Գրիգոր_արքեպիսկոպոս_Մանուչարյան
Զինվորական գործունեությունը
Գրիգոր եպիսկոպոս Մանուչարյանը, հետևելով մեր հայրենասեր հոգևորականների օրինակին , հայ ժողովրդի ազատագրական պայքարի  ասպարեզ է իջնում 19-րդ դարի սկզբներին ։ Ժամանակավորապես մի կողմ թողնելով իր վեղարն ու սքեմը , նա հագնում է գյուղացու չուխան, դնում է  փափախը և նվիրվում հայ ժողովրդի ազատագրության գործին։ Կարճ ժամանակամիջոցում Մանուչարյանին հաջողվում է իր շուրջը համախմբել  Շամշադինի և Ղազախի հայերից մոտ 500 կտրիճ երիտասարդներ, որոնք իրենց պատրաստակամությունն են հայտնում իրենց կյանքը զոհելու Հայրենիքի ազատության սրբազան  գործի համար։ Լինելով իր ժողովրդի հարազատ զավակը, Մանուչարյանը չի հանդուրժում  պարսկական խաների  ու սարդարների վայրագությունները, նրանց կատարած  անպատմելի բռնությունները հայ ժողովրդի  և հարևան մյուս  ժողովուրդների նկատմամբ։ Նա մինչև հոգու խորքը խոցվում է ՝ տեսնելով օտարի կողմից անարգվող հայ շինականին, տեսնելով ամենուր թագավորող վիշտն ու կարիքը, և շատ  անգամ վտանգելով  իր կյանքը, աշխատում է պաշտպանել  իր հայրենակիցների գույքն ու պատիվը։ Գրիգոր եպիսկոպոս Մանուչարյանը, իր հայկական հեծելագնդով, առաջին անգամ կռվի մեջ է նետվում 1804 թվականին․ նա մասնակցում է իշխան Ցիցիանովի  Գանձակի ռազմական արշավին, ինչպես և Երևանի արշավանքին։ Հայրենասեր եպիսկոպոսը ռազմական  իր խիզախ գործողություններով օգնում է  ռուսական ազատարար բանակին՝ թիկունքից հարվածելով թշնամուն և մեծ կորուստ պատճառելով նրան։ Չնայած իր գնդի փոքրաթիվ լինելուն, Գրիգոր եպիսկոպոսը դիմում է համարձակ գործողությունների։« Պարսից հեծելազորի հետ կռիվ սկսողը և ճակատահար լինողը,-գրում է Ա․ Երիցյանը,- միշտ  Գրիգոր արհին էր լինում յուր կտրիճներով։ Սարսափելի էր դառնում  այս հեզ և համեստ հոգևորականը պատերազմի դաշտում՝ թուրը հանած միջոցին» ։ Իշխան Ցիցիանովը, բարձր գնահատելով հայրենասեր եպիսկոպոսի գլխավորած գնդի արշավանքների  ժամանակ ցույց տված քաջագործությունները , սրբազանին պարգևատրում է Ս․Գեորգիի չորրորդ աստիճանի  զինվորական խաչով և նշանակում է 300 ռուբլի  մշտական թոշակ։ Հայրենասեր եպիսկոպոսը գործուն մասնակցություն է ունենում  1808 թվականին Գուդովիչի  Երևանյան արշավանքին։ Հայկական  500 հոգանոց իր հեծելագնդի  գլուխն  անցած, նա ցույց է տալիս բացառիկ քաջագործություն։«Այդ գնդի (այսինքն ՝ Մանուչարյանի ղեկավարած գնդի –Ս․Ս) կամավորները,-ինչպես վկայում է  նորագույն ուսումնասիրողներից մեկը,-այդ արշավանքի ժամանակ աչքի ընկան իրենց բացառիկ խիզախությամբ  և կայունությամբ» ։ Գրիգոր եպիսկոպոսը ռուսական զորքերի առաջխաղացումը կասեցնող պարսկական մի խոշոր զորամասի հետ ունեցած  կռվի ժամանակ, Հին–Նախիջևանի մոտ, ծանր վիրավորվում է և հազիվ փրկվում մահից։ 1808 թվականի ռուսական բանակի  այս արշավանքի ընթացքում  Գրիգոր եպիսկոպոսը, իր ցույց տված քաջագործությունների համար, կոմս Գուդովիչի միջնորդությամբ, պարգևատրվում է  Վլադիմիրի և Աննայի շքանշաններով և պետության կողմից  նախկինում սահմանված 300 ռուբլի կենսաթոշակը բարձրացվում է 600-ի և երկարացվում ցմահ։ Այս համեստ հոգևորականը իր օրինակով ոգևորում էր պարսկա-թյուրքական տիրապետությունը թոթափելու համար  ոտքի կանգնած հայ ժողովրդի բազմաթիվ  զավակների, որոնք կազմակերպված պարտիզանական  ջոկատների մեջ  կռվում էին թշնամու դեմ։  Այդ ժամանակ օտարի լուծը դեն նետելու համար ոտքի էին կանգել  հոգևորականն ու աշխարհականը, շինականն ու արհեստավորը, գյուղացին և քաղաքացին, ամբողջ հայ ժողովուրդը։ Եվ հայ ազատասերների զենքի շաչյունի մեջ լսվում էր Հայ Եկեղեցու  մեծ գործչի, ազնիվ հայրենասեր Գրիգոր եպիսկոպոս Մանուչարյանի խրոխտ ձայնը։ Նրա անունը, կարճ ժամանակամիջոցում, տարածվում է ամենուրեք ։ Թշնամին նրան ճանաչելիս է եղել «Դելի քեշիշ» անունով և սարսափում էր նրա հեծելազորից ։ Գուդովիչի արշավանքից հետո Գրիգոր եպիսկոպոսը իր ջոկատով որոշ տարիներ ժամանակավորապես  հանգիստ է առնում մինչև 1826 թվականը ՝ ռուս-պարսկական նոր պատերազմը, երբ նա հարկադրաված է լինում նորից փոխել իր շորերը  և նորից վերցնել  սուրն ու հրացանը ։ 1826-1828 թվականների գործողությունների ընթացքում Գրիգոր եպիսկոպոսի ջոկատի  առաջին քաջագործությունները   Հաղբաթ-Թիֆլիս  ճանապարհին է տեղի ունեցել՝ Եփրեմ կաթողիկոսին  Թիֆլիս տեղափոխելու ժամանակ։ Եփրեմ կաթողիկոսը, ինչպես հայտնի է , դեռևս 1821 թվականից գտնվում էր Հաղբատի հռչակավոր վանքում։1826 թվականին, երբ պարսիկները հարձակման են անցնում և ծավալում են  ռազմական գործողություններն ու  պարսկական զորքերը  մոտենում են Հաղբատին , լուրջ վտանգ է սկսում  սպառնալ Հայոց Հայրապետի կյանքին։  Ներսես Աշտարակեցի եպիսկոպոսը,որը կազմակերպում էր կաթողիկոսի տեղափոխությունը  Հայաստանից Թիֆլիս, շատ մոտիկից ճանաչելով Գրիգոր Եպիսկոպոս Մանուչարյանին և վստահելով  նրա նվիրվածությանն ու արիությանը, այդ ծանր  գործը հանձնարարում է  նրան։ Հայրենասեր եպիսկոպոսը զգալով գործի պատասխանատվույունը, իր հետ վերցնում է 40 հայ երիտասարդ քաջերի և ճանապարհվում Հաղբատ։ Վերցնելով ծերունի կաթողիկոսին, Գրիգոր եպիսկոպոսը իր 40 կտրիճների  հետ, Հաղբատից ճանապարհվում է դեպի Թիֆլիս։ Նրանց ճանապարհը Բորչալուի դաշտում, Խրամ գետի մոտ , կտրում է շուրջ 300 հոգուց  բաղկացած  լավ զինված պարսկական մի հեծելագունդ։ Տեղի  է ունենում մարտը,  որը տևում է մոտովորապես կես ժամ։  Ծերունի հայրապետի կյանքը փրկելու համար Գրիգոր եպիսկոպոսը դիմում է  բացառիկ խիզախության․-նա հարձակվում է  թշնամու վրա և ճեղքում  թշնամու ամրակուռ պատնեշը։ Պարսիկները սարսափած քաջարի եպիսկոպոսի  այդ խիզախությունից, այլևս չեն համարձակվում հետապնդել նրան ։ Կովկասի կառավարչապետ Երմոլովը, մոտից ծանոթ լինելով Մանուչարյանի խմբի  քաջագործությունների հետ, 1826 թվականին, Կովկասի ռուսական զորաբանակի  համար ստեղծված   ոչ այնքան նպաստավոր  իրադրության պամաններւոմ ,  ցանկանում է օգտվել  Մանուչարյանի հեծելագնդի  ծառայությունից․ –նա հանձնարարում է Գրիգոր  եպիսկոպոսին իր հեծելագնդով  անցնել Շամշադին ՝ զսպելու  այնտեղ պարսիկ հրոսակախմբերի  վայրագությունները և կանխելու  կատարվող  գերեվարությունը։«Դելի քեշիշը» նորից գործի է անցնում ․ նրան հաջողվում է կարճ ժամանակամիջոցում խաղաղություն ստեղծել  Շամշադինում և գերիներին վերադարձնել, որից անչափ գոհ է մնում Կովկասի ռուսական զորահրամանատարությունը։ Երմոլովը Հասան-Սուում գտնված ժամանակ՝ ցանկանալով վարձահատույց լինել, խնդրում է Գրիգոր եպիսկոպոսից գրավոր հայտնել , թե «ինչով ինքը կարող է  այդ ծառայությունների համար վարձահատույց լինել»։  Սրբազանը շատ համեստ  կերպով պատասխանում է , թե ինքն անձամբ « ոչնչի  կարոտ չէ, բայց անօրինություն է համարում  այն , որ թյուրք  «աղալար» և «բեկ» կոչված ազնվականները  Շամշադինում վաղուց ի վեր տիրացել են  հայոց գյուղերին  և ծանր հարկ վերցնելով  կեղեքում են  հայոց ազգաբնակչությանը», ուստի  և խնդրում է արգելել  այդ հարկահանումը ։  Երմոլովը, լսելով այդ քաջ հոգևորականի  համեստ խնդրանքը , ընդառաջում է նրան  և  Շամշադինի հայերին  ազատելով ազնվականների իրավասությունից , արքունական գյուղացու իրավունքով է օժտում։ 1827 թվականի հոկտեմբերի 1-ին, երբ ռուսական ազատարար բանակները  գրավեցին Պարսկաստանի վերջին  հենակետը և Երևանի «անառիկ» բերդը, և երբ Արևելյան  Հայաստանը վերջնականապես կցվվեց Ռուսաստանին, Գրիգոր արքեպիսկոպոս Մանուչարյանը  հրաժեշտ տվեց  զինվորական կյանքին․ հանեց  զենքներն ու գյուղացու չուխան, հագավ նորից վանականի սև վերարկուն  և քաշվեց  մի անմարդանակ վանք՝ ճգնելու։ Բայց նրա հոգին նորից չէր կարողանում տանել անարդարությունները․ երբ լսում էր, որ այս կամ այն  հրոսակախումբը  հայ գյուղերից կողոպուտ  կամ գերեվարություն է կատարել , նորից բորբոքվում էր  նրա քաջարի սիրտը, ձի էր նստում , հասնում  ավազակների հետևից,  խլում նրանց վերցրած ավարը, վերադարձնում տերերին և հանգիստ սրտով վերադառնում  իր ճգնարանը։