cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պյոտր Ստոյանով
Կենսագրություն
2004 թվականին Ստոյանովը նշանակվել է Եվրոպայի Անվտանգության և Համագործակցության Կազմակերպության (ԵԱՀԿ) հատուկ հանձնարարությունների դեսպան մերձդնեստրյան հակամարտության հարցերով։ 2005 թվականին կրկին ընտրվել է Ազգային Ժողովի պատգամավոր Սմոլյան և Պլովդիվ օկրուգներից, մինչև 2007 թվականը գլխավորել է Դեմոկրատական ուժերի միությունը։
Տիրապետում է ռուսերեն, անգլերեն և գերմաներեն լեզուներին։ Ամուսնացած է Անտոնինա Ստոյանովայի հետ, ունի երկու երեխա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի նախագահներ Կատեգորիա:Բուլղարիայի քաղաքական գործիչներ
Կրոնը Ֆինլանդիայում
Կրոնը Ֆինլանդիայում (Uskonto Suomessa), կրոնական համոզմունքների ամբողջություն է, որի դավանման ազատությունը Ֆինլանդիայի քաղաքացիների համար ամրագրվել է երկրի Սահմանադրության մեջ։
Քրիստոնեությունը Ֆինլանդիայում
Մինչև XIX դարի վերջը Ֆինլանդիայի քաղաքացիները իրավունք են ունեցել դավանել քրիստոնեություն, լյութերականություն կամ ուղղափառություն։ 1889 թվականին օրենքը թույլ է տվել ֆիններին դավանել քրիստոնեության այլ ձևեր (բողոքականության շրջանակներում)։
1923 թվականին պաշտոնապես թույլատրվել է ազատ հիմնել տարբեր կրոնական համայնքներ, կամ էլ ապրել դրանցից դուրս։
Ներկայումս լյութերական և ուղղափառ համայնքներից բացի, երկրում խոշոր կառույցներից են Ֆինլանդիայի հիսունական եկեղեցին է (ավելի քան 50 հազար մարդ, մտնում է Աստծո ասամբլեայի մեջ) և Եհովայի վկաները (շուրջ 30 հազար)։ Կան բապտիստների, մեթոդիստների և ադվենտիստների համայնքներ։
2012 թվականից կրոնական առարկաների դասավանդման ժամերը կրճատելու մասին որոշում է ընդունվել, հնարավոր է դա բացասական ազդեցություն է ունեցել ուղղափառ փոքրամասնության կրոնական ուսուցման վրա ։
Լյութերականություն
Լյութերական եկեղեցին ծավալում է միսիոներական գործունեություն Ասիայի և Աֆրիկայի որոշ երկրներում։
Ուղղափառություն
Ուղղափառությունը երկրում երկրորդ պետական կրոնն է, և Կոստանդնուպոլսի պատրիարքության Ֆինլանդիայի արքեպիսկոպոսական կառույցը գոյատևում է պետական բյուջեի միջոցների հաշվին։ Երկրում գրանցված մյուս ուղղափառ համայնքները պետական օգնություն չեն ստանում և իրենց գործունեությունն իրականացնում են ինքնաֆինանսավորմամբ։
Իսլամ
Իսլամի հետևորդները երկրում հայտնվել են 19-րդ դարում՝ ռուսական բանակի զինծառայողների թվում։ Պաշտոնապես իսլամական համայնք Ֆինլանդիայում գոյություն ունի 1925 թվականից։ Իսլամադավան երկրներից փախստականների ներհոսքով հետևորդների թիվը զգալիորեն աճել է և շարունակում է աճել։ 2015 թվականի վերջին Ֆինլանդիայում մուսուլմանների թիվը կազմել է ավելի քան 70 հազար մարդ, որը մուսուլմանական համայնքին երկրորդ տեղն է զբաղեցրել ավետարանալյութերական եկեղեցուց հետո հետևորդների թվով և գերազանցել է ուղղափառների թիվը ։
Հուդայականություն
Հուդայականության հետևորդները Ֆինլանդիայում հայտնվել են միայն 19-րդ դարի կեսերին, դրանք եղել են վաճառականներ և ռուսական բանակի զինվորներ։ Հետևորդների թիվը չի գերազանցել հազար մարդ։ Կառուցվել են ժողովարաններ Հելսինկիում և Տուրկույում։ Բացի այդ, մինչև 1939 թվականը ժողովարանը եղել է Վիբորգում և մինչև 1981 թվականը՝ Տամպերեում։ Հելսինկիում և Տուրկույում գործել են հրեական գերեզմանատներ։ Հրեական համայնքը Հելսինկիում պարունակել է կաշերային խանութ, ծերանոց, մանկապարտեզ և ավագ դպրոց։
Վիճակագրություն
1999 թվականին անցկացված հարցման համաձայն՝ հարցվածների ավելի քան 50 %-ը հայտարարել է, որ իրեն հավատացյալ է համարում և դավանում է քրիստոնեական Աստծուն (1990 թվականների սկզբին միայն այդպիսին էր 30 %-ը), իսկ բնակչության մոտ 25 %-ը հավատում էր աստծուն, բայց ոչ այնպես, ինչպես դա սովորեցրել է պաշտոնական եկեղեցին, 17 %-ը ոչ մի նախապատվություն չի տվել այս կամ այն եկեղեցական դենոմինացիային, բայց վստահ էին Աստծո գոյությանը։ Եվ ընդամենը 6 %-ն է (երեք անգամ պակաս, քան 2010 թվականին) իրենց աթեիստ ճանաչել։
Հիսունականներին է պատկանել բնակչության մոտ 0,7 %–ը (ավելի քան 50 հազար մարդ), Եհովայի վկաների հետորդներին՝ 0,25 %-ը։
Որոշ գնահատականների համաձայն՝ պահպանվող միտումների դեպքում մինչև 2050 թվականը Ֆինլանդիան կդառնա մի երկիր, որտեղ հավատացյալները բացարձակ փոքրամասնություն կլինեն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրոն Կատեգորիա:Ֆինլանդիա
Հիգի
Հիգի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Վանի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ալեքսինո (գյուղ, Դորոգոբուժսկի շրջան)
Ալեքսինո (Алексино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 580 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1610 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի բնակավայրեր
(9806) 1997 NR6
(9806) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1997 թվականի հուլիսի 10-ին Պեկինի Շմիդտ-ԼԿՍ աստերոիդների ծրագրի կողմից Քսիլոնգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,985732 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6592 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3122 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1884,41 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,191042 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,43° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1997 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Պեկինի Շմիդտ-ԼԿՍ աստերոիդների ծրագրի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Լոզնիցա (գյուղ, Նարոդիչի շրջան)
Լոզնիցա (Лозниця), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Նարոդիչի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Լոզնիցա գյուղում բնակվում էր 25 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,882 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 28,34 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Նարոդիչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Լյոչբերգյան երկաթուղի
Լյոչբերգյան երկաթուղի (Lötschberglinie), երկաթուղի Շվեյցարիայում, որը կապում է Բեռն կանտոնի Շպից բնակավայրը Վալե կանտոնի Բրիգ քաղաք հետ։ Այն հատում է Բեռնյան Ալպերը, Բեռնի Օբերլանդից մինչև Վալեի վերին հատվածը, ճանապարհի կեսից անցնելով Լյոչբերգի թունելի միջով։ Բրիգից հարավ գտնվող Սիմպլոնի թունելի հետ միասին այն Ալպերով անցնող հիմնական երկաթուղիներից մեկն է և Եվրոպայի հյուսիս-հարավ առանցքներից ամենակարևորը։ Լյոչբերգի առանցքը օգտագործում է ցածր և երկար Լյոչբերգ հիմնամակարդակային թունելը, որը Ալպերով անցնող նոր երկաթուղային կապի նախագծի մի մասն է։
Գիծը հայտնի է իր կրկնակի պարուրաձև թունելներով, որոնք անցնում են Քանդերի հովտով Լյոչբերգի թունելի հյուսիսային մասով և դուրս գալիս զառիթափ լեռան լանջով դեպի Ռոնի հովիտ, բազմաթիվ թունելներով և դեպի հարավ իջնող ուղեգծով։ Նրա ամենաբարձր կետը գտնվում է ծովի մակարդակից 1240 մ բարձրության վրա, ինչն այն դարձնում է Շվեյցարիայի ամենաբարձր ստանդարտ ատամնանիվավոր փոխանցում չօգտագործող երկաթուղին։
Տեղայնք
Լյոչբերգի ուղեգիծը, 14,6 կիլոմետրանոց Լյոչբերգի թունելով հնարավորություն է ստեղծել Բեռնից հասնել Բրիգ, որտեղ կարելի է հասնել նաև Բեռնից Ալպերը շրջանցելով Լոզանի միջոցով՝ օգտվելով Սիմպլոնյան երկաթուղու շվեյցարական հատվածից։ Սա Շվեյցարական Ալպերով հյուսիսի և հարավի միջև երկրորդ կարևորագույն կապն է Սեն Գոտարդից հետո։ Սիմպլոնի թունելի և Սիմպլոնյան ուղեգծի իտալական մասի հետ միասին այն կապում է նաև Շվեյցարական սարահարթը Հյուսիսային Իտալիայի հետ։ Լյոչբերգի հիմնամակարդակային թունելը, որը բացվել է ավելի ուշ, շրջանցում է լեռնային հատվածի մեծ մասը և ապահովում է ավելի արագ երթևեկություն Բեռնի և Բրիգի միջև՝ անցնելով Լյոչենի լեռնանցքով 2690 մետր խորության վրա գտնվող թունելով ։
Լյոչբերգի ուղեգիծը սկսվում է Շպից երկաթուղային հանգույցից, որտեղ այն Ցվայզիմմենից միանում է Golden Pass գծին և Թունյան լճի գծին, որը գալիս է Հյուսիսային Եվրոպայի հիմնական երկաթուղային հանգույցներից, ներառյալ Բազելը և Բեռնը, մինչև Ինտերլակեն։ Այստեղից գիծն գնում է դեպի հարավ՝ Քանդերի հովտով, անցնելով Մյուլենենով, Ռայխենբախով և Ֆրուտիգենով, որտեղ գտնվում է հիմնամակարդակային թունելի հյուսիսային գլխավոր մուտքը։ Քանդերի ուղեկամրջից հետո լեռնային ուղեգիծը շարունակվում է դեպի Կանդերգրունդ և Միտհոլց։ Գիծը շրջվում է դեպի հյուսիս՝ Միտհոլցի հանգույցից հետո և բարձրանում հովտից Էրմիգհորնի արևմտյան լանջերի երկայնքով։ Պարուրաձև թունելը շրջում է գիծը դեպի հարավ, հասնելով հյուսիսային լանջի վերջին կայարան՝ Կանդերշտեգ։ Կանդերշտեգից երկու կիլոմետր հետո գիծը հասնում է Լյոչբերգի թունելի հյուսիսային գլխավոր մուտքին։
Հարավային գլխավոր մուտքից անմիջապես հետո՝ Լյոչենտալ հովտի ստորին հատվածում գտնվում է Հոպենշտայն կայարանը։ Ուղեգիծը հիմնականում անցնում է գետնի տակով, դուրս է գալիս վերջին հովտից և թեքվում դեպի արևելք՝ անցնում Բիչհորնի հարավային լանջով, չհասնելով Հոտեն կայարան, անցնում է Ռոնից 450 մետր բարձրության վրա։ Այնուհետ ուղեգիծը շարունակվում է նույն ուղղությամբ՝ իջնելով Բրիգի ուղղությամբ։ Այն հատում է Իոլիտալի, Բիչտալի, Բալչիդերտալի և Գրեդեչտալի վայրի հովիտները, անցնում Աուսերբերգի, Էգերբերգի և Լալդենի միջով։ Ուղեգիծը վերջապես ավարտվում է Բրիգում, որտեղ այն միանում է Մաթերհորն-Գոտտարդ երկաթուղուն՝ Ցերմատից մինչև Դիսենտիս և Սիմպլոնյան ուղեգծով՝ Ժնևից և Լոզանից մինչև Դոմոդոսոլա (որտեղ տեղի է ունենում գնացքափոփոխություն, Տիչինո կանտոնի Լոկառնոյի ուղեգծում) և դեպի Միլան։ Հիմնամակարդակային թունելի հարավային գլխավոր մուտքը գտնվում է Աուսերբերգի ներքևում գտնվող Ռոնի հովտում։ Հիմնական ուղեգծի մնացած մասը անցնում է Ֆիսպով մինչև Բրիգ հասնելը։ Լյոչբերգի ուղեգիծը 74 կմ երկարություն ունի և ծովի մակարդակից նրա բարձրությունը հասնում է մինչև 1240 մետրի։ Բացօթյա ամենաբարձր կետը գտնվում է Հոպենշտայնում 1217 մ բարձրության վրա։ Դա Շվեյցարիայի ստանդարտ երկաթուղագծով, առանց ատամնանիվավոր փոխանցումների ամենաբարձր երկաթուղին է, որտեղով երթևեկում են ստանդարտ միջքաղաքային գնացքները։ Շպիցից մինչև Բրիգ երթևեկությունը տևում է 72 րոպե լեռնային մայրուղով և 35 րոպե հիմնական երթուղով ։
Լյոչբերգի ուղեգիծը անցնում է Բեռնյան Ալպերով, հյուսիսային Ալպերի շրջանով և վերին Վալեով, Ներքին Ալպերի շրջանով։ Բեռնի Ալպերի հյուսիսային մասը խոնավ է և բաց, հարավային կողմը չոր է և պաշտպանված Բեռնի և Պենինյան Ալպերի բարձր լեռներով։ Դա հանգեցնում է ընդգծված կլիմայական, տեղագրական և մշակութային հակադրությունների հյուսիսային և հարավային լանջերի միջև։ Ուղեգիծը, հատկապես նրա հարավային մասը, գտնվում է Յունգֆրաու-Ալեչի անմիջական մերձակայքում, մեծ սառցադաշտային շրջանում Լյոչենի և Գրիմզելի լեռնանցքների միջև ։
Պատմություն
Բեռնից Մյունզինգեն և Տուն երկաթուղին բացվել է 1859 թվականին Schweizerische Centralbahn («Շվեյցարիայի կենտրոնական երկաթուղի») ընկերության կողմից։ Այդ ընկերությունը, այդ թվում Բեռն-Տուն երկաթգիծը, հանձնվել է Շվեյցարիայի դաշնային երկաթուղուն 1902 թվականին՝ նրա հիմնադրման պահին, չնայած տեղական ուղևորափոխադրումների և բեռնափոխադրումների մեծ մասը ներկայումս իրականացվում է Բեռն-Լոչբերգ-Սիմպլոն (BLS) երկաթուղու կողմից։ 1893 թվականին Thunerseebahn-ը («Տուն լճի երկաթուղի») բացել է երթուղի Թունի, Շպիցի, Ինտերլակենի և Բենիգենի միջև , իսկ 1913 թվականին այն կլանվել է BLS-ի կողմից։
Մոտավորապես 1890 թվականին Բեռնի կանտոնը սկսել է դիտարկել երկաթուղու կառուցման հնարավորությունը, որպեսզի կապ ստեղծվի նախագծվող Սիմպլոն թունելի հետ։ Շվեյցարիայի սահմանադրության համաձայն նրանք իրավունք ունեին կառուցել սեփական երկաթգիծ Ալպերով։ Սակայն քիչ հավանական էր Շվեյցարիայի Համադաշնությունից ֆինանսական աջակցություն ստանալու հավանականությունը, քանի որ կառավարությունը զգալի միջոցներ էր տրամադրել Սեն-Գոթարդյան երկաթուղու կառուցման համար, ուստի Բեռնին անհրաժեշտ էր միջոցներ գտնել այլ աղբյուրներից՝ դեպի հարավ իր սեփական գիծը կառուցելու համար։
1891 թվականին նշանավոր գործիչների մի փոքր խումբ կոնցեսիա է ստացել Շպիցի և Ֆրուտիգենի միջև երկաթուղային գծի կառուցման համար՝ հետագայում այն մինչև Վալե երկարացնելու հնարավորությամբ։ Կանտոնային կառավարության պաշտոնաթող անդամ և դատավոր Վիլհելմ Թեյշերը ուսումնասիրեց երթուղու կառուցման տարբերակները և եզրակացրեց, որ ներկայիս երթուղին իրագործելի է։ 1901 թվականի հուլիսի 25-ին բացվել է Շպիցից մինչև Ֆրուտիգեն երկաթգիծը Spiez-Frutigen-Bahn (SFB) անվանումով որպես Լյոչբերգի ուղեգծի առաջին հատված։
Մինչդեռ առաջարկվել է կառուցել Լենկից Վիլդշտրուբելով մինչև Վալե կանտոնի Լեյկերբադ ուղեգիծը։ Այնուամենայնիվ, Լյոչբերգի կողմնակիցներին հաջողվել է հավաքել բավականաչափ միջոցներ, որպեսզի հնարավոր լինի շինարարությունը շարունակել։ 1906 թվականի հուլիսի 27-ին հիմնադրվել է Berner Alpenbahngesellschaft Bern-Lötschberg-Simplon (BLS) ընկերությունը առաջարկվող երկաթուղու կառուցման և շահագործման համար, իսկ 1907 թվականի հունվարի 1-ին նրան է միացվել Spiez-Frutigen-Bahn-ը։
Շինարարություն
Ֆրանսիական Entreprise du Lötschberg կոնսորցիումը պայմանագիր է կնքել Լյոչբերգյան ամբողջ ուղեգծի կառուցման համար և շինարարությունը սկսվել է 1906 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Լյոչբերգի թունելի հյուսիսային գլխավոր մուտքի հորատմամբ։
Ի սկզբանե ենթադրվել է, որ պետք կկառուցվի միագիծ ուղի, սակայն արդեն շինարարության ընթացքում որոշվել է կառուցել Լյոչբերգի երկուղի թունելը և նախապատրաստել ապագա գծի վրա երկրորդ ուղու կառուցման հնարավորությունը։ Ուղեգծի նախագիծը լրամշակվել է երկրորդ ուղեգծի կառուցումը հնարավոր դարձնելու համար, նախագծվել են կառույցներ և թունելներ, որոնք նախատեսված էին երկրորդ ուղեգծի կառուցման համար։ Առավելագույն գրադիենտը սահմանվել էր 2.7%, իսկ կորերը սահմանվել էին 300 մ նվազագույն շառավղով։ Շինարարները թունելի երկու մուտքերում տեղադրել են նեղգիծ (750 мм) շինարարությանը սպասարկող երկաթուղային գիծ։
Լյոչբերգյան ուղեգծի կառուցման ժամանակ մահվան ելքով մի քանի արտակարգ դեպքեր են տեղի ունեցել։ 1908 թվականի փետրվարի 29-ի երեկոյան շինարարության ընթացքում ձնահյուս է տեղի ունեցել, որը քշել է հյուրանոցը և զոհվել են 12 կենվորներ, ովքեր այդ պահին ընթրում էին։ 1908 թվականի հուլիսի 24-ին Լյոչբերգի թունելում ջրի արտահոսքի հետևանքով տեղի ունեցած փլուզման արդյունքում զոհվել է 25 մարդ՝ ամբողջ հերթափոխը, բացառությամբ երեք աշխատողների։ Այդ փլուզումը ստիպել է շրջանցում կատարել թունելի թույլ շերտերի տեղամասում, որը հետո փլուզվել է։
Նախնական պլանով ուղեգծի բացումը նախատեսված էր 1912 թվականի մարտի 1-ին, սակայն բացումը երկու անգամ հետաձգվել է հիմնական թունելի միջով երկու ուղեգիծ կառուցելու և մեկ այլ հատվածում ապագա երկրորդ ուղեգծի համար ռեզերվ ստեղծելու որոշման պատճառով։ 1913 թվականի հուլիսի 15-ին ավարտվել է գծի էլեկտրիֆիկացումը և սկսվել է սահմանափակ երթևեկությունը։ 1913 թվականի սեպտեմբերի 16-ից երթևեկությունը սկսվել է ավելի ամբողջական չվացուցակով՝ 16 գնացքներով, այդ թվում՝ չորս միջազգային ճեպընթաց գնացքներով։
Թունելների շինարարության ավարտ
Հարավային կողմ
Երկաթուղու շինարարություն
Լյոչբերգյան ուղեգծի և հիմնական թունելի կառուցման համար ստեղծվել են երկու հատուկ շինարարական երկաթուղիներ՝ Բրիգի մոտ գտնվող Ֆրուտիգենից կամ Նաթերսից նյութերը Լյոչբերգյան թունելի մուտքեր հասցնելու համար։ Այդ երկաթուղիների տրամաչափը եղել է 750 մմ, առավելագույն գրադիենտը՝ 6‰, իսկ կորի նվազագույն շառավիղը՝ 50 մետր։ Այն դեպքում, երբ հյուսիսային լանջին շինարարական գիծը գնում էր այլ երթուղով, քան հիմնական ուղեգիծը, հարավային կողմում շինարարական գիծը հիմնականում անցնում էր մշտական ուղեգծի հետ։ Շինարարական գծի շարժակազմը բաղկացած էր 420 վագոնից և 32 փոքր շոգեքարշերից՝ Klien-Lindner լիսեռով, որոնք մատակարարվել են 1907 թվականի հունիսից մինչև նոյեմբեր գերմանական Orenstein & Koppel ֆիրմայի կողմից։ Գնացքների առավելագույն արագությունը հասնում էր 15 կմ/ժ-ի, իսկ տրանսպորտային հզորությունը կազմում էր ամսական միջինը 13000 տոննա։
Հյուսիսային լանջ
Ինժեներ Ի. Զեբերգերը պատասխանատու է եղել Ֆրուտիգենի և Քանդերշտեգի միջև գտնվող թունելի հյուսիսային գլխավոր մուտքի շինարարական երկաթուղու կառուցման համար. այն ավելի քան 15 կմ երկարություն ուներ և բարձրանում էր մոտ 429 մետր։ Հողային աշխատանքները և շինարարական երկաթուղու կառուցումն ավարտվել են 1907 թվականի հունիսի 30-ին, իսկ օգոստոսի 19-ին առաջին շոգեքարշը անցել է թունելի գլխավոր մուտքով։ Շինարարական երկաթուղին ուներ բազմաթիվ ճյուղավորումներ դեպի երկաթուղու հիմնական գծի շինհրապարակներ։ Բլաուզեից Քանդերշտեգ բարձրանալու համար կառուցվել են մի քանի փայտե ուղեկամուրջներ։ Ամենատպավորիչը Աեգերտենի ուղեկամուրջն է եղել, որի երկարությունը 126 մետր էր, ուներ 57‰ թեքություն և 50 մ շառավղով կոր։
Հարավային լանջ
Հարավային կողմում շինարարական երկաթուղու կառուցումը բազմիցս հետաձգվել է, իսկ Նաթերսի մոտ հիմնարկեքի արարողությունը տեղի է ունեցել 1907 թվականի փետրվարի 12-ին։ 28 կմ երկարությամբ, 30‰ միջին թեքությամբ շինարարական երկաթուղային գիծը, հիմնականում համապատասխանում է մշտական երկաթուղային գծին, բացառությամբ բազմաթիվ կողային հովիտներից և հիմնական գծով շրջանցված լեռնաճյուղավորումներից շեղումների։ Այդուհանդերձ, շինարարական գծի համար հորատվել է 34 թունել՝ 5,3 կմ ընդհանուր երկարությամբ, որից 13-ը երկարացվել են՝ դառնալով հիմնական ուղեգծի մաս։ Վերջապես 1908 թվականի օգոստոսին, թունելի հարավային գլխավորմուտքի շինարարության սկսվելուց գրեթե երկու տարի անց, առաջին գնացքը Նաթերսից ճանապարհ է ընկել դեպի Գոփենշտայն (Goppenstein): Նախկինում բոլոր շինանյութերը տեղափոխվել են ջորիով կամ սայլով lonza-ի նեղ կիրճով։
Լյոչբերգյան ուղեգծի հարավային լանջի երկայնքով հետիոտնային արահետը որոշ վայրերում անցնում է շինարարական երկաթուղու երթուղու հարևանությամբ, հատկապես Bietsch-ի և Baltschieder-ի հովիտներում։
Ընթացիկ գործողությունները լեռնային ուղեգծում
Գրեթե բոլոր միջազգային ուղևորափոխադրումները և բեռնատար գնացքների զգալի մասը երթևեկում էին նոր հիմնամակարդակային թունելով, բայց մնացած բեռնատար գնացքները և Բեռնի/Շպիցի և Բրիգի միջև ժամային տարածաշրջանային ճեպընթաց գնացքները, որոնք կոչվում էին Lötschberger, շարունակում են երթևեկել լեռնային երկաթուղով։ Բացի այդ, մեքենա փոխադրող գնացքը շարունակում է գործել Կանդերշտեգ և Գոփենշտայն ուղեգծում, որը սուբսիդավորվում է Շվեյցարիայի կառավարության կողմից, քանի որ այն փոխարինում է Ռավիլ լեռնանցքում կառուցվող ճանապարհային թունելին, որը նախատեսված էր շահագործել 1970-ականներից, բայց այդպես էլ չավարտվեց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի երկաթուղիներ
POS-տերմինալ
POS-տերմինալ (Point Of Sale - վաճառքի կետ Terminal - վերջավորութուն), էլեկտրոնային ծրագրային-ապարատային սարք, վճարային քարտերից վճարում ստանալու համար։ Այն կարող է ընդունել չիպային, մագնիսական շերտով և անհպում քարտեր, ինչպես նաև այլ սարքեր՝ առանց կոնտակտային զուգակցման։ POS-տերմինալը հաճախ նշանակում է նաև ամբողջ ծրագրային-ապարատային համալիրը, որը տեղադրված է գանձապահի աշխատասեղանին։
POS տերմինալը (ի տարբերություն POS համակարգի) ՀԴՄ-ների Պետական գրանցամատյանում ծրագրային և ապարատային համալիրի (մոնիթոր, համակարգային բլոկ, հաճախորդի էկրան, POS ստեղնաշար, քարտն ընթերցող սարք, տպիչ սարք, ֆիսկալ մաս, ծրագրային ապահովում) միասնական անվանումն է, որը գրանցված է համապատասխան պետական մարմնի կողմից։ Միևնույն ժամանակ, արգելված է այս ապարատային-ծրագրային համալիրի ցանկացած փոփոխություն, որը մանրամասն նկարագրված է ՀԴՄ-ների գրանցամատյանում։
POS-տերմինալ ապարատային-ծրագրային համալիրը թույլ է տալիս իրականացնել առևտրային գործառնություններ, ինչպես դա արվում է սովորական դրամարկղով։ Բացի վաճառքի հաշվառումից, POS-տերմինալը կարող է կուտակել նաև այլ տվյալներ՝ դրանց հետագա վերլուծության համար։ POS տերմինալն ունի օգտատիրոջ փոխգործակցության ինտերֆեյս, որը հեշտացնում է անհրաժեշտ ապրանքի որոնումը և դրա բնութագրերը (գին, պիտանելիության ժամկետ, նկարագրություն և այլն)ստանալը, ինչպես նաև ապահովում է ֆիսկալ կտրոնի ստացում, կատարելով փողի տարբերության՝ մնացորդի հաշվարկ, տարբեր հաշվումներ։
Վիրտուալ POS տերմինալը վեբ ինտերֆեյս է, որը փոխարինում է ֆիզիկական POS տերմինալին և ապաահովում է «հաճախորդ → օպերատոր → վիրտուալ POS» ծառայության սխեման (եթե դա չի ապահովում, ապա դա կոչվում է ինտերնետ բանկինգ)։ Այս դեպքում ֆիզիկական սարքերը փոխարինվում են վեբ ինտերֆեյսով, որը փոխգործակցում է բանկի համակարգի հետ; հաճախորդը դրանում մուտքագրում է իր և իր քարտի տվյալները, որից հետո կատարվում է վճարման գործարքը։
Հիմնական արտադրողներ
Գոյություն ունեն 3 խոշոր համաշխարհային խաղացողներ, որոնք առաջարկում են վճարային տերմինալների լայն տեսականի ։ Շատ երկրներում տերմինալները տրամադրվում են վաճառականներին տարբեր դիստրիբյուտորների միջոցով, որոնք աջակցում և նախապես կարգավորում են սարքերը տեղական վճարային ցանցերի կամ ֆինանսական հաստատությունների հետ աշխատելու համար։
Վճարման տերմինալներ Ռուսաստանում
Համաձայն «Վճարային գործակալների կողմից իրականացվող ֆիզիկական անձանց կողմից վճարումներ ընդունելու գործունեության մասին» դաշնային օրենքի (103-FZ, 03.06.2009), 2010 թվականի ապրիլի 1-ից ՀԴՄ-ները պետք է տեղադրվեն բոլոր վճարային տերմինալներում՝ բացառությամբ վճարային տերմինալների, տերմինալների, որոնց հաշվարկները կապված չեն վճարող գործակալի կողմից վարձատրություն վճարողից գանձման հետ, հոդված 1-ին կետի 2-րդ մասի հոդ. 1 No 103-FZ, ինչպես նաև բանկերին պատկանող վճարային տերմինալներ, 5-րդ կետ, մաս 2, արվեստ. 1 No 103-FZ. ։
2010 թվականի ապրիլի 1-ի դրությամբ, ըստ «Վեդոմոստի» թերթի, ռուսական վճարային տերմինալների օրական շրջանառությունը կազմել է մոտ 1,6 միլիարդ ռուբլի ։
J'son & Partners Consulting խորհրդատվական ընկերության գնահատականներով՝ վճարային տերմինալների շուկայի շրջանառությունը 2012 թվականին կազմել է 915 մլրդ ռուբլի ։
J'son & Partners Consulting-ի տվյալներով՝ վճարային տերմինալների շուկայի շրջանառությունը 2013 թվականին կկազմի 1030 մլրդ ռուբլի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բանկային գործ Կատեգորիա:Փող Կատեգորիա:Ներկառուցված համակարգեր Կատեգորիա:Համակարգչի բաղկացուցիչներ Կատեգորիա:Ինֆորմացիոն համակարգեր Կատեգորիա:Էլեկտրական սարքեր Կատեգորիա:Անկանխիկ հաշվարկներ Կատեգորիա:Վճարումներ Կատեգորիա:Առևտուր Կատեգորիա:Ճապոնական հայտնագործություններ Կատեգորիա:Մանրածախ առևտուր
Գալակտիոն Տաբիձե
Գալակտիոն Վասիլի Տաբիձե (გალაკტიონ ტაბიძე, ), վրացի խորհրդային գրող։ Վրաստանի ժողովրդական բանաստեղծ (1933), Վրացական ԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1944)։
Կենսագրություն
Սովորել է Թիֆլիսի հոգևոր սեմինարիայում (1908 թվականից)։ «Բանաստեղծություններ»-ի առաջին ժողովածուն լույս է տեսել 1914 թվականին։ 1916 թվականին եղել է «Երկնագույն եղջյուրներ» սիմվոլիստական խմբակի անդամ, բայց շուտով հեռացել է։ 1917 թվականի Փետրվարյան հեղափոխության ազդեցությամբ գրել է «Դրոշնե՜ր շուտով» բանաստեղծությունը։ Պետրոգրադում ականատես է եղել Հոկտեմբերյան հեղափոխության հաղթանակին։ «Դալանդ նավը» (1918) բանաստեղծության մեջ առաջին անգամ վրաց պոեզիայում հնչել է Վլադիմիր Իլյիչ Լենինի անունը։ 1919 թվականին հրատարակվել է Տաբիձեի «Արտիստական բանաստեղծություններ» ժողովածուն, որտեղ նկատելի է դեկադենտական պոեզիայի ազդեցությունը։ Տաբիձեն ողջունել է սովետական կարգերի հաստատումը Վրաստանում, պայքարել վրացական գրականության մեջ ֆորմալիստական և հակառեալիստական դրսևորումների դեմ։ 1922 թվականին հիմնադրել է «Գալակտիոն Տաբիձե» գրական ամսագիրը։ 1928 թվականին Կոմինտերնի 6-րդ կոնգրեսի պատգամավորների հետ շրջագայել է Սովետական Միությունում, որի արդյունքն է «Դարաշրջան» (1930) պոեմը։ Վրաստանում խորհրդային կարգերի հաստատման 10-ամյակի առթիվ գրել է իր լավագույն պոեմներից մեկը՝ «Հեղափոխական Վրաստան» (1931)։ 1935 թվականին մասնակցել է Մշակույթի պաշտպանության հակաֆաշիստական առաջին կոնգրեսին (Փարիզ), այդ ուղևորության տպավորությամբ ստեղծել է «Եվրոպայի ճանապարհներով» (1935-1937) շարքը։ 1941-1945 թվականների Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին գրել է հայրենասիրական բազմաթիվ բանաստեղծություններ ու ռազմակոչեր, ետպատերազմյան տարիներին՝ հիմնականում քնարական երգեր։ Նրա գործերը թարգմանվել են ՍՍՀՄ և արտասահմանյան շատ ժողովուրդների լեզուներով։ Պարգևատրվել է Լենինի և Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշաններով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1892 ծնունդներ Կատեգորիա:Վրացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:1959 մահեր Կատեգորիա:Մթածմինդա պանթեոնում թաղվածներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Վրաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Վրացի գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Վրացի ակադեմիկոսներ
Բայկովկա (գյուղ, Կալինովկայի շրջան)
Բայկովկա (Байківка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Կալինովկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բայկովկա գյուղում բնակվում էր 552 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1922 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 287,2 մարդ/կմ²։
Բուրգոս
Բուրգոս (Burgos), քաղաք Իսպանիայիա Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում, Բուրգոսի պրովինցիայի կենտրոն, Կաստիլիայի նախկին մայրաքաղաք։ Բնակչությամբ Բուրգոսը 37-րդ քաղաքն է Իսպանիայում։
Անվանում
Հիմնադրվել է 9-րդ դարի վերջին։ Անվանումն առաջացել է վեստգոթերեն burg՝ «դղյակ, ամրոց» բառից։ Բուրգոսը 11-13-րդ դարում եղել է Կաստիլիայի թագավորների աթոռանիստը ։
Աշխարհագրություն և կլիմա
Տարածքը կազմում է 107,08 կմ²։ Ադմինիստրատիվ կենտրոնից հեռու է 244 կմ։
Կլիման մայրցամաքային ու չոր է՝ ցուրտ ձմեռներով ու շոգ ամառներով։
Պատմություն և մշակույթ
Բուրգոսը հիմնադրվել է 9-րդ դարում (884 թվականին) Ալֆոնսո 3-րդ Մեծ արքայի կողմից՝ որպես կարևոր հենակետ (ամրոց) Մավրների դեմ կռվում։ Իսպանիայում յուրաքանչյուր երեխա գիտի Բուրգոսը ինչպես Սիդա քաղաքը՝ Բուրգոսի մոտակայքում եղել է 11-րդ դարի իսպանացի ազգային հերոս Ռոդրիգո Դիաս դե Բիվարը՝ հայտնի այդ անվամբ։ Իր կնոջ հետ՝ Խիմենայի, նա թաղված է Բուրգոսյան եկեղեցում, որը պատկանում է Յունեսկոյին։
Բացի այդ շքեղ գոթական կառույցից (կառուցումը սկսված 13-րդ դարում և ավարտված 3 դար հետո) և հին քաղաքային դարպասից, քաղաքում գտնվում է նաև Լաս Ուելգասի վանքը՝ հիմնադրված 1187 թվականին արքա Կաստիլիա Ալֆոնսո 8-րդի կողմից։ Վանքում պահպանվում է խալիֆ Մուհամադ ան-Նասիրի դրոշը՝ նվաճված Լաս Նավաս դե Տոլոսայի ճակատամարտի ժամանակ 1212 թվականին։
Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ քաղաքը Իսպանիայում հանդիսանում էր ազգային շարժման կենտրոն՝ գեներալ Ֆրանկոյի գլխավորությամբ։
Խոհանոց
Բուրգոսը հայտնի է իր երշիկեղենով, որ կոչվում է «Բուրգոսի Մորսիլիա»։ Այն պատրաստում են արյունից, ճարպից ու բրնձից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Զբոսաշրջությունն Իսպանիայում
Նիկոլայ Տեր-Սեմյոնով
Նիկոլայ Տեր-Սեմյոնով (Նիկոլայ Տեր-Սիմոնյան, ), ռուս բեմի հայազգի խորհրդային դերասան։ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1954)։
Գործունեություն
Բեմական գործունեությունն սկսել է 1919 թվականին, Սևաստոպոլում․ աշխատել է Ստավրոպոլի, Սվերդլովսկի, Սիմֆերոպոլի և այլ թատրոններում, 1947 թվականից՝ Երևանի Ստանիսլավսկու անվան ռուսական թատրոնի առաջատար դերասաններից։ Կատարել է կատակերգական և բնութագրական դերեր, որոնք աչքի են ընկել կատարման անկեղծությամբ, ներքին հույզերի ճշմարտացի վերարտադրությամբ և ջերմ շնչով։ Տեր-Սեմյոնովի ստեղծագործության մեջ ուշագրավ է Լենինի կերպարի մարմնավորումը Պոգոդինի «Կրեմլյան կուրանտներ» և Գորբատովի «Հայրերի պատանեկությունը» պիեսներում։ Լավագույն դերերից են նաև՝ Պերչիխին (Գորկու «Քաղքենիներ»), Կուդրյաշ, Աչաստլիվցև (Օստրովսկու «Ամպրոպ», «Անտառ»), Բուբլիկ (Կոռնեյչուկի «Պլատոն Կրեչետ»), Նիկոլայ Ալեքսեևիչ (Ռոզովի «Կյանքի մի էջը»)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:1897 ծնունդներ Կատեգորիա:1960 մահեր Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 22 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 4 մահեր Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ
Տինդի (գյուղ, Ռիուգե շրջան)
Տինդի (Tindi), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ապաակտիվացում
Ապաակտիվացում, ռադիոակտիվ նյութերի հեռացումը հագուստից, տեխնիկայից, շինություններից, տեղանքից, ջրից և այլ վարակված օբյեկտներից՝ մարդկանց վարակումը կանխելու նպատակով։
Նշված նյութերը չի կարելի ոչնչացնել (ինչպես միկրոօրգանիզմները) կամ չեզոքացնել (ինչպես քիմիական նյութերը)։
Մեթոդներ
Ապաակտիվացման հիմնական խնդիրը ռադիոակտիվ նյութերով վարակման մակարդակի նվազեցումն է մինչև սահմանային թույլատրելի մեծությունը։ Այդ նպատակով օգտագործում են ֆիզիակական, քիմիական, ֆիզիկաքիմիական և կենսաբանական մեթոդներ։ Առարկայի մակերևույթին նստած ռադիոակտիվ փոշին հեռացնում են ֆիզիկական մեթոդներով (ջրով լվացում, լաթով սրբում և այլն)։ Եթե դրանք նվազ արդյունավետ են, և այդ նյութերն ավելի ամուր են կպած վարակված իրերին, կիրառում են քիմիական և ֆիզիկաքիմիական մեթոդներ (թթուների, ալկալիների, լվացամիջոցների և այլ միացությունների լուծույթներ, որոնք, փոխազդելով ռադիոակտիվ նյութերի հետ, առաջացնում են լուծելի կոմպլեքսներ)։ Վերջիններս հեշտությամբ հեռացվում են ջրով։
Հագուստի ապաակտիվացման հասարակ եղանակներ են թափահարելը, փայտով հարվածելը, խոզանակով, փոշեկուլով մաքրելը, իսկ եթե դրանք նվազ արդյունավետ են, ապա՝ հատուկ լվացքատներում լվացամիջոցներով լվանալը։
Հեղուկների ապաակտիվացման համար օգտագործում են իոնափոխանակային խեժեր, փրփրագոյացման, մակարդման (կոագուլում), նոսրացման և այլ մեթոդներ, իսկ ջրի համար՝ նաև կենսաբանական զտիչներ։ Լավ փաթեթավորված մթերքների ապաակտիվացման նպատակով խնամքով լվանում են փաթեթները, իսկ չփաթեթավորված մթերքներից հեռացնում են վերին՝ ռադիոակտիվ նյութերով վարակված շերտը։ Էժանագին փոքրաքանակ մթերքները ոչնչացնում են։ Արագ տրոհվող (կիսատրոհման փոքր պարբերությամբ) ռադիոակտիվ նյութերով ջրի, սննդամթերքի և այլ օբյեկտների վարակման դեպքում ռադիոակտիվության փոքրացումը տեղի է ունենում բնական տրոհման հաշվին (մինչև անվտանգ մակարդակը)։
Իրականացնողներ
Ջինված ուժերում ապաակտիվացումն իրականացնում է անձնակազմը՝ ստորաբաժանումների և զորամասերի հրամանատարների կարգադրությամբ՝ առանց մարտական խնդիրների կատարումը դադարեցնելու կամ դրանք ավարտելուց հետո, որպես կանոն, չվարակված շրջանում, անմիջապես զորամասերում և ստորաբաժանումներում կամ հատուկ մշակման կետերում։
Բնակչության ապաակտիվացումն իրականացվում է սեփական ուժերով կամ քաղաքացիական պաշտպանության հիմնարկների և կազմավորումների օգնությամբ։ Կատարման որակը հսկվում է բաժնեչափման ապաակտիվացման ճառագայթաչափման սարքերով։
Ապաակտիվացումն իրականացնող անձինք պետք է օգտվեն պաշտպանական միջոցներից, պարբերաբար կատարեն բաժնեչափական հսկողություն, վերջում՝ անցնեն սանիտարական մշակում։
Տես նաև
Կատեգորիա:Ռադիոակտիվություն
Օբերթրաուբլինգ
Օբերթրաուբլինգ (Obertraubling), կոմունա Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Պֆալցի վարչական կենտրոնին։ Մտնում է Ռեգենսբուրգ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 7734մարդ (դեկտեմբերի 31, 2010 թվական) ։ Զբաղեցնում է 24,82 կմ² մակերես տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝  09 3 75 179։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Եկատերինա Կլետնովա
Եկատերինա Նիկոլաևնա Կլետնովա (Екатерина Николаевна Клетнова, ), ռուս գիտնական, հնագետ, ազգագրագետ, երկրաբան, գավառագետ, կոլեկցիոներ, թանգարանային գործիչ, թարգմանչուհի, մանկավարժ։ Սմոլենսկի մարզի հնագիտության, ազգագրության և պատմության վերաբերյալ աշխատությունների, բանաստեղծությունների և պիեսների, գրական թարգմանությունների հեղինակ։
Մասնակցել է Սմոլենսկի մարզի պատմությանն առնչվող գիտական ընկերությունների  և կազմակերպությունների աշխատանքներին, Սմոլենսկի և Վյազեմսկի ուեզդների հնագիտական պեղումներին (Վյազմա գետի ափերի երկայնքով գերեզմանաբլուրներ, Գնեզդովսկի գերեզմանատուն և այլն)։ Դասավանդել է գավառագիտություն Մոսկվայի հնագիտական ինստիտուտում, Սմոլենսկի հանրակրթական ինստիտուտում և այլ ուսումնական հաստատություններում, «Հայրենի երկրի ուսումնասիրություն» (Մ., 1918) մանկավարժների ուսումնական ձեռնարկի հեղինակ է։ Հեղափոխությունից հետո մասնակցել է հուշարձանների պահպանության կազմակերպությունների և հանձնաժողովների աշխատանքներին, գիտական աշխատանքը շարունակել Գնեզդովոյում։ 1924 թվականին գաղթել է Չեխոսլովակիա, որտեղ շարունակել է իր գիտական գործունեությունը, մասնակցել ռուսական սփյուռքի հասարակական և գիտական կյանքին։
Պատմության, երկրաբանության, հնագիտության, ազգագրության, բանահյուսության, արվեստի պատմության, բնական պատմության բնագավառում գիտական գործունեության արդյունքներն արտացոլվել են «Սմոլենսկի նահանգի օգտակար հանածոները» (1908), «Հայրենական պատերազմի արձագանքները Վյազեմսկի ուեզդի ավանդություններում և ավանդազրույցներում» (1911) և «Սեմլևո գյուղը 1812 թվականին» (1912), «Վյազեմսկի ուեզդի հնագիտական հետազոտությունները» (1915), «Սմոլենսկի մարզի ժողովրդական զարդարանքների խորհրդանիշները» (1924), «Մեծ Գնեզդովսկու գերեզմանատուն» (1925), «Ռուս ժողովրդի սկզբնավորումը (արևելյան սլավոնների սկյութա-սարմատական տարրեր)», « Գալարազարդի ծնունդը, դրա տարածումը և զարգացումը» (1933) և այլ աշխատանքներում։ Գրական աշխատանքը կապված է. արտասահմանյան օպերային լիբրետոների և պիեսների թարգմանությունների հետ, նրա  ստեղծագործություններից ամենահայտնին «Սմոլևեց փառավոր քաղաքը» պիեսն է։ Կլետնովայի հնագիտական, ազգագրական և արխիվային հավաքածուների մեծ մասը կորել է հեղափոխությունից հետո։ Պահպանված նյութերը գտնվում են տարբեր թանգարաններում և արխիվներում (Սմոլենսկի մարզի պետական արխիվ, Ռուսաստանի Դաշնության պետական արխիվ, պետական պատմական թանգարան, Ռուսաստանի գրականության և արվեստի պետական արխիվ, Սմոլենսկի պետական արգելոց-թանգարան և այլն)։ 21-րդ դարի սկզբին Կլետնովայի ժառանգության մեծ մասը մնում է չուսումնասիրված։
1999 թվականից Վյազմայում անցկացվում են «Կլետնովյան ընթերցումներ» գիտագործնական կոնֆերանսները։ Հետազոտողների կարծիքով Կլետնովան առաջին ռուս կին հնագետներից և Սմոլենսկի մարզի առաջին հնագետներից է, ով «խորը հետք է թողել Սմոլենսկի մարզի գիտական և մշակութային զարգացման գործում 20-րդ դարի առաջին քառորդում», նրա աշխատանքները չեն կորցրել իրենց գիտական նշանակությունը 21-րդ դարում։ 2007 թվականին վերահրատարակվեցին Կլետնովայի ընտիր ստեղծագործությունները։ 2014 թվականին Վյազմայում տեղադրվել է նրան նվիրված հուշատախտակ։
Նախահեղափոխական ժամանակաշրջան
Ծնվել է 1869 թվականին Մոսկվայում, ազնվականության Վյազմայի ուեզդային ազնվականության պարագլուխ Նիկոլայ Ստեպանովիչ Կլետնովի և գեներալ-մայորի դուստր Եկատերինա Իվանովնայի (ծննդյամբ՝ Աստաֆևա) ընտանիքում։ Վաղ տարիներն անցել են Սմոլենսկի նահանգի Վյազեմայի ուեզդի Կոչետովոյի տոհմական կալվածքում։ Կրթություն է ստացել տանը, որն իր մեջ ներառել է օտար լեզուների (գերմաներեն, ֆրանսերեն, անգլերեն) ուսուցում։ Գրել է բանաստեղծություններ և պիեսներ, զբաղվել օպերային լիբրետոների և դրամատիկական ստեղծագործությունների գրական թարգմանություններով։ Առաջին հրատարակությունը լույս է տեսել 1888 թվականին։ Ֆրանսուա Կոպպեի «Գանձ» պիեսը Կլետնովայի թարգմանությամբ ցուցադրվել է Փոքր թատրոնի բեմում։ 1890 թվականին ընդունվել է Ռուս դրամատիկ գրողների և օպերային կոմպոզիտորների ընկերություն ։
1892-1893 թվականներին սովորել է Մոսկվայի կանանց բարձրագույն դասընթացների բանասիրական-պատմական և բնագիտական բաժանմունքներում, եղել է Վասիլի Կլյուչևսկու, Ալեքսեյ Պավլովի, Դմիտրի Անուչինի, Ալեքսեյ Վեսելովսկու, Վլադիմիր Գերիեի և մյուսների դասախոսությունների ունկնդիրը ։
Վաղ տարիքից հետաքրքրվել և մասնակցել է Սմոլենսկի մարզի պատմության ուսումնասիրությանն առնչվող տարբեր գիտական ընկերությունների և կազմակերպությունների աշխատանքներին։ 1896 թվականից եղել է Սմոլենսկի եկեղեցական և հնագիտական կոմիտեի, 1908 թվականից՝ Սմոլենսկի նահանգային գիտական արխիվային հանձնաժողովի (1911 թվականի դեկտեմբերի 12-ից՝ վարչության նախագահի տեղակալ), Սմոլենսկի նահանգի պատմության  ուսումնասիրության ընկերության անդամ։ 1911 թվականին դարձել է Վյազեմսկի քաղաքային դումային կից ստեղծված 1812 թվականի Հայրենական պատերազմի հիշատակի հավերժացման կոմիտեի նախագահը և «Ռուսական հնություններ» թանգարանի կառավարման կոմիտեի անդամ։ 1914 թվականի մայիսին մասնակցել է նահանգային գիտական արխիվային հանձնաժողովների ներկայացուցիչների առաջին համագումարին և դրանց համապատասխան կանոնակարգերին ։
1909-1914 թվականներին սովորել է Մոսկվայի հնագիտական ինստիտուտում, Գորոդցովայի ղեկավարությամբ ուսման ընթացքում զբաղվել է Սմոլենսկի և Վյազեմսկի ուեզդների հնագիտական ուսումնասիրություններով և պեղումներով (Վյազմա գետի ափերի երկայնքով բլուրներ, Գնեզդովսկու դամբարանատեղ և այլն)։ Ինստիտուտն ավարտել է ոսկե մեդալով՝ ստանալով գիտնական-հնագետի կոչում։ 1916 թվականին դասավանդել է  գավառագիտություն Մոսկվայի հնագիտական ինստիտուտում։ Կլետնովայի մասնակցությամբ ինստիտուտի մասնաճյուղ է բացվել Սմոլենսկում ։
Հետհեղափոխական տարիներ
1917 թվականի հեղափոխությունից հետո, որը հանգեցրել է մի շարք գիտական ընկերությունների փակմանը, Կլետնովան նոր պայմաններում փորձել է հնագիտական գործունեություն ծավալել, մասնակցել հուշարձանների պահպանության կազմակերպությունների և հանձնաժողովների աշխատանքներին։ Նա մանկավարժների համար գրել է «Հայրենի երկրի ուսումնասիրություն» (Մ., 1918)  ձեռնարկը։ 1918 թվականի հուլիսի 20-ին նշանակվել է Արևմտյան մարզերի ժողովրդական կրթության վարչության լիազոր ներկայացուցիչ Վյազեմսկի, Դորոգոբուժսկի և Յուխնովսկի ուեզդների գծով ։ Նույն տարվա վերջում տեղափոխվել է Սմոլենսկ, որտեղ ղեկավարել է նահանգային թանգարանի հնագիտական բաժինը։
1918-1921 թվականներին գավառագիտություն է դասավանդել Սմոլենսկի ժողովրդական կրթության բաժնի ժամանակավոր հրահանգիչների դասընթացներում, կոոպերատիվ հրահանգիչների դասընթացներում և Արևմտյան ռազմաճակատի քաղաքական բաժնի արտադպրոցականների դասընթացներում, դասախոսել է էքսկուրսիոն գործի մասին Քաղլուսի անգրագիտության վերացման դասընթացներում։
1921 թվականի հուլիսից եղել է Սմոլենսկի ժողովրդական կրթության ինստիտուտի գավառագիտության և նախնադարյան մշակույթի պատմության ամբիոնի պրոֆեսոր, շարունակել է իր գիտական աշխատանքը Գնեզդովոյում, հանդես է եկել այնտեղ թանգարան-արգելոցի ստեղծման օգտին։ Եղել է Վիտեբսկի, Վորոնեժի, Պսկովի, Սարատովի, Տաուրիդայի, Տվերի և Տուլայի նահանգային արխիվային գիտական հանձնաժողովների, թանգարանային գործերի կառավարման կազմակերպությունների, հուշարձանների պաշտպանության հանձնաժողովի, «Հին Սմոլենսկ» թանգարանի կազմակերպման հանձնաժողովի անդամ և այլն։ Մասնակցել է Սմոլենսկի նահանգի ուսումնասիրության միությանը կից Վլադիմիր Դոբրովոլսկու անվան մշակութային և պատմական բաժնի ստեղծմանը, նահանգի արվեստի ենթաբաժնի հնագիտական բյուրոյում և Սմոլենսկի հնագիտական ընկերությունում, «Смоленская новь» ամսագրի հրապարակման մեջ ։
Սակայն հետազոտողի բազմաթիվ նախաձեռնություններ չեն արժանացել նոր կառավարության աջակցությանը։ 1924 թվականին Սմոլենսկի համալսարանի գործուղմամբ Կլետնովան մեկնել է Չեխոսլովակիա՝ «ուսումնասիրելու պրոսլավոնական մշակույթը» և մասնակցելու մարդաբանական կոնգրեսին և չի վերադարձել ԽՍՀՄ։
Արտագաղթ
Հաստատվելով Պրահայում, Կլետնովան շարունակել է իր գիտական գործունեությունը, մասնակցել է Չեխոսլովակիայում ռուսական սփյուռքի հասարակական և գիտական կյանքին։ Համագործակցել է Ն. Պ. Կոնդակովի անվան հնագիտական ինստիտուտի, Պրահայի ազգային թանգարանի հետ, մասնակցել պրոֆեսոր Լյուբոր Նիդեռլեի սեմինարին, տարբեր դասընթացների և դասախոսությունների։ Եղել է Կարլովի համալսարանի Ռուսական պատմական ընկերության և հնագիտական ընկերության անդամ, Ռուս գրողների և լրագրողների միության և Ռուսաստանի կանանց փոխօգնության միության անդամ։
Մասնակցել է Ժողովրդական արվեստի միջազգային կոնգրեսի Ռուսաստանի մանկավարժական համագումարին, զեկուցումներով հանդես է եկել Պրահայի պատմական ընկերությունում, գրել գրախոսականներ Խորհրդային Միության հնագիտական և ազգագրական հետազոտությունների վերաբերյալ։ Ձգտելով ավելի մոտ լինել եվրոպական գիտությանը, 1927 թվականի օգոստոսին Կլետնովան տեղափոխվել է Փարիզ, բայց այնտեղ աշխատանք գտնել չի կարողացել և շուտով վերադարձել է Պրահա։
Զբաղվել է ասեղնագործությամբ, վաստակել է իր ասեղնագործությունները վաճառելով, գերմաներենի դասեր է տվել, դայակ աշխատել պրոֆեսոր Ալեքսանդր Կալիտինսկու և դերասանուհի Մարիա Գերմանովայի ընտանիքում ։
Մահացել է Ուժգորոդում 1938 թվականին։ Թաղվել է «Կալվարիա» գերեզմանատանը, սակայն գերեզմանի տեղը կորել է ։
Գիտական աշխատանք
Կլետնովայի գիտական գործունեությունն իրականացվել է տարբեր ուղղություններով՝ պատմություն, երկրաբանություն, հնագիտություն, ազգագրություն, բանահյուսություն, արվեստի պատմություն, բնական պատմություն և կապված է Սմոլենսկի մարզի ուսումնասիրության, հնագիտական, ազգագրական, բնական պատմության հավաքածուների հավաքագրման հետ։ Սմոլենսկի մարզում երկրաբանական հետազոտությունների արդյունքները նկարագրված են նրա «Սմոլենսկի նահանգի հանքային պաշարները» (1908) աշխատությունում ։
1909 թվականին Կլետնովան մասնակցել է Սմյադին գետի ափին գտնվող Բորիսոգլեբսկի վանքի հնագիտական պեղումներին, Գնեզդովսկի բլուրների պեղումներին, որոնք իրականացվել են Սմոլենսկի նահանգային գիտական արխիվային հանձնաժողովի կողմից։ Գնեզդովի տարբեր տարիների հետազոտությունների արդյունքներն ամփոփված են «Մեծ Գնեզդովի գերեզմանատունը» (1925) աշխատությունում]։
Կլետնովայի մի շարք պատմական հետազոտություններ կապված են 1812 թվականի Հայրենական պատերազմի հետ, դրանց արդյունքներն արտացոլված են նրա «Հայրենական պատերազմի արձագանքները Վյազեմսկի շրջանի լեգենդներում և ավանդազրույցներում» (Սմոլենսկ, 1911) և «Սեմլևո գյուղը 1812 թվականին» (Սմոլենսկ, 1912), «Վյազեմսկի ուեզդի հնագիտական հետազոտություն» (Մ., 1915) աշխատություններում ։
20-րդ դարի սկզբին Կլետնովան հնագիտական հետազոտություն և պեղումներ է անցկացրել Սմոլենսկի և Վյազեմսկի ուեզդների տարածքներում, ուսումնասիրել է մոտ 10 բլուրների խմբեր Վյազմա գետի միջին և ստորին հոսանքի երկայնքով և Օսմա գետի հովտում։ Հետազոտողը հայտնաբերել և պեղել է նեոլիթյան Բորովշչինա հնավայրը, բացահայտել և նկարագրել հնագույն ռուսական Ռուսյատկա բնակավայրը, պեղել բլրախմբեր Օտնոսովո, Խոժաևո, Լիտվինովո, Տուպիչինո գյուղերի մոտ և այլն, գրել է մի շարք աշխատություններ Սմոլենսկի երկրամասի զարգացման ու բնակեցման ուսումնասիրության վերաբերյալ ։
Գրական աշխատանք
Կլետնովան տիրապետել է չորս օտար լեզվի, թարգմանել է օպերային լիբրետոներ և օտար հեղինակների պիեսներ։ Նրա ստեղծագործությունների ցանկում ներառված են 14 անուն երաժշտական դրամատիկական և 5 դրամատիկական թարգմանություններ։ Կլետնովայի թարգմանական աշխատանքները, ակնարկները, պիեսները և բանաստեղծությունները տեղ են գտել 19-րդ դարի վերջի,  20-րդ դարի առաջին քառորդի պարբերականներում և արխիվային ֆոնդերում, բանասերներ Լ. Վ. Պավլովայի և Տ. Կ. Պաստեռնակի վկայությունների համաձայն նրա գրական աշխատանքները մինչև 2016 թվականը «հատուկ ուսումնասիրության առարկա չեն դարձել»։ Հետազոտողները Կլետնովայի ամենակարևոր գրական ստեղծագործությունների շարքին են դասել «Սմոլևեց փառապանծ քաղաքը» պիեսը, որը նվիրված է Ռուսաստանի պատմության շրջադարձային կետին, որը կապված է հեթանոսությունից քրիստոնեության անցման հետ։ Ստեղծագործության ժանրը հեղինակը սահմանել է որպես «էպիկական-ծաղրածուական գործողություն»։
Ժառանգություն
1917 թվականի հեղափոխությունից և Կլետնովների տոհմական կալվածքի ազգայնացումից հետո հնագիտական, ազգագրական և արխիվային հավաքածուների մեծ մասը և Կլետնովայի գրադարանը կորել են։ Հետազոտողի կյանքին և գործունեությանը վերաբերող նյութերը գտնվում են տարբեր թանգարաններում և արխիվներում։
Կլետնովայի գրական ստեղծագործությունների և գեղարվեստական թարգմանությունների ձեռագրերի («Գիշերը Վոլգայում», «Կոպպե», «Անցորդը», «Սմոլևեց փառապանծ քաղաքը», «Զինագործը», «Տրոյացիները Կարթագենում» և այլն), տեքստերը, նրա զեկույցները և գավառագիտության դասախոսությունները, հնագիտական պեղումների վերաբերյալ նյութերը, Վյազմայի պատմության վերաբերյալ գրառումները, նահանգային արխիվային հանձնաժողովների հետ նամակագրությունները գտնվում են Սմոլենսկի մարզի պետական արխիվում։
Հրատարակված և չհրապարակված հոդվածների ձեռագրեր («Հին սլավոններ», «Վարանգներից դեպի խազարներ տանող ճանապարհը», «Սիմվոլներ» և այլն), Կլետնովայի նամակագրությունը ռուսական սփյուռքի գիտության և մշակույթի հաստատությունների, կազմակերպությունների և գործիչների հետ, լուսանկարչական նյութեր և 1921-1939 թվականներին վերաբերող այլ փաստաթղթեր 1946 թվականին փոխանցվել են Ռուսաստանի Դաշնության պետական արխիվ (F. R-6770, 1 op., 52 հատ)՝ որպես Պրահայում Ռուսաստանի արտասահմանյան արխիվների նյութերի մաս։
Կլետնովայի հետհեղափոխական շրջանի նամակային ժառանգության մի մասը պահվում է Պետական պատմական թանգարանի գրավոր աղբյուրների բաժնում (Ֆ. 431. կետ 407), մի մասը՝ Ռուսաստանի գրականության և արվեստի պետական արխիվում (Ֆ. 1568. Op. 1. D. 83):
Հետազոտողի կողմից 19-րդ դարի վերջին - 20-րդ դարի սկզբին Սմոլենսկի նահանգի Վյազեմսկի և Դուխովշչինսկի ուեզդներում հավաքված ազգագրական հավաքածուները գտնվում են Սմոլենսկի պետական արգելոց-թանգարանում ։
21-րդ դարի սկզբի դրությամբ Կլետնովայի ժառանգության մեծ մասը մնում է չուսումնասիրված ։
Հիշատակ
ԽՍՀՄ-ից Կլետնովայի արտագաղթից հետո հայրենիքում նրա անունը մոռացվել է։ Ռուս հետազոտողները անդրադարձել են նրա ժառանգությանը վերակառուցումից հետո։ 1999 թվականից ի վեր Վյազմայում անցկացվում են «Կլետնովյան ընթերցումներ» գիտական և գործնական կոնֆերանսներ, որոնք նվիրված են Սմոլենսկի երկրամասի գիտության և մշակույթի զարգացման գործում հետազոտողի ներդրման ուսումնասիրությանը ]։
Ըստ հետազոտողների, Կլետնովան, ով առաջին ռուս կին հնագետներից և Սմոլենսկի շրջանի առաջին հնագետներից է, «խորը հետք է թողել Սմոլենսկի մարզի գիտական և մշակութային զարգացման գործում 20-րդ դարի առաջին քառորդում», նրա աշխատանքները հնագիտության, ազգագրության և տարածաշրջանի պատմության մեջ չեն կորցրել իրենց գիտական նշանակությունը 21-րդ դարում։ 2007 թվականին վերահրատարակվեցին Կլետնովայի ընտիր աշխատությունները։
2014 թվականին Վյազմայի Բոգորոդիցկայա եկեղեցու կցաշենքերից մեկում, որտեղ  գտնվում է քաղաքային պատմագավառագիտական թանգարանը տեղադրվել է Կլետնովային նվիրված հուշատախտակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային հնագետներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային ազգագրագետներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:19-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Մանկավարժներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:19-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Երկրաբաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Խորհրդային երկրաբաններ
Ամինե Գյուլշե
Ամինե Գյուլշե (Amine Gülşe, ), թուրքական ծագմամբ շվեդ դերասանուհի, մոդել և գեղեցկության մրցույթի հաղթող։ Ծնվել և մեծացել է Շվեդիայում։ «Միսս աշխարհ» 2014 մրցույթում ներկայացրել է իր երկիրը։
Կենսագրություն և կարիերա
Գյուլշեի մայրը Իզմիր քաղաքից է, իսկ նրա հայրը իրաքցի թուրքմեններից է՝ Քիրքուքից (Իրաք)։ Ամինեն ունի եղբայր՝ Շախան Գյուլշե անունով։ Ամինեն ծնվել և մեծացել է շվեդական Գյոտեբորգ քաղաքում։
Ներկայումս բնակվում է Ստամբուլում (Թուրքիա), որտեղ աշխատում է որպես դերասանուհի և մոդել ։ 2015 թվականին Ամինեն նկարահանվել է թուրքական «Երբեք չեմ հրաժարվի» հեռուստասերիալում (Asla Vazgeçmem)   : 2017 թվականից Գյուլշեն հանդիպում է թուրքական ծագմամբ գերմանացի ֆուտբոլիստ Մեզութ Oզիլի հետ ։
Գեղեցկության մրցույթներ
Ամինե Գյուլշեն հաղթել է «Միսս Թուրքիա 2014» մրցույթում ։ Միջոցառումը տեղի է ունեցել Ստամբուլի Star TV ստուդիայում՝ 2014 թվականի մայիսի 27-ին ։ Մեկ տարի անց նա Միսս Թուրքիայի թագը փոխանցել է Էջեմ Չիպրանին։
Գյուլշեն մասնակցել է «Միսս աշխարհ 2014» մրցույթին, սակայն չի կարողացել դուրս գալ եզրափակիչ փուլ.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թուրք դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թուրք մոդելներ Կատեգորիա:21-րդ դարի թուրք դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իզմիրում ծնված անձինք Կատեգորիա:Թուրք կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Թուրք կին մոդելներ
Կլեմյատինո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)
Կլեմյատինո (Клемятино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 23 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Տյուսլինգ
Տյուսլինգ (Tüßling), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Բավարիա վարչական շրջանին։ Մտնում է Ալտյոտինգի շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 3187 մարդ է (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը 19,57 կմ² է։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 1 71 133։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 33 գյուղական համայնքների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Լեսա
Լեսա (ლესა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Գուրիայի մարզի Լանչխութի շրջանում։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 30 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Լանչխութից հեռու է 8 կմ։
Տրանսպորտ
Գյուղը շրջկենտրոն Լանչխութի հետ կապված է ավտոխճուղով։ Այդտեղով է անցնում Թբիլիսի-Բաթում երկաթուղին։
Ամենամոտ նավահանգիստը Փոթին է, իսկ ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Քութայիս քաղաքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Լանչխութի շրջան
Հովհաննես Ավդալյանց
Հովհաննես Ավդալյանց, հայ թարգմանիչ, մանկավարժ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Շիրազում (Իրան), ուսանել և գործել՝ Կալկաթայում։ Ուսուցիչ և տնօրեն էր «Հայոց մարդասիրական ճեմարան»-ում։
Անգլերեն է թարգմանել (քաղվածաբար) Մ. Չամչյանի «Հայոց պատմություն»-ը (1827), հայերեն՝ Շատոբրիանի «Ատալա»-ն (1826), Ս. Ջոնսոնի «Հռասսելաս»-ը (1826) և օտար այլ գրողների գործերից։ Մահացել է հուլիսի 11-ին, Կալկաթայում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ