Հաշմանդամություն_ունեցող_անձանց_իրավունքներ
ԱՄՆ
Հաշմանդամություն ունեցող անձանց իրավունքների համար պայքարի ընթացքում ամենակարևոր իրադարձություններից մեկը անկախ ապրելու պահանջի աճն էր, որը սկիզբ առավ Կալիֆորնիայում 1960-ական թվականներին Էդվարդ Ռոբերթսի և սայլակ օգտագործող այլ անձանց ջանքերի շնորհիվ։ Այս շարժումը ավելի ակնառու դարձրեց, որ հաշմանդամություն ունեցող անձինք պետք է ակտիվ մասնակցություն ունենան ինչպես իրենց շահերի պաշտպանության, այնպես էլ քաղաքականությունների մշակման և իրականացման գործում, որովհետև նրանք այս հարցում լավագույն փորձագետներն են՝ լինելով խնդրի կրողներ։ Անկախ կյանքի համար շարժումը նպաստեց նաև, որպեսզի հաշմանդամությունը չընկալվի միայն բժշկական մոդելի տեսանկյունից, որպեսզի անկախ ապրելու իրավունքը իրացվի բոլորի կողմից՝ անկախ անձի ախտորոշման բարդությունից։ Դրան զուգահեռ՝ 1968 թվականին ընդունվեց  The Architectural Barriers Act ՝ «Ճարտարապետական արգելքների մասին» որոշումը, որը նախատեսում էր պետության ամբողջ տարածքում շենքերը դարձնել մատչելի ֆիզիկական հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար։ Այս որոշումը համարվում է հաշմանդամություն ունեցող անձանց իրավունքների մասին պետականորեն ընդունված առաջին օրենսդրությունը։ Ցավոք, մտավոր խնդիրներ ունեցող անձանց համար իրենց իրավունքների մասին ինքնուրույն բարձրաձայնելը շատ ավելի դժվար է՝ իրենց խնդրի առանձնահատկություններից ելնելով։ Իրենց շահերի պաշտպանությունը անհատապես իրականացնելը ավելի բարդ է նաև հաղորդակցման և արտահայտվելու դժվարություններ ունեցող անձանց համար։ Նրանք ստիպված են իրենց իրավունքների պաշտպանությունը իրականացնել այլ անձանց միջոցով։ 1973 թվականին ընդունված <<Ամերիկյան վերականգման մասին որաշումը դարձավ օրենք the (American) Rehabilitation Act որով նկարագրվում էին այն ծրագրերը և ծառայությունները, որոնք պետք է մատուցվեին պետության կողմից։ Սա քաղաքացիական իրավունքների մասին առաջին օրենքն էր, որը երաշխավորում էր հավասար հնարավորություններ հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար։ Հաջորդ շրջադարձային փուլը սկզբնավորվեց 1977 թվականին այսպես կոչված՝ «504-րդ նստացույցի» the 504 Sit-in  Նստացույցը որը կազմակերվել էր ակտիվիստների կողմից արվում էր «Ամերիկյան վերականգման մասին>. Որոշման մեջ որոշ բաժիններում փոփոխություններ կատարելու նպատակով և տեղի էր ունենում ԱՄՆ-ի,, Առողջության, կրթության և սոցապահովության նախարարության /դեպարտամենտի շենքում>>: Բացի այդ նստացույցից կազմակերպվել էին ցույցերի ու նստացույցերի շարք Նյու Յորքի, Լոս Անջելոսի, Բոսթոնի, Դենվերի Չիկագոյի, Ֆիլադելֆիայի և Ատլանտայի կառավարական գրասենյակներում։ Բողոքի ամենահիշարժան ցույցերից էր  նաև Սան Ֆրանցիսկոյում Ջուդիթ  Հաումաննի կողմից ղեկավարվող 25 օր տևած նստացույցը, որն իրականացվուվել է 20 հաշմանդամություն ունեցող անձանց մասնակցությամբ։  Որոնք շրջափակել էին տեղի Սոցապ նախարարության շենքը։ Արդյունքում վերոհիշյալ փոփոխությունների մասին որոշումը ստորագրեց դեպարտամենտի քարտուղարը։ Այս ցույցը նշանակալից էր ոչ միայն այն պատճառով, որ արդյունավետ էր այլ նաև այն պատճառով, որ այն միավորեց տարբեր  հաշմանդամություն ունեցող անձանց, օրենսդրական անհրաժեշտ փոփոխությունների հասնելու համար։ Հաշմանդամություն ունեցող անձանց իրավունքների պաշտպանության պատմության մեջ հաջորդ նշանակալից իրադարձությունը Վաշինգթոնի՝ Գլաուդետի համալսարանում 1988 թվականին տեղի ունեցած <<Խուլ նախագահ հիմա>> անվանումը ստացած բողոքի ակցիան է։ Ութ օր տևած ցույցերի ընթացքում ուսանողները համալսարանը վերցրել էին շրջափակման մեջ։ Շրջափակումը սկսվեց այն բանից հետո, երբ համալսարանի հոգաբարձուների խորհուրդը որոշեց նախագահ նշանակել լսողության խնդիր չունեցող անձի՝ չնայած նրան, որ երեք հնարավոր թեկնածուներից երկուսն ունեին լսողության խնդիր։ Ուսանողների զայրույթի պատճառն այն էր, որ համալսարանը, որը իրականացնում էր խուլ անձանց ուսուցում, իր պատմության մեջ ոչ մի անգամ խլություն ունեցող նախագահ չի ունեցել։ Ցուցարարների կողմից ներկայացված չորս պահանջներից գլխավորը ընտրված նախագահի փոխարեն խլություն ունեցող թեկնածու ընտրելն էր։ Ցույցերին մասնակցում էր մոտ 2000 մարդ՝ այդ թվում նրանք, որոնք համալսարանի ուսանողներ չէին։ Ցույցերը տեղի էին ունենում ուսանողական քաղաքում/ քամփուսում, կառավարական շենքերում և փողոցներում։ Արդյունքում՝ ուսանողների բոլոր պահանջները բավարարվեցին և համալսարանի նախագահ ընտրվեց Քինգ Ջորդանը, որը պատմության մեջ մնաց որպես համալսարանի առաջին լսողության խնդիր ունեցող նախագահը ։ Բազմաթիվ հետազոտություններ, որոնք իրականացվել են թե՛ աշխարհի տարբեր երկրներում, թե՛ Հայաստանում, վկայում են, որ հարմարեցնելով միջավայրը հաշմանդամություն ունեցող անձանց, այն հարմար ենք դարձնում բոլորի համար, հետևաբար հաշմանդամություն ունեցող մարդկանց իրավունքների պաշտպանությունը պետք է լինի առաջնահերթություն ներառականությունը պետական քաղաքականություն հռչակած պետության համար։