cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բողոքի ցույցեր Մյանմայում ռազմական հեղաշրջման դեմ (2021)
Ձերբակալություններ և մեղադրանքներ
Փետրվարի 8-ին իշխանությունները կրկին ձերբակալել են Կարեն նահանգի գլխավոր նախարար Նան Կհին Տհվե Միինին և Սիկայն շրջանի գլխավոր նախարար Մյին Նաինին։ Նան Կհին Տհվե Միինը համացանցում հրապարակել է մեկնաբանություններ, որոնք կոչ են անում համերաշխություն ցուցաբերել զինվորների և ժողովրդի միջև, նշելով, որ բանակը ֆինանսավորվում է հարկերի և պետական միջոցների հաշվին, իսկ Մյին Նաինը հանդես է եկել ելույթով, որը կոչ է անում հանրությանը շարունակել բողոքի ակցիաները ։ Փետրվարի 9-ին Մանդալայում ձերբակալվել են առնվազն 100 ցուցարարներ, այդ թվում՝ Ե Լվինի քաղաքապետը ։
Փետրվարի 13-ին իշխանությունները մեղադրանքներ են ներկայացրել և կալանավորման օրդեր տվել՝ օրենքի 505 (b) հոդվածին համապատասխան, որը վերաբերում է յոթ բարձրաստիճան անձանց, մասնավորապես՝ Մին Կո Նաինին, Չժո Մին Յուին, Մաուն Մաուն էին, Pencilo, Լին Լինին, Ինսեյն Աուն Սոյին և Միո Յան Նաուն Թեյնին՝ պետության դեմ իբր զրպարտության և սոցիալական ցանցերում իրենց հաղորդագրությունների միջոցով «հասարակական հանդարտության» սպառնալիքի ստեղծման համար   ։
Փետրվարի 17-ին իշխանությունները տվել են մի քանի հայտնիների ձերբակալման օրդեր։ Դերասաններ Լու Մինը, Պիաու Թի ուը, Կո Պաուը, Նա Չժին, երգչուհի Անեգգան և ռեժիսոր Վայնը ձերբակալվել են քաղաքացիական ծառայողներին քաղաքացիական անհնազանդության շարունակական շարժմանը միանալու համար ։ Մարտի 4-ի դրությամբ ձերբակալվել է ավելի քան 1700 մարդ ։
Մարտի 3-ին « Ասսոշեյթեդ պրես »-ի լրագրող Թեյն Զաուն և ԶԼՄ-ների հինգ այլ աշխատակիցներ մեղադրվել են բողոքի ակցիաները լուսաբանելու մեջ։ Նրանց սպառնում է 3 տարվա ազատազրկում ։
Մի քանի կուսակցությունների աջակցություն
Ռազմական հեղաշրջումից հետո բանակը ստացել է մի քանի քաղաքական կուսակցությունների աջակցությունը ։ 2021 թվականի փետրվարի 2-ին ձևավորվել է Պետական վարչական խորհուրդ՝ որպես Մյանմայի ժամանակավոր ղեկավար մարմին։ Խորհրդի կազմում ընդգրկվել են մի քանի քաղաքական գործիչներ, այդ թվում՝ Ման Նայն Մաունը, «Կարենի ազգային միության» նախկին անդամ Թեյն Նյուն ու Կհին Մաուն Շվեն, «Ազգային-ժողովրդավարական ուժերի» համահիմնադիրները, որոնք անջատվել են ԺԱԼ խմբից ։ Փետրվարի 3-ին խորհրդին ավելացվեցին հինգ լրացուցիչ քաղաքացիական անդամներ, ներառյալ «Առաքանի ազգային կուսակցության» փոխնախագահ՝ Ե Նու Սեյնան ։ Փետրվարի 6-ին «Մոն միասնության կուսակցությունը» հայտարարել է, որ ընդունել է խորհրդին միանալու զինվորականների առաջարկը ։
Ապատեղեկատվության տարածում
Համացանցի անջատումը նպաստել է ապատեղեկատվության տարածմանը, այդ թվում Աուն Սան Սու Չժիի ազատ արձակման, ԺԱԼ կուսակցության հայտնի առաջնորդների մահվան և Մին Աուն Հլայնի ռեժիմի անկման մասին անհիմն լուրերին ։ Աուն Սան Սու Չժիի ազատ արձակման մասին լուրերը, որոնք վերագրվում են Myawaddy TV ռազմական հեռուստաալիքին, փողոցային տոնակատարություններ և հրավառություն են հրահրել ։
Բացի այդ, զինվորականները վարձել են Արի Բեն Մենաշե լոբբիստին, փորձելով իրականացնել ռազմական հեղաշրջման ռեբրենդինգը, հայտարարելով, որ «այն սկսվել է, որպեսզի քաղաքացիական անձանց գլխավորած կառավարությանը թույլ չտա հետագա դուրս գալ Չինաստանի ազդեցության ուղեծիր», ով նախկինում աշխատել է Ռոբերտ Մուգաբեի համար, ինչպես նաև այլ ռազմական ռեժիմներում և նախագահի թեկնածուներ այնպիսի երկրներում, ինչպիսիք են Վենեսուելան, Թունիսը և Ղրղզստանը ։
Ապատեղեկատվության տարածմանը դիմակայելու համար փետրվարին Facebook-ը լիակատար արգելք է սահմանել Մյանմայի զինված ուժերին, ինչպես նար Մյանմայի ռադիոյի և հեռուստատեսության պետական ցանցին (MRTV) նվիրված բոլոր էջերի վրա։ Մարտի 5-ին YouTube-ը հայտարարել է, որ կհեռացնի զինվորականների կողմից կառավարվող հինգ ալիքներ և մի քանի տեսահոլովակներ՝ «համայնքի սկզբունքներին և գործող օրենսդրությանը համապատասխան»։ TikTok-ը հայտարարել է, որ հեռացրել է համազգեստով մարդականց կոնտենտը, որը սպառնում է վնաս հասցնել ցուցարարներին, և որը տասնյակ հազարավոր դիտումներ է ստացել ։
Ռազմական դրության սահմանում
Փետրվարի 8-ին իշխանությունները սկսել են ռազմական դրություն մտցնել մի քանի մունիցիպալիտետներում մինչև հետագա իրազեկումը։ Ռազմական դրությունը փաստացի պարետային ժամ է սահմանում 20:00-ից մինչև 4:00-ն, ինչպես նաև արգելում է ավելի քան 5 հոգուց բաղկացած հավաքները, հրապարակային ելույթները, հանրահավաքներն ու բողոքները։ Այն համայնքները, որոնց վրա տարածվում է ռազմական դրությունը, ներառում են Մանդալայի և Իրավադի տարածաշրջանի 7 բնակավայրեր ։ Այդ ժամանակից ի վեր ռազմական դրությունը տարածվել է Յանգոնում, Շվեբոյում, Մոնիվայում, Սագաինում, Կալայի շրջանում գտնվող Սագաինում, Պեգուում և Ֆարսոնում գտնվող մի քանի քաղաքային բնակավայրերի վրա, որտեղ զգալի բողոքներ են առաջացել ,, իսկ հետագայում տարածվել է 30 քաղաքներում գտնվող 90 բնակավայրերի վրա, ներառյալ Յանգոն մտնող բոլոր բնակավայրերը ։ Մարտի 15-ին Յանգոնի արևմուտքի երկու շրջաններում մտցվել է ռազմական դրություն ։
Հիմնական իրավունքների և ազատության կասեցում
Փետրվարի 14-ին ռազմական ռեժիմը դադարեցրել է անվտանգության և մասնավոր կյանքի պաշտպանության միջոցների գործողությունը, որոնք ամրագրված են Մյանմայի սահմանադրությունում, մինչեւ արտակարգ դրության վերացումը ։ Ընդունված օրենքը գլխավոր հրամանատարին թույլ է տալիս ժամանակավորապես սահմանափակել կամ կասեցնել քաղաքացիների հիմնական իրավունքները՝ ներառյալ ձերբակալության, ձերբակալությունների և խուզարկությունների իրականացումը՝ առանց դատարանի պատժամիջոցների։ Պետական վարչական խորհուրդը ընդունել է նաև 3/2021 օրենքը, որը պահանջում է, որ բոլոր բնակիչները գրանցեն իրենց պաշտոնական տնից դուրս գիշերակաց ժամանող հյուրերին համապատասխան բնակավայրի ադմինիստրատորներին ։
Հակագրոհներ
Փետրվարի 9-ին մի խումբ հրահրողներ 15 անհայտ համարանիշներով ավտոմեքենաներով ժամանել էին Յանգոնում բողոքի վայր՝ փորձելով բռնություն հրահրել։ Շատերը թափահարում էին մեծ փայտե մահակներով ։
Փետրվարի 25-ին հեղաշրջման կողմնակիցները երթով անցել են Յանգոնի կենտրոնով։ Երբ նրանք ժամանեցին Սուլեի մեհյանի փողոց, որտեղ ոստիկանությունը սահմանեց շրջափակումը խաղաղ բողոքներից, անվտանգության ուժերը, այնուամենայնիվ, բաց թողեցին նրանց։ Դրանից հետո մի քանի զինված ցուցարարներ հավաքվել են Յանգոնի երկաթուղային կայարան և սկսել են երթը ։ Ի պատասխան՝ խաղաղ բնակիչները հարվածոքւմ էին կաթսաներին ու թավաներին, ինչպես նաև խաչաձևում էին դաստակները՝ որպես դիմադրության խորհրդանիշ։ Լարվածությունն առաջացել է այն ժամանակ, երբ զինված կողմնակիցները բացեիբաց սկսել են հարձակվել անցորդների, բնակիչների և հեղաշրջման դեմ բողոքողների վրա՝ օգտագործելով սուր առարկաներ, դանակներ, ծանր ձողեր և ճեղապարսատիկ, ինչի հետեւանքով չորս մարդ գլխի լուրջ վնասվածքներ է ստացել, իսկ մյուս ութը՝ այլ վնասվածքներ։ Հարձակումներն ուղղված են եղել նաև մամուլի ներկայացուցիչների և երթևեկող ավտոմեքենաների դեմ ։
Չափից ավելի ուժի կիրառում
Փետրվարի 8-ին ոստիկանությունը սկսել է օգտագործել ռեզինե փամփուշտներ, ջրցան մեքենաներ և արցունքաբեր գազ՝ ցուցարարներին ցրելու համար ։ Ռազմական խունտայի առաջնորդ Մին Աուն Հլայնը հրամայել է ճնշել ցույցերը, երբ ամբողջ երկրում ցուցարարները գործադուլ էին սկսել։ Արդեն փետրվարի 9-ին Նայպիդոյում երկու ցուցարարներ ծայրահեղ ծանր վիճակում տեղափոխվել են տեղի հիվանդանոց՝ հրազենային վնասվածքներով ։
Փետրվարի 20-ին Մանդալայում ոստիկանության և զինվորականների կողմից սպանվել են երկու ցուցարարներ, առնվազն ևս երկու տասնյակ վիրավորվել են բողոքի ակցիաների դաժան ճնշման հետևանքով։ Դրանք Մախա Աուն Մյայի բնակիչներն էին և հսկում էին պետական նավաշինարանի աշխատողներին, որոնք մասնակցում էին քաղաքացիական անհնազանդության շարժմանը։ Բացի մարտական փամփուշտներով կրակելուց, ոստիկանությունն ու զինծառայողները նաև քարեր են նետել, ձերբակալել մարդկանց և ջրցան մեքենաներ օգտագործել քաղաքացիական անձանց նկատմամբ՝ բացի այդ նրանցից շատերը դաժան ծեծի են ենթարկվել ։ Չնայած այս միջադեպի միջազգային արձագանքին, խունտան ցուցարարներին զգուշացրել է, որ իրենք պատրաստ են շարունակել օգտագործել նման մահացու ուժ։ Չնայած այդ սպառնալիքներին՝ փետրվարի 22-ին քաղաքներում հավաքվել էին ցուցարարների հսկայական բազմություններ, ընդ որում նրանցից ոմանք հայտարարել են, որ վերջին սպանությունները ստիպել են իրենց ավելի վճռականորեն շարունակել բողոքի ակցիաները ։
Փետրվարի 25-ին ոստիկանությունը կրակ է բացել և լուսաձայնային նռնակներ կիրառել Թամվե ավանի մի խումբ բնակիչների վրա, որոնք բողոքում էին բնակավայրի ղեկավարի նշանակման դեմ ։
Իշխանությունների միջամտության ինտենսիվությունը կտրուկ աճել է մարտի սկզբին. փետրվարի 28-ին, ըստ իրավապաշտպան խմբերի հաշվետվությունների, գրանցվել է մոտ 18 մահ, իսկ մարտի 3-ին՝ ևս 38 ։ Հնարավոր հետագա պատժամիջոցների մասին համաշխարհային հանրակցությունից նախազգուշացումները խունտայի կողմից անտարբեր են ընդունվել ։
Արտակարգ իրավիճակների ծառայությունների աշխատակիցների նկատմամբ բռնության կիրառման մեկ դեպք արձանագրվել է տեսահսկման համակարգի կողմից և հրապարակվել սոցիալական ցանցերում. շտապ օգնության մեքենան Հյուսիսային Օկակապա քաղաքում կանգնեցվել է զինված ոստիկանության կողմից, իսկ երեք բժիշկները ստիպված են եղել դուրս գալ ավտոմեքենաներից։ Ոստիկանները սկսել են հարվածել նրանց գլխին, որից հետո կրակել են շտապօգնության մեքենայի վրա։ Այնուհետև երեք բժիշկներ ձերբակալվել են և ուղարկվել Ինսեյն բանտ, որը հայտնի է իր անմարդկային պայմաններով ։
Մարտական գործողություններ
2021 թվականի մայիսի 16-ին հայտնի է դարձել, որ Մյանմայի արևմուտքում Չին նահանգում դաժան մարտեր են ընթանում ռազմական խունտայի և դիմադրության շարժման զինված ներկայացուցիչների միջև ։
Մյանմայի հայտնի մարդիկ, ովքեր աջակցել են ցուցարարներին
Մյանմայի գեղեցկության թագուհի, «Միսս Մյանմա-2013» մրցույթի հաղթող 32-ամյա Հթար Հթեթ Հթեթը միացել է ռազմական խունտայի դեմ պարտիզանական շարժմանը ։
Զոհեր
«Մյանմայի քաղաքական բանտարկյալների օգնության ասոցիացիայի» տվյալներով՝ ապրիլի 16-ին բողոքի ակցիաներում զոհվել է 728 բողոքող։
Ըստ ԶԼՄ-ների, ապրիլի 10-ին սպանվել է առնվազն 435 մարդ․
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2021 բողոքի ցույցեր Կատեգորիա:Մյանմայի պատմություն Կատեգորիա:2021 հակամարտություններ Կատեգորիա:2022 հակամարտություններ
Լև Բերբերով
Լև Լվովիչ Բերբերով (Лев Львович Берберов, ), արմատներով հայազգի (Բերբերյան)  ճարտարապետ, հայտնի կինոնկարներում նկարահանված առյուծների տեր։
Ճարտարապետ
1937 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի նավթի և արդյունաբերության պետական համալսարանը։ Այնուհետև  մեկ տարի անցկացրել է ճարտարապետության ակադեմիկոս Կ․ Ալաբյանի արվեստանոցում։ Հաջորդ երեք տարիներին եղել է Մոսկվայի լենինյան շրջանի ճարտարապետը։ Հայրենական Մեծ պատերազմի ժամանակ աշխատել է ռազմական նախագծերի կառավարման կենտրոնում ։
Բերբերովը եղել է Գոռլովկա քաղաքի գլխավոր ճարտարապետը, որից հետո երեք անգամ դարձել է Ստալինո քաղաքի (ներկայիս Դոնեցկ) գլխավոր ճարտարապետը ։ Առաջին անգամ այս պաշտոնը զբաղեցրել է 1945 թվականի հունիսի 21-ին այդ պաշտոնում փոխարինելով քաղաքի նախորդ գլխավոր ճարտարապետ Ալեքսեյ Ավակումովիչ Միզերնիցկիին։ Գոռլովկայից Դոնեցկ տեղափոխվելուց հետո «Դոնբաս» թերթում հոդված է լույս տեսել, որտեղ Բերբերովը մեղադրվել է նրանում, որ Գոռլովկայում նա  կոմունալ վճարներ չի կատարել, պարտքեր ունի և պետական բնակարանից ամեն ինչ տեղափոխել  է․ հեռախոսը, գազօջախը, կահույքը, ներառյալ հոսանքի վարդակները ։ 1947 թվականի հուլիսի 25-ին ԽՍՀՄ նախարարների խորհրդին առընթեր ճարտարապետական գործերի  վարչության հրամանով տեղափոխվել է պահեստային կազմ ։ Բերբերովի գլխավոր ճարտարապետ աշխատելու տարիներին ուշադրություն է դարձվել պատերազմի հետևանքով ավերված քաղաքի ենթակառույցների՝ հանքերի, գործարանների, Դոնեցկի արդյունաբերական համալսարանի մասնաշենքի, կենտրոնական հանրախանութի, պետական բանկի և այլ շենքերի  վերականգնմանը։ Նրա օրոք ավարտին է հասցվել  Կալմիուս գետի ամբարտակի կառուցումը, որի վրայով անցնում էր Դերժինսկու անվան պողոտան, որը միացնում էր Կալինովկա գյուղը քաղաքի կենտրոնին ։ Այս ամբարտակի կառուցման արդյունքում ձևավորվել է նիժնի Կալմիուսի ջրամբարը։
Նրա նախագծով վերականգնվել և կառուցվել է Դոնեցկի Ի․ Ֆրանկոյի անվան մշակույթի պալատը ։
1949 թվականին Բերբերովը և ճարտարապետներ Վ․ Մ․ Օրեխովը, Տ․ Ի․ Բոնդարենկոն Հիպրոգրադի համար նախագծել են քաղաքի հասարակական կենտրոնի ձևավորման պլանը, իսկ 1953 թվականին պատրաստել  են Ստալինո քաղաքի կենտրոնի դետալային պլանավորման նախագիծը, որում էական փոփոխություններ են մտցրել 1949 թվականի պլանի համեմատ ։
1952 թվականին նորից զբաղեցրել է Ստալինո քաղաքի գլխավոր ճարտարապետի պաշտոնը, չորս տարի անց տեղափոխվել է Գոռլովկա ։ Գոռլովկոյից Լև Լվովիչը կարճ ժամանակով վերադարձել է Ստալինո, սակայն շուտով թողել է Դոնեցկի իր ընտանիքը և մեկնել է Բաքու, որտեղ նոր ընտանիք է կազմել ։ Բաքվում Բերբերովն աշխատել է «Բաքգիպրոգոր» համալսարանում ։
Առյուծներ
Բաքվում Բերբերովների ընտանիքը տանը  պահել է խոշոր վայրի կենդանիներ՝  առյուծներ, հովազներ։ Դրանք նկարահանվել են տարբեր գեղարվեստական ֆիլմերում։ Ընտանիքի մասին նկարահանվել է ֆիլմ՝ «Ես ունեմ առյուծ» վերնագրով։ Նա թողել է ճարտարապետի աշխատանքը  և սկսել է զբաղվել միայն իր կենդանիներով։
1973 թվականին Քինգ I առյուծին գնդակահարել է երիտասարդ ոստիկան Ալեքսանդր Գուրովը, ոստիկանական թերթը ստիպված հոդված է գրել՝  ի պաշտպանություն Գուրովի, իսկ առյուծի հետ կատարված  դեպքը հետևյալ կերպ է եղել․ ։
1978 թվականին Լև Լվովիչը մահացել է կաթվածից, իսկ նրա ընտանիքը դադարել է խնամել առյուծներին։ 1980 թվականի նոյեմբերի 24-ին Քինգ II առյուծը սպանել է Լև Լվովիչի որդուն՝ Ռոմանին և վնասվածքներ է հասցրել կոջը՝ Նինա Բերբերովային։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ
Մովսես Քարտաշյան
Մովսես Պարույրի Քարտաշյան, ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ Արմավիրի մարզպետի նախկին տեղակալ։
Աշխատանքային գործունեությունը
Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ։ Հայաստանի հանրապետական կուսակցության անդամ է, ՀՀԿ Էջմիածնի շրջանային կազմակերպության խորհրդի նախագահը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ պետական գործիչներ Կատեգորիա:ՀՀԿ անդամներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ
Մեդան (Ինդոնեզիա)
Մեդան (Medan), Ինդոնեզիայի Հյուսիսային Սումատրա նահանգի վարչական կենտրոնը, Սումատրայի ամենամեծ քաղաքը և բնակչությամբ չորրորդը Ինդոնեզիայում՝ Ջակարտայից, Սուրաբայայից և Բանդունգից հետո։ Գտնվում է նահանգի հյուսիսում։ Քաղաքի կենտրոնում է գտնվում Պոլոնիա միջազգային օդանավակայանը, արևմուտքում՝ Կուալանամու միջազգային օդանավակայանը, հյուսիսում՝ Բելավան խոշոր նավահանգիստը։
Մեդանի հիմնադրման պաշտոնական ամսաթիվը 1590 թվականի հուլիսի 1-ն է։
Պատմություն
Մեդանը սկսել է զարգանալ դեռևս Կամպունգ Մեդան (Մեդան գյուղ) կոչվող գյուղում։ Քաղաքը հիմնադրվել է 1590 թվականին ռաջա Գուրու Պատիմպուսի կողմից։ Մեդանի առաջին վերաբնակիչները բաթաքներն էին՝ պրոտոմալայացիների հետնորդները, Հյուսիսային Սումատրայի բնիկ բնակչությունը։ Մինչև 1860-ականները Մեդանը դանդաղ է զարգացել, այնուհետև հոլանդացի գաղութարարները, ովքեր 1872 թվականին Դելիի սուլթանությունից նվաճել են Մեդանը, սկսել են հողերը մաքրել ծխախոտի տնկարկների համար։ Մեդանը շատ արագ դարձել է վարչական և առևտրային կենտրոն, որն էլ խթանել է արևմտյան Ինդոնեզիայի զարգացմանը։
1915 թվականին Մեդանը պաշտոնապես դարձել է Հյուսիսային Սումատրա նահանգի մայրաքաղաքը, իսկ քաղաքի պաշտոնական կարգավիճակ է ստացել 1918 թվականին։
Բնակչություն
Ինդոնեզերեն և մալայերեն Մեդան նշանակում է դաշտ, սակայն այս բառը ծագում է կարո լեզվից և նշանակում է լավ, առողջ։
Մեդանում բնակվող չինացիները վերահսկում են քաղաքում բիզնեսի մեծ մասը։ Նրանցից բացի զգացվում է թամիլացիների ազդեցությունը։
Ինդոնեզերենից բացի Մեդանում խոսում են ճավայերեն, թամիլերեն, մանդարին և անգլերեն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ինդոնեզիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1590 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
(7159) Բօբջոզեֆ
(7159) Բօբջոզեֆ (Bobjoseph), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի մարտի 1-ին Շելտ Բասի կողմից Սայդինգ Սփրինգում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Շելտ Բասի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
The Black Parade
The Black Parade, ամերիկյան My Chemical Romance ռոք խմբի երրորդ ստուդիական ալբոմը։ Թողարկվել է 2006 թվականի հոկտեմբերի 23-ին, Reprise Records լեյբլով, այն արտադրվել է Ռոբոմ Կավալոյի կողմից, որը հայտնի է նրանով, որ թողարկել է մի քանի ալբոմ Goo Goo Dolls-ի և Green Day-ի համար։ Ալբոմը կենտրոնացած է քաղցկեղով մահացող անձի վրա։ Ալբոմը պատմում է նրա ակնհայտ մահվան և նրա կյանքի հետագա մտորումների մասին։ Սա խմբի միակ ստուդիական ալբոմն է՝ թմբկահար Բոբ Բրայարի մասնակցությամբ։
My Chemical Romance
Additional musicians
Թողարկման պատմություն
Limited edition
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2006 ալբոմներ Կատեգորիա:Ռոք-օպերաներ
Կամբրե (Ֆրանսիա)
Կամբրե (Cambrai, պիկարդ.՝ Kimbré), քաղաք և համայնք Ֆրանսիայի հյուսիսում՝ Օ-դը-Ֆրանս տարածաշրջանի Նոռ դեպարտամենտում։ Նույնանուն կանտոնի վարչական կենտրոնն է։ Գտնվում է Շելդա գետի ափին, Լիլից 52, Առասից՝ 36, Փարիզից՝ 160 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Բավականին մոտ է եվրոպական մերձակա երկրների մայրաքաղաքներին. Բրյուսելից հեռու է ընդամենը 108, Լոնդոնից՝ 280 կմ ։ Բնակչության թվաքանակը 2011 թվականի տվյալներով կազմել է 32.770 :
Պատմություն
1529 թվականին Կամբրեում հաշտության բանակցություններ են վարվել, որոնց արդյունքում Ֆրանսիան դուրս է եկել այսպես կոչված՝ Կոնյակյան լիգայից (լիգան կոչվել էր ֆրանսիական Կոնյակ քաղաքի անունով)։ 1677 թվականի ապրիլի 19-ին Ֆրանսիայի Լյուդովիկոս Տասնչորսերորդ արքան տևական պաշարումից հետո գրավել է Կամբրեն, և այդ ժամանակից քաղաքը Ֆրանսիայի կազմի մեջ է։
Ուշագրավ փաստեր
Կամբրեում են ծնվել՝
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Տեսարժան վայրեր
Թեև Կամբրեի պատմական մի շարք շինություններ ժամանակի ընթացքում ավերվել, ոչնչացվել են, ինչպես, օրինակ, գոթիկայի ոճով կառուցված տաճարն ու մի քանի եկեղեցիներ՝ Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակաշրջանում, այդուհանդերձ, քաղաքը դարձյալ հարուստ է պատմամշակութային հուշարձաններով։ Դրանցից հիշատակության են արժանի հատկապես հետևյալ նմուշները.
Պատկերասրահ
-->
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմություն
Էսոդա
Էսոդա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ուրֆայի նահանգում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
52-րդ հարավային զուգահեռական
52-րդ հարավային զուգահեռականը հասարակածից 52° դեպի հարավ գտնվող լայնությունների շրջանագիծն է։
Անցնում է Հնդկական օվկիանոսով, Խաղաղ օվկիանոսով, Հարավային Ամերիկայով և Ատլանտյան օվկիանոսով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավային զուգահեռականներ
Սկանդինավյան թերակղզի
Սկանդինավյան թերակղզի (Den skandinaviske halvøy կամ Den skandinaviske halvøya, Skandinaviska halvön, Скандинавский полуостров, Skandinavian niemimaa), ամենամեծ թերակղզին Եվրոպայում (հյուսիս-արևմուտքում)։
Աշխարհագրություն
Երկարությունը 1900 կմ է, լայնությունը՝ մինչև 800 կմ, տարածությունը՝ մոտ 800 հզ կմ²։ Ողողվում է Բալթիկ, Հյուսիսային, Նորվեգական և Բարենցի ծովերով։ Մայրցամաքային սահմանը պայմանականորեն տանում են Բոտնիկ ծոցի հս․ մասից մինչև Վարանգեր ֆիորդը։ Արմ․ և հս․ ափերը զառիվայր են, բարձր, մասնատված ֆիորդերով, հվ․ և արլ․ ափերը ցածր են, ժայռոտ, հաճախ՝ ստորջրյա։ Թերակղզու մեծ մասը զբաղեցնում են Սկանդինավյան լեռները, (ամենաբարձր գագաթը՝ Գալհյոպիգեն, 2470 մ), որոնց արլ-ից հարում է Նորլանդ սարահարթը, դրանից հվ․ տարածվում են Միջին Շվեդական լճային դաշտավայրը և Սմոլանդ գմբեթաձև բարձրությունը (մինչև 377 մ)։ Ռելիեֆի հիմնական գծերը կապված են Սկանդինավյան թերակղզու Բալթիական վահանի սահմանում գտնվելու և կալեդոնյան ծալքավոր կառուցվածքի հետ, որը նեոգեն-անթրոպոգենում ենթարկվել է զգալի ուղղաձիգ տեղաշարժման ու հարթեցման ի հաշիվ սառցադաշտային էկգարացիայի և կուտակման։ Օգտակար հանածոներից կան երկաթի հանքանյութ, պղինձ, տիտան, անագ։ Կլիման արմ-ում ծովային է, արլ-ում՝ բարեխառն, անցումային։
Գետային ցանցը խիտ է, գետերը՝ սահանքավոր, ջրառատ, գերազանցապես կարճ և հարուստ հիդրոէներգետիկ պաշարներով։ Կան բազմաթիվ լճեր (Վենեռն, Մելարեն, Վեթեռն են), սառցադաշտեր (տարածքը մոտ 5 հզ կմ²)։ Անտառները գրավում են տարածքի 43 %-ը։ Հս-ում տունդրան ու ասեղնատերև անտառներն են, հվ-ում՝ խառն և լայնատերև անտառները, արմ-ում՝ տորֆաճահիճները։ Կենդանիներից կան որմզդեղ, աղվես, նապաստակ, լեմինգ, եղջերու։ Ափամերձ ժայռերին և կղզիներում կան թռչնաշուկաներ։ Սկանդինավյան թերակղզում են գտնվում Շվեդիան, Նորվեգիան և Ֆինլանդիայի հյուսիսարևմտյան մասը։
Կատեգորիա:Թերակղզիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սկանդինավիա Կատեգորիա:Եվրոպայի թերակղզիներ
Էռնեստ Լոուրենս
Էռնեստ Օռլանդո Լոուրենս  (Ernest Orlando Lawrence), ամերիկացի ֆիզիկոս, ԽՍՀՄ ԳԱ արտասահմանյան անդամ (1942 թ.)։ Կալիֆոռնիայի համալսարանի պրոֆեսոր (1930 թ.), 1936 թվականից՝ այդ համալսարանի ռադիացիոն լաբորատորիայի տնօրեն։ 1930 թվականին առաջարկել, իսկ այնուհետև կառուցել է (Ն. Էդլեֆսոնի հետ) ցիկլատրոնի առաջին մոդելը։ Հետագայում Լոուրենսի ղեկավարությամբ ԱՄՆ-ում կառուցվել են մի շարք արագացուցիչներ։ Զբաղվել է միջուկային ռեակցիաների և արհեստական ռադիոակտիվության ուսումնասիրությամբ, ռադիոկենսաբանության և ռադիոթերապիայի պրոբլեմներով։ Մասնակցել է ատոմային ռումբի ստեղծմանը։ Արժանացել է ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակի (1939 թ.)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ֆիզիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Փորձարարական ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Չիկագոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մինեսոտայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Եյլի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Վերդիխովո
Վերդիխովո (Вердихово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Դմիտրի Պոժիդաև
Դմիտրի Ալեքսանդրովիչ Պոժիդաև (Дмитрий Александрович Пожидаев, ), խորհրդային և ռուս ֆուտբոլիստ, պաշտպան։
Կենսագրություն
Լենինգրադի ֆուտբոլի սան է։ Վարպետների թիմերի մակարդակում սկսել է հանդես գալ 1989 թվականին Լենինգրադի «Դինամոյի» կազմում երկրորդ լիգայում։ Հետագայում հանդես է եկել ռուսական «Պրոգրես» (Չեռնյախովսկ), «Տորպեդո» (Արզամաս), «Էներգետիկ» (Ուռեն), «Նեֆտեխիմիկ» (Նիժնեկամսկ) ակումբներում առաջին, երկրորդ և երրորդ դիվիզիոններում։ «Պրոգրեսում» և «Տորպեդոյում» կենտրոնական պաշտպանական զույգ է կազմել Լենինգրադի ֆուտբոլի մեկ այլ սանի՝ Վիտալի Լիտվինովի հետ։ Նա աչքի է ընկել բարձր արդյունավետությամբ, քանի որ եղել է 11 մետրանոցի և այլ ստանդարտ դրույթների կատարող, լավագույն արդյունքը 14 գոլն է «Էներգետիկի» կազմում 1997 թվականի մրցաշրջանում։
2000 թվականին տեղափոխվել է Ղազախստանի բարձրագույն լիգայի «Վոստոկ» (Ուստ-Կամենոգորսկ) ակումբ։ Նորամուտը թիմում կատարել է 2000 թվականի ապրիլի 16-ին «Կայսարի» դեմ խաղում, իսկ ընդհանուր առմամբ մասնակցել է երկրի առաջնության 9 խաղի և Ղազախստանի Գավաթի մեկ խաղի։
Ռուսաստան վերադառնալուց հետո մեկ մրցաշրջան է անցկացրել «Կոլոմնայում» երկրորդ դիվիզիոնում, ինչպես նաև խաղացել է Սանկտ Պետերբուրգի սիրողական թիմերում։ ԲՄԱ-ի կազմում 2001 թվականին մասնակցել է «Հյուսիս-արևմուտք» ՄՏԿ Գավաթի եզրափակչին ։
2018 թվականին աշխատել է որպես մանկական մարզիչ «Մոսկովսկայա Զաստավա» (Սանկտ Պետերբուրգ) № 1 ՕՌՄԴ-ում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վոստոկի ֆուտբոլիստնր
Կրասնոդարի Ե. Դ. Ֆելիցինի անվան պետական պատմա-հնագիտական թանգարան-արգելոց
'''Կրասնոդարի Ե. Դ. Ֆելիցինի անվան պետական պատմա-հնագիտական թանգարան-արգելոց''' (Краснодарский государственный историко-археологический музей-заповедник имени Е. Д. Фелицына), հիմնադրվել է 1879 թվականին։
Պատմություն
1991 թվականից արգելոց-թանգարանը կրում է իր հիմնադրի Եվգենի Դիմիտրևիչ Ֆելիցինի անունը։ Ռուսաստանի նախագահի հրամանագրով այն ընդգրկվել է դաշնային նշանակության օբյեկտների ցանկի մեջ։ Ընդհանուր առմամբ Կրասնոդարի պետական պատմա-հնագիտական թանգարան-արգելոցի ֆոնդերում պահվում են 428400 ցուցանմուշներ։
1879 թվականին Կուբանի մարզային վիճակագրական կոմիտեի քարտուղար Եվգենի Ֆելցինը հիմնում է ազգագրական և բնապատմական թանգարան, որը պաշտոնական կարգավիճակ է ստանում 1908 թվականի հուլիսի 12-ին։ 1917 թվականին  ազգագրական և բնապատմական թանգարանի ֆոնդերը կազմում էին ավելի քան 11 000 միավոր։
1918 թվականի վերջին ծագում է Կենտրոնական մարզային թանգարանի ստեղծման գաղափարը։ Նոր Կուբան-Սևծովյան մարզային թանգարանի ստեղծման համար հիմք է ծառայում նախկին թանգարանն ավելի քան 13000 միավոր հավաքածուով։ 1924 թվականից Կրասնոդարի թանգարանը ստանում է գիտական կարգավիճակ։
Հայրենական մեծ պատերազմի ընթացքում թանգարանը հիմնականում զբաղվել է Կուբանի բնական և հումքային ռեսուրսների պաշարների հայտնաբերման ուսումնասիրությամբ։ Գերմանական օկուպացիայի տարիներին թանգարանի գործունեության մասին շատ քիչ տվյալներ են հայտնի։
Քաղաքի ազատագրումից հետո թանգարանը շարունակում էր աշխատել։ 1961 թվականի հուլիսից թանգարանը տեղափոխվում է Գիմնազիական 67 հասցեում գտնվող Բոգոռուսկովների նախկին առանձնատուն։ 70-ական թվականների երկրորդ կեսից վերածնվում է ազգագրության նկատմամբ ունեցած հետաքրքրությունը։
1977 թվականին Կրասնոդարի երկրամասի Անապայի և Տեմրյուկի գավառագիտական թանգարանների, ինչպես նաև երկրամասի  այլ թանգարանների բազայի վրա ստեղծվում է Կրասնոդարի պետական պատմահնագիտական թանգարան արգելոցը։ Բացվում են նոր ցուցահանդեսներ, համալրվում է թանգարանի հավաքածուն, կատարվում են զգալի գիտա-լուսավորչական աշխատանքներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոդարի թանգարաններ Կատեգորիա:1879 հիմնադրումներ
1946-1948 թվականների «Մեծ հայրենադարձություն»
1946-1948թթ. Խորհրդային Միությունը կազմակերպեց և իրականացրեց արտասահմանում ապրող շուրջ 90 000 սփյուռքահայերի տեղափոխությունը Խորհրդային Հայաստան։ Այս երևույթը ստացավ «Մեծ Հայրենադարձություն» անվանումը։ [[Պատկեր:Հայերի հայրենադարձությունը թույլ տալու մասին ԽՍՀՄ ԺողԿոմԽորհի որոշումը.jpg|մինի|372x372px|Հայերի հայրենադարձությունը թույլ տալու մասին ԽՍՀՄ ԺողԿոմԽորհի որոշումը(հայերեն թարգմանությունը՝ ստորև)։
Ի նշանավորումն Հայաստանում սովետակն իշխանության հաստատման 25 ամյակի, ՍՍՀ Միության Ժողովրդական Կոմիսարների խորհուրդը ՈՐՈՇՈՒՄ Է
1. Նկատի առնելով արտասահմանում ապրող հայերի՝ հայրենիք՝ Սովետական Հայաստան վերդառնալու թույլտվության մասին դիմումները և Հայկական ԽՍՀ ղեկավարող մարմինների միջնորդությունը, թույլատրել Հայկական ԽՍՀ Ժողովրդական Կոմիսարների Խորհրդին կազմակերպել արտասահմանյան երկրներում ապրող, ցանկություն հայտնող հայերի վերադարձը։ 2. Ընդունել Հայկական ԽՍՀ կառավարության՝ ՀԽՍՀ ԺողԿոմԽորհին կից ներգաղթող հայերի ընդուման և տեղավորման Կոմիտեի ստեղծման մասին առաջարկը։ 3. Հայկական ԽՍՀ Ժողովրդական Կոմիսարների Խորհրդին հանձնարարել ապահովել հայրենիք վերադարձող հայերին անհատական բնակարանշինության համար պետական վարկով՝ բնակելի տան արժեքի 50 %-ի չափով։ 4. Արտասահմանից ԽՍՀՄ վերադարձող հայ քաղաքացիներին բնակության նոր վայր իրենց պատկանող ունեցվածքը բերելու համար մաքսատուրքից ազատել։ Ստորագրում են՝ ''ԽՍՀՄ ԺողԿոմԽորհի նախագահ                                              Ի. Ստալին'' ''За управляющего делами Совета НК СССР                               Մ. Սմյիրտյուկով'' ]] Հայրենադարձությունը, ի պատասխան ՀԽՍՀ ղեկավարության դիմումների, թույլատրվեց ԽՍՀՄ կառավարության (Ժողկոմխորհի) նախագահ Ստալինի 1945թվականի նոյեմբերի 21-ի որոշումով, որում ասվում էր. «Ուշադրության առնելով արտասահմանում ապրող հայերի դիմումները նրանց հայրենիք՝ Սովետական Հայաստան վերադառնալու թույլտվության մասին և ՀԽՍՀ ղեկավար մարմինների միջնորդությունը, թույլատրել ՀԽՍՀ Ժողկոմխորհին կազմակերպել արտասահմանյան երկրներում ապրող հայերի վերադարձը, որոնք այդ մասին ցանկություն են հայտնել» ։ Համաձայն այդ փաստաթղթի, ներգաղթի կազմակերպման հիմնական պատճառը հենց իսկ արտասահմանի հայերի ցանկությունն էր վերադառնալ հայրենիք՝ Խորհրդային Հայաստան։
Նախապատմություն
Սփյուռքահայության զանգվածային ներգաղթի կազմակերպման ծրագիրը սերտորեն առնչվում էր Թուրքիայից հայկական տարածքների ազատագրման իրական թվացող հեռանկարի հետ։
2-րդ աշխարհամարտից հետո հաղթանակած Խորհրդային Միությունն ուզում էր իր ազդեցության գոտիներն ընդլայնել ոչ միայն Արևելյան Եվրոպայում, այլև՝ Թուրքիայում և Իրանում։ Սևծովյան նեղուցներ դուրս գալու ծրագրում կար նաև Կարս-Արդահանի նահանգները Հայաստանին և Վրաստանին միացնելու հարցը։ Պահանջն ավելի համոզիչ դարձնելու համար որոշվել էր օգտագործել հայկական խաղաքարտը։ Դաշնակից տերություններին՝ Մեծ Բրիտանիային և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներին, պետք էր բացատրել, որ Թուրքիայի նկատմամբ եղած հողային պահանջը ոչ թե ագրեսիա է, այլ՝ 1-ին աշխարհամարտի հետևանքով հայերի կորցրած իրավունքների վերականգնում։ Դաշնակից տերությունները Պոտսդամի կոնֆերանսում բնականաբար չընդունեցին Խորհրդային Միության ծրագիրը։ Շատ չանցած՝ Միացյալ Նահանգներն ատոմային ռմբահարման ենթարկեց Ճապոնիայի Հիրոսիմա և Նագասակի քաղաքները, ինչն աշխարհում արմատապես փոխեց ռազմաքաղաքական հավասարակշռությունը։ Իսկ 1947-ին ԱՄՆ նախագահ Հարրի Թրումենի դոկտրինի հրապարակումով պարզ դարձավ, որ Թուրքիան ունի հզոր հովանավորներ և Կրեմլը պետք է համակերպվի խորհրդա-թուրքական սահմանի անփոփոխելիության հետ։ Այս ամենին զուգահեռ՝ 1945-ի գարնանից, երբ պատերազմը դեռ չէր ավարտվել, բայց ԽՍՀՄ հաղթանակն ակներև էր, սկսվել էր «Մեծ Հայրենադարձության» նախապատրաստությունը։ Հայաստանի ղեկավարները՝ ոգևորված նոր և ավելի զանգվածային ներգաղթ ձեռնարկելու հնարավորությունից, ջանում էին համոզել Ստալինին և նրա շրջապատին, որպեսզի օր առաջ սկսվի հայերի հայրենադարձությունը։
1946թ.
Հայրենադարձության վերաբերյալ որոշումն ընդունելուց հետո սկսվել էր քարոզչական աշխատանք հատուկ կոմիտեների կողմից, որոնք պետք է բանակցեին տեղի իշխանությունների հետ և ամեն կերպ քարոզեին տեղի հայությանը տեղափոխվել Խորհրդային Հայաստան։ Բոլոր այն երկրներում, որտեղից պիտի հայրենադարձություն իրականացվեր, ստեղծվում են ներգաղթի կոմիտեներ և տարվում է քարոզչական աշխատանք։ Սկսվում է Հայաստան տեղափոխվել ցանկացողների ցուցակագրում։ Գրանցվողնրի թիվը աննախադեպ մեծ էր. արդեն 1946 թվականի փետրվարին ցանկություն էին հայտնել ՀԽՍՀ տեղափոխվել ավելի քան 130 հազ. մարդ, այդ թվում՝ Սիրիայից և Լիբանանից՝ 50 000, Հր. Ամերիկայից՝ 32 000, Իրանից՝ 21 000, Թուրքիայից՝ 19 000, Հունաստանից՝ 8 000 մարդ։
Արդեն Խորհրդային Հայաստանում հայրենադարձների ընդունման հետ կապված աշխատանքները համակարգելու համար Հայկական ՍՍՌ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդին կից ստեղծվում է «Արտասահմանից ներգաղթող հայերի ընդունման և տեղավորման կոմիտե», որի նախագահ է ընտրվում Բ. Աստվածատրյանը։ Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ցանկացողների թիվը շատ մեծ է, որոշվում է 1946թ-ին ընդունել միայն 28 800 մարդ։ Հայրենադարձների առաջին քարավանը «Տրանսիլվանիա» շոգենավով Բաթումի նավահանգիստ հասավ 1946 թ․ հունիսի 27-ին։ Հայրենիք էին վերադառնում հիմնականում Դամասկոսի և Բեյրութի հայերը, որոնց թիվը հասնում էր 1806-ի ։ Երկու օր անց հայրենադարձների գնացքը Բաթումից շարժվեց դեպի Խորհրդային Հայաստան։ Հայրենադարձների երկրորդ քարավանը Բաթումի հասավ հուլիսի 14-ին՝ բերելով 1830 հայրենադարձի։ Ներգաղթի առաջին քարավանին հետևեցին մյուսները։ 1946թ․ հուլիս-օգստոսին սկսվեց Ռումինիայի հայերի և բուլղարահայերի, ապա հունահայերի,  իրանահայերի տեղափոխումը ՀԽՍՀ։
Միայն 1946 թ. ընթացքում, մինչև հոկտեմբերի կեսերը Խորհրդային Հայաստան ներգաղթվեց  մոտ 11 000 ընտանիք կամ ավելի քան 50 000 մարդ, նախատեսված 25-30 հազարի փոխարեն։ Առաջ են գալիս մի շարք դժվարություններ։ Հոկտեմբերի 8-ին Ստալինին գրած զեկուցագրում Հայաստանի ԽՍՀի Կենտկոմի առաջին քարտուղար Գր. Հարությունյանը ներկայացնում է արդյունքները." 1.  Բնակարանների պակասի պատճառով ժամանողներին հաճախ տեղավորում են բնակության համար ոչ պիտանի շինություններում, ինչը առաջ է բերում արդարացի դժգոհություն, իսկ բնակարանների կառուցումը դանդաղում է շինափայտի և ծածկի նյութերի պակասի պատճառով։ "" 2.   Ժամանող բնակչության հիմնական զանգվածը արհեստավորներ են և նրանց տեղավորում են գյուղական վայրերում, նրանք դժգոհում են և ցանկանում բնակել քաղաքներում։ "" 3.  Իրանից, Սիրիայից և Լիբանանից ժամանածները վատ են հագնված և մոտակա ձմռանը նրանք պատրաստ չեն։ Նրանց աշխատած գումարները բավարար չեն հագուստ և կոշիկ գնելու համար։ "" 4.  Իրանից և Սիրիայից ժամանած հայրենադարձները համառորեն պահանջում են իրենց մատակարարել ամենօրյա թեյի շաքար, իսկ դա ավելին է, քան տեղաբնիկների սպառումը։ "Մոտենում էր 1947 թվականը։
1947թ.
ԽՍՀՄ կառավարությանն է ներկայացվում հայրենադարձության հաջորդ փուլի որոշման նախագիծը։ Դրան զուգահեռ աճում էին դժվարություններն ու դժգոհությունները։ Հայրենադարձների կարիքներին ծանոթանալու համար ստեղծվում են հատուկ հանձնաժողովներ ։ Տնտեսական ծանր պայմանների պատճառներով սկսում են նկատվել արտագաղթի տրամադրություններ։ Սահմանը խախտելու փորձերը գնալով հաճախակիանում էին, այդ պատճառով ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմի բյուրոյի 1947թ մայիսի 16-ի որոշմամբ սահմանամերձ շրջաններում բնակեցված հայրենադարձներին սկսում են տեղափոխել հանրապետության այլ տարածքներ։ Որոշ տվյալներով տեղափոխման է ենթարկվել 215 ընտանիք ։
1947թ հուլիսին վերսկսվում է 1946թ. վերջերին դադարեցված հայրենադարձությունը։ 1947թ նախատեսվում էր ընդունել 63 000 մարդ հետևյալ երկրներից. Որոշում կայացվեց նաև 1947թ-ին հրաժարվել Թուրքիայից հայերի ընդունել՝ այդ երկրի հետ դիվանագիտական պայմանավորվածությունների բացակայության պատճառով։
Միայն Սիրիայից և Լիբանանից Խորհրդային Հայաստան եկավ ավելի քան 2 500 ընտանիք կամ մոտ 13 000 մարդ, Իրաքից՝ 177 ընտանիք կամ մոտ 900 մարդ։ Աստիճանաբար պարզ է դառնում, որ 1947թ հայրենադարձության ծրագրերը կատարել հնարավոր չէ։ 1947թ հայրենադարձների թիվը կազմեց ավելի քան 8 500 ընտանիք կամ ավելի քան 35 000  մարդ, նախատեսված 63 000-ի փոխարեն։
1948թ.
1947թ. դեկտեմբերի 10-ին ԽՍՀՄ Մինիստրների Խորհուրդը հաստատեց 1948թ. հայրենադարձության ծրագիրը։
1948թ նախատեսված էր ընդունել 10 000 հայրենադարձհետևյալ երկրներից. Սակայն 1948թ. Հայաստանի Կոմունիստական Կուսակցության կենտկոմի օգոստոսի 24-ի որոշմամբ այդ թիվը կրճատվեց։ Նախատեսվում էր «հայրենադարձների» ընդունել Ռումինիայից (1000 մարդ), Եգիպտոսից(1900 մարդ), Բուլղարիայից(1000 մարդ) և ԱՄՆ-ից(750 մարդ)։ Բացի այդ որոշում կայացվեց նաև 1949թ. դադարեցնել զանգվածային հայրենադարձությունը։ Մինչև Սեպտեմբեր Հայաստան հասան Ռումինիայից և Եգիպտոսից ներգաղթողները, Իսկ Բուլղարիայի հայերը այդպես էլ չկարողացա տեղափոխվել, քանի որ 1948թ. սեպտեմբերի 14-ին հայրենադարձությունը կասեցվեց։ Որոշումից հետո եղավ մեկ բացառություն, 1948թ. վերջին որոշվեց ընդունել 260 մարդ ԱՄՆ-ից, որոնք հրաժարվել էին իրենց քաղաքացիությունից և ընդունել ԽՍՀՄ քաղաքացիություն։ Այս խումբը Հայաստան հասավ 1949թ. փետրվարին։
ՀԲԸՄ դերը հայրենադարձության նախապատրաստման գործում
ՀԲԸՄ-ն ստեղծման առաջին տարիներին աջակցում էր արևմտահայ գյուղացիությանը, դպրոցներ, վարժարաններ կառուցում։ 1915 թվականից սկսած հայ բարեգործական ընդհանուր միությունը հիմնականում զբաղվել է որբախնամ գործունեությամբ։ Արդեն Հայաստանի խորհրդայինացումից հետո կազմակերպված ներգաղթի ժամանակ, որը տևեց 1921-1936 թթ., տարբեր անհատներ և բարեգործական կազմակերպություններ իրենց ֆինանսական աջակցությունը բերեցին կազմակերպված գործին թե տեղափոխման և թե հայրենիքում հայրենադարձների կենսական պայմաննեի ապահովման հարցում։ Այն հայրենադարձները, որոնք ի վիճակի էին հոգալ իրենց տեղափոխման ծախսերը, իրենց միջոցներով էին տեղափոխվում, իսկ առավել ծանր իրավիճակում հայտնվածներին տեղափոխում էին ՀԲԸՄ-ի տրամադրած միջոցներով։ Ներգաղթի կազմակերպման աշխատանքները համակարգելու համար ստեղծվում է Հայաստանի օգնության կոմիտեն՝ ՀՕԿ-ը, որի նպատակն էր քարոզչական աշխատանքներ տանել սփյուռքահայերի շրջանում՝ կողմնորոշելով նրանց դեպի Խորհրդային Հայաստան ։
1946 թվականին Խորհրդային Հայաստանը, ձեռնարկելով նոր զանգվածային ներգաղթ,  ինչպես 1920-37թթ., դիմեց Հայ Բարեգործական Ընդհանուր Միությանը, որպես կազմակերպության, որն առանց նախապայմանների կարող էր իր հանգանակած միջոցներն ուղղել հայրենադարձության կազմակերպման գործին ։ Ընդունման և տեղավորման կոմիտեն հանդես է գալիս նամակով՝ ուղղված Հայ Բարեգործական Ընդհանուր Միության նախագահ Արշակ Կարագյոզյանին ։ Այս գործի համար ձեռնարկվեց նոր հանգանակություն, որը մեծ մասամբ պետք է ապահովեր ամերիկահայությունը՝ մեկ միլիոն դոլարի չափով։ Դրամահավաքն իրականացվեց Հանգանակիչ Կենտրոնական Հանձնախմբի (Լևոն Կերտանի գլխավորությամբ) և Բրոպականտի Յանձնախումբի ջանքերով, իսկ գանձապահի պատասխանատվությունը ստանձնեց Միհրան Գարակյոզյանը ։ Այսպիսով՝ ներգաղթի մեկ միլիոնի հանգանակությունը 1947-ի հունիսին պսակվեց հաջողությամբ. ԱՄՆ-ում, Կանադայում և Հարավային Ամերիկայի երկրներում հանգանակության արդյունքն էր 1,073,810 դոլար, իսկ այլ երկրներում (Ֆրանսիա, Եգիպտոս, Հունաստան, Անգլիա, Իտալիս և այլն) 339,232 դոլար։ Հաջորդ հանգանակությունը, որ կատարվեց մինչև 1948 թ. ԱՄՆ-ում և Կանադայում հավաքվեց ևս 331.130 դոլար, որից 100.000-ը, 6 էքսկավատոր, սնունդ և հագուստ նույն տարում ուղարկվեց Հայաստան։ Բարեգործական ընդհանուր միության հանգանակած գումարները միաժամանակ ուղղվեցին մի շարք նպատակների։ Մի մասը տրամադրվեց ՀԽՍՀ-ին, 1945-ին 1.321 836 դոլար, իսկ 1946-ին 300.000 դոլար նախապատրաստական աշխատանքների համար ։ Իսկ Սիրիայի, Լիբանանի, Բուլղարիայի, Իրանի, Հունաստանի կոմիտեներին տրամադրվեց 225.000 դոլար, բացի 1 միլիոնի հանգանակությունը։ Մեծ հաշվով Բարեգործական Միության միջնորդության նպատակն էր ֆինանսավորել այն հայերի ներգաղթի ծախսերը, որոնք ի վիճակի չէին սեփական միջոցներով տեղափոխվել, ՀԽՍՀ-ին տրամադրված մասը ներգաղթողների համար նախատեսված բնակելի թաղամասերի կառուցման համար էր։ Հանգանակություններից տրամադրվում էր նաև հագուստ և կոշիկ գնելու համար։ Հետագա նամակագրություններից (տես հավելված 2) դժվար չէ հասկանալ, որ ոչ բոլոր հանգանակված միջոցներին էին, որ ծառայեցին իրենց նպատակին և ոչ բոլոր նախատեսված աշխատանքներն էին, որ հաջողվեց, ավելի կոնկրետ, Խորհրդային իշխանությունները նպատակահարմար համարեցին իրականցնել։ Աստիճանաբար նախապատվությունը սուղ ֆինանսական միջոցներ ունեցողներից անցավ բավարար միջոցներ ունեցող մարդկանց, ովքեր կարողանում էին հոգալ տեղափոխման ծախսերը և նաև հնարավորություն ունեին իրենց հետ բերել թե դրամական միջոցներ, թե արտադրական նշանակություն ունեցող սարքավորումներ։
Նշումներ
http://www.hayrenadardz.org/hy/
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական սփյուռքի պատմություն Կատեգորիա:Հայկական ԽՍՀ պատմություն
Հիվանդասենյակ № 6
Հիվանդասենյակ № 6, Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պատմվածքը։ Առաջին անգամ տպագրվել է 1892 թվականին «Ռուսական միտք» ամսագրում ։
Պատմություն
Հիվանդանոցի մի մոքր կողաշենքում գտնվում է №6 հիվանդասենյակը, նախատեսված հոգեկան հիվանդների համար ։ Հիվանդասենյակում բնակվում են հինգ մարդ, որոնց թվում է հիմար Մոյսեյկան և նախկին դատական կատարածու Իվան Դմիտրիչ Գրոմովը։ Հիվանդներին նկարագրելուց հետո հեղինակը ծանոթացնում է մեզ բժիշկ Անդրեյ Եֆիմիչ Ռագինի հետ։ Երբ նա աշխատանքի անցավ, հիվանդանոցը գտնվում էր սոսկալի վիճակում։ Սարսափելի աղքատություն, հակասանիտարական պայմաններ։ Ռագինը անտարբեր էր, այս ամենի նկատմամբ ։ Նա բարի և ազնիվ մարդ է, բայց նա հավատ և կամք չունի կյանքը ավելի լավ դարձնելու համար։ Սկզբում նա աշխատում էր ջանասիրությամբ, սակայն շուտով սկսում է ձանձրանալ և հասկանում է, որ նման պայմաններում հիվանդներին բուժելը անիմաստ է։ Այսպիսի պատճառաբանություններով Ռագինը թողնում է իր աշխատանքը և հազվադեպ է գնում հիվանդանոց։ Փոքր-ինչ աշխատելուց հետո, գնում է տուն և կարդում ։ Յուրաքանչյուր ժամը մեկ անգամ, նա իր համար մի բաժակ օղի է լցնում ու խմում, հետո վերցնում է վարունգը և մի կտոր կծում։ Այնուհետև ճաշում և գարեջուր խմում։ Երեկոյան դեմ սովորաբար գալիս է փոստի պետը՝ Միխայիլ Ավերյանիչը։ Բժիշկը և փոստի պետը անիմաստ զրուցում և բողոքում են կյանքից։ Երբ հյուրը գնում է, Ռեգինը շարունակում է կարդալ։ Նա կարդում է ամեն ինչ, գրքերի համար վճարելով աշխատավարձի կեսը, ամենից շատ սիրում է փիլիսոփայություն և պատմություն։ Կարդալով իրեն երջանիկ է զգում ։
Մի գարնանային երեկո Ռեգինը պատահական այցելում է հիվանդասենյակ № 6: Այնտեղ նա Գրոմովի կողմից մեղադրվում է գողության մեջ և ներքաշվում է երկարատև զրույցի մեջ։ Բժշկի այցելությունները կողաշենք հաճախակի բնույթ են ստանում, Գրոմովի հետ զրույցները Անդրեյ Եֆիմիչի վրա խորը ազդեցությու են թողնում։ Նրանք վիճում են։ Բժիշկը հունական ստոիցիզի կողմնակից է և արհամարհանք է քարոզում կյանքի տառապանքների նկատմամբ, իսկ Գրոմովը երազում է վերջ դնել տառապանքներին, բժշկի փիլիսոփայությունը անվանելով ծուլություն։ Հիվանդանոցում լուրեր են տարածվում № 6 հիվանդասենյակ բժշկի այցելությունների մասին։ Հունիսի կեսին այդ մասին տեղեկանում է բժիշկ Խոբոտով, ով ակնհայտորեն ցանկանում է զբաղեցնել Ռագինի գլխավոր բժշկի պաշտոնը։ Օգոստոսին Անդրեյ Եֆիմիչը նամակ է ստանում քաղաքագլխից, կարևոր գործով քաղաքապետարան ներկայանալու խնդրանքով։ Կայացած խոսակցությունը դառնում է հանձնաժողով նրա մտավոր ունակությունները ստուգելու համար։
Նույն օրը փոստի պետը առաջարկում է նրան արձակուրդ վերցնել և մեկնել ճամբորդության ։ Մեկ շաբաթ անց Ռոգինին առաջարկում են հանգստանալ, այսինքն հրաժարական տալ։ Նա դա անտարբերությամբ է ընդունում և Միխայիլ Ավերյանիչի հետ մեկնում է Մոսկվա, այնուհետև Պետերբուրգ և վերջապես Վարշավա։ Ճանապարհին փոստի պետը ձանձրացնում է նրան իր խոսակցություններով, ժլատությամբ և շատակերությամբ։ Նա պարտվում է թղթախաղ խաղալիս, որպեսզի մարի պարտքը 500 ռուբլի է վերցնում Ռագինից։ Դրանից հետո նա վերադառնում է տուն։
Տանը նրան սպասում էին ֆինանսական դժվարություններ և Անդրեյ Եֆիմիչի խելագարության մասին խոսակցություններ։ Մի անգամ նա չի դիմանում և բորբոքվելով տնից դուրս է հանում Խոբորովին և փոստի պետին։ Նա ամաչում և ցավում է իր վարքագծի համար, առավոտյան բժիշկը գնում է փոստի պետի մոտ ներողություն խնդրելու ։ Միխայիլ Ավերյանիչը նրան առաջարկում է պառկել հիվանդանոցում։ Նույն օրը երեկոյան նրան այցելում է Խոբոտովը և խորհուրդ է հարցնում։ Երկու բժիշկները մտնում են թիվ 6 հիվանդասենյակ, իբրև խորհրդակցության, Խոբոտովը գնում է լսափողակի հետևից և չի վերադառնում։ Կես ժամ անց հիվանդասենյակ է մտնում Նիկիտան մի գիրկ հագուստով։ Ռագինը ամեն ինչ հասկանում է։ Սկզբում նա փորձում է դուրս գալ հիվանդասենյակից, բայց Նիկիտան թույլ չի տալիս։ Ռեգինը և Գրոմովը խռովություն են բարձրացնում, Նիկիտան հարվածում է Անդրեյ Եֆիմիչի դեմքին։ Բժիշկը գիտակցում է, որ այդ հիվանդասենյակից նա երբեք դուրս չի գա։ Դա նրան անտարբերության է մատնում և հաջորդ օրը նա մահանում է կաթվածից։ Հուղարկավորությանը ներկա էին Միխալ Ավերյանիչը և Դարյուշկան։
Ստեղծման պատմություն
Պատմվածքի մասին առաջին հիշատակումները հանդիպում են Չեխովի` հրատարակիչ Ա. Ս. Սուվորինին գրած նամակում։ 1892 թվական մարտի 31։
Ապրիլի 16-ին Չեխովը գրում է Ի. Ի Յսինսկոմին, որ ձեռագիրը բերել է Մոսկվա, որպեսզի հանձնի «Ռուսական ակնարկ» խմբագրությանը։ Ապրիլի 29-ին Չեխովը գրում է Լ. Ա. Ավիլովոյին, որ շարունակում է աշխատել «Հիվանդասենյակ № 6»-ի վրա։
Մայիսի 15-ին Ա. Ս. Սուվորինին հասցեագրված նամակում նա գրում է, որ ուղարկել է վիպակի վերջաբանը և սկսել է գրել նորը (հավանաբար նկատի է ունեցել «Հարևանները»)։
Գրականություն
Կատեգորիա:1892 վեպեր Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ
Վասիլի Խուդյակով
Վասիլի Գրիրգորևիչ Խուդյակով , պատմական, դիմանկարային և ժանրային գեղանկարիչ։
Կենսագրություն
Այստեղ իր ամենամոտ ուսուցիչը եղել է պրոֆեսոր Ֆեոդոր Զավյալովը, որը նրան հրավիրեց իրեն օգնական Կրեմլի պալատի նախասրահը նկարազարդելու։
Մոսկվայի ուսումնարանում սովորելու ժամանակ Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիա ուղարկած աշխատանքների համար պարգևատրվել է Մեծ արծաթյա մեդալով։
Պետերբուրգյան ժամանակաշրջան
1848 թվականին Վասիլի Խուդյակովը տեղափոխվեց Սանկտ-Պետերբուրգ և դարձավ Գեղարվեստի ակադեմիայի ազատ ունկնդիր ուսանող, սակայն շտապեց ստանալ ազատ նկարչի վկայական, որի հնարավորությունը տալիս էր վերը նշված մեդալը (որի պատճառով էլ զրկվեց ակադեմիայի այլ ոսկե մեդալների համար մրցակցելու հնարավորությունից)։
Պետերբուրգում նա հիմնականում նկարում էր դիմանկարներ (մեծ մասամբ կատարում էր մասնավոր պատվերներ) և 1851 թվականին արժանացել է ակադեմիկոսի աստիճանի` նկարելով Ավրաամ Մելնիկովի (Նկարիչների ակադեմիայի ռեկտորի) դիմանկարը։
Հաջորդող իրադարձությունները եղան բազմաթիվ դիմանկարների և կերպարների հավերժացումը մասնավորապես Տուլայի կադետական դպրոցում և բազմաթիվ եկեղեցիներում։ Այդ նկարներն են`
Ուղևորություն դեպի Իտալիա
1857 թվականին Խուդյակովը ուղևորվում է Իտալիա, որտեղ անց է կացնում չորս տարի (հիմնականում ապրելով Հռոմում և Նեապոլում)։ Որոշ ժամանակ անց Խուդյակովին կանչում են Սիրողական նկարիչների միությունից տեղի նկարչության և քանդակագործության ուսումնարանում դասավանդելու համար։
Կրկին Պետերբուրգում
Մոսկվայում Վասիլին շատ քիչ մնաց։ Վերադառնալով Պետերբուրգ՝ նա իր ստեղծագործություններով մասնակցեց ակադեմիական մի շարք ցուցահանդեսներում։ Այս նկարներից հիշատակման են արժանի հետևյալները`
Արվեստի գնահատում
Խուդյակովը այնքան էլ օրիգինալ չէր, բայց և այնպես հրաշալի գունանկարիչ էր, չնայած շատ երանգների օգտագործմանը՝ նա կարողանում էր լուսավորությունը ճիշտ արտացոլել և հասցնել նկարը արտահայտչության գագաթնակետին։
Վասիլիի վերջին նկարները էականորեն ավելի թույլ են, քան Իտալիայում նկարվածները և վերադարձի սկզբնական հատվածում ստեղծված կտավները։
Նրա աշխատանքներից կարելի է թվել հասարակական հավաքածուներում առկա մի քանի էտյուդներ, նկարված յուղային ներկերով և երկու ակվարելով`
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Խոլերայից մահացածներ
Վլադիմիր Զոտկին
Վլադիմիր Մատվեևիչ Զոտկին (Владимир Матвеевич Зоткин, ), ռուս գրող, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1978), Ռուսաստանի գրողների միության անդամ։ Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության անդամ (1943): Արժանացել է Կարմիր Աստղի շքանշանի և շատ այլ մեդլաների։ Մահացել է 2004 թվականին։
Կենսագրություն
Վլադիմիր Զոտկինը ծնվել է 1924 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Ալթայի երկրամասի Վոլչիխա գյուղում։ Մեծացել է Սիբիրում պարտիզանական շարժման մասնակցի ընտանիքում։ 1941 թվականին ավարտել է դպրոցը։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) գործողություններին։
Պատերազմի սկզբին որպես կամավոր գնացել է բանակ։ 1942 թվականին ավարտել Իրկուտսկի ավիացիոն նեխանիկաների ռազմային դպրոցը, իսկ հետո Զաբայկալսկի հետևակային ուսումնարանը։ 1942 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1944 թվականի մայիսը Վլադիմիր Զոտկինը պատերազմել է Ստալինինգրադի, Դոնի Ռոստովի, Վորոնեժի, Ուկրաինայի երկրորդ առաջնագծերում։ Եղել է հետախույզ, ականաձիգ, ավտոմատավոր, հրետանավոր։ Վլադիմիր Մատվեևիչ Զոտկինը վնասվածք է ստացել։ Պատերազմից հետո արժանացել է Կարմիր Աստղի շքանշանի և շատ այլ մեդլաների։
1943 թվականից Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության անդամ։ Աշխատել է Ռոստովի մարզային գործկոմում։
Զորացումից և Նովոսիբիրսկի մարզային կուսակցական դպրոցի ավարտից հետո Սիբիրում եղել է կուսակցական աշխատանքի։ 1948 թվականին ընդունվել է Տոմսկի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ, իսկ 1953 թվականին ավարտել է այդ ֆակուլտետը Ռոստովի համալսարանում։
1953 թվականից 1963 թվականներին աշխատել է որպես նախագահի օգնական, հետո՝ որպես Ռոստովի մարզային գործկոմ ավագ հրահանգիչ, իսկ մինչև 1964 թվականի ավարտը՝ որպես Հյուսիս-կովկասյան ժողտնտխորհի բաժնի արձանագրային վարիչ։
Վլադիմիր Զոտկինը մահացել է 2004 թվականի սեպտեմբերի 25-ին։
Ստեղծագործություններ
Առանձին հրատարակչություններ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ