cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կարծախ
Պատմական ակնարկ
1918 թվականի մայիսին թուրք նվաճողների արշավանքի հետևանքով գյուղի հայերը տեղահանվել և ժամանակավորապես հաստատվել են Ծալկայում։
Ոտքերի երիզակապում
Գործընթաց և փուլեր
Ավելի հասուն տարիքում կանայք պետք է ինքնուրույն երիզակապեին իրենց ոտքերը։ Դա անհրաժեշտ էր կատարել ողջ կյանքի ընթացքում ։
Կարծախ
Պատմական ակնարկ
Կարծախում է ծնվել աշուղ Ջիվանին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ախալքալաքի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ջավախք Կատեգորիա:Վրաստանի հայաբնակ գյուղեր
Ոտքերի երիզակապում
Հետևանքներ
Ամենատարածված խնդիրը ոտքերի վարակների առաջացումն էր։ Չնայած այն հանգամանքին, որ եղունգները պարբերաբար կտրվում էին, նրանք հաճախ աճում էին մատերի մեջ՝ հյուսվածքներում առաջացնելով բորբոքումներ և վնասելով մատների հյուսվածքները։ Այդ իսկ պատճառով երբեմն եղունգները հեռացվում էին։ Բացի այդ, խիտ հյուսվածքի մի քանի շերտ խոչընդոտում են օդի ներթափանցումը, և շատ ամուր վիրակապի պատճառով ոտնաթաթի արյան շրջանառությունը խախտվում էր, իսկ ոտքերի մատների արյան շրջանառությունը՝ ընդհանրապես վերանում։ Արդյունքում, մատների վարակիչ գործընթացները չէին դադարում. սկսվում էր հյուսվածքների նեկրոզ։ Եթե վարակն անցնում էր ոսկորների մեջ, ապա մատները կարող էին պոկվել։ Դա բարենպաստ էր համարվում, քանի որ այժմ ոտքը կարելի էր նույնիսկ ավելի ամուր փաթաթել։
Եթե աղջիկն ունենում էր ավելի լայն թաթեր, նրանց մեջ երբեմն ապակու կամ կղանքի բեկորներ էին խցկում, որպեսզի վարակը հարուցվեր և, որպես հետևանք, սկսվեր հյուսվածքների նեկրոզ։ Ոտքի վարակը կարող էր մահվան հանգեցնել արյան վարակից, իսկ եթե աղջիկը ողջ էր մնում, ապա մեծահասակ տարիքում նրա մոտ ավելի հաճախ էին տարբեր հիվանդություններ առաջանում։ Գործընթացի սկզբում ոտնաթաթի ոսկորների զգալի մասը հաճախ կոտրված էր մնում մի քանի տարվա ընթացքում։ Երբ աղջիկը մեծանում էր, ոսկորներն սկսում էին մեծանալ։ Նույնիսկ ոսկորները սերտաճելուց հետո դրանք փխրուն էին և հաճախ կոտրվում էին, հատկապես պատանեկության տարիներին, երբ դեռ բավականաչափ ուժեղ չէին։ Մեծահասակ կանայք հաճախ էին տառապում ոտքերի և ազդրերի կոտրվածքներից, քանի որ կանգնած վիճակում նրանց համար դժվար էր հավասարակշռություն պահպանել, ինչպես նաև դժվար էր կանգնել նստած դիրքից։
1997 թվականին մի խումբ հետազոտողներ համեմատություն են անցկացրել առողջ և ձևախախտված ոտքեր ունեցող տարեց կանանց միջև։ Պարզվել է, որ այն կանայք, որոնց ոտքերը դեֆորմացված են եղել, ավելի հաճախ են տառապում օստեոպորոզից (ոսկրային հյուսվածքի զանգվածն ազդրային ոսկորներում 5,1% -ով ցածր է եղել, իսկ ողնաշարում՝ 4,7% -ով), ինչը նշանակում է ոսկրային կոտրվածքի մեծ հավանականություն։ Ընդ որում, նրանց մոտ վայր ընկնելու հավանականությունը կրկնակի բարձր է (38%՝ 19%-ի դիմաց)։
Տղամարդկանց ընկալում
Չինական մշակույթում դեֆորմացված ոտնաթաթերը շատ տարփալից են համարվել։ Միևնույն ժամանակ, կանացի ոտքի տեսքը, առանց կոշիկի և վիրակապերի, համարվել է անպարկեշտ։ Որոշ տղամարդիկ նախընտրում էին երբեք չտեսնել կանանց ոտքն առանց երիզակապի. այդ պատճառով կանայք մշտապես կրում էին վիրակապեր և կոշիկներ։ Չինացի հեղինակներից մեկը գրել է. «Եթե դուք հանեք կոշիկները և վիրակապը, ապա գեղագիտական հաճույքը հավերժ կկործանվի»։ Կանանց թույլատրվում էր միայն քնելուց առաջ թեթևակի թուլացնել վիրակապը և հագնել փափուկ ներբանով կոշիկներ։ Չինաստանում տարածված են եղել կանանց էրոտիկ պատկերներ, որոնց բարեվայելուչ կերպով կոչվել են «գարնանային պատկերներ». կանայք նկարների մեջ մերկ են, բայց ոտքերին կան կոշիկներ։ Ցզին Պին Մեյի «Սալորի ծաղիկները ոսկե ծաղկամանում» դասական վեպում բազմիցս հիշատակվում է գլխավոր հերոսուհու փոքրիկ ոտքերի մասին։
Ցին կայսրության ժամանակաշրջանի գրքում նկարագրվում է քառասունութ էրոտիկ խաղ կանանց ոտքերի հետ, այդ թվում, հայտնի էր կանանց ոտքերին դիպչելու 11 եղանակ։
Գոյություն է ունեցել դասակարգում, որը նկարագրել է կանանց ոտքերի 58 տեսակ, օրինակ՝
Իդեալական ձևի փոքր ոտնաթաթը (սուր ծայրով) համեմատվել է երիտասարդ լուսնի և բամբուկի գարնանային ընձյուղի հետ։ Կարծիք կար, որ ուժեղագույն էրոտիկ հաճույքներից մեկը ձյան վրա կնոջ ոտքերի փոքրիկ հետքեր տեսնելն է։
Դեֆորմացված ոտքերով կանայք խուսափում էին մարմնի ծանրությունը տեղափոխել ոտքերի ծայրերի վրա և նախընտրում էին կրնկի վրա հենվել, այդ պատճառով նրանց քայլվածքը զգուշավոր և անկայուն էր դառնում։ Մարկո Պոլոն (1254-1324) գրել է, որ չինուհու քայլի երկարությունը չի գերազանցում կեսմատը։ Տղամարդիկ շատ էրոտիկ էին համարում կանացի ճոճվող «լոտոս» քայլվածքը։ Չինաստանում ասում էին, որ քայլելիս դեֆորմացված ոտքերով կինը հիշեցնում է նուրբ ուռենու ընձյուղ, որը մեղմորեն ճոճվում է գարնանային քամուց։
Օտար տղամարդիկ չպետք է տեսնեին ամուսնացած կնոջ ոտնաթաթերը, այդ պատճառով կիսաշրջազգեստները շատ երկար էին կարվում։ Հետաքրքիր է, որ ոտքերի դեֆորմացիան համարվում էր կանանց մաքրաբարոյության գրավականը (ինչը միջնադարյան Չինաստանում մեծ նշանակություն ուներ), բայց միաժամանակ համարվում էր, որ այն նպաստում է կնոջ տարփալիության զարգացմանը։ Օրինակ, ոտնաթաթի ատրոֆիան հանգեցնում էր ազդրերի վրա ավելորդ ծանրաբեռնվածության, նրանք այտուցվում էին, և տղամարդիկ ընկալում էին դրանք որպես «հաստլիկ և ցանկագրգիռ»։ Բացի այդ, տղամարդկանց շրջանում էրոտիկ երևակայություն կար այն մասին, որ նման անսովոր քայլվածքն ամրացնում է հեշտոցի մկանները, և ցավից առաջացած մշտական մկանային ցավերը հեշտոցը դարձնում են ավելի նեղ։ Համարվում էր, որ ոտնաթաթին հպումը գրգռում է կնոջը։
Կանանց ընկալում
Ոտքերը երիզակապելու սովորույթը կանանց կողմից ընկալվում էր որպես անհրաժեշտություն, քանի որ սովորական և չդեֆորմացված ոտքերով կանանց վերաբերվում էին քամահրանքով՝ անվանելով «ոտաբոբիկ»։ Խնամախոսության ժամանակ փեսայի ընտանիքը նախ հետաքրքրվում էր հարսնացուի ոտքի չափերով։ Եթե նրա ոտնաթաթի չափը գերազանցում էր 4 ցունը (մոտավորապես 13 սանտիմետր՝ ձեռքի միջնամատից փոքր-ինչ երկար), ապա սկեսուրն արհամարհական ժեստով պատռում էր հարսնացուի կիսաշրջազգեստը, իսկ հյուրերը վիրավորական նկատողություններ էին հնչեցնում նրա հասցեին։ Եթե հայտնի էր դառնում, որ աղջկա ոտքերը բավարար փոքր չէին, տղամարդն ուներ նշանադրությունը չեղարկելու իրավունք։
Ոչ դեֆորմացված ոտքերով կանայք ոչ միայն չէին կարող հաջող ամուսնության հույս ունենալ, այլև սպասուհի լինել․ հարուստ ընտանիքներում տանտիրուհուն ծառայել կարող էին միայն երիզակապված ոտքերով աղջիկները, իսկ նրանք, ում ոտնաթաթերը չափից մեծ էին, ստիպված էին զբաղվել ավելի ծանր և կեղտոտ աշխատանքով, օրինակ՝ խոհանոցում։ Նաև, ըստ չինական համոզմունքի, եթե աղջիկն ամուսին չուներ, մահանում էր անժառանգ, և քանի որ չկար մեկը, որը նրա գերեզմանի մասին հոգ կտաներ, իր երկնային գոյության ընթացքում նա վերափոխվում էր «քաղցած ուրվականի» և դատապարտված էր առանց ապաստարանի հավերժ թափառելուն։ Ուստի ամուսնանալու հնարավորություն ունենալու համար կանայք համաձայնվում էին դիմանալ ցավին և երիզակապման այլ հետևանքներին։ Եթե մայրը, ելնելով խղճահարությունից, բավականաչափ ամուր չէր կապում աղջկա ոտքերը, ապա աղջիկը չափահաս տարիքում թուլակամության համար քննադատում էր մորը։
Քննադատություն և սովորույթի անհետացում
Չնայած ոտքերի երիզակապման ավանդույթի հայտնիությանը, այն որոշ դեպքերում քննադատվում էր։ Օրինակ՝ չինացի առաջին ֆեմինիստ գրող Լի Ժուչժենի (մոտ1763 - մոտ 1830) «Ծաղիները հայելու մեջ» ֆանտաստիկ վեպի (1828) հերոսը՝ Ազնվազարմների Թագավորության նախարարներից մեկը, ժամանելով Չինաստան, զարմանում է և ասում. Այս վեպում կա «Կանանց երկիր» գլուխ, որտեղ տղամարդիկ երեխաներ են ունենում և ենթարկվում ոտքերի վիրակապման։ Բանաստեղծ Յուան Մեյը գրել է «Ո՞րն է փոքր ոտքերի գեղեցկությունը։ Իսկ չէ որ ամբողջ աշխարհը խելագարվում է դրանց համար» աշխատանքը։ Նրա հետևորդ Յու Չժենսեն դեմ է արտահայտվել ոտքերի երիզակապման սովորույթին, քանի որ դա վնասում է կանանց առողջությունը։
Այն բանից հետո, երբ Չինաստանում իշխանության եկավ մանջուրական դինաստիան (1663 թվական), կայսրը հրամանագիր ստորագրեց ոտքերի երիզակապման արգելքի մասին (1664)։ 1668 թվականին այդ հրամանագիրը գործել է մանջուրական ծագմամբ աղջիկների նկատմամբ, սակայն չեղարկվել է չինուհիների համար։ Արդյունքում Չինաստանում հայտնվել է «նորաձևությունը կայսրից ուժեղ է» ասացվածքը։ Ոտնաթաթի ձևը դարձել էր մանջուր և հան ժողովուրդներին պատկանող կանանց կարևոր տարբերակիչ նշան։ Սակայն չինական էսթետիկական պատկերացումները մեծապես ազդել են մանջուր կանանց վրա, որոնք ձգտում էին նմանակել չինուհիների հատուկ քայլվածքը. այդ նպատակով նրանք հորինել էին կոշիկի իրենց սեփական ձևը, որը հնարավորություն էր տալիս, որ կինը քայլելիս ճոճվի։ Այդ կոշիկները, որոնք կոչվում էին «ծաղկի գավաթ», ունեին բարձր պլատֆորմա և սովորաբար պատրաստված էին փայտից, երբեմն մի փոքր բարձրացված էին ներբանի մեջտեղում։ Կոշիկի հարթակն ուներ սեպանման ձև և նեղանում էր ներքևի հատվածում, այդ պատճառով կնոջ կիսաշրջազգեստի տակից ոտնաթաթը իրական չափերից ավելի փոքր էր երևում։
Թայփին ապստամբների բանակում (1850-1864) կանանց և տղամարդկանց իրավունքները հավասարվել էին, ընդ որում, թայփիններն արգելել էին վերահսկվող տարածքներում աղջիկների ոտքերի երիզակապման սովորույթը։
1874 թվականին անգլիացի միսիոներ Ջոն Մաքգոուենը Սյամին քաղաքում կոչ է արել ոչնչացնել ոտքերի երիզակապման սովորույթը։ Կոչին արձագանքել են չինական ծագում ունեցող 60 քրիստոնյա կին։ Մի կին՝ յոթ երեխաների մայր, արձագանքել է առաջինը, նա խոստում է տվել, որ իր աղջիկները երբեք չեն ենթարկվելու ոտքերի երիզակապման, անգամ եթե արդյունքում նրանք չկարողանան ամուսնանալ։ Այդ հավաքի ժամանակ որոշվել է ստեղծել «երկնային ոտքի ընկերություն»։ Երկնային ոտք՝ տյանցզու (天足, tiānzú) էր կոչվում ոտքի բնական ձևը՝ «Երկնքից տրված» (Աստծո կողմից), ի հակադրություն՝ դեֆորմացված ոտքը կոչվում էր չանցզու (纏足, chánzú)։ Հետագայում «տյանցզու» բառը դարձել է ոտքերի երիզակապման դեմ պայքարող համաչինական շարժման խորհրդանիշ։
Մակգոուենի նախաձեռնությանն աջակցել են նաև այլ քրիստոնյա միսիոներներ, այդ թվում՝ Թիմոթի Ռիչարդը, որը հավատում էր, որ քրիստոնեությունը կարող է նպաստել տղամարդկանց և կանանց միջև հավասարության շարժմանը։
Այդ ընթացքում կրթված չինացիները սկսել են գիտակցել, որ իրենց մշակույթի այս ասպեկտը չի համապատասխանում ժամանակակից հասարակության առաջընթացին։ Օրինակ՝ բարեփոխիչ Կան Յուվեյը ներկայացրել է ոտքերի երիզակապման արգելքի մասին օրինագիծ, իսկ 1883 թվականին ստեղծել է Ոտքերի ազատման միություն (նմանատիպ առաջին կազմակերպությունը)։ Փիլիսոփա Յան Ֆուն կոչ է արել բարեփոխումներ կատարել, որոնք կնպաստեին ազգի առողջացմանը, այդ թվում՝ նա կարծում էր, որ պետք է արգելել ափիոն ծխելը և ոտքերի երիզակապումը (Յան Ֆուն համարում էր նաև, որ չինուհիները պետք է սպորտով զբաղվեն, ինչը կօգնի նրանց ծննդաբերել առողջ և ուժեղ երեխաներ)։ Գրող և հասարակական գործիչ Սու Մանշուն (1884-1918) թարգմանել է Վիկտոր Հյուգոյի «Թշվառները» վեպը. նա իր հորինած կերպարի խոսքերով քննադատում է չինական ավանդույթները, այդ թվում՝ ոտքերի երիզակապումը։ Սու Մանշուի խոսքով՝ այդ սովորույթը բարբարոսական է. ոտնաթաթերի ձևախատման պատճառով կանայք չեն կարողանում քայլել, իսկ նրանց ոտքերը «հիշեցնում են խոզի սմբակներ»։
Սոցիալական դարվինիզմի տեսության հետևորդներն օգտագործել են, որպես փաստարկ, այն գաղափարը, որ այս ավանդույթը թուլացնում է ազգը, քանի որ թույլ կանայք չեն կարող ծնել ուժեղ որդիներ։ Ֆեմինիստուհիները քննադատել են այդ ավանդույթն այն բանի համար, որ այն տառապանք է պատճառում կանանց։ 20-րդ դարի սկզբին կրթված չինուհիները, ինչպիսին է ֆեմինիստ Բրիջիթ Կվանը, պայքարում էին ոտքերի երիզակապման սովորույթի դեմ։
Ոտքերի երիզակապման արգելելու փորձեր է արել նաև կառավարությունը։ Կայսրուհին Ցի Սին նմանատիպ հրամանագիր է ստորագրել օտարերկրացիների հետ հարաբերությունները բարելավելու համար, սակայն շուտով հրամանագիրը չեղարկվել է։ 1902 թվականին ոտքերի վիրակապումն արգելվել է Ցին դինաստիայի կայսեր հրամանով ։ 1912 թվականին՝ Ցին դինաստիայի անկումից հետո, Չինաստանի Հանրապետության նոր կառավարությունն արգելել է ոտքերի երիզակապումը, սակայն, ինչպես և նախորդ դեպքերում, այդ նախաձեռնությունը հաջողությամբ չի պսակվել։ Դրա հետ մեկտեղ, որոշ ընտանիքներ, որոնք հավանություն չէին տալիս ոտքերի երիզակապելու ավանդույթին, պայմանավորվում էին, որ մի ընտանիքի որդին կամուսնանա մեկ այլ ընտանիքի աղջկա հետ, նույնիսկ եթե նրա ոտքերը, ըստ սովորության, ձևախախտված չլինեն։ Առաջացել են «Ընկերություններ ոտքերի վիրակապման դեմ»։ Նրանց անդամները խոստանում էին ոչ միայն չերիզակապել իրենց դուստրերի ոտքերը, այլ նաև թույլ չտալ իրենց որդիներին ամուսնանալ դեֆորմացված ոտքերով աղջիկների հետ։
Երբ 1949 թվականին իշխանության եկան կոմունիստները, նրանց հաջողվեց հասնել ոտքերի երիզակապման լիակատար արգելքի, այդ թվում՝ հեռավոր գյուղական շրջաններում, որոնց բնակիչները չէին ենթարկվում նախորդ կառավարության համապատասխան հրամաններին։
Ժամանակակից հասարակության մեջ ոտքերի երիզակապման գնահատականը տարբեր է. որոշ դեպքերում, ինչպես օրինակ՝ ամերիկյան գրող Պեռլ Բակի «Երկիր» վեպում, այս սովորույթը նկարագրվում է չեզոք կերպով՝ ելնելով չինական մշակույթի նկատմամբ հարգանքից և համարում է, որ օտարերկրացիները չպետք է քննադատե ն այն։ Այլ դեպքերում օտարերկրյա հեղինակները վրդովմունք են հայտնում այդ ավանդույթի կապակցությամբ և կոչ անում չինացիներին ոչնչացնել այն։
Երիզակապված ոտքերի կոշիկներ․ լոտոս կոշիկներ
Չինացի կանայք կրել են հատուկ կոշիկներ, որոնք կոչվել են «լոտոս» կոշիկներ։ Նրանց ոտնաթաթի ծայրերը ունեին կոնաձև տեսք և հիշեցնում էին լոտոսի կոկոն, ընդ որում, կոշիկներն այնքան փոքր էին, որ տեղավորվում էին ձեռքի ափի մեջ։ Երբեմն կոշիկները կրունկներ կամ սեպանման ներբաններ ունեին, ինչի շնորհիվ ոտքը նույնիսկ ավելի փոքր էր թվում և դրանցով ավելի դժվար էր քայել։
Կոշիկները սովորաբար կարվում էին բամբակից կամ մետաքսից, երբեմն դրանք պարզ էին, բայց առավել հաճախ զարդարված էին ծաղիկների, թռչունների և կենդանիների ասեղնագործ պատկերներով։ Երբեմն ասեղնագործություններ էին արվում նույնիսկ կոշկատակերի վրա, քանի որ ենթադրվում էր, որ այդ կոշիկները նախատեսված չէին քայլելու համար։ Քանի որ կանանց գեղեցիկ կոշիկների տեսքից անգամ, տղամարդիկ երբեմն էրոտիկ զգացողություններ էին ունենում, հետևաբար նահապետական հասարակությունում մեծապես կարևորվում էր կոշիկների պատրաստումը։ Հաճախ կանայք իրենք էին իրենց համար կոշիկ կարում։ Դրա համար նրանք ունեին հատուկ փայտե կաղապարներ, որոնք պատրաստված էին իրենց ոտքերի ձևին համապատասխան։ Ձևախեղված ոտքերի համար կոշիկներ կարելու և ասեղնագործության արվեստին աղջիկներին սովորեցնում էին մանկուց։ Կային հատուկ արկղեր կանանց կոշիկները պահելու համար։ Կանայք պետք է կրեին կոշիկներ նաև գիշերը. գիշերային կոշիկները փափուկ ներբաններով էին, բայց դրանք ավելի կարճ էին և նեղ։ Գիշերային կոշիկները հաճախ զարդարված էին էրոտիկ բովանդակությամբ ասեղնագործ պատկերներով, որոնց Չինաստանում անվանում էին «գարնանային պալատի նկարներ»։
Ազդեցություն նորաձևության վրա
17-18-րդ դարերում Ֆրանսիայում առաջացել է չինական ոճով նորաձևություն (« Շինուազրի »), այդ թվում՝ հայտնվել են այսպես կոչված մյուլիները՝ փոքրիկ կոշիկներ (սովորաբար առանց հետևի), որոնք նմանակում էին չինուհիների կոշիկները և հաճախ շատ անհարմար էին։ 17-րդ դարում մյուլին օգտագործվում էր որպես տնային կոշիկ, ավելի ուշ՝ 18-րդ դարում, նրանք սկսեցին համարվել նրբագեղ կոշիկներ։ Չինական ոճով մյուլին (օրինակ, գունավոր սաֆյանից / սեկ - այծի կաշի) որպես տնային կոշիկ հագնում էին նաև տղամարդիկ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գենդերային հետազոտություններ Կատեգորիա:Խեղում Կատեգորիա:Մարմնի ձևափոխում Կատեգորիա:Չինացի կանայք Կատեգորիա:Ոտքի ֆետիշիզմ Կատեգորիա:Չինաստանի կանանց դեմ բռնություններ Կատեգորիա:Վեճեր Չինաստանում Կատեգորիա:Չինաստանի մշակույթ Կատեգորիա:Ոտք Կատեգորիա:Բռնություն կանանց նկատմամբ Կատեգորիա:Չինաստանի պատմություն Կատեգորիա:Կանայք պատմության մեջ Կատեգորիա:Ավանդույթներ Կատեգորիա:Գեղագիտություն Կատեգորիա:Չինական տարազ Կատեգորիա:Երեխաների իրավունքներ Կատեգորիա:Նորաձևության պատմություն Կատեգորիա:Ասիայի կանանց դեմ բռնություններ
Սաֆըքյուրդ (այլ գյուղ)
Սաֆըքյուրդ, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Ելիզավետպոլի գավառում ։
Բնակչություն
1908 թվականին գյուղն ունեցել է 570 կովկասի թաթար բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Վազկաններ
Վազկաններ, ճզմումով և քերամաշումով նյութերը մանրելու և խառնելու մեքենա։ Բաղկացած է թուջե ափսեից, որի հատակին գլորվում են զանգվածեղ թուջե գլդոնները։ Վերջինները պտտվում են սեփական (հորիզոնական) առանցքի շուրջը, իսկ խաչարդի հետ (որի վրա ամրացված են)՝ խաչարդի ուղղաձիգ առանցքի շուրջը։
Խառնող վազկաններ կիրառվում է լեռնահանքային ու շինանյութերի արդյունաբերության մեջ, մետալուրգիայում և այլուր։
Կատեգորիա:Սարքեր
Նովոպետրովկա (գյուղ, Բերդյանսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Նովոպետրովկա գյուղում բնակվում էր 2 161 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3532 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 611,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1770 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Երիցլեռ
Երիցլեռ, լեռնագագաթ Հայաստանի Շիրակի մարզի և Վրաստանի սահմանագլխին, Եղնախաղի լեռների արևելյան հատվածում։ Դարիկ գյուղից 1,5 կմ հյուսիս։ Բարձրությունը՝ 2447 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Շիրակի մարզի լեռներ Կատեգորիա:Վրաստանի լեռնագագաթներ
Կամառլես
Կամառլես  (Camarles), մունիցիպալիտետ Կատալոնիայում։ Գտնցում է Տառագոնա պրովինցիայում, Կատալոնիա ինքնավար համայքնի կազմում։ Տարածքը կազմում է 25,2 կմ²։ Բնակչությունը՝ 3 617 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Ինքնագնահատում
Ինքնագնահատում, իր սեփական արարքների, բարոյական հատկություն ների, համոզմունքների, մոտիվների բարոյական գնահատումը։ Ինքնագնահատումը անհատի բարոյական ինքնագիտակցության և խղճի դրսևորումներից մեկն է։ Այն մարդու մեջ ձևավորվում է նրա բարոյական դաստիարակության պրոցեսում։ Ինքնագնահատման բարոյական ակտի մեջ մարդը դատում է իր գործունեության բարոյական նշանակության մասին ոչ թե պարզապես իր անունից, այլ հասարակության անունից, որին նա պատկանում է և որի մեջ սուբյեկտիվորեն նա իրեն դնում է։ Ինքնագնահատման ընդունակության շնորհիվ մարդը հնարավորություն է ձեռք բերում դաստիարակելու իրեն։ Ինքնագնահատումը, արտահայտելով անհատի ինքն իր` որպես հասարակության անդամի հանդեպ գիտակից վերաբերմունքը, կապված է հասարակական հարաբերությունների և բարոյական դաստիարակության ամբողջ համակարգի հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բարոյագիտություն Կատեգորիա:Անձ
Վադ
Վադ, հանքանյութ։ Սովորաբար պարունակում է տարբեր խառնուրդներ։ Վադը ստրուկտուրա չունի, երբեմն նրբաթել շերտավոր է կամ թեփուկավոր։ Գույնը՝ սև, կապտավուն, գորշ։ Հիմնականում փափուկ է, սակավ կարծր, կարծրությունը հասնում է մինչև 6, 5։ Խտությունը՝ 2800-4400 կգ/մ³։ Տարբերակները շատ են, որոնցից կարևոր են սովորական վադը, ասբոլանը, լամպադիտը։ Հանդիպում է մանգան պարունակող ապարների հողմահարման կեղևում։
Selfish
Ստեղծագործություն
"Selfish"-ը երգ է R&B և փոփ երաժշտական ժանրում ։ Ֆյուչրսի ձայնը միացված է աութո-թունին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Future երգեր Կատեգորիա:2017 երգեր Կատեգորիա:Ռիհաննայի երգեր
Ղրիմահայ երաժշտություն
Ղրիմի հայերը մեծ ներդրում ունեն հայ երաժշտության մեջ։ Հայկական ժողովրդական երգերի առաջին ձեռագիրը կազմել է Խաչգռուգը, որի շնորհիվ 16-17-րդ դարերում տարածվել են հայկական ժողովրդական երգերը։ Կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Սպենդիարյանն ապրել և ստեղծագործել է Գրիմում, այնտեղ է գրել իր լավագույն գործերից մի քանիսը («Գրիմի էսքիզներ», «Երեք արմավենի», «Առ Հայաստան» և այլն)։ Գրիմահայ կոմպոզիտոր Ք. Կարա-Մուրզան առաջինն է սկսել հայկական ժողովրդական երգերի հավաքման, ձայնագրման և քառաձայն մշակման գործը, իսկ Անդրեաս Քաղցածյանը մեծ ներդրում ունի նոտագրման ոլորտում։ Վերջինս նաև մանկավարժ, գործունեություն է ծավալել Գարասուբազարում, Սիմֆերոպոլում, Սևաստոպոլում։ Երաժիշտ մանկավարժներ էին նաև Հ. և Մ. Ուգունյանները, Գաբրիել, Մելքոն և Մարտիրոս Նալբանդյանները, Կ. Խանբեկյանը, Հովհաննես Նալբանղյանը (նաև՝ ջութակահար)։
Կատեգորիա:Ղրիմահայ երաժշտություն
Դեսերմեն
Դեսերմեն, գետ Սև ծովի ավազանում։ Սկիզբ է առնում Պոնտական լեռնաշղթայի Զիգանա լեռնագագաթի հարավային անտառապատ լանջերից և ծով է թափվում Տրապիզոն քաղաքից արևմուտք։ Վերին հոսանքի շրջանում կոչվում է Զիգանա ։
Տուրետ Լևանս
Տուրետ Լևանս (La Trinité), համայնք Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում՝ Պրովանս-Ալպեր-Լազուրե ափ երկրամասի Ծովափնյա Ալպեր դեպարտամենտի Նիցցայի շրջանի Տուրետ Լևանս կանտոնում ։ Մինչև 2015 թվականի մարտը կոմունան վարչականորեն ընդգրկված է եղել Լևանս կանտոնի կազմում (Նիցցա շրջան)։
Դեսերմեն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր Կատեգորիա:Տրապիզոնի մարզ Կատեգորիա:Սև ծովի ավազանի գետեր
Տուրետ Լևանս
Կոմունայի տարածքը կազմում է 16,5 կմ², բնակչությունը՝ 4639 մարդ (2006) աճի միտումով, 2012 թվականին՝ մարդ 4786 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 290,1 մարդ/կմ²։
Բնակչություն
Բնակչության թվաքանակի դինամիկան ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) 3010 բնակիչներից 2238-ը եղել են տնտեսապես ակտիվ, 772-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության գործակիցը կազմել է 74,4 %, 1999 թվականին եղել է 70,1 %։ Աշխատունակ տարիքի 2238 ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 2101-ը (1059 տղամարդ և 1042 կին), 137 հաշվառված էին որպես գործազուրկ (70 տղամարդ և 67 կին)։ Աշխատունակ տարիքի 772 ոչ ակտիվ բնակիչներից 305-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 235-ը՝ թոշակառուներ, իսկ 232-ը՝ ոչ ակտիվ են եղել այլ պատճառներով .:
2010 թվականին կոմունայում հաշվառված են եղել 1704 հարկատու տնային տնտեսություններ, որտեղ ապրում էր 4543,5 մարդ։ Մեկ հարկատուին բաժին ընկնող շահույթը կազմել է 21 հազար 184 եվրո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ծովափնյա Ալպեր գավառի բնակավայրեր
Սիրիահայ կերպարվեստ
Հալեպում (Սիրիա) 1955 թվականին ճարտարագետ Զարեհ Գաբլանի և ինքնուս նկարիչ Ռոպեր Ճեպեճյանի նախաձեռնությամբ հիմնադրվել է գեղանկարչական կրթական կենտրոն՝ «Սարյան ակադեմիան», որը մեծապես նպաստել է սերունդների դաստիարակությանը։ Ակադեմիան կազմակերպում է հայ արվեստին նվիրված դասախոսություններ, ցուցահանդեսներ, հրապարակում գրքեր և ալբոմներ։ Սիրիայում գործում է նաև «Արշիլ Գորկի» նկարչական արվեստանոցը։ Ճանաչված գեղանկարիչներից են Վ. Պերթիզլյանը, Ն. Գրաճյանը, Հրագդան Թոքմաջյանը և ուրիշներ։
Օսիպենկո (գյուղ, Բերդյանսկի շրջան)
Օսիպենկո (Осипенко), գյուղ Ուկրաինայի Զապորոժիեի մարզի Բերդյանսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Նովոսպասովկա։ Հիմնադրվել է 1805 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Օսիպենկո գյուղում բնակվում էր 4 667 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11621 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 401,6 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1805 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Էրիկ (գետակ)
Էրիկ, գետակ Կիլիկիայում, Կալիկադնոս գետի աջ վտակը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր Կատեգորիա:Կալիկադնոս գետի վտակներ
Հայ բույժ (ամսագիր)
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի հայկական ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական գիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Ամբրոսիոս
Սուրբ Ամբրոսիոս (ამბროსი, Ամբրոսի), վրացի կրոնական գործիչ և գիտնական, ով 1921-1927 թվականներին եղել է Համայն Վրաստանի կաթողիկոս-պատրիարք։ Առավել հայտնի է խորհրդային կարգերի դեմ իր ընդդիմությամբ, 1995 թվականին Վրաց ուղղափառ եկեղեցու կողմից սրբերի շարքին դասվել է՝ որպես Սուրբ Ամբրոսիոս Խոստովանող (ამბროსი აღმსარებელი):
Ավտոկեֆալիստական շարժում
1900-ական թվականներին վրացական եկեղեցու կարգավիճակի վերաբերյալ բուռն քննարկումների ժամանակ նա դարձավ վրացական ավտոկեֆալիստական շարժման առաջնորդներից մեկը՝ կոչ անելով վերականգնել Վրաստանի ինքնավար (անկախ) ուղղափառ եկեղեցին, որը վերացվել էր Ցարական Ռուսաստանի կողմից 1811 թվականին։ Մեծ մասամբ մղվելով մամուլի և եկեղեցական կոմիտեներում՝ պայքարը գագաթնակետին հասավ 1905 թվականի ռուսական հեղափոխության ժամանակ և երբեմն վերածվեց դաժան բախումների։ Վրացի եպիսկոպոսները նշում էին, որ Սանկտ Պետերբուրգից Վրաստանի եկեղեցական գործերը վարելու համար ուղարկված ռուսական եքսարքոսների օրոք վրաց եկեղեցին բռնգանձվել էր մոտ 140 միլիոն ռուբլու ունեցվածք և կալվածքներ. եկեղեցական դպրոցները փակվել էին, իսկ պատարագի ժամանակ վրացերենի օգտագործումը չէր խրախուսվում, քսան եպիսկոպոսական աթոռներ թափուր էին, իսկ յոթ հարյուր քառասուն ծխերը՝ առանց քահանաների ։ Վրացիները դիմում ուղարկեցին ցարին, բայց ոչինչ չստացվեց։ Ավտոկեֆալիան հերքվեց։ 1905 թվականին Թբիլիսիում հավաքված վրաց հոգևորականների համաժողովը ցրվեց ոստիկանների կողմից և մի քանի «ավտոկեֆալիստներ» ձերբակալվեցին ։ Ամբրոսիոսին արգելեցին պատարագ մատուցել և փակեցին Ռյազանի Տրոիցկի վանքում։ Պայքարը գագաթնակետին հասավ 1908 թվականին, երբ մայիսի 28-ին Թբիլիսիի իր նստավայրում սպանվեց Վրաստանի ռուս եքսարքոս արքեպիսկոպոս Նիկոնը, իբր, անհայտ վրացի ազգայնականի կողմից։ Ոչ ոք երբեք չի դատվել կամ դատապարտվել սպանության համար, և թեև վրացի ավտոկեֆալիստների կապը հանցագործության հետ մնում էր անորոշ, ոստիկանության նախնական հետաքննությունը եզրակացրեց, որ նրանք կանգնած են եղել Նիկոնի սպանության հետևում, և ռուսական իշխանությունները օգտագործել են. իրավիճակը՝ որպես պատրվակ վրացի եպիսկոպոսներին իրենց պաշտոններից հեռացնելու համար։ Ամբրոսիոսը նույնպես դադարեցվել է ծառայությունից և արտաքսվել Ռուսաստան։ 1910 թվականին նա արդարացվեց, բայց միայն 1917 թվականի դեպքերը նրան թույլ տվեցին վերադառնալ Վրաստան ։ Թեև վրացական ավտոկեֆալիստական շարժումը արժանացավ համաշխարհային համակրանքին, վեճը անվճռականորեն ձգձգվեց տարիներ շարունակ․ մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի բռնկումը այն ժամանակավորապես երկրորդ պլան մղեց ։
1917թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունը Ռուսական կայսրությունում և դրան հաջորդած իրարանցումը թե՛ եկեղեցում, թե՛ պետությունում հնարավորություն տվեցին վրաց եկեղեցուն վերահաստատել իր ինքնավար կարգավիճակը։ 1917 թվականի մարտի 12-ին վրացի մի խումբ հոգևորականներ հռչակեցին իրենց եկեղեցու ինքնավարությունը և կաթողիկոս-պատրիարք ընտրեցին Կիրիոն եպիսկոպոսին։ Ռուս ուղղափառ Եկեղեցու Ամենասուրբ սինոդը հրաժարվեց ճանաչել այդ քայլը, և արդյունքը եղավ երկու եկեղեցիների միջև հաղորդակցության խզում ։ Շուտով Ամբրոսիոսը օծվեց Արևմտյան Վրաստանի Չկոնդիդիի մետրոպոլիտ, այնուհետև տեղափոխվեց Աբխազիա։
Համայն Վրաստանի կաթողիկոս-պատրիարք
1922 թվականի փետրվարի 7-ին Ամբրոսիոսը հուշագիր ուղարկեց Ջենովայի կոնֆերանսին, որտեղ նա նկարագրեց այն պայմանները, որոնցում ապրում էր Վրաստանը Կարմիր բանակի ներխուժումից հետո, բողոքեց Վրաստանի ժողովրդի անունից, որը զրկված էր իր իրավունքներից, ընդդիմացավ Խորհրդային Միության օկուպացիային և պահանջեց քաղաքակիրթ մարդկության միջամտությունը՝ բոլշևիկյան վարչակարգի վայրագություններին ընդդիմանալու համար ։ 1923 թվականի փետրվարին Ամբրոսիոսը և Պատրիարքական խորհրդի բոլոր անդամները ձերբակալվեցին ու բանտարկվեցին բոլշևիկների կողմից։ 1924 թվականի մարտին խորհրդային իշխանությունները կազմակերպեցին նվաստացուցիչ հրապարակային դատավարություն։ Բացի Ջենովայի կոնֆերանսին դիմում ուղարկելուց, Ամբրոսիոսին մեղադրվում էր նաև եկեղեցու պատմական գանձերը թաքցնելու մեջ՝ դրանք խորհրդային պետության ձեռքը չանցնելու համար։ Պատրիարքի հետ ձերբակալված բոլոր հոգևորականները իրենց համերաշխությունն են հայտնել Ամբրոսիոսին, ով ստանձնել էր իր արարքների ողջ պատասխանատվությունը, որը նա հայտարարել էր, որ համապատասխանում էր իր պարտավորություններին և Վրաստանի եկեղեցու ավանդույթներին։ Նրա ամփոփիչ խոսքերն էին. «Իմ հոգին Աստծունն է, իմ սիրտը` իմ երկրինը, դուք, իմ դահիճներ, արեք այն, ինչ ուզում եք իմ մարմնի հետ» ։ Սպասվում էր, որ Ամբրոսիոսին կդատապարտեն մահապատժի, սակայն կոմունիստները չհամարձակվեցին մահապատժի ենթարկել նրան և դատապարտեցին ութ տարվա ազատազրկման, մինչ նրա ունեցվածքը բռնագրավվեց։
Կարճ ժամանակ անց 1924 թվականի Օգոստոսյան ապստամբությունը բռնկվեց Վրաստանի մի քանի շրջաններում Խորհրդային Միության դեմ և տևեց երեք շաբաթ։ Մոտ 3000 մարդ սպանվեց, ավելի քան 12000-ը մահապատժի ենթարկվեց, իսկ 20000-ը աքսորվեց Սիբիր։ Մահապատժի են ենթարկվել նաև մի շարք հոգևորականներ, որոնց թվում էր Քութայիսի և Գելաթի արքեպիսկոպոս Նազարին, ով գնդակահարվել էր առանց դատավարության։
Կարմիր ահաբեկչության տարածումը Վրաստանում և դրա հետևանքով առաջացած հասարակական ընդվզումը ստիպեցին խորհրդային իշխանություններին հաջորդ տարիներին համեմատաբար չափավորել իրենց ճնշումը Վրաստանի հասարակության վրա։ 1925 թվականի մարտի սկզբին Համամիութենական գործադիր կոմիտեի նախագահ Միխայիլ Կալինինը այցելեց Վրաստան և կոչ արեց համաներել 1924 թվականի օգոստոսի ապստամբության մասնակիցներին և դադարեցնել կրոնական հալածանքները։ 1926 թվականին Ամբրոսիոսին և մի քանի այլ հոգևորականներ ազատվեցին բանտերից։ Նա, սակայն, երկար չապրեց և մահացավ 1927 թվականի մարտի 29-ին Թբիլիսիում։
Ամբրոսիոսը նաև հայտնի էր՝ որպես եկեղեցու բեղմնավոր պատմաբան և վրացական սկզբնաղբյուրների հետազոտող։ Նա հեղինակել է մի շարք հոդվածներ, որոնք հրապարակվել են ռուսական ու վրացական մամուլում և հայտնաբերել միջնադարյան վրացական տարեգրության՝ «Մոկցևայ Քարթլիսայ» («Վրաստանի դարձը») (այսպես կոչված, Չելիշի օրենսգիրքը) մինչ այժմ անհայտ տարբերակը։
Սրբադասում
1995 թվականին Վրաց ուղղափառ եկեղեցու Սուրբ Սինոդը Ամբրոսիոսին սրբադասեց՝ որպես սուրբ վարդապետ Ամբրոսիոս Խոստովանող և որպես նրա հիշատակի օր նշանակեց մարտի 16-ը (նոր տոմարով՝ մարտի 29)։ 2013 թվականին նա հետմահու արժանացել է Վրաստանի ազգային հերոսի կոչման և շքանշանի ։
Նշումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային այլախոհներ Կատեգորիա:Վրացի պատմաբաններ Կատեգորիա:1927 մահեր Կատեգորիա:1861 ծնունդներ Կատեգորիա:Վրաստանի ազգային հերոսներ
Վերխոտուրիեի կրեմլ
Վերխոտուրիեի կրեմլ (Верхотурский кремль), ամրոցային շինություն Ռուսաստանի Դաշնության Սվերդլովսկի մարզի Վերխուրուրիե քաղաքում։ Միջին Ուրալում քարե ամրոցային շինություն միակ օրինակն է (Տոբոլի կրեմլի հետ)։
Գտնվելու վայրը
Վերխոտուրիեի կրեմլը գտնվում է Վերխոտուրիե քաղաքից 8 կմ հեռավորության վրա։ Հեռավորությունը մարզային կենտրոններից մինչև կրեմլ. Եկատերինբուրգ` 300 կմ, Պերմ` 382 կմ։
Պատմություն
Հիմնադրվել է 1598 թվականին և եղել զորավարի (վոյեվոդա) հսկայական դաստակերտ, որը շրջապատված էր ամրոցային պարիսպներով և աշտարակներով։ Բացի պաշտպանական կառույցներից, կրեմլում առկա է Սուրբ Երրորդություն տաճարը, որը կրեմլի հիմնական տեսարժանությունն է։ Սուրբ Երրորդություն տաճարն արժանի է ուշադրության որպես Ուրալի եկեղեցական ճարտարապետության հռչակավոր հուշարձան։ Կրեմլում առկա էին նաև շտեմարաններ, վարչական ապարանքներ, պահակատուն և խոհանոց։ Վերխոտուրիեի կրեմլի ճարտարապետական համակառույցը ձևավորվել է արդեն 1712 թվականին ։
1880-ական թվականներին Վերխոտուրիեի կրեմլում կառուցվեց հրշեջ դեպո։ Վերջին նախահեղափոխական կառույցը կրեմլում դարձավ գավառային գանձապետարանի մեկհարկանի աղյուսե մասնաշենքը, որը կառուցվեց 1912 թվականին ։
Կրեմլն այսօր
Այժմ Վերխոտուրիեի կրեմլը ճարտարապետական համակառույց է և համարվում է թանգարանային պատմական համալիր։ Նրա ներսում գտնվում է «Թագավորական շտեմարաններ» թանգարանը։ Նաև ցանկացողները կարող են բարձրանալ Սուրբ Երրորդություն տաճարի զանգակատուն ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Սվերդլովսկի մարզի շենքեր և կառույցներ
Կանաչ շղթաներ
«Կանաչ շղթաներ» (Зелёные цепочки), 1970 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը բեմադրել է ռեժիսոր Գրիգորի Արոնովը  «Լենֆիլմ» կինոստուդիայում Գերման Մատվեևի «Կանաչ շղթաներ» և «Գաղտնի կռիվ»  վիպակների հիման վրա։
Ֆիլմի պրեմիերան ԽՍՀՄ-ում տեղի է ունեցել 1970 թվականի դեկտեմբերի 30-ին։
Սյուժե
1941 թվականի օգոստոսին լենինգրադցի երկու տղաներ՝ Միշկան և Ստյոպկան, պիոներական ճամբարից վերադառնալով Լենինգրադ, փախստականների խմբում պատահաբար ծանոթանում են պատերազմի մասնակից, մի ձեռքը կորցրած քեռի Պետյայի հետ և նրան օգնում են տանել ծանր ճամպրուկը։ Ճանապարհին հանկարծակի սկսված ռմբակոծությունից առաջացած իրարանցման մեջ ուղեկիցը կորչում է և հետ է մնում երեխաներից։ Իսկ ճամպրուկը, որում, ըստ քեռի Պետյայի, թանգարանային հանքանյութեր են, մնում է տղաների մոտ։
Արդեն պաշարված քաղաքում Միշան, Ստյոպկան և նրանց ընկեր Վասկան որոշում են բացել ճամպրուկը։ Դրա ներսում հանքանյութերի փոխարեն գտնելով ազդանշանային ատրճանակ (հրթիռ) և մեծ քանակությամբ ազդանշանային հրթիռներ (փամփուշտներով), տղաները հաճույքի համար կրակում են և հայտնվում խորհրդային հակահետախուզության աշխատակիցների տեսադաշտում։ Շտաբում զրույցի ընթացքում տղաներն իմանում են, որ նման հրթիռները (ֆիլմի «Կանաչ շղթաներ» անվանումը նկարագրում է հինգ կանաչ հրթիռների պայմանական ազդանշանը) օգտագործվում են քաղաքում թիրախների վրա գերմանական ռմբակոծիչներին ուղղորդելու համար։ Խոսելուց հետո տղաները որոշում են ինքնուրույն գտնել և հետևել «քեռի Պետյային»։ Հակառակ մեծահասակների կամքին մասնակցելով լրտեսական ցանցի բացահայտման միջոցառումներին՝ տղաները, վտանգելով իրենց կյանքը, օգնում են հակահետախուզության մայորին գտնել դիվերսանտների հետքը, որոնք ինքնաթիռներ են ուղարկում քաղաքի պաշտպանական օբյեկտների վրա և պայթյուններ կազմակերպում Լենինգրադի պարենային ձեռնարկություններում (հացի գործարանում նման պայթյունի հետևանքով մահանում է ֆիլմի հերոսներից մեկի մայրը)։
Փորձառու չեկիստ Բուրակովի ղեկավարությամբ լենինգրադցի տղաները մասնակցում են նաև գերմանացի ռեզիդենտ Պաուլ Ռիխտերի վնասազերծմանը, որը գործում է «միձեռնանի Պետյայի» կերպարում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:1970 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Եզոպոսյան լեզու
Եզոպոսյան լեզու (հին հունական հայտնի առակագիր Եզոպոսի անունից), գաղտնագրության տեսակ գրականության մեջ, գրավոր կամ բանավոր խոսք, որտեղ հեղինակի մտքերն արտահայտվում են միտումնավոր քողարկված ձևով, այսպես կոչված «կեղծ միջոցներով». դրանք են ավանդական փոխաբերական հնարները (զանազան այլաբանություններ, թափանցիկ ակնարկներ, փոխաբերական արտահայտություններ, հեգնանք, շրջասություն), առակների «կերպարները», կիսաթափանցիկ համատեքստային կեղծանունները։
Հայ իրականության մեջ եզոպոսյան լեզուն վարպետորեն է օգտագործել Հ. Պարոնյանը, ռուս գրականության մեջ՝ Սալտիկով-Շչեդրինը։
Դիվակուլ
Դիվակուլ, ժայռ Արևմտյան Հայաստանում, Վանա լճի արևմտյան կողմում, Խլաթ քաղաքից ոչ հեռու, Մատնավանքի մոտ։ Խաչաքանդակ քարաժայռ է, որից բխում են սառնորակ աղբյուրներ։ Ըստ ավանդության Մատնավանքը կառուցելուց հետո ժայռի ճեղքը փակվել և իր մեջ է առել այստեղ բնակվող դևերին և իբր դրա պատճառով էլ կոչվել է Դիվակուլ
Deus Ex: Mankind Divided
Deus Ex: Mankind Divided, 3D-կրակոց ժանրի, բազմաբնույթ պլատֆորմ խաղ, որը մշակել է կանադական Eidos Montreal ընկերության կողմից և թողարկվել է ճապոնական Square Enix հոլդինգի կողմից։ Համարվում է Deus Ex։ Human Revolution-ի շարունակությունը, որը թողարկվել է 2011 թվականին։ Խաղի անոնսը տեղի է ունեցել 2015 թվականի ապրիլի 8-ին, իսկ աձատ է արձակվել 2016 թվականի օգոստոսի 23-ին, Մայքրոսոֆթ Վինդոուզ, PlayStation 4 և Xbox One հարթակների համար ։ Linux օպերացիոն համակարգի համար նախատեսված տարբերակը դուրս է եկել 2016 թվականի նոյեմբերի 3-ին ։ Mankind Divided գործողությունները ծավալվում են 2029 թվականին, Human Revolution իրադարձություններից երկու տարի անց։ Խաղի գլխավոր հերոսը շարունակում է մնալ Ադամ Ջենսենը։ Ռուսաստանում և ԱՊՀ երկրներում խաղի հրատարակությամբ զբաղվել է «Բուկա» ընկերությունը, և թողարկվել է ամբողջությամբ ռուսերեն լեզվով։
Անոնս
Մշակման մասին առաջին լուրերը հայտնվել են 2014 թվականի մարտի 27-ին, երբ Square Enix գրանցել է նոր ապրանքանիշ «Deus Ex: Mankind Divided» անվանումով։ Նույն թվականի հոկտեմբերին հաստատվել է, որ մշակման աշխատանքները իսկապես կատարվում են։
2015 թվականի ապրիլի 6-ին Square Enix, Twitch օնլայն հեռառձակման միջոցով թողարկել են Can’t Kill Progress անունով մի նախագիծ, որը նախատեսված էր ապագայում թողարկվող դեռևս անհայտ նախագծի գովազդի համար։ Ուղիղ եթերը տևել է մինչև ապրիլի 8-ը և ամբողջ ընթացքում իր հեռուստադիտողին առաջարկել է լուծել հանելուկները, որպեսզի ավելի շատ տեղեկատվություն ստանան կատարվելիք իրադարձության մասին։ Սակայն Kanobu կայքը խաղի որոշ սքրինշոթներ հրապարակել է թողարկումից մեկ օր առաջ։ Նյութերը ջնջվել են կայքից մի քանի րոպե անց, սակայն նյութի հղումները պահպանվել են Google-ի քեշում, ինչը թույլ էր տալիս դրանք համացանցում արագ տարածել։ Kanobu կայքի դեմ չի կիրառվել էմբարգո, քանի որ այն ոչ մի առումով խաղտում չէր գործել, որովհետև այն բոլոր նյութերը ստեցել էր սեփական աղբյուրից։ Այս ամենի հետ գրեթե միաժամանակ ինֆորմացիայի արտահոսք է տեղի ունեցել նաև Game Informer կայքից, որը հետագայում իրավունք է ստացել Mankind Divided-ի հետ կապված նյութեր հրապարակել։
2015 թվականի օգոստոսի 31-ին մշակողները պաշտոնապես հայտարարել են խաղի թողարկման ամսաթիվը, 2016 թվականի փետրվարի 23-ին խաղը հայտնվե է PS4, PC և Xbox-ում։ 2015 թվականի հոկտեմբերին արվել է մի հայտարարություն, ըստ որի մշակողները պետք է խաղը թողարկեին 4 օր առաջ, բայց արդեն պատվերի տեսքով։ Սակայն շուտով այդ ամենը չեղարկվել է խաղացողների վրդովմունքի պատճառով։ Ավելի ուշ թողարկումը հետաձգվել է մինչև օգոստոսի 23-ի, որպեսզի խաղի թողարկումը տեղի ունենա ավելի պատշաճ տարբերակով ։
Սյուժեն
Նախագծի սցենարիստ Մերի դե Մարլեն Game Informer-ի համար տված հարցազրույցում ասել է, որ նա սյուժեն գրելիս ձգտել է դա անել իր գործընկերների հետ համատեղ։ Դա հնարավորություն է տալիս, խաղը դիտել տարբեր անկյուններից և ստեղծել նոր գաղափարներ։ Նա ասել է, որ քիչ է գրել տառը թղթի վրա, պետք է հասկանալ թե խաղացողը ինչ կտեսնի և ինչ գզգա խաղի ժամանակ։
Mankind Divided Մերի դե Մարլենը բացահայտելով Ադամ Ջենսենի դերը կենտրոնացել է այն բանի վրա, որ Human Revolution նա պետք է կատարեր ընտրություն, որից կախված էր միայն իր կայնքը այլ նաև ամբողղջ մարդկության կյանքը։ Սակայն երկու տարի անց պարզ է դառնում, որ Ադամը սխալվել է և այժմ ցանկանում է ուղել իր սխալը։ Դրա համար նա ստիպված էր փնտրել ազդեցիկ ուժեր և հզոր հովանավոր թաքնված ուժերին դիմակայելու համար։ Հետևաբար Ադամը սկսում է աշխատել Ինտերպոլում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:PlayStation 4 տեսախաղեր Կատեգորիա:Windows տեսախաղեր Կատեգորիա:Xbox One տեսախաղեր Կատեգորիա:Խաղեր
Երախու գետ
Երախու, գետակ Տիգրիսի ավազանում, հոսում է Սասունի Մոտկանով և միանում Տիգրիսի վտակներից մեկին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի գետեր
Կարկասային շենք
Կարկասային շենք, շենք, որի կրող կոնստրուկցիան ամուր նյութերից (պողպատ, երկաթբետոն, փայտ) պատրաստված կարկասն է։ Բնակելի և հասարակական շենքերում լայն կիրառություն են գտել երկաթբետոնե միաձույլ, հավաքովի և հավաքովի-միաձույլ կարկասային կոնստրուկցիաները։ Կարկասի կրող տարրերը (սյուներ, հենարաններ) միացվում են հարկային հանգույցներում։ Կարկասային շենքերի արտաքին և ներքին պատերը պատրաստվում են թեթև նյութերից և հնարավորին չափ բարակ, հիմնականում ելնելով ջերմամեկուսացման և ձայնամեկուսացման պահանջներից։ Սեյսմիկ շրջաններում, հատկապես բազմահարկ շենքերում, նախապատվությունը տրվում է երկաթե կարկասին։
Ռիս Ռիդեութ
Ռիս Ռիդեութ (Reese Rideout), ), ամերիկացի պոռնոգրաֆիկ դերասան է, մոդել, ով աշխատում է «Randy Blue» ընկերությունում որպես համասեռական դերասան։ Նա լուսանկարվել է Men և Playgirl ամսագրերի համար։ Կինը հանրայնորեն կողմ է արտահայտվել ամուսնու գեյ պոռնոգրաֆիկ կարիերային, որը առաջացրել է նրանց ամուսնությանն ուղղված հասարակական քննադատություն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պոռնոգրաֆիա
Բերդյանսկ
Բերդյանսկ (Бердянськ), քաղաք Ուկրաինայի Զապորոժիեի մարզի Բերդյանսկի քաղաքային խորհուրդում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Բերդի, Նովո-Նոգայսկ, Օսիպենկո։ Հիմնադրվել է 1827 թվականին։
2012 թվականի տվյալներով Բերդյանսկ քաղաքում բնակվում էր 119 257 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 80 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ Կատեգորիա:1827 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:1827 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Չորս մուրացիկ
Չորս մուրացիկ (quatre mendiants կամ pachichòis), տասներեք աղանդերների պարտադիր բաղկացուցիչ մաս, որը Պրովանսում մատուցվում է սուրբծննդյան սեղանին։ Իրենից ներկայացնում է մրգեր և ընկույզներ՝ խորհրդանշելով չորս մուրացիկ վանական միաբանությունները։
Պրովանսում, ինչպես նաև շատ այլ վայրերում, հնուց ընդունված է եղել ձմռան համար պահեստավորել մրգեր և ընկույզներ, որոնք պահքի ճաշացանկի կարևոր մասն էին կազմում։ Այս պաշարը բնակիչները կիսել են թափառող հոգևորականների հետ, որոնք ողորմություն էին խնդրում։ Ժամանակի ընթացքում մրգերն էլ, որոնց գույնը մարդկանց հիշեցնում էր այս կամ այն վանական միաբանության հագուստը, սկսել են կոչվել «mendiant»՝ «մուրացկան», «մուրացող» բառերով ։ Ժամանակի ընթացքում այս զուգորդումները փոփոխվել են, և աստիճանաբար հաստատվել է հետևյալը․ ընկույզը (սովորական կամ անտառային) խորհրդանշում է օգոստինյաններին, չորացած թուզը՝ ֆրանցիսկյաններին, նուշը՝ կարմելիտներին, չամիչը՝ դոմինիկյաներին։
«Չորս մուրացիկների» մասին գրել են ֆելիբրները, որոնք քիչ բան չեն արել տասներեք ավանդերների ժողովրդականացման համար։ Նրանց աշխատանքներում հիշատակվում է pachichòis բառը, որը սակայն լայն տարածում չի ունեցել։
Ներկայումս «mendiant» անվանում են նաև հրուշակեղենի արտադրանքը, որոնք իրենցից ներկայացնում են շոկոլադե սկավառակ՝ զարդարված նուշով, չամիչով, սովորական կաղնով, երբեմն՝ պիստակով։ Թուզը մեծ չափերի պատճառով սովորաբար չի օգտագործվում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուտեստներ
Դանուտա Կոզակ
Դանուտա Կոզակ (Danuta Kozák, ), հունգարացի մակույկավար։ Նրա մայրը Լեհաստանի քաղաքացի։
Դանուտան նվաճել է օլիմպիական մեկ արծաթե և հինգ ոսկե մեդալ։
Հինգ ոսկե մեդալներից երեքը Կոզակը նվաճել է 2016 թվականի Օլիմպիական խաղերում ։
Կենսագրություն
Դանուտա Կոզակը ծնվել է 1987 թվականի հունվարի 11-ին՝ Բուդապեշտում։ Դանուտան սկսել է զբաղվել սպորտով 9 տարեկանից։
2007 թվականին դարձել է Հունգարիայի ազգային հավաքականի անդամ։ Մինչև 200 և 500մ տարածություններում 5 անգամ դարձել է Աշխարհի չեմպիոն, և 7 անգամ Եվրոպայի չեմպիոն։
Առաջին անգամ մասնակցել է Օլիմպիական խաղերին 2008 թվականին՝ Պեկինում, և դարձել է Օլիմպիական փոխչեմպիոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2016 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ Կատեգորիա:2012 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ Կատեգորիա:2008 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիրներ Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրներ
Ղազախստանի մայրաքաղաք
Ալաշյան ինքնավարության հռչակման (1917 թվականի դեկտեմբերի 13) ժամանակ համագումարում, որն անցկացվել է Օրենբուրգ քաղաքում, այսպես կոչված «ժամանակավոր ժողովրդական խորհրդի» («Ալաշ Օրդա») անցկացման ժամանակավոր վայրը հայտարարվել է Սեմիպալատինսկ քաղաքը։
1920 թվականին ՌԽՖՍՀ-ի կազմում ստեղծված Ղրղզական Ինքնավար Սոցիալիստական Խորհրդային Հանրապետության մայրաքաղաքը Օրենբուրգ քաղաքն էր։
1925 թվականին հանրապետությունն ստացել է Ղազախական Ինքնավար Սոցիալիստական Խորհրդային Հանրապետություն անվանումը, մայրաքաղաքը տեղափոխվել է Ակ Մեչետ, որն այդ առիթով անվանափոխվել է և դարձել Կզըլ-Օրդա։
1929 թվականին հանրապետության մայրաքաղաքը կրկին տեղափոխվել է, այս անգամ՝ Ալմաթի ։ 1936 թվականին Ղազախական ԻՍԽՀ դուրս է եկել ՌԽՖՍՀ-ի կազմից և ձևավորվել է որպես Ղազախական ԽՍՀ։
1929-1936 թվականներին Ալմաթին եղել է Ղազախական ԻՍԽՀ-ի մայրաքաղաքը, իսկ 1936-1991 թվականներին՝ Ղազախական ԽՍՀ-ի մայրաքաղաքը, 1991-1997 թվականներին՝ Ղազախստանի Հանրապետության։ Ալմաթին եղել է Ղազախական ԽՍՀ-ի վերջին մայրաքաղաքը և խոշորագույն քաղաքը, հետագայում դարձել է Ղազախստանի Հանրապետության առաջին մայրաքաղաքը և միակ միլիոնանոց քաղաքը։
Ակմոլան պաշտոնապես Ղազախստանի մայրաքաղաք է հռչակվել 1997 թվականի դեկտեմբերի 10-ին։ 1998 թվականի մայիսի 6-ին վերանվանվել է Աստանայի։ Որպես նոր մայրաքաղաքի՝ Աստանայի միջազգային ներկայացումը կայացել է 1998 թվականի հունիսի 10-ին։ Ալմաթիին կցվել է «Ղազախստանի հարավային մայրաքաղաք» անվանումը։ Մինչև օրս այդ տերմինը հաճախ է օգտագործվում ԶԼՄ-ում և դրանով նկատի ունեն հենց Ալմաթիին ։ 1998 թվականի նոյեմբերից մինչև 1997 թվականի հոկտեմբերը Ղազախստանում գոյություն է ունեցել Ակմոլայի բարձրագույն և կենտրոնական մարմինների դիսլոկացիայի նորակառուցման նախագահի պաշտոնը, որն զբաղեցրել է Ֆարիտ Գալիմովը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ղազախստանի պատմություն Կատեգորիա:Ղազախստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ղազախստանի պետական կառուցվածք Կատեգորիա:Ասիայի մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:Ղազախստանի քաղաքներ
Անսելմ Ֆոյերբախ
Անսելմ Ֆոն Ֆոյերբախ (Anselm von Feuerbach, ), 19-րդ դարի գերմանացի առավել հայտնի պատմական գեղանկարիչներից մեկը։
Կենսագրություն
Պրոֆեսոր Յոզեֆ Անզելմ Ֆոյերբախի որդին է, փիլիսոփա Լյուդվիգ ֆոն Ֆոյերբախի զարմիկը։ Պապը գերմանացի նշանավոր իրավագետ Փաուլ Յոհան Անզելմ Ռիթեր ֆոն Ֆոյերբախն էր։ Ընդհանուր կրթություն ստանալով Ֆրայբուրգի լիցեյում, 1846 թվականին սկսեց լուրջ ուսումնասիրել և սովորել նկարչություն Դյուսելդորֆի գեղարվեստի ակադեմիայում, Ֆրիդրիխ Վիլհելմի ղեկավարությամբ, սակայն այդ նկարչի պիետիկ ուղղվածությունը նրա ճաշակով չէր, և նա 1848 թվականին տեղափոխվեց Մյունխեն, որտեղ գրեթե երկու տարում մեծ ձեռքբերումներ ունեցավ՝ սովորելով Կարլ Ռալի մոտ։ Այնուհետև, որպեսզի բարելավի երանգավորումը, նա գնաց Անտվերպեն, իսկ այնտեղից՝ Փարիզ։ Այդ քաղաքներից երկրորդում, նա ի սկզբանե սկսեց աշխատել Կուտուրի հսկողության տակ, իսկ հետո՝ ինքնուրույն։ Կուտուրից բացի, նրա վրա մեծ ազդեցություն ունեցավ նաև Էնգրը։ Առաջին նկարը, որով նա ներկայացավ հանրությանը 1852 թվականին, «Հաֆիզը պանդոկում»-ն էր, որն ամբողջովին իրականացվել է Կուտուրի ոճով։
Անսելմ ֆոն Ֆոյերբախը Փարիզից եկավ Կարլսրուե՝ մոր հետ հանդիպելու համար և ապրելով այնտեղ մոտ մեկ տարի, նկարեց «Պիետրո Արետինոյի մահը», որը հրաշալի համադրություն էր կիսով չափով Կուտուրի և վենետիկյան վարպետների ազդեցությունից, բայց միևնույն ժամանակ բացահայտում էր հեղինակի հակումը սառը, ծանր և մոխարագույն երանգների հանդեպ։ Բադենի Մեծ դուքս Ֆրիդրիխից Իտալիա մեկնելու համար գումար ստանալով ՝ Ֆոյերբախը որոշ ժամանակ մնաց Վենետիկում, որտեղ կատարելագործելով իր ներկապնակը, ստեղծեց Տիցիանի «Տիրամոր համբարձումը երկինք» կտավի կրկնօրինակը և նկարեց «Պոեզիա» հիանալի կտավը, և վերջապես 1855 թվականին երկարատև ժամկետով հաստատվեց Հռոմում։
Այստեղ նա ընկերացավ մյունխենյան գեղանկարչության սիրահար բարոն Ադոլֆ Ֆրիդրիխ ֆոն Շաքի հետ, որը նրա նկարները գնելով օգնեց նրան, նաև շատ օգնեց նրա՝ հայտնի դառնալու գործում։ Հռոմում ստեղծվեց Անսելմ ֆոն Ֆոյերբախի լավագույն ստեղծագործությունը՝ «Դանթեն Ռավեննայում ազնվազարմ տիկնանց հետ զբոսնելիս» (1857, գտնվում է Կարլսրուեի քունսթհալում), «Նաննա» (1861), «Արիոստոն հայտնի կանանց շրջապատում Ֆերրարեում» (1862), «Ֆրանչեսկա Հռոմեհուին ու Պաուլո Մալատեստան»(1863), «Լաուրան ու Պետրարկան», «Աստվածամայրը և սուրբ կանայք, ովքեր ողբում են Փրկչի մահը» (1863), «Տիվոլյան ներդաշնակություն», «Մեդեան իր աքսորից առաջ» (1870 Մյունխենի Նոր պատկերասրահ), «Պարիսի դատը» (1871), «Ամազոնուհիների ճակատամարտը» (1872), «Խնջույք Պլատոնի համար» (1871, Բեռլինի Նոր ազգային պատկերասրահ) և մի քանի այլ կտավներ։ 1873 թվականին նկարիչը հրավիրված էր Վիեննայի նկարչական ակադեմիա՝ որպես պրոֆեսոր, սակայն 1878 թվականին համոզվելով, որ անընդունակ է դասավանդել, հրաժարվեց ուսուցանելու գործից։ Իր կյանքի վերջին տարիները նա անց կացրեց Վենետիկում, Վիեննայի ակադեմիայի դահլիճի առաստաղի համար պատվերներ ընդունելով, սակայն նա կարողացավ միայն կատարել այդ պատվերի կեսը՝ պատկերելով «Տիտանների կործանումը», իսկ ամբողջ պատկերն ավարտին հասցվեց 1892 թվականին, ըստ նրա էսքիզների։ Իր աշխատանքում համատեղելով ռոմանտիզմը կլասիցիզմի հետ՝ Ֆոյերբախը տարբերվում է մեծ գեղանկարչական խորը իմաստավորված խիստ մշակված կոմպոզիցիաներ ստեղծելու կարողությամբ, նրանց գեղեցիկ ու բնական շարժունակություն հաղորդելու շնորհքով։ Սակայն պատկերներներին հայտնի տրամադրությունը հաղորդելու ցանկությունը հաճախ նկարները զրկում էր թարմությունից ու փայլից դարձնում էր նրա գեղանկարները մռայլ։ Այնուամենայնիվ, նա մեծ տաղանդի տեր և յուրօրինակ մտածելակերպով նկարիչ էր։ Նկարչի աշխատանքները գտնվում են Վալրաֆ֊Ռիխարցի թանգարանում, մյունխենյան Պետական գրաֆիկական հավաքածուում, Շաքի պատկերասրահում, Ավգուստինների թանգարանում, Վիսբադեն թանգարանում, Պֆալցի պատմական թանգարանում, Արտասահմանյան արվեստի թանգարանում (Ռիգա) և այլ նկարչական հավաքածուներում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ
Շաքարացված ծաղիկներ
Շաքարացված ծաղիկներ, ուտելի ծաղիկներ կամ ուտելի ծաղիկների տերևներ՝ պահածոյացված շաքարի օշարակում կամ շաքարում։ Օգտագործվում է տորթերի, աղանդերների ձևավորման համար, որպես մրգային աղցանների բաղադրիչ և որպես ինքնուրույն աղանդեր։
Պատմություն
Ուտելի ծաղիկների օգտագործումը հրուշակեղենի արվեստում գալիս է արաբական երկրներից։ Ծաղիկները օգտագործվում էին շարբաթի, օշարակի, վարդաջրի պատրաստման համար։ Շաքարացված մրգերի (պահածոյացումը) պատրաստումը Մերձավոր Արևելքում եղել է մթերման ավանդական միջոց։ Այստեղ մթերում էին նաև շաքարի փոշու հետ խառնված մանրացված ծաղիկներից գուլկանդ քաղցրավենիքը։ Եվրոպայում հրուշակեղենի արդյունաբերության մեջ ծաղիկների կիրառման մասին առաջին հիշատակումը վերաբերում է 11-րդ դարին. վարդերից և մանուշակներից պատրաստվել են ջեմ և մուրաբաներ։ 17-18-րդ դարերում նորաձևության մեջ են մտել թարմ ծաղիկների նմանակումները, որոնք հմտորեն պատրաստվում էին կարամելից և բուրավետ ծաղկային էսենցիաներից։ Շաքարային ծաղիկներից ստեղծվել են ամբողջ քանդակագործական կոմպոզիցիաներ։ Միևնույն ժամանակ որպես հրուշակեղենի բաղադրամաս հետաքրքրություն է առաջանում թարմ ծաղիկների նկատմամբ։ «Delightes for Ladies» խոհարարական գրքում նկարագրված է շաքարի օշարակով, վարդի ջրի մեջ եփված շաքարացված վարդերի պատրաստման բաղադրատոմսը։ Գիրքը պարունակում է նաև շաքարացված վարդերի պատրաստման ավելի էկզոտիկ եղանակ, որի համաձայն՝ ծաղիկները պետք է ջրվեին շաքարի օշարակով դեռևս թփին եղած ժամանակ ։
Շաքարացված վարդերը, մանուշակները և թուրինջենու ծաղիկները այնքան հայտնի են դարձել, որ դրանց արտադրությունն ընդունել է արդյունաբերական մասշտաբներ։ Որպեսզի շաքարացված ծաղիկները լավ տեսք ունենան և երկար պահվեն, պետք է հավաքվեն գիշերը կամ լուսաբացին և վերամշակվեն հավաքելուց հետո մի քանի ժամվա ընթացքում։ Այդ պատճառով քաղցր ծաղիկներ արտադրող ձեռնարկությունները գտնվում էին ծաղկաբուծության ավանդական շրջաններին մոտ, հիմնականում Իսպանիայում, Ֆրանսիայի հարավում և Իտալիայի հյուսիս-արմուտքում ։