Արհեստական_բանականության_պատմություն
Պաշտոնական պատճառաբանություն
Արհեստական բանականությունը հիմնված է այն ենթադրության վրա, որ մարդկային մտքի գործընթացը կարող է մեքենայացվել։ Մեխանիկական կամ «պաշտոնական» պատճառաբանության ուսումնասիրությունը երկար պատմություն ունի։ Չինացի, հնդիկ և հույն փիլիսոփաները մ.թ.ա. առաջին հազարամյակում մշակել են պաշտոնական հետևության կառուցվածքային մեթոդները։ Նրանց գաղափարները դարեր շարունակ մշակվել են այնպիսի փիլիսոփաների կողմից, ինչպիսիք են Արիստոտելը (որը պաշտոնական վերլուծություն տվեց դավանաբանությանը), Էվկլիդեսը (որի տարրերը ձևական տրամաբանության մոդել էին), ալ-Խվարիզմը (որը հանրահաշիվ էր զարգացնում և իր անունը տալիս էր «ալգորիթմին»)։ ) և եվրոպական սքոլաստիկ փիլիսոփաներ, ինչպիսիք են Ուիլյամ Օքհամը և Դանզ Սքոտոսը :Իսպանացի փիլիսոփա Ռամոն Լլուլը (1232–1315) մշակեց մի քանի տրամաբանական մեքենաներ, որոնք նվիրված էին տրամաբանական միջոցներով գիտելիքների արտադրությանը ։ Լլուլը նկարագրում էր իր մեքենաները որպես մեխանիկական սուբյեկտներ, որոնք կարող էին միավորել հիմնական և անհերքելի ճշմարտությունները պարզ տրամաբանական գործողություններով, որոնք մեքենան արտադրում է մեխանիկական իմաստներով, այնպես, որ ստեղծի հնարավոր բոլոր գիտելիքները : Լյուլի աշխատանքը մեծ ազդեցություն ունեցավ Գոտֆրիդ Լայբնիցի վրա, որը վերամշակեց իր գաղափարները։ 17-րդ դարում Լայբնիցը, Թոմաս Հոբսը և Ռենե Դեկարտը ուսումնասիրեցին հնարավորությունը, որ ցանկացած բանական միտք կարող է դառնալ նույնքան համակարգված, որքան հանրահաշիվը կամ երկրաչափությունը ։ Հոբսը Լևիաթանում գրել է մի հայտնի հոդված. «Պատճառը ոչ այլ ինչ է, քան հաշվարկ»։ Լայբնիցը ներկայացրեց դատողությունների ունիվերսալ լեզու, որը փաստացիությունը կվերածի հաշվարկի, այնպես որ «երկու փիլիսոփաների միջև այլ վեճ չլինի, քան երկու հաշվապահների ։ Այս փիլիսոփաները սկսեցին վարկած ձևակերպել ֆիզիկական խորհրդանիշների համակարգի մասին, որոնք կդառնան արհեստական բանականության հետազոտության առաջնորդող հավատը։ 20-րդ դարում մաթեմատիկական տրամաբանության ուսումնասիրությունը ապահովեց այն էական առաջխաղացումը, որով արհեստական բանականությունը հնարավոր էր թվում։ Հիմքերը դրվել էին այնպիսի գործերի կողմից, ինչպիսիք են Բուլի «Մտքի օրենքները» և Ֆրեժի« Բեգրիֆսխրիֆտը »։ Հիմնվելով Ֆրեյջի համակարգի վրա ՝ Ռասելը և Ուայթհեդը 1913-ին իրենց գլուխգործոց ՝ Մաթեմաթիկայի սկզբունքումում, մաթեմատիկայի հիմքերի վերաբերյալ պաշտոնական վերաբերմունք ապահովեցին։ Ոգեշնչված Ռասելի հաջողությունից ՝ Դեյվիդ Հիլբերտը մարտահրավեր է նետել 1920–30-ականների մաթեմատիկոսներին ՝ պատասխանելու այս հիմնարար հարցին. «Կարո՞ղ են բոլոր մաթեմատիկական դատողությունները ձևակերպվել։ »Նրա հարցին պատասխանեցին Գոդելի անավարտության ապացույցը, Տյուրինգի մեքենան և Եկեղեցու լամբդայի հաշիվը:Նրանց պատասխանը զարմանալի էր երկու առումով։ Նախ, նրանք ապացուցեցին, որ, ըստ էության, սահմանափակումներ կան, թե ինչ կարող է իրականացնել մաթեմատիկական տրամաբանությունը։ Բայց երկրորդը (և ավելի կարևոր է ԱԲ- ի համար) նրանց աշխատանքը ենթադրում էր, որ այս սահմաններում մաթեմատիկական դատողությունների ցանկացած ձև կարող էր մեքենայացվել։ Եկեղեցի-Տյուրինգի թեզը ենթադրում էր, որ մեխանիկական սարքը, որը խառնվում է 0 և 1 չափանիշների պարզ խորհրդանիշները, կարող է ընդօրինակել մաթեմատիկական արտածման ցանկացած հավանական գործընթաց։ Հիմնական պատկերացումը Տյուրինգի մեքենան էր. Պարզ տեսական կոնստրուկցիա, որը գրավում էր վերացական խորհրդանիշի մանիպուլյացիայի էությունը։ Այս գյուտը ոգեշնչելու էր մի քանի գիտնականների ՝ սկսելու քննարկել մտածող մեքենաների հնարավորությունը։