cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տիգրան Համասյան
Կյանք ու գործունեություն
Տիգրան Համասյանը ծնվել է 1987 թվականին Գյումրիում։ Դեռ մանուկ հասակից շատ է սիրել երաժշտությունը։ Այդ հետաքրքրությունը նրա մոտ երկու տարեկանից է ծագել։ Երաժշտական գործիքները նրան ավելի էին գերում, քան խաղալիքները։ Յոթ տարեկանում ավելի է արտահայտվում նրա սերը ջազի նկատմամբ, իսկ կարևորագույն զբաղմունքներից մեկը դառնում ջազ լսելը։
Ջաֆար աս-Սադիկ
Ջաֆարիական մազհաբ
Լինելով իմամական ավանդույթի քաղաքական պացիֆիզմի կողմնակիցը՝ Ջա’ֆար աս-Սադիկը ժամանակի ընթացքում հայտնի դարձավ որպես գիտնական-աստվածաբան։ Նա հաղորդում էր հադիսներ (ավելի ուշ նրա անունը սկսեց հիշատակվել հադիս փոխանցողների շղթայում (իսնադ)` հաստատված սուննիների կողմից), դասավանդում իրավագիտություն (ֆիկհ) և հենվելով իր հոր աշխատանքների վրա` դրեց կրոնական իրավունքի շիական դպրոցի (մազհաբ) հիմքը, որն իրանունով կոչվեց ջա’ֆարիական։ Ջա’ֆար աս-Սադիկը ձեռք բերեց հեղինակավոր հոգևոր իրավագետի փառք ոչ միայն իր շիա կողմանկիցերի շրջանում, այլև ավելի լայն շրջանների, հատկապես մեծ թվով աստվածապաշտ մուսուլմանների Մադինայի քաղաքացիներից, որ հանդիսանում էր Ալիականների մշտական բնակության վայրը, և Քուֆայից՝ իմամական հիմնական մասսայի նստավայրից։
Տիգրան Համասյան
Կյանք ու գործունեություն
Հետագայում Տիգրանի ծնողները տեղափոխվում են Երևան, և նա ավելի մեծ հնարավորություն է ունենում երաժշտությամբ լրջորեն զբաղվելու համար։ Ջազին ժամեր հատկացնելով՝ փորձում է գտնել ամենահոգեհարազատ տարրերն այդ բնագավառում։ Շուտով սկսում է ստեղծագործել, և տարիքի հետ էլ ավելի է մեծանում նրա սերն ու վարպետությունը։
Ջաֆար աս-Սադիկ
Ջաֆարիական մազհաբ
Իր կառավարման վերջին տասնամյակի ընթացքում աս-Սադիկն իր շուրջն էր համախմբել հիշատակման արժանի մտավորականների ևգործընկերների մի խմբի, որի մեջ էին մտնում ականավոր իրավաբան տրադիցիոնալիստներ, ինչպես նաև իր ժամանակի աստվածաբաններ, ինչպես Հիշամ իբն ալ-Հաքամը (մահ. 179/795)` սխոլաստիկ աստվածաբանության իմամական ճյուղի` քալամի հայտնի ներկայացուցիչը։ Իմամի և իր կողմնակիցների վարած ինտելեկտուալ գործունեության շնորհիվ իմամները ստացան հստակ կազմված ծեսերի համակարգ, ինչպես նաև խիստ աստվածաբանական և իրավական դոկտրինա։
Տիգրան Համասյան
Կյանք ու գործունեություն
Տիգրանը ավարտել է Երևանի Մ․ Միրզոյանի անվան երաժշտական ուսումնարանը։
Ջաֆար աս-Սադիկ
Աբու ալ-Խատտաբ ալ-Ասադի
Իմամ աս-Սադիկն իր կողմանկիցների շարք ներքաշեց նաև մի շարք ղուլաթ մտավորականների, բայց սահմանափակեց իր առավել ծայրահեղական տրամադրված հետևորդներին։ Այս խմբի առավել հայտնի գիտնականն էր Աբուալ-Խատտաբ ալ-Ասադին, ով առավել աչքի էր ընկնում վաղ շիա գուլատներից։ Հենց սկզբից իմամը նրան իր հիմնական խորհրդականը նշանակեց Քուֆայում՝ շիա իմամների կենտրոնում։ Սակայն մի շարք արմատական դրույթների հետ հանդերձ Աբու ալ-Խատտաբը քարոզում էր ծայրահեղական գաղափարներ իմամության համար։ Ժամանակի ընթացքում նա իր սեփակա նհետևորդներն ունեցավ և ձևավորեց առանձնհատուկ հոսանք՝ խատտաբիականություն, որ քարոզում էր ծայրահեղական քաղաքականություն ի տարբերություն իմամի կանոնակարգված քայլերի։ Արդյունքում իմամը ստիպված եղավ այս մարդուն հեռացնել իր շրջապատից և բացահայտ մեղադրել նրա հայացքները։ Դրանից հետո՝ 138/755 թ., Աբու ալ-Խատտաբն ու իր հետևորդները հավաքվեցին Քուֆայի մզկիթում ապստամբություն բարձրացնելու համար, բայց տեղի ուշիմ կառավարչի ուժերը հարձակվեցին և ոչնչացրեցին նրանց։
Տիգրան Համասյան
Կյանք ու գործունեություն
Փառատոններից մեկի ժամանակ ֆրանսիացի ջազային դաշնակահար Ստեփան Կոչոյանը այնքան էր տպավորվել տղայի հրաշալի նվագով, որ հաջորդ տարի հրավիրում է Ֆրանսիա՝ մասնակցելու տարբեր համերգների։ Ֆրանսիայում մեծ հաջողությունների է հասնում և արժանանում հանդիսատեսի համակրանքին ։
Ջաֆար աս-Սադիկ
Աբու ալ-Խատտաբ ալ-Ասադի
Աբու ալ-Խատտաբի մահից հետո խատտաբիականները, որոնց կենտրոնը գտնվում էր Քուֆայում, բաժանվեցին ոչ մեծ խմբերի։ Որոշ մասը անցավ իմամ աս-Սադիկի ավագ որդի Իսմաիլի կողմը, որը Աբդ ալ-Խատտաբի ռադիկալ քաղաքականության կողմնակից էր։ Աբուալ-Խատտաբի ուսմունքի համաձայն յուրաքանչյուր ժամանակաշրջանում պետք է լինի մարգարե, ում ուսմունքները տարածող (նատիկ) և նրա օգնականը՝ լռողը (սամիթ)։
Տիգրան Համասյան
Կյանք ու գործունեություն
2006 թվականին մասնակցել է «Թելոնիոս Մանք ջազ» դաշնամուրային մրցույթին՝ Հերբի Հենքոքի ղեկավարությամբ։
Ջաֆար աս-Սադիկ
Աբու ալ-Խատտաբ ալ-Ասադի
Բացի այդ առաջին խատտաբիականները հիմնվում էին ղուրանական ուսմունքների մեկանաբանության վրա, ստեղծում իրենց աշխարհայացքը ցիկլային գոյաբանական հասկացությունների վրա։ Մյուս կողմից նրանք պնդում էին իմամների աստվածային բնույթը Աստվածային լույսի (նուռ) հիման վրա, ինչը սակայն չընդգրկվեց իմամության մասին իմամիտների աշխատություններում, որը ընդունվել էր իսմաիլականների կողմից։ Փաստացի, վաղ իսմաիլական գրականության մեջ Աբու ալ-Խատտաբը ճանաչվել էր հերետիկոս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արաբ իրավագետներ Կատեգորիա:Արաբ աստվածաբաններ Կատեգորիա:8-րդ դարի արաբներ Կատեգորիա:8-րդ դարի գրողներ
Տիգրան Համասյան
Կյանք ու գործունեություն
2011 թվականին թողարկվել է նրա առաջին ալբոմը՝ «Ֆեյբլ», «Յունիվերսալ»-ի համար, որը ձայնագրվել է Փարիզում։ Այն վաճառվել է երեսուն հազար օրինակով։ Ալբոմը 2011 թվականին ստացել է «Ֆրանսիական Գրեմմի» մրցանակը։
Սոֆյա Կոպպոլա
Կարիերա
Սոֆիա Կոպպոլան՝ դեռ մանուկ տարիքից, սկսել է նկարահանվել իր հոր ֆիլմերում։ Այդ ժամանակաշրջանի ամենահայտնի դերը Կնքահայրը ֆիլմում կնքվելու տեսարանում երեխայի դերն է։
«Աննա» ֆիլմը եղել է Սոֆիայի առաջին ֆիլմը, որը կապ չուներ հոր գործունեության հետ։ Սակայն նրա ամենահայտնի դերասանական աշխատանքը եղել է Մերի Կոռլեոնեի դերը Կնքահոր երրորդ մասում, որտեղ նա փոխարնել է Վանոնա Ռայդերին, ով չէր կարող խաղալ հիվանդության պատճառով։
Այսօր Սոֆիան հայտնի է՝ որպես կինոռեժիսոր։ Նա նկարահանել է վեց ֆիլմ. Գերազանցել աստղին (1998), թարգմանության դժվարությունները (2003), Մարիա Անտուանետտա (2006), Ինչոր-տեղ (2010) և էլիտար հասարակություն (2013): Նրանցից ամենահաջողվածը Թարգմանության դժվարությունները ֆիլմն է, ստացալ է Օսկար լավագույն օրիգինալ սցենարի համար, ինչպես նաև երեք ոսկե գլոբուս, այդ թվում լավագույն կինոնկարի համար։ Ստանալով նոմինացիա լավագույն ռեժիսոր անվանակարգում՝ Սոֆիա Կոպպոլան դարձավ երրորդ կին ռեժիսորը և առաջին ամերիկացի կին ռեժիսորը, ով նոմինացվել է Օսկարի՝ լավագույն ռեժիսոր անվանակարգում։ Նա պարտվեց Փիթեր Ջեկսոնին։
Երրորդ լիամետրաժ ֆիլմը Մարիա Անտուանետան, նվիրված է ֆրանսիական թագուհու դժբախտ կյանքին։ Գլխավոր դերը կատարել է Կիրստեն Դանստը, իսկ Լյուդվիկ XVI դերը կատարել է Սոֆիայի զարմիկը Ջեյսոն Շվարցմանը։
2014 թվականին ընդգրկվել է Կանի կինոփառատոնի ժուրիի կազմում։
Անձնական կյանքը
1999-2003 թվականները ամուսնացած է եղել ռեժիսոր Սպայկ Ջոնսոնի հետ :.
2011 թվականից օգոստոսի 24-ից նա ամուսնացած է երաժիշտ Թոմաս Մարսենից։ Ամուսինները ունեն երկու աղջիկ Ռոմի Մարս և Կոզիմա Մարս ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե ազնվամորի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ լավագույն սցենարի համար Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Տիգրան Համասյան
Կյանք ու գործունեություն
Տիգրանն այժմ բնակվում է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում, որտեղ հանդես է գալիս մշտական համերգներով։
Պատմություն
Տիգրանի նախնիները Կարսից են։ Նրա նախապապը՝ Ալեքսան Հայրապետյանը, Կարսի Բաշքադիկլար գյուղից է, նախատատը՝ Հռիփսիմե (Հոռոմսիմ) Ալեքսանյանը, Կարսի Փիլվարի գյուղից։ Հայաստանի ազգային արխիվում պահպանվում է Կարսի Բաշքադիկլար գյուղի 1902 թ. Չափաբերական մատյանը, որում նոյեմբերի 28-ին գրանցված է 21-ամյա Ալեքսանի և 19-ամյա Հռիփսիմեի ամուսնությունը, իսկ 1907-ի հունիսի 1-ին՝ նրանց առաջնեկի՝ Ցոլակի ծնունդը։
Ջարդի տարիներին թուրքերը սպանել են Ալեքսանին, և Հռիփսիմեն մենակ է մնացել երեք երեխաների հետ։ Անհայտ է, թե ինչպես, սակայն 1917-1918 թթ. Հռիփսիմեն կարողացել է երեխաների հետ Կարսից փախչել Ալեքսանդրապոլ (այժմ՝ Գյումրի)՝ իր հետ տանելով նաև իր եղբոր և տեգոր որբ մնացած երեխաներին։ «Երբեք չի պատմել մանրամասներ.երգում էր ու լացում։ Միայն մի դրվագ եմ հիշում, որ ասում էր «փախեփախի» ժամանակ երեխեքը սոված էին, ստիպված էի դիակների վրայով գնալ-բարձրանալ դարման բերել, երեխեքին կերակրել»,- հիշում է Տիգրանի տատը՝ Մելանյա Ցոլակի Հայրապետյանը։ 35-ամյա Հռիփսիմեն՝ չկարողանալով պահել իր հոգածության տակ մնացած 8 երեխաներին, իր ամենափոքր աղջկան՝ Սալաթին թողել է Ալեքսանդրապոլի որբանոցներից մեկում. կարճ ժամանակ անց Սալաթը մահացել է որբանոցում։ «Հիմա եմ մտածում, թե ոնց է կարողացել իր սեփական երեխուն տալ որբանոց ու պահել եղբոր ու տեգոր որբերին։ Սուգ ուներ հոգում, միշտ սևի մեջ էր։ Հետո իր տղաներից մեկն էլ անվերադարձ գնաց պատերազմ, մորս մահից հետո փոքր եղբորս էլ տատս մեծացրեց»,- մտորում է Տիգրանի տատը՝ տիկին Մելանյան։
Հռիփսիմե Ալեքսանյանը կրթություն չի ստացել, բայց ժողովրդական բանահյուսության մեծ գիտակ է եղել, թոռների դաստիարակությամբ ինքն է զբաղվել. «Այնքան առակներ, խրատներ, ոտանավորներ ու հեքիաթներ՝ ամբողջն անգիր ասում էր։ Մեր՝ իր թոռների դաստիարակությամբ ինքն է զբաղվել, ես մորս ինձ հետ անցկացրած ժամանակը չեմ հիշում, տատիկս է մեզ մեծացրել-դաստիարակել»,- պատմում է տիկին Մելանյան։
Տիգրան Համասյանի մյուս մեծ տատը՝ Անժելա Օլթեցյանը, նույնպես Կարսից է։ Ջարդերի ժամանակ նրա աչքի առաջ ամբողջ ընտանիքին սպանել են՝ միայն ինքն ու երկու քույրերն են կարողացել փրկվել։ «Սկեսուրս իր երկու քույրերի հետ Ալեքսանդրապոլի Պոլիգոնի որբանոցում է հայտնվել (այդ տարիներին Ալեքսանդրապոլում գործող Ամերիկյան նպաստամատույցի որբանոցներից մեկը-հեղ)։ Երկու քույրերին որբանոցից ուղարկել են Ամերիկա։ Իսկ իրեն հետագայում որդեգրել է իր քեռին՝ տալով իր Բիշարյան ազգանունը»-պատմում է տիկին Մելանյան։
Չնայած Օլթեցյան քույրերը Ամերիկայից հարցումներ են ուղարկել Անժելային փնտրելու համար, սովետական տարիներն ու վախի մթնոլորտը խոչընդոտել են միմյանց գտնելը։ Տիգրան Համասյանը ցեղասպանությունից փրկված նախնիների պատմությունից շատ բան չգիտի. «Տատս պատմում է, որ մեծ տատս՝ Հռիփսիմեն, երբ մենակ էր լինում «Կռունկն» էր երգում ու լացում, նա ամբողջ կյանքում սև գլխաշորը չի հանել գլխից, իսկ մյուս տատս՝ Անժելան, էդպես էլ չի իմացել, որ իր քույրերն իրեն փնտրել են»։ Տիգրանի վերջերս թողարկված «Ծաղրարմատ» սկավառակը տարբերվում է իր մնացած ալբոմներից, այստեղ շատ է իր պատմությունը՝ «Յասամանը»՝ Տիգրանի մանկության տան բակի յասամանն է, «Երգ Մելանին և Ռաֆիկին»՝ տատին ու պապին է նվիրված, «Կարս»՝ դարերի վերքերը («Կարս 2»)։ «Սա իմ փորձն է ինքս իմ մեջ նայելու, ինքս ինձ ճանաչելու, արմատներս հասկանալու։ Պետք է բնությանը մոտ լինենք, փորձենք ճանաչել մեզ, մեր էությունը. բնությունը միշտ հաղթում է մարդկային բարդույթները։ Այս ալբոմը մի տեսակ կարոտ ու կարոտախտ է մարդկայինի՝ դեպի հոգևորը, դեպի սիրառատը, դեպի արմատները. այն մի տեսակ զոհաբերություն ունի իր մեջ, զոհաբերություն հանուն մարդակայինի ոգեշնչման»,-ասում է ֆոլկլորային իմպրովիզների վարպետ 28-ամյա Տիգրան Համասյանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դաշնակահարներ Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Հայ ջազմեններ
Հարինգներ
Հարինգներ, ծովատառեխներ, (Clupeidae), հարինգակերպերի կարգի ոսկրային ձկների ընտանիք։ Մարմնի երկարությունը՝ 35-40 (հազվադեպ՝ մինչև 75 սմ)։ Արծաթավուն են, մեջքը՝ մուգ կապույտ կամ կանաչավուն։ Ատամները թույլ են զարգացած կամ բացակայում են։ Հայտնի է մոտ 50 սեռ, 190 տեսակ, տարածված հիմնականում արևադարձային գոտու ջրերում, գերակշռում են Հյուսիսային կիսագնդում, որոշ տեսակներ հանդիպում են նաև արկտիկական ծովերում։ Հիմնականում ծովային ձկներ են, կան նաև քաղցրահամ ջրերում ապրողներ և գաղթող ձկներ։ Վտառային ձկներ են, սնվում են պլանկտոնով, երբեմն մանր ձկնիկներով, մեծ մասը կատարում է հեռավոր միգրացիա։
Տարածված են Կասպից, Սև, Ազովի, Բալթիկ, Բարենցի, Սպիտակ և հեռավորարևելյան ծովերում։ Ունեն արդյունագործական մեծ նշանակություն, համաշխարհային որսը տարեկան հասնում է 5 միլիոն տ։ Օգտագործում են թարմ, աղի, ապխտած և պահածոյացված վիճակում։
Կատեգորիա:Հարինգներ
Շաակենի դղյակ
Շաակենի դղյակ (Schaaken), միաբանական դղյակ Կալինինգրադի մարզի Գուրևսկի շրջանի Նեկրասովո ավանում։ Հիմնադրվել է պրուսական ամրոցի տեղում 1270-ական թվականներին։
Պատմություն
Առաջին անգամ պրուսական Շաակեն (Սակեն) գավառակը հիշատակվում է 1258 թվականին Տևտոնական օրդենի տարեգրություններում։ «Հին Պրուսիայի պատմությունը» ասում է, որ Շաակեն միաբանական փայտե ամրոցը սկսել են կառուցել 1261 թվականից։ Միջնադարյան շինարարներն իրենց ամրոցը կառուցել են ոչ թե Կուրշսկի ծովածոցի ափին այլ նրանից շուրջ չորս կիլոմետր հեռավորության վրա։ Շինարարության համար Շաակեն (այժմ՝ Մեծ Մորյանա) գետի վրա ամբարտակ կառուցվեց, և ճահճուտ տարածքում էլ կառուցվեց պաշտպանական ամրությունը։ Տարեգրության մեջ նշվում է, որ 1270 թվականին Շակենում կառուցվել է եպիսկապոսական փայտե ամրոց։ Հետագայում պաշտպանական պատերին կից կառուցվում են բազմաթիվ շինություններ, որոնցում տեղակայվում են զանգակատունը, բնակելի  և այլ տնտեսական շինություններ ։ «Շաակեն» բառը գալիս է պրուսերենից,  թարգմանաբար նշանակում է «խոտ»։ Ինչն էլ զարմանալի չէ, այս վայրերի բնական լանդշաֆտը իրենից ներկայացնում է խոտածածկ տարածք, որտեղ աճում է նաև եղեգ ու շաքարեղեգ ։
1697 թվականին Շաակենի մոտ գտնվող նավահանգստից ոչ հեռու հանգրվանել է «Մեծ ռուսական դեսպանատան» մի մասը,  Արևմտյան Եվրոպա ուղևորության ընթացքում։ Շակենում հանգրվանել է նաև Պետրոս I կայսրը 1711 թվականի նոյեմբերի 11-ին, 1712 թվականի հուլիսի 9-ին և 1717 թվականի սեպտեմբերկ 23-ին (ամսաթվերը բերված են  հին տոմարով) ։
Ժամանակակից վիճակ
Շաակենը Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ գրեթե չի տուժել։ 1945 թվականի վերջերից դղյակում տեղակայված էր գերմանացի երեխաների որբանոցը, որը գոյատևեց մինչև 1947 թվականը։ Պատերազմից հետո ամրոցի տարածքը օգտագործվում էր որպես կոլտնտեսային ախոռներ, որոնք գոյատևեցին մինչև 1960 ական թվականները։ Այնուհետև ամրոցը հատկացվեց բնակարանների  համար, իսկ օժանդակ տարածքները օգտագործվեցին կենցաղային կարիքների համար ։
1980-ական թվականներին ամրոցում բնակվում էր միայն մեկ ընտանիք, որն օգտագործում էր դեռևս բնակության նպատակով պիտանի տարածքները։ Ժամանակին վերանորոգումներ չկատարելը և տեղական իշխանությունների անտարբերությունը ամրոցի շենքերը հասցրին ոչնչացման, իսկ շինությունները վերածվեցին ավերակների ։
2000-ական թվականներին ամրոցը վարձակալության տրվեց անհատ անձանց, իրականացվեցին վերականգնման աշխատանքներ, վերակառուցվեց ամրոցի պատի մի մասը։ Ամրոցում կազմակերպվում էին զբոսաշրջային էքսկուրսիաներ, հավաքվում էին թանգարանային ցուցանմուշներ, ցուցադրվում էին միջնադարյան բանտային խոշտանգումների գործիքներ, պահվում էին տարաշխարհիկ կենդանիներ (մանկական անկյուն) ։ 2011 թվականին ամրոցը տրվեց Ռուսական ուղղափառ եկեղեցուն։ 2012 թվականին  եկեղեցու տարածքում հրդեհ բռնկվեց ։ Ամրոցի տարածք էին ժամանել էքստրասենսներ, որպեսզի օժանդակեն բացահայտել  առեղծվածային իրադարձությունները։
Արտաքին հղումներ
[http://schaaken.ru 8. Замок Шаакен Պաշտոնական կայք]
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի դղյակներ
Գրոսվենոր պատկերասրահ
Գրոսվենոր պատկերասրահ, 1877 թվականին սըր Քութս Լինդսեյի ու վերջինիս կնոջ՝ Բլանշի կողմից Լոնդոնում հիմնադրված պատկերասրահ։ Առաջին տնօրեններից էին Ժոզեֆ Ուիլյամ Կոմինս Քարրը և Չառլզ Հալլեն։ Պատկերասրահը վճռորոշ դեր է խաղացել էսթետիկ շարժման համար, քանի որ տեղ է հատկացրել այն նկարիչներին, որոնց ավելի դասական ու պահպանողական Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիան չէր ընդունել, այդ թվում՝ Էդուարդ Բուրն-Ջոնսն ու Ուոլտեր Քրեյնը ։
Պատմություն
Պատկերասրահը հիմնադրվել է 1877 թվականին Լոնդոնի Բոնդ փողոցում սըր Քութս Լինդսեյի ու վերջինիս կնոջ՝ Բլանշի կողմից։ Լինդսեյն ու իր կինը լավ կապեր ունեին ու սիրողական նկարիչներ էին։ Բլանշը սերում էր Ռոտշիլդ ընտանիքից, և նրա գումարի շնորհիվ է իրականություն դարձել ամբողջ նախագիծը ։
Գրոսվենորում ցուցադրվում էին բրիտանական մեյնսթրիմից դուրս գտնվող նկարիչների աշխատանքները, այդ թվում՝ Էդուարդ Բուրն-Ջոնսը, Ուոլտեր Քրեյնը և պրեռաֆայելիտների այլ անդամներ։ Բայց այնտեղ ցուցադրված էին նաև այլուր, այդ թվում և թագավորական ակադեմիայում, լայնորոն ցուցադրության արժանացած նկարիչներ, ինչպիսիք են՝ Լոուրենս Ալմա-Թադեման, Էդուարդ Փոյնթերը և Ջեյմս Տիսոն։ 1877 թվականին Ջոն Ռասկինն այցելել է պատկերասրահ՝ Բուրն-Ջոնսի աշխատանքը տեսնելու։ Ջեյմս Էբբոտ Մաք-Նեյլ Ուիսթլերի նկարները նույնպես ցուցադրության մեջ էին, և այդ նկարների վերաբերյալ Ռասկինի կոպիտ ակնարկը հանգեցրել է հանրահայտ զրպարտության դատավարությանը, որը հարուցել էր նկարիչը քննադատի դեմ։ Որպես փոխհատուցում Ուիսթլերն ստացել է մեկ ֆարթինգ (1⁄4 պեննի)։ Դատավարության շնորհիվ պատկերասրահը էսթետիկ շարժման կենտրոնի համբավ է ձեռք բերել ։ Արվեստի քննադատ Հենրի Բլեքբուրնը տարեկան ցուցադրությունների մասին Grosvenor Notes (1877–82) վերնագրով պատկերազարդ ձեռնարկներ էր թողարկում։
1888 թվականին Լինդսեյի հետ տարաձայնության պատճառով Կոմինս Քարրը և Հալլեն հեռացել են պատկերասրահից ու հիմնել իրենց սեփական New Gallery անվամբ պատկերասրահը՝ իրենց հետ տանելով նաև Բուրն-Ջոնսին ու շատ այլ նկարիչների։ Ամուսնալուծությունը, ֆինանսական դժվարություններն ու անձնական կոնֆլիկտները Լինդսեյին դուրս են մղել պատկերասրահից, որն սկսել է ղեկավարել նրա նախկին կինը ։
Էլեկտրակայանի ստեղծում
1882 թվականին փարիզյան ցուցահանդեսից վերադառնալուց հետո Քրոուֆորդի կոմսը խորհուրդ է տվել Լինդսեյին պատկերասրահում էլեկտրական լուսավորում տեղադրել։ 1883 թվականին Siemens ընկերության գեներատորների ամրացված Marshall ընկերության երկու շարժիչներ են տեղադրվել պատկերասրահի հետևի բակում։ Տեղադրումը հաջողությամբ է ավարտվել, և հարևաններն սկսել են հոսանքի մատակարարում խնդրել, որից հետո Լինդսեյը, Քրոուֆորդն ու լորդ Վանտաժը հիմնադրել են Sir Coutts Lindsay Co. Ltd. ընկերությունը և 1885 թվականին կառուցել Գրոսվենորի էլեկտրակայանը։ Այն կառուցվել է պատկերասրահի տակ և ունեցել 1,000 կիլովատտ հզորություն։ Էլեկտրակայանը հոսանք էր մատակարարում հյուսիսում դեպի Ռիջենթս զբոսայգի, հարավում մինչև Թեմզա, արևմուտքում դեպի Նայթսբրիջ, արևելքում դեպի Անգլիայի գերագույն դատարան ընկած տարածքներին։ Սակայն այն նաև շատ խնդիրներ էր առաջացնում, այնքան շատ, որ Սեբաստիան Զիանի դե Ֆեռանտին խորհուրդ է տվել այն լուծարել 1885 թվականին, իսկ մինչ 1886 թվականի հունվարը Ֆեռանտին ինքն էր գլխավոր ինժեները և մի քանի ամսվա ընթացքում վերամշակել է համակարգն՝ այնտեղ ընդգրկելով Hick, Hargreaves ընկերության Corliss շոգեշարժիչը և իր սեփական նախագծով այլընտրանքային հոսանքի երկու գեներատոր Siemans սարքավորումների փոխարեն։ Deptford Power Station էլեկտրկայանի բացմամբ նրա կայանը դարձել է Էլեկտրական ենթակայան ։
Աղբյուրներ ու հետագա ընթերցանություն
Կատեգորիա:Պրեռաֆայելիտներ Կատեգորիա:Պատկերասրահներ Կատեգորիա:Պատկերասրահներ ըստ քաղաքի Կատեգորիա:Պատկերասրահներ ըստ երկրի Կատեգորիա:1877 հիմնադրված թանգարաններ
Սուրբ Հարություն խաչքար-հուշակոթող
Պատմություն
Սուրբ Հարություն խաչքար-հուշակոթողն օծել է Վայոց ձորի թեմի առաջնորդ Գերաշնորհ Տ. Աբրահամ արքեպիսկոպոս Մկրտչյանը։ Օծման արարողությանը ներկա են գտնվել Շիրակի թեմի առաջնորդ Գերաշնորհ Տ. Միքայել եպիսկոպոս Աջապահյանը, Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոսությունից ուխտավորաբար Հայաստանում գտնվող Գերաշնորհ Տ. Գեղամ արքեպիսկոպոս Խաչերյանը, Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի հոգևոր կրթական հաստատությունների վերատեսուչ Գերաշնորհ Տ. Գևորգ եպիսկոպոս Սարոյանը, ՀՀ Վայոց ձորի մարզպետ Էդգար Ղազարյանը, մարզային և քաղաքային իշխանության ներկայացուցիչներ, տարածաշրջանի քաղաքապետեր և համայնքապետեր, ճեմարանի ավարտական լսարանի սարկավագներ, բարձրաստիճան հյուրեր, նաև հյուրեր ԱՄՆ-ից, Ռուսաստանի Դաշնությունից, Կանադայից, Արցախից, բազմաթիվ ուխտավորներ Հայաստանի տարբեր մարզերից ։ Հարություն խաչքար-հուշակոթողը ստեղծվել է Նյու պլաստ ընկերության հիմնադիր Գրիգոր Գրիգորյանի հովանավորությամբ։
Խաչքարագործ վարպետ Վարազդատ Համբարձումյանն, իր մտահղացումամբ, ընտրել է խաչքարերի հայտնի և ճանաչելի օրինակները և դրանք մեկտեղել լեռնատեսք ճարտարապետական մեկ կառույցի մեջ։ Դեպի երկինք բարձրացող կոթողը հավաստում է հայ մշակույթի անսասանությունն ու հավերժությունը։ Ըստ վարպետի՝ այն հայության համախումբ և միասնական աղոթքն է՝ ուղղված առ Աստված։
«Հարություն» խաչքար-հուշակոթողը բաղկացած է 12 խաչքարերից՝
Ջեմմա Քաղցրիկյան
Ջեմմա Մնացականի Քաղցրիկյան, հայ երգչուհի։
1973-1978 թթ. սովորել է Երևանի պետական կոնսերվատորիայի Խմբավարական բաժնում։ 1973 թվականից աշխատել է Հայաստանի երաժշտական ընկերության Լենինականի բաժանմունքի մեթոդիստ, Ձայնի պահպանման ստուդիայում՝ սոլֆեջիոյի ուսուցչուհի, դասավանդել է Լենինականի Միքայել Նալբանդայի անվան մանկավարժական ինստիտուտում, Լենինականի Նիկողայոս Տիգրանյանի անվան թ. 1 երաժշտական դպրոցում։
1982- 1986 թվականներին Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում անցել է մասնագիտական որակավորման բարձրացման կուրսեր։ 1989 թվականից աշխատել է Լենինականի (այժմ՝ Գյումրի) Ժողովրդական գործիքների պետական նվագախմբում՝ որպես երգչուհի։
Դասավանդել է Երևանի պետական կոնսերվատորիայի Գյումրու մասնաճյուղում։ 2001 թ. Գյումրու Ժողովրդական գործիքների պետական նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավարն ու գլխավոր դիրիժորն է։
Don't Panic
«Don't Panic», ամերիկացի ռեփեր Ֆրենչ Մոնտանայի երգն է։ Այն որպես սինգլ թողարկվել է 2014 թվականի օգոստոսի 12-ին ։ Երգի պրոդյուսերն է DJ Mustard-ը։
Տեսահոլովակ
Երգի տեսահոլովակը նկարահանվել է 2014 թվականի հուլիսի 9-ին և ներկայացվել է օգոստոսի 13-ին ։ Տեսահոլովակում նկարահանվել է Ֆրենչ Մոնտանայի նախկին ընկերուհին՝ ամերիկահայ հեռուստաաստղ Քլոյի Քարդաշյանը ։
Ջեմմա Քաղցրիկյան
2013 թ. ՀՀ Նախագահի հրամանագրով շնորհվել է ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործչի պատվավոր կոչում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ երգչուհիներ Կատեգորիա:Հայ դիրիժորներ Կատեգորիա:ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ
Don't Panic
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2014 սինգլներ Կատեգորիա:Ֆրենչ Մոնտանայի երգեր Կատեգորիա:2014 երգեր
Հումոր
Հումորը մարդկանց, իրերի կամ հանգամանքների արժանիքը կամ հնարավորություն է մարդկանց մոտ խինդի և ուրախության զգացմունքի առաջացման։ Տերմինը նաև ընդգրկում է ծիծաղի պահանջ և երջանկության զգացում առաջացնող մարդկային շփման և զվարճալից ժամանցի իմաստը։
Ստուգաբանություն
Բառը ունի հին հունական ծագում։ Հին բժշկության մեջ մարդու ինքնազգացումը բնորոշվում էր չորս հեղուկի հարաբերակցությամբ՝ արյան, ավշի, դեղին և սև լեղիների, որոնց հին հույները տալիս էին հավաքական «հումոր» անվանումը։ Այս հեղուկների հարաբերակցությունն ու ներդաշնակությունը որոշում էին մարդու առողջությունն ու ինքնազգացումը։
Կատեգորիա:Հումոր
Հարձակում Կադիսի վրա (1797)
Հարձակում Կադիսի վրա՝ իսպանական Կադիս նավահանգստի շարունակական ծովային շրջափակումն է, որն իրականացվել է 1797 թվականի հունիսից մինչև հուլիս Թագավորական նավատորմի կողմից։ Սան Վիսենտե հրվանդանի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտից հետո բրիտանական նավատորմը լորդ Ջերվիսի և Հորացիո Նելսոնի գլխավորությամբ հայտնվեց Կադիսի ծովածոցում։ Հուլիսի առաջին օրերի ընթացքում քաղաքը հրետակոծվել է, սակայն դա չէր առաջացնում էական կորուստներ իսպանացիների մոտ։ Նելսոնի նպատակն էր ստիպել իսպանացի ադմիրալ Խոսե դե Մազարեդոյին դուրս բերել նավատորմը նավահանգստից։ Մի շարք անհաջող հարձակումներից հետո և այն բանից հետո, երբ որ բրիտանական մի քանի նավեր էականորեն վնասվեցին իսպանական հանդիպակաց հրետակոծությունից, բրիտանացիները ետ նահանջեցին և շրջափակումը վերացվեց ։ Չնայած ծովային շրջափակումը Կադիսի շարունակվում էր մինչև 1802 թվականը, երբ կնքվեց Ամիենի հաշտության պայմանագիրը։
Նախապատմություն
1797 թվականի փետրվարին բրիտանացիները հաղթանակ տարան իսպանացիների նավատորմի նկատմամբ Սենթ Վինսենթ հրվանդանի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտում և չնայած իսպանացիները ստիպված էին նահանջել, նրանց նավատորմը չէր ջախջախվել ամբողջությամբ և դեռևս մեծ վտանգ էր ներկայացնում։ Մարտից հետո ադմիրալ սեր Ջոն Ջերվիսը ուղևորվեց Լիսաբոն, որն հիսթափված էր այն բանից, որ մի քանի թանկարժեք ավարներ նա բաց թողեց իր ձեռքերից, այդ թվում՝ Սանտիսիմա Տրինիդադը։ Այն բանից հետո, երբ օգնական ուժեր ժամանեցին Անգլիայից, իսկ նավերը, որոնք վնասվել էին ճակատամարտի ժամանակ վերանորոգվեցին, կոմս Սենթ Վինսենթը մարտի 31-ին դուրս եկավ Լիսաբոնից Ville-de-Paris նավով և 21 նավերից կազմված էսկադրայով շարժվեց դեպի Կադիս, որտեղ նահանջել էին իսպանական նավերը։ Ապրիլի 4-ին բրիտանական էսկադրան մոտեցավ Կադիսին և սկսեց փոքր-ինչ հեռավորության վրա գտնվել քաղաքից մինչև մայիսի 19-ը, որից հետո խարիսխ գցեցին, որպեսզի ամբողջովին փակեն նավահանգիստի մուտքը։ Հունիսի 29-ին իսպանական նավերի քանակը կազմում էր 28, և նրանք բոլորն էլ ամբողջովին համալրված էին։ Ջերվիսն չէր ցանկանում ժամանակ կորցնել Կադիսի շրջափակման վրա, նրան անհրաժեշտ էր վճռորոշ մարտ ։ Դրա համար անհրաժեշտ էր, որպեսզի իսպանացիները դուրս գային նավահանգստից, բայց նրանք չէին շտապում դիմել ակտիվ գործողությունների։ Դրա փոխարեն նրանք համալրում էին հրետանավակները և այլ փոքր նավերը, որպեսզի պաշտպանեն նավահանգստի մուտքը բրիտանական նավատորմից։
Մարտեր
Որպեսզի ստիպի իսպանացի ադմիրալ Խոսե դե Մազարեդոյին դուրս գալ բաց ծով, Ջերվիսն որոշեց հրետակոծել Կադիսը։ Այս գործողությունը նա հանձնարարեց կոնտր-ադմիրալ Հորացիո Նելսոնին, որն նշանակվեց ներքին էսկադրայի հրմանատար, որն շրջափակել էր քաղաքը։ Հունիսի 3-ի գիշերը Thunder հրետանավը լեյտենանտ Ջոն Հոուրլիի հրամանատարությամբ խարիսխ գցեց Սան Սեբաստյան ամրոցի աշտարակի մոտ, մոտավորապես քաղաքից 2500 մետր հեռավորության վրա։ Կադիսի կայազորը այդ պահի դրությամբ կազմում էր ավելի քան 4000 զինվոր, քաղաքը պաշտպանված էր ծովացոցի կողմից 70 թնդանոթներով և 8 մեծ հրասանդերով ։ Thunder-ն սկսեց քաղաքը հրետակոծել ճշտությամբ, բայց շուտով պարզվեց, որ շարքից դուրս է եկել գլխավոր 13 դյույմանոց հրասանդը։ Որպեսզի ապահովվի հրետակոծող նավի անվտանգությունը, որն ստիպված էր վերադառնալ վերանորոգելու համար, ափին մոտեցան՝ 74 թնդանոց  Goliath նավը, որի կապիտանն էր՝ Թոմաս Ֆոլին, 32 թնդանոց Terpsichore ֆրեգատը, որի հրամանատարն էր՝ Ռիչարդ Բոուեն և 10 թնդանոց Fox նավը, որի հրամանատարն էր՝ Ջոն Գիբսոնը, որոնք էլ հանդիպակաց կրակով պաշտպանեցին վերադարձող նավի թիկունքը ։
Thunder-ի նահանջը ազդանշան հանդիսացավ իսպանական թնդանոթաձիգ նավակների համար, որոնք փորձեցին գրավել այն։ Սակայն նրանք գերեվարվեցին նույնատիպ խմբավորման կողմից, որն գլխավորում էր կոնտր-ադմիրալ Հորացիո Նելսոնը։ Դրան հաջորդած մարտերը նրա կյանքի ամենավտանգավոր մարտերն էին և քիչ մնաց, որպեսզի նա մահանար։ Իսպանացի պարետ Դոն Միգել Տուրասոն փորձ կատարեց իր բարկասով, որի անձնակազմը կազմված էր 26 մարդուց, գրավել ոչ մեծ նավակը, որի վրա գտնվում էր կոնտր-ադմիրալը և ևս 15 մարդիկ։ Դրան հաջորդեց ձեռնամարտ, որին մասնակցում էին երկու կողմերն էլ։ Վերջապես Դոն Միգելը տեսնելով, որ իր մարդկանցից 18-ը սպանված են, իսկ ինքն ու մնացած բոլորը վիրավոր են, ստիպված եղավ հանձնվել։ Այս բանից հետո իսպանացիները ետ նահանջեցին քաղաքի պարիսպներին մոտ թողնելով բրիտանացիներին երկու թնդանոթաձիգ նավակ և պարետի բարկասը մի քանի գերիներով։ Այս մարտում անգլիացիները մեկ զոհ տվեցին և ևս 20 հոգի վիրավորվել էր, այդ թվում Ջոն Սայքսը, որն պաշտպանել էր կոնտր-ադմիրալին և լրջագույն վիրավորվել էր ։
Հուլիսի հինգերորդ օրվա գիշերը կոնտր-ադմիրալ Նելսոնի կողից ընտրվեց օր, որում պետք է իրականացվեր Կադիսի նկատմամբ երկրորդ հրետակուծությունը։ Այս անգամ հրետակոծությունը իրականացնելու էին երեք նավեր՝ Thunder, Terror և Strombolo, որոնց պաշտպանելու էին՝ 74 թնդանոց Theseus նավը, կապիտան Ռալֆ Ուիլլեթ Միլերի գլխավորությամբ և երկու ֆրեգատ՝ 32 թնդանոց Terpsichore, որի կապիտանն էր՝ Ռիչարդ Բոուեն և 36 թնդանոց Emerald, կապիտանն էր՝ Ջոն Ուոլլերն։ Հրետակոծությունը հասցրեց էական վնասներ ինչպես քաղաքին, այնպես էլ նավատորմին, և այդ պատճառով էլ, որպեսզի խուսափեն դրա կրկնությունից տաս կանոնավոր նավեր, այդ թվում ադմիրալներ Խոսե դե Մազարեդոյի ու Ֆեդերիկո Գրավինիի ֆլագմաները, դուրս բերվեցին անգլիացիների կրակի հասանելության սահմաններից դուրս ։ Բրիտանական և իսպանական թնդանոթաձիգ նավակները կրկին բախվեցին։ Կորուստները, որոն կրեցին անգլիացիները չեն հստակեցվել, բայց առնվազն 3 մարդ մահացել է և 16-ն էլ վիրավորվել են։ Հավանաբար իսպանացիների կողմից կորուստները ավելի շատ են եղել, բայց նույնպես չեն հստակեցվել։ Հուլիսի 8-ի գիշերը Նելսոնն պլանավորում էր անցկացնել ևս մեկ գործողություն իր անմիջական ղեկավարությամբ, բայց ծովածոցից փչում էր այնքան ուժեղ քամի, որ հնարավոր չէր այնտեղ մտցնել հրետակոծող նավեր ։
Հետևանքներ
Կադիսի շրջափակումը շարունակվում է ոչ մեծ ընդհատումներով հաջորդ երեք տարվա ընթացքում, մինչ 1802 թվականին կնքվեց Ամիենի հաշտությունը, որն էականորեն սահմանափակեց իսպանական նավատորմին։ Դա թույլ տվեց Թագավորական ռազմածովային նավատորմին ամրապնդել իր դիրքերը Միջերկրական ծովում։ Նելսոնը դեռևս որոշ ժամանակ մասնակցում էր շրջափակմանը, մինչև նավատորմին հասան բամբասանքներ, որ իսպանական նավերը՝ Նոր Աշխարհամասի հարստություններով ծանրաբեռնված, որոնք պետք է գային Կադիս, կանգ են առել Տեներիֆեում գտնվող Սանտա Կուրս նավահանգստում, իմանալով անգլիացիների ներկայության մասին։ Նելսոնն որոշում կայացրեց տիրանալ այդ հարստություններին։ Նրա համառությունն ու համոզիչ խնդրանքները վերջնականապես հաղթեցին Սենթ Վինսենթի անորոշությանը և 1797 թվականի հուլիսի 15-ին Նելսոնն առանձնացավ նավատորմից, իր հետ տանելով 4 նավ և 3 ֆրեգատ։ Բայց արդյունքում այս արշավախումբը հանգեցրեց նրա հերթական պարտությանը։
Կադիսի բնակիչները երգ հորինեցին հաղթանակի կապակցությամբ, որը դարձավ բավական հայտնի Իսպանիայում 19-րդ դարում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի ծովամարտեր Կատեգորիա:Կադիս պրովինցիա
Անաստասիա Ցվետաևա (դերասանուհի)
Անաստասիա Գենադևնա Ցվետաևա (Анастасия Геннадьевна Цветаева, ), ռուս դերասանուհի, ռեժիսոր, պրոդյուսեր, դիզայներ և լրագրող։
Վաղ տարիներ
Անաստասիա Ցվետաևան ծնվել է 1981 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Մոսկվայում։ Նրա պապը վերականգնել է իրենց տահմածառը, և պարզվել է, որ իրենց ընտանիքը Ցվետաևների տոհմի մի ճյուղն է, որի անդամ է նաև բանաստեղծուհի Մարինա Ցվետաևան ։
Կարիերան կինոյում
Առաջին կուրսում սովորելիս Անաստասիա Ցվետաևան էպիզոդիկ դեր է կատարել Դենիս Եվստիգնեևի «Զբաղվենք սիրով» («Займёмся любовью») ֆիլմում։ Ապա նա նկարահանվել է «Նույնիսկ մի՛ մտածիր» («Даже не думай»), « Անկախության ստվերը» («Даже не думай 2: Тень независимости») և «Երազելը վնասակար չէ» («Мечтать не вредно»): Ճանաչման նա արժանացել է «Звери» խմբի՝ 2003 թվականին թողարկված «Всё, что тебя касается» տեսահոլովակում և «Ինձ կոչիր Ջին» («Зови меня Джинн») երիտասարդական կատակերգությունում նկարահանվելուց հետո ։
2004 թվականին Անաստասիա Ցվետաևան նկարահանվել է СТС ալիքի «Երիտասարդ և երջանիկ» («Молоды и счастливы») սերիալում։ 2008 թվականին կատարում է գլխավոր դեր «Стерва для чемпиона» ֆիլմում՝ մազերը ներկելով շագանակագույն ։
Բիզնես
Անաստասիա Ցվետաևան Nastya Tsvetaeva ապրանքանիշով ստեղծել է հագուստի գիծ՝ երեկոյան զգեստներ հղիների համար, ինչպես նաև համագործակցել է մի շարք հեղինակավոր ամսագրերի հետ, ինչպիսիք են՝ L’Officiel, «Парад», Sex and the City և Elle, որոնց համար գրել է հոդվածներ ու էսսեներ։ 2007 թվականին նա դարձել է Mainpeople պորտալի գլխավոր խմբագիր, իսկ 2008 թվականին՝ «Дети» ամսագրի խմբագիր և դեմք ։
Հասարակական դիրքորոշում
2011 թվականին Անաստասիա Ցվետաևան ստորագրել է բաց նամակ, որը քաղաքացիներին կոչ էր անում մասնակցել «Հանուն արդար ընտրությունների» ցույցերին  ։
Անձնական կյանք
Դերասանուհին ակտիվորեն վարում է իր բլոգը Ինստագրամ սոցիալական կայքում։ 2017 թվականին նա արժանացել է Իսրայելի 9 ալիքի «Տարվա մարդ» մրցանակի «ինտերնետային անհատ» անվանակարգում՝ այդպիսով ճանաչվելով ռուսալեզու լավագույն բլոգերն Իսրայելում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս պրոդյուսերներ
Մարինա Ցվետաևա
Մարինա Իվանովնա Ցվետաևա (Марина Ивановна Цветаева, ), ռուս բանաստեղծուհի, արձակագիր, թարգմանչուհի, 20-րդ դարի ռուս և խորհրդային խոշորագույն բանաստեղծներից մեկը ։
Կենսագրություն
Մարինա Ցվետաևան ծնվել է 1892 թվականի սեպտեմբերի 26-ին (հոկտեմբերի 8) Մոսկվայում, հենց այն օրը, երբ ուղղափառ եկեղեցին տոնում է Հովհաննես առաքյալի հիշատակությունը։ Այս համընկնումը տեղ է գտել բանաստեղծուհու մի քանի ստեղծագործություններում։ Օրինակ՝ 1916 թվականին գրված բանաստեղծության մեջ.
Красною кистью Рябина зажглась. Падали листья, Я родилась.
Спорили сотни Колоколов. День был субботний: Иоанн Богослов.
Հայրը՝ Մոսկվայի համալսարանի պրոֆեսոր, հայտնի բանասեր և արվեստաբան Իվան Ցվետաևը, հետագայում դարձել է Ռումյանցևի թանգարանի տնօրեն, հիմնել Կերպարվեստի թանգարան։ Մայրը՝ Մարիա Մեյնը (ծագումով լեհ-գերմանացու ընտանիքից), դաշնակահարուհի էր, եղել է Նիկոլայ Ռուբենշտեյնի աշակերտուհին։ Մայրական կողմից տատիկը՝ Մարիա Լուկինի Բեռնացկայան, լեհ էր։
Մարինան սկսել է բանաստեղծություն գրել դեռ 6 տարեկան հասակից, ոչ միայն ռուսերեն, այլև ֆրանսերեն ու գերմաներեն։ Նրա բնավորության ձևավորման վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել մայրը, ով երազում էր, որ աղջիկը երաժիշտ դառնա։
Մանկության տարիներն անցել են Մոսկվայում և Տարուսայում։ Մոր հիվանդության պատճառով երկար տարիներ ապրել է Իտալիայում, Շվեյցարիայում, Գերմանիայում։ Նախնական կրթությունը ստացել Մոսկվայում՝ Բրյուխոնենկոյի անվան իգական մասնավոր գիմնազիայում, կրթությունը շարունակել է Լոզանում (Շվեյցարիա) և Ֆրայբուրգում (Գերմանիա)։ 16 տարեկանում նախաձեռնեց այցելություն Փարիզ, որպեսզի Սորբոնի համալսարանում ֆրանսիական հին գրականությանը նվիրված դասախոսություններ ունկնդրի։
1906 թվականին՝ մոր մահից հետո (տուբերկուլյոզ), Մարինան քրոջ՝ Անաստասիայի, արյունակից եղբոր՝ Անդրեյի և քրոջ՝ Վալերիայի հետ մնաց հոր խնամքի ներքո, ով ծանոթացնում էր երեխաներին ազգային ու արտասահմանյան դասական գրականությանը և արվեստին։ Իվան Վլադիմիրովիչը խրախուսում էր եվրոպական լեզուների ուսումնասիրությունը և հետևում, որ երեխաները հիմնավոր կրթություն ստանան։
Ստեղծագործական գործունեության սկիզբը
1910 թվականին Մարինան սեփական միջոցներով հրատարակեց բանաստեղծությունների առաջին գիրքը՝ «Իրիկնային ալբոմ»-ը, որը հիմնականում ներառում էր նրա դպրոցական տարիների ստեղծագործությունները։ Ժողովածուն նվիրված է Մարիա Բաշկիրցևայի հիշատակին, որը ընդգծում է նրա «օրագրային» ուղղվածությունը։ Նրա ստեղծագործությունը գրավեց այնպիսի ճանաչված գրողների ուշադրությունը, ինչպիսիք են Վալերի Բրյուսովը, Մաքսիմիլիան Վոլոշինը և Նիկոլայ Գումիլյովը։ Այդ նույն տարում Ցվետաևան գրեց իր առաջին քննադատական ​​հոդվածը՝ «Կախարդանքը Բրյուսովի բանաստեղծություններում»։ Երկու տարի անց լույս տեսավ երկրորդ ժողովածուն՝ «Կախարդական լապտեր»-ը։
Ցվետաևայի ստեղծագործության սկզբնական շրջանը կապված է մոսկովյան սիմվոլիստների խմբի հետ։ Բրյուսովի և բանաստեղծ Էլլիսի հետ ծանոթությունից հետո (իսկական անունը՝ Լև Կոբիլինսկի) Ցվետաևան անդամակցում է ակումբներին և ստուդիաներին «Մուսագետ» հրատարակչության գործունեության ժամանակաշրջանում։
Մարինայի վաղ շրջանի երկերի վրա մեծ ազդեցություն են ունեցել Նիկոլայ Նեկրասովը, Վալերի Բրյուսովը և Մաքսիմիլիան Վոլոշինը (բանաստեղծուհին հյուրընկալվել է Վոլոշինի տանը Կոկտեբելում 1911, 1913, 1915 և 1917 թվականներին)։
1911 թվականին Մարինան ծանոթանում է իր ապագա ամուսնու՝ Սերգեյ Էֆրոնի հետ, 1912 թվականի հունվարին նրանք ամուսնանում են։ Նույն թվականի սեպտեմբերին ծնվում է նրանց առաջնեկը՝ Արիադնան (Ալյա)։
Հարաբերությունները Սոֆյա Պառնոկի հետ
1914 թվականին Մարինան ծանոթանում է բանաստեղծուհի և թարգմանչուհի Սոֆյա Պառնոկի հետ, նրանց ռոմանտիկ հարաբերությունները շարունակվում են մինչև 1916 թվականըː Ցվետաևան Պառնոկին է նվիրել «Ընկերուհի» բանաստեղծությունների շարքը։ Նրանք բաժանվեցին 1916 թվականին, Մարինան վերադարձավ ամուսնու՝ Սերգեյ Էֆրոնի մոտː  Հետագայում Պառնոկի հետ հարաբերությունները նա անվանեց «իր կյանքում տեղի ունեցած առաջին աղետը»։ Այս ամենը ամփոփելով՝ 1921 թվականին Ցվետաևան գրում է։
Քաղաքացիական պատերազմ (1917-1922)
1917 թվականին Ցվետաևան ունեցավ աղջիկ՝ Իրինային, ով Կունցևոյի մանկատանը 3 տարեկան հասակում մահացավ սովից։
Քաղաքացիական պատերազմի տարիները Մարինայի համար ամենածանրն էին։ Սերգեյ Էֆրոնը ծառայում էր սպիտակ բանակի շարքերում։ Մարինան ապրում էր Մոսկվայում։ Այդ տարիներին գրվեց բանաստեղծությունների «Կարապնային իրան» շարքը, որտեղ արտացոլվել է նրա համակրանքը սպիտակների նկատմամբ։
1918—1919 թվականներին Մարինան գրում է ռոմանտիկ պիեսներ, պոեմներ՝ «Եգորուշկա», «Օրիորդ թագավորը», «Կարմիր ձիու վրա»։ 1920 թվականի ապրիլին Մարինան ծանոթանում է իշխան Սերգեյ Վոլկոնսկու հետ։
Արտագաղթ (1922-1939)
1922 թվականին Ցվետաևային թույլատրում են աղջկա հետ մեկնել երկրից՝ ամուսնու մոտ, նա սպիտակգվարդիական սպա էր և Դենիկինի պարտությունից հետո այդ ժամանակ Պրահայի համալսարանի ուսանող էր։ Սկզբում Ցվետաևան աղջկա հետ երեք տարի ապրում է Բեռլինում, հետագայում՝ երեք տարի Պրահայի ծայրամասում։ Չեխիայում են գրվել հայտնի «Լեռան պոեմ» և «Պոեմ վերջի մասին» ստեղծագործությունները՝ նվիրված Կոնստանտին Ռոզդևիչին։ 1925 թվականին որդու՝ Գեորգիի ծնունդից հետո տեղափոխվում են Փարիզ։ Ամուսնու շուրջը ստեղծված մթնոլորտը ազդում է Ցվետաևայի վրա։ Էֆրոնին մեղադրում են, որ նա հավաքագրվել է ՆԿՎԴ-ի կողմից և մասնակցել է Տրոցկու որդու՝ Լև Սեդովի դեմ դավադրությանը։
1926 թվականին Բորիս Պաստեռնակի նախաձեռնությամբ նամակագրական կապ է հաստատել ավստրիացի պոետ Ռայներ Մարիա Ռիլկեի հետ, ով այդ ժամանակ ապրում էր Շվեյցարիայում։
Արտագաղթի ամբողջ ընթացքում Ցվետաևայի ու Պաստեռնակի միջև նամակագրական կապը չի դադարում։
1930 թվականին գրում է «Մայակովսկուն» բանաստեղծական շարքը՝ նվիրված ռուս գրող Վլադիմիր Մայակովսկունուն, ում ինքնասպանությունը ցնցել էր բանաստեղծուհուն։
Ի տարբերություն բանաստեղծությունների, որոնք արտագաղթի ընթացքում ճանաչում չունեցան, հաջողություն են ունենում արձակ ստեղծագործությունները, որը 1830-ական թվականներին գերակշռում էին Ցվետաևայի գրական կյանքում («Արտագաղթն ինձ արձակագիր է դարձնում…»)։ Այդ ընթացքում հրատարակվում են «Իմ Պուշկինը» (1937), «Երաժշտություն և մայր» (1935), «Տունը Հին Պիմենի մոտ» (1934), «Պատմություն Սոնեչկայի մասին» (1938), հիշողություններ Մաքսիմիլիան Վոլոշինի («Ապրողը ապրողի մասին» (1933), Միխայիլ Կուզմինի («Երեկո», (1936), Անդրեյ Բելիի մասին («Գերված ոգին», 1934) և այլն։
1930 թվականից Ցվետաևան իր ողջ ընտանիքով համարյա աղքատության մեջ էր ապրում։ Ֆինանսապես նրան որոշ չափով օգնում էր Սալոմեա Անդրոնիկովան։
Առաջինը 1937 թվականի մարտի 15-ին Մոսկվա է վերադառնում Արիադնան, ընտանիքից առաջինը նա է իրավունք ստանում վերադառնալու։ Նույն թվականի հոկտեմբերի տասին Ֆրանսիայից փախչում է Էֆրոնը, ով, ինչպես պարզվում է, խառնված է լինում պատվիրված քաղաքական սպանության մեջ։
Ինքնասպանությունը և գերեզմանի գաղտնիքը
1941 թվականի օգոստոսի 31-ին Ցվետաևան ինքնասպանություն գործեց (կախվեց) Բրոդելշչիկովների տանը, որտեղ որդու հետ միասին տարահանվել էր։ Ինքնասպանությունից առաջ պատրաստել է 3 գրություն. նրանց, ովքեր պետք է հուղարկավորեին իրեն՝ «տարհանվածներին», Ասեևներին և որդուն։ «Տարհանվածներին» հասցեագրված գրության բնօրինակը չի պահպանվել (որպես իրեղեն ապացույց բռնագրավվել է միլիցիայի կողմից և անհետացել), բովանդակությունը հայտնի է Գեորգի Էֆրոնի արած նշումներից։
Որդուն ուղղված գրությունը. Մուռլիգա։ Ներիր ինձ, բայց հետո ավելի վատ կլիներ։ Ես ծանր հիվանդ եմ, սա արդեն ես չեմ։ Խենթի պես սիրում եմ քեզ։ Հասկացիր, որ ես այլևս չէի կարող ապրել։ Փոխանցիր հայրիկին և Ալյային, եթե տեսնես, որ սիրել եմ նրանց մինչև վերջին վայրկյանը, և բացատրի, որ հայտնվել եմ փակուղիում։ Ասեևներին ուղղված գրությունը. Թանկագին Նիկոլայ Նիկոլաևիչ։ Թանկագին Սինյակովա քույրեր։ Աղաչում եմ վերցնել Մուռին ձեզ մոտ Չիստոպոլ, որդու նման ընդունեք նրան, ու թող նա սովորի։ Ես նրա համար այլևս ոչինչ չեմ կարողանում անել, և միայն կործանում եմ։ Պայուսակումս 450 ռուբլի կա, և վաճառեք իմ բոլոր ապրանքները։ Արկղում մի քանի բանաստեղծությունների ձեռագիր գրքեր կան, արձակ ստեղծագործություններ։ Ձեզ եմ հանձնում։ Պահպանեք իմ Մուռին, նա շատ փխրուն առողջություն ունի։ Սիրեք ինչպես ձեր որդու, նա արժանի է։ Իսկ ինձ՝ ներե՛ք։ Չդիմացա։ ՄՑ։ Չլքեք նրան երբեք։ Երջանիկ կլինեի, եթե ապրեր ձեզ հետ։ Եթե հեռանաք տարեք նրան ձեզ հետ։ Չլքե՛ք։ Գրություն՝ ուղղված «տարհանվածներին». Թանկագին ընկերներ։ Մենակ մի թողեք Մուռին, աղաչում եմ ձեզնից նրան, ով կարող է նրան Չեստոպոլ տանել, Ասեևների մոտ։ Շոգենավերը սարսափելի են, նրան մենակ մի ուղարկեք։ Օգնեք նրան ուղեբեռի հետ կապված՝ հավաքել և ուղարկել։ Չիստոպոլում հույս ունեմ կվաճառվեն իմ իրերը։ Ես ուզում եմ, որ իմ Մուռն ապրի և սովորի։ Ասեևների հասցեն նամակի վրա է։ Ողջ-ողջ չթաղեք, լավ ստուգեք։ Մարինա Ցվետաևան թաղվել է 1941 թվականի սեպտեմբերի երկուսին Ելաբուգայի Պետրոպավլովյան գերեզմանատանը։ Գերեզմանի գտնվելու ճշգրիտ վայրը անհայտ է։ Գերեզմանատան հարավային մասում՝ քարե պարսպի մոտ, Ցվետաևայի քույրը 1960 թվականին տեղադրեց խաչ հետևյալ գրությամբ․ «Գերեզմանատան այս հատվածում է հանգչում Մարինա Ցվետաևան»։ 1970 թվականին այդ նույն տեղում կառուցվեց գրանիտե շիրմաքար։ Արդեն իննսուն տարեկան հասակում Ցվետաևայի քույրը՝ Անաստասիա Ցվետաևան հաստատեց, որ քույրը հենց այդ նույն տեղում է թաղված, որտեղ և գտնվում է շիրմաքարը, իսկ մնացած բոլոր խոսակցությունները մտացածին են։ 2000 թվականին Թաթարստանի գրողների միության կողմից շիրմաքարը հաստատվում է, որպես «Մարինա Ցվետաևայի պաշտոնական գերեզման»։ Չնայած մինչև այժմ էլ կա գերեզմանի գտնվելու վայրի հետ կապված երկու տարբերակ՝ «չուրբանովյան» և «մատվեևյան», և գրականագետների մոտ մինչև հիմա էլ ապացուցողական տեսակետ չկա։
Մահից հետո
Ցվետաևայի պոեզիան էվոլյուցիա է ապրել՝ երգային, պարզ, դասական ձևերից անցնելով ավելի արտահայտիչ, սրընթաց և ռիթմական առումով ճկուն ձևերի։
Նրա քնարերգությունը (հատկապես 1930-ական թթ․) բնորոշվում է վառ, անակնկալ փոխաբերություններով, յուրաքանչյուր բառը ծայրաստիճան հագեցած է իմաստով ու հույզով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Ռուս կին գրողներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Վիլյամ Ավերել Հարիման
Վիլյամ Ավերել Հարիման (William Averell Harriman, ), ամերիկացի դեմոկրատ քաղաքական գործիչ, գործարար և դիվանագետ։
Քաղաքական գործունեությունն սկսել է 1920-ական թթ. որպես հանրապետական, 1928 թ.-ից՝ դեմոկրատական կուսակցության անդամ։ Եղել է Ֆրանկլին Ռուզվելտի (նախագահ՝ 1933-1945 թթ.) խորհրդականը ֆինանսական և արդյունաբերական հարցերով, դեսպան ԽՍՀՄ-ում (1943-1946 թթ.), Մեծ Բրիտանիայում (1946 թ.), առևտրի նախարար (1946-1948 թթ., 33-րդ նախագահ Հարի Թրումանի օրոք), Նյու Յորքի նահանգապետ (1954-1958 թթ.), «հատուկ հանձնարարությունների» գծով դեսպան (1961 թ. և 1965-1969 թթ.)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի նահանգապետներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեսպանները Մեծ Բրիտանիայում Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Եյլի համալսարանի շրջանավարտներ
Արժիկուր (Սոմի գավառ)
Արժիկուր (Hargicourt), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 370 մարդ, բնակչության խտությունը` 71.29 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.19 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 100 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 27 կմ հարավ-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 254 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 186-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 68։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,2 %։ 186 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 156 անձ (88 տղամարդ և 68 կին)։ Գործազուրկ են եղել 30 անձ (13 տղամարդ և 17 կին)։ 68 անաշխատունակներից 17-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 34-ը` թոշակառուներ, իսկ 17-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Օպերայի ուրվականը (վեպ)
Օպերայի ուրվականը (Le Fantôme de l'Opéra), ֆրանսիացի գրող Գաստոն Լեռուի վեպն է, որն առաջին անգամ հատվածներով տպագրվել է Le Gaulois ամսագրում 1909 թվականի սեպտեմբերի 23-ից մինչև 1910 թվականի հունվարի 8-ը։ 1910 թվականի ապրիլին վեպը լույս է ընծայվել ամբողջությամբ։
Կատեգորիա:Ֆրանսերեն վեպեր Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր
Ջեյմս Թորնհիլ
Սըր Ջեյմս Թորնհիլ (James Thornhill, ), անգլիացի նկարիչ, որը ստեղծագործել է իտալական բարոկկո ոճի ավանդույթներով։
Նկարիչը ծնվել է 1675 թվականի հուլիսի 25-ին։ Նա պատասխանատու է եղել մի շարք որմնանկարների սխեմաների համար, այդ թվում Գրինվիչի Արքայական հոսպիտալի «Ներկված սրահ»-ի, Սուրբ Պողոսի Տաճարի գմբեթի ներսի պատկերների, Չաթվորս պալատի և Վիմփոլ հոլի աշխատանքների համար։
Թորնհիլը ծնվել է Հարավ-արևմտյան Անգլիայի Դորսեթ շրջանի Մելքամ Ռեյս քաղաքում։ 1689 թվականին աշակերտել է Թոմաս Հայմորի (1660-1720) մոտ, որը գեղարվեստական դեկորատիվ նկարիչ էր։ Ապագա նկարիչը շատ բան սովորեց երկու հայտնի դեկորատիվ նկարիչներից, իտալացի նկարիչ՝ Անտոնիո Վերիոյից և ֆրանսիացի նկարիչ Լուի Լեգուերից, ովքեր այդ ժամանակ ապրում էին Անգլիայում։
Թորնհիլն իր ուսուցումն ավարտել է 1696 թվականին և 1704 թվականի մարտի 1-ին դարձել Լոնդոնի նկարիչի անդամ։
Կենսագրություն
Ջեյմս Թորնհիլը ծնվել է Անգլիայի Դորսեթ շրջանի Մելքամ Ռեյս ավանում։ 1689 թվականին նա ուսանել է Թոմաս Հայմորի (1660–1720) մոտ, որը ոչ գեղարվեստական դեկորատիվ նկարիչ էր։ Թորնհիլը շատ բան է սովորել երկու հայտնի արտասահմանցի դեկորատիվ նկարիչներից՝ իտալացի Անտոնիո Վերրոյից և ֆրանսիացի Լուի Լագուերից, որոնք աշխատում էին Անգլիայում։ Նա ուսումն ավարտել է 1696 թվականին, իսկ 1704 թվականին դարձել Լոնդոնի նկարիչների ընկերության անդամ։
1722-1734 թվականներին Թորնհիլը եղել է Մելքամ Ռեյսի խորհրդարանի անդամ։
Դեկորատիվ պատկերներ
Թորնհիլը մեծաթիվ կոմպոզիցիաներով ձևավորել է պալատի ինտերիերը։ 1707 թվականին նրան հանձնարարվեց զարդարել Գրինվիչի հիվանդանոցի սրահը (1707-1727)։ 1715 թվականի հունիսի 28-ին նկարիչը պարգևատրվեց Սուրբ Պողոսի տաճարի գմբեթի պատկերազարդման համար ։ Քենթերբերիի արքեպիսկոպոսը նկարչի գմբեթի պատկերազարդումը մեկնաբանել է այսպես, որ ինքը քննադատ չէ, սակայն պարզ երևում է, որ նկարիչն անգլիացի է բողոքական։
Գմբեթին պատկերված են ութ տեսարաններ, որոնք արված են գրիզայլ դեկորատիվ գեղանկարչության տեսակով և ներկայացնում են դրվագներ Սուրբ Պողոսի կյանքից։
Թորնհիլի բազմաթիվ որմնանկարչություններ հաճախ տեսանելի են տարբեր պալատներում կամ խոշոր առանձնատներում։ 1707-1708 թվականներին նկարիչը պատկերազարդել է մեծաքանակ պատկերներ և առաստաղներ, սակայն ավելի ուշագրավ է Սաբինայի սենյակի առաստաղի պատկերազարդումը։
Նկարիչը Հենբրի պալատում պատկերել է Օլիմպոսի աստվածներին, իսկ գլխավոր աստիճանների ասատաղին ՝ Աքիլեսի Տրոյայի դեմ պատերազմից տեսարաններ։
1716 թվականին Թորհնիլը պատկերազարդել է Բլենիմյան պալատի Մեծ սրահի առաստաղը, որը Մալբորոների առաջին դուքսի՝ Ջոն Չերչիլի նստավայրն էր։ Առաստաղի վրա նկարիչը պատկերել է Բլենհեմյան ճակատամարտում Դուքսի տարած հաղթանակը։
Թորնհիլի վերջին աշխատանքը Վիմպոլ Հոլի մատուռի նկարազարդումն էր, որի աշխատանքը սկսել է նախնական էսքիզների վրա 1713 թվականին և ավարտել 1724-ին ։
Այլ աշխատանքներ
Իր հարազատ Դորսեթում Թորնհիլը պատկերազարդել է Վերհոմի Սուրբ Մարիամ Աստվածածին եկեղեցու զոհասեղանը ՝ «Վերջին ընթրիք» նկարով։
Թորնհիլը նաև շատ լավ դիմանկարիչ էր։
1711 թվականին Ջեյմս Թորնհիլը նշանակվեց Լոնդոնի Գոդֆրուա Կնելլեր ակադեմիայի տնօրեն։
1716 թվականին Ջեյմս Թորհնիլը Կնելլերից հետո դարձավ քաղաքագլուխ մինչև 1720 թվականը։ Նկարիչը Քովենթ Պարտեզում բացեց իր սեփական նկարչական դպրոցը, սակայն այն շուտով փակվեց։ 1742 թվականի նոյեմբերին նա մի նոր, անվճար ակադեմիա բացեց իր իսկ տանը։
Անգլիացի նկարիչ Ուիլյամ Հոգարթը եղել է Թորնհիլի երկրորդ ակադեմիայի անդամ, ով դարձավ նրա փեսան ՝ 1729 թվականին ամուսնանալով նրա դստեր հետ ։
Եվգենի Բայբուրդյան
Եվգենի Հարությունի Բայբուրդյան, հայ հնագետ-արևելագետ, հայագետ, կովկասագետ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1898 թվականին Ռուսական կայսրության Նոր Նախիջևան քաղաքում (այժմ Դոնի Ռոստով քաղաքի մաս է կազմում)։
1918 թվականին ընդունվել է Դոնի համալսարանի ինժեներաֆիզիկական ֆակուլտետը, իսկ 1920 թվականին անցել է Դոնի հնագիտական ինստիտուտ։ 1922 թվականից եղել է Մոսկվայի պետական համալսարանի հասարակական գիտությունների ֆակուլտետի հնագիտական բաժնում, որը ավարտել է 1925 թվականին։
Պրոֆեսոր Վասիլի Գորոդցովի ղեկավարության տակ Կոստրոմայի, Վլադիմիրի և այլ մարզեր կազմակերպված հնագիտական արշավների մասնակից է։ 1926 թվականից ԽՍՀՄ ԿԸԿ-ին կից ԽՍՀՄ Արևելքի ժողովուրդների էթնիկական և ազգային մշակույթների գիտահետազոտական ինստիտուտի (НИИЭНКНВ) կովկասյան բաժնի գերհաստիքային ասպիրանտ է։ Նույն թվականին Անդրկովկասում հնագիտական աշխատանքների անցկացման համար մեկնում է Հայաստան Հայկական ԽՍՀ թանգարանների հարցերով և հուշարձանների պահպանման բաժնի ենթակայության տակ։ Ապրել է Երևանում։ Եղել է Հայաստանի պետական թանգարանի և Հայաստանի հնությունների պահպանման կոմիտեի գիտական աշխատող։
1939 թվականի սեպտեմբերին Բորիս Պիոտրովսկու և Իգոր Դյակոնովի ղեկավարության ներքո մասնակցել է Կարմիր բլուրի պեղումներին։ Ենթարկվում է հալածանքների ։ Շուտով ձերբակալվում է, իսկ նույն թվականի մայիսի 13-ին՝ գնդակահարվում։ Հետմահու արդարացվել է։
Հիշատակ
2023 թվականին, Երևան քաղաքի ավագանու որոշմամբ, Երևանի Ներքին Շենգավիթի 8-րդ փողոցն անվանակոչվել է Եվգենի Բայբուրդյանի անունով ։