cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mercedes-Benz W140
Մշակում
Գերմանական Mercedes-Benz ապրանքանիշի ֆլագմանական մոդելների նոր սերիայի մշակումը սկսվել է 1981 թվականին։ Արտադրության մեկնարկը նախապես ծրգրված է եղել 1989 թվականի հոկտեմբերին։ Գլխավոր դիզայներ է հանդես եկել Բրունո Սակոն։ 1982 և 1986 թվականերրի միջև մի քանի կոնստրուկտորական նախագծեր են մշակվել։ Օլուվեր Բուլեի վերջնական տարբերակը հաստատվել է 1986 թվականի դեկտեմբերի 9-ին։ Մի քանի նախատիպեր փորձարկվեցին 1987 թվականի սկզբին, իսկ վերջնական արտաքին դիզայնը սառեցվեց 1987 թվականին։ Արտոնագիր ստանալու դիմումը ներկայացվել է 1988 թվականի փետրվարի 23-ին Գերմանիայում և նույն թվականի օգոստոսի 23-ին ԱՄՆ-ում։ Արտադրությունը սկսվելուց առաջ w140-ի արտաքին տեսքը վերանայվել է, ինչն ազդել է ռադիատորի վրա, որը բոլոր մոդելների համար «ջրահեղձ» է արել, ի տարբերություն վերին տարբերակի համար նախատեսված էքսկլյուզիվ ճաղի առանձնահատկության, հետագայում տարածվել է Mercedes-Benz-ի մնացած արտադրանքի վրա։
1987 թվականին նախագծի վրա աշխատելիս կատարվել է 18-ամյա ուշացում, որի ընթացքում գերմանական կոնցեռնի ինժեներներն աշխատել են 12 Рշարժիչի տեղադրման և բարձր արդյունավետ արգելման համակարգի կիրառման մեթոդների վրա։ Դա հանգեցրել է 1990 թվականի հունիսից մինչև 1991 թվականի հունվարը։ Նույն ժամանակ թվականին Lexus ընկերությունը ներկայացրել է LS 400 սեփական շքեղ սեդանը։ Ի պատասխան մրցակցային մմեքենայի որակի և բնութագրերի, Daimler-Benz կոնցեռնը ստիպված է եղել հատեգա բարելավումներ կատարել հենց 1991 թվականին, արտադրությունը սկսելուց առաջ, որպեսզի ամրապնդի w140-ի շուկայական դիրքը, ինչը հանգեցրել է կարիերայի գլխավոր ինժիներ Վոլֆգանգ Փիթերի բյուջեի գերծախսին ։
Պրեմիերա
Բայց հասարակությանը ամենամեծ հետաքրքրությունն առաջացրեց նոր սերնդի առաջատարը, որը պատմության մեջ առաջին անգամ հանգեցվեց վեց լիտրանոց 12 գլանաձև M120 E60 (120,980) շարժիչով։ «600SE» և «600SEL» մոդելները Ռուսաստանում մեքենային տվել են «Վեց հարյուրերորդ» ոչ պաշտոնական մականունը։ Ինքնին Mercedes-Benz-ի համար «600» համարը նաև հղում է լեգենդար W100 «600» լիմուզինին (արտադրվել է 1964-1981 թվականներին), ոչ թե ներկայացուցչական, այլ այսպես կոչված մեքենաների մրցակից Rolls-Royce Phantom V- ի նման բարձրակարգ դասով ։
Ժնևի ավտոսրահում 1992 թվականի մարտին ներկայացրել են S դասի պլատֆորմի կուպեն, որն ստացել է C140 ինդեքսը։ Ինչպես նախորդը (C126 կուպեն), մեքենան չի ունեցել միջին թափք։ 6 մխոցանի շարժիչները կուպեի վրա չեն դրվում, առաջարկում են միայն «500SEC» և «600SEC» տարբերակները, նմանատիպ սեդանի շարժիչներով և փոխանցման տուփով ։
Ընդհանուր առմամբ, 140 սերիայի սեդանն ու կուպեն լավ են ընդունվել հասարակության կողմից, ինչը արտահայտվել է վաճառքների վիճակագրության մեջ։ Այնուամենայնիվ, նրանց հսկայական չափսերն ու արժեքը ավելի քան մեկ քառորդով բարձր են իրենց նախորդից (90,000 DM-ից 300SE-ի համար 200,000 DM, 600SEC-ի համար)։
Արդեն 1992 թվականի հոկտեմբերին, Փարիզի ավտոսրահում հայտնվել են բյուջետային (սերիայի շրջանակներում) երկու մոդելներ։ Դրանցից առաջինը՝ «300SE 2.8»-ը հագեցած է նպանատիպ «300SE» շարժիչով, բայց աշխատելով իջեցված է 2,8 լիտր (M104 E28, 104,944) և նմանատիպ մեխանիկական փոխանցումատուփով։ Երկրորդ մոդելը՝ 300SD Turbo-ն, աշխատում է 3,5 լիտր գլանաձև՝ OM603 D35A (603.,971) 150 ձիաուժ հզորությամբ տուրբոդիզելի էներգաբլոկով։ 1978 թվականից ի վեր զարգացած ավանդույթի համաձայն, S կարգի դիզելային մոդելները նախատեսված են միայն Ամերիկա արտահանելու համար, որոնք բացատրում են դրանց կազմաձևման որոշ առանձնահատկություններ (օրինակ՝ ավտոմատ փոխանցումը ներառված է ստանդարտ սարքավորումների մեջ, ինչպես ավելի թանկ տարբերակներում)։ 1991 թվականի հոկտեմբերին արտադրված մեքենաների առաջին խմբաքանակը իսկապես հատել է Ատլանտյանը։ Բայց 1992 թվականի սեպտեմբերին Daimler-Benz կոնցեռնի ղեկավարությունը որոշել է մոդելը հասանելի դարձնել այլ շուկաներում, այդ թվում՝ Գերմանիայում    ։
Հիմնականում այն գնվել է ընկերությունների և տաքսոպարկերի կողմից՝ ծառայողական նպատակներով։ Արտանետումային գազերով ավելի խիստ նորմատիվներ մտցնելը Mercedes-Benz-ին ստիպել է նվազեցնել մնացած բոլոր շարժիչների հզորությունը՝ մեծ շրջանառություններում ներարկումը սահմանափակելով։ Դինամիկ բնութագրերի վրա դա գրեթե չի ազդել, բայց հանգեցրել է վառելիքի սպառման ցուցանիշների բարելավմանը։ S դասի բյուջետային ներկայացուցիչների հայտնվելը թույլ է տվել բարելավել ավելի թանկ տարբերակների հաստիքային կոմպլեկտավորումը և հրաժարվել «300SE» և «300SEL» մեխանիկական փոխանցումատուփերից 1993 թվականի հունվարից։ 225/60R16 անվադողերը փոխարինվել են 235/60R16-ով։
Ռեսթայլինգ
1994 թվականին շարքի ավտոմեքենաներում ի հայտ եկան մի շարք փոփոխություններ։ Արտադրության առաջին երեք տարիների ընթացքում, չնայած գնորդների բարձր գնահատականներին, մեքենայի բարձր գինը թույլ չէր տալիս հասնել նախորդ W126-ի վաճառքի մակարդակին, ուստի գերմանական ըկերությունը մի շարք միջոցառումներ ձեռնարկեց այն նվազեցնելու համար։ Փետրվարին C140 կուպեի շարքը համալրվեց թեթև քաշով S420 մոդելով (այս ժամանակահատվածում C140 կուպեն դեռ դասված չէր CL դասի)։ Մարտին սեդանը վերափոխվեց։ Արտաքինից մեքենան փոխեց ուղղության ցուցիչների նարնջագույն ապակին՝ այն թափանցիկ դարձնելով, իսկ հետևը ստացավ նոր լույսեր։ Բացի այդ, ինժեներները նվազեցրել են տրանսպորտային միջոցի մաքրությունը գետնից, իսկ դիզայներները որոշել են պլաստիկ փայլատ լամպերը ներկել մարմնագույն։ Ներսում մեքենան ստացել է նորացված էլեկտրոնիկա և նոր ինտերնետ։ Առաջատար S600 սեդանն առայժմ կարելի է առանձնացնել փոքր-ինչ ձևափոխված ռադիատորի ցանցով։ Թարմացվել են նաև V8 և V12 շարժիչները։ M119 էներգաբլոկը ստացել է նոր ծնկաձև գլան, օպտիմիզացված փականի հսկողություն, ավելի թեթև մխոցներ, յուրաքանչյուր բալոնի համար անհատական բռնկման պարույրներ և օպտիմիզացված շարժիչի կառավարման միավոր։ Վերջին երկու փոփոխությունները ազդել են նաև M120-ի վրա։ Նոր, ավելի կոմպակտ և թեթև ավտոմատ փոխանցումատուփի հետ վառելիքի սպառումը նվազել է 7 տոկոսով, իսկ վնասակար գազերի արտանետումը՝ 40 տոկոսով, առանց դինամիկ որակների վատթարացման։ Վերամշակումից հետո մեքենայում հայտնվեցին բազմաթիվ լրացուցիչ էլեկտրոնային համակարգեր, ներառյալ ESP կայունացման համակարգը և կողային անվտանգության բարձիկները, իսկ շարժիչները փոխեցին կառավարման համակարգը՝ Motronic 2.0, և ձեռք բերվեց ընդունման փուլային փոխարկիչ
Վերջին փոփոխությունները տեղի են ունեցել 1996 թվականի հունիսին։ Կուպեն ենթարկվել է 1994 թվականի սեդանի համանման թարմացման։ Միևնույն ժամանակ, ընկերության ղեկավարությունը որոշեց հետագայում զարգացնել իր դասակարգման համակարգը և C140-ն առանձնացրեց CL-դասում (CL - Comfort Leicht կամ «Թեթև հարմարավետ»)։ Կուպեի շատ թարմացումներ փոխանցվել են նաև սեդանին, օրինակ՝ հետևի հատվածում քաշվող ալեհավաքներից հրաժարումը՝ կայանման ժամանակ կողմնորոշվելու համար։ Դրանք փոխարինվեցին Parktronic ռադարային կայանման համակարգով։ Նաև հայտնվեց GPS ընդունիչ՝ «Ավտոմատ օդաչու համակարգ (APS)» արբանյակային նավիգացիոն համակարգ։ Միևնույն ժամանակ, S350 Turbodiesel-ը փոխարինվեց S300 Turbodiesel-ով՝ նոր երեք լիտրանոց OM606 տուրբոդիզելով։ Տեղաշարժը նվազեց, բայց շարժիչն ուներ կրկնակի շատ փականներ և հովացումով տուրբո լիցքավորում, ինչը, բացի վառելիքի սպառումը նվազեցնելուց, բարելավեց մեքենայի դինամիկ բնութագրերը։ 1996 թվականի նորամուծությունների թվում են նաև նոր վեց անցքերով անիվները՝ նախկինում օգտագործված ութի փոխարեն
1996 թվականի դեկտեմբերից ավտոմատ փոխանցումատուփով S280 և S320 մոդելների համար հասանելի է դարձել ESP կայունության էլեկտրոնային կառավարման համակարգը։ Միևնույն ժամանակ, տեղի է ունեցել նոր լրացուցիչ ակտիվ անվտանգության գործառույթի՝ Brake Assist համակարգի դեբյուտը, որը ճանաչում է արտակարգ արգելակման ուժը՝ նվազեցնելով արգելակման ճանապարհը։
Արտադրության ավարտ
1988 թվականի հուլիսին որոշում կայացվեց դադարեցնել արտադրությունը, իսկ օգոստոսի 25-ին կանգ առավ կոնվեյերը։ Մեքենաների պաշտոնական թողարկումը ավարտվել է 1999 թվականին։ Այնուամենայնիվ, փոքրաթիվ արտադրությունը շարունակվել է մինչև 2000 թվականի սկիզբը։ Դրանք հատուկ շարքեր են՝ զրահապատ Sonderschutz և երկարացված Pullman լիմուզիններ ։ 1998 թվականի վերջին S դասի W140-ը փոխարինվեց նոր Mercedes-Benz W220-ով, իսկ 1996 թվականին որպես առանձին CL դասի հատկացված կուպեն փոխարինեց Mercedes-Benz C215-ին
Արտաքին տեսք
Ինչպես S դասի առաջին ներկայացուցչի (Mercedes-Benz W116) դեպքում, նորառաջատար մոդելի ընդհանուր ոճը համապատասխանել է R129 ինդեքսով նորագույն SL ռոդսթերի դիզայնին։ Մասնավորապես, նրանք ունեն ճակատային մասի ընդհանուր լուծում, ռադիատորի ճաղերի հետ, որը ինտեգրված է Hood-ում։ Մոդելը պահպանել է Բրունո Սակոյի դիզայնի տարրերը և կատարելապես տեղավորվում է ընկերության արտադրանքի մոդելային շրջանակի մեջ, որն այդ պահին բաղկացած էր Mercedes-Benz W201 և Mercedes-Benz W124 (E դաս) մոդելներից
Առանձնահատկություններ
Mercedes-Benz W140 մեքենան մի շարք նորամուծություններ բերեց ոչ միայն ապրանքանիշին, այլև ամբողջ ավտոմոբիլային աշխարհին։ Հարմարավետության տեսանկյունից այս մոդելը այն քչերի շարքին է պատկանում, որոնց տեղադրվել է կրկնակի ապակեպատման համակարգ։ Սա երաշխավորված է ուղևորներից մեկուսացնել արտաքին աղմուկները, ինչպես նաև հուսալիորեն դիմակայել խտացմանը։ Մոդելի գրեթե բոլոր տարրերը էլեկտրաֆիկացված են՝ ապակու կրիչներ, հայելիներ, վարագույներ, նստատեղեր և գլխի հենարաններ։ Բացի այդ, երբ պատուհանները հանդիպում են օտար առարկայի (օրինակ՝ երեխայի ձեռք), ինքնաբերաբար կանգ են առնում բարձացման ընթացքում։ W140-ով, Եվրոպայում առաջին անգամ, նրանք օգտագործել են էլեկտրական կառավարման համակարգ սրահի հայելու համար (մեկուկես տարի առաջ՝ 1990 թվականի մայիսին, նույն համակարգը հայտնվեց ճապոնիայում՝ Mitsubishi Diamante ավտոմեքենայի վրա), և կողայիններն ինքնաբերաբար ծալվում են ներսից։ 140-ի սկզբի յուրահատկությունն ընդգծվում է հետևի ալեհավաքների կողմից, որոնք բարձրանում են հետևի ընթացքը միացնելիս և օգնում վարորդին կայանելիս, ինչն անհրաժեշտ է ավտոմեքենայի մեծ չափսեր ունենալու պատճառով։ Նոր S դասի հիմնական առանձնահատկություններից են օդաճնշական փաստարկները, որոնք ավտոմատ կերպով փակում են դռները
Տեխնոլոգիական առաջընթաց
Տեխնոլոգիական առումով Mercedes-Benz W140-ը կամուրջ է ծառայում մեխանիկական դարաշրջանից մինչև համակարգչային դարաշրջանի մեքենաների միջև։ Հետևաբար իրենց 7 տարվա արտադրության ընթացքում վաղ և ուշ սերիայի մեքենաները կազմաձևով արմատապես տարբերվում են։ Այսպիսով, 1996 թվականին ամբողջ շարքը ստացավ «Արգելակման օգնություն» արգելակման նոր համակարգ, որը կոշտ արգելակով ակտիվացրեց նաև հետևի անիվները։
Մեքենաների վրա կա նաև ESP համակարգչային կայունացման համակարգ (ստանդարտ S600 մոդելների համար և V8 շարժիչներով մոդելների տարբերակ), որն այնուհետև արտոնագրվեց այլ մեքենաների արտադրողների համար։ Առաջին անգամ օգտագործել են կողային անվտանգության բարձիկներ։ Քանի որ լրացուցիչ տարբերակներ առաջարկում են ձայնային կառավարման «Linguatronic» համակարգը (1996 թվականից), կայանման ռադարները (1995 թվականից) և ավտոմատ արտակարգ զանգերի գործառույթը՝ «Հեռահաղորդակցություն» մեքենայի գտնվելու վայրը հետևելու մեխանիզմով (1997 թվականից) ։
Մեքենայի անվտանգության ռեկորդը մեծապես տուժեց այն բանից հետո, երբ 1997 թվականի օգոստոսին ավտոմեքենայի մեջ երեք մարդ մահացավ, այդ թվում՝ արքայադուստր Դիանան։ S280 մեքենան ավելի քան 100կմ/ժամ արագությամբ հարվածել է Փարիզի Էկադակային։ Ավելի ուշ Mercedes-Benz-ը հայտնեց, որ մեքենայի ոչ մի կարգավորում չի կարող ապահովել վարորդի հարբածության, ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտման կանխարգելումը (Փարիզում 50 կմ / ժ), ինչը պատճառ է դարձել վթարի համար։ Դրան նպաստել է նաև այն, որ ուղևորները հրաժարվել են ամրագոտի կրել, ինչը կարող էր փրկել նրանց կյանքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավտոմեքենաներ Կատեգորիա:Մերսեդես Կատեգորիա:Ավտոմոբիլներ այբբենական կարգով
(9128) Տակատումուզի
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,209336 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,799 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6197 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1199,47 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,300131 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,1° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1998 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տոմիմարու Օկունիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ալիկռփա
Ալիկռփա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում։ Գտնվում էր Մուշ քաղաքից 20 կմ հարավ-արևելք, Մեղրագետի աջ կողմում։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 30 տուն հայ բնակիչ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Մինչև 1915 թ.-ը գյուղն ուներ մեկ հայկական եկեղեցի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ագաֆոնիխա (Չեմի վտակ)
Ագաֆոնիխա (Агафониха), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Չեմ գետի աջ ափով՝ 60 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Բիա գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Ուրտակուլ
Ուրտակուլ (Уртакуль, Уртакүл), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բուզդյակսկի շրջանի կազմում։
Վահանավանք (Սյունիքի մարզ)
Վահանավանք նաև Հովհաննավանք, միջնադարյան վանական համալիր Հայաստանում։ Գտնվում է Սյունիքի մարզկենտրոն Կապան քաղաքից 7 կմ արևմուտք՝ Ողջի գետի աջ կողմում, Տիգրանասարի լանջին։
Վանական համալիրի առաջին կառույցը՝ սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցին, կառուցվել է 911 թվականին՝ Տաթևի վանքի հանդիսավոր օծումից հինգ տարի անց։ Կառուցումը հովանավորել է Սյունիք նահանգի Բաղք գավառի իշխան Ձագիկի որդի Վահան Սյունին, ով եկեղեցուն նվիրաբերում է հսկայական կալվածքներ։ Ավելի ուշ՝ 11-րդ դարի երկրորդ կեսին, Վահանավանքի մոտ կատարվում են նոր կառուցումներ, մեծ եկեղեցուց 25 մետր հեռու կառուցվում է մի ավելի փոքր եկեղեցի՝ սուրբ Աստվածածինը։ Նրա արևելյան պատի ներսի կողմում, հիմքին մոտ գտնվող քարերից մեկի վրա պահպանվել է 1086 թվականին վերաբերվող մի արձանագրություն, որտեղ խոսվում է այդ եկեղեցու կառուցման մասին։
Վանքն ունեցել է շուրջ 100 միաբան, կից գործել է վանական դպրոցը, որի սաներից էր եղել եկեղեցու հիմնադիր Վահանի եղբորորդի Վահան Ա Սյունեցին։
Վահանավանքում են գտնվում Վահան իշխանի, Սահակ Սևադա Բ-ի, Սոփի թագուհու, Սյունիքի գահերեց իշխան Աշոտի, նրա թագակիր որդիներ Սմբատ Բ-ի և Գրիգոր Ա-ի, ինչպես նաև Սյունիքի թագավորության մնացած չորս թագավորների, Վաչագան իշխանի մայր Խաշուշի գերեզմանները։
1966 թվականից կատարվում են պեղումներ, իսկ 1978 թվականից՝ վերականգնողական աշխատանքներ ։ 2006-2009 թվականներին իրականացված վերականգնման աշխատանքների արդյունքում ամբողջովին վերականգնվել են սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցին և նրան կից գավիթը։ Սյունասրահը մասնակիորեն է վերականգնվել։ Համալիրի երկհարկ եկեղեցին՝ սուրբ Աստվածածինը, վերականգնվել է խորհրդային տարիներին։
Արտաքին հղումներ
վ Կատեգորիա:10-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:10-րդ դարում հիմնադրված քրիստոնեական վանքեր
Լժա
Լժա (Лжа), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Յարոսլավլի մարզով։ Գետաբերանը գտնվում է Ուտրոյա գետի ձախ ափից 36 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 156 կմ, ավազանի տարածքը 1570 կմ2 է։
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Սահմանային գետեր
Երևանի ավագանու ընտրություններ 2013
Երևանի ավագանու ընտրություններ 2013, Երևան քաղաքի ավագանու 2-րդ ընտրությունները, որը կայացել է 2013 թվականի մայիսի 5-ին ։
Մասնակիցներ
Ընտրություններին մասնակցության հայտ են ներկայացրել յոթ քաղաքական ուժ՝ Հայաստանի հանրապետական կուսակցությունը,Առաքելություն կուսակցությունը, Հայ Ազգային Կոնգրեսը, Բարգավաճ Հայաստան կուսակցությունը, Բարև Երևան կուսակցությունների դաշինքը,Հայ Յեղափոխական Դաշնակցությունը,Օրինաց Երկիր Կուսակցությունը ։
Հայաստանի հանրապետական կուսակցության քաղաքապետի թեկնածուն գործող քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանն էր։ Ցուցակի երկրորդ տեղում Սմբատ Լպուտյանն էր, երրորդում՝ Հովհաննես Թոքմաջյանը։
Ընտրակարգ
Ավագանու ընտրություններին ընտրելու իրավունք ունի 18 տարին լրացած ՀՀ քաղաքացին, որը մինչ քվեարկության օրն ունեցել է 6 ամսվա հաշվառում Երևանում։ Բացառություն են կազմում զինվորական ծառայությունից զորացրվածները և ազատազրկման վայրերից ազատվածները, որոնց հաշվառման ժամկետը Երևանում սահմանափակված չէ։ Ի տարբերություն համապետական ընտրություններին, այս դեպքում ընտրական իրավունք ունենալու համար պարտադիր չէ ունենալ ՀՀ քաղաքացիություն։ Քվեարկելու իրավունք ունեն նաև ՀՀ քաղաքացիություն չունեցող, սակայն Երևանում մեկ տարվա հաշվառում ունեցող անձինք։ Նույն պայմաններն են գործում նաև ավագանու անդամի թեկնածուների, բայց ոչ քաղաքակետի թեկնածուի համար։
Մանդատները բաշխվում են համամասնորեն բոլոր քաղաքական ուժերի մեջ, որոնք հաղթահարել են նվազագույն ձայների պատնեշը (7%)։
Ընտրախախտումներ
Ըստ Քաղաքացի դիտորդ հասարակական կազմակերպության 13/26 և 13/31 տեղամասերում տեղի է ունեցել ընտրությունների արդյունքների կեղծում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի ավագանու ընտրություններ
Պյուհալեպա
Պյուհալեպա (Pühalepa), գյուղ Էստոնիայի Հիյումաա նահանգի Պյուհալեպա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 14 մարդ։
Յուվա (Սեբաստիայի գավառ)
Յուվա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Պավել Դալալոյան
Պավել Ռազմիկի Դալալոյան (Далалоян, Павел Размикович, ), ռուսաստանցի ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ Չորս հանդիպում է անցկացրել Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայում։
Կենսագրություն
Սկսել է խաղալ սիրողական Վորոնեժի մարզի սիրողական թիմերի ավագ տարիքային խմբում։ 1998 թվականին պրոֆեսիոնալ մակարդակում նորամուտն է նշել Սլավյանսկի Կուբանի «Կուբան» ակումբի կազմում, իսկ հաջորդ մրցաշրջանում խաղացել է «Լոկոմոտիվում» (Լիսկի), երկու թիմերն էլ խաղացել են երկրորդ դիվիզիոնում։
2000 թվականին սկզբին տեղափոխվել է «Ուրալան»։ Առաջին հանդիպումը Պրեմիեր լիգայում խաղացել է 2000 թվականի ապրիլի 8-ին, Վորոնեժի «Ֆակելի» դեմ՝ 87-րդ րոպեին փոխարինելով Վիդաս Դանչենկոյին ։ Ընդամենը 4 ոչ լրիվ հանդիպում է անցկացրել Պրեմիեր Լիգայում, մասնակցել է նաև Ռուսաստանի Գավաթի քառորդ եզրափակչին, որտեղ «Ուրալանը» հաղթել է Մոսկվայի «Դինամոյին» ։
2000 թվականի խաղաշրջանի երկրորդ կեսն անց է կացրել Լիպեցկի «Մետալուգի» կազմում` խաղալով հինգ խաղ առաջին դիվիզիոնում և մասնակցելով պետերբուրգյան «Զենիթի» դեմ տարած հաղթանակին` խփելով գոլերից մեկը(2:1) ։ Այնուհետև հանդես է եկել երկրորդ դիվիզիոնում` խաղալով «Կրասնոդար 2000» և «Սլավյանսկ» ակումբներում։ Խաղացել է վորոնեժյան «Դինամոյի» կազմում և այս թիմի հետ սիրողական մրցույթներից տեղափոխվել է երկրորդ դիվիզիոն։
28 տարեկանում ավարտել է պրոֆեսիոնալ կարիերան, այնուհետև սիրողական մակարդակով խաղացել Վորոնեժի և Բելգորոդի մարզերի առաջնություններում։ Վորոնեժի «ԿԻՏ»-ի կազմում մասնակցել է վետերանների մրցումներին ։
Մահացել է 2017 թվականի հունիսի 22-ին, Վորոնեժում, ավտովթարի հետևանքով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Գեղարքունիք (այլ կիրառումներ)
Գեղարքունիք անվանումը կարող է ունենալ հետևյալ կիրառումները՝
(1268) Լիբիա
(1268) Լիբիա (Libya), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1930 թվականի ապրիլի 29-ին Սիրիլ Ջեքսոնի կողմից Յոհանեսբուրգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,975798 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 3,5705 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 4,3811 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Լիբիա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 2,5905 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2895,58 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,124328 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,41° անկյուն։
Լիբիա աստերոիդը պատկանում է Հիլդայի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են 3,7 - 4,2 ա. մ. մեծ կիսաառանցք ունեցող ուղեծրերով, էքսցենտրիսիտետը՝ 0,07 - 0,3, և ուղեծրի թեքումը ոչ ավելին քան 20° ։ Ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Յուպիտերի հետ 3:2 ուղեծրային ռեզոնանսով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս P Կատեգորիա:Հիլդայի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1930 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սիրիլ Ջեքսոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Բաղք
Բաղք՝ պատմական Հայաստանի Սյունիք նահանգի գավառներից։
Տաթևի վանքին տրվող հարկի հին ցուցակում Բաղքը բաժանված է երկու մասի՝ արևմտյան և արևելյան։ Նրա արևմտյան մասը կոչվում է «Բաղք գվառ», իսկ արևելյանը՝ «Միւս Բաղք», որը կոչվում էր նաև Քուշանիք։
Տաթևի եպիսկոպոսական թեմի հին հարկացուցակում Բաղքի տակ հիշատակված է 93 գյուղ ։
Ուշ միջնադարում կոչվել է Չավնդուր ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Սյունիք նահանգի գավառներ
Ալիկրան
Ալիկրան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում։
Մինչև 1915 թ.-ը գյուղը հայաբնակ էր։ Ալիկրանի հայ բնակչությունը զանգվածաբար ոչնչացվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ուրտամ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Տոմսկի մարզի Կոժևնիկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Տիտանների մահը
Սյուժե
Իրադարձությունները տեղի են ունենում երկու ծովային տիտանների մարտից մեկ տարի անց։ Կոնգոյի հանքերից մեկում երկար քնից արթնանում է մի վիթխարի կոկորդիլոս, որը սարսափ է առաջացնում տեղի բնակչության շրջանում։ Միևնույն ժամանակ Ատլանտյան օվկիանոսում ամերիկյան ռազմական հածանավը ենթարկվում է հսկայական շնաձկան հարձակմանը, որը ողջ էր մնացել վիթխարի ութոտնուկի հետ մարտից հետո։ Աշխարհին կրկին սպառնում են երկու հրեշները։ Միակ փրկությունը նրանց ոչնչացումն է միմյանց դեմ պայքարում։
Շարունակություն
2014 թվականի հունվարի 28-ին թողարկվել է «Մեգա շնաձուկն ընդդեմ Մեխա շնաձկան» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր շնաձկների մասին Կատեգորիա:Ֆիլմեր հրեշների մասին Կատեգորիա:Սարսափ ֆիլմեր կենդանիների մասին Կատեգորիա:Ֆիլմեր կոկորդիլոսների մասին Կատեգորիա:2010 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան անկախ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոս Անջելեսում Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում ԱՄՆ-ում Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր
Ռադիոակտիվ շարքեր
Ռադիոակտիվ շարքեր (ռադիոակտիվ ընտանիքներ), ռադիոնուկլիդների շարքեր, որոնք ավարտվում են կայուն իզոտոպով։ Ռադիոակտիվ յուրաքանչյուր հաջորդ իզոտոպը (դուստր իզոտոպ) առաջանում է նախորդից (մայր իզոտոպ) a-, P-տրոհմատիպ ընտանիքներ, ծագումնաբանորեն իրար հետ կապված ռադիոակտիվ իզոտոպ կամ կլանման հետևանքով։ Շարքիtառաջինtանդամը (նախամայրը) այդ շարքի ամենակայուն իզոտոպն է՝ ունի ամենամեծ կիսաքայքայման պարբերությունը (Tt/2)։ Իզոտոպի a-տրոհումը բերում է զանգվածի թվի փոքրացման 4 միավորով և կարգահամարի (միջուկում պարունակվող պրոտոնների թվի) փոքրացման 2 միավորով։ Յ ֊տրոհումը չի փոխում զանգվածի թիվը, կարգահամարը մեծանում է 1 միավորով։K-կլանումը՝ ատոմի էլեկտրոնային թաղանթից էլեկտրոնի անցումն է միջուկ, բաժանվում է 4-ի, ապա մյուս անդամներինը՝ 4 ն է (որը ամբողջ թիվ է)։ Գոյություն ունեն 4ո+1, 4ո+2 և 4ո՜ՒՅ զանգվածի թվերով իզոտոպներից բաղկացած ռադիոակտիվ շարքերը տարբերում են բնական և արհեստական ռադիոակտիվ շարքերը բնության մեջ գոյություն ունեն թորիումի (4ո), ուրանի (4ո+2), ակտինաուրանի (4ո+3)։ Ռադիոակտիվ շարքերի անդամները, քանի որ նրանց առաջին անդամների կիսաքայքայման պարբերությունները (տեսաղյուսակ) համաչափելի են երկրի տարիքի հետ։ Այդ շարքերն ավարտվում են կապարի կայուն իզոտոպներով։ Նեպտունիուսի (4ո+1) շարքի առաջին անդամի Ti/2 (2,14* 106 տարի) մոտ 1000 անգամ փոքր է երկրի տարիքից։
Այդ շարքի անդամները նախ ստացվել են արհեստականորեն, ապա աննշան քանակներով հայտնաբերվել ուրանի խեժահտնքում։ Շարքի վերջին անդամը 209Bi է։ Բնական ռադիոակտիվ շարքերի բոլոր անդամները դարերի ընթացքում գրեթե անփոփոխ քանակություններով գոյություն ունեն բնության մեջ, քանի որ ժամանակի ընթացքում իզոտոպի առաջացման և քայքայման արագությունները հավասարվում են (դարավոր հավասարակշռություն)։Արհեստական ռադիոակտիվ շաարքերը սկսվում են 4ո, 4ո+1, 4ո+2 և 4ո+3 զանգվածի թվերով արհեստականորեն ստացված տրանսուրանային և այլ իզոտոպներով։ Բնական և արհեստական ռադիոակտիվ շարքերը բերված են աղյուսակում։ Բնական ռադիոակտիվ շարքերի որոշ անդամներ կրում են հնացած անվանումներ, որոնց ժամանակակից անվանումները բերված են տարրերի պարբերական աղյուսակում, համապատասխան կարգահամարի տակ (օրինակ՝ մեզոթորիում 1-ը՝ ^MsTh ռադիումի՝ 228Ra^ իզոտոպն է)։Աղյուսակը տես հաջորդ էջում։
Հայտնի են չորս ռադիոակտիվ շարքեր.
թորիումի 23590 Th, ուրանի 23892 U (ուրանի - ռադիումի),
ուրանի 23592 U (ակտինոուրանի) և նեպտունի 23793 Np
Կատեգորիա:Ռադիոակտիվություն
Մոնա Լիզա
Մոնա Լիզա (Ջոկոնդա, Mona Lisa, La Gioconda, լրիվ անունը՝ Տիկին Լիզա Ջոկոնդայի դիմանկարը, Ritratto di Monna Lisa del Giocondo), կերպարվեստի գլուխգործոցներից մեկը, աշխարհի ամենահայտնի գեղանկարչական ստեղծագործություններից մեկը, որը տեսնելու համր տարեկան միլիոնավոր մարդիկ են այցելում թանգարան։ Աշխարհի ամենա շատ կեղծ նմանակումներ ունեցող նկարներից մեկը։
Ենթադրվում է, որ դա ոմն ֆլորենցիացի Ֆրանչեսկո դել Ջոկոնդոյի կնոջ՝ Լիզա Գերարդինիի դիմանկարն է, որն ստեղծել է Լեոնարդո դա Վինչին՝ 1503-1507 թվականների միջև։ Մոնա Լիզայի դեմքի առեղծվածային արտահայտությունը գրավել և հրապուրել է միլիոնավոր մարդկանց։ Իսկ նրա ետևի բնապատկերը էլ ավելի խորհրդավորություն է հաղորդում ամբողջ նկարին. այն կարծես թե երևակայության արդյունք է, և ոչ՝ իրական վայր։ Այն ձեռք է բերել Ֆրանսիայի թագավոր Ֆրանսուա I-ը և ներկայումս հանդիսանում է Ֆրանսիայի Հանրապետության սեփականությունը։ 1797 թվականից պահվում է Փարիզի Լուվր թանգարանում։
Անուն
Այս նկարի «Մոնա Լիզա» անվան ծագումը գալիս է Վերածննդի արվեստի պատմագիր Ջորջո Վազարիից, ով գրում է. «Լեոնարդոն Ֆրանչեսկո դել Ջոկոնդոյի համար ձեռնարկեց նրա կնոջ՝ Մոնա Լիզայի դիմանկարի ստեղծումը» ։ «Մոնա» բառը իտալերեն ma donna (թարգմանաբար՝ իմ տիրուհի) դիմելաձևի քնքշացված տարբերակն է։
Պատմություն
Լեոնարդո դա Վինչին «Մոնա Լիզայի» վրա սկսել է աշխատել 1503 կամ 1504 թվականին Իտալիայի Ֆլորենցիա քաղաքում ։ 1516 թվականին Ֆրանսուա I թագավորը հրավիրում է Լեոնարդոյին աշխատելու Ամբուազի մոտ գտնվող դղյակում։ Կարծիք կա, որ նա իր հետ վերցրել է «Մոնա Լիզան»՝ նրա վրա Ֆրանսիայում գտնվելու ժամանակ աշխատելու համար և դա արել է մինչև 1517 թվականը ։ Նրա մահից հետո այս նկարը մյուս աշխատանքների հետ միասին ժառանգեց իր աշակերտ և օգնական Սալային ։ Արքան նկարը գնեց 4000 էքյու վճարելով և պահեց Ֆոնտեբլո պալատում, որտեղ այն մնաց մինչև Լուի XIV-ին հանձնելը։ Լուի XIV-ն այն տեղափոխեց Վերսալի պալատ։ Ֆրանսիական հեղափոխությունից հետո նկարը տեղափոխվեց Լուվր, սակայն մի կարճ ժամանակ մնալով Տյուիլրի պալատում գտնվող Նապոլեոնի ննջարանում։ Ֆրանս-Պրուսական պատերազմի ընթացքում (1870–1871) այն գտնվել է Բրեստի զինանոցում։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նկարը նորից են հանել Լուվրից և տեղափոխել անվտանգ տեղ, սկզբում՝ Շատո դ'Ամբուազ, հետո՝ Լոկ-Դյո աբբայություն և Շատո դը Շամբոր, հետո, ամենավերջում՝ Մոնտոբան քաղաքի թանգարան։ Քսաներորդ դարում նկարը միայն երկու անգամ է հանվել Լուվրից։ 1963 թվականին այն ցուցադրվել է ԱՄՆ-ում, իսկ 1974 թվականին՝ Ճապոնիայում։
Վազարիի նամակը
Համաձայն Ջորջո Վազարիի (1511-1574)` իտալացի նկարիչների կենսագրի, ով Լեոնարդոյի մասին գրել է 1550 թվականին` նրա մահից 31 տարի անց, Մոնա Լիզան եղել է ֆլորենտացի Ֆրանչեսկո դել Ջոկոնդոյի կինը (Francesco del Giocondo), ում դիմանկարի վրա Լեոնարդոն ծախսել է 4 տարի, թողնելով այն անավարտ։
Նկարի գողության պատմություն
«Մոնա Լիզայի» պատմության մեջ եղել է գողության մեկ դեպք։ Այն տեղի է ունեցել 1911 թվականի օգոստոսի 21-ին։ Նկարը հայտնաբերելու համար փակվեցին երկրի սահմանները։ Թանգարանի ղեկավարությունն ազատվեց աշխատանքից։ Կասկածի տակ էին ընկել բանաստեղծ Գիյոմ Ապոլիները, ում նույնիսկ կալանավորեցին, նկարիչ Պաբլո Պիկասոն։ Նկարը գտնվեց միայն երկու տարի անց՝ Իտալիայում։ Պարզվեց, որ գողությունն իրականացրել է Լուվրի աշխատող, հայելիների իտալացի վարպետ Վինչենցո Պերուջան (Vincenzo Peruggia)։ Կարծիք կա, որ նրա նպատակն է եղել նկարը պատմական հայրենիք վերադարձնելը, համարելով, որ ֆրանսիացիներն իրենցից են գողացել և մոռանալով, որ Լեոնարդոն ինքն է այն տարել Ֆրանսիա։ Նկարը գտնվեց նույնպես այն գողացողի մեղքով՝ Վինչենցոն պատասխանել էր թերթում տպագրված Ուֆիցիի պատկերասրահի տնօրենի հայտարարությանը և առաջարկել էր վաճառել իր գողացած նկարը։ Գողության համար Պերուջան փոքր ժամկետով բանտ նստեց, չնայած նրան, որ իտալացիները գովում էին հայրենասիրության համար։ Իտալական քաղաքներում ցուցադրվելուց հետո 1914 թ. հունվարի 4-ին Ջոկոնդայի դիմանկարը վերադարձավ Փարիզ։ Այդ ամբողջ ընթացքում «Մոնա Լիզան» պատկերվում էր ամբողջ աշխարհի թերթերի և ամսագրերի երեսներին, փոստային բացիկների վրա և, շնորհիվ դրա, դարձավ պաշտամունքի առարկա ամբողջ աշխարհում։
Վանդալիզմի դեպքեր
1956 թվականին այցելուներից մեկը նկարի վրա ծծմբաթթու լցնելով վնասեց նրա ներքևի մասը, իսկ նույն տարվա դեկտեմբերի 30-ին երիտասարդ բոլիվիացի Ուգո Վիլյեգասը քարով նկարին խփելով վնասեց արմունկի մոտի ներկի շերտը։ Դրանից հետո նկարի պաշտպանության համար այն տեղադրեցին հարվածադիմացկուն ապակու ետևում։ 2009 թվականին ապրիլի 2-ին ֆրանսիական քաղաքացիություն չստացած մի ռուսաստանցի կին ապակու վրա է նետել կավե աման։
2022 թվականի մայիսի 30-ին կանացի շորերով մի տղամարդ՝ հաշմանդամի սայլակով մոտեցել և տորթ է նետել կտավի վրա։ Հարձակվողը բղավել է, որ դա անում է «հանուն մոլորակի»։ Պաշտպանիչ ապակու տակ պահված ստեղծագործությունը չի տուժել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեոնարդո դա Վինչիի նկարներ Կատեգորիա:Լուվրի նկարներ Կատեգորիա:1503 նկարներ Կատեգորիա:Արվեստի գողացված գործեր Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Մատվեևկա (գյուղ, Կոտելվայի շրջան)
Մատվեևկա (Матвіївка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոտելվայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մատվեևկա գյուղում բնակվում էր 79 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոտելվայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Տիգրան Թոսպատյան
Տիգրան Թոսպատյան (1852 - ՞), հայ դերասան։
Կենսագրություն
Բեմական ասպարեզ է մտել 1870 թվականին, Սկյուտարի Ազիզիե թատրոնում մասնակցելով «Փայտե սուր» պիեսի ներկայացումը։ Մեծ հաջողություն է ձեռք բերել Մոլիերի կատակերգուություններում։ Խաղացել է նաև դրամատիկ դերեր։ Մոտ տասը տարի աշխատել է Հակոբ Վարդովյանի հայտնի թատրոնում, մարմնավորելով մի քանի տասնյակ դերեր՝ Վրույր (Պետրոս Դուրյանի «Արտաշես աշխարհակալ»), Գվիդոն («Կործանումն Ռուբինյանց թագավորության»), Ֆաբիո Օրսինո («Ցեզար Բորջիա»), Ռոբերտ («Երկու հիսնապետներ»), Արման Դյուվալ (Ա.Դյումա (որդու)«Քամելիազարդ տիկինը»)։ Ճժտված է եղել հաճելի ձայնով և «Թեթևսոլիկ սիրահարը» երգով մեծ ժողովրդականություն է ձեռք բերել։ 1877-1880 թթ. մասնակցել է Ս.Պենկլյանի օպերետային թատերախմբերի շրջագայություններին, եղել է Ռոդոստոյում, Ադրիանապոլսում, Զմյուռնիայում, Սալոնիկում և այլուր։ Հաջողությամբ հանդես է եկել «Գեղեցկուհի Հեղինե», «Տիկին Անգո» և օպերետներում։ 1881-1882 թթ. կարճ ժամանակ Ա.Մնակյանի հետ փորձել է Հ.Վարդովյանի քայքայված խումբը պահել, բայց չի հաջողվել։ 1882 թվականին Ֆուսուլաճյանի հետ խաղացել է Բրուսայում։ 1885 թվականին վերջնականապես հեռացել է թատրոնից։ Գրել է ինքնուրույն պիեսներ, կատարել թարգմանություններ, որոնք չեն տպագրվել, բայց ներկայացվել են Հ.Վարդովյանի թատրոնում ։
Ռոանա
Ռոանա (իտալ. Roana), կոմունա Իտալիայի Վենետո մարզում՝ Վիչենցա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 3765 մարդ, բնակչության խտությունը 48 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 78 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս - 36010։ Հեռախոսային կոդ - 0424։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում Սուրբ Յուստինան։ Ամեն տարի հոկտեմբերի 7-ին տոնվում է քաղաքի տոնը։
Չեխովի ամառանոց (Գուրզուֆ)
'''Ա. Պ. Չեխովի և Օ. Լ. Կնիպպերի ամառանոց''', Անտոն Չեխովի թանգարանը Գուրզուֆում (Ղրիմ), Ղրիմի գրական-գեղարվեստական հուշահամալիր-արգելոցի բաժին։ Գտնվում է Ջենևես-Կայա ժայռի ստորոտին՝ փոքր հրվանդանի մոտ՝ Գուրզուֆ, Չեխովի փողոց, 22 հասցեում։
Պատմություն
Անտոն Պավլովիչ Չեխովը չէր պատրաստվում ապրել Ղրիմում։ Նա սիրում էր կենտրոնական Ռուսաստանը, պաշտում էր Մոսկվան, որտեղ նա ապրել և աշխատել էր ուսանողական օրերից։ Բայց 1898 թվականին բժիշկները խստորեն խորհուրդ են տալիս նրան փոխել կլիման, տեղափոխվել ավելի չոր վայր Թոքերի վատ վիճակի պատճառով։ Նա 8 տարի տառապում էր տուբերկուլոզով Գալով Յալթա՝ Չեխովը գնել է հողատարածք, կառուցել է երկհարկանի տուն և այն անվանել Է «Սպիտակ ամառանոց»։ Արդեն 1899 թվականին քրոջ և մոր հետ տեղափոխվել է Ղրիմ։ Կես տարի ապրելով՝ նա հասկանում է, որ սխալ է արել։ Բոլոր նրանք, ովքեր գալիս էին Ղրիմ, իմանալով, որ Չեխովը ապրում է Յալթայում, հարկ էին համարում այցելել նրան։ Նա արդեն բավական հայտնի էր։ Սկզբում դա հոգնեցնում է նրան, իսկ հետո սկսում է զայրացնել, և նա գրում է իր եղբորը՝ Ալեքսանդրին.
Եվ դա համընկնում է այն ժամանակահատվածին, երբ նա սկսել էր հանդիպել իր ապագա կնոջ' Օլգա Լեոնարդովա Կնիպպերի հետ, որը Մոսկվայի թատրոնի դերասանուհին է։ Դրա համար նա որոշում է որպես ապաստան մի փոքրիկ տուն գնել։ Օգնում է պատահականությունը։ Գուրզուֆում վաճառվում էր թաթարական խրճիթ, բայց մեծ գումարով ՝ 3 000 ռուբլով։  Չեխովը ժամանում է Գուրզուֆ ապագա ձեռքբերումը դիտելու համար, որի համար պիտի վճարեր այդքան մեծ գումար։ Բայց երբ նա մտնում է  բակը և մոտենում ծովածոցի եզրին, նույնիսկ չի սակարկում։ Տանտերը այդ ամբողջ գեղեցկությունը վաճառում էր տան հետ միասին, դա նրա մասնավոր սեփականությունն էր։ Իր քրոջը` Մ.Պ. Չեխովային, նա գրում է. 1990 թվականի ամռանը այստեղ հանգստանում էին նրա մայրը՝ Ե. Յ. Չեխովան, քույր Մարիան և եղբոր ՝ Իվանի ընտանիքը, հուլիս-օգոստոս ամիսներին հյուրընկալվել է գրողի ապագա կինը՝ Օ. Լ. Կնիպպերը։ Ավելի ուշ ամառանոցում են հանգստացել կրտսեր եղբայրը ՝ Միխայիլը՝ ընտանիքի հետ,  ավագ եղբայրը՝ Ալեքսանդրը։ 1900-ի օգոստոսին, որոնելով ստեղծագործական մենություն, Ա.Պ. Չեխովը մի քանի օր է անցկացնում այստեղ ՝ աշխատելով «Երեք քույրեր» դրամայի առաջին գործողության վրա։ Գրողի ընկերներից գրեթե ոչ ոք չգիտեր գուրզուֆյան տնակի գոյության մասին։ Կենդանության օրոք նրան այցելել են միայն Վ. Ֆ. Կոմիսարժևսկայան և Ի.Ա. Բունինը։ Գուրզուֆում Չեխովը դերասանուհուն նվիրել է իր լուսանկարը ՝ գրությամբ.
Բունինը Չեխովի ամառանոցում եղել է 1900 թվականին և 1901 թվականի ապրիլին։
1901 թվականին օգոստոսի 3-ին Ա.Պ. Չեխովի կողմից կազմված կտակի համաձայն Գուրզուֆի ամառանոցը փոխանցվում էր իր կնոջը՝ Օ. Լ. Կնիպպերին, որը ամեն տարի (բացառությամբ պատերազմի տարիների) ամառն անցկացնում էր Գուրզուֆում ։ Քաղաքացիական պատերազմի տարիներին այստեղ ապրում էին «Կաչալովյան խմբի» նկարիչները, որոնք շրջագայում էին Ռուսաստանի Հարավում։ Ավելի ուշ հյուրընկալվել են Ս. Ռիխտերը և Ն. Դորլիակը, Ի. Կոզլովսկին, Օ. Ն.Եֆրեմովը։ Գուրզուֆում Օ. Լ. Կնիպպերի հարևանները պուշկինագետներ Բ. Տոմաշևսկու և Ի. Մեդվեդևայի ընտանիքներն էին, մոտակայքում տնակ է գնել կոմպոզիտոր Լև Կնիպպերը ՝ «Պոլյուշկո-բևեռ» հայտնի երգի հեղինակը։
Գուրզուֆյան ծովածոցը միշտ գրավել է արվեստի մարդկանց։ Այն նկարել են Ռ. Քենթը, Հ. Բիդստրուպը, հայտնի ծովանկարիչ Հ. Այվազովսկին և նրա աշակերտ Մագդեսյանը, ավելի ուշ՝ նկարիչներ Կուկրինիկսին, Մեշկովը, Բիստը և 20-րդ դարի շատ այլ նկարիչներ։ Այն ոգեշնչել է բանաստեղծներ Մայակովսկուն, Զաբոլոդսկուն, Մ. Դուդինին, Բ. Չիչիբաբինին, Է. Ռեյնին։ Այստեղ նկարահանվել են Պուշկինի և Չեխովի մասին ֆիլմեր։ Վերջին անգամ Օլգա Կնիպպերը Մոսկվայից այստեղ էր եկել 1953 թվականին։ 1958 թվականինին նա ամառանոցը վաճառել է նկարիչ Մեշկովին, 1963 թվականից ամառանոցը դարձել է ԽՍՀՄ նկարիչների միության սեփականությունը, տարածքը հսկում էին շները։ 1987 թվականին Օլեգ Եֆրեմովի նախաձեռնությամբ տունը վերականգնվել է այն տեսքով, որը Ա.Պ. Չեխովը տեսել էր  գնելիս։ 1995 թվականից ամառանոցը բաց է այցելության համար որպես Յալթայում Ա. Պ. Չեխովի տուն-թանգարանի մասնաճյուղ, 2016 թվականից Ղրիմի գրական-գեղարվեստական արգելոց-թանգարանի բաժիններից մեկն է։ Թանգարանը գործում է մարտի 1-ից սեպտեմբերի 30-ը. այստեղ է գտնվում Չեխովի ցուցադրությունը և ժամանակավոր թեմատիկ ցուցահանդեսները։
Ցուցադրություն
1996 թվականից սենյակներից մեկում ներկայացնած է Ա. Պ. Չեխովին և Օ. լ. Կնիպպերին նվիրված ցուցադրությունը, իսկ մյուսում « Երեք քույրեր» պիեսի ստեղծման պատմությանը նվիրված գրական ցուցադրությունն է։ Ներկայացված են հերոսների նախատիպերի լուսանկարներ, ձեռագիր էջերի պատճեններ, առաջին հրապարակումը և 1901 թվականի առաջին առանձին հրատարակությունները։
Հատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում կատարողների լուսանկարները, ներկայացումների տեսարանները և 1901 թվականի հունվարին Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնում առաջին բեմադրության ծրագրերը։ Ցուցադրվում են բեմական իրեր, դերասանների այցեքարտեր։ Բացի այդ, ներկայացված են Ի. Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի՝ 1940 թվականի ապրիլի «Երեք քույրեր» բեմադրության նյութերը։ 1999 թվականին երրորդ սենյակում բացվել է «Չեխովի շրջապատը» ցուցադրությունը։ Ցուցադրվում են գրողի մտերիմներին, ընտանիքի անդամներին և ընկերներին նվիրված լուսանկարներ, փաստաթղթեր, նկարներ և այլ նյութեր։
Այստեղ ներկայացված են Չեխովի դիմանկարների վերարտադրությունները, որոնք կատարել են հայտնի նկարիչները. երիտասարդ գրողի դիմանկարը, որը նկարել է իր եղբայրը՝ Նիկոլայը, 1884 թվականին,Ի. Լևիտանի նկարած երիտասարդ Չեխովի դիմանկարը, 1898 թվականին Տրետյակովյան պատկերասրահի պատվերով Օ. Բրազի նկարած դիմանկարը, 1902 թվականին Վ. Սերովի նկարած դիմանկարը։
Գուրզուֆյան ցուցահանդեսը պարունակում է հսկայական քանակությամբ հազվագյուտ և քիչ հայտնի լուսանկարներ, որոնք չեն ցուցադրվել Յալթայի Ա.Պ. Չեխովի տուն-թանգարանի ցուցահանդեսներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ Կատեգորիա:1987 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Յալթայի թանգարաններ
Ժողովածու (5132)
Ժողովածու (5132), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 5132 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1661 թվականին Հովհաննես սարկավագ և Տեր Մկրտիչ Սպահանցի գրիչների կողմից Երուսաղեմում։ Ստացողները եղել են Մելքոն տիրացուն և Գասպար քահանան։ Գրված է թղթի վրա, որն ունի 15.5x11 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 258 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Ունի կիսախորան մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 90բ, 115բ, 233ա ։
Ինտերմեդիա (արվեստ)
Ինտերմեդիա, ժամանակակից արվեստի ձև, որը ծագել է 1960-ական թվականներին ։ Ինտերմեդիա է կոչվել ցանկացած միջդիսցիպլինար գեղարվեստական գործունեություն, որտեղ իրար են խառնվել տարբեր ժանրեր՝ գեղանկարչություն և պոեզիա, կերպարվեստ և թատրոն ։ «Ինտերմեդիա» տերմինը առաջին անգամ գործածվել է 1967 թվականին նկարիչ Դիկ Հիքինսի կողմից (Fluxus-ի մասնակից) «Ինտերմեդիայի մասին հայտարարություն» աշխատանքում, որը ուներ մանիֆեստի ձև։
Սահմանում
Ժանրերի կայուն համադրությունները վերածվել են գեղարվեստական պրակտիկայի նոր ձևերի, ինչպես օրինակ վիզուալ պոեզիայի, փերֆորմանսների արվեստի։ Այս սիմբիոզները տեղի են ունեցել 20-րդ դարի գլոբալ միտումների հունով, որը կայանում է ոլորտների միջև սահմանների ոչնչացման, արվեստի տարբեր տեսակների արտահայտչամիջոցների խառնման մեջ։ Ինտերմեդիայի տակ հասկացվում է նոր աշխատանքները, որոնք չեն կարող նկարագրել 1960-ական թվականների սկզբին գոյություն ունեցող գեղարվեստական կատեգորիաների շրջանակներում, քանի որ իմաստով գտնվել են երկու արտահայտչամիջոցների միջև, որոնք արդեն հայտնի էին և կիրառվում էին ։
Ակցիոնիստական պրակտիկաները 1960-ական թվականներին իրենցից ներկայացնում էին տարբեր գեղարվեստական ոճերի և ուղղությունների սահմաններում ստեղծված արվեստի վառ օրինակ։ Դրանք առաջանում են ժամանակակից արվեստի պոստմոդեռնիստական և ավանգարդ հոսանքների հատման կետում։ Ինտերմեդիայի շրջանակներում առանձնանում են փերֆորմիստական պրակտիկայի տարբեր ձևեր, որոնց շարքում առաջիններն են եղել հեփենինգները և իվենթները։ Հետագայում հեփենինգների հեղինակները սկսել են անել դրանցից տարբերվող ֆլյուքսուսը։ Ապա այդ ձևերից առանձնացել են այլ նկարիչների փորձերը և արդեն հարկ էր առանձնացնել նրանց արածը հեփինինգներից և ֆլյուքսից, այդպես է առաջացել «գեղարվեստական փերֆորմանս» կամ պարզապես փերֆորմանս տերմինը ։
Ինտերմեդիա ոճով աշխատող նկարիչների շարքում կրելի է տեսնել Դիկ Հոքինսին, որը աշխատանքներ է ստեղծել կերպարվեստի և կինոյի, թատրոնի և գրականության ոճով, նաև Վիտո Ակոնչիին, Ալան Կապրոունին, Կարեն Ֆինլին։ Այժմ ինտերմեդիա նշանակում է տարբեր արվեստների արտահայտչամիջոցների տիրապետման վրա հիմնված յուրահատուկ գեղարվեստական գործունեություն ։
Ամերիկյան մի շարք համալսարաններում (օրինակ, Արիզոնայի պետական համալսարան, Մենի համալսարան, Հարավային Կալիֆոռնիայի համալսարան ), Կանադայում (Կոնկորդիայի համալսարան) և Մեծ Բրիտանիայում (Էդիմբուրգի գեղարվեստի ակադեմիա) սկսած 1960-ական թվականներից՝ պատրաստություն է տարվում «ինտերմեդիա» մասնագիտությամբ։
Ազդեցություն
Ինտերմեդիան նոր մեդիաարվեստի նախահայրն է, որտեղ հիբրիդային ժանրերը (ինտերնետային արվեստը, ինտերակտիվ վիրտուալ միջավայրեր, մուլտիմեդիա կայանքներ և այլն) սեղծվում են գլխավորապես թվային և համակարգչային տեխնոլոգիաների հիման վրա։ Նոր մեդիաարվեստում կիրառվում են էկրաններ, պրոեկցիաներ, պոլիէկրաններ, սակայն հաճախ դրա ստեղծագործությունները դուրս են գալիս էկրանից համակարգչային վիրտուալ իրականության խորքերը, ինչը փոխում է հեռուստադիտողի՝ ստեղծագործության ընկալումը։ Եթե էկրանային արվեստի համար (կինոարվեստ, հեռուստաարվեստ) բնորոշ չէ ինտերակտիվության կիրառումը (հանդիսատեսի համագործակցությունը ստեղծագործության հետ), ապա 20-րդ դարի կերպարվեստը ակտիվ զարգացրել է ինտերակտիվության հետ կապված այնպիսի ասպեկտներ, ինչպիսիք են ստեղծագործության հրապարակայնությունը, ցանցային հաղորդակցությունը, հանդիսատեսի մասնակցությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արվեստի ժանրեր Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստ Կատեգորիա:Կոնցեպտուալ արվեստ
Սյունիք (այլ կիրառումներ)
Սյունիք կարող է վերաբերել՝
Ֆրեդերիկ Սթանգ
Ֆրեդերիկ Սթանգ (Frederik Stang, ), նորվեգացի իրավաբան, պետական պաշտոնյա և քաղաքական գործիչ, անկախ Նորվեգիայի առաջին վարչապետ։
Ֆրեդերիկ Սթանգը եղել է իր ժամանակի Նորվեգիայի քաղաքականության շարժիչ ուժը։ 19-րդ դարի միջնամասում եղել է Նորվեգիայի տնտեսության զարգացման պատասխանատուն։ Սթանգի պայքարը իշխանության ձևավորման պահպանման համար հանգեցրեց նրա նրա կյանքի վերջին տարիների կատաղի քաղաքական պայքարների և որոշակիորեն ստվեր գցեց երկրի զարգացման հարցում նրա կատարած մեծ ներդրման վրա։
Ընդհուպ մինչև 1930-ական թվականները Սթանգին Նորվեգիայում անվանում էին պարզապես Ֆրեդերիկ նրա նկատմամբ ունեցած հարգանքից ելնելով։
16 տարեկանում Սթանգը ընդունվում է իրավաբանական ֆակուլտետ և ավարտում այն 20 տարեկանում։ 22 տարեկանում նա սկսում է աշխատել Ֆրեդրիկի թագավորական համալսարանում որպես իրավագիտության դասախոս։ Այդ ընթացքում նա հրապարակում է Նորվեգիայի սահմանադրության նախնական տեքստը։ 1834 թվականը Սթանը տեղափոխվում է մասնավոր աշխատանքի, որտեղ իրեն դրսևորում է որպես դատական իրավաբան։
Կարճ ժամանակով Քրիստիանիայի քաղաքապետի պաշտոնը զբաղեցնելուց հետո՝ 1861 թվականին Սթանը պաշտոն է ստանում Նորվեգիայի կառավարությունում։ Նրա իշխանության ժամանակաշրջանը բնորոշվում է նորվեգական խորհրդարանում, ինչպես նաև Նորվեգիայի ու Շվեդիայի իշխանությունների միջև բազմաթիվ հակասությունների պատճառ է դառնում։
Նրա որդին՝ Էմիլ Սթանգ ավագը և թոռը՝ Էմիլ Սթանգ կրտսերը Նորվեգիայի քաղաքական-հասարակական կյանքում մեծ դերակատարություն են ունեցել։ Ավագ Սթանգը եղել է Նորվեգիայի վարչապետ, կուսակցական, քաղաքական, հասարակական գործիչ, դատական համակարգի ներկայացուցիչ, իսկ ծոռը՝ կուսակցական, քաղաքական, հասարակական գործիչ և դատական համակարգի ներկայացուցիչ։
Պիկասոյի թանգարան (Անթիբ)
Պիկասոյի թանգարան (Անթիբ) (ֆրանսերեն՝ Musée Picasso (Antibes), իսպանացի նշանավոր նկարիչ Պաբլո Պիկասոյի ստեղծագործությունների ցուցադրությանը նվիրված թանգարան Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում՝ Պրովանս-Ալպեր-Լազուրե ափ տարածաշրջանի Ծովափնյա Ալպեր դեպարտամենտի Անթիբ քաղաքում՝ անմիջականորեն ծովափին գտնվող միջնադարյան դղյակում, որը կառուցվել է 12-րդ դարում, 1385 թվականից դարձել Գրիմալդի իշխանական տոհմի սեփականությունն ու աթոռանիստը։
Պատմություն
1608 թվականին Ֆրանսիայի արքա Հենրի 4-րդը ձեռք է բերել դղյակը։ Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունից հետո այն պետականացվել է և տրամադրվել քաղաքապետարանին, ծառայել նաև որպես նահանգապետի նստավայր ու զորանոց։ Բուրբոնների վերադարձից հետո վերածվել է բարաքի ։ 1924 թվականից դարձել է հնագիտական թանգարան։ 1946 թվականին այդ թանգարանի վարիչ Ռոմուալ Դոր դե լա Սուշերը, ընդառաջելով Պիկասոյի ցանկությանը, նրան առաջարկել է իր արվեստանոցը բացել նախկին դղյակի տարածքում ։ Նկարիչն ընդունել է այդ առաջարկությունը՝ ասելով, որ ինքը դա անում է ոչ միայն իր, այլ նաև հնագիտական թանգարանի համար, և պատրաստակամություն է հայտնել պատկերազարդելու թանգարանը ։ 1946 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին նա քսաներկու պաննո է նկարել թանգարանի համար, հետագայում էլ նվիրաբերել է 23 գեղանկար և 44 մատիտանկար ։
1957 թվականին Պիկասոյին շնորհվել է Անթիբի պատվավոր քաղաքացու կոչում։ 1966-ին Գրիմալդիների դղյակում, որտեղ մի ժամանակ գործել է նկարչի արվեստանոցը, բացվել է նրան նվիրված թանգարան, և Ռոմուալ Դոր դե լա Սուշերը դարձել է դրա առաջին վարիչը։ Թանգարանի հավաքածուում արդեն տեղ էին գտել մալագացի մեծահամբավ արվեստագետի 275 աշխատանքներ։ Կան նաև անվանի այլ նկարիչների գործեր (Նիկոլյա դը Ստալ, Ֆերնան Լեժե, Արման Ֆերնանդես, Սեզար, Ամադեո Մոդիլիանի, Իվ Քլեյն, Մաքս Էռնստ, Միրո, Անտոնիո սաուրա, Դևիդ Հոքնի, Բրասաի, Բալտյուս, Ֆրանսիս Պիկաբիա և այլք) ։ 1990 թվականին, Ժակլին Պիկասոյի կտակի համաձայն, հավաքածուն համալրվել է արվեստի նոր գործերով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թանգարաններ Կատեգորիա:Պատմության հուշարձաններ Կատեգորիա:Պաբլո Պիկասո Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատկերասրահներ Կատեգորիա:1966 հիմնադրված թանգարաններ
Յուվա (Սեբաստիայի գավառ, այլ գյուղ)
Յուվա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ռոբին և Մերիան
«Ռոբին և Մերիան» (Robin and Marian), 1976 թվականի ամերիկյան գեղարվեստական ֆիլմ ։ Սկզբում ֆիլմի խորագիրը եղել է «Ռոբին Հուդի մահը», բայց այն փոխվել է Columbia Pictures ընկերության կողմից ։ Գլխավոր հերոսուհուն մարմնավորող Օդրի Հեփբերնը, նկարահանվելով այդ ֆիլմում, վերսկսել է կինոյում իր աշխատանքն ութ տարվա ընդմիջումից հետո ։
Սյուժե
Շատ տարիներ են անցել այն ժամանակվանից, երբ Ռոբին Լոքսլին, որը հայտնի ավազակ էր Շերվուդյան անտառից, Ռիչարդ Առյուծասիրտ թագավորի հետ գնաց խաչակրաց արշավանքի։ Բայց ահա եկել է սուրբ հողից հայրենիք վերադառնալու ժամանակը, որտեղ Ռոբինը ժամանակին ուներ ոչ միայն ընկերներ ու թշնամիներ՝ ի դեմս Նոթինգեմի շերիֆի, այլ նաև հարսնացու՝ Մերիանը։ Երբ Ռոբինը հեռացավ թագավորի հետ, Մերիանը սկզբում երկար ժամանակ սգում էր, իսկ հետո գնաց վանք, և այժմ նա մայրապետ է։
Նրանք երկուսն էլ՝ և՛ Ռոբինը, և՛ Մերիանը, այլևս երիտասարդ չեն, թվում է՝ նրանց ուղիները բաժանվել են ընդմիշտ, բայց երկար բաժանումից հետո տեղի ունեցած առաջին իսկ հանդիպումից պարզ է դառնում, որ կան երևույթներ, որոնք միշտ մնում են մարդու հետ։ Եվ դրանցից է սերը։
Արդեն հաուն հերոսների երջանկությանը խանգարում է միայն մի հանգամանք. Ռոբինն ստեղծված չէ ընտանիքի համար։ Նա ռազմիկ է, և պետք է պայքարի, ոչ թե նստի տանը։  Լոքսլին շարունակում է ապացուցել իրեն և բոլորին, որ ինքը դեռ կարող է հաղթել, թեկուզ դրա համար նույնիսկ պետք է հակառակվել սիրելի կնոջ ցանկություններին։
Նոթինգեմի շերիֆը նույնպես այլևս երիտասարդ չէ և հոգնել է կյանքի ռեժիմից։ Ռոբին Հուդի հետ նրանց թշնամանքը մնացել է անցյալում, այժմ նա ավելի շատ հարգանքով է նայում իր մրցակցին, քան զայրույթով։ Բայց տղամարդկանց հավակնությունները հաճախ մահանում է միայն իրենց հետ, և շերիֆը չի խուսափում իր ոխերիմ թշնամու հետ վերջնական առճակատումից։
Մերիանը հուսահատության մեջ է։ Ճակատագիրը փոխելու նրա բոլոր ջանքերը մեկը մյուսի հետևից ձախողվում են։ Նա Ռոբինին խնդրում է սուրը պատյանը դնել և կանգ առնել, բայց դրան հասնել նրան չի հաջողվում։ Իր վշտի գագաթնակետին Մերիանը հասկանում է, որ եթե կյանքը բաժանում է իրեն իր սիրելիից, ապա միակ բանը, որ կարող է հավերժ միավորել նրանց, մահն է։
Արտաքին հղումններ
Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Ռոբին Հուդի մասին Կատեգորիա:1976 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Columbia Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ֆրանսիայում
Պյուհաստե
Պյուհաստե (Pühaste), գյուղ Էստոնիայի Վալգամաա նահանգի Պուկա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 51 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վալգամաա նահանգի Պուկա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ուրտաուլ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կրասնոկամսկի շրջանի բնակավայրեր