cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Թուրքիան 20-րդ դարի երկրորդ կեսին
Ներքաղաքական վիճակը Թուրքիայում
1970-ական թվականներին Թուրքիայում սրվեց ներքաղաքական վիճակը։ Բարձրագույն զինվորականությունը ստեղծեց ազգային անվտանգության խորհուրդ՝ գեներալ Էվրենի գլխավորությամբ։ Այդ խորհուրդը երեք տարով իշխանությունը վերցրեց իր ձեռքը։ Դրան նպաստեց 1980 թվականի հերթական զինվորական հեղաշրջումը։ Գլխավոր նպատակն էր ժողովրդավարության համար ամուր հիմքերի ստեղծումը, որպեսզի վերջինս «կարողանա ինքն իրեն վերահսկել»։ Կրկին թույլատրվեց կուսակցությունների գործունեությունը, սակայն վերապահումներով.ստեղծվող կոսակցությունները չպետք է լինեին հին կուսակցությունների ժառանգորդները, իսկ նախ կին կուսակցական առաջնորդները չէին կարող գլխավորել նոր կուսակցությունները։ 1983 թվականին «Մայր հայրենիք» կուսակցությունը ընտրություններում հաղթեց, իսկ առաջնորդ Թովմաս Օզալը դարձավ վարչապետ։ Վերջինս իրականացրեց տնտեսության ազատականացման և շուկայական հարաբերությունների անցման քաղաքական կուրս։ Օտարերկրյա կապիտալի ներդրմանը մեծ տեղ հատկացվեց, որի համար ստեղծվեցին հարկային արտոնություններ։
Թուրքիայի տնտեսական զարգացում
Օզալի կառավարությունը ներքին կյանքում վարում էր իսլամամետ քաղաքականություն։ Դպրոցական ծրագրերից հանվեց Դարվինի տեսությունը։ Փոխարենը ավելացվեցին «Արաբերեն» և «Իսլամական փիլիսոփայություն» առարկաների դասաժամերը։ Ավելին՝ դպրոցներից, մզկիթներից և ուսանողական հանրակացարաններից 200 մետր հեռավորության վրա արգելվեցին ժամանցի վայրերը, արգելվեց գարեջրի գովազդումը։ Օզալի արաբամետ արտաքին քաղաքականությունը կարող էր բացել Թուրքիայի դռները իսլամական արմատականների առջև։ Նվազեցվեց Իսրայելի հետ Թուրքիայի դիվանագիտական հարաբերությունների մակարդակը։ Թուրքիան ճանաչեց Պաղեստինի անկախությունը 1988 թվականին։
Թուրքիայի հիմնախնդիրներ
Երկրում այդպես էլ ժողովրդավարությունը գործնականում ամուր հիմքերի վրա չդրվեց, չնայած տնտեսական առաջընթացին։ Ներքաղաքական վիճակի անընդհատ անկայունացման մեջ 1980-ական թվականներից ի վեր մշտական գործոն է դարձել քրդական հիմնախնդիրը։ Տարիներ շարունակ ռազմական բախումներ են տեղի ունենում թուրքական բանակի և Քրդական բանվորական կուսակցության մարտիկների միջև երկրի հարավարևելյան շրջաններում։ Արդի փուլում Թուրքիայի ներքաղաքական կյանքում նույնպես առկա են բազմաթիվ հիմնախնդիրներ, չնայած երկրի զգալի առաջընթացին տնտեսության բնագավառում։ Երկիրը փորձում է դառնալ տարածաշրջանային երկիր՝ Եվրամիության մաս կազմելով։ Այդ նպատակով ձգտում է կարգավորել հարաբերությունները բոլոր հարևանների, ինչպես նաև Հայաստանի հետ։ Սակայն Հայաստանում կային էական բարդություններ՝ կապված Լեռնային Ղարաբաղի խնդրում ադրբեջանական գործոնի հետ։ Արտաքին քաղաքական խնդիրների մեջ դեռևս դրա սկզբնավորման պահից (1974 թվական) ի վեր շարունակում է կարևոր տեղ զբաղեցնել Կիպրոսի հարցը։
Աղբյուր
Համաշխարհային պատմություն 12. Հումանիտար հոսք Հեղինակ՝ Վ. Պետրոսյան, Ա. Նազարյան, Ռ. Սաֆրաստյան
Սոցիալական ինժեներիա
Սոցիալական ինժեներիա - մարդու հոգեբանության առանձնահատկությունների հիման վրա տեղեկատվության անհրաժեշտ հասանելիության ստացման մեթոդ է։ Սոցիալական ինժեներիայի հիմնական նպատակը գաղտնի տվյալների, գաղտնաբառերի, բանկային տվյալների և այլ պաշտպանված համակարգերի հասանելիության ստացումն է։ Չնայած որ սոցիալական ինժեներիայի տերմինը առաջ է եկել ոչ վաղ անցյալում, սակայն այս մեթոդով տեղեկատվություն ստանալու բուն եղանակն օգտագործվել է բավական երկար ժամանակ։
Ֆիշինգ
Ֆիշինգ - իրենից ներկայացնում է անօրինական գործողություն, որի նպատակն է ինչ-որ մեկից ստանալ իր գաղտնի տվյալները։ Այսինքն՝ գաղտնաբառերի, կրեդիտային քարտի համարի և բանկային հաշիվների գողությունը։
Շատ հաճախ, ֆիշինգով զբաղվողները ներկայանում են բանկի կամ այլ ֆինանսական հաստատության ներկայացուցիչ, որպեսզի ստիպեն զոհին լրացնել կեղծ ձևաթուղթը և ստանան անձնական հաշիվների տվյալները։ Պատճառները կարող են լինել շատ տարբեր, օրինակ՝ տվյալների կորուստ, համակարգի խափանում և այլն։ Նրանք փորձում են զոհին վախեցնել, մտածում են շատ ծայրահեղ պատճառներ, որպեսզի զոհը տա իր անձնական տվյալները։ Էլեկտրոնային փոստի նամակները պարունակում են սպառնալիքներ, օրինակ՝ հաշվի սառեցում պահանջների չկատարման դեպքում։
Տրոյական ձի
Տրոյական ձին տեխնիկա է, որը հիմնված է զոհի հետաքրքրասիրության, վախի և այլ էմոցիաների վրա։ Տրոյական ձիով զբաղվողները ուղարկում են էլեկտրոնային նամակ զոհին, որի մեջ ներառում են հակավիրուսային ծրագրերի ՙՙ թարմացման՚՚, գումարային շահման կամ էլ աշխատանքային պայմանագրի հղում։ Սակայն իրականում այդ հղումների մեջ վնասակար ծրագիր է, որը զոհի՝ հղումով մուտք գործելուց հետո օգտագործվում է նրա տվյալների փոփոխման կամ օգտագործման համար։
Ծառայություն՝ ծառայության դիմաց
Տվյալ մեթոդը ենթադրում է, որ հարձակվողը օգտագործողի հետ կապվում է էլ.փոստով կամ աշխատանքային հեռախոսով։ Հարձակվողը ներկայանում է որպես տեխնիկական աջակցության աշխատող և տեղեկացնում է աշխատավայրում տեխնիկական խնդիրների ծագման, դրա շուտափույթ վերացման մասին։ Այս խնդրի ՙՙ լուծման ՚՚ ընթացքում հարձակվողը դրդում է զոհին կատարել գործողություններ, որոնք թույլ են տալիս նրան կատարել որոշակի գործողություններ կամ էլ բեռնել անհրաժեշտ ծրագրակազմը զոհի համակարգչում։
Road Apple
Այս մեթոդը իրենից ներկայացնում է տրոյական ձիի ադապտացիա և օգտագործում է ֆիզիկական կրիչներ (CD, USB ֆլեշ կրիչ)։ Հարձակվողը հիմնականում կրիչները դնում է ընկերության տարածքի հասարակական վայրերում(կայանատեղիներ, ճաշարաններ, օֆիսներ, պետքարաններ) Որպեսզի աշխատողին հետաքրքրի այդ կրիչը, հարձակվողը դնում է ընկերության լոգոն կրիչի վրա՝ ինչ-որ հետգրությամբ։ Օրինակ՝ վաճառքի մասին տվյալներ, աշխատողների աշխատավարձը, հարկերի մասին հաշվետվություն և այլն։
Լրացուցիչ հղումներ
Կատեգորիա:Տեղեկատվական անվտանգություն Կատեգորիա:Սոցիալական հոգեբանություն
Ռիետի (գավառ)
Ռիետի (նահանգ) (Provincia di Rieti) նահանգ Իտալիայի Լացիո տարածաշրջանում։ Քաղաքը հիմնադրվել է 1927 թվականին։ Տարածքը կազմում է 2,749 կմ2։ Բնակչությունը 169,670 մարդ է (2013 թվականի տվյալներով) ։ Մարզերում կա 73 կոմունա։
Պատմություն
Գտնվում է Իտալիայի Լացիո մարզի հյուսիս-արևելքում, արևմուտքից սահմանակից է Տիբեռ գավառին և Հռոմի նահանգին, հյուսիսում սահմանակից է Ումբրիա նահանգին՝ Պերուջային և Տեռնիին, և արևելքից՝ Ասքոլի Պիչենոյին։ Տարածքը հիմնականում լեռնային է՝ Մոնտի դելլա Դուչեսսա և Մոնտի դել Չիկոլանո միջակայքերի հետ միասին, որոնց մեջ մտնում են Նուրիա և Ջանո լեռները, հյուսիսում գտնվում են Ռեատինի և Տեռմինիլլո (2217 մ) լեռները, արևելքում՝ Լագա (2458 մ) և Աբրուցո լեռները ։
Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն 2 արհեստական լճերը՝ Վալե դել Սալտոն և Լագո դել Սալտոն։ Լացիո տարածաշրջանում ամենամեծ լիճը Դել Սալտոն է, որը գտնվում է 1755 մետր բարձրության վրա։
Մարզում կան մի քանի պահպանված տարածքներ։ Դեպի հարավ ընկած է Մոնտի Լուկրետիլի տարածաշրջանային այգին, դեպի հարավ-արևելք՝ Ռիսեռվանը։
Թել Սենկել
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դիարբեքիրի մարզի լեռներ
1954-55 NBA մրցաշրջան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:NBA Կատեգորիա:Բասկետբոլ
Դիմակահանդես (Արամ Խաչատրյան)
«Դիմակահանդես» (անգլ.` Masquerade) բալետ, 3 գործողությամբ 15 պատկերով, նախաբանով ու վերջաբանով, Արամ Խաչատրյանի հեղինակած՝ 1944 թվականի «Դիմակահանդես» նվագախմբային սյուիտի (երաժշտությունը գրվել է 1941 թվականին Եվգենի Վախթանգովի անվան պետական ակադեմիական թատրոնի պատվերով Միխայիլ Լերմոնտովի «Դիմակահանդես» դրամայի համար) և 1959 թվականի «Լերմոնտով» սյուիտի երաժշտության (երաժշտությունը գրվել է 1954 թվականին Բ. Լավրենևի «Լերմոնտով» պիեսի համար և բեմադրվել Մոսկվայի Գեղարվեստական Ակադեմիական թատրոնում) հիման վրա։
Կոպմոզիցիան և խմբագրումը՝ Արամ Խաչատրյանի սան և հետևորդ` Էդգար Հովհաննիսյանի։ Բալետային լիբրետոն՝ Լիդիա Վիլվովսկայայի և Միխայիլ Դոլգոպոլովի, Նատալիա Ռիժենկոյի և Վիկտոր Սմիրնով - Գոլովանովի՝ Միխայիլ Լերմոնտովի «Դիմակահանդես» դրամայի մոտիվներով։
Բալետն առաջին անգամ բեմադրվել է 1982 թվականի ապրիլի 7-ին Օդեսայի օպերայի և բալետի թատրոնում։
Երևանում բալետը բեմադրվեց մեկ տարի անց՝ 1983 թվականի մարտի 27-ին Ալ. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում։
Ստեղծման պատմություն
Արամ Խաչատրյանի մեծ ցանկությունն էր 1941 թվականին Եվգենի Վախթանգովի անվան պետական ակադեմիական թատրոնի պատվերով Միխայիլ Լերմոնտովի «Դիմակահանդես» և 1954 թվականին Մոսկվայի Գեղարվեստական Ակադեմիական թատրոնում բեմադրված Բ.Լավրենևի «Լերմոնտով» դրամաների համար գրված երաժշտական երկերի հիման վրա կառուցել «Դիմակահանդես» բալետը։ 1970-ականներին ռուս պարուսույցներ Լիդիա Վիլվովսկայան և Միխայիլ Դոլգոպոլովը կազմեցին «Դիմակահանդես» դրամայի բալետային լիբրետոն։ Սակայն կոմպոզիտորը այդպես էլ չհասցրեց գրել բալետի երաժշտությունը։
Արամ Խաչատրյան – Էդգար Հովհաննիսյան
«Արամ Խաչատրյանի հետ փափագած ծանոթությունս կայացավ 1947 թվականին։ Մինչ այդ անձամբ ծանոթ չէինք, թեև հաճախ էի նրան տեսնում, երբ Երևանում էր լինում։ Հիշում եմ, 1944 թվականին, երբ պիտի կատարվեին Սովետական Հայաստանի օրհներգը և Երկրորդ սիմֆոնիան, Արամ Խաչատրյանին հաճախ կարելի էր տեսնել Աբովյան փողոցում զբոսնելիս։ …Միայն երեք տարի անց, 1947 թվականին իրականացավ երազանքս. ես ծանոթացա իմ սերնդակից շատերի պաշտամունքի, կենդանի դասականի հետ»,– պատմում է Էդգար Հովհաննիսյանը ։
Արամ Խաչատրյանը ևս ծանոթության հենց սկզբից էլ բարձր է գնահատել երիտասարդ կոմպոզիտորի տաղանդն ու օժտվածությունը և, ինչպես շատերի համար, դարձել ստեղծագործական կյանքում նրա մեծ խորհրդատուն, բարեկամն ու կնքահայրը՝ 1966 թվականին երաժշտագետ Մարգարիտ Հարությունյանին ուղղված նամակում իր աշակերտների շարքից Էդգար Հովհաննիսյանին առանձնացնելով հետևյալ բնորոշմամբ. «լրջության, խորության, փնտրելու ու գտնելու ունակության համար, ստեղծագործելու անխուսափելիության հանդեպ ունեցած հավատի համար» ։ Ուսուցչի նման վստահությունը Էդգար Հովհաննիսյանի համար դարձավ իր ստեղծագործական կյանքի գլխավոր խթաններից մեկը։
« Արամ Իլյիչի աշակերտ ինձ զգացել եմ այն օրից, ինչ առաջին անգամ լսեցի նրա երաժշտությունը, - գրում է Էդգար Հովհաննիսյանը։ - Եվ, կարծում եմ, ես միակը չեմ։ Հայ կոմպոզիտորների այն սերունդները, որոնք երաժշտություն ոտք դրեցին այն բանից հետո, երբ Խաչատրյանի ստեղծագործությունը հասավ իր բարձունքին… այս կամ այն չափով գտնվել և գտնվում են Խաչատրյանի հզոր անհատականության հմայքի ազդեցության տակ։ Նրա արվեստը հանդիսանում է լավագույն ազգային ավանդույթների խտացում, և սրանով է պայմանավորված նրա ազդեցության ուժը Հայաստանի, և ոչ միայն Հայաստանի արվեստագետների վրա։ Արամ Իլյիչի ստեղծագործությունը կարելի էր անվանել ժամանակակից հայ երաժշտության հանրագիտարան։ Նրա ստեղծագործություններում, նույնիսկ ամենավաղ շրջանի, չկա մի «թեզ», մի մանրամասն, որը հետագայում չզարգացվեր իր կամ իր կրտսեր գործընկերների կողմից։ Եվ նրա նույնիսկ «պատահաբար նետած» մտքերն ու ֆրազները զարգացնելու, խորացնելու հնարավորությունները դեռևս չեն սպառվել, և Հայաստանի կոմպոզիտորների դեռ մի քանի սերունդ կսնվեն Խաչատրյանի երաժշտության աղբյուրից։ Առավել ևս, որ եթե ուզում ես սովորել վարպետից, միշտ չէ, որ պարտադիր է հաճախել նրա դասարան, բավական է պարզապես սիրել նրա երաժշտությունը» ։
«Իմ բախտը բանեց՝ տակավին վաղ հասակում ինձ ներկայացրեցին Արամ Խաչատրյանին, և ավելի քան երեսուն տարի շփվեցի նրա հետ։ Երջանիկ եմ, որ եղել եմ Արամ խաչատրյանի ասպիրանտը Մոսկվայի կոնսերվատորիայում։ Իմ մեջ միշտ արթուն է երախտագիտության զգացումը Արամ Խաչատրյանի հանճարեղ երաժշտության հանդեպ, կոմպոզիցիայի՝ նրա զարմանալիորեն բովանդակալից դասերի հանդեպ, նրա իմաստուն խորհուրդների հանդեպ» ։ Էդգար Հովհաննիսյան
Խաչատրյան - ուսուցչին այսպես էր հիշում Էդգար Հովհանննիսյանը. «Պահանջկոտ է։ Հաճոյախոսությունների հարցում՝ ժլատ, անհանդուժող ծուլության հանդեպ։ Աշակերտը պետք է պատասխանատու լինի իր ստեղծագործության յուրաքանչյուր նոտայի համար։ Հատկապես, եթե այդ երաժշտությունը բեմի կամ էկրանի համար է» ։
Էդգար Հովհաննիսյանը իր ուսուցչի մասին խոսել է պատկառանքի ու երախտագիտության մեծ զգացումով, բարձր է գնահատել իր ուսուցչի ստեղծագործական որակները։ «Դժվար է գրել ու խոսել Արամ Խաչատրյանի երաժշտության մասին։ Դժվար՝ ոչ այն պատճառով, որ այդ մասին շատ են գրել ու շատերն են խոսել, այլ այն, որ թեպետ արդեն երեք տասնամյակ է, ինչ այդ երաժշտությունը շրջում է աշխարհով, սակայն շարունակում է դեռ հավելել իր գայթակղությունները, նորից ու ավելի հրապուրելով իր՝ անգամ իսկ հին ծանոթներին։ Շրջում է ամենուր և, - ինչպես դա հատուկ է միայն իմաստուն գեղեցկությանը, - միշտ նորովի է ներկայացնում իրեն, իր արժանիքները։ Ինչու՞ է գեղեցիկ, ինչո՞վ է իմաստուն այդ երաժշտությունը. կյանքի բուռն վայելքով, նրա պայծառ գույների և հախուռն ռիթմերի, նրա մեղեդիական հարստությունների փայլուն անդրադարձով, որ այնպես հանճարեղորեն ցոլաց Խաչատրյանի գործիքային երկերում և «Գայանե»-ում, բարձր հուզաշխարհով, կերպարային ստույգ մտածողությամբ և դրամատիկականի սուր զգացումով, որ այնքան բնորոշ է կինոյի ու թատրոնի համար ստեղծած նրա երկերին, վերջապես, իսկական ողբերգայնությամբ, այսինքն այն բնութագծերով, որոնց շռայլ արտահայտումն ենք գտնում կոմպոզիտորի Երկրորդ սիմֆոնիայում, և այդ ամենի հանրագումարով, ինչի հենց արգասինքն էլ «Սպարտակը» եղավ», – Էդգար Հովհաննիսյան ։
Խաչատրյան - Հովհաննիսյան փոխադարձ գնահատանքը տվեց իր պտուղները։ Արդյունքը «Դիմակահանդես» բալետն է։
Էդգար Հովհաննիսյանն այնպիսի ակնածանքով էր վերաբերում իր ուսուցչին, որ անգամ արգելել էր ազդագրի վրա նշել իր ազգանունը Խաչատրյանի ազգանվան կողքին։ Հովհաննիսյանը իր կատարած աշխատանքի մասին գրել է.
Պրեմիերա
Բալետն առաջին անգամ բեմադրվել է 1982 թվականի ապրիլի 7-ին Օդեսայի օպերայի և բալետի թատրոնում։ Բեմադրող բալետմայստեր՝ Նատալիա Ռիժենկո և Վիկտոր Սմիրնով - Գոլովանով, բեմադրող նկարիչ՝ Իլյա Գլազունով, զգեստների նկարիչ՝ Նինա Վինոգրադովա- Բենուա։
1982 թվականի առաջնախաղին ներկա էր նաև Սպենդիարյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի գլխավոր բալետմայստեր, ՀՀ Ժողովրդական արտիստ Վիլեն Գալստյանը։
Վիլեն Գալստյանը խոստովանել է, որ միշտ երազել է բեմադրել «Դիմակահանդես» բալետը։
«Դիմակահանդես» բալետի նոր բեմադրության (2 գործողություն) պրեմիերան տեղի է ունեցել 2017 թվականի մարտի 5-ին և 12-ին Երևանի Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան Օպերայի և Բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում։
Բեմադրությունը՝ ՀՀ ժողովրդական արտիստ Վիլեն Գալստյանի, բեմադրող դիրիժոր՝ Հարություն Արզումանյան, բեմադրության և զգեստների նկարիչ՝ ՀՀ վաստակավոր նկարիչ Ավետիս Բարսեղյան, երաժշտական խմբագիր՝ Անուշ Կարապետյան, փորձավարներ՝ ՀՀ ժողովրդական արտիստ Էլվիրա Մնացականյան, ՀՀ վաստակավոր արտիստ Սոնա Առուստամյան, Հրաչյա Հովհաննիսյան, Արթուր Գրիգորյան, գլխավոր խմբավար՝ Հրաչ Բորյան, թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար՝ ՌԴ վաստակավոր արտիստ Կոնստանտին Օրբելյան։
Ներկայացմանը մասնակցում է թատրոնի երգչախումբը (գլխավոր խմբավար՝ Ռադիկ Մելիքյան)։
Վոկալ պարտիան՝ Սիլվա Պետրոսյանի, Դիանա Հարությունյանի, Արծվիկ Դեմուրչյանի։
2018 թվականի հոկտեմբերի 26 -ին Օդեսայի օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում կայանում է «Դիմակահանդես» բալետի նոր բեմադրության պրեմիերան ։ Բեմադրություն՝ 2 գործողությամբ, 13 պատկերով, բեմադրող բալետմայստեր՝ Ուկրաինայի վաստակավոր արտիստ Գարի Սևոյան, բեմադրող դիրիժոր Վիտալի Կովալչուկ, բեմական նկարիչ՝ Իգոր Անիսենկո, զգեստների նկարիչ՝ Սերգեյ Վասիլև, դիրիժոր՝ Մարգարիտա Գրինիվեցկայա - Խոլմատովա, կոնցերտմայստերներ՝ Լոլիտա Գրիգորյան, Անաստասիա Մարուշկո, Լիա Չիբալաշվիլի, Իննա Շվեդենկո, Յուլիան Շումակով, Գալինա Սերգեևա, Նատալյա Ռուսինյակ ։
Բեմական կյանք
Նատալիա Ռիժենկոի և Վիկտոր Սմիրնով-Գոլովանովի 1982 թվականի բնօրինակ բեմադրությունը բազմիցս տեղափոխել են տարբեր թատրոններ․
1983 թվական մարտի 27 -  Ալ. Սպենդիարյանի անվան Հայաստանի օպերայի և բալետի ակադեմիական թատրոն, բեմադրող նկարիչներ Է․ Ստենբերգ և Ն․Պովագո, երաժշտական ղեկավար և դիրիժոր՝ Հակոբ Ոսկանյան, բեմադրությունը և խորեոգրաֆիան՝ ՌՍՖՍՀ վաստակավոր արտիստ Ն.Ռիժենկո, ՈՒՍՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Վ.Սմիրնով-Գոլովանով, թատրոնի գլխավոր բալետմայստեր՝ Վիլեն Գալստյան։
2001 թվականի նոյեմբերի 10 -   Սարատովի օպերայի և բալետի թատրոն, բեմադրությունը՝ Նատալյա Ռիժենկոյի, բեմադրող նկարիչ Քսենիա Շիմանովսկայա, բեմադրող դիրիժոր՝ Մեդետ Տուրգումբաև ։
2002 թվականի հունիսի 26 -   Սամարայի օպերայի և բալետի թատրոն, բեմադրող նկարիչ՝ Քսենիա Շիմանովսկայա, բեմադրող դիրիժոր՝ Վլադիմիր Կովալենկո ։
2017 թվականի մարտի 5 - Երևանի Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոն, նոր բեմադրություն/պրեմիերա, երկու գործողությամբ/, բեմադրությունը՝ ՀՀ  ժողովրդական արտիստ Վիլեն Գալստյանի։ Մինչ օրս (2021 թվականի հուլիսի 23) ներկայացումը Թատրոնում ցուցադրվել է 20 անգամ։ 21-րդ ներկայացումը տեղի կունենա 2021 թվականի հուլիսի 23-ին ։
2018 թվականի հոկտեմբերի 26 - Օդեսայի օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոն, նոր բեմադրություն /պրեմիերա, երկու գործողությամբ, 13 պատկերով/, բեմադրությունը՝ Ուկրաինայի վաստակավոր արտիստ Գարի Սևոյանի։ Մինչ օրս (2021 թվականի հուլիսի 23) ներկայացումը Թատրոնում ցուցադրվել է 16 անգամ։ 16-րդ ներկայացումը տեղի է ունեցել 2021 թվականի մայիսի 20-ին ։ Հաջորդ ներկայացումը նախատեսված է օգոստոսի 4–ին ։
Կառուցվածքը
«Դիմակահանդես» բալետի մեջ Էդգար Հովհաննիսյանը ներառել է համանուն սյուիտի բոլոր հինգ հատվածները, որոշ հատվածներ համանուն դրամայից (նախաբանն ու վերջաբանը), երկու հատված «Լերմոնտով» դրամայի երաժշտությունից։ Պահանջվեցին նաև առանձին հատվածներ Արամ Խաչատրյանի տարբեր ստեղծագործություններից, այդ թվում` Թավջութակի սոնատ-մենանվագը, «Բասո օստինատո» երկու դաշնամուրների համար գրված սյուիտից, Երկրորդ սիմֆոնիան։ Մեծածավալ էին նաև Էդգար Հովհաննիսյան հեղինակային ստեղծագործական հատվածները, այդ թվում` Արբենինի մենախոսություն-հիշողությունը, «Զրպարտության» տեսարանը, ինչպես նաև ամբողջ երրորդ գործողությունը, որտեղ պետք է առանձնացնել հատկապես «Սգո» պոլոնեզը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արամ Խաչատրյանի բալետներ Կատեգորիա:Արամ Խաչատրյանի ստեղծագործություններ
Զախարովկա (գյուղ, Պերշոտրավնևի շրջան)
Զախարովկա (Захарівка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Պերշոտրավնևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1750 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Զախարովկա գյուղում բնակվում էր 660 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Պերշոտրավնևի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1750 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սսի պայմանագիր (1194)
Սսի պայմանագիր 1194, կնքվել է Սիս քաղաքում, Կիլիկյան Հայաստանի և դրացի Անտիոքի դքսության միջև։ Երկու երկրների միջև սահմանային վեճերը կարգավորելու և բարեկամություն հաստատելու պատրվակով, Անտիոքի դուքս Բոհեմունդ III Կակազը (1173—1205) 1193 թվականին Հայոց թագավոր Լևոն Բ Մեծագործին հրավիրել է բանակցության՝ նրան ձերբակալելու և իրեն ձեռնտու պայմանագիր պարտագրելու մտադրությամբ։ Սակայն Լևոն Բ հանդիպման վայրը փոխել է Կաստոն բերդը, ինքը ձերբակալել դքսին և նրան տարել Սիս։ Նրանց միջև հաշտության պայմանագիրը ստորագրվել է տևական բանակցություններից հետո՝ Երուսաղեմի թագավորի միջնորդությամբ։ Դուքսն ընդունել է Հայոց թագավորի գերագահությունը, վերադարձրել դեռևս 1185 թվականին զավթած սահմանամերձ (Ջահան գետից մինչև Կաստոն բերդը) հայկական հողերը, ինչպես նաև Ասորվոց դրունք ռազմական կարևոր հանգույցը։ Պայմանագիրն ամրապնդվել է դքսի գահաժառանգ որդի Ռայմոնդի և Լևոն Բ-ի եղբոր դուստր Ալիսի (Ալիծ) ամուսնությամբ։ Բոհեմունդ III Կակազն ազատ է արձակվել՝ Ռայմոնդ որդուն պատանդ թողնելով Սսում։ Սի քանի տարի անց Լևոն Բ որդեգրել է հանկարծամահ եղած Ռայմոնդի գահաժառանգ որդի Ռուբենին և նրան հռչակել նաև իր գահաժառանգը (Անտիոքի դքսությունը Կիլիկյան Հայաստանին միացնելու նպատակով)։
Կատեգորիա:1194 Կատեգորիա:Կիլիկյան Հայաստանի ռազմական պատմություն
Թերբեդայի արգելոց
Թարբեդայի արգելոց, արգելոց Ռուսաստանի Ստավրոպոլի երկրամասի Կարաչայ-Չերքեզիայում, Թեբեդա և Մեծ Զելենչուկ գետերի վերնագավառներում։ Տարածությունը 83․1 հազար հա է։
Պահպանվում են Արևմտյան Կովկասի հյուսիսային լանջերի լեռնաանտառային և լեռնամարգագետնային բնական կոմպլեքսները։ Կենդանիներից կա կովկասյան տուր, քարայծ, եղջերու, վարազ, զուբր, լուսան, կլիմայավարժեցված սկյուռ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի արգելոցներ
Երդմնկաչայ
Երդմնկաչայ, գետակ Արածանիի ստորին հոսանքի ավազանում ։
Սուրբ Ստեփանոս մատուռ
Սուրբ Ստեփանոս, հայ առաքելական եկեղեցու մատուռ Իրանի մայրաքաղաք Թեհրանում։ Պատկանում է Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոսության Թեհրանի թեմին։ Գտնվում է հայկական նոր գերեզմանատան՝ «Նոր Բուրաստանի» տարածքում ։
Պատմություն
Թեհրանում հայերը հաստատվել են հաստատել 18-րդ դարի կեսերից, իսկ հաջորդ դարավերջին այնտեղ բնակվում էր մոտ հազար հայ։ Նրանք կառուցում են երկու եկեղեցի՝ սուրբ Գևորգ (մատուռ՝ 1795, եկեղեցի՝ 1884) և սուրբ Թադևոս-Բարդուղիմեոս (1808)։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո հայ բնակչությունն անցավ երեք հազարը՝ կազմելով քաղաքի բնակչության շուրջ մեկուկես տոկոսը ։ Կառուցվում է Դուլաբի գերեզմանատունը՝ կից մատուռով։ Այն բաղկացած էր հինգ բաժիններից՝ հայ առաքելականներ, հայ կաթոլիկներ, ուղղափառներ, բողոքականներ և Հռոմի կաթոլիկներ ։ Թեև պարսիկներն այն կոչում են «հայկական գերեզմանատուն», այստեղ թաղված են նաև այլազգի քրիստոնյաներ։
Երկրորդ աշխարհամարտից հետո Թեհրան են տեղափոխվում տասնյակ հազարավոր հայեր՝ Իրանի տարբեր գավառներից ու քաղաքներից, անհրաժեշտություն է ստեղծվում կառուցել նոր գերեզմանատուն։ Սուրբ Սարգիս մայր տաճարի կառուցումից հետո՝ 1973 թվականին, պետության կողմից հայոց թեմին է տրամադրվում 20 հեկտար տարածությամբ հողատարածք՝ Թեհրանի 15-րդ շրջանի Խավարան քաղաքամասում ։ Նույն թվականին «Նոր Բուրաստան» գերեզմանատանն օծվում և 1974 թվականին բացվում է սուրբ Ստեփանոս մատուռը ։ Այն կառուցվել էր Ժորժ Հովհաննեսովի բարերարությամբ, ի հիշատակ իր ծնողների՝ Ստեփանոսի և Մարիամի։ Մատուռն օգտագործվում է թաղման եկեղեցու կարգի համար։ Շինությունը և գերեզմանատունը մաքրվել և կարգի են բերվել 2016 թվականին ։
Նոր Բուրաստանում ամփոփված են ավելի քան 20,000 հայ ննջեցեալներ, որոնցից 52 հոգին նահատակվել են իսլամական հեղափոխության և Իրան-Իրաքյան պատերազմի տարիներին։
Ճարտարապետություն
Մատուռը չափերով փոքր է, ունի շուրջ 16,20 մետր երկարություն և 13,10 մետր լայնություն ։ Կառույցը երեսպատված է մարմարով, ներսում դրված է Աստվածամոր պատկերը Հիսուսի հետ։ Մատուռի փոքր չափսերի պատճառով սուրբ Ստեփանոսի տոնը նշվել է սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ, սուրբ Թարգմանչաց և այլ եկեղեցիներում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Թեհրանի թեմի վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Թեհրանի եկեղեցիներ
Ռոստովների տուն
Ռոստովների տուն (Дом Ростовых), շենք-տեսարժանություն Մոսկվայում։
Աշխարհագրական դիրք
Ռոստովների տունը գտնվում է Կենտրոնական վարչական շրջան, Պովարսկայա փողոց, շենք 52/55, շինություն 1 հասցեով (Պրեսնենսկի շրջան)
Պատմություն
Տունը կառուցվել է 1756 թվականին։ Այն գտնվել է Ի. Ի. Վորոնցով-Վելյամինովի տիրապետության տակ Բոլշայա Նիկիտսկայա փողոցում։ 1770-ական թվականներին տարածքին տիրացել է Դոլգորուկովը։ Նրա օրոք սահմաններն ընդլայնվել են մինչև Պովարսկայա փողոց։ Կառուցվել են նաև նոր մասնաշենքեր։ 1790-ական թվականներին գլխավոր շենքին կցակառուցվել են նոր շինություններ և նրան տրվել է կլասիցիզմի ոճ ։ ։
1812 թվականին շենքը զբաղեցրել են ֆրանսիացիները։ Հրդեհի ժամանակ շենքը չի տուժել։ 1853 թվականին բարոն Միխայիլ Լվովիչ Բոդեն ձեռք է բերել կալվածքը։ 1876 թվականին բարոն Բոդեն իր ազգանվանն ավելացրեցլ է մոր ազգանունը` Կոլիչևա, քանի որ նա այդ ազգանվան վերջին կրողն էր։ Բարոն Բոդե-Կոլիչևը տանը հաղորդել է նոր հորինվածք։ 1859 թվականին շինությանը կցակառուցվել է Սուրբ Փիլիպոս եկեղեցին։ 1866 թվականին այստեղ պսակադրվել են Ի. Ս. Ակսակովը և Ա. Ֆ. Տյուտչևան։ Բարոնը, որը հետաքրքրվում էր պատմությամբ և հնագիտությամբ, հետագայում շենքում ստեղծեց թանգարան։ Ցուցասրահներից մեկում ներկայացված էր Բոդե-Կոլիչևների ընտանիքի տոհմածառը։ 1888 թվականին բարոնը մահացավ, և տան սեփականատեր դարձավ նրա դուստրը` Նատալյան ։
1934 թվականից շենքում գործում էր ԽՍՀՄ գրողների միությունը։ 1936 թվականին շենքի մոտ տեղադրվել է Ցվետնոյ բուլվարից տեղափոխված «Միտք» քանդակը (հեղինակ` Ս. Դ. Մերկուրով), որը 1955 թվականին տեղադրվել է քանդակագործի գերեզմանին։ 1992 թվականից շենքը զբաղեցնում է Գրողական միությունների միջազգային խմբակցությունը։
Ճարտարապետություն
Սկզբնապես, 1756 թվականին, տունը անկյունային որմնասյուներով շենք էր, չափսերը փոքր էին։ 1770-ական թվականներին, Դոլգորուկովների օրոք, կառուցվել է երկու միմյանց համաչափ ծառայողական մասնաշենք։ 1790-ական թվականներին տանը կցակառուցվել է միջնահարկ, ավելացվել է երկու սյունավոր նախամուտք։ Այդ պատճառով շենքը պատկանում է կլասիցիզմի ոճին ։
Հայտնի մարդիկ
Տարբեր ժամանակներում այստեղ հյուրընկալվել են անվանի մարդիկ` Նինա Ճավճավաձեն, Լև Տոլստոյը ։
Լև Տոլստոյը հաճախ էր լինում այստեղ Միխայիլ Լվովիչ Բոդեի օրոք։ Հետազոտողների կարծիքով` այս տունն է եղել «Պատերազմ և խաղաղություն» վեպում Ռոստովների տան նախատիպը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:1756 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Ամալա Պոլ
Ամալա Պոլ (Amala Paul, അമല പോൾ, ), հնդիկ դերասանուհի, որը նկարահանվել է մալայալամ, տելեգու և թամիլերեն ֆիլմերում։ Առաջնաելույթ է ունեցել 2009 թվականին «Neelathamara» ֆիլմում։ Տարբեր շրջանային կինոմրցանակների դափնեկիր է լավագույն դերասանուհու դերի համար, այդ թվում՝ SIIMA Awards և Vijay Awards։
Կարիերա
Տեսնելով նրա պորտֆելիոյի լուսանկարները՝ ռեժիսոր Լալ Ժոզեն Ամալային հրավիրել է մալայալամա «Neelathamara» ֆիլմի էպիզոդիկ դերում նկարահանվելու։ Ֆիլմը 1979 թվականի նույնանուն ֆիլմի ռեմեյքն էր ։ Ապա 2010 թվականին նա նկարահանվել է մի քանի երիտասարդական թամիլական ֆիլմերում։ Առաջին նախագիծը, որում նա սկսել է աշխատել, եղել է «Vikadakavi» կատակերգությունը, բայց նկարահանումները կանգ են առել այն բանից հետո, երբ նյութի 80 %-ը արդեն նկարահանված էր ։ Այդ պատճառով սկզբում էկրան է բարձրացել «Veerasekaran» ֆիլմը՝ ենթարկվելով խիստ քննադատության ։ Դրան հաջորդել է վիճահարույց «Sindhu Samaveli» ֆիլմը, որտեղ նա խաղացել է հարսնացուի դեր, որը գաղտնի հարաբերություններ ուներ իր սկեսրայրի հետ։ Ֆիլմը խառը արձագանքներ է ստացել և բողոքի ակցիաներ է առաջացրել Թամիլ Նադու նահանգում ։ Սակայն Ամալայի խաղը ստացել է դրական գնահատական ։ Դրան հաջորդած ռոմանտիկ «Մայնա» դրաման, որի ռեժիսորը Պրաբհու Սոլոմոնն էր, դարձել է նրա առաջին հաջողությունը։ Դերասանուհին արժանացել է քննադատների գովասանքին  և Filmfare Awards South-ի անվանակարգի լավագույն կանացի դերի համար ։
2011 թվականի սկզբին նա երկրորդ պլանի դերով հայտնվել է մալայալամերեն «Ithu Nammude Katha» ֆիլմում, իսկ գարնանը վերջապես սահմանափակ վարձույթի է դուրս եկել «Vikadakavi» ֆիլմը։ Նրա հաջորդ թողարկումը դարձել է ռեժիսոր Ա․Լ․ Վիջայի «Լուսնի զավակը» ֆիլմը՝ հիմնված ամերիկյան «Ես Սեմն եմ» ֆիլմի վրա ։ Ֆիլմի գլխավոր դերերը խաղացել են Վիխրամը և Անուշկա Շեթի ն։ Ամալան խաղացել է դպրոցական թղթակցի դեր՝ նվաճելով քննադատների ճանաչումը, որոնք գրել են, որ նրա «արտահայտիչ աչքերը օգնել են նրան հետք թողնել ոչ մեծ, բայց կարևոր դերում» և որ նա «իրեն լավ է ներկայացրել» ։ «Լուսնի զավակը» դերասանուհուն բերել է Filmfare անվանակարգ՝ երկրորդ պլանի լավագույն կանացի դերի համար ։ Տարվա վերջում դերասանուհին առաջնաեույթ է ունեցել տելեգու կինոմատոգրաֆիայում Ռամ Գոպալ Վարմայի «Bejawada» ֆիլմում, որտեղ որպես հերոս խաղացել է Նագա Չայտանյան։ Ֆիլմը ստացել է բացասական արձագանքներ և ձախողվել է վարձույթում։
2012 թվականը սկսվել է Նարաին Լինգուսամիի «Հանուն եղբոր» մարտաֆիլմով՝ գլխավոր դերերում Արիա և Մախդավան։ Ֆիլմը ստացել է քննադատների բարձր գնահատականը և հաջողակ է եղել վարձույթում։ Ամալիի խաղի մասին արձագանքները եղել են տարբեր, այն դեպքում, երբ The Times of India–ից Վենկատեսվրանը նշել է, որ նա լավ աշխատանք է արել, Rediff.com–ից Պավիտրա Սրինիվասանը գրել է, որ նա «քայլում է ամբարտավան տեսքով, ուռեցնում է շրթունքները և ամբողջությամբ գերխաղում է» ։ Մեկ ամիս անց՝ Սուրբ Վալենտինի օր վանից հետո, վարձույթ է դուրս եկել միանգամից նրա մի քանի ֆիլմ։ Դրանցից մեկը Աթարվայի հետ նկարահանված ռոմանտիկ «Muppozhudhum Un Karpanaigal» թրիլլեր ն էր, որտեղ Ամալան խաղացել է իր երևակայական ընկերուհուն և նրա իրական նախատիպը։ The Times of India–ի գրախոսականում ասված է, որ նա «վերջապես ստացել է որոշ բովանդակությամբ դեր՝ մի քանի թեթև և շուտ մոռացվող ֆիլմերից հետո» , իսկ Նյու Դելիի Հեռուստատեսություն ից քննադատը ավելացրել է, որ նա իր կերպարին հարգանքի տուրք է մատուցում և լավ է ցույց տալիս զգացմունքները ։ Այդ օրվա մեկ այլ գրախոսական է դարձել Սիդհարթի հետ երկլեզու դրամատիկական կատակերգությունը, որը թողարկվել է տելեգու «Love Failure» և թամիլերենում «Kadhalil Sodhappuvadhu Yeppadi» վերնագրերով։ Գրախոսականներում նշված է, որ Ամալան և Սիդհարտը իդեալական զույգ են կազմել  ։ Ֆիլմի թամիլերեն տարբերակը դերասանուհուն անվանակարգ է բերել  Filmfare–ում և  SIIMA Awards–ում ։ Ապա՝ հունիսին, Շանհայի կինոփառատոնում կայացել է նրա առաջին արտ հաուս «Akasathinte Niram» ֆիլմի առաջնաելույթը, որտեղ Ամալան խաղացել է խուլ և համր աղջկա ։ Պատկերը մտել է Օսկար մրցանակաբաշխության լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ անվանակարգի թեկնածուների ցանկ Հնդկաստանի կողմից ։ 2012 թվականին Ամալիի վերջին աշխատանքը դարձել է «Փախի՛ր, փոքրիկ, փախի՛ր» ֆիլմը Մոհանլալի հետ, որը դարձել է տարվա մալայալամ ամենադրամարկղային ֆիլմը ։ Դերասանուհու մասին արձագանքները ընդհանուր առմամբ դրական էին, Rediff.com–ից Փարեշ Փալիչան նշել է, որ չնայած «Ամալա Պոլը Մոհանլալի հետ ձեռք առնելու մեջ լավ է, սակայն նա գրեթե ոչինչ չունի ինքնուրույն անելու» ։ Ֆիլմը բերել է նրան SIIMA մրցանակ՝ լավագույն կանացի դերի համար ։
2013 թվականի տելեգու լեզվով առաջին ֆիլմերն են դարձել «Կալկաթայի հերոսը» և «Երկու աղջիկների հետ», որտեղ նա համագործակցել է առաջատար ռեժիսորներ Վինա Վինայակի և Պուրի Ջագանաթհի նաև դերասաններ Ռամ Չարան Տեջայի և Ալլու Արջունի հետ։ «Կալկաթայի հերոսը» դարձել է Թոլիվուդում տարվա ամենահաջողված ֆիլմերից մեկը, սակայն Ամալայի դերը փոքր էր։ «Երկու աղջիկների հետ»–ը ևս իրեն լավ է դրսևորել հնդկական և արտասահմանյան դրամարկղերում՝ չնայած քննադատների խառը արձագանքներին։ Հետո դերասանուհին կրկին նկարահանվել է Վիջայի հետ, որի հետ այդ պահին արդեն նշանադրված էր։ «Ուսուցիչը» ֆիլմում նա խաղացել է կին–ոստիկանի, որը պարտքի զգացողության և հանցագործի հանդեպ համակրանքի միջև կտոր–կտոր է լինում․ ֆիլմում հանցագործի դերը խաղացել է թամիլական կինոյի աստղ Վիջայը։ «Ուսուցիչը» ստացել է հակասական արձագանքներ, սակայն Ամալան արժանացել է գովասանքի ։ Իսկ դեկտեմբերին նա էկրաններին հայտնվել է Սատյանա Անտիկատայի մալայամալեզու «Oru Indian Pranayakadha» կատակերգությամբ։ Այս դերը ևս դրական է գնահատվել  և նրան բերել է մի շարք կինոմրցանակներ՝ ներառյալ SIIMA Awards–ը ։
Ամալան նաև մասնակցել է ռեժիսոր Սամուտիրականի երկլեզու նախագծին, որի թամիլերեն տարբերակն ուներ «Nimirndhu Nil» անվանումը, (գլխավոր դերում Ջայամ Ռավին) թողարկվել է 2014 թվականի մարտին։ Տելեգուում «Janda Pai Kapiraju» անվանումն ունեցող ֆիլմը պետք է թողարկվեր մի քիչ ավելի ուշ, սակայն ֆինանսական խնդիրների պատճառով հետաձգվել է գրեթե մեկ տարով ։ «Nimirndhu Nil»-ը վարձույթում ունեցել է միջին հավաքներ, «Velaiilla Pattadhari» Ջանուշի հետ հավաքել է 50 կրոր (500 մլն ռուփի)՝ 5 միլիոն բյուջեի դեպքում ։ 2014 թվականի ևս երկու ֆիլմերում՝ թամիլերեն «Kathai Thiraikathai Vasanam Iyakkam» և մալայալամ «Iyobinte Pusthakam», նա նկարահանվել է որպես կամեո  ։
2015 թվականի սկզբին նա հայտնվել է մալայամալեզու «Mili» ֆիլմում՝ ցածր ինքնագնահատական ունեցող աղջկա մասին, որը որոշում է իր կյանքը դեպի լավը փոխել։ The Times of India-ից Դիպա Սոմանը գրում է, որ դերասանուհին իր հերոսուհուն անհրաժեշտ քանակությամբ խոցելիություն, չարաճճիություն, զսպվածություն և անօգնականություն է հաղորդել և ընդգրկել է բնավորության բոլոր նրբությունները ։ Ապա վերջապես էկրան է բարձրացել «Janda Pai Kapiraju» ֆիլմը, որը ստացել է դրական արձագանքներ, որոնք նշում էին, որ նա հաջողությամբ հաղթահարել է դերը ։ Դեկտեմբերին նա ոչ մեծ դերով նկարահանվել է «Pasanga 2» ֆիլմում՝ արժանանալով դրական գնահատականի և դրական արձագանքների  ։ Նա նաև որպես երկրորդ պլանի դերասանուհի Վիշնու Մանչուի հետ հրավիրվել է նոր ֆիլմում խաղալու ։
Իհլենի հայտարարություն
Իհլենի հայտարարությունը հայտարարություն է կատարված 1919 թ․ հուլիսի 22-ին Նորվեգիայի արտաքին գործերի նախարար Նիլս Կլաուս Իհլենի կողմից Գրենլանդիայի նկատմամբ Դանիայի սուվերեն տիրապետության վերաբերյալ, որում Իհլենը բանավոր հայտնել է Դանիայի նախարարին, որ "․․․արքայական [դանիական] կառավարության պլանները ամբողջ Գրենլանդիայի նկատմամբ Դանիայի սուվերենության վերաբերյալ ․․․ խոչընդոտների չեն հանդիպի Նորվեգիայի կողմից"։ Հայտարարությունը խնդրո առարկա դարձավ, երբ հարց բարձրացվեց, թե արդյոք այն պարտադիր ուժ ունի Նորվեգիայի համար։ Հարցն այնուհետև քննվեց Միջազգային Մշտական Դատարանում որպես Արևելյան Գրենլանդիայի Գործ 1933-ին։
Հայտարարությունը
Ի պատասխան, Իհլենը 1919թ․ հուլիսի 22-ին հայտարարություն արեց, որ "․․․արքայական [դանիական] կառավարության պլանները ամբողջ Գրենլանդիայի նկատմամբ Դանիայի սուվերենության վերաբերյալ ․․․ խոչընդոտների չեն հանդիպի Նորվեգիայի կողմից"։
Արևելյան Գրենլանդիայի Գործը
Այնուամենայնիվ, Նորվեգիան շարունակում էր օկուպացնել Արևելյան Գրենլանդիան մինչև 1930-ականները։ Դա հանգեցրեց, նրան, որ 1933-ին Դանիան և Նորվեգիան այս գործը տարան Միջազգային Մշտական Դատարան։
Հաագայի միջազգային դատարանը վիճելի տարածքը շնորհեց Դանիային։ Դատարանը հայտարարեց, որ Իհլենի հայտարարությունն իրենից ներկայացրել է հստակ և ոչ պայմանական խոստում։ Որոշումն ընդունվեց երկու երկրների կողմից էլ։
Կատեգորիա:Գրենլանդիայի պատմություն Կատեգորիա:Միջազգային իրավունք Կատեգորիա:Նորվեգիայի պատմություն
Պարաշկև Հաջիև
Պարաշկև Տոդորով Հաջիև (Парашкев Тодоров Хаджиев, ), բուլղար կոմպոզիտոր, երաժշտական տեսաբան և մանակվարժ։ Արվեստագիտության դոկտոր (1982):
Կենսագրություն
Պարաշկև Հաջիևը ծնվել է 1912 թվականի ապրիլի 14-ին Սոֆիայում` կոմպոզիտոր և դիրիժոր Տոդոր Հաջիևի (1881-1956) և օպերային երգիչ Դոչինա Կոլարովայի ընտանիքում։ 1936 թվականին ավարտել է Բուլղարիայի կոնսերվաստորիան, որտեղ նրա ուսուցիչներն են եղել Անդրեյ Ստոյանովը և Պանչո Վլադիգերովը։ 1938-1940 թվականներին կատարելագործվել է Վիեննայում՝ Յոսեֆ Մարքսի մոտ, Բեռլինում՝ Հայնց Տիսենի մոտ և Պրահայում՝ Յոսեֆ Սուկի մոտ։ 1940 թվականից դասավանդել է Սոֆիայի կոնսերվատորիայում, որտեղ 1947 թվականին դարձել է պրոֆեսոր։ Նրա աշակերտներից են եղել Ալեքսնադր Ռայչևը, Վիկտոր Ռայչևը, Կոնստանտին Իլիևը, Իվան Մարինովը, Պենչո Ստոյանովը, Զդրավկո Մանոլովը, Բենցիոն Ելիեզերը, Սիմեոն Պիրոնկովը, Եմիլ Գեորգիևը, Ա. Վլադիգերովը, Գեորգի Մինչևը, Դիմիտր Խրիստովը և այլք։ Հարմոնիայի դասագրքերի հեղինակ է։ 1990-1992 թվականներին եղել է Բուլղարիայի կոմպոզիտորների միության նախագահ։
Պարաշկև Հաջիևը մահացել է 1992 թվականի ապրիլի 28-ին Սոֆիայում՝ 80 տարեկան հասակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Բուլղարիայի ազգային երաժշտական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Օպերային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Բուլղարացի գրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Պլովդիվի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Դիմիտրովյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բուլղարիայի ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Արվեստագիտության դոկտորներ Կատեգորիա:Սոֆիայի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Վարնայի պատվավոր քաղաքացիներ Կատեգորիա:Բուլղարացի դաշնակահարներ
(692) Հիպպոդամիա
(692) Հիպպոդամիա (Hippodamia), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1901 թվականի նոյեմբերի 5-ին Մաքս Վոլֆի և Աուգուստ Կոպֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,381485 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,8045 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,9585 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2271,22 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,158505 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 26,11° անկյուն։
Հիպպոդամիա աստերոիդը պատկանում է Կիբելեի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 3,27 - 3,7 ա. մ. մեծ կիսաառանցքներով, էքսցենտրիսիտետը` փոքր է քան 0,3 և ուղեծրի թեքումը` փոքր քան 25°։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:Կիբելեի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1901 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մաքս Վոլֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աուգուստ Կոպֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Ոսկե դարպասներ (Վլադիմիր)
Ոսկե դարպասներ (Золотые ворота), Վլադիմիր քաղաքում գտնվող հին ռուսական ճարտարապետական հուշարձան։ Հանդիսանոմ է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության մաս։ Կառուցվել է 1164 թվականին իշխան Վլադիմիր Բոգոլյուբսկու օրոք, որը Սուզդալից իշխանության մայրաքաղաքը տեղափոխեց Վլադիմիր։ Հուշարձանը հանդիսացել է պաշտպանական կառույց և հաղթական կամար։ Այն զարդարել է քաղաքի ամենահարուստ իշխանական-բոյարական մասի շքամուտքը (Նոր քաղաք)։
Պատմություն
Ամենայն հավանականությամբ կառուցվել է իշխանական շինարարների կողմից։ Դրա մասին վկայում է սպիտակաքար աղյուսներից մեկի վրա շինարարի թողած իշխանական նշանը։ Շինությունը կառուցվել է որմնադրությանը վերաբերող տեխնիկայի միջոցով, որը լայն տարածում ուներ Վլադիմիրի և Սուզդալի ճարտարապետության մեջ։ Անցակետային կամարների խիստ համամասնությունները՝ շրջափակված հզոր կիսաշրջանաձև կամարակապով, և վերևում գտնվող փոքր եկեղեցին շինությանը տալիս էին վեհաշուք տեսք՝ հատուկ իր նպատակին ծառայող։ Դարպասները տեղադրվել են 1158 թվականին, շինարարությունն ավարտվել է 1164 թվականի ապրիլի 26-ին՝ եկեղեցու օծման ժամանակ։
Անդրեյ Բոգոլյուբսկու օրոք քաղաքը շրջապատված էր ընդարձակ պատնեշով և ուներ մուտքի յոթ դարպաս, սակայն մինչ օրս գոյատևել է միայն Ոսկե դարպասը:.
XII-XIII դարերում դա քաղաքի ամենահանդիսավոր դարպասն էր։ Ռուսական հին տարեգրություններից մեկը հայտնում է, որ դարպասները ոսկի են անվանվել, քանի որ ծածկված էին ոսկեջրած պղնձի թերթերով, որոնք փայլում էին արևի տակ՝ զարմացնելով ժամանակակիցների երևակայությունը։ Հյուսիսից և հարավից դարպասների մոտ կային պատնեշներ՝ խորը փորվածքով, որոնց միջով դեպի քաղաք տանող կամուրջ էր անցնում։ Կամարն ուներ 14 մետր բարձրություն։
Հրապարակ մուտք էին գործում հարավային պատի դռնախորշով, որի միջով անցնում էր քարե սանդուղք՝ կիսաշրջանաձև կամարով։ Սանդուղքի հակառակ կողմում ելք կար դեպի հողապատնեշների հարավային հատվածը։ Հարավային պատի սանդուղքը տանում էր դեպի վերին մարտական ​​հարթակ, որն ուներ ատամնաձև պատեր՝ հրակնատի տեսքով։ Հրապարակի կենտրոնում կանգնեցվել է համեստ զարդարանքով սպիտակաքար եկեղեցի՝ քառակուսի հատակագծով, երեք աբսիդով, գեղեցիկ որմնասյուներով, երեք կամարակապ պորտալներով։
Դարպասը պահպանվել է խոշոր վերակառուցման միջոցով։ Այս կառույցի հնագույն մասեր են հանդիսանում լայն կամարը՝ հզոր կողային հենասյուներով, և դրանց վերևում գտնվող մարտական ​​հարթակը, որը մասամբ է գոյատևել մինչ օրս:Հաճախակի ավերիչ հրդեհներն ու թշնամիների արշավանքները զգալիորեն աղավաղել են Ոսկե դարպասների տեսքը։ Գրավոր աղբյուրների համաձայն՝ դարպասի եկեղեցու նորոգումն իրականացվել է 1469 թվականին ճարտարապետ և քանդակագործ Վ.Դ.Երմոլինի ղեկավարությամբ։ 1641 թվականին Միխայիլ Ֆեդորովիչ Ռոմանով ցարի հրամանով ռուս ճարտարապետ Անտիպա Կոնստանտինովը նախահաշիվ կազմեց դարպասների նորոգման համար, բայց վերանորոգման աշխատանքները սկսվեցին միայն 17-րդ դարի վերջին։
1778 թվականին դարպասները այրվեցին քաղաքային խոշոր հրդեհի ժամանակ։ Կառուցվածքային հենասյուները թուլացան, և որոշվեց վերանորոգել հին կառույցը։ Արդյունքում կառուցվեց նաև նոր եկեղեցի աղյուսից՝ սրբագործված 1810 թվականին։
1983 թվականի օգոստոսի 20-ին Քաղաքի օրվա տոնակատարությունների առթիվ անկյունային աշտարակներից մեկի խորշում տեղադրվեց XXI դարի Վլադիմիրի բնակիչներին ուղղված ուղերձով պարկուճ։ 1991 թվականի ամռանը Վլադիմիրի բնակիչները Ոսկե դարպասների մոտ դիմավորեցին սուրբ Սերաֆիմ Սարովսկու մասունքը՝ հանդիսավոր կերպով Սանկտ Պետերբուրգից Նիժնի Նովգորոդի Դիվեևո գյուղ տեղափոխված։ 1990-ական թվականների կեսերին դարպասների կամարի վերևում սրբապատկերներ տեղադրվեցին՝ Տիրամայրը արևելքից, Քրիստոս Փրկիչը՝ արևմուտքից։
1992 թվականին հուշարձանը ներառվեց ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։
Թանգարան
Ոսկե դարպասները ղեկավարում է Վլադիմիր-Սուզդալ թանգարան-արգելոցը։ Եկեղեցում կա ռազմապատմական էքսպոզիցիա։ Էքսպոզիցիայի կենտրոնական տեղը զբաղեցնում է 1238 թվականի փետրվարյան դրամատիկ իրադարձությունները ներկայացնող տրամապատկերը (դիորամա)՝ Վլադիմիրի պաշտպանությունը Բաթու խանի զորքերի հարձակման ժամանակ (հեղինակ՝ ՌՍՖՍՀ ժողովրդական նկարիչ Եֆիմ Դեշալիտ, 1972):
Ցուցահանդեսում ներկայացված են տարբեր ժամանակաշրջանների զենք և զինտեխնիկա՝ նետող մեքենաների մարտական ​​պտուտակներ, 13-րդ դարի նետեր և տեգեր, օղազրահ, տապար, սակր, 17-րդ դարի սկզբի լեհական արբալետ, կայծաքարի հրացան, պողպատե համազգեստ, լանջապանակ և հրացան 1812 թվականի Հայրենական պատերազմի ժամանակաշրջանից, 19-րդ դարի շքանշաններ և պարգևներ, ինչպես նաև ռազմաավարային թուրքական զենքեր։
Էքսպոզիցիան շարունակվում է նախկին մարտական ​​հարթակում, որը XIX դարի սկզբին վերածվել է փակ գավիթ-պատկերասրահի։ Այստեղ գտնվում է «Վլադիմիրի հերոսների պատկերասրահը»՝ դիմանկարներ, հիշատակի իրեր, փաստաթղթեր, Խորհրդային Միության 160 հերոսների նկարներ` Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ և խաղաղ ժամանակների հերոսներ։ Ցուցահանդեսում ներկայացված են փոքր զենքի նմուշներ՝ ստեղծված Կովրովի դիզայներ-զինագործների կողմից՝ Վասիլի Դեգտյարյով, Սերգեյ Սիմոնով, Գեորգի Շպագին և այլք։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի դարպասներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:Հաղթական կամարներ Կատեգորիա:Վլադիմիրի մարզ Կատեգորիա:Կամարներ Կատեգորիա:Դարպասներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Օսմանյան Հունաստան
Օսմանյան Հունաստան կամ Հունաստանն Օսմանյան կայսրության կազմում (Οθωμανική περίοδος στην Ελλάδα, Osmanlı döneminde Yunanistan), Հունաստանի պատմության ժամանակահատված, որի ընթացքում երկիրը կառավարվել է մուսուլմանական իշխանությունների կողմից ։
Հունաստանի թուրքական վարչակարգն անկում ապրեց միայն չորս դար հետո՝ 1821 թվականին, երբ ազգային ազատագրական պայքարից հետո Ռուսաստանի, Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի օժանդակությամբ Հունաստանն իրեն հռչակեց անկախ թագավորություն։
Հունաստանում օսմանյան վարչակարգի հաստատում
1453 թվականին թուրքերը գրավեցին Կոստանդնուպոլիսը՝ Բյուզանդիայի մայրաքաղաքը, դրանով իսկ փակելով Հռոմեական կայսրության երկարաձիգ պատմության վերջին էջը։ Երեք տարի անց՝ 1456 թվականին, օսմանյան թուրքերը սկսեցին Բալկանյան թերակղզու բռնազավթումը։ Նույն թվականին նրանք գրավեցին Աթենքի դքսությունը, որը ստեղծվել էր չորրորդ խաչակրաց արշավանքից հետո՝ 1202-1204 թվականներին։ Աթենքի գրավումից հետո զավթիչները գրավեցին Թեբեն և Լեսբոսը, որից հետո ներթափանցեցին Լակոնիա և ռազմակալեցին երկրամասի ծովափնյա բնակավայրերը՝ բացառությամբ անհասանելի լեռնային շրջանների։ Չնայած այս հանգամանքի՝ Հունաստանի անդրծովյան շրջանները՝ ի դեմս Հոնիական կղզիների, պատկանում էին Վենետիկի հանրապետությանը։ 1470 թվականին թուրքերը առգրավել են Հունաստանի վենետիկյան տարածքները և վերջնականապես հաստատեց իրենց դիկտատուրան։ 1540 թվականին անձնատուր է լինում ռազմաքաղաքական կարևոր հենակետ հանդիսացող Նաֆպլիոն քաղաքը։ Վենետիկի հանրապետությունը շարունակում էր պահպանել իր գերակայությունը Եգեյան ավազանում՝ վերահսկելով Էպիրուսի երկրամասին և Ալբանիայի ափամերձ շրջաններին։ Վենետիկյան վերահսկողության տապալումը վերջնականապես ավարտվեց 1666 թվականին և Օսմանյան կայսրությունը հռչակեց իր բացարձակ տիրապետությունը Բալկանյան թերակղզում։ 1687-1699 թվականներին Վենետիկի հանրապետությունը կրկին հետ գրավեց տարածաշրջանի որոշ տարածքներ, սակայն 1715 թվականին այն վերստին կորցրեց։
Քաղաքային կյանք
Թուրքական վարչակարգի հաստատումից հետո Հունաստանը բաժանվեց փաշայությունների։ Չնայած նրան, որ Օսմանյան Թուրքիայի կենտրոնական կառավարությունը Հունաստանի նկատմամբ վարում էր հարկային ծանր քաղաքականություն, այնուամենայնիվ հույն իշխաններն ու հույն ուղղափառ եկեղեցին ունեին իրենց ազդեցիկ դերը երկրի կյանքում։ Կոստանդնուպոլսի 8 եկեղեցիներ վերափոխվելով դարձան օսմանյան մզկիթներ, իսկ մյուսները շարունակեցին գործել, որպես քրիստոնեական տաճարներ։ Մզկիթի վերածվեց նաև Կոստանդիանոս Ա Մեծ կայսեր կողմից կառուցված Սուրբ Սոֆիայի հոյակերտ տաճարը։ Օսմանյան տարիներին հույների մեծամասնությունը դավանում էր ուղղափառ քրիստոնեության։ Սական այս տարիներին գնալով մեծացավ կաթոլիկների և շիա մուսուլման հույների քանակը։ Հույն ուղղափառ եկեղեցին ստանձնում էր Հունաստանի և հույն ժողովրդի հոգևոր միասնության գործը։ Կայսրության տարածքում շարունակեցին գործել բոլոր հունական ոչ միայն հոգևոր, այլ նաև աշխարհիկ դպրոցները։
Հունաստանի իսլամացումը գնալով խորացրեց ատելությունը հույների և թուրքերի միջև։ Դա հետագայում հանգեցրեց Թուրքիայի տարածքում ապրող հույների մասսայական ոչնչացման։ 1916-1923 թվականներին Օսմանյան կայսրությունը իրագործեց պոնտոսի հույների ցեղասպանությունը, որը վերջնականապես խաթարեց հույն-թուրքական հարաբերությունները։ Պատմական Պոնտոսը գտնվում էր Թուրքիայի կազմում և ընդգրկում Սև ծովի ափամերձ տարածքները։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին Պոնտոսի հունական բնակչությունը կազմում էր ավելի քան 700 հազար մարդ։ Փաստորեն Պոնտոսում ապրող հույների 50 տոկոսը բնաջնջվեց թուրք բարբարոսների կողմից։
Հունաստանի ազգային-ազատագրական շարժում և թուրքական կառավարության տապալում
Թուրքական կառավարության վարած քաղաքականությունը ստիպում էր հույներին բազմիցս ապստամբել։ Գլխավոր հակաթուրքական ապստամբությունը Հունաստանում սկսվել է 1821 թվականի մարտին։ Այն ընդգրկել է ամբողջ Պելոպոնեսը, մայրցամաքային Հունաստանի և Եգեյան ծովի կղզիների մի մասը։ Հեղափոխության շարժիչ ուժը գյուղացիությունն էր, ղեկավարը՝ ձևավորվող բուրժուազիան՝ Ալեքսանդրոս Մավրոկորդատոսիգլխավորությամբ։ 1822 թվականի հունվարին Պիադայում հավաքված Ազգային ժողովը հռչակեց Հունաստանի անկախությունը և ընդունեց ժողովրդավարական սահմանադրություն։ Սուլթանական կառավարությունը դաժան հալածանք սկսեց ազատասեր հույն ժողովրդի նկատմամբ։ 1822 թվականի ամռանը թուրքական 30-հազարանոց բանակը ներխուժեց Մորեա, սակայն նահանջեց՝ կրելով զգալի կորուստներ։ Հունական զորքերը, որոնց ղեկավարում էին տաղանդավոր զորավարներ Մարկոս Բոցարիսը, Թեոդորոս Կոլոկոտրոնիսը, Աթանասիոս Դիակոսը, Դեորգիոս Կարաիսկակիսը, Ոդիսևս Անդրուցոսը և ուրիշներ, հերոսաբար կռվում էին զավթիչների դեմ։ 1825 թվականի փետրվարին Մահմուդ II սուլթանին օգնության եկավ եգիպտական բանակը՝ Իբրահիմ փաշայի գլխավորությամբ, որն ամայացրեց Մորեայի մեծ մասը։ Հույներին օգնության եկան օտարերկրյա կամավորներ (այդ թվում՝ անգլիացի բանաստեղծ Ջորջ Բայրոնը), մի շարք երկրներում ստեղծվեցին հունասիրական կոմիտեներ, որոնք հայտնի դարձան ֆիլհելլեններ անվանումով։ 1827 թվականի ապրիլին Տրեզինոսում գումարված ազգային ժողովը Հունաստանի նախագահ ընտրեց Իոաննիս Կապոդիստրիասին։ Արևմտա-եվրոպական պետությունները այդ դիտեցին իբրև Ռուսաստանի ազդեցության ուժեղացում Հունաստանում։ 1827 թվականին Լոնդոնում Անգլիան, Ֆրանսիան և Ռուսաստանը կնքեցին դաշնագիր, որով պարտավորվում էին թուրքական կառավարությունից պահանջել Հունաստանին տալ ինքնավարություն՝ սուլթանին ամենամյա հարկ վճարելու պայմանով։ Թուրքիայի հրաժարվելուց հետո, դաշնակիցների միացյալ նավատորմը Նավարինի ծովամարտում ջախջախեց թուրք-եգիպտական միացյալ նավատորմին։ 1829 թվականի Ադրիանուպոլսի պայմանագրով Թուրքիան ճանաչեց Հունաստանի ինքնավարությունը՝ ամենամյա հարկ ստանալու պայմանով։ 1830 թվականին Հունաստանը պաշտոնապես դարձավ անկախ պետություն և երկրի առաջին թագավոր ընտրվեց գերմանացի ազնվական Օտտոն։
Գրականություն
Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն
Gazgolder
Ընկերությունն ունի նաև սեփական արթ-բյուրո, թեյարան, ասիական խոհանոցով ռեստորան, ոսկերչական ընկերություն , գարեջրային սպորտ-բարերի, ֆիրմային արտադրանքի խանութների և էլեկտրոնային ծխախոտերի վաճառակետերի ցանցեր։
Պատմություն
2006 թվականին առաջացել է համանուն ձայնագրման ստուդիան և լեյբլը, որի շրջանակներում թողարկվում է Բաստայի առաջին «Բաստա 1» ալբոմը։ Լեյբլի համահիմնադիրներն են Դենիս Կրյուչկովը և Յուրի «Ժորա» Բուլավինը ։
2007 թվականին Բաստան դարձել է «Գազգոլդեր» երաժշտական լեյբլի համասեփականատերը ։ 2007 թվականին բացվել է Անդրեյ Ցուկերբերգի թեյարանը ։
2008 թվականին ակումբում տեղի է ունեցել «Чайный пьяница» և «Рвы» ֆիլմերի փակ ցուցադրությունը։
2010 թվականից սկսած ամեն տարի հուլիսի կեսերին ստեղծագործական միությունն անցկացնում է մեծ համերգներ։ Առաջին տարիներին հանդես է եկել Մոսկվայի Գորկու զբոսայգում գտնվող «Կանաչ թատրոնը», որի ընթացքում համատեղ ելույթ են ունեցել Բաստան և Գուֆը։ Առաջին միջոցառումը տեղի է ունեցել հուլիսի 21-ին ։ Մեկ տարի անց կատարողները հորդառատ անձրևի տակ հավաքել են 8 հազար մարդ, իսկ 2012 թվականին համերգը տեղի է ունեցել հուլիսի 19-ին ։
2011 թվականին «Գազգոլդերի» կազմը համալրել է Триагрутрика խումբը և ռեփեր Սմոկի Մոն ։ Գործակալությունը զբաղվել է արտիստների բուքինգով։
2012 թվականի հուլիսի 27-ից մինչև 2013 թվականի փետրվարի 5-ը Գազգոլդերում թողարկվել են «Вестирэп»-ի՝ YouTube-ում հեղինակային ինտերնետ նախագծի 9-15 թողարկում, որը հետագայում վերաճել է Ռուսաստանում ռեփի մասին «VSRAP» խոշորագույն YouTube-ալիքի։