cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
4-by The Beatles
Երգացանկ
Մինի ալբոմում թողարկվել են չորս երգեր, որոնք արդեն թողարկվել էին Beatles'65 ալբոմում, 1964 թվականի դեկտեմբերին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երաժշտական ալբոմներ
Վարդա (երգչուհի)
Վարդա (Varda, պաշտոնական անունը` Վարդանուշ Մարտիրոսյան, մականունը` սև հրեշտակ, ), երգչուհի, դերասանուհի, պարուհի է պիլոնի վրա։ Ունի հայկական արմատներ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1985 թվականի մարտի 3-ին Կրիվոյ Ռոգում` բազմազավակ ընտանիքում, վեցերորդ երեխան է։ Հայրը հայ ինժեներ էր, իսկ մայրը` մարի դերձակուհի։ Հայրը նորածին դստերն անվանել է հնագույն հայկական անունով` ի պատիվ իր մոր` Վարդանուշի։ Մայրը կրկեսային մարմնամարզության վարպետ էր և 7-ամյա Վարդային տվել է «Արենա» կրկեսային ստուդիա։ Ավելի ուշ Վարդան սկսել է երգել «Արծաթյա զանգեր» անսամբլում, խաղալ թատրոնում, «Արլեկին» ստուդիայում ։
Պարային գործունեություն
Ավելի քան տասը տարվա գործունեության ընթացքում հասցրել է դառնալ առաջինը և ամբողջ աշխարհով մեկ նվաճել ամենահեղինակավոր տիտղոսները (ներկայացել «Սև հրեշտակ» բեմական անունով)։
Երաժշտական գործունեություն
Երգիչ Սերգեյ Զվերևը Վարդային առաջարկել է ձայնագրել զուգերգ՝ «Люди-ангелы», և 2011 թվականի փետրվարին երգիչները թողարկել են երգի տեսահոլովակը։ Ապա նրանք նկարահանվել են «XXL» տղամարդկանց ամսագրի համար։ Նրանց սկանդալային ֆոտոշարքը Ռուսաստանի և Ուկրաինայի «XXL» ամսագրի համար դարձել է լավագույն լուսանկարչական ֆոտոշարքի հավակնորդ ։
Հաջորդը Վարդան համագործակցել է Վիտալի Կոզլովսկիի հետ։ Ձայնագրվել է առաջին տեսահոլովակը` «Մի թող ինձ մենակ» («Не оставляй меня»), ռուսերենով և հայերենով։ Տեսահոլովակը ներկայացրել են Ուկրաինայում և Հայաստանում։ 2012 թվականին զույգը ձայնագրել է ևս մեկ համատեղ ամառային պարային երգ-տեսահոլովակ` «Потанцуй»։ Այդ ժամանակ Վարդան հանդես է եկել ոչ միայն որպես կատարող, այլև որպես բառերի և երաժշտության գրող-երգահան ։ 2012 թվականին Վարդան դարձել է խոշոր միջազգային երաժշտական ​​նախագծի մասնակից։ Այս համագործակցությունը համախմբել է Ռուսաստանի, Ուկրաինայի, Հայաստանի, ԱՄՆ-ի և աշխարհի այլ մասերի` հայկական ծագում ունեցող արտիստների:։ Վարդան Դմիտրի Խառատյանի, Զառայի, Ալեքսեյ Չումակովի, Եվա Ռիվասի հետ ձայնագրել է հայրենասիրական երգ, որը կոչվում է «Армения»։ Այժմ Վարդան պատրաստվում է թողարկել իր առաջին անհատական ալբոմը՝ «Следуй за мечтой»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական ծագմամբ ռուսներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ուկրաինացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Պարուհիներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Կյանքից առավել թանկ
Կյանքից առավել թանկ (Stawka większa niż życie, բառացի` Խաղադրույքը կյանքից ավելին է), լեհական արկածային հեռուստասերիալ, որը նկարահանվել է 1967-1968 թվականներին և պատմում է լեհ հետախույզ Ստանիսլավ Կոլիցկու (Հանս Կլոս, ծածկագիրը` J-23) գործունեության մասին` պաշարված Լեհաստանում, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Հեռուստասերիալը Անջեյ Զբիխի համանուն վեպի էկրանավորումն է։ Ընդհանուր առմամբ նկարահանվել է 18 սերիա, որոնցից յուրաքանչյուրը իրենից ներկայացնում է ինքնուրույն, առանձին սյուժե ։ Այն հանրահայտ էր նաև ԽՍՀՄ-ում։ Հեռուստասերիալը ցուցադրվել է նաև հայկական հեռուստատեսությամբ, հայերեն թարգմանությամբ։
Հետաքրքիր փաստեր
2010-2012 թվականներին նկարահանվել է հեռուստասերիալի շարունակությունը` «Հանս Կլոս. Խաղադրույքն ավելին է, քան մահը» վերնագրով (ռեժիսոր` Պատրիկ Վեգա)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1968 ֆիլմեր
Բելֆոր
Բելֆոր (Belfort, ), քաղաք Ֆրանսիայի արևելքում, Բելֆորի երկրամասի վարչական կենտրոնն է ։
Պատմություն
Տրանսպորտային հանգույց է Վոգեզների և Ժուրայի («Բուրգունդիայի դարպասներ») միջև ընկած լեռնանցքում։ Նախկինում Բելֆորը մի շարք պաշարումների դիմակայող ամրոց (1814, 1815, 1870-1871) էր, որը գոյություն է ունեցել մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը։ Բելֆորից ոչ հեռու գտնվում է հայտնի Նոտր Դամ դյու Օ տաճարը։
Բելֆորի պաշտպանություն
Քաղաքի հետ կապված առավել հայտնի պատմական իրադարձությունը 1870-1871 թվականների նրա հերոսական պաշտպանությունն է ֆրանս-պրուսական պատերազմի ժամանակ։ 1870 թվականի նոյեմբերից մինչև 1871 թվականի հունվարը՝ 103 օրվա ընթացքում, ամրոցի կայազորը գնդապետ Դանֆեր-Ռոշրոյի հրամանատարությամբ դիմացել է հրետանային գնդակոծություններով ուղեկցվող գերմանական զորքերի պաշարմանը։ Քաղաքն այդպես էլ չի պաշարվել թշնամու կողմից։ Սակայն 1871 թվականին սկսվել են խաղաղության մասին բանակցությունները, գերմանացիների պահանջներից մեկը Բելֆորի նախնական հանձնումն էր։ Ֆրանսիայի կառավարության ցուցումով կապիտուլյացիա է կնքվել պատվավոր պայմաններով․ ամբողջ կայազորը հեռացել է զենքի պահպանմամբ և զինվորական պատիվներով։ Այդուհանդերձ, շուտով կնքված պայմանագրի համաձայն՝ Բելֆորը մնացել է Ֆրանսիայի կազմում։
Քաղաքի հերոսական պաշտպանների պատվին միջնաբերդի առջև կանգնեցվել է Բարտոլդիի «Բելֆորյան առյուծ» հսկայական հուշարձանը։
Փառատոն
Ամեն տարի Բելֆորում անցկացվում է համալսարանական երաժշտության միջազգային փառատոնը՝ Festival International de Musique Universitaire (FIMU)։ Մայիսին տարբեր երկրներից քաղաք են գալիս մինչև 2500 կատարողներ, հիմնականում ուսանողներ։ Փառատոնը տևում է երեք օր։ Բոլոր համերգներն ու ներկայացումներն անվճար են, դրանք կազմակերպվում են փակ սենյակներում՝ 14 բեմի վրա՝ բաց երկնքի տակ և պարզապես փողոցում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Արտին լեռան պալեոլիթյան կայաններ
Հազարամյակների ընթացքում մարդը կուտակում է քարե գործիքներ պատրաստելու, մշակելու, օգտագործելու փորձ, հանդես են գալիս հարմար ձևավորում ունեցող առաջին գործիքները, որոնք, ըստ երևույթին, օգտագործելիս է եղել պիթեկանթրոպը։ Մարդու աշխատանքային առաջին գործիքները չափազանց պարզունակ, միատարր ու միօրինակ էին, դրանց զարգացումն ու տարբերակումն ընթանում էր վերին աստիճանի դանդաղ և, այնուամենայնիվ, ստորին պալեոլիթի երեք ժամանակագրական հատվածները (մինչշել, շել, աշել) բնորոշվում են վերոհիշյալ քարե գործիքների մշակման ձևերով ու տեխնիկայով, ինչպես և մարդուն շրջապատող արտաքին միջավայրում բնակլիմայական, բուսական և կենդանական աշխարհում կատարված փոփոխություններով։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Պալեոլիթ Կատեգորիա:Նախնադարյան Հայաստան
Ռայնա Կատսարովա
Ռայնա Կատսարովա, բուլղարացի էթնոերաժիշտ։
Կենսագրություն
Ռայնա Կատսարովան ծնվել է 1901 թվականի մայիսի 7-ին, Սոֆիայում։ 1925 թվականին ավարտել է Սոֆիայի երաժշտական ակադեմիան, որտեղ նրան դասավանդել է Դոբրի Խրիստովը։ 1931 թվականին Էրիխ Մորից ֆոն Հորնբոստելի և Ռոբերտ Լախմանի հետ սովորել է Բեռլինում։ Աշխատել է Սոֆիայի ազգագրական թանգարանի ժողովրդական երաժշտության բաժնում, 1934-1937 թվականներին եղել է հերթապահ- օգնական, 1947-1952 թվականներին՝ ավագ հերթապահ և ղեկավար ։
1947 թվականին եղել է Ավանդական երաժշտության միջազգային խորհրդի հիմնադիրների թվում։ 1952-1962 թվականներին եղել է Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիայի երաժշտագիտության ինստիտուտի տնօրեն։ 1965 թվականից անդամակցել է Ազգագրության և բանահյուսության միջազգային միությանը ։ Երաժշտագիտության ինստիտուտում հիմնադրել է պարի արխիվը։ Կատսարովայի ուսանողներից են եղել Ստոյան Ջուջևը, Նիկոլայ Կաուֆմանը և Թոդոր Թոդորովը։ 1965 թվականին Պետկո Ստայնովի և Աննա Կամենովայի հետ հիմնել է Բուլղարական ժողովրդական արվեստի ազգային փառատոնը ։
Ռայնա Կատսարովան մահացել է 1984 թվականի սեպտեմբերի 14-ին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի ազգային երաժշտական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բուլղարացի բանահավաքներ Կատեգորիա:Բուլղարացի ազգագրագետներ
Դիցաբանություն
Դիցաբանություն կամ առասպելաբանություն, հոգևոր մշակույթի մաս, որի մեջ արտացոլված են նախնադարյան համայնական հասարակարգի մարդու աշխարհայացքը, նրա երևակայական պատկերացումները բնության ու հասարակության մասին և, գիտություն, որ ուսումնասիրում է դիցաբանական առասպելների էությունը, դրանց ծագման ու զարգացման օրինաչափությունները։ Որպես հոգևոր մշակույթի մաս և աշխարհը իմաստավորելու ու բացատրելու նախափիլիսոփայական մտածելակերպ՝ դիցաբանությունը ձևավորվել է մարդկային գիտակցության զարգացման այն աստիճանում, երբ դեռևս միմյանցից սահմանազատված չեն եղել գիտելիքը, հավատն ու երևակայությունը, երբ նույնացվել են իրականն ու իդեալականը։ Չկարողանալով բացատրել բնական ու հասարակական երևույթները՝ նախամարդը մտացածին կապեր է վերագրել իրականությանը, տոհմային հարաբերություններով և մարդկային հատկանիշներով փորձել է բացատրել նաև «ոչ-ես»-ը, ստեղծել է զանազան ոգիների, կենդանակերպ Էակների, դյուցազունների և աստվածների hամակարգը։ Այս կամ այն բնագավառի երևույթների ընդհանրացված գաղափարը արտահայտվել է որևէ կատարյալ «մարդ էակի» աստծո, դիցուհու (աստվածուհու) կերպարում։ Այսպես, հունական Պոսեյդոնը խորհրդանշել է ծովը և դրան առնչվող երևույթների բնորոշ հատկանիշները, հայկականում Արան՝ մեռնող ու հարություն առնող բնության, գարնան ու զարթոնքի գաղափարը և այլն։ Ստեղծվել են դիցաբանական առասպելներ բնության մշտափոփոխ երևույթների, աշխարհի, երկնային մարմինների, մարդու և կենդանիների ծագման, պատմական այս կամ այն իրադարձության մասին։ Երբեմն աստվածացվել են նաև որևէ ցեղի կամ ժողովրդի կյանքում կարևոր դեր խաղացած պատմական անձնավորությունները, իսկ որոշ աստվածներ ձեռք են բերել պատմական անձնավորության գծեր։
Դիցաբանությունը վերաբերում է մարդկանց խնբերի հավաքական առասպելներին (or to the study of such myths)։ Ֆոլկլոր ժանրը յուրաքանչյուր մշակույթի առանձնահատկությունն է։ Առասպելների համար բազմաթիվ աղբյուրներ են առաջարկվել, սկսած բնության անձնավրումից կամ բնության երևույթների անձնավորումից մինչև ճշմարիտ կամ հիպերբոլիկ պատմություններ՝ պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ գոյություն ունեցող ծիսակատարությունների մեկնաբանությաբ։ Մշակույթի կոլեկտիվ դիցաբանությունը օգնում է պատկանելություն հաղորդել ընդհանուր և հոգևոր փորձին, վարքի մոդելներին և բարոյական ու գործնական դասերին։
Առասպելի ուսումնասիրությունը սկսել է դեռ հնուց։ Էվգեմերոսի, Պլատոնի, Սալուստիուսի առասպելների դասային մրցակցությունը մշակվել է նեոպլատոնականների կողմից, իսկ ավելի ուշ վերածնվել է Ռենեսանսի դարաշրջանի առասպելներով։
19–րդ դարի համեմատական դիցաբանությունը առասպելը վերաձևակերպել է որպես գիտության պարզունակ և անհաջող այլըտրանք (Էդվարդ Բըրնեթ Թեյլոր), «լեզվի հիվանդություն» (Մյուլլեր) կամ մոգական ծիսակատարության սխալ մեկնաբանություն (Ջեյմս Ջորջ Ֆրեզեր)։
Վերջերջին ժամանակներում հայտնի մոտեցումները առասպելները դիտարկում են ոչ թե որպես պատմական ոչ սստույգ գնահատական, այլ որպես հոգեբանական, մշակութային կամ հասարակական ճշմարտության դրսևորում։
Ծագումնաբանություն
Դիցաբանություն տերմինը պատմության մեջ հայտնի է առասպել բառից դեռ դարեր առաջ։ Առաջին անգամ այն ի հայտ է եկել 15–րդ դարում և փոխառվել է միջին ֆրանսերեն դիցաբանություն տերմինից։ Դիցաբանություն բառը («առասպելների մեկնաբանություն») ծագում է միջնադարյան, ուշ լատիներեն, μυθολογία mythología (առասպելական գիտելիքներ, առասպելների մասին պատմություններ, հեքիաթներ), μῦθος – միֆոս («առասպել») և λογία – լոգիա («գիտություն») բառերից ։ Երկու եզրույթներն էլ թարգմանվել են 5–րդ դարում լատիներենով ստեղծագործող հեղինակ Ֆուլգենտիուսի Mythologiæ թեման, որը վերաբերում էր հունական և հռոմեական աստվածների վերաբերյալ պատմությաններին, որոնք գլխավորապես հիշատակվում են որպես դասական դիցաբանություն։ Չնայած Ֆլուգենտիուսի կապը ժամանակակաից Աֆրիկյան Սուրբ Ֆլուգենտիուսի Saint Fulgentius is now questioned, the Mythologiæ MՇեղատառ տեքստythologiæ եզրույթին դրա առարկան դիտարկում էր որպես այլաբանություն, դրա մեկնաբանությունը պահանջող, այլ ոչ թե իրականություն ։ «Դիցաբանություն» բառը [μυθολογία] հանդիպում է Պլատոնի աշխատություններում, սակայն, այն օգտագործվում է որպես ընդհանուր տերմին
Հայկական դիցաբանություն
Համաշխարհային դիցաբանության մեջ ուրույն տեղ ունի նաև հայկական դիցաբանությունը։ Դարեր գոյատևած հայկական դիցաբանությունը իր կնիքն է թողել մարդկանց մտածողության, աշխարհայացքի ձևավորման վրա։ Այդ իսկ պատճառով հայերի դիցաբանական ըմբռնումները գոյատևել են նաև քրիստոնեության շրջանում։ Բացառիկ արժևք ունեն հայկական դիցաբանությանը վերաբերող այն կցկտուր տեղե–կությունները, որոնք պահպանվել են Ագաթանգեղոսի, Մովսես Խորենացու, Զենոբ Գլակի, Փավստոս Բուզանդի և ուրիշ հայ ու օտար (Մտրաբոն, Պլուտարքոս) մտածողների ու պատմիչների աշխատություններում։ Հայերի կոսմոգոնիական, դիցաբանական հնագույն պատկերացումների մասին գաղափար է տալիս նաև «Սասունցի Դավիթ» էպոսը։ Ըստ Մ․ Աբեղյանի և Հ․ Օրբելու, Ծովինարի, Սանասարի, Քուռկիկ Ջալալիի, Մեծ ու Փոքր Մհերների և Դավթի կերպարներում առկա ևն կոսմոգոնիական տարրեր, նրանք երկնային երևույթների, ամպրոպի (կայծակի) աստվածության տարբեր մարմնավորումներն են։ 19-րդ դարից սկսվել է հայկական դիցաբանության ուսումնասիրությունը (Ղ․ Ինճիճյան, Մ․ Թաղիադյան, Ղ․ Ալիշան, Մ․ Էմին, Կ․ Կոստանյան, Տ․ Գելցեր, Ա․ Կարիեր, Ֆ․ Վինդեշման և ուրիշներ)։ Մ․ էմինը, հետագայում նաև Գ․ Ղափանցյանը, Մ․ Աբեղյանը ն այլ մտածողներ հայկական դիցաբանության ծագումն ու զարգացումը բացատրել են բուն Հայաստանի և Առաջավոր Ասիայի ժողովուրդների հոգևոր մշակույթի և դիցաբանական ըմբռնումների զարգացման ընդհանուր օրինաչափությամբ։
Նպաստող հանգամանքներ
Համահայկական դիցաբանությյան սաղմնավորման ու ձևավորման համար կարևոր նշանակություն են ունեցել նախնադարյան Հայաստանի հավատալիքներն ու պաշտամունքը՝ մայրական տոհմական համայնքի ժամանակներում ձևավորված տոտեմիզմն ու ոգեպաշտությունը, բնապաշտությունն ու կախարդանքը, կրոնադիցաբանական բնույթի գաղափարնևրը։ Նախնադարյան մի շարք ժայռապատկերներում խորհրդանշված են մարդկանց աշխարհըմբռնումները՝ արտահայտված մարդակերպ աստվածների, զանազան երևակայական ու իրական կեդանիների և նշանների ձևով։ ժայռապատկերներում արտաևայտված դիցաբանական-կոսմոգոնիական բնույթի գաղափարները զարգացել են հայկական դիցաբանության մեջ։ Իսկ Առաջավոր Ասիայում և Եգեյան երկրնևրում տարածված մայրաստվածության գաղափարը առավել զարգացում է ապրևլ հայկական ամենասիրված դիցուհու՝ Անահիտի պաշտամունքում։ Հայաստանի հնագույն ժամանակներին են վերաբերում նաև ձկնակերպ քարակոթողները՝ «Վիշապները», որոնք արտահայտել են կամ ջրի ու ոռոգման (գուցե նաև հողագործության ու պտղաբերության) գաղափար, կամ, ըստ Մ․ Աբեղյանի, նվիրված են եղել ջրի աստվածությանը՝ Աստղիկ դիցուհուն։
Ուրարտական դիցաբանություն
Նախնադարյան կրոնական հավատալիքները, պաշտամունքն ու դիցաբանական ըմբռնումների զարգացումը նպաստել են ուրարտական սեփական դիցարանի ու մարդակերպ աստվածների պաշտամունքի ձևավորմանը։ Գերագույն աստված Խալդիի գլխավորությամբ Թեյշեբա և Շիվինի աստվածները կազմել են ուրարտական դիցարանի գերագույն աստվածների եռյակը։ Արձանագրություններում հիշատակվում է նաև այլ աստվածների (աստվածուհիների) մասին։ Կրոնապաշտամունքային և դիցաբանական այսպիսի ավանդույթների և հայ ժողովրդի կազմավորմաև ու հայ պետականության առաջացման պայմաններում աստիճանաբար ձևավորվել է հայկական դիցաբանը, ծնվել է առասպելական պատկերացումը ցեղային և վաղ հայկական աստվածների՝ Հայկի, Արայի, Վահագնի, Տորք Անգեղի մասին։ Հայկը ձեռք է բերել նույնիսկ կոսմոգոնիական հատկություններ, նույնացվել Օրիոն համաստեղությանը (Հայկ-Օրիոն)։ Աքեմենյան տիրապետության ընթացքում հայկական դիցարանը մասամբ ենթարկվել է իրանականի ազդեցությանը։ Հետագա էվոլյուցիայի ընթացքում (մ․թ․ա․ մոտ 4-րդ դարի վերջ-3-րդ դար) հայկական դիցաբանությունն ավելի է ամբողջականացել և համակարգվել, իսկ դիցարանի աստվածները (Արամազդ, Անահիտ, Աստղիկ, Վահագն, Միհր, Նանե, Տիր) միավորվել են ազգակցական ընդհանուր կապերով ն նվիրապետության ուրույն սկզբունքով։
Հայկական դիցաբանության աստվածները
Հայկական աստվածներից յուրաքանչյուրն ունեցել է իր ուրույն տեղն ու դերը, մարմնավորել բնության և հասարակության այս կամ այն երևույթը։ Այսպես, եթե Արամազդը հայկական դիցարանի գերագույն աստվածն է, աստվածների (Անահիտի, Նանեի, Միհրի) հայրը, երկնքի և երկրի արարիչը, լիություն, բարություն ու արիություն պարգևողը, ապա Անահիտը արգասավորության և պտղաբերությաև աստվածուհին է,- <... փառք ազգիս մերոյ և կեցուցիչ, զոր և թագաւորք ամենայն պատուեն,․․․ որ է մայր ամենայն զգաստութեանց, բարերար ամենայն մարդկան բնութեան․․․» (Ագաթանգեղոս, Պատմութիւն Հայոց, Տփխիս, 1909, էջ 31), Վահագնը աստվածն է ամպի և ամպրոպի (կայծակի), Տիրը՝ գրի ու դպրության։ Որոշ ուսումնասիրողներ հիշատակում են նաև Ամանորի՝ Նոր տարվա աստծո, ասորական ծագում ունեցող Բարշամի և անհայտ ծագմամբ, անորոշ նշանակությամբ աստվածների՝ Գիսանեի ն Դեմետրի մասին։ Հելլենական մշակույթի տարածման և դրա հետ ունեցած փոխազդեցության շնորհիվ հայկական դիցարանը հելլենացվել է. հայոց թագավոր Արտաշեսը Ասիայից և Հելլադայից Հայաստան է ուղարկել Արևելքի, Հերակլեսի, Ապոլլոնի, Դիոսի (Զևսի), Արեսի և հունական այլ աստվածների արձաններ։ Կատարվել է հելլեն և հայկական աստվածների համադրում։ Արամազդը նույնացվել է հուն․ Զևսին, Անահիտը՝ Արտեմիսին, Միհրը՝ Հեփեստոսին, Վահագնը Հերակլեսին (նաև Ապոլլոնին), Աստղիկը՝ Աֆրոդիտեին։ Հունական աստվածների արձանները տեղադրվել են հայկական համապատասխան աստվածներին նվիրված մեհյաններում (Զևսի արձանը կանգնեցվել է Անի ամրոցում, Արտեմիսինը՝ Երիզայում և այլն)։ Սակայն հայկական և հունական աստվածներն իրենց դերով ու նշանակությամբ չէին կարող կատարելապես նույնացվել և չնույնացվեցին։ Հայկական աստվածներն իրենց զարգացման ընթացքում ձեռք էին բերել ազգային, պաշտամունքային յուրօրինակ ու ինքնուրույն հատկանիշներ։ Հեթանոս հայերն աստվածներին նվիրել են հատուկ տոներ, նրանց համար կառուցել տաճարներ, զոհաբերել կենդանիներ։ Նրանց անուններով են կոչվել որոշ տեղանուններ և հայկական հեթանոսական տոմարի ամիսներ ու օրեր (6-րդ ամիսը կոչվել է Արա, օրերից 8-րդը՝ Միհր, 15-րդը՝ Արամազդ, 19-րդը՝ Անահիտ և այլն)։ Հայաստանում, քրիստոնեության տարածման շրջանում, դիցաբանության հոգևոր և նյութական արժեքները ոչնչացվել են։ Այդ պատճառով հայկական աստվածներին նվիրված արձանները և քանդակները, նրանց պատկանող այլ արժեքներ (բացի Անահիտին վերագրվող պղնձաձույլ արձանի գլխից և նրա պատկերով հելլենիստական շրջանի մի մեդալիոնից), ինչպես նաև տաճարները, բագինները (բացի Գառնիի վերականգնած հեթանոսական տաճարի, որը հավանաբար նվիրված է եղել Միհրին) չեն պահպանվել։ Այսպիսի պայմաններում մեծ նշանակություն է ստանում համեմատական մոտեցումը։ Ուսումնասիրողնեբի կարծիքով Կոմագենեի Նեմրութ լեռան սրբաանդրիները և աստվածների արձանները, որոնք պահպանվել են, կարող են գաղափար տալ հայկական սրբատեղիների և աստվածների մասին։ Այսպես, Կոմմագենեի՝ գլխավոր աստվածը՝ Օրոմազդը (հայկ․ Արամագդ), Համադրված է հունական Զևսին, Արտագենսը (հայկական Վահագն)՝ Հերակլեսին։ Հայկական առասպելներում, զրույցներում և գրավոր աղբյուրներում բացի անձնավորված, մարդակերպ աստվածներից հիշատակվում են նաև զանազան մտացածին, երևակայական էակներ՝ հրեշներ (Վիշապ, Շահպետ, Շուտիկ, Պայ, Պարիկ, Հուշկապարիկ), բանական և հոգեղեն էակներ, չար ու բարի ոգիներ (Հարալեզ, Քաջ, Հավերժահարս, Թուխս, Խաժակ, Ալ, Առնակ), որոնք անշուշտ մտել են հայկական դիցաբանական ըմբռնումների մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դիցաբանություն
Բատուտա (երաժշտություն)
Բատուտա (battuta, battere՝ «հարվածել»), հատուկ փայտիկ, որը 15-18-րդ դարերում օգտագործվում էր չափ տալու համար ։ Համարվում է ժամանակակից դիրիժորական փայտիկի «նախնիներից» մեկը։
Դիրիժորությունն անցել է զարգացման մի քանի փուլ, որոնցից մեկը կատարման ռիթմիկ կառավարումն էր հարվածի օգնությամբ ։ Այդ նպատակով էլ օգտագործվում էր բատուտան, որը հաճախ մեծ, մետաղյա կամ փայտյա գավազան էր։ Այդ գավազանի օգնությամբ երաժշտական համույթի ղեկավարը չափ էր տալիս՝ ձգտելով առաջին հերթին ապահովել ռիթմային առումով հավասար կատարում։ Առաջին անգամ բատուտա օգտագործեց իտալացի կոմպոզիտոր Ջովաննի դա Պալեստրինան 1564 թվականին; Վերածննդի դարաշրջանում բատուտայով չափ տալը լայն տարածում գտավ․ այն օգտագործում էին ոչ միայն խորհրդային երաժիշտները, այլև եկեղեցական երգչախմբավարները։
Բատուտա օգտագործողների թվում էր նաև ֆրանսիացի կոմպոզիտոր Ժան Բատիստ Լյուլին։ Լյուդովիկոս XIV-ի ապաքինման պատվին գրված Te Deum ստեղծագործության չափ տրման ժամանակ Լյուլին բատուտայով ուժեղ հարվածեց ոտքին։ Վնասվածքը ճակատագրական էր․ մատի թարախաբշտիկի պատճառով կոմպոզիտորի մոտ զարգացավ գանգրենա, որից և մահացավ ։
Բատուտայով չափ տալը թույլ էր տալիս պահպանել ռիթմը և տեմպը, սակայն ընդհանրապես չէր արտացոլում դիրիժորության գեղարվեստա-արտահայտչական ասպեկտը ։ Բացի այդ դիրիժորական փայտիկի թխկոցը խանգարում էր ունկնդիրներին ընկալել երաժշտությունը։ Այդ պատճառով 18-րդ դարում «աղմկոտ չափ տալու» պրակտիկան իրեն սպառեց։ Նրա հիման վրա առաջացավ ժամանակակից դիրիժորությունը, սակայն ժամանակ պահանջվեց, որպեսզի դիրիժորի ձեռքի շարժումները վերև և ներքև սկսեն ընկալվել անկախ հարվածի ձայնից ։ Միայն 19-րդ դարում դիրիժորական փայտիկը դարձավ այնպիսին, ինչպիսին որ այժմ է՝ ոչ մեծ և թեթև, իսկ նրա դերը դարձավ ոչ թե ռիթմի չափ տալը, այլ ժեստի արտահայտչականության ընդգծումը։
Միևնույն ժամանակ Ֆրանսիայում բատուտան պահպանվել է դասական բալետում՝ հետևելով ավանդույթին՝ այն օգտագործում են Փարիզի օպերայի պարի դպրոցի մանկավարժները՝ չափ տալու և աշակերտներին ուղղելու համար։
Գրականություն
Կատեգորիա:Դիրիժորություն Կատեգորիա:Փայտիկներ
Մաշկաբանություն
Մաշկաբանություն (դերմատոլոգիա (δέρμα, (սեռ. ), «մաշկ» և - «գիտություն»)), գիտություն, բժշկության ճյուղ՝ մաշկային հիվանդությունների մասին, ուսումնասիրում է մաշկի, նրա հավելումների (մազեր, եղունգներ) և տեսանելի լորձաթաղանթների կառուցվածքն ու ֆունկցիաները նորմայում և ախտաբանության ժամանակ, պարզում է տարբեր մաշկային հիվանդությունների պատճառներն ու ախտաբանությունը, մշակում դրանց ախտորոշման, բուժման և կանխարգելման եղանակները։
Պատմություն
Մաշկաբանությունը բժշկության հնագույն ճյուղերից է, որն ինքնուրույն, պրակտիկ փորձերի արդյունքում առաջացել և ձևավորվել է տարբեր ժողովուրդների մոտ (առաջին հերթին՝ Չինաստանում, Հնդկաստանում, Հին Հունաստանում)։ Ենթադրվում է, որ մաշկային հիվանդությունների մասին առաջին տվյալները զետեղված են եղել հին եգիպտական մագաղաթներում (մ.թ.ա. 1552 թ.), իսկ որոշ տվյալներով՝ 3 հազար տարի առաջ, շումերական փաստաթղթերում։ Հիպոկրատը նկարագրել է մեծ թվով մաշկային հիվանդություններ, բաժանելով դրանք երկու խմբի՝ արտաքին գործոններից և ներքին գործոններից կախված։ Նա օգտագործում էր այնպիսի տերմիններ, որոնք պահպանվել են մինչև հիմա. հերպես, ալոպեցիա, կարցինոմա, էկթիմա, պետեխիա և այլն։ Հռոմեացի Ցելսը (մ.թ.ա. 25 թ.) իր 8-հատորանի "De medicina libri octo" տրակտատի մի շարք բաժիններ նվիրել է մաշկային հիվանդությունների նկարագրությանը. մասնավորապես՝ սիկոզ, պսորիազ, խորանիստ տրիխոֆիտիա, մազաթափություն և այլն։ Բուժման նպատակով առաջարկել է արևային ճառագայթների, ջերմության, ֆիզիկական վարժությունների կիրառումը։
Հայտնի գիտնական Ավիցենան նկարագրել է բշտախտը, քորպտիկը, տարբերել է բորը փղախտից։ Իր "Բժշկագիտության կանոն"-ում նկարագրել է նաև չինական, հնդկական, հունական բժշկությունը, այդ թվում՝ մաշկաբանությունը։
1571 թ.-ին իտալացի բժիշկ Մերկուրիալիսը հրատարակել է մաշկային հիվանդությունների մասին առաջին դասագիրքը՝ "De morbus cutaneus"։
Մաշկաբանության անգլիական դպրոցի հիմնադիրը Ռ. Ուիլանն էր, ով առաջինն էր ժամանակակից մակարդակով նկարագրել էկզեման։ Ու. Ուիլսոնը նկարագրել է կարմիր տափակ որքին և այլ հիվանդություններ, 1867 թ.-ին Անգլիայում հրատարակվել է առաջին դերմատոլոգիական պարբերականը։ Ֆրանսիական մաշկաբանական դպրոցի հիմնադիրն էր Զ. Ալիբերտը, ով կազմել է մաշկային հիվանդությունների մասին ձեռնարկ և ատլաս։ Ֆրանսիացի մաշկաբան Է. Բազինը նկարագրել է քոսի տիզը ՝որպես քոսի հարուցիչ, և մակաբույծ սնկերը որպես դերմատոմիկոզների հարուցիչներ։ Գերմանական դպրոցի հիմնադիրն է համարվում Ֆ. Հեբրան, ով կազմել է մաշկային հիվանդությունների յուրահատուկ ձեռնարկ և ատլաս, նկարագրել պոլիֆորմ էքսուդատիվ էրիթեման և այլն։ Նրա աշակերտ Կապոսին նկարագրել է իդիոպաթիկ հեմոռագիկ սարկոման, որը ստացել է Կապոշիի սարկոմա անվանումը։ Ամերիկացի նշանավոր դերմատոլոգներից են եղել Լ. Ա. Դուրինգը, Ուայթը, Հայդը և այլք։
Ռուսական դերմատոլոգիական դպրոցը ձևավորվել է XVIII-XIX դարերում։ Հիմնադիրներն են եղել Զիբելինը, Մուդրովը, Բոտկինը, Ի․ Սեչենովը, Ի․ Մեչնիկովը և այլք։
Կատեգորիա:Մաշկաբանություն Կատեգորիա:Բժշկական մասնագիտություններ
Դուբոսիշչե (այլ կիրառումներ)
Դուբոսիշչե, կարող է վերաբերել՝
Անկանք (գետակ)
Անկանք, Դալի, գետակ Արաքսի ավազանում, Արփայի աջակողմյան վտակը։ Սկիզբ է առնում Մուրադսար լեռան լանջերից և մայր գետին միանում Կեչուտ գյուղից վերև։ Երկարությունը կազմում է 13 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի գետեր Կատեգորիա:Արփա գետի վտակներ
Արտուշ Ղուկասյան (այլ կիրառումներ)
Արտուշ Ղուկասյան անվամբ հայտնի են մի քանի անձնավորություններ.
Իվան Գորեմիկին
Իվան Լոգինովիչ Գորեմիկին (Ива́н Лóггинович Горемы́кин, Ivan Logginovič Goremykin, ), ռուս պահպանողական քաղաքական գործիչ, ով 1906 թվականին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին (1914-1916 թվականներին) եղել է Ռուսաստանի վարչապետը։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1839 թվականի նոյեմբերի 8-ին, ազնվականների ընտանիքում։ 1860 թվականին ավարտել է Իրավագիտության կայսերական դպրոցը և Սանկտ Պետերբուրգում դարձել փաստաբան։ Ռուսական Սենատում Գորեմիկինը դառնում է Լեհական թագավորությունում գյուղատնտեսության հարցերով պատասխանատու։ 1866 թվականին նշանակվում է Պլոցկի, իսկ 1869 թվականին՝ Կելցեի փոխքաղաքապետ։ 1891 թվականին նշանակվում է արդարադատության փոխնախարար՝ համարվելով «գյուղացիական հարցեր»-ում մասնագետ։
Մեկ տարի անց տեղափոխվում է Ներքին գործերի նախարարություն և 1895-1899 թվականներին ղեկավարում այն։ Գորեմիկինը Նիկոլայ Երկրորդ ցարի հավատարիմ աջակիցն էր և հետևաբար պահպանողական քաղաքականություն էր վարում։ 1897 թվականին Գորեմիկինը կամ նրա ղեկավարած նախարարությունը արտաքսում են Վլադիմիր Չերտկովին, ով տոլստոյական շարժման առաջնորդներից էր ։ Ռուսաստանի Ներքին գործերի նախարարությունը ղեկավարելու տարիներին Գորեմիկինը Ցարին ներկայացրեց մի առաջարկ, որը ենթադրում էր վարչական բարեփոխումներ և զեմստվո ծրագրի ընդլայնում։ Ծրագիրը չընդունվեց, և արդյունքում 1899 թվականին նա պաշտոնաթող եղավ, իսկ ահա 1906 թվականին դարձավ վարչապետ։ Առաջին Դումայի պահանջած քաղաքական բարեփոխումներին կտրուկ դեմ լինելու պատճառով նա չկարողացավ համագործակցել դումայի հետ և 1906 թվականի հուլիսին հրաժարական տվեց։ Նրան հաջորդեց Ներքին գործերի նախարար Պյոտր Ստոլիպինը, ով ավելի երիտասարդ էր և ավելի ազդեցիկ։ Մի քանի տարի անց Ցարը ետ կանչեց Գորեմիկինին, ով կրկին դարձավ Նախարարների խորհրդի նախագահ (վարչապետ) 1914 թվականի ապրիլից մինչև 1916 թվականի փետրվար։ Սակայն ո՛չ Պետական Դուման, ո՛չ էլ Նախարարների խորհուրդը չէին ընդունում Գորեմիկինին, և այդ թշնամական վերաբերմունքը մեծապես թուլացնում էր նրա կառավարման արդյունավետությունը։ Նա ինքը այս ամենը շատ լավ գիտակցում էր և Նիկոլայ Երկրորդին խնդրում, որ իր փոխարեն ավելի ժամանակակից հայացքների տեր մեկին նշանակի վարչապետի պաշտոնում։ Գորեմիկինի ցանկությունն իրականացավ 1916 թվականի փետրվարի սկզբին, երբ նրան փոխարինեց Բորիս Շտյուրմերը։ 1917 թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո Գորեմիկինը ձերբակալվում է։ Մայիսին Կերենսկին համաձայնում է նրան ազատ արձակել, եթե թոշակի անցնի և հեռանա ապրելու Սոչիի իր ամառանոցում։ 1917 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ընտանիքը ենթարկվում է ավազակային հարձակման, ինչի արդյունքում սպանվում են Գորեմիկինը, նրա կինը, դուստրը և փեսան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1839 ծնունդներ Կատեգորիա:1917 մահեր Կատեգորիա:Սոչի քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Մեծ Նովգորոդ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սուրբ Ստանիսլավի 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի վարչապետներ
Հարսոմտուս-էմ-հատի քանդակ
Հարսոմտուս-էմ-հատի քանդակ (Estatua de Harsomtus-em-hat), քանդակը ստեղծվել է եգիպտական XXVI դինաստիայի Պսամետիխ I-ի արքայի օրոք ։ 18-րդ դարում այն եղել է Բարսելոնայում, ավելի ուշ համալրել է Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանի հավաքածուն 2014 համարի ներքո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանի նմուշներ
Դուբրավա (այլ կիրառումներ)
Դուբրավա, կարող է վերաբերել՝
Դուբրովիցի (այլ կիրառումներ)
Դուբրովիցի, կարող է վերաբերել՝
Ալեքսանդրիայի արվեստ
Ալեքսանդրիայի արվեստը հայտնի էր մարմարե տաճարներով, բարձրահարկ շենքերով և նշանավոր գրադարանով։ Այստեղ էր աշխարհի յոթ հրաշալիքներից մեկը՝ Փարոսի վիթխարհի լուսարձակը։ Ավելի քան հարյուր մղոն հեռավորությունից նրա լույսը տեսնում են ծովահենները։ Ալեքսանդրիայի զբոսայգիները զարդարված էին քանդակներով։ Դասական արվեստի ավանդույթները շարունակվեցին Կիթերյան Ափրոդիտեի արձանում։ Նեղոս գետի այլաբանական, իր ձևերով մի փոքր ոչ աշխույժ մասնատված արձանը կոմպոզիցիոն առումով հետաքրքրական և դեկորատիվային է։
Ալեքսանդրիայի վարպետները հմուտ էին դիմանկարի ժանրի ասպարեզում։ Նրանք կատարելության հասան քարի մշակման մեջ, մանր կերպարվեստում, ռելիեֆում։ Ամենանշանավորների թվին է պատկանում «Քանդակած քար՝ Պտղոմեոս Փիլադելփոսի և Արսինոյի դիմանկարներով»։ Քանդակագործները դիմում էին կենցաղային ժանրին, տարբեր տարիքի տարբեր ազգությունների մարդկանց կերպարներին։ Երևան եկան աշխատանքային գործունեությանը նվիրված պատկերներ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Արվեստի պատմություն
Արյունոտ գյադուկ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արցախի լեռնանցքներ
Ալեքսանդր Պտուշկո
Ալեքսանդր Լուկիչ Պտուշկո (Александр Лукич Птушко, իսկական ազգանունը՝ Պտուշկին, ), խորհրդային կինոռեժիսոր, սցենարիստ, կինոօպերատոր, ռեժիսոր-մուլտիպլիկատոր, նկարիչ-մուլտիպլիկատոր, մանկավարժ։ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1969) Ստալինյան առաջին աստիճանի մրցանակի դափնեկիր (1947)։ Կինոյի հեքիաթային ժանրի վարպետ, նորարար համակցված նկարահանումների բնագավառում, աշխարհում առաջին լիամետրաժ տիկնիկային մուլտֆիլմի, բազմաշերտ գունավոր ժապավենի վրա նկարահանված առաջին խորհրդային գունավոր խաղարկային ֆիլմի, խորհրդային առաջին հնչուն մուլտֆիլմի և ստերեոձայնով առաջին լայնաֆորմատ ֆիլմի ստեղծողը ։
Վաղ տարիներ
Ալեքսանդր Պտուշկոն ծնվել է 1900 թվականի ապրիլի 6(19)-ին Լուգանսկում (Եկատերինոսլավի նահանգ, Ռուսական կայսրություն, ներկայում՝ Լուգանսկի մարզ, Ուկրաինա), գյուղացիներ Լուկա Արտեմևիչ և Նատալյա Սեմյոնովնա Պտուշկինների ընտանիքում։ Մանկուց լավ է նկարել։ Ռեալական ուսումնարանի (որտեղ սովորել է Ալեքսանդրը) աշակերտների աշխատանքների ցուցահանդեսի ժամանակ նրա նկարները ճանաչվել են լավագույնը։ Դրանք բարձր է գնահատել Մարիա Ուլազովսկայան՝ Նիկոլայ Շվերնիկի կինը, որը հետագայում Պտուշկոյին օգնել է տեղափոխվել Մոսկվա և ընդունվել Կինեմատոգրաֆիայի պետական դպրոցի հեռակա բաժին ։
1919 թվականից ծառայել է 1-ին հեծելազորային բանակի 11-րդ հեծելազորային դիվիզիայում։ Քաղաքացիական պատերազմից հետո աշխատել է որպես դերասան և նկարիչ-դեկորատոր Ժողովրդական տանը և որպես թղթակից «Донецкая кочегарка» թերթում։
1923-1926 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտում։ Փոխել է մի քանի մասնագիտություններ (թերթի թղթակից, դերասան, նկարիչ-դեկորատոր, Մոսկվայի շինարարների միության կազմբաժնի քարտուղար), մինչև գտել է իր կոչումը կինեմատոգրաֆիայում։
Մուլտիպլիկացիա
1927 թվականից աշխատել է «Մոսկինոկոմբինատում» («Մոսֆիլմ») որպես նկարիչ և ռեժիսոր-մուլտիպլիկատոր, նախագծել է տիկնիկներ։ 1928 թվականին կատարել է նորամուտը որպես ռեժիսոր՝ Յուրի Մերկուլովի և Իվան Նիկիտչենկոյի հետ համատեղ բեմադրելով մուլտֆիլմերի շարք «Բրատիշկին» տիկնիկային կերպարի մասնակցությամբ։ 1932 թվականին նկարահանել է առաջին խորհրդային հնչուն մուլտֆիլմը՝ «Կենցաղի տիրակալը» («Властелин быта») ։
Այն ժամանակ՝ 35-ին, երբ «Նոր Գուլիվերն» էկրան բարձրացավ, բոլորը հանկարծ սկսեցին խոսել արդիականության և հրատապության մասին։ Քայլող լիլիպուտներին համեմատում էին ֆաշիստների հետ, իսկ երբ ֆաշիստը անցավ Եվրոպայով, ֆիլմը երկրորդ շունչ ստացավ. մարդիկ հրաժարվում էին դրանում պարզապես հեքիաթ տեսնել։ Բայց կային նաև այլ նմանություններ, նրանք վախեցնում էին։ Մեր երկրում եղել է մեկ Գուլիվեր, նրան ֆիլմը դուր եկավ։ Հարիկը տարակուսում էր․ «Միթե ոչ ոք իմ ֆիլմում չի տեսնում գլխավորը՝ մարդն ու տիկնիկը հավասար գործընկերներ են։ Ես ստեղծել եմ մի նոր աշխարհ, իսկ նրանք քաշում են այն դեպի իրենց... Ես ստեղծել եմ հեքիաթ, ինչպես դուք եք փնտրում է նրանում սովորական կյանքը։ Հասկացեք, որ հազար տիկնիկներին քայլել ստիպելն ավելի բարդ է, քան Կարմիր հրապարակում ամբողջ բանակի շքերթով քայլելը»։ Հայրիկին չէին հավատում։ Այդ ժամանակ շատերը թաքնված իմաստ էին փնտրում։
Այդ ֆիլմի հաջողությունը, որը բարձր է գնահատվել ինչպես ԽՍՀՄ-ում, այնպես էլ արտասահմանում, Պտուշկոյին թույլ է տվել «Մոսֆիլմում» բացել ծավալային մուլտիպլիկացիայի սեփական գեղարվեստաարտադրական միավորումը ։ 1936-1940 թվականներին նրա թիմը բեմադրել է մոտ մեկ տասնյակ կարճամետրաժ տիկնիկային ֆիլմեր՝ «Աղվեսն ու գայլը», «Հեքիաթ ձկնորսի և ձկան մասին», «Ուրախ երաժիշտներ» և այլն։ Դրանց մի մասը եղել է գունավոր և նկարահանվել է Պավել Մերշինի եռագույն մեթոդով ։ Աշխատանքներում ներգրավվել են նաև Պավել Բաժենովը և պալեխյան մանրանկարչության այլ վարպետներ։
1939 թվականին Պտուշկոն բեմադրել է ևս մեկ լիամետրաժ մուլտիպլիկացիոն խաղարկային ֆիլմ՝ «Ոսկե բանալի» ժապավենը Ալեքսեյ Տոլստոյի հեքիաթի հիման վրա, որտեղ ոչ միայն հանդես է եկել որպես սցենարի հեղինակ, այլև ակտիվորեն մասնակցել է նկարահանումներին ։ Այդ հեքիաթում ռեժիսորը նախապատվությունը տվել է ոչ թե մուլտիպլիկացիային, այլ համակցված նկարահանումներին և օբյեկտների օպտիկական համատեղմանը, երբ դերասաններին տարբեր հեռավորության վրա էին պահում տեսախցիկից, որպեսզի նվազեցնեն/մեծացնեն նրանց համամասնությունները (տարիներ անց նման մեթոդ կրկնել է Փիթեր Ջեքսոնը «Մատանիների տիրակալը» նկարահանելիս ) ։
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ Ալեքսանդր Պտուշկոն կարճատեսության պատճառով ոչ պիտանի է ճանաչվել շարային ծառայության համար և ընտանիքի հետ տարհանվել է Ալմա Աթա, որտեղ աշխատել է Գեղարվեստական ֆիլմերի կենտրոնական միացյալ կինոստուդիայում։ «Տղան մեր քաղաքից» («Парень из нашего города»), «Շրջկոմի քարտուղարը» («Секретарь райкома»), «Զոյա» և այլ ֆիլմերում ղեկավարել է հնարքային և համակցված նկարահանումները՝ ընտանիքը կերակրելու համար, սովորել է կոշկակարություն, դրոշներ կարել։ Նրա բոլոր աշակերտները զոհվել են պատերազմում, և նա չի կարողացել վերականգնել իր արվեստանոցը ։
1932-1949 թվականներին եղել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտի պրոֆեսոր և գեղարվեստական ֆակուլտետի ամբիոնի վարիչ։ 1944-1946 թվականներին եղել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայի տնօրենը ։ Այդ նույն տարիներին մի շարք գիտահանրամատչելի գրքեր է գրել մուլտիպլիկացիայի, հնարքային ու համակցված նկարահանումների թեմայով  ։
Խաղարկային կինո
Պտուշկոն սցենարների հեղինակ և համահեղինակ է, մի շարք ֆիլմերի (ոչ միայն իր) համակցված նկարահանումների ռեժիսոր, օրինակ՝ «Կապիտան Գրանտի երեխաները», «Տղան մեր քաղաքից» (ռուս․՝ «Парень из нашего города»): Նա ոչ միայն նախագծել, այլ նաև իր ձեռքով հավաքել է տիկնիկներ և զանազան մեխանիզմներ ։ Նրա նախաձեռնությամբ գործել են բուտաֆորիայի արտադրության արտադրամասեր, քիմիական նյութերի խոշոր չափերով լատեքս փրփուրի վուլկանացման թերմոստատ Խիմկիում ։ 1960-1963 թվականներին Պտուշկոն եղել է «Մոսֆիլմ» կինոստուդիային կից մանկական և պատանեկան ֆիլմերի ստեղծագործական միավորման գեղարվեստական ղեկավարը ։ Պատերազմից հետո Պտուշկոն հեռացել է մուլտիպլիկացիայից և սկսել է նկարահանել խաղարկային ֆիլմեր՝ էկրանավորելով բիլինաներ, ժողովրդական հեքիաթներ, ռուս գրականության ստեղծագործությունները։ Նրա ֆիլմերը մեծ հաջողություն են ունեցել ոչ միայն Խորհրդային Միությունում, այլ նաև Արևմուտքում։ Մեծ Բրիտանիայում «Իլյա Մուրոմեցը» (ստերեձայնով առաջին խորհրդային լայնէկրան ֆիլմը, 1956) թողարկվել է «Բիլինայի հերոսը և հրեշը» («The Epic Hero and the Beast»), ԱՄՆ-ում՝ «Սուրը և վիշապը» («The Sword and the Dragon») վերնագրով, ամերիկյան տարբերակը վերամոնտաժվել է Ռոջեր Կորմանի ստուդիայում, ինչպես և աև Ալեքսանդր Պտուշկոյի և Ալեքսանդր Ռոուի մի շարք այլ հեքիաթներ։ «Սամպո» (1958) խորհրդ-ֆիննական համատեղ ֆիլմն ամերիկյան վարձույթում ներկայացվել է «Այն օրը, երբ Երկիրը սառավ» (անգլ․՝ «The Day the Earth Froze»), «Սալթան թագավորի հեքիաթը» ցուցադրվել է Եվրոպայի, Կենտրոնական և Հարավային Ամերիկայի էկրաններին, իսկ «Սադկոն», որը թողարկվել է 1953 թվականին, Ամերիկայի էկրաններին կրկին ցուցադրվել է 1962 թվականին «Սինդբադի կախարդական ճանապարհորդությունը» (անգլ․՝ «The Magic Voyage of Sinbad») խորագրով։
Ալեքսանդր Պտուշկոն մահացել է 1973 թվականի մարտի 6-ին Մոսկվայում։ Թաղվել է Նովոդևիչյան գերեզմանատանը ։
Նիկոնցի
Նիկոնցի (Никонцы), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Ալեքսանդր Պտուշկո
Ընտանիք
Ալեքսանդր Պտուշկոն ամուսնացած է եղել մի քանի անգամ։
Նիկոնցի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Ալեքսանդր Պտուշկո
Ֆիլմագրություն
1988 թվականին թողարկվել է «Ալեքսանդր Պտուշկոյի հեքիաթային աշխարհը» գիտահանրամատչելի ֆիլմը, որը նկարահանել է Ալեքսանդր Զախարովը, որն աշխատել է Պտուշկոյի հետ որպես երկրորդ ռեժիսոր։ 2009 թվականին կինոռեժիսորի կադրերը ներառվել են «Մեծ կոմբինատորներ» վավերագրական ֆիլմում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Ռուս կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային կինոօպերատորներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Սցենարիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարիչներ Կատեգորիա:Ռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մանկավարժներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի մուլտիպլիկատորներ
Ստերչե
Ստերչե (Стерче), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Գլիբոկայայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ստերչե գյուղում բնակվում էր 1 231 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Գլիբոկայայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Անտիկրակ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բլուրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կիլիկիայի բլուրներ
Օլիվեր Աբիլդգոր
Ակումբային կարիերա
«Օլբորգ» ակումբի սան է։ 2015 թվականին հուլիսի 20-ին «Էսբերգ»-ի դեմ խաղում նորամուտ է ունեցել Դանիայի սուպեր լիգայում ։ Իր առաջին մենամարտում նախ դարձել է տասնմեկ մետրանոց հարվածի մեղավոր, ապա հավասարեցրել է հաշիվը։ 2020 թվականի փետրվարի 3-ին Աբիլգորը վարձակալության իրավունքով տեղափոխվել է ռուսական «Ռուբին»՝ մինչև 2020 թվականի հունիսը հետգնման տարբերակով։ Մարտի մեկին «Տամբով» ակումբի դեմ խաղում նորամուտ է ունեցել ՌՊԼ-ում ։ Վարձակալության ավարտին ակումբը ակտիվացրել է հետգնման հնարավորությունը և լիարժեք պայմանագիր է կնքել մինչև 2024 թվականին հունիս ։ 2021 թվականի նոյեմբերի 21-ին «Սոչի» ակումբի դեմ մրցախաղում Աբիլդգորը խփել է իր առաջին գոլը «Ռուբին» ակումբի կազմում ։
Կարիերա հավաքականում
2019 թվականին Դանիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում Աբիլգորը մասնակցել է Իտալիայում կայացած Եվրոպայի երիտասարդական առաջնությանը։ Մրցախաղում խաղացել է Գերմանիայի թիմի դեմ մրցախաղում ։
2020 թվականի նոյեմբերին առաջին անգամ հրավիրվել է Դանիայի հիմնական հավաքական ։ 2020 թվականի նոյեմբերի 11-ին նորամուտ է ունեցել Շվեցիայի հավաքականի դեմ ընկերական խաղում 2։0 հաշվով՝ փոխարինելով Թոմաս Դելանին և խաղի 70-րդ րոպեին ստացել է դեղին քարտ ։
Ծանոթացեք՝ Դեյվ
Սյուժե
Խաղաղության կղզու վրա ընկնում է երկնաքար և խառնարանից դուրս է գալիս ամբողջովին անվնաս և տեսքով բավականին հասարակ քաղաքացի (Էդի Մերֆի) ։ Սակայն ուսումնասիրությունների արդյունքում պարզվում է, որ քաղաքացին տիեզերանավ է, որում կան հարյուրավոր այլմոլորակայիններ։ Նրանց առաքելությունը Երկիր մոլորակում իրենց մոլորակը փրկելու ուղղին գտնելն է։
Ֆիլ Ռամոն
Ֆիլիպ (Ֆիլ) Ռամոն (Philip “Phil” Ramone, ), ամերիկացի հնչյունային օպերատոր, երաժշտական պրոդյուսեր, ջութակահար և երգահան ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1934 թվականի հունվարի 5-ին Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունում։
1958 թվականին դարձել է A & R Recording, Inc. (112 West 48th Street, Նյու Յորք, ԱՄՆ) ձայնագրման ստուդիայի հիմնադիրը։ Ստուդիայի հաջող աշխատանքը հանգեցրել է ևս մի քանի ստուդիաների, այնուհետև նույն անվանումով ձայնագրող ընկերության ստեղծմանը (մասնավորապես, 1982 թվականին վաճառքի է հանել առաջին սեղմասկավառակը)։
Մահ
Ռամոն մահացել է 2013 թվականի մարտի 30-ին Մանհեթենի հոսպիտալում վիրաբուժական միջամտության համար ընդունվելուց հետո ։ Մահվան պատճառ է հանդիսացել անոթալայնանքը ։
Նիկուլինկա (գյուղ, Նովոդուգինսկի շրջան)
Նիկուլինկա (Никулинка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Նովոդուգինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Նովոդուգինսկի շրջանի բնակավայրեր
Էլեոնորա Դավթյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ կին ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք
(83) Բեատրիս
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,431613 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2341 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6292 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Բեատրիս աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,2341 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1384,97 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,259934 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,96° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1865 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անիբալե դե Գասպարիսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սեսիլ Բլաունտ դե Միլլ
Սեսիլ Բլաունտ դե Միլլ (Cecil Blount DeMille, ), ամերիկացի ռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր, մոնտաժող և դերասան, ԱՄՆ-ի անցյալի ամենահայտնի կինոգործիչներից մեկը։
1952 թ. սահմանվել է Ոսկե Գլոբուս կինոմրցանակ կինոյում ունեցած ավանդի համար, որը կոչվում է նրա անունով, որի առաջին մրցանակակիրը հենց ինքն է։
80 ֆիլմի ռեժիսոր է, 22 ֆիլմի սցենարի հեղինակ, 30 ֆիլմի մոնտաժող, մոտ 90 ֆիլմի պրոդյուսեր, խաղացել է 10-ից ավելի ֆիլմերում։
Ֆիլմագրություն
Առավել նշանավոր ռեժիսորական աշխատանքներն են՝
Մրցանակներ
Ստացել է 10 կինոմրցանակ, ներկայացված եղել ևս 3-ի, որոնց թվում՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հակակոմունիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դրամատուրգներ
Ֆեստուս Ռուփուս
Կենսագրություն
Ֆեստուսի կյանքի հստակ ժամանակը անհայտ է: Նրա ժամանակակից պատմական աղբյուրներից պարզ է դառնում, որ նրա ծնվելու վայրը եղել է Հռոմեական Ռեցիա պրովինցիայի Տրիդենտ քաղաքը ու ապագա պատմիչը եղել է տեղի գավառական անհայտ շերտերից.
Հետագայում Ֆեստուսը հայտնվում է Մաքսիմինուսի անիջական շրջապատում, վերջինս, ապագայում՝ 371-376 թվականներին դառնում է Գալիայի պրետորիական պրեֆեկտուրայի պրեֆեկտ, որն էլ թույլ է տալիս Ֆեստուսին կատարել պետական պաշտոնյայի ծառայություն:
365 (կամ 368) թվականին Ֆեստուսը նշանակվում է Սիրիայի կոնսուլյար: Շուտով՝ մոտ 369 թվականին նա Հռոմի կայսր Վաղեսի (364-378) օրոք ստանում է քարտուղարի պաշտոն (magister memoriae):
372 թվականին Ֆեստուսը նշանակվում է Ասիայի պրոկոնսուլ, որը ամենայն հավանականությամբ, զբաղեցնում է մինչև 378 թվականը:
378 թվականին, Ադրիանապոլսի ճակատամարտում Վաղեսի սպանվելուց հետո, Ֆեստուսը հեռացվում է իր պաշտոնից, ապա նրա դեմ մեղադրանք է առաջադրվում, բայց, ըստ երևույթին Ֆեստուսի և նոր կայսեր՝ Թեոդոսիոս Ա Մեծի (379-395) հանդիպման արդյունքում, նախկին պրոկոնսուլի դեմ առաջադրված բոլոր մեղադրանքները հանվում են: Դրանից հետո նա վերադառնում է Ասիայի իր նստավայր Եփեսոս, որտեղ շուտով (հավանաբար՝ 380 թվականի հունվարին ) մահանում է Նեմեսիսի տաճարում աստիճաններից սայթաքելու և մարմնական վնասվածք ստանալու պատճառով :
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հռոմեական պատմիչներ Կատեգորիա:4-րդ դարի հռոմեացիներ Կատեգորիա:Մատենագիրներ Կատեգորիա:Պատմաբաններ
Միավորների միջազգային համակարգ
Միավորների միջազգային համակարգ, ՄԻ համակարգ, ֆիզիկական մեծությունների միավորների համակարգ։ Ընդունել և գործնական կիրառության է հանձնարարել Չափերին և կշիռների XI գլխավոր կոնֆերանսը (հոկտեմբեր, 1960, Փարիզ, տե՛ս Չափագիտական ծառայություն)։ Կրճատ նշանակվում է ՄՀ (միջազգային նշանակումը՝ SI, ըստ "Système international" անվանման սկզբնատառերի)։
Նպատակահարմարությունը
ՄՀ-ի առավելություններն են՝ ունիվերսալությունը (ընդգրկում է գիտության և տեխնիկայի բոլոր բնագավառները) և կոհերենտությունը, այսինքն՝ համեմատականության գործակից չպարունակող հավասարումների հիման վրա կազմվող ածանցյալ միավորների համաձայնեցվածությունը։ Վերջինիս շնորհիվ, հաշվարկներ կատարելիս, վերանում է բանաձևերի մեջ միավորների ընտրությունից կախված գործակիցներ մտցնելու անհրաժեշտությունը։
Աղյուսակներում ստորև բերված են ՄՀ-ի հիմնական, լրացուցիչ և որոշ ածանցյալ միավորների անվանումներն ու նշանակումները (միջազգային և հայերեն)։ Առաջին երեք հիմնական միավորները (մետր, կիլոգրամ, վայրկյան) թույլ են տալիս համաձայնեցված ածանցյալ միավորներ կազմել մեխանիկական բնույթ ունեցող բոլոր մեծությունների համար, իսկ մյուսները (ամպեր, կելվին, կանդելա, մոլ) ավելացված են մեխանիկականի չբերվող մեծությունների ածանցյալ միավորներ կազմելու նպատակով։ Ռադիան և ստեռադիան լրացուցիչ միավորները ծառայում են հարթ կամ մարմնային անկյուններից կախված մեծությունների ածանցյալ միավորները կազմելու համար։ Բազմապատիկ միավորների անվանումները կազմելիս օգտվում են համապատասխան նախածանցներից (դեցի, սանտի, հեկտո, մեգա և այլն)։
ՄՀ արտահամակարգային միավորներ
ՄՀ մեջ չմտնող որոշ միավորներ Չափերի և կշիռների միջազգոյին բյուրոյի որոշման համաձայն, գործածվում են ՄՀ միավորների հետ համատեղ։
Շարական (անսամբլ)
Հնագույն երաժշտության «Շարական» անսամբլ, հայ ազգային հոգևոր և աշխարհիկ երգեր, արևմտաեվրոպական դասական ստեղծագործություններ կատարող անսամբլ, հիմնադրվել է 1981 թվականին՝ Դանիել Երաժիշտի կողմից։
Նախքան անսամբլի հիմնադրումը
1965 թվականին Խորհրդային Միության կազմում գտնվող Հայաստանում տեղի ունեցավ ազգային զարթոնք՝ Մեծ Եղեռնին նվիրված հուշահամալիրի կառուցմամբ։ Այդ զարթոնքը, Դանիել Երաժիշտի դիտարկմամբ, տարծվեց նաև ազգային մշակույթի վրա։ Այդ շրջանում Խորհրդային Միության տարբեր երկրներում ստեղծվել էին հնագույն երաժշտության անսամբլներ, ինչպես օրինակ Ռուսաստանում, Էստոնիայում և այլն։ Եվ Դանիել Երաժիշտը (Գրիգոր Դանիելյան), մտածում է, որ եթե երկու-երեք հարյուրամյակի պատմություն ունեցող երկրները կարող են նման անսամբլներ ունենալ, ապա հազարամյակների պատմություն ու մշակույթ ունեցող հայերս նույնպես վստահաբար կարող ենք ունենալ մեր հնագույն երաժշտական ստեղծագործությունները կատարող անսամբլ։ Եվ որոշում է հենց ինքն էլ հիմնել։ Սկզբում դա ընտանեկան անսամբլ էր, որի կազմում նվագում էին մաեստրոյի ընտանիքի անդամները։ Ինքը նվագում էր ջութակ, քույրը՝ դաշնամուր, հետագայում՝ կլավեսին։ Շուտով Գրիգոր Դանիելյանը սկսում է նաև բլոկֆլեյտա նվագել, որը տարածված էր Վերածնության շրջանում՝ 14-16-րդ դարերում, հատկապես Իտալիայում։ Այս նվագարանը հնաբույր երանգ էր հաղորդում տնային անսամբլի կատարումներին։ Ընտանեկան այդ անսամբլի կազմը կարճ ժամանակի ընթացքում փոխվում է, ընդգրկվում են նրա աշակերտները, և որոշվում է պաշտոնապես հիմնել հնագույն երաժշտության հայկական անսամբլ։
«Շարական» անսամբլի գործունեության սկզբնական շրջանը
1981 թվականին հիմնադրվում է հնագույն երաժշտության «Շարական» անսամբլը։ Նույն թվականին տեղի է ունենում առաջին համերգը՝ որպես Հայհամերգի պետական համույթ։ Շուտով Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Վազգեն Ա-ն, լսելով անսամբլի համերգային ելույթները, նրան ընդգրկում է եկեղեցական միջոցառումների մեջ՝ մյուռոնօրհնեք, ճեմարանի ուսումնական տարվա մեկնարկ և այլն, և նվիրում է չորս բլոկֆլեյտա։ Երգացանկն ընտրելիս Գրիգոր Դանիելյանը նախ ընդգրկում էր Կոմիտասի, Մակար Եկմալյանի ստեղծագործությունները, որոնք դասական են։ Այդ ստեղծագործությունները հանդիսանում էին որպես կատարելատիպեր, որոնց պատկերով և նմանությամբ ինքը պետք է կառուցեր այն շարականների բազմաձայնումը, որոնց նախորդները չէին անդրադարձել։ Նաև ուշադրություն էր դարձվում հայտնի երգերի կողքին մինչ այդ անհայտ մնացած գեղեցիկ երգերի ընդգրկմանը։ Բացի դրանից, հոգևոր երգերը սկսեցին հնչել տարբեր նվագարանների՝ ջութակի, ֆլեյտայի, թավջութակի և այլնի նվագակցությամբ։ Ավանդաբար հայ եկեղեցին ընդունելի է համարել միայն երգեհոնի նվագակցությունը, սակայն այս նվագարանը խիստ թանկ էր և շատ հազվադեպ էր հանդիպում հայոց եկեղեցիներում։ Ուստի այդ երգերը մեծ մասամբ հնչել են առանց նվագակցության։ Դանիել Երաժիշտը Բախի, Հենդելի և դասական այլ հեղինակների օրինակով սկսում է կիրառել բազմաձայնման այն մոտեցումները, որոնք կարող էին հարազատ լինել հայ հոգևոր երաժշտությանը, ինչպես ժամանակին կատարել էր Կոմիտասը, որը նույնպես եվրոպական դասական երաժշտության նվաճումները ստեղծագործաբար հայացրել էր՝ հայկական երգերի հիման վրա ստանալով համամարդկային արժեքներ, այսինքն ազգայինը համամարդկայնացրել էր։ Այդպես, Դանիել Երաժիշտի բազմաձայնությամբ սկսում են հնչել Մեսրոպ Մաշտոցի, Մովսես Խորենացու, Անանիա Շիրակացու, Հովհան Մանդակունու, Կոմիտաս Աղցեցու, Ստեփանոս Սյունեցու, Ներսես Շնորհալու, Գրիգոր Նարեկացու և շատ ուրիշների շարականները, տաղերն ու հոգևոր երգերը։ Դրանց կողքին նաև հնչում են հայ ժողովրդական, աշուղական երգեր և միջնադարյան տաղեր, ինչպես օրինակ Պետրոս Ղափանցու, Սայաթ-Նովայի, Նաղաշ Հովնաթանի և այլոց երգերը։