cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հանս Շրիբեր
Ստեղծագործություն
Ոչ պրոֆեսիոնալ պատմաբան Շրիբերի կոմպիլյատիվ ստեղծագործությունը զգալի չափով ձևավորել է Շվեյցարիայի ազգային ինքնությունը, չնայած այն հանգամանքին, որ նրա անունը երկար ժամանակ մոռացության է մատնվել։ 1854 թվականին այն պատահաբար հայտնաբերվել է լքված ձեղնահարկում՝ հին թղթերի մեջ, ցյուրիխցի արխիվագետ Հերոլդ Մեյեր ֆոն Կնոնաուի կողմից։ Եվ միայն 1928 թվականին նիդվալդենցի պատմաբան և արխիվագետ Ռոբերտ Դյուրերը կարողացել է ապացուցել, որ դրա իրական հեղինակը Հանս Շրիբերն է։
Այսօր Զարնենի սպիտակ գրքի բնօրինակ ձեռագիրը պահվում է Օբվալդենի պետական արխիվում, մինչդեռ դրա ֆաքսիմիլային պատճենը կարելի է տեսնել Օբվալդենի կանտոնի պատմական թանգարանում՝ Զարնեն, Բրյունիգշտրասսե 127 հասցեում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի մատենագիրներ Կատեգորիա:1479 մահեր Կատեգորիա:Մայիսի 1 մահեր Կատեգորիա:Շվեյցարացի գրողներ Կատեգորիա:Շվեյցարիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի պատմաբաններ
Զարյա (գյուղ, Դաոլեկանովսկի շրջան)
Զարյա (Заря, Заря), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Դաոլեկանովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 74 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դաոլեկանովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ապոկալիպսիսը հիմա
«Ապոկալիպսիսը հիմա»(Apocalypse Now), ռեժիսոր Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպպոլա, մյուս անվանումն է «Մեր ժամանակվա ապոկալիպսիսը»։ «Ապոկալիպսիսը հիմա» ֆիլմը պատմում է Վիետնամի պատերազմի մասին։ Ներկա ֆիլմի սցենարը գրել է հենց ինքը՝ Կոպպոլան, բայց սկզբնական սցենարի հեղինակը Ջոն Միլիուսն է, որը հիմնվել է Ջոզեֆ Կոնրադի «Մթության սիրտը» (1902 թվական) պատմվածքի վրա։ Ֆիլմը ստացել է երկու «Օսկար»՝ լավագույն օպերատորական աշխատանք և լավագույն ձայն, իսկ Կաննում կիսել է «Ոսկե արմավենին» Ֆոլկեր Շլյոնդորֆի «Թիթեղյա թմբուկ» ֆիլմի հետ։ «Ես համոզված եմ, որ ստեղծել եմ արվեստի գլուխգործոց, և չէի կարող անել դա ավելի լավ»,- ասում էր Կոպպոլան իր ֆիլմի մասին։ Ֆիլմը պատմում է հատուկ նշանակման ջոկատի կապիտան Ուիլարդի մասին, որը ուղարկվել էր Կամբոջա՝ վնասազերծելու խենթացած հրամանատար Կուրցին, որը մեղադրվում էր մի քանի վիետնամցիների սպանության մեջ։ Ճանապարհորդության ընթացքում Ուիլարդը հանդիպում է տարբեր խնդիրների, որոնք հանգեցնում են նրան, որ նա կորցնում է իրականության զգացումը և չի հասկանում, թե ինչ է կատարվում շուրջը և ինչ պետք է անի ինքը։ Շատ կինոքննադատներ ասում են, որ ֆիլմը, ինչպես վեպը, տանում է դիտորդին մարդու դաժան ներաշխարհը, որը թաքնված է սովորական հայացքից, իսկ պատերազմը ուղղակի պատճառ է նման երևույթների արտահայտման համար։
Նախապատմություն
Նախնական սցենարը գրել է Ջոն Միլիուսը, որը հետագայում հայտնի կդառնա «Քամին և առյուծը», «Կարմիր արևածագը» ֆիլմերով։ Միլիուսը պատմում էր, որ ֆիլմի սցենարը գրելիս իրեն ներշնչել են պրոֆեսորի բառերը, որի մոտ նա սովորում էր։ Պրոֆեսորը ասում էր, որ ոչ մեկին դեռ չի հաջողվել նկարահանել լավ ֆիլմ «Մթության սիրտը» վեպով՝ չնայած նրան, որ դա փորձել են անել այնպիսի մարդիկ, ինչպիսիք են Օրսոն Ուելսը և Ռիչարդ Բրուքսը։ Միլիուսը, գրելով սցենարը, անգամ չէր պատկերացնում, որ հետագայում ֆիլմը կդառնա հակապատերազմական։ Սցենարի նախնական տարբերակում կային հատվածներ, որտեղ Կուրցը հիանում էր պատերազմով և գովաբանում այն։ Միլիուսը, անվանելով ֆիլմը «Ապոկալիպսիսը հիմա», ասես պատասխանում էր այն ժամանակվա հիպիական լոզունգներից մեկին՝ «Նիրվանան հիմա»։
Սկզբից ենթադրվում էր, որ ֆիլմի ռեժիսորը պետք է դառնար Ջորջ Լուկասը, որն այն ժամանակ աշխատում էր Zoetrope Studiosում։ Կոպպոլան հիմնադրել էր այս ստուդիան այն նպատակով, որ զարգացնի նորեկ ռեժիսորներին, որոնք նոր էին ավարտել կինոդպրոցները։ Քանի որ այն ժամանակ դեռ ակտիվորեն ընթանում էր Վիետնամի պատերազմը, Կոպպոլան ուզում էր, որ ֆիլմը նկարահանվի հենց Վիետնամում, բայց Warner Brothers ընկերությունը, որն ուներ Zoetrope Studios ընկերությանն աջակցելու պայմանագիր, մերժեց օգնել ֆիլմի նկարահանման գործընթացին՝ պատճառաբանելով, որ ֆիլմը ֆինանսական հաջողություն չի ունենա, և բավականին վտանգավոր է նկարահանել ֆիլմ պատերազմական գոտում։
Բայց Կոպպոլան շարունակում էր նույն եռանդով պայքարել Ջոզեֆ Կոնրադի վեպի էկրանացման համար, և մի քանի տարի հետո նա որոշում է նկարել ամբողջ ֆիլմը իր անձնական գումարով։ Դա հանգեցրեց որոշակի խնդիրների իր և Ջորջ Լուկասի հարաբերությունների միջև, քանի որ վարկածներ կային, որ Ջորջ Լուկասն էլ էր ցանկանում նկարահանել այդ ֆիլմը։ Նա «Ապոկալիպսիսը հիմա» ֆիլմի նկարահանման համար ներդրեց առաջին երկու «Կնքահայրը» ֆիլմերից ստացված ամբողջ գումարը, իսկ մնացած գումարը վարկով վերցրեց բանկից։
Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպպոլան բավականին ձևափոխեց Ջոն Միլիուսի սցենարը՝ հանելով պատերազմը գովաբանող դրվագները, ձևափոխելով հերոսներին և ամբողջ ֆիլմի կոնցեպցիան։ Ըստ Միլիուսի վերջաբանի՝ Կուրցը և Ուիլարդը միավորվում են, որպեսզի պատասխան տան ամերիկյան ինքնաթիռների հարձակմանը։ Պատերազմական գործողությունների ժամանակ Կուրցը մահանում է Ուիլարդի ձեռքերում։ Կոպպոլան մերժեց այս ավարտը՝ բացատրելով, որ այն շատ պարզ է։ Վերջնամասը Կոպպոլան ձևափոխել էր բազմիցս, նա անգամ փոփոխություններ էր անում հենց նկարահանման ժամանակ, ինչի հետևանքով Կուրցի դերակատար Մառլոն Բրանդոյի դերի մեծ մասը իմպրովիզ էր։ Հետկադրային տեքստը գրվել է մոնտաժի ընթացքում։ Տեքստի հեղինակն է Մայքլ Հեռը, որը եղել է լրագրող Վիետնամի պատերազմի ժամանակ, իսկ հետագայում գրել է գիրք Վիետնամի պատերազմի մասին և անվանել «Dispatches»:
«Ապոկալիպսիսը հիմա» Կոպպոլայի առաջին համատեղ աշխատանքն էր օպերատոր Ստորարոյի հետ։ Վիտտորիո Ստորարոն մինչ այդ աշխատել էր մի քանի ֆիլմերում Բերնարդո Բերտոլուչիի հետ։
Ֆիլմը նկարահանվում էր 1976 թվականի մարտից մինչև 1977 թվականի օգոստոսը։ Ֆիլմի մեծ մասը նկարահանվել է Ֆիլիպիններում՝ Պագսանյան գետի վրա։
Նկարահանման վայրերը (տեղանքը)
Ամերիկյան կառավարությունը, իմանալով նման ֆիլմի ստեղծման և Կոպպոլայի՝ Վիետնամի պատերազմի վերաբերյալ ԱՄՆ-ի վարած քաղաքականությունը չընդունելու մասին, հրաժարվում է օգնել նրան ցանկացած հարցում։ Կոպպոլային օգնեցին ֆիլիպինյան զինված ուժերը, որոնք տրամադրեցին ուղղաթիռներ՝ իրենց օդաչուներով։ Քանի որ օդաչուները զինվորականներ էին, նրանք չէին պատկերացնում, թե ինչ է պետք անել ֆիլմի նկարահանման ընթացքում, և ստիպած երկար ժամանակ նրանց սովորեցնում էին։ Ֆիլմի նկարահանման տարիների հետ միաժամանակ Ֆիլիպիններում ներքին ընդհարումներ էին տեղի ունենում, և երբ արդեն պետք էր սկսել նկարահանումները, ուղղաթիռները հետ էին կանչվում հրամանատարության կողմից, իսկ երբ վերադառնում էին, օդաչուները փոխված էին լինում, ինչը ստիպում էր նորից սովորեցնել նրանց կինոնկարահանման նրբությունները։ Կոպպոլան բազմիցս փորձել էր բացատրել հրամանատարությանը, որ լավ կլինի՝ ուղղաթիռների օդաչուները չփոխվեն, բայց դա չէր օգնում։ Այդ պատճառով ֆիլմում 15 րոպե տևողությամբ ուղղաթիռային հարձակումը նկարահանվում էր մի քանի ամիս։
Նկարահանումից որոշ ժամանակ անց կառուցած բոլոր դեկորացիաները քանդվեցին ուժեղ փոթորիկից, ինչը բերեց նրան, որ անհրաժեշտություն եղավ նրանց նորից կառուցել, իսկ դա ժամանակի և գումարի կորուստ էր։
Կոպպոլայի նախնական պատկերացմամբ Ուիլարդին պետք է խաղար Հարվի Քեյթլը, և այդպես էլ եղավ։ Բայց որոշ դրվագներ նկարելուց հետո նրան դուր չեկավ Քեյթլի կատարումը, և նա փոխեց Քեյթլին Մարտին Շինով, իսկ բոլոր այն դրվագները, որտեղ խաղում էր Քեյթելը, ստիպված վերանկարահանվեցին, ինչը նորից բերեց ժամանակի կորստին։ Ըստ սյուժեի՝ Ուիլարդը գտնվում էր ծանր հոգեկան վիճակում, և նա բավականին մեծ քանակներով ալկոհոլ էր ընդունում և ինքն իրեն գցում դեպրեսիայի մեջ՝ դերն ավելի լավ խաղալու համար։ Հյուրանոցային դրվագներից մեծ մասը նկարահանված է այն ժամանակ, երբ Մարտին Շինը իսկապես այնքան հարբած էր, որ չէր ընկալում, թե ինչ էր կատարվում իր շուրջը։ Այս ամենը հանգեցրեց նրան, որ Մարտին Շինի մոտ եղավ սրտի կաթված, որը բավականին լուրջ էր, և նկարահանումները դադարեցվել էին երկար ժամանակով։ Ֆիլմի վիճակը այնքան վատն էր, որ Կոպպոլան մտածում էր դադարեցնել նկարահանումը։ Բայց երբ նկարահանումները վերսկսվեցին, Մարտին Շինին շատ չէին չարչարում, և ֆիլմի նկարահանմանը հրավիրվեց նրա եղբայրը՝ Ջո Էստեվիսը, որը բավականին նման էր իր եղբորը թե՛ արտաքնապես, թե՛ ձայնով։ Անգամ նկարահանումներից հետո՝ ձայնի ձայնագրման ժամանակ, Ջո Էստեվիսը ձայնագրել է մի քանի դրվագ՝ պատկանող Ուիլարդին։
Երկրորդ գլխավոր դերը խաղաց Մառլոն Բրանդոն։ Նրա մասնակցությունը ֆիլմում անհրաժեշտ էր միայն վերջում, և Կոպպոլան խնդրել էր Բրանդոյին գալ նկարահանման ավարտին, երբ կսկսեն նկարել դրվագները՝ Կուրցի մասնակցությամբ, իսկ այդ ընթացքում Կոպպոլան պահանջել էր Մառլոն Բրանդոյից, որ նա նիհարի, քանի որ Կուրցի կերպարը տանջված և նյարդային մարդ էր (այդ պահին Բրանդոն բավականին գեր էր), և անպայման կարդա Կոնրադի գիրքը։ Երբ Կոպպոլան կանչում է Բրանդոյին նկարահանվելու, Բրանդոն ժամանում է ավելի գերացած, գիրքը չկարդացած (նա անգամ սցենարը չէր կարդացել)։ Բրանդոյի գերությունը թաքցնելու համար ֆիլմում մեծ մասամբ Կուրցի կերպարի միայն դեմքն է երևում, իսկ մնացած մարմինը աշխատել են թողնել ստվերի մեջ։
Կոպպոլան ֆիլմի մասին ասել է. «Մենք նկարահանում էինք այս ֆիլմը մոտավորապես այնպես, ինչպես ամերիկացիները պատերազմում էին. մենք շատ էինք, մենք ծախսում էինք լիքը փող և աստիճանաբար խենթանում»։ Քանի որ Կոպպոլան ֆիլմի նկարահանման մեջ ներդրել էր իր բոլոր միջոցները, նա իրեն ճնշված էր զգում. եթե ֆիլմը ավարտված չլիներ նշված ժամկետում կամ համարվեր չհաջողված, ռեժիսորը հայտնվում էր սնանկացման եզրին։ Ինչպես նկարագրում է Էլեոնոր Կոպպոլան «Մթության սիրտը՝ կինեմատոգրաֆիստի ապոկալիպսիսը» վավերագրական ֆիլմում, Կոպպոլայի ամուսնական կյանքը գրեթե կործանվել էր։
Երբ նկարահանումն ավարտված էր, Կոպպոլան ԱՄՆ բերեց մոտ յոթ տոննա ժապավեն։ Ամբողջ նկարահանված նյութը դիտելու համար անհրաժեշտ էր մոտ տասնհինգ ժամ։ Այդ պատճառով ֆիլմի մոնտաժը, որը հաճախ տևում է կես տարի, պահանջեց մոտ երկու տարի։ Երբ պատրաստ էր ֆիլմի առաջին տարբերակը, պարզվեց, որ այն տևում է հինգ ժամից ավել, իսկ կինոթատրոններում ցուցադրելու համար անհրաժեշտ էր կարճացնել ֆիլմը։ Կոպպոլան հիշում էր, որ իր համար ֆիլմի կրճատումը բավականին ծանր գործընթաց էր, քանի որ անհրաժեշտ էր կտրել բազմաթիվ սյուժետային գծեր, որոնց համար պահանջվել էին շատ ժամանակ, ուժ և միջոցներ։ Ի վերջո Կոպպոլան մոնտաժեց ֆիլմի երեքժամյա տարբերակը, որը ցուցադրվեց Կաննի կինոփառատոնի ժամանակ (1979) որպես «չավարտված աշխատանք»։ Ֆիլմը մեծ հաջողություն ունեցավ և ստացավ կինոփառատոնի գլխավոր մրցանակը՝ «Ոսկե արմավենին»։
Ասուլիսի ժամանակ Կոպպոլան ասել է. «Իմ ֆիլմը Վիետնամի մասին չէ, այն հենց Վիետնամն է»։
Սյուժե
Ֆիլմը սկսվում է առանց անվան և տիտրերի։ Դիտորդը լսում է ուղղաթիռի կամաց ձայնը, որն աստիճանաբար ուժեղանում է, և տեսնում պատերազմի տեսարաններ։ Հնչում է The Doors խմբի «The End» երգը։ Այդ ընթացքում աստիճանաբար հայտնվում է գլխավոր հերոսի դեմքը։ Գործողությունները տեղի են ունենում 1969 թվականին՝ Վիետնամի պատերազմի ժամանակ։ Կապիտան Բենջամին Ուիլարդը, ճնշված ներքին խնդիրներից և այլևս ընդունակ չլինելով ապրելու խաղաղ կյանքով, ապրում է Սայգոնի հյուրանոցներից մեկում՝ սպասելով իր հաջորդ առաջադրանքին։ Նա չարաշահում է ալկոհոլը և տրվում հիշողություններին։
Մի օր նրա մոտ գալիս են մի քանի զինվորներ, տեղեկացնում նոր առաջադրանքի մասին և ուղեկցում նրան շտաբ։ Այնտեղ մի քանի գեներալներ պատմում են Ուիլարդին առաջադրանքի մասին. հարկավոր էր Կամբոջայի ջունգլիներում գտնել ամերիկյան բանակի նախկին գնդապետ Ուոլտեր Կուրցին։ Նրանք պնդում էին, որ Կուրցը խենթացել է և հիմա ղեկավարում է չեզոք Կամբոջայի ջունգլիների բնակիչների խումբը, որոնք նրան Աստծու նման պաշտում էին։ Ըստ նրանց՝ Կուրցը իր մարդկանց հետ սպանել է Վիետնամի Հանրապետության (Հարավային Վիետնամ) մի քանի հետախուզական գործակալների։ Ուիլարդին հրամայում են գտնել Կուրցին և սպանել նրան։ Ուիլարդն սկսում է ճանապարհորդել Մեկոնգ գետն ի վեր։ Նրան ուղեկցում էին սևամորթ Ֆիլիպսը, երրորդ կարգի ավագ Լենս Ջոնսոնը, Ջեյ Հիկսը՝ Շեֆ մականունով, և երրորդ կարգի ավագը՝ սևամորթ Թիրոնը, որին անվանում էին պարոն Քլին (clean - մաքուր)։
Ճանապարհին խումբը ժամանում է փոխգնդապետ Բիլ Կիլգորի մոտ։ Վերջինս պետքէ օգներ նրանց անցնել ակտիվ պատերազմական գործողությունների գոտին։ Ճանապարհին Ուիլարդը ուսումնասիրում է Կուրցի անձնական գործը, որը տվել էին նրան շտաբի գեներալները, կարդում է Կուրցի ուղերձները, նրա նամակները՝ ուղղված կնոջը և որդուն, և նրա հետաքրքրությունը Կուրցի անձի նկատմամբ աճում է։ Խումբը զերծ չի մնում կորուստներից. սկզբում սպանվում է Քլինը դիպուկահարի կողմից, այնուհետև ափից նետված նիզակը սպանում է հրամանատար Ֆիլիպսին։ Հասնելով Կուրցի բնակության վայրը՝ Ուիլարդը հանդիպում է կիսախենթ ֆոտոլրագրողի, որին խաղում է Դենիս Հոփերը, որը պատմում է Կուրցի մեծության և փիլիսոփայության մասին։ Ուիլարդը թողնում է Շեֆին նավակի վրա և հրամայում կանչել ռմբակոծչին, եթե ինքը չվերադառնա։ Ուիլարդը Լենսի հետ գնում է Կուրցի բնակավայրը և հանդիպում վերջինիս։ Զրուցելիս Կուրցը Ուիլարդին պատմում է պատերազմի, քաղաքակրթության և մարդկության վերաբերյալ ունեցած իր փիլիսոփայական հայացքների մասին։ Լսելով Կուրցին՝ Ուիլարդը ավելի լավ է հասկանում նրան և գիտակցում, որ նրանք երկուսն էլ սովորական կյանքին վերադառնալու ճանապարհ չունեն։ «Ի՞նչ կմտածեն նրա հարազատները, երբ իմանան՝ ինչքան է հեռացել նա իրենցից»,- մտածում էր Ուիլարդը։ Ուիլարդին հայտնում են, որ Կուրցը նրա մեջ տեսնում է իր հետնորդին։ Նա հասկանում է, որ Կուրցը ցանկանում է զոհվել զինվորի նման։ Երբ Կուրցի մարդիկ իրականացնում են իրենց ծեսերից մեկը (կով են զոհաբերում), Ուիլարդը սպանում է Կուրցին։ Վերջինս ընդունում է մահը արժանապատվությամբ։ Ուիլարդը նրա կողքին գտնում է հայտագիր, թերթելով այն՝ հայտնաբերում է Կուրցի կողմից գրված բառերը՝ «Ռմբակոծե՛ք։ Ոչնչացրե՛ք բոլորին»։
Կուրցին շրջապատողները խոնարհվում են Ուիլարդի առջև՝ պատրաստ ընդունելու նրան որպես իրենց առաջնորդի։ Բայց Ուիլարդը մերժում է այդ հնարավորությունը՝ տեսնելով Կուրցի օրինակով, որ այս ճանապարհը նույնպես տանում է դեպի կործանում։ Ուիլարդը վերադառնում է իր խմբի մոտ և ուղևորվում հետ՝ չպատկերացնելով, թե ինչպես է հետագայում ապրելու։
Ռեժիսորական տարբերակ
2001 թվականին Zoetrope Studios ընկերությունը թողարկում է «Ապոկալիպսիսը հիմա» ֆիլմի ռեժիսորական տարբերակը, որի անունն է (Apocalypse Now Redux)։ Այս թողարկմանը նաև մասնակցել է Վիտտորիո Ստորարոն, որը օգտագործում էր ժապավենի գույնի վերականգման նոր մեթոդ։ Այս տարբերակի տևողությունը 202 րոպե է։
Այլընտրանքային վերջ
Ըստ Ֆիլիպինների օրենքի՝ ֆիլմի նկարահանումից հետո բոլոր դեկորացիաները պետք է ոչնչացնել։ Կոպպոլան որոշեց ոչնչացնել դեկորացիաները՝ պայթեցնելով դրանք, և նկարել պայթյունները։ Նրանք տեղադրեցին մի քանի տեսախցիկներ, որոնք նկարում էին տարբեր արագություններով և ունեին տարբեր օբյեկտիվներ։ Բնօրինակ ֆիլմում այս կադրերի ժամանակ գնում էին հետին տիտրերը, և մարդկանց մեծ մասը մտածում էր, որ Ուիլարդը վերջում կանչեց ռմբակոծիչներին։ Իմանալով նման արձագանքի մասին՝ Կոպպոլան հանեց այդ տեսաշարքը՝ թողնելով միայն տիտրերը։ Կոպպոլան ասում էր, որ Կուրցի բնակավայրի ոչնչացումը չէր դիտվում որպես ֆիլմի ավարտ։ Հետագայում Կոպպոլան իր ֆիլմի մեկնաբանության ժամանակ, որը տեղադրված էր DVDի վրա, ասում էր, որ այդ վիդեոշարքը ընդհանրապես կապ չունի ֆիլմի հետ. այդ նկարահանումները պետք է դիտարկել որպես առանձին ստեղծագործություն։
Ֆիլմը և գիրքը
Չնայած նրան, որ «Ապոկալիպսիսը հիմա» ֆիլմը հիմնված է Ջոզեֆ Կոնրադի վեպի հիման վրա՝ Կոպպոլան բավականին շեղվել է ընդհանուր թեմայից։ Գրքի հեղինակ Կոնրադը գրել է իր անձնական ապրումները, որ ունեցել է Կոնգոյում XIX դարում։ Կուրցը և Մարլոն, որը ֆիլմում Ուիլարդն է, բելգիական գործակալներ էին, որոնք զբաղվում էին փղոսկրի ձեռքբերմամբ։ Նրանք նաև շահագործում էին տեղի բնակչությանը։ Երբ Մարլոն գալիս է Կուրցի բնակավայր, նա տեսնում է, թե ինչպես է ժամանակին նորմալ, հանգիստ և քաղաքավարի մարդը դարձել գազան (Կուրցի տան ցանկապատը զարդարված էր մարդկային գանգերով)։ Ֆիլմում խումբը ճանապարհորդում է զինվորական նավակով, իսկ գրքում այդ նավակը նախատեսված էր փղոսկրի տեղափոխման համար։ Կուրցի ղեկավարները իմանում են, որ նա խենթացել է, և ուղարկում եմ Մարլոյին, որ նա հետ բերի Կուրցին։ Պատմությունը ավարտվում է նրանով, որ Կուրցը մահանում է հետդարձի ճանապարհին։ Կոպպոլան ասում էր, որ շատ դրվագներ ֆիլմից (օրինակ՝ նավակի վրա հարձակումը նիզակներով) արված են ի նշան Կոնրադի գրքի մեծարման՝ համեմատելով քաղաքակրթությունն առաջընթացի հետ։
Լրացուցիչ
Շատերի կարծիքով 1980 թվականին «Ապոկալիպսիսը հիմա» ֆիլմը «Օսկար» չստացավ այն պատճառով, որ դրանից մեկ տարի առաջ լավագույն ֆիլմ ստացավ Մայքլ Չիմինոյի «Եղջերուների որսորդը», որը նույնպես Վիետնամի պատերազմի մասին էր։ Բայց այդ տարվա «լավագույն ֆիլմ» մրցանակը ստացավ «Կրամերն ընդդեմ Կրամերի» կինոնկարը (ռեժիսոր Ռոբերտ Բենտոն), որը շատերի կարծիքով արժանի չէր, երբ կար այնպիսի ֆիլմ, ինչպիսին է «Ապոկալիպսիսը հիմա»-ն։
Դերասանական անձնակազմ
Ամբողջ դերասանական և նկարահանող անձնակազմի մասին անգլերեն լեզվով կարող եք իմանալ այստեղ
Տեխնիկական և այլ տվյալներ
Այլ երկրներում այն կայացել է
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպպոլայի ֆիլմեր Կատեգորիա:1979 ֆիլմեր Կատեգորիա:Օսկարակիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:«Ոսկե արմավենու ճյուղ» մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:United Artists ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոէպոպեաներ Կատեգորիա:Ամերիկյան ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:1970-ականների ֆիլմեր
Պիեռ Նարցիս
Պիեռ Նարցիս (Pierre Narcisse, լրիվ անունը՝ Մուդիո Մուկուտո Պիեռ Նարցիս դե Նապոլի դե Սուզա (Mudio Mukutu Pierre Narcisse De Napoli De Suza, ), կամերունական ծագմամբ ռուս երգիչ և դերասան։ Ինգուշեթիայի Հանրապետության վաստակավոր արտիստ (2006) ։
Կենսագրություն
1990-ական թվականների սկզբին նա ստեղծել է առաջին խումբը, որը ակումբներում երգում էր ինչպես ֆրանսերեն, այնպես էլ Կամերունի տեղական լեզուներով։
Տեղափոխվել է Ռուսաստան, որտեղ Մոսկվայի մարզի Եգորիևսկ քաղաքում ապրում էր քույրը։ Միաժամանակ անցել է քասթինգը և մասնակցել «Սիբիրի սափրիչը» ֆիլմի նկարահանումներին։ Էպիզոդիկ դերը (տիտրերում նշված է որպես Մունդի Նարցիս) դարձել է նրա առաջին հանրային աշխատանքը։
Նա ընդունվել է ՄՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետ։ Զուգահեռաբար աշխատել է կազինոներում և գիշերային ակումբներում։ 1990-ականների սկսել է խաղալ ՈՒՀԱ Ռուսաստանի ժողովուրդների բարեկամության համալսարանի թիմում։ 2000 թվականին «MTV Россия» հեռուստաալիքով որպես մասնակից մասնակցել է «12 բարկացած հանդիսատես» հեռուստաշոուի մի քանի դրվագներին։ 2001 թվականի մարտին անցկացրել է հաղորդման հատուկ թողարկումը՝ փոխարինելով Յանա Չուրիկովային։ Մինչև «Աստղերի ֆաբրիկա»-ին մասնակցելը դիջեյ է աշխատել «РДВ — Радио для взрослых» և «Хит ФМ» ռադիոկայաններում ։
Նա մասնակցել է «Աստղերի ֆաբրիկա 2»-ին, որտեղ «Шоколадный заяц» երգը դարձել է նրա բայցեքարտը ։ 2004 թվականի վերջին նա թողարկել է իր առաջին համանուն ալբոմը։
2006 թվականին նրան շնորհվել է «Ինգուշեթիայի Հանրապետության վաստակավոր արտիստ» պատվավոր կոչումը ։
2008 թվականին մասնակցել է «Ռոսիա 1» հեռուստաալիքի «Աստղային սառույց» նախագծին ։
2013 թվականին Միխայիլ Գրեբենչիկովի հետ ձայնագրել է «Купола» և «Сахалинская любовь» սինգլները ։
Հիվանդություն և մահ
10 տարի շարունակ Պիեռ Նարսիսը պայքարել է հոդատապի ծանր ձևի դեմ, 2022 թվականին նրա մոտ ախտորոշվել է նաև երիկամային անբավարարություն.
Պիեռ Նարսիսը մահացել է 2022 թվականի հունիսի 21-ի լույս 22-ի գիշերը, 45 տարեկան հասակում, Մոսկվայում՝ երիկամի անհաջող վիրահատության պատճառով սրտի կանգից ։ Մահվան մասին հայտնել են նրա նախկին կինը՝ Վալերիա Կալաչևան և դուստրը՝ Կարոլինա-Քրիստելը  ։
Պիեռ Նարսիսին հրաժեշտը բազմիցս հետաձգվել է տարբեր պատճառներով և տեղի է ունեցել 2022 թվականի հունիսի 30-ին Մոսկվայում՝ Կենտրոնական կլինիկական հիվանդանոցի ծիսակատարությունների սրահում ։ Նա թաղվել է 2022 թվականի հուլիսի 23-ին իր հայրենիքում՝ Կամերունում, ընտանեկան պահոցում ։
Անձնական կյանք
Կինը Վալերիա Կալաչյովան է ։
2017 թվականին Վալերիա Կալաչյովան ամուսնալուծության դիմում է ներկայացրել. Պիեռը դավաճանել էր նրան։ Նույն թվականին ռադիոհաղորդավար Մարիաննա Սուվորովան Պիեռին մեղադրել է բռնաբարության և ծեծի մեջ  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:Աստղերի ֆաբրիկա (Ռուսաստան)
Ֆրանսիայի երաժշտություն
Ֆրանսիայում երաժշտությունն արտահայտում է ոճերի բազմազանություն։ Դասական երաժշտության ոլորտում Ֆրանսիան ծնել է ռոմանիտիզմի շրջանի մի քանի նշանավոր կոմպոզիտորների, մինչդեռ ժողովրդական և ճանաչված երաժշտությունները դարձան շանսոն և կաբարե ոճերի վերելքի ականատեսը։ Աշխարհում հայտնի ամենավաղ ձայնագրող սարքը՝ ֆոնոավտոգրաֆ ը, արտոնագրվել է Ֆրանսիայում Էդուարդ-Լեոն Սքոթ դե Մարտինվիլի կողմից 1857 թվականին։ Ֆրանսիան նաև, ըստ արժողության, աշխարհի 5-րդ ամենամեծ շուկան է։ Ֆրանսիայի երաժշտական արդյունաբերությունը տվել է միջազգային ճանաչում ունեցող բազմաթիվ արտիստների, հատկապես նոր (nouvelle) շանսոնի և էլեկտրոնային երաժշտության ոլորտում։
Միջնադար
Ֆրանսիայի երաժշտության պատմությունը սկսվում է երգեհոնից՝ 10-րդ դար, որին հաջորդում է Նոտր Դամի դպրոցը՝ երեգեհոնային ստեղծագործության ոճով։ Ասպետության և պալատական սիրո մասին Տրուբադուրների երգերը գրվել են օքսիտաներեն 10-րդ և 13-րդ դարերի ընթացքում, և այդ շրջանում Հյուսիսային Ֆրանսիայում ծաղկել են Տրուվերի բանաստեղծ-կոմպոզիտորները։ Ջութակը նրանց սիրելի գործիքն էր ։ 12-րդ դարի վերջին ի հայտ եկավ երգի մի տեսակ, որը կոչվում էր մոտետ, այն առաջացել է կատակաբանների՝ թափառական երաժիշտների նվագակցությամբ։ 14-րդ դարում Ֆրանսիայում առաջացավ երկու նշանավոր երաժշտական ոճ՝ Արս Նովա (Ars Nova) և Արս Սբթիլիոր (Ars Subtilior)։
Վերածնունդ
Բուրգունդիան, որը հիմնականում ֆրանսախոս տարածք էր, 1477 թվականին միավորված Ֆրանսիայի Թագավորությանը դարձել էր երաժշտության զարգացման հսկայական կենտրոն Եվրոպայի երաժշտական մայրցամաքում։ Սրան հաջորդեց շանսոնների և Բուրգունդյան դպրոցի վերելքը։
Բարոկկո
Ազդեցիկ կոմպոզիտորներից էին Ժան-Բատիստ Լյուլլին, Մարկ-Անտուան Շարպանտիեն, Էլիզաբեթ Ժակ դե Լա Գերեն, Լուի Կուպերենը, Ֆրանսուա Կուպերենը և Ժակ Շամպիոն դե Շամբոնյերը։ Ժան Ֆիլիպ Ռամոն՝ ականավոր օպերային կոմպոզիտորը, գրել է երաժշտական տեսության ազդեցիկ տրակտատ, հատկապես բարեհնչության թեմայով․ նա նաև իր նվագախմբի մեջ ներառեց կլառնետը։ Վերածննդի ուշ և բարոկկոյի վաղ ժամանակաշրջաններում ողջ Ֆրանսիայում տարածվեց հայտնի աշխարհիկ վոկալ երաժշտության մի տեսակ, որը կոչվում էր Էյր դե կոր (Air de cour)։
Լուլլին նաև զարգացրել է դիրիժորների կողմից մինչ օրս օգտագործվող ընդհանուր ռիթմերը և առաջինն էր, որ ստանձնեց նվագախմբի ղեկավարի դերը՝ գլխավոր ջութակը նվագողի պաշտոնը ։
Ֆրանսիացի կոմպոզիտոր Ժորժ Բիզեն ստեղծագործել է ամենահայտնի և ամենասիրված օպերաներից մեկը՝ «Կարմենը»։
Դասական դարաշրջան
Կլոդ Բալբաստրը երգեհոնահար էր, կլավեստինահար և դաշնակահար։ Նա իր ժամանակաշրջանի ամենահայտնի երաժիշտներից մեկն էր։
Անրի-Մոնտան Բերտոնը՝ Պիեռի որդին, հիմնականում հիշվում է, որպես օպերաների կոմպոզիտոր, որոնցից շատերը հանդիսատեսին առաջին անգամ ներկայացել են Կատակերգական օպերայով (Opéra-Comique)։
Շելարն իր ապրուստը մեծամասամբ վաստակել է Փարիզի օպերայում ջութակ նվագելով։ Ֆրանսիայում նրա «Մակբեթ» օպերան տապալվեց 1827 թվականին, բայց մեծ հաջողություն ունեցավ Մյունխենում։
Ժաննա-Իպոլիտ Դևիսմեսն ամուսնացավ Փարիզի օպերայի ռեժիսորի հետ։ Նրա միակ հայտնի ստեղծագործություներն են «La Dame Jacinthe» երգը և «Praxitėle» օպերան, որը ունեցավ հաջողություն և բեմ բարձրացավ 16 անգամ։
Կլավեսինահար և կոմպոզիտոր Ժակ Դաֆլին իր ներդրումն է ունեցել Ժան-Ժակ Ռուսոյի բառարանում՝ կլավեսին նվագելու արվեստին վերաբերող հոդվածների հետ կապված։
Ռոմանտիզմի դարաշրջան
Այն ժամանակվա Ֆրանսիայի մեծագույն և վաղ ռոմանտիզմի դարաշրջանի ամենանորարար կոմպոզիտորներից մեկը Հեկտոր Բեռլիոզն էր։
19-րդ դարի վերջում այնպիսի հիմնադիրներ, ինչպիսիք են Ժորժ Բիզեն, Ժյուլ Մասենեն, Գաբրիել Ֆորեն, Մորիս Ռավելը և Կլոդ Դեբյուսին վերակենդանացրին ֆրանսիական երաժշտությունը։ Վերջին երկուսը հսկայական ազդեցություն են ունեցել 20-րդ դարի երաժշտության վրա՝ ինչպես Ֆրանսիայում, այնպես էլ արտասահմանում, ազդեցություն են ունեցնեցել նաև բազմաթիվ խոշոր կոմպոզիտորների վրա, ինչպիսիք են Բելա Բարտոկն ու Իգոր Ստրավինսկին։
Էրիկ Սատին նույնպես այդ դարաշրջանի նշանավոր կոմպոզիտոր էր։ Նրա երաժշտությունը դժվար է դասակարգել։
Ժողովրդական երաժշտություն
Ավանդական երաժշտական ​​ոճերը լավագույնս պահպանվել են հեռավոր վայրերում, ինչպիսիք են Կորսիկա կղզին և լեռնային Օվերնը, ինչպես նաև բասկերի և բրետոնների ավելի ազգայնական շրջանները։ Շատ դեպքերում ժողովրդական սովորույթները վերածնվել են զբոսաշրջիկներին սպասարկելու համար։ Այս բանահյուսական խմբերը հակված են կենտրոնանալ 20-րդ դարի շատ վաղ մեղեդիների և դաշնամուրի, ակորդեոնի օգտագործման վրա։
Մրվանյաններ
Մրվանյաններ, Մրվանիներ, քրդական ծագում ունեցող ամիրայական տոհմ Հայաստանում X-XI դարերում։ Իշխել են Աղձնիքում և Խլաթում։ 1003 թվականին հպատակություն են հայտնել Բյուզանդիայի կայսր Վասիլ II-ին, սելջուկյան արշավանքների ժամանակ՝ սելջուկներին, աջակցել նրանց՝ Սասունի հայկական իշխանության դեմ պայքարում, որի համար ստացել են Խլաթը։ XI դ․ վերջին Մրվանյանների տիրույթները զավթել են սելջուկները, թեև Մրվանյանների մնացորդները, իբրև մանր ամիրաներ, շարունակել են իշխել Աղձնիքում։
Ֆրանսիայի երաժշտություն
Փարիզ
1900 թվականին Փարիզում ի հայտ եկավ վալսի նոր ոճ՝ «Մուզետ վալսը» («Valse musette») Բալ մուզետի (Bal-musette) մշակված տեսակը, որը հայտնի է նաև որպես «Ֆրանսիական վալս» անունով։ Էյմբլը, Էմիլ Վաշերը, Մարսել Ացոլան, Իվետ Հորները, Անդրե Վերշուրենը հայտնի ակորդեոնահարներ էին, որոնք նվագում էին մուզետ վալսը (valse-musette): Հայտնի է նաև Յանն Թիրսենը և նրա Ամելին Մոնմարտրից ռոմանտիկ կատակերգության Ամելի սաունդթրեքը։
Մրվանյաններ
Կատեգորիա:Քրդական տոհմեր Կատեգորիա:Վերին Միջագետք
Ֆրանսիայի երաժշտություն
Արևմտյան Ֆրանսիա
Ֆրանսիայի արևմուտքը ներառում է Պայ դե Նանտ, Վանդեա, Անժու և Մեն նահանգները, ինչպես նաև Պուատու-Շարանտի շրջանը։ Բալլադ երգելու, պարերգի և ջութակ նվագելու ավանդույթները պահպանվել են հիմնականում Պուատուում և Վանդեում։ Ժերոմ Բյուժոն շատ բան է վերցրել այդ տարածքից, և նրա 2 հատորանոց «Արևմտյան գավառների երգեր և հանրաճանաչ երգեր՝ Պուատու, Սենտոնժ, Աունիս և Անգումոիս» (Chants et chansons populaires des Province de l'ouest: Poitou, Saintonge, Aunis et Angoumois) (Նիորտ, 1866) աշխատանքը շարունակում է մնալ երաժշտության և երգերի հիմնական գիտական ​​հավաքածուն։
Վերջին տասնամյակների ընթացքում Ջոն Ռայթը և Կլոդ Ռիբուիոն (ի թիվս այլոց) շատ բան են արել պահպանված ավանդույթները հավաքելու, վերլուծելու և հանրահռչակելու համար։
Վանդեայի Մարաիս Բրետոնը (Marais Breton) հատկապես հայտնի է պարկապզուկ նվագելու իր ավանդույթով, որը վերածնվել է պարկապզուկագործ և երաժիշտ Թիերի Բերտրանի, ինչպես նաև ավանդական երգիչների կողմից, ինչպիսին է Պիեռ Բուրգոն։
Ֆրանսիայի արևմուտքին հատուկ ժողովրդական պարերը ներառում են կուրանտե կամ մարայշին և բալ սոնտոնժե (bal saintongeais) տեսակները։ Բուռեները եռակի անգամ ներկայացվել են 19-րդ դարում Բյուժոյի կողմից, իսկ վերջերս՝ Անգումոյում։ Արևմուտքում, ինչպես նաև այլ շրջաններում, ինչպիսիք են Գասկոնիան, Նորմանդիան և Բրետանը, ներկայաացվել են շուրջպարեր կամ շղթայական պարեր՝ ուղեկցվելով «ռեսպոնսորային» երգով։
Ժամանակակից հայտնի ժողովրդական երաժիշտներից են Քրիստիան Փաշերը և Կլոդ Ռիբուիոն (Պուատու) և Լա Մաղյեն (La Marienne) խումբը (Վանդեա)։
Բրետան
Ակնհայտորեն, համաձայն կելտական բնույթին, Ստորին Բրետանի ժողովրդական երաժշտությունը, թերևս, ունեցել է իր ավանդույթների ամենահաջող վերածնունդը՝ մասամբ շնորհիվ Լորիեն քաղաքի, որտեղ անցկացվում է Ֆրանսիայի ամենահայտնի երաժշտական փառատոնը՝ Օնտերսելտիք դե Լողյոնը (Festival Interceltique de Lorient):
Բրետոնական երաժշտության փաստագրված պատմությունը սկսվում է 1839 թվականին Բարզազ-Բրեյժի հրապարակմամբ։ Հերսարտ դե լա Վիլմարկի կողմից կազմված ժողովրդական երգերի ժողովածուն Բարզազ-Բրեյժը (Barzaz-Breizh) վերանվանեց և առաջ մղեց բրետոնական ավանդույթները և օգնեց ապահովել դրանց շարունակականությունը։
Սոունող (Sonneurs) միավորումները, որոնք բաղկացած են բոմբարդներ և բինյու (պայուսակ) նվագողներից, սովորաբար նվագում են ֆեստու-նուզ (festoù-noz) (Fest Noz) տոնակատարությունների ժամանակ (ոմանք հայտնի են, օրինակ որպես Փղանտում դու Շատունուֆ (Printemps de Chateauneuf)): Այն արագ պարային երաժշտություն է և ունի ավելի հին վոկալային նմանակ, որը կոչվում է կան հա դիսկան (kan ha diskan): Առանց ուղեկցող ռեսպոնսորային երգը ընդմիջվում էր գվերզով (gwerz), որը բալլադի ձև է։
Հավանաբար, բրետոնական ֆոլկ-ի ամենահայտնի ձևը բագադ (bagad) պարկապզուկ նվագախումբն է, որում թմբուկների հետ միասին օգտագործվում է տեղական գործիքներ, ինչպիսիք են բինյոն և բոմբարդան, իսկ ավելի ժամանակակից նվագախմբերում՝ բինիոու բրազ (biniou braz) պարկապզուկը։ Ժամանակակից վերածնողներից են Քևրեն Ալրե Բագադը և Բագադ Կեմպերը։
Ալան Սթիվելը, անկասկած, մայրցամաքային Եվրոպայի ամենաազդեցիկ ֆոլկ ռոք արտիստն է։ 1971 թվականի Կելտական ​​տավիղի վերածնունդից ի վեր, բրետոնը և այլ կելտական ​​ավանդական երաժշտությունները հասել են հիմնական միջազգային հաջողությունների։ Այնուհետև Դեն Ար Բրազի հետ նա թողարկեց Chemins de Terre ալբոմը (1974), որը նշանավորեց բրետոնական ֆոլկ ռոքի սկիզբը։ Սա ապագա տասնամյակներում հիմք դրեց այնպիսի աստղերի, ինչպիսին է Մալիկորն խումբը։
Հետագա տարիներին շատ բան է արվել Վերին Բրետանիի Փելս Գալլոյի (Pays Gallo) երաժշտական ​​ավանդույթները հավաքելու և հանրահռչակելու համար, ինչի համար երգիչ Բերտրան Օբրեն նրա Օբրե Ալի (Ôbrée Alie) խումբը և ԴԱՍՏՈՒՄ (DASTUM) ասոցիացիան պետք է հարգանքի տուրք մատուցեն։ Վերին Բրետտանի երգերը կա՛մ ֆրանսերեն են, կա՛մ գալլո լեզվով։
Ժամանակակից բրետոնական ժողովրդական երաժշտությունը ներառում է տավիղահարներ, ինչպիսիք են Էնն–Մարի Յանը, Անն Աուֆրեթը և Միրդհինը, մինչդեռ երգիչներ Քրիստեն Նիկոլասը, Անդրեա Ար Գույլը և Յան-Ֆանչ Քեմեները դարձել են հայտնի աստղեր։ Այնուամենայնիվ, ամենահաջողակները գործիքային խմբերն էին, ներառյալ Գվերզ (Gwerz), Բլեիզի Ռուզ (Bleizi Ruz), Ստրոբինելլ (Strobinell), Սոներիեն (Sonerien) Դու (Du ) և Տուդ (Tud):
Կենտրոնական Ֆրանսիա
Կենտրոնական Ֆրանսիան ներառում է Օվերն, Լիմուզան, Մորվան, Նիվերնե, Բուրբոն և Բերի շրջանները։ Այս տարածքներում պահպանվում է պարկապզուկ նվագելու ավանդույթը, ինչպես նաև խորհրդանշական հարդի-գուրդին (hurdy-gurdy) և պարային բուռեն։ Խորը տարբերություններ կան Կենտրոնական Ֆրանսիայի շրջանների միջև, որտեղ Օվերնը և Լիմուզանը պահպանում են տարածքի ամենավառ ժողովրդական ավանդույթները։ Որպես տարածքի բազմազանության օրինակ՝ բյուրը կարող է լինել երկու կամ երեք մետր բարձրության վրա; վերջինը գտնվում է տարածաշրջանի հարավում և սովորաբար ասոցացվում է պարկապզուկներով և հարդի-գուրդիով (hurdy-gurdy), մինչդեռ առաջինը գտնվում է հյուսիսում և ներառում է վիրտուոզ նվագողների։
Պարկապզուկ և Հարդի-գուրդի
Ֆրանսիայում պարկապզուկը հանդիպում է տարբեր ձևերով։ Օվերնից և Բերրիից կաբրետը և մեծ կորնեմուսը ամենահայտնին են։ Այս ձևերը հանդիպել են դեռևս 17-րդ դարում։ Հայտնի պարկապզուկահարների շարքին են պատկանում Բեռնար Բլանը, Ֆրեդերիկ Փարիզը և Ֆիլիպ Պրիեն, ինչպես նաև խմբի ղեկավար Ժան Բլանշարը Լա Գրանդե դե Կորնեմուսից (La Grande Bande de Cornemuses) և Կյունտետ դե Կորնեմուսից (Quintette de Cornemuses): Ֆրեդերիկ Փարիզը հայտնի է նաև որպես Չաբենաթ-Փարիզ (Chabenat-Paris) դուետի անդամ, որն օգտագործում է այնպիսի տարրեր, ինչպիսիք են խառը բազմաձայն անսամբլները և բուռեի վրա հիմնված մեղեդիները։ Բեռնար Բլանն ու Ժան Բլանշարը Լիոնի Էրիկ Մոնբելի հետ միասին եղել են այն երաժիշտներից, որոնք Լա Բամբոցհեի (La Bamboche) և Լե Գրանդե Ռուժի (Le Grand Rouge) հիմքն են հանդիսացել։ Հենց այս երկու խմբերն էին, որ բոլորից ավելին արեցին ժողովրդական երաժշտության վերածննդի ընթացքում, Կենտրոնական Ֆրանսիայի ավանդույթները 1970-ականներին վերակենդանացնելու համար։ Սուրբ Շարտիեի փառատոնը, որը ամեն տարի անցկացվում է Շատորուի մոտակայքում, եղել է Օվերնի և Լիմուզենի երաժշտության կենտրոնը։
Մորվան և Նիվերնե շրջանները ծնել են մի քանի ավանդական աստղեր, որոնցից են Ֆոբուր դե Բոյնյարը (Faubourg de Boignard) և Լե Մենեթղիե դու Մողվոն (Les Ménétriers du Morvan)։ Նիվերնեի կոլեկցիոներ Աշիլ Միլիենը նույնպես նշանավոր էր 20-րդ դարի սկզբին։
Բասկերի երկիր
Ֆրանսիական Բասկերի Երկրի երաժշտությունը (Բասկերի Երկրից արևելք) պետք է դիտել Պիրենեյան մշակույթի ֆոնին։ Մինչև վերջերս և այսօր էլ ավանդական ժողովրդական երաժշտության մեջ (հատկապես Սոուլի գավառում) պետք է առանձնանան թթուն-տթուն( ttun-ttun) և ֆլեյտան (xirula) երաժշտական գործիքները՝ որպես փոքրիկ թմբուկ և պարկապզուկ հիշեցնող զույգ։
Միշել Էտչեկոբին կամ Ժան Միքսել Բեդաքսագարը կարևոր դեր են խաղացել բասկյան ավանդական երաժշտության մեջ՝ որպես ֆլեյտա (xirula) նվագողներ, ինչպես նաև ավանդական երգիչներ։ Այլ հայտնի կատարողներ, որոնցից է Բենյաթ Աշյարի, ավելի փորձարարական մոտեցում են ցուցաբերում։ Այս կատարողները պատկանում են նախկին ավանդույթին, որը հավաքել և վերականգնվել է այնպիսի գործիչների կողմից, ինչպիսիններից է Էքսահուն Իրուրին (1908–1979), որտեղ երգող իմպրովիզատոր - բանաստեղծները (bertsolaris) կարևոր դեր են խաղացել ժողովրդական մշակույթում։ Բերցոլարիի այս ավանդույթը գրեթե բացառապես հենվում է երիտասարդ սերունդների վրա, և ջանքեր են գործադրվում այն ​​վերականգնելու «հարավային», այսինքն՝ իսպանական Բասկերի Երկրի ավանդույթի համաձայն։
Բասկերի երկրի երաժշտությունն այժմ համապատասխանում է գրեթե բոլոր երաժշտական ​​նախասիրություններին, և բասկերի լեզվով հնչում է երաժշտության լայն շրջանակ՝ խմբերգային երաժշտությունից (Օլդարրա Բիարիցում) մինչև մշակված երաժշտական խմբեր (օրինակ՝ Բիդայա (Bidaia)) սկա կամ հարդքոր ոճեր։ Վերջերս շատերը՝ Մադի Օիհենարտին, Մաիալեն Էրոտաբեհերին կամ Ամարեն Ալաբակին (և սա դեռ մի քանիսն են) գովեստի խոսքերի են արժանացել գեղեցիկ մերկ ձայներ ունենալու համար։
Կորսիկա
Կորսիկական պոլիֆոնիկ երգեցողությունը ֆրանսիական տարածաշրջանային երաժշտության, թերևս, ամենաարտասովոր տարատեսակն է։ Տղամարդկանից կազմված եռյակների կատարմամբ այն խիստ ներդաշնակ է, երբեմն նույնիսկ աններդաշնակ։ Ստեղծագործությունները կարող են լինել և՛ հոգևոր, և՛ աշխարհիկ։ Ժամանակակից խմբերը ներառում են Կանտա Կանտա ու Պոպուլու Կորսու(Canta u Populu Corsu), Ի Մուվրինի (I Muvrini), Տավագնա (Tavagna) և Չժամի Աղջալեսի (Chjami Aghjalesi); որոշ խմբեր կապված են եղել կորսիկական ազգայնականության հետ։
Կորսիկական երաժշտական գործիքներից են կարամուսան (caramusa) (կոռնեմուսային պարկապզուկ), կետերան (cetera) (16 լարային լյուտ), մանդոլին (մանդոլին), պիֆանան (pifana) ( գեմշորնի (gemshorn) տեսակ) և օրգանը (urganettu) (դիատոնիկ ակորդեոն)։
Հանրաճանաչ երաժշտություն
19-րդ դարում կաբարե ի ոճի ճիչը՝ գլխավոր աստղը, դարձավ Իվետա Գիլբեր։ Դարաշրջանը տևեց մինչև 1930-ականները և ճանաչեց այնպիսի անձանց, ինչպիսիք են Էդիթ Պիաֆը, Շառլ Տրենեն, Մորիս Շևալյեն, Թինո Ռոսսին, Ֆելիքս Մայոլը, Լյուսիեն Բուայեն, Մարի Լուիզ Դամիենը, Մարի Դյուբասը, Ֆրիել, Ժորժ Գիբուրը և Ժան Սաբլոնը։
50-60-ական թվականները ֆրանսիական շանսոնի ոսկե դարն էր. Ժուլիետ Գրեկո, Միրեյ Մատյո, Ժորժ Բրասենը, Ժակ Բրել, Ժիլբեր Բեկո, Մոնիկե Սերֆ (Բարբարա), Լեո Ֆերրե, Շառլ Ազնավուր և Ալեն Բարիերը։ Յեյե (Yéyé) ոճը հայտնի էր 1950-60-ական թվականներին Շեյլայի, Կլոդ Ֆրանսուայի և Ֆրանսուազ Հարդիի երգերում։
Մուզետա
Մուզետան ֆրանսիական երաժշտության և պարի ոճ է, որը հայտնի դարձավ Փարիզում 1880-ականներին։ Մուզետում հիմնական գործիքը ակորդեոնն է, և այն հաճախ խորհրդանշում է արտասահմանում ապրելու ֆրանսիական արվեստը։ Էմիլ Վաչերը (1883-1969) նոր ոճի աստղն էր։ Մյուս հայտնի ակորդեոնահարներից են Ամաբլ Պլյուշարդը, Իվետ Հորները և Անդրե Վերչուրենը։ 2001 թվականին մուզետա ոճը ունեցավ  մեծ միջազգային հաջողություն Յան Թյերսենի հեղինակած Ամելի ալբոմով։
Կանկան
Կանկանը, որը նաև կոչվում է ֆրանսիական կանկան, եռանդուն և ֆիզիկապես պահանջկոտ երաժշտական ​​պար է, որն ավանդաբար կատարում է կին պարուհիների երգչախմբային շարքը՝ հագնված երկար կիսաշրջազգեստներով, շապիկներով և սև գուլպաներով։ Պարի հիմնական հատկանիշներն են կիսաշրջազգեստների բարձրացումը և դրանց վարպետորեն գործածումը՝ ոտքերի բարձր հարվածներով, և մարմնի գայթակղիչ շարժումները։ Ժակ Օֆենբախի « Օրփեոսը դժոխքում » ստեղծագործության դժոխային գալոպը ամենաշատն ասոցացվում է կանկանի հետ։ Կանկանը առաջին անգամ հայտնվեց Փարիզի Մոնպառնաս քաղաքի բանվոր դասի պարասրահներում մոտ 1830 թվականին։ Դա գալոպի ավելի աշխույժ տարբերակ էր, արագ 2/4 երաժշտական պարաչափ, որը հաճախ ցուցադրվում էր, որպես Կադրիլի վերջնական կերպար։
Կաբարե
Կաբարեն ֆրանսիական երաժշտական ​​զվարճանքի տիպիկ ձև է, ներառյալ շանսոնը, երաժշտությունը, պարը, կատակերգությունը և բեմադրությունը։ Հանդիսատեսը սովորաբար նստած է լինում սեղանների մոտ, հաճախ ճաշում կամ խմում է, իսկ շոուն երբեմն բացում է հաղորդավարը։ Առաջին կաբարեն բացվել է 1881 թվականին Փարիզի Մոնմարտր քաղաքում Ռոդոլֆ Սալիսի կողմից և կոչվել Լե Չանտ Նոիր (Le Chat Noir (Սև կատու)։ Մուլեն Ռուժը, որը կառուցվել է 1889 թվականին, հայտնի է իր տանիքում՝ մեծ կարմիր հողմաղաց ունենալով։ Ֆրանսիական այլ հայտնի կաբարեներից են Ֆոլի Բերժերը (Folies Bergère) և Լե Լիդոն (Le Lido): Կաբարեն բազմաթիվ երգիչների կարիերայում, ինչպիսիք են Միստենգետը, Ժոզեֆին Բեյքերը, Չարլզ Թրենեթը և Էդիթ Պիաֆը եղել է առանցքային վայր։ Վերջերս Պատրիսիա Կաասը մարմնավորեց ֆրանսիական կաբարեի ոճի վերածնունդը։
Շանսոն
Շանսոնը ֆրանսիական երաժշտության տիպիկ ոճ է («chanson» ֆրանսերեն նշանակում է «երգ») և այսօր էլ շատ տարածված է Ֆրանսիայում։ Ամենահայտնի արտիստներից էին Էդիթ Պիաֆը, Ժուլիետ Գրեկոն, Միրեյ Մատյոն, Ժակ Բրելը, Ժորժ Բրասենսը, Ժիլբեր Բեկոն, Մոնիկ Սերֆը(Բարբարա), Լեո Ֆերրեը, Շառլ Ազնավուրը, Սալվատորե Ադամոն և Դալիդան, ինչպես նաև ավելի շատ արտ-հաուս երաժիշտներ, օրինակ՝ Բրիջիթ Ֆոնթեյն։ Նաև 1950-ականներին Մոնմարտրի կաբարեի հայտնի ներկայացուցիչ երգչուհիներից մեկը՝ Սյուզան Ռոբերտն էր։
1970-ականներին նոր կատարողները արդիականացրին ֆրանսիական շանսոնը (Միշել Ֆուգեն, Ռենո, Ֆրենսիս Կաբրել, Ալեն Սուշոն, Ժակ Հիգելեն, Ալեն Շամֆոր, Ջո Դասեն) և նաև 80-ականներին (Էթյեն Դաո, Թետ Ռայդս) մինչ այժմ (Բենջամին Բիոլայ, Զազ, Վինսենթ Դելերմե, Բենաբար, Ժան-Լուի Մուրատ, Միոսեկ, Ժուլիետ, Մանո Սոլո, Ժակ Հիգելեն, Մաթյո Շեդիդ, Մաթյո Բուգերտս, Դանիել Դարկ, Մորան, Քրիստինա Գո, Ռենան Լյուս)։ Երգիչ-երգահան Սերժ Գենսբուրը 1950-ականներին իր երաժշտական կարերիան սկսել է որպես ջազ երաժիշտ և ընդգրկել ֆրանսիական հանրաճանաչ երաժշտության մի քանի դարաշրջաններ, այդ թվում՝ փոփ, ռոք, ռեգգի, նյու վեյվ, դիսկո և նույնիսկ հիփ-հոփ։
Եյե
Եյե (Yéyé) հանրաճանաչ երաժշտության ոճ է, որը ծագել է Ֆրանսիայում 1960-ականների սկզբին։ Ե յե (Yé yé) շարժումը սկիզբ է առել Սայլուտ լե կուպա (Salut les copains) ռադիոծրագրում, որն առաջին անգամ հեռարձակվել է 1959 թվականի հոկտեմբերին։ Եյեի (Yeye) ամենահայտնի աստղերից են Ջոնի Հալիդեյը, Էդի Միտչելը, Ռիչարդ Էնթոնին, Դիկ Ռիվերսը և այնպիսի հայտնի երգչուհիներ, ինչպիսիք են Ֆրանս Գալլը, Շեյլան, Սիլվի Վարդանը և արտիստներ, որոնք համատեղում էին տարբեր երաժշտական ժանրեր, ինչպիսիք են Շանտալ Գոյան, Դալիդան կամ Կլոդ Ֆրանսուան։ Սրանք հայտնի դեռահաս կին կուռքեր էին, այդ թվում՝ Ֆրանսուազա Արդին, որը առաջինն էր, ով գրեց իր երգերը։
Փոփ
Շանսոնի ավելի շահութային և փոփ հատվածը ֆրանսերեն կոչվում է Վարիետե և այդ ոճին էին պատկանում Վանեսա Պարադին, Պատրիսիա Կաասը, Պատրիկ Բրուելը, Մարկ Լավուան, Պասկալ Օբիսպոն, Ֆլորան Պանյին, Ֆրենսիս Կաբրելը, Էթյեն Դահոտը, Ալեն Սուշոնը, Լորան Վուլզին և Ժան-Ժակ Գոլդմանը։ Դիվա Միլեն Ֆարմերի սուպերաստղի կարգավիճակը ոգեշնչել է այնպիսի փոփ ռոք կատարողներին, ինչպիսիք են Զազին, Լոուրին, Ալիզեն և ՌընդԲ երգիչները և երգչուհիներ՝ Նադիան և Օֆելի Ուինթերը։
Վերջերս երաժշտական ​​հեռուստատեսային շոուների հաջողությունը ծնեց երիտասարդ փոփ աստղերի նոր սերունդ, որոնց շարքին են պատկանում Նոլվեն Լերուան, Գրեգորի Լեմարշալը, Քրիստոֆ Վիլլեմը, Ժուլիեն Դորեն և Էլոդի Ֆրեգեն։ Ֆրանսիացի կարիբյան երգչուհի Շայ՛մը 2006 թվականի իր առաջին ալբոմից ի վեր, Ֆրանսիայում վայելում է փոփ աստղի կարգավիճակը, ինչպես նաև նրա գործընկեր՝ Մեթ Պոկորան: Նշանավոր փոփ ռոք խմբերից են Նիագարան և Ինդոշինը։ Միշել Սարդուն հայտնի է նաև իր սիրային երգերով («La maladie d'amour», «Je vais t'aimer»)։
Ռոք
Ռոքնռոլը սկսեց ժողովրդականություն վայելել 60-ականներին շնորհիվ այնպիսի երգիչների, ինչպիսին Ջոնի Հալիդեյն էր։ Ֆրանսիայում կային նաև նորարար երաժիշտներ, քանի որ փսիխոդելիկ ռոքի տենդենցը ամբողջ աշխարհում առաջատար տեղ էր զբաղեցնում։ Ժան-Պիեռ Մասիերի Les Maledictus Sound (1968) և Աֆրոդիտե Չայլդի 666-ը ալբոմները ամենաազդեցիկն էին։ Ավելի ուշ հայտնվեցին խմբեր, ինչպիսիք են Մագմա, Մարտին Սիրքուս, Աու Բանոու դես Դեյմս (Au Bonheur des Dames), Թրասթ (Trust), Թելեֆոն (Téléphone), Նուար Դեզիր (Noir Désir), ինչպես նաև կիթառահար և երգիչ Փոլ Պերսոնը։ 70-ականների սկզբին բրետոնացի երաժիշտ Ալան Սթիվելը (Renaissance de la Harpe Celtique-ալբոմը) առաջ մղեց ֆրանսիական ֆոլկ ռոքը՝ միաձուլելով փսիխոդելիկ և պրոգրեսիվ ռոք հնչյունները բրետոնական և կելտական ​​ժողովրդական ոճերի հետ։
Ֆրանսիան 1970-ականներին դարձավ պրոգրեսիվ ռոքի առաջատար արտադրողներից մեկը։ Ամբողջ աշխարհում երկրպագուներին գրավել են այնպիսի ձայնագրություններ, ինչպիսիք են Էնգրսի (Angers) Le Cimetiere arlequins-ը, Halloween Pulsar-ը, Շայլոկի (Shylock) Ile de Fievre-ն, L'Araignee-Mal Atoll-ը և էսկաթոնի (Escaton) Ardeur-ը։ Թերևս ամենահայտնին, այնուամենայնիվ, Մագմա (Magma) խումբն է, որը ստեղծել է Ցոյլ (Zeuhl) երաժշտության իրենց ժանրը։
Պանկ ռոքն առաջացել է 1970-ականներին և շարունակվել հաջորդ տասնամյակում, հավանաբար լավագույնս ներկայացվելով Օբերկամպֆի(Oberkampf) և Մեթալ Ուրբանի(Métal Urbain) կողմից։ 80-ականների պրոգրեսիվ ռոքը առաջատար դիրքեր զբաղեցրեց տասնամյակի սկզբին, Դյունի Էրոսը (Dün's Eros), Էմերոդի Ջեֆրոյը     (Emeraude's Geoffroy) և Տերպանդրի Տերպանդրը (Terpandre's Terpandre), բոլորը 1981 թվականից, ներկայացնում էին ժանրի առավելագույնը, ֆրանսիական Արևմտյան Հնդկաստանում (Գվադելուպյան կղզի)։ Բոլոկոներն են ներկայացնում ժանրը։
Մետալ
Ֆրանսիական ծանր մետալ խմբերը ներառում են Գոջիրա, Դագոբա (Dagoba), Անորեքսիա Նեվրոզա (Anorexia Nervosa), Հաքրիդ (Hacride), Իթս (Eths), Լաուդբլաթս (Loudblast), Կարկարիաս (Carcariass), Մասսակրա (Massacra), Գորոդ (Gorod), Կռոնոս (Kronos), Յութքուն (Yyrkoon), Բինայթիդ (Benighted), Նեքրոուրեթչ (Necrowretch) և Ֆերիլենդ (Fairyland): Այս խմբերից շատերը նվագում են դեթ մետալ, թրեշ մետալ և/կամ փաուեր մետալ ոճերով ։
Ֆրանսիայում կա նաև մեծ բլեք մետալ շարժումը, որին իր մեջ ընդգրկում է Բելենոս (Belenos), Դեթսպելլ Օմեգա (Deathspell Omega), Նաքթրնլ Դիփրեշն (Nocturnal Depression), Բլաթ Աուս Նորդ (Blut Aus Nord), Պեստե Նուաղ (Peste Noire), Ոքղեսթ (Vorkreist), Արխոն Ինֆաուստուս (Arkhon Infaustus), Մերիմաք (Merrimack) և Անտեուս (Antaeus), և կազմակերպությունը, որը հայտնի է որպես Լե Լեժիոն Նուաղ ( Les Légions Noires), որը կազմված է այնպիսի խմբերից, ինչպիսիք են Մութլեյշնը (Mütiilation), Վլադ Թեպեսը և Թորգեյստը։ Բլեք մետալ շարժումը, որը հայտնի է «Շուգեյզ» (Shoegaze) անունով,  նաև իր մեջ ներառում է այնպիսի բազմաթիվ խմբեր Ֆրանսիայից, ինչպիսիք են Ալցեստը (Alcest), Լե Դիսքղեն (Les Discrets) և Ամեսոուղը (Amesoeurs):
Էլեկտրոնային
Էլեկտրոնային երաժշտությունը, որի ներկայացուցիչներից են Ժան Միշել Ժարն ու Սերրոնը, գրավել է ֆրանսիացի լայն լսարան։ Ֆրանսիական էլեկտրո-փոփ դուետները Էյրը (Air) և Դաֆթ Փանկը (Daft Punk) և տեխնո արտիստներ Լորան Գարնիեն և Դեյվիդ Գետտան մեծ լսարանի արժանացան 1990-ականների վերջին և 21-րդ դարի առաջին տասնամյակի սկզբին, ինչպես տեղական, այնպես էլ միջազգային մակարդակով։ Այնպիսի խմբեր, ինչպիսիք են Ջասթիսը (Justice), M83-ը, Ֆենիքսը (Phoenix), Տելեփոփմյուզիքը (Télépopmusik) և Կլինգանդեն (Klingande), շարունակում են հաջողություն ունենալ։
Պար
Ֆրանսիական հաուսը 1990-ականների վերջի հաուս երաժշտության ձևն է, 1990-ականների և 21-րդ դարի եվրոպական պարային երաժշտության տեսարանի առաջին տասնամյակի մի մասը և Եվրոդիսկոյի նորագույն ձևը։ Ժանրը հայտնի է նաև որպես «դիսկոհաուս», «նեյդիսկո» (nay disco) (նոր դիսկոտեկ), «Ֆրենչթաչ» (French touch), «ֆիլտր հաուս» (filter house) կամ «տեչֆանկ» (techfunk): 1990-ականների սկզբի կեսերին/վերջին արտադրությունները ցուցադրեցին «ֆիլտրի էֆեկտը», որն օգտագործվում էր այնպիսի արտիստների կողմից, ինչպիսին է Դաֆտ Փանկը (Daft Punk) : Այլ արտադրություններում օգտագործվում են ավելի շատ հիմնական վոկալներ և սեմփլներ։ Ֆրանսիական հաուսի վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել 1970-ականների եվրոդիսկոն և հատկապես կարճատև սփեյս դիսկո երաժշտության ոճը ( Հայ-էներջի (Hi-NRG) դիսկոյի եվրոպական (հիմնականում ֆրանսիական) տարբերակ), ինչպես նաև Պի-ֆանկը (P-Funk) և Թոմա Բանգալտերի ստեղծագործությունները։
Առաջին ֆրանսիական հաուսի փորձերը (այն ժամանակ կոչվում էին «դիսկո հաուս» և «նյու դիսկո») միջազգային շուկայում հայտնի դարձան 1997-1999 թվականներին։ Դաֆտ Փանկը (Daft Punk), Սթարդասթը (Stardust) և Կասսին (Cassius) ժանրի առաջին միջազգային հաջողակ արտիստներն էին, և նրանց տեսահոլովակները ցույց են տալիս իրենց իսկ «սփեյս դիսկոյի» արմատները։
Որոշ արտիստներ մեծ դեր ունեցան ժանրի հանրահռչակման գործում, որը միջազգային հաջողությունների հասավ 2000 թվականին։ Բոբ Սինքլերի «I Feel For You» սինգլը հայտնվել է մի շարք երկրներում, այդ թվում՝ Գերմանիայում, Իտալիայում և Իսպանիայում։ Էթյեն դե Կրեսիի Tempovision ալբոմը ֆրանսիական չարթերում զբաղեցրեց 57-րդ հորիզոնականը, որն իր մեջ ընդգրկում էր «Am I Wrong» հաջողված սինգլը։ Սեպտեմբերին ֆրանսիական Մոջո (Modjo) հաուս խումբը թողարկեց «Lady (Hear Me Tonight)» երգը, որը դեբյուտով զբաղեցրեց 1-ին տեղը Մեծ Բրիտանիայում և հասավ տասներեք երկրների շրջանում լավագույն տասնյակին։ Մյուս տարի դրան հաջորդեց Գալլեոնը (Galleon):
Այսօր ֆրանսիական հաուս խմբերի և կատարողների մեծ մասն անցել է այլ երաժշտական ​​ոճերի, մասնավորապես, էլեկտրոյի ֆրանսիական տարբերակին, որը պարում են Միլքի Վեյ (milky way)/Տեկտոնիկ (Tecktonik) ոճով։
Դիսկո
Վիլիջ Փիփլը (Village People), որը հիմնադրվել է երկու ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Ժակ Մորալիի և Հենրի Բելոլոյի կողմից, խոշոր միջազգային դիսկո խումբ էր։ Նշանավոր ֆրանսիացի արտիստներից են նաև Դալիդան, Շեյլա և Բ. Դևոշնը (Sheila and B. Devotion), Օտտավանը, Վոյաժը, Սերրոնը, Պատրիկ Էրնանդեսը և Ֆ. Ռ. Դևիդը, համապատասխանաբար հայտնի են նաև իրենց համաշխարհային հիթերով «Monday Tuesday... Laissez-moi danser» (1979), Spacer (1979), D.I.S.C.O. (1979), You're OK / T'es OK (1980), Souvenirs (1978), Supernature(1977), Born to be Alive (1979) և Words (1982)։
Հիփ հոփ
Հիփ հոփ երաժշտությունը արտահանվել է Ֆրանսիա 1980-ականներին, և ֆրանսիացի ռեփերներն ու դիջեյները, ինչպիսիք են Դեյվիդ Գետտան և Էմսի Սոլաարը (MC Solaar), նույնպես ունեցել են որոշակի հաջողություններ։ Հիփ հոփ երաժշտությունը ծագել է Նյու Յորքում և 1970-ականներին ստեղծվել է աֆրոամերիկացիների կողմից։ Մինչև 1983 թվականը ժանրը տարածվեց աշխարհի մեծ մասով, ներառյալ Ֆրանսիան։ Գրեթե անմիջապես ֆրանսիացի կատարողները (երաժիշտներ և բրեյքդանսերներ) սկսեցին իրենց կարիերան, ներառյալ Մաքս-Լորա Բոուրջալին (Max-Laure Bourjolly) և Թրաքշն Ավանտին (Traction Avant)։ Այնուամենայնիվ, հանրաճանաչությունը, սակայն, կարճ էր, և հիփ հոփը արագորեն լքեց  ֆրանսիական ասպարեզը։ Հիփ-հոփը հարմարեցված էր ֆրանսիական համատեքստին, հատկապես խոշոր քաղաքների աղքատությանը, որոնք հայտնի են որպես բանլիե (banlieues )(«արվարձաններ»), որտեղ ապրում են օտարազգի շատ ֆրանսիացիներ, հատկապես նախկին գաղութատիրական երկրներից (Արևմտյան Աֆրիկա և Կարիբյան ավազան)։ Եթե ​​կա որոշակի ազդեցություն աֆրիկյան երաժշտությունից և, իհարկե, ամերիկյան հիփ հոփից, ֆրանսիական հիփ հոփը նույնպես սերտորեն կապված է ֆրանսիական երաժշտության հետ՝ ֆրանսիական փոփի և շանսոնի ուժեղ փոխադարձ ազդեցությամբ, ինչպես երաժշտության, այնպես էլ տեքստի մեջ։
Պանամեա Սիթի Ռապպինը (Paname City Rappin) (1984, Դիի Նասթի) առաջին թողարկված ալբոմն էր, և առաջին խոշոր աստղերն էին ԻԱՄ-ը(IAM), Սութղեմ Էնթիեմը (Suprême NTM) և Էմսի Սոլաարը (MC Solaar), որի Qui Sème le Vent Récolte le Tempo ալբոմը 1991թվականին մեծ հիթ էր։ 90-ականներին Ֆրանսիայում երաժշտությունը դարձավ ամենահայտնի ժանրերից մեկը՝ հիմնադիրների ( ԻԱՄ (IAM), Սութղեմ Էնթիեմ (Suprême NTM)) և նորեկների (Մինիսթեղ Ամեղ (Ministère Amer), Օքսմո Պուչինո (Oxmo Puccino), Լունըթիք (Lunatic)) մեծ հաջողությունների շնորհիվ։ Ֆրանսիան աշխարհում  հիփ հոփի թվով երկրորդ շուկան է։ 2000-ականների ամենահայտնի ռեփերներն են Դիամսը (Diam's), Բուբան (Booba) և Կենզա Ֆարահը (Kenza Farah), ինչպես նաև ավելի հաջողակ անդերգրաունդ արտիստներ, ինչպիսիք են Լա Ղյումողը (La Rumeur), լա Քուսյոնը (la Caution) և Թիթիսին (TTC):
Ռեյունյոն կղզի
Սեգա երաժշտությունը հայտնի ոճ է, որը աֆրիկյան և եվրոպական երաժշտության միախառնումն է։ Սեգայի ամենահայտնի երաժիշտներից են Օուսանուսավան, Բաստերը, Մաքսիմ Լաոպեն։ Մալոյա երաժշտությունն ունի ուժեղ աֆրիկյան տարր, որն արտացոլվում է ստրկական և աշխատանքային երգերի օգտագործման մեջ։ Սեգայի ամենահայտնի երաժիշտներից են Դանիել Վարոն, Ֆիրմին Վիրին, Գրանմուն Լելեն, Մարս տու սելը։