cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վիկտորիա Բրիտանացի
Հասարակական կյանք
Թագավոր Էդուարդ VII-ի վերջին հիվանդության ժամանակ Վիկտորիան առաջիններից մեկն էր, որ բացահայտ հայտարարել է նրա մոտալուտ վախճանի մասին, և պահանջել է, որ պաշտոնական հայտարարություններում արտացոլվի միապետի իրական վիճակը։ 1910 թվականին հոր մահից հետո Վիկտորիան հայտնվել է այրիացած թագուհի մոր ստվերում։ Թագուհի Ալեքսանդրան տառապում էր մշտական դեպրեսիայից և գրեթե խլացել էր։ Տարբեր կազմակերպություններ և տոնակատարություններ այցերի ժամանակ Վիկտորիան մորն ուղեկցում էր։ Մի անգամ, երբ թագուհին չէր կարողացել ներկա գտնվել Ալեքսանդրա Ռոուզի օրվան (Alexandra Rose Day) նվիրված բարեգործական միջոցառմանը և իր փոխարեն ուղարկել էր Լուիզային և Վիկտորիային, վերջինս ավելի ուշ իր ալբոմում գրել է, որ «սարսափելի էր այնտեղ գտնվել առանց սիրելի Մայրիկի»։
Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Գերմանիայի նկատմամբ շարունակվող թշնամանքը Ջորջ V-ին ստիպել էր հրաժարվել բոլոր գերմանական տիտղոսներից, կոչումներից ու պարգևներից։ Նույնը նա խնդրել էր անել իր մեծաքանակ ընտանիքի բոլոր անդամներին։ Թագավորը Սաքսեն Կոբուրգ Գոթա իշխող դինաստիայի անվանումը վերանվանվել է տոհմական ամրոցի անվամբ` Վինձորի դինաստիա։ Դրան հետևել է նաև արքայադուստր Վիկտորիան։ 1917 թվականից հետո նա վերցրել է Վինձոր ազգանունը։
Կյանքի վերջին տարիներ
1925 թվականին Ալեքսանդրա թագուհու մահից հետո Վիկտորիան տեղափոխվել Բաքինգհեմշիր կոմսության Կոպինս ոչ մեծ քաղաք, որտեղ բնակվել է մինչև մահը։ Կյանքի վերջին տարիներին Վիկտորիան սիրով երաժշտություն է լսել, այգեգործությամբ է զբաղվել և ակտիվորեն մասնակցել է տեղական հարցերի և խնդիրների լուծմանը։ Վիկտորիան հովանավորել է երիտասարդ թավջութակահարուհի Բեատրիս Հարիսոնին (Beatrice Harrison) և նրա երկու քույրերին, որոնք նույնպես երաժիշտներ էին։ Նա մի քանի անգամ նրանց ընդունել է իր տանը և Սանդրինգհեմ պալատում։ Վիկտորիայի մտերիմների թվում էին Մասգրեյվ ընտանիքի (Musgrave family) անդամները, ամուրի դարձած 5-րդ կոմս Ռոզբերին և Վայոլետ Վիվիանը, որը նախկինում Ալեքսանդրա թագուհու պալատական տիկնանցից է եղել։ Լեդի Մաստրեյվն ամբողջ կյանքում եղել է Վիկտորիայի ընկերներից և նրա պալատական կանանցից։ Արքայադուստրը Վայոլետ Վիվիանին օգնել է նրա հսկայական Կեմանս գյուղի մոտ գտնվող Կեստիլ այգու դիզայնի գործում. այն գտնվում էր Անգլսի կղզու հյուսիս արևմտյան առափնյայում։
Վիկտորիան մահացել է իր տանը 1935 թվականի դեկտեմբերի 3-ին, 67 տարեկանում։ Հուղարկավորությունը կայացել է 1936 թվականի հունվարի 8-ին թագավորական Ֆրոգմար գերեզմանոցում, Վինձոր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վինձորներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հուլիսի 6 ծնունդներ Կատեգորիա:1868 ծնունդներ Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 3 մահեր Կատեգորիա:1935 մահեր Կատեգորիա:Վիկտորիայի և Ալբերտի թագավորական շքանշանի ասպետ կանայք Կատեգորիա:Հնդկական թագի շքանշանի ասպետ կանայք
Ալեքսանդր Մարգարով
Ալեքսանդր Աշոտի Մարգարով, հայկական ծագմամբ խորհրդային ֆուտբոլիստ, հարձակվող, երկրորդ լիգաների լավագույն ռմբարկու (262 գոլ), կարիերայի ընթացքում ընդհանուր առմամբ խփել է 284 գոլ։ Խաղացողի կարիերայի մեծ մասն անցկացրել է Մախաչկալայի «Դինամոյում»։ Եղել է մոլի կոմունիստ, բայց դուրս է եկել Կոմկուսից ։
Ալեքսանդր Մարգարովի որդին է ֆուտբոլիստ և մարզիչ Միխայիլ Մարգարովը։
Ֆուտբոլային կարիերա
Ալեքսանդր Մարգարովն իր կարիերան սկսել է Բաքվի «Նեֆտյանիկիի» դպրոցում։ Տասներեք տարեկան հասակում մասնակցել է երկրորդ կազմի հանդիպմանը, երբ Բաքվի ակումբը խաղում էր ընդդեմ Մոսկվայի «Դինամոյի»։ 1971 թվականին Մարգարովը տեղափոխվել է Մախաչկալա։ «Դինամոյում» նա անցկացրել է տասը տարի։ Բեսկովը շատ է ցանկացել նրան տեսնել և՛ «Դինամոյի», և՛ «Սպարտակի» կազմում։ Ալեքսանդր Մարգարովը խաղացողի կարիերան ավարտելուց հետո զղջացել է, որ չի տեղափոխվել այդ ակումբ։
Հետխաղյա կարիերա
Մախաչկալայի «Դինամոյում» իր կարիերան ավարտելուց հետո Ալեքսանդր Մարգարովը ութ տարի աշխատել է որպես ֆուտբոլային մարզիչ, ինչից հետո որպես ֆուտբոլիստ ընդգրկվել է «Անժիի» կազմում ։ 1995 թվականին մարզել է «Անժին», որը Ռուսաստանի գավաթի խաղարկության 1995/96 մրցաշրջանում հաղթել է Ռուսաստանի չեմպիոն «Սպարտակին» Վլադիկավկազ։ 2001 թվականին նշանակվել է «Անժիի» գլխավոր մարզչի պաշտոնակատար ։ 2003 թվականին աշխատել է որպես գլխավոր մարզիչ «Դաղեստանեց» ակումբում ։ 2003 թվականի վերջին համալրել է Կռիլյա Սովետով» ակումբի մարզչական շտաբի կազմը ։ Հետագայում դարձել է Մախաչկալայի ՕՌՄՄՊՄԴ տնօրեն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անժիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսահայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Խորհրդային ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլային մարզիչներ
Սանտա Մարիա դե լա Դեֆենսիոն
Սանտա Մարիա դե լա Դեֆենսիոն (El Puerto de Santa María)՝ վանքը գտնվում է Խերես դե լա Ֆրոնտերայում (Կադիս, Իսպանիա) ։ XV դարում ուշ գոթական ոճով կառուցված այս վանքը Կադիսի ամենաարժեքավոր ու նշանավոր կառույցներից է : Շինության ստեղծումը նախաձեռնել է Ալվարո Օբերտոս դե Վալետոն` խերեսցի մի ասպետ, որն այդ ժամանակ զբաղվում էր թագավոր Ալֆոնսո X-ի գլխավորությամբ 1264 թվականին արաբներից ետ գրաված տարածքների պաշտպանությամբ ու հսկողությամբ։
Պատմություն
1475 թվականին Օբերտոն տեղափոխվում է Գուադալետե գետի մերձակա տարածք` որոշելով այդտեղ Սուրբ Մարիամին (Սանտա Մարիային) նվիրված սրբավայր կառուցել։ XVII դարի վերջում եկեղեցին արդեն իր նախնական տեսքը ստացել էր, սակայն վերջնական ծրագիրը դեռ իրագործված չէր։
Հետագայում 1667 թվականին ավարտվում է եկեղեցու ճակատային մասի կառուցումը` արդեն բարոկկո ոճով :
1810 թվականին եկեղեցին զգալի վնասներ է կրում` կապված ֆրանսիական նվաճումների հետ։ Ֆրանսիական զորքի մոտենալը ստիպում է Սանտա Մարիա դե լա Դեֆենսիոնի վանականներին լքել եկեղեցին։ Վերադառնալուց հետո վերջիններս այն հայտնաբերում են գրեթե ավերված ու թալանված վիճակում։ Հետագայում, իհարկե, մենաստանը վերականգվել է ու այժմ հատուկ վերահսկողության տակ է գտնվում : Այս վանքում հայտնաբերված արվեստի արժեքավոր գործերի շարքում պետք է ընդգծել ոսկեդարի իսպանացի հայտնի գեղանկարիչ Ֆրանսիսկո դե Սուրբարանի կտավները, որոնք այժմ պահվում են Կադիսի տարբեր թանգարաններում։
Էլեոնորա Տեր-Պարսեղովա-Մախվիլաձե
Էլեոնորա «Լոլա» Տեր—Պարսեղովա—Մախվիլաձե (ელეონორა [ლოლა] ტერ-ფარსეგოვა-მახვილაძე; ), ուսուցչուհի, մենշևիկ, Վրաստանի Դեմոկրատական Հանրապետության հիմնադիր ժողովի անդամ։
Կենսագրություն
Լոլա Տեր-Պարսեղովան ծնվել է Թիֆլիսում՝ ազգությամբ հայ Միխայիլ Օսիպովիչ Տեր-Պարսեղովի և Մաթիլդա Վասիլևնայի՝ ի ծնե Բարտոլդ, ընտանիքում։ Ավարտել է Թիֆլիսի կանանց գիմնազիան ։ 1902 թվականից եղել է սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության անդամ։ 1905 թվականին ամուսնու՝ բժիշկ Վլադիմիր Մախվիլաձեի հետ տեղափոխվել է Սուխում։ Դասավանդել է մասնավոր դպրոցում ։ 1905 թվականի հոկտեմբերի 17-ի հռչակագրից հետո սոցիալ-դեմոկրատական աշխատավորական կուսակցության Բաթումի կոմիտեի Սուխումի խումբը, որի անդամ էր Էլեոնորան, փաստացիորեն ստանձնել է Սուխումի քաղաքի կառավարումը և փոխարինել է ցարական իշխանության գրեթե բոլոր կառույցները։ 1905 թվականի նոյեմբերին ցույցի ժամանակ պահանջվել է լուծարել Սուխումի քաղաքային ժողովը և ընտրել նորը, դրա համար անհրաժեշտ է եղել 2000 ռուբլի՝ նոր մարդահամարի համար։ Այս հարցի շուրջ քաղաքային ղեկավարի հետ բանակցություններին հեղափոխականների կողմից մասնակցել է նաեւ Էլեոնորա Մախվիլաձեն։
Հեղափոխության տապալումից հետո նա ձերբակալվել է։ 1908 թվականի ապրիլի 28-ին Թիֆլիսի դատարանը նրան դատապարտել է 1 տարվա ազատազրկման, սակայն կալանքից ազատվել է հղիության պատճառով ։ Ավելի ուշ՝ մինչև 1917 թվականը ձերբակալվել է ևս մեկ, ըստ այլ տեղեկությունների՝ 2 անգամ ։
1917 թվականի հեղափոխությունը տապալել է Ռուսական միապետությունը ։ 1918 թվականին նորանկախ Վրաստանում Տեր-Պարսեղովա-Մախվիլաձեն ընտրվել Է Վրաստանի դեմոկրատական հանրապետության հիմնադիր ժողովի կազմում։ Ստորագրել է 1918 թվականի Վրաստանի Սահմանադրության տակ։ Եղել է աշխատանքի և առողջապահության հիմնադիր ժողովի հանձնաժողովի անդամ ։ 1919թվականի փետրվարին ընտրվել է Թիֆլիսի քաղաքային խորհրդի կազմում։ Նա արհմիության ղեկավարներից մեկն էր։ Ընտրվել է Թիֆլիսի պատվավոր դատավոր ։
1921 թվականից, հակազդելով խորհրդայնացմանը, մասնակցել է ընդհատակյա շարժմանը։ Նրա ընտանիքի Թիֆլիս-Անդելի (ներկայիս Պետրիաշվիլի փողոց) թիվ 14 հասցեում գտնվող բնակարանը մշտական հսկողության տակ էր ։ Եղել Է Վրաստանի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության կանանց կոմիտեի անդամ, որն անօրինական կերպով օգնել է քաղբանտարկյալներին և նրանց ընտանիքներին։ 1922 թվականից կոմիտեն վերածվել է տարբեր հակաբոլշևիկյան քաղաքական կուսակցությունների ներկայացուցիչների միասնական կազմակերպության՝ «վրացական քաղաքական Կարմիր խաչ» ։
1922թ. փետրվարի 13-ին ձերբակալվել է։ 1922 թվականի մարտի 19-ին Վրաստանի արտակարգ հանձնաժողովի նախագահ Էլեոնորա Մախվիլաձեն դատապարտվել է 3 ամսվա ազատազրկման՝ առանց նախնական կալանքի։ Ազատ է արձակվել 1922 թվականի հուլիսի 14-ին՝ առողջական վիճակի վատթարացման պատճառով ։ 1925 թվականին դարձել Է Վրաստանի ընդհատակյա Սոցիալ-դեմոկրատական աշխատավորական կուսակցության կենտկոմի անդամ, ավելի ուշ՝ նրա նախագահ։ 1926 թվականի փետրվարի 22-ին ձերբակալվել և արտաքսվել է Վրաստանից ։ 1930-ական թվականներին աքսորից վերադառնալուց հետո զբաղվել է մասնավոր մանկավարժական գործունեությամբ։ Մահվան ամսաթիվը հայտնի չէ ։
Ժամանակակիցների ակնարկներ
«Նա հավաքում էր քաղաքային և իրական դպրոցների աշակերտներին ու սովորեցնում էր երգել «Մարսելյեզ» (ֆր.՝ La Marseillaise)՝ Նիկոլայ Երկրորդ կայսրի հասցեին փոքր-ինչ փոփոխված տեքստով։ Նա երիտասարդների մեջ ըմբոստություն, անհնազանդության գաղափարներ էր աճեցնում։ Մախվիլաձեն բուլվարում ելույթ է ունեցել մարդկանց բազմության առջև և համախմբման և միասնության կոչ է արել, որպեսզի «մահացող կառավարությանը ոտքի կանգնելու հնարավորություն չստանա»։ Էլեոնորա Մախվիլաձեն հաճախ էր առաջնորդում ժողովրդական երթերը՝ ձեռքին կարմիր դրոշ պահելով» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ում բռնադատվածներ Կատեգորիա:Վրաստանի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:1930-ականների մահեր Կատեգորիա:Վիրահայեր Կատեգորիա:Վրացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայերը Վրաստանում Կատեգորիա:Վրացի ֆեմինիստներ
Թագավորի լեռնաշղթա
Թագավոր, լեռնաշղթա Կիլիկիայում, նրա հյուսիսարևելյան կողմում, Զեյթուն գյուղաքաղաքի մոտակայքում, Կանչի գյուղից ոչ հեռու ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիլիկիայի լեռնաշղթաներ
Ձնածածկույթ
Ձնածածկույթ, Երկրի մակերևույթին ձնատեղման հետևանքով առաջացած ձյան շերտ։
ՀՀ ձնածածկույթը
ՀՀ տարածքում գոյանում է կայուն ձնածածկույթ։
Արագած լեռան ձնածածկույթն առաջանում է սեպտեմբերի 3-րդ տասնօրյակում, Գյումրիում՝ հոկտեմբերի 2-րդ կեսին, Սևանում՝ հոկտեմբերի սկգբին, Երևանում՝ դեկտեմբերի 2-րդ կեսին, Մեղրիում՝ դեկտեմբերի վերջին։
Ըստ բարձրության՝ յուրաքանչյուր 100 մետրի վրա ձնածածկույթ առաջանում է 3-4 օր շուտ։ Լեռների հարավային լանջերին կայուն ձնածածկույթ առաջանում է 10-20 օր ուշ, քան հյուսիսային լանջերին։ Ըստ բարձրության՝ աճում է ձնածածկույթով օրերի թիվը, մինչև 1000 մետր բարձրությունները՝40-50, 1000-1500 մետր՝ 40-60, 1500-2000 մետր՝ 90-130, 2000-2500 մետր՝ 130-150, 2500-3000 մետր՝ 150-230, 3000-4000 մետր՝ 230-250, 4000 մետրից բարձր երբեմն պահպանվում է շուրջ տարին։ Ձյան կլիմայական սահմանը 4200 մետր է։ Մասիսը, Արագածը, Սիփանը շուրջ տարին ձնածածկ են։
Ձնածածկույթին բնորոշ հատկանիշներ
Ձնածածկույթին բնորոշ են․
Շերտայնությունը
Շերտայնությունն առաջանում է ձնատեղման ընդմիջումների և ձյան կեղևի կամ սառցակեղևի գոյացման, հատիկայնությունը՝ ժամանակի ընթացքում ձյան վերաբյուրեղացման հետևանքով։
Հաստությունը
Ձնածածկույթի ամենափոքր հաստությունը դիտվում է Մեղրիում, այն միջին հաշվով հասնում է 4-5, Արարատյան դաշտում՝ 10, Շիրակում, Եղեգնաձորում, Սիսիանում՝ 20-40, Սևանա լճի ավազանում՝ 20- 60, բարձրլեռնային գոտում՝ 100- 200 սմ։ Յուրաքանչյուր 100 մետր բարձրանալիս ձնածածկույթի հաստությունն աճում է 6-8 սմ–ով։ Ձնածածկույթի մակերևույթից արեգակի ճառագայթների և ջերմության անդրադարձումը՝ ալբեդոն, տատանվում է 30- 40 %-ից (ձնհալքի ժամանակ) 85-90% (թարմ ձյուն)։
Ձնածածկույթի խտությունը
Խտությունը 0,05- 0,6 գ/սմ3 է (բազմամյա ձյուն)։ Ձնածածկույթի խտությունը ձմռան վերջին հասնում է առավելագույնին, Գյումրիում՝ 0,28, Սևանում՝ 0,33, Արագածում՝ 0,41 գ/սմ3 և այլն։ Ձնածածկույթը մեծ ազդեցություն է թողնում կլիմայի, ռելիեֆի, ջրագրական ցանցի, հողառաջացման, բուսական ու կենդանական աշխարհների վրա։ Հողում խոնավության պաշարներն ավելացնելու և ձմեռող բույսերը (աշնանացան ցորեն, բազմամյա խոտաբույսեր) ցրտահարումից պաշտպանելու համար դաշտերում հատուկ տեխնոլոգիայով կատարվում է ձնակուտակում։
Ձնահալ
Կատեգորիա:Բնություն Կատեգորիա:Բնություն ըստ երկրի
Կիզիչ հունիս
«Կիզիչ հունիս» («Բոցավառվող հունիս», Flaming June), անգլիացի նկարիչ, վիկտորիական ակադեմիզմի ներկայացուցիչ Ֆրեդերիկ Լեյթոնի 1895 թվականին ստեղծած կտավը։ Նկարի չափերն են 47x47 ինչ (1200 մմ x 1200 մմ)։ Կտավը համարվում է Լեյթոնի գլուխգործոցը և արտահայտում է նկարչի կլասիցիզմը։ Հնարավոր է, որ քնած կնոջ կերպարն ստեղծելիս Լեյթոնի վրա իրենց ազդեցությունն են թողել հույների քանդակած նիմփաներն ու նայադները։
«Կիզիչ հունիս» կտավը 1900-ական թվականներին կորավ տեսադաշտից և կրկին հայտնվեց 1960-ական թվականներին։ Կտավը հայտնվեց աճուրդում այն ժամանակաշրջանում, երբ դժվար էր վաճառել վիկտորիանական դարաշրջանի կտավներ. չհաջողվեց այն վաճառել իր ցածր պահուստային գնով 140 ԱՄՆ դոլար (համարժեք 1126 ԱՄՆ դոլարին ժամանակակից գներով)։ Աճուրդից հետո այն անհապաղ գնեց Պոնսեի արվեստի թանգարանը, որտեղ էլ այժմ կտավը գտնվում է։
Գնահատում
Ըստ արվեստի պատմաբան Էնդրյու Գրահամ Դիքսոնի՝ «կնոջ կեցվածքը մոդելված է Միքելանջելոյի հայտնի «Գիշեր» արձանում, որը գտնվում է Մեդիչիների գերեզմանատանը, Ֆլորենցիա, ինչը Լեյթոնը դիտում է իբրև արևմտյան արվեստի գերագույն ձեռքբերում» ։ Քնած կնոջը պատկերելը խնդիրներ առաջ բերեց Լեյթոնի համար։ Նա ստեղծեց մի շարք նախնական էսքիզներ, որոշելու կնոջ պառկած դիրքը, աջ ձեռքի անկյունի ավելի բնական երևալու տարբերակը։ Նախքան վերջնական արդյունք ստանալը ուսումնասիրությունների արդյունքում Լեյթոնն ստեղծեց առնվազն 4 էսքիզներ ։ Ուսումնասիրություններից չորսում կինը մերկ էր, մեկում՝ ծալքավոր զգեստով, որն ավելի քիչ էր կենդանի շունչ հաղորդում։
Վերևի աջ անկյունի թունավոր դափնեվարդը, հավանաբար, խորհրդանշում է քնի և մահվան միջև կապը ։
«Կիզիչ հունիս» կտավը դարձավ Լեյթոնի ամենահայտնի ստեղծագործությունը։ Քորթոլդ ինստիտուտի հիմնադիր Սամուել Քորթոլդն այն անվանեց «գոյություն ունեցող ամենահրաշալի կտավը» ։ Քնած կնոջ հագի թափանցիկ կտորը, հարուստ գույները, վերստեղծված մարմարե միջավայրը, բնական լույսի կիրառումը բնորոշ են Լեյթոնի ստեղծագործությանը։ Հետևի պլանի մայրամուտը կարծես ձուլածո ոսկի լինի ։
Սկզբնաղբյուր
Կտավի առաջին սեփականատեր «The Graphic» ամսագիրն այն գնել է որպես 1895 թվականի սուրբ ծննդյան ընծա՝ բարձրորակ վերարտադրություն ստեղծելու համար։ 1896 թվականին, երբ Լեյթոնը մահացավ, ընկերությունը նկարը դրեց իրենց ցուցափեղկում, որի կողքից անցավ Լեյթոնի թաղման թափորը։ 1900-ական թվականների սկզբում նկարը փոխառությամբ վերցրեց Էշմոլի թանգարանը, որից հետո կտավի մասին տեղեկություններ չկան մինչև 1960-ական թվականների սկիզբ, երբ այն հայտնաբերվեց Բաթերսիի տներից մեկում։ Դրանից հետո Էնդրյու Լյոյդ Վեբերն այն տեսավ Քինգս Ռոու փողոցի խանութներից մեկում, սակայն իր տատիկը չտվեց այն անհրաժեշտ 50 ֆունտ ստերլինգն ասելով՝ «ես վիկտորիական դարաշրջանի մնացորդ իմ տանը չեմ պահի» ։
1963 թվականին պուերտոռիկացի արդյունաբերող Լուիս Ֆեռեն շրջագայում էր Եվրոպայում և կտավներ ու քանդակներ գնում Պուերտո Ռիկոյում գտնվող իր հիմնադրած Պոնսեի արվեստի թանգարանի համար։ 1963 թվականին Լոնդոնի Մաաս պատկերասրահի կողքից անցնելով՝ Ֆեռեն հրապուրվեց կտավով և 2000 ֆունտ ստերլինգ առաջարկեց նկարի համար ։ Անտոնիո Լուիս Ֆեռեն, արդյունաբերողի որդին, երկար տարիներ անց պատմում է, որ հայրը մտահոգ անքուն գիշեր է անցկացրել՝ կարծելով, թե պատկերասրահի տնօրեն Ջերեմի Մաասն այլ գնորդ կգտնի և նկարը չի վաճառի իրեն ։ Ֆեռեն գնեց կտավը և այն տեղափոխեց Պոնսեի արվեստի թանգարան և կախեց աչքի ընկնող տեղում։ Վիկտորիանական արվեստի հանդեպ հետաքրքրության աճով պայմանավորված՝ փոխառությամբ կտավը ցուցադրվեց աշխարհի կարևոր ցուցահանդեսներում։ 2008 թվականին ցուցադրվեց Մադրիդի Պրադո թանգարանում, 2009 թվականին՝ Գերմանիայի Պետական պատկերասրահում (Staatsgalerie Stuttgart), 2015 թվականին՝ Ֆրիքի հավաքածուում։
2015 թվականին կտավի մոդելի գլխի բնօրինակ կավճամատիտ տարբերակը հայտնաբերված է Բամբերի Գասքոյնի մորաքրոջ մահից հետո նրանից ժառանգած տան ննջարանի դռան հետևից ։
2016 թվականին նկարը փոխառվել է Լեյթոնի տուն-թանգարանի կողմից և ցուցադրվել այն աշխատասենյակում, որտեղ կտավը ստեղծվել է ։
Մոդելներ
Մինչ կնոջ մարմինը մնում է առեղծվածային, ենթադրվում է, որ դեմքով պատկերված է կամ Դորոթի Դինը, կամ Մարի Լյոյդը  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրեդերիկ Լեյթոնի նկարներ Կատեգորիա:1895 նկարներ Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Սյուրբա
Սյուրբա (Surba), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Տարասկոն սյուր Արեժ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09303։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 347 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 236 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 161-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 75-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 68,2 %, 1999 թվականին եղել է՝ 59,9 %)։ 161 աշխատունակ բնակիչներից 146-ը աշխատում էին (80 տղամարդ և 66 կին), անաշխատանք էին 15-ը (5 տղամարդ և 10 կին)։ 75 անգործունակ մարդկանցից 20-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 36-ը թոշակառու, 19-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բայենկուր
Բայենկուր (Bayencourt), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 83 մարդ, բնակչության խտությունը` 45.11 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1.84 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 33 կմ հյուսիս-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին կար 56 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 44-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 12։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,6 %։ 44 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 37 անձ (24 տղամարդ և 13 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (1 տղամարդ և 6 կին)։ 12 անաշխատունակներից 6 եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 2-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ակնախոտ մազոտ
Ակնախոտ մազոտ, խլածաղկազգիների ընտանիքին պատկանող դեղաբույս։
Տարածվածություն
Աճում է մարգագետիններում և վերին լեռնային գոտու խոտածածկ լանջերին։ Հանդիպում է Լոռու մարզոմ։ Մեղրատու բույս է ։
Նշանակություն
Բուժական նպատակներով օգտագործում են կանաչ զանգվածն ու ծաղիկները։ Ակնախոտի պատրաստուկները հանգստացնում են նյարդային համակարգը և մասնակցում օրգանիզմի ինքնակարգավորման պրոցեսներին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Խլածաղկազգիներ Կատեգորիա:Միամյա բույսեր Կատեգորիա:Մեղրատու բույսեր
Էրոց (բլուր)
Էրոց, Արաֆա, Էյոծ, բլուր Կիլիկիայում, Ադանայի նահանգում, Զեյթունի շրջանում, Չեյիք լեռնաշղթայում։ Այստեղից երևում է Զեյթունի Սուրբ Աստվածածին վանքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բլուրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թուրքիայի աշխարհագրություն
Յարովկա (Ինյայի վտակ)
Յարովկա (Ինյայի վտակ) (Яровка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ինյա գետի աջ ափով՝ 27 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 33 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերխնեոբսկոմի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Օբ գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի հետ միախառնման կետը։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Նիկել
Նիկել, քիմիական տարր է, որի նշանն է Ni, տարրերի պարբերական համակարգի 4-րդ պարբերության 8-րդ խմբի տարր, կարգահամարը՝ 28, ատոմական զանգվածը՝ 58,70։ d տարր է, ատոմի էլեկտրոնային թաղանթների կառուցվածքն է 3s23p63d84s2, К և Լ թաղանթները լրացված են։
Բնական նիկելը բաղկացած է 58Ni (67, 76 %), 60Ni (26,16%), 61Ni (1,25%), 62Ni (3,66% )ե 64Ni (1,16% ) կայուն իզոտոպներից։ Ատացվել են 56, 59, 63, 65 և 66 զանգվածի թվերով արհեստական ռադիոակտիվ իզոտոպներ, որոնցից ավելի երկարակյաց են 59Ni (Т1/2= = 8•104 տարի) և 63Ni (T1/2=91,6 տարի)։
Պատմություն և անվանում
Նիկելը հայտնաբերել (1751), անջատելն անվանել է շվեդ, քիմիկոս Ս․ Քրոնստեդտը (1722-1765)։
Անվանումը ծագում է կուպֆերնիկել միներալի (NiAs) անունից։ 17-րդ դարից հայտնի այդ միներալը արտաքին տեսքի պատճառով շփոթության մեջ էր գցում պղնձահանք փնտրող լեռնագործներին, որոնք էլ նրան անվանեցին kupferni- cel (Kupfer - պղինձ և Nickel - լեռնային ոգի, չար ոգի)։
Նիկելի հարուստ հանքավայրերի (Նոր Կալեդոնիա, Կանադա) և պողպատն «ազնվացնելու» հատկության հայտնաբերումը (19-րդ դար վերջ) բերեց նիկելի արտադրության ընդլայնմանը։ Մինչ այդ նիկելը օգտագործվում էր միայն ոսկերչության մեջ՝ արծաթանման համաձուլվածքների ձևով։
Ֆիզիկական հատկություններ
Նիկելը սպիտակ արծաթափայլ, կռելի մետաղ է, հալ․ ջերմաստիճանը՝ 1453 °C, եռմանը՝ 2730 °C, խտությունը՝ 8900 կգ/մ3։ Ֆեռոմագնիսական է։ Միջին ակտիվության քիմիական տարր է։ Քիմիական հատկություններով նման է երկաթին և կոբալտին, մասամբ՝ նաև պղնձին ու ազնիվ մետաղներին։
Քիմիական հատկություններ
Նիկելը կլանում է H2, СО և դառնում փխրուն։ Ստացվել և նկարագրվել են NiH2, NiH և NiH4 հիդրիդները, որոնք ջրածնի լուծույթներ են պինդ նյութերում։ Թթվածնի հետ միանում է 500 °C-ից բարձր տաքացնելիս (նուրբ փոշին օդում ինքնաբոցավառվում է)՝ առաջացնելով օքսիդներ։ Նիկելի օքսիդը՝ NiO, բաց կանաչավուն փոշի է, չի լուծվում ջրում (նախօրոք շիկացրածը՝ նաև թթուներ)։
Հիմնային օքսիդ է։ Հիդրօքսիդը՝ Ni(OH)2 լուծվում է թթուներում և ամոնիակում իոններ պարունակող լուծույթներում։ Ni2O3, NiO2 և Ni(OH)3 անկայուն են և ուժեղ օքսիդիչներ։ Տաքացնելիս նիկելը միանում է հալոգենների, հալկոգենների, ֆոսֆորի, արսենի, սիլիցիումի և բորի հետ։ Նիկելի հալոգենիդները (NiX2) ջրային լուծույթից անջատվում են բյուրեղահիղրատների ձևով։
Ծծմբի, սելենի և տելուրի հետ նիկելը առաջացնում է ջրում անլուծելի, փոփոխական բաղադրության սուլֆիդներ, սելենիդներ և տելուրիդներ։ NiS-ը, Ni3S4 և NiS2-ը հանդիպում են բնության մեջ։ NiS և Ni3S2 կարևոր արդյունաբերական կատալիզատորներ են։ Ազոտի հետ նիկելը չի միանում անգամ շիկացնելիս։ Ամոնիակը նիկելի կամ NiFr-ի հետ տաքացնելիս (445 °C) ստացվում են նիկելի նիտրիդի՝ Ni3N մոխրագույն բյուրեղները։
Նիկելի ֆոսֆիդներից կայուն են Ni3P, Ni5P2 և Ni2P։ Հայտնի են նիկելի բնական արսենիդները՝ NiAs, Ni3As (մաուխերիտ) և Ni5As2 (ռամելաբերգիտ)։ NiAs-ի բյուրեղում As-ի ատոմներն ունեն հեքսագոնալային խիտ ծրարված դասավորություն, որոնց մեջ առաջացած օկտաէդրային դատարկություններում տեղավորված են Ni-ի ատոմները։
Նիկելի արսենիդի բյուրեղական կառուցվածքն ունեն բազմաթիվ ներմետաղական միացություններ։ Ածխածինը հեղուկ նիկելում լավ է լուծվում, պինդում՝ վատ (2,7 ատ․% )։ Նիկելի անկայուն կարբիդը՝ Ni3C, ստացվել է V-ի և CO-ի փոխազդեցությամբ՝ 300 °C-ում։ Նիկելը առաջացնում է կայուն սիլիցիդներ՝ Ni2Si, NiSi, NiSi2 և բորիդներ՝ Ni3B, Ni2B, NiB։
Չի փոխազդում ալկալիական և հողալկալիական մետաղների հետ, մյուսների հետ առաջացնում է պինդ լուծույթներ կամ ներմետաղական միացություններ։ Ni(II)-ի և ուժեղ թթուների աղերը լուծելի են ջրում։ Ամենից կիրառականը նիկելիի սուլֆատն է (NiSO4•7H2O), որը լուծույթից անջատվում է բաղադրության զմրուխտագույն բյուրեղների ձևով (անջուրը նարընջադեղին է)։
Նիկելը առաջացնում է վառ կապույտ ամոնիակատներ՝ [Ni(NH3)6]2+ և [Ni(OH)2(NH3)]4։ CO մթնոլորտում նիկելի փոշին տաքացնելիս (50 °C)՝ առաջացնում է կարբոնիլ Ni(CO)4 (անգույն հեղուկ է), որը քայքայելով ստանում են ամենամաքուր նիկել։ Նիկելի առաջացնում է նաև բազմաթիվ այլ կոմպլեքսային միացություններ՝ [Ni(H20)6]2+, [Ni(SCN)6]4-, [Ni(CN)s]3- և այլն։
Բնության մեջ
Նիկելի պարունակությունը երկրակեղևում 5,8․10−3 զանգված % է։ Այն խոր շերտերի տարր է, սովորաբար ուղեկցում է երկաթին և մագնեզիումին։ Առաջացնում է 53 սեփական միներալ։ Երկրակեղեում և կենսոլորտում դանդաղ տեղաշարժվող տարր է։ Մակերևութային ջրերում և կենդանի օրգանիզմներում նիկելի պարունակությունը շատ փոքր է (բույսերում՝ 5•10−5%, կենդանի օրգանիզմներում՝ ջրային՝ 1,6•10−4%, ցամաքային 11•10−6% )։
Նրա մեծ պաշարները կուտակված են պղինձնիկելային սուլֆիդային հանքերում։ Կարեոր միներալներնtեն միլերիտը (NiS), պենալանդիտը (FeNiSe) են։ Բնածին նիկելի և երկաթի համաձուլվածքը մտնում է երկնաքարերի բաղադրության մեջ։ Նիկելը օրգանիզմի համար անհրաժեշտ միկրոտարր է։ Կուտակվում է եղջրացած հյուսվածքներում (հատկապես՝ փետուրներում)։
Հայտնաբերվել է լյարդում, մաշկում և ներզատիչ գեղձերում։ Նիկելի ֆիզիոլոգիական դերը անբավարար է ուսումնասիրված, սակայն հաստատված է, որ նիկելը ակտիվացնում է արգինազ ֆերմենտը, բույսերում՝ մասնակցում ֆերմենտային պրոցեսներին։
Արտադրություն
== ՍտացումՍովորաբար նիկելը ստանում են պղնձանիկելային սուլֆիդային հանքերից։ Կոնցենտրատը միահալում են ֆլյուսի հետ և ստանում շտևյն (սուլֆիդային համաձուլվածքը, հիմնականում Ni2S3), որը պարունակում է 10-15% նիկել, երկաթ, կոբալտ, պղինձ և ազնիվ մ == ետաղներ։
Երկաթը հեռացնում են օքսիդացնելով (հեղուկ շտեյնի միջով օդ են փչում)։ Սառեցնելուց և մանրելուց հետո նիկելը անջատում են ֆլոտացման եղանակով, ստացված սուլֆիդային կոնցենտրատը բովում են և ստանում NiO, որն այնուհետե վերականգնում են էլեկտրական աղեղային վառարաններում։ Նիկելը մաքրում են էլեկտրոլիզի եղանակով։ Սիլիկատային հանքանյութերը վերամշակում են պիրա- կամ հիդրոմետալուրգիական եղանակներով։ Վերջին դեպքում նիկելը լուծահանում են ամոնիակի և ամոնիումի աղերի օգնությամբ, ապա ստանում են կարբոնատը և հետո օքսիդը, որը վերականգնում են։ Օքսիդացված հանքանյութերը երբեմն վերականգնում են պինդ վիճակում և ստանում են ֆեռոնիկել կամ նիկելային թուջ։
Կիկրառություն
Արտադրվող նիկելի մեծ մասը օգտագործվում է բարձր մեխանիկական, մագնիսական, ջերմաէլեկտրական և այլ հատկություններ ունեցող, կոռոզիակայուն համաձուլվածքներ ստանալու համար։ Ջերմակայուն քրոմնիկելային համաձուլվածքներն օգտագործվում են հրթիռային տեխնիկայում, գազատուրբինային սարքերում և որպես ջեռուցիչներ։ Նիկելը օգտագործվում է նաև էլեկտրականության հիմնային կուտակիչներ պատրաստելու, մետաղների պահպանիչ և դեկորատիվ ծածկույթներ ստանալու համար։ Նիկելից պատրաստում են քիմիական արդյունաբերության համար անհրաժեշտ սարքեր, թիթեղներ, խողովակներ։ Նիկելը կարևոր արդյունաբերական կատալիզատոր է։ Նիկելի կոմպլեքսային միացությունը երկմեթիլգլիօքսիմի հետ՝ (C4H7O2N)2Ni, օգտագործվում է նիկելի վերլուծական որոշման համար։
Նիկելարջասպը՝ NiSO4•7H2O և ամոնիումային կրկնակի սուլֆատը՝ (NH4)2Ni(SO4)2•6H2O, օգտագործվում են մաքուր նիկել ստանալու և մետաղները նիկելապատելու համար։
Բողոքի ցույցեր Իրաքում (2019)
Զանգվածային բողոքի ցույցեր Իրաքում 2019 թվականին, բողոքի հակակառավարական ցույցեր, որոնք կապված են կոռուպցիայի և գործազրկության աճի, Իրանի կողմից սպառնալիքի, էներգետիկ ճգնաժամի և ահաբեկչական կազմակերպությունների ակտիվության աճի հետ։
Պատճառներ
2018 թվականի հոկտեմբերի 2-ին Իրաքյան Քուրդիստանի կառավարության նախկին ղեկավար Բարհամ Սալեհը ստանձնել Է Իրաքի նախագահի պաշտոնը։ Պետության նոր ղեկավարը վարչապետ է նշանակել Ադիլ Աբդուլ-Մահդիին։ Գրեթե մեկ տարվա ընթացքում նոր վարչապետն ու նրա կառավարությունը չկարողացան լուծել հիմնական խնդիրները կամ ինչ-որ կերպ բարելավել բնակչության վիճակը։ Երկրի առավել սուր խնդիրներից են գործազրկությունն ու կոռուպցիան։ Երիտասարդների շրջանում գործազուրկ է համարվում 25%-ը, ամբողջ բնակչության շրջանում՝ 20%-ը։ Transparency International-ի տվյալներով՝ Իրաքը աշխարհի ամենակոռումպացված երկրների շարքում զբաղեցնում է 12-րդ տեղը։ Կարևոր դեր է խաղացել բնակչության դժգոհության աճի հարցում հարևան Իրանի երկրում քաղաքական դասավորվածությունը փոխելու փորձերը ։
1990-ական թվականներին Իրաքը գտնվում էր միջազգային պատժամիջոցների ներքո, որոնք հանգեցրել էին երկրում հումանիտար ճգնաժամի։ 2003 թվականից՝ ԱՄՆ-ի և նրա դաշնակիցների ներխուժումից հետո, Իրաքում սկսվել է բազմամյա հակամարտություն, որի հետևանքով զոհվել է մի քանի հարյուր հազար մարդ։ Դա զգալի վնաս է հասցրել պետության տնտեսությանը։ 2014 թվականին «Իսլամական պետություն» ահաբեկչական կազմակերպությունը գրավում է երկրի զգալի մասը։ 2017 թվականին Իրաքի ողջ տարածքն ազատագրվել Է ահաբեկիչներից։ Այնուամենայնիվ, ԻՊ գրոհայինները պարբերաբար ահաբեկչություններ և զինված հարձակումներ են իրականացնում ինչպես խաղաղ բնակիչների, այնպես էլ զինվորականների վրա։
Իրադարձությունների ընթացք
Շուտով բողոքները վերաճել են իրավակարգի մարմինների հետ բախումների։ Ցուցարարների հետ բախումների ընթացքում Իրաքի անվտանգության ուժերի ներկայացուցիչները կիրառել են մարտական փամփուշտներ և արցունքաբեր գազ։ Հատկապես կոշտ բախումներ են տեղի ունեցել Բաղդադում։ Իշխանությունները մայրաքաղաքում պարետային ժամ են սահմանել և ամբողջությամբ անջատել են երկրի տարածքի 75 %-ի (Բաղդադում և երկրի կենտրոնում և հարավում գտնվող մի շարք այլ շրջաններում) ինտերնետ հասանելիությունը, որպեսզի բողոքողներին զրկեն սոցցանցերով իրենց գործողությունները համակարգելու հնարավորությունից ։
Հոկտեմբերի 4-ին Ադել Աբդուլ-Մահդին համաքաղաքացիներին հանգստության կոչ է արել և խոստացել բարեփոխումներ անցկացնել։ Այդ ընթացքում հաղորդագրություն է ստացվել Բաղդադից, որտեղ հանրահավաքի ժամանակ անհայտ դիպուկահարները սպանել են երկու ցուցարարների և երկու ուժայինների ։
Հոկտեմբերի 3-ից 6-ն ընկած ժամանակահատվածում Իրաքի տարբեր շրջաններում անկարգությունների հետևանքով զոհվել է ավելի քան 100 մարդ, ներառյալ առնվազն 6 իրավապահներ, շուրջ 4 հազար մարդ վիրավորվել Է ։ Հոկտեմբերի 7-ին վիրավորվել է ավելի քան 6100 մարդ, այդ թվում՝ ավելի քան 1200 ուժայիններ։ Եվս երկու իրավապահներ զոհվել են։ Ընդ որում, ցուցարարները հրկիզել են 51 վարչական շենք և քաղաքական կուսակցությունների ութ շտաբ։
Հոկտեմբերի 25-ից զանգվածային բախումները բռնկվել են նոր ուժով։ Հոկտեմբերի 26-ին վարչապետ Մահդին կարգադրել է Բաղդադի փողոցներ դուրս բերել էլիտար հակաահաբեկչական ստորաբաժանման մարտիկներին այն բանից հետո, երբ ոստիկանությունը չի կարողացել ցրել ամբոխը։ Հաղորդվում Է տասնյակ ցուցարարների ձերբակալության մասին։ Անվտանգության ուժերի հետ բախումներում այս օրերին, իրավապաշտպանների տվյալներով, զոհվել է 63 մարդ, այդ թվում՝ 10-ը՝ Բաղդադում, տուժածների թիվը հազարավոր է։ Խոշոր բախումներ են տեղի ունեցել նաև Էն Նասիրիա քաղաքում ։ Ցույցերի նոր ալիքի ժամանակ հաղորդագրություններ են հայտնվել Կերբելի մուխաֆազում գործադուլների ժամանակ 18 մարդու զոհվելու մասին։ Մուխաֆազայի նահանգապետը հոկտեմբերի 29-ին հանդես է եկել հայտարարությամբ, որում հերքել է այդ տեղեկությունը։
Հոկտեմբերի 31-ին Իրաքի վարչապետը համաձայնել է հրաժարական տալ, սակայն այլընտրանքային թեկնածու ունենալու պայմանով։ Երկրի նախագահ Բարխիմ Սալեհը համաձայնվել է արտահերթ ընտրություններ անցկացնել ընտրությունների մասին նոր օրենքի ընդունումից հետո ։ Նոյեմբերի 12-ին խորհրդարանական ընտրությունների և Գերագույն ընտրական հանձնաժողովի մասին օրինագծերը հաստատվել են Իրաքի կառավարության կողմից և ուղարկվել խորհրդարան ։
Նոյեմբերի 4-ին ցուցարարները հարձակվել են Քերբելայում Իրանի հյուպատոսության վրա՝ տապալելով իրանական դրոշը։ Ականատեսների կողմից նկարահանված տեսանյութում երևում է, թե ինչպես են ցուցարարները ենթադրաբար Մոլոտովի կոկտեյլներ նետում շենքի պատին։ Ավելի ուշ հյուպատոսարան է ժամանել ոստիկանությունը, որը փորձել է պաշտպանել դիվանագիտական աշխատակիցներին։ Բախումների հետևանքով երեքից հինգ ցուցարարներ են զոհվել. Միևնույն ժամանակ ոստիկանությունը կրակ է բացել Բաղդադի էր Ռաշիդ փողոցում ցուցարարների վրա, զոհվել է առնվազն 5 մարդ.
Նոյեմբերի 6-7-ին 10 մարդ Է զոհվել, այդ թվում՝ շտապօգնության 4 աշխատակից ։ Նոյեմբերի 7-ին ոստիկանության կողմից սպանվել է 4 մարդ՝ Բաղդադի Աշ Շուխադ կամրջի մոտ ցուցարարներին ցրելու ժամանակ ։
Նոյեմբերի 10-ին ոստիկանությունն ու բանակը ցուցարարներից մաքրել են կամուրջները, որոնք տանում էին Բաղդադի Կենտրոն։ Ընդդիմության վերահսկողության տակ է մնացել միայն հանրապետության կամուրջն ու Թահրիրի հրապարակը։ Այդ մընթացքում զոհվել է վեց մարդ, տասնյակ մարդիկ վիրավորվել են։ Ցուցարարների դեմ կիրառել են մարտական փամփուշտներ, հարվածային նռնակներ, արցունքաբեր գազ։ Ինչպես նշվում է, ավելի կոշտ գործողությունների մասին որոշումն ընդունվել է վարչապետ Ադել Աբդուլ Մահդիի, Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսի «Ալ Քուդս» ուժերի հրամանատար գեներալ Քասեմ Սուլեյմանի, Իրաքի շիա առաջատար քաղաքական գործիչների մասնակցությամբ Խորհրդակցության ժամանակ։ Arab News գործակալության տվյալներով՝ հենց Սուլամանին է ղեկավարում անկարգությունների ճնշումը ։
Նոյեմբերի 13-ին շիա ազդեցիկ քաղաքական գործիչ և Մուքթադի կրոնական առաջնորդ աս Սադրը երկրի պաշտոնյաներին կոչ է արել միանալ ցուցարարներին և համընդհանուր գործադուլ հայտարարել։ Նա նաև դիմել է խորհրդարանին, որպեսզի այն աշխատանքներ իրականացնի արմատական բարեփոխումների ուղղությամբ, որոնց թվում նա նշել է Գերագույն ընտրական հանձնաժողովի կազմի, ընտրական օրենսդրության փոխարինումը, Սահմանադրության մեջ մի շարք փոփոխություններ մտցնելը ։
Նոյեմբերի 24-ին երկրի հարավում գտնվող Էն Նասիրիա քաղաքում երեք ցուցարար է զոհվել։ «Ալ Արաբիա» հեռուստաալիքի տվյալներով՝ ոստիկանությունը ցույցը ցրելու ընթացքում հրազեն է կիրառել, ինչն էլ հանգեցրել է ցուցարարների մահվան ։ Ավելի ուշ զոհերի թիվը հասել է 6-ի ։
Նոյեմբերի 27-ին վարչապետ Մահդին, ելույթ ունենալով խորհրդարանի նիստում, հայտնել է անկարգությունների ժամանակ ձերբակալված 2500 մարդու ազատ արձակման մասին։ Քաղաքական գործիչը չի ճշտել՝ խոսքը բոլոր կալանավորներին ազատ արձակելու մասին է, թե ոչ ։
Նոյեմբերի 28-ին ցուցարարները այրել են Իրաքի հարավում գտնվող Նաջաֆ քաղաքում գտնվող Իրանի հյուպատոսարանի շենքը։ Նշվում է, որ հյուպատոսության շրջանում անկարգությունների հետևանքով 33 մարդ Է տուժել ։
Դեկտեմբերի 9-ին ԱԳ նախարարությունում նախարարի տեղակալ Աբդուլքարիմամ Հաշեմիի հետ հանդիպմանը կանչվել են Ֆրանսիայի, Մեծ Բրիտանիայի, Կանադայի դեսպանները և Գերմանիայի գործերի ժամանակավոր հավատարմատարը։ Այդ պետությունները մեղադրվում են Իրաքի կողմից երկրի ներքին գործերին միջամտելու մեջ ։
Դեկտեմբերի 16-ին ցուցարարները շրջափակել են Էլ Հիլլա քաղաքի Բաբիլոնի համալսարանի շենքը Իրաքի կենտրոնական մասում։ Ցուցարարները փակել են համալսարանի դարպասները և ուսանողներին ու աշխատակիցներին թույլ չեն տվել մտնել շենք։ Նրանք կոչ են արել համալսարանում գործադուլ անցկացնել՝ ի պաշտպանություն բողոքի ակցիաների ։
Դեկտեմբերի 20-ին Իրաքի մեծ այաթոլլա Ալի Ալ Սիսթանին կոչ է արել երկրում արտահերթ ընտրություններ անցկացնել քաղաքական ճգնաժամը հաղթահարելու համար ։
Մագնուս III Բոկոտն
Նորվեգիայի թագավոր
1093 թվականին, Օլաֆ III Լռակյացի մահից հետո, Մագնուսը թագադրվում է որպես Նորվեգիայի թագավոր։ Սակայն Օպլանդի բնակիչները հավաքի ժամանակ թագավոր են կարգում Մագնուս II Հարալդսոնի որդի Հակոն I Տորիրի Դաստիարակին։
Այնուհետ Հակոնը մեկնում է մայրաքաղաք Թրոնհեյմ, որպեսզի Մագնուս III թագավորի հետ կիսի երկիրը, ինչպես արել են իրենց հայրերը։ Նրա այդ պահանջը արդարացվում է։ Դառնալով կոնունգ՝ Հակոնը հավաքում է աշխարհազոր, չեղյալ է հայտարարում որոշ հարկատեսակներ և օրենսադրական բարեփոխումներ է իրականացնում, ինչով արժանանում է բոնդերի համակրանքին։ Հակոնի արարքները բացասաբար են ընդունվում Մարկուս III-ի կողմից, և եղբայրների մոտ հակամարտություն է առաջանում։
1093 թվականի վերջին Հակոնն ու Մագնուսը սկսում են պատրաստվել իրար դեմ պատերազմի և զորք են հավաքում։ Սակայն 1094 թվականին Հակոնը անսպասելիորեն մահանում է, բայց իր կողմնակիցները զենքերը վայր չեն դնում։ Հակոնի կողմնակիցները Հյուսիսային Նորվեգիայում ջախջախում են աշխարհազորին, սակայն հետագայում Մագնուս III-ը արագորեն կարողանում է ընկճել ապստամբությունը։ Յարլ Տորիրը և այլ ապստամբներ կախաղան են բարձրացվում։
Սկանդինավիայի պատերազմ (1094—1100)
Նորվեգիայում հաստատելով իր գերիշխանությունը՝ Մագնուս III թագավորը սկսեց իրականացնել ագրեսիվ քաղաքականություն հարևան երկրների՝ Դանիայի և Շվեդիայի նկատմամբ։ Հակամարտության պատճառ է հանդիսանում Գյոտա-Էլվ գետի ափամերձ սահմանային տարածքները, որտեղով այդ ժամանակ անցնում էր սկանդինավյան թագավորությունների սահմանները։ 1094 թվականին Մագնուսը արշավանք է իրականացնում դեպի դանիական Հալանդ շրջան (ներկայումս հանդիսանում է Շվեդիայի մաս), որտեղ մեծ հաջողություններ է ունենում։ 1095 թվականին մեծ զորքով Մագնուս III իրականացնում է արշավանք դեպի շվեդական Վեստերգյոտլանդ և ստիպում տեղի բնակչությանը հայտնել իրենց հավատարմությունը իրեն։
Վենեռն լճի հարավային մասում գտնվող Կոլանդսյոյ կղզում կառուցվում է փայտյա զինվորական հենակետ, որտեղ տեղակայվում է կայազոր։ Արդեն հաջորդ տարի Շվեդիայի Ինգե I թագավորը գրոհով վերցնում է ամրությունը և վերականգնում իր գերիշխանությունը Արևմտյան Գյոյթալանդում։ 1097 թվականին Մագնուսը կրկին իրականացնում է արշավանք դեպի Շվեդիա, բայց պարտություն է կրում  Ինգե I-ից Ֆոկսերենի ճակատամարտում։
Վերջապես 1099 թվականին Գյոթե-Էլվ գետի ափին հանդիպում են երեք թագավորները Նորվեգիայի թագավոր Մագնուս III Բոկոտնը, Շվեդիայի թագավոր Իգնե I Մեծը և Դանիայի թագավոր Էրիկ I Բարին։ Կողմերը կնքում են սահմանների անձեռմխելիության սկզբունքի առաջնահերթությամբ հաշտության պայմանագիր։ Որպես պայմանագրի ամրապնդում՝ Մագնուսը ամուսանանում է Իգնեի դստեր հետ, ով ստացավ Մարգագետ Ֆրեդկուլյա անվանումը («Խաղաղության կին»)։
Դեպի Բրիտանական կղզիներ առաջին արշավանք (1098—1099)
Մագնուսի հաջորդ նախաձեռնությունը դարձավ Անգլիա ներխուժումը։ Անցել էր շուրջ 30 տարի Ստամֆորդ-Բրիդջի ճակատամարտում Հարալդ III Խստագույն թագավորի մահից, բայց Անգլիան դեռևս գրավում էր վիկինգների ժառանգներին՝ ցանկանալով կրկնել 800—860 թվականների արշավանքները։ Այդ ժամանակներից հետո Անգլիան դարձել էր հզոր թագավորություն։ Այդ իսկ պատճառով Մագնուսը որպես թիրախ ընտրում է Անգլիայի սկանդինավյան խիտ բնակչություն ունեցող շրջանները։
Ստեղծված իրավիճակը նպաստավոր էր Մագնուսի արշավանքների համար։ Օրկնեյան կղզիներում յարլ Պաուլի և Էրլենդի միջև առաջացել էր իշխանության համար հակամարտություն, Շոտլանդիայում քաղաքացիական պատերազմ էր Դոնալդ III և նրա եղբորորդի Էդգարի միջև, Իռլանդիայում նորվեգացի բնակչության և տեղաբնիկ կելտերի միջև հակամարտություն էր, թագավոր Գոդրետ Կրովանի մահից հետո Մենի թագավորությունը փլուզման շեմին էր, իսկ Ուելսի թագավոր Գրիֆդ ապ Կինանը ապստամբել էր նորմաններ դեմ։ Այսպիսի իրավիճակում Մագնուսի հզոր նավատորմի և բանակի հայտնվելը դատապարտված էր հաջողության հասնելու։
Օրկնեսյան և Հեբրիդյան կղզիներ ներխուժում
Օրկնեսյան կղզիները դեռևս Նորվեգիայի առաջին թագավոր Հարալդ I Գեղավարսի ժամանակներից գտնվում էին նորվեգական թագի ենթակայության ներքո։ Սակայն Օլաֆ Լռակյացի իշխանության ժամանակ կղզիների նկատմամբ նորվեգական իշխանությունը հասավ նվազագույնի։ 1098 թվականի ժամանելով Օրկենեսյան կղզիներ՝ Մագնուս III թագավորը ձերբակալում է յարլերին և ուղարկում Նորվեգիա բանտարկության։ Տեղի բնակչությանը ստիպելով հավատարմություն ցուցաբերել իր որդի Սիգուրդին՝ Մագնուսը ուղևորվում է Հեբրիդյան կղզիներ։ Տեղի բնակչությանը թալանելոււց հետո՝ Մագնուսը կղզիները միացնում է իր թագավորությանը։ Բացի այդ Մագնուսը նվաճում է Իռլանդիայի և Շոտլանդիայի ափերը։
Այոն կղզում գտնվող սուրբ Կոլումբի վանքը նույնպես ներառվում է Մագնուսի իշխանության ներքո։ Թագավորը այնտեղ տեղակայում է իր կայազորը։
Մեն կղզու գրավում
Մագնուսի հաջորդ թիրախը հանդիսանում է Մեն կղզին։ Մագնուսի այցը կղզի դադարեցնում է կղզու քաղաքացիական պատերազմը։ Ձերբակալելով Գոդրեդ Կրովանի որդիներ Օլաֆին և Լեգմանին՝ Մագնուսը տեղի բնակչությանը ստիպում է հավատարմության երդում տալ իրեն։ Կղզին դառնում է Մագնուսի հետագա արշավանքների գլխավոր հենակետը։ Այստեղ Մագնուսը կառուցում է մի քանի ամրոցներ, որոնք ընդհուպ մինչև 13-րդ դարը ծառայում են որպես Մենի ղեկավարների նստավայր։
Ներխուժումը Ուելս
Գտնվելով Մեն կղզում՝ Մագնուսը ներքաշվում է վալոնցիների կռիվին։ Վալոնցիները իրենց առաջնորդ Գրիֆիդի գլխավորությամբ պայքարում էին նորմանդացիների դեմ։ 1098 թվականին անգլոնորմանդյան զորքերը, հետապնդելով վալոնցիներին, անսպասելիորեն հարձակման են ենթարկվում նորվեգական նավատորմի կողմից։ Այդ կռվում անգլիացիները ջախջախվում են, սիկ նրանց զորքի առաջնորդ Գուգո դե Մոնտգոմերին սպանվում։ Համաձայն սկանդինավյան սագաների և ուելսյան ժամանակագրության՝ Մարկուսը անձամբ է նետահարել Մոնտգոմերիին։ Այդ ճակատամարտի արդյունքը եղավ այն, որ վերականգնվեց Գվինեդայի թագավորությունը, իսկ Մագնուսը գրավեց Անգլսի կղզին։ Այն համարվում էր նրա թագավորության ամենահարավային տարածքը ։ Բրիտանական պատմիչները ենթադրում են, որ Գրիֆիսը, ունենալով սկանդինավյան ծագում, հավատարմության երդում էր տվել Մագնուսին։
Շոտլանդիա ներխուժում
Անգլիացիների հետ ճակատամարտից հետո Մագնուսը ուղևորվում է Շոտլանդիա։ 1098 թվականին իր քեռուց Շոտլանդիայի թագը խլած Է Էդգար թագավորը պատրաստ չէր նորվեգական հզոր զորքի ներխուժմանը։ Կողմերը բանակցությունների մեջ են մտնում, որի ավարտին կնքում են խաղաղության պայմանագիր։ Այդ պայմանագրով Մագնուսին էին փոխանցվում Շոտլանդիայի արևմուտքում գտնվող բոլոր այն կղզիները, որոնց և մայրցամաքային Շոտլանդիայի միջի ընկած հատվածոով կանցներ առագաստը բացած նավ։ Այսպիսով Մագնուսի մարդիկ անցան բոլոր կղզիների և մայրցամաքի միջով և միացրեցին Նորվեգիայի թագավորությանը ։ Բացի այդ Մագնուսին էր անցնում Կոնտաիր քաղաքը։
Հեբրիդյան կղզիներում ձմեռելուց հետո Մագնուս III թագավորը վերադառնում է Նորվեգիա։ Գրավված տարածքներում իշխում է իր ոորդի Սիգուրդը, որին Մագնուսը մեկնելուց առաջ ամուսնացնում է Բիդումինի հետ, ով հանդիսանում էր Մանստերի և Լենստերի թագավոր Ուա Բրիաինի դուստրը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի թագավորներ Կատեգորիա:1073 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 23 մահեր Կատեգորիա:1103 մահեր Կատեգորիա:Նորվեգիայի պատմություն Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Հնդկաստանի միջուկային սպառազինություն
Հնդկաստանի միջուկային սպառազինությունն իրենից ներկայացնում է Հնդկաստանի միջուկային հրթիռների, դրանց արձակման կայանների, ապահովման այլ միջոցների ամբողջությունը, որը այդ երկրի զինված ուժերի սպառազինության կարևորագույն մասն է կազմում։ Հնդկաստանի՝ միջուկային զենք ունենալու պատճառները երկուսն են՝ Հնդկաստանի հետ ընդհանուր սահման ունեցող և միջուկային գերտերություն Չինաստանից եկող հնարավոր վտանգը և Պակիստանի հետ սուր հակամարտությունը, որը մի քանի անգամ՝ 1947 - 1948, 1965 և 1971 թվականներին վերածվել է զինված լայնամասշտաբ պատերազմի։
Միջուկային էներգետիկայի զարգացում
1955 թվականին բրիտանական աջակցությամբ սկսվում է հնդկական առաջին ռեակտորի՝ 1 մեգավատտ հզորություն ունեցող «Ապսորա» հետազոտական ռեակտորի կառուցումը։ Նույն թվականի սեպտեմբերին Կանադան համաձայնվեց Հնդկաստանին վաճառել 40 մեգավատտ հզորությամբ հետազոտական ռեակտոր։ Ավելի ուշ, Էյզենհաուերի «Խաղաղ ատոմ» ծրագրի շրջանակներում 1956 թվականին Միացյալ Նահանգները համաձայնվեց այդ ռեակտորի համար Հնդկաստանին տրամադրել 21 տոննա ծանր ջուր։ Այդպիսով ձևավորվեց ռեակտորի անվանումը՝ «Cirus» - Canada-India Reactor, U.S: Ռեակտորն ուներ այնպիսի կառուցվածք, որ իդեալական կերպով համապատասխանում էր ռազմական պլուտոնիում արտադրելուն և ուներ հետազոտական մեծ հնարավորություններ։ Ռեակտորով հնարավոր էր ստանալ այնքան պլոտոնիում, որ տարեկան մեկ կամ երկու ռումբ ստեղծվեր։
Փորձարկում
1990-ական թվականների սկզբին միջազգային հանրության կողմից Հնդկաստանը դասվեց այն երկրների շարքին, որոնք ոչ պաշտոնապես ունեն միջուկային զենք։
Shakti I, ջերմամիջուկային լրացումով առաջնային լիցքով երկաստիճան ջերմամիջուկային սարք, որը նախատեսված է 45 կիլոտոն հզորությամբ թեստային լիցքով հրթիռների համար։ Առավելագույն լիցքը 200 կիլոտոն է։
Shakti II, թեթև մարտավարական ռումբ/մարտագլխիկ, որը նախատեսված է 12 կիլոտոնի համար։
Shakti III, հետազոտական բաժանիչ լիցք, որը, ըստ հայտարարության, պատրաստված է ռեակտորային պլոտոնիումից։ Հնարավոր է առանց ջերմամիջուկային վառելիքի ծրագիր՝ նախատեսված 0,3 կտ հաշվարկված լիցքով։
Shakti VI Չի հավաքվել
Ըստ փորձագետների գնահատականների՝ ներկա դրությամբ Հնդկաստանը ունի մարտական պատրաստության վիճակում գտնվող 90-ից 110 միջուկային մարտագլխիկ, ինչպես նաև որոշակի քանակի պատրաստի բաղադրիչներ, որը բավարար է 50-ից 90 միջուկային մարտագլխիկ հավաքելու համար։
Արձակման միջոցներ
Հնդկաստանի միջուկային լիցքով մարտագլխիկների արձակման հիմնական միջոցներն են
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հնդկաստանի զինված ուժեր Կատեգորիա:Հնդկաստանի զենքեր Կատեգորիա:Միջուկային զենք
Սուադ Դերվիշ
Սուադ Դերվիշ (Suat Derviş, ), թուրք լրագրող, գրող և քաղաքական ակտիվիստ, Սոցիալիստ կանանց ասոցիացիայի հիմնադիրներից մեկը ։
Կենսագրություն
Ըստ տարբեր աղբյուրների, Սուադ Դերվիշը ծնվել է 1904 կամ 1905 թվականին Ստամբուլում, արիստոկրատների ընտանիքում ։ Սուադի հայրը՝ Իսմայիլ Դերվիշը, աշխատել է որպես գինեկոլոգ և դասավանդել Ստամբուլի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում ։ Սուադի մայրը՝ Հեսնա-խանումը, ստրուկի դուստր էր, որը գտնվում էր օսմանյան սուլթան Աբդուլ Ազիզի շքախմբում։ Սուադը ուներ Համիեթ անունով քույրիկ, որը երաժշտական կրթություն էր ստացել գերմանական մի քանի կոնսերվատորիաներում։ Երեխա ժամանակ Սուադը փարաջա էր հագնում ։
Դերվիշը մասնավոր կրթություն է ստացել երաժշտության և գրականության բնագավառում, սովորել է նաև գերմաներեն և ֆրանսերեն։ 1919-1920 թվականներին նա քրոջ հետ ապրել է Գերմանիայում, որտեղ սովորել է Բեռլինի համալսարանում ։ Գերմանիայում գտնվելու ընթացքում Սուադը հոդվածներ է գրել Թուրքիայի մասին գերմանական ամսագրերի, այդ թվում՝ Berliner Zeitung-ի համար։ 1920 թվականին լույս է տեսել իր առաջին գիրքը՝ «Սև գիրք» (Kara Kitap) : 1920-1933 թվականների ընթացքում տպագրվել են նրա գրած ևս տասը գրքեր ։ Նազիմ Հիքմետի հետ համատեղ աշխատանքը «Resimli Ay» ամսագրում մեծ ազդեցություն է ունեցել Սուադի վրա ։ Սուադի վաղ շրջանի աշխատանքները վերաբերում էին այնպիսի թեմաների, ինչպիսիք են կանանց հոգեբանությունը, գենդերային և դասային խնդիրները։ Սուադի գրած զգալի թվով ստեղծագործությունների գործողությունները տեղի էին ունենում այնպիսի քաղաքներում, որոնք բնորոշ չէին այդ ժամանակվա ստեղծագործություններին։ Քննադատներից մեկի կարծիքով «Սուադ Դերվիշն ավելի օբյեկտիվ և ժամանակակից է, քան Խալիդե Էդիբը, բայց ոչ պակաս ներթափանցող» ։ Գրքեր գրելուց բացի, Սուադն աշխատել է նաև որպես լրագրող։ Այն իրադարձությունների թվում, որոնց մասին նա նյութեր է գրել, եղել է նաև Լոզանի կոնֆերանսը, որտեղ որոշվում էր Թուրքիայի ճակատագիրը ։ Նրա վաղ շրջանի ստեղծագործություններից են համարվում թուրքերեն լեզվով գրված առաջին գոթական վեպերը ։
Քաղաքական գործունեություն
Սուադ Դերվիշն ամուսնացել էր երեք անգամ ։ Սուադի ամուսիններն էին Սելամի Իզզեթ Չեդեսը, Նիզամեթթին Նազիֆ Տեպեդելենլիօղլուն և Ռեշադ Ֆուադ Բարաները ։ Բարաներն այդ ժամանակ արգելված Կոմունիստական կուսակցության անդամ էր ։ 1944 թվականի մարտի 10-ին Սուադը և իր ամուսինը ձերբակալվեցին «անօրինական կոմունիստական գործունեության» մեղադրանքով, այդ ընթացքում ձերբակալվեցին նաև կուսակցության այլ անդամներ ։ Սուադին դատապարտեցին 8 ամսվա ազատազրկման, ձերբակալման պահին նա հղի էր և վիժեց ։ Սուադի ամուսինը բանտում էր գտնվում մինչև 1950 թվականը, 1951 թվականին նրան կրկին ձերբակալեցին ։ Իր քաղաքական հայացքների և ձերբակալության պատճառով Սուադը դժվարությամբ էր աշխատանք գտնում և հիմնականում հրապարակվում էր կեղծանունով ։ 1953 թվականին Սուադը ստիպված եղավ հեռանալ Թուրքիայից ։
1953–1963 թվականներին ապրել է տարբեր երկրներում, բայց իր ժամանակի մեծ մասն անցկացրել է Ֆրանսիայում ։ Սուադի այդ ժամանակահատվածում հրապարակված գործերը սատարում էին կանանց իրավունքների պաշտպանության  համար պայքարին և  ջերմորեն  ընդունվեցին Ֆրանսիայում, բայց Թուրքիայում արձագանքները ոչ միանշանակ էին, քանի որ այդ ժամանակ  թուրք ձախերի մեջ այդ հարցում կոնսենսուս չկար ։ 1963 թվականին Սուադը վերադարձավ Թուրքիա և բնակվեց Բարաների հետ մինչև իր մահը, 1968 թվականը ։ Նույն թվականին նա հրատարակել է «Ֆոսֆորային Շեւրիէ» վեպը (Fosforlu Cevriye), որում նկարագրվում էր Ստամբուլում բնակվող մարգինալացված կանանց կյանքը։ «Ֆոսֆորային Շեւրիէ»-ն համարվում է Սուադի ամենահայտնի գործը, 1969 թվականին այս վեպի հիման վրա ֆիլմ է նկարահանվել, 2016 թվականին այն բեմադրվել է թատերական ներկայացմամբ ։ 1970 թվականին Սուադը մասնակցեց Սոցիալիստ կանանց ասոցիացիայի ստեղծմանը (Devrimci Kadınlar Birliği), որի հիմնական նպատակներն էին` կանանց շրջանում հեղափոխական շարժման տարածումը և նրանց ինքնագիտակցության բարձրացումը ։
Ֆոսֆորային Շեւրիէ
1962 թվականի մարտի 14-ին Երևանում մի շարք մտավորականներ իրենց զրույցի ժամանակ մեբերումներ են արել «Ֆոսֆորային Շեւրիէ» գրքից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրք կին գրողներ Կատեգորիա:Թուրք ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Թուրք մարքսիստներ Կատեգորիա:Թուրք վիպասաններ Կատեգորիա:Սոցիալիստ ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Թուրք կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:Թուրքիայի կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Թուրք լրագրողներ Կատեգորիա:Թուրքիայի կոմունիստներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Թուրք ֆեմինիստներ