cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալեքսեյ Դիկի
Ռուսական կայսրությունում
1910 թվականի օգոստոսին ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի թատերախումբ, հանդես է եկել մասսայական տեսարաններում։ 1911 թվականին հաջողությամբ խաղացել է առաջին դերը՝ ծառա Միշկայի դերը «Ռևիզորում» և դատական պրիստավի (զառամյալ ծերունի) ոչ մեծ դերը «Կենդանի դիակ» պիեսում։ 1911 թվականի օգոստոսին սկսել է հաճախել թատրոնին կից գործող դրամատիկական դասընթացներին։ 1912 թվականին ստեղծվում է Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի 1-ին ստուդիան, որտեղ Դիկին շարունակում է իր բեմական գործունեությունը։ Նույն թվականին դառնում է Պրեչիստենկայի աշխատավորական դասընթացների բեմական կազմավորման ղեկավարը, որտեղ աշխատանքները տարվում էին 1-ին ստուդիայի ոճով ։ Երկու տարվա ընթացքում բեմադրել է Անտոն Չեխովի՝ մեկ արարանոց մի քանի պիես։ Աշխատել է նաև Ուրալովի անվան թատրոնի բանվորա-գյուղացիական խմբակում ։
1914 թվականի օգոստոսին սկսված Առաջին համաշխարհային պատերազմը ընդհատեց նրա դերասանական կարիերան։ 1914-1917 թվականներին պրապորշչիկ կոչումով ծառայել է Ռուսական կայսերական բանակի Կովկասյան ճակատում։ Զինվորական տարիները համարում էր «անվերադարձ կորած» ։
Խորհրդային իշխանության տարիներին
1918 թվականի հունվարից հիմնականում հանդես է եկել 1-ին ստուդիայի բեմում, 1924 թվականին՝ վերակազմավորված Մոսկվայի գեղարվեստական երկրորդ թատրոնում։ Այդ տարիներին մարմնավորել է սուր խարակտերային, չարաճճի կերպարների ։ Միաժամանակ փնտրել է իր ուղին ռեժիսուրայի մեջ։
1919 թվականին Մանսուրովի ստուդիայում որպես ռեժիսոր բեմադրել է Գենինգ Բերգերի «Ջրհեղեղ» ներկայացումը։ 1921 թվականին Ֆ. Շալյապինի անվան թատրոն-ստուդիայում բեմադրել է իր առաջին ինքնուրույն ներկայացումը՝ Արթուր Շնիցլերի «Կանաչ թութակը». մամուլը գովաբանել է ներկայացումը գունեղության, կրակոտության և ժամանակակից լինելու համար ։
1925 թվականին Մոսկվայի գեղարվեստական երկրորդ թատրոնում բեմադրել է Եվգենի Զամյատինի «Լու»-ն, որը դարձավ նրա ռեժիսորական աշխատանքներից ամենանշանակալիներից մեկը։ Ներկայացումներ է բեմադրել նաև այլ թատրոններում՝ Ելիզավետա Տարախովսկայայի «Գտածո»-ն Մոսկվայի պատանեկան թատրոնում, Բեռնարդ Շոուի «Կապիտան Բրասբաունդի վարմունքը» Կոմեդիա թատրոնում (նախկինում՝ Կորշի)։ Լենինգրադի Ժողովրդական տան թատրոնում աշխատել է ավանգարդ նկարիչներ Նիկոլայ Ռադլովի և Արիստարխ Լենտուլովի հետ ։
1922-1926 թվականներին աշխատել է նաև Մոսկվայի հրեական թատրոնում, որտեղ «Տևիե-կաթնավաճառ»-ի հիման վրա բեմադրել է «Ջութակահարը տանիքում» ներկայացումը։ Աշխատել է նաև Բելառուսական ԽՍՀ-ի Հրեական ստուդիայում, որտեղ բեմադրել է Շոլոմ Ալեյխեմի «Տոնը Կասրիլովկայում» ։ Ներկայացումը հաջողություն ունեցավ, ճիշտ էին ցուցադրվել ազգային ձևը, լեզուն, հոգեբանական դիմանկարները։ 1928 թվականին ռեժիսորին հրավիրեցին Թել Ավիվի Հաբիմա թատրոն՝ Շոլոմ Ալեյխեմի «Ոսկի փնտրողները» և Կալդերոնի «Դավթի թագը» պիեսները բեմադրելու համար։ Պրեմիերան կայացել է 1929 թվականի մայիսի 23-ին։ Մի շարք պատճառներով Դիկին հեռացավ թատրոնի ց։
1925-1926 թվականներին ի հայտ եկան Ալեքսեյ Դիկիի ռեժիսորական և դերասանական տաղանդի հիմնական գծերը՝ սերը վառ և ուժեղ բեմական գույների, աչք ծակող բեմական պատկերի, դերասանական կերպարների մեծածավալության և մասշտաբայնության նկատմամբ։ Դիկիի արվեստը երբեմն հակվում էր դեպի խեղկատակային զավեշտականություն և ցասկոտ երգիծանք ։
1925-1928 թվականներին Մեծ թատրոնում բեմադրել է օպերաներ և բալետներ։ 1927-1928 թվականներին եղել է Մոսկվայի դրամատիկական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարը։ 1928 թվականին Մոսկվայի հեղափոխական թատրոնում բեմադրել է Ալեքսեյ Ֆայկոյի «Պորտֆելով մարդը» պիեսը։ 1929-1930 թվականներին կրկին եղել է Լենինգրադի ժողովրդական տան թատրոնի ռեժիսորը։ 1931 թվականին ղեկավարել է Սվերդլովսկի դրամատիկական թատրոնը, որտեղ բեմադրել է Ալեքսանդր Աֆինոգենովի «Վախը» պիեսը։
1931 թվականին Գիտնականների տանը կից ստեղծել և ղեկավարել է թատերական-գրական արվեստանոց, որը հետագայում ստացել է «Դիկիի ստուդիա» անվանումը։ Այստեղ ծավալել է ռեժիսորական և մանկավարժական գործունեություն՝ մասնավորապես բեմադրել է «Մցենսկու գավառի լեդի Մակբեթը» ներկայացումը, որը բարձր է գնահատել խորհրդային մամուլը ։ Զուգահեռաբար 1932-1936 թվականներին եղել է Պրոֆեսիոնալ միությունների համամիութեանակն կենտրոնական միության անվան Մոսկվայի դրամատիկական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարը։ 1936 թվականի սկզբին Դիկիի ստուդիան փակվել է։
1936 թվականի մարտի 26-ին նշանակվել է Մ. Գորկու անվան դրամատիկական մեծ թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր, որտեղ նրա հետ միասին եկել են մի խումբ երիտասարդ դերասաններ՝ իր նախկին ստուդիայի սաներից։ Թատրոնի պատմության մեջ մեծ իրադարձություն էր 1937 թվականի հունիսին բեմադրված «Քաղքենին» ։ Նվիրված լինելով Մաքսիմ Գորկու մահվան տարելիցին՝ ներկայացումը սկզբում քննադատաբար ընդունվեց՝ ինչպես բեմադրման գաղափարի, այնպես էլ մի շարք դերասանների առումով։ Նույն թվականի օգոստոսի 23-ին կայացավ ներկայացման թարմացված տարբերակը՝ մասնակիորեն փոփոխված դերասանական կազմով ։
1937 թվականի օգոստոսի 17-ին Ալեքսեյ Դիկին ձերբակալվեց, իսկ 1938 թվականի սեպտեմբերի 2-ին ԽՍՀՄ ՆԳԺԿ-ի հատուկ ժողովով Հոդված 58-ով դատապարտվեց հինգ տարվա ազատազրկման։ Պատիժը կրելու համար ուղարկվեց ՆԳԺԿ-ի Ուսոլսկու ուղղիչ-աշխատանքային ճամբար։ Առանց ղեկավար մնացած երիտասարդ դերասանները որոշեցին պահպանել իրենց թատերախումբը և գրեթե նույն կազմով մեկնեցին Տաջիկական ԽՍՀ-ի Ստալինաբադ քաղաք, որտեղ հիմնեցին Վ. Մայակովսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնը։
1941 թվականի օգոստոսի 28-ին «Դիկիի գործը» կասեցվեց ։ Վերջինս վերադարձավ Մոսկվա և ընդգրկվեց Ե. Վախթանգովի անվան թատրոնի թատերախումբ։ Նույն թվականի նոյեմբերին թատրոնի հետ տարհանվեց Օմսկ, որտեղ 1942 թվականին խաղաց իր լավագույն դերերից մեկը՝ գեներալ Գորլովի դերը «Ռազմաճակատ» ներկայացման մեջ։
1943 թվականից ակտիվորեն նկարահանվել է կինոյում։ «Կուտուզով» և «Ադմիրալ Նախիմով» ֆիլմերում խաղացած գլխավոր դերերի համար արժանացել է Ստալինյան 1-ին աստիճանի մրցանակների։ Իոսիֆ Ստալինի դերակատարումը «Երրորդ հարված» (1948) և «Ստալինգրադի ճակատամարտ» (1949) ֆիլմերում արժանացել է Ստալինի հավանությանը և բարձր պարգևների արժանացել։
1944 թվականին Դիկին նշանակվել է Կինոդերասանի թատրոն-ստուդիայի գեղարվեստական ղեկավար և ԽՍՀՄ Մինիստրների խորհրդին կից գործող կինեմատոգրաֆիայի գծով կոմիտեի գեղարվեստական խորհրդի անդամ ։ Նույն թվականի սեպտեմբերին տեղափոխվել է Փոքր թատրոն, որտեղ աշխատել է մինչև 1952 թվականը։ Այնուհետև տեղափոխվել է Մոսկվայի Ա. Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոն։
Ծավալել է մանկավարժական գործունեություն։ 1948 թվականից՝ Մ. Շչեպկինի անվան թատերական ուսումնարանի պրոֆեսոր։ Գրել է «Պատմություն թատերական պատանեկության մասին» հուշեր (հրատարակվել է 1957 թվականին) և թատերական արվեստի մասին բազմաթիվ հոդվածներ։
Ընտանիք
Առաջին կինը՝ դերասանուհի Եկատերինա Կորնակովան է (1895-1956), Դիկիից հեռացել է ինժեներ Բորիս Բրինների մոտ, որը ամերիկյան հայտնի դերասան Յուլ Բրինների հայրն է ։
Երկրորդ կինը՝ բալետի պարուհի Ալեքսանդր Դիկայան է (օրիորդական ազգանունը՝ Բորովիտինովա) ։ Կինն ու զոքանչը դերասանի հետ թաղված են միևնույն գերեզմանոցում։
Հիշատակ
Մոսկվայում ռեժիսորի անունն են կրում՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:Ռուսական կայսրության դերասաններ Կատեգորիա:Թատերական ռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուսական կայսրության թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Օպերային ռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային օպերային ռեժիսորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային ռեժիսորներ Կատեգորիա:Մանկավարժներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային թատերական մանկավարժներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թատերական մանկավարժներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Խարկովի ռեալական ուսումնարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի անձինք Կատեգորիա:Մ. Շչեպկինի անվան թատերական ուսումնարանի մանկավարժներ
Վերբիլովո (գյուղ, Ելնինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 30 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Էլ-մունքալիբա
Էլ-մունքալիբա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ուրֆայի նահանգում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Միկերինի բուրգ
Միկերինի բուրգ (հայտնի է նաև ինչպես «Մենկաուրի բուրգ»), Գիզայի երեք բուրգերից ամենահարավային, ամենաուշ կառուցված և ամենացածր բուրգը։ Հակառակ իր մականվանը՝ «Հերու» (բարձր), նրա բարձրությունը հազիվ հասնում է 66 մետրի, իսկ նրա հիմքի երկարությունը կազմում է 108,4 մ։ Նրա 260 հզ. մ³ ծավալը կազմում է Քեոփսի բուրգի ծավալի ընդամենը մեկ տասերորդ մասը. դա եղել է մեծ բուրգերի դարաշրջանի ավարտը։ Բուրգի ներսից պարզ է դառնում, որ այն չունի միասնական նախագիծ. հավանական է, որ սկզբնական համեստ չափսերը՝ հաշվարկված ոչ գահի ժառանգորդի համար, մեծացվել է նրա գահակալման ժամանակ։ Մենկաուրի բուրգը տարբերվում է Գիզայի բուրգերի ընդհանուր տեսքից, և անտիկ դարաշրջանում նրա կառուցումը վերագրվում է ոչ թե Միկերինին, այլ Ամասիս II-ի ժամանակ ապրած հետերա Ռոդոպիսին։
Արչիբալդ Սեյս
Սեյս Արչիբալդ Հենրի (Archibald Sayce), անգլիացի արևելագետ։ Խեթագիտության հիմնադիրներից է։
Կրթություն
Կրթությունն ստացել է Օքսֆորդում։ 1876-1919 թվականներին Սեյսը եղել է Օքսֆորդի համալսարանի պրոֆեսոր։
Միկերինի բուրգ
12-րդ դարավերջին բուրգը տուժել է սուլթան Ալ-Մելիք ալ-Ազիզայի գործողություններից, որը ջանում էր քանդել Գիզայի գերեզմանատունը և սկսել էր «կարմիր բուրգից», քանի որ այն ամենափոքրն էր բոլոր երեքից։ Քանդելու աշխատանքները տևել են ութ ամիս և կանգնեցվել են շատ մեծ ոչ շահավետ ծախսերի պատճառով ։
Արչիբալդ Սեյս
Գործունեություն
Մասնակցել է լուվիական նշանագրերի, ինչպես նաև ուրարտական, էլամական, գրերի վերծանմանը։ Բազմաթիվ ճանապարհորդությունների ընթացքում ճշգրտությամբ պատճենահանել է Եգիպտոսի ու Սուդանի ժայռերի ու տաճարների պատերի վրա եղած հունական, արամեական ու կարիական գրությունները։ Փոքր Ասիայում ուսումնասիրել է հին խեթերի ու լուվիացիների ճարտարապետական ու գրավոր հուշարձանները, հրատարակել Ելեփանտինեի արամեական բնագրերը, Պոլինեգիայում ուսումնասիրել է բնիկների մշակույթն ու կրոնը։ Զբաղվել է նաև աստվածաբանությամբ (եղել է Աստվածաշնչի թարգմանության վերստուգիչ հանձնաժողովի անդամ)։ Սեյսը տառադարձել, թարգմանել, մեկնաբանել և 1882 թվականին Մեծ Բրիտանիա ասիական ընկերության ամսագրում առաջինը ամփոփ ձևով հրատարակել է այն ժամանակ հայտնի ուրարտական 57 արձանագրությունները, որի շնորհիվ դրանք մտել են գիտական շրջանառության մեջ։ Աշխատության մի շարք հատվածներ մինչև օրս էլ չեն կորցրել գիտական արժեքը։ Սեյսը կյանքի հետագա տարիներին ևս հավաքել և նույն ամսագրում (XX, 1888, XXV, 1893, XXVI, 1894, XXXIII, 1901, XXXVIII, 1906, XLIV, 1912, LXI, 1929, LXIV, 1932) հրատարակել է ուրարտական արձանագրություններ։ Ըստ ասորեստանյան արձանագրությունների գաղափարագրերի՝ Սեյսը տվել է ուրարտական բնագրերի մոտավոր թարգմանությունը։ Զբաղվել է նաև ուրարտական տեղանունների ստուգաբանության, տեղագրության և այլ հարցերով։
Միկերինի բուրգ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուրգեր
Արչիբալդ Սեյս
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի խեթագետներ‎ Կատեգորիա:Անգլիացի արևելագետներ Կատեգորիա:Անգլիացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Անգլիացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Անգլիացի հնագետներ Կատեգորիա:Անգլիացի եգիպտագետներ
Իչնյա
Իչնյա (Ічня), քաղաք Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Իչնյայի շրջանում։
2009 թվականի տվյալներով Իչնյա քաղաքում բնակվում էր 11 904 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ
Օրլովկա (գյուղ, Ալշեևսկի շրջան)
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 50 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ալշեևսկի շրջանի բնակավայրեր
MTV եվրոպական երաժշտական մրցանակաբաշխություն 2012
MTV Europe Music Awards մրցանակաբաշխության 19-րդ արարողությունը կայացել է 2012 թ. նոյեմբերի 11-ին Ֆրանկֆուրտի «Festhalle» սրահում։ Արարողությունը վարել է գերմանացի մոդել Հայդի Քլումը ։MTV EMA 2012-ն դարձավ Գերմանիայում անցկացվող հինգերորդ արարողությունը, և երկրորդը Ֆրանկֆութտում։ Առաջին անգամ Ֆրանկֆուրտում անց է կացվել 2001 թվականին ։.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:MTV եվրոպական երաժշտական մրցանակաբաշխություն Կատեգորիա:2012
Դինամիկական համակարգ
Դինամիկական համակարգ (դասական իմաստով), ազատության վերջավոր թվով աստիճաններ ունեցող մեխանիկական համակարգ։ Այդպիսին է դասական դինամիկայի օրենքներով շարժվող վերջավոր թվով նյութական կետերի կամ պինդ մարմինների համակարգը։
Դինամիկական համակարգի վիճակը բնութագրվում է նրա դասավորությամբ, ընդ որում, շարժման օրենքը նշում է համակարգի վիճակի փոփոխման արագությունը։ Պարզագույն դեպքում համակարգի վիճակը կարելի է բնութագրել մեծություններով, որոնք կարող են ստանալ կամայական (իրական) արժեքներ, ընդ որում, երկու տարբեր  և  խմբերին համապատասխանում են համակարգի տարբեր վիճակներ և հակառակը։ Այն դեպքում, երբ w_i-երը և w'_i-ները մեծությամբ քիչ են տարբերվում, համակարգի համապատասխան վիճակները մոտ են և շարժման օրենքը գրվում է  դիֆերենցիալ հավասարումների տեսքով, ուր ։ Դիտարկելով՝  արժեքները որպես m չափանի տարածության w կետի կոորդինատներ, կարելի է համապատասխան դինամիկայի համակարգի վիճակը երկրաչափորեն ներկայացնել w կետով։ Այդ կետը և համապատասխան տարածությունը կոչվում են փուլային։ Ժամանակի ընթացքում համակարգի վիճակի փոփոխությունը պատկերվում է որպես փուլային տարածությունում կետի շարժում որևէ գծով (փուլային հետագիծ)։ Փուլային տարածությունում որոշվում է վեկտորական դաշտ, որը յուրաքանչյուր կետին համապատասխանության մեջ է դնում այդ կետից դուրս եկող և  բաղադրիչներ ունեցող f(w) վեկտորը։ Այս նշանակումներով համակարգի շարժման օրենքը կարելի է կրճատ գրել w = f(w) տեսքով, ըստ որի, ժամանակի յուրաքանչյուր պահին, փուլային կետի շարժման վեկտորական արագությունը հավասար է f(w) վեկտորին, որը ելնում է փուլային տարածության այն w կետից, ուր տվյալ պահին գտնվում է շարժվող փուլային կետը։
«Դինամիկական համակարգ» տերմինը օգտագործվում է նաև ավելի լայն իմաստով՝ նշանակելով կամայական ֆիզիկական համակարգ (ավտոմատ կարգավորման, ռադիո-տեխնիկական համակարգ և այլն)։
Ոսկեփորիկ (3185, Գրիգոր Տաթևացի)
Գրիգոր Տաթեւացի, Ոսկեփորիկ (3185), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3185 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որն ունի 15.6×10.7 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 120 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Ունի լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարան գրչի՝ 81ա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Ֆլորա Դաֆֆի
Ֆլորա Դաֆֆի (Flora Duffy, ), Բերմուդյան կղզիները ներկայացնող բիատլոնիստուհի, 2020 թվականի Օլիմպիական խաղերի չեմպիոն (Բերմուդների պատմության մեջ առաջինը բոլոր մարզաձևերում), Համագործակցության խաղերի չեմպիոն, աշխարհի կրկնակի չեմպիոն, խաչաձև տրիատլոնի աշխարհի կրկնակի չեմպիոն, XTERRA աշխարհի առաջնությունների հնգակի հաղթող ։ Չորս Օլիմպիական խաղերի մասնակից ։ Բրիտանական կայսրության շքանշանի հրամանատար է ։
Կենսագրություն
Դաֆին կրթություն է ստացել Ուորիկի ակադեմիայում, Տավիստոկի Քելլի քոլեջում, որն այժմ կոչվում է «Մաունթ Քելլի» և Բոուլդերի Կոլորադոյի համալսարանում, որտեղ ստացել է սոցիոլոգիայի բակալավրի աստիճան ։
Դաֆին իր ձեռքբերումների համար արժանացել է կառավարական պարգևներ, այդ թվում՝ 2018 թվականի նոյեմբերին դարձել է Բրիտանական կայսրության շքանշանի սպա ։
2017 թվականի դեկտեմբերին Դաֆին ամուսնացել է հարավաֆրիկացի տրիատլոնիստ Դեն Հյուգոյի հետ Սթելենբոսում՝ Հյուգոյի հայրենի քաղաքում.
Կարիերա
2008 թվականի Օլիմպիական խաղերում վերջնագծին չի հասել, 2012 թվականին դարձել է 45-րդը, իսկ Ռիո դե Ժանեյրոյում զբաղեցրել է 8-րդ տեղը.
2018 թվականի ապրիլին Դաֆին ոսկե մեդալ է նվաճել Գոլդ Քոստում անցկացված Համագործակցության խաղերում ։ Դաֆին, հաղթելով 43 վայրկյան առավելությամբ, դարձել է Բերմուդյան կղզիներից առաջին կինը, որը նվաճել է ոսկե մեդալ ։ Նա նաև պետք է մասնակցեր Համագործակցության խաղերում մաունթինբայկի մրցումներին, բայց հանվել է նախքան մեկնարկը ։
Ֆլորա Դաֆին գործարկել է «The Flora Fund» հիմնադրամը՝ 2018 թվականի ապրիլին Բերմուդներում Համաշխարհային սերիայի փուլում հաղթանակից մի քանի օր անց ։ Մեկ տարի անց վնասվածք է ստացել նույն մրցաշարում և չի ավարտել մրցավազքը ։
Դաֆին միակ մարդն է, ով նույն տարում նվաճել Է տրիատլոնի աշխարհի չեմպիոնի երեք տիտղոսները։ Դա տեղի է ունեցել 2016 թվականին, երբ նա դարձել է չեմպիոն IBF, X TERRA վարկածներով, ինչպես նաև խաչաձև տրիատլոնում։ Բացի այդ, նրան է պատկանում նույն մրցաշարում լողի, հեծանվավազք և վազքի մրցումներում էտապներն ամենաարագ անցնելու ռեկորդը ։ Դաֆֆի ունի ամենամեծ մրցանակներ ինչպես օլիմպիական, այնպես էլ Համաշխարհային սերիայի մրցումներում սպրինտերի տրիատլոնի համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ
Անդրեյ Կուտորկին
Անդրեյ Դմիտրևիչ Կուտորկին (, կեղծանունը՝ Ա. Յոնդոլ ), էրզիացի բանաստեղծ, արձակագիր։
Կենսագրություն
Անդրեյ Կուտորկինը ծնվել է Ալաթիրի գավառի Ստուդենեց գյուղում (այժմ՝ Չուվաշիայի Հանրապետության Պորեցկի շրջանի Նապոլնոե գյուղի կազմում)։ 1934 թվականից եղել է ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ, եղել է նաև խորհրդային գրողների 1-ին Համամիութենական համագումարի պատվիրակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էրզիացի գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մորդովիայի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մորդովիայի ժողովրդական գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Քրիստ Մանարյան
Քրիստ Երվանդի Մանարյան, հայ երգահան, դրամատուրգ, սցենարիստ։
Հայաստանի արվեստի վաստակավոր գործիչ Երվանդ Մանարյանի որդին է։
Կենսագրություն
Սովորել է Սայաթ-Նովայի անվան երաժշտական դպրոցում, ապա՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դրամայի ռեժիսուրայի ֆակուլտետը՝ պրոֆեսոր Մարատ Մարինոսյանի ղեկավարությամբ։ 1998 թվականին ներկայացրել է Հայաստանը Լոնդոնում կայացած մանկական հեռուստատեսությունների երկրորդ համաշխարհային գագաթնաժողովում։ 2005-2008 թթ. հրավիրվել է ԱՄՆ՝ աշխատակցելու Գլենդելի «ARTN» հեռուստաընկերությանը։ Հյուրախաղերով հանդես է եկել Ռուսաստանում, Գերմանիայում, ԱՄՆ-ում։
Ստեղծագործական ուղի
Հեղինակել է հեռուստատեսային ծրագրեր՝ Հեղինակել է «Ոսկեջրած ձկնիկը» և «Ջին ջան» թատերական պիեսները, հայ-ամերիկյան «Կորած մոլորվածը Հայաստանում» կատակերգության և «Գարեգին Նժդեհ» ֆիլմի սցենարները։ Հանդիսացել է Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերության և Հայկական երկրորդ հեռուստաալիքի ամանորի ծրագրերի սցենարիստն ու երաժշտական խմբագիրը։ «Ձմեռային գիշերվա երազ» հեռուստատեսային երաժշտական բեմադրության սցենարի և երաժշտության, «Գարնանային պատմություն» հեռուստատեսային պիեսի հեղինակն է։
2018 թվականի նոյեմբերի 21-ից՝ Երևանի Էստրադային և Ջազային արվեստի պետական քոլեջի, իր կուրսի ուսանողների հետ սկսում է նկարահանել «Իմ սիրտը քոնն է, Միքայել» գեղարվեստա-երաժշտական ֆիլմը։ Ֆիլմում ներկայացնելով քոլեջի առօրյան, ուսանողական կյանքը ու ընկերության արժեքների գաղափարը։ Ֆիլմում նկարահանվել են ինչպես արդեն ճանաչված ու սիրված այնպես էլ սկսնակ դերասաններ։ 2019 թվականի մայիսի 21-ին Մոսկվա կինոթատրոնում կայացավ ֆիլմի պրեմիերան։ Որից հետ էլ սկսեց ցուցադրվել հեռուստատեսությամբ և այլ ուսումնական հաստատություններում։
Գրքեր
Հանդիսանում է «Բարդերի ակումբ»-ի անդամ, հեղինակ է մանկական հեքիաթների, որոնք լույս է ընծայել «Ծիծեռնակ» հրատարակչությունը՝ «Տուն-տունիկի հեքիաթները» խորագիրը կրող ժողովածուի տեսքով։
Մրցանակներ
1998 թվականին Սոչիում կայացած բանակային և 2004 թվականին ԱՄՆ-ում կայացած հայկական Ազգային երաժշտական փառատոների դափնեկիր է՝ «Լավագույն երգահան» անվանակարգում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ երգահաններ Կատեգորիա:Հայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:1961 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 2 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ
Դիոգենեսի լապտեր
Դիոգենեսի լապտեր, ըստ հին հունական ավանդության Դիոգենես Սինոպցին (մ․ թ․ ա․ մոտ 404—323) օրը ցերեկով, վառվող լապտերը ձեռքին, շրջում էր Աթենքի փողոցներով։ Երբ հարցնում էին այդ տարօրինակ վարմունքի պատճառը, պատասխանում էր, թե մարդ է որոնում։ Այստեղից էլ՝ դիոգենեսի լապտեր արտահայտությունը։
Կատեգորիա:Կրթությունը Հին Հունաստանում Կատեգորիա:Ուսումնական հաստատություններ
Մարկո Ռոգ
Մարկո Ռոգ (Marko Rog, ), խորվաթ պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս Նապոլիից վարձավճարով հանդես է գալիս Կալյարիի և Խորվաթիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական կիսապաշտպանի դիրքում ։
Վաղ կարիերա
Ռոգը իր պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստի կարիերան սկսել է Խորվաթիայի երրորդ դիվիզիոնում հանդես եկող Վարաժդինում ։ 2013-14 մրցաշրջանում նա դարձավ ակումբի լավագույն ռմբարկուն՝ անցկացրած 30 խաղերում դառնալով 17 գոլի և 10 գոլային փոխանցման հեղինակ, իսկ Վարաժդինը զբաղեցրեց 7-րդ հորիզոնականը առաջնությունում։
Սպլիտ
2014 թվականի ամռանը Ռոգը տեղափոխվեց Խորվաթիայի բարձրագույն դիվիզիոնում հանդես եկող Սպլիտ։ Իր դեբյուտը նշեց 2014 թվականի հուլիսի 10-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի որակավորման առաջին փուլի Միկայի դեմ խաղում ։ Իր առաջին հանդիպումը Խորվաթիայի առաջնությունում նշեց անցկացրեց հուլիսի 28-ին՝ Իստրայի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը խփեց հուլիսի 31-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի որակավորման փուլի Չեռնոմորեց Օդեսայի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը Խորվաթիայի առաջնությունում խփեց օգոստոսի 24-ին՝ Սլավեն Բելուպոյի դեմ խաղում ։ Սպլիտի կազմում Ռոգը անցկացրեց 44 հանդիպում՝ դառնալով 9 գոլի և 7 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Դինամո Զագրեբ
2015 թվականի հունիսին Ռոգը 5 տարվա պայմանագիր կնքեց Դինամո Զագրեբի հետ։ Ակումբը նրա համար վճարեց 5 միլիոն եվրո՝ դառնալով Խորվաթիայի առաջնության պատմության ամենաթանկ ֆուտբոլիստը։ Իր պաշտոնական դեբյուտը նշեց 2015 թվականի հուլիսի 12-ին՝ 19 տարեկան հասակում՝ Հայդուկ Սպլիտի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը ակումբի կազմում խփեց հուլիսի 22-ին՝ լյուքսեմբուրգյան Ֆոլայի դեմ խաղում ։ Իր առաջին հանդիպումը Չեմպիոնների Լիգայում անցկացրեց 2015 թվականի սեպտեմբերի 16-ին՝ Արսենալի դեմ խաղում ։ 2015 թվականի նոյեմբերի 29-ին՝ Լոկոմոտիվայի դեմ խաղում խորվաթը դուբլ ձևակերպեց՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 3-1 հաշվով ։ 2015-16 մրցաշրջանում Ռոգը Դինամո Զագրեբի հետ հաղթեց Խորվաթիայի առաջնությունը և Խորվաթիայի գավաթը, որի եզրափակչում նա դարձավ գոլի հեղինակ, որի շնորհիվ Դինամոն 2-1 հաշվով հաղթեց Սլավեն Բելուպոյին ։ Ակումբի կազմում նա անցկացրեց 62 հանդիպում՝ դառնալով 11 գոլի և 6 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Նապոլի
2016 թվականի օգոստոսի 29-ին Ռոգը 5 տարվա պայմանագիր կնքեց Նապոլիի հետ   ։ Իր դեբյուտը Սերիա A-ում նշեց 2016 թվականի դեկտեմբերի 2-ին՝ Ինտեր Միլանի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը ակումբի կազմում խփեց 2017 թվականի օգոստոսի 27-ին՝ Ատալանտայի դեմ խաղում  ։ 2018 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Ռոգը գոլի հեղինակ դարձավ Ուդինեզեի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 3-0 հաշվով ։
2019 թվականի հունվարի 29-ին Ռոգը մինչև մրցաշրջանի ավարտը վարձավճարով միացավ Սևիլյային։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց փետրվարի 20-ին՝ փոխարինման մտնելով Եվրոպայի Լիգայի Լացիոյի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը Լա Լիգայում անցկացրեց փետրվարի 23-ին՝ Բարսելոնայի դեմ խաղում ։ Սևիլյայի կազմում Ռոգը անցկացրեց 13 հանդիպում։
2019 թվականի հուլիսի 17-ին Ռոգը 1 տարվա վարձավճարով տեղափոխվեց Կալյարի   ։
Միջազգային կարիերա
Ռոգը ներկայացրել է Խորվաթիան մինչև 21 տարեկանների երիտասարդական հավաքականում։ Խորվաթիայի ազգային հավաքականի կազմում իր դեբյուտը նշեց 2014 թվականի նոյեմբերի 12-ին՝ Արգենտինայի դեմ ընկերական խաղում ։ Խորվաթիայի կազմում նա մասնակցեց Եվրո 2016-ին  ՝ խաղադաշտ դուրս գալով միայնԻսպանիայի դեմ խաղում, որում Խորվաթիան հաղթեց 2-1 հաշվով  ։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի օգոստոսի 4-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2019 թվականի օգոստոսի 4-ի դրությամբ
Ճինառիճ
Ճինառիճ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Կամախի գավառակում ։ Նախկին Ծնառիճ անվանումով գյուղ է եղել Մեծ Հայքի Բարձր Հայք աշխարհի Դարանաղի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քեմահի շրջանի համայնքներ
Ռոբերտ Բելարմին
Ռոբերտ Բելարմին, իտալացի ճիզվիտ, կաթոլիկ եկեղեցու կարդինալ։ 1930 թվականին կանոնականացվել է և 36 տարեկանում նրան տրվել է եկեղեցու ուսուցիչ կոչումը ։ Նա հակառեֆորմացիայի ամենաազդեցիկ դեմքերից էր։
Բելարմինը աստվածաբանության պրոֆեսոր էր, իսկ ավելի ուշ հռոմեական համալսարանում նշանակվեց ռեկտոր։ 1602 թվականին նշանակվել է Կապուայի եպիսկոպոսը։ Նա նաև հիշվում է Ջորդանո Բրունոյի, Գալիլեո Գալիլեյի, վանական Ֆուլգենզիո Մանֆրեդիի դատական գործերում իր մեծ դերի շնորհիվ  ։
Վաղ կյանք
Բելարմինը ծնվել է Մոնտեպուլչանոյում ազնվական, բայց միևնույն ժամանակ չքավոր ծնողների՝ Վինչենզո Բելարմինոյի և նրա կնոջ՝ Մարկելուս II պապի քրոջ՝ Չինզիա Չերվինիի ընտանիքում ։ Փոքր հասակից նա անգիր գիտեր Վերգիլիոսին և, ոգեշնչվելով նրանից, մի շարք բանաստեղծություններ է գրել իտալերենով ու լատիներենով։ Իր գովերգումներից մեկը, որն ընդգրկված է հռոմեական ծիսարանում, նվիրված է Մարիամ Մագդաղենացուն։
1560 թվականին նա, երեք տարի մնալով Հռոմում, դեռ նոր էր սկսում իր քայլերը «Հիսուսի միաբանություն» կազմակերպության անդամ դառնալու գործում։ Նա Պիեմոնտի Մոնդովի կոմունայում հաճախել է ճիզվիտական դպրոց, որտեղ ուսուցանել է հունարեն։ Մոնդովիում գտնվելու տարիներին նա գրավել է տեղական ճիզվիտական վանահայրի՝ Ֆրանչեսկո Ադորնոյի ուշադրությունը, և նա էլ տղային ուղարկել է Պադովա՝ ուսումը այնտեղի համալսարանում շարունակելու մտադրությամբ ։
Նոր պաշտոններ 1589 թվականից հետո
Մինչև 1589 թվականը Բելարմինը եղել է աստվածաբանության պրոֆեսոր։ Այդ տարի Հենրի 3-րդ թագավորի սպանությունից հետո, Սիքստուս 5-րդ պապը Էնրիկո Քեյտանիին որպես Հռոմի պապի դեսպան ուղարկում է Փարիզ՝ բանակցելու Ֆրանսիայի կաթոլիկ միության հետ, իսկ Բելարմինը ուղեկցում էր վերջինիս որպես աստվածաբան  ։ Նա քաղաքում էր, երբ Հենրի 4-րդը պաշարեց այն։
Հաջորդ պապը՝ Քլիմենտ 8–րդը, նրա մասին ասել է՝ Աստծո տունը չուներ նրան հավասարը կրթվելու առումով ։ 1592 թվականին Բելարմինը նշանակվեց Հռոմեական համալսարանի ռեկտոր, 1598 թվականին՝ եպիսկոպոսների ղեկավար, իսկ 1599 թվականին՝ կարդինալ։ Իր՝ կարդինալ նշանակվելուց անմիջապես հետո Քլեմենտ պապը նրան նշանակեց Կարդինալ–դատաքննիչ և նրան բախտ վիճակվեց դառնալու Ջորդանիո Բրունոյի դատի դատավորներից մեկը և նա կողմ էր այն որոշմանը, որ Ջորդանոյին դատապարտեն որպես հերետիկոս և այրեն խարույկի վրա ։
Նա դեմ է արտահայտվել, որ մեկ թեմում մեկից ավելի եպիսկոպոս լինի, այն էլ եկվոր։ Եպիսկոպոսի պաշտոնը զբաղեցնելու ժամանակ նա գործի է դրել Թրենթյան խորհրդի կողմից բարեփոխման վերաբերյալ ստորագրած հրամանագրերը։ Նա որոշ քանակությամբ ձայներ է ստացել 1621 թվականին անցկացված կոնկլավի ժամանակ, որը ընտրել էր Լևոն 11-րդին, Պավել 5–րդին, իսկ 1621 թվականին ընտրվեց Գրիգոր 15-րդը,  բայց նրա ճիզվիտ լինելու հանգամանքը վերջինիս դեմ էր դուրս եկել՝ կարդինալներից շատերի դատավճիռների ժամանակ ։
Մահ
Բելարմինը մեկուսացել է սուրբ Անդրյուի անվան ճիզվիտական համալսարանում, որը գտնվում է Հռոմում։ Նա այնտեղ էլ վախճանվել է 1621 թվականի սեպտեմբերի 17–ին 78 տարեկան հասակում։
Երկերի հայերեն թարգմանություններ
Ոսկան Երևանցին Ֆրանսիայից Իտալիա տեղափոխվելու մտադրությամբ իտալական Լիվոռնոյում տպագրում է Ռոբերտոս Բելարմինոսի «Վարդապետութիւն քրիստոնէական» երկի հայերեն առաջին թարգմանությունը 1670 թվականին։
Դոբոյ-Իստոկ (համայնք)
Բնակչություն
2009 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն՝ համայնքում բնակվում է 10221 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի վարչական բաժանում Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի Դաշնության համայնքներ
Ռոբերտ Բորկ
Ռոբերտ Բորկ (Robert Heron Bork,), ամերիկացի իրավաբան և պետական ​​գործիչ, ԱՄՆ գլխավոր դատախազ (1973)։
Կենսագրություն
Ծնվել է պողպատի արդյունաբերության ոլորտում աշխատող վաճառքի գործակալի ընտանիքում։ 1948 թվականին ավարտել է Չիկագոյի համալսարանը՝ արվեստի բակալավրի աստիճանով, 1953 թվականին` նույն համալսարանի ավարտական ​​դպրոցը իրավագիտության դոկտորի կոչումով։ Կորեական պատերազմի մասնակից (1950-1952)։ Այնուհետև աշխատել է որպես իրավաբան։ 1962-1975 և 1977-1981 թվականներին եղել է պրոֆեսոր Եյլի համալսարանի իրավաբանական դպրոցում։
Քաղաքական գործիչը մի շարք ազդեցիկ հասարակական կազմակերպությունների անդամ էր (Texas Review of Law & Politics, Defenders of Property Rights), «Ամերիկյան երազանք»-ի վերականգնման ասոցիացիայի անդամ էր։ «Լոգարիթմը դեպի Գոմորա՝ ժամանակակից լիբերալիզմը և Ամերիկայի անկումը» գրքի հեղինակը (1997), որում նա քննադատում էր լիբերալիզմը, ԱՄՆ-ում բռնի փոփոխված «մուլտիկուլտուրալիզմը», ֆիլմերի և գրականության մեջ սեռի և դաժանության քարոզչությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Չիկագոյի համալսարանի շրջանավարտներ
Սերգեյ Կապլին
Սերգեյ Նիկոլաևիչ Կապլին (Сергій Миколайович Каплін, ), ուկրաինացի քաղաքագետ, VII-VIII գումարման ժողովրդական պատգամավոր։ «Հասարակ մարդկանց կուսակցության» (հետագայում՝ սոցիալ-դեմոկրատական) ղեկավար։ Ուկրաինայի նախագահի թեկնածու (2019 թվական)։
Կենսագրություն
Ծնվել է Գոբինսկու շրջանի Օփրշկի գյուղում։ Սերգոյ Կապլինի հայրը Չեռնոբիլի ատոմակայանում վթարի վերացնողներից էր, որից հետո հիվանդացել է քաղցկեղով և մահացել։
Ավարտել է Ուկրաինայի սննդի տեխնոլոգիաների պետական համալսարանը՝ ձեռնարկության տնտեսագիտություն մասնագիտությամբ։ 2011 թվականին ընդունվել է Կիևի Վ. Գետմանի անվան տնտեսական ազգային համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։
2003-2006 թվականներին Կրեմենչուգի կաշվի և թամբի գործարանի գործադիր տնօրեն։ 2005-2010 թվականներին Էկոլոգիական ռեսուրսների կորպորացիայի տնօրեն։ «Ներդրողների միություն» հասարակական կազմակերպության հիմնադիր և ղեկավար (2006-2013)։
2008-2011թվականներին Ջրային էներգիայի և էներգախնայողության ինստիտուտի տնօրեն։
2008-2013 թվականներին Սերգոյ Կապլինը ղեկավարել է Ուկրաինայի Երիտասարդ ձեռնարկատերերի լիգան։
2022 թվականին պաշտպանել է իր դոկտորական թեզը՝ իրավագիտության փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան ստանալու համար ։
Քաղաքական գործունեություն
2012 թվականին միացել է «Վիտալի Կլիչկոյի Ուդար» կուսակցությանը։ 2012 թվականին որպես «Ուդար»-ի թեկնածու՝ մասնակցել է Պոլտավայի խորհրդարանական ընտրություններին և ընտրվել ժողովրդական պատգամավոր։
Խորհրդարանում եղել է «Ուդար» խմբակցության անդամ, Ազգային անվտանգության և պաշտպանության հարցերով խորհրդարանական հանձնաժողովի քարտուղար։
2014 թվականին Վերին Ռադայի արտահերթ ընտրություններում Պոլտավայի ընտրատարածքում առաջ է անցել «Պետրո Պորոշենկոյի դաշինք»-ից։
Խորհրդարանում եղել է «Պետրո Պորոշենկո դաշինք» խմբակցության պատգամավոր (մինչև 2016 թվական), Սոցիալական քաղաքականության, զբաղվածության և կենսաթոշակային ապահովագրության կոմիտեի նախագահի առաջին տեղակալ։
Հասարակ մարդկանց կուսակցության
2015 թվականի հունվարի 27-ից Սերգեյ Կապլինը ղեկավարել է «Հասարակ մարդկանց կուսակցությունը» ։ Պատգամավորի մամուլի ծառայությունից հայտնել են, որ Կապլինը զբաղված է այն թիմի ձևավորմամբ, ում հետ պատրաստվում է մասնակցել ընտրություններին։ Կուսակցության հիմնական խնդիրներից էր օլիգարխների և կոռուպցիայի դեմ պայքարը  ։ Թեև «Չեսնո» հասարակական շարժումը նշել է, որ կուսակցության անդամների և հովանավորների թվում էին մարդիկ, ովքեր ներգրաված էին կոռուպցիոն սկանդալների մեջ, ինչպիսիք են Սերգեյ Մամոյանը և կուսակցության առաջնորդը՝ Կապլինը, նաև Սերգեյ Լյոոչկինը, ով Ուկրաինայի նախագահ Վիկտոր Յանուկովիչի հետ օլիգարխիկ կապի մեջ էր։ Բացի այդ, նորաստեղծ քաղաքական ուժը մեղադրվում էր Կրեմլի հետ կապեր ունենալու մեջ ։
Կուսակցության անվանափոխումը սոցիալ-դեմոկրատների
2016 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Սերգեյ Կապլինը «Հասարակ մարդկանց կուսակցություն»-ն անվանափոխել է «Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության»՝ հիմնավորելով, որ իր նոր կուսակցությունը համագործակցելու է արհեստակցական միությունների հետ, քանի որ պատգամավորը Վերին Ռադայում Ուկրաինայի արհմիությունների ֆեդերացիայի ներկայացուցիչն է։ Նշենք, որ սա Ուկրաինայի երրորդ Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունն է։ Կան նաև Ուկրաինայի 1993 թվականին և 1996 թվականին գրանցված սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցություններ։
Պետրո Պորոշենկոյի դաշինք
2016 թվականի փետրվարի 23-ին Ուկրաինայի Վերին Ռադայի պատգամավոր Սերգեյ Կապլինն իր Ֆեյսբուքյան էջում հայտնել է «Պետրո Պորոշենկոյի դաշինք» և «Եվրոպական Ուկրաինա» խորհրդարանական խմբակցությունների կոալիցիայից դուրս գալու մասին։ Պատգամավորը հիմնավորել է իր որոշումը. «Չհաջողվեց քվեարկել Արսենի Յացենյուկի հրաժարականի օգտին» ։
2018 թվականի նոյեմբերի 1-ին ռուսական պատժամիջոցներ են կիրառվել Ուկրաինայի 322 քաղաքացիների նկատմամբ, որոնց թվում էր Սերգեյ Կապլինը ։
Սկանդալներ
2014 թվականի փետրվարի 14-ին Ուկրաինայի ներքին գործերի նախարարությունը Պոլտավայի մարզում Սերգեյ Կապլինի նկատմամբ քրեական գործ է հարուցել`ըստ Ուկրաինայի քրեական օրենսգրքի 377-րդ հոդվածի։ Դատավորն ուսումնասիրելով Պոլտավայի շրջանում Եվրոմայդանի ակտիվիստների դեմ գործը` դիմել է ոստիկանությանը հայտարարելով, որ դատաքննության ընթացքում պատգամավորը սպառնացել է իրեն։ Իսկ Սերգեյ Կապլինը հետագայում հայտարարել է, որ ոչ մեկի չի սպառնացել, այլ միայն կոչ է արել դատել օրենքի նորմերին համապատասխան ։
2014 թվականի նոյեմբերի 18-ին Պոլտավայի քաղաքային խորհրդի շենքի դիմաց անցկացված բողոքի ակցիայի ընթացքում Սերգեյ Կապլինը Պոլտավայի քաղաքապետ Ալեքսանդր Մամայի գրասենյակի դուռը կացնով է բացել։ Քաղաքապետարանից դուրս գալուց հետո Կապլինը սենյակում աղ է լցրել։ Ցուցարարները պահանջում էին արագ արձագանքել  ։
2017 թվականի հուլիսի 18-ին Սերգեյ Կապլինը Կիևի Պեչերսկի դատարանի կողքին կռվել է պատգամավոր Իգոր Մոսիյչուկի հետ։ Միջադեպը տեղի է ունեցել Օլեգ Լյաշկոյի Ռադիկալ կուսակցության դեմ կազմակերպված հանրահավաքի ժամանակ։
2017 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Արդարադատության նախարարության շենքի մոտ ոստիկանները ձերբակալել են Սերգեյ Կապլինին և Ալեքսանդր Սուգոնյանկոյին։ Բաժանմունքի մամուլի ծառայությունից հայտնել են, որ 30 հոգանոց խումբը մտել է շենք, կոտրել դռան փականը և դռների վրա փակցրել պաստառներ։ Քրեական գործ է հարուցվել Ուկրաինայի Քրեական օրենսգրքի 296-րդ հոդվածի 2-րդ մասով (խուլիգանություն)  ։
Ուկրաինայի սոցիալիստական կուսակցության ղեկավարի ընտրություն
2017 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Սերգեյ Կապլինն ընտրվել է Ուկրաինայի սոցիալիստական կուսակցության համաուկրաինական համաժողովում ։ Մինչդեռ կուսակցությունների Ռեստրում Արդարադատության նախարարությունը ներկայացրել է մեկ այլ ղեկավարություն, որը հակասում է կուսակցության քաղաքական խորհրդի որոշումներին և հրաժարվել փոփոխություններ կատարել Ռեստրում։ Ավելի վաղ կուսակցությունը ղեկավարել է Ալեքսանդր Մորոզը, ով 2012 թվականին իր լիազորությունները փոխանցել է Պավել Ուստենկոյին ։ 2014 թվականին Ուկրաինայի սոցիալիստական կուսակցության քսաներորդ արտահերթ համագումարում Նիկոլայ Ռուդկովսկին ընտրվել է կուսակցության նախագահ ։ 2015 թվականի օգոստոսին Ռուդկովսկին իր խնդրանքով ազատվել է պաշտոնից, իսկ Նիկոլայ Սադովոյը ընտրվել նախագահ։ 2017 թվականին Սադովոյի կողմից հրավիրված համագումարում Կապլինը ընտրվել է կուսակցության նոր նախագահ ։
Ալիմենտներ
2018 թվականի փետրվարին Ուկրաինայի Արդարադատության նախարարության միջոցով սոցցանցերում հայտնվել է դեբիտորների ցուցակը, որտեղ Սերգեյ Կապլինը հանդիսանում է որպես ալիմենտի վճարման պարտապան  ։ Հետագայում Կապլինը հերքել է այդ տեղեկությունը, նշելով, որ դա «խարդախություն» է և խոստացել խոսել արդարադատության նախարար Պավել Պետրենկոյի հետ ։
Ֆինանսավորման աղբյուրներ
Ըստ 2016 թվականի էլեկտրոնային հռչակագրի, Գերագույն ռադայում Սերգեյ Կապլինի աշխատավարձը սահմանվել 150,232 գրիվնա, իսկ պատգամավորական պարտականությունների կատարման համար իրականացված ծախսերի փոխհատուցումը կազմել է 169,871 գրիվնա։ Ուկրաինայի տարածքում ճանապարհորդության փոխհատուցումը կազմել է 26 136 գրիվնա ։ Կապլինը հռչակագրի մեջ նշել է Kia Magentis մակնիշի մեքենա և Ուկրաինայի քաղաքացու կողմից ստացել 57,230 գրիվնա նվեր ։
ԶԼՄ-ներում հրապարակվել են տեղեկություններ Կապլինիի անօրինական բիզնեսից ստացված եկամուտների մասին՝ շնորհիվ Կապլինի կուսակցության, Պոլտավայի քաղաքային խորհրդի անդամ և պատգամավոր Սերգեյ Մամոյանի հետ կապերի, ում հայրը` Չոլո Մամոյանը Ուկրաինայի անվտանգության ծառայության պետի տեղակալ Պավել Դեմչինի միջոցով ղեկավարում է անօրինական բիզնեսներ  ։
Ընտանիք
Սերգեյ Կափլինը նախորդ ամուսնություններից ունի երեք երեխա։ Քաղաքագետի խոսքերով, նա այսօր երջանիկ է իր պոլտավացի կնոջ հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի քաղաքական գործիչներ
Սեյսմոտեկտոնիկա
Սեյսմոտեկտոնիկա (σεισμός — երկրաշարժ և տեկտոնիկա)։ Երկրաբանության բաժին, ուսումնասիրում է երկրաշարժերի առաջացման պայմանները։ Ուսումնասիրության արդյունքները արտահայտվում են քարտեզների ձևով։ Դրանց վրա նշվում են տեկտոնական կառույցների և երկրաշարժերի էպիկենտրոնների մասին տվյալներ, որոնք հնարավորություն են տալիս որոշակի կապ հաստատելու երկրաշարժերի և տվյալ շրջանիի երկրաբանական կառուցվածքի տարրերի միջև։ Սեյսմոտեկտոնիկան հնարավորություն է տալիս կանխագուշակելու սպասվելիք երկրաշարժերի տեղը, ուժը և մոտավոր հաճախականությունը, ինչպես նաև կազմելու սեյսմիկ շրջանացման քարտեզներ։
Վերբիլովո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Վերբիլովո (Вербилово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Սեյսմոտեկտոնիկա
Կատեգորիա:Սեյսմոլոգիա Կատեգորիա:Տեկտոնիկա Կատեգորիա:Կառուցվածքային երկրաբանություն
Վերբիլովո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 11 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Նիկոլայ Իշուտկին
Նիկոլայ Իվանովիչ Իշուտկին, ռուս- էրզիացի բանաստեղծ և լրագրող։ Էրզյան «Չիլիսեմա» մանկապատանեկան ամսագրի գլխավոր խմբագիր, Մորդովիայի Հանրապետության մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1999) :
Կենսագրություն
Նիկոլայ Իշուտկինը ծնվել է 1954 թվականի մայիսի 28-ին, Մորդովիայի Բոլշեբերեզնիկիսկի շրջանի Սիմկինո գյուղում, ուսուցչի և կոլտնտեսուհու ընտանիքում։ 1961 թվականին հաճախել է հայրենի գյուղի ութամյա դպրոցի առաջին դասարան։ 1971 թվականին ավարտել է հարևան Շուգուրովո գյուղի միջնակարգ դպրոցը, որից հետո ընդունվել է Մորդովիայի Նիկոլայ Օգարյովի անվան պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետ։ Համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատել է «Էրզյան պրավդա» թերթի թղթակից, ավագ թղթակից, այնուհետև՝ բաժնի վարիչ։ 1984 թվականին մասնակցել է Երիտասարդ գրողների VIII Համամիութենական  խորհրդակցությանը։ 1987 թվականին դարձել է էրզյան մանկապատանեկան «Չիլիսեմա» ամսագրի գլխավոր խմբագիր։ 1989-1991 թվականներին սովորել է Մոսկվայի սոցիալ-քաղաքական ինստիտուտի լրագրության հեռակա բաժնում։ 1995 թվականին դարձել է Ռուսաստանի գրողների միության անդամ ։
Ստեղծագործություններ
Նիկոլայ Իշուտկինը սկսել է բանաստեղծություններ գրել ուսանողական տարիներից։ 1973 թվականին «Սյատկո» ամսագրում հրապարակում է էրզյան լեզվով իր առաջին բանաստեղծությունները` «Од пора» և «Килейне»: «Էրզյան պրավդա» թերթում աշխատելու տարիներին շարունակել է ակտիվ ստեղծագործական գործունեությունը։ Եղել է «Տեշտինե» գրական միավորման անդամ, որը ղեկավարել է էրզիացի գրող Վասիլի Ռադաևը ։
1989 թվականին Իշուտկինը հրատարակել է բանաստեղծությունների իր առաջին ժողովածուն՝ «Валскень теште» («Վաղորդյան աստղ») վերնագրով։ Նույն թվականին ռուսերենով լույս է տեսել բանաստեղծությունների նրա առաջին ժողովածուն՝ «Ոգու բնապատկեր» վերնագրով։
Իմամզադե Ղուշչի
Իմամզադե Ղուշչի, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում ։
Նիկոլայ Իշուտկին
Ստեղծագործություններ
Իշուտկինը համարվում է բազմաթիվ մանկական բանաստեղծությունների հեղինակ, որոնք լույս են տեսնում «Սյատկո» և«Չիլիսեմա» ամսագրերում։ 1994 թվականին լույս է տեսել մանուկների համար գրված «Ютко шкасто» («Ժամանց») բանաստեղծությունների ժողովածուն, որտեղ ընդգրկված են նաև զանազան խաղեր, գլուխկոտրուկներ և հումոր ։
Իմամզադե Ղուշչի
Բնակչություն
1906 թվականին գյուղն ունեցել է 8 տուն քուրդ, իսկ 1908 թվականին 168 քուրդ բնակիչ ։
Նիկոլայ Իշուտկին
Գրականություն
Կատեգորիա:Էրզիացի գրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Մորդովիայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային խմբագիրներ
Իմամզադե Ղուշչի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Ջոն Դենվեր
Ջոն Դենվեր (John Denver, ), իրական անունը` Հենրի Ջոն Դոյչենդորֆ Կրտսեր,, ամերիկացի հեղինակ- կատարող, ով հանդիսանում է ֆոլկ երաժշտության ամենահաջողակ սոլո կատարողը։ Իր կարիերայի ընթացքում նա ձայնագրել է ավելի քան 300 երգ, որոնց մեծամասնությունը նա ինքն էլ գրել է (Օրինակ` Take Me Home Country Roads):
1960-ական թվականներին Դենվերը հանդես է եկել Չեդ Միտչելի տրիոյի կազմում, իսկ 1969 թվականից իրեն նվիրել է սոլո կարիերային։ Նրա երգերը նկարագրում են բնության հետ հարաբերությունները և ուշադրություն է դարձնում բնապահպանական խնդիրներին։ 1974 թվականին թողարկված ալբոմը տասն անգամ պլատինե է դարձել, իսկ նրա կնոջ համար գրված «Annie’s Song» երգը Billboard Hot 100 շքերթում առաջին հորիզոնականն է գրավել։
1970-ական թվականների հաջողություններից հետո Դենվերը ավելի հազվադեպ սկսեց ձայնագրվել։ Նա հազվադեպ էր նկարահանվում կինոյում, ծառայում էր որպես Կոլորադի նահանգի պոետ-լաուրեատ, սակայն ժամանակի մեծ մասը նվիրում էր բնապահպանության համար պայքարին։ Չերնոբիլի աղետից հետո հանդես է եկել Կիևում, երգ է գրել Պիսկարյովսկի գերեզմանների մասին։ Մահացել է 1997 թվականին իր ղեկավարության տակ գտնվող ինքնաթիռի ավիավթարի ժամանակ։
Կիևի համերգի ժամանակ Դենվերը հայտարարել է. «Ես ուզում եմ, որ բոլորն իմանան, որ հարգում ու սիրում եմ բոլոր խորհրդային մարդկանց։ Ինձ համար շատ կարևոր է լինել այստեղ` Խորհրդային Միությունում և երգել ձեզ համար և ոչ միայն երգել, այլ ձեզ հետ կիսվել իմ երաժշտությամբ։ Ես ուզում եմ, որ բոլորն իմանան, որ մեծ հարգանք եմ տածում Կիևի և Չեռնոբիլի բնակիչների հանդեպ, ես հարգում են նրանց քաջությունն ու տղամարդկությունը։»
Վաղ տարիներ
Հենրի Ջոն Դոյչենդորֆը ծնվել է Ռոզուելում։ Նրա մայրը Էրմա Լուիզա Սվոուպն է եղել, հայրը` Հենրի Ջոն Դոյչենդորֆը, եղել է BBC-ի աշխատակից ԱՄՆ-ում ։ Հոր աշխատանքը ստիպել է ընտանիքին տեղից տեղ տեղափոխվել, դրա համար էլ Դենվերի մոտ խնդիրներ են առաջացել ընկերների և հասակակիցների հետ։ Հնարավոր է, որ դրա համար էլ նա չի կարողացել գտնել իրեն կյանքում ։ Նրա մորական կողմի տատիկն իր մեջ սեր է սերմանել երաժշտության հանդեպ։ Իր ինքնակենսագրականի` Take Me Home-ի մեջ Դենվերը նկարագրում է ընտանիքում ամենաավագ երեխային` ինքն իրեն, պատմում է խիստ հոր մասին, ով չէր կարողանում բավարար սեր փոխանցել երեխաներին։
11 տարեկան հասակում Դենվերը կիթառ է ստանում տատիկի կողմից և սովորում է այն նվագել, ինչը վատ չի ստացվում նրա մոտ ։ Նա ժամանակ առ ժամանակ ակումբներում է հանդես գալիս, քոլեջում սովորելու ժամանակ վերցնում է Դենվեր ազգանունը` իր սիրելի նահանգի` Կոլորադոյի մայրաքաղաքի անունով։ Նա որոշում է փոխել անունը Ռենդի Սպարկսի` «The New Christy Minstrels»-ի հիմնադրի խորհրդով։ Նա Դոյչենդորֆ ազգանունն այդքան էլ հարմար չէր համարում բեմի համար ։ Դանվերը սովորեց Տեխասի տեխնիկական համալսարում` Լաբոկում և երգեց «The Alpine Trio» խմբում` միաժամանակ հաճախելով ճարտարապետության դասերի։ Ինչպես նաև, նա եղել է Delta tau Delta ուսանողական կազմակերպության անդամ, իսկ 1963 թվականին լքել է համալսարանը և մեկնել Լոս Անջելես, որտեղ հանդես է եկել ֆոլկ ակումբներում։ 1965 թվականին Ջոնը միացել է «Chad Mitchell Trio» ֆոլկլյոր անսամբլին, որը վերանվանվել է «Mitchell Trio» Չադ Միտչելի հեռանալուց առաջ, իսկ այնուհետև Դենվերի` խմբին միանալուց հետո վերանվանվել է «Denver, Boise, and Johnson»:
Ջոն Դենվերը թողել է իր խումբը 1969 թվականին, որպեսզի մենակատարի կարիերա սկսի, իսկ այնուհետև ստեղծել է RCA Records: Rhymes & Reasons ալբոմը։ Նա ինքնուրույն ձայնագրել է իր մի քանի երգերի դեմո տարբերակները, որոնցով հանդես է եկել համերգների ժամանակ։ Այս ալբոմը ներառում էր «Babe I Hate to Go» երգը, որն ավելի ուշ անվանվեց «Leaving on A Jet Plane»:
1970 թվականին Ջոն Դենվերը ստեղծում է ևս երկու ալբոմներ` Take Me to Tomorrow և Whose Garden Was This, որոնք ներառում էին Ջոն Դենվերի ձայնագրած երգերը, ինչպես նաև այլ կատարողների երգերի քավր տարբերակներ։
Կարիերայի գագաթնակետ
Հաջորդ ալբոմը` Poems, Prayers & Promises-ը, աներևակալի հաջողակ եղավ Դենվերի համար` մասնավորապես «Take Me Home, Country Roads» երգի համար։ Այն մասամբ հայտնի դարձավ նաև նոր պրոդյուսերի շնորհիվ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:RCA Records-ի արտիստներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կիթառահարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժշտական պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Sandmann
Sandmann («Ավազե մարդ»), գերմանական Oomph! խմբի երգն է իրենց տասներորդ Monster ալբոմի հատուկ թողարկումից։ Խմբի թվով 23-րդ սինգլն է, թողարկվել 2009 թ. փետրվարի 27-ին Gun Records լեյբլի կողմից։ Նկարահանվել է տեսահոլովակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2009 սինգլներ Կատեգորիա:Oomph! երգեր
Էհնեշ
Էհնեշ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ուրֆայի նահանգում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ալեքսանդր Պոպովի հուշարձան (Եկատերինբուրգ)
Ալեքսանդր Պոպովի հուշարձան (Памятник Александру Попову), հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության Եկատերինբուրգ քաղաքում, որը նվիրված է ռուս նշանավոր ֆիզիկոս, ռադիոյի գյուտարար Ալեքսանդր Ստեպանովիչ Պոպովին։ Տեղադրված է քաղաքի կենտրոնում, Պոպովի անվան պուրակում, որը գտնվում է Պուշկինի փողոցում։
Պատմություն
Ռադիոյի գյուտարար Ալեքսանդր Պոպովի հուշարձանը տեղադրելու գաղափարը ծնվել է դեռևս 1950-ական թվականներին։ Սակայն այդ գաղափարի իրականացումը սկսվել է միայն 1970-ական թվականներին։ Հուշարձանը տեղադրելու նախաձեռնողը դարձել է Սվերդլովսկի Ռադիոկենտրոնի պետ Ա. Ս. Մենշենինը ։
Որպես հիմք ընդունվել է քանդակագործ Վ. Ե. Եգորովի տարբերակը, սակայն հուշարձանը պատրաստելու բարդությունը գերազանցել է Ուրալի կոմպրեսորների գործարանի հնարավորությունները, որտեղ ենթադրվում էր ձուլել արձանը։ Այդ պատճառով էլ Պոպովը պատկերված է խոհուն դիրքով նստած, թեև սկզբնապես նախատեսվում էր նրան տեղադրել կանգնած։ Հուշարձանը հավաքվել է էլեկտրական եռակցման օգնությամբ՝ մի քանի թուջե դետալներից և ողորկվել է։ Նկատի ունենալով հուշարձանի ստեղծման գործում ոչ միայն քանդակագործ Եգորովի, այլև ճարտարապետ Պ. Դ. Դեմինցևի և ինժեներ-մետաղագործ Լ. Ս. Դրեզինի մեծ ավանդը՝ վերջիններիս անունները նշված են արձանին փակցված տախտակի վրա։
Հուշարձանի հանդիսավոր բացումը կայացել է 1975 թվականի մայիսի 7-ին Քաղաքային լճակի և գլխավոր փոտատան մոտ, Հոգևոր ուսումնարանից ոչ հեռու, որտեղ սովորել է Պոպովը։ Հուշարձանն անմիջապես դարձել է տեսարժան վայր, իսկ Ուրալի դաշնային համալսարանի ռադիոֆակուլտետի ուսանողներն ու դասախոսները երկար տարիներ ավանդույթ ունեն՝ մայիսի 7-ի երեկոյան (Ռադիոյի օրը) Լենինի պողոտայով երթ կատարել դեպի հուշարձանը, այն լվանալ, ծաղիկներ դնել և ցուցաբերել իրենց հարգանքը գիտնականին։
2005 թվականին հուշարձանը կարգի է բերվել, ներկվել է բրոնզագույն և օծվել ։ Հուշարձանի օծումը կատարել է Եկատերինբուրգի և Վերխոտուրիեի արքեպիսկոպոս Վիկենտին։
Հուշարձանի մոտ ստեղծվել է Պոպովի պուրակը, գործում է շատրվան։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Եկատերինբուրգի հուշարձաններ Կատեգորիա:1975 հիմնադրումներ
Ուրալի կամավորական տանկային կորպուսի մարտիկների հուշարձան
Ուրալի կամավորական տանկային կորպուսի մարտիկների հուշարձան (Памятник воинам Уральского добровольческого танкового корпуса), հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության Եկատերինբուրգ քաղաքում, որը նվիրված է Ուրալի կամավորական տանկային կորպուսի մարտիկների հերոսությանը։ Տեղադրված է քաղաքի կայարանամերձ հրապարակում, բացումը տեղի է ունեցել 1962 թվականի փետրվարի 23-ին ։
Հեղինակներ
Հուշարձանի քանդակագործներն են Վ. Մ. Դրուզինը և Պ. Ա. Սաժինը, իսկ ճարտարապետը՝ Գ. Ի. Բելյանկինը ։
Նկարագրություն
Ծեր բանվորի և երիտասարդ տանկիստի պատկերաքանդակներով հորինվածքը խորհրդանշում է ճակատի և թիկունքի միասնությունը։ Տանկիստ զինվորականը փոքր-ինչ առաջ է կանգնած՝ ասես ընդգծելով, որ իր կրծքով ապահով պաշտպանում է նրանց, ովքեր մնացել են թիկունքում ։ Երկու քանդակներն էլ տեղադրված են տանկին նմանվող պատվանդանի վրա, որը կառուցվել է ողորկված ուրալյան մոխրագույն գրանիտից ։
Պատվանդանի վրա ռելիեֆային բրոնզագույն տառերով գրված է.
Հուշարձանի հիմքի մոտ տեղադրված է մեկ այլ տախտակ՝ հետևյալ գրությամբ.
Քանդակների բարձրությունը 6 մետր է, ընդհանուր հուշարձանի բարձրությունը՝ 14 մետր ։