cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալիմիա
Ալիմիան հելլենիստական ժամանակաշրջանում ծաղկում էր այնքան ժամանակ, մինչ կղզու վրա հույներին փոխարինեցին հռոմեացիները ։ Հետո, 1475 թվականին, կղզում բնակեցված էր ասպետներով ։ Կղզու ափին հայտնաբերվել են հռոմեական դամբարաններ և հին պատեր, ինչպես նաև պահպանվել են վաղ քրիստոնեական բազիլիկների հիմքեր ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո կղզու խորքերում գտնվող գյուղը ցավալի վիճակում էր։ 1944 թվականին բնակչության տեղահանությունից հետո կղզին դարձավ անմարդաբնակ  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անմարդաբնակ կղզիներ Կատեգորիա:Հունաստանի կղզիներ Կատեգորիա:Եգեյան ծովի կղզիներ Կատեգորիա:Դոդեկանեսյան կղզիներ
Ալմալ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ բնակչությունը կոտորվել է թուրք ջարդարարների ձեռերով։ XX դարի սկզբին ուներ 200-ից ավել հայ բնակիչ։ Բնակչության հիմնական զբաղմունքը երկրագործություն, անասնապահություն, այգեգործությունն ու շերամապահությունն էր։ Ալմալն ուներ Ս. Կարապետ անվանումով եկեղեցի։ Գյուղն ուներ վարժարան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Երկու տոմս դեպի Հնդկաստան
Երկու տոմս դեպի Հնդկաստան, (Два билета в Индию), 1985 թվականին Ռոման Կաչանովի կողմից նկարահանված մուլտֆիլմ, որը ստեղծվել է Կիր Բուլիչովի նույնանուն պատմության հիման վրա։
Սյուժե
Գեդա մոլորակի գիտնականները թռչում են Հնդկաստան՝ պաշտպանելու գալակտիկայի կենդանիներին։ Երկրի մոտ ուղեծրի վերջին շրջապտույտի ժամանակ տիեզերանավում գտնվող ճանճի պատճառով պրոֆեսոր Տրանկվերին կատապուլտի է ենթարկվում և հայտնվում Մոսկվայի պիոներական ճամբարում։ Նա միայնակ չի կարող հասնել Հնդկաստան, քանի որ նա սովորական վագրից տարբերվում է միայն նրանով, որ կարողանում է խոսել։ Այդ պիոներական ճամբարի  երկու պիոներներ՝ Յոլիա Գրիբկովան և Դիմա Սեմյոնովը որոշում են օգնել պրոֆեսորին։ Բա՞յց ինչպես նրան այդ տեսքով հասցնել Հնդկաստան։ Օգնության համար  նրանք դիմում  են Յոլիայի տատիկին՝ Վերա Գրիբկովոյին, որն էլ իր հերթին զանգահարում  է իր մանկության ընկեր Նիկոլայ Յասնովային, որը կրկեսում վարժեցնում  է վայրի կրենդանիներ։ Կրկեսը պետք է գնար Հնդկաստան ներկայացման, այդ  պատճառով էլ  վարժեցնողը համաձայնվում է վեցնել իր հետ վագրին։
Կարծիքներ
Կիր Բուլիչովի խոսքերով` մուլտֆիլմը քիչ ավելի հաջող էր, քան «Երրորդ մոլորակի գաղտնիքը», որի ռեժիսորը նույնպես Կաչանովն էր։ Գուցե «Երկու տոմս դեպի Հնդկաստան» մուլտֆիլմի նկարիչները չկարողացան ստեղծել «Երրորդ պլանի գաղտնիքը» մուլտֆիլմի նման այնպիսի պայծառ հերոսներ, ինչպիսիք են Ալիսը, նավապետ Զելյոնին, Թանձրամարմինը ։
Նշումներ
Кир Булычев Как стать фантастом // Фантастика 2000: Сборник : Повести, рассказы, крит. ст. / Сост. Н. А. Науменко. — М.: АСТ, 2000. — С. 486
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1985 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆանտաստիկ մուլտֆիլմեր
Ջուզեպպե Գասպարո Մեցոֆանտի
Կյանք
Լինելով բոլոնիացի համեստ ծնողների զավակ՝ նա, դեռ վաղ հասակից, ցուցաբերել է բացառիկ արտասանության հմտություններ և սեր դեպի երաժշտությունն ու օտար լեզունեը։ Նա սովորել է Պիառիստում, որտեղ հնարավորություն է ունեցել հանդիպել մի քանի միսիիոներների տարբեր երկրներից։ Նրանց հետ խոսելով՝ նա սկսել է սովորել մի քանի նոր օտար լեզուներ՝ շվեդերեն,գերմաներեն,իսպաներեն և  Հարավային Ամերիկայի բնիկ լեզուն, ինչպես նաև դպրոցում սովորել է լատիներեն և հին հունարեն։ Նա ավարտել է իր աստվածաբանական ուսմնասիրությունները՝ հասնելով կարդինալ դառնալու մինիմալ տարիքին։Այս ընթացքում նա նաև ուսումնասիրել է ասիական լեզուներ։ 1797 թվականին նա օծվել է որպես քահանա և դարձել է արաբերենի, եբրայերենի, ասիական լեզուների և հունարենի մասնագետ  Բոլոնիայի համալսարանում։ Հետագայում նա կորցրեց այս պաշտունը՝ հրաժարվելով ընդունել այդ ժամանակ Բոլոնիային իշխող Ցիսալփիան հանրապետությունը։ 1799 և 1800 թվականներին նա այցելել է բազմաթիվ օտարերկրացի մարդկանց, ովքեր վիրավորվել էին նապալոնեական պատերազմի ժամանակ։ Այսպես նա սովորեց նաև այլ եվրոպական լեզուներ։
1803-ին նա նշանակվեց Բոլոնիայի գրադարանի աշխատակից և շուտով վերանշանակվեց արևելյան լեզուների և հին հունարենի պրոֆեսոր։ 1833-ին նա հաջորդեց Անգելո Մեյին, որպես Վատիկանի գրադարանի ղեկավար ։ Նրա այլ բազմազան հետաքրքրությունները ներառում էին էթնոլոգիա, հնագիտություն, դրամագիտություն և աստղագիտություն։
Լեզուների ցանկ, որոնցով խոսում էր
Մեցոֆանտին հայտնի էր որպես բազմալեզու, ով ըստ Ռասսսելի (1858) խոսում էր առնվազն երեսուն լեզուներով "բացառիկ գերազանցությամբ"։ "Եբրայերեն, միջնադարյան եբրայերեն, արաբերեն, սերբախորվաթերեն, ռումիներեն, գրաբար, աշխարհաբար, պարսկերեն, թուրքերեն, ալբաներեն, հին հունարեն, հունարեն, լատիներեն, իտալերեն, իսպաներեն, պորտուգալերեն, ֆրանսերեն,շվեդերեն, դանիերեն, գերմաներեն,անգլերեն, սերբերեն, ռուսերեն, հոլանդերեն, չեխերեն, հունգարերեն, չինարեն։"
Նաև նշվում է, որ նա սահուն խոսել է ևս ինը լեզուներով և ունեցել է հիմնական գիտելիքներ մի շարք այլ լեզուներից:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Պոլիգլոտներ Կատեգորիա:Իտալացի գրադարանավարներ Կատեգորիա:Իտալացի բանասերներ Կատեգորիա:Իտալացի հոգևորականներ
Լեսկյուր
Լեսկյուր (Lescure), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Սեն Ժիրոն կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Սեն Ժիրոն շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09164։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 503 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 291 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 216-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 75-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 74,2 %, 1999 թվականին եղել է՝ 75,2 %)։ 216 աշխատունակ բնակիչներից 196-ը աշխատում էին (107 տղամարդ և 89 կին), անաշխատանք էին 20-ը (7 տղամարդ և 13 կին)։ 75 անգործունակ մարդկանցից 23-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 26-ը թոշակառու, 26-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ավագ Պետրոսյան փողոց (Երևան)
Ավագ Պետրոսյան փողոց, փողոց Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Անվանվել է ի պատիվ Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնի մեներգիչ, տենոր Ավագ Պետրոսյանի։ Այս պահին Երևանի ամենակարճ փողոցներից մեկն է։
Տվյալներ
Սկսվում է Սայաթ-Նովայի պողոտայից, ձգվում և հատում է Թումանյան փողոցը։
Կիևյան կոտլետ
Կիևյան կոտլետ (котлета по-киевски), կոտլետի տարատեսակ, իրենից ներկայացում է հավի ֆիլե, որի մեջ փաթաթված է մի կտոր սառը կարագ։ Ստացված կոտլետը ունի օվալաձև տեսք։ Նախապես ձու է քսվում վրան։ Մսի մեջ կարելի է ավելացել մանրացրած պանիր, սունկ, կանաչեղեն, ձվի դեղուց և այլն։ Մտուցվում է չորահացի մեջ։
Ավագ Պետրոսյան փողոց (Երևան)
Պատմություն
Նախկինում կոչվել է Մետաղագործների փողոց, և մինչև ներկա անունը՝ Թումանյան փողոցի առաջին անցուղի։ 2004 թվականին Երևանի քաղաքապետարանի որոշմամբ Թումանյան փողոցի առաջին անցուղին վերանվանվել է Ավագ Պետրոսյան փողոց ։
Կիևյան կոտլետ
Պատմություն
Գոյություն ունեն Կիևյան կոտլետի պատրաստման պատմությանը վեերաբեերող մի քանի վարկածներ։
Ֆրանսիցիները հաստատում են, որ այդ կոտլետի պատրաստման բաղադրատոմսը Ռուսաստան է անցել Ֆրանսիայից, Ելիզավետա թագուհու օրոք։ Հեղափոխությունից հետո բաղադրատոմսը մոռացության մատնվեց Ռուսաստանում, սակայն պահպանվեց Ուկրաինայի տարածքում։
Ավագ Պետրոսյան փողոց (Երևան)
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ
Կիևյան կոտլետ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական խոհանոց Կատեգորիա:Ուկրաինական խոհանոց Կատեգորիա:Մսային ուտեստներ
Դեյվիդ Օկտավիուս Հիլ
Կենսագրություն
Դեյվիդ Օկտավիուս Հիլը ծնվել է 1802 թվականին շոտլանդական Փերթ քաղաքում, առևտրականի և գրքի հրատարակչի ընտանիքում, որը հայտնի էր նրանով, որ օժանդակել էր Փերթի ակադեմիայի վերականգնմանը։ Այն նույն ակադեմիայի, որտեղ հետագայում սովորել է Դեյվիդ Հիլը իր եղբայրների հետ։ Ակադեմիայում ուսումն ավարտելուց հետո Դեյվիդը տեղափոխվում է բնակվելու Էդինբուրգում, որտեղ նրա ավագ եղբայրը` Ալեքսանդրն արդեն աշխատում էր Blackwood’s գրահրատարակչությունում։ Էդինբուրգում Հիլը ընդունվում է դիզայնի դպրոց, որտեղ նա ուսումնասիրում է վիմագրության տեսություն և ազատ ժամանակ նկարում էր քաղաքի շրջակայքի բնապատկերները։ Հետագայում նրա ուրվանկարները ցուցադրվել են Կերպարվեստի զարգացման շոտլանդական ինստիտուտում ։ Դեյվիդ Հիլի վիմագրության եղանակով արտատպված բնապատկերների առաջին ցուցահանդեսը (Sketches of Scenery in Pertshire) տեղի ունեցավ 1821 թվականին, երբ նա ընդամենը 19 տարեկան էր ։
1829 թվականին Դեյվիդ Օկտավիուսը իր ընկերոջ Հենրի Կոկբերնի օգնությամբ մի շարք նկարիչների հետ միասին հիմնադրում են Շոտլանդական թագավորական ակադեմիան (Royal Scottish Academy) : Ակադեմիայի հիմնադրումից մեկ տարի անց Հիլը սկսում է կատարել քարտուղարի պարտականությունները։ Այդ պաշտոնում նա աշխատում է շուրջ 40 տարի ։
1843 թվականին  սկսվեց Շոտլանդիայի եկեղեցու պառակտումը, կրոնական իշխանություններից եկեղեցու լրիվ ինքնավարության ձգտող կողմնակիցներն առանձնանալով, ստեղծեցին Շոտլանդիայի  ազատ եկեղեցին և Դեյվիդ Հիլը պատվեր ստացավ նկարելու այն  նստաշրջանի ընթացքը, որտեղ կայացվեց պառակտման  որոշումը ։ Իր ընկերների լորդ Կոկբեռնի և ֆիզիկոս Դեյվիդ Բրյուստերի խորհրդով, հասարակ նկարազարդման փոխարեն Դեյվիդը որոշեց կալոտիպի մեթոդով ստեղծել նստաշրջանի լուսանկարային տարբերակը ։ Պատվերի կատարման ընթացքում Դեյվիդ Օկտավիուսը հսկայական աշխատանք կատարեց, լուսանկարելով նստաշրջանի 500 մասնակիցներից յուրաքանչյուրին։  Հասկանալով աշխատանքների ծավալի մեծությունը,  նա հրավիրեց քիմիկ Ռոբերտ Ադամսոնին, որը նույնպես զբաղվում էր լուսանկարչությամբ ։ Հիլի և Ադամսոնի համատեղ աշխատանքի արդյունքում ստեղծվեց 1,53 x 3,45 մետր չափերով լուսանկար։  Ընդհանուր առմամբ դրա ստեղծման համար Հիլից պահանջվեց 23 տարի ։
Նստաշրջանի լուսանկարի վրա կատարվող աշխատանքներին զուգահեռ Դեյվիդը և Ադամսոնը զբաղվում էին այլ փոքրամասշտաբ աշխատանքներով։ Նրանց համագործակցությունը բավականին հաջող ստացվեց, Հիլը լուսավորության և կոմպոզիցիայի մասնագետ էր, իսկ Ադամսոնը հմտորեն էր տիրապետում լուսանկարչական խցիկին ։ 1843 թվականից մինչև  1848 թվականը նրանց կողմից կատարվել է շուրջ երեք հազար  կալոգրաֆիական լուսանկարներ, առաջին հերթին դիմանկարներ։ Հիլի և Ադամսոնի կողմից արված լուսանկարներում կան ժամանակի շատ նշանավոր անձնավորություններ, օրինակ շոտլանդացի գրող և երկրաբան Հյու Միլլերը։ Նկարահանումները կատարվում էին արվեստանոցում, ինչպես նաև բաց երկնքի տակ,  մասնավորապես նկարների մի ամբողջ շարք կատարվել է ֆրանցիսկանյան գերեզմանոցում։ Ընկերների աշխատանքներն աչքի էին ընկնում բազմազանությամբ, բացի դիմանկարներից, ստեղծվում էին ժանրային տեսարաններ, որոնցում ներկայացվում էին հասարակ մարդկանց կյանքն ու կենցաղը, օրինակ Նյուհեյվենի ձկնորսների և ձկնավաճառների, Էդինբուրգի մերձակայքի բնանկարները և քաղաքային ճարտարապետության լուսանկարները  ։
Հիլի և Ադամսոնի համատեղ աշխատանքը կարող էր ավելի երկար շարունակվել, սակայն 1848 թվականի հունվարի 14-ին Ռոբերտ Ադամսոնը մահացավ 26 տարեկան հասակում։ Հավատարիմ ընկերոջ մահից հետո Հիլի հետաքրքրությունը լուսանկարչության հանդեպ մարեց և մի քանի ամիս հետո թողեց լուսանկարչական արվեստանոցը և անցավ գեղանկարչության, հազվադեպ  անդրադառնալով լուսանկարչությանը որպես օժանդակ միջոց իր նկարների վրա աշխատելիս։  1862 թվականին Դեյվիդն ամուսնացել է քանդակագործուհի Ամելի Պաթոնի հետ։ Ամուսնությունից հետո Հիլը փորձեց վերադառնալ իր նախկին զբաղմունքին, սակայն այս շրջանի նկարներն ավելի վատն էին, քան նախորդ աշխատանքները։ 1869 թվականին Դեյվիդ Հիլը հիվանդության պատճառով թողեց Շոտլանդիայի թագավորական ակադեմիայի քարտուղարի պաշտոնը և մեկ տարի անց` 1870 թվականի մայիսին մահացավ ։
Հիլի աշխատանքները երկար ժամանակ պահվել են Էդինբուրգում և ոչ մի տեղում չի հիշատակվել դրանց մասին։ 1899 թվականին Համբուրգում կազմակերպվել է գեղարվեստական լուսանկարչության միջազգային ցուցահանդես։ Ցուցահանդեսում, պղնձե փորագրության հավաքածուների սեփականատերերը ձեռք են բերել տպագրություններ Շոտլանդիայում տեղակայված Հիլի իրական նեգատիվներից ։
Մեծ լուսանկարչի գերեզմանը գտնվում է Էդինբուրգի եպիսկոպոսական գերեզմանատանը։ Գերեզմանի կիսանդրին ստեղծել է Դեյվիդ Օկտավիուս Հիլի երկրորդ կինը` Ամելիա Պատոն ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Շոտլանդացի նկարիչներ
Լեսպարու
Լեսպարու (Lesparrou), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Լավլանե կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09165։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 243 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 157 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 102-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 55-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 65,0 %, 1999 թվականին եղել է՝ 66,3 %)։ 102 աշխատունակ բնակիչներից 92-ը աշխատում էին (45 տղամարդ և 47 կին), անաշխատանք էին 10-ը (6 տղամարդ և 4 կին)։ 55 անգործունակ մարդկանցից 11-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 27-ը թոշակառու, 17-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ռոման Բաբայան (հեռուստալրագրող)
Կենսագրություն և կարիերա
Ռոման Բաբայանը ծնվել է 1967 թվականին Ադրբեջանական ԽՍՀ -ի Բաքու քաղաքում, ռուս-հայկական ընտանիքում։ Երկու տարի սովորելով Ադրբեջանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ռադիոտեխնիկայի ֆակուլտետում, 1986 թվականին զորակոչվել է բանակ, ծառայել է Հունգարիայում ԽՍՀՄ Զինված ուժերի հարավային խմբում։
1988 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվայի կապի ինստիտուտի հեռուստատեսության և ռադիոյի ֆակուլտետ ՝ 1991 թվականին ստացել հեռուստատեսության և ռադիոյի ինժեներ մասնագիտացում ։ Տիրապետում է անգլերեն և թուրքերեն լեզուներին։
1991 թվականի սեպտեմբերին սկսել է աշխատել Համառուսաստանյան Պետական հեռուստառադիոհեռարձակման ընկերությունում (ՀՊՀԸ)՝ որպես Ռուսաստանի ռադիոհաղորդման նորությունների պատրաստման բաժնի ինժեներ։
1993 թվականին աշխատել է որպես Համառուսաստանյան պետական հեռուստաընկերության թղթակից։
1994 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2000 թվականի սեպտեմբեր ամիսը աշխատել է Ռուսական հեռուստատեսության «Վեստի» ծրագրում՝ սկսելով թղթակցի հաստիքից և ծրագրում գործունեությունը ավարտելով որպես քաղաքական մեկնաբան ։ 1999 թվականի գարնանը ռեպորտաժներ է արել  Հարավսլավիայի ռմբակոծման վերաբերյալ ։
2000 թվականի սեպտեմբերին Բաբայանը տեղափոխվել է «Առաջին ալիք» (ՕԷռՏէ) և դարձել «Նովոստի» և «Վրեմյա» ծրագրերի քաղաքական մեկնաբան ։ Առաջին ալիքով Ռոման Բաբայանի առաջին ռեպորտաժներից մեկը նվիրված է եղել 2000 թվականին Սիդնեյ քաղաքում տեղի ունեցած Ամառային Օլիմպիական խաղերի փակման արարողությանը ։
2005 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2012 թվականի նոյեմբերը «Երրորդ ալիքում» աշխատել է «Եզրակացություն» և «Գլխավոր թեմա» ծրագրերում ։ 2008 թվականին եղել է «Քաղաք» տեղեկատվական ծրագրի հաղորդավար ։
2013 թվականի հուլիսից աշխատել է որպես «Ֆինամ FM» ռադիոկայանի գլխավոր խմբագիր (2014 թվականի մարտից անվանումը փոխվել է՝ դառնալով «Ստոլնիցա 99.6 FM») :
2016 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին եղել է «Արդար Ռուսաստան» կուսակցության թեկնածուների ցանկում, սակայն չի ընտրվել Պետդումայի պատգամավոր ։
Ընտանիք
Ամուսնացած է, ունի երեք երեխա ։
Մրցանակներ և շքանշաններ
Բաբայանը աշխատել է աշխարհի 54 երկրներում, Ռուսաստանի թեժ կետերում և արտերկրում, այդ թվում նաև Ինգուշիայում, Հյուսիսային Օսիայում, Տաջիկստանում, Չեչնիայում, Հարավային Օսիայում, Վրաստանում, Աջարիայում, Աֆղանստանում, Պաղեստինում, Հարավսլավիայում, Կոսովոյում, Բոսնիայում, Իրաքում և այլն ։
1994 թվականին Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի 17.01.1994 № 158 հրամանագրով «Ցուցաբերած անձնական արիության» համար պարգևատրվել է մեդալով ։
2000 թվականին ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարի հրամանով Կոսովոյում ՆԱՏՕ-ի խաղաղապահ գործողության համար պարգևատրվել է ՆԱՏՕ-ի մեդալով ։
2002 թվականին Ռուսաստանի Դաշնության պաշտպանության նախարարի հրամանով մարտական համագործակցության համար նրան շնորհվել է «Մարտական համագործակցության ամրապնդման համար» մեդալ։ 2004 թվականին Ռուսաստանի ԶՈւ օդադեսանտային զորքերի հրամանատարի հրամանով պարգևատրվել է «Մարտական եղբայրություն» մեդալով ։
2003 թվականին դարձել է «Պրես-ԷԼԻՏԱ» մրցանակի դափնեկիր՝ «Իրաք։ 100 օր առանց Սադամի» ֆիլմի համար։
Նախագծեր
Բազմաթիվ նախագծերից կարելի է առանձնացնել Բաբայանի հետևյալ աշխատանքները ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:ՏԷՖԻ մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ
Սեղբեսարոս IV (հակապապ)
Սեղբեսարոս IV (, ավազանի անունը՝ Մագինուլֆո, ), Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցու հակապապ 1105-1111 թվականներին։
Պատմություն
Հռոմեական ազնվականության ներկայացուցիչները գերմանացի Հենրիխ V (1105–1125) կայսեր աջակցությամբ մեկ այլ հակապապ են ընտրում, որը պետք է փոխարիներ Պասքալիս II պապին (1099–1118)։ Եվ մինչ վերջինս Հռոմից բացակայում էր, պապ է ընտրվում Սանտ Անջելո եկեղեցու արքեպիսկոպոս Մագինուլֆոն ։ Նա վերցնում է Սեղբեսարոս IV պապական անունը։ Օծումը տեղի է ունենում Սանտա Մարիա Ռոտոնդա եկեղեցում, և 1105 թվականի նոյեմբերի 18-ին Լաթերանում Սեղբեսարոս IV-ը գահ է բարձրանում։ Հաջորդ օրը Պասքալիս II-ը վերադառնում է Հռոմ, և նորընտիր պապը մեկնում է Տիվոլի։ Ապա վերջնականապես հաստատվում է Օսիմոյում։ 1111 թվականի ապրիլի 11-ին Պասքալիսն ու Հենրիխ V կայսրը կաթոլիկ քահանաների միջամտությամբ համաձայնության են գալիս։ Եվ կայսրը, որն օգտագործում էր Սեղբեսարոսին Պասքալիսի վրա ճնշում գործադրելու համար, ստիպում է հակապապին հրաժարվել պապությունից և պապ է հաստատում Պասքալիս II-ին ։ Իսկ Սեղբեսարոսը, կայսեր թույլտվությամբ իր կյանքի հետագա մասն անցկացնում է Անկոնայում։
Հին Լինցզի
Հին Լինցզի (չինարեն՝ 營丘), 臨淄; փինյին՝ Línzī, սկզբնապես անվանվել է Yingqiu (չինարեն՝ 營丘}}), հին չինական Ցի թագավորության մայրաքաղաքը, որտեղ գտնվել է նաև հնագույն Ցզիսյա ակադեմիան ։ Նրա ավերակները պահպանվել են ներկայիս Շանդուն նահանգի Լինցզի շրջանում, Ցզիհե գետի ափին ։ Եղել է իր ժամանակների խոշորագույն և ամենահարուստ բնակավայրերից մեկը ։ Ինչպես նշված է «Մեծ պատմիչի գրառումներ» մատյանում, Լինցզին իր ծաղկման շրջանում՝ մեր թվականությունից առաջ 4-3-րդ դարերում ունեցել է շուրջ 70 հազար տնային տնտեսություն, բնակիչների մեջ հասուն տղամարդկանց թվաքանակը եղել է առնվազն 210 հազար (արդի ուսումնասիրողների մի մասը գտնում է, որ այս տվյալները որոշ չափով չափազանցված են ):
Մեր թվականությունից առաջ 221 թվականին գրավելով Լինցզին՝ Ցին Շիհուանդին ավարտի է հասցրել միմյանց դեմ պատերազմող չինական պետությունների նվաճումը և իրեն հռչակել միասնական Չինաստանի առաջին կայսր։ Այդպիսով՝ Չինաստանի պատմության մեջ վերջ է դրվել մինչկայսերական դարաշրջանին։
Հին Լինցզիի ավերակներում հնագիտական առաջին պեղումներն իրականացրել են ճապոնացի հնագետները 1926 թվականին։ 1964-ին չին մասնագետները նոր պեղումներ ու հետազոտություններ են ձեռնարկել այստեղ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չինաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Չինաստանի բնակավայրեր
Սայաթ-Նովայի պողոտա (Երևան)
Սայաթ-Նովայի պողոտա, պողոտա Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Անվանվել է ի պատիվ հայ բանաստեղծ-աշուղ Սայաթ-Նովայի։
Պատմություն
1963 թվականի հոկտեմբերի 27-ին մեծ երգչի անունը կրող երաժշտական դպրոցի մոտ տեղի է ունեցել Սայաթ-Նովայի հուշաղբյուրի բացման հանդիսավոր արարողությունը, որից հետո բացվել է նաև Սայաթ-Նովայի անվան նորակառույց պողոտան։
Պողոտայի ներկայիս վերջնամասը խորհրդային տարիներին ի պատիվ ռուս բանաստեղծ Միխայիլ Լերմոնտովի կոչվել է Լերմոնտովի փողոց, որը Հայաստանի անկախացումից հետո միացվել է պողոտային՝ դառնալով նրա շարունակությունը ։
Ալմալը (Աշխարօվայի գավառ)
Ալմալը, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Աշխարօվայի գավառում։
Բնակչություն
XX դարասկզբին ուներ 40 տուն՝ 200 բնակչով։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը հողագործությունն ու շերամապահությունն էր։
Պատմամշակութային կառույցներ
Ալմալըն ուներ Ս. Կարապետ անունով եկեղեցի, որին կից գործում էր վարժարան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ալման (Էնայի գավառ)
Ալման (Allemant), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Էնա գավառում։ Մտնում է Ֆեր ան Տարդենուա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Սուասոն շրջանի կոմունա։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 02010։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 180 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով՝ աշխատունակ տարիքի 118 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 87-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 31-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 73,7 %, 1999 թվականին եղել է 82,1 %)։ 87 աշխատունակ բնակիչներից 75-ը աշխատում էին (45 տղամարդ և 30 կին), անաշխատանք էին 12-ը (4 տղամարդ և 8 կին)։ 31 անգործունակ մարդկանցից 9-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ էին, 11-ը՝ թոշակառու, 11-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Բերթաղ (լեռնագագաթ)
Բերթաղ, լեռնագագաթ Լոռիում, Վիրահայոց լեռներում, Վանաձորից մոտ 20 կմ հյուսիս-արևելք, Փամբակ գետի աջ կողմում, Դսեղ գյուղից հարավ։ Ունի 1687 մետր բարձրություն։ Հյուսիսային լանջն անտառապատ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով
Կորբիեռ (Օդի գավառ)
Կորբիեռ (Corbières), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 39 մարդ, բնակչության խտությունը` 4.57 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.53 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 650 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 165 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 35 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 19 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 15-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 4։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,9 %։ 15 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 15 անձ (9 տղամարդ և 6 կին)։ Գործազուրկ են եղել 0 անձ (0 տղամարդ և 0 կին)։ 4 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 1-ը` թոշակառուներ, իսկ 2-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Շոտլանդական թագավորական ակադեմիա
Շոտլանդական թագավորական ակադեմիա (The Royal Scottish Academy (RSA)), Շոտլանդիայի ազգային արվեստի ակադեմիա, որը խթանում է ժամանակակից շոտլանդական արվեստին։
Պատմություն
Հիմնադրվել է 1819 թվականին որպես Շոտլանդիայի գեղարվեստի խթանման թագավորական հաստատություն։ 1826 թվականին այն կոչվել է Շոտլանդական ակադեմիա, 1838 թվականին թագավորական հրովարտակով դարձել է Շոտլանդիայի թագավորական ակադեմիա։
Ակադեմիան յուրօրինակ դիրք ունի երկրում որպես ինքնուրույն ֆինանսավորվող կառույց, որը գլխավորում են հեղինակավոր արվեստագետներ և ճարտարապետներ` ցուցահանդեսների և հարակից կրթական միջոցառումների միջոցով խթանելու և աջակցելու վիզուալ արվեստի ստեղծմանը ։
Բացի ցուցահանդեսային շարունակական ծրագրերից, ակադեմիան նաև հանձնում է կրթաթոշակներ, պարգևներ և Շոտլանդիայում ապրող և աշխատող արվեստագետների համար բնակարաններ։ Վերջին 180 տարում Շոտլանդիայում կարևոր արվեստի ստեղծագործությունների պատմական հավաքածուն և Շոտլանդիայի արվեստի և ճարտարապետության հետ կապված նյութերի լայնածավալ արխիվը տեղակայված են Գրանթոնում գտնվող ազգային թանգարանների հավաքածուի կենտրոնում և հասանելի են հետազոտողների համար` նախօրոք գրանցմամբ։
1911 թվականից ի վեր ակադեմիան տեղակայված է Շոտլանդիայի ազգային պատկերասրահին կից Էդինբուրգի Մաունդ բլրի Փրինսես փողոցի Շոտլանդիայի ակադեմիայի շենքում։ Շենքը կառավարվում է Շոտլանդիայի ազգային պատկերասրահների կողմից, սակայն 1910 թվականի կարգադրությամբ ՇԹԱ տնօրինում է շենքի վարչական գրասենյակները։ Ցուցահանդեսային տարածքն ամբողջ տարվա ընթացքում տրամադրվում է հասարակական կազմակերպությունների և այլ կազմակերպությունների (Շոտլանդացի նկարիչների ցուցահանդեսային ընկերություններ) ։ Ակադեմիայի շենքը նախագծել է ականավոր շոտլանդացի ճարտարապետ Ուիլյամ Հենրի Փլեյֆերը։ Այն վերանորոգվել է Փլեյֆեր նախագծի շրջանակներում։ 2005 թվականին Ակադեմիայի շենքն ամբողջությամբ վերանորոգվել է և ստորգետնյա թունելներով միացվել է Շոտլանդիայի ազգային պատկերասրահին։
Ակադեմիայում պահվում են 17-19-րդ դարերի եվրոպական (Դին պատկերասրահում) և շոտլանդական արվեստի ստեղծագործությունների հավաքածուներ, ինչպես նաև շոտլանդական ժամանակակից նկարների հավաքածու։ Կա նաև արխիվային բաժին, որը պարունակում է փաստաթղթեր Շոտլանդիայի արվեստի և ճարտարապետության պատմությունը վերջին 200 տարիների ընթացքում։
Ներկայումս (2018 թվականից) Շոտլանդիայի թագավորական ակադեմիայի նախագահը պրոֆեսոր Ջոյս Վ. Քիրնսն է, քարտուղարը՝ Արթուր Ուոթսոնը։
Յուկիո Միսիմա
Յուկիո Միսիմա (三島 由紀夫) {{nihongo|Կիմիտակե Հիրաոկայի գրական կեղծանունն է|平岡 公威|Hiraoka Kimitake|extra={{ԱԾ}}), ճապոնացի գրող, բանաստեղծ, երգերի հեղինակ, դերասան և ռեժիսոր։ Միսիման համարվում է 20-րդ դարի ճապոնացի հեղինակների մեջ ամենաճանաչվածը։ Նա 1968 թվականին համարվել է գրականության Նոբելյան մրցանակի հավակնորդ, սակայն մրցանակը ստանում է իր հայրենակից Յասունարի Կավաբատան ։ Նրա աշխատանքների մեջ են ներառնվում «Դիմակի խոստովանությունը» ու «Ոսկե տաճար» վեպերը, ինչպես նաև «Արև և պողպատ» ինքնակենսագրական էսսեն։ Նրա ավանգարդիզմը դրսևորվում է ժամանակակից և ավանդական էսթետիկական խառնուրդով, որը խախտեց մշակութային սահմանները` սեռականության, մահվան և քաղաքական փոփոխությունների շեշտադրմամբ ։ Միսիման ակտիվ է եղել, որպես ազգայնական և հիմնել է սեփական ոստիկանությունը։ Նա հիշվում է իր ծիսական ինքնասպանությամբ` անհաջող պետական հեղաշրջման փորձից հետո և հայտնի է որպես «Միսիմայի պատահար»։
Միսիման պաշտոնական մրցանակ է ստացել 1988 թվականին` ի պատիվ իր կյանքի ու աշխատանքի։
Վաղ կյանք
Միսիման իր մանկության գերակշռող մասը անց է կացրել իր տատիկի` Նացուկոյի ներկայությամբ, ով վերցրել էր տղային` մի քանի տարի առանձնացնելով նրան մերձավոր ազգականներից ։ Նացուկոն եղել է Մացուդաիրա Յորիտակայի թոռը, որը Հիտաչի նահանգի ֆեոդալն էր և ծաղկեցրել էր Արիսուգավա Տարուհիտոյի ընտանիքը. նա պահպանել է զգալի ազնվական հավակնություններ, նույնիսկ այբ բանից հետո, երբ ամուսնացավ Միսիմայի պապիկի հետ` մի բյուրոկրատ, որը երկրի հյուսիսային սահմանի նորաբաց գաղութների վրա փորձել է իր բախտը և ի վերջո դարձավ Կարաֆուտոյի կուսակալության գեներալ-գնդապետը` Սախալին կղզում։ Իր տատիկի միջոցով Միսիման եղել է Իեյասու Տոկուգավայի անմիջական հետնորդը ։ Նացուկոն հակված է եղել բռնությանը և հիվանդագին բռնկումներին, որոնք երբեմն ակնարկվել են Միսիմայի աշխատանքներում ։ Օրինակ, երբ կենսագիրները Միսիմայի աշխատանքներում գրավչություն են նկատել դեպի մահը ։ Նացուկոն մինչև իր կյանքի վերջը Միսիմային ճոխություններ թույլ չի տվել, թույլ չի տվել զբաղվել սպորտով կամ խաղա այլ տղաների հետ. նա իր ժամանակը հիմնականում ծախսել է իր իգական սեռի զարմիկների և նրանց տիկնիկների հետ ։
Միսիման վերադառնում է իր անմիջական ընտանիք, երբ 12 տարեկան էր։ Նրա հայրը զինվորական կարգապահությունը ճաշակած մարդ էր, հետևաբար ընտրում է դաստիարակման այդ մարտավարությունը և երիտասարդ տղային արագ վազելուն է մարզեցնում։ Նա հաճախ ներխուժում էր Միսիմայի սենյակ և պատառոտում էր նրա ձեռագրերը։
Դպրոցական տարիներ և առաջին աշխատանքներ
Նա հրավիրվել է Գակուշուին դպրոցական ամսագրի համար կարճ պատմվածք գրելու և ներկայացրել է Hanazakari no Mori (花ざかりの森) պատմվածքը, որի մեջ պատմողը նկարագրում է, որ իր նախնիները ինչ-որ կերպ դեռևս ապրում են իր հետ։ Միսիմայի ուսուցիչները տպավորվում են այս պատմվածքից ու առաջարկում են այն ներկայացնել հանրահայտ Bungei-Bunka գրական ամսագրին։ Պատմվածքը գրված էր փոխաբերություններով ու աֆորիզմներով, որոնք հետագայում դարձան իր աշխատանքների անբաժան մասը և տպագրվում է 1944 թվականին` սահմանափակ քանակությամբ (4000 տարբերակ), որովհետև պատերազմական իրավիճակ էր ու թղթի պակաս կար։ Նրան հնարավոր արձագանքներից պաշտպանելու համար ուսուցիչները նրա համար հնարում են «Յուկիո Միսիմա» գրական կեղծանունը։
Միսիմայի Tabako (煙草) պատմվածքը հրապարակվել է 1946 թվականին, որը նկարագրում էր որոշ արհամարհանքներ և անշնորքություններ Ռեգբի 15 ակումբի անդամների կողմից` մինչև որ նա հայտարարում է իր` գրական հասարակությանը պատկանելու փաստը։ Այդ վնասվածքները նրան 1954 թվականին Shi o Kaku Shōnen (詩を書く少年) պատմվածքի նյութն են հանդիսանում։
Միսիման Ճապոնիայի կայսերական բանակի կողմից ծանուցագիր է ստանում` Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցելու համար։ Իր բժշկական ստուգման ժամանակ, նա սառն է եղել և երիտասարդ բժիշկը լսելով նրա թոքերը սխալ ախտորոշում է տվել` տուբերկուլոզ, բայց Միսիման պիտանի էր ծառայությանը ։
Չնայած նրան, որ իր ավտորիտար հայրը արգելել էր գրել այլ պատմվածքներ, Միսիման շարունակում էր գիշերները գաղտնի գրել, ինչին օժանդակում և պաշտպանում էր մայրը, որը միշտ նրա նոր պատմվածքների առաջին ընթերցողն էր։ Օրվա ընթացքում հաճախելով դասախոսություններին և գիշերը գրելով` Միսիման 1947 թվականին ավարտում է Տոկիոյի համալսարանը։ Նա ստանում է ֆինանսների նախարարի պաշտոնական կոչում և ստեղծում է խոստումնալից կարիերա։ Այնուամենայնիվ, Միսիման իրեն այնքան է հյուծում, որ աշխատանքի առաջին տարում հայրը նրան համոզելով հանում է աշխատանքից, որպեսզի նա իրեն նվիրի միայն գրելուն։
Հետպատերազմյան գրականություն
Միսիման գրել է վեպեր, հանրաճանաչ սերիալային վեպեր, կարճ պատմվածքներ ու գրական էսսեներ, ինչպես նաև մեծ ճանաչում ունեցով պիեսներ, որոնք ցուցադրվել են Կաբուկի թատրոնում և ավանդական Նո դրամայի ժամանակակից տարբերակներ։ Միսիման 1945 թվականին գրում էMisaki nite no Monogatari (岬にての物語) կարճ պատմվածքը և շարունակում է ստեղծագործել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո։ 1946 թվականի հունվարին նա Կամակուրայում հյուրընկալվում է հռչակավոր գրող Յասանուրի Կավաբատային` իր հետ վերցնելով Chūsei (中世) և Tabako պատմվածքների ձեռագրերը, և Կավաբատայից խորհուրդներ ու աջակցություն է խնդրում։ 1946 թվականի հունիսին` հետևելով Կավաբատայի առաջարկություններին Tabako պատմվածքը հրապարակվում է Ningen (人間) նոր գրական ամսագրում։
1946 թվականին Միսիման սկսում է իր առաջին վեպը`Tōzoku (盗賊), որը պատմություն է երկու արիստոկրատ երիտասարդների մասին, որոնք ինքնասպանությամբ են տարվում։ Դա հրապարակվում է 1948 թվականին, որից հետո Միսիման հայտնվում է երկրորդ հետպատերազմյան սերնդի գրողների շարքում։ Դրան հաջորդում է «Դիմակի խոստովանությունը», որտեղ ներկայացնում է մի երիտասարդ համասեռամոլի ինքնակենսագրություն, որը թաքնվում է դիմակի ետևում` հասարակությունից խուսափելու համար։ Այս վեպը բավականին հաջողված էր և 24 տարեկան հասակում կերտում է Միսիմայի փառքը։ 1949 թվականին Միսիման Kindai Bungaku-ում հրապարակում է էսսեների շարքը։
Նրա գրվածքները միջազգային ճանաչում են ձեռք բերում Եվրոպայում ու Ամերիկայում, և նրա ամենաճանաչված գործերը թարգմանվում են անգլերեն։ Միսիման ինտենսիվորեն շրջագայում է. 1952 թվականին այցելում է Հունաստան, որով նա հիացած էր մանուկ հասակից։ Նրա այցելության տպավորությունները հայտնվում են Shiosai (潮騒) պատմվածքում, որը հրապարակել է 1954 թվականին` ոգեշնչված հունական դիցաբանությունից։
Միսիման իր շատ աշխատանքներում ժամանակակից իրադարձություններ է ներառել։ «Ոսկե տաճարը» նա հրապարակել է 1956 թվականին, որում նկարագրվում է Կիոտոյում գտնվող հայտնի տաճարի հրդեհը։ Utage no ato ("Բանկետից հետո") գործը հրապարակել է 1960 թվականին, որում ուշադիր հետևում է քաղաքական գործիչ Հատիրո Արիտայի քարոզարշավին` Տոկիոյի քաղաքապետ դառնալու համար ։ 1962 թվականին Միսիման հրապարակում է իր ամենաավանգարդ աշխատանքը`Utsukushii hoshi ("Գեղեցիկ աստղ"), որը ժամանակ առ ժամանակ համարվում է որպես գիտական ֆանտաստիկա, բայց հրապարակվել է ի պատասխան քննադատների։
Միսիման երեք անգամ ստացել է գրականության Նոբելյան մրցանակ և համարվում է տարբեր օտարերկրյա հրատարակությունների ֆավորիտը ։ Այնուամենայնիվ, 1968 թվականին իր վաղ դաստիարակ Կավաբատան Նոբելյան մրցանակ է նվաճում և Միսիման հասկանում է, որ իր հնարավորությունները տրվում են մեկ այն ճապոնացի գրողի ։
Դերակատարում և մոդելավորում
Միսիման նաև դերասան է եղել և մարմնավորել է Յասուզո Մասումուրայի 1960 թվականի ֆիլմի գլխավոր դերը` Afraid to Die. Նա խաղացել է նաև Yukoku (հենց իր ռեժիսորությամբ, 1966), Black Lizard (Կինձի Ֆուկասակուի ռեժիսորությամբ, 1968) և Hitokiri (Հիդեո Գոսյայի ռեժիսորությամբ, 1969) ֆիլմերում։ Afraid to Die ֆիլմի սաունդթրեքը կատարում է Միսիման (բառերը գրել է ինքը, երաժշտությունը` Շիչիրո Ֆուկազավայի)։
Միսիման Ba-ra-kei-ում ընտրվել է ֆոտոմոդել։ Ամերիկացի հեղինակ Դոնալդ Ռիչին կարճ համար է տվել Միսիմայի համար` ազդրերը փակող փաթթաշորով և զինված սրով, ձյան մեջ` Տամոցու Յատոյի մի նկարահանման համար ։
Հեղաշրջման փորձ և ինքնասպանություն
1970 թվականի նոյեմբերի 25-ին Միսիման և Տատենոկայի չորս այլ անդամներ պատրվակով այցելում են Իչիգայա ճամբարի հրամանատարներին, որոնք Տոկիոյում գլխավորում էին արևելյան ճապոնական ինքնապաշտպանական ուժերը ։ Ներսում բարիկադներով սենյակ կար, որը կապված էր իր աթոռին։ Նախապատրաստելով հրովարտակը և իրենց պահանջների ցուցակը` Միսիման բարձրացավ պատշգամբ ու այդ մասին ուղերձով դիմեց` ներքևում հավաքված զինվորներին։ Նրա ճառը նախատեսված էր ոգեշնչելու պետական հեղաշրջմանը ու կայսեր իշխանությունը վերականգնելուն։ Նրան հաջողվեց միայն նյարդայնացնել զինվորներին, ծաղրի ու հեգնանքի առարկա դառնալ։ Նա ավարտեց իր նախատեսված ճառը մի քանի րոպե անց` վերադարձավ հրամանատարի գրասենյակ։ Կայսյակուի աջակցությամբ նա պարտավորվում էր այս ծիսակատարության գլխավոր նշանակել (մինչև այդ Միսիման էր) Տատենոկայի անդամ Մացակացու Մորիտային, ով չէր կարողանում պատշաճ կերպով կատարել աշխատանքը։ Հետո մի քանի անհաջող փորձերից հետո նշանակում են Տատենոկայի մեկ ուրիշ անդամի` Հիրոյասու Կոգային, որը փոխարինում է Միսիմային։ Մորիտան ծնկի է գալիս և իրեն հարվածում` որովայնի շրջանում, ինչից հետո կաիշակունիի պաշտոնը կրկին ստանձնում է կոգան։
Ծիսական ինքնասպանության մեկ այլ ավանդական միավոր է այսպես կոչված մահվան պոեմները ։ Միսիման իր ինքնասպանությունը մանրակրկիտ պլանավորել էր առնվազմ մեկ տարում։ Նրա կենսագիրը, թարգմանիչ` Ջոն Նաթան, նշում էր, որ պետական հեղաշրջումը ընդամենը պատրվակ է եղել` երազելի ինքնասպանությունը իրականացնելու համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի գրողներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Տոկիոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Ճապոնացի վիպասաններ Կատեգորիա:Թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ճապոնացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Սցենարիստներ Կատեգորիա:Ճապոնացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ճապոնացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Երգերի հեղինակներ Կատեգորիա:Ճապոնացի դերասաններ Կատեգորիա:Ճապոնացի հակակոմունիստներ
Ալմալըխ
Ալմալըխ, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Երևանի նահանգի Սուրմալուի գավառում։ Գտնվում էր Դարաքենդ-Փարչենի ոստիկանական շրջանում՝ Օղրուջա (Թոնդուրեկ) գետի հովտում։
XX դարի սկզբին ուներ 205 բնակիչ։ Բնակիչների մեծամասնությունը անասնապահ թուրքեր էին ։
Սերգեյ Դավիդյան
Սերգեյ Պետրոսի Դավիդյան ( (թաղված է Մոսկվայի Կունցևյան գերեզմանատանը)), հայ օպերային երգիչ, լիրիկա-դրամատիկական տենոր։ Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ։
Անդրեյ Դավիդյանի հայրը ։
Կենսագրություն
1952 թվականին ավարտել է Մոսկվայի կոնսերվատորիան` Ե. Կուզմինի Դասարանը։ Երգել է Տաշքենդի և Պերմի օպերային թատրոններում։ 1953 թվականից եղել է Մոսկվայի «Մոսհամերգ» միավորման մեներգիչ։ 1950-ական թվականներին հանդես է եկել կոմպոզիտոր Առնո Բաբաջանյանի կատարումներով։ 1958 թվականին կատարել է «Առաջին սիրո երգը» ֆիլմի երգը։ 1960 թվականին նկարահանվել է «Ծնված ապրելու համար» ֆիլմում։ 1979-1983 թվականներին դասավանդել է Ալժիրի կոնսերվատորիայում, 1985 թվականից՝ Մոսկվայի Կուլտուրայի ինստիտուտում (դոցենտ՝ 1989 թվականից) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ երգիչներ Կատեգորիա:Բասեր Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Տենորներ Կատեգորիա:Մոսկվայի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ երգահաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Հայ օպերային երգիչներ
Վրաստանը վաղ միջնադարում
Վրաստանը վաղ միջնադարում, Վրաստանի պատմության 5-8-րդ դարերի դեպքեր և իրադարձություններ։
Հին շրջան
Հելլենիզմի դարաշրջանում՝ մ.թ.ա. 4-րդ դարում, ժամանակակից Վրաստանի կենտրոնական հատվածում ստեղծվում է Իբերիայի կամ Վիրքի թագավորությունը՝ Արմազ մայրաքաղաքով։ Այն ղեկավարում էին Փառնավազյանները ։ Մ.թ.ա. 3-րդ դարում, օգտվելով Երվանդունիների թագավորության (մ.թ.ա. 570-201) թուլացումից, Վիրքի արքաները իրենց պետությանն էին միացրել Գուգարքը։ Հաջորդ դարում հայոց թագավոր Արտաշես Բարեպաշտը (մ.թ.ա. 189-160) հետ է վերադարձնում Գուգարք նահանգը և այն դարձնում Արտաշեսյանների թագավորության (մ.թ.ա. 189-1) մաս։ Մ.թ.ա. 1-ին դարում Վիրքն ընդունում է Տիգրան Մեծի (մ.թ.ա. 95-55) գերագահությունը և պարտավորովում հարկ և զորք տալ նրան։
Հայ-հռոմեական պատերազմում (մ.թ.ա. 69-66) հաղթելով՝ Հռոմեական Հանրապետությունը, ապա՝ նրա ժառանգորդ Հռոմեական կայսրությունը, ուժեղացնում է դիրքերը տարածաշրջանում։ Վիրքը դառնում է հռոմեահպատակ երկիր՝ մինչև 4-րդ դարը գտնվելով Հռոմի, 4-7-րդ դարերում՝ Բյուզանդիայի գերիշխանության ներքո։
Սասանյան տիրապետություն
337 թվականին ընդունում քրիստոնեություն, ավելի ուշ այստեղ հաստատվում են ավատատիրական կարգեր ։ 387 թվականի Հայաստանի առաջին բաժանումից հետո Վիրքում իր դիրքերն է հաստատում Սասանյան Պարսկաստանը (226-642) ։ 428 թվականին՝ Վիրքի թագավորությանը զուգահեռ, ստեղծվում է Վրաց մարզպանությունը, և պարսիկ մարզպանի նստավայրն է դառնում նոր մայրաքաղաք Մցխեթը։ 5-րդ դարում Վիրքը մասնակցում է սասանյան արքունիքի դեմ մղվող Վարդանանց և Վահանանց պատերազմներին։ Պարսիկներին դիմակայելու համար Վիրքի արքաները հիմնում են բերդեր ու ամրոցներ, կառուցում են նոր քաղաքներ։ 479 թվականին Վախթանգ Գորգասալը (447-522) հիմնադրում է Վրաստանի մայրաքաղաք Թբիլիսին։
Քրիստոնեադավան Վիրքը Բյուզանդիայից կտրելու համար արվող բոլոր փորձերը լուրջ հաջողության չեն հասնում։ Զրադաշտականություն ընդունած իշխաններից գուգարաց բդեշխ Վազգենը, ով տանջանքների էր ենթարկել կնոջը՝ Վարդան Մամիկոնյանի դստեր Շուշանիկին, սպանվում է թագավորի կողմից։ 6-րդ դարում Վիրքում ուժեղանում է բյուզանդական կողմնորոշումը։
571-572 թվականներին Վիրքը մասնակցում է Կարմիր Վարդանի ապստամբությանը, և հերթական բյուզանդա-պարսկական պատերազմի արդյունքում նրա տարածքի զգալի մասը անցնում է Բյուզանդիային։ 580 թվականին պարսից շահը վերացնում է թագավորությունը և լայն իրավունքներ ընձեռում մարզպանին, ում իշխանությունը սահմանափակվում էր Թբիլիսիով ու նրա շրջակայքով։ Այս վիճակը տևում է մինչև 642 թվականը, երբ արաբական զորքերը Նեհավենդի ճակատամարտում պարտության են մատնում պարսիկներին, և Սասանյան Պարսկաստանը կործվանում է։
Բյուզանդական տիրապետություն
Ժամանակակից Վրաստանի տարածքում նախքան միջնադարը գոյություն են ունեցել երկու պետություններ՝ Վիրքը արևելքում և Կողքիսը (Կոլխիդա), ապա՝ Լազիկեն արևմուտքում ։ Վերջինս իր գոյության սկզբից չի եղել ինքնուրույն պետություն, այլ մշտապես եղել է Հռոմեական, իսկ 395 թվականից հետո՝ Բյուզանդական կայսրության մասը։ 562 թվականին կործանվել է Լազիկեի թագավորությունը, և այն սկսել է կառավարվել որպես բյուզանդական նահանգ։
591 թվականի Հայաստանի երկրորդ բաժանումից հետո Բյուզանդիային է անցնում նաև Վիրքի (արևելյան Վրաստանի) զգալի հատվածը։ Բյուզանդիայի կայսեր օժանդակությամբ քրիստոնեադավան Կովկասում հիմնադրվում է Վրաց իշխանությունը։ Առաջին իշխան է դառնում նախկին թագավորական Խոսրովիանիների ընտանիքի ներկայացուցիչ Գուարամ I-ը, ով հիմնում է Գուարամիների տոհմը։
Գուարամի հաջորդ Ստեփան I-ը Բյուզանդիայի կայսր Հերակլ II-ին դիմում է վրացական պետության երկու հատվածները միավորելու խնդրանքով։ Կայսրը 626 թվականին արշավում է Վրացական մարզպանության կենտրոն Թբիլիսի և ժամանակավորապես միավորում վրացական իշխանությունը։ Սակայն մի քանի տարի անց սկսում են արաբական արշավանքները, և Վրաստանի կենտրոնական ու արևելյան հատվածները անցնում են արաբական տիրապետության տակ։ Վրաց իշխանության գոյության տարիներին երկիրը շարունակում է ապրել տնտեսական ու մշակութային վերելք։ Զարգանում է միջպետական առևտուրը, կառուցվում են նոր բերդաքաղաքներ, եկեղեցիներ ու վանքեր։ Սկսում է ձևավորվել վրաց գրականությունը՝ հիմնված մայրենի լեզվի և գրի վրա։
Արաբական տիրապետություն
Արաբական թերակղզու բնակչությունը 7-րդ դարի սկզբին ապրում էր առանձին ցեղերով կամ ցեղախմբերով, որոնց շրջանում գերիշխող կրոնը հեթանոսությունն էր։ Այդ ժամանակ վաճառաշահ քաղաքներից մեկի՝ Մեքքայի ալ-Կուրեյշ ցեղի ներկայացուցիչ արաբ վաճառական Մուհամմադը հիմնում է նոր միաստվածային կրոն՝ իսլամ (الإسلام)։ Իսլամի կանաչ դրոշի ներքո հիմվում է նոր պետություն՝ Արաբական խալիֆայությունը։
Արաբական արշավանքները տեղի են ունեցել 7-րդ դարի կեսերին։ Արաբները նպատակ ունեին ուսումնասիրել Հայկական լեռնաշխարհը և նրա հարակից տարածքները, հետախուզել նրա հարստությունները և հնարավորինս հարուստ ավարով հետ վերադառնալ հայրենիք։ Նախապես պարտության մատնելով դարավոր պատերազմներից հոգնած երկու տերություններին՝ Բյուզանդական կայսրությանը և Սասանյան Պարսկաստանին՝ արաբները արշավեցին Հարավային Կովկաս ։
Արաբները վրացական հողերի հիմնական մասը, ինչպես նաև Տայքը և Գուգարքը, միավորում են Տփղիսի ամիրայության կամ Գուրջանի մեջ։ Հարևան Աղվանք կամ Առանի, ինչպես նաև Չողա երկրի (Դերբենդ) հետ այն միացվում է Արմինիա կուսակալությանը։ Վրաստանի արևմտյան գավառները միանում են Աբխազիայի թագավորության մեջ։ Արաբական տիրապետությունը Վրաստանում շարունակվում է նաև զարգացած միջնադարի սկզբում, և ավարտվում այն ժամանակ, երբ Տայքի կյուրոպաղատ Բագրատիոնիները հիմնադրում են միասնական Վրացական թագավորությունը ։
Գողինձոր
Գողինձոր, ձոր Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Ըրկենանց, Չափնի, Սևաքար գետերի շրջակայքում։ Անունը ենթադրում են առաջացել է Բաղք գավառում հնում հիշատակվող Տոգող գետի անունից, որը պետք է փնտրել հենց այդ շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի ձորեր
Գիորգի Օվաշվիլի
Գիորգի Օվաշվիլի, (გიორგი ოვაშვილი, ), վրացի կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր, սցենարիստ, օպերատոր, դերասան։
Կենսագրություն
Գիորգի Օվաշվիլին ծնվել է Մցխեթում։ 1981-1986 թվականներին սովորել է Թբիլիսիի պոլիտեխնիկական համալսարանում։ 1996 թվականին ավարտել է Վրաստանի կինոյի և թատրոնի պետական ինստիտուտը, 2006 թվականին՝ Հոլիվուդի Յունիվերսալ կինոստուդիայի նյույորքյան կինոակադեմիան։
Պետական թատրոնի դերասան է, բեմադրել է մանկական ներկայացումներ և գովազդային գործակալության տնօրեն է։ Նյույորքյան «Georgian Bulletin» հեռուստածրագրի սցենարների հեղինակն է։ Նկարահանել է կարճամետրաժ ֆիլմեր։ «Մյուս ափը» նրա ռեժիսորական դեբյուտն է մեծ էկրանին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:1963 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 14 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից Կատեգորիա:Վրացի կինոռեժիսորներ
Հանաֆիական մազհաբ
Հանաֆիական մազհաբ կամ Հանաֆիա, սուննի իսլամի կրոնաիրավագիտական 4 դպրոցներից մեկը։ Հիմնադրել է աստվածաբան և իրավագետ Աբու Հանիֆան (699 – 767)։
Ալ-Հանաֆիա
Իսլամը բաժանվում է երկու ուղղության՝ սուննիզմ և շիիզմ։ Սուննի մուսուլմաններն ունեն կրոնաիրավաբանական չորս դպրոց՝ հանաֆիական, մալիքիական, շաֆիական և հանբալյան։ Հանաֆիները հանաֆիական մազհաբի հետևորդներն են (հիմնադիր Աբու Հանիֆայի անունով), որը ծագել է 8-րդ դարում Քուֆայում (Իրաք)։ Այս մազհաբի յուրահատկություններն հետևյալն են. Ղուրանն ընդունվում է որպես իրավունքի աղբյուր ամբողջովին և անառարկելիորեն, սուննան ընդունվում է որպես անկախ աղբյուր, բայց միայն հադիսների հանգամանալի ընտրությունից հետո, նախորդներից ժառանգված համաձայնեցված կարծիքը (الإجماع, ալ-իջմա') հաշվի է առնվում միայն այն դեպքում, երբ այն ծագում է հենց այն մարդկանցից, ովքեր համարվում են ճշմարիտ հադիսների փոխանցողներ։ Սակայն նոր հարցերի ուսումնասիրման ժամանակ ընդունվում է հեղինակավոր դեմքերի ցանկացած այլ խմբի իջմա’ն և այդպիսով հնարավորություն է ստեղծվում տարածաշրջանային իջմա’ների ստեղծման համար։ Անալոգիայով դատողությունը (القياس, ալ-կիյաս) կարող է կազմվել ցանկացած ճշգրիտ նյութի վերաբերյալ, նույնիսկ ոչ միշտ նրա հեղինակության կարգով, բայց անպայման խորը տրամաբանական հիմնավորմամբ։ Որպես մեթոդ, որով կարող է ուղղվել կիյասի հիման վրա ընդունված որոշումը, եթե այն տանում է դեպի վատ կամ աբսուրդային արդյունքի, ընդունվում է նախընտրելի որոշումը (استحسان, իսթիհսան)։
Մազհաբ ալ-հանաֆիյան թույլ է տալիս սովորական իրավունքի (عُرف, 'ուրֆ) լայն կիրառումը որպես իրավունքի օժանդակ, բայց ոչ անկախ աղբյուր, ինչը թույլ է տալիս հեշտացնել գործնական հարաբերությունները, գործնական և կենցաղային շփումների մեջ մտնել այլադավանների հետ, կենցաղում ստանալ զգալի զիջողություններ։ Ի շնորհիվ այսպիսի մեծ հանդուրժողականության՝ հանաֆիական մազհաբը՝ 9-րդ դարից սկսած, արագորեն սկսեց տարածվել դեպի հյուսիս և արևելք՝ գրավելով Անատոլիան, Բալկանները, Հյուսիսային Կովկասը, մերձսևծովյան տարածքները, մերձվոլգյան տարածքները, Միջին Ասիան, Աֆղանստանը, Հնդկաստանը և մինչև Չինաստան ընկած լայնամասշտաբ տափաստանային տարածքներ, ինչպես նաև ամրապնդվելով Ինդոնեզիայի կղզիներում։ Հանաֆիականներ էին Ոսկե Հորդայի խաները, Մեծ Մոգոլները և Օսմանյան կայսրության սուլթանները։ Հանաֆիական մազհաբին հետևում է ԱՊՀ երկրների (բացի Ադրբեջանից և Միջին Ասիայի ոչ մեծ խմբերից), Բուլղարիայի և նախկին Հարավսլավիայի մուսուլմանների մեծամասնությունը։
Հանիֆ
Հանիֆը բարեպաշտ մարդն է, ով դավանում է ճիշտ միաստվածություն։ Մուսուլմանական ավանդության համաձայն այդ տերմինով նախաիսլամական Արաբիայում անվանում էին ցեղային կուռքերին երկրպագելուց հրաժարվող մարդկանց, ծիսական մաքրություն պահպանող ճգնավորներին, ովքեր հավատում էին մեկ աստծո, բայց չէին հարում ո´չ քրիստոնյաներին, ո´չ էլ հուդայականներին։ Այդ մարդկանց անորոշ մոնոթեիզմը ծառայեց որպես իսլամի արաբական աղբյուրներից մեկը։
Ղուրանում հանիֆ է անվանվում Իբրահիմը, ում կրոնը (իսկական մոնոթեիզմ) իբր Մուհամմադն է վերականգնել(վերստեղծել)։ Հանիֆը հակադրվում է նաև հեթանոս-բազմաստվածներին և հուդայականների ու քրիստոնյաների աղճատված միաստվածությանը. Իբրահիմի մասին հատուկ ասված է, որ նա ո´չ հուդայական է, ո´չ էլ քրիստոնյա։ Ղուրանում հանիֆ բառն առաջանում է մեդինայական շրջանում՝ որպես մուսլիմ տերմինի հոմանիշ. Իբրահիմի մասին այդպես էլ ասվում է՝ հանիֆ մուսլիմ։ Իբն Մաս’ուդի ընթերցումների համաձայն՝ Ղուրանում նույնիսկ գոյություն է ունեցել հանիֆիյա տերմինը, որը տեքստի այլ տարբերակներում փոխարինվել է իսլամ տերմինով (օրինակ, 3։19/17-ում)։
8-9-րդ դարերից սկսած մուսուլմանական գրականության մեջ հանիֆ հաճախ նշանակում է «մուսուլման». տարածված է իսլամի նշանակությունը որպես «հանաֆիական կրոն»։ Այս տեր-մինը տարածված էր սուֆիականների շրջանում, որոնք իրենց հաճախ անվանում էին հանիֆ։ Մուսուլմաններին այդպես էին անվանում նաև քրիստոնյա արաբ հեղինակները։ Պատմական գրականության մեջ 12-13-րդ դարերում հանիֆ էին անվանում հեթանոս նախնիներին, լեգենդներ էին հորինում նրանց կողմից հանաֆիայի ընդունման մասին (օրինակ, Սելջուկների նախնիների մասին)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսլամի ճյուղեր Կատեգորիա:Իսլամագիտություն Կատեգորիա:Սուննի իսլամ
Մոսկվայի միտրոպոլիտ Ալեքսիի եկեղեցի (Բեսսերգենևսկայա)
Մոսկվայի միտրոպոլիտ Ալեքսիի եկեղեցի (Церковь Алексия, митрополита Московского), ուղղափառ տաճար Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի Բեսսերգենևսկայա գյուղում։ Ենթարկվում է Շախտիի և Միլլերովոյի թեմի Նիժնեդոնսկի գործակալությանը ։ Ռուսաստանի Դաշնության մշակութային ժառանգության օբյեկտ է ։
Պատմություն
Բեսսերգենևսկայա գյուղի Մոսկվայի միտրոպոլիտ Ալեքսիի եկեղեցու մասին առաջին հիշատակումը վերաբերում դեռևս 1647 թվականին։ Հին եկեղեցու խարխլվածության պատճառով 1797 թվականին կառուցվում է նոր, կրկին փայտե եկեղեցի զանգակատնով, ու ևս մեկը՝ կապված նրա հետ։ Վերջինս օծվել է 1800 թվականին նույնպես միտրոպոլիտ Ալեքսիի անվամբ։ 1810 թվականին գյուղը տեղափոխվել է նոր վայր։ Տեղափոխել են նաև տաճարը։ 1858 թվականին այն կրկին տեղափոխվել է, այս անգամ՝ Կազաչի-Կադամովսկի խուտոր ։
1882 թվականին փայտե տաճարի փոխարեն կառուցվել է քարե եկեղեցի։ Հին տաճարն ավելի ուշ տեղափոխվել է Յագոդինկա խուտոր ։ Նոր եկեղեցին ուներ երկու խորան՝ հանուն Աստվածածնի Կազանյան սրբապատկերի և Երեք Սրբազանների ։
1920-ական թվականներին եկեղեցին փակվել է և դարձել անասնակերի պահեստ։ 1957 թվականին զանգակատան ներսում պայթել է գնդաձև կայծակ, ինչն առաջացրել է պատերի միջանցիկ ճաքեր ։
Ներկայումս եկեղեցին կրկին գործում է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:1882 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի եկեղեցիներ Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի տեսարժան վայրեր
Յուրի Տրուտնև
Յուրի Տրուտնև (Юрий Петрович Трутнев, ), ռուս պետական գործիչ։ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահի տեղակալ, 2013 թվականի օգոստոսի 31-ից Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի լիազոր ներկայացուցիչ Հեռավոր Արևելյան դաշնային շրջանում։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1956 թվականի մարտի 1-ին Պոլազնա գյուղում, Մոլոտովից ոչ հեռու (այժմ՝ Պերմ) նավթագործների ընտանիքում ։
1978 թվականին ավարտել է Պերմի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի Լեռնային ֆակուլտետը լեռնային ինժեների մասնագիտությամբ։