cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ժյուլ Վեռն
Ուշ ստեղծագործությունները
Ժյուլ Վեռնն իր ավելի ուշ ստեղծագործություններում վախ է արտահայտել, որ գիտական նվաճումները կարող են օգտագործվել մարդկությանը վնաս հասցնելու համար՝ Հավատը գիտական առաջընթացի նկատմամբ փոխվել էր անհայտության նկատմամբ ունեցած վախով։ Բայց այս վեպերն այնքան մեծ ուշադրության չարժանացան, որքան նրանց նախորդողները։
Գրողի մահից հետո դեռ բավականին չտպագրված վեպեր էին մնացել, որոնք դեռ երկար տարիներ տպագրվում էին։ Այսպես, «Փարիզը 20-րդ դարում» (1863) վեպը տպագրվել է 1994 թ.-ին։
Գրող - ճանապարհորդ
Ժյուլ Վեռնը չի եղել «կաբինետային» գրող։ Նա շատ է ճանապարհորդել, ընդ որում և իր սեփական զբոսանավերով՝ «Սեն-Միշել I», «Սեն-Միշել II» և «Սեն-Միշել III»: 1859 թ.-ին նա ճանապարոհորդել է Անգլիայում և Շոտլանդիայով։ 1861 թ.-ին եղել է Սկանդինավիայում։
1867 թ.-ին նա կատարել է տրանսատլանտյան նավարկություն «Գրեյս-Իստերն» նավով դեպի ԱՄՆ։ Եղել է Նյու-Յորքում և Նիագարյան ջրվեժի մոտ։
1878 թ.-ին Ժյուլ Վեռնը կատարել է մեծ ճանապարհորդություն Միջերկրական ծովով իր «Սեն-Միշել III» զբոսանավով՝ այցելոլով Լիսաբոն, Տանժեր, Ջիբրալթար և Ալժիր։ 1879 թ.-ին Ժյուլ Վեռնն իր «Սեն-Միշել III» զբոսանավով կրկին եղել է Անգլիայում և Շոտլանդիայում։ 1881 թ.-ին Ժյուլ Վեռնն իր զբոսանավով եղել է Նիդերլանդիայում, Գերմանիայում և Դանիայում։ Այդ ժամանակ էլ նա պլանավորել էր այցելել Սանկտ-Պետերբուրգ, բայց ուժեղ փոթորիկը խանգարեց դրան։
1884 թ.-ին Ժյուլ Վեռնը կատարեց իր վերջին մեծ ճանապարհորդությունը։ «Սեն-Միշել III» զբոսանավով նա եղավ Ալժիրում, Մալթայում, Իտալիայում և այլ միջերկրական երկրներում։ Նրա ճանապարհորդություններից շատերը հիմք հանդիսացան «Արտասովոր ճանապարհորդություններ» շարքի համար՝ Լողացող կղզին (1870), Սև Հնդկաստան (1877), Կանաչ ճառագայթ (1882), Վիճակախաղի տոմս № 9672 (1886) և այլն։
Կյանքի վերջին 20 տարին
1886 թ.-ի մարտի 9-ին Ժյուլ Վեռնը ծանր վիրավորվել էր ատրճանակի կրակոցից։ Մեծ գրողի վրա կրակել էր հոգեպես հիվանդ զարմիկ Գաստոն Վեռնը՝ Պոլի որդին։ Դրանից հետո նա ստիպված էր մոռանալ ճանապարհորդության մասին։
1892 թվականին վիպասանը դարձավ Պատվո լեգիոնի շքանշանի ասպետ։
Մահվանից քիչ առաջ Ժյուլ Վեռնը կուրացավ, բայց և այնպես շարունակում էր թելադրել իր գրքերը։ Ըստ Լեոնիդ Բարիսովի դրանք գրի էր առնում հեղինակի խորթ աղջիկներից մեկը։ Հեղինակը մահացել է 1905 թվականի մարտի 24-ին շաքարախտից։
Ժյուլ Վեռնի հիշատակի հավերժացում
Ժյուլ Վեռնի պատվին անվանվել են՝
Կանխագուշակությունները
Իր ստեղծագործություններում նա կանխագուշակել է գիտական նորամուծություններ և հայտնագործումներ ամենատարբեր ոլորտներում, այդ թվում՝ հեռուստատեսության և տիեզերական թռիչքների։ Ինչպես նաև՝
Չիրականցված կանխագուշակումներ՝
Հետաքրքիր փաստեր
Ինչպես նաև ռուսների կարելի է հանդիպել «Երեք ռուսների և երեք անգլիացիների արկածները Հարավային Աֆրիկայում» (1872) և «Հեկտոր Սերվադակ» (1877) վեպերում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Արկածային գրողներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Նանտ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆանտաստ գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի աշխարհագրագետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ
Վիլլե (Ստորին Հռենոսի գավառ)
Բնակչությունը 2014 թվականի դրությամբ կազմում է 1819 մարդ, բնակչության խտությունը` 640.49 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2.84 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 370 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 45 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սիլիուս
Սիլիուս (իտալերեն՝ Silius), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Սարդինիա մարզի Կալիարի գավառում ։
Բնակչությունը 1384 մարդ՝ (2008 թ.), բնակչության խտությունը 36 մարդ/կմ²։ Տարածքը զբաղեցնում է 38 կմ²։ Փոստային հասցե՝ 9040, հեռախոսային կոդ՝ 070:
Քաղաքի հովանավոր սրբերն են համարվում Santa Felicita և Santa Perpetua:
Ժողովրդագրություն
Բնակչության դինամիկան։
Համազգայինի հայագիտական բարձրագույն հիմնարկ
Նպատակ
Ունի հայոց լեզվի և գրականության, ինչպես և հայոց պատմության առանձին բաժանմունքներ։ 1991 թվականին Երևանի պետական համալսարանի հետ կնքված պայմանագրի հիման վրա այստեղ դասավանդում են Հայաստանից գործուղված մասնագետներ։ Հայագիտականի շրջանավարտներն իրավունք են ստացել իրենց ուսումնառությունը շարունակել ԵՊՀ-ում։ Ոսանողներ է ընդունում Լիբանանից, Սիրիայից, Իրանից և այլ վայրերից։
Ունի գիշերօթիկ բաժին և ազատ ունկնդրի կարգավիճակ։ Տնօրեն է Երվանդ Փամպուքյանը (1979 թվականից)։
Կատեգորիա:Լիբանանի հայկական դպրոցներ Կատեգորիա:Նորագույն շրջանի հայկական դպրոցներ
Ստեփան Պողոսյան
Ստեփան Կարապետի Պողոսյան (փետրվարի 10, 1932, գյուղ Աղակչիկ, Թալինի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մայիսի 17, 2012, Երևան, Հայաստան), հայ պատմաբան, ՀԿԿ ԿԿ առաջին քարտուղար (1990 թվականի սեպտեմբեր - 1991 թվականի մայիս), ԽՄԿԿ անդամ (1956)։
Կենսագրություն
Ավարտել է ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետը (1955)։ 1970-1988 թվականներին՝ Հայաստանի հեռուստառադիոպետկոմի նախագահ, 1988-1990 թվականներին՝ Արմենպրեսի տնօրեն, 1990 թվականին՝ Հայաստանի մամուլի և հրատարակչությունների պետկոմի նախագահ։ 1990 թ. ընտրվել է ՀԿԿ Կենտրոնական կոմիտեի առաջին քարտուղար։ 1991 թվականին հիմնադրել է Հայկական հարցի ուսումնասիրության գիտական կենտրոն։ 1991-1992 թվականներին՝ «Երկիր ավետյաց» թերթի գլխավոր խմբագիր։ 1995 թվականից դասախոսել է Երևանի «Հրաչյա Աճառյան» համալսարանում։ 2002-2009 թթ. - Հայաստանի հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի անդամ, 2009-2012 թթ. - Հայաստանի հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի նախագահի գլխավոր խորհրդական։
Աշխատությունները վերաբերում են Հայկական հարցին, Հայոց ցեղասպանության և ազգային-ազատագրական շարժումների պատմությանը («Հայկական հարցի և Հայոց ցեղասպանության պատմություն», հ. 1-3, 2000-2003 (համահեղափոխական), «Հայացք անցյալին, հանուն այսօրվա ու վաղվա», 2002, «Հայկական հարցի և Հայոց ցեղասպանության պատմություն. Նահատակներ հավերժության», 2005, և այլն)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայ կոմունիստներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ
Կրասնոյարսկոե (ավան, Վելիկոբուրլուկիի շրջան)
Կրասնոյարսկոե (Красноярське), ավան Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վելիկոբուրլուկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1900 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վելիկոբուրլուկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ Կատեգորիա:1900 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ֆիլոնովո (գյուղ, Նեդրիգայլովի շրջան)
Ֆիլոնովո (Філонове), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ֆիլոնովո գյուղում բնակվում էր 89 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Դյատլովշչինա
Դյատլովշչինա (Дятловщина), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Խաչլու (Ալաշկերտի գավառ)
Խաչլու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Ալաշկերտի գավառակում։ Գտնվում էր Արածանիի Շառիան գետի ձախ վտակներից մեկի ափին, Ալաշկերտ քաղաքից 4-5 կմ հյուսիս-արևելք։
Գյուղում հոսում էր 6 հորդաբուխ աղբյուրներ։
Անվան ստուգաբանություն
Ըստ ավանդության, Խաչլուի գերեգմանատանը կանգնեցված էր մի խաչ, որի անդրադարձրած ճառագայթները սփռվում էին մինչև դաշտ։ Այդ պատճառով գյուղը կոչել են Խաչլուս, որն հետո դարձել է Խաչլու։
Պատմություն
Բնակիչները բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է բռնագաղթի ճանապարհին։
Տնտեսություն
Գյուղն ուներ բերրի վարելահողեր և ընդարձակ մարգագետիններ։ Զբաղվում էին երկրագործությամբ, անասնապահությամբ և արհեստներով։
Պատմամշակութային կառույցներ
Խաչլուում կար նոր կառուցված '''Ս. Աստվածածին''' եկեղեցի։
Կրթություն
Գյուղում գործում էր վարժարան։
Գրչություն
Եղել է գրչության կենտրոն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ապառաժ
«Ապառաժ», ՀՅԴ Արցախի Կենտրոնական Կոմիտեի պաշտոնաթերթ ։
Միջքաղաքային գնացք
Միջքաղաքային գնացք (ՄՔ) (անգլերեն։ Intercity «IC») գնացքի տեսակ է, որն արագ կապ է ապահովում ավելի մեծ քաղաքների միջև և, սկզբունքորեն, կանգ է առնում միայն մեծ կամ կարևոր կայարաններում։ Հետևաբար, ՄՔ-ն հարմար է և հաճախ օգտագործվում է ավելի երկար հեռավորությունների վրա ճանապարհորդելու համար։ Երբեմն այս գնացքի տեսակը օգտագործվում է որպես՝ արագընթաց գնացք։ Դա նշանակում է որ այն բոլոր կայարաններում չի կանգնում՝ որպես հատուկ ծառայություն՝ շուտ տեղ հասնելու համար։ Նման գնացքի տեսակը հանդիպում է եվրոպական շատ երկրներում։ Որոշ երկրներում պահանջվում է հավելավճար կամ ամրագրում։ Միջքաղաքայինի հետ կապված միջազգային գնացքների կատեգորիան EuroCity- ն է ։
Օրինակի համար՝ հոլանդական և բելգիական ՄՔ-գնացքները համեմատաբար կարճ տարածություններ են անցնում այլ երկրների համեմատ։ Տեղական գնացքի և միջքաղաքայինի միջև հարմարավետության տարբերությունը նույնպես փոքր է, քան մյուս երկրներում, որտեղ հստակ տարբերակում կա մի կողմից տարածաշրջանային և քաղաքային գնացքների, մյուս կողմից ՝ միջքաղաքային գնացքների միջև։ Եվ սա բնական երևույթ է, քանի որ Նիդեռլանդները և Բելգիան մակերեսով հանդիսանում են փոքր պետություններ։
Շատ կարևոր է հավելել, որ այս գործառիթը չպետք է շփոթել «գծատեր» երևույթի հետ, քանի որ սա դրա հետ բացարձակապես կապ չունի, այլ սա նույնպես պետության տնորինության տակ է գտնվում, ինչպես որ հասարակաց տրանսպորտային ցանցը։
Բնութագրություն
ՄՔ-գնացքները լինում են մեկ կամ երկհարկանի՝ հավելելով որ դրանց վագոնները բավականին երկար են շատ մարդկանց տեղափոխելու համար, այդ իսկ պատճառով դրանք շատ ավելի մեծ և երկար են քան՝ կանգառ, քաղաքային և տարածաշրջանային գնացքները, քանի որ սրանք գրեթե երբեք չունեն երկար վագոններ և առավել ևս երկհարկանի չեն լինում։ Կան նաև ՄՔ-գնացքներ որոնք բաղկացած են զուտ մի շարք վագոններից, որոնք լոկոկոմոտիվի օգնությամբ տեղափոխվում են։
Հարմարություններ
Այս ամենը առկա է նաև ոչ ՄՔ-գնացքներում։
ՄՔ-ները հիմնականում, գերազանցում են իրենց արագությունը 160 կմ ժ/ա-ից մինչև 320 կմ ժ/ա։ Այդ արագությունը կախված է պետության մեծությունից, երթուղու հեռավորությունից և երկաթուղային գծերի հարմարությունից։
Տես նաև
Կատեգորիա:Գնացքներ Կատեգորիա:Հանրային տրանսպորտ Կատեգորիա:Տրանսպորտի տեսակներ
Ֆելեն
Ֆելեն (Fellen), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Ստորին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Կոմունան գտնվում է Մայն Շպեսարտ շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 965 մարդ (2010 թվականի 31 դեկտեմբերի տվյալներով)։ Տարածքը 34, 33 կմ² է։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 6 77 128։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Իզաբելլա I (Կաստիլիայի թագուհի)
Իզաբելլա I (Isabel I, Ysabel, Sabela I, ), Կաստիլիայի թագուհի։ Նա և նրա ամուսին Ֆերդինանդ II-ը կայունություն բերեցին իրենց թագավորություններին և հիմք հանդիսացան Իսպանիայի ստեղծման համար։ Նրանց ամուսնությունը նաև հիմք եղավ Իսպանիայի քաղաքական միավորման համար իրենց թոռ Կառլոս V կայսրի օրոք։ Գահի իրավունքի համար երկար պայքարից հետո նա վերաձևավորեց կառավարման համակարգը, հանցագործության մակարդակը մոտեցրեց վերջին տարիների նվազագույն շեմին, զգալիորեն նվազեցրեց պետական պարտքը, որը թողել էր իր եղբայրը։ Նրա բարեփոխումները և այն, ինչ արեց իր ամուսնու հետ, բերեցին նրա հեղինակության բարձրացմանը ոչ միայն միացյալ թագավորություններում, այլ նրա տարածքից դուրս։ Իզաբելլան և Ֆերդինանդը հայտնի են նաև Ռեկոնկիստան ավարտին հասցնելով, հրամայելով արտաքսել կամ մահապատժի ենթարկել մուսուլմաններին և հրեաներին։ Բացի այդ նրանք ֆինանսավորեցին Քրիստափոր Կոլումբոսի՝ 1492 թվականի ճանապարհորդությունը, որի շնորհիվ նա հայտնաբերեց Նոր աշխարհը և Իսպանիան դարձրեց ժամանակաշրջանի ամենահզոր տերությունը, որը դարեր շարունակ տիրեց աշխարհի մեծ մասին։ 1974 թվականին Կաթոլիկ եկեղեցու կողմից Իզաբելլային շնորհվեց «Աստծո սպասավոր» տիտղոսը։
Վաղ կյանք
Այս ժամանակաշրջանը շատ ծանր էր Իզաբելլայի համար։ Նրանք ապրում էին Արևալո ամրոցում շատ աղքատ պայմաններում։ Չնայած նրանց հայրը մեծ կարողություն էր կտակել Իզաբելլային և նրա փոքր եղբորը, սակայն Հենրին որոշեց չկատարել հոր ցանկությունը, քանի որ նրանք արյունակից էին Հենրիին կիսով չափ ։
Երբ թագավորի կին ժուանը պետք է ծներ Ժուաննային, Իզաբելլան և Ալֆոնսոն կանչվեցին արքունիք (Սեգովիա), որպեսզի լինեին թագավորի անմիջական հսկողության ներքո և ավարտեին իրենց կրթությունը։ Ալֆոնսոյին ուսանեցին որպես թագաժառանգ, իսկ Իզաբելլան մնաց թագուհու տնտեսությունում ։
Իզաբելլայի՝ Սեգովիայում ապրած տարիներից հայտնի են որոշ մանրամասներ։ Նա միշտ ապրել է ամրոցում, որտեղ ապահովված է եղել մթերքով և հագուստով, ունեցել է մեծ քանակությամբ ոսկի և արծաթ։ Իզաբելլայի հիմնական կրթությունները հիմնված էին կարդալու, ուղղագրության, գրելու, մաթեմատիկայի, արվեստի, շախմատի, պարի, երաժշտության և կրոնական ուսմոնքի վրա։ Նա շատ ճոխ կյանքով էր ապրում ամրոցում, սակայն շուտով հեռացավ Սեգովայից Հենրիի հրամանով։ Չնայած նրա եղբայրը ընկմված էր քաղաքականության մեջ, Իզաբելլան նույնպես ամբողջությամբ տիրապետում էր քաղաքական գործընթացներին։
Ամուսնություն
Իզաբելլայի ամուսնության հարցը վաղուց էր արծածվել։ Երբ նա վեց տարեկան էր, որոշվել էր նրան ամուսնացնել Ֆերդինանդի հետ, ով Նավարեի արքա Խուան II-ի կրտսեր որդին էր (ում ընտանիքը համարվում էր Տրեստամարայի տոհմի ճյուղը)։ Այդ ժամանակ երկու արքաները՝ Հենրին և Խուանը, հավատում էին, որ իրենց թագավորությունների միջև ամուսնական կապի ստեղծումը կբերի թագավորությունների հզորացման ։ Սակայն նրանց բարեկամությունը երկար չտևեց։
Ֆերդինանդի հորեղբայր Ալֆոնսո V-ը մահացավ 1458 թվականին։ Իսպանիայում, ինչպես նաև Սիցիլիայում և Սարդինիայում Ալֆոնսոյին պատկանող բոլոր տարածքները անցան նրա եղբորը` Խուան II-ին։ Խուանը ունեցավ ավելի մեծ իշխանություն և այլևս կարիք չուներ Հենրիի հետ բարեկամությանը։ Հենրին սկսեց փնտրել նոր դաշնակից։ Նա փորձեց բարեկամական կապեր հաստատել Վիեննայի արքա Կառլոսի հետ, ով Խուանի ավագ որդին էր ։ Կառլոսը վեճի մեջ էր իր հոր հետ և այդ պատճառով գաղտնի դաշնություն կնքեց Հենրիի հետ։ Դաշնության հիմնական մասը Կառլոսի և Իզաբելլայի ամուսնությունն էր։ Երբ Խուան II-ը իմացավ, որ Իզաբելլան պետք է ամուսնանա Կառլոսի հետ և ոչ իր սիրելի որդի Ֆերդինանդի հետ, Կառլոսին մեղադրեց դավաճանության մեջ և բանտարկեց նրան, որտեղ նա մահացավ 1461 թվականին ։
1465 թվականին փորձ եղավ ամուսնացնել Իզաբելլային Պորտուգալիայի թագավոր Ալֆոնսո V-ի հետ, ով Հենրիի խորթ եղբայրն էր ։ Սակայն Իզաբելլան կտրականապես դեմ եղավ այս ամուսնությանը ։
Կաստիլիայում բռնկվեց քաղաքացիական պատերազմ, որի նպատակն էր գահընկեց անել Հենրիին։ Հենրիին անհրաժեշտ եղավ կարճ ճանապարհ որոնել ճնշելու ապստամբությունը։ Հաշտության հիմնական պայման դարձավ Իզաբելլայի ամուսնությունը Պեդրո Ժիրոն Ակունա Պաչեկոյի հետ, ով արքայի մտերիմ Խուան Պաչեկոյի եղբայրն էր ։ Դոն Պեդրոն իր կողմից ահռելի գումար կվճարեր Հենրիին, ով դրա միջոցով կկարողանար ճնշել ապստամբությունը։ Այլընտրանք չտեսնելով` Հենրին համաձայնվեց ամուսնությանը։ Իզաբելլան դեմ էր ամուսնությանը և խնդրեց Աստծուն, որպեսզի ամուսնությունը չկայանա։ Նրա աղոթքները անպատասխան չմնացին, և Դոն Պեդրոն հանկարծակի հիվանդացավ և մահացավ ։
Հենրին 1468 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Իզաբելլային ճանաչեց որպես թագաժառանգ և խոստացավ, որ չի ամուսնացնի քրոջը իր կամքին հակառակ ։ Թվում էր՝ քաղաքական նպատակներով ամուսնությանը վերջ կդրվի։ Խոսակցություններ էին գնում, որ Իզաբելլան կամուսնանա Անգլիայի թագավոր Էդվարդ IV-ի կամ նրա եղբոր` հավանաբար Ռիչարդի հետ, սակայն այս դաշնությունը երբեք լուրջ չքննարկվեց ։ 1468 թվականին նորից լուրեր տարածվեցին Պորտուգալիայի արքա Ալֆոնսո V-ի հետ ամուսնության մասին։ Իզաբելլայի կամքին հակառակ Հենրին սեպտեմբերին որոշեց իրականություն դարձնել այս ամուսնությունը։ Եթե Իզաբելլան ամուսնանար Ալֆոնսոյի հետ, Հենրիի դուստր Ժուաննան կամուսնանար Ալֆոնսոյի որդի Խուան II-ի հետ, և այսպիսով ծեր արքայի մահից հետո նրանք կմիավորեին Պորտուգալիան և Կաստիլիան ։ Իզաբելլան հրաժարվեց և գաղտնի խոստացավ ամուսնանալ Ֆերդինանդ Արագոնացու հետ։
Այս անհաջողությունից հետո Հենրին ևս մեկ անգամ փորձեց Իզաբելլային իր կամքին հակառակ ամուսնացնել Լյուդովիկոս XI-ի եղբայր Բերրիի դուքս Չառլզի հետ ։ Հենրին կարծում էր, որ Ֆրանսիայի և Կաստիլիայի միջև դաշնությունը կպաշտպանի Իզաբելլային ներքին թշնամիներից։ Իզաբելլան նորից մերժեց այս առաջարկը։ Մինչդեռ Արագոնի արքա Խուան II-ը Իզաբելլայի հետ գաղտնի պայմանավորվեց իր որդու հետ ամուսնության վերաբերյալ ։
1469 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Իզաբելլան և Ֆերդինանդը նշանվեցին ։ Քանի որ Իզաբելլան և Ֆերդինանդը զարմիկներ էին, նրանց ամուսնությունը այդ ժամանակվա կանոններով պետք է արժանանար Հռոմի պապի համաձայությանը ։ Վալենսիացի կարդինալ Ռոդրիգո Բորջիայի (հետագայում Հռոմի պապ Ալեքսանդր VI) օգնությամբ Իզաբելլան և Ֆերդինանդը ստացան Հռոմի պապ Պիոս II-ի համաձայնությունը (ով մահացավ 1464 թվականին)` թույլատրելով Ֆերդինանդին ամուսնանալ իր զարմուհու հետ, և ամուսնությունը դարձրեց օրինական ։ Վախենալով Հենրիի զայրույթից` Իզաբելան գաղտնի լքեց պալատը և մեկնեց Ավիլա։ Ֆերդինանդը մյուս կողմից գաղտնի եկավ Կաստիլիա՝ կերպավորվելով որպես սպասավոր։ Նրանք ամուսնացան 1469 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Վալյադոլիդի Պալասիո դե լոս Վիվերո ամրոցում ։
Պատերազմ Պորտուգալիայի դեմ
Իզաբելլայի կառավարման սկիզբը շատ ծանր էր։ Քանի որ նրա եղբայրը պաշտոնապես նրան կոչել էր իր իրավահաջորդ, Իզաբելլան գահ բարձրացավ 1474 թվականին, չնայած կային լուրջ հակառակորդներ։ Դիեգո Պաչեկոն և նրա հետևորդները համարում էին, որ գահը իրականում պատկանում է Հենրի IV-ի դուստր Ժուաննային, և նա իրական թագուհին է ։ Կարճ ժամանակ հետո Պաչեկոյին միացավ նաև Իզաբելլային վաղեմի սատարող Տոլեդոյի արքեպիսկոպոս Ալֆոնսո Կորիլլոն։ Արքեպիսկոպոսը և Պաչեկոն որոշեցին Ժուաննային ամուսնացնել Պորտուգալիայի թագավոր Ալֆոնսո V-ի հետ և պորտուգալացիների օգնությամբ տիրել Կաստիլիայի գահին ։
1475 թվականի մայիսին Ալֆոնսոյի զորքերը շարժվեցին դեպի Իսպանիա և հասան Պլասենսիա։ Այստեղ նա ամուսնացավ երիտասարդ Ժուաննայի հետ ։ Այնուհետև սկսվեց երկարատև և արյունալի պատերազմ Կաստիլիայի ժառանգության համար։ Պատերազմը ձգձգվեց մինչև 1476 թվականի մարտի 1-ը, երբ տեղի ունեցավ Տորոյի ճակատամարտը։ Ճակատամարտում երկու կողմերը իրենց համարեցին հաղթանակած և տոնեցին հաղթանակը. Ալֆոնսոյի զորքերը պարտվեցին կաստիլիական կոնտորնական և ձախակողմյան ուժերի կողմից, որի հրամանատարն էր Ալբայի դուքսը և Կարդինալ Մենդոսան, մինչդեռ Պուտուգալիայի արքայազն Խուան II-ը պարտության մատնեց    կաստիլիացիների աջ թևին և մնաց իր դիրքերում  ։
Չնայած անորոշությանը Տորոյի ճակատամարտը բերեց մեծ քաղաքական հաջողություն    Կաթոլիկ միապետների համար, քանի որ Ժուաննայի կողմնակիցները փակուղու առաջ կանգնեցին, որովհետև պորտուգալական բանակը չունենալով դաշնակիցներ լքեց Կաստիլիան։
Նույն տարվա օգոստոսին Իզաբելլան ապացուցեց իր հզոր միապետ լինելու կարողությունը։ Սեգովիայում բռնկվեց ապստամբություն, այն ճնշելու համար Իզաբելլան պետք է գործեր միայնակ, քանի որ նրա ամուսինը գտնվում էր պատերազմների մեջ։ Գնալով հակառակ իր խորհրդականների խորհուրդներին` Իզաբելլան անձամբ գնաց քաղաք, որպեսզի բանակցի ապստամբների հետ։ Այս քայլը հաջողվեց և ապստամբությունը արագ մարեց ։ Երկու տարի անց Իզաբելլան ապահովագրեց իր պաշտոնը` ունենալով որդի, ում անունը կնքեց Խուան։ Արու հետևորդ ունենալը օրինականացրեց նրա գահը։
Պատերազմը տևեց ևս երեք տարի և ավարտվեց Կաստիլիայի հաղթանակով ցամաքում և Պորտուգալիայի հաղթանակով ծովում ։ Կնքվեցին չորս տարբեր խաղաղության պայմանագրեր Ալկաչովասում (4 սեպտեմբերի, 1479) համաձայն որոնց Պորտուգալիան Կաստիլիայի միապետ էր ճանաչում Իզաբելլային, փոխարենը Ատլանտյան օվկիանոսում ստանում է ցանկալի արդյունք (Կաստիլիայի բոլոր տարածքները բացի Կանարյան կղզիներից անցան Պորտուգալիային ` այդ թվում Գվինեան իր ոսկու հանքերով, Կաբո Վերդեն, Մադեյրան, Ազորեսը և Ֆեզ թագավորության նվաճելու իրավունքը ) գումարած մեծ ռազմատուգանք` 106.676 տաղանդ ոսկի ։ Կաթոլիկ միապետերը նաև ստիպված էին թույլատրել Ժուաննային մնալ Պորտուգալիայում և ներել ապստամբներին, ովքեր պաշտպանում էին Ժուաննային և Ալֆոնսոյին ։ Եվ Կաթոլիկ միապետերը, ովքեր իրենց հռչակել էին Պորտուգալիայի կառավարիչներ և չէին ընդունում այնտեղի արքաներին, ստիպված էին ճանաչել Պորտուգալիայի թագավորությունը։
Ալկաչովասի պայմանագրով Իզաբելլան և Ֆերդինանդը Պորտուգալիային բացառիկ իրավունք տվեցին նավարկել և առևտրով զբաղվել Կանարյան կղզիներից հարավ գտնվող Ատլանտյան օվկիանոսի ամբողջ տարածքով, ինչը նշանակեց, որ Իսպանիան մասամբ դուրս մղվեց Ատլանտյան օվկիանոսից և կտրվեց Գվինեայի ծոցից ։
Կոլումբոսը հանեց Կաստիլիան այս դժվար իրավիճակից, որովհետև Նոր աշխարհի հայտնագործումը մեծ հարստություն բերեց Ատլանտյան օվկիանոսի մյուս կողմից ։ Այսպիսով, երբ ֆինանսավորվում էր Կոլումբոսի ճանապարհորդությունը, այն միակ ուղին էր այս իրավիճակից դուրս գալու համար։
Հանցագործությունների դեմ պայքար
Երբ Իզաբելլան եկավ իշխանության 1474 թվականին, Կաստիլիան գտնվում էր տխուր վիճակում շնորհիվ նրա եղբոր` Հենրիի կառավարման։ Հայտնի էր, որ Հենրին շատ էր ծախսում և քիչ ուշադրություն դարձնում երկրի օրենքներին։ Կաստիլիացիները նաև նրա ժամանակաշրջանը կոչում էին անպատիժ սպանությունների, թալանի, գողության ժամանակաշրջան ։ Այդ պատճառով թագավորությանը անհրաժեշտ էր արագ բարեփոխումներ։ Ինչպես փաստում են պատմաբանները, Իզաբելլան իր կառավարման օրոք ավելի նպատակաուղղված էր մարդկանց պատասխանատվության ենթարկելուն, քան ներելուն, այսպիսով Իզաբելլան շատ ավելի խիստ էր, քան նրա ամուսին Ֆերդինանդը ։
Լա Սանտա Էրմանդադ
Իզաբելլայի առաջին հիմնական բարեփոխումը կատարվեց 1476 թվականի Մադրիգալի կորտեսի ժամանակ, ինչի արդյունքում ստեղծվեցին ոստիկանական զորքեր, որոնք անվանեցին Լա Սանտա Էրմանդադ (սրբազան եղբայրություն)։ 1476 թվականին առաջին անգամ չէր, որ Կաստիլիան տեսավ Էրմանդադին, սակայն առաջին անգամ էր, որ ոստիկանական զորքերը կիրառվեցին արքունիքի կողմից ։ Ուշ միջնադարում «Էրմանդադ» տերմինը օգտագործել էին տարբեր մարդկանց խմբեր, ովքեր միասին որոշել էին պաշտպանել օրենքը և պարեկություն էին սահմանում ճանապարհներին և մարդաշատ վայրերում` պայքարելով հանցագործությունների դեմ ։ Այս եղբայրությունները, սակայն, հաճախ ֆինանսավորվում էին միապետի կողմից։ Մինչև 1476 թվականը արդարության համակարգը հիմնականում վերահսկում էին տարբեր եղբայրություններ, որոնց անդամները ավելի մեծ հեղինակություն ունեին քան արքայական պաշտոնյաները ։ Հարցը լուծելու համար 1476 թվականին Կորտեսը հիմնեց գլխավոր Էրմանդադ Կաստիլիայի, Լեոնի և Աստուրիասի համար։ Ոստիկանական զորքերը ստեղծվեցին տեղական օրինապաշտ քաղաքացիներից։ Նրանց համար ամեն հարյուր տնտեսությունից հավաքվում էր 1800 մավեդուս հարկ ։ 1477 թվականին Իզաբելլան ժամանեց Էքստրեմադուրա և Անդալուսիա, որպեսզի իր աչքով գնահատի ոստիկանական զորքերի արդյունավետությունը ։
Այլ քրեական բարեփոխումներ
Շարունակելով քրեական բարեփոխումները Իզաբելլան երկու պաշտոնյա նշանակեց Գալիցիայում, որպեսզի այնտեղ տիրի խաղաղություն։ Այս անկայուն պրովինցիայում հանցագործությունը աճել էր նրա հոր` Խուան II-ի ժամանակներից ։ Կողոպտիչները փակել էին մայրուղիները և անընդհատ կողոպտում էին փոքր քաղաքները և գյուղերը։ Պաշտոնյաները կատարեցին իրենց վրա դրված առաջադրանքները և խաղաղության հասան պրովինցիայում։ Նրանք հաջողությամբ կարողացան դուրս մղել Գալիցիայից 1.500 կողոպտչի ։
Ֆինանսներ
Իր գահակալման հենց սկզբից Իզաբելլան ձեռնամուխ եղավ թագավորական ֆինանսների խնայողաբար օգտագործելուն։ Հենրի IV-ի կառավարման ընթացքում Կաստիլիան ընկել էր մեծ պարտքերի մեջ։ Հետազոտությունները ցույց տվեցին, որ Հերնիի օրոք թագավորության սնանկացման պատճառը պետական գույքի վաճառքն էր ։ Գումար վաստակելու համար Հենրին վաճառել էր թագավորության գույքը շուկայականից շատ ցածր գներով։ 1480 թվականին Տոլեդոյում գումարված կորտեսը գտավ, որ այս վիճակից դուրս գալու միակ ելքը հողերը վերադարձնելը և դրանք վարձավճարով հանձնելն է։ Այս որոշումը ջերմորեն ընդունեցին արքունիքի շատ պաշտոնյաներ, սակայն Իզաբելլան այլ ծրագրեր ուներ։ Որոշվեց, որ Իսպանիայի կարդինալը հետաքննություն պետք է անցկացնի, թե ինչքան օրինական է եղել Հենրիի օրոք թագավորական գույքի վաճառքը և վարձակալությունը։ Խախտումներով վաճառված գույքը պետք է վերադարձվեր, իսկ շուկայականից ցածր վաճառվածը` փոխհատուցվեր։ Չնայած շատերը հրաժարվեցին մեծ գումարներ վճարել իրենց գույքի համար, թագավորական գանձարանը շատ հարստացավ։ Իզաբելլայի պայմաններից մեկն էր, որ չվերադարձվեն եկեղեցուն, հիվանդանոցներին և աղքատներին նվիրաբերված գույքը ։
Մյուս ֆինանսավորման աղբյուրը մետաղադրամների թողարկումն էր։ Հենրիի օրոք գոյություն ունեին մետաղադրամ թողարկող բազմաթիվ դրամահատարաններ, որոնց թիվը հասել էր մինչև 150-ի ։ Այս դրամահատարաններից շատերի թողարկած մետաղադրամները գրեթե արժեք չունեին։ Իզաբելլան իր կառավարման առաջին տարուց հաստատեց թագավորական դրամահատարանների մենաշնորհ և կանոնակարգեց մետաղադրամների թողարկումը։ Փակելով շատ դրամահատարաններ և թագավորական վերահսկողություն տարածելով դրամի թողարման գործընթացում` Իզաբելլան վերադարձրեց հասարակության վստահությունը թագավորության նկատմամբ և լուծեց ֆինանսական խնդիրները։
Կառավարություն
Իզաբելլան և Ֆերդինանդը հիմնեցին շատ քիչ նոր կառավարական և վարչական համակարգեր իրենց կառավարություններում։ Հատկապես Կաստիլիայում հիմնական կառավարման մեխանիզմները ավելի արդյունավետ էին, քան Խուան II-ի և Հենրի IV-ի օրոք ։ Պատմականորեն Կաստիլիայի կառավարության կենտրոնը եղել է թագավորական պալատը և նրան շրջապատող արքունիքը։ Պալատը ավանդաբար բաժանված էր երկու մարմնի։ Առաջին մարմինը պալատի պաշտոնյաներն էին, հիմնականում նշանավոր մարդկանցից բաղկացած, որոնք կատարում էին կառավարական և քաղաքական գործառույթներ, որի համար բարձր վարձատրվում էին։ Երկրորդ մարմինը բաղկացած էր 200 պետական ծառայողներից, որոնք կատարում էին առաջին մարմնի կարգադրությունները ։ 1470-ականներից Իզաբելլան փոփոխություն մտցրեց թագավորական աշխատակազմում։ Նշանավորներին պարզապես շնորհվում էին տիտղոսներ, իսկ իրականում աշխատանքը կատարում էին այլ մարդիկ։
Ավանդաբար Կաստիլիայի կառավարիչների գլխավոր խորհրդականը Արքայական խորհուրդն էր։ Խորհուրդը միապետի ներքո ուներ մեծ իշխանություն ազդելու քաղաքական և իրավական որոշումների վրա։ Խորհուրդը իրավասու էր նշանակելու բոլոր վարչական պաշտոնյաներին, ինչպիսիք էին թագավորության ներկայացուցիչները քաղաքներում։ Նրանք նաև որոշում էին թագավորության դատական համակարգի հարցերը ։ 1480 թվականի Տոլեդոյի Կորտեսի ժամանակ Իզաբելլան մի քանի բարեփոխում կատարեց թագավորական խորհրդում։ Նախկինում թագավորական խորհուրդը ուներ երկու տարբեր խմբեր։ Մեկը ձևավորում և վերահսկում էր դատական և վարչական համակարգը։ Այս խումբը բաղկացած էր եպիսկոպոսներից, ազնվականներից, իրավաբանական կրթություն ստացած անձանցից, որոնց կոչում էին «լեթրադոս»։ Երկրորդ խումբը հիմնականում ձևական բնույթ էր կրում։ Այս խմբի անդամների դերը հիմնականում կախված էր միապետի վրա ազդելու անձնական կարողությամբ։ Իզաբելլայի կառավարման ժամանակ երկրորդ խմբի դերը մեծացվեց ։ Նրանց թույլատրվեց մասնակցել թագավորական խորհրդին որպես դիտարկող։
Իզաբելլան աշխատանքի ընդունեց ավելի մեծ թվով արհեստավարժ աշխատակազմ, քան երբևէ նախկինում։ Այս մարդիկ ավելի քիչ նշանավոր էին։ Խորհուրդը կրճատվեց և պաշտոնապես նրա կազմի մեջ մտնում էր մեկ եպիսկոպոս, երեք կաբալյերո և ութ կամ ինը իրավաբան։ Չնայած ազնվականները այլևս չէին մասնակցում երկրի կառավարմանը, սակայն Իզաբելլան նրանց հրավիրում էր կարևոր որոշումների ընդունման ժամանակ և լսում նրանց տեսակետը ։
Իզաբելլան նաև անհրաժեշտություն տեսավ կապ ստեղծելու իր և ժաղովրդի միջև։ Այդ պատճառով Իզաբելլան և Ֆերդինանդը ամեն ուրբաթ ժամ սահմանեցին, երբ մարդկանց թույլատրում էին գալ իրենց մոտ և կիսվել իրենց հոգսերով։ Սա անձնական արդարության հասնելու նոր ձև էր, որը Կաստիլիան մինչ այդ չէր տեսել։ Երկրի խորհուրդը վերակազմավորվեց Թագավորի և Թագուհու ղեկավարման ներքո։
Գրանադա
Ռեկոնկիստայի ավարտին միայն Գրանադան էր մնացել, որ Իզաբելլան և Ֆերդինանդը պետք է նվաճեին։ 13֊րդ դարի կեսերից Գրանադայի ամիրությունը ղեկավարում էին Նասրիդ տոհմի անդամները ։ Քանի որ տարածքը պաշտպանված է բնական պատնեշներով, շատ դժվար էր այն նվաճել։ 1482 թվականին թագուհին և թագավորը հասան Մեդինա դել Կամպո և սկսեցին պատերազմը Գրանադայի համար։ Մինչ Իզաբելլան և Ֆերդինանդը պատրաստվում էին պատերազմի, Գրանադայի ղեկավարության կազմում երկպառակություն առաջացավ և Գրանադան երբեք ի զորու չեղավ մարտնչել միասնական ուժերով ։ Սակայն Գրանադան նվաճելու համար պահանջվեց 10 տարի՝ մինչև 1492 թվականը։
Ռուբեն Թովմասյան
Ռուբեն Գրիգորի Թովմասյան, Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության նախագահ (2005-2013 թվականներին)։
Իզաբելլա I (Կաստիլիայի թագուհի)
Գրանադա
Պատերազմի ընթացքում Իզաբելլան գնահատեց Գոնսալո Ֆեռնանդես Կորդովացու տաղանդը, և նրան նշանակեց ռազմական երկու հիմնական հրամանատարներից մեկի պաշտոնում։ Կորդովացին կարողացավ իսկական հեղափոխություն կատարել ռազմական ուժերի կազմակերպվածության մեջ` փոխելով եվրոպական ուժերի հավասարակշռության պատերազմի բնույթը։
Ռուբեն Թովմասյան
Կենսագրություն
Ավարտել է ԵԺՏԻ-ն (1977)։ 1977-1989 թվականներին աշխատել է ՀԿԿ շրջանում և կենտրոնական ապարատում ՀԿԿ Օրջոնիկիձեի և Շահումյանի շրջկոմների առաջին քարտուղար, ՀԿԿ-ում՝ պատասխանատու կազմակերպիչ։
Իզաբելլա I (Կաստիլիայի թագուհի)
Կոլումբոս և Պորտուգալիայի հետ հարաբերություններ
Գրանադան գրավելուց երեք ամիս անց Իզաբելլան համաձայնեց հովանավորել Քրիստափոր Կոլումբոսի ճանապարհորդությունը դեպի Օստ-Ինդիա` նավակելով դեպի արևմուտք (2000 մղոն, ըստ Կոլումբոսի) ։ Արքունիքը համաձայնեց տրամադրել գումարը որպես միապետների կողմից ծառայություն ։
Ռուբեն Թովմասյան
Կենսագրություն
1989-1990 թվականներին՝ Փախստականների ընդունման և տեղավորման վարչության պետ, 1991-1993 թվականներին՝ ՀՀ նախարարների խորհրդի տրանսպորտի և կապի բաժնի վարիչ, 2000-2003 թվականներին՝ ՀԿԿ ԿԿ քարտուղար, 2003 թվականից՝ առաջին քարտուղար։ 2013 թվականին անձնական պատճառներով հրաժարվել է զբաղեցրած պաշտոնից ։
Իզաբելլա I (Կաստիլիայի թագուհի)
Կոլումբոս և Պորտուգալիայի հետ հարաբերություններ
Իզաբելլան համարում էր, որ Ամերիկայի բնիկները պետք է ենթարկվեն Կաստիլիայի թագավորությանը և չեն կարող ստրկացվել։ Նրա սահմանած սկզբունքները նրա կյանքի ընթացքում քիչ արդյունք ունեցան ։
Ռուբեն Թովմասյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՊՏՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Իզաբելլա I (Կաստիլիայի թագուհի)
Հրեաների արտաքսում
Իսպանական ինկվիզիցիայի զարգացման հետ մեկտեղ սկսվեցին հալածվել Իսպանիայի ոչ կաթոլիկ բնակչությունը։ Չնայած Իզաբելլան դեմ էր հրեաների հալածանքներին, Իսպանիայի գլխավոր ինկվիզիտոր Տորքուեմադան կարողացավ համոզել Ֆերդինանդին սկսել հալածանքները։ 1492 թվականի մարտի 31-ին ընդունվեց Ալհամրայի որոշումը, որով թույլատրվեց հրեաների արտաքսումը ։ Հրեաները պետք է լքեին երկիրը մինչև հուլիսի վերջ, բացի այդ նրանք իրավունք չունեին իրենց հետ վերցնել ոսկի, արծաթ, փող, զենք կամ ձի ։ Շատ պատմաբաններ կարծում են, որ այդ ժամանակ Իսպանիան լքեց մոտ 200,000 հրեա, բայց որոշ պատմաբաններ այլ թվեր են բերում։ Օրինակ՝ Հենրի Կամենը գտնում է, որ հրեաների թիվը Իսպանիայում եղել է 80,000, որից արտաքսվել են մոտ 40,000-ը ։
Վերջին տարիներ
Իզաբելլային Հռոմի պապ Ալեքսանդր VI-ի կողմից տրվեց Կաթոլիկ միապետ տիտղոսը, չնայած Իզաբելլային երբեք դուր չի եկել պապի կառավարումը։ Բացի Իսպանիայի ֆիզիկապես միավորումից, Իզաբելլան և Ֆերդինանդը միավորեցին նաև երկիրը մեկ կրոնի ներքո (կաթոլիկություն)։ 1499 թվականի մուսուլմանական ապստամբությունից հետո Գրանադայի պայմանագիրը չեղարկվեց 1502 թվականին, և բոլոր մուսուլմաններին հրամայվեց դառնալ քրիստոնյա կամ լքել երկիրը։
Իզաբելլան և նրա ամուսինը ստեղծեցին մի կայսրություն, որը հաջորդ տարիներին գնալով հզորացավ և դարձավ Եվրոպայի խոշոր տերություններից մեկը։ 1497 թվականի սկզբներին Իզաբելլան իր որդուն` Խուանին, ամուսնացրեց Մարգարեթ Ավստրիացու հետ և ստեղծեց կապ Հաբսբուրգների հետ։ Նա ավագ դստերը՝ Իզաբելլային ամուսնացրեց Պորտուգալիայի թագավոր Մանուել I-ի հետ և Ժոաննային ամուսնացրեց Հաբսբուրգ արքայազն Ֆիլիպի հետ։
Սակայն Իզաբելլայի ծրագրերն իր երկու ավագ երեխաների հետ չիրականացան։ Խուանը մահացավ իր ամուսնությունից քիչ ժամանակ անց, Իզաբելլան մահացավ առանց երեխա ունենալու, իսկ Միգելը մահացավ երկու տարեկան հասակում։
Այնուամենայնիվ Իզաբելլան հաջող ամուսնացրեց իր երեք կրտսեր դուստրներին։ Նրա դուստր Իզաբելլայի մահից հետո Իզաբելլան Մանուել I-ի հետ ամուսնացրեց իր մյուս դստերը` Մարիային։ Իզաբելլայի ամենակրտսեր դուստր Կատերինը ամուսնացավ Անգլիայի արքայազն Արթուրի հետ, սակայն Արթուրի վաղ մահից հետո նա ամուսնացավ նրա եղբայր Հենրի VIII-ի հետ։
Իզաբելլան պաշտոնապես հեռացավ պետության կառավարումից 1504 թվականի սեպտեմբերի 14-ին և մահացավ նույն տարվա նոյեմբերի 26-ին Մեդինա դել Կամպոյում, բայց նա ասել է, որ նա եղել է գրեթե մահացած, երբ մահացել է նրա որդին` Խուանը, 1497 թվականին ։ Իզաբելլան թաղված է Գրանադայի Թագավորական տաճարում, որը կառուցել է նրա թոռը` Կառլոս V կայսրը։ Այստեղ են թաղված նաև նրա ամուսինը, դուստր Ժուաննան և նրա ամուսին Ֆիլիպը և Իզաբելլայի երկամյա թոռ Միգելը (Իզաբելլայի դուստր Իզաբելլայի և Պորտուգալիայի թագավոր Մանուել I-ի որդին)։ Այստեղ կա նաև թանգարան, որտեղ ցուցադրված են Իզաբելլայի թագը և արքայական գավազանը։
Արտաքին տեսք և անհատականություն
Իզաբելլան կարճահասակ, բայց կայուն կազմվածքով, բաց մաշկով անձնավորություն էր, ում մազերի գույնը տատանվում էր ելակագույն շիկահերից մուգ թխահերի սահմաններում։ Նրա դուստրերը` Ժուաննան և Կատերինը, ավելի շատ էին նման իրեն։ Իզաբելլան պահպանում էր խիստ ժուժկալ ապրելակերպ, իսկ կրոնական հոգին նրա վրա ազդել է կյանքի մեծ մասում։ Չնայած նրա թշնամական տրամադրվածությանը մուսուլմանների հանդեպ՝ նա գնահատում էր մուսուլմանական ոճը և մշակույթը։ Նրա մասին հնչել են հետևյալ կարծիքները.
Ընտանիք
Իզաբելլան և Ֆերդինանդը ունեին հինգ երեխա։
Իր կյանքի վերջին տարիներին ընտանեկան ողբերգությունները հետապնդում էին նրան, չնայած նա դիմակայում էր դրանց ուժեղ կնոջ պես։ Նրա որդու մահը շատ մեծ ազդեցություն ունեցավ նրա վրա։ Իր երեխաների մահերից հետո նա վերջին տարիներին միայն սև զգեստներ էր հագնում և գրեթե չէր ժպտում։
Սրբություն
Կարևոր է նշել, որ Իզաբելլայի սուրբ լինելու հեղինակությունը ստեղծվել է հենց Իզաբելլայի կողմից իր անձի նկատմամբ ստեղծած տպավորությունից ։ 1958 թվականին Կաթոլիկ եկեղեցին սկսեց Իզաբելլային սրբերի շարքը դասման գործընթացը Խոսե Գարսիա Գոլդարասի նախաձեռնությամբ, ով Վալյադոլիդի արքեպիսկոպոսն էր, որտեղ մահացել էր Իզաբելլան 1504 թվականին։ 17 մասնագետի հանձնարարվեց ուսումնասիրել ավելի քան 100,000 փաստաթուղթ Իսպանիայի և Վատիկանի արխիվներում։
1970 թվականին հանձնաժողովը որոշեց, որ Իզաբելլային կարելի է դասել Կաթոլիկ եկեղեցու սրբերի շարքը, քանի որ փաստաթղթերում չկա այնպիսի փաստ, որը դեմ է դրան։
1972 թվականին Վալյադոլիդի գործընթացում պաշտոնապես ներկայացվեց Իզաբելլայի սրբադասման առաջարկը Վատիկանին։ Վատիկանը այն հաստատեց և Իզաբելլային 1974 թվականի մարտին տրվեց «Աստծու ծառա» տիտղոսը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կաստիլիայի թագուհիներ Կատեգորիա:Կաստիլիայի միապետներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ Կատեգորիա:16-րդ դարի Եվրոպայի միապետներ
Սլոբոդո-պետրովսկի գյուղական խորհուրդ (Գրեբյոնկովսկի շրջան)
Սլոբոդո-պետրովսկի գյուղական խորհուրդ  (Слободо-Петрівська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գրեբենկովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Սլոբոդո-պետրովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1532 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 46,34 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 33,06 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 5 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր
Բղենո-Նորավանք
Բղենո Նորավանքը Սյունիքի միջնադարյան վանական համալիրներ, որը գտնվում է Հայաստանի Սյունիքի մարզի Բարձրավան գյուղից 3 կմ աե, Շուռնուխ տանող ճանապարհից ձախ, անտառապատ կիրճերով շրջապատված եռանկյունաձև հրվանդանի վրա ։
Պատմություն
Այս վայրում, ըստ Ստեփանոս Օրբելյանի, X-XI դդ հիմնական կառուցումները երկու անգամ են կատարվել. առաջինը՝ ոմն Ստեփանոս քահանան 936 թվականին սպիտակավուն կրաքարից կառուցել է շենքերի մի խումբ՝ բաղկացած եկեղեցուց, սրահից, գավթից և ուրկանոցից (ըստ երևույթին պահպանված հուշարձանից հյուսիս ընկած, դեռևս չպեղված ավերակներն են)։ Երկրորդ խումբը, ըստ պատմագրի, կառուցվել է առաջինից «յետ սակաւուց» և, ըստ արձանագրության, ավարտվել 1062 թ։
Բղենո Նորավանքի դիմաց հիմնվել է բորոտանոց, որտեղ հավաքել են բազմաթիվ հիվանդների։ Ստեփանոս եպիսկոպոսը 970 թվականին վախճանվել է և թաղվել եկեղեցու մոտ։ Բղենո Նորավանքում է 989 թվականին արտագրվել և նկարազարդվել այսպես կոչված «Էջմիածնի ավետարանը»։ Սպիտակ կրաքարով կառուցված եկեղեցին XI դարում արդեն խարխլված էր, և 1062 թվականին Սյունյաց Գրիգոր Ա Աշոտյան թագավորի հրամանով Գևորգ ու Հովհաննես քահանաները սրբատաշ կապտավուն բազալտով հիմնովին վերակառուցել են այն, որից հետո եկեղեցին հայկական ճարտարապետության մեջ եզակի է դարձել իր հորինվածքով և հարդարանքով։ Բղենո Նորավանքը մեզ է հասել բազմիցս ձևափոխված և կիսավեր։ Կապտավուն բազալտից եկեղեցին՝ 3.04մx5.1մx5.5մ ներքին առանցքային չափերով, մեծ լուսամուտ և չորս խորշ ունեցող աբսիդով, հյուսիսային և հարավային պատերին կամարակապ զույգ մեծ բացվածքներով, պայտաձև թաղով ծածկված դահլիճ է, որին հյուսիսից, արևմուտքից, հարավից հետագայոււմ կցվել են «սրահակներ» ու երկու ուղղանկյուն սենյակներ և բոլորը ամփոփվել ընդհանուր երկլանջ կղմինդրյա տանիքի տակ։ Արևմտյան ճակատի կոմպոզիցիոն կենտրոնը քանդակազարդ շքամուտքն է։ Յուրօրինակ են գավթի որմնասյուների բուսական զարդաքանդակներով խոյակները, հնգախորշ խորանը, երկայնական պատերի զույգ, կամարակապ քանդակազարդ բացվածքները։ Հայկական արվեստում բացառիկ են եկեղեցու պատերը ձևավորող, կաթնագույն քարի սալերի վրա արված պատկերաքանդակները, որոնք բովանդակում են Քրիստոսի կյանքի հետ կապված առանձին թեմաներ։ Պահպանված ութ քարե տախտակներից երկուսն են իրենց տեղում՝ «Ավետումն» ու «Համբարձումը», մնացածը վայր են ընկած։ Ախթամարից հետո Բղենո Նորավանքը այդքան հարուստ ավարտուն սյուժետային պատկերաքանդակներով Հայաստանում եզակի հուշարձաններից է։ Այս կառույցը հայ ճարտարապետության մեջ արտակարգ տեղ է գրավում ոչ միայն հատակագծային հորինվածքի յուրօրինակությամբ, այլև իր բարձրարվեստ քանդակներով, որոնք, սերտորեն կապված լինելով որմնանկարչության և մանրանկարչության Տաթևի դպրոցի արվեստին, հայկական քանդակագործության պատմության փայլուն նմուշներից են։
Ճարտարապետություն
Այս հուշարձանի  հիմանկան  առանձնահատկությունը,  որով տարբերվում է կրոնական  տիպի մյուս շենքերից,  նրա կառուցվածքի բնույթն է։  Առհասարակ,  հայկական  եկեղեցիները  կառուցված  են  այնպես, որ  ներս մտնող հավատացյալն  ըստ հնարավորության  կտրվի դրսի աշխարհից, որպեսզի արտաքին աշխարհը  նրան  այլևս  չզբաղեցնի  և ուշադրությունը կենտրոնանա միայն  կրոնական  խոհերի և  ծեսերի  շուրջ։
Բղենո-Նորավանքը բոլորովին այլ մտահղացումով է կառուցված։  Այդ փոքրիկ շենքը,  որի ներսի օգտագործվող  տարածությունը միայն 10 մ2 է, ունի մի պատկառելի մեծությամբ  մուտք արևմուտքից, 4 ելք  դեպի երկու կողքի  սրահները,  մի միջին մեծության լուսամուտ  աբսիդի  ճակատին  և մի փոքր  լուսամուտ  գլխավոր մուտքից  վերև,  որը բացվում է գավթի մեջ։  Բացառությամբ վերջինի, մնացած  բոլոր  անցքերն  էլ  տաճարի ներսի տարածությունը և նրա   մեջ գտնվողներին  կապում են արտաքին աշխարհի հետ։  Մասնավորապես ուշագրավ է  արևեյյան լուսամուտի տեղադրությունը,  որովհետև  թե՛  ծիսակատարող  կրոնավորը  և թե՛  աղոթող  հասարակությունը  շարունակ իրենց աչքի առաջ  պիտի ունենային  դրսի գեղեցիկ բնությունը,  շնորհիվ լուսամուտի արատասովոր  ցածր  դիրքի։  Նույն բնությունը պիտի երևար  նրանց աջից և ձախից,  բաց սրահների մեջ բացվող երկու   զույգ անցքերից  և արևմտյան մուտքից,  գավթի լայն և բարձր կամարների միջից։  Մի խոսքով, դա  միստիկ տրամադրություն ստեղծող  մի փակ աղոթատուն չէ,  այլ մի բաց, կարծես  բնապաշտպանական  տաճար,  մի քարաշեն տաղավար։  Շենքի տաղավարի բնույթ կրելն  ընդգրկված է թե՛  գավթի մուտքի  և հյուսիսային  պատերի, թե՛  տաճարի ներսի  բուսական զարդաքանդակներով, որոնց մասին  մանրամասն ասված է  հուշարձանի  մասերի նկարագրության մեջ։
Նկատի ունենալով տաճարի ներսի սահմանափակ  տարածությունը,  գալիս ենք այն եզրակացության, որ  այդ շենքը սովորական տիպի   եկեղեցի չի եղել  մասսայական  օգտագործման համար,  ոչ  էլ մեծ միաբանության համար, այլ կառուցվել է սահմանափակ  թվով  մարդկանց, ժամանակի հասարակության  վերնախավի, իշխանական դասի, կամ թագավորական տան կրոնական  պահանջները բավարարելու նպատակով։ Ճոխ, գեղեցիկ և հոյակապ, բայց փոքր մի շենք, որի վրա  իր ժամանակին մեծ ծախսեր են արել և ճաշակով զարդարել։
Արտաքուստ երկարություն և լայնությունը 9.5 մետր է, իսկ բարձրությունը մոտ 6 մետր է։ Տնդհանուր գծով, հուշարձանը բաղկացած է չորս երկարավուն քառանկյուններից, որոնցից երեքը երկարությամբ տեղավորված են իրար կողքի, դասավորությամբ հյուսիսից հարավ։ Դրանցից կենտրոնականը, որն ավելի լայն է, բուն եկեղեցին է, իսկ կողքերին «խորանները», ավելի ճիշտ՝ սրահները։ Այդ երեք քառանկյունների երկարությունը արևմուտքից արևելք՝ արտաքուստ 6.5 մետր է, սիկ լայնությունը՝ հարավից հյուսիս հերթականությամբ 2.6-4.65-2.25 մետր, ըստ որում, միջին մասի, այսինքն եկեղեցու լայնությունը հաշված է արտաքին պատերից, իսկ սրահներինը՝ եկեղեցու արտաքին պատերից մինևչ սրահի համապատասխան արտաքին պատը։
Այդ երեք քառանկյունիների ճակատին, արևմուտքից, ընկած է չորրորդ քառանկյունին՝ գավիթը, 8.6x3 մետր չափերով, երկարությամբ հարավից հյուսիս։ Գավիթն էլ իր հերթին բաժանվում է երեք մասի, որոնցից կենտրոնական եկեղեցու դիմաց, իսկ թևերի փոքր մասերը՝ սրահների։ Գավիթն իր ընդերկայնական ճակատով ամբողջովին չի ծածկում եկեղեցու և սրահների արևմտյան ճակատները, որով երկու կողքերից դուրս են մնում հարավային և հյուսիսային սրահների դրսի անկյունները։ Դուրս մնացած մասերից հարավայինն ավելի լայն է, քան հյուսիսայինը։
Եկեղեցի
Արևմտյան ճակատը, որը բացվում է գավթի մեջ, պարզ է, առանց ավելորդ զարդաքանդակների և քանդակների խճողման։ Պատի ճակատին եղել են շինարարական արձանագրություններ։ Այդ պատի երկու անկյունները, գավթից դեպի սրահները տանող անցքերի կողմից, զարդարված են պարզ և ճաշակով փորված, վերից վար ջգվող ակոսներով, իսկ դրանց մեջտեղում, ճիշտ պատի անկյունում, կան երեք-քառորդով դուրս ընկած բարակ որմնասյուներ, որոնք զուտ զարդարանքի բնույթ ունեն։
Արևմտյան պատի կենտրոնում բացվում է եկեղեցու գլխավոր մուտքը, միջին չափի բացվածքով (2․05 մետր x 1․15 մետր)։ Դռան շրջանակը բաղկացած է հինգ կտոր խոշոր քարերից, կողքերից երկուական, իսկ վերնասյամը՝ մեկ կտորից։ Վերնասյամը և դռան կողքերի վերին քարերն իրար միացած են 45°-ի տակ շեղ կտրվածքով։ Մուտքն ունի լայն քանդակազարդ շրջանակ։ Քանդակները, մուտքի կողմից հաշված, դասավորված են՝ սկզբում երկու շարք խոշոր հատիկներ ունեցող ուլունքներ, իրարից բաժանված բարակ կիսագլանով, այնուհետև մի լայն շերտ, որի մեջ իրար հատող զույգ երկերիզ շերտերի հանգույցներն իրարից բաժանված եննույն չափի՝ իրար չնմանվող՝ ծաղկենակր քանդակներով։ Այնուհետև գալիս են երկու շարք մարգարտանման քանդակների շերտեր, իսկ դրանցից հետո՝ հակադիր ծալքեր ունեցող զույգ երկերիզ ժապավենների մի շերտ․ վերից և վարից եկող ժապավենների ծայրերը միացման տեղում իրար հատող զիգզագներ են կազմում։ Մուտքի քանդակազարդ գոտին վերջանում է մի ավելի հաստ կիսագլանի շրջանակով։
Մուտքի քանդակազարդ շրջանակը ցածում կորնթարդ դուրս է ընկնում՝ կազմելով այդ շրջանակի ոտքը, իսկ պատի ցածում նրա երկարությամբ ձգվում է գլանից, գոգավոր ակոսից և անկյունավոր կտրվածքներից բաղկացած մի բավական լայն գոտի։
Բուն եկեղեցիններսից, առանց աբսիդի մի քառակուսի թաղակապ փոքրիկ սրահ է, որի չափերն են՝ երկարությունը 3.4 մետր, իսկ լայնությունը 3.04 մետր։ Աբսիդի առանցքն է 1.7 մետր, որով եկեղեցին ամբողջ երկարությունը ներսից կազմում է 5.1 մետր։ Բարձրությունը՝ 5.5 մետր է։ Թաղը պայտաձև է և հենվում է մոտ 3.5 մետր բարձրությամբ՝ պատերի երկայնքով ձգվող՝ լայն թաղակալ գոտում(ինպոստի) վրա։ Այդ գոտին շարունակվում է նաև աբսիդի մեջ, կրելով նրա գոգավոր, երկկենտրոն աղեղներ ունեցող առաստաղը։ Եկեղեցու արևմտյան պատից 0.7 մետր հեռավորությամբ, հյուսիսային և հարավային պատերի մեջ, դեպի սրահներն են բացվում զույգ կամարակապ անցքեր, որոնք իրարից անջատված են 0.4 մետր լայնությամբ միջնորմով։ Այդ միջնորմների ճակատին, ներսից քանդակված են հատակից բարձրացող, իրար ոլորված նռան երկու թփեր, իրար հաջորդող պտուղների և տերևների քանդակներով։ Այդ զույգ անցքերի կամարները կիսաշրջանաձև են և ճակատներից, եկեղեցու ներսից և սրահների կողմից՝ ծածկված են բուսական, գեղեցիկ, իրարից տարբեր քանդակներով։ Միջնորմերի չորս անկյուններում կան երեք-քառորդով դուրս ընկած բարակ և կարճ որմնասյունիկներ։ Աբսիդի եզրերից բարձրանում են ավելի հաստ և ավելի երկար որմնասյուներ, որոնք կրում են աբսիդի ճակատի կամարը։ Աբսիդը կիսաշրջանաձև է՝ 1.25 մետր շառավիղով։ Այդ կիսաշրջանի ծայրերը, մոտ կես մետր տարածությամբ, երկու կողմից, իրար զուգահեռ, ձգվում են դեպի դուրս՝ խորություն տալով բեմին։ Աբսիդի արևելյան ճակատին, բեմի հատակից մոտ մի մետր բարձրությամբ, կամարակապ, ներսից 0.85 մետր բացվածքով և դեպի դուրս թեթևակի նեղացող, մեծ լուսամուտ է։ Լուսամուտի երկու կողմից, դեպի աբսիդի եզրերը, պատի մեջ տեղավորված են երկուական գոգավոր կամարակապ խորշեր։ Խորշերն իրարից և լուսամուտից բաժանվում են երեքական բարակ կիսասյուներով, որոնցից կենտրոնինը թեթևակի դեպի դուրս է դրված։ Խորշերի և լուսամուտի տակից, աբսիդի պատերին, հորիզոնական գծով, ձգվում է երկու շերտից բաղկացած մի գոտի. այդ շերտերից ցածինը հաստ կիսագլան է։
Եկեղեցու արևմտյան պատի մեջ, գլխավոր մուտքից վերև, կա ևս մի ավելի փոքր լուսամուտ, որը բացվում է գավթի մեջ, մոտավորապես 0.4 x 0.8 մետր բացվածքով։ Այդ բացվածքը դեպի ներս կողքերից լայնանում է։
Չնայած համեստ չափերին, տաճարը ներսից ընդարձակ, լայն և բարձր շենքի տպավորություն է թողնում, որտեղ առատ օդ և լույս կա։
Արտաքուստ արևելյան պատն ընդհանուր է եկեղեցու և սրահների համար, բացառությամբ երկու խոր, եռանկյուն խորշերի, որոնք տեղավորված են եկեղեցու ընդերկայնական պատերի ուղղությամբ, այլ զարդարանք չի ունեցել։
Եկեղեցու հյուսիսային և հարավային պատերը բացվում են դեպի սրահները։ Պատերի արևմտյան անկյունները ձևավորված են բարակ կիսասյուններով. դեպի եկեղեցի տանող երկու զույգ անցքերի կամարների ճակատները և անցքերի միջնորմի ճակատը զարդարված են բուսական քանդակներով։ Եկեղեցու չորս ճակատներն էլ ձևավորված են և գավիթն ու սրահները ներկայացնում են հուշարձանի այդ կենտրոնական մասի շրջանակը, որը հյուսիսից, արևմուտքից և հարավից օղակում են եկեղեցին։
Գավիթ
Այդ կիսամույթերն էլ  իրենց կենտրոնում  ունեն դուրս ընկած՝  19  սմ  տրամագծով՝  գեղեցիկ, սլացիկ  կիսասյուներ։ Երկու ավելի լայն տափակ  կիսամույթեր տեղավորված են մուտքի աջ և ձախ կողմերում,  պատի կտրվածքի ճակատներում, մոտ 70 սմ լայնությամբ, իրենց  մակերեսի վրա կրելով շրջագծի մի-երրորդով  կիսամույթին կպած, կլոր,  35 սմ տրամագիծ  ունեցող  սյուներ։ Մուտքի երկու կողմում ստացվում է մեկական հաստ սյուն  և բարակ որմնասյուն,  իսկ դրանց արանքում՝ երեքական ուղղանկյուն կտրվածք։  Սյուները, որմնասյուները  և ուղղանկյուն կտրվածքները վերևից և ցածից եզերված են հորիզոնական կիսագլանով։  Սյուների և որմնասյուների խարիսխները  բևեռներից սեղմված գունդեր են։  Նման գունդեր են ներկայացնում նաև ճակատի բարակ որմնասյուների խոյակները,  որոնց վրա  դրված են խորանարդ  վերնախարիսխները՝  ճակատին քանդակված   ոճավորված տերևներ։  Գնդաձև խոյակներ չունեն մուտքի երկու կողմի սյուները։  Այդ սյուների և հարակից անկյունավոր  կտրվածքների վրա դրված են երեքական խորանարդ խոյակներ,  խաչաձև դասավորությամբ, մեջտեղինը  սյան գլխին,  իսկ կողքերինը՝  անկյունավոր կտրվածքների վրա  դրված են երեքական խորանարդ խոյակներ,  խաչաձև դասավորությամբ, մեջտեղինը սյան գլխին,  իսկ կողքերինը՝ անկյունավոր կտրվածքների վրա։  Խորանարդ խոյակները ձևացնում են իրար հագցված հեծանների գլուխներ։ Դրանց վրայի քանդակները ներկայացնում են  վերևից,  հորիզոնական ուղղությամբ երկու կողմից  եկող պարաններ, վերից և վարից ձգված նեղ  ժապավենների   մեջ։  Այդ պարանները և երիզները խոյակի ճակատում ոլորվում են իրար,  հանգույց կազմում և ապա  կորագծով իջնում ցած։  Պարանների ծայրերը կիսաշերեփի ձևով   կախված են մնում,  իսկ  երիզները շրջանց կազմելով,  երկու կողմից բարձրանում են վեր։  Պարանի հանգույցի երկու կողմերում  տեղավորված է խաղողի մեկական ողկույզ   իս դրանից ցած, պարանի ծայրերի և երիզների մեջ ոճավորված  են տերևներ։