cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մարտին Դեմիչելիս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Արգենտինացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արգենտինայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռիվեր Փլեյթի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բավարիա Մյունխենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մալագայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ատլետիկո Մադրիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էսպանյոլի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մանչեսթեր Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Նովո (այլ կիրառումներ)
Նովո, կարող է վերաբերել՝
Նադեժդա Դուրովա
Նադեժդա Անդրեևնա Դուրովա (հայտնի է նաև Ալեքսանդր Անդրեևիչ Ալեքսանդրով անունով,  ), ռուս հեծելազորային, Ռուսական կայսերական բանակի սպա, 1812 թվականի Հայրենական պատերազմի մասնակից (հայտնի է որպես հեծելազորային աղջիկ), գրող։ Գրականության մեջ և ԶԼՄ-ներում նրան հաճախ անվանում են ռուս առաջին կին-սպա, որն ամբողջությամբ չի համապատասխանում իրականությանը ։
Մանկություն և պատանեկություն
Ծնվել է Վոզնեսենսկի գյուղում 1783 թվականի (28)-ին (և ոչ թե 1789 կամ 1790 թվականին, ինչպես սովորաբար նշում են նրա կենսագիրները՝ հենվելով նրա «Գրառումների» վրա) ։ Նադեժդան ուներ փոքր եղբայր։ Դուրովան ծնվել է հուսարական ռոտմիստր Անդրեյ Վասիլևիչ Դուրովայի և պոլտավացի կալվածատիրոջ դուստր Նադեժդա Իվանովնա Ալեքսանդրովիչի ընտանիքում, վերջինս ամուսնացել էր ծնողների կամքին հակառակ ։ Ընտանիքը վարում էր թափառական գնդի կյանք։ Մայրը, որ բնավորությամբ եռանդուն ու դյուրագրգիռ էր և, բացի այդ, բուռն կերպով ցանկանում էր որդի ունենալ, ատում էր դստերը։ Մի անգամ, երբ մեկ տարեկան Նադեժդան երկար լաց է եղել կառքի մեջ, մայրը նրան խլել է դայակի ձեռքից ու պատուհանից դուրս նետել։ Արյունաշաղախ փոքրիկին վերցրել են հուսարները։ Դրանից հետո հայրը Նադեժդային դաստիարակության է տվել հուսար Աստախովին։ «Թամբը,− գրում է Դուրովան,− եղել է իմ առաջին օրորոցը, ձին, զենքերը և գնդի երաժշտությունը՝ մանկական առաջին խաղալիքներն ու զվարճանքները» ։ Այդպիսի պայմաններում երեխան մեծացել է մինչև 5 տարեկանը և ձեռք բերել կայտառ տղայի սովորություններ ու հակումներ։
1789 թվականին հայրը հրաժարական է տվել և քաղաքապետի պաշտոն ստացել Սարապուլ քաղաքում։ Դստերը նորից սկսել է դաստիարակել մայրը։ Մայրն սկսել է նրան սովորեցնել ձեռագործություն, տնտեսությամբ զբաղվել, սակայն նրա մոտ ոչինչ չի ստացվել, և այդ պատճառով էլ նրան դուր չեն եկել այդ գործերը, Դուրովան գաղտնի շարունակել է խաղալ «ռազմական խաղեր»։ Երբ նա մեծացել է, հայրը նվիրել է չերքեզական Ալկիդա ձին, որը վարելը դարձել է նրա սիրելի զբաղմունքը։
18 տարեկանում Դուրովային կնության են տվել դատավոր Վասիլի Ստեփանովիչ Չերնովին, և մեկ տարի անց ծնվել է նրանց որդին՝ Իվանը։ Որդու հանդեպ նա ոչ մի զգացմունք չի տածել։ Ամուսինների միջև համաձայնություն չի եղել, և Նադեժդան լքել է ամուսնուն՝ նրան թողնելով որդուն։ Վերադառնալով տուն՝ նա նորից առաջացրել է մոր բարկությունը։ Այնուհետև, սիրահարվելով կազակ կապիտանի, նրա հետ 1806 թվականին գնացել է Ալկիդա՝ հագնելով կազակների հագուստ։
Հեծելազորային աղջիկ
Դուրովան որոշ ժամանակ իր եսավուլի հետ ապրել է սպասյակի տեսքով, բայց որոշ ժամանակ անց նրան լքել է։ Քանի որ կազակները պարտավոր էին մորուք կրել և վաղ թե ուշ նա դիմակազերծվելու էր, Դուրովան հասել է մինչև Լեհական ուլանների զորագունդ (ուլանները մորուք չէին պահում) և խնդրել ծառայության վերցնել՝ ներկայանալով որպես ազնվական Ալեքսանդր Վասիլևիչ Սոկոլով (կամ «Դուրով», ինչպես գրել է իր «Հեծելազորային աղջկա գրառումներում»)։ Կազակների գնդում նա չէր կարող ծառայել նաև այն պատճառով, որ ազնվականները պետք է ծառայեին կանոնավոր բանակում։ Ուլանների զորագնդում նրան հաշվառել են «ընկեր» անունով (ազնվական ծագմամբ շարքայինների զինվորական կոչում)։
Դուրովան մասնակցել է Գուտտշտադտի, Գեյլսբերգի, Ֆրիդլանդի կռիվներին՝ ցուցաբերելով քաջություն։ Մասնակցելով մարտերին՝ նա ոչ մի անգամ ուրիշի արյուն չի թափել։
Նրա ձին՝ Ալկիդը, բազմիցս փրկել է նրա կյանքը և նրա համար սարսափելի ցնցում էր այն պատահարը, երբ, կանգնելով մսուրի վրա, ցատկել է հյուսված ցանկապատի վրայով և մահացու կերպով որովայնը պատռել։
Դուրովան գտնվում էր Տիլզիտում, երբ կնքվել է Տիլզիտի հաշտությունը։ Հորն ուղարկելով նամակ, որը գրված էր 1807 թվականի ճակատամարտից առաջ՝ նրանից ներողություն էր խնդրում պատճառած ցավի համար (տնից հեռանալով՝ նա գետի ափին թողել էր հագուստը, և հայրը կարող էր մտածել, որ նա խեղդվել է)։ Հայրը, օգտագործելով իր կապերը, գտել է նրան և փորձել վերադարձնել հայրական տուն։ Այդ նամակը մայրաքաղաքում ապրող հորեղբայրը ցույց է տվել իր ծանոթ գեներալին, և շուտով հեծելազորային աղջկա մասին լուրը հասել է Ալեքսանդր I-ին։ Դուրովային ուղարկել են Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ նրան ընդունել է կայսրը։ Վերջինս, ազդված կնոջ՝ հայրենիքին ռազմական ոլորտում ծառայելու անձնուրաց ցանկությամբ, նրան թույլ է տվել մնալ բանակում, անձամբ հանձնել զինվորական Գեորգիևյան խաչը՝ վիրավոր սպային փկելու համար, կոռնետի աստիճան տվել և տեղափոխել Մարիուպոլի հուսարական էլիտար վաշտ Ալեքսանդր Անդրեևիչ Ալեքսանդրով անվանումով։ Անունը կազմվել է կայսեր անունից՝ «Ալեքսանդր» և Դուրովայի մոր ազգանունից՝ «Ալեքսանդրովիչ»։
Շուտով Դուրովան մենել է Սարապուլ՝ հոր մոտ, այնտեղ մնացել ավելի քան երկու տարի։
1811 թվականի ապրիլի 1-ին Դուրովան տեղափոխվել է Լիտվայի ուլանական գունդ (որտեղ ծառայել է մինչև պաշտոնաթող լինելը՝ 1816 թվականը), քանի որ փող չուներ հուսարական համազգեստի հերթական ոսկեթել հյուսվածքը գնելու համար։
1811 թվականին Դուրովան 2 ամիս Կիևի նահանգի ռազմական նահանգապետ Միխայիլ Միլորադովիչի մոտ ծառայել է որպես համհարզ-հանձնակատար, իսկ նրա ստորաբաժանման հրամանատարը (որի մոտից նա տեղափոխվել էր Միլորադովիչի մոտ) հետագայում հայտնի գեներալ Ալեքսեյ Երմոլովն էր։
1812 թվականի Հայրենական պատերազմի ժամանակ Դուրովային տրվել է պորուչիկի աստիճան, և նա հրամանատարել է հեծելավաշտը։ Մասնակցել է Սմոլենսկի, Կոլոցկոեի վանքի մարտերին, Բորոդինոյում պաշտպանել է Սեմյոնովի դաշտամրոցը, որտեղ ոտքը կոնտուզիայի է ենթարկվել։ Տարուտինոյի բանակ տեղափոխվելուց հետո Դուրովան ներկայացել է Կուտուզովին՝ խնդրելով իրեն վերցնել որպես համհարզ, Կուտուզովը գիտեր հեծելազորային աղջկա մասին, և վերջինս 2 շաբաթ ծառայել է որպես Կուտուզովի համհարզ-հանձնակատար ։ Սակայն ոտքի կոնտուզիայի ցավերն ուժեղացել են, և Դուրովան Կուտուզովի թույլտվությամբ մեկնել է տուն՝ բուժվելու։ 1813 թվականի մայիսին նա նորից հայտնվել է գործող բանակում և մասնակցել Գերմանիայի ազատագրման կռիվներին՝ աչքի ընկնելով Մոդլինի բերդի պաշարման և Համբուրգ քաղաքի գրավման ժամանակ։
Կյանք մնացած մասը Դուրովան անցկացրել է Ելաբուգեում՝ փոքր եղբոր փոքրիկ տնակում՝ շրջապատված իր բազմաթիվ շներով և կատուներով։ Նադեժդա Անդրեևնան մահացել է Ելաբուգեում 82 տարեկանում, թաղված է Տրոիցկի գերեզմանատանը։ Նա կտակել է իրեն հուղարկավորել որպես Աստծո ծառա Ալեքսանդր, սակայն քահանան եկեղեցական կանոնները չի խախտել։ Թաղման ժամանակ նրան տրվել է զինվորական պատիվներ։
Երեխաներ
Սարապուլ քաղաքի Համբարձման տաճարի գրանցամատյանում վկայություններ են պահպանվել նրա ամուսնության և որդու մկրտության մասին։ Դուրովայի որդին՝ Իվան Վասիլևիչ Չերնովը, սովորել է Կայսերական զինվորական որբանոցում, որտեղից դուրս է եկել 16 տարեկանում 14-րդ դասարանի զինվորական կոչումով՝ առողջական պատճառներով։ Մի անգամ նա մորը նամակ է ուղարկել՝ խնդրելով նրա օրհնությունն իր ամուսնության համար։ Տեսնելով «մայրիկ» կոչականը՝ մայրը, նամակը չկարդալով, նետել է կրակի մեջ։ Եվ միայն այն բանից հետո, երբ որդին Ալեքսանդր Անդրեևիչին ուղղված խնդրանքով նամակ է ուղարկել, նա գրել է՝ «օրհնում եմ»։
Կոլեգիական խորհրդատու Իվան Վասիլևիչ Չերնովը 1856 թվականին թաղվել է Միտրոֆանևյան գերեզմանատանը. նա մահացել է 53 տարեկանում՝ մորից 10 տարի առաջ։ Նրա կինը, հավանաբար, եղել է Աննա Միխայլովնան (ծննդյան ազգանունը՝ Բելսկայա), որը մահացել է 1848 թվականին՝ 37 տարեկանում ։ Ն. Ա. Դուրովայի թանգարանի աշխատակիցները կապ են հաստատել նրա եղբայր Վասիլիի անմիջական ժառանգորդների հետ, որոնք ապրում են Ֆրանսիայում։
Գրական գործունեություն
Դուրովան Պուշկինի հետ ծանոթացել է իր եղբոր՝ Վասիլիի միջոցով։ Մի անգամ Վասիլին իր ցնցող ցինիզմով առաջացրել է Պուշկինի հիացմունքը, և մի քանի օր Պուշկինը չի կարողացել կտրվել նրա հետ զրույցից ու խաղաթղթերով պարտվելուց հետո նրան Կովկասից տարել է Մոսկվա։ Վասիլիին խանգարում էր մեկ հանգամանք. նա պարտադիր պետք է ունենար 100 հազար ռուբլի։ Մի անգամ նա Պուշկինին է ուղարկել քրոջ հուշագրությունները, և Պուշկինը գնահատել է այդ գրառումների ինքնատիպությունը։
«Սովրեմեննիկ» ամսագրում (1836, № 2) տպագրվել են նրա հուշագրությունները (հետագայում ընդգրկվել են «Գրառումներ» գրքում)։ Պուշկինը խորապես հետաքրքրվել է Դուրովայի անձով, նրա մասին իր ամսագրի էջերում գրել գովասանքներ, հիացական կարծիքներ և նրան մղել գրական գործունեության։ Նույն թվականին (1836) լույս է տեսել երկու մասից բաղկացած «Գրառումներ» աշխատությունը՝ «Հեծելազորային աղջիկ» խորագրով։ Ընդլայնված «Գրառումները» լույս է տեսել 1839 թվականին։ Դրանք մեծ հաջողություն են ունեցել՝ Դուրովային մղելով վիպակներ և վեպեր գրելու։ 1840 թվականից նա սկսել է իր ստեղծագործությունները տպագրել «Սովրեմեննիկ», «Գրադարան կարդալու համար», «Հայրենական գրառումներ» և այլ ամսագրերում, այնուհետև դրանք տպագրվել են նաև առանձին («Գուդիշկի», «Վիպակներ և պատմվածքներ», «Անկյուն», «Գանձ»)։ 1840 թվականին լույս է տեսել ստեղծագործությունների ժողովածուի քառահատորյակը։
Նրա ստեղծագործությունների գլխավոր թեմաներից մեկը եղել է կանանց ազատագրումը, կանանց և տղամարդկանց սոցիալական կարգավիճակների տարբերության հաղթահարումը ։ Դրանք բոլորն իրենց ժամանակին կարդացվել, նույնիսկ առաջացրել են քննադատների հիացական գնահատականը և մինչև օրս էլ ուշադրություն են գրավում իրենց պարզ և արտահայտիչ լեզվով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանայք պատերազմում
Կարաչանլու Ալակայա
Կարաչանլու Ալակայա, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում ։
Բնակչություն
1907 թվականին գյուղն ունեցել է 143, իսկ 1908-ին՝ 540 կովկասի թաթար բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Սարան
Սարան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Դիադինի գավառակում ։ Գտնվում էր Արածանիի ձախ կողմի վտակներից մեկի վերին հոսանքում, Դիադին քաղաքից 14 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 14 տուն քուրդ բնակիչ ։
Ստավկի (գյուղ, Վեսելինովոյի շրջան)
Ստավկի (Ставки), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Վեսելինովոյի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Վատերլոո։ Հիմնադրվել է 1833 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ստավկի գյուղում բնակվում էր 611 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1638 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Վեսելինովոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1833 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:1819 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ագաֆյան (պատմվածք)
«Ագաֆյան» (Агафья), Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պատմվածքը` գրված 1886 թվականին։ Առաջին անգամ հրապարակվել է 1886 թվականի մարտի 28-ին «Նոր ժամանակ» թերթում։ Չեխովի կենդանության օրոք պատմվածքը թարգմանվել է սերբախորվաթերեն, սլովակերեն և չեխերեն։
Պատմություն
«Ագաֆյան» պատմվածքը տպագրվել է «Նոր ժամանակ» թերթի 1886 թվականի մարտի 28-ի համարում («Սուբոտնիկի» № 3607 բաժնում)։ Կրճատված տարբերակով (բացառված է լիրիկական զեղումը) այն տպագրվել է «Աղջամուղջում» հավաքածուում ։ Ավելի ուշ Չեխովը պատմվածն ընդգրկել է Ադոլֆ Մարքսի կողմից 1899-1901 թթ. հրատարակած ժողովածուի երրորդ հատորում ։
Սյուժե
Սավկան, մեծ ֆիզիկական ուժի տեր ծույլ տղան, տարօրինակ սովորություններ ունի և գյուղում համարվում է տղամարդկանց հասարակության անմխիթար մեկուսացում։ Նրա տարօրինակությունը հետևյալն է. «Նա կարողանում է ժամերով մեկ տեղում կանգնել և առանց շարժվելու նայել մեկ կետի։ Շարժվում է ինչ որ ոգեշնչումից, միայն այն ժամանակ, երբ արագ ու խիզախ շարժում կատարելու հնարավորություն ունի. քաշել վազող շան պոչից, կանանցից քաշել թաշկինակը, անցնել լայն փոսի վրայով»։
Նինա Հայրապետյան
Նինա Հովհաննեսի Հայրապետյան, հայ մանկավարժ, հասարակական գործիչ, ՀԽՍՀ վաստակավոր ուսուցիչ։
Ագաֆյան (պատմվածք)
Սյուժե
Կանայք խղճում են Սավկային, նրանք կանոնավոր կերպով այցելում են նրան գիշերը՝ բերելով սնունդ ու ռոմանտիկ շփում ստանում։ Ագաֆյան՝ երկաթգծի ազդանշանիչ Յակովի երիտասարդ կինը, ռիսկի տակ դնելով ամուսնու զայրույթը, նույնպես սնում է Սավկային։
Նինա Հայրապետյան
Կենսագրություն
1907 թվականին, ավարտելով միջնակարգ դպրոցը, նվիրվում է մանկավարժական աշխատանքի։ Աշխատում է Տանակերտ գյուղի ծխական դպրոցում, այնուհետև՝ Մոզդոկի, Քութայիսիի, Դերբենդի հայկական ծխական դպրոցներում։ Ավարտելով նախադպրոցական մասնագիտական դասընթացը՝ 1920 թվականին գործուղվում է Հյուսիսային Կովկաս՝ մանկապարտեզներ կազմակերպելու, որտեղ նահանգային լուսբաժնի կողմից նշանակվում է նախադպրոցական ոլորտի հրահանգիչ։ Այդ տարիներին նրա նախաձեռնությամբ Կիսլովոդսկում, Եսենտուկիում, Պյատիգորսկում կազմակերպվում են առաջին մանկապարտեզները։ Այնուհետև Պյատիգորսկում աշխատում է որպես մանկապարտեզի վարիչ։ Տեղափոխվելով Հայաստան՝ Երևանում կազմակերպում է նոր մանկապարտեզ։ Ամիրյան փողոցում նրա նախաձեռնությամբ կառուցվել է նոր մանկապարտեզի շենք։
Ագաֆյան (պատմվածք)
Սյուժե
Պատմվածքը գրված է հեղինակի անունից։ Պատմությունը նկարագրում է գյուղական բնությունը, որը վկայում է Չեխովի գյուղին ծանոթ լինելու, գյուղացիների, գյուղի կենցաղի, նրանց քաղցր պատկերացումների և խոսքի մասին։
Քննադատություն
Հրատարակիչ Նիկոլայ Միխայլովսկին իր դժգոհությունն է արտահայտել պատմվածքի ավարտի մասին՝ Չեխովին հանդիմանելով, որ անտարբեր է իր սեփական հերոսների հանդեպ։ Գրական քննադատ Վիկտոր Բուրենինը ուշադրություն է դարձնում հետևյալին. «Քննադատությունը պահանջում է, որ հեղինակն անհապաղ պարզի, ինչպես է ամուսինն ընդունում Ագաֆյային, «սպանեց նրան թե ծեծեց, հանդիմանեց, ներեց»/ Ակնհայտ է, որ քննադատն ուզում է, որ պատկերված լինի ամուսնական ծեծկռտուք կամ էլ ժամանակակից ռեալիզմի ոճով հաշտեցում…» :
Նինա Հայրապետյան
Կենսագրություն
Նինա Հայրապետյանը մի քանի անգամ ընտրվել է Երևանի քաղաքային խորհուրդի պատգամավոր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Երևանի քաղաքային խորհրդի պատգամավորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր ուսուցիչներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ
Ագաֆյան (պատմվածք)
Քննադատություն
Պատմվածքում նկարագրված բնապատկերի պոետիկության մասին, հատկապես մայրամուտի նկարագրությունը, ժամանակին գրել է «Սանկտ Պետերբուրգի թերթը» ։
Նովիե Տուրբասլի
Նովիե Տուրբասլի (Новые Турбаслы, Яңы Турбаҫлы), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բլագովեշչենսկի շրջանի կազմում։
Ագաֆյան (պատմվածք)
Քննադատություն
Պատմվածքի դրամատիկ տարրերը նշել են Վ. Լ. Կիգնը և Կ. Ֆ. Գոլովինը (Օռլովսկի) ։
Նովիե Տուրբասլի
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 43 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բլագովեշչենսկի շրջանի բնակավայրեր
Ագաֆյան (պատմվածք)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:1886 պատմվածքներ
Անանուն օբսիդիանի ելքեր
«Անանուն» օբսիդիանի ելքեր, բնության երկրաբանական հուշարձան Հայաստանի Հանրապետությունում։ Բնության հուշարձանը գտնվում է Կոտայքի մարզում Ջրաբեր գյուղից մոտ 1․5 հյուսիսիս-արևմուտք։ Այն գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Բնապահպանության նախարարության բնության պետական հուշարձանների ցանկում։ Բնության պետական հուշարձանների ցանկում ներառվել է 2008 թվականի օգոստոսի 14-ին ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության բնության հուշարձանների ցանկը հաստատելու մասին» ՀՀ Կառավարության որոշման համաձայն ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Բնության հուշարձաններ Կոտայքի մարզում
Նովոբակաևո (այլ կիրառումներ)
Նովոբակաևո, կարող է վերաբերել՝
Լյիսա դե Վալտ
Լյիսա դե Վալտ (իսպաներեն՝ Lliçà de Vall), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում՝ Բարսելոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Էլ Բալես Օրենտալ շրջանում։ Զբաղեցնում է 10,8 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը՝ 6365 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Սերգեյ Լաստոչկին
Սերգեյ Պավլովիչ Լաստոչկին (Сергей Павлович Ласточкин, ), խորհրդային գեղանկարիչ, ՌԽՖՍՀ վաստակավոր նկարիչ, Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ ։
Կենսագրություն
Սերգեյ Լաստոչկինը ծնվել է 1927 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Մոսկվայում։ Նրա մայրը՝ Ելիզավետա Պավլովնա Լաստոչկինա-Լենցին (1892-1948), եղել է երգչուհի և մանկավարժ, հայր՝ Պավել Նիկոլաևիչ Լաստոչկինը (1887-1955), բժիշկ, հետագայում պրոֆեսոր և Լենինգրադի մանկավարժակա ինստիտուտի հիգիենայի ամբիոնի հիմնադիր։ Ծնողները վաղ տարիքից ուշադրություն են դարձրել որդու նկարչական ունակությանը և խրախուսել կերպարվեստով զբաղվելը։ Լաստոչկինը հաջողությամբ անցել է ներածական փորձարկումները և ընդունվել Համառուսաստանյան գեղարվեստի ակադեմիային կից միջնակարգ գեղարվեստական դպրոց, որտեղ սովորել է մինչև պատերազմը։ 1942 թվականի գարնանը ծնողների հետ պաշարված Լենինգրադից տարհանվել է Հյուսիսային Կովկաս՝ Եսենտուկի։ 1942 թվականի ամռանը հայտնվել է օկուպացիայի մեջ։ 1945 թվականին վերադարձել է Լենինգրադ և շարունակել ուսումը։
1946 թվականին միջնակարգ գեղարվեստական դպրոց ավարտելուց հետո առանց քննությունների ընդունվել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտ։ Սովորել է Բորիս Ֆոգելի, Սեմյոն Աբուգովի, Հենրիխ Պավլովսկու, Միխայիլ Պլատունովի, Ալեքսանդր Զայցևի մոտ։ 1948 թվականին ամուսնացել է համակուրսեցու՝ Վալերիա Լարինայի հետ։ 1960 թվականից ամուսնացել է Ս.Ա. Լաստոչկինայի (Արբատովա, 1936-1995) հետ։ 1952 թվականին ավարտել է ինստիտուտը, պրոֆեսոր Բորիս Իոգանսոնի արվեստանոցում՝ ստանալով գեղանկարչության նկարչի որակավորում։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «На новостройки коммунизма» նկարը ։
Ցուցահանդեսներին մասնակցել է 1952 թվականից՝ ցուցադրելով իր աշխատանքները Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների ստեղծագործությունների հետ միասին։ Ստեղծել է ժանրային և թեմատիկ նկարներ, դիմանկարներ, բնանկարներ, զբաղվել է հաստոցային և մոնումենտալ գեղանկարչությամբ։ 1952 թվականին ընդունվել Է Լենինգրադի խորհրդային նկարիչների միության անդամ։ Դասավանդել է Ի. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտ։ Նրա նկարներից են՝ «Смена. Котлован Куйбышевской ГЭС» (1954), «Ուրալում։ Եռանկար» (1961), «Աշխատանքային առավոտ», «Վոլգո-Բալտը կառուցվում է։ Թամարա Բատուլինան՝ 6-րդ շլյուզի կոմերիտուհին», «Արևածագ» (բոլորը 1964), «Մայիս» (1965), «Ոսկե կեչիներ» (1966), «Առավոտ։ Հին Լադոգա» (1967), «Գարնանային մթնշաղ։ Կեչիներ», «Օրվան ընդառաջ» (երկուսն էլ 1968), «Վոլգո-Բալտի կառուցման 6-րդ շլյուզի գլխավոր ինժեները» (1971), «Կարմիր մայիս» ապակու գործարանիբանվորուհի Վ․ Ա. Մարկելովա» (1975)։ Իր աշխատանքների համար 1970-ակա թվականներին արժանացել է ՌԽՖՍՀ վաստակավոր նկարչի կոչման։
Մահացել է 1992 թվականի ապրիլի 20-ին Սանկտ Պետերբուրգում։ Թաղված է Բոգոսլովսկոե գերեզմանատանը՝ ծնողների կողքին։
Սերգեյ Լաստոչկինի ստեղծագործությունները գտնվում են Ռուսական թանգարանում, Ռուսաստանի, Ֆրանսիայի, ԱՄՆ-ի, Ճապոնիայի, Չինաստանի, Իտալիայի, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆինլանդիայի և այլ երկրների թանգարաններում ու մասնավոր հավաքածուներում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Բոգոսլովսկոե գերեզմանատանը թաղվածներ
Բորովցի (գյուղ, Կիցմանի շրջան)
Բորովցի (Борівці), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Կիցմանի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բորովցի գյուղում բնակվում էր 1 601 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Կիցմանի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վր Վերդանվոժ
Վր Վերդանվոժ (Вев-Верданвож), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Սիգավեյ գետի ձախ ափին՝ 5 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 26 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ախալցիխե (Կասպի շրջան)
Ախալցիխե (ახალციხე), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Կասպի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 810 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Կասպից հեռու է 18 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 436 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Կասպի շրջան
Պիչինիսկո
Պիչինիսկո (Picinisco), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո շրջանում, պրովինցիա Ֆրոզինոնեում։ Բնակչությունը կազմում է 1250 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), խտությունը կազմում է 20 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 62 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 3040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0776։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության գրաֆիկը.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
1946-1980-ական թվականների հայկական կինո
1945-1959 թվականներ
1945-1954 թվականներին Երևանի կինոստուդիայում նկարահանվել են 3 գեղարվեստական ֆիլմեր՝ «Անահիտ» (1947), «Արարատյան դաշտի աղջիկը» (1949, երկուսն էլ՝ ռեժիսոր՝ Հ. Բեկնազարյան), «Լեռնային լճի գաղտնիքը» (1954, ռեժիսոր.՝ Ա. Ռոու)։ 1950-ական թվական հայկական կինոյի պրոֆեսիոնալիզմի վերականգնման և գեղարվեստական որոնումների սկզբնավորման ժամանակաշրջանն է։ Կինոյի փորձված վարպետների շարքը համալրել են երիտասարդ սերնդի ներկայացուցիչները՝ Արտաշես Հայ-Արտյան, Ստեփան Կևորկով, Էրազմ Քարամյան, Լևոն Իսահակյան, Լաերտ Վաղարշյան, Գրիգոր Մելիք-Ավագյան, Յուրի Երզնկյան, ավելի ուշ՝ Հենրիկ Մալյան, Արման Մանարյան, Ֆրունզե Դովլաթյան, Արկադի Հայրապետյան, Հենրիկ Մարգարյան և ուրիշներ։ Այդ շրջանում են ստեղծվել «Ոսկե ցլիկ» (1955, ռեժիսոր՝ Մոկո Հակոբյան), «Պատվի համար» (1956, ռեժիսոր՝ Ա. Հայ-Արտյան), «Անձամբ ճանաչում եմ» (1957, ռեժիսոր՝ Ս. Կևորկով), «01-99» (1959, ռեժ.՝ Ա. Մարտիրոսյան) և այլ կինոնկարներ։ Արդի կյանքի կարևորագույն առանձնահատկություններն առավել արտահայտված են դրամայի և երաժշտական մելոդրամայի ժանրերի ֆիլմերում՝ «Սիրտն է երգում» (1956, ռեժիսորներ՝ Գ. Մելիք-Ավագյան, Յ. Երզնկյան), «Մոր սիրտը» (1958, ռեժ.՝ Գ. Մելիք-Ավագյան), «Առաջին սիրո երգը» (1958, ռեժիսորներ՝ Յ. Երզնկյան, Լ. Վաղարշյան)։ 1960-ական թվականներին կինոն նոր արտահայտչամիջոցներով է արտացոլել ազգային խառնվածքի և ինքնագիտակցության ժամանակակից մակարդակը։
1960-ական թվականներ
«Նվագախմբի տղաները» (1960, ռեժիսորներ՝ Հ. Մալյան, Հ. Մարգարյան), «Տժվժիկ» (1961, ռեժիսոր՝ Ա. Մանարյան), «Տերտերին ուխտը» (1966, ռեժիսոր՝ Հ. Մարգարյան) և այլ ֆիլմերում ստեղծվել են մի շարք տպավորիչ կերպարներ, ավանդական ժանրերը հարստացվել են նոր գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներով։ Այդ շրջանում վերահաստատվել և ամրապնդվել է հայկական կինոյի և թատրոնի կապը։ Կինոյում շարունակել են նկարահանվել թատրոնի անվանի դերասաններ Հրաչյա Ներսիսյանը, Ավետ Ավետիսյանը, Վաղարշ Վաղարշյանը, Գուրգեն Ջանիբեկյանը, Դավիթ Մալյանը, աստիճանաբար կինոյի առանձնահատկությունները յուրացրել են Մետաքսյա Սիմոնյանը, Մհեր Մկրտչյանը, Խորեն Աբրահամյանը, Արմեն Ջիգարխանյանը, Սոս Սարգսյանը, Վարդուհի Վարդերեսյանը և ուրիշներ։ Այդ տարիներին են ստեղծագործել կինոօպերատորներ Գարուշ Բեկնազարյանը, Սարգիս Գևորգյանը, Դմիտրի Ֆելդմանը, Իվան Դիլդարյանը, Ժիրայր Վարդանյանը, Արտաշես Ջալալյանը, նկարիչներ Սերգեյ Արուտչյանը, Սուրեն Սաֆարյանը, Ստեփան Անդրանիկյանը, կինոերաժշտություն են գրել Արտեմի Այվազյանը, Առնո Բաբաջանյանը, Էդգար Հովհաննիսյանը, Էդվարդ Միրզոյանը, Ալեքսանդր Հարությունյանը և ուրիշներ։ Հայկական կինոյի նոր փուլն սկզբնավորվել է Ֆ. Դովլաթյանի «Բարև, ես եմ» (1965) ֆիլմով, որտեղ ռեժիսորը հետևել է համաշխարհային առաջադեմ կինոարվեստի ոճաբանական ուղղություններին։ Այնուհետև էկրան են բարձրացել «Եռանկյունի» (1967), «Մենք ենք, մեր սարերը» (1969, երկուսն էլ՝ ռեժիսոր՝ Հ. Մալյան), «Սարոյան եղբայրներ» (1968, ռեժիսորներ՝ Խորեն Աբրահամյան, Արկադի Հայրապետյան), «Նռան գույնը» (1969, ռեժիսոր՝ Սերգեյ Փարաջանով) կինոնկարները, որոնք արժանացել են միության և միջագգային կինոփառատոների մրցույթների և ներկայացնում են հայկական կինոյի «նոր ալիքը»։ «Նոր ալիքի» ձևավորմանը նպաստել են դրամատուրգներ Առնոլդ Աղաբաբովի, Աղասի Այվազյանի, Հրանտ Մաթևոսյանի, Մանուկ Մնացականյանի, օպերատորներ Սերգեյ Իսրայելյանի, Ալբերտ Յավուրյանի, կոմպոզիտորներ Մարտին Վարդազարյանի, Ռոբերտ Ամիրխանյանի, Տիգրան Մանսուրյանի և ուրիշների ստեղծագործությունները։
1970-ական թվականներ
1970-ական թվականներին սկսվել է հայկական կինոյի կայունության շրջանը, ընդլայնվել է կինոարտադրությունը։ Կինոռեժիսորներն անդրադարձել են և՝ ժամանակակից թեմաներին («Այստեղ, այս խաչմերուկում», 1974, ռեժիսոր՝ Կարեն Գևորգյան, «Սպիտակ ափեր», 1975, ռեժիսոր՝ Արման Մանարյան), և՝ ազգային դասական երկերին («Ժայռ»՝ ըստ Վրթանես Փափագյանի, 1973, ռեժիսոր՝ Վարդան Աճեմյան, Ա. Հայրապետյան, «Քաոս»՝ ըստ Շիրվանզադեի, 1975, ռեժիսոր՝ Լ. Վաղարշյան, և այլն)։ Այդ շրջանի հաջողված կատակերգություններից են «Տղամարդիկ» (1972, ռեժիսոր՝ Էդմոնդ Քեոսայան), «Հարսնացու հյուսիսից» (1975, ռեժիսոր՝ Ներսես Հովհաննիսյան) և այլն։ Հայկական կինոյում առավել ուշագրավ են «Երկունք» (ռեժիսոր՝ Ֆ. Դովլաթյան) և «Նահապետ» (ռեժիսոր՝ Հ. Մալյան, երկուսն էլ՝ 1977) կինոնկարները, առաջինն անդրադարձել է 1920-ական թվականներին հայկական նորաստեղծ հանրապետության կայացմանը, իսկ երկրորդը՝ հայոց Մեծ եղեռնին։
Հայկական հայտնի ֆիլմեր
Կատեգորիա:Հայկական կինեմատոգրաֆիա
Սրբի աղբյուր
Սրբի աղբյուր, գտնվում է Հայաստանի Արագածոտնի մարզում՝ Ապարան քաղաքի կենտրոնում, ծովի մակարդակից 1870 մ բարձրության վրա։ Այն գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Բնապահպանության նախարարության բնության պետական հուշարձանների ցանկում։ Բնության պետական հուշարձանների ցանկում ներառվել է 2008 թվականի օգոստոսի 14-ին ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության բնության հուշարձանների ցանկը հաստատելու մասին» ՀՀ Կառավարության որոշման համաձայն ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Աղբյուրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի աղբյուրներ Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի ջրագրություն
Նովոիլիկովո (այլ կիրառումներ)
Նովոիլիկովո, կարող է վերաբերել՝
Շառլ Ֆրանսուա Դյումուրիե
Շառլ Ֆրանսուա դյու Պերիե Դյումուրիե (Charles-François du Périer Dumouriez, ), ֆրանսիացի գեներալ և քաղաքական գործիչ։ 1792 թվականի մարտից՝ արտաքին գործերի նախարար, հունիսից՝ ռազմական նախարար։ 1792 թվականի օգոստոսին նշանակվել է բանակի հրամանատար և աշնանը ետ մղել ավստրոպրուսական կոալիցիայի զորքերի հարձակումը։
1793 թվականի մարտին, Ներվինդենի մոտ պարտություն կրելուց հետո, գաղտնի բանակցել է ավստրիացիների հետ՝ Կոնվենտը ցրելու և միապետությունը վերականգնելու նպատակով Փարիզի վրա համատեղ արշավանք ձեռնարկելու շուրջը։ Ծրագրերի ձախողման հետևանքով Դյումուրիեն 1793 թվականի ապրիլին անցել է Ավստրիա։ 1804 թվականին բնակվել է Մեծ Բրիտանիայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գեներալներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի նախարարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի զորավարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հեղափոխականներ
(7451) Վերբիցկայա
(7451) Վերբիցկայա (Verbitskaya), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի օգոստոսի 8-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Ուսման Սեմբեն
Ուսման Սեմբեն (Ousmane Sembène, Ousmane Sembène, ), սենեգալցի կինոռեժիսոր, սցենարիստ, դերասան, գրող, հասարակական գործիչ, կոմունիստ։ Ստեղծագործել է ֆրանսերեն և վոլոֆ տեղական լեզվով։ Համարվում է աֆրիկացի ամենակարևոր գրողներից մեկը և աֆրիկյան կինեմատոգրաֆիայի հայրը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սենեգալցի գրողներ Կատեգորիա:Սենեգալցի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու գրողներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի սպաներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Սենեգալցի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կոմունիստներ Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:21-րդ դարի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Սենեգալի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Սենեգալցի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Աֆրիկացի գրողներ Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ
Կոկորդիլոսը (հեքիաթ)
Ստեղծման պատմություն
Ստեղծագործությունն իր մեջ արտացոլում է 1905-1907 թվականների հեղափոխության իրադարձությունները ։ Հետազոտողները համաձայն են այն հարցում, որ կոկորդիլոսի կերպարի վրա ազդեցություն է ունեցել այդ ժամանակների ամենահանրահայտ «Փողոցով քայլում էր մեծ կոկորդիլոս» երգը, ինչպես նաև` Ֆեոդոր Դոստոևսկու Կոկորդիլոս պատմվածքը ։
Հետագայում հրապարակվել է «Հին, շատ հին հեքիաթ» ենթավերնագրով, քանի որ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Պետրոգրադում տեղի ունեցած իրադարձությունները այքան էլ հասկանալի չէին 1920-ական թվականների երեխաների համար։ Ըստ հեքիաթի նկարաահանվել է «Վանյան և կոկորդիլոսը» մուլտֆիլմը։ Հայտնի է, որ Գրիգորի Բելիխի և Լեոնիդ Պանտելեևի «ՇԿԻԴ հանրապետություն» ստեղծագործության մանկավարժներից մեկը սաների կողմից ստացել է «Կոկորդիլոս Կոկորդիլոսովիչ» մականունը` հեքիաթի չափազանց պաթոսային ընթերցման համար։
«Կոկորդիլոսի» համար Չուկովսուն մամուլում քննադատել են.` քննադատներն այս ստեղծագործության մեջ ակնարկ են տեսել Կոռնիլովյան ապստամբությանը։ «Զվեզդա» պարբերականում հայտնվել է «Что такое „чуковщина“?» վերնագրով հրապարակումը. ըստ հոդվածի հեղինակի դա հակահասարակական երևույթ էր, որը «տրավմատիկ» է անդրադարձել երեխաների վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոռնեյ Չուկովսկու ստեղծագործություններ
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Լալիսղուր)
Լալիսղուր գյուղի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի հայկական եկեղեցի, որը գտնվում է Վրաստանի Կախեթի մարզի Լալիսղուր գյուղում։
Պատմություն
Եկեղեցու գոյության մասին առաջին հիշատակություններն արված են 1840 թվականի մի վավաերագրում ․ այն եղել է փայտաշեն և կոչվել է Սուրբ Աստվածածին։ 1852 թվականի մեկ այլ վավերագրում նշված է, որ եկեղեցին քայքայված է ու անօգտագործելի, ունի վերանորոգման կարիք ։
Մինչև 1910-ական թվականները եկեղեցին գոյություն է ունեցել և տարբեր փաստաթղթերում հիշատակվել Սբ. Աստվածածին անվամբ։
Գյուղին հովվել են Սանադիրո գյուղի քահանաները։
Իրանա-օմանական հարաբերություններ
Իրանա-օմանական հարաբերություններ՝ երկկողմ դիվանագիտական հարաբերություններ Իրանի և Օմանի միջև։
Պատմություն
1960-1970-ական թվականներին Իրանը ռազմական օգնություն է ցուցաբերել Օմանին Դոֆարի ապստամբության ժամանակ։ Իրանա-իրաքյան պատերազմի ժամանակ (1980-88) Իրանն ու Իրաքը գաղտնի բանակցություններ են վարել Մասկատում հրադադարի մասին համաձայնագրի ստորագրման շուրջ։ Չնայած համաձայնագիրը չստորագրվեց, բանակցությունները հանգեցրին կողմերի միջև անվստահության նվազմանը։ 1988 թվականից հետո Օմանը հանդես է եկել որպես միջնորդ Իրանի և Մեծ Բրիտանիայի, Իրանի և Սաուդյան Արաբիայի միջև դիվանագիտական հարաբերությունների վերականգնման համար ։
Վերջին տասնամյակների ընթացքում Իրանի հետ Օմանի ավանդաբար լավ հարաբերությունները փոքր-ինչ փչացել են Պարսից ծոցում նավթային լցանավերի վրա իրանական հարձակումների և Իրանի կողմից Հորմուզի նեղուցի ափերին չինական արտադրության HY-2 հրթիռային արձակիչների տեղակայման պատճառով։ Ի պատասխան՝ Օմանի սուլթանությունը ուժեղացրել է իր ռազմական ներկայությունը Մուսանդամ մուհաֆազում, որը գտնվում է Իրանի տարածքից ընդամենը վաթսուն կիլոմետր հեռավորության վրա։ Թեև Իրանը թշնամանք չի ցուցաբերում, այն Օմանի համար թիվ մեկ ռազմավարական սպառնալիքն է։ Օմանի կառավարությունը կարծում է, որ Իրանի հետ առճակատման սպառնալիքը կարող է թուլանալ դիվանագիտական բանակցությունների միջոցով։ Այդ պատճառով Օմանի կառավարությունը փորձում է հավասարակշռված արտաքին քաղաքականություն վարել ԱՄՆ-ի և Իրանի հետ հարաբերություններում։ Օմանի արտաքին գործերի նախարարությունը հայտարարություն է արել, որ սուլթանությունը Թեհրանի հետ Վաշինգտոնի ուղիղ բանակցությունների հույս ունի, ինչը կօգնի լուծել Իրանի միջուկային ծրագրի շուրջ ճգնաժամը։ Օմանի սուլթանությունը շեշտել է, որ հիմքեր չունի կասկածելու Իրանի այն հայտարարություններին, թե իր միջուկային ծրագիրը զուտ քաղաքացիական ուղղվածություն ունի ։
Օմանը Պարսից ծոցի արաբական պետությունների համագործակցության խորհրդի բոլոր պետություններից Իրանի հետ ամուր հարաբերություններ է հաստատել, քանի որ փորձում է խուսափել հյուսիսում իր խոշոր հարևանին ուղղակի հակազդեցությունից։ Օմանի պաշտոնատար անձինք այցեր են իրականացնում Իրան, իսկ Օմանի ոստիկանությունը և զինված ուժերը կապի բաց ուղիներ են պահպանում իրենց իրանցի գործընկերների հետ փոխադարձ հետաքրքրություն ներկայացնող հարցերի շուրջ, ինչպիսիք են՝ անօրինական արտագաղթի կասեցումը, մաքսանենգության և թմրամիջոցների ապօրինի տարածման դեմ պայքարը։ Իրանը մանրակրկիտ վերահսկում է իր քաղաքացիների ուղևորությունները Օման։ Ընդհանուր առմամբ, երկրների միջև երկկողմ համագործակցությունը սահմանափակ բնույթ է կրում, իսկ տնտեսական և առևտրային կապերը նվազագույն են։ Սակայն կան նշաններ, որ երկրները փորձում են ամրապնդել իրենց երկկողմ հարաբերությունները։ Իրանը ձգտում է Օմանի հետ մեծացնել զբոսաշրջությունը, առևտուրն ու ներդրումները, ինչպես նաև ռազմական կապեր հաստատել այդ երկրի հետ։ Օմանի կառավարությունն այս նախաձեռնություններին դրական է արձագանքում, թեև զգուշությամբ ։
Առևտուր
2017 թվականի առաջին 9 ամիսներին երկրների միջև ապրանքաշրջանառության ծավալը կազմել է շուրջ 390 մլն ԱՄՆ դոլար։ Իրանը Օման է արտահանել ավելի քան 700 000 տոննա երկաթ և պողպատ՝ 200 մլն ԱՄՆ դոլարի չափով։ Իրանի արտահանման մնացած մասը Օման՝ խեժ, պղնձի կաթոդ, նավթաքիմիական արտադրանք, սննդամթերք, մրգեր, բանջարեղեն և շինանյութեր։ Իրանը Օմանի 11-րդ խոշորագույն առևտրային գործընկերն է։ Երկրների միջև ապրանքաշրջանառությունը զգալի աճ է գրանցել 2013-2016 թվականներին՝ 148 մլն ԱՄՆ դոլարից հասնելով 540 մլն ԱՄՆ դոլարի ։
Արթուր Մկրտչյան (քաղաքական գործիչ)
Կենսագրություն
Ծնվել է 1959 թվականի փետրվարի (15), 16-ին Դիզակ գավառի Հադրութի շրջանի Ուխտաձոր (Էդիլլու) գյուղում՝ ծառայողի ընտանիքում։ Վաղ տարիքից ցուցաբերել է բացառիկ սեր ուսման հանդեպ, եղել է գրքասեր, լրջամիտ և խելացի աշակերտ։
Կրթություն
1976 թվականին ավարտել է հայրենի գյուղի միջնակարգ դպրոցը և նույն թվականին ընդունվել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետ։ Այստեղ Արթուր Մկրտչյանը նեղ մասնագիտություն է ընտրել, իր ժամանակին «քաղաքական պահանջարկ» չվայելող ազգագրությունը։ Ընտրության հարցում որոշակի դեր է խաղացել հեղինակավոր ազգագրագետ Յուրի Մկրտումյանը։Մասնագիտության ընտրությունից սկսած՝ մինչև Հադրութի Պատմագիտական թանգարանում աշխատանքի անցնելը, Ա․ Մկրտչյանն ինչպես անհատական նախաձեռնությամբ, այնպես էլ ճանաչված մասնագետների կողմից կազմակերպված նպատակային գիտական արշավների կազմում, հարուստ ժողովրդագիտաական - ազգագրական նյութ է հավաքել Խորհրդային Հայաստանի և նախկին Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի մի շարք բնակավայրերում։ 1977 թվականին երկրորդ կուրսի ուսանող Արթուր Մկրտչյանն ընկերոջ՝ հնագետ Համլետ Պողոսյանի հետ մեկնում է Խաչեն, շրջագայում ու նյութեր հավաքում Ղարաբաղի տասնութ գյուղերից։ Դա գիտական նպատակներով ձեռնարկված նրա առաջին ուղևորությունն էր հայրենիք։ Այնուհետև,Ղարաբաղի նյութական մշակույթը մշտապես մնում էր նրա ուշադրության կենտրոնում։ Իսկ հետագա տարիներին Արթուր Մկրտչյանը ժողովրդագիտական նյութեր է հավաքում նաև Հայաստանի մի շարք շրջաններում՝ Թումանյանի, Արթիկի, Արտաշատի, Դվինի, Աշտարակի, Էջմիածնի, Մեղրիի, Կապանի, Գորիսի, Կարմիրի բնակավայրերից ու գյուղերից։ Նրա վրա խոր տպավորություն են թողնում Հայաստանի պատմամշակութային հուշարձանները, ավեր և կանգուն եկեղեցիները՝ Խոր Վիրապը, Գառնին, Գեղարդը և այլն։
1979 թվականին ուսանողական պրակտիկայի է Մեկնում Դոնի Ռոստով, ծանոթանում Նոր Նախիջևանի պատմամշակութային հուշարձաններին,գաղթօջախի հայության կյանքին։ Ուշագրավ է նաև նշանավոր ազգագրագետներ Ս․ Հարությունյանի (Մոսկվա), Յու․ Մկրտումյանի, ինչպես նաև Հայաստանի ԳԱ փիլիսոփայության ինստիտուտի աշխատակից, նշանավոր հայ փիլիսոփա Է․ Մարգարյանի կազմակերպած «Կենսապահովման բարեկրթությունը (կուլտուրան) և էթնոսը» նպատակային գիտարշավը, որին մասնակցում էր Արթուր Մկրտչյանը՝ «Բնակավայրեր և բնակարաններ» թեմայով։ Գիտարշավի նյութերը հետագայում տպագրվեցին առանձին գրքով, որում նշված էին մասնակից ուսանողների ազգանունները։
Ա. Մկրտչյանը ուսանողական տարիներին ի հայտ է բերում հավաքած ազգագրական նյութն իմաստավորելու, ընդհանրացնելու, նյութից բխող հիմնավոր եզրակացությունների հանգելու ունակություն։ Նրա կուրսային աշխատանքները մշտապես բարձր էին գնահատվում։ Այդ աշխատանքներից մեկը նվիրված էր Ղարաբաղի բնակավայրերի տիպաբանական ուսումնասիրությանը, որը հեղինակը հետագայում մտցրել է իր ատենախոսության մեջ։ Ա. Մկրտչյանի ավարտական դիպլոմային աշխատանքի թեման էր « Երվանդ Լալայանի ազգագրական գործունեությունը և «Ազգագրական հանդեսը»։ Դիպլոմային աշխատանքը սովորական, շարքային ուսումնասիրություն չէր։ Արթուր Մկրտչյանը գիտական լուրջ ընդհանրացումներ է կատարել Ե. Լալայանի ազգագրական գործունեության վերաբերյալ՝ նրան իրավամբ համարելով հայոց ազգագրության գիտական դպրոցի հիմնադիր։ Ավելորդ է ասել, որ դիպլոմային աշխատանքի հրապարակային պաշտպանությունն անցել է մեծ հաջողությամբ։ Արթուր Մկրտչյանը համալսարանը ավարտելուց հետո` 1981 թվականին ընդունվում է Սարդարապատի ազգագրության պետական թանգարանի գիտնական-մասնագետի պաշտոնով։ Նկատի ունենալով երիտասարդ գիտաշխատողի խոստումնալից ապագան` համապատասխան երաշխավորագրերով Ա. Մկրտչյանը 1982 թվականին մեկնում է Մոսկվա և ընդունվում ԽՍՀՄ ԳԱ Միկլուխո-Մակլայի անվան ազգագրության ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ Նրա գիտական ղեկավար է նշանակվում ինստիտուտի Կովկասի բաժնի վարիչ,ճանաչված ազգագրագետ Վ.Կ. Դարդանովը։ Ապագա թեկնածուական ատենախոսության թեմա է ընտրվում «Լեռնային Ղարաբաղի հայերի հասարակական կենցաղը, 19-րդ դարի վերջ - 20-րդ դարի սկիզբ»։ Մոսկվայում ուսումնառության տարիներին Արթուր Մկրտչյանը հնարավորություն ունեցավ խոր և լայն գիտելիքներ ձեռք բերել ազգագրության պատմության ու տեսության վերաբերյալ։ Սակայն ժամանակները խառն էին, հատկապես հայ-ադրբեջանական ազգամիջյան հարաբերություններն արդեն լարված էին և ասպիրանտի առաջ շատ պատասխանատու ու լուրջ խնդիր էր կանգնած. Ղարաբաղի հայության հանրային կեցության այլ էթնիկ հանրույթի հետ համակեցության, համայնքային ու ներհամայնքային կապերի ուսումնասիրությունը։ Արթուր Մկրտչյանը հաջողությամբ ավարտում է աշխատանքը, սակայն մինչ այդ արդեն պատրաստ ատենախոսության հրապարակային պաշտպանությունը տեղի ունեցավ 1988 թվականի նոյեմբերի 2-ին Երևանում։ Երիտասարդ սզգագրագետ - գիտնականի ատենախոսությունը բարձր է գնահատվում ինչպես նրա ղեկավարի, այնպես էլ ընդդիմախոսների՝ պատմական գիտությունների դոկտոր Է. Կարապետյանի, պատմա- կան գիտությունների թեկնածու Գ. Ստարովոյտովայի (Մոսկվա) ու Հայաստանի ԳԱ հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտին կից գիտական խորհրդի անդամների կողմից։
Ատենախոսության վերաբերյալ եզրակացության մեջ Միկլուխո-Մակլայի անվան ինստիտուտի Կովկասի բաժինը եզրակացնում էր, որ. «Ատենախոսությունը որոշակի ներդրում է հայագիտության ասպարեզում», իսկ գիտական ղեկավար Վ.Կ. Գարդանովը Ա. Մկրտչյանի ավարտաճառը համարում էր էական ներդրում արցախագիտության մեջ։ «Ուզում եմ շնորհավորել ատենախոսին, - նշում էր ազգագրագետ Յու. Մկրտումյանը,- որ նա այսքան բարդ ժամանակներում, երբ Խորհրդային Միությունը ցնցված է Արցախյան հիմնախնդրով, ստեղծել է աշխատություն, որի մեջ գործնականում չի արտահայտված իր ազգային պատկանելությունը։ Մենք առնչվում ենք կատարելապես անկողմնակալ, իսկապես գիտական ուսումնասիրության հետ, գրված քաղաքացիական բարձր դիրքերից» ։ Եղան նաև այլ կարծիքներ` ատենախոսությունը բարձր, ըստ արժանվույն գնահատող։ Գիտական խորհուրդի անդամները միաձայն որոշում են Ա. Մկրտչյանին շնորհել պատմական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։
Երիտասարդ, խոստումնալից, անձնական բարեմասնություններ և քաղաքացիական արժանապատիվ կեցվածք ունեցող գիտնականի առջև գործելու ասպարեզ էր բացվում, բայց նա մինչ այդ՝ 1986 թվականին, սեփական ընտրությունը արդեն կատարել էր` ասպիրանտուրան ավարտելուց հետո մեկնելով հայրենիք ու ստանձնելով Հադրութի Պատմա-երկրագիտական թանգարանի տնօրեննի պաշտոնը։ Նա հաստատվեց Հադրութում իր ընտանիքի, կնոջ` Գոհարի ու երկու որդիների՝ Արեգի ու Սևակի հետ։ Ամուսնացել էր 1982 թվականին տակավին Սարդարապատի թանգարանում աշխատելու ժամանակ, որտեղ աշխատում էր նաև նրա ապագա կինը։
Թանգարանի տնօրենի պաշտոնը, աշխատանքի փորձը, մասնագիտության բերումով ավելի խոր ծանոթությունը ազգային վերելք ապրող ղարաբաղյան կյանքին, ժողովրդի կենցաղին ու բարոյահոգեբանական վիճակին, նպաստեցին, որպեսզի բարձիթողի վիճակում գտնվող թանգարանը նա կարճ ժամանակամիջոցում դարձնի իր կոչմանը հարիր հաստատություն։ Եվ ավելին, Հադրութի Պատմա-երկրագիտական թանգարանի պատմական, ազգագրական արժեքավոր նյութերի ցուցադրությանը զուգահեռ, կատսրում էր կրթական, մշակութային,գեղագիտական, ռազմահայրենասիրական դաստիարակության գործառույթներ։ 1988 թվականին նա գիտական ատենախոսության համար ընտրեց «Լեռնային Ղարաբաղի հայերի հասարակական կենցաղն ու հանրային հարաբերությունները» թեման։ Դա փաստորեն Արցախին վերաբերող առաջին թեման էր, որ պիտի պաշտպանվեր խորհրդային տարիներին։ Պաշտպանել է թեկնածուական թեզ, և ստացել պատմության գիտությունների թեկնածուի աստիճան։
Արցախյան պատերազմ
1988 թվականին ծավալված Ղարաբաղյան շարժումը կլանեց Արթուր Մկրտչյանին ամբողջովին, ու նա հայտնվեց Հադրութի շրջանում տեղի ունեցող իրադարձությունների կենտրոնում ոչ միայն որպես առաջնորդ, կազմակերպիչ-ղեկավար ու հրամանատար, այլև անմիջական մասնակից, զինվոր։ Նշենք, որ Արթուր Մկրտչյանը 1988 թվականի հունվարին Ղարաբաղից Մոսկվա մեկնած երկրորդ պատվիրակության կազմում էր։ Արցախյան Շարժումն սկսվելուց Արթուր Մկրտչյանը դարձավ նրա ակտիվ մասնակիցը՝ 9 հոգու թվում ստորագրելով առաջին նամակը Գորբաչովին։ 1988 թվականի փետրվարի 12-ի Հադրութի հանրահավաքից, Արթուր Մկրտչյանի ուղին եղել է սրընթաց։ Նա անդամագրվեց ՀՅԴ-ին։
Դիվանագիտական գործունեություն
Ի կատարումն 1991 թվականի դեկտեմբերի 10-ի Անկախության հանրաքվեում ժողովրդի կամքի արտահայտության, 1991 թվականի դեկտեմբերի 28-ին անց են կացվել ԼՂՀ պետական իշխանության բարձրագույն մարմնի՝ ԼՂՀ առաջին գումարման Գերագույն խորհրդի ժողովրդական պատգամավորների ընտրություններ։ Քառասունչորս «կողմ» և չորս «դեմ» ձայներով Արթուր Մկրտչյանն ընտրվեց ԼՂՀ Գերագույն խորհրդի նախագահ։
ԼՂՀ առաջին գումարման Գերագույն խորհրդի լիազորությունները սահմանված էին 5 տարի ժամկետով։ Օրենսդիր մարմնի ձևավորմամբ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունում հաստատվել է խորհրդարանական կառավարման կարգ։ Առաջին գումարման Գերագույն խորհուրդն իր անդրանիկ նստաշրջանը գումարել է 1992 թվականի հունվարի 6-8-ը՝ ընտրելով ԼՂՀ Գերագույն խորհրդի նախագահին և Գերագույն խորհրդի քարտուղարին, նշանակելով ԼՂՀ Նախարարների խորհրդի նախագահին ։
Հիմնականից բացի՝ 1992 թվականի հունվարի 11-ին անց են կացվել  լրացուցիչ ընտրություններ։ Հաշվի առնելով, որ ոչ բոլոր ընտրատարածքներում են ընտրվել պատգամավորներ՝ ԼՂՀ Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը տարբեր ժամկետներում՝ ընդհուպ մինչև 1994 թվականի հուլիսի 3-ը, անց է կացրել նոր ընտրություններ։ Վերջնական արդյունքում կազմավորվել է 75 պատգամավորից բաղկացած  խորհրդարան։ ԼՂՀ Գերագույն Խորհրդի առաջին նախագահ Արթուր Մկրտչյանը երկրորդ հայկական պետությունը ղեկավարել է ընդամենը 97 օր, սակայն նրա անձը, կյանքի ուղին և ճակատագիրն անջնջելի հետք թողեցին հայոց նորագույն պատմության մեջ։ Իսկ ճակատագրի ողբերգականությունը դարձավ այս բոլոր տարիների ընթացքում ամենաբարդ, թերևս, ամենածանր ժամանակաշրջանի ողբերգականության խորհրդանիշը։
Արթուր Մկրտչյանի կյանքի թելը կտրվեց 1992 թ. ապրիլի 14-ին անբացատրելի հանգամանքներում։ ՀՀՇ-ն ու Արցախում նրա երդվյալ հավատարիմներ Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը ցանկալի չէին համարում Մկրտչյանի մուտքը քաղաքականություն։ Նրա նման մտավորականը պոտենցիալ վտանգ էր Արցախի հարցը իշխանության հասնելու նպատակով խաղարկող «Ղարաբաղ» կոմիտե ի համար։ ՀՀՇ-ական իշխանությունների ներքին հալածանքներն ու իշխանությունը Արցախում ևս զավթելու գահակործան սպառնալիքները ՀՅԴ-ի հանդեպ հանգեցրին Արթուր Մկրտչյանի սպանությանը 1992 թվականի ապրիլի 14-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԼՂՀ պետական գործիչներ Կատեգորիա:1992 մահեր Կատեգորիա:ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԼՂՀ ԳԽ 1-ին գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայաստանում հրազենից մահացածներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ ազգագրագետներ
Նովոլակսկոե (այլ կիրառումներ)
Նովոլակսկոե, կարող է վերաբերել՝
Բուլղարիայի ավտոմայրուղիներ
Ընդհանուր առմամբ, Բուլղարիայում վճարովի ավտոճանապարհներ չկան, գանձվում է միայն հարկ-վինետկա բոլոր ճանապարհներին (բացառությամբ քաղաքային)։ Վճար գանձվում է «Նոր Եվրոպա» կամրջով և բուլղարա-ռումինական սահմանի վրա գտնվող «Դանուբյան կամրջով» անցնող վարորդներից, սակայն Բուլղարիայի կառավարության ծրագրերի մեջ մտնում է վճարովի ճանապարհների ստեղծումը ։ 2016 թվականի ապրիլին ճանապարհային գործակալությունը հայտարարել է 3,5 տոննա ավտոմեքենաների համար էլեկտրոնային վճարային համակարգի ստեղծման մրցույթ ։
Պատմություն
Ավտոմայրուղիների շինարարության առաջին պլանները հայտնվել են 1973 թվականին, երբ Բուլղարիայի Ժողովրդական Հանրապետության կառավարությունը տվեց օղակի կառուցման թույլտվություն, որին մոտենում էին երեք մայրուղիներ` Թրակիա, Հեմուս և Սև ծով ։ 1990 թվականին կառուցվել էր 273 կմ ավտոմայրուղի, իսկ 2007 թվականին (ԵՄ-ին անդամակցում) այն հասել է 420 կմ-ի պետական ​​ֆինանսավորման հաշվին ։ ԵՄ միջոցների օգտագործումը թույլ տվեց Բուլղարիային արագացնել շինարարությունը. 2016 թվականի սեպտեմբերի դրությամբ կառուցվել էր 786 կմ ճանապարհ, ևս 36 կմ կառուցվում էր։
2011 թվականին բացվեց Սոֆիան Պերնիկի և Ստրումա ավտոմայրուղուն կապող 19 կիլոմետր երկարությամբ Լյուլինի մայրուղին։ 2013 թվականի հուլիսի 15-ին շահագործման է հանձնվել Սոֆիան Բուրգասին և Սև ծովի ափին կապող 360 կմ երկարությամբ Թրակիայի ավտոմայրուղին, որը կառուցվում էր 40 տարի ։ 2015 թվականի հոկտեմբերի 29-ին բացվեց Մարիցայի ավտոմայրուղու վերջին հատվածը, որը կապված էր Չիրպանի մոտ միանում էր Թրակիային և տանում էր թուրքական սահմանի վրա գտնվող կապիտան Անդրեևոյի անցակետը ։ 2015 թվականից ի վեր գործում է Սոֆիայի հյուսիսային ուղանցումը։
Արագընթաց ճանապարհներ
Բոտևգրադից Մեզդրա ճանապարհի 31,5-կմ հատվածը շահագործվում է 2013 թվականից։ Սպասվում է Մեզդրայի և Վիդինի միջև ճանապարհի շինարարության ավարտում։
Այլ նախագծեր
2012 թվականին Բուլղարիայի կառավարությունը բանակցություններ սկսեց Կատարի հետ` Սվիլենգրադից թուրքական-հունական սահմանի երկայնքով Ռումինիայի սահմանի Ռուսե քաղաք ճանապարհի կառուցման մասին։ Ճանապարհը պետք է մտնի IX համաեվրոպական միջանցքի մեջ։ 2012 թվականի հոկտեմբերին հայտարարվել է մրցույթ ։
Հունաստան
Ստրումա ավտոմայրուղին տանում է դեպի Կուլատայի մոտ հունական սահմանը և կապում է A25 ավտոմայրուղու (Սերես-Լանգադաս-Էգնատիա) հետ։ Երթուղին ներառված է IV համաեվրոպական միջանցքում։ Սվիլենգրադի մոտ կառուցվել է Maritsa ավտոճանապարհի մեկ այլ ճյուղավորում, ապագա A21 ավտոճանապարհին միանալու համար։
Ռումինիա
Հեմուս ավտոմայրուղուց դուրս եկող Բոտևգրադ-Վիդին, Վելիկո Տիռնովո-Ռուսե և Շումեն-Ռուսե արագընթաց մայրուղիները կտանեն Ռումինիա, իսկ Բոտևգրադ-Վիդին ճանապարհը կառուցվելու է մյուսներից ավելի շուտ։ Ռումինիայի վարչապետ Վիկտոր Պոնտան, Նոր Եվրոպա կամրջի բացումից հետո հայտարարեց, որ Ռումինիան կկառուցի մեկ այլ ճանապարհ Կրայովա և Կալաֆատ քաղաքների միջև ։ Ապագայում Սև ծով մայրուղին կմիանա A4 մայրուղուն, որը տանում է Կոնստանցա (A2 ճանապարհից դեպի Բուխարեստ տանող ճանապարհի ճյուղավորում)։
Թուրքիա
Կապիտան Անդրեևոյի անցակետի Մարիցա ավտոմայրուղին կապում է Ստամբուլ տանող թուրքական O-3 մայրուղուն։
Սերբիա
«Կալոտինա» ավտոմայրուղու Սոֆիայից մինչև Կալատինա 31.5 կիլոմետրանոց հատվածը կապվելու է Նիշ տանող A4 սերբական ճանապարհին։ Երթուղին ներառված է X համաեվրոպական միջանցքում։
Մակեդոնիայի Հանրապետություն
Դուպնիցա-Կյուստենդիլ ճանապարհը, որը դուրս է գալիս «Ստրումա» ավտոմայրուղուց, հետագայում պետք է կապված լինի Մակեդոնիայի Հանրապետության ճանապարհների հետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Տրանսպորտային ենթակառուցվածքներ
Ուլուքենդ
Բնակչություն
1877-1878 թվականներին ուներ 30 տուն` 183 բնակչով, իսկ XX դարի սկզբին 20 տուն քուրդ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
(7452) Իզաբելյուրիա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,111597 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4881 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7351 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2004,81 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,179568 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,74° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1978 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Նովոկազանկա (այլ կիրառումներ)
Նովոկազանկա, կարող է վերաբերել՝
Պակո դե Լուսիա
Պակո դե Լուսիան (Paco de Lucía, իրական անունը՝ Ֆրանսիսկո Գուստավո Սանչես Գոմես, ), իսպանացի կիթառահար և կոմպոզիտոր, ֆլամենկո ժանրի հայտնի կատարող։
Մեծացել է ֆլամենկո կատարողների ընտանիքում։ Հայրը՝ Անտոնիո Սանչեսը, և Ռամոն եղբայրը կիթառահարներ էին, իսկ մյուս եղբայր Պեպեն՝ երգիչ։ Իր հոր և եղբոր ղեկավարության տակ սովորել է կիթառ նվագել և 11 տարեկան հասակում (1958) առաջին անգամ նվագել է ռադիոյում։ Նա հայտնի դարձավ որպես վիրտուոզ և ֆլամենկո ժանրի վառ ներկայացուցիչ։ Դե Լուսիան համագործակցել է երգիչ Էլ Կամերոն դե լա Իսլայի հետ, որի հետ միասին թողարկել է տասը ալբոմ, դաշնակահար Չիկ Կորիայի հետ։ Անդամ է եղել կիթառահարների տրիոյի Էլ Դի Մեոլայի և Ջոն Մաքլաֆլինի հետ։