cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆրանկլին Փիրս
Քաղաքացիական պատերազմ
Նախագծի ինստիտուտը և ակնհայտ հակակառավարական դեմոկրատ Կլեմենտ Վալանդիգամին ձերբակալելու համար հետագայում մեադրեցին Փիրսին, ով 1863-ի հուլիսին ելույթ ունեցավ Նյու Հեմփշիրի դեմոկրատների կոմից՝ վրդովեցնելով Լինքոլնին։ «Ո՞վ, ես հարցնում եմ, նախագահն զորություն ունի մեզանից որևէ մեկին թելադրելու, երբ մենք պետք է կամ երբ կարող ենք խոսել, կամ լռել որևէ թեմայի վերաբերյալ, և հատկապես որևէ պետական ծառայողի վարքագծի հետ կապված». : Փիրսի մեկնաբանությունը անհեթեթություն համարվեց Հյուսիսային մասում, մանավանդ որ նրա քննադատությունը Լինքոլնի նպատակների համար համընկավ Գետիսբուրգում և Վիքսբուրգում երկվորյակների Միության հաղթանակների հետ։ Հյուսիսում Փիրսի հեղինակությունը ավելի է ընկավ հաջորդ ամիս, երբ Կոնֆեդերացիայի նախագահ Ջեֆերսոն Դևիսի Միսիսիպիի տարածքը գրավվեց Միության զինվորների կողմից։ Փերիսի նամակագրությունը Դևիսի հետ, բոլոր նախապատերազմյան գործողությունները, բացահայտեց նրա խորը բարեկամությունը Դևիսի հետ և կանխագու շակեց, որ քաղաքացիական պատերազմը կհանգեցնի ապստամբության Հյուսիսում, ուղարկվել է մամուլ։ Փիրսի խոսքերը խստացնում էին վերացնողի տրամադրությունը նրա դեմ ։
Ջեյն Փիրսը մահացավ տուբերկուլյոզից Մասաչուսեթս նահանգի Անդովեր քաղաքում, 1863 թվականի դեկտեմբերին, նրան թաղեցին Նյու Հեմփշիր նահանգի Քոնքորդ քաղաքում գտնվող Հյուսիսային գերեզմանատանը։ Փիրսին ավելի շատ վշտացան իր մտերիմ ընկերոջ՝ Նաթանիել Հոթորնի մահը 1864-ի մայիսին. նա Հաթորնի հետ էր, երբ հեղինակը անսպասելի մահացավ։ Հաթորնը իր վերջին գիրքը հակասականորեն նվիրեց Փիրսին։ Դեմոկրատներից ոմանք նորից փորձեցին վերանայել Փիրսի անունը, քանի որ տեղի ունեցան 1864-ի նախագահական ընտրությունները, բայց նա հեռավորություն պահեց. Լինքոլնը հեշտությամբ նվաճեց երկրորդ ժամկետը։ Երբ 1865 թվականի ապրիլին լուրեր տարածվեցին Լինքոլնի սպանության մասին, Քոնքորդում գտնվող Փիրսի տան մոտ ամբոխ հավաքվեց, պահանջելով իմանալ, թե ինչու նա դրոշ չի բարձրացրել, որպես հասարակական սգոր ժեստ։ Փիրսը զայրացավ՝ արտահայտելով տխրություն Լինքոլնի մահվան կապակցությամբ, բայց մերժեց հասարակական ժեստի անհրաժեշտությունը։ Նա ասաց նրանց, որ իր ռազմական և հասարակական ծառայության պատմությունն ապացուցեց իր հայրենասիրությունը, ինչը բավարար էր ամբոխին հանգստացնելու համար ։
Վերջին տարիներ և մահ
Փիրսի խմելը վերջին տարիներին վատթարացրեց նրա առողջությունը, բայց նա զարգացավ հոգևորապես։ Նա կարճատև կապ է ունեցել անծանոթ կնոջ հետ 1865-ի կեսերին։ Այս ընթացքում նա իր ներգործությունն օգտագործեց բարելավելու Դևիսի բուժումը, որն այժմ գտնվում է Վիրջինիայի Ֆորտ Մոնրոյի բանտում։ Նա ֆինանսական օգնություն առաջարկեց նաև Հոթորնիի որդուն՝ Ջուլյանին, ինչպես նաև հարազատ եղբորորդիներին։ Ջեյնի մահվան երկրորդ տարեդարելիցին Փիրսը մկրտվեց իր կնոջ Եպիսկոպոսական հավատքի մեջ Քոնքորդի Սբ Պողոսի եկեղեցում։ Նա գտնում է, որ այս եկեղեցին ավելի քիչ քաղաքական է, քան իր նախկին կոնգրեսական դավանանքը, որը դեմոկրատներին հեռացրել էր ստրկության հռետորաբանությամբ։ Նա վերցրեց «հին գյուղացու» կյանքը, ինչպես ինքն էր անվանում՝ սեպականություն գնելու, ավելի քիչ խմելու, հողը ինքնուրույն օգտագործելու և հյուրընկալելու այցելելու հարազատներին ։ Նա իր ժամանակի մեծ մասն անցկացրեց Քոնքորդում և իր տնակում՝ Լիթլ Բոարս Հեդի ափին, երբեմն այցելելով Ջեյնի հարազատներին Մասաչուսեթս։ Դեռևս հետաքրքրված լինելով քաղաքականությամբ՝ նա աջակցություն հայտնեց Էնդրյու Ջոնսոնի վերակառուցման քաղաքականությանը և աջակցեց նախագահի արդարացմանը իր մեղադրանի դատավարության գործընթացում. հետագայում նա լավատեսություն հայտնեց Ջոնսոնի իրավահաջորդ Ուլիս Ս Գրանթին ։
Փիեսի առողջությունը կրկին սկսեց վատանալ 1869-ի կեսերից. նա նորից սկսեց խմելը, չնայած վատթարացող ֆիզիկական վիճակին։ Նա վերադարձավ Քոնքորդ սեպտեմբերին՝ տառապելով լյարդի ծանր ցիռոզով, գիտեր, որ չի վերականգնվի։ խնամակալ էր վարձել, նրա վերջին օրերին նրա ընտանիքի անդամներից ոչ մեկը ներկա չէր։ Նա մահացավ 1869 թվականին, ուրբաթ օրը, առավոտյան ժամը 4:35-ին: Նախագահ Գրանտը, որը հետագայում պաշտպանում էր Փերիսի ծառայությունը Մեքսիկ-ամերիկյան պատերազմում, հայտարարեց ազգային սգի օր։ Երկրի ամբողջ լրատվամիջոցները գրում էին երկար պատմություններ, որոնք ուսումնասիրում էին Փիրսի գունեղ և հակասական կարիերան։ Պիրսը թաղվեց կնոջ և երկու որդիների կողքին՝ Քոնքորդի Հին Հյուսիսային գերեզմանատանը գտնվող Մինոտիում ։
Իր վերջին կտակի մեջ, որը նա ստորագրել է 1868 թվականի հունվարի 22-ին, Փիրսը թողեց մեծ թվով ժառանգություն՝ նկարներ, թուրեր, ձիեր և այլ իրեր ընկերներին, ընտանիքին և հարևաններին։ Նրա 72,000 ԱՄՆ դոլար ունեցվածքի մեծ մասը (այսօր հավասար է 1,380,000 ԱՄՆ դոլարի) տվեց իր եղբոր Հենրի ընտանիքին, և Հոթորնիի երեխաներին և Փիրսի տանտիրոջը։ Ամենամեծ մասնաբաժինը ստացավ Հենրիի որդին՝ Ֆրանկ Փիրսը ։
Հողամասեր, հուշահամալիրներ և շքանշաններ
Ի լրումն իր ԼԼ․Դ Նորվիչի համալսարանից Փիրսը հոնորար ստացավ նաև դոկտորանտներ Բոուդոինի քոլեջից (1853) և Դարտմութի քոլեջից (1860) ։
Նյու Հեմփշիրում երկու տեղ ցուցակագրվել են Պատմական վայրերի ազգային ցուցակում, մասնավորապես Փիրսի հետ իրենց ասոցիացիայի պատճառով, Հիլսբորոյում գտնվող Ֆրանկլին Փիրսի Հոմսթիդը պետական այգի է և Ազգային պատմական նշանակության հուշարձան է, որը բաց է հասարակության համար։ Ֆրանկլին Փիրսի տունը Քոքկորդում, որտեղ մահացավ Փիրսը, ավերվել է հրդեհից 1981-ին, բայց այնուամենայնիվ գրանցված է գրանցամատյանում ։ Փիրսի Մանսեն,1842-1848 թվականներին նրա տունը Քոնքորդում, բացվում է սեզոնային և պահպանվում է կամավորական խմբի կողմից՝ «Պիրսի բրիգադ» ։
Մի քանի հաստատություններ և վայրեր անվանվել են Փիրսի անունով, շատերը Նյու Հեմփշիրում են.
Ժառանգություն
Փիրսի մահաից հետո նա մեծամասամբ մոռացվեց ամերիկյան հասարակությունում, բացառությամբ նախագահների շարքը, որոնց աղետալի պաշտոնավարումը հանգեցրեց քաղաքացիական պատերազմի ։ Փիրսի նախագահությունը լայնորեն դիտվում է որպես ձախողում, նա հաճախ նկարագրվում է Ամերիկայի պատմության ամենավատ նախագահներից մեկը։ Հասարակությունը նրան երրորդ և վերջին տեղն է դրել իր հասակակիցների շրջանում՝ Կաբելային-արբանյակային հանրային կապերի ցանցի հետազոտություններում (2000 և 2009) ։ Նրա ձախողման մի մասը թույլ էր տալիս, որ բաժանված Կոնգրեսը նախաձեռնի այդ նախաձեռնությունը, որն առավել աղետալի էր Կանզաս-Նեբրասկա օրենքում ։ Չնայած նա չառաջնորդեց այդ պայքարը, սենատոր Դուգլասը դա արեց, Փիրսը վճարեց ծախսերը՝ ի վնաս իր հեղինակության։ Փիրսի՝ որպես նախագահի, հատվածական հաշտեցման ապահովումը նպաստեց Դեմոկրատական կուսակցության գերիշխանությանը, որը սկսվել էր Ջեքսոնի հետ, և ավելի քան հանգեցրեց յոթանասունականների, երբ հանրապետականները գլխավորապես վերահսկում էին ազգային քաղաքականությունը ։
Պատմաբան Էրիկ Ֆոները ասում է. «Պարզվեց, որ նրա ղեկավարությունը ամերիկյան պատմության մեջ ամենասարսափելիներից մեկն էր։ Դա ակնհայտորեն ժառանգված էր Ջեքսոնի դարաշրջանից, կուսակցական համակարգի փլուզումից հետո» ։
Կենսագրագետ Ռոյ Նիքոլսը պնդում է՝
Որպես ազգային քաղաքական առաջնորդ Փիրսը դժբախտ պատահականություն էր։ Նա անկեղծ էր համբերատար իր հայացքների համար, բայց, քանի որ դժվարությամբ էր իմի բերում իր միտքերը նա անկայունության ընդհանուր տպավորություն էր թողնում։ Բարի, քաղաքավարի, առատաձեռն, նա գրավեց շատ անհատների, բայց բոլոր խմբակցությունները բավարարելու նրա փորձերը ձախողվեցին և նա շատ թշնամիներ ունեցավ։ Իր ճշգրիտ կառուցապատման սկզբունքները կատարելիս նա առավելագույնս համապատասխանում էր հարվայիններին, որոնք հիմնականում ունեին իրենց օրենքը։ Նա չկարողացավ խորապես հասկանալ հարավի նկատմամբ Հյուսիսայինների վրդովմունքի խորությունն ու անկեղծությունը և մոլորվեց օրենքի և սահմանադրության ընդհանուր բախումների ժամանակ, ինչպես նա է նկարագրում՝ իր հարազատ Նոր Ամերիկայի ժողովրդի կողմից։ Ոչ մի անգամ նա չի հասկացել ժողովրդական երևակայությունը։ Կառավարման դժվարին խնդիրներին դիմագրավելու նրա անկարողությունը, ինչը ստիպեց նրան կորցնել մեծ թվով մարդկանց հարգանքը՝ հատկապես Հուսիսում, և նրա մի քանի հաջողությունները չօգնեց վերականգնել հասարակության վստահությունը։ Նա անփորձ մարդ էր, հանկարծակի ընդունվեց ստանձնելու հսկայական պատասխանատվություն, ով անկեղծորեն փորձեց անել հնարավոր ամեն ինչ՝ առանց անհրաժեշտ ուսուցման կամ խառնվածքային համապատասխանության :
Չնայած ունակ քաղաքական գործչի և բարեսիրտ մարդու հեղինակությանը, Փիրսը իր կառավարման տարիներին ծառայում էր, դաժան ղեկավարների խմբակցությունների շարքում, որոնք ժողովրդին առաջնորդում էին դեպի քաղաքացիական պատերազմ ։ Փիրսի համար, ստրկությունը դիտվում էր որպես սեփականության, այլ ոչ թե բարոյականության հարց, միությունը սուրբ էր, դրա համար նա հասկացավ աբիլիզացնողների, իսկ ավելի մեղմ Ազատ հողերի գործողությունները, որպես բաժանարար և որպես սպառնալիք հարավայինների սահմանադրորեն երաշխավորված իրավունքների համար ։ Չնայած նա քննադատում էր նրանց, ովքեր ձգտում էին սահմանափակել կամ վերջ տալ ստրկությանը, նա երբեմն հանդիմանում էր հարավային քաղաքական գործիչներին, որոնք ծայրահեղ դիրքեր էին գրավում կամ ընդիմանում էին հյուսիսային շահերին ։
Դեվիդ Փոթերը եզրափակում է, Օստենդի Մանիֆեստի և Կանզաս-Նեբրասկայի գործը, որը «Ֆրանկլին Փիրսի վարչակազմի երկու մեծ արհավիրքներն էին ... երկուսն էլ բերեցին հասարակական քննադատության ավյուն» ։ Ըստ Փոթերի, ավելի կարևոր է, որ նրանք մշտապես ներկայացնեն Մանիֆեստի ճակատագիրը և «ժողովրդական ինքնիշխանությունը» որպես քաղաքական համզմունքներ ։ Պատմաբան Քենեթ Նիվիսոնը, գրելով 2010-ին, ավելի բարենպաստ տեսակետ է հայտնում Փիրսի արտաքին քաղաքականության մասին, հայտարարելով, որ նրա էքսպանսիոնիզմը գերադասում է հետագա նախագահներ Ուիլյամ ՄակՔինլին և Թեոդոր Ռուզվելտին, ովքեր ծառայում էին այն ժամանակ, երբ Ամերիկան ուներ ռազմական ուժ, իրենց ցանկությունները կատարելու համար։ «1890-ական թվականներից սկսած ամերիկյան արտաքին և առևտրային քաղաքականությունը, որը ի վերջո եվրոպական գաղութատիրությունը մղեց մինչև քսաներորդ դարի կեսեր, Ֆրանկլին Փիրսի նախագահության կողմից միջազգային ասպարեզում մշակված Ջեքսոնյան ժողովրդավարությոնն էր» ։
Պատմաբան Լարի Գարան, ով հեղինակել է Փիրսի նախագահության մասին գիրքը, նախկին նախագահի` ամերիկյան ազգային կենսագրության գրառման մեջ, գրել է․
Նա նախագահ էր այն ժամանակ, որը կոչ էր անում գրեթե գերհզոր հմտություններ ունենալ, բայց նա չուներ այդպիսի հմտություններ և երբեք չզարգացավ այն գործի մեջ, որի համար ընտրվել էր։ Սահմանադրության և միության մասին նրա տեսակետը Ջեքսոնյան անցյալից էր։ Նա երբեք լիովին չի հասկացել Հյուսիսում «Ազատ հողի» տրամաբանության էությունը կամ խորությունը։ Նա կարողացավ բանակցել Կանադայի հետ փոխադարձ առևտրային պայմանագրի շուրջ, սկսեց Ճաnապոնիայի մուտքը դեպի արևմտյան առևտուր, հարավ-արևմուտքում հող ավելացրեց, ինչպես նաև ստորագրեց արտասահմանյան կայսրության ստեղծման մասին օրենսդրություն Գուանյան կղզիների մասին օրենքը»։ Նրա Կուբայի և Կանզասի քաղաքականությունը հանգեցրեց միայն խորքային բաժանմունքների։ Նրա աջակցությունը Կանզաս-Նեբրասկա նահանգին և նրա կողմից վճռականորեն ստրուկների մասին օրենքն իրագործելու որոշումը օգնեց բևեռացնել հատվածները։ Փիրսը աշխատասեր էր, և նրա ղեկավարությունը հիմնականում կաշառակերությունն էր, սակայն այդ չորս տագնապալի տարիների ժառանգությունը նպաստեց բաժանման և քաղաքացիական պատերազմի ողբերգությանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լյարդի ցիռոզից մահացածներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գեներալներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պետական գործիչներ
Ալիանա
Ալիանա  (Agliana), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Պիստոիայի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 15 405 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 1329 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 51031։ Հեռախոսային կոդ՝ +39 00574։
Բնակավայրի հովանավորներն Սուրբ Պյոտրը և Պավելն են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ֆիվիցանո
Ֆիվիցանո (Fivizzano), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Մասսա Կարարա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 8815 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 49 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 180 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 54013։ Հեռախոսային կոդ՝ 0585։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սեն Ֆրու
Սենտ Անյան (Saint-Agnant), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Ռոշֆորի շրջանում։ Մտնում է Սենտ Անյան կանտոնի կազմի մեջ։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 2499 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սեռնուրի շրջան
Սեռնուրի շրջան (Сернурский район, Шернур кундем), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Մարի Էլ հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1921 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սերնուր ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1032 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 24832 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 24,06 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարի Էլ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սպիտակ թագուհին (վեպ)
Սպիտակ թագուհին (The White Queen), պատմական վեպ է՝ 2009 թվականին հրատարակված, հեղինակը Ֆիլիպպա Գրեգորին է։ «Զարմիկների պատերազմը» վիպաշարի առաջին գործն է։ Պատմում է Էլիզաբեթ Վուդվիլլի մասին, ով Անգլիայի Էդվարդ IV Արքայի կինն էր  ։ 2013 թվականին BBC One հեռուսաընկերության կողմից հեռարձակվեց Սպիտակ թագուհին 10-մասանոց սերիալը, որը Գրեգորիի «Սպիտակ թագուհին», «Կարմիր թագուհին» (2010) և «Արքայագործի դուստրը» (2012) վեպերի ադապտացիան էր։ Սպիտակ թագուհու՝ Էլիզաբեթ Վուդվիլլի դերը կատարում էր Ռեբեկա Ֆերգյուսոնը ։
Գրեգորիի 2011 թվականի Րիվերսների Լեդին վեպի իրադարձությունները նախորդում են Սպիտակ թագուհին վեպի իրադարձություններին, պատմում է Էլիզաբեթի մոր Ժակետտա Լյուքսեմբուրգացու մասին ։
Աբուլֆաս Կարաև
Աբուլֆաս Կարաև (Əbülfəs Qarayev, ), ադրբեջանցի քաղաքական և պետական գործից է, Ադրբեջանի մշակույթի նախարարը ;
Կենսագրություն
Աբուլֆաս Մուրալ օղլի  Կարաևը ծնվել է 1956 թվականի նոյեմբերի 13-ին Բաքվում։ 1963-1973 թվականներին սովորել է Բաքվիի 23 միջնակարգ դպրոցում։ 1973-1978 թվականներին սովորել է Ադրբեջանի Օտար Լեզուների մանկավարժական ինստիտուտում ստացել է բակալավրի աստիճան։ 1978 թվականին աշխատել է Սաաթլի շրջանի Մ. Ազիզբեկովի անվան միջնակարգ դպրոցում որպես անգլերենի ուսուցիչ։ Գիտությունների ազգային ակադեմիայում 1989-1992 թվականներին սովորել է ասպիրանտուրայում։ 1992 թվականի հունվարին ստացել է «փիլիսոփայական գիտությունների թեկնածուի» գիտական աստիճան։
Սպիտակ թագուհին (վեպ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլիական վեպեր Կատեգորիա:2009 վեպեր Կատեգորիա:Պատմական վեպեր Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Աբուլֆաս Կարաև
Կենսագրություն
Ամուսնացած է, ունի մեկ երեխա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի նախարարներ
Կալվարիա Զեբժիդովսկա
Կալվարիա Զեբժիդովսկա (kalˈvarja zɛbʐɨˈdɔfska), քաղաք Լեհաստանի հարավում։ Ըստ 2007 թվականի մարդահամարի բնակչության թիվը կազմում է 4429 մարդ։ 1999 թվականից այն Փոքր Լեհաստանի մաս է կազմում։ Մինչ այդ քաղաքը եղել է Բելսկո Բլայայի կազմում։
Ակնարկ
1601 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Լանկոռնա պալատից ուսումնասիրելով մոտակա բլուրներն ու հովիտները՝ Միկոլա Զեբժիդովսկին հրամայում է կառուցել մի սրբավայր՝ Կաթոլիկ եկեղեցի, և Հիսուսի ոտնահետքերը, որոնք պատկերված են Երուսաղեմի տաճարի պատերի վրա։ Քաղաքն իր անունն ստացել է Լանկոռնա գյուղի հարևան բլուների վրա կառուցված տաճարի անունից, իսկ Զեբժիդովսկին եղել է նրա հիմնադիրը։ Զեբժիդով քաղաքը հիմնադրվել է 1617 թվականին, որպեսզի հյուրընկալի ուխտագնացներին, ովքեր այցելում էին Կաթոլիկ եկեղեցու սրբավայրը։ Քաղաքի իրավունքները ընդլայնվել են, և 1640 թվականին քաղաքի հատակագիծը ներկայացվել է Յան Զեբժիդովսկու կողմից, և այն ստացել է Նոր Զեբժիդով անվանումը։ 1715 թվականին քաղաքը մեծապես ավերվել է հրդեհից, սակայն հետագայում վերակառուցվել է քաղաքապետ Ջուզեֆ Չառտորիսկու կողմից։ Չառտորիսկու ընտանիքի պալատը կառուցվել է 1729-1731 թվականներին։ 1980-ականներին այն վերանորոգվել և վերակազմավորվել է որպես ներկայիս հոգևոր ճեմարան։ 1772 թվականին՝ Լեհաստանի առաջին բաժանման ընթացքում, Հաբսբուրգները, ովքեր ներխուժել և զավթել էին Լեհաստանի մի մասը, քաղաքը միացնում են Ավստրիական կայսրությանը։ Ավստրիայի վարչակազմը քաղաքն անվանափոխում է Կալվարիա։ 1887 թվականին քաղաքապետ է դառնում Յան ԿենտիՁ Բրենդիսը և 1890 թվականին պաշտոնապես ընդունվում է քաղաքի Կալվարի Զեբժիդովսկա անվանումը։ 1896 թվականին իշխող Ավստրիական կայսրության որոշմամբ քաղաքը կորցնում է իր իրավունքները։ 1905 թվականին սկսվում է Սբ. Ջոզեֆ եկեղեցու կառուցումը։ Առաջին Համաշխարհային պատերազմից հետո՝ 1919 թվականի հունիսի 28-ին, Փարիզում Լեհաստանի Հանրապետության անունից  Ռոման Դմովսու կողմից կնքած Վերսալյան պայմանագրով քաղաքը վերադարձվում է Լեհաստանին։  1934 թվականին Լեհաստանի կառավարության որոշմամբ այն կրկին ստանում է քաղաքի կարգավիճակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Լեհաստանում Կատեգորիա:1617 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պասիրակ
Պասիրակ (Passirac), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 257 մարդ, բնակչության խտությունը` 17.52 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 14.67 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 430 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 140 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 35 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ֆրանսիայի պատմական երկրամասեր
Պատմական զարգացման արդյունքում մարզերից յուրաքանչյուրը ձեռք է բերել սեփական ավատատիրական ավանդույթները, առանձնահատկությունները, հարկային համակարգն ու մեթոդները, ռոյալիստականությունը։ Այս տարանջատումը խոչընդոտ է հանդիսացել Փարիզի կողմից երկրի դյուրին և արդյունավետ կառավարման համար: Ֆրանսիական հեղափոխության առաջին տարիների ընթացքում, փորձելով կենտրոնացնել երկրի ողջ վարչակազմը և հեռացնել ֆրանսիական ազնվականության ազդեցությունը երկրի ողջ տարածքից, նահանգային համակարգի ամբողջությունը վերացվել է և փոխարինվել այսօր օգտագործվող դեպարտամենտական համակարգով: Այնուամենայնիվ, նույնիսկ Ֆրանսիայի մերօրյա վարչական բաժանման դեպքում հաշվի է առնվել պատմական երկրամասերի սահմանների գործոնը։
Ֆրանսիայի նախկին նահանգների ցանկը
Ստորև ներկայացված ցանկը ցույց է տալիս Ֆրանսիայի խոշոր գավառները հեղափոխության լուծարման ժամանակ: Գլխավոր քաղաքները ցուցադրվում են փակագծերում:
Այն տարածքները, որոնք Ֆրանսիական թագավորության մաս չեն կազմել, սակայն Ֆրանսիայի ժամանակակից պետականության մասն են կազմում`
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմական տարածքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի երկրամասեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմություն Կատեգորիա:Պատմական մարզեր
Բուջիանո
Բուջիանո  (Buggiano), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Պիստոիայի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 8623 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 541 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 16 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 51011։ Հեռախոսային կոդ՝ +39 0572։
Բնակավայրի հովանավորն Սուրբ Սանտիսիմո Կրոկիֆիսոնն է։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սեն Սիժիմոն դը Կլերմոն
Սեն Սիժիմոն դը Կլերմոն (Saint-Sigismond-de-Clermont), համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառում։ Մտնում է Սեն Ժենի դե Սանտոնժ կանտոնի Ժոնզակ շրջանի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17402։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 163 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բալ (միավոր)
Բալ (balle – գնդակ), պայմանական միավոր բնական երևույթների (քամու արագություն, ամպամածություն, երկրաշարժ) ուժը, աստիճանը չափելու համար։ Ըստ բալերի երկրաշարժերը համեմատելու համար օգտագործվում է սեյսմիկ սանդղակ։ Եվրոպական երկրներում և ԱՄՆ–ում ընդունված է 12, իսկ Ճապոնիայում՝ 6-բալանոց սանդղակ։ Ի տարբերություն բալի, երկրաշարժի հարաբերական ուժը նրա օջախում չափվում է մագնիտուդով, որը գնահատում է անջատված էներգիայի քանակը։
Կատեգորիա:Չափման միավորներ
Սովետսկի շրջան (Մարի Էլ)
Սովետսկի շրջան (Советский район, У Роҥго кундем), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Մարի Էլ հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1921 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սովետսկիյ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1421 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 29230 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 20,57 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարի Էլ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Բրանկո Չոպիչ
Մանկություն
Ծնվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում Ավստրո-Հունգարիայի տարածքում, բոսնիական Հաշանի գյուղում, որը տեղակայված էր Գրմեչ լեռան ստորոտում։ Ինչպես հիշում է ինքը հեղինակը, իր հայրը՝ Վիդ Չոպիչը, կռվում էր ավստրոհունգարական բանակի կազմում, իսկ հորեղբայր Նիջոն՝ սերբական կամավորների կազմում կռվում էր Ավստրո—Հունգարիայի դեմ։ Նրանք իրար հանդիպել կարողացել էին միայն պատերազմի ավարտից հետո։
Երբ լրացել էր Բրանկոյի չորս տարին, նրա հայրը մահացել էր «իսպանկայից», և փոքրիկը կրտսեր եղբոր՝ Ռայկոյի և քրոջ՝ Սմիլկոյի հետ ապրում էր մոր՝ Սոֆյայի (օրիորդական ազգանունը՝ Նովակովիչ), հորեղբոր՝ Նիջոյի և պապի՝ Ռադոյի հետ։ Ձմեռային երկար երեկոները Նիջոն պատմում էր նրանց ժողովրդական հեքիաթներ և երգեր՝ Բրանկոյի սրտում հետաքրքրություն սերմանելով արվեստի հանդեպ։ Պապի հետ Բրանկոն էլ գնում էր ոչխարներին արածեցնելու։ Վեց տարեկանից արդեն նրան էին վստահում գառնուկներին պահելը։
Բրանկոն կարդալ, իր հիշելով, սկսել էր դեռևս դպրոց ընդունվելուց առաջ՝ սնդուկում գտնելով ժողովրդական երգերի գիրք։ Հետո, երբ սկսել էր սովորել երրորդ դասարանում, դժվարությամբ հորեղբորից երկու դինար խնդրելով, ուսուցչուհուց գնել էր «Միգել Սերվանտես» գիրքը, որտեղ նկարագրված էր գրողի կյանքը և կային քաղվածքներ նրա «Դոն Քիշոտ» վեպից ։
Գյուղի տարրական դպրոցն ավարտելուց հետո սովորել է մոտ գտնվող Բիխաչե քաղաքի գիմնազիայում։
Պատանեկություն և երիտասարդություն
Գիմնազիան ավարտելուց հետո ուղևորվել է սովորելու Բանյա Լուկայի ուսուցչական դպրոցում, որտեղից հեռացրել են նրան չորրորդ կուրսում արգելված գրականություն կարդալու համար։ Կրթությունը շարունակելու համար Բրանկոն գնացել է Սարաևո, սակայն հետագայում այնտեղից ևս հեռացվեց։ Ապա նա գնացել է Կարլովաց, որտեղ ավարտել է տեղի ուսուցչական դպրոցը։ Դրանից հետո ընդունվել է Բելգրադի համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետը։
Ուսանողական տարիներին սկսել է տպագրվել։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1928 թվականին երիտասարդական «Վենաց» ամսագրում։ 1929 թվականից սկսել է ակտիվ հրատարակվել «Պոլիտիցե»-ում, որի խմբագիրը Ժիկա Միլիչևիչն էր։ Հրատարակել է այնտեղ 126 նյութ, գլխավորապես իր մշտական՝ «Քաղաքականությունը երեխաների հետաքրքրություններում» սյունակում։ Նրա տեքստերը դրական արձագանքներ ստացան քննադատներից, և նա 1939 թվականին ստացել է Միլան Ռակիչի անվան մրցանակ ։
Հետպատերազմական շրջան
Պատերազմից հետո իր ողջ կյանքը Բրանկո Չոպիչն ապրել է Բելգրադում, թեպետ շատ է ճանապարհորդել Հարավսլավիայում և Եվրոպայում։
Սկսել է աշխատել որպես «Պիոնիր» թերթի գլխավոր խմբագիր, ապա սկսել է մասնագիտորեն անդրադառնալ գրելուն։ Նրա ստեղծագործությունները բազմիցս էկրանավորվել են ։
1950 թվականին Չոպիչը հրատարակել է սատիրիկ «Հերետիկոսյան պրիտչա» գործը, որտեղ իր խոսքերով սուր քննադատել էր հենց Իոսիպ Տիտոյին։ Հետագայում նրա սատիրիկ ստեղծագործությունները պատճառ դարձան հեղինակի վրա ճնշումների։
1951 թվականի հունիսի 28-ին ամուսնացել է Բոգդանկա Ցիցա Իլիչի հետ, որը մանկաբույժ էր աշխատում։
1958 թվականին «Մի՛ տխրիր, բրոնզե՛ պահակ» վեպի համար Չոպիչն արժանացել է «ՆԻՆ» ամսագրի հեղինակավոր մրցանակին ։
1965 թվականի դեկտեմբերի 16-ից եղել է Սերբիայի գիտությունների և արվեստի ակադեմիայի գրականության բաժանմունքի թղթակից-անդամ, 1968 թվականի մարտի 7-ից՝ ակադեմիկոս ։
Վերջին տարիներ
Վերջին տարիներին Բրանկո Չոպիչը իրեն միայնակ էր զգում ձգձգվող դեպրեսիայի մեջ։ Այդ տրամադրության ազդեցությամբ էլ 1984 թվականի մարտի 26-ի գիշերը նա Եղբայրության և միասնության կամրջից, որը ժողովրդի մեջ հայտնի է Բրանկով կամուրջ անունով, նետվեց Սավա գետը։ Բրանկո Չոպիչի ինքնասպանությունից հետո այդ անվանումն ստացավ լրացուցիչ, տխուր նշանակություն ։
Թաղվել է Բելգրադի Նոր գերեզմանոցում։
Հիշատակ
Բելգրադի այն տանը (Միլանի արքայի փողոց, տուն 23), որտեղ իր վերջին տարիներին ապրել է Բրանկո Չոպիչը, 2011 թվականի հունվարի 10-ին տեղադրվեց հուշատախտակ։ 150 մ² մակերեսով բնակարանը Բոգդանկա Իլիչ Չոպիչի՝ գրողի կնոջ մահից հետո գույքի հետ անցավ Սերբիայի գիտությունների և արվեստի ակադեմիային, և այժմ Բրանկո Չոպիչի ֆոնդը պայքարում է այնտեղ գրողի տուն-թանգարան ստեղծելու համար ։
Ամեն տարի հանձնվում է Բրանկո Չոպիչի անվան մրցանակ արձակում և պոեզիայում նվաճումների համար։
Բրանկո Չոպիչի հուշարձաններ են տեղադրվել նրա հայրենի Հաշանիում, Բանյա Լուկայում , Հերցեգ Նովիում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Հարավսլավացի գրողներ Կատեգորիա:Սերբ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Սերբ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Մանկագիրներ Կատեգորիա:Բելգրադի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Միմի Բալկանսկայա
Միմի Բալկանսկայա (Мими Михайлова Балканска, ), բուլղար երգչուհի, օպերետի դերասանուհի։ Բուլղարիայի ժողովրդական հանրապետության ժողովրդական դերասանուհի (1950), ԲԺՀ սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1975)։
Կենսագրություն
Միմի Բալկանսկայան ծնվել է 1902 թվականի հունիսի 23-ին Ռուսեում՝ Միխայիլ Բալկանսկիի ընտանիքում։ Նրա պապը՝ առևտրական, գործարանատեր և բարերար Նիկոլայ Բալկանսկին, եղել է Բուլղարիայում ընդդեմ թուրքական տիրապետության ազգային-ազատագրական շարժման կազմակերպիչներից մեկի՝ Գեորգի Ռակովսկու զարմիկն ու զինակիցը։ Ծնվելուց հետո աղջկան տվել են Ռուսկա անունը, սակայն հայրը նրան գրանցել է տնային «Միմի» մականվամբ։ Աղջիկը յոթ տարեկան է եղել, երբ հայրը մահացել է, որից հետո մայրը երեք երեխաների հետ տեղափոխվել է Սոֆիա։ Սովորելով գիմնազիայում՝ 1914-1917 թվականներին դաշնամուր նվագել է սովորել Հենրիկ Վիզների և Պենկա Տորոմանովայի մոտ։ Ավելի ուշ վոկալը կատարելագործել է Բեռլինում և Վիեննայում ։
1916 թվականին դասերի վարձն աշխատելու համար փորձել է մրցույթով ընդունվել վերստեղծված օպերետի բուլղարական թատրոնի երգչախումբ, բայց ձախողվել է։ Դերասան Պետկո Ատանասովի խորհրդով ավելի ուշ առավել հարմար արիայով կրկին փորձել է մեներգչուհու տեղը և ընդունվել է։ 17 տարեկանում նորամուտը նշել է «Ռենեսանս» թատրոնում՝ Կալմանի «Կառնավալի փերի» օպերետում Լորիի դերով։ Արտիստական, փոքրամարմին գեղեցկուհուն, որը նվազ, բայց հաճելի սոպրանո ուներ, բարեհաճ են ընդունել քննադատներն ու հանդիսատեսը։ Սուբրետուհու, ապա նաև հերոսուհու դերում բեմական կարիերան արագ զարգացել է և 30-40-ական թվականներին ծաղկման շրջանում Բալկանսկայան համարվել է Բուլղարիայի գլխավոր օպերետային երգչուհին։ Բեմը թողել է 1968 թվականին։
Բալկանսկայան թատրոնում հանդիպել է իր առաջին ամուսնուն՝ հայտնի տենոր Իվան Ցաչևին։ Այս ամուսնությունը նպաստել է Բալկանսկայայի կարիերային, բայց կարճ է եղել. երգիչը որոշել է օպերային կարիերա սկսել Գերմանիայում։ Ցաչևը տեղ է ստացել Դրեզդենի օպերային թատրոնում, իսկ Միմին, թեև դուր է եկել գերմանական հանրությանը, երեք ամիս անց նախընտրել է վերադառնալ Բուլղարիա։ Երկրորդ ամուսին բժիշկ Կիրիլ Մարկովի հետ Բալկանսկայան բաժանվել է նրա դավաճանության պատճառով։ Երգչուհուն բազմաթիվ սիրային կապեր են վերագրել հայտնի մարդկանց հետ, սակայն նրանց մեծ մասը, այդ թվում՝ Մուսթաֆա Քեմալ Աթաթուրքը, Ալեքսանդր Ստամբոլիյսկին և Գեորգի Դիմիտրովը, իսկ իրականում չեն եղել։ 51 տարեկանում երգչուհին հանդիպել է դերասան Տոդոր Մլադենովի հետ, որը 24 տարով փոքր էր նրանից։ Բալկանսկայան և Մլադենովը քաղաքացիական ամուսնությամբ ապրել են 16 տարի՝ մինչև 1967 թվականին ստամոքսի քաղցկեղից Մլադենովի մահը ։
Միմի Բալկանսկայան մահացել է 1984 թվականի հունիսի 22-ին Սոֆիայի կառավարական հիվանդանոցում, 81 տարեկանում, ստամոքսի քաղցկեղի պատճառով ։
Ստեղծագործական գործունեություն
45 տարվա բեմական կարիերայի ընթացքում Բալկանսկայան խաղացել է ավելի քան երեք հարյուր դեր, այդ թվում՝ կանանց բոլոր դերերը «Չարդաշ թագուհին» (Սիլվա, Ստասի, Ցեցիլիա), Մարիցան և Լիզան «Մարիցայում», Գաննա Գլավարին և Վալանսյեննան (Ֆրանց Լեհարի «Ուրախ այրի»), Ֆլորիմոն Էրվեի «Մադեմաուզել Նիտուշ», Պալ Աբրահամի «Բալ Սավոյայում», Ֆրանց Լեգարի «Ժպիտների երկիրը», Ժակ Օֆենբախի «Պերիկոլա» օպերետների գլխավոր դերերը և այլն։
Օպերետի այլ գործիչների հետ համագործակցությամբ 1922 թվականին մասնակցել է Օպերետի կոոպերատիվ թատրոնի հիմնադրմանը, որտեղ ծառայել է մինչև 1938 թվականը և բազմիցս շրջել եվրոպական երկրներում։ 1938-թվականներին եղել է «Օդեոն» թատրոնի առաջատար դերասանուհին։ 1942 թվականին դարձել է Սոֆիայի օպերետի գեղարվեստական թատրոնի հիմնադիրներից մեկը և դրա ռեժիսորն ու տնօրենը մինչև 1946 թվականին փոխակերպումը։ Թատրոնի խաղացանկում եղել են Վիեննայի դասական օպերետներ, խորհրդային և բուլղարական ստեղծագործություններ։ Բալկանսկայան խաղացել է իր բեմադրած բոլոր ներկայացումներում։ 1946 թվականին Սոֆիայի օպերետի թատրոնը վերածվել է Օպերետի ազգային թատրոնի, իսկ 1948 թվականին պետականացվել է և ստացել նոր անուն՝ «Ստեֆան Մակեդոնացու անվան պետական երաժշտական թատրոն»։ Այս թատրոնում դերասանուհին աշխատել է մինչև կարիերայի ավարտը ։
Միմի Բալկանսկայան նկարահանվել է կինոյում՝ կարճամետրաժ «Vesela Bulgaria» ֆիլմում երիտասարդ կնոջ դերում (1928) և «Անհավանական պատմություն» (1964) ֆիլմի դրվագում։
Հիշատակ
Միմի Բալկանսկայայի անունը կրում է Սոֆիայի երիտասարդ կատարողների օպերետի և մյուզիքլի մրցույթը, որը հիմնվել է 1998 թվականին և 2016 թվականին դարձել միջազգային ։ Երգչուհու անունով փողոցներ են անվանակոչվել Սոֆիայում և Ռուսեում։
2018 թվականի դեկտեմբերի 19-ին բուլղարական օպերետի 100-ամյա հոբելյանի և ազգային երաժշտական թատրոնի 70-ամյակի առիթով թողարկվել է հիշատակի փոստային բացիկ։ Հավաքածուի բացիկի տպաքանակը եղել է 613 օրինակ, դրանց վրա պատկերված է եղել թատրոնի նշանն ու երեք արտիստների դիմանկարներ, որոնք դարձել են բուլղարական օպերետի խորհրդանիշներ՝ Միմի Բալկասկայան, Անգել Սլադկարովան և Ստեֆան Մակեդոնացին (Մայ Ստայկովի նկարիչ) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օպերային երգիչներ
Դոկտոր Վաթսոն
Բժիշկ Ջոն Վաթսոն (նաև Ուաթսոն, Dr John H. Watson), Արթուր Կոնան Դոյլի Շերլոկ Հոլմսի մասին պատմող գրքերի հերոս։ Շերլոկ Հոլմսի ընկերը և կենսագիրը։ Կոնան Դոյլի մի շարք ստեղծագործություններում իրադարձությունները պատմվում են հենց Վաթսոնի կողմից։
Բժիշկ Վաթսոնի նախօրինակ ընդունված է համարել հենց Կոնան Դոյլին, սակայն որպես վերջինիս նախօրինակ հեղինակն իր հիշատակարանում նշել է մայոր Վուդին (major Wood): Ալֆրեդ Վուդը Կոնան Դոյլի քարտուղարն էր, որը նրա կողքին է եղել մոտ 40 տարի։
Հնարավոր նախօրինակ է Լանդիի (Շոտանդիա) բժիշկ Վիլյամ Սմիթը։ Նրա նախօրինակ են համարվել նաև Սաուտսի բժիշկ Ջոն Վաթսոնը, որը ծառայել էր Մանջուրիայում, և ռազմական բժիշկ Ալեքսանդր Ֆրենսիս-Փրեստոնը ։
Կենսագրություն
1872 թվականին Վաթսոնն ընդունվել է Լոնդոնի համալսարան, աշխատել որպես վիրաբույժ Սուրբ Բարդուղիմեոսի հիվանդանոցում։
1878 թվականին ստացել է բժշկության դոկտերի աստիճան։ Անցնել է զինվորական աշխատանքի` ընդունվելով ռազմական բժշկի պաշտոնին։ Ուղևորվել է Հնդկաստան և Աֆղանստան։ 1880 թվականին վիրավորվել է Մայվանդի ճակատամարտում։ Փեշավար քաղաքում հիվանդացել է որովայնային տիֆով։ «Օրորտես» ռազմական տրանսպորտով վերադարձել է Լոնդոն։ Կանգ է առնել Ստրենդի հյուրանոցում։
1881 թվականին հանդիպում է Շորլոկ Հոլմսին։ Բնակարան է վարձում Բեյքեր սթրիթ փողոցում։
1883-1887 թվականներին ապրում է ԱՄՆ-ում։ Ունի բժշկական հաստատություն Սան Ֆրանցիսկոյում ։
1888 թվականին մահանում է նրա եղբայր Հենրին ։ Վաթսոնը հանդիպում է Մերի Մորստոնին և ամուսնանում նրա հետ։ 1891 թվականի վերջին-1892 թվականի սկզբին մահանում է Մերի Մորստոնը։
Ստեղծագործություններում հանդես է գալիս որպես Հոլմսի կենսագիր։ Խուզարկուի մտերիմ ընկերն ու օգնականն է, ստեղծագործությունների շարքում գործում է Հոլմսի հրամանով և զեկուցում նրան (օրինակ՝ «Բասկերվիլների շունը» պատմվածքում)։ Իր ուշադրությամբ և տեսածից ենթադրություններ կատարելու հարցում բավականին զիջում է Հոլմսին։ Մինևնույն ժամանակ Շերլոկին մի շարք օգտակար ծառայություններ է մատուցում՝ փրկում է նրա կյանքը կամ, նվազագույնը, գիտակցությունը (ինչպես «Սատանայի ոտք» պատմվածքում), խորհուրդներ է տալիս մասնագիտական հարցերի շուրջ՝ հիմնականում կապված բժշկության հետ (օրինակ՝ «Ալ կարմիր գույներով էտյուդը» պատմվածքում)։
Կենսագրության ապոկրիֆային տվյալներ
Վաթսոնի կենսագրության մասին ավելի շատ մանրամասնություններ կան որոշ կայքերում, որոնք չեն հիշատակվում Կոնան Դոյի կողմից։
Օրինակ.
Անունը
Կոնան Դոյլի մոտ Վաթսոնին անունով դիմում են երեք անգամ։ «Ալ կարմիր գույներով էտյուդն» ունի «Ջոն Հ. Վաթսոնի՝ բժշկության դոկտորի, ռազմաբժշկական ծառայության նախկին սպայի հուշերից» ենթավերնագիրը (Being a reprint from the Reminiscences of John H. Watson, M.D., Late of the Army Medical Department): «Տոր կամրջի հանելուկը» պատմվածքում պայուսակի վրա, որտեղ պահվում էին Վաթսոնի գրվածքները, գրված է. «Ջոն Հ. Վաթսոն, բժշկության դոկտոր, հնդկական բանակի նախկին սպա»։ «Ճեղքված շրթունքով մարդը» պատմվածքում կինը նրան Ջեյմս է անվանում։
Կերպարը կինոյում
Մեծ Բրիտանիայում, ԱՄՆ-ում և այլ երկրներում Շերլոկ Հոլմսի և բժիշկ Վաթսոնի արկածները բազմիցս էկրանացվել և շարունակվում են էկրանացվել։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին նկարահանվել է «Շերլոկ Հոլմսը և գաղտնի զենքը» (1943 թվական) ֆիլմը բրիտանացի Բեզիլ Ռետբոունի և Նայջել Բրյուսի (Վաթսոնի դերում) դերակատարմամբ ։ Այնուհետև նրանց մասնկցությամբ նկարահանվել են «Մահվան մարգարիտներ» (1944 թվական), «Սարդը» (1944 թվական), «Սարսափի կողպեքը» (1945 թվական), «Կանաչ զգեստով կինը» (1945 թվական), «Փախուստն Ալժիր» (1945 թվական) և այլ ֆիլմերում։
Շերլոկ Հոլմսի և Վաթսոնի արկածները ներկայացնող հանրահայտ ֆիլմերից են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արթուր Կոնան Դոյլ Կատեգորիա:Արթուր Կոնան Դոյլի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Դետեկտիվ Կատեգորիա:Գրական հերոսներ Կատեգորիա:Քրեական ֆիլմերի հերոսներ Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն Կատեգորիա:Հորինված գրողներ
Սեն Սիմոն դը Բորդ
Սեն Սիմոն դը Բորդ (Saint-Simon-de-Bordes), համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառում։ Մտնում է Ժոնզակ կանտոնի կազմի Ժոնզակ շրջանի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17403։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 682 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Տարրական բջիջ
Տարրական բջիջ, նվազագույն բջիջ, որը երկրաչափության, պինդ մարմնի ֆիզիկայի և հանքագիտության մեջ, մասնավորապես, բյուրեղային ցանցի քննարկման ժամանակ, համապատասխանում է 2D, 3D կամ այլ հարթություններում զուգահեռ տեղափոխության համաչափությամբ օժտված կառուցվածքի ծավալային միավորի։ Բյուրեղի կառուցվածքը հաշվի առնելիս պարզունակ և տարրական բջիջի միջև կա հիմնարար տարբերություն։ Պարզունակ բջիջը բյուրեղի նվազագույն երևակայական ծավալն է, որի երեք հարթություններում զուգահեռ տեղափոխություններով հնարավոր է դառնում կառուցել եռաչափ բյուրեղային ցանց՝ որպես ամբողջություն։ Պարզունակ բջիջը կարելի է անվանել տարրական միայն այն դեպքում, եթե այն ունի նույն համաչափության տարրերը, ինչպես վերջնական ծավալը։ Այսպիսով, բյուրեղային կառուցվածքները մոդելավորելիս պարզվում է, որ ավելի հարմար է օգտագործել տարրական բջիջը, քանի որ այն վերարտադրում է ոչ միայն կառուցվածքը, այլ նաև՝ բյուրեղի հատկությունները։
Ֆրանսիացի ֆիզիկոս Օգյուստ Բրավեն ձևակերպել է տարրական բջիջների ընտրության 3 կանոն.
* Տարրական բջիջի համաչափությունը պետք է համապատասխանի բյուրեղի համաչափությանը։
* Տարրական բջիջը պետք է ունենա առավելագույն թվով հավասար կողեր և հավասար անկյուններ։
* Առաջին երկու կանոնների առկայությամբ, տարրական բջիջը պետք է ունենա նվազագույն ծավալ։
Տարրական բջիջի պարունակությունը թույլ է տալիս բնութագրել հանքանյութի ամբողջ կառուցվածքը։ Տարրական բջիջը բաղկացած է ատոմներից, որոնք միասին պահվում են էլեկտրոնային կապերով։ Նման փոքրիկ բջիջները, անվերջ կրկնվելով եռաչափ տարածության մեջ, ձևավորում են բյուրեղ։ Տարրական բջիջը ֆիզիկական մարմին չէ, այն կարող է տեղափոխվել կառուցվածքի երկայնքով ինքն իրեն զուգահեռ, անկախ կոորդինատների սկզբնակետի ընտրությունից, բջիջը պարունակելու է նույն ատոմները և նույն քանակությամբ, քանի որ կառուցվածքը պարբերական է։ Տարրական բջիջը այդպիսի նվազագույն եռաչափ պարբերություն է։
Բյուրեղագիտության մեջ կիրառվող տարրական բջիջներն ունեն զուգահեռանիստի տեսք, դրանց ձևը և չափը որոշվում են երեք տարագիծ ուղղություններով (վեկտորներով), այսինքն՝ բջիջի կողերը ընկած չեն նույն հարթության մեջ։ Բջիջը լիովին որոշում է ցանցը։ Հակառակը սխալ է։ Նույն ցանցում բջիջի ընտրությունը կարող է կատարվել տարբեր ձևերով։
Երեք կարճ տարագիծ ուղղություններով կառուցված բջիջը կոչվում է ցանցի հիմնական բջիջ։ Այդպիսի բջիջի ծավալը նվազագույն է, այն պարունակում է բյուրեղային ցանցի ընդամենը մեկ հանգույց, և, հետևաբար, համարվում է պարզունակ բջիջ։ Հաճախ նման  բջիջը  պարզվում է քիչ համաչափ է, այն դեպքում, երբ կառուցվածքի համաչափությունը ավելի խիստ է։ Այս դեպքում ընտրում են մեկ այլ, խիստ համաչափ ավելի մեծ ծավալի բջիջ, ինչպես նաև ցանցի լրացուցիչ հանգույցներ (ոչ պարզունակ կամ կենտրոնացված բջիջ)։
Ռենտգենյան դիֆրակցիայի օգնությամբ որոշում են հանքի տարրական բջիջի չափը, դրա կարգավորությունը, համաչափության տեսքը և տարածական համաչափության խումբը, ինչպես նաև վերծանում են բյուրեղային կառուցվածքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պինդ մարմնի ֆիզիկա Կատեգորիա:Բյուրեղագիտություն Կատեգորիա:Խտացված նյութի ֆիզիկա
Թե ինչպես ավանակը թախծով հիվանդացավ
Թե ինչպես ավանակը թախծով հիվանդացավ (Как ослик грустью заболел), խորհրդային նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որը նկարահանվել է 1987 թվականին, «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայում, ռեժիսոր Յուրի Պրիտկովի կողմից, ըստ Հենրիխ Սապգիրի սցենարի։
Սյուժե
Մի ընտանիքում ապրում էր Պլյուշ անունով մի ավանակ, որը միշտ սիրում էր աշխատել. աղջկան դպրոց էր տանում, ծաղիկներն էր ջրում, կճուճներ էր տանում։ Բայց մի օր նրա տեղը գրավում է «Ֆիր-ֆիր» բեռնատարը, որը նույնպես սիրում էր աշխատել, բայց` իր ձևով։ Պլյուշը, զգալով որ ինքը ոչ ոքի պետք չէ, անմիջապես թախծով է «հիվանդանում»։ Դա նկատում է աղջկա հայրը, և նրանք միասին նստեցնում են ավանակին բազկաթոռի վրա, նրան ծածկում են ծածկոցով։ Բեռնատարը փորձում է ավանակին ուրախացնել լեզգինկայի օգնությամբ, սակայն ավանակին դա չէր զվարճացնում։ Հետո «Ֆիր-ֆիր» բեռնատարը առաջարկում է Պլյուշին շարժիչը գործի գցել, սակայն ոչինչ չէր ստացվում։ Դրանից հետո ընտանիքը բեռնատարով գնում է քաղաք։ Երկար է ժամանակ անցնում, և Պլյուշը նկատում է, որ դեռ ընտանիքը չկա։ Այդ ժամանակ, վստահելով սրտին, ավանակը նրանց ընդառաջ է գնում և պարզում է, որ նրանք թաղվել են հողի մեջ։ Օգնելով նրանց` «Ֆիր-ֆիր» բեռնատարի հետ միասին նրանք տուն են հասնում։ Հաջորդ օրը բեռնատարը գովում է ավանակին` ասելով. «Փոքր է, բայց քաշում է»։ Ինքն` ավանակը նորից սկսում է աշխատել և այդ ժամանակից նորից ուրախ և գոհ է լինում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Յուրի Պրիտկովի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1987 մուլտֆիլմեր
Պոգրի սաֆարի
Պոգրի սաֆարի (Safari de Peaugres), կենդանաբանական այգի և զվարճանքների կենտրոն, որը գտնվում է Ֆրանսիայի Հանրապետության Օվերն Ռոն Ալպեր երկրամասի Արդեշի դեպարտամենտի Պոգր փոքրիկ բնակավայրում։ Համարվում է Արդեշի դեպարտամենտի ամենազբոսաշրջային օբյեկտներից մեկը, որի ընդհանուր տարածքը կազմում է շուրջ 80 հեկտար։
Հիմնադրվել է 1974 թվականին՝ ֆրանսիացի ձեռնարկատեր և ներդրող Պաու դե Լա Պանուսի կողմից։ Ներկայումս այն հանդիսանում է պետության սեփականությունը։ Կենդանաբանական այգին համալրված է շուրջ 120 տեսակի 800 կենդանիներով, այդ թվում՝ կաթնասուններով (ծովային ևս), վայրի թռչուններով, սողուններով, երկկենցաղներով և ձկներով։ Պոգրի սաֆարին կենդանաբանական այգիների և ակվարիումների համաշխարհային և եվրոպական ասոցիացիաների անդամ է և համապատասխանում է բոլոր միջազգային չափանիշներին։
Պատկերասրահ
Այգու կենսաբազմազանություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կենդանաբանական այգիներ
Վոլժսկի շրջան
Վոլժսկի շրջան (Волжский район, Юлсер кундем), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Մարի Էլ հանրապետությունում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 913,86 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 23600 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 25,82 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարի Էլ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների Կատեգորիա:1939 հիմնադրումներ
Քեսաբի շրջան
Քեսաբի շրջան (արևմտահայերեն՝ Քեսապի շրջան, ناحية كسب), հիմնականում հայաբնակ շրջան Սիրիայի հյուսիս-արևմուտքում, Լաթակիայի մարզում։ Գտնվում է Թուրքիայի և Սիրիայի սահմանին։ Կենտրոնն է Քեսաբ գյուղաքաղաքը, որը գտնվում է Լաթակիա քաղաքից 59 կմ հյուսիս, Կասիոս լեռան լանջին։
Աշխարհագրություն
Քեսաբի շրջանը ձգվում է Անտիոքից 60 կմ հարավ՝ դեպի Միջերկրական ծովի ափը։ Քեսաբն ու շրջակա տասներկու գյուղերը գտնվում են 1800 մ բարձրություն ունեցող Կասիոս լեռան արևմտյան, հարավարևելյան և հարավային սարալանջերի վրա։ Լեռը հունահռոմեական ժամանակաշրջանում կոչվել է Կասիոս, իսկ Խաչակիրների շրջանում՝ Պարլեր (Mont Perlier)։ Արաբներն այն կոչել են Ճեպել Ագրա (Ճաղատ լեռ)։ Լեռան հարավարևելյան լանջին՝ 1250 մ բարձրության վրա գտնվում է Պալլում կամ Պարլում կոչվող ուխտատեղին։ Կառույցը նման է հունահռոմեական տաճարի ավերակների և հունահռոմեական պատմիչների կողմից հիշատակվում է որպես Զևս աստծո սուրբ լեռ։ Տաճարի ավերակների վրա հավանաբար բարձրանում է Անտիոքի լատին դքսության օրոք կանգնեցված Պարլերի լեռան վանքը։
Քեսաբը հյուսիսից և արևելքից սահմանակից է Թուրքիայի, հարավից՝ Լըղըջէօր և դեպի Միջերկրական ծով ձգվող թուրքմենական գյուղերին, իսկ արևմուտքից ունի ելք դեպի Միջերկրական ծով։ Առափնյա ռելիեֆը խիստ լեռնային է և ծովի միակ մատչելի ափը Գարատուրանի ծովաբերանն է։
Մինչև 1939 թվականը Քեսաբի շրջանն ընդգրկում էր նաև Կասիոս լեռը։ Ծովափը ձգվում էր մինչև Անթը Մաղարինեն կոչվող պարսպաձև լեռները։ Հյուսիսից շրջանի սահմաններն իջնում էին դեպի Ամանոսի լեռներին հարող Կասիոսի զառիթափ լանջերը։ Թուրքիային կցված այս ընդարձակ տարածությունները կազմել են շրջանի ավելի քան մեկ երրորդը։ Այդ տարածքներում են գտնվել գյուղացիների կալվածքների մեծ մասը (հիմնականում՝ արոտավայրեր, արտեր ու պարտեզներ)։ Այսպիսով, այսօր Քեսաբի շրջանը բաղկացած է միայն Սիրիայի մաս կազմող հարավային և հարավարևմտյան մասերից, որտեղ էլ գտնվում են շրջանի հայաբնակ գյուղերը։
Կասիոս լեռը հարավարևելյան գոգավորության վրա տարածվում է Քեսաբ ավանը։ Քեսաբին հաջորդում են միմյանցից 1-4 կմ հեռավորության վրա գտնվող Սև Աղբյուր, Ներքի Գյուղ (Էսկյուրան), Խայըթ, Չինար, Չագալճըգ, Քյորքյունե և Էքիզ Օլուգ գյուղերը։ Քեսաբի արևմտյան մասում են գտնվում Գարատուրան և Պաշուրթ գյուղերը։
Քեսաբի շրջանն իր սահմաններով նման է իշխող դիրք ունեցող լեռնային կղզու։ Հյուսիսից՝ միջին բարձրությունից կարելի է տեսնել Որոնտեսի գետաբերանը, Մուսա լեռն ու Ամանոսի լեռնաշղթան, արևելքից՝ Հալեպի դաշտերը, իսկ հարավից՝ Լաթակիան։ Պայծառ եղանակին երևում է նաև Կիպրոս կղզին։
Պատմություն
Քեսաբի շրջանը գտնվում է քաղաքակրթության հնագույն աշխարհագրական տարածքներից մեկում։ Այն տարածվում է Սիրիական ծովափից մինչև Ալ-Ասի գետի հովիտը։
Միջերկրական ծովի ափին զարգացող քաղաք-պետություններից մեկը՝ Ուգարիտը, գտնվել է Քեսաբից ոչ շատ հեռու։ Քեսաբը և հատկապես Դուզաղաջի հարթավայրն ընկած էին Ուգարիտի առևտրական ցամաքային ճանապարհին և փաստորեն կապում էին այն Փոքր Ասիայի, Կիլիկիայի և հյուսիսային Միջագետքի հետ։
Սելևկյան հելլենիստական պետության օրոք Քեսաբի շրջանը գտնվել է Անտիոք, Սելևկիա և Լավոդիքե (Լաթակիա) քաղաքների կենտրոնական մասում։
Քեսաբի շրջանի պատմության մասին գրավոր աղբյուրներ չկան։ Շրջանն առաջին անգամ հիշատակվում է խաչակիրների ժամանակաշրջանում, երբ Անտիոքի դուքս Բոհեմունդ Ա-ն Պետրոս ճգնավորին է շնորհում Քասպիսի զավթած տարածքները։ Վերջինս հիշատակվում է նաև Քասամբելլա կամ Քասաբելլա (Cassembella, Cassabella) անուններով և նույնականացվում է Քեսաբ անվան հետ։
Մի շարք ուսումնասիրողներ Քեսաբում հայկական տարրի գոյությունը վերագրում են Տիգրան Մեծի և ավելի վաղ ժամանակահատվածի։ Որոշ գիտնականներ դիտարկում են Քեսաբը այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված հայկական գավառակ, որը սահմանակից էր Կիլիկյան Հայաստանին։ Սակայն մի շարք ուսումնասրիրություններ, հատկապես բարբառային առանձնահատկություններին առնչվող հետազորությունները, հիմք են տալիս կարծելու, թե Քեսաբ-Սվեդիա շրջանի հայերը Անտիոքի շրջանում ծայր առած գաղթականության մնացորդներն են։
Մամլուքների արշավանքների և կայսրության առաջին շրջանում (13-14-րդ դար) տեղի ունեցած ջարդերի և բռնությունների հետևանքով դատարկվում են Անտիոքի շրջանի հայկական, հունական և ասորական գյուղերը։ Հալածանքներից և կոտորածներից զերծ մնալու նպատակով հայերը տեղաշարժվում են դեպի Անտիոքի տափաստաններ և հանգրվանում լեռնային շրջաններում (Քեսաբը և Մուսա լեռ)։
1850-ական թվականներին միսիոներները մուտք գործեցին շրջան և մինչև դարավերջ հիմնեցին կաթոլիկ, ավետարանական և լատին համայնքները։ Այս իրադարձությունը, բացասական կողմերից բացի, ունեցավ նաև դրական ազդեցություն. միսիոներների օժանդակությամբ շրջանում սկսեց զարգանալ կրթությունը։ Մինչև 19-րդ դարի կեսը շրջանում կար միայն մեկ ծխական դպրոց։ 1880 թվականին ավետարանական դպրոցներն արդեն դարձել էին բարձրագույն նախակրթասրաններ, իսկ 1908-ին՝ բարձրագույն վարժարաններ։
1915 թվականին գաղթից և աքսորներից անմասն չմնաց նաև Քեսաբի բնակչությունը։ Հուլիսի 26-ին աքսորի հրամանը հասավ Քեսաբ։ Քեսաբահայությունը որոշեց չհնազանդվել հրամանին և քաշվել Գարատուրանի Տյունակ լեռը։ Դիմադրության կողմնակիցներից էր Գարատուրան գյուղի հոգևոր հովիվ Տեր Պետրոս քահանա Փափուճյան-Աբրահամյանը։ Սակայն Քեսաբցիներին չհաջողվեց դիմադրություն կազմակերպել։ Աքսորները ծայր առավ Գարատուրան գյուղից։ Քեսաբցիները աքսորվեցին երկու ուղղությամբ՝ դեպի Տեր Զոր և դեպի հարավ՝ մինչև Հորդանան։ Հազարավոր Քեսաբահայեր զոհվեցին Ճըսր Շըղուրի, Համայի, Հոմսի, Դամասկոսի, Հորդանանի ճամփին, իսկ մեծամասնությունը՝ Տեր Զորի անապատներում։
1909 թվականի կողոպուտը (Թալանտեն) առաջին ցավալի պատուհասն էր Քեսաբի շրջանի համար։ Ապրիլի 10-23 մոտ երեսուն հազար թուրքական զինված ջոկատներ արևելքից ներխուժեց Քեսաբ։ Սև Աղբյուր, Էսկյուրան, Չինարճըգ և Խայըթ գյուղերը կողոպտելուց և հրկիզելուց հետո թուրքական զորախմբերը երեք կողմից պաշարեցին Քեսաբի ավանը։ Գյուղերի բնակիչները խուճապահար հասան Քեսաբ։ Չնայած 300 տեղացի զինյալներ մոտ 6 ժամ շարունակ բուռն դիմադրություն ցույցաբերեցին, թուրքերին հաջողվեց այրել Քեսաբի ծայրամասերից մեկը։ Հայերն ապաստանեցին Գարատուրանի լեռներում և ծովեզերքում։ Քեսաբը հրկիզելուց ու թալանելուց հետո թուրքերն ուղղվեցին դեպի Գարատուրան, այրեցին ու կողոպտեցին վերին թաղի տները։ Հայերը Գարատուրանի ծովափից անցնան Բեդրուսիե թուրքական գյուղը, ապա Բասիթ, որտեղից էլ ֆրանսիական Նիժեր փոխադրանավով տեղափոխվեցին Լաթակիա։
Լաթակիայում Մովսես վարդապետ Ոսկերիչյանի գլխավորությամբ ձևավորվեց աղետից տուժածների օժանդակ մարմին, որը հոգում էր տարագիրների անմիջական կարիքներն ու բնակության հետ կապված խնդիրները։
Կողոպուտի ժամանակ Քեսաբի հայերը տվեցին 161 զոհ, սակայն ավելի մեծ եղան նյութական կորուստները։
1909 թվականի դեպքերից հետո չտուժած գյուղերի բնակիչները վերադարձան իրենց տները։ Գաղթականները մոտ մեկ տարի Լաթակիայում մնալուց հետո վերադարձան Քեսաբ և վերակառուցեցին իրենց տները։
Կողոպուտից հետո հայկական և այլ բարեգործական կազմակերպությունները շտապեցին օգնության հասնել Քեսաբի շրջանի տուժած գյուղերի բնակիչներին։ Քեսաբ այցելեց նաև Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Սահակ կաթողիկոս Խաբայանը։
Շուտով Քեսաբում բացվեցին որբանոց, այրի կանանց միություն և մանուկների արհեստանոց։ Փորձ արվեց վերականգնել տնտեսությունը, մասնավորապես գյուղում սկսվեց լայնածավալ շինարարություն։ Քեսաբում և շրջակա գյուղերում վերակառուցվեցին եկեղեցիները, դպրոցներն ու մշակութային բազմաթիվ այլ շինություններ, որոնք այսօր էլ կանգուն են։ Դրանցից շատերը դեռ շարունակում են ծառայել շրջանի հայությանը։
1938 թվականի սեպտեմբեր 2-ին Հաթայը պաշտոնապես հռչակվեց պետությունը՝ իր պետական սահմաններով։ Այսպիսով, Քեսաբի շրջանը մտնում էր այդ պետության կազմի մեջ։ Հաթայի պետության ժամանակաշրջանում թուրքական զորքերի ու պաշտոնյաների կողմից կազմակերպվեցին բռնություններ և զինված բախումներ։ Մեծ թվով Քեսաբցիներ փախան Բեյրութ կամ հանգրվանեցին լեռներում։ Այդ շրջանում Քեսաբ այցելեցին հայ և ֆրանսիացի բազմաթիվ գործիչներ։
1939 թվականի հունիսի 23-ին Հաթայի պետությունը պաշտոնապես լուծարվեց և երկիրը մտավ Թուրքիայի կազմի մեջ։
Նույն տարում, երբ արդեն բարձրացվել էր Քեսաբի շրջանի խնդիրը, Քեսաբ է այցելում Սիրիայի և Լիբանանի Պապական նվիրակ Արք. Ռեմի Լըփրեթրը։ Տեսնելով Քեսաբահայերի կացությունը ու գոյամարտը՝ Լըփրեթրը կարեկցում է հայ ժողովրդին։ Նա ուղղակիորեն դիմում է Հռոմի պապին և ֆրանսիական կառավարությանը խնդրանքով՝ կցել Քեսաբի շրջանը Սիրիային։ Այսպիսով, Քեսաբի շրջանի բնակելի մասն անջատվում է Հաթայից և կցվում Սիրիային։ Այս առնչությամբ մեծ դերակատարություն ունեցավ նաև կարդինալ Գրիգոր Պետրոս XV Աղաջանյանը։ Այնուամենայնիվ, Թուրքիային անցնավ Կասիոս լեռը, որի լանջերին էին գտնվում բազմաթիվ Քեսաբցիների պատկանող արտեր, պարտեզներ, դափնիի անտառներ ու արոտավայրեր։