cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սրտաբանության ինստիտուտ
Պատմություն
Գիտագործնական ծավալուն աշխատանքներից զատ ինստիտուտը մեծ գործ է կատարում մասնագետներ պատրաստելու, որակավորելու բնագավառում։ Սրտաբանության ԳՀԻ-ն երկրին տվել է մոտ 30 գիտությունների դոկտոր, գիտությունների 200 թեկնածու։ Ինստիտուտի աշխատանքն ամփոփվել է 70 մենագրություններում, մեթոդական 300 ցուցումներում, գրեթե 40 հայտնագործություններում, արդյունավետացման 110 առաջարկություններում, մի քանի հազար հոդվածներում, միջազգային համագումարների բազմաթիվ զեկույցներում։ Կոլեկտիվը մեծ աշխատանք է կատարում Հայաստանի սրտաբանների ասոցիացիայում, Սրտի համաշխարհային ֆեդերացիայում և Եվրոպական սրտաբանների ընկերությունում։ Ինստիտուտի գիտական և կիրառական նվաճումները մշտապես արժանացել են բարձր գնահատականների։
Սրտաբանության գիտահետազոտական ինստիտուտի հիմնական նպատակն է առողջապահական գործունեությունը, բուժօգնությունը և սպասարկումը սրտաբանության ոլորտում, որը ներառում է.
Լաբորատորիաներ
Սրտաբանության ԳՀԻ կառուցվածքը ընդգրկում է հետևյալ բաժանմունքները և ախտորոշիչ լաբորատորիաները՝ Սրտաբանության ԳՀԻ-ն համալրված է ժամանակակից ուլտրաձայնային 4-D քառաչափական սարքավորումով և SPECT խցիկով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սրտաբանություն Կատեգորիա:Հայաստանի առողջապահություն Կատեգորիա:Գիտությունը Հայաստանում Կատեգորիա:Հայաստանի գիտահետազոտական ինստիտուտներ Կատեգորիա:Սրտաբանության գիտահետազոտական ինստիտուտ
Լոբեզ
Լոբեզ (Łobez, Labes), քաղաք Լեհաստանում։ Ունի քաղաքային-գյուղական համայնքի կարգավիճակ։ Տարածքը կազմում է 12,8 կմ²։ Բնակչությունը՝ 10 066 մարդ (2019 թվականի տվյալներով) ։ Լոբեզ քաղաքը գտնվում է Ռեգա գետի ափին։
Պատմություն
Լոբեզը տեղակայված է տասներորդ դարում հիմնադրված հին սլավոնական գյուղի տեղում։ Քաղաքը հիմնադրվել է 13-րդ դարում ֆոն Բորկ ասպետի կողմից։ Քաղաքը ստացել է Լոբեզ անվանումը, մոտավորապես 1275 թվականին։ 14-րդ դարում քաղաքը ուներ իր քաղաքապետն ու քաղաքային խորհուրդը, ապա քաղաքի շուրջ կառուցվել է պատ, որը ավերվել Է 18-րդ դարում։ 1460 թվականին քաղաքն ունեցել է իր սեփական դատարանը։ 17-րդ դարում քաղաքը գտնվում էր Բրանդենբուրգի ենթակայության տակ, ապա՝ Պրուսիայի, 1871 թվականից՝ Գերմանական կայսրության, 1933 թվականից՝ Նացիստական Գերմանիայի։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Լոբեզում ռազմագերիների երկու ճամբարներ էին տեղակայված, որոնցում գտնվում էին լեհերը, ռուսներն ու ֆրանսիացիները, որոնք աշխատում էին քաղաքում ու շրջակա գյուղերում։ 1945 թվականի մարտի 3-ի գիշերը Լոբեզն ազատագրվեց Կարմիր բանակի և Լեհաստանի զորքերի կողմից՝ տեղի Հիտլերյուգենդ ստորաբաժանման՝ «Jagdkommandos»-ի հետ ծանր մարտերից հետո։
Լոբեզի համար մարտերին մասնակցել են․
Քաղաքի անվանման պատմություն
Առաջին աղբյուրները պնդում են, որ քաղաքի անունը եղել է՝ Lobis (1271), Lobese (1280), Lobse (1285): Լեհ պատմաբանները կարծում են, որ քաղաքը ստացել է իր անունը հին սլավոնական շամբիի կամ գետի անունից, որի վրա գտնվում է քաղաքը (laba, lobose, łabuź): Գերմանացի պատմաբանները կարծում են, որ քաղաքի անունը գալիս է կարապ բառից (հին սլավոներեն՝ labez, labendz): Łobez քաղաքի ներկայիս անվանումը պաշտոնապես հաստատվել է 1946 թվականի մայիսի 19-ին ։
Քույր քաղաքներ
Լոբեզը հանդիսանում է հետևյալ քաղաքների քույր քաղաքը․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհաստանի քաղաքներ
Պրամաջորե
Պրամաջորե (Pramaggiore), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վենետիկ գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 3985 մարդ։ Խտությունը կազմում է 166 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 24 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 30020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0421։
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Քսենյա Սոբչակ
Քսենիա Անատոլիի Սոբչակ, ռուս հեռուստա- և ռադիոհաղորդավարուհի, լրագրող , դերասան, հասարակական գործիչ։ Հայտնի է «Дом-2» (ТНТ), «Շիկահերը շոկալադում» (Муз-ТВ), «Վերջին հերոս» (Առաջին ալիք) ռեալիթի շոուներով, «Գոսդեպ 2» (Сноб) և «Սոբչակ ժիվյոմ» (Дождь) հաղորդումներով, Սերգեյ Կալվարսկիի հետ վարում է Серебряный дождь ռադիոկայանով հեռարձակվող «Բարաբակա և Մոխրագույն գայլ» ծրագիրը։
Կենսագրություն
Ծնվել է փաստաբան Անատոլի Ալեքսանդրի Սոբչակի (1991-1996 թվականներին Սանկտ Պետերբուրգի քաղաքապետ) և պատմաբան Լյուդմինա Բորիսի Նարուսովայի ընտանիքում։ Քսենիայի կնքահայրը դարձավ Գուրիան, ով ծառայել էր Ալեքսանդրո-Նևսկու մայրավանքում, իսկ կնքամայրը՝ Լյուդմիլա Նարուսովայի համալսարանի ընկերուհի Նատաշան ։
Ծնողների հետ ապրել է Կուստոդիև փողոցի 21 տանը, հետագայում Մոյկա գետի առափնյա կոմունալում։ Մանուկ ժամանակ Քսենիան զբաղվում էր բալետով Մարիինյան թատրոնում և գեղանկարչությամբ՝ Էրմիտաժում ։ Միջին դպրոցում սովորել է անգլերենի խորացված ուսուցմամբ № 185 դպրոցում։ Ավարտել է Ալեքսանդր Գերցենի անվան Ռուսական պետական մանկավարժական համալսարանին կից դպրոցը։
1998 թվականին ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետը։ 2000 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա և փոխադրվել Միջազգային հարաբերությունների Մոսկվայի պետական համալսարան։ 2002 թվականին ստացել է բակալավրի աստիճան, իսկ 2004 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է ՄՀՄՊՀ-ն «քաղաքագիտություն» ուղղությամբ (ատենախոսության թեման «Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի նախագահների նախագահական ինստիտուտների համեմատական անալիզ»)։ Տիրապետում է անգլերեն, ֆրանսերեն և իսպաներեն լեզուներին։
ՄՀՄՊՀ-ն ավարտելուց հետո մտադրություն ուներ շարունակել կրթությունը և զուգահեռաբար մասնակցել մի շարք հեռուստատեսային և այլ ծրագրերի։
Ֆորբս ամսագրի տվյալներով՝ 2008 թվականի սեպտեմբերից 2009 թվականի սեպտեմբերն ընկած հատվածում Քսենիա Սոբչակի եկամուտը կազմել է $1,2 մլն։ 2010 թվականի փետրվարին Սոբչակը ձեռք բերեց «Եվրոսետ» ռուսական բջջային ընկերության բաժնետոմսերի 0.1%-ը՝ վճարելով ավելի քան $1 մլն ։
Հավիտյան (անձնանուն)
Հավիտյան, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն հավիտյան բառից։ Անվանը համապատասխանում է Perpetua (նահատակուհի Մավրիտանացի) անձնանունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Ստեփան Ջրբաշյան
Կենսագրություն
1943 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի կոնսերվատորիայի լարային, 1952 թվականին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ստեղծագործական բաժինները։ 1956-1962 թվականներին եղել է Հայաստանի ռադիոյի ժողովրդական գործիքների անսամբլի երաժշտական ղեկավար, 1962 թվականից՝ գլխավոր դիրիժոր, 1961-1971 թվականներին՝ գեղարվեստական ղեկավար։
Երևանի թիվ 8 երաժշտական դպրոցը կրում է Ստեփան Ջրբաշյանի անունը ։
1963 թվականին. արժանացել է ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործչի կոչմանը ։
Ստեղծագործական ուղի
Գրել է «Գիքոր» օպերան (ըստ Հովհաննես Թումանյանի, 1973, բեմադրվել է 1974), կատարել ժողովրդական երգերի մշակումներ։ Նշանակալի է Ստեփան Ջրբաշյանի ներդրումը հայկական օպերետի և երաժշտական կոմեդիայի բնագավառում՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Հայ դիրիժորներ Կատեգորիա:1917 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 10 ծնունդներ Կատեգորիա:Բաքու քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:1973 մահեր Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 10 մահեր Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Թբիլիսիի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով
Ղասեմ Սոլեյմանի
Վաղ կյանք
1980 թվականին ձեռք է բերել առաջին ռազմական փորձը՝ քուրդ անջատողականների դեմ ճնշում իրականացնելիս, չնայած այնտեղ նա նշանակալի դեր չի խաղացել։
Իրան-իրաքյան պատերազմ
Երբ 1980 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Սադդամ Հուսեյնի հրամանով Իրաքի զինված ուժերը ներխուժեցին Իրան, Ղասեմ Սոլեյմանին Իսլամական հեղափոխության կորպուսի լեյտենանտ էր։ Մարտական գործողությունների սկզբում նա աչքի է ընկել իր խիզախությամբ և հակառակորդի թիկունքում իրականացրած համարձակ հետախուզական գործողություններով։ 30 տարեկանում նա ստանձնել է «Թարալլահ» 41-րդ դիվիզիայի հրամանատարությունը։
Ծառայություն
1999 թվականին Թեհրանում ուսանողական հուզումները ճնշելուց հետո նա այն 24 սպաներից մեկն էր, որոնք Իրանի նախագահին՝ Մոհամադ Խաթամիին նամակ են գրել, որով իրենց մտահոգությունն են հայտնել կատարվածի առթիվ և դժգոհել են, որ ճնշումներին ներգրավվել է նաև բանակը ։
2000 թվականին նշանակվել է հատուկ ստորաբաժանման՝ ««Ղոդս»» ստորաբաժանման հրամանատար։
Համարվել է Իսլամական հեղափոխության կորպուսի հրամանատարի հավանական իրավահաջորդը, երբ 2007 թվականին գեներալ Յախյա Ռախիմ Սաֆավին թողել է պաշտոնը։
2008 թվականին գլխավորել է իրանցի քննիչների խումբը, որոնք պետք է պարզեին լիբանանյան շիա իսլամական  Հեզբոլլահ իսլամական կուսակցության ղեկավար Իմադա Ֆեյեզա Մուգնիի մահվան հանգամանքները։
2015 թվականի նոյեմբերի 24-ին հանդիսացել է ռուս օդաչու Կոստանտին Մուրախտինի փրկարարաորոնողական աշխատանքների կազմակերպիչն ու ղեկավարը, որը Սիրիայում ոչնչացված ռուսական  Սու-24 օդանավի օդաչուն էր   ։
Սիրիա
2011 թվականի Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմի սկսվելուց հետո Ղասեմ Սոլեյմանիի հրամանով իրաքյան աշխարհազորային ստորաբաժանումները  պաշտպանել են Բաշշար ալ-Ասադի կառավարությունը։ Կա վարկած, որ 2015 թվականի Սոլեյմանին եղել է Մոսկվայում և համոզել Վլադիմիր Պուտինին Սիրիայում ապստամբների վրա գրոհ իրականացնել   ։
Պատժամիջոցներ
Ղասեմ Սոլեյմանիի անունն ընդգրկվել է ՄԱԿ-ի՝ Իրանի 15 բարձրաստիճան զինվորականների և քաղաքական գործիչների «սև ցուցակում», որոնք կասկածվում են Իրանի միջուկային և հրթիռային ծրագրի մշակման գործում ։
Գնահատականներ
Իրանում Սոլեյմանին համարվում է ազգային հերոս, նրա մասին նկարահանվել է ֆիլմեր, գրվել երգեր։ Քաղաքական գործիչների շրջանում նա համարվում է հատուկ օպերացիաների մշակման հաջողված մասնագետ, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքում լայն գործակալական ցանցի ստեղծող ։ Ջոն Մագուայերի կարծիքով Սուլեյմանին հանդիսանում է Մերձավոր Արևելքի ամենահեղինակավոր և հզոր կերպարը, չնայած այն բանին, որ նրա մասին ոչ ոք ոչինչ չի լսել ։
Սպանություն
2020 թվականի հունվարի 3-ին ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերը հրթիռային հարված է հասցրել Բաղդադի օդանավակայանի ուղղությամբ, ինչի հետևանքով զոհվել է Ղասեմ Սոլեյմանին և Իրաքի շիա իսլամական զինված խմբավորումների մի շարք առաջնորդներ։ Պենտագոնի հաղորդմամբ՝ հարձակման հրամանն արձակել է անձամբ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը։ Ղասեմ Սոլեյմանիի վրա հրթիռային հարված հասցրել են դեկտեմբերի 31-ին Բաղդադում ԱՄՆ-ի դեսպանությունում ցուցարարների ներխուժումից հետո։ Պենտագոնում պնդում են, որ դեսպանության վրա հարձակման հրամանն արձակել է գեներալ Ղասեմ Սոլեյմանին։ « Նյու Յորք Թայմս » թերթը հայտնել է, որ Ղասեմ Սոլեյմանիի ավտոմեքենան ոչնչացվել է անօդաչու թռչող սարքից արձակված հրթիռներով ։ Ղասեմ Սոլեյմանիի ինքնությունը հնարավոր է եղել պարզել միայն մատանու միջոցով ։
Սոլեյմանիի սպանությունից հետո Իրանի հոգևոր առաջնորդ Ալի Խամենեին «Ղոդս» ստորաբաժանման նոր հրամանատար է նշանակել Ղասեմ Սոլեյմանիի տեղակալ, բրիգադային գեներալ Էսմայիլ Ղաանիին ։
Միջազգային արձագանք
Ըստ միջազգային վերլուծաբանների՝ Ղասեմ Սոլեյմանիի սպանությունը, որը միջազգային լայն արձագանք է ստացել, կարող է սրել ԱՄՆ-ի և Իրանի հարաբերությունները ։
Իրան
Իրանի արտաքին գործերի նախարար Մոհամմադ Ջավադ Զարիֆը Ղասեմ Սոլեյմանիի սպանությունը ԱՄՆ-ի կողմից միջազգային ահաբեկչական ակտ է որակել։ Նա նաև նշել է, որ հետագա իրադարձությունների զարգացման ամբողջ պատասխանատվություն  կկրի Միացյալ Նահանգները  ։
Իրանի հոգևոր առաջնորդ Ալի Խամենեին երկրում հայտարարել է եռօրյա սուգ և խոստացել  վրեժխնդիր լինել Ղասեմ Սոլեյմանիի սպանության համար ։ Առաջնորդը նշել է նաև, որ դաժան վրեժ է սպասվում նրանց, ում ձեռքերին մնացել է Սոլեյմանիի արյունը  ։
Իրանի նախագահ Հասան Ռոհանին արձագանքել է սպանությանը և խոստացել, որ Իրանը վրեժխնդրի կլինի գեներալի սպանության համար ։
ԱՄՆ
ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը պաշտոնական ոչ մի հայտարարություն չի տարածել, սակայն թվիթերյան իր միկրոբլագում  տարածել է ԱՄՆ դրոշը  ։
ԱՄՆ նախկին փոխնախագահ «Ջո» Բայդեն նշել է, որ ոչ մի ամերիկացի չի սգալու Սոլեյմանիի մահը, նա արժանի էր պատասխանատվության ենթարկվելու ամերիկյան զորքերի և տարածաշրջանում հազարավոր անմեղների դեմ հանցագործության համար։ Նա աջակցել է ահաբեկչությանը և սերմանել քաոս ։
ԱՄՆ պետքարտուղար Մայք Պոմպեոն Թվիթերում գրել է, որ իրաքցիները ազատության համար պարում են փողոցներում և շնորհակալ են, որ գեներալ Սոլեյմանին այլևս չկա  ։
Հանրապետական սենատոր Լինդսի Գրեմը հաստատել է գեներալի սպանությունը և ավելացրել, որ նախագահ Թրամփը ագրեսիայի դեմ վճռակակ գործողություն է իրականացրել  ։
ԱՄՆ նախագահի թեկնածու, դեմոկրատ Բեռնի Սանդերսը կատարվածը որակավորել է սպանություն՝ անվանելով այն «վտանգավոր գործուղություն», որը բերում է ևս մեկ աղետալի պատերազմ Մերձավոր Արևելքում ։
Իսրայել
Իսրայելի վարչապետ Բենյամին Նեթանյահուի գրասենյակը նշել է, որ վարչապետը դադարեցրել է Հունաստան այցն ու հետ է վերադառնում ՝ հետևելու ընթացող գործուղություններին ։
«Yesh Atid» կուսակցության առաջնորդ Յաիր Լապիդը ողջունել է Սոլեյմանիի սպանությունը՝ նշելով, որ նա արժանի էր հենց դրան։
Ռուսաստան
Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարար Սերգեյ Լավրովը հեռախոսազրույց է ունեցել Իրանի արտաքին գործերի նախարար  Մոհամմադ Ջավադ Զարիֆ դատապարտել է տեղի ունեցածը  և նշել, որ այն կբարձրացնի լարվածությունը ողջ Մերձավոր Արևելքում  ։
ՄԱԿ
ՄԱԿ-ի մարդու իրավունքների գերագույն հանձնակատարի գրասենյակի ներկայացուցիչ Ագնես Կալամարը հայտարարել է, որ «Ղասեմ Սոլեյմանիի սպանությունն ամենայն հավանականությամբ անօրինական է և խախտում է միջազգային հումանիտար իրավունքը» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ օդային հարվածների զոհեր Կատեգորիա:Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսի գեներալ-մայորներ Կատեգորիա:Իրանցի շիա մուսուլմաններ Կատեգորիա:ԱՄՆ քննադատություն Կատեգորիա:Սպանված հայտնի իրանցիներ Կատեգորիա:Իրանցի գեներալներ
Սոֆի Թյորներ
Կենսագրություն
Սոֆի Թըրները ծնվել է 1996 թվականի փետրվարի 21-ին Մեծ Բրիտանիայի Նորտհեմպտոն քաղաքում։ Նա սովորել է Կինգս միջնակարգ դպրոցում, որտեղ հաճախել է տեղական թատրոն։ Վերապատրաստվել է Պլեյբոքս անգլիական թատրոնում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի անգլիացի դերասանուհիներ
Քինգ Բանայան
Քինգ Բանայան, հայկական ծագումով ամերիկացի քաղաքական գործիչ Մինեսոտայում և Մինեսոտայի ներկայացուցիչների պալատի նախկին անդամ, որը 2011-2013 թվականներին ներկայացրել է 15B թաղամասը։ Թաղամասը հյուսիս-կենտրոնական մասում իր մեջ ներառում է Բենտոնի, Շերբյուռնի և Ստերնսի շրջանները։ Լինելով Մինեսոտայի հանրապետական կուսակցության անդամ՝ Բանայանը նաև տնտեսագետ է և տնտեսագիտություն է դասավանդում Սենթ Քլաուդի St. Cloud State համալսարանում ։
Բանայանը առաջին անգամ ընդունվել է Ներկայացուցիչների պալատի անդամ 2010 թվականին՝ քվեարկությունում ընդամենը 13 ձայնով հաղթելով DFL-ի թեկնածու Լուիս Քերոլին ։ Նա աշխատել է Capital Investment-ում, Բարձրագույն կրթության և ֆինանսների, օրենքների և օրենսդրական կառավարման և պետական կառավարման ոլորտներում ։ 2012 թվականի ընտրություններում Բանայանը իր տեղը զիջել է դեմոկրատ Զեչ Դորհոլթին։
Բանայանը սովորել է Կալիֆոռնիայի նահանգի Կլերմոնտի համալսարանում և ստացել է արվեստի մագիստրոսի կոչման և փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան։ Նա եղել է Կենտրոնական Մինեսոտայի «United Way» կազմակերպության համայնքային խորհրդի անդամ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տնտեսագետներ Կատեգորիա:Սփյուռքահայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկահայեր Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:1958 ծնունդներ
Բազ (բլուր)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բլուրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ
Հատիսի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Կոտայքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Կոտայքի մարզի Հատիս գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 52 հուշարձան (10 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Տուրիմ (Վաշկայի վտակ)
Տուրիմ (Турым), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վաշկա գետի ձախ ափին՝125 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 18 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Պիովե դի Սաքքո
Պիովե դի Սաքքո (Piove di Sacco), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Պադովա գավառում ։ Սահմանակից է Արցերգրանդե, Բրուջինե, Կամպանիա Լուպիա, Կամպոլոնգո Մաջորե, Կոդևիգո, Պոնտելոնգո, Սանտ'Անջելո դի Պիովե դի Սաքքո համայնքներին ։
Բնակչությունը՝ 18 024 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 500 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 35 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 35028։ Հեռախոսային կոդ՝ 049։
Տուրիմ (Վաշկայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
(358) Ապոլոնիա
(358) Ապոլոնիա (Apollonia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1893 թվականի մարտի 8-ին Օգյուստ Շարլուայի կողմից Նիցայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,877142 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4425 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3118 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Ապոլոնիա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,4591 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1782,54 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,201958 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,55° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1893 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Օգյուստ Շառլուայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ságat
Ságat («Լուրեր»),  նորվեգերեն օրաթերթ, որը հրատարակվում է Նորվեգիայի Ֆինմարք ֆյուլքեում։ Թերթի հոդվածները հիմնականում վերաբերում են սաամների ազգային, սոցիալ-տնտեսական, մշակութային խնդիրներին։ 1978 թվականից թերթի խմբագիրը Յեիր Վուլաֆն է։
Թերթի հրատարակման սկզբնական շրջանում հոդվածները հիմնականում գրվում էին հյուսիսսաամերենով, իսկ 1960-ականներից նորվեգերենով գրված նյութերի քանակը ավելացավ։ 1970-ականներից թերթը դադարեց լինել երկլեզու և մինչ օրս հրատարակվում է միայն նորվեգերեն ։
Պատմություն
1955 թվականի ապրիլինՖինմարքի տեղական իշխանությունների կողմից սաամերեն թերթի հրատարակման ծրագիր ներկայացվեց։ Ներկայացված թերթի անվանման երկու տարբերակներից՝ Ságat («Լուրեր») և Sádni Doalvo («Լրաբեր»), ընտրվեց առաջինը։
Թերթի առաջին համարը լույս տեսավ 1956 թվականին Վադսյոյում։ Սկզբնական շրջանում այն լույս էր տեսնում ամեն օր, սակայն հետագայում խմբագրությունը ունեցով ֆինանսական խնդիրներ, որի պատճառով 1957 թվականի հունիսից հրատարակումը դադարեցվեց :.
1958 թվականի աշնանից թերթը սկսեց հրատարակվել որպես ամենամսյա թերթ։ 1961 թվականից հրատարակվում էր ամիսը երկու անգամ ։ Գործունեության առաջին երկուն տասնամյակում թերթը կանգնեց բազմաթիվ խնդիրների առաջ, հիմնականում՝ ֆինանսական։ 1970-ական թվականներից ֆինանսական իրավիճակը հնարավոր եղավ կայունացնել, այդ թվում՝ նաև գովազդի տեղադրման և պետական աջակցության շնորհիվ։ 1975 թվականին թերթը անցավ A3 ձևաչափի ։
Սկզբնական շրջանում թերթի խմբագրությունը տեղակայված էր Վադսյոյում, իսկ 1981 թվականից այն գործում է Լակսելվ։ Այն տարածվում է հիմնականում սաամներով բնակեցված շրջաներում :.
2008 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Ságat թերթը դարձավ օրաթերթ, որի համարները լույս են տեսնում շաբաթը 5 օր։
Ներկա վիճակ
2008 թվականի պետությունը ֆինանսական զգալի աջակցություն ցուցաբերեց օրաթերթին։ Այդ ֆինանսական աճակցության արդյունքում ամենամեծ դրամական օգնությունը ստացան սաամական Ságat և Ávvir թերթերը :.
Պաշտոնական տվյալների համաձայն 2010 թվականին օրաթերթի տպաքանակը կազմել է 2732 օրինակ։
Սեփականատերեր
Թերթի հիմնական բաժնետերը հանդիսանում է Պորսանգեր կոմունան, որին պատկանում է 40 % բաժնեմասը։ Ընդհանուր բաժնետերերի թիվը 51 է՝ նորվեգական կոմունաներ, սաամական հասարակական կազմակերպություններ և այլն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգերեն թերթեր Կատեգորիա:Սաամերեն թերթեր Կատեգորիա:Նորվեգիայի օրաթերթեր
Ռոսիա կինոթատրոն
Ռոսիա կինոթատրոն (Այրարատ), 1974 թվականին Երևանում շահագործման հանձնված կինոթատրոն։ Համարվում է Երևանի ամենամոդեռնիստական կառույցներից մեկը։ Կառույցի ճարտարապետներն են Արթուր Թարխանյանը, Սպարտակ Խաչիկյանը, Հրաչյա Պողոսյանը, ովքեր 1979 թվականին կինոթատրոնի նախագծի համար արժանացել են ԽՍՀՄ Նախարարների Խորհրդի մրցանակի։ Սեփականաշնորհվել է 2004 թվականին։ 2006 թվականին կառույցի մի հատվածում բացվել է «Ռոսիա» առևտրամշակութային կենտրոնը, որտեղ իրականացնում է կենտրոնի միայն մեկ գործառույթը՝ առևտուրը ։
Պատմություն
Նախկինում կինոթատրոնի տարածքում եղել է Երևանի ամենահին շուկաներից մեկը՝ «սև շուկան»։ 1970-1971 թվականներին Արթուր Թարխանյանի, Սպարտակ Խաչիկյանի, Հրաչյա Պողոսյանի կինոթատրոնի կառուցման նախագիծը ներկայացվեց ճարտարապետների միության դատին, որը հաստատվեց Երևանի Քաղխորհրդի կողմից։ Նախագիծն իրականացնելու պատվերը տրվեց «Հայպետնախագիծ» ինստիտուտին։
Շինարարական աշխատանքներն սկսվեցին 1970-ականների սկզբին։ Շինարարությունը դժվար էր ընթանում, քանի որ նախագիծը շատ մոդեռնիստական էր և շինարարների համար անսովոր։ Նախագծի հեղինակները նրանց աշխատանքը հեշտացնելու նպատակով պատրաստեցին կառույցի մեծ մանրակերտը ։
«Ռոսիա» կինոթատրոնի բացումը տեղի է ունեցել 1974 թվականի դեկտեմբերին՝ ՀԿԿ Կենտկոմի պլենումի նիստով, որը վարել է ՀԿԿ ԿԿ առաջին քարտուղար Կարեն Դեմիրճյանը։
Կինոթատրոնում ցուցադրվել են «Մխիթար Սպարապետ» վեպի հիման վրա Էդմոնդ Քեոսայանի կողմից «Մոսֆիլմում» նկարահանված «Հուսո աստղ» ֆիլմը, «Վերադարձ դեպի Արարատ» և այլ ֆիլմեր։ 1978 թվականին «Ռոսիա» կինոթատրոնում տեղի է ունեցել համամիութենական կինոփառատոն։
2004 թվականին «Ռոսիա» կինոթատրոնը սեփականաշնորհվել է, և սեփականատեր է դարձել «Սիլ կոնցեռն»-ի մեջ մտնող «Նարեկ» ընկերությունը ։
Նույն նոյեմբերի 11-ին կինոթատրոնի մի հատվածում բացվել է «Ռոսիա» առևտրամշակութային կենտրոնի առաջին մասնաշենքը, որը ներառում է սրճարան և առևտրի սրահներ ։
Շենք
«Ռոսիա» կինոթատրոնն ունի երկու մեծ դահլիճ՝ 1600 և 1000 նստատեղով։ Երկու հարկանի մասում, որտեղ այժմ առևտրային սրահներ են, եղել է ևս մեկ սրահ՝ 280 նստատեղով։ Մյուս մասերում գործել են ցուցասրահներ, պարասրահներ, սրճարաններ. «Ռոսիան» եղել է լիարժեք մշակութային կենտրոն։
Նախասրահը և բարը բաժանված էին միջնապատով, որը թափանցիկ էր` բացվող և փակվող (միջնապատի լայնությունը 10 մ էր, իսկ բարձրությունը՝ 3,5 մ)։ Միջնապատի վրա տեղադրված էին Հմայակ Բդեյանի կատարած քանդակները` դիմակների տեսքով։ Սրահները զարդարում էին նաև քանդակագործներ Երվանդ Գոջաբաշյանի, Հենրի Էլիբեկյանի, Օհան Պետրոսյանի և այլոց քանդակները ։
Երվանդ Գոջաբաշյանի, Հենրի Էլիբեկյանի, Օհան Պետրոսյանը, Հմայակ Բդեյանի քանդակներն ու կտավները հետագայում հանվել ու կոտրվել են։
«Ռոսիա» կինոթատրոնի «вантовое перекрытие» կոչվող կախովի ծածկը Հայաստանում ստեղծվեց առաջին անգամ։ Կինոթատրոնի՝ Տիգրան Մեծի փողոցին նայող հատվածում ծածկը 40 մետր լայնություն և 60 մետր երկարություն ունի, այն կախված է առանց որևէ հենարանի։
Անվանում
Կինոթատրոնը պետք է անվանվեր «Այրարատ» կամ «Նոյան Տապան», սակայն անվանվեց «Ռոսիա»։ Հետագայում՝ Հայաստանի անկախության առաջին տարիներին այն վերանվանվեց «Այրարատ»։ 2006 թվականին շենքի սեփականատերը Հայաստանի անկախության առաջին տարիներին «Այրարատ» վերանվանված կենտրոնը կրկին անվանել է «Ռոսիա»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի կինոթատրոններ Կատեգորիա:Երևանի շենքեր և կառույցներ
Լիլիթ Հարոյան (դերասանուհի)
Լիլիթ Հարոյան (ապրիլի 12, 1990 թվական, Երևան, ՀԽՍՀ), դերասանուհի, հաղորդավարուհի, հոգեբան, յոգայի միջազգային ուսուցիչ  ։
Կենսագրություն
Լիլիթ Հարոյանը ծնվել է 1990 թվականի ապրիլի 12-ին (իրականում՝ ապրիլի 11-ին՝ ժամը 23։42) Երևան քաղաքում, մտավորականների ընտանիքում ։
Կրթություն
Սովորել է Երևանի Հակոբ Օշականի անվան թիվ 172 դպրոցում։
2007-2012 թվականներին ուսանել է Երևանի պետական համալսարանի Փիլիսոփայության և հոգեբանության ֆակուլտետի բակալավրիատում։
2012 թվականից ուսումը շարունակել է նույն ֆակուլտետի մագիստրատուրայում, որն ավարտել է 2014 թվականին՝ ստանալով մագիստրոսի գիտական աստիճան։
2008-2010 թվականներին՝ համալսարանական կրթությանը զուգահեռ, սովորել և ավարտել է ՀՀ Երգի պետական թատրոնի հաղորդավարական բաժինը։
Ընդհանուր անգլերենի ինտենսիվ կուրսեր է անցել Լոնդոնի Excel դպրոցում (2010 թվական), ինչպես նաև Նյու Յորքի գիտությունների ակադեմիայի EF լեզուների միջազգային դպրոցում (2011 թվական)։
Յոգա
Լիլիթ Հարոյանը յոգայով սկսել է զբաղվել 2012 թվականից՝ հաճախելով «Լույս» յոգա ստուդիա։ Ուսմանը զուգընթաց նույն ստուդիայում աշխատել է որպես յոգայի ուսուցիչ ։ Աշխատանքին զուգահեռ անցել է յոգայի տարբեր թրեյնինգներ և վերապատրաստումներ ։ Յոգայի միջազգային ուսուցչի որակավորմանն ու աստիճանի է հասել 2015 թվականին՝ ուսանելով Յոգայի հայկական ֆեդերացիայի և Հնդկաստանում Քաշմիր շաիվիզմի յոգայի դպրոցում (ուսուցիչ՝ Ամիտ Ռաինա (Amit Raina):
Հոգեբան
Համալսարանն ավարտելուց հետո՝ 2015 թվականին, ստեղծել է «Աուրա» հոգեբանական կենտրոնը, որն առաջարկում է հոգեբանական մի շարք ծառայություններ և թրեյնինգներ ։
Հաղորդավարուհի
Որպես հաղորդավարուհի՝ Լիլիթ Հարոյանը հանդես է եկել 2011 թվական՝ վարելով «Արմենիա հեռուստաընկերություն» «Բարի լույս, հայեր» հաղորդաշարը։
2017 թվականին «Ա-ԹիՎի հեռուստաընկերություն» վարել է «I Առավոտ» հեռուստահաղորդումը։
2021 թվականի մարտի 1-ից «Արմենիա հեռուստաընկերություն» վարում է «Բարի լույս» հաղորդաշարի «Յոգա» էջը։
Դերասանուհի
Լիլիթ Հարոյանը դերասանական կարիերան սկսել է 2015 թվականին՝ նկարահանվելով «Ֆուլ հաուս» հումորային սիթքոմի երկրորդ եթերաշրջանում (Եվայի դերում) ։
2016-2017 թվականներին նկարահանվել է «Չեյնջ» հեռուստասերիալում՝ Ֆլորայի դերում  ։
2017 թվականին դերասաուհին հանդես է եկել «Քավարան» հեռուստասերիալում՝ Կատերինայի դերում։
2021 թվականին նկարահանվել է նաև «Ֆեյք պապա» սիթքոմում՝ հանդես գալով յոգայի ուսուցչի դերում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:1990 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հայ հաղորդավարներ Կատեգորիա:Հայ հոգեբաններ
Մարդը ծերանոցում
«Մարդը ծերանոցում» (Человек в пенсне), 2010 թվականի ռուսական մուլտֆիլմ «Ա. Պ. Չեխովի պատմություններ» շարքից։
Ենթավերնագիրը՝ «Անտոշ Չեխոնտեի պատմվածքների հիման վրա ստեղծված զարմանահրաշ ֆիլմ»։
«Մաստեր ֆիլմ» և «Գուբերնիա» սոցիալ-մշակութային հաղորդման ֆոնդը մուլտֆիլմների շարքը թողարկել է Անտոն Պավլովիչ Չեխովի 150-ամյակի կապակցությամբ։
Դիպաշար
Երկու դեռահասների՝ Անտոշին և Դաշային ամռանը ծնողները ուղարկում են գյուղ՝ հյուր հարազատներին, որոնք ապրում էին հին տանը։ Անտոնը ձանձրույթից գնում է ձեղնահարկ՝ գանձեր փնտրելու, Դաշան համաձայնվում է։ Ձեղնահարկում երեխաները գտնում են հին իրեր, ինքնաեռ, գրամոֆոն, մարդու նկար ծերանոցում, պատից կախված հրացան և սնդուկ, որի մեջ գտան գրքեր։ Վերևում մի գիրք կար դրված՝ Անտոշա Չեխոնտե «Մելպոմենեի հեքիաթները»։ Բացելով այն՝ երեխաները կարդացին. «Խելագար մաթեմատիկայի խնդիրները», «Նամակ գիտնական հարևանին», իսկ հետո գտան գոթական սարսափներ. «1001 կիրք, կամ ամբողջ Հյուգոն մեկ էջում», որի վերջում հերոսները «Տիտանիկքվ» նավարկեցին դեպի Ամերիկա։ Երեխաները ընկերաբար ծիծաղեցին։ Անտոշան ասաց.«Դե, հեղինակը վառում է։ Հետաքրքիր է, ե՞րբ է նա գրել սա»։ Դաշան նայեց ամսաթիվը և պատասխանեց, որ 150 տարի առաջ։ Անտոշան բացականչեց. «Չի կարող պատահել»։ Նկարում Չեխովը աչքով էր անում ծերանոցից, իսկ պատից կախած հրացանը թրխկացնում էր։
Չեխովի հեքիաթներ
«Կինեմատոգրաֆիական Չեխով» փառատոնի ժամանակ ցուցադրել են «Ա. Պ. Չեխովի հեքիաթները» անիմացիոն ցիկլը, ֆիլմերը ներկայացրել են հետևյալ հեղինակները․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ռուսական մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:2010 մուլտֆիլմեր
Իվան Անդրեևսկի
Իվան Եֆիմովիչ Անդրեևսկի (Иван Ефимович Андреевский, ), ռուս գրող, իրավաբան, պատմաբան, արխիվագետ, ուսուցիչ, Սանկտ Պետերբուրգի կայսերական համալսարանի պրոֆեսոր և ռեկտոր, Սանկ-Պետերբուրգի հնագիտության կայսերական ինստիտուտի տնօրեն, Իրավագիտության ուսումնարանի հանրագիտարանի և ռուսական իրավունքի ու պատմության ամբիոնի վարիչ, Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարանի առաջին ութ հատորների խմբագիր։
Կենսագրություն
Ծնվել է Սանկտ Պետերբուրգում 1831 թվականի մարտի 13-ին (25) բժշկի, հետագայում բժշկության և վիրաբուժության դոկտոր Եֆիմ Իվանովիչ Անդրեևսկու ընտանիքում, ով ժամանակին համարվում էր մայրաքաղաքի լավագույն բժիշկներից մեկը։ Հայրը եղել է Սանկտ Պետերբուրգի «Ռուս բժիշկների ընկերության» հիմնադիրներից մեկը և առաջին նախագահը։ Նախնական կրթությունը ստացել է Պետերբուրգի 1-ին գիմնազիայում, որի տնօրենն այն ժամանակ Պետերբուրգի համալսարանի հայտնի պրոֆեսոր Պ.Դ.Կալմիկովն էր։
Կալմիկովի խորհուրդներն ու ցուցումները ուղղորդեցին Անդրեևսկու առաջին ուսանողական աշխատանքները, և նույնիսկ դրանից հետո մինչև իր դաստիարակի մահը, նա շարունակեց վայելել նրա ուշադրությունն ու ընկերությունը։
Անդրեևսկին շատ բան է պարտական նաև իր մյուս պրոֆեսորի՝ Կ. Ա. Նևոլինին, ով ներգրավել է նրան ռուսական իրավունքի բնագավառում պատմական հետազոտություններով, և որի հիշատակը երախտապարտ ուսանողը հարգել է նրա ստեղծագործությունների ամբողջական ժողովածուի հրատարակմամբ (Սանկտ Պետերբուրգ, 1857-1860)։
Բայց մասնագիտացում ընտրելիս նա չհետևեց Նևոլինի խորհրդին, ով համոզում էր նրան նվիրվել քաղաքացիական իրավունքին։
Քանի որ քաղաքացիական իրավունքի չոր վերացական բանաձևերը չէին գրավում երիտասարդ գիտնականին, նա ցանկանում էր աշխույժ հասարակական գործ. նրան ավելի շատ գրավում էին հասարակական կյանքի, քաղաքագիտության հիմնարար խնդիրները, ուստի նա մասնագիտանում էր դրանցում։
1852 թվականին ավարտելով Սանկտ Պետերբուրգի Կայսերական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը` թեկնածուի աստիճանով`նա անմիջապես սկսեց պատրաստվել մագիստրատուրայի քննությանը։
Ռուսաստանում դատական պրակտիկային ծանոթանալու համար ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի նահանգային դատախազի պալատ, որի պաշտոնն այն ժամանակ զբաղեցնում էր Ն.Գ.Բոգուսլավսկին, ով անմիջապես կարողացավ հասկանալ երիտասարդի գիտական հետաքրքրությունները, և նրա առաջ բացեց վարչական և դատական մեխանիզմի բոլոր աղբյուրները։
Մագիստրոսական թեզի պաշտպանություն. Վարչական իրավունքի հայեցակարգ
1854 թվականին Իվան Եֆիմի Անդրեևսկին պաշտպանեց իր մագիստրոսական թեզը «Օտարերկրացիների իրավունքների մասին Ռուսաստանում մինչև 15-րդ դարի կեսերը» (Սանկտ Պետերբուրգ, 1854), որտեղ նա եկավ այն եզրակացության, որ «Ռուսաստանում օտարերկրացիները իրավունքների հնագույն պատմությունը վկայում են օտարերկրացիների նկատմամբ ռուսների իշխող իրավունքների մասին, բայց այնուամենայնիվ դրանք ավելի մեծ ներքին արժանապատվություն ունեն, քան այլ եվրոպական ժողովուրդների մոտ` օտարերկրացիների իրավունքները»։
Հին ռուսական սովորույթների և նորմերի որոշ իդեալականացում զուգորդվում է մագիստրոսական թեզի այս դրույթներում` պետական և միջազգային հարաբերությունների իսկապես մարդասիրական հայացքով, մի տեսակետ, որին նա հավատարիմ մնաց իր բոլոր գրվածքներում։
Ա. Վիշինսկին 1938թվականին Պետության և իրավունքի հարցերով խորհրդային իրավագետների առաջին ժողովում պահանջեց ամբողջությամբ մերժել վարչական իրավունքի այդ մասը, որը կապված էր ոստիկանական իրավունքի հետ, հետևաբար, ԽՍՀՄ-ում և հետխորհրդային երկրներում վարչական իրավունքը վերափոխվեց միայն բժշկական իրավունքի, մինչդեռ շատ երկրներում վարչական իրավունքը ձևափոխված էր նաև մաքսային իրավունքով ։
Մանկավարժական, վարչական և հասարակական գործունեություն
1855 թվականին Անդրեևսկին հրապարակեց «Նովգորոդի և գերմանական քաղաքների և Գոտլանդի միջև կնքված պայմանագրի մասին 1270 թվականին» դիսկուրսը (Սանկտ Պետերբուրգ) և, որպես մասնավոր դոցենտ, սկսեց դասախոսություններ կարդալ Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանում` պետական և վարչական իրավունքի մասին։
Այս բարեփոխման ծանրության կենտրոնը, ըստ հեղինակի, գտնվում է նահանգապետի պաշտոնում։ Այս պաշտոնը զբաղեցնելու համար, կանգնելով ինքնակառավարման մարմինների կողքին, բավականաչափ բարձր քաղաքական որակավորում է պահանջվում։ Միայն այս պայմանով է հնարավոր ներդաշնակեցնել ոստիկանական պրակտիկան հասարակության և զեմստվոյի ոստիկանության գործունեության հետ։
1855 թվականին Անդրեևսկին համալսարանում դասախոսությունների հետ միաժամանակ Նևոլինի մահվան պատճառով Իրավագիտության դպրոցում ստանձնեց  Հանրագիտարանի և Ռուսական իրավունքի պատմության ամբիոնի ղեկավարումը, որը նա զբաղեցրեց մինչև իր մահը ։ Իսկ համալսարանում նրա դասախոսությունների համար որպես թեմա է ծառայել ոչ միայն պետական ու ոստիկանական իրավունքը։ Բազմակողմանի և հարուստ տեղեկատվությունը Իվան Եֆիմովին դարձրեց պրոֆեսորադասախոսական կազմի անգնահատելի անդամ, որոնց անունից նա հերթով կարդում էր գրեթե բոլոր այն բաժիններում, որոնք թափուր էին։
Բայց նրա սիրած ուսումնասիրությունների և դասախոսությունների առարկան ոստիկանության իրավունք էր, որի վրա նա վերջնականապես հաստատվեց 1859 թվականին, երբ Կալմիկովի մահով դադարեցրեց պետական իրավունքի դասավանդումը։ Օժտված լինելով մեծ հռետորի տաղանդով, յուրօրինակ, բայց չափազանց հաճելի բառակապակցությունով՝ Իվան Եֆիմովը ունկնդիրների ընդհանուր ուշադրությունը գրավեց իր վրա, երբ պրոֆեսորական ամբիոնի բարձունքից պաշտպանեց անհատական ազատության, հանրային ինքնակառավարման մեծ սկզբունքները։ Լուրջ էր այն տեղեկությունը, որ բազմաթիվ ունկնդիրներ բավականին բան էին խլում այս խոսուն դասախոսություններից, բայց ավելի կարևոր էր դասախոսի անձնական ազդեցությունը։
Ապագա դատավորների և ադմինիստրատորների սրտերում խորը հետք են թողել օրենքի և ինքնակառավարման մեծ սկզբունքները, իսկ սիրելի պրոֆեսորի բարեհամբույր վերաբերմունքը, դժվարությունների ժամանակ օգնելու մշտական պատրաստակամությունը,հանդուրժողականությունը սխալների և հոբբիների հանդեպ, երիտասարդությանը սեր և հարգանք ներշնչեց գիտնականների հանդեպ և թողեց ուսանողական տարիների ամենավառ հիշողությունները։ Աշխատելով քրտնաջան, գրեթե հանգիստ չունենալով, բայց, ծանրաբեռնված լինելով բազմաթիվ լուրջ ուսումնասիրություններով տարբեր գիտական ոլորտներում, չհաշված իր լայնածավալ հասարակական գործունեությունը, Իվան Եֆիմովը միշտ ավելի շատ ժամանակ էր գտնում մասնավոր զրույցների համար՝ ոչ մեկին չմերժելով` իր հեղինակավոր աջակցությամբ, առաջնորդությամբ, խորհուրդով օգնում էր մարդկանց։ Այս ամենը նրան դարձրեց Ռուսական կայսրության ամենահայտնի պրոֆեսորներից մեկը, և նրա կամընտրական դասախոսությունների ժամանակ լսարանները լեփ-լեցուն էին տարբեր ֆակուլտետների բազմաթիվ ուսանողներով։
Իր բազմակողմ ուսումնասիրությունների հիմնական թեմայի վերաբերյալ Իվան Եֆիմովը հրատարակեց դասընթաց «Ոստիկանական իրավունք» (2 հատոր, Սանկտ Պետերբուրգ, 1872; 2-րդ լրացուցիչ խմբ. - 1874), որը նույնիսկ 20-րդ դարի սկզբին մնաց այս գիտության ռուսական միակ ամբողջական դասընթացը։
Այն բաժանվում է երկու մասի՝ անվտանգության և բարեկեցության դոկտրինի, և այդպիսով ներառում է կառավարման ողջ դոկտրինան։ Հսկայական ծավալով և կատարման մեջ ներդաշնակ այս աշխատության մեջ հեղինակը հետապնդում է իր հիմնական գաղափարը. մասնավոր նախաձեռնության ազատության և հասարակության ու պետության աջակցության մասին այն դեպքերում, երբ մասնավոր անձի ուժերը անբավարար են անհատի համակողմանի զարգացման համար։
Յուրաքանչյուր հատուկ հարցի համար մենք այստեղ գտնում ենք գիտական վերլուծության, պատմական տվյալների և բոլոր երկրների գործող օրենսդրության ներկայացման արդյունքում ստացված տեսական սկզբունքներ։ Բովանդակության նման առատության շնորհիվ այս աշխատության նշանակությունը շատ առումներով դուրս է գալիս այն շրջանակից, որի համար այն ի սկզբանե նախատեսված էր. այն ոչ միայն դասագիրք է, այլ նաև քաղաքագիտության մի ամբողջ հանրագիտարան տեղեկատու Զեմստվոյի և քաղաքային ինքնակառավարման բոլոր գործիչների համար։
1883 թվականին Համալսարանի խորհուրդը Ի. Ե. Անդրեևսկուն ընտրեց ռեկտորի պաշտոնում, նա պահպանեց Համալսարանի նոր1884 թվականի կանոնադրությունը:Նրա ռեկտորությունը համընկավ համալսարանական կյանքի, թերեւս, ամենադժվար շրջանի հետ։ Հին կարգերի խախտումն ու նորերի ստեղծումը նրան պահում էին ծայրահեղ լարված վիճակում։  Պահանջեց նրա ողջ անսպառ եռանդը, ողջ զարմանալի հնարամտությունը և երիտասարդության հանդեպ անսպառ սերը հակադիր շահերը հաշտեցնելու, բուռն տարերքը խաղաղեցնելու համար։ Եվ բոլոր նրանք, ովքեր վերապրել են այս դժվար ժամանակաշրջանը, երբեք չեն մոռանա այն հեզությունն ու մեղմությունը, որով Իվան Եֆիմովը լուծեց իրեն հանձնարարված խնդիրը։ Չնայած զբաղվածությանը, նա չմոռացավ Ռուս բժիշկների ընկերությունը, որի առաջին նախագահը հայրն էր։
1887 թվականին Անդրեևսկին թողեց ռեկտորատությունը և միևնույն ժամանակ Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի պրոֆեսորի պաշտոնը։ Սակայն նախկին ռեկտորի և պրոֆեսորի համեստ բնակարանում դեռ կարելի էր հանդիպել երիտասարդ ուսանողների, ովքեր երբեք չէին լսել նրան, բայց շատ էին լսել նրա մասին. նրանք դիմեցին նրան ֆինանսական օգնության համար, խնդրեցին խորհրդատվություն և առաջնորդություն իրենց գիտական գործունեության մեջ և երբեք մերժում չստացան։
1888 թվականին Խարկովի պրոֆեսոր Հատենբերգեր, Կոնստանտին Կոնստանտինովիչը հրատարակել է «Կրկնություն ոստիկանական օրենքի համար, կազմված ըստ պրոֆ. Ի. Է. Անդրեևսկի» դասընթացը (2 մաս, Խարկով), իսկ ինքը՝ Անդրեևսկին, իր կյանքի վերջին ամիսներին սկսեց մշակել իր դասընթացի 3-րդ հրատարակությունը։
Իվան Եֆիմի Անդրեևսկին ծառայել է հայրենիքին մեկից ավելի ոլորտներում՝ ակադեմիական և մանկավարժական, նա նաև ականավոր հասարակական գործիչ էր։ Բարեփոխումների տարիներին նա, որպես շատ փորձառու իրավաբան, հրավիրվել է կառավարական որոշ հանձնաժողովներ, և տարբեր հարցերի շուրջ նրա կարծիքներն ուղղորդող նշանակություն են ունեցել։1885 թվականին Իվան Եֆիմովը, երբ դեռ համալսարանի ռեկտորն էր, նշանակվեց նաև Հնագիտական ինստիտուտի տնօրեն, որտեղ վարեց «Արխիվագիտության» բաժինը։ Այս գիտության վերաբերյալ իր տեսակետները նա շարադրել է «Արխիվագիտություն» և «Արխիվ» հոդվածներում, որոնք տեղադրված են Հանրագիտարանային բառարանում։Իվան Եֆիմովը երկար ժամանակ չի եղել ինստիտուտի տնօրենը, բայց նա շատ է ծառայել մասնավոր նախաձեռնությամբ ստեղծված այս հրաշալի հաստատությանը:Նա ինստիտուտի հիմնադիր Ն.Վ. Կալաչևի անմիջական իրավահաջորդն էր և նրա ծրագրերի իրականացման եռանդուն կազմակերպիչը։Վեց տարվա ընթացքում, այսինքն՝ մինչև իր մահը, Իվան Եֆիմովը կիրառեց իր բուռն սերը, ամենաանձնազոհ նվիրվածությունը, իր ողջ հսկայական գիտելիքները աջակցելու և բարձրացնելու այս օգտակար հաստատության պատշաճ բարձրությունը, որը գլխավորում էր գավառական արխիվագետների ընտանիքը, ովքեր զբաղվում են ազգային հնությունների ուսումնասիրությամբ և պահպանությամբ։
Իր կյանքի վերջին երկու տարիներին Իվան Եֆիմովն իր ժամանակի մեծ մասը նվիրել է «Հանրագիտարանային բառարանի» խմբագրման ծանր ու տքնաջան աշխատանքին։ Բնագիտական և տեխնիկական մասը թողնելով առանձին մասնագետների՝ նա իր ողջ եռանդը, իր գիտելիքները կիրառեց հումանիտար բաժնի կատարելագործման և ընդլայնման գործում։ Իր ողջ կյանքը նվիրելով ռուս հասարակության մեջ հումանիտար գիտելիքների տարածմանը, նա ցանկացավ վերջ տալ հայրենիքին մատուցած այս ծառայությունը «Հանրագիտարանային բառարանի» հրատարակմամբ, որը նա համարեց ամենանպատակահարմարը և ժամանակի կարիքներին համապատասխան, քանի որ հնարավոր է օբյեկտիվ ձևով ռուս հասարակությանը ծանոթացնել արևմտաեվրոպական մտքի և մշակույթի պտուղներին և ամփոփել այն ամենը, ինչ արվել է իր հայրենի երկրի ուսումնասիրության գործում։ Հենց այս միտքն է դրդել նրան ստանձնել «Հանրագիտարանային բառարանի» խմբագրի տքնաջան աշխատանքը։ Այս հրատարակությունը դարձավ Իվան Եֆիմովի սիրելի գործը։ Նա անխոնջ աշխատում էր որպես խմբագիր, որպես սովորական աշխատող, որպես հսկայական ձեռնարկության կազմակերպիչ։ Բայց նա չհասցրեց քաղել իր աշխատանքի պտուղները։
Հազիվ նրան հաջողվեց հրապարակումը բարձրացնել ցանկալի բարձունքին, հազիվ ավարտին հասցվեցին նախնական աշխատանքները, որոնք հրատարակման բարդ մեխանիզմին տվեցին այն ամբողջականությունն ու ներդաշնակությունը, որոնք պետք է ապահովեին գործի անխափան ընթացքը և դյուրացնեին խմբագրի աշխատանքը, երբ անողոք մահը տարավ նրան։ Իվան Եֆիմովը իր հետ տարավ շատ գաղափարներ` որոշ հոդվածների պատշաճ մշակման մասին, բայց գլխավորն արեց,  հրապարակման պլան մշակելով` նա այն ապահովվեց գրական ուժերով,  հրատարակության տվեց որոշակի տեսք։
(8786) Բելսկայա
(8786) Բելսկայա (Belskaya), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Կլաս-Ինգվար Լագերկվիստի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,168322 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6952 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6415 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2059,88 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,174767 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,56° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1978 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կլաս-Ինգվար Լագերկվիստի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Դադաիզմ
Դադա (/ˈdɑːdɑː/) կամ դադաիզմ, 20-րդ դարասկզբի ավանգարդ արվեստի ուղղություն, որ դրսևորվեց գրականության, նկարչության, թատրոնի, կինոյի և քանդակագործության մեջ։ Դադաիզմի կենտրոն է համարվում Ցյուրիխի «Վոլտեր» կաբարեն (մոտ 1916 թ.), թեպետ գրեթե միաժամանակ (գուցե և ավելի վաղ) այն ձևավորվեց նաև Նյու Յորքում (մոտ 1915 թ.), իսկ 1920 թվականից հետո տարածում գտավ Փարիզում։ Դադան ձևավորվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ այդպիսով դառնալով նրան ուղղված բողոքի մի ձև։ Դադաիզմի ներկայացուցիչները մերժում էին տրամաբանությունը, դատողությունը և կապիտալիստական հասարակության գեղագիտությունը՝ փոխարենը իրենց գործերում արտահայտելով անմտություն, անտրամաբանականություն և բողոք քաղքենիության դեմ  ։ Դադաիստներն իրենց դժգոհությունն էին արտահայտում բռնության, պատերազմի և ազգայնամոլության դեմ՝ հաստատելով կապեր ձախ արմատականների հետ    ։
Շարժման անվան ծագման հարցի շուրջ ընդհանուր կարծիք գոյություն չունի. տարածված պատմություն կա, որի համաձայն ավստրիացի գրող Ռիխարդ Հյուլսենբեկը դանակը պատահաբար գցել է բառարանի վրա և այն կանգ է առել «դադա» բառի վրա, որը ֆրանսերենում խոսակցական բառ է և նշանակում է փայտե խաղալիք ձի։ Ոմանց կարծիքով դադան խորհրդանշում է երեխայի արտաբերած առաջին տառերը՝ այդպիսով կապ ստեղծելով շարժմանը բնորոշ երեխայական և աբսուրդային կողմերի հետ։ Մինչդեռ մյուսները կարծում են, որ «դադա» բառն է ընտրվել, քանի որ այն բոլոր լեզուներում ունի միևնույն իմաստը (կամ առհասարակ իմաստ չունի)՝ արտացոլելով շարժման ինտերնացիոնալիզմը ։
Դադայի ակունքներում նախապատերազմյան ավանգարդն է։ 1913 թվականին Մարսել Դյուշանի կողմից առաջ քաշվեց «հակաարվեստ» տերմինը, որով մարտահրավեր էր նետվում արվեստի ընդունված սկզբունքներին ։ Կուբիզմը, կոլաժի զարգացումը և աբստրակցիոնիզմը արդեն իսկ նախապատրաստում են շարժման կարևոր կողմերից մեկը՝ հակադրումը իրականությանը։ Ֆրանսիացի բանաստեղծների, իտալացի ֆուտուրիստների և գերմանացի էքսպրեսիոնիստների ազդեցությամբ և հետևությամբ դադան հերքեց բառի և իմաստի սերտ հարաբերակցությունը ։ Այնպիսի գործեր, ինչպես Ալֆրեդ Ջարրիի «Ուբու Ռոյը» (1896 թ.) և Էրիկ Սատիի «Շքերթ» բալետը (1916-17 թթ.), նախապատրաստեցին դադաիստական երկերի մուտքը ։ Դադաիզմի սկզբունքները առաջին անգամ ամբողջական տեսքով ներկայացվեցին Հուգո Բալի «Դադայի մանիֆեստում» 1916 թվականին։
Դադաիստները հաճախ կազմակերպում էին հանրային հավաքույթներ, ցուցադրություններ և գրական-մշակութային ամսագրերի հրատարակություն։ Նրանց քննարկումների գլխավոր թեմաներն էին արվեստը, քաղաքականությունը և մշակույթը։ Շարժման գլխավոր ներկայացուցիչներն էին Հուգո Բալը, Մարսել Դյուշանը, Էմմի Հեննինգսը, Ժան Արպը, Ռաուլ Հաուսմանը, Հաննա Հյոխը, Յոհաննես Բաադերը, Տրիստան Ցառան, Ֆրանսիս Պիկաբիան, Հյուլսենբեկը, Գեորգ Գրոսը, Ջոն Հարթվիլդը, Ման Ռեյը, Բեատրիս Վուդը, Կուրթ Շվիթերսը, Հանս Ռիխտերը, Մաքս Էռնսթը և Էլզա ֆոն Ֆրեյթագ-Լորինգոֆենը։ Շարժումն իր հերթին ազդեցություն ունեցավ հետագայում ձևավորված մի շարք այնպիսի ոճերի վրա, ինչպես երաժշտական դաունթաուն ոճը, նոր ռեալիզմը, փոփ արտը և ֆլյուկսուսը (լատ․՝ fluxus՝ կյանքի հոսք)։
Հիմնական առանձնահատկություններ
Դադան միջազգային ոչ պաշտոնական շարժում էր, որն իր ներկայացուցիչներն ունեցավ Եվրոպայում և Հյուսիսային Ամերիկայում։ Դադայի սկզբնավորումը համընկավ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբի հետ։ Շատ մասնակիցների համար շարժումը հակադրվելու միջոց էր բուրժուա ազգայնականներին և գաղութականացման մոլուցքով տարվածներին, որն էլ շատ դադաիստների համոզմամբ պատերազմի հիմնական պատճառն էր, ինչպես նաև դադան բողոք էր գաղափարական համակերպվածության դեմ թե′ մշակույթում, թե′ հասարակության մեջ ։
Ավանգարդը ձևավորվեց Ֆրանսիայից դուրս։ Այն արտահայտվեց կուբիզմի ցուցահանդեսներով, որ տեղի ունեցան Բարսելոնայի Դալմաու պատկերասրահում (1912 թ.), Բեռլինի «Der Sturm» պատկերասրահում (1912 թ.), Նյու Յորքի «Armory» ցուցահանդեսում (1913 թ.), Պրահայի Մանեսի անվան գեղարվեստի միությունում (1914 թ.), «Бубновый валет»-ի մոսկովյան ցուցադրություններում և Ամստերդամի «De Moderne Kunstkring»-ում (1911-1915 թթ. ընթացքում)։ Ֆուտուրիզմն արտահայտվեց տարբեր արվեստագետների գործերում։ Դադան հետագայում միավորեց այս ուղղությունների մոտեցումները ։
Շատ դադաիստներ կարծում էին, որ կապիտալիստական աշխարհում «դատողությունը» և «տրամաբանությունը» մարդկանց ուղղորդեցին դեպի պատերազմ։ Այսպիսով նրանք առաջ են քաշում մի գաղափարախոսություն, որ հերքում է դատողությունը և ողջունում քաոսը և անտրամաբանականությունը ։ Հետագայում Գեորգ Գրոսը, վերանայելով իր աշխատանքները, ասում է, որ իր դադաիստական արվեստը նպատակ ուներ արտահայտելու «ընդվզում փոխադարձ ոչնչացման գնացող այս աշխարհի դեմ» ։
Հանս Ռիխտերի կարծիքով դադան արվեստ չէր, «այն հակաարվեստ էր» ։ Դադան ներկայացրեց արվեստի ընդունված հիմնադրույթների միանգամայն հակառակ կողմը։ Արվեստի գեղագիտությանը նրանք հակադրվեցին՝ մերժելով գեղագիտությունն առհասարակ։ Նրանք արհամարհեցին արվեստին բնորոշ զգացմունքայնությունը։
Հուգո Բալն ասել է. «Մեզ համար արվեստը չի սահմանափակվում արվեստով.... Այն հնարավորություն է տալիս մեր օրերում ճիշտ ընկալումներ և քննադատություն արտահայտելու» ։
«American Art News»-ի վերլուծաբաններից մեկը գրում է. «Դադայի փիլիսոփայությունը ամենահիվանդագին, ամենից խեղված և ամենաքայքայիչ բանն է, որ մարդկային ուղեղը երբևէ մտահղացել է»։ Արվեստի տեսաբանները բնորոշել են դադան որպես «հակազդեցություն այն ամենին, ինչը դադաիստների մեծ մասի կարծիքով ոչ այլ ինչ էր, եթե ոչ հավաքական մարդասպանություն բեմադրող խելացնոր ներկայացում» ։
Տարիներ անց դադաիստները բնութագրեցին շարժումը որպես «հետպատերազմյան տնտեսական և բարոյական անկման ընթացքում առաջմղիչ մի երևույթ, փրկիչ, հրեշ, որը կկործանի ամեն բան իր ճանապարհին... Ոչնչացման և բարոյալքման պարբերական աշխատանք... Ի վերջո այն դառնում է ոչ այլ ինչ, եթե ոչ սրբապղծություն» ։
Բորոնեդու
Բորոնեդու (Boroneddu), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիա մարզում՝ Օրիստանո գավառում։
Դադաիզմ
Հիմնական առանձնահատկություններ
Մեջբերում Դոնա Բադսի «Արվեստի ճանաչողության լեզուն» (The Language of Art Knowledge) գրքից.
Բորոնեդու
Բնակչությունը կազմում է 173 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 37 մարդ/կմ2։ Զբաղեցնում է 5 կմ2 մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 9080։ Հեռախոսային կոդը՝ 0785։
Դադաիզմ
Ցյուրիխ
1916 թվականին Հուգո Բալը, Էմմի Հենինգսը, Տրիստան Ցառան, Ժան Արպը, Մարսել Յանկոն, Ռիխարդ Հյուլսենբեկը, Սոֆի Թեուբերը և Հանս Ռիխտերը շատ այլ արվեստագետների հետ արվեստի հարցերի շուրջ քննարկումներ կազմակերպեցին և բեմադրեցին ներկայացումներ «Վոլտեր» կաբարեում՝ այդպիսով արտահայտելով իրենց զզվանքը պատերազմի և բոլոր այն նախադրյալների հանդեպ, որոնք սկիզբ դրեցին պատերազմին։
Բորոնեդու
Կոմունայի հովանավոր սուրբն է սուրբ նահատակ Լոուրենսը։ Տոնը նշվում է օգոստոսի 10-ին։
Դադաիզմ
Ցյուրիխ
Որոշ աղբյուրներ հաստատում են, որ դադայի սկզբնավորումը տեղի է ունեցել «Վոլտեր» կաբարեում հոկտեմբերի 6-ին։ Այլ աղբյուրների համաձայն դադան ամբողջապես չի սկզբնավորվել ցյուրիխյան գրական սալոնում, այլ շարունակել է Արևելյան Եվրոպայում արդեն իսկ գործող մշակութային ավանդույթը. այս առումով հատկապես շեշտվում է Ռումինիայի դերը, որտեղից Շվեյցարիա տեղափոխվեցին մի խումբ հրեա մոդեռնիստ արվեստագետներ (Ցառա, Յանկո, Արթուր Սեգալ և այլք) և հաստատվեցին Ցյուրիխում։ Մինչև Առաջին աշխարհամարտի տարիները նմանատիպ հոսանք կար նաև Բուխարեստում և Արևելյան Եվրոպայի այլ քաղաքներում. ըստ երևույթին, սակայն, դադայի վերջնական կազմավորման համար վճռորոշ եղավ այնպիսի արվեստագետների ժամանումը Ցյուրիխ, ինչպես Ցառան և Յանկոն ։
Աբրահամ Անդերսոն
Աբրահամ Անդերսոն (Abraham Archibald Anderson, ), ամերիկացի նկարիչ և բարերար։