cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գործողություն «Նեպտունի եռաժանի»
Մեղադրանքներ Պակիստանի հասցեին
Հնդկաստանի Արտաքին գործերի նախարար Պ. Չիդամբարամը հայտարարել է, որ բեն Լադենը, ով թաքնվել էր Պակիստանի «խորքում», եղել է Հնդկաստանի համար լուրջ անհանգստության առարկա, և դա ցույց է տալիս, որ Մումբայի ահաբեկչության մեղավորներից շատերը առաջվա պես թաքնվում են Պակիստանում։ Նա Պակիստանին կոչ է արել ձերբակալել նրանց ։
Պակիստանում ծնված բրիտանական պառլամենտական գործիչ Հալիդ Մահմուդը հայտարարել է, որ նա «ապշած և շփոթված» է եղել, իմանալով, որ բեն Լադենն ապրել է պակիստանյան բանակի հազարավոր զինծառայողներով կայազորով քաղաքում, ինչը հարց է բարձրացնում «Ալ Քաիդա»-ի և Պակիստանի անվտանգության ուժերում տարրեի միջև ենթադրվող կապերի մասին ։
Պակիստանի պատասխանը
Համաձայն պակիստանյան հետաքուզության ներկայացուցչի, չմշակված հեռաքոսային խոսակցությունները ԱՄՆ-ին են հանձնվել առանց պակիստնի վերլուծման։ Չնայած ԱՄՆ-ն այդ տեղեկության «վրա կենտոնացել է» 2010 թվականի սեպտեմբերից, բեն Լադենի և թաքստոցի բնակիչների մասին տաղեկությունները «պակիստանյան ռադարներից ամիսներով վրիպել է»։ Բեն Լադենը թողել է անտեսանելի հետք և շփումներ չի ունեցել ահաբեկիչների այլ ցանցերի հետ։ Նշվել է, որ մեծ ուշադրություն է դարձվել թաքստոց սուրհանդակի մուտք ու ելքին։ Համաձայն պաշտոնատար անձի, հետաքուզական տվյալների հանձնումը ԱՄՆ-ին եղել է սովորական երևույթ, նա նաև հայտնել է գրոհի մասին, որ «աս կարծում են, որ նրանք եկել են աննկատ և հեռացել են նույն օրը» և, որ Պակիստանը չի համարում, որ ամերիկյան զինծառայողները մինչ գործողությունը եղել են այդ շրջանում ։
Ըստ Մեծ Բրիտանիայում պակիստանյան դիվանագետ Վադջիդ Շամսուլ Հասանի խոսքերի, Պակիստանը նախապես իմացել է գործողության մասին։ Պակիստանը եղել է «որոշ գործողություններին տեղյակ և կատարվածը տեղի է ունեցել մեր համաձայնությամբ»։ ԱՄՆ-ում Պակիստանի դեսպան Հուսեյն Հականին հայտարարել է, որ Պակիստանը կհետապնդեր բեն Լադենին, եթե նրան հայտնի լինեին նրա գտնվելու վայրի մասին տեղեկույթյուններ և, որ Պակիստանը «շատ ուրախ է եղել նրան, ինչ արել են մեր ամերիկյան գործընկերները։ Նրանք ունեն հիանալի հետախուզություն, հիանալի տեխնոլոգիաներ և մենք շնորհակալ ենք նրանց» ։
Մեկ այլ պակիտանցի պաշտոոնյա հատարարել է, որ Պակիստանը «օգնել է միայն մեր օդային տարածքում ուղղաթիռների թռիչքի թույլտվության հարցում» և, որ գործողությունը իրականացվել է Միացյալ Նահանգների կողմից։ Նա նաև ասել է, որ «ցանկացած դեպքում, մենք չէինք ցանկանա ոչ մի ընդհանուր բան ունենալ այդպիսի գործողության հետ այն դեպքում, եթե ինչ-որ բան այնպես չընթանար» ։
Գործողությունից քիչ անց Պակիստանի Ներքին գործերի նախարար Ռեհման Մալիկը հերքել է տեղեկատվությունը այն մասին, որ երկրի կառավարությունը թաքցրել է Ուսամա բեն Լադենին. «Ինչպե՞ս է դա հնարավոր այն մարդու հետ, ում մենք կասկածում ենք վարչապետ Բենազիր Բհուտտոյի սպանության մեջ», — հայտարարել է նա ։ Նախարարը նշել է, որ Ուսամա բեն Լադենի գտնվելու վայրի մասին տեղեկության բացակայությունը փաստում է պակիստանյան հատուկ ծառայությունների աշխատանքում ձախողման մասին, սակայն, ձաքողումներ լինում են ցանկացած հատուկ ծառայությունների աշխատանքում և որպես օրինակ բերել է, որ նույնիսկ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչությունները ԱՄՆ-ում եղել են ամերիկյան հատուկ ծառայությունների ոչ արդյունավետ աշխատանքի արդյունք. «Սակայն դա չի նշանակում, որ այդպիսի դեպքերում ծայրահեղականները օգտվել են հատուկ ծառայությունների կողմից աջակցության»։ Նա նաև նշել է. «Մենք երբեք բեն Լադենին Պակիստան չենք հրավիրել։ Նա տարածաշրջան է եկել արաբական երկրներից իր հարյուրավոր համախոհների հետ դեռևս Աֆղանստանում խորհրդային զորքերի ներկայության ժամանակ և բոլորին հայտնի է, թե ինչ հատուկ ծառայություն է նրան օգնություն և աջակցություն ցուցաբերել»։
Պակիստանի նախարարների խորհրդի ղեկավար Յուսուֆ Ռեզա Գիլանին նշել է, որ Պակիստանի տարածքում Ուսամա բեն Լադենի սպանությունը չի կարող խոսել ոչ երկրի իշխանությունների անհեղինակության մասին, ոչ ահաբեկիչների հետ նրանց կապի մասին ։
Հայտնի է, որ գործողությունից քիչ անց Պակիստանի իշխանությունները պատրաստվել են մանրակրկիտ հետաքննություն անց կացնել այն պատճառների հարցում, ըստ որոնց բեն Լադենը այդքան երկար ժամանակաշրջանի ընթացքում անպատիժ գտնվել է Պակիստանում։ ԱՄՆ-ն նույնպես հետաքննություն անց կկացնի Ուսամա բեն Լադենին բռնելու նախորդ անհաջող փորձերում պակիստանյան հետախուզության մասնակցության հարցով ։
Պայմանական անվանում
Սկզբնապես, մամուլում հաղորդագրություններում պնդվում էր, որ գրոհի ժամանակ բեն Լադենին նշելու համար օգտագործվել է «Ջերոնիմո» անունը, սակայն հետագայում դա հերքվել է պաշտոնական աղբյուրներով ։ Առաքելության պաշտոնական պայմանական անունը եղել է «Գործողություն «Նեպտունի եռաժանի»», «Ջեքփոթ» պայմանական անվանումով՝ անձամբ բեն Լադենի նշման համար և «Ջերոնիմո» պայմանակն անվանումով՝ բեն Լադենի ձերբակալման կամ մահվան համար ։ Նեպտունի նիզակը եռաժանի էր, որը պատկերված է SEAL-ի ստորաբաժանման տարբերանշանների վրա, որի երեք ժանիքները խորհրդանշում են SEAL-ի հնարավորությունները ծովում, օդում և ցամաքում։
Ջերոնիմոն եղել է չիրիկաուա-ապաչիների ռազմական առաջնորդը, ով ԱՄՆ-ի դեմ պայքարել է ХІХ դարի երկրորդ կեսին ։ Պակիստանից զինծառայողների «Geronimo E KIA» («Ջերոնիմո, թշնամին զոհվել է մարտում») հաղորդագրությունը առաքելության ղեկավարներին հայտնել է բեն Լադենի մահվան մասին ։ Որոշ բնիկ ամերիկացիներ առարկել են այդ ենթատեքստում «Ջերոնիմո» անվան օգտագործման հետ, քանի որ այն հավերժացնում էր հնդկացիների մասին ամերիկացիների տպավորությունը որպես թշնամիների ։ Նավախո ցեղի նախագահը ԱՄՆ նախագահ Օբամային կոչ է արել ետին թվով վերանվանել պայմանական անվանումը և Հնդկացիների հարցերով Սենատի կոմիտեն այդ հարցը ընդգրկել է իր օրակարգում ։ Քաղաքական ակտիվիստ Նոամ Համսկին «Ջերոնիմո» անվան օգտագործման մասին գրել է, որ «ոչ մեկի չի կարող ընկալել, որ նրանք բեն Լադենին փառաբանում են զավթիչների դեմ անվեհեր ընդիմության հետ նույնականացնելով» ։
Հետախուզական տվյալների աղբյուր
Բեն Լադենի մահից հետո Բուշի վարչակազմից որոշ պաշտոնյաներ, այնպիսիներ, ինչպես իրավախորհրդատվական ծառայության նախկին ղեկավար Ջոն Յուն և նախկին գլխավոր դատախազ Մայքլ Մուկասեյը , հտայտարարել են, որ նրանց կողմից վավերացված հարցաքննության կատարելագործված մեթոդները թույլ են տվել ստանալ հետախուզական տվյալներ, որոնք բերել են բեն Լադենի թաքստոցի վայրի հայտնաբերմանը  ։ Մուկասեյը, մասնավորապես, հայտարարել է, որ Հալիդ Շեյխ Մուհամեդի ջրով տանջանքը թույլ է տվել իմանալ կարևոր տեղեկություն՝ բեն Լադենի սուրհանդակի կեղծանունը ։
Ամերիկյան պաշտոնյաները և օրանսդիրները, այդ թվում հանրապետական Ջոն ՄակՔեյնը և դեմոկրատ Դայեն Ֆայնստայնը (հետախուզության հարցերով ԱՄՆ Սենատի կոմիտեի նախագահ), հայտարարել են, որ այդ հայտարարությունները սխալ են, նշելով ԿՀՎ-ի տնօրեն Լեոն Պանետայի զեկույցը, որում ասվում է, որ առաջին անգամ սուրհանդակի կեղծանունը հիշատակել է ոչ թե Մուհամեդը, այլ մեկ ուրիշ կասկածյալ, որի հարցաքննությունը, ըստ նրա խոսքերի, անց կացվել առանց տանջանքների։ Մակկեյնը Մուկասեյին կոչ է արել հրաժարվել իր հայտարարություններից ։
ԿՀՎ-ի տնօրեն Լեոն Պանետան նամակ է գրել Մակկեյնին, որում հայտարարել է. «Ձերբակալվածներից ոմանք, ովքեր օգտակար տեղեկություն են տրամադրել միջնորդի/սուրհանդակի դերի մասին, ենթարկվել են հարցաքննության կատարելագործված մեթոդների։ Եղել են արդյոք այդ մեթոդները «միակ արդյունավետ և արագ եղանակները» այդպիսի տեղեկություններ ստանալու համար, բանավեճի առարկա են» ։ Չնայած որոշ տեղեկություններ կարող են ստացված լինել ձերբակալվածներից, ովքեր ենթարկվել են հարցաքննության կատարելագործվաթ մեթոդներով, Պանետայի նամակը Մակկեյնին հաստատել է, որ հարցաքննության կատարելագործված մեթոդները կարող էին խանգարել բեն Լադենին փնտրելու գործում, հանգեցնելով հարցաքննությունների ժամանակ կեղծ տեղեկությունների ստացմանը։ Նամակում ԿՀՎ-ի տնօրեն Պանետան սենատոր Մակկեյնին գրել է.
Բացի այդ, այլ ամերիկյան պաշտոնյաներ հայտարարել են, որ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչությունից քիչ անց ԿՀՎ-ի գաղտնի բանտերում ձերբակալվածները քննիչներին հայտնել են սուրհանդակ «ալ-Քուվեյթիի» կեղծանվան մասին և այն, որ երբ Հալիդ Շեյխ Մուհամեդը հետագայում ձերբակալվել է, նա միայն «հաստատել է» սուրհանդակի կեղծանունը։ Իր ձերբակալումից հետո Աբու Ֆարաջ ալ-Լիբին ներկայացրել է կեղծ կամ մոլորության տանող տեղեկություն։ Նա հերքել է, որ ճանաչել է ալ-Քուվեյթիին և հնարել է այլ անուն։ Քննիչների խումբը նաև պնդել է, որ սուրհանդակի կեղծանունը ստացվել է ոչ «տանջանքների ժամանակ, այլ մի քանի ամիս անց, երբ ձերբակալվածները հարցաքննվել են քննիչների կողմից, առանց կոշտ մեթոդների օգտագործման» ։
Հետախուզական տվյալներ գործողությունից հետո
Բեն Լադենի ամենաերիտասարդ կինը պակիստանյան քննիչներին պատմել է, որ ընտանիքը ապրել է Մոհամադ Խանի Չակա Շախա ֆեոդալական գյուղում, հարևան Հարիպուր շրջանում, երկուս ու կես տարվա ընթացքում, մինչ 2005 թվականի վերջին Աբոթաբադի թաքստոց տեղափոխվելը ։
Թաքստոցից բռնագրավվել են տասը շարժական հեռախոսներ, հինգից մինչև տասը համակարգիչներ, տասներկու կոշտ սկավառակներ, մոտ 100 համակարգչային սկավառակներ (այդ թվում ֆլեշ-կուտակիչներ և DVD), ձեռագիր նշումներ, փաստաթղթեր, զենք և անձնական իրեր ։ Հետախուզության վերլուծաբանները նաև ուսումնասիրել են երկու հեռախոսային համարներից կանչերի ձայնագրությունները, որոնք կարված էին բեն Լադենի հագուստի մեջ ։ Դրանք օգնեցին մի քանի ամսվա ընթացքում ձերբակալել «Ալ Քաիդա»-ի մի քանի անդամների մի շարք երկրներում և Պակիստանում ԿՀՎ-ի հպարձակումների ընթացքում ոչնչացնել բեն Լադենի մի քանի համախոհների ։
Հավաքված նյութերը պահվում են Կվանտիկոյի (Վիրջինիա նահանգ) ՀԴԲ-ի լաբորատորիայում, որտեղ դատա-բժշկական մասնագետները վերլուծեցին մատնահետքերը, ԴՆԹ-ն և նյութերում մնացած այլ տվյալները ։ ԿՀՎ-ի հատուկ խմբի վրա պատասխանատվություն էր դրված թվային նյութերի և փաստաթղթերի վերլուծության հարցում, որոնք բռնագրավվել էին բեն Լադենի թաքստոցից ։
Բռնագրավված նյութերը պարունակում էին 2014 թվականին Աֆղանստանից ամերիկյան զորքերի դուրս բերումից հետո երկրում «Ալ Քաիդա»-ի մարտավարությունը, ինչպես նաև հազարավոր էլեկտրոնային գրություններ և ուղերձներ, որոնք ընդգրկում էին ամբողջ աշխարհով մեկ բեն Լադենի և նրա օգնականների խոսակցությունները ։ Համաձայն դրանց, բեն Լադենը կապի մեջ է մնում «Ալ Քաիդա»-ի ստաղծված մասնաճյուղերի հետ և դաշինք էր փնտրում այնպիսի խմբերի հետ, ինչպիսիք են «Բոկո Հարամ»-ը Նիգերիայում ։ Համաձայն նյութերի, նա ձգտում էր Սոմալիում վերականգնել վերահսկողությունը Եմենից թույլ կապակցված ջիհադիստների խմբավորումների վրա ։ Բեն Լադենը ժամանակավորապես անհանգստացած էր իր անձնական անվտանգության համար և դժգոհ էր նրանից, որ նրա կազմակերպությունը Արաբական գարուն-ը չէր օգտագործում իր իմիջի ամրապնդման և լավացման համար ։
Նա, համաձայն «Washington Post»-ի, գործում էր, մի կողմից, որպես «ղեկավար, ով լիարժեք կերպով մասնակցում էր խմբի բազմաթիվ խնդիրներին, կարգի բերելով ֆինանսական խնդիրները, վարձույթով, տեղերում չենթարկվող ղեկավարներով և անսպասելի թափուր պաշտոններով, որոնք առաջանում էին ամերիկյան զինվորականների չդադարող հարձակումների արդյունքում», իսկ մյուս կողմից, որպես «մենեջեր, ով մասնակցություն էր ունենում օպերատիվ ծրագրավորումում և ահաբեկչական խմբի մարտավարական մտածողությունում, միևնույն ժամանակ հրամաններ և խորհուրդներ էր տալիս տեղերում աշխատակիցներին, որոնք սփռված էին աշխարհով մեկ» ։
Տասնյոթ փաստաթղթեր, բռնագրավված Աբոթաբադում մարտարշավի ժամանակ, որոնց մեջ կային էլեկտրոնային նամականեր և նամակների սևագրություններ՝ սկսած 2006 թվականի սեպտեմբերից մինչ 2011 թվականի ապրիլը, բեն Լադենի մահվանից մեկ տարի և մեկ օր անց հրապարակվել են Վեստ Փոինթի «Ահաբեկչության դեմ պայքարի կենտրոն»-ի կողմից, նրանք հասանելի են «Washington Post»-ի կայքում ։ Նամակներում քննարկվում են նորությունների ամերիկյան լրատվական միջոցները, մասնաճյուղերը, նպատակները, Ամերիկան, անվտանգությունը և Արաբական գարունը ։ Նամակներում բեն Լադենը հայտարարում էր, որ «Ալ Քաիդա»-ի ուժերը սահմանափակ են և, որ ԱՄՆ-ի վրա հարձակվելու լավագույն միջոցը, որը նա համեմատում էր ծառի հետ, «բնի հատման վրա կենտրոնանալն է» ։ Ուսամա բեն Լադենը հրաժարվել է օժանդակել Անվար ալ-Ավլակիին, երբ այդ մասին նրան խնդրել է Նասիր ալ-Վուհայշին՝ Արաբական թերակղզում «Ալ Քաիդա»-ի առաջնորդը։ «Northwest Airlines»-ի 253 չվերթի ինքնաթիռի պայթեցման անհաջող փորձից հետո բեն Լադենը Արաբական թերակղզում «Ալ Քաիդա»-ին հանձնարարություն է տվել ընդլայնել իր գործունեությունը ԱՄՆ-ում՝ գրելով. «Մենք պետք է ընդլայնենք և զարգացնենք մեր գործունեությունը Ամերիկայում, այն չսահմանափակելով ինքնաթիռներ պայթեցնելով» ։
Բռնագրավված նյութերը լույս են սփռել Իրանի հետ «Ալ Քաիդա»-ի հարաբերությունների վրա, որտեղ Աֆղանստան ամերիկյան զորքերի ներխուժումից հետո ձերբակալվել էին ջիհադիստներ և նրանց հարազատներ, այդ թվում բեն Լադենի ընտանիքի անդամներ։ Իրանի հետ «Ալ Քաիդա»-ի հարաբերությունները, ըստ Ահաբեկչության դեմ պայքարի կենտրոնի տվյալների, եղել են «տհաճ երկրորդական անհրաժեշտություն փոխադարձ անվստահության և հակամարտության պայմաններում» ։ Պակիստանի կողմից որևէ կազմակերպդական աջակցություն փաստաթղթերում չէր հիշատակվում, ընդհակառակը, բեն Լադենը ընտանիքի անդամներին հրահանգավորել է ինչպես խուսափել պակիստանյան հետախուզության հայտնաբերումից ։
Համաձայն ստացված նյութերի, Աֆղանստանում միջազգային ուժերի նախկին հրամանատար Դևիդ Պետրեուսը և ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբաման պետք է սպանվեին Պակիստան կամ Աֆղանստան ցանկացած այցի ընթացքում, եթե դրա համար հնարավորություն լիներ։ ԱՄՆ փոխնախագահ Ջո Բայդենը, համաձայն բեն Լադենի, չպետք է թիրախ լիներ, քանի որ «Բայդենը բացարձակ պատրաստ չէ այդ պաշտոնի համար (նախագահ), ինչէ ԱՄՆ-ն կբերի ճգնաժամի» ։ Ուսամա բեն Լադենը նաև հայտարարել է, որ մուսուլմանների սպանությունները թուլացրել են «Ալ Քաիդա»-ն և օգնություն չեն բերել կազմակերպությանը։ Նա գրել է, որ մուսուլմանների սպանությունը մոջահեդներին համակրանք չի ավելացրել մուսուլմանների կողմից և, որ «թշնամին օգտագործել է մոջահեդների սխալը, որպեսզի փչացնի նրանց իմիջը հասարակության մեջ» ։
Սթելս-տեխնոլոգիաների բացահայտում
Գաղտնի ուղղաթիռի պոչամասը անվնաս է մնացել պայթյունից հետո և հայտնվել է թաքստոցի պատի հարևանությամբ ։ Արևածագին Պակիստանի անվտանգության ուժերը բեկորները ծածկել են կտորով ։ Հետագայում այն բրեզենտի տակ թաքցրած դուրս են հանել տարածքից ։ Լրագրողներին, այնուամենայնիվ, հաջողվել է ստանալ լուսանկարները, որոնք ցուցադրել են նախկինում թաքցված սթելս-տեխնոլոգիաները (նկատելիության իջեցման տեխնոլոգիա)։
Համաձայն «Aviation Week»-ի, ուղղաթիռը զգալիորեն փոփոխված «MH-60 Black Hawk» ուղղաթիռն էր։ Սերիական համարը, հայտնաբերված իրադարձության վայրում, համատեղելի էին 2009 թվականին կառուցված MH-60-ի հետ ։ Նրա օգտագործումը գործողության ժամանակ, հաստատել է, որ սթելս-ուղղաթիռը կարող է խուսափել հայտնաբերումը։ Լուսանկարները ցուցադրել են, որ «Black Hawk»-ի պոչամասը ունեցել է սթելս-ձևաչափ և զալիզ, նետաձև կայունացուցիչներ և «թասակ» աղմկապաշտպանիչ հինգ կամ վեց թիականի պոչային պտուտակի վրա։ Ուղղաթիռի մակերևույթը վրա արծաթե շերտով պատելու օգնությամբ նրա մոտ իջեցվել է ինֆրակարմիր սիգնատուրան, ինչպես որոշ V-22 Osprey-ի մոտ ։
ԱՄՆ-ն պահանջել է վերադարձնել բեկորները։ Պակիստանը այն պահպանում էր երկու շաբաթվա ընթացքում, երբ ամերիկյան սենատոր Ջոն Քերին ապահովել է նրանց վերադարձը ։ Հայտնվում էր, որ տեղացի երեխաները հավախում էին բեկորների կտորները և այն վաճառում որպես հուշանվեր ։
Փորձագետները բաժանվել են այն կարծիքների մեջ, թե ինչքան շատ տեղեկություն կարելի է ստանալ պոչամասի կտորից։ Սթելս-տեխնոլոգիան արդեն գործում էր մի քանի ինքնաթիռների վրա և «RAH-66 Comanche» չեղարկված ուղղաթիռի վրա, սակայն փոփոխված «Black Hawk»-ը եղել է առաջին հաստատված գործող «սթելս-ուղղաթիռը»։ Հավանաբար, առավել արժեքավոր տեղեկություն կարող էր ստացվել ռադար-կլանող ներկից, օգտագործված պոչամասում ։
2011 թվականի օգոստոսին հաղորդագրություն հայտնվեց այն մասին, որ Պակիստանը չինական գիտնականներին թույլ է տվել ուսումնասիրել ուղղաթիռի պոչամասը և նրանք առանձնապես հետաքրքրված էին ռադար-կլանող ներկով ։ Պակիստանը և Չինաստանը հետագայում հերքեցին այդ պնդումները ։
Պակիստանցի իրազեկիչի բանտարկում
Շաքիլ Աֆրիդին, պակիստանցի բժիշկը, ով ԿՀՎ-ին օգնել էր գտնել բեն Լադենին, պակիտանյան դատարանի կողմից դետական դավաճանության համար դատապարտվել էր 30 տարվա ազատազրկման ։ Պակիստանյան պաշտոնյաները հայտարարել են, որ դատավճիռը համապատասխան էր պակիստանցի քաղաքացու համար, ով օգնել է արտաքին հետախուզությանը՝ առանց Պակիստանի անվտանգության օրգանների իմացության ։ Ամերիկյան քաղաքագետները կտրուկ դատապարտել են այդ որոշումը։ Համաձայն «Բի-Բի-Սի»-ի, ի պատասխան «ԱՄՆ Սենատի կոմիտեն 33 միլիոն դոլարով (21 միլիոն ֆունտ) կրճատել է Պակիստանին օգնությունը» ։
Արժանահավատության կասկածանք և դավադրության թեորիա
2011 թվականի մայիսի 2-ին Ուսամա բեն Լադենի մահվան մասին լուրերը ընդունվել են ոչ բոլորի կողմից, չնայած ԴՆԹ-ի անալիզի, որը հաստատել է նրա անձնավորությունը , և այն, որ 2011 թվականի մայիսի 6-ին «Ալ Քաիդա»-ն հաստատել է նրա մահվան փաստը ։ Ծովում բեն Լադենի դիակի հապշտապ հուղարկավորումը և Օբամայի որոշումը չհրապարակել մահացած մարմնի լուսանկարները, դավադրության թեորիայի հիմքն են կազմել այն մասին, որ բեն Լադենը չի մահացել մայիսի 2-ի գրոհի ժամանակ ։ Որոշ բլոգներում ենթադրություններ են արտահայտվել, որ ԱՄՆ կառավարությունը կեղծել է հարձակումը, իսկ մի շարք ֆորումներում բանավեճեր են առաջացել ենթադրյալ մոլորեցման շուրջ ։
Որոշ փորձագետներ կասկածանքներ են հայտնել նաև ապացույցներում, որոնք ներկայացվել էին ԶԼՄ-ներին։ Մասնավորապես, «Ֆրանսպրես»-ը հայտնել է այսպես կոչված «մահացած բեն Լադենի լուսանկարների» բացահայտման մասին, հայտնված պակիստանյան թերթերում ։ Բացի այդ, 2001-ից մինչև 2010 թվականը բեն Լադենի մահվան մասին հայտնվել է վեց անգամ ։
Միևնույն ժամանակ, Իրանում մի շարք քաղաքագետներ հայտարարել են, որ բեն Լադենը փաստացիորեն աշխատել է ԱՄՆ-ի համար։ Այսպես, իրանյան պառլամենտի անդամ Ջավադ Ջահանգիրզադեն հայտարարել է, որ ԱՄՆ-ն անձամբ է կազմակերպել ահաբեկչական հարձակումներ և, որ բեն Լադենը դրանում նրանց օգնություն էր ցուցաբերում։ Ըստ Ջահանգիրզադեի կարծիքի, արևմտյան երկրները ստիպված էին սպանել բեն Լադենին նրա համար, որպեսզի «կանխեին հնարավոր տեղեկության արտահոսքը, որը նա ուներ և որը ոսկուց էլ թանկ էր»։
Մեկ այլ իրանցի պառլամենտական՝ Իսմաիլ Կոսարին, հայտարարել է, որ բեն Լադենը «…լոկ խամաճիկ է եղել, վերահսկվող ազգայնամոլական համակարգով, նպատակ ունենալով սեպտեմբերի 11-ից հետո ստեղծել իսլամի ագրեսիվ կերպար։ Բեն Լադենի մահը իրենից ներկայացնում էր ԱՄՆ ժամանակավոր զինվորի անհետացում և խորհրդանշում էր տարածաշրջանում ԱՄՆ քաղաքականության մի դարաշրջանի ավարտը և նոր դարաշրջանի սկիզբը» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հակաահաբեկչական գործողություններ
Արջամկան օրը (ֆիլմ)
«Արջամկան օրը» (Groundhog Day), Հարոլդ Ռամիսի կատակերգությունը Դեննի Ռուբինի սյուժեի հիման վրա։ Այն Հարոլդ Ռամիսի և Բիլ Մյուրեյի վեցերորդ համատեղ ֆիլմն է. աշխատանք, որից հետո ստեղծագործական դուետը բաժանվեց ։ Կինոնկարը ստացել է BAFTA մրցանակ լավագույն սցենարի համար, իսկ արդյունքում ներառվել է ԱՄՆ Ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանում։
Ֆիլմը նկարահանվել է 1992 թվականին Վուդստոքում, իսկ վարձույթում հայտնվել է 1993 թվականի փետրվարի 12-ին։ Կինոնկարն օդերևութաբան Ֆիլ Քոննորսի պատմության մասին է, որը Փանքսաթոնի քաղաքում Արջամկան օրվա ամենամյա տոնակատարության ժամանակ հայտնվում է ժամանակի հանգույցում։ Վերաիմաստավորելով իր վերաբերմունքը կյանքի նկատմամբ՝ հերոսը կարողանում է գրավել սիրելի կնոջ ուշադրությունն ու դուրս գալ ժամանակի հանգույցից։ Քննադատերը բարձր են գնահատել դերասանական խաղը, ֆիլմի սցենարը, փիլիսոփայական համատեքստն ու բարոյական ուղերձը։ Հատկապես ընդգծվել է հեղինակային մտահղացումը. հանդիսատեսից թաքցնել ժամանակային հանգույցն առաջացրած պատճառները։ Ֆիլմը վարձույթում մեծ հաջողություններ է ունեցել՝ միայն ԱՄՆ-ում և Կանադայում հավաքելով մոտ 71 մլն դոլար։
Ժամանակի հանգույցի գաղափարը, հերոսի կողմից «իդեալական օր» կառուցելը և նրա բարոյական վերափոխումը բազմաթիվ կրոնական դոկտրինաների, փիլիսոփաների համար լավ պատկերազարդում են դարձել։ Կինոնկարը բազմաթիվ ընդօրինակումների աղբյուր է դարձել։ «Արջամկան օր» արտահայտությունը կայուն ձևով մուտք է գործել շատ ազգերի լեզուներ՝ որպես անընդհատ կրկնվող իրադարձության, միապաղաղ կյանքի հոմանիշ։
Անձնակազմ
{| class="" style="border-collapse:collapse; background:transparent; width:100%; text-align:left;"
Նախապատմություն
Հարոլդ Ռամիսի և Բիլ Մյուրեյի համագործակցությունը սկսվել է 1972 թվականին թատրոնում (Չիկագո)։ Սիրողական խմբակը տվել է ամերիկյան կատակերգական դերասանների մի ամբողջ սերունդ։ Ռամիսը և Մյուրեյը շարունակել են միասնական ստեղծագործական աշխատանքը National Lampoon հանդեսի ճանաչված հումորային հրատարակության խմբագրությունում։ Նրանք ունեին մի քանի ռադիոհաղորդումներ, ակնարկներ և հեռուստատեսային հումորային շոու, ինչից հետո տեղափոխվում են կինեմատոգրաֆ։ 1979-1989 թվականների ընթացքում ստեղծագործական տանդեմը կերտել է 5 կինոնկար, որոնք հնչել են որպես նոր խոսք կատակերգական ժանրում։ Այնպիսի համատեղ աշխատանքներ, ինչպիսիք են «Գոլֆ-ակումբը» և «Ակամա կամավորները»՝ աբսուրդ հումորով կատարված և իսթեբլիշմենթը գրոհող, ջերմությամբ են ընդունվել հանդիսատեսի և քննադատների կողմից։ «Ամերիկյան առևտրային հաջողության գաղտնիքը ենթամշակույթն առևանգելն ու այն մեյնսթրիմում վաճառելն է», — այսպես է բացատրել Ռամիսի հաջողությունները քննադատ  ։
1990–ականների սկզբին, «Ուրվականների որսորդներից» և նրանց սիքվելից հետո, Ռամիսը հասել էր այնպիսի կարգավիճակի, որ ստուդիաների կողմից առաջարկվող սցենարներից կարող էր ինքն ընտրություն կատարել։ Բիլ Մյուրեյը Ռամիսի համար միշտ եղել է ավելին, քան դերասան։ Մյուրեյը մասնակցել է նախաարտադրության փուլին, սցենարի վերջնաշխատանքներին և միզանսցենների պատրաստմանը, պրոյեկտներում ցանկացած փոփոխությունների հարցում ուներ լիիրավ ձայն ։ Լինելով մտերիմ ընկերներ՝ նրանք միասին փսիխոդելիկ փորձեր էին կատարում, երբ տարվում էին թմրամիջոցներով։ Մյուրեյը դարձավ Ռամիսի երեխաների կնքահայրը ։ 1989 թվականին Հարոլդ Ռամիսն ամուսնացնում է Էրիկա Մաննի՝ իր նախկին օգնականի հետ, և արմատապես փոխում իր ապրելակերպը։ Նա թողնում է ծխելը և թմրամիջոցների օգտագործումը և իր կնոջ օրինակով սկսում ուսումնասիրել արևելյան փիլիսոփայությունն ու մեդիտացիա կատարել ։ Այլ ճանապահով դեպի իր կյանքի գլխավոր աշխատանքն էր գնում Դեննի Ռուբինը, ում համար «Արջամկան օրը» դարձնում է երկրորդ երկարամետրաժ սցենարով ֆիլմը և առաջինը, որը Ռուբինը գրոլ է Չիկագոյից մեկնելուց անմիջապես հետո։ 1980-ականների վերջին, կարիերային շահեր հետապնդելով, գրողը տեղափոխվում է կինեմատոգրաֆի ստեղծագործական մայրաքաղաք Լոս–Անջելես։ Մինչ այդ նա թատրոնների համար սքետչեր և հեռուստատեսային շոուների համար սցենարներ էր գրում։ Որոշակի հանրաճանաչություն է ձեռք բերել նրա դեբյուտային «Չեմ լսում չարը» կինոնկարը։
Սցենար
Սցենարի շուրջ աշխատանքների հիմնական մասը տարվել է 1988—1989 թվականներին։ Շատ տարիներ առաջ, իր հին օրագրում, Ռուբինը գրառում է կատարել մի գաղափարի մասին․ մարդ, որը հայտնվում է ժամանակային հանգույցում։ Այդ գրառումներն իրենցից ներկայացնում էին մի քանի արտահայտություն՝ «Ժամանակի մեքենա» վերնագրի ներքո։ Երկար ժամանակ անց, Լոս–Անջելես տեղափոխվելուց հետո, գրողը նոր ֆիլմի սցենարի համար սկսում է օգտակար տարբերակներ առանձնացնել։ Փնտրտուքների համար նոր ուղղություն է սահմանում «Լեստատ վամպիրը» գիրքը՝ հավերժական կյանքի շնորհ էր ստացած մարդու մասին, որն այն ժամանակ կարդում էր Ռուբինը։ Սցենարն առանձնապես հետաքրքիր չէր ստացվում և բեմադրման համար տեխնիկապես դժվար էր։ Հեղինակը մտածում էր, թե ինչպե՞ս անել այնպես, որ հերոսն ապրի շատ երկար, սակայն նրա շուրջը ոչինչ չփոխվի։ Այդ ժամանակ հեղինակը միտքը փայլատակում է․ հիշողության մեջ մեջ լողում է «Ժամանակի մեքենայի» հին գաղափարը։ Ներշնչանքի այլ աղբյուր են դառնում Հերման Հեսսեի «Սիդհարթա» գիրքը և բուդդիզմի գաղափարների ուսումնասիրությունը։
Համադրելով այդ մի քանի գծերը՝ Ռուբինը հասկացնում է, որ գտել է նպատակային ստեղծագործության գաղափարը ։ Ժամանակի հանգույցում հայտնված հերոսի մասին գաղափարն այնքան հարուստ էր, որ հեղինակը ներշնչանքի պակաս չէր զգում։ Պատմությունն ասես ինքն իրեն էր ստեղծվում․ «Ես հազիվ էի հասցնում գրի առնել այն ամենն, ինչ միտքս էր գալիս», — հիշում էր նա։ Երբ սյուժեի շրջանակն արդեն ձևավորվել էր, առաջացնում է կարևոր հարց․ կոնկրետ ո՞ր օրում է մնացել հերոսը։ Հսականալի է, որ ամսաթիվը պետք է լիներ յուրահատուկ․ կերպարի՞, Սուրբծննդյա՞ն օրը, Սուրբ ծնունդ կամ, գուցե, փետվարի 29–ը՞։ Այդ ժամանակ սցենարիստը վերցնում է ձեռքի տակ ընկած օրացույցն ու հայտնաբերում, որ փետվարի 29–ին ամենամոտ տոնը Արջամկան օրն է։ Հենց այն էր, ինչ պետք էր։ Իրադարձությունն այն ժամանակ այնքան էլ հայտնի չէր։ Տոնն անհայտ էր և չուներ կրոնական կամ քաղաքական հիմք։ Ռուբինը եղել էր ծայրամասերում, և հեռավոր ամերիկյան փոքրիկ քաղաքի կենցաղի նկարագրությունը դժվար չեղավ նրա համար։ Ամսաթվի ընտրությունից հետո գլխավոր հերոսը ստացնում է Ֆիլ արջամկան անունն ու գիտելիքները ։
Սցենարի սևագրությունը ստեղծվել է մի քանի շաբաթում։ Տեքստի վրա աշխատանքը 1990 թվականի սկզբին Ռուբինն ավարտել է չորս օրում ։ Գաղափարն այն էր, որ Ֆիլն անցնում էր իր միօրյա «կյանքի» մի քանի շրջաններով․ շփոթություն, զվարճություն, դեպրեսիա, «աստծո շրջան», բարության շրջան։ Սցենարի մեջ ստացվել էր ընդամենը 7 հստակ առանձնացված մաս՝ մոտ 15 րոպե եթերային տևողությամբ։ Սյուժեի վրա աշխատելիս սցենարիստն օգտագործում էր փոքրիկ քարտեր և գրատախտակ, որոնց վրա նկարում էր կերպարների հարաբերությունների սխեման։
Նախաարտադրություն
1990 թվականի ապրիլին սցենարի հեղինակային խմբագրությունն արդեն ավարտված էր։ Ռուբինը ձեռագիրն ուղարկում է մի քանի պրոդյուսերական ընկերությունների, և աշխատանքն ուշադրության է արժանանում։ Դեննին հիշում էր, թե ինչպես էին նրան տասնյակ անգամներ հրավիրում հարցազրույցների, ասում ամենահաճոյախոսական բառերը, սակայն գործն այդպես էլ պայմանագրին չէր հասնում։ Սցենարիստն ավելի ու ավելի էր հիասթափվում ։ Ռուբինի աշխատանքը հայտնվում է պրոդյուսեր Ալբերտ Թրևորի՝ Հարոլդ Ռամիսի հին ընկերոջ ձեռքերում, որը համագործակցում էր նրա հետ նաև –ում։ «Գոլֆ–ակումբից» և «Ուրվականների որսորդներից» հետո Ռամիսը թեթև կատակերգություններ ստեղծողի հեղինակություն էր ձեռք բերել։ Այժմ նա փնտրում էր իրեն ավելի լուրջ ժանրում՝ ինչպես հիշում էր Ալբերտը, պահանջվում էր «մի բան, որ կլիներ էքստրեմալ, արգելապատնեշներ քանդող և նման չէր լինի ոչնչի» ։ Սկսելով կարդալ՝ Թրևորը կանգ է առանում տասներորդ էջի վրա, հազիվ կտրվելով ձեռագրից․ «Ֆանտաստի՜կ է» ։ Թրևորը Ռամիսին անհապաղ պատմում է սցենարի մասին, սակայն վերջինս, լսելով կարճ վերարտադրությունը, պատասխանում է․ «Ախր սա կոնցեպտուալ ֆիլմ է»։ Թրևորը Ռամիսին առաջարկում է սցենարը կարդալ մի քանի էջ սեղմագիր տեսքով, սակայն տեքստը նրա վրա տպավորություն չի գործում։  Թրևորը, սակայն, ստիպում է Հարոլդին կարդալ ամբողջական տարբերակը, և վերջինս վերջապես ընկալում է գաղափարը՝ չնայած որոշակի սկեպտիցիզմին։ Սյուժեն զգալի փոփոխությունների կարիք ուներ  ։
1991 թվականի սկզբին Columbia Pictures ստուդիայի հետ պայմանագիր է ստորագրվում։ 1991 թվականի փետրվարից հուլիս ամիսներին իրականացվում է սցենարի հիմնական վերանայումը։ Ապագա կինոնկարի ռեժիսորի ընտրության վերաբերյալ Ռուբինի առաջին տպավորությունն առավելապես բացասական էր։ Ռամիսը նրան թեթև ժանրի ռեժիսոր էր թվում և չէր համապատասխանում գաղափարի իրականացմանը, սակայն հեղինակավոր կինոընկերության անունը համոզում է սցենարիստին ։ Ընդհուպ մինչև վերջին վայրկյանը Ռամիսն իր մտքում ուներ պահուստային տարբերակ՝ IRS Pictures անկախ ստուդիան, որը նույնպես պատրաստ էր ձեռք բերել իրավունքներ նոր ֆիլմի համար։ Այնուամենայնիվ, այնտեղ նրան ավելի համեստ բյուջե էին առաջարկում՝ 3 մլն դոլար, և այս տարբերակն այդպես էլ մնում է թղթի վրա։
Սցենարը վերափոխվում էր Ռուբինի, Մյուրեյի և Ռամիսի համատեղ ջանքերով։ Բիլը պնդում էր, որ ֆիլմը պետք է ստացվեր ավելի փիլիսոփայական, իսկ Հարոլդը դասական կատակերգության կողմնակից էր։ Նա չէր պլանավորում ստեղծել հեղինակային, անկախ ֆիլմ՝ առավելապես հակված լինելով դեպի մեյնստրիմ ։ Նյու Յորքից Բիլի մշտական զանգերը տարբեր գաղափարներով այնքան են հոգնեցնում Ռամիսին, որ նա սցենարիստին ուղարկում է Բիլի մոտ, որպեսզի նրանք միասին հղկեն տեքստը ։
Փոխվում է իրադարձությունների ողջ հաջորդականությունը։ Սկզբնական տարբերակը սկսվում էր այն բանից, որ հերոսն արդեն գտնվում էր ժամանակային հանգույցում։ Ֆիլը, հազիվ բացելով աչքերը, սկսում էր ռադիոզարթուցիչից լսվող երգի հետ երգել։ Մտահղացումով՝ հանդսատեսին պետք է զարմացներ նրա՝ իրադարձությունները գուշակելու կարողությունը։ Այն, որ նա Արջամկան օրում է, բացահայտվում է ավելի ուշ։ Այդ կոնցեպցիան փոխարինվում է իրադարձությունների բնականոն հաջորդականությամբ. Մյուս կարևոր փոփոխությունը ռոմանտիկ գիծն ու Ռիտայի ծանոթությունն էին։ Առաջին տարբերակում Ֆիլի տարվածությունը և կանացի կերպարները երկրորդական էին, և հերոսը Ռիտայի հետ ծանոթանում էր Ռիտայի հետ արդեն Փանքսաթոնիում։ Ավելի ուշ այդ տեսարանը, ինչպես «իդեալական պիկապ», վերարտադրում են Նենսիի համար, իսկ Ռիտան դառնում է գլխավոր կերպար։ Հանգուցալուծումն, ըստ Ռուբինի, ողբերգական և մի փոքր խճճված էր՝ հաջորդ առավոտյան Ռիտան մնում էր Ֆիլի հետ, սակայն միայն այն պատճառով, որ ինքն էլ հայտվել էր ժամանակային հանգույցում։ Ի վերջո այն փոխվում է, և ֆիլմն ունենում է երջանիկ ավարտ ։
Թիմի և կատարողների ընտրություն
Ստուդիան որոշել էր, որ ֆիլմի գլխավոր հերոսի դերը պետք է խաղար առաջատար կատակերգական դերասան։ Թեկնածուների ցուցակը նայելով՝ Ռամիսը չէր մոռանում Մյուրեյի մասին, սակայն իր ընտրությունն անմիջապես չի կայացնում։ Սցենարի առաջին տարբերակում գլխավոր հերոսը երիտասարդ էր՝ «քսան և փոքր–ինչ ավել հասակով»։ Արդեն նկարահանումների սկզբին ավելի մոտ ռեժիսորը փոխարինում է նրան քառասունին մոտ տարիքի հերոսով, և այդ էտապի սկզբում ռեժիսորը Ֆիլ Քոննորսի դերի հաջող թեկնածու էր համարում Թոմ Հենքսին։ Դերասանը, սակայն, զբաղված էր «Անքունները Սիեթլից» ֆիլմով և մերժում է առաջարկը։ Ավելի ուշ Հենքսը չի զղջացել ճակատագրի այդպիսի շրջադարձի համար, կարծելով, որ «Արջամկան օրվա» գլխավոր հերոսը — «խղճուկ շան տղա է» և իր տիպով իրեն չի համապատասխանում ։ Այլ հնարավոր թեկնածուներից էր Չևի Չեյզը ։ Սցենարի վրա աշխատելով՝ Ռուբինը գշխավոր դերում պատկերացնում էր Քևին Քլայնին։ Լսելով այն մասին, թե ի վերջո ում են հրավիրել գլխավոր դերի համար՝ սցենարիստն ավելի մեծ կասկածների մեջ մնում պրոյեկտի հեռանկարների վերաբերյալ։ «Բոլորը շրջապատում էնտուզիազմով լի էին։ Բոլորը, բացի ինձնից։», — հիշում է նա ։
Մինչև «Արջամկան օրը», Մյուրեյը, չնայած անընդհատ նկարահանվում էր, սակայն աչքի էր ընկել միայն մեկ խոշոր դրամատիկ դերով․ 1984 թվականի՝ ֆիլմում։ Ռամիսը հիշատակում էր այն մասին, որ իսկապես լավ կատակերգությունը սկսվում է հերոսի կրած ողբերգությունից, տառապանքից։ Հենց այդ պատճառով էլ գլխավոր դերում այդպես հաջող էր դիտվում Բիլ Մյուրեյը, որն օժտված էր տրագիկոմեդիկ տաղանդով առավել, քան մեկ ուրիշ դերասան։ Ֆիլմի ռեժիսորը փնտրում էր դերասանի, որը կլիներ միաժամանակ «հաճելի» և «նողկալի»։ Հանդիսատեսը չպետք է գուշակեր, որ վերջում Ֆիլը կվերափոխվեր դրական հերոսի։ Բոլոր պահանջներին համապատասխանում էր Բիլը.
Սթիվեն Տոբոլովսկին վերջին պահին «գողանում» է ապահովագրական գործակալ Նեդ Ռաերսոնի դերը Կուրտ Ֆուլլերից։ Դերասանը նշում էր Հարոլդ Ռամիսի ոչ ստանդարտ մոտեցումը քասթինգներին։ Եթե այլ ռեժիսորներ կարող էին ընդհանրապես մասնակցություն չունենալ կատարողների ընտրությանը, վստահելով օգնականներին, ապա Հարոլդը ոչ միայն հետևում էր ընթացքին, այլ նաև ինքն էր ներգրավված պրոցեսի մեջ՝ դառնալով Սթիվենի գործընկերը և Փորձին խաղալով Ֆիլի դերը։ Նա արդեն այն ժամանակ սկսում է բացատրել Սթիվենին էպիզոդիկ դերերի նկատմամբ իր վերաբերմունքը։ «Կատակերգությունը նման է տապակայի, իսկ այնպիսի հերոսը, ինչպիսին Նեդն է, համեմունք է։ Հաճույք ստացիր խաղից».
Գլխավոր կանացի դերի համար դիտարկվում էր Թորի Ամոսը, սակայն արդյունքում այն տվեցին Էնդի Մաքդաուելին, որին ռեժիսորը նկատել էր  ժապավենում ։ «Արջամկան օրը» դառնում է Մայքլ Շենոնի կինեմատոգրաֆիկ դեբյուտը ։ Որպես ստատիստներ և էպիզոդիկ դերերի համար ներգրավվում են Վուդսթոքի բնակիչները։ Աղջնակին, որին աներկբայորեն ստիպում են դուրս գալ երաժշտական դասերից, մարմնավորել է երիտասարդ տեղաբնակ Անժելա Հոլանը։ Արդյունքում նա դերասանուհի է դառնում ։ Քաղաքապետի փոքրիկ դերը (վերջաբանում Ֆիլը ոսկորով խեղդվող քաղաքապետին  է անում) կատարել է Բիլի մեծ եղբայրը՝  ։
Միջավայրի ընտրություն
Ֆիլմում հրապարակը ստանում է Հնդկահավի բլրակ աուտենտիկ անվանումը։ Աշխատանքները սկսելուց առաջ Columbia Pictures–ի ներկայացուցիչները ստիպված էին երկարատև բանակցություններ վարել Վուդսթոքի վարչակազմի հետ, որը հրաժարվում էր նկարահանումների համար տույլատվություն տալ ։ Columbia Pictures–ի ներկայացուցիչները պայմանավորվում են, որ ֆիլմի ավարտին կիրականացվի քաղաքի փողոցների և մայթերի վերանորոգում։ Նկարահանումների տեղի մասին որոշումը կայացվում է 1992 թվականի հունվարին ։ Հետագայում, աշխատանքների մեկնարկից սկսած, ռեժիսորը և խումբը վարչակազմի և բնակչության հետ որևէ խնդիր չեն ունեցել.
Նկարահանումներ
Նախնական պլանով ռեժիսորը պատրաստվում էր Վուդսթոքում պատկերել միայն հրապարակի տեսարանները՝ անմիջականորեն կապված տոնի հետ՝ տեղավորվելով շաբաթում։ Մնացածը պատրաստվում էին նկարահանել Չիկագոյի արվարձանի տաղավարում։ Գործնականորեն ամբողջ նկարահանման խումբը ստիպված էր գալ քաղաք և տեղավորվել այնտեղ մի քանի ամսով ։ 1992 թվականի փետրվարին Ռամիսը և Մյուրեյը նախապատրաստման շրջանակներում Փանքսաթոնիում այցելում են Արջամկան օրը տոնախմբությունը։ Արարողությունը մանրամասնորեն ամրագրվում է վիդեոներով և լուսանկարներով։ Լինելով քաղաքում և ուսումնասիրելով տեղանքը՝ ռեժիսորը հայտնաբերում է, որ այնտեղ աշխատում է սառցե քանդակների ակադեմիա, որտեղ դասախոսում էր հայտնի վարպետ Ռենդի Ռուպերտը։ Նրա ստեղծած սառցե կերպարները դուր են գալիս Ռամիսին և Մյուրեյին և ներառվում են ֆիլմում որպես Ֆիլ Քոննորսի աշխատանքներ ։ Այնտեղ էլ՝ Փանքսաթոնիում, տեղական փոքրիկ կեդանաբանական այգում, որտեղ տոնի համար պահում էին մի քանի արջամկներ, գտնում են համապատասխան կրծողներին և ընտրում նրանցից ամենաֆոտոգենիկ և խոշոր կենդանուն՝ 30 ֆունտ քաշով։ Պատմությունն այն մասին, թե իբր արջամուկը կծել էր Մյուրեյին, պրոդյուսեր Թրևոր Ալբերտն անվանել է քաղաքային լեգենդ։ «Չնայած,— նկատել է նա,— երբեք չմտածեք պահել արջամկանը որպես տնային կենդանի» ։ Բրյուս Ֆրետտը (NY Times) նկարահանումների մասին հիշողություններում պատմում է, որ կրծողը կծել էր դերասանի ձեռքը, ինչի արդյունքում նա դուրս էր եկել ափերից։ «Արջամուկն ինձ վրա ատամ ուներ հենց առաջին օրվանից» — հիշում է դերասանը ։
1992 թվականի փետրվարին սկսվում է Վուդսթոքի գլխավոր հրապարակի դեկորացիաների հավաքումը ։ Քաղաքային բնապատկերը զարդարելուն օգնել են տեղի դպրոցականները։ Բնական նկարահանումների համար և որպես ինտերիեր մեծ մասամբ օգտագործվել են Վուդսթոքի փողոցներն ու կառույցները։ Գործնականորեն ամբողջ քաղաքը դառնում է մեծ նկարահանման հրապարակ։ Միայն Cherry Inn–ի ներքին միջավայրը (Ֆիլի հյուրանոցային համարը, միջանցքը և ճաշարանը) վերաստեղծվել է Քրիստալ–Լեյք տաղավարում, այն դեպքում, երբ մյուս բոլոր տաղավարային տեսարանները նկարահանվել են Վուդսթոքի լառույցների ներսում։ Cherry Inn պանսիոն–հյուրանոց, որտեղ մնում էր Ֆիլը, դառնում է Մեդիսոն–սթրիթի և Ֆրկամ–սթրիթի անկյունում գտնվող տունը։ Տեսարանում, որտեղ Ֆիլը նայում է իր համարի պատուհանից, օգտագործվել է պատուհանից Մեդիսոն–սթրիթ բացվող իրական տեսարանը ։ Որպես Tip Top Cafe հաստատություն, որտեղ զրուցում էին Ֆիլը և Ռիտան, դարձել է լքված խանութը, որտեղ սրճարանի դեկորացիաներն են հավաքել ։ Պարահանդեսի տեսարանում ստեղների վրա սոլոն Ֆիլը կատարել է Կասս–սթրիթի Woodstock’s Moose Lodge հաստատությունում։ Woodstock Opera House–ը վերածվել է Pennsilvania Hotel–ի՝ Ռիտայի և Լարրիի հանգրվանատեղիում։ Հենց այդ շենքից, վերին հարկից, գլխիվայր է նետվում Ֆիլ Քոննորսը (Մյուրեյին փոխարինել է կասկադյորը) ։ Ջրափոսը, որի մեջ մի քանի անգամ ոտք էր դրել Ֆիլը, գտնվում էր Կասս–սթրիթի № 108 տան շրջակայքում ։ Ներկայումս տեղանքը նշված է հիշատակի ցուցանակով։
Էնդի Մաքդաուելը ռեժիսոր Հարոլդ Ռամիսին նկարագրում էր որպես շատ փափուկ և պատասխաանտու մարդու՝ երբեք իր խմբի վրա ձայն չբարձրացնող, բարձր պրոֆեսիոնալի և ինտելեկտուալի։ Հրապարակում սովորաբար ներկա էին լինում նրա կինն ու երեխաները, և նա չէր առարկում, որպեսզի նկարահանող խմբի այլ անդամներ հրավիրեին իրենց ընտանիքներին։ Վուդսթոքի (Չիկագոյից մոտ 100 կմ հեռավորության վրա) տեղակայումը միայն նպաստում էր այդպիսի մոտեցմանը։ Նկարահանման գործընթացն անցնում էր առանց ավելորդ իրարանցման և նման էր խաղի ։
Ռեժիսորի հիմնական դժվարություններն առաջանում էին գլխավոր դերակատարի հետ։ Հեռացումը տեղի էր ունենում աստիճանաբար։ Ամեն ինչ սկսվում է այն բանից, որ նկարահանումների պլանավորված սկզբից մոտ 6 շաբաթ առաջ գրաֆիկի համաձայնեցման ժամանակ Մյուրեյը հայտարարում է, որ սցենարը հետագա վերամշակում է պահանջում։ Թիմն այն հղկում էր արդեն մեկուկես տարի, ինչին մասնակցում էր և ինքը՝ Բիլը։ Ռամիսը պատասխանում է, որ դրա համար ժամանակ չկա և արտադրությունը սկսվելու է ըստ գրաֆիկի ։ Մյուրեյի համար, որն այդ ժամանակ ծանր ամուսնալուծություն էր ապրում, կյանքի դժվար պահ էր։ Նա իրեն պահում էր ծայրահեղ ոչ պրոֆեսիոնալ․ անընդհատ ուշանում էր, կարող էր կորչել մի քանի օրով՝ երբեք չզգուշացնելով այդ մասին։ Նկարահանման հրապարակում նա վիճում էր ռեժիսորի հետ՝ իր սեփական կարծիքն արտահայտելով տեսարանի մասին ։ Ընդ որում՝ Բիլը ֆիլմում նկարահանվելը չափազանց մոտ էր ընդունում սրտին և անընդհատ սցենարի փոփոխություններ էր առաջարկում։ Նա կարող էր գիշերվա կեսին զանգահարել Ռամիսին և կիսվել, թե ինչպես է տեսնում հերթական էպիզոդը։ Նոր տեսարանի վրա աշխատանքը սկսելուց առաջ նա հարցնում էր ռեժիսորին․ «Ինչպիսի՞ն այտեղ պետք է լինի հերոսը՝ բարի՞, թե՞ չար»։ Մի քանի տեսարան ներառվել են ֆիլմում հենց նրա խմբագրմամբ։ Այսպես, տեսարանը, որտեղ Ֆլիը խոսում է քնած Ռիտայի հետ, առաջացել է Մյուրեյի ընտանեկան կյանքից որոշ պատմությունների մոտիվներով ։ Նեդ Ռաերսոնի հետ առաջին հանդիպման կապակցությամբ մեկնաբանությունը՝ «ինձ վրա հարձակվել է հսկայական տզրուկ», Մյուրեյի մտահղացումն էր։
Կինոնկարի ավարտական տեսարանը, որտեղ հերոսներն արթնանում են փետրվարի 3–ի առավոտյան մի համարում և նույն անկողնում, պահանջել է մոտ 25 դուբլ։ Ռամիսը ոչ մի կերպ չէր կարողանում ճիշտ որոշում գտնել։ Եղե՞լ է արդյոք հերոսների միջև մտերմություն, նրանք պառկած են գիշերազգեստներո՞վ, թե՞ մերկ։ Երկարատև մտորումներից հետո ռեժիսորը հավաքում է ֆիլմի ողջ նկարահանման խումբը, ներառյալ օգնականներին և տեխնիկներին, և հնարավորության սահմաններում լսում բոլոր կարծիքները։ Հերոսներն արթնանում են նույն անկողնում, բայց հագուստով։
Նկարահանումների ավարտ և մոնտաժ
Կինոնկարում ցուցադրված է ընդամենը Արջամկան 42 օր (ընդ որում՝ հասկանալի է, որ կադրից դուրս են մնացել հերոսի ապրած՝ անհայտ թվով օրեր)։ Մոնտաժի ժամանակ հիմանական խնդիրը կապված էին միզանսցենի յուրօրինակ ֆորմատի հետ, որոնք անընդհատ կրկնվում էին։ Անհրաժեշտ էր վերարտադրել գրեթե միատեսակ տեսարաններ՝ մանր փոփոխություններով։ Դա հատկապես կարևոր էր երկրորդ պլանի հերոսների համար։ Երկրորդ պլանի դերասաններն ամեն նոր էպիզոդում պետք է դերը խաղային մի փոքր այլ կերպ, այն փոքր շտկումներով, որոնք պատահում էին գլխավոր հերոսի փոփոխված վարքի հետևանքով ։ Կրկնվող տեսարանները սովորաբար նկարահանվում էին իրար հետևից։ Դրանց ճշտությանը հետևում էր ռեժիսորի օգնական Մայք Հելլին։ Ծեր մուրացկանի հետ տեսարանի գաղափարը, որին ապարդյուն փորձում էր փրկել Ֆիլը, ստուդիայի ղեկավարությանը դուր չէր եկել։ Ռամիսը պնդում է, որ տեսարանը մնա, որպեսզի ցուցադրի, որ գլխավոր հերոսն ամենակարող չէ ։
Վերջնական մոնտաժից հետո վերանկարահանվել է միայն մեկ տեսարան։ Առաջին հրատարակության մեջ կինոնկարի սկիզբը բավականին կարճ էր։ Ռեժիսորը որոշում է այն երկարացնել, ենթադրելով, որ ֆիլմն ավելի լայնածավալ պրեամբուլայի կարիք ունի, և, մասնավորապես, ավելացնում օդերևութաբանի կապույտ էկրանով տեսարանները, որոնց հետ խաղում էր Ռիտան։ Փաստացի սա միակ վիզուալ էֆեկտն է ֆանտաստիկ սյուժեով կինոնկարում։ Կրճատվում են նաև Քոննորսի կողմից սառցե արձանների ստեղծման տեսարանները ։ Վերջական մոնտաժը, Ռուբինի կարծիքով, առաջին փորձից դուր է գալիս և՛ ռեժիսորին, և՛ սցենարի հեղինակին, և՛ ստուդիային․ շատ եզակի դեպք կինեմատոգրաֆումо ։
Բյուջե, վարձույթ, հրատարակություններ
Կինոնկարի՝ էկրաններին հայտնվելը համընկնում է Columbia Pictures–ի կողմից Sony կորպորացիայի ձեռքբերման և կինոընկերության կողմից գեղարվեստական հարացույցի փոխարինման իրադարձությունների հետ։ «Արջամկան օրը» այն վերջին ժապավեններից մեկն է, որը բացում է ստուդիայի հին պատկերանիշը։ Պատկերանիշին անմիջապես հաջորդող ֆիլմի կադրը ամպերի խառնակույտն է։ Ղեկավարությունը ցանկացել էր նոր պարկերանիշում տեսնել Կոլումբիայի արձանի ջահը՝ հենց ամպերի միջից հայտնվելիս։ Այդ տարբերակը կարելի է տեսնել, օրինակ, 1993 թվականի՝ «Վերջին կինոհերոսը» ժապավենում։ Արդյունքում վերլուծաբաններն իրադարձությունների այդպիսի զվարճալի զարգացումը կապել են դժվարին ժամանակների հետ, որոնք ապրում էր ստուդիան։ 1992 թվականին ընկերությունը գլխավորում է Մարկ Քենոնը, որը հանդես է գալիս ֆիլմերի ստեղծման համար ծախսերի նվազեցման հետ կապված նախաձեռնություններով և ոչ ստանդատր լուծումներով։ Նա անձամբ էր վերահսկում հաջողակ դարձած «Արջամկան օրվա» և «Կրակի գծին»–ի արտադրությունը որոնք խորհրդանշում էին կինոընկերության նոր ժամանակաշրջանը։
PG-13 ռեյտինգի հայտնվելու հետ կապված ստուդիայի պորտֆելում սկսում են գերակշռել դասական արժեքներին մարտահրավեր չնետող մանկական և ընտանեկան ֆիլմերը։ Արտադրությամբ հարաբերականորեն ոչ թանկ ՝ արտաքինից ընտանեկան, ոչ կոնֆլիկտային սյուժեով կինոնկարը լավ ներառվում է 90-ականների կոնցեպցիայում։ Որպես կինոնկարի սիմվոլ՝ արջամուկը նույնպես լիովին տեղին էր գովազդային արշավում ։ Կինոնկարը էկրաններ է բարձրացել «միջսեզոնային» շրջանում, 1993 թվականի փետրվարի 12–ին․ վարձույթի և կինոմրցանակների ինստիտուտների ուշադրության համար ոչ ամենահաջող ժամանակ։ Վարձույթի հետ կապված որոշակի բարդություններ առաջացել են ԱՄՆ–ի սահմաններից դուրս, քանի որ դիստրիբյուտոր–ստուդիան զգուշանում էր, որ օրիգինալ անվանումն այլ երկրների բնակիչներին ոչինչ չէր ասի։ Բրազիլիայում կինոնկարն անվանել են «Անիծյալ ժամանակը» (Feitiço do Tempo), Իսպանիայում՝ «Ժամանակի ծուղակը» (Atrapado en el tiempo)։ Այն ցուցադրել է բավականին բարձր, չնայած և ոչ աչքի ընկնող վարձութային ցուցանիշներ։ Բացումն անող վիքենդին ժապավենը 1640 էկրաններին հավաքել է 14,7 մլն դոլար՝ այդ ցուցանիշով առաջատար դառնալով շուկայում։ Կինոնկարն ուներ «սարաֆանային ռաիդոյի» այնպիսի խոստումնալից արձագանքներ, որ վարձույթը սկսել էր ավեի մեծ քանակով էկրաններին, քան սեզոնի պոտենցիալ հիթ «Վերջին կինոհերոսը»՝ Առնոլդ Շվարցենեգերի մասնակցությամբ (հետագայում տապալվել է վարձույթում)։ Ընդհանուր տեղական հավաքները ԱՄՆ–ում և Կանադայում կազմել են 70,9 մլն դոլար՝ 14,6 մլն դոլար բյուջեի պայմաններում  ։
2002 թվականին իրականացվել է առաջին DVD–ի հրատարակությունը։ 2008 թվականին, կինոնկարի՝ էկրաններ բարձրանալու 15–ամյակի կապակցությամբ, պատրաստվել է հատուկ Blu-ray հրատարակություն։ Այն պարունակում էր ջնջված տեսարաններ, որոնց մեջ առավել տևական էր փուլ խաղի տեսարանը, որում Ֆիլ Քոննորսը գերբնական կարողություններ է ցուցադրում։ Լրացուցիչ նյութերը պարունակում են հարցազրույց Դեննի Ռուբինի հետ ։
Հաջորդող իրադարձություններ
Նկարահանումներից հետո Մյուրեյը և Ռամիսն այլևս չեն աշխատել միմյանց հետ և գործնականորեն քսան տարուց ավել չեն խոսել ։ Նրանց հարազատ մարդիկ այդպես էլ չկարողացան մեկնաբանել, թե ինչն էր դարձել տարաձայնության պատճառ ։ Հաշտվել են նրանք միայն Ռամիսի մահվանից անմիջապես առաջ, երբ նա անբուժելի հիվանդ էր ։ Բիլ Մյուրեյը 1996 թվականին բաժանվում է Մարգարետ Քելլիից։ Նկարահանումների մեկնարկի ժամանակ Մյուրեյի՝ «Արջամկան օրը» ֆիլմի հանդերձարար Ջենիֆեր Բաթլերի հետ հարաբերությունները շարունակվում էին։ 1997 թվականին մրանք ամուսնանում են և ամուսնալուծում են 2008 թվականին ։
Միակ նշանակալի մրցանակը, որը նվաճել է կինոնկարը, լավագույն սցենարի համար BAFTA]–ն է։ Չնայած մամուլի գերազանց արձագանքին՝ կատակերգությունը « [[Օսկար)|Օսկարի» որևէ նոմինացիա չի ստացել։ Պատճառներից էին էկրաններ բարձրանալու անհաջող ժամանակն ու կինոակադեմիայի՝ կատագերգություն ժանրը չսիրելը ։ Համաժողովրդական ճանաչություն և դասականի կարգավիճակ կինոնկարը ստացել է աստիճանաբար, մի քանի տարի անց։ «Արջամկան օրը» դառնում է ինքնատիպ ջրբաժան Մյուրեյի ստեղծագործական կենսագրության համար։ Նրան  նշանակալիորեն հաճախ սկսեցին հրավիրել ֆիլմերում նկարահանման, հատկապես մելոդրամաների, սակայն դերասանին առավել հետաքրքրում էին տրագիկոմեդիկ և աբսուրդային դերերը ։ Նրա հաջորդող դերերը, այդ թվում «Ռաշմոր ակադենիան» և «Թարգմանության դժվարությունները», կրում են Ֆիլ Քոննորսի բնավորության գծերը։ Հարոլդ Ռամիսի համար,   կարծիքով, կինոնկարն այդպես էլ մնաց ստեղծագործական կենսագրության գագաթնակետը, և նա կհայտնվեր մեծագույն ռեժիսորների ցուցակում, նույնիսկ եթե միայն դա նկարհաներ  ։ «Արջամկան օրը» ռեժիսորի ստեղծագործության մեջ ինքնատիպ «փոխհատուցման կատակերգությունների» շարքի սկիզբ է դնում․ «Մեծամասնություն», «Վերլուծիր սա», «Ցանկություններով կուրացածը» ։ Չնայած, «Արջամկան օրը» Columbia–ի նախագահ Մարկ Քենթոնին չի փրկում քննադատությունից «Վերջին կինոհերոսը», «Ջերոնիմո» և այլ կինոնկարների դրամական անհաջողությունների պատճառով։ 1996 թվականին Մարկ Քենթոնը հեռացվում է իր պաշտոնից։
Ժանր և սյուժեով նման ստեղծագործություններ
Առանձին աղբյուրներ ֆիլմը դասում են ֆանտաստիկայի ժանրին, չնայած այդ առումով միասնական կարծիք չկա։ Քանի որ կինոնկարում ոչ մի կերպ չեն բացատրվում իրադարձությունների պատճառները և հերոսը չի կարող ազդել դրանց զարգացման վրա, արևմտյան մասնագետները, ոչ հազվադեպ, այն դասում են ֆենտեզի ժանրին։ Slant Magazine–ի հետազոտողը դասել է ֆիլմը էկզիստենցիալ մելոդրամաներին ։ Կինոնկարի գաղափարն ամենևին օրիգինալ չէ․ժամանակային հանգույցում կամ ալտերնատիվ ժամանակում գլխավոր հերոսին տրված ռեինկարնացիայի հնարավորոթյունը նկարագրված է շատ ստեղծագործություններում։ Հերոսի փորձությունները կարելի է դիտարկել, ինչպես Դիքենսի «Սուրբծննդյան երգի» վերապատմում, ինչը տարածված և բազմակի խաղարկված սյուժե է արևմտյան մշակույթում ։ Ռամիսի մեկնաբանությամբ պատմությունը չի երևում այդպես բարոյախրատական և պահպանողական, ինչպես Դիքենսինը ։ «Այս հրաշալի կյանքը» կինոնկարի հերոսը, հրեշտակի կողմից տեղափոխվելով ալտերնատիվ իրականություն, նմանատիպ արկածներ է ունենում։ Ռամիսը որպես ներշնչանքի աղբյուր հիշատակում էր Ֆրենկ Կապրայի ֆիլմը։ «Հետ դեպի անցյալ» ֆիլմաշարում հերոսները նույնպես կառուցում են «իդեալական օր»՝ իրենց իրականություն վերադառնալու համար։ Ժամանակային հանգույցի թեման բավականին հայտնի է և լավ է մշակված գիտաֆանտաստիկ գրականության մեջ։ Այսպես, օրինակ, գրող Լեոն Արդենը 1981 թվականին հրապարակել է «Սատանայական դող» վեպը մի մարդու մասին, որը բանտարկվել էր մեկ օրում։ Արդյունքում Արդենը ապարդյուն փորձում էր դատի տալ Columbia Pictures–ին, որին մեղադրում էր գրագողության մեջ։ Գրականության մեջ և կինոյում հանրաճանաչ է նաև սյուժեն, որում հերոսը կրկին ու կրկին վերապրում է իր կյանքի նշանակալի հատված․ , Ս. Յարոսլավցևի «Նիկիտա Վորոնցովի կյանքի մանրամասները», Կոպպոլայի «Փեգի Սյուն ամուսնացել է»–ն, Վլադիմիր Խոստինենկոյի «Հայելին հերոսի համար»։ «Մթնշաղային զոնա» սերիալի  էպիզոդում հանցագործը, սպասելով մահապատժի, կրկին ու կրկին վերապրում է դատավճռի օրը ։
Սյուժե և սցենար
Դեննի Ռուբինը, պատմելով սցենարի մասին, գրել է․ «Սա դեռևս Հոլիվուդն է՝ ամենևին ոչ Բունյուելը»։ Կառուցված լինելով մեյնստրիմի ոգով, մելոդրամայի պայմանական կանոններով՝ «Արջամկան օրը», այնուամենայնիվ, չի համարվում իր սովորական իմաստով մելոդրամա։ Ֆիլմն էքսպերիմենտ է իրականացնում Բունյուելի, Կիշլովսկու և Դեյվիդ Լինչի ոգով։ 1990-ական թվականները նարատիվի ազատ օգտագործման ժամանակաշրջանն էին։ Էկրանային ժամանակը, հոգեվերլուծաբան և կինեմատոգրաֆիստ Քրիստոֆեր Հաուկեի խոսքերով, ընթանում է այնպես, ինչպես անհրաժեշտ է գտնում ռեժիսորը․ հանգույց, բազմաթիվ այլընտրանքային ուղիներով, ապագայում, անցյալում և անգամ հետընթաց (բնութագրական օրինակ է «Հիշիր–ը»)։
Սյուժեն խաղարկում է ժամանակային հանգույցի թեման, սակայն ամեն կրկնության ներսում ժամանակը գծային է ընթանում, և ընդհանուր առմամբ պատմությունն ունի առաջադիմող զարգացում։ Հերոսը բազմաթիվ կրկնություններում աստիճանաբար անցնում է գոյության մի քանի փուլ։ Սկզբում նա շփոթություն է ապրում և ոչինչ չի հասկանում։ Այնուհետև գիտակցում է իր ցանկացած արարքի հետևանքի բացակայությունը։ Հաջորդը հիասթափությունն ու դեպրեսիան են։ Հանգուցային է դառնում Ռիտայի հետ հանդիպումը և «աստծո տեսարանը», որից հետո հերոսը հասկանում է, թե որտեղ է իր փրկության ճանապարհը։ Փուլերը, որոնցով անցնում է հերոսը, համապատասխանում են հոգեբուժության մեջ հայտնի Կյուբլեր-Ռոսսի հետ, որն ուսումնասիրում է մահացու հիվանդության մասին տեղեկության նկատմամբ հիվանդների արձագանքը։ Այս մոդելում հիվանդն անցնում է 5 փուլ․ հերքում, զայրույթ, առևտուր, դեպրեսիա, ընդունում ։