Իտալիա
Զբաղվածության կառուցվածքը
Հարավարևմտյան և Հարավարևելյան շրջանները միավորում է գյուղատնտեսության ոլորտում զբաղվածության բարձր ցուցանիշը՝ համապատասխանաբար 7% և 9%, ինչը մոտ 2 անգամ գերազանցում է հանրապետական ​​միջին ցուցանիշը։ Դեռևս 1995 թվականին գյուղատնտեսության ոլորտում զբաղվածության մակարդակը Հարավարևմտյան տարածաշրջանում կազմում էր 11%, իսկ հարավարևելյան տարածաշրջանում՝ 12%։ Այսպիսով, տնտեսության ոլորտներում զբաղվածության ցուցանիշների առումով Կենտրոնը «ձգվեց» դեպի հյուսիսային շրջաններ, իսկ հարավը բարելավեց իր զբաղվածության կառուցվածքը՝ ավելացնելով երրորդ և արդյունաբերական ոլորտներում զբաղվածների թիվը և, համապատասխանաբար, գյուղատնտեսության ոլորտում զբաղվածների կրճատում. Ժամանակակից Իտալիայում գործում է զբաղվածության «երկակի» կառուցվածք։ Կառույցի առաջին մասը ներառում է Հյուսիս-արևմտյան, հյուսիս-արևելյան և կենտրոնական շրջանները, իսկ երկրորդը` հարավը։ Մասնավորապես, հյուսիսային շրջաններում տարրական դպրոցում ուսուցչի միջին աշխատավարձը կազմում է մոտ 2000 եվրո, հարավային շրջաններում՝ մոտ 1000 եվրո։ Փոքր տարածքի և բնակչության բարձր խտության պատճառով ժամանակակից Իտալիայում թափոնների վերամշակման խնդիրը սուր է։ Զբաղեցնում տնտեսապես ամենազարգացած երկրների և արտադրողական ուժերի զարգացման միջին մակարդակ ունեցող երկրների միջև։ Ինչպես մյուս բարձր զարգացած երկրներում, Իտալիայում էլ արդյունաբերությունը տնտեսության առաջատար ոլորտն է, թեև այն աշխատում է տնտեսապես ակտիվ բնակչության ավելի փոքր մասի վրա, քան արագ և անհամաչափ աճող ծառայությունների ոլորտում։ Արդյունաբերական արտադրանքի արժեքը գերազանցում է գյուղատնտեսական արտադրանքի արժեքը, որում տարեկան ավելի քիչ կապիտալ է ներդրվում, քան արդյունաբերության մեջ։ Իտալական արտահանման մեջ գերակշռում են նաև արդյունաբերական արտադրանքները։ Իտալիայի ազգային հարստության զգալի մասը գտնվում է մենաշնորհների ձեռքում, որոնց մեծ մասը խոշորագույն անդրազգային կոնցեռններից են։ Նրանք գերակշռում են քիմիական և էլեկտրական արդյունաբերության (Մոնտեդիսոն), ավտոմոբիլային արդյունաբերության (Fiat) և կաուչուկի արդյունաբերության մեջ։ Միևնույն ժամանակ, երկրում կան բազմաթիվ միջին, փոքր և ամենափոքր ձեռնարկություններ՝ հիմնականում թեթև և սննդի արդյունաբերության, ինչպես նաև կենցաղային էլեկտրական սարքերի արտադրության, սինթետիկ նյութերի մշակման սարքավորումների և որոշ ենթաճյուղերում։ հաստոցաշինություն. Փոքր ձեռնարկությունների մոտ երկու երրորդը ընտանեկան են։ 1970-ականներից նկատելի միտում է նկատվում խոշորների կրճատման և փոքր ու միջին ձեռնարկությունների դերի բարձրացման ուղղությամբ։ Իտալական պետությունը ակտիվորեն և տարբեր ձևերով միջամտում է երկրի տնտեսությանը. նրա մասնագիտացված մարմինները մասնակցում են բաժնետիրական ընկերություններին որպես վերահսկիչ բաժնետոմսերի սեփականատերեր, ստեղծվում են արդյունաբերական ձեռնարկություններ տարբեր պետական ​​ծրագրերի համաձայն։ Պետությունը դարձավ երկրի խոշորագույն ձեռնարկատերը։ Նրա դիրքերը հատկապես ուժեղ են էներգետիկայի, մետալուրգիայի և նավաշինության ոլորտներում։ Նրան են պատկանում նաև թեթև արդյունաբերության բազմաթիվ ձեռնարկություններ։ Ազգայնացվեցին նաև խոշորագույն բանկերը։ Հանրային հատվածի զարգացման տեմպերը գերազանցում են ամբողջ Իտալիայի տնտեսության զարգացումը։ Համաշխարհային ճգնաժամը սրել է բազմաթիվ տնտեսական խնդիրներ Իտալիայում։ Բյուջեի դեֆիցիտի և պետական ​​պարտքի չափով Իտալիան եվրոգոտու «առաջատարների» հնգյակում է։ Այսպիսով, Իտալիայում պետական ​​պարտքի և ՀՆԱ-ի հարաբերակցությունը 100%-ից ավելի է։ Այնուամենայնիվ, ընդհանուր սուվերեն պարտքի և մասնավոր բիզնեսի պարտքի առումով Իտալիան շատ ավելի լավ է հանդես գալիս, քան Գերմանիան։ Վարչապետ Բեռլուսկոնիի կողմից առաջարկված Իտալիայի տնտեսության փրկության ծրագիրը ներառում էր աշխատավարձերի սառեցում և պետական ​​ծառայողների թոշակի հետաձգում, շրջանային վարչակազմերի ֆինանսավորման կրճատում և հարկերից խուսափելու նկատմամբ վերահսկողության խստացում։ Կանանց համար կենսաթոշակային տարիքը բարձրացվել է մինչև 65, իսկ տղամարդկանց համար՝ 70: Այլ ոչ պոպուլյար միջոցները և իտալական տնտեսության թույլ արձագանքը հանգեցրին Բեռլուսկոնիի հրաժարականին 2011 թվականի աշնանը։ Աղքատության շեմից ցածր ապրող մարդկանց թիվը Իտալիայում 2016 թվականին ավելացել է 60 միլիոնով՝ օրական 600-ով։