cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օսմանա-հաբսբուրգյան պատերազմներ
Մեծ թուրքական պատերազմ
Սեպտեմբերի սկզբին թուրքական 5.000 հմուտ ականապատողներ մեկը մյուսի հետևից պայթեցրեցին քաղաքային պարսպի նշանակալի հատվածներ՝ Բուրգսկյան բաստիոնը, Լյոբելսկյան բաստիոնը և Բուրգսկյան պարսպի ետևի պաշտպանիչ հատվածները։ Արդյունքում առաջացան 12 մետր լայնությամբ բացվածքներ։ Ավստրիացիներն իրենց հերթին փորձում էին թունելներ փորել, որպեսզի խանգարեն թուրքական ականապատողներին։ Սակայն սեպտեմբերի 8-ին թուրքերն այնուամենայնիվ գրավեցին Բորգսկյան ետնապարիսպը։ Եվ այնուհետև, պաշարյալները սկսեցին պատրաստվել հենց քաղաքի ներսում մարտական գործողություններ վարելուն։
Ճակատամարտը սկսվեց այն բանից հետո, երբ քրիստոնեաների բոլոր ուժերը տեղաբաշխվեցին։ Առավոտյան ժամը 4-ին թուրքերը հարձակվեցին, որպեսզի դաշնակիցներին խոչընդոտեն իրենց ուժերը լավ դասավորել։ Կառլ Լոթարիացին և ավստրիական զորքերը ձախ թևում ձեռնարկեցին հակագրոհ, իսկ գերմանացիները գրոհեցին թուրքերի կենտրոնը։
Այդ ժամանակ Կարա Մուստաֆան իր հերթին հակագրոհ ձեռնարկեց՝ թուրքական ենիչերների մի մասը թողնելով քաղաքի գրոհի համար։ Նա ցանկանում էր գրավել Վիեննան նախքան Սոբիսկու ժամանումը, սակայն արդեն ուշ էր։ Թուրքական ականապատողները արդեն վերջացրել էին քաղաքային պարիսպների պայթեցման նպատակով պայթուցիչների տեղադրում, սակայն պայթյունի ուժգնությունը մեծացնելու նպատակով տեղադրված ռումբերը դեռևս ծածկում էին հողով և ավազով։ Ավստրիացները կարողացան փորել հակառակ կողմից թունել և ժամանակին չեզոքացնել ականները ։
Մինչ թուրքական և ավստրիական ականապատողներն ու ականազերծողները պայքարում էին արագության գործոնով, վերևում ընթանում էր կատաղի ճակատամարտ։ Լեհական հեծելազորը հոըժկու հարված հասցրեց թուրքերի աջ թևին։ Վերջիններս շեշտը դրել էին ոչ թե դաշնակցային զորքերի ջախջախման վրա, այլ քաղաքի շուտափույթ գրավման։ Այդ սխալն էլ հենց նրանց ձախողեց։
12 ժամյա ճակատամարտից հետո լեհերը շարունակում էին ամուր դիրքավորվել աջ թևում։ Քրիստոնեական հեծելազորը ամբողջ օրը կանգնած էր բլուրների վրա՝ հետևելով ճակատամարտին, որում հիմնականում դեռևս մասնակցում էր հետևակը։ Մոտավորապես ժամը 17-ին չորս մասին բաժանված հեծելազորը անցավ հարձակման։ Այդ չորս մասերից մեկը կազմված էր ավստրո-գերմանական հեծյալներից, իսկ մնացած երեքը՝ լեհերից ու Լիտվիայի Մեծ իշխանության քաղաքացիներից։ 20.000 հեծյալից կազմված հեծելազորը (պատմության ամենախոշոր հեծելազորային գրոհներից մեկն է) Յան Սոբիսկու անմիջական հրամանատարությամբ իջնում է բլուրներից և ճեղքում թուրքերի շարքերը, որոնք առանց այդ էլ ամբողջ օրը հոգնելուց հետո բաժանվել էին երկու մասի։ Քրիստոնեական հեծյալները հարվածեցին ուղիղ թուրքական ճամբարին։ Այդ պահին Վիեննայի կայազորը դուրս եկավ քաղաքից և միացավ հակագրոհին ։
Օսմանյան զորքերը ոչ միայն ֆիզիկապես հյուծված էին, այլև նրանց մարտական ոգին ընկել էր այն բանից հետո, երբ Վիեննայի պարիսպները պայթեցնելու փորձը ձախողվեց, և իրենք չկարողացան ներխուժել քաղաք։ Հեծելազորի հարձակումը նրանց ստիպեց նահանջել դեպի հարավ և արևելք։ Հեծելազորի հարձակումից առնվազն երեք ժամ անց քրիստոնեաները հասան լիակատար հաղթանակի և փրկեցին Վիեննան։
Ճակատամարտից հետո Յան Սոբեսկին վերաձևակերպեց Կեսարի արտահայտած «Veni, vidi, vici» (թարգմանաբար՝ «Եկա, տեսա, հաղթեցի») արտահայտությունը՝ ասելով «Venimus, Vidimus, Deus vicit», այսինքն՝ «Մենք եկանք, մենք տեսանք, Աստված հաղթեց» ։
1684 թվականին ստեղծվում է հակաթուրքական Սրբազան լիգա, որի կազմի մեջ են մտնում Ավստրիան, Լեհաստանը և Վենետիկը։ 1686 թվականին Ռուսական թագավորության և Ռեչ Պոսպոլիտանի միջև Հավիտենական խաղաղության կնքումից հետո Սրբազան լիգային է միանում նաև Ռուսական թագավորությունը ։ Հետագա 16 տարիների ընթացքում ավստրիական զորքերը անցնում են լայնամասշտաբ հարձակման և թուրքերից հետ նվաճում Հարավային Հունգարիայի և Տրանսիլվանիայի զգալի տարածքներ։ Թուրքերը ստիպված էին ընդունել Կառլովիցյան համաձայնագիրը և 1699 թվականի հունվարի 26-ին ստորագրել այն։ Ըստ համաձայնագրի՝ թուրքերը Հունգարիան, Տրանսիլվանիան և Խորվաթիան պետք է տային Ավստրիային, ծովն ու կղզեխմբի կղզիները՝ Վենետիկին, ինչպես նաև 1672 թվականից իրենց վերահսկողության տակ գտնվող  Պոդոլյեն՝ Լեհաստանին  ։
Խաղի ավարտ
Չնայած Մեծ թուրքական պատերազմը Օսմանյան կայսրության համար համարվում էր աղետ, որն այն այդպես էլ չկարողացավ հաղթահարել՝ այնուամենայնիվ, Հաբսբուրգները շուտով ներգրավվեցին իրենց ոխերիմ հակառակորդ ֆրանսիացիների հետ քայքայիչ պատերազմի մեջ։ Քանի որ իսպանական թագավոր Կառլ II-ը վաղ տարիքից ֆիզիկապես և հոգեպես հիվանդ էր, և Հաբսբուրգների իսպանական ճյուղում այլ արական սեռի ներկայացուցիչ չկար, մշտական քննարկման առարկա էր Իսպանական կայսրության ժառանգման հարցը։ Այն ներառում էր ոչ միայն բուն Իսպանիան, այլև Իտալիայի և Ամերիկաայի, Բելգիայի և Լյուքսեմբուրգի տիրույթները։ Իսպանական գահին հավակնում էին երկու դինաստիաներ՝ ֆրանսիական Բուրբոնները և ավստրիական Հաբսբուրգները։ Երկու թագավորական ընտանիքներն էլ սերտ կապված էին իսպանական վերջին թագավորի հետ։ Ամբողջ Եվրոպան և Հյուսիսային Ամերիկան ընդգրկող իսպանական ժառանգության համար մղվող պատերազմի հետևանքով Իսպանիայի թագը Հաբսբուրգներից անցավ Բուրբոններին։ Հաբսբուրգների իշխանության ներքո մնաց միայն Ավստրիան  ։
19-րդ դարում և՛ Ավստրիական, և՛ Օսմանյան կայսրությունները աստիճանաբար անկում ապրեցին։ Նրանց շրջանցեցին այլ պետություններ, որոնք առավել շուտ մտան արդյունաբերական դարաշրջան։ Բալկաններում և Դանուբի հովտում սկսվեց ազգայնականության աճ։ 1867 թվականին Ավստրիական կայսրությունը դարձավ Ավստրո-Հունգարիայի, ինչի հետևանքով կայսրության ամենախոշոր ժողովուրդներից մեկը դադարեց պայքարել երկրի միասնականության դեմ։ Օսմանյան կայսրությունը այդպիսի վերափոխումներ չկատարեց, և այն բզկտվեց կենտրոնական իշխանությունների դաժանություններից և ազգային փոքրամասնությունների ապստամբություններից։ Ապստամբությունները ճնշելու համար հաճախ իրականացվում էին առանձին շրջանների ամբողջ բնակչության մասսայական կոտորածներ։ Արդյունքում, պարտություններ կրելով տարբեր ռազմաճակատներում, թուրքերը նույնիսկ չկարողացան կանխել Ավստրո-Հունգարիայի կողմից 1878 թվականին Բոսնիայի գրավումը։
Ավստրո-Հունգարական և Օսմանյան կայսրությունների միջև հարաբերությունները սկսեցին լավանալ, երբ երկուսն էլ, ի դեմս Ռուսական կայսրության, տեսան ընդհանուր թշնամու։ Այդ իրավիճակը հանգեցրեց այն բանին, որ Առաջին համաշխարհային պատերազմում նախկին հակառակորդները կռվում էին նույն կողմում։ Այնուամենայնիվ, պատերազմում կրած պարտությունը հանգեցրեց երկու կայսրությունների փլուզմանը։ Ավստրո-Հունգարական կայսրությունը դարձավ Ավստրիայի Առաջին Հանրապետություն, իսկ Օսմանյան կայսրությունը՝ Թուրքիայի Հանրապետություն   ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Բալկանյան թերակղզու պատմություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատերազմներ Կատեգորիա:Հաբսբուրգյան միապետություն Կատեգորիա:16-րդ դարի պատերազմներ Կատեգորիա:17-րդ դարի պատերազմներ Կատեգորիա:18-րդ դարի պատերազմներ Կատեգորիա:19-րդ դարի պատերազմներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պատերազմներ Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմություն Կատեգորիա:Սրբազան Հռոմեական կայսրության պատերազմներ Կատեգորիա:Վաղ ժամանակակից պատմություն
Ջեկ Լինդսեյ
Ջեկ Լինդսեյ (Jack Lindsay, ), անգլիացի գրող, գրականագետ, հասարակական գործիչ։
Կենսագրություն
1926 թվականից ապրում է Անգլիայում։ Մեծ Բրիտանիայի կոմկուսի անդամ 1941 թվականից։ Նրա պատմական վեպերը՝ «1649 թվական» (1938 թ.), «Քառասունութ թվականի մարդիկ» (1984 թ.), «Խարույկներ Սմիթֆիլդում» (1950 թ.), նվիրված են Անգլիայի պատմության բեկումնային փուլերին։
Գործունեություն
Ետպատերազմյան շրջանում ստեղծված «Բրիտանական ուղի» սոցիալական վիպաշարում շոշափվում են անգլիական առաջավոր շրջաններին հուզող բազմաթիվ հարցեր։
Հանդես է եկել որպես գրականագետ (Զ. Բենյանի, Չ. Դիքենսի, Ջ. Մերեդիթի մասին գրքեր), պատմաբան («Բյուզանդիան և Եվրոպան», 1950 թ.), արվեստագետ (Ջ. Տյոռների, Պ. Սեզանի, Դ. Կուրբեի մասին մենագրություններ)։ Լինդսեյը ծանոթ է հայ ժողովրդի պատմությանը, բարձր է գնահատել նրա ավանդը եվրոպական և համաշխարհային մշակույթի մեջ։
Խաղաղության մարտիկ է, ԽՍՀՄ գրողների միության երկրորդ և երրորդ համագումարների մասնակից։
Պարգևներ
Խորհրդային գրականությունը պրոպագանդելու և անգլերեն թարգմանելու համար պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրականագետներ Կատեգորիա:Անգլիացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Մելբուռն, Ֆլորիդայում ծնվածներ Կատեգորիա:Բուսակերներ Կատեգորիա:Կոմունիստ գրողներ Կատեգորիա:Կենսագիրներ Կատեգորիա:Գրաքննադատներ Կատեգորիա:Անգլիացի արվեստագետներ
Ախթալայի եկեղեցական համալիր
Ախթալայի եկեղեցական համալիր, որը գտնվում է Հայաստանի Լոռու մարզի Ախթալա քաղաքի հյուսիսարևելյան մասում` Ախթալայի ամրոցից 1 կմ արևմուտք՝ Շամլուխ տանող ճանապարհի ձախ եզրին։ Ընդգրկված է Ախթալա գյուղի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում (պետական ցուցիչ՝ 7.5.1/6) :
Նկարագրություն
Հյուսիսային կողմի եկեղեցին նախորդից քիչ մեծ է, հարավային և հյուսիսային պատերին կից, ներսից ձգվում են մեկական որմնասյուներ, որոնք միանում են ծածկի թաղը գոտկող կամարով։ Միակ մուտքը հարավային կողմից է՝ կից եկեղեցու միջից։ Երեք փոքրիկ լուսամուտներ էլ բացվում են արևելյան և արևմտյան պատերից։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայկական առաքելական չգործող վանքեր և եկեղեցիներ (Հայաստան) Կատեգորիա:13-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Լոռու մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:Լոռու մարզի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Գուգարաց թեմի վանքեր և եկեղեցիներ
Մարշան (Էն)
Մարշան  (Marchamp), կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Վարչություն՝ Էն։ Մտնում է Լյուի կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի շրջանը Բելլեն է։
Կոմունայի կոդը INSEE՝ 01233։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 420 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս-արևելք՝ Լիոն քաղաք, 55 կմ է և 55 կմ արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կլիմա
Կլիման կիսախոնավ է, ձմռանը ցուրտ է, իսկ ամռանը տաք։ Կոմունայում անձրևներ հաճախ են լինում, հիմնականում ամռան ամիսներին։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 118 մարդ։ Աղբյուր = INSEE
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 58 մարդկանցից 49-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 9-ը `պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 84,5% է, 1999 թվականին՝ 68,1%)։ 49 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 46-ը (27 տղամարդ, 19 կին), գործազուրկ է եղել 3 մարդ (2 տղամարդ և 1 կին)։ 9 պասիվներից 1 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 5-ը՝ թոշակառու, 3 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ալեքսան Առաքելյան
Ալեքսան Գևորգի Առաքելյան, ապրիլյան քառօրյա պատերազմի հերոս, փոխգնդապետ։
Կենսագրություն
Ալեքսան Առաքելյանը ծնվել է 1982 թվականին, Գյումրի քաղաքում։ Սովորել է Գյումրու տեղի դպրոցում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո 2001 թվականին ընդունվել է Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտ։ 2004 թվականին, ավարատելով ինստիտուտը 10 տարի ծառայել է հարավային սահմանին՝ որպես դասակի հրամանատար։ 2014 թվականին ուսումը շարունակել է ռազմական ակադեմիայում, որից հետո տեղափոխվել Վարդենիսում գտնվող զինվորական երկրորդ կորպուս՝ որպես ծառայության պետ։ Հետագայում անցել է հարավային սահման և նշանակվել հրամանատարի մարտական գծով առաջին տեղակալ ։ Փոխգնդապետ Ալեքսանի անունով Գյումրիում բացվել է պուրակ։
Մարտական գործողություններ
2016 թվականի ապրիլի 2-ի լուսաբացին ժամը 6-ի սահմաններում, Ալեքսանը և ևս 4 սպա «Ուազ» մեքենայով մեկնել են դիրքեր՝ ընկերներին օգնելու։ Սակայն, տեղյակ չեն եղել, որ դիրքը գրավված է թշնամու կողմից։ Երբ նկատել է, որ անօդաչու սարքը նկարում է վաշտը, զինանոցն ու իր աշխատասենյակը, զորքին կարգադրել է անմիջապես դուրս գալ վաշտից։ Ալեքսանը, շտապելով ցանկացել է գրավել դիրքը։ Հասնելով դիրք, մեքենան ընկել է շրջափակման մեջ։ Զինակից ընկերների զոհվելուց հետո, ուսից վիրավորում է ստացել, սակայն շարունակել է կռվել մինչև մահացու վիրավորում ստանալը։ Այդ վիճակում 30 մետր վազելով առաջ է գնացել և նռնակով պայթեցրել թշնամու զինվորներին։ Ցավալի լուրը հասել է ապրիլի 10-ին, երբ հայկական կողմին էր հանձնվել ապրիլի 2-ից 5-ը ծավալված ռազմական գործողությունների արդյունքում անհետ կորած 18 զինծառայողների մարմինները։ Նրանց մեջ էր նաև Ալեքսան Առաքելյանի մարմինը
Հուղարկավորություն
Հոգեհանգիստը տեղի է ունեցել 2016 թվականի ապրիլի 12-ին ժամը 18:00-ին, իսկ հուղարկավորությունը՝ 2016 թվականի ապրիլի 13-ին, ժամը 14:00-ին Գյումրու Սուրբ Նշան եկեղեցում ։
Ալեքսանդր Պետրելի
Ալեքսանդր Իվանովիչ Պետրելի (Александр Иванович Петрелли, ), ռուս նկարիչ, «Վերարկու» («Пальто») պատկերասրահի ստեղծող։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Պետրելին ծնվել է 1968 թվականի նոյեմբերի 9-ին Օդեսայում։ 1996 թվականին միավորվելով «Перцы» խմբի հետ՝ հիմնադրել է «Վերարկու» ​​ցուցահանդեսը։ «Վերարկու» պատկերասրահի ցուցահանդեսը ներառում է ոչ մեծ չափի ստեղծագործություններ, որոնք ցուցադրվում են վերարկուի աստառի վրա, որը Պետրելին բացում է հանդիսատեսի առջև, երբ գնում է Վերնիսաժ ու այլ մշակութային միջոցառումների ։ «Վերարկուի» առաջին ցուցադրությունը եղել է Ալեքսանդր Վինոգրադովի և Վլադիմիր Դուբոսարսկու «Նկարիչները հանուն սեքսի» ցուցահանդեսում, որն անցկացվել է 1986 թվականին «Մանհեթեն-Էքսպրես» ակումբում։
1997 թվականին Ալեքսանդր Պետրելին եղել է «Դի Փափլը նրբատախտակի տակ» («Ди Папл под фанеру») խմբի հիմնադիրներից էր (որը գոյատևել է մինչև 2004 թվականը) ։
2010 թվականին Ալեքսանդր Պետրելիի «Վերարկու» ցուցահանդես» նախագիծը ներառվել է Սերգեյ Կուրյոխինի մրցանակի կարճ ցուցակում՝ «Արվեստը հանրային տարածքում» անվանակարգում։
2012 թվականի սեպտեմբերին Ալեքսանդր Պետրելին համակարգել է «Mos. Koop» նախագիծը, որը եղել է նկարիչների ստեղծագործությունների վաճառքի համար նախատեսված տարածք, որտեղ դրանք վաճառվել են շուկայական արժեքից էականորեն ցածր գնով ։ Նախագծին, որը բացվել է նկարիչ Նիկոլայ Օվչիննիկովի արվեստանոցում, մասնակցել են Նիկիտա Ալեքսեևը, Կոնստանտին Զվեզդոչյոտովը, Իգոր Մակարևիչը և ուրիշներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ
Մորկուշա
Մորկուշա (Моркуша), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։
Աշխարհագրություն
Գետաբերանը տեղակայված է Չյորնայա գետի աջ ափում՝ 4 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 16 կմ է, ավազանի տարածքը 124 կմ2 է։ Ակունքը գտնվում է ճահճուտներում, Օկտյաբրսկի գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վոլգա գետն է։ Գետի ենթաավազանը (Վերին) Վոլգայի վտակների ավազաններն են՝ մինչև Ռիբինսկի ջրամբար։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Վոլգա գետն է՝ մինչև Կույբիշևի։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Ժողովրդավարական ​​ընտրությունների ընտրական իրավունքների և ազատությունների չափանիշների մասին կոնվենցիա
Դեմոկրատական ընտրությունների, ընտրական իրավունքների և ազատությունների չափանիշների մասին կոնվենցիա, ԱՊՀ կոնվենցիա, անդամներն են անկախ պետությունները,  ստորագրվել է 2002 թվականի հոկտեմբերին, և ուժի մեջ մտել 2003 թվականի մարտին, երեք պետությունների` Ռուսաստան, Ղրղզստան և Տաջիկստան վավերացնելուց հետո։ Այնուհետև կոնվենցիայի անդամ են դարձել Հայաստանը, Մոլդովան ,Ղազախստանը և Բելառուսը ։ Կոնվենցիան նաև ստորագրել են Վրաստանը և Ուկրաինան (երկուսն էլ վերապահումներով)։
Հայաստանի Հանրապետության համար կոնվենցիան ուժի մեջ է մտել 2005 թվականի մարտի 17-ին։
Կոնվենցիայի նախագիծը մշակվել է Ռուսաստանի Դաշնության կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի նախաձեռնությամբ, և Ռուսաստանի Դաշնության Կենտրոնական Գործադիր Կոմիտեի անդամ Վ. Ի. Լիսենկոյի գլխավորությամբ ։ Կոնվենցիան բաղկացած է 26 հոդվածից։
Կոնվենցիան 2011 թվականի հուլիսին Գերագույն Խորհրդի որոշմամաբ ճանաչվել է որպես ՄՄՀ-ի շրջանակային իրավունքի գերակայություն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միջազգային կոնվենցիաներ Կատեգորիա:Հայաստանի պայմանագրեր Կատեգորիա:Պայմանագրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ուկրաինայի պայմանագրեր
Կոնտենդաս դու Սինկորա
Կոնտենդաս դու Սինկորա (Contendas do Sincorá), համայնք Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Բաիա նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում։ Մտնում է Սեաբրա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3900 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 862,085 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 4,5 մարդ/կմ²։
Յոզեֆ Շտրաուս
Յոզեֆ Շտրաուս (Josef Strauß, ), ավստրիացի կոմպոզիտոր, ջութակահար, դիրիժոր, ինժեներ ։
Կոնտենդաս դու Սինկորա
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1961 թվականի հոկտեմբերի 6-ին։
Յոզեֆ Շտրաուս
Նշանավոր կոմպոզիտոր Յոհան Շտրաուսի երեք որդիներից մեկն է։
Ստեփան Միսքճյան
Սետփան Միսքճյան (1850/1852, Կոստանդնուպոլիս - 1915, օգոստոսի 5), հայ բժիշկ։
Յոզեֆ Շտրաուս
Կյանքը և ստեղծագործությունը
Յոզեֆ Շտրաուսը ծնվել է 1827 թվականի օգոստոսի 20-ին Վիեննայում։ Նա եղել է ընտանիքի երկրորդ որդին, իսկ ընտանիքում կային հինգ երեխաներ։ Նրա հայրը` Յոհան Շտրաուս Ավագը, գործնականում չէր զբաղվում երեխաների դաստիարակությամբ, քանի որ մշտապես հյուրախաղերով հանդես էր գալիս Եվրոպայում։ Բայց միակ բանը, որին նա խստորեն հետևում էր և նույնը պահանջում էր կնոջից` Աննայից, այն էր, որ երեխաները ստեղծագործեն երաժշտության բնագավառում և չսովորեն ջութակ նվագել։ Հայրն ուզում էր, որ որդին շարունակի կարիերան Հաբսբուրգների ավստրիական բանակում։ Սակայն ավագ եղբայրը` Յոհանը, չնայելով հոր սահմանափակումներին ու արգելքին, սովորում է ջութակ նվագել` ձգտում առաջացնելով նաև Յոզեֆի մոտ։
Ստեփան Միսքճյան
Կենսագրություն
Ծնվել է 1850/1852 թվականին, Կոստանդնուպոլ­սում` հայ կա­թո­լիկ ընտա­նի­քում։ Դե­ղա­գործ Գրի­գոր Միսք­ճյա­նի եղ­բայրն է։ Նախ­նա­կան կրթու­թյունն ստա­ցել է Կ. Պոլ­սի Մի­ջա­գյուղ թա­ղա­մա­սի վար­ժա­րա­նում։ 1878 թվականին ավար­տել է Կ. Պոլ­սի Օս­մա­նյան կայ­սե­րա­կան բժշկա­կան վար­ժա­րա­նը և բժշկի վկա­յա­կան ստա­ցել։ Մաս­նա­գի­տա­ցել է ման­կա­բար­ձու­թյան և վի­րա­բու­ժու­թյան գծով։ 1880-1889 թվականներին ման­կա­բարձ գի­նե­կո­լոգ, վի­րա­բույժ, գլխա­վոր բժշկի տե­ղա­կալ է աշ­խա­տել սուրբ Փրկիչ հայոց ազ­գա­յին հի­վան­դա­նո­ցում։ Բնակ­վել է Կ. Պոլ­սի Մի­ջա­գյուղ թա­ղա­մա­սում։ Եղել է Մի­ջա­գյու­ղի կա­թո­լիկ եկե­ղե­ցու թա­ղա­կան խորհր­դի ան­դամ։
Կոնտենդաս դու Սինկորա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Յոզեֆ Շտրաուս
Կյանքը և ստեղծագործությունը
Յոզեֆը չէր պատրաստվում երաժիշտ դառնալ, այդ պատճառով նա ընդունվում է Վիեննայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ։ Նա ստանում է ինժեներ-շինարարի և ճարտարապետի մասնագիտություն` Վիեննայում աշխատելով որպես ինժեներ ու դիզայներ և մի շարք բացահայտումներ կատարելով։ Յոզեֆը երկու դասագիրք է հրատարակել մաթեմատիկական գիտություններից։ Նա նաև դրսևորել է նկարչի, բանաստեղծի, երգչի, կոմպոզիտորի, դրամատուրգի, գյուտարարի ձիրքեր։ Սակայն հոր մահից` հետո 1853 թվականին, ընտանեկան խորհրդում որոշվում է, որ քանի որ ավագ եղբայրը` Յոհանը, զբաղված է հյուրախաղերով, Վիեննայում ելույթներ տալով ու երաժշտություն ստեղծագործելով, ապա Յոզեֆը պետք է փոխարինի եղբորը և հոր նվագախմբի դիրիժորությունն ստանձնի։ Յոզեֆը հաճույքով չի ընդունում առաջարկը, սակայն արդյունքում երաժշտությանն է նվիրում իր ողջ կյանքը։ Այդ ժամանակվանից աֆիշներում պարզապես Շտրաուս էին գրում, և հանրությունը չգիտեր, թե եղբայրներից ով է հանդես գալու։ Իր մտերիմների շրջանում Յոզեֆին «Պեպի» էին անվանում, և Յոհանը մի անգամ նրա մասին ասել է. «Պեպին մեր երկուսից ավելի շնորհալի է, ես ուղղակի ավելի հայտնի եմ...» :
Յոզեֆը նաև տաղանդավոր ջութակահար էր և դիրիժոր։ Նա գրել է վալսեր այն նույն ոճով, որով ստեղծագործել է իր եղբայր Յոհանը։ Յոզեֆը բանաստեղծ էր, ռոմանտիկ խառնվածք ուներ. սիրում էր միայնություն և տառապում էր մելամաղձության նոպաներով։
Ստեփան Միսքճյան
Կենսագրություն
Եղել է բժշկա­կան և կրթա­կան եռան­դուն գոր­ծիչ։ 1915 թվականի ապ­րի­լին, եղ­բոր` դեղագործ Գրիգորի հետ ձերբակալվել և բանտարկվել է Կ. Պոլսի կենտրոնական բանտում, ապա՝ աքսորվել Չանղըրը։ Անունը փորագրվել է Չանղըրըի բանտում հավաքված համրիչի 99 հատիկներից 6-րդի վրա։ 1915 թվականի օգոստոսի 5-ին Կ. Պոլսի Օրթագյուղ թաղամասից նորից աքսորվել է։ Կոնիայից 2 ժամ հեռավորության վրա գտնվող վայրում, Ան­կա­րայի մոտ սրախողխող է արվել բժիշկ եղբոր՝ Գրիգորի հետ՝ 64 տարեկանում։ Օգոստոսի 5-ին ձերբակալվածների մեջ նրա անունը հիշատակել է Եր­վանդ Օտյա­նը։
Յոզեֆ Շտրաուս
Կյանքը և ստեղծագործությունը
Երբ Եղբայրը` Յոհան Շտրաուսը, կես տարով լինում է Ռուսաստանում, նա ստիպված ավելի շատ է աշխատում և քանի որ թույլ առողջություն ուներ, վերջիվերջո գերհոգնածություն է ձեռք բերում, և նրան փոխարինում է երրորդ եղբայրը` Էդուարդը ։
Երբ հետաքրքրությունը Ռուսաստանի հանդեպ նվազում է, Յոհանն այնտեղ է ուղարկում Յոզեֆի նվագախումբը։ Այդպիսի մի ուղևորության ժամանակ նվագախմբի երաժիշտները, անհնազանդություն դրսևորելով, ընդվզում են, և Յոհանն ստիպված նոր խումբ է ձևավորում։ Վարշավայում փորձերից մեկի ժամանակ նվագախումբը ընկնում է ռիթմից, և Յոզեֆն ուշագնաց լինելով ընկնում է հարթակից դահլիճ` ուղեղի ուժգին ցնցում ստանալով։ Նրան հազիվ հասցնում են Վիեննա, որտեղ էլ մահանում է։
Ստեփան Միսքճյան
Կենսագրություն
1921 թվականի ընթացքում Կ. Պոլսի «Ճա­կա­տա­մարտ» թերթի մի քանի համարներում հարազատները հայտարարություններ են տպագրել նրան գտնելու հույսով, քանի որ նրանց համար անհայտ է եղել բժշկի ողբերգական ճակատագիրը։ Նրա անունը ընդգրկված է նաև Արշակ Ալպոյաճյանի 303 նահատակների անվանացանկում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:1915 մահեր Կատեգորիա:Օգոստոսի 5 մահեր
Յոզեֆ Շտրաուս
Ստեղծագործություններ
Յոզեֆ Շտրաուսը գրել է շատ վալսեր, որոնցից են`
Գրականություն
Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ավստրիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:19-րդ դարի ավստրիացիներ Կատեգորիա:Ավստրիացի ջութակահարներ Կատեգորիա:Ավստրիացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Ավստրիացի ճարտարագետներ Կատեգորիա:Հրեա կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ավստրիացի արվեստագետներ
Դուռը (ֆիլմ)
Դուռը (Az ajtó), 2012 թվականին թողարկված, հունգարական արտադրության անգլիալեզու գեղարվեստական կինոնկար։ Ռեժիսորը Իշտվան Սաբոն է, գլխավոր դերերերի կատարմամբ հանդես են եկել Մարտինա Գեդեկն ու Հելեն Միրենը ։ Ֆիլմը նկարահանվել է Մագդա Սաբոյի՝ նույն վերնագիրը կրող ինքնակենսագրական վեպի հիման վրա և պատմում է վիպագիր հերոսի ու նրա էքսցենտրիկ տնային տնտեսուհու հարաբերությունների մասին, որոնք ծավալվում ու զարգանում են 1970-ական թվականների սկզբների Հունգարիայում ։
Կինոնկարը իրավունք է նվաճել մասնակցելու Մոսկվայի 34-րդ միջազգային կինոփառատոնին ներկայացված ֆիլմերի մրցույթին ։ Մասնակցել է նաև 2012 թվականի նոյեմբերին Լոս Անջելեսում անցկացված հունգարական ֆիլմերի փառատոնին և արժանացել հանդիսատեսի մրցանակին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարիայի արվեստ Կատեգորիա:Մոսկվայի միջազգային կինոփառատոն Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր
Բագինեթ
Բագինեթ, անտիկ Վրաստանի քաղաք-ամրոցներից մեկը, որը կառուցվել է մ․ թ․ ա․ 3-2-րդ դարերում։ Գտնվում է երկրի հին մայրաքաղաք Մցխեթի մոտ, Կուր գետի աջափնյա սարալանջին։ Շրջապատված է 4 կմ երկարություն և 3 մ հաստություն ունեցող ամուր պարիսպներով, որոնք ուղղանկյուն բուրգեր ունեն։ Միջնաբերդը գտնվում է քաղաքի վերնամասում և շրջապատված է ինքնուրույն պարիսպներով ։
Հուշարձաններ
Բագինեթի հուշարձաններից ուշագրավը սյունազարդ դահլիճն է, որն իրենից ներկայացնում է 9 մ x 21 մ չափերի ուղղանկյուն շենք։ Ծածկը՝ երկայնական առանցքով շարված 6 սյուների վրա է կանգնած։ Ներկայումս պահպանվել են միայն քարե խարիսխներ ու խոյակներ։ Սյուները չեն պահպանվել, քանի որ փայտից էին։ Դահլիճի մուտքը՝ ճակատի կողմից։
Չորս շարք բարձրություն ունեցող պատերը շարված են կանոնավոր ձևի քարերով ու ամրացված երկաթի կապերով։ Վերնամասում շարվածքը հում աղյուսից էր։
Բագինեթի հաջորդ հուշարձանը բաղնիքն է, որը նման է Արմազիսխևի և Գառնիի բաղնիքներին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրացական բերդեր Կատեգորիա:Հելլենիստական Վրաստան Կատեգորիա:Մցխեթ-Մթիանեթի մարզի շենքեր և կառույցներ
Էդուարդ Ալլեյն
Էդուարդ «Նեդ» Ալլեյն (Edward "Ned" Alleyn, ), անգլիացի դերասան, որը եղել է Եղիսաբեթյան թատրոնի առաջատար դերասաններից մեկը և Աստծո շնորհի քոլեջի հիմնադիրը Դուլվիչում։
Մանկություն
Ալլեյնը ծնվել է 1566 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Բիշոփսգեյթում (Լոնդոն), ինչպես նշված է «Biographia Britannica»-ում որպես հետևություն Ալլեյնի ստեղծագործություներից։ Ալլեյնը մի քանի անգամ օրագրում գրանցել է իր ծննդյան ամսաթիվը, բայց երբեք հստակ չի ներկայացրել Բիշոփսգեյթը՝ որպես իր ծննդավայր։ Սուրբ Բոտոլֆի ծխական գրանցամատյաններում արձանագրվել է, որ նա մկրտվել է իր ծննդյան հաջորդ օրը։ Էդվարդ Ալլեյնը եղբայրներից կրտսերն էր․ ունեցել է երեք եղբայր՝ Ջոն, Ուիլյամ և Էդուարդ։ Հայրը եղել է հյուրանոցատեր և դռնապան Եղիսաբեթ I թագուհու օրոք, իսկ մայրը՝ Մարգարեթ Թաունլին, եղել է Ջոն Թաունլիի դուստրը ։ Նրա մոր կապը Լանկաշիր Թաունլի ընտանիքի հետ որոշ չափով առեղծված է. Ալլեյնն ասել է, որ նա Թաունլիների Ջոն Թաունլիի դուստրն էր, բայց Թաունլիի տոհմածառի վերաբերյալ առկա տեղեկությունները չեն հաստատում դա ։ Այն դպրոցը, որտեղ Ալլեյնն է սովորել, 1884 թվականին ստացել է իր անունը ։ Նա մկրտվել է Բիշոփսգեյթի Սուրբ Բոտոլֆ եկեղեցում՝ առանց եպիսկոպոսի։ Նա ժամանակակիցներին հայտնի էր որպես «Նեդ», իսկ նրա ազգանունն արտասանվում է Ալլեն կամ Ալլեյն։
Դերասանական կարիերա
Էդվարդ Ալլեյնը կատարել է գլխավոր դերեր Քրիստոֆեր Մառլոյի հայտնի պիեսներից երեքում՝ «Ֆաուստուս», «Թամբուրլայն» և  Բարաբաս («Մալթայի հրեան»)։ Այդ դերերը հավանաբար գրվել են հատուկ Ալլեյնի համար։ Էդվարդ Ալլեյնը հայտնի է եղել ֆիզիկական տվյալներով և թիմի հետ աշխատելու ունակությամբ։ Նրա բեմական կյանքի մասին տեղեկությունները կցկտուր են։ Հատուկ Ալլեյնի համար գրված դերերից են Օրլանդոյի դերը Ռոբերտ Գրինի «Օրլանդո Ֆուրիոզո» պիեսում և  հավանաբար Հիերոնիմոյի դերը Թոմաս Քիդի «Իսպանական ողբերգություն» պիեսում ։ Համարվում է, որ ներկայում չպահպանված այլ պիեսների բեմադրություններում Ալլեյնը կատարել է գլխավոր դերեր, այդ թվում խաղացել է Ջորջ Փիլի պիեսներում, ինչպիսին է «Ալկազարի ճակատամարտը» ։ Անձնական նամակում նա ծաղրել է ինքն իրեն որպես «ֆուստիան թագավոր» ։
1593 թվականին Ալլեյնը և իր մյուս խաղընկերները շրջել են Անգլիայի նահանգներում, ներառյալ գյուղական վայրերը և, ըստ երևույթին, այդքան էլ փող չէին վաստակում ճանապարհորդելու համար։ Այն ժամանակ բուբոնային ժանտախտն կոտորած է առաջացրել Լոնդոնում, բայց Ալլեյնը և մյուս դերասանները պատրաստ էին ռիսկի դիմել՝ իրենց առողջությունը զոհելով թատերախմբի հաջողության և հավանաբար նաև անձնական ֆինանսական կայունության համար՝ մնալով Լոնդոնում ։ Այս շրջագայությանը մասնակցել են «լորդ Սթրեյնջի ծառաներ» և «լորդ Ադմիրալի ծառաներ» դերասանական խմբերը, որոնց հետ նա կապ ուներ։ Շրջագայությունը հասել է մինչև Բրիստոլ, Շրուսբերի, Չեստեր և Նյու Յորք ։
Ալլեյնը կարիերան ավարտել է իր համբավի գագաթնակետին՝ շուրջ 1598 թվականին, և նշվում է, որ Եղիսաբեթ թագուհին խնդրել է նրան վերադառնալ բեմ, ինչը նա արել է 1604 թվականին՝ թագուհու մահվանից մեկ տարի անց։ Բենջամին Ջոնսոնը գովերգել է Ալլեյնի դերասանական տաղանդը ։ Թոմաս Նեշը նույնպես (Pierce Penniless, 1593) հայտնել է իր հիացմունքը՝ նրան դասելով անգլիական դերասանների քառյակում Ջոն Բենթլիի, Ուիլյամ Նելի և ծաղրածու Ռիչարդ Թարթլոնի հետ միասին, մինչդեռ Թոմաս Հեյվուդը նրան անվանել է «աննկարագրելի», «դերասաններից լավագույն», «Պրոտևս ձևերի տեսանկյունից և Ռոսցիուս լեզվի տեսանկյունից»։ Թոմաս Ֆուլերն իր «Արժանավոր մարդիկ» աշխատանքում ավելի ուշ գրել է, որ Ալլեյն այնպես էր մտնում դերի մեջ, որ ուզում էր դառնալ նրա մի մասը։
Չնայած Ալլեյնն իր հարստության զգալի մասը ձեռք էր բերել ամուսնության շնորհիվ, բայց նա շատ է վաստակել նաև իր դերասանական կարիերայի շնորհիվ և ձեռք է բերել մեծ կալվածք Սասեքսում։
Բիզնես
Ալլեյնն իր աներոջ՝ Ֆիլիպ Հենսլոուի հետ զբաղվել է բիզնեսով և հարստացել։ Նա եղել է Հենսլոուի ձեռնարկությունների համասեփականատեր և, ի վերջո, մի քանի շահութաբեր թատրոնների, հասարակաց տների միանձնյա սեփականատեր։ Դրանց թվում են եղել «Վարդը» ((The Rose)) թատրոնը Բենքսայդում, Փարիզյան պարտեզը և Ֆորտունա թատրոնը Ֆինսբերի-Ֆիլդսում։ «Ֆորտունա» թատրոնը կառուցվել է Ալեյնի և Հենսլոուիի համար 1600 թվականին՝ մրցակից «Գլոբուս» թատրոնի գետից հարավ բացվելուց մեկ տարի անց, որն ուներ քառակուսի տեսք ։ Այն իրենց ձեռքն են վերցնում Ադմիրալի մարդիկ, որոնց գլխավորողներից էր Ալլեյնը։
Ալլեյնը Հենսլոուի հետ միասին զբաղեցրել է «արջերի, ցուլերի և շների թագավորական խաղերի վարպետի» պաշտոնը։ Որոշ դեպքերում նա անձամբ ղեկավարել է մարզաձևը, և Ջոն Սթոունն իր «Տարեգրություններ»-ում պատմում է, թե ինչպես է Ալլեյնը առյուծին տապալել Հակոբ I-ի առաջ Լոնդոնի աշտարակում։
Քոլեջի հիմնադիր
Ալլեյնի կապը Դալվիչի հետ սկսվել է 1605 թվականին, երբ նա գնել է Դալվիչի կալվածքը սըր Ֆրենսիս Քալթոնից։ Հողատարածքը, որն Ալլեյնի ձեռքն է անցել 1614 թվականից ոչ շուտ, ձգվել է Սիդենհեմ Հիլլից, որի գագաթին այժմ կանգնած է «Crystal Palace» հեռուստատեսային փոխանցման աշտարակը՝ մինչև զուգահեռ լեռնակատարը՝ Լոնդոնից երեք մղոն հեռավորության վրա։ Այն իր մի քանի բաժիններով հայտնի է որպես Հերն Հիլլ, Դենմարկ Հիլլ և Չեմպիոն Հիլլ։ Ալլեյնն այդ մեծ կալվածքը ձեռք է բերել ավելի քան 35,000 ֆունտով։ Նա սկսել է Դալվիչում Աստծո շնորհի քոլեջը կառուցելու գործը։
Դալվիչի քոլեջի հիմնադրման հետ կապված կա մի լեգենդ, որը Ալլեյնի նվերը կապում է տեսիլքի հետ։ Անգլիացի անտիկվար Ջոն Օբրին առաջինն է գրել լեգենդի մասին՝ ասելով. «Պարոն Ալլեյնը, լինելով ողբերգակ, և Շեքսպիրի նշանավոր պիեսներից շատերի օրիգինալ դերասաններից մեկը, ներկայացումներից մեկում կատարում էր դևի դեր, նա վեց հոգու հետ անակնկալի են բերում Սատանայի հատնությամբ, որն այնպես է ազդում դիտողների երևակայության վրա, որ ինքը խոստանում է, որ կկատարի այն Դալվիչում» ։
Աշխատանքներն ավարտվել են 1617 թվականին, բացառությամբ կանոնադրության կամ միավորման մասին ակտի՝ իր հողերում մորթմեյնի ստեղծման համար։ Հետաձգումները տեղի են ունեցել Աստղային պալատում, որտեղ լորդ կանցլեր Բեկոնը ճնշում է գործադրել Ալլեյնի վրա՝ նպատակ ունենալով առաջարկվող նվիրաբերության մի մասըն ապահովել Օքսֆորդում և Քեմբրիջում դասախոսության պահպանման համար։ Բեկոնի մոտեցումը համահունչ էր բարեգործական հիմքերի ազդեցության վերաբերյալ նրա թերահավատությանը, համեմատած այն սխեմայի հետ, որն առաջ են քաշել սըր Հենրի Սևիլը և սըր Էդվին Սանդիսը, որոնք կարիք ունեին միջոցների ։ Ի վերջո Ալլեյնն ի կատար է ածել իր մտադրությունը, և Դալվիչի Աստծո շնորհի քոլեջը հիմնադրվել է՝ ապահովելով այն Ջեյմս I-ի՝ 1619 թվականի հունիսի 21-ի արտոնագրով։ Դպրոցի շինարարությունն սկսվել է 1613 թվականին։
Ասում են, թե Դալվիչի քոլեջը կառուցվել է որպես Աստծուն ուղղված երախտիք Ալեյյնի դերասանական ունակությունների և գործնական հարաբերություններում նրա հաջողությունների համար։ Հիմնադրման ժամանակ Ալլեյնը չի եղել իր իսկ հիմնադրամի անդամ, սակայն ղեկավարել և վերհսկել է նրա գործունեությունն՝ օգտագործելով արտոնագրով իրեն տրված լիազորությունները։ Օրագրի հիման վրա կարելի է եզրակացնել, որ նա խորապես մասնակցել է քոլեջի կյանքին։ Տղաներին նա ներգրավել է պատահական թատերական ներկայացումներում, օրինակ՝ 1622 թվականի հունվարի 6-ի տոնական միջոցառման ժամանակ տղաները ներկայացրել են պիես։
1882 թվականին Աստծո շնորհի քոլեջը իրավանբանորեն բաժանվել է երեք դպրոցների՝ Դալվիչ քոլեջ, Ջեյմս Ալլեյնի աղջիկների դպրոց և Ալլեյնի դպրոց։ Դալվիչ քոլեջը ընդլայնվել է միջազգային մակարդակով (Չինաստան, Սինգապուր և Հարավային Կորեա) ։
Ամուսնություններ
Ալլեյնը Բիշոփսգեյթում իր ունեցվածքը ժառանգել է հորից։ 1592 թվականի հոկտեմբերի 22-ին նա ամուսնացել է Ջոան Վուդվորդի՝ Ֆիլիպ Հենսլոուի խորթ դստեր հետ։ Ջոանը մահացել է 1623 թվականի հունիսի 28-ին և թաղվել Աստծո շնորհի Քրիստոսի մատուռում։ Նույն թվականի դեկտեմբերի 3-ին Ալլեյնն ամուսնացել է Կոնստանցիայի՝ բանաստեղծ և Սուրբ Պողոսի տաճարի դեկան Ջոն Դոնի դստեր հետ։ Ալլեյնը երեխաներ չի ունեցել։ Կոնստանցիան Ալլեյնի մահվանից հետո՝ 1630 թվականին, ամուսնացել է Սամուել Հարվիի հետ ։
Մահ և հուշարձան
Ալլեյնը մահացել է 1626 թվականի նոյեմբերին և թաղվել իր հիմնադրած քոլեջի մատուռում, որը հայտնի է որպես Աստծո շնորհի Քրիստոսի մատուռ։ Նոյեմբերի 3-ին Ալլեյնը գրի է առել իր վերջին կամքն ու կտակը։ Նրա տապանաքարին որպես նրա մահվան օր նշված է 21-ը։ Ալլեյնին թաղել են նոյեմբերի 25-ին։ Նրան թաղել են եկեղեցու մեջ, բայց նրա հուշաքարը 1925 թվականին դուրս է բերվել եկեղեցուց՝ հետագա քայքայումը կանխելու համար։ Նրա մարմինը մնացել է թաղված եկեղեցու ներսում։
Մայր տաճարում, որը ժամանակին եղել է ծխական եկեղեցի ինչպես թաղամասի, այնպես էլ «Կլինկ Լթբերթիի» համար, և որտեղ հիմնվել է նրա բիզնես գործունեության մեծ մասը, կա նրա հիշատակին նվիրված պատուհան։ Դերասանի դիմանկարը ցուցադրվում է Դալվիչի պատկերասրահում։
Ալլեյնը առանձնացող կերպար է 16-րդ դարի դրամատուրգիայում, որովհետև պահպանվել է նրա մասնավոր գրությունների մեծ հավաքածու։ Դրանք հրատարակվել են 1843 թվականին «Ալեյնի թղթեր» խորագրով և գիտնական-կեղծարար Ջոն Փեյն Քոլլիերի խմբագրությամբ։ Նա նաև մասնագիտական ​​հարաբերություններ է հաստատել կրոնական և քաղաքական գործիչների հետ, ինչպիսիք էին Ֆրենսիս Բեկոնը և սըր Հուլիուս Կեսարը (դատավոր)
Կերպարը մշակույթում
Ալլեյնը որպես հերոս հայտնվում է 1998 թվականին նկարահանված «Սիրահարված Շեքսպիրը» ֆիլմում, որտեղ նրան մարմնավորել է Բեն Աֆլեքը։ Նա պատկերված է որպես եսակենտրոն, բայց հարգված դերասան, որը համաձայնում է խաղալ Մերկուցիոյի դերը «Ռոմեո և Ջուլիետ» բեմադրությունում այն բանից հետո, երբ նրան ասում են, որ պիեսի վերնագիրը «Մերկուցիո» է (հոլիվուդյան կարծրատիպային աստղի ակնհայտ պարոդիա)։ Ֆիլմի երկխոսություններում հիշատակվում են Ալլեյնի գավառական շրջագայությունը Ադմիրալի ծառաների հետ և նրա հայտնի դերերը Մառլոյի պիեսներում (ինչպես և Շեքսպիրի «Հենրի VI» պիեսում)։ Նա ներկայացվել է որպես այն անձը, որը Շեքսպիրին խորհուրդ է տվել փոխել պիսեի վերնագիրը՝ այն կոչելով «Ռոմեո և Ջուլիետ», որովհետև նրանք են պիեսի կիզակետում։
Ալլեյնը հայտնվում է «Ուիլ» հեռուստասերիալում, որտեղ նրան մարմնավորել է Հենրի Լլոյդ-Հյուզը։ Նա նաև հայտնի է որպես վամպիրի վարպետ Քերրի Վոնի «Քիթին գողանում է շոուն» (Kitty Steals the Show) ֆանտաստիկ վեպում։
Էդուարդ ֆոն Էնգերթ
Էդուարդ Ռիթեր ֆոն Էնգերթ (Eduard Ritter von Engerth, ), ավստրիացի նկարիչ, ով հիմնականում նկարել է պատմական իրադարձություններ ։
Կենսագրություն
Էդուարդ ֆոն Էնգերթը եղել է Լեոպոլդ Քուպելվիզերի և Յոզեֆ ֆոն Ֆյուրիխի աշակերտը Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայում ։
1847-1853 թվականներին նա ճանապարհորդում է Իտալիայով, Անգլիայով և Մերձավոր Արևելքով, Հռոմում ազդեցություն ունենալով նազարեցիների վրա, նա նկարում է իր նկարներից առավել հայտնի «Մանֆրեդ Սիցիլիացի արքայի ընտանիքի գերևարումը Բենևիենտոյի ճակատամարտից հետո» (Die Verhaftung der Familie des Königs Manfred nach der Schlacht von Benevent; 1853) : 1854 թվականին դարձել է Պրահայի գեղարվեստի ակադեմիայի տնօրեն և հիմնականում զբաղվել է դիմանկարչությամբ։ Միաժամանակ նա աշխատել է Վիեննայի Ալթլերխենֆելդի եկեղեցու որմնանկարների վրա` սեփական և ֆոն Ֆյուրիխի ուրվանկարներով։
1865 թվականին դարձավ Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր, նույն տարում նա ավարտում է իր երկրորդ նշանակալի «Արքայազն Էժենի հաղթանակը Զենտայում» (Sieg des Prinzen Eugen bei Zenta): 1868 թվականին ֆոն Էնգերթը Վիեննայի պալատական օպերայի նոր շենքում որմնանկարել է «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» և «Օրփեոս և Էվրիդիկե» թեմատիկաներով մի շարք կտավներ, ինչպես նաև նույն թվականին է թվագրվում է մանումենտալ «Կայսր Ֆրանց Հովսեփի թագադրումը Հունգարիայի թագավոր` 1867 թվականի հունիսի 8-ին» (Krönung Kaiser Franz Josephs zum König von Ungarn am 8. Juni 1867): 1871-1892 թվականներին ֆոն Էնգերթը գլխավորել է Բելվեդեր դղյակում տեղակայված կայսերական արվեստի պատկերասրահը (որը 1891 թվականին տեղափոխվել է Արվեստի պատմության թանգարան)։ 1882-1886 թվականներին լույս է ընծայել դրա եռահատոր կատալոգը։
Ֆոն Էնգերթի աշակերտներից էին Գաբրիել ֆոն Մաքսը, Ֆրանց ֆոն Բայրոսը, Լուդվիգ Մինիգերոդեն, Էդուարդ Շառլեմոնը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ավստրիացի մանկավարժներ
Կորասան դի Մարիա
Կորասան դի Մարիա (Coração de Maria), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում։ Մտնում է Ֆեյրա դի Սանտանա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 25 190 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 372,315 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 67,7 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Լյուրսի
Լյուրսի (Lurcy) կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Վարչություն՝ Էն։ Մտնում է Սեն Տրիվեսուր Մունայան կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի շրջանը Բուր ան Բրեսն է։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 360 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս-արևելք՝ Լիոն քաղաք, 35 կմ է և 38 կմ արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կլիմա
Կլիման կիսախոնավ է, ձմռանը ցուրտ է իսկ ամռանը տաք։ Կոմունայում անձրևներ հաճախ են լինում, հիմնականում ամռան ամիսներին։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 250 մարդկանցից 202-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 48-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 80.8% է, 1999 թվականին՝ 69.6%)։ 202 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 191-ը (106 տղամարդ, 85 կին), գործազուրկ է եղել 11 մարդ (5 տղամարդ և 6 կին)։ 48 պասիվներից 16 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 24-ը՝ թոշակառու, 8 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Հայաստանի Բարձրագույն խումբ 2018-19 (ֆուտբոլ)
Հայաստանի Բարձրագույն խումբ 2018-19, Հայաստանի ֆուտբոլի բարձրագույն առաջնության 27-րդ մրցաշրջանը։ Մասնակցում է 9 ակումբ։ Չեմպիոնական տիտղոսը պաշտպանում է «Ալաշկերտը» ։
Մասնակից ակումբներ
Բարձրագույն խմբի 2018-19 մրցաշրջանին մասնակցում է 9 ակումբ։
Արտաքին հղումներ
Բարձրագույն խումբ 2018-2019 Կատեգորիա:2018-19 եվրոպական ֆուտբոլային լիգաներում
Տավեննա
Բնակչությունը կազմում է 875 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 47 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 21 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86030, հեռախոսային կոդ՝ +39 0875։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Գևորգը։ Տոնը նշվում է ապրիլի 23-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Boeing 737-ի ավիավթար Իսլամաբադում
Անձնակազմի անդմաներ և ուղևորներ
Ինքնաթիռում եղել է 127 ուղևոր, սակայն բոլորը զոհվել են ։
Պողոս Գալստյան
Պողոս Գալստյան, հայ և սովետական ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան, մարզիչ։ ԽՍՀՄ սպորտի վարպետ (1983)։
Մարզչական
2005-2006 թվականներին ծառայել է որպես Մոսկվայի «Նիկա» ակումբի գլխավոր մարզիչ, 2007 թվականին աշխատել է «Լուչ-Էներգիա» ակումբում որպես մարզիչ։ 2008 թվականին տեղափոխվել է «Կուբան» ակումբ, իսկ օգոստոսի 10-ին նույն տարում Սերգեյ Պավլովի հեռացումից հետո նշանակվեց ակումբի գլխավոր մարզիչ և օգոստոսի 12-ին անցկացվեց իր ղեկավարությամբ առաջին հանդիպումը Ռոստովի ՍԱՌՇ -ի դեմ (3։0)։ 2009 թվականի մայիսին լքեց «Կուբան» ակումբը ընտանեկան պատճառներով ։ 2009 թվականին հուլիսի 7-ին նշանակվել է որպես գլխավոր մարզիչ «Նիկա» ակումբի, որտեղ նախկինում աշխատել էր։ 2009 թվականի օգոստոսի 10-ին վերադարձել է «Կուբան» որպես ավագ մարզիչ , որից մի քանի օր առաջ մարզչի պաշտոնից հեռացվել էր Սերգեյ Օվչինիկովը ։ Սեզոնի վերջում լքել է պաշտոնը, եւ ապա դուրս է եկել «Կուբանից» եւ վերադարձել է «Նիկա» ։ 2010 թվականի դեմտեմբերի 12-ին Մոսկվայում վերջացրեց 240 ժամ ուսուցման մարզչական դասընթացները եւ ստացավ լիցենզիա Pro ։
Սպինետե
Սպինետե (Spinete), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Պողոս Գալստյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Սպինետե
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Հարսանեկան երաժշտություն
Հարսանեկան երաժշտությունը վերաբերում է հարսանեկան տոնակատարություններին նվագակցված երաժշտությանը, ներառյալ միջոցառման նախօրեին կամ դրանից հետո արարողությանը։ Երաժշտությունը կարող է կատարվել կենդանի կատարողների կամ վոկալիստների կողմից կամ կարող են օգտագործել նախապես ձայնագրված երգերը` կախված միջոցառման ձևաչափից, գերակշռող մշակույթի հետ կապված ավանդույթներից։
Հարսանեկան մուտք և արարողություն
Երաժշտության բազմաթիվ տարբեր ոճեր կան, որոնք կարող են նվագել հարսանեկան մուտքի և արարողության ժամանակ ։ Պսակադրության ժամանակ կարող են հնչեցնել մի քանի օրհներգեր։
Երաժշտությունը կարող է հնչել, հայտարարելու հարսանիքի մասնակիցների ժամանումը (ինչպես, օրինակ՝ հարսի, փեսայի, նրանց ծնողների ...), իսկ արևմտյան շատ մշակույթներում սա հնչում է, որպես հարսանեկան քայլերգ կամ երթ։ Մեկ դարից ավել է, ինչ գերմանացի կոմպոզիտոր Ռիխարդ Վագների Լոհենգրին օպերայից «Հարսանեկան երգչախումբ» հատվածը (1850 թ.) հնչում է հարսանեկան արարողությունների ժամանակ, որը հաճախ կոչվում է «Այստեղ է գալիս հարսնացուն», և ավանդաբար այն նվագում են երգեհոնով կամ լարային քառյակով։ Որոշ զույգեր կարող են նախընտրել այլ հարսանեկան քայլերգեր և ընտրել ավելի ժամանակակից երաժշտություն, կամ այլընտրանքային, օրինակ՝ գերմանացի կոմպոզիտոր Յոհան Պախելբելի «Պրելյուդիա և ֆուգա D» -ն, ինչպես նաև  Արքայազն Չարլզի և  Ուելսի արքայադուստր Դիանայի հարսանեկան արարողության ժամանակ՝ 1981 թվականին, հեռուստատեսությամբ հնչած անգլիացի կոմպոզիտոր Քլերք Ջերեմայի «Դանիայի արքայազնի քայլերգը», որպես ծիսակատարության երաժշտություն  ։ Պսակադրության ավարտին արևմտյան ծիսակատարության մեջ հարսնացուն և փեսացուն Մենդելսոնի «Ամառային գիշերվա երազը» (1826 թ) սիմֆոնիկ նախերգանքի հայտնի «Հարսանեկան քայլերգ»-ով դուրս են գալիս եկեղեցուց։ Այս քայլերգը հայտնի դարձավ Գերմանիայի կայսրուհի Վիկտորիա Սաքսեն Կոբուրգ Գոթացու և  Գերմանիայի կայսր Ֆրիդրիխ III-ի հարսանեկան արարողությունից հետո, 1858 թվականին ։ Այլ մշակույթների հարսանիքներն ունեն տարբեր ձևաչափեր։ Եգիպտոսում կա հատուկ ռիթմ, որը կոչվում է զաֆֆա։ Պորտապարուհին առաջնորդում է հարսին դեպի հարսանեկան սրահ, ուղեկցող երաժիշտները նվագում են էլֆազ, երբեմն հարվածային գործիքների և շեփորների վրա։ Սա շատ հին սովորույթ է, ենթադրվում է, որ կարող է նախաիսլամական ժամանակաշրջանից եկած լինի։
Հրեական հարսանիքներում փեսայի մուտքն ուղեկցվում է Բարուխ Հաբայի մեղեդիով։ Սիման Թովը («Բարի լուրը») միաժամանակ հանդիսանում է տոնական երգ։
Միջեկեղեցական ամուսնությունների արարողություններն օգտվում են մի քանի ժամանակակից կոմպոզիտորների ջանքերի շնորհիվ, որոնցից շատերի համար գրավել են քայլերգեր, ի պատիվ հարսնացուի և փեսայի կրոնական ավանդույթների։
Հարսանիքի եզրափակում
Արարողությունից հետո հաճախ տոնական պար է լինում, կամ ընդունելություն է տեղի ունենում, որտեղ կարող են երաժշտական զվարճություններ լինել՝ հրավիրվում է հարսանեկան երգիչ, հարսանյաց խումբ, որը ելույթ է ունենում միայն կենդանի ձայնով կամ Դի-ջեյ/DJ, որոնք զույգերի և հյուրերի համար երգեր են կատարում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարսանիք Կատեգորիա:Երաժշտություն ըստ ժանրերի
Վասիլի Գոնչարով
Վասիլի Սաֆրոնովիչ Գոնչարով (Василий Сафронович Гончаров, ), Կարմիր բանակի գեներալ-մայոր, Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի մասնակից, Կարմիր դրոշի կրկնակի շքանշանակիր (1921, 1921)։
Կենսագրություն
Գոնչարովը ծնվել է 1894 թվականի մարտին Վոյսկա Դոնսկի մարզի Սալսկի շրջանի Դոլգի խուտորում, գյուղացու ընտանիքում։ Գյուղական դպրոցն ավարտելուց հետո աշխատել է գյուղատնտեսությունում։ 1916 թվականի փետրվարին Գոնչարովը զորակոչվել է ցարական բանակ ծառայության։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, Թուրքական ռազմաճակատում եղել հրետանավոր։ Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո ղեկավարել է դիվիզիայի կոմիտեն։ 1918 թվականի փետրվարին ծառայության է անցել Բանվորա-Գյուղացիական Կարմիր բանակում։ Քաղաքացիական պատերազմի մարտերին մասնակցել է որպես հրետանային վաշտի մարտկոցի հրամանատար։ 1919 թվականին մարտերի ժամանակ ծանր կոնտուզիայի է ենթարկվել։ Բազմիցս աչքի է ընկել մարտերում ։ Հանրապետության Հեղափոխական Ռազմական Խորհրդի № 41 հրամանով 1921 թվականին 4-րդ հեծյալ- հրետանային դիվիզոնի մարտկոցի հրամանատար Վասիլի Գոնչարովը պարգևատրվել է ՌՍՖՍՀ Կարմիր Դրոշի շքանշանով ։
Քաղաքացիական պատերազմի ավարտից հետո Գոնչարովը շարունակում է ծառայությունը Բանվորա-Գյուղացիական Կարմիր բանակում։ 1924 թվականին ավարտել է հրամանատարական կազմի Բարձրագույն հրետանային դպրոցը, 1931 թվականին`  հրամանատարական կազմի կատարելագործման դասընթացները,  1936 թվականին` Ֆրունզեի անվան Ռազմական ակադեմիան։ ԽՄԿԿ անդամ 1931 թվականից։
Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) գործողություններին։ Եղել է Հյուսիս-Արևմտյան ռազմաճակատի 34-րդ բանակի հրետանու հրամանատար։
Լև Մեխլիսի հրամանով 1941 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Գոնչարովը գնդակահարվել է բանակի շտաբի շարքի առաջ արտադատական կարգով, ռազմաճակատի հրամանատարության հրամանը չկատարելու և ռազմական տեխնիկան փրկելու ուղղությամբ միջոցներ չձեռնարկելու համար։
2002 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Ռուսաստանի Դաշնության Գլխավոր ռազմական դատախազության որոշմամբ Գոնչարովը ճանաչվել է չհիմնավորված ռեպրեսիաների զոհ և հետմահու ամբողջությամբ արդարացվել ։ Որոշ տվյալներով թաղված է Նովգորոդի մարզի Վալդայսկի շրջանի Զաբորովյե գյուղի մոտ ։
Միխայիլ Գոնչարով
Վասիլի Գոնչարով (Михаил Дмитриевич Гончаров, ), տանկային զորքերի գեներալ-մայոր, 2-րդ գվարդիական տանկային բանակի հրամանատարի տեղակալ։
Կենսագրություն
Միխայիլ Դմիտրիևիչ Գոնչարովը ծնվել է 1891 թվականին։ Զինվորական ծառայությունը սկսել է ցարական բանակում, մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ Պորուչիկի աստիճանով եղել է վաշտի հրամանատար։ Հեղափոխությունից հետո, 1918 թվականին տեղափոխվել է ծառայության Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակում։ Բանակում ծառայել է ավելի քան քսան տարի։ 11 տարի Ուզբեկստանում պայքարել է բասմաչների դեմ։ 1932 թվականի հոկտեմբերի 15-ից եղել է 19-րդ Թուրքմենական հեծելազորային գնդի հրամանատար։ Որոշ ժամանակ անց փոխադրվել է Հեռավոր Արևելք, չինական սահման։
Հեռավորարևելյան ռազմական օկրուգում Միխայիլ Դմիտրիևիչը ձերբակալվել է զինվորականների խմբի խռովությանը մասնակցելու մեղադրանքով։ Գոնչարովի հետ միաժամանակ ձերբակալվել է օկրուգի գրեթե ամբողջ հրամանատարական կազմը։ Ազատազրկության մեջ անցկացրել է 1,5 տարի։ Պատերազմից առաջ արդարացվել է։ 1941 թվականի հուլիսի 24-ին ստացել է գեներալ-մայորի զինվորական կոչում ։ 1941 թվականի օգոստոսի 25-ից մինչև 1941 թվականի դեկտեմբերի 4-ը եղել է Իրկուտսկ-Պինսկի գվարդիական դիվիզիայի հրամանատարը ։
Վիրավորվելուց հետո տեղափոխվել է 1-ին Բելառուսական ռազմաճակատ։ 1944-1945 թվականներին Մ. Դ. Գոնչարովը եղել է 2-րդ գվարդիական տանկային բանակի հրամանատարի տեղակալ։ Չնայած տարիքին (նա հիսունն անց էր) և բարձր կոչմանը, նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել ոչ միայն օպերացիայի պլանների մշակմանը, այլև անմիջական մարտական գործողություններին։ 1945 թվականի փետրվարի 3-ին Վարշավյան-Պոզնանյան հարձակողական օպերացիայի ընթացքում դրսևորած մարտական ծառայության համար տանկային զորքերի գեներալ-մայոր Գոնչարովը 2-րդ գվարդիական տանկային բանակի հրամանատար գեներալ Բոգդանովի կողմից ներկայացվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչման, սակայն պարգևատրվել է Կուտուզովի 1-ին աստիճանի շքանշանով։ 1945 թվականի մարտի 1-ին Արևմտյան Պոմերենիայի Ռեետց քաղաքի մոտ, (ներկայիս Լեհաստան) 12-րդ գվարդիական տանկային շարասյան Ինա գետի գետանցի ժամանակ ծանր վիրավորվել է և տեղափոխվել հոսպիտալ։ 1945 թվականի մարտի 7-ին ստացած վերքերից մահացել է ։ Թաղված է Բրեստ քաղաքում։
Հիշատակ
Միխայիլ Դմիտրիևիչ Գոնչարովի անձնական իրերը (իր զորամասի զինվորների կողմից բերված հուղարկավորության արարողության իրերի հետ մեկտեղ, գնդակոծված շինելը և մյուս իրերը) պահվում են Սորոկի քաղաքի գավառագիտական թանգարանում (Մոլդավիա)։
Ախթալայի սուրբ Գևորգ եկեղեցի
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի, միջնադարյան քաղկեդոնական եկեղեցի, որը գտնվում է Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Ախթալա գյուղից 200 մ արևելք` բարձր բլրի վրա։ Ընդգրկված է Ախթալա գյուղի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում (պետական ցուցիչ՝ 7.5.1/8) : Արձանագրությունների մեջ հիշատակվում է առաքյալների անունով՝ Առաքելոց եկեղեցի, սակայն տեղացիներն այն անվանում են սուրբ Գևորգ։
Հիշատակություններ
Արտաքուստ, արևմտյան պատի վրա, մուտքից վերև փորագրված վրացերեն արձանագրության համաձայն, եկեղեցին կառուցել է Պղնձահանից վանքի առաջնորդ Պետրեն Ավագի աթաբեկության ժամանակ՝ առաքյալների անունով։
Արձանագրությունը տարեթիվ չունի, ուստի եկեղեցու կառուցման ճիշտ ժամանակը որոշված չէ։ Բայց որովհետև Ավագն աթաբեկության տիտղոսն ստացավ 1242 թվականին (մինչ այդ նա սպասալար էր կոչվում), երբ առաջին անգամ նա այցելության գնաց մոնղոլական Օքադա մեծ Ղանին՝ Կարակուրում, ապա եկեղեցու կառուցումը պետք է լինի 1242 թվականից հետո, մինչև Ավագի մահը, որը տեղի է ունեցել 1250 թվականին, ինչպես այդ մասին տեղեկացնում են աղբյուրները ։
Ճարտարապետություն
Եկեղեցու շենքը փոքր է, երկարաձիգ ուղիղ քառանկյունի հատակագծով, ծածկը թաղակապ է։ Արևելյան կողմից ունի կիսակլոր աբսիդ՝ շատ ցածր բեմով։ Միակ մուտքը արևմտյան կողմից է։ Արևելյան, արևմտյան և հարավային պատերի մեջ բացվում են մեկական լուսամուտներ, իսկ հյուսիսային պատի մեջ՝ մի շատ փոքր կլորանցք։ Պատերն արտաքուստ ունեն երկու կարգ ցոգոլ։
Բեմի կենտրոնում կանգնեցված վեմքարի վրա, որպես սեղանաքար, դրված է մի խաչքար, որի վրա վրացերեն լեզվով փորագրված է.