cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆեդերիկո Ֆելինի
Ռիմինի (1920–1938)
1924 թվականին Ֆելինին սկսել է հաճախել Սան Վինչենցոյի միանձնուհիների կողմից ղեկավարվող տարրական դպրոցը Ռիմինիում, երկու տարի անց սկսել է հաճախել Կառլո Տոնի հանրային դպրոցը։ Ուշիմ աշակերտ լինելով` նա իր ազատ ժամերն անց է կացրել նկարելով, տիկնիկային բեմադրություններ անելով և մանկական հայտնի Il corriere dei piccoli ամսագօրը կարդալով, որը վերաթողարկում էր Ուինզոր Մաքքեյի, Ջորջ Մաքմանուսի և Ֆրեդերիկ Բար Օփերի ամերիկյան հայտնի մուլտֆիլները։ Հետագայում Օփերի Happy Hooligan-ը Ֆելինիին ներշնչել է ստեղծելու Ջելսոմինայի կերպարը 1954 թվականին նկարահանված Ճանապարհ ֆիլմի համար, Մաքքեյի «Փոքրիկ Նեմոն» ուղղակի ազդեցություն է ունեցել նրա 1980 թվականին նկարահանած Կանանց քաղաքը ֆիլմի վրա ։ 1926 թվականին նա բացահայտել է Գրանդ Գինյոլի աշխարհը, Պիեռո ծաղրածուի կրկեսն ու ֆիլմերը։ Իր դիտած առաջին` Գուիդո Բրինյոնի Maciste all’Inferno (1926) ֆիլմը, նախանշելու էր կապը Դանթեի ու կինոյի հետ իր ամբողջ կարիերայի ընթացքում ։
1929 թվականին ընկերանում է Լուիջի «Տիտա» Բենզիի հետ, ով հետագայում դառնում է հայտնի փաստաբան (Ամարկորդ (1973) ֆիլմի երիտասարդ Տիտայի նախատիպն է)։ Բենիտո Մուսոլինիի իշխանության ժամանակ Ֆելինին ու Ռիկարդոն դառնում է տղամարդկանց համար պարտադիր ֆաշիստական երիտասարդական Avanguardista խմբի անդամ։ Առաջին անգամ ծնողների հետ Հռոմ է այցելել 1933 թվականին։ Այստեղ տեսած որոշ իրադարձություններ տեղ են գտել նրա հետագա ֆիլմերում։
Չնայած Ֆելինին իր մանկության և երիտասարդության տարիներին տեղի ունեցած էական իրադարձությունները ներկայացրել է այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են I Vitelloni (1953), Ութ ու կես (1963) և Ամարկորդը (1973), նա պնդում էր, որ ինքնակենսագրական հիշողությունները հորինված են.
"Իմ ֆիլմերում հիշողություններն իշխող չեն։ Իմ ֆիլմերն ինքնակենսագրական համարելն ուղղակի չկշռադատված դասակարգում է։ Ինձ թվում է, թե ես հորինել եմ գրեթե ամեն ինչ. մանկությունը, բնավորությունները, կարոտը, հիշողությունները` դրանք վերզգալու հաճույքի համար"
1937 թվականին Ֆելինին նկարիչ Դեմո Բոնինիի հետ Ռիմինիում բացում է դիմանկարների խանութ։ Նրա առաջին երգիծական հոդվածը տպագրվել է միլանյան Domenica del Corriere թերթի «Բացիկներ մեր ընթերցողներին» բաժնում։ Որոշելով դառնալ ծաղրանկարիչ և երգիծական գրող` Ֆելինին 1938 թվականին ճամփորդել է Ֆլորենցիա, որտեղ 420 շաբաթաթերթում հրապարակել է իր առաջին ծաղրանկարը։ Ըստ կենսագրի, Ֆելինին այս դպրոցը «զայրացնող» է համարել և, մեկ տարում բացակայել է 67 անգամ ։ Ձախողելով ռազմական մշակույթի իր քննությունը` նա ավարտել է ավագ դպրոցը 1938 թվականի հուլիսին` կրկնակի քննությունից հետո։
Հռոմ (1939)
1939 թվականին ընդունվել է Հռոմի համալսարանի իրավաբանության բաժին` իր ծնողներին ուրախացնելու համար։ Կենսագիր Հոլիս Ալփերտը նշել է, որ «որևէ վկայություն չկա դասերի հաճախելիության վերաբերյալ» ։ Այս ժամանակ նա հանդիպել է նկարիչ Ռինալդո Ջելենգին, ով դարձել է նրա մտերիմ ընկերը։ Աղքատությունից հուսահատ` նրանք սկսել են ուրվանկարել ռեստորանների և սրճարանների մշտական հաճախորդներին։ Ֆելինին պատահաբար աշխատանք է գտել Il Piccolo և Il Popolo di Roma պարբերականներում որպես կրտսեր լրագրող, սակայն կարճ ժամանակում դուրս է եկել աշխատանքից` ձանձրանալով տեղական դատարանների նորություններ հաղորդելուց։
Ազդեցիկ երգիծական Marc’Aurelio-ում իր առաջին հոդվածը հրապարակելուց չորս ամիս անց նա միացել է խմբագրակազմին` հաջողության հասնելով «Բայց արդյո՞ք մենք լսում ենք» սյունյակի շնորհիվ ։ Ֆելինիի «կյանքի որոշիչ պահին» ամսագիրը նրան մշտական աշխատանք է տվել, և 1939-1942 թվականներին նա աշխատել է գրողների, երիգիծական գրողների ու սցենարիստների հետ։ Այս մարդիկ կապեր էին ստեղծում շոու բիզնեսի և կինեմատոգրաֆիայի ոլորտում։ Ամսագրում նրա աշխատակիցների թվում էին ապագա ռեժիսոր Էտոր Սկոլան, մարքսիստ տեսաբան և սցենարիստ Չեզարե Ձավատինին և Բերնարդինո Զապոնին, ով հետագայում դառնալու էր Ֆելինիի սցենարիստը։ CineMagazzino-ի համար վարած հարցազրույցները ևս կապեր են ստեղծել. իտալացի հայտնի բեմադրիչ Ալդո Ֆաբրիզիի հետ հարցազրույց վարելու արդյունքում նրա հետ հաստատել է երկարատև գործնական համագործակցություն։
Առաջին սցենարներ (1940–1943)
Աշխատանքն ավարտելով Ռիմինիում` Ուրբանոն 1940 թվականին իր կնոջն ու ընտանիքին ուղարկում է Հռոմ` ապրելու որդու հետ։ Ֆելինին ու Ռուժերո Մակարին սկսում են միասին աշխատել` հումորային սցենարներ գրելով ռադիոյի ու ֆիլմերի համար։
20 տարին դեռ չլրացած` Ֆաբրիցիի օգնությամբ Ֆելինին գրում է իր առաջին հումորային սցենարը Մարիո Մատոլիի Il pirata sono io (Ծովահենի երազանքը) ֆիլմի համար։ Չինեչիտտա կինստուդիայում աշխատելու տարիներին նրա մասնագիտական ծանոթությունների շրջանակն ընդլայնվում է` ընդգրկելով գրող Վիտալիանո Բրանչատիին և սցենարիստ Պիեռո Տելինիին։ 1940 թվականի հունիսի 10-ին Մուսոլինիի` Ֆրանսիային ու Անգլիային պատերազմ հայտարարելու նախաշեմին Ֆելինին բացահայտում է Կաֆկայի Կերպարանափոխությունը, Գոգոլին, Ջոն Ստայնբեքին և Ուիլյամ Ֆոլքներին, ինչպես նաև` Մարսել Կառնեի, Ռենե Կլերի և Ժուլիեն Դուվիվիերի ֆրանսիական ֆիլմերը ։ 1941 թվականին հրապարապում է 74 էջից և տասը գլխից բաղկացած Il mio amico Pasqualino բուկլետը, որտեղ նկարագրում է ալտեր էգո Պասկուալինոյի աբսուրդային արկածները ։
Ռադիոյում աշխատելու տարիներին, 1942 թվականին աշնանը Ֆելինին հանդիպում է իր ապագա կնոջը` Ջուլիետա Մազինային։ Ֆելինիի ռադիո սերիալի Պալինայի դերը հնչյունավորող Մազինան նաև հայտնի էր իր հումորային երաժշտական հեռարձակումներով, որոնք քաջալերում էին պատերազմից ընկճված մարդկանց ։ 1942 թվականի նոյեմբերին Ֆելինին ուղարկվում է ֆաշիստական Իտալիայի կողմից շրջափակված Լիբիա` աշխատելու «Անապատի ասպետները» (I cavalieri del deserto) ֆիլմի սցենարի վրա, որի ռեժիսորները Օսվալդո Վալենտին ու Ջինո Տալամոն էին։ Ֆելինին ուրախությամբ է ընդունում առաջադրանքը ։ Պատասխանատու լինելով սցենարի համար` նա նաև նկարահանում է ֆիլմի առաջին տեսարանները։ Երբ Տրիպոլին անցնում է բրիտանական ուժերի վերահսկողության տակ, նա իր գործընկերների հետ կարողանում է գերմանական ռազմական ինքնաթիռով հասնել Սիցիլիա։ Նրա աֆրիկյան արկածը, որ հետագայում տպագրվել է Marc’Aurelio-ում «Առաջին թռիչք» վերնագրով, նշանավորում է «նոր Ֆելինիի ի հայտ գալը, ով այլևս միայն սցենարիստ չէ, որ աշխատում է գրասեղանի մոտ, այլ դաշտում աշխատող ռեժիսոր» ։ Ապաքաղաքական Ֆելինին վերջնականապես ազատվում է ուրվանկարներից, երբ Բոլոնյան ռմբակոծող Դաշնակիցների օդային ուժերը ոչնչացնում են նրա բժշկական արձանագրությունները։ Ֆելինին ու Ջուլիետան թաքնվում են վերջինիս մորաքրոջ տանը, մինչև 1943 թվականի հուլիսի 25-ին Մուսոլինիի տապալումը։ 9 ամիս հանդիպելուց հետո զույգն ամուսնանում է 1943 թվականի հոկտեմբերի 30-ին։ Մի քանի ամիս անց Մազինան ընկնում է աստիճաններից ու կորցնում երեխային։ 1945 թվականի մարտի 22-ին նա որդի է ունենում, սակայն երեխան մահանում է մեկ ամիս անց, 1945 թվականի ապրիլի 24-ին ։ Ողբերգությունը զգայական ու գեղարվեստական անդրադարձներ է ունենում ։
Նեոռեալիստական ուսումնառություն (1944–1949)
1944 թվականի հունիսի 4-ին Դաշնակիցների կողմից Հռոմն ազատագրելուց հետո Ֆելինին և Էնրիկո Դե Սետան բացում են Զվարճալի դեմքեր խանութը, որտեղ նրանք պատկերում էին ամերիկացի զինվորների ծաղրանկարներ։ Նա ներգրավվում է իտալական նեոռեալիզմում, երբ Ռոբերտո Ռոսսելինին հանդիպում է նրան խանութում և առաջարկում նրան հումորային սցենար և երկխոսություն գրել։
Տեղյակ լինելով Ֆելինիի` Ալդո Ֆաբրիցիի «ստեղծագործ մուսա» լինելու մասին ` Ռոսելինին նրան առաջարկում է նաև փորձել համոզել դերասանին խաղալու Հայր Ջուզեպպե Մորոսինիի դերը 1944 թվականի ապրիլի 4-ին։
1947 թվականին Ֆելինին ու Սերխիո Ամիդեին առաջադրվում են Օսկար մրցանակաբաշխությանը` «Հռոմ, բաց քաղաք» սցենարի համար։
1946 թվականին որպես սցենարիստ և ռեժիսորի օգնական աշխատելով Ռոսելինիի Paisà ֆիլմում` Ֆելինիին վստահվում է նկարահանել սիցիլիական տեսարանները Մայորիում։ 1948 թվականին նա ներկայացվել է Մարչելո Մաստրոյանիին, ով այն ժամանակ թատրոնի երիտասարդ դերասան էր և խաղում էր Ջուլիետա Մազինայի հետ ։ Մտերիմ աշխատանքային հարաբերություններ հաստատելով Ալբերտո Լատուադայի հետ` Ֆելինին դարձել է Senza pietà («Առանց զղջման») և Il mulino del Po ֆիլմերի համառեժիսորը։ Ֆելինին նաև աշխատել է Ռոսելինիի հետ` L'Amore (1948) անթոլոգիական ֆիլմի վրա` լինելով ֆիլմի համահեղինակն ու «Հրաշք» կոչվող մի հատվածում խաղալով Աննա Մանյանիի հետ։ Խաղալով թափառաշրջիկ խաբեբայի դերը, ում Մանյանին շփոթում է սրբի հետ` Ֆելինին ստիպված է լինում իր սև մազերը խարտյաշ դարձնել։
Վաղ ֆիլմեր (1950–1953)
1950 թվականին Ֆելինին Ալբերտո Լատուադայի հետ որպես համապրոդյուսեր և համառեժիսոր աշխատել է իր առաջին գեղարվեստական` «Տարբեր լույսեր» (Luci del varietà) ֆիլմում։ Կատակերգությունը, որը կազմված էր փոքրիկ ներկայացումներից, ներկայացրել են Ջուլիետա Մազինան և Լատուադայի կինը` Կառլա դե Պոգիոն։ Ֆիլմն ստանում է բացասական արձագանքներ։ Արտադրող ընկերությունը սնանկանում է` Ֆելինիին և Լատուադային թողնելով պարտքերի մեջ, որոնք նրանք վճարել են հաջորդ տասնամյակի ընթացքում ։ 1950 թվականին Paisà-ն առաջադրվել է Օսկար մրցանակաբաշխության` Ռոսելինիի, Սերխիո Ամիդեիի և Ֆելինի սցենարի համար։
Ռոսելինիի հետ Փարիզ ճամփորդելուց հետո Ֆելինին 1951 թվականի սեպտեմբերից սկսել է աշխատել Սպիտակ շեյխ ֆիլմի վրա, որը նրա առաջին անհատական ռեժիսորական աշխատանքն էր։ Գլխավոր դերում խաղում էր Ալբերտո Սորդին, ֆիլմը Միքելանջելո Անտոնիոնիի կողմից գրված սցենարի կրկնվող տարբերակն է։ Պրոդյուսեր Կառլո Պոնտին լիազորել է Ֆելինիին և Տուլիո Պինելիին գրել տեսքտը, սակայն Անտոնիոնին մերժել է նրանց սկսած պատմությունը։ Էննիո Ֆլաիանոյի հետ համատեղ Ֆելինին աշխատել է նոր ամուսնացած զույգի` Իվան և Վանդա Կավալիների թեթև սատիրական պատմության վրա, ովքեր պետք է այցելեն Հռոմի պապին։ Իվանի` օրինավոր լինելու կեղծ դիմակը պատռվում է նրա կնոջ և Սպիտակ Շեյխի մտերիմ կապվածության արդյունքում։ Հաշվի առնելով Նինո Ռոտայի երաժշտությունը` ֆիլմն ընդգրկվել է Կաննի կինոփառատոնում, սակայն հետագայում հետ է ուղարկվել։ Ցուցադրվելով Վենետիկի 13-րդ միջազգային կինոփառատոնի ժամանակ` այն ոչնչացվել է կինոգետեների քննադատությամբ ։ Մի սյունակագիր հայտարարել է, որ Ֆելինին «կինոռեժիսորի որևէ ընդունակություն չունի»։
1953 թվականին I Vitelloni-ն ընդունվել է քննադատների ու հասարակության կողմից։ Շահելով Վենետիկի Արծաթե առյուծ մրցանակը` այն ապահովել է Ֆելինիի առաջին միջազգային ճանաչումը։
Նեոռեալիզմից հետո (1954–1960)
Ֆելինին նկարահանել է Ճանապարհ ֆիլմը` ըստ 1952 թվականին Պինելիի և Ֆլաիանոյի հետ համատեղ գրված սցենարով։ Նկարահանման վերջին երեք շաբաթների ընթացքում Ֆելինիի մոտ ի հայտ են եկել դաժան կլինիկական դեպրեսիայի առաջին նշանները ։ Իր կնոջ օգնությամբ նա կարճ թերապիա է անցել ֆրեյդյան հոգեվերլուծաբան Էմիլիո Սերվադիոյի հետ ։
Աշնան ընթացքում Ֆելինին աշխատել է Մարիո Թոբինոյի «Մագլիանոյի երեք կանայք» վեպի վրա։ Ֆինանսավորողները համարել են, որ նյութը զուրկ է պոտենցիալից, և նախագիծը դադարեցվել է։
1956 թվականի գարնանը, «Կաբիրիայի գիշերները» ֆիլմը նախապատրաստելիս Ֆելինին իմացել է հոր մահվան մասին։ Ֆիլմի պրոդյուսերը Դինո դե Լոուրենտիիսն էր, գլխավոր դերում խաղացել է Ջուլիետա Մազինան։ Ֆիլմի սյուժեն վերցված էր լճում գտնված կնոջ գլխի մասին պատմող օրաթերթի նորությունից և մի մարմնավաճառի` Վանդայի, պատմություններից, ում Ֆելինին հանդիպել էր Il Bidone-ն նկարահանելու ժամանակ ։ Պիեռ Պաոլո Պազոլինին վարձվել էր` հռոմեական բարբառով թարգմանելու Ֆլաիանոյի և Պինելիի երկխոսությունը և առաջնորդելու Հռոմի արվարձաններում անցկացվող հետազոտությունները։ Ֆիլմն Օսկարի 30-րդ մրցանակաբաշխությանն հաղթել է Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ անվանակարգում, իսկ Մազինան ստացել է Կաննի կինոփառատոնի մրցանակը` Լավագույն դերասանուհի անվանակարգում։
Պինելիի հետ Ֆելինին աշխատել է Ճանապարհորդություն Անիտայի հետ ֆիլմի վրա, որտեղ խաղում են Սոֆի Լորենն ու Գրեգորի Պեկը։ Սցենարը հիմնված է Ֆելինիի ապրումների վրա, երբ նա վերադարձել է Ռիմինի` ներկա լինելու հոր թաղման արարողությանը ։ Լորենի մասնակցության անհնարինության պատճառով նախագիծը ձախողվել է վերականգնվել է միայն 25 տարի անց, որպես «Սիրեկաններ և ստախոսներ» (1981) կատակերգություն, որը նկարահանել է Մարիո Մոնիցելին Գոլդի Հոունի և Ջիանկառլո Ջիանինիի հետ։
1958 թվականից ի հայտ եկած Հոլիվուդը Տիբերի վրա ֆենոմենը, որով ամերիկյան ստուդիաները Հռոմում հասանելի էժան աշխատուժի միջոցով շահույթ էին ձեռք բերում, ֆոտոլրագրողների համար միջավայր էր ապահովում` վիա Վենետո փողոցից հայտնի մարդկանց լուսանկարերը գողանալու համար ։ Գիշերային ակումբի թուրք մերկապարուհի Հաիշ Նանայի հրահրած սկանդալը գրավում է Ֆելինիի երևակայությունը. նա որոշում է վերջացնել իր «Մորալդոն քաղաքում» սցենարը ծովափնյա վիլլայում ամբողջ գիշեր տևած օրգիայի տեսարանով։ Անիտա Էկբերգի` Տրևի շատրվանի մոտ արված լուսանկարները Ֆելինիին ներշնչանք են տալիս հետագա զարգացման համար։
Սցենարի անվանումը դարձնելով Դոլչե Վիտա` Ֆելինին բախում է ունենում քասթինգի պրոդյուսերի հետ. ռեժիսորը պնդում էր համեմատաբար անհայտ Մաստրոիանիի թեկնածությունը, մինչդեռ Դե Լոուրենտիիսը ցանկանում էր ֆիլմում տեսնել Փոլ Նյումանին։ Անելանելի դրության մեջ հայտնվելով` Դե Լոուրենտիիսն իրավունքները վաճառում է Անգելո Ռիզոլիին։ Նկարահանումներն սկսվում են 1959 թվականի մարտի 16-ին, Անիտա Էկբերգի` Չինեչիտտայի կողմից պատրաստած հսկա դեկորով Սուրբ Պետրոսի գմբեթի աստիճանները բարձրանալու տեսարանով։ Հռոմի Սուրբ Պետրոսի հրապարակի վրա Քրիստոսի արձանի թռչելու տեսարանը Ֆելինին վերցրել էր 1956 թվականի մայիսի 1-ին տեղի ունեցած իրադարձությունից, որին ինքն ականատես էր եղել։ Նկարահանումներն ավարտվում են օգոստոսի 15-ին Պասո Օսկուրոյի լքված ափում ապխտած մուտանտ ձկան տեսարանով։
Դոլչե Վիտան գերազանցել է տոմսերի վաճառքի բոլոր ռեկորդները։ Չնայած վերավաճառողները տոսմերը վաճառում էին 1000 լիրայով, «անբարոյական ֆիլմը» տեսնելու համար հերթեր էին գոյանում` նախքան գրաքննությունը կարգելեր այն։ 1960 թվականի ֆետրվարի 5-ին Միլանում բացառիկ ցուցադրության ժամանակ հանդիսատեսից մեկը թքում է Ֆելինիի վրա, իսկ մյուսները վիրավորում են նրան։ Դատապարտվելով խորհրդարանի աջ-պահպանողական ուժերի կողմից` Քրիստոնյա-դեմոկրատական կուսակցությունից Դոմենիկո Մագրին հանդուրժողականություն է պահանջում ֆիլմի համար ։ Վատիկանի մամուլի պաշտոնական l'Osservatore Romano օրգանը պայքարում է գրաքննության համար. ֆիլմը հարձակման է ենթարկվում այլ պահպանողական կազմակերպությունների կողմից ևս։ Կաննի կինոփառատոնում ֆիլմն արժանանում է մրցանակի ժյուրիի անդամ Ժորժ Սիմենոնի կողմից։ Բելգիացի գրողը փառատոնի հանդիսատեսի կողմից «սուլոցների» է արժանանում ։
Արվեստի ֆիլմեր և երազանքներ (1961–1969)
Իտալական նեոռեալզիմի շրջանից հետո (1950-1959) Ֆելինիի համար ամենամեծ բացահայտումը Կարլ Գուստավ Յունգի աշխատանքն էր։
Վաղ 1960-ականներին հանդիպելով յունգյան հոգեվերլուծաբան Էռնեստ Բեռնարդին` նա կարդում է Յունգի ինքնակենսագրական «Հիշողություններ, երազանքներ, անդրադարձեր» գիրքը և առաջին անգամ փորձում է LSD : Բեռնարդը նաև խորհուրդ է տալիս կարդալ Փոփոխությունների գիրքը և գրառել իր երազները։ Բեռնարդի կենտրոնացումը յունգյան խորը հոգեվերլուծության վրա մեծ ազդեցություն է ունենում Ֆելինիի վրա և ֆիլմագրության մեջ նշանավորել է նրա` նեոռեալիզմից անցումը «նախնական երազայինի» ։ Արդյունքում Յունգի հիմնական գաղափարները «անիմայի» և «անիմուսի» մասին, նախատիպերի և կոլեկտիվ ենթագիտակցության դերն ուղղակիորեն ազդում են այնպիսի ֆիլմերի վրա, ինչպիսիք են Ութ ու կեսը (1963), Հոգիների Ջուլիետը (1965), Կազանովան (1976) և Կանանց քաղաքը (1980) ։ Նրա աշխատանքները մեծապես ազդեցություն են կրել նաև Լուիս Բունյուելից, Չառլի Չապլինից, Սերգեյ Էյզենշտեյնից, Բաստեր Քիթոնից, Մարքս եղբայրներից և Ռոբերտո Ռոսսելինիից։
Ֆիլմագրություն
25 ֆիմի ռեժիսոր է, 51 ֆիլմի համար գրել է սցենար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Իտալացի սցենարիստներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ
Լուիջի Սեպե
Լուիջի Սեպե (Luigi Sepe, ), իտալացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Պարմայի կազմում։ Խաղում է դարպասապահի դիրքում ։
Նապոլի
Ֆուտբոլիստի կարիերան Սեպեն սկսել է Նապոլիում։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2009 թվականի հունվարի 28-ին՝ Ֆիորենտինայի դեմ խաղում ։ Այս մրցաշրջանում նա այլևս ակումբի առաջին կազմում խաղադաշտ դուրս չեկավ՝ լինելով թիմի միայն 4-րդ դարպասապահը։ Հաջորդ 2 մրցաշրջաններում նա հանդես էր գալիս Նապոլիի երիտասարդական թիմի կազմում։
2011 թվականի ամռանը Սեպեն վարձավճարով տեղաափոխվեց Սերիա C-ում հանդես եկող Պիզա։ Իր դեբյուտը նշեց 2012 թվականի ապրիլի 1-ին՝ Պավիայի դեմ խաղում ։ Պիզայի կազմում անցկացրած 2 մրցաշրջաններում Սեպեն անցկացրեց 41 հանդիպում՝ բաց թողելով 45 գնդակ։
2013 թվականի ամռանը Սեպեն 1 տարվա վարձավճարով տեղափոխվեց Սերիա B-ում հանդես եկող Վիրտուս Լանչանո։ Իր դեբյուտը նշեց օգոստոսի 11-ին՝ Իտալիայի գավաթի Բենևենտոյի դեմ խաղում ։ Վիրտուս Լանչանոյի կազմում Սեպեն անցկացրեց 40 հանդիպում՝ բաց թողելով 40 գնդակ։
2014 թվականի ամռանը Սեպեն վարձավճարով տեղափոխվեց Էմպոլի։ Իր դեբյուտը նշեց 2014 թվականի օգոստոսի 24-ին՝ Իտալիայի գավաթի Լ'Ակվիլայի դեմ խաղում ։ Սերիա A-ում իր առաջին հանդիպումը Էմպոլիի կազմում անցկացրեց 2014 թվականի օգոստոսի 31-ին՝ Ուդինեզեի դեմ խաղում ։ Էմպոլիի կազմում Սեպեն անցկացրեց 32 հանդիպում՝ 11 խաղում իր դարպասը պահելով անառիկ ։
2015 թվականի մարտին Սեպեն երկարաձգեց իր պայմանագիրը Նապոլիի հետ մինչև 2019 թվականը ։
2015 թվականի ամռանը Սեպեն վարձավճարով տեղափոխվեց Ֆիորենտինա ։ Իր պաշտոնական դեբյուտը նշեց 2015 թվականի սեպտեմբերի 17-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի Բազելի դեմ խաղում ։ Այստեղ իտալացին խաղում էր միայն Իտալիայի գավաթում և Եվրոպայի Լիգայում, իսկ Սերիա А-ում նա հանդես էր գալիս որպես պահեստային դարպասապահ։ Ֆիորենտինայի կազմում Սեպեն անցկացրեց 7 հանդիպում ։
2016-17 մրցաշրջանից Սեպեն դարձավ Նապոլիի երկրորդ դարպասապահը՝ Պեպե Ռեյնայից հետո։ 2017 թվականի օգոստոսին իտալացին երկարաձգեց իր պայմանագիրը ակումբի հետ մինչև 2022 թվականը ։
Պարմա
2018 թվականի հուլիսի 10-ին Սեպեն 1 տարվա վարձավճարով տեղափոխվեց Պարմա ։ Իր դեբյուտը նշեց օգոստոսի 12-ին՝ Իտալիայի գավաթի Պիզայի դեմ խաղում ։ 2019 թվականի հուլիսի 10-ին Պարման գնեց Սեպեի լրիվ տրանսֆերը   ։
Միջազգային կարիերա
2009 թվականին Սեպեն 4-ական հանդիպում անցկացրեց Իտալիայի մինչև 18 և մինչև 19 տարեկանների հավաքականների կազմում։
Ակումբային վիճակագրություն
2020 թվականի հունվարի 8-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Իտալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նապոլիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պիզայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վիրտուս Լանչանոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էմպոլիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆիորենտինայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պարմայի ֆուտբոլիստներ
Վիլանդրո
Վիլանդրո  (Villandro), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզում՝ Բոլցանո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1858 մարդ (2004 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը կազմում է 42 մարդ/կմ²։ Տարածքը 44 կմ² է։ Փոստային ինդեքս՝ 39043։ Հեռախոսային կոդ՝ 0472։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Նովայա Կազմասկա
Նովայա Կազմասկա (Новая Казмаска), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Զավյալովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Զավյալովսկի շրջանի բնակավայրեր
Հովհաննես Հովսեփյան (իրավաբան)
Հովհաննես Արամի Հովսեփյան, հայ իրավաբան։ Իրավաբանական գիտությունների դոկտոր (1981), պրոֆեսոր (1988):
Կենսագրություն
Հովհաննես Հովսեփյանը ծնվել է 1926 թվականի օգոստոսի 10-ին, Եղեգնաձորի շրջանի Մալիշկա (այժմ՝ Վայոց ձորի մարզ) գյուղում։ Տեղի միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո կարճ ժամանակ աշխատել է կոլտնտեսությունում։ 1945 թվականի փետրվարին զորակոչվել է բանակ և ծառայել մինչև 1950 թվական։
1950 թվականին ընդունվել է Երևանի պետական համալսարան, որն ավարտել է 1955 թվականին։ Անցել է կուսակցական աշխատանքի դեռևս ուսանողական տարիներից, եղել է Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության Եղեգնաձորի և Արարատի շրջկոմի առաջին քարտուղար։ 1958-1970 թվականներին եղել է ՀԿԿ Եղեգնաձորի, 1970-1976 թվականներին՝ Արարատի շրջկոմների առաջին քարտուղար ։ Հովսեփյանի աշխատած տարիներին մեծ զարգացում են ապրել Եղեգնաձորի և Արարատի շրջանների գյուղատնտեսությունը, արդյունաբերությունը, կրթամշակութային կյանքը։  Հովսեփյանի նախաձեռնությամբ և ակտիվ մասնակցությամբ կառուցվել են Եղեգնաձորի պահածոների, ռելեի, Երասխի հանքային ջրերի գործարանները, Արարատի  ոսկու կորզիչ գործարանը  և բանակը, 100-ից ավելի ջրամղիչներ Արարատի շրջանի մի շարք գյուղերում, մշակույթի պալատներ, կինոդահլիչներ։ Կառուցապատվել են նոր Ռինդ, նոր Մալիշկա գյուղերը, Արփի ավանը և այլ բնակավայրեր։ Եղեգնաձորի շրջանում աշխատած տարիներին Հովսեփյանի նախաձեռնությամբ Հայրենական մեծ պատերազմում զոհված եղեգնաձորցիների կոթող հուշարձանի համակիրում, պատվանդանի վրա կանգնեցվել է Տ-34 մարտական տանկը։
Միաժամանակ Հովսեփյանը կատարել է գիտահետազոտական աշխատանքներ։ 1969 թվականին դարձել իրավաբանական գիտությունների թեկնածու, 1981 թվականին՝ իրավաբանական գիտությունների դոկտոր։ 1970 թվականից Հովսեփյանը կատարել է մանկավարժական աշխատանք։ Հովսեփյանն իր ուսումնասիրությունների հիման վրա հայ իրավաբանական գիտության մեջ ստեղծել է նոր ճյուղ՝ «Հայ քաղաքական և իրավական մտքի պատմություն»։ Հովհաննես Հովսեփյանը ստեղծել է նաև «Հայ իրավաբանական հուշարձաններ» դասընթացը, որը տարիներ շարունակ վարել է իրավաբանական ֆակուլտետում։ Հովսեփյանը երկար տարիներ եղել է ԽՍՀՄ միջազգային իրավունքի ասոցիացիայի, ԽՍՀՄ քաղաքագետների ասոցիացիայի անդամ։
Հովսեփյանը մտերմիկ կապեր է ունեցել Անաստաս և Անտոն Միկոյանների, Սուրեն Թումասյանի, Յակով Զարոբյանի, Անտոն Քոչինյանի, Հովհաննես Շիրազի, Պարույր Սևակի, Համո Սահյանի, մարշալներ Հովհաննես Բաղրամյանի և Համազասպ Բաբաջանյանի հետ։
Աշխատությունները վերաբերում են հայ քաղաքական և իրավական մտքի, Հայաստանի պետության և իրավունքի պատմությանը։ Հովսեփյանը Մոսկվայում լույս տեսած «Քաղաքական և իրավական ուսմունքների պատմություն» քառահատորյակի (ռուսերեն, 1986-1993), «Հայ քաղաքական և իրավական մտքի պատմություն» բաժնի հեղինակն է ։
Պարգևներ
Հովսեփյանը պարգևատրվել է Աշխատանքային Կարմիր դրոշի շքանշանի, «Պատվո նշան» շքանշաններով, արժանացել է կառավարական բարձրագույն պարգևների՝ շքանշաների, մեդալների, պատվոգրերի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ իրավաբաններ Կատեգորիա:Իրավաբանական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԵՊՀ դասախոսներ
Ռուբինա Արեշյան
Ռուբինա (Սոֆի) Արեշյան-Օհանջանյան, օտարերկրյա անձնագրով՝ Ռուբինա Ֆայն , հայազգի կին վրիժառու, ՀՅԴ անդամ, ազգային ազատագրական շարժման գործիչ, 20-րդ դարի ամենահանդուգն և աղմկահարույց գործողության՝ Օսմանյան սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի դեմ 1905 թվականին մահափորձի մասնակիցներից մեկը, ժամացույցով գործարկվող ռումբի կոճակը սեղմողը։
Հայաստանի առաջին հանրապետության առաջին տիկիններից մեկն է եղել՝ հանձին ամուսնու՝ ՀՀ Առաջին հանրապետության երրորդ վարչապետ Համազասպ Օհանջանյանի ։
Կենսագրություն
Ռուբինա Արեշյանը ծնվել է Թիֆլիսի կալվածատիրոջ բարեկեցիկ ընտանիքում։ Հայրը ռուսական բանակի հայազգի զինվորական էր։ Մինչև 1903 թվականի հունիսի 12-ի օրենքին հաջորդած հայկական շարժումները նա որևէ շփում չի ունեցել ազգային միջավայրի հետ և անգամ չի տիրապետել մայրենի լեզվին ։
Ռուբինա Արեշյանը ներգրավվել է հայ ազգային ազատագրական շարժման մեջ վաղ հասակում։ Ընդգրկվել է Դաշնակցություն կուսակցության այն խմբում, որը պետք է Քրիստափոր Միքայելյանի ղեկավարությամբ ձեռնարկեր Աբդուլ Համիդի վրա մահափորձը։ Դա լինելու էր հայկական ազգային ուժերի պատասխան գործողությունը՝ «արյունոտ» սուլթանի կողմից 1904 թվականի Սասունի ապստամբության դաժան ճնշմանը, որին զոհ գնացին մոտ տասը հազար հայեր։
Ցուցական մարմնի անդամ
1903 թվականի վերջին Ռուբինան ծանոթանում է Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն կուսակցության հիմնադիր Ք․ Միքայելյանի հետ, որը պատրաստվում էր հեռանալ Եվրոպա՝ Սոֆիայում անցկացվելիք ՀՅԴ ընդհանուր ժողովին մասնակցել և դրանից հետո Կ․ Պոլիս տեղափոխվել։ Ռուբինան Քրիստափորից է առաջին անգամ լսում բռնադատված հայրենիք ունենալու և հայերի բնաջնջման համիդյան ծրագրերի մասին, և « Կարմիր սուլթանից » վրեժխնդիր լինելու («Նժույգի գործ»)՝ Քրիստափորի մտադրության մասին։ Այդ հանդիպումից հետո նա վճռում է օգտակար լինել իր ազգին և հայրենիքին և ցանկություն է հայտնում մասնակցել այդ գործին ։
«Ցուցական մարմինի» գործունեության համար տարբեր խառնվածքի, լեզուների իմացության և տարբեր մասնագիտություններ ունեցող օժանակ անդամներ ներգրավելու անհրաժեշտություն էր զգացվում և Կ. Պոլիս հեշտ թափանցելու և այնտեղ հնարավորինս ուշադրություն չգրավելու համար ներգրավվում էին նաև որոշ թվով կանայք ։ Այդպիսով, ամիսներ անց Ռուբինան՝ որպես օժանդակ գործիչ, Բաքվից Եվրոպա է կանչվում։
Կասկածներից խուսափելու նպատակով «Ցուցական մարմնի» անդամները Կոստանդնուպոլիս էին մտնում օտարերկրյա անձնագրերով։ Եվ հայ գործիչներին ընկալելվում էին որպես այլազգիներ։ Ք. Միքայելյանը դարձել էր լեհական ծագումով հրեա Սամուել Ֆայն, իսկ նրան ուղեկցում էր նրա «դուստրը»՝ Ռուբինա Ֆայնը, «Ցուցական մամնի» դեռևս օժանդակ անդամ Ռուբինան ։
Ռուբինա Արեշյանին ներգրավելն անհրաժեշտ եղավ երկու առումով։ Նախ՝ ի տարբերություն շատերի, նա մինչ այդ անծանոթ անուն էր ազգային հեղափոխական միջավայրում։ Երկրորդ՝ հեղափոխական գործերում սկսնակ 24-ամյա աղջիկը իրերի բերումով դառնում է «Ցուցական մարմնի» լիիրավ անդամներից մեկը և իր վրա վերցնում վճռական հարվածն հասցնելու նախաձեռնությունը ։
Սուլթանի պալատի անառիկություն
Սուլթան Համիդը գահ էր բարձրացել դավադրության ճանապարհով և կատարյալ բռնակալ էր։ Նա ոչ մեկին չէր վստահում, ամենուր դավադիրներ ու թշնամիներ էր փնտրում։ Իր անձի անվտանգությունից ելնելով՝ հրաժարվել էր Դոլմա Բախչե հայրական պալատից և երկիրը կառավարում էր Բոսֆորի ափին գտնվող Ելդըզի ապարանքի անառիկ պարիսպների ետևից։ Ավելի ապահով զգալու համար սուլթանը պալատի շուրջ բարձրացնել էր տվել երկրորդ պարիսպը, որի դիմաց զորանոց էր կառուցվել։ Այդ պարիսպներից հազվադեպ էր համարձակվում դուրս գալ «Արյունոտ սուլթանը»։
Որպեսզի ուրբաթօրյա «սելամլըքի» (մահմեդականների նամազ) պատճառով ստիպված չլինի այցելել Կ. Պոլսի մզկիթներ և վտանգել իր անձը, Աբդուլ Համիդն իր պալատի դարպասի մոտ կառուցել էր տվել Սուլթանիե մզկիթը։ Եվ պալատի դարպասներից մոտ 100 մ (հարյուր յարդ) հեռավորության վրա գտնվող այդ մզկիթ հասնելու համար նրան իր հպատակներից պաշտպանում էր մի ամբողջ բանակ՝ տասնհինգ հազարանոց կայսերական գվարդիա ։ Այդ ամենից բացի սուլթանն արգելել էր սելամլըքին ներկա գտնվել այն օտարերկրացիներին, ովքեր չունեին իրենց երկրների հյուպատոսների կողմից նախապես ստորագրված հանձնարարականներ։ Նաև խստագույն հսկողություն էր սահմանել Բոսֆորի՝ պալատին առընթեր տարածքում։
Նա իրեն շրջապատել էր լրտեսների բանակով, գաղտնի ոստիկաններով և մատնիչներով։ «Ստամբուլի բնակչության մի կեսը զբաղված էր մյուս կեսին լրտեսելով» ։ «Ստամբուլի խավար փողոցները սարսափից քարանում էին։ Լրտեսներ, լրտեսներ… Բոլորը վախենում էին մեկը մյուսից. Հայրերը՝ երեխաներից, ամուսինները՝ կանանցից։ Կտտանքի բացահայտ ղեկավարներին արդեն գիտեին և նրանց ստվերների երևալուց իսկ… բոլորն աշխատում էին ինչ-որ տեղ թաքնվել» ։
Այս պայմաններում խիստ բարդանում էր Օսմանյան կայսրության տարածք անցնելը։ Սակայն Ցուցական մարմնի անդամները կարողանում են ապահով թափանցել Կ. Պոլիս, ապա բացահայտել այն պահը, երբ սուլթանը հնարավորինս խոցելի կլիներ։ Այդ խնդիրները փոխկապակցված էին և բացատրվում էին սուլթանի ծայրահեղ կասկածամտությամբ :
Նախապատրաստում
Յըլդըզի մահափորձը պլանավորվում էր իրականացնել Պոլսի Յըլդըզ մզկիթի մուտքի մոտ, որտեղ ամեն ուրբաթ իր վերնախավի հետ նամազ էր անում սուլթանը։ Նախնական մտահղացմամբ Ռուբինան պետք է անձամբ մոտենար և ռմբահարեր սուլթանի շքախումբը։ Սակայն վտանգավորության տեսանկյունից ելնելով որոշվեց այլ տարբերակ։ Մահափորձի իրականացման համար Վիեննայից թանկարժեք կառք էր ձեռք բերվել, որի մեջ տեղադրել էին ժամացույցով գործարկվող ռումբ։ Կառքը նախատեսված էր տեղակայել մզկիթին շատ մոտ՝ ռումբի պայթյունից մզկիթն ամբողջությամբ փլվելու հավանականությունը հաշվի առնելով։ Մանրակրկիտ ուսումնասիրվել ու հաշվի էր առնվել սուլթանի՝ մզկիթ մտնելու և այնտեղից դուրս գալու և կառք հասնելու տևողությունը (1 րոպե 42 վրկ). ռումբը պետք է պայթեր սուլթանի՝ մզկիթից անմիջապես դուրս գալու պահին ։
Իրականացում
1905 թվականի հուլիսի 21-ին մահափորձի կազմակերպիչները ռումբով կառքը հարմար կայանում են մզկիթի մուտքին հնարավորինս մոտ և, ըստ սուլթանի մտնելու և դուրս գալու ուսումնասիրված ժամանակացույցի, Ռուբինան գործարկում է ռումբի ժամացույցը։ Ռումբի պայթյունից զոհվում և վիրավորվում են տասնյակ թուրք բարձրաստիճան պաշտոնյաներ, իսկ սուլթանը ողջ է մնում․ սուլթանը զրույցի էր բռնվել նախքան մզկիթից դուրս գալը ։ Պայթյունից առաջացած խառնաշփոթից օգտվելով՝ Ռուբինային և զինակիցներին հաջողվում է հեռանալ մզկիթի շրջակայքից։ Մահափորձի անհաջողությունից հետո Ռուբինան տեղափոխվում է Եվրոպա ։
Ձախողման պատճառներ
Հետագայում սուլթանի ողջ մնալու պատճառների քննությունը ցույց է տվել, որ գործի ձախողման հիմնական պատճառներից էր, ոչ միայն Համիդի՝ մզկիթից մի պահ ուշ դուրս գալը, այև ռումբի որակը, որը փորձարկման ժամանակ գործարկած երկու ռումբերի նույն հզորությունը չուներ ։
Անձնական կյանք և հետագա գործունեություն
1908 թվականին Թուրքիայի ազգային հեղաշրջումից և Օսմանյան սահմանադրության հռչակումից հետո Ռուբինա Արեշյանը կրկին վերադառնում է Պոլիս։ Ցարական կառավարության կողմից դաշնակցական գործիչների, այդ թվում նաև նրա սիրելիի՝ ՀՀ ապագա վարչապետ, բժիշկ Համո Օհանջանյանի ձերբակալման լուրը լսելով՝ վերջինիս օգնելու նպատակով մեկնում է Կովկաս։ Ձերբակալությունից հետո Օհանջանյանին կեղծ մեղադրանքով աքսորում են Սիբիր («Դաշնակցության դատավարության» գործով), Ռուբինան Սիբիր տանող ճանապարհին միանում է նրան։ Ռուբինան և Համո Օհանջանյանն աքսորավայրում ամուսնանում են։
1915 թվականի սկզբին Ռուբինան ամուսնու հետ աքսորից վերադառնում է Հայաստան։ Այստեղ, իր բժիշկ ամուսնու հետ բուժքույր է աշխատում ռազմաճակատային հոսպիտալներում՝ օժանդակելով հայ կամավորական գնդերին։ Ռուբինան և Համո Օհանջանյան ամուսիններն այն առաջիններից էին, որոնք 1915 թվականի մայիսին օգնության են հասնում ազատագրված Վանին՝ դեղորայք, բժշկական պիտույքներ և այլ օգնություն հասցնելով հերոս վանեցիներին։
1920 թվականի մայիսին Համո Օհանջանյանը դառնում է Հայաստանի առաջին Հանրապետության երրորդ վարչապետը։ Այդ ժամանակաշրջանում Օհանջանյանները բնակվում էին Հայաստանի Հանրապետության հիմնադիր Արամ Մանուկյանի տանը (այժմ՝ Արամի փողոց 9 հասցեում)։
Հայաստանի առաջին հանրապետության անկումից հետո
1921 թվականին՝ Հայաստանի առաջին Հանրապետության անկումից հետո, Ռուբինան ամուսնու հետ նախ տեղափոխվում է Լեռնահայաստան, որտեղ շնորհիվ Նժդեհի դեռևս հայկական պետականություն էր, հաջորդ տարվա հունիսին տեղափոխվում՝ Պարսկաստան, Սիրիա, Եգիպտոս։ Օհանջանյան ամուսինները հաստատվում են Կահիրեում, որտեղ Ռուբինան եռանդուն հայապահպան գործունեություն է ծավալում 1928 մայիսի 28-ին հիմնված Համազգային հայ կրթական և մշակութային միությունում, որի հիմնադիրներից մեկը և երկարամյա նախագահն էր Համո Օհանջանյանը։
Կահիրեում ծնվում է նրանց որդի Վիգենը։ 1947 թվականին ամուսնու մահից հետո Ռուբինա Արեշյան-Օհանջանյանը տեղափոխվում է Կանադա, որտեղ էլ 1971 թվականին մահանում է 90 տարեկան հասակում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ վրիժառուներ Կատեգորիա:Հայաստանի առաջին տիկնայք Կատեգորիա:Ահաբեկիչներ
Կապլևկա
Կապլևկա (Каплівка), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Խոտինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կապլևկա գյուղում բնակվում էր 1 461 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Խոտինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Թոմ Կարաբաչյան
Անտոնիու Կարաբաչյան Արաուժու, առավել հայտնի որպես Թոմ Կարաբաչյան (Tom Karabachian, ), բրազիլահայ դերասան  ։
Կենսագրություն և կարիերա
Թոմ Կարաբաչյանը ծնվել է Բրազիլիայի Ռիո դե Ժանեյրո քաղաքում։ Նա բրազիլացի երգիչ Պաուլինյու Մոսկայի և հայուհի Նանա Կարաբաչյանի որդին է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Բրազիլահայ դերասաններ
Գանթարճյան
Գանթարճյան, հայկական ազգանուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ
Մեջիթլու (Բասենի գավառ)
Մեջիթլու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բասենի գավառակում ։ Գտնվում էր Հասանկալա քաղաքից 25-26 կմ հարավ-արևելք։
Պատմություն
1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ 15 հայ ընտանիք գաղթել է Արևելյան Հայաստան։
Բնակչություն
1877-1878 թվականներին ուներ 30 տուն` 210 բնակչով, իսկ XX դարի սկզբին 50 տուն բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կոբոզևո (այլ կիրառումներ)
Կոբոզևո, կարող է վերաբերել՝
Քառասնից Մանկանց վանք
Քառասնից Մանկանց վանք, 13-րդ դարի հայկական առաքելական վանքային համալիր Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Դսեղ գյուղի հյուսիսարևմտյան մասում՝ Դեբետի կիրճի աջակողմյան զառիթափ լանջի «Տախտեր» կոչվող վայրում։ Եկեղեցու կառուցումն ավարտվել է 1241-1256 թվականներին։
Անվանում
Քառասնից Մանկանց վանքը կոչվել է ի հիշատակ 4-րդ դարում նահատակված քառասուն հայ պատանիների (Քառասուն մանկունք կապակցության մեջ մանուկ բառն օգտագործված է պատանի, զինվոր իմաստներով), որոնք Լիկիանոս կայսեր օրոք ծառայել են Սեբաստիայի կայսերական գնդում ։ Հրաժարվելով ուրանալ իրենց քրիստոնեական հավատը՝ նրանք ձմռանը նետվել են սառած լիճը և նահատակվել՝ չգայթակղվելով մոտակա տաք բաղնիք գնալու մտքով ։ Հետագայում սրբերի մասունքների վրա Սեբաստիայում կառուցվել է Քառասնից մանկանց վանքը, որը կանգուն է եղել մինչև Լենկթեմուրի արշավանքը, իսկ Սահակ Պարթև կաթողիկոսը հայոց առաջին տոնացույցում՝ «Կանոնք ընթերցվածոց»-ում, ընդգրկել է «Յիշատակ Քառասնիցն» տոնը մարտի 9-ին ։ 470-ական թվականների վերջին կամ 480-ական թվականների սկզբներին Հովհան Մանդակունի կաթողիկոսը տոնացույցի խմբագրման ժամանակ Մեծ պասի կիրակիներից առաջ սահմանել է սրբերի հիշատակի օրեր՝ Քառասնից մանկանց տոնը տեղադրելով հինգերորդ կիրակիին նախորդող շաբաթ օրը՝ այն վերածելով շարժականի ։
Քառասնից Մանկանց անունով մի շարք եկեղեցիներ ու վանքեր են եղել Արևմտյան Հայաստանում, այդ թվում՝ Սեբաստիա քաղաքում, Խարբերդի, Դերսիմի գավառներում, Կարինում և այլն, իսկ Արևելյան Հայաստանում, բացի Դսեղ գյուղի հարևանությամբ եղած եկեղեցին, նույն անունը կրող եկեղեցի կա նաև Օշականի մոտ, որն առավել հայտնի է որպես Մանկանոց Սբ. Սիոն ։
Ճարտարապետություն
Բաղկացած է եղել եկեղեցուց, ժամատնից, կացարաններից, օժանդակ շինություններից, որոնցից պահպանվել են չնչին մնացորդներ։ Հիմնական կառույցը ուղղանկյուն հատակագծով (11x8 մ) գմբեթավոր դահլիճ տիպի եկեղեցին է, որի գմբեթը և կիսագլանաձև թաղածածկի մեծ մասը չեն պահպանվել։ Խարխլված և կիսաքանդ վիճակում են պատերը, թաղերը, գմբեթակիր կամարները։ Վերջիններս խաչաձև հատվում են միմյանց հետ, ինչով եկեղեցին նման է Սանահինի Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցուն ։ Ավանդատները կրկնահարկ են, երկայնական ձգվածությամբ, և արևելյան կողմում ավարտում են կիսաշրջանաձև խորշերով։ Առաջին հարկի մուտքերը բացվում են աղոթասրահից, իսկ երկրորդ հաարկինը` բեմից։ Որմնամույթերը 1,5 մ դուրս են գալիս երկայնական պատերից և ավարտվում են կիսասյուներով։ Միակ մուտքը եղել է արևմուտքից, ունեցել է հարուստ զարդաքանդակներով եզրակալ։ Պատերը հարուստ են արձանարություններով, խաչապատկերներով։ Հարավային և արևելյան կողմերում ան հետաքրքիր քանդակներով խաչքարեր։ Տարածքում թափված են պատերի շատ բազմաթիվ բեկորներ, քանդակազարդ քարեր։ Հարավային ավանդատան մուտքի արձանագրությունից պարզվում է, որ ավանդատունը կառուցել է ոմն Դավիթ` 1241 թվականին (ինչպես երևում է եկեղեցու առանձին մասեր կառուցվել են առանձին նվիրատվություններով)։ Բայց կեղեցու մուտքի ճակատակալ քարի արձանագրությունն ասում է, որ 1256 թվականին եկեղեցին օրհնել է Հաղպատի վանահայր Համազասպը։
Ունեցել է ժամատուն, որը չի պահպանվել, սակայն պահպանվել է արձանագրություն ժամատան կառուցողի մասին` այն կառուցել է ոմն Խաչատուր «Ողորմութեամբն Ատուծոյ ես Խաչատուր ծառայ Աստուծոյ շինեցի զժամատունս և սալեցի զեկեղեցիս...» :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գուգարաց թեմի վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:13-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Դսեղ
(7372) Էմիմար
(7372) Էմիմար (Emimar), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1979 թվականի ապրիլի 19-ին Խուան Կառլոս Մուսիոյի կողմից Սերո Տոլոլոում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,845876 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7427 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,949 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1753,57 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,205296 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,78° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1979 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Խուան Կառլոս Մուսիոյի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ամոջի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Լոռու մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Լոռու մարզի Ամոջ գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 8 հուշարձան (5 միավոր)։
Լա Պալմա դե Սերվելյո
Լա Պալմա դե Սերվելյո (իսպ.`La Palma de Cervelló, կատ․` La Palma de Cervelló) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Բարսելոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Բաշ Լոբրեգատ շրջանում։ Տարածքը կազմում է 5,47 կմ2։ Բնակչությունը՝ 3035 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Դեյվիդ Հենրի
Դեյվիդ Կլայտոն Հենրի, ամերիկացի դերասան։ Հայտնի է դարձել (That's So Raven) «Այսպիսին է Ռեյվենը» ֆիլմում Լարիի և (Wizards of Waverly Place) «Վեյվերլի Փլեյսի հրաշագործները» սերիալում Ջաստին Ռուսոյի դերերի շնորհիվ։
Մանկությունը
Դեյվիդը ծնվել է Միսսիոն Վիեջոյում (Կալիֆորնիա)` Լինդա և Ջիմ Հենրիների ընտանիքում։ Մեծացել է Ֆենիքս քաղաքում (Արիզոնա) եղբոր` Լորենցոյի հետ, որը նույնպես դարձել է դերասան։ Նրա տատն ու պապը եղել են իտալացիներ, իսկ հայրն ունեցել է անգլիական ու ֆրանսիական ծագում։ Հենրին Հռոմեական կաթոլիկ է և մի տեսահոլովակում հայտարարել է, որ ինքը քրիստոնյա է և միշտ մնալու է քրիստոնյա։
Կարիերան
13 տարեկանում Հենրին ունեցավ իր առաջին մեծ հաջողությունը՝կատարելով Petey Pitt-ի դերը «The Pitts» ֆիլմում։ Ապա առաջատար դերեր ստացավ «Hallmark», «Monster Makers» ֆիլմերում՝ Լինդա Բլեր և Ջորջ Քենեդիի հետ։ Հետագայում նրան խնդրեցին դեր խաղալ «Dead Hollywood Moms Society»: Դիսնեյ հեռուստաալիք ընդգրկվելու շնորհիվ 2008 թվականին Հենրին մասնակցեց Դիսնեյ հեռուստաալիքի խաղերին։ Նա Կանաչ խմբի ավագն էր։ Նա դեր ստացավ նաև Դիսնեյ հեռուստաալիքի օրիգինալ ֆիլմ «Dadnapped»-ում։ Նախքան «Վեյվերլի Փլեյսի հրաշագործները» ֆիլմում դեր ստանալը, Հենրին խաղաց Քորիի ընկեր Լարիի դերը «Այսպիսին է Ռեյվենը» ֆիլմում։ Հենրին նաև նկարահանվել է «Ինչպես եմ ես հանդիպել ձեր մայրիկին» ֆիլմում և «Ջոնաս Էլ.Էյ.» սերիալի երկու դրվագներում։ Հենրին նկարահանել է «Բու» և «Բռնել» վերնագրերով կարճ ֆիլմերը։ Հակառակ Տեյլոր Լոտների և Ադամ Սենդլերի` Հենրին հայտնվում է «Համադասարանցիներ 2» ֆիլմում։ 2014 թվականին Հենրին գլխավոր դեր տարավ «1000-ից 1։ Քորի Վեյսմանի պատմությունը» ֆիլմում։ Դա ճշմարիտ պատմություն է երիտասարդ բասկետբոլիստի մասին, որը կատաստրոֆիկ ինսուլտ էր տարել։ Սակայն, շնորհիվ անկոտրում ոգու, նա վերադառնում է դաշտ՝ նշանավոր վերջին խաղի համար։ Դեյվիդ Հենրին կխաղա Ռոնալդ Ռեյգանի դերը Ռեյգանի նախատեսված կենսագրական ֆիլմում։ 2009 թվականին Հենրիին պաշտոնապես ճանաչվեց Մեծ Մարշալ Toyota Pro/Celebrity Race.
Վեյվերլի Փլեյսի հրաշագործները
18 տարեկանում հենրին ստացավ Ջաստին Ռուսոյի դերը «Վեյվերլի Փլեյսի հրաշագործները» սերիալում։ Ֆիլմի պրեմիերան եղել է 2007 թվականի հոկտեմբերի 12-ին։ Հենրին խաղացել է Ջաստին Ռուսոյի դերը բոլոր սերիաների ընթացքում։ ֆիլմի ավարտից մոտ մեկ տարի հետո՝ 2013 թվականի մարտի 15-ին տեղի ունեցավ «Հրաշագործների վերադարձը։ Ալեքսը Ալեքսի դեմ» ֆիլմի պրեմիերան՝ առանց Հենրիի։ Հենրիին ընձեռնվել է հնարավորություն գրել հրաշագործների էպիզոդներից երկուսը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղա երեխա դերասաններ
Օբերհաուզեն
Օբերհաուզեն, քաղաք Հռենոսյան շրջանում՝ Դույսբուրգ և Էսսեն քաղաքների միջև։ Քաղաքում է անցկացվում կարճ ֆիլմերի համաշխարհային փառատոնը։ Օբերհաոզենի ծովային կյանքի կենտրոնը ութոտնուկ Պաուլի տունն է։
Պատմություն
Օբերհաուզենն անվանակոչվել է 1847 թվականի իր երկաթուղային կայանի անունով, որը վերցվել է Օբերհաուզեն ամրոցից։ Նոր գյուղաքաղաքը ձևավորվել է 1867 թվականին մարդկանց ներհոսքի հետևանքով (հիմնականում տեղի գազային և պողպատային հարուստ պաշարների համար)։ Այնուհետև քաղաքի կազմի մեջ են մտնում շրջակա գյուղաքաղաքներն, ինչպիսիք էին Ալշտադենը, Սթիրումի և Դյումփթենի մասերը։ 1901 թվականին քաղաքի կարգավիճակ ստանալուց հետո Օբերհաուզենը 1929 թվականին պարունակում է Սթրեկտրադ և Օշտերֆելդ քաղաքները։ Օբերհաուզենի քիմիական գործարանը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի նավթային կազմակերպության թիրախն էր։
Օբրհաուզենը խիստ կենտրոնացված էր լեռնահանքային նյութերի և պողպատի արտադրության վրա մինչև 1960-ական թվականները։ Լեռնահանքային պողպատի արտադրության վերջին գործարանը փակվեց 1992 թվականին։ Ցինկի՝ 1981 թվականին փակված գործարանը 1997 թվականից հռենոսյան տարածաշրջանի արդյունաբերական թանգարանի է վերածվել։
1954½ թվականից քաղաքն սկսեց անցկացնել Կարճ ֆիլմերի համաշխարհային, ամենամյա փառատոնը։
Ժողովրդագրությունն ու արդյունաբերությունը
Բնակչության տարքային անկման ցուցանիշներն են՝ is 0-18, 18.2%; 18-64, 62.9%; >65, 18.9%։ Օտարազգի բնակչությունը կազմում է 12.4%։
Օբերհաուզենը ներկայացնում է քիմիական գործընթացներ, մեխանիկական ինժեներություն և կրթություն։ Նոր կենտրոնական Օբերհաուզենն (Neue Mitte Oberhausen) ապահովում է լուսային արդյունաբերությունը։
Քաղաքային պատկեր
Օբերհաուզենն ունի 4 կենտրոն, իսկ Ալտ-Օբերհաուզենը, Շտեկրադն ու Օշտերֆելդը քաղաքի հաղորդակցման կենտրոններն են։ Քաղաքային նոր կենտրոնը իր զբոսավայրերով գրավում է մարդկանց մեծ հեռավորություններից, քանի որ այն հարուստ է մի շարք բացառիկ խանութներով։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1862 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կոբրալովո (այլ կիրառումներ)
Կոբրալովո, կարող է վերաբերել՝
Ջերալդ Բուլլ
Ջերալդ Բուլլ  (Gerald Vincent Bull, ), կանադացի ինժեներ, մասնագիտացած է եղել հեռահար հրետանու վրա։ Նրա նախագիծն է եղել փորձ անել արբանյակը տիեզերք ուղարկել այսպես կոչված «սուպեր հրացանը» օգտագործելու միջոցով, որը նման է Ժյուլ Վեռնի «Երկրից դեպի Լուսին» վեպում նկարագրվածին։ Երկար ժամանակ, այս ծրագրի իրականացման համար չկարողանալով գտնել հովանավոր` Բուլն ի վերջո գտել նրան ի դեմս Իրաքի կառավարիչ Սադդամ Հուսեյնի և իրաքյան ռեժիմի, որի դիմաց նա ղեկավարել է սուպերզենքի ստեղծման իրաքյան նախագիծը։ Ջերալդ Բուլը սպանվել է Իրաքի հետ համագործակցության մեկնարկից երկու տարի անց, 1990 թվականին Բրյուսելում   ։
Կենսագրություն
Բուլը ծնվել է Նորթ Բեյ քաղաքում (Օնտարիո), Ջորջ և Գերտրուդա Իզաբելի և Լաբրոս Բուլերի ընտանիքում (George L.T., Gertrude Isabelle LaBrosse Bull): Ընտանիքը ուներ տասը երեխա, Ջերալդը իններորդն էր։ 1928 թվականին Բուլի հորը առաջարկել են թագավորական փաստաբանի պաշտոնը։ Ընտանիքը բավականին հարուստ էր, սակայն սկսված Մեծ ճգնաժամը մեծապես ազդել էր նրա վիճակի վրա, Բուլների ընտանիքը ստիպված էր մեկնել Տորոնտո` աշխատանք փնտրելու։
Հաջորդ տարի Ջերալդի մայրը բարդություններ էր ստացել իր կրտսեր եղբոր ծնվելու ժամանակ և ուշքի չգալով` 1931 թվականի ապրիլին մահացել է։ Ջերալդի հայրը ծանր դեպրեսիայի մեջ է ընկել, սկսել է խմել, երեխաներին թողնելով իր քրոջ՝ Լաուրայի խնամքին։ Լաուրան նույնպես շուտով մահացել է։ Ջերալդի հայրը 58 տարեկանում ամուսնացել է Ռոզա Բլիքերի հետ` իր երեխաներին ուղարկելով հարազատների մոտ։ Ջերալդը մնացել է իր ավագ քրոջ` Բերնիսի հետ։
1938 թվականին Ջերալդին ամռանն ուղարկել են նրա քեռու և մորաքրոջ` Ֆիլիպ և Էդիթ Լաբրոզների մոտ։ Մոտավորապես այն ժամանակ Ֆիլիպը և Էդիթը հաղթել են 175,000 ԱՄՆ դոլար։ Ջերալդն ուղարկվել է սովորելու Օնտարիոյի Քինգսթոն քաղաքում գտնվող ճիզվիտական ​​տղաների դպրոցում։ Այդ ժամանակ նա շատ է հետաքրքրվել ինքնաթիռների մոդելների շինարարությամբ և նա դարձել է մոդելավորողների դպրոցական ակումբի անդամ։ Ջերալդն 1946 թվականին ավարտել է քոլեջը։
Քոլեջն ավարտելուց հետո Բուլն ընդունվել է Քինգսթոնի Քուինս համալսարան` հույս ունենալով գնալ սպայական ուսումնարան։ Բուլը ցանկանում էր ընդունվել վերջերս բացված ավիացիայի բաժին։ Չնայած այնտեղ դիմորդների վերաբերյալ բարձր պահանջներին, Ջերալդն ընդունվել է բակալավրի բաժին։ Դասախոսների ու համակուրսեցիների փաստաթղթերով ու հիշողություններով Ջերալդն այնքան էլ աչքի չէր ընկնում իր համակուրսեցիների ֆոնին։ 1948 թվականին ավարտելով բակալավրիատը` Բուլը գծագրող է դարձել Կանադական «Avro Canada» ավիաշինական ընկերությունում։
Մեկ տարի անց համալսարանը ստեղծել է նոր` Աերոդինամիկայի ինստիտուտը (այժմ` Տորոնտոյի համալսարանին կից Աերոդինամիկայի ինստիտուտ Գորդոն Փաթերսոնի (Gordon Patterson) ղեկավարությամբ)։ Այն ժամանակ ինստիտուտը ֆինանսավորվում էր Կանադայի պաշտպանական հետազոտությունների և զարգացման գործակալության (DRB) կողմից և սահմանափակ բյուջե ուներ, այնպես որ կարող էր աշխատանքի ընդունել միայն 12 ուսանող։ Բուլը փաստաթղթեր է ներկայացրել և ընդունվել Փաթերսոնի անձնական հանձնարարականով։ Շուտով Ջերալդը համակուրսեցի Դոուգ Հենշոուի (Doug Henshaw) հետ համատեղ ղեկավարության հանձնարարությամբ ձեռնամուխ է եղել գերձայնային աերոդինամիկական խողովակի ստեղծմանը։
Երբ Կանադայի թագավորական ռազմաօդային ուժերը (RCAF) ինստիտուտին են հանձնել RCAF Station Downsview-ի բազան, աշխատանքն ավելի արագ է առաջ ընթացել։ Բուլն օգտագործել Է աերոդինամիկական խողովակի վրա աշխատելու փորձը մագիստրոսական ատենախոսություն գրելիս, որն ավարտել է 1950 թվականին։ DRB-ից խնդրանք ստանալով «Թավշյա ձեռնոց» (Velvet Glove Missile project) հրթիռային նախագծին օգնելու անհրաժեշտության մասին` Բուլն սկսել է աշխատել այս թեմայի շուրջ։
Մասնագիտական ​​գործունեություն
1953-1961 թվականներին Բուլն աշխատել է Կանադական ամերիկյան ռազմական գիտահետազոտությունների ինստիտուտում (CARDE-Canadian Armament and Research Development Establishment), որի հիմնական խնդիրներն էին գերձայնային բալիստիկայի հետ կապված հետազոտությունները։
1953 թվականին Բուլը ծանոթացել է Նոեմի Գիլբերտի հետ, որի հետ 1954 թվականի հունիսին ամուսնացել է։ Նրանք ունեցել են երկու որդի` Ֆիլիպը (1955) և Մայքլը (1956)։
1954 թվականին Բուլը մասնակցել է աերոդինամիկ խողովակի շինարարությանը, որը կարող է մինչև 4Մ արագություն ապահովել։
Հետագայում Բուլը աշխատել է հակաօդային պաշտպանության հետազոտությունների վրա։ Բուլի ղեկավարությամբ կառուցվել է 130 մմ թնդանոթը, որը սկսել են փորձարկել 1961 թվականին, ընդ որում, արկը հասել է մոտ 40 կմ բարձրության։
Բուլի աշխատանքների նկատմամբ բավարար ուշադրություն չի եղել, սակայն գերժամանակակից համակարգերի հետազոտության նկատմամբ վերաբերմունքը փոխվել է 1957 թվականին երկրի արբանյակի գործարկումից հետո։ Այն ժամանակ Բուլը կեղծված պատմության արտահոսք էր ստեղծել այն մասին, որ Կանադան ունի գերժամանակակից գործիքներ, որոնք կարող են տեղակայել անմիջապես ԱՄՆ-ի մոտ։ Պատմությունը սկանդալ և կառավարական հետաքննություն է առաջացրել։ Բուլը պաշտոնաթող է արվել 1961 թվականին։
Սպանություն
Բուլը միաժամանակ աշխատել է Scud նախագծի վրա` կատարելով գլխամասի նոր շրջապտույտների հաշվարկներ։ Մոտավորապես այդ ժամանակ նրա բնակարանը մի քանի անգամ ենթարկվել էր կողոպուտի, որն ակնհայտորեն կողոպուտի նպատակ չուներ։ Այդ արարքները, սակայն, կարող էին նմանվել նախազգուշացման կամ սպառնալիքի։ Չնայած դրան, Ջերալդ Բուլը շարունակում է աշխատել նախագծի վրա։ 1990 թվականի մարտի 22-ին նա սպանվել է ենթադրաբար իրանական կամ իսրայելական հատուկ ծառայությունների կողմից, չպարզված հանգամանքներում։ Ըստ որոշ աղբյուրների` Բուլը սպանվել է գլխի և մեջքի վրա ստացած հինգ կրակոցից, երբ տուն վերադառնալիս մոտեցել է իր բնակարանի դռանը ։ Ըստ այլ տեղեկությունների` նա սպանվել է երեք հոգանոց խմբի կողմից այն պահին, երբ զանգից հետո մոտեցել է բնակարանի մուտքի դռանը ։ Ըստ Գորդոն Թոմասի, Բուլի սպանությունը կազմակերպվել է Իսրայելի վարչապետ Իցհակ Շամիրի կողմից։ Մոսադի տնօրեն Նաում Ադմոնին (Nahum Admoni) այս նպատակի համար մարդիկ է ուղարկել Բրյուսել։ Սպանությունից անմիջապես հետո Մոսադը զանգվածային լրատվության միջոցներով լուրեր է տարածել, թե Բուլը սպանվել է իրաքցի գործակալների կողմից։
«Բաբելոն» նախագիծը դադարեցվել է, երբ Մեծ Բրիտանիայի մաքսատները գրավել են զենքի բաղադրիչները 1990-ի նոյեմբերին։ Բուլի անձնակազմի հիմնական մասը վերադարձել է Կանադա։
Հնարավոր մարդասպաններ
Բուլի համագործակցությունը Սադդամ Հուսեյնի ռեժիմի հետ կարող էր սպառնալիք հանդիսանալ Իրանի և Իսրայելի համար, քանի որ Իրանը վերջերս պատերազմ էր մղում Իրաքի դեմ (Իրան-իրաքյան պատերազմ) և դրա հետ առճակատման մեջ էր, իսկ Իսրայելը փորձում էր կանխել Իրաքի հզորացումը։ Իրաքյան զենքի ստեղծումից հետո Իսրայելն ավելի զգուշավոր էր Scud հրթիռներից, որոնք, հնարավոր է, միջուկային զենք կրեին։ Իրանի համար սպառնալիք էր ներկայացնում ինչպես սուպերթնդանոթը, այնպես էլ Scud հրթիռները ։