cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լիբերթի Ուոլկապ
Կենսագրություն
Ծնվել է 1844 թվականի հուլիսի 14-ին Pine Creek քաղաքում, Իլինոյս նահանգում, Սամուել (1811-1890) և Սոֆիա (1819-1883) Ուոլկապների ընտանիքում (անգլ. Samuel and Sophia Ruggles Walkup)։
Զբաղվել է գյուտարարությամբ։ Երբ 1876 թվականին հայտնագործվեց աերոգրաֆիան, դրա բարելավմամբ զբաղվեց ոսկերիչ Էբներ Պիլերը։ Հետո զարգացման արտոնագիրը 1882 թվականին վաճառեցին Ուոլկապին։ 1884 թվականի մայիսի 6-ին Ուոլկապը արտոնագրեց կրկնակի գործողության օդափոխիչը, որն ուներ ներկի և օդի հոսքը առանձին-առանձին կարգավորելու հնարավորություն (մինչ այդ օդափոխիչը թույլ էր տալիս ներկերի մատակարարումը ճշգրտել միաժամանակ օդի մատակարարմամբ)։ Այն տալիս էր ավելի շատ հնարավորություններ նրա հետ աշխատելիս։
1888 թվականին իր Аirbrush Мanufactoring Сompany կազմակերպության շենքում, որտեղ օդափոխիչներ էր արտադրվում և որը ստեղծվել էր 1883 թվականին, Լիբերտի Ուոլկապը հիմնեց արվեստի դպրոց, որտեղ անցկացվում էին նկարչության և գրաֆիկայի դասընթացներ՝ օգտագործելով այրոգրաֆիայի տեխնիկան։ Հետաքրքիր է, որ ամերիկացի նկարիչ-իմպրեսիոնիստ Ուիլսոն Իրվայնն առաջիններից էր, ով օգտագործել է աերոգրաֆիան արվեստի մեջ։
Կյանքի վերջին տարիներին Ուոլկապը զբաղվել է քաղաքականությամբ, Իլինոյս նահանգի Սենատի անդամի թեկնածու էր, բայց չհաղթեց՝ գրավելով չորրորդ տեղը։
Լիբերթի Ուոլկապը մահացել է 1922 թվականի հոկտեմբերի 19-ին, թաղվել է Mount Morris քաղաքի, Օգլ շրջանի, Իլինոյս նահանգի Mt. Zion Cemetery գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գյուտարարներ
Կոստանդին Սիլվան
Կոստանդին Սիլվան, Սիղվանոս (ծննդյան թվականն անհայտ է - մոտ 684), Պավլիկյան շարժման առաջնորդ՝ 657 թվականից։ Ազգությամբ՝ հայ։ Գործել է Բարձր Հայքի Մանանաղի գավառում։ 654 թվականին ընդունել է Պողոս առաքյալի աշակերտ Սիղվանոսի անունը և քարոզել պավլիկյան գաղափարներ։ 657 թվականին տեղափոխվել է Բյուզանդական կայսրության Կողոնիայի Կիբոսսա ամրոցը և կազմակերպել պավլիկյան համայնք։ Այրել է մանիքեական գրքերը, ընդունելի համարել միայն Նոր կտակարանն ու Պողոս առաքյալի թղթերը՝ դրանք մեկնաբանելով պավլիկյան գաղափարախոսության տեսանկյունից։ Զոհվել է (այլ կարծիքով 681 թվականին) պավլիկյանների դեմ Միմեոն զորավարի գլխավորությամբ բյուզանդական արշավանքի ժամանակ։ Հույն պատմագիրներ Պետրոս Սիկիլիացին, Փոտը և Գևորգ Վանականը Կոստանդին Սիլվային համարել են Պավլիկյան շարժման հիմնադիր։ Իրականում Կոստանդին Սիլվան հեղաշրջում է կատարել պավլիկյան գաղափարախոսության մեջ՝ այն մաքրելով մանիքեությունից ժառանգած զրադաշտական դրույթներից։
Տես նաև
Կատեգորիա:Պավլիկյան շարժում
ՀՀ բնակչության բնական շարժ
ՀՀ բնակչության բնական շարժ բնակչության բնական շարժը խորհրդային տարիներին Հայաստանի բնակչության ավելացման հիմնական միջոցը եղել է բնական աճը՝ ծնելիության բարձր մակարդակն ու մահացության աստիճանային նվազումը։
Բնակչության բնական շարժի ընդհանուր պատկերը 1915-2010 թվականներին, 100 բնակչի հաշվով ներկայացված է աղյուսակում։
1920-ական թվականներ
1920-ական թվականների կեսերին ծնելիությունը եղել է բավական բարձր՝ 1000 բնակչի հաշվով՝ 56-58 մարդ (56-58 %)։ Չնայած հետագա որոշակի անկմանը՝ ծնելիության բավական բարձր մակարդակ՝ 41,2 %, պահպանվել է մինչև Հայրենական մեծ պատերազմի սկիզբը (1940)։ Բնական աճն ապահովվել է հիմնականում մահացության նվազման հաշվին։ Պատերազմի տարիներին բնական աճը նվազել է, որովհետև կտրուկ իջել է 20-29 տարեկան երիտասարդների և ամուսնությունների թիվը։
1950-1960-ական թվականներ
1950 թվականին արձանագրվել է ծնունդների ու բնական աճի ցուցանիշների զգալի նվազում՝ համապատասխանաբար՝ 32,1% և 23,6%։ Դրան հաջորդել է պատերազմների ավարտին բնորոշ ժողովրդագրական բռնկում, ծնելիությունն աճել է, մահացությունը նվազել, որոնց շնորհիվ 1960 թվականին արձանագրվել են ծնելիության ու բնական աճի հետպատերազմյան շրջանի առավելագույն ցուցանիշները՝ համապատասխանաբար՝ 40,1 և 33,3 %։ Ապա հաջորդել է այդ ցուցանիշների նվազման մի շրջան, որը պայմանավորված էր քաղաքային բնակչության արագ աճով, բնակչության մշակութակենցաղային մակարդակի բարձրացումով, կանանց զբաղվածության աստիճանի մեծացումով ու ընտանիքների փոքրացմամբ։
1970-1985-ական թվականներ
1970-ական թվականներին ծնելիության ու բնական աճի ցուցանիշները որոշակիորեն կայունացել են, իսկ 1985 թվականին արձանագրվել են դրանց վերջին շրջանի առավելագույն արժեքները՝ համապատասխանաբար՝ 24,1% և 18,2%։
1998-2001-ական թվականներ
Սպիտակի երկրաշարժի (1988), Արցախյան պատերազմի (1991-1994), տնտեսական շրջափակման և դրանով պայմանավորված արտագաղթի հետևանքով ծնելիությունն ու բնական աճը նվազել են՝ 2001 թվականին հասնելով իրենց նվազագույն արժեքներին՝ համապատասխանաբար՝ 9,5 % և 3,5 %, որից հետո սկսել է դրանց դանդաղ աճի փուլը։
2005-2010ական թվականներ
2005 թվականին ծնելիությունն աճել է, բայց մահացության աճի պատճառով բնական աճը մնացել է գրեթե նույնը, իսկ 2010 թվականին ծնելիությունը հասել է 13,8 %-ի, որը մահացության փոքր աճի պայմաններում անգամ ապահովել է բնական աճի որոշ՝ 5.2 % ավելացում։
Ծնելիություն
Բնակչության բնական շարժի փոփոխությունները պայմանավորված են կանանց ծնունակության, տարիքային ծնելիության և ծնելիության գումարային գործակիցների մեծություններովմ որոնք այդ ժամանակահատվածում կրել են լուրջ փոփխություններ։ Եթե 1926 թվականին 15-49 տարեկան 1000 կնոջը բաժին էր ընկնում 229,1 ծնունդ, ապա 2010 թվականին ՝ 49,3, 15-49 տարեկան կանայք ունենում էին միջինը 7,2 երեխա, ապա 2010 թվականին 1,6, այն դեպքում, երբ բնակչության պարզ վերարտադրությունն ապահովելու համար անհրաժեշտ է միջինը 2,15 երեխա։
Խուճուճիկ Սյուն
Խուճուճիկ Սյուն (Curly Sue), Warner Brothers կինոստուդիայի արտադրած ֆիլմը, որը վարձույթի է հանձնվել 1991 թվականին։ Ջոն Հյուզի վերջին ռեժիսորական աշխատանքն է։
ՀՀ բնակչության բնական շարժ
Ծնելիություն
2010 թվականին բնակչության ծնելիության գումարային գործակիցը կազմել է 1,6, մոր միջին տարիքը՝ 25,1, առաջին երեխայի ծննդյան ժամանակը՝ 23 տարեկան։
Եթե 1925-1926 թվականներին հանրապետությունում բնակչության պարզ վերարտադրությունն ապահովվում էր կանանց մինչև 20, իսկ ընդլայնվածը՝ 25 և բարձր տարիքային խմբերի ծնելիության հաշվին, ապա մինչև 1989-1890 թվականները այն ապահովել են կանանց՝ համապատասխանաբար՝ 30 և 35 տարիքային խմբերը։ 1990-ական թվականներից ծնելիության գումարային ցուցանիշի մեծությունները չեն ապահովում նույնիսկ պարզ վերարտադրությունը։
Խուճուճիկ Սյուն
Սյուժե
Բիլ Դենսերը (Ջեյմս Բելուշի) և նրա իննամյա աղջիկը` Սյուզանը («Curly Sue»` «Խուճուճիկ Սյու» մականունով) (Էլիսոն Փորթեր) ապրում են փողոցում` գոյատևման միջոցներ հայթայթելով մանր խաբեություններով։ Բիլն ասում է. «Մենք անում ենք դա` առանց օրենք խախտելու։ Ավելի ճիշտ` մենք չենք խախտում լավ օրենքները...»:
ՀՀ բնակչության բնական շարժ
Մահացություն
Բնակչության վերարտադրության գործընթացի էական տարրերից է մահացությունը։ Եթե 1921-1925 թվականներին մահացությունների թիվը 1000 բնակչի հաշվով կազմում էր 18,2 մարդ, ապա, աստիճանաբար նվազելով, 1971-1975 թվականներին այն հասել է իր ամենացածր ցուցանիշին՝ 5,1 մարդ, հետագա տարիներին դարձյալ ունեցել է աճի միտում և 2006-2010 թվականներին կազմել է միջինը 8,5 մարդ. (51,7%-ը՝ արական, 48,3%-ը՝ իգական սեոի)։
Անկախացումից հետո հանրապետությունում ժողովրդագրական իրադրության դրական միտումներ էր մինչև մեկ տարեկան երեխաներ մահացության մակարդակի նվազում, եթե 1940 թվականին այդ ցուցանիշը 1000 կենդանի ծնվածների հաշվով եղել է 119,1 երեխա, ապա 2010 թվականին՝ 11,4 երեխա, կամ կրճատվել է շուրջ 10 անգամ։
Խուճուճիկ Սյուն
Սյուժե
Մի անգամ Բիլը ոչ խոշոր ճանապարհատրանսպորտային պատահար է կազմակերպում, ըստ որի իրեն իբր թե մեքենա է խփում։ Այդ մեքենայի վարորդը լինում է ապահարզանների հարցով փաստաբան Գրեյ Էլլիսոնը (Քելլի Լինչ), որը հաջողակ, չամուսնացած կին է։ Գրեյը որպես ներողություն հյուրասիրում է Բիլին և Սյուին։ Շուտով նույն ստորգետնյա կայանում Գրեյը նորից մեքենայով խփում է Բիլին, այս անգամ` իրականում։ Մեղքի զգացումից նա Բիլին ու Սյուին տանում է իր տուն, ինչը ուժեղ բարկացնում է նրա ընկերոջը` Ուոլքերին։ Ըստ նրա` Գրեյը չպետք է անտուններին թույլ տար հիմարացնել իրեն, պետք էր պարզապես մի քիչ գումար տալ նրանց ու թողնել փողոցում։
ՀՀ բնակչության բնական շարժ
Մահացություն
ՀՀ-ում մահացության, հատկապես մանկամահացության նվազման շնորհիվ բնակչության կյանքի միջին տևողությունն աճել է և իր ամենաբարձր ցուցանիշին հասել 2009-2010 թվականներին՝ կազմելով 74,1 տարի (տղամարդկանցդ՝ 70,6, կանանցը՝ 77)։ ՀՀ-ն այդ ցուցանիշով աշխարհում առաջատարներից է։
Բնակչության բնական հավելաճ
Բնակչության բնական շարժը բնութագրող հիմնականում ցուցանիշներից մեկը բնակչության բնական հավելաճն է, որը որոշվում է 1 տարում ծնունդների և մահվան դեպքերի թվաքանակների տարբերությամբ։ Եթե բնակչության բնական հավելաճը 1940 թվականին կազմել է 36,7 հազար, 1960 թվականին՝ 62,1 հազար (առավելագույնն է), ապա, հաջորդ տարիներին նվազելով, 1991 թվականին կազմել է 54,4 հազար, իսկ 2010 թվականին՝ 16,9 հազար։ 1000 բնակչի հաշվով 1960 թվականին այն կազմել է 33,3 մարդ, 1991 թվականին՝ 16.3, 2010 թվականին՝ 5,2։
Խուճուճիկ Սյուն
Սյուժե
Սյուզանի ու Բիլի համար ուրիշ կյանք է սկսվում, այն է` մաքուր անկողին, տնական ուտելիք ու հարմարավետություն։ Սակայն Գրեյն անհանգստանում է Սյուի զարգացման աստիճանով. ինը տարեկանում երեխան դեռևս չի կարողանում կարդալ։ Սյուն մարդկանց ապշեցնում է բարդ բառերը հեգելու կարողությամբ. նա կարողանում է հեգել «շնչահեղձություն» բառը, սակայն չի կարողանում նույնն անել պարզ «կատու» բառի հետ։ Բիլը մտադրված է հեռանալ ու շարունակել ապրել նախկին կյանքով, սակայն Գրեյը համոզում է նրան մնալ, քանզի ինքն արդեն կապվել է աղջկա հետ։ Նա Բիլի և Սյուի համար նոր հագուստ է գնում և նրանց ռեստորան է տանում, սակայն Ուոլքերը ռեստորանում նվաստացնում և վիրավորում է Բիլին, և վերջինս Սյուի հետ ստիպված է հեռանալ։ Ուոլքերի հետ վիճելով` Գրեյը փողոց է վազում ու միանում է Բիլին ու Սյուին։ Նրանք ուրախ ժամանակ են անցկացնում. Բիլն ու Սյուն, որ հիանալիորեն տիրապետում են փողոցային մանր խաբեություններին, ցույց են տալիս ապշահար եղած փաստաբան-տեսաբանին, թե ինչպես կարելի է համեղ ուտելիք ու հարմար գիշերակաց գտնել` անգամ փողոցում ապրելով։
ՀՀ բնակչության բնական շարժ
Բնակչության բնական հավելաճ
Հանրապետությունում 1970-1980-ական թվականներին գրանցվել է ամուսնությունների թվի աճ, իսկ 1985 թվականից՝ նվազում։ Հակառակ դրան՝ մեծացել է ամուսնալուծությունների թիվը։ 1990 թվականին նոր կազմավորված 28 հազար ամուսն. զույգերից ամուսնալուծվել է ավելի քան 4 հազարը (14,5 %), ապա 2010 թվականին այդ ցուցանիշները կազմել են՝ համապատասխանաբար՝ 17.984 և 2997 (16,7%)։ Տղամարդկանց ամուսնության միջին տարիքը 29 տարի է, կանանցը՝ 25,2։
Կատեգորիա:Հայաստանի բնակչություն
Խուճուճիկ Սյուն
Սյուժե
Ավելի ուշ Բիլը խոստովանում է Գրեյին, որ իրականում Սյուն իր հարազատ աղջիկը չէ. նա պատահաբար հանդիպել է աղջնակի մորը Ֆլորիդայում, և այն բանից հետո, երբ կինը հանկարծամահ է եղել, Բիլն սկսել է հոգ տանել աղջկան, որին սիրում էր, ինչպես իր սեփական դստերը։ Երբ նա կորցրել է աշխատանքն ու գումարը, չի կարողացել ինքն իրեն ստիպել` աղջկան մանկատուն հանձնել, և սկսել է երկրով մեկ թափառել նրա հետ։ Գրեյն սկսում է հարգանք տածել Բիլի հանդեպ և որոշում է հետագայում ևս օգնել նրան։
Կյանքն սկսում է հունի մեջ ընկնել. Բիլն աշխատանքի է անցնում և որոշում է Սյուզանին դպրոց ուղարկել։ Սակայն մերժված Ուոլքներն սկսում է վրեժ լուծել Բիլից ու Գրեյից։ Նա զանգում է երեխայի իրավունքների կոմիտե, Բիլը բանտում է հայտնվում, քանի որ երբեք երեխայի օրինական խնամակալը չի եղել, իսկ Սյուզանին ուղարկում են մանկատուն։ Սակայն Գրեյը, որ բարձր որակավորմամբ փաստաբան էր, օգտագործում է իր կապերն ու անգամ դիմում է շանտաժի` ստիպելով իր հաճախորդներից մեկին` պարոն Առնոլդին, անհրաժեշտ փաստաթղթեր ձևակերպել Սյուզանի խնամակալությունն ստանձնելու համար, ինչպես նաև` գրավ է դնում` Բիլ Դենսերին ազատ արձակելու համար։ Այդ ընթացքում Ուուլքերը որոշում է հանդիպել Գրեյին նույն ստորգետնյա անցումում։ Սակայն Գրեյը, հասկանալով, որ հենց Ուոլքերն է վրեժից դրդված մատնել Բիլին ու Սյուին, մեքենայով հարվածում է նրան։ Գրեյը, Բիլն ու Սյուզանը միավորվում են ու ապրում իսկական ընտանիքի պես։
Ֆիլմի վերջում Գրեյը թողնում է փաստաբանի իր աշխատանքը, նրբաճաշակ Мерседес-500 SL ավտոմեքենան փոխարինում է աշխատանքային Jeep Cherokee-ով։ Սյուզանը, որ փողոցում է մեծացել և վաղուց ոչնչից ու ոչ ոքից չի վախենում, առաջին վախեցած քայլերն է անում անծանոթ ու անսովոր դպրոցի աստիճաններով. նրան, ինչպես և մյուս բոլոր երեխաներին, ձեռքով են անում մեքենայի մոտ կանգնած «ծնողները»։ Ֆիլմի լուսագրերի ցուցադրման ժամանակ Գրեյը, Բիլն ու Սյուն քայլում են փողոցում` ինչպես սովորական ամերիկյան ընտանիք։
Թողարկում
Ֆիլմն առաջին անգամ էկրան է բարձրացել նոյեմբերի 2-ին` հավաքելով $4,974,958 հասույթ 1634 էկրանների վրա ։ Չնայած հիմնականում բացասական արձագանքներին` հաջորդ շաբաթ-կիրակի օրերին հասույթն ավելացել է 7%-ով` հասնելով $5.3-ի և այդ ցուցանիշով մնալով երկրորդ տեղում ։ Երրորդ հանգստան օրերին այն շարունակել է ցուցադրվել նույն թվով էկրանների վրա և հասույթի ցուցանիշով գրավել է առաջին տեղը` գերազանցելով առաջին և երկրորդ շաբաթների ցուցանիշները ։ Կանադայում և ԱՄՆ-ում վերջնական ունեցել է $33,691,313 հասույթ ։
Warner Home Video-ն ֆիլմը DVD ձևաչափով թողարկել է 2004 թվականի հունիսի 1-ին` Փորթերի հատուկ ներկայացմամբ ու մեկնաբանություններով։
Ընդունելություն
Ֆիլմը կինոքննադատների կողմից հիմնականում բացասական արձագանքների է արժանացել։ Լենարդ Մալթինն իր Movie Guide-ում չորսից 1.5 միավոր է տվել ֆիլմին ու այն կոչել «Ջոն Հյուզի բանաձևային ֆիլմ, որտեղ բանաձևը չի աշխատում» ։ Halliwell's Film Guide-ը ֆիլմն անվանել է «սարսափելիորեն սենտիմենտալ և մանիպուլատիվ» ։
«Խուճուճիկ Սյուն» ունի 13% վարկանիշ` ըստ Rotten Tomatoes կայքի` հիմնված 15 ակնարկների վրա։ CinemaScore-ի հարցման արդյուքնում լսարանը ֆիլմին տվել է "B+" գնահատականը` ըստ A+-ից մինչև F սանդղակում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան կատակերգական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան ընտանեկան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ընտանեկան ֆիլմեր Կատեգորիա:Դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Չիկագոյում Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կատակերգական դրամա ֆիլմեր
Չակա Կան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգահաններ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Շայկաչա
Շայկաչա (шајкача, ), սերբական ազգային գլխարկ։ Ավանդաբար կրել են տղամարդիկ Սերբիայի գյուղական վայրերում։ Այն անվանվել է սերբական գետային ջոկատների անունով, որոնք կոչվել են շայկաշի և պաշտպանել են Ավստրիական կայսրությունը Օսմանյան Թուրքիայից 18-րդ դարում։ Շայկաչան դարձել է սերբական ազգային խորհրդանիշ 20-րդ դարի սկզբից։ Այն հիմնականում սև է, մոխրագույն կամ կանաչ և պատրաստվում է փափուկ, տնական կտորներից։ Այն շատ են կրել սերբ տղամարդիկ Սերբական առաջին ապստամբության ժամանակ, ինչպես նաև եղել է սերբական զինված ուժերի համազգեստի կարևոր բաղադրիչ 19-րդ դարի սկզբից մինչև 20-րդ դարի վերջ։ Ներկայում այն հիմնականում կրում են մեծահասակ մարդիկ գյուղական վայրերում։
Պատմություն
Սերբիայի Շումադիա շրջանի գյուղացիերի տիպական գլխարկները՝ շայկաչաները, օգտագործվել են 2 դեպքում․ խաղաղ ժամանականերում այն կրել են գյուղական վայրերում, իսկ պատերազմի ընթացքում այն եղել է սերբական ռազմական համազգեստի կարևոր բաղադրիչ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ գլխարկը կանոնավորապես կրել են Սերբիայի թագավորության զինվորները։ 1915 թվականին Սերբիան գրավվել է Ավստրո-հուգարական, գերմանական և բուլղարական միասնական ներխուժման արդյունքում, և 1916 թվականին շայկաչաները սերբական ազգային հագուստի մյուս տարրերի հետ միասին արգելվել են բուլղարական իշխանությունների կողմից Հարավային Սերբիայի բուլղարական օկուպացումից հետո։ Պատերազմից հետո Բոսնիայում սերբական իշխանությունները պարտադրել են կրել շայկաչա թուրքական ֆեսի փոխարեն։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում շայկաչան եղել է սերբ չետնիկների ստանդարտ գլխարկը Առանցքի ուժերի կողմից օկուպացված Հարավսլավիայի թագավորությունում։ Այն կրել են նաև սերբ պարտիզանները, իսկ պատերազմից հետո այն փոխարինվել է տիտովկա գլխարկով կոմունիստական Հարավսլավիայի զինված ուժերում։
Դիզայն
Շայկաչաները ունեն շրջված չայկաների տեսք V-աձև վերնամասով, դրանք նեղ են և հիմնականում սև կամ մոխրագույն։ Սովորաբար պատրաստվում են փափուկ տնական կտորից։ Խաղաղ ժամանակներում այն կրում են առանց խորհրդանիշի։ Պատերազմի ժամանակ դրանց վրա սովորաբար կարելի է տեսնել սերբական երկգլխանի արծվի տեսքով և «Միայն միությունը կփրկի սերբերին» նշանաբանով կոկարդներ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած սերբ զինվորները կրել են շայկաչաներ, որոնց վրա եղել է թագավորական միացագիր։
Գրականություն
Կատեգորիա:Սերբիայի մշակույթ
Փետրախոտ
Փետրախոտ, սարի սմբուլ, դաշտավլուկազգիների (հացազգիներ) ընտանիքի բազմամյա, հազվադեպ՝ միամյա չորասեր խոտաբույսերի ցեղ։
Կենսաբանական նկարագիր
Ցողունը բարակ է, բարձրությունը՝ մինչև 1 մ։ Տերևները կոշտ են, նեղ գծաձև՝ սովորաբար հետոլորված եզրերով կամ խողովակաձև (ծածկում են հերձանցքերը)։ Ծաղկաբույլը հուրանանման է, ծաղիկները՝ մեկական, նուրբ և ճկուն փետուրների տեսքով։ Ծաղկում է հունիսի երկրորդ կեսից մինչև սեպտեմբեր։
Տարածում
Տարածված է Արմավիրի, Արագածոտնի, Կոտայքի, Շիրակի, Լոռու, Գեղարքունիքի, Վայոց ձորի և այլ մարզերի ցածրադիր և միջին լեռն, գոտիներում (1500-2200 մ բարձրներում)։ Աճում է անապատներում, կիսաանապատներում, տափաստաններում, նոսրանտառներում, չոր, քարքարոտ վայրերում և այլն։ Փետրախոտի շատ տեսակներ տափաստանների բուսականության հիմնական տարրերից են։
Նշանակություն
Ճիմ առաջացնող և կերային խոտաբույս է։ Գեղազարդիչ է։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հացազգիներ
Ջոն Բելերս
Ջոն Էնթոնի Բելերս, ամերիկացի գրող, ով առավել հայտնի է իր գոթական վեպերի շնորհիվ, որոնք ունեին երիտասարդ լսարան։
Կենսագրություն
Նոտր Դամում և Չիկագոյի համալսարանում կրթություն ստանալուց հետո Բելերսը մի քանի տարի դասավանդել է անգլերեն` Նոր Անգլիայի քոլեջում՝ մինչ 1971 թվականին իր մշտական աշխատանքի ընդունվելը։
Նրա առաջին հրապարակած աշխատանքը «St. Fidgeta և ուրիշ ծաղրերգություններ»-ն էր, որը երգիծական պատմությունների ժողովածու է, այն տպագրվել է 1965 թվականին։ Նրա երկրորդ գիրք «The Pedant and the Shuffly» գիրքը կարճ առակ էր։ Սկզբնապես այն հրապարակվել է 1968 թվականին և վերահրատարակվել է 2001 և 2009 թվականներին։ Բացի այդ երկու ստեղծագործություններից, Ջոն Բելերսը գրել է մեծ քանակությամբ գոթական վեպեր, որոնցից երկուսը՝ «Պատի ժամացույցով տունը» և «Ալֆեյ Վինթերբոնի գանձերը», հարմարեցվել են հեռուստատեսության համար, համապատասխանաբար 1979 և 1980 թվականներին։ Գրքերի շարքը թարգմանվել են նաև այլ լեզուներով, օրինակ գերմաներեն, ֆրանսերեն, ճապոներեն, լեհերեն և այլն։
Ջոն Բելերսը մահացել է 1991 թվականին, երբ 53 տարեկան էր՝ սիրտ-անոթային հիվանդությունից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Չիկագոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:Նոթր Դամի համալսարանի շրջանավարտներ
Լի Կա Ին
Լի Կա Ին (이가은;, հայտնի է Կաին անվանմամբ), հարավկորեացի երգչուհի և մոդել։ Առավել հայտնի է, որպես After School աղջիկների խմբի նախկին անդամ (2012—2019) և «Պատրաստություն 48» (Produce 48) գոյատևման շոուի մասնակից։
1994-2011. Վաղ տարիներ և կրթություն
Կաինը ծնվել է 1994 թվականի օգոստոսի 20-ին Սեուլում, Հարավային Կորեա ։ Նա ընտանիքում միակ երեխան էր։ Կարողանում է ֆլեյտա նվագել։ Հաճախել է Ճապոնիայում գտնվող ավագ դպրոց, որի շնորհիվ էլ ազատ խոսում է ճապոներեն ։
Pledis Entertainment-ի սովորողների մեջ, Կաինը նշվել է որպես ամենահզոր վոկալիստ ։
2012-18. After School-ի հետ առաջնաելույթ և «Պատրաստություն 48»
2012 թվականի ապրիլի 9-ին Pledis Entertainment-ը Կաինին հայտարարեց որպես After School-ի նոր անդամ, և առաջիկա վերադարձի մանրամասները հայտնի դարձան նույն օրը ։ Առաջին անգամ աղջիկը խմբի կազմում ելույթ ունեցավ ապրիլի վերջին` խմբի ճապոնական համերգներին Playgirlz ալբոմի առաջխաղացման շրջանակներում։ Հունիսի 20-ին լույս է տեսել Flashback սինգլներից բաղկացած ալբոմը, որտեղ Կայինը հայտնի դարձավ կորեական հանրությանը ։ 2015 թվականին նա հանդես եկավ որպես DJ, երբ After School-ը երաժշտական ընդմիջում վերցրեց ։
2018 թվականի հունիսին կայացավ «Պատրաստություն 48» գոյատևման ռալիթի շոուի պրեմիերային շարքը, որտեղ Կաինը ներկայացրեց Pledis Entertainment-ը։ Աղջիկը նկարագրեց նախագծին մասնակցությունը որպես իր «երկրորդ հնարավորություն», ինչպես նաև խոսեց երկրպագուների շրջանում բավականին քննարկված թեմայի՝ After School-ի երկարատև ընդմիջման մասին։Իմ վերջին ալբոմի առաջխաղացումը տեղի է ունեցել 2013 թվականին։ Անցել է հինգ տարի, և ես մտածում եմ. «Ես վերադառնալու՞ եմ ընդհանրապես»։ Ես սպասում էի մեր վերադարձին, ես շարունակում էի սպասել, բայց վերջում դա տեղի չունեցավ, այնպես որ... Ճիշտն ասած, սկզբում երկարաժամկետ ընդմիջման գնալուն դրական արձագանքեցի, և ինձ թվում էր, որ դա նորմալ է։ Բայց հետո հասկացա, որ այն միևնույն ժամանակ ընդհանրապես նորմալ չէր ։Մրցույթի մասնակիցների թվում Կայինը առաջին տեղում մնաց ավելի երկար, քան ցանկացած այլ մասնակից, բայց եզրափակչում նրան հաջողվեց գրավել միայն տասնչորսերորդ տեղը, և նա չկարողացավ մտնել IZ*ONE-ի վերջնական կազմի մեջ ։ Նախագծի մեկնարկից առաջ շատ ԶԼՄ-ներ և երկրպագուներ ասում էին, որ աղջկա մասնակցությունը կլինի After School-ի լիարժեք վերադարձի և հանրության ուշադրությունը գրավելու վերջին հնարավորությունը, ինչպես դա տեղի ունեցավ իրենց գործընկերների՝ NU'EST հետ «Պատրաստություն 101»-ի երկրորդ եթերաշրջանում ։ Հոկտեմբեր 18-ին, խմբի նախկին անդամ Լիզին իր հարցազրույցում ասաց, որ Քաինը պատրաստվում է կանանց նոր խմբում առաջնաելույթի ։
2019. Pledis Entertainment-ը լքելը և «Remember You»
2019 թվականի հուլիսի 4-ին հայտնի դարձավ, որ Կաինը հրաժարվել է երկարաձգել պայմանագիրը Pledis Entertainment-ի հետ և կլքի գործակալությունը  ։ Հուլիսի 5-ին նա թողարկեց իր առաջին թվային սինգլը՝ «Remember You (기억할게)» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օգոստոսի 20 ծնունդներ Կատեգորիա:1994 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սեուլ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգչուհիներ
Calogero
Կալոժերո Ժոզեֆ Սալվատոր Մորիսի (Calogero Joseph Salvatore Maurici, ), ֆրանսիացի երգիչ և կոմպոզիտոր։
Կալոժերոն նաև մասնակցում է բարեգործական ակցիաների, օրինակ, նա մասնակցություն է ունեցել «Les Enfoires» նախագծի չորս բարեգործական համերգներին։ Բացի այդ, նա նաև գրում է երգեր ֆիլմերի համար, ինչպես նաև այլ արտիստների համար։ Զբաղվում է պրոդյուսերությամբ։
Մանկություն
Կալոժերո Մորիսին ծնվել է Սիցիլիայից գաղթածների ընտանիքում՝ Էշիրոլում ՝ Գրենոբլից հարավ, 1971 թվականի հուլիսի 30-ին։ Նրա հայրը՝ Ջակոմո Մորիսին (Giacomo Maurici), եղել է նկարիչ։ Կալոժերոն ընտանիքում եղել է չորս երեխաներից չորրորդը՝ քույր Ռոզ-Մարիից (Rose-Marie) և եղբայրներ Ֆրանսիսից (Francis) ու Ժոակինոյից (Gioacchino Maurici) հետո։ Նա մեծացել է Սեն Միշել դե Սեն Ժուար գյուղում, Իզեր դեպարտամենտում, որտեղ նրա ծնողները ապրում են մինչ այժմ։ Որոշ ժամանակ եղել է խոհարարի աշակերտ Գրենոբլում։ 6 տարեկանից սովորել է ֆլեյտա նվագել ։ Կալոժերոն կարողանում է նվագել կիթառ, երգեհոն, դաշնամուր և բաս-կիթառ ։
«Les Charts» խմբի պատմությունը
1986 թվականին, վերցնելով «Չառլի» (Charly) մականունը, Կալոժերոն իր մանկության ընկերոջ՝ Ֆրանսիս Մեդջիուլիի և եղբոր՝ Ժոակինոյի (Ջեքի մականունով) հետ ստեղծում է «Les Charts» խումբը։ Խմբի մասնակիցներից մեկը՝ Ֆրեդ Մաթիան (Fred Mattia) լքեց խումբն առաջնելույթից 6 ամիս անց։ Խմբի անդամները Դեփեշ Մոդի երգրպագուներ էին, և երբ այն գրավեց 34-րդ հորիզանականը չարթում, նրանք վերցրեցին «Չարթեր» (Les Charts) անվանումը, քանի որ այն ասոցացվում էր սիրելի խմբի հետ։ Դրանից հետո «Les Charts»-ը սկսեց համագործակցությունը ֆրանսիացի երգչուհի Ֆրանս Գալի հետ։
Ֆրանս Գալի խորհրդի շնորհիվ, «Les Charts»-ը հանդիպում է հեղինակ-պրոդյուսերի Ֆիլիպ Գայար հետ (Philippe Gaillard), ով գրեց երգերի բառեր նրանց առաջին ալբոմի՝ «L’ocean sans fond»-ի համար (1989) ։ 1989-ից 1997 թվականներին «Les Charts»-ը բացի համերգներից Եվրոպայում, թողարկում հինգ ալբոմ, որոնցից մեկը՝ «Notre Monde à nous»-ը կրկնակի անգամ դարձավ ոսկե՝ վաճառված սկավառակների քանակով ։ Ավելի ուշ ձայնագրվեց ևս 3 ալբոմ՝ «Hannibal» (1994), «Acte 1» (1995), «Changer» (1997) ։ Խումբը լուծարվեց 1998 թվականին։
Սոլո կարիերա
Կալոժերոն մասնակցել է Պասկալ Օբիսպոյի երկրորդ ալբոմի ձայնագրությանը։ 90-ականների վերջին Կալոժերոն գրեց երգեր Ֆլորան Պանյիի, Հելեն Սեգարայի, Իսմայել Լոյի, Ժյուլի Զենատտիի և Պատրիկ Ֆիորիի համար ։ Կալոժերոն գրեց նաև մի քանի երգի երաժշտություն «10 պատվիրան» մյուզիքլի համար ։
1999 թվականին Կալոժերոն թողարկում է իր առաջին ալբոմը՝ «Au milieu des autres» ։
2002 թվականին դուրս է գալիս նրա երկրորդ ալբոմը՝ «Calogero», որի երգերից մեկը՝ «En Apesanteur»-ը, զբաղեցրեց առաջին հորիզանականները հիթ շքերթներում մի քանի շաբաթ և ստացավ տասնամյակի ֆրանսիական երգի կարգավիճակ (2000-2010)։ «Calogero» ալբոմի մեջ մտան Ուիլյամ Շելլերի, The Cure-ի, Բարբարայի և Էնիո Մորիկոնեի երգերի ռեմեյքները ։
2004 թվականի գարնանը Կալոժերոն թողարկեց «3» անվանմամբ ալբոմը։ Այդ ժամանակ նախորդ ալբոմը դեռ շարունակում էր լինել վաճառքում առաջատար։ Նույն թվականին Կալոժերոն «NRJ Music Awards»-ում ստացավ «Տարվա ֆրանսալեզու երգիչ» (artiste masculin francophone) մրցանակ և Passi-ի հետ միասին՝ «Տարվա ֆրանսալեզու դուետ» ։
Կալոժերոն մասնակցել է «Sidaction» կազմակերպության բարեգործական համերգներին ի աջակցություն ՁԻԱՀ-ով հիվանդ մարդկանց ։
2007 թվականի մարտի 12-ին Կալոժերոն արձակեց «Pomme C» ալբոմը, որը վաճառքի դուրս եկավ 400 000 թվաքանակով։
Կալոժերոյի նոր՝ «L’Embellie» ալբոմը դուրս եկավ 2009 թվականի ապրիլի 20-ին։ Առաջին սինգլը՝ «C’est dit»-ը գրվեց Ժան-Ժակ Գոլդմանի կողմից ։ Ալբոմը ստեղծելու մեջ մասնակցություն են ունեցել Dominique A-ն, Kent-ը, Դիկ Աննեգարնը, Պիեր Լապուանտը և Մարկ Լավուանը։ Ալբոմը նաև ներառում էր դուետ Grand Corps Malade-ի հետ։
2010 թվականին Կալոժերոն աշխատեց Ֆլորան Պանյիի հետ նրա «Tout et son contraire» ալբոմի վրա։ 2010-ի փետրվարին նա իր եղբոր հետ գրեց «Noir sur Blanc» երգի երաժշտությունը Ֆրանսուազա Արդիի համար ։ 2010 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Կալոժերոն ելույթ ունեցավ «Solidarité: 300 jours déjà» համերգին, Աֆղանստանում գերի ընկած լրագրողներ Էրվե Գեսկյերային և Ստեֆան Տապոնյեին աջակցության համար ։ Նոյեմբերի 22-ին Կալոժերոն ներկայացրեց իր լավագույն երգերի ժողովածուն, որոնք նա վերաձայնագրել էի սիմֆոնիկ երաժշտախմբի հետ ։
2014 թվականին թողարկվեց «Les feux d'artifices» (Հրավառություններ) ալբոմը, որը Ֆրանսիայում և Բելգիայում առաջին հորիզոնականներ զբաղեցրեց։ «Un jour au mauvais endroit» ալբոմի առաջին սինգլը նվիրված է ողբերգությանը, որը տեղի էր ունեցել Էշիրոլում․ մի երիտասարդների խումբ ծեծել էր Սոֆիան Թադբիրին և Քևին Նուբիսսիին մինչև մահ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երգիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Պիտեր Պաուլ Ռուբենս
Պիտեր Պաուլ Ռուբենս (Pieter Paul Rubens, ), նիդերլանդացի (ֆլամանդացի) գեղանկարիչ, բարոկկոյի արվեստի հիմնադիրներից մեկը, դիվանագետ, կոլեկցիոներ։ Ռուբենսի ստեղծագործական ժառանգությունը կազմում են շուրջ 3000 նկարներ, որոնց մեծ մասն ստեղծվել է աշակերտների ու կոլեգաների հետ համագործակցությամբ, որոնցից ամենահայտնին Անտոնիս վան Դեյքն է։ Ըստ Մայքլ Ջաֆի կատալոգի՝ վավերական կտավների թիվը կազմում է 1403 ։ Պահպանվել է Ռուբենսի լայնածավալ նամակագրությունը, որ մեծ մասամբ դիվանագիտական է։ Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ IV-ի կողմից արժանացել է ազնվականի (1624), իսկ Անգլիայի թագավոր Կարլ I-ի կողմից՝ ասպետի կոչման (1630)՝ անձնական գերբում հերալդիկ առյուծ ընդգրկելու թույլտվությամբ։ 1635 թվականին ձեռք բերելով Ստեեն ամրոցն Էլեվեյտեում՝ Ռուբենսն ստացել է սենյորի տիտղոս։
Ռուբենսի արվեստը բրեյգելյան ռեալիզմի ու վենետիկյան դպրոցի ձեռքբերումների օրգանական համաձուլվածք է։ Ռուբենսը մասնագիտացել է կրոնական գեղանկարչության մեջ, ստեղծել առասպելական ու ալեգորիկ սյուժեներով նկարներ, դիմանկարներ (այդ ժանրից նա հրաժարվել է իր կյանքի վերջին տարիներին), բնանկարներ ու պատմական կտավներ, ինչպես նաև արել է էսքիզներ պաստառագործների ու գրքերի նկարազարդումների համար։ Յուղաներկերով գեղանկարչության տեխնիկայում Ռուբենսը եղել է վերջին նկարիչներից մեկը, ով օգտագործել է փայտե պանելներ հաստոցային աշխատանքների համար (նույնիսկ շատ մեծ չափերի)։ Չխախտելով բարոկկոյի հասուն ոճի սկզբունքները՝ Ռուբենսն իր ստեղծագործության հիմնական բովանդակությունը դարձրել է կյանքի տարերքի փառաբանումը։ Ռուբենսի՝ դեկորատիվ թափով աչքի ընկնող կոմպոզիցիաներն անհամաչափ են, անհանգիստ, բարդ ռիթմով, լայնորեն օգտագործվում են լուսաստվերային հակադրությունները ։
Հայաստանի ազգային պատկերասրահում է գտնվում Ռուբենսի «Սիլենոսի երթը» նկարը։
Ծագում, վաղ տարիներ (1577-1590)
Պիտեր Պաուլ Ռուբենսը (իր ծննդավայրի բարբառով՝ «Պետեր Պաուվել Ռյուբբենս») ծագում է անտվերպենցի արհեստավորների ու ձեռնարկատերերի պատվարժան ընտանիքից, որը փաստաթղթերում հիշատակվում է 1396 թվականից։ Հոր՝ Յան Ռուբենսի հարազատները եղել են կաշեգործներ, ներկաքիմիական ոլորտի աշխատողներ ու դեղագործներ, իսկ մոր (օրիորդական ազգանունը՝ Պեյպելինկս) նախնիներն զբաղվել են գորգագործությամբ ու առևտրով։ Երկու ընտանիքներն էլ եղել են ունևոր, ունեցել են անշարժ գույք, սակայն, ամենայն հավանականությամբ, բացարձակապես չեն հետաքրքրվել մշակույթով ու արվեստով։ Յան Ռուբենսի խորթ հայրը՝ Յան Լանտմետերը, ունեցել է նպարավաճառի խանութ, և Յան Ռուբենսին ուղարկել է Լյովենի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ։ 1550 թվականին Յան Ռուբենսը տեղափոխվել է Պադովայի համալսարան, իսկ 1554 թվականին՝ Հռոմեական համալսարանի քաղաքացիական ու կանոնական իրավունքի բաժին։ 1559 թվականին նա վերադարձել է հայրենիք և գրեթե անմիջապես ամուսնացել Մարիա Պեյպելինկսի հետ։ 1562 թվականին նա բարձրացվել է բուրգերների դասից՝ ընտրված լինելով էշևեն։ Պաշտոնը ենթադրում էր վերահսկել իսպանական օրենսդրության կատարումը։ Մինչ 1568 թվականն էշևեն Ռուբենսը չէր թաքցնում համակրանքը կալվինականության նկատմամբ և մասնակցում էր օրանժիստական ապստամբության նախապատրաստությանը։ Նրա ընտանիքն այդ ժամանակ արդեն բազմամարդ էր․ 1562 թվականին ծնվել էր որդին՝ Յան Բապտիստը, 1564-1565 թվականներին՝ դուստրերը՝ Բլանդինան ու Կլարան, իսկ 1567 թվականին՝ Հենդրիկ որդին։ Դուքս Ալբայի իրականացրած ահաբեկչության պատճառով Ռուբենսները տեղափոխվել են Լիմբուրխ՝ Մարիայի հարազատների մոտ, իսկ 1569 թվականին բնակություն են հաստատել Քյոլնում։
Յան Ռուբենսը շարունակել է փաստաբանի աշխատանքը, ինչպես նաև շարունակել է հարել կալվինականությանը, ինչն արտահայտվել է մասնավորապես նրանում, որ նա չէր գնում պատարագի (մեսսա)։ Ընտանիքն ապրում էր Վիլհելմ Օրանացու բնակատեղին մոտ, որի կնոջ՝ Աննա Սաքսոնացու հետ նրա մտերմությունն ավարտվել է անցանկալի հղիությամբ։ 1571 թվականի մարտին Յան Ռուբենսը ձերբակալվել է ապօրինի կապի համար ու երկու տարով բանտարկվել Դիլենբուրգում, իսկ դատից հետո աքսորվել է Նասաուի դքսությունում գտնվող Զիգեն ոչ մեծ քաղաք։ Կինը գնացել է նրա մոտ․ պահպանվել են Ռուբենսի կնոջ երկու նամակները, որոնք, Վ․ Լազարևի կարծիքով, «կանացի վեհ սիրո ու անձնազոհ հավատարմության հիանալի փաստաթղթեր են»։ Ընտանիքը վերամիավորվել է 1573 թվականին, իսկ 1574 թվականին ծնվել է նրանց որդին՝ Ֆիլիպ Ռուբենսը։ Ընտանիքն ապրել է աղքատության մեջ. Յան Ռուբենսն իրավունք չուներ աշխատել իր մասնագիտությամբ, Մարիան զբաղվել է բանջարաբուծությամբ և վարձով է տվել տան սենյակները․ տունը նրանց էին տրամադրել ազգականները։ 1577 թվականի հունիսի 29-ին ծնվել է ընտանիքի վեցերորդ երեխան՝ Պիտեր Պաուլը։ Այն բանից հետո, երբ նույն թվականին մահացել է Աննա Սաքսոնացին, Նասաու տոհմը հրաժարվել է Ռուբենսների ընտանիքի հետապնդումներից։ 1581 թվականին Ռուբենսները կարողացել են վերադառնալ Քյոլն՝ Շտերնեգասսեում վարձելով մեծ տուն, որտեղ հետագայում բնակվել է Մարիա Մեդիչին։ Այդ տանը ծնվել է ընտանիքի յոթերորդ երեխան՝ Բարտոլոմեուսը, որը մահացել է վաղ տարիքում։ Յան Ռուբենսն ապաշխարել է ու վերադարձել կաթոլիկ հավատին, ինչից հետո կրկին կարողացել է աշխատել որպես փաստաբան։ Հոնորարներից բացի նրա ընտանիքի եկամտի աղբյուր նախկինի նման եղել է նաև սենյակներ վարձով տալը։
Քյոլնում Յան Ռուբենսն իր երեխաներին սովորեցրել է Սուրբ Գիրք, լատիներեն ու ֆրանսերեն։ Սակայն ընտանիքի բարօրությունն ավարտվել է 1587 թվականին, երբ ընտանիքի հայրը մահացել է սրընթացիկ տենդից։ Ավագ որդին՝ Յան Բապտիստը, ընդմիշտ մեկնել է Իտալիա (այնտեղ էլ մահացել է), շուտով հիվանդությունից մահացել են նաև երեխաներից երեքը։ Այրին, մնալով ավագ դստեր և որդիների՝ Ֆիլիպի ու Պիտերի հետ, որոշել է վերադառնալ Անտվերպեն, որ դատարկվել էր պատերազմի պատճառով։ Ֆիլիպին, որ ընդունակություններ էր ցուցաբերում լատիներենի բնագավառում, որպես քարտուղար աշխատանքի են տեղավորել իսպանական արքունիքի խորհրդական Խան Ռիշարդոյի մոտ։ Տասնամյա Պիտերին ուղարկել են սովորելու ճիզվիտական դպրոցում, թեև դրա համար նա չուներ հատուկ ընդունակություններ։ Ճիզվիտների մոտ Պիտերն ստացել է գերազանց գիտելիքներ լատիներենի ու անտիկ աշխարհի վերաբերյալ և ցուցաբերել արտասովոր ընդունակություն լեզվաբանությունից․ նա ազատ կարդում, խոսում և գրում էր հոլանդերեն, լատիներեն, ֆրանսերեն ու իտալերեն և որոշակիորեն ծանոթ էր գերմաներենին, իսպաներենին ու անգլերենին։
Զուգահեռաբար մայրը Պիտերին գրանցել է Ռոմբոուտս Վերդոնկի աշխարհիկ դպրոցում, որտեղ նա կարողացել է բացահայտել իր ընդունակությունները հումանիտար գիտությունների բնագավառում, սկսել է սովորել հունարեն։ Ժամանակակիցներին ֆանտաստիկ է թվացել Ռուբենսի հիշողությունը․ մի անգամ նա առանց դժվարության հիշել է հռոմեացի բանաստեղծուհու անունը, որն ընդամենը մեկ անգամ հիշատակված էր Յուվենալիսի սատիրաներից մեկում։ Նրա ուսումնակիցները եղել են Անտվերպենի էլիտայի երեխաներ, որոնց թվում էր Բալտազար Մորետուսը՝ եվրոպական խոշորագույն հրատարակիչ Քրիստափոր Պլանտենի թոռը։ Պիտերն ու Բալտազար Մորետուսը մնացել են ընկերներ հետագա ողջ կյանքում։ 1590 թվականին Ռուբենսն ստիպված է եղել ընդհատել ուսումը․ նրա քույրը՝ Բլանդինան, ամուսնացել էր, և Յան Ռուբենսի կտակած միջոցների վերջին մնացորդները ծառայել են նրա օժիտի համար։ Եղբայրները՝ Պիտերն ու Ֆիլիպը, ստիպված են եղել ապրուստի միջոցներ վաստակել ինքնուրույն․ Ֆիլիպն իր գործատուի որդիների հետ ուղարկվել է սովորելու նշանավոր հումանիստ Յուստ Լիպսի մոտ Լուվենում։ Տասներեքամյա Պիտերին մայրը՝ Մարիա Ռուբենսը, որպես մանկլավիկ տեղավորել է կոմսուհի դե Լալենի (ի ծնե՝ արքայադուստր դե Լին) մոտ Աուդենարդեում, որտեղ նա խնամակալների հաշվին շարունակել է կրթությունը, ձեռք բերել ունակություններ գեղագրության և ճարտասանության ոլորտում։
Անտվերպեն, ուսման տարիներ (1590-1600)
Լինելով մանկլավիկ մեկ տարուց քիչ ավելի՝ Ռուբենսը վճռաբար ասել է մորը, որ մտադիր է սովորել գեղանկարչություն։ Նրա ընկերը՝ Յակոբ Սանդրարտը, գրել է․ «Ի վիճակի չլինելով այլևս դիմադրել ներքին պոռթկմանը, որը նրան մղում էր դեպի գեղանկարչություն, նա մորից թույլտվություն է խնդրել իրեն լիովին նվիրելու այդ արվեստին»։ Սանդրարտը նաև հավաստում է, որ մինչ տասնչորս տարեկան հասակը Պիտեր Ռուբենսի գեղագիտական ձգտումների միակ աղբյուրը եղել է Տոբիաս Շտիմերի կողմից 1576 թվականին հրատարակված Աստվածաշնչի փորագրանկարների պատճենումը։ Նրա վաղ գրաֆիկայի ոչ մի նմուշ չի պահպանվել։ Ըստ Չ․ Վեջվուդի՝ գեղանկարչության առաջին ուսուցչի՝ բնանկարիչ Տոբիաս Վերհախտի՝ ընտրությունը հիմնականում եղել է պատահականութուն. վերջինս ամուսնացած է եղել Մարիա Ռուբենսի ազգականուհու հետ։ Չկարողանալով շատ բան սովորել Վերհախտի մոտ՝ Ռուբենսը շուտով հեռացել է նրա արվեստանոցից։ Նա տեղափոխվել է Ադամ վան Նոորտի մոտ։ Վերջինս թեև չէր կատարում եկեղեցական պատվերներ, բայց մեծ համբավ ուներ․ նրա արվեստանոցում են սովորել Յակոբ Յորդանսն ու Հենդրիկ վան Բալենը։ Միջավայրի կտրուկ փոփոխությունը, սակայն, չի ազդել պատանի Ռուբենսի ճաշակի ու ձգտումների վրա, նրան վանում էր բոհեմական կյանքը, որ վարում էր վան Նոորտը։ Նրա արվեստանոցում Ռուբենսը սովորել է չորս տարի․ Մարի-Անն Լեկուրեի կարծիքով՝ Ռուբենսի համար ամենամեծ ու կարևոր դասը եղել է սերն ու ուշադրությունը դեպի «Ֆլանդրիան, որի փարթամ գեղեցկությունները հետագայում կներկայանան մեր առաջ Ռուբենսի նկարներում»։
Ստանալով նախնական ունակություններ ու հղկելով դրանք՝ Ռուբենսը 1595 թվականին տեղափոխվել է Անտվերպենի այդ ժամանակվա ամենանշանավոր գեղանկարչի՝ Օտտո վան Վեենի (Վենիուս) արվեստանոց, որ կրթություն էր ստացել Իտալիայում և Ֆլանդրիա էր բերել մաներիզմի ոգին։ Ռուբենսը համարվել է նրա աշակերտը մինչև քսաներեք տարեկանը, թեև քսանմեկ տարեկանում արդեն ստացել է «ազատ նկարչի» վկայական։ Հռոմում Վենիուսը վայելում էր Ֆարնեզե տոհմի բարեհաճ վերաբերմունքը և ստանում էր պապական պատվերներ Վատիկանում, նա եղել է աշխարհիկ մարդ, լատիներենի ու հնությունների գիտակ։ Հենց նա է Պիտեր Ռուբենսի մոտ զարգացրել ճաշակ անտիկ դասականների վերաբերյալ և նրան ներշնչել այն գաղափարը, թե տաղանդը չի կարող դրսևորվել առանց զորավոր հովանավորների։ Ժամանակակիցները նշել են, որ Ռուբենսի՝ Վենիուսի մոտ ընդունվելուց առաջ վերջինիս տաղանդը հակված էր դեպի անկում, նա չափազանց շատ էր տարվել ալեգորիաներով ու սիմվոլներով՝ իր գեղանկարները նմանեցնելով ռեբուսի։ Վենիուսի իտալա-ֆլամանդական ոճն աչքի է ընկել հռոմեական օրինակների նմանակմամբ, օրինակ՝ ստվերապատկերները եզրագծվել են ուրվագծերով։ Նա հրաժարվել է ֆլամանդական ազգային ավանդույթից (որոնց նշանակալիությունն ընդունել էր դեռ Միքելանջելոն), սակայն այդպես էլ չի կարողացել օրգանապես ընդունել իտալական դպրոցը։
Մանտուայի դքսի արքունիքում
1600 թվականի հոկտեմբերին ընդունվելով Վինչենցո Գոնզագայի շքախումբ՝ Ռուբենսը արքունիքի հետ Ֆլորենցիայում ներկա է գտնվել դքսի կրտսեր քենու՝ Մարիա Մեդիչիի հեռակա ամուսնությանը։ Ռուբենսն ինտենսիվ կերպով զբաղվել է ֆլորենտական արվեստի ուսումնասիրությամբ, մասնավորապես պատճենել է Լեոնարդո դա Վինչիի «Անգիարիի ճակատամարտը» որմնանկարի սկզբնական ուրվագիծը։ Մանտուայում նա հաստատվել է 1601 թվականի ամռանը, սակայն չէր պատրաստվում մնալ մի տեղում։ Նրա տեղափոխությունների մասին է վկայում դքսի կառավարիչ Անիբալե Կիեպիոյի հետ նամակագրությունը, որից հայտնի է, որ Մանտուայում Ռուբենսն անցկացրել է Իտալիայում բնակվելու ութ տարիներից երեքը։ Դքսի արքունիքում նա անցկացրել է 1601 թվականի ողջ ամառը, 1602 թվականի ապրիլից մինչև 1603 թվականի մայիս և 1604 թվականի մայիսից մինչև 1605 թվականի վերջը։ Ռուբենսը բավական շուտ է ստացել դքսի պատկերասրահի վերահսկիչի պաշտոնը, սակայն ընդհանուր առմամբ խոշոր պատվերներ գրեթե չեն եղել (միակ բացառությունը՝ ճիզվիտների եկեղեցու ձևավորումը 1603 թվականին), և նույնիսկ 1607 թվականին գրված իր նամակներից մեկում նա բողոքել է, որ իր աշխատանքները գրեթե ներկայացված չեն Գոնզագայի հավաքածուում։ Օգտվելով իր անձի նկատմամբ դքսի ցուցաբերած անուշադրությունից՝ Ռուբենսը 1601 թվականին մեկնել է ճանապարհորդելու Իտալիայում։ Նույն թվականին իր եղբորը՝ Ֆիլիպին գրած նամակներից մեկից հետևում է, որ նա այցելել է «իտալական գրեթե բոլոր խոշոր քաղաքները»։ Ռուբենսի ճանապարհորդության ստույգ ուղիները վերականգնել անհնար է․ փաստաթղթերով վկայված են նրա բազմակի այցերը Վենետիկ, Ֆլորենցիա, Ջենովա, Պիզա, Պադովա, Վերոնա, Լուկա և Պարմա, հնարավոր է նաև Ուրբինո, և Միլան, որտեղ նա պատճենել է Լեոնարդոյի «Խորհրդավոր ընթրիքը»։ Հռոմում Ռուբենսը եղել է երկու անգամ, ընդ որում՝ առաջին անգամը նա այնտեղ մեկնել է 1601 թվականի ամռանը, երբ դուքսը նրան ուղարկել էր պատճենելու նկարներ կարդինալ Ալեսանդրո Մոնտալտոյի հավաքածուից։ Եղբորն ու տուն ուղարկված նամակները գրված են կենդանի ու հարուստ իտալերենով և ստորագրված «Pietro Pauolo», ինչպես նա ստորագրել է մինչև իր կյանքի վերջ։
Հետագայում Ռուբենսի արտասահմանյան նամակագրության հիմնական լեզուն մնացել է իտալերենը։
Ռուբենսն ունեցել է բարձրաշխարհիկ ծանոթություններ հաստատելու տաղանդ։ Մանտուայի դքսի ունեցվածքի կառավարիչ Ա․ Կիեպիոն ֆլամանդացուն երաշխավորել է կարդինալ Մոնտալտոյի՝ Հռոմի պապ Կղեմես VII-ի զարմիկի մոտ։ Մոնտալտոյի միջոցով Ռուբենսը ներկայացվել է Շիպիոնե Բորգեզեին՝ Սիքստոս V պապի զարմիկին, որը պաշտոնապես հովանավորում էր գերմանացի ու ֆլամանդացի նկարիչներին Հռոմում։ Դուքս Վինչենցո Գոնզագայի հանձնարարությունների շնորհիվ Ռուբենսը եղել է Ջենովայում, որտեղ ընդունվել է Դորիաների, Սպինոլաների ու Պալավիչինիների տներում, տեսել նրանց արվեստի հավաքածուները և ստացել այս կամ այն չափով նշանակալի պատվերներ։ Սակայն իր առաջին պաշտոնական պատվերը Ռուբենսն ստացել է իր հայրենիքում 1602 թվականին։ Բրյուսելի էրցհերցոգ Ալբրեխտ VII Ավստրիացին պատվիրել է նկարել Սուրբ խաչը գտնելը և հանձնարարել է, որ այն ստեղծվի Հռոմում, բայց անպայման ֆլամանդացի նկարչի կողմից՝ «այն պայմանով, որ ծախսերի գումարը չպետք է գերազանցի 200 ոսկե էքյուն»։ Ժան Ռիշարդոն՝ Ֆիլիպ Ռուբենսի նախկին գործատուն, հիշել է Պիտերի մասին, և 1602 թվականի հունվարի 12-ին տեղի է ունեցել պայմանագրի պաշտոնական կնքումը։ Արդեն հունվարի 26-ին Ռուբենսը պատվիրատուին է ներկայացրել կոմպոզիցիայի կենտրոնական մասը՝ դրանով իսկ ցուցադրելով հանձնարարությունն օպերատիվ կերպով կատարելու իր ունակությունը։ Հռոմից Ռուբենսը տեղափոխվել է Վերոնա՝ ավագ եղբոր մոտ, որտեղ նկարել է իրեն եղբոր հետ, իրենց կոլեգա Իոհան Վովերիուսին և ուսուցիչ Յուստ Լիպսին, ինչպես նաև իր աշակերտ Դեոդատո դել Մոնտեին Մանտուայով հոսող Մինչո գետի ֆոնին։ Դիմանկարներում պատկերված մարդկանց մեծ մասը չէր կարող Իտալիայում լինել այդ ժամանակ, այդ պատճառով էլ կոմպոզիցիայի իրական իմաստն անհայտ է ժամանակակից ուսումնսիրողներին։ Նկարի մտահղացումն ու իրականացումն առանձնանում են նորարարության ու ավանդույթի համադրությամբ․ երանգավորումն ակնհայտորեն աչքի է ընկնում Տիցիանին նմանությամբ, իսկ թեման ու կոմպոզիցիան նույնքան ակնհայտ նմանություն ունի նիդերլանդական կորպորատիվ ու ընտանեկան դիմանկարներին։ Էրցհերցոգի մոտ Ռուբենսի ունեցած առաջին հաջողության շնորհիվ դուքս Գոնզագան ուշադրություն է դարձրել իր պալատական նկարչի վրա։ Նրա մոր մահից հետո, որ լիովին նվիրված էր ճիզվիտներին, դուքսը հրամայել է Մանտուայում կառուցել այդ միաբանության եկեղեցի, իսկ Ռուբենսին պատվիրել է ստեղծել նկար, որում պատկերված կլինի Գոնզագա ընտանիքի երկրպագությունը Սուրբ Երրորդությանը։ Սակայն մի շարք հանգամանքների պատճառով նկարը պատվիրատուին ներկայացվել է 1605 թվականի հունիսի 5-ին՝ Սուրբ Երրորդության օրը։
Իսպանիա
1603 թվականին Մանտուայի դուքսը հույս ուներ Իսպանիայի թագավորից ստանալ ադմիրալի աստիճան Խորվաթիայում թուրքերի դեմ պայքարում իր ծառայությունների համար և որոշում է հիշեցնել իր մասին։ Պատրաստվում է մեծածավալ նվեր, որ ներառում էր արվեստի բազմաթիվ ստեղծագործություններ։ Դրանք հանձնելու համար պահանջվում էր խելացի ու մարդկանց համակրանքը շարժող մարդ, որը կարող էր ներկայացնել նվերներն անհրաժեշտ պահին՝ միաժամանակ միապետի առաջ դքսին ներկայացնելով ամենաշահավետ տեսանկյունից։ Կառավարիչ Կիեպիոյի երաշխավորմամբ դուքսը հաստատել է Ռուբենսի թեկնածությունը։ Դրանից առաջ տեղի էր ունեցել հետևյալ դեպքը․ մի անգամ Վինչենցո Գոնզագան առանց զգուշացնելու հայտնվել է Ռուբենսի արվեստանոցում, որն այդ ժամանակ աշխատում էր այլաբանական կտավի վրա ու բարձրաձայն արտասանում Վիրգիլիոսի «Գեորգիկներից»։ Դուքսը նկարչին դիմել է լատիներենով և ստացել բավական հարգալից պատասխան։ Հիշելով, որ Յան վան Էյքը մի անգամ Բուրգունդիայի դքսի կողմից ուղարկվել է իր հարսնացու Իզաբելլայի հետևից Պորտուգալիայի թագավորի մոտ, դուքս Գոնզագան որոշել է Ռուբենսի վրա դնել դեսպանի պարտականությունները։ 1605 թվականի մարտի 5-ին Մադրիդում գտնվող հավատարմատարին ուղարկվել է ծանուցում, որ նվերները Ֆիլիպ III-ին հասցնելու գործի պատասխանատու է նշանակվել Պիետրո Պաոլո Ռուբենսը։ Նույն օրը նկարիչը ճանապարհ է ընկել։ Ճանապարհորդության երթուղին վատ էր մշակված․ նրանք պետք է անցնեին Ֆերարայով ու Բոլոնյայով, հասնեին Ֆլորենցիա և նավ նստեին Լիվոռնոյում։ Ապենինյան թերակղզում բեռների տեղափոխումն արժեցել է 150 սկուդո, ընդ որում՝ փող քիչ էր հատկացվել, մաքսավորները փորձել են բացել բեռները և այլն։ Հետագայում տհաճ միջադեպ է տեղի ունեցել դուքս Ֆերդինանդի արքունիքում։ Մարտի 29-ին նկարիչը Պիզայից գրել է իր հովանավոր Կիեպիոյին․ Մեծ Դուքսը կանչել է ինձ այսօր՝ ճաշից հետո, նա ամենաընկերական ու հարգալից արտահայտություններով խոսեց տեր Դուքսի ու մեր Ամենապայծառ Տիկնոջ մասին, նա մեծ հետաքրքությամբ տեղեկացավ իմ ճանապարհորդության մասին և այն հանգամանքների մասին, որ վերաբերում են անձամբ ինձ։ Այս Պարոնը հիացրեց ինձ՝ ապացուցելով, թե ինչքան լավ է տեղեկացված այն նվերների որակի ու թվաքանակի ամենափոքր մանրամասնությունների վերաբերյալ, որ նախատեսված են այս կամ այն անձի համար, դրանից բացի նա լիովին շահեց իմ սիրտը՝ ասելով, թե ով եմ ես, որտեղից եմ ծագումով, որն է իմ արհեստը և ինչ տեղ եմ զբաղեցնում ես նրանում։ Ես բոլորովին զարմացած էի այդ բոլորով և ստիպված էի կասկածել ինչ-որ տնային հոգու կամ դիտորդների գերազանց տեղեկացվածության վրա, եթե չասեմ՝ լրտեսների, որ գտնվում են հենց մեր Պարոնի արքունիքում, դա չի կարող այլ բան լինել, քանի որ ես չեմ թվարկել իմ հակերի պարունակությունը ոչ մաքսատանը, ոչ էլ մի որևէ այլ տեղ։
Այնուամենայնիվ, Ռուբենսը կարողացել է բարեհաջող կերպով հասնել Լիվոռնո․ իսկ ծովով Ալիկանտե հասնելը տևել է 18 օր։ Իսպանական արքունիքն այդ ժամանակ տեղափոխվել էր Վալյադոլիդ, ուր Ռուբենսը հասել է մայիսի 13-ին, սակայն այդ ժամանակ թագավորը որսի էր գնացել Արանխուես։ Ուշացումը նկարչի համար տեղին է եղել, և մայիսի 24-ին նա հայտնել է Կիեպիոյին․ …Նկարները, որ խնամքով դասավորվել ու փաթեթավորվել էին իմ կողմից Նորին պայծառափայլության ներկայությամբ, զննվել են մաքսավորների ներկայությամբ Ալիկանտեում և գտնվել են հիանալի վիճակում, հանվել են արկղերից պարոն Անիբալե Իբերտիի տանը այնպիսի վատ վիճակում, որ ես գրեթե հույսս կորցնում եմ դրանք վերականգնելու հարցում։ Վնասվածքները վերաբերում են ոչ թե նկարի մակերեսին (դա ոչ թե բորբոս է կամ հետք, որ կարելի է հանել), այլ հենց կտավներին․ դրանք ծածկվել էին թիթեղի թերթերով, փաթաթվել մոմած երկտակ կտորով և դրվել փայտե սնդուկներում, և չնայած դրան՝ կտավները փչացել են և քայքայվել քսանհինգօրյա անընդհատ անձրևից, որ չլսված բան է Իսպանիայում։ Ներկերը մգացել են, դրանք ուռել են ու պոկվել կտավից, քանի որ երկար ժամանակ ջուր են ներծծել․ շատ տեղերում մնում է միայն հանել դրանք դանակով և ապա նորից դնել կտավի վրա։
Իսպանիայում աշխատելիս Ռուբենսը հասկանում էր, որ չի կարող երկար մնալ այդ երկրում, ինչի պատճառով էլ շտապում էր։ Տիցիանի աշխատանքների պատճեններում, հատկապես կերպարների մազերի պատկերման մեջ նկատելի է ներկը հաստ շերտով քսելու ֆլամանդական տեխնիկան։ Այդ ժամանակ Ռուբենսի ստեղծած պատճեններն ավելի շուտ պետք է դիտել որպես վարիացիաներ բնօրինակի թեմայով, քանի որ նա մշտապես (թեև տարբեր չափով) փոփոխել է բնօրինակը։ Զգալով ինքնարտահայտման պահանջ՝ նա առանց տատանվելու ուղղել է իր նկատած սխալները և ցուցաբերել ստեղծագործական մոտեցում երանգավորման կամ լուսաստվերային հարցերում։ Նա ուղղել է անգամ Միքելանջելոյի ու Ռաֆայելի, ինչպես և իր ժամանակակիցների աշխատանքները։
Իսպանիայում Ռուբենսի ստեղծած ամենահայտնի օրիգինալ աշխատանքը դարձել է դուքս Լերմայի հանդիսավոր դիմանկարը ձիով, որ նրա արվեստում բացել է հանդիսավոր դիմանկարի ժանրի ստեղծագործությունների շարքը։ Այդ դիմանկարի վրա աշխատելու մեթոդը նկարչի կողմից օգտագործվել է երկար տարիներ․ սկզբում արվել է ուրվանկարը կամ նախնական կոմպոզիցիոն էսքիզը, ապա (միշտ բնօրինակ անձից) նկարվել է դեմքը։ Միայն վերջին հերթին է կտավի կամ փայտի վրա նկարվել ողջ դիմանկարը։ Հետագայում Ռուբենսը հագուստի, աքսեսուարների կամ ֆոնի վրա աշխատանքը վստահել է իր աշակերտներին, սակայն իր ստեղծագործական ուղու սկզբում մերժել է բրիգադային մեթոդն ու դիմանկարի բոլոր տարրերը նկարել իր ձեռքով։ Մ․ Լեբեդյանսկին նշել է, որ դիմանկարի ֆոնը՝ բազմաճյուղ ծառով ու հեռվում երևացող մարտի տեսարանով, պատկերված է ավելի ընդհանուր, առանց մանրամասն մշակման, ի տարբերություն դքսի կերպարի ու նրա դեմքի։ Լուվրի նկարների գրասենյակում պահպանվել է դուքս Լերմայի դիմանկարի կոմպոզիցիայի նախնական էսքիզը՝ ներառյալ հորիզոնի ստորին գիծն ու ծառի ուրվագծերը։ Ի տարբերություն Տիցիանի կողմից նկարված Կարլ V-ի դիմանկարի՝ Ռուբենսն իր կոմպոզիցիային տվել է մեծ դինամիկա՝ ձիավորի դեմքն ուղղելով դեպի դիտողը։ Կերպարի դեմքը, սակայն, առանձին է երևում նկարի մյուս դետալներից և ներկայացված է բոլորովին առանց էմոցիաների։ Այդ աշխատանքի գլխավոր առանձնահատկությունը, որ ընդհանրապես հատուկ է բարոկկո ոճի դիմանկարներին, հնարքների ու աքսեսուարների համակարգն է, որ ընդգծում է մոդելի հերոսական բնույթը։ Այդ ֆունկցիան Ռուբենսի մոտ կատարում են զենք ու զրահը, ակտիվ գործողությունները հետին պլանում, որոնք դիմանկարի հերոսին ներկայացնում են կարծես բարձր պատվանդանի վրա։
Դուքս Լերման Ռուբենսին առաջարկել է դառնալ իսպանական արքունիքի պաշտոնական նկարիչը, սակայն Ռուբենսը մերժել է նրա առաջարկը։ Շուտով նկարիչն ստացել է Մանտուայի դքսի հանձնարարությունը՝ մեկնել Փարիզ, պատճենել նկարներ գեղեցկուհիների պալատական պատկերասրահի համար, սակայն Ռուբենսն այդ հանձնարարությունը համարել է իրեն անարժան։ 1604 թվականի սկզբին նա վերադարձել է Մանտուա։