cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ախթալա
Անվանում
Այս և մի քանի հավանական այլ ստուգաբանությունների թվում գուցե թե նախապատվություն է տրվում աղ թալա՝ սպիտակ բացատ բացատրությանը, եթե անտեսենք ծծմբաթթվի հետ կապված առնչությունը ։
Բնակավայրը հիշատակվում է նաև Սպլէնձահան անվամբ։ 1227 թվականին Գրիգոր Նյուսացու «Ժողովածու գործոց» աշխատությունն արտագրող Սիմէոն գրիչը նշում է, թե այն գրել և ավարտել է հետևյալ նախադասությամբ. «յերկիրս Հայոց, մերձ ի Լաւռէ, ի վանքն, որ կոչի պլէնձահան, ընդ հովան և Սուրբ Աստուածածնին, յիշխանութիւն Իվանէ աթապագին շինողի վանիցս, զոր երկար ժամանակ արասցէ Տէր, որդովք հանդերձ» ։
Հատկանշական է անվան Սպլէնձահան-Պղնձահանք տարբերակը և այն, որ համարվում է մերձ ի Լաւռէ, և դեռ ողջ էր եկեղեցին կառուցող Իվանե Աթաբեկը։ Ըստ հայ և վրաց պատմական որոշ սկզբնաղբյուրների՝ Ախթալան սկզբնապես անվանվել է Ագարակ, 12-րդ դարի վրաց տարեգրի վկայությամբ՝ Ճոճկանի ձորից «դեպի հյուսիս գտնվում է Ագարակի եկեղեցին գմբեթավոր, մեծակառույց այժմ կոչվում է Ախտալա» ։
Աշխարհագրություն
Ախթալան գտնվում է Լալվար լեռան ստորոտում՝ Դեբեդի գետի ձախ ափին ։ Ծովի մակարդակից բարձր է 740 մ է։ Մարզկենտրոն Վանաձոր քաղաքից հեռու է 62 կմ դեպի հյուսիս-արևելք։
Պատմություն
Կիրակոս Գանձակեցին իր «Հայոց Պատմությունում» հիշատակում է, որ իշխան Իվանե Զաքարյանը մահացավ 1241 թվականին և նրա դին ամփոփվեց Պղնձահանքում, որն Իվանեն նախկինում խլել էր հայերից և դարձրել վրացական (այսինքն ուղղափառ) եկեղեցի։ Խոսքը Ախթալայի եկեղեցու մասին է։ Ըստ Գանձակեցու՝ նույն եկեղեցում է ամփոփված նաև Իվանե Ա-ի որդի, իշխան Ավագը (մահ. 1250 թ. Բջնիում)։
Միջնադարում (X դար) է կառուցվել նաև Պղնձահանքի կամ Ախթալայի բերդը։ Քաղաքում պահպանվել են նաև բազմաթիվ այլ պատմամշակութային հուշարձաններ. մասնավորապես Ախթալայի վանք, Սուրբ Երրորդություն (սուրբ Աստվածածին) վանքը (XIII դար), Առաքելոց (Սուրբ Գևորգ) և Այանես եկեղեցիները, Խաչվանք, Նահատակի վանք մատուռները և Սուրբ Հովհաննես մատուռ-խաչքարը։
Բնակչություն
2015 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով՝ քաղաքում ապրում է 2․100 բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ախթալա Կատեգորիա:18-րդ դարի հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:1939 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Թումանյան (քաղաք)
Թումանյան, քաղաք Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Թումանյան համայնքում ։
Գտնվում է Դեբեդ գետի ափին՝ մարզկենտրոնից՝ 38 կմ հս․-արլ․։ Սովետական Հայաստանի տարիներին Թումանյանի շրջանի կազմում էր, ուներ քաղաքատիպ ավանի (քտա) կարգավիճակ, քաղաք է 1995թ․-ից։
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է երկրագործությամբ, իսկ մի մասը՝ նաև արդյունաբերությամբ։
Անվանում
Նախկինում հայտնի է Ձաղիձոր անվամբ, Թումանյան է վերանվանվել 1951թ․՝ լոռեցի բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի պատվին։
Բնակչություն
Թումանյանի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Մշակույթ
Տարածքում է 12-13-րդ դարերի Քոբայրի վանական համալիրը (Քոբայրավանք), որի կազմում են Մարիամաշեն միանավը (1171թ․), գլխավոր (12-13-րդ դդ․, երկուսն էլ՝ միանավ, թաղածածկ) և 13-րդ դ․ թաղածածկ եկեղեցիները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թումանյան (քաղաք)
Սոլոդովի տուն
Սոլոդովի տուն (Дом Ф. Н. Солодова), մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ Դոնի Ռոստովում, որը գտնվում է Գազետնի նրբանցք, 47 հասցեում ։ Կառուցվել է XIX դարում։
Պատմություն
1880-ական թվականներին տան տարածքը մեծացվել է երկհարկանի թևի ընդլայնման հաշվին՝ ըստ ճարտարապետ Նիկոլայ Դորոշենկոյի մշակած նախագծի ։ Տան սեփականատերը եղել է ալրաղացի տեր վաճառական Սոլոդովը։ Շինությունը Սոլոդովի ալրաղացի հետ մտնում էր նույն համալիրի մեջ և ուներ նույն հասցեն։ XX դարի սկզբի փաստաթղթերում նշվում էր որպես Սոլոդովի կնոջ՝ Եկատերինա Նիկոլաևնա Սոլոդովայի սեփականություն։ Այնուհետև տանը գործել է «Լուսավորության աշխատողների տուն», որը նաև կոչվում էր «Ուսուցչի տուն»։ Դրանում կար մեծ գրադարան, որից օգտվում էին ուսուցիչներն ու աշակերտները ։
Ճարտարապետություն
Բնակելի տունը կառուցվել է էկլեկտիզմի ոճով։ Պատուհանի բացվածքները զարդարված են ուղղանկյունաձև զարդաքիվերով, պատուհանների տակի խորշերը՝ վարդակներով։ Երկհարկանի շենքի հատակագիծն ուղղանկյունաձև է, նկուղը գտնվում է տան կենտրոնական մասում։ Ունի ձեղնահարկ, որն ավարտվում է երկու քառանիստ վրանածածկով։ Տունը սվաղված է։ Կիսակոր պատուհանային բացվածքները զարդարված են պարզ երեսկալներով, ցանցկեն մետաղական ճաղաշարով։ Ծեփակերտ դեկորը ներկայացված է դիմակազարդերով, որոնք զարդարված են կողպեքային քարերով և կալունակներով, դրանք նաև հանդիպում են ատտիկոսների ձևավորման մեջ։ Հիմնանորոգման ընթացքում մի քանի անգամ ձևափոխվել է տանիքը, ավելացվել է ծածկ։ Կորսվել են առաջին հարկի պատուհանների ճաղերը, ինչպես նաև պատուհանների և դռների բացվածքների սկզբնական լիցքերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ
Սեմիտներ
Սեմիտներ, արտահայտություն, որը գիտական շրջանառության մեջ է դրվել գերմանացի գիտնական Ա. Շլյոցերը և Ի. Հեյգորնը 1780-ական թվականներին, որպես մի շարք ժողովուրդների ընդհանրական նկարագրություն, որոնք ունեն ընդհանրական լեզվախումբ, ունեն ընդհանուր տարածվածության շրջաններ, պաշտամունքի ընդհանրական դրսևորումներ, նյութական մշակույթ և կենցաղ։ Արտահայտությունը փոխառվել է Հին Կտակարանից, որտեղ Մերձավոր Արևելքի մի շարք ժողովուրդներ միավորված են ընդհանրական «Սեմի որդիներ» անվան ներքո։ Սեմը Հին Կտակարանի Ծննդոց գրքում նկարագրված Նոյի որդիներից մեկը ։
Ժամանակակից գիտության մեջ «սեմիտներ» արտահայտությունը կիրառվում է.
Ժամանակակից սեմիտական ժողովուրդներից են հրեաները, արաբները, մալթացիները, հարավային սեմիտների հին հարավային ենթախմբի ժամանակակից ժառանգները Հարավային Արաբիայում (մեհրիներ, շեհրիներ, Սոքոթրա կղզու բնակիչներ և այլն), ամահարա, տիգրե, տիգրայի և մի շարք այլ ժողովուրդներ, որոնք ապրում են Եթովպիայում, ասորիներ ։
Անվան ծագումնաբանություն
Համաձայն հրեական Թորա և քրիստոնեական Աստվածաշունչ գրքերի՝ Աբրահամի տոհմը սերում է Նոյի ավագ որդի Սեմից։ Այս համատեքստում բոլոր այն ժողովուրդները, որոնք «աստվածաշնչյան ժամանակներում» ապրել են Մերձավոր Արևելքում և համարել իրենց Աբրահամի հետնորդներ, կոչվել են «Սեմ որդիներ»։ «Սեմիտներ» արտահայտությունը առաջին անգամ կիրառվել է ռուս-գերմանական պատմաբան Ավգուստ Լյուդվիգ ֆոն Շլյոցերը ։
Սեմիտների ծագումնաբանություն
Համաձայն տարածված հիպոթեզի՝ պռոտոսեմիտական լեզվի կրողների նախնիները Առաջավոր Ասիա են եկել Աֆրիկայից, որտեղ եղել է Սեմա-քամյան լեզվաընտանիքի նախահայրենիքը։ Գիտական որոշ տվյալների հիման վրա ենթադրվում է, որ նախասեմիտները, որոնք քոչվորներ և անասնապահներ էին, բնակեցնում էին հյուսիսային Սահարան, որտեղից ենթադրաբար մ.թ.ա. 5000 տարի առաջ կլիմայի էական փոփոխությունների հետևանքով սկսեցին շարժվել դեպի արևելք։
Մի շարք գիտնականների (գերմանացի Թեոդոր Նյոլդեկե, անգլիացի Ու.Ռ.Սմիթ և այլն) տեսակետի համաձայն սեմիտները աստիճանաբար բնակություն են հաստատել Արաբական թերակղզում, որտեղից հազարամյակի ընթացքում ներթափանցել են Միջագետք և Սիրիական անապատ, Միջերկրական ծովի արևելյան ափ։ Որոշ ուսումնասիրողներ, ինչպիսին են Իգոր Դյակոնովը և այլք, ենթադրել են, որ Նեղոսի դելտան անցնելուց հետո սեմիտների մի մասը շարժվել է դեպի հարավ և բնակեցրել Արաբիան, իսկ մյուսները շարժվել են հյուսիս և հյուսիս-արևելք։ Գիտնականների երրորդ խումբը (ինչպես օրինակ Ժ.Կյուպեն) ենթադրել է, որ Սահարան լքելուց հետո սեմիտները որոշ ժամանակ դեռևս պահպանել են իրենց ամբողջականությունը՝ բնակեցնելով Սիրիական անապատը, իսկ այնուհետև այնտեղից սկսել են բաժանվել ու տեղաշարժվել տարբեր ուղղություններով։ Գիտնականների մեկ այլ խումբ ենթադրել է, որ բոլոր սեմիտա-քամիտական ժողովուրդների ծագման վայրը Արաբիան է։ Ըստ սեմիտագետ Յուրիս Զարինսի՝ սեմիտական լեզուները ծագել են Արաբիայի քոչվորական-անասնապահական տարածքներում, որը ձևավորվել է մինչխեցեգործական նեոլիթի ժամանակաշրջանի վերջում կլիմայի չորացման ընթացքում հին Մերձավոր Ալևելքում։
Համաձայն առավել տարածված տեսակետի՝ մ.թ.ա. 4-ից 3-րդ հազարամյակներում սեմիտները, ըստ լեզվական տարբերությունների, բաժանվել են երկու խոշոր խմբի՝ արևելյան և արևմտյան։
Արևելյան (հյուսիսարևելյան) խումբը սկզբնական շրջանում տարածվել է Հարավային Միջագետքի հյուսիսում, որտեղ հակադրության մեջ է մտել շումերների հետ (մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակի սկիզբ)։ Տվյալ խմբի ներկայացուցիչները խոսում էին աքքադերեն լեզվով։ Մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակի կեսերին աքքադացիները ներթափանցում են Հարավային Միջագետքի հարավային մասը, որից հետո հյուսիսարևելյան սեմիտների լեզուն դուրս մղեց շումերերենը։ Այս խմբի սեմիտների հետագա պատմությունը կապված է Աքքադի, Բաբելոնի և Ասորեստանի հետ։
Արևմտյան խումբն իր հերթին բաժանվում է 2 կամ 3 խմբի՝
Cirque du Soleil. Հեքիաթային աշխարհ
Cirque du Soleil։ Հեքիաթային աշխարհ (Cirque du Soleil: Worlds Away), ռեժիսոր Էնդրյու Ադամսոնի կողմից նկարահանված ամերիկյան ֆիլմ 2 սիրահար մարդկանց հեքիաթային պատմության մասին, ովքեր դեռ պետք է անցնեն բավականին փորձությունների միջով, որպեսզի նորից լինեն միասին   ։ Ֆիլմը պարունակում է գործողություններ՝ շուրջ 7 շոուներիցː Այդ շոուներն են՝ Cirque du Soleil (ցուցադրվել է 2011 թվականին՝ Լաս Վեգասում), O, Mystere, Ka, Love, Zumanity, Viva Elvis և Criss Angel Believe ։ Համաշխարհային պրեմիերան եղել է 2012 թվականի օգոստոսի 20-ին՝ Տոկիոյի միջազգային կինոփառատոնում ։ ԱՄՆ-ում պրեմիերան տեղի է ունեցել 2012 թվականի դեկտեմբերի 21-ին։
Սյուժե
Երիտասարդ Միան, ով ապրում էր Ամերիկայի միջին արևմուտքի մի փոքրիկ քաղաքում, մի անգամ ներկա է գտնվում շրջիկ կրկեսի ներկայացմանը։ Նա տեսնում է մի գեղեցիկ և տաղանդաշատ մարմնամարզիկի, ով այնքան կախարդված էր գեղեցկուհի Միայով, որ հերթական հնարքի ժամանակ նա կատարում է մահացու սխալ՝ չհասցնելով բռնել պարանը, նա ընկնում է բարձրությունից։ Վախեցած Միան վազում է արենա, նրան օգնելու համար, բայց նրանք երկուսով ընկնում են գետնի տակ՝ ուղիղ հեքիաթային աշխարհ՝ Cirque du Soleil։ Լինելով բաժանված, նրանք ճանապարհորդում են այնտեղ՝ մի կրկեսից դեպի մյուսը՝ փորձելով գտնել միմյանց։ Նրանք ճանապարհին հանդիպում են հետաքրքիր և տարօրինակ արարածների։ Ֆիլմի վերջում Միան և օդային մարմնամարզիկը, վերջապես, գտնում են միմյանց, և նկարը ավարտվում է գեղեցիկ օդային համարով, որին մասնակցում էին 2 գլխավոր հերոսները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2012 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ընտանեկան ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:IMAX ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր
Բյուսու Բյուսուել
Բյուսու Բյուսուել (Bussus-Bussuel), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 300 մարդ, բնակչության խտությունը` 36.76 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.16 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 32 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 195 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 142-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 53։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,8 %։ 142 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 131 անձ (69 տղամարդ և 62 կին)։ Գործազուրկ են եղել 11 անձ (5 տղամարդ և 6 կին)։ 53 անաշխատունակներից 18-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 20-ը` թոշակառուներ, իսկ 15-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Զարեչնի (ավան, Օկտյաբրսկի շրջան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Զարեչնի (խուտոր, Օկտյաբրսկի շրջան)
Զարեչնի (Заречный), ավան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Կոմունարսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Դեղնամեջ դուկեր
Դեղնամեջ դուկեր պատկանում է Սնամեջ եղջերավորներների ընտանիքին։
Ապրելակերպ
Դեղնամեջ դուկերը միայնակ կենդանի է։ Նրա հիմնական սնունդը դա մրգերը, հատպտուղները և սնկերն են։ Կյանքի տևողությունը 9 տարի է ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Սնամեջ եղջերավորներ
Յազդ Սյունի
Յազդ Սյունի, հայ սեպուհ, Սյունիների նախարարական տոհմից, Գդիհոն Սյունու եղբայրը, Վահան Մամիկոնյանի կուսակիցը ։ 482 թվականին մասնակցել է Ճարմանայի ճակատամարտին, գերի ընկել պարսիկների ձեռքը և սպանվել Բագավանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիներ Կատեգորիա:Հայ սեպուհներ Կատեգորիա:Վահանանց պատերազմի մասնակիցներ
Ստեփանավան
Ստեփանավան, քաղաք Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզում։
Աշխարհագրություն
Քաղաքը գտնվում է Ձորագետի հովտում, գետին հարակից հարթավայրի վրա, Բազումի լեռնաշղթայից հյուսիս։ Հեռավորությունը Երևանից 144 կմ է, Վանաձորից՝ 30 կմ։ Ծովի մակարդակից 1400 մ բարձրության վրա, մերձակա լեռնագագաթը անտառապատ Արջասար սարն է, որը ծովի մակերևույթից բարձր է 1819մ։
Կլիմա
Ունի բարեխառն չափավոր խոնավ կլիմա։ Միջին ջերմաստիճանը հունվարին -4,2 °C է, հունիսին՝ +16,7 °C, տեղումների տարեկան միջին քանակը՝ 683 մմ։ Ձմեռները ձյունառատ են։ Շրջակայքում կան անտառներ, բնական շինանյութերի մեծ պաշարներ։ Քաղաքն իր բնակլիմայական պայմանների շնորհիվ հանդիսանում է Հայաստանի առողջարանային բնակավայրերից մեկը։
Ստ. Շահումյանը Ստեփանավան քաղաքի կլիման և բնությունը համեմատել է Շվեյցարիայի բնության և կլիմայի հետ ։
Պատմություն
Ստեփանավան քաղաքը դարերի պատմություն ունի։ Դեռևս մ. թ.ա. 2-րդից 1-ին դարերում Ստեփանավանն իր շրջակայքով կազմել է Մեծ Հայքի Գուգարք նահանգի Տաշիր գավառի մի մասը և մտել է Արտաշեսյան թագավորության մեջ։ Մ.թ. 1-ից 4-րդ դարերում եղել է Արշակունյաց թագավորության կազմում։ 385 թ.-ին Մեծ Հայքի բաժանումից հետո Տաշիր գավառի մեջ մնացել է հայկական մարզպանության կազմում։ 10-րդ դարում եղել է պատմական Տաշիր-Ձորագետի (Կյուրիկյանների) թագավորության մայրաքաղաքը՝ Լոռե բերդաքաղաքով։ Դավիթ Անհողինի (989-1048 թթ.) օրոք Կյուրիկյանների թագավորությունը հզորացավ և ընդլայնեց թագավորության տարածքները, իսկ Ստեփանավանի տարածքը “Լոռե” անվանումով կազմեց թագավորության կալվածքի մի մասը։ 1185 թ.-ից սկսած Ստեփանավանն իր շրջակա տարածքներով Լոռու կազմում տրվեց Զաքարյաններին։
1118-1122 թթ. վրաց թագավոր Դավիթ Շինարարը մաքրեց Լոռին թուրք սելջուկներից և այն միացրեց Վրաստանին։
17-րդ դարի սկզբին Ստեփանավանի տարածք են գաղթում Շահ Աբասի հալածանքներից փախած հայեր և հիմնում են Չեչմանիս բնակատեղին։
1801 թվին Տաշիր գավառի կազմում Ստեփանավանի տարածքը նույնպես կցվել է Ռուսաստանին։ Այդ տարիներին Ցարական Ռուսաստանի Եկատերինա կայսրուհու գահակալության ժամանականերից այս տարածքներ են աքսորվում մեծ թվով սպաներ, նաև կուսանոցների կույսեր, ովքեր ընտանիք կազմելով հիմնում են Սլաբոդկա անունով նոր թաղամասը։ Ներկայումս դրանք Կոմիտաս, Մայակովսկի, Անդրանիկ փողոցներն են, ուր մինչև հիմա էլ կան ռուսական տիպի տներ։ Անդրանիկ (նախկին՝ Լենինի) փողոցի 64 տան են 1883-1889թթ. բնակվել ռուս բանաստեղծ Վլադիմիր Մայակովսկու ծնողները։
1810 թ. տարածքը հանդես է եկել որպես քաղաք և կրել է Ջալալօղլի («ջալալի որդի» թուրք.) անվանումը՝ ի պատիվ Արցախի իշխանական Հասան-Ջալալյաններ տոհմի։ Այս մասին է վկայում Ստեփանավանում գտնվող գերեզմանատան հուշաքարը՝ «Ավանս հիմնեց որդին իշխան Դավիթ Հասան-Ջալալյանց՝ 1810»”։
Ջալալօղլի քաղաքի հիմնադիրներից և քաղաքը շենացնողներից են նաև Գրիգորյանների, Առաքելյանների, Հակոբյանների, Ջիլավյանների, Մելիքսեթյանների, Չիլինգարյանների, Սարգսյանների, Դադիվանյանների և այլ առևտրական ընտանիքները։
19-րդ դարում Ջալալօղլին եղել է Լոռու միակ քաղաքը։ Տիգրան Տեր-Դավթյանի ջանքերով այստեղ գործել է չորսամյա երկսեռ դպրոց, որտեղ 1879-1883 թթ. սովորել է մեծ գրող Հովհաննես Թումանյանը։ 19-րդ դարի վերջին այս դպրոցում է դասավանդել ազգային- ազատագրական շարժման հայտնի գործիչ, դաշնակցական Հովսեփ Արղությանը։
1921 թ. փետրվարի 11-ին Լոռու «Չեզոք գոտին» վերացվեց, և Ստեփանավանը՝ շրջակա գյուղերով միացվեց Լոռի-Փամբակի գավառին, որը Խորհրդային Հայաստանի 9 գավառներից մեկն էր, որն ընդգրկել է 30 գյուղ Ջալալօղլի և Վարանցովկա գյուղաքաղաքներով։ Կոմունիստական կուսակցության շրջանային կազմակերպությունը ղեկավարել են Արշակ Շահնազարյանը, Գառնիկ Մովսիսյանը, Երվանդ Բոգդանյանը, Ցոլակ Ավագյանը, Սերգեյ Գրիգորի Մութաֆյանը, Օնիկ Տիգրանի Հովհակիմյանը, Զավեն Տելեմակի Պապյանը, Վլադիմիր Միհրանի Մովսիսյանը, Վանիկ Ռուբենի Բալայանը, Յուրի Հայկի Ճշմարիտյանը։
Շրջխորհրդի գործկոմները ղեկավարել են Խ.Վարդանյանը, Պ.Ստամբոլցյանը, Լևոն Առաքելովը, Անանիա Բերբերյանը, Ս.Սարգսյանը, Արամ Պապյանը, Գևորգ Սաղաթելյանը, Ս.Հարությունյանը, Ա.Մկրտչյանը, Բորիս Անդրեասի Գյոզալյանը, Նիկոլայ Ստեպանովիչ Կարպենկոն, Մեսրոպ Միքայելի Մանասյանը, Յուրի Հայկի Ճշմարիտյանը, Ռուբիկ Ավետիքի Միրզոյանը, Հայկազունի Սերգեյի Վարդանյանը, Հովիկ Հայկազի Պառավյանը։ 1931-ից հրատարակվել է «Սոցիալիստական անասնապահություն» թերթը /1962-ից «Փարոս»՝ մինչև 1997թ./, 1991-1995թթ՝ «Լոռե» շաբաթաթերթը։
1938 թվականի նոյեմբերին ՀՍՍՌ Գերագույն Սովետի որոշմամբ Ստեփանավանը ստացել է քաղաքի կարգավիճակ։ 1960թ. քաղաքը գազաֆիկացվել է, 1963 թ. շահագործման է հանձնվել Պուշկինյան լեռնանցքի հեռուստաաշտարակը օդերևութաբանական կայանով 181 մ բարձրությամբ։ 1971թ. նոյեմբերի 30-ին գործարկվել է Պուշկինյան լեռնանցքի թունելը 1830 մ երկարությամբ, 1981 թվականին Ապակլու (ծովի մակերևույթից 1796մ) բարձունքի վրա շահագործվել է հեռուստատեսային վերահաղորդիչ կայանը 51,5մետր բարձրությամբ։
1923 թ. սեպտեմբերի 20-ին Լոռու Գավգործկոմի որոշմամբ ի պատիվ հեղափոխական գործիչ Ստեփան Շահումյանի, Ջալալօղլին վերանվանվեց Ստեփանավան, որտեղ 1934 թ. բացվել է նրա տուն-թանգարանը։ Խորհրդայինացումից հետո քաղաքը տարբեր տարիների ղեկավարել են Գրիգոր Պապյանը, Մացակ Պապյանը, Մարութ Շմոյանը, Վասիլի Պավլովը, Գևորգ Գրիգորյանը, Գ.Ղազարյանը, Աբովյանը, Սերգեյ Չիլինգարյանը, Հայկուշ Սողոմոնյանը, Արուս Ջիլավյանը, Ժիրայր Մովսիսյանը, Մխիթար Ալեքսանյանը, Սուրեն Հակոբյանը, Սպարտակ Համբարյանը, Չիչակ Գևորգյանը, Ռազմիկ Օլոյանը, Արամ Բաբաջանյանը, Ռոմիկ Բաղրամյանը, Սարգիս Ղարաքեշիշյանը, Միշա Ղարաքեշիշյանը։ 2020-ի նոյեմբերից Ստեփանավանի համայնքապետի պաշտոնակատարն է Արմեն Գրիգորյանը, 2021թ. նոյեմբերի 29-ից՝ համայնքապետ։
Արցախյան շարժման կենտրոնը Ստեփանավանում ԲՀԷՍ գործարանն է եղել։ Գործարանի տեխնիկական բաժնի ինժեներ Հովիկ Պառավյանն է Երևանից նորություններն ստացել ու հանրայնացրել։ Կապը եղել է Իգոր Մուրադյանը։ Հենց ԲՀԵՍ գործարանի տղերքը եղան Ստեփանավանում առաջին միտինգի կազմակերպիչներն ու ոգեշնչողները /Պառավյան Հովիկ, Մարիկյան Սարգիս, Աղաջանյան Արմեն, Պապյան Սպարտակ, Կատինյան Ռոմիկ, Այվազյան Անատոլի, Առաքելյան Վեհարի, Առաքելյան Արմեն, Հովհաննիսյան Արծրուն/:
1989 թվականի ամառը Հաղարծինում, իսկ նույն տարվա աշնանը Ջիլիզայում կազմակերպվեցին հյուսիսային շրջանների ինքնապաշտպանական ջոկատների գործողությունները համակարգելու, սահմանային շրջանները պաշտպանելու հարցերին նվիրված գաղտնի խորհրդակցություններ, որին մասնակցեցին նաև ստեփանավանցիները Հ.Պառավյանի ղեկավարությամբ։ Դրանից հետո ջոկատի գործունեությունը ղեկավարվում էր Երևանից, իսկ սպառազինության հարցը լուծվում էր տեղի ուժերով։
1990թ. աշնանը ՀՀՇ «Զարթոնք» կազմակերպության և ջոկատի հրամանատարության համատեղ որոշմամբ ջոկատի հրամանատարությունը ստաննձնում է սովետական բանակի կադրային զինվորական, Աֆղանստանի պատերազմի մասնակից Հրաչ Շահվերդյանը։ Դրանից հետո ջոկատի գործունեության որակը կտրուկ փոխվեց։ Հրաչի աֆղանական պատերազմի փորձին ավելացել էր նաև Արցախում մինչ այդ մի քանի մարտական գործողության մասնակցելու փորձը։
Ջոկատն Արցախում առաջին մարտական մկրտությունն անցավ 1991-ին։ Դա Մարտակերտի հյուսիսում ընթացող ռազմական գործողություններն էին, որին ստեփանավանցիները Հրազդանի և Սևանի ջոկատների հետ կազմել էին «Փառանձեմ» ծածկանունով ջոկատը։ Միացյալ այդ ջոկատն անվանում էին նաև SSR /Սևանի, Ստեփանավանի, Հրազդանի սկզբնատառերը/: 1992-ին ջոկատն արդեն առավել մարտական վիճակում էր։ Ջոկատը մատակարարվում ու ղեկավարվում էր շրջխորհրդի կողմից, որի նախագահ էր ընտրվել (1990թ. հունվար) Ստեփանավանի ՀՀՇ կազմակերպության ղեկավար Հովիկ Պառավյանը։
Ջոկատի կենսագրության փառավոր էջերից է Շուշիի ազատագրման ու Լաչինի ,,միջանցքի»,, բացման մարտական գործողություններին մասնակցելը։ Շուշիի գրավման ժամանակ ջոկատը կռվել է «26» պայմանական անունը կրող ստորաբաժանման կազմում, որի հրամանատարն էր հետագայում Ազգային Հերոսի կոչմանն արժանացած Յուրա Պողոսյանը։ Ջոկատը սկզբում դիրքավորվել է Ստեփանակերտի գերեզմանների մոտ, վարել է պաշտպանական մարտ, որպեսզի Ջանհասանի կողմից հարձակում չլինի Ստեփանակերտի վրա։ Այնուհետև անցել են հարձակման, մտել Շուշի։ Մարտերի ընթացքում ջոկատը տվել է մեկ զոհ, չորս վիրավոր։ Քարինտակի մոտ զոհվել է Հովհաննես Քալաշյանը /Ուզբեկը/: Շուշիից հետո ջոկատը մասնակցեց Լաչինի ազատագրմանը։ Մայիսի 23-ին նրանք վերադարձան Ստեփանավան։ Այդ օրը տղաներին Պուշկինյան լեռնանցքի նշանավոր Դեդուշկի աղբյուրի մոտ ժողովուրդը դիմավորեց զուռնա դհոլով։ Շուշիի, Լաչինի ազատագրումներին մասնակցելն ավելացրեց Ստեփանավանի ջոկատի արդեն հայտնի բարի համբավը։ Կարճ դադարից հետո ջոկատը մեկնեց Նոյեմբերյան՝ մասնակցելու Ոսկեպարի պաշտպանությանը։ Այստեղ թեժ կռիվների մասնակցեցին տղաները, որի ժամանակ հինգը վիրավորվեցին, այդ թվում ծանր վիրավորվեց ջոկատի հրամանատար Հրաչ Շահվերդյանը /հունիսի 13-ին/:
Ստեփանավան քաղաքը զգալի տուժել է 1988-ի Սպիտակի երկրաշարժից։ Հետագա տարիներին քաղաքն սկսեց վերակառուցվել, և տարածվել նաև Ձորագետի ձախ ափին։
2010 թ. Ստեփանավան քաղաքը նշեց իր 200-ամյակը։ 1988 թ. Երկրաշարժից հետո շատ երկրներից մարդիկ են եկել ու օգնել, օրինակ ամերիկացիները կառուցել են Ամերիկական թաղամասը , ռումինացիները Ռումինական թաղամասը, գերմանացիները հիվանդանոցը և այլն։
Պատմամշակութային հուշարձաններ
Ստեփանավան քաղաքը հարուստ է պատմամշակութային հուշարձաններով։ Այդպիսի հուշարձաններից են տարբեր դարերով թվագրվող ամրոցներ, բնակատեղիներ, եկեղեցիներ, մատուռներ, գերեզմանոցներ և այլն։ Քաղաքի տարածքում գտնվող 62 հուշարձան 2004 թվականի դրությամբ ընդգրկված է եղել Հայաստանի Հանրապետության պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում որպես պետության կողմից պահպանվող օբյեկտներ ։
Լոռու բերդ ամրոց
Ստեփանավան քաղաքի տարածքում է գտնվում հռչակավոր Լոռի բերդ ամրոցը։ Այն կառուցված է Ձորագետ և Ուռուտ գետերի հատման վայրում գտնվող և երեք կողմից խորը ձորերով շրջապատված փոքր հարթավայրում։ Կառուցվել է Լոռու թագավորության արքա Դավիթ Անհողինը մոտվավորապես 1005-ից 1020 թվականներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1810 հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:1810 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հավանականային տրամաբանություն
Հավանականային տրամաբանություն, հավանականության տրամաբանություն, դասական ինդուկտիվ տրամաբանության ժամանակակից ձևը։
Հավանակային տրամաբանությունը վերաբերում է հավանաբար ճշմարիտ ասույթներին (դատողություններին), այսինքն՝ այն ասույթներին, որոնց ճշմարտության համար կան որոշակի, բայց, այնուամենայնիվ, անբավարար հիմքեր (գիտելիքներ)։ Այդպիսիք են՝ ապագային վերաբերող պնդումները (այսպես կոչված՝ պատահական ասույթները), փորձնական հետազոտության եղանակներով ստացված դրույթները, որոնք արվում են որոշակի տվյալների ընդհանրացման միջոցով (կամ, այլ ըմբռնմամբ, հիմնավորվում են որոշակի առկա տվյալներով), այսինքն՝ այն եզրակացությունները, որոնք ստացվում են ոչ լրիվ ինդուկցիայով և անալոգիայով։ Այդ ասույթները Հավանակային տրամաբանության մեջ կոչվում են հիպոթեզներ՝. Հիպոթեզին վերագրվում է ճշմարտության հավանականություն (ճշմարտանմանություն, հիմնավորման աստիճան)։ Վերջինս որոշվում է հիպոթեզի հարաբերությամբ այն ասույթների նկատմամբ, որոնցով այն հիմնավորվում է։ Երբ հիպոթեզը դեդուկտիվ ճանապարհով արտածելի է այդ գիտելիքներից, ապա այն ճշմարիտ է, որքանով որ ճշմարիտ են նախադրյալները, իսկ երբ հիպոթեզը հակասում է դրանց, ապա այն կեղծ է։ Մնացած դեպքերում, երբ տեղի ունի, Կառնապի արտահայտությամբ, «ոչ լրիվ արտածում», հիպոթեզի ճշմարտության հավանականությունը գտնվում է ճշմարիտ և կեղծ նշանակությունների միջակայքում։ Բարդ (բաղադրյալ) հիպոթեզների ճշմարտության հավանականությունները որոշելու համար կիրառվում են մաթեմատիկական հավանականությունների տեսության բանաձևերը (հատկապես մեծ տեղ է տրվում Բայեսի բանաձևին)։ Ուստի հավանակային տրամաբանությունը ներկայումս հանդես է գալիս որպես մաթեմատիկական հավանականությունների տեսության ձևական աքսիոմատիկայի (Ա. Ն.Բեռնշտեյն, Ա. Ն. Կոլմոգորով) տրամաբանական մեկնաբանությունը։ Ըստ Ռ. Կառնապի և Հ. Ռայխենբախի, հիպոթեզների հավանականությունները կարող են ստանալ թվային արտահայտություն, մինչդեռ Բ. Ռասելը և Դ. Պոյան գտնում են, որ հնարավոր է արտահայտել միայն դրանց համեմատական հավանականությունը, ինչպես և հավանականության աստիճանի փոփոխությունը՝ մեծացումը կամ նվազումը։
Կատեգորիա:Հավանականությունների տեսություն Կատեգորիա:Մաթեմատիկական տրամաբանություն
Իլյիչևկա (Օկտյաբրսկի շրջան)
Իլյիչևկա (Ильичевка), գյուղակ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Ալեքսեևսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Ժորդանիա (Մինաս Ժերայս)
Ժորդանիա (Jordânia), համայնք Բրազիլիայում՝ Մինաս Ժերաիս նահանգի կազմում։ Մտնում է Ժակիտինոնիայի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 10 117 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 549,209 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 18,4 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մինաս Ժերաիս նահանգի բնակավայրեր
Սեբին
Սեբին  (Себын), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունում, Արխանգելսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Օմին գետի ձախ ափին՝ 9 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը՝ 51 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Սիկտիվկար գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Աղասի Խանջյանի ամառանոց
Պատմություն
Կառուցվել է 1936 թվականին, շենքի շինարարությունը տևել է 1928-1936 թթ, տեղավայրն անձամբ Խանջյանն է ընտրել ։ Ըստ որոշ տվյալների՝ նախկինում այստեղ տեղակայված է եղել Ռուսական կայսերական բանակի գնդերից մեկի զորքերի գերեզմանատունը։ Չնայած որ կառուցվել է որպես Հայաստանի Կոմկուսի առաջին քարտուղար՝ Աղասի Խանջյանի ամառանոց, բայց չի ծառայել իր նպատակին։ Պաշտոնական վարկածով, 1936-ի հուլիսի 9-ին Խանջյանն ինքնասպան է եղել, վարած կա, սակայն, որ նրան սպանել են ։ Որոշ ականատեսների վկայությամբ՝ Խանջյանն այս ամառանոցում եղել է ընդամենը մեկ անգամ՝ Լավրենտի Բերիային հանդիպելուց առաջ ։ Խանջյանի՝ ամառանոց այցելելու փաստը հստակ չէ։ Ինչպես նաև հստակ չէ, թե արդյոք շենքերի ամբողջ համալիրն է եղել Խանջյանի ամառանոցը, թե «կլոր» շենքը կառուցվել է ավելի ուշ, իսկ Խանջյանի իրական ամառանոցը եղել է կլոր շենքին հարող ավելի փոքր շինությունը ։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին շենքը վերածվել է անասնագոմի։ Հայաստանի կոմկուսի երկրորդ քարտուղար Պողոսովը կազմակերպել է շենքի վերանորոգումը, սակայն հնարավոր չի եղել ամբողջությամբ վերականգնել պատերի զարդանախշերը և միայն առաստաղի զարդանախշն է հնարավոր եղել փրկել ոչնչացումից։ 1980-ական թթ. վերջերից ամառանոցը հայտնվել է լքյալ վիճակում, որի հետևանքով 2013 թ. այն մասամբ փլուզվել է ։
Ամառանոցը գտնվում է Դիլիջանում, Երևան տանող հիմնական ճանապարհից մի քանի տասնյակ մետր հեռավորության վրա ՝ Գորկի փողոցին հարող անտառապատ բլուրներից մեկի վրա, Մ. Գորկու փողոցի 15 ա հասցեում։
Ներկա վիճակ
Շենքը կառուցվել է 1930-ականների առաջին կեսին, տարիներ հետո վերակառուցվել է, սակայն 80-ականներին` մասնակի փլուզվել, պետական հուշարձանների ցանկում ներառելիս եղել է վթարային վիճակում իսկ ներկայումս գտնվում է գրեթե ավերված վիճակում։
Այսօր այն գրեթե ամբողջովին ավերված է. չկա նկարազարդ առաստաղը, պատերը, փայտյա ներքին հարդարանքը, նախշազարդ սանդուղքները, սյունազարդ պատշգամբները, շինության տեղում մնացել են միայն փլատակներ և դեպի երկինք ցցված մի քանի քարե սյուներ։
2018֊ին հայտարարվեց, որ շենքի նոր սեփականատերը որոշել է վերակառուցել շենքը իր նախկին տեսքով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տավուշի մարզի հուշարձաններ
Ինտերնացիոնալնի (Օկտյաբրսկի շրջան)
Ինտերնացիոնալնի (Интернациональный), ավան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Կրասնոկուտովսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Մեծ պահանջարկ ունեցող տղամարդը (ֆիլմ)
«Մեծ պահանջարկ ունեցող տղամարդը» (Playing for Keeps), ռեժիսոր Գաբրիլե Մուչինոյի ֆիլմը։ Պրեմիերան Միացյալ Նահանգներում կայացել է 2012 թվականի դեկտեմբերի 7-ին, իսկ Ռուսաստանում՝ 2012 թվականի դեկտեմբերի 6-ին։
Սյուժե
Շոտլանդիայի նախկին սպորտային աստղ Ջորջ Դրայերի (Ջերարդ Բաթլեր) կյանքում դժվար ժամանակներ են. նրանից հեռացել է կինը, կարիերան նույնպես լավ չի ընթանում։ Ջորջն առանձնապես ակտիվ կենսակերպ չի վարում և ավելի շատ համակերպվում է ստեղծված իրավիճակին։ Նա տեղափոխվում է Վիրջինիա, որտեղ կիրակի օրերին կարող է տեսնել իր 9-ամյա որդուն՝ Լյուիսին, և փորձել վերականգնել հարաբերությունները նախկին կնոջ՝ Սթեյսիի (Ջեսիկա Բիլ) հետ։ Այստեղ նա հայտնաբերում է, որ տեղական դպրոցի ֆուտբոլային թիմի մարզիչն ակնհայտորեն չի կարողանում կատարել աշխատանքը և առաջարկում է իր ծառայությունները։
Տղաների հետ ֆուտբոլով զբաղվելը աստիճանաբար փոխում է Ջորջի բնավորությունը։ Հանուն իր որդու և Սթեյսիի հետ մտերմության նա պատրաստ է գնալ զոհաբերությունների։
Ստեղծում
2011 թվականի փետրվարի 23-ին հաստատվել է, որ Ջերարդ Բաթլերը ֆիլմում խաղալու է գլխավոր դերը, իսկ մայիսի 7-ին անցկացվել է քասթինգ ։
Նկարահանումներն սկսվել են 2011 թվականի մարտի վերջին Millennium Studios կինոստուդիայում և Լուիզիանայի Շրիվպորտ քաղաքում ։
2012 թվականի հուլիսի 16-ին FilmDistrict կինոստուդիան փոխել է ֆիլմի անվանումը՝ «Playing the Field»-ից դարձնելով «Playing for Keeps» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2012 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Գաբրիելե Մուչինոյի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:2010-ականների ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆիլմեր ֆուտբոլի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սպորտային ֆիլմեր
Անտոնին Սովա
Անտոնին Սովա (Antonín Sova, ), չեխ գրող, բանաստեղծ։
Կենսագրություն
Անտոնին Սովան ծնվել է Հարավային Չեխիայում, ուսուցչի ընտանիքում։ Երկու տարեկան հասակից մեծացել է Լուկավեցում, որտեղ ծանոթացել է Յարոսլավ Վրխլիցկու քույրերի հետ։ Սովորել է Տաբորի Պելհրիմովի քերականական դպրոցում, 1881-1885 թվականներին՝ Պիսեկում։ Պիսեկում ծանոթացել է Ադոլֆ Հեյդուկի հետ, ով օգնել է նրան տպագրելու իր առաջին բանաստեղծությունները գրական ամսագրերում (գրական անունը՝ Իլյա Գեորգով, Լումիրի համար՝ Վալբուրգա Տուրկովա) ։ Դպրոցական տարիներին արժանացել է վատ վարքի, քանի որ անտեսելով արգելքը՝ այգում կրել է չեխական եռագույն փողկապ ։ Իրավագիտություն ուսանել է Պրահայում, սակայն ֆինանսի պատճառով չի ավարտել ուսումը։ Յարոսլավ Վրխլիցկու աջակցությամբ աշխատանք է գտել Օտո գիտական հանրագիտարանի խմբագրական բաժնում, այնուհետև աշխատել է Պրահայի քաղաքային բժշկական բաժնում, մինչև թոշակի անցնելն եղել է Պրահայի քաղաքային գրադարանի տնօրենը ։ Ամուսնացել է իրենից 20 տարով երիտասարդ Մարի Կովարիկոցի հետ, 1901 թվականին ծնվել է որդին՝ Յանը ։ Տարիներ անց զույգը բաժանվել է։ Չեխոսլովակիայի սահմանադրության ընդունումից հետո ապրել է Պրահայում, նրան հաճախ այցելել են երիտասարդ գրողներ ։ 1924 թվականին տեղափոխվել է Պացով, որտեղ էլ մահացել է 1928 թվականին ։ Թաղման արարողությունը տեղի է ունեցել Պրահայում, մասունքները թաղված են Պացովում ։
Ստեղծագործություններ
Սովան գրել է լիրիկական բանաստեղծություններ։ Ստեղծագործությունները հագեցած են հայրենասիրությամբ։ Դրանցում բացահայտվում է հավատը լուսավոր ապագայի նկատմամբ։ Սովայի նշանակալի ստեղծագործություններն ընդգրկվել են «Իմ երկրից» (1892), «Կարեկցանք և բողոք» (1894), «Ընկճված հոգի» (1896), «Անվեհեր ճակատագրեր» (1906) և «Երգեր հայրենիքիս» (1918) ժողովածուների մեջ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեխ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Չեխ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:19-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրադարանավարներ Կատեգորիա:Չեխ լրագրողներ Կատեգորիա:Չեխ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Սամվել Աղայան
Սամվել Աղայան, հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ
Կոճակի անցք
Կոճակի անցք, վերնահագուստի, բաճկոնի կտրվածք կամ գլխարկի վրա կտրված կամ կարված օղակ։
Այն ի սկզբանե օգտագործվել է կողքերը ամրացնելու համար (օրինակ՝ բաճկոն), հետո դադարեցրել են մյուս կողմից կոճակ կարել և սկսել են տոնական օրերին ծաղիկներ և այլ զարդեր կամ տարբերանշաններ մտցնել կոճակի անցքի մեջ ։ Ներկայումս այն հիմնականում օգտագործվում է հարսանիքի ժամանակ բուտոններ կրելու համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հագուստի դետալներ
Վոստոկ (անտարկտիկական գիտակայան)
Սառցածածկույթի հաստությունը կայանի տակ կազմում է 3700 մ։
Կլիմայական պայմանները
Կայանի շրջակայքում Երկրագնդի ամենածանր կլիմայական պայմաններն են՝
Կլիմայավարժումը նմանատիպ կլիմայական պայմաններին տևում է մեկ շաբաթից մինչև մեկ, երկու ամիս, որն ուղեկցվում է այնպիսի երևույթնեով ինչպիսիք են գլխապտույտ, ականջացավ, քթից արյունահոսություն, շնչահեղձության զգացում, արյան ճնշման կտրուկ բարձրացում, քնի կորստ, ախորժակի վատացում և սրտխառնոց, մկանային ու անոթային ցավեր, քաշի կորուստ երեքից հինգ կիլոգրամ (հայտնի է նաև 12 կգ քաշի կորուստ)։
Ամենատաք ամիսների (դեկտեմբեր, հունվար), միջին ջերմաստիճանը կազմում է −35,1 և −35,5 °C, որը համարժեք է սիբիրյան խստաշունչ ձմռանը։ Ամենասառը ամսվա՝ օգոստոսի միջին ջերմաստիճանը կազմում է −75,3 °C, երբեմն էլ այն իջնում է մինչև −88,3 °C: Համեմատելու համար. 1842թ. հունվարը Վերխոյանսկում (որը նվազագույնն էր ՌԴ ողջ դիտարկման պատմության մեջ) ուներ −57,1 °C միջին ջերմաստիճան ։ Օրվա առավելագույն ջերմաստիճանը կազմում է −52 °C, իսկ մայիսին, երբեք չի բարձրացել −41,6 °C-ից։ Տեղումներ գրեթե չեն լինում։ Միջին տարեկան տեղումների քանակը կազմում է մոտ 18 մմ
Կայանի տեղադիրքը
Վոստոկ գիտակայանը գտնվում է Հարավային բևեռից 1253 կմ, Միրնի գիտակայանից 1410 կմ, իսկ մոտակա ծովափից 1260 կմ հեռավորության վրա։ Սառցային ծածկույթի հաստությունը տվյալ շրջանում կազմում է 3700 մ։ Կայանի տակ սառցադաշտի մահիճը գտնվում է ծովի մակարդակից 200 մ ցածր.
Ձմռանը (մայիսից-սեպտեմբեր) հասնել կայան գրեթե անհնար է, ինչը նշանակում է, որ բևեռախույզները դրսի օգնության վրա հույս դնել չեն կարող։ Ապրանքների առաքումը կայան իրականացվում է ամռանը, ինքնաթիռներով և սահնակ-թրթուրավոր գնացքով` համեմատաբար տաք ժամանակահատվածում, Պրոգրես անտարկտիկական կայանից ։ Նախկինում սահնակ-թրթուրավոր գնացքները գալիս էին Միրնի գիտակայանից, սակայն սառցաբեկորների կույտերի՝ թորոսների շատացումը ճանապարհին, այն դարձրեց անհնարին։ Այս եղանակով ապրանքներ առաքելու դժվարությունների մասին մանրամասն նկարագրել է սովետական բևեռախույզ գրող, սցենարիստ,Վլադիմիր Սանինը իր «Նորեկն Անտարկտիդայում» և «72 աստիճան զրոյից ցածր» գրքերում։
Վոստոկ կայանը գտնվում է Երկրագնդի Հարավային մագնիսական բևեռին մոտ և համարվում է Երկրի մագնիսական դաշտի փոփոխությունները ուսումնասիրելու ամենահարմար վայրերից մեկը։  Ամեն տարի այնտեղ 12-13 մարդ է ձմեռում։ Ամառային շրջանում (դեկտեմբերից-մարտ), երբ մի հերթափոխը փոխարինում է մյուսին, բևեռախույզների թիվը կարող է հասնել մինչև 25.
Գիտական գործունեություն
Ավելի քան 40 տարի ռուս մասնագետները հետազոտություն են իրականացնում ածխաջրածնային և հանքային հումքի, խմելու ջրի պաշարների վերաբերյալ, իրականացնում օդերևութաբանական, ակտինոմետրիկ, երկրաֆիզիկական և սառցադաշտային դիտարկումներ, ինչպես նաև հատուկ բժշկական հետազոտություններ, որոնք զբաղվում են կլիմայի փոփոխության ուսումնասիրությամբ, «օզոնային խոռոչի» ուսումնասիրությամբ, Համաշխարհային օվկիանոսի ջրի մակարդակի բարձրացման խնդիրներով և այլն։
Այստեղ, 1990-ականների կեսերից մինչև 2013 թվականը Լենինգրադի լեռնահանքային ինստիտուտի ջանքերով, սառցադաշտային հորատման արդյունքում (նախ ՝ ջերմային հորատման, իսկ հետո էլեկտրամեխանիկական մալուխով), ստացվեց սառցային կեռն (սառցանմուշ) մնացորդային Վոստոկ լճից (Անտարկտիդայի ամենամեծ անդրսառցադաշտային լիճը)։ Այն գտնվում է 4000 մ հաստության սառցե վահանի տակ։ Լիճն ունի մոտ 250 կմ երկարություն, 50 կմ լայնություն, մակերեսը մոտ 15,5 կմ² է, իսկ խորությունը՝ 1200 մ ։ Լճի հետագա ուսումնասիրումը առայժմ դադարեցված է։
Անտարկտիկակական Վոստոկ գիտակայանը մեկն էր այն կայաններից, որոնք մասնակցում էին «Համաշխարհային օվկիանոս» դաշնային ծրագրին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աշխարհագրություն ըստ մայրցամաքի Կատեգորիա:Աշխարհագրություն ըստ վայրի Կատեգորիա:Անտարկտիդայի աշխարհագրական օբյեկտներ Կատեգորիա:Անտարկտիդա Կատեգորիա:Աշխարհագրություն Կատեգորիա:Գիտությունը ԽՍՀՄ-ում
Ալեքսանդր Գրուզինսկի
Ալեքսանդր Պավլովիչ Գրուզինսկի (Александр Павлович Грузи́нский, ), խորհրդային և ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասան։ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1949)։
Կենսագրություն
1921 թվականին որպես բանվոր աշխատանքի է ընդունվել Փոքր թատրոնի բուտաֆորական արհեստանոց՝ աշխատանքը համատեղելով Մ. Շչեպկինի անվան բարձրագույն թատերական ուսումնարանում ։ Ուսումնարանն ավարտել է 1925 թվականին։ 1921 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև կյանքի վերջ եղել է Փոքր թատրոնի դերասան, 1933 թվականից դասավանդել է Մ. Շչեպկինի անվան բարձրագույն թատերական ուսումնարանում։ Նրա ուսանողների թվում են եղել Տատյանա Պանկովան և Ալինա Պոկրովսկայան։
1927-1931 թվականներին Փոքր թատրոնին զուգահեռ աշխատել է նաև Պատանի հանդիսատեսի կենտրոնական թատրոնում՝ որպես դերասան, ռեժիսոր և բեմի տեսուչ։ Բացի այդ, Ռուբեն Սիմոնովը նրան որպես համառեժիսոր ներգրավել է Մանկավարժական թատրոնում (որտեղ Սիմոնովն աշխատում էր գաղտնի՝ դա թաքցնելով Ե. Վախթանգովի անվան թատրոնի տնօրինությունից) ։
Կադամովսկի (Օկտյաբրսկի շրջան)
Կադամովսկի (Кадамовский), ավան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Պերսիանովսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Ալեքսանդր Գրուզինսկի
Կենսագրություն
Ժամանակակիցները և բեմի գործընկերները նշում են, որ իր տաղանդով և հաջողակ դերասանական ճակատագրով հանդերձ՝ Գրուզինսկին շատ համեստ և ամոթխած մարդ է եղել ։
Կտուրները ձյան տակ (նկար, Կայբոտ)
Պատմություն
Առաջին անգամ նկարը ցուցադրվել է Փարիզի իմպրեսիոնիստների 4-րդ ցուցահանդեսին 1879 թվականի ապրիլին։ Կայբոտը մեծ ոգևորությամբ էր պատրաստվում այս ցուցահանդեսին։ Ներկայացրել էր 25 աշխատանք, որոնցից 2-ը տների կտուրների պատկերներ էին, որոնցից մեկը հենց «Կտուրները ձյան տակ» նկարն էր։ Չնայած նրան, որ այս աշխատանքն այնքան մեծ ուշադրություն չգրավեց, որքան Կայբոտի մյուս աշխատանքները, այն դարձավ մեծ աշխատանք քաղաքային նկարների շրջանում։ Երկար ժամանակ նկարը գտնվում էր Կայբոտի հավաքածուի մեջ։ Նրա մահից հետո 1894 թվականին նկարը հանձնվեց Լյուքսեմբուրգի թանգարանին՝ «Étude de paysage» անունով։ 1929 թվականին այն տեղ գտավ Լուվրի հավաքածուների շարքում, իսկ 1947 թվականից ազգային Ժե դե Պոմ թանգարանում։ 1986 թվականին նկարը տեղ գտավ Օրսեի թանգարանում, որտեղ և գտնվում է մինչ օրս ։
Կադամովսկի (Օկտյաբրսկի շրջան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Ալեքսանդր Գրուզինսկի
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Գրուզինսկին մահացել է 1968 թվականի հունվարի 9-ին Մոսկվայում։ Թաղված է Վվեդենսկյան գերեզմանատանը (հողակտոր №1)։
Կտուրները ձյան տակ (նկար, Կայբոտ)
Նկարագրություն
Նկարը պատկերվում է վերևից, որտեղ նկարագրվում է ժամանակների փարիզյան քաղաքային լանդշաֆտը։ Նկարչի կողմից հստակ նկարագրված են ձմեռային տեսարանները՝ տան կտուրներին։ Բոլոր խողովակները, տների վերևի պատուհանները նկարագրված են մեծ մանրամասնությամբ։ Ինչպես երևում է Կայբոտը նկարել է այն ժամանակներում նոր կառուցված շենքերը, այդտեղից երևում են ներքևի հին տները ։ Տների վերևում մոխրագույն երկինքն է։ Նկարում զգացվում է ձմռան հոտը և գունային գամման արտահայտում է Փարիզի ձմեռը։
Ալեքսանդր Գրուզինսկի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Մանկավարժներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային թատերական մանկավարժներ Կատեգորիա:Ռուս թատերական մանկավարժներ Կատեգորիա:Մ. Շչեպկինի անվան թատերական ուսումնարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Վվեդենսկյան գերեզմանատանը թաղվածներ
Կտուրները ձյան տակ (նկար, Կայբոտ)
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1878 նկարներ Կատեգորիա:Գյուստավ Կայբոտի նկարներ Կատեգորիա:Օրսե թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:1879 նկարներ
Յունգա
Յունգա Յունգա ՝գետ Ռուսաստանում, հոսում է Առխանգելսկի շրջան։ Գետաբերանը տեղադրված է Վաենգա գետի ափին 99 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 83 կմ է։ ։
Էգ Վիվ (Արյեժի գավառ)
Էգ Վիվ (Aigues-Vives), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Միրպուա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Պամե շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09002։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 485 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Շամլուղ
Շամլուղ, քաղաք Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Ալավերդի համայնքում ։
Մարզկենտրոնից 69 կմ հյուսիս-արևելք, Կուրի ավազանի Ախթալա գետակի վերին հոսանքի ձախ սարալանջին։ 18-19-րդ դարերի գրավոր աղբյուրներում հիշատակվում է նաև Շամբլուղ, Շամբլուտ, Շամբուլուտ, Դամբլուդ և այլն։
Հիմնադրվել է 1770 թվականին 1763 թվականին վրաց Հերակլ 2 թագավորի կողմից Լոռի հրավիրված և Ախթալայում բնակություն հաստատած հույն կապարագործ-հանքագործների կողմից։ Վերջիններս համոզվելով որ ցածր է Ախթալայի հանքերում պղնձի և արծաթի պարունակությունը գտնում են նոր հանքավայրեր և տեղափոխվելով 1770 թվականին հիմնում են Մադան(ներկայումս Ալավերդու վարչական կազմում) և Շամլուղ գյուղերը։
19-րդ դարի վերջերին տարածաշրջանի պղնձարտադրությունը կապալով հանձնվեց Ֆրանսիացի արդյունահանողներին, որոնք հսկայական միջոցներ ներդրեցին Ալավերդու և Շամլուղի հանքերի վերակառուցման ու ընդլայնման ուղղությամբ։ Ձեռքի աշխատանքը փոխարինվեց մեքենաների աշխատանքով։ Տեղի ունեցավ եվրոպացիների ներհոսք, ինչը դրական ազդեցություն ունեցավ բնակավայրի սոցալ կրթական ու մշակութային զարգացման գործում։ Խորհրդային տարիներին Շամլուղը բանվորական ավան էր, իսկ 1996 թվականի վարչատարածքային փոփոխության արդյունքում դասվեց քաղաքների շարքը։
Շամլուղը երկար տարիներ ունեցել է բազմազգ բնակչություն` հայեր, վրացիներ, ադրբեջանցիներ, հույներ, ռուսներ, օսեր, իտալացիներ, ուկրաինացիներ, բելառուսներ և այլն։ Ուներ զարգացած կրթամշակութային համակարգ։ Գործում էին միջնակարգ դպրոց և մանկապարտեզներ հայերեն-ռուսերեն հոսքերով, կինոթատրոն, մշակույթի պալատ, դիսկոտեկ, գրադարան, ավտոմատ հեռախոսակայան, կապի բաժանմունք, հիվանդանոց։
Շամլուղի և Ախթալայի հանքերը տարբեր ժամանակներում եղել են որպես ինքնուրույն ձեռնարկություններ, սակայն 1970-ական թվականներից միավորվել էին Ալավերդու լեռնամետալուրգիական կոմբինատի մեջ։ 1989 թվականին բնապահպանական շարժման հետևանքով փակվեց կոմբինատը, փակվեցին նաև հանքերը։ Սկսվեց բնակչության արտագաղթը, որին ավելացավ նաև 90-ականներին հույները գաղթը դեպի Հունաստան։
Շամլուղ քաղաքի վարչական կազմի մեջ են մտնում Բենդիկ և Վերին Ախթալա գյուղերը։ Վերջինս 1989 թվականին լքվել է ադրբեջանցիների կողմից և ներկայումս գրեթե անմարդաբնակ է։ Շամլուղի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
2001 թվականին վերագործարկվեցին հանքերը։ Այսօր Շամլուղի բնակչության մի մասը աշխատում է հանքում, մյուս մասը զբաղվում է անասնապահությամբ, փայտահատությամբ, մասամբ հողագործությամբ։ Գյուղը շրջապատված է գեղեցիկ բնությամբ, բարձր լեռնային մարգագետիններով և անտառներով, ինչը հնարավորություն է տալիս զարգացնել զբոսաշրջությունը։ Սակայն տարիներ առաջ ստեղծված արհեստական որսահանդակը հաջողություն չունեցավ և փակվեց։ 19-րդ դարի վերջերից մինչը անցյալ դարի 80-ական թվականները Շամլուղում ամառային հանգիստ էին անցկացնում հարյուրավոր թբիլիսցիներ ու երևանցիներ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Շամլուղի վարչական կազմում է գտնվում Ուչքիլիսա կոչվող հնավայրը, որը ըստ պատմաբան Եղիշե Սահակյանի համապատասխանում է միջնադարյան հայ պատմիչների և վրաց աղբյուրներում հանդիպող Մանիցգոմ քաղաքին։ Պահպանվել են երեք եկեղեցիների մնացորդներ, որոնցից մեկը բավականին մեծ, ինչը ենթադրել է տալիս, որ բնակավայրը իրոք քաղաք է եղել։ Շամլուղում է գտնվում հունական Սուրբ Գեորգի մատուռը։ Մինչև 1990 ական թվականները դեռևս պահպանվում էին նաև ֆրանսիացի կապալառուների կողմից կառուցված բնակելի և այլ նշանակության շենքեր, որոնք կրում էին եվրոպական ճարտարապետության կնիքը։
Պետրոնի Գայ Ամատունի
Պետրոնի Գայ Ամատունի (Петро́ний Гай Аматуни́, ), խորհրդահայ ֆանտաստ գրող։ ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ (1958), ԽՄԿԿ անդամ (1958)։
Կենսագրություն
Պետրոնի Գայ Ամատունին ծնվել է 1916 թվականին Վելիկոկնյաժեսկոյ ավանում (այժմ` Պրոլետարսկ)։ Սերել է հայ նախարարական հնագույն տոհմից։ Մանկությունն անցել է Հայաստանում, պատանեկությունը` Մոսկվայում։ 16 տարեկան հասակից աշխատել է որպես օդանավի մոդելավորման հրահանգիչ, սավառնակային սպորտի հրահանգիչ։ Հայրենական Մեծ պատերազմը սկսել է հեծելազորային զորքերից, հոսպիտալ տեղափոխվելուց հետո ուղարկվել է ռազմաօդային կործանիչների ուսումնարան, որն ավարտելուց հետո 1944 թվականից աշխատել է որպես օդաչու-հրահանգիչ։ Զորացրվելուց հետո եղել է ԴՕՍԱԱՖ-ի օդաչու-հրահանգիչ, 1953-1968 թվականներին` քաղաքացիական ավիացիոն նավի հրամանատար («Աերոֆլոտի» Ռոստովի ջոկատ)։
Պետրոնի Գայ Ամատունին եղել է հեքիաթի և գիտաֆանտաստիկ ժանրերի պրոֆեսիոնալ գրող։ Գրական ասպարեզում իրեն դրսևորել է 1940-ական թվականների երկրորդ կեսին։ Ամատունու ստեղծագործությունները թարգմանվել են հայերեն, ղրղզերեն, չեխերեն ։
Ստեղծագործություններ
Հայերեն են թարգանվել «Եթե սֆինքսը խոսեր» վեպը, «Կախարդներին հաղթող Չաօն» հեքիաթ-վիպակը ։
Սիձուոկա (պրեֆեկտուրա)
Սիձուոկա (静岡県), պրեֆեկտուրա Ճապոնիայում, որը գտնվում է Տյուբու տարածաշրջանում Հոնսյու կղզու վրա։
Վարչական կենտրոնը Սիձուոկա քաղաքն է։
Պրեֆեկտուրայի տարածքը կազմում է 7 780,50 կմ²։ Բնակչությունը, 2014 թվականի մարդահամարի արդյունքներով կազմել է 3 699 527 մարդ, իսկ բնակչության խտությունը 475,49 մարդ/կմ² է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյուբու տարածաշրջան Կատեգորիա:Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաներ
Աարի
Աարի (արի, շանկիլլա, շանկելա), օմոտական լեզվաընտանիքին պատկանող լեզու, տարածված է Եթովպիայում։ Այս լեզվի լեզվակիրներին անվանում ն շանկիլլա (կամ շանկելլե)։ 2007 թվականի դրությամ լեզվակիրների թիվը մոտավորապես 253 հազար է ։
Գոյություն ունի տասը բարբառ, որոնցից յուրաքանչյուրով խոսում է մի ցեղ։ Ցեղերն են՝ գոզզաներ, բակոներ, բիոներ, գալիլաներ, լայդոներ, սեյկիներ, շանգամներ, սիդոներ, վուբախամերներ, զեդոներ։ Աարի գրագիությունը մոտ 10% է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եթովպիայի լեզուներ
Կաարել Կարմ
ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1956 թ.)։ 1925-1949 թվականներին՝ «Էստոնիա», 1949 թ.-ից՝ Վ. Կինգիսեպպի անվան էստոնական դրամայի (Տալլին) թատրոնների դերասան։ Լավագույն դերերից են՝ Համլետ, Օթելլո (Շեքսպիրի «Համլետ», «Օթելլո»), Մեֆիստոֆել (Գյոթեի «Ֆաուստ»), Արբենին (Լերմոնտովի «Դիմակահանդես»), Կաուստաս Լոկ, Մարտ Տույսկ (Է. Ռաննեաի «Խիղճ», «Անառակ որդին»)։ Նկարահանվել է կինոյում։ Էստոնական պետական մրցանակների դափնեկիր (1949 թ., 1959 թ.)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էստոնացի դերասաններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Տալլինի Անտառային գերեզմանատանը թաղվածներ
Կազաչի Լագերի (Օկտյաբրսկի շրջան)
Կազաչի Լագերի (Казачьи Лагери), ավան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Պերսիանովսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Ավանում գործում է մեկ դպրոց, մեկ մանկապարտեզ, մեկ պոլիկլինիկա, 14 հինգհարկանի շենք, մի քանի սեփական տուն, մեկ հանրակացարան, երկու զորամաս, առևտարային հրապարակ, մշակույթի պալատ և մի քանի այլ շինություններ։ Նախկինում այն սահմանափակ մուտքով զինավան էր ։
Բնակչությունը՝ 4994 մարդ (2010 թվականի մարդահամարի դրությամբ)։
Պատմություն
1982 թվականի հոկտեմբերի 27-ին ավանի մոտ հայտնաբերվել է Օլգա Կուպրինայի դին (16 տարեկան), որը 1982 թվականի օգոստոսի 16-ին սպանվել է մոլագար Անդրեյ Չիկատիլոյի ձեռքով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
The Aerosol Grey Machine
The Aerosol Grey Machine, Van der Graaf Generator բրիտանական ռոք խմբի դեբյուտային ալբոմը՝ թողարկված 1969 թվականին։
Ալբոմի մասին
Նախատեսված էր, որ ալբոմը կլինի խմբի վոկալիստ Պիտեր Հեմիլի սոլո ալբոմը, բայց Charisma Records լեյբլի հետ պայմանագրի կնքումը և Հեմիլի Mercury Records-ի հետ պայմանագրային պարտավորություններից ազատվելը դարձան Van der Graaf Generator խմբի ալբոմ ստեղծելու պատճառները։
Ստեղծագործությունների ցուցակ
Բոլոր երգերը գրվել են Պիտեր Հեմիլի կողմից բացի նշվածներից։
Բոնուսային թրեքներ
Վերաթողարկում Repertoire Records 1997 թվականին․ Վերաթողարկում FIE! Records (Հեմիլի լեյբլ) 1997 թվականին․
Ձայնագրման մասնակիցներ
Կատեգորիա:1969 ալբոմներ
Բյուսու լե Դաուր
Բյուսու լե Դաուր (Bussy-lès-Daours), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 337 մարդ, բնակչության խտությունը` 41.60 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.1 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 120 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 10 կմ արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 225 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 158-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 67։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,2 %։ 158 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 145 անձ (75 տղամարդ և 70 կին)։ Գործազուրկ են եղել 13 անձ (4 տղամարդ և 9 կին)։ 67 անաշխատունակներից 18-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 39-ը` թոշակառուներ, իսկ 10-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր