cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սերբիայի կինեմատոգրաֆ
Զարգացման պատմություն
Առաջին ֆիլմը Սերբիայում նկարահանվել է 1909 թվականին։ Այսօր այդ իրադարձությունը համարվում է սերբիական կինոյի ծննդյան տարեթիվը։ 20-րդ դարի առաջին տասնամյակում բավականին ճանաչված էր Իլիա Չիչա Ստանոեվիչի՝ սերբիական համր կինոյի ամենաառաջին  դերասաններից ու ռեժիսորներից մեկի «Բելգրադի ծիծաղի թագավորը»։ Այդ արվեստի տեսակն իր առաջին վերելքն ապրեց 1920-1930-ական թվականներին։ Կինեմատոգրաֆը չէր կարող շրջանցել սերբերի ազգային գիտակցության կարևորագույն թեմաները, այդ թվում, հնարավոր է, գլխավորը նրանցից Կոսովոյի ճակատամարտն է։ «Կոսովոյի ճակատամարտ» ֆիլմը բեմադրված էր ռեժիսոր Միխայիլ Պոպովիչի կողմից 1939 թվականին։ Մինչ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը Սերբիայում նկարահանվել էր 12 ֆիլմ։
Զագրեբի մայր տաճար
Պատմություն
Ներկայումս Զագրեբի մայր տաճարը համարվում է կարդինալ Ալոյիզիե Ստեպինացի և մագնատ Թամաշ Էրդյոդի գերեզմանը։ Զագրեբյան այս կրոնական կառույցը պատկերված է Խորվաթիայի Հանրապետության ազգային արժույթ հանդիսացող 1000 կունա թղթադրամի դարձերեսին։ Այն թողարկվել է 1993 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորվաթիայի տաճարներ Կատեգորիա:Խորվաթիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Զագրեբ
Սերբիայի կինեմատոգրաֆ
Զարգացման պատմություն
Առաջին հետպատերազման տասնամյակում ազգային կինեմատոգրաֆը վերապրում էր լճացման ժամանակաշրջան, սակայն արդեն 1960-ականների կեսից Սերբիայի երիտասարդ ռեժիսորները սկսեցին  միջազգային ճանաչվածություն ստանալ։ Նրանք այսպես ասած, Հարավսլավյան սև ալիքի առաջնորդներն էին։  (Црни талас, Yugoslav Black Wave): Դուշան Մակավեևը  «Մարդը թռչուն չէ» (1965 ), «Հեռախոսավարուհու սիրային պատմությունը կամ ողբերգությունը» (1967 ), «Վ. Ռ. Օրգանիզմի գաղտնիքները» (1971 ) և այլ ֆիլմերով։ Ալեքսանդր Պետրովիչը «Պտեր և կրակ» (1965թ; Օսկար նոմինացիա), «Փետուրների գնորդները» (1967;նոմինացիա Օսկար, Կաննի փառատոնի ժուրիի գրան-պրի, Հարավսլավիայի 1945 թ.-ից լավագույն ֆիլմերից մեկի կարգավիճակ (2-րդ տեղ), այլ մրցանակներ), «Վարպետը և Մարգարիտան» (1972) և այլն։ Քննադատները սահմանափակում են ժամանակավոր շրջանակների ուղղությունը՝  1963-ից 1972 թվականը և առանձնացնում են նրա յուրահատկությունները. սյուժեի շարադրման և տեսանյութի մատուցման ոչ ավանդական ձևեր, սուր սոցիալական խնդիրների արծարծում, հաճախ գոյություն ունեցող իշխանության ընդդիմության տեսանկյունից, սև հումոր, ֆատալիստիկ ավարտներ։
1980-ին անհրաժեշտ է նշել Գորան Մարկովիչի ստեղծագործական աշխատանքը «Սև օսպա» (1982), «Թայվանական կանաստա» (1985), «Դեժա Վյու» (1987) ֆիլմերը ; Սլոբոդանա Շիյանային, Գորան Պասկալևիչին։ Դերասաններից մեծ ճանաչում է ձեռք բերել Զորան Ռադմիլովիչը։
Կինեմատոգրաֆի գլխավոր դեմքերից մեկը կա ու կմնա դրամատուրգ և սցենարիստ Գորդոն Միխիչը։ Նրա սցենարների հիման վրա նկարահանվել է շուրջ 90 ֆիլմ, որոնց շարքում ինչպես 1960,-ականների Սև ալիքի, ( Ժիվոին Պավլովիչի «Առնետների զարթոնքը» և  «Երբ ես մահացած ու սպիտակ կլինեմ» ),այնպես էլ ավելի ժամանակակից  ( Էմիր Կուստուրիցայի «Սև կատու, սպիտակ կատուն» կամ  Ֆայտա Խելմերի «Աբսուրդիստանը»)
1990-ականների երկրորդ կեսի կինեմատոգրաֆը ՝ անցումային ժամանակաշրջանի իրադարձությունների, Հարավսլավիայի անկման, ՆԱՏՕ-ի ռմբակոծության ժամանակաշրջանում հաճախ պատերազմի, բռնության թեմաների շարժառիթ է ։ Բայց ներկայիս երիտասարդ հեղինակների համար ագրեսսիան և կործանումը չեն հանդիսանում գլխավոր միտում։ Հայտնվում է արվեստ, որը մարդասեր է, լուսավոր, հեգնական։ Վերջին տասնամյակում Սերբիայում տարեկան 10-20 ֆիլմ է արտադրվում։ Այդ շրջանի առավել հայտնի ռեժիսորներից է Ստեֆան Արսենիեվիչը(Բեռլինարեում 2003 թվականին կարչամետրաժ ֆիլմերի մրցույթի  հաղթողը, Օսկարի մրցանակի նոմինանտ), իր ակտիվ աշխատանքը շարունակող Գորան Մարկովիչը (բազմաթիվ մրցանակներ միջազգային կինոփառատոններում  «Կորդոն» 2003, և «Շրջագայություն», 2008 ), Օլեգ Նովկովիչը (բազմաթիվ մրցանակներ միջազգային կինոփառատոններում «Վաղը առավոտյան», 2006, «Սպիտակ, սպիտակ լույս», 2010,  ֆիլմերի համար) և այլք։
Սերբիայի կինեմատոգրաֆիստները լայնորեն համագործակցում են Բալկանյան տարածաշրջանի կոլեգաների, նախկին Հարավսլավիայի հանրապետությունների հետ։ Վերջին տարիների միտումը միասնական պրոեկտներն են Եվրոպայի հետ։ Հիմա ժամանակակից է դարձել սերբ-ալբանական համագործակցությունը սկսված նման էթնիկական թեմատիկայով գեղարվեստական պրոեկտների փոխանակումից մինչև ուղիղ կինոարտադրություն։
FEST
1971 թվականից Բելգրադում տարվա սկզբում անցկացվում է FEST փառատոնը։ Առաջին մրցույթը բացվել է 1971 թվականի հունվարի 9-ին  «Օ, սքանչելի,նոր կյանք !» ուղերձով։ Նրա ծրագրում ներկայացված էին Սթենլի Կուբրիկի, Դենիս Հոպպերի, Ռոբերտ Օլտմենի, Լուիս Բունուելի և այլ հայտնի կինոռեժիսորների ֆիլմերը։ 1990-ականների սկզբում Հարավսլավիայի անկման ժամանակ ծրագիրը զգալիորեն կրճատվել էր։ Փառատոնը սկսեց ակտիվորեն անցկացվել 2000-ականների երկրորդ կեսին։ 40 տարի մրցութային միջոցառումանը ներկա են գտնվել ավելի քան 4 միլիոն մարդ, նրա ծրագրում ներկայացված էր ավելի քան 4000 ֆիլմ։
Կյուստենդորֆ (Դրվենգրադ)
2000-ականների սկզբում Էմիր Կուստուրիցան Բելգրադից 200 կմ հեռավորության վրա կառուցել է էթնոգրաֆիկ մշակութային կենտրոն և լեռնադահուկային առողջարան, հայտնի որպես Мечавник (Мећавник), Արևմտյան Եվրոպայի երկրներում, ինչպիսին է Կյուստենդորֆը  Այնտեղ սկսած 2008 թվականից անցկացվում է միջազգային փառատոն հեղինակային կարճամետրաժ ֆիլմի և երաժշտության։
Առաջին մրցույթը նվիրված էր Նիկիտա Միխալկովի ստեղծագործական աշխատանքին, վերջինիս կինոնկարների ցուցադրության կազմակերպմամբ։ Անցկացված միջոցառումներից անհրաժեշտ է նշել «Ամուր կաղին 4.0»-ի հանդիսավոր թաղումը հատուկ կազմակերպված Վատ Ֆիլմերի Գերեզմանատանը։ Փառատոնի գլխավոր հյուրերից տարբեր տարիներին եղել են ՝2009 — Ջիմ Ջարմուշ, 2010 — Ջոննի Դեպ, 2011 — Աբբաս Կիարոստամի, 2012 — Կիմ Կի Դուկ։ Երաժշտական ծրագրում մասնակցել են  «Zdob şi Zdub» (Մոլդովայի Հանրապետություն, 2009 թ.), «Гайдамаки» (Ուկրաինա, 2009 թ.), «Рубль» (ՌԴ, 2010 թ.) խմբերը, երգչուհի Պելագեյան (ՌԴ, 2012 թ.):
Այլընտրանքային փառատոններ AFC
Academic Film Center (AFC) կազմակերպությունը, սիրողական կինոակումբից տասնամյակում մեծացած, արդեն մի քանի տարի է, ինչ կազմակերպում է երկու կինոդիտում ՝Alternative film/video — հեղինակային և կարճամետրաժ ֆիլմի տարբեր ժանրերի էքսպերիմենտալ կինո է, մյուզիքլ, վավերագրական, խաղարկային կինո։ Balkanima-ն անիմացիայի փառատոն է, Միջազգային Անիմացիոն ֆիլմերի Ասոցիացիայի 28 անդամներից մեկը։
մյուս կինոիրադարձություններից հարկ է նշել փառատոնը Պալիչում մինչ 2011-ը 18 անգամ անցկացված (երիտասարդական, հեղինակային, անկախ կինո), և FreeNetWorld International Film Fest Նիշեում՝ կարճամետրաժ, վավերագրական, և անիմացիոն ֆիլմերով։
Ալեքսանդր Բողոսյան
Ալեքսանդր "Սկունդեր" Բողոսյան, հայ եթովպիացի գեղանկարիչ և նկարչության ուսուցիչ։ Իր կյանքի մեծ մասն ապրել և ստեղծագործել է Միացյալ Նահանգներում ։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Բողոսյանը ծնվել է 1937 թվականին Ադիս-Աբեբայում։ Նրա հայրը մեծահարուստ հայ էր, մայրը՝ մեծատոհմիկ եթովպուհի։ Մանուկ հասակից հետաքրքրվում է աֆրիկյան սրբապատկերներով, կենցաղի իրերով ու տեղացիների արտասովոր հագուկապով, որոնք և տեղ են գտնում նրա նկարներում։ Լեհ եթովպագետ Ստանիսլավ Խոյնացկու խորհրդով Բողոսյանն իրեն նվիրում է նկարչությանը։
1954 թվականին նկարիչը Հայլե Սելասիե կայսրի պատվին կազմակերպված պատանի տաղանդների մրցույթում երկրորդ մրցանակի է արժանանում, իսկ արդեն 1955 թ. կառավարության օժանդակությամբ նա մեկնում է Անգլիա, ուր նա ուսանում է երեք տարբեր արվեստի դպրոցներում, սակայն հետագայում մեկնում է Ֆրանսիա։ 1957-1966 թվականներին Փարիզում նա սովորում է Գեղեցիկ արվեստների բարձրագույն դպրոցում և Շումեր ակադեմիայում։ Այստեղ նա հանդիպում է իր ապագա կնոջը և ամուսնանում։
Ֆրանսիայում Բողոսյանը հրապուրվում է Պաուլ Կլեի, Ժորժ Բրակի ու Մաքս Էռնստի արվեստով։ Դեռևս 60-ականներին նա ցանկանում էր միաձուլել աֆրիկյան սրբապատկերային արվեստը ժամանակակից եվրոպական կերպարվեստի ձեռքբերումներին։ 1964 թվականին «Լամբեր» պատկերասրահում կազմակերպվում է նրա անհատական ցուցահանդեսը։ 1966 թվականին նա կնոջ ու դստեր հետ վերադառնում է Ադիս-Աբեբա, ուր 3 տարի դասավանդում է տեղի արվեստի դպրոցում։ 1967 թվականին Սկունդեր Բողոսյանը Գեղեցիկ արվեստների բնագավառում ակնառու հաջողություններ գրանցելու կապակցությամբ արժանանում է Կայսրի մրցանակին։ 1969-2000 թվականներին Բողոսյանը, կերպարվեստ է դասավանդում ԱՄՆ-ում՝ Ատլանտայի և Հարվարդի համալսարաններում։ 2000 թվականին Բողոսյանը վերադառնում է իր ստեղծագործական կյանքին։ Մահացել է 2003 թվականին Նյու-Յորքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկահայ նկարիչներ Կատեգորիա:Գրանդ Շոմեր ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Փարիզի գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ
Տրակոշչան
Տրակոշչանի ամրոց (Trakošćan), ամրոց Խորվաթիայի Հանրապետության հյուսիսարևմտյան հատվածում՝ Սլովենիայի սահմանի շրջակայքում ։
Պատմություն
Տրակոշչանի ամրոցի մասին առաջին գրավոր հիշատակումները թվագրվում են զարգացած միջնադարին՝ 14-րդ դարի 1334 թվականին։ 14-րդ դարի վերջում այս ամրոցի տարածքը պատկանում էր Ցելիեի կոմսերին։ Փոքր ամրոցը ծառայել է, որպես ռազմավարական դիտակետ։
16-րդ դարում ամրոցն ունեցել է երկու կալվածատերեր։ Ներկայիս ամրոցը կառուցվել է 19-րդ դարում՝ նեոգոթական ճարտարապետական ոճով։ Այստեղ պահպանված են խորվաթական միջնադարյան ճարտարապետական տարրերը։
Ներկայումս ամրոցում գործում է նաև թանգարանային համալիր, որտեղ ներկայացվում են ռազմական ցուցանմուշներ։ Բացի այդ Տրակոշչանի թանգարանում ներկայացվում են նաև ամրոցի հայտնի կալվածատերերի, ինչպես նաև նրանց ընտանիքների անդամների լուսանկարները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորվաթիայի ամրոցներ Կատեգորիա:Խորվաթիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Խորվաթիայի թանգարաններ
Կրասնոարմեյսկի շրջան (Պրիմորիեի երկրամաս)
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նովոպոկրովկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 20660 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17996 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,87 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պրիմորիեի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Axwell Λ Ingrosso
Axwell Λ Ingrosso, շվեդական էլեկտրոնային դուետ, որը կազմված է Swedish House Mafia սուպերխմբի նախկին մասնակիցներ Աքսվելլից և Սեբաստիան Ինգրոսսոյից։ 2016 թվականին DJ Mag-ի «Top 100 DJs»-ում զբաղեցրել է 16-րդ հորիզոնականը ։
Կարիերա
Աքսվելլը և Սեբաստիան Ինգրոսսոն դուետ է կազմել 2014 թվականին, այն բանից հետո, երբ կազմալուծվեց Swedish House Mafia խումբը։ Դուետի առաջին համերգը տեղի է ունեցել այդ նույն թվականի հունիսի 8-ին։ Նոր դուետի առաջին սինգլն էր «Can not Hold Us Down»-ը, և այդ նույն թվականին նրանք թողարկեցին իրենց երկրորդ սինգլը՝ «Something New»-ը ։
2015 թվականի մարտին դուետը ներկայացրեց «On My Way» անվանումով նոր թրեքը ։ Արդեն այդ նույն թվականի հունիսի 12-ից, նրանք թողարկեցին «Sun Is Shining» անվանումով նոր երգը։ 2015 թվականի նոյեմբերի 6-ին դուետը թողարկեց իր 5-րդ սինգլը՝ «This Time»-ը, այդ երգի ամբողջ ստացած գումարը դուետը բարեգործական նպատակներով օգտագործեց։
2017 թվականի մայիսի 26-ին նրանք թողարկեցին իրենց մինի ամբոմը, որը ստացավ «More Than You Know» անվանումը, որը կազմված էր 4 թրեքներից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Շվեդ դիջեյներ
Մոնտեսկուդաիո
Մոնտեսկուդաիո (Montescudaio), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Պիզա գավառում։
Լուի Դարտիժ դյու Ֆուրնե
Լուի Ռենե Շառլ Մարի Դարտիժ դյու Ֆուրնե (Louis René Charles Marie Dartige du Fournet, կարճ՝ Լուի Դարտիժ դյու Ֆուրնե, մարտի 2, 1856, Պուտանժ, Ֆրանսիա - փետրվարի 15, 1940, Պերիկեո, Ֆրանսիա), Ֆրանսիական ծովուժի սպա, կարիերայի ավարտին՝ փոխծովակալ։
Մոնտեսկուդաիո
Բնակչությունը կազմում է 1804 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 91 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 20 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 56040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0586։
Լուի Դարտիժ դյու Ֆուրնե
Կենսագրություն
Լուի Դարտիժ դյու Ֆուրնեն ծնվել է 1856 թվականին, Ֆրանսիայի Օրն շրջանի Պութանժ քաղաքում։ 1872 թվականին ընդունվել է ֆրանսական բանակի ծովուժի սպայական վարժարան։ 1893 թվականի հուլիսի 13-ին «Բորի» մարտանավի կազմում։, «Քոմեթ» փոքր հրետանավակով հրամանատար Լուի Դարտիժը ապահովում է Մենամի գործողությունը՝ Բանգկոկի նավահանգիստն ազատելու համար։ Այս գործողության արդյունքում Ֆրանսիան ձեռք է բերում Մեկոնգի (ներկայիս Լաոս) ձախ ափը։ Հետագայում Լուի Դարտիժ դյու Ֆուրնեն «Փոթո» մեծ ռազմանավի հրամանատարի տեղակալ է դառնում, ապա Հյուսիսային ծովի նավատորմիղի մաս կազմող «Սուրքուֆ» մարտանավի հրամանատար ։
Մոնտեսկուդաիո
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լուի Դարտիժ դյու Ֆուրնե
Մուսալեռցիների տարհանումը
1915 թվականի սեպտեմբերի 5-ին, թուրքական ցեղասպանական ծրագրին դիմադրող Մուսա լեռան վրա դիրքավորված հայերը կարմիր խաչ կրող սպիտակ դրոշով գրավում են «Գիշեն» մարտանավի ուշադրությունը ։ Ծովակալ Լուի Դարտիժ դյու Ֆուրնեն բարձր հրամանատարությունից հայերին օգնելու հրաման է խնդրում։ Հստակ պատասխան չստանալով, իր անձնական պատասխանատվությամբ սեպտեմբերի 12-13-ին 4080 հայերի վերցնում է «Ֆուդր», «դ'Էստրե», «Գիշեն», «Ամիրալ Շարնե» և «Դեզեքս» մարտանավերի վրա։ Ֆրանսիական ծովուժի երրորդ նավատորմը հայերին Եգիպտոսի Պորտ Սայիդ նավահանգիստ է հասցնում։
Հետագա տարիներ
ՀետագայԼուի Դարտիժ դյու Ֆուրնեն ստանձնում է Արևելյան դաշնակից ուժերի նավատորմիղների հրամանատարությունը, որոնք պատրաստվում էին գրավել Բոսֆորը։ 1916 թվականի դեկտեմբերից հետո, երբ դաշնակից զինվորները Աթենքում պաշարման մեջ են ընկնում, ֆրանսիական ծովուժի նախարար Լուսիեն Լաքազը պաշտոնազրկում է Լուի Դարտիժ դյու Ֆուրնեին ։
Պաշտոնազրկվելուց հետո՝ Լուի Դարտիժ դյու Ֆուրնեն անցնում է հանգստի և ամուսնանում։ Մահացել է 1940 թվականի փետրվարի 16-ին Տորտոյն շրջանի Պերիկեո քաղաքում
Կապիտան Ամերիկա։ Քաղաքացիական պատերազմ
'''Կապիտան Ամերիկա. Քաղաքացիական պատերազմ''' (Captain America: Civil War), հաջորդական սուպերհերոսային մարտաֆիլմ Marvel Studios-ի և Walt Disney Studios-ի կողմից։ Թվով երրորդ ֆիլմը Marvel-ի հերոս Կապիտան Ամերիկայի արկածների մասին։ Ինչպես նաև սա արդեն 13-րդ ֆիլմն է Marvel-ի կինեմատոգրաֆային աշխարհում։
Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2016 թվականի մայիսի 6-ին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2016 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսո եղբայրների ֆիլմեր Կատեգորիա:Դիսնեյյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Սարդ-մարդու մասին Կատեգորիա:Marvel-ի կինեմատոգրաֆիական տիեզերքի ֆիլմեր Կատեգորիա:IMAX ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոնդոնում Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ատլանտայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:2010-ականների արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ էքշն ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների գիտաֆանտաստիկ էքշն ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆիլմեր սուպերհերոսների մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Marvel-ի կինեմատոգրաֆիական տիեզերք Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Ֆիլմեր ահաբեկչության մասին Կատեգորիա:Marvel-ի կոմիքսների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր
Միխայլովսկի շրջան (Պրիմորիեի երկրամաս)
Միխայլովսկի շրջան (Михайловский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Պրիմորիեի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Միխայլովկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2741 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 33603 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 12,26 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պրիմորիեի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Շերբոնիեր
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17101։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 337 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ջո Հոքի
2015 թվականին Հոքիի հրաժարականից հետո նրան փոխարինել է Թրենթ Զիմերմանը, ով նախկինում եղել է նրա աշխատակիցը ։
2015 թվականի դեկտեմբերի 8-ին ներկայացվել է նշանակվելու Ավստրալիայի դեսպան ԱՄՆ-ում Կիմ Բեզլիի լիազորությունների ավարտից հետո  ։ 2016 թվականի հունվարի 9-ին նշանակվել է Ավստրալիայի դեսպան ԱՄՆ-ում ։
Կենսագրություն
Հոքին ծնվել է Հյուսիսային Սիդնեյում։ Հայրը հայ է (ծնվել է Բեթղեհեմում), մայրը՝ ավստրալուհի։ Եղել է ընտանիքի չորրորդ երեխան։ Հոր իսկական ազգանունը եղել է Հոքեդոնյան։ 1948 թվականին Ավստրալիա ժամանելով՝ վերցրել է ազգանվան «Հոքի» մասը ։
Սովորել է Սուրբ Ալյոշս արական դպրոցում, այնուհետև Սիդնեյի համալսարանում՝ ստանալով արվեստի և իրավունքի բակալավրի աստիճան։ Համալսարանական տարիներին եղել է Ուսանողական խորհրդի նախագահը։ 1986 թվականին Հովհաննես Պողոս II-ի Ավստրալիա կատարած այցի ժամանակ կազմակերպել է նրա այցը համալսարան ։ 1987 թվականին նա բողոքարկեց Բոբ Հոուկի համալսարանական վճարների ներմուծումը ։ Հոքին ուսանողական խորհրդի նախագահ լինելու տարիներին իրականացրել է համալսարանի ակումբի գլխավոր շենքի վերանորոգումը, կրճատել Honi Soit ուսանողական թերթի ծախսերը, բացել է իրավախորհրդատվական ծառայություն ։ Ուսխորհրդի նախագահության պաշտոնավարման ավարտին փոխվարչապետ Լիոնել Բաունից առաջարկ է ստացել միանալու Ավստրալիայի լեյբորիստական կուսակցությանը։ Ուսումնասիրելով Ջոն Սյուարտ Միլի փիլիսոփայությունը՝ նա միանում է լիբերալ կուսակցությանը ։ Համալսարանն ավարտելուց հետո, մինչև քաղաքականություն մտնելը,Sydney Morning Herald։ եղել է Corrs Chambers Westgarth կազմակերպության բանկային և ֆինանսական իրավաբան, այնուհետև՝ նոր Հարավային Ուելսի վարչապետի աշխատակազմում քաղաքականության տնօրեն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրալահայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սիդնեյի համալսարանի շրջանավարտներ
Տավարնելե Վալ դի Պեզա
Տավարնելե Վալ դի Պեզա (Tavarnelle Val di Pesa), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Ֆլորենցիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 7346 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 132 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 56 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 50028։ Հեռախոսային կոդ՝ 055։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սեն Սովյոր դ’Օնի
Սեն Սովյոր դ’Օնի (Saint-Sauveur-d’Aunis), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Լա Ռոշելի շրջանում։ Մտնում է Կուրսոն կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդը` 17396։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 1591 մարդ։
Գալինա Ուլյոտովա
Գալինա Ուլյոտովա (Галина Михайловна Улётова, ), խորհրդային և ռուս էստրադային երգչուհի, Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստ, Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության վաստակավոր արտիստ։ Մոսկոնցերտի երգչուհի, ռեժիսոր, ռուսական «Հանդիպում» ռոմանսի երաժշտական-բանաստեղծական սալոնի ղեկավար, բանաստեղծությունների և պատմվածքների հեղինակ։
Կենսագրություն
Գալինա Ուլյոտովան ծնվել է 1948 թվականի հունիսի 8-ին Ռուսաստանի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետության Մոտովիլովո գյուղում` աշխատավորի ընտանիքում։
Դպրոցն ավարտելուց հետո սովորել է մասնագիտացված ուսումնարանում, մասնակցել է նախաձեռնություններին։ 1974 թվականին ավարտել է Պ. Ի. Չայկովսկու անվան Մոսկվայի կոնսերվատորիայի ակադեմիական երաժշտական ուսումնարանը, որտեղ նրա մանկավարժը եղել է Կլավդիա Ֆորտունատովան։ 1974 թվականից աշխատել է Մոսկոնցերտում։ 1986 թվականին ավարտել է Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետը, ստացել էստրադայի ռեժիսորի մասնագիտություն։
Հասարակական կազմակերպությունների՝ Ռուսաստանի գիտությունների ժողովրդական ակադեմիայի (երաժշտության պրոֆեսոր, ակադեմիայի գործող անդամ), Պետրովի գիտությունների և արվեստի ակադեմիայի (գործող անդամ), Ռուսաստանի գրողների միության Մոսկվայի քաղաքային կազմակերպության անդամ է։ Ապրում և ստեղծագործում է Մոսկվայում։ Գալինա Ուլետովան ունի չափահաս դուստր։
Երիտասարդ տարիքում ընկերություն է արել Ալլա Պուգաչովայի հետ և ակամա նպաստել Ալլա Բորիսովնայի ծանոթությանը նրա առաջին ամուսնու հետ։ Ժամանակակիցներն այս դեպքը նկարագրում են այսպես. 1968 թվականին Գալինան (այդ ժամանակ դեռ ուսանող) որպես երգչուհի հրավիրվել է ամբողջ երկրով համերգային շրջագայության, որը կազմակերպել էր կրկեսային ուսումնարանի դասախոս Օլեգ Նեպոմնյաշչին։ Բայց նա արդեն տվել էր իր համաձայնությունը ՄԳԱԹ-ի արտիստների հետ հյուրախաղերի համար և որպես փոխարինող առաջարկել է Ալլա Պուգաչովային։ «Նրա այցը «կրկեսցիների» մոտ ճակատագրական եղավ»։ Հարցազրույցի ժամանակ Պուգաչովան ծանոթացել է Միկոլաս Օրբակասի հետ, իսկ մեկ տարի անց նրանք ամուսնացել են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 2-րդ աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Մոսկվայի 850-ամյակի հուշամեդալով պարգևատրվածներ
Տիգրան Գասպարյան (այլ կիրառումներ)
Տիգրան Գասպարյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Արմեն Դարբինյան (այլ կիրառումներ)
Արմեն Դարբինյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Ռեակտիվ հրաձգային զենք
Ռեակտիվ հրաձգային զենք, հրետանային զենքի տեսակ, որի խոցման միջոցները դուրս են նետվում հենց արկի վրա տեղադրված շարժիչի ռեակտիվ քարշուժի հաշվին։ ժամանակակից ռեակտիվ հրաձգային զենքի դասին են պատկանում համազարկային կրակի վերգետնյա (հակառակորդի կենդանի ուժի, կրակի միջոցների և պաշտպանական կառույցների ոչնչացման համար), ավիացիոն (մերձավոր օդային մարտի ժամանակ և վերգետնյա նպատակակետերի խոցման համար) և ծովային (վերջրյա նավերի վրա տեղադրված հականավային զենք) ռեակտիվ համակարգերը։ Ռեակտիվ շարժման սկզբունքի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս կրակոցի ժամանակ խուսափել ետհարվածից։ ԽՍՀՄ-ում ռեակտիվ հրաձգային զենքը ստեղծվել է 1930-ական թվականներին։ Լայնորեն կիրառվել է երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջում (տես նաև Հրազեն)։
Սեն Պիեռ դը լ’Իլ
Սեն Պիեռ դը լ’Իլ (Saint-Pierre-de-l’Île), համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառում։ Մտնում է Լուլե կանտոնի Սեն ժան դ’Անժելի շրջանի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17384։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 275 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Շերակ
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17100։
Յակովլևսկի շրջան
Յակովլևսկի շրջան (Яковлевский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Պրիմորիեի երկրամասում։
Շերակ
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 1090 մարդ։
Յակովլևսկի շրջան
Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Յակովլևկա ։
Շերակ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Յակովլևսկի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2400 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 15613 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 6,51 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պրիմորիեի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Բելգիայի վարչապետ
Բելգիայի վարչապետ (Premier ministre de Belgique, Eerste minister van België, Premierminister von Belgien), Բելգիայի Ֆեդերալ Հանրապետության գլուխ, հանդիսանում է Բելգիայի ֆեդերալ իշխանության բարձրագույն պաշտոն, որի մաս նրանից բացի կազմում են նաև 14 ավագ նախարարներ։ Ֆեդերալ պետության քարտուղարները (կրտսեր նախարարներ) հանդիսանում են իշխանության անդամներ, բայց Խորհրդի կազմի մեջ չեն մտնում։ Ըստ Սահմանադրության՝ Բելգիայի միապետը գլխավորում է Խորհուրդը, սակայն փաստացի այն չի ղեկավարում 1957 թվականից։
Լիազորություններ
Բացի պետական քաղաքականության կոորդինացումից՝ վարչապետը պատասխանատվություն է կրում կոալիցիոն համաձայնության կատարման համար։ Նա նաև նախագահում է Նախարարների խորհրդի նիստերի ժամանակ և ղեկավարում նախարարների միջև իրավասությունների կոնֆլիկնտերը։ Բացի այդ, վարչապետը պետական իշխանության ներկայացուցիչն է ինչպես տանը, այնպես էլ արտերկրում։ Հենց վարչապետն է հարաբերություններ պահպանում թագավորի հետ և իշխանության հռչակագիրը ներկայացնում պառլամենտում։ Նա նաև կարող է պառամենտից վստահության քվե խնդրել, որը չստանալը կհանգեցնի իշխանության լուծարման։ Ֆեդերալ պետական բարենորոգումից հետո վարչապետը ձեռք բերեց մի շաք լրացուցիչ առաջադրանքներ, ինչպես օրինակ տարատեսակ տեղամասերի և ընդհանուր երկրների միջև փոխհարաբերությունների հսկումը, հանձնաժողովի նիստերի ղեկավարումը։
Պաշտոնը զբաղեցնելու կարգը
Ֆեդերալ ընտրությունների հաջորդ օրը գործող վարչապետը թագավորին ատաջարկում է իր պաշտոնաթողությունը։ Այնուհետև միապետը վարչապետին առաջակում է շարունակել գլխավորել ժամանակավոր իշխանությունը մինչև նոր իշխանության ձևավորումը։ Միապետը խորհրդատվություն է կազմակերպում նոր իշխանության ձևովորման տարբերակները քննարկելու նպատակով։ Խորհրդատվությունից հետո միապետը նշանակում է տեղեկատու, ով պատասխանատվություն է ստանձնում տարբեր քաղաքական կուսակցությունների նոր իշնանությանն ուղղված պահանջները հավաքագրելու համար։
Վարչապետն ընտրվում է միապետի կողմից։ Քանի որ միապետը չի կարող որևէ լիազորություն ստանձնել առանց նախարարների համաձայնության, նոր վարչապետի ընտրման մասին օրենքը ստորագրվում է պաշտոնաթող վարչապետի կողմից։ Արդյունքում նոր վարչապետը ստորագրում է նախկին վարչապետի պաշտոնաթողության մասին որոշումը։
Ժամանակավոր կառավարություն
ստեղծվել է Բելգիական հեղափոխության (1830 թվականի սեպտեմբերի 9) ժամանակ՝ որպես վարչական հանձնաժողով, որն իր վրա էր կրում իշխանությունը Բրյուսելում։ 1830 թվականի սեպտեմբերի 26-ին նա իր վրա վերցրեց ժամանակավոր կառավարության պարտականությունները, իսկ 1830 թվականի սեպտեմբերի 29-ին՝ միապետի իշխանությունը։
1830 թվականի հոկտեմբերի 4-ին ժամանակավոր կառավարությունը հռչակեց Բելգիայի անկախությունը։ Մինչև 1830 թվականի նոյեմբերի 10-ի աշխատանքների սկիզբը Բելգիայի Ազգային Կոնգրեսը, որն ընտրվել է 1830 թվականի նոյեմբերի 3-ին, Ժամանակավոր կառավարությունը շարունանկեց իր գործունեությունը մինչև 1831 թվականի փետրվարի 25-ը, երբ Բելգիայի ռեգենտ ընտրվեց Կոնգրեսի ներկայացուցիչ բարոն : Ժամանակավոր կառավորությունը որպես այդպիսին ղեկավար չուներ, սակայն փաստաթղթերը ստորագրում էր :
Բելգիայի կառավարության ղեկավարների ցանկ
Բելգիական հեղափոխության ընթացքում հռչակվեց Բելգիայի անկախացումը Նիդեռլանդների միացյալ թագավորությունից, ինչը ընդունվեց նիդեռլանդական միապետ Վիլհելմ I-ի կողմից 1839 թվականի ապրիլի 19-ին։
Բելգիայի քաղաքական կուսակցությունը ձևավորվել է իր անկախացումից մի քանի տասնամյակ անց։ Մինչև 1914 թվականի օգոստոսի 17-ին գերմանական զորքերի հարձակումը տեղափոխվել էր Անտվերպեն, իսկ 1914 թվականի հոկտեմբերի 13-ին՝ ֆրանսիական Հավր, Սենտ-Ադրեսս, Նորմանդիայի ծովափ, որտեղ իր գործունեությունը շարունակեց իբրև վտարված կառավարություն։ 1916 թվականի հունվարին կաբինետը դարձավ եռակուսակցական (Բելգիայի առաջին կոալիցիոն կառավարություն)։ Բրյուսելում կառավարության գործունեության վերսկսումից հետո 1918 թվականի նոյեմբերի 21-ին կառավարչի պաշտոնը սկսեց կոչվել վարչապետ (Premier ministre), որը սակայն Սահմանադրությունում ամրագրվեց միայն 1970 թվականին։
1940 թվականի հունիսին գերմանական զորքերի առաջին հարձակամնա ժամանակ Յուբեր Պյերլոյի կաբինետը (Regering-Pierlot III) տեղափոխվեց Ֆրանսիայի Բորդո, իսկ հոկտեմբերին՝ Լոնդոն, որտեղ աշխատեց իբրև վտարված կառավարություն։ Թագավոր Լեոպոլդ III-ը մնաց Բրյուսելում և 1940 թվականից մնաց տնային կալանքի տակ, իսկ 1944 թվականի աշնանը դուրս հավեց ՍՍ զորքերի կողմից։ Խորհրդային զորքերի կողմից 1944 թվականին Բելգիայի ազատագրումից հետո թափուր աթոռն անցավ թագավորի եղբոր՝ արքայազն Շարլի ռեգենտի տակ։ Հետպատերազմյա կառավարությունը սոցիալիստ Ախիլ վան Ակկերի գլխավորությամբ, թագավորին մեղադրելով կոլլաբորացիոնիզմի մեջ, արգելեց նրա վերադարձը երկիր, և նա մինչև 1950 թվականը գտնվում էր Շվեյցարիայում։ Նրա վերադարձին նպաստեց 1950 թվականի Բեգիայի միապետական արքա Լեոպելդ III-ին Բելգիա վերադառնալու թույլտվության և լիազորությունների վերականգնման մասին հանրաքվեն (կողմ էր քվեարկել ընտրեղների 57,68%-ը)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վարչապետների ցանկեր Կատեգորիա:Ցանկեր:Բելգիա Կատեգորիա:Բելգիայի պետական կառուցվածք
Զադարի համալսարան
Զադարի պետական համալսարան (Sveučilište u Zadru), բարձրագույն ուսումնական հաստատություն՝ համալսարան, որը գտնվում է Խորվաթիայի Զադարի ժուպանության վարչական կենտրոն հանդիսացող համանուն քաղաքում ։
Համալսարանը հիմնադրվել է վաղ միջնադարում՝ 1396 թվականին, սակայն որոշ ժամանակ անց փակվել է։ Ժամանակակից համալսարանը վերաբացվել է 2003 թվականին։
Պատմություն
Ըստ որոշ աղբյուրների՝ այս ուսումնական հաստատությունը հիմնադրվել է դեռևս 14-րդ դարում՝ 1396 թվականին, կաթոլիկ վանական Դոմինիկյան միաբանության անդամների կողմից։ Այն ի սկզբանե հիմնադրվել է, որպես աստվածաբանական և իմաստասիրական դպրոց, որն ուներ գիմնազիայի կարգավիճակ։
1553 թվականին այն կոչվել է Զադարի համալսարան՝ ստանալով բարձրագույն ուսումնական հաստատության կարգավիճակ։ Այս ժամանակաշրջանում Զադարի համալսարանի դեկանատն իրավունք ստացավ շրջանավարտներին պարգևատրել ակադեմիական աստիճանով։ Նապոլեոն Բոնապարտի կառավարման տարիներին նա կորցրել է իր դերն ու նշանակությունը և շուտով փակվել է։
1995 թվականին այն վերստին բացվել է, որպես փիլիսոփայական դպրոց։ Այդ ժամանակաշրջանում Զադարի համալսարանը միակ ինստիտուտն էր Խորվաթիայում՝ մայրաքաղաք Զագրեբի սահմաններից դուրս։
2002 թվականին անկախ Խորվաթիայի բարձրագույն օրենսդիր մարմինը՝ խորհրդարանը, ընդունել է բանաձև, համաձայն որի հաստատությանը տրվել է պետական համալսարանի կարգավիճակ։ 2003 թվականի մարտի 25-ին տեղի է ունեցել համալսարանի խորհրդի առաջին հանդիպումը, որի ընթացքում հաստատվել է համալսարաի կանոնադրությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորվաթիայի համալսարաններ Կատեգորիա:Զադար
Սեն Ժան դը Գոնվիլ
Կոմունայի կոդը՝ 01360։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 400 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս-արևելք՝ Լիոն քաղաք, 100 կմ է և 60 կմ արևելք Բուրկ ան Բրեսից ։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1496 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նադեժդինսկի շրջան
Նադեժդինսկի շրջան (Надеждинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Պրիմորիեի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1937 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վոլնո-Նադեժդինսկոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1595,7 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 38942 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 24,4 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պրիմորիեի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Առլբերգ
Առլբերգ (Arlberg), լեռնազանգված Արևելյան Ալպերում` Ավստրիայի արևմուտքում` Ֆորարլբերգ և Տիրոլ նահանգների սահմանագծին։ Ամենաբարձր կետը Վալուգա լեռն է (2809 մ)։
Անվանումը ծագում է Առլբերգ լեռնանցքի (1793 մ) անունից։ Մեկ այլ տարբերակի համաձայն` կարող է ծագել «Arlenbushes» թփերից, որոնք մեծ տարածում ունեն այդ տեղանքում։
Լեռան հարակից բնակավայրերն ու լեռնադահուկային առողջարաններն են Լեխը, Ցյուրսը, Սթուբենը, Սանկտ-Քրիստոֆը և Սանկտ Անտոն ամ Արլբերգը։
Ենթակառուցվածք
Լեռնանցքով անցնող հին ճանապարհը հայտնի էր XIV դարից։ Այն բարձած կենդանիների ոտնատեղերից առաջացած լեռնային փոքրիկ արահետ էր, երբ մարդիկ այդ տարածքով աղ և անհրաժեշտ այլ իրեր են տեղափոխել։ Սակայն Արլբերգի խիստ թույլ զարգացած լինելու պատճառով բազմաթիվ հարյուրամյակների ընթացքում մարդիկ խուսափել են լեռնանցքի այս ճանապարհից` նախընտրելով շրջանցել Ֆերնը կամ Իմենշտադ իմ Ալգոյը։ Տեքստիլ արդյունաբերության և փոստային ծառայությունների զարգացման հետ բարեկարգվեցին ճանապարհները, որոնք սկսեցին այստեղ հայտնվել 1824 թվականից սկսած։
Առլբերգի թունել
20-րդ դարում, ավտոմեքենաների հոսքի մեծացման հետ եղած ճանապարհները սկսեցին չբավարարել։ Այդ պատճառով էլ որոշվեց ավտոմեքենաների համար 14 կմ երկարությամբ թունել փորել Լանգենի և սանկտ Անտոն ամ Արլբերգի միջև։ 1974 թվականի հուլիսի 5-ին սկսվեցին շինարարական աշխատանքները, իսկ 1978 թվականի դեկտեմբերի 1-ին սկսվեց թունելի շահագործումը։ Թունելով անցումը վճարովի է, սակայն լեռնանցքի հին ճանապարհը անվճար է։ Կառույցի առանձնահատկությունն այն է, որ այնտեղ իրականում երկու թունել կա։ Տիրոլի կողմից այն, սկսվելով լեռնազանգվածի սկզբից, անցնում է Ռոզաննայի կիրճով և բարձրանում է վեր` Ֆորարլբերգի ուղղությամբ։
Արլբերգի երկաթուղին միացնում է Ինսբրուքն ու Բլուդենցը։ Սանկտ Անտոն ամ Արլբերգի և Լանգենի միջև 10.25 կմ երկարությամբ այն անցնում է Արլբերգի թունելով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիայի լեռներ
Արմեն Խաչատրյան (այլ կիրառումներ)
Արմեն Խաչատրյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Դոնյան (հեռուստասերիալ)
Դոնյան, ամերիկյան հեռուստանովել՝ նկարահանված Տելեմունդո հեռուստաընկերության կողմից ։ Գլխավոր հերոսուհուն՝ Ալտագրասիա Սանդովալին, մարմնավորում է Արասելի Արամբուլան ։ Նկարահանումները իրականացվել են Մեքսիկայում , Ֆրանսիայում , Բրազիլիայում։ Սերիալում խոսում են իսպաներեն (հիմնական) , անգլերեն , պորտուգալերեն ։
Առաջին եթերաշրջանը հեռարձակվել է 2016 թվականի  Նոյեմբերի 29-ին, իսկ երկրորդը՝ 2020 թվականի Հունվարի 13-ին ։  Երրորդ եթերաշրջանը ,  դեռեւս , նախապատրաստական փուլում է։ Առաջին եւ երկրորդ եթերաշրջանների երգը կատարում է Արասելի Արամբուլան։
Մասին
Արասելի Արամբուլան ճանաչվեց աշխարհում միակ լատինաամերիկյան դերասանուհին, ով ամբողջ աշխարհին է ներկայացել մեկ սերիալով , որն է՝ Դոնյան հեռուստասերիալ ։ Հեռուստասերիալը ցուցադրվել է Լատինական Ամերիկայում , ամբողջ Եվրոպայում , Աֆրիկայում եւ հիմա էլ շարունակում է ցուցադրվել աշխարհի տարբեր անկյուններում։
Պարգեւներ
<<լավագույն դերասանուհի>> անվանակարգում՝ մրցանակը նվիրելով իր որդիներին՝ Միգելին եւ Դանիելին։
<<լավագույն չար դերակատար>> անվանակարգում։
Արտաքին հղումներ
https://www.themoviedb.org/t/p/original/h2ihTRmBwS6FLCgG3eZrCZl2Dlj.jpg
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2010-ականների ամերիկյան հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:2016 հեռուստասերիալներ
Մայք Սիֆերտ (մրցավար)
Մայք Սիֆերտ (Mike Siefert), 1990-ականների և 2000-ականների սկզբի կանադացի ֆուտբոլային մրցավար։ Եղել է ՖԻՖԱ-ի կողմից արտոնագրված կանադացի ամենաերիտասարդ մրցավարը (1990)։
Գլխավոր մրցավարի պարտականություններ է կատարել 1994 թ․ աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարի «-» (2-1), 1998 թ․ աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարի «-» (2-2), 2002 թ․ աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարի «-» (2-0) և «-» (0-1) հանդիպումներում։
ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի շրջանակներում վարել է 1 հանդիպում՝ 1991 թ. խաղարկության «-» (2-0)։
Գլխավոր մրցավարի դեր է կատարել նաև 2004 թ․ ամառային օլիմպիական խաղերի ֆուտբոլային մրցաշարի ընտրական փուլում, Միացյալ Նահանգների գավաթ (US Cup) կոչվող մրցաշարի 1992 թ․ խաղարկությունում և միջազգային ընկերական հանդիպումներում։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մրցավարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կանադացի ֆուտբոլային մրցավարներ
Սեն Պիեռ դյու Պալե
Սեն Պիեռ դյու Պալե (Saint-Pierre-du-Palais), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Ժոնզակի շրջանում։ Մտնում է Մոնգիոն կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17386։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 364 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ստեչկի
Ստեչկի (բոսն․, սերբ․, խորվաթ․՝ stećci, կիրիլատառ սերբ․՝ стећци), մոնումենտալ միջնադարյան տապանաքարեր (թվագրվում է XII դարից մինչև XVI դարով), որոնք հանդիպում են Բոսնիա և Հերցեգովինայում (մոտ 60 000), Խորվաթիայում, Չեռնոգորիայում և Սերբիայում (մոտ 10 000), որոնց ավելի քան 90 %-ը գտնվում է վատ վիճակում  ։ Դրանք ընդհանուր ավանդույթ էին բոսնիական, կաթոլիկ և ուղղափառ եկեղեցիների հետևորդների շրջանում [3] և երբեմն կապվել են վլախների կամ խորվաթ ժողովրդի հետ , սակայն սկզբնական էթնիկ և կրոնական պատկանելությունը մինչ օրս որոշված չէ։
2009 թվականին բոլոր չորս երկրները դիմեցիլ են ստեչկիները ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում ընդգրկվելու համար ։ 2016 թվականին հայտն ընդունվել է, և Համաշխարհային ժառանգության ցանկում ներառվել է 30 նեկրոպոլիս, որոնցից 22-ը գտնվում են Բոսնիա և Հերցեգովինայում, 2-ը՝ Խորվաթիայում, 3-ական՝ Չեռնոգորիայում և Սերբիայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Խորվաթիայում Կատեգորիա:Խորվաթիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Սերբիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Սլավոնների պատմություն Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Եվրոպայում
Սուրբ Դոնատիոսի եկեղեցի (Զադար)
Սուրբ Դոնատիոսի եկեղեցի (Crkva svet Donata), կաթոլիկ եկեղեցի, որը գտնվում է Խորվաթիայի Զադար քաղաքում։
Պատմություն
Եկեղեցին կառուցվել է 9-րդ դարում՝ եպիսկոպոս Դոնատիոս Զադարացու հրամանագրով՝ Զադար քաղաքի կենտրոնական հատվածում։ Եկեղեցու կառուցման վայրում նախկին եղել են հին հռոմեական շինություններ։
Ի սկզբանե կրոնական կառույցը կոչվել է Սուրբ Երրորդության եկեղեցի։ Ժամանակակից անվանումը ստացել է 15-րդ դարում։ Սուրբ Դոնատիոսի եկեղեցին դորոմանյան ժամանակաշրջանից պահպանված ամենախոշոր կառույցն է Խորվաթիայում։
Եկեղեցում հայտնաբերվել են միջնադարյան մի շարք գտածոներ։ Եկեղեցու կողքին պահպանվում է Յուպիտերի և Մեդուսայի հնագույն կենտրոնավայրերի ավերակները։
Ներկայումս Սուրբ Դոնատիոսի եկեղեցում երկրպագություններ և պատարագներ տեղի չեն ունենում, կամ ունենում են հազվադեպ։ Չնայած այս ամենի՝ Սուրբ Դոնատիոսի եկեղեցին աչքի է ընկնում իր լավ ակուստիկ կառուցվածքով։ 1893-1954 թվականներին եկեղեցում գործել է Զադարի հնագիտական թանգարանը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Խորվաթիայի եկեղեցիներ Կատեգորիա:Եկեղեցիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռոմանական ճարտարապետություն
Նոնա Ռադուտնայա
Նոնա Վիկտորովա Ռադուտնայա (Нонна Викторовна Радутная, ), խորհրդային և ռուս իրավաբան, իրավաբանական գիտությունների թեկնածու, պրոֆեսոր, ՌՍՖՍՀ վաստակավոր իրավաբան, Ռուսաստանի Դաշնության արդարադատության պատվավոր աշխատող, բարձրագույն մասնագիտական կրթության պատվավոր աշխատող։
Դատարանական կադրերի պատրաստման մի շարք ձեռնարկների հեղինակ է։ Ռադուտնայան զգալի ներդրում է ունեցել ժամանակակից ռուսական արդարադատության օրենսդրական բազայի զարգացման գործում։
Կենսագրություն
Նոնա Վիկտորովնա Ռադուտնայան ծնվել է 1929 թվականի ապրիլի 11-ին ՌԽՖՍՀ Ղրիմի շրջանի Բախչիսարայ քաղաքում (այժմ Ղրիմի Հանրապետություն)։ 1951 թվականին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, այնուհետև տասներկու տարի Տալլին քաղաքում աշխատել է որպես ժողովրդական դատավոր ։
1968 թվականին Նոնա Վիկտորովնա Ռադուտնայան պաշտպանել է թեկնածուական թեզ «Առաջին ատյանի քրեական գործերով կոլեգիալության սկզբունքի իրականացումը» թեմայով ։ Ռադուտնայայի գիտական ղեկավարը իրավաբանական գիտությունների դոկտոր Վերա Իսահակի Կամինսկայան էր։ 1976 թվականից աշխատել է քրեակատարողական գիտությունների ամբիոնի վարիչ, իսկ դրա տարանջատումից հետո 2001 թվականին ղեկավարել է արդարադատության աշխատողների կատարելագործման համամիութենական ինստիտուտի քրեագիտության և քրեագիտության ամբիոնը (այժմ Ռուսաստանի Դաշնության արդարադատության նախարարության իրավական ակադեմիա) ։
1990 թվականին Նոնային շնորհվել է պրոֆեսորի կոչում ։
Ռուսաստանի արդարադատության ակադեմիայի հիմնադրումից հետո Ռադուտնայան դարձել է Քրեադատավարական իրավունքի ամբիոնի վարիչ։ Դասախոսել է դատական համակարգի մասնագետների պատրաստման և դատավորների որակավորման բարձրացման ֆակուլտետում ։
Եղել է Խորհրդային Միության Գերագույն դատարանին կից Գիտախորհրդատվական խորհրդի, ապա՝ Ռուսաստանի Դաշնության Գերագույն դատարանի անդամ ։
Մահացել է 2009 թվականի հունիսի 6-ին ։
Գիտական գործունեություն
Խորհրդային տարիներին Նոնա Ռադուտնայան հետազոտել է արդարադատության և երդվյալների դատարանի խնդիրները սոցիոլոգիական հոգեբանական մեթոդների միջոցով, այդ աշխատանքի արդյունքները լայն ճանաչում են ստացել, այդ թվում՝ արտասահմանում ։ Մասնակցել է Ռուսաստանի Դաշնության Քրեական դատավարության օրենսգրքի մշակմանը ։ Բացի այդ, Ռադուտնայայի գիտական մշակումները օգտագործվել են «Ռուսաստանի Դաշնությունում ընդհանուր իրավասության դաշնային դատարանների երդվյալ ատենակալների մասին» N 113 Դաշնային օրենքի ստեղծման ժամանակ ։
Ռուսաստանի Դաշնության Գերագույն դատարանի նախագահ Վյաչեսլավ Միխայլովիչ Լեբեդևը գրել է, որ Ռադուտնայան զգալի ներդրում է ունեցել ժամանակակից ռուսական արդարադատության համակարգի օրենսդրական բազայի զարգացման գործում ։
Հիշատակ
Նոնա Վիկտորովնա Ռադուտնայի հիշատակին է նվիրված 2010 թվականին «Իրավապահ մարմիններ․ Ռուսաստանի Դաշնության դատարանը և իրավապահ մարմինները» կարգապահության դասագրքի հրատարակումը ։ Նոնա Ռադուտնայայի անունով է կոչվում Ռուսաստանի արդարադատության ակադեմիայի Քրեադատավարական իրավունքի և քրեագիտության ամբիոնը (այժմ` Ռուսաստանի արդարադատության պետական համալսարան) ։
2010 թվականին լույս է տեսել Նոնա Վիկտորովնայի «ընտրյալ» գիտական աշխատությունների ժողովածուն ։ Բացի այդ, Նոնա Ռադուտնայի հիշատակին նվիրված էր 2012 թվականին Ռուսաստանի արդարադատության ակադեմիայում անցկացված «Քրեական դատավարության իրավունքի և քրեագիտության զարգացման հեռանկարներ» 2-րդ միջազգային գիտագործնական համաժողովը ։ Նոնա Վիկտորովնայի հիշատակին է նվիրված իրավաբանական գիտությունների դոկտոր Վիկտոր Ֆյոդորովիչ Կրյուկովի «Քրեական հետապնդումը դատական վարույթում. դատախազի գործունեության քրեադատավարական և վերահսկողական ասպեկտները» մենագրությունը ։
Պարգևներ
1990 թվականի մայիսի 15-ին ԽՍՀՄ նախագահի հրամանագրով արժանացել է «Պատվո նշան» շքանշանի` սոցիալիստական օրինականության ամրապնդման գործում ունեցած մեծ ավանդի և գիտամանկավարժական գործունեության մեջ ունեցած հաջողությունների համար ։ 1999 թվականի ապրիլի 13-ին ՌԴ նախագահի հրամանագրով արժանացել է «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի` պետության առջև մատուցած ծառայությունների, երկարամյա բարեխիղճ աշխատանքի և ժողովուրդների միջև բարեկամության և համագործակցության ամրապնդման գործում ունեցած մեծ ավանդի համար ։ Արժանացել է նաև «Ջանասիրության համար» 1-ին և 2-րդ աստիճանի մեդալի և Անատոլի Կոնիի մեդալի ։
Իր գիտական և դասախոսական գործունեության համար Նոնա Վիկտորովնան արժանացել է ՌԽՖՍՀ վաստակավոր իրավաբանի, Ռուսաստանի Դաշնության արդարադատության պատվավոր աշխատողի և բարձրագույն մասնագիտական կրթության պատվավոր աշխատակցի պատվավոր կոչումների և մի շարք այլ մեդալների ու շքանշանների ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային իրավաբաններ Կատեգորիա:Իրավաբանական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Խորհրդային պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ
Վիրջինիա Սատիր
Վիրջինիա Սատիր (Virginia Satir, ), ամերիկացի հոգեբան, հոգեթերապևտ։ Վիրջինիա Սատիրի մտքերը մեծ ազդեցություն են թողել ընտանեկան թերապիայի զարգացման վրա։
Կենսագրություն
Վիրջինիա Սատիրը ծնվել է 1916 թ. հունիսի 26-ին, Վիսկոնսի նահանգում։ Վիրջինիան ընտանիքի հինգ երեխաներից ամենամեծն էր։ Հայրը գյուղացու և արհեստավորի ընտանիքից էր։ Սատիրի հայրը պարզ, ոչ այնքան գրագետ մարդ էր։ Մայրը միջին խավի կրթված ընտանիքից էր և եղել է ուժեղ, տիրապետող կին, շատ մեծ ուշադրություն է դարձրել երեխաների կրթության վրա։ Տարբեր ծագումները և տարբեր բնավորությունները եղել են լարվածության պատճառ ընտանիքում։ Հայրը իրեն անտեսված էր զգում կնոջ կողմից։ Մայրը իր հերթին մեղադրում էր նրան անպատասխանատու լինելու մեջ։ Դա ընտանիքում հանգեցնում էր լարվածության, որի պատճառով զգայուն Վիրջինիան հիվանդության հետ խնդիրներ էր ունենում։ Երկար տարիներ նա ունեցել է խնդիրներ ստամոքսի հետ կապված։ Նա շատ հեշտությամբ տրվում էր վարակներին ։
Հինգ տարեկանում Սատիրը մի քանի ամիս անցկացնում է հիվանդանոցային պայմաններում։ Այդ ժամանակ, երբ նրա ծնողները գտնվում էին ամուսնալուծության շեմին, նա հայտարարեց, որ մտադիր է դառնալ «ծնողների դատավորը»։ Հնարավոր է, որ հենց ծնողների վեճերը ստիպեցին նրան դառնալ ընտանեկան հոգեբան։
1927 թ. ընտանիքը տեղափոխվում է Միլիոկի։ Այստեղ Սատիրը ավարտում է դպրոցը և մանկավարժական քոլեջը, որից հետո վեց տարի աշխատում է դպրոցում՝ որպես ուսուցչուհի։ Միաժամանակ Սատիրը Չիկագոյում հաճախում է սոցիալական աշխատողի դասընթացների և ուսումնասիրում է հոգեվերլուծություն։ 1942 թ. ստանում է հոգեբանության մագիստրոսի կոչում։ Այդ ժամանակ Սատիրը զբաղվում էր անհատական հոգեթերապիայի պրակտիկայով։
1951 թ. Սատիրը աշխատել է 28-ամյա հաճախորդուհու հետ, որը տառապում էր շիզոֆրենիայով։ Աշխատանքի ընթացքում Սատիրը հանգեց այն հետևության, որ բուժել պետք է ոչ թե առանձին մարդուն, այլ նրա ընտանիքը։ Նրա աշխատանքի ընթացքում այս գաղափարը դարձավ կարևոր բաղադրիչ հաճախորդների հետ աշխատելիս։ Նա կազմում է «ընտանեկան քարտ», որտեղ նշվում էին ընտանիքի կարևոր իրադարձությունները մի քանի սերունդների ընթացքում ։
1955-1958 թթ. մասնակցել է ընտանեկան հոգեբանություն ծրագրին՝ Իլինոյս նահանգի հոգեբանության համալսարանում։ 1959 թ. Սատիրին հրավիրում են մասնակցել Պալո-Ալտոյի գիտական հետազոտության հոգեբանական համալսարանի ստեղծմանը, որտեղ էլ աշխատեց մինչև 1966 թ.։ Նա նշանակվեց կրթության բաժնի ղեկավար, նա է ղեկավարել Միացյալ Նահանգներում ընտանեկան հոգեբույժների առաջին կրթական ծրագիրը։
1973 թ. Սատիրը դառնում է պրոֆեսոր Վիսկոնսինի և Չիկագոյի համալսարաններում ։
1988 թ. մայիսին Սատիրը այցելում է ԽՍՀՄ։
Վերջինիա Սատիրը ամուսնացել է երկու անգամ, միայն թե երկու ամուսնություններն էլ անհաջող էին։ Սատիրը զրկված էր մայր դառնալուց։ Երեխաների բացակայությունը մեղմելու համար Սատիրը որդեգրեց երկու աղջիկների։
Գիտական և հասարակական գործունեությունը
Սատիրի ամենանորարարական գաղափարաներից մեկն էր «պատկերացման խնդիրը», այն է. մարդու համար ամենամեծ խնդիրն է դժվարության պատրանքը, այն դեպքում, երբ իրական խնդիրը այդ դժվարությունների հաղթահարման ուղիներն են։
Ամենատարածված խնդիրներից մեկը ցածր ինքնագնահատականն է կամ սեփական արժանապատվության նսեմացումը։ Այս խնդիրը առաջանում է հինգ տարեկանից ցածր երեխաների մոտ՝ որպես հետևանք երեխայի հանդեպ ծնողների վերաբերմունքի։
1964 թ. Սատիրը գիրք գրեց ընդհանուր ընտանեկան թերապիայի մասին։ Հերթական հրապարակումից հետո Սատիրի հեղինակությունը մեծանում էր, նա ուսումնական սեմինարներ է ունենում Ամերիկայում, իսկ շուտով արդեն ճամփորդում էր աշխարհով մեկ՝ ներկայացնելով իր մեթոդները։ 70-80-ականներին «Հոգեբուժության զարգացման խումբ»-ը հարցում անցկացրեց հոգեբույժների շրջանում, որի համաձայն Վիրջինիյա Սատիրի մեթոդները և հնարքները առավել մեծ ազդեցություն են ունեցել փորձարկվողների վրա։
Ստանալով միջազգային ճանաչում՝ Սատիրը սկսեց զբաղվել դիվանագիտական գործունեությամբ. ազգային և քաղաքական հակամարտությունների հանգուցալուծումների համար օգտագործելով փոխադարձ հարգանքի և գործնական երկխոսության սկզբունքները։
1997 թ. հիմնադրվեց AVANTA ցանցը, որը մինչ օրս զբաղվում է մարդկային ռեսուրսների ուսումնասիրությամբ, սեփական կյանքի, առողջության և այլոց նկատմամբ պատասխանատվության ստանձման հարցում մարդկանց և կազմակերպություններին աջակցությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեթերապևտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սոցիալական աշխատողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկավարժներ
Ականաբերդի մելիքական ապարանք
Ականաբերդի մելիքական ավերակներ, գտնվում են Արցախի Հանրապետության Մարտակերտի շրջանի Ականաբերդ (նախկինում Ումուդլու) գյուղի հյուսիսային մասում՝ Բալի կոչվող լեռան ստորոտում տեղակայված Ականա բերդավանի պարսպափակ միջնաբերդի կենտրոնական մասում ։
Պատմություն
Ականաբերդը (նաև՝ Ականա քաղաք, ավան, Ականակերտ), որպես Արցախի Մեծկվենք գավառի քաղաք, հիշվում է դեռևս վաղ միջնադարից, սակայն առավելապես հայտնի է 13-15-րդ դդ. աղբյուրներից, որպես Վերին Խաչենի նշանավոր բերդավան։ Գեղարդավանքի մի արձանագրության մեջ ասվում է, որ Զաքարյան եղբայրները մի շարք բերդերի թվում սելջուկ- թուրքերից ազատագրել են նաև Ականան, որն ըստ ուսումնասիրողների տեղի է ունեցել 1206 թվականին ։ Այս շրջանում Ականաբերդը Հաթերքի Վախտանգյան իշխանների տիրույթում և հավանաբար նաև նրանց երկրորդ նստավայրը ոչ հեռու գտնվող Հաթերքից հետո։ 1214 թվականին Վախտանգ Բ-ի մահով տոհմաճյուղը սպառվել է Ականան Հաթերք գավառի մի մասի հետ անցել է Իվանե Զաքարյանին ենթակա Ծարի տերերին ։ 13-րդ-դարի 40-ական թվականներին  Ականան  հիշվում է այն բերդերի թվում, որոնք Ներքին Խաչենի Հասան-Ջալալ իշխանը ետ է ստացել Բաթու խանից  և  մինչև այդ խլված է եղել նրանից վրացիների և թուրքերի կողմից։ Այս առիթով  Բ.Ուլուբաբյանը նշել է․ «Ականան պատկանում եր Վերին Խաչենի ճյուղին  և այստեղ Հասան Ջալալը պարզապես ներկայացված է որպես ամբողջ Խաչենի գահերեց իշխան» ։