուրիշ գրողներ էլ հակառակ կարծիքին են, պնդելով, որ սխալ է այն ենթադրությունը, թե պատմվածքը ներկայացնում է մայր և որդի հարաբերությունները և որ ծառի՝ տղային շարունակ «մանչուկս» և «տղաս» դիմելը հաստատում է վերջինիս տհասությունը և երեխայական վարքը։ Գրքի քննադատները մատնանշում են այն փաստը, որ տղան երբեք շնորհակալություն չի հայտնում ծառին նրա ընծաների համար ։ Իսկ Harper & Row-ի խմբագիրներից մեկը համարում է, որ գիրքը «սադոմազոխիստական հարաբերությունների մասին է» ։ Մի քոլեջի դասախոս պարզել է, որ գիրքը կարդալով թե՛ իգական և թե՛ արական սեռի ուսանողները խիստ զայրանում են, քանի որ նրանք գտնում են, որ տղան շահագործում է ծառին ։ Ուսումնական նպատակով գործածության համար նա գիրքը համեմատում է Անդրե Դաբասի «Գեր աղջիկը» պատմվածքի հետ, քանի որ նրա բովանդակությունը «Անձնվեր ծառի» ճիշտ հակառակն է ։ Որոշ գրողներ կարծում են, որ ընթերցողը սեփական կյանքի փորձից ելնելով է մեկնաբանում պատմվածքի բովանդակությունը։ Այսինքն, այն անձը, որի մեջ գերակշռում է հոգատար ծնողը, համեմատվում է ծառի հետ։ Նա, ով շահագործվում է ինչ-որ նարցիսիստի կողմից, նույնպես համեմատվում է ծառի հետ։
Էկրանավորումներ
Գոյություն ունեն գրքի մի քանի էկրանավորումներ։ Բացի այդ, «Անձնվեր ծառը» ներշնչանքի աղբյուր է եղել Սփայք Ջոնսի «Ես այստեղ եմ» (2010թ.) ֆիլմի համար, որտեղ ևս անդրադարձ է եղել անձնազոհության թեմային։
Նանտիյե
Նանտիյե (Nantillé), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Սեն Ժան դ՛Անժելի շրջանում։ Մտնում է Սենտ Իլյեր դը Վիլֆրանշ կանտոնի կազմի մեջ։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 348 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Դրապեցոնա
Դրապեցոնա (Δραπετσώνα ), քաղաք Հունաստանում, Աթենքի արևելյան  արվարձան։ Գտնվում է Աթենական հարթավայրում՝ Սարոնիկոս նեղուցի ափին, Պիրեյոսի նավահանգստի դիմաց, Էգալեոյի  ստորոտում, ծովի մակերևույթից 20 մետր բարձրության վրա, Աթենքի կենտրոնից 10 կմ հարավ-արևմուտք, Օմոնիասի հրապարակում և միջազգային «Էլեֆտերիոս Վենիզելոս» օդանավակայանից 28 կմ արևմուտք։ Մտնում է Կերացինիոն-Դրապեցիոնա համայնքի (դիմայի) մեջ, Պիրեյոսի ծայրամասային միավոր է Ատտիկայի ծայրամասում։ Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի՝ բնակչության թիվը հասնում է 13968 հոգու։ Մակերեսը կազմում է 1,725 կմ²։
Գտնվում է Պիրեյոսից հյուսիս-արևմուտք և Էէտիոնեից՝ արևմուտք։ Այստեղ է գտնվում միջանցիկ «G1» նավահանգիստը Դոդոկանեսի համար և միջանցիկ նավահանգիստ «G2»-ը՝ Խիոսայի և Միտիլինի համար։
Արևմուտքից սահմանակից է Պիրեյոսին, հյուսիսից՝ Կերացինիոնին և ։ Քաղաքից 3 կմ հարավ-արևմուտքում գտնվում է Փսիտալեա կղզին։
Einstürzende Neubauten
Einstürzende Neubauten (Այնշթյուըրցենդը Նոյբաութեն, Փլուզված նորակառույցներ), գերմանական ինդուստրիալ ռոք-խումբ է, որը հիմնադրվել է 1980 թվականին Արևմտյան Բեռլինում։ Ներկայում խմբի կազմը հետևյալն է` Բլիքսա Բառգելդ (վոկալիստ, կիթառ, ստեղնաշարայիններ), Ալեքսանդր Հաքե (բաս, բեք-վոկալ), Յոխեն Առբայթ (կիթառ, բեք-վոկալ), Ն. Ու. Ունռուհ (ինքնաշեն գործիքներ, հարվածայիններ, բեք-վոկալ), Ռուդոլֆ Մոզեր (ինքնաշեն գործիքներ, հարվածայիններ, բեք-վոկալ)։
Խումբն առավել հայտնի է երաժշտական գործիքների հետ միասին ինքնաշեն երաժշտական գործիքների (հիմնականում մետաղական թափոններից պատրաստված), շինարարական գործիքների և աղմուկի օգտագործմամբ։ Խմբի վաղ ալբոմներն ունեին շատ կոպիտ հնչողություն` դրանցում Բլիքսան աղաղակում էր մետաղական չխկչխկոցների և դմբդմբոցների խառն աղմուկի ձայնակցությամբ։ Ավելի ուշ խմբի երաժշտությունը դարձավ ավելի «ընդունելի», սակայն շարունակում է պարունակել բազմաթիվ ոչ ավանդական տարրեր։
Վաղ տարիները
1980 թ. ապրիլի 1-ին Բեռլինում կայացավ խմբի առաջին համերգը ։ Այդ պահին խմբի կազմը հետևյալն էր` Բլիքսա Բառգելդ, Ն. Ու. Ունռուհ, Բեաթե Բառթել և Գուդռուն Գութ։ Վերջին երկուսը միացան կանանց Mania D նյու վեյֆ խմբին։ Ալեքսանդր Հաքեն, ով այդ ժամանակ տասնհինգ տարեկան էր, միացավ խմբին և դարձավ դրա երկարամյա անդամը։
1981 թ. խմբին միացավ հարվածային գործիքահար FM Այնհայթը և նրանք ստեղծեցին իրենց առաջին` Kollaps ձայնասկավառակը, որը փանք երաժշտության և արդյունաբերական աղմուկների խառնուրդ էր։ Նրանք արդյունաբերական ձայները ստանում էին ինքնաշեն երաժշտական ու էլեկտրական սարքերի և մետաղական տարբեր թափոնների միջոցով։ 1980-ականներին Այնհայթի մասնակցությամբ համերգների ժամանակ շատ հաճախակի էին մետաղական աղմուկը և բեմի ավերումը։
Խմբի առաջին գերմանական շրջագայության ժամանակ դրան միացավ բասիստ Մարկ Խունգը, ով խմբում մնաց տասնհինգ տարի։
1983 թ. խումբը թողարկեց իր երկրորդ` Zeichnungen des Patienten O. T. ալբոմը ։ Ալբոմի անվանումը հիմնված է ավստրիացի նկարիչ Օսվալդ Չիրթների (Oswald Tschirtner, նույն ինքը` O. T.) պատմության վրա, ով մասնակցել էր Ստալինգրադի ճակատամարտին և խելագարվել էր Ֆրանսիայում ռազմագերիների ճամբար ընկնելուց հետո։ Նա հոգեբուժարան տեղափոխվելուց հետո յուրօրինակ գծանկարներ էր անում։
1985-1989
1985 թ. թողարկված խմբի երրորդ` Halber Mensch ալբոմը որոշ առումով բեկումնային էր խմբի հետագա զարգացման համար։ Երաժշտության կառուցվածքն ավելի թափանցիկ է, իսկ Բլիքսայի տեքստերն ու երգելու ոճը փոփոխություններ են կրել`դառնալով ավելի համակարգված և պոետիկ։
Խումբը մեկնեց Վանկուվեր, որով սկսվեց խմբի երրորդ հյուսիսամերիկյան շրջագայությունը։ Այն ֆինանսավորվել էր Գյոթեի ինստիտուտի կողմից։ Խմբի փորձարարական և իմպրովիզացված ելույթները երբեմն առաջացնում էին բախումներ տեղի օրենսդրության հետ, կամ` ստեղծում էին վտանգավոր պահեր, և համերգները դադարեցվում էին, ինչպես օրինակ Մանհեթենում տեղի ունեցած համերգը, որը դադարեցվեց սկզբից կես ժամ անց` ինքնաշեն հրավառվող սարքի ստեղծած պայթյունավտանգ իրավիճակի պատճառով։
1985 թ. խմբի Ճապոնիա այցի հիման վրա ճապոնացի ռեժիսոր Սոգո Իսյիին 1986 թ. նկարահանեց մեկ ժամանոց Halber Mensch ֆիլմը։ 1987 թվականին թողարկված Fünf auf der nach oben offenen Richterskala և 1989 թվականին թողարկված Haus der Lüge ալբոմները մեծ հաջողության հասան ԱՄՆ-ում և Ճապոնիայում։
1990–1995
1990 թ. արևելագերմանացի բեմադրիչ Հայներ Մյուլլերի «Համլետ-մեքենա» բեմադրության համար խումբը թողարկեց սաունդթրեք ։ Բլիքսայի բեմական կերպարը ևս փոխվեց. եթե առաջ նա բեմ էր ելնում փանք/ինդուստրիալ ոճի շորերով, այժմ նա սկսում է հանդես գալ պիջակով։
1991 թ. թողարկվում է 1984 թվականի Strategien Gegen Architekturen ժողովածուի երկրորդ մասը։
1992 թ. խումբը մասնակցեց Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայի 300-ամյակի կապակցությամբ Էրիխ Վոնդերի կազմակերպած Das Auge des Taifun ցուցաելույթին։
1993 թ. Einstürzende Neubauten խումբը թողարկում է Tabula Rasa ալբոմը, որը հերթական շրջակետն էր խմբի համար` նրանց երաժշտությունը դառնում է ավելի փափուկ և դրանում ավելացվում են էլեկտրոնային ձայները։
1993 թ. նրանց հրավիրել էին Zoo TV Tour համաշխարհային համերգային շրջագայության եվրոպական փուլում U2 խմբին օժանդակ հանդես գալու, սակայն Einstürzende Neubauten խումբը վտարվեց բեմից և շրջագայությունից, այն բանից հետո, երբ խմբի անդամներից մեկը երկաթաձողը շպրտեց սուլող հանդիսատեսի վրա ։
Մարկ Խունգը լքեց խումբը 1994 թվականին` Վեռներ Շվաբի Faustmusik բեմադրության սաունդթրեքի ձայնագրությունից հետո։ 1995 թվականին, Ende Neu ալբոմի թողարկումից շատ չանցած, Բլիքսայի հետ ունեցած տարաձայնությունների պատճառով խումբը լքում է FM Այնհայթը, ով մեծ ներդրում էր ունեցել խմբի երաժշտության և տեքստերի ստեղծման գործում։ Einstürzende Neubauten խմբի վերջին երգը, որի ստեղծմանը մասնակցել է Այնհայթը` Was ist ist երգն էր ։ Ռոլանդ Վոլֆը, ավտոպատահարում մահանալուց ոչ շատ առաջ, նրանց փոխարինեց բասի և ստեղնաշարայինների վրա։
1996–1999
1996 թ. խումբը թողարկեց Ende Neu ալբոմը ։ Դրա անվանումը բառախաղ է խմբի անվանման հետ (Einstürzende Neubauten): Հաքեի այն ժամանակվա կնոջ Մերեթ Բեքերի և Բլիքսայի Stella Maris զուգերգը դարձավ շատ հայտնի և դրա թողարկումից հետո սկսվեց խմբի համաշխարհային շրջագայությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում խմբին միացան Յոխեն Առբայթը և Ռուդոլֆ Մոզերը (երկուսն էլ`  Die Haut խմբից)։
2000–2001
2000 թ. գարնանը խումբը նշում էր իր 20-ամյակը համերգային շրջագայությամբ։ Խմբի ստեղծման տարեդարձին` ապրիլի 1-ին թողարկվեց Silence Is Sexy ալբոմը, ինչին հաջորդեց համաշխարհային շրջագայությունը։ 2001 թվականին թողարկվեց Strategien Gegen Architekturen ժողովածուի երրորդ մասը։ Սկսած 2001 թվականից խմբի ալբոմների և առցանց նախագծերի մեծ մասը ստեղծվում և օժանդակվում է Բլիքսայի կնոջ` Էրին Ժուի կողմից, ով նաև Einstürzende Neubauten խմբի պաշտոնական կայքի խմբագիրն է։
2002–2004
2002 թ. խումբը սկսեց աշխատել նոր ալբոմի վրա առանց որևէ լեյբլից հովանավորվելու։ Որոշվեց ֆինանսավորում հայթայթել խմբի համակիրներից։ 2003 թ. ստեղծվեց Supporter Album No. 1 օժանդակ նախագիծը և Airplane Miniatures մինի-ալբոմը, դրանցով սկսվեց Supporters Project նախագիծը։
2004 թ. ձայնագրվեց Perpetuum Mobile ալբոմը ։ Ալբոմում մեծապես օգտագործվել են օդային հոսքերի ձայներ, իսկ ալբոմի աշխատանքային անվանումն էր` Luftveränderung ("Օդի փոփոխություն"):
2005
2005 թ. խումբը սկսեց Masterhaus շարքը, որը բաղկացած էր ութ մասից` Anarchitektur (2005), Unglaublicher Laerm (2005), Solo Bassfeder (2005), Redux Orchestra versus Einstürzende Neubauten (2006), Kassetten (2006), Klaviermusik(2006), Stimmen Reste (2006), Weingeister (2007):
2006
2006 թ. շարունակվեց աշխատանքը Supporters Project նախագծի և Masterhaus շարքի վրա։
2007-ներկա
Ինչպես Masterhaus շարքը, այնպես էլ Supporters Project նախագիծը (Airplane Miniatures (2003), Grundstück (2005), Alles was irgendwie nützt (2006), Jewels (2006–2007)) ավարտին հասցվեցին։ 2007 թվականին խումբն ունեցավ մի քանի փոքր շրջագայություններ Միացյալ Թագավորությունում և Գերմանիայում։ Նույն տարում թողարկվեց Alles wieder offen ալբոմը ։ Խումբը նաև նկարահանեց Nagorny Karabach երգի տեսահոլովակը ։ 2008 թվականի առաջին կեսին Einstürzende Neubauten խումբն ունեցավ 32 համերգ եվրոպական 19 երկրներում։
2010 թ.` խումբն իր կազմավորման երեսունամյակը նշեց մեծ եվրոպական համերգային շրջագայությամբ։ Համերգներ նախատեսված էին նաև ԱՄՆ-ում, սակայն վիզային խնդիրների պատճառով այն ձախողվեց ։
Մանվել Առուշանյան
Մանվել Առուշանյան (9 փետրվարի, 1973, Ղազանչի, Մարտակերտի շրջան - 14 մարտի, 1992, Ղազանչի), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Einstürzende Neubauten
2007-ներկա
2011 թ. վերաթողարկվեց Silence Is Sexy ալբոմը ։
Մանվել Առուշանյան
Կենսագրություն
Մանվել Առուշանյանը ծնվել է 1973 թ. փետրվարի 9-ին Մարտակերտի շրջանի Ղազանչի գյուղում։ Ավարտել է գյուղի միջնակարգ դպրոցը։ Ընդունվել է Ստեփանակերտի գյուղատնտեսական տեխնիկումը, միաժամանակ՝ անդամագրվել Արցախի ինքնապաշտպանության ուժերում։ Որպես ավտովարորդ մասնակցել է մի շարք գյուղերի համար մղված պաշտպանական ու ազատագրական մարտերին։ Զոհվել է 1992 թ. մարտի 14-ին՝ հայրենի գյուղի պաշտպանության ժամանակ։ Հետմահու պարգևատրվել է ԼՂՀ «Արիության համար» մեդալով։ Ամուսնացած չէր։ Հանգչում է գյուղի գերեզմանատանը ։
Einstürzende Neubauten
2007-ներկա
2014 թ. թողարկվեց խմբի Lament ալբոմը։
Մանվել Առուշանյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Փետրվարի 9 ծնունդներ Կատեգորիա:1973 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 14 մահեր Կատեգորիա:1992 մահեր
Einstürzende Neubauten
Խմբի անվանումը
Խմբի անվանումը թարգմանվում է` «փլուզված նորակառույցներ»։ Neubauten (նորակառույցներ) էին անվանում 1945 թվականից հետո Գերմանիայում արագ կառուցված շենքերը։ Դրանք էժան էին և ոչ շատ հարմարավետ։ Հետպատերազմյան տարիներին քաղաքների արագ և էժան վերականգնման հետևանքը եղավ այն, որ գերմանական շատ քաղաքներում Neubauten-ների թաղամասեր կային։
Խմբի լոգոն
Խմբի լոգոն արտապատկերում է ժայռապատկերներում հաճախ հանդիպող մարդուկի կերպարը ։
Կասետային
Stahlmusik (1980)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1980 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Ահռելի ռադիոն (պատմվածք)
«Ահռելի ռադիո» (The Enormous Radio), ամերիկացի գրող Ջոն Չիվերի 1947 թվականին գրված պատմվածքը։ Այն առաջին անգամ հայտնվել է The New Yorker-ի 1947 թվականի մայիսի 17-ի համարում, իսկ այնուհետև կցվել է «Ահռելի ռադիոն և այլ պատմություններ» ժողովածուին, 55 պատմվածքներ The New Yorker-ից և Ջոն Չիվերի պատմությունները։
Պատմությունը նկարագրում է տարօրինակ նոր ռադիոն, որը հնարավորություն է տալիս իր տերերին լսել իրենց բնակարանային շենքում գտնվող այլ բնակիչների խոսակցությունները։
Սյուժե
Ջիմ և Իռեն Ուեսթքոտը իրենց երկու երեխաների հետ գոհունակությամբ ապրում են Սատոն Փլեյսի հարևանությամբ գտնվող շենքի 12-րդ հարկի բնակարանում (նրանց բնակության քաղաքը չի նշվում, բայց Սատոն Փլեյսը գտնվում է Նյու Յորքում)։ Նրանք երկուսն էլ սիրում են երաժշտություն լսել, պարբերաբար հաճախել համերգների և ժամանակ անցկացնել ռադիոյով երաժշտություն լսելով։
Պունտարենաս (այլ կիրառումներ)
Պունտարենաս, կարող է վերաբերել՝
Ահռելի ռադիոն (պատմվածք)
Սյուժե
Երբ նրանց ռադիոն փչանում է, Ջիմը պատվիում է նորը, բայց երբ այն ժամանում է, Իռենը ցնցվում է դրա լիակատար տգեղությամբ։ Այն մի մեծ խիժենու ծառից պատրաստված արկղ է, մի քանի պտտվող կարգավորիչներով ու անջատիչներով, որը միացնելուն պես լուսավորվում է կանաչ լույսով։ Մինչ նոր ռադիոյի ժամանումը, Ուեսթքոթները դժվար թե երբևէ վիճաբանած լինեին և կարծես թե երջանիկ ամուսիններ էին։
Երբ Իռենը մի երեկո ռադիոյով երաժշտություն է լսում, նա ռադիոխանգարումների տեսքով լսում է երաժշտության խշշոցը։ Նա փորձում է կարգավորել երաժշտությունը` անջատելով պտտվող կարգավորիչներն ու անջատիչները, բայց սկսում է լսել շենքի այլ բնակարաններից լսվող մարդկանց խոսակցությունները։ Նա այնքան է զարմանում, որ անջատում է ռադիոն։ Երբ Ջիմը տուն է գալիս, նա նույնպես փորձում է ռադիոյով երաժշտություն լսել, բայց փոխարենը լսում է վերելակների աղմուկը և դռան զանգերը։ Հավատալով, որ շենքում առկա էլեկտրոնիկան խանգարում է ռադիոազդանշանին, նա անջատում է ռադիոն, և որոշում է զանգահարել այն իրեն վաճառած մարդկանց և պահանջել, որպեսզի վերանորոգեն ռադիոն։
Հաջորդ մի քանի օրերի ընթացքում Իռենը ռադիոյով լսում է հարևանների կյանքը և դառնում է ոգևորված ու սարսափած։ Նա այնքան է ընկղմվում այս ամենի մեջ, որ նույնիսկ հրաժարվում է հանդիպել ընկերուհուն, փոխարենը նախընտրում է մնալ տանը և ռադիո լսել և տեսնի թե այս անգամ ինչ նորություններ կբացահայտի հարևանների մասին։ Ջիմը նկատում է, թե որքան տարօրինակ է Իռենը դարձել իր վարվելակերպում և զրույցներում, հատկապես ընկերների հետ ընթրիքի ժամանակ։ Տուն գնալու ճանապարհին, Իռենը խոսում է աստղերի մասին, դրանց նմանեցնելով փոքրիկ մոմի լույսի, որն իր շողերն է արձակում, որպեսզի «իր բարի ճառագայթներն արձակի այս չար աշխարհում»։