cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հալե Ասաֆ
Կենսագրություն
Պատերազմից հետո Հալեն տուն է վերադարձել և ընդունվել գեղարվեստի դպրոց (İnas Sanayi-i Nefise Mektebi), որտեղ սովորել է Ֆեհման Դուրանի և Իբրահիմ Չալըհի հետ ։ Երբ շվեյացարական առողջարանում Հալեի մայրը մահացել է տուբերկուլյոզից, նա օգտագործել է մոր ազգանունը՝ «Ասաֆ» Սալիհի փոխարեն։ Հալեն այլևս արվեստի դպրոցում չէր սովորում, երբ Թուրքիայի ազգային կրթության նախարարության կողմից ստանալով Եվրոպայում սովորելու կրթաթոշակ՝ մեկնել է Գերմանիա, սովորել Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիայում, որտեղ նրան դասավանդել է Լովիս Կորինտը ։ 1926 թվականին Գալաթասարայի թանգարանում ներկայացվել են նրա աշխատանքները ։ 1927-1928 թվականներին Հալեն վերդարձել է Փարիզ, Գրանդ Շոմեր ակադեմիայում սովորել Անդրե Լոտի մոտ և մասնավոր դասեր ստացել Իսմայիլ Հակի Օյգարից։ Կարճ ժամանակ հետո վերադարձել է Թուրքիա, բնակվել Բուրսայում, դասավանդել աղջիկների նորմալ դպրոցում և «Նեկատի Բեյ աղջիկների» արվեստի ինստիտուտում ։ 1929 թվականին Հալեն Օյգարի հետ եղել են «Müstakil Ressamlar ve Heykeltraşlar Birliği»-ի (Անկախ նկարիչների և քանդակագործների ասոցիացիա) հիմնադիրներից։ Չհարմարվելով Բուրսայի գավառական մթնոլորտին, 1931 թվականին մեկնել է Փարիզ։ Տարվա վերջում նա կրկին վիրահատվել է։ Ապաքինվելու ընթացքում հանդիպել է իտալացի գրող Անտոնիո Անիանտեին, ով աշխատեցնում էր «Galerie-Librarie Jeune Europe» պատկերասրահը և առաջարկել է Հալեին դառնալ պատկերասրահի տնօրեն ։ Ավելի ուշ նրանք միասին են ապրել։ Պատկերասրահը փակվել է 1934 թվականին, Անիանտեի գրքերն արգելվել են Եվրոպայի որոշ մասերում, քանի որ նա Բենիտո Մուսոլինիի ընդդիմադիրն էր, և զույգի ֆինանսական վիճակը վատթարացել է։ Ասաֆի քրոնիկական հիվանդությունը վերածվել է քաղցկեղի, և նա մահացել է 1938 թվականի գարնանը ։
Հալեի նկարները ոչնչացվել են Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Անհայտ է, թե ինչ է պատահել այն ստեղծագործությունների հետ, որոնք եղել են Անիանտեի մոտ, երբ նա մահացել է 1983 թվականին։ Մի քանի կտավ վաճառվել է թուրք հավաքորդներին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրք նկարիչներ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված անձինք Կատեգորիա:Չերքեզական ծագմամբ թուրքեր Կատեգորիա:Վրացական ծագմամբ թուրքեր Կատեգորիա:Արտիստներ Ստամբուլից Կատեգորիա:Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ
Փոխպատվաստագիտություն
Փոխպատվաստագիտություն, տրանսպլանտոլոգիա Փոխպատվաստումը բժշկության այն ճյուղն է,որն ուսումնասիրում է օրգանների փոխպատվաստման խնդիրները (մասնավորապես՝ երիկամները, լյարդը, սիրտը ), ինչպես նաև արհեստական օրգաններ ստեղծելու հեռանկարները։ Փոխպատվաստում ձևավորվել է XIX դ․ սկզբներին, երբ հրապարակվեցին Զ․ Բարոնիոյի (Իտալիա, 1804), Կ․ Բյունգերի (Գերմանիա, 1823) և այլոց փորձառական ու կլինիկական հետազոտությունների արդյունքները։ Կարևոր դեր են կատարել Ն․ Պիրոգովի, Յու․ Շիմանովսկու աշխատանքները։ Ոսկրերի (ֆրանսիացի բժիշկ Լ․ Օլյե, 1858) և մաշկի (Փարիզի վիրաբույժ Ժ․ Ռևերդեն, 1869) փոխպատվաստման մեթոդները մշակելուց հետո ռուս գիտնականները փոխպատվաստագիտություն հարստացրին նոր մեթոդներով։ Ռուսաստանում առաջինն է կիրառվել հոդերի, ինչպես նաև ականջախեցու աճառի, աչքի առաջային բաժնի փոխպատվաստումը։ Օրգանների փոխպատվաստման առաջին հետազոտությունները պայմանավորված են Վ․ Գրիգորևի (1897) աշխատանքներով (հաջողությամբ կատարել է ձվարանի փոխպատվաստում ֆունկցիայի վերականգնումով)։ Անոթային կարերի կիրառումը հնարավորություն տվեց կատարել օրգանների փոխպատվաստում՛ դրանց արյան շրջանառության պահպանմամբ։ Փոխպատվաստագիտության զարգացման համար բացառիկ նշանակություն ունեցավ իմունոլոգիայի զարգացումը։ Որոշ հյուսվածքների կենսունակության հետազոտությունները (Պ․ Բախմետև, 1899–1912, Ն․ Կրավկով, 1920–1924 և ուրիշներ), մահվանից 20 ժամ անց մարդու մեկուսացված սրտի վերակենդանացման (Ա․ Կուլյաբկո, 1902) և արյան փոխներարկման կլինիկական փորձը (Ս․ Ցուդին, 1930) դիակային հյուսվածքների փոխպատվաստման հնարավորության ապացույց հանդիսացան։ 1933 թվականին սովետական վիրաբույժ Յու․ Վորոնոյը կլինիկայում առաջինը կիրառեց դիակային երիկամի փոխպատվաստածը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեցան արհեստական երիկամի (1944) ստեղծումը, ինչպես և հյուսվածքային անհամատեղելիության, արհեստական տոլերանաության (Պ․ Մեդավար) և այլ ուսումնասիրությունները։ Կատարվեցին լյարդի, թոքերի, ենթաստամոքսային գեղձի (ամերիկացի վիրաբույժներ Թ․ Ստարցլ, 1963, Դ․ Հարդի, 1963, Ռ․ Լիլիխայի, 1966), սրտի (Ք․ Բառնարդ, Քեյփթաուն, 1967) կլինիկական առաջին փոխպատվաստածները։ Մեծ աշխատանքներ են տարվում երիկամների կրկնակի, բազմակի Փոխպատվաստման բնագավառում։ Փոխպատվաստագիտության վերաբերյալ հարուստ փորձ է կուտակված կլինիկական և փորձառական վիրաբուժության համամիութենական ինստիտուտում և ՀՀ-ում առողջապահության մինիստրության օրգանների և հյուսվածքների փոխպատվաստման ինստիտուտում։ Ժամանակակից փոխպատվաստագիտության խնդիրներն ընդգրկում են կլինիկական փոխպատվաստագիտություն, արանսպլանաացիոն իմունաբանությունը, օրգանների և հյուսվածքների պահածոյացումը, արհեստական օրգանների (սիրտ, լյարդ, ենթաստամոքսային գեղձ) ստեղծումը։ Փոխպատվաստագիտության մասնագետները միավորված են տրանսպլանտոլոգների միջազգային ընկերությունում (հիմնված 1966 թվականին)։ Հրատարակվում են «Թրանսփլանթեյշըն» («Transplantation», Baltimore, 1963 թվականից), «Թրանսփլանթեյշըն ռևյուս» («Transplantation Reviews», Copenhagen-Baltimore, 1969 թվականից) ամսագրերը։
Կատեգորիա:Բժշկության բաժիններ
Հիդրատացում
Հիդրատացում, ջրամիացում, ջրակցում, քիմիական նյութերին ջրի միացման պրոցես։ Տարբերում են Հիդրատացման մի քանի տեսակ։ Օքսիդների Հիդրատացմամբ առաջանում են հիդրօքսիդներ, որոնք կարող են լինել հիմքեր, թթուներ և ամֆոտեր միացություններ, օրինակ, կալցիումի օքսիդին ջուր միացնելիս ստացվում է կալցիումի հիդրօքսիդ (տեխնիկայում այդ պրոցեսը կոչվում է «կրի մարում»)։ Արդյունաբերության մեջ ծծմբական անհիդրիդի Հիդրատացմամբ ստանում են ծծմբական թթու, իսկ ազոտի օքսիդներից (օրինակ, NO2-ից)՝ ազոտական թթու։ Արսենի եռօքսիդի Հիդրատացմամբ առաջանում է թույլ, ամֆոտեր արսենային թթու՝ As203+3H20 = 2H3As03։ Օրգանական միացությունների Հիդրատացում տեղի է ունենում բազմակի կապերի, իսկ ցիկլիկ միացությունների Հիդրատացում՝ ցիկլերի բացման հաշվին։ Սովորաբար այդ ռեակցիաներն ընթանում են հիմքերի, թթուների կամ տարասեռ կատալիզատորների առկայությամբ (կատալիտիկ Հիդրատացում) և ունեն գործնական մեծ նշանակություն օրգանական քիմիայում և օրգանական սինթեզի արտադրության մեջ։ Այսպես, օլեֆինների ուղղակի Հիդրատացմամբ ստանում են սպիրտներ, օրինակ, էթիլենի Հիդրատացմամբ առաջանում է էթիլալկոհոլ։ Ացետիլենի և ացետիլենային միացությունների Հիդրատացմամբ (Կուչերովի ռեակցիա) ստացվում են, համապատասխանաբար՝ քացախալդեհիդ և կետոններ։ Անօրգանական շատ և օրգանական որոշ նյութեր ջրի հետ առաջացնում են հաստատուն բաղադրությամբ պինդ բյուրեղահիդրատներ, որոնք հանդես են գալիս որպես քիմիական առանձին միացություններ։ էլեկտրոլիտները լուծելիս տեղի է ունենում իոնների Հիդրատացում, որը դժվարացնում է դրանց ասոցումը։ Ջրային լուծույթներում իոնների Հիդրատացում էլեկտրոլիտային դիսոցման գլխավոր պատճառներից է։ Լուծույթներում բյուրեղահիդրատների առաջացումը և մոլեկուլների ու իոնների Հիդրատացում սոլվատացման մասնավոր դեպքերն են։ Կենսաբանական համակարգում Հիդրատացման ժամանակ ջուրը միանում է (կապվում) օրգանիզմի տարբեր սուբստրատներին։ Հիդրատացման հետ են կապված կենսաբանական շատ պրոցեսներ։ Այսպես, իոնների Հիդրատացումը ազդում է դրանց բջիջներ թափանցելու վրա, կենսաբանական թաղանթների Հիդրատացումը՝ նրանց ֆիզիոլոգիական հատկությունների վրա, իսկ սպիտակուցների Հիդրատացումը փոփոխում է դրանց որոշ հատկությունները, մասնավորապես ֆերմենտային ակտիվությունը։ Մի շարք ֆիզիկա-քիմիական հատկություններով կապված ջուրը տարբերվում է ազատ, ծավալային ջրից։ Հիդրատացման հակադարձ պրոցեսը, այսինքն՝ նյութերից ջրի պոկումը, կոչվում է դեհիդրատացում (ջրապոկում)։ Հիդրատացումը և դեհիդրատացումը մշտապես ընթանում են նյութափոխանակության, մասնավորապես օրգանիզմի ջրափոխանակության պրոցեսներում։
Կատեգորիա:Ընդհանուր քիմիա Կատեգորիա:Լուծույթներ
Գազանոց
Գազանոձ,Գազանոց, հնավայր Հայաստանի Աշտարակի շրջանում, Սաղմոսավան գյուղից մոտ 3 կմ հյուսիս։ Վաղ բրոնզեդարի և վաղ երկաթի դարի ամրացված բնակավայր է, որտեղ հայտնաբերված են դամբարանաշատ և անտիկ շրջանի ու միջնադարյան բնակության հետքեր։ Ամրոց-բնակավայրը գտնվում է մի լեռնային հրվանդանի վրա, որի հիմքի մասում պահպանվել են 2 պարսպաշղթաների մնացորդները։ Վերգետնյա հնագիտական նյութերի մեծ մասը կազմում է մ.թ.ա 3-րդ հազարամյակին վերաբերող խեցեղենը։ Հնավայրը հայտնաբերվել է Երևանի Համալսարանի արշավախմբի կողմից 1975 թվականին։ Երբեմն գրվում է նաև Գաղանոձ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի հնավայրեր
Սարգիս Հակոբյան (այլ կիրառումներ)
Սարգիս Հակոբյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.
Էռնեստ Հեմինգուեյի տուն-թանգարան
Էռնեստ Հեմինգուեյի տուն-թանգարան, ամերիկացի գրող Էռնեստ Հեմինգուեյի տուն-թանգարանը Հավանայի Սան Ֆրանցիսկո դե Պաուլա (San Francisco de Paula) արվարձանի «Ֆինկա Վիխիա» (Finca Vigía) կալվածքում։ Միակ տունը, որը պատկանել է հեղինակին ԱՄՆ-ի սահմաններից դուրս և որտեղ նա ապրել է ավելի քան 20 տարի։ Այստեղ է նա գրել իր «Ո՞ւմ մահն է գուժում զանգը» ու «Ծերունին և ծովը» ստեղծագործությունները։
Ֆարոս (կղզի)
Ֆարոս (Φάρος), ոչ մեծ կղզի Եգիպտոսի ափին Միջերկրական ծովում Նիլան գետաբերանում. Միացված Ալեքսանդր ծովապատնեշի միջոցով 285-ից մ.թ. ա.։
Էռնեստ Հեմինգուեյի տուն-թանգարան
Ֆինկա Վիխիա
Առաջին անգամ Հեմինգուեյը Կուբան տեսավ 1928 թվականին, երբ Ֆրանսիայից ուղևորվում էր դեպի ԱՄՆ։ Միայն տասը տարի անց, կարճատև այցելություններից հետո, գրողը որոշեց հիմնավորվել իրեն դուր եկած կղզում։ Սկզբում նա ապրեց Հավանայի «Ամբոս մունդոս» (Ambos Mundos) հյուրանոցի համարներից մեկում։ Կնոջ՝ Մարտա Գելհորնի նախաձեռնությամբ, 1939 թվականի գարնանը Հեմինգուեյը Հավանայի արվարձաններից մեկում վարձակալեց Ֆինկա Վիխիա կալվածքը։ Տունը գտնվում է 119 մետր բարձրությամբ անտառապատ բլրի վրա։ Տանից բացվում է հիանալի տեսարան դեպի օվկիանոսը և այդ տեսարանի պատճառով էլ տունը կոչվում է vigílar (տեսնել, հետևել)։ Շրջակայքում փարթամ թագավորական արմավենիներ, ակացիաներ, գլեդիչիաներ, դելոնիկսներ, կաղնիներ, սոսիներ ու սոճիներ են աճում։
Ֆարոս (կղզի)
Ալեքսանդրյան փարոս
Ալեքսանդրիայի փարոսը կառուցվել է 3-րդ դարում մ. թ. ա. Եգիպտոսի Ալեսանդրիա քաղաքում, որ նավերը կարողանան հաջողությամբ անցնել խոչընդոտները Ալեքսանդրյան նեղուցի ճամփին։ Դա աշխարհի առաջին փարոսն էր և կանգուն մնաց մոտավորապես հազար տարի, բայց մ. թ. ա. 796 թվականին երկրաշարժի ընթացքում այն մեծապես վնասվեց։ Դրա հետևանքով Եգիպտոս ժամանած արաբները փորճեցին այն վերականգնել և 14-րդ դարում նրա բարճրութոյւնը կազմում էր մոտավորապես 30 մետր 14-րդ դարում այն ամբողջությամբ փլուզվեց րկրաշարժից։ Նրա ավերակները օգտագործվեցին ամրոցներ կառուցելու համար։ Ալեքսանդրյան փարոսը համարվում է աշխարհի յոթ հրաշալիքներից մեկը։
Էռնեստ Հեմինգուեյի տուն-թանգարան
Ֆինկա Վիխիա
Առանձնատունը կառուցվել է 1880-ական թվականների վերջին կատալոնացի ճարտարապետ Միգել Պասկուալե Բագուերի (Miguel Pascual y Baguer) կողմից։ Առանձնատան գտնվելու վայրը, անդորրը, շրջապատող արևադարձային անտառակը, ծովափի մոտիկությունը և հիանալի տեսարանները տպավորեցին Հեմինգուեյին և 1940 թվականի դեկտեմբերին նա որոշեց գնել այն 18 500 դոլարով ։
Ֆարոս (կղզի)
Ալեքսանդրյան փարոս
Կատեգորիա:Եգիպտոսի կղզիներ
Էռնեստ Հեմինգուեյի տուն-թանգարան
Ֆինկա Վիխիա
1941 թվականին այգում կառուցեցին չորսսենյականոց տուն բազմաթիվ հյուրերի համար. այդ հյուրերի ցանկում էին նաև Գերի Կուպերը, Մառլեն Դիտրիխը, Ինգրիդ Բերգմանը և այլ հայտնի մարդիկ։
Տեռասին կիպ կառուցվեց նաև տասներկումետրանոց աշտարակ, որի երկրորդ հարկում Էռնեստի մյուս կինը՝ Մէրի Ուելշը, գրողի համար ստեղծեց հատուկ պայմաններ, որպեսզի ավելի մեկուսացած ու լուռ պայմաններում ստեղծագործի։ Սակայն գրողը չուղեց այդտեղ ստեղծագործել և, երբ բոլորը քծած էին, ճաշասենյակի կողքի սենյակում, առավոտյան, նա սկսում էր աշխատել։ Ֆինկա Վիխիայում նա աշխատեց իր ամենահայտնի գրքերի վրա՝ «Ո՞ւմ մահն է գուժում զանգը», «Տոն, որը միշտ քեզ հետ է», «Կղզիներ օվկիանոսում»։ 1954 թվականին «Ծերունին և ծովը''» գրքի համար, որն ի դեպ գրվել է այս տանը, հեղինակն արժանանում է Նոբելյան մրցանակի։
Նա ավելի քան 20 տարի ապրեց այս տանը, որից հետո, 1960 թվականի աշնանը հեռացավ Կուբայից։
Տուն-թանգարան
1961 թվականին, գրողի մահվանից մեկ տարի անց, նրա այրին՝ Մերի Ուելշը տունը նվիրեց Կուբայի կառավարությանը։ 1962 թվականի հուլիսի 21-ին բացվեց աշխարհահռչակ հեղինակի թանգարանը։
Տանը նույնությամբ պահպանվում են տերերի կողմից արված դասավորությունը։ Տան սենյակներից են՝ ընդարձակ հյուրասենյակը, որը կամարով միանում է իսպանական ոճով կառուցված ճաշասենյակին իսկ վերջինս էլ կրկին կամարով միանում է բաց պատշգամ-տեռասին։ Հյուրասենյակի կողքին են գրադարանը և Հեմինգուեյի աշխատասենյակը։
Թանգարանի հիմնադիրները փորձել են ոչինչ չփոխել տան մեջ։ Այսօր թանգարանում պահպանվում են գրողի անձնական իրերը, որսորդական զենքերի հավաքածուն, նկարներ և լուսանկարներ, շուրջ 9000 գրքեր աշխարհի 33 լեզուներով, արխիվային փաստաթղթեր և ձեռագրեր։
Տան ինտերիերից դատելով, երևում է հեղինակի մեծ սերը դեպի որսորդությունն ու ձկնորսությունը, ճանապարհորդությունը։
Լողավազանից ոչ հեռու, այգում պահպանվել են քարե չորս պատվանդաններ, որոնց տակ թաղված են Հեմինգուեյի որսորդական շները։
Առանձին սրահում ցուցադրվում է Հեմինգուեյի «Պիլար» անվանումով նավակը։
Պիլար
Էռնեստ Հեմինգուեյը 1934 թվականին Բրուքլինի նավաշինարանում պատվիրեց 38 ֆուտ տարողունակությամբ նավակ՝ որսորդական ձկնորսության նպատակով։ Պիլարը պատրաստված էր ամերիկյան սև կաղնու փայտից։ Լրացուցիչ շարժիչը արագացնում էր Պիլարի արագությունը։
Ձկնորսության հանդեպ տածած սերը առիթ հանդիսացավ, որ հեղինակը ծանոթանա կոմանդանտե Ֆիդել Կաստրոյի հետ։ Վերջինս 1960 թվականի մայիսի 15-ին գրողին շնորհեց ձկնորսական մրցույթի հաղթողի կոչումը։
1942—1943 թվականներին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին իր նավակով Հեմինգուեյը հաճախակի պարեկություն էր անում Կուբայի հյուսիսային ջրերում։
Ֆոնդի պահպանում
2002 թվականին ԱՄՆ գիտնականների կողմից բացվեցին թանգարանի ֆոնդերը ։ Գիտնականները աշխատեցին թվայնացնել բոլոր փաստաթղթերը։ Արդյունքում ֆոնդի կրկնօրինակները տեղափոխվեցին Բոստոնի Ջոն Ֆ. Քենեդու նախագահական գրադարան-թանգարան։
2005-ից մինչև 2007 թվականները թանգարանը փակվեց ռեստավրացիայի նպատակով։
2015 թվականին, ԱՄՆի կողմից էմբարգոյի վերացումից հետո, համատեղ Կուբայի կառավարության հետ, որոշվեց վերակառուցել թանգարանը ։ Ռեստավրացիոն աշխատանքներին կմասնակցեն ամերիկյան և կուբայական կողմերը միասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տուն-թանգարաններ Կատեգորիա:Կուբա Կատեգորիա:Կուբայի մշակույթ Կատեգորիա:Գրական թանգարաններ Կատեգորիա:1962 հիմնադրված թանգարաններ
Boeing 777-ի միջադեպ Բանգկոկում
Boeing 777-ի միջադեպ Բանգկոկում, միջադեպ, որը տեղի է ունեցել 2017 թվականի մայիսի 1-ին։ Boeing 777-3M0(ER) օդանավը, որը պատկանում էր Աէրոֆլոտ ավիաընկերությանը իրականացնում էր չվերթ` Մոսկվայից դեպի Բանգկոկ։ Սակայն օդաչուները թռիչքի ժամանակ օդանավը չեն կարողացել կառավարել։ Անձնակազմի անդամները կարողանում են բարեհաջող վայրէջք կատարել Բանգկոկի օդանավակայանում։ Օդանավում գտնվում էր 332 մարդ (313 ուղևորները և 19 անձնակազմի անդամները)։ Բոլոր մարդիկ փրկվել են, սակայն 27 մարդ ստացել են տարբեր աստիճանի վնասվածքներ։
Ինքնաթիռ
Boeing 777-3M0 (գրանցման համարը`VP-BGD) օդանավը արտադրվել է 2013 թվականին, և առաջին չվերթը իրականացրել է նույն թվականի փետրվարի 23-ին։ 2013 թվականի մարտի 28-ին օդանավը հանձնվում է Աէրոֆլոտ ավիաընկերությանը։ Ինքնաթիռը ունի երկու շարժիչ` General Electric GE90-115B արտադրության ։
Անձնակազմի անդամներ
Ինքնաթիռի կազմը հետևյալն է`
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավիավթարներ
Էնգին Օզթյուրք
Էնգին Օզթյուրք (Engin Öztǘrk; ), թուրք դերասան  ։ Նկարահանվել է Հոյակապ դար և Բարձրաշխարհիկ հասարակություն հեռուստասերիալներում։
Կենսագրություն
Էնգին Օզթյուրքը ծնվել է 1986 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Էսքիշեհիրում։ Նրա հայրը թուրք զինվորական էր, ով Թուրքիա է գաղթել Բուլղարիայից, իսկ մայրը հույն ներգաղթյալ է։ Ընտանիքի չորրորդ զավակն է։ Ունի երեք ավագ քույրեր։ 8 տարեկանում զբաղվել է վոլեյբոլով, այնուհետր աշխատել է որպես բարմեն։ 2008 թվականին սկսել է հետաքրքրվել թատրոնով և որոշել դառնալ դերասան։ 2012 թվականին ավարտել է Թուրքիայի պետական կոնսերվատորիայի թատերական արվեստի բաժինը։
Անձնական կյանք
Հարաբերությունների մեջ է գտնվել նաև թուրք դերասանուհիներ Հանդե Սորալի, Մերվե Բոլուղուրի, Հանդե Դողանդեմիրի, Ջանսու Դերեի, Նուր Այսանի, ինչպես նաև Օյքյու Քարայելի հետ։
Գոլոյ Բուջաղ
Գոլոյ Բուջաղ, լեռնագագաթ Հայաստանում, Փամբակի լեռներում, Վանաձոր քաղաքից մոտ 25 կիլոմետր արևմուտք։ Բարձրությունը 2400 մետր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լոռու մարզի լեռներ
Դաբածվրիլի (լճակ)
Դավածվրիի, լճակ Թուրքիայի Արդվինի մարզում, Արդվին քաղաքից մոտ 58 կմ հյուսիս-արևելք, համանուն գյուղի հարավարևելյան կողմում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լճեր Կատեգորիա:Արդվինի մարզ
III բանակ (Օսմանյան կայսրություն)
III բանակը (Üçüncü Ordu) Օսմանյան կայսրության զինված ուժերի ռազմական կազմավորում է՝ զորամիավորում, դաշտային բանակ Օսմանյան ցամաքային զորքերի կազմում։ III բանակը կամ III դաշտային բանակը սկզբնապես կազմավորվել է Բալկաններում, իսկ հետագայում խնդիր է ունեցել պաշտպանելու Օսմանյան կայսրության հյուսիսարևելյան նահանգները (Արևմտյան Հայաստան)։ III դաշտային բանակի սկզբնական շտաբը գտնվել է Սալոնիկում։ Այդ բանակը կազմում էր 1908 թվականի Երիտթուրքական հեղափոխությանը աջակցող ռազմական ուժերի կորիզը։ III բանակի սպաներից շատերն, ովքեր մասնակցել են Երիտթուրքական հեղափոխությանը, ներառյալ Էնվեր փաշան և Մուստաֆա Քեմալ Աթաթյուրքը, հասել են փառքի և իշխանության։ III բանակը մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ռազմագործողություններին։
1911 թվականին III դաշտային բանակն իր շտաբով հարկադրված էր նախ փոխադրվել Երզնկա (թուրքական ձևը՝ Էրզինջան, Erzincan), որը գտնվում է Արևմտյան Հայաստանում, իսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելով՝ դեպի մերձակա Կարին կամ Էրզրում (թուրքական ձևը՝ Էրզուրում, Erzurum)։ Երկու քաղաքներն էլ գտնվում են պատմական Մեծ Հայքի Կարնո աշխարհ կամ Բարձր Հայք նահանգում։ Պատերազմի ընթացքում, III բանակը մարտնչել է ընդդեմ Ռուսաստանի Կովկասյան բանակի և Հայկական կամավորական զորամասերի։ Միաժամանակ, ռազմաճակատի գծի հետևում, իր թիկունքում՝ Արևմտյան Հայաստանի բազում նահանգներում ու գավառներում III բանակն ակտիվորեն մասնակցել է Հայոց ցեղասպանությունն իրագործելուն, դա պատճառաբանելով, իբր, Հայկական դիմադրությունը ճնշելու անհրաժեշտությամբ։ Այս ժամանակաշրջանում III բանակի համար կարևորագույն ռազմական գործողություններ են եղել Սարիղամիշի ճակատամարտը, Քյոփրյուքյոյի ճակատամարտը, և Էրզրումի ճակատամարտ։ III բանակի շտաբը տեղափոխվեց Սուշեհիր փոքր քաղաք, որը գտնվում է Սեբաստիա կամ Սըվազ քաղաքի մերձակայքում։ Էրզրումի աղետալի ճակատամարտից հետո՝ 1916 թվականի վերջերին III բանակը զուրկ էր հարձակողական որևէ հնարավորությունից։ Սակայն III բանակի բախտը ժպտաց 1917 թվականի Ռուսաստանի Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո, երբ Ռուսաստանի Կովկասյան բանակը քայքայման ենթարկվեց։
III բանակի ռազմական կազմավորումները մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը
1908 թվականի հուլիսի 3-ի Երիտթուրքական հեղափոխությունից և Օսմանյան կայսրության երկրորդ սահմանադրական ժամանակաշրջանի հաստատումից հետո, Օսմանյան նոր կառավարությունը նախաձեռնեց մեծ ռազմական բարեփոխում։ Բանակի շտաբները՝ մասնավորապես՝ Երրորդ դաշտային բանակինը՝ արդիականացվեցին։ III բանակի օպերատիվ շրջանն էր Արևմտյան Ռումելիան։ Երրորդ դաշտային բանակը զորամասեր ուներ թե՛ Եվրոպայում (Ալբանիա, Կոսովո, Մակեդոնիա), թե՛ Փոքր Ասիայում (Այդըն)։ III դաշտային բանակի շտաբի ենթակայության ներքո էին գտնվում հետևյալ գործող դիվիզիաները. Բացի այդ III դաշտային բանակը տեսչական գործառույթներ ուներ 12 Ռեդիֆ (ռեզերվային` պահեստազորային) դիվիզիաների համար.
Մարտական կազմը 1911 թվականին
Օսմանյան բանակի հետագա վերակազմավորման ընթացքում, երբ կատարվեց բանակային կորպուսների մակարդակով շտաբների ստեղծումը, III դաշտային բանակը 1911 թվականին իր շտաբը տեղակայեց Երզնկայում։ Այդ ժամանակ III բանակը՝ մինչև Առաջին Բալկանյան պատերազմը՝ 1911 թվականի դրությամբ ուներ հետևյալ կառուցվածքը.
Մարտական կազմը 1914 թվականին
III դաշտային բանակի հրամանատարի պաշտոնակատարները հաջորդաբար Հասան Իզզեթ փաշան (հոկտեմբեր–դեկտեմբեր 1914) և Էնվեր փաշան էին (դեկտեմբեր 1914 – հունվար 1915)։ Սարիղամիշի աղետալի ճակատամարտից առաջ III դաշտային բանակը կազմված էր 118 հազար 660 զինվորից ու սպայից, որոնք խմբավորված էին հետևյալ զորամիավորումների մեջ՝ հետևյալ հրամատարների գլխավորությամբ.
Սարիղամիշի ճակատամարտից հետո III դաշտային բանակի թվակազմը կրճատվեց մինչև 20 հազար զինվոր և սպայի, և բանակը կորցրեց իր բոլոր հրանոթներն ու ծանր սպառազինությունը ։
Մարտական կազմը 1915 թվականի ապրիլին
III դաշտային բանակի հրամանատար Հաֆիզ Հաքքը փաշան (հունվար 12 – փետրվար 1915) վախճանվեց տիֆից, Էրզրումում, 1915 թվականին։ III դաշտային բանակի հրամանատարությունը ստանձնեց Մահմութ Քյամիլ փաշան (փետրվար 1915 – փետրվար 1916)։
1915 թվականին III դաշտային բանակն աստիճանաբար, դանդաղորեն թուլանում էր։ Հուլիսին նա այնքան ուժեղ էր, որ կարողացավ հաղթանակ տանել ռուսական և հայկական ուժերի դեմ Մանազկերտի ճակատամարտում։ Նույն տարվա ընթացքում օսմանյան կայսրության ռազմական կորուստները Գալիպոլիի ճակատամարտում հանգեցրին նրան, որ III դաշտային բանակը զրկվեց իր ռազմական անձնակազմի համալրումներից, և այլևս երբեք չհասավ իր սովորական թվակազմին, ուստի 1915 թվականի վերջերին արդեն անձնակազմի թիվը 118 հազարից կրճատվել, իջել էր 60 հազարի ։
1915 թվականի ապրիլին, երբ Օսմանյան կայսրությունում սկսեց իրականացվել Հայոց ցեղասպանությունը, որին մասնակցում էին և տարիներ շարունակ մասնակցելու էին օսմանյան զինված ուժերը՝ իրենց գրեթե բոլոր զորամասերով ու զորամիավորումներով, Օսմանյան կայսրության Երրորդ դաշտային բանակն ուներ հետևյալ կառուցվածքը.
Մարտական կազմը 1916 թվականին
1916 թվականից մինչև 1918 թվականի առաջին կեսը Երրորդ դաշտային բանակի հրամանատարի պաշտոնակատարն էր Վեհիբ փաշան (փետրվար 1916 – հունիս 1918)։ Բանակն ուներ հետևյալ կազմը.
Բացի այդ, Երրորդ դաշտային բանակի կազմի մեջ մտնում էին՝
Ռուսական բանակի այդ հարձակման արդյունքում թուրքական Երրորդ բանակը կորցրեց գրեթե 15 հազար սպանված, վիրավոր, սառցահարված, ինչպես նաև մոտ 5 հազար գերի։ Բացի այդ, այդ բանակից փախան մոտ 5 հազար դասալիքներ ։ Բանակը նաև կորցրեց իր հրանոթներից մոտ 20-30 միավոր։ Ընդ որում, առավել ծանր կորուստներ կրեց Երրորդ դաշտային բանակի XI բանակային կորպուսը, որը կորցրեց իր անձնակազմի գրեթե 70%-ը։ Ռուսական հարձակման հետևանքով Երրորդ դաշտային բանակը հետ շպրտվեց դեպի Էրզրում քաղաք, որն իր հիմնական ռազմաբազան էր։
Երրորդ դաշտային բանակը կարող էր համալրումներ ակնկալել Առաջին և Երկրորդ դաշտային բանակներից, որոնք հաղթանակներ ունեցան Գալիպոլիում, սակայն օսմանյան կայսրության երկաթուղիների խղճուկ վիճակի պատճառով շատ երկար ժամանակ էր պահանջվում, որ այդ համալրումները հասնեին Երրորդ բանակին։ Այդ պահին Երրորդ բանակն ուներ մոտ 50 հազար անձնակազմ ։ Այդ ամենի պատճառով III դաշտային բանակին չէին հերիքում նաև գնդացիրները, և բացի այդ, նա կարիք ուներ ավելի շատ հրանոթների՝ Կարին-Էրզրում քաղաքը ռուսական և հայկական ուժերի գրավումից պաշտպանելու համար։ Գեներալ Մահմութ Քեմալ փաշան վերադարձավ Էրզրում և հետ ստանձնեց բանակի հրամանատարի պարտականությունները գենեալ Աբդուլ Քերիմից։
Ռուսական և հայկական զորքերը պաշարեցին Էրզրում քաղաքը և գրոհեցին այն։ Արդյունքում ճեղքվեց քաղաքը պաշտպանող թուրքական զորքերի արտաքին պաշտպանական գիծը, ինչը հարկադրեց Երրորդ բանակի հրամանատար գեներալ Մահմութ Քյամիլին պարզապես թողնել Արևմտյան Հայաստանի այդ կարևորագույն ամրացված կետը՝ Էրզրում-Կարին բերդաքաղաքը և նահանջել դեպի Արևմուտք՝ Կարին նահանգի արևմտյան ծայրամասը և Փոքր Հայք։ Այժմ օսմանյան Երրորդ դաշտային բանակը իր կազմում ուներ, հավանաբար, մոտ 25 հազար զինվոր և սպա, ինչպես նաև մոտ 30 կամ 40 հրանոթ ։
Այդ ամենի արդյունքում Երրորդ դաշտային բանակի բարոյական ոգին չափազանց ցածր էր։ Գեներալ Մահմութ Քյամիլին փոխարինեցին նոր հրամանատարով՝ գեներալ Վեհիբ փաշայով ։
Երրորդ դաշտային բանակի զորամասերը շարունակում էին նահանջել՝ կորցնելով նորանոր տարածքներ, այդ թվում՝ կարևոր ռազմածովային նավահանգիստ Տրապիզոն քաղաքը՝ Սև ծովի ափին։ Քաղաքը հետ վերցնելու համար ձեռնարկված Երրորդ դաշտային բանակի զորամասերի հակահարձակումը հաջողությամբ չպսակվեց։
1916 թվականի հուլիսին ռուսական և հայկական զորքերը ձեռնարկեցին ևս մեկ հարձակում օսմանյան Երրորդ դաշտային բանակի դեմ, ինչը վերջինիս արժեցավ իր անձնակազմի գրեթե 30%-ը և ահավոր սասանեց այդ բանակի բարոյական ոգին ։ 1916 թվականի սեպտեմբերին Երրորդ դաշտային բանակը շատ թույլ էր և ուներ դասալքության շատ մեծ խնդիր։ 1916 թվականի հոկտեմբերին Երրորդ դաշտային բանակի թիկունքում առկա էր մոտավորապես 50 հազար դասալիք ։  Այս ամենի հետևանքով Երրորդ դաշտային բանակն ընդունակ չէր որևէ դեր խաղալու 1916 թվականի վերջին ամիսներին նախատեսված օսմանյան հարձակման մեջ։
Մարտական կազմը 1917 թվականին
Այդ ժամանակաշրջանում III դաշտային բանակի հրամանատարի պաշտոնակատարը գեներալ-լեյտենանտ Վեհիբ փաշան էր (փետրվար 1916 – հունիս 1918)։
1916 թվականի ձմռանը III դաշտային բանակը ենթարկվեց լուրջ կազմակերպչական փոփոխությունների։ 1917 թվականի շեմին այն ուներ հետևյալ կազմակերպչական կառուցվածքը.
1916-1917 թթ. ձմռանը Ռուսաստանում տեղի ունեցած հեղափոխությունը փաստացի նախ կանգնեցրեց Ռուսական բանակի հարձակումը Արևմտյան Հայաստանում, իսկ ապա լիովին քայքայեց այդ հզոր ռազմական ուժը՝ Ռուսաստանի կովկասյան բանակը։
Շնորհիվ այդ ամենի՝ օսմանյան III դաշտային բանակը առաջ խաղաց և 1917-1918 թթ. ընթացքում հետ գրավեց բոլոր այն տարածքները, որոնք կորցրել էր ռուսական և հայկական զորքերի 1916 թ. հարձակումների ընթացքում։ Ավելին՝ պարտության դռանը կանգնած օսմանյան կայսրության զորքերը գրավեցին Կարսը, որը ռուսները ազատագրել էին դեռ 1877 թվականին (տե՛ս Ռուս-թուրքական պատերազմ (1877-1878))։ Այդ բոլորին նպաստեց նաև Բրեստ-Լիտովսկի պայմանագրի կնքումը, որը ամրագեց Օսմանյան կայսրության նախապատերազմյան սահմանների վերականգնումը և նույնիսկ նրան տվեց մի շարք նոր տարածքներ, որը ամրապնդվեց Բաթումի պայմանագրով։ Ընդ որում, նույն այդ Բաթումի պայմանագրի համաձայն՝ Օսմանյան կայսրությունը դարձավ աշխարհի առաջին պետությունը, որը ճանաչեց վերականգնված հայկական պետականությունը՝ ի դեմս Հայաստանի առաջին հանրապետության ։
Գոլուրտ
Գոլուրտ, լեռ Վիրահայոց լեռնահամակարգում, Հայաստանի Թումանյանի շրջանի Օձուն գյուղի մոտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ
Ռումյանցևի թանգարան
Ռումյանցևի թանգարան (Румянцевский музей), Մոսկվայի առաջին հանրային թանգարանը ։ Այն ներառում է Նիկոլայ Ռումյանցևի (1754–1826) անձնական հավաքածուն և գրադարանը։
Պատմություն
Նիկոլայ Առաջին կայսրը 1828 թվականի մարտի 22-ին (ապրիլի 3) հրամանագիր է ստորագրում Ռումյանցևի թանգարանի ստեղծման և թանգարանի կառավարման կանոնների մասին։
Ռումյանցևի թանգարանը ուներ նկարչական, փորագրության, դրամագիտության և հնագիտության բաժիններ ։ Մեկ այլ բաժին, որը հայտնի էր որպես Դաշկով թանգարան, հիմնադրվեց 1867 թվականին համա-ռուսական ազգագրական ցուցահանդեսից հետո։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի թանգարաններ Կատեգորիա:1828 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Մոսկվայի թանգարաններ
Սվետլանա Կոլեսնիչենկո
Սվետլանա Կոնստանտինովնա Կոլեսնիչենկո (Светлана Константиновна Колесниченко, ), ռուս մարզուհի (գեղալող, անհատական, զույգով և խմբային վարժություններ)։ 2016 թվականի Օլիմպիական խաղերի չեմպիոն, աշխարհի 16-ակի և Եվրոպայի 11-ակի չեմպիոն։
Կարիերա
2011 թվականին Շանհայում անցկացված աշխարհի առաջնությունում Սվետլանա Կոլեսնիչենկոն երեք անգամ բարձրացել է պատվո հարթակի ամենաբարձր աստիճանին խմբի կազմում ։
2013 թվականին Կազանում անցկացված ամառային Ունիվերսիադայում Սվետլանա Կոլեսնիչենկոն դարձել է չեմպիոն զույգերի վարժություններում Սվետլանա Ռոմաշինայի հետ և խմբի կազմում։
Նույն թվականի հուլիսին Բարսելոնայում անցկացված աշխարհի առաջնությունում նվաճել է ոսկե մեդալներ զույգերի և խմբային ծրագրերում։
2017 թվականի աշխարհի առաջնությունում Սվետլանա Կոլեսնիչենկոն կատարել է նորամուտը անհատական մրցաշարում՝ նվաճելով երկու ոսկե մեդալ։ Դրանից բացի, նա Ալեքսանդրա Պացկևիչի հետ արժանացել է երկու ոսկե մեդալների զույգերի ծրագրում՝ այդպիսով դառնալով 2017 թվականի աշխարհի առաջնության քառակի չեմպիոն։
2018 թվականի Եվրոպայի առաջնությունում ոսկե մեդալներ է նվաճել զույգերով ազատ և տեխնիկական ծրագրերում ։
2020 թվականի Օլիմպիական խաղերում ոսկե մեդալներ է նվաճել Սվետլանա Ռոմաշինայի հետ զույգով, ինչպես նաև Ռուսաստանի խմբի կազմում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Ռուս գեղալողորդներ Կատեգորիա:2016 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ Կատեգորիա:Ռուս օլիմպիական չեմպիոններ‎ Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ
Պաու Բրազիլ (Բաիա)
Պաու Բրազիլ (Բաիա) (Pau Brasil), համայնք Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Բաիա նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Բաիա նահանգի հարավային մարզում։ Մտնում է Իլեուս Իտաբունա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 10 765 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 609,505 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 17,7 մարդ/կմ²։
Չվերթ համար 13
Չվերթ համար 13 («13 рейс», «Тринадцатый рейс»), խորհրդային երգիծական նկարված մուլտֆիլմ սնահավատությունների մասին։ Նկարահանվել է ռեժիսոր Իվան Ակսենչուկի կողմից 1960 թվականին։ Մուլտֆիլմում կենդանիներն ծաղրում են մարդկանց արատները ։
Սյուժե
Տրուսոխվոստիկ (Վախապոչիկ) նապաստակը հավատում է վատ նախանշաններին և վախենում անախորժություններից։ Արթնանալով երկուշաբթի օրը՝ ամսի 13-ին, նա ջարդում է հայելին ու ստանում հեռագիր այն մասին, որ շուտով պետք է ինքնաթիռով մեկնի այլ քաղաք։ Օդանավակայանում նա հանդիպում է սև կատվի։ Ինքնաթիռի կողային համարը 13-13 է, թռիչքի ընթացքում կռռացնում և ինքնաթիռի թևին նստում է ագռավը։ Սարսափած նապաստակը խմում է մի ամբողջ շիշ քնաբեր։
Պավել Էլյանով
Պավել Վլադիմիրի Էլյանով (Ельянов Павло Володимирович, ), ուկրաինացի շախմատիստ, գրոսմայստեր (2001)։ Ուկրաինայի հավաքականի կազմում շախմատի համաշխարհային օլիմպիադաների կրկնակի հաղթող։
Չվերթ համար 13
Սյուժե
Երբ քնած ուղևորին արթնացնում է օդաչուն, նապաստակը հասկանում է, որ ինքնաթիռը բարեհաջող վայրէջք է կատարել ժամը 13:00, իր սխրանքը միայն երազ է եղել, իսկ նախանշաններին հավատալը հիմարություն է։
Վերաթողարկում
1990-ական թվականների կեսերին մուլտֆիլմն ընդգրկվել է խորհրդային լավագույն մուլտֆիլմերի հավաքածուում, որ թողարկվել է Studio PRO Video-ն տեսաերիզներով։
Արձագանքներ
Ակսենչուկի արվեստում կարելի է առանձնացնել երեք ժանրային «ալիքներ»... Երկրորդ ուղղությունըն սատիրան է։ Մի ժանր, որը կարևորագույնն է 1960-ական թվականների մուլտիպլիկացիայի համար։ Ակսենչուկը փորձել է այդ նյութերը դեռ 1950-ականներին։ «Անտառային էստրադայում», «Չվերթ համար 13», «Ձեր առողջությունը», «Դրախտ խրճիթում», «Ապրում էին պապն ու տատը»… Ակսենչուկի բազմաթիվ հեքիաթային ու պլակատային ֆիլմերում առկա է երգիծական տարրը (հիշենք թեկուզ «Ջրահարսի» նախաբանը)։ Եվ, իհարկե, այդ ցանկում են սյուժեները «Պատրույգ» կինոամսագրի համար։
Պավել Էլյանով
2012 թ․ մայիսի 10-30-ին Մոսկվայում կայացած աշխարհի չեմպիոնի կոչման համար Վիշվանաթան Անանդի հետ մրցախաղում Բորիս Գելֆանդի մարտավկան էր ։
Չվերթ համար 13
Գրականություն
(полное название серии: Союзмультфильм представляет: впервые — легендарные мультфильмы в книгах!)
Պավել Էլյանով
Ամուսնացած է միջազգային վարպետ Ելենա Դվորեցկայայի հետ, զբաղվում է դստեր դաստիարակությամբ ։
Չվերթ համար 13
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1960 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր նապաստակների մասին Կատեգորիա:Իվան Ակսենչուկի մուլտֆիլմեր
Պավել Էլյանով
Արտաքին հղումներ
http://www.chesspro.ru/_profiles/eljanov.html Անձնական քարտը ChessPro կայքում
Կատեգորիա:Շախմատիստներ Կատեգորիա:Շախմատի գրոսմայստերներ
Ֆուտբոլի Ամերիկայի գավաթ
{{Տեղեկաքարտ ֆուտբոլի ազգային առաջնություն (Կոպա Ամերիկա) և 2 (հրավիրովի) (15 տիտղոս) }} Ամերիկայի գավաթ (Copa América), ֆուտբոլային առաջնություն, որ անցկացվում է ԿՈՆՄԵԲՈԼ-ի հովանու ներքո տարածաշրջանի ազգային հավաքականների միջև։ Առաջին առաջնությունն անցկացվել է 1910 թվականին՝ նախքան ԿՈՆՄԵԲՈԼ-ի հիմնադրումը։ ճանաչված առաջին մրցությունն անցկացվել է 1916 թվականին։ Ավելի ուշ առաջնությունը կոչվել է Հարավային Ամերիկայի առաջնություն ազգային հավաքականնների միջև (Campeonato Sudamericano de Selecciones)։ Այդպիսով՝ Ամերիկայի գավաթի առաջնությունը ներկայում անց կացվող ֆուտբոլային միջազգային առաջնություններից ամենահինն է և. այն 44 տարի ավելի վաղ է սկսել անց կացվել, քան Եվրոպայի ֆուտբոլի առաջնությունը: 1975 թվականին առաջնությունը ստացել է իր ներկայիս անվանումը։
Ամերիկայի գավաթի առաջնությանը մասնակցում են ԿՈՆՄԵԲՈԼ-ի 10 երկիր։ Արգենտինա, Բոլիվիա, Բրազիլիա, Վենեսուելա, Կոլումբիա, Պարագվայ, Պերուի ֆուտբոլի ազգային հավաքական, Ուրուգվայի ֆուտբոլի ազգային հավաքական, Չիլի, Էկվադոր: 1993 թվականից առաջնությանը մասնակցում են նաև 2 հրավիրված հավաքականներ, որոնք, որպես կանոն, ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի տարածաշրջանից են, այդպես Մեքսիկայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը դարձել է առաջնության մշտական մասնակից։
Նովու Տրիունֆու (Բաիա)
Նովու Տրիունֆու (Novo Triunfo), համայնք Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Բաիա նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում։ Մտնում է Րիբեյրա դու Պոմբալ գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 15 436 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 217,894 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 70,8 մարդ/կմ²։ Քաղաքի տոնը նշվում է փետրվարի 24-ին։
Ֆուտբոլի Ամերիկայի գավաթ
Մրցանակակիրներ
Շեղատառ գրված են հրավիրված թիմերը։
1 Հարավային Ամերիկայի առաջնություն չկոչված, բայց ԿՈՆՄԵԲՈԼ-ի ճանաչված առաջնություններ։ 2 Հաղթողներ և մրցանակակիրները որոշվել են 4 թիմերի եզրափակիչ փուլումլ։ 3 1975, 1979 և 1983 թվականների առաջնություններում նախորդ առաջնությանն հաղթողն ընդգրկվել է ավտոմատ կերպով, բայց 3 անգամն էլ պարտություն է կրել հետագայում 2-րդ տեղն ընկած թիմից։
Արտաքին հղումններ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Ամերիկայի առաջնություն Կատեգորիա:Ֆուտբոլի առաջնություններ Կատեգորիա:ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթ
Դաաս
Դաաս, լեռնագագաթ Կիլիկիայում, Ամանոսի լեռների հարավային հատվածում, Բեյլան քաղաքից ոչ հեռու։ Սրա լանջերից է սկիզբ առնում Բեյլանի գետը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիլիկիայի լեռներ
Ռաշիդ Ասանով
Ռաշիդ Իսմագիլովիչ Ասանով, ռուս ֆուտբոլիստ, պաշտպան, կիսապաշտպան։
Ակումբային
Ռաշիդ Ասանովն իր կարիերան սկսել է 1992 թվականին՝ խաղալով Սլավյանսկին Կուբանիի «Նիվա» ակումբում, այնուհետև սկսել է խաղալ «Կուբանի» ակումբում, կատարելով իր դեբյուտը Ռուսաստանի Պրեմիեր լիգայում, ակումբի հետ անցկացրել է 1 հանդիպում։ Սակայն հիմնական կազմում տեղ գրավել չի կարողացել և ի վերջո վերադարձել է «Նիվա» ակումբ, որտեղ անցկացրել է 99 հանդիպում և խփել 2 գոլ, ևս 6 հանդիպումներ անցկացրել է Ռուսաստանի գավաթում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Ստեփան Սյուրմելյան
Ստեփան Սյուրմելյան, հայ դեղագործ։
Աղբյուր
Կատեգորիա:Հայ դեղագործներ Կատեգորիա:1916 մահեր Կատեգորիա:Տրապիզոն քաղաքում մահացածներ
Տիգրան Սյունի
Տիգրան Սյունի (Հեքիմյան), հայ բժիշկ։
Բժիշկ Գարեգին Սյունիի ավագ եղբայրը և Լևոն ու Արմենակ Սյունիների հորեղբայրն է։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1861 թվականին, Սեբաստիայի նահանգի Սե­բաս­տիա քաղաքում։ Բժիշկ Գա­րե­գին Սյու­նիի ավագ եղբայրը և Լևոն ու Արմենակ Սյունիների հորեղբայրն է։ 1885 թվականին մեկնել է ԱՄՆ և ուսանել է Նյու Յոր­քի հա­մալ­սա­րա­նի բժշկական ֆակուլտետում։ Մասնագիտացել է քիթկոկորդ-ականջի հիվանդությունների բուժման գծով։ Վերադարձել է Սեբաստիայի նահանգի Յոզղաթի գավառի կենտրոն Յոզղաթ քաղաքը։ Որոշ ժամանակ անց ընտանիքով հաստատվել է Կ. Պոլ­սում և բժիշկ աշխատել։
Յուրի Իվանով
Յուրի Իգորևիչ Իվանով (Ю́рий И́горевич Ивано́в, ), ռուս ֆուտբոլիստ, պաշտպան։
Կարիերա
1981 թվականին եղել է Մոսկվայի «Սպարտակ» ֆուտբոլային ակումբի կազմում, բայց ոչ մի անգամ խաղադաշտ դուրս չի եկել։ 1982 թվականին խաղացել է «Մոսկվիչ» ֆուտբոլային ակումբում, որի կազմում անցկացրել է 27 խաղ և խփել 2 գոլ։ 1984 մրցաշրջանում տեղափոխվել է Կաշիրի «Դինամո» ֆուտբոլային ակումբ, որի կազմում անցկացրել է 32 հանդիպում՝ խփելով 6 գոլ։
1986 թվականին նա հանդես է եկել Վոլոգդայի «Դինամո» ֆուտբոլային ակումբում, որի կազմում անցկացրել է 28 հանդիպում և խփել 6 գոլ։ 1987 թվականին նա տեղափոխվել է «Զորկի» ֆուտբոլային ակումբ, որտեղ անցկացրել է 29 հանդիպում և դարձել 8 գոլի հեղինակ։ 1988 թվականին նա միացավ «Կայրատ» ֆուտբոլային ակումբում, որի կազմում մասնակցել է 21 խաղի։
1989 թվականին նա տեղափոխվել է Պավլոդարի «Իրտիշ» ֆուտբոլային ակումբ, որի կազմում խաղացել է 32 հանդիպում և խփել 5 գնդակ։ 1990 թվականին հանդես է եկել Ռիգայի «Դաուգավա» ֆուտբոլային ակումբում՝ 30 խաղերում խփելով 1 գոլ։ 1991 թվականին նա միացավ «Պարդաուգավա» ֆուտբոլային ակումբին, որի կազմում անցկացրած 32 հանդիպումներում դարձել է 2 գոլի հեղինակ։
1992 թվականի մրցաշրջանում նա նշել է իր նորամուտը Ռուսաստանի Բարձրագույն լիգայում որպես «Կուբան» ֆուտբոլային ակումբի խաղացող, որի կազմում խաղացել է 7 հանդիպում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Սայաթ-Նովայի հուշարձան (Թբիլիսի)
Սայաթ-Նովայի հուշարձան, հայ բանաստեղծ-աշուղ Սայաթ-Նովային նվիրված հուշարձան Թբիլիսիում։
Պատմություն
Հուշարձանը բացվել է 2009 թվականի հունիսի 7-ին Թբիլիսիի Սուրբ Գևորգ հայկական եկեղեցու հյուսիսային պատի մոտ։ Հուշարձանի համար ընտրվել է այս վայրը, քանի որ 1795 թվականին, երբ պարսից շահ Աղա Մոհամմեդ Ղաջարը հարձակվել է Վրաստանի վրա, մյուս քրիստոնյաների հետ միասին թշնամու ջոկատներից այդտեղ է թաքնվել նաև Սայաթ-Նովան, ով սպանվել է եկեղեցու շեմին և այդտեղ էլ թաղված է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թբիլիսիի հուշարձաններ Կատեգորիա:Թբիլիսիի արձաններ
Չեխիայում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկ
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում Չեխիայի օբյեկտները թվով 12-ն են (2014 թվականի դրությամբ), որը կազմում է ընդհանուր թվի 1,1 %-ը։ Բոլոր օբյեկտները ցանկում ընդգրկված են մշակութային չափանիշներով, ընդ որում դրանցից 3-ը ճանաչվում են, որպես մարդկային ստեղծագործական գլուխգործոց։ Բացի դրանից 2014 թվականի դրությամբ ևս 18 օբյեկտ ներկայացված են թեկնածու ցանկում (այդ թվում Բրժևնովսկի վանքը)։ Չեխիան վավերացրել է Համաշխարհային ժառանգության պաշտպանության կոնվենցիան 1993 թվականի մարտի 4-ին։ Չեխիայի առաջին երեք օբյեկտներն ընդգրկվել են ցանկում 1992 թվականին, Համաշխարհային ժառանգության հանձնաժողովի 16-րդ նիստում։
Թեկնածու օբյեկտներիի ցանկ
Աղյուսակում տեղանքներն ընդգրկված են ըստ հերթականության։ Այս ցանկում այն վայրերն են, որոնք ներկայացված են Իսպանիայի կառավարության կողմից՝ որպես թեկնածու օբյեկտներ։ Դրանք պետք է ընդգրկվեն Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգություն Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Եվրոպայում Կատեգորիա:Չեխիա Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության ցանկեր Կատեգորիա:Չեխիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Չեխիայի մշակույթ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն ըստ երկրի
Եվգենի Խրամով
Եվգենի Խրամով (Евге́ний Льво́вич Хра́мов, ), խորհրդային ռուս բանաստեղծ, թարգմանիչ։
Կենսագրություն
Եվգենի Խրամովը ծնվել է 1932 թվականին Մոսկվայում՝ քիմիկոսների ընտանիքում։ 1957 թվականին ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը ։ Աշխատել է որպես քրեագետ, շուրջ մեկ տարի ընդգրկված է եղել երկրաբանական արշավախմբում։
Բանաստեղծությունների առաջին գիրքը՝ «Պողոտաներ և սայլուղիներ» լույս է տեսել 1963 թվականին։ Ապա շարունակել է կարիերան տարբեր ամսագրերի խմբագրությունում, Համամիութենական ռադիոյի գրական խմբագրությունում, «Սովետական գրող» հրատարակչությունում։ Վերջին աշխատանքի վայրը եղել է «Նոր աշխարհ» ամսագրի խմբագրությունը, որտեղ զբաղեցրել է բաժնի վարիչի պաշտոնը։
Վարել է մի շարք հեռուստատեսային ծրագրեր ռուսական ազնվականության մասին։ Սիրել է շախմատ խաղալ։ Եղել է սպորտի վարպետ ։ Աշխատել է որպես թարգմանիչ։ Խրամովի հայտնի թարգմանություններից են Հենրի Միլլերի վեպերը («Սեքսուս», «Աերոդինամիկ մղձավանջ»)։ Ռուսերեն է թարգմանել այնպիսի հեղինակների, ինչպիսիք են՝ Էմմանուել Արսանը («Էմմանուել»), Անաիս Նինը («Օրագրեր», «Վեներայի դելտան»), Մարկիզ դը Սադը («Ժուստինան կամ դժբախտությունների առաքինություն», «Սոդոմի 120 օրը»)։
Թարգմանություններ է կատարել անգլերենից, գերմաներենից, ֆրանսերենից,
Ընտանիք
Որդին՝ Նիկոլայ Խրամով (ծնվել է 1963 թվականի ապրիլի 16-ին), լրագրող է, հասարակական գործիչ, Անդրազգային արմատական կուսակցության գլխավոր խորհրդի անդամ, «Ռուսական արմատականներ» շարժման քարտուղար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային խմբագիրներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Միացինա
Միացինա (Miazzina), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 420 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 20 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 21 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28056։ Հեռախոսային կոդ՝ 0323։
ArchiCAD
ArchiCAD, գրաֆիկական ծրագրային փաթեթ ՀԱՆ ճարտարապետների համար։ Արտադրող ընկերություն՝ Graphisoft։
Միացինա
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Լուչիան։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
ArchiCAD
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճարտարապետություն Կատեգորիա:Նախագծում Կատեգորիա:ՀԱՆ Կատեգորիա:Գրաֆիկական դիզայն
Էդ Գեյն
Մանկություն
Էդվարդ Գեյնը ծնվել է Լա Կրոս քաղաքում, Ջորջ Գեյնի և Ավգուստինա Լեխրուկի ընտանիքում։ Մայրը պրուս էմիգրանտների աղջիկ էր։ Էդվարդն ուներ ավագ եղբայր՝ Հենրի Գեյն։ Ծնողների ամուսնությունը հենց սկզբից էլ անհաջող էր։ Հայրը հարբեցող էր և չուներ շարունակական աշխատանք, այդ պատճատով ընտանիքը, փաստորեն, պահում էր մայրը՝ աշխատացնելով փոքրիկ խանութ։ Սակայն նրանք, կրոնական պատկերացումներից ելնելով, չէին բաժանվում։ Ավգուստինան ստացել էր շատ խիստ կրոնական դաստիարակություն և նույնը սովորեցնու էի իր որդիներին։ Նա լյութերականության հետևորդ էր և անընդհատ Աստվածաշունչ էր կարդում։ Չէր թողնում, որ երեխաները շփվեն ուրիշների հետ, միայն թույլ էր տալիս հաճախել դպրոց։ Լա Կրոսը նա անվանում էր «դժոխային փոս» երեխաներին համոզում էր, որ ամբողջ աշխարհը մեղքի մեջ է թաթախված, իսկ բոլոր կանայք, բացառությամբ, իհարկե, նրա, անբարոյական են։ 1913 թվականին, համարելով, որ Լա Կրոսի մոտակայքում գտնվելը վտանգավոր է երեխաների համար, նա գնում է ֆերմա, Լա Կրոսից 40 մղոն հեռավորության վրա։ Սակայն, 1914 թվականին նրանք գնում են տուն Փլեյնֆիլդում։
Դասարանցիները ծաղրում էին Էդվարդին, չէին շփվում նրա հետ։ Հետագայում, հիշելով նրան, շատերն ասում են, որ նա տարօրինակություններ ուներ, օրինակ կարող էր ծիծաղել առանց պատճառի։ Սակայն, Էդվարդը բավականին լավ էր սովորում։ Երբ նա 10 տարեկան էր, նա հաճույք պատճառեց խոզ մորթելու տեսարանը։
Նրա հայրը մահացավ 1940 թվականի ապրիլի 1-ին։ Այսպիսով նրան ստիպված էին ավելի հաճախ աշխատել ֆերմայից դուրս։ Այս ժամանակ Հենրին սկեց հանդիպել մի ամուսնալուծված կնոջ հետ, նա պատրաստվում էր հեռանալ ֆերմայից։ Հենրիին մտահոգում էր նաև Էդվարդի կախվածությունը մորից։ Մի քանի անգամ նրանք լուրջ վիճեցին, սակայն, Էդվարդը միշտ պաշտպանում էր մորը։ 1944 թ. մայիսի 16-ին, երբ նրանք վառում էին ճահճային բուսականությունը, կրակը դուրս եկավ նրանց կառավարումից։ Հրշեջները, ճիշտ է, հասցրին հանգցնել կրակը, սակայն Հենրին կորել էր։ Շուտով գտան նրա դիակը, որի վրա կային կապտուկներ։ Սակայն կառավարությունը, չգտնելով բավարար հետքեր, ընդունեց, որ դա դժբախտ պատահար էր։
Շուտով մահանում է նաև մայրը՝ Ավգուստինան։ Էդվարդը, մնալով միայն այդ հսկա ֆերմայում, սկսեց կարդալ շատ գրքեր, հատկապես անատոմիայի մասին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին, հետաքրքրվեց էքսգումասիայով։ Հարևանները նրան համարում էին տարօրինակ, սակայն նրանից չէին վախենում։
Շուտով Էդվարդը թեորիայից անցավ փորձերի։ Նա գիշերները գնում էր գերեզմաններ։ Հետագայում, այս մասին խեսալուց, նա երդվում էր, որ ոչ մի սեռական կապ չի ունեցել մահացած կանանց դիակների հետ։ «Նրանք շատ վատ հոտ ունեին», - ասում էր նա։
Հարևան երեխաները, երբ նայում էին պատուհաններից ներս, տեսնում էին պատերին կախված դիակների գլուխներ։ Երբ նրան հարցնում էին դրանց մասին, նա ժպտում էր։
1954 թվականին նա սպանում է Մերի Հոգանին, իսկ 1957 թվականին Բերնիս Ուորդենին, ում որդին, տանը գտնելով Էդվարդի անունով անդորրագիր, դիմում է ոստիկանություն։ Ոստիկանները ապշում են տեսնելով Էդվարդի տունը։ Այնտեղ կային մարդկային կաշվից դիմակներ, գլուխներ, մարդկային կաշվից կարված 2 զույգ տաբատ, կոստյումներ և այլն։ Կար նաև աթոռ, որը կարված էր կաշվից և գանգից պատրաստված աման։ Գտվնել են նաև տարբեր օրգաններ։ Հետագայում Էդվարդը խոստովանեց, որ դիակները նմանացրել է մորը։ Ըստ դատարանի որոշման, Էդվարդը համարվեց անփոփոխ հիվանդ և ուղարկվեց հոգեբուժարան։ Նա մահացել է 1984 թվականի հուլիսի 26-ին Մեդիսոնի հոգեբուժարանում՝ սրտի քաղցկեղից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի հանցագործներ Կատեգորիա:Ցմահ դատապարտվածներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ
Ալեքսանդր Մանթաշյանի կիսանդրի (Թբիլիսի)
Ալեքսանդր Մանթաշյանի կիսանդրի, հայ մեծ բարերար Ալեքսանդր Մանթաշյանին նվիրված հուշարձան Թբիլիսիում։
Պատմություն
Բարերար Ալեքսանդր Մանթաշյանցի հուշարձանը նրա հայրենի քաղաք Թբիլիսիում կանգնեցվել է 2011 թվականի նոյեմբերի 30-ին։ Կիսանդրին ստեղծվել է Մանթաշովի մահվան 100-րդ տարելիցին։ Գտնվում է Հավլաբարի Նոր Էջմիածին հայկական եկեղեցու բակում ։ Կիսանդրու բացման արարողությանը մասնակցել է ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թբիլիսիի հուշարձաններ
Նորդեստինա (Բաիա)
Նորդեստինա (Nordestina), համայնք Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Բաիա նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում։ Մտնում է Էուկլիդիս դա Կունյա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 13 612 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 470,916 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 28,9 մարդ/կմ²։ Քաղաքի տոնը նշվում է դեկտեմբերի 12-ին։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1985 թվականի մայիսի 9-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Հայ հեթանոսական առասպելներ
Արամազդ
Արամազդը եղել է աստվածների ու մարդկանց արարիչը, երկրին բերրիություն ու պարարտություն շնորհող գերագույն աստվածը։
Միայն հայտնի է, որ նա ունեցել է երեք զավակ՝ Անահիտ, Միհր, Նանե։
«Ցլապահ» աստվածուհին (Անահիտ)
Նաև այդպես էր կոչվում պտղաբերության, արգասավորության, ծննդաբերության, իսկ ավելի վաղ շրջանում նաև ռազմի աստվածուհին՝ Անահիտը։ Նրան անվանում են ցլապահ, որովհետև ցուլը առաջ խորհրդանշել էր արգասավորություն ու սերնդագործություն, և պատահական չէ, որ նա համարվում էր արգասավորության և ծննդաբերության բոլոր աստվածների սրբազան կենդանին։ Անահիտին պատկերում են ցորենի հասկը, իսկ ավելի ուշ՝ ձիթենու ճյուղը ձեռքին։ Անահիտին նվիրված գլխավոր տոնը կապված էր բերքի հասունացման հետ։ Այն նշվում էր օգոստոսի 15-ին։
Նա հետևում է մարդկանց շրջանում բարիքների արդարացի բաշխմանը, օրենքների կատարմանը։ Անահիտ աստվածուհու պաշտամունքը Հայաստանում առաջացել է Պարսկական Աքեմենյան ժամանակներից և սերտորեն կապված է եղել մայր ծնողի հանդեպ հարգանքին։ Նրան կոչել են Ոսկեմայր, Սնուցող մայր, Մեծ տիկին, Ոսկեծղի, Ոսկեմատն։ Անահիտը համարվել է խոհեմության ու պարկեշտության մայրը, մարդկանց սնուցող, ապրեցնող ու փառավորող աստվածուհի։ Անահիտի գլխավոր տաճարը գտնվել է Բարձր Հայքի Եկեղյաց գավառի Երիզա ավանում, որտեղ նրա պաշտամունքն այնքան էր տարածված, որ ամբողջ գավառը կոչվել է նաև Անահիտական։ Մ.թ.ա. 34 թ․-ին հռոմեացի զորավար Մարկոս Անտոնիոսն պարթևական արշավանքի ժամանակ թալանել է տաճարի հարստությունը։ Նրա զինվորները ջարդել են Անահիտի վիթխարի ոսկեձույլ արձանը, բաժանել իրար մեջ ու տարել Հռոմ։ Լուրեր են տարածվել, թե Անահիտի արձանի վրա հարձակված առաջին զինվորը կուրացել, այնուհետև խելագարվել ու մահացել է։ Անահիտի տաճարներ կային հին Հայաստանի տարբեր վայրերում, հատկապես Տարոնում ու Վասպուրականում, որտեղ դրվել են աստվածուհու ոսկե, արծաթե, պղնձե, քարե արձանները։
Արիացի Աստվածը (Միհր)
Արիական ժողովրդի, այդ թվում նաև հայերի շրջանում տարածված էր Միհր Աստծո պաշտամունքը։ Նա համարվում էր կենսատու լույսի, մաքրության, բարության և ավելի ուշ շրջանում նաև կրակի և արևի աստվածը։ Առասպելներին համաձայն նա ծնվել է ժայռից և նրան դաստիարակել են հովիվները։ Նա կռվել է չար ոգիների դեմ, սանձել և զոհաբերել Արամազդի նախաստեղծ Ոսկե ցլին, որի սրբազան արյունով հողում աճել են բոլոր օգտակար բույսերը։ Միհրն պատկերվել է առույգ պատանու տեսքով՝ տապալված ցլին քարայրում զոհաբերելիս։