cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռաֆայելա Կառա
1990-ական թվականներ
Սկսած 1995 թվականից՝ Կառան հանդես է եկել որպես իտալական հեռուստատեսության «Գրո՛ղը տանի, ինչպիսի՜ սյուրպրիզ...», (իտալ՝. «Carràmba! che sorpresa»), այնուհետև՝ «Գրո՛ղը տանի, ինչպիսի՜ հաջողություն» (իտալ՝. «Carràmba! che fortuna») երաժշտական հեռուստաշոուները վարող, որոնք հսկայական, աննախադեպ հաջողություն են վայելել՝ ապահովելով միջին հաշվով 12-13 միլիոնանոց լսարան (այսինքն՝ իտալական ամբողջ հեռուստալսարանի ավելի, քան 50 տոկոսը)։ Նրա հեռուստածրագրի ձևաչափը ընդօրինակել, պատճենել են այլ հեռուստաալիքներ ևս։ Իսկ Ռաֆայելան, շարունակ առաջ շարժվելով, վերոնշյալ ծրագրերը վարելու հետ մեկտեղ, հանդես է եկել իբրև «Furore» (1997 թ.), «Segreti e… Bugie» (1999 թ.), ինչպես նաև «Navigator — Alla ricerca di Ulisse» հեռուստահաղորդումների հեղինակ։ Ի դեպ, «Navigator — Alla ricerca di Ulisse» ծրագիրը Կաննի փառատոնում արժանացել է եվրոպացի քննադատների միջազգային մրցանակին՝ որպես 1999 թվականի ամենաինովացիոն ծրագիր։ Անվերջ պրպտող, անխոնջ, եռանդուն արվեստագետի՝ 1990-ականների ձեռքբերումներից էր նաև նրա տաղանդավոր աշխատանքը 1997 թվականին նկարահանված «Մայրիկ՝ դիպվածաբար» հեռուստասերիալում, որտեղ նա տպավորիչ կերպով խաղացել է երեք երեխաների մայր ժուռնալիստուհու դերը՝ դարձյալ ցուցադրելով դերասանական իր մեծ ձիրքը և արժանանալով հանդիսատեսի դրվատանքին։
2000-ական թվականներ
2000-ականներին Ռաֆայելա Կառան «Carràmba» հեռուստածրագրի թողարկման աշխատանքների ընդմիջումներին հանդես է եկել երգի տարբեր փառատոներ վարողի դերում։ 2001 թվականին վարել է Սան Ռեմոյի փառատոնը և փառատոնին հաջորդած «Dopo Festival» հեռուստածրագիրը, 2008-ին՝ Եվրատեսիլի հաղորդումը իսպանական հեռուստատեսությունում, 2011-ին եղել է Իտալիայում անցկացված եվրատեսիլյան մրցույթի արդյունքները հրապարակողը ։ Այս ամենի հետ մեկտեղ՝ 2004 թվականին նախաձեռնել է և վարել մի նոր հեռուստաշոու՝ «Sogni»-ին։ 2005-ին մեկնել է Արգենտինա՝ Բուենոս Այրեսի «Broadway» թատրոնում մասնակցելու «Raffaella Hoy» շոուին։ 2006 թվականին բացել է մի նոր հեռուստանախագիծ՝ «Amore»-ն, որի նպատակն էր օգնել որբացած երեխաների որդեգրման գործին։ 2013-ին դարձել է «The Voice of Italy» («Իտալիայի ձայնը») հեռուստաշոուի հաղորդավարուհին։ 2015-ին նախաձեռնել է երիտասարդ տաղանդների որոնմանը նվիրված «Forte forte forte» նոր շոուի հեռարձակումը ։
Ռաֆայելա Կառան այսօր էլ մնում է Իտալիայի և Իսպանիայի ամենահջողակ և ամենահայտնի հեռուստադիվա։ Իտալիայում արժանացել է «Raffa Nazionale» կոչման։ Զանգվածային լրատվամիջոցների՝ 2012 թվականին կազմած ամենաանվանի շիկահեր իտալուհիների վարկանիշային ցուցակում գրավել է առաջին տեղը։ Ամփոփելով նրա վաստակը հենց միայն որպես երգչուհու՝ արժե նշել, որ արդեն թողարկել է ավելի քան յոթանասուն երաժշտական ալբոմ։
Ռաֆայելան՝ գրքերի հեղինակ
Բազմաշնորհ արվեստագետը իր ուժերը փորձել է նաև գրականության ասպարեզում։ Մանուկների համար Ռաֆայելան գրել ու հրատարակել է «Հմայված կղզին» գիրքը, իսկ տնային տնտեսուհիների համար՝ «Ռաֆայելայի բաղադրատոմսերը» ժողովածուն։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իտալացի երգչուհիներ
Տահիտական հովվերգություն
Նկարի առջևի պլանում պատկերված է ոչ մեծ բլուր՝ ծաղկած մագնոլիայով։ Ձախում ծառի դիմաց դրված է մեծ նկարազարդ կուժը և պառկած է շիկամազ շունը, շան կողքին դրված է ոչ մեծ անոթ զոհաբերության համար՝ պատրաստված դդումից։
Բարբարա Ուոլթերս
Բարբարա Ուոլթերս (Barbara Walters, ), ամերիկացի հեռուստահաղորդավար, լրագրող և գրող։ Բարբարան եղել է «Today » առավոտյան շոուի, «The View» թոք-շոուի, «20/20» և «ABC Evening News» երեկոյան նորությունների հաղորդավարուհին, ինչպես նաև «World News»-ի թղթակիցը։
Տահիտական հովվերգություն
Ծառի հետևում ձախում կանգնած է մի տահիտուհի՝ մեծ կոնքը ձեռքին, աջում բլրի լանջին մեջքով դեպի հանդիսատեսը նստած է մեկ այլ աղջիկ, որը նվագում է շվի։ Որպես ֆոն ծառայում է կարմիր հովիտը՝ երկու փոքր բլուրներով, որնց հաջորդում է մեծ բլրի լանջն, որը հեռանում է ճանապարհից։ Ներքևում աջում գտնվում է կտավի հեղինակային անվանումը ֆրանսերենով, նաև նկարչի ստորագրությունը և ամսաթիվը (երեք տողում)՝ Pastorales Tahitiennes / 1893 / Paul Gauguin։
Բարբարա Ուոլթերս
Նա 10 տարի շարունակ NBC- ի «Today» առավոտյան լրատվության հաղորդավարն է եղել, ինչն էլ նրան հանրաճանաչություն է բերել։ Այնուհետև 25 տարի հաղորդավարել է ABC հեռուստաալիքով հեռարձակվող «20/20» լրատվական ծրագիրը։ Իր գործունեության վերջին տարիներին նա եղել է սեփական «The View» հեռուստածրագրի հաղորդավարուհին, որի համար արժանացել է «Էմմի» հեռուստատեսային մրցանակի։ 2014 թվականի մայիսի 12-ին հայտարարել է մասնագիտական գործունեության ավարտի մասին։ Այնուամենայնիվ, 2015 թվականի նոյեմբերին «20/20» ծրագրում հարցազրույց է վերցրել հանրապետական կուսակցության նախագահի թեկնածու Դոնալդ Թրամփ ից և նրա ընտանիքից  ։
Տահիտական հովվերգություն
Չնայած դրան, ինքը՝ նկարիչը, այն թվագրում է 1893 թվականով․ փաստացի այն վրձնված է նախորդ՝ 1892 թվականի դեկտեմբերի վերջին։ Կա Գոգենի նամակը ուղղված ընկերոջը՝ Դ․Մանֆրեյդին, որը թվագրվում է 1892 թվականի դեկտեմբերի վերջով և որտեղ ասվում է Հենց նոր ավարտեցի 3 կտավ՝ երկուսը՝ երեսունական, մեկը՝ 50։ Ինձ թվում է, որ դրանք ամենալավն են, և քանի որ մի քանի օր անց կլինի հունվարի 1-ը, ապա ես դրանցից մեկը՝ ամենալավը, թվագրել եմ 1893 թվականով։ Որպես բացառություն ես դրան տվել եմ ֆրանսերեն անվանում «Տահիտական հովվերգություն», քանի որ չգտա համապատասխան բառը տահիտերենում։ Չգիտեմ ինչու՝ ինձ թվում է, որ սա հին հոլանդական նկար է կամ հին գոբելեն…։
Բարբարա Ուոլթերս
Կենսագրություն
Բարբարա Ուոլթերսը ծնվել է 1929 թվականին (չնայած հարցազրույցում ասել է, որ ծնվել է 1931 թվականին) Բոստոն ում՝ Դենա Սելեցկայայի և Լուի Ուոլթերսի ընտանիքում  ։ Նրա ծնողները հրեաներ են եղել՝ նախկին Ռուսաստանի կայսրությունից եկած փախստականների սերնդից  ։ Ուոլթերսի հայրական պապը՝ Աբրահամ Իսահակ Ուորմուաթերը, ծնվել է Լոձիում (ներկայիս Լեհաստան) և արտագաղթել Միացյալ Թագավորություն՝ իր անունը փոխելով Աբրահամ Ուոլթերսի (ընտանիքի սկզբնական ազգանունը Ուարեմվասեր է եղել) ։
Ուոլթերսի հայրը՝ Լուն, ծնվել է 1896 թվականին Լոնդոն ում և 1909 թվականի օգոստոսի 28-ին՝ հոր և երկու եղբայրների հետ տեղափոխվել է Նյու Յորք։ Նրա մայրը և չորս քույրերը ժամանել են 1910 թվականին ։ 1949 թվականին նրա հայրը հիմնադրել է Լատինական թաղամասի նյույորքյան տարբերակը։ Նա նաև աշխատել է Բրոդվեյ ում՝ որպես պրոդյուսեր, որտեղ 1943 թվականին նկարահանել է «Զիգֆելդի խենթությունները» ֆիլմը ։ Նրա հայրը նաև ուրախ ժամանցի ռեժիսոր է եղել Լաս Վեգաս ում գտնվող «Tropicana Las Vegas»-ում (Նևադա նահանգ), որտեղ կրկնօրինակել է Փարիզ ի «Folies Bergère» բեմական շոուն ։ 1944 թվականին Ուոլթերսի եղբայրը՝ Բարթոնը, մահացել է թոքաբորբ ից։ Ավագ քույրը՝ Ժակլինը, ծնվել է հոգեկան հիվանդությամբ և 1985 թվականին մահացել է ձվարանների քաղցկեղ ից ։
Տահիտական հովվերգություն
1893 թվականին նկարը ուղարկվել է Եվրոպա և գտնվել է Պոլ Դյուրան Ռուել պատկերասրահում։ 1895 թվականի փետրվարի 18-ին նկարը ցուցադրվել է Գոգենի նկարների և կտավների վաճառքում՝ Փարիզի «Օտել Դուրո» աճուրդի տանը, որից ստացված գումարը ուղղվել է Գոգենի՝ Տաահիտի նոր ճամփորդության ֆինանսավորմանը․ այս վաճառքում այն գնվել է 480 ֆրանկով անհայտ գնորդի կողմից։ Ապա այն ցուցադրվել է «Բերնհայմ Ժյոն» ֆիրմայի պատկերասրահում, որտեղ 7000 ֆրանկով այն գնել է իշխան դե Վահրամը և նրա ձեռքով նկարը հայտնվել է Ամբրուազ Վոլարի պատկերասրահում։ 1908 թվականի սեպտեմբերի 14-ին այն 10․000 ֆրանկով ձեռք է բերել ռուս արդյունաբերող և հավաքորդ Ի․Ա․Մորոզովը։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Մորոզովի հավաքածուն ազգայնացվել է և 1923 թվականից նկարը գտնվել է Նոր արևմտյան մշակույթի պետական թանգարանում։ 1948 թվականին նկարը հանձնվել է Էրմիտաժ։ 2014 թվականի վերջից ցուցադրվում է Գլխավոր շտաբի շենք ում՝ 412 սրահում ։
Բարբարա Ուոլթերս
Կենսագրություն
Ուոլթերսի հայրը շոու բիզնեսում գտնվելու ընթացքում մի քանի անգամ հարստացել է և սնանկացել։ Նա ամրագրման գործակալ է եղել, և ի տարբերություն քեռիների, որոնք զբաղվել են կոշկի և հագուստի արտադրությամբ՝ նրա աշխատանքը այդքան էլ անվտանգ չի եղել։ Ուոլթերսը հիշել է, թե ինչպես է հայրը նրան իր հետ տարել գիշերային ակումբի շոուի փորձերին, որը ինքն է բեմադրել։ Դերասանուհիները և պարողները աղմկել են Բարբարայի շուրջը և պտտել նրան՝ գլխապտույտ առաջացնելու աստիճանի ։
Ուոլթերսի խոսքերով՝ երիտասարդ ժամանակ հանրաճանաչ մարդկանցով շրջապատված լինելու շնորհիվ նա հետագայում այլևս չի լարվել նրանց առաջ ելույթ ունենալուց։ Երբ Ուոլթերսը երիտասարդ է եղել, հայրը կորցրել է իր գիշերային ակումբները և Սենթրալ Փարք Ուեսթում գտվող պենթհաուսը։ Ինչպես հիշել է Ուոլթերսը. «Նա տապալվեց։ Նա եկավ ապրելու Ֆլորիդայի մեր տանը, և այնուհետև կառավարությունը վերցրեց տունը, մեքենան և կահույքը»։ Իր մոր մասին նա ասել է. «Իմ մայրը, ինչպես իր ընկերները,պետք է ամուսնանար մի մարդու հետ, որը բժիշկ էր կամ զբաղվում էր հագուստ կարելով» ։
Տահիտական հովվերգություն
Բարսկոյի կարծիքով՝ էրմիտաժյան նկարին նման մոտիվներ Գոգենը օգտագործել է մեկ տարի առաջ «Matamua (Նախկին ժամանակներում)» (Տիսեն-Բորնեմեսի թանգարան, Մադրիդ) և «Arearea» (Օրսե) նկարներում, ընդ որում, Օրսեից նկարը նա ուղղակիորեն անվանում է Էրմիտաժի նկարի նախորդ տարբերակը։ Գոգենի նկարների կատալոգի հեղինակ-կազմող Վիլդենշտեյնը նաև նշում է Մադրիդի նկարի հետ համընկնումը և նույնանման բնապատկերը։ Կոստենևիչը կանգ առնելով այն բանի վրա, որ Էրմիտաժի նկարում կանանցից մեկը բռնել է լվացված սպիտակեղենով կոնքը, նշում է, որ ֆոնի վրա կարմիր հողը ոճավորված գետ է, և աղջիկը բարձրանում է այնտեղից, սակայն Մադրիդի նկարում պարզ երևում է, որ դա հենց հող է՝ դրա վրայով քայլում է կերպարներից մեկը։ Լիլիա ծաղկի նմանօրինակը ևս հանդիպում է Գոգենի աշխատանքներում, օրինակ, Էրմիտաժի հավաքածուից Հրաշալի աղբյուր կտավում ։
Բարբարա Ուոլթերս
Կենսագրություն
Ուոլթերսը հաճախել է Մասաչուսեթս նահանգի Բրուքլին քաղաքի Լոուրենսի պետական դպրոցը՝ մինչև հինգերորդ դասարանի կեսը։ 1939 թվականին ընտանիքով տեղափոխել են Մայամի-Բիչ, որտեղ նույնպես հաճախել է հանրակրթական դպրոց։ Հետո տեղափոխել են Նյու Յորք, որտեղ նա հաճախել է «Fieldston» էթիկական մշակույթի դպրոցը։ Այնուհետև նորից վերադարձել են Մայամի-Բիչ։ Հետագայում նա մեկնել է Նյու Յորք, որտեղ հաճախել է Բերչ-Վաթեն դպրոց, որն ավարտել է 1947 թվականին ։ 1951 թվականին նա Սառա Լոուրենս քոլեջում ստացել է անգլերենի բակալավրի կոչում և անմիջապես սկսել աշխատանք փնտրել Նյու Յորքում ։
Տահիտական հովվերգություն
Գրականություն
Կատեգորիա:Էրմիտաժի նկարներ Կատեգորիա:Պոլ Գոգենի նկարներ Կատեգորիա:1892 նկարներ
Բարբարա Ուոլթերս
Կենսագրություն
Մոտ մեկ տարի աշխատել է փոքր գովազդային գործակալությունում, այնուհետև՝ NBC-ի Նյու Յորքյան ֆիլիալում՝ WNBT-TV֊ում (այժմ ՝ WNBC)՝ զբաղվելով գովազդով և մամլո հաղորդագրություններ գրելով։ Նա դարձել է 15-րոպեանոց մանկական «Հարցրեք տեսախցիկին» ծրագիրի պրոդյուսերը, որի ռեժիսորը 1953 թվականին Տուն Առլեջն է եղել։ Նա եղել է նաև հեռուստահաղորդավար Իգոր Կասինիի (Cholly Knickerbocker) պրոդյուսերը։ Այնուամենայնիվ, Բարբարան հեռացել է հեռուստատեսությունից, քանզի նրա պետը ստիպել է նրան ամուսնանալ իր հետ և ծեծկռտուքի է բռնվել այն տղամարդու հետ, որին սիրում էր Բարբարան։ Այնուհետև նա գնացել է WPIX, որտեղ դարձել է «Eloise McElhone Show»-ի պրոդյուսերը։ 1955 թվականին նա CBS-ում հեղինակել է «The Morning Show»-ն։
Անձնական կյանք
Ուոլթերսը չորս անգամ ամուսնացել է երեք տարբեր տղամարդկանց հետ։ Նրա առաջին ամուսինը եղել է Ռոբերտ Հենրի Կացը, որը բիզնեսմեն և ռազմածովային նավատորմի նախկին լեյտենանտ է եղել։ Նրանք ամուսնացել են 1955 թվականի հունիսի 20-ին՝ Նյու Յորքի Պլազա հյուրանոցում ։ Ամուսնությունը լուծարվել է 11 ամիս անց՝ 1957 թվականին ։
Նրա երկրորդ ամուսինը թատրոնի պրոդյուսեր և սեփականատեր Լի Հյուբերն է եղել։ Նրանք ամուսնացել են 1963 թվականի դեկտեմբերի 8-ին և ամուսնալուծվել 1976 թվականին։ Ունեցել են մեկ դուստր՝ Ժակլին Դենա Հյուբերը (ծնվել է 1968 թվականին, որդեգրվել է նույն թվականին)։
Նրա երրորդ ամուսինը՝ Մերվ Ադելսոնը, «Lorimar» հեռուստաընկերության գլխավոր տնօրենն է եղել։ Նրանք ամուսնացել են 1981 թվականին և ամուսնալուծվել 1984 թվականին։ Երկրորդ անգամ ամուսնացել են 1986 թվականին և բաժանվել 1992 թվականին։
Նա քոլեջում հանդիպել է փաստաբան Ռոյ Քոնիի հետ, որը նրան՝ Լի Հյուբերի հետ ամուսնության նախորդ գիշերը ամուսնության առաջարկություն է արել, սակայն մերժվել է ։ Նա Քոնին երախտապարտ է եղել Ժակլինին որդեգրելու հարցում աջակցելու համար ։ Իր ինքնակենսագրության մեջ Ուոլթերսը ասել է, որ ինքը երախտապարտ է Քոնին հորը ցուցաբերած իրավական աջակցության համար նույնպես։
Ինչպես պատմել է Ուոլթերսը՝ նրա հորը կալանքի հրաման են տվել՝ Նյու Յորքի դատարան չներկայանալու համար։ Նա չի կարողացել ժամանել Նյու Յորք, քանի որ ընտանիքը Լաս Վեգասում է եղել, իսկ Քոնին հաջողվել է հանել մեղադրանքը ։ 1986 թվականին Ուոլթերսը որպես վկա ցուցմունք է տվել Քոնին իրավաբանական մասնագիտությունից զրկելու համար ։
Ուոլթերսը 1970-ականներ ին հանդիպել է ԱՄՆ ֆեդերալ պահուստային համակարգի ապագա նախագահ Ալան Գրինսպենի հետ, իսկ 1990-ականներ ին ռոմանտիկ հարաբերություններ է ունեցել ԱՄՆ սենատոր Ջոն Ուորների հետ։
Ինքնակենսագրության մեջ Ուոլթերսը պնդել է, որ 1970-ականներին նա կապ է ունեցել Մասաչուսեթս նահանգի այն ժամանակվա սենատոր, ամուսնացած Էդվարդ Բրուկի հետ։ Պարզ չէ, արդյոք Ուոլթերսն այդ ժամանակ ամուսնացած է եղել, թե ոչ։ Ուոլթերսը նշել է, որ նրանք դադարել են հանդիպել՝ իրենց գործունեությունը սկանդալից պաշտպանելու համար ։ 2007 թվականին նա հանդիպել է գեոնտոլոգ Ռոբերտ Նիլ Բաթլերի հետ, որը Պուլիցերյան մրցանակ ի դափնեկիր է եղել ։
Ուոլթերսը մտերիմ է եղել Թոմ Բրոքի, Վուդի Ալենի, Ջոան Ռիվերսի, ինչպես նաև « Fox News »-ի նախկին ղեկավար Ռոջեր Այլեսի (1960-ականների վերջից մինչև 2017 թվականի նրա մահը) հետ ։
2014 թվականին Ուոլթերսը հայտնվել է «Piers Morgan Live CNN» շոուում և հայտնել, որ մեծ թվով երեխաների բացակայությունը նրա ամենամեծ վիշտն է կյանքում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Բոստոն քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Կին Կատեգորիա:Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի Կատեգորիա:Հեռուստատեսություն Կատեգորիա:Հրեաներ Կատեգորիա:Ինքնակենսագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ
Մոպս
Մոպս, դեկորատիվ շան ցեղատեսակ։ Չինաստանից Եվրոպա են բերվել 16-րդ դարում, տարածված էին Արևմտյան Եվրոպայում և Նիդերլանդներում։ 19-րդ դարում Միացյալ Թագավորությունում Վիկտորիա թագուհին մեծ կիրք սերմանեց մոպսերի հանդեպ, որն էլ նա փոխանցեց թագավորական ընտանիքի մյուս անդամներին ։
Այս ցեղատեսակի շներին հեշտ է տարբերել իրենց կարճ մռայլ դեմքով և պոչի յուրահատուկ ձևով։ Մոպսերը ունեն նուրբ փայլուն մորթի և քառակուսու տեսք ունեցող տարբերվող մարմին։ Այս յուրահատուկ շները հայտնի են իրենց ընկերասիրությամբ և բարությամբ։ American Kennel Club-ը բնութագրում է մոպսերին որպես «հավասարակշռված և հմայիչ» շներ։ Այս ցեղատեսակի շունը լավագույնն է ճանաչվել 2004 թ-ին World Dog Show-ի ժամանակ։
Ֆիզիկական բնութագիրը
18-րդ դարի փորագրություններում այս ցեղատեսակը պատկերված է եղել բարակ և երկար մարմնով։ Հիմա նրանց ֆիզիկական բնութագիրը այլ է՝ քառակուսի ձիգ, կոմպակտ մարմին՝ ներս ընկած կրծքավանդակով և լավ զարգացած մկաններով։ Մոպսերի հարթ և փայլուն մորթին կարող է լինել ծիրանագույն, արծաթագույն կամ սև։ Պոչը սովորաբար ամուր փաթաթված է։ Ականջները լինում են երկու տեսակ՝ «վարդ» և «կոճակ»։ Մաքրացեղ մոպսերի ականջները «կոճակ»-ի տեսքով են։ Ոտքերը ուղիղ են և ամուր,միջին երկարության և ճիշտ տեղադրված։ Նրանց ուսերը համաչափորեն հետ են քաշված։ Ամուր և փոքր ոտնաթաթ ունեն, մատերը լավ արտահայտված են, եղունգները սև են։ Ստորին ծնոտը սովորաբար վերին ծնոտից ավելի դուրս ընկած է, որն էլ հանգեցնում է սխալ կծվածքի։
Արդարադատության տուն
Արդարադատության տուն (იუსტიციის სახლი), պետական հաստատություն Վրաստանում, որտեղ մեկ շենքում կենտրոնացվում են մի շարք պետական ծառայություններ։ Տվյալ հաստատության մեջ են հավաքված Վրաստանի նոտարների պալատը, Հանրային ռեեստրի ազգային գործակալությունը, Ազգային արխիվը և Կատարման ազգային բյուրոն։ Արդարադատության տան նպատակն է փաստաթղթերի հանձնումը և պետության բացառաիկ տնօրինության տակ գտնվող սպասարկման իրականացումը։ Արդարադատության տունն իր մեջ է ընդգրկում շուրջ 300 ծառայություն։
Մասնաճյուղեր
Արդարադատության տան մասնաճյուղերը է արդեն բացված են և գործում են Թբիլիսիում, Բաթումում, Ռուսթավիում, Մեստիայում, Քութայիսում, Օզուրգեթում, Գուրջաանում, Ախալցխայում, Մառնեուլում, Ղվարելում, Թելավում, Գորիում են, շուտով բացվելու են՝ Զուգդիդում, Փոթիում, Ճիաթուրայում, Լագոդեխում, Մցխեթում։
Տես նաև
Կատեգորիա:Վրաստանի կառավարություն Կատեգորիա:2011 պետական հաստատություններ Կատեգորիա:2011 թվականին հիմնված Վրաստանում
Անդրեա Մանտենյա
Անդրեա Մանտենյա (Andrea Mantegna, ), Վաղ Վերածննդի իտալացի նկարիչ, Պադովայի դպրոցի ներկայացուցիչ։
Կենսագրություն
Սովորել է հոգեհոր՝ Ֆ. Սկվարչոնեի մոտ։ Կրել է Դոնատելլոյի, Անդրեա դել Կաստանյոյի և վենետիկյան գեղանկարչության ազդեցությունը։ Կրոնական կոմպոզիցիաներում Մանտենյան ներդրել է մարդկային անհատականության ուժն ու արժանապատվությունը հավաստող պաթոսով ներթափանցված հերոսական աշխարհազգացողությունը։ Պադուայի էրեմիտանի եկեղեցու Օվետարի կապելլայի որմնանկարներում (1449-1455) արդեն նկատելի են Մանտենյայի խիստ, արխիտեկտոնիկ կոմպոզիցիան, հատու կրճատումները։ Այս և հետագա աշխատանքներում (Վերոնայի Սան-Զենո Մաջորե եկեղեցու եռապատկերը, 1457-1459) կազմավորվել է թանկագին արծնի նման մետաղական փայլով շողշողացող գույների՝ Մանտենյաին բնորոշ գեղանկարչական եղանակը։
1460 թվականից Մանտենյան ապրել է Մանտուայում, Լոդովիկո Գոնզագայի պալատում։ Սան-Ջորջո դղյակի «Դելյի Մպոզիի սրահ»-ի որմնանկարներում (1474) Մանտենյան իրականացրել է ճարտարապետության և գեղանկարչության համադրումը՝ ձգտելով ինտերիերի տեսողական-տարածական ամբողջականության։ Հռոմեական անտիկ արվեստի խստաշունչ ոգով է տոգորված «Կեսարի հաղթարշավի» համար արված միագույն էսքիզաշարը (1485-1488, 1490-1492, Հեմպտոն Կորտ, Լոնդոն)։ Ուշ շրջանի գործերից են՝ «Պառնաս» (1497, Լուվր, Փարիզ), «Սամսոն և Դալիլա» (1500-ական թթ., Ազգային պատկերասրահ, Լոնդոն)։ Մանտենյաի գրաֆիկական աշխատանքները (7 փորագրություն պղնձի վրա՝ «Ծովային աստվածությունների մարտը», մոտ 1470) աչքի են ընկնում կերպարների մոնումենտալությամբ, ձևերի պլաստիկությամբ և նրբագեղությամբ։
Եվգենի Ուրբանսկի
Եվգենի Յակովլևիչ Ուրբանսկի (Евгений Яковлевич Урбанский, ), խորհրդային թատրոնի և կինոյի դերասան։ ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (1962 թ.):
Կենսագրություն
Եվգենի Ուրբանսկին ծնվել է Մոսկվայում` կուսակցական գործչի ընտանիքում։ 1938 թվականին նրա հայրը դարձել է բռնաճնշումների զոհ և ձերբակալվել է, իսկ մայրը` երկու որդիների հետ բնակվում էր Ալմա-Աթայում  ։ 1946 թվականին նրա հորը տեղափոխել են Կոմիի ԻԽՍՀ-ում գտնվող Ինտա քաղաք` հանքում աշխատելու, ուր և տեղափոխվել է ողջ ընտանիքը։
1957 թվականին Եվգենին ավարտել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնին կից դպրոց-ստուդիան։ Նույն թվականին ընդգրկվել է Կոնստանտին Ստանիսլավսկու անվան դրամատիկական թատրոնի խմբի մեջ։
Առաջին անգամ նկարահանվել է 1957 թվականին` Յուլի Ռայզմանի «Կոմունիստը» կինոնկարում և ստացել մեծ ճանաչում։ Կինոնկարը հանդիսատեսի կողմից ընդունվել է ջերմությամբ։ 1958 թվականին, Վենետիկի կինոփառատոնում արժանացել է պատվավոր դիպլոմի, իսկ 1959 թվականին, Կիևում կայացած Համամիութենական կինոփառատոնում շահել է առաջին մրցանակը։ Հաջորդ ֆիլմը, որտեղ նկարահանվել է Եվգենի Ուրբանսկին, Գրիգորի Չուխրայի «Բալլադ զինվորի մասին» (1959 թ.) կինոնկարն էր։ Այդ ֆիլմում նա կատարել է հաշմանդամի դերը, ում գլխավոր հերոսը հանդիպում է կայարանում։
1960 թվականին Եվգենին կրկին նկարահանվել է Չուխրայի մոտ, այս անգամ «Մաքուր երկինք» կինոնկարում, որտեղ կատարել է Խորհրդային Միության հերոս, օդաչու Ալեքսեյ Աստախովի դերը։ Կինոնկարը լայն ճանաչում գտավ հանդիսատեսի կողմից և 1961 թվականին ճանաչվել է տարվա լավագույն ֆիլմ (41,3 միլիոն հանդիսատես ):
1959 թվականին Եվգենի Ուրբանսկին դարձել է Համամիութենական կինոփառատոնի` տղամարդու դերի համար առաջին մրցանակի դափնեկիր, իսկ 1962 թվականին` արժանացել է ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչման։
Անձնական կյանք
Եվգենի Ուրբանսկին ամուսնացել է երեք անգամ։ Առաջին ամուսնությունից ունեցել է մեկ դուստր։ Երկրորդ անգամ ամուսնացել է դերասանուհի Տատյանա Լավրովայի հետ։ Նրա երրորդ կինը լատիշ դերասանուհի Ձիդրա Ռիտենբերգան էր։ Նրանց դուստրը ծնվել է Եվգենի Ուրբանսկու մահից մի քանի ամիս անց և հոր պատվին ստացել է Եվգենիա անունը ։
Մահ
Եվգենի Ուրբանսկին զոհվել է 1965 թվականի նոյեմբերի 5-ին, «Տնօրենը» կինոնկարի նկարահանումների ժամանակ ։ Նկարահանման հրապարակը գտնվում էր Բուխարայից 40 կմ հեռավորության վրա, որտեղ նկարահանվում էր ավտոշարասյան երթը ավազների միջով։ Ըստ սցենարի, Ուրբանսկու հերոսի ավտոմեքենան պետք է սլանար ավազաթմբերի վրայով, առաջ անցներ և գլխավորեր ավտոշարասյունը։ Ամենադժվարին դրվագը ավտոմեքենայի ցատկն էր ավազաթմբի վրայով։ Առաջին փորձն հաջողված էր, սակայն երկրորդ ռեժիսորի պահանջով, նշված դրվագը պետք է նկարահանվեր երկրորդ անգամ, քանի որ վերջինս ցանկանում էր, որպեսզի ավտոմեքենան ավելի բարձր ցատկեր։ Սակայն երկրորդ փորձի ժամանակ ավտոմեքենան անսպասելիորեն կողաշրջվել է։ Ստացած վնասվածքներից` Եվգենի Ուրբանսկին հիվանդանոց տեղափոխվելու ճանապարհին մահացել է։
Ուրբանսկու մահը խաչ քաշեց ֆիլմի նկարահանումների վրա։ Նկարահանումները դադարեցվեցին, իսկ ողջ անձնակազմը լուծարվեց։ Ֆիլմի ռեժիսոր Ալեքսեյ Սալտիկովը մեկուկես տարով զրկվեց ֆիլմ նկարելու իրավունքից։ Նա կինոնկարահանման հրապարակ վերադարձավ միայն 1967 թվականին, իսկ «Տնօրենը» կինոնկարի նոր նկարահանումների թույլտվությունը նա կրկին ստացավ 1969 թվականին։ Եվգենի Ուրբանսկու փոխարեն, գլխավոր հերոսի դերը ֆիլմում կատարել է Նիկոլայ Գուբենկոն։
Եվգենի Ուրբանսկին թաղված է Մոսկվայի Նովոդևիչյան գերեզմանատանը։ 1968 թվականին էկրան է բարձրացել «Եվգենի Ուրբանսկի» վավերագրական ֆիլմը, որտեղ ցուցադրվում են «Տնօրենը» կինոնկարի առաջին տարբերակի նկարահանված կադրերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:ՄԳԱԹ դպրոց-ստուդիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ
Էլ Կարմեն (դեպարտամենտ)
Էլ Կարմեն (Departamento de El Carmen), դեպարտամենտ Արգենտինայում, Ժուժույ պրովինցիայի կազմում։ Տարածքը՝ 912 կմ2։ Ըստ վիճակագրության Ազգային ինստիտուտի և Արգենտինայի բնակչության 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ դեպարտամենտի բնակչությունը կազմում է 97039 մարդ՝ 2001 թվականի 84667-ի փոխարեն, որը կազմում է 14,6% աճ ։ Բնակչության խտությունը՝106,4 մարդ/կմ2։ Վարչական կենտրոնը Էլ Կարմենն է։
Աշխարհագրություն
Դեպարտամենտը գտնվում է Ժուժույ պրովինցիայի հարավում։ Սահմանակից է՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արգենտինայի դեպարտամենտներ
Արդուկի սեղան
Արդուկի սեղան, արդուկելու տախտակ։ Սարքում են ամուր փայտանյութից։ Առավել հարմար են ծալովի ոտքերով սեղանները, ինչպես նաև մետաղական համակցված տախտակները։ Փափկության համար տախտակը սովորաբար երեսպատում են թաղիքե միջադիրով։ Տախտակի առաջամասը կլորացված է, որը հնարավորություն է տալիս հեշտությամբ հանգցնել և հանել արդուկվող իրերը։ Արդուկի սեղաններն ունեն արդուկի համար նախատեսված մետաղական հենակալ։ Արդուկի սեղանի մոտավոր չափերն են (սմ)՝ երկարությունը՝ 110-120, լայնությունը՝ 20-35, բարձրությունը՝ 75-90։ Թևքերի և մանր իրերի արդուկման համար ծալովի և հանովի լրացուցիչ սարքավորանքը թողարկվում է առանձին։
Կատեգորիա:Կենցաղային իրեր
Անահիտ Կիրակոսյան (այլ կիրառումներ)
Անահիտ Կիրակոսյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Երիտասարդ կոմպոզիտորի ճանապարհորդությունը
«Երիտասարդ կոմպոզիտորի ճանապարհորդությունը», «Երիտասարդ կոմպոզիտորի ուղևորությունը (ახალგაზრდა კომპოზიტორის მოგზაურობა), 1985 թվականին «Վրացֆիլմ» կինոստուդիայում նկարահանված գեղարվեստական ֆիլմ։
Սյուժե
Ֆիլմը նկարահանվել է Օթարա Չխեիձեի «Անուն չունեցող քամին» վեպի հիման վրա։
Ֆիլմի իրադարձությունները տեղի են ունենում 1907 թվականին։ Ֆիլմի գլխավոր հերոսը՝ Նիկուշան (Լևան Աբաշիձե), ժողովրդական երգեր հավաքագրելու համար ճամփորդում է Վրաստանի գյուղերով։ Ճանապարհին նրան պատահականորեն ուղեկցում է Լեկո Տատաշելին (Գիա Պերաձե), ով կարծում է թե Նիկուշան հեղափոխական է, իսկ գյուղերի պատկերով քարտեզը՝ ապստամբության կազմակերպման պլան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1985 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գեորգի Շենգելայայի ֆիլմեր Կատեգորիա:«Վրացֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Վրացերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:1980-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր
Լիթլ Բիգհորնի ճակատամարտ
Լիթլ Բիգհորնի ճակատամարտ (Battle of the Little Bighorn), Լակոտայի կողմից հայտնի, ինչպես Յուղոտ խոտերի ճակատամարտ (Battle of the Greasy Grass), հնդկացիական լակոտա-հյուսիսային շեյենական միության և ԱՄՆ-ի բանակի Յոթերորդ հեծյալ գնդի միջև տեղի ունեցած ճակատամարտ, որը տեղի է ունեցել 1876 թվականի հունիսի 25-26-ին, Մոնտանայի Լիթլ Բիգհորն գետի մոտ։ Ճակատամարտն ավարտվել է ամերիկական գնդի հինգ վաշտերի ջախջախմամբ և հայտնի հրամանատար Ջորջ Քասթերի մահվամբ։
Նախապատմություն
Քաղաքացիական պատերազմի ավարտից հետո բնակչությունը ձգվեց դեպի մայրցամաքի արևմուտք, ինչը տեղաբնակ սիու ցեղի հետ պատերազմի պատճառ դարձավ։ Հարավի հետ պատերազմից հյուծված ԱՄՆ-ի զորքերը պարտություն կրեցին, և 1868 թվականին կնքվեց պայմանագիր, ըստ որի փակվեց հնդկացիական հողերի մեջով անցնող ճանապարհը և ոչնչացվեցին դրանցում գտնվող ամրոցները։ Պատրաստվելով նոր պատերազմի՝ 1876 թվականի փետրվարին գեներալներ Թերին և Կրուկը կրկին ներխուժեցին հնդկացիական հողեր ։ Սիու ցեղը ստիպված տեղահանվեց և նահանջեց ցեղախմբերով։
Հունիսին գեներալ Թերիի շարասյունը, գրոհելով Յելոուսթոուն գետի հարավային ափի երկայնքով, հայտնվեց վերջերս լքված արոտավայրերում։ Ժողով գումարելով, Թերին որոշեց հետևակով և հրետանիով հարձակվել դեպի հարավ, որտեղ գնացել էին հնդկացիները, միաժամանակ հեծելազորը ուղարկելով Լիթլ Բիգհորն գետի վերին հատված, որպեսզի կտրի սիուների նահանջի ճանապարհը։ Հունիսի 22-ին 7-րդ հեծյալ գնդի բոլոր 12 վաշտերը, հնդկացի հետախույզների ջոկատը և սննդամթերքով բեռնված 175 ջորիներ Քասթերի 15 օրվա հրամանատարությամբ ժամանեցին։ Հունիսի 24-ին Քասթերը հայտնաբերեց հսկայական ռազմական ճամբարի հետքեր, և որոշեց կատարել գիշերային ռազմերո, որպեսզի հնդկացիներին թույլ չտա թաքնվել։ Գունդը տեղ հասավ Հունիսի 25-ին, գիշերվա ժամը 2-ին, որից հետո ոչնչացրեց ճամբարը։ Առավոտյան ժամը 10-ին, գիշերակացից հետո Քասթերը բարձրացավ բլուրը, որտեղից նրա առջև բացվեց հակառակորդի ռազմական ճամբարի ծայրը։ Նրան տեղեկացրին, որ մոլորված գումակի վրա հարձակվել է հնդկացիների փոքրաթիվ ջոկատ, և, որպեսզի չկորցնի անսպասելիության ազդեցությունը, Քասթերը որոշեց հարձակվել հենց այդ օրը ։ Նա գունդը բաժանեց 3 մասի. անձամբ գլխավորեց «C» (Թոմ Քասթեր), «E» (Էլեգեոն Սմիթ) «F» (Ջորջ Յեթս), «I» (Մայլզ Քեոգ) և «L» (Ջեյմս Կոլհաուն) վաշտերը. մայոր Ռինոն ստացավ ստացավ «A», «G» և «M» վաշտերը. կապիտան Բենտինը ստացավ «D» «H» և «K» վաշտերը.գումակի պահպանության համար վերցվեցին «B» վաշտը և մի քանի այլ վաշտերից զինվորներ, որոնք ընդգրկվեցին կապիտան Մաքդուգալի հրամանատարության մեջ ։ Բենտինը հրաման ստացավ շարժվել դեպի ձախ և հետազոտել խորդուբորդ վայրերը՝ հարձակվելով հայտնաբերված հնդկացիների վրա. անծանոթ ուժերի բացակայության դեպքում նա պետք է հանկարծակիի բերեր գլխավոր ուժերին։ Ռինոն պետք է գրոհեր գետի ձախ ափի երկայնքով, որտեղ գտնվում էր հնդկացիների ճամբարը, իսկ Քասթերը՝ աջ ափով։
Մարտ
Հունիսի 25-ին՝ ժամը 15:00-ին, Ռինոն իր շարասյունը կանգնեցրեց ճամբարից մի քանի հարյուր մետր հեռու՝ հրամայելով ձիերից իջնել և կրակ բացել ։ Թշնամիների հայտնվելը Նստած Ցուլի ճամբարում խառնաշփոթ առաջացրեց. կանայք վերցրին երեխաների և փախան հյուսիս, իսկ տղամարդիկ թողեցին իրենց գործերը, զենք վերցրին և գնացին թշնամու ուղղությամբ։ Հանդիպելով ուժերի բազմակի գերազանցության՝ Ռինոն հրամայեց հեռանալ դեպի գետի մոտ գտնվող պուրակը ։
Կատաղի Ձին հնդկացիներին գրոհի առաջնորդեց։ Նրանք նաև շրջանցեցին ամերիկացիներին թևերից և հայտնվեցին նրանց թիկունքում։ Ռինոն որոշեց ճողոպրել դեպի գետի հակառակ կողմում գտնվող բլուրը (այժմ կոչվում է Ռինո Հիլ)։ Նահանջի ժամանակ նրա վատերը նշանակալի կորուստներ կրեցին. 46 մարդ մահացավ, ևս մոտ երկու տասնյակը չկարողացան բարձրանալ բլուրը՝ թաքնվելով մացառուտներում։ Վաշտերը պաշտպանական դիրքեր գրավեցին բլրի վրա, իսկ հնդկացիների գլխավոր զանգվածը ուղղվեց դեպի հյուսիս, որտեղից նույնպես մարտի ձայներ էին լսվում։ Մարտի սկզբից անցել էր մոտավորապես 45 րոպե։
Քասթերը, շարժվելով դեպի հյուսիս, բարձրացավ Ռինո Հիլի գագաթը, և, տեսնելով հնդկացիների գյուղի ճիշտ տարածքը, Մաքդուգալի մոտ սուրհանդակ ուղարկեց, որպեսզի արագ ռազմամթերք հասցնի։ Ջոկատը շարունակեց շարժվել գետի երկայնքով շարժվելը, հասնելով գյուղի առջև գտնվող բլրին (ավելի ուշ հայտնի դարձավ, ինչպես Քոլհաուն Հիլ), որտեղ Քասթերը որոշեց անցնել ծանծաղուտը։ Սակայն գետը հասցրին անցնել տասնյակ հնդկացիներ և հրաձգային կրակ բացեցին։ Քասթերը, հավանաբար վախենալով մեծաթիվ դարանակալներից, հրամայեց նահանջել։ Նա շեփորահար (նրանք բանակում բանագնացների դեր էին կատարում) Մարտինին դեպի հարավ ուղարկեց, ոորպեսզի նա գտնի և բերի Բենտինի վաշտերը։ Մարտինը վերջին մարդն էր, ով Քասթերի շարասյան զինվորներին ողջ էր տեսել։
Բենտինը բլուրներում չգտավ հնդկացիների, և, միանալով գումակին, ուղղվեց դեպի հյուսիս, որտեղ առաջին սուրհանդակի և Մարտինի զեկույցները ստացավ ։ Արագացնելով քայլքը և հետևում թողնելով բեռնասայլերը՝ նրա ստորաբաժանումները Լիթլ Բիգհորն գետի մոտ տեսան Ռինոյի՝ լեռը բարձրացող զինվորներին, ովքեր հետապնդվում էին գրեթե հազար հնդկացիների կողմից։ Միանալով Ռինո Հիլի վրա՝ Ռինոն, ելնելով կորուստների քանակից, Բենտինին խնդրեց մնալ, ինչին նա համաձայնեց՝ տեղակայելով իր վաշտերը։ Հնդկացիները բլուրը ոչ ամուր շրջանակի մեջ առան և գլխավոր ուժերը ուղարկեցին դեպի հյուսիս, որտեղից մինչև պաշարվածները լսվում էին մարտի ձայներ։
Ժամը 16:50-ին Քասթերի ընկեր «D» վաշտի կապիտան Վեյրի նյարդերը տեղի տվեցին, ով ինքնակամ դուրս եկավ դիրքերից և զառիվայրով ներքև իջավ։ 20 րոպեից գումակը հասան բլրին։ Ստանալով ռազմամթերք՝ Բենտինը «H», «K» և «M» վաշտերը Վեյրի հետևից ուղարկեց։ Հասնելով Վեյր Փոինթ բարձունքին՝ զրքերը Քոլհաուն Հիլի վրա վառոդի ծխի ամպ նկատեցին, որտեղից իրենց ուղղությամբ ընթանում էին հարյուրավոր հնդկացիներ։ Բենտինը մարտով նահանջեց դեպի Ռինո Հիլ։
Մարտինի մեկնումից հետո չի կարելի վստահաբար նկարագրել Քասթերի գործողությունները, չնայած հնդկացիների վկայությունները և հնէաբանական արշավները դրանց վրա որոշակի լույս են սփռում։ Ընդունված է համարել, որ Քասթերը կրկին բաժանել է իր ուժերը. Քոլհաուն Հիլի վրա թողնելով պաշտպանական երկու սահման՝ նա երկու մղոն հյուսիս է գնում հետախուզման նպատակով։ Այդտեղ նրա առջև բացվում է հազարավոր փախստական հնդկացիների տեսարան է բացվում, և, Քասթերը, սկզբում ցանկանալով նրանց գերի վերցնել թշնամու վրա ճնշում գործադրելու նպատակով, որոշում է սպասել Բենտինին։
Քոլհաուն Հիլի մարտը, որին մինչ այդ պահը բնորոշ էին փոխհրաձգությունները և երկու կողմերից անօգուտ հարձակման փորձերը, նոր լիցք է ստանում. ժամանում է մահապարտ շեյենների ջոկատը։ Նրանք գրոհում են ամերիկացիների շղթայի վրա, և, չնայած, բոլորը մահանում են՝ նրանք հնարավորություն են տալիս ընկերներին երկրորդ ալիքով ներխուժել ամերիկացիների դիրքեր, ովքեր չէին հասցրել վերալիցքավորել զենքերը։ Կապիտան Քոլհաունը ուրիշ դիրքերից դեպի մարտի թեժ կետը քաշեց իր զորքերի մի մասը, ինչը հնդկացիներին թույլ տվեց, ոգևորված մահապարտների օինկաով, մխրճվել նրա վաշտի նոսրացող շարքերի մեջ։
Թշնամու քանակական գերազանցությունը ձեռնամարտում հանգեցրեց Քոլհաունի զորամիավորումների ոչնչացմանը։ Փոքրաթիվ վերախրածներ բարձրացան բլրի գագաթը, որտեղ պաշտպանության վերջին գիծը զբաղեցրել էի կապիտան Քեոգի «I» վաշտը,ում զինվորները մի քանի րոպե տևած ձեռնամարտից հետո նահանջեցին դեպի հյուսիս՝ Քասթեր Հիլ։
7-րդ հեծյալ գնդի հինգ վաշտերի վերջին մարտի բոլոր մասնակիցներից ողջ մնաց միայն Կոմանչը՝ Քեոգի ձին, որն ավելի ուշ դարձավ գնդի թալիսմանը։ Մարտի ժամանակ սկսված թշնամիների մարմինների գանգամաշկումը շարունակվում էր նաև ջախջախումից հետո։ Հնդկացիները դանակով կտրում էին ամերիկացիների ներքին օրգանները։
Քասթերի մարմնի մոտ, ով ստացել էր երկու հրազենային վիրավորում, գտնվել է իր «ռեմինգտոն» հրացանից կրակած 17 պարկուճ։ Քասթերի գանգամաշկը հանված չէր, քանի որ անվտանգության նկատառումներով ոչ ոք չէր ցանկանում հանձն առնել նրա սպանությունը։ Հուլիսի 17-ին հնդկացիների հետապնդումը ավարտվեց Դեղին Մազեր անվանմամբ շեյենի մահով, ով սպանվել և գանգամաշկվել էր հայտնի սկաուտ Բուֆալո Բիլի կողմից՝ «Առաջին գանգամաշկը հանուն Քասթերի՜» աղաղակով։
Ավարտելով իրենց գործը Քասթերի հետ՝ հնդկացիների հիմնական ուժերը ուղղվեցին դեպի հարավ՝ դեպի Ռինո Հիլ։ Ռինոյի և Բենտինի վաշտերը անգործ նստած չէին. բաժակներով և դանակներով նրանք խրամատներ էին փորել։ Մահապարտների բացակայությունը հնդկացիներին հնարավորություն չտվեց վճռական հարձակման համար։ Նրանք սահմանափակվեցին հրացաններից և նետերից փոխհրաձգություններով։ Նետերն ավելի արդյունավետ էին իրենց կոր հետագծի շնորհիվ։
7 վաշտերը պաշտպանություն կազմեցին՝ տառապելով ծարավից. դեպի գետ արտագրոհները հաջողությամբ չպսակվեցին։ Քասթերի ջոկատի մասին տեղեկության բացակայությունը նրա ճակատագրի մասին վարկածներ առաջացրեց։ Սպաները կարծում էին, որ նա նահանջել է դեպի հյուսիս՝ Թերիի մոտ։ Նրանք հիշեցին Ուոշիթի ճակատամարտի դեպքը, երբ Քասթերը «մոռացության էր մատնել» մայոր Էլիոթի ջոկատին, որը շեյենների կողմից լիովին կոտորվել էր։ Զինվորները նույնպես իրենց լքված զգացին։
Գիշերը բլրի վրա թափանցում են 17 մարդ, ովքեր ցերեկով չէին կարողացել լքել մացառուտները։ Հունիսի 26-ի առավոտյան հնդկացիների գրոհները շարունակվեցին։ Բենտինի գլխավորությամբ «H» վաշտը դեպի հարավ արտագրոհ կատարեց ընդդեմ շատ խիտ ամրացած հնդկացիների ։ Պաշարվածների ծարավը միայն ուժեղացավ, և, վերջապես, 17 կամավորները գնացին ջուր բերելու, ինչը նրանց հաջողվեց, չորսը հրացաններով (բոլորը գերմանացիներ էին) ծածկում էին մնացածին, ովքեր կաթսաները գետի ջրով էին լցնում։
Իմանալով հյուսիսից Թերիի հետևակայինների մոտենալու մասին՝ Նստած Ցուլը հրամայեց նահանջել։ Ռինո Հիլի մարտերում գունդը թողեց ևս 6 հոգի սպանված և 48 վիրավոր։
Հետևանքներ
Հունիսի 27-ին մարտի վայր ժամանեց Թերիի հետևակը, որը զգուշորեն էր քայլում վերապրած սկաուտների նախազգուշացումներից հետո։ Քասթերի ջախջախման մասին լուրը տարածվեց պրերիաներով։ Հնդկացիական որոշ ցեղեր լքեցին ռեզերվացիաները, որպեսզի միանան Նստած Ցուլի զորքերին։ 1876 թվականի մնացած մասը և 1877 թվականը անցավ ամերիկացիների կողմից հնդկացիների հետապնդումներով, որի արդյունքում նրանց մեծ մասը գերեվարվեց։ Պատերազմն ավարտվեց ԱՄՆ-ի հաղթանակով, և բոլոր հնդկացիները փակվեցին ռեզերվացիաներում։ Քասթերի պարտությունը ԱՄՆ-ում հսկայական հնչեղություն ստացավ, ինչը եվրոպացիներին շատ հայտնի չդարձավ ճակատամարտի տեղական մասշտաբի պատճառով։ Հասարակությունը պահանջեց պատժել մեղավորներին։ Առաջադրվեցին բազմաթիվ վարկածներ, որոնց մեծ մասը կարելի է հերքել։ Օրինակ, Քասթերին մեղադրում էին ուժերի բաժանման մեջ, սակայն, նա ավելի վաղ այն հաջողությամբ կիրառել էր։
Հուսալով հնդկացիների պաշտպանվել չիմանալու վրա՝ Քասթերին վերագրում են Քոլհաուն Հիլի մոտ գետանցումից անտեղի հրաժարումը, ինչից հետո նա կարող էր կոտորել հնդկացի բնակչությանը։ Այստեղ նաև մոռացության է մատնվում այն, որ մի պահ երկու հարյուր զինվորներ, համենայն դեպս, ստիպված են եղել հանդիպել հնդկացիների հիմնական զանգվածի ճնշմանը՝ գտնվող Ռինո Հիլի մոտ։
Քասթերի ագրեսիվ ոճի հետևորդները Ռինոյին և Բենտինին էին մեղադրում դանդաղելու կամ վախկոտության մեջ։ Սակայն երբ Բենտինը հասավ Վեյր Փոինթ, հինգ վաշտերի մնացորդներին արդեն ոչնչացրել էին, իսկ մինչև գումակի ժամանումը, այսինքն՝ առանց ռազմապաշարի, հարձակում սկսելը կարող էր մարտի ավելի ողբերգական ավարտի հանգեցնել։ Անառարկելի է միայն այն փաստը, որ Քասթերը չի կատարել «փակել հնդկացիների նահանջի ճանապարհը» հրամանը, այլ, որոշել է առանց գլխավոր ուժերի ժամանման գրոհել հազարավոր հնդկացիների վրա։
Սկոպիեի երկրաշարժ
Սկոպիեի երկրաշարժ (Скопски земјотрес), երկրաշարժ Մակեդոնիայի սոցիալիստական հանրապետության (ներկայումս՝ Հյուսիսային Մակեդոնիա) մայրաքաղաք Սկոպիեում, որ տեղի է ունեցել 1963 թվականի հուլիսի 26-ին։ Երկրաշարժից, որն ունեցել է 6,9 մագնիտուդ ուժգնություն Ռիխտերի սանդղակով, ավերվել է քաղաքի մեծ մասը ։ Աղետի արդյունքում մահացել է 1,070 մարդ, վիրավորվել է 3,000 մարդ, բնակելի շինությունների գրեթե 75 %-ը ավերվել կամ լրջորեն վնասվել է ։
Երկրաշարժի ծագման շրջանը Իտալական ու Ֆրանսիական Ռիվիերայի բեկվածքի հետ նույն գծի վրա է եղել, որտեղ երկրաշարժից մի քանի օր առաջ մարդիկ թույլ ցնցումներ են զգացել։ Երկրաշարժի էպիկենտրոնում ցնցումների ինտենսիվությունը կազմել է ինը բալ։ Առաջին ցնցմանը հաջորդել է ավելի թույլ երկրորդ ցնցումը։ Մեկ օրվա ընթացքում գրանցվել է 84 ցնցում։
Երկրաշարժից անմիջապես հետո մոտ տասնութ երկիր Հարավսլավիա են ուղարկել փրկարարներ, ֆինանսական ու հումանիտար օգնություն։ Նույն թվականի հոկտեմբերի 14-ին ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեան ընդունել է № 1882 բանաձևը, որում նշվել է, որ «Սկոպիեի վերականգնումը ժողովուրդների բարեկամության ու եղբայրության խորհրդանիշ է դարձել»։
Սեյսմիկ իրավիճակը շրջանում
Մակեդոնիայի հարավը՝ Վարդար գետի շրջակայքը, հայտնի է որպես սեյսմիկ բարձր ակտիվության գոտի։ Սկոպիեի պատմության մեջ մինչև 20-րդ դարը հայտնի են երկու ավերիչ երկրաշարժներ՝ 518 թվականի 1555 թվականի երկրաշարժները։ Ամեն դեպքում, քաղաքը պլանավորելիս ու շինությունների կառուցման ժաման սեյսմիկ վտանգը երբեք հաշվի առնվել ։
Երկրաշարժ
Ցնցումները գրանցվել են հուլիսի 26-ին և շարունակվել են 20 վայրկյան ։ Ամենաուժեղ ցնցման ժամանակը գրանցել է Սկոպիեի հարավում գտնվող կայարանի ժամացույցը, որը կանգ է առել առավոտյան 5։17-ին ։ Ընդհանուր առմամբ ավերվել կամ խիստ վնասվելեն բնակելի շինությունների 75 %-ը, գրեթե բոլոր դպրոցներն ու հիվանդանոցները, կայարանի, փոստի շինությունները․ այնպես որ քաղաքը կտրվել է արտաքին աշխարհից։ Վնասվել կամ քանդվել են վարչական շենքեր՝ այդ թվում Մակեդոնիայի կոմկուսի կենտրոնական կոմիտեի շենքը, քաղաքապետարանի, Ազգային բանկի շենքերը։ Արտադրական ձեռնարկությունները համեմատաբար քիչ են վնասվել, քանի որ նրանք հեռու են եղել էպիկենտրոնից, և նրանց կառույցը դիմացել է երկրաշարժին։ Ամենից շատ տուժել են աղյուսից կառուցված շինությունները, և նրանց քանդման հետևանքով են ամենից շատ զոհեր եղել ։
Փրկարարական աշխատանքներ և վերականգնում
Անմիջապես երկրաշարժից հետո զինվորական, քաղաքացիական պաշտպանության ջոկատները և տեղի բնակիչները ձեռնամուխ են եղել ավերակների մաքրման աշխատանքներին։ Երկրաշարժից գրեթե անմիջապես հետո սկսվել է միջազգային օգնությունը երկրաշարժի հետևանքները վերացնելու ուղղությամբ։ Սկոպիեի վերականգնմանը մասնակցել է մոտ 80 երկիր, նվիրաբերությունները կազմել են 37 միլիոն հարավսլավական դինար, ինչպես նաև տրամադրվել է 121 միլիոն դինարի իրեր ։ Մի քանի տասնյակ հազար մարդկանց համար, որոնք կորցրել էին բնակարանները, երկրաշարժից հետո բացվել են վրանային կացարաններ, մեկ տարվա ընթացքում կառուցվել են ժամանակավոր փայտե տնակներ։ ԽՍՀՄ-ը մինչև 1963 թվականի վերջը Հարավսլավիային տրամադրել է ավելի քան մեկ միլիարդ դինարի օգնություն, ուղարկել է 500 զինվորներ՝ ավերակների մաքրման աշխատանքների համար ։ Քաղաքի լիարժեք վերականգնումը 1960-ական թվականներին իրականացվել է ճապոնացի ճարտարապետ Կենձո Տանգեի ղեկավարությամբ։
Հատկանշական է եղել 1970 թվականին Սկոպիեում բացված Ժամանակակից արվեստի թանգարանը, որի հավաքածուի մեծ մասը կազմել են երկրաշարժից հետո այլ երկրների նվիրած արվեստի գործերը։ Թանգարանի շենքը նախագծել են լեհ ճարտարապետները․ դա եղել է Լեհաստանի կառավարության նվերը Մակեդոնիային ։ Թանգարանի կարևոր ցուցանմուշներից է Պաբլո Պիկասսոյի «Կնոջ գլուխը» կտավը, որ քաղաքին նվիրել է նկարիչը  ։
Ռունգանո Նյոնի
Ռունգանո Նյոնի (Rungano Nyoni, ), Ուելսում հաստատված զամբիացի ռեժիսոր, սցենարիստ։
Կենսագրություն
Ռունգանո Նյոնին ծնվել է Զամբիայում։ 9 տարեկանում գաղթել է Ուելս։ Ավարտել է Լոնդոնի արվեստի համալսարանը։ Նկարահանել է մի քանի կարճամետրաժ ֆիլմեր, որոնք մրցանակների և քննադատության են արժանացել (Ցանկը, Մվանսա Մեծը, Լսի՛ր)    ։
Առավել հայտնի է «Ես կախարդ չեմ» ֆիլմով, որի հեղինակն ու ռեժիսորն է։ Ֆիլմը 2018 թվականին արժանացել է Բրիտանական կինոյի և հեռուստատեսային արվեստի ակադեմիայի բացառիկ դեբյուտ մրցանակին, ինչպես նաև մրցանակներ է ստացել միջազգային կինոփառատոներից։ Ցանկը ֆիլմն արժանացել է Ուելսի կինոյի և հեռուստատեսային արվեստի ակադեմիայի լավագույն կարճամետրաժ ֆիլմ մրցանակին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զամբիացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ուելսցի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ուելսցի դերասանուհիներ
Հայսմավուրք (4707)
Հայսմավուրք (4707), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4707 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1679 թվականին Գրիգոր գրչի Տէր Մարտիրոս Շահդալտեցի գրչի կողմից՝ Վանում։ Ծաղկողը եղել է Գրիգորը և Տէր Մարտիրոս Շահդալտեցին (օգնականը)։ Ստացողը եղել է Ղարիպ Սուսրաթցին և Ամիբզատը։ Կազմողը եղել է Մարտիրոսոը (գրիչ)։ Գրված է թղթի վրա, որն ունի 39x25 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 315 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան և լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ դրոշմազարդ կտավ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 5ա, 105ա, 187ա, 285բ, 314ա և այլուր, հետագայի՝ 315բ (1779 թ.), 2բ, 5ա և այլուր (18-րդ դար), 30բ, 314ա (1906 թ.) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Արդուկիչ մեքենա
Արդուկիչ մեքենա, էլեկտրական կենցաղային մեքենա, որի միջոցով գործվածքն արդուկվում է պտտվող գլանիկի և վերջինին սեղմված տաք «մաշիկի» (արդուկ) արանքով իրը ձգելով։
Կառուցվածք
Մեքենան ունի ոտնակ, որն ապահովում է «մաշիկը» գլանիկին սեղմելու անհրաժեշտ ճիգը, ինչպես նաև գլանիկը պտտող էլէկտրաշարժիչի միացումն ու անջատումը։ Արդուկման ընթացքում ավտոմատ սարքավորանքը կարգավորում է սեղմման ճիգն ըստ գործվածքի հաստության։ Արդուկը տաքացվում է խողովակաձև էլեկտրատաքացիչ տարրով։ Արդուկիչ մեքենան ունի ջերմակարգավորիչ (հնարավորություն է տալիս տարբեր գործվածքների համար հաստատել անհրաժեշտ ջերմաստիճան)։ Գլանիկի էլեկտրաշարժիչն անջատելու դեպքում մեքենան կարելի է օգտագործել որպես արդուկամամլիչ (դարսերի, տաբատների ծալքերի ձևավորման համար)։
Նախքան արդուկելը սպիտակեղենը պետք է թեթևակի խոնավացնել։ Արդուկիչ մեքենայով արդուկելու ընթացքում սպիտակեղենը խոնավացնելն արգելվում է։
Կատեգորիա:Կենցաղային սարքեր
Լոնկոպե
Լոնկոպե (Loncopué), քաղաք Արգենտինայում։ Գտնվում է Նեուկեն պրովինցիայի հյուսիս-արևելքում։ Ունի տեղական պրովինցիային 2 աստիճանի կարգավիճակ։
Անվանում
Քաղաքի և դեպարտամենտի անվանումը՝ լոնկոպե (Loncopué), ծագել է արակուներեն լեզվից։ Այն կազմված է 1 բառերից. Լոնկո և պե։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1915 թվականի հոկտեմբերի 20-ին։
Բնակչություն
բնակչության թվի փոփոխությունըИзменение численности населения։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի քաղաքներ
Էնտրե Ռիոս
Էնտրե Ռիոս (Entre Ríos), պրովինցիա Արգենտինայի հյուսիսարևելյան հատվածում։
«Էնտրե Ռիոս» անվանումը թարգմանաբար նշանակում է «գետերի միջև»։ Պարանա գետը բնական սահման է ձևավորում Սատա Ֆե և Բուենոս Այրես նահանգների հետ արևմուտքում և հարավ-արևմուտքում, իսկ Ուրուգվայ գետը՝ Ուրուգվայի հետ արևելքում։ Հյուսիսային նահանգը սահմանակից է Կորիենտես պրովինցիային։
Կորդովա և Սանտա Ֆե պրովինցիաները միասին մտնում են տնտեսա-քաղաքական միավորման մեջ, որը հայտնի է որպես Կենտրոնական տարածաշրջան։
Աշխարհագրական դիրք
Էնտրե Ռիոս նահանգը մտնում է աշխարհագրական տարածաշրջանի մեջ, որը հայտնի է որպես Արգենտինական Միջագետք։ Նահանգի տարածքը հարթավայր է, որը ծածկված է բլուրներով։ Այնտեղ է գտնվում Լամոդա (Կուչիլյա) բլուրների երկու շարքերը։ Կուչիլյա դե Մոնտիելն՝ արևմուտքում և Կուչիլյա Գրանդեն՝ արևելքում իրարից առանձնացված են Գուալեգուայ գետով։
Կլիմա
Հյուսիսում խոնավ մերձարևադարձային կլիմա է, հարավի պամպասներում՝ բարեխառն։ Ատլանտյան օվկիանոսի կողմից փչում են քամիներ։ Բացի այդ, այստեղ իշխում են տեղական քամիները՝ պամպերո, սուդեստադա և հյուսիսային քամի։ Տարեկան միջին տեղումների քանակը կազմում է 900 մմ, ամռան միջին ջերմաստիճանը (նոյեմբեր-մարտ)՝ 20 °С, ձմռանը՝ 10-13 °С։
Պատմություն
Նահանգի առաջին բնակիչներն էին գուարանի, չարրուա և չանա ցեղերը։ 1520 թվականին, երբ Խաղաղ օվկիանոսը որոնելիս Ռոդրիգես Սերրանոն համարձակվեց բարձրանալ Ուրուգվայ գետով վեր, այստեղ եկան իսպանացիները։ Առաջին իսպանական հիմնական բնակավայրը հայտվել է 16-րդ դարում, ներկայիս Լա Պազ դեպարտամենտի տարածքում։ Էռնանդո դե Սաավեդրան, Ասունսյոնի նահանգապետը, որը հետագայում դարձել է Բուենոս Այրեսի նահանգապետը, ղեկավարել է Էնտրե Ռիոսն ուսումնասիրող արշավախումբը։ Սանտա Ֆեյի հիմնադրումից  հետո այս տարածքն ուսումնասիրել է նաև Խուան դե Գարայը՝ այն անվանելով la otra banda «ուրիշ ափ»։
Այնուամենայնիվ, մինչև 17-րդ դարի վերջը տարածաշրջանը մնաց անբնակ, մինչև որ գաղութաբնակների մի խումբ հարակից Սանտա Ֆե պրովիցիայից բնակություն հաստատեց Բայադա դել Պարանայում։ Մոտավորապես նույն ժամանակ հիմնադրվեցին Նոգոյա, Վիկտորիա, Գուալեգուայ, Գուալեգուայչու, Կոնսեպսյոն դել Ուրուգվայ և Կոնկորդիա քաղաքները։
1783 թվականին, չնայած պորտուգալացիների ներխուժման սպառնալիքին, պրովինցիայի տարածքը հետազոտել է Տոմաս դե Ռոկամորը։ Նա շատ քաղաքների շնորհեց պաշտոնական կարգավիճակ, և առաջինն էր, որ այդ տարածքն անվանեց Էնտրե Ռիոս։ Այդ ժամանակ եվրոպացիների քանակը դեռ սակավաթիվ էր։ Պարանայի ափի քաղաքների որոշ գաղութաբնակներ աջակցում էին Մանուել Բելգրանոյին և նրա բանակին Մայիսյան հեղափոխության ժամանակ։ 1811 թվականին կառավարությունը Էնտրե Ռիոսում քաղաքական ապաստան է տրամադրում Խոսե Արտիգասի արևելագետ կողմնակիցներին։
1815 թվականի հունիսի 29-ին Կոնսեպսիոն դել Ուրուգվայի Արևելյան կոնգրեսը, Խոսե Արտիգասի նախաձեռնությամբ, ձևավորվել է Liga Federal o Confederación Unión de los Pueblos Libres-ը, որում ընդգրկվել են Արևելյան և Էնտրե Ռիոս, Կորդովա, Կորիենտես, Միսյոնես, Սանտա Ֆե պրովինցիաները՝ հավասար իրավունքներով։ Դաշնային լիգան միաժամանակյա պատերազմում էր Իսպանիայի, Պորտուգալիայի և Բուենոս Այրեսի հետ։
Կարմեն դե Ալոնսո
Կենսագրություն
Կարմեն Մարգարիտա Կարասկո Բարիոսը ծնվել է Լա Սերենայում։ Սովորել է Օվալլեում և Սանտյագոյում, ստացել է ուսուցչի մասնագիտություն։ Նա աշխատել է որպես ուսուցիչ Սանտյագոյում և տարբեր պաշտոններ է ունեցել Ազգային գրադարանում ։
Էնտրե Ռիոս
Պատմություն
1820 թվականի սեպտեմբերի 29-ին նահանգապետ Ֆրանսիսկո Ռամիրեսը պրովինցիան հռչակեց որպես ինքնավար միավորում՝ Էնտրե Ռիոսի հանրապետություն։ Այն գոյատևել է մինչև նրա սպանությունը 1821 թվականի հուլիսի 10-ը։
Կարմեն դե Ալոնսո
Կենսագրություն
Նա սկսել է հաջողությամբ տպագրել իր կարճ պատմվածքները և լայնորեն համագործակցել է ամսագրերի և թերթերի հետ, ներառյալ «Աթանեա» ամսագիրը և իր սեփական սյունակը «Մարգարիտա» թերթում ։ 1950-ական թվականներին նա մեծապես հայտնի է դառնում իր երկու մանկական` Medallones de sol և Medallones de luna ժողովածուների համար ։ 1957 թվականին նա իր «La puebla» պատմվածքի համար հաղթում է «Մարիանո Լատորե» մրցանակը` ժողովրդական հեքիաթների համար։ 1960-ականների սկզբին Érase una amapolita և La casita de cristal անթոլոգիաները ևս հայտնի էին ։
Էնտրե Ռիոս
Պատմություն
1853 թվականին բոլոր նահանգների (բացի Բուենոս Այրեսից) համագումարում, Պարանան (Էնտրե Ռիոսի մայրաքաղաք) ընտրվեց Արգենտինայի մայրաքաղաք, և նրա առաջին նախագահը դարձավ Խուստո դե Ուրիսան։ Մարզի վարչական կենտրոնը տեղափոխվեց Կոնսեպսոն դել Ուրուգվայ։ Մի քանի տարիներ անց, իր վերընտրությունից հետո, Ուրկիսը դարձավ Սանտա Ֆե պրովինցիայի նահանգապետը, սակայն մինչև իր պաշտոնավարման ժամկետը լրանալը, սպանվեց։ Նա խրախուսեց եվրոպացի վերաբնակիչների ներգաղթը, որոնց մեծ մասը մերձվոլգյան գերմանացիներ, շվեյցարացիներ, բելգիացիներ, իռլանդացիների և ֆրանսիացիներ էին։ Այսպես, ըստ 1903 թվականի տվյալների, նահանգում բնակվում է 425 373 բնակիչ, իսկ 153 067-ը՝ ներգաղթյալներ։
Կարմեն դե Ալոնսո
Կենսագրություն
Նրա պատմություններից շատերը ժողովրդական հեքիաթներ են, որոնք վերցված են Չիլիի հյուսիսային շրջանից և շոշափում են աղքատության, բռնության և անարդարության թեմաներ ։ Ալոնսոն ճանաչվել է որպես իր երկրի գյուղական կյանքի մասին գրող ամենաականավոր գրողներից մեկը, և նրա պատմվածքները ներառվել են շատ գրքերի մեջ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կին մանկագիրներ Կատեգորիա:Չիլիացի գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Էնտրե Ռիոս
Բնակչություն
Թեև Էնտրե Ռիոսում բնակվում են բավարան քանակությամբ գուարանի հնդկացիներ, այնուամենայնիվ գերակշռում են եվրոպացի ներգաղթյալների սերունդները, որոնք այստեղ 19-րդ դարում հիմնադրել է գյուղատնտեսական գաղութներ։ Նրանց թվում հատկապես շատ են մերձվոլգյան գերմանացիները, որոնք ապրում են Գուալեգուայչուի շուրջ և Պարանայի հարավի բազմաթիվ գյուղերում։
Բնակչության մեծ մասը կենտրոնացած է Պարանայի և Ուրուգվայի գետերի ափերին։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնը կառուցված է Պարանա գետի վրա։ Նրա բնակչությունը կազմում է 280 000 մարդ է։ Այն նահանգի ամենամեծ քաղաքն է։ Այստեղ են գտնվում նա Գուալեգուայ, Վիկտորիա և Լա Պաս քաղաքները։ Ուրուգվայ գետի վրա գտնվում է արդյունաբերական Կոնկորդիա քաղաքը (140 000 բնակիչ) և Գուալեգուայչու զբոսաշրջիկային կենտրոնը (80 000 բնակիչ), ինչպես նաև Կոնսեպսյոն դել Ուրուգվայ (65 000 բնակիչ) և Կոլոն (20 000 բնակիչ) քաղաքները։
Էնտրե Ռիոսը հայտնի է իր կառնավալով, որն անցկացվում է Գուալեգուայչուում։
Վարչական բաժանում
Էնտրե Ռիոս նահանգը բաժանված է 17 վարչությունների։
Տնտեսություն
Էնտրե Ռիոսի տնտեսությունը Արգենտինայում զբաղեցնում է վեցերորդ տեղը։
Արդյունաբերական սեկտորում գերազանցում է գյուղատնտեսությունը, սննդի և ալյուրի արտադրությունը։
Զարգացած են նաև անտառային, քիմիական, մետալուրգիական արդյունաբերությունը և մեքենաշինությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի պրովինցիաներ
Ամերիկյան սարսափ պատմություն։ Հրեշների կրկեսը
«Ամերիկյան սարսափ պատմություն։ Հրեշների կրկեսը» (American Horror Story: Freak Show, այլ անվանումներ՝ «Հրեշների կրկես», «Հրեշների շոու»), FX հեռուստաալիքի Ամերիկյան սարսափ պատմություն սերիալի 4-րդ եթերաշրջանն է։ Այն հեռարձակվել է 2014 թվականի հոկտեմբերի 8-ից մինչև 2015 թվականի հունվարի 21-ը։