Հովհան_Եփեսացի
Բյուզանդիայի քաղաքացին
Հովհանի համար իրենց իմաստը կորցրել էին ազգային գիտակցությունն ու շահերը, և նա ինքն իրեն զգում էր որպես բյուզանդական քաղաքականության մի մասնիկը, որպես կայսրության քաղաքացի, և ձգտում էր նրա հզորացմանը, իհարկե, դա կապելով հակաքաղքեդոնականության հետ։ Այս ամենը ցայտուն կերպով նկատելի են նրա շարադրանքի մեջ։ Հուստինիանոս Ա-ից ստանալով Արևելքում հեթանոսության դեմ պայքարելու հրահանգը, Հովհանը մեծ նվիրվածությամբ և իր առաքելության լրջությունը հասկացողի գիտակցությամբ, կայսրից ստացած արտակարգ լիազորություններով ու խիստ հրամանով, 542 թ. մեկնում է մայրաքաղաքից՝ հեթանոսության դեմ պայքարելու։ Նման լայն ճակատով հեթանոսության դեմ հարձակումը կայսրության տարածքում տեղի էր ունենում առաջին անգամ։ Հովհան Եփեսացու ձեռքին եղած հրամանի համաձայն, Հուստինիանոս Ա-ն պարտադրում էր կայսրության սահմաններում ապրող հեթանոսներին հրաժարվել հեթանոսությունից և քրիստոնեություն ընդունել։ Իսկ հրաժարվողներին սպառնում էր մահապատժով։ Այդ հրամանում կետ կար նաև այն անձանց մասին, ովքեր դեռ չէին մկրտվել, բայց պարտավոր են իրենց կանանց ու երեխաների հետ եկեղեցի գնալ և սովորել քրիստոնեական ճշմարիտ հավատը, մինչև մկրտվելը։ 542 թվականին Հովհան Եփեսացին այդ լիազորություններով անցնում է Փոքր Ասիա, շրջագայում նրա երկրներով՝ իր համար կենտրոն դարձնելով Լիդիայի քաղաքներից Տրալլը։ Հովհանն իր ասորի ու հայ գործակիցների հետ (վերջիններից հայտնի է Սարգիս անունով մեկը), լայն գործունեություն է ծավալում ընդդեմ հեթանոսության։ Մարդկանց շրջանում հիմնականում գործն ավարտելուց հետո նա անցնում է հեթանոսական տաճարների կործանմանը, ապա քրիստոնեական եկեղեցիների ու վանքերի շինարարությանը։ Բյուզանդական կայսրությանը հպատակ այդ տարածքների միայն մեկ շրջանում Հովհան Եփեսացին կառուցում է 12 վանք և 99 եկեղեցի։ Բայց միայն հեթանոսության դեմ չէր, որ պայքարում էր Հովհանը, այլև հրեաների՝ նրանց սինագոգերը ևս վերածելով եկեղեցիների, ինչպես նաև մոնտանականների։ Այս աղանդը, ինչպես Հովհանն է վկայում, կազմավորվել էր 2-րդ դարում Փռյուգիայում և բավականին լայն տարածում էր գտել ժողովրդի շրջանում՝ ունենալով սոցիալական հիմքեր։ Մոնտանականությունը սկսել էր սպառնալ եկեղեցու հեղինակությանը, բայց նրա հետևորդների շարժումները թուլացնում էին կայսրության հիմքերը։ Այսպիսով, Հովհան Եփեսացին պայքարում էր բոլոր այն ուժերի դեմ, որոնք կրոնական բնույթ ունենալով հանդերձ, վտանգ էին սպառնում Բյուզանդիայի պետականությանը։ Իր այս գործունեությամբ ծառայելով կայսրության շահերին, Հովհան Եփեսացին սկսեց մեծ հեղինակություն վայելել Հուստինիանոս Ա-ի և պալատականների մոտ, դառնալով կայսեր ամենահավատարիմ գաղափարակիցներից ու մտերիմներից մեկը։ Եվ երբ 546 թվականին նա Կոստանդնուպոլիս վերադարձավ, կայսրը նրան ընդունեց արտակարգ ջերմությամբ ու շուքով։ Հովհանի գործունեության արդյունքները սպասվածից ավելի էին, և կայսրը, ոգևորված դրանից, նույն տարում Հովհանին հանձնարարեց հաշվեհարդար տեսնել մայրաքաղաքում ապրող այն գործիչներից, ովքեր չէին գործակցում կենտրոնական իշխանության հետ կամ հակադրվում էին նրան։ Այժմ էլ Հովհանը սկսում է հավատաքննիչի իր գործունեությունը մայրաքաղաքում և կրկին արդարացնում կայսեր հույսերը։ Հալածանքների ենթարկվեցին բոլոր այն գիտնականները, բժիշկները, արվեստի ու գրականության ասպարեզում ճանաչված գործիչները, որոնք իրենց իմացական ու գիտակցական մակարդակով շատ բարձր էին կանգնած ղեկավարող տգետ մարդկանցից և իրենց ստեղծագործություններով ու գործունեությամբ դեմ էին արտահայտվում տիրող կարգերին՝ չհանդուրժելով կայսեր կամայականություններն ու բռնությունները։ Այս մարդիկ մեղադրվում էին հեթանոսության մեջ և վերացվում։ Պատմիչներից Միքայել Ասորին հաղորդում է, որ բացի այդ մարդկանցից ոչնչացվում էին նաև արվեստի, գրականության ու պատմական մեծ արժեք ներկայացնող կոթողներ։ Երբ 547 թվականին վախճանվում է կայսրուհի Թեոդորան, ով հակաքաղքեդոնականության հովանավորն էր, Հուստինիանոս Ա-ն Հովհան Եփեսացուն է վստահում այդ գործիչներին սիրաշահելու, կայսրության հետ կապելու պարտականությունները։ Այսպես, նա հասել էր իր փառքի գագաթնակետին, երբ նրա կյանքում տեղի ունեցավ կտրուկ շրջադարձ։