cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սակուրա
Նշանաբանություն
Ճապոնական 100 իենանոց մետաղադրամի վրա պատկերված էր սակուրայի ծաղիկները՝ մի կողմից, իսկ մյուս կողմից 100 արժեքը։ Ճապոնիայում բալենու գույնը նշանակում է ամպեր, քանի որ սակուրայի բազմաթիվ ծաղիկները ծաղկում են միանգամից միասին։ Չափազանց գեղեցիկ լինելը, կարճատևությունը և ծաղիկների վաղաժամ մահը հաճախ համեմատվում է մարդկային մահվան հետ։ Շնորհիվ դրան, սակուրայի ծաղիկը հաճախ օգտագործվում է ճապոնական արվեստում՝ մանգայում, անիմեում, կինոնկարահանումներում և այլ ոլորտներում, գոյություն ունեն, ինչպես կանոն, մեկ ժողովրդական երգ՝ «Սակուրա-սակուրա», ինչպես նաև Ճ-պոպում (Իկիմոնոգակարի, Միկի Նակասիմա, Morning Musume)։ Սակուրայի ծաղիկների պատկերները հանդիպում են Ճապոնական օգտագործվող բոլոր ապրանքների, ինչպես նաև կիմոնոյի, գրենական պիտույքների և ամանեղենի վրա։
Հիացմունք ծաղիկներով
Հանամին (花見) բազմադարյան սովորություն է խնջույք կազմակերպել ծաղկող սակուրայի կամ ումեյի ծառերի տակ։ Սովորույթը, ըստ ավանդության, սկիզբ է առել Նառա շրջանում (710-794) և այն ժամանակ, հիմանականում ուշադրության էին արժանանում Ումե սալորի ծաղիկները։ Խեյան շրջանի սկզբում, սակուրան արդեն գրավել էր մեծ ուշադրություն և «հանամ» բառը համազոր էր «Սակուրա» բառին։ Այդ ժամանակվանից վակա և հայկու «ծաղիկներ» (花 հանա) բառը նշանակում էր բալենու ծաղկում։ Հանամիի սովորությունը սկզբնականում տարածված էր Էլիտայի շրջանում, սակայն շուտով անցավ սամուրայների դասին իսկ Էդո հանամիի շրջանում արդեն սովորական էր բոլորի համար։
Տոկուգավա Յուսիմունեն Հանամին խրախուսելու համար տնկում էր բալենու ծառեր։ Ամեն տարի գարնանը ճապոնական օդերևութաբանական ընկերությունները թողարկում են ամենօրյա տեղեկություններ սակուրայի ծաղկման շարժման մասին հարավից դեպի հյուսիս։ Ծաղկումն սկսում է հունվարին օկինավայից Կիոտո և Տոկիոին գալիս է մարտի վերջում կամ ապրիլի սկզբում, իսկ մի քանի շաբաթ հետո հասնում է Հոկկայդ. ճապոնացիները հետևում են շարժմանը և կազմակերպում են Հանամի, երբ իրենց շրջանում սակուրան ամբողջովին բացվում է։ Բազմաթիվ դպրոցների և հանրային հիմնարկությունների մոտ տնկվել են սակուրայի ծառեր, և քանի որ ֆիսկալ ու ուսումնական տարին սկսվում է, Հոնսյուի շատ շրջաններում աշխատանքի և ուսուցման օրը ընթանում է սակուրայի ծաղկման շրջանը։ Սակուրայի ճապոնական ասոցիացիան կազմակերպել է սակուրայով հիանալու հարյուրավոր լավագույն վայրերի ցուցակ, և այդպիսիներ կան ամեն մի վարչական միավորում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բույսեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դեկորատիվ բույսեր Կատեգորիա:Ճապոնիայի պետական խորհրդանիշեր Կատեգորիա:Ճապոնիայի ֆլորա
Արտավան Արշակունի
Արտավան Արշակունի (Ἀρταβάνης, Արտաբանես), Արևելահռոմեական կայսրության հայազգի հրամանատար, ով ծառայել է Հուստինիանոս I-ին (գահակալած 527–565 թվականներին)։ Նախապես հանդիսանում էր ապստամբ ընդդեմ հռոմեական տիրապետության և որոշ ժամանակ բնակվում էր Սասանյան Պարսկաստանում։ Սակայն հետագայում դարձյալ անցավ հռոմեական ծառայության և վերջ ի վերջո դարձավ Աֆրիկա նահանգի պրետորիան պրեֆեկտը։ Այնտեղ նրան հաջողվեց սպանել ապստամբ հրամանատար Գունտարիքին և ետ բերել նահանգը Արևելահռոմեական կայսրության տարածք։ Նա նշանված էր Հուստինիանոսի զարմուհի հետ, սակայն կայսրուհու առարկությունների հետևանքով ամուսնությունն այդպես էլ չկայացավ։ Ետ կանչվելով Կոստանդնուպոլիս, մասնակցեց Հուստինիանոսի դեմ ուղղված անհաջող դավադրությանը 548 կամ 549 թվականին։ Սակայն նրա պատիժը համեմատաբար մեղմ էր։ Շուտով նրան նույնիսկ ներում շնորհվեց և ուղարկվեց Իտալիա մասնակցելու գոթական պատերազմին։ Այնտեղ Արտավանը նույնպես աչքի ընկավ, մասնակցելով հռոմեական վճռական հաղթանակին Կասիլինումի ճակատամարտում։
Վաղ շրջան
Արտավանը ծագում էր Արշակունիներից, ում հռոմեացիների կողմից տրվել էին որոշ տիրույթներ Հռոմեական Հայաստանում։ Հոր և եղբոր անունը Հովհան էր ։
Ապստամբություն ընդդեմ հռոմեացիների
538/539 թվականին Արտավանը մասնակցեց հայկական ապստամբությանը ընդդեմ Առաջին Հայքի պրոկոնսուլ Ակակիուսի։ Վերջինս ատված էր հայ բնակչության կողմից ծանր հարկերի և դաժան վերաբերմունքի պատճառով։ Արտավանն անձամբ սպանեց Ակակիուսին։ Շուտով ապստամբների և կայսերական բանակի միջև տեղի ունեցած ընդհարման հետևանքով, Արտավանը գուցեև սպանել է հռոմեացի հրամանատար Սիտասին, ով ուղարկվել էր Հուստինանոսի կողմից ապստամբության ճնշման նպատակով (Պրոկոպիուսը տալիս է երկու վարկած, ըստ մեկի Սիտասը սպանվել է Արտավանի ձեռքվ, իսկ ըստ երկրորդի ոմն հայ Սողոմոնի կողմից) ։ Արտավանի հայրը փորձեց բանակցել Սիտասի հաջորդ Բուզասի հետ, սակայն սպանվեց վերջինիս կողմից։ Այս քայլը ստիպեց Արտավանին և նրա համակիցներին նահանջել Սասանյան Պարսկաստան և օգնաթյան դիմել Խոսրով I-ին (կառավարել է 531–579 թվականներին )։ Անցնելով Սասանյանների ծառայության, Արտավանը պարսիկների կողմից մասնակցեց Խոսրովի արշավանքներին ընդդեմ Արևելահռոմեական կայսրության ։
Ծառայություն Աֆրիկայում
Մոտ 544 թվականին Արտավանն իր եղբոր և մի քանի հայ ռազմական գործիչների հետ անցան ետ Արևելահռոմեական կայսրություն ։
545 թվականի գարնանը Արտավանն ու իր եղբայրը նշանակվեցին հայկական փոքր զորախմբի հրամանատարներ և ուղարկվեցին Աֆրիկա։ Այստեղ հռոմեացիները ներքաշված էին երկարատև պատերազմի մեջ մեջ ապստամբ մավրական ցեղերի հետ։ Ժամանումից որոշ ժամանակ անց, Արտավանի եղբայրը զոհվեց ճակատամարտերից մեկում ։ Արտավանն ու իր զորախումբը հավատարիմ մնացին կայսերը 545 թվականի Գունտարիքի ապստամբության ժամանակ։ Գունտարիքը միավորվելով մավրերի հետ արշավեց դեպի Կարթագեն և հասավ մինչև քաղաքի դարպասները։ Արտավանի և այլոց հորդորանքով հռոմեացիները որոշեցին ճակատամարտ տալ ապստամբին։ Երկու բանակները հավասար էին մինչև որ հռոմեացի հրամանատարը փախավ մարտի դաշտից և ապաստան գտավ մենաստանում։ Սրա հետևանքով հռոմեական զորքերը փախան և քաղաքն ընկավ ապստամբների ձեռքը ։
Արտավանը ստանալով երաշխիք կյանքի անվտանգության վերաբերյալ, անցավ ծառայության Գունտարիքի բանակում, սակայն իրականում նա մտադրվել էր ապստամբել Գունտարիքի դեմ։ Շուտով Արտավանին վստահվեց արշավել Անտալասի մավրական բանակի դեմ։ Նա շարժվեց հարավ դաշնակից մավրերի հրամանատար Կուտցինասի հետ միասին։ Տեսնելով Արտավանի բանակը, Անտալասի զորքը փախուստի դիմեց, սակայն Արտավանը չհետապնդեց վերջինիս և ետ շարժվեց։ Համաձայն Պրոկոպիուսի, Արտավանը մտածում էր միանալ կայսրին հավատարիմ մնացած զորքին, սակայն որոշեց ետ վերադառնալ Կարթագեն և սպանել Գունտարիքին ։ Արտավանը երկար ժամանակ իր ծրագիրը գատնի էի պահում, իմաց պահելով միայն իր երկու ամենամոտ հայ ընկերներին. նույնիսկ իր ձեռքվ ընտրված և լիապես հավատարիմ հայկական գունդը ոչինչ չգիտեր նրա ծրագրի մասին։ Այսպիսի կատարյալ գաղտնիություն կապված էր նրա հետ, որ Արտավանն ու իր ընկերները խոսում էին հայերենով, որն անհասկանալի էր Աֆրիկայում ծառայող զինվորների մեծ մասին ։
Վերադառնալով Կարթագեն, նա արդարացրեց իր ետ գալու որոշումը նրանով, որ ապստամբ մավրերին հաղթելու համար պետք էր ողջ բանակը և խորհուրդ տվեց Գունտարիքին անձամբ ղեկավարել այն։ Միևնույն ժամանակ նա սկսեց խորհրդակցել իր զարմիկի և մի քանի այլ հայ զինվորների հետ Գունտարիքին սպանելու նպատակով։ Բանակի շարժվելու առաջ Գունտարիքը կազմակերպեց մեծ ճաշկերույթ և հրավիրեց Արտավանին կիսելու նույն բազմոցը, որը համարվում էր հարգանքի նշան։ Հանկարծակի, ճաշկերույթի ժամանակ Արտավանի հայ զինվորները հարձակվեցին և սպանեցին Գունտարիքի պահակախումբը, իսկ Արտավանը անձամբ սպանեց ապստամբ Գունտարիքին ։
Այս արարքը Արտավանին բերեց մեծ համբավ. Հուստինիանոսի զարմուհին, ով գտնվում էր Կարթագենում և ում հետ Գունտարիքը մտադրվել էր ամուսնանալ, Արտավանին նվիրեց մեծամեծ նվերներ, իսկ կայսրը նրան շնորհեց Աֆրիկայի մագիստեր միլիտում տիտղոսը։ Չնայած Արտավանն արդեն ամուսնացած էր, նա նշանվեց կայսրի զարմուհու հետ։ Արտավանը նրան ուղարկեց Կոստանդնուպոլիս և խնդրեց կայսրից իրեն ետ կանչել, որպեսզ նրանք կարողանան ամուսնանալ ։
Արտավանը Կ.Պոլսում և դավադրունն ընդդեմ կայսրի
Շուտով Արտավանը ետ կանչվեց Կոստանդնուպոլիս, ում Աֆրիկայում փոխարինեց Ջոն Տրոգիլտան։ Արտավանը արժանացավ մագիստեր միլիտում պրազենտալիս տիտղոսի և դարձավ պատվավոր հռոմեական կոնսուլ։ Սակայն չնայած այս պատիվներին, Արտավանը այդպես էլ չկարողացավ ամուսնանալ կայսեր զարմուհւ հետ. ամուսնությանը դեմ էր կայսրուհի Թեոդորան։ Նա պահանջեց Արտավանից ամուսնալուծվել առաջին կնոջից, սակայն դա նրան հաջողվեց անել միայն 548 թվականին, երբ կայսեր զարմուհին արդեն ամուսնացել էր ։
Արտավանին դուր չեկավ այդպիսի վերաբերմունքը և նա Թեոդորայի մահից հետո մասնակցեց այսպես կոչված  հայկական  կամ  Արտավանի  դավադրությանը։ Սակայն իրականում դավադրությունը կազմակերպվել էր Արտավանի բարեկամ Արշակը, ով առաջարկում էր սպանել Հուտինիանոսին և գահ բարձրացնել նրա զարմիկ Գերմանիուսին։ Դավադիրները կարծում էին, որ Գերմանուսը կմիանա նրանց, քանի որ Գերմանիուսը դժգոհ էր Հուստիանիոս որոշումից զրկելու իրեն իր մահացած եղբոր ժառանգության մեծ մասից ։ Դավադիրներն առաջին հերթին կապ հաստատեցին Գերմանուսի որդու հետ։ Վերջինս միանգամից դավադրության մասին տեղյակ պահեց հորը, ով իր հերթին տեղեկացրեց կոմս էքսկյուբիտորում Մարցելուսին։ Դավադրության մասին առավել մանրամասն իմանալու համար, Գերմանիուսը որոշեց անձամբ հանդիպել դավադիրների հետ, իսկ Մարցելուսի հավատարիմ մարդկանացից մեկը թաքնվել էր մոտակայքում ։ Չնայած Մարցելուսը երկմտում էր առանց լրացուցիչ փաստերի պատմել այս մասին կայսրին, վերջիվերջո նա հայտնեց նրանց ծրագրի մասին։ Հուստինիանոսը հրամայեց դավադիրներին բանտ նետել և հարցաքննել, սակայն նրանց նկատմամբ համեմատաբար մեղմ վերաբերմունք ցույց տրվեց։ Արտավանը զրկվեց իր պաշտոններից և տիտղոսներից և դրվեց կալանքի տակ պալատում։ Իսկ շուտով նրան նույնսիկ ներում շնորհվեց ։
Ծառայությունն Իտալիայում
550 թվականին Արտավանը նշանակվեց Թրակիայի մագիստեր միլիտում և ուղարկվեց Սիցիլիա ետ շպրտելու օստրոգոթ արքա Տոտիլային, ով վերջերս սկսել էր ասպատակել կղզին։ Արտավանին չհաջողվեց ժամանակին հասնել արշավանքի դուր ելած նավատորմին, իսկ նրա սեփական նավատորմը մեծ կորուստներ տալով ետ վերադարձավ ։ Վերջ ի վերջո նա հասավ Սիցիլիա և, առաջնորդելով հռոմեական զորքը, ոչնչացրեց Տոտիլայի կողմից կղզում թողնված զորքերը։ Հետագա երկու տարին նա անցկացրեց Սիցիլիայում։ Համաձայն Պրոկոպիուսի, Իտալիայի պաշարված Կրոտոն քաղաքի բնակիչները բազմիցս Արտավանին դիմում էին օգնության նպատակով, սակայն նա ոչինիչ չձեռնարկեց ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ հրամանատարներ Կատեգորիա:Բյուզանդիայի զորավարներ Կատեգորիա:Հայերը Բյուզանդական կայսրությունում Կատեգորիա:Արշակունիներ
Լաշա Բուգաձե
Լաշա Բուգաձե (վրաց.՝ ლაშა ბუღაძე, ), վրացի գրող, նովելիստ։ Նրա ստեղծագործությունները հիմնականում վերաբերում են՝ զինվորներին, սիրուն և այլն ։
Կենսագրություն
Նա կատարում է թարգմանություններ՝ ռուսերեն, հայերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, անգլերեն և լեհերեն լեզուներից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի գրողներ Կատեգորիա:Վրացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Թբիլիսիի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Ռեյչել Բրոսնահեն
Ռեյչել Բրոսնահեն (Rachel Elizabeth Brosnahan, ), ամերիկացի դերասանուհի։ «Էմմի» և երկու «Ոսկե գլոբուս» մրցանակների հաղթող։
Կյանք ու կարիերա
Բրոսնահենը ծնվել է Միլուոկիում՝ Վիսկոնսին նահանգում, բայց մեծացել է Իլինոյս նահանգի Հայլենդ-Պարկ քաղաքում, որտեղ ավարտել է միջնակարգ դպրոցը ։ Պայուսակների հանգուցյալ մոդելավորող Քեյթ Սփեյդի (1962-2018), որը նրա հոր հարազատ քույրն էր, զարմուհին է։ Նրա հայրական պապը՝ 89-ամյա Էրլ Ֆրանսիս Բրոսնահանը, մահացել է 2018 թվականի հունիսի 20-ին՝ դստեր՝ Քեյթի մահից 15 օր անց և  թաղումից մեկ օր առաջ ։ 2012 թվականին ավարտել է Նյու Յորքի համալսարանի Թիշ արվեստի դպրոցը ։ Դրան զուգընթաց նա սկսել է իր հեռուստատեսային կարիերան՝ խաղալով «Լավ կին», «C.S.I.: Հանցագործության վայրը Մայամի», «Կրքի անատոմիա» ֆիլմերում։ Նրա բեկումնային դերն է դարձել 2013-2015 թվականներին Նեթֆլիքսի «Թղթե տնակ» սերիալում Ռեյչլ Փոսների դերը, որը նրան բերել է անվանակարգ 2015 թվականի «Էմմի» մրցանակաբաշխությունում ։
2014 թվականի սկզբին Բրոսնահենը երկրորդական դերեր է ստանձնել «Սև ցուցակ» և «Սև արկղ» հեռուստասերիալներում ։ Ավելի ուշ 2014 թվականին նա ստացել է WGN America «Մանհեթեն» սերիալի կենտրոնական դերերից մեկը, իսկ հետո առաջատար դեր CBS «The Dovekeepers» մինի սերիալում ։
2018 թվականին «Զարմանալի տիկին Մայզելը» սերիալում Միրիամ Մեյզելի դերի համար ստացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակ հեռուստատեսային սերիալում՝ կատակերգությունում կամ մյուզիքլում կանանցի լավագույն դերի համար ։ 2018 թվականի հուլիսին, այս դերի համար ստացել է «Էմմի» մրցանակ կատակերգական հեռուստասերիալում լավագույն կանացի դերի համար ։ Նույն սերիալի երկրորդ եթերաշրջանի համար կրկին ստացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակ լավագույն կանացի դերի համար հեռուստասերիալում` կատակերգությունում կամ մյուզիքլում։
Անձնական կյանք
2016 թվականից Բրոսնահանը ամուսնացած է դերասան Ջեյսոն Ռալֆի հետ ։
Մրցանակներ և անվանակարգեր
Մրցանակների և անվանակարգերի ամբողջական ցուցակը տեղադրված է IMDB.com կայքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հուլիսի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:1990 ծնունդներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ
Grand Theft Auto: Vice City
«Grand Theft Auto: Vice City» (այլ կերպ՝ «GTA: Vice City»), 2002 թվականին «Rockstar North» ստուդիայի կողմից մշակված և «Rockstar games» ընկերության կողմից թողարկված էքշըն և բաց աշխարհ ժանրերի համակարգչային խաղ, «Grand Theft Auto» խաղաշարի երկրորդ 3D անիմացիոն ռեժիմով և ընդհանուր առմամբ վեցերորդ խաղը։ Հյուսիսամերիկյան շուկա խաղը մտել է 2002 թվականի հոկտեմբերի 1-ին՝ սկզբնապես «PlayStation 2», իսկ հաջորդ տարի արդեն՝ «Xbox» և «Microsoft Windows» համակարգերի համար։ Հաջորդում է «Grand Theft Auto III»-ին և նախորդում «Grand Theft Auto: San Andreas»-ին։
Խաղը ներշնչված է 1980-ականների ամերիկյան զանգվածային մշակույթով։ Գործողություններն ընթանում են 1986 թվականին՝ Վայս սիթի գեղարվաստական քաղաքում (ստեղծված Մայամիի նախատիպով)։ Խաղի գլխավոր հերոսը 15 տարվա ազատազրկումից հետո ազատություն ձեռք բերած, ոմն իտալական արմատներով ամերիկացի Թոմի Վերսետտին է, ով թմրանյութային առևտրի ձախողումից հետո սկսում է փնտրել մեղավորներին և, միաժամանակ, ստեղծում է մեծ կայսրություն՝ ասպարեզից աստիճանաբար հանելով քաղաքի այլ ծանրակշիռ խմբավորումներին։
Թողարկումից հետո «Vice City»-ն դառնում է 2002 թվականի ամենավաճառած համակարգչային խաղը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Grand Theft Auto Կատեգորիա:2002 տեսախաղեր Կատեգորիա:Windows տեսախաղեր Կատեգորիա:IOS խաղեր Կատեգորիա:PlayStation 2 տեսախաղեր Կատեգորիա:PlayStation 4 տեսախաղեր
Ծաղկաշատ (գետ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի գետեր
Սանդրինգհեմյան պալատ
Սանդրինգհեմյան պալատ (Sandringham House), Վինձորյան արքայատոհմին պատկանող կալվածք, որը գտնվում է Նորֆոլկ]]ի 20 հազար ակր  որսատեղիում։ Կալվածքը ձեռք է բերել Վիկտորյա թագուհին 1862 թվականին լորդ Պալմերստոնի որդեգրից Ուելսի արքայազնի խնդրանքով, երբ վերջինս պատրաստվում էր ամուսնանալ Ալեքսանդրա Դանիացու հետ։ Որպեսզի ձմռանը ավելի երկար ժամանակ անցկացնի որսատեղիում, արքայազնը հրամայեց, որ Սանդրինգհեմում ժամացույցների սլաքները կես ժամով առաջ տան։ Այս կարգադրությունը ուժի մեջ մնաց մինչև 1936 թվականին Էդուարդ VIII-ի գահ բարձրանալը։
Ալեքսանդրային դուր էր գալիս Սանդրինգհեմը, և այն դարձել էր նրա ժամանցի հիմնական վայրը «Նոր արքունիքում»։ Նրանց ընտանիքի աճին զուգընթաց հին կալվածքը սկսեց փոքր թվալ։ 1860-ական թվականներին այն դարձյալ էականորեն ընդարձակվեց, ընդունելով ներկայիս տեսքը՝ Թյուդորների և Աննա թագուհու ժամանակների ոճերի միասնությամբ։ Վիկտորիական դարաշրջանի համար կալվածքի ներքին կառուցվածքը համարվում էր հարմարավետության գագաթնակետ։ Այն լուսավորվում էր ցնցուղի նմանվող գազային լուսավորությամբ։
Ամուսնու մահից հետո Ալեքսանդրա թագուհին շարունակեց ապրել Սանդրինգհեմում մինչև մահ։ Այստեղ են մահացել նաև նրա որդի Գեորգ V-ը և թոռը՝ Գեորգ VI-ը։ Նրանցից առաջինի բնակվելու համար այգում կառուցվել էր ոչ մեծ տուն՝ (Յորք-տնակը), իսկ երկրորդը ստիպված էր գնել կալվածքը (ոչպես մասնավոր, ոչ պետական սեփականություն) իր ավագ եղբորից՝ Էդուարդ VIII-ից, գահից վերջինիս հրաժարվելուց հետո։ Մեծ Բրիտանիայի ներկայիս թագուհին՝ Եղիսաբեթ Երկրորդը, ևս առնչություն ունի Սանդրինգհեմյան պալատի հետ։ Այստեղ նա հարազատների հետ հանդիպել է հոր մահվան ժամանակ, շարունակել է նրանց հետ հանդիպել սեփական թագադրման տարելիցների ժամանակ, ինչպես նաև Ծննդյան տոներին ու Ամանորին։
Սանդրինգհեմյան կալվածքի Էփլթոն հաուսում մինչև Նորվեգիայի անկախություն ձեռք բերելը ապրում էր այդ երկրի ապագա թագավոր Հոկոն VII-ը իր բրիտանացի կնոջ հետ։ Այստեղ ծնվել է նրանց միակ որդին` արքայազն Ալեքսանդրը (ապագա Ուլաֆ V-ը)։
Իտալական Հյուսիսային Աֆրիկա
Իտալական Հյուսիսային Աֆրիկա (Africa Settentrionale Italiana) - 1911 թվականից մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջերը Հյուսիսային Աֆրիկայում Իտալիայի հսկողության ներքո գտնված գաղութների ու տարածքների ամբողջությունը
Պատմություն
Իտալական Հյուսիսային Աֆրիկայի պատմությունը ունի երկու փուլ. առաջինը՝ Տրիպոլիտանիայի և Կիրենաիկայի 1911-1934 թվականների պատմություն, և երկրորդը՝ 1934-1943 թվականների Իտալական Հյուսիսային Աֆրիկայի պատմություն։
Թուրք-իտալական 1911-1912 թվականների պատերազմից հետո Լիբիայի այժմյան տարածքը (Տրիպոլիտանիան և Կիրենաիկան) Օսմանյան կայսրությունից անցնում են միապետական Իտալիայի տիրապետության տակ։ Այնուամենայնիվ, իտալական տիրապետության առաջին տարիներին այդ տարածքները դեռևս որոշ կախվածության մեջ էին մնում թուրքական իշխանություններից՝ գտնվելով վերջիններիս իրավարարության ներքո[1]։ Այսպես. թուրքական սուլթանի կարգադրությամբ է, որ սենսուիտների օրդենի պարագլուխը 1915 թվականի մայիսին նշանակվում է Լիբիայի մուսուլմանների հրամանատար՝ ստանալով վեզիրի աստիճանակարգ։
1927 թվականին ստեղծվում են Կիրենաիկայի և Տրիպոլիտանիայի առանձին գաղութները, իսկ 1934 թվականին դրանք, ինչպես նաև Ֆեցցան կոչվող տարածքը, միավորվում են՝ ստեղծելով միասնական Լիբիա գաղութը։ Թուրքիան Լիբիայի նկատմամբ Իտալիայի տիրապետությունը ճանաչում է միայն 1934 թվականին։ Օկուպացման տարիներին Իտալիան այս տարածքներում վարում էր բնիկների իտալացման քաղաքականություն։
Ինչ վերաբերում է Ֆեցցանին, հարկ է նշել, որ այդ տարածքը օսմանյան տիրապետության ժամանակաշրջանում Լիբիայի կազմում չի եղել։ Վերջինիս գաղութացման գործընթացը իտալացիներն սկսել են 1912 թվականին և ավարտել երկու տարի անց՝ 1914-ին՝ դրա գլխավոր քաղաքի՝ Մուրզուկի գրավումով։ Այդուհանդերձ, ընդհուպ մինչև 1930-ական թվականների սկիզբը Լիբիայի հարավում իտալացիների իշխանությունը բավականաչափ ուժեղ չէր։ Կիրենաիկան գաղութացման առաջին տարիներին համառորեն դիմադրում էր իտալացի գաղութարարներին։ Ըմբոստացած արաբների առաջնորդ Մուհամեդ Իդրիս ալ-Մահդի աս-Սենուսին տարածքի ինքնավարության վերաբերյալ համաձայնագիր է կնքում իտալացիների հետ, որը զգալի ինքնուրույնություն էր ապահովում կառավարման գործում։ Այս իրավիճակը պահպանվում է մինչև 1923 թվականը, երբ Իտալիայում իշխանափոխություն է տեղի ունենում, և երկրի ղեկն իրենց ձեռքն են վերցնում ֆաշիստները՝ Բենիտո Մուսոլինիի գլխավորությամբ։ Մուսոլինիի կառավարությունը ձեռնամուխ է լինում Աֆրիկայում գաղութացված տարածքների ընդաձակմանը, որը տեղի է ունենում ի հաշիվ Սուդանի (բրիտանական գաղութ) և Եգիպտոսի։ 1935 թվականին Մուսոլինին և Ֆրանսիայի վարչապետ Լավալը ստորագրում են ֆրանս-իտալական համաձայնագիր, որի արդյունքում Իտալիային է անցնում Աուզուի տարածքային գոտին։
Սակայն տեղաբնիկները շարունակում էին զինված դիմադրություն ցույց տալ գաղութարարներին:Լիբիայի տարբեր հատվածներում բռնկվում են ապստամբություններ։ Զինված պայքարը ղեկավարում էր Լիբիայի ազգային հերոս Օմար Մուխթարը։ Ընդվզումներին վերջ դնելու համար Մուսոլինին մարտադաշտ է ուղարկում Լիբիայում գտնվող իտալական զորքերի հրամանատար Ռոդոլֆո Գրացիանիին։ Լիբիացի պարտիզանների դեմ խոշոր ճակատամարտ է տեղի ունենում Կիրենաիկայում՝ Ջեբլ-Ահդարում։ Իտալական բանակին հաջողվում է ճնշել ապստամբությունը, սակայն երկրի որոշ շրջաններում զինված դիմադրությունը շարունակվում է մինչև 1935 թվականը։
Ապստամբությունները ճնշելու նպատակով իտալացիները Լիբիայում ստեղծում են համակենտրոնացման ճամբարներ։ Ընդհանուր առմամբ համակենտրոնացման ճամբարներում պահվել են շուրջ 125 հազար լիբիացիներ, հիմնականում՝ տղամարդիկ, որոնք, ըստ իտալացիների կասկածների, կարող էին միանալ պարտիզաններին։ Եվ չնայած գաղութացված երկրամասում տիրող անհանգիստ իրավիճակին, հակաիտալական տրամադրություններին, ռազմական բախումներին, իշխանությունները շարունակում էին զավթված տարածքներում իտալացիներ վերաբնակեցնելու քաղաքականություն վարել։ 1940-ական թվականների սկզբներին Լիբիայում բնակվում էր շուրջ 110 հազար իտալացի, որը կազմում էր ամբողջ բնակչության 12 %-ը։
1939 թվականին Բենիտո Մուսոլինին Լիբիայի ծովափերը հայտարարեց Իտալիայի Չորրորդ ափ և այդ տարածքները միավորեց մայրցամաքային Իտալիայի հետ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ 1940-1943 թվականներին իտալացիները ձգտում էին նվաճել Եգիպտոսն ու Թունիսը՝ այդ կերպ ընդարձակելով Իտալական Հյուսիսային Աֆրիկան ։ Այս տարածաշրջանում Առանցքի երկրների ռազմական ձեռքբերումները Իտալիային հնարավորություն էին տալիս ի ցույց դնելու իր հավակնությունները Արևմտյան Եգիպտոսի զգալի մասի նկատմամբ։ Իտալացի ֆաշիստները ձգտում էին 1941-1942 թվականներին ստեղծել Եգիպտոսի թագավորություն՝ իրենց վերահսկողության ներքո, իսկ 1942-1943 թվականներին՝ նվաճել Թունիսը:Վերջինս «Իտալիայի Չորրորդ ափի»-ի կազմ մտցվեց 1942 թվականի նոյեմբերին։ Սակայն կարճ ժամանակ անց՝ 1943 թվականի մայիսին անգլո-ամերիկյան ռազմական ուժերի հարձակումը իտալացիներին հարկադրեց լքելու ոչ միայն նորանվաճ Թունիսը, այլև ամբողջ Հյուսիսային Աֆրիկան։ Իտալական Հյուսիսային Աֆրիկան, այսպիսով, լուծարվեց։
Պատերազմի ավարտից հետո Իտալիան պաշտոնապես հրաժարվեց Լիբիայի նկատմամբ իր հավակնություններից։ 1943-1951 թվականներին այդ տարածաշրջանը գտնվում էր Անգլիայի (Տրիպոլիտանիա և Կիրենաիկա) և Ֆրանսիայի (Ֆեցցան) կառավարման ներքո։
1951 թվականին ՄԱԿ-ի որոշմամբ Լիբիան դարձավ անկախ պետություն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի գաղութային տարածքներ Կատեգորիա:Հյուսիսային Աֆրիկա
Աբդուլ Ռահման Բաբա
Աբդուլ Ռահման Բաբա (Abdul Rahman Baba, ծնվել է հուլիսի 2, 1994 թվական, Տամալե, Գանա), գանացի ֆուտբոլիստ, «Չելսիի» և Գանայի ազգային հավաքականի պաշտպան։
Ակումբային կարիերա
Բաբան կարիերան սկսել է «Դրիմս» ակումբում։ 2011 թվականին տեղափոխվել է «Ասանտե Կոտոկո», որի կազմում 2011-12 մրցաշրջանում դարձավ Գանայի չեմպիոն։
2012 թվականի ամռանը Բաբան հինգտարյա պայմանագիր կնքեց գերմանական «Գրոյտեր Ֆրույտ» ակումբի հետ ։ 2012 թվականի օգոստոսի 19-ին, Գերմանիայի գավաթի շրջանակներում, Հոֆենբախի Կիկերսի դեմ խաղում (0-2), կայացավ նրա դեբյուտը նոր ակումբում, 58-րդ րոպեին դուրս գալով փոխարինման և ստանալով կարմիր քարտ։ 2012 թվականի սեպտեմբերի 25-ին դեբյուտեց Բունդեսլիգայում, Դյուսելդորֆի «Ֆորտունայի» դեմ խաղում (0-2)։ 2014 թվականի օգոստոսի 11-ին, «Նյուրնբերգի» դեմ խաղում (5։1) նա խփեց առաջի երկրորդ գոլերը։
2014 թվականի օգոստոսի 12-ին Բաբան 2,5 միլիոն եվրոյի դիմաց տեղափոխվեց Աուգսբուրգ ։
2015 թվականի օգոստոսի 15-ին Բաբան պայմանագիր կնքեց Լոնդոնի «Չելսիի» հետ։ Գործարքի գինը կազմեց 20 միլիոն եվրո ։
Միջազգային կարիերա
2010 թվականին Բաբան առաջին անգամ հրավիրվեց Գանայի երիտասարդական հավաքական, իսկ 2012 թվականին դարձավ նրա ավագը։ 2013 թվականի մարտին Բաբան հրավիրվեց Գանայի ազգային հավաքական ։ 2015 թվականին Բաբան հայտնվեց Աֆրիկայի ազգերի գավաթի խաղարկությանը ներկայացող Գանայի կազմի մեջը, որտեղ նրանք նվաճեցին արծաթե մեդալներ։
Ձեռքբերումներ
«Ասանտե Կոտոկո»
Գանայի հավաքական
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գանայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Աուգսբուրգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Չելսիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Նոլե (այլ կիրառումներ)
Նոլե, կարող է վերաբերել՝
Ծաղկաշեն (գետ, Գեղարքունիքի մարզ)
Ծաղկաշեն, գետակ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում, Գայլաձոր գետի աջակողմյան օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Վարդենիսի լեռների հյուսիսային լանջից և Սուլեմայի լեռնանցքից 2 կմ հյուսիսում միախառնվում մայր գետին։ Երկարությունը՝ 6 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Գայլաձոր (Արգիճիի վտակ) գետի վտակներ
Նոկս շրջան (այլ կիրառումներ)
Նոկս շրջան, կարող է վերաբերել՝
Թաուֆիկ ալ-Հաքիմ
Թաուֆիկ ալ-Հաքիմ (توفيق الحكيم, ), եգիպտացի խոշոր դրամատուրգ, արձակագիր, գրականագետ, հրապարակախոս, տասնամյակներ շարունակ մեծ դեր է խաղացել Եգիպտոսի հասարակական և մշակութային կյանքում։ Նրա ստեղծագործություններից շատերը թարգմանվել են տարբեր լեզուներով՝ ռուսերեն, անգլերեն, ֆրանսերեն, իտալերեն, գերմաներեն և իսպաներեն։
Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի ստեղծագործության մեջ զգալի տեղ է զբաղեցնում դրամատուրգիան։ Նա գրել է շուրջ 50 մեծ և փոքր պիեսներ, ռեալիստական դրամաներ և կատակերգություններ, հոգեվերլուծության հիմքի վրա կառուցված ստեղծագործություններ։ Պիեսներում հեղինակը լայնորեն կիրառում է այլաբանություն (ալլեգորիա), պատկերավորումներ (սիմվոլիկա) և երևակայական կառույցներ (ֆանտաստիկա)։ Դրանք առանձնանում են աբստրակտ փիլիսոփայական կերպարներով և մանրամասնությունների պատկերման խոր ռեալիզմով, հումորով և նուրբ բանաստեղծականությամբ, գեղարվեստական միջոցների արդիականությամբ և դասական ձևերի հմուտ օգտագործմամբ, ուստի իրենց կառուցվածքով և առաջադրված գաղափարներով կարելի է դասել «ինտելլեկտուալ թատրոնին»։ Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի պիեսների մեծամասնությունը նվիրված է կյանքի և արվեստի հարաբերակցությանը, մարդկային հասարակության զարգացմանը, իշխանությանը, գիտելիքին։ Ելնելով կառուցվածքից, գաղափարներից և սյուժեի բնույթից՝ Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի դրամատուրգիական ստեղծագործությունները կարելի է բաժանել 3 հիմնական խմբի՝
Կենսագրություն
Թաուֆիկ ալ-Հաքիմը ծնվել է 1898 թվականին Ալեքսանդրիայում, դատավորի ընտանիքում։ Ավարտելով տարրական դպրոցը՝ ընտանիքի կողմից ուղարկվում է Կահիրե՝ ուսումը շարունակելու։ Ապրել է պատմական մի անհանգիստ ժամանակաշրջանում։ Կահիրե գալու ժամանակ էր, երբ սկսվել էր Առաջին աշխարհամարտը, իսկ ապա ավելի ուշ՝ 1919 թվականի եգիպտական ապստամբությունը։ Այն օրերին, երբ ժողովրդական լայն զանգվածները ոտքի կանգնեցին իրենց հայրենիքը անգլիական ազդեցությունից պաշտպանելու համար, Թաուֆիկ ալ-Հաքիմը գտնվում էր իրադարձությունների հենց կետնրոնում։ Իր համախոհների հետ գրողը մասնակցում էր ցույցերին, հորինում էր հայրենասիրական հիմներ, գրում և տարածում էր թռուցիկներ։ Այդ օրերին նա գրեց նաև իր առաջին պիեսը՝ «Անկոչ հյուրը» (الضيف الثقيل), որով կոչ էր անում Եգիպտոսից դուրս քշել «անկոչ հյուրին»՝ անգլիացուն, որը առանց հրավերի եկել է «խնջույքի» և ցանկություն չունի ինքնակամ լքել այն։
Ապստամբության ճնշումից հետո Թաուֆիկ ալ-Հաքիմը շարունակում է իր կրթությունը՝ ընդունվելով Կահիրեի համալսարանին կից գործող Բարձրագույն իրավական դպրոց, որտեղ չորս տարի ուսումնասիրելով իրավունք՝ միաժամանակ մեծ ուշադրություն էր դարձնում թատրոնին և գրականությանը։ Իրավական դպրոցը ավարտելուց հետո հայրը, դեմ լինելով որդու գրական գործունեությանը, ուղարկում է նրան Փարիզ՝ իրավաբանական կրթությունը շարունակելու համար։ Թաուֆիկ ալ-Հաքիմը Փարիզում այցելում է թատրոններ, թանգարաններ, ջանասիրաբար աշխատում է իր կրթության վրա, ապա շարունակում է փորձել իր ուժերը գրականության մեջ։ Յուրացնելով ֆրանսերենը՝ իր առաջին վեպը՝ «Հոգու վերադարձը» սկսում է գրել ֆրանսերեն։ Իր ստեղծագործության մեջ նա փորձում էր հասնել ոճի այն պարզությանը և բնականությանը, որը նա տեսել էր եվրոպացի հեղինակների մոտ։ Սակայն շուտով նա կրկին անցնում է արաբերենին՝ չհրաժարվելով իր իսկ առաջադրված խնդրից և փայլուն կերպով լուծելով այն։ Վերադառնալով Եգիպտոս՝ Թաուֆիկ ալ-Հաքիմը նշանակվում է գյուղական քննիչ և աշխատում մինչև 1934 թվականը։ Աշխատանքը ամայության մեջ գրողին հարստացրեց ստեղծագործական նյութով, որը նա օգտագործեց իր գլուխգործոց համարվող «Գավառական քննիչի հուշագրերը» վեպում, որտեղ լայնորեն անդրադառնում է գյուղացիների սոցիալական ծանր վիճակին։ Դրա հետ մեկտեղ գրել է նաև փիլիսոփայական դրամաներ, կենցաղային և սատիրիկ կատակերգություններ, դրամատիկ փոքր ստեղծագործություններ, պատմվածքներ։
Ազգային գրականության առջև իր արժանիքների համար հեղինակը ընտրվել է Արաբերեն լեզվի Ակադեմիայի անդամ (1954), արվեստի, գրականության և հասարակական գիտությունների գծով Բարձրագույն խորհրդի անդամ (1956), պարգևատրվել է «Նեղոսի շքանշանով» (1961)։ Մահացել է 1987 թվականին։
Արաբական թատրոնը Թաուֆիկ ալ-Հաքիմից առաջ
Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի մուտքը դրամատուրգիա նշանակալից է, եթե հաշվի առնենք, որ արաբական թատրոնին բնորոշ է ավանդույթների գրեթե ամբողջական բացակայությունը։ Վաղ և միջնադարյան արաբական գրականությունը չունի դրամատուրգիական ժանրի ստեղծագործություններ։ Դրամատիկական տարրեր կարելի է գտնել մակամայի տիպի ստեղծագործությունների երկխոսություններում։ Իսկ արաբական թատրոնի ստեղծման փորձերը արվել են 19-րդ դարի կեսերին։
Արաբական թատրոնի այս հետամնացությունը բացատրվում է մի քանի պատճառներով։ Առաջին հերթին դա պայմանավորված է նրանով, որ այն ժողովուրդները, որոնց հետ շփվում էին արաբները, նույնպես չունեին իրենց թատրոնը։ Երկրորդ պատճառը այն էր, որ իսլամը արգելում էր կնոջը մասնակցել մշակութային կյանքին։ Սրան պետք է ավելացնել այն, որ ոչ միայն կանայք, այլ նաև տղամարդիկ հարյուրամյակներ շարունակ չէին կարող մասնակցել բեմադրվող ներկայացումներին, որոնք մուսուլմանական պատկերացմամբ մարմնավորվում էին «կռապաշտությունը» և «հեթանոսական ոգին»։ Մի շարք այլ ազգերի մոտ թատրոնը ձևավորվել և զարգացել է կապված աստվածներին նվիրված ծեսերի և տոնակատարությունների հետ։ Իսկ արաբները զրկված էին այս հնարավորությունից. հունական մշակութային ժառանգությունը օգտագործելով ինչպես գիտության, այնպես էլ արվեստի բնագավառում, արաբները չէին հետաքրքրվում հունական դրամայով։ Արաբական թատրոնի ձևավորման մեջ որոշիչ դեր են խաղացել ժողովրդական ավանդույթները։ Դրանցից են «Խայալ ալ-Զիլը» (خيال الظل՝ ստվերների թատրոն), «ալ-Կարակուզը» (القراقوز՝ տիկնիկային թատրոն) և այլն։ Թատրոնի բացակայությունը միջնադարում և նոր ժամանակներում իր կնիքը թողեց արաբական դրամատուրգիայի վրա։ Հաճախ էր, որ ինչպես չափածո, այնպես էլ արձակ դրամաները առաջին հերթին նախատեսված էին ընթերցանության համար։ Այդ պատճառով ավելի տաղանդավոր դրամատուրգների մոտ հաճախ են հանդիպում դեպքերի զարգացման երկարացումները, դանդաղացումները և այլն։ Առաջին դրամատիկական ստեղծագործությունները ստեղծվում էին որպես եվրոպական նմուշների նմանակում և հիմնականում լուսավորական բնույթ էին կրում։ Արաբ դրամատուրգները փոխառել են եվրոպական թատրոնի բեմական փորձը, կուտակել են ուժեր և գիտելիքներ, որպեսզի ինքնուրույն և յուրահատուկ ձևով խոսեն իրենց ժողովրդի առաջ ծառացած խնդիրների մասին։
1910-ական թվականներին, երբ Թաուֆիկ ալ-Հաքիմը ի հայտ եկավ իր առաջին պիեսներով, արաբական դրամատուրգիան և թատրոնը կենտրոնացված էին Եգիպտոսում։ Այնտեղ գործում էին երաժշտական խմբեր, որոնցից նշանավոր էին ալ-Ռիհանիի և Ակաշի կոլլեկտիվները։ Երաժշտական պիեսներից շատերի հեղինակներն էին հայտնի գրող Ամին Սիդկին և կոմպոզիտոր Սաիդ Դերվիշը։ Ձևավորվում և մեծ տարածում է ստանում ժողովրդական կատակերգության ժանրը։ Այս տարիները մեծ ազդեցություն ունեցան Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի դրամատուրգիայի վրա։ Նա համագործակցում է հայտնի խմբակների, դերասանների հետ, ստեղծում է իր առաջին պիեսները։
Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի ինտելեկտուալ թատրոնը
Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի սիմվոլիկ պիեսները՝ «Քարանձավի մարդիկ» (أهل الكهف՝ ահլ ալ–քահֆ) և «Շահրազադ» (شهرزاد՝ Շահրազադ) լույս են տեսել համապատասխանաբար 1933 և 1934 թվականներին։ Այս մեծ ընդմիջումը հեղինակի առաջին ստեղծագործություններից հետո բացատրվում է նրանով, որ սկզբում նա մեկնել է Ֆրանսիա, ապա աշխատել է Եգիպտոսում՝ գավառական դատարանում։ Այս տարիները եղել են գրողի՝ եգիպտական գրականության հետ լայն ծանոթության, նոր արաբական գրականության և դրամատուրգիայի մասին խոհերի տարիները։
Հեղինակի այս տարիների դրամատուրգիայի գլխավոր առանձնահատկությունը այն է, որ նա ստեղծում է սիմվոլիկ պիեսներ՝ ի նմանակում Իբսենի, Մետերլինկի, Բեռնարդ Շոուի «ինտելլեկտուալ թատրոնին»։ Երկար ժամանակ կտրվելով Եգիպտոսի գրական կյանքից ՝ իր սերտ կապը ֆրանսիական թատրոնի հետ արմատապես փոխում է գրողի հայացքները դրամայի հանդեպ։ Գրողը զգում է, որ ամբողջական դրամատիկական ստեղծագործություն գրելու համար, որը կկրի ոչ միայն զբաղեցնող, այլ նաև համամարդկային խնդիրները դիտարկող բնույթ, պետք է դիմել այնպիսի թեմաների և գաղափարների, որոնք դարերի ընթացքում մտահոգում են մարդկանց։
Որպես մի գրականության գործիչ, որը չունի սեփական դրամատուրգիական ավանդույթները, նա անհրաժեշտ է համարում դիմել համաշխարհային թատրոնի ակունքներին՝ հին հունական դրամատուրգիային։
Անտիկ շրջանի գրողների ստեղծագործությունները հուշեցին Թաուֆիկ ալ-Հաքիմին համամարդկային խնդիրների բեմականացման ուղին՝ օգտագործելով ժողովրդական լեգենդների և ավանդությունների, դիցաբանության նյութերը։ Գրողը անդրադառնում է այնպիսի խնդիրներին, ինչպիսիք են մարդու պայքարը ժամանակի և տարածության հետ, բանականության և զգացմունքների պայքարը, կյանքի և արվեստի, կյանքի և ճակատագրի փոխհարաբերությունները և այլն։ Չնայած այն հանգամանքին, որ դրամատուրգի առաջին սիմվոլիկ պիեսը լույս է տեսել 1933 թվականին, հեղինակը միայն «Պիգմալիոն» պիեսի (1942) նախաբանում է գրել «ինտելլեկտուալ թատրոնի» հանդեպ իր հայացքների մասին. մասնավորապես՝
Քարանձավի մարդիկ
«Քարանձավի մարդիկ» (أهل الكهف՝ ահլ ալ–քահֆ) Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի առաջին սիմվոլիկ պիեսներից մեկն է։ 1935 թվականին պիեսը բեմադրվեց Կահիրեում։
Պիեսը կարծես թե ծառայում է որպես շարունակություն քարանձավայինների մասին հին հնդկական լեգենդի։ Գործողությունները տեղի են ունենում հորինված երկրում, իսկ հերոսները անհայտ ազգությունների են։ Այնուամենայնիվ, պիեսի հիմնական գաղափարը տանում է դեպի եգիպտական դիցաբանություն։ Հերոսներից մեկը՝ Մառնուշը, պարտություն կրելով իր և ժամանակի միջև պայքարում, բացականչում է «Անօգուտ է պայքարել ժամանակի հետ։ Եգիպտոսը դեռ ավելի վաղ փորձում էր դիմադրել ժամանակին, սակայն ժամանակը կործանեց Եգիպտոսը»։ Հերոսները քրիստոնյաներն են, ովքեր թաքնվել էին հեթանոս արքայի հետապնդումներից մի մոռացված քարանձավում։ Այնտեղ քնած մնալով շուրջ 300 տարի՝ նրանք ի վերջո արթնանում են։ Սակայն նրանք չեն էլ մտածում, թե ինչքան ժամանակ են անցկացրել երազում, և ի զարմանս իրենց՝ չեն կարողանում գտնել իրենց վերաբերող ոչ մի նշան՝ ոչ տուն, ոչ հարազատներ, ոչ ծանոթներ. հովիվը չի կարողանում գտնել իր ոչխարների հոտը, վեզիրը չի գտնում ոչ իր տունը, ոչ իր ընտանիքը, իսկ մյուսը իր սիրած էակի փոխարեն հանդիպում է վերջինիս ծոռանը։ Եվ աստիճանաբար կյանքը սկսում է արժեզրկվել այս մարդկանց կյանքում։
Հեղինակը միտում չի ունեցել նկարագրել հնագույն ժամանակաշրջանի մարդկանց կյանքը ժամանակակից եղանակով. նա առաջին հերթին նպատակ ուներ պատկերելու իր ժամանակների Եգիպտոսի կյանքը՝ դիմելով դիցաբանական նյութի սիմվոլիկ օգտագործմանը. այս պիեսում հեղինակը սիմվոլիկ ձևով ներկայացրել է այն բոլոր զգացմունքները, որոնք պատում էին իրեն, երբ Ֆրանսիայում չորս տարի մնալուց հետո վերադարձավ Եգիպտոս։ Պիեսի դժբախտ, անելանելի ավարտը ելնում էր Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի հոգեվիճակից, ով ցնցվել էր Եգիպոսի հետամնաց վիճակից Ֆրանսիայից վերադառնալուց հետո։
Սակայն պիեսում հասարակական-փիլիսոփայական խնդիրների լուծումը բավարար չափով դրսևորված չէ դրամատուրգիային հատուկ ձևով. աբստրակտ գաղափարները նվազեցնում են ստեղծագործության գեղարվեստական արժանիքները։ Դիմելով որոշակի խնդրի և պիեսի ողջ բովանդակությունը ենթարկելով այդ խնդրի լուծմանը՝ հեղինակը նախօրոք կանխորոշում է հերոսների արարքները և մտադրությունները. այսպես, քարանձավից դուրս գալուց հետո հիասթափությունը կյանքից տեղի է ունենում անսպասելի և չարդարացված ձևով։ Կարծես թե հանկարծակիորեն արթնանալով՝ հերոսներից յուրաքանչյուրը սկսում է խոսել կյանքի հանդեպ հետաքրքրության կորստի մասին։ Հերոսներից յուրաքանչյուրը՝ հովիվց մինչև վեզիր խոսում են շքեղ, գրական լեզվով։
Շահրազադ
Թաուֆիկ ալ-Հաքիմը «Շահրազադ» (شهرزاد) պիեսը սկսում է հեքիաթներից մեզ հայտնի բախման՝ կոնֆլիկտի հանգուցալուծումից։ «Հազար ու մի գիշեր» ժողովածուի հերոս Շահրիար արքան պահպանում է գեղեցկուհի Շահրազադի կյանքը իր խելքի և գեղեցկության համար։ Այստեղից էլ սկսվում են պիեսի գործողությունները։ Շահրազադի պատմությունները խլում են Շահրիարի հանգիստը և վերջինս, ձանձրանալով մարմնական հաճույքներից, ձգտում է միայն հոգևոր կյանքին։ Նա որոշում է նվիերել իրեն միայն իմացողությանը, ճանաչողությանը և գիտությանը։ Սակայն եթե «Քարանձավի բնակիչները» պիեսի հերոսները չեն կարողանում հաղթահարել ժամանակը, այդպես էլ Շահրիարը չի կարողանում կտրվել իր տեղից, փախչել ինքը իրենից։ Սերը Շահրազադի հանդեպ հաղթում է նրա ձգտմանը, այն է՝ ապրել միայն խելքով, բանականությամբ։
Պիեսում դրամատուրգը սիմվոլիկ կերպով պատասխան է տալիս այն հարցին, թե ինչպես է նա պատկերացնում նոր արաբական մշակույթի զարգացումը։ Գրողը հանդիմանում է արաբ լուսավորականների այն մասի անվճռականությունը, ովքեր 20-րդ դարի սկզբներին կոչ էին անում ամբողջապես ընդօրինակել Արևմուտքի մշակույթը՝ հաշվի չառնելով սեփական ժողովրդի ավանդույթները։ «Շահրազադ» պիեսը գրված է գրական արաբերենով՝ առանց եգիպտական բարբառի օգտագործման։ Կերպար-սիմվոլները չունեն որոշակի յուրահատկություններ, բացի իրենց «փիլիսոփայական ծանրությունից», որը կրում են։
Պիեսում որպես զգացմունքի մարմնավորում հանդես է գալիս վեզիր Կամարը, որին կործանում է Շահրազադի հանդեպ կույր սերը, կոպիտ ուժի խորհրդանիշն է սևամորթ ստրուկը, որը զրկված է խղճի խայթից և պիեսի միակ կերպարն է, ով շարունակում է ուրախանալ, հրճվել։ Իսկ Շահրիար արքան, ամուսնանալով Շահրազադի հետ, սկսում է մտորել, թե ով է այս կինը, որ այքան գիշեր իրեն անհանգիստ է պահել, ի՞նչ գաղտնիք է իր մեջ պահում։ Առհասարակ պիեսի բոլոր կերպարները ձգտում են բացահայտել Շահրազադի գաղտնիքը։ Սևամորթ ստրուկը նրա մեջ տեսնում է միայն կին՝ նախապատվությունը տալով իր զգացմունքայինին, կրքոտությանը։ Վեզիր Կամարի համար Շահրազադը հոգևոր ազնվության և խելամիտ բանականության նմուշ է։ Իսկ Շահրիարը հասկանում է, որ Շահրազադը գեղեցկության, պոեզիայի, սիրո, առհասարակ կյանքի հավերժ կենդանի խորհրդանիշ է։
Պիգմալիոն
Եգիպտական փիլիսոփայական դրամայի խոշորագույն նվաճումներից է «Պիգմալիոն» (بجماليون) պիեսը։ Խոսքը Կիպրոսի լեգենդար քանդակագործ Պիգմալիոնի մասին է, ով ստեղծելով Գալաթեայի քանդակը՝ սիրահարվում է նրան։
Դեպքերը տեղի են ունենում քանդակագործի արհեստանոցում, որը տեղակայված է անտառի խորքում՝ լճի մոտ։ Բնությունը այստեղ հանդես է գալիս որպես լիարժեք գործող անձ։ Հետևի պատը ամբողջությամբ զբաղեցնում է մեծ պատուհանը, որը միշտ բաց է, և նրա միջով անցնում են մուսաները և աստվածները։ Պիեսի ողջ ընթացքում երևում է, թե ինչպես ողջ անտառը՝ կարծես կենդանի և գործող անձ, մասնակցում է տեղի ունեցող իրադարձություններին՝ ուրախանում է, պայծառանում է, երբ տիրում է սերը, դողում է՝ անհանգստանալով հերոսների ճակատագրի համար, պատված է սառնությամբ և մթությամբ՝ զգալով դժբախտ ավարտը։ Այս պիեսի օրինակի վրա կարելի է հստակորեն տեսնել Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի դրամատուրգիայի ևս մեկ կարևոր հատկանիշ՝ անցումը փիլիսոփայականից դեպի կենցաղային գերակայություն, համամարդկայինը որոշող իրականություն։ Պատահական չէ, որ Պիգմալիոնին վերաբերող դիցաբանական իմաստներից վերցված է ոչ թե «Կիպրոսի արքան» կամ «Տիրի արքան», այլ «քանդակագործը», այսինքն իրական մարդ, որը տենչում է իր արվեստի գլուխգործոցը վերածել երկրային կնոջ։ Ավանդության և պիեսի համաձայն՝ այս խնդրանքով նա դիմում է Վեներա աստվածուհուն։
Այս պիեսում անգամ դիցաբանական կերպարներն են ձեռք բերում իրականություն։ Վեներայի և Ապոլլոնի երկխոսության դրվագները կարելի է ասել դարձել են որոշակի տեսարաններ, որտեղ փնթփնթացող զույգը, միմյանց հեգնելով, փորձում է լուծել իր «զավակների» ճակատագիրը։ Հազիվ Գալաթեան ստանում է կնոջ տեսք, այստեղ վերանում է առասպելը, և սկսվում են Պիգմալիոնի տանջանքները։ Սկզբում Գալաթեան փախչում է նրա աշակերտ Նարգեսի հետ, և Պիգմալիոնը հասկանում է, որ նա, լինելով մահկանացու, ստեղծել է մի անմահ գեղեցկություն, որը աստվածները վերածել են ոչնչության։ Ահա այս ժամանակ Ապոլլոնը իր քնարի նվագով օժտում է Գալաթեային բանականությամբ և մարդկային լավ հատկանիշներով։
Սակայն կյանքը մնում է կյանք, և սերը իմաստության հետ կանգնած է կյանքի խնդիրների, առօրյա գործերի կողքին։ Սա Պիգմալիոնի համար անհնար և նույնիսկ սրբապիղծ է։ Նա չի կարող տեսնել ավելը Գալաթեայի ձեռքին։ Իսկ Գալաթեան Պիգմալիոնից շուտ է սկսում հասկանալ, որ անմահությունը վերացել է այն ժամանակ, երբ սկսվել է կենդանի, իրական սերը։ Նա կսկսի ծերանալ, նրա մազերը կսպիտակեն, նրա դեմքը կծածկվի կնճիռներով։ Հասկանալով այս ամենը և նրբորեն զգալով իրեն մշտապես սիրող Պիգմալիոնին, Գալաթեան ինքն է բարձրանում մարմարե պատվանդանի վրա և վերադառնում է իր սկզբնական անկենդան դիրքին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արաբ գրողներ Կատեգորիա:Արաբ թատերագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Դրամատուրգներ Կատեգորիա:Արաբ արձակագիրներ Կատեգորիա:Արաբ լրագրողներ Կատեգորիա:Գրականագետներ Կատեգորիա:Արաբ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ
Բացվող թեգեր
Թեգ, թեգեր (երբեմն թէգ, tag — հրաման, կարդացվում է tæg, ավելի ճիշտ անունը` նկարագրող (descriptor)  ): SGML (HTML, WML, AmigaGuide, XML լեզվաընտանիք) — հիպերտեքստի տարրերի նշագրում։ Բացվող թեգը ունի սկիզբ և ավարտ, որոնց միջև գրված տեքստն ստանում է համապատասխան հատկություն։ Օրինակ, (small) մեկնարկի թեգն ունի նաև ավարտի՝ /small թեգ, որն անգլերեն small — փոքր բառից է և նրա մեջ գրված տեքստը փոքր տոռերով է արտածվում, իսկ big և /big թեգերի միջև գրված տեքստը կարտածվի մեծ չափերով։
Թեգերի հատկություններ
Սովորաբար կիրառվում են զույգ թեգեր, որոնց անվանում են նաև մեկնարկի և ավարտի թեգեր։ Կան նաև միայնակ թեգեր։ Обычно используются парные теги — открывающий, или начальный, и закрывающий, или конечный. Возможно также применение ''одиночного тега. Օրինակ, պարբերության առանձնացման համար կարելի է գրել՝ և  '', սակայն կարելի է գրել նաև. : Եթե գործ ունենք դատարկ թեգի հետ, օրինակ, <HR></HR> թեգերի գրառման փոխարեն կարելի է գրել նաև <HR/> : Թեգերի հավաքածուներն ու մեկնաբանությունները սահմանվում են W3C կազմակերպության կողմից։ SGML լեզվում կարելի է թեգերը փոխարինել այլ սիմվոլներով, օրինակ, ձևավոր փակագծերով, բայց ուրիշ ենթաբաժիններում( օրինակ, HTML և XML), այս հնարավորությունը բացակայում է։ Բացի այդ, կան տարբեր լեզուների ենթահամակարգեր, որոնք քիչ հնարավորություններ ունեն։ օրինակ, Օրինակ, վեբ ֆորումների ու հայտարարությունների վահանակների համար օգտագործում են BBCode նշագրման լեզուն, որի թեգերը սահմանափակվում են քառակուսի փակագծերով՝ [ ] : Օրինակ, [url="http://ru.wikipedia.org"]Русская Википедия[/url] - հղում է BBCode լեզվին, որը նշում է ռուսկան վիքիպեդիան ։
Մուշեղ Մամիկոնյան (այլ կիրառումներ)
Մամիկոնյան տոհմից Մուշեղ անունն են կրել վեց նշանավոր իշխաններ՝
Բացվող թեգեր
Թեգեր և տարրեր
Թեգի մեջ ներառված ամբողջ տեքստը, թեգերի հետ միասին անվանում են տարր։ Իսկ զույգ թեգերի մեջ ներառված տեքստը կոչվում է տարրի բովանդակություն։ Տարրի բովանդակությունը կարող է ներառել ցանկացած տեքստ, ներառյալ այլ տարրեր։
Ատրիբուտներ
Թեգը կարող է ունենալ հատկություններ՝ատրիբուտներ, որոնք տեքստին կարող են լրացուցիչ հատկություններ հաղորդել։ դրանք ունեն հատուկ գրելաձև, օրինակ, տեքստի որևէ բառ կամ հատված կարելի է ներկայացնել այլ տառատեսակով, որի համար կկիրառվեն թեգերը և կցուցվեն այդ թեգի մեջ տառատեսակն ու տառաչափը՝ <font face="Times, Arial, Courier" size=4> <font face="Times, Arial, Courier" size=4>Ֆորմատավորված տեքստ  :
Փաստաթղթի տարրեի տեսակները
Թեգիի անունը սահմանում է տարրի «տիպը»։ HTML կոդում, որպես կանոն,   թեգը նշվում է տեքստի այն հատվածի համար, որը ենթակա է փոփոխության։ Օրինակ, «i» թեգը  (օրինակ  ) որոշում է, որ  բրաուզերում տվյալ հատվածի համար նշված է «շեղ» ոճը։ XML- ն ավելի ճկուն ստանդարտ է։ Թեգի անունները, որ չեն կարգավորել ծրագրի կոդում,կարելի է ենթարկել փոփոխությունների (այցելեք XML.) Օրինակ, մենք ինքներս կարող ենք որոշել, թե «person» անունով թեգը ինչ տարրեր կարող է   հատկորոշել XML կոդում, ինչպես անունը և հայրանունը, այնպես էլ ծննդյան թիվը, որպես տվյալ անձի մասին  տեղեկատվության մաս։
Այսպիսով, HTML-ն իրենից ներկայացնում է ո՛չ կառուցվածքային ծրագրային կոդ, իսկ XML փաստաթուղթն ունի հիերարխիկ կառուցվածք, որը թույլ է տալիս մշակել փաստաթուղթը. տվյալների տրանսֆորմացում, իրականացնել փաստաթուղթի համապատասխան տարրերի որոնում  և այլն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նշագրման լեզուներ
Ծաղկաշեն (գետ, Շիրակի մարզ)
Ծաղկաշեն, գետ Հայաստանի Շիրակի մարզում, Ախուրյանի ձախ վտակը։ Սկիզբ է առնում Ջավախքի լեռների արևմտյան լանջերից և Մեծ Սեպասար գյուղից 2 կմ արևմուտքում միախառնվում մայր գետին։ Երկարությունը՝ 17 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի գետեր Կատեգորիա:Ախուրյան գետի վտակներ
Նոյ (այլ կիրառումներ)
Նոյ, կարող է վերաբերել՝
Լի Անդերսոն
Լի Սիգրիդ Անդերսոն (Li Sigrid Andersson, ), ֆինն քաղաքական գործիչ, Ֆինլանդիայի խորհրդարանի անդամ (2015 թվականից), Ձախ միություն կուսակցության նախագահ (2016 թվականից)։ Կրթության նախարար Մարինի գրասենյակում, որը ձևավորվել է 2019 թվականի դեկտեմբերի 10-ին։
Կենսագրություն
Իր իսկ հիշողությունների համաձայն, երբ նա 16 տարեկան էր, նա որոշել է միանալ Ձախ Միության երիտասարդական կազմակերպությանը ` Պավո Արխինյակիի թերթի հոդվածները կարդալուց հետո, ով այդ ժամանակ ղեկավարում էր այդ կազմակերպությունը։ 2010 թվականին ավարտել է քաղաքագիտության մագիստրոսի կոչումը Աբոյի ակադեմիայում, որտեղ ուսումնասիրել է միջազգային իրավունքի, մարդու իրավունքների և փախստականների հարցերը։ Նա հաճախել է ռուսաց լեզվի և մշակույթի դասընթացների։
2015 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում ընտրվել է Էդուսկունտայի պատգամավոր Վարսինայս-Սուոմիի ընտրատարածքից, ընտրություններից հետո ընտրվել է ձախ միության խորհրդարանական խմբի փոխնախագահ։ Մշակույթի հարցերով խորհրդարանական կոմիտեի անդամ։
2016 թվականի փետրվարին 28-ամյա Անդերսոնը հայտարարեց, որ մտադրվել է առաջադրվել « Ձախ միություն» կուսակցության նախագահի պաշտոնում և 2016 թվականի հունիսի 6-ին ոչ պաշտոնական ընտրություններում ստացել է 3913 (61,85%) ձայներ, որից հետո մյուս թեկնածուները դուրս են եկել։ 2016 թվականի հունիսի 11-ին Օուլուում կայացած կուսակցության համագումարում Անդերսոնը ընտրվեց կուսակցության նախագահ (ղեկավար) ՝ փոխարինելով Պավո Արխինմիակիին ։ Ըստ Անդերսոնի, կուսակցության նպատակն է Ֆինլանդիան վերածել «հասարակության, որի դեպքում քաղաքացիների կարիքները և մարդու իրավունքներն ավելի կարևոր են, քան փողը»։
2019 թվականի նոյեմբերին նա վերընտրվեց որպես կուսակցության նախագահ, մինչդեռ այս պաշտոնի համար այլ դիմորդներ չկային։
2019 թվականի հունիսի 6-ին նա Ռինեի գրասենյակում ստացավ կրթության նախարարի պորտֆոլիոն, դեկտեմբերի 10-ին` Մարինի գրասենյակում։
Ծաղկառու
Ծաղկառու, Ավդիբեկ, գետ Հայաստանի Լոռու մարզում, Փամբակի աջ վտակը։ Սկիզբ է առնում Փամբակի լեռների արևմտյան մասի հյուսիսային լանջերից և Մեծ Պարնի գյուղի հյուսիսային մասում միանում մայր գետին։ Երկարությունը՝ 11 կմ ։
Հմայակ Հակոբյան
Հմայակ Ստեփանի Հակոբյան, հայ նկարիչ։
Կենսագրություն
Սովորել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում (1886-1891 թթ., նկարչության ուսուցիչ՝ Հ. Ս. Շամշինյան), Մյունխենի կայսերական ակադեմիայում (1891-1894 թթ.)։ Ապրել և աշխատել է Գերմանիայում, Շվեյցարիայում, Կովկասում (մասնավորապես՝ Թիֆլիսում)։ Ստեղծագործել է հիմնականում դիմանկարի, նատյուրմորտի, բնանկարի ժանրերում, ունի նաև թեմատիկ-կոմպոզիցիոն ոչ մեծ կտավներ։ Հակոբյանի բնանկարներն արտացոլում են գյուղի կյանքը («Վարը Արագածի լանջին», 1910-1920 թթ., «Հովիվը», 1910-ական թթ.)։ Վավերագրական են Հակոբյանի քաղաքական տեսարանների պատկերները («Հին Թիֆլիս», 1888 թ.)։ Ստեղծել է հայ գեղջուկների («Հայ գյուղացին», 1917 թ.), արհեստավորների («Ոսկերիչ Ալեքոն», 1895-1898 թթ.) կենցաղական մեկնաբանությամբ տիպեր, ինչպես նաև մտավորականների ու պատմական անձանց դիմանկարներ («Մովսես Խորենացի», «Կաթողիկոս Խրիմյան», երկուսն էլ՝ 1900-1910 թթ.), ինքնանկարներ։ Հակոբյանը գեղանկարչական բարձր վարպետության է հասել իր նատյուրմորտներում («Բանջարեղեն», «Մրգեր», երկուսն էլ՝ 1901 թ.)։ Հակոբյանի արվեստին բնորոշ են քնարականությունը, կառուցվածքային պարզությունը, հուզականությունը։ 1948 թվականին Երևանում բացվել է նրա հետմահու ցուցահանդեսը։
Հակոբյանի գործերը պահվում են ՀԱՊ-ում, մասնավոր հավաքածուներում՝ Թբիլիսիում, Մոսկվայում։
Ալֆրեդ Բինե
Ալֆրեդ Բինե, ֆրանսիացի հոգեբան, մանկավարժ, դեֆեկտոլոգ, հոգեբնախոս։ 1892-1911 թթ. եղել է Սորբոնի ֆիզիոլոգիական հոգեբանության լաբորատորիայի տնօրենը, 1895-1911 թթ.՝ «L’Annee psychologique» տարեգրքի գլխավոր խմբագիր։ 1900 թ. Րյուիսսոնի հետ հիմնել է «Երեխայի հոգեբանական ուսումնասիրման ընկերությունը»։ Աշխատությունները նվիրված են փորձառական, ընդհանուր, դիֆերենցիալ, ախտաբանական, մանկան, մանկավարժական և արվեստի հոգեբանության հարցերին։ Նրա հոգեբանական ժառանգությունը հարուստ է փաստերով ու մտքերով։ Մեծ է նրա ծառայությունը հոգեբանությունը փորձառական մեթոդի վրա հիմնելու և մանկավարժության (ընդհանուր և մասնավոր) հոգեբանական նախադրյալները ամրապնդելու ասպարեզում։ 1873-1961 թթ. համաշխարհային ճանաչում են գտել Տ․ Սիմոնի հետ կազմած նրա տեքստերը (1905, 1908, 1911), որոնց նպատակն էր քանակական ցուցանիշներով որոշել հետադեմ և հոգեպես ոչ լիարժեք երեխաների մտավոր զարգացման մակարդակը։ Աշխատանքային հանրօգուտ կրթությունը նա համարել է այդ երեխաների դաստիարակության հիմնական միջոցներից մեկը։ Հատուկ ուսումնասիրության առարկա է դարձրել մտածողության, մտավոր ընդունակությունների (շախմատիստների) և հոգնածության հարցերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սոցիոլոգներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հոգեբույժներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գիտնականներ
Նոր ուժ (Իսպանիա)
«Նոր ուժ» (Fuerza Nueva), իսպանական աջ ծայրահեղական քաղաքական կուսակցություն։ Ստեղծվել է ֆրանկսիտական գաղափարախոս Պինյար Բլասի կողմից, «որպեսզի պաշտպանի այն, ինչ ավանդել է կաուդիլյոն»։ Կուսակցությունը հիմնված է ֆրանկիստական գաղափարական համակարգի՝ «Fuerza Nueva» հրատարակչության և համանուն պարբերականի վրա։ Պայքարել է ֆրանկիստական վարչակարգի վերակառուցման համար, կանգնած է եղել նեոֆաշիստական դիրքերում։ Կուսակցության ակտիվիստները մասնակցել են ոստիկանական բռնության դրսևորումներին։ Լուծարվել է 1982 թվականի ընտրություններում պարտություն կրելուց հետո։