cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SYML
SYML, Barcelona ինդի խմբի նախկին անդամ՝ երգիչ և երգերի հեղինակ Բրայան Ֆենելի մենակատար նախագիծ։ SYML-ը թողարկել է իր նույնանուն դեբյուտային ալբոմը 2019 թվականի մայիսի 3-ին Nettwerk Records լեյբլում ։
Կյանք և կարիերա
Բրայան Ֆենելը ծնվել է 1983 թվականի հունվարի 18-ին Վաշինգտոնի Իսաքուահ քաղաքում։ Սիեթլի մոտ տարբեր տեղերում ապրելուց հետո, նա վերադարձել է իր հայրների քաղաք։ Հենց այնտեղ էլ նա գրել և պրոդյուսերավորել է իր ստեղծագործությունների մեծ մասը ։
Ֆենելը սկսել է դաշնամուր նվագել դեռ երիտասարարդ հասակում և գրել է իր առաջին երգը, երբ 18 տարեկան էր այն բանից հետո, երբ մահացել է նրա դպրոցական ընկերը ։ Ավագ դպրոցից հետո նա հաճախել է Whitworth համալսարանը, որտեղ ստացել է Երաժշտական կրթության աստիճան պերկուսիա մասնագիտությամբ ։
2019 թվականին SYML-ի քավերը «Mr. Sandman» երգի վրա ներառվել է «Անտեսանելի եսը» կարճամետրաժ ֆիլմում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ինդի ռոք երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռոք երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչ-երգահաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կիթառահարներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Մագալուֆ
Մագալուֆ (Magaluf), հանգստավայր Իսպանիայի Մալյորկա կղզու վրա։ Մեծ մասսայականություն է վայելում բրիտանացիների, ռուսների, իռլանդցիների, գերմանացիների և սկանդինավցիների շրջանում։ Կալվիա մունիցիպալիտետի քաղաքներից է։ Մագալուֆի հիմնական օդանավակայանը Պալմա դե Մալորկան (Aeropuerto de Palma de Mallorca) է։
Հանգստավայր
Հանգստավայրը սպասարկում է երիտասարդներին, մեծահասակներին, ինչպես նաև ընտանիքներին, և թեժ շրջան են համարվում հուլիս և օգոստոս ամիսները։ Ձմռանը (նոյեմբերից մինչև մարտ) հանգստավայրում հիմնականում լինում են Մագալուֆի տեղական բնակիչները։ Ձմռանը շատ հյուրանոցներ դադարում են իրենց աշխատանքը։ Պալմա-Նովա հանգստավայրը գտնվում է Մագալուֆի հյուսիսում՝ մոտ 5 րոպե հեռավորության վրա։
Մագալուֆը բաղկացած է սպիտակ ավազոտ լողափից։ Այն հիմնական գիշերային կյանքի և ռեստորանների կենտրոնն է։ Մագալուֆը և Պալմա-Նովա երկվորյակ հանգստավայրերն ամենամեծն են Կալվիա կղզում, և գտնվում են կղզու հարավարևմտյան ափին, Պալմա ծոցի արևմտյան ծայրամասում, Պալմայից մոտ 15 կիլոմետր (9 մղոն) հեռավորության վրա։
Զբոսաշրջիկների համար հանրաճանաչ մարտահրավեր է լողալ «Սև Մողես» կղզում (Isla de sa Porrassa), որը գտնվում է Մագալուֆ ծոցի կենտրոնում։ Կղզին հայտնի է այս անվանումով, քանի որ այդտեղ հայտնաբերվել են մեծ թվով սև մողեսներ։ Կղզին գտնվում է Մագալուֆ ծոցի կենտրոնում և մոտ 400 մ հեռու է լողափից։
Գիշերային կյանք
Մագալաֆում կան շատ գիշերային ակումբներ, բարեր, և այնտեղ նվագել են բազմաթիվ DJ-ներ, ինչպիսիք են Դեյվիդ Գետտան, DJ Sammy-ն, Freemasons-ը, Յոնաս Էրիկ Ալթբերգը (Basshunter), Judge Jules-ը, Tiësto-ը, Pat Sharp-ը, Քելվին Հարիսը (Calvin Harris), Tim Westwood-ը, Greg James-ը և Lauren Pope։ Գիշերային կյանքը Մագալյուֆում կենտրոնացած է Պունտա Բալենայի վրա, որտեղ էլ գտնվում են գիշերային ակումբների և բարերի մեծ մասը։
Հակասություններ
Հանգստավայրը կենտրոնացած է գրեթե բացառապես ալկահոլի սիրահար բրիտանացիների համար, որոնք խմում են քիչ քանակությամբ ալկոհոլլ և ուտում են «Ֆաստ ֆուդ», այդ պատճառով բարերի շրջակայքում բրիտանացիները կառուցել են բժշկական կենտրոններ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի տեսարժան վայրեր
Sweet Kisses
Sweet Kisses ամերիկացի երգչուհի Ջեսսիկա Սիմփսոնի դեբյուտային ստուդիական ալբոմը` թողարկված 1999 թվականի նոյեմբերի 23-ին Columbia Records լեյբլի կողմից ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Ավստրալիայում և Եվրոպայում։ Հաջորդ տարի՝ 2000 թվականի հունվարի 19-ին, այն թողարկվել է Ճապոնիայի Sony Music Entertainment լեյբլում ։ Սկավառակի վաճառքները կազմել են 2 միլիոն օրինակ ողջ աշխարհում, որից հետո վաճառքը հասել է 4 միլիոն օրինակի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ջեսսիկա Սիմփսոնի ալբոմներ Կատեգորիա:1999 ալբոմներ
Բրուք Շիլդս
Բրուք Քրիսթա Շիլդս (Brooke Christa Shields, ), ամերիկացի դերասանուհի և մոդել։
Կարիերա
Որպես մոդել Շիլդսը կարիերան սկսել է 1970-ական թվականների կեսերից, երբ դեռ երեխա էր։ Նրա առաջին դերասանական աշխատանքը դարձել է մասնակցությունը Ֆրանչեսկո Սկավուլոյի նկարահանած «Փղոսկրը» սերիալում։ Նրա գործակալն էր Էյլին Ֆորդը, որը Lifetime Network-ի իր ինքնակենսագրականում հայտարարել է, որ նա Բրուք Շիլդսի համար բացել է մանկական հատուկ բաժին։
1975 թվականին 10 տարեկանում Բրուք Շիլդսը մոր համաձայնությամբ մասնակցել է Գարի Գրոսի՝ «Playboy Press» ամսագրի համար էրոտիկ ֆոտոսեսիաներին` նկարահանվելով միանգամայն մերկ։ Հետագայում շատ տարիներ փորձել է ամսագրից դատարանով հետ վերցնել լուսանկարների և նեգատիվների իրավունքները, բայց պարտվել է։
16 տարեկանում Շիլդսը դարձել է աշխարհի ամենաճանաչված մոդելներից մեկը ։ «Թայմ» ամսագիրը 1981 թվականի ֆետրվարի 9-ին հաղորդել է, որ նրա օրական աշխատավարձը կազմում է 10 000 $։ 1983 թվականին Շիլդսը հայտնվել է սեպտեմբերյան «Paris Vogue», հոկտեմբերին և նոյեմբերին՝ ամերիկյան «Vogue» ամսագրի, իսկ դեկտեմբերին՝ ամսագրի իտալական տարբերակի շապիկին ։
1990 թվականին «Արագության գոտի» ֆիլմի կամեո դերի համար «Երկրորդական պլանի վատագույն կանացի դեր» անվանակարգում երկրորդ անգամ ստացել է «Ոսկե ազնվամորի» մրցանակը։
1996-2000 թվականներին խաղացել է «Անկախատեսելի Սյուզան» հեռուստասերիալի գլխավոր դերը, որի համար 1997 թվականին «Սիրելի դերասանուհի նոր շոուում» անվանակարգում ստացել է «Ժողովրդի ընտրություն» մրցանակը և 1997, 1998 թվականներին «Որպես հեռուստատեսության լավագույն դերասանուհի» եղել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի կրկնակի դափնեկիր։
Անձնական կյանք
1997 թվականից մինչև 1999 թվականը ամուսնացած է եղել հայտնի թենիսիստ Անդրե Աղասիի հետ ։
2001 թվականից ամուսնացած է ամերիկացի սցենարիստ, ռեժիսոր և պրոդյուսեր Քրիս Հենչիի (Chris Henchy) հետ, որի հետ ծանոթացել է 1999 թվականին՝ «Անկախատեսելի Սյուզան» կատակերգական սերիալի աշխատանքների ժամանակ ։ Ամուսնությունից ծնվել են երկու աղջիկ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մայիսի 31 ծնունդներ Կատեգորիա:1965 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Ոսկե ազնվամորի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Փրինսթոնի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկագիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Այոս Ամվրոսիոս
Այոս Ամվրոսիոս (Άγιος Αμβρόσιος, Esentepe), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Կիրենիայի շրջանում։ Գյուղը դե ֆակտո գտնվում է Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետություն կոչվող պետության կազմում։ Ըստ 2011 թվականի տվյալների՝ բնակչությունը կազմում է 1800 մարդ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Ժումել
Ժումել (Jumel), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 364 մարդ, բնակչության խտությունը` 40.94 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.89 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 105 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 17 կմ հարավ։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 246 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 172-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 74։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,9 %։ 172 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 165 անձ (94 տղամարդ և 71 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (2 տղամարդ և 5 կին)։ 74 անաշխատունակներից 27-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 21-ը` թոշակառուներ, իսկ 26-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Լոթարինգիական խաչ
Լոթարինգիական խաչ (Croix de Lorraine, երբեմն նաև «անժուական խաչ», Croix d'Anjou, Յունիկոդ U+2628 (☨)), հերալդիկ պատկեր, որն իրենից ներկայացնում է երկու լայնակի գծերով խաչ։ Անվանումը գալիս է Լոթարինգիայից, որը շրջան է Ֆրանսիայի ու Գերմանիայի սահմանում և որի խորհրդանիշը հենց լոթարինգիական խաչն է։
Լոթարինգիական խաչը նման է հայրապետականին, սակայն հայրապետական խաչի հորիզոնական գծիկները, որպես կանոն, տեղակայված են խաչի վերևի մասում, և վերևի գիծն ավելի կարճ է։ Լոթարինգիական խաչը կարող է պատկերվել հավասար հորիզոնական գծերով, որոնք կարող են տեղակայվել ոչ միայն վերին հատվածում։ Այս խաչը նաև Հելլադայի ուղղափառ եկեղեցու խաչն է։ Միջնադարում այն կիրառվել է Բելառուսում և մինչև այժմ էլ կարելի է հանդիպել այնտեղ։
Լոթարինգիական խաչի ծագումը
Խաչն իր անվանումը ստացել է Գերմանիայի ու Ֆրանսիայի սահմանին գտնվող Լոթարինգիա պրովինցիայի անունից։ Միջնադարում այդ պրովինցիան անկախ իշխանություն էր։ 1099 թվականի Խաչակրաց արշավանքի ժամանակ Երուսաղեմն ազատագրվեց և հաղթանակը նվիրվեց Լոթարինգիայի իշխանին։
Լոթարինգիայում երկու հորիզոնականներով խաչի կիրառության վերաբերյալ բազմաթիվ վարկածներ կան։ Դրանցից մեկը այն կապում է 895—900 թվական ներին գահակալած Լոթարինգիայի Թագավոր Զվենթիբոլդի (սլավոնական Սվետոպոլկ անվան ֆրանկական արտասանությունը) անվան հետ։ Նա գերմանացի կայսր Առնուլֆ Կարինտինացու ապօրինի որդին ու Մեծ Մորավական տերության թագավոր Սվետոպոլկ Առաջինի (հենց նրա պատվին է Զվենթիբոլդը ստացել իր անունը) սանիկն էր։ Այս վարկածը լայն տարածում չստացավ, քանի որ, առաջին հերթին, չնայած Լոթարինգիայի ու Մեծ Մորավական տերության միջև կապերն լինելու փաստն անհերքելի է, չկան հավաստի տվյալներ, որ այդ ժամանակ արդեն կիրառվում էր լոթարինգիական խաչը։
Տես նաև
Կատեգորիա:Խաչեր Կատեգորիա:Խորհրդանիշներ Կատեգորիա:Լոթարինգիա
Մանյո
Մանյո (Magnieu), կոմունա Ֆրանսիայում, գտնվում է Ռոն Ալպերի մարզում։ Կոմունայի գավառն է Էնը։ Մտնում է Բելե կանտոնի մեջ։ Կոմունայի շրջանն է Բելեն։
Կոմունային կոդն է՝ 01227։
Բնակչություն
Բնակչությունը ըստ 2010 թվականի կազմում է 419 մարդ։
(Աղբյուրը INSEE)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Բուրենինների եկամտաբեր տուն
Բուրենինների եկամտաբեր տուն (Доходный дом Бурениных), շենք Մոսկվայի Կրասնոսելսկի շրջանի Նիժնյայա Կրասնոսելսկայա փողոցում, որը կառուցվել է 1915 թվականին ճարտարապետ Վյաչեսլավ Օլտարժևսկու նախագծով։ Որոշ աղբյուրներում շրջանառվում է նաև որպես վաճառական Սադոմովների եկամտաբեր տուն ։
Նկարագրություն
Սա բարձր եկամուտով բնակիչների համար նախատեսված ռացիոնալ արտ նովո ոճի եկամտաբեր տուն է, որը կառուցվել է 1915 թվականին։ Մոսկվայում անվանի ճարտարապետ Վ. Կ. Օլտարժևսկու նախագծով կառուցված երկու եկամտաբեր տներից մեկն է։
Աստիճանավոր պատվանդանների վրայի երկու համաչափ տպավորիչ էրկերները որոշում են շենքի անհատական դիմագիծը։ Օղագոտեվորված որմնասյուներով ձևավորված մուտքի վերևում տեղադրված է առյուծներով և ասպետական սաղավարտով հերալդիկ հորինվածք` սեփականատերերի ազնվական արժանապատվության նշանը ։ Որոշ հետազոտողներ նշում են, որ տան ճակատի ձևավորումը կատարված է Մոսկվայի համար հազվադեպ անգլիական «թյուդորական» գոթիկայի ոճով ։
Ներկա վիճակ
2000-ական թվականների վերջին տունը տարաբնակեցվել է։ Դրանից հետո տեղի է ունեցել մի քանի հրդեհ, որոնք, սակայն, էական վնաս չեն հասցրել։ Քաղաքի պաշտպանների բազմաթիվ դիմումներից հետո կատարվել է շինության կոնսերվացում։ Զուգահեռաբար ընթանում է շենքի` որպես հյուրանոց վերակառուցելու նախագծի մշակումը, ինչը կարող է հանգեցնել իսկության զգալի կորստին և նույնիսկ մասնակի քանդման։
2016 թվականի մայիսին «Արխնադզոր» հասարակական շարժման հայտով Մոսկվայի մշակութային ժառանգության դեպարտամենտի (Մոսգորնասլեդիե) հրամանով շենքն ընդգրկվել է հայտնաբերված հուշարձանների ցանկում ։ 2018 թվականի հունվարին հանրային քննարկմանն է ներկայացվել Պետական պատմամշակութային փորձաքննության արձանագրությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1915 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Պաղպաղակի թանգարան
Պաղպաղակի թանգարան (Museum of Ice Cream), գտնվում է Նյու Յորք քաղաքի Մանհեթեն թաղամասում։ Թանգարանում կազմակերպվում են պաղպաղակի և շոկոլադի ինտերակտիվ վառ գունավորված ցուցահանդեսներ, սենյակների լաբիրինթոսում «ի թիվս այլ բաների, կան նաև կոնֆետների լեռ, եղջյուր և ծիածանագույն մանր կաթիլների լողավազան» ։ Ցուցանմուշները շատ հաճախ ետնաբեմ են ինքնալուսանկարների համար, և շատ ինքնալուսանկարները հրապարակվում են Instagram-ում, Flickr-ում, Facebook-ում և այլ սոցիալական կայքերում, որոնք էլ օգտագործվել են ցուցադրությունը գովազդելու համար։
Բոլոր այցելողներին առաջարկվում է համտեսել տեսականուց։ Տոմսերը պետք է գնել նախօրոն, որոշակի ժամերին և միայն առցանց։
Թանգարան տերմինն ընտրվել է ժամանակավոր արվեստների ցուցահանդեսի համար, որովհետև այն հասկանալի է մարդկանց համար ։
Ցուցահանդեսի համահիմնադիրներն են Մարիելիս Բանը Լագունա Բիչից և Մանիշ Վորան, որը նախկինում եղել է Monness, Crespi & Hardt ընկերության հետազոտող ։ Ցուցահանդեսը Մարիելիս Բանի մանկական միտքն է, որը ճանապարհ էր փնտրում միլլենիալների սերնսի հետ կապ հաստատելու համար ։ Նա ասում է. «Այս ամենը զվարճանքի և նորից քեզ երեխա զգալու համար է։ Բոլորը սիրում են պաղպաղակ։ Սա ճանապարհ է մարդկանց միավորելու համար» ։
Պատմություն
Ցուցահանդեսը առաջին անգամ բացվել է Մանհեթենում, 2016 թվականի ամառվանից և դրանից հետո գործել է Լոս Անջելեսում, Սան Ֆրանցիսկոյում և Մայամիում ։ Այն շատ հայտնի է դարձել իր հայտնի հյուրերով, որոնց թվում են եղել Քեթի Փերրին, Քիմ Քարդաշյանը, Գվինեթ Փելթրոուն, Դրյու Բերիմորը։ Մայրերի օրը ցուցադրությանը ներկա են եղել Ջեյ Զին, Բիյոնսեն և Blue Ivy-ն, որոնք նկարվել են թանգարանի մանր կաթիլներով լողավազանում ։
Սան Ֆրանցիսկոյի ցուցահանդեսի տոմսերը սպառվել են 18 րոպեում
2017 թվականի նոյեմբերին համընդհանուր ցուցահանդեսները ունեցել են 500.000 այցելու ։
Նյու Յորքում ցուցահանդեսը բացվել է Մանհեթենում, Բրոդվեյ 558 հասցեում, 2019 թվականի դեկտեմբերի 14-ին և նախատեսում է գործել մինչև 2020 թվականի մայիսի 1-ը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պաղպաղակ Կատեգորիա:Լոս Անջելեսի թանգարաններ
Ֆրայզինգ
Ֆրայզինգ (Freising), համայնք Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության հարավ-արևելքում՝ Բավարիայի երկրամասի (Վերին Բավարիա) Ֆրայզինգի շրջանում։ Ըստ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների, համայնքի բնակչությունը կազմում է 45 223 մարդ։
Համայնքը զբաղեցնում է 88,45 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսը՝ 85354։ Համայնքը բնակչության լեզուն համարվում է գերմաներենը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Հովսեփ Կարապետյան
Հովսեփ Ղազարի (Նազարի) Կարապետյան, հայ բոլշևիկ հեղափոխական, ֆիզիոթերապևտ ԽՄԿԿ անդամ (1917)։
Հեղափոխական ընդհատակյա աշխատանք է կատարել Պետրոգրադի (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ) հացթուխների միությունում՝ Յուսուֆ ծածկանունով։ Ընտրվել է Պետրոգրադի բանվորների ու զինվորների դեպուտատների սովետի անդամ։ Մասնակցել է Պետրոգրադի պաշտպանությանը, եղել Բաշկիրյան դիվիզիայի կոմիսար, 1926 թվականին ավարտել է Լենինգրադի առաջին բժշկական ինստիտուտը, 1930 թվականին նշանակվել ֆիզիոթերապիայի ինստիտուտի տնօրեն, 1935 թվականին՝ Լենինգրադի առաջին բժշկական ինստիտուտի ֆիզիոթերապիայի ամբիոնի վարիչ ։ 1944 թվականից մինչև կյանքի վերջը եղել է Իվան Պավլովի անվան ֆիզիոլոգիայի ինստիտուտի փոխտնօրեն, աշխտելով ակադեմիկոս Լևոն Օրբելիի հետ։ Եղել է ԽՍՀՄ ֆիզիոլոգների ընկերության անդամ։ Գիտական աշխատանքները նվիրված են ֆիզիոլոգիայի և ֆիզիոթերապիայի հարցերին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հեղափոխականներ Կատեգորիա:Հայ ֆիզիոթերապևտներ Կատեգորիա:Հայ ֆիզիոլոգներ
Քեդդի Աձուբա
Քեդդի Աձուբա (Caddy Adzuba, ), փաստաբան, հաղորդավար, լրագրող և Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունում կանանց իրավունքների իրավաբան։
Կենսագրություն
Սովորել է Բուկավուի պետական համալսարանում՝ ստանալով հանրային իրավունքի մասնագետի որակավորում։
Քեդդի Աձուբան ծնվել է 1981 թվականի ապրիլի 5-ին, Հարավաֆրիկյան Հանրապետության Բուկավու քաղաքում։ Նա դատապարտում է կանանց և աղջիկների խոշտանգումները և իրավունքների խախտումները Կոնգոյում և խթանում է նրանց վերաինտեգրմանը հասարակության մեջ ։
Մրցանակներ
Արժանացել է «Տարվա կին» միջազգային մրցանակի և Աոստե միջազգային խորհրդի 35 000 եվրո արժողությամբ մրցանակին։ 2014 թվականին արժանացել է «Աստուրիայի արքայադստեր մրցանակին»  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լրագրողներ Կատեգորիա:Կին իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Կանանց իրավունքների իրավապաշտպաններ
Հովհաննես Կարապետյան
Հովհաննես Տիգրանի Կարապետյան, հայ խորհրդային երկրաբան, ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1935), երկրա-բանահանքաբանական գիտությունների դոկտոր (1936)։
Կենսագրություն
Սովորել է էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում, 1895 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը
1913 թ.-ին վերադարձել է Թիֆլիս։ 1913-1920 թթ.-ին հետազոտել է Անդրկովկասի, Իրանի և Թուրքմենստանի մի շարք հանքավայրեր։
1923-1933 թթ. Կարապետյանը խոշոր ծառայություններ է մատուցել Անդրկովկասի լեռնահանքային ձեռնարկությունների վերականգնման, մետաղային հանքավայրերի հետախուզման, մետաղագործական արդյունաբերության հումքային բազայի ստեղծման բնագավառներում։ Նա կազմել է բազմաթիվ հետախուզական պլաններ, հաշվետվություններ, տվել եզրակացություններ հիդրոտեխնիկական մի շարք կառույցների երկրաբանական պայմանների մասին։
1925-1930 թթ. Կարապետյանը զբաղվել է նաև ՀԽՍՀ հանքային ու անուշահամ շրերի ուսումնասիրությամբ և շրամատակարարման հարցերով։
Հիշատակ
Կարապետյանի երկրաբանական հարուստ հավաքածուի բազայի վրա 1937 թվականին Երևանում հիմնադրվել է երկրաբանական թանգարան, որը կոչվում է նրա անվամբ։
Հյուրանոց Պոկրովսկիե դարպասի մոտ
Հյուրանոց Պոկրովսկիե դարպասի մոտ (Гостиница у Покровских ворот), նախկին հյուրանոց Մոսկվայում, Պոկրովսկիե դարպասի մոտ։ Գտնվում է Կենտրոնական վարչական շրջանի Բասմաննի շրջանում։ Հասցեն` Պոկրովկա փողոց, տուն 17, շինություն 1 և տուն 16։ Շենքը պահպանվում է որպես մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտ (գրանցման համար` 7737570000) ։
Պատմություն
Պոկրովսկիե դարպաս անվանումը գալիս է Սպիտակ քաղաքի պատմությունից, այն կառուցվել է XVI դարում ։
Պավել I կայսրի հրամանով XIX դարի սկզբին Սպիտակ քաղաքի տեղում կառուցվել են երկհարկանի հյուրանոցներ ։
1805-1825 թվականներին կառուցվել է հյուրանոց Պոկրովկա փողոց, թիվ 17 հասցեով։ Հովանավորը եղել է վաճառականուհի Գուսևան, որը ձեռք է բերել Չիստոպրուդնի բուլվարի և Պոկրովկայի միջև ընկած տարածքը։ Կրպակները և խանութները զբաղեցրել են առաջին հարկը ։
XX դարում հյուրանոցային շենքերի մեծ մասը քանդվել է։ Սակայն մնացել է երկուսը Պոկրովսկիե դարպասի մոտ ։
1937 թվականի հունվարին պատին փակցվել է «Ամրապնդում ենք ԽՍՀՄ պաշտպանությունը» նշանը. դա նշանակում էր, որ բոլոր բնակիչներն ունեին «Պատրաստ եմ հակաօդային և հակաքիմիական պաշտպանությանը» I աստիճանի նշանը ։
2015 թվականի տվյալներով` թիվ 17 շենքը վարձակալությամբ տրվում էր В կարգի գրասենյակներին ։
Ճարտարապետություն
Շատերը կարծում են, որ ճարտարապետն է Վասիլի Ստասովը, ուստի շենքերը նույնպես անվանում են «ստասովյան» հյուրանոցներ։ Թեև դրա պաշտոնական հաստատումը չի եղել ։
Հյուրանոցները կառուցվել են դեմ-դիմաց ։
Տուն 17 հասցեի հյուրանոցը գտնվում է Չիստոպրուդնի բուլվարի ճակատում և ունի ներքին բակով քառանկյունի տեսք ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:1805 հիմնադրումներ
Ջուդի Չիկագո
Ջուդի Չիկագո (Judy Chicago, ի ծնե Ջուդիթ Սիլվիա Կոեն, ), ամերիկացի ֆեմինիստ, նկարչուհի, մանկավարժ և գրող։ Հայտնի է իր մեծ ինստալյացիաներով, որոնք նվիրված են պատմության և մշակույթի մեջ կանանց դերին։ 1970-ականներին Ջուդիթը ստեղծել է «ֆեմինիստական արվեստ» տերմինը և հիմնել է ֆեմինիստական արվեստի առաջին գեղարվեստական ծրագիրը Միացյալ Նահանգներում։ Չիկագոյի գործերում օգտագործվում են կանանց ավանդական հմտություններ, ինչպիսիք են ասեղնագործությունը, և տղամարդկանց ավանդական հմտությունները, ինչպիսիք են եռակցումը և պիրոտեխնիկան։ Ջուդի Չիկագոյի գլուխգործոցը` «Ճաշկերույթը», գտնվում է Բրուքլինի թանգարանի հավաքածուում։
Վաղ տարիներ
Ջուդիթ Սիլվիա Կոենը ծնվել է 1939 թվականին, Չիկագոյում։ Նրա հայրը՝ Արթուր Կոենը, ռաբբի էր, նրանց տոհմից է եղել Վիլնոյի գաոնը։ Ի տարբերություն իր նախնիների՝ Արթուրը դարձել է արհմիութենական գործիչ և մարքսիստ։ Նա գիշերը աշխատում էր փոստային բաժանմունքում և օրվա ընթացքում խնամում էր Ջուդիթին, մինչդեռ նրա մայրը՝ Մայա Քոենը, ով նախկին պարուհի էր, աշխատում էր որպես բժշկական քարտուղար։ Արթուրի ակտիվ մասնակցությունը Ամերիկյան Կոմունիստական կուսակցությանը, կանանց դերի վերաբերյալ լիբերալ տեսակետները և աշխատողների իրավունքներին սատարելը մեծապես ազդել են Չիկագոյի մտածողության և համոզմունքներիի վրա։ 1945 թվականին, երբ Չիկագոն փոքր եղբոր՝ Բենի հետ մենակ էր, նրանց տուն է այցելել ՀԴԲ գործակալ։ Գործակալն սկսել է 6-ամյա Չիկագոյին հարցեր տալ հոր և նրա ընկերների մասին, սակայն հարցաքննությունը ընդհատվել է, երբ մայրը վերադարձել է։ Դրանից հետո Արթուրի առողջությունը կտրուկ վատացել է, և 1953 թվականին նա մահացել է որովայնաթաղանթի բորբոքումից։ Մայրը երեխաների հետ չի քննարկել իրենց հոր մահը և թույլ չի տվել նրանց մասնակցել թաղման արարողությանը։ Բայց Չիկագոն մանկության տարիներին չէր կարողանում համակերպվել հոր մահվան հետ։ 1960-ականների սկզբին սթրեսի պատճառով նա արյունահոսող խոցով մեկ ամիս հոսպիտալացվել է։
Ջուդիի մայրը` Մայան, սիրում էր արվեստն ու իր սերը ներշնչում էր նաև երեխաների մեջ, ինչպես դա երևում է Չիկագոյի հետագա կյանքից, որը դարձել է նկարիչ, իսկ նրա եղբայր Բենը՝ կավագործ։ Երեք տարեկան հասակում Չիկագոն սկսել է նկարել և դասընթացների հաճախել Չիկագոյի արվեստի ինստիտուտում։ 5 տարեկան հասակում Չիկագոն արդեն գիտեր, որ ինքը «երբեք չի ցանկացել որևէ այլ բանով զբաղվել, քան արվեստը»։ Հետագայում նա փորձել է ընդունվել այդ ինստիտուտ, սակայն մերժվել է։ Փոխարենը նա սկսել է ուսումը Լոս Անջելեսի կալիֆոռնյան համալսարանում։
Կրթություն և կարիերայի սկիզբ
Չիկագոն ասպիրանտուրայում ստեղծել է աբստրակտ նկարների շարք, որոնցում հեշտությամբ գուշակվել են տղամարդկանց և կանանց սեռական օրգանները։ Շարքը կոչվել է «Բիգամիա» (Bigamy ) և նվիրված էր հանգուցյալ ամուսնուն։ Նկարներից մեկում պատկերել է աբստրակտ առնանդամ, որը մինչև հեշտոցի հետ միավորվելը, «կանգ էր առել թռիչքի ժամանակ»։ Նրա դասախոսները, որոնք հիմնականում տղամարդիկ էին, անհանգստացած էին այդ աշխատանքներով։ Չնայած իր աշխատանքում սեռական օրգանների օգտագործմանը, Չիկագոն խուսափում էր գենդերային քաղաքականության և ինքնության թեմաներից։
1965 թվականին Չիկագոն ցուցադրել է իր աշխատանքները Լոս Անջելեսի Ռոլֆ Նելսոնի պատկերասրահում կայացած ցուցահանդեսում։ Չիկագոն ցուցահանդեսին մասնակցած չորս կին նկարիչներից մեկն էր։ 1968 թվականին Չիկագոյին հարցրել են, թե ինչու չի մասնակցել «Կալիֆոռնիա. Կանայք արվեստում» ցուցահանդեսին Լիտթոն կենտրոնում։ Նա պատասխանել է. «Ես չեմ ցուցադրվի մի խմբում, որտեղ կան «կանայք»,«հրեաներ» կամ «Կալիֆոռնիա» բառը։ Մի օր մենք բոլորս դուրս կգանք նման պիտակներից»։ Չիկագոն սկսել է աշխատել սառցե քանդակների վրա՝ ներկայացնելով «կյանքի թանկարժեք իրերի փոխաբերությունը», որը նույնպես կապված էր ամուսնու մահվան հետ։
Այս ժամանակահատվածում Չիկագոն նաև սկսել է իր աշխատանքներում ուսումնասիրել իր սեքսուալությունը։ Նա ստեղծել է Pasadena Lifesavers աբստրակտ նկարների մի շարք, որոնք ակրիլով նկարված էին պլեքսիգլասի վրա։ Գործերը գույների խառնուրդ էին՝ պատրանք ստեղծելու համար, թե կերպարները «պտտվում են, լուծարվում, բացվում, փակվում են, թրթռում, թեքում, ճոճվում», արտացոլելով այն հայտնագործությունը, որ ինքը կարող է շատ անգամներ օրգազմ ապրել։ Չիկագոն այս շարքը կոչում է իր ստեղծագործության մեջ շրջադարձային կետերից մեկը, որը վերաբերում է սեքսուալությանը և կանացիության պատկերելուն։
Անվան փոփոխություն
Մինչ Չիկագոն ձեռք էր բերում նկարչի անունը և ճանաչում իրեն որպես կին, նա ավելի ու ավելի քիչ էր զգում իր կապը իր ազգանվան` Կոենի հետ (ամուսնական ազգանունը` Հերովից)։ Դա պայմանավորված էր նրա հոր և ամուսնու մահվամբ։ Նա որոշել էր, որ ցանկանում է իր ազգանունը փոխել տղամարդկանցից և ամուսնությունից կամ ժառանգությունից անկախ որևէ բանով։ Այս ժամանակահատվածում նա ամուսնանում է քանդակագործ Լլոյդ Համրոլի հետ 1965 թվականին (նրանք բաժանվել են 1979 թվականին)։ Ռոլֆ Նելսոնի պատկերասրահի սեփականատերը նրան անվանել է «Ջուդի Չիկագո»՝ իր ուժեղ անհատականության և առոգանության պատճառով։ Նա որոշել է, որ դա կլինի իր նոր անունը, և փորձել է այն փոխել այն նաև օրենքի հիմքով։ Չիկագոն ցնցվել է, երբ իմացել է, որ իրեն պետք է նոր ամուսնու ստորագրությունը, որպեսզի անունն օրինականորեն փոխվի։ Արդյունքում անունը փոխվել է։ Այս իրադարձությունը նշելու համար նա ցուցահանդեսի համար լուսանկարվել է բռնցքամարտիկ կերպարով,իսկ վերնաշապիկի վրա գրված էր իր նոր անունը։ 1970 թվականին նա նաև պաստառ է փակցրել Ֆուլլերտոնի Կալիֆոռնիայի համալսարանի անհատական ցուցահանդեսում, որտեղ գրված է. «Ջուդի Չիկագոն հեռացնում է տղամարդկանցից իրեն պարտադրված բոլոր անունները և ընտրում է իր անունը»։ Նույն հայտարարությամբ գովազդ է տեղադրել Artforum-ի 1970 թվականի հոկտեմբեր ամսվա թողարկման ժամանակ։
1970-ականների ֆեմինիստական շարժում
1970 թվականին Չիկագոն որոշել է լրիվ դրույքով աշխատել Ֆրեզնոյի քոլեջում՝ հույս ունենալով կանանց սովորեցնել այն հմտությունները, որոնք անհրաժեշտ են իրենց աշխատանքում կանացի հայացք արտահայտելու համար։ Ֆրեզնո քաղաքում նա ստեղծել է միայն կանանցից բաղկացած դասարան և 15 ուսանողուհիներին սովորեցրել է կամպուսի սահմաններից դուրս խուսափել «տղամարդկանց ներկայությունից, և, հետևաբար, կարծիքներից»։ Հենց այս ժամանակ էր, որ Չիկագոն սկսել է ներմուծել «ֆեմինիստական արվեստ» տերմինը։ Նրա դասարանը Ֆեմինիստական արվեստի առաջին ծրագիրն էր Միացյալ Նահանգներում։ Չիկագոն համարվում է «առաջին սերնդի ֆեմինիստ նկարիչ»՝ Մերի Բեթ Էդելսոնի, Կարոլի Շնեմանի և Ռեյչել Ռոզենթալի հետ։ Նրանք 1970-ականների սկզբին Եվրոպայում և Միացյալ Նահանգներում տարածված ֆեմինիստական շարժման ակտիվ անդամներն էին, որոնք զբաղվում էին ֆեմինիստական գրականության ու արվեստի մշակմամբ։
Չիկագոն ավելի հեռուն է գնել` դառնալով Կալիֆոռնիայի Արվեստի ինստիտուտի ուսուցիչ և ղեկավարել է Ֆեմինիստական արվեստի ծրագիրը։ 1972 թվականին Միրիամ Շապիրոյի հետ միասին նա ստեղծել է «Womanhouse» ինստալյացիան, որն արվեստի առաջին ցուցահանդեսային տարածքն էր` արվեստում կնոջ տեսակետը ներկայացնելու համար։ Արլեն Ռավենի և Շեյլա Լևրան դե Բրետվիլի հետ 1973 թվականին Չիկագոն հիմնադրել է «Woman’s Building»-ը Լոս Անջելեսում։ Այնտեղ տեղակայված էր ֆեմինիստական արվեստանոց-ստուդիան, որը հիմնադիրները նկարագրում էին որպես «արվեստի բնագավառում կանանց կրթության փորձարարական ծրագիր»։ Նրանց նպատակն էր մշակել արվեստի նոր հայեցակարգ, արվեստագետի նոր տեսակ և նոր համայնք՝ հիմնված կանանց կյանքի, զգացմունքների և կարիքների վրա։ Այս ժամանակահատվածում Չիկագոն սկսել է նկարել աերոգրաֆով, հիմնականում` երկրաչափական ձևերով վերացական նկարներ։ Այս աշխատանքներն շարունակվել են՝ ավելի ու ավելի շատ կենտրոնանալով «կին» գաղափարի վրա։ Չիկագոյի վրա ուժեղ ազդեցություն է ունեցել Հերդա Լերները, որի աշխատանքներըը նրան համոզել են, որ կանայք, առանց նույնիսկ իմանալով կանանց պատմության մասին, կշարունակեն պայքարը կյանքում` ինքնուրույն և համատեղ։
Womanhouse
Womanhouse-ը մի նախագիծ է, որին մասնակցել են Ջուդի Չիկագոն և Միրիամ Շապիրոն։ Այն սկսվել է 1971 թվականի աշնանը, երբ նրանք ցանկանում էին տարին սկսել լայնամասշտաբ համատեղ նախագծով՝ այն կին-արվեստագետների համար, ովքեր շատ ժամանակ էին ծախսում՝ խոսելով իրենց կանացի խնդիրների մասին։ Նրանք այդ խնդիրները օգտագործել են որպես շարժիչ ուժ և զբաղվել են դրանցով` նախագծի վրա աշխատելիս։ Ջուդին կարծում էր, որ ուսանողուհիները հաճախ են արվեստով զբաղվելիս չեն ցանկանում ընդլայնել իրենց սահմանները` գործիքների և գործընթացների մասին անբավարար տեղեկատվության և իրենց` որպես աշխատող դիտարկելու անկարողության պատճառով։ «Ֆեմինիստական գեղարվեստական ծրագրի նպատակն է օգնել կանանց վերակառուցել իրենց՝ ըստ նկարիչ լինելու ցանկության, ինչպես նաև` օգնել նրանց արվեստով զբաղվել՝ հիմնվելով իրենց կանացի փորձի վրա»։
1975 թվականին լույս է տեսել Չիկագոյի առաջին՝ «Ծաղկի միջով» (Through the Flower) գիրքը։ Այն պատկերել է այդ կնոջ պայքարը` նկարչուհու իր էության համար։
«Ճաշկերույթ»
Չիկագոն ընդունել է Հերդա Լերների խորհուրդը և քայլեր է ձեռնարկել կանանց իրենց պատմությունները սովորեցնելու համար։ Դրա արդյունքում ստեղծվել է նրա գլուխգործոցը` «Ճաշկերույթ» աշխատանքը, որն այժմ գտնվում է Բրուքլինի թանգարանի հավաքածուի մեջ։ Դրա ստեղծումը տևել է հինգ տարի և արժեցել է մոտ 250 000 դոլար։ Առաջին անգամ Ջուդին իրականացրել է այս նախագիծը Սանտա Մոնիկայի իր ստուդիայում։ Սա խոշոր եռանկյուն է՝ 14,5, 13 և 11 մետրանոց կողմերով, որն իր մեջ ներառում է 39 սեղանասպասք։ Յուրաքանչյուր հավաքածու ներկայացնում է պատմական կամ առասպելական կին գործիչ, օրինակ՝ նկարիչներ, աստվածուհիներ, ակտիվիստներ կամ տառապյալներ։ Նախագիծը ստեղծվել է ավելի քան 400 մարդու` հիմնականում` կանանց օգնությամբ, ովքեր կամավոր օգնել են ասեղնագործությանը, ստեղծել քանդակներ և մասնակցել այդ գործընթացի այլ ասպեկտներին։
«Ծնունդ» նախագիծ և Powerplay
1980 թվականից մինչև 1985 թվականը Չիկագոն ստեղծել է «Ծնունդ» նախագիծը (The Birth Project): Ծրագրում օգտագործել է ծննդաբերության պատկերներ՝ արտացոլելով կանանց դերը որպես մայրեր։ Նկարը շատերին ստիպում է վերաիմաստավորել Ծննդոց գրքի պատմությունը, որտեղ հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացվում է այն բանի վրա, որ Աստված-տղամարդը մարդ-տղամարդուն ստեղծել է առանց կնոջ մասնակցության։ Չիկագոն նախագիծը անվանել է «նախամարդկային կանացի էության բացահայտում, որը թաքնված է իմ հոգու խորքերում... կնոջ ծննդաբերությունը արարման արշալույսի մի մասն է»։ Ծրագրին աջակցել են ԱՄՆ-ից, Կանադայից և Նոր Զելանդայից 150 ասեղնագործներ, որոնք աշխատում էին 100 վահանակների վրա` տարբեր ձևերում` կվիլտինգ, մաքրամե, ասեղնագործություն և այլն։ Ծննդյան նախագծից մասերի մեծ մասը գտնվում է Ալբուկերկո թանգարանի հավաքածուի մեջ։
Հետաքրքիր է նշել, որ Չիկագոն անձամբ հետաքրքրված չէր մայրությամբ։ Չնայած նրան, որ նա հիանում էր այն կանանցով, ովքեր ընտրել էին այդ ճանապարհը, նա դա համարում էր իրեն ոչ համապատասխան։ 2012 թվականին նա ասել է.«Այնպիսի տարբերակ չկար, որ ես ունենայի և՛ երեխաներ, և՛ այն կարիերան, որ ես այսօր ունեմ»։
Չիկագոյի «Ծնունդ» նախագիծն ավարտվելուց և ցուցադրվելուց հետո նա վերադարձել է ստուդիայի իր անկախ աշխատանքին։ Այս ժամանակահատվածում նա ստեղծել է PowerPlay-ը՝ գծանկարների, ասեղնագործությունների, նկարների, թղթի և բրոնզե ռելիեֆների շարք։ Այս շարքում Չիկագոն տղամարդկային տեսքը փոխարինել է ֆեմինիստական տեսքով՝ ուսումնասիրելով «տղամարդկությունը» և տղամարդկանց կրած ազդեցությունը իշխանությունից։
«Հոլոքոստ» նախագիծ
1980-ականների կեսերին Չիկագոյի հետաքրքրությունները կին ինքնության հարցերից անցել են Հոլոքոստի համատեքստում տղամարդկանց ուժի և անզորության ուսումնասիրությանը։ Լրագրող Գալիթ Մանան պնդում է, որ այս թեման դեռևս քննարկվում է ֆեմինիստական դիրքերից, որոնք ներկայացված են Չիկագոյի «Հոլոքոստ. Խավարից դեպի լույս» (the Holocaust Project: From Darkness into Light, 1985-1993) նախագծում` ամուսնու` լուսանկարիչ Դոնալդ Վուդմանի հետ համագործակցությամբ, որի հետ նա ամուսնացել է 1985 թվականի Ամանորի նախօրեին։ Չնայած Չիկագոյի նախորդ ամուսիններից երկուսն էլ հրեաներ էին, նա սկսել է ուսումնասիրել իր հրեական ժառանգությունը միայն այն բանից հետո, երբ նա սիրահարվել է Վուդմանին։ Չիկագոն հանդիպել է բանաստեղծ Հարվի Մուդդի հետ, ով էպիկական բանաստեղծություն է գրել Հոլոքոստի մասին։ Ջուդին հետաքրքրվել է պոեմի նկարազարդմամբ, բայց հետո որոշել է ստեղծել իր սեփական աշխատանքը՝ օգտագործելով տեսողական եւ տեքստային մեթոդներ։ Չիկագոն ամուսնու հետ աշխատել է ութ տարի այս նախագծի վրա։ Հոլոքոստի վերաբերյալ նրա ուսումնասիրությունների ժամանակահատվածը համընկել է Ջուդիի երկու կորուստների հետ. մայրը մահացել է քաղցկեղից, իսկ եղբայրը՝ Բենը, կողմնային ամիոտրոֆիկ սկլերոզից։
Ծրագրի համար ոգեշնչում գտնելու նպատակով Չիկագոն և Վուդմանը դիտել են «Շոա» վավերագրական ֆիլմը, որը ներառում էր հարցազրույցներ համակենտրոնացման ճամբարներից և Հոլոքոստի հետ կապված այլ վայրերից փրկվածների հետ։ Նրանք նաև ուսումնասիրելեն լուսանկարչական արխիվները և Հոլոքոստի մասին հոդվածները։ Բացի այդ, նրանք երկուսուկես ամիս ճանապարհորդել են Արևելյան Եվրոպայում, այցելել են համակենտրոնացման բոլոր ճամբարներ և վերջապես ճանապարհվել են Իսրայել։ Այս ճանապարհորդությունը դրդել է Չիկագոյին և Վուդմանին դիտարկել Հոլոքոստը որպես համաշխարհային երևույթ, ուստի Ջուդիին հղումներ է կատարել այլ հարցերի, ինչպիսիք են շրջակա միջավայրի պաշտպանությունը, ամերիկացի հնդիկների ցեղասպանությունը և Վիետնամի պատերազմը։ Այդ առարկաների օգնությամբ Չիկագոն փորձել է ժամանակակից խնդիրները համեմատել Հոլոքոստի հետ։ Աշխատանքի այս ասպեկտը հակասություններ է առաջացրել հրեական համայնքի ներսում։ «Հոլոքոստ. խավարից դեպի լույս» նախագիծը բաղկացած է տասնվեց խոշոր աշխատանքներից, որոնք պատրաստված են տարբեր նյութերից, այդ թվում՝ գոբելեն, վիտրաժներ, մետաղ, փայտ և այլն։ Ցուցահանդեսն ավարտվում է շաբաթ օրը հրեական զույգի պատկերող նկարով։ Նախագիծը զբաղեցնում է 3000 քմ մակերես (278 մ²), ինչը դիտողին հնավորություն է տալիս ամբողջական ցուցահանդեսի զգացողություն ունենալ։ «Հոլոքոստ. Խավարից դեպի լույս» նախագիծն առաջին անգամ ցուցադրվել է 1993 թվականի հոկտեմբերին, Չիկագոյի Սպերտուս թանգարանում։ Աշխատանքի մեծ մասը պահվում է Փենսիլվանիա նահանգի Փիթսբուրգ քաղաքում գտնվող Հոլոքոստի կենտրոնում։
Չիկագոն հաջորդ վեց տարիները նվիրել է աշխատանքի ստեղծմանը, որը վերարտադրել է համակենտրոնացման ճամբարի զոհերի զգացողությունները։ Այն իր մեջ ներառում է «Պետք է բղավել» (One must Scream) նկարը, որը հիմնված է երկու մարդկանց փորձի վրա, ովքեր փրկվել են համակենտրոնացման ճամբարի դիահերձարանից։
Ժամանակակից աշխատանք և կյանք
1985 թվականին Չիկագոն ամուսնացել է լուսանկարիչ Դոնալդ Վուդմանի հետ։ Հարսանիքի 25-րդ տարեդարձը նշելու համար 2010 թվականին Չիկագոն ստեղծել է «Քեթուբայի թարմացումը» (Renewal Ketubah) աշխատանքը։
Չիկագոյի արխիվները գտնվում են Ռադկլիֆի քոլեջի Շլեսինգերի գրադարանում, իսկ կանանց պատմության և մշակույթի վերաբերյալ գրքերի ժողովածուն պահվում է Նոր Մեքսիկայի համալսարանում։ 1999 թվականին Չիկագոն ստացել է Կալիֆոռնիայի համալսարանի շրջանավարտների մրցանակ` մասնագիտական նվաճումների համար, ինչպես նաև` պատվոգրեր է ստացել Լեհայի համալսարանի, Սմիթի քոլեջի, Դյուկի համալսարանի և Ռասել Սեյջ քոլեջի կողմից։ 2004 թվականին Չիկագոն ստացել է Visionary Woman մրցանակը` Մուրի արվեստի և դիզայնի քոլեջից։ Չիկագոն կանանց պատմության ազգային նախագծի դափնեկիր է ճանաչվել` 2008 թվականին Կանանց պատմության մեկամսյակ անցկացնելու համար։ Ջուդին իր ֆեմինիստական արվեստի դասավանդման նյութերի հավաքածուն նվիրել է Փենսիլվանիայի նահանգային համալսարանին 2011 թվականին, երբ նա բնակվում էր Նոր Մեքսիկայում։ 2011 թվականի աշնանը Չիկագոն վերադարձել է Լոս Անջելես՝ Փոլ Գեթիի թանգարանում «Մրցակիցներ» ցուցահանդեսի բացման արարողության համար։ Ցուցահանդեսի համար նա վերադարձել է Պոմոնի քոլեջի ֆուտբոլային դաշտ, որտեղ 1960-ականների վերջին կազմակերպել էր հրավառությունով ինստալյացիա և կրկնել է այն։
Ջուդի Չիկագոյի աշխատանքի վերաբեյալ հետաքրքրվածություն կա Միացյալ Թագավորությունում, որտեղ 2012 թվականին անցկացվել են նրա անհատական երկու ցուցահանդեսները Լոնդոնում, ևս մեկը՝ Լիվերպուլում։ 2012 թվականի նոյեմբերին Լիվերպուլի ցուցահանդեսում Չիկագոն ներկայացրել է Վիրջինիա Վուլֆին նվիրված նկարազարդ մենագրությունը։ Նա ասել է, որ նախկինում գրականության ոլորտում իր ուսումը երկրորդական էր համարում` համեմատած վիզուալ արվեստի հետ, բայց այժմ այն համարում է իր աշխատանքի կարևոր մասը։ Գրել է թվով 9 գիրք և «Մեգեր» բանաստեղծությունը (1979)։
Չիկագոն ձգտում է շարժման մեջ լինել, ուսումնասիրելով նոր ուղղություններ իր ստեղծագործության համար. նա նույնիսկ ընդունվել է ավտոմեքենաների նախագծման դպրոց և շուտով սկսել է աշխատել ապակու հետ։ Ժամանակի ընթացքում ընդլայնվել է նրա գործունեության շրջանակը. ինչպես նկարիչն ինքն է ասում. «երևի կարող ենք ասել, որ ես հայացքս վեր եմ բարձրացրել իմ հեշտոցից» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին քանդակագործներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Հրեա ֆեմինիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ արվեստագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Կանանց իրավունքների իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ժամանակակից արվեստագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հասարակական գործիչներ
Դավուդ Ախունդով
Դավուդ Աղա օղլու Ախունդով (Davud Ağa oğlu Axundov, ), ադրբեջանցի ճարտարապետ և ճարտարապետության պատմաբան, Ադրբեջանի պատմության մի շարք կեղծ կոնցեպցիաների հեղինակ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1918 թվականին Բաքվում։
1942 թվականին ավարտել է Ազիզբեկովի անվան Ադրբեջանի ինդուստրիալ ինստիտուտը։ 1968 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն, իսկ 1980-ին «Հին Ադրբեջանի ճարտարապետության զարգացման յուրահատկությունները։ Նրա կապերը և փոխազդեցությունները Հին Արևելքի երկրների հետ» ։ Եղել է Ադրբեջանի ինժեներաշինարարական ինստիտուտի «Ճարտարապետական կառույցներ և հուշարձանների վերանորոգում» ամբիոնի վարիչ։ Ունի ավելի քան 100 հրապարակումներ Ադրբեջանում և Ռուսաստանում ։
Ախունդովի պատմական կոնցեպցիաները և դրանց քննադատությունը
"Նույն ժամանակ ինքը միամտությամբ բացահայտ ներկայացնում էր այդ հետազոտությունների նպատակները. ընդունելով, որ վաղ միջնադարյան տաճարների հայերեն գրությունները իրեն ակնհայտորեն խանգարում էին, ստեղծելով «կարծիք, ըստ որի իբր դրանք (տաճարները և խաչդաշերը՝ Շնիրելման) պատկանում էին Հայ եկեղեցուն», նա փորձում էր վարկաբեկել այդ գրությունները և որպես կեղծիքներ ներկայացնել։ Փաստորեն նա անում էր իր ուժերի սահմաններում ամեն ինչ Անդրկովկասի սահմաններից հայկական մշակութապատմական ժառանգությունը հեռացնելու համար ։"
«Խաչդաշերի» կոնցեպցիան իր վերջնական ավարտն է ստացել Ախունդովի «Հին և վաղ միջնադարյան Ադրբեջանի ճարտարապետությունը» գրքում (խմբագիր Ն.Ի. Ռզաև, գրախոս Զիյա Բունիյաթով) ։
Վիկտոր Շնիրելմանը նշում է, որ Ախունդովին է պատկանում Կասպիանա պետության կոնցեպցիան, որը միջնական շղթա էր ներկայացնում Մաննայի և Աղվանքի միջև։ Ախունդովը կառուցել է երբեմն գոյություն չունեցող «արի աղվանների» ազգությունը և նկարել է մշակութային ժառանգորդության նոր քարե դարից մինչև միջնադար պատկերը։ Ինչպես նշում է Շնիրելմանը, կասկածելի աղբյուրների տեղեկությունները օգտագործելով և սեփական անպատշաճ ենթադրություններով, Ախունդովը Ադրբեջանը պատկերացնում էր մ.թ.ա. 1-ին հազարամյակի հարուստ քաղաքներով երկիր, այդպիսով որակավորելով ադրբեջանցիներին որպես աղվանների ուղիղ ժառանգորդներ և գտնելով ուղիղ ժառանգորդականությունը աղվանների և տեղական հնագույն մշակույթների միջև, պատկերացնելով ադրբեջանցիներին Երկիր մոլորակի վրա ամենավաղ քաղաքակրթությունների ստեղծողներից մեկը ։ Ախունդովը Հին Աղվանքի Կուտկաշեն (այժմ՝ Գաբալա) քաղաքը տեղափոխում է ներկայիս Բաքվի տարածք, իսկ Ապշերոնյան թերակղզին հայտարարում է Ավեստայի արիների առասպելական երկիր՝ Աիրյանեմ Վաեջա.
Բորիս Կոռնեև
Բորիս Կոռնեև (Корнеев, Борис Васильевич, ), խորհրդային նկարիչ, գեղանկարիչ, ուսուցիչ, ՌԽՖՍՀ վաստակավոր նկարիչ, Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի պրոֆեսոր, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ։
Կենսագրություն
Բորիս Կոռնեևը ծնվել է 1922 թվականի փետրվարի 15-ին, Կարելիայի Հանրապետության Պետրոզավոդսկ քաղաքում։
Զորացրվելուց հետո ավարտել է ՍԱնկտ Պետերբուրգի Ռերիխի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը, և 1946 թվականին ընդունվել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի գեղանկարչության մասնաճյուղը։ Սովորել է Բորիս Ֆոգելի, Սեմյոն Աբուգովի, Գլեբ Պավլովսկու, Վիկտոր Օրեշնիկովի, Յուրի Նեպրինցևի, Անդրե Մլնիկովի մոտ ։
1952 թվականին Բորիս Կոռնեևն ավարտել է ինստիտուտը` Վիկտոր Օրեշնիկովի արհեստանոցում` նկարչի որակավորմամբ։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Աշակերտները Լենինգրադի ֆիլհարմոնիայի համերգում» կտավը (Ալթայի երկրամասի Բառնաուլ քաղաքի պետական արվեստի թանգարան) ։
1952 թվականից Բորիս Կոռնեևը մասնակցել է քաղաքային, հանրապետական, համամիութենական և միջազգային ցուցահանդեսների ։ 1954 թվականից եղել է ՌԽՖՍՌ նկարիչների միության Լենինգրադյան կազմակերպության անդամ։ Նկարել է ժանրային և թեմատիկ կոմպոզիցիաներ, բնանկարներ, նատյուրմորտներ, բնորդների ճեպանկարներ։ Դասավանդել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտում (1962-1973), եղել գեղանկարչության ամբիոնի պրոֆեսոր (1973) ։
1950-1960 թվականներին Կոռնեևը ստեղծագործական ուղևորություն է կատարել Ալթայի, Զաոնեժի, Կոլայի թերակղզու տարածքում և այցելել է եվրոպական մի շարք երկրներ (Իտալիա, Ֆրանսիա, Հարավսլավիա, Իսպանիա)։ 1965 թվականին «Պատերազմի ճանապարհներ» նկարների շարքի համար Կոռնեևին շնորհվել է ՌԽՖՍՀ վաստակավոր նկարիչ պատվավոր կոչումը ։ 1970 թվականից Կոռնեևը ղեկավարում էր ՌՍՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադյան կազմակերպության գեղարվեստական բաժինը, նաև ընտրվել է ԼՆՄԿ խորհրդի նախագահի տեղակալ և ՌԽՖՍՌ նկարիչների միության խորհրդի քարտուղար ։ 1971 թվականին պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով։
Բորիս Կոռնեևի անհատական ցուցահանդեսները տեղի են ունեցել Լենինգրադի Արվեստի ակադեմիայի թանգարանում (1975) և Սանկտ Պետերբուրգի Ն. Ա. Նեկրասովի թանգարանում (1997)։ 1989-1992 թվականներին Կոռնեևի աշխատանքները հաջողությամբ ներկայացվել են Ֆրանսիայի L' Ecole de Leningrad ռուսական գեղանկարչության ցուցահանդեսներում և աճուրդներում ։
Կոռնեևի աշխատանքները գտնվում են Սանկտ Պետերբուրգի Ռուսական թանգարանում, արվեստի բազմաթիվ թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում, ԱՄՆ-ում, Ճապոնիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Ֆրանսիայում և այլ երկրներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Բոգոսլովսկոե գերեզմանատանը թաղվածներ
Պերիո
Պերիո (Peyrieu), կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Բելլե կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բելլեն է։
Կոմունայի կոդը՝ 01294։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 821 մարդ։
Ավստրիայի խորհրդարանի շենք
Ավստրիայի խորհրդարանի շենք (Parlamentsgebäude, colloquially das Parlament), պետական շենք Վիեննայում, որտեղ 1918 թվականից մինչև այսօր նստում է Ավստրիայի խորհրդարանի ազգային և ֆեդերալ խորհուրդները։ Մինչ այդ շենքը հանդիսանում էր Ավստրո-Հունգարիական կայսրության պատգամավորների պալատ ։
Խորհրդարանի շենքը գտնվում է Վիեննայի Ներքին քաղաք շրջանի Ռինգշտրաս փողոցի վրա, Հոֆբուրգ պալատական համալիրի հարևանությամբ։ Բաց է տուրիստական այցելությունների համար։
Շենքը կառուցվել է 1874-1883 թվականներին, ճարտարապետ Թեոֆիլ ֆոն Հանսենի նախագծով։ Չնայած, որ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ շենքը լուրջ ավերածությունների ենթարկվեց, բնօրինակ ինտերիերի մեծ մասը վերականգնվել է 1955-1956 թվականներին։
Խորհրդարանի շենքը զբաղեցնում է ավելի քան 13 500 քառ․մ տարածք։ Այն ունի ավելի քան 100 սենյակ, որոնցից ամենակարևորներն են Ազգային Խորհրդի, Ֆեդերալ Խորհրդի և նախկին կայսերական ներկայացուցչական պալատները (Abgeordnetenhaus)։ Շենքում կան նաև բազմաթիվ խորհրդակցական սենյակներ, գրադարաններ, ընդունելության սենյակներ, բարեր և սպորտզալեր։ Այս շենքում անցկացվում են մի շարք կարևոր պետական միջոցառումներ, այդ թվում Ավստրիայի նախագահի երդման արարողությունը և ամենամյա պաշտոնական ելույթը, որը տեղի է ունենում ազգային տոնի օրը՝ հոկտեմբերի 26-ին։
Աթենաս Պալասի արձան
Առավել հայտնի և տեսարժան կառույցը Աթենաս-Պալլասի արձանն է, որը 1893 - 1902 թվականներին կառուցել են ճարտարապետ Կառլ Կունդմանը, Ժոզեֆ Տոտենհեյնը և Հյուգո Հերդլթը։ Չորս կերպարները, որոնք ընկած են Աթենասի ոտքերի վրա, այլակերպորեն խորհրդանշում են Ավստրո-Հունգարական կայսրության չորս կարևոր գետերը՝ Դանուբը և Իննը առջևից, Էլբան և Վլտավան՝ հետևից։ Կողմերից տեղակայված են Էրոսի արձանը՝ դելֆինների հետ, կնոջ արձանը։ Ընդհանուր քանդակաշարի ամենաբարձր հատվածում կանգնած է հունական դիացաբանության իմաստության և ողջախոհության աստվածուհի Աթենասը, որի ձախ ձեռքում նիզակ է, աջում՝ հաղթանակի աստվածուհի Նիկեի արձանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդարանների շենքեր Կատեգորիա:1883 կառույցներ Կատեգորիա:1883 հիմնադրումներ Ավստրիայում Կատեգորիա:Վիեննայի տեսարժան վայրեր
Կասերես (ինքնավար պրովինցիա)
Կասերես (Provincia de Cáceres), ինքնավար պրովինցիա Իսպանիայի արևմուտքում, Էստրեմադուրայի հյուսիսային մասում։ Սահմանակից է հարավում գտնվող Սալամանկա, Ավիլա, Տոլեդո, Բադախոս ինքնավար պրովինցիաներին, իսկ արևմուտքից՝ Պորտուգալիային ։ Որպես պրովինցիա ձևավորվել է 1833 թվականին։ 1229-ին Ալֆոնսո IX-ը նվաճել է այն։ Մայրաքաղաքը Կասերեսն է։ Մյուս քաղաքներն են Պլասենսիան, Նավալմորալ դե լա Մատան և Տրուխիլիոնը։ Վերջինս Ֆրանչեսկո Պիսառոյի ծննդավայրն է։ 2014 թվականի դրությամբ այստեղ բնակվել է 408,703 բնակիչ, որի մեկ քառորդն ապրում է մայրաքաղաքում ։ Թագուս գետը անցնում է պրովինցիայի միջով։
Աշխարհագրություն և տնտեսություն
Բացառությամբ հյուսիսային և հարավային հատվածների, մնացած ողջ պրովինցիան բերրի տարածություն է, որն օգտագործվում է գյուղատնտեսության և խոզաբուծության համար։ Հացահատիկները, ծխախոտը, լոլիկը և պղպեղը ամենակարևոր գյուղատնտեսական արտադրատեսակներն են։ Թագուս գետի և նրա վտակների ջրերն օգտագործվում են ոռոգման համար։ Հյուսիսային և հարավային մասերը լեռներ են, որոնք ձևավորում են Կենտրոնական և Տոլեդո լեռները։ Այս տարածքները հարուստ են վայրի բնությունով, և 1979 թվականին Մոնֆրագում ստեղծվել է բնության պարկ։ Գաբրիել Ի Գալանը կառուցել է ամբարտակ Ալագոն գետի վրա՝ իրականացնելու պրովինցիայի իշխանության պահանջները։ Այստեղ կարևոր զբաղմունք է անասնապահությունը։
Վարչական ստորաբաժանումներ
Կասերեսի պրովինցիան բաժանված է 219 մունիցիպալիտետների։ Կան նաև ավանդական շրջաններ ինքնավար պրովինցիաում, ինչպիսիք են Լաս Հուրդեսն ու Լաս Վիլլուերկասը, բայց նրանք չունեն իրավական ճանաչում։ Լաս Հուրդեսը ամենաաղքատ շրջաններից մեկն է եղել Իսպանիայի պատմության մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի վարչական բաժանում
Յան Նեպոմնյաշչի
Յան Ալեքսանդրի Նեպոմնյաշչի, ռուս շախմատիստ, գրոսմայստեր (2007)։ Եվրոպայի 2010 թվականի չեմպիոն, Ռուսաստանի նույն թվականի չեմպիոն։
Կենսագրություն
2006 թվականին Տոմսկում Յանը Ռուսաստանի բարձրագույն խմբի առաջնությունում բաժանել է 2-րդ տեղը և նվաճել գերեզրափակչի ուղեգիր, որտեղ բաժանել է 8-10-րդ տեղերը։ 2007 թվականին Վեյկ ան Զեյի շախմատային միջազգային «C» մրցաշարում զբաղեցրել է երկրորդ հորիզոնականը։ 2008 թվականին հաղթել է «Աերոֆլոտ օփեն» մրցաշարում և իրավունք ստացել մասնակցելու Դորտմունդի միջազգային մրցաշարին, որտեղ բաժանել է 2-5-րդ տեղերը։
Ռուսաստանի գավաթի եզրափակչի մասնակից է (2009)։ 2010 թվականի դեկտեմբերի 22-ին դարձել է Ռուսաստանի շախմատի առաջնության գերեզրափակչի հաղթող ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս շախմատիստներ Կատեգորիա:Բրյանսկ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Շախմատիստներ այբբենական կարգով
UN/LOCODE
Հղումներ
Կատեգորիա:ՄԱԿ Կատեգորիա:Ստանդարտներ
Diamond DA42
Diamond DA42 Twin Star կամ պարզապես Diamond DA42, ավստրիական Diamond Aircraft Industries ընկերության նախագծած թեթև բազմաֆունկցիոնալ ինքնաթիռ։ Այն իրենից ներկայացնում է երկշարժիչանի չորստեղանի ինքնաթիռ։
Ինքնաթիռն առաջին թռիչքը իրականացրել է 2002 թվականին։ Նախագծվել է Diamond DA40-TDI ինքնաթիռի հիման վրա։ Հավաքված էհիմնականում կոմպոզիտային նյութերից, որոնք պատրաստված են պլաստմասայից։ Դիզելային շարժիչով առաջին ինքնաթիռն է, որը կատարել է թռիչք Ատլանտյան օվկիանոսում՝ թռչելով Կանադայից դեպի Պորտուգալիա։ Թռիչքի տևողությունը եղել է 28 ժամ միջինը մեկ ժամում 11,2 գալոն վառելիքի ծախսով։ Ինքնաթիռը, որպես օդային տաքսի, սերտիֆիկատ է ստացել 2004 թվականի մայիսին։
Տեսակներ և մոդիֆիկացիաներ
2010 թվականին իսրաելական Aeronautics Defense Systems ընկերությունը ներկայացրեց Dominator XP անօդաչու թռչող սարք, որը պատրաստվել էր DA42 ինքնաթիռի հիմքի վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Diamond-ի ինքնաթիռներ Կատեգորիա:Ընդհանուր նշանակության ինքնաթիռներ Կատեգորիա:Ավստրիայի ինքնաթիռներ
Տեր-Հովհաննիսյան
Տեր-Հովհաննիսյան, հայկական ազգանուն։
Հայտնի կրողներ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Անատոլի Գալիև
Անատոլի Գալիև (Анатолий Сергеевич Галиев, ), հայ և խորհրդային սցենարիստ, հրապարակախոս, գրող, ռեժիսոր ։ Եղել է ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ։
Կենսագրություն
Աշխատել է որպես հանքի բանվոր։ 1955 թվականին ավարտել է Լենինգրադի համալսարանը, իսկ 1962 թվականին` Մոսկվայում Սցենարիստների և ռեժիսորների բարձրագույն դասընթացներ։ Եղել է «Կոմսոմոլեց Կարագանդի» և «Կազախսկայա Պրավդա» թերթերի աշխատակից, Ալմաթայի հեռուստաստուդիայի խմբագիր։ Մի շարք վիպակների և պատմվածքների և գրեթե 60 կինոսցենարների հեղինակ է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության անդամներ
Երամ (այգի)
Էրամ (այգի) (, Bāgh-e Eram), պատմական պարսկական այգի Իրանի Շիրազ քաղաքում։ Այն պատկանում էր Քաշկայ ցեղի առաջնորդներին, նախքան կենտրոնական կառավարության կողմից բռնագրավելը։
Պատմություն
Եվ շենքը, և այգին կառուցվել են 13-րդ դարի կեսերին Իլհանատի կամ Քաշքայական պարսկական ցեղերի գերագույն առաջնորդի կողմից։ Սակայն պարսկական դրախտային այգու քառակողմ կառուցվածքով սկզբնական հատակագիծը, ամենայն հավանականությամբ, դրվել է 19-րդ դարում սելջուկների կողմից, և այն ժամանակ այն կոչվում էր Բախ-է-Շահ («կայսրի պարտեզ» պարսկերեն) և շատ ավելի քիչ դեկորատիվ էր ։ Հոլանդացի ճանապարհորդ Կոռնելիոս Դե Բրյուն  տասնութերորդ դարում գրել է այգիների նկարագրությունը։