cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վիկտորյական դարաշրջան
Արևելյան հարց
Մյուս բոլոր շահերը հետին պլան մղվեցին նկատի առնելով հյուսիսամերիկյան ճգնաժամը, որը բռնկվել էր 1861 թվականի սկզբին։ Եթե հպարտ հանրապետության անխուսափելի թվացող կործանումն առաջացրել էր բրիտանական ազնվականության մեջ հայտնի չարախնդության զգացում, ապա երկպառակտչական պատերազմի ազդեցությունը բամբակի արտադրության վրա, որով սնվում էր Անգլիայի աշխատանքային բնակչության զգալի մասը, լուրջ մտահոգությունների տեղիք հանդիսացավ։ Գլադսթոնի առաջադրած բյուջեն մատնանշում էր ֆինանսների շարունակական բարելավումը։ Եկամուտները շուրջ 2 մլն ավելցուկ էին խոստանում, ինչը նկատի ունենալով՝ գանձապետարանի կանցլերն առաջարկեց ոչ միայն վերացնել թղթի հարկը, այլև նվազեցնել եկամտային հարկը։ Որպեսզի բացառվեր այդ միջոցառումներից առաջինը կրկին մերժելու լորդերի հնարավորությունը, նախարարության ֆինանսական առաջարկությունները առաջադրվեցին վերին պալատում ոչ թե առանձին-առանձին, այլ բյուջեի հետ միասին, և չնայած լորդերը դրա դեմ բողոքեցին, բայց լորդ Դերբիի խորհրդով գործը չհասցրեցին մինչև համայնքների պալատի հետ բախման։
ԱՄՆ-ի հետ պատերազմի վտանգ
Անգլիայի, Ֆրանսիայի և Իսպանիայի միջև պայմանագիրը, ըստ որի մեքսիկական կառավարությանը այդ երեք տերությունների ներկայացրած պահանջները հարկ եղած դեպքում պետք է պաշտպանվեին իրավական ուժով, մատնանշում էր Ամերիկայի գործերին միջամտելու համար միության կրիտիկական վիճակից օգտվելու դաշնակիցների մտադրությունը։
1861 թվականի նոյեմբերի 8 -ին տեղի ունեցած անսպասելի միջադեպի պատճառով գործերն այնպիսի սուր բնույթ ընդունեցին (Թրենթի գործը - Trent Affair ), որ երկրների միջև պատերազմի վտանգ առաջացավ։ Անգլիական փոստային «RMS Trent» շոգենավը, որում հարավային նահանգների էմիսարներ Մեյսոնը և Սլայդելն էին, զավթվեց ամերիկյան ռազմական կորվետ նավի (USS San Jacinto (1850)) կողմից, որը ղեկավարում էր կապիտան Չարլզ Ուիլկսը։ Վերջինս կալանավորեց էմիսարներին և նրանց տեղափոխեց Նյու Յորք։ Այդ լուրը Անգլիայում խիստ վրդովմունք առաջացրեց։ Վաշինգտոն մեկնած անգլիական պատվիրակ լորդ Լայոնսը անմիջապես հրաման ստացավ. գերիներին հետ վերադարձնել և պահանջել, որ բավարարվի բրիտանական դրոշին հասցրած վիրավորանքը։ Նախագահ Լինքոլնի կառավարությունը հասկանում էր, որ տվյալ պայմաններում Անգլիայի հետ խզումը կարող բազմաթիվ ճակատագրական հետևանքներ ունենալ Միության համար։ ԱՄՆ կառավարությունն իր պարսավանքն արտահայտեց իրենց սպայի արարքի վերաբերյալ և ազատեց գերիներին ։ Խնդրի խաղաղ լուծումը մասամբ արքայազն Ալբերտի նախաձեռնությունն էր ։ Դա նրա վերջին ծառայությունն էր, որը նա մատուցեց իր երկրորդ հայրենիքին` Անգլիային (նա մահացավ 1861 թվականի դեկտեմբերի 14-ին, որի համար անկեղծորեն սգաում էր բրիտանական ազգը)։
Մեքսիկական գործերում Անգլիայի, Ֆրանսիայի և Իսպանիայի նախաձեռնած համատեղ միջամտությունը բոլորովին անսպասելի ելք ունեցավ։ Իսպանիան ու Անգլիան արագորեն համոզվեցին, որ ֆրանսիական կայսրի մտահղացումներն ավելի հեռու են գնում արշավի բուն նպատակից։ Մեքսիկայից սկզբում հեռացան անգլիական, ապա իսպանական զորքերը։ Այս քայլը չէր կարող դուր գալ ֆրանսիական կայսրին, բայց նա թաքցրեց իր դժգոհությունը, քանի որ Անգլիայի հետագա աջակցության կարիքն ուներ անդրատլանտյան իր ծրագրերում։
1862 թվականի հոկտեմբերի 30-ին նախարար Դրուեն դե Լյուիսը լոնդոնյան և պետերբուրգյան արքունիքներին առաջարկեց միջոցներ ձեռնարկել Ամերիկայում երկպառակտչական պատերազմը դադարեցնելու համար, հպանցիկ ակնարկելով զինված միջամտության հնարավորության մասին։ Բայց պետերբուրգյան արքունիքը վճռականորեն մերժեց ֆրանսիական առաջարկը, և նրա օրինակին հետևեց լորդ Ռոսելը։
Հունական ուղղություն
Հունաստանի հեղափոխությունը, որը Օտտո թագավորին գահընկեց արեց (հոկտեմբեր 1862), նոր շրջադարձ բերեց Անգլիայի արևելյան քաղաքականությանը։ Լեյխտենբերգի արքայազնին թագավոր ընտրելու կանխման նպատակով, որը ռուսական կայսրի զարմիկն էր, որոշվեց Հունաստանին տարածք զիջել։ Հույներին ակնարկվեց, որ եթե իրենք բրիտանական կաբինետի ընտրությանը համապատասխան վարվեն, ապա վերջինս մտադիր է համաձայնվել, որ Հոնիական կղզիները միացվեն Հունական թագավորությանը։
Հույները չդանդաղեցրեցին թագն առաջարկել արքայազն Ալֆրեդին՝ թագուհի Վիկտորիայի երկրորդ որդուն։ Այս առաջարկը չէր կարող ընդունվել, քանի որ հակասում էր այն տրակտատներին, որով հովանավոր տերությունները պարտավորվել են իրենց արքայազններին չառաջադրել հունական գահին։ Սակայն Անգլիայի համար դժվար չէր գտնել մեկ այլ՝ իրեն համար հաճելի թեկնածու։ Ուելսի արքայազն Էդուարդը 1863 թվականի սկզբին ամուսնացավ արքայադուստր Ալեքսանդրայի՝ Քրիսիան Գլյուքսբուգցու դստեր հետ, որը 1852 թվականի Լոնդոնի տրակտատով հայտարարվել էր դանիական գահի ժառանգորդը։ Անգլիայի ընտրությունը կանգ առավ արքայադստեր 2-րդ եղբոր՝ Գեորգիոսի վրա, որին (մարտ 1863) հունական ազգային ժողովը միաձայն ընտրվեց թագավոր։ Անգլիան, իր հերթին, հրաժարվեց Հոնիական կղզիների պրոտեկտորատից և այն զիջեց Հունաստանին։
Արտաքին քաղաքական պարտություններ
Ընդհանուր ուշադրությունը հունական գործերից շուտով տեղափոխվեց լեհական ապստամբություն, որը ցավակցություն առաջացրեց Անգլիայում։ Արդեն 1863 թվականի մարտի 2-ին բրիտանական բանագնաց  լորդ Ռոսելը Պետերբուրգ՝ լորդ Նէպիրի անունով շտապ հաղորդագրություն ուղարկեց, որում ներկայացված էր 1815 թվականին լեհական սահմանադրության համաներման և վերականգնման անհրաժեշտությունը։ Հունիսի 17-ին Անգլիան Ֆրանսիայի և Ավստրիայի համաձայնությամբ ռուսաց կառավարությանն առաջարկեց Լեհաստանի հանդարտեցման նախագիծ։
Անգլիան ընտրեց առաջինը։ Օգոստոսի 11-ի նոտայում լորդ Ռոսսելը ափսոսանք հայտնեց, որ մերժվել են իր բարի խորհուրդները և հետևանքների պատասխանատվությունը դրեց Ռուսաստանի վրա։ Ռուսական արտգործնախարարը պատասխանեց հեգնական տոնով, թե ինքը կստանձնի այդ պատասխանատվությունը. դիվանագիտական բանավեճը դադարեց, և Անգլիա պետք է խոստովաներ, որ ծանր պարտություն էր կրել։
Ի դեպ, այս պարտությունը Անգլիայի հետ կիսեց նաև Ֆրանսիան։ Որ ինչ-որ չափով իրավիճակը շտկի և վերականգնի կայունությունը կորցրած իր հեղինակությունը, Նապոլեոնը հանդես եկավ եվրոպական համագումար հրավիրելու գաղափարով, որը պետք է տեղի ունենար Փարիզում և ստանձներ առաջացած բոլոր հարցերի լուծման, այդ թվում և լեհական խնդրի լուծման գործը։
Տերությունները բացասաբար վերաբերվեցին այդ առաջարկին, իսկ անգլիական կառավարությունը կտրականապես մերժեց այն, ինչը հանգեցրեց երկու կաբինետների միջև հարաբերությունների նոր սառեցման։ Ճապոնիայում բրիտանական մի ճամփորդի սպանությունը հանգեցրեց հակասության, որի հետևանքը եղավ այն, որ անգլիական էսկադրան ռմբակոծեց ճապոնական Ռագոզիմա քաղաքը։
Նոր Զելանդիայում տեղի ունեցավ բնիկների ապստամբություն, և չնայած անգլիական զորքերը հաղթեցին, բայց նրանց չհաջողվեց ամբողջությամբ կոտրել մաորիների դիմադրությունը։
Աշանտիների հետ էլ պատերազմ բռնկվեց, որում անգլիացիները զգալի կորուստներ կրեցին` կլիմայական պայմանների պատճառով ոչ մի անգամ նույնիսկ չտեսնելով թշնամուն։
Երկրի ներքին դրությունը ընդհանուր առմամբ բարենպաստ էր. Չնայած գործարանային շրջանների թշվառ վիճակին, որը որոշ տեղերում անկարգությունների առիթ էր տվել, առևտուրը բարգավաճում էր։ 1863 թվականի տարվա ընթացքում բացվել էին ոչ պակաս, քան 263 նոր բաժնետիրական ընկերություններ, 144 միլիոն ֆունտ ստեռլինգ հիմնական կապիտալով։ Պետական եկամուտները զգալիորեն ավելանում էին։
Երբ 1864 թվականին Շլեզվիգ-Հոլշտայնի հարցը հանգեցրել էր ընդդեմ Դանիայի Ավստրիայի և Պրուսիայի պատերազմի, Անգլիան նախ մտածում էր Դանիայի օգտին միջամտության մասին, սակայն քանի որ չհաջողացրեց համոզել ոչ Ֆրանսիային, ոչ էլ Ռուսաստանին, ապա բրիտանական նախարարը ստիպված եղավ սահմանափակվել անպտուղ դիվանագիտական ջանքերով։ Լոնդոնի կոնֆերանսն ավարտվեց ապարդյուն։ Անգլիան Դանիայի վերջնական պարտության նկատմամբ մնաց չեզոք։
Դա բացահայտ անհաջողություն էր, որը լրջորեն վիրավորել էր Անգլիայի ազգային հպարտությունը։ Նախորդ տարվա սպեկուլյատիվ տենդը նոր դրամական ճգնաժամ էր առաջացրել, բայց հավասարակշռությունն աստիճանաբար սկսեց վերականգնվել։
1865 թվականը սկսվեց քաղաքական անդորրով։ Եկամտահարկը իջեցվել էր ամբողջ մեկ երրորդով, թեյի տուրքը՝ մի ամբողջ կեսով։ Ընդհանրապես, 1861 թվականին չեղյալ էին հայտարարվել 14 մլն ֆունտ ստեռլինգի չափով հարկեր, չնայած, որ զրահային նավատորմի շինարարությունը, հրետանու կազմի բարելավումը և ափերի պաշտպանության և զինանոցների ամրապնդման համար կանգնեցված ամրակները հսկայական գումարներ պահանջեցին։
Ֆրանսիայի և Իտալիայի տրակտատները Չինաստանի, Ճապոնիայի և Սիամի հետ անգլիական ապրանքների համար նոր շուկաներ բացեցին, և նույնիսկ անգլիական մանուֆակտուրաների անհրաժեշտ հումքի պակասությունը, որը պայմանավորված էր ամերիկյան խռովություններով, միայն ժամանակավորապես խոչընդոտեց արդյունաբերության աճը։ Բայց շատ քիչ կամ գրեթե ոչինչ չարվեց քաղաքական վիճակի բարելավման համար և ազգի բարոյական մակարդակը բարձրացնելու համար։ Երկրում նեպոտիզմը բարձրագույն դատական անձի՝ լորդ կանցլեր Վեստբերիի կողմից հասցվել էր այնպիսի չափերի, որ ի հայտ եկած բացահայտումների արդյունքում նա պետք է վայր դներ իր պաշտոնը։
Ռիչարդ Կոբդենի մահը (1865 թվականի ապրիլի 2-ին) անկեղծ վիշտ առաջացրեց ամբողջ երկրում։
Նոր Զելանդիայի ապստամբությունը սկսել էր հանդարտվել շնորհիվ "մաորիական թագավոր" անվամբ հայտնի գլխավոր ղեկավարներից մեկի հնազանդության ցուցաբերման։
Աբիսսինիում հյուպատոս Կամերոնի շտապողականությունն անհամաձայնություններ էր առաջացրել, որոնց հետևանքով հյուպատոսը և անգլիական միսիոներները բանտարկվեցին։
Խորհրդարանական ընտրությունները, որոնք տեղի ունեցան 1865 թվականի հուլիսին, կուսակցությունների բուռն պայքարի պայմաններում, ընդհանուր առմամբ բարենպաստ եղան լիբերալների համար։
1865 թվականի հոկտեմբերին մահացավ լորդ Պալմերթոնը։ Նախարարությունը ենթարկվեց ավելի ազատական ոգով որոշ փոփոխությունների, որի ղեկավարը դարձավ լորդ Ռոսելը։
Կառավարությունը դեռևս չէր հասցրել միանգամայն կազմակերպվել, երբ տեղի ունեցավ սևամորթների ապստամբությունը Ջամայկա կղզում։ Խռովությունն արագորեն ընկճվեց, բայց այնպիսի դաժանությամբ, որ վրդովմունքի պոռթկում առաջացրեց Եվրոպայում։ Նախարարությունը հայտնեց իր դժգոհությունը մարզպետ Էյրի գործելակերպի մասին և նրա նկատմամբ խիստ հետաքննություն նշանակեց։
Տարեվերջին տեղի է ունեցել ֆենիացիների դատը, որոնք մեղադրվում էին դավադրության մեջ։ Դատից առաջ գլխավոր մեղադրյալ Ջեմս Ստեֆենսը փախել էր բանտից, ինչն առանց պահապանների իմացության չէր եղել, և դա, ըստ երևույթին, հաստատվում էր կառավարական պաշտոնյաների շրջանում ֆենիականության տարածման մասին լուրերով։ Մնացած մեղադրյալների նկատմամբ կայացվել էր խիստ դատավճիռ։
Սակայն Իռլանդիայում հուզումները շարունակվում էին. 1866 թվականի հունվարին Դուբլինում հայտարարվեց պաշարման դրություն։
Մարտի 12-ին Գլադսթոնը ստորին պալատին ներկայացրեց վաղուց սպասված խորհրդարանական բարեփոխման մասին օրինագիծը։ Դրանում սահմանված ընտրական ցենզն ավելի բարձր էր, քան պալմերսթոնյան 1860 թվականի նախագծում։ Բայց ամենամեծ հաշվարկներով ընտրողների ընդհանուր թիվը կարող էր ավելանալ ընդամենը 400 000-ով, որոնցից միայն կեսը աշխատավորներն էին լինելու։ Բարձր դասի կշիռը գրեթե անփոփոխ կմնար։ Գլադսթոնը խնդիրը բաժանեց երկու մասի՝ խորհրդարանին առաջարկելով առայժմ միայն ցենզի փոփոխություն կատարել, և հետաձգել խորհրդարանական տեղերի համար նոր բաշխման քննարկումները։ Բարեփոխումների պահպանողական ընդդիմությունը աջակցություն ստացավ որոշ վիգերի կողմից, որոնք համախմբվել էին Էդուարդ Հորսմանի և Լոուի շուրջ։ Բարեփոխման այդ վտարանդիների թշնամական խոսքին պատասխանել է Բրայթը, որը նրանց գործելակերպը համեմատել է դեպի «Ադուլամայի քաղաքական քարանձավ» փախուստի հետ։ Այստեղից էլ ադուլամայիտներ անվանումը, որը տրվել է նոր խմբակցությանը, որի թվաքանակն աստիճանաբար ավելացավ մինչև 40 անդամ։
Չնայած դժգոհությանը, որով ընդունեց հասարակական կարծիքը օրինագծի հին և նոր հակառակորդներին, նրա երկրորդ ընթերցումը թույլատրվեց ընդամենը 5 ձայն մեծամասնությամբ։ Այդ ժամանակ Գլադսթոնը խորհրդարանի քննարկմանը ներկայացրեց խորհրդարանական տեղերի նոր բաշխման օրինագիծ, որը նույն չափավորությամբ էր առանձնանում, ինչպիսին ընտրական օրենքն էր։ Վերաբաշխման ենթակա էին ընդամենը 49 տեղ, որոնք պատկանում էին մանր-մունր տեղերին, ընդ որում, վերջիններս սպառել էին իրենց ընտրական իրավունքը ոչ լրիվ, այլ միայն մասամբ։ Ենթադրվում էր միացնել մի քանի այդպիսի տեղեր, իրենց բնակեցման համապատասխան, իսկ ազատված տեղերը հավասարաչափ բաշխել գյուղական և քաղաքային շրջանների միջև։ Այս օրինագծի երկրորդ ընթերցումն անցավ գրեթե առանց մտքերի փոխանակության։ Բայց երբ անցան ընտրական օրենքի կոնկրետ քննարկմանը, ադուլամիտներից մեկը՝ լորդ Դունկելինը, առաջարկեվ փոփոխություն, որի ընդունումը հավասարազոր էր ընտրական բարձր ցենզի պահպանման։ Գլադսթոնն ընդդիմացավ այդ առաջարկին, և քանի որ այն ընդունվեց 315 ձայնով ընդդեմ 304-ի, ապա նախարարությունը հրաժարական տվեց։
Նոր նախարարության ձևավորումը հանձնարարվեց ընդդիմության առաջնորդ լորդ Դերբիին։ Նրանում ընդգրկվել էր նաև Դիզրայելին։ Քննչական հանձնաժողովի արդյունքների մասին թեժ քննարկումներից հետո, որն ուղարկվեց Ճամայկա, կառավարությունը որոշեց սահմանափակվել նախկին մարզպետին հեռացնելով և գործին հետագա ընթացք չտալով։
Մինչդեռ, քարոզչությունը հօգուտ բարեփոխումների մշտապես ուժեղանում էր, որոնց հետևանքով հսկայական հանրահավաքներ եղան Անգլիայի և Շոտլանդիայի կարևորագույն քաղաքներում։ Պահպանողական կառավարությունը համոզվեց, որ բարեփոխման հարցը չի կարող երկար հետաձգվել։ 1867 թվականի փետրվարի 25-ին Դիզրայելին ներկայացրեց բարեփոխումների մասին նոր օրինագծի հիմունքները, սակայն այն ոչ մեկին չբավարարեց և հաջորդ օրը նա հետ վերցրեց այն։ Բարեփոխումների նոր նախագիծը պալատին ներկայացվեց մարտի 18-ին։ Այն ավելի արմատական էր բոլոր նախորդներից՝ ընտրական իրավունք ապահովելով բոլոր տնատերերին առանց բացառության։ Դանդաղ, բայց հաստատուն քայլերով առաջ շարժվելով, ամրացնելով իր կուսակցության շարքերը և, միևնույն ժամանակ, լիբերալներին անխուսափելի զիջումներ անելով, Դիզրայելին հաջողությամբ անցկացրեց իր նախագիծը ստորին պալատում, իսկ պերերի կողմից ընդունմանը նպաստել էր կոմս Դերբիի ազդեցությունը։
Օգոստոսի 15-ին նոր օրենքը թագավորական սանկցիա ստացավ։ Անկախ այս բարեփոխման ներքին նշանակությունից, այն կարևոր էր նաև կուսակցությունների կազմի վրա իր ազդեցությամբ։ Ճեղքվածքը, որն առաջացել էր լիբերալների շարքերում ադուլամիտների առանձնացման հետևանքով, էլ ավելի մեծացել էր 1867 թվականի քննարկման ժամանակ, և, ընդհանրապես, պարզվեց, որ լիբերալ կուսակցության ամբողջ նախկին կազմակերպությունը անկայուն էր։ Մյուս կողմից, պահպանողական կուսակցությունն էլ էր կորցրել էր իր հին բարքերը, շնորհիվ նոր ընտրական օրենքի, որը կոմս Դերբին անվանել է «ցատկ խավարի մեջ»։
1867 թվականի ընթացքում ֆեմինիզմը վերապրեց իր զարգացման առավել սուր փուլը։ Չեսթերի ամրոցին տիրանալու փորձերիցն հաջորդեցին Արևմտյան Իռլանդիայի ապստամբությունները։ Հաբեաս կորպուս-ի գործողությունը կասեցնելու մասին օրինագիծը ժամանակավորապես վերականգնվել է մինչ 1868 թվականի մարտ ամիսը։
Հյուսիսային Ամերիկայում բրիտանական տարածքների համադաշնային կառուցվածքը ստացել է պառլամենտի սանկցիա։ Նոր համադաշնության մեջ չեն մտել միայն Էդուարդ արքայազնի կղզին, Նյուֆաունդլենդը, Բրիտանական Կոլումբիան և Վանկուվեր կղզին։
Լոնդոնյան բանտի պայթյունը կալանավորված ֆենիաններին ազատելու նպատակով կրկին առաջնահերթ է դարձրել իռլանդական հարցը։ Գիտակցելով միայն հետապնդումներով այն լուծելու անհնարինությունը, Գլադսոնը 1868 թվականի նստաշրջանի հենց սկզբին խորհրդարանի քննարկմանն է ներկայացրել երեք հայտնի բանաձևերը, որոնցում մատնանշվել է իռլանդիայի պետական եկեղեցին ոչնչանելու անհրաժեշտությունը։ Դրանք ընդունվել են 65 ձայն մեծամասնությամբ։ Նախարարությունը, որը Դերբիի հիվանդության պատճառով ղեկավարում էր Դիզրայելին, որոշել է մնալ իր պաշտոնում և դիմել ժողովրդին։ Հուլիսի 31-ին ցրվել է վերջին խորհրդարանը, որը ընտրվել է 1832 թվականի օրենքի հիման վրա։
Այդ նույն ժամանակ բարեհաջող ավարտ ունեցավ Անգլո-եթովպիական պատերազմը, որն առաջացել էր անգլիացի գերիներին ազատ արձակելու մերժման արդյունքում ։
Նոր ընտրությունները տվել են 118 ձայնով լիբերալ մեծամասնություն։ Դիզրայելին հրաժարական է տվել։ Կառավարություն կազմելու գործը հանձնարարվել է Գլադսոնին (դեկտեմբեր 1868 թ.): Նախկին ազատական կառավարության անդամներից բացի, կառավարության կազմի մեջ մտան Ջոն Բրայթը և ադուլամիտական Լոուն, որը հասցրել էր հաշտվել լիբերալների հետ։
1869 թվականի նստաշրջանը բացվել է զգալի թվով ֆենիացիներին ազատ արձակելով և Իռլանդիայում կայանալիք Habeas corpus օրենքի վերականգնման մասին հայտարարությամբ։ Մարտի 1-ին Գլադսոնն ստորին պալատում առաջարկել է իր իռլանդերեն եկեղեցական օրինագիծը։ Նա առաջարկել է անհապաղ դադարեցնել իռլանդական քահանաներին նպաստ տալը և ամբողջ եկեղեցական գույքը փոխանցել թագավորական հանձնաժողովի ձեռքը, որը կստանձնի հոգևոր վայրերի սեփականատերերի ցմահ եկամուտների վճարումը։ Իռլանդական եպիսկոպոսները պետք է զրկվեին վերին պալատում իրենց տեղերից, իռլանդական եկեղեցական դատարանները՝ դադարեցնեին իրենց գործունեությունը։ 16,5 միլիոն արժողությամբ իռլանդական եկեղեցու սեփականությունից նրա համար պահպանվելու էր միայն է 6.5 մլն-ի նկատմամբ իրավունքը, այն դեպքում, երբ մյուս 10 մլն-ը պետք է մասամբ օգտագործվեր հանրօգուտ նպատակների համար, մի մասն էլ կաթոլիկներին և պրեսբիտերականներին նպաստ տալու համար։ Ստորին պալատը ընդունել է այս օրինագիծը 361 ձայն մեծամասնությամբ ընդդեմ 247-ի։ Լորդերի պալատը թեև հավանություն էր տվել իր երրորդ ընթերցմամբ, բայց շատ փոփոխություններով։ Քանի որ այս փոփոխությունները մերժվել էին խորհրդարանի ստորին պալատի կողմից, իսկ լորդեր չէին զիջում, ապա մի պահ մտավախություններ էին առաջացել, որ բարեփոխումը տեղի չի ունենա, բայց բախումը վերացվեց կոմս Գրենվիլի ու ընդդիմության առաջնորդ լորդ Կերսոնի միջև  փոխզիջման միջոցով։
1870-1871 թվականների ֆրանս-պրուսական պատերազմում Գլադսթոնի կառավարության դերը պասիվ էր։ Խաղաղությունը խախտելու մի քանի նախազգուշացման փորձերից հետո նա հայտարարել է Անգլիայի չեզոքության մասին և երկու պատերազմող տերությունների հետ կնքել է Բելգիայի անկախության պահպանման և չեզոքության պայմանագրեր։ Պատերազմի սկզբում բնակչությունը տրամադրված էր Գերմանիայի օգտին, բայց Ֆրանսիայի հանրապետության ստեղծումից հետո անցել է վերջինիս կողմը։
1871 թվականին խորհրդարանի բացման ժամանակ գտնվեցին ռազմատենչ քաղաքականության կողմնակիցներ, որոնք կառավարությունը մեղադրում էին սևծովյան խնդրի հարցում Ռուսաստանի նկատմամբ չափազանց մեծ զիջողականության համար, բայց հանրային կարծիքն արտահայտվում էր կայացած փաստի օգտին։ Մարտի 13-ին Սև ծովի մասին պայմանագիրը ստորագրվել է լիազորված տերությունների կողմից, որոնք մասնակցել էին 1856 թվականին Փարիզի տրակտատին։
Այդ նույն ժամանակին են վերաբերում Անգլիայի և Հյուսիս-Ամերիկայան Նահանգների միջև երկար ժամանակ վեճի առարկա հանդիսացող, այսպես կոչված, Ալաբամայի խնդիրը արբիտրաժային դատարանի քննարկմանը հանձնելը, որն իր որոշումը կայացրել է 1872 թվականին ։
1871 թվականի հոկտեմբերի 1-ի Թագավորական հրովարտակի համաձայն չեղյալ է հայտարարվել սպայական դիպլոմների գնումը։ 1872 թվականի նստաշրջանի ժամանակ օրինագիծը, որը նախատեսում էր ձայների գաղտնի քվեարկություն, ընդունվել է համայնքների պալատի կողմից, բայց լորդերի պալատում ենթարկվել է փոփոխությունների, ինչի հետ համաձայնվելը անհնարին է համարել կառավարությունը։ Այդ ժամանակ փոփոխությունների մեծ մասը հետ է վերցվել, բացի մեկից, ըստ որի օրինագծի օրինականությունը 8 տարուց ավել չպետք է լիներ։ Ստորին պալատը ընդունել այդ ուղղումը, որից հետո նոր օրինագիծը օրենքի ուժ է ստացել։ Կանանց ընտրական իրավունք տրամադրելու մասին Յակով Բրայթի առաջարկը մերժվել է ստորին պալատում 222 ձայների մեծամասնությամբ ընդդեմ 143-ի։
1873 թվականի փետրվարի 13-ին Գլադսթոնը համայնքների պալատում առաջարկեց օրինագիծ, որով առաջարկվում էր Դուբլինի համալսարանին միանգամայն ինքնուրույն կազմակերպության կարգավիճակ տալ և հնարավորություն ընձեռնել մրցակցել այլ բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների հետ։ Այս օրինագիծը հանդիպել է ուժեղ հակազդեցության, ինչպես կաթոլիկ հիերարխիայի կողմից, որը հավակնում էր բացառիկ գերակայություն բարձրագույն կրթության մեջ, այնպես էլ պահպանողականների և նույնիսկ ռադիկալների կողմից, որոնք Գլադսթոնին մեղադրում էին հենց այդ հիերարխիայի նկատմամբ չափազանց մեծ զիջողականության համար։ Պալատը մերժել է օրինագիծը 287 ձայների մեծամասնությամբ ընդդեմ 284-ի։ կառավարությունն անհապաղ հրաժարական է տվել, և թագուհին հանձնարարեց Դիզրայելիին նոր կառավարություն ձևավորել։ Չակնկալելով մեծամասնություն ստանալ ստորին պալատում, նա խորհրդարանը ազատ արձակելու պայման է դրել։ Այս պայմանը չի ընդունվել, և թագուհու ցանկությամբ Գլադսթոնը մնացել է իր պաշտոնում։
Դեռևս 1872 թվականին, իռլանդական ֆենիաներից առանձնացավ հատուկ, այսպես կոչված, հոմրուլների կուսակցություն` Բատտի և Սելիվանի առաջնորդությամբ, որոնք իրենց գործունեության գլխավոր նպատակն էին համարում ինքնավար կառավարության ձեռքբերումը (Home-rule) Իռլանդիայի ներքին գործերի ինքնուրույն խորհրդարանով։ Այս կուսակցության հետևորդներն աճում էր, և այն արժանացել էր Անգլիայի բոլոր կաթոլիկ եպիսկոպոսների աջակցությանը։ Ընդհանրապես կաթոլիկությունը նվաճումներ է ունեցել անգլերեն հասարակության ընդերքում։ Արքեպիսկոպոս Մաննինգը հրապարակավ քարոզում էր հօգուտ Լոնդոնում կաթոլիկ համալսարանի ստեղծման, որի ռեկտորը անմիջական կախվածության մեջ կլիներ Պապից։
Արտախորհրդարանական իրադարձությունների միջև ուշադրության արժանի է սըր Բարթլ Ֆրերի (Henry Bartle Frere) առաքելությունը Զանզիբարում և աշանտիացիների հետ պատերազմը։ Ֆրերի ուղերձը հանգեցրել է անազատների առևտուրը չեղյալ հայտարարելուն, որով առավել անբռնազբոս ձևով զբաղվում էին զանզիբարյան սուլթան Սեիդ Բուրգաշը և իր հպատակները։ Աշանտիացիներ հետ պատերազմը ավարտվել է 1874 թվականի փետրվարին, երբ գրավվեց և ոչնչացվեց Կումասին` Կարիկարի (Kofi Karikari) թագավորի մայրաքաղաքը, որն անհապաղ ստորագրել է խաղաղության պայմանագիրը։ Անգլիական կառավարությունը միացրել էր Ոսկե ափը, Ստրուկի ափը (Slave Coast) և Լագոսի տարածքը մեկ ընդհանուր գաղութի մեջ, որը կոչվել է "Ոսկեբեր գաղութներ"։
Ստորին պալատում այլևս կայուն մեծամասնություն չունենալով Գլադսթոնը որոշել է դիմել բնակչությանը (հունվար 1874 թ.): Ստորին պալատի 653 կրկին ընտրված անդամներից 351-ը պատկանում էին պահպանողական կուսակցությանը, 302-ը ազատական կուսակցությանը։ Դիզրայելին իր վրա վերցրեց նոր կառավարության ձևավորումը։ Ընտրական իրավունքը տանուտերերից գյուղական բնակչության վրա տարածման Տրեվիլյանի առաջարկը մերժվեց 287 ձայնով ընդդեմ 173-ի։ Իռլանդական խորհրդարանի հիմնադրման մասին Բետտի և հոմռուլերների առաջարկը նույնպես մերժվեց 458 ձայնով ընդդեմ 61-ի։ Վերին պալատը ընդունեց նպաստել Քենթերբերի արքեպիսկոպոսի առաջարկած եկեղեցական կարգապահության օրինագիծը, որի նպատակն էր անգլիական եկեղեցու ընդերքում, այսպես կոչված, կաթոլիկացնող ծիսականական ոտնձգությունները խոչընդոտել։ Ստորին պալատը միացել է այդ որոշմանը։
Անգլիայի գաղութային տիրույթները ավելացան Ֆիջի կղզիների միացումից հետո (սեպտեմբեր 1874)։
Կաթոլիկության աննախադեպ տարածումը Անգլիայում, որն արտահայտվում էր թեմեր, եկեղեցիներ, վանքեր ստեղծելով, ինչպես նաև բազմաթիվ հոգևոր և բարձրագույն արիստոկրատիայի անդամների անդամակցությամբ, որոշակի տագնապ էր առաջացրել։
1874-1875 թվականների ընթացքում Գլադսոնը մի շարք գրքույկներում պաշտպանել է կրոնական ազատության սկզբունքը ընդդեմ Վատիկանի դեկրետների։ 1875 թվականի խորհրդարանական նստաշրջանը օրենսդրական առումով ամենաանպտուղներից մեկն էր։ Գլադսոնը հրաժարվեց ղեկավարել լիբերալ կուսակցությունը և նրա տեղը զբաղեցրեց մարկիզ Հարթինգթոնը (Spencer Compton Cavendish, 8th Duke of Devonshire)։ Բացառապես Իռլանդիայի համար նախատեսված օրենքները մեղմելու Կառավարության առաջարկն ընդունվեց երկու պալատների կողմից։ Ընդունվեց նաև աշխատավորների և տերերի միջև փոխադարձ հարաբերությունների համակարգման օրենքը։ «Ի պաշտպանություն նավաստիների» հսկայական ցույցերը կառավարությանը ստիպեցին ժամանակավոր օրենք ընդունել, որը լիազորում էր թույլ չտալ, որ կասկածելի ամրության նավերը ծով դուրս գան։ Երրորդ անգամ մերժվեցին խորհրդարանական ընտրություններին կանանց մասնակցել թույլ տալու առաջարկը և ընտրական իրավունքը տանուտերերից գյուղական բնակչության վրա տարածելու մասին առաջարկը։
Թուրքիայի իրադարձություններին (Հերցեգովինայի ապստամբություն) կառավարությունը մեծ զսպվածությամբ վերաբերվեց։ Թուրքական կառավարության հայտարարությունը, որ նա ստիպված է կիսով չափ կրճատել իր պետական պարտքի տոկոսները, և դրան միացած իր ֆինանսական անվճարունակության այլ նշանները, նկատելիորեն սառեցրեցին Թուրքիայի նկատմամբ Անգլիայի հակվածությունը։ Ժողովրդի զգալի մասը աստիճանաբար հետ վարժվեց այն մտքից, որ Անգլիան պարտավոր է ամենատարբեր պայմաններում պաշտպանել Թուրքիայի ամբողջականությունը. մամուլում սկսեցին ձայներ հնչել հօգուտ Բոսնիա և Հերցեգովինայի ինքնավարության։
1876 թվականի նստաշրջանում անցկացվեց օրենք, որը սահմանափակում էր գործարաններում երեխաների աշխատանքը։
Դիզրայելին մեծ ջանքերի գնով անցկացրեց այն օրինագիծը, որը թագուհուն լիազորում էր ընդունել «Հնդկաստանի կայսրուհի» տիտղոսը։ Դիզրայելին այս մասին իր առաջարկը հիմնավորել է նրանով, որ նոր տիտղոսը Հնդկաստանում կընդունվի որպես Անգլիայի և Հնդկաստանի միասնության խորհրդանիշ, իսկ արտասահմանում` որպես անգլիական ազգի իր իրավունքները Հնդկաստանի նկատմամբ ամեն գնով պաշտպանելու անսասան վճռականության նշան։ Տիտղոսի պաշտոնական ընդունումը եղել է 1876 թվականի ապրիլի 26-ին, և ապա 1877 թվականի հունվարի 1-ին Դելի քաղաքում հնդկական իշխանների ներկայությամբ արևելյան հանդիսավորությամբ հայտարարվել է Հնդկաստանի փոխարքա։ Խորհրդարանի փակման ժամանակ Դիզրայելին տեղափոխվել է վերին պալատ` ստանալով Բիկոնսֆիլդի կոմս տիտղոսը։
Բալկանյան ճգնաժամ
Արևելյան հարցի վերաբերյալ կառավարության քաղաքականությունն արտահայտվել է իշխան Գորչակովի հուշագրի մերժումով, որը մշակվել էր Բեռլինի համաժողովում Բիսմարկի, իշխան Գորչակովի և Անդրաշի կողմից և որն իրենից ներկայացնում էր այսպես կոչված «երեք կայսրերի միության» ծրագիրը։
Այդ միջոցների ոչ բավարար լինելը պարզվել է շատ շուտով, երբ քննարկումներ էին ընթանում հարավ-աֆրիկյան կոնֆեդերացիայի մասին։ Չնայած պալատի աճող անհամբերությանը, պառնելականներին հաջողվել է խորհրդարանին պարտադրել 18 քվեարկություններ անցկացնել, որոնց մեծ մասը զուտ ձևական հարցերի շուրջ էին, և, փոխադարձաբար մեկը մյուսին հաջորդելով որոշակի նախապես սահմանված ժամկետներում նիստը երկարաձգել ամբողջ 26 ժամ, մինչև հաջորդ օրվա կեսօրի ժամը երկուսը։ Միայն Նորտկոտի սպառնալիքն է դրդել ժողովին, որ հատուկ միջոցներներ ձեռնարկվեն ընդդեմ հանդուգն փոքրամասնության, որն էլ հանգեցնել է քննարկումների ավարտին։
Կարսի գրավումից և Պլևենի անկումից հետո սուլթանը դիմել է անգլիական կառավարությանը միջնորդության խնդրանքով։ Ընդհանուր լարվածությունը, որը պայմանավորված էր պատերազմական իրադարձություններով, այդ ժամանակ հասել էրգագաթնակետին։
Այդ պահանջի նկատմամբ Ռուսաստանի անհամաձայնությունն հանգեցրել է անգլիական կառավարության ռազմատենչ որոշումներ կայացնելուն, որի հետևանքը եղավ կոմս Դերբիի հրաժարականը։ Ապրիլի 1-ին երկու պալատներում կարդացվեց թագավորական պահուստայինների հավաքագրման մասին ուղերձը։ Նույն օրը արտաքին գործերի նորանշանակ նախարար լորդ Սալիսբերին եվրոպական կառավարություններին ուղարկեց շրջաբերական դեպեշ (շտապ նամակ), որն անմիջապես հրապարակվեց թերթերում և Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի իր խիստ քննադատությամբ արժանացավ անգլիական շովինիստների ջերմեռանդ հավանությանը։ Հնդկական զորքերի 7000 մարդ ուղարկվեց Մալթա։ Սակայն պատերազմի մասին մտքից սարսափով նահանջում էին անգլիական ժողովրդի շատ ազդեցիկ շրջանակներ։ Լոնդոնում կայացած կոնֆերանսը, որին մասնակցում էին տարբեր հակառակորդ համայնքների 400 հոգևոր անձինք, Գլադսթոնին փոխանցեցին հասցե, թշնամական ռազմատենչ քաղաքականության մասին։ Մանչեսթերում Բրայթի և Չեմբեռլենի նախագահությամբ տեղի ունեցավ հանրահավաք, որին մասնակցում էին 1800 պատգամավորներ Անգլիայի լիբերալ ասոցիացիաներից, որտեղ միաձայն ընդունվեց Ռուսաստանի հետ պատերազմի դեմ բողոքը։ Մի քանի նոր ընտրությունները հօգուտ կառավարության չեղել։ Համայնքների պալատում լորդ Հարթինգթոնն առաջարկեց կառավարությանը մեղադրել խաղաղ ժամանակ զորքերը պետության մի մասից մեկ այլ մաս տեղափոխելու համար։ Այս առաջարկը մերժվեց։
Այդ ընթացքում տեղի ունեցավ Բեռլինի կոնգրեսը, որում Անգլիայի ներկայացուցիչներն էին լորդեր Բիկոնսֆիլդի լորդեր Դիզրայելին և Սալիսբերին։ Կոնգրեսի որոշումը  դիվանագիտական հաղթանակ էր Անգլիայի համար, մանավանդ որ նա ձեռք էր բերել Կիպրոս կղզին։
Անգլիացի լիազորվածներին Լոնդոնում դիմավորել են աղմկոտ ցնծությամբ, որպես «պատվավոր խաղաղության» բամբերներ (peace with honour)։ Լորդ Հաթինգթոնի կառավարության արևելյան քաղաքականությունը կշտամբելու առաջարկը մերժվեց 388 կողմ և 195 դեմ ձայնով։ 1878 թվականի նստաշրջանի ընթացքում կարևոր օրենսդրական միջոցների մասին խոսք անգամ չէր կարող լինել` նկատի առնելով արտաքին քաղաքականության գերակշիռ նշանակությունը։ Հոմռուլեռների կուսակցությունը տարբեր առիթներով վերսկսել էր իր խանգարող մարտավարությունը, բայց ձեռնպահ էր մնում անցյալ տարվա տեսարանների նման կրկնությունից։ Պատմական կարևոր իրադարձություն էր նրա մեղմ և հեղափոխական տարրերի միջև խզումը, երբ քննարկվում էին խոշոր հողատեր կոմս Լոյտրիմի սպանությունը։
Ուշ վիկտորիական ժամանակաշրջան
Շուտով, խորհրդարանի փակումից հետո լուր ստացվեց, որ ռուսները շարժվում են Ամուդարյա և ռուսական դեսպանությունը ժամանել է Քաբուլ։ Դա հնդկական զորքերը Մալթա ուղարկելու Ռուսաստանի պատասխանն էր։ Իր հերթին, լորդ Բիկոնսֆիլդը համարձակվել էր հրաժարվել Աֆղանստանում չմիջամտելու քաղաքականությունից, որին հավատարիմ էին մնում նրա նախորդները։ Երբ աֆղանական էմիր Շիր Ալին չհամաձայնեց, որ անգլիական ռեզիդենտները մնան Քանդահարում և Գերատում, անգլո-հնդկական բանակը մտավ Աֆղանստան և արագորեն գրավեց Պեյվարյան անցնումը, այդպիսով վերացնելով դեպի Քաբուլ գլխավոր խոչընդոտներից մեկը (Մեծ խաղ)։1879 թվականի սկզբին Շիր-Ալին փախավ Քաբուլից և շուտով մահացավ։ Նրա իրավահաջորդը` Յակուբ խանը, հաշտություն կնքել Անգլիայի հետ։
Ավարտվեց զուլուսների հետ պատերազմը, որը սկսվել էր դեռևս 1878 թվականին հարավ-աֆրիկյան գաղութների գեներալ-նահանգապետ սըր Բարտլ Ֆրերի մեղքով։ Պատերազմի դանդաղ ընթացքը Բիկոնսֆիլդի հզորությանը այնպիսի հարված հասցրեց, որից նա արդեն այլևս չհաջողվեց վերականգնվել։
Մադիսե (գյուղ, Անցլա շրջան)
Մադիսե (Madise), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Անցլա շրջանում։
Վիկտորյական դարաշրջան
Ուշ վիկտորիական ժամանակաշրջան
Կառավարության ռազմատենչ քաղաքականության ֆինանսական արդյունքները բավական զգայուն ազդեցություն ունեցան 1879 թվականի բյուջեի վրա։ Դրա արդյունքում եղավ 5 միլիոն ֆունտ ստերլինգի դեֆիցիտ, թեև կառավարությունը դրանում չէր ներառել այն ծախսերը, որոնք պահանջվել էին զուլուսյան պատերազմի համար և առաջարկել էր ծածկել աֆղանական պատերազմի վրա կատարված բոլոր ծախսերը անտոկոս վարկով Հնդկաստանի կոնսոլիդացված ֆոնդի հաշվին։ Այդ ֆինանսական մանևրումի դեմ բարձրաձայն ապստամբեցին լիբերալ կուսակցության առավել ակնառու հեղինակությունները։ Նրանք նշեցին նաև Բիկոնսֆիլդի քառամյա կառավարման նախարարության (1874-1878) ընդհանուր պետական ծախսերի ավելացումը տարեկան մինչև 10 մլն ֆունտ ստեռլինգով նախորդ քառամյա կառավարման տարիների համեմատ (1870-1874)։ Ու թեև նախարարության մեծամասնությունը դեռևս այնքան ուժեղ էր, որ կարող էր խլացնել այդ քննադատությունները, բայց ֆինանսական անկման անվիճելի փաստը, այնուամենայնիվ իր ազդեցությունն ունեցավ ազգի քաղաքական տրամադրության վրա։
Մադիսե (գյուղ, Անցլա շրջան)
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 21 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Անցլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Կիսահաղորդչային դետեկտոր
Կիսահաղորդչային դետեկտոր, կիսահաղորդչային սարք, որը մոդուլված բարձրահաճախային տատանումները փոխակերպում է ցածր հաճախականության լսելի կամ տեսանելի ազդանշանի։ Ըստ մոդուլման եղանակի՝ ամենագործածականը ամպլիտուդային կիսահաղորդչային դետեկտոր է, որը բաղկացած է՝
Վիկտորյական դարաշրջան
Ուշ վիկտորիական ժամանակաշրջան
Ներքին գործերում կառավարության հիմնական միջոցառումը բանակի մասին օրինագիծն էր, որը բորբոքել էր աշխույժ քննարկումներ, հատկապես ռազմական բանտերի կարգապահության հարցում և  մարմնական պատիժները պահպանելու կամ վերացնելու մասին։
Երկրորդ կարևոր միջոցառումը իռլանդական համալսարանի մասին օրենքն էր, որը Դուբլինում հիմնադրել էր գիտական կորպորացիա, որի պարտականությունների հիմքում, Լոնդոնի համալսարանի օրինակով, ընկած էին ոչ թե ուսուցումը, այլ քննություններ անցկացնելը և գիտական աստիճանների, մրցանակների և կրթաթոշակների բաշխումը։ Մեկ այլ օրինագծով իռլանդական եկեղեցական ունեցվածքի եկամուտներից հատկացվեց 1 300 000 ֆունտ ստեռլինգ գումար` որպես կենսաթոշակային ֆոնդ իռլանդական տարրական դպրոցներ ուսուցիչների համար։ Չեղյալ հայտարարվեց 1793 թվականի օրենքը, որն արգելում էր իռլանդական կոմսությունների պատվիրակների հավաքը։
Կիսահաղորդչային դետեկտոր
Կատեգորիա:Սարքեր
Վիկտորյական դարաշրջան
Ուշ վիկտորիական ժամանակաշրջան
Պարնելլի և Օ'Կոննորի ղեկավարությամբ քարոզչություն սկսվեց ընդդեմ ռենտայի` «Իռլանդական երկիրը իռլանդացի ժողովրդին» կարգախոսով։ Պարնելլը խորհուրդ տվեց գյուղացիական միություն ստեղծել, իջեցնել վարձավճարները և հողատերերի անհամաձայնության դեպքում դադարեցնել բոլոր տեսակի վարձավճարները։ Իռլանդական ազգային կոնվենտը ասես դարձել էր դժգոհ իռլանդացիների խորհրդարան։ Միևնույն ժամանակ Պարնելլը ներում ստացած Դևիտի հետ միասին, կրկին կյանքի կոչեց Իռլանդական հողային լիգան, որի առաջիկա նպատակն էր գումար հավաքել իռլանդական հողերի գնման համար հօգուտ իռլանդացի ժողովրդի։
Նախարարության համար ծանր հարված էր անգլիական դեսպանությանը Քաբուլում ծեծի ենթարկելու լուրը։ Աֆղանստանի հետ պատերազմն անխուսափելի էր դարձել։ Հոկտեմբերին գեներալ Ռոբերտսը մտավ Քաբուլ և գրավեց այն, չնայած ամբողջ երկիրը մնաց ապստամբ ժողովրդի ձեռքում։
Խորհրդարանը 1880 թվականի սկզբին լուծարվեց։ Իր նախընտրական մանիֆեստում Բիկոնսֆիլդը ինքնավարություն ուզողներին խարազանում էր անվանելով խաղաղության հանցավոր խախտողներ, ազատական կուսակցությանը մեղադրում էր վարած քաղաքականության համար, որը Անգլիայի համաշխարհային տիրապետությունը ոչնչացնելու նկրտումներ ուներ, և Անգլիայի հզորության ու վեհության պահպանումը, ինչպես նաև համընդհանուր խաղաղությունը կապում էր պահպանողական կառավարության հաղթանակի հետ։ Նոր խորհրդարանը բաղկացած էր 349 լիբերալներից, 243 պահպանողականներից և 60 ինքնավարականներից։
Բիկոնսֆիլդը հրաժարական է տվել։ Ապրիլի 28-ին  Գլադսթոնը կազմեց մի նոր նախարարություն։ Խորհրդարանի բացման ժամանակ մեծ աղմուկ հանեց Չարլզ Բրեդլոուի երդման հետ կապված միջադեպը։
Սկզբնական շրջանում հոմրուլերների շրջանում իշխում էր նոր նախարարության նկատմամբ համակերպման տրամադրվածություն, որն էլ, իր հերթին, որոշել էր չվերականգնել բացառիկ օրենքների մասին օրինագիծը։ Մի քանի վատ բերքերի հետևանքով գյուղական բնակչության վիճակը, հատկապես Իռլանդիայի արևմտյան մասում, ծայրահեղ ծանրացավ։ Շատ դեպքերում վարձակալության գումարի վճարումը բացարձակապես անհնար էր դարձել։ Չնայած դրան, վտարումների քանակը աճում էր սարսափելի չափերով, և քանի որ հուզված ժողովուրդը դիմադրություն էր ցույց տալիս, ապա հաճախ ստիպված էին լինում դիմել ոստիկանական իշխանություններին։
Հոմրուլերները պահանջում էին գոնե ինչ-որ ժամանակավոր միջոցներ ձեռնարկել աղքատացած գյուղական բնակչությանը հողի սեփականատերերի անարդար հավակնություններից պաշտպանելու համար։ Իռլանդիայի գործերով նախարար Ֆորսթերը, զիջելով այդ պահանջին, մտցրեց օրինագիծ, որը ըստ էության վերականգնում էր 1870 թվականի հողային օրենքի մոռացության մատնված միայն որոշ որոշումներ։ Այդ օրինագծին հակադարձելով թորիների խմբակցությունը, որն իր կարգախոսն էր դարձրել Գլադսթոնի նախարարության նկատմամբ անհաշտ թշնամանքը, և գլխավոր պահպանողական խմբից անջատվել էր լորդ Ռանդոլֆ Չերչիլի առաջնորդությամբ, օբստրուկցիոնիզմի համակարգը նույնիսկ էլ ավելի առաջ տարավ, քան նախկինում հոմրուլերներն էին վարվել (երբ ընդդիմությունն ամեն հնարավոր միջոցներով կիրառում էր  մեծամասնության գործունեությունը խոչընդոտելու համար)։
Աֆղանստանում անգլիացիները հաջող էին գործում. էմիր հռչակվեց նրանց դրածոն՝ Աբդուր Ռախմանը։
Հարավային Աֆրիկայում Տրանսվաալի բուրերի միջև խռովության ոգի առաջացավ. ապստամբություն բռնկվեց բազուտոսների երկրում։ Կոնֆեդերացիոն կառուցվածքի նախագիծը ջախջախվեց` հանդիպելով Կապի գաղութի դիմադրությանը։
Իռլանդիայում ընդհանուր բորբոքվածությունը ընթանում էր մեծածավալ հանրահավաքների աջակցությամբ։ Պարնելլն առաջարկեց հանրային օստրոակիզմի համակարգ կիրառել ընդդեմ յուրաքանչյուրի, ով կհամարձակվի վարձակալել այն հողերը, որտեղից արտաքսվել էին նախկին վարձակալները, կամ ովքեր որևէ կերպ կհակառակվեն հողային լիգային։ Մի շարք բռնություններ եղան ընդդեմ դատական պաշտոնյաների, հողային գործակալների, որոնք հավատարիմ էին մնացել ֆերմերների պայմանագրերին և առհասարակ ընդդեմ բոլոր այն անձանց, ովքեր ինչ-որ բանով տհաճ էին լիգայի համար։ Այս ամենը մեծ մտավախություն էր առաջացնոմ, քանի որ մեղավորներին չէին գտնում և ոստիկանությունը անզոր էր։
Կառավարությունն ավելացրեց զորքերի թվաքանակը և դատի տվեց հողային լիգայի 14 հիմնական անդամների, այդ թվում Պարնելլին՝ մեղադրանքով ապստամբական քարոզչության մեջ։ Թե իռլանդացի ժողովուրդն ինչ աստիճան էր սրտին մոտ ընդունել Պարնելլի առաջարկած հանրային օստրակիզմի  միջոցը, ցույց է տվել  Կապիտան Բոյկոտի հետ կապված պատմությունը։ Վերջինս հողագործ և հողային գործակալ էր Մայոյում, որի անունով էլ ամբողջ այս համակարգը, որը իսկական ահաբեկչության բնույթ է կրել, կոչվում է բոյկոտում։ Շուտով Իռլանդիայում, Օլսթերից բացի չէր մնացել ոչ մի միասնական անկյուն, որտեղ լիգան չունենար իր առանձին բաժանմունքները և գաղտնի դատարանները, որոնց անդամները օժտված էին բոյկոտելու զենքով։ Հողային լիգայի անդամների գործով ատենակալները չէին կարողանում համաձայնության գալ, և դատական վարույթը մնաց առանց արդյունքի։ 1881 թվականի սկզբին խորհրդարանին առաջարկվեց օրինագիծ՝ Իռլանդիայի անարխիան և հողային օրինագիծը ճնշելու համար, որը տանում էր դեպի ագրարային հարաբերությունների ձևավորմանը։ Հոմրուլերները հայտարարեցին  այդ բիլլերից առաջինն ամեն գնով արգելակելու իրենց մտադրության մասին։ Քննարկումներն ընթանում էին 42 ժամ անընդմեջ։ Վերջապես օրինագիծն առաջին ընթերցմամբ անցավ, բայց արդեն նույն օրը հոմրուլերները վերսկսեցին իրենց օբստրուկցիոնիստական մարտավարությունը երկրորդ ընթերցման առաջարկության վերաբերյալ։
Լիովին պարզ էր, որ պալատի կանոնադրության մեջ անհրաժեշտ էր փոփոխություն մտցնել։ Գլադսթոնի այս առումով կատարված առաջարկը նոր բուռն տեսարաններ առաջացրեց։ Այն ընդունվեց, սակայն իռլանդական պատգամավորներին, այնուամենայնիվ, հաջողվեց օրինագծի հաստատումը ձգձգել ամբողջ 12 նիստ։ Այնուհետև եկավ հողային օրինագծի հերթը։ Այն իրենում ներառում էր հետևյալ հիմնական որոշումները. վարձակալությունը շարունակելու հարցում գյուղացուն մերժելու կալվածատիրոջ իրավունքի սահմանափակում, ապահովել վարձակալած տարածքում ֆերմերների բոլոր կատարված բարելավումների արժեքը, վերանայել չափազանց բարձր վարձավճարները գնահատման հատուկ պայմաններով, որոնք պետք է հավասարապես պարտադիր լինեն ինչպես տանտերերի, այնպես էլ ֆերմերների համար, բարձրացնել վարձակալության ժամկետները, և վերջապես, վարձակալված տարածքների բարելավման կամ գնելու, դատարկ հողերը մշակելու, ինչպես նաև անհույս աղքատացածներին վերաբնակեցնելու համար փոխատվությունների տրամադրում։ Իր էական կետերում օրինագիծը մնաց անփոփոխ, չնայած կատարված բազմաթիվ փոփոխություններին։ Բայց լորդերի պալատում քննության անցնելուց հետո այն ստորին պալատ վերադարձավ անճանաչելիորեն փոփոխված։ Նախարարությունը զիջումներ անելու պատրաստակամություն հայտնեց, բայց մերժեց բոլոր այն փոփոխությունները, որոնցով խախտվում էր օրինագծի գլխավոր նպատակը։ Լորդերը շարունակեցին իրենցը պնդել։ Գլադսթոնը մի քանի զիջումներ նույնպես արեց, և ի վերջո օրինագիծը ստացավ թագավորական սանկցիա (օգոստոս 1881)։
Նույն տարվա ապրիլին լորդ Բիկոնսֆիլդը մահացավ, որին, որպես վերին պալատի պահպանողական կուսակցության առաջնորդ, հաջորդեց լորդ Սալիսբերին։ Տրանսվաալում բռնկվեց բոէրների ապստամբությունը։ Նարնջագույն ազատ հանրապետության միջոցով բանակցություններ սկսվեցին, որոնք ավարտվեցին խաղաղության կնքմամբ, որի հիմքում ընկավ թագուհու գերագույն իրավունքի և բուրերի ինքնակառավարման ճանաչումը։
Կառավարությունը հանգիստ նայում էր Ֆրանսիայի կողմից Թունիսի գրավմանը, սակայն, նախօրոք հայտարարել էր  Տրիպոլիում ֆրանսիական ազդեցության ընդլայնման դեմ իր բողոքը։
1860 թվականին Կոբդենի կնքած անգլո-ֆրանսիական առևտրային պայմանագրի որոշումները վերսկսելու ջանքերը, որում լավագույն մասնակցություն էր ունեցել անգլիական կողմից Չարլզ Դիլքը, խափանվեցին բախվելով ֆրանսիական պրոտեկցիոնիստների դիմադրությանը։
Կառավարությունը փակեց իռլանդական հողային լիգան։ Սկսվեց վարձակալական վճարների վերանայման գործունեությունը գնահատողների ներկայությամբ, որոնք լավագույն ապագայի հույս էին ներշնչում։ Բայց արդեն 1882 թվականի առաջին օրերին սկսվեցին թշնամական տարրերի նոր խմորումներ Ֆենիների (Fenians) գաղտնի միությունները (Fenian Brotherhood) փորձում էին գրավել հողային լիգայի ոչնչացունից հետո առաջացած բացակը։ Նրանց սատարում էին Ամերիկայի էմիսարները և դրամական նպաստները։
1882 թվականի նստաշրջանի սկզբին Գլասթոնի և վերին պալատի միջև բախում տեղի ունեցավ։ Վերջինս որոշեց հատուկ հանձնաժողով ընտրել իռլանդական հողային օրինագծի արդյունքների հետազոտության համար։ Ըստ Գլասթոնի՝ հողատերերի կողմից նշանակված և ի շահ նրանց, նման հանձնաժողովը կարող էր միայն վնասակար նշանակություն ունենալ Իռլանդիայում սկսած խաղաղության գործընթացի վրա։ Նա առաջարկեց այդ կապակցությամբ վերին պալատի բողոքը քվեարկել (вотировать порицание), որն ընդունվեց մեծամասնությամբ՝ 303 ձայն ընդդեմ 235-ի։
Արտաքին քաղաքականության ոլորտում գլխավոր հետաքրքրություն է ներկայացրել եգիպտոսական գործերը։ Դեռ 1881 թվականի աշնանը Եգիպտոսում ձևավորվել էր զինվորական կուսակցություն Արաբի-Փաշայի առաջնորդությամբ, որով բացահայտ թշնամական հարաբերություններ էր ցույց տալիս օտարերկրացիների նկատմամբ։ Այս կապակցությամբ ՝ 1882 թվականի հունիսի 11-ին Ալեքսանդրիայում տեղի ունեցավ ամբոխի խռովություն, ընդ որում, վիրավորվե բրիտանական հյուպատոսը։ Հունիսի 15-ին Գլադստոնը խորհրդարանում  3 հիմնական դրույթներով ներկայացրեց Եգիպտոսի նկատմամբ իր քաղաքականությունը. Նույն ոգով գործել է Կոստանդնուպոլսում հավաքված եվրոպական կոնֆերանսը (հունիսի 23)։ Բայց Բարձր Դռան դանդաղկոտությունը, Ֆրանսիայի զինված միջամտության անտրամադրվածությունը և Արաբիի ավելի ու ավելի համարձակ գործելաոճը շուտով Անգլիային ստիպեցին ավելի ակտիվ գործելակերպի անցնել։ Հուլիսի 6-ին անգլիական կառավարությունը Արաբիի-փաշային պահանջ ուղարկեց՝ դադարեցնել ամրոցաշինական աշխատանքները, որոնք նա սկսել էր Ալեքսանդրիայում, և քանի որ Արաբին այդ պահանջն անուշադրության մատնեց, ապա հուլիսի 11-ին բրիտանական նավատորմը ծովակալ Սեյմուրի ղեկավարությամբ կրակ բացեց ալեքսանդրիական ամրոցների վրա։
Հուլիսի 13-ին Արաբին լքեց քաղաքը, որն ամբոխը հրդեհել էր։ Ալեքսանդրիան գրավելով, անգլիացիներն իրենց ուժերն ուղղեցին Արաբիի դեմ։ Եգիպտոս ուղարկվեց ամենանշանավոր անգլիացի զորավար Գարնետ Ուելսլին (Garnet Joseph Wolseley), որն արդեն օգոստոսի 13-ին Թել էլ Կեբիրում փայլուն հաղթանակ տարավ Արաբին փաշայի նկատմամբ։ Վերջինս գերի հանձնվեց և տեղափոխվեց Ցեյլոն կղզի։
1883 թվականի նստաշրջանին նախարարությունը դեռևս մեծամասնություն էր կազմում համայնքների պալատում։ Պայթուցիկ նյութերի արտադրության և վաճառքի դեմ օրենքը երկու պալատներում անցավ միևնույն օրը։ Շնորհիվ նոր խորհրդարանական կանոնադրության հիման վրա ընտրված մեծ հանձնաժողովների, պալատն անսովոր արագությամբ ընդունեց նախարարության առաջարկած օրենքները՝ անվճարունակության մասին, խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ կատարվող չարաշահումների մասին և գյուտարարների իրավունքների խոչընդոտումների մասին օրենքները։ Ճիշտ նույն կերպ էլ ընդունվեց, թեև ոչ առանց դիմադրության, անգլիացի և շոտլանդացի ֆերմերների կենցաղի բարելավման մասին օրենքը։
Իռլանդիայի գործերը նախկինի նման էին ընթանում։ Թե որքան հեռու էր ձգվել ֆենիների դավադրությունների ցանցը, ապացուցել է Քերիի սպանությունը, որը գլխավոր վկաներից մեկն էր Փյունիկ այգում կատարված մարդասպանների դեմ վարույթում. նա սպանվել է բրիտանական շոգենավում հենց այն պահին, երբ պատրաստվում էր իջնել աֆրիկյան ափ։ Եգիպտոսում գործերը բարդացել էին Սուդանում բռնկված անկարգությունների հետևանքով։ Դեռևս 1882 թվականին այնտեղ առաջացել էր ազգային-կրոնական շարժում, որը գլխավորում էր մահդի (մարգարե) Մոհամմեդ-Ահմեդը։ 1883 թվականի նոյեմբերի 1-ին նա ամբողջությամբ ջախջախեց եգիպտական բանակը, որը ղեկավարում էին անգլիացի սպաները, իսկ մի քանի օր անց Սուակիմի մոտ դաժան պարտություն կրեց մեկ այլ ջոկատ։ Զայրույթի պայթյունը, որով բռնկվել էր ամբողջ ազգը, Գլադսթոնին պարտադրել էր համաձայնվել, որ որպես գեներալ-նահանգապետ  Սուդան ուղարկեր գեներալ Գորդոնին։ Գորդոնն անմիջապես շտապեց իր նշանակման վայրը, բայց զորքով ու փողով ապահովված չէր։ Անգլիացի Բեքերի գլխավորած եգիպտական բանակը գլխովին կոտորվեց (1884 թվականի փետրվարի 11-ին) Օսման Դիգմայի կողմից Էլ Թեբեի մոտակայքում, իսկ ինքը՝ Գորդոնը ստիպված էր փակվել Խարթումում, առանց պրովիանտի և դավաճաններով լցված կայազորով։ Ամբողջ ժողովուրդը պահանջում էր, որ քաջ գեներալը բախտի քմահաճույքին լքված չմնա, և նախարարությունը որոշեց նրան օգնության ուղարկել գեներալ Վոլսլեյին։ Բայց նախքան նոր բանակի առաջավոր ջոկատը կհասներ Խարթում, քաղաքը սովի մատնվելով հանձնվեց, Գորդոնը սպանվեց (1885 թվականի հունվարի 26-ին)։ Վոլսլեյը նահանջի հրաման ստացավ։ Մայիսի վերջին բոլոր անգլիացի ռազմական ուժերը հետ վերադարձան Վերին Եգիպտոս։
Եթե, չնայած եգիպտական գործերի քիչ հուսադրող ելքին, պալատը մերժել էր նախարարությանը պարսավելու թորիների առաջարկը, ապա դա բացատրվում է նրանով, որ ներքին քաղաքականության մի շարք բարեփոխումներով Գլադսթոնը կարողացել էր վստահելի կողմնակիցներ ձեռք բերել ռադիկալների շրջանում։ Այդ բարեփոխումների թվում առաջին տեղը զբաղեցրել էր նոր ընտրական օրենքը, որը վերացնում էր գյուղական և քաղաքային ընտրողների միջև եղած տարբերությունը և ընտրական իրավունք էր տրամադրում կոմսության յուրաքանչյուր բնակարան վարձակալողին։ Դեռ ավելին, ընտրական իրավունք շնորհվեց սպասավորներին, որոնք տիրապետում էին 10 ֆունտ ցենզի։ Այսպիսով, առաջացան 2 մլն նոր ընտրողներ։ Ստորին պալատն այդ օրինագիծն ընդունել էր 1884 թվականի հունիսի 26-ին, բայց վերին պալատը որոշեց չանցնել երկրորդ ընթերցմանն այնքան ժամանակ, մինչև նախարարությունը չմտցնի ընտրատարածքների բաշխման մասին իր օրինագիծը։ Գլադսթոնը չհամաձայնվեց այդ պահանջի հետ։
Թորիների ղեկավար մարքիզ Սեսիլ Սոլսբերիին հանձնարարվեց նոր կառավարության կազմել։ Սոլսբերին ընդունեց արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը։ Նորթկոտը, որն այդ ժամանակ Իդդեսլիի լորդ տիտղոսով անցել էր վերին պալատ, դարձավ գաղտնի խորհրդի նախագահ, Գիկս Բիչը ստացավ ֆինանսների ղեկավարի պաշտոնը, իսկ լորդ Չերչիլը (1849-1895)՝ Հնդկաստանի հարցերով նախարարի պաշտոնը։
Նոր կառավարությունը բավականին հաջող արտաքին քաղաքականություն է վարել. Գերմանիայի նկատմամբ հարաբերությունները, որոքն խախտվել էին վերջինիս Աֆրիկայում ունեցած հաջողություններով, բարելավվեցին, աֆղանական սահմանի վերաբերյալ Ռուսաստանի հետ անհամաձայնությունը հարթվեց, գեներալ Պրենդերգաստը գրավեց Բիրման, և արդեն, 1886 թվականի հունվարի 1-ին Հնդկաստանի փոխարքան հռչակեց Բրիտանական կայսրությանը Բիրմայի միացման մասին։
Մինչդեռ, 1885 թվականի դեկտեմբերի սկզբին տեղի են ունեցել խորհրդարանական ընտրություններ, ընտրական նոր օրենքի հիման վրա, որով լիբերալները զգալի թվով ձայներ ստացան շնորհիվ գյուղաբնակ ընտրողների աջակցության, որոնք այդպիսով արտահայտեցին իրենց երախտագիտությունը Գլադսթոնին և նրա ընկերներին՝ քաղաքական իրավունքներ շնորհելու համար։ Ընդհանուր առմամբ ընտրվել էր 333 լիբերալ, 251-թորի և 86 իռլանդական ինքնավարականներ։ Խորհրդարանում իռլանդացիները միացան Գլադսթոնի ընկերների հետ, և արդեն 1886 թվականի հունվարի 26-ին Սալիսբերիի կաբինետը պարտություն կրեց հասցեների վերաբերյալ։ Թորին հրաժարական տվեց։