Ֆրանս_Գալլ
Կարիերայի սկիզբը
1963 թվականի Զատկի արձակուրդների ժամանակ Իզաբելը հոր խնդրանքով ձայնագրում է մի քանի երգ, որոնք այնուհետև տալիս է ունկնդրել երաժշտական հրատարակիչ Դենի Բուրժուային։ Նույն թվականի հուլիսի 11-ին աղջկա համար ունկնդրում էր կազմակերպվել Ելիսեյան դաշտերում գտնվող թատրոնում, և շուտով նրա հայրը պայմանագիր է կնքում «Philips» ընկերության հետ (քանի որ երիտասարդ երգչուհին դեռ անչափահաս էր և ինքը չէր կարող դա անել), իսկ Դենի բուրժուան դառնում է նրա արտ-տնօրենը։ Իզաբելը չորս երգ է ձայնագրում հանրահայտ ջազմեն և կոմպոզիտոր Ալեն Գորագեի հետ, ով աշխատել է Բորիս Վիանի հետ։ Թողարկող ընկերության պնդմամբ՝ Իզաբելը ստիպված է լինում վերցնել Ֆրանս բեմական կեղծանունը, քանի որ այդ ժամանակ արդեն եղել է Իզաբել անունով հայտնի երգչուհի (Իզաբել Օբրե)։ «Ես միշտ դեմ եմ եղել Ֆրանս անվանը, ես կարծում էի, որ դա չափազանց կոպիտ է հնչում։ Իզաբել ... այն համապատասխանում էր ինձ, այն ինձ դուր էր գալիս: Այնպես որ, ... չգիտեմ, թե ինչ պետք է տեղի ունենար, որպեսզի ես սկսեի սիրել իմ անունը, բայց հիմա ես Ֆրանս Գալն եմ: Դա հենց ես եմ», - ասել է նա տարիներ անց. Իր տասնվեցերորդ տարեդարձի օրը՝ 1963 թվականի հոկտեմբերի 9 -ին, Ֆրանսն անսպասելի նվեր է ստանում ՝ նրա "Ne sois pas si bête" երգը առաջին անգամ հեռարձակվում է ռադիոյով։ Երգն անմիջապես հայտնվում է «Salut les copains» հիթ-շքերթի 44-րդ հորիզոնականում։ Դենի Բուրժուայի մտքով հրաշալի մի միտք է անցնում՝ Ֆրանսին ծանոթացնել իր մյուս հովանավորի՝ Սերժ Գենսբուրգի հետ, ում կարիերան այդ պահին տեղում սառած էր։ Նա առաջարկում է Սերժին գրել Ֆրանսի համար։ Այսպիսով, Ֆրանսի երկրորդ ձայնասկավառակում, որը թողարկվել է 1964 թվականի մարտին, գլխավոր երգը դարձել է Գենսբուրգի «N'écoute pas les idoles» երգը, որը միանգամից 9-րդ տեղում էր հայտնվել հիթ-շքերթում։ Ավելի ուշ Ֆրանսը կասի նրանց համատեղ աշխատանքի մասին. «Հաճելի էր տեսնել Սերժ Գենսբուրգին, որորվհետև ես նրանով հպարտանում էի, և ես սիրում էի այն, ինչ որ նա գրում է: Եվ ինձ շատ էր դուր գալիս նրա համառությունը, նրա շքեղությունը և նրա դաստիարակությունը: Այս վերաբերմունքը շատ-շատ հաճելի էր [...] Ինձ վրա մեծ տպավորություն էր թողնում, որ այս մարդը աշխատում է ինձ համար և հետաքրքրվում է ինձանով». Ֆրանսն այդ ընթացքում թողնում է հաստատությունը, որտեղ նրան, սակայն, թողել են երկրորդ տարում (ինչը մասամբ նպաստել է երգչուհու ցանկությանը՝ իրեն փորձել երգչուհու դերում), և ամբողջությամբ նվիրում է իր ժամանակը իր կարիերային: 1964 թվականի մարտի 21-ին Paris Match ամսագիրը նրան նվիրում է առաջին հոդվածը։ Զուգահեռաբար երգչուհին սկսում է ելույթ ունենալ բեմում։ Նրա առաջին ելույթը տեղի է ունեցել 1964 թվականի ապրիլի 14-ին Բրյուսելում, Սաշա Դիստելի համերգի առաջին բաժնում։ Լինելով կոմպոզիտորների և բանաստեղծների պրոֆեսիոնալ թիմով շրջապատված՝ Ֆրանսի համար շատ դժվար կլինի պաշտպանել իր երգերի ընտրությունը, բայց, այնուամենայնիվ, հենց նրանց շնորհիվ նա կունենա երգացանկ, գրված հատուկ նրա համար, այն դեպքում, երբ մյուս յե-յե աստղերը երգում էին անգլալեզու հիթեր: «Եթե կատարողը չի գրում բառեր և երաժշտություն, և բացի այդ, դեռ երգում է ուրիշի երգերը, երգ չի ստեղծում՝ նա առանձնակի հետաքրքրություն չի ներկայացնում», — Ֆրանսն ավելի ուշ կասի. 1964 թվականին լույս են տեսնում «Jazz à gogo», «Mes premières vraies vacances» երգերով սինգլները, Սերժ Գենսբուրգի ամռան հիթը՝ «Laisse tomber les filles», «Christiansen»: Ֆրանսի Երաժշտական ոճն այսուհետ կտատանվի ջազի, մանկական և երկիմաստ երգերի միջև: 1964 թվականի վերջին Ֆրանսը ենթարկվում է իր ղեկավարների խնդրանքներին և ձայնագրում է սինգլ երեխաների համար, որոնց թվում է երգ, գրված իր հոր և կոմպոզիտոր Ժ.Լիֆերմանի կողմից՝ «Sacré Charlemagne», որը նա ձայնագրում է իր կամքին հակառակ։ «Ես վատ էի զգում «Sacré Charlemagne» երգից, ես հիշում եմ, որ նա ինձ բոլորովին դուր չէր գալիս։ Ինձ նա դուր չի եկել, և, այնուամենայնիվ, ես թույլ տվեցի նրան դուրս գալ: Այդ աստիճան ես չեմ տիրապետում իրավիճակին». «Sacré Charlemagne» երգով սինգլը ոչ միայն Ֆրանսիայում, այլև Ճապոնիայում, ԱՄՆ-ում, Աֆրիկայում և շատ այլ երկրներում դպրոցականների շրջանում խլացուցիչ հաջողություն է ունեցել և վաճառվել է ավելի քան 2 մլն օրինակով։ Երգը նույնիսկ Ալժիրում երիտասարդական շարժման հիմն է դարձել: