cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էմիլի Բլանտ
Էմիլի Օլիվիա Լաուրա Բլանտ (Emily Olivia Laura Blunt), ։ Անգլիացի դերասանուհի է։
Հղումներ
Կատեգորիա:Հոլիվուդյան դերասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի անգլիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ
Բագրատիոն (կամուրջ)
«Բագրատիոն» կամուրջ (Мост «Багратио́н»), առևտրա-հետիոտնային կամուրջ Մոսկվայում՝ Մոսկվա գետի վրա՝ «Մոսկվա Սիթի» համալիրի կազմում։ Բացվել է 1997 թվականին։ Կամուրջը կապում է Կրասնոպրեսնենսկայա ափը Տարաս Շևչենկո ափին։
Պատմություն
Կամրջի բացումը տեղի է ունեցել 1997 թվականի սեպտեմբերին` Մոսկվայի 850-ամյակի կապակցությամբ։ Կամուրջը կառուցվել է ճարտարապետ Բորիս Տխորի և կոնստրուկտոր Վլադիմիր Տրաուշի նախագծով։ Կամուրջն անվանվել է 1812 թվականի հայրենական պատերազմի Արևմտյան 2-րդ բանակի գլխավոր հրամանատար Պյոտր Բագրատիոնի պատվին  ։
2004 թվականին կամուրջը քաղաքի կողմից փոխանցվել է «Միոսոր» ընկերությանը հավատարմագրային կառավարման, որի ղեկավարման ներքո է գտնվում նաև «Աշտարակ 2000» շենքը։ Նույն թվականի հոկտեմբերին «Բագրատիոն» առևտրի կենտրոնի նախասրահում Կրասնոպրեսնենսկայա ափում տեղի է ունեցել Էռնստ Նեիզվեստնու «Կյանքի ծառը» քանդակային կոմպոզիցիայի բացումը  ։
2008 թվականին «Օրանտա ապահովագրական ընկերությունը» կամուրջն ապահովագրել է 300 միլիոն ռուբլի ապահովագրական պարտավորության սահմանաչափով ։ 2016 թվականի հունվարի 21-ից շինության ապահովադիր մարմինը «Ռոսգոսստրախ» ընկերությունն է։ Ապահովագրության պայմանագրի արժեքը կազմել է 771,4 հազար ռուբլի ։
Դիրք
Կամուրջը գտնվում է Կրասնոպրեսնենսկայա առափնյա փողոց 16 հասցեում ։ Կրասնոպրեսնենսկայա ափի կողմից կամրջի նախամուտքը կապված է «Վիստավոչնայա» մետրոյի կայարանի հետ, մյուս ափում կամուրջը հատվում է «Աշտարակ 2000»-ի հետ ։
կամրջի մոտ՝ Կրասնոպրեսնենսկայա ափին, տեղակայված են «Բագրատիոն կամուրջ» և «Միջազգային ցուցահանդես» կառանատեղերը։ Կամրջի տակ՝ Տարաս Շևչենկո ափում է տեղակայված «Տարաս Շևչենկո նավահանգիստ» կառանատեղը։ «Բագրատիոն կամուրջ» և «Տարաս Շևչենկո նավահանգիստ» կառանատեղերում նավերն օգտագործվում են վարձակալության սկզբունքով։ «Միջազգային ցուցահանդես» կառանատեղն օգտագործվում է տարբեր երթուղիների համար գործող նավերի կողմից և այս կառանատեղից կարող եք քայլել նավի վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1997 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Մոսկվայի կամուրջներ
Ուրմիյազի
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 599 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ասկինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ֆլորես (Բուենոս Այրես)
Ֆլորես (Barrio Flores), Բուենոս Այրեսի շրջաններից մեկը։ Տարածքը սահմանափակված է փողոցներով Ավենիդա Գաոն, Դոնատո Ալվարես, Curapaligüe, Ավենիդա Դիրեկտորիո, Ավենիդա Կաստարանես, Կամիլո Տորես Տենորիո և Ավենիդա Ռիեստրա, Ավենիդա Պերիտո Մորենո, Լակարրա, Ավենիդա Լուիս Դելեպպիանե, մայիսի 25-ի մայրուղին, Պորտելան և Կուենկան։ Ֆլորեսը սահմանակից է շրջանների Վիլյա-Սանտա-Ռիտա և Վիլյա-Հեներալ Միտրեի, Կաբալիտո և Պարկ Չակաբուկո արևելքում, Նուեվա Պոմպեյ և Վիլյա-Սալդատիի հարավում և Ֆլորեստում և Ավելյանեդի այգում արևմուտքում։ Այն 7 կոմունային է վերաբերում ։ Այն ունի 8,6 կմ² մակերես, իսկ բնակչությունը՝ 142 695 բնակիչ 2001 թվականի մարդահամարի տվյալներով, բնակչության խտությունը կազմում է 16 592,4 մարդ/ կմ² ։
Պատմություն
Մինչև 1888 թվականը դա Բուենոս Այրեսի նահանգի առանձին բնակավայր էր, և կոչվում էր Սան Խոսե դե Ֆլորես, նույն թվականին ինտեգրված էր քաղաքի կազմի մեջ, և նշվում էր որպես երկրի դաշնային մայրաքաղաքի շրջան։
Բուենոս Այրեսի հարուստ բնակիչների համար Ֆլորեսը այդ ժամանակ եղել է վիլլաների (տնակների) շրջան։ Այս պահպանված շենքերից շատերը ներկա պահին եղել են կալվածքների մի մաս, որտեղ ապրել են նշանավոր քաղաքացիներ և նահանգի նահանգապետ Խուան Մանուել Ռոսասը, տասնիններորդ դարի կեսերին։ 1859 թվականին այստեղ ստորագրվեց ազգային վերամիավորման պակտը, որի համաձայն Բուենոս Այրեսի պետությունը վերամիավորվեց Արգենտինայի կոնֆեդերացիայի հետ։
Տեխնիկական բնութագրեր
Այս թաղամասում, նույնիսկ մեկ եռամսյակում, ճարտարապետական ոճերը տարբեր դարաշրջանների, մեկ կամ երկու հարկանի ոճերի ար-նուվո և արվեստի դեկո ժամանակակից բնակելի շենքերից։ Պատմական առանձնատուն Մարկո դել Պոնտ, որտեղ ապրել է ճարտարապետ Անտոնիո Մարկո դել Պոնտայի ընտանիքը, Խոսե Արտիգաս Հերվասիո 202 փողոցում, հայտարարվել է ազգային պատմական հուշարձան 1978 թվականին՝ Սան Խոսե դե Ֆլորես շրջանում պատմական հետազոտությունների խորհրդի շնորհիվ, որը դրդել է զբաղվել դրա վերականգնմամբ և հետագա վերափոխումը այսօրվա Ֆլորես մշակույթի տանը (Casa de la Cultura de Flores.)։ Այս առևտրային տարածքում հայտնի է մեկ պատմական շենք, Բազիլիկ Սան Խոսե դե Ֆլորես (Basílica de San José de Flores), որը կառուցվել է 1883 թվականին ռոմանական ոճով։ Պատմական հետազոտությունների խորհուրդը Սան Խոսե դե Ֆլորեսում, վերակառուցել է շրջանի ժամանակագրությունը կազմել այն հայտնիների ցանկը, որոնք ծնվել կամ ապրել են այնտեղ, այդ թվում՝ գրողներ Ռոբերտո Արլտան և Բալդոմերո Ֆերնանդես Մորենոն։
Գրող, ում աշխատանքն արտացոլում է անցյալ դարի 30-ականների բարոյական ճգնաժամ, Ֆերնանդես Մորենոն նկարագրել է տարածքը, որը կոչվում է «sencillista» (պարզեցված), քանի որ այն ոգեշնչված է դարասկզբի առօրյա կյանքից։ Իր ժողովրդականության մի մասը հիմնված է գրողի և առաջատար Ալեխանդրո Դոլինի գրքերի վրա։ Թաղամասը նկարագրված է գրքերում՝ Հոգու գիրքը, Գորշ հրեշտակի քրոնիկները և նշած քարտեզները։ Այն նաև Ֆլորեսի զգայուն տղամարդու դիցաբանության հիմքում ընկած նամակներում է նշվում։ Այս դիցաբանությունը մշակվել է հումորային ամսագրերում, ռադիոծրագրերում աշխատելու ընթացքում և շարունակվել է այն գրքերում, որոնք նա գրել է։ Տարածքում, գտնվում է թաղամաս, որը կոչվում է Բախո Ֆլորես, որտեղ էլ գտնվում է Նուեվո Գասոմետրոյի մարզադաշտը որը պատկանում է Սան Լորենսո Դե Ալմագրո ակումբին։ Չնայած նրան, որ ժողովրդի մեջ այս մարզադաշտը կապված էր շրջանի հետ, միայն 10/05/2007 և թիվ 2329 օրենքի հայտնվել դուրս տարածքում, Նուեվա Պոմպեյի շրջանում։
Հնագիտական պեղումներ
2004 թվականին հնագիտական պեղումներ են իրականացվել Պուեյրեդոն հրապարակում (հայտնի է որպես Plaza Flores)։ Այդ պեղումների ընթացքում հայտնաբերվել են տասնիններորդ դարի առօրյա կյանքի բազմաթիվ օբյեկտներ Սան Խոսե դե Ֆլորես քաղաքում։ Որոշ առարկաներ ցուցադրվել է 5-րդ հարկում CGP թիվ 7-ի անկյունում Կուլպինի և պողոտայի Ավենիդա Ռիվադավիայի։
Առաջարկվող հաստատությունները
Շրջանն ունի մի քանի հանրակրթական հաստատություններ։ Այնտեղ գտնվում է թիվ 19 Լեանդրո Ն. Ալեմի տարրական դպրոցը, որը պահպանում է իր ճարտարապետական ոճը, նախկինում այստեղ սովորել են միայն տղաները, իսկ վերջերս միացել են նաև աղջիկները։ Այն գտնվում է հակառակ կողմում Plaza Flores կամ ավելի ճիշտ հրապարակում Պուերրեդոն։ Ֆերնանդո Ֆեյդեր քոլեջը, գտնվում է Երբալի Ավենիդա Ռիվադավիայի փողոցների միջև La Porteña-ի Պասաժում, անվանի նկարիչ, ով նվիրաբերել է իր տունը, որի նպատակն էր ստեղծել դպրոց։ Այս մասնագիտական քոլեջը, հայտնի է մասաբ այն պատճառով, որ իրենց ուսանողների ստեղծագործական որմնանկարները գերազանցել են իրենց գերազանց որակը։ Մեկ այլ կարևոր կրթական հաստատություն Ֆլորեսի տարածքում, Խուստո Խոսե դե Ուրկիսի տարրական դպրոց, որը գտնվում է Յերբալի և Ֆրայ Կաետանո Ռոդրիգեսի անկյունում, Պուեյրեդոնի հրապարակից ոչ հեռու, որտեղ գտնվում է գեղարվեստի թանգարանի մասնաճյուղը, որը բաց է հաստատություն այցելող երեխաների համար, որպեսզի մշտական կապի մեջ լինի հայտնի արգենտինացի նկարիչների ստեղծագործությունների հետ։ Հարկ է նաև նշել, որ ազգային քոլեջ Խուստո Խոսե դե Ուրկիսը, որը գտնվում է փողոցի անկյունում Condarco 290, Լասալ Ֆլորեսը, որը գտնվում է Բոնիֆաչոյում Պեդերերի և Ռիվերա Ինդարտեի միջև, նախնական դպրոց Ուրուգվայի Արևելյան Հանրապետության, որը գտնվում է Ավենիդա Կարաբոբոյի պողոտայում՝ Խուան Բաուտիստա Ալբերդիի և Խոսե Բոնիֆաչոյի փողոցների միջև և Չակո նահանգի քոլեջը՝ Ավենիդա Ավելյանեդայի և Բոլիվիայի փողոցների միջև։ Schönthal քոլեջ, որը գտնվում է Ավենիդ Նասկայի և Ավենիդ Ավելյանեդի անկյունում։ Մասնագիտական արվեստի ինստիտուտ Մանուել Խոսե դե Լաբարդեն է գեղարվեստական նախապատրաստական դպրոց Բուենոս Այրեսում։ Պիոներ կրթության արվեստը, օգնություն է ստանում քաղաքային կառավարության Բուենոս Այրեսում և նրա տարբեր ճյուղերը, ներառում են երկու մանկապարտեզներ, դպրոցական սեմինարներ, մասնագիտական ուսուցում։
Զբոսաշրջություն և ճանապարհորդություն
Կարևորագույն տուրիստական վայրեր են․ Պլազա Ֆլորես, Սան Խոսե եկեղեցին, որոնք միմյանց են ուղղված, քաղաքի ամենահայտնի վայրերից մեկն է։ Գտնվում է Ավենիդա Ռիվադավիա պողոտայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արգենտինայի վարչական բաժանում
Վոմա (այլ կիրառումներ)
Վոմա, կարող է վերաբերել.
Սուխայա (Ստոլբովոյի վտակ)
Սուխայա (Сухая), գետ Ռուսաստանում, Կամչատկայի թերակղզու հյուսիս-արևմուտքում։ Հոսում է Ուստ-Կամչատսկի շրջանում, Կամչատկայի երկրամասում։ Գետի երկարությունը 18 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Մելիքքյոյ
Մելիքքյոյ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Եվրատեսիլ 1998 երգի մրցույթ
«Եվրատեսիլ 1988 երգի մրցույթը» եղել է Եվրատեսիլի 43-րդ մրցույթը և անցկացվել է Ազգային Փակ Արենայում (Բիրմինգհեմ, Մեծ Բրիտանիա)։ 1998-ին մասնակցել են 25 երկրներ, որոնց շարքում Իսրայելը ներկայացնող Դանա Ինթերնեշնլը իր Diva երգով հավաքեց 172 միավոր և հաղթանակ բերեց իր երկրին։
1998-ին առաջին անգամ մրցույթին մասնակցեց Մակեդոնիան, հրաժարվեցին մասնակցել 6 երկիր և կրկին մրցույթ վերադարձան 5 երկիր։
Արդյունքներ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 1998 երգի մրցույթ Կատեգորիա:1998 Մեծ Բրիտանիայում
Պռեհնու
Պռեհնու (Prähnu), գյուղ Էստոնիայի Հիյումաա նահանգի Էմմաստե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հիյումա նահանգի Էմմաստե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Օրբելի եղբայրներ
Օրբելի եղբայրները աշխարհահռչակ և ականավոր հայ գիտնականներ են, ովքեր մեծ ավանդ ունեն գիտության մի շարք ոլորտների զարգացման գործում։ Օրբելի եղբայրների (Սյունյաց Օրբելյանների) տոհմը հին հայկական իշխանական ծագում ունի։ Այն սերում է Մամիկոնյաններից, Զաքարյաններից։ 13-15-րդ դարերում Սյունիքը անցել է Օրբելյանների տոհմի տիրակալության տակ։ Տոհմի գերեզմանատունը գտնվում է Նորավանքում, որտեղ էլ թաղված է տոհմի պատմաբան Ստեփանոս Օրբելյանը։ Համաձայն նրա՝ Օրբել անունը ծագում է Վրաստանում Օրբետ գյուղի մոտ գտնվող համանուն ամրոցի անունից։ Օրբելի եղբայրների հայրական պապը՝ Հովսեփ Հովակիմի Օրբելին (1810-1891), ուսանել է Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում, որն ավարտելուց հետո անցել է հոգևոր ծառայության։ Նա մահացել է 1891 թ., թաղված է Թիֆլիսի Խոջիվանքի հայկական եկեղեցու բակում։ Հովսեփ Հ. Օրբելին հինգ երեխա է ունեցել՝ երեք որդի և երկու դուստր։ Նա, բարձր գնահատելով կրթության և գիտության դերը անհատի կյանքում, երեք որդիներին հիմնավոր կրթության է տվել։ Նրա երկու որդիները՝ Դավիթը և Համազասպը, ավարտել են Խարկովի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ Դավիթ Օրբելին հոգեբույժ-ջղախտաբան էր, Համազասպը՝ Թիֆլիսում հայտնի բժիշկ-ատամնաբույժ։
Ծնողները
Աբգար Հովսեփի Օրբելին՝ Օրբելի եղբայրների հայրը, (1849-1912), Հովսեփ Հ. Օրբելու ավագ որդին է, ծնվել է Ռուսական կայսրության հարավային շրջանների իշխանական տոհմում։ Ա. Օրբելին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի կայսերական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Նա, ուսման ավարտից հետո, հոր պահանջով վերադարձել է հայրենիք և, իբրև հաշտարար դատավոր, պաշտոնավարել է Արաքսի Նախիջևան քաղաքում, Նոր Բայազետում, ապա՝ Քութայիսում։ Հետագայում, Թիֆլիս տեղփոխվելուց հետո, աշխատել է որպես դատախազի օգնական, այնուհետև զբաղվել է մասնավոր փաստաբանական գործունեությամբ։ Վարվառա Մովսեսի Արղության-Երկայնաբազուկը՝ Օրբելի եղբայրների մայրը, (1857-1937), նույնպես իշխանական ծագում ունի։ Երկայնաբազուկները սերում էին Զաքարյաններից։ Երկայնաբազուկ՝ Մխագրձելի, մականունը տվել է վրաց թագավոր Գեորգի 3-րդը ամիրսպասալար Սարգիս Զաքարյանին, ում հետնորդները, 13-րդ դարի վերջին, Մոնղոլիայում հանդես գալով որպես վասալներ, անվանվում են «Արգուտ» կամ «Արգուն», որը նշանակում է «պաշտպան, հենարան, թիկունք», և նույնացվում էր վրացական «Մխագրձելի»` «Երկայնաբազուկ» անվան հետ։ Ահա այսպես, Զաքարյանների հետնորդները սկսում են կոչվել Արղության-Երկայնաբազուկներ։ Վ. Արղության-Երկայնաբազուկը կրթված կին էր, հիանալի տիրապետում էր չորս լեզուների, հետևում երեխաների դաստիարակությանը և ուսմանը։ Օրբելի եղբայրներն, իրենց ուսումնառության ողջ ընթացքում, մշտապես նամակագրական կապ են պահպանել իրենց մոր հետ, ով արտակարգ հոգատար էր զավակների նկատմամբ, բայց և թույլ չէր տալիս ավելորդ չարաճճիություն։ Նա, Ա. Օրբելու մահից հետո, սկսում է դասավանդել ֆրանսերեն և միաժամանակ զբաղվել հասարակական գործունեությամբ։ Վ. Արղության-Երկայնաբազուկը թաղված է Թիֆլիսի Խոջիվանքի հայկական եկեղեցու բակում։
Հովսեփ
Հ. Օրբելու ուսումնասիրությունները վերաբերում են հայագիտությանը («Հայագիտական հետազոտություններ», պր. 1, 1974 թ.), հնագիտությանը (կազմել է Անիի հնադարանում պահվող և այժմ մեծ մասամբ կորսված հնագիտական գտածոների գիտական նկարագրությունը և այլն)։ Նա հանդիսանում է ժամանակակից հայ վիմագրության հիմնադիրը։ Դեռևս 1914-1917 թթ.-ին, հիմնականում «Խրիստյանսկի Վոստոկ» («Христянский Восток») հանդեսում տպագրել է Անիի արձանագրությունների իր ուսումնասիրությունները (հետմահու լույս են տեսել «Դիվան հայ վիմագրության», պր. 1, 1966 թ.)։ Հ. Օրբելին պատվիրել է հատուկ տառատեսակ, որը հնարավորություն է տվել վերարտադրել արձանագրությունները՝ պահպանելով դրանց ձևը։ Նա զբաղվել է նաև բանահավաքությամբ, բարբառագիտությամբ, կազմել է հայկական և քրդական բարբառների բառարաններ։ Նա խմբագրել է «Սասունցի Դավիթ» դյուցազնավեպի համահավաք բնագիրը և ռուսերեն թարգմանությունը, հրատարակել է դրան նվիրված հատուկ ուսումնասիրություն («Հայկական հերոսական էպոսը», 1956 թ., ռուսերեն և հայերեն)։ Հ. Օրբելին ուսումնասիրել և ռուսերեն է թարգմանել հայկական միջնադարյան առակները («Միջնադարյան Հայաստանի առակներ»-ը, 1956 թ., ռուս.)։ Նա ռուսերեն է թարգմանել նաև հայ պատմիչների՝ Եղիշեի, Ղազար Փարպեցու, Թովմա Արծրունու երկերը, (Եղիշե, «Վարդանի և հայոց պատերազմի մասին», 1971 թ., ռուս.), մեծ մասը՝ անտիպ։ Ճարտարապետության բնագավառում արժեքավոր է Աղթամարի տաճարի նրա ուսումնասիրությունը։ Հ. Օրբելին կազմել է Անիի և շրջակայքի ճարտարապետական և հնագիտական հուշարձանների հավաստի ուղեցույց, զբաղվել է հին և միջնադարյան իրանական արվեստի պատմությամբ, Կ. Վ. Տրևերի հետ ուսումնասիրել է Էրմիտաժում պահվող Սասանյան ժամանակաշրջանի մետաղե անոթները («Սասանյան մետաղը։ Գեղարվեստական առարկաներ ոսկուց, արծաթից և բրոնզից», 1935 թ., ռուս.)։ Հ. Օրբելին 1944 թ.-ին ընտրվել է Լոնդոնի հնագիտական ընկերության պատվավոր անդամ, 1935 թ.-ին՝ Թեհրանի համալսարանի պատվավոր պրոֆեսոր, 1945 թ.-ին՝ Իրանի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ։ Նա պարգևատրվել է Լենինի 2 և Աշխատանքային կարմիր դրոշի 2 շքանշաններով։ Հ. Օրբելին մահացել է 1961 թ.-ի փետրվարի 02-ին Լենինգրադում և թաղված է Լենինգրադի Բոգոսլովսկոյե գերեզմանատանը։
Օրբելի եղբայրների տուն-թանգարան
Թանգարանը ստեղծվել է Հայկական ԽՍՀ Մինիստրների խորհրդի 1972 թ.-ի հուլիսի 21-ի թիվ 43 որոշմամբ, Ծաղկաձորում, Օրբելիների ամառանոցում։ Այն գործում է 1982 թ.-ի հուլիսի 6-ից։ Այդ օրը նշվում էր ակադեմիկոս Լևոն Օրբելու 100-ամյակը։ Թանգարանը բաղկացած է մեկ հարկաբաժնից, որի առանձին սրահներում պահվում են Ռուբեն Օրբելիի, Լևոն Օրբելիի, Հովսեփ Օրբելիի, կյանքին ու գիտական գործունեության տարբեր փուլերին վերաբերող շուրջ 1500 ցուցանմուշ՝ անձնական իրեր, վավերագրեր, գրառումներ, ձեռագրեր, գրքեր, տարբեր լեզուներով հրատարակություններ։ Թանգարանում զբաղվում են գիտական ուսումնասիրություններով, կազմակերպվում զեկուցումներ, կինոդիտումներ։ Թանգարանը զարդարում է վերջինիս հարակից տարածքում կագնեցված Օրբելի եղբայրների հուշաքանդակը (հեղինակ՝ Հայաստանի վաստակավոր քանդակագործ Ա. Հովսեփյան)։
Հիշատակում
Օրբելի եղբայրների անվան փողոցներ կան Երևանում, ուկրաինական Կրիվիյ Ռիհ, ռուսական Նիժնի Նովգորոդ և Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքներում. ինչպես նաև Ծաղկաձոր քաղաքում։
Մարմաշենի վանք
Մարմաշենի վանք, վանական համալիր, որը գտնվում է Շիրակի մարզի Մարմաշեն գյուղից մոտ 2 կմ հյուսիս-արևմուտք, Ախուրյան գետի ձախ ափին։
Անվան ծագում
Մարմաշեն անվան ծագման վերաբերյալ ճարտարապետ Թորոս Թորամանյանը գրում է.
Հիշատակություններ
Հաջորդ պատմիչը, որն արժեքավոր տեղեկություններ է հաղորդում Մարմաշենի մասին, 10-11-րդ դարերի հեղինակ Սամվել Անեցին է։ Պատմիչը ոչ միայն նշում է կառուցողի անունը, այլև շինության թվականը.
Մարմաշենն իրենց աշխատություններում ավելի ուշ հիշատակում են նաև Կիրակոս Գանձակեցի, Վարդան Արևելցի և Մխիթար Այրիվանեցի պատմիչները, որոնք կառուցողի անունը հիշատակելուց բացի այլ մանրամասներ չեն հաղորդում։
Մարմաշենը, ինչպես վկայում է եկեղեցու հարավային պատի վրա Վահրամ Պահլավունու թողած արձանագրությունը, եղել է մեծ սպարապետի տոհմային հանգստարանը, որի համար էլ արժանացել է նրա ու իր սերունդների ուշադրությանը։
Մարիամ Նիշին կոչվող քաղաքը, ինչպես երևում է Գրիգոր Մագիստրոսի` Սոսթենես վանահորը  գրած  նամակի  բովանդակությունից,  կոչվել է  Մարմաշեն.
Մեկ այլ նամակի մեջ, որն ուղղված էր Սանահինի վանքին, այն ներկայացվում է որպես պարսպապատ քաղաք.
Սելջուկյան ավերածություններից  հետո  Մարմաշենը  1225  թվականին վերանորոգվում  է։ Վահրամ Պահլավունու թոռներ Գրիգոր արքեպիսկոպոսը և նրա եղբայր Խարիփ Մագիստրոսը Մարմաշենի գլխավոր եկեղեցու հյուսիսային պատի վրա թողած արձանագրության մեջ հաղորդում են, որ իրենց ջանքերով
Սակայն, ինչպես երևում է.
Ճարտարապետություն
Կաթողիկե եկեղեցու հյուսիսային պատի վրա փորագրված արձանագրության մեջ հիշատակվում են վանքերի երկու խումբ` Վերին և Մեծ, որոնք հետագայում Գրիգոր արքեպիսկոպոսի և նրա եղբայր Խարիփ Մագիստրոսի ջանքերով միավորվում են ։ Վերին վանքը գտնվում է Մեծ վանքից 200 մետր դեպի հյուսիս գտնվող բլրակի վրա և իր դիրքով ավելի բարձր է նախորդից։ Ի տարբերություն Վերին վանքի` Մեծ վանքը պաշտպանված է եղել շրջապարիսպով, որը ձգվել է մինչև գետի եզերքը՝ իր մեջ ներառելով չորս եկեղեցի, գավիթ-ժամատուն, զանգակատուն և գերեզմանոց։
Մեծ վանքի տարածքում 19-րդ դարի 80-ական թվականներից մինչ օրս իրականացված հնագիտական  աշխատանքների  արդյունքում  ուսումնասիրողները  դեռևս  չեն հայտնաբերել նախաքրիստոնեական կառույցների հետքեր, սակայն, պահպանված հիշատակության համաձայն, Ալեքսանդր Երիցյանը հայտնաբերել է հեթանոսական տաճարի  մնացորդներ.
Կաթողիկե եկեղեցի
Գտնվում է հիմնական խմբի կենտրոնում։ Իր ձևերով ու հատկանիշներով կատայալ գմբեթավոր դահլիճ է (12,8 մ X 20 մ)։ Ամբողջ շենքը կառուցված է զանգվածեղ տուֆ քարերից, որոնց մեծությունը տեղ-տեղ հասնում է մինչև 2 մետրի։ Եկեղեցին կանգնած է վեց որմնասյուների վրա, որոնցից երկուսը, կամար կազմելով, միանում են բեմին` առջևից փակելով ավանդատների մուտքը։ Ավանդատները աստիճաններով միացված են բեմին։ Եկեղեցին ունի բավական բարձր և ընդարձակ բեմ, որի արևելյան պատի վրա կան յոթ կամարակապ պատուհաններ։
Դրսից շենքի  բոլոր  ճակատները  հարդարված  են  զույգ  որմնասյուներին  հենվող որմնակամարներով։  Կենտրոնական  որմնակամարները  մյուսներից  տարբերվում  են իրենց  մեծությամբ,  որոնց  տակ  ամփոփված  են  պատուհաններ  (հարավային  ճակատում կամարաձև, մյուսներում` ուղղանկյուն)։
Եկեղեցու պատերի  ծանրաբեռնվածությունը  թեթևացնելու,  ինչպես  նաև  արտաքուստ շքեղ տեսք տալու նպատակով շինարարները արևելյան, հարավային և հյուսիսային պատերի վրա երկուական եռանկյունաձև մեծ խորշեր են թողել։
Շենքին առանձնահատուկ շուք է տալիս 12 նիստանի թմբուկը, որն ավարտվում է հովանոցաձև վեղարով։
Երկրորդ եկեղեցի
Գմբեթավոր դահլիճ է և գտնվում է գլխավոր եկեղեցուց 2,5 մետր դեպի հյուսիս, որից հիմնականում պահպանվել են հարավային և արևելյան պատերը և տանիքի որոշ հատվածներ։ Սա իր չափերով (9,5 մ X 15 մ) զիջում է գլխավոր եկեղեցուն, սակայն ճարտարապետական ձևերով և արտաքին հարդարանքներով նման է վերջինիս։ Ըստ ճարտարապետ Թ. Թորամանյանի` այս եկեղեցին.
Մեծ վանքի եկեղեցիները կառուցվել են համալիրային ամբողջականության և ներդաշնակության ակնկալումով, որտեղ անսամբլի մյուս եկեղեցիները գլխավոր եկեղեցու նկատմամբ ունեն ենթակա դեր։ Ուստի, վերոհիշյալ համաչափությունները պահպանելու համար անհրաժեշտ էր  նախ  կառուցել  համալիրի  գլխավոր  կառույցը,  իսկ  այնուհետև  նրա հետ համապատասխանեցնել մնացած (երկրորդական) շինությունները։ Հետևաբար, պետք է ենթադրել, որ Վահրամ Պահլավունին երկրորդ եկեղեցին կարող էր կառուցել միայն գլխավոր եկեղեցու ավարտից հետո, այսինքն` 994-1029 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում։
Երրորդ եկեղեցի
Գտնվում է գլխավոր եկեղեցուց 11 մետր դեպի հարավ։ 7 մետր լայնություն և 9 մետր երկարություն ունեցող այդ կառույցը նույնպես անսյուն է և պատկանում է խաչաձև հատակագիծ ունեցող կենտրոնագմբեթ եկեղեցիների տիպին։
Այս շինությունն իր ճարտարապետական լուծումներով ու արտաքին հարդարանքով խիստ տարբերվում է գլխավոր և երկրորդ եկեղեցիներից, այդ առանձնահատկություններն իրենց հերթին կարողանում են համալիրին ավարտուն տեսք և շքեղություն հաղորդել։ Այս եկեղեցին ևս կառուցվել է 994-1029 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում` երկրորդ եկեղեցու հետ միաժամանակ կամ նրա ավարտից հետո։
Եկեղեցին ունի բարձր բեմ, որի երկու կողմերում կան քառակուսի ավանդատներ։ Նույնպիսի ավանդատներ կան նաև արևմտյան դռանը հարակից երկու անկյուններում։ Գլխավոր եկեղեցու  հարավային  պատին`  Մարիամ  թագուհու  թողած  արձանագրության մեջ, պահպանվել է հիշատակություն այն մասին, որ Մարմաշենի տիեզերական ուխտում եղել է.
Գավիթ-ժամատուն
Գտնվում է գլխավոր եկեղեցու արևմտյան կողմում (13,3 մ X 12,6 մ), որից այժմ պահպանվել են ավերակ վիճակում գտնվող արևմտյան և հյուսի-սային պատերը, հարավային պատի ստորին շարվածքը, չորս որմնախարիսխներն ու ութանկյուն սյուների բեկորներ։ Սրա մեջ բացվող գլխավոր եկեղեցու արևմտյան դռան երկու կողմում կան տապանաքարեր, որոնցից հյուսիսային կողմի արձանագիրը վկա յում է, որ դա Վահրամ Պահլավունու գերեզմանն է։
Ալեքսանդրապոլցիների կողմից նոր շիրմաքարը տեղադրվել է հին տապանաքարի տեղում, որովհետև Վահրամ իշխանի թոռ Գրիգոր արքեպիսկոպոսը գլխավոր եկեղեցու հյուսիսային պատին թողած ընդարձակ արձանագրության մեջ հաղորդում է, որ թշնամու դեմ մղած կռվի ժամանակ մարտիրոսացած իր սիրելի եղբայր Խարիփի մարմինը
Այստեղ են գտնվում նաև Վահրամ իշխանի թոռ և Խարիփ Մագիստրոսի եղբայր Գրիգոր արքեպիսկոպոսի և նրա որդի Ապուղամրի տապանաքարերը ։ Այս ամենից կարելի է հետևություն անել, որ Վահրամ Պահլավունու և նրա սերունդների համար գավիթ-ժամատունը ծառայել է հիմնականում որպես տոհմային տապանատուն-հանգստարան։ Գավթի կառուցումն ազդարարող շինարարական արձանագրության բացակայությում է։
Չորրորդ եկեղեցի
Գտնվում է գավթի արևմտյան կողմում։ Արտաքուստ կլոր այս շինությունը ներքուստ ներգծված է չորս կիսակլոր խորաններով, որոնք ընդգծում են կառույցի խաչաձևությունը։ Խորանների միջև տեղադրված են մեկական ավանդատներ։ Ավերված եկեղեցուց պահպանվել են պատերի ստորին շարվածքը և միաստիճան բարձր ստիլոբատը (հիմնապատը)։ Մասնագիտական գրականության մեջ ուսումնասիրողների կողմից այս եկեղեցին թվագրվել է 7-րդ դարով, իսկ Ն. Մ. Տոկարսկին այն թվագրում է 11-րդ դարի 20-30-ական թվականներով՝ հաշվի առնելով սույն շինության և 1029 թվականի կառուցված Խծկոնքի կլոր հատակագծով եկեղեցու նմանությունը ։
Զանգակատուն
Գտնվում է գավթի հարավարևմտյան կողմում։ Մյուս շինությունների նման, այս քառանկյուն կառույցը նույնպես կառուցված է տուֆ քարով, որից այժմ պահպանվել են միայն ստորին 2-4 շարքերը։ Հ. Եղիազարյանի կարծիքով, այս շինությունը եղել է Պահլավունյաց տոհմի դամբարան, չնայած նրան, որ
Կիսելով այս բավական հետաքրքիր տեսակետը, հարկ ենք համարում նշել, որ գավիթի առկայության պայմաններում սույն շինության դամբարան լինելը բացառվում է։
‹‹Սրա կառուցման ժամանակը, նույնպես որոշ չէ, սակայն գետնի մակերեսի նկատմամբ նրա նստվածքից երևում է, որ պետք է կառուցված լինի ԺԱ դարում` գլխավոր եկեղեցու և գավթի կառուցումից հետո››:|Հ. Եղիազարյան, Մարմաշենի վանքը և նրա վիմագրությունները, ‹‹Էջմիածին››,1957, N 5,էջ 39։}}
Մեծ վանքի գերեզմանոց
Գտնվում է վանքի արևելյան մասում։ Հին գերեզմանների տապանաքարերը գտնվում են եկեղեցիների հիմքերին հավասար բարձրության վրա ։ Վերոհիշյալ հարթությունից վեր գտնվող բազմաթիվ տապանաքարերի վրա պահպանված արձանագիր թվականների առկայությունը հուշում է, որ նոր գերեզմանոցը ձևավորվել է հին գերեզմանոցի վրա։ Այս գերեզմանոցի տարածքում է գտնվում իշխանաց իշխան Վահրամ Պահլավունու կողակցի՝ Սոփիա տիկնոջ արձանագիր տապանաքարը, որը Վերին վանքից
Հավանաբար, նույն եղանակով Վերին վանքի գերեզմանոցից Մեծ վանքի գերեզմանոց է տեղափոխվել նաև Վահրամ Պահլավունու որդու՝ Ապուղամրի կնոջ տապանաքարը։ Ստորին վանքի տարածքում Պահլավունյաց տոհմի կանանց գերեզմանների բացակայության, ինչպես նաև Վերին վանքի տարածքում դրանց առկայության հանգամանքը վկայում է, որ Վերին վանքի տարածքը Վահրամ Պահլավունու և նրա սերունդների կանանց համար հանդիսացել է որպես տոհմային գերեզմանոց։ Հակառակ դեպքում Վահրամ Պահլավունու աճյունը չէր ամփոփվի Մեծ վանքի գավթում, իսկ նրա կողակցինը՝ Վերին վանքի գերեզմանոցում։
Վերին վանք
Գտնվում է Ստորին վանքի կամ Մեծ Մարմաշենի հյուսիսային կողմում` Ախուրյանի աջ ափին բարձրացող բլրակի վրա, որը Ստորին վանքի հետ միասին կազմել է մեկ ամբողջություն։ Այն իր կազմում ունի մեկ եկեղեցի և գերեզմանոց։ Գերեզմանոցի եկեղեցին քառաթև կենտրոնագմբեթ շինություն է, որից պահպանվել է հյուսիսային պատի մեծ մասը։ Կառույցը թվագրվում է 7-րդ դարով։ Վահրամ Պահլավունին գերեզմանոցի քառաթև եկեղեցին պետք է որ կառուցած լիներ  իր  վաղամեռիկ  կնոջ`  Սոփիայի  մահից  (1015  թվական)  հետո  և  ավարտած` մինչև 1029 թվականը։
Վերին վանքի գերեզմանոց
Գլխավոր եկեղեցու հարավային պատի միջին մասում Վահրամ  Պահլավունու  կողմից  թողած  արձանագրության  մեջ  հիշատակված թվականները (988-1029 թվականներ) լիովին համապատասխանում են իրականությանը, որովհետև տվյալ ժամանակահատվածում (41տարի) Վերին և Ստորին վանքերի տարածքում, գլխավոր եկեղեցուց բացի, կառուցվել են ևս չորս եկեղեցի, գավիթ-ժամատուն և զանգակատուն։  Վերոհիշյալ ժամանակահատվածում Վահրամ Պահլավունին իրոք կարող էր առաջին  հայացքից  անհավանական  թվացող  հսկայածավալ  շինարարական  աշխատանքներն իրենց ավարտին հասցնել, որովհետև այդ աշխատանքների ընթացքում, ինչպես ինքն է նշում, ներդրվել է ողջ տոհմի կարողությունը.
Արգիշտի Ա-ի սեպագիր արձանագրությունը՝ Մարմաշենի վանքի մոտակայքում. հնագիտական այլ արժեքներ
Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգի Շիրակ գավառում բնակավայրեր են հիմնադրվել դեռևս հազարամյակներ առաջ։ Մարզի տարածքում հայտնաբերվել են մ. թ. ա. 3-րդ հազարամյակից մինչև ուշ միջնադարին վերաբերող հնագիտական հուշարձաններ, բրածո կենդանիների մնացորդներ, կավե ու բրոնզե իրեր, ուշ բրոնզի և վաղ երկաթի դարերի գործիքներ ու զենքեր։ Որպես մարդկության հինավուրց օրրանի մեկ այլ վկայություն է Մարմաշենի մերձակայքում պահպանված սեպագիր արձանագրությունը։ Դա Ուրարտուի թագավոր Արգիշտի առաջինի արձանագրությունն է, որտեղ ասվում է, որ "Արգիշտին գրավեց Էրիախի երկիրը, Իրդանիունի բնակավայրը, հասավ մինչև Իշկիգուլու"։ Էրիախին այսօրվա Շիրակն է, Իրդանիունին՝ Գյումրին կամ նրա շրջակա տարածքը, իսկ Իշկիգուլուն Աշոցքն է ։ Պետք է հաշվի առնել, որ Արգիշտին գրավել էր վաղուց արդեն գոյություն ունեցող և ժամանակի չափանիշներով՝ հիշատակման արժանի խոշոր բնակավայրեր։ Արգիշտին գրավել է Էրիախի երկիրը, սակայն հետագայում ուրարտական արշավանքները շարունակվել են դեպի այս տարածքներ։ Նշանակում է՝ Արարտայի արքան պարզապես այն գրավել է, ինչ – որ հարկեր վերցրել, ավար կամ գերիներ ու հեռացել է, իսկ տարածքը չի ընդգրկել իր տիրապետության մեջ։ Հայտնի չեն այնպիսի փաստեր, որ այս տարածքում կառուցվել են ուրարտական ամրոցներ կամ այլ շինություններ, ինչպես օրինակ Էրեբունին կամ Թեյշեբաինին։
Մարմաշենի վանական համալիրի հոգևոր նշանակությունն անցյալում և ճարտարապետական արժեքն՝ այսօր
Շիրակի մարզում բավականին լավ պահպանված հուշարձաններից է Մարմաշենի վանական համալիրը։ Այս խոշոր վանական համալիրը մեծապես նպաստել է հայ հոգևոր կյանքի զարգացմանը։ Մեծ եկեղեցին կրում է Աստվածամոր անունը։ Հավանաբար այստեղից էլ գալիս է ընդհանուր համալիրի, նաև մոտակա գյուղի անվանումները։ Ըստ որոշ կարծիքների՝ “Մարմաշեն” անվանումը “Մարիամաշեն” բառի ձևափոխումն է։ Իսկ հնավայրի մյուս՝ “Վահրամաբերդ” անվանումը ենթադրել է տալիս, որ այստեղ եղել է նաև իշխանական նստավայր։ Այս կարծիքը հիմնավորում է մերձակա բլրի գերեզմանոցում թաղված Սոփիա իշխանուհու շիրիմը։
Պահպանված եկեղեցիներից բացի, եղել է նաև զվարթնոցատիպ տաճար։ Այն ավերված է եղել անհիշելի ժամանակներից։ Մինչև 1938 թվականն անգամ հայտնի չի եղել, որ համալիրում այսպիսի շինություն է եղել։ Մինչ այդ վանքի տարածքն ընդգրկվել է գյուղի մեջ, իսկ զվարթնոցատիպ տաճարի ավերակները եղել են տներից մեկի գոմի տակ։ 1950-ականներին այստեղ առաջին պեղումներն են իրականացվել, երբ գյուղն արդեն տեղափոխվել էր ավելի վեր։ Ավելի ծավալուն աշխատանքներ իրականացվել են 1970-ականների սկզբից՝ հնագետ Սերգեյ Հարությունյանի գլխավորությամբ և տևել մոտ 10 տարի։
11-րդ դարից սկսվում են սելջուկյան արշավանքները, որոնց հաջորդում են այլ նվաճողների ասպատակությունները։ Այս ընթացքում Շիրակ գավառը հայաթափվում է։ Բնակիչները մեծ մասամբ գաղթում են դեպի Ղրիմ, հետագայում՝ նաև Ռոստով։ Լքվում են հոգևոր կյանքի երբեմնի խոշոր կենտրոնները, այդ թվում՝ Մարմաշենը։ 19-րդ դարասկզբին արդեն այն ամայացած էր, ինչպես Հառիճը։ Եթե միջնադարում այն եղել է հոգևոր կյանքի աշխույժ կենտրոն, ապա հետագայում վերածվել է գյուղական եկեղեցու։ Այսօր Մարմաշենը չի գործում իբրև վանական համալիր և տարածքն էլ եկեղեցապատկան չէ։ Հայ Առաքելական Եկեղեցին այստեղ իրավունք ունի ընդամենը պատարագ մատուցել, ժամերգություն, պսակադրություն և մկրտություն կատարել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շիրակի թեմի վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Ախուրյանի շրջան Կատեգորիա:10-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:10-րդ դարում հիմնադրված քրիստոնեական վանքեր
Բորովսկոե (գյուղ, Կոտելվայի շրջան)
Բորովսկոե (Борівське), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոտելվայի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոտելվայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
(1251) Հեդերա
(1251) Հեդերա (Hedera), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1933 թվականի հունվարի 25-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,717936 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2962 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1397 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1636,66 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,219961 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,04° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է E դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս E Կատեգորիա:1933 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Բեռլինի դրամահատարան
Բեռլինի դրամահատարան (գերմ՝ Staatliche Münze Berlin (SMB)), դրամահատարան ԳՖՀ-ում, որը ներկայումս կատարում է Գերմանիայի ֆինանսների նախարարության կողմից եվրոյի հատման պատվերներ։ 1750 թվականից այս դրամահատարանում հատված մետաղադրամների վրա դրված է դրամահատարանի տարբերանշանը՝ «Ա»։
Բեռլինի դրամահատարանը գտնվում է Բեռլինի Սենատի ֆինանսների վարչության իրավասության ներքո։ Նրա գործառույթների մեջ է մտնում Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության շրջանառու և հոբելյանական մետաղադրամների, ինչպես նաև մեդալների և տարբեր մետաղանշանների հատումը։
Պատմություն
Բեռլինի դրամահատարանը առաջին անգամ գրավոր հիշատակվել է 1280 թվականի ապրիլի 4-ին։ Մետաղադրամներն այն ժամանակ այստեղ հատվում էին մուրճի հարվածներով, ձեռքով։ 1356 թվականին Բրանդենբուրգի մարկկոմսությունը կայսերական Ոսկե բուլլայի դեկրետով բարձրացվեց կուրֆյուրության մակարդակի, «Մարկկոմսության» Բեռլինի դրամահատարանը վերածելով «կուրֆյուրականի»։ 1701 թվականին կուրֆյուրստ Ֆրեդերիկ III-ը ստանձնեց Պրուսիայի թագավորի կոչումը և կառուցեց նոր դրամահատարան։ 1750 թվականինին Ֆրեդերիկ II թագավորի օրոք այն վերակառուցվեց և այնտեղ արտադրված մետաղադրամները ստացան «Ա» դրամահատարանի տարբերանշան, որը պահպանվել է բեռլինյան մետաղադրամների վրա մինչև այսօր և հանդիսանում է ընդհանրապես ամենից հնագույն դրամանիշներից։
18-րդ դարում Բեռլինի դրամահատարանի տեղադրությունը մի քանի անգամ փոխվել է, բայց այն միշտ տեղակայված էր Շպրեե գետի մոտ, որտեղից վերցվում էր արտադրության համար անհրաժեշտ ջուրը։ 1802-1885 թվականներին այն գտնվում էր ճարտարապետ Հենրիխ Հենցի կողմից կառուցված վերդերյան շուկայում, Վեյդերյան այրված քաղաքապետարանի տեղում։ 1885 թվականին այս շենքը քանդվեց։ 1885-1934 թվականներին Բեռլինի դրամահատարանը գտնվում էր նույն շրջանում, Շպրեե գետով դեպի վեր։ 1934 թվականին այս շենքը ևս քանդվել է, տեղը զիջելով Ռեյխսբանկի շենքի կառուցմանը։
1820 թվականից Բեռլինում ներդրվել է մետաղադրամների արտադրության կատարելագործված տեխնոլոգիա. հատումն իրականացվում է մամլիչ ագրեգատների կողմից։ 1871 թվականին մետաղադրամները ստանում են «Պրուսական պետական ​​դրամահատարան» նշումը։ 1870-ական թվականներին գերմանական կայսրության մետաղադրամների ընդհանուր թվի 55%-ը հատվել է Բեռլինի դրամահատարանում։ Բեռլինում հատվում էին նաև մետաղադրամներ այլ պետությունների կողմից տրված պատվերով։ 1875 թվականին դրամահատային մամլիչների արտադրողականությունը մեկ րոպեի ընթացքում կազմում էր 60-70 մետաղադրամ։ Այսպիսով, Բեռլինում մեկ օրվա ընթացքում թողարկվել է 750 հազար մետաղադրամ։ 1935 թվականին սկսվեց Գերմանական Կայսերական դրամահատարանի (Deutschen Reichsmünze) շինարարությունը, որը պետք է միավորեր Գերմանիայի բոլոր 6 դրամահատարանների արտադրությունները, սակայն երկրորդ համաշխարհային պատերազմը խանգարեց այդ ծրագրի իրականացմանը։ Այն ավարտվելուց հետո, 1947 թվականին վերսկսվեց դրամների հատումը Բեռլինի պետական ​​դրամահատարանում, «Պրուսական պետական ​​դրամահատարան»-ը փոխարինվեց «Բեռլինի դրամահատարան» անունով։ Արդեն 1947 թվականի դեկտեմբերին այստեղ սկսեցին հատել մանր մետաղադրամ (ցինկից), որը չափազանց սակավ էր տնտեսության մեջ։
Արևելյան Գերմանիայի 1948 թվականի դրամական բարեփոխումներից հետո Բեռլինի դրամահատարանում նոր մետաղադրամներ հատվեցին ալյումինից։ ԳԴՀ-ի կազմավորումից հետո այստեղ 1952 թվականից թողարկվեցին այս գերմանական պետության մետաղադրամները։ 1980 թվականին Բեռլինի դրամահատարանի 700-ամյակի առթիվ որպես հուշադրամ հատվեց լեգենդար, այսպես կոչված, «ոչ մանրուն պֆենիգ»՝ 1369 թվականի արծաթե պֆենիգի նմուշով։ ԳԴՀ-ի վերջին վերջին մետաղադրամները այստեղ հատվել են 1990 թվականին։ Նույն տարվա մայիսին ԳԴՀ-ի նախկին Բեռլինի Ժողովրդական ձեռնարկություն դրամահատարանը (VEB Münze der DDR) ԳՖՀ-ի ֆինանսների նախարարության կողմից գերմանական մարկով մետաղադրամների արտադրության պատվեր ստացավ, իսկ 1990 թվականի հունիսի 16-ին սկսվեց ԳՖՀ-ի 1 մարկանոց մետաղադրամների հատումը։ ԳԴՀ-ի Բեռլինի Ժողովրդական ձեռնարկություն դրամահատարանը (VEB Münze der DDR) վերափոխվեց Բեռլինի պետական ​​դրամահատարանի (Staatliche Münze Berlin): Դաշնային մակարդակով, Բեռլինի ձեռնարկության մասնաբաժինը թողարկված մետաղադրամների ընդհանուր թվի 20 տոկոսն է։
Ներկայումս (2005 թվականից) Բեռլինի դրամահատարանը գտնվում է Ռայնիկենդորֆ քաղաքի շրջանում։ 2009 թվականին այստեղ թողարկվել է 361,4 միլիոն մետաղադրամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի դրամահատարաններ
Թորվալդսենի թանգարան
Թորվալդսենի թանգարան՝ Կոպենհագենի շնորհակալ հայրենակիցների կողմից կառուցված կառույց, որը հանդիսանում է Թորվալդսենի շատ աշխատանքների պահոց (Bertel Thorvaldsen): Թորվալդսեն՝ ուշ կլասիցիզմի քանդակագործության առավել հայտնի ներկայացուցիչ։
Ստեղծման պատմություն
Հռոմից տեղափոխվելուց մեկ տարի առաջ՝ 1838 թվականին, քանդակագործը իր աշխատանքները և իր հավաքած գեղանկարչության հավաքածուն նվիրեց հայրենի քաղաքին՝ Կոպենհագենին, թանգարան ստեղծելու համար ։
Շենքի կառուցումը սկսվեց քանդակագործի կենդանության օրոք, քանդակագործը հանկարծամահ եղավ 1844 թվականի մարտի 24-ին թատրոն այցելելիս, թաղված է շենքի բակում։
Այդ տարիներին Եվրոպայում սկսվեց թանգարանների կառուցման բում, այն մեծապես կապված էր ռոմանտիզմի դարաշրջանի, և որոշ չափով նաև Հյուգոյի և Վալտեր Սքոթի ստեղծագործությունների ստեղծման հետ։ Ճարտարապետության մեջ այդ սկիզբը պատկանում է Թորվալդսենի ծեր ժամանակակից Կանովային, ով իր հայրենի քաղաքում կառուցեց Պոսանո եկեղեցին։
Ճարտարապետություն
Կառույցը ուղղանկյունաձև է՝ ներքին բակով և պատերով, զարդարված բազմագույն ֆրեսկոներով, որում  պատկերված է վարպետին հայրենիք վերադառնալիս տրված հանդիսավոր ընդունելությունը։ Փողոցի վերնամասում վեր է խոյանում երկու հարկ։ Կառույցի առաջին հարկը նախատեսված  է քանդակները տեղավորելու համար, իսկ երկրորդ հարկում տեղակայված են նկարները։
Կառույցի գլխավոր, ճակատային մասում տեղակայված են հինգ դռներ, որոնք տանում են նախասրահ։ Այստեղ տեղադրված են մոնումենտալ քանդակներ։ Քանդակները ցուցասրահներում տեղակայված են միմյանց կապող սենյակներում, որոնցից յուրաքանչյուրում տեղադրված է ընդամենը մեկ արձան և մի քանի բարձրաքանդակ, որը այցելուին թույլ է տալիս իր ուշադրությունը տարբեր ուղղություններով չցրել։ Տարածքում պատուհանները տեղադրված են հռոմեական ոճով՝ հատակից բարձր, թրծակավե բազմագույն մոզաիկայով։ Առաստաղը դեկորատիվ զարդարանքով է՝ պոմպեական ոճով։
Թանգարանի ցուցասրահը, որը իր մեջ ներառում է 20000 միավոր պահոց, բաղկացած է առաջին հերթին. Թորվալդսոնի մարմարե և գիպսե անձնական քանդակներից, նկարներից ու գրաֆիկայից, ապա նրա կողմից հավաքված արվեստի գործերից։ Այստեղ է գտնվում նաև գրադարանը և թանկարժեք քարերի ու դրամների հավաքածուները։
Թանգարանի բացման պահից այն դիտարկվեց որպես քանդակների հուշատեղի։ Բացումից հետո առաջին շաբաթներին օրական այցելուների քանակը գերազանցում էր 1500-ը, ինչը այդ ժամանակ ռեկորդային թիվ էր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1848 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Կոպենհագենի ճարտարապետություն
Գոմք
Գոմք է վերանվանվել 1991 թ.-ի ապրիլի 3-ին։
Պատմություն
1989 թվականին լքված գյուղ եկան առաջին հայ բնակիչները, որոնք մազապուրծ փախել էին Սումգայիթից, Բաքվից, Կիրովաբադից և այլ վայրերից, մի քանիսն էլ եկան աղետի գոտուց։ Գոմք գյուղը գրով հիշատակված է Ստեփանոս Օրբելյանի «Սյունիքի Պատմությունը» մեծարժեք երկում։ Մեծանուն պատմիչը պարզել է, որ Գոմք գյուղը վեց չափ հարկ է տվել Տաթևի վանքին, որն էլ նշանակում է, որ շենը եղել է ոչ շատ մեծ։
Գյուղն այդպես էլ հիշատակված է՝ «Գոմք», և հիմնազուրկ է այն ենթադրությանը, թե դա հին Գոմեր գյուղն է։
Շենը եղել է ոչ շատ մեծ, սակայն աչքի է ընկել իր մի հրաշալի զարդով, որը մեր բազմադարյան ճարտարապետության եզակի նմուշներից է։ Դա որմնափակ խաչքար-մատուռն է, որն իր կառուցվածքով, մտահաղացմամբ, քանդակներով և վիմագիր հիշատակարաններով մի անգնահատելի կոթող է։ Ըստ պահպանված արձանագրության՝ Խաչքար-մատուռը կառուցվել է 1263 թվականին։
Գյուղամիջում գտնվում է եկեղեցու ավերակներ, որն իր ոճով ավելի շատ առնչվում է 16-17-րդ դարերին։
Բնակչություն
Ըստ Հայաստանի 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների՝ Գոմքի մշտական բնակչությունը կազմել է 138, առկա բնակչությունը՝ 135 մարդ, բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Տնտեսություն
Գյուղում առկա է հետևյալ հողատեսքերը՝ ընդամենը՝ 3834.4 հեկտար, գյուղատնտեսական հողեր՝ 3671 հեկտար։ Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է անասնապահությամբ ու հողագործությամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի գյուղեր
Մեհմեդջիկ
Մեհմեդջիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գաղափար
Գաղափար (գեղարվեստական ստեղծագործության գաղափար), պատկերվող իրականության նկատմամբ հեղինակի վերաբերմունքը, նրա արտահայտած գնահատականն ու եզրակացությունը։ Երկի գաղափարը, նրա թեմայի հետ միասին, կազմում է ստեղծագործության թեմատիկ-գաղափարական հիմքը կամ բովանդակությունը։
Փիլիսոփայության մեջ իդեաները կամ գաղափարները սովորաբար դիտարկվում են որպես որևէ օբյեկտի մտավոր երևակայական պատկերներ։ Իդեաները կարող են լինել նաև վերացական գաղափարներ, որոնք չեն կարող ներկայացվել որպես մտավոր պատկերներ ։ Շատ փիլիսոփաներ գաղափարները համարում են գոյաբանական հիմնարար կատեգորիաներ։ Գաղափարների իմաստը հասկանալու և ստեղծագործելու կարողությունը համարվում է էական և մարդուն բնորոշ հատկանիշներ։
Գրական-գեղարվեստական երկի գաղափարական բովանդակությունը բարդ և բազմաշերտ հասկացություն է։ Դրա մեջ, նախ, պետք է տարբերել հիմնական գաղափարը։ Դա հեղինակի արտահայտած գլխավոր, նվիրական միտքն է, որ երբեմն կոչում են նաև պաթոս։ Բայց, դրա հետ միասին, սովորաբար արտահայտվում են նաև այլ՝ առընթեր գաղափարներ, որոնք խորացնում և հարստացնում են ստեղծագործության հիմնական գաղափարը։ Այսպես, Թումանյանի «Թմկաբերդի առումը» պոեմի գլխավոր միտքը բարի գործի անմահության գաղափարն է, որն ավելի խոր և ամբողջական է դառնում շնորհիվ պոեմում արտահայտված մյուս գաղափարների՝ հայրենասիրության և դավաճանության հակադրություն, սիրո ոգևորող և կործանիչ ուժի հաստատում, մարդկային կյանքի անցողիկության միտքը և այլն։
Ստուգաբանություն
Իդեա բառը սերում է ц, գաղափար "ձև, օրինակ," ἰδεῖν idein "տեսնել" արմատից ։
Բնածին և պատահական իդեա
Իդեաների բնույթի մասին կա մի տեսակետ, որ գոյություն ունեն որոշ իդեաներ (բնածին իդեաներ), որոնք այնքան ընդհանուր և վերացական են, որ չէին կարող առաջ գալ որպես ինչ որ օբյեկտի մեր երևակայության պատկեր, այլ որոշ իմաստով միշտ գոյություն ունեն ։
Ըստ մեկ այլ տեսակետի, մենք գաղափարները բացահայտում ենք մեր անձնական փորձից՝ այնպես, ինչպես իրական աշխարհն ենք բացահայտում։ Տեսակետը, որ մարդիկ իրենց բոլոր իրենց բնավորությունը և վարքագծերը ձեռք են բերում դաստիարակության, կյանքի փորձի արդյունքում հայտնի է որպես տաբուլա ռազա ("դատարկ տախտակ")։ Իդեա տերմինի իմաստի տարբեր մեկնաբանություններն առաջանում են քանի որ այն կիրառվում է թե որպես մեր ընկալման պատկեր և թե՝ կոնցեպտուալ մտածողության օբյեկտ ։
Պլատոն
Պլատոնը հնագույն փիլիսոփաներից մեկն էր, ով ներկացրել էր իդեայի մանրամասն քննարկումը (հարկ է նշել, որ Պլատոնյան հունարենում իդեա բառը էապես տարբեր իմաստ է կրել, քան ժամանակակից անգլերենում )։ Պլատոնը իր մի շարք երկխոսություններում՝ «Սիմպոզիում», «Հանրապետություն» և այլն, պնդում էր, որ կա գաղափարների և ձևերի աշխարհ, որ գոյություն ունի անկախ նրանից, թե որևէ մեկը ունի այդ գաղափարներն իր գլխում, թե ոչ, և դրանք այն գաղափարներն են, որ տարբերակում են կարծիքը գիտելիքից, ի տարբերություն նյութականի, որոնք անցողիկ են, գաղափարները անփոփոխ են և հենց այն են ինչ կան։ Հետևաբար Պլատոնը կարծես պնդում էր նյութական միայն կարող է լինել կարծիքը, իրական գիտելիքը կարող է միայն կազմված լինել անփոփոխ գաղափարներից։ Ի հավելումն գաղափարները Պլատոնի համար համընդհանուր են։
Ռենե Դեկարտ
Դեկարտը «իդեայի» իմաստը հաճախ, բայց ոչ միշտ ներկայացնում էր որպես պատկեր կամ երևակայական նկարագիր մտքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իմացություն Կատեգորիա:Գրականագիտություն Կատեգորիա:Միտք Կատեգորիա:Գոյաբանություն Կատեգորիա:Մետաֆիզիկայի հասկացություններ
Չերվոնայա Զիրկա (գյուղ, Բերդիչևի շրջան)
Չերվոնայա Զիրկա (Червона Зірка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բերդիչևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1929 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնայա Զիրկա գյուղում բնակվում էր 41 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,268 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 152,99 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բերդիչևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1929 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Արկադիուշ Միլիկ
Արկադիուշ Քրիստիան Միլիկ (Arkadiusz Krystian Milik, ), լեհ ֆուտբոլիստ։ Հանդես է գալիս հոլանդական «Այաքս» ակումբում և Լեհաստանի հավաքականում։
Ակումբային կարիերա
Արկադիուշը կարիերան սկսել է «Ռոզվոյ» ֆուտբոլային ակումբի պահեստային կազմում, որը հանդես էր գալիս Լեհաստանի Երրորդ լիգայում ։ 2010 թ.-ի հոկտեմբերի 23-ին տասնվեցամյա Միլիկը նորամուտն է նշում ակումբի հիմնական կազմում, «Կրասեյովայի» դեմ խաղում իր հաշվին գրանցելով 2 գոլ։ Այդ հանդիպումը ավարտվեց 4։0 հաշվով, հօգուտ նրա թիմի։ Նույն թվականին, իր լավ խաղի համար նա մեկնեց զննման Զաբժե քաղաքի «Գուրնիկ» ակումբում։
2012 թ.-ի դեկտեմբերի 17-ին լեվերկուզենյան «Բայերը» 5.5 տարվա պայմանագիր կնքեց տասնութամյա լեհ ֆուտբոլիստի հետ ։
2014 թ.-ի կեսին Միլիկը վարձակալական հիմունքներով տրվել է ամստերդամյան «Այաքսին» ։
Կարիերան հավաքականում
2012 թ.-ի հոկտեմբերի 12-ին Արկադիուշը նորամուտը նշեց Լեհաստանի ազգային հավաքականում, Հարավաֆրիկյան Հանրապետության հավաքականի դեմ խաղում։ Առաջին գոլի հեղինակ դարձել է նույն տարվա նոյեմբերի 14-ին, Մակեդոնիայի հավաքականի դեմ ընկերական խաղում, որն ավարտվեց հօգուտ Լեհաստանի (4։1)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Այաքսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:1994 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 28 ծնունդներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2016-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Արունաչալ Պրադեշ
Արունաչալ Պրադեշ (अरुणाचल प्रदेश — արունա՛չալ պրադե՛շ), նահանգ Հնդկաստանի արևելքում։ Տարածքը կազմում է 83.743 կմ², իսկ բնակչությունը՝ 1,4 մլն. մարդ։ Մայրաքաղաքն է Իտանագարը։ Այս նահանգը հանդիսանում է Հնդկաստանի և Չինաստանի միջև տարածքային վեճի առարկա (Չինաստանը տարածքային պահանջներ է ներկայացնում նահանգի նկատմամբ։ «Արունաչալ Պրադեշ» անվանումը ծագում է Սանսկրիտից և թարգմանաբար նշանակում է «Լուսաբացի լեռների երկիր»։ Հաճախ երկրամասը անվանվում է նաև «Արևածագի երկիր»։
Բնակչություն
2011 թ. հնդկական մարդահամարի տվյալներով Արունաչալ Պրադեշում ապրում է ։ Բնակչության քանակով սա Հնդկաստանի երրորդ ամենափոքր շրջանն է, իսկ բնակչության խտությամբ՝ (17 մարդ՝ քկմ) ամենափոքրը (Հնդկաստանում բնակչության միջին խտությունը կազմում է 382 մարդ՝ քկմ) ։
Պատմություն
Արունաչալ Պրադեշում ապրող ժողովուրդների մեծամասնությունը մինչև 20-րդ դարը գիր չեն ունեցել, այդ իսկ պատճառով առկա չեն գրավոր աղբյուրներ։ Միայն Հյուսիս-արևմուտքում գտնվող և Տիբեթից ազդված Թավանգ շրջանի Մոնբա ցեղն է, որը, որպես փոքր իշխանություն, որոշ ավանդույթներ ունի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արունաչալ Պրադեշ Կատեգորիա:Անգլիախոս երկրներ և տարածքներ Կատեգորիա:1987 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Աննա Անկեր
Աննա Անկեր (Anna Ancher, ), 19-րդ դարի դանիացի նկարչուհի։
Նկարիչ Միքայել Անկերի կինը։
Կենսագրություն
Աննա Քրիստինե Բրոյնումը (Anna Kirstine Brøndum) ծնվել է 1859 թվականի օգոստոսի 18-ին Յուտլանդիայի հյուսիսում գտնվող դանիական ձկնորսական Սկագեն ավանում։ Հայրը եղել է վաճառական Էրիկ Անդերսեն Բրոյնումը (Erik Andersen Brøndum, 1820-90), իսկ մայրը՝ Անե Խեդվիգ Մյոլերը (Ane Hedvig Møller, 1826-1916)։ Աննան եղել է ընտանիքի վեց երեխաներից հինգերորդը, նա մանկուց հետաքրքրված է եղել գեղանկարչությամբ, ծանոթ է եղել սկագենցի շատ նկարիչների հետ։ Սովորել է գեղանկարչություն Կոպենհագենում, այնուհետև՝ Փարիզում։ 1880 թվականին Աննան ամուսնացել է նկարիչ Միքայել Անկերի հետ։ 1883 թվականին ծնվել է Աննայի աղջիկը՝ Հելգա Անկերը։ Նկարչուհին շարունակել է նկարել ամուսնության ընթացքում, նա մշակել է իր սեփական ոճը, դրսևորվել է որպես բնորոշ նկարիչ և ուշադիր գունանկարիչ։ Աննայի ստեղծագործությունները կարևոր դեր են ունեցել Սկանդինավյան գեղանկարչության մեջ ռեալիզմի հաստատման գորոծում՝ «Կապույտ Անե» (1882), «Աղջիկը խոհանոցում» (1883-1886)։ Աննա Անկերը նախընտրել է նկարել ինտերիերներ և հասարակ տեսարաններ առօրյա գյուղացու, ձկնորսի, նրանց կանանց և երեխաների կյանքից։ Աննան և Միքայելը պատկերված են դանիական կրոնի 1000 թղտադրամի վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Դանիացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Դանիացի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Նկարիչների կանայք
(9112) Հացուլարիս
(9112) Հացուլարիս (Hatsulars), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1997 թվականի հունվարի 31-ին Տակաո Կոբայաշիի կողմից Օիզումիյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,111482 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6766 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5464 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2004,7 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,179578 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,8° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1997 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տակաո Կոբայաշիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կլարա Արնհայմ
Կլարա Արնհայմ (Clara Arnheim, ), հրեական ծագմամբ գերմանացի նկարիչ։ Առավել հայտնի է Բալթյան ծովափին ձկնորսների շրջանում արված նկարազարդումներով։
Կենսագրություն
Չնայած Կլարայի ընտանիքն ընդդիմադրում էր կնոջ պրոֆեսիոնալ նկարիչ դառնալու գաղափարին, նա Բեռլինում սովորել է Ֆրանց Սկարբինայի մոտ, Ֆարիզում՝ Էդմոն Աման-Ժանի մոտ ։ Ի թիվս այլ կազմակերպությունների, անդամակցել է նաև "Verein der Berliner Künstlerinnen" (Կին նկարիչների միություն) Գերմանացի նկարիչների միությանը։