cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էդվարդ Էլգեր
Վերջին խոշոր աշխատանքներ
Ընդհակառակը, մնացած աշխատանքը՝ Թավջութակի Е մինոր համերգը ձախողվեց Լոնդոնի սիմֆոնիկ նվագախմբի 1919–20 թվականների բացման համերգին` 1919 թվականի հոկտեմբերին։ Բացի Էլգարի ստեղծագործությունից, որի դիրիժորը կոմպոզիտորն էր, ծրագրի մնացած մասը վարում էր Ալբերտ Կոուտսը, ով փորձերի վրա ժամանակ ծախսեց Էլգարի հաշվին։ Լեդի Էլգարը գրել է․ «Այդ խիստ եսասեր, անդաստիարակ, կոպիտ Կոուտսը շարունակում էր փորձեր անցկացնել» ։ Քննադատ Էռնեստ Նյումանը գրել է․ «Մեկ շաբաթվա ընթացքում փորձերի մասին շշուկներ էին տարածվում։ Ինչպիսին էլ լինեն բացատրությունները, մնում է տխուր փաստը․ ամենայն հավանականությամբ, երբեք այդպիսի մեծ նվագախումբը այդքան վատ կերպով չէր ներկայացրել ստեղծագործությունները։ Գործն ինքնին հիանալի է, շատ պարզ է, էլգարի երաժշտության վրա վերջին տարիներին մեծ բեռ է ընկել»։ Էլգարը չէր մեղադրում իր մենակատար Ֆելիքս Սալմոնդին, ով ավելի ուշ կրկին իր համար ստեղծագործություններ երգեց։ Ի տարբերություն տարվա ընթացքում հարյուրավոր կատարումներ ունեցող Առաջին սիմֆոնիայի, թավջութակի համերգը նվագախմբի կողմից Լոնդոնում չէր կատարվել մեկ տարուց ավելի ։
Վերջին տարիներ
Չնայած 20-ական թվականներին Էլգարի երաժշտությունը նորաձևությունից դուրս եկավ, երկրպագուները շարունակում էին ներկայացնել նրա ստեղծագործությունները, երբ դա հնարավոր էր։ Ռիդն առանձացնում է երկրորդ սիմոնիայի կատարումը 1920 թվականի մարտին "հանրությանը գրեթե անծանոթ երիտասարդ մարդու" ղեկավարմամբ՝ Ադրիան Բոուլտի։ Նույն 1920 թվականին Լենդոնի Ռոնալդը Թագավորական դահլիճում համերգ տվեց ։ Ալիսա Էդգարը գրում էր սիմֆոնիայի ընդունելության մասին, բայց դա վերջին դեպքերից մեկն էր, երբ նա լսում էր, թե ինչպես են Էլգարի երաժշտությունը նվագում ամենուր։ Ոչ երկարատև հիվանդությունից հետո նա մահացավ թոքերի քաղցկեղից 1920 թվականի ապրիլի 7-ին յոթանասուն երկու տարեկան հասակում ։
Էլգարը ծանր տարավ կնոջ կորուստը։ Նոր աշխատանքների համար հասարակական պահանջ չունենալով և զրկված լինելով Ալիսի մշտական աջակցությունից և ոգեշնչումից՝ նա իրեն թույլ տվեց շեղվել կոմպոզիտորությունից։ Ավելի ուշ նրա դուստրը գրել է, որ Էլգարը իր հորից ժառանգել է "աշխատելու համար հարմարվելու ցանկության բացակայությունը, բայց կարղ է ուրախ ժամանակ անցկացնել այնպիսի գործ կատարելու վրա, որը իրեն ընդհանրապես պետք չէ և բոլորովին չի վճարվում», գիծ, որը ավելի ուժեղացավ Ալիսի մահից հետո ։ Մնացած կյանքի մեծ մասը Էլգարը նվիրեց իր հոբբիին։ Մնացած ողջ կյանքի ընթացքում նա դարձավ սիրողական մակարդակի քիմիկոս՝ երբեմն աշխատելով իր այգում ստեղծած լաբորատորիայում։ Նա նույնիսկ պատենտավորեց "Էլգարի սարքը ծծմբաջրածնի համար"։ Նա սիրում էր ֆուտբոլ, հատկապես երկրպագում էր <<Վուլվերհեմպտոն Ունոնդերս>> թիմին, որի համար ստեղծեց հիմն։ Դիրիժոր Մալքոլմ Սարջենը և ջութակահար Յեգուդի Մենուխինը հիշեցին Էլգարի հետ անցացրած փորձերը։ Երիտասարդ տարիքում Էլգարը շատ էր սիրում հեծանիվներ՝ իր և կնոջ համար 1903 թվականին գնելով գնելով Royal Sunbeam  հեծանիվը։ Լինելով տարեց ամուրի, նա սիրում էր, երբ գյուղական տեղանքով իրեն տեղափոխում էր վարորդը 1923 թվականի նոյեմբերին և դեկտեմբերին նա ճանապարհորդություն կատարեց Բրազիլիաում, որտեղ ոգեշնչվեց Ամազոնյան թատրոնով։ Գրեթե ոչինչ հայտնի է Էլգարի գործունեության կամ այն իրադարձությունների մասին, որոնց հետ նա բախվել է ճանապարհորդության ընթացքում, ինչը գրող Ջեյմս Համիլտոն-Պատերսոնին թույլ տվեց Գերոնտիոսի ճանապարհորդության մասին գրել իր ուզած ձևով ։
Ալիսի մահից հետո Էլգարը վաճառեց Հեմփստեդի տունը, և կարճ ժամանակ ապրելուց հետո Լոնդոնի սրտում գտնվող Սենթ Ջեյմսի բնակարանում, նա տեղափոխվեց Վորքստերշիր ՝ Կեմփսի գյուղ, որտեղ նա ապրեց 1923-1927 թվականներին ։ Նա այս տարիներին ամբողջովին չհրաժարվեց ստեղծագործելուց։ Նա կատարել է մեծ մասշտաբի սիմֆոնիկ մշակումներ Բախի և Հենդելի ստեղծագործությունների մասին և գրել իր Empire March- ը և ութ երգեր «Pageant of Empire» 1924 թվականի Բրիտանական կայսրության ցուցահանդեսի համար։ 1926 թվականից Էլգարը կատարեց իր իսկ ստեղծագործությունների ձայնագրությունների շարք։ Երաժշտություն գրող Ռոբերտ Ֆիլիպի կողմից նկարագրվել է որպես «առաջին կոմպոզիտոր, որը լուրջ է վերաբերվել գրամոֆոնին», նա իր երաժշտության զգալի մասը արդեն ձայնագրել էր վաղ ակուստիկ ձայնագրման գործընթացով 1914 թվականից ի վեր, բայց 1925 թ.-ին գրամոֆոնը դուրս եկավ կիրառությունից։  Ձայնագրությունների շարքում հետագայում Էլգարը ղեկավարեց նաև երկու նոր հիմնադրված նվագախմբեր ՝ Բոուլտի BBC սիմֆոնիկ նվագախումբը և սըր Թոմաս Բիչեմի Լոնդոնի ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը ։
Էլգարի մանկական ամենավերջին պիեսը ստուդիայի պրեմիերայի վաղ օրինակն էր․ դրա առաջին կատարումը եղել է Abbey Road ստուդիայում։ Յորքի դքսի կնոջը և աղջիկներին նվիրված այդ աշխատանքի մեջ Էլգարը կրկին անդրադառնում է նկարչության համար նախատեսված իր պատանեկան ալբոմներին։
Իր կյանքի վերջի տարիներին Էլգարը երաժշտական վերածնունդ ապրեց։ 1932 թվականին BBC-ն կազմակերպեց նրա ստեղծագործությունների փառատոն ի պատիվ նրա յոթանասուն ամյակին ։  1933 թվականին նա  թռավ Փարիզ, որպեսզի ղեկավարի Մենուխինի ջութակի կոնցերտը։ Գտնվելով Ֆրանսիայում՝ նա այցելեց իր կոմպոզիտոր գործընկերոջը՝ Ֆրեդերիկ Դելիուսին Գրեզ-սյուր-Լուանի իր տանը։ Նրան փնտրում էին երիտասարդ երաժիշտները, այնպիսիք, ինչպես Ադրիան Բոուլտը, Մալքոլմ Սարջենտը և Ջոն Բարբիրոլլին։ Նա սկսեց աշխատել "Իսպանական լեդի" օպերայի վրա և BBC-ից ընդունեց Երրորդ սիմֆոնիան գրելու պատվերը։ Սակայն նրա հիվանդությունը խանգարեց ավարտել այն։ Նա շատ էր անհանգստանում անավարտ ստեղծագործությունների մասին։ Նա Ռիդին խնդրեց երաշխավորել, որ ոչ ոք "չի ընկնի" նմուշների հետևից և չի փորձի ավարտել սիմֆոնիան, նա ասում էր․«Եթե ես չկարողանամ ավարտել Երրորդ սիմֆոնիան, ինչ-որ մեկը ավարտի այն կամ գրի ավելի լավը․․․ " ։ Էլգարի մահից հետո Մ․ Յանգ Պերսին BBC-ի ու Էլգարի դստեր՝ Կարիսի հետ համագործակցելով ավարտեց «Իսպանական լեդին»։ Երրորդ սիմֆոնիայի նմուշները վերամշակվեցին Էնթոնի Պեյնի կողմից 1998 թվականին։
1933 թվականի հոկտեմբերի 8-ին նրա մոտ հայտնաբերվե չվիրահատվող հաստ աղիքի քաղցկեղ։ Նա իր բժիշկ-խորհրդական Արթուր Թոմսոնին ասաց, որ չի հավատում անդրշիրիմյան կյանքին․ «Ես հավատում եմ, որ ոչինչ այլևս չի շարունակվում»։ Էլգարը մահացավ 1934 թվականի փետրվարի 23-ին յոթանասոն վեց տարեկան հասակում և հուղարկավորվեց իր կնոջ կողքին Լիթլ-Մալվերնի Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցում ։
Ազդեցություններ, նախնիներ և վաղ աշխատանքներ
Էլգարը ատում էր ժողովրդական երգը, քիչ էր հետաքրքրվում և չէր հարգում վաղ շրջանի անգլիացի կոմպոզիտորներին՝ Ուիլյամ Բերդին և նրա ժամանակի երաժիշտներին անվանելով «երաժշտական ցուցանմուշներ։ Ավելի ուշ շրջանի անգլիական կոմպոզիտորներից նա Պերսելլին համարում էր մեծագույնը և ասում էր, որ շատ բան է սովորել հենց նրա տեխնիկայից՝ ուսումնասիրելով Հյուբերտ Պարրիին։
Էլգարի վրա առավելագույն ազդեցություն գործած մայրցամաքային կոմպոզիտորներ են համարվում Հենդելը, Դվորժակը և որոշ չափով Բրամսը։ Ակնայտ է Վագների ազդեցությունը։ Դիրիժորի անհատական ոճի համար Էլգարը շատ բանով պարտական է 19-րդ դարի ֆրանսիական կոմպոզիտորներին՝ Բերլիզին, Մասնեին, Սեն-Սանսին և հատկապես Դելիբին, ում երաժշտությունը Էլգարը նվագում և ղեկավարում էր Վուստերում։ Էլգարի միակ հայտնի աշխատանքը, որը նա գրել է 1889-1891 թվականներին Լոնդոնում գտնվելու ժամանակ, Ֆրաուսսարի նախերգանքն էր, որը նա գրել էր Մենդելսոնի և Վագների ազդեցության տակ և դրսևորում էր էլգարյան հատկանիշներ։ Նվագախմբային ստեղծագործությունները, որոնք գրվել են հաջորդող տարիներին Վուստերշիրում, ներառում են լարային գործիքների համար Սերենադ և Երեք բավարական պարերը։ Այդ և ավելի ուշ շրջանում Էլգարը գրում էր նաև երգեր։ Վ․ Հ․ Ռիդը կասկած է հայտնում այդ ստեղծագործությունների առումով, բայց գովում է կնոջ ձայնով The Snow հատվածը և  հինգ երգերից կազմված Sea Pictures ցիկլը ։
Երգչախմբի և նվագախմբի համար Էլգարի հիմնական խոշոր ստեղծագործություններն էին «Սև ասպետ», «Թագավոր Օլաֆ», «Կյանքի լույսը», «Կարակտակ», «Գևորգյան նշան»։ Նա նաև գրել է Te Deum and Benedictus Հերեֆորդի փառատոնի համար։ Մաքվեյն ընդգծում է, որ քանի որ այս աշխատանքները 1890-ական թվականներին են գրվել և շատ տարիներ հայտնի չեն եղել, նրա առաջին հաջողության վարպետությունը անհավատալի էր թվում և փաստացիորեն նրա հմտությունները աճեցին տասնամյակների ընթացքում։
Ստեղծագործական տարիների գագաթնակետ
Էլգարի ամենահայտնի ստեղծագործությունները գրվել են 1899-1920 թվականների ընթացքում։ Դրանց մեծ մասը նվագախմբային են։ Ռիդը գրում էր․ «Էլգարի տաղանդը հասել է իր գագաթնակետին նվագախմբային ստեղծագործությունների մեջ» և մեջբերում էր կոմպոզիտորին, ով ասել է, որ նույնիսկ օրատորիաներում նվագախմբային մասը համարվում է առավել կարևորը։ Enigma տարբերակները Էլգարի անունը հանեցին ազգային մակարդակի վրա ։ Նրա հաջորդ նվագախմբային ստեղծագործությունը «Կոկեյնն» է, որը համարվում էր նախերգանք  (1900–1901), "Հարավում" և այլն։ 1905 թվականին Էլգարն ավարտեց Մուտք և Ալեգրոն լարային գործիքների համար։ Քեննեդին այն անվանեց վարպետի ստեղծագործություն, որը հավասար է անգլիական լարային ստեղծագործություններին ։
Կյանքի հաջորդ չորս տարիների ընթացքում Էլգարը գրեց երեք խոշոր ստեղծագործություն, որոնք չնայած և կարճ էին, բայց համեմատելի էին եվրոպական կոմպոզիտորների աշխատանքների հետ։ Դրանք էին նրա Առաջին սիմֆոնիան, Կոնցերտ ջութակի համար և Երկրորդ սիմֆոնիան, որոնք 45 րոպեից մինչև մեկ ժամ տևողություն ունեին։ Մաքվեյը սիմֆոնիաների համար ասում է, որ «դրանք մեծ տեղ են զբաղեցում ոչ միայն Էլգարի արվեստի մեջ, այլ նաև անգլիական երաժշտական պատմության մեջ։ Երկուսն էլ երկար և հզոր էին, ցույց են տալիս որոշակի ներքին դրամա, որից բխում է ողջ կենսական ուժը, հիմնված են դասական ձևերի վրա, բայց տարբերվում են իրենց աստիճանով։ Որոշ քննադատներ դրանք համարում են ձանձրալի և շատ բառեր պարունակող։ Յուրաքանչյուր սիմֆոնիայի համար պահանջվում են տասնյակ երաժշտական օրինակներ դրա զարգացմանը հետևելու համար»։
Ջութակի և թավջութակի համար նախատեսված էլգարի կոնցերտը, Քենեդիի կարծիքով, «մտնում է նրա լավագույն ստեղծագործությունների թվի մեջ» ։ Սակայն դրանք շատ խիստ տարբերվում են իրարից։ Ջութակի կոնցերտը գրվել է 1990 թվականին, երբ Էլգարը հասել էր իր հայտնիության գագաթնակետին։ Թավջութակի կոնցերտը գրվել է տասը տարի ավելի ուշ, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո և Քենեդիի խոսքերով «պատկանում է այլ դարաշրջանի, այլ աշխարհի... Էլգարի բոլոր հիմնական ստեղծագործություններից ամենապարզն է»։ Երկու կոնցերտների մեջտեղում Էլգարը գրել է «Ֆալստաֆ» սիմֆոնիկ էտյուդը։ Դոնալդ Տովին այն դիտում էր որպե «երաժշտության մեջ ամենաանչափելի առարկաներից մեկը, որն օժտված էր շեքսպիրյան ուժով», այն դեպքում, երբ Քենեդին քննադատում էր ստեղծագործությունը դրանում հաջորդականությունների չափազանց հաճախակի կիրառման և կանացի կերպարները չափազանց իդելականացնելու պատճառով։ Ռիդը կարծում էր, որ հիմնական թեմաները քիչ են տարբերվում ։ Հենց Էլգարը Ֆալստաֆը համարում էր իր զուտ նվագախմբային արվեստի ամենաբարձր կետը ։ 21-րդ դարի Էլգարի հիմնական ստեղծագործությունները համարվում են մենակատարների, երգչախմբի և նվագախմբի համար երեք մասշտաբային ստեղծագործությունները․ «Գերոնտիոսի երազը» (1900 թ.) և «Առաքյալներ» (1903 թ.) ու «Թագավորություն» ( 1906) օրատորիաները, և երկու ավելի կարճ օդաները՝ «Թագադրման օդա» (1902 թ.) և «Երաժշտություն ստեղծողները» (1912 թ.)։
Պարգևներ
1904-ին Էլգարը ստացավ ասպետի կոչում, իսկ 1911-ին նշանակվեց «Պատվո շքանշանի» անդամ։ 1920 թվականին նա Հրամանատարական խաչ բելգիական շքանշան, 1924-ին նա դարձավ Թագավորական երաժշտության վարպետ, հաջորդ տարի նա ստացավ Արքայական ֆիլհարմոնիայի ոսկե մեդալ, իսկ 1928-ին ստացավ Արքայական Վիկտորիանական շքանշան (KCVO)։ 1900-1931 թվականներին Էլգարը պատվավոր աստիճաններ է ստացել Քեմբրիջի, Դուրամի, Լիդսի, Օքսֆորդի, Յեյլի (ԱՄՆ), Աբերդինի, Արևմտյան Փենսիլվանիայի (ԱՄՆ), Բիրմինգհեմի և Լոնդոնի համալսարաններից։ Օտարերկրյա ակադեմիաները, որոնց նա անդամագրվեց ՝ Regia Accademia di Santa Cecilia, Հռոմ; Accademia del Reale Istituto Musicale, Ֆլորենցիա; Académie des Beaux Arts, Փարիզ; Ֆրանսիայի ինստիտուտ; և Ամերիկյան ակադեմիան ։
Ստորին Բրոդհեթ քաղաքում գտնվող տունը, որտեղ ծնվել է Էլգարը, այժմ Էլգարի ծննդավայրի թանգարանն է ՝ նվիրված նրա կյանքին և գործին։ Էլգարի դուստրը ՝ Կարիսը, օգնեց հիմնադրել թանգարանը 1936 թ.-ին և նրան կտակեց Էլգարի նամակների և փաստաթղթերի մեծ մասը։ Կարիսը Էլգարի ձեռագրերը թողեց երաժշտական քոլեջներին․ Սև ասպետը Երրորդության երաժշտական քոլեջին, Թագավոր Օլաֆը՝ Թագավորական երաժշտական ակադեմիային, Երաժշտություն ստեղծողները՝ Բիրմինգհեմի համալսարանին, թավջութակի կոնցերտը Թագավորական երաժշտական քոլեջին, Թագավորությունը Բոդլեանի գրադարանին, և այլ ձեռագրեր Բրիտանական թանգարանին : Կոմպոզիտորին և նրա ստեղծագործություններին նվիրված «Էլգար» ընկերությունը ստեղծվել է 1951 թ.-ին։ Ուլսթեր Հայ փողոցի վերջում գտնվող Էլգարի արձանը նայում է տաճարին; Ռոուզ Գարարդի կողմից կոմպոզիտորի մեկ այլ արձանը գտնվում է Մալվերնի Եկեղեցու փողոցում, որը նայում է քաղաքին և այցելուներին հնարավորություն է տալիս կանգնել կոմպոզիտորի կողքին։ 2005-ի սեպտեմբերին Հերեմմա Փիրսոնի կողմից քանդակված երրորդ արձանը բացվեց Հերեֆորդի տաճարի մոտ` ի պատիվ քաղաքի հետ նրա բազմաթիվ երաժշտական և այլ ընկերակցությունների։ Այն պատկերում է Էլգարին իր հեծանիվով։ 1999-ից մինչև 2007 թ.-ի սկիզբը Անգլիայի բանկի քսան ֆունտանոց թղթադրամներին պատկերված էր Էլգարի դիմանկարը։ Նրա կերպարը հեռացնելու համար կատարված փոփոխությունը տարաձայնություններ առաջացրեց, հատկապես այն պատճառով, որ 2007 թվականը Էլգարի ծննդյան 150-ամյակն էր։ 2007 թվականից Էլգարի թղթադրամների թողարկումը դադարեցվեց։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Անգլիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Անգլիացի դիրիժորներ
(4466) Աբայ
(4466) Աբայ (Abai), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1971 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Ղրիմյան աստղաֆիզիկական աստղադիտարանի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,945213 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,8462 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0442 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1846,18 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,194997 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,1° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1971 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ղրիմյան աստղաֆիզիկական աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կոտրված աթոռ
Կոտրված աթոռ, շվեյցարացի արվեստագետ Դանիել Բերսեի ստեղծած փայտե մոնումենտալ քանդակը Ժնևում, ատաղձագործ՝ Լուի Ջենև։ Աթոռը ստեղծվել է 5,5 տոննա փայտից և ունի 12 մետր բարձրություն։
Քանդակը պատկերում է կոտրված ոտքով մեծածավալ աթոռ՝ տեղակայված Ժնևի Ազգերի հրապարակում՝ Ազգերի պալատի մուտքի դիմաց (ՄԱԿ-ի եվրոպական գլխամաս)։ Տեղադրվել է 1997 թվականի օգոստոսին։ Քանդակը տեղադրվել է որպես կոնտրաստ ցամաքային արկերի և ռումբերի և հիշեցում Ժնև այցելող քաղաքական գործիչներին և այլոց։
Պատմություն
«Կոտրված աթոռը» շվեյցարական Handicap Internationa-ի համահիմնադիր և տնօրեն Փոլ Վերմեուլենի բնօրինակ նախագիծն է։ 1996 թվականի հոկտեմբերին նա արվեստագետին պատվիրեց ստեղծել ավելի քան 10 մետր բարձրությամբ հուշարձանային աթոռ՝ կոտրված ոտքով, որը պետք է տեղադրվի Ազգերի պալատում։ Նպատակն էր 1997 թվականի դեկտեմբերին ունենալ Ականների մասին Օտտավայի պայմանագիրը ստորագրող հնարավորինս մեծ թվով պետություններ։ Քանդակը Handicap International-ը տեղադրել է 1997 թվականի օգոստոսի 18-ին Ժնևում՝ Ազգերի պալատի գլխավոր մուտքի դիմաց, որտեղ նախատեսվում էր մնալ երեք ամիս՝ մինչև 1997 թվականի դեկտեմբեր՝ Օտտավայում Օտտավայի պայմանագրի ստորագրումը։ 40 երկրների կողմից վավերացումից հետո Պայմանագիրը 1999 թվականի մարտի 1-ին ուժի մեջ մտավ որպես միջազգային իրավունքի փաստաթուղթ։
Քանի որ պայմանագիրը չէին ստորագրել նշանակալի երկրներ և քանդակի համար հասարակական մեծ աջակցությունը պատճառ դարձավ, որ այն մնա մինչև 2005 թվական, երբ հեռացվեց Ազգերի պալատի վերափոխման հետ կապված ։ Աշխատանքի ավարտից հետո այն վերատեղադրվել է նույն տեղում՝ 2007 թվականի փետրվարի 26-ին՝ Ժնևում գտնվող ՄԱԿ-ի գրասենյակի դիմաց։
2007 թվականի փետրվարին Կոտրված աթոռի վերատեղադրումը պաշտոնապես հանձնվեց Handicap International-ին` աջակցելու Կլաստերային ռումբերը արգելելու միջազգային պայմանագրի ստորագրմանը, որը տեղի ունեցավ Օսլոյում 2008 թվականի դեկտեմբերին։
Ստեղծագործությունը քանդակագործի սեփականությունն է եղել մինչև 2004 թվականը, երբ նա սեփականության իրավունքը փոխանցել է Handicap International-ին։
Նմանատիպ քանդակներ
Մեծածավալ աթոռի քանդակներ ստեղծել են նաև այլ արվեստագետներ, այդ թվում՝ Աթոռի քանդակը ԱՄՆ-ում, Ջանկառլո Ներիի ժամանակավոր «Գրողը» քանդակը Լոնդոնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աթոռներ Կատեգորիա:Փայտե քանդակներ Կատեգորիա:1997 քանդակներ
Անն Իդալգո
Անն Իդալգո (Anne Hidalgo, ), իսպանական ծագմամբ ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ։ Փարիզի քաղաքապետ (2014 թվականից)։ Առաջին կինն է, ով զբաղեցնում է այդ պաշտոնը։
1994 թվականից անդամակցում է Ֆրանսիայի Սոցիալիստական կուսակցությանը, զբաղեցրել է Մշակույթի և լրատվական միջոցների ազգային քարտուղարի պաշտոնը։ Բերտրան Դելանոեի (մարտ, 2001-մարտ, 2014) ղեկավարման օրոք եղել է Փարիզի առաջին փոխքաղաքապետ ։ 2001 թվականին ընտրվել է Փարիզի 15-րդ շրջանի խորհրդի անդամ։
Կենսագրություն
Անն Իդալգոն ծնվել է Իսպանիայի Անդալուզիա համայնքի Կադիս քաղաքի Սան Ֆերնանդո մունիցիպալիտետում ։ Նրա հայրական պապը իսպանացի սոցիալիստ էր, ով Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմից հետո կնոջ և չորս երեխաների հետ դարձել էր փախստական, սակայն որոշ ժամանակ անց վերադարձել էին Իսպանիա։ Տատը մահացել է վերադարձի ճանապարհին, պապը դատապարտվել է մահապատժի, ապա՝ ցմահ ազատազրկման։
Իդալգոյի հայրը մեծացել է մոր ծնողների մոտ ։ Եղել է էլեկտրիկ ։ 1950-ական թվականների վերջում ամուսնացել է դերձակուհու հետ, ունեցել են երկու դուստր՝ Աննը և Մարիան։ Պայմանավորված Իսպանիայի տնտեսական դժվարություններով՝ Իդալգոյի ծնողները գաղթել են Ֆրանսիա , 1961 թվականին հաստատվել Լիոնում։
Անն Իդալգոն մեծացել է Լիոնի 9-րդ շրջանում՝ Վեզում, ծնողների հետ խոսել է իսպաներեն, քրոջ հետ՝ ֆրանսերեն։ Ծնողները վերադարձել են Իսպանիա, քույրը՝ Մարին, Լոս Անջելեսում ընկերության տնօրեն է։
14 տարեկան հասակում Իդալգոն դարձել է Ֆրանսիայի քաղաքացի, միաժամանակ Իսպանիայի քաղաքացի է ։
Իդալգոն մասնագիտացել է սոցիալական աշխատողի և իրավագիտության բնագավառում։ Երեք երեխաների մայր էր, երբ ամուսնալուծվել և կրկին ամուսնացել է։ 1982 թվականին Աշխատանքի գործակալության ազգային մրցույթում զբաղեցրել է 5-րդ տեղը։ 1984 թվականին պաշտոն է զբաղեցրել Փարիզի 15-րդ շրջանը ներկայացնող Աշխատանքի գործակալությունում։ Քաղաքացիական ծառայության պաշտոնից թոշակի է անցել 2011 թվականի հուլիսին՝ 52 տարեկան հասակում ։
Անձնական կյանք
Փարիզի 15-րդ թաղամասում բնակվում է Խորհրդարանի սոցիալիստ անդամ Ժան Մարկ Ժերմանի և իրենց որդու հետ ։ Չնայած ստացել է կաթոլիկ դաստիարակություն՝ Իդալգոն աթեիստ է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Չեչնիայի արվեստ
Չեչնայի արվեստը:Չեչեն-Ինգուշ-ի տարածքում գեղարվեստական մշակույթի հնագույն նմուշները վերաբերում են մեր թվարկությունից առաջ III—I հազարամյակներում։ Պահպանվել են Սկյութա-սարմատյան (մեր թվարկությունից առաջ VII դարից—մեր թվարկության IV դար), ալանների (VIII— XIII դարերում), մոնղոլա-թաթարական (XIII դարից— XV դարի սկիզբ) ժամանակաշրջանների ճարտարապետության և կերպարվեստի հուշարձաններ։ XI—XIII դարերում քրիստոնեական պաշտամունքային ճարտարապետության մեջ զուգորդվել են վրացական և տեղական շինարարական ավանդույթները։ Միջնադարում Չեչեն-Ինգուշ-ի լեռնային շրջաններում կոպիտ մշակված քարից կառուցվել են ամրություններ (Վերին Ալկոլն գյուղի մոտ), բնակելի և ռազմի աշտարակներ (օրինակ՝ Կեզենոյ, Թարգիմ, Խոյ, էգիկալ, Էրզի գյուղերում, բոլորը՝ XIV— XVIII դարերում)։ Սարալանջերի լեռնային գյուղերի կողքին տեղ են գտել բազմաթիվ վերգետնյա, կիսագետնափոր և գետնափոր դամբարաններ, ինչպես և գերեզմանների ստելաներ (օրինակ՝ «Մեռյալների քաղաք» Ցոյ-Պեդե, Մալխիստա գյուղի մոտ, XI—XVIII դարերում)։ Համարյա բոլոր գյուղերն ունեցել են երկթեք վերերկրյա դամբարանների նմանող սրբարաններ։ XVIII դարից— XX դարի սկզբի ժողովրդական տները լեռներում քարից և փայտից են, 1—2-հարկանի, հարթ տանիքով, բազմասենյակ, հարթավայրում՝ ուղղանկյուն, հում կամ թրծված աղյուսից, կղմինդրածածկ, շրջափակող սրահով։ Չեչեն-Ինգուշ-ի ժողովրդական արվեստում զարգացած են եղել փայտի և քարի վրա փորագրումը, ոսկերչությունը, մետաղի գեղարվեստական մշակումը, փայտե, կավե և պղնձե սպասքների, թաղիքե գորգերի պատրաստումը, ոսկե և արծաթե թելերով ասեղնագործությունը։ XIX դարի կեսին ստեղծագործել է չեչեն դիմանկարիչ Պ․ Զ․ Զախարովը։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո վերակառուցվել է Գրոզնին (հատկապես 1950-ական թվականներին, ճարտարապետներ՝ Զ․ Մ․ և Յա․ Մ․ Բերկովիչներ, Բ․ Ն. Ֆեդոտով, Լ․ Ի․ Խաիտ)։ Գուդերմես և Մալգոբեկ քաղաքներում կառուցվում են բազմաթիվ կուլտուր-կենցաղային շենքեր, բնակարաններ, գյուղերում՝ ընդարձակ տներ և արդի տնտեսության շինություններ։ 1939 թվականին ստեղծվել է Գրոզնու, 1967 թվականից՝ ԽՍՀՄ ճարտարապետների միության Չեչենա-Ինգուշական մասնաճյուղը։ Չեչեն-Ինգուշ-ի սովետական կերպարվեստում զարգացած են պատմական և կենցաղային ժանրերը, դիմանկարը և բնանկարը (գեղանկարիչներ՝ Ե․ Ն․ Գայդուկովա, Ա․ Գ․ Գրիգորյանց, Խ․ Յու․ Դադաև, Դ․ Գ․ Իդրիսով, Ն․ Գ․ Լատիշև, գրաֆիկներ՝ Օ․ Ռ․ Չուբարով, Լ․ Ի․ Ցարիցինսկի), քանդակագործությունը (Վ․ Պ․ Աստապով, Ի․ Դ․ Բեկիչև, Վ․ Դ․ Մալյուկով, Ռ․ Ի․ Մամիլով, Ա․ Ն․ Մաֆրոնով), գրքի նկարազարդումը (Ե․ Մ․ Տոկարև, Ա․ Ա․ Տուլաձե)։ 1939 թվականին ստեղծվել է Չեչնա-Ինգուշ․ ԻԽՍՀ-ի խորհրդային նկարիչների միությունը (1968 թվականից Չեչնայի․ ԻԽՍՀ նկարիչների միություն)։
Մինաս Ավետիսյան
Մինաս Կարապետի Ավետիսյան, հայ նշանավոր գեղանկարիչ։ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ կերպարվեստի ամենակարկառուն ներկայացուցիչներից մեկը։ Ծնվել է 1928 թվականի հուլիսի 20–ին, Ջաջուռում (այժմ՝ Հայաստանի Շիրակի մարզում)։ Համեմատաբար ուշ է սկսել զբաղվել գեղանկարչությամբ։ Պատանի հասակում տարված է եղել Մարտիրոս Սարյանի արվեստով։ Առաջին անգամ կենդանկարչի հետ ծանոթացել է 18 տարեկանում ։ Մինասի գեղարվեստական և էսթետական զարգացման գործում մեծ ազդեցություն են ունեցել Հայկական մանրանկարչությունը և իտալական վերածննդի նկարչությունը, որին ծանոթացել է Լենինգրադում (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ) ուսանելու տարիներին ։
Մինասը ստեղծել է հայկական գյուղաշխարհն արտացոլող կոմպոզիցիաներ, բնանկարներ, ինչպես նաև դիմանկարներ, նատյուրմորտներ, որմնանկարներ։ Մինասի ստեղծագործությունները յուրահատուկ են իրենց գունային ուժեղ հակադրություններով, որոնք արտահայտում են լուսավոր, քնարական տրամադրություններ, երբեմն՝ ողբերգական շեշտերով։ Անդրադարձել է նկարչության բոլոր ոլորտներին՝ գեղանկարչություն, գրաֆիկա, որմնանկարչություն, բեմանկարչություն և այլն։ Հայտնի նկարներից մի քանիսը վերաբերում են հայ ժողովրդի անցյալին՝ հատկապես 1915 թ հայկական ջարդերին, որոնցից մազապուրծ են եղել նաև նկարչի ծնողները։ Այդ ժամանակաշրջանին են պատկանում 1965-1967 թվականներին ստեղծված «Ճանապարհ. ծնողներիս հիշողությունները», «Դեր-Զորի ճանապարհին» (1964 թ) կտավները։ Մինասի հասուն ստեղծագործական կյանքը տևել է 15 տարի՝ 1960–1975 թվականներին, որի ընթացքում նկարիչը ստեղծել է մոտ հինգ հարյուր մեծ ու փոքր կտավ, մոտավորապես նույնքան գծանկար, քսան մեծածավալ որմնանկար, մեկ տասնյակից ավելի բալետային ու թատերական ձևավորումներ։
1975 թվականի փետրվարի 16-ին Մինասը Երևանում ենթարկվում է ավտովթարի։ Վախճանվում է մի քանի օր անց՝ փետրվարի 23-ին ։ Նրա մահվան օրը խորհրդային տարիներին համարվել է փետրվարի 24-ը ։
Կենսագրություն
1928 թվականին Ջաջուռում ծնվել է ապագա նկարիչ Մինաս Կարապետի Ավետիսյանը։ Մինասի հայրը՝ Կարապետը, մշեցի դարբին էր, իսկ մայրը՝ Սոֆոն, կարսեցի քահանայի դուստր էր ։
Պատերազմի տարիներին պատանի Մինասը պատահականորեն հանդիպել է նկարիչ Հակոբ Անանիկյանի հետ, ինչը բախտորոշ է եղել նրա համար։
Գեղագիտական կրթությունը նկարիչը ստացել է Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում (1947-1952)։ Մի տարի սովորելուց հետո Երևանի պետական գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում, 1953 թվականին տեղափոխվել է Լենինգրադի Իլյա Ռեպինի անվան Գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտ, որտեղ սովորել է Ա. Զայցևի և Լ. Խուդյակովի արվեստանոցում։ Ավարտել է 1960 թվականին ու վերադարձել է Երևան։ Դիպլոմային աշխատանքի ղեկավարը եղել է Բորիս Յոհանսոնը։
Ընտանիք
1964 թվականին Մինասը ամուսնանում է նկարչուհի Գայանե Մամաջանյանի հետ։ 1966 թ. ծնվում է առաջնեկը՝ Արմանը։ 1969 թ. ծնված կրտսեր որդին՝ Նարեկ Ավետիսյանը նույնպես նկարիչ է։
Մահը
Մինաս Ավետիսյանի մահվան հանգամանքները մինչ օրս մնում են ամբողջությամբ չպարզված ։
Ընդհանուր բնութագիր
Մինասը՝ համեմատաբար ուշ սկսելով զբաղվել գեղանկարչությամբ, միանգամից ուշադրություն է գրավում իր անսովոր մտածողությամբ։ 1960 թվականին անհատական ցուցահանդեսից հետո, կարծիքները հակասական էին։ Որոշ արվեստաբաններ թերահավատորեն էին նայում Մինասի աշխատանքներին։ Նկարչի հիմնական թեմաներից մեկը Ջաջուռի բնաշխարհն է, այն տունը, որտեղ ծնվել է նկարիչը, մայրը՝ դռան շեմքին կանգնած, ձեռքերը խաչած («Շեմքին», 1975, Ժամանակակից արվեստի թանգարան, Երևան), հայրենի լեռները, բնաշխարհը։ Կապված լինելով մոր հետ և շուտ կորցնելով նրան՝ Մինասը մոր թեմային է անդրադարձել իր բոլոր աշխատանքներում՝ և՛ գեղանկարներում, և՛ որմնանկարներում, և՛ գծանկարներում։
Նրա ներկապնակում գերակշռում են կարմիրը, կապույտը, նարնջագույնը, դեղինը…
Մանկության օրերին գյուղում ստացած տպավորություններից են բխում նկարչի ամենավառ ու գունեղ կոմպոզիցիոն կտավները. («Գորգ են գործում», «Խնոցի», «Գյուղը», «Քնածը» և այլն)։ Առանձնակի հետաքրքրություն է ներկայացնում ջաջուռյան պատկերաշարը։ «Ջաջուռ» բնանկարը (1960 թ. Կտավ, յուղաներկ, Ժամանակակից արվեստի թանարան, Երևան) սինթեզն է այն առավել արժեքավորի, որ նկարիչը ձեռք է բերել բնությունը պատկերող իր բազմաթիվ կտավներում։
Գեղանկարչություն
Ստեղծել է մոտ հինգ հարյուր մեծ ու փոքր կտավ։
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Grand Theft Auto-ն (կրճատ՝ GTA) (հայերեն՛ Մեծ Գողություն Ավտո կամ ՄԳԱ) գործողության-արկածային ժանրի բազմահարթակ համակարգչային խաղ է, առաջինը համանուն հայտնի ֆրանշիզայում։
Մինաս Ավետիսյան
Դիմանկար
Մինասը հայտնի է նաև իր բազմաթիվ դիմանկարներով (ինքնանկարները, ակադեմիկոս Արմեն Թախտաջյանի, Կոստան Զարյանի, Մարտիրոս Սարյանի և այլոց դիմանկարները)
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Խաղացողը կստանձնի հանցագործի դեր, ով կարող է ազատորեն շրջել քաղաքում և կատարել հանցավոր բնույթի տարբեր առաջադրանքներ, ինչպիսիք են պայմանագրային սպանությունները, գողությունները և այլն։
Մինաս Ավետիսյան
Որմնանկարչություն
Մինասը իր որմնանկարները ստեղծել է 1970-1974 թվականներին։ Երևանում, Գյումրիում, Վահրամաբերդ գյուղում ստեղծել է թվով 20 որմնանկարներ, որոնց ընդհանուր տարածությունը հասնում է հինգ հարյուր քառակուսի մետրի ։ 1988 թվականին Սպիտակի երկրաշարժի պատճառով որմնանկարները կրում են մասնակի կորուստներ։ Փլուզվում կամ վթարային են դառնում այն շենքերը, որտեղ գտնվում են որմնանկարները։ Բացառությամբ «Աղբյուրի մոտ» և «Լեռներում» որմնանկարների, մնացած որմնանկարները գտնվում են աղետալի վիճակում և ոչնչացման եզրին են ։ 2009 թվականին «Թորոս Ռոսլինի ծնունդը» որմնանկարը իտալացի մասնագետների կողմից հաջողությամբ տեղափոխվում է Ջաջուռ գյուղի Մինասի թանգարանը  ։
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Գանգստա պայթյուն
Խաղացողը մեկնում է Լիբերթի Սիթիում և սկսում աշխատել Ռոբերտ «Բաբբի» Սերալյանոյի հանցախմբի համար։ Նրանք խաղացողին տալիս են մի քանի աշխատանք՝ սկսած տաքսի գողանալուց մինչև LCPD ոստիկանապետի սպանությունը ականապատ մեքենայի միջոցով, ինչպես նաև սպանել մրցակից Սոնետի ավազակախմբի փաստաբանին։ Մի առաքելություն ներառում է նաև ավտոբուսի մեջ ռումբի տեսքով թակարդ, որը կպայթի, եթե այն հասնի 50 մղոն/ժ-ից ցածր (հղում դեպի արագություն մարտաֆիլմ)։ Երբ խաղացողը բավականաչափ միավորներ ունի, Դոն Սոնետիի աջ ձեռքը՝ Կաբոտը, կապվում է խաղացողի հետ՝ ցանկանալով խոսել նրա հետ։ Նրան հանդիպելուց հետո նա պնդում է, որ խաղացողը կրկնակի հատել է Ճաղատ Սոնետիին և մահացած մարդ է, եթե դա կրկնվի։
Մինաս Ավետիսյան
Որմնանկարչություն
2010 թվականի հունիսից կրկին իտալացի մասնագետների օգնությամբ սկսվում են «Խաչքարի մոտ» և «Հանդիպում» որմնանկարների տեղափոխումը և ռեստավրացիան Գյումրիի էլեկտրատեխնիկական գործարանի ճաշարանից։ Նոյեմբերին այդ որմնանկարները տեղափոխվում են Հայաստանի կառավարության շենք ։
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Ամենակարող կողոպուտ
Մեկ անգամ ևս, խաղացողը պետք է մի քանի աշխատանք կատարի մակարդակը ավարտելու համար։ Անմիջապես Բաբին զանգահարում է՝ ասելով, որ «Սաշան» առևանգվել է (առաքելությունը ձախողելու դեպքում կբացահայտվի, որ Սաշան իրականում շեֆի լակոտն է)։ Խաղացողը կարող է ընտրել նրան փրկել կամ ձախողել։ եթե խաղացողը ձախողում է առաքելությունը, ոստիկանները գտնում և ներս են բերում նրան, քանի որ ինչ-որ մեկը լսել է նրա գոռոցը բեռնախցիկում։ Երբ խաղացողը որոշ աշխատանքներ կատարի (ներառյալ Սոնետիին սպանելը) և նորից բավական միավորներ ունենա, Բաբբին խաղացողին կխնդրի գալ իր մոտ։ Բաբբին կասի, որ խաղացողը լավ աշխատանք է կատարել, բայց ոստիկանները բավական մոտ են, որպեսզի նրա հետույքը փնտրեն լապտերներով։ Բաբբին, փորձելով ազատվել ոստիկանության անհարկի ուշադրությունից, խաղացողին պատվիրեց թռիչք դեպի Սան Անդրեաս։
Մինաս Ավետիսյան
Գրաֆիկա
Գծանկարչությանը անդրադարձել է կյանքի վերջին տարիներին։ «Իմ մայրը», «Պատշգամբում», «Տեսիլ», «Զրույց», «Նարեկացու ընթերցում»։
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Խաղի ընթացքը
Grand Theft Auto-ն բաղկացած է խաղի յուրաքանչյուր քաղաքում գտնվող մակարդակներից. յուրաքանչյուր մակարդակում խաղացողը պետք է հավաքի որոշակի քանակությամբ միավորներ, բացի այդ, նրան տրվում է հինգ «կյանքի»՝ փորձեր։
Խաղացողի միավորների քանակը ներկայացվում է գումարի տեսքով, որը խաղացողը կարող է ծախսել, օրինակ՝ իրենց մեքենաները ներկելու և այլ նպատակներով։ Սակայն գումար վատնելով՝ խաղացողը համամասնորեն կորցնում է վաստակած միավորները՝ դրանով իսկ հետաձգելով անցումը հաջորդ մակարդակ։
Մինաս Ավետիսյան
Կինո
1969 Նկարահանվել է Միքայել Վարդանովի Հայկական հողի գույնը ֆիլմում։
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Խաղի ընթացքը
Հավաքելով անհրաժեշտ թվով միավորներ՝ խաղացողը պետք է այցելի քարտեզի վրա որոշակի տեղ, որից հետո անցնի հաջորդ մակարդակ։
Մինաս Ավետիսյան
Կինո
Մինասն աշխատել է նաև կինոյում, որպես Յուրի Երզնկյանի և Էռնեստ Մարտիրոսյանի «Այս կանաչ, կարմիր աշխարհը» ֆիլմի նկարիչ։
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Խաղի ընթացքը
Խաղի հիմնական տարբերակիչ առանձնահատկությունն այն է, որ խաղացողն ազատ է ընտրության հարցում՝ նա կարող է ազատ ճանապարհորդել և անել այն, ինչ ցանկանում է։ Խաղացողը, ցանկության դեպքում, կարող է այցելել քաղաքի ցանկացած վայր, վթարի ենթարկել մեքենաները և մարդկանց սպանել փողոցներում, գողանալ կամ վաճառել թանկարժեք մեքենաներ։ Այնուամենայնիվ, մակարդակը ավարտելու համար դուք պետք է կատարեք որոշակի առաքելություններ։
Խաղի առաջադրանքներում կա նաև գործողությունների ազատություն, քանի որ սովորաբար խաղացողն ինքն է ընտրում ֆիքսված նպատակակետ տանող ուղին։ Ազատության այս մակարդակը անտիպ է էքշն խաղերի մեծ մասի համար. գործողությունների ազատությունը, շարժման հնարավորությունները և հնարավորությունների բազմազանությունը դարձել են Grand Theft Auto շարքի առանձնահատկությունը և այն դարձրել խաղերի արդյունաբերության պատմության ամենահայտնի և ամենավաճառվող սերիաներից մեկը։
Մինաս Ավետիսյան
Տուն-թանգարանը Ջաջուռում
Հայրենի Ջաջուռում 2005 թվականից վերաբացվել է Մինասի Տուն-թանգարանը, որը փլվել էր 1988 թվականի ավերիչ երկրաշարժի հետևանքով ։ Մինչև 2008 թվականը թանգարանում ցուցադրվում էին բացառապես կրկնօրինակներ։ 2008 թվականին թանգարանում բացվեց նկարչի բնօրինակների ցուցադրությունը՝ շուրջ 30 կտավ, որն ամենամեծաքանակն է Հայաստանում։
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Միավորների հավաքածու
Յուրաքանչյուր մակարդակը ավարտելու համար պահանջվող միավորները հավաքելու տարբեր եղանակներ կան։
Մինաս Ավետիսյան
Տուն-թանգարանը Ջաջուռում
Մինասի նկարները ցուցադրվում են նաև Հայաստանի Ազգային Պատկերասրահում, Երևանի Ժամանակակից արվեստի թանգարանում, Մոսկվայի Արևելքի երկրների արվեստի թանգարանում, Ռուսաստանի այլ պատկերասրահներում, Հայաստանի, Լիբանանի, Սիրիայի, Ֆրանսիայի, ԱՄՆ–ի և այլ երկրների մասնավոր հավաքածուներում, և նկարչի ընտանիքի հավաքածուում։
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Միավորների հավաքածու
Որոշակի միավորներ կարելի է հավաքել՝ կատարելով տարբեր հանցագործություններ, օրինակ՝ մեքենաների վրա բախվելով (10 միավոր) կամ սպանելով ոստիկաններին (1000)։ Որքան ծանր է հանցագործությունը, այնքան ավելի շատ միավորներ են վաստակվում։ Ավելի ծանր հանցագործություններն ավելի արագ են գրավում ոստիկանության ուշադրությունը. Գումար աշխատելու մեկ այլ միջոց է մեքենաները գողանալը և դրանք նավամատույցներում վաճառելը։ Սա սովորաբար վաստակում է մի քանի հազար միավոր։
Մինաս Ավետիսյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինաս Ավետիսյան Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Թոխմախի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Էթնիկ հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդահայեր Կատեգորիա:Ավտոճանապարհային վթարներից զոհվածներ Կատեգորիա:Հայ գեղանկարիչներ
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Միավորների հավաքածու
Այս գործողությունները կարող են խաղացողին բերել որոշակի քանակությամբ միավորներ, ինչը բավարար չէ մակարդակը լրացնելու համար պահանջվող միլիոնավոր միավորների համեմատ։ Հետևաբար, մակարդակները լրացնելու համար անհրաժեշտ է կատարել առաքելություններ։ Առաքելության հաջող ավարտից հետո խաղացողին «վճարում» են մեծ քանակությամբ միավորներ, սովորաբար մոտ 50,000։
Նաև առաքելությունը կատարելիս միավորների բազմապատկիչն ավելանում է 1-ով։ Երբ դուք միավորներ եք հավաքում, դրանք բազմապատկվում են բազմապատկիչով։ Օրինակ, եթե բազմապատկիչը երեքն է, ապա 3000 միավոր է շնորհվում ոստիկանին սպանելու համար սովորական 1000-ի փոխարեն։ Սա վերաբերում է շնորհված բոլոր միավորներին, ներառյալ առաքելությունների կատարման համար վճարումները։
Քաղաք
Խաղում ներկայացված են երեք քաղաքներ՝ մոդելավորված իրական քաղաքներից։ Լիբերթի Սիթի (Նյու Յորք), Սան Անդրեաս (Սան Ֆրանցիսկո) և Վայս Սիթի (Մայամի)։
Առաքելություններ
Խաղացողը առաքելությունների մեծ մասը ստանում է հեռախոսային խցիկների օգնությամբ, որոնք առատորեն տեղադրված են քաղաքների տարածքում։ Բայց դուք կարող եք նաև լրացուցիչ պատվերներ ստանալ՝ ճիշտ տեղում գալով կամ որոշակի մեքենա նստելով։
Այն բանից հետո, երբ խաղացողը առաջադրանք է ստանում, նա չի կարող այլ առաքելություններ կատարել, քանի դեռ չի ավարտել ընթացիկը։
Առաքելությունները բավականին բազմազան են. Խաղացողին խնդրում են կատարել բանկի կողոպուտ, փոխհրաձգություն գանգստերների հետ, հետապնդումներ ոստիկանության հետ և այլ գանգստերական գործեր։
Արամյան (տառատեսակ)
Արամյան, հայկական տառատեսակ։
Grand Theft Auto (1997, տեսախաղ)
Արտաքին հղումներ
http://www.rockstargames.com/gta/ - Grand Theft Auto 1
Արամյան (տառատեսակ)
Պատմություն
Ստեղծել է Ճանիկ Արամյանը 1855 թվականին Փարիզում։
Օգտագործում
Որոշ հատկանիշներով նման է եվրոպական տառատեսակներին, տարբերվում է մինչ այդ հայկական տպագրության մեջ գործածվող բոլորգրից։ Գրանշանները ուղղահայաց են, ունեն գծագրումների նրբաճաշակ լուծումներ, զերծ են երկար ծայրագծերից և բոլորգրի համեմատությամբ ավելի քիչ տարածություն են զբաղեցնում։ Փոքրատառ շ-ն փոխարինված է գլխատառի փոքրաչափ նկարվածքով, տ, ր և ք գրանշանները՝ լատինական «հնաշխարհիկի» (անտիկվա) s, r և f գրանշաններով։ Այս տառատեսակը, իր կամայական նորամուծություններով՝ ոչ միայն լայնորեն տարածվել է տպագրության մեջ, այլև օգտագործվել նոր՝ թվանշանային տառատեսակների մշակման համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայերեն տառատեսակներ
Ակիմ Յոլ
Ակիմ Յոլ (Аким-Ёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Իժմա գետի աջ ափին՝ 294 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ ավազանի վտակ Պեչորա։ Գետի ավազանը՝ Պեչորա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Քաղաքացիական իրավունքի նոտար
Քաղաքացիական իրավունքի նոտարները սահմանափակվում են մասնավոր իրավունքի ոլորտներով, այսինքն` ներքին օրենսդրությամբ, որը կարգավորում է ֆիզիկական անձանց միջև հարաբերությունները, և որոնց պետությունն ուղղակիորեն չի առնչվում ։ Քաղաքացիական իրավունքի նոտարների գործնականում ամենատարածված ուղղությունները բնակելի և առևտրային տարածքների փոխանցումն ու գրանցումն են, պայմանագրերի կազմումը, ընկերությունների ձևավորումը, իրավահաջորդության և գույքի պլանավորումը և լիազորագրերը ։ Սովորաբար նրանք իրավունք չունեն ներկայանալ դատարան իրենց հաճախորդի անունից. դրանց դերը սահմանափակվում է որոշակի տեսակի գործարքային կամ իրավական գործիքների մշակմամբ, վավերացմամբ և գրանցմամբ։ Որոշ երկրներում, ինչպիսիք են Նիդեռլանդները, Ֆրանսիան, Իտալիան կամ Կանադան և ի թիվս այլոց, նրանք նաև պահում և պահպանում են իրենց գործիքների սկզբնական պատճենը ՝ հուշագրի տեսքով՝ նոտարական արձանագրություններում կամ արխիվներում։
Նոտարներն, ընդհանուր առմամբ, ունեն քաղաքացիական իրավունքի բակալավրի աստիճան և նոտարական իրավունքի մագիստրոսի/ասպիրանտի աստիճան։ Նոտարական իրավունքը ներառում է մասնավոր իրավունքի լայն սպեկտրի փորձաքննություն, ներառյալ ընտանեկան, գույքային և կտակարանային իրավունքը, փոխադրող և գույքային իրավունքը, գործակալության իրավունքը և պայմանագրային և ընկերությունների իրավունքը։ Ուսանող նոտարները պետք է ավարտեն երկար աշկերտություն կամ հմտորեն արտասահմանյան գործավարություն ՝ որպես պրակտիկ նոտար, և սովորաբար մի քանի տարի անցկացնեն որպես կրտսեր աշխատող փոքր  նոտարական ընկերությունում ՝ նախքան գործընկերություն հաստատելը կամ մասնավոր պրակտիկա սկսելը։ Ցանկացած նման պրակտիկա սովորաբար խստորեն կարգավորվում է, և երկրների մեծ մասը բաժանում է տարածքները նոտարական շրջանների, որոնք ունեն որոշակի քանակի նոտարական պաշտոններ։ Սա ազդում է նոտարական նշանակումները շատ սահմանափակ դարձնելու վրա։
Նոտարական գործիքներ
Որպես իրավաբան, քաղաքացիական իրավունքի նոտարը կազմում և կատարում է նոտարական գործիքներ կոչվող իրավական գործիքները (Fr acte notarié, Sp instrumento notarial, It atto notarile, Du notariële akte, Ger notarielle Urkunde, Notariatsurkunde): Վավեր համարվելու համար նոտարական փաստաթուղթը պետք է զուգահեռ (unotextu) ստորագրվի ներկայանալի մասնակիցների կողմից, երբեմն վկայող վկաների ներկայությամբ և այն նոտարի առջև, որը նույնպես ստորագրում և առհասարակ կատարում է ստորագրման արարողությունը։
Իրավունքի կարգավիճակ
Նոտարական գործիքները, եթե prima facie պատշաճ կերպով կատարված են, ապա
Ավանդաբար, նոտարական փաստաթղթերը հրահրում են præsumptio veritatis et solemnitatis, որն իր հետ բերում է երկու հետևանք ՝ կանոնավորություն և կանխատեսում։ Նախ, լինելով պաշտոնական ակտ, գործիքի վրա կցվում է օրինաչափության ենթադրությունը, այսինքն՝ կատարվե՞լ են արդյոք սահմանված բոլոր ձևականությունները, ներառյալ ՝ փաստաթղթի ընթերցումը։ Երկրորդ, նոտարական փաստաթուղթը ինքնավերահաստատվող և ապացուցողական է, այսինքն ՝ այն կազմում է իր մեջ պարունակվող համաձայնության լիակատար ապացույց, ինչպես կողմերի, այնպես էլ նրանց ժառանգների և իրավահաջորդների դեմ։ Դա նշանակում է նաև, որ նոտարի առաջին ձեռքի (ex propriis sensibus) փաստերը վերջնականապես ենթադրվում են ճշմարիտ և ճիշտ, մինչդեռ երկրորդային գրությունները (արտաքնապես ներկայացված անձինք) զուտ նոտարական պնդումներ են, որոնք անվիճելիորեն համարվում են վավեր։ Չնայած բոլոր նոտարական փաստաթղթերը պաշտոնական փաստաթղթեր են, դրանք բոլորը պարտադիր չէ, որ հանրային լինեն. Գործիքների մեծ մասը հասարակական ձևով է արտահայտված, այսինքն `բնօրինակը նոտարի կողմից պահվում է իր արձանագրության մեջ կամ գրանցվում է հանրային ռեգիստրում։ Բայց ոմանք ունեն անձնական ձև, այսինքն` մի բնօրինակը տրվում է ուղղակիորեն հայտատուին ( հայտ տվողներին)։ Երկու դեպքում էլ, մասնակիցը միշտ հեռանում է ինքնագործարկվող ձևով, այսինքն ՝ այն չի պահանջում որևէ այլ գործողություն, որպեսզի արդյունավետ լինի և գործադրվի, ճիշտ այնպես, ինչպես դատարանի որոշումը։ Վերջապես, նոտարական փաստաթղթերը ունեն հաստատված գործողության կամ ստորագրության ամսաթիվ (տվյալների վկայական), որը չի կարող հետաձգվել, ստորագրությունից հետո փոփոխվել կամ դատարկ մնալ։
Երկրորդական էֆեկտներ
Նոտարական գործիքները չեն կարող փոփոխվել կամ գերադասվել նախկին կամ հաջորդ գործող գործիքների միջոցով (օրինակ ՝ պարզ պայմանագրերի)։ Այլ կերպ ասած, օրինակ, նոտարական կտակը չի կարող փոփոխվել կամ փոխարինվել ոչ նոտարական ծածկագրով և ոչ էլ կտակով։ Դրանք նաև կասեցնում են (բացառում) են, որ պայմանագիրը մերժող մասնակիցը կատարի գործադրելիության վերաբերյալ ամենահաստատուն պաշտպանողականությունը, ներառյալ ՝ (օրինակ ՝ գերբեռնվածություն, կարողությունների պակաս, ոչ պատշաճ կատարումը և այլն)։
Հերքում
Նոտարական գործիքի «վավեր» չափաբաժինները բաց են ուղղակի հերքման համար, բայց «վճռական» մասերը որոշ իրավասություններում կարող են հերքվել միայն անբավարարության գործողությամբ (Fr inscription de faux, It querela di falso, Germ Fälschungsklage), որում մրցակիցը պետք է գործի գրավադրի հարձակման դեմ՝ ապացուցելով դիտավորյալ նյութական մեծ սխալը, հստակ և դրականորեն համոզիչ ապացուցելով, այլ ոչ թե քաղաքացիական գործողություններում ապացույցների ստանդարտ սովորական գերակայությամբ։ Իրավաբանորեն, հաջող մարտահրավերը պետք է հաղթահարի նոտարական փաստաթղթին կցվող praesumptio iustae causa- ն, որի արդյունքն այն է, որ ենթադրվում է, որ նշված գործիքը պատրաստվել կամ ձևավորվել է iusta causa- ով, այսինքն `բավարար իրավական քննարկմամբ (պատճառաբանությամբ)։ Այս ենթադրությունը բխում է նրանից, որ նոտարը ակնկալում է ստուգել իր արարքում նշված փաստերը, պնդումները կամ իրադարձությունները՝ դրանով իսկ ստանձնելով դրա բովանդակության համար պատասխանատվություն և տալով երաշխիք։ Հաջողությամբ անհավանական գործիքը զրոյական է և մի կողմ դրված։
Ձևաթղթեր
Ներկայումս հասարակական ձևով գործիքը նախ պատրաստվում է որպես չկատարված բնօրինակ, որը կոչվում է րոպե (Fr minute, It minuta, Sp matriz, Du minuut, Ger Urschrift): Րոպեն արխիվացվում է նախագծի նոտարի արձանագրության մեջ (Fr protocole, It protocollo, Sp protocolo, Ger Urkundenrolle): Գործիքի մանրամասները՝ վճարները, առարկան, վկաները, ամսաթիվը և այլն, նշվում կամ զետեղվում են գրանցամատյանում կամ մատյանում։ Այն պահից, երբ նոտարը տարածում է կատարյալ խճճված կատարման պատճենը, որը հայտնի է որպես խճճվածություն (Fr / Du grosse, It rogito, Sp վկայություն, copia autorizada, Ger Ausfertigung), որն ինքնակատարվում է, քանի որ այն պարունակում է ոչ միայն նյութական պայմաններ, այլ նաև հանդիսավոր և կանոնադրական նոտարական ձևակերպումներ, իսկ որոշ իրավասություններում `դրույթներ, ինչպիսիք են դատարանի որոշումները։ Այն նաև միակ պատճենն է, որի վրա թարմ ստորագրություններ և կնիքներ կան։ Փորագրված պատճենը տրամադրվում է անմիջապես հայտատուին (մասնակիցներին)։ Այնուամենայնիվ, հայտ ներկայացնողներն ընդհանուր առմամբ միայն մեկ ներգրավման իրավունք ունեն, ուստի դրանից հետո թողարկված ցանկացած այլ օրինակ նոտարի օրինակելի օրինակ է, որը չի պարունակում մասնակիցների նոր ստորագրությունները և չունի ներգրավման ձևականություններ. հետևաբար օրինակելի օրինակները (Fr expédition, It copia conforme, Sp copia certificada, copia simple, Du uitgift, authentiek afschrift, Ger beglaubigte Abschrift), միայն հղման նպատակներով են։ Գործիքների որոշակի տեսակներ փոխանցվում են անձնական ձևով, այսինքն `միայն մեկ օրինակ` բնօրինակը, կազմվում և տրամադրվում է հայտ ներկայացնողին, մինչդեռ նախագծի նոտարը չի պահում դրա օրինակը։ Մասնավոր ձևաթղթերը սովորաբար միակողմանի են, ունեն կարճաժամկետ իրավական ուժ և չեն շահում երրորդ անձանց, ինչպիսիք են `կարգավիճակի վկայագրերը, լիազորագրերը, վկայականները, կանոնադրական հայտարարագրերը, փաստերի ստուգումը, վարձավճարը, վճարման անդորրագրերը, կենսաթոշակային և որոշակի պարտքերի փաստաթղթերը։ Բացի այդ, որոշ իրավասություններ, հատկապես Ավստրիայի քաղաքացիական օրենսգրքի ազդեցության տակ, նոտարական փաստաթղթերը բաժանում են երեք տեսակի.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նոտարություն
Պաղտասար աղբար (պիես)
Պաղտասար աղբար, Հակոբ Պարոնյանի կատակերգություններից։ Պիեսը գրվել է 1886 թվականին Կ.Պոլսում, սակայն բեմադրվել է միայն տասը տարի անց արևելահայ թատրոնում՝ դառնալով հայ թատրոնում ամենաշատ բեմադրվող պիեսներից մեկը ։
Սյուժեն
Պաղտասար աղբարը հարուստ պոլսահայ է։ Նա դիմում է դատարան՝ ցանկանալով ամուսնալուծվել, ինչի պատճառը կնոջ՝ Անույշի դավաճանությունն է։ Սակայն Անույշը չի ցանկանում զրկվել ամուսնու հարստությունից ու դիմում է բազմաթիվ խաբեությունների։ Պաղտասար աղբարը հասկանում է, որ շուրջն ամեն ինչ կեղծիք է, սակայն որքան էլ ձգտում է, չի կարողանում ապացուցել իր ճշմարտացիությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հակոբ Պարոնյանի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Պիեսներ
Էվարիստ Գալուա
Էվարիստ Գալուա (Évariste Galois, ), ֆրանսիացի մաթեմատիկոս։ Գալուաի պատկերացումների վրա է կառուցված հանրահաշվական հավասարումների տեսությունը։ Էվարիստ Գալուան սովորել է Լուի-լե-Գրան լիցեյում, 1830 թ. ընդունվել է Փարիզի մանկավարժական համալսարան (École normale supérieure (Paris)) և մեկ տարի անց հեռացվել է քաղաքական նկատառումներով։ Թեև նա շատ կարճ կյանք է ապրել՝ ընդամենը 21 տարի, սպանվել է մենամարտում, սակայն մենամարտի նախօրյակին ընկերոջն ուղղված նամակում նա շարադրել է հանրահաշվական ֆունկցիաներից կախված ինտեգրալների մասին հիմնական թեորեմները։ Նրա ուսումնասիրությունները բացառիկ մեծ ազդեցություն են ունեցել հանրահաշվի զարգացման վրա։ Ըստ էության՝ Գալուան ստեղծել է հանրահաշվական վերջավոր տարրերի ամբողջական տեսություն՝ խմբերի տեսությունը, որն այժմ կոչվում է նրա անունով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հեղափոխականներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայում հրազենից մահացածներ
Օխոտնիկի (գյուղ, Տուրիի շրջան)
Օխոտնիկի (Охотники), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Տուրիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օխոտնիկի գյուղում բնակվում էր 122 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,732 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 166,67 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Տուրիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հակոբ Հակոբյան (այլ կիրառումներ)
Հակոբ Հակոբյան, հայկական Հակոբ անձնանունը և Հակոբյան ազգանունը՝ միասին։ Այս անուն֊ազգանունով հայտնի են հետևյալ անձինք.
Մունդա լեզուներ
Մունդա լեզուներ, կոլ լեզուներ, Հնդկաստանի հնագույն լեզվախմբերից մեկը։ Պատկանում է ավստրա-ասիական լեզվաընտանիքին։ Խոսվում է Բիհար, Օրիսա, Մադհյա-Պրադեշ նահանգների որոշ շրջաններում։ Բոլորն էլ անգիր լեզուներ են։ Խոսողների թիվը՝ 7 միլիոն (1981)։ Մունդա լեզուների մեջ մտնում են քերվարին՝ իր բարբառներով, կուրկու, քարիա, ջուանգ, սավարա և գադաբա լեզուները։ Մունդա լեզուները կցական են։ Հնչյունական համակարգը հարուստ է։ Առկա են շնչավորի և անշունչի, թվի (եզակի, երկակի, հոգնակի) կարգերը։ Հոլովական իմաստներն արտահայտվում են շարահյուսական միջոցներով։ Հարուստ է բայական համակարգը։ Շարահյուսությանը հատուկ է դարձվածների լայն օգտագործումը՝ բայի անդեմ ձևերով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մունդա լեզուներ
Հակոբ Հակոբյան (նկարիչ)
Հակոբ Տիգրանի Հակոբյան, գեղանկարիչ, Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդական նկարիչ, պետական մրցանակի դափնեկիր, ՀԽՍՀ ԳԽ պատգամավոր (1967-1971)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1923 թ. Ալեքսանդրիայում (Եգիպտոս)։ Ուսանել է Կիպրոսի Մելգոնյան վարժարանում։ Մասնագիտական կրթությունը ստացել է Կահիրեի գեղարվեստի (1944-1948) և Փարիզի Գրան Շոմիե ակադեմիաներում (1952-1954)։ Հայրենիքում նրա մասին տեղեկացվել են մամուլից և այն նկարներից, որ նա 1960 թվականին ընծայել էր Հայաստանի պետական պատկերասրահին։ Մասնակցել է Երիտասարդության և ուսանողների համաշխարհային IV փառատոնին (1953, Բուխարեստ, 2-րդ մրցանակ), արդի եգիպտական արվեստի (1958, Մոսկվա, Լենինգրադ) ցուցահանդեսներին, Ալեքսանդրիայի բիենալներին (1959, 1961)։ 1962 թվականին ընտանիքով հայրենադարձել է Հայաստան։
Նկարչական ոճ
Հակոբյանը իր ստեղծագործական առաջին շրջանում ստեղծել է նատյուրմորտներ, որտեղ շեշտված են տխրության ու առանձնության զգացմունքները. «Կինը խոհանոցում», «Սխտորներ», «Վիշտ», «Դերձակը» գործերը այդ ստեղծագործական ժամանակահատվածի լավագույն օրինակներն են։ Օտարության մեջ ապրելու տարիներին Հակոբյանը հիմնականում նկարել է թեմատիկ նկարներ, ուր յուրահատուկ ուժով ու նրբությամբ ընդանրացրել է հայրենիքից հեռու ապրող իր հետեղեռնյան սերնդակիցների հոգեվիճակը։ Բնանկարների ենթատեքստում շոշափելի են անհանգիստ ժամանակից բխող լարվածության ու տագնապի զգացմունքները, որոնք ակնհայտ են «Նեյտրոնային ռումբին՝ ոչ», «Սումգայիթ» կտավներում և «Ընտանիք» քանդակում։
Տպագրություններ
Հ. Հակոբյան, [http://www.book.am/product_info.php?products_id=578&language=Hy ''Ու մերթ լացավ, ու մերթ խնդաց իմ հոգիս. հոդվածներ, հարցազրույցներ''], Երևան, Սարգիս Խաչենց, 2006.
Արտաքին հղումներ
Հակոբյան, Հակոբ Կատեգորիա:21-րդ դարի նկարիչներ Կատեգորիա:Հայ գեղանկարիչներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ ԳԽ պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայկական ԽՍՀ Գերագույն Խորհրդի 7-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Կոմիտասի անվան պանթեոնում թաղվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:Գրանդ Շոմեր ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիրներ
Բիգ
Բիգ (Большой Быг), գետ Ռուսաստանում, հոսում Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վաշկա գետի աջ ափին՝ 369 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 28 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր Կատեգորիա:Ճամբարի ժամանակավոր
Քյոքներբել
Քյոքներբել, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Օրդուի գավառակում։