Առաջնային_կենսապոլիմեր
Օպարին-Հոլդեյնի վարկած
Կարող ենք ենթադրել, որ H2-ից, N2-ից եվ C-ից Երկրի ազատ էներգիայի հաշվին առաջացել են համեմատաբար բարդ միացություններ՝ NH3, CH4 (նաև այլ ածխաջրածիններ)։ Այս համեմատաբար բարդ մոլեկուլները տարածվել են առաջնային մթնոլորտում և այնտեղ ռեակցիաների մեջ մտել իրենց և այլ նյութերի միջև։ Հավանաբար ավելի արդյունավետ են ընթացել -N=C=N- խմբի մասնակցությամբ ընթացող ռեակցիաները։ Այս խումբը իր մեջ պարունակում է մեծ քիմիական հնարավորություններ՝ աճելու ածխածնի մոլեկուլին թթվածնի միացումով և նաև ազոտային հիմքերի հետ ռեակցիաների հաշվին։ Սկսած այս փուլից թթվածնի առկայությունը դառնում է անհրաժեշտ։ Առաջնային մթնոլորտում թթվածինը կարող էր առաջանալ ուլտրամանուշակագույն ճառագայթների ազդեցությամբ ջրի և ջրային գոլորշիների ճեղքումից (ֆոտոլիզ)։ Թթվածնի կուտակումը կարող էր բերել նրան, որ տարբեր պրոցեսներում առաջացած միացությունները օքսիդանային՝ NH3-ը մինչև NO2, CH4-ը՝ CO2, H2S-ը՝ SO3։ CH4-ի և նրա հոմոլոգների օքսիդացումից կարող էին առաջանալ նաև CH3OH (մեթիլսպիրտ), CH3COH (քացախալդեհիդ), HCOOH (մրջնաթթու) և այլն։ Ստացված միացությունները լուծվելով ջրում՝ ենթարկվել են փոխարկումների։ Այս նյութերը հավանաբար ռեակցիաների մեջ են մտել NH3-ի և HCN-ի հետ սկիզբ տալով ամինաթթուներին և նուկլեոտիդներին։ Ամինաթթուների և այլ ցածրամոլեկուլային օրգանական նյութերի սինթեզը անօրգանական նյութերից ապացուցվել է փորձով։ Օրինակ, եթե H2O-ի, NH3-ի, CH4-ի, H2O2-ի խառնուրդը ենթարկենք տարբեր ֆիզիկական գործոնների ազդեցության (լազերային ճառագայթում, էլեկտրական հոսանք, մեծ ճնշում) կառաջանան օրգանական նյութերի 4 դասերի ներկայացուցիչներ (ճարպեր, նուկլեոտիդներ, ամինաթթուներ, ածխաջրեր)։ Վերջին տարիներին ապացուցվել է, որ առաջանում են սպիտակուցի կազմի մեջ չմտնող ամինաթթուների D-ստերեոիզոմերներ։ Սակայն D-ստերեոիզոմերները ժամանակի ընթացքում կարող են փոխարկվել L-ստերեոիզոմերների, որոնք մտնում են սպիտակուցների կազմի մեջ։ Ստացվում է, որ և՛ սպիտակուցները, և՛ նուկլեինաթթուները կարող էին առաջացնել պոլիմերներ, սակայն թե ո՞ր պոլիմերն առաջինը կարող էր առաջանալ, դժվար է ասել։ Պետք է ուշադրություն դարձնել այն փաստին, որ առանց նուկլեինաթթուների սպիտակուցների կատալիտիկ ակտիվությունը անիմաստ է, և հակառակը։ Սա նման է 2 միմյանց բռնած ձեռքերի, որոնցին յուրաքանչյուրն առանց մյուսի անիմաստ է։ Այսինքն առաջնային օրգանիզմները հենց սկզբից էլ ունեցել են և՛ սպիտակուց, և՛ նուկլեինաթթու։ Սա փակուղի է, քանի որ նուկլեոտիդների պատահական միացումից իմաստային ինֆորմացիայի առաջացման հավանականությունը չափազանց փոքր է և քննարկելն իսկ անիմաստ է։ Եթե նույնիսկ ենթադրենք, որ առաջինը սպիտակուցն է առաջացել, նորից կանգնում ենք փակուղու առջև, քանի որ սպիտակուցը չի կարող կրկնապատկվել։ Սակայն այստեղ էլ ամեն ինչ պարզ չէ, քանի որ առանձին կարճ ‹‹ուրեազային›› սպիտակուցներ կարող են սինթեզվել իրենք իրենց վրա` ‹‹նմանը նմանին›› սկզբունքով։ Սա ճշգրիտ մատրիցա չէ, և կրկնապատկման ժամանակ առաջացող բազմաթիվ սխալները թույլ չէին տա, որ այս համակարգը ամրագրվեր էվոլուցիայում։ Եվ վերջապես կատալիտիկ ակտիվությամբ օշտված մի առանձին սպիտակուցի մոլեկուլը իմաստ չունի։ Կատալիտիկ ակտիվությունը իմաստ է ստանում միայն ամբողջական համակարգում։ Այս տեսության թերություններից մեկն էլ այն է, որ աբիոգեն ճանապարհով սինթեզված օրգանական նյութերից չի հաջողվել ստեղծել կենդանի համակարգ։ Վերջերս մի խումբ ամերիկացի գիտնականների հաջողվել է արհեստական ճանապարհով հավաքել ռիբոսոմ և բջջի մի քանի այլ օրգանոիդներ, ինչը հնարավորություն է տվել բջջից դուրս իրականացնել սպիտակուցի կենսասինթեզ։ Սա թույլ է տալիս հուսալ, որ շատ մոտ ապագայում արդեն իսկ հնարավոր կլինի ստեղծել արհեստական ճանապարհով բջիջ։