cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գոդֆրիդ Զեմպեր
Երիտասարդ տարիներ (մինչ 1834 թվականը)
Գոդֆրիդ Զեմպերը ծնվել է 1803 թվականի նոյեմբերի 29-ին Համբուրգում՝ ունևոր գործարանատիրոջ ընտանիքում. նա ընտանիքի ութ երեխաներից հինգերորդն էր։ 1806 թվականին ֆրանսիացիների կողմից Համբուրգի գրավումից հետո նրանց ընտանիքը տեղափոխվել է Ալտոնա։
1825 թվականին Գոդֆրիդ Զեմպերը փորձում է Համբուրգում նավահանգստի ու հիդրոտեխնիկական կառույցների շինարարությունում աշխատանքի ընդունվել որպես ենթավարպետի, բայց դա նրան չի հաջողվում։ Այդ ժամանակ նա ընդունվում է Մյունխենի արվեստների ակադեմիայի ճարտարապետության դասարան, սակայն լրջորեն չի զբաղվել ուսմամբ։
1826 դեկտեմբերին՝ Գերմանիայում կատարած երկարատև ճանապարհորդությունից (Հայդելբերգ, Վյուրցբուրգ, Ռեգենսբուրգ) հետո, Զեմպերը մեկնում է Փարիզ՝ աշխատելու Փարիզի հիվանդանոցների ճարտարապետ Ֆրանց Քրիստիան Գաուի հետ։ Այստեղ նա աշխատել է մի քանի ուսումնական նախագծերի վրա։
1828 թվականին Զեմպերն որպես ենթավարպետ սկսել է աշխատել Բրեմերհավենի նավահանգստի շինարարությունում, սակայն 1829 թվականին վերադարձել է Փարիզ՝ Գաուի մոտ։ Այնտեղ նա խանդավառությամբ է ընդունել Հուլիսյան հեղափոխությունը
1830-1833 թվականներին Զեմպերը ճանապարհորդել է Իտալիայում և Հունաստանում՝ ծանոթանալով անտիկ ճարտարապետությանը։ Այդ նպատակով նա 1832 թվականին մասնակցել է Աթենքի Ակրոպոլիսի հնագիտական պեղումներին։ Ամենից շատ նրան հետաքրքրում էր «բիդերմեյերի» ժամանակաշրջանում բարձրացված այն հարցը, թե արդյոք հին հույներն ու հռոմեացիները ճարտարապետական կառույցները զարդարում էին գեղարվեստական որմնանկարներով (վեճ բազմագունության վերաբերյալ)։ 1834 թվականին լույս տեսավ Զեմպերի «Դիտարկումներ անտիկ շրջանի բազմագունայինճարտարապետության ու քանդակագործության վերաբերյալ» («Vorläufige Bemerkungen über bemalte Architektur und Plastik bei den Alten») աշխատությունը, որում ներառված էր նաև Տրայանոսի սյան գույների վերաբերյան հետազոտությունը։ Այդ աշխատությունը Զեմպերին մեծ ճանաչում բերեց Եվրոպայում։
Կյանքը Դրեզդենում (1834-1849)
1835 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Գոդֆրիդ Զեմպերն ամուսնացել է Բերթա Տիմինգի հետ, ով մայորի դուստր էր։ Նրանք ունեցել են վեց երեխա։
Գոդֆրիդ Զեմպերը 1837 թվականին ներկայացնում է Ցվինգերի վերակառուցման ու թագավորական թատրոնի շինարարության աշխատանքների առաջին նախագծերը։ Այդ նախագծով էլ կառուցվում է առաջին Թագավորական թատրոնը, որ բացվել է 1841 թվականին (այրվել է 1869 թվականին)։ Ցվինգերի վերակառուցման նախագիծը մի քանի անգամ վերանայվել է, սակայն չի իրականացվել։ Դրա փոխարեն 1846 թվականին որոշվել է Ցվինգերի հյուսիսարևելյան կողմում կառուցել պատկերասրահ։ Զեմպերը մեկնում է Իտալիա, որպեսզի ծանոթանա պատկերասրահների շինարարության առանձնահատկություններին։ Նրա առաջարկած նախագիծը հաստատվում է և 1847 թվականի ամռանը սկսվում է պատկերասրահի շինարարությունը։ Սակայն 1849 թվականին Զեմպերն ստիպված է լինում փախչել հեղափոխությանը մասնակցած լինելու պատճառով, և ճարտարապետ Կարլ Մորից Հենելին հանձնարավում է ավարտին հասցնել շինարարական աշխատանքները։
Այդ խոշոր նախագծերին զուգահեռ Զեմպերն ունեցել է այլ պատվերներ ևս, որոնցից են Մատերնիհոսպիտալ հիվանդանոցի շենքը, Երրորդ Ռայխի տարիներին ավերված սինագոգը, Օպենհեյմի քաղաքային պալատը և բանկիր Մարտին Վիլհելմ Օպենհեյմի համար կառուցված Ռոզա առանձնատունը։ Վերջինս դարձել է գերմանական վիլլաների կառուցման նախատիպը։
Համոզված հանրապետականներ Գոդֆրիդ Զեմպերն ու նրա ընկեր Ռիխարդ Վագները 1849 թվականին մասնակցեցին Դրեզդենի մայիսյան ապստամբությանը, ինչի շնորհիվ դեմոկրատական մտքերի տեր մարդիկ ցանկանում էին ստանալ քաղաքացիական իրավունքներ։ Զեմպերը եղել է Դրեզդենի ինքնավարության անդամ և տվել է բարիկադներ սարքելու թույլտվություն։ Սակայն նա չի միացել ժամանակավոր կառավարությանը, ինչպես նաև հավատարմության երդում չի տվել թագավորին։ Մայիսի 9-ին ապստամբությունը ճնշվել է։ Զեմպերը փախել է նախ Պիռնա, ապա Ցվիկաու, իսկ մայիսի 16-ին գնացել է Վյուրցբուրգ։ Նույն օրը նոր կառավարությունը հրաման է տվել գտնել «առաջին դասի դեմոկրատներին» և «գլխավոր հրահրիչներին»։ Զեմպերի ընտանիքը մնում է Դրեզդենում։
Զեմպերն այլևս երբեք չի վերադարձել Դրեզդեն։ 1863 թվականին Սաքսոնիայի կառավարությունը նրա նկատմամբ հետախուզում է հայտարարում։ Զեմպերի կառուցած առաջին Թագավորական թատրոնի հրդեհից հետո Սաքսոնիայի թագավոր Յոհանը քաղաքացիների պնդմամբ Զեմպերին հանձնարարում է կառուցել նոր շենք, Զեմպերն ուղարկում է նախագիծը, սակայն շինարարական աշխատանքները գլխավորում է նրա որդին՝ Մանֆրեդը։
Կյանքը հեղափոխությունից հետո (1849-1855)
Լինելով Ցվիկաուում, Գոֆում, Կարլսրուեում և Ստրասբուրգում՝ Զեմպերը տեղափոխվում է Փարիզ։ Այնտեղ նա մշակում է սինագոգի շինարարության նախագիծ, որը, սակայն, չի իրականացվում։ Նա որոշում է մեկնել Ամերիկա, սակայն նավ բարձրանալուց հետո փոխում է իր որոշումը, որովհետև Անգլիայում աշխատանքի առաջարկ էր ստացել։ Այնտեղ նա ստանում է մի քանի մանր պատվերներ, և զբաղվում է իր տեսական աշխատություններով՝ «Ճարտարապետության չորս տարրերի մասին» (1851, Die vier Elemente der Baukunst) և «Գիտության, արդյունաբերության և արվեստի մասին» (1852, Wissenschaft, Industrie und Kunst)։ Այդ ժամանակ էլ նա նախապատրաստում է իր «Ոճը տեխնիկական ու տեկտոնական արվեստներում կամ Գործնական գեղագիտություն» (Der Stil in den technischen und tektonischen Künsten oder Praktische Ästhetik) աշխատությունը, որ երկու հատորով հրատարակվել է 1860 և 1863 թվականներին ։ Բացի այդ՝ նա ապրուստի միջոցներ է վաստակում պատահական պատվերներ կատարելով (Համաշխարհային ցուցահանդես 1851 թվականին, Արթուր Ուելսլիի՝ Վելինգտոնի առաջին հերցոգի դիապատվանդանը, 1852)։ Հետագայում Ռիխարդ Վագների ազդեցությամբ Զեմպերը մեկնում է Ցյուրիխ։
Կյանքը Ցյուրիխում (1855-1871)
1848 թվականին նոր պետության կազմավորումից հետո Շվեյցարական Համադաշնությունը որոշում ընդունեց Ցյուրիխում կառուցել Ճարտարագիտական համալսարան։ Մրցույթին ներկայացրած նախագծերը, որոնք գնահատել էր Զեմպերը՝ որպես փորձագետ, վերջինիս կողմից ճանաչվեցին ոչ բավարար, և արդյունքում Զեմպերն ինքը կազմեց ինստիտուտի շենքի նախագիծը (նախապես պլանավորվում էր, որ նոր շենք կտեղափոխվի նաև Ցյուրիխի համալսարանը)։ Քաղաքի հին թաղամասի վերևում՝ ընդարձակ դարատափի վրա, որտեղ ոչ վաղ անցյալում բարձրանում էին պաշտպանական կառույցի պատերը, կառուցվում է ուսումնական հաստատության նոր շենքը, որ լավ երևում է քաղաքի տարբեր կողմերից, և խորհրդանշում է երկրի պատմության նոր փուլի սկիզբը։ 1854-1864 թվականներին կառուցված գլխավոր մասնաշենքը բազմիցս վերանորոգվել է, սակայն պահպանվել է զեմպերյան շունչը։
1855 թվականից Զեմպերը եղել է Ճարտարագիտական ինստիտուտի պրոֆեսոր՝ նպաստելով ուսումնական հաստատության ծաղկմանը. Զեմպերի դասախոսությունները լսելու էին գալիս Եվրոպայի տարբեր ծայրերից։ Նրա աշակերտներից մեկն է եղել շվեյցարացի ճարտարապետ Էմիլ Շմիդը։
Զեմպերին հաջողվում է ընտանիքը Սաքսոնիայից տեղափոխել Ցյուրիխ։
Շվեյցարիայում Զեմպերի կառուցած ճարտարապետական հուշարձաններից մեկն էլ Վինտերտուրի ռատուշայի շենքն է։
Թագավոր Լյուդվիգ II Բավարացու համար Զեմպերը կազմում է Մյունխենի Ռիխարդ Վագների թատրոնի շենքի նախագիծը, իսկ համերգասրահի շինարարության պլանը, որ կազմվել էր 1864-1866 թվականներին, չի իրականացվել։
Կյանքը Վիեննայում (1871-1879)
1860-ական թվականներին Վիեննայում քննարկվում էր, այսպես կոչված, «թանգարանային հարցը»։ Արվեստի գործերի կայսերական հավաքածուների նմուշները տեղափոխվեցին Վիեննայի տարբեր շենքեր։ Զեմպերը Ֆրանց Իոսիֆ I կայսրից պատվեր ստացավ կազմել Ռինգշտրասսե փողոցում կառուցվելիք նոր շենքերի նախագիծը։ 1869 թվականին Զեմպերը նախագծեց Կայսերական հրապարակը, որը, սակայն, այդպես էլ մինչև վերջ չիրագործվեց։ Այնուամենայնիվ, կառուցվեցին արվեստների պատմության ու բնագիտության թանգարաններն ու թագավորական թատրոնը։ Այդ պատվերների պատճառով Զեմպերը 1871 թվականին մեկնում է Վիեննա։ Զեմպերն ու նրա գործընկերը՝ ճարտարապետ բարոն Կառլ ֆոն Խազենաուերը, տարաձայնություններ ունեին շինարարության հարցերի վերաբերյալ։ 1876 թվականին Զեմպերը ավարտին հասցրեց նախագծի իր բաժինը։ Հաջորդ տարի Զեմպերի մոտ նկատվեցին առողջական խնդիրներ։ Երկու տարի անց նա մահացավ Իտալիայում։ Թաղվել է Հռոմի բողոքականների գերեզմանատանը ։
Ճարտարապետական կառույցներ (ընտրանի)
Բաուցենում Դրեզդենում Ցյուրիխում Վինտերտուրում Վիեննայում
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Մյունխենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գյոթինգենի համալսարանի շրջանավարտներ
Ռեջելլո
Ռեջելլո ( Reggello), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Ֆլորենցիա գավառում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բելգիայի ֆինանսական ճգնաժամ
Բելգիայի ֆինանսական ճգնաժամ, տնտեսական ճգնաժամ, որը տեղի է ունեցել միապետական Բելգիայում 2008-2009 թվականներին՝ ֆինանսական ակտիվների կտրուկ արժեզրկման և երկրի երկու խոշորագույն բանկերի՝ «Fortis»-ի և «Dexia»-յի ֆինանսատնտեսական վիճակի կտրուկ վատացման հետևանքով։ Արդյունքում՝ երկիրը հայտնվում է ֆինանսական ճգնաժամի մեջ, որը բնութագրվում է սովորական և արտոնյալ բաժնետոմսերն ու պարտատոմսերը ներառող արժեթղթերի շուկայի ապակայունացմամբ։ Արժեթղթերի շուկայի գործունեությունը թույլ է տալիս կարգավորել և բարձրացնել մի շարք տնտեսական գործընթացների արդյունավետությունը և առաջին հերթին՝ ժամանակավորապես ազատ ֆինանսական ռեսուրսների ներդրման գործընթացը, որը Բելգիայում ստեղծված ճգնաժամի հետևանքով դառնում է անհնարին։  Իրավիճակն էլ ավելի է սրվում երկու բանկերի սնանկացումից հետո։ Այս ամենից հետո ֆինանսական ճգնաժամը վերաճում է տնտեսավարկային գործողությունների արգելքի և ակտիվների ներդրումների կտրուկ նվազման։ Խնդրի լուծման նպատակով՝ Բելգիայի սահմանադրական դատարանն իրավահաջորդության սկզբունքով «Fortis»-ը բաժանում է երկու փակ բաժնետիրական ընկերությունների, որոնցից մեկն ազգայնացվում է, իսկ մյուսի բաժնետոմսերը գնվում են հոլանդացի գործարարների կողմից։ Ազգայնացումից անմիջապես հետո բելգիական բաժնեմասը ևս վաճառվում է արտասահմանյան ներդրողներին, մասնավորապես՝ ֆրանսիական «BNP Paribas» ընկերությանը։ «Dexia»-յի պարագայում իրավիճակը փոքր-ինչ այլ էր։ Դատարանի որոշմամբ «Dexia» բանկը ապամոնտաժվում է, որի իրավահաջորդ ճանաչված «Dexia Bank Belgium»-ը պետականացվում է և մնում թագավորության հովանու ներքո։ Արդյունքում՝ երկրում սկսված ակտիվների ճգնաժամը մոտենում է իր տրամաբանական ավարտին։
Համատեքստում
Համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամն ու արժեթղթերի արժեզրկումն իր հետքն է թողնում Բելգիայի տնտեսության վրա։ Դրան նպաստում է «Lehman Brothers»-ի սնանկացումը, որն իր հերթին երկրում առաջացնում է քաղաքական ճգնաժամ։ Քաղաքական ճգնաժամի պատճառը Բելգիայի ֆլամանդական և ֆրանսիական շրջանների տարաձայնություններն էր, որն առավել սրվում է Ֆլանդրիայում անջատողական «նոր ֆլանդրիական այլյան» կուսակցության ընտրությունից հետո։ Այս ամենից հետո Բելգիայի Թագավորությունը հայտնվում է մասնատման սպառնալիքի առաջ, որն ամեն կերպ փորձում էր կանխել բելգիական արքունիքը։ Նշված գործընթացների հիմնական մասը տեղի է ունենում վարչապետ Իվ Լետերիմի կառավարման ժամանակահատվածում։ Կառավարությունը վայելում էր Բելգիայի բանկերի, ֆինանսների և ապահովագրության հանձնաժողովի և աուդիտի դատարանի աջակցությունը։
Պատմականորեն Բելգիան ունեցել է չմարված բարձր պետական պարտք, որը 1993 թվականին հասել է ՀՆԱ-ի 137.8%-ի։ Եվրոգոտուն անդամակցելուց հետո այդ թիվը զգալիորեն կրճատվում է, բայց չի զրոյացվում։ Բյուջետային նմանօրինակ կարգավորումը շարունակվել է եվրոյի ներդրումից հետո՝ մասնակիորեն համապատասխանեցվելով Մաաստրիխտի պայմանագրի դրույթներին։ 2007 թվականին Բելգիայի արտաքին ​​պարտքը նվազել է մինչև ՀՆԱ-ի 84%-ի։ Պետական պարքտի կրճատումը նպաստում է Բելգիայի տնտեսության պակասորդի վերացմանն ուղղված քայլերի ձեռնարկմանը։ Ֆինանսական ոլորտում կառավարության կողմից ձեռնարկվող շարունակական միջամտությունները նպաստում են այն բանին, որ պետական պարտքը վերստին աճում է (2012-ի ցուցանիշով՝ ՀՆԱ-ի 99.6%) : Ըստ Բելգիայի սոցիալական ճյուղավորման՝ «Dexia»-ն պատկանում է կաթոլիկ սյունին, իսկ «Ethias»-ը՝ սոցիալիստական ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տնտեսական ճգնաժամեր Կատեգորիա:Բելգիայի տնտեսություն
Տասներեքերորդ առաքյալը (ֆիլմ)
Տասներեքերորդ առաքյալը, 1987 թվականին «Հայֆիլմ» (ԿՀ պատվերով) կինոստուդիայի կողմից նկարահանված հայկական ֆիլմ ` Ռ. Բրեդբերիի «Մարսյան քրոնիկներ»-ի մոտիվներով։
Սյուժե
Ֆիլմը մտորում է բարոյական այն սահմանի մասին, որը խախտելու համարձակություն գիտությունը պիտի չունենա, քանի որ վերջին այդ քայլը կդառնա քաղաքակրթության կործանման պատճառ։
Դրվագներում
Դ. Բանիոնիս, Ա. Մատուլեոնիս, Վալենտինաս Մասալսկիս, Յուրիս Ռիյնիեկս, Վ. Քոչարյան, Կ. Ջանիբեկյան, Մ. Միկիվեր, Լ. Ներսիսյան, Իրինա Կուկսենայտե, Նեոլե Գելժինիտե, Իրինա Կրեզուոյտե, Իլոնա Բալսիտե, Ժոզեֆ Նալբանդյան, Գեորգի Սիչկար, Մ. Դովլաթյան, Ս. Բաբայան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1987 ֆիլմեր Կատեգորիա:Սուրեն Բաբայանի ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Օփենմոկո
Օփենմոկոն օգտագործում է OpenEmbedded կառուցման համակարգը և ipkg փաթեթների համակարգը։
Միջուկ
Լինուքս 2.6.20.2
Օգտագործողի մակարդակի
Ծրագրային ապահովումը հասանելի է այստեղից՝ openmoko.org.
Neo1973
Առաջին OpenMoko սարքը կլինի FIC GSM Neo1973 սմարթֆոնը, կառուցողների տարբերակը հասանելի կլինի 2007 - ի ապրիլին US$350 գնով։ Իսկ հասարակական տարբերակը՝ 2007 - ի սեպտեմբերի 11 - ին ։ Neo1973 - ը օգտագործում է օպտիմիզացված linux որպես աշխատանքի հիմք և ipkg - ն որպես փաթեթների ղեկավար։
Neo -ն անվանված է բջջային հեռախոսների ստեղծման տարվիով։ "Neo" նշանակում է նոր։ Դոկ. Marty Cooper - ը (բջջային հեռախոսի հեղինակը) կատարեց առաջին զանգը 1973 թվին։
Մենք հավատում ենք, որ բաց կոդով բջջային հեռախոսը կարող է կրկին հեղափոխել կապի ոլորտը։ Սա կլինի Նոր 1973 - ը.
Phase 0 - ի կառուցողները արդեն ստացել են իրենց հեռախոսները։ received
Մեզանից երեքը
Մեզանից երեքը, 1987 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի կողմից նկարահանված հայկական ֆիլմ, ժողովածու ` ըստ Աղասի Այվազյանի պատմվածքների։
Գլխավոր դերում
Յուրի Կոստանյան
Դերերում
Իշխան Ղարիբյան, Արմեն Մարության, Մ. Պետրոսյան, Լ. Գևորգյան, Ա. Ղազարյան, Փ. Քոչարյան, Է. Համբարձումյան, Հ. Կոստանյան
Նկարահանող խումբ
20 րոպե (548 մ)
Դերերում
Միքայել Պողոսյան, Թամար Հովհաննիսյան, Վերջալույս Միրիջանյան, Ա. Պապյան, Հենրիկ Ալավերդյան, Կարեն Ջանիբեկյան, Ալեքսանդր Խաչատրյան, Արտյուշա Գյոդակյան, Ազատ Գասպարյան, Յուրի Ամիրյան, Վիգեն Ստեփանյան, Տիգրան Ոսկանյան, Կառլոս Մարկոսյան, Լեոնարդ Սարկիսով, Հ. Աբրահամյան, Ն. Դավիդյանց
Նկարահանող խումբ
38 րոպե (1064 մ)։
Գլխավոր դերերում
Գ. Ղարագյոզյան
Դերերում
Վ. Արծրունյան, Ս. Մկրտչյան, Գևորգ Դոդոզյան, Ս. Գրիգորյան, Վ. Զիմենկովա, Ս. Կիրակոսյան, Է. Գասպարյան, Ի. Բուժիլովա, Գ. Վարդանյան, Լեոնարդ Սարկիսով, Հ. Աբրահամյան, Գ. Հովակիմյան, Վ. Պետրոսյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1987 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Բեյբարս I
Զահեր Բայբարսը (ظاهر بيبرس, ), Մամլուքյան Բահիրի սուլթանության (1250-1381 թթ.) ամենահայտնի սուլթաններից մեկն է, ում անվան հետ է կապված մուսուլմանական շատ տարածքների վերադարձը մուսուլմաններին։ Իսլամական պատմագրության մեջ հայտնի է որպես երկրորդ Սալահ ադ-Դին։ Նա աչքի է ընկել Այն Ջալուտի ճակատամարտում մոնղոլների դեմ տարած հաղթանակում։ Համառ պայքարի գնով կարողացավ Անտիոքի իշխանապետությունը վերադարձնել մուսուլմաններին։ Կիլիկիայի Հեթում թագավորի և Բայբարսի միջև 1269 թ. կնքվել է հաշտության պայմանագիր։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Մամլուքներ Կատեգորիա:Թյուրք կառավարիչներ
Միտյուգ (Կունոժի վտակ)
Միտյուգ (Митюг), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կունոժ գետի ձախ ափում՝ 21 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 21 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Ունզա գետն է։ Գետի գետային ավազանը Վոլգա գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Անդրե Դերեն
Կենսագրություն
Սովորել է Փարիզի Էդուարդ Կարիերայի (1898-1899) Ժյուլիան ակադեմիայում (1904 թվական)։ Որպես նկարիչ կայացումն անցել է ընկերոջ՝ Մորիս դը Վլամինկի ազդեցությամբ, և ավելի ուշ՝ Անրի Մատիսի, որը հսկայական ազդեցություն է ունեցել նրա վրա։ Բանակում երկար ծառայությունից հետո (1900-1904) նկարիչը երկու տարով (1905-1906) մեկնեց Մեծ Բրիտանիա, որտեղ ստեղծեց Հայդ-Պարկի և Թեմզայի առափնյակի՝ իր նշանավոր տեսարանները։ Ֆովիզմի ոգով տոգորված այդ բնանկարները, ձգտում էին փոխանցել կյանքի, բնության լարվածությունը. դրանց դեկորատիվ ազդեցությունը հիմնված է խոշոր բծերի մաքուր կոնտրաստային գույների ինտենսիվ հնչողության վրա («Լոնդոնի նավահանգիստ», 1906, Թեյթ, Լոնդոն)։ Դերենի նկարներն անմիջապես գրավեցին հանրության ուշադրությունը 1905 թվականի Աշնանային Սալոնում։
Մոտավորապես 1908 թվականին Պոլ Սեզանի և վաղ կուբիզմի ազդեցությամբ Դերենի ոճը փոխվում է. նրա նկարներին բնորոշ են դառնում կոմպոզիցիաների ռացիոնալիստական հստակությունը, երկրաչափական պարզեցվածությունը և ձևերի կշռելիությունը։ Այս ժամանակահատվածում նկարների զուսպ և խոժոռ կոլորիտը կառուցվում է կանաչագույն, դարչնագույն և անագե-մոխրագույն երանգների վրա։ 1910-ական թվականներին նկարչի ստեղծագործությունում հայտնվում են պատկերների մռայլություն և թանձրություն, գավառական տխուր, միօրինակ առօրյայի թեմաներ («Շաբաթ օր», 1911-1914, Պուշկինի անվան Կերպարվեստի թանգարան, Մոսկվա), իսկ 1920-ական թվականներին նա դառնում է դեպի խիստ դասական նկարը՝ հաճախ դիմելով իր նախորդների ստեղծագործության ոճավորմանը։ Չնայած սրան՝ Դերենն իր լավագույն ստեղծագործություններում պահպանել է իր խորը անհատական ոճը։
Ստեղծագործական կյանք
Նկարչությամբ տարվել է 15 տարեկանում՝ նկարիչ Ժակոմենիի մոտ գեղանկարչության հիմունքներ ուսումնասիրելով։ Դերենի ծնողները ցանկանում էին, որ նա ընդունվեր Կենտրոնական ինժեներական դպրոց, բայց նա ընտրեց գեղանկարչությունը։ 1898-1900 թվականներին Դերենը սովորել է Փարիզի Կարիերի ակադեմիայում, որտեղ ծանոթացել է Մատիսի և Մարկեի հետ։ Արվեստը դարձավ նրա կյանքի իմաստը։ Արդեն 18 տարեկանից գիտեր բոլոր հնարավոր հայտնի գլուխգործոցները։ 1900 թվականին Դերենը ծանոթացավ Մ. Վլամինկի հետ, ամուր ընկերություն սկսվեց նրանց մեջ։ Նրանք միասին աշխատում էին Շատուի շրջանում, որտեղ Սենայի ափերին նրանք ստեղծեցին բազմաթիվ հիասքանչ պեյզաժներ։ 1905 թվականին Դերենը աշխատում էր ֆովիզմի ոգով։ Նկարչի այդ շրջանի նկարները տարբերվում էին գունային գամմայի հուզավառությամբ՝ խախտելով պատկերված առարկաների սահմանները ( «Նավահանգիստ Հավրում» 1905-1906 թվականներ, « Ճանապարհ սարերի մեջ » 1907 թվական, Էրմիտաժ, Սանկտ-Պետերբուրգ, «Խաղողի տունկերը գարնանը » 1906 թվական (Բազելի գեղարվեստի թանգարան)։ Քաղաքային պեյզաժները տարբերվում էին կապույտի և կանաչի հնարավոր երանգների գերակշռությամբ («Թեմզա» Քաղաքային թանգարան, Ամստերդամ, «Վեստմիստերյան կամուրջ » 1907 թվական, մասնավոր հավաքածու)։ 1907 թվականին Դերենի և Պիկասոյի մտերմությունը ուժեղ ազդեցություն ունեցավ նկարչի վրա։ Ե՛վ բովանդակային, և՛ գունային լակոնիկությունից զգացվում էր վաղ կուբիզմի ծնունդը («Մոնտ ռեյ սյոր Մեր. նավահանգիստը», 1910, «Պուրակ» 1912 թվական, Էրմիտաժ, Սանկտ-Պետերբուրգ «Նատյուրմորտ սեղանին» 1910 թվական, Ժամանակակից արվեստի թանգարան, Փարիզ։ «Նավահանգիստ Պրովանսում» 1912 թվական, Էրմիտաժ, Սանկտ-Պետերբուրգ)։ Հետագա տարիներին նկարչի գունային մաներան զգալիորեն փոփոխվեց. գույները դարձան մուգ և առարկաների սահմանները ծավալուն, ինչին հիմնականում հասնում էր լույսի ու ստվերի օգտագործման շնորհիվ։ Դիմանկարում և խմբակային կոմպոզիցիաներում Դերենի մոտ նկատվում է հին եվրոպական վարպետների պարզ ստվերների կատարման մաներայի հետ փոխադարձ կապ («Խորհրդավոր ընթրիք» 1913 թվական Գեղարվեստական ինստիտուտ, Չիկագո,«Լյուսի Կանվեյլեր» 1913 թվական, Ժամանակակից արվեստի թանգարան, Փարիզ)։ «Աղջիկը սև հագուստով» 1914 թվական, Էրմիտաժ, Սանկտ-Պետերբուրգ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Դերենը գնաց ճակատ։ Պատերազմից հետո 1918 թվականին երկար աշխատեց թատրոնում՝ ստեղծելով բալետի դեկորացիաների էսքիզներ։ Դերենը հայտնի դարձավ ոչ միայն որպես նկարիչ, այլև լավ գրաֆիկ (գծագրող)։
1920 թվականից Դերենը սկսեց աշխատել նեոկլասիցիստական ոճով և նույնիսկ դարձավ այդ ուղղության ճանաչված վարպետներից մեկը։ Մանրամասն ուսումնասիրելով Վերածննդի դարաշրջանի գեղանկարիչներին՝ Պոմպեյի որմնանկարները, Կվարտոչենտ արվեստը՝ գեղանկարիչը կրկնօրինակման գործընթացում բացահայտեց հին վարպետների ոճային առանձնահատկությունները, ինչը փորձեց օգտագործել իր գործերում։ Նկարչի կտավներում պարուհիների ֆիգուրներ են, դել արտե կատակերգության կատարողները, տարված են գծերով, իսկ ծավալային պատկերները ստեղծում են կառուցված հորինվածքի տրամաբանական էֆֆեկտ («Մերկ կինը սափորով» 1923-1924 թվականներ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆովիզմ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ժյուլիանի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ավտոճանապարհային վթարներից զոհվածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաֆիկներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լուսանկարիչներ
Իմադ ալ-Դին Զանգի
Իմադ ադ-Դին Զանգի, Մոսուլի աթաբեկության կամ Զանգիների ամիրայության հիմնադիր։ Թյուրք զորահրամանատար և սելջուկյան սուլթանի երկու որդիների աթաբեկը։ 1227 թ. Զանգին նշանակվում է Մոսուլի էմիր և հաստատում է Զանգիների դինաստիան (1127-1262 թթ.)։ Նա առաջինն էր, որ հարված հասցրեց խաչակիրներին և մուսուլմաններին հետ վերադարձրեց Եդեսիայի կոմսությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հալեպ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Փաշաներ Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Թյուրք կառավարիչներ
Ջորջ Ալբերտ Բուլենջեր
Ջորջ Ալբերտ Բուլենջեր (George Albert Boulenger, ), բելգիա-բրիտանական կենդանաբան և ձկնաբան, ինչպես նաև տոհմաբան (վարդերի մասնագետ) ։
Կենսագրություն
1876 թվականին նա ավարտել է Բրյուսելի Ազատ համալսարանը և որոշ ժամանակ աշխատել է Բրյուսելի բնագիտության թանգարանում որպես գիտական օգնական։ Այդ ժամանակահատվածում նա զբաղվել է երկկենցաղների, սողունների և ձկների ուսումնասիրություններով։ Բացի այդ նա մտերիմ կապեր է հաստատել Փարիզի Բնական պատմության ազգային թանգարանի և Լոնդոնի Բրիտանական թանգարանի հետ։
Կենսաթոշակի անցնելուց հետո Բուլենջերը հետաքրքրված էր վարդերով, հրատարակել է բնագիտական թեմաներով 34 գրավոր աշխատություններ և երկհատորյա աշխատություններ Եվրոպայի վարդերի վերաբերյալ։
Բուլենջերը նվագում էր ջութակ, խոսում էր գերմաներեն, ֆրանսերեն, անգլերեն և կարողանում էր կարդալ  իսպաներեն, իտալերեն և ռուսերեն տեքստեր։ Բացի այդ, որպես կենդանաբան նա գիտեր լատիներեն և հունարեն։
Կենսագրագետները նշում են, որ Բուլենջերը առանձնանում էր աշխատանքի իր արտակարգ մեթոդաբանությամբ, բացի այդ նրան վերագրում են բացառիկ հիշողություն։ Մինչև 1921 թվականը Բուլենջերը գրել է 877 ձեռագրեր, ավելի քան 5000 էջեր, ինչպես նաև 19 մենագրություններ ձկների, երկկենցաղների և սողունների մասին։ Նա տվել է 1096 տեսակ ձկների, 556 տեսակ երկկենցաղների և 872 տեսակ սողունների գիտական նկարագրություններ։
Հիշատակ
1935 թվականին նա դարձել է Ամերիկյան հասարակության ձկնաբանների և հերպետոլոգների առաջին պատվավոր անդամը (American Society of Ichthyologists and Herpetologists): 1937 թվականին նա ստացել է Օրդեն Լեոպոլդա I բարձրագույն մրցանակը Բելգիայի քաղաքացիական անձանց համար։
Կենդանիների տարբեր ցեղեր կրում են Բուլենջերի անվանումը, այդ թվում Boulengerina օձերի ցեղը, որին պատկանում է Կրիստի ջրային կոբրան (Boulengerina christyi), և անոտ երկկենցաղների խմբից երկկենցաղների ցեղ Boulengerulaն՝ Կապտավուն որդ (Boulengerula boulengeri) տեսակով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ
Կոնտրև
Կոնտրև (Contreuve), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 71 մարդ, բնակչության խտությունը` 6.44 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.02 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 175 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 50 կմ հյուսիս-արևելք, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 50 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 41 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 32-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 9։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,0 %։ 32 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 32 անձ (20 տղամարդ և 12 կին)։ Գործազուրկ են եղել 0 անձ (0 տղամարդ և 0 կին)։ 9 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 2-ը` թոշակառուներ, իսկ 5-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Միտյուգ (Ունժայի վտակ)
Միտյուգ (Митюг), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ունժա գետի ձախ ափում՝ 391 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 29 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Մեժևսկոյ շրջան (Կոստրոմայի մարզ)
Մեժևսկոյ շրջան (Межевской район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կոստրոմայի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Գեորգիևսկոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2178 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 5099 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2,34 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոստրոմայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Լիչիա Ալբանեզե
Լիչիա Ալբանեզե (Licia Albanese ՝ Լիչա, ), իտալացի օպերային երգչուհի, ով հիմնականում ապրել և գործունեություն է ծավալել Միացյալ Նահանգներում։ Երգչուհու ձայնը՝ սոպրանո։
Կենսագրություն և կարիերա
Լիչիա Ալբանեզեն ծնվել է 1909 թվականին Իտալիայի Բարի քաղաքում՝ իտալոամերիկյան բիզնեսմենի ընտանիքում։ Ուսանել է Բարիում Էմանուել դը Ռոզի և Միլանում՝ Ջուզեպպե Բալդասարե-Տեդեսկիի մոտ։
1933 թվականին Ալբանեզեն առաջին տեղն է գրավում Իտալիայի կառավարության հովանավորությամբ անցկացրած վոկալային մրցույթում 300 մասնակիցների մեջ։
Երգչուհու դեբյուտը տեղի է ունեցել 1934 թվականին Միլանում. նա կատարեց Պուչինիի «Մադամ Բատերֆլայ» օպերայում Չիո-չիո պարտիան։ Այս կատարումը ճակատագրական եղավ օպերային երգչուհու համար. նա ավելի քան 40 տարի շարունակ կատարեց երգը և բեմ բարձրացավ ավելի քան 300 անգամ։
Կարիերայի առաջին հինգ տարիներին Լիչիա Ալբանեզեն երգել է Եվրոպայի ամենահայտնի օպերային թատրոններում՝ Լա Սկալա, Կովենտ գարդեն արքունական թատրոն, Հռոմի օպերային թատրոն։ 1930-ական թվականների երկրորդ կեսին մեծ հռչակ էր վայելում հայրենի Իտալիայում, Ֆրանսիայում և Միացյալ Թագավորությունում։
1939 թվականին, երբ Իտալիայում կառավարության գլուխ բարձրացավ Բենիտո Մուսոլինին, Ալբանեզեն փախչում է Պորտուգալիա։ Այստեղից նավ նստելով՝ տեղափոխվու է Միացյալ Նահանգներ։ ԱՄՆ-ում դեբյուտը տեղի է ունենում 1940 թվականի փետրվարի 9-ին Մետրոպոլիտեն օպերայում. երգչուհին կատարեց Չիո-չիո սանը։ Այս բեմում Ալբանեզեն երգեց ավելի քան 26 տարի՝ կատարելով 17 տարբեր օպերաներում դերեր։
1966 թվականին Մետրոպոլիտեն օպերայի տնօրենի հետ տարաձայնությունների պատճառով տեղափոխվում է Սան Ֆրանցիսկոյի թատրոն, որտեղ ելույթ ունեցավ 20 թատերաշրջան (22 պարտիա, 120 ներկայացում)։
1974 թվականին օպերային երգչուհին հիմնադրում է երիտասարդ երգիչներին սատարող ֆոնդ, որը կրում է իր և Ջակոմո Պուչինիի անունները, որի օպերաներում փայլել է Ալբանեզեն (The Licia Albanese-Puccini Foundation):
1987 թվականին Լիչիա Ալբանեզեն երգել է Հյուսթոնի թատրոնում, սակայն ոչ թե օպերայում, այլ մյուզիքլում։
1995 թվականին երգչուհին արժանանում է «ԱՄՆ-ի ազգային մեդալ արվեստի բնագավառում» մեդալին։
Լիչիա Ալբանեզեի անվան աստղ կա Հոլիվուդյան փառքի ծառուղում, որը կրում է № 6671 համարը և գտնվում է Հոլիվուդի բուլվարում։
Օպերային երգչուհի Լիչիա Ալբանեզեն իր մահկանացուն կնքել է 2014 թվականի օգոստոսի 15-ին Նյու Յորքում 105 տարեկան հասակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի օպերային երգիչ-երգչուհիներ Կատեգորիա:Սոպրանոներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դասական երաժիշտներ Կատեգորիա:Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի Կատեգորիա:Իտալացի օպերային սոպրանոներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Իտալացի օպերային երգիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Իտալացի սոպրանոներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սոպրանոներ Կատեգորիա:Իտալացի երկարակյացներ Կատեգորիա:20-րդ դարի իտալացիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացիներ
Ֆիլլախ
Ֆիլլախ (Villach), քաղաք Ավստրիայի հարավում՝ Կարինթիայի շրջանում, Ավստրիայի, Իտալիայի և Սլովակիայի ցամաքային սահմանին։ Մեծությամբ յոթերորդն է ամբողջ Ավստրիայում և երկրորդը՝ դաշնային Կորինթիայի շրջանի տարածքում ։
1997 թվականին Ֆիլլախը դարձել է Տարվա ալպյան քաղաք անվանակարգի առաջին դափնեկիր։
Աշխարհագրություն
Ֆիլլախը Ավստրիայի յոթերորդ խոշորագույն քաղաքն է, որը գտնվում է երկրի հարավային հատվածում՝ զբաղեցնելով ընդհանուր հաշվով 134 կմ քառակուսի տարածք։ Ծովի մակարդակից բարձրությունը կազմում է 501 մետր։
Քաղաքը տեղակայված է Դրավա գետի ափին՝ Ալպերի հովտում։ Ֆիլլախից ոչ հեռու կան մի շարք մանր ու միջին չափի լճեր, որոնցից կարելի է առանձնացնել Օսիախերզեն և Ֆակերզեն։ Ալպյան լեռների շրջակայքում գտնվելու հանգամանքը քաղաքը դարձնում է զբոսաշրջային և լեռնադահուկային կենտրոն։
Պատմություն
Ֆիլլախի տեղում գտնվող բնակավայրերի մասին առաջին գրավոր հիշատակումները թվագրվում են մ․թ․ա․ 4-րդ հազարամյակին։ Այնտեղ նշվում է, որ հռոմեական տիրապետության շրջանում այստեղ գոյություն է ունեցել Սանտիկում անվանումով փոքրիկ բնակավայր։
Քաղաքը վերելք է ապրել միջնադարյան ժամանակաշրջանում և արդեն 9-րդ դարում այն առևտրի նշանավոր կենտրոն էր։ Շուտով Գերմանիայի կայսր Օտտոն II-ն այն հանձնում է Բրիքսենի եպիսկոպոսությանը և վերջինս դառնում է եկեղեցական կալվածք։ Այն շարունակում է պահպանել իր եկեղեցապատկան կարգավիճակը մինչև 1759 թվականը։
1240 թվականին Ֆիլլախը ստանում է քաղաքի կարգավիճակ։ 1348 և 1690 թվականներին այստեղ տեղի են ունենում ավերիչ երկրաշարժեր, որոնք խոչընդոտում են քաղաքի բնականոն զարգացումը։ 1759 թվականին քաղաքի վերահսկողությունն անցնում է Հաբսբուրգների ձեռքը։ Նապոլեոնյան պատերազմների ընթացքում Ֆիլլախը միավորվել է Ֆրանսիական կայսրության Իլլարյան նահանգնի մեջ։
Տեսարժան վայրեր
Ֆիլլախի տեսարժան վայրերից կարելի է առանձնացնել՝ Ամեն տարի քաղաքը հյուրընկալում է տասնյակ մարաթոններ և ֆեստիվալներ։ Դրանցից նշանավորներն են «Սպեկտրում» թատերական ֆեստիվալը, ջազի ֆեստիվալը և արվեստի փառատոնը։
Բնակչություն
Ըստ 2016 թվականի տվյալների՝ Ֆիլլախի բնակչությունը կազմում է 61 221 մարդ։ Հիմնական բնակիչները ավստրիացիներն են, որոնք խոսում են գերմաներեն լեզվի ավստրիական բարբառով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքներ
Սանտա Պաու
Սանտա Պաու (Santa Pau), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Խիրոնա պրովինցիայի Կատալոնիա ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լա Գառոչա շրջանի կազմում։ Տարածքը զբաղեցնում է 49,04 կմ²։ Բնակչությունը՝ 1600 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Պաշտոնական կայք
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Նեյայի շրջան
Նեյայի շրջան (Нейский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կոստրոմայի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նեյա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2657 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 14152 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,33 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոստրոմայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ջոնաթան Վիերա
Ջոնաթան Վիերա Ռամոս (իսպ.՝ Jonathan Viera Ramos, ), իսպանացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս չինական «Բեյցզին Գոան»-ի կազմում։
«Լաս Պալմաս»
Վիերան իր ֆուտբոլային կարիերան սկսել է հարազատ «Լաս Պալմաս»-ի կազմում։
«Վալենսիա»
Թիմի կազմում նա իր դեբյուտը նշել է «Բարսելոնա»-ի դեմ խաղում։ Վիերան խաղադաշտում անցկացրել է 13 րոպե, իսկ հանդիպումն ավարտվել է 1-0 հաշվով՝ կապտանռնագույնների հաղթանակով ։ Իսպանացի ֆուտբոլիստն իր առաջին գոլը խփել է 2012 թվականի սեպտեմբերի 29-ին՝ «Ռեալ Սարագոսա»-ի դեմ խաղում ։
2013 թվականի օգոստոսի 30-ին Ջոնաթանը վարձավճարով տեղափոխվել է «Ռայո Վալեկանո» ։
«Ստանդարտ»
2014 թվականի սեպտեմբերի Ջոնաթանը պայմանագիր է կնքել Բելգիայի առաջնությունում հանդես եկող «Ստանդարտ ՖԱ»-ի հետ ։ Թիմի կազմում նա մասնակցել է 7 հանդիպման և դարձել է 1 գոլի հեղինակ ։
Վերադարձ «Լաս Պալմաս»
2015 թվականի հունվարի 14-ին Վիերան մինչև մրցաշրջանի ավարտը տեղափոխվել է «Լաս Պալմաս» ։ Նա այդ ընթացքում մասնակցել է 21 հանդիպման և հասցրել է դառնալ 7 գոլի հեղինակ։
2015 թվականի հուլիսի 14-ին իսպանական ակումբը ամբողջովին գնել է ֆուտբոլիստի տրանսֆերը 900000 եվրոյով ։
Միջազգային կարիերա
Իսպանիայի ազգային հավաքականի կազմում Ջոնաթան Վիերան իր դեբյուտը նշել է 2017 թվականի հոկտեմբերի 9-ին՝ Իսրայելի հավաքականի դեմ խաղում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 21 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Լաս Պալմասի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վալենսիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռայո Վալեկանոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բեյցզին Գուանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Բոննիերս կունստհալե
«Bonniers Konsthall» պատկերասրահ (Bonniers Konsthall, Stockholm), Ստոկհոլմ քաղաքում գտնվող արվեստի պատկերասրահ, որը բացվել է 2006 թվականի սեպտեմբերին «Maria Bonnier Dahlins stipendium» արվեստի մրցանակաբաշխության կրթաթոշակի հավակնորդների աշխատանքների ցուցադրությամբ։ Այն տեղակայված է ապակուց և բետոնից պատրաստված հինգ հարկանի եռանկյունաձև շենքում (կլորացված անկյուններով և կոր գծերով), որը նախագծվել է ճարտարապետ Յոհան Ցելսինգի կողմից, «Maria Bonnier Dahlins stiftelse» հիմնադրամի աջակցությամբ։
Պատմություն և նկարագրություն
2006 թվականի սեպտեմբերին Ստոկհոլմի կենտրոնում բացվեց «Bonniers Konsthall» պատկերասրահը (կունստհալե), չնայած պատկերասրահում առաջին ցուցահանդեսները սկսել էին կազմակերպվել դեռևս տարվա սկզբին։ Պատկերասրահը մասնագիտացած էր ինչպես շվեդական, այնպես էլ արտասահմանյան (միջազգային) հեղինակների ստեղծագործությունների ցուցադրությամբ, որը փորձում էր դառնալ ժամանակակից արվեստի գեղարվեստական խնդիրները քննարկելու հավաքատեղի («շարժիչ ուժ  դառնալ արվեստի մասին երկխոսությունների ստեղծման համար»)։ Այստեղ անցկացվում են հայտնի և սկսնակ նկարիչների և քանդակագործների ժամանակավոր ցուցահանդեսներ, խմբային միջոցառումները փոխարինում էին անհատական (երբեմն հետահայաց) ցուցադրություններին, հաճախ ստեղծվում էին գործեր հատուկ «Bonniers» սրահների համար։ Բացի ցուցահանդեսներից, «Bonniers Konsthall»-ը նաև կրթական գործունեություն է ծավալում ժամանակակից արվեստի բնագավառում, կազմակերպիչները ստեղծել են ինչպես հատուկ դպրոց (այնպես էլ ընտանեկան) և կազմակերպում են դասընթացներ, սեմինարներ ու շրջայցեր արվեստի սիրահարների համար։ Պատկերասրահը համագործակցում է Շվեդիայի և միջազգային մշակութային այլ հաստատությունների հետ՝ ցուցահանդեսների ստեղծման և կատալոգների հրատարակման գործում։ Հաստատությունը իր գործունեությունը սկսել է Մարիա Բոննիե Դալին (Maria Bonnier Dahlins stiftelse) հիմնադրամի ստեղծումով, երբ 1985 թվականին հաստատության հիմնադիր Ժանետ Բոնիեն ստեղծել է բարեգործական կազմակերպություն ի հիշատակ իր դստեր Մարիա Բոնիե Դալինի։ 1986 թվականից ի վեր հիմնադրամն ամեն տարի սահմանում է Մարիա Բոնիեր Դալինի անվան կրթաթոշակ, որը շնորհվում է մինչև 35 տարեկան շվեդ նկարիչներին։ Ապակե շենքը, որն ըստ մասնագետների արդուկի ձև ունի, կառուցվել  է ճարտարապետ Յոհան Պիտեր Ցելսինգի (Johan Peter Folke von Celsing) նախագծով, որը Ստոկհոլմի անտառային գերեզմանատան նոր դիակիզարանային շենքի հեղինակն էր։ Պատկերասրահի շենքը գտնվում է երկաթուղու հարևանությամբ` Կենտրոնական կայարանից մի քանի րոպե հեռավորության վրա։ 2017 թվականի մայիսի վերջից մինչև օգոստոսի վերջը պատկերասրահում անցկացվել է «Another Side of the Shift» խորագրով մեծամաշտաբ ցուցահանդես, որին մասնակցել են ավելի քան ութ տասնյակ նկարիչներ, այդ թվում այնպիսի հեղինակներ, ինչպիսիք են Բո Կրիստիան Լարսոնը (ծնվ. 1976), Կարլ Ֆրեդերիկ Ռոյտերսվերդը (Reuterswärd, 1934–2016), Հական Ռենբերգը և Ուլլա Վիգենը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2006 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Ստոկհոլմի թանգարաններ
Վոլֆգանգ Բորխերտ
Վոլֆգանգ Բորխերտ (Wolfgang Borchert, ), գերմանացի բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ։
Վոլֆգանգ Բորխետը ծնվել է Համբուրգ քաղաքում։ Համբուրգը կարևոր տեղ է գրավում նրա քնարերգության մեջ։ Առաջին բանաստեղծությունը գրել է տասնհինգ տարեկան հասակում։ Դարձյալ վաղ տարիքում հրատարակած նրա բանաստեղծությունները գրավում են Գեստապոյի ուշադրությունը, քանի որ դրանք չէին տեղավորվում կայսերական գաղափարախոսության մեջ։ Վոլֆգանգ Բորխերտը հետաքրքրված է գերմանական վաղ էքսպրեսիոնիզմի բանաստեղծներով (Գոթֆրիդ Բեն, Գեորգ Թրակլ, Գեորգ Հեյմ), իր ուսուցիչներն է համարել Ֆրիդրիխ Հյոլդերլինին, Ռայներ Մարիա Ռիլկեին։
1941 թվականի մարտին նա դառնում է Հաննովերի և Լյունեբուրգի թատրոնի դերասան, որը համարում էր իր կյանքի ամենաերջանիկ շրջանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Գերմանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գերմանացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գերմանալեզու բանաստեղծներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ
Ստորին Շունդա
Ստորին Շունդա (Ստորին Շունդա), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է ՈՒնժա գետի ձախ ափում՝ 354 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը ՈՒնզա գետն է։ Գետի գետային ավազանը Վոլգա գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
KTurtle
KTurtle (Հայաստանում նաև` Կրիայ), ուսուցողական ծրագրային միջավայր կրիական գրաֆիկայի համար։ Այն թողարկվում է ազատ լիցենզիայով և KDE ուսուցողական նախագծի մաս է` KDE3-ից սկսած։
KTurtle-ն ունի ներկառուցված ծրագրավորման լեզու, որը հիմնված է Լոգո ծրագրավորման լեզվի վրա։ KTurtle-ն այն հազվադեպ ծրագրավորման լեզուներից է, որոնցում օգտագործվող հրահանգները կարող են թարգմանվել ծրագրավորողի մայրենի լեզվին, այդպիսով այն դարձնելով հատկապես օգտակար այն աշակերտներին ծրագրավորում սովորեցնելից, ովքեր այդքան էլ հմտացացած չեն անգլերենում։
KTurtle-ը ներառվում է Լինուքս-ի շատ փաթեթներում, օրինակ` Red Hat, SuSE, Debian և Ubuntu միջավայրերում։ Տարբեր ծրագրային միջավայրերում ծրագիրը ներկայացվում է առանձին կամ KDE ուսումնական փաթեթի կազմում։
Արսեն Մինասյան
Արսեն Խաչատուրի Մինասյան, իրանահայ բարերար, դեղագետ, գիտնական, գյուտարար։ Դեղագործության դոկտոր։ 1954 թվականին Գիլանում հիմնադրել է Իրանի առաջին ժամանակակից առողջարանը ։
Կենսագրություն
Արսեն Մինասյանը ծնվել է 1906 թվականին Իրանի Ռաշթ քաղաքում։ Սովորել է տեղի միջնակարգ դպրոցում։ Մասնագիտական գործունեությունն սկսել է որպես բուսաբույժ, պատրաստել է բուսական դեղեր, որոնք անվճար բաժանել է աղքատներին ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Գիլանում օգնել է Ռաշթի և շրջակա գյուղերի բնակչությանը։ Ապրել է Ղազվինում։ Ռաշթում հիմնադրել է իրանի առաջին շուրջօրյա «Քարուն» դեղատունը։ Ռաշթ քաղաքում հիմնադրել և ղեկավարել է ծերանոց ։
Հիշատակ
Յուրաքանչյուր տարի, դեղագործության օրվա կապակցությամբ, Գիլանի քաղաքների դեղագործները հարգանքի տուրք են մատուցում Արսեն Մինասյանի հիշատակին և համախմբվելով, դեղեր են ուղարկում նահանգի կենտրոն` Ռաշթ քաղաքի հաշմանդամների պանսիոնատ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իրանահայ բժիշկներ Կատեգորիա:Իրանահայ բարերարներ Կատեգորիա:Իրանահայ գյուտարարներ Կատեգորիա:Հայ դեղագործներ Կատեգորիա:Իրանահայ գիտնականներ
Ռորայիմա (լեռ)
Ռորայիմա (Tepuy Roraima), սեղանաձև լեռ (տեպուի) Հարավային Ամերիկայում։ Գտնվում է Գվիանական սարահարթում՝ Կանայմա ազգային պարկի հարավ-արևելյան հատվածում, Բրազիլիայի (Ռորայմա նահանգ), Վենեսուելայի (Կանայմա ազգային պարկ) և Գայանայի (երկրի ամենաբարձր կետը) սահմանին։ Սահմանների խաչմերուկում (եռակի կետ)  5.20222°N, -60.73528°W կոորդինատներոում լեռան բարձրությունը ծովի մակարդակից 2723 մետր է։ Ռորայիմայի գագաթը՝ սարավանդը ունի 24 կմ² մակերես։ Ռորայիմայի շրջանից են սկիզբ առնում  Օրինոկո, Ամազոն և Էսսեկիբո ավազանների գետերը։ Առաջին անգամ նկարագրվել է սեր Վոլտեր Ռելիի կողմից 1596 թվանին։ Լեռան շրջանի հետագա արշավների հաշվետվությունները ոգեշնչել են Արթուր Կոնան Դոյլին և նա գրել է իր «Կորուսյալ աշխարհ» վեպը ։
Կանայմա ազգային պարկի տեպուիները կազմված են մոտ 2 միլիարդ տարեկան մինչքեմբրի ապարներից։
Ռորայիմայի վերևվում մշտապես կախված է մեծ լենտիկուլյար (ոսպնյակաձեև) ամպեր։
Ֆլորա և ֆաունա
Ռորայիմայի ուշագրավ էնդեմիկներից մեկն է համարվում երկկենցաղ Oreophrynella quelchii ` հետսաղմնային զարգացումով փոքրիկ սև դոդոշ, անընդունակ ցատկել և լողալ, վտանգի ժամանակ կծկվում է և գլորվելում քարերի արանքներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Պետության ամենաբարձր կետեր
Ռոաշո
Ռոաշո (Roascio), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 84 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 14 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 6 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12073։ Հեռախոսային կոդ՝ 0174։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Կորնե (Արդենների գավառ)
Կորնե (Cornay), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 80 մարդ, բնակչության խտությունը` 7.31 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10.94 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 200 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 60 կմ հյուսիս-արևելք, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 55 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 40 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 30-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 10։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,0 %։ 30 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 28 անձ (15 տղամարդ և 13 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (1 տղամարդ և 1 կին)։ 10 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 7-ը` թոշակառուներ, իսկ 1-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ժիմե
Ժիմե (Gimeux), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 716 մարդ, բնակչության խտությունը` 96.76 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.40 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 420 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 120 կմ հարավ-արևմուտք, Անգուլեմ քաղաքից` 45 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Արտուշ Պապոյան
Կենսագրություն
Պապոյանի «Պար» քանդակը գտնվում է Մոսկվայի Տրետյակովյան պատկերասրահում, «Աղավնիներ» քանդակը՝ Մախաչկալայի ազգային թանգարանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ
Ներեխտայի շրջան
Ներեխտայի շրջան (Город Нерехта и Нерехтский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կոստրոմայի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ներեխտա ։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 37500 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 32,89 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոստրոմայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ռոսգարտենյան դարպասներ
Ռոսգարտենյան դարպասներ  (Roßgärter Tor), Կալինինգրադի պահպանված յոթ քաղաքային դարպասներից մեկը։ Գտնվում է Չերնյախովսկու և Ալեքսանդր Նևսկու փողոցների խաչմերուկում, Վասիլևսկու հրապարակի և Սաթի թանգարանի կողքին։
Պատմություն
Դարպասների ներկայիս շենքը գտնվում է նույն տեղում, որտեղ տեղակայված են համանուն դարպասները և քաղաքի առաջին հողապատնեշի ամրությունները (17-րդ դարի սկիզբ)։
Մինչև մեր օրերը պահպանված դարպասների շենքը կառուցվել է 1852-1855 թվականներին ճարտարագետ-հաուպտման և ամրոցի շինարարության տնօրեն Իրֆյուգելբրեխտի և ճարտարագետ-լեյտենանտ ֆոն Հայլի նախագծով։ Դարպասի ճակատային մասի նախագիծը մշակվել է գաղտնի գերագույն շինարար-խորհրդական Ավգուստ Շտյուլերի կողմից, որը ղեկավարում էր Բեռլինի դեպուտացիայի Տեխնիկական շինարարությունը։ Քանդակագործական զարդանախշերի հեղինակն է Վիլհելմ Լյուդվիգ Շտյուրմերը։
Դարպասների առաջին նախագիծը մշակվել է 1852 թվականին Քյոնիգսբերգի ամրոցաշինական գերատեսչության կողմից։ Այդ նախագիծը զգալի լրամշակման է ենթարկվել գաղտնի խորհրդական Շտյուլերի կողմից։ Շտյուլերը ինքն է լրամշակել նաև ճակատային մասի նախագիծը` դրան տալով վառ արտահայտված գոթական ոճ։
Պատերազմից հետո դարպասները վերականգնվեցին և սկսեցին օգտագործվել որպես «Արևային քար » սրճարան-ռեստորան։
Ճարտարապետություն
Դարպասի ճակատային մասի վերևում տեղակայված են ատամնաշարային հանգույցներ, որոնք բաժանված են երկու մասի և կենտրոնական մասում բարձրացված են։ Կողքից կենտրոնական մասը շրջապատված է երկու բարձր ութանկյուն աշտարակներով, որոնք ավարտվում են դեկորատիվ մաշիկուլներով։ Աշտարակների միջև տեղակայված է բարձր կամար, որը խորհրդանշում է դարպասների մուտքը։ Կամարի վրա տեղակայված է դիտահրապարակ, որը շրջապատված է ատամնաշարային հանգույցով։ Կամարների աջ և ձախ կողմերով անցնում են կամարաշարեր, որոնք հենվում են սյուների վրա։ Հիմնական կամարի երկու կողմերում տեղակայված են երկու մեդալիոն-դիմանկարներ, որոնք պատկերում են պրուսական գեներալներ Շարին հորստին և Գնեյզենաուին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:Կալինինգրադի քաղաքային դարպասներ
Ֆեռարա
Ֆեռարա (Ferrara, Frara, Ferraria), քաղաք Իտալիայի Էմիլիա Ռոմանիա մարզում, նույնանուն համայնքի վարչական կենտրոնը։ Գտնվում է Պադանի հարթավայրի արևելքում, Պո գետի դելտայի մոտ ։
Քաղաքի երկնային պահապանը սբ․ Գևորգն է. քաղաքի տոնը նշվում է սրբի մահանալու օրը՝ ապրիլի 23-ին։
Կլիմա
Ֆերարա քաղաքի ձմեռային եղանակը մեծ մասամբ չոր և խոնավ է։ Չնայած մինուսային ջերմաստիճանի քաղաքի փողոցների ձնային ծածկույթը չի պահպանվում ծովին մոտիկ լինելու շնորհիվ։ Ամառը շոգ է և մեծ խոնավության (գրեթե միշտ բարձր 70%-ից) շատ տոթ է՝ պատահում են անձրևներ և ամպրոպներ։ Ինչպես և Պադանի հարթավայրի մնացած քաղաքները Ֆերարան հայտնի է իր մարախուղներով, հատկապես աշնանը և գարնանը։
Ֆեռարան անտիկ ժամանակաշրջանի վերջում և միջնադարում
Ֆերարայի առաջին բնակիչները այստեղ են հաստատվել Իտալիայում բարբարոսների արշավանքների ժամանակներում։ Հոնների արշավանքի ժամանակ (452 թվականին) Ակվիլեայից փախստականները ճահիճների մոտ հիմնեցին քաղաք, որը անվանվեց Forum Alieni։ Լանգոբարդների կողմից գրավելուց հետո այնտեղ կառուցվեց ամրոց, որը հայտնի էր Castrum Bizantino (չի պահպանվել), որը հանդիսանում էր հենակետ հյուսիսում գտնվող բարբարոսների դեմ։ VII և VIII դարերի միջև ընկած ժամանակահատվածում բարբարոսների անդադար հարձակումների ժամանակ եպիսկոպոսի նստավայրը տեղափոխվեց ամրոցի մոտ, Պո գետի ափին «Վոլանո» անվանումով (Po di Volano), որտեղ ներկայումս գտնվում է Սբ․ Գևորգի բազիլիկ եկեղեցին։ Այդ ժամանակներից Ֆերարան դարձավ եպիսկոպոսության կենտրոնը, որը ներկայումս կոչվում է Ֆերարայի և Կոմաչիոի արքեպիսկոպոսություն (Arcidiocesi di Ferrara-Comacchio)։ Լուիտպրանդե արքայի օրոք քաղաքը գրավել է լանգոբարդները, Պիպին Կարճահասակը նրանցից ետ գրավեց Ռավեննան և Պենտապոլը, Ֆերարան մյուս 22 քաղաքների հետ միասին որպես ընծա տրվեց Հռոմի պապ Ստեֆան II-ին (754 թվական)։ Հենց այդ առիթով հրատարակված փաստաթղթում՝ 753 թվականին լանգոբարդների թագավոր Դեզիդերիեմի կողմից, գտնվում է հիշատակություն Ֆերարայի մասին որպես Ռավեննյան եպիսկոպոսության թեմ։ Χ դարի վերջում իշխանությունները զիճեցին Ֆերարան տոսկանյան արիստոկրատներին։ Մաթիլդա Տոսկանուհու ժամանակ XI դարի վերջում քաղաքը ուներ մեծ ազատություն և հասել էր նկատերի ծաղկման։ Տեղի արստոկրատների մի մասը, հատկապես Սալինգերա Տորելի ընտանիքը կանգնեցի կայսրական կուսակցության (հետագայում գիբելինյան) կողքին, իսկ մնացածը, Ադելարդներ ցեղի գլխավորությամբ պաշտպանում էին ազգային կուսակցությունը (հետագայում գվելֆյան) և կանգնած էին Հռոմի Պապի կողքին։ Երկու ընտանիքներնել համառ պայքարում էին կապիտանի ընտրովի պաշտոնի համար, որի ձեռքում էր գտնվում քաղաքի ղեկավարումը։ Պապի և կայսրության միջև մեծ տարաձայնության ժամանակ (Ֆրիդրիխ I Բարբարոսաի օրոք) գվելֆները իշխում են Ֆերարայում և միացան Լոմբարդյան լիգային։ Ադելարդները ստացան պոդեստանի պաշտոն, դրանով իսկ ընդունելով Հռոմի իշխանությունը։