cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նիկոլայ Կոնոնով
Կենսագրություն
2002 թվականին ավարտել է ՄՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի գրական արվեստի քննադատության և հրապարակախոսության ամբիոնը։ 2003-2004 թվականներին լրահաղորդ է աշխատել «Տեղեկագիր» և «Մետրոպոլիայի երեկոյան թերթը» թերթերում։ 2004-2005 թվականներին եղել է «Էքսպերտ» ամսագրի հատուկ թղթակիցը։ 2005-ից 2010 թվականներին աշխատել է «Ֆորբս» ամսագրի հրատարակությունում՝ որպես տեսաբան և խմբագիր։ 2010-2011 թվականներին Slon.ru կայքի չորս ավագ խմբագիրներից մեկն է եղել։ 2011 թվականին վերադարձավ «Ֆորբս» և մասնակցեց Forbes.ru կայքի գործարկմանը։
2011 թվականին հրատարակեց «Աստված առանց մեքենայի. 20 խենթերի պատմություններ, ովքեր Ռուսաստանում զրոյից բիզնես կայացրին» գիրքը։ (2012 թվականին գիրքը մտավ «НОС» գրական մրցանակաբաշխության կարճ ցուցակի մեջ)։ 2012 թվականին լույս տեսավ 2-րդ գիրքը՝ «Դուրովի կոդ»-ը («Դուրովի կոդ։ «ՎԿոնտակտե»-ի և նրա հիմնադրի իրական պատմությունը»)։ Դրա էկրանավորման իրավունքը գնեց պրոդյուսեր Ալեքսանդր Ռոդնյանսկու AR Films ընկերությունը, սակայն ֆիլմի՝ 2014 թվականին նախատեսված ցուցադրումը հետաձգվեց անորոշ ժամանակով ։ 2014 թվականի մարտին Նյու Յորք Թայմսում տպագրվեց Նիկոլայ Կոնոնովի սյունակը, որտեղ նա հանրագումարի էր բերում Դուրովի և սոցիալական ցանցի հետագա պատմությունը։
2012-ից 2015 թվականներին եղել է նոր սերնդի ձեռներեցների «Hopes & Fears» ամենօրյա ինտերնետ-հրատարակության գլխավոր խմբագիրը։ Վերջինս «The Village»-ին միացնելուց հետո դարձել է «Look At Media»-ի խմբագրական տնօրենը։
«2015 թվականի GQ մարդ» մրցանակաբաշխությանն առաջադրվել է «Տարվա լրագրող» անվանակարգում։
2017 թվականի գարնանը լույս տեսավ Նիկոլայ Կոնոնովի երրորդ գիրքը՝ «Հեղինակ, մկրատ, թուղթ։ Ինչպես արագ գրել տպավորիչ տեքստեր։ 14 դաս»՝ գործնականում նվիրված լրագրողների ՝ նամակ գրելու վարժաձևին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Անդրեյ Բելիի անվան մրցանակի դափնեկիրներ
Բլենկուր սյուր Օբ
Բլենկուր սյուր Օբ (Blaincourt-sur-Aube), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 96 մարդ, բնակչության խտությունը` 16.58 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.79 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 165 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 65 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 30 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 62 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 51-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 11։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 82,3 %։ 51 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 49 անձ (27 տղամարդ և 22 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (1 տղամարդ և 1 կին)։ 11 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 7-ը` թոշակառուներ, իսկ 2-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Վալպրատո Սոանա
Վալպրատո Սոանա  (Valprato Soana), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 127 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 2 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 70 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10080։ Հեռախոսային կոդ՝ 0124։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում Հռոմի պապ Սիլվերիոսը (6-րդ դարի առաջին կես)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Արմինիըն Ուիքլի
«Արմինիըն Ուիքլի» ("Armenian Weekly", «Հայկական լրատու») շաբաթաթերթ։
Լույս է տեսնում 1934 թվականից, Բոստոնում՝ անգլերեն։ 1934-1969 թթ. լույս է տեսել "Hairenik Weekly" («Հայրենիք շաբաթաթերթ») անունով։
ՀՀԴ Ամերիկայի արևելյան շրջանի կենտրոնական կոմիտեի պաշտոնաթերթ։ Ամերիկաբնակ անգլախոս հայ երիտասարդությանը հաղորդակից է դարձնում ՀՀԴ գաղափարախոսությանը, Հայ դատի խնդիրներին, հայ ժողովրդի հին ու նոր պատմությանը, մշակույթին։ Առաջին անգամ այս թերթի էջերում է տպագրվել Վիլյամ Սարոյանի անդրանիկ պատմվածքը։
Արտաքին հղումներ
Պաշտոնական կայք
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հայկական շաբաթաթերթեր Կատեգորիա:Հայկական քաղաքական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական էլեկտրոնային թերթեր Կատեգորիա:Հայկական հասարակական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական հայագիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական մշակութային պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լրատվամիջոցներ
Հունիսյան ճգնաժամ
Հունիսյան ճգնաժամ 1917, Ռուսաստանում երկրորդ քաղաքական ճգնաժամը (առաջինը՝ Ապրիլյան ճգնաժամ 1917) փետրվարից հոկտեմբեր ընկած ժամանակամիջոցում։ Առաջացել է ժողովրդական զանգվածների և իշխանության միջև, հաշտության և հողի հարցերի շուրջ, անհաշտ հակասությունների հետևանքով։ Բանվորների և զինվորների դեպուտատների խորհուրդների համառուսաստանյան առաջին համագումարը (հունիսի 3-24) հունիսի 16-հուլիսի 7, որտեղ մեծամասնություն էին կազմում էսէռներն ու մենշևիկները, պաշտպանեց բուրժուական ժամանակավոր կառավարությունը և մերժեց պատերազմը դադարեցնելու ու ամբողջ իշխանությունը խորհուրդներին հանձնելու բոլշևիկների պահանջը։ Ժամանակավոր կառավարության հակադեմոկրատական գործողությունները հանգեցրին Պետրոգրադի 29 գործարանների բանվորների գործադուլին հունիսի 8 (21)։ Ելույթին կազմակերպված բնույթ տալու համար ՌԽԴԲ (բ)Կ Կենտկոմը և Պետրոգրադի կոմիտեն հունիսի 10 (23)-ին նշանակեցին բանվորների և զինվորների խաղաղ ցույց։ Խորհուրդների համագումարը համաձայնողականների պահանջով արգելեց ցույցը։ Բոլշևիկներին մեղադրեցին «ռազմական դավադրության» մեջ։ ՌԽԴԲ (բ)Կ Կենտկոմը, չցանկանալով հակադրվել համագումարին, դադարեցրեց ցույցը՝ դժվարությամբ զսպելով բանվորների և զինվորների հեղափոխական խանդավառությունը։ Կադետները, էսէռները և մենշևիկները կշտամբեցին բոլշևիկներին, հեղափոխական բանվորներին ու զինվորներին։ Վախենալով կորցնել ժողովրդի վստահությունը՝ էսէռա-մենշևիկյան ղեկավարները համագումարում ստիպված կայացրին որոշում՝ հունիսի 18 (հուլիսի 1-ին) ընդհանուր քաղաքական ցույց անցկացնելու մասին, ի նշան ժամանակավոր կառավարության նկատմամբ վստահության։ Հակառակ համաձայնողականների սպասումների, բոլշևիկների կազմակերպած ցույցը, որին մասնակցեց 500 հազար մարդ, անցավ «Ամբողշ իշխանությունը խորհուրդներին», «Կորչեն 10 կապիտալիստ մինիստրները», «Հաց, հաշտություն, Ազատություն» լոզունգներով։ Այդպիսի լոզունգներով ցույցեր եղան նաև Մոսկվայում, Մինսկում, Իվանովո-վոզնեսենսկում, Տվերում, Խարկովում և այլ քաղաքներում։ Հունիսյան ճգնաժամը չվերաճեց բուրժուական իշխանության ընդհանուր ճգնաժամի, բայց այն ի հայտ բերեց բանվորների ու զինվորների պահանջների և գործողությունների ամրապնդվող միասնությունը և ժողովրդական զանգվածների վրա բոլշևիկյան կուսակցության աճող ազդեցությունը։ Նրա ծնող պատճառները չվերացվեցին, որի արդյունքը եղան հետագա դեպքերըː
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճգնաժամեր
Ցզիլին Նորթիսթ Թայգերս
«Ցզիլին Նորթիսթ Թայգերս» (չին.` 吉林通钢东北虎, անգլ.` Jilin Northeast Tigers), չինական պրոֆեսոնալ բասկետբոլային ակումբ, որն հանդես է գալիս Չինաստանի բասկետբոլի ասոցիացիայի (CBA) հյուսիսային դիվիզիոնում։ Տեղակայված է Ցզիլին քաղաքում։ Տան հանդիպումներն անցկացնում է «Պուդոնգ Յուանշեն գիմնազիում» մարզապալատում։
Ակումբն հիմնադրվել է 1956 թվականին, սակայն պրոֆեսիոնալ մակարդակով սկսել է հանդես գալ 1998 թվականից։
2004–05 մրցաշրջանի ավարտին թիմն ընդհանուր արդյունքով զբաղեցնում է հյուսիսային դիվիզիոնի չորրորդ տեղը, սակայն քառորդ եզրափակչում դուրս է մնում մրցապայքարից։ Թիմը նույն ճակատագիրն է ունենում հաջրոդ 2005–06 մրցաշրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չինական բասկետբոլային ակումբներ
Կոռնելիանո դ’Ալբա
Կոռնելիանո դ’Ալբա (իտալ․՝ Corneliano d'Alba), կոմունա Իտալիայում՝ Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2034 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 209 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 10 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0173։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Աննան։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ելոունայֆ
Բնակչությունը կազմում է 19,2 հազար մարդ (2011 թվական)։
Անվան ծագումնաբանությունը
Քաղաքի անունը անգլերենից թարգմանաբար նշանակում է «դեղին դանակ» և գալիս է Ելոունայֆ ցեղի անունից, որին այդ անվանումը տվել էին պղնձից առարկաներ պատրաստելու կարողության համար։
Հնդկական լեզուներից մեկում քաղաքը կոչվում է «Սոմբա Քե»՝ «այնտեղ, որտեղ փող կա»։
Պատմություն
Ժամանակակից Ելոունայֆի տարածքը սկսել էր բնակեցվել սպիտակամորթներով 1920-ական թվականների վերջին, իսկ քաղաքը ձևավորվել էր 1936 թվական-ի կեսերին՝ դառնալով ոսկու արդյունահանման կենտրոն։ Այն արագորեն դարձել էր տնտեսական կարևորագույն կենտրոն, իսկ 1967 թվականից՝ հյուսիսարևմտյան տարածքների մայրաքաղաք։ 1980-ական թվականներին, երբ ոսկու պաշարները սպառվել էին, քաղաքը՝ որպես հանքարդյունաբերության կենտրոն, սկսել էր կորցնել իր կարևորությունը, ինչի հետևանքով սկսվել էր բնակչության արտագաղթ, բայց 1991 թվականին քաղաքի մոտ հայտնաբերվել էր ալմաստ, և իրավիճակը սկսել էր բարելավվել։
Աշխարհագրություն և կլիմա
Ելոունայֆը տեղակայված է կանադական հնագույն ժայռոտ վահանի վրա, որը գտնվում է Նորթ Արմ ծովածոցում՝ Ստրուկների մեծ լճի շրջակայքում։
Ունի մերձարկտիկական կլիմա՝ չոր, ցրտաշունչ ձմեռներ և չափավոր տաք, անձրևոտ ամառներ։ Քաղաքն ընկած է անձրևային ստվերների և ժայռոտ լեռների արանքում։
Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով Ելոունայֆում բնակվող մարդկանց թիվը 19.234 էր, որից՝
Քաղաքի բնակիչների 82%-ը տանը խոսում է անգլերեն, 4%-ը` ֆրանսերեն, իսկ մոտ 5%-ը՝ հնդկերեն և էսկիմո-ալուտյան լեզվով։
Մեկ շնչի հաշվով տարեկան եկամուտը կազմում է 57.246 կանադական դոլար։ Քաղաքացիների միջին տարիքը 32.2 տարի է։ Հանցագործության մակարդակը զգալիորեն բարձր է Կանադայի միջին ցուցանիշից։
Տնտեսություն
Ելոունայֆը իր գոյության համար պարտական ​​էր քաղաքի ծայրամասում գտնվող ոսկու հանքավայրերին, բայց 1990-ական թվականների կեսերին դրանք ոչնչացվել էին (վերջին ոսկու հանքը փակվել է 2004 թվականին)։ Ներկայումս քաղաքային տնտեսության հիմքը ալմաստագործությունն է։ 1990-ական թվականների սկզբին երկրի հյուսիսարևելյան մասում հայտնաբերվել էին երկրի ամենամեծ ալմաստե հանքավայրերը՝ Դայավիկը և Էկատին։ Քաղաքի մերձակայքում զարգանում էին արծաթի և ուրանի հանքավայրերը։
Քաղաքը հանդիսանում է նաև հյուսիսարևմտյան տարածքների առևտրային, կրթական, տրանսպորտային և վարչական կենտրոն։ Տնտեսապես ակտիվ բնակչության մոտ 1/2-ը զբաղեցնում են տարբեր պաշտոններ կառավարությունում, ինչպես նաև այնտեղի ուսումնական և առողջապահական հաստատություններում։
Վերջին տարիներին Ելոունայֆի տնտեսության համար մեծ դեր է խաղում զբոսաշրջությունը (հատկապես շատ զբոսաշրջիկներ այնտեղ գնում են Ճապոնիայից)։
Տրանսպորտ
Քաղաքային օդանավակայանը (Օդային տրանսպորտի միջազգային ասոցիացիա՝ YZF, Քաղաքացիական ավիացիայի միջազգային կազմակերպություն՝ CYZF) տարեկան սպասարկում է մոտ 400 հազար ուղևորի։ Կանոնավոր թռիչքներ են իրականացվում դեպի Օտտավա, Վանկուվեր, Կալգարի և Էդմոնտոն, ինչպես նաև Կանադայի հյուսիսային շրջանի մի շարք փոքր քաղաքներ։
Ելոունայֆը տարիներ շարունակ կապ չի ունեցել Կանադայի ճանապարհային ցանցի հետ մինչև 2012 թվականը՝ «Ելոունայֆ»-ի մայրուղու շինարարության ավարտը։
Ելոունայֆի հասարակական տրանսպորտը կառավարվում է «Yellowknife Transit»-ի կողմից և ներկայացված է երկու մշտական ​​և մեկ ամառային ավտոբուսային երթուղով (երկուշաբթի-շաբաթ, առավոտյան 6.30-ից մինչև երեկոյան 7.30-ը)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1936 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Կանադայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կանադայի քաղաքներ
Ժան Կլուե
Ժան Կլուե, Ֆրանսիայի Ֆրանցիսկ I թագավորի պալատական նկարիչ, որը հիմք դրեց ֆրանսիական դիմանկարչության ավանդույթին։
Կենսագրություն և ստեղծագործական կյանք
Ծնվել է մոտավորապես 1485 թվականին Բրյուսելում։ Հայրը Վերածննդի շրջանի նկարիչ Ֆրանսուա Կլուեն է։ Գիտնականները նրան նույնացնում են Մուլենսկյան վարպետի հետ։
Ժան Կլուեի անունը առաջին անգամ հիշատակվում է 1509 թվականին Լեմեր Բելգիացու պոեմում։ 1516-ից սկսած Կլուեն դառնում է Ֆրանցիսկ I արքայի պալատական նկարիչը։
Կլուեի ստորագրած ստեղծագործություններ չեն պահպանվել, բայց նրան են վերագրվում յոթ մանրանկար «Գալլական պատերազմ» ձեռագրից և ֆրանսիական ազնվականության 130 նկարների էսքիզ ներից կազմված հավաքածուն, որը պահպանվում է Շանտիյիի Կոնդե թանգարանում։ Էսքիզների մեջ կան աստվածաշնչյան թեմաներով որոշ ուրվանկար ներ՝ միլանցի Սոլարիի ոճով, որոնք ցուցադրվում են Լուվրում։ Բնորդների ձեռքերը նկարված են տարբեր տեխնիկաներով, ինչը վկայում է, որ նկարների ստեղծմանը մասնակցել են աշակերտներ։
Կլուե ավագի առեղծվածային կերպարի վրա լույս է սփռել հումանիստ Գիլյոմ Բյուդե ի նկարի մաքրումը։ Այդ մասին հիշատակել է ինքը՝ Բյուդեն։ Էսքիզների մեջ պահպանվել է այդ կտավի ուրվանկարը։ Չնայած բրյուսելցի նկարիչների աշխատանքների նմանությանը, Կլուեն առանձնանում է նրանցից նկարների վստահ պլաստիկությամբ, հմտությամբ և հոգեբանական ռեալիզմի ձգողությամբ։ Նրա դիմանկարային աշխատանքները համընկնում են անգլիացի պալատական վարպետ Գոլբեյնի ստեղծագործությունների հետ, որը կարող էր Կլուեյից աշխատանքի որոշ նրբություններ սովորել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:16-րդ դարի ֆրանսիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Հյուսիսային Վերածնունդ
Վարիզելլա
Բնակչությունը՝ 690 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 31 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 22 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10070։ Հեռախոսային կոդ՝ 011։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում Ղազարոս Բեթանիացու քույր Սուրբ Մարթան։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ադրբեջանի սահմաններ
Ադրբեջանի սահմաններ, Ադրբեջանի ցամաքային և ծովային սահմանների ամբողջությունը։ Ադրբեջանը ցամաքից միջազգայնորեն սահմանակից է 5 պետությունների հետ։
Հարևան պետություններն են Ռուսաստանը հյուսիսում, Վրաստանը հյուսիս-արևմուտքում, Իրանը հարավում, Թուրքիան արևմուտքում (Ադրբեջանի էքսկլավի՝ Նախիջևանի միջոցով) և Հայաստանը արևմուտքում (Նախիջևանի կողմից հյուսիսում և արևելքում)։ Արևելքից Ադրբեջանը սահմանակից է Կասպից ծովից, որը համարվում է աշխարհի ամենամեծ լիճը, սակայն ելք չունի համաշխարհային օվկիանոս ։
Հայաստանում Ադրբեջանը միջազգայնորեն ունի նաև երեք անկլավ՝ Բարխուդարլուն, Վերին Ոսկեպար և Քյարքի (այժմ՝ Տիգրանաշեն, տեղակայված է Նախիջևանից հյուսիս), սակայն այս անկլավները փաստացիորեն վերահսկվում են Հայաստանի ԶՈՒ-ի կողմից։ Փոխադարձաբար Հայաստանը Ադրբեջանի տարածքում նույնպես ունի անկլավ՝ Արծվաշենը, որը գտնվում է Ադրբեջանի հյուսիս-արևմուտքում։
Չնայած նրան, որ Ադրբեջանը ցամաքային պետություն է և չունի ելք համաշխարհային օվկիանոս, Ադրբեջանը Կասպից ծովի հետ ունի 713 կմ սահման, որը լիճ կամ փակ ծով է՝ ըստ տարբեր մեկնաբանությունների։ Իր մեծության և 5 պետության սահմանակից լինելու պատճառով լիճը ունի ծովային սահմաններ, իսկ մերձկասպյան բոլոր 5 երկրները՝ ռազմածովային ուժեր։ Ադրբեջանի ծովային սահմանները որոշված են Ռուսաստանի և Ղազախստանի հետ, սակայն դեռևս վիճարկվելի են Իրանի և Թուրքմենստանի հետ սահմանները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի սահմաններ
Մայա Բրոտեն
Աննա Մարիա Լոուս (Մայա) Բրոտեն (Anna Marie Lous (Maja) Braathen, ), շվեդ նկարիչ։
Կենսագրություն
Մայա Բրոտենը ծնվել է 1896 թվականին, Սունդսվալում։ Նրա ծնողները` Գուստաֆ Պետերը և Աննա Լոուս Բրոտենը, ծագումով Նորվեգիայից էին։ Դեռևս վաղ տարիքից Մայան սկսել է հետաքրքրություն դրսևորել երաժշտության և նկարչության նկատմամբ։ 1910-ականների երկրորդ կեսից սովորել է Գյոթեբորգում՝ Բիրգեր Սիմոնսսոնի մոտ Սիրի Ռատսմանի հետ, իսկ հետո Օսլոյում՝ Հենրիկ Սյորենսենի հետ։ 1920 թվականին Մայա Բրոտենն ամուսնացել է իր մանկության ընկեր Գուննար Յուհանսսոնի հետ։ 1924 թվականին նրանք բնակություն են հաստատել Հելսինկիում, որտեղ Մայան գումար է վաստակել կերամիկական քանդակներ պատրաստելով։ 1929 թվականին նրա ամուսինը մահացել է, և Մայան վերադարձել է Շվեդիա, նախ՝ Սունդվալ, այնուհետև` Ստոկհոլմ, որտեղ ապրում էին նրա մայրն ու եղբայրը։
1930-ական թվականներին Մայա Բրոտենը ընդունվել է Մայ Բրինգի գեղարվեստի դպրոց, որտեղ փորձեր է կատարել տարբեր տեխնիկայով և ձևաչափերով՝ սեփական ոճը որոնելու համար։ Մայ Բրինգի և Վերա Նիլսսոնի հետ մտերմությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա վրա։ Նա դարձել է նկարիչների և արվեստի այլ գործիչների ընկերակցության մի մասը, որոնք պարբերաբար հավաքվում էին Մայ Բրինգի մոտ կամ Լիդինգյոում գտնվող Սիրի Դերկերտի արվեստանոցում, որոնց թվում էին Մոլլի Ֆաուստմանը, Նիննան Սանտեսսոնը, Էլեն Իսերֆերը, Նաիմա Վիֆսթրանդը և Աննա Կասպարսոնը։ 1934 թվականին Մայան նկարիչ Էբբա Հելստրմի հետ միասին մեկնել է Եմթլանդ լենի Էդսոսեն քաղաք, որը նրան այնքան է դուր եկել, որ նա ամեն ամառ մի քանի տարի շարունակ մեկնել է այդտեղ, հետագայում, 1940-ականների վերջին նա այնտեղ տուն է կառուցել, որն անվանել է «Արարատ»։ Այստեղ նա ապրել և աշխատել է՝ ստեղծելով բնանկարներ լեռներով, այծերով և տեղի բնակիչներով։ Բացի այդ, նկարիչը ճանապարհորդել է ողջ Եվրոպայում, այդ թվում Ֆրանսիայում, Իտալիայում և Էստոնիայում։ 1938 թվականին Մայա Բրոտինը բավականին երկար ժամանակ մնացել է Փարիզում, որտեղ բնակվել է Մոնպառնասում և հաճախել Կոլարոսի ակադեմիա։ Հաճախ այցելել է փարիզյան թանգարաններ, այդ թվում Լուվրի, Ռոդենի և Գիմե թանգարան։ Նրա հաջորդ այցը Փարիզ տեղի է ունեցավ 1946 թվականին, նա մեծապես տպավորվել է Ժերմեն Ռիշիեի քանդակներից և Պիկասոյի նկարներից։
Մայա Բրոտենի առաջին անհատական ցուցահանդեսը տեղի է ունեցել 1941 թվականին։ Սակայն նա ճանաչման է հասել միայն 1949 թվականին անհատական ցուցահանդեսից հետո, որտեղ ցուցադրվել են նրա Փարիզի ժամանակաշրջանի գործերը և Էդսոսենում ստեղծված նկարները։ 1950-60-ական թվականների ընթացքում նկարիչը կազմակերպել է ևս մի քանի անհատական ցուցահանդես, այդ թվում 1954 թվականին Օսլոյում կայացած հետահայաց ցուցահանդեսը։
Մայա Բրոտենը մահացել է 1973 թվականին, Ստոկհոլմում։ Նրա մահվանից մեկ տարի անց Նկարիչների տանը (Konstnärhuset) կազմակերպվել է ցուցահանդես, որում ներկայացվել են նրա 150 աշխատանքները։ Մայա Բրոտենի արվեստն ազդել է շվեդ նկարիչների հաջորդ սերնդի վրա, ներառյալ Էլլինոր Տաուբեն և Բերտա Հանսսոնը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ կին արվեստագետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Կոլարոսի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Շվեդ նկարչուհիներ
Սեղան-պատվանդան
Սեղան-պատվանդան ծալովի կահույք՝ արտադրանք, բացված վիճակում կատարում է սեղանի դեր, ծալված վիճակում կատարում է պատվանդանի դեր։ Կենցաղում նաև անվանում են «սեղան-գիրք», որովհետև ծալվում է գրքի պես։
Սեղանը ավելի հավաք է ծալված վիճակում, որը թույլ է տալիս ավելի նպատակահարմար օգտագործել ոչ մեծ բնակարանների և փոքրածավալ տների տարածքը։
Պատմություն
Նման կահույքներ առաջին անգամ արտադրվել է Անգլիայում XVI կամ XVII դարում և պատրաստվել է հասարակ կաղնուց։ Նման սեղանիների մակերեսները սովորաբար կազմված են եղել երեք մասից. կենտրոնական հատվածը եղել է անշարժ, իսկ կողայինները՝ ծալովի ։ Հնարավոր է եղել նրանք ոչ միայն դուրս հրել, այլ նաև ներս հրել, եթե այն անհրաժեշտ չէ, ինչպես նաև բերել ուղղաձիգ վիճակի։ Ծալվող հատվածները հենվել են որքերին, որոնք ամրացված են եղել միմյանց վերևից և ներքևից հորիզոնական տարրերով, իրենցից ներկայացնելով դարպասի կառուցվածքին նմանվող ձև։ Առավել մեծ չափերի սեղան-պատվանդանների ծալվող հատվածները ծալված վիճակում ծառայել են որպես հնասյուներ, որ հնարավորություն ընձեռվի մարդկանց սեղանի ոտքերը ծալել սեղանի տակ՝ կենտրոական հատվածում։
XVIII դարի վերջում հայտնագործվեց սեղան-պատվանդանի մի քանի նոր տեսակ, այդ թվում ոչ միայն Մեծ Բրիտանիայում,այլ նաև հյուսիսամերիկյան գաղութներում ։ Բացի այդ XVIII դարի վերջին քարորդում՝ Անգլիայում, առավել հայտնի դարձան «սարդի ոտքերով» սեղան-պատվանդանները, որոնց ծալվող հատվածների ոտքերը եղել են շատ բարակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կահույք
Անտիոքոս Կանտեմիր
Անտիոքոս Դմիտրիևիչ Կանտեմիր (Кантемир, Антиох Дмитриевич, ), ռուս իշխան, երգիծաբան և դիվանագետ, Ռուսաստանի վաղ լուսավորական գրականության գործիչ։ Տաղաչափական ոճի ռուս մեծ բանաստեղծ (միչև Տրեդիակովսկի–Լոմոնոսովի ռեֆորմը)։ Նրա ստեղծագործությունները նշանակալի դեր են խաղացել ռուս գրական լեզվի և տաղաչափության զարգացման գործում ։
Կյանք
Անտիոքոս Կանտեմիրը մոլդովացի ազնվական Դմիտրի Կոնստանտինովիչ Կանտեմիրի (1676—1723) և Կասանդրա Կանտակուզենի կրտսեր որդին էր։
Ծնվել է Կոստանդնուպոլսում (Ստամբուլ)։ 1711 թվականին նրա ընտանիքը տեղափոխվել է Ռուսաստան, որտեղ նրա հայրը ստացել է իշխանական տիտղոս։ Անտիոքոսի քույրը՝ Մարիան, երկար ժամանակ եղել է Պետրոս I-ի սիրուհին։ Լուրեր էին պտտվում, որ Պետրոս I-ը մտադիր էր ամուսնանալ նրա հետ։
Կանտեմիրը ստացել Է գերազանց տնային կրթություն, որը լրացրել է Սլավոնա-հունա-լատինական ակադեմիայում և Գիտությունների ակադեմիայում կարճաժամկետ ուսումնառությամբ։
Կանտեմիրը մասնակցել է կայսրուհի Աննա Յոհանովնայի թագադրմանը, մասնավորապես նա էր կարդում միապետի տիտղոս ստանալու ազնվական խնդրագիրը (դրա բավարարումը կնշանակեր ոչնչացնել Գերագույն Գաղտնի խորհրդի մշակած պայմանները)։ Այնուամենայնիվ, երբ խոսք գնաց ազնվականներին քաղաքական իրավունքներ տալուն, Կանտեմիրը միանգամայն համաձայն էր Պետրոս Մեծի կողմից հաստատված պետական կարգը պահպանելուն։
1732 թվականի հունվարի 1-ին Կանտեմիրը մեկնում է արտասահման՝ Լոնդոնում Ռուսաստանի դեսպանի պաշտոնը ստանձնելու։ Նա չէր մասնակցում Ռուսաստանի ներքին քաղաքական կյանքին, սկզբում (մինչև 1738 թվականը) Ռուսաստանի ներկայացուցիչն էր Լոնդոնում, այնուհետև՝ Փարիզում։ Կանտեմիրը մահացել է 1744 թվականի մարտի 31-ին Փարիզում, թաղվել է Մոսկվայի Նիկոլսկի հունական վանքում։ Այսօր նրա գերեզմանի վայրը հայտնի չէ։ 1935 թվականի ձմռանը վանքը քանդել են, ներառյալ գերեզմանները ԽՍՀՄ ծանր արդյունաբերության ժողովրդական կոմիսարիատի շենքը կառուցելու համար ։ 1935 թվականի փետրվարի սկզբին աշխատավոր գյուղացիների և Կարմիր բանակի Համառուսաստանյան Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի հուշարձանների պահպանության հանձնաժողովի նախագահությունը գրություն է ուղարկում Պատմության պետական թանգարան։ Այս նամակը իր մեջ ներառում էր խնդրանք. «Հաշվի առնելով Նիկոլսկայա փողոցում գտնվող նախկին հունական վանքի քանդումը՝ այնտեղ գերեզմանները բացել, թանգարանային իրերը վերականգնել, ռուս առաջին երգիծաբան Անտիոքոս Կանտեմիրի մնացորդները տեղափոխել Նովոդևիչի մայր եկեղեցու նոր գերեզմանատան գրական անկյուն» ։ Այս նամակի վերաբերյալ կայացվել է հետևյալ որոշումը. «Ցավոք, ձեր բողոքարկումը մեկ ամսով ուշացել է» ։ Սա նշանակում էր, որ բոլոր գերեզմանները, ներառյալ Կանտեմիրինը, քանդվել էին 1935 թվականի հունվարին և շինարարական թափոնների հետ միասին տեղափոխվել աղբավայր ։
Վաղ ստեղծագործություն
1727 թվականին երիտասարդ Կանտեմիրը հրատարակել է իր առաջին գիրքը, որը շատ օգտակար էր բոլոր նրանց համար, ովքեր մինչ այդ հետաքրքրված են եղել եկեղեցական սլավոնական լեզվով։ Գրքում սլավոնական Սաղմոսագրքի յուրաքանչյուր բառի համար նշված են դրա օգտագործման բոլոր դեպքերը՝ գրելով սաղմոսի և բանաստեղծության համարները։ Գիրքը նվիրված է կայսրուհի Եկատերինա I-ին, ով մեծ ներդրում է ունեցել դրա հրատարակության գործում։ Ավելի ուշ, այդ գրքի օրինակով այլ հեղինակների կողմից և եկեղեցական սլավոնական Աստվածաշնչի որոշ այլ մասերի համար էլ են գրանցումներ կատարվել, չնայած այդ աշխատանքը մինչհամակարգչային ժամանակները ամբողջությամբ չէր ավարտվել։
Երգիծաբանություն
1729 թվականին հայտնվեց նրա առաջին երգիծական ստեղծագործությունը՝ «На хуля́щих уче́ние»: Երգիծանքն ուներ հզոր քաղաքական իմաստավորում` Պետրոս I-ի մահից հետո Ռուսաստանում շատերը դեմ էին իր սկսած բարեփոխումներին, այն բարձր գնահատեց Ֆեոֆան Պրոկոպովիչը։
Ընդհանուր առմամբ, Կանտեմիրը հորինել է 8 երգիծական ստեղծագործություն, վերջին 4-ը` արտասահմանում։ Նրանց մեջ, հետևելով լուսավորության ավանդույթին, նա ուսուցանում է «ինչ է լավը, և ինչը վատ», երևան է հանել արատները՝ ինչպես հասարակական, այնպես էլ մարդկային։ Կանտեմիրը գրական գործունեությունը համարել է իր քաղաքացիական պարտքը։ Իր երկրորդ երգիծանքի նախաբանում նա գրել է. «Նրանց վերջին հարցին, ովքեր ինձ դատի առջև են կանգնեցնում, ես պատասխանում եմ. որ այն ինչ ես գրում եմ,- գրում եմ որպես քաղաքացի` վանելով այն ամենը, ինչը կարող է իմ համաքաղաքացիների համար վնասակար լինել»։
Անտիոքոս Կանտեմիրի երգիծանքները չեն հրատարակվել նրա կենդանության օրոք, չնայած շատ հայտնի են եղել։ Նրա երգիծանքի առաջին հրատարակությունը, որը թարգմանվել էր ֆրանսերեն, հրատարակվել է 1749 թվականին Լոնդոնում։ Ռուսաստանում նրա երգիծաբանությունը առաջին անգամ տպագրվել է 1762 թվականին, այսինքն՝ հեղինակի մահից 18 տարի անց։
Ֆոնտենյելի թարգմանություն
1729 և 1730 թվականները Կանտեմիրի տաղանդի և գրական գործունեության ծաղկման տարիներն էին։ Նա ոչ միայն գրել է այս ժամանակաշրջանի իր նշանավոր երգիծական ստեղծագործությունները, այլև թարգմանել է Ֆոնտենելի «Խոսակցություն բազում աշխարհների մասին» գիրքը՝ ավելացնելով մանրամասն մեկնաբանություններ։ Երբ Կանտեմիրի ուսուցիչը՝ Ակադեմիկոս Քրիստոփոր Գրոսը, «Խոսակցություններ»-ի հրատարակման համար դիմեց Գիտությունների ակադեմիա, գրասենյակի ղեկավար Շումախերը պահանջեց նախնական թույլտվություն կառավարությունից և սինոդից: Թույլտվության ստանալու համար նամակագրությունը ձգվեց մինչև 1738 թվականը և հարցը վերջնականապես դրական լուծում ստացավ, բայց գիրքը հրատարակվեց միայն 1740 թվականին։ Գրականության մեջ ներկայացվում է Բրոքհաուսի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարանի այն պնդումը, որ Ելիզավետա Պետրովնայի օրոք այն արգելված էր, քանի որ «հակասում էր հավատքին և բարոյականությանը»։ Սակայն դրա մասին ոչ մի վավերագրական ապացույց չկա, ավելին 1761 թվականին լույս տեսավ երկրորդ հրատարակությունը։
Բանաստեղծություններ
Կանտեմիրը փոխեց մի քանի սաղմոս, սկսեց գրել առակներ, և իր նվիրումով ճանապարհ հարթեց հաջորդ սերնդի երգիծաբան ստեղծագործողների համար՝ անխնա ծաղրելով այն հույսերը, որոնք ռուս «քաղաքացին» դրել էր իշխանությունների վրա։ Նրա առակները նույն ձևն ունեին։ Նա նախ և առաջ ապավինում էր «եզոպոսյան լեզվին»՝ իր մասին խոսելով «На Эзопа» էպիգրամում։ «ճիշտ չլինելով՝ ամեն ինչ ուղիղ ասել գիտեմ… Ես շատ հոգիներ ուղղեցի՝ ճշմարտությունը սխալ սովորեցնելով»։
Կանտեմիրը փոխադրեց մի քանի սաղմոս, սկսեց գրել առակներ, նա ծանոթացնում էր իր երգիծաբանությանը, որը ճանապարհ հարթեց ապագա ներբող կազմողների/գրողների համար։ Նա չէր զլանում երգիծական դատողություններ անել այն մասին, որ ռուս «քաղաքացիները» վստահում էին իշխանություններին։ Նրա առակները նույն բնույթն ունեին։ Նա նախ և առաջ ապավինեց «եզոպոսյան լեզվին»՝ իր մասին խոսելով «Եզոպոսում» էպիգրամում։ «Չլինելով ուղիղ, ես գիտեմ ամեն ինչ ուղիղ ... Ես շտկեցի շատ հոգիներ՝ կեղծ ուսուցանելով ճշմարտությունը»։
Տաղաչափություններ
Իր աշխատություններում Կանտեմիրը գործածել է տաղաչափական ոտանավորներ, որոնք Լոմոնոսովի «Նամակ ռուսական բանաստեղծության կանոնների մասին» աշխատությունից հետո (1739) իրենց տեղը աստիճանաբար զիջել են վանկաշեշտական ոտանավորներին։ Կանտեմիրը ակտիվորեն մասնակցել է տաղաչափական մեթոդների վերաբերյալ քննարկումներին՝ 1743 թվականին գրելով «Նամակ Հարիտոն Մակենտինից՝ ընկերոջը՝ ռուսական բանաստեղծությունների ստեղծման մասին» աշխատությունը, որում պաշտպանել է վանկերի ճշգրտումը։ Այս աշխատանքը տպագրվել է բանաստեղծի մահից հետո՝ 1744 թվականին։
Փիլիսոփայական տերմինաբանություն
Նա ռուսերեն խոսքի գործածության մեջ է մտցրել պատգամավոր, սկիզբ (սկզբունք), դիտում, բնական էություն (բնություն), նյութ (հումք) , կենտրոնակետ, քննադատ, ճաշակ (որպես դատելու կարողություն) բառերը, ինչպես նաև հասկացություն տերմինը։
Մատենագրություն
Պ. Ա. Եֆրեմովի խմբագրությամբ նրա ստեղծագործությունների ժողովածույում կա նաև Կանտեմիրի կենսագրությունը, որը գրվել է Վ. Յ. Ստոյունինի կողմից։ 1848 թվականին լույս է տեսել Կանտեմիրի մասին Դուդիշկինի քննադատական ​​հոդվածը, որը տեղ է գտել «Սովրեմեննիկ» ամսագրում։ Կանտեմիրի մասին գրված ամեն ինչի և նրա քաղաքական և գրական գործունեությունը ինքնուրույն լուսաբանելու փորձ է Սեմենտկսկու կողմից գրված «Ա. Դ. Կանտեմիր, նրա կյանքն ու գրական գործունեությունը» (Սանկտ Պետերբուրգ, 1893, Ֆ. Ֆ. Պավլենկովի կենսագրական գրադարան) և «Մեր բացահայտող գրականության հիմնադիրը» («Պատմական տեղեկագիր», մարտ, 1894) աշխատությունները։ Կանտեմիրի երգիծական ստեղծագործությունները աբբա Գուասկի կողմից թարգմանվել են ֆրանսերեն («Satires du pr. Cantemir», 1749), իսկ Շպիլկերի կողմից՝ գերմաներեն («Freie Übersetzung der Satiren des Pr. Kantemir», Բեռլին, 1852)։
2004 թվականին լույս տեսավ Կանտեմիրի կողմից կազմված և ձեռագրով մնացած ռուս-ֆրանսերեն բառարանը, որը հանդիսանում է XVIII-րդ դարի ռուսաց լեզվի պատմության կարևոր աղբյուր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուս գրաքննադատներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Երգիծաբաններ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Արաբական խոհանոց
Արաբական խոհանոց, Արաբական թերակղզու և Միջին Արևելքի երկրների ավանդական խոհանոց։ Նրա ազդեցությունը զգացվում է նաև Հյուսիսային Աֆրիկայի երկրների վրա։
Նկարագրություն
Չնայած Մերձավոր Արևելքի երկրների ազգային խոհանոցների տարբերություններին՝ դրանք շատ են կապված արաբական խոհանոցի հետ։ Հիմնականում ուտեստները պարունակում են ոսպ և լոբի, որոնցից շատ հաճախ պատրաստվում է մածուկ և օգտագործում տարբեր ձևերով։
Արաբական հայտնի ուտեստներ.
Գառան միսը քաբաբի՝ տեսքով կամ խաշած, արաբական խոհանոցում ամենատարածված մսատեսակն է։ Գառան մարմնի բոլոր մասերը օգտագործվում են՝ ներառյալ փորոտիքը, գլուխը և սմբակները։ «Հուզի» ուտեստի համար մի ամբողջ գառ են լցոնում հավով, ձվով և բրնձով։ Համեմում են շաֆրանով և սոխով։
Հավի հետ մեկտեղ Եգիպտոսում և Հյուսիսային Աֆրիկայում ուտում են աղավնի։ Մուսուլմանների շրջանում խոզի միսն արգելված է ուտել, նույնիսկ այդ շրջանի քրիստոնյաները այն շատ հազվադեպ են ուտում։ Առափնյա շրջաններում սննդի մեջ կարևոր դեր է խաղում ձուկը։
Մսային կերակրատեսակներին հաճախ ավելացնում են կիտրոն, յոգուրտ, քացախ, հնդկասալոր, նռան հյութ, և այս ամենը ուտեստներին թթու համ է տալիս։
Բանջարեղենի մեծամասնությունը խաշում են մսով։ Միայն բանջարեղենային ուտեստներ պատրաստելիս բանջարեղենը հաճախ լցոնում են բրնձով։ Քացախում թրջված բանջարեղենը կարևոր դեր է խաղում։ Հաճախ են օգտագործում թարմ կամ չոր մրգեր՝ որպես մսի հավելում։
Ցորենը համարվում է տարածաշրջանի ամենակարևոր հացահատիկը, բայց որոշ երկրներում կարևոր դեր է խաղում նաև բրինձը։ Կուս-կուսը լայն տարածում ունի Հյուսիսային Աֆրիկայից մինչև Սիրիա ընկած տարածքում։ Արաբական մնացած երկրներում օգտագործում են բլղուր։
Արաբական հացի վրա (փիթա) նրանք հաճախ խաշած միս են դնում և փաթաթում։
Աղանդեր
Արաբական հանրաճանաչ քաղցրավենիքը մուհալաբիան է, որ պատրաստվում է բրնձից։ Շատ համեղ են նաև արմավից պատրաստված բլիթները։ Փախլավան թուրքական խոհանոցի ուտեստ է։ Շատ ուտեստներ քաղցրացնում են արմավից պատրաստված օշարակով կամ մեղրով։
Սուրճը տարածաշրջանի ամենատարածված ըմպելիքն է։ Այն պատրաստելու և խմելու գործընթացը բարդ ծես է, որը սովորաբար կապված է հյուրերի ընդունելության հետ։ Սկզբում սուրճի հատիկները բովում են՝ դրանք խառնելով մետաղական գդալով, այնուհետև մանրացնում` որոշակի ռիթմի պարտադիր պահպանումով։ Սուրճը եփվում է պղնձե կամ փողային անոթներում (ջազվա)։ Պատրաստի ըմպելիքը մատուցվում է փոքր բաժակներով։ Հյուրերին երեք անգամ սուրճ են սպասարկում, որից հետո էթիկան պահանջում է շնորհակալություն հայտնել տիրոջը և մերժել։ Սուրճը խմում են առանց շաքարի, բայց համեմունքներով` մեխակ, հիլ, որոշ երկրներում` զաֆրան և մշկընկույզ։
Երկրորդ տեղում սև և շատ քաղցր թեյն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արաբական խոհանոց Կատեգորիա:Արաբական մշակույթ Կատեգորիա:Արևելյան խոհանոց Կատեգորիա:Ազգային խոհանոցներ
Ազգային պարկ
Առաջին ազգային պարկը կազմավորվել է 1872 թ.-ին՝ ԱՄՆ-ում (Ելոուսթոն գետի վերնագավառում)։
Հայաստանում գործում են Սևան և Դիլիջան ազգային պարկերը, որոնց ընդհանուր տարածքը կազմում է 178102 հա.։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II
Կոսանո Բելբո
Կոսանո Բելբո (իտալ․՝Cossano Belbo), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1048 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 52 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 20 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12054։ Հեռախոսային կոդ՝ 0141։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լա Լիգա 1949-50
Լա Լիգա 1949-50 մրցաշրջանը սկսվել է 1949 թվականի սեպտեմբերի 4-ին և ավարտվել 1950 թվականի ապրիլի 23-ին։ Մրցաշրջանի արդյունքում հաղթել է Ատլետիկո Մադրիդ-ը, ինչը նրա երրորդ չեմպիոնությունն էր։
Մրցաշրջանին մասնակցել են հետևյալ ակումբները`
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լա Լիգայի մրցաշրջաններ Կատեգորիա:1949 ֆուտբոլում Կատեգորիա:1950 ֆուտբոլում
Բլինիկուր
Բլինիկուր (Blignicourt), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 46 մարդ, բնակչության խտությունը` 10.77 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.27 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 170 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 60 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 39 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հայկական ժանյակ
Հայկական ժանյակ, գեղարվեստական ստեղծագործության այս ինքնուրույն և յուրահատուկ տեսակը հայ ժողովրդի հետ միասին անցել է շատ փորձություների միջով, պահպանել իր պարզությունն ու նրբագեղությունը և հասել մեր օրեր։ Նյութի մատչելիության, գործիքների համեմատաբար պարզ ձևերի, դրա հետ մեկտեղ գեղարվեստական արտահայտչության լայն միջոցների շնորհիվ ժողովրդի մոտ լայն տարածում ստացած և սիրված զբաղմունքներից մեկն է եղել։
Զարդանկարների հարստությունն ու բազմազանությունը, ոճային միասնականությունը, առանձին մոտիվների մշակված, հղկված ձևերը, մեծ կոմպոզիցիաների մեջ ներդաշնակությունը, համաչափությունը յուրահատուկ նուրբ գեղեցկություն են հաղորդել հայկական ժանյակին։ Չնայած, որ հայկական ժանյակի մեջ գերիշխել է սպիտակ գույնը, գունավոր ժանյակներում, տարազի հետ կապված, բավական չափավոր և ներդաշնակ են գույների համադրությունը, որն էլ արտահայտում է հայկական արվեստին բնորոշ մեղմությունը։
Հայկական ժանյակի լավագույն նմուշներ են պահպանվել մասնավոր հավաքածուներում և աշխարհի տարբեր թանգարաններում։
Պատմություն
Ընդունված է համարել, որ ժանյակագործությամբ սկսել են զբաղվել 15-16-րդ դարերում։ Ժանյակի հայրենիք է համարվում Իտալիան։ Ամենաթանկարժեքն են համարվել Վենետիկի ժանյակները, որոնք արվել են առանց կտորի հիմքի։ Ջենովան հայտնի է եղել իր ոսկեթել և արծաթաթել ժանյակներով։ Ժանյակի ասպարեզում Իտալիան իր առաջնությունը պահպանել է մինչև 18-րդ դարը, երբ սկսել է զարգանալ ֆրանսիական և ֆլանդրիական ժանյակագործությունը։ Ենթադրվում է, որ ոսկեթել, արծաթաթել, մետաքսաթել մարգարտահյուս ժանյակները ասիական մի շարք երկրներում հայտնի է եղել ավելի վաղ քան Եվրոպայում (13-րդ դար) ։ 10-րդ դարի արաբ պատմիչները, թվելով հայ ժողովրդի զբաղմունքները, արհեստների մեջ հիշատակել են ձեռագործեր, գլխի շալեր,  ծածկոցներ, որոնք ըստ երևույթի կապ են ունեցել ժանյակի հետ։ Նուրբ հյուսվածքից, տարբեր որակի և տեսակի թելերից հյուսված ժանյակը չէր կարող պահպանվել հազարամյակներ։ Այդ է պատճառը, որ աշխարհի թանգարաններում հնագույն ժանյակներ չկան։ Հայկական ժանյակագործության հնագույն գոյության համոզիչ ապացույց կարող է ծառայել քարաքանդակները, մանավանդ խաչքարերը, որոնցից ամեն մեկը կարծես ժանյակի մի չքնաղ նմուշ լինի։
Ժանյակի կիրառություն
Հայկական ժանեկագործությունն իր զարդանախշերով և հորինվածքային լուծումներով բավականին նմանություն ունի դեկորատիվ-կիրառական արվեստի այլ ճյուղերի հետ։ Ակնհայտ է ժանյակի ու խաչքարի նմանությունը։ Հորինվածքներում համաչափության պահպանումը, զարդանախշերի հարստությունն ու բազմազանությունը, ոճային միասնականությունը յուրահատուկ գեղեցկություն են հաղորդում հայկական ժանյակին։
Ժանյակ հյուսելու եղանակով գործվել են սփռոցներ, վարագույրներ, ծածկոցներ, տարբեր բոխչաների (տուտկապերի), թաշկինակների, գլխաշորերի երիզներ, ինչպես նաև՝ օձիքներ, զանազան կենցաղային իրեր. սանրամաններ, կոճակի, թաշկինակի գրպանիկներ և այլն։ Ուշադրության է արժանի Բարձր Հայքի կանանց տարազի գլխի հարդարանքի մաս կազմող ճակատազարդը՝ «վարդ»-ը, որը հյուսվել է ասեղով, մետաքսե բազմագույն թելերով, մանրիկ ծաղիկների ու տերևների համակցված նախշերով։ Հետաքրքրություն են ներկայացնում կիլիկիահայ կանանց տարազի շուշան նախշերով, սպիտակ, մետաքսաթել ժանյակ-լանջակալները ։ Կարինում, Վանում, Բաղեշում կանայք հյուսել են իրենց ճակատնոցի ժանյակները, յափուշի եզրերը, յազմանները։ Կարինի հայկական կանացի տարազի գլխի հարդարանքի մեջ գործածվել են ոչ միայն մետաքսաթել այլև մարգարտահյուս ժանյակներ, որոնք երբեմն հյուսվել են ոսկյա հուլունքների հետ։ Ժապավաենաձև ցանցկեն մարգարտահյուս ժանյակները կախվել են քունքերին, գործածվել են որպես վզնոցներ։ Շատախում տարածված է եղել ժանյակե՝ թոռագործ սփռոցներն ու վարագույրերը։
Ժանյակի տարատեսակներ
Ժանյակի տեսակներն իրենց անվանումները ստացել են պատմական Հայաստանի նահանգների անուններից։ Հայտնի են Այնթապի թելքաշ, Վասպուրականի ժանյակ, Ուրֆայի լիցք, Սվազի խաչկար, Եդեսիայի սուզանի, Մարաշի գաղտնակար, Մարաշի լիցք և այլ տեսակները։
Պոլսում գոյություն է ունեցել երկու տեսակի ժանյակ․ ասեղով գույնզգույն թելերով կարված՝ օյա և կեռ ասեղով՝ ղասանքով և հելունով հյուսված։ Շամախում, որպես գլխի հարդարանք տարածված է եղել թոռ ժանյակը։ Թոռը գործել են դազգահի վրա միլով և կեռ ասեղով՝ մետաքսաթելից։ Գործելուց հետո եփել են օճառով ։
Մարաշի ժանյակները կարվել են երկու տարբեր տեսակի ասեղնակարերով. մեկը յուրահատուկ հարթակար է եղել, որ կոթ ասեղ, Զեյթունի կար անուններով, իսկ մյուսը` հյուսված կար։
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրերում ժանյակի այլ տեսակների հետ մեկտեղ տարածված է եղել օղակ-հանգույցով կարած ժանյակները։
Աշխարհագրական տարածում
Ժանեկագործությունը տարածված է եղել Հայաստանի գրեթե բոլոր նահանգներում։ 19-րդ դարում ժանեկագործության խոշոր կենտրոններ են համարվել Վան-Վասպուրականը, Բարձր Հայքը (Կարինը, Կարսը, Ալեքսանդրապոլը, Ախալցխան, Ախալքալաքը), Կիլիկիան (Այնթապը, Մարաշը, Ուրֆան), Փոքր Հայքը (Սեբաստիան, Կեսարիան, Արաբկիրը և այլն), Կ.Պոլիսը, Թիֆլիսը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից և Մեծ եղեռնից հետո ժանյակի գործը հայ գաղթականության հետ տարածվել է Անդրկովկասում, արաբական մի շարք երկրներում, Հունաստանում, Ֆրանսիայում, Ամերիկայում։ Հայկական ժանյակի աշխարհագրական տարածումը ընդգրկել է նաև Ասիայի, Աֆրիկայի մի շարք հայաբնակ վայրեր, ինչպես նաև Ղրիմը։
Պատկերասրահ
20-րդ դարի հայկական ժանյակագործության նմուշներ, Սոֆիայի պատմության թանգարան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ձեռագործություն Կատեգորիա:Արհեստ
Պուտորանի սարավանդ
Պուտորանի սարավանդ, առավել բարձրադիր և խիստ կտրտված լեռնազանգված Միջին Սիբիրական սարահարթում, Պյասինա և Խետա գետերի վերնագավառում, և Ստորին Տունգուսկայի աջափնյա վտակների ավազանում, ՌԽՖՍՀ Կրասնոյարսկի երկրամասի հս-արմ-ում։ Բարձրությունը մինչև 1701 է։ Ռելիեֆում զուգակցվում են հարթ սարավանդները, մնացորդային սեղանաձև լեռները և խոր (մինչև 500-800 մ) հովիտները։ Լանջերը՝ մինչև 500 մ բարձրությունները, անտառածածկ են, 500-700 մ՝ թփուտային տունդրան է, ջրբաժան ընդարձակ տարածություններում՝ քարքարոտ, քարաքոսային տունդրան։
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ռուսաստանում
Իվան Գունդուլիչ
Իվան Գունդուլիչ (Иван (Џиво) Гундулић, Giovanni Gondola, ), բարոկկոյի դարաշրջանի դուբրովնիկցի (Դուբրովնիկի հանրապետություն) բանաստեղծ։ Դասվում է հարավսլավոնական գրականության դասականների շարքին։ Ժամանակակից Սերբիայում և Խորվաթիայում վեճ կա Գունդուլիչի ազգային պատկանելության վերաբերյալ   ։
Կենսագրություն և ստեղծագործություն
Գունդուլիչը սերում է ազնվականական Գունդուլիչների տոհմից։ Ստացել է փայլուն կրթություն։ Նա իր գրական գործունեությունը սկսել է Տորկվատո Տասսոյի «Երուսաղեմի ազատագրություն» ստեղծագործության թարգմանությամբ։ Նրա գրչին պատկանող ամենանշանվոր գործը «Օսման»ն է, որը հերոսական պոեմ է, որ ներկայացնում է լեհերի և թուրքերի պայքարը 1621 թվականին Խոտինում։ Չնայած էպիկական ու քնարական տարրերի միաձուլմանը՝ պոեմը նշանավոր տեղ է զբաղեցնում սերբական ու հարավսլավոնական գրականության մեջ։ Ստեղծագործության գլխավոր հերոսը օսմանյան կայսրության սուլթան Օսման II-ը չէ, այլ Լեհաստանի թագավոր և Լիտվայի մեծ իշխան Վլադիսլավ IV-ը։ «Օսման» պոեմի գրական նշանակությունը այն խորը ու հուզիչ քնարականությունն է, որով Գունդուլիչը խոսում է Վլադիսլավ IV-ի մասին, նրա հայրենիքի դրությունը և թուրքերի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Այս առումով Գունդուլիչն ընդհանրապես չի կիսել իր հայրենակից առևտրականության կարծիքը և իրերին նայել է քրիստոնյա ասպետի աչքերով։ 1844 թվականին ստեղծագործության նոր հրատարակությունն են պատրաստել Իվան և Անտուն Մաժուրանիչները։ Նրանք պոեմը լրացրել են բառարանով, իսկ կրտսեր եղբայրը՝ Իվանը, ավելացրել է 14-րդ և 15-րդ գլուխների պակասող հատվածները։ Այս հրատարակության համար նախաբան է գրել Վեկոսլավ Բաբուկիչը։ Հետագայում հաջորդել են Արմին Պավիչի (1877, լույս են տեսել «Stari pisci hrvatski» մատենաշարով), Իվան Բրոզի (1887) և մի քանի այլ հրատարակություններ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Սերբ գրողներ Կատեգորիա:Խորվաթ գրողներ Կատեգորիա:17-րդ դարի գրողներ
Վավերագրական լուսանկարչություն
Վավերագրական լուսանկարչություն, լուսանկարչության ուղղություն, որը կենտրոնացած է հավաստին պատկերելու վրա։ Վավերագրական լուսանկարչության կենտրոնական գաղափարը իրական իրադարձություններ լուսանկարելն է։ Որոշ դեպքերում վավերագրական լուսանկարչությունը ձևավորվում է որպես դիմում կամ կոչ և ենթադրում է լուսանկարչական փաստաթղթի ստեղծում։
Ըստ Սյուզան Զոնտագի` վավերագրական լուսանկարչությունը կարևոր գեղարվեստական նախադեպ է, որտեղ պրոֆեսիոնալիզմն ու բազմամյա փորձը չեն երաշխավորում միանշանակ առավելություն պատահականության ու հանկարծակիության հանդեպ։ Սա մասամբ այն պատճառով է, որ վավերագրության մեջ կարևոր նշանակություն ունի հանգամանքների համադրությունը, որն անկատարությունը սատարում է որպես ստեղծագործական սկզբունք ։ Իր «Լուսանկարչության մասին» գրքում Սյուզան Զոնտագը ուշադրություն է հրավիրել վավերագրական լուսանկարչության գաղափարական ասպեկտի վրա անգամ այն դեպքերում, երբ կադրի նպատակն օբյեկտիվությունն է։ Մասնավորապես, Զոնտագը Ուոլքեր Էվանսի և Դորոթեա Լանժի կադրերը Մեծ ճգնաժամի իրադարձությունները միտումնավոր կերպով պատկերելու փորձ է համարել ։
Պատմություն
Վավերագրական լուսանկարչության սկիզբն ընդունված է կապել լուսանկարչության գործընթացի սկզբի հետ. 19-րդ դարում կարծիք կար, որ լուսանկարն ինքնին վավերագրական է։ Վավերագրական լուսանկարչության ծագումը կապվում է Ժոզեֆ Նյեպսի, Լուի Դագերի, Ուիլյամ Հենրի Ֆոքս Տալբոտի անունների հետ, ենթադրելով, որ շրջակա աշխարհի պատկերման գաղափարը կարող է համադրվել վավերագրականի սկզբունքի հետ։ Որպես ամենօրյա կյանքի իրադարձությունները ներկայացնելու ձև վավերագրական լուսանկարչությունն ի հայտ է եկել 19-րդ դարի կեսերին։ Վավերագրական լուսանկարչության առավել վաղ հայտնի օրինակներից են Շառլ Նեգրի լուսանկարները, որոնք արվել են 1850-ական թվականներին, Փարիզի փողոցներում ։
19-րդ դարում վավերագրական լուսանկարչության զարգացումը տեղի է ունեցել մի շարք ռազմական հակամարտությունների` Ղրիմի պատերազմի, Ամերիկայի քաղաքացիական պատերազմի, Ֆրանս-պրուսական պատերազմի ֆոնին. լուսանկարը դարձել է պատերազմի պատկերն ստեղծելու միջոց։ Խնդիրներից մեկը, որին բախվում էին լուսանկարիչները. դա վավերագրականի ու գեղարվեստականի միջև հակասությունն էր ։ Ռազմական գործողությունների իրական պատկերը չէր համապատասխանում գեղարվեստականի, բարձրագույնի ու վերամբարձի մասին առասպելներին ։ Եվ ընդհակառակը. պատերազմի խորը ողբերգական կերպարը հաճախ ոչ թե վավերագրական, այլ` բեմադրված նկարահանումների արդյունք էր ։ Այս խնդրին բախվել են այնպիսի լուսանկարիչներ, ինչպիսիք են Մեթյու Բրենդին, Թիմոթի Օ'Սալլիվանը և Ռոջեր Ֆենտոնը։
19-րդ դարի կեսերին և 20-րդ դարի սկզբին վավերագրական լուսանկարչության զարգացումը կապված էր սոցիալական շարժումներով և մասամբ թելադրվում էր դրանց կողմից։ 19-րդ դարի վավերագրական լուսանկարչությունը քաղաքների փողոցների աղքատ կյանքին նվիրված ալբոմներ ու հրապարակումներ էին։ Վավերագրական լուսանկարչության այս ձևին են վերաբերում, մասնավորապես, Յակոբ Ռիիսի, Ջոն Թոմփսոնի , իսկ քիչ ավելի ուշ` Լյուիս Հայնի աշխատանքները. վերջինս պատկերել է քաղաքային կենցաղի ու աշխատանքի ողբերգական պայմանները։ Յակոբ Ռիիսը լուսանկարիչ էր, որն ակտիվորեն հանդես էր գալիս սոցիալական բարեփոխումների համար. լուսանկարը նրա համար դարձել է հասարակական կոչի և սոցիալական քննադատության գործիք։ Նրա «Ինչպես է մյուս կեսն ապրում» (How the Other Half Lives, 1890), պատմում է նյույորքյան ետնախորշերի կյանքի մասին և ոչ միայն լուսանկարչության, այլ նաև` սոցիալական շարժման համար կարևոր երևույթ էր։
20-րդ դարի առաջին կեսը որոշել է լուսանկարչության սոցիալական և քննադատական դերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լուսանկարչության ժանրեր Կատեգորիա:Հայտնի լուսանկարներ Կատեգորիա:Ֆոտոլրագրություն
Հոնինգում
Հոնինգում (honing), նախապատրաստուկների մակերևույթների վերջնամշակում մանրահատիկ հեսաններ ունեցող հատուկ գործիքով՝ հոնով։
Հոնինգումը կատարվում է հոնինգման մետաղահատ հաստոցով (5-750 մմ տրամագծով անցքերի համար)։ Հաստոցի հոնինգման գլխիկը, բացի պտտական շարժումից, իր առանցքի երկարությամբ կատարում է ետադարձ-համընթաց շարժում։ Մշակվող նախապատրաստուկն անշարժ է։ Հոնինգման հաստոցները լինում են ընդհանուր նշանակման և մասնագիտացված, միաիլ, բազմաիլ, իլերի ուղղաձիգ, հորիզոնական և թեք դիրքով։ Հոնինգումը կիրառվում է գլխավորապես միջանցիկ ու խուլ (սակավ) և աստիճանավոր գլանաձև անցքերի վերջնամշակման համար։ Հոնինգումով ստանում են մինչև 11-րդ դասի մաքրության մակերևույթներ։
Կատեգորիա:Մետաղամշակում Կատեգորիա:Մեքենաշինություն
Հումորալ կարգավորում
Հումորալ կարգավորում, (լատիներեն humor — հեղուկ), կենսագործունեության պրոցեսների կարգավորման մեխանիզմներից մեկը, որն իրականացվում է օրգանիզմի հեղուկ միջավայրի (արյուն, ավիշ, հյուսվածքային հեղուկ) միջոցով։ Հումորալ կարգավորմանը նպաստում են բջիջների, հյուսվածքների և օրգանների կենսագործունեության ընթացքում արտազատվող կենսաբանորեն ակտիվ նյութերը՝ նյութափոխանակության արգասիքները, հորմոնները, իոնները և այլն։
Հումորալ կարգավորումն առաջնակարգ նշանակություն ունի ստորակարգ կենդանիների համար։ Առավել բարձրակարգ կենդանիների և մարդու մոտ այն ենթարկվում է նյարդային կարգավորմանը և նրա հետ կազմում միասնական համակարգ՝ նյարդահումորալ կարգավորում։ Նյութափոխանակության արգասիքներն ազդում են ոչ միայն անմիջականորեն էֆեկտոր օրգանների, այլև զգացող նյարդային վերջույթների և նյարդային կենտրոնների վրա՝ առաջացնելով համապատասխան ռեակցիա։ Օրինակ, եթե ծանր ֆիզիկական աշխատանքի հետևանքով արյան մեջ ավելանում է COշ-ի պարունակությունը, ապա դրանից գրգռվում է շնչառական կենտրոնը, արագանում է շնչառությունը և COշ-ի ավելցուկը հեռացվում է օրգանիզմից։ Նյարդային ազդակների հաղորդումը քիմիական նյութերի՝ մեդիատորների միջոցով (հումորալ ճանապարհով) իրականանում է կենտրոնական և ծայրամասային նյարդային համակարգում։ Օրգանիզմի հեղուկ միջավայրերի կենսաբանական ակտիվությունը պայմանավորված է կատեխոլամինների (ադրենալին, նորադրենալին և այլն), ացետիլխոլինի, հիստամինի, սերոտոնինի և այլ կենսածին ամինների որոշ պոլիպեպտիդների ու ամինաթթուների փոխհարաբերությամբ, իոնների, միկրոտարրերի պարունակությամբ, ֆերմենտային համակարգերի վիճակով ևն։ Հումորալ-հորմոնային խանգարումները նախորդում են ֆիզիոլոգիական ֆունկցիաների փոփոխություններին կամ ախտաբանական երևույթների առաջացմանը։
Կատեգորիա:Նյութեր Հայկական սովետական հանրագիտարանից Կատեգորիա:Ֆիզիոլոգիա
Պայմանագիր Սատանայի հետ
Պայմանագիր Սատանայի հետ, մշակույթային մոտիվ, որը լայն տարածում է գտել Արևմտյան միջնադարի և նոր ժամանակների պատմության մեջ։ Առավել հայտնի օրինակ է Մեֆիստոֆելեսի և Յոհան Ֆաուստի «Գործարք»ը, բայց այն հաճախ հանդիպում է նաև այլ պատմություններում։
Նկարագրություն
Համաձայն կախարդության նկատմամբ քրիստոնեական հավատի ավանդության՝ ակտը տեղի է ունենում մարդու և Սատանայի կամ ցանկացած դևի (դևերի) միջև, որի դեպքում մարդն առաջարկում է իր հոգին Սատանայի ծառայության դիմաց։ Այդ ծառայությունները կախված են կոնկրետ պատմությունից, բայց, որպես կանոն, ներառում են երիտասարդություն, գիտելիք, հարստություն և իշխանություն։ Համարվում էր նաև, որ որոշ մարդիկ պայմանագրի այդ ձևը կնքում են՝ ի նշան Սատանային իբրև իրենց տեր ընդունելու, այլ ոչ թե ինչ-որ բանի փոխարեն։ Պատմությունը կարող է վերջանալ անմիտ մարդու՝ հավերժական անեծքի արժանանալով։ Մյուս կողմից էլ պատմությունը կարող է զավեշտալի շրջադարձ ունենալ, որտեղ հնարամիտ քրիստոնյան կարողանում է խաբել Սատանային։
Ցանկացած «գերմարդկային» նվաճման պատմություն կարող է վերագրվել Սատանայի հետ գործարքին՝ ամբողջ Եվրոպայում տարածված «Սատանայի կամուրջներից» մինչև Ջուզեպպե Տարտինիի և Նիկոլո Պագանինիի կողմից ջութակի հիանալի կատարումները։
Դիվաբանության մեջ
Միջնադարում ընդունված էր համարել, որ պայմանագիր կնքած մարդը Սատանային խոստանում էր նաև սպանել երեխաներին կամ նրանց ծնվելու ժամանակ ձոնել Սատանային (բազմաթիվ մանկաբարձուհիներ մեղադրվում էին Միջնադարում և Վերածննդի դարաշրջանում մեծաթիվ նորածինների մահվան մեջ), մասնակցել ծեսերին, դևերի հետ սեռական հարաբերություն ունենալ, իսկ երբեմն՝ նույնիսկ երեխաներ ունենալ սուկկուբից կամ ինկուբից (այն դեպքում, երբ դևին կին էր դիմում)։