cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ուիլյամ Լևի
Կենսագրություն
Նրա առաջին աշխատանքը հեռուստատեսությունում եղել է մասնակցությունը ամերիկյան իսպանալեզու Telemundo: Isla de la Tentación և Protagonistas de Novela 2 հեռուստաալիքի երկու ռեալիթի շոուներին ։ Իր առաջին դերը որպես դերասան խաղացել է 2005 թվականին Պուերտո Ռիկոյում բեմադրված La Nena Tiene Tumbao ներկայացման մեջ։ Առաջին դերը կինոյում խաղացել է 2008 թվականին «Կյանքի բեկորներ» ֆիլմում։ Հետագայում ամերիկյան իսպանալեզու հեռուստասերիալներում և մեքսիկական հեռուստանովելներում խաղացել է մի շարք դերեր, 2007 թվականին ժամանակավորապես մեկնել է Մեքսիկա և խաղացել 2008 թվականի «Զգուշացեք հրեշտակներից» հեռուստասերիալի գլխավոր դերը, իսկ 2011 թվականին խաղացել է «Սիրո հաղթանակը» հեռուստասերիալում, եղել է «Պարեր աստղերի հետ» շոուի մասնակիցը, որոշ ժամանակ մոդելային գործակալության հետ կնքել է պայմանագիր։
2009 թվականի հուլիսի 11-ին ընդունել է կաթոլիկություն ։ 2011 թվականին հայնվել է իսպանալեզու People en Español ամսագրի շապիկին և ստացել է «աշխարհի ամենագրավիչ տղամարդ» կոչումը ։ Ամուսնացած է դերասան Էլիզաբեթ Գուտիերեսի հետ և ունի երկու երեխա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Մեքսիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Հնչյունավորողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ
Կլարե (Վերին Պրովանսի Ալպեր)
Կլարե (Claret), համայնք Ֆրանսիայի Պրովանս-Ալպեր-Լազուր ափ մարզի Վերին Պրովանսի Ալպեր գավառում։ Մտնում է Լա Մոտ դյու Կեր կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Ֆորկալկե։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 218 մարդ։
Կլիմա
Կլարեի կլիման միջերկրածովային է։ Համայնքը չունի սեփական օդերևութաբանական կայան, ամենամոտը գտնվում է Տալարում։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 154 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 117-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 37-ը անգործ (ակտիվության ցուցանիշը 76,0 %, 1999 թվականին եղել է՝ 72,9 %)։ 117 աշխատունակ բնակիչներից 101-ը աշխատում էին (59 տղամարդ և 42 կին), անաշխատանք էին 16 -ը (3 տղամարդ և 13 կին)։ 37 անգործ մարդկանցից 15-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 14-ը թոշակառու, 8-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սկուբի Դուն և վամպիրի մասին լեգենդը
Սյուժե
Հերթական ճանապարհորդության ընթացքում Սկուբի Դուին սպասում են Երաժշտություն, գաղտնիքները և լեգենդար ավստրալլացի վամպիրը։
Արձակուրդի ընթացքում Ավստրալիայում Սկուբի Դուն և նրա ընկերները՝ Շեգգին, Վելմանը, Դաֆնան ու Ֆրեդը, գնում են «Վամպիրական ռոք» երաժշտական փառատոնին։ Այնտեղ նրանք հանդիպում են իրենց ծանոթներին՝ «Վհուկներ» խմբի աղջիկներին՝ Թորնին, Լունային և Դասկիին, ովքեր ելույթ էին ունենալու փառատոնին։ Սակայն համերգը հայտնվում է վտանգի տակ այն բանից հետո, երբ ընկերները պարզում են, որ ավստրալիացի լեգենդար հրեշը՝ Յովի Յահուն և երեք հոգիներ գողանում են կատարողներին, որոնք անհետ կորչում են։ Ընկերները հետաքննություն են կատարում և պարզում, թե իրականում ովքեր են առևանգողները։
Ֆաստեր
Ֆիլմը նվիրված է Վիլյամ Հաննին և Բոբ Օնորատոյի հիշատակին։ Տիտրերում գրված է՝ Dedicated to William Hanna. In Memory of Bob Onorato (1954-2002)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լիամետրաժ անիմացիոն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:2003 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր
Դրեզդենի ձեռագիր
Դրեզդենի ձեռագիր (Dresdner Kodex, ), մայաների քաղաքակրթությանը պատկանող գտնված ձեռագիր չորս գրքերից մեկը, որը պահպանվում է մինչև այսօր։ Թվագրվում է 13-14-րդ դարեր։ Ձեռագիրը վերգտնվել է Դրեզդեն քաղաքում (որտեղից էլ ստացել է իր ներկայիս անվանումը)։ Գիրքը գտնվում է Գերմանիայի Դրեզդեն քաղաքի Սաքսոնական պետական և համալսարանական գրադարանում։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին գիրքը մեծ վնասներ է կրել ջրից։ Էջերն ունեն 20 սմ բարձրություն և բացվում են ակորդեոնի ոճով, չծալված վիճակում ձեռագիրն ունի 3.7 մետր երկարություն։ Ձեռագիրը մայաների գրով է, բնօրինակ տեքստը 300-400 տարվա վաղեմության է և նկարագրում է տեղական պատմությունն ու աստղագիտական աղյուսակներ։
Նկարագրություն
Դրեզդենի ձեռագիրն ունի 78 էջ, առջևի և հետևի կազմերը նկարազարդ են։ Էջերի մեծ մասը գրված են երկկողմանի, սահմանազատված են կարմիր գծով, չնայած շատ էջերում տարիների ընթացքում այն կորել է։ Էջերը հիմնականում բաժանված են երեք մասերի. ձեռագիրը ուսումնասիրած ուսանողներն այն կամայականորեն բաժանել են  a ,  b և  c  մասերի։ Որոշ էջեր ունեն երկու հորիզոնական մասեր, որոշ էջեր՝ չորս կամ հինգ։ Առանձնացված թեմայով առանձին բաժիններ առանձնանում են կարմիր ուղղահայաց տողով։ Բաժիններն, ընդհանուր առմամբ, բաժանված են երկուսից չորս սյուների։
Դրեզդենի ձեռագիրը մայաների չորս ձեռագրերից մեկն է, որը պահպանվել է իսպանական ինկվիզիցիայից հետո։ Երեք ձեռագրերի՝ Ֆրեզդենի, Մադրիդի և Փարիզի ձեռագրերն անվանվել են այն վայրի անունով, որտեղից վերգտնվել են։ Չորրորդ ձեռագիրը՝ «Grolier Codex» գտնվում է Նյու Յորքի Գրոլիեր ակումբում։ Դրեզդենի ձեռագիրը պահվում է Դրեզդենի Սաքսոնական պետական և համալսարանական գրադարանում (SLUB Dresden, Saxon State Library): Մայաների ձեռագրերն ունեն 20 սմ բարձրությամբ և 10 սմ լայնությամբ նույնաչափ էջեր։
Նկարներն ու գլիֆները ստեղծել են հմուտ արհեստավորներ՝ օգտագործելով բարակ խոզանակներ և բուսական ներկեր։ Շատ էջերում հիմնական գույնը սև ու սպիտակն է։ Որոշ էջեր ունեն մանրակրկիտ հետին ֆոն դեղին, կանաչ, մայաների կապույտ ստվերներով։ Ձեռագիրը գրել են ութ տարբեր դպիրներ, ովքեր ունեցել են իրենց գրելաոճը, գլիֆների դիզայնն ու շարադրվող նյութը։
Պատմություն
Պատմաբան Ջոն Էրիկ Թոմփսոնը Դրեզդենի ձեռագիրը նկարագրում է որպես Մեքսիկայի հարավարևելյան Յուտական թերակղզու տեղաբնիկների գրվածք, ինչը հաստատում են նաև մայա պատմաբաններ Փիթեր Ջ. Շմիդթը, Մերսեդես դե լա Գարսան և Էնրիկե Նալդան։ Թոմփսոնը հետագայում նեղացնում է Դրեզդենի ձեռագրի հավանական ծագման վայրը դեպի Չիչեն Իցա, քանի որ ձեռագրի որոշ նկար-խորհրդանիշեր կարելի էր գտնել լեռնային այդ վայրերում։ Նա նաև պնդում է, որ աստղագիտական աղյուսակներն էլ այս վայրերի ծագում ունեն։ Թոմփսոնի պնդմամբ Յուտական թերակղզու բնակիչները նման ուսումնասիրությունները կատարել են մ. թ 1200 թվականին։ Նա նշում է, որ նմանատիպ կերամիկական նմուշներ Չիչեն Իցայի տարածքում դադարել են գոյություն ունենալ 13-րդ դարի սկզբում։ Հիմնվելով առաջարկված տարբեր վերլուծությունների վրա՝ բրիտանացի պատմաբան Քլայֆ Ռագլսը պնդում է, որ Դրեզդենի ձեռագիրը պատճենն է և գրվել է 12-14-րդ դարերում։ Թոմփսոնը ժամանակաշրջանը հստակեցնում է՝ 1200-1250 թվականներ։ Ըստ մայա հնագետ Լինթոն Սասերթուեյթի՝ ձեռագիրը ստեղծվել է 1645 թվականից ոչ ուշ։ Այն Ամերիկա աշխարհամասի պահպանված ամենահին գիրքն է։
Իտալիա ճամփորդելիս գերմանացի աստվածաբան, Դրեզդենի Սաքսոնական պետական և համալսարանական գրադարանի տնօրեն Յոհան Քրիստիան Գյոցեն (1692-1749) 1739 թվականին Վիեննայում ձեռագիրը գնել է մասնավոր անձից։ Թոմփսոնը ենթադրում է, որ ձեռագիրը, որպես հարգանքի տուրք, Էռնան Կորտեսի կողմից ուղարկվել է Մեքսիկայի կառավարիչ Կառլոս V կայսրին, քանի որ տեղական գրերն ու մայայական այլ նմուշներ ուղարկվել էին թագավորին 1519 թվականին, երբ նա ապրում էր Վիեննայում։
Ալեքսանդր Հումբոլդտը Դրեզդենի ձեռագրի 47-52 էջերը տպագրել է իր 1811 թվականի ատլասում՝ «Vues des Cordillères et Monuments des Peuples Indigènes de l'Amérique»՝ ձեռագրի ցանկացած էջի առաջին վերարտադրությունը։ Ձեռագրի առաջին կրկնօրինակը տպագրել է լորդ Էդվարդը իր 1831 թվականի «Antiquities of Mexico» գործում։ 1828 թվականին Կոնստանտին Սամուել Ռաֆինեսկը ձեռագիրը բնութագրել է մայայական՝ ըստ գլիֆների, որոնք նմանություն ունեին Պալենկեում գտնված գլիֆների հետ ։ Պատմաբան Թոմաս Կիրը կազմել է ձեռագրի և մայաների 365 օրանոց օրացույցի 260 տարվա պտույտի (Ahau Katun) միջև կապը ։ Ռագլսը ցույց է տալիս, որ ձեռագրում մայաները իրենց 260-օրանոց օրացույցը կապում են աստղային մարմինների հետ՝ Վեներայի, Մարսի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ձեռագրեր
Ջիհադ
Իսլամում ջիհադ համարվում է կռիվը սեփական հոգևոր և սոցիալական արատների հետ (օրինակ, ստի, խաբեության, հասարակության ցոփակեցության հետ և այլն), սոցիալական անարդարության վերացում, մշտական եռանդի ներդրում իսլամի տարածման գործում, նվաճողների դեմ պայքարում, հանցագործների և օրինազանցների պատժում ։ Բացի այդ, արաբերենում «ջիհադ» բառը նշանակում է ցանկացած ջանք կամ եռանդ, մասնավորապես՝ աշխատանքում, ուսման մեջ և այլն։
Ըստ Ղուրանի՝ յուրաքանչյուր մուսուլման պետք է ջանասիրություն ցուցաբերի իսլամի հաստատման և պաշտպանության համար, դրա համար ծախսել իր նյութական միջոցները և ներդնել ուժերը։ Վտանգի դեպքում պետք է անցնել զինված պայքարի ընդդեմ հավատի թշնամիների։ Ջիհադը իսլամի գագաթնակետն է, բոլոր ուժերի ու հնարավորությունների ներդրումը հանուն իսլամի տարածման և հաղթանակի. սա մուսուլմանական համայնքի գլխավոր պարտականություններից մեկն է։ Ազգային-ազատագրական շարժման շրջանում ջիհադի գաղափարները կարող են կիրառվել ընդդեմ գաղութացման։
Ռազմական ջիհադի ընկալումը հիմնական հասկացություն դարձավ ոչ մուսուլմանների համար և ստացավ «սուրբ պատերազմ» անվանումը։ Բայց որոշ մուսուլմանական հեղինակներ ժխտում են նման մոտեցումը ։
Հենց մուսուլմանների շրջանում ջիհադը հանդիսանում է ընդհանուր առաքելության ազատագրության ձև, բայց մի շարք ժողովրդավարական աշխարհիկ երկրներում և հանրապետություններում ջիհադը հարում է ծայրահեղականության ճյուղին։
Նպատակներ
Մուսուլմանական արմատական մտածող, «Մուսուլման եղբայրներ» կազմակերպության գաղափարախոս Սայիդ Քութբը կարծում էր, որ ջիհադը իսլամի թշնամիների դեմ պայքարի ձև է ։
Իսլամի պատմաբան Դանիել Փայփսը կարծում է, որ «ջիհադի նպատակը կայանում է ոչ այնքան իսլամական հավատքի տարածման, որքան մուսուլմանական ինքնիշխան կառավարման ոլորտներն ընդլայնելը... Այսպիսով, ջիհադն ըստ էության ագրեսիվ է և նրա վերջնական նպատակն այն է, որ հասնի մուսուլմանների գերիշխանության ամբողջ աշխարհում»։ Նա նաև նշում է, որ ջիհադը միշտ արտահայտվում է տարածքային ընդարձակումների տեսքով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսլամ Կատեգորիա:Կրոնական պատերազմներ
Շկոդերի Լուիջի Գուրակուչիի անվան համալսարան
Շկոդերի Լուիջի Գուրակուչիի անվան համալսարան (Universiteti i Shkodrës "Luigj Gurakuqi"), համալսարան Ալբանիայի Շկոդեր քաղաքում։ Հիմնադրվել է 1957 թվականին։ Համարվում է տարածաշրջանի խոշոր բարձրագույն կրթական հաստատություն, հատկապես տեխնիկական և գիտական առարկաների ուղղվածությամբ։
Կառուցվածք
1992 թվականին համալսարանը կառավարությունից թույլտվություն է ստացել նախաձեռնելու Տնտեսագիտության ֆակուլտետի հիմնումը՝ շեշտադրելով շուկայական տնտեսագիտությունը, կառավարումը, բիզնեսի կառավարումը։ 1992 թվականին համալսարանի ռեկտոր Մենդահ Դերգուտին դիմեց Նեբրասկա- Լինքոլն համալսարանին՝ օգնելու զարգացնել շուկայական տնտեսագիտության և բիզնես կառավարման իր ուսումնական ծրագիրը։ 1992 թվականի սեպտեմբերին նա մասնակցեց Նեբրասկա- Լինքոլն համալսարանի թիմի կազմակերպած վերապատրաստման սեմինարներին։ Արդյունքում ռեկտորը դոկտոր Գյովալին Կոլոմբին հիմնադրեց տնտեսագիտության ֆակուլտետը։ 2002 թվականին համալսարանը կառավարությունից թույլտվություն ստացավ կազմակերպելու համակարգչային գիտությունների դասընթացներ, որոնց աջակցեց Նիդերլանդների HAN կիրառական գիտությունների համալսարանը։ Համալսարանում գործում է Լուիջի Գուրակուչիի անվան գրադարանը, որի ֆոնդը կազմում է 150000 գիրք, այդ թվում 16-րդ դարի երեսուներկու հազվագյուտ գրքեր ։ Համալսարանն ունի 6 ֆակուլտետ, 14 բաժին, դասավանդում են ավելի քան 140 պրոֆեսորներ։
Ֆակուլտետներ
2007 թվականին համալսարանի 6 ֆակուլտետներում սովորել են ավելի քան 10000 ուսանողներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալբանիայի համալսարաններ Կատեգորիա:1957 հիմնադրված կրթական հաստատություններ
Լորենց ազգային պարկ
Լորենց (Taman Nasional Lorentz), ազգային պարկ Ինդոնեզիայի Պապուա գավառում։ Հարավարևմտյան Ասիայի ամենամեծ բնապահպանական տարածքն է ։ 2008 թվականին ընգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում ։
Աշխարհագրություն
Այստեղ հավանաբար կան դեռևս գիտությանը անհայտ բույսերի և կենդանիների տեսակներ։
Ֆաունա
Պարկում ներկայացված է թռչունների 630 տեսակ (Պապուայի տեսակների մոտ 70 %-ը) և 123 կաթնասունների տեսակներ։ Թռչունները ներառում են իրենց մեջ կազուարների 2 տեսակ, 31 տեսակ աղավնի, 31 տեսակ կակադու, 13 տեսակ ալկիոններ ։ Անհետացման վտանգի տակ գտնվող թռչունների թվում են հարավային կազուարները, շագանակակուրծք պսակակիր աղավնին, արծվային թութակը, գծավոր բադը ։
Կաթնասունները ներառում են իրենց մեջ այնպիսի տեսակներ, ինչպիսիք են ավստրալիական եքիդնան, անտառային կատուն, կուսկուսները և այլն ։ Սուդիրման լեռնաշղթայի էնդեմիկներից դինգիսո կենգուրուի տեսակը արևմտյան գիտության համար բացահայտվել է 1995 թվականին։
Բնակչություն
Ազգային պարկի տարածքը բնակեցված է մարդկանցով ավելի քան 25 000 տարի։ Լորենցի անտառները 8 ցեղերի բնակության ավանդական տարածք են, այդ թվում՝ ասմաթ, ամունգմե, դանի, սեմպան, նդուգա։ Պարկի ներկայիս բնակչությունը կազմում է 6300-10000 մարդ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II Կատեգորիա:Ազգային պարկեր Կատեգորիա:Ինդոնեզիայի ազգային պարկեր Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ինդոնեզիայում
Bugatti
Բուգատի, ֆրանսիական սպորտային մեքենաներ արտադրող ընկերություն։ Հիմնադրվել է 1909 թվականին գերմանական Մոլշեիմ (Molsheim, Alsace) քաղաքում։ Ընկերությունը հիմնադրել է Էտտորե Բուգատին, ում անունով հետագայում անվանվել է։ Բուգատիի մեքենաները հայտնի են եղել իրենց գեղեցկությամբ, քանի որ Էտտորե Բուգատին արվեստագետների ընտանիքից էր և գնահատում էր արվեստը։ Էտտորե Բուգատիի մահը 1947 թվականին ընկերության գոյության հարցը վտանգի տակ դրեց, քանի որ իր հետնորդը՝ իր որդի Ջեան Բուգատին, մահացել էր ավելի շուտ։ Մինչև հիմնադրի մահը արտադրվել է ընդամենը 8000 մեքենա։ 1950 թվականին ընկերությունը արտադրեց վերջին մեքենան, ինչից հետո 1960 թվականին ընկերությունը դարձավ այլ ընկերության մաս՝ հիմնականում ինքնաթիռների մասեր արտադրելով։ 1990 թվականին իտալական ընկերությունը գնեց Բուգատի բրենդը և վերականգնեց այն որպես մեքենա արտադրող ընկերություն։ Ներկայումս Բուգատին գտնվում է Volkswagen Group ընկերության մեջ։
Պատմություն
Պատերազմի ժամանակ Էտտորե Բուգատին գտնվում էր Փարիզում, սակայն վերադարձավ Մոլշեիմ ընկերությունը վերականգնելու նպատակով։ 1919 թվականին՝ ընդամենը 4 ամիս անց, Փարիզի 15-րդ ավտոսալոնում Բուգատին ներկայացրեց երեք նոր մեքենա ։ Դրանք ունեին չորս մխոցանի 1.36 լիտր աշխատանքային ծավալով շարժիչներ։ Այդ մեքենաներն էին Type 13, Type 22, Type 23, որոնցից մեկը նախատեսված էր մրցույթների համար ։
Մրցարշավներ
Բուգատի ընկերությունը մեծ նվաճումներ է ունեցել բազմաթիվ մրցարշավներում։ 1929 թվականին Բուգատին հաղթեց Մոնակոյի առաջին Գրանպրին։ Հետագայում՝ 1937 և 1939 թվականներին, Բուգատին նաև հաղթեց ֆրանսիական Լեմանի 24 ժամերը մրցույթում։ Բուգատիի մեքենաները շատ հաջողություններ ունեցան։ Մասնավորապես, Bugatti Type 10 մեքենան բոլոր մրցույթներում գրավում էր առաջին չորս հորիզոնականները։ Իսկ 1924 թվականին արտադրված Type 35-ը համարվում է ամենահաջողակ մեքենան, քանի որ ունեցել է 2000-ից ավել հաղթանակներ։ Բուգատին նաև հաղթել է 1925-1929 Targa Florio մրցարշավը։ Louis Charon-ը Բուգատիի ամենահաջողակ վարորդն էր, ում անունով հետագայում 1999 թվականին անվանվեց Bugatti 18/3 Chiron կոնցեպտային մեքենան։
Օդագնացություն
1930 թվականին Բուգատին սկսեց աշխատանքները՝ նոր մրցույթային ինքնաթիռ ստեղծելու նպատակով։ Ինքնաթիռը անվանվեց Bugatti 100P և նախատեսված էր գերմանական ինքնաթիռների մրցույթին մասնակցելու համար։ Սակայն այն երբեք չթռավ ։
Bugatti EB110
Bugatti EB110-ը արտադրվեց 1991-1995 թվականներին։ Մեքենան ուներ 3.5 լիտր աշխատանքային ծավալով, չորս տուրբոմղիչներով, V12 կոնֆիգուրացիայի շարժիչ։ Շարժիչը զարգացնում է 560 ձիաուժ կամ 412ԿՎ հզորություն, լիաքարշակ համակարգի շնորհիվ մեքենան 0-100 կմ/ժ-ի հասնում էր ընդամենը 4.2 վայրկյանում։ EB110-ը նաև շատ թեթև էր ժամանակի համար՝ ընդամենը 1600 կգ և կարողանում էր հասնել 343 կմ/ժ արագության։ Մեքենան օգտագործում է նաև շատ մասեր պատրաստված Carbon Fiber-ից։ Հետագայում 1992 թվականին թողարկվեց ավելի հզոր տարբերակը, որը անվանվեց EB110 Super Sport։ EB110 SS-ի շարժիչը ավելի հզոր էր, զարգացնում էր 612 ձիաուժ կամ 450ԿՎ։ Մաքսիմալ արագությունը 348 կմ/ժ էր, իսկ 0-100կմ/ժ-ի հասնում էր 3․2վ-ում։ Հետագայում՝ 1995 թվականին, ներկայացվեց չորս դռնանի EB112 տարբերակը, սակայն այն երբեք չարտադրվեց։
Bugatti Veyron 16.4 Grand Sport
Bugatti Veyron 16.4 Grand Sport-ը Bugatti Veyron 16.4-ի առանց տանիքի տարբերակն է։ Առաջին անգամ ցուցադրվել է Pebble Peach-ի ցուցահանդեսում։ Տանիքը տեղադրված վիճակում մեքենայի մաքսիմալ արագությունը չի տարբերվում Veyron 16.4-ից, սակայն առանց տանիքի մեքենայի արագությունը չի կարող գերազանցել 369կմ/ժ-ը։ Արտադրությունը սկսվել է 2009 թվականին։ Արտադրվել է 150 մեքենա, որոնցից յուրաքանչյուրի գինը 1.6 միլիոն դոլար է։
Bugatti Veyron 16.4 Super Sport
Bugatti Veyron 16.4 Super Sport-ը ավելի արագ և հզոր Veyron 16.4-ի տարբերակն է։ Արտադրությունը սկսվել է 2010 թվականին, սակայն սահմանափակվել ընդամենը 30 օրինակով։ Շարժիչի հզորությունը 1200 ձիաուժ է կամ 880ԿՎ, լիաքարշակ համակարգը թույլ է տալիս նրան 0-100կմ/ժ-ի հասնել 2.46 վայրկյանում։ Մաքսիմալ արագությունը 431.072կմ/ժ է, որը մեքենայի համար ապահովում է աշխարհի ամենաարագ ճանապարհային և արտադրվող մեքենայի կոչումը։ Veyron SS-ը արժե 2.6 միլիոն դոլար։
Bugatti Veyron 16.4 Grand Sport Vitesse
Bugatti Veyron 16.4 Grand Sport Vitesse-ը Bugatti Veyron 16.4 Super Sport-ի առանց տանիքի տարբերակն է։ Մեքենան առաջին անգամ ցուցադրվել է 2012 թվականին Ժնևի ավտոսալոնում։ Շարժիչի հզորությունը 1200 ձիաուժ է կամ 880ԿՎ, լիաքարշակ համակարգը թույլ է տալիս նրան 0-100կմ/ժ-ի հասնել 2.5 վայրկյանում։ Առանց տանիքի վիճակում մեքենայի մաքսիմալ արագությունը 375կմ/ժ է։
Արտադրության ավարտը
Bugatti Veyron 16.4-ի արտադրությունը ավարտվեց 2015 թվականին։ Ընդհանուր արտադրվել է 450 մեքենա։ Վերջին օրինակը Bugatti Veyron 16.4 Grand Sport Vitesse "La Finale" ներկայացվեց 2015 թվականին Ժնևի ավտոսալոնում՝ եզրափակելով աշխարհի ամենաարագ մեքենայի տասնամյա պատմությունը։
Իոնել Բրետիանու
Իոնել Բրետիանու (ռում.՝ Ionel Brătianu) կամ Իոն Ի. Կ. Բրետիանու (ռում.՝ Ion I. C. Brătianu, 1864, օգոստոսի 20, Ֆլորիկայի կալվածք, Շտեֆնեշտի, Արդժեշ, Վալախիի և Մոլդովիայի միացյալ թագավորություն - 1927, նոյեմբերի 24, Բուխարեստ, Ռումինիա  ), ռումինացի պետական և քաղաքական գործիչ,  Ռումինիայի ազգային-լիբերալիստական կուսակցության առաջնորդ, Բրետիանուների ընտանիքի ներկայացուցիչ, որի անդամները զբաղեցնում էին պետական կարևոր, այդ թվում նաև նախարարական պաշտոններ Ռումինիայի թագավորությունում։
Բրետիանուն  հինգ անգամ (բոլորից շատ) դարձել է Ռումինիայի վարչապետ։ Իր պաշտոնավարման ընթացքում  Ռումինիան մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, Փարիզի խաղաղության վեհաժողովին, Ռումինիային են միացել Տրանսիլվանիան և Բուկովինան և տեղի են ունեցել այլ կարևոր իրադարձություններ։ Ներքին քաղաքականության մեջ իր գլխավոր առաջադրանքը Բրետիանուն համարում էր Ռումինայի սահմանների մաքսիմալ ընդլայնումը, ի հաշիվ ռումինակական պատմական տարածաշրջանների։ 1907-1926 թվականներին (ընդմիջումներով) Բրետիանուն այս ամենից զատ գլխավորել է ներքին գործերի, պաշտպանության նախարարությունները և զբաղեցրել է փոխնախարարի պաշտոոն արտաքին գործերի նախարարությունում։ 1923 թվականից սկսած Ռումինիայի ակադեմիայի պատվավոր անդամ է։
Վաղ տարիներ
Իոն Բրետիանու կրտսերը, ավելի հայտնի որպես Իոնել, ծնվել է 1864 թվականի օգոստոսի 20-ին Շտեֆենշատից ոչ հեռու Ֆլորիկայի կալվածքում, ռումինական անվանի քաղաքական գործիչ  Իոնա Բրետիանուի ընտանիքում, ով երկու անգամ զբաղեցրել է Ռումինիայի վարչապետի պաշտոնը։  Բրետիանուն Իոնելներիի ընտանիքի երրորդ երեխան էր, բայց առաջին տղան։ Իր ծննդյան ժամանակ Իոնելը և իր կինն ունեին արդեն երկու աղջիկ, իսկ իր ծնունդից հետո ընտանիքում ծնվեց ևս երկու աղջիկ և երկու տղա՝ Դինն ու Վինիտիլեն։
Իոն Բրետիանուն իր երեխաներին դաստիարակել է հայրենասիրական ոգով, փորձել է ապահովել նրան ներդաշնակ, ֆիզիկական և հոգևոր աճը։ Իոնելը, որ դեռ վաղ հասակից առանձնանում էր վառ երևակայությամբ և ինտուիցիայով, բացառություն չէր։ Իր առաջին ուսուցիչը իր մայրիկն էր, մոր օգնությամբ տղան սովորեց կարդալ և գրել, առաջին անգամ ծանոթացավ աշխարահագրությանը, թվաբանությանը, սկսեց սովորել ֆրանսերեն։ 1873 թվականին Իոնելի ծնողները վարձեցին մի շվեյցարացի տնային դաստիարակաչուհու,  որի շնորհիվ էլ երեխաներսը սկսեցին ուսումնասիրել գերմաներեն, սովորեցին դաշնամուր նվագել, ինչպես նաև սկսեցին զբաղվել նկարչությամբ և Աստվածաշնչի ընթերցանությամբ։ 1875 թվականին Իենոլը ավարտում է նախնական դպրոցի 4-րդ դասարանը։ Հետագա կրթությունը նա արդեն շարունակում է Բուխարեստում, ուր իր ընտանիքը տեղափոխվում է հաջորդ տարի, երբ նրա  հայրը նշանակվում է Ռումինիայի վարչապետ։ Այստեղ՝ մայրաքաղաքում Իոնելը ընդունվում է Սուրբ Սավայի անվան պետական քոլեջը։ Որպես աշխատասեր աշակերտ նա հիմնականում հետաքրքրված էր մաթեմատիկայով և գրականությամբ, բայց զգալի չափով նա հետաքրքրված էր ռումինական ժողովրդի ապագայով։  Դեռահասի վրա մեծ ազդեցություն ունեցան ռումինացիների ռազմական գործողությունները ընդդեմ թուրքերի, որոնց ականատեսը նա եղավ  հոր նախաձեռնությամբ, որը այդ ժամանակ ռազմական գործերի նախարարն էր։ 1882 թվականի ամռանը տալով բակալավրիատի քննությունները, Իոնելը կարճ ժամանակով որպես կամավոր անցավ Ռումինական զինված ուժերի շարքերը։
1883 թվականին տասնիննամյա Բրետիանուն ողևորվում է Փարիզ և ընդունվում Սեն Բարբի ուսումնարան, որտեղ բարձր մակարդակի վրա դասավանդվում էր մաթեմատիկա և ֆիզիկա։ Քոլեջում բարձր արդյունքների հասնելով երիտասարդը որոշում է կրթությունը շարունակել հայտնի Պոլիտեխնիկական դպրոցում, որտեղ 1884 թվականին գրանցվում է որպես ունկնդիր։ 1886 թվականի աշնանից նա հաճախում է Փարիզի ճանապարհների և կամուրջների հեղինակավոր դպրոցը։ 1889 թվականին Բրետիանուն ավարտում է ոսումը Պոլիտեխնիկական դպրոցում և ստանում ինժեների դիպլոմ։ Իոնելի օրինակին շուտով հետևում են նաև նրա եղբայրները։ Ռումինացի արիստոկրատ երիտասարդների մեծամասնության նման, կրթություն ստանալով Ֆրանիսայում, այդ երկրում գտնվելու տարիների ընթացքում նա դառնում է համոզված ֆրանկոֆիլ։ Փարիզում անցկացրած տարիները մեծ ազդեցություն են ունենում իր աշխարհայացքի վրա․ երիտասարդը Ռումինիա է վերադառնում է ավելի պրագմատիկ և շրջահայաց, ինչին մեծապես նպաստել էր Սորբոնի համալսարանում մաթեմատիկի բակալավրի աստիճան ստանալու անհաջող փորձը։
Հայրենիք վերադառնալով 1889 թվականի աշնանի, Բրետիանուն սկսում է աշխատել իր մասնագիտությամբ՝ Ռումինիայի երկաթգծային ճանապարհներում։ Իր պարտականությունների մեջ էր մտնում տեխնիկական հարցերի շուրջ աշխատանքը՝ կապված երկրի երկաթ գծային ճանապարհներով երթևեկության կազմակերպման հետ։ Այսպիսով 1891 թվականին երիտասարդ ինժեները ստանձնում է Մոլդովայում երկաթգծային ճանապարհներ կառուցելու պատասխանատվությունը։
Իոնել Բրետիանուն  Ռումինիայի քաղաքական կյանք է մտնում 1895 թվականին, իր ազդեցիկ հոր մահվանից հետո։ Լինելով շնորհալի, խարիզմատիկ և կարողանոլվ մարդակն հետ հեշտ համաձայնության գալ, նա զգալի հաջողությունների հասավ տրված ասպարեզում։ Ունենալով լիբերալ հայացքներ, Իոնելը դառնում է Ռումինիայի ազգային-լիբերալ կուսակցության անդամ, որը հիմնել էր իր հայրը 1875 թվականին։ Նա հետագայում մինչև մահ մնում է այդ կուսակցության շարքերում։
Օվսյա Հեքիմյան
Կենսագրություն
Ծնվել է 1880 թվականին Քեսապ քաղաքում։ Նախնական կրթությունն ստացել է Քեսապի հայկական Ավետարանական վարժարանում։ 1896-98 թվականներին հաճախել է Այնթապի Ամերիկյան քոլեջը։ Ապա հաճախել է Սիրիական բողոքական քոլեջ (հետագայում՝ Բեյրութի ամերիկյան համալսարան – Էյ.Եու.Պի.), որտեղ ուսանել է բժշկություն և ստացել բժշկության դոկտորի վկայական։ Որպես բժիշկ աշխատել է Քեսապում։
Իոնել Բրետիանու
Քաղաքական կարիերայի սկիզբը
Ազգային-լիբերալ կուսակցության կողմից վարած քաղաքականությունը նրա համար գյուղի հնարավոր զարգացման և բարգավաճման հնարավորություն էր։ 1905 թվականին Բրետիանուն մասնակցեց այսպես ասված ազգային բանկերի կազմավորմանը, որոնք հնարավորություն էին տալիս նյութապես ապահով գյուղացիներին ստանալ վարկեր և ագիտացիա գյուղական դրամարկղերի ստեղծման համար։ Այս հաստատությունը ըստ ազգային լիբերալների պետք է մեծ թվով կալվածքներ գներ և այնուհետև փոքր տարածքներով վերավաճառեր գյուղացիներին։ 1905 թվականի նոյեմբերի 9-ին պառլամենտի անդամ դառնալով Բրետիանուն հավաստիացրեց կալվածատերերին, որ գյուղական դրամարկղի գործունեությունը ոչ թե կհակասի իրենց պահանջներին, այլ ընդհակառակը կնսպաստի դրանց, գյուղերում ստեղծելով սոցիական հենարան «Պետության մեջ չկա ավելի հաստատուն պահպանողական հենարան,- հաստատեց նա, - քան սեփականատիրական գյուղատնտեսությունը»։  Իր դիրքորոշումը այս հարցի շուրջ նա հետագայում հաստատեց 1997 թվականի ազգային-լիբերալների հավաքի ժամանակ Բրեյլում, ասելով որ իրենց կուսակցությունը սկզբունքորեն չի կարող վնասել կալվածատերերին, քանի որ նրանց մեջ են մտնում «մեծ հողատերերի դասը»։
Օվսյա Հեքիմյան
Կենսագրություն
1914 թ. սկսված Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ զորակոչվել է թուրքական բանակ և ուղարկվել ռազմաճակատ։ 1915 թվականի մայիսին սպանվել է թուրքերի կողմից։
Իոնել Բրետիանու
Քաղաքական կարիերայի սկիզբը
1907 թվականին Ռումինայում գյուղացիական սպստամբության ամենաթեժ պահերին, Բրտեիանու Իոնելը նշանակվում է երկրի ներքին գործերի նախարար։ Ապստամբների հետ պայքարում նա դեպի իրեն ձգեց իրենց ունեցվածքի համար վախեղոց քաղաքանիներին, նրանց զենք տալու մասին կարգադրություններ անելով։ «Զենքերը դուք տարածեք ազդեցիկ քաղաքացիների մեջ, որոնց անձամբ ճանաչում եք և որոնք ձեզ կտան անհրաժեշտ երաշխիք» հրահանգեց նա ոստիկանապետնեին։ Մարտի 13-ին իշխանությունը պահպանողականներից անցնում է ազգային-լիբերալներին։ Նոր կառավարությունում, չնայած նրա որ վերջինիս ղեկավարը հանդիսանում էր Դիմիտրե Ստուրձան, գլխավոր դերը ստանձնում էր Բրետիանուն, ով իր վրա էր վերցրել գյուղացիների ապստամբությունների ճնշման և Ռումինիայում կարգ ու կանոնի հաստատման ղեկավարումը։ Գյուղացիական ապստամբությունը ցույց տվեց, որ Ռումինիայում գյուղատնտեսակն հարաբերությունների համակարգը հնացել է և կարիք ունի արմատական փոփոխությունների։ Հաղթահարելով պահպանողական շարքի խմբավորումների դիմադրությունները, 1908-1910 թվականներին ազգային-լիբերալները պառլամենտում քննարկեցին մի քանի օրենքներ, որոնք ստեղծում էին ավելի բարենպաստ պայմաններ կապիտալիստական հարաբերությունների և գյուղատնտեսության զարգացման համար։
Առաջին շրջան (1909-1911)
1909 թվականին Իոնել Բրետիանուն Սմիթի փոխարեն դառնում է կուսակցության ղեկավար։ 1909 թվականի հուլիս-սեպտեմբեր ամիսներին նոր վարչապետը  պաշտոնական այցեր է կատարում Ավստրո-Հունգարական կայսրություն և Գերմանիա, որպեսզի բանակցություններ վարեր այդ երկրների իշխանությունների հետ,ԲալկաններումՎառնա-Ռուսե սահմանում գործող Ստատուս-քվոյի խախտման դեպքում, բուլղարական տարածքների հետ Ռումինական հողերի կոմեպնսացման նախագծի մասին։ Այցերը Ռումինացաիներին հաջող արդյունքներ չեն բերում․ գերմանական իշխանությունները նախագիծը համարեցին «ոչ ակտուալ» իսկ Վիեդննայում Բրետիանուին առաջարկեցին «զբաղեցնել պասիվ և սպասողական դիրք»։ Ընդհանուր առմամբ, նախապատերազմյան շրջանում Բրետիանուի ներքաղաքական համակրությունները համընկնում էին Եռյակ դաշինքի երկրների ղեկավարությունների հետ, չնայած հորից ժառանգած իրա ֆրանկոֆիլ դիրքի։
Օվսյա Հեքիմյան
Կենսագրություն
Ամուսնացած էր Կ. Ինճեճիկյանի հետ։
Իոնել Բրետիանու
Անտանտի և կենտրոնական ուժերի միջև
1914 թվականի հունիսին Կոնստանցա նավահանգստում տեղի ունեցավ Կարոլ I-ի և Բրետիանուի հանդիպումը կայսր Նիկոլայ II-ի և Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարար Սերգեյ Սազոնովի հետ։ Արդյունքում Սազոնովը և Բրետիանուն միասին գնում են Բուխարեստ, իսկ այդտեղից մեքենայով հասնում են դեպի Կարպատներ։ «Ռումինիան ոչ մի կերպ պարտավոր չէ մասնակցել որևէ պատերազմի, եթե այդ պատերազմը որևէ կապ չունի իր սեփական շահերի հետ»- հավաստացրել է Բրետիանուն։ Սակայն հարցը թե կապ ունեն Ռումինացիները հնարավոր ավստրո-ռուսական կոնֆլիկտի հետ, նա պատասխանեց, որ  ամեն ինչ կախված կլինի հանգամանքներից։ Ամփոփելով ռումինական կառավարության ղեկարավի, իր ռուս գործընկերոջ հետ ունեցած զրույցների արդյունքները, նա հանգեց մի եզրակացության, որը շարադերց թագավորին ուղղված հաշվետու գրության մեջ։ Ռումինիան կփորձի միանալ այն կողմին, որը ավելի ուժեղ կլինի որը կկարողանա նրան ավելի շահեր կխոստանա։
Օվսյա Հեքիմյան
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության զոհեր Կատեգորիա:Բեյրութի ամերիկյան համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Իոնել Բրետիանու
Անտանտի և կենտրոնական ուժերի միջև
Մինչև Առաջին աշխարհամարտի անմիջական սկսվելը Գերմանական և Ավստրո-Հունգարական ուժերը սկսեցին գործի դնել բոլոր հնարավոր ուժերը, որպեսզի Ռումինիան միանար պատերազմին, հիմնելով ռումինական ֆորմալ պարտականությունների վրա։ Բրետիանուն ամեն կերպ երկարացնում էր պատասխանը։ Օգոստոսի երեքին, ռազմական գործողությունների սկսվելուց հետո, Սիանյում՝ Պելեշի դղյակում տեղի ունեցավ թագավորական համագումար, որի ընթացքում քննարկում էր Ռումինիայի դիրքորոշումը ներկա կոնֆլիկտի շուրջ։ Ավստո-հունգարական դաշինքին աջակցելուն միայն կողմ էր թագավորը և նախկին վարչապետ, խիստ գերմանաֆիլ Պետրե Կարլը, իսկ մյուրսները Բրետիանուի գլխավորությամբ առաջարկեցին զբաղեցնել սպասողական դեր։ «Ամենայն հավանականությամբ պատերազմը երկար կտևի»- ասաց նա ժողովի ընթացքում- «Տեսնենք, թե ինչպես կզարգանան իրադարձությունները։ Մենք դեռ առիթ կունենանք խոսք ասելու»։ Դրանից հետո Կարլը բանավեճի մեջ մտավ Բրետիանուի հետ, սակայն մինչ նրանք վիճում էին, հեռագիր եկավ որը հայտնում էր Իտալիայի չեզոքության մասին։ Հաշվի առնելով այդ հանգամանքը, ինչպես նաև ներկաների հարաբերական կոնսենսուսը Բրետիանուի հետ, ընդհանուր առմամբ համագումարը վերջացավ կոմյուիկեի  ընդունմամբ․ Ռումիանիան զբաղեցնում է զինված սպասողի դերը։ Հետագայում թագավորությունը վարեց «զինված սպասողի» քաղաքականությունը գրեթե երկու տարի 1914 թվականի օգոստոսից մինչև 1916 թվականի օգոստոսը։ Այդ ամբողջ ընթացքում Բրետիանուն նախընտրում էր խուսափել Անտանտին կամ Կենտրոնական ուժերին միանալուց, ցուցաբերում էր խիստ զգուշավորություն փորձելով պահել նորմալ հարաբերություններ երկու կողմերի հետ։ Այդ երկու տարվա մեջ նա ոչ մի անգամ չխոսեց իր ծրագրերի մասին ոչ պառլամենտում,  ոչ էլ գրավոր ձևով, ինչի համար լրագրողները Բրետիանուին անվանեցին «սֆինքս»։
Հետևելով իր մտահաղացմանը 1914 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Բրետիանուն ռուսական իշխանությունների հետ կնքում է պայմանագիր, ըստ որի Ռուսաստանը ընդունում էր Ռումինիայի «ավստրո-հունգարական միապետությանմեջ գտնվող ռումինացիներով բնակեղցված հողեր Ռումինիային միացնելու իրավունքը», և միաժամանակ իրեն հարմար ցանկացած պահի թագավորության չեզոքության փոփխությունը։ Աստիճանաբար Բրետիանուի  նախընտրությունը գնում էր դեպի Անտանտի կողմը, ռումինացի մի շարք քաղաքական գործիչների աջակցությամբ նա սկսեց զբաղվել Ավստո-Հունգարայի հաշվին տարածքային նոր ձեռքբերումների ծրագիր մշակելով։ Ռուսասատնի հետ բանակցությունները շարունակվեցին ամբողջ ամառ, մինև իսկ երբ վատ զինված, մի շարք պարտություններ կրած ռուսական զորքերը զիջումների չէին գնում արևելքում։ Ստեղծված պայմաններում, ինչպես նաև Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի կողմից չընդհատվող դիվանագիտական ճնշումների հետ կապված ռուսական իշխանությունները ստիպված էն ընդունել Բրետիանուի պայմանները և փոխզիջման գալ Ռումինիայի վարչապետի հետ։  Իմանալով Ռուսաստանի վրա առկա ճնշումների մասին, համարվելով դաշնակից պետություն, Ռումինաին իր հերթին սկսեց ավելի ուղղակիերոն պնդել իր բոլոր պահանջների բավարարումը, շեշտելով որ այդ դեպքում պատրաստ կլինի հանդես գալ ցանկացած դիրքում Գալիցիայու։  Երբ Ռուսաստանը համաձայնե սիր առաջարկած պայմաններին, պարզվեց որ ռումինական կառավարությունը անգամ չի որոշել թե որքան ժամանակ է հանդես գալու Կնետորական ուժերի դեմ։
1914 թվականի դեկտեմբերին Ռումինիայի պառլամենտում բոլոր կուսակցությունները ընդունեցին կառավարության առաջարկը․ չքննարկել արտաքին քաղաքական հարցերը։ Արտաքին ամբողջ քաղաքականությունը ամբողջովին վստահվեց Բրետիանուին։ Անգամ ընդդիմադիր կուսակցությունների ներկայացուցիչնեը հավանաություն տվեցին վարչապետի գործողությունններին, հանդիմանելով նրան միայն բանակցությունների վարման շանտաժիստական մեթոդների համար։ Դրանում անձամն համզվեց Ռումինաիյում Ռուսաստանի դեսպան Ս․ Ա․ Պոկլևսկին, ով բանակցել էր ընդդիմադիր կուսակցությունների գործիչների հետ, որպես ստանար վերջինների աջակցությունը Բրետիանուի հետ երկխոսության համար։
1915 թվականի ամռանը, Դարդանելի օպերացիայի թեժ պահերին Մեծ Բրիտանաին Ռուսաստանի կատեգորիկ կերպով պայման է ներկայացնում։ Ռումինիայի հետ համաձայանության է պետք գալ ցանկացած գնով։ Ռումինիայի միացումը Անտանտին Մեծ Բրիտանիայի միակ շանսն էր Գալիպոլիում հաղթելու համար․ռումինական տարածություններով անցնում էր միակ ճանապարհը, որով դաշնակիցները զինամթերք էին անցկացնում Օսմանյան կայսրություն, և քանի դեռ Բրետիանուն միայն դժվարացնում էր այդ գործընթացը, ապա երկրի Անտանտին միանալը կզրկեր Գերմանիային և Ավստո-Հունգարաիային այդ հնարավորությունից։ Բրետիանուն այդ ժամանակ շարունակում էր ձգձգել վերջնական որոշման ընդունումը։ Իսկ հետո տեղի ունեցավ անսպասելին․ Ռումինիայի վաչապետը հրաժարվեց ստորագրել իր իսկ պայամններով կազմված համաձայնագիրը պատճառ բռնելով նախարարի կաբինետում գործընկերների հակագործունեությունը։ Այդպիսով Բրետիանուն,  որ համարում է Ռուսաստանի և Ռումինիայի միջև կնքվող պայամնագիրը, կախված վերջինիս տարածքային հավակնությունների հետ «վերջնականորեն հաստատված»։ Քաղաքագետների կարծիքով նախարարների մերժումը բեմադրված էր հենց նրանց կողմից, որպեսզի նշեոլվ բոլոր պայմանները խոսաւփեն Անտանտին պաշտոնապես միանալուց։ Այնուամենայնիվ Բրետիանուն Թուրքիա զենքի տեղափոխման արգելքը թողեց ուժի մեջ։
Որպեսզի ապահովագրված լիներ պատերազմում Քառյակ դաշինքի առավելության հասնելու դեպքում, Բրետիանուն պահպանում էր հարաբերությունները ավստրիացի և գերմանացի դիվանագետների և քաղաքակա գործիչների հետ, տեղեկացնելով նրանց, թե իբր Ռումինիայի պատերազմին միանալ Կնետորնական ուժերի կողմից իր անձնական ցանկություն է և միայն երկրում բարդ ներքաղաքական իրավիճակն էր խանգարում իրականացնել իր գործունեությունը։ Սիանում տեղի ունեցած համաժողովից անմիջապես հետո՝ օգոստոսի 3-ին նա միանգամից հեռագրեր ուղարկեց Բեռլին։ Այդ հեռագրերում Բրետիանուն բացատրում էր որ Ռումինիան չէր կարող միանալ պատերազմին ոչ միայն ռումինական հասարակայնության և ռուսական զորքերի մասշտաբային առաջխաղացման պատճառով, այլ նաև այն պատճառով որ Գերմանաիան և Ավստո-Հունգարիան իրեն չեն տեղեացրել իրենց մտադրությունների մասին, այսպիսով խախտելով  կազու ֆեոդերիսը։ Չնայած դրան ռումինական կառավարության ղեկավարը երաշխիք էր տալիս որ Սերբիայի վրա բուլղարական հարձակման դեպքում Ռումինայի կառավարությունը ոչ մի գործողություն չի ձեռնարկի։ Վարչապետը նաև տեղեկանք ուղղեց Ռումինիայում Ավստրիայի դեսպանին՝  Օտտոկարա Չերնինային տարածքային փոխհատուցման մասին, Ռումիանայի չեզոքության դիմաց։ Ավստո-հունդարական ուժերը այդ քայլին չգնացին «Նվիրատվական քայլեր անելը անիմաստ է», գրեց հեռատես Չերնինը, հասկանալով որ Անտանտը կարող էր ավելին առաջարկել և Բրետիանուն իր կարծիքով կնախընտրեր «վերցնել Տրանսլիվանին առանց ռիսկի», քան թե գնալ դրան Բեսարաբիայի և բուկովինային տարածքների մի մասի ձեռբերմամբ։
Ժամանակի ընթացքում ռումիանական հասարակությունը սկսեց ավելի հաճախ քննադատել Բրետիանուի կողմից ընտրված ուղղությունը։ Բուխարեստում և այլ քաղաքներում ընթանում էին միտինգներ և ցույցեր, որոնք պահաաջում էին, որքան հնարավոր է ավելի շուտ դուրս գալ ընդդեմ Ավստոր-Հոնգարիայի դեմ և բանակ ուղարկել Տրանսլիվանիա։ Պառլամենտը հանդիմանեց կառավարությանը անվճռականության համար։ Այդ ընթացքում Ռումինիայի պատերազմին միանալու մասին կարծիքրենրի բաժանումը նկատվում էր երկրի գրեթե բոլոր քաղաքական կուսակցություններում։ Բրետիանուն, գլխավորելով իշխող ազգային-լիբերալ կուսակցությունը կարողացավ վերացնել կուսակցության անդամների միջև առկա հակասութոյւնները և վեճերը սահմանափակեցին միայն կուսակցութայն շարքերից որոշ գերմանաֆիլ անդամների հեռացմամբ ՝ Կոտսանդին Ստերեի գլխավորությամբ։
Ռումինիան առաջին աշխարհամարտում
Ռումինիայի պատերազմն մտնելուց հետո շատ շուտով Բրետիանուին պարզ դարձավ որ Ավստրո-Հունգարիայի և Գերմանիայի զորքերը բավականին մեծ առավելություն ունեն ռումինական ուժերի նկատմամբ, որոնք արդեն սեպտեմբերի կեսին տարվել էին դեպի Կարպատներ, չնայած ուժեղ հակամարտության։ Ստեղծված իրավիճակում վարչապետը հեռագրով դիմեց ռուսական հրամանատարությանը օգնության համառ պահանջներով, մինչդեռ  Կենտրոնական ուժերի հակահարձակումը խախտեցին իր ծրագրերը։ Դեկտեմբերի 3-ին գերմանա-բուլղարական զորքերը կռվով վերցրին Բուխարեստը։ Ռումինիայի ժամանակավոր մայրաքաղաք դարձավ Յասի քաղաքը, ուր փախավ արքայական ընտանիքը և կառավարությունը։ Այստեղ ժամանելով Բրետիանուն ընտանիքի հետ տեղավորվում է քաղաքային իշխանությունների կողմից հատկացված մի տանը, որը գտնվում էր Լակսեր Կատարձուի անվան փողոցում։ Վաչապետը ցցնված էր կատարվածից «Ինձ պատմում էին, - հիշում է ավստրիացի դեսպան Չերնին -, որ Բուխարեստի գրավումը միանգամայն կոտրել է Բրետիանուին»։ Բրետիանուի նախագծերին զգալի հարված հասցրեց շուտով Ռուսաստանում տեղի ունեցած Փետրվարյան հեղափոխությունը։ Այն հույսով, որ իրավիճակը դեռ կփոխվի դեպի կավ կողմ, նա վեց օրերի ընթացքում ձգձգում էր հայտարարել Նիկոլայ II թագավորի հրաժարագիր մասին լուրը։ Չնայած իր տարած ցնցումների, վարչապետը Յասիում շարունակում էր վարել ակտիվ քաղաքական կյանք․ նա հանդիպում էր ռումինացի զինվորականների և պետական գործիչների հետ, բանակցություններ էր վարում Անտանտի երկերների դեսապնների հետ, որոնց մեջ մտնում էր նաև Էմիլ Վանդերվալդեն։
Երբ Ռումինիայում պարզ դարձավ որ Ռուսաստանի միապետությունը վերջնականապես անկում է ապրել, Յասկի ղեկավարությունը սկսեց համագործակցել Ռուսաստանի ժամանակավոր կառավարություն հետ։ փետրվարից մինչև հոկտեմբեր Բրետիանուն մի քանի անգամ այցելեց Պետերբուրգ, փորձելով համաձայնություն ձեռք բերել գերմանական և ավստրիական ուժերի վրա նրո համատեղ հարձակման համար։ Նա հասավ իր նպատակին․ համատեղ ուժերով ռուսական և ռումինական զորքերը մի շարք հաղթանակներ տարան հակառակորդի ուժերի նկատմամբ, այդ թվում նաև Մերեշեշտի ճակատամարտում, որը բարձրացրեց Բրիտիանուի հեղինակությունը և համբավը ռումինացիների մոտ։ Սակայն դրա հաջորդող ռազմական անհաջողությունների շարքը, ինչպես նաև Ռուսաստանում Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը վերջ են դնում իր լավատեսական նախագծերին։
1917 թվականի վերջին Բրետիանու նախագծերը հայտնվեցին վտանգի տակ։ Անտանտի երկրերը, որոնք փորձում էին հրահրել Ավստո Հունգարիային անջատ աշխարհի ավարտին, այդպես էլ Բրետիանուին չտվեցին հստակ պատասխան կապված տարածքային փոփոխութոյւնների հետ ի օգուտ Ռումինիային, իսկ ԱՄՆ-ն  այդ տարվա ապրիլին միանալով դաշնակիցներին, վերջնականապաես հայտարարեցին որ իրենց նպատակը «Ավստոր Հունգարիայի ազատագրումն է պրուսական տիրապետությունից»։ Այս պայմանները ստիպեցին կառավարության ղեկավարին գնալ կոմպրոմիսի ինչպես ռումինական ընդդիմադիրների, այնպես է Կենտրոնական ուժերի հետ։ Կանխատեսելով անջատված աշխարհի ավարտի անհրաժեշտությունը վերջիններիս հետ, Բրետիանուն բազմիցս դիմեց Անտանտի երկրներին համապատասխան համաձայնագրին հավանություն տալու խնդրանով։ 1917 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Ֆոկշանում Ռումինիայի  ուժերը ստորագրեցին Գերմանիայի և Ավստո-Հունգարիայի ներկայացուցիչնեի հետ ռազմական գործողությունների ժամանակվաոր դադարի մասին համաձայնագիրը։ Այսպիսի համաձայնագրի կնքմանը գնալով Բրետիանուն մտադրված էր բավարարելո ընդդիմութայն խախաության հաստատման ձգտումները։ Դրա փոխաերն 1917 թվականի դեկտեմբերին Ֆերդինանտ առաջինի գահական ելությի ժամանակ մի խումբ ընդդիմադիր պատգամավորները ընդհատեցի թագավորին և պահանջեցին Բրետիանուի հրաժարականը։ Այդ քայլի գլխավոր պատճառը հանդիսացավ վարչապետի Կենտորնական ուժերի հետ առանձին խաղաղության կնքման մտադրությունները։ 1918 թվականի հունվարի 26-ին Բրետիանուն հրաժարական տվեց, և վարչապետի պաշտոնը զբաղեցրեց Ավերեսկուն։ Իր կողմից փոփոխված կառավրությունը ներքին քաղաքականությամբ շարունակում էր ձգտել Քառյակ դաշինքի երկրերի հետ խաղաղության կնքմանը։
Դադարելով վարչապետ լինելուց Բրետիանուն ամեն դեպքում շարունակում էր մեծ ազդեցություն և կարոևր դեր ունենեալ Ռումինիայի քաղաքական կյանքում։ Այսպիսով, Ավերկուսի հրաժարականից ոչ շատ առաջ հենց նա խարհուրդ տվեց թագավոր Ֆերդինանտ առաջինի կառավարությն գլխին նշնկել գերմանոֆիլ ԱԼեքսանդր Մարգիլոմանային, ով արդյունքում 1918 թվականի մայիսի 7-ին ստորգրեց Բուխարետսի հաշտության պայմանագիրը։ Այդ ընթացքում ազգային-լիբերալ կուսակցությունը միացավ ընդդիմությանը, որը և փրկեց իր քաղաքական համբավը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռումինացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Ռումինիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռումինիայի վարչապետներ Կատեգորիա:Ռումինիայի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռումինացի ճարտարագետներ
Տարանտո
Տարանտո, քաղաք և նավահանգիստ Հարավային Իտալիայում, Հոնիական ծովի Տարանտոյի ծոցի ափին։ Տարանտոյի մարզի վարչական կենտրոնն է։ Բնակչությունը կազմում է 245 հազար մարդ (1977 թվականի տվյալներով)։
Հին հունական գաղութ Իտալիայի հարավ–արևելքում, Տարանտոյի ափին, այժմյան Տարանտո քաղաքի տեղում։ Հիմնել են սպարտացիները, մեր թվարկությունից առաջ մոտ 700 թվականին։ Սկզբում կառավարել են թագավորները, մեր թվարկությունից առաջ 6-րդ դարի 2-րդ կեսից հաստատվել է տիրանիա (Տիրանոս), մեր թվարկությունից առաջ 5-րդ դարի սկզբին՝ ստրկատիրական դեմոկրատիա։ Ծաղկման է հասել մեր թվարկությունից առաջ 4-րդ դարի 1-ին կեսին՝ փիլիսոփա (պյութագորական) Արքիտասի կառավարման ժամանակ։ Եղել է առևտրաարհեստավորական խոշոր կենտրոն։ Մեր թվարկությունից առաջ 272 թվականից (մեր թվարկությունից առաջ 282-272 թվականների պատերազմում պարտվել է Հռոմից հետո՝ Հռոմից կախյալ դաշնակից։ Պունիկյան 2-րդ պատերազմի (մեր թվարկությունից առաջ 218-201 թվականները) ժամանակ դաշնակցել է Հաննիբալին, սակայն մեր թվարկությունից առաջ 209 թվականին դարձյալ ենթարկվել է Հռոմին։ Մեր թվարկությունից առաջ մոտ 125 թվականին Տարենտի տարածքում հիմնվել է հռոմեական Նեպտունիա գաղութը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Ալեքսանդր Իվանով (ռեժիսոր)
Կենսագրություն
Ծնվել է 1899 թվականի մայիսի 5-ին, Տամբովի մարզի Ռասկազովո քաղաքում։ 1919 թվականին ավարտել է Տամբովի ուսուցչական ինստիտուտը, իսկ 1922 թվականին` Տամբովի գեղարվեստական արվեստանոցը։
Տեղափոխվելով Մոսկվա` ընդունվել է Վխուտեմաս, սակայն թողել է այն երրորդ կուրսից։ 1926 թվականին «Սովկինո» կինոֆաբրիկային կից ստեղծել է  անիմացիոն արհեստանոց, որտեղ սկսել է նկարահանել կարճ քարոզչական ֆիլմեր։ 1927 թվականին ստեղծել է իր առաջին անիմացիոն «Ուտիճը» ֆիլմը` ըստ Կ. Չուկովսկու հեքիաթի ։
1936 թվականից աշխատել է որպես ռեժիսոր «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայում, որտեղ եղել է կինոստուդիայի գեղարվեստական խորհրդի անդամ։
1955 թվականից դարձել է ԽՄԿԿ անդամ ։
Ստեղծագործություն
== Մրցանակներ ==
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ
Արտաբուն
Արտաբուն, գետ Վայոց ձորի մարզում։ Սկիզբ է առնում Վարդենիս լեռների հարավային լանջերից և Շատին գյուղից վերև աջից միախառնվում Եղեգիսին։ Երկարությունը 18 կմ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արփա գետի վտակներ Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի գետեր
Արթին Հինդլյան
Արթին Հինդլյան, հայ դեղագործ։
Կենսագրություն
Դեղագործական կրթություն է ունեցել։ Տրապիզոնի նահանգի Սամսուն նավահանգստում դեղագործ է աշխատել։ 1914 թվականին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, զորակոչվել է օսմանյան բանակ և զինվորական դեղագործ ծառայել։ Զոհվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում՝ Կովկասյան ռազմաճակատում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ դեղագործներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Սարգիս Կարեյան
Սարգիս Կարեյան, հայ բանաստեղծ։ Հայաստանի գրողների միության անդամ։
Կենսագրություն
Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ Աշխատել է «Սովետական գրականություն» ամսագրում, հայկական ռադիոյում։ 1985 թվականից Հայաստանի Գրողների միության անդամ է ։ Առաջին գիրքը լույս է տեսել 1983 թվականին՝ «Ամառվա դեմքը տաք» խորագրով։ Բազմաժանր և բազմաոճ բանաստեղծ է։ «Առարկայական պոեզիայի»` ոչ տպագիր, ցուցահանդեսային, հեղինակն է։ ՀԳՄ ճեմասրահում և ՆՓԱԿ-ում մի խումբ ավանգարդիստ հեղինակների հետ բացվել է Կարեյանի «Առարկայական պոեզիայի» ցուցահանդեսը, որով սկիզբ է դրվել ոչ տիպային բանաստեղծության ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ
Ստեփան Հինդլյան
Ստեփան Հինդլյան (1882, Թալաս, Անկարայի նահանգ - 1922), հայ բժիշկ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1882 թվականին Անկարայի նահանգի Կեսարիայի գավառի Թալաս ավանում։ 1911 թվականին ավարտել է Բեյ­րութի Սեն Ժոզեֆ Ֆրանսիական համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ Թուրքիայում բժիշկ է աշխատել։
Սպանվել է 1922 թվականին Պելեն նավահանգստի մոտ՝ 40 տարեկանում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:1882 ծնունդներ Կատեգորիա:1922 մահեր
Վառնայի խաչակրաց արշավանք
Նախապատմություն
1428 թվականին երբ Օսմանյան կայսրությունը պատերազմում էր Վենետիկյան հանրապետության հետ, օսմանները և Հունգարիայի թագավորությունը խաղաղության պայմանագիր կնքեցին՝ստեղծելով Սերբիական բռնապետությունը, որպես բուֆերային պետություն։ Երբ պատերազմը ավարտվեց, 1430 թվականին օսմանցիները վերադարձան Դանուբի հարավային հողերը կառավարելու իրենց հին քաղաքականությանը։ 1432 թվականին Մուրադ II-ը արշավեց Տրանսիլվանիա։ Երբ Սիգիզմունդը մահացավ, օսմանցիների հարձակումները ուժեղացան, 1438 թվականին գրավեցին Բորաքը, իսկ 1439 թվականին Զվոռնիկը և Սրեբրենիցան։ 1439 թվականին Սմեդերեվոն հարձակման ենթարկվեց, և Մուրադին հաջողվեց Սերբիան դարձնել Օսմանյան կայսրության նահանգ։ Ջորջ Բրանկովիչը և Սերբիայի բռնակալը փախան Հունգարիայի կալվածքները։ 1440 թվականին Մուրադը պաշարեց Հունգարիայի գլխավոր սահմանային պատը՝ Բելգրադը։ Չկարողանալով վերցնել բերդը՝ նա ստիպված վերադարձավ Անատոլիա, որպեսզի կանգնեցնի կարամինդների հարձակումները  ։
«Հին օրենքների և թագավորության ավանդույթների վերականգնում» օրենքի ստորագրումից քիչ ուշ մահացավ Սիգիզմունդի իրավահաջորդ Ալբերտը։ Օրենքը սահմանափակում էր թագավորական իշխանությունը, պահանջելով, որ հողատերերը նույնպես մասնակցեն քաղաքական որոշումներին։ Չորս ամիս անց ծնվեց նրա միակ որդի Վլադիսլավը, երբ Հունգարիան գտնվում էր քաղաքացիական պատերազմի մեջ։ 1440 թվականի հուլիսի 17-ին Վլադիսլավը թագադրվեց որպես Լեհաստանի թագավոր, չնայած շարունակվող վեճերի ։ Ջուն Հյունյադիի աջակցեց Վլադիսլավին՝ տալով նրան Տրանսիլվանիայի զորքի ղեկավարի պաշտոնը և այդ նույն պաշտոնը Հուգարիայի հարավային սահմանի պաշտպանության համար։ 1442 թվականին Վլադիսլավը հաստատեց իր դիրքերը Հունգարիայում, և նա մերժեց օսմանցիների խաղաղության առաջարկը Բելգրադի փոխարեն ։
Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցին մինչդեռ խաչակիրներին քարոզում էր օսմանցիների դեմ պայքարի, այդ ամեն ինչի արդյունքը Հունգարիայի քաղաքացիական պատերազմն էր, այդ ամենը կարող էր պատահել Բյուզանդիայի հետ, բայց նրանք կարողացան խաղաղ բանակցությունների շնորհիվ հարթել իրավիճակը։ 1441-1442 թվականներին Հյունդային իր պլանները վերածեց գործողության։ 1441 թվականին նա ջախջախեց Իսահակ փաշայի զորքերը ։ 1442 թվականի մարտի 22-ին նա գրեթե ոչնչացրել էր Մեզիդ Բեյի բանակը Տրանսիլվանիայում, իսկ սեպտեմբերին Սիհաբեդդին փաշայի զորքերը ։
Վաղ մարտեր
1443 թվականի հունվարի 1-ին Հռոմի պապ Եվգենիյ IV-ը հրատարակեց խաչակիրների բուլլան։ Մայիսի սկզբին հաղորդվեց, որ «թուրքերը վատ վիճակում են և նրանց հեշտ կլինի հեռացնել Եվրոպայից», Մուրադ II-ի դեմ պատերազմ հայտարարվեց։ 1443 թվականին 40.000 մարդիկ, հիմնականում հունգարները, երիտասարդ միապետը, Հունյադիի ղեկավարության ներքո անցավ Դանուբով, վերցրեցին Նիշը և Սոֆիան ։ Վլադիսլավը, Հունյադան և Բրանկովիչը հարձակվեցին հոկտեմբերի կեսերին։ Նրանք ճիշտ էին հաշվարկել, որ Մուրադը չի կարող զորքը արագ հավաքել, քանի որ նրա զորքը հիմնականում կազմված էր ֆեոդալների հեծելազորից, ովքեր հավաքում էին բերքը, որպեսզի վճարեին հարկերը։ Նրանք ունեին այնպիսի հզոր զենքեր, որ օսմանական զենքերը երբեմն անօգուտ էին։ Մուրադը չէր կարող վստահ էր իր ռումինական բանակին, և եղել էին բարդություններ հունգարացիների դեմ պայքարում ։
Նիշի մարտեր
Նիշի մարտերում խաչակիրները փայլուն հաղթանակ տարան, Կասիմ փաշան և նրա համագործակից Տուրահան Բեյը ստիպված փախան Սոֆիա, որպեսզի Մուրադին զգուշացնեն ներխուժման մասին։ Սակայն այդ երկուսը իրենց ճանապարհին այրեցին բոլոր գյուղերը՝ փորձելով այդ կերպով խաչակիրներին հեռացնել։ Երբ նրանք հասան Սոֆիա, նրանք սուլթանին խորհուրդ տվեցին այրել քաղաքը և նահանջել լեռնանցքով, որտեղ օսմանցիների փոքր բանակը այդքան էլ մեծ թերություն չէր լինի։
Զլատիցայի մարտեր
Շուտով դաժան ցուրտ եղավ, հաջորդ հանդիպման ժամանակ՝ 1442 թվականի դետկտեմբերի 12-ին, նրանք կռվեցին Զլատիցայի լեռնանցքում։ Մինչև այդ խաչակիրները չէին հանդիպել, նման խոշոր օսմանական բանակի, բայց քաղաքը ուներ կայազորներ, որը ձգվում էր մինչև Ադրիանապոլիս ։ Միայն Զլատիցայում նրանք հանդիպեցին ուժեղ և կազմակերպված օսմանյան բանակի ։ Խաչակիրները պարտություն կրեցին։ Տուն գնալու ճանապարհին խաչակիրները նրանք ավերեցին ամեն ինչ և Մուհամեդ Բեկին՝ Մուրադի փեսային և մեծ վեզիր Չանդարլի Խալիլ փաշայի եղբորը, գերի վերցրին ։ Մարտերից չորս օր հետո, քրիստոնեական կոալիցիան հասավ մինչև Պռոկուպլե։ Ջորջ Բռանկովիչը Վլադիսլավ III-ին և Ջոն Հունյադիին առաջարկեց ձմռանը մնալ սերբական կալվածքներում և շարունակել իրենց մարտերտ 1444 թվականի գարնանը։ Նրանք մերժեցին նրա առաջարկը և նահանջեցին: 1444 թվականի հունվարին Վլադիսլավի և Հունյադիի ուժերը հասան Բելգրադ, իսկ փետրվարին նրանք հասան Բուդա, որտեղ նրանց ողջունեցին որպես հերոսների:
Զլատիցայի մարտերից հետո, խաչակիրները վերադարձել են հաղթանակած տպավորությամբ։ Թագավորն ու եկեղեցին, որոշեցին չկոտրել այդ տպավորությունը, դրա համար որոշեցին հաղթանակի մասին միայն խոսքեր տարածել, իսկ այն մարդը, ով կհիշեցներ պարտության մասին կպատժվեր ։
Խաղաղության առաջարկներ
Մուրադը ավելի շահագրգռված էր խաղաղության համար։ Նրա քույրը նրան աղաչում էր, որպեսզի Մահմուդը ազատ արձակվի, իսկ նրա կինը՝ Մառան իր աղջկան՝ Ջորջա Բրանկովիչին։ 1444 թվականի մարտի 6-ին Մառան ներկայացուցիչ է ուղարկում Բրանկովիչի մոտ, քիչ ուշ սկսվում են խաղաղության բանակցությունները Օսմանյան կայսրության հետ ։
1444 թվականի ապրիլի 24-ին նա սուլթանին նամակ ուղարկեց՝ հաղորդելով, որ իր դեսպանը՝ Ստոջկա Գիսդանիքը, արդեն գտնվում է Ադրիանապոլսում, և նա կբանակցի նրա անունից ։