cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նելսոն Ալեքսանյան
Կենսագրություն
Ռուսերենից հայերեն է թարգմանել գիտական և իրավաբանական բնույթի դասագրքեր։ Հայաստանյան մամուլում հրապարակել է տասնյակ հրապարակախոսական հոդվածներ։ Շուրջ 50 թարգմանական գրքի հեղինակ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուսերենից հայերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի շրջանավարտներ
Լենինի հուշարձան (Մոսկվա, Տվերսկայա հրապարակ)
Լենինի հուշարձան (Памятник Ленину), հուշարձան Մոսկվայի Տվերսկայա հրապարակում, Ռուսաստանի սոցիալական-քաղաքական պատմության պետական արխիվի շենքի մոտի պուրակում։ Նվիրված է Վլադիմիր Լենինին, տեղադրվել է 1940 թվականին։ Հուշարձանի հեղինակներն են քանդակագործ Սերգեյ Մերկուրովը և ճարտարապետ Իսիդոր Ֆրանցուզը ։ Հուշարձանն ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ ։
Նկարագրություն
Վ. Ի. Լենինի քանդակը պատրաստված է կարմիր գրանիտից։ Այն տեղադրվել է մուգ մոխրագույն գրանիտի բլոկներից պատրաստված պատվանդանի վրա։ Լենինը պատկերված է նստած և առաջ թեքված։ Տպավորություն է ստեղծվում, որ նա ուշադիր լսում է իր զրուցակցին։ Ձախ ձեռքով, որով նոթատետր է բռնում, Լենինը հենվել է ծնկին։ Մատիտով աջ ձեռքը բազկաթոռի թիկնակի հետևում է ։ Արվեստագետ Դ. Սոբոլևսկու պնդմամբ՝ «քանդակային կերպարի պլաստիկ արտահայտությունը շատ լավ ներդաշնակում է Իլյիչի հոգեբանորեն կենդանի և վառ նկարագրի հետ» ։
Հուշարձանի տեղադրման վայրն ընտրվել է ոչ պատահականորեն։ Լենինը բազմիցս ելույթ է ունեցել Տվերսկայա (այն ժամանակ՝ Խորհրդային) հրապարակում Մոսխորհրդի (այժմ՝ Մոսկվայի քաղաքապետարան) շենքի պատշգամբից, ինչի մասին հիշեցնում է հուշատախտակը։ Հուշարձանը տեղադրվել է ՀամԿԿ(Բ) կենտկոմին կից Վ. Ի. Լենինի ինստիտուտի (այժմ՝ Ռուսաստանի սոցիալական-քաղաքական պատմության պետական արխիվ) շենքի դիմաց ։
Նախքան հուշարձանի տեղադրումը, Վ. Ի. Լենինի քանդակը ցուցադրվել է 1939 թվականի Համաշխարհային ցուցահանդեսում Նյու Յորքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1940 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Մոսկվայի հուշարձաններ Կատեգորիա:Սերգեյ Մերկուրովի քանդակներ
Բիբիգոնի արկածները
«Բիբիգոնի արկածները» (Приключения Бибигона), Կորնեյ Չուկովսկու չափածո և արձակ մանկական հեքիաթներից է։ Գրողի մանկական հեքիաթներից վերջինը. այն ստեղծվել է նրա կյանքի դժվարին ժամանակաշրջանում. առաջին անգամ (ոչ ամբողջությամբ) տպագրվել է «Մուրզիլկա» ամսագրում 1945-46-ին, սակայն ենթարկվել է գաղափարական սուր քննադատության և մի քանի տարի չի վերահրատարակվել։
Պատմություն
«Բիբիգոնի արկածները» սկսեց տպագրվել «Բիբիգոն. ամենակախարդական հեքիաթը» վերնագրով «Մուրզիլկա» ամսագրում՝ Վլադիմիր Կոնաշևիչի գծանկարներով։ Հեքիաթը տպագրվել է մաս-մաս՝ 1945թ-ի համար 11-ից մինչև 1946թ-ի համար 7-ը, բայց հետո տպագրությունն ընդհատվել է։ Դրանից վրդովված Չուկովսկին հոկտեմբերի 9-ին գրել է դստերը."«Բիբիգոն»-ը «Մուրզիլկայում» այլևս չի լինի վերջաբանը (հեքիաթի լավագույն հատվածը) դուրս է շպրտվել։"Իր օրագրում գրել է․"«Բիբիգոնը» կտրվեց ամենահետաքրքիր հատվածում. գլխավորն այն է, որ քանի դեռ չարը հաղթում է, հեքիաթը տպագրվում է։ Բայց այնտեղ, որտեղ սկսվում է հանգուցալուծումը, այն չեն տալիս երեխաներին, թաքցնում են, երեխաներին զրկում են այն բարոյական բավարարվածությունից, որը նրանց տալիս է չարի նկատմամբ բարու հաղթանակը ։" Գաղափարական գրաքննության ուժեղացումը կապված էր Անդրեյ Ժդանովի «"Զվեզդա " և "Լենինգրադ" ամսագրերի մասին» զեկույցի հրապարակման և ԽՄԿԿ(Բ) Կենտկոմի 1946 թվականի օգոստոսի 14-ի որոշման հետ՝ նույն վերնագրով։ Նույն թվականի օգոստոսի 29-ին Պրավդա թերթում հայտնվել է Ս. Կրուշինսկու «Մանկական ամսագրերի լուրջ թերությունները» հոդվածը, որի թիրախը հենց «Բիբիգոնի արկածները» հեքիաթն էր  ։"։ Չպետք է թույլ տանք, որ պարապ գրողները հեքիաթի քողի տակ ակնհայտ անհեթեթություն քաշեն մանկական ամսագրի մեջ։ Նման անհեթեթություններով հեքիաթի քողի տակ գրող Կորնեյ Չուկովսկին հայտնվում է «Մուրզիլկա» մանկական ամսագրում... Զավեշտալի ու անհեթեթ դեպքերը հաջորդում են մեկը մյուսի հետևից... Վատ արձակը փոխարինվում է վատ պոեզիայի հետ..․ Նատուրալիզմ, պրիմիտիվիզմ։ «Հեքիաթում» չկա ֆանտազիա, այլ կան միայն խորամանկություններ։ Գրողի թանաքամանը մեծ է, իսկ 'Մուրզիլկա' ամսագրի խմբագրումը անընթեռնելի է։" Իր հերթին, Համամիութենական ռադիոյի խմբագիրները, որոնցով հեռարձակվել էր հեքիաթը, ոչնչացրել են երեխաների նամակների մի տոպրակ՝ ուղղված Բիբիգոնին և նրա հեղինակին ։ Իրինա Լուկյանովայի խոսքով՝ Բիբիգոնի պարտության համար միանգամից մի քանի պատճառ կար.
Հեքիաթը լիովին անժամանակ էր, ոչ գաղափարական, ոչ կիրառական, զուրկ նյարդայնացնող դիդակտիկությունից, ինչը նշանակում է, որ հաշվի չի առնում կոմունիստական կրթության խնդիրները։ Բացի այդ, հեղինակի կողմից նախկինում ներկայացված մեղադրանքները չեն հանվել, ինչը նշանակում է, որ հնարավոր էր շարունակել թունավորել. մեկ այլ այդպիսի հարմար զոհ էր Զոշչենկոն։ Վերջապես, ցանկացած պահի կան ընթերցողներ, որոնք Չուկովսկուն ներկայացնում են երկու ստանդարտ մեղադրանք ՝ անհեթեթության և չափազանց սարսափելի սարսափ պատմությունների մեջ ։ 1956 թվականին հեքիաթը լույս է տեսել որպես առանձին գիրք՝ խիստ վերանայված տեսքով, սակայն այն ամբողջությամբ տպագրվել է միայն 7 տարի անց՝ 1963 թվականին ։
Աբսենտ
Աբսենտ (absinthe от ἀψίνθιον — դառը օշինդր), ոգելից խմիչք  , որին անիսի համ ու հոտ է տրված, և որը քամված է մի շարք բույսերի ծաղիկներից ու տերևներից և սովորաբար պարունակում է շուրջ 70 % (երբեմն՝ 75 % և նույնիսկ 89,9 %) էթիլ սպիրտ    ։ Աբսենտի կարևորագույն բաղադրիչը դառն օշինդրի մզուքը՝ էքստրակտն է (Artemisia absinthium), որի եթերային յուղերում կա մեծ քանակությամբ տույոն  ։
Բիբիգոնի արկածները
Սյուժե
Հեքիաթի գլխավոր հերոսը «փոքրիկ լիլիպուտն է, մատնաչափիկ, որի անունը Բիբիգոն է», և նա ինքն ասում է, որ եկել է լուսնից՝ երազում ընկել է Երկիր։ Բիբիգոնն ապրում է գրողի հետ Պերեդելկինոյի իր ամառանոցում։ Հեքիաթի հեղինակի թոռնուհիները՝ Թաթան և Լենան, շատ են սիրում Բիբիգոնին և հոգ են տանում նրա մասին։ Նրանք նրան փոքրիկ խաղալիք-տնակ են պատրաստել, որն իրականի տեսք ունի։ Բիբիգոնը մարտնչող բնավորություն ունի, և նա խիզախորեն սլանում է բակում բադիկին հեծնած։ Գլխավոր հերոսի երդվյալ թշնամին «հսկա և ահեղ» հնդկահավն է՝ Բրունդուլյակը, որին Բիբիգոնը համարում է ոչ թե հնդկահավ, այլ չար կախարդ, որը «կարող է մարդկանց վերածել մկների, գորտերի, սարդերի, մողեսների և որդերի»։
Աբսենտ
Բաղադրությունը և հատկանիշները
Տույոնը երկար ժամանակ համարվում էր աբսենտի ազդող գլխավոր բաղադրիչներից մեկը։ Դա թունավոր նյութ է, որի մասին տիրապետում էր այն կարծիքը, թե հալյուցինացիաներ է առաջացնում Հետագայի ուսումնասիրությունները չեն հաստատել դա, այնինչ XIX դարում գտնում էին, որ բարձր թնդությամբ աբսենտի առաջ բերած արբեցությանը տույոնը հավելում է վառ դրսևորվող գրգռիչ գործողություններ, որոնք հաճախ հանգեցնում են անվերահսկելի ագրեսիայի։ Սակայն ժամանակակից ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ աբսենտի հալյուցինածին հատկությունները մեծապես չափազանցված են ։
Բիբիգոնի արկածները
Սյուժե
Բիբիգոնը հաճախ է ընկնում տարբեր անախորժությունների մեջ՝ նա լողում է կալոշի մեջ առվակի երկայնքով, բայց պարզվում է, որ կալոշը ծակ է։ Սրա պատճառով տղան խեղդվում է, բայց խոզը փրկում է նրան։ Մեկ այլ անգամ Բիբիգոնին սարդը փաթաթում են սարդոստայնի մեջ և քարշ տալիս, բայց մի դոդոշ փրկում է նրան։ Ագռավը Բիբիգոնին տանում է իր բույնը, և նրան հասնում է կտցահարումներ 18 փոքրիկ ագռավների։ Բայց լիլիպուտին փրկում է Լենան՝ նրան նետելով շուշանի ծաղկի վրա, որտեղ Բիբիգոնը, կարծես պարաշյուտով, ծառից իջնում է գետնին։ Երբեմն նա խաղում է սկյուռների հետ, երբեմն կռվում է հավի հետ։ Բրունդուլյակը, ըստ Բիբիգոնի, գյուղի փոստատար Ագաթոնին՝ վերածել է շան, իսկ ամառանոցի իրենց հարևանի կնոջը՝ Ֆեդոտին, վերածել է դոդոշի։ Քաջ տղան խոստանում է, որ մի օր անպայման կհաղթի չար կախարդին։
Աբսենտ
Բաղադրությունը և հատկանիշները
Աբսենտն ավանդաբար բնական կանաչ գույն է ունենում, թեև կարող է նաև անգույն լինել։ Գեղարվեստական գրականության մեջ այն հաճախ պատկերավոր կերպով անվանվում է "la fée verte" (կանաչ հուրի-փերի) կամ «կանաչ վհուկ»։ Երբեմն սխալմամբ դասում են լիկյորների շարքին՝ մոռանալով, որ նրան շաքար չի հավելվում և, ուրեմն, պարզապես ոգելից խմիչք է, որն ավանդաբար շշալցվում է բարձր թնդությամբ։
Բիբիգոնի արկածները
Սյուժե
Բիբիգոնը, լինելով, ըստ էության, լավ տղա, ունի բնավորության մեկ ոչ այնքան գրավիչ գիծ՝ նա սիրում է պարծենալ։ Մի անգամ գլխավոր հերոսը սկսում է պարծենալ, որ ոչ մեկից չի վախենում՝ ոչ արջից, ոչ առյուծից, ոչ կոկորդիլոսից։ Բայց մեղվից վախեցած Բիբիգոնը թաքնվում է հեղինակի գրասեղանի վրա դրված թանաքի մեջ։ Հետո լիլիպուտին պետք էր տանել Մոիդոդիրի մոտ՝ կարգի բերելու համար։ Նրան հնարավոր չէր ամբողջությամբ լվանալ թանաքից, և Բիբիգոնը սկսում է պարծենալ «բակում քայլող երեխաների մոտ», որ իր մաշկի գույնը մուգ է դարձել Սև ծովում լողալուց հետո։
Աբսենտ
Բաղադրությունը և հատկանիշները
Աբսենտն սկզբնապես պատրաստվել է շվեյցարական Նյոշատել կանտոնում, 18-րդ դարի վերջերին։ 19-րդ դարի վերջերին և 20-րդի սկզբներին շատ սիրված խմիչք է դարձել Ֆրանսիայում, հատկապես արվեստագետների՝ նկարիչների, գրողների բոհեմական շրջանակում։ Աբսենտի հայտնի սիրահար էր Վան Գոգը, ում մասին ասում են, որ այդ խմիչքը դույլերով էր խմում ։
Բիբիգոնի արկածները
Սյուժե
Բիբիգոնը երազում էր վերադառնալ Լուսին, որտեղ առայժմ ապրում էր նրա քույրը՝ Ցինցիլան։ Նա վաղուց թռչած կլիներ Երկիր եղբոր մոտ, բայց նրան գերի էր պահում «սարսափելի և զզվելի վիշապը»՝ Կարակկակոն։ Իսկ հունիսի 7-ին Բիբիգոնը տեսնում է մի մեծ ճպուռ, թամբում է այն ու թռնում դեպի Լուսին։ Հեքիաթի մյուս բոլոր հերոսները շատ էին կարոտել կենսուրախ լիլիպուտին և որոշ ժամանակ անց նրանից նամակ են ստանում։ Այդ նամակում հաղորդվում էր, որ չար վիշապը պարտվել է, և Բիբիգոնն ու Ցինցիլան շուտով կժամանեն Երկիր։
Աբսենտ
Բաղադրությունը և հատկանիշները
Եվ քանի որ աբսենտը ներկայացվել է որպես հոգեկանի վրա ազդեցություն գործող, հալյուցինացիաներ ծնող, վտանգավոր խմիչք, մի շարք երկրներում, ներառյալ ԱՄՆ-ը, Ֆրանսիան, Նիդերլանդները, Բելգիան, Շվեյցարիան, Ավստրո-Հունգարիան, դրա օգտագործումն արգելվել է՝ սկսած 1915 թվականից։
Բիբիգոնի արկածները
Սյուժե
Եվ այդպես էլ լինում է։ Դիմավորողների ուրախությունը չափ ու սահման չուներ։ Բայց ամեն ինչ փչացնում է հնդկահավը Բրունդուլյակը, որը վախեցնում է Ցինցինելային, իսկ հետո Բիբիգոնը մարտի մեջ է մտնում նրա հետ։ Բրունդուլյակը փորձել է կախարդել փոքրիկ խիզախ տղամարդուն, սակայն դա նրան չի հաջողվել։ Հետո հնդկահավը վախենում և սկսում է ողորմություն խնդրել, բայց Բիբիգոնը անդրդվելի էր։ Նա չի հավատում չար կախարդի՝ կատարելագործվելու խոստումներին, և դրա համար սրով հարվածում է հնդկահավի սրտին և կտրում նրա գլուխը։ Եվ շրջապատող բոլոր բնակիչները սկսում են ողջունել ու փառաբանել Բիբիգոնին՝ քաջարի հաղթողին։
Աբսենտ
Բաղադրությունը և հատկանիշները
1990-ական թվականներից ժամանակակից Եվրոպական Միության երկրներում այդ արգելքը հանվել է, և 21-րդ դարի սկզբներին աբսենտի մոտավորապես 200 բրենդներ էին արդեն արտադրվում մեկ տասնյակից ավելի երկրներում՝ Ֆրանսիայում, Շվեյցարիայում, Ավստրիայում, Գերմանիայում, Նիդերլանդներում, Իսպանիայում, Չեխիայում և այլուր։
Բիբիգոնի արկածները
Սյուժե
Բիբիգոնն ու Ցինցիլան տեղավորվում են խաղալիք տանը, իսկ Ամանորին՝ գրողը երեխաներին տանում է Կրեմլ՝ Տոնածառի տոնակատարությունը դիտելու։
Աբսենտ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ըմպելիքներ Կատեգորիա:Թունդ ալկոհոլային խմիչքներ
Բիբիգոնի արկածները
Էկրանավորում
1981 թվականին հեքիաթի հիման վրա նկարահանվում է «Բիբիգոն» տիկնիկային մուլտֆիլմը, որում տեքստը կարդում է հեղինակը, իսկ երաժշտական ձևավորումը հիմնված էր Սերգեյ Պրոկոֆևի "Մանկական ալբոմի" վրա։
Բաղդասար Հասան-Ջալալյան
Բաղդասար Հասան-Ջալալյան, (ծննդյան թիվն անհայտ է-27․06․1854 թթ․, Արցախ) արքեպիսկոպոս, հայ մշակույթի և դպրության գործիչ, Աղվանից կամ Գանձասարի մետրոպոլիտ, հետագայում՝ Արցախի թեմի առաջնորդ։
1815 թվականին ցարական Ռուսաստանը լուծարեց Աղվանից կաթողիկոսությունը՝ հաստատելով մետրոպոլիտություն։ 1828 թվականին Սարգիս Բ մետրոպոլիտի մահից հետո շուրջ երկու տարի Գանձասարը չուներ առաջնորդ։ Արցախահայության խնդրանքով Սարգիս Բ-ի եղբորորդի Բաղդասար Հասան-Ջալալայանցը Եփրեմ Ա Ձորագեղցի կաթողիկոսի (1809-1830 թթ․) հրամանով նշանակվեց Աղվանից կաթողիկոսության առաջնորդ։ Բաղդասար մետրոպոլիտը (1830-1854 թթ․) մեծ համբավ ուներ ոչ միայն հայերի, այլև օտարների շրջանում։ 1836 թվականի մարտի 11-ին Նիկոլայ Ա ցարի հրամաով ցարական Ռուսաստոնում կազմվում է հայկական վեց թեմ, որոնցից էր Ղարաբաղի կամ Արցախի թեմը՝ Շուշի առաջնորդանիստ կենտրոնով։ Այստեղ էր հաստատվել նաև թեմի հոգևոր ատյանը՝ կոնսիստորիան։ Հովհաննես Բ կաթողիկոսի միջնորդությամբ Բաղդասար մերտոպոլիտը նշանակվում է Ղարաբաղի թեմի առաջնորդ և հոգևոր ատյանի նախագահ։
Գործունեությունը
Բաղդասար մետրոպոլիտը հոգևոր, կրթական, մշակութային մեծ գործունեություն է ծավալել Արցախում։ Թեև ուսում չուներ, բայց ուսումնասեր էր, որի վառ ապացույցն էրնրա կողմից Գանձասարի վանքում դպրոցի հիմնումը։ Նա հասկանում էր, որ կրթությունն ու գիտությունը ժողովրդին կառաջնորդի դուրս գալու քաղաքական ծանր վիճակից։ Սակայն դպրոցն ուներ ուսուցիչների ր դասագրքերի կարիք։ Այստեղ հիմնականում ուսուցչությամբ էին զբաղվում Գանձասարի դպրոցի շրջանավարտները, որոնց ժամանակին դասավանդել էր Հովսեփ վարդապետ Արցախցին։ Նրանք ծրագրեցին տպագրել դպրոցական դասագրքեր, որն իրականցնելու համար անհրաժեշտ էր տպարան հիմնել։ Բավարար գումարով Բաղդասար մետրոպոլիտը ձեռք է բերում տպագրական սարքավորումներ և Շուշիում հիմնում է տպարան։ Բացի այդ նա Արցախի նշանավոր վանքերից հավաքեց ձեռագրեր՝ նպատակ ունենալով տպագրել դրանք Շուշիի տպարանում  ։ Հայտնի է, որ տպարանում հրատարակվել է 12 անուն գիրք։ 1841-1854 թթ․ տպարանում որևէ գիրք չի տպագրվել ֆինանսական խնդիրների պատճառով։
Իր կտակի համաձայն տպարանը տրվելու էր Արցախի հոգևոր ատյանին կամ վարձակալության էին տալու, որի գումարով հնարավոր կլիներ հոգալ Գանձասարի և Ս․ Հակոբ վանքի կարիքները, բացի այդ գումարը տրամադրվելու էր նաև կարիքավորներին։ Սակայն Ներսես Աշտարակեցու պատվիրակը՝ Գևորգ վարդապետ Վեհապետյանը կարողանում է համոզել Բաղդասար արքեպիսկոպոսին տպարանը կտակել Էջմիածնին։ Համեմատելու համար նշենք, որ 1837-1840 թվականներին Մայր Աթոռի տպարանում տպագրվել է եկեղեցական բնույթի ընդամենը 5 անուն գիրք, այն դեպքում, երբ Շուշիի տպարանում տպագրվեց 13-ը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ՈՒՎ 2023-ի հոդվածներ
Ռեմբո: Վերջին արյունը
'''«Ռեմբո. Վերջին արյուն»''' (Rambo: Last Blood), ամերիկյան սուր սյուժետային մարտաֆիլմ, որը «Ռեմբո IV» ֆիլմի շարունակությունն է և «Ռեմբո» ֆիլմաշարի հինգերորդ մասը։ Բացի Սիլվեստր Ստալոնեից, որը հերթական անգամ կատարել է Ջոն Ռեմբոյի գլխավոր դերը, ֆիլմում նկարահանվել են նաև Պաս Վեգան, Օսկար Խաենադան, Սերխիո Պերիս-Մենչետան, Ադրիանա Բարրասան, Խոակին Կոսիոն, Իվետ Մոնրեալը, Լուիս Մենդիլորը և ուրիշներ։ 2008 թվականից գտնվելով մշակման փուլում և ունենալով սյուժեների մի քանի տարբերակներ՝ «Ռեմբո» ֆիլմաշարի հինգերորդ ֆիլմն արդյունքում ստեղծվել է այնպիսի ոճով և ավանդույթներով, ինչպիսինք են Հյու Ջեքմանի «Լոգան» և Քլինթ Իսթվուդի «Չներվածը» կինոնկարները   ։ Ստալոնեն, որը եղել է բոլոր նախորդ կինոնկարների սցենարների համահեղինակ, ինքնուրույն է գրել հինգերորդ ֆիլմի վերջնական սյուժեն։ Արտադրական գործընթացը ղեկավարվել է պրոդյուսերներ Ավի Լերների, Քեվին Քինգ Թեմփլթոնի, Լես Ուելդոնի, Յարիվ Լերների, ինչպես նաև Lionsgate, Millennium Films, Balboa Productions և Templeton Media ընկերությունների կողմից ։
Հիմնական նկարահանման աշխատանքները անցկացվել են Nu Boyana Film Studios ստուդիայում և Տեներիֆեում (Կանարյան կղզիներ) 2018 թվականի հոկտեմբերի 2-4-ը , իսկ 2019 թվականի մայիսի 26-ին Nu Boyana Film Studios-ում սկսել են նկարահանել լրացուցիչ էքշն դրվագներ Ստալոնեի մասնակցությամբ։ Ֆիլմի ցուցադրումն էկրաններին կկայանա չորրորդ կինոնկարի պրեմիերայից 11 տարի անց ։ ԱՄՆ-ում պրեմիերան նախատեսված է սեպտեմբերի 20-ին։
Սյուժե
Արիզոնա տեղփոխվելուց տարիներ անց պատերազմի վետերան Ջոն Ռեմբոն ձգտում է վարել հանգիստ և մտածված կյանք իր հոր ռանչոյում և զբաղվել ձիերի բուծմամբ, սակայն ծանր անցյալից լիովին ազատվել չի հաջողվում, քանի որ նա տառապում է հետտրավմատիկ սթրեսային խանգարմամբ։ Չնայած նրա մեկուսի ապրելակերպին՝ երկար տարիներ շարունակ Ռեմբոն կապ է պահում իր մտերիմ ընկերուհու՝ Մարիայի հետ, որն իր ամբողջ կյանքն աշխատելով ռանչոյում, օգնում է Ռեմբոյին տան գործերում։ Ռեմբոն նույնիսկ մտերմանում է Մարիայի աղջկա՝ Գաբրիելի հետ, որը մեծացել է իր աչքի առաջ։
Անսպասելիորեն Մարիան հայտնում է Ռեմբոյին նրա մասին, որ Գաբրիելը անհայտ կորել է այն բանից հետո, երբ մեկնել է Մեքսիկա՝ փնտրելու հորը։ Հուսահատված Մարիան օգնություն է խնդրում Ռեմբոյից, և նա որոշում է հատել ամերիկա-մեքսիկական սահմանը, որպեսզի գտնի աղջկան։ Ժամանելով երկիր՝ նա միանում է Կարմեն անունով լրագրողուհուն։ Վերջինիս քույրը նույնպես անհայտ կորել է։ Ռեմբոն բախվում է դաժան հանցագործ սինդիկատի հետ, որն զբաղվում էր ստրկավաճառությամբ։ Օգտագործելով իր ամբողջ փորձն ու ունակությունները՝ Ռեմբոն մտադիր է ամեն գնով կանգնեցնել այդ կազմակերպության առաջնորդներին և վերջ դնել նրա անմարդկային գործունեությանը ։
Գաղափար և նկարահանման խումբ
«Ռեմբո» ֆիլմաշարի հինգերորդ ֆիլմի արտադրությունն սկսվել է 2008 թվականին։ Այդ ժամանակի ընթացքում Սիլվեստր Ստալոնեն նույնիսկ ցանկացել էր որպես հիմք վերցնել Ջեյմս Բայրոնի «Որսորդ» գիտաֆանտաստիկ վեպը, որը կպատմեր Ջոն Ռեմբոյի և կիսամարդկային արարածի բախման մասին    ։ Սակայն ֆիլմաշարի՝ այլ սյուժե ունեցող շարունակության մասին հայտարարվել է միայն 10 տարի անց՝ 2018 թվականի մայիսին։ Հայտնի էր նաև, որ Ստալոնեն նաախագծել է վերադառնալ ոչ միայն որպես սցենարիստ, այլև որպես գլխավոր դերասան ։ Արդյունքում որոշվել է, որ ռեժիսորի պաշտոնը կստանա մեկ ուրիշը, իսկ Ստալոնեն պետք է կենտրոնանա իր դերի վրա  ։ Օգոստոսին ռեժիսոր է նշանակվել Ադրիան Գրյունբերգը, որն արդեն բավականին մեծ ռեժիսորական փորձ ուներ։ Նա համագործակցել է Մել Գիբսոնի հետ, եղել է ռեժիսորների օգնական այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են Բենիսիո դել Տորոյի մասնակցությամբ «Թրաֆիք», Առնոլդ Շվարցնեգերի մասնակցությամբ «Վնասի հատուցում», Դենզել Վաշինգտոնի մասնակցությամբ «Ցասում» ֆիլմերը   ։
Դերասանական կազմ
2018 թվականի օգոստոսին հայտնի է դարձել, որ դերասանական կազմի ընտրությունն արդեն սկսվել է ։  Սեպտեմբերին հայտնի է դարձել, որ «Օսկար»  և «Ոսկե գլոբուս»  մրցանակների ներկայացված Ադրիանա Բարրասան խաղալու է Մարիա անունով հերոսուհու դերը  ։ Հոկտեմբերին հայտնեցին, որ գլխավոր կանացի դերը կատարելու է Պաս Վեգան ։ Նույն ամսին դերասանական անձնակազմը համալրել են Օսկար Խաենադան, Խոակին Կոսիոն, Շեյլա Շախը, Դիանա Բերմուդեսը  ։  2019 թվականի փետրվարին դերասաններին է միացել Լուիս Մենդիլորը, որին վստահվել է շերիֆի դերը   ։
Նկարահանման գործընթաց
2018 թվականի մայիսին հայտնի է դարձել, որ ֆիլմի նկարահանումները կսկսվեն սեպտեմբերին և կանցկացվեն Բուլղարիայում, Կանարյան կղզիներում, ինչպես նաև Մեծ Բրիտանիայում։
2019 թվականի մայիսի 26-ին Ստալոնեն վերադարձել է Բուլղարիա՝ Nu Boyana Film Studios ստուդիայում լրացուցիչ էքշն դրվագներ նկարելու նպատակով ։
Երաժշտություն
Ինչպես նախորդ ֆիլմերում, այնպես էլ այստեղ որպես կոմպոզիտոր հանդես է եկել Բրայան Թայլերը, որը նախկինում աշխատել էր Ստալոնեի հետ «Անզսպելիները» ֆիլմաշարի վրա։ Դրա մասին Թայլերը հայտնել է իր Twitter-յան էջում 2019 թվականի հուլիսի 19-ին։
Վարձույթ
2019 թվականի փետրվարի վերջին Lionsgate ընկերությունը հայտնել է, որ ԱՄՆ-ում «Ռեմբո։ Վերջին արյուն» ֆիլմը կթողարկվի նույն թվականի սեպտեմբերի 20-ին ։ Հուլիսի վերջին ամերիկյան կինոընկերությունների ասոցիացիան ֆիլմին տվել է «դաժան» վարձութային վարկանիշ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Սիլվեստր Ստալոնեի ֆիլմեր Կատեգորիա:2019 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Lionsgate ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Իսպաներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր թմրանյութերի մասին
Կոլեկտիվ անվտանգություն
Կոլեկտիվ անվտանգություն, պետությունների համագործակցություն՝ հանուն միջազգային խաղաղության ամրապնդման, խաղաղությանն սպառնացող վտանգի կանխման ու վերացման և, անհրաժեշտության դեպքում, ագրեսիայի ակտի դադարեցման։ Հարձակումը պայմանագրի մասնակիցներից որևէ մեկի վրա հարձակում է դիտվում նրա բոլոր մասնակիցների վրա։ Կոլեկտիվ անվտանգությունը կարող է իրագործվել ինչպես համընդհանուր, համակողմանի միջազգային կազմակերպության (օրինակ, Միավորված ազգերի կազմակերպության Անվտանգության խորհուրդ), այնպես էլ տարածաշրջանային կազմակերպությունների և փոխադարձ համաձայնությունների շրջանակներում։
Կատեգորիա:Միջազգային անվտանգություն Կատեգորիա:Խաղաղություն Կատեգորիա:Միջազգային հարաբերություններ Կատեգորիա:Ռազմաքաղաքական դաշինքներ Կատեգորիա:Միջազգային հարաբերությունների տեսություն Կատեգորիա:Ազգային անվտանգություն Կատեգորիա:Քաղաքական տերմինաբանություն Կատեգորիա:Միջազգային իրավունք Կատեգորիա:Արտաքին քաղաքականություն
Լիդիա Չուկովսկայա
Լիդիա Կոռնեևնա Չուկովսկայա (Лидия Корнеевна Чуковская, ի ծնե անունը՝ Լիդիա Նիկոլաևնա Կոռնեյչուկովա (Лидия Николаевна Корнейчуко́ва), ), ռուս և խորհրդային խմբագիր, գրող, բանաստեղծուհի, հրապարակախոս, հուշագիր, այլախոհ։ Կոռնեյ Չուկովսկու և Մարիա Բորիսովնա Գոլդֆելդի դուստրը ։
Միջազգային և ռուսական մի շարք մրցանակների դափնեկիր է, այդ թվում՝ «Ազատության մրցանակ» (Ֆրանսիական ակադեմիա, 1980 թվական), ակադեմիկոս Անդրեյ Սախարովի անվան մրցանակ «Գրողի քաղաքացիական արիության համար» («Ապրիլ» գրողների ասոցիացիա, 1990 թվական, Ե. Բոնների երաշխավորությամբ), Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակ (1994 թվական)։
Գրական գործունեություն
Լիդիա Չուկովսկայայի հիմնական ստեղծագործություններն են «Սոֆյա Պետրովնա» (1939-1940, հրատարակվել է արտասահմանում 1965 թվականին «Լքված տուն» («Опустелый дом»), Խորհրդային Միությունում՝ 1988 թվականին) և «Վայրէջք ջրի տակ» («Спуск под воду», Նյու Յորք, Չեխովի անվան հրատարակչություն, 1972) վիպակները։ Առաջին վիպակի հերոսը հասարակ կին է, որն ունակ չէ հասկանալու իրեն շրջապատող ահաբեկչության բնույթը. որդու ձերբակալությունից հետո նա աստիճանաբար խելագարվում է։ «Սոֆյա Պետրովնան» 1937-1938 թվականների Մեծ ահաբեկչությանը նվիրված մինչ օրս հայտնի արձակ գրական ստեղծագործություններից միակն է, որ գրվել է ուղղակիորեն այդ իրադարձությունների ժամանակ։ Երկրորդ վիպակն ունի մասամբ ինքնակենսագրական բնույթ և ներկայացնում է խորհրդային գրողների կոնֆորմիստական վարքը 1949 թվականի փետրվարին՝ կոսմոպոլիտիզմի դեմ պայքարի ամենաթեժ պահին ։
Լիդիա Չուկովսկայան հեղինակել է «Մի ասպտամբության պատմություն» («История одного восстания», 1940, Կոլիիվշչինայի մասին), «Ն. Ն. Միկլուխո-Մակլայ» (1948, 1950, 1952, 1954), «Դեկաբրիստները՝ Սիբիրի ուսումնասիրողները» («Декабристы, исследователи Сибири», 1951), «Բորիս Ժիտկով» (1957), «Խմբագրի լաբորատորիայում» («В лаборатории редактора», 1963) գրքերը։
Հեղինակել է «Մանկության հիշատակին։ Հուշեր Կոռնեյ Չուկովսկու մասին» («Памяти детства. Воспоминания о Корнее Чуковском», 1989) գիրքը։
Քաղաքացիական դիրքորոշում
1926 թվականի հուլիսի 27-ին Լիդիա Չուկովսկայան ձերբակալվել է հակախորհրդային թռուցիկ կազմելու մեղադրանքով ։ Չուկովսկայան հիշել է. «Ես մեղադրվում էի մի հակախորհրդային թռուցիկ կազմելու համար։ Ինձ կասկածելու առիթ ես տվել էի, չնայած իրականում այդ թռուցիկի հետ ոչ մի կապ չունեի» (իրականում թռուցիկը պատրաստել էր Լիդիա Չուկովսկայայի ընկերուհին, որն առանց նրա իմացության օգտագործել է էր նրա գրամեքենան)։ Չուկովսկայան աքսորվել է Սարատով, որտեղ հոր շնորհիվ անցկացրել է ընդամենը տասնմեկ ամիս։ Սարատովյան աքսորի ժամանակ Չուկովսկայան, ըստ իր հուշերի, զբաղեցրել է սկզբունքային դիրք իշխանությունների հետ կոնֆլիկտում. նա հրաժարվել է հրապարակային խոստովանությունից և մնացել քաղաքական աքսորյալների հետ ։
1929 թվականին Լիդիա Չուկովսկայան ամուսնացել է գրականության պատմաբան Ցեզար Վոլպեի հետ։ 1931 թվականին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Ելենա Չուկովսկայան (տանը կոչել են Լյուշա)։ 1934 թվականին ամուսնալուծվել են։ 1941 թվականին Ցեզար Վոլպեն զոհվել է պաշարված Լենինգրադից «Կյանքի ճանապարհով» (Լադոգա լճի վրայով) տարհանման ժամանակ։ Ելենա Ցեզարևնան դարձել է նշանավոր պապի փաստացի ժառանգորդը, Պերեդելկինոյի նրա տուն-թանգարանի պահապանը, հրատարակել նրա երկերի ժողովածուն 15 հատորով։ Նրա սցենարով 1982 թվականին, երբ նշվել է Կոռնեյ Չուկովսկու ծննդյան հարյուրամյակը, նկարահանվել է «Դուք կրակոտ մարդ եք» («Огневой вы человек!», ռեժիսոր՝ Դմիտրի Նիոկլաևիչ Չուկովսկի)։ Լիդիա Չուկովսկայայի երկրորդ ամուսինը՝ ֆիզիկոս-տեսաբան Մատվեյ Բրոնշտեյնը, ձերբակալվել է 1937 թվականի օգոստոսի 6-ին և գնդակահարվել 1938 թվականի փետրվարի 18-ին Լավաշովյան պարապուտի գնդակահարությունների հրաձգարանի տարածքում (ընտանիքին հայտնել են, որ նա դատապարտվել է «տասը տարվա ազատազրկման առանց նամակագրության իրավունքի», Կոռնեյ Չուկովսկին, երկար ժամանակ նվիրելով փեսայի ճակատագրի բացահայտմանը, իմացել է նրա գնդակահարության մասին միայն 1939 թվականի վերջին)։ Լիդիա Չուկովսկայան, որ այդ ժամանակ մեկնել էր Ուկրաինա, խուսափել է ձերբակալությունից (չնայած համապատասխան փաստաթղթերն արդեն ձևակերպված էին) ։ Մատվեյ Բրոնշտեյնի ճակատագրին է նվիրված Չուկովսկայայի «Գիծ» («Прочерк», Մոսկվա, 2009) ինքնակենսագրական վիպակը։
1960-ական թվականներին Լիդիա Չուկովսկայան հանդես է եկել ի պաշտպանություն Իոսիֆ Բրոդսկու, Ալեքսանդր Սոլժենիցինի, Անդրեյ Սինյավսկու և Յուլի Դանիելի, Ալեքսանդր Գինզբուրգի, Մուստաֆա Ջեմիլևի և այլոց։ Գրել է բաց նամակ Միխայիլ Շոլոխովին ԽՄԿԿ XXIII համագումարում նրա ելույթի (1966) վերաբերյալ, ինչպես նաև հեղինակել է «Ոչ թե մահապատիժ, այլ միտք։ Այլ բառ» («Не казнь, но мысль. Но слово»), «Ժողովրդի զայրույթը» («Гнев народа»), «Համրության ճեղքում» («Прорыв немоты») բաց նամակները։
1974 թվականի հունվարի 9-ին Լիդիա Չուկովսկայան հեռացվել է Գրողների միությունից (այդ որոշումը չեղարկվել է 1989 թվականի փետրվարին), և Խորհրդային Միությունում բոլորովին արգելվել է նրա ստեղծագործությունների հրատարակումը (մինչև 1987 թվականը)։ Այդ իրադարձություններին է նվիրված Լիդիա Չուկովսկայայի «Հեռացման գործընթաց։ Գրական բարքերի ուրվանկար» («Процесс исключения. Очерк литературных нравов») գիրքը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1979 թվականին Փարիզում՝ «YMCA-Press» հրատարակչությունում։
Խմբագրական գործունեություն
Լենինգրադի համալսարանն ավարտելուց հետո (1928) Լիդիա Չուկովսկայան մի քանի տարի աշխատել է որպես խմբագիր Պետհրատի մանկական գրականության խմբագրությունում, որը ղեկավարել է Սամուիլ Մարշակը։ 1937 թվականին Լենինգրադի Մանկհրատի խմբագրությունը դադարեցրել է իր գոյությունը։ Որոշ աշխատակիցների (այդ թվում նաև Լիդիա Չուկովսկայան) հեռացվել են աշխատանքներից, մյուսները, ինչպես, օրինակ, Թամարա Գաբբեն, ձերբակալվել են։
1940-1950-ական թվականներին Լիդիա Չուկովսկայան ժամանակ առ ժամանակ զբաղվել է խմբագրական աշխատանքներով։ Իր փորձը նա ընդհանրացրել է «Խմբագրի լաբորատորիայում» («В лаборатории редактора», 1960, 1963) գրքում ։
Չուկովսկայա և Ախմատովա
Լիդիա Չուկովսկայայի առավել նշանակալի գործը «Գրառումներ Աննա Ախմատովայի մասին» («Записки об Анне Ахматовой») աշխատությունն է, որում գրել է ռուս բանաստեղծուհու հետ իր շփման մասին, որ շարունակվել է երկար տարիներ։ Աննա Ախմատովայի հետ Լիդիա Չուկովսկայան սերտ հարաբերություններ է ունեցել 1938 թվականից, 1965 թվականին Ախմատովայի խնդրանքով զբաղվել է բանաստեղծուհու կենդանության օրոք տպագրված նրա բանաստեղծությունների վերջին ժողովածուի կամզմման աշխատանքներով։
Հիշատակ
Թաղված է Պերեդելկինոյի գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային այլախոհներ Կատեգորիա:ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ գրականության և արվեստի բնագավառում Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Պերեդելկինոյի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային հուշագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Աստերոիդների ցանկ (83701-83800)
Աստերոիդների ցանկ (83601-83700) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (83801-83900)
Աղնավաթ
Աղնավաթ, գետ Արաքսի ավազանում, հոսում է Զանգեզուրի գավառի տարածքով։ Նշանակված է Կովկասի 5-վերստանոց քարտեզում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արաքսի ավազանի գետեր
Սիքստինյան կապելլայի առաստաղ
Սիքստինյան կապելլայի առաստաղ, Սիքստինյան կապելլայի առաստաղի զարդանկար, Միքելանջելոյի որմնանկարների ամենահայտնի շարքը, որը ստեղծվել է 1508-1512 թվականներին և համարվում է Բարձր վերածննդի արվեստի ճանաչված գլուխգործոցներից մեկը։ Հուլիոս II-ի կողմից նրա առջև դրված բարդ խնդիրը իրեն քանդակագործ, այլ ոչ թե գեղանկարիչ անվանող Միքելանջելոն,որ դեռ չէր կատարել նման մասշտաբային աշխատանք որմնանկարի տեխնիկայում, կատարեց ռեկորդային ժամկետներում։
Ստեղծման պատմությունը
Մեծ պապական մատուռը, որը կառուցվել է Վատիկանում  1477 և 1480 թվականների միջև ընկած ժամանակահատվածում Սիքստոս IV պապի կողմից, նախատեսված էր կարևոր միջոցառումներ անցկացնելու համար,  1492 թվականից այնտեղ անցկացվում են նաև  կոնկլավները։ Սիքստինյան կապելլայի պատերը նկարվել են XV դարի վերջին հայտնի նկարիչների կողմից, այդ թվում Սանդրո Բոտիչելլի, Դոմենիկո Գիրլանդայոն և Պիետրո Պերուջինոն, ձախ կողմը հատկացված էր Մովսես մարգարեի պատմությանը, աջը` Քրիստոսի կյանքից տեսարաններին, ստորին մակարդակը զարդարված էր գոբելեն արտահայտող որմնանկարներով` պապական ռեգալիլաների և Դելլա Ռովերե տոհմի զինանշանների պատկերներով ։ Կապելլայի գլանաձև կամարը այն ժամանակվա նորաձևության համաձայն զարդարված էր աստղազարդ երկնքի տեսքով  նկարիչ Պյերմատեո Դ ' Էմիլիայի կողմից։ 1504 թվականի մայիսին Կապելլայի կամարի վրա ճաք էր հայտնվել, Սիքստինը վեց ամսով փակվել էր վերակառուցման համար։Դոնատո Բրամանտեն ամրացրել է կառույցի հարավային պատը, նրա կամարի տակ ձգաձողեր են տեղադրվել։ Կապելլայի ճաքած առաստաղը վերանորոգեցին կրային լուծույթով աղյուսներով։ Սիքստի զարմիկ Հուկլիոս II Պապը ցանկացել էր,որ կապելլայի կամարը վերստին զարդարվեր։
1506-ի գարնանը Միքելանջելոյի և Հռոմի պապի միջև մեծ գժտություն է տեղի ունեցել պապական դամբարանի խոշոր նախագծի պատճառով, որում վարպետը շատ ներդրումներ է ունեցել և որից մեծ ակնկալիքներ ուներ։ Հուլիոս II-ը հրաժարվեց վճարել դամբարանի արձանների համար  Միքելանջելոյի կողմից ձեռքբերված  մարմարի համար:Կատաղած նկարիչը լքել Է Հռոմը և միայն Հուլիոսի բազմակի կոչերից հետո հանդիպել է Հռոմի պապին և ներողություն խնդրել նրանից։ Սակայն դամբարանի վրա աշխատանքը շարունակելու մասին խոսք արդեն  չի եղել։  Ջորջո Վազարիի Բրամանտեին ուղղված հաղորդագրության համաձայն, չարակամ Միքելանջելոն, վախենալով, որ քանդակագործը փայլուն կկատարի նախագիծը և ստվերում կթողնի իրենց բոլորին, համոզեց Հուլիոսին, որ կյանքի ընթացքում դամբարան կառուցելը վատ նախանշան է։ Բրամանտեն առաջարկեց հանձնարարել,որ կապելլայի կամարի նախշազարդումը կատարի Միքելանջելոն, հույս ունենալով, որ որմնանկարով երբեք չզբաղված վարպետը չի հաղթահարի իր առջև դրված խնդիրը։  Մեկ այլ վարկածի համաձայն ՝ պապն ինքը ցանկանում էր հանձնարարել Միքելանջելոյին աշխատանքը կապելլայում, այդ մասին մայիսի 10-ին 1506-ը նկարչին գրել է նրա ընկեր ֆլորենտինացի Պյերո դի Յակոպո Ռոսելին:Բրամանտեն կասկածել է Միքելանջելոյին, քանի որ նա նման աշխատանքներում բավարար փորձ չի ունեցել, Իսկ Ռոսելին պաշտպանել է հայրենակցի պատիվը։ Այս նամակը հերքում է Միքելանջելոյի կենսագիրների շրջանում տարածված այն կարծիքը, որ հենց Բրամանտեն է ներկայացրել գաղափարը պապին  ՝ ցանկանալով վարկաբեկել իր մրցակցին։ Միքելանջելոն կարող էր ծանոթացած լինել որմնանկարի տեխնիկային Գիրլանդայոյի արվեստանոցում, որտեղ նա սովորել է 1487-1488 թթ.:Այդ ժամանակ Հիրլանդայոն աշխատել է Սանտա Մարիա Նովելլա ֆլորենտիստական եկեղեցու կապելլայի որմնանկարների վրա։ Սակայն երկար տարիներ Միքելանջելոն գործնականորեն չէր կիրառում` աշխատելով որպես քանդակագործ, այլ ոչ թե որպես նկարիչ։ Միայն մեկ անգամ  նա ստիպված է եղել մասնակցել Լեոնարդո դա Վինչիի հետ յուրատեսակ մրցույթի`  երկու նկարիչներին էլ հանձնարարված էր  որմնանկարներով զարդանկարել Մեծ խորհուրդի (հինգ հարյուրի սրահ ) սրահը Ֆլորենսիայի  Սիյորիի պալատում։  Միքելանջելոյի կողմից կատարած գեղանկարչությունը  «Կաշինի ճակատամարտը» որմնանկարի վրա,  մեծ հիացմունք է առաջացրել և երկար տարիներ ծառայել է որպես ուսումնական ձեռնարկ այլ արվեստագետների համար:
Այնուամենայնիվ, Միքելանջելոն որոշել է կատարել պատվերը, հավանաբար, ցանկանալով ցույց տալ, որ չի նահանջի դժվարությունների առջև և չի վախենա ֆլորենտիստական մեծ վարպետների հետ անխուսափելի համեմատություններից, որոնց կողքին նա ձևավորվել է որպես նկարիչ։ Ամեն ինչ ցույց է տալիս, որ Միքելանջելոն այդքան էլ դժկամությամբ չի ընդունել հանձնարարությունը, և թույլ է տալիս ենթադրել, որ Պապի այս պատվելը նա դիտարկում էր որպես իր վարպետությունը ապացուցող միջոց։ Պայմանագիրը կնքվել է Հռոմում 1508թ մարտ, ապրիլ ամիսների ընթացքում, և մայիսի 10-ին Միքելանջելոն ստացավ իր առաջին կանխավճարը «այն աշխատանքի համար, որը ես սկսում եմ այսօր », խոսքը նախապատրաստական նկարների մասին էր, քանի որ  անմիջապես որմնանկարի վրա աշխատելու համար անհրաժեշտ օգնականները պահանջվել են միայն աշնանը  ։
Առաջին ամիսները զբաղված էին նախապատրաստական նկարների և ստվարաթղթերի մշակմամբ, լաստակների կառուցմամբ և գեղանկարչության համար մակերեսների ստեղծմամբ, որով զբաղվում էր վարպետ Պիեռո Ռոսսելին։ 1508 թվականի հունիսի 10-ին կապելլայում աշխատանքներն արդեն սկսվել են, քանի որ   պապական արարողապետ Պաչիս դե Գրասիսը  գրանցել է, որ պատարագի ժամանակ տեղի է ունեցել սավաղի փլուզում։
Միքելանջելոյի կամարի վրա աշխատելու համար անհրաժեշտ էին այնպիսի լաստակներ, որոնք չէին խանգարի կապելլայում ծառայություն անցկացնել։ Առաջին լաստակները նախագծել է Բրամանտեն, որն առաջարկել է առաստաղին ամրացված ճոպանների օգնությամբ կախովի փռվածք։ Այս տարբերակի թերությունն այն էր, որ լաստակների համար անհրաժեշտ էր անցքեր բացել կամարում, որոնք աշխատանքն ավարտելուց հետո հնարավոր չէր լինի փակել։
Միքելանջելոն կառուցեց «թռչող» լաստակներ— ծածկույթ, որը հենվում է պատուհանների վերևում պատերին մի քանի փոքր անցքերով մոնտաժված ամրացումների վրա։ Լաստակների այս տիպը հայտնի կառուցվածքի հարմարեցումը թույլ էր տալիս աշխատել միանգամից կամարի  ամբողջ լայնությամբ: Քանի որ ծածկույթը հենվում էր պատերին ամրացված հեծան ների վրա, հատակին  հենարանների տեղադրման  անհրաժեշտություն չկար, ինչը տնտեսում էր փայտը  և չէր խոչընդոտում մատուռի աշխատանքին։ Համաձայն Միքելանջելոյի աշակերտ և կենսագիր Ասկանիո Կոնդիվիի հաղորդման լաստակներից ներքև քաշած էր կտորից էկրան `լուծույթի և ներկի թափվելը կանխելու համար։  Մինչ օրս պահպանվել են կամարամահիկների  հիմքում գտնվող ծեփամածիկով կոպիտ  ծածկած և չներկված անցքերը, որոնցում ամրացված էին հեծանները։ Քիվերի ելուստների պատճառով դրանք ներքևից չեն երևում։  Այդ անցքերը կրկին օգտագործվել են 1980-1984 թթ կապելլայի կամարի վերջին ռեստավրացիայի ժամանակ լաստակներն ամրացնելու համար, սակայն օգտագործվել են արդեն ոչ թե փայտե, այլ պողպատե հեծաններ։
Ի հեճուկս տարածված այն պնդման, թե նկարիչը ստիպված է եղել պառկած աշխատել, Միքելանջելոն կանգնում էր լաստակների վրա`գլուխը բավականին հետ տարած: Աշխատանքի դժվարությունները ավելացնում էր լուսավորությունը` պատուհաններից և ծածկույթից ընկած լույսը լրացվում էր մոմերի և լամպերի անմիատարր լույսով։ Այդպիսի պայմաններում երկարատև աշխատանքից հետո Միքելանջելոն երկար ժամանակ կարողանում էր կարդալ միայն տեքստը գլխավերևում պահած։ Պահպանվել է Ջովաննի դա Պիստոյային երգիծական սոնետով նրա նամակը, որը նկարագրում էր նկարչի չարչարանքները, որտեղ նա պատկերել է իրեն կապելլայում աշխատելու ժամանակ։ Կապելլայի կամարի տակ անցկացրած մի քանի տարիները, կործանարար ազդեցություն են ունեցել Միքելանջելոյի առողջության վրա։ նա տառապում էր արթրիտով, սկոլիոզով և ականջների ինֆեկցիայով, որը զարգացել էր դեմքի վրա ներկերի ընկնելու պատճառով։ Աշխատանքի առաջին փուլում Միքելանջելոն անսպասելի խնդրի է բախվել։ Ինտոնակո, սվաղի դեռ չչորացած շերտի  վրա  ներկ են քսում, որը Հռոմին բնորոշ բարձր խոնավությամբ կլիմայի պայմաններում սկսել էր պատվել բորբոսով։ Պատրաստի որմնակարների վրա հայտնված Բորբոսի մասին Կոնդիվիի և Վազարիի  հաղորդումները հաստատվեցին կամարի վերջին ռեստավրացիայի ժամանակ (շինարարների օգտագործած ծառը վարակված էր բորբոսասնկերով)։ Միքելանջելոն ստիպված էր հանել վնասված զարդանկարը և շարունակել աշխատանքը նոր, բորբոսի հանդեպ առավել կայուն, մեծ քանակությամբ ավազ պարունակող լուծույթով, որն առաջարկել էր նրա օգնական Յակոպո Լինդակոն։ Այդ ժամանակվանից ինտոնակո նույն լուծույթը լայն տարածում գտավ Իտալիայում։
Միքելանջելոն սկսել էր աշխատել շենքի հեռավոր ծայրից`խորանին հանդիպակաց, «Նոյի արբեցումի» վերջին տեսարանից, շարժվելով դեպի խորանի պատը` չափի մեջ կատարելով զարդանկարումը ։ նոյի հետ կապված առաջին երեք էպիզոդում գործող անձանց պատկերները զգալի փոքր են, քանակը մեծ է, քան աշխարհի ստեղծման պատմությանը նվիրված բաժիններում։ Դա մասամբ բացատրվում է մարդկության պատմության հետ կապված բուն թեմայով, բայց նաև նրանով, որ նկարչի պլանը փոփոխություններ է կրել աշխատանքների իրականացման գործընթացում` առաստաղի այդ մասում բոլոր պատկերները `ներառյալ մարգարեներն ու Ignudi (պատանի մերկ ստրուկները), ավելի փոքր են, քան կենտրոնական մասում։ Խորանի պատին մոտենալով, որտեղ պատկերները ավելի մասշտաբային են դառնում, Միքելանջելոն  հասնում է իր մտահղացման ամենաբարձր ճարտարապետական պարզությանը։ Ժամանակագրորեն մյուսներից ավելի ուշ ստեղծված տեսարանը, որը սակայն ամբողջ ցիկլի սկիզբ է հանդիսանում`  «Լույսի բաժանումը Խավարից»,  գրվել էր տառացիորեն մեկ շնչում մեկ աշխատանքային օրում: Սկզբնական փուլը նկարիչը իրագործել է օգնականների ներգրավմամբ, այդպես են Համաշխարհային ջրհեղեղի տեսարանը գրել են նաև  Ջուլիանո Բուջարդանին և Ֆրանչեսկո Գրինաչին։ Վազարիի հաղորդումն այն մասին, որ մի օր Միքելանջելոն բոլորից շուտ է եկել կապելլա և փակել  դուռը, որպեսզի այնտեղ աշխատելիս ոչ ոք ներս չմտնի դժվար թե համապատասխանի իրականությանը։ 1980-1999 թվականների վերականգնման ժամանակ պարզվել է, որ աշակերտներն օգնել են Միքելանջելոյին ստեղծել Նոյի պատմությունից կազմված բոլոր երեք կոմպոզիցիաները։ Որմնանկար գրող նկարիչը չէր կարող միայնակ պատրաստել նախաներկը, նրա վրա տեղափոխել նկարը նախապատրաստական կարտոնից, կատարել այլ ճժանդակ աշխատանքներ։ Հավանաբար Միքեանջելոյին օգնել է մի քանի մարդ, ովքեր ճարտարապետական նմանակումներ և պուտտի պատկերներ էին կատարում։
Շառլ դե Տոլնայի կարծիքով ամբողջ ցիկլը ստեղծվել է երեք փուլով։ Որմնանկարների պայմանական ոճական սահմաններն անցնում են կամարի վրայով. առաջին էտապն ավարտվում է «Նոյի Զոհաբերությամբ», երկրորդը— «Եվայի Արարումով»։ Տոլնայի ենթադրությունը, որ Միքելանջելոն սկզբից կատարել է առաստաղի որմնանկարները, իսկ հետո, վերջին մեկ տարվա ընթացքում, ամրամահիկների և առագաստների,ինչի համար ստիպված էին մոնտաժել հատուկ լաստակները, ներկայումս անտրամաբանական է թվում։ Վազարիիի հաղորդմամբ, "Եվայի արարումից" հետո 1509 թվականի նոյեմբերի 1-ին լաստակները ապամոնտաժվեցին, որպեսզի մոնտաժվեին կապելլայի երկրորդ կեսում ,և ամբողջ Հռոմը գար տեսներ բացված որմնանկարները։ Դա անգնահատելի հնարավորություն է Միքելանջելոյի համար տեսնելու կոմպոզիցիան ներքևից:Նկատելով, որ վահանակները չափազանց լեփ-լեցուն են, իսկ կերպարները նման բարձրության վրա տեսանելի չեն, նա փոխեց որմնանկարի ոճը` Մեղսագործությունից և Դրախտից վտարումից  և Եվայի արարումից հետո պատկերները դարձան ավելի լակոնիկ, նկարը`համարձակ, հերոսների պատկերներն ավելի խոշոր, նրանց ժեստերն ավելի պարզ և արտահայտիչ: Չնայած նրան, որ նկարչի ձեռագրի փոփոխություններն ակնհայտ են, համալիրում բոլոր տեսարանները ներդաշնակ են նայվում։ Ընկալման միասնությունը ապահովում է գունային լուծում մաքուր ուժեղ երանգների օգտագործմամբ, որոնց սկզբնական պայծառությունը վերադարձրել է 1994 թվականին ավարտված ռեստավրացիան։
1510 թվականի օգոստոսին պապական գանձարանում փողի պակասի պատճառով դադարեցվել էր նախագծի ֆինանսավորումը։ Հուլիոս 2-րդը Հռոմից դուրս է եկել մարտական գործողություններին մասնակցելու համար. սեպտեմբերին Միքելանջելոն հորը գրել է, որ Պապը հեռու է և կատարված աշխատանքի վճարման և երկրորդ մասի կանխավճարի հրաման չի թողել։ Մի քանի շաբաթ անց նկարիչը գնացել է Բոլոնիա ՝ պապին գտնելու համար, Հռոմ է վերադարձել միայն դեկտեմբերին, այդպես էլ չտեսնելով Հուլիոսին։
Միայն 1511 թվականի հունիսին պապը վերադարձավ Հռոմ և ստիպեց վերամոնտաժել զարդանկարները, որպեսզի տեսնի արդյունքը։ Պարիս դե Գրասիսի վկայությամբ, 1511 թ օգոստոսի 14-ից օգոստոսի 15-ը, Աստվածածնի Վերափոխման տոնին, որին, նվիրված է մատուռը, Հռոմի պապը կապելայի մոտ եկել է ՝ տեսնելու կամարի որմնանկարները։ Աշխատանքային վերջին տարում Հուլիոս 2-րդը ստիպում էր Միքելանջելոյին արագացնել աշխատանքը, նկարիչը աշխատում էր կատաղի ռիթմով։ Ցիկլը ավարտող որմնանկարները արվել են առանց հատուկ մանրամասնության, ավելի ընդհանրացված, բայց ոչ պակաս արդյունավետ։ 1511 թվականի հոկտեմբերին Միքելանջելոն հորը գրել է, որ Կապելլայի որմնանկարն ավարտված է, և Պապը գոհ է մնացել իր աշխատանքից։
Որմնանկարներն ամբողջությամբ ավարտվել են 1512 թվականի աշնանը, նույն Վազարիի խոսքով ՝ պապը կարծում էր, որ առաստաղի վրա շատ քիչ կապույտ և ոսկե գույներ կան,և որմնանկարները "աղքատ" տեսք ունեն։ Միքելանջելոն դիտողությանը պատասխանում էր, որ կամարի վրա պատկերված են սուրբ մարդիկ, իսկ նրանք հարուստ չեն եղել։ Պարիս Դե Գրասիսի գրառումներում նշված է, որ 1512 թվականի հոկտեմբերի 31-ին տեղի է ունեցել մատուռի հանդիսավոր բացումը։
Գեղարվեստական ծրագրի մշակում
Հուլիոս պապը ցանկանում էր տեսնել ներկանկարը գրոտեսկներով, որոնք նորաձևության մեջ մտան, երբ նրանց հայտնաբերեցին Էսկվիլին (բլուր)ի հին հռոմեական անձավների վրա: Նախնական նախագիծը նախատեսում էր պատկերներ Հիսուսի շքամուտքի վրա, իսկ առաստաղի եզրին ՝ տասներկու եռանկյունիներում `առաքյալներով (վերջնական տարբերակում նրանց տեղերը զբաղեցրել են մարգարեները)։ Կենտրոնական մասը պետք է լցված լիներ երկրաչափական զարդաքանդակով։ Այս մասին գրել է ավելի ուշ ՝ 1523 թվականին, Ջան Ֆրանչեսկո Ֆատուչիի ուղերձում Միքելանջելոն։ Պահպանվել է նախնական նախագծի երկու նախապատրաստական նկարներ. մեկը, առաքյալների պատկերներով,ներկա պահին գտնվում է Բրիտանական թանգարանում, մյուսը ` դեկորատիվ կոմպոզիցիաներով որմնախորշերի համար Դետրոյթի արվեստի ինստիտուտում։
1523 թվականի նամակից հայտնի է, որ Միքելանջելոն պապից հնարավորություն է ստացել ընդլայնել պատկերագրությունը սեփական ցանկությամբ ՝ հայտարարելով, որ առաքյալների հետ որմնանկարները "աղքատ իր" են, քանի որ առաքյալներն իրենք աղքատ են եղել։ Պետք է նկատի ունենալ, որ նամակը գրվել է տարիներ անց, երբ արդեն մահացել են նրանք, ովքեր կարող էին հերքել կամ հաստատել նրա խոսքերը։
Որմնանկարի նոր ծրագրի համար ընտրվել էր "առաջին տարիքի" մասին պատմվածքը ` աշխարհի պատմություններից — ante legem (մինչև Մովսեսի օրենքի շնորհումը)։ Ոչ մի տեղեկություն չկա այն մասին,որ ծրագրի մշակումն ամբողջությամբ վստահվել է նկարչին, հնարավոր է նա խորհրդատվություն է ստացել  աստվածաբաններից` Մարկո Վեջերոյից և  քարոզիչ Էջիդիո դա Վիտեբրոյից։ Կամարի որմնանկարների նոր ծրագիրը կապել է Կապելլայի կողային պատերի որմնանկարների հետ ՝ Մովսեսի պատմությունից դեպի Քրիստոսի կյանք։ Կամարամահիկների և եռանկյունների զոնան պատուհանների  վերին հատվածում կամարի որմնանկարների ներքին գոտին  նվիրված է Քրիստոսի նանիների և երկրային մարդուն; միջին գոտին` — մարգարեներին և Սիբիլլաներին, Փրկչի գալուստը կանխագուշակող, ովքեր օժտված են հատուկ գիտելիքներով, աստվածայինի հասկացությամբ:Կամարի կենտրոնական գոտին իր մեջ ներառում է ինը դրվագներ Ծննդոց գրքից  աշխարհի ստեղծման պատմությունից մինչև Նոյի հարբեցումը:Ինը տեսարանները, յուրաքանչյուր խմբում երեքական բացահայտում են Արարիչ Աստծուց մինչև մարդու արարումը, դրախտում Աստծո  և մարդու, դրախտից արտաքսված մարդու մասին թեմաները: Կապելլայի անկյուններում կամարի չորս տախտակամածերի վրա պատկերված են  Հին կտակարանի պատմությունները Իսրայելի ժողովրդի փրկության մասին։ Վերջնական տարբերակում մարգարեների, սիվիլլաների, Ignudi (մերկ) պատկերները ձայնածում են Հուլիոս պապի դամբարանի առաջին պրեյեկտի պատկերների հետ։
Հավանաբար, պատկերագրական ծրագրի մշակման ժամանակ հաշվի է առնվել տրանսեպտի նշանակությունը, որը բաժանում է տարածքը սրբազանի և աշխարհիկի։ Որմնանկարի վրա Միքելանջելոյի աշխատելու ժամանակ նա գտնվում էր խորան ին շատ մոտ Մեղսագործության և Եվայի արարման տեսարանների միջև սահմանի տակ։ Կամարի կենտրոնը զբաղեցնում է Եվայի Արարումը  կոմպոզիցիան` ըստ քրիստոնեական դոգմայի «անարատ», երկրորդ Եվա է համարվում Կույս Մարիամը, որը կոչված է շտկելու մեղսագործ Եվայի արարքները, և որ նաև մարմնավորում է եկեղեցին։ Այսպիսով, Մարիամ Աստվածածնին նվիրված կապելլայում բացահայտվում է Եվա — Մարիա- եկեղեցի զուգամետությունը։
Ճարտարապետական ձևի իմիտացիա
Սիքստինյան կապելլան իրենից ներկայացնում է ուղղանկյուն հատակագծով 40,5 մ երկարությամբ և 14 մ լայնությամբ շենք։ Կապելլայի բարձրությունը 20 մետր է։ Մատուռի պատերը բաժանված են երեք հորիզոնական մակարդակի, յուրաքանչյուր կողմի վերին շարքում վեց պատուհան կա։ Խորանի պատի մեջ գտնվող ևս երկու պատուհաններ մեխվել են, երբ Միքելանջելոն գրում էր "Ահեղ դատաստան" որմնանկարը։ Եվս երկու պատուհան էր մեխվել խորանի պատին, երբ Միքելանջելոն նկարազարդում էր Ահեղ դատաստանի որմնանկարը։ Մեծ առագաստները պահում են կամարը։ Յուրաքանչյուր պատուհանի վրա ձևավորված կամարի խոռոչները, գագաթներով ուղղված են դեպի կամարը։ Խոռոչների մակարդակից մի փոքր վերև առաստաղը սահուն կլորացված է:Նկարիչ Պյերմատեո Դ ' Էմիլիան զարդարել է առաստաղը աստղազարդ գիշերային երկնքով`  նման Ջոտտո դի Բոնդոնեի կողմից նկարազարդված Կապելլա դել Արենային ։ Միքելանջելոյի որմնանկարները ոչ մի պլաֆոնային որմնանկար չեն հիշեցնում, այն որմնանկարներից, որոնք կատարվել են XV — XVI դարասկզբին իտալացի նկարիչների կողմից։ Պինտուրիկիոյի (եկեղեցու երգչախմբի պլաֆոններ Սանտա Մարիա դել Պոպոլո և Պիկոլլոմինի գրադարանները), Պերուջինո (Քոլեջո դել Կամբիո), Ռաֆայելի (Ստանցա Դելլա Սենյատուրան) — կամարին հաղորդում էին հարթ բնույթ, որը  ուժեղացնում էր ոսկեզօծման լայն կիրառումը։ Միքելանջելոն գործ ուներ ավելիլ տպավորիչ չափերի տարածքի հետ, ինչը ստիպեց նրան խնդրի լուծման համար գնալ այլ ճանապարհով: Կապելլայի իրական ճարտարապետությունը Միքելանջելոն  փոխակերպել է` իլյուզիոնիստական տեխնիկաներ օգտագործելով:Ներկայումս առաստաղի կամարը ճարտարապետական վիթխարի կառույցի տպավորություն է թողնում, որի հարուստ զարդանախշը ոչ թե ճնշում է, այլ դեպի վեր ուղղվածության տպավորություն է առաջացնում։
Ճարտարապետական արտահայտչականությունն ուժեղացնելու համար Միքելանջելոն միատոն մակերևույթը տրոհեց կոմպարտմենտների թրոմփլեյ տեխնիկայով արված կեղծ տարրերի (կողեր, քիվ, որմասյուն) միջոցով`ընդգծելով կամարի ճկման գիծը։ Տրավերտինե տասը կողերը հատելով առաստաղը, բաժանում են այն զոնաների, որտեղ բացվում է ցիկլի հիմնական պատմությունը, նրանք ստեղծում են «ցանց», որում յուրաքանչյուր գործող անձի տրվում է որոշակի տեղ:  Առաստաղը կորացնող քիվը  կամարի կորագիծ և հորիզոնական մակերևույթների համակցման գիծը ընդգծելով, անջատում է  աստվածաշնչյան տեսարանները  Քրիստոսի նախնիների, առաքյալների և  սիվիլլաների պատկերներից ։ Կամարի զարդանախշում կրկնվում է կաղնի պատկերը`  խորհրդանիշը դելլա Ռովերե ընտանիքի, որին պատկանում էին  Սիքստոս IV և 	 Հուլլիոս II-ը :Մյուս մոտիվը խեցին է`Մադոննայի խորհրդանիշներից մեկը, ենթադրաբար նրան էր նվիրված մատուռը 1483 թվականին։ Այս իլյուզիոնիստական ճարտարապետության պատկերների մեծ մասը հավանաբար ունի դեկորատիվ նշանակություն։ Դա «մարմարե» պուտտիների զույգեր են պատվանդանների վրա, որոնք պահում են կողերը;ոչխարների քարե գլուխները կամարի գագաթների խոռոչներում; զվարճալի դիրքերով պատկերներ,որոնք տեղադրված են կողերի և աղեղների միջև իբրև գրքերի կենդանի պատվանդաններ; և մեծ պուտտի, որոնք կրում են սիվիլլաների և մարգարեների անուններով ցուցանակները: Քիվերի վերևում, փոքր կենտրոնական պաննոների դիմաց, տեղադրված են կլոր վահանակները կամ մեդալիոնները։ Նրանք պահվում են քսան մերկ պատանիների վրա Ignudi,   որոնք նստած են պատվանդաններին` հենվելով կեղծ քիվի վրա։ Կապելլայի կոնֆիգուրացիան խոչընդոտում էր առանցքային տեսակետի ընտրությանը, որին պետք է ենթարկվեր ամբողջ պատկերը, այդ պատճառով Միքելանջելոն նկարում էր պատկերները  ճակատայնորեն, ընդամենը թեթևակի ընդգծելով առաստաղի։ Անբասիր կառուցվածքային միասնությանը ստացվեց հասնել շնորհիվ իլլյուզիոնիստական ճարտարապետության,  հստակ ճշտված ընդգծված ռիթմով, գործող անձանց դիրքով տարածության մեջ, նախ այն գործող անձանց, ովքեր ընդգրկված են  պատմողական տեսարաններում` Ignudi ների, մարգարեների և սիվիլլաների։