Ֆրանսիայի_պատմություն
Ֆրանսիան՝ պատերազմական գործողությունների թատերաբեմ
1914 թվականին ստեղծվեց մի այնպիսի իրադրություն, որի պայմաններում երկու կողմերը՝ Անտանտն ու Եռյակ դաշինքը, առիթ էին ման գալիս պատերազմ սկսելու համար։ Պատերազմի պատճառ դարձավ 1914 թվականի հունիսի 28-ին Սարաևոյում հարավսլավացի ազգայնական Գավրիլո Պրինցիպի կողմից Ավստրո-Հունգարիայի գահաժառանգի՝ Ֆրանց Ֆերդինանդի սպանությունը։ 1914 թվականի հուլիսի 28-ին Ավստրո-Հունգարիան պատերազմ հայտարարեց Սերբիային և սկսվեց մարդկության պատմության ամենաարյունարբու պատերազմներից մեկը։ Գերմանիայի կառավարությունը ցանկանում էր, որպեսզի Ֆրանսիան մնա չեզոք, քանի որ չէր ցանկանում պատերազմել երկու ճակատներով։ Ֆրանսիան գերմանացի կայսեր պատրաստակամությունը չմերժեց, սակայն ուղարկեց երկիմաստ հաղորդագություն, որով հորդորում էր Գերմանիային հետ քաշել զորքերը սահմանից։ Չնայած այս ամենի՝ Ֆրանսիան զորահավաք հայտարարեց երկրի ամբողջ տարածքում։ Գերմանիան նույնպես սկսեց զորահավաքը։ Օգոստոսի 2-ին Գերմանիան հարձակվեց Լյուքսեմբուգի վրա և մյուս օրը պատերազմ հայտարարեց Ֆրանսիային։ Օգոստոսի 4-ին, երբ Բելգիան հրաժարվեց ճանապարհ տրամադրել գերմանական զորքերին, Գերմանիան պատերազմ հայտարարեց Բելգիային նույնպես։ Նույն օրը Մեծ Բրիտանիան պատերազմ հայտարարեց Գերմանիային, քանի որ Վիլհելմ կայսրը չարձագանքեց բրիտանական վերջնագրին, համաձայն որի Բելգիան պետք է մնար չեզոք։ Ֆրանսիացիների առաջին խոշոր ռազմական հաջողությունը Առաջին համաշխարհային պատերազմում եղավ սեպտեմբերի 12-ին տեղի ունեցած Մառնի ճակատամարտը։ Հետագայում դեպքերն այնպես դասավորվեցին, որ Գերմանիան ստիպված եղավ մարտնչել նաև արևելյան ճակատում՝ ընդդեմ Ռուսական կայսրության։ Այս հանգամանքը պայմանավորված էր նրանով, որ Ավստրո-Հունգարիան մարտնչում էր նաև Բալկանյան թերակղզում։ 1916 թվականի փետրվարին գերմանացիները գրոհեցին ֆրանսիական պաշտպանողական դիրքերը Վերդենում։ Փետրվարի 21-25-ին գերմանական զորքերը Մյոզ գետի աջ ափին չկարողացան ճեղքել ֆրանսիական զորքերի դիմադրությունը։ Մարտ ամսին գերմանացիները գլխավոր հարվածը փոխադրեցին նույն գետի ձախ ափը, սակայն նույնպես անհաջող։ Ճակատամարտի սկզբում գերմանացիները ունեին առավելություն, բայց ֆրանսիական բանակն անցավ հակահարձակման և հետ շպրտեց նրանց ելման դիրք։ Ֆրանսիայի կորուստները ավելի շատ էին, բայց Գերմանիան նույնպես ծանր կորուստներ կրեց (մոտ 700.000 զինվորն ընդդեմ 975.000-ի)։ Վերդենը դարձավ Ֆրանսիայի հաղթական խորհրդանիշը։ Վերդենի ճակատամարտից հետո նոյեմբերին նախահարձակ եղան դաշնակիցները։ Սոմի ճակատամարտն ավարտվեց առանց որևէ լուրջ արդյունքի, սակայն դարձավ Մեծ Բրիտանիայի պատմության ամենաարյունալի էջերից մեկը։ Վերդենի և Սոմի ճակատամարտերից հետո 1916 թվականին ֆրանսիական բանակն ընկավ ճգնաժամի մեջ։ Փոխարենը՝ դաշնակից բրիտանական բանակը Արասի ճակատամարտում չնչին հաջողությունների հասավ։ Պատերազմի կեսերին իրադրություբը ռազմաքաղաքական երկու ճամբարներում փոխվեց։ Պատերազմի մեջ ներքաշվեցին մի շարք նոր պետություններ, իսկ ոմանք էլ դուրս եկան կռվից։ Իտալիան դեռևս 1902 թվականին գաղտնի դաշնակցական պայմանագիր էր ստորագրել Ֆրանսիայի հետ։ Պատերազմի սկզբում Իտալիան հայտարարեց զորահավաք և Ավստրո-Հունգարիային անվանեց ագրեսոր։ Ավստրո-Հունգարիան արեց ամեն ինչ, որպեսզի Իտալիան մնա չեզոք, սակայն պաշտոնական Հռոմը միացավ Անտանտին և 1915 թվականի մայիսի 23-ին պատերազմ հայտարարեց Ավստրո-Հունգարիային։ Փոխարենը՝ Գերմանիայի կազմած դաշինքին միացան Բուլղարիան և Օսմանյան կայսրությունը։ 1915 թվականին Ֆրանսիան և Մեծ Բրիտանիան նավատորմեր ուղարկեցին արևելք՝ գրավելու Բոսֆորի նեղուցը։ Գալիպոլիում օսմանյան բանակը հաջողությամբ նահանջի մատնեց դաշնակիցների զորքերին։ Միևնույն ժամանակ ֆրանսիական զորքերը՝ տեղացիների օժանդակությամբ կարողացան դուրս հանել գերմանացի և թուրք զավթիչներին աֆրիկյան գաղութներից։ Հատկապես հերոսական մարտեր ընթացան Հյուսիսային Աֆրիկայում և Արաբական թերակղզում։ Այնուամենայնիվ հետագա իրադարձությունները այդքան էլ լավ ընթացք չունեցան Ֆրանսիայի համար։ 1917 թվականի Նիվելի հարձակման ժամանակ ֆրանսիական երկրորդ գաղութարար դիվիզիայի վետերանները հրաժարվեցին կատարել հրամանները՝ լինելով հարբած և առանց զինվորական համազգեստի։ Շուտով ֆրանսիական բանակում խռովությունների ալիք սկսվեց, որի արդյունքում ավելի քան 20 հազար զինվոր դարձավ դասալիք։ Չնայած զանգվածային ձերբակալություններին, պատժամիջոցների կիրառումներին, հայրենասիրական դասերին և պարգևատրական մեխանիզմներին՝ ֆրանսիացի զինվորները հրաժարվում էին մասնակցել հետագա գրոհներին։ Այս ամենի արդյունքում Ռոբերտ Նիվելը պաշտոնանկ արվեց հրամանատարի պաշտոնից և նրան փոխարինեց գեներալ Ֆիլիպ Պետեյնը, ով կարողացավ արյունահեղ գրոհները։ Կապորետտոյի ճակատամարտում կրած պարտությունից հետո Մեծ Բրիտանիան և Ֆրանսիան ստիպված եղան ստեղծել ընդհանուր հրամանատարական շտաբ (մինչ այդ բրիտանական և ֆրանսիական զորքերը գործում էին միմյանցից անկախ)։ Անգլո-ֆրանսիական միացյալ ուժերին հաջողվեց կասեցնել 1918 թվականի գարնանը տեղի ունեցած անակնկալ հարձակումը։ Զարգացնելով ռազմաճակատի հաջողությունները՝ նույն թվականի օգոստոսի 8-ին նախահարձակ եղան դաշնակիցները։ Նրանք նպատակ ունեին վերացնել Ամյենի ստրատեգրական ելուստը, պաշտպանել Փարիզ-Կալե երկաթուղին գերմանական հրետանու գնդակոծումներից, ինչպես նաև ավարտել ռազմական գործողությունները արևմտյան ճակատում։ Անգլո-ֆրանսիական զորքերը ջախջախելով գերմանական 16-րդ հետևակային դիվիզիային, օգոստոսի 8-ին 30 կմ ճակատով 11 կմ խորացան գերմանական պաշտպանության մեջ։ Օգոստոսի 13-ին դաշնակից զորքերը գերմանացիներին դուրս մղեցին Ամիենի ելուստից։ Հարյուրօրյա հարձակման վերջին փուլը Մյոզ Արոնի գրոհն էր, որը սկսեցին ֆրասնական և ամերիկայն զորքերը սեպտեմբերի 26-ին։ Հաջորդ շաբաթվա ընթացքում ֆրանսիական և ամերիկյան ստորաբաժանումները ներխուժեցին Շամպայն և ստիպեցին գերմանացիներին թողնել մի քանի կարևոր բարձունք և նահանջել Բելգիայի սահման։ Հոկտեմբերի 8-ին ճակատային գիծը նորից հատեցին բրիտանական զորքերը, ովքեր հաղթանակ էին տարել Կամբրեի ճակատամարտում։ Այսիպով՝ գերմանական զորքերը ստիպված էին կրճատել ճակատային գիծը և օգտագործել Նիդերլանդների սահմանը, որպես նահանջի այլընտրանքային ուղի։ Գերմանիայի պարտությունից հետո մեկը մյուսի ետևից պատերազմից դուրս եկան նաև վերջինիս դաշնակիցները։