cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սեն Մարտեն դը Միե
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 272 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 207-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 65։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,1 %։ 207 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 197 անձ (104 տղամարդ և 93 կին)։ Գործազուրկ են եղել 10 անձ (9 տղամարդ և 1 կին)։ 65 անաշխատունակներից 22-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 29-ը` թոշակառուներ, իսկ 14-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
ՀՀ շինանյութերի արդյունաբերություն
Շինանյութերի արդյունաբերություն
Շինանյութերի արդյունաբերությունն ընդգրկում է բնական շինանյութերի և ապակու, կապակցանյութերի, հավաքովի երկաթբետոնե կառուցատարրերի, ասբեստցեմենտե, խեցե, հախճապակե ու ճենապակե իրերի արտադրությունները։ ՀՀ-ում խոշորագույնը բնական շինանյութերի արդյունաբերությունն է, որը ներառում է տուֆի ու բազալտի որմնանյութերի, տուֆե, բազալտե, մարմարե, գրանիտե, տրավերտինե երեսպատման սալերի, բազալտե մայթաքարերի, եզրաքարերի և շինարարական այլ իրերի, ինչպես նաև լցանյութերի (պեռլիտ, պեմզա, հրաբխային խարամ, խիճ, ավազ) արտադրությունները։ ՀՀ-ում տուֆաքարի խոշոր արտադրողը «Արթիկ-տուֆ» ձեռնարկությունն է։
ՀՀ կապակցանյութերի արտադրությունն ընդգրկում է ցեմենտի, գաջի, կրի թողարկումը։ Գերակշռում է ցեմենտի արտադրությունը։ Հանրապետությունում գործում է ցեմենտի արտադրության 2 ձեռնարկություն՝ Հրազդանի ցեմենտի գործարանը և Արարատի ցեմենտի-շիֆերի կոմբինատը։ 2010 թվականին Հայաստանում արտադրվել է 488 հազար տ ցեմենտ (2007 թվականին՝ 722, 2009 թվականին՝ 467 հազար տ)։
Հրազդանի ցեմենտի գործարանը (2001 թվականից՝ «Միկա-Ցեմենտ» ՓԲԸ) հիմնվել է 1970 թվականին։ Տարեկան կարող է արտադրել 400, 500 և 600 ապրանքանիշեր մինչև 1,2 միլիոն տ ցեմենտ։ 1977 թվականին վերակազմավորվել է Հրազդանի ցեմենտի գործարանի՝ դառնալով տարածաշրջանում հիմնական ցեմենտ արտադրողներից։ Սեփականաշնորհումից և «Միկա-Ցեմենտ» ՓԲԸ-ի հիմնադրումից հետո ցեմենտի արտադրության ծավալը հետզհետե աճել է։ Տարեկան արտադրվում է մոտ 220-250 հազար տ ցեմենտ (1999 թվականին՝ 112 hազար տ)։ Իրականացվում են արտադրության արդիականացման և գործարանի բնապահպանական ազդեցության նվազեցման աշխատանքներ։
Արարատի ցեմենտի-շիֆերի կոմբինատը (2003 թվականից՝ «Արարատցեմենտ» ՓԲԸ՝ «Մուլտի Գրուպ» կոնցեռնի կազմում) տարածաշրջանում ցեմենտի խոշորագույն արտադրողն է։ Կազմնակերպվել է 1957 թվականին՝ մինչ այդ գործող ցեմենտի (1933), շիֆերի (1952) և կրի (1932) գործարանների միավորմամբ։ 1989 թվականին շահագործման է հանձնվել գործարանի նոր տեխնոլոգիաների հոսքագիծը՝ 1,2 միլիոն տ նախագծային հզորությամբ։ Արտադրում է 400, 500 (ԳՈՍՏ 10178-85) և 42.5-52.5 (EN 197-1) մակնիշների ցեմենտ։
«Բրիտանիա Քութինգզ ընդ Քեմիքլզ» ՓԲԸ-ն հիմնադրվել է 2004 թվականին՝ որպես «Բրիտանիա» ՓԲԸ-ի և Մեծ Բրիտանիայի Միացյալ Թագավորությունում հիմնադրված ներկերի, ծածկանյութերի և քիմիական նյութերի արտադրման բնագավառում առաջնակարգ ընկերության միավորման մասնաճյուղ։ Ընկերությունը Անգլիայից ներկրված բարձրորակ հումքով և անգլիական առաջատար տեխնոլոգիաներով արտադրում է բարձրորակ, ջրային հիմքով, էկոլոգիապես մաքուր ներկեր, լաքեր, մածիկներ, սոսինձներ և մի շարք այլ մասնագիտացված քիմիական նյութեր շինարարության համար՝ ներառյալ նաև բետոնի համար նախատեսված պլաստիֆիկատորներ, սուպեր պլաստիֆիկատորներ, շինարարության շարժընթացներն արագացնող և դանդաղեցնող, ջրակայունացնող հավելանյութեր։
2011 թվականից Արմավիրի մարզում (Մերձական գյուղ), տարածաշրջանում եզակի «Պոլիմեր Տրուբ» գործարանում արտադրվում են պոլիէթիլենային խոշոր տրամաչափի խողովակներ։ 800, 1100, 1200 և 1400 մմ տրամագծով խողովակներն օգտագործվելու են Հայաստանի տնտեսության մեջ՝ ջրէկների կառուցման, ոռոգման, կոյուղու շինարարության աշխատանքներում ու այլ ոլորտներում։
Կատեգորիա:Հայաստանի տնտեսություն
Բուրյաչկի
2001 թվականի տվյալներով Բուրյաչկի գյուղում բնակվում էր 21 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,109 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Կազանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ցենտրալնի (Բելայա Գլինայի շրջան)
Ցենտրալնի (Центральный), գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Բելայա Գլինայի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1177 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի Բելայա Գլինայի շրջանի բնակավայրեր
Սկվածք
Սկվածք, շլիխ (Schlich), ծանր միներալների ֆրակցիա, ստացվում է բնական փուխր նստվածքների, արհեստականորեն մանրացրած ապարների կամ միներալային գոյացումների լվացման հետևանքով։ Սկվածքի կազմության մեջ մտնում են միներալների հատիկներ, որոնք կայուն են ֆիզիկական և քիմիական հողմնահարման նկատմամբ և ունեն ավելի քան 3000 կգ/մ³ լռություն (ոսկի, պլատին, կինովար, կասիտերիտ, շեելիտ, մագնետիտ, ցիրկոն, ալմաստ և այլն)։ Ալյուվիալ և դելյուվիալ նստվածքներից սիստեմատիկ սկվածքային փորձանյութեր են վերցնում օգտակար հանածոների ցրոնային և արմատական հանքավայրերի որոնման ժամանակ։
Կատեգորիա:Նյութեր Կատեգորիա:Հանքային գործ Կատեգորիա:Հանքաբանություն
Կոնարակի արևի տաճար
Կոնարակի արևի տաճար կամ Սուրյա արևի աստվածի տաճար (Konark Sun Temple, कोणार्क सूर्य मंदिर), նաև հայտնի է՝ որպես «Սև Եղանակ», 13-րդ դարի հուշարձան հնդկական Օրիսա նահանգի Կոնարակ քաղաքում, Բենգալյան ծոցի ափից ոչ հեռու  ։
Տաճարը կառուցվել է Օրիսայի ռաջա Նարասիմհադևա I-ի կողմից 13-րդ դարում Բենգալյան ծոցի ափին։ Երեք դարերի ընթացքում ծովը ետ է գնացել և տաճարը հայտնվել է ափից մոտ երեք կիլոմետր հեռավորության վրա ։ 1984 թվականին տաճարն ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում՝ 246-րդ համարի ներքո ։
Կառույցն ունեցել է 75 մ բարձրություն և ծածկված է եղել մանրակրկիտ մշակված քարե սալիկներներով, որոնք կշռել են ավելի քան 2000 տոննա։ Տաճարի համույթը բաղկացած է երեք մասերից՝ պարային տաղավարից, որտեղ տաճարային պարողներն իրականցնաում էին ծիսակատարություններ, աղոթողների դահլիճից՝ ջագամոհանայից և սրբավայրից՝ դեուլա, որն այժմ ավերված է։ Տաճարի առջև գտնվում են քարե արձանիկներ՝ յոթ ձիեր և տասներկու ականոց կառք։ Տաճարում գտնվում են բազմաթիվ պատկներներ և քանդակներ, հիմնականում՝ սիրային և էրոտիկ թեմատիկայով։ Տաճարի շատ մասեր մասամբ ավերված են ։
Չնայած նրան, որ Սուրյայի տաճարը որոշ ժամանակ լքված է եղել, նրան շարունակել էին և շարունակում են իրականացնել լիազորություններ։
Քանդակներ
Տաճարի հիմքերը տաճարի հիմքից մինչև միջանցքի տարրերը զարդարված են ռելիեֆներով, որոնցից շատերը զարդարված են մանրանկարչության որակի մանրամասներով։ Տեռասները պարունակում են արական և կին երաժիշտների քարե արձաններ, որոնք ունեն տարբեր երաժշտական ​​գործիքներ։ Արվեստի մյուս խոշոր գործերը ներառում են հինդու աստվածությունների քանդակներ, ապարներ և պատկերներ մարդկանց առօրյա կյանքից և մշակույթից (արվեստի և դհարմայի տեսարաններ), տարբեր կենդանիներ, ջրային արարածներ, թռչուններ, լեգենդար արարածներ և ֆրիզերներ, որոնք պատմում են հնդուական տեքստեր։ Քանդակագործությունը ներառում է զուտ դեկորատիվ երկրաչափական նախշեր և ծաղկային մոտիվներ։ Որոշ վահանակներ պատկերում են թագավորի կյանքի պատկերները ։
Հարթակի ներքևի վերամբարձ (ձուլման) շերտը պարունակում է փղերի ֆրիզներ, շարժվող զինվորներ, երաժիշտներ և մարդկանց բարձր կյանքը պատկերող պատկերներ, ներառյալ որսորդական տեսարաններ, տնային կենդանիների քարավան, գլխին պարագաներ տեղափոխող կամ հացաբուլկեղեն օգտագործող ուղևորներ, պատրաստում են ճանապարհորդներ կերակուրը եզրագծի երկայնքով և տոնական երթերը։ Այլ պարիսպներում հայտնաբերվեցին պատկերներ, որոնք պատկերում էին էլիտայի, ինչպես նաև հասարակ մարդկանց առօրյան։ Օրինակ՝ աղջիկներին ցույց են տալիս, որ սանրում են թաց մազերը, ծառի կողքին կանգնած, նայում են պատուհանից դուրս, խաղում են կենդանիների հետ, դիմահարդարում են, հայելու մեջ նայում, խաղում են երաժշտական ​​գործիքներ, ինչպիսիք են գինին, հետապնդում են մի կապիկին, ով փորձում է խլել առարկաները, Ընտանիքն արձակուրդ է վերցնում իրենց տարեց տատին, որը, կարծես, հագնված է ուխտագնացության համար, մայրը օրհնում է որդուն, ուսուցչուհիներով ուսուցչին, յոգան կանգնած ասանայի ընթացքում, մարտիկ, որը դիմավորվում է անանունով, մայրը` իր երեխայի հետ, մայրը` ծեր կին, քայլող փայտով և դեմքի արտահայտություններով, ի թիվս այլոց, կատակերգական կերպարներ։
Կոնարկի տաճարը հայտնի է նաև դամբարանների էրոտիկ քանդակներով։ Նրանք զույգերին ցույց են տալիս ընկերասիրության և մտերմության տարբեր փուլերում, իսկ որոշ դեպքերում նաև ողնաշարի թեմաներ։ Գաղութատիր դարաշրջանում տխրահռչակ սեռական կյանքի իրենց անկատար տոնակատարության համար, այս պատկերները ներառված են մարդու կյանքի այլ ասպեկտներում, ինչպես նաև աստվածություններ, որոնք սովորաբար կապված են տանթրայի հետ։ Սա ստիպեց ոմանք ենթադրել, որ էրոտիկ քանդակները կապված են վամա մարգայի (ձախ ձեռքի տրանտրայի) ավանդույթի հետ։ Այնուամենայնիվ, դա չի աջակցվում տեղական գրական աղբյուրների կողմից, և այդ պատկերները կարող են լինել նույն Կամա և Միթունա տեսարաններ, որոնք հայտնաբերվել են շատ հինդուական տաճարների արվեստի մեջ։ Էրոտիկ քանդակները հայտնաբերված են Շիհարայի տաճարում, և դրանք պատկերում են Կամասուտրա տրակտակներում (մուդրայի ձևերը)։
Տաճարային համալիրի դարպասների մի մաս էին կազմում նաև այլ խոշոր քանդակներ։ Դրանք ներառում են կյանքի չափի առյուծներ, որոնք առաջարկում են փղեր, փղեր, որոնք առաջարկում են դևեր և ձիեր։ Նախքան դռան արևելյան սանդուղքը նախկինում եղել է Առունաին նվիրված մեծ սյուն, որը կոչվում է Արունա Ստամբուլ։ Այն նաև նրբագեղորեն փորագրված էր հորիզոնական տապաններով և մոտիվներով։ Այժմ նա կանգնած է Պուրիի Յագանաթա տաճարի դիմաց։
Հինդուական թեման տաճարում
Կոնարակի արևի տաճարի վերին մակարդակներն ու կտուրը պարունակում են ավելի մեծ և նշանակալի արվեստի գործեր, քան ցածր մակարդակը։ Դրանք ներառում են երաժիշտների և դիցաբանական պատմությունների պատկերներ, ինչպես նաև հինդու աստվածությունների քանդակներ, այդ թվում՝ Դուրգան իր տեսանկյունից, Մահիշասուրամարդինին, ով սպանում է գոմեշի ձևավորված դևին (Շակտիզմ), Վիշնուն իր ձևով, Յագանաթու (Վայշնավիզմ) և Շիվա՝ որպես (հիմնականում վնասված) լեզու (Շաիզիզմ)։ Լավագույն պահպանված ֆրեզներից և քանդակներից մի քանիսը հեռացվել և տեղափոխվել են Եվրոպայի և Հնդկաստանի խոշոր քաղաքների թանգարաններ մինչև 1940 թվականը։
Հինդու աստվածությունները պատկերված են տաճարի այլ մասերում։ Օրինակ՝ Սուրիայի տաճարի կառքերի, ինչպես նաև agագամոհանի աշխատանքների անուրատների ցուցահանդեսները՝ Վիշնուն, Շիվան, Գադժալխշմին, Պարվատին, Կրիշնան, Նարասիման և այլ աստվածներ ու աստվածուհիներ։ Յագամոհանի վրա հայտնաբերված են նաև վեդական աստվածությունների քանդակներ, ինչպիսիք են Ինդրա, Ագնին, Կուբերան, Վարունան և Վդիտյասը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Հնդկաստանում Կատեգորիա:Հինդուիստական տաճարներ Կատեգորիա:Հնդկաստանի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Հնդկաստանի ճարտարապետություն
Օլեգ Կովալչուկ
Օլեգ Կովալչուկ (Оле́г Влади́мирович Ковальчу́к, ), ռուսական դիվանագետ։
Կենսագրություն
Ավարտել է Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը (1978)։ Դիվանագիտական գործունեությամբ սկսել է զբաղվել 1978 թվականից։ Տնտեսական գիտությունների թեկնածու։ Տիրապետում է անգլերեն և ֆրանսերեն լեզուներին։
Դիվանագիտական աստիճան
1-ին դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2008 թվականի դեկտեմբերի 17) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածուներ
Ստարոուրտաևո
Ստարոուրտաևո (Староуртаево, Иҫке Уртай), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դյուտյուլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 360 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դյուտյուլինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ռոբերտ Գոլոբ
Ռոբերտ Գոլոբ (Robert Golob, ), սլովենացի գործարար և քաղաքական գործիչ, «Ազատության շարժում» կուսակցության առաջնորդ։ 2022 թվականի հունիսի 1-ից Սլովենիայի վարչապետ է։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1967 թվականի հունվարի 23-ին Սլովենիայի Սոցիալիստական Հանրապետությունում։ Կրթությունը ստացել է Լյուբլյանայի համալսարանում։
2004 թվականին Ռոբերտ Գոլոբը դարձել է GEN-I-ի էներգառեսուրսային ընկերության համահիմնադիրը, որը վերահսկվում է պետության կողմից , որտեղ նախագահ է մնացել մինչև 2021 թվականը։
Քաղաքական գործունեություն
1999 թվականի մայիսից մինչև 2000 թվականի հունիսը Գոլուբը եղել է էկոնոմիկայի նախարարության պետքարտուղար վարչապետ Յանեզ Դրնովշեկի կառավարությունում։ 2002 թվականին ընտրվել է Նովա Գորիցայի քաղաքային խորհրդում ։ 2011 թվականին Գոլոբը անդամակցել է «Պոզիտիվնայա Սլովենիա» կուսակցությանը, որը հիմնել է Լյուբլյանայի քաղաքապետ Զորան Յանկովիչը ։ 2013-2014 թվականներին, կուսակցության ներսում լարվածություն է առաջացել հիմնադիր և նախագահ Զորան Յանկովիչի և վարչապետ Ալյոնկա Բրատուշեկի միջև, Գոլոբը միջնորդական դեր է խաղացել երկու կողմերի միջև ։
Կուսակցության ներսում վերջնական պառակտմամբ 2014 թվականի ապրիլին նա միացավ Ալյոնկա Բրատուշեկի անջատված կուսակցությանը՝ դառնալով նրա փոխնախագահներից մեկը ։ Այս կուսակցության համար անհաջող 2014 թվականի խորհրդարանական ընտրություններից հետո, որտեղ նա ստացել է միայն չորս տեղ, Ռոբերտ Գոլոբը հեռացել է ազգային մակարդակով քաղաքականությունից՝ ակտիվ մնալով միայն տեղական մակարդակում՝ Նովա Գորիցա մունիցիպալիտետում։ 2010 թվականից մինչև 2014 թվականը Գոլոբը գլխավորել է Քրոմբերկ-Լոկեի շրջանային ժողովը՝ մինչև 2022 թվականը մնալով դրա անդամներից մեկը։
GEN-I ընկերության նախագահի մանդատի գործողության ավարտից հետո Գոլոբը որոշել է կրկին ակտիվ մասնակցություն ունենալ քաղաքականությանը։ 2022 թվականի հունվարին նա գլխավորել է ոչ մեծ արտախորհրդարանական «Կանաչ գործողություններ» կուսակցությունը և այն վերանվանել «Ազատության շարժում» ։ 2022 թվականի ապրիլի 24-ին Սլովենիայի պետական ժողովում «Ազատության շարժումը» խորհրդարանական ընտրություններում ստացավ 41 տեղ՝ 90-ից   ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լյուբլյանայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Պետության գործող ղեկավարներ
Անայիս
Անայիս (Եվփրիմե Ավետիսյան, ), հայ բանաստեղծուհի, արձակագիր։
Կենսագրություն
Ծնվել է Կ. Պոլսում, Ակնից գաղթած Չոպանյան (Հովվյան) հայտնի գերդաստանի ճյուղավորումներից մեկում։ Կրթությունն ստացել է ծննդավայրի Մաքրուհյաց վարժարանում, ապա սովորել ֆրանսիացի գրող տիկին Ֆյուրեի մասնավոր դպրոցում։ Հայերենը կատարելագործելու համար մասնավոր դասեր է վերցրել բանաստեղծներ Թովմաս Թերզյանից և Խորեն Նար Պեյից։ 1893 թվականին «Մասիս» հանդեսում լույս է տեսել նրա առաջին բանաստեղծությունը։ Այնուհետև հաճախ է երևացել պարբերական մամուլում արձակ և չափածո երկերով։
Համիդյան տարիներին մեկնել է Շվեյցարիա, օսմանյան սահմանադրությունից հետո վերադարձել է Պոլիս, աշխատակցել մամուլին («Բիւզանդիոն», «Արեւելեան մամուլ», «Շանթ» և այլն)։ Առաջին աշխարհամարտից հետո եղել է «Հայ կին» հանդեսի աշխատակիցներից մեկը։ 1922 թվականին անցել է Փարիզ, որտեղ ապրել է մինչև իր կյանքի վերջը, շարունակելով աշխատակցել սփյուռքահայ մամուլին («Հայաստանի կոչնակ», «Անահիտ» և այլն)։ Նրա բանաստեղծություններն ամփոփված են «Այգ եւ վերջալոյս» ժողովածուում (Փարիզ, 1942)։ Մահից մի տարի առաջ լույս են տեսել նրա արժեքավոր հիշողությունները «Յուշերս» վերնագրով (Փարիզ, 1949) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտահայ գրողներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Ֆրանսիացիներ հայկական սերմամբ Կատեգորիա:Հայ կին գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Արևմտահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Արևմտահայ արձակագիրներ
Ֆազիլ Նաջաֆով
Ֆազիլ Իմամվերդի օկլի Նաջաֆով (Fazil İmamverdi oğlu Nəcəfov, ), Ադրբեջանցի քանդակագործ-նկարիչ, Ադրբեջանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ (2002), Ադրբեջանի քանդակագործության մեջ ավանգարդ ոճի հիմնադիրներից մեկը ։
Կենսագրություն
Ֆազիլ Նաջաֆովը ծնվել է 1935 թվականին Բաքվում։ 1955 թվականին նա ավարտել է Ադրբեջանի Ա. Ազիմզադեի անվան արվեստի պետական ​​դպրոցը։ 1961 թվականին Ֆազիլ Նաջաֆովն ավարտել է Մոսկվայի Վ. Ի. Սուրիկովի անվան բարձրագույն արվեստի ինստիտուտը։ Նա մասնակցել է ցուցահանդեսների 1960-ականներից։
2014 թվականին Նաջաֆովը ստեղծել է արձանը ականավոր Ադրբեջանի կոմպոզիտոր Կարա Կարաևի, որը այժմ գտնվում է Բաքվի կենտրոնում ։ Ներկայումս Բաքվի Ժամանակակից արվեստի թանգարանի հավաքածուի մի զգալի մասը բաղկացած է Ֆազիլ Նաջաֆովի գործերից։ 2019 թվականի հունվարին անցկացվել է Ֆազիլ Նաջաֆովի ստեղծագործերին նվիրված «Քարերը դեպի երկինք նայող» վավերագրական ֆիլմի շնորհանդեսը ։
1988 թվականի մայիսի 7-ին Ֆազիլ Նաջաֆովին շնորհվել է «Ադրբեջանական ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ», իսկ 2002 թվականի մայիսի 30-ին ՝ «Ադրբեջանի Հանրապետության ժողովրդական նկարիչ» պատվավոր կոչում։ 2020 թվականի փետրվարի 15-ին նա պարգևատրվել է «Փառքի» շքանշանով ՝ ադրբեջանական մշակույթի զարգացմանը մատուցած ծառայությունների համար ։
Լույս (հիմնադրամ)
Լույս Հիմնադրամը գործում է 2009 թվականից։ Հիմնադրամի առաքելությունն աշխարհի առաջատար համալսարաններում սովորող հայ ուսանողների թվի ավելացումն է՝ համաշխարհային տնտեսությանը Հայաստանի ակտիվ մասնակցությունն ապահովելու համար։
Ծրագրեր
«Լույսի» ծրագրերից կարող են օգտվել 18-40 տարեկան Հայաստանի քաղաքացիները կամ հայկական ծագում ունեցող այն անձինք, որոնք ընդունվել են «Լույսի» նախանշած 10 համալսարաններից որևէ մեկը ։
Բացի ուսանողներին արտասահմանյան երկրներում օգնելուց՝ նաև ծրագրեր է իրականացնում Հայաստանի սահմանների ներսում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հիմնադրամներ Կատեգորիա:Հայաստանի կազմակերպություններ Կատեգորիա:2009 հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:2018 կազմալուծումներ Հայաստանում
(6880) Հայամիրու
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,801325 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6074 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9953 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1712,55 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,210213 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,25° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սատորու Օտոմոյի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի (Մաջադիա)
Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի , Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցի, գտնվում է Վրաստանի Սամցխե-Ջավախքի Ախալքալաքի շրջանի՝ Մաջադիա գյուղում, կառուցվել է 19-րդ դարում։
Ճարտարապետություն
Եկեղեցին քարաշեն բազիլիկ կառույց է, կառուցվել է տուֆ տեսակի քարից, նրա չափսերն են (18.34 x 10.15) մետր։
Աստերոիդների ցանկ (45301-45400)
Աստերոիդների ցանկ (45201-45300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (45401-45500)
Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի (Մաջադիա)
Ճարտարապետություն
Ունի մեկ մուտք՝ արևմտյան կողմից, իսկ եկեղեցու պատուհանները բացվում են հարավային և հյուսիսային պատերին։
Մուտքի ճակատին կա հայերեն արձանագրություն, իսկ դրանից վեր կա խաչաձև քանդակ։
Եկեղեցին ունի երկհարկ զանգակատուն, որը գտնվում է տանիքի արևմտյան մասում։ Եկեղեցու դահլիճը բաժանված է երեք նավերի, իսկ արևելյան մասում գտնվում է Սուրբ խորանը, որի աջ և ձախ կողմերում կան ավանդատներ։
Հյոսիսային պատի մեջ մկրտության ավազանն է։
Եկեղեցու հոգևոր կազմն է եղել՝ Սարգիս քհն. Մելիքյանցը և Կարապետ քհն. մահտեսի Հարությունյանը։
Խորհրդային անաստվածության տարիներից հետո եկեղեցին կարիք ուներ վերանորոգման։
2013 թվականին եկեղեցին վերանորոգվում է, վերանորոգման նյութական ծախսերը հոգում են Սամարայում բնակվող նախկին Մաջադիա գյուղի բնակիչները։
Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցին օծվել է ձեռամբ Գրիգոր եպիսկոպոս Սաքինյանցի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եկեղեցիներ Կատեգորիա:Վանքեր Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցի Կատեգորիա:Վրաստանի հայոց թեմ
Դիվին
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մունիր Էլ-Հադդադի
Մունիր Էլ-Հադդադի կամ ավելի կարճ՝ Մունիր (արաբ.` منير الحدادي‎;‎‎, սեպտեմբերի 1, 1995, Սան Լորենսո դե Էլ Էսկորիալ), իսպանացի ֆուտբոլիստ, ով հանդես է գալիս կատալոնական «Բարսելոնայում» և Իսպանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում։
«Բարսելոնա»
2014 թվականին Մունիրը կնքել է իր առաջին ֆուտբոլային պայմանագիրը։ Իր դեբյուտը կատալոնական ակումբի կազմում ֆուտբոլիստը նշել է 2014 թվականի օգոստոսի 24-ին «Էլչեի» դեմ խաղում։ Դեկտեմբերի 4-ին Մունիրը իր դեբյուտն է նշել նաև Իսպանիայի Գավաթի խաղարկությունում, մրցելով «Ուեսկի» դեմ։
Ազգային հավաքական
2014 թվականի սեպտեմբերի 8-ին Մունիրը իր դեբյուտն է նշել Իսպանիայի ազգային հավաքականի կազմում, մրցելով մակեդոնիայի հավաքականի դեմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սան Լորենսո դե Էլ Էսկորիալ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Իսպանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բարսելոնայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Մղամուճի կախումը
«Մղամուճի կախումը» կամ «Ֆերմերի աղջիկը», անգլիացի նկարիչ-պրեռաֆայելիտ Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարը՝ ստեղծված 1960 թվականին։ Ներկայումս գտնվում է մասնավոր հավաքածուում։
Սուրբծննդյան սյուժեով նկարում պատկերված է աղջիկ, որը մղամուճի ճյուղեր է կախում առաստաղից ։ Սուրբծննդյան մղամուճը Անգլիայում հիմնական ավանդական զարդարանքն էր մինչև 19-րդ դարի երկրորդ կեսին սուրբծննդյան եղևնու տարածումը․ ըստ ավանդույթի՝ մղամուճի կախված ճյուղի տակ պատահաբար հայտնված աղջկան թույլատրվում էր համբուրել ցանկացած մարդու ։ Նկարի վրա կա ստորագրություն «Սուրբ ծնունդ 1860-61» ամսաթվով ։ Կտավը ստեղծվել է Ռոսսետտիի և Էլիզաբեթ Սիդալի՝ որպես ամուսիններ առաջին միասնական Սուրբ ծննդին։ Հավաստիորեն հայտնի չէ, թե ով է եղել նկարի բնորդուհին, բայց կա հավանականություն, որ դա եղել է Սիդալը․ աղջկա վզնոցը նման է Սիդալի հարսանեկան «Regina Cordium» դիմանկարում պատկերվածին ։ Արվեստաբան Հենրի Մարիլլերը հաստատում է, որ այս աշխատանքը էսքիզ է հանդիսանում «Գտնված» նկարի համար։ 1862 թվականին «Մղամուճի կախումը» «Հիասքանչ Ռոզամունդ»-ի հետ միասին ուղարկվել է Էդինբուրգի Շոտլանդական թագավորական ակադեմիայի ցուցահանդեսին, բայց այստեղ դրանք առանձնապես ուշադրություն չեն գրավել և չեն վաճառվել ։ 1868 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Ռոսսետտին ստեղծել է էսքիզ (գունամատիտով՝ թղթի վրա) նմանատիպ սյուժեով և այն նվիրել է իր ընկերոջը՝ Ջորջ Բոյսին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մասնավոր հավաքածուներում գտնվող նկարներ Կատեգորիա:Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարներ Կատեգորիա:1860 նկարներ
Ցենտրալնի (գյուղ, Պերևոզսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պերևոզսկի շրջանի բնակավայրեր
Անդեր Բարենեչեա
Անդեր Բարենեչեա (Ander Barrenetxea, ), իսպանացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Ռեալ Սոսիեդադի կազմում։ Խաղում է վինգերի դիրքում ։
Ռեալ Սոսիեդադ
Բարենեչեան Ռեալ Սոսիեդադի ակադեմիայի սան է։ 2018 թվականի դեկտեմբերի 7-ին նա երկարաձգեց իր պայմանագիրը ակումբի հետ մինչև 2025 թվականը  ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց դեկտեմբերի 21-ին՝ փոխարինման մտնելով Դեպորտիվո Ալավեսի դեմ խաղում և դառնալով 21-րդ դարում ծնված առաջին ֆուտբոլիստը, ով խաղադաշտ է դուրս եկել Լա Լիգայում  ։ Առաջին հանդիպումը թիմի մեկնարկային կազմում անցկացրեց ապրիլի 14-ին՝ Էյբարի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը պրոֆեսիոնալ կարիերայում Բարենեչեան խփեց մայիսի 12-ին՝ Ռեալ Մադրիդի դեմ խաղում  ։ 2018-19 մրցաշրջանում իսպանացին անցկացրեց 9 հանդիպում՝ դառնալով 1 գոլի հեղինակ ։
2019 թվականի հունիսի 9-ին Բարենեչեան տեղափոխվեց Ռեալ Սոսիեդադի առաջին թիմ՝ ստանալով 22 համարի մարզաշապիկը ։
Միջազգային կարիերա
Բարենեչեան ներկայացրել է Իսպանիան տարբեր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ 2019 թվականի հուլիսին նա մասնակցեց Հայաստանում կայացած Եվրոպայի Մ19 առաջնությանը՝ անցկացնելով 4 հանդիպում։ Իսպանիան հաղթեց առաջնությունը ՝ եզրափակչում 2-0 հաշվով պարտության մատնելով Պորտուգալիային ։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Սոսիեդադի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Նիկոլսկի այգի
Նիկոլսկի այգի (Никольский сад), այգի Սանկտ Պետերբուրգում։ Ձևավորվել է 18-րդ դարում Կրյուկովի, Գրիբոեդովի ջրանցքների, Ռիմսկի Կորսակով պողոտայի և Նիկոլսկի նրբանցքի միջև։
Պատմություն
1753-1762 թթ. այգու կենտրոնում կառուցվել է Նիկոլսկու ծովային տաճարը, որից էլ այգին ստացել է իր անունը։ 1755-1758 թթ. Կրյուկով ջրանցքի ափին կառուցվել է քառահարկ զանգակատունը, որն այժմ համարվում է Սանկտ Պետերբուրգի խորհրդանիշերից մեկը ։ 1873 թվականին Նիկոլսկու հյուսիսային կողմի ազատ հրապարակում վաճառական Օ. Տուպիկովի առաջարկով ստեղծվել է պուրակ։ Ավելի ուշ, հրապարակի բացմանը ներկա կայսրի խնդրանքով, այն միավորվել է Նիկոլսկի այգու հետ ։
Այգու ձևավորումը կանոնավոր լանդշաֆտային է։ 1874-1875 թվականներին վերակառուցվել է։
Հուշարձաններ
1908 թվականին Նիկոլսկի տաճարի պարիսպից դուրս կառուցվել է գրանիտե կոթող՝ նվիրված Ցուսիմայի ճակատամարտում զոհվածներին։ Կոթողը ռազմածովային սպա Ն. Ս. Պուտյատինի նախագծով կառուցել է ճարտարապետ Յա. Ի, Ֆիլատեյը։ 1973 թվականին կոթողը վերականգնվել է, որի ընթացքում փոխվել է նրա տեսքը։
Եկեղեցու ցանկապատի հետևում է գտնվում Հոկտեմբերյան հեղափոխության և Քաղաքացիական պատերազմի մասնակիցների եղբայրական գերեզմանատունը ։
Տիրանա
Տիրանան (Tiranë), Ալբանիայի մայրաքաղաքն է և Տիրանա ռետի ադմինիստրատիվ կենտրոնը, երկրի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային գլխավոր կենտրոնը։ Տարածքը՝ 30 կմ²։ Հիմնադրվել է 1614 թվականին, 1920 թվականին հռչակվել է երկրի մայրաքաղաք։
Պատմություն
Աղբյուրներում առաջին անգամ հիշատակվում է 15-րդ դարում՝ որպես փոքր բնակավայր։
Քաղաքը հիմնադրվել է 17-րդ դարին։ 1920 թվականի հունվարին Տիրանան հռչակվել է Ալբանիայի մայրաքաղաք և կառավարության նստավայր։ 1920-ական թվականներին այնտեղ առաջացել են առաջին արհմիությունները։ 1939 թվականի ապրիլից 1943 թվականի սեպտեմբերը Տիրանան օկուպացրել է Ֆաշիստական Իտալիան, 1943 թվականի սեպտեմբերից՝ Ֆաշիստական Գերմանիան։ Տիրանան ալբան ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարի կենտրոններից էր։
1944 թվականի նոյեմբերի 17-ին ազգային-ազատագրական բանակը քաղաքն ազատագրել է գերմանաֆաշիստական զավթիչներից։
1944 թվականի նոյեմբերի 28-ին Տիրանա է տեղափոխվել ժողովրդա֊դեմոկրատական կառավարությունը, և 1946 թվականի հունվարի 11-ին հռչակվել է Ալբանիայի Ժողովրդական Հանրապետությունը։
Ճարտարապետություն
Տիրանայի հատակագծային կառուցվածքը ճառագայթաձև-օղակային է։ Հին թաղամասերը ծուռ ու մուռ փողոցներով են, բակի խորքում տեղադրված տներով։ Վարչական և մշակութային կենտրոնը կառուցապատվել է 1920-1930-ական թվականներին (Սկանդերբեգի հրապարակի անսամբլը, բանկի, համալսարանի, օպերայի և բալետի թատրոնի շենքերը)։
1953-1958 թվականներին ընդունվել է Տիրանայի վերակառուցման նախագիծը (ճարտարապետներ՝ Դ․ Ատրազիմիրի, Մ․ Մելե)։ Ստեղծվել են ընդարձակ բնակելի համալիրներ, կառուցվել է «Նոր Ալբանիա» կինոստուդիան (1952 թվական, խորհրդային ճարտարապետ՝ Դ․ Լ․ Լավրով)։
Տիրանայում են Տիրանայի համալսարանը (1957 թվականից), գյուղատնտեսական, գեղարվեստի, ֆիզկուլտուրայի համալսարանները, Ալբանիայի գիտությունների ակադեմիան, Ազգային գրադարանը, հնագիտության և ազգագրության, ազգային-ազատագրական պայքարի թանգարանները, օպերայի ու բալետի թատրոնը են։
Արդյունաբերություն
Տիրանայում կենտրոնացած է երկրի արդյունաբերական արտադրանքի նշանակալի մասը։ Կա սննդհամի (այդ թվում՝ ծխախոտի), տեքստիլ արդյունաբերություն, մետաղամշակում ու մեքենաշինություն, կահույքի, ցեմենտի, շինանյութերի արտադրություն, քարածխի արդյունահանում, ջէկ։ Երկաթուղով միանում է Դուրես նավահանգստի և Միլոտի քաղաքի հետ։ Տիրանայի մոտ է Ռինաս օդանավակայանը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1614 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ստարոչեմոդանովո
Ստարոչեմոդանովո (Старочемоданово), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Լև-Տոլստովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Լև-Տոլստովսկի շրջանի բնակավայրեր
Շախմատային օլիմպիադա 2002
Շախմատի 35-րդ օլիմպիադան անց է կացվել Բլեդում (Սլովենիա) 2006 թվականի հոկտեմբերի 25-ից նոյեմբերի 11-ը։ Մասնակցել են տղամարդկանց 136 թիմեր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շախմատ
Շուշիի գավառ
Շուշիի գավառ, վարչաքաղաքական միավոր Ռուսական կայսրության կազմում։ Ձևավորվել է 1840 թվականին՝ Ղարաբաղի գավառի բաժանմամբ։ 1868 թվականին գավառը մտել է նորաստեղծ Ելիզավետպոլի նահանգի կազմ։ Գավառի կենտրոնը Շուշի քաղաքն էր։
Ներառել է հիմնականում Արցախի հանրապետության Ասկերանի, Շուշիի և Մարտունու, մասամբ՝ Հադրութի շրջանները, ինչպես նաև Ադրբեջանի Աղջաբեդիի շրջանը։
Անվանում
«Շուշի» անվանումը հասնում է մինչև Զաքարյան իշխանապետության շրջան, երբ Արցախն ընդգրկված էր հիմնականում Խաչենի իշխանության մեջ։ Ստուգաբանորեն կապվում է Շոշ գյուղի կամ «լեռ, բլուր» բառի հոմանիշների հետ։ Հավանական վարկածներից է նաև պարսկերեն «շուշա» (ապակի) բառը՝ տեղանքի օդի մաքրության բացատրությամբ։
Պատմություն
Ռուսական տիրապետության առաջին հինգ տասնամյակների ընթացքում տեղի են ունենում վարչատարածքային մի քանի փոփոխություններ։ 1840 թվականին լուծարվում է Ղարաբաղի գավառը՝ որպես ինքնուրույն միավոր. Կովկասում ստեղծվում են վարչաքաղաքական երկու միավորներ՝ Վրացա-Իմերեթական նահանգ և Կասպիական մարզ։ Վերջինիս կազմում ընդգրկվում է Ղարաբաղը՝ Զանգեզուրի հետ միասին։ 1846 թվականից վերոհիշյալ երկու միավորները կիսվում են երկուական մասի. Կասպիական մարզում ձևավորվում են Շամախու (1846-1859) և Դերբենդի (1846-1860) նահանգները։ 1859-1860 թվականներին դրանց տեղում ձևավորվում են երկու նոր միավոր՝ Բաքվի նահանգը (1859-1918) և Դաղստանի մարզը (1860-1918)։ Որոշ ժամանակ անց ձևավորվում է նոր՝ Ելիզավետպոլի նահանգը (1868-1918), որի մեջ են միավորվում Ղազախի և Ելիզավետպոլի գավառները Թիֆլիսի, իսկ Զանգեզուր-Ղարաբաղը՝ Բաքվի նահանգից։ Շուշիի գավառը իր վերջնական սահմաններով ենթարկվում էր դրա նահանգապետին։ 1873 թվականին Շուշիի գավառից կամ Ղարաբաղից անջատվում են Ջևանշիրի գավառը հյուսիսում, և Ջաբրայիլի գավառը հարավում։
1918-1920 թվականներին Շուշիի գավառը համարվել է վիճելի տարածք Հայաստանի առաջին հանրապետության և Մուսավաթական Ադրբեջանի մեջ, իսկ 1921 թվականի հուլիսին արդեն հայաթափված Շուշին մտել է Խորհրդային Ադրբեջանի կազմ։
Բնակչություն
1897 թվականի մարդահամարի տվյալներով գավառի բնակչությունը 138771 մարդ էր, որի ավելի քան 58 տոկոսը հայեր էին (80765 մարդ), իսկ 41.5 տոկոսը՝ մուսուլմաններ՝ թաթարներ, քրդեր, թուրքեր (57590 մարդ), 0.3 տոկոսը՝ ռուսներ (416) ։ Շուշի քաղաքի բնակչությունը 1897 թվականին 25881 մարդ էր ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Շուշիի բնակչությունն անցել էր 43 հազարից ։
1921 թվականից Շուշիի գավառից անջատվում է ժամանակակից Աղջաբեդիի շրջանը, իսկ մնացած տարածքները մնում են 1923 թվականին կազմված Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ելիզավետպոլի նահանգի գավառներ Կատեգորիա:Արցախի պատմություն Կատեգորիա:Շուշիի շրջան Կատեգորիա:Ասկերանի շրջան Կատեգորիա:Մարտունու շրջան
Յուրի Բոստանջյան
Յուրի Գրիգորի Բոստանջյան, խորհրդային գիտնական։
Կենսագրություն
Յուրի Բոստանջյանը ծնվել է 1932 թվականի մայիսի 15-ին Թբիլիսիում։ 1956 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Նովոչերկասկի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը՝ ավտոմատ և չափիչ գործիքներ և սարքեր մասնագիտությամբ։ 1956-1959 թվականներին աշխատել է Երևանի մաթեմատիկական մեքենաների գիտահետազոտական ինստիտուտում։ 1959 թվականին Յուրի Բոստանջյանը աշխատանքի է անցել Մինսկի էլեկտրոնային հաշվիչ մեքենաների գիտահետազոտական ինստիտուտում՝ նախ որպես առաջատար ինժեներ, հետագայում լաբորատորիայի վարիչ և բաժնի վարիչ, իսկ 1999 թվականին՝ ձեռնարկության խորհրդի նախագահի տեղակալ։ 1999 թվականի մայիսի 5-ին տեղափոխվել է «ՄՀՏԱՄ» պետական ձեռնարկություն (Մինսկ, Բելառուս), որտեղ զբաղվել է կապի համակարգերի մշակմամբ (ավտոմատ հեռախոսային կայան և բջջային համակարգեր) ։
Էլեկտրոնային հաշվիչ մեքենաների գիտահետազոտական ինստիտուտում Բոստանջյանը զբաղվել է «Մինսկ» Էլեկտրոնային հաշվիչ մեքենաների ընտանիքի համար օպերատիվ հիշողության համակարգի մշակման աշխատանքներով և ղեկավարել ES-1020, ES-1022, ES-1035 և ES-1036 Էլեկտրոնային հաշվիչ մեքենաների օպերատիվ հիշողության համակարգերի ստեղծման աշխատանքները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ
Պերշե Տրավնյա (գյուղ, Բախմաչի շրջան)
Պերշե Տրավնյա (Перше Травня), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բախմաչի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Օսավուլսկի։
2006 թվականի տվյալներով Պերշե Տրավնյա գյուղում բնակվում էր 95 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 11875 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բախմաչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1850 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Վարդիսուբանի (Մծխեթի շրջան)
Վարդիսուբանի (ვარდისუბანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Մցխեթի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 570 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Մցխեթից հեռու է 27 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 157 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Մցխեթի շրջան
Տուպիցա
Տուպիցա (Тупица), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Միլա գետի ձախ ափին՝ 93 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 22 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ժան Նոկրե
Ժան Նոկրե (Jean Nocret, ), ֆրանսիացի նկարիչ։ Նոկրեն նկարել է Ֆրանսիայի Բուրբոնների արքայական տոհմի անդամներին։ Անհայտ ծագման շատ դիմանկարներ վերագրվում են նրան։
Կյանք և գործունեություն
Ժան Նոկրեն ծնվել է Նանսիում 1615 թվականին։
Ժան Նոկրեն եղել է Ժան Լե Կլերկի ուսանողը։ Ավելի ուշ մեկնել է Հռոմ, որտեղ հանդիպել է Նիկոլա Պուսենին և որոշ ժամանակ աշխատել է Փոլ Ֆրեար դե Շանտելուի (Paul Fréart de Chantelou) հովանավորության ներքո ։ Պուսենը, սակայն, կարծում էր, որ Նոկրեն հավակնոտ երիտասարդ է, և բողոք է ներկայացնում նրա դեմ։ Նոկրեն, անավարտ թողնելով իր աշխատանքը, հեռանում է, քանի որ ստացել էր ավելի լավ առաջարկ։
Պալատական նկարիչ
1644 թվականին Նոկրեն վերադառնում է Փարիզ։ Հինգ տարի անց նրան հաջողվում է նկարչի պաշտոն ստանալ թագավոր Լուի XIV-ի և Գասթոն Օռլեանի դքսի մոտ։ Նա նաև ծառայել է որպես թագավորի սենեկապետ։ 1657 թվականին Նոկրեն ուղեկցում է Կոմենժի եպիսկոպոսին նրա` Պորտուգալիա կատարած դիվանագիտական առաքելության ժամանակ և դիմանկարում է Պորտուգալիայի թագավորական ընտանիքին ։
1660 թվականին, երբ նա արդեն վերադարձել էր Փարիզ, Օռլեանի նոր դուքսը նրան հանձնարարում է զարդարել Սեն Կլու ամրոցի ներսը հունական դիցաբանության տեսարաններով։ Հետագայում` ֆրանս-պրուսական պատերազմի ժամանակ, ամրոցը ոչնչացվել է։ Երեք տարի անց նրա` «Սուրբ Պետրոսի ապաշխարանքը» (La repentance de Saint-Pierre) տեղադրվեց Գեղանկարչության և քանդակագործության արքայական ակադեմիայում, որտեղ էլ 1664 թվականին Նոկրեն սկսեց աշխատել որպես դասախոս ։
1666-1669 թվականներին Շառլ Լը Բրենի ղեկավարությամբ Նոկրեն զարդարում է թագուհու նստավայրը Թյուիլրիում։ Այս զարդանախշերը նույնպես անհետացել են ֆրանս-պրուսական պատերազմի ժամանակ, երբ Թյուիլրին այրվել է։ Տեսարանների մեծ մասը նվիրված էին Միներվա աստվածուհուն ։
Ընտանիք
Ժան Նոկրեն ամուսնացել է Անտուանետ Վույեի հետ, ումից էլ ունեցել է հինգ երեխա՝ Ժան Բապտիստ (1647), Ժան Շարլ (1648), Ժան Սիմոն (1649), Մարի (1650), Անտուանետ Ժենևիեվ (1651)։ Նրա որդին` Ժան Շարլ Նոկրեն (1648 – 1719) նույնպես նկարիչ էր, հատկապես անդրադառնում էր պատմական թեմաներին և տեսարաններին։ Հոր մահից հետո նա հրավիրվել է պալատ` նկարազարդելու Վերսալի պալատում թագուհու առանձնասենյակները։
Ժան Նոկրեն մահացել է 1672 թվականի նոյեմբերին Փարիզում։
Գրականություն
Édouard Meaume, Jean Nocret, peintre lorrain, Grosjean-Maupin, 1886
Արտաքին հղումներ
[http://www.artnet.com/artists/jean-nocret/past-auction-results Jean Nocret. (French, 1615–1672). Auction Results.] Artnet Worldwide Corporation. All Rights Reserved. Union List of Artist Names. [http://data.bnf.fr/15434611/jean_nocret/ Jean Nocret (1615-1672). Peintre du modèle.]
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարիչներ Կատեգորիա:1615 ծնունդներ Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 17 ծնունդներ Կատեգորիա:1672 մահեր Կատեգորիա:Նոյեմբերի 12 մահեր Կատեգորիա:Նանսի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Փարիզ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Բարոկկո ոճի նկարիչներ
Դիֆրա
Դիֆրա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Մարդինի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
(6881) Շիֆուցու
(6881) Շիֆուցու (Shifutsu), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Տակաո Կոբայաշիի կողմից Օիզումիյում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տակաո Կոբայաշիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սեն Մարտեն դեզ Անտրե
Սեն Մարտեն դեզ Անտրե (Saint-Martin-des-Entrées), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 537 մարդ, բնակչության խտությունը` 89.65 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.99 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 230 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 24 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 430 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 304-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 126։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,7 %։ 304 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 282 անձ (151 տղամարդ և 131 կին)։ Գործազուրկ են եղել 22 անձ (7 տղամարդ և 15 կին)։ 126 անաշխատունակներից 51-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 59-ը` թոշակառուներ, իսկ 16-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ցենտրալնի (քաղաքատիպ ավան, Միլոսլավսկի շրջան)
Ցենտրալնի (Центральный), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Ռյազանի մարզի Միլոսլավսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 797 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ռյազանի մարզի Միլոսլավսկի շրջանի բնակավայրեր
Երկիր (ֆիլմ, 1930)
«Երկիր» (Земля), Ալեքսանդր Դովժենկոյի կինոպոեմը՝ նկարահանված 1930 թվականին, մինչ այդ բացված Կիևի ՀՈՒՖԿՎ-ի կինոֆաբրիկայում։ Առաջին խորհրդային ֆիլմն է կոլեկտիվացման մասին, որտեղ պատմվում է կուլակների դեմ գյուղացիության պայքարի մասին առաջին կոլտնտեսությունների կազմակերպման ժամանակ։
1930 թվականի ապրիլին ՀամԿ(բ)Կ Կենտկոմի Կազմբյուրոյի որոշմամբ ֆիլմի ցուցադրությունը դադարեցվում է «մինչև ՀամԿ(բ)Կ Կենտկոմի «Կուլտպրոպ»-ի կողմից համապատասխան փոփոխություններ կատարելը, որպեսզի ֆիլմում «բացառվեն խորհրդային քաղաքականությանը հակասող տարրերը»։ Ֆիլմի ամբողջական տարբերակը, որտեղ գյուղացիները տրակտորի ռադիատորը լցնում են սեփական մեզով և ցուցադրվում է սպանված կոմերիտականի հարսնացուի մերկ մարմինը, հրապարակային վարձույթի ներկայացվել է  քառասուն տարի անց ։
Սյուժե
Գործողությունները տեղի են ունենում Ուկրաինական ԽՍՀ սովորական գյուղում։ Տեղացի ծերունի Սեմյոն Տրուբենկոն մահամերձ է, շրջապատված իր ընտանիքով, այդ թվում՝ որդին Օպանասը և ընկերը Պետրոն, նա հիանում է բնությամբ։ Պետրոն խնդրում է, որ մահից հետո նշան տա, թե ուր է գնալու՝ դրախտ, թե դժոխք։ Շուտով Սեմյոնը մահանում է։ Իսկ Պետրոն այդպես էլ նրանից նորություններ չի ստանում։ Հավաքույթի ժամանակ տեղի կուլակները հայտարարում են կոլեկտիվացման մերժման մասին, իսկ կոմերիտական Վասիլը՝ Սեմյոնի թոռը և Օպանասի որդին, ընկերների հետ քննարկում են դրա դրական կողմերը։ Թեև հայրը կուլակ էր, բայց նա հայտարարում է, որ «հիմա կուլակների վերջը եկել է», և գյուղտեխնիկա ստանալով՝ ժողովուրդը կխլի նրանց հողերը։ Ինքը՝ Օպանասը, թերահավատորեն է վերաբերվում այդ հարցին։
Վասիլը գալիս է առաջին տրակտորով։ Չնայած տոհմական կուլակ Խոմա Բելոկոնի ծաղրանքին, շրջկոմի տրամադրած տեխնիկայի օգնությամբ գյուղացիները միասին հերկում են կոլտնտեսության հողամասերը և որոշ ժամանակից հետո բերք են հավաքում ու հաց արտադրում։ Գիշերը տուն գնալու ճանապարհին Վասիլը գոպակ է պարում։ Մռայլ հայացքով մեկը կրակում է նրա վրա, և նա մահանում է։ Որդու մահից հետո Օպանասը հայտարարում է իր աթեիզմի մասին և դուրս է հանում ռուս ուղղափառ քահանային, ով ցանկանում է թաղման արարողություն կատարել։ Օպանասը Վասիլի ընկերներին խնդրում է իրենց որդուն թաղել առանց քահանաների և «նոր երգեր երգել նոր կյանքի համար»։ Գյուղացիները Վասիլին վերջին հրաժեշտն են տալիս, մինչդեռ մերկ Նատալյան սգում է իր նշանածի մահը, իսկ տեղի քահանան անիծում է նրանց՝ որպես չար հեթանոսներ։ Խոման վազում է գերեզմանատուն և հայտնում, որ ինքն է սպանել Վասիլին՝ ի նշան բողոքի նոր հասարակարգի դեմ, բայց գյուղացիները ուշադրություն չեն դարձնում նրան՝ լսելով կոմերիտականներից մեկի ոգեշնչված խոսքը։ Նա հայտարարում է, որ ամբողջ աշխարհը կճանաչի Վասիլին։ Եզրափակչում, ինչպես ֆիլմի սկզբում, հորդառատ անձրևը ոռոգում է դաշտերը, բանջարեղենն ու մրգերը։
Նշանակություն
Խորհրդային մամուլում ֆիլմը քննադատվել է նատուրալիզմի համար (կանացի մերկ մարմին, բնության հեթանոսական պաշտամունք), սակայն արտասահմանում այն ճանաչվել է համաշխարհային կինոյի ամենաբանաստեղծականներից մեկը ։ 1958 թվականին Բրյուսելի համաշխարհային ցուցահանդեսում «Երկիրը» զբաղեցրել է տասներորդ տեղը կինոյի պատմության 12 լավագույն ֆիլմերի շարքում։ Ֆիլմում արտացոլվում է կյանքի, մահվան, սիրո խորը փիլիսոփայական իմաստավորումը ։ Տեսողական շարքի գեղեցկությունն արտասովոր է՝ մաքրող անձրևի տեսարաններ, որոնք ոռոգում են երկրի բարիքները առուներով, որոնց պատճառով բորբոքվում են կրքերը ուկրաինական գյուղում։ Դովժենկոյի ֆիլմից հատվածներ կարելի է գտնել խորհրդային և արտասահմանյան շատ ֆիլմերում («Կուբանի կազակները», «Իվանի մանկությունը», «Մանհեթեն», «Ձիթենիների տակ խաղաղություն չկա»)։
2015 թվականի դեկտեմբերի 8-ին «Երկիրը» ընդգրկվել է համաշխարհային կինոյի գլուխգործոցների ցանկում, որը կազմվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից իր 70-ամյակի կապակցությամբ ։
Թողարկում
2012 թվականին Ալեքսանդր Դովժենկոյի անվան ազգային կենտրոնը սկսել է վերականգնումը՝ հիմնվելով 1930 թվականի սկզբնական տարբերակի վրա ։ 2012 թվականի ձմռանը և գարնանը Էթնո-քաոս կենտրոնի պատվերով «ԴախաԲրախա» խումբը ձայնագրում է ֆիլմի երաժշտական նվագակցությունը։ Ըստ ուկրաինական թիմի անդամներից մեկի՝ Մարկո Գալանևիչի, երբ սկսել են գրել սաունդթրեքը, խումբը հատուկ չի լսել «Երկրի» վրա աշխատած մյուս հեղինակների երաժշտությունը։ «ԴախաԲրախայի» խնդիրներից էր ֆիլմում նվազեցնել խորհրդային գաղափարական լարվածությունը՝ հեռուստադիտողի համար ընդգծելով մարդկային դրաման։ 2016 թվականի մարտին ուկրաինական «Արտհաուս Թրաֆիկ» դիստրիբյուտորական ընկերության ներկայացուցիչը հայտարարել է, որ «Երկրի» վերականգնումը դեռ շարունակվում է մինչ օրս ։
2017 թվականի հունվարի 20-ին «Երկրի» ցուցադրությամբ Բրյուսելում բացվել է ուկրաինական կինոյի փառատոնը ։ Նույն տարվա մարտին ֆիլմը ցուցադրվել է SouthbySouthwest-ի (SXSW) 24-րդ կինոփառատոնում «Հատուկ իրադարձություններ» բաժնում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:1930 ֆիլմեր Կատեգորիա:Համր ֆիլմեր
Մարգարեթ Յորքցի
Մարգարեթ Յորքցի (Margaret of York, ), ամուսնությունից հետո հայտնի է որպես Մարգարիտ Բուրգունդացի (Marguerite de Bourgogne), մայիսի 3, 1446 թվական, Ֆոթերինհայ ամրոց (Fotheringhay Castle), նոյեմբերի 23, 1503 թվական, Մեխելեն  (Mechelen, Malines), Յորքի դուքս Ռիչարդ Պլանտագենետի դուստրը, Անգլիայի թագավորներ Էդուարդ IV և Ռիչարդ III քույրը, Բուրգունդիայի դուքս Կարլոս Խիզախի երրորդ ու վերջին կինը։
Մարգարեթի հայրը անգլիական գահի հավակնորդ էր, սպանվել է 1460 թվականին։ Մի քանի ամիս անց գահ բարձրացավ Մարգարեթի եղբայր Էդուարդ IV: Աղջկա հետ ամուսնության մի քանի թեկնածուներ կային, սակայն թագավորը ձգտում էր դաշինքի Բուրգունդիայի հետ։ Այդ դաշինքը հաջողվեց կնքել 1468 թվականին, երբ Մարգարեթը ամուսնացավ Կարլոս Խիզախի հետ։ Նա չունեցավ սեփական երեխաներ, զբաղվում էր Կարլոսի դուստր Մարիայի դաստիարակությամբ, իսկ Մարիայի մահվանից հետո հոգ էր տանում նրա երկու երեխաների մասին։ Մարգարեթի ամուսինը զոհվեց մարտում 1477 թվականին, ինչից հետո նա ազդեցիկ դիրք գրավեց ընտանիքում։ Մարգարեթը հրաժարվեց ճանաչել Անգլիայի նոր թագավորին իր երկու եղբայր-թագավորների մահից հետո և սկսեց դավադրություններ հյուսել Հենրիխ VII դեմ, ինչից ստիպված էր հրաժարվել 1496 թվականին։ Կյանքի վերջին տարիները նվիրեց ամուսնու թոռներին ու ծոռներին։ Մահացել է 57 տարեկան հասակում իր ռեզիդենցիայում։
Ստարոչիկեևո
Ստարոչիկեևո (Старочикеево, Иҫке Сикәй), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Շարանսկի շրջանի կազմում։
Մարգարեթ Յորքցի
Ծագումն ու վաղ տարիները
Մարգարեթը ծնվել է 1446 թվականի մայիսի 3-ին Ֆոթերինհայ ամրոցում։ Յորքի 3-րդ դուքս Ռիչարդ Պլանտագենետի և Սեսիլի Նևիլլի (Cecily Neville) տասներեք երեխաներից յոթերորդ երեխան ու չորրորդ դուստրն էր։ Ե՛վ հայրական, և՛ մայրական գծով Անգլիայի Էդուարդ III թագավորի ծոռի երեխան։
Ստարոչիկեևո
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 244 մարդ։
Մարգարեթ Յորքցի
Ծագումն ու վաղ տարիները
Աղջկա մանկությունից քիչ բան է հայտնի։ Դեռ այն ժամանակ, երբ նա ութ տարեկան էր, քննարկվում էր Յորքի դուքս, Անգլիայի ռեգենտ Ռիչարդ Պլանտագենետի դուստրերից որևէ մեկի ու Բուրգունդիայի դուքս Կարլոս Խիզախի ամուսնության հարցը։ Սակայն ամուսնության բանակցությունները դադարեցվեցին, երբ Ռիչարդ Պլանտագենետը զրկվեց իշխանությունից ու Սպիտակ և կարմիր վարդերի պատերազմի պատճառով ստիպված էր փախչել Իռլանդիա։ Պատերազմում հաղթեցին Յորքերը և անգլիական գահն անցավ Մարգարեթի եղբայրներին։  Հայտնի է, որ Մարգարեթը խելացի ու կիրթ էր։
Ստարոչիկեևո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Շարանսկի շրջանի բնակավայրեր
Մարգարեթ Յորքցի
Ամուսնության ծրագրեր, նշանադրություն
Լյուդովիկոս XI մոտ չորս թեկնածուներ առաջարկեց Մարգարեթի ձեռքի համար։ Ի վերջո, կողմերը համաձայնության եկան, համաձայնեցվեց օժիտի չափը՝ 200 հազար էքյու։ Գումարը պետք է վճարվեր երեք տարիների ընթացքում։ 1468 թվականի մարտին պապական թույլտվություն  ստացան ամուսնության համար և դաշինք կնքվեց ընդդեմ Ֆրանսիայի։ Բոլոր պայմանների համաձայնեցումից հետո 1468 թվականի մայիսի 17-ին կայացավ նշանադրությունը։ Բուրգունդիայի կոմսին ամուսնությունը Յորքերի տան արքայադստեր հետ անհրաժեշտ էր Ֆրանսիայի թագավորի դեմ հզոր դաշնակից ձեռք բերելու համար։
Ամուսնություն
Մարգարեթի ու Կարլոսի հարսանեկան ճոխ արարողությունը տեղի ունեցավ 1468 թվականի հուլիսին Բրյուգգեում և տևեց 10 օր։ Հանդիսավոր մուտքի ժամանակ հանդիսատեսին զարմացրեց բարձրահասակ, էլեգանտ, շեկ դքսուհին։ Հուլիսի վերջերին նորապսակները ժամանեցին Բրյուսել, ուր նույնպես կատարվեցին ճոխ հանդիսություններ։
Զույգի ամուսնական կյանքի մասին շատ բան է հայտնի։ Ամուսինը քիչ էր լինում տանը։ Հայտնի է, որ բուրգունդական պալատում, ուր կանայք պատվավոր տեղ էին զբաղեցնում, Մարգարեթը լավ հարաբերություններ հաստատեց ամուսնու մոր՝ Իզաբելլա Պորտուգալացու հետ։ Նա շատ լավ էր վերաբերվում նաև Կարլոսի դստերը։ Մարգարեթն ու Մարիան շատ ժամանակ էին անցկացնում միասին, շատ ընդհանուր հետաքրքրություններ ունեին (նրանց տարիքային տարբերությունը 11 տարի էր)։ Դքսուհին զբաղվում էր շինարարությամբ, բարեգործությամբ, հովանավորում էր կրթությունը։
Չնայած Մարգարեթի ու Կարլոսի ամուսնությունը ամրապնդեց Անգլիայի և Բուրգունդիայի քաղաքական դաշինքը, կոմսը օգնում էր ինչպես Յորքերին, այնպես էլ Լանքաստերներին։ 1470 թվականին Էդուարդ IV զրկվեց գահից և փախավ երկրից։ Ապաստան գտնելով Բուրգունդական Նիդերլանդներում` նա օգնություն ստացավ Կարլոսից վերադառնալու և գահը վերադարձնելու համար։ Սակայն Էդուարդն ու Կարլոսը այդպես էլ մտերիմներ չդարձան։ Կոմմինեսի հավաստմամբ. «միմյանց մասին սիրալիր չէին խոսում»։
Այրիություն
Կարլոս Խիզախը զոհվեց 1477 թվականի հունվարի 5-ին Նանսիի ճակատամարտում` Մարգարեթին թողնելով անպտուղ այրի։ Ամուսնու մահից հետո նա բոլոր հարցերում աջակցում էր խորթ դստերը, ով հոր մահից հետո դարձավ Բուրգունդիայի դքսուհի։ Ժամանակակիցների գնահատմամբ` Մարիան Եվրոպայի ամենահարուստ հարսնացուներից մեկն էր, հոր հսկայական տիրույթների ժառանգը։  Հոր մահից կարճ ժամանակ անց Մարիան ամուսնացավ Մաքսիմիլիան Հաբսբուրգի հետ (հետագայում՝ Գերմանիայի թագավոր)։
1482 թվականի մարտին որսի ժամանակ հղի Մարիա Բուրգունդացին ընկավ ձիուց և մի քանի օր անց մահացավ։ Մարգարեթի համար, ով իր կյանքը նվիրել էր խորթ դստերը, դա ուժեղ հարված էր։ Կոմսուհին ստանձնեց Մարիայի երեխաների դաստիարակությունը։
Մարգարեթը զբաղվում էր նաև արտաքին քաղաքականությամբ։ Եղբայրների մահից հետո նա հրաժարվեց ճանաչել անգլիական գահը զավթած Հենրի VII Թյուդորին` իր պալատում ապաստան տալով յորքիստներին։ Բացի դրանից, նա աջակցում էր անգլիական գահին հավակնող երկու ինքնակոչների։ Մշտապես դավեր էր նյութում Հենրի VII դեմ։