cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լիալուսնի թագավորություն (ֆիլմ)
Սյուժե
XX դարի 60-ական թվականներ։ Երկու սիրահարված պատանիներ, ովքեր ապրում էին Նոր Անգլիայում, փախչում են մեծահասակների հսկողությունից։ Սեմ Շիկասկին սկաուտ է, ումից հրաժարվել էին սեփական ծնողները իր անհանգիստ բնավորության պատճառով։ Սյուզի Բիշոլը, տասներկու ամյա մի աղջիկ, ով իր ներսում պարփակված էր և ապրում էր կախարդական աշխարհի երազանքներով, իսկ նրա մայրը դավաճանում էր Սյուզիի հորը տեղի շերիֆի հետ։ Երեխաների անհետացումից հետո տեղի շերիֆի հետ միասին սկսում են փնտրել երեխաներին։ Ինչպես պարզվում է հետագայում, փախստական երեխաները փորձում են գտնել մի վայր, որտեղ երկուսով կլինեն երջանիկ։ Սակայն շուտով նրանց գտնում են և արգելում միմյանց հետ շփվել, իսկ Սեմին փորձում են ուղարկել գիշերօթիկ մանկատուն, որտեղ նրան սպասում է շոկային թերապիա։
Սեմի սկաուտ ընկերները, ովքեր առաջ ծաղրում էին նրան, փոխում են իրենց վերաբերմունքը և որոշում կազմակերպել փախուստ Սեմի և Սյուզիի համար։ Ճանապարհին Սյուզին և Սեմը եկեղեցում խոստում են տալիս, որ մինչև կյանքի վերջ կլինեն միասին։ Ֆիլմի վերջում շերիֆը որոշում է որդեգրել Սեմին, իսկ նա համաձայնվում է դրան գնալ հանուն Սյուզիի։
Նկարահանումներ
Գաղափարների ճգնաժամի պատճառով ռեժիսորը նկարահանման վայր ընտրելու համար օգտագործել է «Google Earth» ծրագիրը ։ Նկարահանումները տեղի էին ունենում Ռոդ Այլենդ նահանգում 2011 թվականի հունիսի 19-ին։
Վարձույթ
Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2012 թվականի մայիսի 12-ին Կաննի 65-րդ կինփառատոնին ։ ԱՄՆ-ում ֆիլմը թողարկվել է 2012 թ. մայիսի 25-ին սահմանափակ ցուցադրությամբ և հավաքել 130,752 դոլար շահույթ ։ Նույն թվականի հունիսի 29-ին այն դուրս եկավ խոշոր վարձույթով և հավաքեց 1,3 միլիոն դոլար շահույթ։ Ընդհանուր առմամբ ֆիլմը հավաքեց 1 միլիոն դոլար միայն ռուսական պրեմիերայից հետո։
Կարծիքներ և ազդեցություն
Ֆիլմը կինոքննադատների կողմից ստացել է դրական կարծիքներ։ Ֆիլմի վարկանիշը կազմում է 8,2/10 :
Ռեժիսորը խոստովանել է, որ ֆիլմը նկարահանելու համար նա ոգեշնչվել էր ֆրանսիական սենտիմենտալիզմով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2012 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան պատանեկան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր հասունացման տարիքի մասին Կատեգորիա:2010-ականների ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆիլմեր որբերի մասին
Ցայլային հոդ
Կատեգորիա:Անատոմիա
Յուրյա (այլ կիրառումներ)
Յուրյա, կարող է վերաբերել՝
Հեջազ երկաթուղու թանգարան
Հեջազ երկաթուղու թանգարան (արաբերեն։ متحف سكة الحجاز), Մեդինայում գտնվող թանգարան՝ բացված 2006 թվականին ։ Կառուցվել է պատմական Օսմանյան երկաթուղային կայարանի վայրում, որը կոչվում է  استسيون "Istasyōn": Իր մեջ ներառում է նաև նախկին պատմական երկաթուղային ճանապարհը ։ Թանգարանում ցուցադրվում են մի քանի հատվածներ, որոնք բերված են երկաթուղուցև նրա պատմական տարածքի շրջակայքից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2006 հիմնադրված թանգարաններ
Յուրչենկովսկի գյուղական խորհուրդ (այլ կիրառումներ)
Յուրչենկովսկի գյուղական խորհուրդ, կարող է վերաբերել՝
Վրապ
Վրապ  ՝ բուռիտոն փաթաթված է լավաշով, մսով ու աղցանով։ Ի տարբերություն շաուրմայի այն պարունակում է շատ շերտեր, մատուցվում է ափսեի մեջ՝դանակի, պատառաքաղի և սոուսի հետ (սալսա, թթվասեր և մայոնեզ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նախուտեստներ Կատեգորիա:Արագ սնունդ
Անետան (շրջան, Նաուրու)
Անետան, շրջան Միկրոնեզիայում գտնվող Նաուրուի Հանրապետության հյուսիսում։ Տարածքը կազմում է 1.0 քառ. կմ, իսկ բնակչությունը անցնում է 900-ից։ Փոքր շրջաններից մեկն է, տարածքով 7-րդ տեղում է։
Կատեգորիա:Նաուրուի շրջաններ
Ցայլք
Ցայլք, կոնքի ստորին մասի առջևի մազածածկ բլրակը, որի ոսկրային հենքը կազմում են ցայլոսկրերը։ Կանանց ցայլքի շրջանը ենթամաշկային հարուստ ճարպաշերտի շնորհիվ ավելի ուռուցիկ է և կոչվում է Վեներայի թումբ։ Կանանց ցայլքի վերին սահմանն աղեղնաձև է, գոգությամբ դարձած վեր, տղամարդկանցը վեր դարձած կոր է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անատոմիա
Ազգային եկեղեցի
Ազգային եկեղեցին քրիսոտոնեական եկեղեցի է՝ կապված որոշակի էթնիկ խմբի կամ պետության հետ։ Այդ գաղափարը հատկապես քննարկվել է 19-րդ դարում ՝ ժամանակակից ազգայնականության առաջացման ժամանակ։
Սամուել Քոլրիջը 1828 թվականի եկեղեցու և պետության հարցը քննարկող նախագծում գրել է․
Ջոն Ուորդսվորթը՝ Սալիսբերիի եպիսկոպոսը, 1911 թվականին գրել է Շվեդիայի ազգային եկեղեցու մասին՝ Շվեդիայի եկեղեցին և Անգլիայի եկեղեցին ներկայացնելով համապատասխանաբար շվեդացիների և անգլիացիների ազգային եկեղեցիներ։ Լեյքը 1987 թվականին հետևում է Անգլիայի XVI դարի պրեսբիտերականության զարգացմանը «բարեպաշտ փոքրամասնության» կարգավիճակով, որն ինքնին շրջապատված է բնակչության կոռումպացված և թշնամական զանգվածով, և որն էլ տանում էր դեպի «իսկական ազգային եկեղեցի» ։
Քննադատություն
Կառլ Բարթը դատապարտեց քրիստոնեական Աստծուն «ազգայնացնելու» միտումը, մանավանդ Առաջին համաշխարհային պատերազմում այլ քրիստոնյա ժողովուրդների դեմ պատերազմը պատժող ազգային եկեղեցիների համատեքստում ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Քրիստոնեական կազմակերպության տեսակները Կատեգորիա:Քրիստոնեական տերմինաբանություն Կատեգորիա:Ազգային կրոն Եկեղեցի Կատեգորիա:Անգլիկան եկեղեցի Կատեգորիա:Կաթոլիկություն եւ քաղաքականություն Կատեգորիա:Լյութերականություն Կատեգորիա:Արևելյան ուղղափառ եկեղեցիներ Կատեգորիա:Արևելյան հնագույն եկեղեցիներ Կատեգորիա:Քրիստոնեական տերմիններ
Բար Էբենհաուզեն
Բար Էբենհաուզեն  (Baar-Ebenhausen), կոմունա Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասում՝ Իլմեի Պվաֆենհոֆեն շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 4884 մարդ (դեկտեմբերի 31, 2010) ։ Զբաղեցնում է 14,80 կմ² մակերես։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 78 202։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Յակով Տրախտենբերգ
Յակով Տրախտենբերգ (Яков Трахтенберг, ), մաթեմատիկոս, որը մշակել է արագ հաշվելու տեխնիկա, որը կոչվում է Տրախտենբերգի համակարգ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Օդեսայում, Ռուսական Կայսրություն (Ուկրաինա)։ Գերազանցությամբ ավարտել է Պետրոգրադի Լեռնային ինստիտուտը, իսկ հետագայում աշխատել է Օբուխովյան գործարանում, որտեղ դարձել է գլխավոր ինժեներ և ղեկավարել ավելի քան 11 հազար աշխատողի։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Տրախտենբերգը դարձել է նացիստական համակենտրոնացման ճամբարի բռնավոր։ Կալանավորման ընթացքում մշակել է հանրահաշվական համակարգ, որը կրում է Տրախտենբերգի մեթոդ անունը։ Կնոջ օգնությամբ փախել է Շվեյցարիա, որտեղ շարունակել է այդ մեթոդի մշակումը։ 1950 թվականին Տրախտենբերգը Ցյուրիխում հիմնել է Մաթեմատիկական ինստիտուտ, որտեղ դասավանդել է իր համակարգը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Շվեյցարացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային ճարտարագետներ Կատեգորիա:Խորհրդային գյուտարարներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հրեաներ Կատեգորիա:Ռուս գյուտարարներ Կատեգորիա:Ռուս մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Ռուս ճարտարագետներ Կատեգորիա:Ուկրաինայի հրեաներ Կատեգորիա:Հրեա գիտնականներ
Մադրիգալ (գրականություն)
Մադրիգալ (madrigal - «հովիվ», madrigale), դասական քնարերգության մեջ սիրային, կատակախառն բանաստեղծություն՝ նվիրված որևէ անձնավորության՝ գովերգող բովանդակությամբ։
Սկզբնապես եղել է Վերածննդի դարաշրջանի երաժշտաքնարերգական ժանրերից։ 14-16-րդ դդ. որպես կանոն բանաստեղծական մադրիգալներն ստեղծվում էին երաժշտական կերպավորման համար։ Ավելի ուշ գրական մադրիգալը չէր կապվում երաժշտության հետ և իրենից ներկայացնում էր սալոնային ու ալբոմային պոեզիայի առանձին ժանր։ Վերջինս բնութագրվում է չափազանցված դրական գծերով, որը հեգնական երանգ է տալիս բանաստեղծությանը ։ Եթե միջնադարում մադրիգալն ուներ կառուցվածքի որոշ կայուն հատկանիշներ, ապա նոր ժամանակների բանաստեղծների կողմից դրանք չեն պահպանվել։ Մադրիգալներ կարող են կոչվել Վահան Տերյանի «Կատվի դրախտ», Եղիշե Չարենցի «Էմալե պրոֆիլը Ձեր» շարքերի բանաստեղծությունները։ Օրինակ՝
Ո՞վ կարող է չըսիրել Ձեզ,
Չըստրկանալ Ձեր կամքին,
Ո՞վ կարող է հլու և հեզ
Չաղոթել Ձեզ, օ՜, տիկին։
(Տերյան)
Ես ինչպե՞ս Ձեզ չսիրեմ։ -Դուք արվեստ եք ու հոգի։
Օ, կարելի՞ է արդյոք պրոֆիլը Ձեր չսիրել։
Ով երգ ունի իր սրտում ու սովոր է գեղեցկի՝
Նա պարտավոր է Ձեզ բյուր, հազար սոնետ նվիրել։
(Չարենց)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քնարական սեռի ժանրեր
Համալսարանական փաղանգ
Համալսարանական փաղանգ (Πανεπιστημιακή Φάλαγγα) կամ ուսանողական փաղանգ (Φοιτητική Φάλαγγα), 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Հունաստանի համալսարաններում սովորող ուսանողների կազմած ռազմական կորպուսը։
Պատմություն
Համալսարանական փաղանգը ստեղծվել է Աթենքի համալսարանի ռեկտորի անմիջական նախաձեռնությամբ՝ գերմանական ծագմամբ Օտտոն I արքայի գահընկեց արվելուց անմիջապես հետո։ Փաղանգի ստեղծումը պաշտոնապես հաստատվել է 1862 թվականի դեկտեմբերի 8-ին՝ կառավարական որոշմամբ։ Ըստ Հունաստանի թագավորության օրենսդիրի որոշման՝ համալսարանական կամ ուսանողական փաղանգն ստեղծվում էր որպես ազգային գվարդիայի մի մաս, որի հրամանատարին ընտրում էին սպաներն ու ուսանողները՝ քվեարկության միջոցով։
Ի սկզբանե փաղանգի կազմում ընդգրկված են եղել Աթենքի համալսարանի բոլոր թվով 612 արական սեռի ուսանողները՝ հետևազորի սպա Իոնաննիս Զումբուլիսի հրամանատարությամբ։ Շուտով նրան փոխարինում է լեյտենանտ Ալեքսանդրոս Պրայդիսը։ Այդ տարում փաղանգի անդամների քանակը հասնում է 840-ի։ Համալսարանական փաղանգը ֆինանսավորվել է ոչ կառավարական մի շարք բարեգործական կազմակերպությունների կողմից։ Մասնավորապես զինամթերքն ապահովել է հույն բարերար Դիմիտրիոս Վերնարդակիսը։ Զորամիավորման գործունեությանը վերաբերվող գրեթե բոլոր մյուս ծախսերը հոգացել է Աթենքի համալսարանի ֆոնդը։ Սկզբնական շրջանում փաղանգի ուսանողները հանդարտեցնում էին գահընկեց եղած արքայի համախոհների բարձրացրած անկարգություններն ու քաղաքացիական անհնազանդությունները, իսկ հետո սկսեցին հսկել մայրաքաղաք Աթենքի պետական շինությունները՝ նախարարությունները, գերատեսչությունները և խորհրդարանը ։
Նմանատիպ միավորում 1897 թվականին ստեղծվել է Հունաստանին պատկանող Կրետե կղզում՝ ապստամբության ժամանակ, երբ տեղի ուսանողությունը միախմբվելով փորձել է տապալել «սև գնդապետների» վարչակարգը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի պատմություն
Լոշյո
Լոշյո (Lochieu) կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Լիոնա կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի կոդը՝ 01218։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 420 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս-արևելք՝ Լիոն քաղաք, 75 կմ է և 50 կմ հարավ-արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կլիմա
Կլիման ցամաքային է ՝ ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 91 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 54 մարդկանցից 42-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 12-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 77.8% է, 1999 թվականին՝ 79.5%)։ 42 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 38-ը (20 տղամարդ, 18 կին), գործազուրկ է եղել 4 մարդ (1 տղամարդ և 3 կին)։ 12 պասիվներից 2 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 6-ը՝ թոշակառու, 4 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Հովհաննես Հովհաննիսյանի տուն-թանգարան
Հովհաննես Հովհաննիսյանի տուն-թանգարան, գործում է որպես Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի մասնաճյուղ 1948 թվականից։ Թանգարանը գտնվում է Էջմիածնում, այն տանը, որտեղ երկար տարիներ ապրել և ստեղծագործել է բանաստեղծ Հովհաննես Հովհաննիսյանը։ Թանգարանն ընդգրկված է Վաղարշապատի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։
Պատմություն
Տունը Հովհաննես Հովհաննիսյանի տուն-թանգարանի է վերածվել Էջմիածնի քաղաքային խորհրդի գործադիր կոմիտեի որոշմամբ 1948 թվականի փետրվարի 9-ին բանաստեղծի դստեր և թանգարանի առաջին տնօրեն Եվա Հովհաննիսյանի ջանքերով։
Բանաստեղծի հայրական տունը պահպանված է նույնությամբ, միայն արտաքուստ երեսպատված է հայկական տուֆաշերտով։ Այն 1.5 հարկանի 215 քմ շինություն է, ունի չորս սենյակ, միջանցք, խոհանոց, ընդարձակ պատշգամբ, նկուղներ, որտեղ պահվել են Արարատյան դաշտի բարիքները։
Մյուս երկու սենյակներում ցուցադրված են գրողի գրական-հասարակական, մանկավարժական գործունեությանը վերաբերող փաստաթղթեր, երկերի հրատարակություններ, կյանքին ու գործին նվիրված ուսումնասիրություններ, լուսանկարներ, իրեր։ Տան պարտեզում կանգնեցված է գրողի կիսանդրին (քանդակագործ՝ Ղուկաս Չուբարյան)։
1978 թ. թանգարանը մասնակի վերանորոգվել է, 2011 թ. լիովին հիմնանորոգվել է Էջմիածնի քաղաքապետ Կարեն Գրիգորյանի կողմից։
Ցուցադրություն
Թանգարանի սրահներում (աշխատասենյակ, ննջարան, սեղանատուն, հյուրասենյակ) ցուցադրվում և պահոցներում պահվում են մոտ 700 հիմնական նյութեր, որոնք ներկայացնում են Հովհաննես Հովհաննիսյանի կյանքի ուղին, ուսումնառության, գրական, հասարակական և մանկավարժական գործունեության տարիները, նրա երկերի ստեղծման պատմությունը և այլն։ Թանգարանում ցուցադրվում են նաև երկերի հրատարակություններ, լուսանկարներ, անձնական իրեր, բանաստեղծի ինքնագրեր, նրան նվիրված ուսումնասիրություններ, գեղանկարչական աշխատանքներ և այլն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տուն-թանգարաններ Հայաստանում Կատեգորիա:Վաղարշապատի թանգարաններ Կատեգորիա:1948 հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:1948 հիմնադրված թանգարաններ
Օռլանդո (վեպ)
«Օռլանդո» (Orlando: A Biography), երգիծական մոդեռնիստական վեպ՝ գրված անգլիացի գրող Վիրջինիա Վուլֆի կողմից։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1928 թվականի հոկտեմբերի 11-ին։
Սա կեղծ-կենսագրական վեպ է, որը մասամբ գրված է Վիրջինիա Վուլֆի ընկերուհու՝ Վիտա Սեկվիլ-Ուեստի կենսագրության հիման վրա, համարվում է Վիրջինիա Վուլֆի ամենահեշտ կարդացվող գրքերից մեկը։
«Կենսագրություն» խաբուսիկ ենթավերնագիրը կրող գիրքը արտաքինից գիտական ակնարկի է նման և հագեցած է անձնական տարրերով, Օռլանդոյի լուսանկարներով (նրա դերում ներկայացել է անգլիացի գրող Վիկտորիա Սեկվիլ-Ուեստը), որտեղ հեղինակը շնորհակալություն է հայտնել «Բլումսբերի» ստեղծագործական ընկերության բոլոր մասնակիցներին՝ օգնության և բարոյական աջակցության համար (ներառյալ նաև իր մանկահասակ զարմիկներին՝ Ջուլիանին և Քվենտինին) և անկեղծ երախտագիտություն է հայտնել Դանիել Դեֆոյին, Լորենս Սթեռնին, Վալտեր Սքոթին, Էմիլի Բրոնտեին, Դե Քվինսիին, Ուոլթեր Փաթերին և իր բոլոր սիրելի գրողներին ։
Սյուժե
Սյուժեն ընդգրկում է 350 տարվա պատմություն։ Այս վեպի առաջին կեսում՝ Օռլանդոն տղամարդ է, երկրորդում՝ կին։
Առաջին մասը և Օռլանդոյի պատմությունը սկսվում է թագուհի Ելիզավետա I-ի դարաշրջանում, որը սիրահարվում է տասնվեցամյա պատանուն և դարձնում իր սիրելին։
Մահվան մահճում Ելիզավետան մեծ կարողություն է թողնում նրան՝ փոխարենը խնդրելով միշտ մնալ երիտասարդ և երբեք չթառամել։ Երկրորդ մասում նկարագրվում է Օռլանդոյի առաջին խոր զգացմունքի՝ ռուս դեսպանի աղջիկ Սաշայի հանդեպ տածած սերը, որին նա հանդիպել էր 1607 թվականի Մեծ ցրտերի ժամանակ՝ սառցե Թեմզայի վրա սահելիս։ Բայց Սաշան նրա զգացմունքները չի կիսում, և նա, կանանցից հիասթափվելով, մեկուսանում է իր կալվածքում և մի ամբողջ շաբաթ խորը քնում։ Արթնանալով՝ Օռլանդոն իր համար նոր հետաքրքրություն է գտնում՝ պոեզիան. նա Լոնդոնից հրավիրում է հայտնի բանաստեղծ Ալեքսանդր Փոփին, որպեսզի նրա հետ զրուցի արվեստի մասին, սակայն նա նույնպես չի արդարացնում իր հույսերը։
Հերթական պատրանքերից սթափվելով՝ Օռլանդոն մեկնում է Կոստանդնուպոլսի դեսպանատուն և սկսում է զբաղվել քաղաքական գործունեությամբ. այդպես է սկսվում վեպի չորրորդ մասը։ Սակայն, մի առավոտ արթնանում է հակառակ սեռի ներկայացուցչի տեսքով։ Նա վերադառնում է Անգլիա, որտեղ իր բացակայության ընթացքում սկսվել էր Լուսավորության դարաշրջանը։
Նա բարձր հասարակության անդամ է դառնում, այցելում է հավաքույթների, բայց ձանձրանում է նաև այդ զբաղմունքից։ Հասարակության հետ կապերը խզելով՝ Օռլանդոն ծանոթանում է Մարմադյուկ Շելմերդինի հետ և սիրահարվում նրան։ 20-րդ դարի սկզբին Օռլանդոն դառնում է գրող և մայրանում է։ Այսպես ավարտվում է վեպը։
Վեպի բանաստեղծական արվեստ
Ֆանտաստիկ, գրոտեսկային բովանդակության «Օռլանդո» վեպը գրված է մի քանի պատմելաոճերով։
Պոլիֆոնիայի էֆեկտն ուժեղանում է ստիլիզացիայի լայն կիրառման հետևանքով. 17-րդ դարի նամակային և հուշավիպական գրականությունը (երրորդ՝ «ստամբուլյան» գլխում մեջբերումներ են արված լեյտենանտ Բրիգգեի օրագրից և հուզավառ Պենելոպա Հարթոպի նամակներից, որոնք նկարագրում են Օռլանդոյի՝ Լոգարանի շքանշանով պարգևատրման արարողությունը), ինչպես նաև թերթերի զեկույցները, պատմական տարեգրությունները, ծանրակշիռ իրավական փաստաթղթերը, տնտեսվարական ցուցակագրությունները և այլն։ «Կենսագրության» կարևոր մասն են կազմում բազմաթիվ ակնարկները և մեջբերումները, որոնց շնորհիվ վեպի վեց գլուխներից յուրաքանչյուրի կառուցվածքն արտացոլում է անգլիական գրականության այս կամ այն ժամանակաշրջանի յուրահատկությունները ։ Ըստ էության, Օռլանդոյի պատմությունը անգլիական գրականության և պատմության երևակայական ժամանակագրությունն է։ Օրինակ՝ սեռի փոփոխությունը խորհրդանշում է վիկտորիական շրջանում գրականության կանացի բնույթը՝ ի տարբերություն տասնյոթերորդ և տասնութերորդ դարերի գրականության խիստ տղամարդկայնությանը ։
Մշակութային ազդեցություն
Վեպը ոճական ազդեցություն է թողել XX դարի այլ վեպերի վրա։ Քննադատներն այն կանանց կողմից գրված գործերի շարքում կարևոր ստեղծագործություն են համարում գենդերային ուսումնասիրությունների համար։
Էկրանավորում
1992 թվականին գրքի մոտիվներով նկարահանվել է «Օռլանդո» ֆիլմը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանական վեպեր Կատեգորիա:1928 գրքեր Կատեգորիա:Վիրջինիա Վուլֆի գրքեր Կատեգորիա:Պատմական վեպեր Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն Կատեգորիա:Ֆենտեզի վեպեր Կատեգորիա:Հոգեբանական վեպեր Կատեգորիա:Պատմական գեղարվեստական գրականություն Կատեգորիա:Անգլերեն վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Մոդեռնիզմի գրական ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Էկրանավորված բրիտանական վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր
Արշավիր Ղազարյան
Արշավիր Մելիքսեթի Ղազարյան (սեպտեմբերի 25, 1914, գյուղ Աղավնաձոր (Եղեգնաձորի շրջան) - նոյեմբերի 7, 1995), հայ խորհրդային դերասան և դրամատուրգ։ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1955)։ ԽՄԿԿ անդամ 1948 թվականից։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։
Կենսագրություն
Արշավիր Ղազարյանը ծնվել է Այնաձոր գյուղում։ 1932-1935 թվականներին մասնակցել է Կաուչուկի գործարանի թատերախմբի աշխատանքներին։ 1935 թվականին մասնակցել է Արմեն Գուլակյանի ղեկավարած թատերական 6-ամսյա դասընթացներին և որպես դերասան աշխատել աշխատել է Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում։ 1939-1941 թվականներին աշխատել է Կոտայքի շրջանային պետական թատրոնում։
Մասնակցել է Հայրենական Մեծ պատերազմին, կռվել է Հարավային, Բելոռուսական և 2-րդ Մերձբալթյան ռազմաճակատներում, այնուհետև կրկին վերադարձել է Երևանի Պատանի հանդիսատեսի թատրոն։
Լավագույն դերերից են՝ Համբո «Գիքոր», ըստ Թումանյանի, Ներսես Աշտարակեցի (Դ․ Ղազազյանի «Խաչատուր Աբովյան»), Ծերուն հայրիկ (Գրիգոր Յաղջյանի «Ոսկի քաղաք») Սուրաթով (Սունդուկյանի «Էլի մեկ զոհ»), Սաղաթել, Էլիզբարով (Շիրվանզադեի «Պատվի համար»), Արթուր Մոնտանելի («Բոռ», ըստ Վոյնիչի), Միլլեր (Շիլլերի «Սեր և խարդավանք»), Նեզնամով, Դուդուկին (Ալեքսանդր Օստրովսկու «Անմեղ մեղավորներ»)։ Հեղինակ է մի շարք պիեսների՝ «Ցասման Մհեր», «Երեք գիշեր», «Լուսաբաց» և այլն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1914 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 25 ծնունդներ Կատեգորիա:1995 մահեր Կատեգորիա:Նոյեմբերի 7 մահեր Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Հայ դրամատուրգներ
Նադիր շահի կովկասյան արշավանքներ
Նադիր շահի կովկասյան արշավանքներ 1734—1735 թվականներին՝ Թուրք-պարսկական պատերազմի վերջին խոշոր արշավանքը, որը վերջացել է պարսիկների հաղթանակով և նրանց կողմից գրեթե ողջ Կովկասի գրավմամբ։
Ռազմավարական ենթատեքստ
Կովկասը օսմանյան տիրապետության տակ է անցել 1722 թվականին, որը պայմանավորված էր Սեֆյանների պետության կործանման հետ։ Նադիր շահի առաջին հաջողությունը եղել է 1734 թվականի օգոստոսին Շիրվանի վերադարձը Շամախի մայրաքաղաքով, որից հետո պարսկական զորքերը շարժվեցին դեպի արևմուտք և պաշարեցին Գանձակը։ Գանձակի տասնչորսհազարանոց կայազորը ապահովեց քաղաքի պաշտպանությունը։ Այն բանից հետո երբ Թահմասփ-խան Ջալայերը ցրեց օսմանյան զորքերը դեպի հարավ-արևելք Նադիրը շարժվեց դեպի արևմուտք և ևս մեկ խորտակիչ հարված հացրեց օսմանյան բանակին։
Ավարստանի հյուսիսային լեռներում ձմեռելը սարսափելի կլիներ այդ պատճառով Նադիրը որոշեց թեքվել դեպի արևմուտք և պաշարել Գանձակը, որտեղ նա կենտրոնացրել էր ուժերը և ցանկանում էր անսպասելի կերպով գրավել այն։ Պարսկական հրետանին անհամեմատ թույլ էր, այն հիմնականում կազմված էր դաշտային մարտկոցներից, որոնք չնայած արֆյունավետ էին դաշտային մարտերում, սակայն գրեթե անզոր էին քաղաքային պարիսպների դեմ։
Այդ պատճառով Նադիրը ցանկացավ սակրավորների միջոցով պարիսպների տակ փորելով հասնել միջնաբերդ, սակայն թուքերը ժամանակին հետախուզական տվյալներ ստացան պարսիկների մտադրությունների մասին։ Թուրքերը սկսեցին հանդիպակաց թունել փորել և ստորգետնյա տարածքում ձեռնամարտ եղավ։ Պարսիկները կարողացան պայթեցնել վեց լիցք, սպանեցին 700 օսման զինվոր տալով 30-ից 40 զոհ, սակայն չկարողացան հասնել միջնաբերդի պարսպին, որտեղ էլ ապաստանեցին թուրքերը։
Նադիրը նաև պաշարեց Երևանը և Թբիլիսին ստիպելով Ստամբուլին կիրառել համարժեք քայլեր` Քյոպրյուլյու փաշայի գլխավորությամբ Կովկաս ուղարկվեց 50000 հեծյալ, 30000 ենիչեր և 40 թնդանոթ։
Մարտեր Եղվարդում
Նադիրը պաշարելով շրջանի մի շարք կարևոր քաղաքներ և ամրոցներ սպասում էր Քյոփրյուլյու փաշայի բանակին։ Տեղեկանալով նրա գալու մասին Նադիրը 15 000 զինվորներով շարժվեց արևմտյան ուղղությամբ, որպեսզի թուրքերին հանկարծակիի բերի։ Մինչև պարսկական հիմնական 40 000-անոց բանակը կժամաներ Նադիրը չնայած թվային մեծ անհավասարությանը (4-5 անգամ) ջախջախեց թուրքերին և վերջապես ստիպեց Ստամբուլին ճանաչելով Կովկասի և հարակից շրջանների վրա պարսկական գերակայությունը խաղաղություն կնքել։
Եղվարդի մոտ թուքերի ջախջախումը նաև թույլ չտվեց ղրիմի թաթարների 50 000-անոց բանակին միավորվել օսմանյան ուժերի հետ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պատերազմներ
Մեծ Էկիպցոկո
Մեծ Էկիպցոկո (Большая Экипцоко), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կաբարդինո-Բալկարիայի հանրապետությունում և Կարաչայ-Չերքեզիա Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Տիզիլ գետի աջ ափին 129 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է, ավազանի տարածքը 53,9 կմ2 է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կասպից ծովի արևմտյան հատվածի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մալկա գետի ակունքն է, գետի ենթաավազանը բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը Կասպից ծովից մինչև Տերեկա և Վոլգա գետեր։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ռոբերտ Բորդեն
Սըր Ռոբերտ Լերդ Բորդեն (Robert Laird Borden, ), կանադացի քաղաքական գործիչ, իրավաբան, Կանադայի պահպանողական կուսակցության առաջնորդ (1901-1920 թվականներ), Կանադայի 8-րդ վարչապետ (1911-1920 թվականներ), պաշտոնական ընդդիմության առաջնորդ (1901-1911)։ Նա այդ պաշտոնը զբաղեցրած երրորդ նորշոտլանդացին էր։ Եղել է քաղաքացիական իրավունքի դոկտոր։ Նրա կառավարման ընթացքում Կանադան մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին ։
Կենսագրություն
Բորդենը ծնվել և մեծացել է Նոր Շոտլանդիայի Գրան Պրե բնակավայրում ՝ Անապոլիսի հովտի հյուսիսում գտնվող գյուղատնտեսական համայնքում, որտեղ՝ Ակադիայի տարածքում, բնակություն է հաստատել նրա նախապապը (Փերրի Բորդեն-հայր)։ Բորդենի նախապապը Ռոբերտ Դենիսոնն էր, որը Նոր Անգլիայում և Նոր Շոտլանդիայում առաջին անգլիացի բնակիչներից մեկն էր, որը 16-րդ դարի սկզբին Կենտ կոմսության Հեդքորն գյուղից մեկնել էր Ամերիկա։ Սովորել է Ակացիա-Վիլլա ակադեմիայում։ Հորը՝ Էնդրյու Բորդենին, համարել է «մեծ ունակություններով և առողջ բանականությամբ օժտված մարդ», «հանգիստ, խոհուն, փիլիսոփայական խելքի կերտվածք», այնուամենայնիվ, «նրան չի հերիքել էներգիան, և նա գործերում մեծ ընդունակություններ չի ունեցել»։ Նրա մայրը՝ Յունիս Ջեյն Լերդը, ավելի վճռական էր. Բորդենը հիանում էր «[նրա] բարոյական ուժով, զարմանալի էներգիայով, մեծ փառասիրությամբ և բացառիկ ընդունակություններով»։ Այդ փառասիրությունը փոխանցվել է նրա առաջնեկին, որը սովորել է ջանասիրաբար և օգնել ծնողներին ագարակային աշխատանքում, որն այդքան ատում էր։
1869 թվականից մինչև 1874 թվականը Նյու Ջերսիի Գրան Պրեում և Մատոուանում աշխատել է որպես ուսուցիչ։ Առանց որևէ ապագա կրթության նա 1874 թվականին վերադարձել է Նոր Շոտլանդիա և չորս տարի եղել է ստաժյոր Հալիֆաքսի փաստաբանական ձեռնարկությունում (առանց համալսարանական կրթության)։ 1878 թվականին ընդունվել է Նոր Շոտլանդիայի փաստաբանների խորհուրդ՝ դառնալով լավագույնը դատապաշտպանությունում։ Այնուհետև Բորդենն ուղևորվել է Քենթվիլ (Նոր Շոտլանդիա)՝ որպես պահպանողական փաստաբան Ջոն Փ. Չիփմենի կրտսեր գործընկեր։ 1880 թվականից Բորդենը պատկանել է ֆրանկմասոնությանը։ 1882 թվականին Ուոլես Գրեմը խնդրել է նրան վերադառնալ Հալիֆաքս՝ Գրեմ և Չարլզ Հիբբերթ Թապերի ղեկավարած պահպանողական փաստաբանական ընկերություն մտնելու համար։ Դատավորի կողմից նշանակված Գրեմի և քաղաքականության մեջ անցած Թապերի հեռանալուց հետո մինչև 1889 թվականի աշունը Բորդենն ավագ գործընկեր է դարձել արդեն 35 տարեկանում։ 1889 թվականի սեպտեմբերի 25-ին նա ամուսնացել է Հալիֆաքսի խանութի սեփականատեր Լորա Բոնդի դստեր հետ (1863-1940)։ Նրանք երեխաներ չեն ունեցել։ 1894 թվականին նա գնել է մեծ գույք, զույգն իր նոր տունն անվանակոչել է «Փայնհերսթ»։ 1893 թվականին հաղթել է առաջին երկու գործերից մեկը, որը նա հարուցել է Միացյալ Թագավորության գաղտնի խորհրդի դատական կոմիտեի դեմ։ Նա ներկայացրել է Հալիֆաքսի կարևորագույն ձեռնարկությունների մեծ մասը և մտել մի շարք նորշոտլանդական ընկերություններ, այդ թվում՝ «Bank of Nova Scotia» և «Crown Life» ապահովագրական ընկերության կանոնակարգային խորհուրդներ։ 1896 թվականին դարձել է «Novoshotland Barrister» հասարակության նախագահը։ Քաղաքականությունից հեռանալու ժամանակ Բորդենը Պրիմորիեի Նահանգներում ունեցել է խոշորագույն փաստաբանական կաբինետ և դարձել շատ հարուստ։
Քաղաքական գործունեություն (1896-1920)
Բորդենը 1896 դաշնային ընտրությունների ժամանակ Գալիֆաքսի շրջանից ընտրվել է պատգամավոր, որոնց արդյունքների համաձայն՝ Վիլֆրիդ Լորիեն դարձել է վարչապետ։ 1901 թվականին Բորդենն ընդունել է Պահպանողական կուսակցության վարչությունը և դարձել ընդդիմության ղեկավար։ Նա կրկին վերակազմավորել է կուսակցությունը, երբ նա կորցրել է իր իշխանությունը և ազդեցությունը՝ 1896 թվականին սըր Չարլզ Տապերի պարտությունից հետո։ Իշխանության է եկել 1911 թվականի ընտրություններին՝ կազմակերպելով Կանադայի և ԱՄՆ-ի միջև ազատ առևտրի հաստատման Լորիեի ծրագրի հերքման արշավը։ Բորդենն ու պահպանողականներն ավելի շուտ «կայսերական նախապատվության» համար էին պայքարում, այսինքն՝ մաքսային սակագների օգտագործումը Բրիտանական կայսրության սահմաններից ներմուծման կրճատման համար։
Վարչապետ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ լինելով Կանադայի վարչապետ ՝ Բորդենն իր կառավարությունը վերափոխել է ռազմական դրության վարչակազմի՝ ընդունելով 1914 թվականի ռազմական գործողությունների մասին օրենքը։ Բորդենը ռազմական հազորացման համար Կանադային կոչ է արել 500 հազար զինվոր ապահովել։ Սակայն կամավորները շատ չէին, քանի որ կանադացիներն ասում էին, որ պատերազմը կարճ ու հեշտ ավարտ չի ունենա։ Այնուամենայնիվ Բորդենն հավատարիմ էր իր պարտավորություններին։ Մինչ պատերազմը վարչապետն ապահովել է զինվորական ծառայության մասին օրենքի ընդունումը, ինչը հանգեցրել է 1917 թվականի զինվորական ծառայության զորակոչի ճգնաժամին և երկիրը բաժանել է լեզվաբանական սկզբունքով։ Զորակոչի ոչ հայտնի հարցը 1917 թվականի ընտրություններում կհայտարարեր նրա կառավարման ավարտը, եթե Բորդենը յունիոնիստական կառավարություն ստեղծելու համար չգրավեր Լիբերալ կուսակցության անդամներին (Լորիեն հրաժարվել է)։ 1917 թվականի ընտրություններում «կառավարության» կողմից թեկնածուները (այդ թվում՝ լիբերալ-յունիոնիստները) հաղթել են ընդդիմադիր «Լորիեի լիբերալներ» անգլիական Կանադայում, ինչը Բորդենին զգալի խորհրդարանական մեծամասնություն է տվել։ «Լորիեի լիբերալները» գրեթե բացառապես ներկայացնում էին ֆրանսախոս շրջանները։ Սակայն իրականում ռազմաճակատ են ուղարկվել շատ քիչ զինակոչիկներ, քանի որ կանադական բանակը նյութատեխնիկական ապահովում չէր տիրապետում նախապատրաստման, հրամանատարական կազմի համալրման և դեպի Եվրոպա 500 000 մարդկանց շտապ առաքման։ Բայց Բորդենի համար, որը հայտնի էր ֆրանսիական ամեն ինչ նկատմամբ իր զզվանքով, բևեռացումը, որը պետք է անխուսափելիորեն առաջացներ այդ միջոցը, անհարմարություն չէր, և նա միայն օգտվել է լիբերալ կուսակցության բաժանումից ։
Պատերազմը Կանադային թույլ է տվել իրեն անկախ տերություն դրսևորել։ Բորդենը ցանկացել է ստեղծել սեփական կանադական բանակը, որպեսզի չկիսեն զինվորներին և չբաժանեն նրանց բրիտանական դիվիզիաներում։ Աշխարհազորի նախարար Սեմ Հյուզը համոզվել է լավ մարզման մեջ և կանադացիներին նախապատրաստել իրենց դիվիզիաներում մարտերին, իսկ Եվրոպայում կանադական դիվիզիաների ղեկավար է դարձել գեներալ Արթուր Քերայը, թեև նրանք նախկինի պես եղել են բրիտանական հրամանատարության ներքո։ Սակայն, հատկապես Վիմիի ամբարտակի ճակատամարտում, կանադական զորքերը ցույց են տվել, որ նրանք աշխարհի լավագույններից էին։ Այնուամենայնիվ, Սեմ Հյուզը քննադատել է կանադացի զինվորներին։ Նրան նաև քննադատում էին Քվեբեկում այն բանի համար, որ նա, լինելով ակնհայտ ֆրանկոֆոն, ոչ մի կերպ չի արձագանքել ֆրանսախոս սպայական պաշտոնների ստացումը հեշտացնելու և ֆրանսախոս հրամանատարության տակ նրանց միավորելու նախաձեռնություններին ։
Միջազգային գործերում Բորդենը վճռորոշ դեր է խաղացել հավասար պետությունների գործընկերության մեջ Բրիտանական կայսրության փոխակերպման գործում, հասկացություն, որն առաջին անգամ քննարկվել է Լոնդոնի կայսերական խորհրդակցության ժամանակ։ Բորդենը նաև ներմուծել է առաջին եկամտահարկերը, որոնք պլանավորվել էին որպես ժամանակավոր միջոց, բայց հետագայում այդպես էլ չեղյալ չեն համարվել
Համոզված լինելով, որ Եվրոպայում մարտերի դաշտերում Կանադան պետական կարգավիճակ է ստացել, Բորդենը երկրի համար առանձին տեղ է պահանջել Փարիզի խաղաղության վեհաժողովում։ Սկզբում Միացյալ թագավորությունը դեմ էր դրան, ինչպես և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները, որոնք կարծում էին, որ նման պատվիրակությունը միայն լրացուցիչ ձայն կլինի բրիտանացիների համար։ Բորդենը հակադարձել է, որ քանի որ Կանադան պատերազմում կորցրել է ավելի շատ մարդ, քան Միացյալ Նահանգները, նա առնվազն վաստակել է որպես երկրորդական տերություն ներկայանալը։ Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ Դևիդ Լլոյդ Ջորջը, ի վերջո, զիջել է և զգուշավոր ամերիկացիներին համոզել համաձայնել Կանադայի, Ավստրալիայի, Նոր Զելանդիայի և Հարավաֆրիկյան առանձին պատվիրակությունների ներկայությանը։ Բորդենի համառությունը ոչ միայն թույլ է տվել նրան Կանադային Փարիզում ներկայացնել որպես պետություն, այլև յուրաքանչյուր դոմինիոնին հնարավորություն է ընձեռել Վերսալի պայմանագիր ստորագրել ինքնուրույն և ստանալ Ազգերի լիգայի առանձին անդամի կարգավիճակ։ Բորդենի պնդմամբ՝ պայմանագիրը վավերացվել է Կանադայի խորհրդարանի կողմից։
Բորդենը դարձել է վերջին վարչապետը, որը նվիրված էր ասպետներին (բացառությամբ Ռիչարդ Բեննետի՝ 1930-1935 թվականներին վարչապետի, որին շնորհվել է վիկոնտի կոչում, սակայն արդեն Մեծ Բրիտանիա տեղափոխվելուց հետո)։ 1919 թվականին Նիկլի որոշման ընդունմամբ Կանադայի Համայնքների պալատը քվեարկել է կանադացիներին Բրիտանական ասպետական տիտղոսների շնորհման պրակտիկայի դադարեցման օգտին։
Նույն թվականին Բորդենը թույլատրել է ռազմական ուժի կիրառումը, որպեսզի վերջ դնի վինիպեգյան համընդհանուր գործադուլին։ 1914 թվական և 1917 միջև Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքով առաջացած այլատյացության քաղաքացիների նկատմամբ Ավստրո-Հունգարական կայսրության 8579 արևելաեվրոպացիներ բանտարկվել են։ Այդ թվում են մոտ 5000 ուկրաինացիներ, որոնցից մի քանիսը ծնվել են Կանադայում։ Բացի այդ, հաշվառվել է ութսուն հազար մարդ, ընդ որում՝ խախտվել են նրանց հիմնական քաղաքացիական իրավունքները։ 1917 թվականին նրանց զրկել են ընտրական իրավունքից։
Բորդենի կառավարությունը ազգայնացրել Է «Canadian Northern Railway» և «Grand Trunk Railway» երկաթուղային ընկերությունները Կանադայի պետական երկաթուղիների ընկերության հետագա ստեղծման համար։
Քաղաքականությունից հեռանալուց հետո
Սըր Ռոբերտ Բորդենը 1920 թվականին հրաժարական է տվել վարչապետի պաշտոնից։ 1924 թվականից մինչև 1930 թվականը նա եղել է Քուինսի համալսարանի ռեկտոր և ֆինանսական երկու հաստատության նախագահ։
Մահ
Բորդենը մահացել է 1937 թվականի հունիսի 10-ին Օտտավայում։ Թաղված է Օտտավայի Բիչվուդ գերեզմանատանը (Օնտարիո)։ Բորդենի գերեզմանը բավականին համեստ է, դրա վրա տեղադրված է միայն պարզ քարե խաչ ։
Բորդենը վերջին վարչապետն էր, որը ծնվել էր մինչև 1867 թվականը․ այդ թվականին ստեղծվել է Կանադական կոնֆեդերացիան։
Ընտանիք
1889 թվականին Բորդենն ամուսնացել է Լորա Բոնդի՝ գալիֆաքսցի վաճառականի դստեր հետ։ Նրա հետ Բորդենն ապրել է իր ողջ կյանքը։ Նրա կինը մահացել է 1940 թվականին՝ իմ ամուսնու մահից հետո ապրելով երեք տարի։ Լորա Բորդենն ակտիվորեն զբաղվել է բարեգործությամբ և հասարակական գործունեությամբ, Կանադայում կանանց իրավունքների համար պայքարի մասնակից էր։ Մինչև 1901 թվականը նա եղել է Գալիֆաքսի կանանց տեղական խորհրդի նախագահ։ Դա հասարակական կազմակերպություն էր, որը պայքարել է այդ քաղաքի կանանց իրավունքների համար և որը Կանադայի առաջին նմանատիպ կազմակերպություններից մեկն է ։
Ռոբերտ Բորդենի ոչ արյունակցական եղբայրը՝ Ֆրեդերիկ Ուիլյամ Բորդենը, Ուիլֆրիդ Լորյեի կառավարությունում Կանադայի ոստիկանության և պաշտպանության նախարարն էր։ Ի տարբերություն Ռոբերտի, որը երիտասարդ տարիներին լիբերալ էր, սակայն հետագայում անդամակցել է պահպանողական կուսակցությանը, Ֆրեդերիկը ողջ կյանքում լիբերալ էր։ Ռոբերտ Բորդենի եղբորորդին՝ Հարոլդ Լոթորպ Բորդենը (Ֆրեդերիկի որդին), անգլո-բուրական պատերազմում կանադական էքսպեդիցիոն ուժերի զինվոր էր։ Նա մահացել է 1900 թվականին, նրա մահը նրան համազգային ճանաչում է բերել։
Հիշատակ
Ռոբերտ Բորդենի պատվին անվանակոչվել են աշխարհագրական երկու օբյեկտ՝ Բորդեն կղզին Կանադական Արկտիկական կղզեխմբիում և Արևմտյան Ավստրալիայի Բորդեն քաղաքը ։ Քաղաքական գործչի պատվին են անվանվել նաև Նեպինում (այժմ՝ Օտտավայի մի մասը) և Սկարբորոյում (այժմ՝ Տորոնտոյի մի մասը) երկու միջնակարգ դպրոցներ, ինչպես նաև Քոուլ Հարբորի կրտսեր միջնակարգ դպրոցը Նոր Շոտլանդիայում։
1976 թվականից Բորդենի դիմանկարը պատկերված է 100 կանադական դոլար արժողությամբ թղթադրամի վրա, սակայն 2016 թվականին Կանադայի կառավարությունը հայտարարել է, որ պատրաստվում է փոխել կանադական թղթադրամների ձևավորումը, և նոր թղթադրամի վրա այլևս չի լինի Բորդենի դիմանկարը ։
Օտտավայի Խորհրդարանական բլրի վրա տեղադրված է նաև Բորդենի արձանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանադայի վարչապետներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Կանադացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Կանադայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կանադացի անգլիկաններ Կատեգորիա:Կանադացի հուշագիրներ Կատեգորիա:Կանադացի դիվանագետներ
Աշոտ Բաբայան (ազատամարտիկ)
Աշոտ Էդիկի Բաբայան |Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն]] - Ակնա, 1994, հունվարի 4), հայ ազատամարտիկ ։
Կենսագրություն
Աշոտ Բաբայանը ծնվել է 1969 թվականի ապրիլի 30-ին, Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության Ասկերանի շրջանի Ավետարանոց գյուղում։
Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Ստեփանակերտի գյուղատնտեսական տեխնիկում։
1987-1989 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում՝ Օրենբուրգում։ Ուսումը շարունակել է տեխնիկումում, սակայն, կեսից թողնելով այն, մտել է գյուղի ինքնապաշտպանական ջոկատի կազմ, որտեղ ծառայում էին նրա երկու եղբայրները։
Զոհվել է 1994 թվականի հունվարի 4-ին, ԼՂՀ-ի Ակնա քաղաքում։ Թաղված է Ավետարանոց գյուղի գերեզմանոցում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ
Դեմեթ Օզդեմիր
Դեմեթ Օզդեմիր (Demet Özdemir, ), ազգությամբ թուրք դերասանուհի և պարուհի։ Առավել հայտնի է դարձել՝ մարմնավորելով Ասլի Մաժարօղլուի դերը Ելակի բույրը հեռուստասերիալում։
Կենսագրություն
Թուրք դերասանուհի և պարուհի Դեմեթ Օզդեմիրը ծնվել է 1992 թվականի փետրվարի 26-ին Թուրքիայի Քոջայելիի մարզում ։ Երբ նա 8 տարեկան էր, նրա ծնողները ամուսնալուծվեցին, և Դեմեթը մոր հետ միասին տեղափոխվեց Ստամբուլ։ Երեկոյան միջնակարգ դպրոց սովորելուն զուգընթաց, Դեմեթը զբաղվում էր նաև պարով։ Դպորցը ավարտելուց հետո երկու տարի սովորել է Շահիքի Թեքանդ թատերական ստոդիայում։ Նա իր կարիերան սկսել է՝ նկարահանվելով հեռուստագովազդներում։ 2009 թվականին Դեմեթ Օզդեմիրը նկարահանվել է թուրք երգիչ Մուստաֆա Սանդալի «Ateş Et Ve Unut» երգի տեսահոլովակում՝ որպես պարուհի, իսկ 2012 թվականին նկարահանվել է Pegasus Airlines-ի ինֆորմացիոն հեռուստագովազդում։ Որոշ ժամանակ Դեմեթը պարել է Efes Kizlari պարային խմբում, որը հանդիսանում է թուրքական հայտնի բասկետբոլային ակումբներից մեկի՝ Անադոլու Էֆեսի աջակցական խումբ։ Դեմեթը ունի մեկ քույր և եղբայր՝ Վոլկանը և Դերիան։ 2013 թվականին Դեմեթ Օզդեմիրը սկսեց նկարահանվել հեռուստասերիալներում։ Նրա դեբյուտային հեռուստասերիալը եղավ «Ես կբացեմ քեզ գաղտնիքը» սերիալը։ Սա իսպանական «Պաշտպանյալները» հեռուստասերիալի ռիմեյքն էր, որտեղ Դեմեթը մարմնավորում էր Այլինի դերը, ով կարողանում էր կառավարել էլեկտրականությունը։ 2014 թվականին Դեմեթը հրավիրվեց նկարահանվելու «Կուրտ Սեիդը և Շուրան» սերիալում, որտեղ նա մարմնավորում էր Ալիայի դերը։ 2015 թվականին Դեմեթը առաջին անգամ նկարահանվեց գեղարվեստական ֆիլմում՝ «Պահեք Ձեր խոսքը»։ Միևնույն տարում նա նկարահանվեց Ելակի բույրը հեռուստանովելում, որտեղ նա մարմնավորում էր Ասլիի դերը։ Հեռուստանովելը մեծ ճանաչում բերեց երիտասարդ դերասանուհուն։ Ասլին աղքատ աղջիկ էր, ով սիրահարվում է հարուստ երիտասարդ Բուրաքին, ում դերը մարմնավորում է Յուսուֆ Չիմը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրք դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի թուրք դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թուրք կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Թուրք հեռուստադերասանուհիներ Կատեգորիա:Ոսկե թիթեռ մրցանակի դափնեկիրներ
Անտերոս (Հռոմի պապ)
Անտերոս, Հռոմի պապ, ով գլխավորել է կաթոլիկ եկեղեցին 235 թվականի նոյեմբերի 21-ից մինչև 236 հունվարի 3-ը ։ Նա հաջորդել է Պոնտիանոս պապին, որը Հռոմից աքսորվել էր Սարդինիա կղզի Հիպպոլիտոս հակապապի հետ միասին։
Անտերոսը եղել է Ռոմուլոսի որդին, որը ծնվել էր Կալաբրիա գավառի Պետիլիա Պոլիկաստրո կոմունայում։ Վերջինս ունեցել է հունական ծագում, և նրա անունը կարող է ցույց տալ, որ նա եղել է ազատ արձակված ստրուկ ։
Շիրիմ
Նրա աճյունը տեղափոխված է եղել Սուրբ Սեղբեստրոսի եկեղեցի և հայտնաբերվել է 1595 թվականի նոյեմբերի 17-ին, այն ժամանակ, երբ Կղեմես VIII Պապը վերակառուցում էր եկեղեցին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կաթոլիկ եկեղեցու սրբեր
Աթենքի ազգային պարտեզ
Աթենքի ազգային պարտեզ (Εθνικός Κήπος), նախկին անվանումը՝ Արքայական պարտեզ, անկախ Հունաստանի առաջին թագուհի, Օտտոն արքայի կնոջ՝ Ամալյա Օլդենբուրգցու կողմից հիմնված այգի՝ Աթենքի հենց սրտում, 15,5 հա մակերեսով։ Գտնվում է Հունաստանի խորհրդարանի մոտակայքում և տարածվում են դեպի հարավ՝ մինչև Զապպեյոն։
Արքայական պարտեզի ստեղծումը շարունակվեց 1838 թվականից 1840 թվականը ներառյալ՝ գերմանացի այգեպան Շմիդտի ղեկավարությամբ։ Բոլոր մտահղացումների իրագործման համար ներկրվեցին ավելի քան 500 տեսակ բույս և տարատեսակ կենդանիներ ու թռչուններ։ Սակայն բազմաթիվ բույսերի համար միջերկրածովյան կլիման չափազանց անբարենպաստ էր։
Այգին կառուցված է որպես որոշակի թեմայով կոմպոզիցիայի հաջորդականություն, այդ իսկ պատճառով, բացի էկզոտիկ բույսերից, զարմացնում է հնամենի ավերակներով և խճանկարներով։ Հունաստանի առաջին նախագահ Իոանիս Կապոդիստրիայի և Հունաստանի օրհներգի հեղինակ Սոլոմոս Դիոնիսոսի մասին հիշողությունն այստեղ հավերժացվել է հուշարձանների միջոցով։
2010 թվականին առաջարկվեց ազգային պարտեզները ներառել մայրաքաղաքի պատմական հուշարձանների ցանկում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աթենքի տեսարժան վայրեր
Թառ
Թառ ( — «լար», «թել» բառերից), պարսկական ծագումով լարավոր-կնտնտոցային նվագարան։ Տարածված է Հայաստանում, Ադրբեջանում, Հարավային Կովկասի երկրներում, Իրանում, Թուրքիայում, Աֆղանստանում, և Միջին Ասիայի երկրներում։
«Թառ» բառարմատն ընկած է մի շարք այլ նվագարանների անվան հիմքում, ինչպես օրինակ dotār (دوتار, “երկու լար”), setār (سه‌تار, “երեք լար”), pančtār (پنجتار “հինգ լար”), և šaštār կամ šeštār (ششتار “վեց լար”):
Չնայած թառը վաղուց տարածաշրջանային նվագարան է, սակայն 2012 թվականի դեկտեմբերի 5-ին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն այն ճանաչեց Ադրբեջանի ոչ նյութական մշակութային արժեք ։
Պատմություն
Թառը անառարկելիորեն ունի պարսկական ծագում, բայց ուրիշ շատ նվագարանների նման, հին ժամանակներից տարածված է եղել նույն տարածաշրջանի տարբեր ժողովուրդների մոտ։
Դարերի ընթացքում առաջացել են թառի երկու տարբերակ՝ «պարսկական թառ» վեցլարանի և «կովկասեան թառ» տասնմեկլարանի։
Ժամանակակից «պարսկական թառ»ի ստեղծողը եղել է հայտնի նվագարանագործ, հայազգի վարպետ Յահյա Խանը (1876 - 1932), Սպահան քաղաքից, որ իրավամբ կարող ենք անվանել «պարսկական թառի հայր»։ Նա բարեփոխեց հին թառի արձագանգարանի ձևը և՛ տեխնիկապես, և՛ գեղարվեստականորեն, ինչը հանգեցրեց արձագանգարանի ավելի գեղեցիկ ձևի և առավել հաճելի ձայնի։ Նա իր թառերը ստորագրում էր «Յահյա» անունով, և այդ պատճառով մարդկանց մեջ նա հայտնի է որպես «Յահյա խան» (یحیی ﺨﺎﻦ)։ Նրա իսկական անունն էր Հովաննես Աբգարյան (Յովհաննէս Աբգարեան)։ Իրանցի երաժիշտների համար լավ թառը միշտ համեմատվում է Յահյայի թառերի հետ։
«Կովկասեան թառ»ի ստեղծողն եղել է Շուշի քաղաքի հայտնի թառահար Սադըղջանը (Sadıqcan 1846-1902):
Նա կրճատել է փարդաների թիվը 17-ի, գործիքի 5 լարերին ավելացրել վեցերորդ լարը՝ ընդհանուրը հասցնելով 11 լարերի։ Նոյնպես կատարել է կառուցվածքային փոփոխություններ թեթեվացնելով գործիքը և վերջնականապես հրաժարվել նվագարանը ազդրի վրա հենված դիրքից, ընդունելով կատարողի ծալած թևի վրա հորիզոնական՝ կրծքին սեղմած դիրքը։
Այս բարեփոխված գործիքն ուշադրության արժանացել է հայ վիրտուոզ քամանչահար՝ Սաշա Օգանեզաշվիլուն (Ալեքսանդր Օհանյան) որ նրան անվանել է «կախարդական թառ»։
Թառը մեծ դերակատարություն է ունեցել Իրանի, Հայաստանի և կովկասյան երկրների դասական երաժշտության զարգացման գործում։ Նվագարանն այսօր էլ, ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ Իրանում մեծ ժողովրդականություն է վայելում։ Իրանում հատուկ կարևորություն է տրվում թառ նվագելու ուսուցման գործընթացին, քանի որ թառի նվագածությունը պարտադիր է Իրանի ժողովրդի ազգային տոների ու հանդիսությունների արարողությունների ընթացքում։
Կառուցվածք
Թառը ժողովրդական լարային կսմիթային երաժշտական նվագարան է։ Ունի երկու խոռոչ, ութաձև արձագանքարան, երկար վզիկ, քառանկյուն գլխիկ։ Թառի երկգավաթ իրանը փորված է թթենու ամբողջական կտորից՝ ծածկված կենդանական թաղանթային մեմբրանով։ Ընդհանուր ձևը նմանություն ունի կիթառի հետ։ Երկարավուն կոթը ականջակիր գլխամասում պատրաստված է ընկուզենուց։ Կոթի վրա 22 աղիքե փարդաններ են (լադ), որոնց միջև եղած ինտերվալները միկրոխրոմատիկ են, այսինքն՝ կիսատոնից էլ ցածր։ Լարերն այսօր մետաղյա են, իսկ հնում պատրաստվել են կենդանու աղիքից։
Նվագելիս գործիքը սեղմում են կրծքին և պահում հորիզոնական դիրքով։ Թառը հնչում է հարիչով՝ պահելով այն աջ ձեռքի բթի և ցուցամատի միջև, դաստակի բազմաձև շարժումներով։
Թառ պատրաստելու եղանակներ
Լարերը ձգաններին ու ամրակներին պնդելուց հետո արձագանքարանի մեծ խոռոչի կենտրոնում տեղադրում են լարերի ճնշումը դիմակայող եռատոնի մեծ հենակը։ Կարգավորում են թառի լարվածքն ու հնչյունաշարը, իսկ հնչողական որակական բարձր հատկանիշներով օժտված նվագարանները սովորության համաձայն զարդարում են սադափով։
Պայմանական նշաններ
n - հարված դեպի վար v - հարված դեպի վեր nn - միակողմանի հարված դեպի վար vv - միակողմանի հարված դեպի վեր nvn - երկկողմանի հարված 1, 2, 3 - մատները I լարի վրա (1), (2), (3) - մատները II լարի վրա 1., 2., 3. - մատները III լարի վրա
Թառը Հայաստանում
Հայաստանում թառի պատկերներ պահպանվել են հին տապանաքարերի վրա կատարված հարթաքանդակներում, որտեղ նվագարանը ներկայացված է երաժշտի ձեռքին։ Բացի տապանաքարերից, թառի պատկերներ հանդիպում են նաև հայկական մանրանկարներում՝ սկսած 13-րդ դարից։ Դրանցում թառահարները ներկայացված են թե՛ որպես մենակատարներ, թե՛ որպես համույթի անդամներից մեկը՝ լարային-կսմիթային, աղեղնավոր, փողային և հարվածային գործիքներ նվագող երաժիշտների շարքում։ Ըստ հայկական մանրանկարների՝ թառ նվագել են ինչպես տղամարդիկ, այնպես էլ կանայք, ընդ որում՝ տարբեր դասի ներկայացուցիչներ՝ հովվից մինչև ազնվականներ ։ Սակայն նվագարանն ավելի շատ տարածված է եղել քաղաքային աշուղական երաժշտական միջավայրում։ Թառահարների հիմնական նվագացանկը եղել է Մերձավոր Արևելքի ժողովուրդների շրջանում տարածված մուղամը, որը տարածաշրջանային երաժշտական ժանր է։
Տեխնիկական լայն հնարավորությունների և հարուստ հնչողության համադրությունը նվագախմբի տպավորություն է թողնում, որի շնորհիվ էլ թառը հիմնական մենանվագային գործիքներից մեկն է հայկական երաժշտարվեստում։ Հայ անվանի աշուղներից թառ են նվագել Շերամը, Իգիթը եւ ուրիշներ։
Հայաստանում թառը համարվում է ժողովրդապրոֆեսիոնալ նվագարան, բացի մենակատարումից։ Հայ երաժիշտ կատարողները մեծ ավանդ ունեն թառի կատարողական արվեստի զարգացման ասպարեզում։ Թառի հնչյունները հրապուրել են այդ ասպարեզների ներկայացուցիչներին` Մակար Եկմալյան, Ալեքսանդր Ալեքսանդրյան, Արամ Մերանգուլյան, երաժիշտներ` Վարդան Բունի, Կառլեն Միրզոյան և այլք։
Թառի հնչողությունը գրավել է հայ կոմպոզիտորների ուշադրությունը. թառի համար սոնատներ, կոնցերտներ և այլ պիեսներ են գրել Գուրգեն Միրզոյանը, Խաչատուր Ավետիսյանը, Ստեփան Ջրբաշյանը, Արզաս Ոսկանյանը, Գեղունի Չթչյանը, Անդրանիկ Ներսիսյանը, Արտեմ Խաչատուրը և ուրիշներ։
Երաժշտական գործիքների շարքում թառն այն եզակիներից է, որի համար տարբեր կոմպոզիտորներ պարտիտուր են գրել սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ հանդես գալու համար։ Հայ կոմպոզիտորներից Ավետ Տերտերյանն իր սիմֆոնիաներում ժողովրդական նվագարաններ՝ դուդուկ, զուռնա և թառ է օգտագործել։
Թառը հնչել է մի շարք հայկական ֆիլմերի երաժշտական ձևավորման մեջ։ Թառի համար գրվել են մեթոդական ձեռնարկներ, ժողովածուներ, ներկայացրել թառի ուսուցման իրենց դիտարկումները, օրինակ՝ Ա․Մերանգուլյան՝ «Թառի ուսուցման դպրոց», Հ․Դարբինյան՝ «Թառի նվագներ», «Թառի ձեռնարկ», «Թառի ուսուցարան» և այլն ։ Նախաձեռնությամբ է հանդես եկել նաև մեր օրերի լավագույն թառահարներից Հովիկ Սահակյանը։
Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում ուսուցանվում է ժողովրդական նվագարանների տիրապետման վարպետություն, որոնց շարքում է նաև թառը։
Թառ պատրաստող հայ վարպետներ
Թառ պատրաստող վարպետների փորձը սերնդեսերունդ փոխանցվելու ավանդույթը շարունակվում է մինչև մեր օրերը։ Նրանցից են 1920-ականներին Երևանում գործած Վասիլը և Երվանդ Բարսեղյանը։ Նրանց պատրաստած նվագարանները դեռևս կարելի է հանդիպել հին երևանցիների բնակարաններում։
19-րդ դարի վերջին թառի տեխնիկական և երաժշտական հնարավորությունները բացահայտելու համար թառահար Բալա Մելիքյանը նվագարանին ավելացրեց ևս 5 լար։ Թառի արձագանքարանի պատրաստման մեծ վարպետ էր Եփրեմ Խաչատրյանը։ Այդ արվեստը սովորել է Աղամիր Ասրյանից և կատարելագործել։ Նրա պատրաստած արձագանքարանների համբավը տարածվել է Կովկասում և Միջին Ասիայում։ Բաքվեցի հայտնի վարպետ Բահատուր Պողոսյանը իր պատրաստած նվագարաններով տասնամյակներ շարունակ նպաստել է գործիքի զարգացմանը։
Կյանքի նոր պայմաններին համընթաց վերանայվում էին նախկին չափանիշները։ Այդ փոփոխությունների ներկայացուցիչը եղավ տաղանդավոր վարպետ, ինժեներ և թառահար Ալբերթ Զաքարյանը։ Նա նաև կատարել է կառուցվածքային փոփոխություններ՝ թառի վզիկի չափերը փոխելու միջոցով ընդլայնելով նրա հնչյունածավալը։ Զաքարյանը նաև ծայրագույն նրբության հասցրեց թառը սադափով զարդարելու արվեստը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Լարային երաժշտական գործիքներ Կատեգորիա:Հայկական երաժշտական գործիքներ Կատեգորիա:Իրանական հայտնագործություններ Կատեգորիա:ՀՀ ոչ նյութական մշակութային ժառանգություն
Հունաստանի աշխարհագրական երկրամասեր
2011 թվականի ադմինիստրատիվ բարեփոխումներից հետո Հունաստանի վարչատարածքային բաժանումը վերաձևվել է, որի արդյունքում աշխարհագրական երկրամասերում առաջացել են ենթաշրջաններ։ Վարչական շրջանների թիվը հասել է 13-ի՝ 9-ը՝ ցամաքում, 4-ը՝ ծովում։ Պերիֆերիաներն իրենց հերթին բաժանվել են երկրորդ մակարդակի 74 վարչատարածքային միավորների՝ նոմոսների։
Ստորև նշված են Հունաստանի 9 աշխարհագրական երկրամասերը․
Վասիլի Գորդով
Վասիլի Գորդով (Василий Николаевич Гордов, ), խորհրդային ռուս զորապետ, Խորհրդային Միության հերոս, գեներալ-գնդապետ, Ստալինգրադյան ռազմաճակատի զորքերի հրամանատար։
Կենսագրություն
Վասիլի Նիկոլաևիչ Գորդովը ծնվել է Ուֆիմսկի նահանգի Մատվեևկա գյուղում, ներկայումս Թաթարստանի հանրապետության, Մենզելինսկի շրջան ։ Ռուսական բանակում հանդես է եկել է 1915 թվականից, ավարտել է հրամանատարական ուսումնական դասընթացները։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, եղել է ավագ ունտեր-սպա, Կարմիր բանակում հանդես է եկել 1918 թվականից։ Քաղաքացիական պատերազմի տարիներին վաշտի հրամանատարից հասել է մինչև գնդի հրամանատար։ Մասնակցել է Ն. Ի. Մախնոյի զինված խմբավորումների ոչնչացմանը։ 1925 թվականին ավարտել է Բարձրագույն տակտիկական դպրոցի ավագ հրամանատարական կազմի դասընթացները և որպես հրահանգիչ գործուղվել Մոնղոլական ժողովրդական բանակ։ 1933 թվականից Մոսկովյան Կարմրադրոշ ռազմական հետևակային դպրոցի շտաբի պետն է, այնուհետև հրաձգային դիվիզիայի շտաբի պետը։ 1937 թվականից հրաձգային դիվիզիայի հրամանատարն է։
1939-1940 թվականներին Կալինինի ռազմական օկրուգի շտաբի պետն է, այնուհետև Պրիվոլժեի ռազմական օկրուգի։ Մասնակցել է Ձմեռային պատերազմին, մինչև 1939 թվականի դեկտեմբերի 6-ը եղել է 7-րդ բանակի շտաբի պետը ։