cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օպերացիոն համակարգ
Միկրոհամակարգիչներ
Առաջին միկրոհամակարգիչները մշակող ՕՀ-երի հնարավորություն կամ կարիք չեն ունեցել։ ՕՀ-երը զարգացել և մշակվել են գլխաձևերի (mainframe) և մինիների համար, հաճախ բեռնվում էին ROM֊ից և հայտնի էին մոնիտոր անունով։ Առաջին նշանավոր սկավառակային ՕՀ֊ը CP/M-ն է, որը օգտագործվում էր շատ միկրոհամակարգիչների կողմից և որը շատ մոտ էր Microsoft-ի MS-DOS-ին․ վերջինս լայնորեն հայտնի դարձավ որպես IBM Personal Computer-ի համար աշխատող ՕՀ։ 1980֊ականներին Apple Computer Inc. (այժմ ՝ Apple Inc.) թողարկեց իր հայտնի Apple II միկրոհամակարգիչների ընտանիքը՝ ներկայացնելով Apple Mackintosh համակարգիչը Mac OS-ի վրա՝ նորարարական գրաֆիկակական օգտագործողի ներտարածքով (graphical user interface-GUI)։
Unix և Unix-ի նման օպերացիոն համակարգեր
Unix֊ը նախապես գրվել է ասեմբլեր լեզվով։ Կեն Թոմսոնը, ելնելով MULTICS նախագծում իր փորձառությունից, գրեց B-ն, որը հիմնականում հիմնված էր BCPL-ի վրա։ B-ն փոխարինվեց C-ով, և Յունիքսը դարձավ փոխկապակցված օպերացիոն համակարգերի մի մեծ, համալիր ընտանիք։ Յունիքս ընտանիքը օպերացիոն համակարգերի զանազան խումբ է, որն ունի մի քանի ենթակարգեր՝ ներառյալ System V-ն, BSD-ն, և GNU/Լինուքսը։ «Յունիքս» անվանումը Open Group -ի ապրանքանշանն է, որը երաշխավորում է դրա օգտագործումը ցանկացած օպերացիոն համակարգի հետ, որոնք համապատասխանում են իրենց սահմանմանը։ Այս ընտանիքը հիմանկանում օգտագործվում է դիմելու համար օպերացիոն համակարգերի այն մեծ համակարգին, որը նմանվում է օրիգինալ Յունիքսին։
Յունիքս համակարգերն օգտագործվում են բազմաթիվ ճարտարապետական սարքավորումներում։ Դրանք օգտագործվում են աշխատանքային սերվերներում, ինչպես նաև գիտական և ինժեներական աշխատակայաններում։ Ազատ Յունիքսի տարբերակները, ինչպես GNU/Լինուքսը և BSD-ը, հայտնի են այս բնագավառներում։ Յունիքսի չորս օպերացիոն համակարգեր են վավերացվել Open Group-ի կողմից (HP's HP-UX և IBM's AIX)։ Երկուսն էլ օրիգինալ System V Յունիքսի ժառանգներն են և ձևավորված են աշխատելու միայն իրենց վաճառողների սարքավորումներում։ Ի հակադրություն դրան՝ Sun Microsystems's Solaris Operating System-ը կարող է աշխատել մի քանի սարքավորումներ վրա՝ ներառյալ x86 և Sparc սերվերները, և PC-ները։ Apple Mac OS X-ը, որը փոխարինել է Apple-ի ավելի վաղ Mac OS-ին, խառնածին է՝ հիմնված BSD տարբերակի վրա, որն ստացվել էր NeXTSTEP-ից, Mach-ից, և FreeBSD-ից։ Յունիքսի փոխգործունակությունը հայտնաբերվեց, երբ ստեղծվեց POSIX ստանդարտը։ POSIX ստանդարտը կարող է օգտագործվել ցանկացած օպերացիոն համակարգում, չնայած այն ստեղծվել է Յունիքսի բազմաթիվ տարբերակների համար։
BSD և նրա նախատեսակներ
1974֊ին Կալիֆորնիայի Բերքելեյ համալսարանը տեղադրեց իր առաջին UNIX համակարգը։ Ժամանակի ընթացքում համալսարանում սովորող ուսանողները և անձնակազմը սկսեցին բարելավել այն՝ ավելացնելով նոր ծրագրեր, ինչպիսին տեքստային խմբագրիչներն են։ Երբ Բերքելին 1978֊ին ստացավ իր նոր VAX համակարգիչները, որոնց վրա տեղադրված էր UNIX, դպրոցի ավարտականները ավելի շատ փոփոխեցին այն, որպեսզի կարողանան ինչքան հնարավոր է շատ առավելություններ ստանալ։ ԱՄՆ պաշտպանության ստորաբաժանման Defense Advanced Research Projects Agency֊ն հետաքրքրություն ցուցաբերեց և որոշեց ֆինանսավորել ծրագիրը։ Շատ դպրոցներ, կազմակերպություններ և անգամ երկրի ղեկավարությունը ուշադրություն դարձրին և սկսեցին օգտագործել UNIX-ի՝ Բերքելեի տարբերակը AT&T֊ի պաշտոնական տարբերակի փոխարեն։
macOS
macOS֊ը բաց միջուկով գրաֆիկական օպերացիոն համակարգերի շարք է, որը ստեղծվել, զարգացվել և շուկայում է հայտնվել Apple Inc.֊ի կողմից։ macOS ֊ը 1984֊ից Apple֊ի հիմնական օպերացիոն համակարգ համարվող դասական Mac OS֊ի փոխարինողն էր։ Հակառակ իր նախորդների՝ macOS֊ը UNIX օպերացիոն համակարգ է՝ կառուցված NeXT֊ում նախագծված տեխնոլոգիաների վրա 1980֊ականների երրորդ կեսին։ Այս օպերացիոն համակարգը առաջին անգամ թողարկվել է 1999 թվականին որպես Mac OS X Server 1.0, որին հաջորդում է 2001-ի ապրիլին թողարկված օգտագործողի տարբերակը՝ Mac OS X v10.0 "Cheetah"։ Դրանից հետո macOS֊ի 6 հզոր օգտագործողի և սերվերի թողարկներ են եղել, իսկ երկուսը միացել են OS X 10.7 "Lion"֊ի մեջ։
Նախքան macOS֊ին միանալը՝ սերվերային թողարկը՝ macOS Server֊ը, ճարտարապետորեն նույնական էր իր՝ աշխատասեղանի (desctop) գործընկերոջը և սովորաբար աշխատում էր Apple-ի Macintosh֊ի սերվերի վրա։ macOS Server֊ը ներառում էր խմբային աշխատանքի կազմակերպում և ադմինիստրացիոն ծրագրային գործիքներ, որ ցանցային գլխավոր ծառայություններին մատակարարում էին մուտքի պարզեցված թույլտվություն։ Mac OS X v10.7 Lion֊ի հետ Mac OS X ֊ի բոլոր սերվերային կողմերը հարմարեցվել են օգտագործողի տարբերակին և արտադրանքը վերաբրենդավորվել է որպես «OS X»։ Սերվերային գործիքները հիմա տրամադրվում են հավելվածի տեսքով ։
Լինուքս
Լինուքսի միջուկը ստեղծվել է 1991 թվականին Լինուս Թորվալդսի ծրագրով, երբ նա Ֆինլանդիայում համալսարանի ուսանող էր։ Նա տեղադրել էր իր նախագծի մասին տեղեկատվություն տեղեկատվական ոլորտի ուսանողների և ծրագրավորողների համար նախատեսված լրախմբում և ստացավ անհրաժեշտ աջակցությունն ու օգնությունը կամավորների կողմից, ովքեր հաջողեցին ամբողջական ու ֆունկցիոնալ միջուկ ստեղծելու գործում։
Լինուքսը UNIX-ի նման է, բայց նախագծվել է առանց Unix կոդի՝ հակառակ BSD-ի և նրա տարբերակների։ Իր բաց կառուցվածքի շնորհիվ Linux kernel ռեժիմը հասանելի էր ուսանողների և փոփոխությունների համար, ինչի արդյունքում այն հասավ համակարգչային մեքենաների վրա օգտագործվող լայն ցանց՝ սկսած գերհամակարգիչներից (Supercomputers) մինչև խելացույցներ (Smart-watch)։ Չնայած հաշվարկները ցույց են տալիս, Linux֊ի օգտագործելիությունը 1.82 տոկոս է աշխատասեղանային բոլոր անձնական համակարգիչների վրա, այն լայնորեն ընդունված է սերվերներում և ներկառուցված համակարգերում , ինչպիսին բջջային հեռախոսն է։ Լինուքսը դուրս մղեց Unix֊ին բազմաթիվ հարթակներում և օգտագործվում է շատ գերհամակարգիչներում, ներառյալ առաջին 385֊ը։ Linux֊ի միջուկն օգտագործվում է այնպիսի հայտնի կազմակերպություններում, ինչպիսիք են Red Hat֊ը, Debian֊ը, Ubuntu֊ն, Linux Mint֊ը, Google֊ի Android֊ը, Chrome OS֊ը և Chromium OS֊ը։
Microsoft Windows
Microsoft Windows֊ը Մայքրոսոֆթի սեփական օպերացիոն համակարգերի ընտանիքն է, որը հիմնականում նպատակաուղղված է Intel֊ի ճարտարապետության վրա հիմնված համակարգիչների համար։ Հաշվարկված է, որ այն ունի 88.9 տոկոս բացարձակ օգտագործելիություն համացանցին միացած համակարգիչների հաշվարկով։ Վերջին տարբերակը Windows 10֊ն է։ 2011֊ին Windows 7֊ը փոխարինեց Windows XP֊ին որպես ամենաշատ օգտագործվող տարբերակ  ։ Microsoft Windows֊ի առաջին թողարկը 1985 թվականին էր։ 1995֊ին թողարկվեց Windows 95֊ը, որը որպես bootstrap օգտագործում էր միայն MS-DOS։
Windows֊ի սերվերային թողարկումները լայնորեն կիրառվում են։ Վերջին տարիներին Microsoft֊ը մեծացրել է ներդրումները, որպեսզի Windows֊ը օգտագործվի որպես սերվերային օպերացիոն համակարգ։ Այնուամենայնիվ, Windows֊ի օգտագործելիությունը սերվերների վրա այնքան էլ մեծ չէ, որքան անձնական համակարգիչները վրա, քանի որ այն մրցում է Linux ֊ի և BSD֊ի հետ սերվերային շուկայում։
ReactOS֊ը Windows֊ի այլընտրանքային օպերացիոն համակարգ է, որը զարգացվում է Windows֊ի սկզբունքներով՝ առանց օգտագործելու Microsoft֊ի որևէ կոդ։
Այլ
Այլ օպերացիոն համակարգեր ձախողել են շուկայում հայտնվելու գործում, բայց բոլորն էլ ինչ֊որ նորարարություն են բերել իրենց հետ, ինչը ազդեցություն է թողել հիմնական օպերացիոն համակարգերի վրա։
Հիմնամասեր
Օպերացիոն համակարգի հիմնամասերը ստեղծվել են, որպեսզի համակարգչի տարբեր մասերը կարողանան աշխատեցնել միասին։ Օգտագործողի բոլոր ծրագրերը անցնում են օպերացիոն համակարգով, որպեսզի որոշվի, թե որ սարքի հետ է աշխատելու, լինի դա պարզագույն մկնիկ կամ ստեղաշար, թե ավելի բարդ համացանցային բաղադրիչ։
Միջուկ
Խտածրագրերի (firmware) և սարքավարների օգնությամբ միջուկը ապահովում է համակարգչի սարքերի կառավարման հիմնական մակարդակը։ Այն հասցնում է հիշողության մուտքի թույլտվություն RAM֊ի ծրագրերի համար, այն որոշում է, թե որ ծրագիրը որ սարքին դիմելիություն ունենա, այն հաստատում կամ չեղարկում է CPU֊ի օպերացիոն վիճակները անընդմեջ օպտիմալ գործողությունների համար, և այն կազմակերպում է ինֆորմացիան երկարաժամկետ հիշողության համար այնպիսի սարքերի վրա, ինչպիսին սկավառակներն են, լարերը, կրիչները և այլն։
Ծրագրի իրականացում
Օպերացիոն համակարգը ապահովում է միջերես ծրագրային հավելվածների և համակարգչային սարքերի միջև այնպես, որ ծրագրային հավելվածը կարող է կապվել սարքի հետ՝ «հնազանդվելով» օպերացիոն համակարգի կողմից սահմանված կանոններին և պրոցեդուրաներին։
Ընդհատումներ
Ընդհատումները էական են օպերացիոն համակարգերի համար, քանի որ նրա համար ապահովում են արտաքին աշխարհի հետ շփվելու արդյունավետ ճանապարհ։ Սրան այլընտրանք կարող է լինել այն, որ օպերացիոն համակարգը ներածման տարբեր աղբյուրներ գտնի գործողություններ պահանջող իրադարձությունների համար։ Սա հանդիպում է առավել հին համակարգերում, որոնք շատ փոքր պահունակ (stack) ունեն ՝ 50 կամ 60 բայթանի, սակայն անսովոր է մեծ պահունակներ ունեցող ժամանակակից համակարգերում։ Ընդհատումների վրա հիմնված ծրագրավորումը անմիջականորեն սատարվում է ներկայիս շատ CPU֊երի կողմից։ Ընդհատումները ապահովում են համակարգչին տեղական գրանցման ինֆորմացիան ավտոմատ պահպանելու և համապատասխան իրադարձություններին համապատասխանող կոդերը աշխատեցնելու հարցում։ Անգամ ամենապարզ համակարգիչները սատարում են սարքային ընդհատումները և թույլ են տալիս ծրագրավորողին հստակեցնել կոդը, որը պետք է աշխատի համապատասխան իրադարձությունից հետո։ Երբ ընդհատումը ստացվում է, համակարգչի սարքախումբը (hardware) ավտոմատ կասեցնում է ծրագիրը, որը այդ պահին աշխատում է, պահում է դրա կարգավիճակը և աշխատեցնում է ընդհատման հետ կապված համակարգչային կոդը։ Սա նման է այն իրավիճակին, երբ գրքի մեջ էջանշան ես թողնում հեռախոսի զանգին պատասխանելու համար։ Ժամանակակից օպերացիոն համակարգերում ընդհատումները կարգավորվում են օպերացիոն համակարգի միջուկում։ Ընդհատումներ կարող են առաջանալ կա՛մ համակարգչի սարքախմբից, կա՛մ աշխատող ծրագրից։ Երբ որևէ սարք առաջացնում է ընդհատում, օպերացիոն համակարգի միջուկը որոշում է՝ ինչպես վարվել այդ իրավիճակում՝ հիմնականում աշխատեցնելով ինչ֊որ մշակված կոդ։ Աշխատեցվող կոդի քանակը կախված է ընդհատման նախապատվությունից։ Սարքային ընդհատումների մշակումը մի առաջադրանք է, որը սովորաբար փոխանցվում է սարքավար (device driver) կոչվող ծրագրախմբի, որը կարող է լինել օպերացիոն համակարգի միջուկի, մեկ այլ ծրագրի կամ էլ միաժամանակ երկուսի մաս։ Սարքավարները այնուհետև կարող են ինֆորմացիան փոխանցել աշխատող ծրագրին տարբեր միջոցներով։ Ծրագիրը կարող է նաև ընդհատում առաջացնել օպերացիոն համակարգի համար։ Եթե ծրագիրը ցանկանում է մուտք ունենալ օրինակ սարքախումբ, այն ընդհատում է օպերացիոն համակարգի միջուկը, ինչի հետևանքով ղեկավարությունը վերադարձվում է միջուկին։ Միջուկը այնուհետև մշակում է հարցումը։ Եթե ծրագիրը լրացուցիչ ռեսուրսներ է պահանջում, ինչպիսին հիշողությունն է, այն «ստիպում» է մշակմանը միջուկի ուշադրությունը հրավիրել։
Ռեժիմներ
Ժամանակակից միկրոպրոցեսորները (CPU or MPU) սատարում են գործողությունների մի շարք ռեժիմներ։ CPU֊երը առաջարկում են առնվազն երկու ռեժիմներ՝ օգտոգործողի ռեժիմ և վերահսկողի կամ միջուկի ռեժիմ։ Վերահսկողի ռեժիմում թույլատրվում է անսահմանափակ մուտքի հնարավորություն դեպի սարքի բոլոր ռեսուրսներ, այդ թվում՝ բոլոր MPU կառույցներ։ Օգտագործողի ռեժիմում սահմանափակում է դրվում կառույցների օգտագործման վրա և սովորաբար արգելվում է անմիջական մուտքը դեպի մեքենայի ռեսուրսներ։ CPU֊երը կարող են ունենալ օգտագործողի ռեժիմին համանման այլ ռեժիմներ ևս, ինչպիսին վիրտուալ ռեժիմն է։ Համակարգիչը միացնելիս համակարգը սկսում է աշխատանքը միջուկի ռեժիմում։ Հենց որ օպերացիոն համակարգի միջուկը բեռնվում է կամ սկսում է աշխատանքը, օգտագործողի և վերահսկողի ռեժիմների միջև սահմանները հաստատվում են։ Վերահսկողի ռեժիմը օգտագործվում է միջուկի կողմից ցածր մակարդակի առաջադրանքների համար, որոնք սարքախմբին անսահմանափակ քանակով դիմելու կարիք ունեն, ինչպիսին է հիշողությանը դիմելու ղեկավարումը։ Օգտագործողի ռեժիմը, հակառակ վերահսկողի ռեժիմի, օգտագործվում է գրեթե մնացած ամեն ինչի համար։ Հավելվածային ծրագրերը, ինչպիսիք են բառամշակող ծրագրերը, աշխատում են օգտագործողի ռեժիմում և կարող են դիմել մեքենայի ռեսուրսներին միայն ղեկավարությունը միջուկին հանձնելու պարագայում, գործընթաց, որը հանգեցնում է ռեժիմի փոփոխության։ Սովորաբար ղեկավարության հանձնումը միջուկին կատարվում է ծրագրային ընդհատման կառույց աշխատեցնելով, ինչպիսին Motorola 68000 TRAP կառույցն է։ Ծրագրային ընդհատումը առաջացնում է օգտագործողի ռեժիմից վերահսկողի ռեժիմ անցմանը, և սկսում է աշխատել կոդ, որը թույլ է տալիս միջուկին ղեկավարել։ Օգտագործողի ռեժիմում ծրագրերը սովորաբար միկրոպրոցեսորների սահմանափակ քանակով կառույցների դիմելու հնարավորություններ ունեն և հիմնականում չեն կարող աշխատեցնել հրամաններ, որոնք կարող են առաջացնել համակարգի գործունեության խախտումներ։ Վերահսկողի ռեժիմում կառույցների իրականացման հրամանները հիմնականում հանված են, ինչը թույլ է տալիս միջուկին մեքենայի բոլոր ռեսուրսներին անսահմանակփակ դիմելու հնարավորություն ունենալ։
«Օգտագործողի ռեսուրս» ասելով հիմնականում հասկանում ենք մեկ կամ մի քանի CPU ռեգիստրներ, որոնք պարունակում են ինֆորմացիա, որ աշխատող ծրագրին չի թույլատրվում փոխել։ Այս ռեսուրսները փոխելու փորձերը հիմնականում առաջացնում են ռեժիմի փոփոխություն, իսկ միջուկի ռեժիմում օպերացիոն համակարգը կարող է գործ ունենալ այնպիսի գործողությունների հետ, ինչպիսին է, օրինակ, ծրագրին «սպանելը»։
Հիշողության կազմակերպում
Մյուս գործողությունների հետ բազմածրագրավորվող օպերացիոն համակարգի միջուկը պատասխանատու է ամբողջ համակարգի համար օգտագործվող հիշողության կազմակերպման համար։ Սա ապահովում է, որ ծրագիրը մուտք չունենա այն հիշողության տիրույթ, որը արդեն օգտագործվում է այլ ծրագրի կողմից։ Յուրաքանչյուր ծրագիր պետք է ունենա հիշողության անկախ տիրույթ։ Հիշողության համագործակցային կազմակերպումը, որն օգտագործվում էր շատ հին օպերացիոն համակարգերում, կազմակերպում էր այնպես, որ ծրագրերը իրենց կամքով են օգտագործում միջուկի հիշողությունը և չէին կարող մեծացնել իրենց հատկացված հիշողության չափը։ Հիշողության կազմակերպման այս մեխանիզմը երբեք այլևս չի օգտագործվել, քանի որ ծրագրերը հաճախ պարունակում են սխալներ, որոնք կարող են պատճառ դառնալ, որ այն մեծացնի իրեն հատկացված հիշողության չափը։ Եթե ծրագիրը ձախողվում է, այն կարող է առաջացնել խնդիր, որ մեկ կամ մի քանի այլ ծրագրերի օգտագործած հիշողությունը վնասվի կամ վերագրվի։ Վնասակար ծրագրերն ու վիրուսները կարող են դիտավորյալ փոխել այլ ծրագրի հիշողությունը կամ էլ կարող են վնասել հենց օպերացիոն համակարգը։ Հիշողության կազմակերպման համագործակցային եղանակի դեպքում բավական է մեկ ծրագիր վատ աշխատի և համակարգը կվնասվի։ Հիշողության պահպանումը հնարավորություն է տալիս միջուկին սահմանափակել պրոցեսների՝ համակարգչի հիշողության դիմելըու հնարավորությունը։ Հիշողության պահպանման տարբեր մեթոդներ գոյություն ունեն՝ ներառյալ հիշողության սեգմենտացումը և էջային մեխանիզմը։ Բոլոր մեթոդները պահանջում են սարքախմբի որոշ մակարդակի աջակցություն (ինչպես 80286 MMU֊ն է), ինչը ոչ բոլոր համակարգիչներում կա։ Թե՛ սեգմենտացիայի, թե՛ էջային մեխանիզմի ժամանակ, պաշտպանված ռեժիմի հատուկ ռեգիստրներ հստակեցնում են CPU֊ի համար, թե աշխատող ծրագրին ինչ հիշողության հասցե պետք է տրամադրի։ Այլ հիշողության հասցեների դիմելու փորձերը առաջացնում են ընդհատում, որի հետևանքով CPU֊ն նորից մտնում է վերահսկողի ռեժիմ։ Այս երևույթը կոչվում է Seg-V, և քանի որ շատ դժվար է այս իրավիճակում որևէ իմաստալից արդյունք փոխանցել, միջուկը հիմնականում սպանում է սխալ ունեցող ծրագիրը և սխալի մասին ինֆորմացիա է հաղորդում։ Windows versions 3.1֊ը ուներ հիշողության պահպանման ինչ֊որ մակարդակ, բայց ծրագրերը կարող էին հեշտությամբ շրջանցել այն օգտագործելու կարիքը։
Վիրտուալ հիշողություն
Վիրտուալ հիշողության հասցեավորման օգտագործումը (ինչպիսին էջադրումն ու սեգմենտացիան են) նշանակում է, որ միջուկը կարող է ընտրել՝ որ ծրագիրը ինչ հիշողություն է օգտագործելու՝ թույլ տալով օպերացիոն համակարգին օգտագործել հիշողության նույն տիրույթները տարբեր առաջադրանքների համար։ Եթե ծրագիրը փորձում է դիմել հիշողության հասցեի,որը թեև իրեն է հատկացված եղել, բայց այդ պահին իր համար հասանելի տիրույթների ցանկում չէ, միջուկը կընդհատվի նույն ձևով, ինչ այն դեպքում, երբ ծրագիրը կարիք ուներ հատկացված հիշողությունը մեծացնելու։ UNIX օպերացիոն համակարգի տակ աշխատող ծրագրերում այս տիպի ընդհատումները ընդունվում են որպես էջի սխալ։ Երբ միջուկը հանդիպում է էջի սխալի, հիմնականում կարգավորում է այն ծրագրի վիրտուալ հիշողության ցանկը, որում առաջացել է սխալը՝ նրան տրամադրելով իր ցանկացած հիշողությանը դիմելու թույլտվություն։ Ժամանակակից օպերացիոն համակարգերում հիշողությունը, որին դիմում շատ քիչ է լինում, կարող է ժամանակավորապես պահվել սկավառակի վրա կամ այլ տեղ, որպեսզի այլ ծրագրերի համար հասանելի ազատ տիրույթներ առաջանան։ Սա կոչվում է փոխանակում (swapping)՝ որպես հիշողության տիրույթ, որ կարող է օգտագործվել տարբեր ծրագրերի կողմից։ Վիրտուալ հիշողությունը ծրագրավորողի կամ օգտագործողի համար տպավորություն է տեղծում, թե համակարգիչը շատ ավելի շատ RAM հիշողություն ունի, քան այն ունի իրականում ։
Բազմախնդրություն
Բազմախնդրությունը այն դեպքն է, երբ մի քանի անկախ համակարգչային ծրագրեր նույն համակարգչի վրա աշխատում են՝ տպավորություն ստեղծելով, որ այն խնդիրները միաժամանակ է կատարում։ Քանի որ շատ համակարգիչներ միայն մեկ կամ երկու ծրագիր կարող են աշխատեցնել միաժամանակ, սա հիմնականում արվում է ժամանակաբաշխման միջոցով, ինչը նշանակում է, որ յուրաքանչյուր ծրագիր օգտագործում է ինչ֊որ ժամանակ ավարտին հասնելու համար։ Օպերացիոն համակարգի միջուկը ունի կազմակերպող ծրագիր, որը որոշում է, թե յուրաքանչյուր ծրագիր աշխատելիս ինչքան ժամանակ պետք է ծախսի, և ինչ հերթականությամբ են խնդիրները ղեկավարությունը փոխանցելու միմյանց։ Ղեկավարությունը հանձնվում է պրոցեսին միջուկի կողմից, ինչը հնարավորություն է տալիս ծրագրին CPU֊ի և հիշողության մուտքի հնարավորություն ունենալ։ Այնուհետև ղեկավարությունը ինչ֊որ մեխանիզմով նորից հանձնվում է միջուկին, որպեսզի հաջորդ ծրագիրը հնարավորություն ստանա CPU֊ն օգտագործելու։ Ղեկավարությունը փոխանցելու երևույթը կոչվում է համատեքստի փոխարինում (context switch)։
Բազմախնդրության վաղ մոդելը, որը ղեկավարում էր հիշողության բաշխումը, կոչվում էր համագործակցային բազմախնդրություն։ Այս դեպքում երբ միջուկը ղեկավարությունը հանձնում էր ծրագրին, այն կարող էր աշխատել այնքան, ինչքան ուզում էր, մինչև ղեկավարությունը կհանձներ միջուկին։ Սա նշանակում է, որ վնասակար և թերի ծրագրերը ոչ միայն կարող են խանգարել մյուս ծրագրերին օգտագործել CPU֊ն, այլև հնարավոր է, որ ամբողջ համակարգը կախվի, եթե ծրագրում անվերջ ցիկլ լինի։
Ներկայումս օգտագործվող նախապատվային բազմախնդրության գաղափարախոսությունն այն է, որ յուրաքանչյուր ծրագիր ունի CPU֊ի հետ աշխատելու՝ իրեն հատկացված հստակ ժամանակը։ Սա ապահովում է, որ բոլոր ծրագրերը CPU֊ն առանց ընդհատվելու օգտագործելու սահմանափակ ժամանակ ունենան։ Այս մեխանիզմը ապահովելու համար ժամանակակից օպերացիոն համակարգի միջուկը օգտագործում է ժամանակային ընդհատումները։ Պաշտպանված ռեժիմում միջուկում պահվում է ծրագրերի աշխատաժամանակը։ Երբ ժամանակն ավարտվում է, վերադարձ է տեղի ունենում դեպի վերահսկողի ռեժիմ։
Սկավառակներին դիմելիությունը և ֆայլային համակարգեր
Չնայած շատ օպերացիոն համակարգեր սատարում են հիշողության համակարգին դիմելու սահմանափակ քանակով ընտրանքներ, UNIX֊ը և Linux֊ը, օրինակ, սատարում են վիրտուալ ֆայլային համակարգ (VFS) կոչվող տեխնոլոգիան։ Օպերացիոն համակարգերը, ինչպիսին UNIX֊ն է, սատարում են պահոստավորման սարքերի լայն ընտրանի անկախ իրենց կառուցվածքից և ֆայլային համակարգերից։ Սա թույլ է տալիս,,որ ծրագրերը կարողանան դիմել սարքերին՝ առանց դրանց մասին տեղեկություն ունենալու։ VFS֊ն թույլ է տալիս օպերացիոն համակարգին, որ ծրագրերին անսահմանափակ քանակով սարքերի հետ միանալու թույլտվություն տա հատուկ սարքավարների և ֆայլային համակարգավարների միջոցով։
Միացված պահեստավորման սարքը, ինչպիսին կոշտ սկավառակն է, միացվում է սարքավարի միջոցով։ Սարքավարը հասկանում է սկավառակի հատուկ լեզուն և կարող է թարգմանել այդ լեզունստանդարտ լեզվի, որը օգտագործվում է օպերացիոն համակարգերի կողմից բոլոր կոշտ սկավառակներին միանալու համար։
Երբ միջուկը ունի համապատասխան սարքավար ճիշտ տեղում, այն կարող է հասանելիություն ունենալ կոշտ սկավառակին անգամ անավարտ ձևաչափով, որը կարող է ունենալ մեկ կամ մի քանի ֆայլային համակարգեր։ Ֆայլային համակարգավարը օգտագործվում է ֆայլային համակարգի հրամանները ստանդարտ լեզվի հրամանների թարգմանելու համար, որով օպերացիոն համակարգը կարող է «խոսել» բոլոր ֆայլային համակարգերի հետ։ Ծրագրերը այնուհետ կարող են գործ ունենալ համապատասխան ֆայլանուն ունեցող ֆայլային համակարգերի հետ և պանակների հետ, որոնք հիերարխիկ կառուցվածքում կան։ Նրանք կարող են ստեղծել, ջնջել, բացել կամ փակել ֆայլեր, ինչպես նաև հավաքել դրանց մասին զանազան տեղեկություններ, ներառյալ դիմելիության թույտվությունը, չափերը, ազատ տիրույթները և ստեղծման ու փոփոխությունների ամսաթվերը։
Ֆայլային համակարգերի միջև զանազան տարբերություններ կան, և դժվար է բոլորին միաժամանակ սատարելը։ Ֆայլանունների մեջ թույլատրվող սիմվոլները, մեծատառերի և փոքրատառերի տարբերությունները և տարբեր ֆայլային ատրիբուտների առկայությունը դժվար առաջադրանք է դարձնում բոլոր ֆայլային համակարգերի համար միակ միջերեսի իրականացումը։ Օպերացիոն համակարգերը առաջարկում են օգտագործել հատուկ իրենց համար նախատեսված ֆայլային համակարգեր, օրինակ՝ NTFS֊ը Windows֊ում և ext3 ֊ն ու ReiserFS֊ը Linux֊ում։
Ֆայլային համակարգերին սատարելը չափազանց տարբերվում է ժամանակակից օպերացիոն համակարգերում, չնայած կան մի քանի ընդհանուր ֆայլային համակարգեր, որ գրեթե բոլոր օպերացիոն համակարգերը ներառում են։ Օպերացիոն համակարգերը տարբերվում են ֆայլային համակարգերին սատարելով և այն սկավառակի ձևաչափերով, որի վրա տեղադրված են։ Windows֊ում յուրաքանչյուր ֆայլային համակարգ սովորաբար սահմանափակվում է, օրինակ՝ CD֊երը պետք է օգտագործեն ISO 9660 կամ UDF, իսկ ինչ վերաբերում է Windows Vista֊ին, NTFS֊ն միակ ֆայլային համակարգն է, որի վրա կարող է տեղադրվել օպերացիոն համակարգը։ Հնարավոր է տեղադրել Linux֊ը մի շարք ֆայլային համակարգերում։ Հակառակ այլ օպերացիոն համակարգերի՝ Linux֊ը և UNIX ֊ը թույլ են տալիս ցանկացած ֆայլային համակարգի օգտագործել անկախ այն բանից, թե ինչ մեդիայի վրա է պահված՝ կոշտ սկավառակի, սկավառակի (CD, DVD...), կրիչի, մինչև անգամ այլ ֆայլային համակարգում գտնվող ֆայլի։
Սարքավարներ
Սարքավարը համակարգչային հատուկ ծրագիր է, որը թույլ է տալիս կապվել սարքերի հետ։ Սովորաբար այն կազմված է միջերեսից, որը օգնում հաղորդակցվել սարքի հետ հատուկ համակարգչային կայանների կամ հաղորդակցման ենթահամակարգերի միջոցով, որոնց սարքախումբը միացված է` հրամաններ փոխանցելով և/ կամ ստանալով սարքի մասին տեղեկատվություն։ Այն սարքերից անկախ գործող համակարգչային հատուկ ծրագիր է։ Սարքավարների հիմնական կառուցվածքային յուրահատկությունը աբստրակցիան է։ Անգամ նույն դասի սարքերի մոդելները տարբեր են։ Նոր մոդելներ են թողարկվում, որոնք ապահովում են առավել վստահելի և լավ աշխատանք և այս նոր մոդելներն էլ հաճախ տարբեր կերպ են ղեկավարվում։ Սարքավարների հետագա գործառույթը օպերացիոն համակարգի ֆունկցիաների կանչերը սարքային հատուկ կանչերի թարգմանելն է։ Տեսականորեն նոր սարքը, որը ղեկավարվում է նոր կերպ, պետք է ճիշտ աշխատի, եթե հարմար ծրագրավարը հասանելի է։ նոր ծրագրավարը ապահովում է, որ սարքը աշխատի այնպես, ինչպես միշտ։
Մինչև Windows Vista֊ի և Linux 2.6֊ի բոլոր տարբերակներում ծրագրավարների իրականացումը համատեղ էր, այսինքն՝ եթե ծրագրավարը անվերջ ցիկլ էր ընկնում, համակարգը կախվում էր։ Այս օպերացիոն համակարգերի առավել վերջերս թողարկված տարբերակներում միջուկը կանգնեցնում է ծրագրավարին, որ խնդիրները տա, ապա առանձնանում է պրոցեսից, միչև սարքավարից համապատասխան արձագանք ստանա, կամ էլ նոր առաջադրանքներ է տալիս։
Ցանց
Ներկայումս օպերացիոն համակարգերի մեծ մասը սատարում են շատ տարբեր ցանցային համաձայնությունների, սարքավորումների և դրանց օգտագործման համար նախատեսված հավելվածներին։ Սա նշանակում է, որ տարբեր օպերացիոն համակարգերով աշխատող համակարգիչները կարող են միացած լինել ընդհանուր ցանցին այնպիսի ռեսուրսներ կիսելու համար, ինչպիսիй են հաշվառումը, ֆայլերը, տպիչները և սկաներները` օգտագործելով լարով կամ անլար կապ։ Ցանցերը հեշտությամբ համակարգչի օպերացիոն համակարգին թույլատրում են դիմել հեռավոր համակարգչի ռեսուրսներին՝ կատարելով նույն գործողությունները, որոնք կարող էր կատարել, եթե այդ ռեսուրսները անմիջական կապված լինեին տեղային համակարգչին։ Սա ներառում է ամեն ինչ՝ սկսած հասարակ կապից մինչև ֆայլերի ցանցային համակարգի օգտագործումը և նույնիսկ այլ համակարգչի գրաֆիկական և ձայնային սարքերը։ Որոշ ցանցային ծառայություններ թույլ են տալիս համակարգչի ռեսուրսների հասանելիությունը, ինչպես SSH-ը, որը ցանցային օգտագործողներին թույլատրում է ուղղակի մուտք ունենալ համակարգչի հրամայական տողի ծրագրային համակարգ։
Կլիենտ/սերվեր ցանցային մեխանիզմը թույլ է տալիս համակարգչում ունենալ կլիենտ կոչվող ծրագիր, որը ցանցի միջոցով կմիանա մեկ այլ համակարգչի՝ սերվերին։ Սերվերները ծառայություններ են առաջարկում այլ ցանցային համակարգիչներին և օգտագործողներին։ Այս ծառայությունները սովորաբար մատուցվում են պորտերի միջոցով։ Յուրաքանչյուր պորտի համարը սովորաբար կապվում է ամենաշատը մեկ գործող ծրագրի հետ, որը պատասխանատու է այդ պորտին պահանջներ ներկայացնելու համար։ Դաեմոնը, լինելով օգտագարծողների համար նախատեսված ծրագիր, կարող է իր հերթին մուտք գործել այդ համակարգչի տեղային սարքավորման ռեսուրսներ։
Բազմաթիվ օպերացիոն համակարգեր սատարում են վաճառողին հատուկ կամ բաց ցանցային համաձայնություններ, օրինակ՝ IBM համակարգի SNA-ն, Digital Equipment Corporation-ի կողմից թողարկվող համակարգերի DECnet-ը, Microsoft-ին հատուկ Windows-ի վերաբերյալ համաձայնությունները։ Որոշակի առաջադրանքներին հատուկ ֆայլերի հասանելիության որոշակի համաձայնութուններ կարող են ապահովվել NFS–ի միջոցով։ ESound կամ esd համաձայնությունները հեշտությամբ կարող են ընդլայնվել ամբողջ ցանցում, որպեսզի տեղային ծրագրերից ձայն ապահովի։
Անվտանգություն
Համակարգչի անվտանգությունը կախված է մի շարք տեխնոլոգիաների ճիշտ աշխատելուց։ Ժամանակակից օպերացիոն համակարգը մի շարք ռեսուրսների դիմելիություն է թույլ տալիս, որոնք հասանելի են համակարգում աշխատող ծրագրին, և ցանցերի նման արտաքին սարքերին միջուկի միջոցով։
Օպերացիոն համակարգը պետք է կարողանա այն հարցումները, որոնք պետք է անցնեն, և նրանք, որոնք թույլտվություն չունեն։ Չնայած որոշ համակարգեր կարող են պարզապես տարբերել նախապատվային և ոչ նախապատվային հարցումները, համակարգերի հիմնական մասը ունեն հարցում անողի վերաբերյալ այնպիսի ինֆորմացիա, ինչպիսին օգտագործողի անունն է։ Որպեսզի հարցումը հաստատվի, պետք է վավերացման փուլ անցնի։ Հաճախ օգտագործողի անունն է պետք նշել, և յուրաքանչյուր անուն ունի իր գաղտնաբառը։ Վավերացման այլ մեթոդ կարող են լինել մագնիսական քարտերը կամ կենսաբանական ինֆորմացիան։ Որոշ դեպքերում, հատկապես ցանցերի հետ կապի հաստատման ժամանակ, ռեսուրսները կարող են հասանելի դառնալ առանց որևէ վավերացման։
Ներքին պաշտպանությունը կամ արդեն աշխատողի ծրագրից պաշտպանությունը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ հնարավոր վնասակար հարցումները ընդհատումով ընկնեն օպերացիոն համակարգի միջուկ։ Եթե ծրագրերը անմիջականորեն կարող են սարքախմբին և ռեսուրսներին դիմել, ապա չեն կարող պաշտպանվել։
Արտաքին պաշտպանությունը ներառում է համակարգչից դուրս հարցումներ, ինչպիսիք կցված կոնսոլում մուտքանուն գրելն է կամ ինչ֊որ տիպի ցանցային կապերը։ Արտաքին հարցումները հաճախ անցկացվում են սարքավարներից դեպի օպերացիոն համակարգի միջուկ, որտեղ կարող են փոխանցվել հավելվածների կամ էլ անմիջապես դուրս բերվեն։
Օպերացիոն համակարգի պաշտպանությունը երկար ժամանակ անհանգստության պատճառ է եղել համակարգիչներում պահվող շատ զգայուն ինֆորմացիայի պատճառով թե՛ վաճառքային, թե՛ ռազմական առումով։ ԱՄՆ֊ի Պաշտպանության ղեկավարման հանձնաժողովը (DoD) ստեղծեց Trusted Computer System Evaluation Criteria (TCSEC)֊ն,որը արդյունավետ պաշտպանության գնահատման տարրական պահանջներ էր առաջադրում։ Օպերացիոն համակարգեր ստեղծողների համար սա հսկայական կարևորություն ուներ, որովհետև TCSEC֊ը օգտագործվում էր գնահատելու, դասակարգելու վստահելի օպերացիոն համակարգերը՝ հաշվի առնելով գործունեությունը, պարունակությունը և զգայուն կամ դասակարգված ինֆորմացիա որոնելը։
Ցանցային ծառայությունները ներառում են առաջարկներ, ինչպիսիք են ֆայլերի ընդհանուր օգտագործումը, տպագրական ծառայությունները, փոստային հաղորդագրությունները, վեբ կայքերը և ֆայլերի տեղափոխման համաձայնությունները։ Անվտանգության ապահովման առաջին գծում են սարքախմբերը։ Օպերացիոն համակարգի մակարդակով կան նաև ծրագրային պաշտպանության համակարգեր։
Ներքին անվտանգությունը հատկապես կարևոր է բազմաօգտագործման համակարգերի համար, քանի որ թույլ է տալիս համակարգի յուրաքանչյուր օգտագործողի ունենալ սեփական ֆայլերը, որ մյուսները չեն կարող վերցնել կամ կարդալ։
Օգտագործողի միջերես
Ցանկացած համակարգիչ, որ պետք է ունենա անձնական օգտագործող, պահանջվում է, որ ունենա օգտագործողի միջերես։ Օգտագործողի միջերեսը սովորաբար համարվում է վահանակ և շատ կարևոր է, եթե մարդու ազդեցությունը սատարվում է։ Օգտագործողի միջերեսը նայում է ճանապարհի կառուցվածքին և ծառայությունների հարցում է ուղարկում օպերացիոն համակարգին, որոնք ձեռք կբերեն ինֆորմացիա ներածման սարքերից, ինչպիսին մկնիկը կամ ստեղնաշարն է, և հայցում է օպերացիոն համակարգից ծառայություններ, որպեսզի աշխատեցներ հուշումներ, կարգավիճակային հաղորդագրություններ։ Նույնը արտածական սարքերի համար, ինչպիսիք տեսամոնիտորը կամ տպիչն է։ Օգտագործողի միջերեսի երկու ամենահայտնի ձևերն են հրամանագծի միջերեսը, որտեղ համակարգչային հրամանները տպվում են տող առ տող, և օգտագործողի գրաֆիկական միջերեսը (GUI), որտեղ կա տեսողական միջավայր (առավել հաճախ՝ WIMP)։
Ժամանակակից համակարգերից շատերը սատարում են օգտագործողի գրաֆիկական միջերես, և շատ հաճախ այն ներառված է համակարգերում։ Որոշ համակարգերում, ինչպիսին classic Mac OS֊ի օրիգինալ իրականացումն է, GUI-ն միացված է միջուկին։
Չնայած տեխնիկապես օգտագործողի գրաֆիկական միջերեսը օպերացիոն համակարգի ծառայություն չէ, եթե օպերացիոն համակարգի միջուկը կարող է թույլ տալ GUI֊ին ավելի ուշադիր լինել՝ նրա արտածման ֆունկցիաների համատեքստի փոփոխությունների քանակը նվազեցնելով։ Մյուս օպերացիոն համակարգերը մոդուլային են, այսինքն՝ գրաֆիկական ենթահամակարգը օպերացիոն համակարից և միջուկից առանձին է։1980-ականներին UNIX֊ը, VMS֊ը և շատ այլ համակարգեր ունեին այս ձևով կառուցված օպերացիոն համակարգեր։ Linux֊ը and macOS֊ը ևս այսպես են կառուցված։ Microsoft Windows֊ի նոր թողարկումներից Windows Vista֊ի գրաֆիկական ենթահամակարգը հիմնականում օգտագործողի տարածքում է։ Windows 9x֊ը շատ քիչ տարբերություն ուներ միջերեսի և միջուկի միջև։
Օգտագործողի գրաֆիկական միջերես
Ժամանակակից օպերացիոն համակարգերից շատերը սատարում են օգտագործողի գրաֆիկական միջերես (GUI) և շատ հաճախ ներառում են այն։ Որոշ օպերացիոն համակարգերում GUI֊ն ներառված է միջուկում։
Շատ համակարգչային օպերացիոն համակարգեր թույլ են տալիս օգտագործողին տեղադրել կամ ստեղծել օգտագործողի ցանկացած միջերես։
X Window System֊ը GNOME֊ի կամ KDE Plasma 5֊ի հետ հաճախ տեղադրվող ծրագրերից է Unix֊ի կամ նրա նման համակարգերում։
Unix֊ի վրա հիմնված մի շարք GUI֊եր են ստեղծվել ժամանակի ընթացքում, որոնցից շատերը ծագում էին X11֊ից։
Օգտագործողի գրաֆիկական միջերեսը զարգացել է ժամանակի ընթացքում։ Օրինակ՝ Windows֊ը փոխում է իր՝ օգտագործողի միջեչեսը ամեն նոր տարբերակ թողարկելիս, իսկ Mac OS֊ի GUI֊ն կատարելապես փոխվեց 1999 թվականին՝ Mac OS X֊ը ներկայացնելուց հետո ։
Իրականժամանակային օպերացիոն համակարգեր
Իրականժամանակային օպերացիոն համակարգը հստակ վերջնաժամկետ ունեցող հավելվածների համար նախատեսված օպերացիոն համակարգն է։ Այսպիսի հավելվածները ներառում են որոշ փոքր ներկառուցված համակարգեր, մեքենայի շարժիչավարներ, արտադրկան ռոբոտներ, մեծամասշտաբ հաշվառական համակարգեր։
Մեծամասշտաբ իրականժամանակային օպերացիոն համակարգի վառ օրինակ է Transaction Processing Facility֊ն, որը ստեղծվել American Airlines֊ի և IBM֊ի կողմից Sabre Airline Reservations System֊ի համար։
Ներկառուցված համակարգերը, որոնք հստակ վերջնաժամկետներ ունեն, գտագործում են իրականժամանակային օպերացիոն համակարգեր, ինչպիսին են VxWorks֊ը, PikeOS֊ը, eCos֊ը, QNX֊ը, MontaVista Linux֊ը և RTLinux֊ը։ Windows CE֊ն իրականժամանակային օպերացիոն համակարգ է։
Որոշ ներկառուցված համակարգեր օգտագործում են Palm OS, BSD, և Linux, չնայած նման օպերացիոն համակարգերը իրականժամանակային հաշվարկներ չեն սատարում։
Զբաղմունքային օպերացիոն համակարգեր
Օպերացիոն համակարգերի զարգացումը ամենաբարդ զբաղմունքներից է, որ համակարգչող զբաղվող ցանկացած մարդ կարող է հանդիպել։ Զբաղմունքային օպերացիոն համակարգ կարող է համարվել այն, որի կոդը անմիջապես գոյություն ունեցող օպերացիոն համակարգից չի վերցված, ունի քիչ օգտագործողներ և ակտիվ զարգացնողները։
Ստեղծված զբաղմունքային օպերացիոն համակարգերը կարող են ամբողջությամբ նորը լինել կամ էլ եղած մոդելների հիման վրա։ Ստեղծողը կարող է միայնակ անել իր գործը, կարող է և փոքր խմբերի և մարդկանց հետ համագործակցել, ովքեր կիսում են նույն հետաքրքրությունները։
Զբաղմունքային օպերացիոն համակարգի օրինակ է Syllable֊ը։
Օպերացիոն համակարգերի զանազանությունը և տեղափոխելիությունը
Հավելվածների ծրագրախումբը հիմնականում գրվում է իր համար նախատեսված օպերացիոն համակարգի կամ երբեմն հատուկ սարքախմբի վրա աշխատելու համար։ Երբ հավելվածը տեղափոխում ես այլ ՕՀ֊ի վրա աշխատեցնելու համար, հավելվածի պահանջած գործառույթները կարող են այլ կերպ իրականացվել․ կարող են փոխվել ֆունկցիաների անունները, արգումենտների իմաստները և այլն։ Նոր ՕՀ֊ը կարող է պահանջել, որ հավելվածը հարմարեցվի, փոփոխվի կամ էլ լրիվ հակառակը՝ պահպանվի։
Բաշխումը շուկայում
2014-ին Android֊ը դարձավ առաջին օպերացիոն համակարգը, որը ուներ մեկ միլիարդ սարքերի վրա օգտագործելիություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան հայտնագործություններ
Ադամն ու Եվան (շատրվան)
«Ադամն ու Եվան» շատրվան, շատրվան Մոսկվայում։ Կառուցվել է մետրոպոլիտենի «Նովոկուզնեցկայա» կայարանից ոչ հեռու գտնվող պուրակում։ Տեղադրվել է 2007 թվականին։ Հասցեն՝ Մոսկվա, Պյատնիցկայա փողոց ։
Պատմություն
«Ադամն ու Եվան» շատրվանի շինարարությունը «Զամոսկվորեչիեի տեսարժան վայրերով» զբոսաշրջային երթուղու շրջանակներում նվիրված էր Ռուսաստանի մայրաքաղաքի 860-ամյա հոբելյանին ։ Մինչև 1930 թվականը այդ տարածքում եղել է 1744 թվականին կառուցված Պարասկևա Ուրբաթ եկեղեցին ։ Մետրոպոլիտենի «Նովոկուզնեցկայա» կայարանի շինարարության պատճառով այդ եկեղեցին քանդվել է ։
Շատրվանի շինարարությունն ավարտվել է 2007 թվականին, աշխատել այն սկսել է 2008 թվականին ։
Նկարագրություն
Քանդակագործական հորինվածքի կենտրոնում Ադամի ու Եվայի պատկերաքանդակներն են դրախտի ծառի տակ, որի բնին փաթաթվել է գայթակղիչ օձը։ Ծառի բրոնզե կատարի մեջ փայլում են խնձորները, թռչունների փոմփոլիկները և միջատների թևերը։ Եվայի ձեռքին, ըստ Աստվածաշնչի, գայթակղության խնձորն է ։
Այն պատճառով, որ շատրվանի անունով ցուցանակի տառերը գտնվում են իրար շատ մոտ, շատերը մտածում են, որ այնտեղ գրված է քանդակագործի ազգանունը՝ Ադամիևա (իրականում գրված է «Адам и Ева»՝ «Ադամն ու Եվան») ։
Նախագծի հեղինակներ
Շատրվանի հեղինակն է քանդակագործ Մարիա Լևինսկայան։ Ճարտարապետներ են Վ. Ի. Սիմոնիխինը, Ա. Ա. Նեկրասով, Լ. Պ. Օսինկինան, Ա. Ա. Սորոկինը։ Նախագիծն իրականացրել է «Վ. Ի. Սիմոնիխինի ճարտարապետական արվեստանոց» ՍՊԸ-ի հեղինակային կոլեկտիվը ։ Եվայի և Ադամի քանդակները ստեղծելիս Մարիա Լևինսկայային բնորդել են նրա դուստրն ու վերջինիս ընկերը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2007 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Մոսկվայի տեսարժան վայրեր
Քուպղիդուխտ Սյունի
Նվիրատվություն
Իշխանուհի Քուպղիդուխտ Սյունու մասին տեղեկությունը հաղորդում է պատմագիր Ստեփանոս Օրբելյանը։ Քուպղիդուխտը և նրա ամուսինը՝ իշխան Հրահատը չեն ունեցել երեխաներ։ 857 թվականին իշխանուհի Քուպղիդուխտը գնալով Սյունիքի Սողոմոն Ա Սյունեցի եպիսկոպոսի մոտ, Բաղք գավառի Մաճ գյուղը, որը ժառանգել էր եղբորից՝ Ատրներսեհից և գնվել ամուսնու՝ Հրահատի կողմից, նվիրում է Տաթևի վանքին։ Քուպղիդուխտը գրում է նաև այսպիսի վճռագիր.
"«Ես` Սիւնեաց տէր Վասակի դուստր Քուպղիդուխտս, մօտենալով ծերութեան ժամանակներին, մտաբերելով երկրային կեանքի ունայնութիւնը, յաւիտենական կեանք ցանկացայ. եւ քանի որ մարմնաւոր կեանքիս ընթացքում զրկուած էի զաւակ ունենալու բաժնից, սուրբ խաչն ու աստուածապատիւ եւ հոգեւոր տէր Սողոմոնին` Սիւնեաց եպիսկոպոսին, ինձ համար ընդունեցի հոգեւոր զաւակ` յոյս ու ապաւէն իմ մեղաւոր հոգուն. եւ Բաղաց գաւառից մի գիւղ` Մաճա նունով, որը նախապէս Սիւնեաց տէր եւ իմ եղբայր Ատրներսեհը ինձ էր տուել, իսկ նրանից յետոյ իմ տէր Հրահատը գնել էր իմ եղբօրից ու ինձ հոգեբաժին արել, ես` Քուպղիդուխտս, այդ գիւղը լեռներով ու դաշտերով, մարգով ու արտով, գետով, ջրով ու ցամաքով, ծառերով ու տունկերով տուեցի սուրբ խաչին ու Սիւնեաց եպիսկոպոս տէր-Սողոմոնին։ Իմ հոգին յանձնեցի քեզ, տէր-Սողոմոն, այժմ տնօրէնը դու ես, եւ սրբերից նրանք, ովքեր պիտի յաջորդեն Սիւնեաց այս աթոռում`միւս եպիսկոպոսները, [կարող էք] վայելել այդ գիւղն ամբողջովին` իր սահմաններով, մինչեւ յաւիտեան։ Ո՛չ ես, ո՛չ իմ եղբօր որդիները եւ ո՛չ ուրիշ աւատառուներ չհամարձակուենք վէճ յարուցել ու հակառակուել։ Իսկ եթէ մէկը յանդգնի խօսք բացել իմ կատարածի դէմ եւ ցանկանայ խախտել իմ այս նուիրատւութիւնը, Աստծուց ու այդ սուրբ խաչից դատապարտուի, հոգեւոր տէրերից նզովուի եւ իմ, ծնողներիս, կեանքիս ընկեր իշխան Հրահատի բոլոր մեղքերի ու յանցանքների համար Աստուած նրան տուժեցնի. նա սատանայի ու իր կամակատարների հետ անշէջ կրակի մէջ տանջուի։ Գրեցի հայոց երեք հարիւր տասնվեց թուականին` վկայութեամբ իմ եղբօրորդիներ իշխան Վասակի, իշխան Աշոտի, իշխան Գրիգորի, իշխան Սահակի, իրենց ազնուականների ու բոլոր շնհերցիների։ Գրածիս առաւել հաստատութեան համար նաեւ կնքել տուեցի Սիւնեաց եպիսկոպոս, աստուածապատիւ հոգեւոր տէր Սողոմոնի վաւերական մատանիով։ Եւ եթէ մահմեդական պաշտօնէութիւն փոխարինի ու յափշտակել ջանայ, հազարից հազարն ալ լաթ ստանայ ու իր փեղամբարի կողմից մերժուած լինիե։"
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ իշխանուհիներ Կատեգորիա:Սյունիներ Կատեգորիա:Սյունիքի իշխանություն Կատեգորիա:Սյունիքի իշխանուհիներ
Վոլտեր Թոմաս Մոնինգթոն
Վոլտեր Թոմաս Մոնինգթոն (Walter Thomas Monnington, ), անգլիացի նկարիչ՝ հայտնի մի շարք խոշոր որմնանկարներով և ռազմական նկարչի աշխատանքներով։
Մանկություն և կրթություն
Մոնինգթոնը ծնվել է Վեսթմինսթերում՝ Լոնդոնում՝ փաստաբանի ընտանիքում, մեծացել է Սասեքսում, որից հետո ծնողները ուղարկել են նրան Ռոս օն Ուայնում գտնվող ֆերմերական դպրոց ։ 1918-1922 թվականներին նա սովորել է Սլեյդի գեղարվեստի դպրոցում, իսկ 1922 թվականին շահել է Հռոմում գտնվող Բրիտանական դպրոցի եռամյա կրթաթոշակ։ 1924 թվականի ապրիլին Մոնինգթոնը ամուսնացել է արվեստի գծով իր գործընկերուհու՝ նկարչուհի Վինիֆրեդ Մարգարետ Նայթի հետ։ Այդ ժամանակ, գտնվելով Իտալիայում, նա թողարկել է իր առաջին մեծ աշխատանքը՝ «Այլաբանություն»-ը, որը ձեռք է բերել Ժամանակակից արվեստի միությունը, և այժմ այն գտնվում է Թեյթի հավաքածուում ։
Երկրորդ աշխարհամարտ
Երկրորդ աշխարհամարտից հետո՝ 1939 թվականի մայիսին, Մոնինգթոնը միացել է Ռոյալ Լեմինգտոն Սպա կամուֆլյաժի ղեկավարմանը, որտեղ նա աշխատել է գործարանների և օդանավակայանների կամուֆլյաժային նախագծերի վրա։ Բարնս Ուելսի հետ պատահական հանդիպումից հետո իր ներդրումն է ունեցել ինքնաթիռ-ռմբարկուի, որը հետագայոմ հայտնի է դարձել որպես Avro Lancaster, դիզայնի կատարելագործման մեջ ։ Այժմ այդ դիզայնը պահպանվում է Վիկտորիայի և Ալբերտի թանգարանում։ 1943 թվականին Մոնինգթոնը, որը ինքնաթիռով թռչելու դասեր էր վերցնում մինչ պատերազմը, Ռազմական նկարիչների խորհրդատվական կոմիտետին (WAAC) բողոք է գրել WAAC-ի մինչ այդ ներկայացված աշխատանքների շարքում օդային հեռանկարների բացակայության մասին ։ 1943 թվականի նոյեմբերին WAAC-ը Մոնինգթոնին ռազմական նկարիչների առաջին խմբի հետ ուղարկել է Գերմանիա, այն բանից հետո, երբ նրանք համոզվել են, որ նա Յորքշիրի մարզական հրաձգարանում թռել է Միտչելի ռմբարկուներով։ 1944-1945 թվականների ձմեռը Մոնինգթոնը անցկացրել է Նիդերլանդներում՝ ՀՕՕ-ի Երկրորդ տակտիկական խմբավորման կազմում, որը սպասարկում էր շարժական ռադարները և ռադիոսարքավորումները ։ Մոնինգթոնի՝ «օդային պատերազմի» ժամանակ նկարած նկարները, հատկապես «Հալիֆաքս և Հարիքեյն կործանիչները համագործակցում են մարտական գործողություններում» ՝ արված ինքնաթիռում նստած նկարչի տեսանկյունից, դարձել են WAAC-ի ռազմական հավաքածուի կարևորագույն պատկերները ։
Հետպատերազմական կարիերա
Պատերազմի ավարտից հետո Մոնինգթոնը 4 տարի դասավանդել է Քեմբերվելի գեղարվեստի ակադեմիայում, ապա՝ մինչև 1967 թվականը, Սլեյդի գեղարվեստի ակադեմիայում։ Նրա կինը՝ Վինֆրեդը մահացել է 1947 թվականին, նույն թվականին էլ նա ամուսնացել է Էվելին Ժանետի հետ։
1960-ական թվականների ընթացքում Մոնինգթոնի աշխատանքները դարձել են ավելի աբստրակտ և հաճախ հիմնված էին երկրաչափական պատկերների վրա։ 1966 թվականին նա նշանակվել է Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի նախագահի պաշտոնում և ղեկավարել է այն 10 տարի։ Մոնինգթոնը 1967 թվականին կարգվել է ասպետ ։ Նա դարձել է Ակադեմիայի առաջին նախագահը՝ դուրս եկած աբստրակտ արվեսի ներկայացուցիչներից, և նրա աշխատանքը Ակադեմիայում եղել է չափազանց արդյունավետ, որի շրջանակներում նա շատ բան է արել Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի խարխլված դիրքերը վերականգնելու համար։ Մոնինգթոնը Ակադեմիայի նախագահ է եղել մինչև իր մահը՝ 1976 թվականի հունվարի 7-ը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Անգլիացի նկարիչներ
Միջազգային օժանդակ լեզու
«Օժանդակ» տերմինը ինքնին ենթադրում է, որ այն նախատեսված է ողջ աշխարհի մարդկանց համար որպես լրացուցիչ լեզու, այլ ոչ թե նրանց մայրենի լեզվին փոխարինելու համար։ Հաճախ տերմինն օգտագործվում է այն լեզուների համար, որոնք արհեստականորեն ստեղծված կամ ձևավորված են և հատուկ նախատեսված են միջազգային հաղորդակցությունը հեշտացնելու համար։ Այսպիսի լեզուներից են էսպերանտոն, Իդոն և Ինտերլինգվան։ Այս լեզուները ստեղծելու համար սովորաբար օգտվում են այն լեզուների բառամթերքից, որոնք լայն տարածում ունեն աշխարհում։ Այնուամենայնիվ, այսպիսի «օժանդակ» լեզվի գաղափարը նաև ընդունված է միջազգային կոնսենսուսով և այն իր մեջ ներառում է նույնիսկ ստանդարտ բնական լեզուն (օրինակ՝ միջազգային անգլերենը) և նաև նպաստում է համընդհանուր լեզվի ստեղծմանը։
Դարերի ընթացքում գերիշխող հասարակությունների լեզուները ծառայել են որպես լինգվա ֆրանկաներ և երբեմն նույնիսկ մոտեցել են միջազգային լեզվի մակարդակի։ Նախկինում օգտագործվել են լատիներեն, հունարեն, սանսկրիտ, պարսկերեն, հին թամիլերեն և միջերկրածովյան լինգվա ֆրանկաներ։ Վերջին ժամանակներում ստանդարտ արաբերենը, ստանդարտ չինարենը, անգլերենը, ֆրանսերենը, պորտուգալերենը, հինդուստաներենը (հինդի-ուրդու), ռուսերենը և իսպաներենը որպես այդպիսին օգտագործվել են աշխարհի շատ մասերում ։ Այնուամենայնիվ, քանի որ լինգվա ֆրանկաներն ավանդաբար կապված են հենց գերիշխանություն ունենալու հետ՝ մշակութային, քաղաքական և տնտեսական, և որոնք էլ դրանց ճանաչում են բերել, հաճախ ընդունվում են որոշակի վերապահումներով։ Այս և այլ պատճառներից ելնելով ոմանք դիմել են արհեստական կամ հորինված լեզվի առաջխաղացման գաղափարին որպես խնդրի հնարավոր լուծում՝ ստեղծելով «օժանդակ» լեզու ։
Պատմություն
Միջանկյալ օժանդակ լեզվի օգտագործումը (նաև կոչվում է «աշխատանքային լեզու», «կամրջային լեզու», «փոխադրող լեզու» կամ «միավորող լեզու»)՝ միևնույն առաջին լեզուն չունեցող մարդկանց միջև հաղորդակցությունը հնարավոր դարձնելու համար, հատկապես, երբ այն երրորդ լեզուն է, որը տարբերվում է երկու հաղորդակցվողների մայրենի լեզուներից էլ, գալիս է այնքան հնուց, որքան լեզուն ինքնին։ Անշուշտ, դրանք գոյություն են ունեցել դեռ հնուց։ Միջերկրականի ողջ տարածքում լատիներենն ու հունարենը (կամ կոինե հունարեն) համարվում էին միջանկյալ լեզուներ։ Աքքադերենը, իսկ հետո՝ արամեերենը, որոշ վաղնջական կայսրությունների օրոք մնացին Արևմտյան Ասիայի մեծ մասի ընդհանուր լեզուները ։ Նման բնական լեզուները, որոնք օգտագործվում են նույն մայրենի լեզուն չօգտագործող մարդկանց միջև հաղորդակցությունը ապահովելու համար, կոչվում են լինգվա ֆրանկաներ։
Լինգվա ֆրանկա (բնական միջազգային լեզու)
Լինգվա ֆրանկաները առաջացել են ամբողջ աշխարհում մարդկության պատմության ընթացքում, երբեմն կոմերցիոն (այսպես կոչված «առևտրային լեզուներ»), ինչպես նաև դիվանագիտական և վարչական նպատակներով, կամ որպես տարբեր ազգությունների գիտնականների միջև տեղեկատվության փոխանակման միջոց։ Տերմինը ծագել է նման մի լեզվից՝ միջերկրածովյան լինգվա ֆրանկայից՝ փիջին լեզվից, որն օգտագործվում էր որպես առևտրային լեզու Միջերկրական ծովի տարածքում 11-ից մինչև 19-րդ դարերը։ Գոյություն ունեն բազմաթիվ լինգվա ֆրանկայի օրինակներ և դրանք առկա են բոլոր մայրցամաքներում։ 21-րդ դարի սկզբի ամենաակնառու օրինակը անգլերենն է։ Ավելին, անգլերենի հատուկ տեսակը՝ հիմնական անգլերենը ( Basic English), անգլերենի պարզեցված տարբերակն է, որն ունի նույն քերականությունը (չնայած պարզեցված) և որի բառապաշարը բաղկացած է ընդամենը 1000 բառից։ Սրա հիմնական նպատակն այն է, որ ցանկացած ոք, ով տիրապետում է անգլերենի հիմնական գիտելիքներին, կարողանա հասկանալ նույնիսկ բավականին բարդ տեքստերը։ Կան բազմաթիվ այլ լինգվա ֆրանկաներ կենտրոնացված որոշակի տարածաշրջաններում, ինչպիսիք են արաբերենը, չինարենը, ֆրանսերենը, հունարենը, հինդին, պորտուգալերենը, ռուսերենը և իսպաներենը ։
Արհեստական լեզուներ
հիմնական հողվածը՝ Արհեստական լեզուներ
Քանի որ բոլոր բնական լեզուները դրսևորում են մի շարք քերականական անկանոնություններ, որոնք ավելի են դժվարացնում լեզու սովորելը, և որոնք կապված են նաև այն ազգի ազգային և մշակութային գերակայության հետ, որոնց համար տվյալ լեզուն մայերենի լեզու է, ի հայտ եկավ այն գաղափարը, որ պետք է ստեղծել արհեստական լեզու, որն էլ կհանդիսանա տվյալ խնդրի լուծումը։ Արդեն իսկ գոյություն ունեցող լեզուն «օժանդակ» լեզու դարձնելու նպատակով հեշտացնելու գաղափարը արդեն իսկ եղել է 18-րդ դարի Հանրագիտարաններում, որտեղ Յոահիմ Ֆայգե դը Վիլնյովը «Լեզվի» մասին հոդվածում գրել է ֆրանսերենի «լակոնիկ» կամ կանոնակարգված քերականություն ստեղծելու մի հակիրճ առաջարկություն։
17-18-րդ դարերի փիլիսոփայական լեզուներից մի քանիսը կարող էին համարվել որպես օժանդակ լեզուների նախատիպեր, քանի որ դրանք միտված էին տարբեր լեզուներով խոսող մարդկանց միջև կամուրջ ծառայելուն և մտքերն ավելի պարզեցնելուն և հստակեցնելուն։ Այնուամենայնիվ, այս լեզուներից շատերը կամ բոլորը, որքանով որ հասանելի է մեզ պահպանված հրապարակումներից, չափազանց թերի և անավարտ են եղել «օժանդակ» լեզու ծառայելու համար (կամ որևէ այլ գործնական նպատակի համար)։ Առաջին լիովին զարգացած արհեստական լեզուները, որոնց մասին մեզ հայտնի է, ինչպես նաև առաջին արհեստական լեզուները, որոնք ստեղծվել են հիմնականում որպես միջազգային օժանդակ լեզուներ, ծագել են 19-րդ դարում։ Ֆրանսուա Սյուդրոյի մշակած Սոլռեսոլ արհեստական լեզուն, որը հիմնված է երաժշտական նոտաների վրա, առաջինն էր, որ լայն տարածում գտավ աշխարհում, թեև, ըստ երևույթին, դրանով  սահուն խոսողներ այդպես էլ չգտնվեցին։
Վոլափյուք
հիմնական հողվածը՝ վոլափյուք
19-րդ դարի ընթացքում նման արհեստական միջազգային օժանդակ լեզուների (IALs) շփոթեցնող բազմազանություն առաջարկվեց, ուստի Լուի Կուրտյուրը և Լեոպոլդ Լեոն «Համընդհանուր լեզվի պատմություն» (1903) աշխատությունում վերանայեցին 38 նախագիծ։
Վոլափյուքը, որի մասին առաջին անգամ խոսվել է 1879 թվականին Յոհան Մարտին Շլեյերի հոդվածում, իսկ հաջորդ տարի արդեն հրատարակվել է գրքի տեսքով, առաջինն էր, ով համախմբեց լայն տարածում ունեցող միջազգային հանրություն։ Վոլափյուքի երեք խոշոր համաժողովներ անցկացվեցին՝ 1884, 1887 և 1889 թվականներին, որոնցից վերջինի աշխատանքային լեզու օգտագործեց հենց վոլափյուքը։ Անդրե Շերպիլոդը գրում է վոլափյուքի երրորդ համաժողովի մասին.
1889 թվականի օգոստոսին Փարիզում տեղի ունեցավ երրորդ համաժողովը։ Մասնակցում էին մոտ երկու հարյուր մարդ բազմաթիվ երկրներից։ Եվ, ի տարբերություն առաջին երկու համաժողովների, մարդիկ խոսում էին միայն վոլափյուքերեն։ Մարդկության պատմության մեջ առաջին անգամ, Էսպերանտիստների համաշխարհային կոնգրեսից տասնվեց տարի առաջ, միջազգային կոնվենցիան խոսում էր միջազգային լեզվով ։
Այնուամենայնիվ, շատ չանցած, վոլափյուքախոսների համայնքը բաժանվեց տարբեր գործոնների պատճառով, այդ թվում՝ Շլեյերի և այլ նշանավոր վոլափյուքախոսների միջև հակասությունների, ինչպես նաև ավելի նոր, ավելի հեշտ յուրացվող արհեստական լեզուների, հիմնականում էսպերանտոի ի հայտ գալու պատճառով։
Չեզոք լեզու և Լատիներեն առանց թեքումների
Պատասխանելով առաջին հաջողված արհեստական լեզվի համայնքի կարիքներին՝ վոլափյուքիստները 1887 թվականի օգոստոսին Մյունխենում տեղի ունեցած Վոլաթյուքի երկրորդ համագումարում ստեղծեցին իրենց լեզուն կարգավորող մարմինը՝ միջազգային վոլափյուք ակադեմիան «Kadem bevünetik volapüka» անունով ։ Ակադեմիան ստեղծվել է պահպանելու և կատարելագործելու օժանդակ լեզուն՝ վոլափյուքը, սակայն շուտով կոնֆլիկտներ ծագեցին պահպանողական վոլապյուքիստների և նրանց միջև, ովքեր ցանկանում էին բարեփոխել վոլափյուքը՝ այն դարձնելով ավելի բնական լեզու՝ հիմնված աշխարհի հիմնական լեզուների քերականության և բառապաշարի վրա։ 1890 թվականին Շլեյերը լքեց ակադեմիան և ստեղծեց նույն անունով նոր Վոլափյուքի ակադեմիա, որտեղ ներգրավված էին իրեն լիովին հավատարիմ մարդիկ, և որն էլ մինև օրս  գործում է։
Վալդեմար Ռոզենբերգերի օրոք, ով 1892 թվականին դարձավ տնօրեն, առաջին սկզբնական ակադեմիան սկսեց զգալի փոփոխություններ կատարել վոլափյուքի քերականության և բառապաշարի մեջ։ Այն բառապաշարն ու քերականական ձևերը, որոնք անծանոթ էին արևմտյան եվրոպացիներին ամբողջությամբ մերժվեցին, և արդյունքում փոփոխությունները փաստացի հանգեցրին նոր լեզվի ստեղծմանը, որը ստացավ «Չեզոք լեզու» (Idiom Neutral) անվանումը։ 1898 թվականին ակադեմիան անվանափոխվեց «Akademi Internasional de Lingu Universal»-ի և այդ թվականից ի վեր ակադեմիայի շրջաբերականները սկսեցին գրվել նոր լեզվով։