cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օսամու Տեձուկա
Մանկություն, վաղ տարիներ
Օսամու Տեձուկան ծնվել է 1928 թվականին նոյեմբերի 3-ին Օսակա Տոյոնակա քաղաքի Օսակա պրեֆեկտուրայում։ Նա ընտանիքի երեք երեխաներից ավագն էր։ Իր մանկությունը նա անցկացրել է Տակարաձուկա քաղաքում։ Նրա հայրը զբաղվում էր նկարներով և կինոների երկրպագու էր։ Նա տանը ուներ կինոպրոյեկտոր, և նա հաճախ ընտանիքին ներկայացնում էր ֆիլմեր։ Այդ ֆիլմերը հաճախ ամերիկական մուլտիպլիկացիոն կարճամետրաժ ֆիլմեր է և Չապլինի ֆիլմերից էին։ Նրա մայրիկը սիրում էր Տակարաձուկայի թատրոնը, և այդ թատրոնի առանձնահատկությունը այն էր, որ դերերը կատարում էին միայն աղջիկները։ Տեձուկան սիրում էր այդ երկու զբաղմունքներն էլ։ Մանկուց Տեձուկան ծանոթացել է համաշխարհային մշակույթի հաջողություններին։ Նա նաև ծանոթ էր ռուսական և հայկական մշակույթին։ Օսամուն նաև շատ ծանող էր Ճապոնական մանգային։ Նա ծանոթ էր Norakuro, Bouken Dankichi և Kasei Tanken մանգաներին։ Տեձուկան նաև Ուլտ Դիսնեյի և Մակս Ֆլեյշերի ստեղծագործությունների երկրպագուներից էր։ Տանը նա հաճախ մուլտֆիլմեր էր նայում Միկի Մաուսի և կատու Ֆելիկսի մասին։ Երեխայի զբաղմունքներից էր, նաև վեպեր կարդալը։ Օսամուն սիրում էր Ձյուձո Ունոյի արկածային ֆանտաստիկա ժանրով աշխատանքները, նաև Լև Տոլստոյի «Կյանք ու կռիվը», և Ֆյոդր Դոստոյեվսկիի «Գողություն և պատիժը»։ 11 տարեկանից նա սկսեց ակնոց կրել։ Լինելով աշակերտ, նա ստեղծեց էկստրիմալ մուլտֆիլմ։ Երբ երիտասարդ Տեձուկան սկսեց հետաքրքրություն տածել նկարչության հանդեպ, ծնողները նրան օգնում էին սկզբնական աշխատանքների մեջ, բայց նրանք մտածում էին, որ երեխան կմեծանա և իր հայրիկի նման կդառնա բժիշկ ։ Հեղինակը կոմիկսներ սկսեց նկարել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, որը շատ մեծ դեր խաղաց նրա ապագա ստեղծագործությունների համար։ Իր առաջին աշխատանքներում նա, հետաքրքրված լինելով էտիմոլոգիայով, ստորագրվում էր՝ որպես «Օսամուսի» («жужелица, большой жук»){{ref+|В записи псевдонима автор использовал кандзи 虫 ({{lang-ru|«насекомое»}}) и 治 (своё настоящее имя). По-японски его псевдоним записывался как 治虫: Նա հետաքրքրված էր միջատներով, որը իր շողքը ստացավ մանգակայի հետագա աշխատանքների մեջ։ Իր աշխատանքների մեջ նա օգտագործում էր բազմաթիվ թիթեռներ, միջատներ, ճանճեր և այլ միջատներ{{sfn|Schodt|2007|p=26}} ։
Գուրգեն Մուշեղյան
Կենսագրություն
Համահեղինակել է մի շարք հայտնի շինություններ՝ Մուշեղյանի ղեկավարությամբ 1991-1995 թվականներին կազմվել են ՀՀ քաղաքների վճարովի հողօգտագործման, սեյսմիկ գոտիներում քաղաքաշինության համակարգերի կայունության ու հուսալիության նախագծեր, Երևանի 2006-2020 թվականների գլխավոր հատակագիծը (2001-2005)։ Համահեղինակ է «Քաղաքային հողօգտագործումը շուկայական տնտեսության պայմաններում» ուսումնական ձեռնարկի, 1990։
Օսամու Տեձուկա
Մանկություն, վաղ տարիներ
1944 թվականին Տեձուկան մատակարարում էր շիֆիր ռազմական նպատակների համար{{sfn|Schodt|2007|p=28}}։ Պատերազմից հետո նա սկսեց ակտիվորեն մասնակցել Տակարաձուկայի թատրոնի գործունեության մեջ, հատկապես գրում էր կարճ պատմություններ թատրոնի երկրպագուների համար{{sfn|Schodt|2007|p=52}}։ 1945 թվականին Տեձուկան տեսավ Momotarou: Umi no Shinpei անիմացիոն ֆիլմը, որը նրա մեջ առաջացրեց այնպիսի մեծ հիացմունք, որ նա որոշեց դառնալ անիմատոր։ Սակայն նա չուներ այդպիսի հնարավորություն, նաև անիմատորի աշխատանքը Ճապոնիայում համարվում էր անհեռանկար։ Այդ ժամանակ Տեձուկան որոշեց գնալ ուրիշ ճանապարհով և դառնալ մանգակա{{sfn|Иванов|2001|с=46, 49}}{{sfn|Катасонова|2012|с=78-79}}։ Արդյունքում Տեձուկան գրում էր, որ այդ ֆիլմը ազդեց նրա վրա ոչ միայն տեմատիկայով, այլ նաև անիմացիայի որակով{{sfn|Schodt|2007|p=58}}։ Պատերազմի ծանր տարիները երիտասարդ տղայի մեջ առաջացրին ձգտում դեպի անկախությունը։ Նաև նա այդ պատերազմի տարիներին սովորեց հարգել յուրաքանչյուր ռասայի մարդկանց{{sfn|Gravett|2004|p=24}}։
Կարիերայի սկիզբը
1944-1945 թվականներին Տեձուկան նկարում էր Shouri no Hi Made մանգան, որը այդպես էլ չհրատարակվեց։ Այդ մանգայի մեջ հեղինակը ներկայացնում էր ամերիկայի և ճապոնիայի հայտնի կոմիկսների հերոսներին, որոնք մասնակցում էին պատերազմին։ Տեձուկայի առաջին պրոֆեսիոնալ մանգան եղել է մանգան Maachan no Nikkicho-ը (1946), որը ունեցավ մեծ հաջողություն կարդացող լսարանի մեջ։ Տեձուկիի Shin Takarajima մանգան, որը հրատարակվել էր 1947 թվականին՝ շատ արագ հեղինակին հայտնի դարձրեց և գրավեց երիտասարդ մանգա կարդացողների ուշադրությունը։ Այդ ժամանակ Օսամու Տեձուկան սովորում էր Օսակսկոգո համալսարանի բժշկական բաժնում, որը հաջող ավարտեց 1958 թվականին, իսկ 1961 թվականին պաշտպանեց թեկնածուական դիսերտացիան Նարսկի բժշկական համալսարանում, սակայն հետագայում իր բժշկական ունակությունները չօգտագործեց : Տեձուկան, նաև զբաղվում էր մանգայի նկարչությամբ, որը հայտնի էր «ակահոն» («красные книги») անունով, որի մեջ օգտագործվում էին միայն միագույն թանաքները, իսկ շապիկներում վառ-կարմիր, կամ նարնջագույն գույնը։ Պատերազմից հետո նա հիշում էր Ճապոնիայի նկարիչներին։ 1948-1951 թվականներին հեղինակը գրեց Lost World, Metropolis и Next World արկածային ֆանտաստիկա ժանրով աշխատանքները։ Նա պատմում էր, որ Metropolis մանգայի հետ աշխատանքի ժամանակ հիմք էր դրել Ֆրինց Լանգի Մետրոպոլիս ֆիլմի մասին իր սեփական գիտելիքները, սակայն ֆիլմը նա չէր նայել։ Իր պրոֆեսիոնալ կարիերայի (1946-1947 թթ.) ժամանակ վախենալով, որ հրատարակչությունները նրան երիտասարդ կհամարեն և նրա աշխատանքներին լուրջ ուշադրություն չեն դարձնի՝ Տեձուկան ավելացրեց իրեն երկու տարի, ասելով որ նա ծնվել է 1926 թվականին։
Գուրգեն Մուշեղյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամներ Կատեգորիա:Անանիա Շիրակացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր ճարտարագետներ Կատեգորիա:Խորհրդային ճարտարապետներ
Օսամու Տեձուկա
Հետագա կարիերան
1952 թվականին Տեձուկան տեղափոխվեց Տոկիո, որովհետև մայրաքաղաքի հրատարակչությունները մանգակաների խնդիր էին զգում, իսկ հեղինակը տեղեկությունները մասնավորապես ստանում էր ժուրնալներից։ Տոկիո տեղափոխվեցին, նաև շատ հայտնի մանգականեր, որոնցից են Սյոտարո Իսինոմորին, Աբիկո Մոտոն, Հիրոսի Ֆուձիմոտոն և ուրիշները։ Այդ մանգակաները նրան օգնում էին իր աշխատանքների մեջ։ Այդ աշխատանքներից էին ռամկաների նկարելը էջերի վրա, սև տարածությունների նկարազարդումը և այլն։ Այդպես Տեձուկան դրեց սիստեմա, որի մեջ մանգայի հետ աշխատաում էր հիմնական հեղինակը և նրա օգնականները։ 1951-1952 թվականներին Տեձուկան Manga Shonen ժուրնալի համար նկարում էր Բեմբի և Պինոկիո ճապոնական կոմիկսների օրնակները։ 1953-1966 թվականների Տեձուկան ընդմիջումներով նկարում էր Ribbon no Kishi մանգան, որի դարձավ սյոձյո ժանրով առաջին աշխատանքներից մեկը։ Ավելի ուշ հեղինակը պատմում է, որ այդ ստեղծագործությունը ստեղծելու մեջ նրան օգնել է Տակարաձուկայի թատրոնը։
1959 թվականին հոկտեմբերի 4-ին Տեձուկան ամուսնացավ Էցուկո Օկադեի հետ։ այդ ամուսնությունից ծնվեց նրա որդին, որի անունը նրանք դրեցին Մակոտո։ Մակոտոն դարձավ ռեժիսոր։ Քիչ անց ծնվեցին նրա երկու աղջիկները՝ Ռումիկոն և Տիկոն ։
1960 թվականին Տեձուկայի Gokuu no Daibouken մանգայի եղանակներով Toei Animation հրատարակչությամբ նկարահանվեց Saiyuki լիամետրաժ անիմացիոն ֆիլմը։ Հեղինակը անմիջականորեն աշխատել է այդ ֆիլմնի շուրջ։ Նրա համար այդ ֆիլմը առաջին փորձն էր անիմացիոն ֆիլմերի նկարահանման մեջ։ Օսամու Տեձուկան դժգոհ էր, որ ամերիկական մուլտսերիալները ավելի հայտնի էին Ճապոնիայում, քան անիմեները։ Ուզենալով փոխել այդ կացությունը, նա 1961 թվականին ստեղծեց Tezuka Osamu Production անիմացիոն ստուդիան, իսկ մեկ տարի անց վերակոչեց Mushi Production{{ref+|Название студии обыгрывает один из символов кандзи (虫), который встречается в записи имени Осаму Тэдзуки{{sfn|Катасонова|2012|с=115}}{{sfn|Schodt|2007|p=64}}: Տեձուկայի նպատակն էր ստեղծել առևտրական, նաև էկստրիմալ անիմացիաներ{{sfn|Schodt|2007|p=64}}։ 1962 թվականին ստուդիայում ստեղծվեց Aru Machikado no Monogatari անիմեն, որը նրա առաջին լիամետրաժ էկստրիմալ անիմեն էր։ Սակայն այդ անիմեն հաջող չստացվեց{{sfn|Катасонова|2012|с=115}}։ Իսկ 1963 թվականին սկսվեց Tetsuwan Atom անիմե սերիալի հրատարակումը, որը ունեցավ վիթխարի հաջողություն։ Յուսակու Սակամոտոն Տեձուկային առաջարկեց այդ մանգայի եղանակով ստեղծել հեռուստասերիալ։ Յուսակու Սակամոտոն Aru Machikado no Monogatari ֆիլմի ռեժիսորներից էր։ Նա մտածում էր, որ ստեղծելով այդ հեռուստասերիալը՝ ստուդիան մեծ շահ կստանար դրանից{{sfn|Schodt|2007|pp=65, 68}}։ Այդ նույն տարում նկարիչը առաջին անգամ եղավ ԱՄՆ-ում, որտեղ արդեն սկսվել էր Tetsuwan Atom սերիալի ցուցադրումը։ Իր տպավորությունները ճանապարհորդություններց, նա ավելի ուշ ցուց տվեց Gachaboi Ichidaiki ինքնակենսագրական մանգայով{{sfn|Onoda Power|2009|p=4}}։ 1965 թվականին Mushi Production ստուդիայում նկարահանվեց Jungle Taitei գունավոր սերիալը։ Տեձուկան նաև դրեց էրոտիկ անիմեի հիմքերը, նկարահանելով Senya Ichiya Monogatari և Cleopatra ֆիլմերը։ 1967 թվականին նա կազմակերպեց COM ամսական ժուրնալի հրատարակումը{{sfn|MacWilliams|2008|p=39}}։ Մանգաներ նկարելուն և անիմացիների հետ աշխատանքների հետ կից Տեձուկան դրում էր հոդվածներ կոմիկսների, մուլտֆիլմերի, կինոֆիլմերի, թատրոնների, գիտության, երաժշտության և այլ թեմաների մասին{{sfn|Onoda Power|2009|p=4}}{{sfn|Gravett|2004|p=24}}։
1968 թվականին սկսվեց հրատարակվել Mushi Production ստուդիայի Vampire հեռուստասերիալը, որտեղ տերառված էին անիմացիաները և կենդանի կերպարների նկարահանումը։ Կոմերչեսկի պլանով այդ խորձնական սերիալը սխալ էր նկարահանված{{sfn|Иванов|2001|с=63}}։ Այդ նույն տարվա ընթացքում Տեձուկան կազմակերպեց Tezuka Productions հրատարակչական կամպանիան, որի հետագայում դարձավ անիմացիոն ստուդիա{{sfn|Clements, McCarthy|2006|p=651}}։ 1969 թվականին հրատարակվեց «Մանգայի սովորչական կուրս» գիրքը, որի հեղինակը Օսամու Տեձուկան էր{{sfn|Катасонова|2012|с=78}}։ Տեձուկայի շնորհիմ 1960-ական թվականներին անիմե սերիալները այնպիսի համբավ ձեռք բերեցին դիտողների մեջ, որ նրանք սկսեցին կորցնել հետաքրքրությունը խաղային կինոյին։ Ստեղծվում էին նոր անիմե ստուդիաներ, որոնց մեջ էր Tokyo Movie Shinsha և Tatsuno Production{{sfn|Катасонова|2012|с=116}}: 1970 թվականին Տեձուկան հեռացավ Mushi Production ստուդիայի ղեկավարի պաշտոնից։ Արդյունքում նա սկսեց հետաքրքրություն տածել ոչ առևնրական անիացիաներով{{sfn|Иванов|2001|с=357-364}}։ Այդ նույն ժամանակ Տեձուկան սկսեց ստեղծել մի նոր մանգա, որի անունը Buddha էր{{sfn|Brenner|2007|p=11}}։ 1981-ից 1983-ական թվականների նկարիչը նկարեց Nanairo Inko դետեկտիվ մանգան, որտեղ ամեն հատորը ստեղծված էր ինչ-որ գրական ստեղծագործությունների եղնականերով։ Այդ ստեղծագործություններից էին «Տիկնիկային տունը», «Պիգմալիոնը», «Ռեվիզորը» և ուրիշ ստեղծագործություններ ։ 1984 թվականին Տեձուկան հրատարակեց Bagi, the Monster of Mighty Nature լիամետրաժ անիմեն ։ Նրա կարևոր աշխատանքներից էր, նաև Hi no Tori մանգան, որը նա ստեղծել էր 1967-ից 1988-ական թվականներին{{sfn|MacWilliams|2008|p=7}}։
Վերջին տարիները, մահ
Օսամու Տեձուկան եղել է առաջին Ճապոնական անիմացիայի միության նախագահը ։ Հենց Տեձուկան սկսեց ճաղատանալ, նա սկսեց կրել բերետ, որը դարձավ մանգակայի տարբերություններից մեկը։ 1989 թվականին, երբ Տեձուկան 60 տարեկան էր, նա մահացավ ստամոքսի քաղցկեղից։ Նույնիսկ իր կյանքի վերջին օրերին նա շարունակում էր նկարել։ Իր մահվանից մեկ օր հետո «Ասահի սիմբուն» ժուրնալում նրա մասին հոդված հրատարակվեց, որի մեջ նա պնդում էր երիտասարդ նկարիչներին շարունակել Տեձուկայի աշխատանքը։ 1994 թվականին Տակարաձուկա քաղաքում, որտեղ նա մեծացել էր, բացվեց նրա հիշողության թանգարանը։ 1997 թվականին առաջացան մարկաներ, որոնք նվիրաբերված էին Տեձուկային։
Ոճը և թեմատիկան
Օսամու Տեձուկան շատ նկարչական պատկերներ վերցրել է Ուոլթ Դիսնեյից, բայց դրա հետ միասին, նա ստեղծում էր իր սեփական նկարչական ոճը։ Նա ներառում էր Ճապոնական արհեստի մշակույթը և նրա ոճը տարբերվում էր ամերիկական մուլտիպլիկացիայից։ Տեձուկան իր երիտասարդ ժամանակ իր ստեղծագործություններին շատ մեծ ժամանակ էր հատկացնում, որպեսզի իր աշխատանքների մեջ ընդորինակի Դիսնեյի ոճը։ Բացի դրանից, Տեձուկայի ստեղծագործությունների վրա ազդել է Մակս Ֆլեյշերը, նաև ճապոնական նկարիչները, որոնցից են Րյուտի Յոկոյաման, Սուհիո Տագավան և Նոբորո Օսիրոն։ Տեձուկան լրագրողներին պատմել է, որ ամերիկական կոմիքսները ազդել են նրա երիտասարդ ժամանակվա ստեղծագործությունների վրա ։ Տեձուկայի աշխատանքները զգալիորեն փոխվել էին պատերազմից հետո իր ստեղծած մանգաներից։ Նրանք ունեին ավելի մանրամասն և զարգացած սյուժե, նաև ունեին ավելի մեծ ծավալ։ Օսամու Տեձուկան, նաև մանգանյի նկարչությոան տեխնիակայի մեջ մտցրել է նոր նկարչական պատկերներ։ Այդ նկարչական պատկերները կարդացողի մոտ առաջացնում էին զգացմունք, որ նա կինոֆիլմ է դիտում։ Արդյունքում այդ ձևը ստացավ «կինեմատոգրաֆիական» անվանումը։ Տեձուկան սկսեց ձայնագրել հնչյունային ազդեցությունը տառերով և ընդգծել կադրի մեջ կատարվող շարժումը։ Այդ պատկերների օգտագործման շնորհիվ աշխարհին հայտնի դարձավ Տեձուկայի Shin Takarajima մանգան։
Չնայած այդպիսի պատկերների ներդրումից հետո, Օսամու Տեձուկան Shin Takarajima մագայի հետ աշխատանքից հետո անցավ ավելի հեշտ մեթոդիկայի, որպեսզի պահպանի իր ֆինանսները և ժամանակը։ Հեղինակը իր պատկերներին աչքերը սովորաբար մեծ էր նկարում, իսկ աղջիկներին գերադասում էր նկարել մեծ, փայլուն աչքերով, օրինակ՝ Ribbon no Kishi մանգայի մեջ ։ Տեձուկայի ստեղծագործությունները հայտնի են պոզիտիվ տրամադրությամբ, և դրանց մեջ ներառում էր մարդասիրական թեմաները, օրինակ՝ կյանքի գինը. Кроме того, сам Тэдзука называл жизнь главной темой всех своих работ : Հեղինակը իր մանգաների մեջ ներառում էր շատ տարբեր թեմաներ, որոնցից են՝ քիմիան, պատմությունը, դավանությունը, տիեզերական նվաճումները և ուրիշ թեմաներ։ Այդ թեմաները դարձան հիմք նոր առաջացած ժանրերի համար, որոնցից էր արկածային ֆանտաստիկան, ֆենտեզին և թրիլերը. В своей манге Tetsuwan Atom автор затронул тему социальных прав роботов: Նա իր աշխատանքների մեջ յուրահատուկ ուշադրություն էր դարձնում ժամանակի տեսակետին։ Օրինակ՝ Jungle Taitei մանգայի մեջ, որտեղ գլխավոր հերոսըառյուծի ձագն էր, և որը ժամանակի ընթացքում մեծնում էր և դառնում մեծ առյուծ։ Տեձուկան նաև աշխատել է այսպես կոչված՝ «աստղերի նախագծում», որը հիմնված էր նրանով, որ հեղինակը ստեղծած կերպարները եղել էին դերասանները, որոնք տարբեր դերեր էին ծաղում տարբեր ստեղծագործությունների մեջ։ Այդպիսի կերպարներից էին Մուստասիոն, ուսուցիչ Օտյանոմիձուն, Լամպը և Համեգը, որոնք կատարել են շատ դերեր Տեձուկայի ստեղծագործությունների մեջ, և հաճախ տարբեր անունների տակ։ Տեձուկայի ոճի հաջորդ տարբերությունը այն էր, որ նա իր ստեղծագործությունների մեջ օգտագործում էր կրկնվող հումորներ։ Օրինակ՝ դերասաններից մեկը հանկարծակի հայտնվում էր սյուժեի մեջ, ասում էր ինչ-որ ծիծաղելի բան, և միանգամից հեռանում էր ։ Տեձուկայի ոճը ազդեց շատ նկարիչների վրա, որոնցից են Մոտո Հագիոն, Հիտոսի Իվակին, Ֆուձիկո Ֆուձիոն, Լեյձի Մացումոտոն և Տոմոկո Տամիգուտին։ Տեձուկայի աշխատանքները օգտագործվում էին որպես գիտելիք ճապոնական սկզբնական դպրոցներում։ Հեղինակի պատվին ստեղղծվել են Shueisha և Տեձուկայի մրցանակ կամպանիաները , և Օսամու Տեձուկայի մշակութային մրցանակը, «Ասահի սիմբունի» կողմից ։
Աշխատանքները
Օսամու Տեձուկան իր կյանքի ընթացքում ստեղծել է մոտ 500 մանգա (ուրիշ տվյալներով մոտ 600-700) и около 60 анимационных фильмов и сериалов: Նրա հայտնի մանգաները ներառված են այս աղյուսակում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Ասիացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:20-րդ դարի մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ճապոնացի մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Ճապոնացի բժիշկներ Կատեգորիա:Ճապոնացի դիզայներներ
Ոսկե աստղի ասպետ
«Ոսկե Աստղի ասպետ» («Кавалер Золотой Звезды»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Յուլի Ռայզմանը 1950 թվականին Սեմյոն Բաբաևսկու համանուն վեպի հիման վրա։ Այն պատմում է Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից, Խորհրդային Միության հերոս Սերգեյ Տուտարինովի աշխատանքային գործունեության և սիրո մասին։ Պրեմիերան կայացել է 1951 թվականի հուլիսի 9-ին։ Ֆիլմը ներառվել է 1951 թվականի Կաննի կինոփառատոնի ծրագրում ։
Սյուժե
Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից, Խորհրդային Միության հերոս Սերգեյ Տուտարինովը պատերազմից հետո վերադառնում է Ստավրոպոլի երկրամաս՝ հայրենի ստանիցա, ինչպես նա սկզբում կարծում էր, կարճ ժամանակով, բայց ծանոթանալով շրջանի կյանքին, մնում է վերականգնելու պատերազմի ժամանակ ավերված տնտեսությունը։ Սերգեյն առաջարկում է «հնգամյա պլան», որը ներառում է էլեկտրակայանի կառուցումը։ Շրջգործկոմի նախագահը՝ ծեր կարմիր մարտիկը, դեմ է, բայց Սերգեյին աջակցում են շրջկոմի և կրայկոմի քարտուղարները, նրա ծրագիրը քննարկում և հաստատում է ստանիցայի աշխատավոր ժողովուրդը։ Սերգեյն ստանում է շրջանային գործադիր կոմիտեի նախագահի պաշտոնը, և, ցուցաբերելով իրական ղեկավարի ունակություններ, հաջողության է հասնում աշխատանքում։ Դժվարությամբ են դասավորվում նրա հարաբերությունները Իրինայի հետ, որի հետ նա ծանոթացել է ստանիցա վերադառնալիս։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1950 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Պլացեբոյի էֆեկտ
Պլացեբո ( /pləˈsiːbəʊ/ բառացիորեն՝ պիտանի կլինեմ, դուր կգամ կամ բավարարված լինել ), առանց ակնհայտ բուժիչ հատկությունների նյութ, որն օգտագործվում է որպես բուժիչ միջոց, որի բուժական ազդեցությունը կապված է հենց հիվանդի դեղի ազդեցությանը հավատալու ներշնչանքի հետ։ Երբեմն պլացեբոյի դեղահաբի կապսուլան կամ դեղահատն անվանում են դատարկ հաբ։
Որպես պլացեբոյի նյութ հաճախ օգտագործում են լակտոզը։ Բաղադրությունը պասիվ նյութ է. շաքար, թորած ջուր, կամ աղային լուծույթ։ Երբեմն կարող է բարելավել հիվանդի վիճակը պարզապես այն պատճառով, որ մարդն ակնկալիք ունի (Expectation), որ այն օգտակար կլինի։
Որքան մեծ են ակնկալիքները, այնքան հավանական է, որ մարդը կարող է օգուտ ստանալ ։ Այդպես է առաջանում պլացեբոյի էֆեկտը։ Դա պլացեբոյի ունեցած ազդեցության արդյունքն է, նաև մարդու առողջության բարելավման ինքնին երևույթը, շնորհիվ այն բանի, որ մարդը հավատում է որոշակի ազդեցության արդյունավետությանը, որն իրականում չեզոք է։ Պրեպարատն ընդունելուց բացի պլացեբոյի էֆեկտ կարող է առաջացնել օրինակ, որոշ ընթացակարգերի կամ վարժությունների կատարումը, որոնց ուղղակի ազդեցությունը չի նկատվում։ Պլացեբո էֆեկտի ազդեցության աստիճանը կախված է մարդու ներշնչողության և բուժման արտաքին հանգամանքներից, օրինակ, պլացեբոյի արտաքին տեսքից, գնից և դեղամիջոցը ձեռք բերելու ընդհանուր դժվարություններից (ծախսած գումարն ու ջանքերն ապարդյուն չտեսնելու ձգտումից մեծանում է արդյունավետության վերաբերյալ վստահությունը), բժշկի նկատմամբ վստահության աստիճանից, կլինիկայի հեղինակությունից։
Պատմություն
Պլացեբոյի էֆեկտ անվանումն առաջացել է միջնադարում հուղարկավորության ժամանակ ողբասացների երգերից, որոնք վճարի դիմաց լացում էին մահացածի մարմնի վրա, այդ տեքստերում կային խոսքեր՝ «Placebo Domino»։ Միշել դը Մոնտենը, 1572 թվականին, նշել է, որ «կան մարդիկ, որոնց համար բժշկության կողմից ուշադրությունն արդեն իսկ ազդեցիկ է»։
Բժշկության մեջ առաջին անգամ պլացեբոյի մասին հիշատակվել է 18֊րդ դարում։ 1785 թվականին այն հիշատակվել է որպես «պարզունակ միջոց կամ դեղամիջոց», իսկ 1811 թվականին սահմանվել է որպես «ցանկացած դեղամիջոց, որն ընտրվել է հօգուտ հիվանդի, նրան բավարարելու համար»։ Երբեմն հիվանդի վիճակը վատանում էր, բայց ընդհանուր առմամբ «բուժումն» անարդյունք չէին անվանում։ Պլացեբոն բժշկության մեջ տարածվել է մինչև 20֊րդ դարը, բժիշկներն այն կիրառում էին որպես հիվանդի վիճակի բարելավմանն ուղղված «անհրաժեշտ սուտ»։
Համարվում է, որ պլացեբոյի լուրջ ուսումնասիրությունները սկսվել են ԱՄՆ֊ում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում, երբ ցավազրկող և անզգայացնող միջոցների խիստ պակաս էր զգացվում։ «Պլացեբո էֆեկտ» տերմինը կիրառության մեջ մտցրել է ամերիկյան բժիշկ֊անզգայացնող Հենրի Բիչերը (Henry Beecher 1904-1976), որը Հարվարդի համալսարանի մի շարք աշխատակիցների հետ սկսել է ուսումնասիրությունները։ Նա մինչ այդ նկատել էր, որ ֆիզիոլոգիական լուծույթի ներարկումը նույն ազդեցությունն էր ունենում, ինչ մորֆինը։ 1955 թվականին նա նկատել է, որ հիվանդների 1/3֊ը առողջանում են «դատարկ հաբերից», որոնք ազդեցություն ունեցող նյութեր չեն պարունակում ։
Առանձնահատկություններ
Շատերի գիտակցության մեջ մի շարք ստերիոտիպեր կան այն մասին, թե ինչպիսիսն պետք է լինեն դեղերը.
Վիրահատությունը, որն ակնառու գործընթաց է, նույնպես պլացեբո էֆեկտ է առաջացնում։ Անգամ ուլտրաձայնային հետազոտությունը պլացեբո էֆեկտ կարող է առաջացնել։ Փորձերով ապացուցվել է նաև ասեղնաբուժության դեպքում ակնառու էֆեկտ, երբ այն կիրառվել է կենսաբանորեն ոչ ակտիվ կետերի վրա ազդելով ։
Էֆեկտի մեխանիզմ
Պլացեբոյի բուժական էֆեկտը հիմնված է ներշնչման վրա։ Այդ ներշնչումը չի պահանջում որևէ հատուկ հմտություններ, քանի որ գիտակցության ծայրահեղությունը («չեմ հավատում») հաղթահարվում է  ներշնչման տեղեկատվությունը փաստացի օբյեկտի հետ կապելով (որպես կանոն մարդու օրգանիզմի վրա որևէ իրական ազդեցություն ունեցող դեղահատ կամ ներարկում)։ Բժիշկը հիվանդին հայտնում է, որ տվյալ դեղը օրգանիզմի վրա ունի որոշակի ազդեցություն։ Սպասվող ազդեցությունն այս կամ այն կերպ դրսևորվում է, չնայած դեղամիջոցն արդյունավետ չէ։ Ֆիզիոլոգիապես դա պայմանավորված է նրանով, որ ներշնչման արդյունքում հիվանդի ուղեղը սկսում է այդ գործընթացին համապատասխան նյութեր արտադրել, մասնավորապես էնդորֆիններ, որոնք էլ, ըստ էության, մասամբ կատարում են դեղամիջոցի դերը։
Դեղաբուժության մեջ
Երբեմն բժիշկները միտումնավոր են պլացեբո նշանակում այն հիվանդներին, որոնք  ինքնաներշնչման հակում ունեն։ Այս դեպքում հնարավորություն է ընձեռնվում խուսափել չարդարացված դեղաբուժությունից և բազմաթիվ բուժման բարդություններից։ Հոմեոպատիկ միջոցների դրական ազդեցությունը նույնպես բացատրվում է պլացեբոյի ազդեցությամբ ։
Հրապարակված հետազոտական արդյունքներ վկայում են պլացեբոյով բուժման բարձր արդյունավետության մասին. Սակայն բուժման ցածր արդյունքներ են գրանցվել. քնի խանգարումներ - 7% Այս արդյունքները վկայում են, որ դեղամիջոցների բուժական նշանակությունը իրականում բավականաչափ ցածր է, քան ընդունված է կարծել, քանի որ դրանց թեսթավորման ժամանակ հաշվի չի առնվում պլացեբո էֆեկտը ։
Ապացուցողական բժշկության մեջ
Ժամանակակից դեղաբուժությունը ձգտում է կատարել ապացուցողական բժշկության պահանջները, սակայն շատ դեղեր դեռևս չեն անցել կրկնակի կույր փորձարկումների ամբողջական ընթացակարգը։
Միևնույն ժամանակ շատ ժամանակակից դեղամիջոցներ ինտեգրալ են գործում, ուստի դրանց բուժական ազդեցության արդյունքը պարունակում է նաև «պլացեբո-բաղադրիչ»։ Ուստի վառ և խոշոր հաբերը ընդհանուր առմամբ ավելի ուժեղ են գործում փոքր ու անշուք հաբերից, իսկ առաջատար ընկերություների դեղամիջոցները (նույն բաղադրության, նույն կենսահամարժեքության) ավելի ազդեցիկ արդյունք են տալիս, քան դեղերի շուկայի ոչ առաջատար կազմակերպություններինը և այլն։
Դեղաբանության մեջ
Օգտագործվում է որպես հսկիչ դեղամիջոց նոր դեղամիջոցների կլինիկական փորձարկումներում, երբ իրականացվում է դեղերի արդյունավետության քանակական գնահատական։ Մի խումբ փորձարկվողների տալիս են թեստավորման ենթակա դեղամիջոց, որը փորձարկվել է կենդանիների վրա (տես՝ նախակլինիկական փորձարկումներ), իսկ մյուս խմբին՝ պլացեբո։ Դեղամիջոցի ազդեցության արդյունքը պետք է նշանակալիորեն գերազանցի պլացեբոյի ազդեցությունը, որպեսզի հաստատվի դեղամիջոցի կիրառելիությունը։ Անհրաժեշտության դեպքում պլացեբոն կարող է պարունակել աննշան քանակությամբ ակտիվ բաղադրիչ (համապատասխան դեղամիջոցի համեմատական վերլուծության համար)։
Պլացեբոյի կլինիկական փորձարկումներում պլացեբոյի էֆեկտին բնորոշ դրական մակարդակը միջին հաշվով կազմում է 5-10 %, ընդ որում, նրա արտահայտվածությունը կախված է հիվանդության տեսակից։ Շատ փորձարկուներում ի հայտ է գալիս նաև պլացեբոյի բացասական ազդեցությունը (Նոցեբո էֆեկտ)։ Հիվանդների 1-5 % ֊ը այս կամ այն կերպ անհարմարություն են զգում, երբ օգտագործում են այդ «դատարկ միջոցը» (հիվանդը ալերգիա է զգում, ստամոքսա֊աղիքային կամ սրտի խնդիրներ)։ Որոշ մարդկանց մոտ նոր դեղամիջոցի նկատմամբ սպասումներից ելնելով համապատասխանաբար կարող է առաջանալ դեղաֆոբիա (հունարեն φάρμακον ֊ դեղ и φόβος ֊ վախ) կամ ճիշտ հակառակը՝ դեղաֆիլիա (դեղերի նկատմամբ սեր)։
Նարկոլոգիայում
Պլացեբոն լայնորեն կիրառվում է ռուսական նարկոլոգիայում ալկոհոլից և թմրանյութերից կախվածություն ունեցողների բուժման համար ։
Ռուսական բժիշկ֊նարկոլոգներն իրականացնում են ալկոհոլային կախվածության հայտնի բուժման մեթոդներ («Капсула», «Торпедо», «Кодирование», «Подшивка», «MST», «SIT», «NIT») և գոյություն չունեցող (Պետական գրանցամատյանում չգրանցված դեղեր) դեղամիջոցներ («Витамерц депо», «Актоплекс», «Дисульфизон», «Алгоминал») շահագործելով այսպես կոչված «պլացեբո էֆեկտը», այսինքն շահարկելով հիվանդի առողջանալու հավատը և ցանկությունը։ Ազդեցության մեխանիզմն այն է, որ բժիշկն իր պացիենտին վստահորեն ասում է․ «Կմահանաս, եթե խմես»։ Տվյալ միջոցներն աշխատում են մարդկանց «անտեղյակության» և «հավատի» շնորհիվ՝ օգտվելով մահվան վախը պահպանելուց, որը ստիպում է մարդկանց խուսափել ալկոհոլի օգտագործումից ։
Վախ առաջացնելու համար բժիշկները կիրառում են տարբեր մեթոդներ։ «Պադշիվկան» կամ «Կոդավորումը» սկսելուց առաջ պացիենտը իրավաբանական փաստաթուղթ է ստորագրում։ Բժիշկը առաջարկում է պայմանագիր, որում ասվում է, որ բուժման ձախողման դեպքում հետևանքների ամբողջ պատասխանատվությունը պացիենտն է կրում։ Փաստաթղթում նախատեսվում է նաև «ռասշիվկայի» հնարավորություն (սովորաբար դա նյութի մեկանգամյա ընդունում է, որը դադարեցնում է իմպլանտի գործունեությունը), որը կատարում է նույն մասնագետը։ Պադշիվկայի նկատմամբ հավատը բերանից բերան փոխանցվելով է ամրապնդում իր դիրքերը հասարակության մեջ ։
Նարկոլոգիայում պլացեբոյի տեխնոլոգիաների կիրառումը ներառում է տարբեր գործողություններ։ Սկսած նիկոտինաթթվի (վիտամին PP), մագնեզիումի սուլֆատի ներերակային ներարկումներից, որոնք առաջացնում են շոգ և խեղդոց, մինչև երևակայական պադշիվկայով վիրաբուժական վիրահատության իմիտացիա։ Այդ գործընթացի իրականացման ժամանակ բժիշկն օգտագործում է, այսպես կոչված, «սադրանք», այսինքն՝ հնարավորություն է տալիս հիվանդին խմել ոգելից խմիչք նպատակ ունենալով ռեակցիա առաջացնել ու հզորացնել մահվան վախը ։
Նարկոլոգիայում պլացեբոյի օգտագործումը կիրառվում է միայն Ռուսաստանի և ԱՊՀ որոշ երկրներում և խիստ հակասում է միջազգային պրակտիկայում կիրառվող բուժման մեթոդներին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դեղագիտություն Կատեգորիա:Փորձարարական հոգեբանություն Կատեգորիա:Կլինիկական հոգեբանություն Կատեգորիա:Մոգական մտածողություն
Ստուդյոնոե (գյուղ, Աննինսկի շրջան)
Ստուդյոնոե (Студёное), գյուղ Ռուսաստանի Վորոնեժի մարզի Աննինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վորոնեժի մարզի Աննինսկի շրջանի բնակավայրեր
Իմ որդին պիտի հայ լինի (ֆիլմ)
«Իմ որդին պիտի հայ լինի» (Mon fils sera arménien), Հակոբ Գուդսուզյանի (Յակոբ Կուտսուզեան) 2004 թվականին նկարահանած փաստավավերագրական ֆիլմը Հայոց ցեղասպանության մասին։ 2005 թվականին ֆիլմը ներկայացվել է Ոսկե ծիրան կինոփառատոնի «Հայկական համայնապատկեր» ծրագրի շրջանակներում ։
Պատմություն
Ֆիլմը նկարահանվել է Հայաստանում և Կանադայում։ Սիրիայում Գուդսուզյանը լուսանկարել է տեսարաններ, Դեյր-էլ-Զորը, որտեղ հազարավոր հայեր են սպանվել։ Տեսարաններից մեկում՝ եկեղեցու մոտ հողը ձեռքերով քերելով, բացվում է մասսայական գերեզման, գտնում ոսկորներ, հարսանեկան մատանի, հրազենի գնդակ....
Հայաստանում Գուդսուզյանն այցելում է այն գյուղերը, որոնք վերանվանվել են նախկին բնակավայրերի անունով, հանդիպում տարեցների, ովքեր գիտեն՝ ինչ է պատահել իրենց ծնողներին, հարազատներին ։
«Իմ որդին պիտի հայ լինի» ֆիլմում ներառված են արխիվային լուսանկարներ և տեսանյութեր Հոլիվուդյան համր ֆիլմից, որն ստեղծվել է Ամերիկայում հաստատված Ցեղասպանությունը վերապրածի տվյալներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանադական վավերագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական վավերագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:2004 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայոց ցեղասպանության մասին Կատեգորիա:Հակոբ Գուդսուզյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական ֆիլմեր
Կլեմենտինա Վոլկինշոու
Կլեմենտինա Մարիա Սոֆիա Վոլկինշոու (Clementina Maria Sophia Walkinshaw, ), գեղեցիկ արքայազն Չարլիի սիրուհին։ Կլեմենտինան Ջոն Վոլկինշոու Բարոուհիլի և իր կնոջ՝ Քեթրին Փաթերսոնի տասը դուստրերից ամենակրտսերն էր ։ Վոլկինշոուները Բարոուֆիլդի հողերի սեփականատերերն էին և հարստացել էին, երբ ընտանիքի հայրը տեքստիլ ձեռնարկություն էր հիմնել Գլազգոյի Քալտոն շրջանում ։ Ջոն Վոլկինշոուն նաև Անգլիական եկեղեցու հետևորդ էր և երդվյալ յակոբինյան, որը մարտնչել էր արքայազնի հոր զորախմբում՝ 1715 թվականի ապստամբության ժամանակ, գերի ընկել Շերիֆմուրի ճակատամարտում, փախել Սթիրլինգ ամրոցից և հանգրվանել Եվրոպայում ։ 1717 թվականին նա արժանացավ բրիտանական կառավարության համաներմանը և վերադարձավ Գլազգո, որտեղ էլ, հավանաբար Կամլաչիում, ծնվեց նրա կրտսեր դուստրը՝ Կլեմենտինան։ Այնուամենայնիվ, Կլեմենտինան հիմնականում կրթություն ստացավ Եվրոպայում և հետագայում կաթոլիկություն ընդունեց ։ 1746 թվականին Կլեմենտինան ապրում էր մորեղբոր՝ Սըր Հագ Փաթերսոնի տանը՝ Սթիրլինգի մոտակայքում ։ 1746 թվականի հունվարին արքայազն Չարլզը այցելում է Սըր Հագի տուն, որտեղ էլ առաջին անգամ հանդիպում է Կլեմենտինային։ Մի քանի օր անց արքայազնը կրկին այցելում է այնտեղ և քանի որ հիվանդացել էր, հավանաբար հարբուխով, Կլեմենտինան խնամում է նրան։ Գտնվելով մորեղբոր խիստ հսկողության տակ, սակայն, Կլեմենտինան չէր կարող որևէ այլ հարաբերություններ զարգացնել Չարլիի հետ և իսկապես, ենթադրվում է, որ նրանք այդ ժամանակ սիրեկաններ չեն եղել ։
Կապը Չարլզ Ստյուարտի հետ
1746 թվականի ապրիլին Կալոդենի ճակատամարտում պարտվելուց և ապստամբությունը ձախողելուց հետո Չարլզ Էդուարդ Ստյուարտը Շոտլանդիայից փախչում է Ֆրանսիա, որտեղ նա սկանդալային սիրավեպեր է ունենում, նախ իր քսաներկուամյա զարմուհու՝ Մարիա Լուիզայի հետ, որն իր մտերիմ ընկերոջ կինն էր, ապա Տալմոնի արքայադստեր հետ, որն իր քառասնականներում էր ։ 1752 թվականին Չարլզը տեղեկանում է, որ Կլեմենտինան Դյունկերկում է և որ ֆինանսական դժվարությունների մեջ է։ Չարլզը Կլեմենտինային 50 լուիդոր է ուղարկում, ապա բարոնետ Հենրի Գորինգին ուղարկում, որ համոզի նրան տեղափոխվել Գենտ և դառնալ իր սիրուհին։ Գորինգը, որը Կլեմենտինային համարում էր «վատ կին», բողոքում է, որ իրեն օգտագործում են որպես «ոչ ավելի, քան կավատի» և հրաժարվում է կատարել արքայազնի պատվերը ։ Այնուամենայնիվ, 1752 թվականի նոյեմբերին Կլեմենտինան սկսում է ապրել Չարլզի հետ և շարունակում է մնալ նրա սիրուհին հետևյալ ութ տարիներին ևս։ Շուտով զույգը տեղափոխվում է Լիեժ, որտեղ 1753 թվականի հոկտեմբերի 29-ին ծնվում է նրանց միակ երեխան՝ Շառլոտը և մկրտվում որպես կաթոլիկուհի՝ Սեն Մարի-դես-Ֆոն եկեղեցում։
Արքայազնի և Կլեմենտինայի հարաբերությունները դժվարին և ողբերգական էին։ Չարլզը դարձել էր հիասթափված, ջղային հարբեցող, երբ նրանք սկսեցին միասին ապրել։ Նա մոլագարի նման խանդում էր Կլեմենտինային և հաճախ էր նրա հետ վարվում ինչպես «էժանագին անառակի» ։ Զբոսախնջույքների պատճառով հաճախ բացակայելով տնից, նա գրեթե չէր շփվում դստեր հետ, իսկ երբ նկատում էր երեխային, ապա դիմում էր նրան «այ երեխա» (ye cheild) բառերով ։ Փարիզ կատարած մի այցելության ժամանակ արքայազնի լեյտենանտներից մեկն ականատես է լինում մի կոպիտ վեճի՝ Կլեմենտինայի և Չարլզի միջև, այն էլ՝ հանրության առաջ և մտածում, թե արքայազնի հարբեցողությունը և վարքը որքան են ազդում նրա հեղինակության վրա ։ 1760 թվականին նրանք Բազելում էին և Կլեմենտինան արդեն ուժասպառ էր եղել սիրեկանի հարբեցողությունը և իրենց թափառական կենցաղը հանդուրժելուց։ Կլեմենտինան կապվում է Չարլզի հոր՝ ավագ հավակնորդ Ջեյմս Ֆրանսիս Ստյուարտի հետ և հայտնում, որ ցանկանում է Շառլոտին կաթոլիկ դաստիարակություն տալ ։ Ջեյմսը համաձայնում է նրան տարեկան 10.000 ֆրանսիական լիվր վճարել, իսկ 1760 թվականի հուլիսին օգնում է նրան յոթնամյա դստեր հետ միասին փախչել Չարլզից և ապաստանել Փարիզի Նունս վանական համալիրում։ Կլեմենտինան Չարլզին մի նամակ է թողնում, որտեղ իր նվիրվածությունն էր հայտնում նրան, սակայն բողոքում, որ ստիպված է լքել նրան՝ իր և դստեր կյանքի համար վախենալով։ Գազազած Չարլզը ամենուրեք նրա և դստեր նկարագրություններն է տարածում, սակայն ապարդյուն ։
Կյանքը դստեր հետ
Հաջորդ տասներկու տարիներին Կլեմենտինան և Շառլոտը շարունակում էին ապրել ֆրանսիական տարբեր մենաստաններում՝ ստանալով Ջեյմս Ստյուարտի ուղարկած 10.000 լիվր օժանդակությունը։ Չարլզը երբեք չի ներում Կլեմենտինային՝ իրենից «մանկիկին» զրկելու համար և համառորեն հրաժարվում է նրանց որևէ բանով ապահովել։ 1766 թվականի հունվարի 1-ին մահանում է Ջեյմս Ստյուարտը, սակայն Չարլզը, որ այժմ ինքն իրեն համարում էր Անգլիայի, Շոտլանդիայի և Իռլանդիայի «դե յուրե» Չարլզ III արքա, դեռ հրաժարվում էր սիրուհուն դստերը օգնելուց և նույնիսկսպառնում է Կլեմենտինային օգնության համար չդիմել իր եղբորը՝ Կարդինալ Հենրի Բենեդիկտ Ստյուարտին։ Հենրին նրանց տարեկան 5000 լիվր էր ուղարկում, բայց փոխարենը Կլեմենտինային մի քաղվածք էր ստորագրել տվել, որտեղ նշվում էր, որ նա երբեք օրինական կերպով ամուսնացած չի եղել Չարլզի հետ՝ քաղվածք, որից Կլեմենտինան հետագայում փորձելու էր հրաժարվել ։ Այս փոքր գումարը ստիպում է մորը և դստերը ավելի էժան կացարան փնտրել Փարիզի Մո արվարձանի Նոտր Դամ մենաստանում ։ 1772 թվականին հիսունմեկամյա արքայազնը ամուսնանում է տասնիննամյա արքայադուստր Մարիա-Լուիզա Ստոլբերգցի Գեդերնի հետ՝ որն ընդամենը մեկ տարով էր մեծ Շառլոտից։ Շառլոտը, որն աղքատության մեջ էր ապրում, շարունակ գրում էր հորը հուսահատ կերպով խնդրելով, որ որդեգրի, աջակցի իրեն և տեղափոխի Հռոմ՝ նախքան ինչ-որ գահաժառանգ կծնվի։ 1772 թվականին Շառլոտը մի հուզիչ, աղաչական նամակ է գրում հորը և Հռոմի «Շոտլանդական քոլեջի» տնօրենի միջոցով ուղարկում նրան։ Նամակն ընթերցելով Չարլզի գութը շարժվում է և նա նամակաբերին պատվիրում է Շառլոտին Հռոմ բերել պայմանով, որ աղջիկը մորը Ֆրանսիայում կթողնի։ Հռոմում Չարլզը ձեռք էր բերել Պալացո Մուտի պալատը և դարձրել այն «աքսորված Ստյուարտների նստավայր»։ Շառլոտը հրաժարվում է կատարել հոր պայմանը և Չարլզը՝ կատաղության մեջ, դադարեցնում է բոլոր քննարկումները ։ 1772 թվականի վերջերին Կլեմենտինան և Շառլոտը անսպասելիորեն ժամանում են Հռոմ, որպեսզի անձամբ զբաղվեն իրենց նպատակին հասնելու գործով (այդ ուղևորությունը հետագայում պարտքերի մեջ գցեց Կլեմենտինային)։ Չարլզը հրաժարվում է նույնիսկ հանդիպել նրանց՝ ստիպելով, որ նրանք հուսահատ վերադառնան Ֆրանսիա, որտեղից շարունակվում են գալ Շառլոտի աղերսական նամակները ։ Երեք տարի անց Շառլոտը, որ արդեն բոլորել էր իր քսաներկու տարին և որի առողջությունը խաթարվել էր (ըստ երևույթին, նա տառապում էր լյարդի հիվանդությամբ, որ հորից էր ժառանգել), որոշում է, որ իր միակ ելքը շուտափույթ ամուսնությունն է։ Չարլզը, այնուամենայնիվ, ոչ թույլտվություն է տալիս դստերը, ոչ էլ համաձայնում է «քողը բռնել» ։ Լինելով ապօրինի և չունենալով հոր համաձայնությունը,Շառլոտը չի կարողանում ամուսնություն կնքել։ Այնպես որ, նա ստիպված էր հովանավոր կամ աջակից փնտրել։ Հավանաբար Չարլզից գաղտնի, նա դառնում է Ֆերդինանդ Մաքսիմիլիան Մերիդես դե Ռոհանի սիրուհին։ Ֆերդինանդը Բորդոյի արքեպիսկոպոսն էր և լինելով հոգևորական, իրավունք չուներ ամուսնանալ։ Շառլոտը երեք երեխա է ունենում՝ Մարիա Վիկտորիա, Շառլոտ և Չարլզ Էդուարդ Ստյուարտ։ Երեխաների ծնունդը գաղտնի էր պահվում և նույնիսկ մինչև 20-րդ դար ոչ-ոք չգիտեր նրանց գոյության մասին։
Հետագա կյանք
1783 թվականին Չարլզը որդեգրում և օրինականացնում է Շառլոտին, որը տեղափոխվում է Ֆլորենցիա, հոր հետ ապրելու և 1784 թվականին դառնում հոր խնամակալուհին։ Նրա երեք երեխաները մնում են Կլեմենտինայի խնամքին։ Շառլոտը մահանում է լյարդի քաղցկեղից 1789 թվականի նոյեմբերի 17-ին՝ 36 տարեկան հասակում, Բոլոնիայի Պալացո Վիզանի Սանգինետի պալատում ։ Մահվանից ընդամենը երեք օր առաջ գրած կտակի համաձայն, Շառլոտը մորը՝ Կլեմենտինային է թողնում 50.000 լիվր և 15.000 լիվր տարեկան ռենտա ։
Մինչդեռ, երկու տարի է անցնում, մինչև կարդինալ Հենրի Ստյուարտը, որը յակոբինների կողմից համարվում էր ապագա Հենրի IX թագավոր, գումարը տալիս է Կլեմենտինային, այն էլ պայմանով, որ վերջինս հրաժարվելու է գահի կամ Ստյուարտների կարողության նկատմամբ իր և իր ժառանգների բոլոր հավակնություններից ։ Ենթադրվում է, որ Չարլզը ամուսնացել է Կլեմենտինայի հետ, որպեսզի օրինականացնի Շառլոտի գահի հավակնությունը ։ Սակայն այդ ենթադրությունն ապացուցող որևէ գրառում չի պահպանվել և 1767 թվականի մարտի 9-ի Կլեմենտինայի ստորագրած փաստաթուղթը ակնհայտորեն ժխտում է այդ ենթադրության իսկությունը։ Բացի այդ, Չարլզի սկզբնական անհարգալից վերաբերմունքը Շառլոտի նկատմամբ, խոսում է այն փաստի դեմ, որ նա երբեք չի օրինակացրել իր և Կլեմենտինայի՝ Շառլոտի մոր կապը ։
Օզնակովո
Օզնակովո (Ознаково), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 135 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Յարոսլավկա (գյուղ, Բոբրովիցայի շրջան)
Յարոսլավկա (Ярославка), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բոբրովիցայի շրջանում։
2006 թվականի տվյալներով Յարոսլավկա գյուղում բնակվում էր 1 191 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 166,18 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բոբրովիցայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1198 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մերկիշ Բուխհոլց
Մտնում է Դամե Շպրեվալդ շրջանի կազմի մեջ։ Գտնվում է Շենկենլենդհենի ենթակայության տակ։ Զբաղեցնում է 25,00 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 12 0 61 328։
Քաղաքը ստորաբաժանվում է 3 քաղաքային համայնքի։
Բնակչություն
Բնակչությունը 780 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Մուսիկա
Մուսիկա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Մարդինի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բիլլի Բրոնչո
Բիլլի Բրոնչո (Gilbert M. «Broncho Billy» Anderson, ), ամերիկացի դերասան, սցենարիստ, կինոռեժիսոր և կինոպրոդյուսեր, վեստերների առաջին աստղ ։
Կենսագրություն
Բիլլի Բրոնչոն (իրական անունը` Մաքս Արոնսոն) ծնվել է 1880 թվականի մարտի 21-ին, Արկանզաս նահանգի Լիթլ Ռոք քաղաքում, եղել է Հենրի և Էստրա Արոնսոնների վեցերորդ երեխան, որոնք Նյու Յորքից տեղափոխվել են այստեղ ։ Իր մանկությունն անց է կացրել Սենթ Լուիսում, իսկ մեծանալով` տեղափոխվել է Նյու Յորք, որտեղ աշխատել է որպես մոդել և լրագրող։
Նրա դերասանական կարիերան սկսվել է, երբ նա հանդես է եկել վոդևիլներում, իսկ 1903 թվականին նա իր դեբյուտն է նշել կինոյում։ Իր կարիերայի սկզբնական փուլում նա հաճախ համագործակցել է Էդվին Պորտերի հետ, որի հետ գրել է ֆիլմերի մի քանի սցենարներ ։ Անդերսոնի առաջին դերը նույնպես եղել է Պորտերի «Գնացքի մեծ կողոպուտը» ֆիլմում, որտեղ նա միանգամից խաղացել է երեք ոչ մեծ դերեր։ Ֆիլմի մեծ հաջողությունից հետո Անդերսոնը հասկացել է, որ կինոինդուստրիան դա հենց այն է, ինչով նա կցանկանար զբաղվել իր ողջ կյանքում։ Շուտով վերցրել է Հիլբերտ Մ. Անդերսոն կեղծանունը, սկսել է սեփական ֆիլմերի համար սցենարներ գրել, որտեղ հենց ինքն է խաղացել գլխավոր դերերը։
1907 թվականին Ջորջ Սպուրի հետ միասին հիմնադրել է «Essanay Studios» ստուդիան, որը կինոմատոգրաֆիայի հիմնման շրջանում դարձել է ամենախոշոր ընկերություններից մեկը։ Անդերսոնն իր ստուդիայում խաղացել է կարճամետրաժ ֆիլմերի ավելի քան 300 դեր։ Չնայած նա էկրանում մարմնավորում էր հիմնականում տարբեր կերպարների, նա, այնուամենայնիվ, հայտնի է դարձել կարճամետրաժ ֆիլմերում հարյուրավոր դերերով` դառնալով այդ ժանրի առաջին աստղը և ստանալով «Բիլլի Բրոնչո» մականունը ։ Այդ ժամանակ, երբ Սպուրն զբաղվել է Չիկագոյի ստուդիայի գործերով, Անդերսոնը նկարահանող խմբի հետ ճանապարհորդել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների արևմուքտով, որտեղ նոր ֆիլմեր է նկարահանել։
1916 թվականին Անդերսոնը վաճառել է «Essanay» ստուդիայի իր մասը և դադարել է նկարահանվել կինոյում։ Նա վերադարձել է Նյու Յորք, որտեղ գնել է ոչ մեծ թատրոններից մեկը, որում սկսել է բեմադրել սեփական ներկայացումները, բայց առանց հատուկ հաջողության։ 1919 թվականին նորից վերադարձել է կինո, որտեղ նկարահանել է մի քանի ֆիլմեր, նաև եղել է մի քանի կարճամետրաժ ֆիլմերի համապրոդյուսերը, որոնցից մեկը դարձել է «Շան-թալիսման» զավեշտախաղը, որն առաջին անգամ միասին նկարահանել են Սթեն Լորելը և Օլիվեր Հարդին` հետագայում դառնալով դարի ամենահայտնի կատակերգական դուետներից մեկը։ Մեկ տարի անց «Metro Pictures» ընկերության հետ կոնֆլիկտներ ունենալու պատճառով, որի հետ Անդերսոնը համագործակցել էր, նա նորից փակել է կինոյի ինդուստրիան։
1943 թվականին Անդերսոնը հայց է ներկայացրել «Paramount Pictures» ստուդիայի դեմ, որն իր «Աստղը, զարդարուն ռիթմի փայլերով» ֆիլմում օգտագործել է Բիլլի Բրոնչի անվան կերպար, որն, ինչպես թվացել էր Անդերսոնին, բացասական հղում էր եղել նրա վերաբերյալ։ Իր հայցում նա պահանջել է 900000 $, բայց հայցի արդյունքն անհայտ է մնացել ։
Բիլլի Բրոնչոն մահացել է 1971 թվականի հունվարի 21-ին, 90 տարեկան հասակում, Կալիֆոռնիա նահանգի Վուդլենդ Հիլզի կինոյի դերասանների և հեռուստատեսության տանը ։ Նրա հետ մնացել էր իր կինը` Մոլլի Շաբլեման, որի հետ ապրում էր 1910 թվականից, և դուստրը` Մաքսինը։ Նա դիակիզվել է, իսկ նրա աճյունը տեղափոխվել է Լոս Անջելեսի գերեզմանատներից մեկի մատուռը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ
Թավուտների ճակատամարտ
Թավուտների ճակատամարտ (Battle of the Wilderness), Ամերիկայի քաղաքացիական պատերազմի ճակատամարտերից մեկը, որը տեղի է ունեցել 1864 թվական-ի մայիսի 5-7-ին, Ուլիսես Գրանթի հրամանատարության տակ գտնվող Միության բանակի և Ռոբերտ Էդուարդ Լիի հրամանատարության տակ գտնվող Համադաշնության բանակի միջև։ Այն տեղի է ունեցել դժվարանցանելի անտառոտ վայրում, որը հայտնի էր ինչպես Թավուտ (Wilderness), ընդհանուր 181 կմ² մակերեսով։ Կամպանիայի առաջին ճակատամարտն էր, որ տեղի ունեցավ Լիի և Գրանթի բանակների միջև։ Հարավի բանակը պարտության եզրին էր, բայց նրան փրկեց գեներալ Լոնգսթրիթի գլխավորած 1-ին կորպուսի անսպասելի հայտնվելը։
Այս ճակատամարտը նաև առաջինն էր Վիրջինիայի տարածքում, որից հետո ԱՄՆ-ի բանակը չսկսեց ետ գնալ դեպի հյուսիս։
Նախապատմություն
Մայիսի 4-ին Լիի դիտորդները հաղորդեցին դաշնային բանակի շարժման մասին։ Դա կարող էր լինել և՛ ընդհանուր հարձակում, և՛ քայքայիչ տեղաշարժ, այդ իսկ պատճառով Լին Անդերսոնի դիվիզիան թողեց տեղում՝ Ռափիդան գետի գետանցումնեի պահպանման համար, իսկ Յուելլի կորպուսը և Հիլի երկու դիվիզիաները ուղարկեց արևելք, Գրանթին կանգնեցնելու համար։ Մարտի ուղարկված ուժերի քանակը հաշվվում է մոտ 28 000 մարդ։ Միաժամանակ Լին հրամայեց Լոնգսթրիթին Ռիչմոնդի մոտից վերցնել Պիկետի դիվիզիան և արագ գալ բանակի ամրապնդման համար։
Կողմերի ուժերը
Կամպանիայի սկզբում գեներալ Գրանթի բանակը կազմում էր 118 700 մարդ և 316 թնդանոթ ։ Այն կազմված էր գեներալ Միդի Պոտոմաքսյան բանակից և 9-րդ կորպուսից։ Ընդհանուր հաշվով գեներալ Գրանթի տրամադրության տակ կար հինգ կորպուս ։
Գեներալ Լիի Հյուսիսվիրջինյան բանակը կազմում էր մոտավորապես 64 000 և 274 թնդանոթ, և բաժանված էր չորս կորպուսների միջև ։
Մարտը
Միդը կանգնեցրեց բանակը և հրամայեց Ուորենին հարձակվել, նախատեսելով, որ գործ ունի փոքրաթիվ ջոկատի, այլ ոչ թե մի ամբողջ հետևակային կորպուսի հետ։ Յուելի մարդիկ միանգամից սկսեցին ամրություններ և պաշտպանական գծեր կառուցել Սանդերս Ֆիլդի արևմտյան եզրում։ Ուորենը տեղակայվեց արևելյան դաշտի եզրին՝ երկու դիվիզիաներով. Չարլզ Գրիֆինի դիվիզիան կանգնեց աջից, իսկ Ջեյմս Ուոդսվորթի դիվիզիան՝ ձախից։ Սակայն, Ուորենը չորոշեց գրոհել, քանի որ վախենում էր աջից հայտնվել թևահար կրակի տակ։ Նա Միդից թույլտվություն խնդրեց երկարաձգել հարձակումն այնքան, մինչև Սեջվիքի 6-րդ կորպուսը հասցնի երկարացնել նրա գիծը աջից։ Այդպիսի որոշշումից դժգոհ՝ Միդը ժամը 13։00-ին Ուորենին հրամայեց գրոհել մինչև Սեջվիքի մոտենալը ։
Ուորենը ճիշտ դուրս եկավ, երբ զգուշանում էր իր աջ թևի համար։ Երբ հյուսիսցիները հարձակման անցան, Ռոմեյն Այրեսի բրիգադը ստիպված եղավ հարթավայրերում պաշտպանվել թևահար կրակից։ Այրեսից ձախ գտնվում էր գեներալ Ջոզեֆ Բաթլերի բրիգադը, նրան հաջողվեց խափանել Ջոն Ջոնսի բրիգադին, իսկ ինքը՝ Ջոնսը, սպանվեց մարտի ժամանակ։ Սակայն, Այրեսի ետ մնալու պատճառով, Բաթլերի բրիգադի թևը բաց մնաց, և բրիգադը ստիպված նահանջեց։ Բարլեթի ձին սպանվեց, և Բարլեթը հազիվ կարողացավ փրկվել գերեվարվելուց ։
Բարլեթից ձախ գտնվում էր գեներալ Լիզանդեր Քաթլերի Երկաթե Բրիգադը։ Այն անտառով շարժվում էր դաշտից հարավ և գրոհեց գեներալ Քալեն Բաթլի Ալաբամական բրիգադի վրա։ Ալաբամացիները սկզբում նահանջեցին, բայց հետո նրանց միացավ նաև Ջոն Գորդոնի բրիգադը, և նրանք հակագրոհի անցան՝ ստիպելով Երկաթե Բրիգադին իր գոյության ողջ պատմության ընթացքում առաջին անգամ նահանջել ։
Ավելի ձախում Ռոյ Սթոունի և Ջեյմս Ռայսի բրիգադները գրոհեցին Դոլսի ջորջիանացիների և Դանիելի հյուսիսկարոլինացիների վրա։ Երկու հարձակումներն էլ ետ մղվեցին, և Կրոուֆորդը իր մարդկանց հրամայեց հեռանալ։ Ուորենը հրետանուն հրամայեց Սանդերսի դաշտի վրա պահել հարձակումը, բայց հարավցիները մարտկոցից հրաձգային կրակ բացեցին և մինչև մթնշաղ թույլ չտվեցին տեղաշարժել թնդանոթները ։
Սեջվիքի կորպուսի առաջնապահ հատվածները Սանդերսի դաշտ հասան ժամը 15։00-ին, երբ Ուորենի մարդիկ արդեն ավարտել էին մարտը։ Սեջվիքը Յուելի կորպուսի վրա հարձակվեց ճանապարհի հյուսիսից, և մոտ մեկ ժամ երկու կողմերից փոխանակվում էին գրոհներով ու հակագրոհներով, մինչև, վերջապես բաժանվեցին, ամրությունների աշխատանքներ անցկացնելու համար։ Այդ մարտում մահացու վիրավորվեց Համադաշնության գեներալ Լերոյ Սթաֆորդը։ Մինյե գնդակը վնասել էր նրա ողնաշարը, բայց նա շարունակում էր գլխավորել իր լուիզիանացիներին։ Ավելի ուշ նրան տարան Ռիչմոնդ, որտեղ նա երեք օր անց մահացավ։
Մայիսի 5, Օրանժ Պլանկ Ռոուդ
Էմբրոուզ Հիլի կորպուսը չկարողացավ անակնկալի բերել դաշնային բնակին և նկատվեց Սամուել Կրոուֆորդի դիվիզիայի զինվորների կողմից, ովքեր գտնվում էին Չեվինգ ագարակում։ Միդը Գետիի դիվիզիային հրամայեց պաշտպանել ռազմավարական կարևոր նշանակություն ունեցող Օրանժ Պլանկ Ռոուդ և Բրոք Ռոուդ խաչմերուկը։ Ջեյմս Ուիլսոնի դդաշնային հեծելազորը, զինված բազմատարողունակ կարաբիններով, կարողացավ մի քիչ կանգնեցնել Հիլի հարձակումը։ Գետիի մոտերքում գտնվող դիվիզիան գրոհի նետվեց և մի քանի հարյուր մետր հետ շպրտեց հակառակորդին։ Մինչ այդ գեներալ Լին իր շտաբն էր տեղակայում Տապա ագարակում։ Նա Հիլի և Ստյուարտի հետ ուղղակի գտնվում էր այնտեղ, երբ զարմանքով նկատեցհակառակորդի զինվորներին, ովքեր դաշտ էին դուրս գալիս։ Գեներալները ստիպված եղան արագ հեռանալ, իսկ դաշնայինները ետ վարադարձան անտառ, այդպես էլ չիմանալով, թե իրենք որքան մոտ էին ամերիկայի պատմության ընթացքը փոխելուն։ Մինչ այդ Միդը Հենքոքի կորպուսն ուղարկեց, որպեսզի օգնության հասնի Գետիին ։
Ժամը 16։00-ին ժամանեցին Հենքոքի կորպուսի առաջին մասերը, և Միդը Գետիին հրամայեց գրոհել հակառակորդի դիրքերի վրա։ Բայց հենց հյուսիսցիները մոտեցան Հենրի Հետի դիվիզիայի դիրքերին՝ հայտնվեցին ուժեղ հրաձգային կրակի տակ՝ մի փոքրիկ բլուրից։ Աստիճանաբար ժամանեցին Հենքոքի դիվիզիայի նոր զորամասեր, և Հենքոքը նրանց ուղարկեց մարտի, այնպես որ գեներալ Լին ստիպված էր դուրս բերել իր պահեստազորը՝ Կադմուս Ուիլքոքսի դիվիզիան։ Մարտը շարունակվեց մինչև մթնշաղ՝ առանց որևէ նշանակալի փոփոխությունների ։
Մայիսի 6-ի ծրագրերը
Մայիսի 6-ին գեներալ Գրանթը որոշեց հակառակորդին մաս առ մաս պարտության մատնել։ Հիլի կորպուսը նրան ավելի թուլացած թվաց, այդ իսկ պատճառով նա վաղ առավոտյան Գետիի դիվիզիային և 2-րդ կորպուսին հրամայեց հարձակում գործել։ Միաժամանակ 5-րդ և 6-րդ կորպուսները շարունակում էին Յուելի դիրքերի վրա գրոհը, որպեսզի նրան թույլ չտան Հիլին օգնական զորքեր ուղարկել։ Բերնսայդի 9-րդ կորպուսը ուղարկվել էր, որպեսզի շրջանցի Հիլի կորպուսը հյուսիսից։ Հաջողության դեպքում Հիլը կջախջախվեր, և այդ ժամանակ կարելի կլիներ ողջ ուժերը կենտրոնացնել Յուելի դեմ ։ Մինչդեռ Լոնգսթրիթի կորպուսն արդեն մարտի դաշտից 10 մղոնի վրա էր գտնվում, դրա համար էլ Լին որոշեց նրան ուղարկել դիրքեր՝ Հիլի փոխարեն, իսկ Հիլին էլ, իր հերթին տեղափոխե դեպի ձախ, որպեսզի փակի երկու կորպուսների միջև եղած ճեղքվածքը։ Սակայն, Լոնգսթրիթը, մտածելով, որ շատ ժամանակ ունի, իր հոգնած մարդկանց թույլ տվեց քնել մինչև կեսգիշեր։ Մեկնելով մթունյան մեջ՝ նրանք չէին կարողանում շատ ճանապարհ անցնել՝ ժամանակ առ ժամանակ կորցնելով ճիշտ ճանապարհը, այդ իսկ պատճառով նրանք չկարողացան արևածագին զբաղեցնել իրենց տրված դիրքերը ։
Մայիսի 6, Լոնգսթրիթի հարձակումը
Գործելով ճիշտ ըստ ծրագրի՝ ժամը 05։00-ին Հենքոքի 2-րդ կորպուսըգրոհեց հիլի դիրքերի վրա Ուոդսվորթի, Բիրնի և Մոտի ուժերով։ Գետիի և Գիբոնի դարձան պահեստազոր։ Ավելի շուտ՝ ժամը 04։45-ին, հարձակման անցան գեներալ Յուելի մարդիկ, սակայն ետ մղվեցին գեներալներ Սեջվիքի և Ուորենի կորպուսների կողմից։ Հիլի կորպուսի մի հատվածում 16 թնդանոթներ ինտենսիվ կրակ էին բացել դիրքերից՝ Տապա կույսի տան ուղղությամբ, և Հիլի բոլոր զինվորները սկսել էին նահանջել։ Իրավիճակն աղետալի էր, բայց ժամը 06։00-ին անսպասելիորեն հայտնվեց գեներալ Լոնգսթրիթի կորպուսի առաջնապահ ջոկատը՝ Ջոն Գրեգի տեխասյան բրիգադը, որը կազմում էր 800 հոգի։ Տեղի ունեցավ հետագայում հայտնի դարձած տեսարանը։
Ըստ մի վարկածի՝ Գեներալ Լին, թեթևացած և հուզված, գլխավերևում թափահարել՝ իր գլխարկը և բացականչել. «Texans always move them!» (թարգմանաբար. «Անվեհեր տեխասցիները միշտ առջևու՜մ են»)։ Հուզմունքից տարված՝ գեներալ Լին սկսել է ընդառաջ գնալ առաջնապահ բրիգադին։ Երբ տեխասցիները հասկացել են դա, կանգ են առել և վերցրել Լիի ձիու՝ Ճանապարհորդի սանձերը և ասել, որ առաջ կգնան, եթե միայն, գեներալ Լին իրենց թիկունքն անցնի։ Այստեղ է ասվել  «General Lee To The Rear!»  («Գեներալ Լի՛, դեպի թիկու՛նք։») արտահայտությունը ։
Լոնգսթրիթի կորպուսը մարտի բռնվեց երկու ճակատային դիվիզիաներով. Չարլզ Ֆիլդի դիվիզիան (տեխասյան բրիգադի հետ) գնում էր ձախից, իսկ Ջոզեֆ Քերշոուի դիվիզիան ընթանում էր աջից։ Հյուսիսցիները, իրենց հարձակումից կազմակերպվածությունը կորցրած, չկարողացան դիմադրել ուժգին գրոհին, և մի քանի հարյուր մետր ետ մսվեցին Տապայի տան մոտից։ Տեխասյան բրիգադը ընթանում էր առջևից, և, հատկապես, նրա կորուստները մեծ եղան. 800-ից միայն 250-ը շարքի մեջ մնացին։ Սակայն, Հիլի կորպուսը փրկվեց։