cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոն
Շենք
Չնայած այն ժամանակվա թատերական պրակտիկային՝ Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնում յուրաքանչյուր պրեմիերայի համար նոր դեկորացիաներ էին պատրաստվում և չէին օգտագործվում հները։ Ձևավորումը, որն արդեն չէր տեղավորվում թատրոնում, ամբողջ տարին պահվում էր «Էրմիտաժ» այգու պահեստներում, որտեղ շատ արագ փչանում էր։ Այն անհրաժեշտ էր միշտ վերականգնել, ստիպված էին լինում հրաժարվել մի շարք դետալներից։ Նեղությունը, թատրոնի բարձիթողի վիճակը, փորձերի համար ոչ բավարար տարածքները և արվեստանոցների աշխատանքները պահանջում էին տեղափոխվել ավելի տարողունակ շենք՝ բոլորովին այլ բեմական սարքավորումներով։
Շինարարության համար միջոցներ չկային։ Գեղարվեստական թատրոնի աշխատանքային պայմանները զգալիորեն տարբերվում էին կայսերական թատրոնների պայմաններից, որոնք վարձավճար չէին վճարում և պետությունից լրավճար էին ստանում։ Գեղարվեստական թատրոնի ճակատագիրը լիովին կախված էր մեկենասների հնարավորություններից և դրամաշնորհներից։ Տոմսերի հասանելի գները թատրոնին սպառնում էին ֆինանսական սնանկացմամբ՝ չնայած նրան, որ դրանք զգալիորեն աճում էին թատերաշրջանից թատերաշրջան։
Առաջին չորս թատերաշրջաններում (1898֊1902) թատրոնը ներկայացումներ էր բեմադրում Յակով Շչուկինի «Էրմիտաժ» թատրոնի 815 տեղանոց դահլիճում։ Արդեն երրորդ թատերաշրջանի ժամանակ պարզ դարձավ, որ թատրոնին անհրաժեշտ է բոլորովին այլ շենք ։
Չնայած այն ժամանակվա թատերական պրակտիկային՝ Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնում յուրաքանչյուր պրեմիերայի համար նոր դեկորացիաներ էին պատրաստվում և չէին օգտագործվում հները։ Ձևավորումը, որն արդեն չէր տեղավորվում թատրոնում, ամբողջ տարին պահվում էր «Էրմիտաժ» այգու պահեստներում, որտեղ շատ արագ փչանում էր։ Այն անհրաժեշտ էր միշտ վերականգնել, ստիպված էին լինում հրաժարվել մի շարք դետալներից։ Նեղությունը, թատրոնի բարձիթողի վիճակը, փորձերի համար ոչ բավարար տարածքները և արվեստանոցների աշխատանքները պահանջում էին տեղափոխվել ավելի տարողունակ շենք՝ բոլորովին այլ բեմական սարքավորումներով ։
Խաղացանկ
1898-1905 թվականներին Գեղարվեստական թատրոնը նախապատվություն էր տալիս ժամանակակից դրամատուրգիային․ Ա․ Տոլստոյի «Ցար Ֆեոդոր Յոհանովիչը» և Ստանիսլավսկու գլխավոր դերով «Յոհան Գրոզնու մահը» ողբերգությունների հետ մեկտեղ խաղացանկի մեջ մտան նաև Անտոն Չեխովի («Ճայը», «Քեռի Վանյան», «Երեք քույր», «Բալենու այգին», «Իվանով») և Ա․ Գորկու («Քաղքենիները», «Հատակում») պիեսների բեմադրությունները։ Սակայն 1904 թվականին գրված «Հովեկները» չբեմադրվեց թատրոնում․ Ստանիսլավսկին և Նեմիրովիչ-Դանչենկոն, Իննա Սոլովյովայի խոսքերով, «մտահոգ էին նոր պիեսի շինծու մակերեսայնությամբ, նրա ուղիղ քաղաքականացվածությամբ» ։ 1905 թվականին բեմադրելով «Արևի զավակները» պիեսը՝ թատրոնը հետագայում գրեթե 3 տասնամյակների ընթացքում այլևս Գորկու ստեղծագործությունները չբեմադրեց ։
Գեղարվեստական թատրոնի խաղացանկում զգալի տեղ էին գրավում նաև արտասահմանյան ժամանակակից դրամատուրգները՝ նախևառաջ Հենրիկ Իբսենը և Գերհարդ Հաուպտմանը ։
1906 թվականին Գեղարվեստական թատրոնն ունեցավ իր առաջին արտասահմանյան հյուրախաղերը Գերմանիայում, Չեխիայում, Լեհաստանում և Ավստրիայում։
Որոնումներ
Գեղարվեստական թատրոնի բացումով նրա հիմնադիրների համար սկսվեցին ռեժիսորի և դերասանների որոնումները։ Դեռևս 1905 թվականին Ստանիսլավսկին արդեն թատրոնը լքած Վսևոլոդ Մեյերխոլդի հետ ստեղծեց փորձարարական ստուդիա, որը պատմության մեջ մտավ «Պովարսկայայի վրա գտնվող ստուդիա» անվամբ (Պովարսկայայի վրա գտնվող թատրոն-ստուդիա) ։ 1905 թվականի մայիսի 5-ին բացված ստուդիայի աշխատանքներում Ստանիսլավսկը ներգրավեց Վալերի Բրյուսովին, կոմպոզիտոր Իլյա Սացին և մի խումբ երիտասարդ նկարիչներին՝ բեմի ձևավորման նոր սկզբունքներ որոնելու համար․ ամբողջ ռեժիսորական աշխատանքը վարում էր Մեյերխոլդը ։ Սակայն, Մեյերխոլդի խոսքերով, «այնպես պատահեց, որ թատրոն-ստուդիան չցանկացավ լինել Գեղարվեստական թատրոնի համոզմունքների կրողն ու շարունակողը, այլ սկսեց նոր շենքի կառուցումը հիմքից» ,- 1905 թվականի հոկտեմբերին ստուդիան դադարեց գոյատևել։
1913 թվականին բացվեց առաջին, սակայն ոչ վերջին Գեղարվեստական թատրոնի պաշտոնական ստուդիան, որն ավելի ուշ անվանվեց Մոսկվայի Գեղարվեստական թատրոնի Առաջին ստուդիա։ Ստանիսլավսկու և Լեոպոլդ Սուլերժիցկու ղեկավարությամբ այս ստեղծագործ լաբորատորիայում մշակվում էին դերասանի աշխատանքի նոր մեթոդներ, որոնք ընկան Ստանիսլավսկու համակարգի հիմքում․ հենց այստեղ էլ Սուլերժիցկու գլխավորությամբ ներկայացումներ էին բեմադրում երիտասարդ ռեժիսորները՝ Բորիս Սուշկևիչը, Եվգենի Վախթանգովը և այլք ։
Բացվեց նաև Գեղարվեստական թատրոնի հիմնական բեմը․ բացի հիմնադիրներից և Վասիլի Լուժսկոյից թատրոնում ներկայացումներ էին բեմադրում Լ․ Սուլերժիցկին, Կոնստանտին Մարջանիշվիլին և Ալեքսանդր Բենուան, որը թատրոն էր եկել որպես նկարիչ։
1916 թվականին Դրամատիկական արվեստի մասնավոր դպրոցի հիման վրա, որտեղ դերասանական վարպետություն էին դասավանդում Գեղարվեստական թատրոնի առաջատար դերասանները, թատրոնի ռեժիսոր Վախթանգ Մչեդելովը ձևավորեց Մոսկվայի Գեղարվեստական թատրոնի երկրորդ ստուդիան։ Այս ստուդիան մասնագիտանում էր մոդեռնիստական խաղացանկի վրա, բեմադրում էր Զինաիդա Գիպիուսի, Լեոնիդ Անդրեևի, Ֆեոդոր Սոլոգուբի պիեսները։
1920-ական թվականներ
1920 թվականին Գեղարվեստական թատրոնը՝ Փոքր և Ալեքսանդրինսկի թատրոնների հետ միասին, դարձավ առաջին դրամատիկական թատրոններից մեկը, որը դասվեց ակադեմիականների շարքը և վերածվեց Մոսկվայի Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի։
Այս ժամանակաշրջանում թատրոնը դժվար ժամանակներ էր ապրում։ 1902 թվականին «Հատակում» ներկայացման վրա աշխատելիս առաջին անգամ տարաձայնություններ ի հայտ եկան Ստանիսլավսկու և Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի միջև, որի պատճառով 1906 թվականին վերջիններս հրաժարվեցին համատեղ բեմադրություններից ինչպես ընդունված էր հիմնադրման պահից։ «Մենք երկուսս՝ թատրոնի գլխավոր գործիչներս,- արդյունքում գրել է Ստանիսլավսկին,- վերածվեցինք ինքնուրույն կայացած մեծն ռեժիսորների։ Բնական է, որ մեզնից յուրաքանչյուրը ցանկանում և կարող էր գնալ միայն իր ընտրած ուղիով՝ այդուհանդերձ հավատարիմ մնալով թատրոնի ընդհանուր, հիմնական սկզբունքին․․․ Այժմ մեզնից յուրաքանչյուրն ուներ իր սեղանը, իր պիեսը, իր բեմադրությունը։ Դա տարակարծություն չէր հիմնական սկզբունքների շուրջ, դա միանգամայն բնական երևույթ էր․ չէ՞ որ յուրաքանչյուր նկարիչ կամ արտիստ․․․ պետք է վերջիվերջո դուրս գա այն ճանապարհ, որին մղում են իր բնության և տաղանդի յուրահատկությունները» ։ Սակայն տարիների հետ մեր ուղիներն ավելի էին հեռանում միմյանցից։ Գեղարվեստական թատրոնի նորարարական հայտնագործություններն աստիճանաբար վերածվում էին կնիքների․ դեռևս 1917 թվականից շատ առաջ երկու հիմնադիրներն էլ հավաստում էին ճգնաժամը, սակայն ինչպես դրա պատճառները, այնպես էլ ճգնաժամից դուրս գալու ուղիները տարբեր ձև էին տեսնում․ բարեփոխման արդյունքը, որի կարիքը թատրոնի երկու ղեկավարներն էլ տեսնում էին, մնաց անկատար ։
Ստուդիաներ
1920-ական թվականների սկզբին Գեղարվեստական թատրոնի ստուդիական գործունեությունն ակտիվացավ։ Դեռևս 1913 թվականին Եվգենի Վախթանգովի ստեղծած սիրողական ստուդիան, որն սկզբնական շրջանում անհաջողություններ ու պառակտումներ ունեցավ, աստիճանաբար դարձավ կենսունակ կոլեկտիվի և հասավ ճանաչման ինչպես հանդիսատեսի, այնպես էլ թատրոնի ղեկավարության շրջանում․ 1920 թվականին այն վերածվեց Մոսկվայի Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի երրորդ ստուդիայի ։ 1921 թվականին թատերախումբը ձևավորեց նաև չորրորդ ստուդիան։
Գեղարվեստական թատրոնի հիմնադիրներն իրենց բարեփոխման գործունեությունը տարածեցին նաև երաժշտական թատրոնի վրա․ 1919 թվականին ձևավորվեց Մեծ թատրոնի օպերային ստուդիան․ Ստանիսլավսկու, Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի ղեկավարությամբ նույն թվականին ստեղծվեց Մոսկվայի Գեղարվեստական թատրոնի երաժշտական ստուդիան։ Երկու տասնամյակ ստուդիաները գոյատևում էին զուգահեռ, 1926 թվականից արդեն վերաձևավորված թատրոնների, նույնիսկ միևնույն տանիքի տակ, սակայն միայն 1941 թվականին միավորվեցին՝ դառնալով Կ․ Ստանիսլավսկու և Վ․ Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան երաժշտական թատրոն ։
Վերածնունդ
1922 թվականին Գեղարվեստական թատրոնի թատերախմբի զգալի մասը Ստանիսլավսկու գլխավորությամբ 2 տարով մեկնեց հյուրախաղերի Եվրոպա՝ Գերմանիա, Չեխոսլովակիա, Ֆրանսիա, Հարավսլավիա, և ԱՄՆ, որտեղ թատրոնի մի խումբ դերասաններ որոշեցին մնալ այնտեղ և չվերադառնալ ԽՍՀՄ ։ Հյուրախաղերը կարելի է հաղթական անվանել, այդուհանդերձ, Ստանիսլավսկին 1922 թվականի հոկտեմբերին Բեռլինից գրել է Նեմիրովիչ-Դանչենկոյին․ «Եթե մեր գործում նոր որոնումների և բացահայտումների մասին լիներ, ապա ես գույներ չէի խնայի և փողոցում որևէ ամերիկուհու կամ գերմանուհու տված յուրաքանչյուր վարդ և ողջույնի խոսք կարևոր նշանակություն ձեռք կբերեին, սակայն այժմ․․․ Ծիծաղելի է ուրախանալ և հպարտանալ «Ֆեոդորի» և Չեխովի հաջողությամբ․․․ Շարունակել հինն անհնար է, իսկ նորի համար չկան մարդիկ։ Ծերերը, որոնք կարող են սովորել, չեն ցանկանում կրկին սովորել, իսկ երիտասարդները՝ չեն կարողանում, բացի այդ էլ չափազանց ողորմելի են։ Այսպիսի պահերին ցանկանում ես թողնել դրաման, որը թվում է անհույս և ցանկանում ես զբաղվել կա՛մ օպերայով, կա՛մ գրականությամբ, կա՛մ արհեստով։ Ահա այսպիսի տրամադրություն են ստեղծում ինձ մոտ մեր հաղթանակները» ։
Արտասահմանում պահպանողական ակադեմիական թատրոնին ընդունում էին շատ ավելի ջերմ, քան հարազատ Մոսկվայում, որտեղ այն մրցակցում էր երիտասարդ կոլեկտիվների հետ, որոնք գրավում էին հանդիսատեսին երբեմն իրենց ոչ բարձր մակարդակի, սակայն ակտուալ դրամատուրգիայով։ Ուսուցիչներից հեռանում էին նաև աշակերտները․ 1934 թվականին Առաջին ստուդիան վերածվեց ինքնուրույն թատրոնի՝ Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոն 2-ի, նույնը տեղի ունեցավ նաև Երրորդ ստուդիայի հետ ։
1923 թվականին Ստանիսլավսկին Նեմիրովիչ-Դանչենկոյին ուղղված նամակում ախտորոշում դրեց․ «Ներկայիս Գեղարվեստական թատրոնը գեղարվեստական չէ։ Պատճառներն են՝ այն կորցրել է հոգին՝ գաղափարական կողմը, հոգնել է և ոչնչի չի ձգտում, չափազանց զբաղված է մոտ ապագայով, նյութական կողմով, շատ է երես առել նվիրատվություններից, շատ անձնապաստան է, հավատում է միայն ինքն իրեն, գերագնահատում է, սկսում է հետ մնալ, իսկ արվեստը սկսում է առաջ անցնել նրանից, քարացածությունը և անշարժությունը․․․» ։
Մոսկվայում մնացած Նեմիրովիչ-Դանչենկոն ձեռնամուխ եղավ վերակազմավորմանը․ ազատ արձակելով Առաջին, Երրորդ և Չորրորդ ստուդիաները, որոնք վաղուց պայքարում էին անկախության համար՝ նա Գեղարվեստական թատրոնին միացրեց Երկրորդ ստուդիան։ Ստանիսլավսկին 1924 թվականի հուլիսին այդ առումով գրել է արտասահմանից․ «Ենթարկվում և հավանության եմ արժանացնում Ձեր բոլոր ձեռնարկած միջոցները։ Առաջին ստուդիան պետք է առանձնացնել։ Հոգուս այդ վաղուցվա հիվանդությունը վճռական վիրահատման կարիք ունի (Ցավոք, այն կոչվում է Երկրորդ Գեղարվեստական թատրոն։ Այն դավաճանել է նրան՝ բոլոր կետերով)․․․ Երրորդ ստուդիան ևս հեռացնելուն համաձայն եմ․․․» ։ Երկրորդ ստուդիայի առումով Ստանիսլավսկին կասկածներ հայտնեց․ «Նրանք լավն են և նրանց մեջ լավ բան կա, սակայն, սակայն և կրկին սակայն․․․ Կձուլվեն արդյոք ձին և թպրտուն եղնիկը․․․» ։ Սակայն Մոսկվա վերադառնալով՝ նա համաձայնեց Վ․ Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի հետ, որ թատրոնը դեռ երբևէ այսպիսի բազմակողմանի տաղանդավոր թատերախումբ չի ունեցել ։
Խաղացանկ
Թատերախումբ Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի տարբեր ստուդիաներից՝ գերազանցապես Երկրորդ ստուդիայից (մի քանի մարդ եկավ Երրորդ ստուդիայից, այդ թվում՝ Յուրի Զավադսկին և Նիկոլայ Գորչակովը ), նոր երիտասարդ դերասաններ և ռեժիսորներ ընդունելը նոր զարկ տվեց թատրոնի զարգացմանը․ իր հերթին ժամանակակից հայրենական դրամատուրգիային դիմելը (առաջին փորձը Կոնստանտին Տրենյովի պիեսի հիման վրա բեմադրված «Պուգաչովշչինա» ներկայացումն էր, որը բեմադրել էր Նեմիրովիչ-Դանչենկոն 1925 թվականին) իր հետևից բերեց արտահայտման նոր միջոցների որոնումներին ։
Խորհրդային ժամանակաշրջանի Գեղարվեստական թատրոնի խաղացանկի մեջ էր նաև «Տուրբինների օրերը» ներկայացումը, որը բեմադրել էր Երկրորդ ստուդիայից եկած Իլյա Սուդակովը 1926 թվականին Ստանիսլավսկու գլխավորությամբ։ Թատերական կյանքի իրադարձություններից էր նաև հաջորդ տարի Սուդակովի բեմադրած «Զրահագնացք 14-69» ներկայացումը՝ Վսևոլոդ Իվանովի պիեսի հիման վրա։
1930-ական թվականներ
Գեղարվեստական թատրոնի հիմնադիրների միջև տարաձայնությունները հանգեցրին նրան, որ 1920-ական թվականների երկրորդ կեսին Կոնստանտին Ստանիսլավսկին փաստացի հեռացավ թատրոնի ղեկավարումից, հազվադեպ էր ներկայացումներ բեմադրում, հիմնականում ղեկավարում էր երիտասարդ ռեժիսորների աշխատանքը և նույնիսկ այդ դերում տարիների ընթացքում հանդես էր գալիս ավելի հազվադեպ․ զգալի ուշադրություն էր հատկացնում իր Օպերային թատրոնին ։ Վերջին անգամ Ստանիսլավսկին ոտք դրեց Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոն 1934 թվականի վերջին ։
1932 թվականի հունվարին Մոսկվայի Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի անվանն ավելացվեց ԽՍՀՄ հապավումը, որով ցույց էր տրվում թատրոնի յուրահատուկ կարգավիճակը՝ Մեծ ու Փոքր թատրոնների հետ միասին։ Նույն թվականի սեպտեմբերին թատրոնը սկսեց կոչվել Մաքսիմ Գորկու անվան։
1937 թվականին ԽՍՀՄ Մ․ Գորկու անվան Մոսկվայի Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնը պարգևատրվեց Լենինի շքանշանով, իսկ 1938 թվականին՝ Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով ։
1930-ական թվականների երկրորդ կեսից իրավիճակը Գեղարվեստական թատրոնում լիովին արտացոլում էր երկրում տիրող իրավիճակը․ բարձրագույն կուսակցական մարմինների խիստ ուշադրության ներքո թատրոնը չէր կարողանում խուսափել Խաղացանկերի գլխավոր կոմիտեի կողմից «խորհուրդ տրվող» թույլ, սակայն ստրկամտական պիեսների, ստեղծագործությունների բեմադրություններից ․ որոշ դերասաններ իրենց կոլեգաների վրա մատնություններ էին գրում, որոնց զոհ էին դառնում մասնավորապես Միխայիլ Նազվանովը և Յուրի Կոլցևը։
Խաղացանկ
1932 թվականին Մ․ Գորկու անունը կրելու փաստը ակադեմիական թատրոնին պարտավորեցնում էր իր խաղացանկում ունենալ Գորկու պիեսները, և 1930-ական թվականներին՝ 1905 թվականից հետո առաջին անգամ գեղարվեստական թատրոնը դիմոց Գորկու ստեղծագործություններին՝ նախ բեմադրելով «Մարդկանց մեջ» (1933) վեպը, այնուհետև՝ մյուս պիեսները՝ «Եգոր Բուլիչովը և ուրիշները», «Թշնամիները», «Դոստիգաևը և ուրիշները» ։ «Թշնամիները» պիեսի բեմադրությունը թատրոնը սկսեց Ստալինի պնդմամբ, իսկ 1935 թվականին ներկայացումը ճանաչվեց սոցիալիստական ռեալիզմի էտալոն ։ «Այն շշմեցնում էր,- գրել է Ի․ Սոլովյովան,- իր հակիրճությամբ և ձևի հզորությամբ, բնավորությունների ավարտունակությամբ․ բաց և դաժան քաղաքական միտումնավորության պայմաններում դա «կենդանի մարդու թատրոն էր», որի բեմին գոյություն ունենալու վրա կարիք չկար կասկածել» ։
1930-ական թվականներին թատրոնի ազդագրում արդեն չափազանց հազվադեպ էին ի հայտ գալիս արտասահմանյան դրամատուրգիայի՝ այն էլ բացառապես դասականների գործերը՝ Մոլիեր, Դիքենս, Շերիդան․ և դա նույնպես «ժամանակի քամահրանք»։ Այդ ժամանակ թատերական բեմին, Ի․ Սոլովյովայի խոսքերով, հաստատվեցին «պարզությունն ու կենսակերպը, բարոյախոսությունը, ամուր դիդակտիկան, դեպի պարզություն ցանկությունը» ։ Խաղացանկը գրեթե հավասարապես բաշխված էր խորհրդային դրամատուրգիայի և հայրենական դասականի միջև․ Նեմիրովիչ-Դանչենկոն այդ ժամանակաշրջանում բեմադրեց «Աննա Կարենինա»-ն, «Ամպրոպ»-ը, «Խելքից պատուհաս»-ի և «Երեք քույր»-ից նոր մեկնաբանությունները․ ավելի վաղ Ստանիսլավսկու գլխավորությամբ բեմադրվել էր «Մեռած հոգիները» (բեմարկելը՝ Միխայիլ Բուլգակովի)։ Խորհրդային դրամատուրգների պիեսներն ավելի հաճախ բեմադրում էին երիտասարդ ռեժիսորները՝ Իլյա Սուդակովը, Նիկոլայ Գորչակովը, Միխայիլ Կեդրովը՝ երբեմն Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի ղեկավարությամբ։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին
Հայրենական մեծ պատերազմի սկիզբը Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնը դիմավորեց Մինսկում, ուր ժամանեց 1941 թվականի հունիսի 16-ին։ Ներկայացումները շարունակվեցին մինչև հունիսի 24-ը, երբ գերմանական օդուժի զանգվածային հարձակումների արդյունքում մեկ օրվա ընթացքում ոչնչացվեց քաղաքի գրեթե ամբողջ կենտրոնը, զոհվեցին հազարավոր մարդիկ։ Ռումբից ավերվեց թատրոնի շենքի մի մասը, ոչնչացան բոլոր դեկորացիաները և հանդերձանքը։ Գեղարվեստական թատրոնի անձնակազմը կարողացավ ինքնուրույն դուրս գալ այրվող քաղաքից և Մոսկվա վերադարձավ հունիսի 29-ին ։
1941 թվականի հոկտեմբերին Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնը տարհանվեց Սարատով, որտեղ զբաղեցրեց Սարատովի պատանի հանդիսատեսի թատրոնի շենքը ։ Այդ ժամանակաշրջանում թատերախմբի պատասխանատվությունը դրվեց Նիկոլայ Խմելյովի վրա։ Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոն թատրոնի մի խումբ առաջատար դերասանների հետ կառավարության որոշումով 1941 թվականի սեպտեմբերին տարհանվեց Նալչիկ, այնուհետև՝ Թբիլիսի։
1942 թվականի նոյեմբերին թատրոնը վերադարձավ Մոսկվա։
1943 թվականին թատրոնին կից ստեղծվեց դպրոց-ստուդիա, որը կոչվեց Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան։
Դեռևս 1923 թվականին թատրոնին կից ստեղծվեց թանգարան, ավելի ուշ ի հայտ եկան 2 մասնաճյուղեր՝ Կ․ Ստանիսլավսկու տուն-թանգարանը և Վ․ Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի հիշատակի բնակարանը։
Նեմիրովիչ-Դանչենկոյից հետո
1920-ական թվականների վերջերից թատրոնը փաստացի ղեկավարող Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոն մահացավ 1943 թվականի ապրիլի 25-ին Մոսկվայում 85 տարեկանում։ Թատրոնը գլխավորեցին երկու ականավոր դերասաններ․ Նիկոլայ Խմելյովը դարձավ գեղարվեստական ղեկավարը, իսկ Իվան Մոսկվինը՝ տնօրենը։
1940-ական թվականներին թատրոնը կորցրեց իր նշանավոր դերասաններին՝ Լեոնիդ Լեոնիդովին, Մարիա Լիլինային, Վասիլի Կաչալովին, Միխայիլ Տարխանովին, Բորիս Դոբրոնրավովին, գլխավոր նկարիչ Վլադիմիր Դմիտրիևին և թատրոնի հետ մշտապես համագործակցող Պյոտր Վիլյամսին։
1945 թվականի նոյեմբերին կյանքից հեռացավ Խմելյովը, 1946 թվականի փետրվարին վախճանվեց Մոսկվինը, թատրոնի ղեկավար նշանակվեց Միխայիլ Կեդրովը, սակայն մի քանի տարի անց թատրոնի ղեկավարությունն իր ձեռքը վերցրեց Գեղարվեստական խորհուրդը, որը բաղկացած էր առաջատար դերասաններից․ Խորհրդի անդամներից էր նաև Կեդրովը, որը 1949-1955 թվականներին գլխավոր ռեժիսորն էր, սակայն 1955 թվականին այդ պաշտոնը ևս վերացվեց․ թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարումն իրականացնում էին Վիկտոր Ստանիցինը, Բորիս Լիվանովը, Միխայիլ Կեդրովը և Վլադիմիր Բոգոմոլովը ։
Հետպատերազմական տարիներին ավելի խստացվեց խաղացանկերի քաղաքականությունը ․ 1946 թվականի օգոստոսին Համամիութենական կոմունիստական կուսակցության (բոլշևիկների) Կենտկոմի հրապարակած «Դրամատիկական թատրոնների խաղացանկի և այն բարելավելու միջոցների մասին» որոշման մեջ նշվում էր, որ խորհրդային հեղինակների պիեսները «փաստացի դուրս են մղվել երկրի խոշոր դրամատիկական թատրոնների խաղացանկերից» և, մասնավորապես, Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնում «ընթացող 20 ներկայացումներից միայն 3-ն էին նվիրված ժամանակակից խորհրդային կյանքին», սակայն նույնիսկ այն պիեսները, որոնք բեմադրվում էին թատրոններում, ենթարկվում էին քննադատության ։ Արդեն 1940-ական թվականների վերջին հակասություն առաջացավ․ պաշտոնական ճանաչում գտած ներկայացումները չէին գրավում հանդիսատեսին և երկար չէին մնում խաղացանկում ։ Մարիաննա Ստրոևայի վկայությամբ, ստալինյան դարաշրջանի վերջում Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի տոմսերն արդեն վաճառում էին որպես հավելում՝ օպերետի կամ կրկեսի տոմսին ։
Թատերախմբի վիճակի վերաբերյալ իր անհանգստությունը Նեմիրովիչ-Դանչենկոն հայտնել է դեռևս 1943 թվականին․ «Այնտեղ 60 մարդ է, որոնցից 10-12-ին եմ հավատում» ։ Հետպատերազմական տարիների թույլ դրամատուրգիան վատ դպրոց դարձավ նաև թատրոնի երիտասարդ դերասանների համար․ հենց թատրոնի տաղանդավոր դերասանների համար հատկապես կարևոր էր, թե ինչից է պետք սկսել՝ Չեպովի պիեսներից, ինչպես դերասանների առաջին սերունդը, «Տուրբինների օրերը», «Տաք սիրտը», «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» պիեսներից, ինչպես 1920-ական թվականների կեսերի երկրորդ սերունդը, թե հետպատերազմական տարիների սուտ պիեսներից ։ Թատրոնի դպրոց-ստուդիայի առաջին շրջանավարտների մասին, որոնք 1940-ական թվականների վերջին համալրեցին թատրոնը, այսպես է գրել Իննա Սոլովյովան․ ««Երկրորդ սերը» ներկայացման մեջ բեմական փորձ ձեռք բերող Ելիզարա Մալցևան, «Օտար ստվերում» ներկայացման մեջ՝ Կ․ Սիմոնովան, «Դատապարտվածների ծուղակ»-ի մեջ Նիկոլայ Վիրտան, «Կանաչ փողոցը» ներկայացման մեջ Անատոլի Սուրովը, «Ավրորայի համազարկը» ներկայացման մեջ՝ Միխայիլ Չիաուրելին և Մանուել Բոլշինցովը, երիտասարդ դերասաններին ընտելացնում էին բնահատկությանը՝ առանց ճշմարտացիության մասին մտահոգվելու» ։
1950-1960-ական թվականներին թատրոնը ռեժիսորական ճգնաժամ էր ապրում․ և՛ բերմադրության համար պիեսի ընտրությունը, և՛ կատարողների ընտրությունը հաճախ որոշվում էր առաջատար դերասանների հետաքրքրություններով․ չունենալով մտածված խաղացանկի քաղաքականությունը՝ թատրոնը բեմադրում էր մեկ օրանոց պիեսներ․ «Խաղացանկը,- գրում էր Իննա Սոլովյովան,- կառուցվում էր այնպես, որ յուրաքանչյուր ներկայացում չէր նկատում հարևանությունը, առավել ևս հույս չէր դնում դրա վրա, բարոյական և գեղարվեստական շարժառիթների ինչ-որ փոխականչի վրա, մտքերի ինչ-որ զարգացման, կյանքի կամ արվեստի վերաբերյալ հայացքների վրա» ։ Ներկայացումներում հաճախ ներգրավվում էին ոչ պրոֆեսիոնալ ռեժիսորներ՝ թատրոնի առաջատար դերասանները։ Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնը կորցնում էր հանդիսատես, այդուհանդերձ, դեռևս 1930-ական թվականների վերջին էտալոն և ընդօրինակման նմուշ դարձած թատրոնը նախկինի պես չէր ենթարկվում քննադատության, որը սրեց իրավիճակը ։
Ի․ Սոլովյովայի կարծիքով, 1950-ական թվականների երկրորդ կեսին, երբ նրա դպրոց-ստուդիայի երիտասարդ շրջանավարտները ստեղծում էին «Սովրեմեննիկ»-ը, Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնը առավելագույնս էր համապատասխանում 1920-ական թվականների սկզբին ճգնաժամի ժամանակ Ստանիսլավսկու տված բնութագրին ։
1960-ական թվականների վերջին թատրոնն արդեն վաղուց ոչ ոքի երես չէր տալիս իր դրամահավաքությամբ․ հանդիսատեսի դահլիճը լցվում էր «մայրաքաղաքի հյուրերով» ,- թատերախումբը բաղկացած էր 150 դերասաններից, որոնցից շատերը տարիներով բեմ դուրս չէին գալիս․ խմբերի բաժանված այս թատերախումբն ուժասպառ էր եղել ներքին պայքարից ։ Վերջապես 1970 թվականին «վերևից» որոշվեց վերջ դնել թատրոնի համար կործանարար կոլեկտիվ ղեկավարմանը, և թատրոնի հին դերասանների ընտրությամբ Մշակույթի նախարարությունը գլխավոր ռեժիսոր նշանակեց թատրոնի դպրոց-ստուդիայի շրջանավարտ Օլեգ Եֆրեմովին՝ «Սովրեմեննիկ»-ի հիմնադիր և գեղարվեստական ղեկավարին ։
Թատրոնը Եֆրեմովի օրոք
Օլեգ Եֆրեմովը կարողացավ նոր կյանք բերել թատրոն, բեմադրել մի շարք նշանակալի ներկայացումներ, մասամբ թարմացնել թատերախումբը և թատրոն ներգրավել ականավոր դերասանների՝ Ինոկենտի Սմոկտունովսկին, Անդրեյ Պոպովը, Եվգենի Եվստիգնեևը, Կամերգերսկի նրբանցք վերադարձնել հանդիսատեսներին, սակայն թատրոնի ներքին խնդիրները հաղթահարել այդպես էլ չհաջողվեց ։
Թատերախումբն աճում էր անհավասարաչափ․ 1980-ական թվականների կեսերին այն հասավ 200-ի և այն ղեկավարելն արդեն դժվար էև դառնում․ դերասանների հնարավորինս մեծ մասի համար աշխատանք գտնելու անհրաժեշտությունը հիմնականում որոշում էր խաղացանկի քաղաքականությունը․ այնպիսի ներկայացումների կողքին, ինչպիսիք են «Ճայը» կամ Անատոլի Էֆրոսի «Տարտյուֆ»-ը ի հայտ եկան բազում անցողիկ աշխատանքներ ։ «Դերասանների զգալի մասը,- հիշում էր Օլեգ Տաբակովը,- պահանջարկ չուներ Օլեգի մոտ, նա ուղղակի չէր կարողանում յուրաքանչյուրի համար աշխատանք գտնե, դերերը հավասարաչափ բաշխել բոլորի միջև․․․ Եթե դերասանն անգործ է մեկ տարի, երկու, երեք, նա սկսում է անհանգստանալ և բողոքել։ Մի խոսքով, խնդիրները երկար ժամանակ հավաքվում էին իրար վրա, մթնոլորտը ստեղծագործ և բարեհաճ չէր» ։
Գործնականում թատրոնի ներսում 2 թատերախումբ ձևավորվեց․ յուրաքանչյուրն իր խաղացանկով և իր ռեժիսորներով և վերջիվերջո 1987 թվականի մարտին Եֆրեմովը բաժանման հարց բարձրացրեց ։ Նա առաջարկեց 2 թատերախմբերի ինքնավարությունը, որոնցից մեկը կտեղակայվեր Կամերգերսկի նրբանցքում, մյուսը՝ թատրոնի մյուս մասնաճյուղում՝ Մոսկվինի փողոցում․ թատրոնի կուսակցական ժողովը որոշում ընդունեց բաժանման անհնարինության վերաբերյալ, սակայն ընդհանուր ժողովը քվեարկեց բաժանմանը կողմ ։ Եֆրեմովը, Անատոլի Սմելյանսկու վկայությամբ, հստակ ծրագիր չուներ, թե ինչպես են երկու թատերախմբերը համագոյատևելու, սակայն ամենից քիչ էր սպասում, որ արդյունքում Մոսկվայում կձևավորվի 2 գեղարվեստական թատրոն ՝
Բեմեր
Իր գոյության առաջին 35 տարիների ընթացքում Գեղարվեստական թատրոնը ներկայացումներ էր բեմադրել միևնույն բեմին․ 1933 թվականին այն իր տրամադրության տակ ուներ Պետրովսկի նրբանցքում (ավելի ուշ՝ Մոսկվինի փողոց) գտնվող նախկին Կորշի թատրոնը՝ 1047 տեղանոց հանդիսատեսի դահլիճով, որտեղ էլ բացվեց թատրոնի մասնաճյուղը։
Կամերգերսկի նրբանցքում գտնվող պատմական շենքը վերանորոգման կարիք ուներ (և փակվեց 1978 թվականին վերանորոգման, որը տևեց մի ամբողջ տասը տարի)։ 1973 թվականին Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի համար նոր շենք կառուցվեց Տվերսկոյ ծառուղի 22 հասցեում, որը հագեցած էր թատերական նորագույն տեխնիկայով, հսկայական բեմով՝ ավելի քան 30 մետր և 1472 տեղանոց դահլիճով։
Այսպես, թատրոնի բաժանման պահին գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնը 3 բեմ ուներ՝ Տվերսկոյ ծառուղու նոր շենքում, Գեղարվեստական թատրոնի նրբափողոցում (ներկայումս Կամերգերսկի նրբանցք) և Մոսկվինի փողոցի մասնաճյուղում, որն ավելի ուշ փակվեց վերանորոգման։
Թատերախումբ
Ստանիսլավսկին և Նեմիրովիչ-Դանչենկոն իրենց առաջին թատերախումբը կազմեցին հիմնականում երիտասարդ, անհայտ դերասաններից և նույնիսկ սիրողական դերասաններից, որոնք պրոֆեսիոնալ կրթություն ստացան աշխատանքի ընթացքում․ մի քանի տարի անց նրանցից շատերը՝ առաջին հերթին Իվան Մոսկվինը, Վասիլի Լուժսկին, Օլգա Կնիպպեր-Չեխովան և 1900 թվականին թատրոն եկած Վասիլի Կաչալովը, արդեն Մոսկվայի բեմի «աստղերն» էին։ Հետագայում Գեղարվեստական թատրոնը վերածվեց դպրոցի, որտեղից շատերն ինքնուրույն շարունակեցին իրենց ճամփան։ 1902 թվականին մի խումբ դերասանների հետ հեռացավ Վսևոլոդ Մեյերխոլդը, որպեսզի ստեղծի իր սեփական թատրոնը, հեռացավ նաև Ալիսա Կոոնեն, որպեսզի Ալեքսանդր Թաիրովի հետ նոր թատրոն ստեղծի և դառնա դրա պրիմադոննան, հեռացավ նաև Անդրեյ Լավրենտևը, որպեսզի Պետերբուրգում արդեն հայտնի դառնա որպես ռեժիսոր և դառնա Դրամատիկական մեծ թատրոնի հիմնադիրներից մեկը․ երբեմն Գեղարվեստական թատրոնի փորձարարական ստուդիաները վերածվում էին ինքնուրույն թատերական կոլեկտիվների, ինչպես Եվգենի Վախթանգովի ստուդիան և Առաջին ստուդիան՝ Միխայիլ Չեխովի գլխավորությամբ։ Գեղարվեստական թատրոնն աստիճանաբար կորցնում էր իր դերասաններին, սակայն ձեռք էր բերում և նորերին։
1924 թվականին Գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի թատերախումբ ընդունվեց ավելի քան 20 երիտասարդ դերասաններ, որոնք սովորեցին թատրոնի ստուդիաներում և դարձան Գեղարվեստական թատրոնի այսպես կոչված «երկրորդ սերունդը»՝ նրա «աստղերի» և «լեգենդների» երկրորդ սերունդը, նրանց թվում էին Ալլա Տարասովան, Օլգա Անդրովսկայան, Անգելինա Ստեպանովան, Նիկոլայ Բատալովը, Բորիս Դոբրոնրավովը, Նիկոլայ Խմելյովը, Միխայիլ Յանշինը և մի շարք այլ քիչ հայտնի դերասաններ ։
Ռեժիսորներ
(Փակագծերում նշված են թատրոնում աշխատելու տարիները)
Այլ անձինք
(Փակագծերում նշված են թատրոնում աշխատելու տարիները)
Նովոտորեցկոե (այլ կիրառումներ)
Նովոտորեցկոե, կարող է վերաբերել՝
Կալլաստե (քաղաք, Էստոնիա)
Կալլաստե (Kallaste), քաղաք Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Կալաստե շրջանում։
2012 թվականի տվյալներով քաղաքում բնակվում էր 920 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Կալաստե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի քաղաքներ
Ազիրիս Նունա
«Ազիրիս Նունա» («Азирис Нуна»), 2006 թվականի ռուսական մանկական ֆանտաստիկ ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Օլեգ Կոմպասովը ։ Յուլի Բուրկինի և Սերգեյ Լուկյանենկոյի «Остров Русь» եռագրության առաջին մասի՝ «Այսօր, մայրի՛կ» («Сегодня, мама!») վեպի էկրանավորումն է։
Սյուժե
Մի անգամ քաղաքային հնագիտական թանգարան են բերում քարե մեծաբեկորներ, որի վրա փորագրված են կիսաջնջված հին եգիպտական հիերոգլիֆներ։ Թանգարանի պահակը, ի զարմանս իրեն, քարաբեկորի մեջ հայտնաբերում է ճաք, որտեղից երևում է խորհրդավոր մետաղե իր։
Երկու եղբայրներ՝ Ստասն ու Կոստյան, իմանալով մեծաբեկորի կասկածելի կտորի մասին, գիշերը գնում են թանգարան։ Նրանք քարի մեջ գտնում են տարօրինակ մետաղական ձվաձև պարկուճ, հայտնվում դրա մեջ և անհասկանալի կերպով մեկնում ճանապարհորդության ժամանակ մեջ։
Սկզբում նրանք հայտնվում են 2506 թվականին, որտեղ դառնում են «Տիեզերական բանտի» բանտարկյալներ, ծանոթանում ապագայի անսովոր մարդկանց հետ, անհավանական խաղ են խաղում, հայտնվում ֆանտաստիկ սֆինքս Շիդլայի թաթերի մեջ, որը նրանց փրկում է սարսափելի վտանգներից։ Եղբայրները շարունակում են իրենց ճանապարհորդությունը ժամանակի մեքենայով, որը նրանց տանում, է մ.թ. ա. 1506 թվականի Հին Եգիպտոս։ Այնտեղ նրանց սպասում է ծանոթություն բռնապետ փարավոն Նեմենհոտեպ IV-ի հետ, որը կարգադրում է նրանց զոհաբերել իր ամուսնության օրը։ Հերթական անգամ փրկվելով հին եգիպտացիներից՝ Ստասն ու Կոստյան կրկին հայտնվում են պարկուճի մեջ և վերադառնում են իրենց ծնողների մոտ։
Սաունդթրեկ
Հատուկ ֆիլմի համար «Թայմ Աութ» («Тайм-Аут») խումբը ձայնագրել է Վ. Չերնիշևի և Ռ. Ռոժդեստվենսկու «Этот большой мир» երգի քավերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:2006 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական ընտանեկան ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Աստերոիդների ցանկ (193301-193400)
Աստերոիդների ցանկ (193201-193300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (193401-193500)
|} Աստերոիդների ցանկ (193201-193300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (193401-193500)
Բաբազյան
Բաբազյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Թուրքերեն հիմքով ազգանուններ
Նովոտրոիցկոե (այլ կիրառումներ)
Նովոտրոիցկոե, կարող է վերաբերել՝
Գոլֆո Արանչի
Գոլֆո Արանչի (Golfo Aranci)՝ համայնք Իտալիայում, գտնվում է Սարդինիա մարզի Օլբիա-Տեմպիո գավառում։
Հովանավոր սուրբը համարվում է Հովսեփը։ Տոնն ամեն տարի տոնվում է մարտի 19-ին։
Արտաքին հղումներ
http://www.comunedigolfoaranci.it/
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1979 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:1979 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Ռիվարոնե
Ռիվարոնե  (Rivarone), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Ալեսանդրիա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 381 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 63 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 6 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 15040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0131։
Մոսկվայի հայ խմբերգային ընկերություն
Մոսկվայի հայ խմբերգային ընկերություն, որը կազմակերպել է կոմպոզիտոր և խմբավար Ե․ Բաղդասարյանը։ Հիմք է ծառայել 1909 թվականին Մոսկվայում ստեղծված հայ ինքնագործ երգչախումբը (25-30 հոգի), որը 1910 թվականից գործել է հայկական եկեղեցու հովանավորությամբ։ Հոգևոր երաժշտության կատարումից բացի երգչախումբը հաճախակի հանդես է եկել համերգներով՝ կատարելով Ք․ Կարա-Մուրզայի, Մ․ Եկմալյանի, Կոմիտասի, Ա․ Մայիլյանի, Ե․ Բաղդասարյանի աշխարհիկ ստեղծագործությունները, Մոսկվայի երաժշտասեր հասարակությանը ծանոթացնելով հայկական երաժշտությանը։ Գործել է մինչև 1916 թվականը։
Կատեգորիա:Ռուսահայ մշակութային կազմակերպություններ Կատեգորիա:Ռուսահայ երաժշտություն
Ուրանոմետրիա
«Ուրանոմետրիա» (Uranometria), երկնքի քարտեզ, որն ստեղծվել է գերմանացի աստղագետ Յոհան Բայերի կողմից։ Հրատարակվել է Քրիստոֆ Մանգի (Christophorus Mangus) կողմից Աուգսբուրգ քաղաքում 1603 թվականին «Uranometria : omnium asterismorum continens schemata, nova methodo delineata, aereis laminis expressa» ամբողջական վերնագրով։ Վերնագիրը թարգմանաբար նշանակում է «Ուրանոմետրիա, որը պարունակում է նոր մեթոդով մշակված և պղնձե թիթեղների վրա փորագրված բոլոր համաստեղությունների գծապատկերները»։ «Ուրանոմետրիա» բառը ծագում է հին հունական աստղագիտության մուսա Ուրանիայի անունից և հունարեն «uranos» (oυρανός)՝ «երկինք» բառից։ «Ուրանոմետրիա» բառացի նշանակում է «չափել երկինքը» (համեմատե՛լ հունարեն «Geometria» բառի հետ, որը բառացի նշանակում է «չափել երկիրը»)։ Ամբողջ երկնոլորտն ընդգրկող առաջին ատլասն է եղել։
Գծապատկերներ «Ուրանոմետրիայում»
«Ուրանոմետրիան» պարունակել է պղնձե թիթեղների վրա խորատիպ 51 աստղային գծապատկեր, որոնք արվել էին Ալեքսանդր Մեյրի (մոտավորապես 1562-1617) կողմից։ Առաջին 48 գծապատկերը ներկայացրել են պտղոմեոսյան 48 համաստեղություններից յուրաքանչյուրը։ 49-րդ գծապատկերում ներմուծվել են Պտղոմեոսին անհայտ խորը հարավային երկնքի 12 նոր համաստեղությունները ։ Վերջին երկու գծապատկերները «Synopsis coeli superioris borea» և «Synopsis coeli inferioris austrina» պիտակավորված են, որոնք թարգմանաբար նշանակում են «Հյուսիսային կիսագնդի տեսքը» և «Հարավային կիսագնդի տեսքը»։
Յուրաքանչյուր աստղի դիրքն ըստ աստիճանի ճշգրտորեն որոշելու համար յուրաքանչյուր թիթեղ աղյուսակ է պարունակել։ «Ուրանոմետրիան» ստեղծելու համար Բայերի օգտագործած աստղադիրքերը վերցվել են ընդլայնված 1,005 աստղ պարունակող Տիխո Բրահեի կատալոգից։ Բրահեի ընդլայնված ցուցակը ձեռագիր տարբերակով շրջանառվել է 1598 թվականից ի վեր և առկա է եղել գրաֆիկական տարբերակով Պետրուս Պլանցիուսի, Հոնդիուսի և Վիլլեմ Բլաուի գլոբուսների վրա։ Առաջին անգամ աղյուսակային տեսքով հրատարակվել է 1627 թվականին Յոհան Կեպլերի «Ռուդոլֆյան աղյուսակներ» աշխատության մեջ։
Բրահեի կատալոգի օգտագործումն ավելի մեծ ճշգրտություն է ապահովել, քան Պտղոմեոսի սահմանափակ ցուցակը։ Սակայն «Ուրանոմետրիայում» ցուցակագրված 1,200 աստղերը ենթադրում են, որ Բրահեի կատալոգը տեղեկատվության միակ աղբյուրը չի եղել։ 49-րդ թիթեղիկի հարավային աստղային դիրքերի ու համաստեղությունների անունները Բայերը վերցրել է հոլանդացի ծովագնաց Պիտեր Դիրքսոն Կեյզերի կատալոգից, որն ուղղել էր Ամերիգո Վեսպուչիի ու Անդրեա Կորսալիի ավելի հին դիտարկումները, ինչպես նաև իսպանացի քարտեզագիր Պեդրո դե Մեդինայի հաշվետվությունը։ «Ուրանոմետրիան» պարունակում է ավելի շատ աստղեր, քան նախորդ որևէ ատլաս, թեև ճշգրիտ քանակը վիճելի է, քանի որ ոչ բոլոր աստղերն են պիտակվել։
Համաստեղությունների աստղերից յուրաքանչյուրը ներկայացված է համաստեղության թեմայի փորագրված պատկերով։ Անհայտ պատճառով մարդկային համաստեղություններից շատերը փորագրված են մեջքով, այնինչ ավանդաբար պատկերվելիս են եղել դեմքով դեպի Երկիրը։ Սա տարօրինակ կերպով որոշակի խառնաշփոթ է ստեղծել որոշ աստղերի անունների բառացի իմաստների մեջ (օրինակ՝ որոշ աստղերի անունները ծագել են մասնավորապես «աջ ուս» և նման արտահայտություններից, որոնք ճիշտ չեն դիտվում ըստ «Ուրանոմետրիայի» պատկերազարդումների)։
«Ուրանոմետրիայում» աստղերը պիտակվել են հունարեն ու լատիներեն տառերով, որը հայտնի է որպես Բայերյան անվանակարգություն․ համակարգ, որն օգտագործվում է առ այսօր ։
Աստղային կատալոգ «Ուրանոմետրիայում»
«Ուրանոմետրիայի» առաջին հրատարակության մեջ յուրաքանչյուր էջի դարձերեսին աստղերի աղյուսակ է պատկերված եղել։ Սա անհնար է դարձրել գծապատկերին նայելիս աղյուսակն ուսումնասիրելը։ Ավելին, աղյուսակի տառերը երևում էին էջի մյուս կողմում ու փչացնում գծապատկերը ։ «Ուրանոմետրիայի» հետագա հրատարակություններում աղյուսակները բաց են թողնվել, դրա փոխարեն տպագրվել են «Explicatio characterum aeneis Uranometrias» վերանգրով առանձին կատալոգում։ Դժբախտաբար այս առանձին կատալոգը լի էր բազմաթիվ տպագրական սխալներով, որոնք ավելի են ընդգծվել հաջորդող տպագրություններում ։
Տիտղոսաթերթի փորագրություն
«Ուրանոմետրիայի» փորագրված տիտղոսաթերթը ներքևում կնքված է AMF միացագրով, որը խորհրդանշում է «Alexander Mair fecit» արտահայտությունը և թվագրված է MDCIII։ Պատկերված է ճարտարապետական մոտիվով, որի կենտրոնում ամբողջական վերնագիրն է։ Երկու կողմից պատվանդանների վրա կանգնած են Ատլասը և Հերկուլեսը։ Պատվանդաններին հետևյալ մակագրություններն են՝ «Atlanti uetustiss astronom magistro» («Ատլաս՝ աստղագիտության առաջին ուսուցիչը») և «Herculi uetustiss astronom discipulo» («Հերկուլես՝ աստղագիտության առաջին աշակերտը»)։ Տիտղոսաթերթի վերնամասում փորագրված են մի քանի այլ կերպարներ նույնպես։ Վերին ձախ կողմում Ապոլլոնն է, որը մարմնավորում է արևին։ Կենտրոնում Երկիրը խորհրդանշող Կիբելա աստվածուհին է՝ աստղերից բաղկացած թագով ու վզակապերով կապված երկու առյուծով։ Վերին աջ մասում լուսինը մարմնավորող Դիանան է՝ աստղային թիկնոցով։ Վերնագրի տակ այծեղջյուրի կերպարանք է, որի տակ պատկերված է Աուգսբուրգի տեսարաններից մեկը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստղագիտության պատմություն Կատեգորիա:Աստղային քարտեզագրքեր Կատեգորիա:Աստղագիտական կատալոգներ Կատեգորիա:Դիտողական աստղագիտություն Կատեգորիա:Պատկերապատումներ
Նիլս Բրինկ
Նիլս Բրինկ Կրիստենսեն (Niels Brinck Kristensen, ), դանիացի երգիչ, երգերի հեղինակ և պրոդյուսեր։ Հանդես է գալիս Բրինկ կեղծանվամբ։ Ծնվել է 1983 թվականին Օրհուսում, Դանիա։ 2009 թվականին ներկայացրել է Դանիան Եվրատեսիլ 2009 երգի մրցույթում Believe Again երգով և զբաղեցրել եզրաթակչի 13-րդ հորիզոնականը։
Լոսևո (գյուղ, Յարցևսկի շրջան)
Լոսևո (Лосево), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Յարցևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 51 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Յարցևսկի շրջանի բնակավայրեր
Կալլաստե (գյուղ, Կիհելկոննա շրջան)
Կալլաստե (Kallaste), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կիհելկոննա շրջանում։
Կոլոմբո
Կոլոմբո (սինգալերեն՝ Կալամբու, անգլերեն և պորտուգալերեն՝ Colombo), Շրի Լանկայի նախկին մայրաքաղաքը։ Գտնվում է Շրի Լանկա կղզու արևմտյան ափին։ Երկրի տնտեսական և մշակութային գլխավոր կենտրոնն է, նավահանգիստը։ Երկաթուղային և ավտոճանապարհների հանգույց է, օդանավակայան։
Անվանում
Ենթադրում են, որ անվանումն առաջացել է սինհալի լեզվի korumbu ― «նավահանգրվան» բառից։ Անվանման անգլերեն և պորտուգալերեն գրությունն է Colombo։ Սինհալի լեզվի արտասանությամբ քաղաքի անվանումը հնչում է Կալամբու։ Միջին դարերում կոչվել է Կոլոնտոտա ։
Կալլաստե (գյուղ, Կիհելկոննա շրջան)
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 5 մարդ։
Կոլոմբո
Պատմություն
XVI-XVII դդ. պորտուգալացիները, ապա հոլանդացիները վերածել են ռազմական ամրոցի։ 1796 թվականին զավթել են անգլիացիները և դարձրել Ցեյլոն գաղութի վարչական կենտրոնը։ 1948 թվականից՝ Ցեյլոն պետության, 1972 թվականից՝ Շրի Լանկա Հանրապետության մայրաքաղաքը։
Կալլաստե (գյուղ, Կիհելկոննա շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կիհելկոննա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ռյաբովսկի (խուտոր, Ալեկսեևսկի շրջան)
Ռյաբովսկի (Рябовский), խուտոր Ռուսաստանի Վոլգոգրադի մարզի Ալեկսեևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 800 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ Կատեգորիա:1740 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վոլգոգրադի մարզի Ալեկսեևսկի շրջանի բնակավայրեր
Գաևկա (գյուղ, Դոբրովելիչկովի շրջան)
Գաևկա (Гаївка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գաևկա գյուղում բնակվում էր 725 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4547 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 159,45 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1850 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
(5384) Չանգջիանգկուն
(5384) Չանգջիանգկուն (Changjiangcun), աստերոիդ աստերոիդների գոտի ներքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1957 թվականի նոյեմբերի 11-ին Չանգ Չիա Հանգի կողմից Նանկինում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 1,935592 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7355 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,1357 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 983,6 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,366002 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 27,09° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1957 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Չանգ Չիա Հանգի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու ներքին մասի աստերոիդներ
Ներքին ջրանցք
«Ներքին անցուղի» տերմինը հաճախ օգտագործվում է նաև բուն անցուղու շուրջ գտնվող օվկիանոսի և կղզիների մասին խոսելիս։
Ուղեգիծ
Կլոնդայքի ոսկե տենդի ժամանակ անցումը Սիեթլից և Կալիֆոռնիայից էր, որը տանում էր ամերիկացի հետախույզներին դեպի հյուսիս։
Կաթոլիկ եկեղեցի
Կաթոլիկ եկեղեցի, (հայտնի նաև որպես Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցի), քրիստոնեական եկեղեցի, որի գաղափարախոսությունը կաթոլիկությունն է։ Ունի ավելի քան 1.29 միլիարդ անդամներով ամբողջ աշխարհում ։ Այն էական դերակատարում է ունեցել պատմության և Արևմտյան քաղաքակրթություն զարգացման գործում ։ Ղեկավարվելով Հռոմի թեմի առաջնորդի կողմից, հայտնի որպես Պապ՝ եկեղեցու դրույթները ամփոփված են Նայսենի հավատամքում։ Նրա կենտրոնական ադմինիստրացիան Մայր տաճարը տեղակայված է Վատիկան քաղաքում, անկլավ Հռոմում Իտալիա։
Ներքին ջրանցք
Ուղեգիծ
Այսօր մոտ 36,000 հանգստյան նավեր օգտագործում են ներքին անցուղու մի մասը ։
Կաթոլիկ եկեղեցի
Կաթոլիկ եկեղեցին քարոզում է, որ այն միակ, սրբազան, կաթոլիկ և առաքելական ճշմարիտ եկեղեցին է հիմնված Հիսուս Քրիստոս, և որ նրա եպիսկոպոսները Քրիստոսի առաքյալների հետևորդներն են, իսկ Պապը Պետրոս առաքյալի հետևորդն է, ում առաջնորդությունը հաստատվել է Հիսուսի կողմից. ։ Այն պնդում է, որ տարածում է սկզբնական Քրիստոնեական հավատը՝ պահպանելով անսխալականությունը և փոխանցելով սրբազան ավանդույթները ։ Լատինական եկեղեցին, Արևմտյան քրիստոնեական հավատը և այնպիսի ինստիտուտներ ինչպիսիք են մուրացիկի կանոնները և կից վանական կանոնները արտահայտում են եկեղեցու տարբեր հոգևոր և աստվածաբանական շեշտադրումները ։
Ներքին ջրանցք
Վաշինգտոնի շրջան
Երթուղու Վաշինգտոնի մասը գրեթե ամբողջությամբ բաղկացած է Փյուջեթ ծոցի ջրուղիներից։ Բադ պատնեշի ամենահարավային կետից, ջրուղին շրջվում է դեպի հյուսիս-արևելք և երբ հասնում է Փյուջեթ ծոցի Նիսքուալլի ուղուն` լայնանում է։ Ջրային ուղին այնուհետև շարունակվում է դեպի հյուսիս-արևելք։
Կաթոլիկ եկեղեցի
Նրա յոթ խորհրդանիշներից Էուչարիստը սկզբունքայիններից է, որը տոնվում է զանգվածայնորեն պատարագի ձևով ։ Եկեղեցին ուսուցանում է, որ նվիրաբերության միջոցով քահանայի կողմից զոհաբերության հացը և գինին վերածվում են Քրիստոսի արյան և մարմնի։ Կույս Մարիամըերկրպագվում է կաթոլիկ եկեղեցու կողմից որպես Աստվածամայր և դրախտի թագուհի՝ մեծարվելով դոգմաներում և դրույթներում։ Նրա դրույթները նաև ներառում են սրբագործում Աստվածաշնչյան և կաթոլիկ հավատի և ավետարանչականության միջոցով, որը կարևորում է հիվանդներին, աղքատներին տրվող աջակցությունը և արտահայտվում է հոգևր և նյութական բարեգթությամբ։ Կաթոլիկ եկեղեցին ամենամեծ ոչ կառավարական կազմակերպությունն է, որ հովանավորում է կրթությունը և առողջական խնամքն ամբողջ աշխարհում ։
Ներքին ջրանցք
Բրիտանական Կոլումբիայի շրջան
Երթուղու Բրիտանական Կոլումբիայի հատվածը ներառում է նեղ, պաշտպանված Ջորջիայի նեղուցը (Վանկուվեր կղզու և երբեմնի մայրցամաքի միջև), Ջոնսթոնի նեղուցը և Դիսքավերի անցուղին։ Ֆից Հաֆ ծոցից հյուսիս այս երթուղին շրջանի տարբեր խոշոր կղզիների շնորհիվ պաշտպանվում է Խաղաղ օվկիանոսի քամիներից և ալիքներից. այդպիսի կղզիներ են Փրինսես Ռոյալ կղզին և Փիթ կղզին։ Այս շրջանում շատ են ալիքները և նեղուցները, որոնք ձգված են հարավից հյուսիս։
Կաթոլիկ եկեղեցի
Կաթոլիկ եկեղեցին ազդեցություն է ունեցել Արևմտայն փիլիսոփայության, գիտության, Արևմտյան արվեստի վրա։ Կաթոլիկ եկեղեցին կիսում էր քրիստոնեական համայնքը Արևելյան ուղղափառ եկեղեցու մինչևԱրևելք-Արևմուտք բաժանումը 1054 թ-ին՝ վիճարկելով Պապի առաջնորդությունը և Ողղափառ եկեղեցու դիրքը Քաղկեդոնյան բաժանումից 451 թ. հետո։ Կաթոլիկներն ապրում են ամբողջ աշխարհում կաթլիկ առաքելությամբ։ XX դարից սկսած մեծամասնությունը տեղակայված է հարավային կիսագնդում Եվրոպայում կատարված սեկուլյարիզացիայի և Միջին Արևելքում քրիստոնեաների հետապնդումների արդյունքում։ 20-րդ դարի վերջից սկսած Կաթոլիկ եկեղեցին քննադատվոում է սեռական բարոյականության դոկտրինների համար։
Ներքին ջրանցք
Ալյասկայի շրջան
Ներքին անցուղու Ալյասկայի հատվածը տարածվում է հյուսիսից հարավ 500 մղոն (800 կմ) և արևելքից արևմուտք 100 մղոն (160 կմ)։ Տարածքն ընդգրկում է 1000 կղզիներ և հազարավոր ծովախորշեր։ Չնայած Ալյասկայի Ալեքսանդր կղզեխումբը որոշ չափով պաշտպանում է Խաղաղ օվկիանոսի վատ եղանակից, այնուամենայնիվ տարածքի մեծ մասում զգալի են ուժեղ մակընթացություններ, որոնք կարող են ծայրահեղ և ցածր մակարդակի լինել. ծայրահեղ տարբերությունը 30 ոտնաչափ (9 մ) է, ուստի անհրաժեշտությունը կա զգուշացնել օդաչուներին առավել զգույշ վայրէջք կատարել՝ անախորժություններից խուսափելու համար։ Ներքին անցուղու ամենահյուսիսային ջրուղին Լինն կիրճն է։
Կաթոլիկ եկեղեցի
Անվանում
Կաթոլիկ (հունարենից «տիեզերական») - առաջին անգամ կիրառվել է II դարի սկզբին եկեղեցին նկարագրելու համար ։ Տերմինի առաջին մեզ հայտնի կիրառությունը եղել է մ.թ. 110թ. Սուրբ Իգնատիուսի կողմից։ Երուսաղեմի սուրբ Սիրիլի կաթոլիկյան դրույթներում նշվում է, որ «Կաթոլիկ եկեղեցի»» անունն առաջին անգամ կիրառվել է այլ խմբերից, որոնք իրենց նույնպես « եկեղեցի» են համարում ։ «Կաթոլիկ» եզրույթը կիրառվել է De fide Catolica (փաստաթուղթ) դրույթներում 380 թ ընդունված Թեոդոսիոս 1-ի կողմից, ով վերջին կայսերն էր, որ ղեկավարում էր Հռոմեական կայսրության ինչպես արևելյան, այնպես էլ արևմտյան հատվածներում ։
Ներքին ջրանցք
Զբոսաշրջություն
Ներքին անցուղին զբոսաշրջիկների համար բավականին սիրված վայր է։ Առափնյա լեռնաշղթաներն ու կղզիները իրենց վայրի բնության տեսարժան վայրերով հիացնում են մարդկանց և տալիս նավարկության, ձկնորսության, ճամբարների և արշավների կատարման լայն հնարավորություններ։ Վայրի բնության մեջ մարդկանց գրավում են շատ բազմազան երևույթներ` թռչնատեսակներից սկսած մինչև արջերը։ Արջերին կարելի է դիտել Ուրանգելի մոտակայքում գտնվող Անան ծոցում և Ջունաույի մոտակայքում գտնվող կղզու Փեք ծոցում, որտեղ կան արջեր։
Կաթոլիկ եկեղեցի
Անվանում
1054 թվականից սկսած Ուղղափառ Արևելյան եկեղեցին վերցրեց «Ուղղաափառ » ածականը որպես իր հիմնական մակդիր, այնուամնայնիվ Կաթոլիկ եկեղեցու պաշտոնական անունը շարունակում է մնալ «Ուղղափառ կաթոլիկ եկեղեցի », նկարագրությունը պահպանվեց նաև Բողոքական հեղափոխությունից հետո, երբ կաթոլիկ համայնքի մի մասը ստացավ բողոքական անվանումը ։ Կաթոլիկ եկեղեցի անվանումը ամբողջ եկեղեցու համար կիրառվել է Կաթոլիկ եկեղեցու վարդապետություն 1990 և Եկեղեցական օրենսգիրք 1983 փաստաթղթերում ։
Ներքին ջրանցք
Զբոսաշրջություն
Ամռան ընթացքում Ներքին անցուղին ուսումնասիրելու ամենատարածված միջոցը զբոսաշրջային նավարկությունն է։ Ավելի քան 2 միլիոն մարդ ամեն տարի այս մարզում նավարկություն է կատարում՝ զգալիորեն ազդելով տեղական տնտեսության վրա։ Քանի որ նավի չափի սահմանափակումներ չկան, հիմնական գլխավոր գծի բոլոր խոշոր նավարկելի նավերն առաջարկում են Ներքին անցուղով երթուղիներ։ Որոշ հիմնական ընկերություններ ներառում են նաև այցելություններ դեպի Նորվեգիա, Դիսնեյ, Փրինսես, Սելեբրիթի Քյունարդ և այլ վայրեր։ Այս նավարկություններից շատերն առաջարկում են շրջայցեր կամ Վանկուվերից կամ Սիեթլից։
Կաթոլիկ եկեղեցի
Կաթոլիկ եկեղեցու հիերարխիա
Կաթոլիկ եկեղեցին հետևում է եպիսկոպոսական պետական կառուցվածքին, որն առաջնորդվում է եպիսկոպոսների կողմից, ովքեր ստացել են Սուրբ կանոնների խորհրդանիշները և կառավարման ֆորմալ արդարադատությունը եկեղեցու ներսում ։ Կա հոգևորականության 3 աստիճան․ եպիսկոպոսապետություն ՝ կազմված եպիսկոպոսներից, ովքեր արդարադատության պատասխանատուն են որոշակի աշխարհագրական տարածքում, որ կոչվում է թեմ, քահանայություն՝ կազմված քահանաներից, ովքեր ձեռնադրվում են եպիսկոպոսների կողմից և աշխատում են կրոնական համայնքներում, և դիակոնատ կամ սարկավագություն՝ կազմված սարկավագներից, ովքեր օգնում են քահանաներին տարբեր դերերում։ Իսկ ամբողջ կաթոլիկ եկեղեցին ղեկավարվում է Հռոմի Պապի կողմից։ Սրան զուգահեռ կան նաև այլ կրոնական կառույցներ, շատ կրոնական ինստիտուտներ ունեն կամ կին կամ տղամարդ անդամներ, որոշ դեպքերում առկա են երկուսն էլ։ Միաժամանակ աշխարհիկ անդամները որոշակի դերակատարում են ունենում երկրպագության ծեսերի ժամանակ։
Ներքին ջրանցք
Զբոսաշրջություն
Չնայած ավելի փոքր արդյունաբերությանը, կան նաև մի քանի արշավախմբային նավարկություններ, որոնք ուսումնասիրում են Ներքին անցուղին։ Այս նավերը սովորաբար ավելի փոքր են, քան հիմնականները և ավելի շատ կենտրոնանում են վայրի բնության ուսումնասիրության վրա։ «National Geographic»-ն այստեղ շահագործում է արշավային մի քանի նավ։
Կաթոլիկ եկեղեցի
Կաթոլիկ եկեղեցու հիերարխիա
Մայր տաճարը և Պապականությունը Կաթոլիկ եկեղեցու հիերարխիան գլխավորվում է Հռոմի Պապի կողմից, ով կաթոլիկ եկեղեցու առաջնորդն է համայն աշխարհում ։ Ներկայիս Հռոմի Պապ Ֆրանսիսկոսը ընտրվել է կոնկլավի կողմից 2013 թվականի մարտին։
Ներքին ջրանցք
1994 տարանցիկ հարկային ճգնաժամ
1994-ի սկզբին պայմանագրային բանակցությունների ընթացքում Կանադան եզրակացրեց, որ Միացյալ Նահանգները չեն արձագանքում իր հրատապ մտահոգություններին։ Ըստ այդմ, 1994-ի հունիսի 15-ին Կանադան տրանզիտ վճար սահմանեց ԱՄՆ բոլոր առևտրային ձկնորսական նավերի վրա, որոնք օգտագործում էին Կանադայի ներքին անցուղին (այդ վճարն ի վերջո հանվեց երկկողմ բանակցությունների արդյունքում)։ Բարեբախտաբար, այս ճգնաժամը մնաց խաղաղ, և բռնարար միջադեպեր տեղի չունեցան ԱՄՆ ձկնորսական նավերի և Կանադայի հարկադիր կատարողների միջև ։