cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մալքոլմ III (Շոտլանդիայի թագավոր)
Մալքոլմ և Մարգարեթ
1069 թվականին վտարանդիները վերադարձել են Անգլիա միանալու համար հյուսիսում տարածվող խռովությանը։ Չնայած Գոսպատրիքն ու Սիվարդի որդի Վոլթեոֆը հպատակվել էին մինչև տարվա ավարտը, Սվեյն Էսթրիդսոնի գլխավորությամբ դանիական բանակի ժամանումը հաստատել էր, որ Ուիլյամի դիրքը մնում էր թույլ։ Մալքոլմը որոշել է պատերազմել ու տարել իր բանակը հարավ դեպի Քումբրիա, անցնելով Փեննինիսը, ամայացնելով Թիզդեյլը և Քլեվլենդը, հետո ավարով բեռնված շարժվելով դեպի հյուսիս՝ Վեարմաութ։ Այնտեղ Մալքոլմը հանդիպել է Էդգարին և իր ընտանիքին, որոնց հրավիրել է վերադառնալ իր հետ, բայց մերժվել է։ Քանի որ մինչ այդ Սվեյնին կաշառել էին խոշոր հարկով, Մալքոլմն իր բանակը տուն է տարել։ Որպես պատասխան պատժամիջոց, Ուիլյամն ուղարկել է Գոսպատրիկին Քումբրիայով հարձակվել Շոտլանդիայի վրա։ Դրան ի պատասխան, շոտլանդական նավաատորմը հարձակվել է նորթումբրիական ափի վրա, որտեղ կենտրոնացած էր Գոսպատրիքի ունեցվածքը։ Այդ տարվա ընթացքում ավելի ուշ, գուցե նավաբեկության ենթարկված դեպի Եվրոպա իրենց աքսորի ճանապարհին, Էդգարն ու իր ընտանիքը նորից ժամանել են Շոտլանդիա՝ այս անգամ մնալու համար։  Մինչև 1070 թվականի վերջը Մալքոլմն ամուսնացել էր Էդգարի քրոջ՝ Մարգարեթ Վեսեքսցու՝ Շոտլանդիայի ապագա սուրբ Մարգարեթի հետ։
Նրանց զավակների անունները ներկայացնում էին տարանջատում ավանդական շոտլանդական թագավորական անուններից, ինչպիսիք էին Մալքոլմը, Սինեդը և Աեդը։ Մարգարեթի որդիների անունները՝ Էդվարդ, ի պատիվ իր հոր՝ Էդվարդ Վտարանդու, Էդմունդ, ի պատիվ իր պապ Էդմունդ Այրնսայդի, Էթելրեդ, ի պատիվ իր նախապապ Էթելրեդ Անպատրաստի, և Էդգար, իր նախա-նախապապ Էդգարի ու իր եղբոր, որը կարճ ժամանակով դարձավ թագավոր, Էդգար Էթելինգ, չէր կարող աննկատ մնալ Անգլիայում, որտեղ Ուիլյամ Նորմանդացու կողմից իշխանության զավթումը հեռու  էր անվտանգ լինելուց։  Արդյոք դասական Ալեքսանդր անունով Շոտլանդիայի ապագա թագավոր Ալեքսանդր I-ին անվանելը (լինի դա Հռոմի պապ Ալեքսանդր II-ի թե Ալեքսանդր Մեծի պատվին), կամ աստվածաշնչյան Դավիդ անվամբ  Շոտլանդիայի ապագա թագավոր Դավիդ I-ին անվանելը ճանաչումն էր այն բանի, որ Ուիլյամ Նորմանդացին հեշտորեն չի հեռացվելու, կամ անգլո-սաքսանական թագավորական անվան կրկնություն էր՝ ևս մեկ Էդմունդ նախորդել էր Էդգարին, հայտնի չէ ։  Մարգարեթը Մալքոլմին նաև երկու դուստր է պարգևել՝ Էդիտը, որն ամուսնացել է Անգլիայի թագավոր Հենրի I- ի հետ, և Մերին, որն ամուսնացել է Բուլոնի Եվստաս III-ի հետ։
1072 թվականին ավարտելով հյուսիսային արշավանքները և կրկին իր դիրքերն ամրապնդած՝ Ուիլյամ Նորմանդացին հյուսիս է հասել բանակով ու նավատորմով։ Մալքոլմը դիմավորել է Ուիլյամին Աբերնեթիում և Անգլո-սաքսոնական ժամանակագրության խոսքերով «դարձել նրա մարդը» և որպես պատանդ հանձնել իր ավագ որդի Դունկանին և խաղաղություն հաստատել Ուիլյամի ու Էդգարի միջև։ Անգլիայի թագավորի գերիշխանությունն ընդունելը նորություն չէր, քանի որ նախորդ թագավորները դա արել էին առանց որևէ արդյունքի։ Նույնը Մալքոլմի դեպքում էր․ Անգլիայի թագավորի հետ նրա համաձայնությանը հաջորդել են դեպի Նորթումբրիա հետագա արշավները, որոնք հետագա խնդրիներ են առաջացրել կոմսության մեջ ու հանգեցրել Գեյթսհեդում եպիսկոպոս Ուիլյամ Ուոլչերի սպանությանը։ 1080 թվականին Ուիլյամը բանակով ուղարկել է իր որդի Ռոբերտ Քուրթոզին դեպի հյուսիս, մինչ իր եղբայր Օդոն պատժում էր նորթումբրիացիներին։ Մալքոլմը նորից խաղաղություն է հաստատել ու այս անգամ այն պահել ավելի քան մեկ տասնամյակ ։
Արձանագրված քիչ ընդդիմության է հանդիպել Մալքոլմը, բացառությամբ Լուլաքի որդի Մաել Սնեչթայի։ Քանի որ անգլո-սաքսոնական ժամանակագրությունը քիչ բան է պարունակում Շոտլանդիայի մասին, 1078 թվականի մի արտասովոր գրառման մեջ ասվում է, որ․"Մալքոլմը (Մաել Քոլուիմը) խլեց Մալսլահթանի (Մաել Սնեչթայի) մորը․․․և նրա բոլոր գանձերը, և նրա դղյակը, և նա ինքը փախավ դժվարությամբ։" Անկախ նրանից, ինչն էր առաջացրել այս կոնֆլիկտը, Մաել Սնեչթային ապրել է մինչև 1085 թվականը ։
Մալքոլմ և Ուիլյամ Ռուֆուս
Երբ իր հոր մահից հետո Ուիլյամ Ռուֆուսը դարձել է Անգլիայի թագավոր, Մալքոլմը չի միջամտել դրան հաջորդած Ռոբերտ Քուրտոզի աջակիցների ապստամբություններին։ 1091 թվականին Ուիլյամ Ռուֆուսը  բռնագրավել է Էդգար Էթելինգի հողերն Անգլիայում, իսկ Էդգարը փախել է հյուսիս, դեպի Շոտլանդիա։ Մայիսին Մալքոլմը արշավել է հարավ ոչ թե ասպատակելու ու ստրուկներ ու ավար վերցնելու, այլ 1080 թվականին Ռոբերտ Քուրթոզի կողմից կառուցված Նյուքասլը պաշարելու։ Սա մի փորձ էր Թվիդ գետից սահմանը դեպի առաջ, դեպի Թիզ գետը տեղափոխելու։ Սպառնալիքը բավարար էր, որպեսզի Նորմանդիայից հետ բերեր Անգլիայի թագավորին, որտեղ նա պայքարում էր Ռոբերտ Քուրթոզի դեմ։ Սեպտեմբերին, իմանալով Ուիլյամ Ռուֆուսի մոտեցող բանակի մասին, Մալքոլմը նահանջել է հյուսիս, և անգլիացիները հետևել են  նրան։ Ի տարբերություն 1072 թվականի, Մալքոլմը պատրաստ էր կռվել, բայց խաղաղություն է հաստատվել Էդգար Էթելինգի ու Ռոբերտ Քուրթոզի միջամտությամբ, որի հիման վրա Մալքոլմը նորից ճանաչել է Անգլիայի թագավորի գերիշխանությունը։
1092 թվականին խաղաղությունն սկսե է քայքայվել։ Հիմնվելով այն մտքի վրա, որ շոտլանդացիները հսկում էին ժամանակակից Քումբրիայի մեծ մասը, դրա պատճառը կարող էր լինել Ուիլյամ Ռուֆուսի նոր ամրոցը Քարլիսլում և դրա շրջակայքում անգլիացի գյուղացիների բնակավայրերի հիմնումը։ Անհավանական է, որ Մալքոլմը հսկեր Քումբրիան և վեճը վերաբերում էր այն կալվածքներին, որոնք իր աջակցության համար նվիրվել էին Մալքոլմին 1072 թվականին Ուիլյամ Ռուֆուսի հոր կողմից Անգլիա այցելելիս։ Մալքոլմը սուրհանդակներ է ուղարկել այս հարցը քննարկելու համար և Ուիլյամ Ռուֆուսը համաձայնել է հանդիպել։ Մալքոլմը ճանապարհվել է հարավ դեպի Գլոուսեստեր, կանգ առնելով Վիլթոն վանքում իր դուստր Էդիտին ու  կնոջ քույր Քրիստինային այցելելու։ Մալքոլմն այնտեղ է հասել 1093 թվականի օգոստոսի 24-ին ու պարզել, որ Ուիլյամ Ռուֆուսը հրաժարվել էր բանակցել, պնդելով, որ անգլիացի բարոնները լուծեն այդ վեճը։ Մալքոլմը հրաժարվել է սա ընդունել ու անհապաղ վերադարձել Շոտլանդիա ։
Թվում էր, թե Ուիլյամ Ռուֆուսը չէր ուզում պատերազմ հրահրել, բայց, ինչպես նշվում է անգլո-սաքսոնական ժամանակագրության մեջ, պատերազմը սկսվել է․"Ուստի այս պատճառով նրանք բաժանվեցին մեծ դժգոհությամբ, և թագավոր Մալքոլմը վերադարձավ Շոտլանդիա։ Տուն գալուց հետո նա հավաքեց իր բանակը և վիրավորված եկավ Անգլիա ավելի մեծ թշնամությամբ, քան վայել էր նրան։" Մալքոլմին ուղեկցում էին իր ու Մարգարեթի ավագ որդի Էդվարդը, որը գահի հավանական ժառանգորդն էր ու Էդգարը ։ Նույնիսկ այն ժամանակվա չափանիշներով շոտլանդացիների կողմից Նորթումբրիայի ավերումը դիտվում էր անհավանական ։
Մահ
Երբ Մալքոլմը կրկին արշավում էր դեպի հյուսիս, Նորթումբրիայի կոմս Ռոբերտ դե Մոուբրեյը, որի հողերը Մալքոլմն ամայացրել էր,  դարանակալել էր նրան Ալնվիքի մոտ 1093 թվականի նոյեմբերի 13-ին։ Այնտեղ նա սպանվում է Արկիլ Մորելի կողմից, որը կառավարիչ էր Բամբուրգ ամրոցում։ Կոնֆլիկտը հայտնի է Ալնվիքի ճակատամարտ անվամբ։  Նույն մարտում Էդվարդը մահացու վիրավորում է ստացել։ Ասում են, որ Մարգարեթը, նրանց մահվան մասին Էդգարից լսելով, շուտով նույնպես մահացել է։ Ուլստերի պատմագրությունն ասում է․"Մաել Քոլուիմը՝ Դոննչադի որդին, Շոտլանդիայի թագավորը և իր որդի Էդվարդը սպանվեցին ֆրանսիացիների, այսինքն նորմանների կողմից Անգլիայի Ինբեր Ալդայում։ Նրա թագուհի Մարգարեթը մահացավ վշտից ինը օրվա ընթացքում" Մալքոլմի մարմինը հուղարկավորման համար տեղափոխվել է Թայնմաութ Փրայորի։ Թագավորի մարմինն ուղարկվել է հյուսիս  Դանֆերմլայն վանքում կամ հավանաբար Իոնայում ։ վերահուղարկավորման իր որդի Ալեքսանդր I-ի իշխանության օրոք։
1250 թվականի հունիսի 19-ին Հռոմի պապ Իննոսենտ IV-ի կողմից Մալքոլմի կնոջ՝ Մարգարեթի սրբադասումից հետո նրա մասունքները հանվել են  գերեզմանից ու տեղավորվել հուղարկասափորի մեջ։ Ըստ ավանդության, երբ հուղարկասափորը Մալքոլմի գերեզմանի մոտով տարվում էր դեպի Դանֆերմլայն վանքի գլխավոր սեղանը՝ ալտարը, այն այնքան է ծանրացել, որ շարժել հնարավոր չէր։ Ի հետևանք, Մալքոլմի մասունքները նույնպես հանվել են  գերեզմանից ու թաղվել Մարգարեթի կողքին՝ ալտարի մոտ։
Զավակներ
Մալքոլմը և Ինգիբյորգն ունեցել են երեք որդի ․
Մալքոլմն ու Մարգարեթն ունեցել են ութ երեխա, վեց որդի և երկու դուստր ․
Նկարագրություն գեղարվեստական գրականության մեջ
Ուիլյամ Շեքսպիրի «Մակբեթում» Մալքոլմը ներկայացվել է որպես Մալքոլմ։ Նա Դունկան թագավորի որդին է ու գահի ժառանգորդը։ Սկզբից նա հայտնվում է երկրորդ արարում, որտեղ Դունկանի հետ զրուցում է մի սերժանտի հետ։ Սերժանտը պատմում է նրանց, ինչպես Մակբեթի շնորհիվ հաղթեցին մարտը։ Հետո գալիս է Ռոսսը և Դունկանը որոշում է, որ Մակբեթը պետք է ստանա Քոուդոր Թեյն տիտղոսը։ Նա հետո հայտնվում է 1․4 գործողության մեջ և զրուցում նախկին Քոուդոր Թեյնի մահապատժի մասին։ Հետո մտնում է Մակբեթը, և նրանք շնորհավորում են նրան իր հաղթանակի առթիվ։ Հետո նա որպես հյուր հայտնվում է Մակբեթի դղյակում։ Երբ սպանվում է նրա հայրը, նրան կասկածում են սպանության մեջ և նա փախչում է Անգլիա։ Հետո նրա մուտքը 4․3 գործողության մեջ է, որտեղ Մաքդաֆի հետ զրուցում է Մակբեթի մասին ու այն մասին, թե ինչ անել։ Որոշվում է պատերազմ սկսել նրա դեմ։ 5․4 գործողության մեջ նա Դունսինեյնում պատրաստվում է պատերազմի։ Նա հրամայում է իր ջոկատներին թաքնվել ճյուղերի տակ ու դանդաղ առաջանալ դեպի ամրոցը։ 5․8 գործողության մեջ նա Սիվարդի ու Ռոսսի հետ դիտում է մարտը Մակբեթի ու Մակդաֆի դեմ։ Երբ վերջիվերջո Մակբեթը սպանվում է, Մալքոլմը դառնում է թագավոր։
Մալքոլմի ու Մարգարեթի ամուսնական կյանքը երեք պատմավեպի թեմա է դարձել․ Մարի Հ․Դեբենհամի «Թանկարժեք մարգարիտը » (1905), Ագնես Գրանտ Հեյի «Մալքոլմ Քենմորի Մարգարիտը» (1907) և Ջեյն Օլիվերի «Երգի՛ր, առավոտյան աստղ» (1949)։ Դրանցում ներկայացվում է Դանֆերմլայնի արքունական կյանքը և Մարգարեթն օգնում է բացահայտել Շոտլանդիայում անգլո-սաքսոնական մշակույթը։ Վերջին երկու վեպերն անդրադառնում են 1093 թվականի դեպքերին՝ ավարտվելով Մալքոլմի մահվամբ ։ Ուիլյամ Նվաճողի հետ Մալքոլմի կոնֆլիկտը նկարագրված է Լորա Բոլոուի «Մալքոլմ՝ Դունկանի որդի» կինոսցենարում, որը Շոտլանդիայի Փերթշայրի Քլան Դոննաչայդ Սոսայըթի Սենթրի տեղեկատու գրադարանի ընթերցանության մասն է կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:11-րդ դարի Շոտլանդիայի միապետներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Ծիկանոյ
Ծիկանոյ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Տրապիզոնի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Զիմնեե
Զիմնեե (Зи́мне), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Վլադիմիր-Վոլինի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1450 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Զիմնեե գյուղում բնակվում էր 943 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,32 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 406,47 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Վլադիմիր-Վոլինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1450 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռաշ շրջան (Կանզաս)
Ռաշ շրջան (Rush County), ԱՄՆ Կանզաս նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.860 կմ² է, բնակչությունը՝ 3.551 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Լա Քրոս բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1867 թ.։
Կատեգորիա:Կանզասի շրջաններ
Լուչանո Դե Կրեշենցո
Լուչանո Դե Կրեշենցո (Luciano De Crescenzo, ), իտալացի գրող, հեռուստաաստղ, ռեժիսոր, սցենարիստ և դերասան ։ Մինչ նա կանցներ իր գրական և կինեմատոգրաֆիական գործունեությանը՝ եղել է ճարտարագետ ։ «Լավագույն դեբյուտ կինոռեժիսյուրայում» (1985 թ.) անվանակարգում ստացել է «Նաստրո Դ՛Արջենտո» և «Դավիդ դի Դոնատելո» մրցանակները «Այդպես խոսեց Բելավիստան» ֆիլմի համար ։
Կենսագրություն
Լուչանո Դե Կրեշենցոն ծնվել է 1928 թվականի օգոստոսի 20-ին Նեապոլում գտնվող Սան Ֆերնանդո թաղամասի Սանտա Լուչիա շրջանում։ Տեղի տարրական դպրոցում սովորել է ապագա գործընկերոջ՝ Կառլո Պեդերսոլի ( Բադ Սպենսեր) հետ։ Նրա ծնողներն ամուսնացել են բավական մեծ տարիքում։ Երիտասարդ տարիքում՝ հոր ղեկավարությամբ, աշխատել է ձեռնոցների արտադրության գործարանում։ Այստեղ էլ նա ծանոթացել է աշխատողներից մի աղջկա հետ, ում համար գրել է «Օ, Մարի» երգը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, ծնողների դրդմամբ՝ գնացել է Կասինո, որը սակայն, կարճ ժամանակ անց կործանվել է ամերիկաբրիտանական ավիացիայի ռմբակոծման հետևանքով։
1961 թվականին Դե Կրեշենցոն ամուսնացել է, ունեցել մեկ դուստր, հետագայում ամուսնալուծվել։ Ավարտել է Նեապոլի Ֆրեդերիկո II-ի անվան համալսարանը՝ ստանալով ինժեների գերազանցության դիպլոմ։ Նա եղել է Ռենատո Կաչոպոլիի աշակերտը։ Մոտ քսան տարի աշխատել է IBM կազմակերպությունում, որպես մենեջեր։ 1976 թվականին հասկացել է, որ իր իրական կոչումը գրական գործունեության մեջ է և դարձել է գրող։ Նրան աջակցել է Մաուրիցիո Կոստանտոն, ով էլ օգնել է նրան հրատարակելու իր առաջին գիրքը՝ «Այդպես խոսեց Բելավիստան»։ Դեբյուտը հաջող ստացվեց։ Մեկ տարվա ընթացքում գիրքը հրատարակվել է 600 000 օրինակով և թարգմանվել  ճապոներեն։ 1977 թ.-ից 2000 թվականներին ամբողջ աշխարհում հրատարակվել են նրա 25 գրքերը՝ 18 000 000 օրինակով, որից 7 000 000-ը Իտալիայում։ Նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են 19 լեզվով և վաճառվում են 25 երկրներում։ 1998 թվականին «Ժամանակ և երջանկություն» վեպի համար արժանացել է Չիմիտիլե մրցանակի։
Նրա ստեղծագործություններից են՝ «Երկխոսություններ» (1985 թ.), «Կարծես երեկ»(1997 թ.) վեպերը, «Հին հունական փիլիսոփայության պատմություն․ Սոկրատից առաջ» (1983 թ.), «Հին հունական փիլիսոփայության պատմություն․ Սոկրատեսից հետո» (1986 թ.), «Միջնադարյան փիլիսոփայության պատմություն» (2002 թ.), «Նոր փիլիսոփայության պատմություն․ Նիկոլայ Կուզանացուց մինչև Գալիլեո Գալիլեի» (2003 թ.), «Նոր փիլիսոփայության պատմություն․ Դեկարտից մինչև Կանտ» (2004 թ.), «Ուշացող սուրճ» (2008 թ.), «Ես բոլոր սրբերի շարքում եմ» (2011 թ.), «Ֆոսա Մադոնա» (2012 թ.) գիտական աշխատությունները։ Նրա անտիկ ժամանակվա փիլիսոփայության մասին գրքերը ընդունվել են RAI ընկերության կողմից, «Զևս․ Աստվածների և հերոսների գործերը» հեռուստանախագծի համար, որտեղ պատմվում էր հին հույների առասպելների և ավանդույթների մասին։
1970-ականների վերջին՝ աշխատել է որպես հեռուստատեսային սցենարիստ, ինչպես նաև սցենարիստ, ռեժիսոր և դերասան՝ կինոյի ասպարեզում։ Որպես դերասան առաջին անգամ նկարահանվել է 1980 թվականին՝ Ռենցո Արբորեի «Հայրական աչք» ֆիլմում։ Դե Կրեշենցոյի դեբյուտը որպես ռեժիսոր «Այդպես խոսեց Բելավիստան» (1984 թ.)  ֆիլմն էր։ Ֆիլմն արժանացավ ինչպես հանդիսատեսի, այնպես էլ քննադատների դրական գնահատականին։ 1995 թվականին, ըստ բազմաթիվ քննադատների նա նկարահանեց իր լավագույն՝ «Խաչ և հիացմունք» ֆիլմը, որի գլխավոր դերակատարներն էին Տեո Տեոկոլին և Իզաբելա Ռոսելինին։
1994 թվականին նա արժանացել է Աթենքի պատվավոր քաղաքացու կոչում։ Այժմ տառապում է նյարդային հիվանդությամբ՝ պրոզոպագնոզիայով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասաններ Կատեգորիա:Իտալացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Իտալացի գրողներ Կատեգորիա:Իտալացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հեռուստահաղորդավարներ Կատեգորիա:Իտալացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Իտալացի ճարտարագետներ
Ընկուզենի մանջուրական
Ընկուզենի մանջուրական, մինչև 25 մ բարձրությամբ հզոր ծառ է։ Սովորական (հունական) ընկուզենուց տարբերվում է խոշոր, մինչև 1.25 երկարությամբ և 40 սմ լայնությամբ կենտ փետրաձև տերևներով։ Երիտասարդ տարիքում շիվերը և տերևները ծածկված են լինում խիտ մազմզուկներով։
Օգտակարություն
Ընկույզն ունի հաստ և ամուր պտղապատյան և համեմատաբար փոքր միջուկ, որը պարունակում է մեծ քանակությամբ օգտակար յուղեր։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ընկուզազգիներ Կատեգորիա:Պտղատու ծառեր
Սեբաստյան Սալգադու
Սեբաստյան Ռիբեյրու Սալգադու (Sebastião Ribeiro Salgado, ), բրազիլական լուսանկարիչ, վավերագրական լուսանկարչության ներկայացուցիչ, աշխարհի խոշորագույն ֆոտոլրագրողներից մեկը։
Կենսագրություն
Սալգադուն ծնվել է 1944 թվականի փետրվարի 8-ին՝ Մինաս Ժերայս նահանգի Այմորես մունիցիպալիտետում, մանկությունն անցկացրել է իր ծնողների ֆազենդում։ 1967 թվականին ավարտել է Սան Պաուլոյի համալսարանի տնտեսագիտական ֆակուլտետը և ամուսնացել դաշնակահարուհի Լելիա Դելուիզ Վանիկի հետ։ Աշխատել է իր մասնագիտությամբ, Համաշխարհային բանկի հանձնարարությամբ հաճախ է եղել Աֆրիկայում, որտեղ առաջին անգամ սկսել է լուսանկարել։ 1973 թվականից ի վեր իր գործունեությունը կենտրոնացրել է լուսանկարում՝ որպես լրագրող։ 1979 թվականին ընդունվել է «Մագնում Ֆոտո» գործակալություն։ 1994 թվականին դուրս է եկել նրանից, որպեսզի կնոջ՝ Լելիա Վանիկի հետ համատեղ Փարիզում ստեղծի սոճու «Amazonas Images» գործակալությունը։ Սալգադուն ակտիվորեն աշխատում է սեփական լուսանկարչական նախագծերի վրա, նա հրապարակում է հեղինակային ֆոտոգրքեր, ինչպիսիք են «Այլ Ամերիկան», «Բանվորները», «Միգրանտները», «Գենեզիսը»։ 2004 թվականից սկսած Սալգադուն աշխատում է Genesis նախագծի վրա։ Այդ նախագծի շրջանակներում լուսանկարիչը փաստաթղթավորում է մարդու և քաղաքակրթության կողմից դեռևս անձեռնմխելի լանդշաֆտները, դրանց ֆլորան և ֆաունան։ Այդ նախագծի վրա ինը տարի աշխատելուց հետո Լոնդոնի բնական պատմության թանգարանը 2013 թվականին ներկայացրել է 250 լուսանկարներից բաղկացած հավաքածու և հրատարակել մեծ ձևաչափի պատկերազարդ գիրք, որի դիզայնի վրա աշխատել է Սալգադու Լեյլայի կինը։
1998 թվականին Ռուանդայից Բրազիլիա վերադառնալուց հետո տեսնելով, որ այն վայրերը, որտեղ իր մանկության տարիներին խիտ բուսականությամբ և հարուստ կենդանական աշխարհով անտառ է եղել, վերածվել է անապատի, Սալգադուն որոշեց նորից աճեցնել անտառը։ Սալգադու Սուպրիգը հիմնել է «Երկրի ինստիտուտը», որը կոչված է եղել վերականգնել և պահպանել Բրազիլիայի արևադարձային անտառների եզակի բույսերը, ինչի հետևանքով Ատլանտյան անտառի 600 հեկտար տարածքում տնկվել է 2,5 մլն ծառ։ Այս ամայի տարածաշրջանում վերականգնվել է երբեմնի կլիման և ջրային մնացորդը։ Այդ հողերը Սալգադուն նվիրել է Բրազիլիայի ժողովրդին՝ այստեղ հիմնելով ազգային պարկ ։
Սալգադուն նաև պաշտպանում է Survival International իրավապաշտպան կազմակերպությանը՝ Բրազիլիայում Ավա հնդկացիների պաշտպանության արշավը, որոնք տառապում են իրենց բնակության տարածաշրջանում ապօրինի անտառահատումից։
Սալգադուն որպես լուսանկարիչ այցելել է ավելի քան 120 երկիր։ Ապրում էր Փարիզում։
«Երկրի Աղը» ֆիլմը
Վիմ Վենդերսը, ով 25 տարի շարունակ ուսումնասիրել է հայտնի լուսանկարչի ստեղծագործությունները, Սեբաստյանի որդու՝ բրազիլացի ռեժիսոր և օպերատոր՝ Ժուլիան Ռիբեյրո Սալգադուի հետ համատեղ նկարահանել է «Երկրի աղը» ֆիլմը։ Հատուկ ֆիլմի համար մշակվել է տեսախցիկ-օբսկուրայի վրա հիմնված տեխնոլոգիա. Սեբաստիան Սալգադուն նստած է էկրանի առջև, որտեղ ցուցադրվում են նրա լուսանկարները, անմիջապես այդ էկրանին հետևում է տեսախցիկը, իսկ նրանց միջև տեղադրված է կիսաթափանցիկ հայելի։ Այսպիսով, ստացվել է այն էֆեկտը, որը թույլ է տվել Սալգադուին դիտել միաժամանակ իր լուսանկարներում և տեսախցիկում՝ դիտողի վրա։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2014 թվականի Կաննի 67-րդ կինոփառատոնի շրջանակներում, որտեղ նա ստացել է «Հատուկ հայացք» մրցանակը։ 2015 թվականին ֆիլմը «Օսկար» մրցանակի է առաջադրվել «Լավագույն վավերագրական ֆիլմ» անվանակարգում։ Նույն կատեգորիայում ֆիլմը ստացել է «Սեզար» մրցանակը։
Ընտրված ցուցահանդեսներ
2015. Բեռլինի «Գենեզիս» նախագծի լուսանկարների ցուցահանդես։
2016. Սանկտ Պետերբուրգի ժամանակակից արվեստի Էրարտա թանգարանում «Գենեզիս» նախագծի լուսանկարների ցուցահանդես ։
Գնահատում և ճանաչում
Լուսանկարչի բազմաթիվ մրցանակների թվում են՝ Վիլյամ Յուջին Սմիթի մրցանակը (1982), Փարիզ քաղաքի մրցանակը (1984), World Press Photo մրցանակը (Նիդեռլանդներ, 1985), Վիլլա Մեդիչի մրցանակը (Ֆրանսիա, 1987), Լուսանկարչության ազգային մեծ մրցանակը (Ֆր.) (Ֆրանսիա, 1994), Աստուրացի արքայազնի գեղարվեստական մրցանակը (1998 )։ Տարվա ֆոտոլրագրող (ԱՄՆ, 1986)։ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի բարի կամքի դեսպան, ամերիկյան արվեստի և գիտությունների ակադեմիայի պատվավոր անդամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի սոցիալիստներ Կատեգորիա:Բրազիլացի նկարիչներ
Գոսե
Գոսե (御所市), Ճապոնիայի Նառա պրեֆեկտուրայում գտնվող քաղաք։ Քաղաքի մակերեսը կազմում է 60,58 կմ², բնակչությունը՝ 27 973 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն) , բնակչության խտությունը՝ 461,75 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Նառա պրեֆեկտուրայում։ Այս քաղաքի հետ սահմանակցում են Յամատոտակադա, Կաշիհարա, Գոձյո, Կացուրագի քաղաքները, Տակատորի, Օյոդո ավանները և Չիհայակասակա գյուղը ։
Բնակչություն
Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 27 973 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 461,75 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի բնակավայրեր
Ֆերդինանդ II (այլ կիրառումներ)
Ֆերդինանդ II
Ֆրանս-Արմենի
«Ֆրանս-Արմենի» («France-Arménie» – «Ֆրանսիա-Հայաստան»), երկշաբաթաթերթ, որը հրատարակիչը Հայ դատի պաշտպանության կոմիտեն է ։
Պատմություն
Պարբերականը լույս է տեսնում 1982 թվականից Լիոնում՝ ֆրանսերեն. 2002 թվականից 8 էջ-ը տպագրվում է հայերեն։
Հիմնադիր-տնօրենը եղել է Մ. Անթապլյանը, տնօրեն՝ Միքայել Ղազարյանը, խմբագիրներ՝ Վ. Մուրադյանը, Գ. Քեփենեկյանը, Ժ. Մարտիրոսյանը, Վարուժան Մարտիկյանը։
«Ֆրանս-Արմենի» թերթը ֆրանսիական հանրությանը ծանոթացնում է Հայկական հարցի պատմությանը, անդրադառնում է Հայ դատին, Հայաստանին և Սփյուռքին առնչվող պատմական իրադարձություններին, տպագրում գրական, գեղարվեստական մեկնաբանություններ, գրախոսություններ և այլն։ Ունի սեփական թղթակից Հայաստանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական պարբերականներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պարբերականներ
Տարսիզիո Մեյրա
Տարսիզիո Մեյրա (Tarcísio Meira,, բրազիլացի դերասան։
Կենսագրություն
Տարսիզիո Մեյրա, Բրազիլիայի ամենահայտնի դերասաններից մեկը ։ Չստացված դիվանագետի կարիերան սկսվել է 1957 թվականին թատրոնից։ 1963 թվականին նա նկարահանվել է «ԹՎ-Տուպի» հեռուստաալիքով հեռարցակվող պիեսներում։ Դերակատարումից հետո առաջին ցերեկային բրազիլական հեռուստասերիալից («համար 2-5499-ը զբաղված է») հետո երկար ժամանակ նա համարվում էր բրազիլական հեռուստատեսության կավալերը, չնայած նրան, որ նա արդեն երիտասարդ չէ, Բրազիլիայում շատերը շարունակում են մտածել այդպես։ Հենց այդ հեռուստասերիալում կյանքում առաջին անգամ նկարահանվեց իր կնոջ հետ, դերասան Գլորիա Մենեզեսի հետ, ում հետ ապրում է մինչև հիմա։ Նրանց համարում են Բրազիլիայում ամենալավ հեռուստատեսային զույգերից մեկը, նրանք միասին նկարահանվել են ավելի քան 25 հեռուստատեսային սերիալներում ևֆիլմերում։ Տարսիզիո Մեյրան մասնակցել է ավելի քան 50 հեռուստաշոուների։ Նրա հեռուստատեսային կարիերան համարվում է հրաշալի։ 50 տարեկանում նա խաղացել է 30 տարեկան հերոսների դերեր ։ Տարսիզիո Մեյրան և Գլորիա Մենեզեսը ունեն մեկ երեխա, Տարսիզիո Ֆիլուն ով ծնվել է 1964 թվականի օգոստոսի 22-ին և շարունակել ծնողների մասնագիությունը։ Գլորիա Մենեզեսը ունի երկու երեխա առաջին ամուսնությունից, Մարիա Ամելիան և Ժուան Պաուլուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի դերասաններ
Կրիվոլուկա (գյուղ, Իզյասլավի շրջան)
Կրիվոլուկա (Криволука), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Կրիվայա Լուկա։
2001 թվականի տվյալներով Կրիվոլուկա գյուղում բնակվում էր 103 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,552 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 186,59 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վելիկիե Բուբնի
Վելիկիե Բուբնի (Великі Бубни), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վելիկիե Բուբնի գյուղում բնակվում էր 1 328 մարդ։
Օստապ Բենդեր
Օստապ Բենդեր, Իլյա Իլֆի և Եվգենի Պետրովի «12 աթոռ» ու «Ոսկե հորթը» վեպերի գլխավոր հերոս, «մեծ կոմբինատոր», «դրամանիշների համար գաղափարական պայքարող», որը գիտեր «փող կտրելու (հափշտակելու) 400 համեմատաբար ազնիվ մեթոդ»։ Ռուս գրականության մեջ խաբեբայապատումների ամենահայտնի հերոսներից։
Բենդերը ներկայանում է որպես Օստապ-Սուլեյման-Բերտա-Մարիա-Բենդեր-բեյ («12 աթոռ» վեպում) և Բենդեր-Զադունայսկի («Ոսկե հորթը» վեպում)։ «Ոսկե հորթը» վեպում Բենդերին անվանում են նաև Օստապ Իբրագիմովիչ։
Անվան ծագում
Օստապի անցյալը շատ մշուշոտ է։ Վեպի հեղինակները նրա անցյալը հիշատակում են անցողակի․
Ըստ մի վարկածի՝ հոր՝ թուրքական հպատակության մասին հիշատակումը և «Իբրագիմովիչ» հայրանունը ցույց չեն տալիս Թուրքիայի հետ էթնիկ կապը ։ Դրանից ժամանակակիցները ենթադրեցին, որ Բենդերի հոր բնակության վայրը Օդեսայում է, որտեղ հրեա վաճառականներն ընդունել էին թուրքական հպատակություն, որպեսզի իրենց երեխաները կարողանան խուսափել կրոնական պատկանելությամբ պայմանավորված մի շարք խտրական օրենքներից և միևնույն ժամանակ ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ պարտադիր զինվորական ծառայությունից ազատվելու հիմք ստանան։ Բացի այդ, Իբրագիմ անունը, ինչպես հայտնի է, Աբրահամ անվան արաբական ձևն է։ Կա վարկած, որ «թուրքական հպատակ» արտահայտությունն ուներ թաքնված մեկ այլ իմաստ, որը հասկանալի էր Ռուսաստանի հրեական սփյուռքին։ Այնտեղ «թուրքական հպատակ» անվանում էին սիոնիստական շարժման հետևորդներին։
Ըստ մեկ այլ վարկածի՝ Իլֆը և Պետրովը մտածված Բենդերին տվել են «միջազգային» ուկրաինական- (Օստապ) − հրեական- (Բենդեր) − թուրքական (Իբրագիմովիչ, -Սուլեյման, -Բեյ) անունը հենց նրա համար, որպեսզի բացառեն վերը բերված մեկնաբանությունները և ընդգծեն այդ անձնավորության բազմակողմանիությունն ու համընդհանրությունը։ Ինչպես հայտնի է, Օդեսան միջազգային քաղաք է, ինչպիսին էր նաև «12 աթոռ» և «Ոսկե հորթը» վեպերի հեղինակաների դուետը։ Պատմաբան Վիկտոր Խուդյակովը հայտնել է օդեսացի հեղինակների կողմից գլխավոր հերոսի ազգանունների փոխառության հնարավորության մասին հայրենի քաղաքի մոտակա անուններով, որը ռումիներեն այդպես էլ կոչվում է՝ Բենդեր(Bender) ։ Չէ՞ որ «12 աթոռ» վեպում հիշատակվում է և Կոլումբի Ժորժետա Տիրասպոլի ակրոբատիկական թատրոնը, իսկ Բենդերին և Տիրասպոլն ընկած են Դնեստրի հակառակ ափերում։ Բացի այդ, Բենդերի քաղաքն ունի թուրքական անցյալ, առավել հայտնի է թուրքական ամրոցներով ։
«Ոսկե հորթը» վեպի վերջաբանը նույնպես հաստատում է Վ․ Խուդյակովի ենթադրությունը։ Օստապը ԽՍՀՄ սահմանից չի անցնում Լեհաստան կամ Ֆինլանդիա, չի լողում Ստամբուլի մոտի ծովով, այլ անցման համար ընտրում է Ռումինիանն՝ Դնեստր գետը՝ Տիրասպոլի մոտ , իսկ Բենդերին նրա մյուս ափում է (այդ ժամանակ Ռումինիայի տարածքն էր)։
Բենդերի կյանքը մինչև 1927 թվականը
Օստապը ծնվել է կամ 1899-1900 թվականների («Տասներկու աթոռ» վեպում 1927 թվականի ամռանն իրեն անվանում է «27-ամյա տղամարդ»), կամ էլ 1896-1897 թվականների ընթացքում («Ոսկե հորթը» վեպում 1930 թվականի աշնանը Բենդերն ասում է․ «Ես 33 տարեկան եմ, Հիսուս Քրիստոսի տարիքում…»)։
Նշվում է, որ Բենդերը սովորել է «Իլիադայի մասնավոր գիմնազիայում» ։ Բացի այդ, նույն վեպում (XIII գլուխ), երբ Վասիսուալի Լոխանկինը խոսում է «գյուղացիական մեծ ճշմարտության» մասին, Օստապ Բենդերը, գործից տեղեկացված լինելով, նշում է․
Երիտասարդ ժամանակ Բենդերը «կերակրվում էր նրանով, որ Խերսոնի տոնավաճառում ցույց էր տալիս հաստ ու լայնակուրծք մի վանականի, հրամցնելով նրան որպես մորուքավոր կնոջ բնության անբացատրելի մի երևույթ» ։ Այս դրվագը ցույց է տալիս կապը ամերիկացի հայտնի արկածախնդիր Ֆինեաս Թեյլոր Բարնումի կերպարի հետ։
Շչուկինին Բենդերի պատմածից հետևում է, որ Օստապը 1919 թվականի ձմռանն ապրել է Միրգորոդում, որտեղ ծավալվում էր Ուկրաինայի քաղաքացիական պատերազմը։ Եվ, դատելով հավերժ հրեայի մասին պատմության մանրամասնություններից, Օստապ Բենդերն այդ ժամանակ զբաղվել է մաքսանենգությամբ։
Հայտնի է, որ 1922 թվականին Օստապ Բենդերը նստած է եղել Տագանկայի բանտում․ այնտեղ նրան տեսել էր Յակով Մենելաևիչը («Կոլումբ» թատրոնի ադմինիստրատորը), որն այնտեղ բանտարկված է եղել «դատարկ պատճառով» ։ Բենդերը բանտից դուրս գալուց հետո հարգում է քրեական օրենսգիրքը (խորհրդային քրեական առաջին օրենսգիրքն ընդունվել է հենց 1922 թվականին) և աշխատում այնպիսի եղանակներով, որոնք չեն հակասում օրենսգրքի հոդվածներին ։
Բացի այդ, Օստապը մինչև 1930 թվականն առնվազն մեկ անգամ եղել է Միջին Ասիայում։
«Տասներկու աթոռ»
Այսպես վեպում առաջին անգամ հայտնվում է մեծ կոմբինատորը։
Ըստ վեպի մի շարք մեկնաբանների (մասնավորապես, Մ․ Օդեսկոյի և Դ․ Ֆելդմանի)՝ նկարագրությունը վկայում է, որ Ստարգորոդ էր եկել կալանավոր, բազմիցս դատապարտված և վերջերս ազատ արձակված, այն է՝ կրկնահանցագործ (խարդախ մարդ, որն ազատվելուց անմիջապես հետո նոր խարդախության պլաններ է մշակում)։ Ի դեպ, նա անտուն թափառաշրջիկ էր, որը ցուրտ գարնանը (ջրափոսերը սառել էին) չուներ ո՛չ վերարկու, ո՛չ գուլպաներ, բայց ճանապարհորդում էր նորաձև կոստյումով և պճնազարդ կոշիկներով․
Չնայած կրկնահանցագործի համար այդտեղ ոչ մի անսովոր բան չկա։ Բնակարան նա չունի և չպետք է ունենա․ խորհրդային օրենսդրությունը նախատեսում էր, որ դատապարտյալները, «զրկվելով ազատությունից», զրկվում են նաև «բնակելի տարածություն զբաղեցնելու իրավունքից» ։ Նշանակում է՝ նա անտուն էր դարձել դեռևս առաջին ձերբակալումից հետո, գնալու ոչ մի տեղ չուներ և հանդերձները պահելու տեղ էլ չկար։ Եթե «28-ամյա երիտասարդին» ձերբակալել էին ցրտերն ընկնելուց առաջ, ապա նա այդ ժամանակ հագին վերարկու չուներ։ Բենդերը կոշիկներն ու կոստյումը պահել էր, քանի որ դատավճիռը կայացնելուց հետո դրանք վերցրել էին և վերադարձրել ազատվելուց հետո, գուլպաներն ու սպիտակեղենը, որ բանտարկյալներին էին թողել, մաշվել էին։ Օստապը ազատազրկման վերջնաժամկետն անցկացրել էր Բանտարկության ընդհանուր վայրում, այսինքն՝ ՈՒԽՍՀ տարածքում, որի հեռավոր արևելքում գտնվում է Չմարովկան (ՌԽՍՖՀ-ում Բանտարկության ընդհանուր վայրեր չէին, այլ՝ ուղղիչ տներ)։
«Ոսկե հորթը»
Ըստ գրող Դանիել Կլուգերի ՝ «Ոսկե հորթը» վեպի կառուցվածքն իրենից ներկայացնում է դասական դետեկտիվ, որի տարրերը ծաղրանմանեցված են։
Ամբողջ դիոլոգիան իրենից ներկայացնում է արկածախնդրի կենսագրությունը, որն սկզբում կալանավոր էր, հետո դարձավ խուզարկու։
Օստապ Բենդերի գործողություններն իր կենսագրության առաջին մասում («12 աթոռ») կարող են ենթակա լինել Քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածներին, իսկ երկրորդ մասում («Ոսկե հորթը») նա, ըստ էության, հետաքննում է հանցագործություն, թեև նպատակը շորթումն է։ Հերոսի այդպիսի երկակիությունն ամբողջովին բնորոշ է դասական դետեկտիվին։
Հերոսի սպանությունը և հարությունը
«Ոսկե հորթը» վեպի նախաբանում Իլֆը և Պետրովը կատակով պատմում են, որ «12 աթոռ» վեպի վերջը գրելիս ծագում է արդյունավետ ավարտի հարցը։ Համահեղինակների միջև վեճ է առաջանում Օստապին սպանե՞լ, թե՞ կենդանի թողնել, ինչը գժտության պատճառ է հանդիսանում։ Վերջ ի վերջո, որոշում են վիճակ հանել։ Շաքարամանի մեջ դնում են երկու թուղթ, որոնցից մեկի վրա նկարված էր գանգ և հավի երկու ոսկրիկ։ Դուրս է գալիս գանգը, և երեսուն րոպեից մեծ կոմբինատորն այլևս չկար։
Ըստ Ե․ Պետրովի եղբոր՝ Վալենտին Կատաևի ( («Ադամանդե իմ թագը» գրքում) «12 աթոռ» վեպի սյուժեի հիմքը վերցված է Արթուր Կոնան Դոյլի «Վեց Նապոլեոններ» ստեղծագործությունից, որտեղ թանկարժեք քարը թաքցված էր ֆրանսիացի կայսեր գիպսե կիսանդրիներից մեկի մեջ։ Կիսանդրիների հետևից էին ընկել 2 հանցագործներ, որոնցից մեկը վերջում ածելիով սպանեց իր հանցակցին ։ Բացի դրանից, Կատաևը հիշեցնում է և «երիտասարդ, վաղամեռիկ խորհրդային գրող Լև Լունցի սաստիկ զվարճալի պատմությունն այն մասին, թե ինչպես  բուրժուական ընտանիքը խորհրդային իշխանությունից փախչում է արտասահման՝ իր ադամանդները թաքցնելով հագուստի խոզանակի մեջ»։
«Ոսկե հորթը» վեպում Օստապը «հարություն է առնում»։ Հեղինակների կողմից նկարագրված վզի սպին խոսում է այն մասին, որ նախկին ուսանող Իվանոպուլոն տուն էր վերադարձել ճիշտ ժամանակին, որպեսզի «վիրաբույժները կարողանան փրկել իմ երիտասարդ կյանքը»։
«Ոսկե հորթը» վեպի վերջում սահմանն անցնելիս ռումինացի սահմանապահները Օստապին կողոպտում են։ Օստապը կենդանի է մնում, ինչը կարող է ենթադրել Օստապի արկածների շարունակվելու մասին։
1933 թվականին մամուլում հայտնվեց «Սրիկա» պայմանական վերնագրով Բենդերի մասին երրորդ վեպի ազդագրերը, բայց Իլֆի և Պետրովի այդ գաղափարն անկատար մնաց։ Սակայն 20-րդ դարի վերջին շուկայում հայտնվեցին մի շարք «շարունակություններ»։
Չուչելովո
Չուչելովո (Чучелово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 13 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Օստապ Բենդեր
Խարդախություններ
Աշխույժ բնավորությունը, հոգեբանական գիտելիքները, դերասանական ընդունակությունները և թղթադրամների նկատմամբ սերն Օստապին հնարավորություն էին տալիս կատարել բավականին խելացի խարդախություններ, որոնց զոհ էին դառնում ինչպես առանձին մարդիկ, այնպես էլ միաժամանակ մեծ խմբեր։
Կադմեացիներ
Պատմություն
Հայկյան Արամի մասին պատմվող ավանդազրույցից պարզվում է, որ Կադմեացիները սահմանապահ կուսակալներ էին նշանակված Մեծ Հայքի հարավում՝ Ասորեստանի հետ սահմանին ։ Ըստ Զորանամակի Կադմեացիները եղել են Մեծ Հայքի հարավային կուսակալության բդեշխները և իրենց ենթակայության տակ ունեցել 13․200 զինվոր։ Զորանամակի որոշ տարբերակներում «Կադմեացի» կուսակալի փոխարեն նշված է «Կորդուացի» ։
Օստապ Բենդեր
Բենդերի կերպարը վեպերում
Նկատելի է, որ «Տասներկու աթոռ» և «Ոսկե հորթը» վեպերում Բենդերի կերպարները խիստ տարբերվում են։ «Տասներկու աթոռ» վեպում նրա կերպարը սխեմատիկ է, ըստ էության, նա երևակայական կերպար է։ Նա գրեթե չի սխալվում, ամեն ինչ նրան տրվում է հեշտությամբ, նա լավատես է և կենսուրախ։ «Ոսկե հորթը» վեպում Բենդերի կերպարն ավելի խորն է, նրանում արդեն կարելի է տեսնել կենդանի մարդու՝ իր բոլոր ցավերով, ուրախություններով և երազանքներով։
Կադմեացիներ
Պատմություն
Ըստ Մովսես Խորենացու Գահնամակի զբաղեցրել են 15-րդ իշխանական գահը, իսկ ըստ Ներսեսի «Վարք»-ի զբաղեցրել են 22-րդ գահը։ Հայոց կաթողիկոս Սահակ Պարթևին վերագրվող Գահնամակում չեն հիշատակվում։
Օստապ Բենդեր
Հնարավոր նախատիպեր
Բենդերի հիմնական նախատիպը համարվում է Օդեսայի քրեական հետախուզության նախկին աշխատակից, բանաստեղծ Անատոլի Ֆիոլետովի ավագ եղբայր Օսիպ Շորը։ Նա ծնվել է 1899 թվականի մայիսի 30-ին Նիկոպոլում ։ 1917-1919 փորձել է սովորել Պետրոգրադի Տեխնոլոգիական ինստիտուտում, բայց, վերադառնալով Օդեսա, բազմաթիվ արկածներ է ունեցել․ ապրուստի միջոցներ ձեռք բերելու նպատակով ներկայացել է որպես նկարիչ, շախմատի գրոսմայստեր, փեսացու, հակախորհրդային ընդհատակյա կազմակերպության ներկայացուցիչ /։
Այդ վարկածի օգտին անուղղակիորեն արտահայտվել է գրող Վալենտին Կատաևը․ «ինչ վերաբերում է Օստապ Բենդերի վեպի կենտրոնական կերպարին, ապա այն գրվել է Օդեսայի մեր ընկերներից մեկի կողմից։ Կյանքում, իհարկե, նա կրել է այլ ազգանուն, իսկ Օստապ անունը պահպանվել է որպես շատ հազվադեպ հանդիպող։ Օստապ Բենդերի նախատիպը եղել է մի երիտասարդ հրաշալի բանաստեղծի ավագ եղբայրը․․․ Նա ոչ մի կապ չուներ գրականության հետ և ծառայում էր ավազակության դեմ պայքարի քրեական հետախուզությունում․․․» ։
Կադմեացիներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կադմեացիներ Կատեգորիա:Հայկական նախարարական տներ Կատեգորիա:Հայկական իշխանական տներ
Օստապ Բենդեր
Հնարավոր նախատիպեր
Գրքի հրատարակումից հետո Օ․ Շորը Իլֆից և Պետրովից պահանջեց «հեղինակային վարձատրություն» կերպարն օգտագործելու համար, բայց գրողները ծիծաղեցին և բացատրեցին, որ կերպարը հավաքական է, հետևաբար վարձատրության մասին խոսք գնալ չի կարող, հետագայում Օսիպը հրաժարվեց իր պահանջից՝ միայն գրողներին խնդրելով վերակենդանացնել հերոսին ։
Հետազոտող Սերգեյ Բելյակով կարծիքով Բենդերի նախատիպը Վալենտին Կատաևն է ։
Անհրաժեշտ է նա նշել, որ 1926 թվականին՝ Բենդերի՝ գրքի էջերում հայտնվելուց մեկ տարի առաջ, Մոսկվայում, որտեղ ապրում էին Իլֆը, Պետրովը և Կատաևը, Վախթանգովի թատրոնում մեծ հաջողությամբ (տրվել է միայն 200 ներկայացում) բեմադրվեց Միխայիլ Բուլգակովի «Զոյկինի բնակարանը» պիեսը (այն ցուցադրվեց նէպ-ի բնույթին համապատասխան)։ Պիեսի կերպարներից էր Ամետիստովը՝ հենց ինքը Պունկինովսկին, հենց ինքը Անտոն Սիգուրաձեն, ամեն ինչով նման ապագա Բենդերին ։ Այդ հմայիչ խաբեբան, արտիստիկ սրիկան, էլեգանտ խարդախը շատ ակտիվ էր և պերճախոս, կարողանում էր ելք գտնել տարբեր իրավիճակներում։ Ամետիստովը, ինչպես և Բենդերը, պիեսի հենց սկզբում ազատվեց բանտից։ Ամետիստովը գնդակահարվեց Բաքվում, ինչպես Բենդերն սպանվեց Մոսկվայում, բայց երկուսն էլ հրաշք ձևով վերակենդանացան։ Ամետիստովը կարողանում էր համոզել ում ուզում էր և ինչ ուզում էր (բացի ոստիկաններից)։ Ամետիստովի երազանքը Լազուր ափն էր և սպիտակ տաբատը («- Ա՜խ, Նիցցա, Նիցցա․․․ Լազուր ափ, և ես սպիտակ տաբատով նրա ափին լինեի» ։
«Ոսկե հորթը» վեպի հինգերորդ գլխում Օստապ Բենդերն ուղեկիցներին պատմում է ակումբային բեմերում ունեցած իր աշխատանքային փորձի մասին, երբ ներկայացել է որպես ֆակիր, գուշակ և աճպարար Յոքանաան Մարուսիձե։ Մեծ կոմբինատորի համար էստրադային ամպլուայի նախատիպ է հանդիսացել 1920-ական թվականների 2-րդ կեսին Սեն-Վերբունդ կեղծանունով հանդես եկող լենինգրադցի արտիստը (1883-1941) ։ Ապացույցները ներկայացված են Անդրեյ Ֆեդորովի «Ո՞վ է «Ոսկե հորթը» վեպի ֆակիրը» ուսումնասիրության մեջ ։
19-րդ դարում մեծ կոմբինատորի կերպարը Ռիոյի մասին երազանքով կանխագործել է բարոն Նիկոլայ ֆոն Մենգդենը (գեներալ ֆոն Մենգդենի և բարոնուհի Ամալյայի որդին) (1822-1888), որը 1844 թվականին խարդախությամբ հայտնվել է Ռիո դե Ժանեյրոյում։ Ներկայանալով որպես ռուս սենատոր՝ նա ունկնդրություն է ստացել Բրազիլիայի կայսր Պեդրու II-ից։ Ռիո դե Ժանեյրոյում ժամանակն «ուրախ» անցկացնելով՝ Նիկոլայ Մենգդենը վերադարձել է Ռուսաստան, որտեղ արդեն ազատվել էր ծառայությունից։ Այդ պատմությունը ներկայացված է 1908 թվականին հրատարակված «Ռուսական հնություն» ամսագրում՝ բարոնուհի Սոֆյա Մենգդենի հուշերում ։
Արձաններ
Օստապ Բենդերին արձաններով անմահացրել են մի շարք քաղաքներում ։
Հետաքրքիր փաստեր
«1950-ականներ։ Հերթական հյուրախաղերն Օդեսայում, բայց արդեն Սատիրայի թատրոնի կազմում։ Գիշերվա ժամը մեկն է։ Գնում եմ Դերիբասովայով։ Ամենուրեք «Ոսկե հորթը» ներկայացման գովազդներ են, դերասանների նկարներ, տեսարաններ։
− Ես։
Ամբազոնիա
Ամբազոնիա, պաշտոնապես Ամբազոնիայի Դաշնային Հանրապետություն, ինքնահռչակ պետություն Արևմտյան Աֆրիկայում, որը կազմում է Կամերունի հյուսիսարևմտյան և հարավարևմտյան շրջանները, որը պատմականորեն հայտնի է որպես Հարավային Կամերուն։ Ոչ մի երկիր պաշտոնապես չի ճանաչել Ամբազոնիայի անկախությունը, և ներկայումս այն զինված հակամարտության վայր է ամբազոնյան անջատողականների և Կամերունի զինվորականների միջև, որը հայտնի է որպես Անգլախոսների ճգնաժամ։ Ամբազոնիան գտնվում է Կամերունի արևմուտքում և Նիգերիայի հարավ-արևելքում՝ Գվինեական ծոցի ափին։
Օստապ Բենդեր
Հետաքրքիր փաստեր
− Ես պետք է խոսեմ ինչպես Մոսկվայում։
Ամբազոնիա
Մինչև 1961 թվականը Հարավային Կամերունը բրիտանական գաղութ էր, մինչդեռ Կամերունի մնացած մասը ֆրանսիական գաղութ էր։ Անկախության ժամանակ անցկացվեց հանրաքվե, և Հարավային Կամերունի ընտրողները որոշեցին միանալ Կամերունին՝ որպես դաշնային հանրապետության բաղկացուցիչ նահանգ ։ Ժամանակի ընթացքում կենտրոնական կառավարության իշխանությունը ընդլայնվեց տարածաշրջանի ինքնավարության հաշվին։ Կառավարությունում գերակշռում էին ֆրանսախոսները։ Բնակիչներից շատերը նույնանում են որպես անգլախոսներ և նրանք ընկալում են որպես խտրականություն Կամերունի կառավարության կողմից անգլախոսների իրավական, վարչական, կրթական և մշակութային հաստատությունների վերացումը։
2016 և 2017 թվականներին լայնածավալ բողոքի ակցիաները հանդիպեց կառավարության բռնի ճնշմանը, ինչը հանգեցրեց անկարգությունների և բռնությունների ոստիկանական ուժերի նկատմամբ, իսկ 2017 թվականին՝ Ամբազոնիայի ղեկավարների կողմից անկախության միակողմանի հռչակմանը ։ Բռնությունը վերածվեց պարտիզանական պատերազմի, և 2021 թվականի դրությամբ բախումները շարունակվում են, խիտ բնակչությամբ կենտրոնները և ռազմավարական վայրերը հիմնականում վերահսկվում են կառավարության կողմից, որոնք ներգրավված են հակաապստամբների գործողություններում, իսկ ավելի հեռավոր, գյուղական շրջանները վերահսկվում են անջատողական զինյալների կողմից և օգտագործվում են պարտիզանական հարձակումներ իրականացնելու համար ։ Ամբազոնյան ուժերը պայքարել են միասնական ճակատ ստեղծելու համար, իսկ ներքին հակամարտությունները խոչընդոտել են Կամերունի հետ բանակցելու կամ մարտերում ներգրավված տարբեր միլիցիայի խմբերի նկատմամբ վերահսկողություն հաստատելու ջանքերը ։ Շարունակվող բռնությունը հանգեցրել է երկու կողմերի կողմից մարդու իրավունքների խախտումների, ներառյալ քաղաքացիական անձանց անխտիր սպանությունների, խոշտանգումների, բռնաբարությունների և գենդերային հիմքով հանցագործությունների, ինչպես նաև անհիմն կալանավորումների ու առևանգումների ։
Օստապ Բենդեր
Հետաքրքիր փաստեր
− Բայց դա ի՞նչ կապ ունի Բենդերի հետ։ Հիմարություն։ Գնացինք, տղանե՛ր։» ։
Ամբազոնիա
Ստուգաբանություն և տերմինաբանություն
«Ամբազոնիա» տերմինը առաջացել է Ambozes բառից՝ Վուրի գետի գետաբերանում գտնվող ծովածոցի տեղական անվանումից, որը անգլերենում անվանում են Ambas Bay (Ամբասի ծոց) ։ Անունը հորինել է Ֆոն Գորջի Դինկան 1984 թվականին՝ տարածաշրջանում ինքնավարության վերականգնման և անգլախոս հաստատությունների պահպանման արշավի շրջանակներում ։
Օստապ Բենդեր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրական հերոսներ Կատեգորիա:Մտացածին գողեր Կատեգորիա:Ֆիլմերի հերոսներ Կատեգորիա:Գրական կերպարներ
Ամբազոնիա
Ստուգաբանություն և տերմինաբանություն
Ամբազոնիա տերմինը սովորաբար կապված է անջատողական կամ անկախության ձգտող խմբակցության հետ, մինչդեռ Կամերունի կառավարությունը և այլ պաշտոնական աղբյուրներ, ինչպիսին է ՄԱԿ-ը, շարունակում են անվանել «Հյուսիսարևմտյան շրջան» և «Հարավարևմտյան շրջան» ։ Այլ աղբյուրներ անվանում են նաև «Հարավային Կամերուն», «Անգլախոս Կամերուն» կամ «Կամերունի անգլախոս շրջաններ»։
Լեմպուա
Լեմպուա (Лемпуа), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լոպ Յու գետի աջ ափին՝ 53 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 20 կմ։
Ամբազոնիա
Վաղ գաղութացում և գերմանական Կամերուն
Մի քանի ազգերից եվրոպացի առևտրականներ այցելեցին Ամբասի ծոց․ առաջինը պորտուգալացիներից էին 1470-ական թվականներին։ Տարածաշրջանում առաջին մշտական եվրոպական բնակավայրը հիմնադրվել է 1858 թվականին բրիտանացի մկրտական միսիոներ Ալֆրեդ Սակերի կողմից՝ որպես ազատված ստրուկների ապաստարան։ Այս բնակավայրը հետագայում անվանվել է Վիկտորիա (այժմ՝ Լիմբե)՝ այն ժամանակվա թագուհի Վիկտորիայի անունով։ Մինչև 1880-ական թվականները եվրոպացիների գործունեության մեջ գերակշռում էին առևտրական ընկերությունները և միսիոներները։ Այնուամենայնիվ, 1880-ականներին Աֆրիկայի համար պայքարը մեծ թափ ստացավ, երբ եվրոպական տերությունները շտապում էին դիվանագիտական կամ ռազմական վերահսկողություն ձեռք բերել Աֆրիկայում՝ գաղութատիրական պահանջներ ապահովելու համար։ Գերմանացիները, որոնք հիմնել էին զգալի առևտրային կենտրոններ դեպի հարավ-արևելք՝ Վուրի գետի դելտայում (ժամանակակից Դուալա), և բրիտանացիները, որոնք մեծ հետաքրքրություններ ունեին դեպի արևմուտք՝ Նիգերիայում, երկուսն էլ մրցում էին տեղական կառավարիչների հետ համաձայնագրեր ստորագրելու համար։ Գերմանացի հետախույզ Գուստավ Նախտիգալը առանցքային պայմանագրեր է ստորագրել մի քանի նշանավոր թագավորների հետ։ Այս համաձայնագրերից դժգոհությունը հանգեցրեց 1884 թվականի Դուալայի կարճ պատերազմին, որում Գերմանիան օգնեց իր տեղական դաշնակիցներին հաղթել՝ էապես ամրապնդելով իր գաղութային դիրքը Կամերունում, և մինչև 1887 թվականը Բրիտանիան հրաժարվեց տարածաշրջանում իր հավակնություններից ։
Լեմպուա
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած Սիկտիվկար քաղաքից մինչև ակունք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա ։
Ամբազոնիա
Վաղ գաղութացում և գերմանական Կամերուն
Գերմանիան շարունակում էր ամրապնդել իր վերահսկողությունը ափի երկայնքով՝ տեղացի ղեկավարների հետ համաձայնագրերի միջոցով, որոնցով օժանդակվում էին ռազմական արշավախմբերը։ Գերմանիան մի քանի տարվա կռիվներից հետո նվաճեց Բուեան 1891 թվականին՝ 1892 թվականին Դուալայից այնտեղ տեղափոխելով գաղութային մայրաքաղաքը։ Մինչև 1914 թվականը գերմանացիները ուղղակիորեն կամ տեղական ղեկավարների հետ համաձայնագրերի միջոցով վերահսկողություն հաստատեց ներկայիս Ամբազոնիայի տարածաշրջանում՝ գրավելով այնպիսի համայնքներ, ինչպիսին է Նկամբեն, և հիմնելով կայազոր բերդ Բամենդայում 1912 թվականին։ Այնուամենայնիվ, շատ քաղաքներ և գյուղեր չունեին գերմանական վարչակազմ և միայն մի քանի անգամ էին տեսնում գերմանացի զինվորներին։ Գերմանական վարչակազմը կենտրոնացած էր պլանտացիաներ հիմնելու և տրանսպորտային ու կապի ենթակառուցվածքների բարելավման վրա՝ ապրանքներն ու բնական ռեսուրսները արագորեն նավահանգիստներ, իսկ այնտեղից Եվրոպա բերելու համար։ Կամերունի անհարթ տեղանքը և նավարկելի գետերի բացակայությունը Ամբազոնիայի մեծ մասում սահմանափակեցին գաղութային գործունեությունը ափամերձ շրջաններից դուրս։
Լեմպուա
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ամբազոնիա
Բրիտանական գաղութային շրջան (1914–1961)
1924 թվականի բրիտանական Կամերունի վարչակազմի հրամանագրով բրիտանական Կամերունը բաժանվեց Հյուսիսային Կամերունի (կառավարվում էր որպես Հյուսիսային Նիգերիայի մաս) և Հարավային Կամերունի (կառավարվում էր որպես Արևելյան Նիգերիայի մաս)։ Երբ 1946 թվականին Ազգերի լիգայի մանդատային համակարգը փոխարկվեց ՄԱԿ-ի հովանավորության համակարգով, այս պայմանավորվածությունը կրկին նախատեսվեց 1946 թվականի օգոստոսի 2-ի Խորհրդում, որը նախատեսում էր Նիգերիայի պրոտեկտորատի և Կամերունի կառավարումը բրիտանական հովանավորության ներքո ։ 1953 թվականին Հարավային Կամերունի ներկայացուցիչները Արևելյան Նիգերիայի օրենսդիր մարմնում պահանջեցին առանձին տարածաշրջանային կառավարություն Հարավային Կամերունի համար՝ Բուեա կենտրոնով։ 1954 թվականին, Նիգերիայի Լիթլթոնի Սահմանադրության համաձայն, Հարավային Կամերունը ձեռք բերեց սահմանափակ ինքնավարություն՝ որպես քվազի շրջան Նիգերիայի Դաշնության կազմում։ Է․Մ․Լ․ Էնդելին դարձավ Հարավային Կամերունի քվազի տարածաշրջանի առաջնորդ, որի պաշտոնական կոչումը կառավարական բիզնեսի առաջնորդն էր ։
1957թվականին Միավորված ազգերի կազմակերպության 1957 թվականի փետրվարի 26-ի 1064 (XI) և 1957 թվականի դեկտեմբերի 13-ի 1207 (XII) բանաձևերը կոչ արեցին վարչակազմի իշխանություններին արագացնել հովանավորության տարածքների ինքնակառավարման կամ անկախության հասնելու միջոցառումները։ 1958 թվականին Հարավային Կամերունը ստացավ Նիգերիայի Ֆեդերացիայի լիարժեք ինքնավար շրջանի կարգավիճակ և Էնդելիի պաշտոնական կոչումը համապատասխանաբար փոխվեց վարչապետի ։ Միավորված ազգերի կազմակերպության 1959 թվականի մարտի 13-ի 1350 (XIII) և 1959 թվականի հոկտեմբերի 16-ի 1352 (XIV) բանաձևերը Հարավային և Հյուսիսային Կամերուններում կոչ էին անում հանրաքվեներ անցկացնել Հարավային Կամերունում և Հյուսիսային Կամերունում երկու այլընտրանքներով․ կա՛մ միանալ Նիգերիային, կա՛մ միանալ Կամերունին ։
Անկախությունը և հանրաքվեն (1961)
Չնայած Հարավային Կամերունի առաջնորդների՝ լիակատար անկախության կոչերին, ՄԱԿ-ի 1959 թվականի մարտի 13-ի 1350 (XIII) և 1959 թվականի հոկտեմբերի 16-ի 1352 (XIV) բանաձևերը Բրիտանիային, Վարչական մարմնին կոչ արեցին ՄԱԿ-ի վերահսկողության ներքո կազմակերպել առանձին հանրաքվեներ Հարավային և Հյուսիսային Կամերուններում՝ երկու «այլընտրանքներով»․ կա՛մ միանալ Նիգերիային, կա՛մ միանալ Կամերունին ։ Անգլիացի տնտեսագետների երկու զեկույցները՝ Ֆիլիպսոնի զեկույցը 1959 թվականին և Բեռիլի զեկույցը 1960 թվականին, եզրակացրեցին, որ Հարավային Կամերունը չի կարողանա շարունակել ֆինանսավորել զարգացումը և աճը՝ որպես անկախ պետություն ։ Միավորված ազգերի կազմակերպությունը ֆրանսիական Կամերունի հետ քննարկումներ նախաձեռնեց Հարավային Կամերունի ասոցացման պայմանների վերաբերյալ, եթե հանրաքվեի արդյունքը ձեռնտու լինի երկու երկրների դաշնությանը  ։ Թեև հարավային կամերունցիներից շատերը դժգոհում էին անկախության տարբերակի բացակայությունից, Նիգերիայի վարչակազմից հիասթափությունը, որը սնուցում էր հետագա ինքնավարության մղումը և հույսը, որ Կամերունի հետ ավելի հավասար դաշնություն կարող է լինել, հանգեցրեց մեծամասնությանը Կամերունի հետ «վերամիավորման» օգտին։
1961 թվականի ապրիլի 21-ին ՄԱԿ-ի 1608 (XV) բանաձևը սահմանեց 1961 թվականի հոկտեմբերի 1-ը որպես Հարավային Կամերունի անկախության օր ։ 1961 թվականի հուլիսին Հարավային Կամերունի և Ֆրանսիական Կամերունի Հանրապետության պատվիրակությունները հանդիպեցին Ֆումբան քաղաքում, որը գտնվում է ֆրանսիական Կամերունի տարածքում՝ Հարավային Կամերունի հետ սահմանի մոտ։ Հարավային Կամերունի պատվիրակությունը չուներ մեծ լծակներ, քանի որ ՄԱԿ-ի և գաղութատիրական ուժերի շահերն էին արագացնել միավորումը, այլ ոչ թե երաշխավորել Հարավային Կամերունի ինքնավարությունը ։ Արդյունքը եղավ սահմանադրությունը, որը նախատեսում էր դաշնային կառույց երկու բաղկացուցիչ նահանգներով՝ Արևելյան Կամերուն (նախկին Ֆրանսիական Կամերուն) և Արևմտյան Կամերուն (նախկին Հարավային Կամերուն), բայց վերջինս կարևորագույն հարցերի վրա իշխանությունը տվեց ազգային կառավարությանը (որում գերակշռում էին ֆրանսախոսները)։ Կարևոր զիջումներից մեկն այն էր, որ երկու նահանգների վրա կիրառվող օրենքները կարող են ընդունվել միայն Դաշնային ժողովի կողմից, եթե երկու դաշնային նահանգների պատգամավորների մեծամասնությունը քվեարկի դրանց օգտին ։
Կամերունի Դաշնային Հանրապետություն և 1972 թվականի սահմանադրություն (1961–1972)
1961 թվականին Կամերունի կառավարությունը, Ֆրանսիայի շարունակական աջակցությամբ, քաղաքացիական պատերազմ էր մղում անկախության կողմնակիցների մնացորդների դեմ, որոնք դեռ դժգոհ էին Կամերունում ֆրանսիական ազդեցությունից կամ հույս ունեին տապալել արևմտամետ կառավարությունը և իրականացնել մարքսիստական ծրագիր։ Նախագահ Ահմադու Ահիդջոն օգտագործեց շարունակվող պատերազմը և Սահմանադրության բազմաթիվ դրույթների անորոշությունը՝ իշխանությունը համախմբելու համար։ 1962 թվականին դիվերսիոն մեղադրանքով ձերբակալել և բանտարկել է մի շարք հայտնի ֆրանսախոս քաղաքական հակառակորդների։ 1966 թվականին նրան հաջողվեց արգելել ընդդիմադիր քաղաքական կուսակցությունների գործունեությունը՝ հիմնելով միակուսակցական պետություն։ Այս ընթացքում Արևմտյան Կամերունի առաջնորդները քննադատում էին Արևմտյան Կամերունի ֆրանսախոս ղեկավարության կողմից իրենց ինքնավարությունը նվազեցնելու ջանքերը։ Անգլախոսները նաև դժգոհ էին Արևմտյան Կամերունում երկլեզու դպրոցների ներդրումից՝ որպես անգլախոսներին ուծացնելու փորձ ։