cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roddy Ricch
Կարիերա
2018 թվականի նոյեմբերին նա թողարկել է իր առաջին միքսթեյփը՝ Feed Tha Streets II-ը, որի մեջ են ներառվել «Chase Tha Bag», «Hoodricch» և «Fucc It Up»։ Միքսթեյփը գովասանքի է արժանացել այնպիսի ռեփերների կողմից, ինչպիսիք են Միք Միլը, Նիփսի Հասլը, DJ Mustard-ը և 03 Greedo-ն։ 2018 թվականի մարտին նա թողարկել է Be 4 Tha Fame մինի ալբոմը։ Նույն թվականի մայիսին Ռիչչը հյուրընկալել է Նիփսի Հասլին նրա Լոս Անջելեսի PowerHouse համերգի ժամանակ ։
2018 թվականի հուլիսին նա թողարկել է London on da Track-ի կողմից պրոդյուսերավորած սինգլը՝ «Die Young»-ը, որը նվիրված էր նրա մանկության ընկերոջը։ Հետագայում Ռիչչը ասել է, որ գրել է այս երգը այն գիշեր, երբ XXXTentacion-ը մահացել է ։ Երգի տեսահոլվակը ՅուԹյուբում հավաքել է մոտ 80 միլիոն դիտում և 120 միլիոն սթրիմ՝ Spotify-ում ։ 2018 թվականի օգոստոսին նա թողարկել է «Ricch Forever» երգը, որի պրոդյուսերն էր DJ Bugsy-ն ։ Նույն ամսին, Մարշմելլոն թողարկել է Ռիչչի հետ համատեղ թրեք՝ «Project Dreams»։ Դրանից հետո՝ 2019 թվականի փետրվարի 15-ին, թողարկվել է նաև Նիփսի Հասլի և Ռիչչի համատեղ երգը՝ «Racks in the Middle»-ը, որի պրոդյուսեր է դարձել Hit-Boy-ը։ Երգը ընդգրկվել է Billboard Hot 100 հիթ-շքերթի առաջին 40 երգերի մեջ ։
2018 թվականի հոկտեմբերին, Ռիչչը նաև հյուրընկալել է Միք Միլլին նրա PowerHouse համերգին Ֆիլադելֆիայում ։ 2018 թվականի նոյեմբերի 2-ին Ռիչչը թողարկել է երկրորդ միքսթեյփը՝ Feed Tha Streets II-ը, որի մեջ են ներառվել «Die Young» և «Every Season» սինգլները ։ Այն 67-րդ հորիզոնական է զբաղեցրել Billboard 200 հիթ-շքերթում և 36-րդ՝ Top R&B/Hip-Hop Albums հիթ-շքերթում ։ Նույն ամսին, Մարշմելլոն հայտարարել է նոր թրեք Ռիչչի հետ ։
2019 թվականի հունիսին նա համագործակցել է ամերիկացի դիջեյ և պրոդյուսեր Mustard-ի հետ նրա «Ballin'» թրեքում, որը դարձել է Mustard-ի ամենաբարձր հորիզոնականը զբաղեցնող երգը Hot 100-ում։ Այն զբաղեցրել է 12-րդ հորիզոնականը ։
2019 թվականի դեկտեմբերին նա թողարկել է իր դեբյուտային ալբոմը՝ Please Excuse Me for Being Antisocial-ը, որը առաջին հորիզոնական է զբաղեցրել Billboard 200-ում և ներառել է Ռիչչի ամենաբարձր հորիզոնական զբաղեցրած երգը՝ «The Box»-ը ։
Ջինօվա
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բորիսովկա (Տացինսկի շրջան)
Բորիսովկա (Борисовка), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տացինսկի շրջանում։ Մտնում է Սկոսիրսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 136 մարդ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Տացինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Ռուսական Արկտիկա
Ռուսական Արկտիկա (Русская Арктика), ազգային պարկ Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզում։ Գտնվում է Նոր երկիր կղզու հյուսիսային հատվածում ։ Ստեղծվել է 2009 թվականի հունիսի 15-ին։
Տարածքի մակերեսը կազմում է 1 426 000 հեկտար, որից ցամաքը՝ 632 090 հեկտար, իսկ ծովային տարածքը՝ 793 910 հա ։ 2016 թվականի օգոստոսի 25-ին Ռուսաստանի կառավարության որոշումով Ֆրանց-Իոսիֆի երկիր կղզեխումբը նույնպես ներառվեց Ռուսական Արկտիկայի տարածքի մեջ։
Ստեղծման պատճառներ և նպատակներ
Այս տարածքներում են գտնվում Հյուսիսային կիսագնդի ամենամեծ թռչնաշուկաները (կայրաների և այդերուկների), ծովափղերի մակաղատեղիները, ապրում են սպիտակ արջեր, գրենլանդական կետեր, բևեռաղվեսներ, գրենլանդական ծովաշներ և փոկեր ։ Բուսականությունից հայտնի են մի քանի տեսակի մամուռներ, քարաքոսեր և քիչ քանակության ծաղկավորներ։
Ազգային պարկը ստեղծվել է, որպեսզի պահպանվի Արկտիկայի յուրօրինակ բնությունը։ Պարկի ստեղծման նախաձեռնությունը պատկանում է աշխարհագրագետ և բևեռախույզ Պյոտր Բոյարսկուն ։
Ազգային պարկի տարածքը հետաքրքիր չէ միայն բնությամբ. այստեղ են գտնվում նաև այնպիսի վայրեր և օբյեկտներ, որոնք կապված են ռուսական արկտիկայի բացահայտման և յուրացման պատմության հետ՝ սկսած XVI դարից։ Այստեղ են գործունեություն ծավալել Վլադիմիր Ռուսանովը, Գեորգի Սեդովը, Վիլեմ Բարենցը։
Այսպիսով, այս շրջանը մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում էկոլոգիական, գիտական և ճանաչողական տուրիզմի համար։ 2009 թվականին Ռուսաստանի կառավարության նախագահ Վլադիմիր Պուտինը նախարարներին առաջարկեց իրենց հերթական արձակուրդն անցկացնել այսպիսի շրջաններում ։
2016 թվականի օգոստոսի 25-ի № 840 որոշմամբ ՌԴ կառավարությունը վերացրեց Ֆրանց-Իոսիֆի որսարգելոցը և տարածքը ներառեց Ռուսական Արկտիկայի կազմում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II Կատեգորիա:Ռուսաստանի ազգային պարկեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Ազգային պարկեր Կատեգորիա:Արխանգելսկի մարզ Կատեգորիա:2009 հիմնադրված բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ
Ալբանիայի մշակույթ
Ալբանիայի մշակույթ՝ տարիների ընթացքում Ալբանիան եղել է տարբեր տիրակալների, սոցիալական համակարգերի ազդեցության ներքո, ինչն իր ազդեցությունն է թողել ալբանական մշակույթի վրա, սակայն ալբանացիները կարողացել են պահպանել իրենց մշակութային ինքնությունը։ Ալբանիայի մշակույթը մարդկային գործունեության և սիմվոլիզմի օրինակ է, որն ասոցացվում է Ալբանիայի և նրա ժողովրդի հետ։ Այն ձևավորվել է նրա աշխարհագրությամբ և խորիմաստ պատմությամբ։
Կրթություն
Ալբանիայի կրթական համակարգը աշխարհիկ է։ Չափահաս մարդկանց գրագիտության տոկոսը 96% է ։ Տարրական կրթությունը պարտադիր է (1-9-րդ դասարաններ), բայց շատ սովորողներ շարունակում են դասընթացը մինչև միջնակարգ կրթություն (10-12-րդ դասարաններ)։ Սովորողները պետք է քննություն հանձնեն 9-րդ և 12-րդ դասարաններում։ Դասերն սկսվում են սեպտեմբերին և ավարտվում մայիսի կամ հունիսի վերջին։ Կան հանրային կամ մասնավոր համալսարաններ ամբողջ երկրով մեկ և առցանց համալսարաններ՝ նույնպես` տարբեր մասնաճյուղերով։
Մամուլ, ռադիո, հեռուստատեսություն
1967 թվականին Ալբանիայում հրատարակվում էր ավելի քան 50 կենտրոնական թերթ, հանդես։ Կարևորագույն թերթերն են՝ «Զերի ի պոպուլիտ» («Zëri i popullit», 1942 թվականից)՝ Ալբանիայի աշխատանքի կուսակցության Կենտկոմի օրգանը,. «Բաշկիմի» («Bashkimi», 1943 թվականից)՝ դեմոկրատական ճակատի օրգանը, «Պունա» («Puna», 1945- թվականից)՝ Ալբանիայի արհմիությունների կենտրոնական խորհրդի օրգանը, «Զերի ի ռինիսե» («Zëri i rinisë», 1952 թվականից)՝ Ալբանիայի Աշխատավոր երիտասարդության միության օրգանը։ Հանդեսներից են՝ «Ռուգա է պարտիսե» («Rruga e partisë», 1954 թվականից)՝ ԱԱԿ Կենտկոմի օրգանը, «Շկիպտարյա Է ռե» («Shqiptarja e re», 1943 թվականից)՝ Ալբանացի կանանց միության օրգանը, «Հոստենի» («Hosteni», 1945 թվականից)՝ Ալբանիայի Լրագրողների միության օրգանը, «Նենդորի» («Nendori», 1954 թվականից)՝ Ալբանիայի Գրողների և արվեստի աշխատողների միության օրգանը։ Ալբանական հեռագրական գործակալությունը հիմնադրվել է 1944 թվականին։ Գործում է «Ալբանիայի ռադիոհաղորդումներ և հեռուստատեսություն» պետական կազմակերպությունը։
Գրականություն
Ալբաներեն առաջին գրավոր հուշարձանը Պ. Էնգելիի «Մկրտության բանաձև»-ն է (1462)։ 1555 թվականին հրատարակվել է ալբաներեն առաջին գիրքը (Գ. Բուզուկու, «Մեշարի»)։
Ճարտարապետություն
Ալբանիայի ճարտարապետական հնագույն հուշարձանները վերաբերում են մ.թ.ա. 1 հազարամյակին (խոշոր անմշակ քարերով շարված իլլիրիական ամրություններ)։ Անտիկ շրջանից (սկսած մ.թ.ա. 7-րդ դարից) պահպանվել են պաշտպանական կառույցների, հասարակական և բնակելի տների հետքեր՝ հունական գաղութների (Բուտրինտ, Դուրես) և հռոմեական քաղաքների (էլբասան) տեղում։ Իսլամի տարածմանը զուգընթաց (15–17-րդ դարեր) Ալբանիայի քաղաքներում երևան են գալիս պալատներ, ծածկած շուկաներ, մզկիթներ։ Մինչև 20-րդ դարի կեսերը Ալբանիայի քաղաքներում գերակշռում էին երկհարկանի քարե տները՝ կղմինդրե ծածկով։ ժամանակակից կառույցները 3–5 հարկանի տներ են պատշգամբներով Ալբանիայի ճարտարապետությունը ամենակարևոր վկայությունն է նրա պատմության, մշակույթի և ինքնության։ Այն վաղնջական ծագում ունի և հարստացել է հնագիտական պեղումների շնորհիվ։ Այն պահել է բնական հատկությունները և հարստացել է Հռոմի, Հին Հունաստանի, Բյուզանդիայի, Վենետիկի, Օսմանյան և Արևմտյան տարրերով։ Նոր ժամանակներում ալբանական ճարտարապետությունը ծաղկում է երկուստեք՝ երկրում և արտասահմանում։ Վերջին տարիներին նույնպես նկատվում է մի քանի ընկերությունների ի հայտ գալը, որոնք համագործակցում են թե' Ալբանիայի հետ, թե' միջազգայնորեն։
Կերպարվեստ
Ալբանիայի տարածքում պահպանվել են բրոնզի դարի գեղարվեստական մշակույթի նմուշներ, անտիկ քանդակներ, խճանկարներ, խեցեղեն։ Միջնադարյան գեղանկարչության բարձրարվեստ գործերից են՝ Օնուֆրի Նեոկաստրացու, նրա որդի Նիկոլայի (16-րդ դար), Դավիթ Սելենիցացու (18-րդ դար) որմնանկարները, Կոստանդին Շպատարակուի, եղբայրներ Աթանաս և Կոստանդին Կորչացիների (18-րդ դար) սրբապատկերները։
Աշխարհիկ գեղանկարչությունն սկզբնավորվել է 19-րդ դարում (Կ. Իդրոմենի, Ն. Մարտինի)։ Ալբանիայի 20-րդ դարի կերպարվեստագետներից են՝ գեղանկարիչներ Ս. Զեգան, Ա. Ռոտան, Վ. Միոն, Ն. Զայմին, Ս. Կացելին, քանդակագործներ Օ. Պասկալին, Յա. Պաչոն, Բ. Հոշին, Ա. Մանոն և ուրիշներ։
Երաժշտություն
Ալբանիայի ժողովրդական երաժշտությանը բնորոշ է տեղական ոճերի բազմազանությունը։ Պրոֆեսիոնալ երաժշտական մշակույթը սկսել է զարգանալ 1944 թվականից։ Ալբանական առաջին օպերան («Մրիկա», բեմադրվել է 1954) գրել է Պ. Յակովան, իսկ առաջին բալետը («Հալիլ և Հայրիա», բեմադրվել է 1963)՝ Տ. Դային։ Հայտնի երաժիշտներից են՝ կոմպոզիտորներ Ք. Կոնոն, Դ. Լեկին, Կ. Տրակոն, Զ. Զադեին, դիրիժոր Մ. Կրանայան։ Տիրանայում գործում են՝ ֆիլհարմոնիա (1950), օպերայի և բալետի թատրոն (1956), սիմֆոնիկ և փողային նվագախմբեր, երգչախմբեր, անսամբլներ։
Թատրոն
Ալբանիայում թատերասերների տված առաջին ներկայացումը տեղի է ունեցել 1874 թվականին։ Ալբանական դրամատուրգիայի հիմնադիրն է Ս. Ֆրաշերին («Հավատարմության երդում», 1880)։ Թուրքական լծի դեմ ուղղված հայրենասիրական պիեսներ են գրել նաև Ա. Չայուպին, Ֆ. Պոստոլին և ուրիշներ։ Ալբանական առաջին պրոֆեսիոնալ թատրոնը կազմավորվել է 1944 թվականին, Տիրանայում (այժմ՝ ժողովրդական թատրոն)։ Պրոֆեսիոնալ թատրոններ են բացվել նաև Շկոդեր (1949), Կորչա (1950), Դուրրաս (1953) քաղաքներում։ Բեմադրվել են ալբանացի դրամատուրգների (Ս. Պիտարկա, Բ. Լևնյա, Ֆ. Պաչրամի, Ի. Ուրուչի և ուրիշներ) գործերը, համաշխարհային դասական և ժամանակակից պիեսներ։
Հանդերձանք
Ալբանական ավանդական հագուստեղենը ներառում է հագուստի 200 տեսակ Ալբանիայում և ալբանացիներով բնակեցված տարածքում։ Ալբանացիների զգեստները հաճախ զարդարված են խորհրդանշական հին ծագում ունեցող տարրերով՝ նման արևի, ասեղի, լուսինների, աստղերի և օձերի ։ Ալբանիայի գրեթե ամեն շրջան ունի սեփական ավանդական հանդերձանքը կանացի հագուստի՝ բերելով յուրահատուկ գունագեղ մանրամասներ։ Ավանդական ալբանական հագուստեղենը, պարերը և ֆոլկլորը ցուցադրվել է մի քանի փառատոներում՝ ներառյալ Գջիոքեստրի Ազգային ֆոլկլորի փառատոնը Գջիոքեստրում։ Սոֆրա Դարանդեն՝ ամեն հունիսին Բայրամ Գուրիում, Օդա Դեբրանեն՝ Պեշկոպիում, Լոգու Բջեշկեվեն ամեն օգոստոսին Կելմենտում։ Չամ Պարի փառատոնը Սարանդայում և ուրիշ փառատոներ ալբանական տարբեր քաղաքներում։ Այսօվա ալբանական հագուստեղենը նույնն է, ինչ որ եվրոպական մյուս քաղաքներինը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալբանիայի մշակույթ
Մոլդովացիներ
Մոլդովացիներ (, Կյուրեղագիր молдовень) — ռոմանական ժողովուրդ Հարավարևելյան Եվրոպայում։ Որպես ազգություն մոլդովացիները ձևավորվել են XIV—XVI դարերում, միջնադարյան Մոլդովական իշխանության կազմում՝ ընդգրկելով ժամանակակից անկախ Մոլդովայի և ռումինական արևմտյան Մոլդովայի տարածքները։ 1859 թվականից հետո Մոլդովայի իշխանության արևմտյան հատվածում ապրող մոլդովացիները ռումինական ազգի մաս կազմեցին։ Ներկայումս մոլդովացիները կազմում են Մոլդովայի բնակչության մեծ մասը (2,7 միլիոն մարդ՝ 76,1 %) ՄՄՀ զգալի մասը։ Նրանք նաև բնակվում են Ուկրաինայում (258,6 հազար մարդ), այդ թվում՝ կոմպակտ երկու մարզերում Չեռնովիցի և Օդեսայի։ Դիսպերս բնակություն են հաստատել Ռուսաստանում (172,3 հազար մարդ), Իտալիայում (68,591 հազար մարդ), Ռումինիայում և այլ երկներում։ Ընդհանուր թիվը կազմում է մոտ 3,35 միլիոն մարդ։ Խոսում են մոլդովերեն։ Մոլդովայի ներկա հանրապետության տարածքում (հատկապես Մերձդնեստրում) բնակվող բնակչության մի մասի համար մայրենի լեզուն հանդիսանում է ռուսերենը, ավելի հազվադեպ` ուկրաիներենը։ Ժամանակակից Մոլդովայում գրական լեզուն ոչնչով չի տարբերվում ռումիներենից, այնուամենայնիվ, մոլդովական խոսակցական լեզվին բնորոշ է ռուսիզմի լայն օգտագործումը։ Մերձդնեստրում բնակվող մոլդովացիները (հանրապետության բնակչության 32%-ը) օգտագործում են մոլդովական լեզուն՝ կյուրեղագրի հիման վրա։ Մոլդովացիները իրենց ռուսերենի գերազանց տիրապետմամբ տարբերվում են ռումինացիների մեծամասնությունից համենայն դեպս դրա հետ ծանոթանալու ցանկությամբ ։ Մոլդովացիների մեծ մասը դավանում է ուղղափառություն ։
Ձևավորվել են բալկան-ռոմանական (Վլաշսկի) և արևելասլավոնական բնակչությունների խառնման արդյունքում։
Մոլդովացիների էթնոգենեզը
յան ավազաններ, որոնք 6-րդ դարում բնակեցված էին սլավոնա-տիվերցիների կողմից և որոնք կախված էին Կիևան Ռուսիայից մինչև 13-րդ դարում մոնղոլ-թաթարների ներխուժումը:]] Մոլդովացիների Էթնոգենեզում առանձնանում են երկու փուլ՝ արեւելյան ռոմանական ժողովուրդների ընդհանուր նախնիների՝ վլախների էթնիկ համայնքի ձևավորում և մոլդովական ազգության ձևավորում։ Վլախները ձևավորվել են՝ Բալկանյան թերակղզու հյուսիսը և Կարպատյան լեռների հյուսիսը ընդգրկող տարածքում՝ Թրակյան ցեղերի մի խմբի հիման վրա, որոնք մեր դարաշրջանի առաջին դարերում անցել են ռոմանիզացիա, իսկ  VI դարից հետո, շփումներ են հաստատել այս շրջանում հաստատված սլավոնների հետ ։ Մոլդովացիների ազգությունը ձևավորվել է արևելան Կարպատների նախալեռնային շրջաններում  XII դարից՝  XI դարում Տրանսիլվանիայից այնտեղ տեղափոխված վոլոխների միջև էթնիկական փոխգործունեության արդյունքում՝  VI - VIII դարերում, Սլավոնական գաղթի ժամանակ, և այստեղ տեղակայված հունգարական ցեղերի և արևելյան սլավոնների (Ռուսինների) ճնշմամբ։ Ավելի ուշ՝ Վլադիմիր Մոնոմախի կողմից այս հողերի ենթակայության տակ ։ Իր հերթին, այն տարածքում, որտեղ ձևավորվել է ռումինական էթնոսը, որոշիչ գործոն էր հարավային սլավոնական (բուլղարական և սերբական) ազդեցությունը` « հիմքը » ։ Առավել ցայտուն փաստը Արևելյան Սլավոնական համայնքի արագացված մոլդովականացումը Պրուտի և Դնեստերի ինտերֆլյուզի հյուսիսային մասում, որը շարունակվեց նույնիսկ 1812 թվականից հետո՝ Ռուսաստանի Բեսարաբիայի ներսում , ինչպես վկայում են նախահեղափոխական ռուս ազգագրագետներ Ա. Արտեմեևի, Մ. Դրագանովի, Վ.Բուտովիչի և այլոց գրությունները։
Մոլդովական իշխանություն
Անկասկած, մոլդովական էթնիկ (և ապա լեզվական) ինքնության ձևավորման որոշիչ պահը մոլդովական իշխանության գոյության ժամանակաշրջանն էր, որի ընթացքում մոլդովական էթնոնիմը արմատավորվեց որպես քաղաքական անուն՝ անկախ էթնիկ ծագումից (հռոմեական կամ սլավոնական)։ Մոլդովայի հնագույն լեգենդը պատմում է հունգարների կողմից գերեվարված մարամուրներից հովիվ-վալաների մասին, որոնք բիզոնի որս են որսում, հանդիպել են ներկայիս Սեչավա քաղաքի տարածքում գտնվող Ռուսյե-մեղվաբույծ Յացկոյի (Ецко) տարածքում։ Այնուհետև երկու կողմերը բերեցին իրենց հավատակիցներին՝ թաթարների ավերած այս հողերը բնակեցնելու համար ։ Իշխանության գյուղական բնակչության էթնիկական կազմը տարասեռ էր։ Մեծամասնությունը վլախներն ու ռուսիններն էին։ Արևելա-ռոմանական բնակչությունն ի սկզբանե մեծամասնության չէին։ Օգտագործելով գյուղական օկոնիմիայի տվյալները՝ Լ.Լ. Պոլեվոյը XV դարի կեսին որոշեց ռուսինների բաժինը մոլդովական իշխանությունում 39,5% -ով, իսկ ռոմանական բնակչության մասնաբաժինը 48,7%-ով ։ Մոլդովայի ջրավազանի մոտ գտնվող Վառնիցա-Իասի գծի երկայնքով պայմանական սահման կար սլավոնական (Tsara de Sus) և ռոմանական (Tsara de Jos) լեզվական համայնքների միջև՝ իշխանության ներսում։ Պրուտ Դնեստրյան միջգետային շրջաններում նույն սահմանն անցել է Բենդեր -Ունգենի գծի երկայնքով (Շորնիկով, 2005)։ Միևնույն պետության մեջ տարբեր ծագում ունեցող երկու ժողովուրդների գոյության դարավոր պատմության ընթացքում նրանց միջև ոչ մի էթնիկ հակամարտություն չի գրանցվել, չնայած տեղի է ունեցել դասային տարաձայնություններ։ Ազնվականները հիմնականում վլախներ են եղել։
Չնայած գրավոր սլավոնական խոսքի հսկայական հեղինակությանը, ռութենյան ինքնությունը պարզվեց, որ շատ է տրորվել սերբական, բուլղարական, հին ռուսական և լեհական հաջորդական ազդեցությունների արդյունքում:Արդյունքում, զրկված լինելով ուժեղ էթնիկ ինքնորոշումից, տնտեսության մակարդակում, ռուսների զգալի մասը ներգրավված էր մոլդովացիների կողմից ձուլման գործընթացում ։ 1700 թվականին ռուսինների մասնաբաժինն իշխանությունում իջավ մինչև 30%, իսկ մինչև 1800 թվականը Յասի-Վառնիցա սահմանը տեղափոխվել էր շատ դեպի հյուսիս դեպի Շչեպինեցյան սահմանները։ Մոլդովականացման համար առավել ենթակա էին ոչ միայն ավտոկտոն ռուսինները, այլ փախստականները լեհական հողերից ։ Սկզբունքայնորեն լեզվական երկակիությունը նույնպես ասիմետրիկ էր ոչ բոլորովին պարզ պատճառներով։ Միայն բարձրաստիճան մոլդովացիները (ներառյալ Ստեֆան Մեծը) տիրապետում էին սլավոնական (ռուս) խոսքին. հասարակ մարդկանց շրջանում հիմնականում ռուսիններ երկլեզու էին, ինչը կանխորոշում էր նրանց լեզվական խոցելիությունը։ Ա.Աֆանասեև-Չուժբինսկին ենթադրում էր, որ նախքան վլախների գալը, Ռուսինները բնակեցրել են նաև Կենտրոնական Բեսարաբիան, բայց ժամանակի ընթացքում նրանք ձուլվել են՝ թողնելով միայնտեղանուններ ։ Մյուս կողմից, արևելա-ռոմանանական լեզվական միջավայրում ընկղմվելը կանխորոշեց ռուսինական լեզվի ավելի մեծ մոտիկությունը ռուսերենին (հնացած Մեծ ռուսերենին) ի տարբերություն ուկրաինական (հնացած. փոքր ռուս), պոլոնիզմները, գերմանիզմները և լատինիզմները գրեթե չէին ներթափանցել դրա մեջ։
Բեսարաբիա
1812 թվականին Արևելյան Ռոմանական համայնքներից հենց մոլդովացիներն էին, ովքեր ունեին առավել կայացած էթնիկական և լեզվական ինքնորոշում, որն էլ ավելի ամրապնդվեց Մեծ Ռուսաստանի էթնիկ խմբի հետ փոխազդեցության արդյունքում, և դա հեռու էր միշտ հօգուտ վերջինիս՝ չնայած կղերական ռուսացման փորձերին։ Համեմատության համար նշենք, որ հարևան ռումինական հողերում մինչև 1860-ական թվականները գոյություն ունեին տարածաշրջաններ, ինչպիսիք էին մունտյանները ։ 1907 թվականինին մոլդավացիները գրավեցին Ռուսինների մեծ մասը կենտրոնական և նույնիսկ հյուսիսային Բեսարաբիայում։ Այս երևույթի էությունը փոխանցում է այդ դարաշրջանի մոլդովական ասացվածքը. «татэл рус, мама русэ, нумай Иван — молдовян», այսինքն՝ «հայրը - ռուս, մայրը - ռուս, Իվանը՝ մոլդավացի»։ Այս թվացյալ փոքր ազգի արտասովոր էթնիկ և լեզվական ճկունությունը նկարագրեցին այդ ժամանակաշրջանի ազգագրական շատ գիտնականներ։ Այսպիսով, Լ. Ս. Բերգը գրել է, որ մոլդովացիների հետ շփման ժամանակ ռուսնացիները (ռուսները) մոռանում են իրենց մայրենի լեզուն և 2-3 սերունդ հետո ամբողջ գյուղերում երիտասարդ սերունդը խոսում է մոլդովերեն՝ ընդհանրապես չհասկանալով մայրենի լեզուն ։ Վ.Ն. Բուտովիչը հաստատեց մոլդովացիների կողմից ռութենյանների ձուլման շարունակական գործընթացը. նույնիսկ XX դարի սկզբին։ Դիտարկմանը նախորդած 45 տարվա ընթացքում, Ռութենյան 13 գյուղերից միայն 6-ը մնացին Բալթյան Ույեզդում, 26-ից` Սորոկսկիում։ Նույնիսկ առավել սլավոնական Խոտինի շրջանում, Ռութենյան 90 գյուղերից 90-ն էլ դարձել են մոլդովական։ Բեսարաբիայի շրջակա միջավայրի արտառոց էթնոլինգիստական ճկունությունը, մանավանդ նման մոտիկ, բայց այդքան հիանալի Նովոռոսիայյի հետ համեմատելով, զարմացնում է այդ դարաշրջանի շատ ռուս ճանապարհորդների։ Ես Աքսակովը նշում է, որ հողատերատեր Բերրեևը, չնայած իր «ռուս» ազգանվան, դարձել է «նախնադարյան» մոլդովացի։ 1848 թվականին, այսինքն, տասնամյակներ հետո, երբ տարածաշրջանը Ռուսաստանին ներառվեց, գրեթե բոլոր չինովնիկները (սովորաբար ռուսներից) և ամբողջ ոստիկանությունը խոսում էին հիմնականում «մոլդովերեն», և միայն «պաշտոնական գրություններ»-ն էին ռուսերեն։ Ըստ 1897 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Բեսարաբիայում բնակվում էր 920.919 մարդ՝ իրենց մայրենի մոլդովական լեզվով (բնակչության 47,58%)։ Մյուս կողմից, Բեսարաբիայի հարավային երրորդում մոլդովացիների արմատացում չկար։ Այստեղ բնակչության մեծ մասը բաղկացած էր բալկանյան շրջանից, ռուսներից և գերմանացիներից՝ խառը գաղթականներով։ Եվ ահա, որպես ամբողջություն, Բեսարաբիան, նույնիսկ XX դարի սկզբին, շարունակում էր զարմացնել այստեղ ուղարկված ռուս պաշտոնյաներին` այստեղ տիրող լեզվական Բաբելոնի մասշտաբով, որը տիրում էր մնացած Ռուսաստանին։ Այստեղ այցելուների հետ փոխշփումը 10 լեզուների շրջանակներում է։ 1859 թվականից հետո Արևմտյան Մոլդովայի մոլդովացիները ռումինական ազգի մաս կազմեցին ։ Իհարկե, դուք պետք է սովորեք մի քանի մոլդովական բառեր» ։
Միևնույն ժամանակ, չնայած Պրուտից արևելք գտնվող մոլդովացիների ներքին էթնոլինգիստական ճկունությանը, նույնիսկ այն տարիներին, երբ մոլդովական դպրոցը արգելված էր, ռուսաց լեզուն և ծանոթությունը ռուսական մշակույթին հետք թողեցին Բեսարիաբիայի մոլդովական մշակույթի վրա, ինչպես նաև Պրուտի, արևմուտքում ձևավորված ռումինական ինքնության, մոլդովացիների յուրահատուկ ընկալման վրա։ Մինչ 1878 թվականը, ռուսական Բեսարաբիան մոլդովացիների աչքում էր՝ ավելի ինքնագլուխ ուղղափառ եվրոպական տերության գրավիչ մաս, մինչդեռ մյուս վալախիական հողերը գտնվում էին Օսմանյան կայսրության մուսուլմանների կամ Ավստրիա-Հունգարիայի կաթողիկոսների և բողոքականների (Բուկովինա) տիրապետության տակ ։ Այդ պատճառով մոլդավացիների և ռութենյանների զուտ տեղափոխումը Բեսարիաբիա շարունակվեց Պրուտի վրա՝ սկսած մինչև առաջին համաշխարհային պատերազմը։ 1940 թվականին Բեսարաբիան վերադարձվեց ԽՍՀՄ-ին, և ստեղծվեց Մոլդովական ԽՍՀ-ն։ Խորհրդային իշխանության տարիներին մոլդովացիները մեծ հաջողությունների հասան քաղաքական, տնտեսական և մշակութային զարգացման բնագավառներում։ Սոցիալիստական շինարարության ընթացքում մոլդովացիները ձևավորվեցին որպես սոցիալիստական ազգ։
Լեզուն
«Մոլդովական լեզու» գրոտտոնիայի պատմությունը սերտորեն կապված է «Մոլդովացիներ» էթնոնիմի հետ և այն տարածաշրջանի քաղաքական կարգավիճակի հետ, որտեղ բնակվում են բնիկ խոսնակները։ «Մոլդովական լեզվին» վերաբերող տեղեկությունները գտնում են մոլդովացի ժամանակագիր Գրիգոր Ուրեկեն «Մոլդովական Իշխանության տարեգրության» մեջ (գրված է 1642–1647), այն պարզաբանմամբ, որ մոլդովացիները, վալլացիները և տրանսիլվացիները խոսում են այս լեզվով։ Մոլդովայի իշխանության տարեգիր Միրոն Կոստինը «De neamul moldovenilor…» գրքում (հոկտեմբեր 1687), գրել է. «Ինչպես տեսնում եք, չնայած մենք մեզ անվանում ենք մոլդովացիներ, մենք չենք հարցնում « գիտե՞ք արդյոք մոլդովերեն, փոխարենը հարցնում ենք՝ գգիտե՞ք արդյոք ռոմանական լեզուն», այսինքն՝ հռոմեականը» ։ Հիշատակման համար Lingua Moldavorum (որը նշանակում է «մոլդովական լեզու») կարելի է գտնել Յոհան Ալստեդի «Ժամանակագրության գանձեր» գրքում, որը լույս է տեսել 1628 թվականին (Երկրների 24 մասերի լեզուների աղյուսակ և բարբառներ) ։
Մոլդովական լեզվով Կյուրեղագրով հուշարձաններ հայտնի են Մոլդովական իշխանությունում XVII դարից սկսած (մինչ այդ, Մոլդովական իշխանությունում  և Վալախիայում կառավարման, եկեղեցական և գրականության լեզուն՝ եկեղեցական սլավոնական լեզու էր, իսկ նշվածից նկատելի է, որ գրագիրների համար հարազատ չէր։ Այս լեզվի քերականությունը զգալիորեն տարբերվում էր ժամանակակիցից ։ XVII դարի կեսերին,մետրոպոլիտ Վարլամի ջանքերով Յասիում ստեղծվեց Մոլդովայում առաջին տպարանը, որի համար մետրոպոլիտ Դոսոֆթին (Դոսիֆեյը) դուրս գրեց անհրաժեշտ պարագաները Մոսկվայից ։
Մոլդովական գրական լեզուն սկսեց ձևավորվել XVI-XVII դարերից, բայց այն վերջապես ձևավորվեց XIX դարի 2-րդ կեսին ։ Ռումիներենի և մոլդովական լեզուների միջև լեզվական տարբերությունները սկսեցին ծագել XIX դարում, երբ Ռումինիայում սկսվեց ռումիներեն լեզվի ուղղման ժամանակաշրջանը. 1859 թվականին, որից սլավոնական նշաններն ակտիվորեն հանվեցին :.
Մոլդովայի տարածքում կա մոլդովացի շարժում, որը հավատում է, որ չնայած ռումիներենի՝ մոլդովական լեզվի լեզվական նույնականցմանը, «մոլդովական լեզու» անվանումը պետք է օգտագործվի Մոլդովայի պաշտոնական լեզվի համար, մասնավորապես այն պատճառով, որ այն (lingua Moldavorum) ավելի հին է (1628), քան «Ռումիներեն լեզվաբանությունը։ 2012 թվականին անցկացված հարցման համաձայն՝ քաղաքացիների 65%-ը կողմ է այդ կարծիքին ։ Ժամանակակից մոլդովացիները տարբերվում են ժամանակակից ռումինացիների մեծամասնությունից` իրենց ռուսերենի (սովորաբար լավ) տիրապեմամբ և հաճախակի օգտագործմամբ կամ գոնե նրանց ծանոթության հետ։ Ժամանակակից մոլդովացիների խոսքում ռուսաց լեզվի օգտագործումը հաճաախ ընդունում է կոդերի միացման բնույթ ։
Ավանդույթներ
Ավանդական սննդի մեջ զգալի տեղ էին գրավում եգիպտացորենի ալյուրից պատրաստված ուտեստները, կաթնամթերքը և բանջարեղենը։ Եգիպտացորենից պատրաստված մամալիգան, որը լրացնում էր հացին, ամեն օր եփում էին։ Ամենամեծ քանակությամբ ուտեստները Մոլդովացիները պատրաստում էին բանջարեղենից՝ դրանք օգտագործում էին թարմ վիճակում, եփում, տապակում, թխում, լցոնում, շոգեխաշում, աղ դնում։ Բնորոշ ուտեստներն են՝ բանջարեղենի ապուրը (բորբոս. Ciorbă, chorba), մսային ապուրը (բորբոս. Zamă, zame, zama), շիլա խմորով,ֆետա պանրով (բորբոս. սարմալ), կարտոֆիլի պյուրեով, մանրացված սխտորով (բորբոս. լոբի fekeluyte) և այլն.
Բանավոր ժողովրդական արվեստը ներկայացված է օրացույցային և ընտանեկան արարողակարգային պոեզիաներով, հեքիաթներով, հերոսական էպոսներով, պատմական, քնարական և այլ երգերով,առածներով ու ասացվածքներով։ Լիր-էպիկական ժողովրդական պոեզիայի ամենամեծ հուշարձանը` «Միորիցա» բալլադն է ։ Ժողովրդական երգերը հիմնականում մենաձայն են, որոշ հատվածներում (հիմնականում Ուկրաինայի հետ սահմանին)՝ երկձայն։ Ամենատարածված երաժշտական գործիքներն են. կոբզա (ուկրաինական լարավոր գործիք), նայ (փողային տեսակի Պան Ֆլեյտայի), չիմպա (վալինկա) և ջութակ ։ Ավանդական պարեր՝ խոռա, ժոկ, մոլդովական, որոնք սովորաբար պարում են նվագախմբի ուղեկցությամբ։
Հին արհեստներից մեկը խեցեգործությունն է։ Կավե ամանները, սափորները, ափսեները և բաժակները լայնորեն օգտագործվում էին առօրյա կյանքում։ Բարձրորակ կերամիկական արտադրանքները կարող էին լինել ամենատարբեր ձևերից, որոնք զարդարված էին գունագեղ նախշերով։
Լայն տարածված էր նաև գորգագործությունը։ Ըստ հին ավանդույթի՝ հարսնացուն պետք է բաժինք բերեր իր ձեռքերով հյուսված գորգը։ Մոլդովայի գորգերը հարթ են, առանց խավ, ասես հյուսված լինեն վուշից։
Կացարան
Գյուղացիական ագարակը բաղկացած էր բնակելի տնից և մի քանի տարատեսակ տնտեսական շինություններից (անասունների համար նախատեսված տարածք, հացահատիկի և գործիքներ պահելու համար տարածք, նկուղ, ամառային խոհանոց) և այլն։ Ագարակի մի մասը զբաղեցնում էր պարտեզը, բանջարանոցը և խաղողի այգին։ Ագարակը շրջապատված էր փայտե կամ քարե ցանկապատով, իսկ դարպասները զարդարված էին զարդապատկերներով։
Եթե XIV - XV դարերում գերիշխում էին մեկ սենյակից բաղկացած գետնահյուղերը կամ կիսագետնահյուղերը (հյուղակ), ապա XVI դարի վերջում և XVII դարի սկզբին արդեն հայտնվել էին վերերկրյա տներ, որոնք XVII և XVIII դարերում տարածվում էին Մոլդովայի ամբողջ տարածքով։ XIX  դարում հայտնվեց մոլդովական երեք սենյականոց տունը, որը բաղկացած էր նախասենյակից (տինդե), սենյակից և  հյուրասենյակից։ Ներկայումս գյուղացիները կառուցում են բազմասենյականոց տներ` քաղաքային հարմարություններին մոտեցված՝ պահպանելով ավանդական սենյակները։
Բնակելի տների ձևավորման մեջ նշանակալի տեղ է գրավում գեղարվեստականորեն մշակված փայտը և քարը։ Մոլդովայի ազգային բնակարանները տարբեր տարածաշրջաններում տարբեր են։ Հյուսիսային շրջաններում բնակելի տները ավելի շատ են զարդարված զարդանկարներով, քան հարավայինները։ Հյուսիսում տները հաճախ զարդարված են գունագեղ նկարներով և  զարդանախշերով թիթեղից։ Պարտադիր տարրը ապակե վերանդան է։ Շենքերի կենտրոնական և հարավային տարածքներում պահպանվում են արգելափակոց և պատկերասրահ, փայտե բևեռներ կամ քարե սյուները։ Հարավային մասում փողոցի երկայնքով ձքվում են երկարաձիք տները, որոնք  սովորաբար ունենում են դարպասավոր տանիք և փայտե բևեռներ կամ քարե սյուներ։ Ներքին տարածքը զարդարված է ձեռագործ աշխատանքներով։
Տարազ
Ավանդական մոլդովացի կանանց հագուստը բաղկացած է սպիտակ զարդարված վերնաշապիկից, բազմաշերտ քաթրինցե (catrinţă) կիսաշրջազգեստից, որը չի կարվել, այլ փաթաթվել է իրանի շուրջը, քաթանե գոգնոցով և շարֆով, որը փոխարինել է մետաքսե շարֆաձև շալով, որը շարունակում էին կրել ռումինացիները։ Հարուստ գյուղացի կանայք նորաձևության մեջ էին թանկարժեք վզնոցներով (մարգարիտներ), ինչպես նաև մետաքսե գուլպաներով և կարմիր սեֆյանե կոշիկներով ։
Տղամարդկանց հագուստը ներառում էր սպիտակ վերնաշապիկ, տաբատ, կտորի բաճկոն կամ մորթյա անթև բաճկոն, քուշա (cujmă, cușmă, căciulă) - կոնաձև գառան գլխարկ (ռումինացիներինը գլանաձև) և օպինչներ՝ տանը կարված կաշվե կոշիկ, որը նմանեցված էր ռուսական տրեխներին, ուկրաինական ոտնամաններին, բուլղարական ցերվուլամի և սերբական opanki: Կոստյումների անբաժանելի մասը կարմիր, կանաչ կամ կապույտ գույնի հյուսված բրդյա գոտին է, մինչև 3 մետր երկարությամբ։ Բացի հյուսված գոտուց, վերնաշապիկների վրա կրում էին կաշվե գոտիներ (chimir) մեծ թվով մետաղական մասերով և գրպաններով, այդպիսի գոտիները մաշվում էին հիմնականում մեծահարուստ գյուղացիների և հովիվների կողմից ։
Մինչ օրս պահպանվել են ժողովրդական հագուստի որոշ դետալներ՝ մորթուց և կտորից անթև բաճկոններ, գառան գլխարկներ ։
Տարածված անուններ
Տղաների անուններ: Ադրիան, Ալեքսանդրու/Սանդու (Ալեքսանդր), Աուրել, Բոգդան, Գենադիե (Գենադիյ), Գեորգե/Ջորջե (Գեորգի), Դան/Դանուց, Դորել, Դորին, Դրագոշ, Դումիտրու (Դմիտրի), Էուջենիու (Եվգենի), Էմիլ (Եմելյան), Իոն/Իոնել (Իվան),Լիվիու, Լիլիան, Լուչիան, Կոստել (Կոնստատին), Մարչել, Միրչա, Միխայ (Միխայիլ),Յուլիան, Յուրիե (Յուրիյ), Նիկոլայե/Նիկու (Նիկոլայ), Շտեֆան (Ստեփան),Պետրու (Պյոտր), Ռադու, Սիլվիու, Սերջիու (Սերգեյ), Վալերիու(Վալերիյ), Վասիլե(Վասիլի), Վիորել, Վլադ/Վլադուց, Տուդոր (Ֆյոդր),  ։
Աղջիկների անուններ: Ալինա, Անա (Աննա), Անաստասիա, Անդրեա, Անժելա, Աուրիկա,Գաբրիելա/Գաբի, Գալինա, Դանիելա, Դիանա, Դոյնա, Դորա/Դորինա, Եկատերինա, Էուջենիա (Եվգենյա),Իլյանա/Լյանա/Լենուցա (Ելենա), Իոանա (Ժաննա, Լումինիցա (Սվետլանա), Լուչիա,   Մարիանա, Մարիա/Մարիոարա/Մարիչիկա, Միխաելա,Ռադա, Ռոդիկա, Սիլվիա, Սնեժանա, Սպերանցա (Նադեժդա անուն), Ստելա,  Վալենտինա, Վերոնիկա, Վիկտորիա, Վիելետա (Վիոլետտա), Վիորիկա, Տատյանա, Քրիստինա։
Փակագծերում տրված են անունների ռուսական համարժեքները։
Մոլդովական սփյուռք
Մոլդովայի սահմաններից դուրս մոլդովական սփյուռքը բաղկացած է մոլդովացիներից, որոնք մշտապես բնակվում են այլ երկրներում, ինչպես նաև աշխատանքային միգրանտներից, ովքեր ժամանակավորապես մեկնում են Մոլդովայից` արտասահմանում աշխատելու համար։ Մոլդովացիներն ապրում են հիմնականում ԽՍՀՄ նախկին հանրապետություններում, ինչպես նաև՝ Իտալիայում, Իսպանիայում, Պորտուգալիայում, Բրազիլիայում։ Ըստ պաշտոնական տվյալների, մոլդովացիների թիվը, ովքեր աշխատում են իրենց երկրից դուրս, կազմում է 200-300 հազար մարդ, և ոչ պաշտոնական թվերի համաձայն այն կազմում է՝ մինչև 1 միլիոն։ Ըստ մասնագետների, մոտ 400-600 հազար մոլդովացիներ գտնվում են երկրի սահմաններից դուրս ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոլդովայի ազգեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ազգեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի ազգեր Կատեգորիա:Բելառուսի ազգեր Կատեգորիա:Էթնիկ խմբեր
Նատրիումի նիտրատ
Նատրիումի նիտրատ, նատրիումական բորակ, չիլիական բորակ, NaN03, ազոտական թթվի նատրիումական աղը։ Անգույն բյուրեղական նյութ է, խտությունը՝ 2257 կգ/մ3, հալման ջերմաստիճանը՝ 308 °C, ավելի տաքացնելիս քայքայվում է, առաջացնելով NaN02 և Օշ, բարձր ջերմաստիճաններում՝ ազոտ, նատրիումի օքսիդներ և թթվածին։ Լավ է լուծվում ջրում (100 գ-ում՝ 88 գ 20 °C)։ Բազմաթիվ աղերի հետ առաջացնում է դյուրահալ էվտեկտիկ խառնուրդներ։ Ուժեղ օքսիդիչ է, խառնուրդները ֆոսֆորի, ծծմբի, ածխածնի, ալյումինի հետ պայթուցիկ են։ Նատրիումի նիտրատ ստանում են նատրիումի հիդրօքսիդի կամ կարբոնատի և ազոտական թթվի կամ օդախառն ազոտի օքսիդների փոխազդեցությամբ։ Օգտագործվում է որպես ազոտական պարարտանյութ (16% N), ինչպես նաև սննդի, ապակու արդյունաբերություններում և այլուր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նատրիումի միացություններ Կատեգորիա:Նիտրատներ Կատեգորիա:Նատրիումի միներալներ
Նումիուս
Նումիուս (հուն. νοῦμμος, noummos), լատ. nummi (νοῦμμοιι), լատիներեն տերմին է, որը նշանակում է «մետաղադրամ», սակայն ժամանակակից գրողների կողմից տեխնիկապես օգտագործվում է ուշ հնագույն ժամանակաշրջանի ընթացքում հռոմեական և բյուզանդական կայսրությունների մի շարք ցածրարժեք պղնձե մետաղադրամների դասակարգման համար ։ Դա գալիս է հունական նոմոսից Արևմտյան դորիական ճանապարհով նոմմոս ձևով, որն օգտագործվել է հարավային Իտալիայում որոշ մասերում մետաղադրամը նկարագրելու համար։ Այս բառն օգտագործվել է նաև Հռոմեական Հանրապետության վերջին տարիների և վաղ կայսրության ընթացքում՝ յուրաքանչյուրում էլ որպես մետաղադրամի ընդհանրական բառ կամ սեստերտիուսի նկարագրություն, որը հաշիվ պահելու համար ստանդարտ միավոր էր։
Պատմություն
Մոտավորապես 294 թվականին, տետրարխիայի ժամանակ հայտնվեց մոտ 10 գրամ քաշով և 30 մմ տրամագծով նոր մեծ բրոնզե մետաղադրամ։ Դրա պաշտոնական անունը, ըստ երևույթին, նումիուս էր, թեև դրամագետների շրջանում մինչև վերջերս հայտնի էր որպես ֆոլլիս ։ Նումիուս տերմինը ներկայումս սովորաբար կիրառվում է միայն 5-րդ և 7-րդ դարի բյուզանդական հատումների նկատմամբ։ Դրանք փոքր, վատ հատված, 1 գրամից պակաս քաշով մետաղադրամներ էին, որոնք ձևավորեցին բյուզանդական մետաղադրամների ամենացածր դրամական միավորները։ Դրանք կազմել են ոսկե սոլիդուսի 1/7,200-ը, սակայն ավելի հաճախ՝ 1/6,000 կամ 1/12,000 : Նումիուսի դիմերեսին սովորաբար պատկերվում էր կառավարող բյուզանդական կայսրի կիսադեմը և բյուզանդական կայսերական միացագիրը, թեև կայսր Հուստինիանոս I-ի (կառ. 527-565) որոշ մետաղադրամների վրա պատկերում են թվային արժեքը հունական թվի փոխարեն ։
498 թվականին կայսր Անաստասիոս I-ը (կառ. 491-518 թվականներին) բարեփոխեց դրամահատումը (արտադրված Սուրբ շնորհների կոմիտ Հովհաննես Օրֆանոտրոպոսի կողմից )՝ 40 նումիանոց, որը նաև հայտնի է որպես ֆոլլիս, 20 նումիանոց (կես ֆոլլիս), 10 նումիանոց (հունար,ն՝ δεκανούμμιον, decanummium) բազմաքանակ նոմիուսների արտադրությամբ։ Դրանք հատվում էին նաև հունական թվանշաններով, որոնք ներկայացնում էին դրանց արժեքը. «M» ֆոլլիսի համար, «K»` կես ֆոլլիսի և «I»՝ քառորդ ֆոլլիսի համար։ Մյուս կողմից, երևում է, որ պարզ նոմիուսի թողարկումը դադարեցվել է ։ 513 թվականին այդ մետաղադրամների քաշերը կրկնապատկվել են, պենտանումիումը` pentanummium (հունարեն, πεντανούμμιον, 5-նումիանոց մետաղադրամը հատվել է «E» նշանով), և վերսկսվել է մեկ նումիանոցի հատումը ։
Միջին Ամաղլեբա
Միջին Ամաղլեբա (შუა ამაღლება՝ շուա ամաղլեբա), նախկինում՝ Միջին Գանախլեբա (შუა განახლება՝ շուա գանախլեբա) գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Գուրիայի մարզի Չոխատաուրի շրջանում։
Նումիուս
Պատմություն
538/539 թվականներին Կայսր Հուստինիանոս I-ը ներկայացրեց 40-նումիանոց ֆոլլիսի հետագա փոփոխությունները, բարձրացնելով դրա քաշը մինչև 25 գրամ։ Այն կրկին կրճատվել է մինչև 22,5 գրամ 541/542 թվականներին, իսկ հետագա կրճատումները շարունակվեցին մինչև դարի վերջը։ Այս նույն ժամանակ ներկայացվեց նոր 30-նումիանոց մետաղադրամը (նշված՝ «Λ» կամ «XXX»), սակայն մեկ ֆոլլիսի հատումը դադարեցվել է Կոստանդնուպոլսում։ Այն 7-րդ դարի ընթացքում լավ պահպանվել է Կարթագենի էքզարհատում ։ 7-րդ դարի ընթացքում իրար հաջորդող ռազմական և ֆինանսական ճգնաժամերը հանգեցրել են քաշի նվազման և բրոնզե դրամի որակի վատթարացմանը. Կոստանդ II-կայսրի (կառ. 641-668թվականներին) ժամանակաշրջանում ֆոլլիսը կշռում էր ընդամենը 3 գրամ։ Հետևաբար, կես ֆոլլիսից ցածր դրամական միավորները գործնականում հեռացան ասպարեզից ։ Դրանից հետո նումիուս տերմինը գործածության մեջ մնաց որպես տեսական միավոր, որը կազմում է սոլիդուսի 1/6,000-ը ևխոսակցական օգտագործման համար «փոքր մանրադրամ» ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Դրամագիտություն Կատեգորիա:Դրամ Կատեգորիա:Մետաղադրամ Կատեգորիա:Հին Հռոմի մետաղադրամներ
Միջին Ամաղլեբա
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 735 մարդ, մեծամասնությունը՝ վրացիներ։
Տրանսպորտ
Գյուղը շրջկենտրոն Չոխատաուրի հետ կապված է ավտոխճուղով։ Հարևան Լանչխութի շրջանով անցնում է Թբիլիսի-Բաթում երկաթուղին։
Ամենամոտ նավահանգիստը Փոթին է, իսկ ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Քութայիս քաղաքում։
(2349) Կուրչենկո
(2349) Կուրչենկո (Kurchenko), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1970 թվականի հուլիսի 30-ին Տամարա Սմիռնովայի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,76984 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4455 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0942 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1683,76 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,213807 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 17,46° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1970 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տամարա Սմիռնովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Վիլյամուրիել դե Կամպոս
Վիլյամուրիել դե Կամպոս, (Villamuriel de Campos), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Վալիդոլիդ պրովինցիայի Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքի կազմում։Տարածքը կազմում է 18.28 կմ2, բնակչությունը՝ 80 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 59 կմ հեռավորության վրա։
Գոգոլևո (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա)
Գոգոլևո (Гоголеве), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Վելիկա Բոգաչկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1902 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Գոգոլևո քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 2 686 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,27 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1181,7 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Վելիկա Բոգաչկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1902 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Օհասավարա (գյուղ)
Օհասավարա (小笠原村) գյուղ Ճապոնիայում։ Գտնվում է Տոկիոյի պրեֆեկտուրայում։ Գյուղի ամբողջ մակերեսը կազմում է 104,41 կմ², բնակչությունը՝ 2833 մարդ, իսկ խտությունը 27,13 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրական դիրք
Գյուղը գտնվում է Աոգասիմա կղզում՝ Տոկիոյի Կանտո տարածաշրջանում։ Բնակավայրում է գտնվում Աոգասիմա հրաբուխը։
Բնակչություն
Բնակչությունը կազմում է 2833 մարդ (ըստ 2014 թվականի օգոստոսի 1-ի մարդահամարի), իսկ խտությունը 27,13 մարդ/կմ²։
Սիմվոլիզմ
Գյուղում խորհրդանշական է իր Pandanus boninensis ծառով, Schima mertensiana ծաղկով և Apalopteron familiare թռչունով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ճապոնիայի գյուղեր Կատեգորիա:1968 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (122401-122500)
Աստերոիդների ցանկ (122301-122400) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (122501-122600)
42-րդ հյուսիսային զուգահեռական
42-րդ հյուսիսային զուգահեռականը այն կետերից կազմված շրջանագիծն է, որոնք որպես գագաթ հանդիսացող Երկրի կենտրոնով և հասարակածի վրայի համապատասխան կետերի հետ կազմում են 42°-ի անկյուն։
Անցնում է Եվրոպայով, Միջերկրական ծովով, Ասիայով, Խաղաղ օվկիանոսով, Հյուսիսային Ամերիկայով և Ատլանտյան օվկիանոսով։
Ցերեկվա տևողությունը
Երկրի վրա գտնվող այս լայնության կետերից նայելիս արևը հորիզոնից վերև է գտնվում՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հյուսիսային զուգահեռականներ
Լյուքսեմբուրգի քաղաքներ
Լյուքսեմբուրգում 12 կոմունաներ ունեն քաղաքային կարգավիճակ։ Ստորև ներկայացված է Լյուքսեմբուրգի քաղաքների ցանկը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լյուքսեմբուրգի քաղաքներ
Պալոմիցա
Պալոմիցա  (Паломица), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Մոլոմա գետի աջ ափից 359 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 49 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Կորյուզինո
Կորյուզինո (Корюзино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 101 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Մահոնի սովորական
Մահոնիա սովորական (լատ.՝ Mahonia aquifolium), կծոխուրազգիների ընտանիքին պատկանող փոքր թուփ։
Նկարագիր
Մշտադալար 1 մ բարձրությամբ փոքր թուփ։ Ունի բարդ տերևներ կազմված 5-9 տերևիկներից, որոնք երկարավուն ձևաձև են, 3-9 սմ երկարությամբ, և 1,5-2,5 սմ լայնությամբ փոսիկավոր սուր ատամնաեզր, ծայրերին՝ կաշվեկերպ փշերով։ Հատապտուղները երկարավուն են, էլիպսաձև, մոտ 1 սմ տրամագծով, կապտասևավուն, մոմային խավով։ Ուտելու համար պիտանի չեն, սակայն օգտագործվում են հրուշակեղենի արտադրության մեջ և գինիներ ներկելու համար ։ Ճյուղերը գորշագույն են։ Ծաղկաբույլերը բազմածաղիկ ողկույզներ են, 5-8 սմ երկարությամբ։ Ծաղիկները դեղին և մանր են։ Ծաղկում է ապրիլ-մայիսին։ Հատապտուղները հասունանում են օգոստոսին։
Տարածում
Տարածված է ԱՄՆ-ի արևմտյան նահանգներում, Բրիտանական Կոլումբիայից մինչև Կալիֆորնիա։ Հայկական ԽՍՀ-ի պայմաններում մշակվում է գրեթե բոլոր կլիմայական գոտիներում։ Աչքի է ընկում բարձր ցրտադիմացունությամբ, պահանջկոտ չէ հողի նկատմամաբ, լուսասեր է և խոնավասեր։ Խիստ արժեքավոր թփատեսակ է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կծոխուրազգիներ
Բուլղարիայի հայկական տպագրություն
Բուլղարիայի հայկական տպագրություն, հայկական առաջին տպարանը հիմնադրվել է Վառնայում, որտեղ 1884 թվականին լույս է տեսել « Հույս » (“Huis”) քաղաքական, ազգային, կրոնական և ուսումնական լատինատառ հայերենով անդրանիկ պարբերականը (խմբագիրներ՝ Անդրանիկ Յոհանեսկու (Հովհաննիսյան) և Բ. Ատրունի)։
Պատմություն
Վառնայում XIX դարի վերջից XX դարիի սկզբին հայերեն գրքեր են տպագրվել Գնջո Նիկոլովի, «Իրավունքի», «Շարժումի», «Վզաիմնոստ», Օննիկ Բարսեղյանի («Արևելյան»), Դ. Թոդորով և ընկ., Մ. Գալփաքճյանի, «Ոսկեդար» և այլ տպարաններում։ Հայերեն գրքեր տպագրվել են նաև Ռուսչուկում 1892 թվականից՝ «Դանուբ», Հրատարակչական ընկերության, Մ. Թյութունճևի, «Նադեժդա», Գառնիկ Մազմանյանի, Բ. Մալջիևի, «Վերածնություն» և այլ տպարաններում, Պլովդիվում 1897 թվականից՝ «Եդինստվո», «Առևտրական» տպարաններում, Սոֆիայում 1904 թվականից՝ «Բալկանյան մամուլի», Գ. Չինգովի, «Հայաստանի», Պ. Գլուշկովի տպարաններում։ Ցայսօր Բուլղարիայում հրատարակվել են ավելի քան 80 անուն հայկական պարբերականներ։ Անդրանիկ պարբերականները կարճատև կյանք են ունեցել, հրատարակվել են մասամբ նաև հայատառ թուրքերենով կամ ֆրանսերենով։ Պարբերականնների զգալի մասն ունեցել է քաղաքական ուղղվածություն, եղել այս կամ այն կուսակցության պաշտոնաթերթը կամ նրա դավանած սկզբունքների արտահայտիչը. արմենականների գաղափարախոսությունն արտահայտել է «Դանուբ», դաշնակցականներինը՝ «Շարժում» (1898–1907 թվականներ, Վառնա), «Ռազմիկ» (1905-1909 թվականներ, Պլովդիվ), «Հայաստան», հնչակյաններինը՝ «Վերածնութիւն» (1903–04 թվականներ), «Ապագայ» (1905 թվականին, 1905-1907 թվականներին՝ Փարիզում), «Պալքանյան մամուլ» (1920–1921 թվականներ), ռամկավարներինը՝ «Լուսարձակ», «Փարոս», համայնավարներինը՝ «Կարմիր լուրեր» պարբերականները։ Հրատարակվել են նաև մանկավարժական «Ռահվիրա», դպրոցական «Ուսումնարան» հանդեսները, հասարակա-քաղաքական «Իրաւունք» շաբաթաթերթերը, գրական, ուսումնական, մանկավարժական, երգիծական այլ թերթեր ու ամսագրեր, որոնց մի մասի հրատարակությունը դադարել է հիմնականում 1930-ական թվականներին։ Բուլղարիայում համայնավարակա վարչակարգի հաստատումից (1944 թվական) հետո հայկական բոլոր թերթերի հրատարակումն արգելվել է։ Ներկայում Բուլղարիայում լույս են տեսնում «Երևան» կրթամշակութային միության «Երեւան» (Սոֆիա, 1944 թվականից), Համազգայինի «Վահան» (Պլովդիվ, 1991 թվականից) շաբաթաթերթերը, ՀԲԸՄ-ի (Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միություն) «Բարեգործականի ձայն» (Պլովդիվ, 2004 թվականից) ամսաթերթը։ 1993-2008 թվականներին Բուրգասում լույս է ընծայվել «Հայեր» երկշաբաթաթերթը։
Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Բիստրոգորսկի
Բիստրոգորսկի (Быстрогорский), ավան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տացինսկի շրջանում։ Բիստրոգորսկի գյուղական համայնքի վարչական կենտրոնն է։ 2010 թ. տվյալներով բնակչությունը կազմում է 3612 մարդ։ Հիմնվել է 1948 թ.։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Տացինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի ավաններ Կատեգորիա:1948 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Էլզա (առյուծ)
Էլզա (Elsa the lioness,), որբացած առյուծ, որին նրա «Մեծ» և «Լյուստիսա» քույրերի հետ մեծացրել է որսորդ և բնագետ Ջորջ Ադամսոնը ։ Էլզայի երկու քույրերը տեղափոխվել են Ռոտերդամի կենդանաբանական այգի, Ադամսոնը Էլզային սովորեցրել է բնության մեջ ինքնուրույն գոյատևել, իսկ ավելի ուշ ազատ է արձակել։
Էլզայի պատմությունը ներկայացված է մի քանի գրքերում և ֆիմերում, այդ թվում՝ 1966 թվականին նկարահանված «Ազատ ծնվածը» ֆիլմում։
Պատմություն
Էլզան և իր քույրերը որբացել են 1956 թվականի փետրվարի 1-ին, երբ մի քանի օրական էին։ Բրիտանացի բնագետ Ջորջ Ադամսոնը ստիպված էր եղել սպանել նրանց մորը, ով ագրեսիվ վարք էր դրսևորել Ադամսոնի նկատմամբ։ Նա փրկել է առյուծի երեք ձագերին, որոնք չորս օրական էին։
Էլզային փոքր տարիքում ընտանի կենդանու նկան են պահել։ Ամենից շատ նա ենթարկվում էր Ջորջի կնոջը` Ջոյ Ադամսոնին ։ Մյուս երկու ձագերին Ռոտերդամի կենդանաբանական այգի տեղափոխելով՝ Ջոյը կարողացել է Էլզային սովորեցնել կյամքի գոյատևման անհրաժեշտ գիտելիքներ և հմտություններ` վայրի բնության մեջ ապրելու համար։ Արդյունքը արդարացրել է նրա սպասելիքները, Էլզան հաջողությամբ հարմարվել է վայրի բնության մեջ, իսկ Ջոյը համաշխարհային ճանաչում է ձեռք բերել՝ Էլզայի կյանքի մասին գրքի շնորհիվ։
Երբ Էլզան երեք տարեկան էր իր երեք ձագերի հետ եկել է Ադամսոնների մոտ՝ նրանց ցույց տալու։ Ձագերից երկուսին անվանել են «Ջեսպա» և «Գոպ», իսկ նրանց քրոջը` «Փոքրիկ Էլզա»։ Էլզայի և նրա ձագերի կյանքը նկարագրված է Living Free գրքում ։
Էլզան մահացել է վաղ տարիքում բաբեզիոզից, կատվազգիների մոտ հաճախ հանդիպող արյան հիվանդությունից, որը փոխանցում են տիզերը և նման է մալարիա հիվանդությանը։ Էլզան թաղված է Մերուի ազգային այգում։ Էլզայի կյանքի վերջում դժգոհություն էր առաջացել նրա և ձագերի նկատմամբ։ Բացի այդ, Էլզայի մահից հետո, մեծացավ նրա ձագերի կախվածությունը մարդկանցից, ինչը նվազեցնում էր վայրի բնության մեջ նրանց գոյատևելու շանսերը։ Շրջապատի դժգոհությունից ստիպված՝ Ադամսոնները ձագերին տեղափոխել են Սերենգետի։
Առյուծների հետագա ճակատագիրը անհայտ է։ 19 ամիսների որոնումներից հետո փոքրիկ Էլզային գտել են ողջ` երկու այլ առյուծների ընկերակցությամբ։ Սակայն դա եղել է Էլզայի ձագերին տեսնելու վերջին դեպքը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայտնի առյուծներ
Աֆանասկովո
Աֆանասկովո (Афанаськово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Լա Ռոք Սենտ Մարգերիտ
Լա Ռոք Սենտ Մարգերիտ (La Roque-Sainte-Marguerite), համայնք Ֆրանսիայի Օքսիտանիա երկրամասի Ավերոն գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 198 մարդ, բնակչության խտությունը` 4.01 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 49.4 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 134 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 99-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 35։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,9 %։ 99 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 88 անձ (46 տղամարդ և 42 կին)։ Գործազուրկ են եղել 11 անձ (4 տղամարդ և 7 կին)։ 35 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 19-ը` թոշակառուներ, իսկ 9-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Եվագր Պոնտացի
Եվագր Պոնտացի (Εὐάγριος, ὁ Ποντικός, 346—399), քրիստոնյա աստվածաբան, բյուզանդացի փիլիսոփա, վանական ճգնակյաց, եկեղեցական մատենագիր։ Հայ առաքելական եկեղեցու սուրբ։
Ուսանել է Կեսարիայում, աշակերտել Բարսեղ Կեսարացուն, ապա՝ Գրիգոր Նազիանզացուն, բարեկամական սերտ կապեր է ունեցել նաև Գրիգոր Նյուսացու հետ։ Նրանցից սովորել է բնական գիտություններ, իմաստասիրություն, աստվածաբանություն, Սուրբ Գրոց գիտություն և հռետորություն։ 379–380-ին Գրիգոր Նազիանզացին նրան ձեռնադրել է գլխավոր սարկավագ, միասին մասնակցել են Կոստանդնուպոլսի Բ տիեզերական ժողովին։ 381–385-ին եռանդուն գործունեություն է ծավալել Բյուզանդիայում։ Իբրև ուղղափառության ջատագով պայքարել է ժամանակի տարածված աղանդների՝ արիոսականների, ապողինարիանների, եվնոմիանների դեմ։ Կապադովկյան հայրերի պես հրապուրվել է Որոգինեսի ժառանգությամբ, կատարել թարգմանություններ նրա երկերից։ 385-ին գնացել է Երուսաղեմ, ապա առանձնացել Եգիպտոսի Սկիտ անապատում, աչքի ընկել իր խստակեցությամբ։
Երկեր
Եվագր Պոնտացին գրել է ճգնակեցական բնույթի բազում գործեր։ Նրա գրչին են պատկանում հարատև պայքարը զանազան կրքերի դեմ պատկերող գործնական ճգնակեցական հրահանգները։ Սրա շարունակությունն է «Գնոստիկը». այստեղ նկարագրել է վանական–գնոստիկի բարձրագույն ճանապարհը, որը տանում է դեպի Աստծո ճանաչողություն։ Աղոթքի և հայեցողության հարաբերակցությանն է նվիրված «Աղօթքի մասին» երկը։ «Հարիւրաւորքն վեցերորդք» 600 կարճառոտ խորհրդածություններից բաղկացած ժողովածուում քննարկել է դավանական և ճգնակեցական խնդիրներ։ Եվագր Պոնտացու քրիստոսաբանությունը ներկայացնող այս երկը մեզ է հասել հայկական և ասորական թարգմանություններով։ Եվագր Պոնտացու վարդապետության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում աղոթքի տեսությունը։ Ճգնակյաց վանականի գլխավոր զբաղմունքը աղոթքն է։ Քրիստոսին հետևել նշանակում է անդադար աղոթել՝ ինչպես ավանդել է Պողոս առաքյալը (Ա Թեսաղոնիկի 5.17): Եվագր Պոնտացուն էպատկանում «մտային աղօթք» հասկացությունը որ «բանականության հարատև հաղորդակցումն է Աստծուն» («Աղօթքի մասին»)։
Եվագր Պոնտացու երկերի հայերեն թարգմանությունը
Եվագր Պոնտացու հոգևոր ժառանգությունը հայերեն է թարգմանվել 5-րդ դարում, հունարենից։ Նրա հոգեղեն խրատներն ու հրահանգներն իրենց որոշակի ազդեցությունն են թողել հայ միջնադարյան մտքի վրա։ Նրանից մեծապես օգտվել են Սահակ Ա Պարթևը, Եզնիկ Կողբացին, Հովհաննես Ա Մանդակունին, Վարդան Արևելցին, Գրիգոր Տաթևացին և ուրիշներ։ Նրա երկերի հետևողությամբ հայ հեղինակներ Գրիգոր Բ Վկայասերը, Մատթեոս Ջուղայեցին, Կիրակոս Երզնկացին գրել են աշխատություններ, հորինել լուծմունքներ։ Եվագր Պոնտացու երկերից իմաստախոսական բնույթի քաղվածքներ են բերված Աղեքսանդր Ա Ջուղայեցու կազմած «Վկայութիւնք պիտանիք եւ հարկաւորք...» աշխատության մեջ։
Յագնյատին
Յագնյատին (Ягнятин), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռուժինսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1611 թվականին։
Եվագր Պոնտացի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:4-րդ դարի քրիստոնեական աստվածաբաններ
Յագնյատին
2001 թվականի տվյալներով Յագնյատին գյուղում բնակվում էր 1 212 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2898 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 418,22 մարդ/կմ²։