Հայկական_կերպարվեստ
1950-1970-ական թվականներ
Ստեղծվել են նաև դեկորատիվ արձաններ (Ռուզան Քյուրքչյանի «Վերածնունդ», Հռիփսիմե Սիմոնյանի «Վանեցի աղջիկը», Դավիթ Բաբայանի «Ղարաբաղցի կինը» և այլն)։ Բազմազանության են հասել գրաֆիկան (Հակոբ Կոջոյանի, Գրիգոր Խանջյանի, Էդուարդ Իսաբեկյանի պատկերազարդումները, օֆորտի, լինոփորագրության, փայտափորագրության ասպարեզներում՝ Ռ. Բեդրոսով, Վ. Այվազյան և ուրիշներ), թատերական ձևավորումը (Կ. Մինասյան, Սարգիս Արուտչյան, Խ. Եսայան, Մ. Սվախչյան, Վ. Վարդանյան), դեկորատիվ-կիրառական արվեստները (խեցեգործ-նկարիչներ Հռիփսիմե Սիմոնյան, Ռ. Շահվերդյան, Հ. Բդեյան), գորգագործական արվեստը (Հ. Քեշիշյան, Ռ. Թաբաքյան, Մ. Վարդանյան), ապակեգործությունը (Ս. Գասպարյան, Կ. Պողոսյան, Հ. Նիկոյան և ուրիշներ)։ 1960-ական թթ. հայկական երփնագրի ասպարեզում բացառիկ տեղ է գրավում Մինաս Ավետիսյանy, որը կյանքը բացահայտել է նորովի, պատկերել դրամատիկական բարդ ճակատագրերով անհատների («Ջաջուռ», «Ծնողներս», «Սպասում» և այլն)։ Նա նաև «Մինասյան» բեմանկարների, որմնանկարների հեղինակ է։ Գեղանկարչության սարյանական գիծը զարգացրել են նաև Ա. Գրիգորյանը, Հենրիկ Սիրավյանը, Վ. Վարդանյանը, Վ. Գաբուզյանը, Ա. Գրիգորյանը, Արփենիկ Ղափանցյանը։ Բնանկարչության ասպարեզում իրենց ուրույն խոսքն են ասում Արտաշես Աբրահամյանը «Առավոտը Ոսկեվազում» 1955 թ. և Լևոն Կոջոյանը «Գարունը կիրճում» 1960 թ.: Ա. Բաժբեուկ-Մելիքյանի արվեստին յուրակերպ հետևել են Ռ. Էլիբեկյանը, Կ. Մկրտչյանը։ Ե. Քոչարի վաղ գեղանկարչության հիման վրա Հայաստանում «փորձարարական» գիծը զարգացրել են Ռ. Ադալյանը, Հենրի Էլիբեկյանը, Մարտին Պետրոսյանը, Վրույր Գալստյանը, Ռ. Աբովյանը՝ ուրույն ճյուղավորումներով։ Յուրահատուկ եղանակով դիմանկարներ է ստեղծել Ռ. Խաչատրյանը, օֆորտներ՝ Ս. Համբարձումյանը։ 1980-ական թթ սկզբի գեղարվեստական կյանքի երևույթներից էին Գրիգոր Խանջյանի «Հայկական այբուբեն» և «Վարդանանք» պատկերագորգերի (գոբելեններ) մեծաչափ նախանկարները։ Մարդկային հարաբերությունների ընդգծված-մտերմիկ երփնագրեր են վրձնել վարպետներ Գ. Գրիգորյանը (Ջիոտտո), Հ. Կարալյանը, Հակոբ Անանիկյանը, Վաղարշակ Էլիբեկյանը։ Հայաստանի կերպարը նորովի է կերտել Հ. Հակոբյանը, գունային իր աշխարհն է բերել Ռ. Աթոյանը։ Քնարական մեծ լիցքով են օժտված Ա. Մելքոնյանի, Ադա Գաբրիելյանի (Գավրիլովա), Կ. Հովհաննիսյանի, Է. Արծրունյանի, Ֆ. Միրզոյանի կտավները, արտահայտչականության հզոր ուժով՝ Լավինիա Բաժբեուկ-Մելիքյանի դիմանկարները։ Քանդակագործության ասպարեզում նվաճումների են հասել Լևոն Թոքմաջյանը (Մարտիրոս Սարյանի հուշարձանը Երևանում, 1986, դիմաքանդակներ), Գետիկ Բաղդասարյանը, Ս. Ղազարյանը։ Մետաղե (Բենիկ Պետրոսյան), հրակավե կերտվածքները, խճանկարները (Վ. Խաչատրյան, Հ. Մինասյան), վիտրաժներն ու որմնանկարները (Ռ. Ղևոնդյանի «Հայոց աշխարհ» որմնանկարը Երևանի Խնկո-Ապոր անվան գրադարանում, 1982– 1984) զարդարել են շինությունները՝ լրացնելով արվեստների ավանդական համադրության բացը։ Կերպարային, ոճական որոնումներ են կատարվել դրվագման և ջուլհակության բնագավառներում (Վան Սողոմոնյան, Նոնա Գաբրիելյան, Գ. Ալումյան)։ Ստեղծվել են գոբելեններ (հեղինակներ՝ Կ. Եղիազարյան, Ն. Ասատրյան, Հ. Ղազարյան և ուրիշներ)։ Հայտնի ոսկերիչներից (Ժ. Չուլոյան, Հ. Փիլիպոսյան) բացի՝ արդի մոտեցումներով են ստեղծագործել նորերը (Ռ. Թելումյան և ուրիշներ)։ Ակտիվացել է նաև գեղարվեստական ձևաստեղծումը իրենց ներդրումն են բերել ԵԳԹԻ դիզայնի բաժնի շրջանավարտները։ ՀԱՊ-ից բացի արդի հայ կերպարվեստը ցուցադրված է հանրապետության տարբեր քաղաքների թանգարաններում՝ Հայաստանի Ազգագրության, ժողովրդական արվեստի, Ժամանակակից արվեստի, որոնց գիտական բաժիններում, ինչպես և ԵԳԹԻ-ում ու առավել ամբողջական, խոր՝ ԳԱԱ արվեստի ինստիտուտում, կատարվում են ուսումնասիրություններ։