cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կաստռե
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 69 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Մեկսա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
(5505) Ռանդետարն
(5505) Ռանդետարն (Rundetaarn), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի նոյեմբերի 6-ին Պոլ Յենսենի կողմից Բրորֆելդեում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,871455 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4529 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,29 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1777,26 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,202559 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,02° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Պոլ Ենսենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Իմաստալից թվանշաններ
Իմաստալից թվանշաններ մոտավոր հաշվումներում, թվի ներկայացման մեջ զրոյից տարբեր թվանշանների ձախից առաջինից սկսած բոլոր այն թվանշանները, որոնց ճշտությունը կարելի է երաշխավորել։
Օրինակ, եթե հաշվարկը կատարվել է 0,0001 ճշտությամբ և ստացվել 0,0120, ապա իմաստալից թվանշաններ են 1, 2, 0-ն։
Կատեգորիա:Թվաբանություն
Դրուժբա (գյուղ, Կոմպանեևսկի շրջան)
Դրուժբա (Дружба), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Կոմպանեևսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Դրուժբա գյուղում բնակվում էր 69 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Կոմպանեևսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սեմուել Ադամս
Սեմուել Ադամս, նաև Սամուել կամ Սամուիլ, ամերիկացի պետական գործիչ, փիլիսոփա։  Որպես Մասաչուսեթս գաղութի քաղաքական լիդեր՝ ստեղծել է գաղտնի հակաբրիտանական «Ազատության որդիներ» կազմակերպությունը, որի հիմնական գործողություններից մեկը եղել է  Բոստոնյան թեյախմությունը։ Արդյունքում դարձել է Ամերիկյան հեղափոխության ղեկավարներից մեկը։
Կենսագրություն
Ծնվել է ժողովականի եկեղեցու ծառայողի ընտանիքում։ Ուսանել է  Աստվածաբանություն  Հարվարդի համալսարանում, սակայն թողել է դասերը իր հայրիկի սնանկացման պատճառով և դարձել է վաճառական, ընդ որում հաջողակ։ Ավելի ուշ աշխատել է որպես հարկահավաք, իսկ 1970-ական թվականների սկզբներին առաջ է մղվել որպես Մասսաչուսեթսի ներկայացուցիչների պալատի ազդեցիկ անդամ։ 1763 թվականին Յոթնամյա պատերազմի ավարտին կանգնել է քաղաքական ընդդիմության հողին մասնավորապես ամերիկյան առևտրի վերաբերյալ անգլիական կառավարության կողմից սահմանված վրդովվեցնող չափերի պատճառով։ Գործնականում նա եղել է  դրոշմանիշային տուրքի ջերմեռանդ ընդդիմադիրը և այդ ուղղությամբ իր քաղաքացիներին մղել է ըմբոստացման( 1765)։
Ադամսն առաջինն է արտահայտել նամակագրության շնորհիվ համատեղ գործողությունների ունակ ազգային հանրությունների համոզմունքների միտքը։ Դրանցից առաջինն ընդդեմ անգլիացիների ամերիկյան գաղութների շրջանաձև նամակն էր, որը գրվել է հենց Ադամսի կողմից 1768 թվականին։ Շրջանաձև լինելը պատճառ հանդիսացավ դեպի Բոստոն անգլիական ռազմական ուժերի ներխուժման համար, որոնց հետ բաց բախման արդյունքում արդեն 1770 թվականին սպանվել են 5 գաղութարարներ։ Այդ միջադեպի հետ կապված տեղեկատվությունն ու ճակատագրական հետաքննության արդյունքում ստացված տեղեկատվությունը լայնորեն կիրառվել է բոլոր ամերիկյան գաղութներում հակաբրիտանական քարոզչությունների համար։ 1772 թվականին Ադամսի առաջարկով հակաբրիտանական քարոզչական հավաքագրման կենտրոն է դառնում Բոստոնը («Բոստոնում Թղթակցության կենտրոն»)։ Ըստ վերջինիս օրինակի՝. տեղական հեղափոխական իշխանության սկզբնավորումը դարձած թղթակցական կոմիտեներ սկզբնավորվեցին բոլոր մյուս գաղութներում։
Ադամսի գաղտնի կազմակերպության մյուս հայտնի գործողությունը Բոստոնյան թեյախմությունն էր (1773), որին ի պատասխան բրիտանական կառավարությունը ընդունել է այսպես կոչված «Անմեղ օրենքները»։ 1774-1782 թթ. ժամանակաշրջանում Առաջին մայրցամաքային կոնգրեսսում հանդես գալով որպես Մասսաչուսեթսի պատգամավոր՝ Ադամսը պնդում էր Անգլիայի հետ պայքարի շարունակմանը և կոչ էր անում անկախության հռչակագրի հայտարարմանը։ Մասնակցել է ԱՄՆ-ի անկախության հռչակագրի (1776) և Համադաշնության հոդվածների (1777) ստեղծմանը, սակայն վտանգավոր էր համարում  Վաշինգտոնի ձգտումը դաշնային կենտրոնի իշխանության նկատմամբ ուժեղացման ձգտումը։ Որպես Մասսաչուսեթսի կողմից համագումարի անդամ 1788 թվականին նա պնդում էր նոր միավորող սահմանադրության ընդունման մասին և անձամբ պատճառ հանդիսացավ ամբողջ Արևմուտքի համար հարևան նահանգները միանալու գործում։
Հեղափոխությունից հետո նա վերադառնում է Բոստոն, որտեղ 1789 թվականին ընտրվում է փոխնահանգապետ,  1794 թվականին Մասսաչուսեթսի նահանգապետ։ Ծերության հասակում նա դադերցրել է իր լիազորությունները 1797 թվականին։
Ամերիկյան հիստերոգրաֆիայում Ադամսը համարվում է հակադիր կերպար։ Որոշ հեղինակներ նրան համարում են հեղափոխական պայքարի կազմակերպիչ, իսկ մյուսները՝ վտանգավոր դավադիր, ով իր քաղաքական նպատակներին հասնելու համար օգտագործել է քարոզչություն և հրահրել է փողոցային անկարգություններ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ամերիկացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեղափոխականներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի իրավապաշտպաններ
Զարեհ Մուրադյան
Զարեհ Մուրադի Մուրադյան, հայ խորհրդային բալետի արտիստ և բալետմայստեր։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1961)։ ՀԽՍՀ թատերական գործիչների միության անդամ, պրոֆեսոր։
Կենսագրություն
1935 թվականին ավարտել է Երևանի պարարվեստի ուսումնարանը, այնուհետև Մեծ թատրոնի պարարվեստի պետական ուսումնարանում՝ Վ. Սեմյոնովի արվեստանոցում։ Ուսումը շարունակել է նաև Եվրոպայի և Ասիայի արվեստի տարբեր ինստիտուտներում, 1972 թվականին էքստերն կարգով ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետը։
1935-1938 թվականներին եղել է Մոսկվայի Մեծ թատրոնի, 1938-1957 թվականներին՝ Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնի արտիստ։
Երևանի օպերային թատրոնում բեմադրել է Սպենդիարյանի «Խանդութ» (1956, Ա․ Վարկավիցկու հետ), Է․ Հովհաննիսյանի «Մարմար» (1957, Ի․ Արբատովի հետ), Է. Խաղագորտյանի «Սոնա» (1958, Ա․ Ղարիբյանի հետ) բալետները, ինչպես նաև պարեր ազգային և դասական օպերաներում (Չայկովսկու «Եվգենի Օնեգին», Դոնիցետտիի «Լյուչիա դի Լամերմուր» ևն)։
Հեղինակել է «Քաջ Նազար» ֆիլմի պարային կատարումը։ 1932-1942 թվականներին եղել է Երևանի Պարարվեստի ուսումնարանի գեղարվեստական ղեկավարը։ 1935-1938 թվականներին դասավանդել է Մոսկվայի Կամերային, 1938 թվականին՝ Վախթանգովի անվան պետական ակադեմիական թատրոններում, ապա՝ Մոսկվայի Մեծ թատրոնի պարարվեստի ակադեմիայում, Երևանի օպեևրայի և բալետի թատրոնում, Պարարվեստի պետական ուսումնարանում, Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում։
Պարգևներ
Կատեգորիա:Հայ բալետի արտիստներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Երևանի պարարվեստի ուսումնարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ բալետմայստերներ
Սկոլոբով (այլ կիրառումներ)
Սկոլոբով, կարող է վերաբերել՝
Խկեմ
Խկեմ (Хкем, Хкем), գյուղ Ռուսաստանի, Դաղստան հանրապետության Աղտինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 400 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաղստան հանրապետության Աղտինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1966 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բինտիմանի
Բինտիմանի (Bintumani) (հայտնի է նաև Loma Mansa անվանմամբ) լեռ Սիերա Լեոնեում, որը հանդիսանում է պետության ամենաբարձր կետը (1945 մ)։
Տեղակայված է Սիերա Լեոնե տարածաշրջանի Հյուսիսային մասում, Լոմի սարերում և նրա լանջերը պատված են արևադարձային ջունգլիներով, որտեղ բնակվում են մի շարք կենդանիներ, որոնց շարքերում են գաճաճ գետաձին, ձկնային բուն և այլ մի շարք պրիմատներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիերա Լեոնեի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Պետության ամենաբարձր կետեր
Ռուդակովո (գյուղ, Բոլոգովսկի շրջան)
Ռուդակովո (Рудаково), գյուղ Ռուսաստանի Տվերի մարզի Բոլոգովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1916 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Տվերի մարզի Բոլոգովսկի շրջանի բնակավայրեր
Կորաբ
Կորաբ, Կորաբի (Кораб, Голем Кораб, Korabi), լեռ Բալկանյան թերակղզում, գտնվում է Ռադիկա և Սև Դրին գետերի հովիտների միջև ։ Նույնանուն լեռնաշղթայի ամենաբարձր գագաթն է։
Սարն ունի 2000 մետրը գերազանցող բացարձակ բարձրությամբ տասը գագաթ՝ երկու հարևան երկրներում։ Լանջերին կան սառցադաշտային լճեր։ Ուշագրավ տեսարժան վայրերից է նաև Կորաբ ջրվեժը, որ ամենաբարձրն է Բալկաններում։
Կորաբ լեռը պատկերված է Հյուսիսային Մակեդոնիայի զինանշանի վրա։
Տես նաև
Կորաբի ջրվեժ
Կրուե
Կրուե (Crouay), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 529 մարդ, բնակչության խտությունը` 68.43 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.73 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 347 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 264-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 83։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,1 %։ 264 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 251 անձ (133 տղամարդ և 118 կին)։ Գործազուրկ են եղել 13 անձ (5 տղամարդ և 8 կին)։ 83 անաշխատունակներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 46-ը` թոշակառուներ, իսկ 23-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ինոզինաթթուներ
Ինոզինաթթուներ, ինոզինֆոսֆորաթթուներ, նուկլոետիդներ են, պարունակում են ինոզինի մնացորդ և ինոզինամիա, երկ- և եռֆոսֆորաթթուներ (ԻՄՖ, ԻԿՖ, ԻԵՖ)։ Ինոզինաթթուների մկանային և այլ հյուսվածքների բնականոն բաղադրության մեջ է մտնում։ Ինոզինաթթուների առաջացումն անհրաժեշտ փուլ է կենդանի օրգանիզմում պուրինային նուկլեոտիդների կենսասինթեզում։ Ինոզինաթթուներն օրգանիզմում կարող են գոյանալ ադենիլաթթվի դեզամինացման հետևանքով։
Կատեգորիա:Թթուներ
Սոֆյա Քարսոն
Սոֆյա Դեկարետ Չար, առավել հայտնի է որպես Սոֆյա Քարսոն, (Sofia Carson )   ,), ամերիկացի երգչուհի և դերասանուհի։ Առաջին անգամ  հայտնվել է հեռուստատեսությունում  Դիսնեյ ալիքի  «Օսթին և Էլլի» զվարճալի հեռուստասերիալի ցուցադրման շրջանակներում՝ որպես հրավիրված աստղ։ 2015 թվականին նա խաղացել է Չար թագուհու դստեր՝ Իվիի դերը  Դիսնեյ ալիքով հեռարձակված «Հետնորդները» ֆիլմում  ։ Նույն դերով հանդես է եկել «Հետնորդները 2» (2017 թ.) և «Հետնորդները 3» (2019 թ.) ֆիլմերում։ 2016 թվականին խաղացել է  Լոլա Պերեսի դերը՝ «Դայակի արկածները», Մելանի Սանչեսի դերը  «Թինին ՝Վիոլետայի նոր կյանքը»  և  Բելլայի դերը՝ «Մոխրոտիկի պատմությունը․ եթե կոշիկը համապատասխանի» ֆիլմերում։
Վաղ կյանք
Սոֆյա Քարսոնը ծնվել է Ֆորտ Լոդերդեյլ քաղաքում։ Նա իր բեմական անունն ընտրել է «Քարսոն»՝ իր մորական կողմի տատիկ՝ Լաուրին Քարսոնի անունով ։ Նա հաճախել է Սուրբ Հյու դպրոցը և ավարտել Մայամիի «Քերոլթոն կաթոլիկ իգական դպրոցը» ։ Սոֆյան հաճախել է պարի ստուդիա, որտեղ նա եղել է IMPAC երիտասարդական անսամբլի պարուհի և մրցութային ելույթներով շրջել Միացյալ Նահանգներով մեկ։ Միաժամանակ հաճախել է Լոս Անջելեսի կալիֆոռնիական համալսարան և մասնագիտացել ֆրանսերեն հաղորդակցության մեջ  ։
Կարիերա
2012 թվականին Քարսոնը պայմանագիր է ստորագրում BMI ընկերության հետ, որպես «երգչուհի և երգերի հեղինակ» ։ Նրա  դերասանական կարիերան սկսվում է  2014 թվականին, երբ նրան հրավիրում են խաղալու «Չելսի» ֆիլմում՝ որպես գլխավոր դերակատարուհի, Դիսնեյ ալիքի Օսթին և Էլլի սերիալում։ Մի քանի ամիս անց Քարսոնը կրկին որպես հյուր ներկայանում է MTV ընկերության «Կարծիք» հեռուստասերիալում։ 2014 թվականին նա խաղում է Դիսնեյի «Հետնորդները» ֆիլմում, որտեղ  կատարում է  Իվիի՝ Չար Թագուհու դստեր դերը՝ Սպիտակաձյունիկ մուլտֆիլմից ։ 2015 թվականի հունվարի 5-ին, Սոֆյա Քարսոնը հանդիսացել է Դիսնեյ Չենելի «Դայակի արկածները (2016)» ֆիլմի առաջատար դերակատարներից մեկը։ Նկարահանումները սկսվել են 2015 թվականի գարնանը, և ցուցադրվել 2016 թվականին ։ 2016 թվականի մարտին, «Hollywood Reporter» լեյբլը հայտարարել է, որ Քարսոնը առաջատար դեր է ստացել «Մոխրոտիկի պատմությունը, եթե կոշիկը համապատասխանի» ֆիլմի չորրորդ եթերաշրջանում, որի ռեժիսորներն են Միշել Ջոնսթոնը և Դիլան Սելերսին ։ 2015 թվականի օգոստոսին տված հարցազրույցի ժամանակ Քարսոնը նշեց, որ սկսել է աշխատել իր առաջին ալբոմի վրա ։ 2015 թվականի սեպտեմբերին Քարսոնի անունն ընդգրկվել է «Hollywood Records» լեյբլի դերասանական կազմի մեջ ։ Նախկինում, Դիսնեյի մի քանի կայքեր հաղորդել էին լեյբլի և Սոֆյայի համագործակցության մասին ։ 2016 թվականի մարտին, «Hollywood Records» և «Republic Records» լեյբլները պաշտոնապես հայտարարեցին, որ Սոֆյան ձայնագրման պայմանագիր է  կնքել երկու ընկերությունների հետ։
2016 թվականի օգոստոսի 26-ին Քարսոնը հրապարակում է իր գովազդային սինգլը՝ «Ես սիրելու եմ քեզ» վերնագրով։ 2017 հունվարի 20-ին Ալան Ուոքերի հետ նա թողարկում է մի երգ՝ «Վերադարձ դեպի գեղեցկություն» վերնագրով, և 2017 թվականի փետրվարի 15-ին, նա YouTube-ում հրապարակում է սինգլի պաշտոնական  տեսահոլովակը։ «Վերադարձ դեպի գեղեցկություն»-ը գրվել է Ջուլիա Մայքլզի կողմից, որը նաև գրել է իր հաջորդ երգը՝ «Ներս և դուրս» ։ 2018 թվականին Քարսոնը ձայնագրվել է երեք EDM հիթերում․ R3hab-ի «Ռումոս», Ալան Ուոքերի «Տարբեր աշխարհ» և Գալանտիսի «Սան Ֆրանցիսկո» հիթերում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պարուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փոփ երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փոփ երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Յամար
Յամար, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Ալաշկերտի գավառակում ։
Պամտություն
Գյուղն ավերվել է, իսկ բնակիչները կոտորվել են 1915-1918 թվականների Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
1877 թվականին ուներ 98, իսկ 1882 թվականին ուներ 67 տուն հայ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սոլ (Լոկչիմի վտակ)
Սոլ (Соль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լոկչիմ գետի ձախ ափին՝ 168 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 63 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Լացի պատ
Արևմտյան պատ, Լացի պատ կամ Ա-Կոտել (‏הַכֹּתֶל הַמַעֲרָבִי‏‎‎‎, հա-Կոտել հա-Մաարավի, Աշկենազական արտասանությունը` Կոսել), Երուսաղեմի հին քաղաքի պատի մաս (485 մ երկարությամբ), որը պահպանվել է մ.թ. 70 թվականին հռոմեացիների կողմից Երկրորդ Տաճարի կործանումից հետո։ Այն համարվում է հուդայականության խոշորագույն սրբավայր։ Բազում դարեր շարունակ համարվում է բազմաթիվ հրեաների հույսի ու հավատքի խորհրդանիշ, նրանց ուխտագնացությունների աղոթավայրը։ Ամենավաղ աղբյուրը, որը հրեաներին կապում է Լացի պատի հետ, թվագրվում է 4-րդ դարին։ 20-րդ դարում Սիոնիստական շարժման հետ մեկտեղ պատը դարձավ հրեական համայնքի և իսլամադավան արաբների կրոնական առաջնորդների միջև առաջացած վեճերի պատճառներից մեկը։
Անվան ծագումնաբանություն
Հրեական վաղ աղբյուրներում հիշատակվում է «Տաճարի արևմտյան պատի մասին», սակայն պարզ չէ, այդ տեքստերում խոսվում է տաճարի բուն պատի, թե այն շրջապատող պատի հատվածի մասին։ «Արևմտյան պատ» եզրույթի մասին վկայող հրեական ամենավաղ հիշատակումն ակնհայտորեն վերաբերվում է պատին, որը մենք տեսնում ենք այսօր և թվագրվում է 11-րդ դարին։ «Լացի պատ» տերմինը արաբերեն el-Mabka բառի թարգմանությունն է, երբեմն «Հառաչանքի վայր»` պատի արաբական ավանդական անվանումը ։  Այդ սահմանումը ծագում է հրեաների այդ վայր գալու և  Տաճարի կործանումը սգալու ավանդույթից։
Իվան պապը (մուլտֆիլմ)
Իվան պապը (Дед Иван, հայտնի է նաև «Թե ինչպես Իվան պապը քշեց մահին» վերնագրով), խորհրդային նկարված մուլտֆիլմ, որը ստեղծվել է 1939 թվականին, ռեժիսոր Ալեքսանդր Իվանովի կողմից։
Լացի պատ
Անվան ծագումնաբանություն
«Լացի պատ» անվանումը և այնպիսի անվանումներ, ինչպես «լացի տեղը», պարբերաբար հայտնվում են անգլիական գրականության մեջ 19-րդ դարի ընթացքում  ։ Ֆրանսերենում օգտագործվել է Mur des Lamentations տերմինը, գերմաներենում` Klagemauer:
Իվան պապը (մուլտֆիլմ)
Սյուժե
Հեքիաթը պատմում է այն մասին, թե ինչպես մի ծերունու այցելում է Մահը, և մեռնելուց առաջ նա ժամանակ է խնդրում` որդիներին տեսակցելու համար։ Իվան պապը մեկ օրով հյուր է գնում յուրաքանչյուր որդու տուն, տեսնում է նորացված խորհրդային հողը և տուն է վերադառնում արդեն երիտասարդացած հոգով, իսկ Մահը հեռանում է։
Լացի պատ
Կառուցում (մ.թ.ա 19 թվական)
Թանախի համաձայն Սողոմոնի Տաճարը կառուցվել է մ.թ.ա 10-րդ դարում և կործանվել է բաբելոնացիների կողմից մ.թ.ա 586 թվականին, իսկ Երկրորդ Տաճարի շինարարությունն ավարտվել և օծվել է մ.թ.ա. 516 թվականին։ Մոտավորապես մ.թ.ա 19 թվականին Հերովդես Մեծը (մ.թ.ա 37-4թթ) սկսել է Լեռան ընդարձակման լայնամասշտաբ ծրագիրը։ Տաճարի չափսերը մեծացնելու համար նա արհեստական ճանապարհով մեծացրեց փոքրիկ կեղծ-բնական սարահարթը, որի վրա կառուցված էին Առաջին և Երկրորդ Տաճարները, Լեռան չափսերն ընդարձակելով և տալով ներկայիս տեսքը։ Դա հանգեցրեց ցանկապատված տարածքի ընդարձակման՝ այդ հարթավայրի երկայնքով անցնում էր հիմնական պատը, որը պահում էր հողաթումբը, որը լցվել էր Լեռան մակերեսն ընդարձակելու համար։ Մերօրյա Արևմտյան պատը համարվում է այդ նեցուկ պատի մասը։ 2011 թվականին իսրայելցի հնէաբանները հայտարարեցին հռոմեական դրամների հայտնաբերման մասին, որոնք հատվել էին Հերովդեսի մահվանից շատ ավելի ուշ, պատի հարավային մասի զանգվածային հիմքի ծիսական ավազանում, որը հաջորդել է լեռան նորացված համալիրի կառուցման ժամանակին և լրացված է եղել, որպեսզի ապահովի նոր պատերի հիմքը ։ Դա ցույց է տալիս, որ Հերովդեսը չի կառուցել ամբողջ պատը, և որ նրա մահվան ժամանակ շինարարությունը նույնիսկ ավարտին չէր հասցվել։ Այդ գտածոները հաստատում են պատմաբան Հովսեփոս Փլավիոսի նկարագրությունը, որի համաձայն շինարարական աշխատանքներն ավարտված էին միայն Հերովդեսի ծոռան՝ Ագրիպպա 2-րդ թագավորի կառավարման տարիներին ։ Համաձայն համընդանուր կարծիքի Հերովդես Մեծի կողմից կառուցվել է պատի կեսից ավելին, որը թվագրվում է Երկրորդ Տաճարի ժամանակաշրջանին, ներառյալ նրա 17 շերտերը, որոնք գտնվում էին ներկայիս մակերեսի ստորին մակարդակին։ Հերովդեսի Տաճարը կործանվել է Հռոմեական կայսրության կողմից Երուսաղեմի հետ միասին մ.թ. 70 թվականին՝ Առաջին հրեական պատերազմի ժամանակ։
Հռոմեական կայսրություն և քրիստոնեության առաջացում (100-500 թվական)
Մ.թ. 1-ին դարերում` հռոմեացիների կողմից 135 թվականին Բար-Կոհբայի ապստամբության ճնշումից հետո, կայսերական հրովարտակի համաձայն հրեաներին արգելվեց ապրել Երուսաղեմում։ Կան որոշ ապացույցներ այն մասին, որ 2-րդ և 3-րդ դարերում հռոմեական կայսրերը նրանց թույլատրում էին այցելել քաղաքը՝ Ձիթենյաց լեռան վրա ժամերգություն կատարելու համար, իսկ երբեմն նաև Տաճարի լեռան վրա։ Երբ Կոստանդիանոս 1-ի ժամանակ կայսրությունը դարձավ քրիստոնեական, նրանք իրավունք ստացան մտնել քաղաք միայն տարին մեկ անգամ Թիշա Բ՛ Ավ-ի ժամանակ, որպեսզի պատի մոտ սգան Տաճարի կորուստը և դառնորեն ողբան իրենց ազգի ճակատագիրը ։ 333 թվականի գրությունը թույլ է տալիս ենթադրել, որ հնարավոր է դա տեղի է ունեցել Մորիայի լեռան մոտ «որի մոտ ամեն տարի գալիս են հրեաներն անուշահոտ յուղերով օծում են այն, սգում են, պատռոտում իրենց զգեստերը և այդպես հեռանում»։ Մեզ են հասել նկարագրություններ, ներառյալ այնպիսիններ Եկեղեցու Հայր Գրիգոր Նազիազանցու և Հիերոնիմոսի նրա մեկնաբանությունները Սոֆանիային, գրված 392 թվականին։ 4-րդ դարի քրիստոնեական աղբյուրները նշում են, որ հրեաները բախվում էին մեծ դժվարությունների, Արևմտյան պատի մոտ աղոթելու իրավունքի գնման ժամանակ, թեկուզև Իններորդ Ավի օրը ։ Մ.թ. 425 թվականին Գալիլիայի հրեաները նամակ գրեցին կայսրուհի Էլիա Եվդոկիային թույլտվություն խնդրելով աղոթելու Տաճարի մոտ։ Թույլտվությունը տրվեց և նրանց պաշտոնապես թույլ տրվեց նորից բնակվել Երուսաղեմում ։
Իվան պապը (մուլտֆիլմ)
Վերականգնում
Մուլտֆիլմը ստեղծվել է 2 տարբերակով. սև-սպիտակ և գունավոր` ըստ Պավել Մերշինի մեթոդի։ Գունավոր օրիգինալ նեգատիվը պահպանվել է Կինոֆիլմերի ռուսական պետական ֆոնդում, վերականգնվել է և ցուցադրվել հայրենական անիմացիայի 100-ամյակին նվիրված «Սպիտակ սյուներ 2012» արխիվային կինոյի փառատոնի ժամանակ ։
Լացի պատ
Միջին դարեր (500-1500 թվականներ)
Պատը վերաշինվել է, քանի որ Հերովդես Մեծի ժամանակ կառուցված ներքևի շարքի շարվածքը ծածկվել են հողակույտներով ։ Հաջորդ չորս շերտերը ավելացվեցին Ումայադների կողմից 7-րդ դարում։ Խաչակրաց արշավանքների ժամանակաշրջանից առաջ այդտեղ սինագոգ էր կանգնած ։ Հրեա ուխտագնաց Իսահակ Չելոն (1334) գրում է արաբական թագավորի մասին, որը Պաղեստինը գրավեց քրիստոնյաներից։ (Հնարավոր է նա նկատի է ունեցել Երուսաղեմի գրավումը Ումարի կողմից 637 թվականին)։ Թագավորը երդվեց, որ եթե նրան հաջողվի գրավել Երուսաղեմը, նա կվերականգնի Տաճարի փլատակները։ Իր հաղթանակից հետո նա սկսեց փնտրել փլատակները, բայց նրանք թաքնված էին աղբի կույտի տակ։ Թագավորին մոտեցավ մի ծերունի և ասաց. «Ես կասեմ քեզ, թե որտեղ է Տաճարը, բայց ես ուզում եմ, որ դու երդվես մեզ թողնել Արևմտյան պատը»։ Այն բանից հետո, երբ թագավորը երդում տվեց, նրան ցույց տվեցին, թե որտեղ է հողի տակ թաղված փլատակները։ Թագավորը հրամայեց մաքրել այդ տեղը և «կառուցեց հսկայական մզկիթ և թողեց Արևմտյան Պատը հրեաներին, որոնք խոնարհվեցին նրան աղոթքի համար» ։ Երուսաղեմի պաշարումից հետո, 1193 թվականին, Սալադին ալ - Աֆդալի որդի և հետնորդը պատին հարող տարածքը առանձնացրեց բարեգործական ֆոնդի համար (վակֆ)։ Այն անվանվեց ի պատիվ ականավոր միստիկ Աբու Մադյան Շուաիբայի և նվիրվեց մարոկկացի նորաբնակիչներին, որոնք այնտեղ հաստատվեցին։ Տները կառուցված էին պատից ընդամենը չորս մետր հեռավորության վրա ։ Ռաբբի Օբադիան Բերտինորոյից, 1488 թվականին գրում և պնդում է, որ «Արևմտյան պատը, որի մի մասը դեռևս կանգուն է, կառուցված է հսկայական, հաստ քարերից, դրանք ավելի մեծ են, քան ես տեսել եմ Հռոմի և այլ երկրների հին շինություննրո» ։
Իվան պապը (մուլտֆիլմ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ալեքսանդր Իվանովի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1939 մուլտֆիլմեր
Լացի պատ
Օսմանյան ժամանակաշրջան (1517-1917 թվականներ)
1517 թվականին Սելիմ 1-ին ժամանակ Օսմանյան կայսրությունը գրավեց Երուսաղեմը մամլուքներից, որոնք տիրում էին այն 1250 թվականից։ Օսմանյան թուրքերը ցուցաբերում էին բարյացակամ վերաբերմունք հրեաների նկատմամբ, սիրալիր ընդունելով հազարավոր հրեաների, որոնք արտաքսվել էին Իսպանիայից Ֆերդինանդ 2 Արագոնացու և Իզաբելլա 1-ին Կաստիլացու կողմից։ Սուլթան Սուլեյման Փառահեղը հրամայեց ամբողջ քաղաքի շուրջ կառուցել հսկայական բերդապատ` այսօրվա Հին քաղաքի պատը։ Գոյություն ունեն Սուլեյմանի կողմից ձեռնարկած ջանքերի տարբեր նկարագրություններ, որպեսզի որոշեն Տաճարի փլատակների գտնվելու վայրը։ Ռաբբի Էլիեզեր Նահման Պուախը (մոտավորապես 1540 թվական) հաղորդում է։
16-րդ դարի երկրորդ կեսին Սուլեյման Փառահեղը հրեաներին իրավունք տվեց Արևմտյան պատի մոտ աղոթել և հրամայեց իր պալատական ճարտարապետ Միմար Սինանին կառուցել այդտեղ նրանց համար օրատորիա ։ 1625 թվականին, գիտնական, որի անունը չի պահպանվել, առաջին անգամ հիշատակում էր Պատի մոտ կազմակերպված աղոթքները։ Գեդալիան Ռաբբին Սեմիտիզից, որը ուղևորվեց Երուսաղեմ 1699 թվականին, գրում է, որ Օրենքի ձեռագրերը բերվում էին Պատի մոտ հասարակական հուզումների և պատուհասների դեպքում ։ Հարուրամյակների հետ միասին Պատին հարող տարածքը կառուցապատվեց։ Պատի մոտ հասարակական հնարավորությունը իրականացվում էր մարոկկոյան թաղամասից` նեղ թփողոցների լաբիրինթոսով։ 1840 թվականի մայիսին Իբրահիմ Փածայի կողմից հրատարակված հրմանով նա արգելեց հրեաներին Պատի առջև անցում կառուցել։ Նա նաև նախազգուշացրեց նրանց «ձայնի բարձրացման և իրեն գրքերի ցուցադրության» համար։ Նրանց սակայն թույլ տրվեց «այցելություններ կատարել այնտեղ, ինչպես նախկինում»։
Ռաբբի Հովսեփ Շվարցը, որ գրում էր 19-րդ դարի կեսերին, նշում է.
Պատի մասին հրովարտակներ
* Այդ հրովատակները ցիտվեցին հրեա ներկայացուցիչների կողմից Միջազգային Կոմիտեում 1930 թվականին, որպես պատի համար ունեցած իրավունքի ապացույց։ Մուսուլմանական իշխանությունները առարկեցին, որ պատմական փաստաթղթերը, որոնք օրինականացնում են հրեաների իրավունքները, հանդուրժողականության քայլ էին, որոնք դրսևորվեցին մուսուլմանների կողմից, որոնք էլ դա իրականացնելով ոչ մի իրավունք չէին վերապահում հրեաներին։
Բրիտանական կառավարում (1917-1948 թվականներ)
1917 թվականի դեկտեմբերին բրիտանական զորքերը Էդմունդ Ալլեմբիի գլխավորությամբ գրավեցին Երուսաղեմը թուրքերից։ Ալլենբին խոստացավ, որ «ամեն մի սուրբ կառույց, հուշարձան, սրբավայր, սրբատեղի, տարածք, որը պատկանում է երեք կրոններին, կպահպանվի և կպաշտպանվի համաձայն այն հավատացյալների և ավանդույթների, որոնց հավատքի համար դրանք սրբություն են» ։
1919 թվականին սիոնիստական առաջնորդ Խայիմ Վայցմանը, որը ձգտում էր հրեաներին հնարավորություն տալ անարգել մուտք իրենց սրբավայրեր, դիմեց Երուսաղեմի բրիտանական ռազմական նահանգապետ, գնդապետ սըր Ռոնալդ Ստորսին, 75 000 մինչև 100 000 ֆունտ առաջարկությամբ (ներկայիս գներով համարյա 5 մլն ֆունտ) գնելու պատի մոտ հատվածները և բնակիչների վերաբնակեցման համար։ Ստորսը այս գաղափարին վերաբերվեց մեծ խանդավառությամբ, քանի որ հույս էր պահում, որ փողերի մի մասը կհատկացվի իսլամական կրթության զարգացմանը։ Դրականորեն սկսված բանակցությունները տապալվեցին մուսուլմանների ուժեղ ընդիմության պատճառով։ Երկու տասնամյակ հետո Ստորսը գրեց ։
1920 թվականների սկզբներին ծագեցին` պատի համար արաբա-հրեական առաջին տարաձայնությունները, երբ մուսուլմանական իշխանությունները նրա վերևի մասերում իրականացրեցին ոչ մեծ շինարարական աշխատանքներ։ Հրեաները համաձայնվելով տարվող աշխատանքների անհրաժեշտությամբ, դիմեցին բրիտանացիներին, խնդրանքով, որպեսզի դրանք իրականացվեն վերջերս կազմավորված Հնագիտական դեպարտամենտի վերահսկողության ներքո, քանի որ պատը համարվում է հնագույն մասունք։ 1926 թվականին, մի այլ անարդյունք փորձ կատարվեց Պաղեստինի սիոնիստական ղեկավար գնդապետ Ֆ. Խ. Կիշեմի կողմից, որը մտադրվել էր գնել պատի մոտ գտնվող ամբողջ տարածքը և այնտեղ ծեր աղոթողների համար նստատեղերով բաց տարածք ստեղծել։ 1928 թվականին սիոնիստական Կազմակերպությունը հայտնեց, որ Պաղեստինի Գերագույն Կոմիսար Ջոն Չենսելորը գտնում է, որ Արևմտյան պատը պետք է անցնի հրեաների հսկողության տակ, և զարմանում է, «թե ինչու՞ ոչ մի մեծագույն հրեա մարդասեր դեռևս չի գնել այն»։
1928 թվականի անկարգություններ
1922 թվականի ստատուս-քվոյի վերաբերյալ համաձայնությունը, հրապարակված մանդատային իշխանությունների կողմից, արգելեց պատի մոտ տեղակայել նստատեղեր կամ բազկաթոռներ։ Վերջին այդպիսի արգելքի նախադեպը տեղի գտավ 1915 թվականի, սակայն օսմանյան դեկրետը շուտով չեղարկվեց (Խախամ Բաշիի միջամտությունից հետո)։ 1928 թվականին Երուսաղեմի շրջանային Կոմիսար Էդվարդ Քեյթ-Ռոուչը ընդունեց արաբների խնդրանքը արգելքը կյանքի կոչելու համար։ Դա հանգեցրեց բրիտանական սպայի պատի մոտ տեղակայմանը, հետևելու, որպեսզի այնտեղ հրեաները չտեղակայվեն։ Ինչպես նաև հրեաներին թույլ չտրվեց բաժանել տղամարդկանց և կանանց վարագույրով։ Իրականում առաջացավ ճկուն modus vivendi: Այդպիսի վարագույրներ տեղադրվում էին ժամանակ առ ժամանակ, երբ աղոթքներին հավաքվում էին մեծ քանակությամբ մարդիկ։
1928 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Յոմ-Կիպպուր տոնի ժամանակ, բրիտանական ոստիկանությունը դիմեց ուժի վերացնելու վարագույրները, որը օգտագործվում էր աղոթքի ժամանակ տղամարդկանց և կանանց բաժանման համար։ Կանայք, որոնք փորձում էին խանգարել վարագույրները հեռացնելուն, ծեծվեցին ոստիկանության կողմից, որոնք օգտագործում էին մահակների փոխարեն ջարդված փայտե շրջանակներ։ Հետո ծեր աղոթողներից խլվեցին բազկաթոռները։ Այս դեպքը հայտնվեց միջազգային մամուլի ուշադրության կիզակետում և ամբողջ աշխարհում հրեաները հայտնվեցին բրիտանացիների արարքների դատապարտմամբ։ Երուսաղեմի ուլտրաօրտոդոքս հրեաների բարձրագույն ռաբբին նամակ խմբագրեց իր խմբակցության անունից, Էդ Խարեդիդը և Ագուդադ Իսրայելը հանդես եկան սրբավայրի պղծման կտրուկ հայտարարությամբ։ Տարբեր հասարակական լիդերներ կոչ արեցին համընդանուր գործադուլի։ Մեծ ցույց տեղի ունեցավ Էց Խայիմ եշիվայում, որից հետո զայրացած ամբոխը գրոհեց տեղի ոստիկանական բաժանմունքը, որտեղ, իրենց պնդմամբ թաքնվում էր այդ խայտառակ ակցիայի հետ կապված բրիտանական սպան ։
Կոմիսար Էդվարդ Քեյթ-Ռոուչը նկարագրեց վարագույրը, որպես օսմանյան ստատուս-քվոյի խախտում, որը արգելում է հրեաներին կառուցել պատի մոտ որևիցե ձևի կառույցներ։ Նա հրեական համայնքին տեղեկացրեց այն մասին, որ վերացումը տեղի է ունեցել իր հրամանով, Բարձրագույն իսլամական Խորհրդի բողոքներից հետո։ Արաբներին անհանգստացնում էր այն, թե արդյոք հրեաները չեն ցանկանում տարածել իրենց իրավունքները պատի նկատմամբ և նպատակ չեն դնում այդ քայլով ի վերջո տիրել ալ-Ակսա մզկիթին։ Բրիտական իշխանությունը տարածեց դեպքի հետ կապված բացատրական հայտարարություն, պատասխանատվությունը դնելով պատի մոտ գտնվող հրեական գաբբայի վրա։ Հայտարարության մեջ նշվում էր, որ վարագույրի հեռացումն անհրաժեշտ էր, սակայն ափսոսանք էր հայցվում տեղի ունեցած հետընթաց դեպքերի կապակցությամբ։
Արաբական լայնամասշտաբ բողոքների կոմպանիաներն ընդդեմ ենթադրաբար հրեական խարդավանքների, որոնք նպատակադրվել էին գրավել Ալ-Աքսի մզկիթը, ցնցեց ամբողջ երկիրը։ Ստեղծվեց «Իսլամի սրբատեղիների պաշտպանության կազմակերպություն»։ Ի պատասխան արաբների այդ անհանգստությունների Հրեական Ազգային Խորհուրդը իր դիմումի մեջ հայտարարեց. «Ներկայումս մենք հայտարարում ենք, հաստատակամոորեն և անկեղծ, որ ոչ մի հրեա երբեք չի մտադրվել ոտնահարել մուսուլմանների իրավունքներն իրենց հին սրբատեղիների համար, բայց և մեր արաբ եղբայրները նույնպես պետք է ճանաչեն հրեաների իրավունքները՝ Պաղեստինում այն տեղերի հետ կապված, որոնք նրանց համար համարվում են սուրբ»։ Խորհուրդը նաև պահանջեց, որպեսզի բրիտանական ադմինիստրացիան պատն էքսպրոպրիացիայի ենթարկի հրեաների համար ։
Սկսած 1928 թվականի հոկտեմբերից Մուֆտի Խադջ Ալ- Հուսեյնը մի շարք միջոցներ ձեռնարկեց, որոնք կոչված էին ցույց տալ արաբների մենատիրությունը Տաճարի լեռան և դրա շրջակայքի համար։ Նա հրամայեց նոր շինարարություն սկսել Արևմտյան պատի կողքին և դրա վրա ։ Բրիտանացիները թույլատրեցին արաբներին պատի մոտ գտնվող կառույցը մզկիթի վերածել։ Հրեաները, որոնք աղոթում էին պատի մոտ, դա ընդունվեց որպես պրովոկացիա ։ Հրեաները բողոքում էին՝ լարվածությունը մեծանում էր։
Բրիտանացիների կողմից իրականացվեց անկարգությունների վերաբերյալ հետաքննություն և Արևմտյան պատի հետ կապված սկզբունքայի վեճի ուսումնասիրություն, հատկապես աղոթող հրեաների իրավունքը՝ պատի մոտ բերել հավելյալ պարագաներ։ Գերագույն իսլամական խորհուրդը ներկայացրեց ի պաշտպանություն իրենց բողոքների փաստաթղթեր, որոնք թվագրվում էին թուրքական ռեժիմի ժամակաշրջանից։ Նույն ժամանակամիջոցում կրկնակի դիմումներով գլխավոր ռաբբունապետին՝ պահանջով նշել այն պարագանները, որոնք թույլատրված էին, այդպես էլ չստացան որևիցե պատասխան։ Ռաբբունապետը հրաժարվեց կատարել պահանջները, պատճառաբանելով, որ հրեաները իրավունք ունեն աղոթելու պատի մոտ առանց որևէ սահմանափակումների։ Դրանից հետո 1928 թվականի նոյեմբերին կառավարությունը հրատարակեց Սպիտակ գիրք «Արևմտյան պատ կամ Լացի պատ Երուսաղեմում. Գաղութների հարցերով պետքարտուղարի հուշագիր» անվանմամբ, որտեղ պնդվում էր ստատուս-քվոյի պահպանման համար և գրություն էր թողնված, որ հերաները կարող են բերել միայն «այն պարագաները, որոնք թույլատրված են թուրքական ժամանակներից»։
Պաղեստինյան խռովություններ (1929 թվականներ)
1929 թվականի ամռանը մուֆտին կարգադրեց ստեղծել ելք պատը շրջանցող հարավային ուղում։ Նախկին «կույր պարկը» վերածվեց միջանցիկ անցատեղու, որը տանում էր Լեռից դեպի պատի մոտ գտնվող աղոթատեղին։ Նեղ արահետի երկայնությամբ սկսեցին արածեցնել ջորիների, որոնք հաճախ այնտեղ թողնում էին արտաթորանքներ։ Դա և այլ շինարարական աշխատանքների ծրագրերի հետ մեկտեղ, որոնք իրականացնում էին մոտակայքում և պատի մոտ այցելելու իրավունքի սահմանափակումը հանգեցրին նրան, որ հրեաները բողոքներ ուղեցին բրիտանացիներին՝ վերջիններս մնացին անմասնակից։
1929 թվականի օգոստոսի 14-ին պատի մոտ աղոթող հրեաների վրա անհատական հարձակումներից հետո, Թել Ավիվում 6000 հրեաներ դուրս եկան ցույցի, գոչելով «պատը մերն է»։ Հաջորդ օրը հրեական Տիշա Բ ՛ավ տոնին 300 երիտասարդներ բարձրացրեցին սիոնիստական դրոշը և երգեցին սիոնիստական հիմնը։ Հաջորդ օրը օգոստոսի 16-ին 2000 հոգանոց կազմակերպված ամբոխը, որ բաղկացած էր արաբ-մուսուլմաններիցհարձակվեցին Արևմտյան պատի վրա, վերքեր հասցրեցին գաբբային և այրեցին աղոթագրքերը, պատարագի համար ամրակները և խնդրանքներով գրությունները։ Ցույցը տարածվեց քաղաքի հրեական առևտրային շրջանին, իսկ մի քանի օր հետո շարունակվեց Հեբրոնյան կոտորածներով ։
Միջազգային հանձնաժողով (1930 թվական)
1930 թվականին ի պատասխան 1929 թվականի ցույցերի բրիտանական կառավարությունը նշանակեց հանձնախումբ «Արևմտյան պատի կամ Լացի պատի վերաբերյալ` մուսուլմանների և հրեաների իրավունքների և բողոքների որոշման համար»։ Ազգերի Լիգան հաստատեց հանձնաժողովը, միայն այն պայմանով, որ նրա անդամները չեն լինի բրիտանացիներ։
Հրեաները հանձանաժողովից պահանջեցին իրականացնել հետևյալ գործողությունները.
Հանձնաժողովը նշեց, որ «Հրեաները հավակնություններ չունեն Պատի կամ նրա մոտ գտնվող այլ տարածքների նկատմամբ»։
Դավիթ Ելլինը, ով վկայություն տվեց հանձնաժողովի առաջ, հայտնեց.
Հորդանանյան կառավարում (1948 - 1967 թվականներ)
1948 թվականին՝ Իսրայելի անկախության համար մղվող պատերազմի ժամանակ, հին քաղաքը՝ Տաճարի լեռան հետ միասին բռնագրավված էր Անդրհորդանանի կողմից։ 1949 թվականի համաձայնագրի 8-րդ հոդվածը՝ կրակի դադարեցման մասին, իսրայելական հրեաներին հնարավորություն էր տալիս մոտենալ արևելյան պատին։ Սակայն հաջորդ 19 տարիների ընթացքում, չնայած իսրայելական հրեաների պաշտոնյաների և հրեական խմբերի բազմաթիվ պահանջներին, Միավորված ազգերի կազմակերպությանը և ուրիշ միջազգային մարմիններին, քայլեր ձեռնարկելու կրակի դադարեցման մասին համաձայնագրի իրականացնելու համար, Հորդանանը հրաժարվում էր կատարել այդ կետը ։ Ոչ իսրայելական արաբները, ոչ իսրայելական հրեաները չէին կարող այցելել իրենց սուրբ հողերը Հորդանանի տարածքներում։ Բացառություն էր քրիստոնյաների համար՝ Բեթղեհեմում քրիստոնեական ծեսերին այցելելու համար։ Որոշ աղբյուրների համաձայն, հրեաները կարող էին այցելել պատը, եթե ուղևորությունն անցնում էին Հորդանանով և իրենց անձնագրերում չլինեին իսրայելական վիզաներ։ Այնտեղ կարող էին երևալ միայն հորդանանյան զինվորները և զբոսաշրջիկները ։ Հրեաների համար աղոթքի տեղ էր դարձել Սիոն լեռան բարձրությունը գերազանցող կետը, որից կարելի էր տեսնել պատը։ Հազարավոր ուխտագնացների համար լեռը, որը ամենամոտ կետն էր պատին, դարձավ այլընտրանքային վայր՝ ավանդական ծեսեր անց կացնելու համար։
Իսրայելական իրավասություն (1967- մեր օրեր)
Վեցօրյա պատերազմի ժամանակ իսրայելական զորքերը գրավեցին Հին քաղաքը, և ողջ Երուսաղեմը, այդ թվում նաև Արևմտյան պատը հայտնվեց Իսրայելի հսկողության տակ։ Իցխակ Ռաբբին՝ Իսրայելի 5-րդ վարչապետը, այսպես է բնութագրել իսրայելական զորքերի հայտնվելը պատի մոտ.
Բ. Մորրիսի և Էյալ Վոյցմանի համաձայն 48 ժամվա ընթացքում պատի գրավումից հետո զինվորականները առանց կառավարության հրամանի շտապ անցան ավերելու ամբողջ մարոկկյան թաղամաս Մուհրաբին, որը գտնվում է պատից 4 մետր հեռավորության վրա ։
Նշանակությունը հուդայականության մեջ
Հուդայականության մեջ Արևմտյան պատին խոնարհվում են ինչպես միակ նշխար, ինչը մնացել է Սուրբ տաճարից. այն հրեաների համար համարվում է ամենասուրբ վայրը և ուխտագնացության կետ։ Այցելության համար թույլատրված և հասանելի վայրերից պատը ամենամոտն է տեղակայված հուդայականության համար սուրբ վայրին, այն է Անկյունաքարին, որը գտնվում է Տաճարի լեռան վրա։ (Համաձայն ռաբբիններից մեկի կարծիքի հրեաները չեն կարող ոտք դնել Տաճարի լեռան վրա և այդ արարքը մեղք է համարվում և պատժվում է հուդայականության օրենքներին համաձայն։ Գրեթե բոլոր պատմաբանները, հնագետները և որոշ ռաբիննական հեղինակություններ համարում են, որ քարը, որը մտնում է Ժայռի գմբեթի մակերես հենց անկյունաքարն է ։
Հրեական աղբյուրներում գրված է, որ Արևմտյան պատի վրա հանգչում է աստծո հոգին։ Ավանդույթի համաձայն, երբ պատի քարերի միջով ջուր է հոսում, ապա դա վկայում է Մեսիայի մոտեցման մասին ։
Պատի սրբություն
Հրեա կոդիֆիկատորները վիճում են այն բանի շուրջ, թե արդյոք կարելի է մատները մտցնել պատի վրա գտնվող ճեղքերի մեջ։ Նրանք ովքեր դեմ են այդ գործողություններին պնդում են, որ պատը ողջ ընթացքում իրենից ներկայացնում է հենց Տաճարի լեռան մի մասը և այդ իսկ պատճառով սուրբ է համարվում։ Մյուսները համարում են, որ պատը տեղակայված է Տաճարի տեղակայման նկարագրված սահմաններից դուրս և այդ իսկ պատճառով կարելի է և չանհանգստանալ դրա համար։ Անցյալում մարդիկ հետևելով Սուրբ գրքի գրություններին անցքերի մեջ մեխեր էին մտցնում և պատի վրա նկարում էին իրենց եբրայերեն անունները։ Դա դադարեցվեց այն բանից հետո, երբ ռաբբինները եկան միաձայն համաձայնության, որ նման քայլերը վարկաբեկում են պատի սրբությունը ։ Մեկ այլ սովորություն նաև գոյություն ուներ, երբ ուխտավորները կամ նրանք ովքեր պատրաստվում էին արտերկիր մեկնել մի փոքրիկ կտոր էին պոկում պատից կամ էլ ինչ-որ քանակությամբ ավազ էին հավաքում դրա ճեղքերի մեջ գտնվող, որպես հուշանվեր կամ էլ հաջողություն բերող թալիսման։ 19-րդ դարում հարց բարձրացվեց, թե արդյոք դա թույլատրված է։ Արդյունքում եկան այն եզրահանգման, որ եթե նույնիսկ դա թույլատրված է հուդայական օրենքների համաձայն, նման ավանդույթներին պետք է վերջ դնվի, քանի որ դրանք պղծում են սրբավայրը։ Հետևաբար տղամարդուց և ամուսնացած կանանցից պահանջվում է, որ մոտենալով պատին նրանք կծածկեն գլուխը և պատշաճ կերպով կհանգնվեն։ Ավանդույթը պահանջում է, որպեսզի պատից հեռանալով հեռացողը շարժվեր մեջքով դեպի առաջ ։ Շաբաթ օրերին այդ վայրում արգելված է հայտնվել էլեկտրական սարքերով, ներառյալ լուսանկարչական ապարատները, որոնք խախտում են Շաբաթի սրբությունը։
Յուր ժամանակ հին ավանդույթ գոյություն ուներ պատին մոտենալով հանել կոշիկները։ 17-րդ դարին պատկանող աղոթքների հատուկ ժողովածուի մեջ, որը պետք է կարդալ սրբավայրերում հիշատակվում է, որ «Արևմտյան պատին մոտեցողը պետք է հանի իր կոշիկները, խոնարհվի և կարդա …»
Բազում տարիներ անց պատի առջև բոբիկ ոտքերով կանգնելու ավանդույթը կորցրեց իր նշանակությունը՝ պատի մոտ կանգնած կոշիկներն հանելու կարիք չկա, քանի որ հրապարակի գոտին գտնվում է Տաճարի լեռան սրբավայրերից դուրս չի գտնվում։
Աղոթք պատի մոտ
Արևմտյան պատի մոտ օրվա ցանկացած ժամին կարելի է տեսնել աղոթողների՝ պատը գրավում է հրաներին ինչպես հենց Իսրայելից, այնպես էլ սփյուռքից։ Ողջ աշխարհի հավատացյալ հրեաները աղոթում են դեպի Արևմտյան պատի կողմը։
Իմաստունները պնդում են, որ « յուրաքանչյուր ոք, ով աղոթում է Երուսաղեմում այդ վայրում նա ասես աղոթում է Փառքի գահի առջև, քանի որ այստեղ են տեղակայված դրախտի դռները, որոնք բաց են բոլորի աղոթքները լսելու համար»։
Որոշ աղբյուրների համաձայն ուշ Անտիկ դարաշրջանում հրեական աղոթքի նախընտրելի վայրը Երուսաղեմում գտնվում էր Ձիթենյաց լեռան վրա և միայն Միջնադարի վերջին հրեաները սկսեցին հետզհետե հավաքվել իրենց աղոթքների համար ոչ այդ վայրում, այլ Արևմտյան պատի մոտ ։ Իրականում շատ պատմաբաններ համարում են, որ Արևմտյան պատը դարձավ հանրահայտ աղոթավայր միայն Երուսաղեմի օսմանյան կայսրության գրավումից հետո 1517 թվականին։ Այնուամենայնիվ գոյություն ունեն հաստատված նախադեպեր, երբ պատը կիրառվում էր որպես աղոթավայր նախքան օսմանյան ժամանակաշրջան։ Հայտնի են 10-11-րդ դարերի հրեա մի քանի հեղինակներ, ինչպես օրինակ Ահարոն բեն Մեյրը, Սամուել բեն Պալտիելը, Սողոմոն բեն Հուդան և այլն գրում են այն մասին, որ հրեաներն Արևմտյան պատին մոտենում են դավանական նպատակներով ։
Աղոթքի նամակներ
Աստծուն ուղղված աղոթքներով թղթի թերթիկները Արևմտյան պատի վրա գտնվող ճեղքերում դնելու սովորույթը սկսվեց ավելի քան 300 տարի առաջ։ Նման սովորույթի մասին ամենավաղ հիշատակումները թվագրվում են 18-րդ դարի սկզբին։ Պատմությունը կապված է հրեա մեծ իմաստունի և Կաբալայի գիտակի մարրոկացի Խայիմ բեն Աթար (Օր Ախայիմ) ռաբբինի հետ։ Մի մարդ եկավ նրա մոտ մեծ անհանգստությամբ, այն բանից հետո, երբ այնքան սնանկացավ, որ նա նույնիսկ գումար չուներ իր ընտանիքը կերակրելու համար։ Օր Ախայիմը վերջինիս համար աշուրերեն հուռութք գրեց թղթի վրա և կարգադրեց նրան այն տեղադրել Արևմտյան պատի քարերի արանքում ։ Այսօր Արևմտյան պատի քարերի արանքում ամեն տարի ավելի քան միլիոնավոր նամակ է տեղադրվում, ինչը ավանդույթ դարձավ ոչ միայն զբոսաշրջիկների, այլև հայտնի մարդկանց համար, որոնք գնում են Իսրայել արտասահմանից ։ Նամակները գրվում են գրեթե բոլոր լեզուներով և բոլոր ձևաչափերով։ Դրանց չափսը տատանվում է մի քանի բառից մինչև շատ երկար դիմումաձև։ Դրանց վրա գրում են խնդրանքներ առողջության, բարեկեցության, փրկության և հաջողության համար, դրանք իրենց մեջ ներառում են բանաստեղծություններ և մեջբերումներ Աստվածաշնչից։ Դրանք գրված են զանազան թանաքներով ամենատարբեր թղթի վրա, ներառյալ գունավոր թուղթ, տետրերի էջեր նույնիսկ ծամոնի փաթեթներ։
Համաձայն հուդայական օրենքի աղոթքի նամակները չեն կարող դեն նետվել. գոյություն ունեն տարբեր կարծիքներ այն մասին, թե արդյոք դրանք պետք է պահպանվեն կամ այրվեն։ Տարին 2 անգամ ռաբբինը և նրա օգնականները հավաքում են Պատի ճեղքերի մեջ թողնված նամակները և թաղում են դրանք հրեական գերեզմանոցում՝ Ձիթենյաց լեռան վրա ։
Արևմտյան պատի վրա Աստծուն հաղորդագրություններ թողնելու ավանդույթն ընդունված է նաև քրիստոնյա ուխտագնացների և այլ դավանանքի հետևորդների կողմից։ Այլազգի քաղաքական գործիչների թվում, որոնք հրապարակավ նամակ են դրել Արևմտյան պատի մեջ, Հովհաննես Պողոս II Պապն է (2000), ԱՄՆ-ի սենատոր Հիլարի Քլինթոնը (2005) և Բենեդիկտոս XVI Պապը (2009), որը հրապարակեց իր նամակի բովանդակությունը մամուլի համար ։
2008 թվականին, այն ժամանակ դեռևս ԱՄՆ-ի նախագահի թեկնածու՝ Բարաք Օբաման պատի մեջ նամակ դրեց ։ Այն բանից հետո, երբ Օբաման և նրա հարակիցները հեռացան, նրա նամակը հանվեց պատի միջից մի ուսանողի կողմից, որն էլ իր հերթին այն վաճառեց Մաարիվ թերթին։ Թերթը հրապարակեց նամակը լրատվական այլ աղբյուրների և Արևմտյան պատի ռաբբինի մոտ քննադատության ալիք առաջացնելով Պատի մեջ դրված նամակների գաղտնիությունը խախտելու պատճառով։
Քրիստոնեական
Որոշ գիտնականների կարծիքով, երբ 4-րդ դարում Երուսաղեմն անցավ քրիստոնյաների իշխանության տակ, սրբություն տերմինում տեղի ունեցավ հավատքի նպատակաուղղված «տեղափոխում», Տաճարի լեռան և Արևմտյան պատի ի օգուտ Սուրբ Հարության տաճարի, այն ժամանակ, երբ Տաճարի լեռան շուրջ գտնվող տարածքները դարձան աղբի կուտակման վայրեր քրիստոնյաների համար։ Սակայն ժամանակակից բազում առաջնորդների այցեր, ներառյալ Հովհաննես Պողոս II Պապի և Բենեդիկտոս XVI Պապի, որն այցելեց այդ վայր և նույնիսկ դրա ճեղքվածքներում աղոթքով նամակներ թողեց, բազում քրիստոնյաների համար խորհրդանշեցին հարգանքի վերածնունդ և նույնիսկ այդ հնագույն կրոնական օբյեկտի պաշտամունք։
Իսլամական
Հրեաների իրավունքի մերժումը Լացի պատի համար սկսվում է արաբա - իսրայելական կոնֆլիկտից։ Ընդհուպ մինչև 1920 - ական թվականներ Պատի արաբական անվանումը «Էլ - Մաբկա» էր, «լացի տեղ», 1920 - ական թվականներին՝ պատի իրավունքի համար արաբա-հրական ընդհարումների ծավալման հետ մեկտեղ, արաբները սկսեցին այն անվանել Ալ- Բուրակ պատ։         1930 - ական թվականներին Երուսաղեմի մուֆտին ելույթ ունեցավ այն մասին, որ Երուսաղեմը «իսլամի երրորդ սրբավայրն է» ։
Իսլամադավանների պնդումը, որ Պատի մասը համարվում է իսլամի նվեր, երկու հիմք ունի։ Առաջինը համարվում է Իրսի և Միրաջեի պատի հետ զուգահեռականը. որոշ աղբյուրներ սահմանում են Արևմտյան պատը, ինչպես այն վայր, որի մոտ իսլամական մարգարե Մուհամմադը կապեց իր հիանալի թևավոր նժույգին՝ Բուրաքին։ Այդ ավանդույթն առաջին անգամ հիշատակվում է Իբն Ֆուրկախայի գրություններում (1328), որտեղ հաստատվում է, որ Բուրաքը կապվել էր Բաբ ալ - Նաբին (դարպասների հին անվանումը), այն նույն վայրում, որն այժմ հայտնի է ինչպես Ալ - Բուրաք ։ Այլ աղբյուրներում, որտեղ հիշատակվում է այդ ավանդույթը թվագրվում են 19-րդ դարին և իրենց մեջ ներառում են 1840 թվականի դատողությունները, որը պարունակում է հրեաներին մերժում Պատի դիմաց հատվածը զբաղեցնելու համար և Երուսաղեմի քարտեզը, որը կազմվել էր Ուիլսոնի կողմից (1865), որտեղ Պատի շրջակայքը կոչվում է Խոշ ալ - Բուրաք։
Երկրորդ հանգամանքը համարվում է այն, որ Պատը համարվում է վակֆի սեփականություն և Տաճարի լեռան մի մաս։
1973 թվականի դեկտեմբերին Սաուդյան Արաբիայի թագավոր Ֆեյսալը հայտարարեց, որ « Միայն մուսուլմաններն ու քրիստոնյաներն ունեն սրբավայրեր և իրավունք Երուսաղեմում»։ Նրա պնդմամբ, հրեաները այնտեղ ոչ մի իրավունք չունեն։ Ինչ վերաբերում է Արևմտյան պատին նա ասաց հետևյալը. «Նրանց համար կարելի է կառուցել մեկ այլ պատ։ Նրանք կարող են աղոթել դրա կողքին » ։
Եգիպտական վակֆերի մինիստր Մահմուդ Խամդի Զակզուկը պնդում էր, որ Արևմտյան պատը դա հրեական սրբավայր չէ։ Մեկ այլ բարձրաստիճան եգիպտական իսլամադավան պաշտոնյա, Նասր Ֆրադիդ Վասսել մուֆտին հրաման արձակեց, ըստ որի Արևմտյան պատը հավերժ կմնա իսլամին, դա բացատրելով նրանով, որ այն համարվում է Ալ - Ակսա մզկիթի արևմտյան պատի մի մասը ։ Նա ավելացրեց, որ պատը պատկանալու է ողջ աշխարհի մուսուլմաններին «մինչև աշխարհի վերջ» և որ մուսուլմաններին կրոնով արգելված է Բուրաքի պատն անվանել Լացի պատ։
Պաղեստինյան
1996 թվականի հոկտեմբերի 10-ին «Պաղեստինի ձայն» ռադիոյի եթերում (Օսլոյի համաձայնագիրն արդեն ստորագրելուց հետո) Յասիր Արաֆատը ասաց. «Եկեք սկսենք Բուրաքի սուրբ պատից, հենց այդպես է այն կոչվում, այլ ոչ թե Լացի պատ»։ Արաֆատի կողմից նշանակված Երուսաղեմի մուֆտին Իկրիմա Սաիդ Սաբրի շեյխը համարում էր, որ Պատը պատկանում է բացառապես մուսուլմաններին. նրա հայտարարության համաձայն «նման երևույթ ինչպես Լացի պատն է գոյություն չունի», և դա միայն «ալ - Ակսա մզկիթի մի մասն է»։ 2000 թվականին նա հայտրարարեց, որ «Ալ Բուրաք պատից ոչ մի քար ոչ մի կապ չունի հուդայականության հետ։ Հրեաները սկսել են աղոթել այդ պատի մոտ միայն 19-րդ դարում, երբ սկսեցին զարգանալ նրան ազգային նկռտումները»։ Մեկ տարի անց նա հայտարարեց.
Հրեական
Հրեաների մեծ մասը, աշխարհիկ և կրոնական, Պատը համարում են հուդայականության կարևորագույն օբյեկտ։ Սակայն նրանց շրջանում կան մարդիկ, որոնք հակառակ տեսակետն ունեն։
Իսրայելական
2007 թվականին Երուսաղեմի Իսրայելի ուսումնասիրության ինստիտուտի կողմից անցկացված հարցումը ցույց տվեց, որ իսրայելական հրեաների 96 % դեմ են Իսրայելի կողմից Արևմտյան պատի համար իրավունքները զիջելուն։ 2009 թվականին Երուսաղեմի օրը Իսրայելի վարչապետ Բենյամին Նեթանյահուն հայտարարեց.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հուդայականություն Կատեգորիա:Իսրայելի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Իսրայելի պատմություն
Ռուդնևո (գյուղ, Լուխովիցկի շրջան)
Ռուդնևո (Руднево), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Լուխովիցկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Լուխովիցկի շրջանի բնակավայրեր
Խմարա (գյուղ, Պոչինկովսկի շրջան)
Խմարա (Хмара), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 13 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի բնակավայրեր
(5506) Արտիլյո
(5506) Արտիլյո (Artiglio), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Անրի Դեբեոնի կողմից Լա Սիլյայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1987 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անրի Դեբեոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ոչ տիպիկը
Սյուժե
Առաջին եթերաշրջան Աուտիստական սպեկտրի խանգարումով 18-ամյա Սեմ Գարդները ընտանիքին հայտնում է, որ ցանկանում է իր համար աղջիկ գտնել։ Մինչ Սեմը ուզում է գլուխ հանել իր անձնական կյանքից, ինչը նրան հեշտ չի տրվում, ընտանիքի անդամներն ունենում են իրենց խնդիրները, որոնք նույնպես անհրաժեշտ է լուծվեն։
Երկրորդ եթերաշրջան Սեմը սովորում է ավարտական դասարանում, և նա դեռ չգիտի, թե ինչ պետք է անի ապագայում։ Նման իրավիճակում է նաև նրա կրտսեր քույրը՝ Քեյսին։ Իրավիճակը խորանում է ծագած ընտանեկան ճգնաժամով։
Երրորդ եթերաշրջան Մեծ փոփոխությունները միշտ այդքան էլ հեշտ չեն, հատկապես Սեմի համար։ Սակայն բարդ ընտրություն պետք է կատարեն նրա ընտանիքի բոլոր անդամները։
Քննադատների արձագանքներ
«Ոչ տիպիկ»-ի թողարկումից հետո հեռուստասերիալն ընդհանուր առմամբ դրական արձագանքներ է ստացել քննադատներից։ «Metacritic» կայքում առաջին եթերաշրջանը 100 միավորից ստացել է 66-ը՝ հիմնված 20 քննադատների կարծիքի վրա ։ «Rotten Tomatoes» կայքում առաջին եթերաշրջանի թարմության վարկանիշը 76 % է, իսկ միջին վարկանիշը՝ 10-ից 5.32 : Ընդհանուր առմամբ լավ է ընդունվել դերասանական կազմը, հատկապես առանձնացվել է Քեյր Գիլքրիստի խաղը  ։ Միևնույն ժամանակ Գիլքրիստին քննադատել են ոչ այնքան ճշգրիտ, կամ էլ աուտիստի չափազանց կարծրատիպային պատկերման համար ։ Որոշ քննադատներ սցենարը վատ գրված են համարել  ։ Ֆիլմի վերաբերյալ դիտողություններ են եղել նաև աուտիզմին առնչվող մարդկանցից ։
Զելյոնոե (գյուղ, Կոմպանեևսկի շրջան)
Զելյոնոե (Зелене), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Կոմպանեևսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զելյոնոե գյուղում բնակվում էր 513 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Կոմպանեևսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պոլիէթիլեն
Պոլիէթիլեն [—CH2—СН2—], էթիլենի պոլիմերմամբ ստացվող սպիտակ, ջերմապլաստիկ նյութ։ Պոլիէթիլենի սինթեզն իրականացվում է բարձր (ցածր խտության Պոլիէթիլեն) և ցածր (բարձր խտության Պոլիէթիլեն) ճնշումների տակ։ Հատկությունները կախված են ստացման եղանակից։ Ցածր խտության Պոլիէթիլենի խտությունն է 918-930 կգ/մ3, բյուրեղացվածության աստիճանը՝ 50% (20 °C), բարձր խտության Պոլիէթիլեն՝ 955—968 կգ/մ3, և 75—90%։ Պոլիէթիլենը առաձգական, ձգման նկատմամբ կայուն, էլեկտրամեկուսիչ նյութ է, կարող է օգտագործվել- 120-ից + 100 °C ջերմաստիճաններում։ Կայուն է ալկալիների, օրգանական և չօքսիդացնող թթուների, անկայուն՝ ազոտական թթվի, քլորի, ֆտորի նկատմամբ։ Լուծվում է ածխաջրածիններում և նրանց քլորածանցյալներում։ Արտադրվող ամենաէժան պոլիմերներից է և վերամշակվում է ջերմապլաստիկների համար հայտնի բոլոր եղանակներով։ Աշխարհում ամենաշատ արտադրվող ջերմապլաստիկն է։ Պոլիէթիլենից ստանում են թաղանթներ, խողովակներ, ձևավոր կտրվածքով առարկաներ, պատրաստում են անոթներ, տարողություններ, կենցաղային իրեր, սանհանգույցի սարքեր, օգտագործում են որպես էլեկտրամեկուսիչ և այլն։ Տեխնիկական կարևոր նշանակություն ունեն նաև քլորացված և քլորսուլֆացված Պոլիէթիլենները։ Արտասահմանում Պոլիէթիլեն թողարկվում է մարլեքս, բակելիտ, ալադոն (ԱՄՆ), խոստալեն, վեստոլեն, լուպոլեն (ԳՖՀ), ելտեքս (Իտալիա) և այլ անվանումներով։