cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պտղոմեոս XIV
Կենսագրություն
Ավագ եղբոր՝ Պտղոմեոս XIII-ի մահից հետո՝ մ․թ․ա․ 47 թվականի հունվարի 13-ին, ըստ վերջինիս կտակի՝ Պտղոմեոս XIV-ը հռչակվել է Եգիպտոսի փարավոն և համակառավարիչ՝ իր ավագ քրոջ՝ Կլեոպատրայի հետ համատեղ ։ Նա մոտ 12 տարեկան էր, երբ ժառանգեց Եգիպտոսի գահը ։ Նա և իր ավագ քույրը՝ Կլեոպատրան, ամուսնացել են, սակայն Կլեոպատրան շարունակել է սիրային հարաբերությունների մեջ մնալ Հռոմի դիկտատոր Հուլիոս Կեսարի հետ։ Համարվում է, որ Պտղոմեոսը կառավարել է միայն ձևական, քանի որ դա էին ենթադրում եգիպտական սովորույթները, սակայն իրական իշխանությունը կենտրոնացված է եղել իր քույր Կլեոպատրայի ձեռքում ։
Մ․թ․ա․ 44 թվականի մարտի 15-ին մի շարք դավադիրների կողմից, որոնց թվում ամենանշանավորն էին Մարկոս Յունիոս Բրուտոսը և Գայոս Կասսիոս Լոնգինուսը, Հռոմում սպանվել է Կեսարը։ Շուտով սպանվում է նաև Պտղոմեոսը։ Նրա կենդանության մասին վերջին հիշատակությունը վերաբերվում է մ․թ․ա․ 44 թվականի հուլիսի 26-ին ։ Ենթադրվում, սակայն դեռևս անորոշ է մնում այն կարծիքը, որ Կլեոպատրան իր եղբորը թունավորել է ընձախոտով։ Դրանից հետո իր որդուն՝ Պտղոմեոս XV Կեսարիոնին, Կլեոպատրան մ․թ․ա․ 44 թվականի սեպտեմբերի 2-ին դարձնում է Եգիպտոսի փարավոն և համակառավարիչ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 44 մահեր Կատեգորիա:Պտղոմեոսների դինաստիա Կատեգորիա:Փարավոններ Կատեգորիա:Մ․թ․ա․ 1-ին դարի ծնունդներ Կատեգորիա:Սպանված միապետներ Կատեգորիա:Եգիպտոսի թագավորներ Կատեգորիա:Մ․թ․ա․ 60 ծնունդներ Կատեգորիա:Մ․թ․ա․ 59 ծնունդներ Կատեգորիա:Կլեոպատրայի ամուսիններ
Ցելեստին Մեդովիչ
Ցելեստին Մեդովիչ (Mato Celestin Medović, ), խորվաթ նկարիչ։
Կյանք և ստեղծագործություն
Ցելեստին Մեդովիչը ծնվել է 1857 թվականին։ Դպրոցական կրթությունը ստացել է Օրեբիչում՝ Ֆրանցիսկյանների միաբանության վանքում, որը գտնվում է Պելեշաց կղզում՝ իր բնօրրանից ոչ հեռու։ 1868 թվականին 11 տարեկան հասակում ապագա նկարիչն ընդունվել է Ֆրանցիսկյան օրդեն և ուղարկվել Դուբրովնիկի Ֆրանցիսկյան վանք, որտեղ էլ ընդունել է հոգևորական Ցելեստին անունը ։ Հենց այս վանքում էլ բացահայտվել են նոր եղբոր նկարչական ընդունակությունները։ Մեդովիչի աշխատանքները բարձր է գնահատել Ֆրանցիսկյան օրդենի գեներալ Բեռնարդո դել Վագո դա Պորտոգրուարոն (Bernardo del Vago da Portogruaro), որը 1879 թվականին այցելել է Դուբրովնիկի Ֆրանցիսկյանների վանք։ Պորտոգրուրոյի որոշմամբ 1880 թվականին Մեդովիչը մեկնել է Հռոմ՝ կրթությունը շարունակելու։ Այնտեղ նա այցելել է Սան Իսիդորո վանքի նազարեների արվեստի կենտրոն։ Սան Իսիդորոյում Ցելեստին Մեդովիչին նկարչություն են դասավանդել Լոդովիկ Զեյցը, Ջուզեպե Գրանդին։ 1883 թվականին երիտասարդ նկարիչը մեկնել է Ֆլորենցիա և ընդունվել Անտոնիո Չիզերիայի նկարչական մասնավոր դպրոց։ Իտալիայում Մեդովիչը մի շարք որմնանկարներ է արել Չեզենայի, Ֆաենցայի Ֆուցեչիոյի վանքերում։ 1886 թվականին նա՝ որպես օրդենի եղբայր, մեկնել է Դուբրովնիկի վանք։ Դուբրովնիկի համայնքի և վենետիկցի նկարիչ Էմիլ Շինդլերի աջակցությամբ Մեդովիչը հնարավորություն է ստացել ուսանելու Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիայում, որտեղ էլ խորվաթ նկարչի ստեղծագործական ձիրքը ձևավորվել է իր ուսուցիչ Կարլ Թեոդոր ֆոն Պիլոտիի ազդեցությամբ։
1893 թվականին Մեդովիչը վերադարձել է Դուբրովնիկ և ընդունվել 1895 թվականին Զագրեբում հիմնադրված նկարիչների խումբ, որը ձևավորվել էր նկարիչ Վլախո Բուկովացի շուրջ։ 1905-1907 թվականներին Մեդովիչը խորվաթական Կրիժևցի քաղաքում զբաղվել է Սուրբ Երրորդության հունա-կաթոլիկ եկեղեցու որմնանկարներով։ Ավելի ուշ որմնանկարներ է արել Պոժեգայի և Նովա Գրադիշկայի եկեղեցիներում։ 1895 թվականին նկարիչը, որ դարձել էր եկեղեցու գույքի՝ պետության օգտին օտարման կոմնակից, դուրս է եկել ֆրանցիսկյան միաբանությունից և հետագայում ապրել Զագրեբում, իսկ 1898 թվականից՝ հարազատ Կունում։ Ամառվա ամիսներն անցկացրել է Ցրիկվենիցայի ամառանոցում։ 1901 թվականին Մեդովիչը Օտոն Իվեկովիչի հետ համատեղ ցուցահանդես է կազմակերպել։ Տեղափոխվելով Զագրեբ, որտեղ հետ ապրել է մինչև 1907 թվականը՝ նա խորվաթ այլ վարպետների հետ մասնակցել է Բուդապեշտում, Կոպենհագենում, Պրահայում, Փարիզում, Բելգրադում, Սոֆիայում և Զագրեբում կայացած ցուցահանդեսների։ 1908 թվականից հետո նկարիչը կրկին ապրել է Կունում, իսկ 1912-1914 թվականներին՝ Վիեննայում։ Մահացել է ծանր հիվանդությունից (թոքաբորբ) Սարաևոյում։
Ցելեստին Մեդովիչը հիմնականում ռեալիստական ոճով նկարներ է ստեղծոլ՝ կրոնական ու պատմական բոցանդակությամբ ։ Նա պատմական ժանրի առաջատար նկարիչն է եղել Խորվաթրիյում : Նկարել է նաև իր ժամանակակիցների դիմանկարներ ։
Մեդովիչի նկարները ողողված են հարավային պայծառ արևով ու վառ գույներով ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Խորվաթ նկարիչներ
Անտոնինոսի և Ֆաուստինայի տաճար
Անտոնինոսի և Ֆաուստինայի տաճար (Tempio di Antonino e Faustina), Հռոմի ֆորումի տաճար, կառուցված 141 թվականին` Անտոնինոս Պիոսի հրամանով նրա մահացած կնոջ` Ֆաուստինայի հիշատակին։ Անտոնինոսի մահից հետո 161 թվականին տաճարը վերաօծել են երկու ամուսինների հիշատակին։
Հետագա պատմություն
Ոչ ուշ, քան XI դարում (հնարավոր է արդեն VII դարում), տաճարը վերածվում է Սուրբ Լավրենտի եկեղեցու (San Lorenzo in Miranda), որը, ըստ լեգենդի, Վալերիանոս կայսեր հրամանով դատապարտվել է այստեղ 258 տարի։ Քրիստոնեացման շնորհիվ կառույցը լավ վիճակով պահպանվել է մինչև մեր օրերը։
1429-30 թվականների Մարտին V պապը եկեղեցին հանձնել է դեղագործների ղեկավարությանը (Collegio degli Speziali): Եկեղեցու թանգարանում հնարավոր է տեսնել Ռաֆայելի կողմից այստեղ գրված դեղատոմսը։
1536 թվականին Սուրբ Հռոմեական կայսրության կայսր Կառլոս V-ի այցին եկեղեցու երեք կապելլաները (կաթոլիկական մատուռ) ապամոնտաժվել էին՝ նպատակ ունենալով մերկացնել բուն անտիկ տաճարը։
Ներկայիս կառույցի բարոկկո ճակատը կառուցվել է 1602 թվականին ։
Նկարագրություն
Կառույցը կանգնած է պեպերինային (հրաբխային տուֆի տեսակ) բլոկներով հենահարթակի վրա։ Շքամուտքը բաղկացած է 17 մետրանոց տասը կորնթոսյան սյուներից (վեցը` ճակատից և երկուական` ծայրերից)։ Արխիտրավի վրա գրվածը վկայում է. Divo Antonino et / Divae Faustinae ex S(enatus) c(onsulto)` «Աստվածային Անտոնինին և / Աստվածային Ֆաուստինային՝ Սենատի որոշմամբ»։ Անտաբլեմենտը խարիսխող մարմարի ֆրիզում պահպանվել են արծվառյուծների պատկերներ, որոնք հարակցվում են բուսական մոտիվներով և զոհաբերված գործիքների պատկերով։ Ցելլայի (հռոմեական և հունական տաճարների ներքին մաս) կողային պատերը, որոնք նախկինում ծածկված էին մարմարով, կառուցված են, ինչպես հենահարթակը, հրաբխային տուֆից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:141 Կատեգորիա:Տեսարժան վայրեր ըստ քաղաքի Կատեգորիա:Հռոմի տեսարժան վայրեր
Տիրակալի տաճար
Համաձայն տեղական ավանդույթի բազիլիկի պատմությունը սկիզբ է առել Իսպանիայում քրիստոնեության արշալույսին, երբ հայտնվել է սուրբ Հակոբոս առաքյալը, ով ըստ ավանդույթի երկրում տարածել է քրիստոնեությունը։ Սա Մարիամ Աստվածածնի միակ հիշատակությունն է, որն ասվում է, որ նա հայտնվել է վերափոխման տոնից առաջ։
Իսպանիայի շատ թագավորներ, ինչպես նաև օտարերկրյա կառավարիչներ և սրբեր, շատ նվիրաբերումներ են արել Մարիամ Աստվածածնի արձանին։ Սուրբ Իոանն Կրեստան, Սուրբ Թերեզա Ավիլիսկին, Իգնատիոս դե Լոյոլան ամենահայտնի մարդկանցից են, որ կատարել են նվիրաբերումներ։ Տիրակալի տաճարը Սարագոսայի երկու փոքր բազիլիկներից մեկն է։ Տաճարը կառուցված է Բարոկկո ճարտարապետության ոճով։ Ներկայիս տաճարը կառուցվել է հիմնականուն 1861-1872 թվականներին։
Տաճարի կառուցում
Ըստ հնագույն ավանդության՝ Հիսուս Քրիստոսի խաչելությունից և հարությունից հետո, Սուրբ Ջեյմսը քարոզում էր Ավետարանը, սակայն անհանգստանում էր, որ կարող էր ձախողվել իր առաքելությունը։ Ավանդություն այն է, որ մ․թ 40 թվականի հունվարի 2-ին, մինչ Սուրբ Ջեյմսը աղոթք էր անում Էբրո գետի մոտ, Աստծո մայրը հայտնվեց և նրան տվեց հասպիս քար և նրան հանձնարարեց իր պատվին եկեղեցի կառուցել։
Առաջին մատուռ
Ենթադրվում է, որ Ջեյմսը սկզբում կառուցել է փոքր մատուռ Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի պատվին՝ առաջին եկեղեցին, որ նվիրված է նրան։ Մատուռի կառուցումից հետո Ջեյմսը վերադարձավ Երուսաղեմ, որտեղ մ․թ 44 թվականին սպանվեց Իրոդ Ագրիպա I-ի կողմից՝ առաջին հավատարիմ առաքյալը, ով պետք է պատժվեր իր հավատքի համար։ Նրա աշակերտներից մի քանիսը նրա աճյունը տեղափոխել են Իսպանիա և հանձնել հողին։ Մատուռը ավերվեց, բայց արձանը և սյունը պահպանվեցին Սարագոսա համայնքի բնակչության կողմից։
Ռոմանական եկեղեցի
Ռոմանական ճարտարապետության ոճով կառուցված եկեղեցիների թվին են պատկանում բազմաթիվ եկեղեցիներ։ Սենտ Ջեյմսից հետո մատուռը դարձավ բազիլիկ պարսպի Կոստանդիանոս Ա Մեծի կառավարման ժամանակաշրջանում, այնուհետև վերածվեց Ռոմանական, Գոթական և Մուդեխառ ճարտարապետական ոճերի։ Պեդրո դե Լիբրանայի հովանավորությամբ կառուցվել է եկեղեցի Ռոմանական ճարտարապետության ոճով։ Եկեղեցին դեռևս կանգուն է։
Ներկա եկեղեցի
Ներկայիս եկեղեցու կառուցումը սկսվել է 1681 թվականին, Իսպանիայի թագավոր Կառլ II-ի կողմից՝ Բարոկկո ոճով, և ավարտվել 1686 թվականին։ 1725 թվականին Սարագոսայի Կաբիլդոն որոշեց փոխել աղոթարանը, և այդ գործը հանձնարարեց ճարտարապետ Վենտուրա Ռոդրիգուեսին, ով տաճարը վերափոխեց՝ 130 մետր երկարությամբ, 67 մետր լայնությամբ, 11 գմբեթներով և 4 աշտարակներով։ Ամենահայտնի տարածքը եկեղեցու արևելյան մասն է, որտեղ գտնվում է Վենտուրա Ռոբրիգուեսի կողմից կառուցված աղոթարանը (1754 թվական)։ Աղոթարանը շրջապատված է դամբարաններով կամ գմբեթների որմնանկարներով՝ Ֆրանցիսկո Գոյայի կողմից։
1936-1939 թվականների Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում, եկեղեցու վրա ընկել է երեք ռումբ, բայց ոչինչ չի պայթել։ Նրանցից երկուսը ցուցադրվում են Բազիլիկայում։
Կառուցվածք
Եկեղեցին, որը երևում է Էբրո գետից, երկար ուղղանկյունաձև կառույց է, ունի նավ և երկու ենթակողմ։ Եկեղեցին լուսավորվում է 17-րդ դարի տարածաշրջանին բնորորշ հուշարձանների օկուլյուսով։
Բազիլիկա մատուռները ներառում են․
Լուսնի մագնիսական դաշտ
Լուսնի մագնիսական դաշտը վերջին 20 տարիների ընթացքում ակտիվորեն ուսումնասիրվում է մարդու կողմից։ Լուսինը զուրկ է երկբևեռ դաշտից։ Դա է պատճառը, որ միջմոլորակային մագնիսական դաշտը չի նկատում Լուսինը և մագնիսական ալիքները ազատ անցնում են արբանյակի միջով։ Լուսնի վրա հայտնաբերել են 2 տիպի դաշտ՝ մշտական և փոփոխական։ Մշտական դաշտերը առաջանում են մագնիսացված ապառաժների մակերեսից։ Դրանք արագ տեղափոխվում են մի կետից մյուսը։ Փոփոխական դաշտերը առաջանում են լուսնի ընդերքում՝ միջմոլորակային դաշտերի հաշվին։
Էթինգեն (Բավարիա)
Էթինգեն  (Oettingen in Bayern), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Լուսնի մագնիսական դաշտ
Գոյություն ունի 2 վարկած լուսնի մագնիսավորման մասին՝
Էթինգեն (Բավարիա)
Գտնվում է Ստորին Բավարիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Մտնում է Դոնաու Ռիս շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 5028 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով )։ Զբաղեցնում է 34,21 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 79 197։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1147 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լուսնի մագնիսական դաշտ
Հետագայում բացահայտվեց նոր վարկած։ Ըստ վարկածի՝ «Նախաերկիր»-ը բախվեց մեկ այլ մոլորակի հետ և նրանից պոկվեց մի կտոր, որը էլ դարձավ Լուսին արբանյակը։
Աղբյուր
Կատեգորիա:Մագնիսականություն Կատեգորիա:Լուսին
Ոսկե հեթ տրիկ (ֆուտբոլ)
Եվրոպա
Մի շարք եվրոպական ակումբներ հաղթել են «ոսկե հեթ տրիկ» ամենահեղինակավոր քննարկմամբ. հաղթանակ ազգային առաջնությունում, ազգային Գավաթում և Եվրոպայի գլխավոր մայրցամաքային մրցաշարում՝ Եվրոպական չեմպիոնների գավաթում/Չեմպիոնների Լիգայում։ 2015 թվականին իսպանական «Բարսելոնան» դարձավ աշխարհում առաջին ակումբը, որը «ոսկե հեթ տրիկ» հաղթել է 2-րդ անգամ։
Հարավային Ամերիկա
1962 թվականին «Սանթոսը» հաղթեց բոլոր այն առաջնությունները, որոնցում մասնակցել էր. Սան Պաուլու նահանգի առաջնությունը, Բրազիլիայի գավաթը, որը ավելի ուշ հավասարեցվեց Բրազիլիայի առաջնության տիտղոսի կարգավիճակին, Լիբերտադորեսի գավաթը և Միջմայրցամաքային գավաթը։ Միակ տիտղոսը, որն այդ տարի «Սանտոսը» չնվաճեց, Ռիո Սան Պաուլու առաջնությունն էր, բայց թիմը հանդես չի եկել դրանում։ Բացի այդ, «Սանտոսի» շատ խաղացողներ 1962 թվականին Բրազիլիայի հավաքականի հետ 2-րդ անգամ անընդմեջ հաղթեցին աշխարհի առաջնությունը։ 2011 թվականին «Ունիվերսիդադ դե Չիլին» հաղթեց սեփական «չիլիական թրեբլը». «Բվերը» հաղթեցին Չիլիի 2 առաջնությունները (Ապերտուրան և Կլաուսուրան), ինչպես նաև նվաճեցին նշանակությամբ 2-րդ մայրցամաքային առաջնությունը՝ Հարավամերիկյան գավաթ (Լիբերտադորեսի գավաթին թիմը չի մասնակցել)։
Հավաքականների ոսկե հեթ տրիկներ
Ֆուտբոլային առաջնությունները ազգային հավաքականների համար ունեն իրենց առանձնահատկությունը։ Նախ, մեկ մրցաշարային շրջանը, որպես կանոն, երկար է (մեծ մասամբ 4 տարի)։ 2-րդը, հանդիսատեսների հետաքրքրությունը մեծացնելու համար տարբեր առաջնությունները, որպես կանոն, իրենց մեջ բաժանված են տարիներով և չեն անցակցվում միաժամանակ։ Դրան համապատասխան՝ հավաքականները հազվադեպ են մասնակցում միանգամից մի քանի առաջնությունների։ Այդ պատճառով հավաքականների թրեմբլները ֆիքսվում են ո՛չ թե մի առանձին տարում, այլ որոշակի ժամանակահատվածում՝ որի ժամանակ անցկացվում են տարբեր մակարդակի առաջնությունները։
Յուրահատուկ հեթ տրիկ է ձևակերպել Ուրուգվայի հավաքականը, որը 1920-ական թվականներին փաստացի հաղթել է 3 աշխարհի առաջնություններ անընդմեջ՝ 1924 և 1928 թվականների օլիմպիական խաղերը, ֆուտբոլային առաջնություններ, որոնք ՖԻՖԱ-ն պաշտոնապես ճանաչել է որպես աշխարհի առաջնություններ սիրողականների շրջանում, ինչպես նաև առաջին անգամ պատմության մեջ՝ Աշխարհի 1930 թվականի գավաթը։
Արգենտինացիները հաղթել են Ամերիկայի 3 գավաթ անընդմեջ՝ 1945, 1946 և 1947 թվականներին։
Իրանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը հաղթել է Ասիայի 3 գավաթ անընդմեջ՝ 1968, 1972 և 1976 թվականներին։
Յուրօրինակ «գերմանական թրեբլ» ձևակերպվեց 70-ականներին. ԳԴՀ-ի հավաքականը հաղթեց Եվրոպայի 1972 և աշխարհի 1974 թվականների առաջնությունները, իսկ ԳԺՀ-ի հավաքականը հաղթեց 1976 թվականի օլիմպիադայում։
Մեքսիկայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը հաղթել է Հյուսիսային Ամերիկայի 3 առաջնություն անընդմեջ՝ 1993, 1996 և 1998 թվականներին։
Բրազիլիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը հաղթել է աշխարհի 2002 թվականի առաջնությունում, 2004 թվականի Ամերիկայի գավաթում և 2005 թվականի կոնֆեդերացիաների գավաթում։
Կամերունը հաղթել է 2000 թվականի օլիմպիադայում և Աֆրիկայի 2000 և 2002 թվականների գավաթը։
Եգիպտացիները նվաճել են Աֆրիկայի 3 գավաթ անընդմեջ՝ 2006, 2008 և 2010 թվականներին։
Իսպանացիները հաղթել են Եվրո 2008-ում, ԱԱ 2010-ում և Եվրո 2012-ում։
Բրազիլացիները հաղթել են Կոնֆեդերացիաների 3 գավաթ անընդմեջ՝ 2005, 2009 և 2013 թվականներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային եզրույթներ
Դմիտրի Իգնատենկո
Դմիտրի Ալեկսանդրովիչ Իգնատենկո (Дзмітрый Аляксандравіч Ігнаценка, ), բելառուս պաշտպան, «Գոմել» ակումբի պաշտպան։
Ակումբային
Կարիերան սկսել է «Գոմելի» կազմում, 2013 թվականի խաղում երկրորդ կազմում։  2014 թվական  հուլիսի 13-ին նորամուտը նշեց «Գոմելի» հիմնական կազմում   «Նաֆտանա» ակումբի դեմ խաղում, փոխարինման դուրս գալով խաղի  89-րդ րոպեին։ Մրցաշրջանի  վերջում նա սկսել է մշտապես ընդգրկվել էիմի հինական կազմում՝  որպես կենտրոնական պաշտպան։  2014 թվականի դեկտեմբերին նա երկարաձգել է պայմանագիրը՝ «Գոմելի»  ակումբի կազմում ։
Միջազգային
Նա խաղացել է Բելառուսի երիտասարդական հավաքականի (մինչև 19 )։  13, 2014թվականների Օգոստոսին   Նա իր դեբյուտը նշել է Բելառուսի  երիտասարդական հավաքականի կազմում Ուկրաինայի դեմ ընկերական խաղի ժամանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ
Մի բացատրություն
«Մի բացատրություն», հայ բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից ։
Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից՝ գրված 1913 թվականին ։
Հետո՝ առաջին տողի փոփոխությամբ՝ 1940-1959 թվականներին Երևանում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության չորրորդ հատորում (էջ 236) ։
Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 7-րդ հատորում արտատպվել է Թիֆլիսի «Հորիզոն» օրաթերթից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներ Կատեգորիա:1913 գրականությունում
Կուլանժ (Ալյեի գավառ)
Կուլանժ (Coulanges), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Մուլեն շրջանում։ Մտնում է Դոմպիեր սյուր Բեբր կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03086։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 312 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 198 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 135-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 63-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 68,2 %, 1999 թվականին եղել է՝ 62,0 %)։ 135 աշխատունակ բնակիչներից 126-ը աշխատում էին (73 տղամարդ և 53 կին), անաշխատանք էին 9-ը (3 տղամարդ և 6 կին)։ 63 անգործունակ մարդկանցից 15-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 18-ը թոշակառու, 30-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Nikto
Nikto, վեբ սկաներ, որը փնտրում է վեբ սերվերներում հանդիպող ամենից հաճախ հանդիպող խոցելիությունները, որոնք հիմնականում առաջանում է մարդու կողմից։ Այն որոնում է վեբ սերվերում գտնվող վտանգավոր ֆայլերը և օգտագործվող սցենարները, անդմինիստրացիաի կողմից օգտագործվող տվյալների բազան և նրանում առկա ծրագրային ապահովումները։
Nikto-ն բաց կոդով վեբ սկաներ է, սակայն որոշ ֆայլեր, որոնք նա օգտագործում է աշխատանքի համար, չեն պատկանում այդ տիպին ։
Նվաճումներ և մրցանակներ
Nikto-ը Security-Database-ի կողմից կազմակերպված "Best IT Security Tools for 2009" մրցույթում, ստացել է նոմինացիա, որպես բաց ներքին կոդով ծրագիր, որը նախատեսված է ծրագրերի սկանավորման համար ։
Հետաքրքիր փաստեր
Ծրագրի համար Nikto անունը վերցվել է «Օր, երբ երկիրը կանգ առավ» ֆիլմից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2001 ծրագրային ապահովում
Մալիոնե
Բնակչությունը՝ 488 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 81 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 6 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10030 ։ Հեռախոսային կոդ՝ 0161։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Մավրիկիոսը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ղասան Կանաֆանի
Ղասան Կանաֆանի, պաղեստինցի գրող և քաղաքական գործիչ, Պաղեստինի ազատագրության Ժողովրդական ճակատի ղեկավարության անդամ  (ՊԱԺՃ-ի ծրագրի հեղինակն է, որտեղ նշմարվում է ճակատի անցումը մարքսիստական դիրքորոշմանը), որն ԱՄՆ-ում, ԵՄ-ում և Իսրայելում ճանաչված էր որպես ահաբեկչական կազմակերպություն։ Ղասան Կանաֆանին իր ստեղծագործություններով լայնորեն հայտնի է ոչ միայն արաբական աշխարհում, այլև նրա սահմաններից դուրս։ Բացի պատմվածքներ, վեպեր և պիեսներ գրելուց, նա հայտնի է իր լրագրողական և քաղաքական ակտիվ գործունեությամբ։ Նա ինքը նշում էր իր քաղաքական հայացքների և ստեղծագործական գործունեության անբաժանելիությունը ։ Կանաֆանիի շնորհիվ 20-րդ դարի 60-ական թվականներից ի հայտ եկավ «դիմադրության գրականություն» տերմինը։  Այս հասկացությունը վերաբերվում էր պաղեստինցի գրողների այն ստեղծագործություններին, որոնք ստեղծվեցին Իսրայել պետության կազմավորումից հետո։ Նրանց ստեղծագործությունների գլխավոր թեման պայքարն էր Պաղեստինի «սիոնիստական գաղութացման» և Պաղեստինի ժողովրդի տառապանքների դեմ, պայքարը սեփական պետության ստեղծման և «զավթիչների» արտաքսման համար։
Ինքը Հասան Կանաֆանին դիմադրության շարժման ակտիվ մասնակիցներից և գաղափարախոսներից մեկն էր։ Քաղաքական կուսակցություններում իր գործունեությամբ և իր գեղարվեստական ստեղծագործությունների միջոցով գրողը նպաստում էր զանգվածների մեջ հայրենասիրության աճի և ազգային ինքնագիտակցության բարձրացմանը։   Կանաֆանիի ստեղծագործությունների ամենակարևոր առանձնահատկություններից էր համարվում իրական քաղաքական և պատմական իրադարձությունների և գեղարվեստական գրական ստեղծագործությունների միջև փոխադարձ կապը։ Գրողի բոլոր պատմվածքներում և վեպերում գերակշռում է ռեալիստական ուղղությունը։
Կենսագրություն
Հասան Կանաֆանիի կյանքն ու ստեղծագործական ուղին բնորոշ է մշակույթի և գրականության բազմաթիվ պաղեստինցի գործիչների։ Նա ծնվել է Ակկո քաղաքում միջին եկամուտ ունեցող սուննի իսլամականի ընտանիքում։ Կանաֆանին  հաճախել է ֆրանսիական միսիոներական դպրոց, սակայն 1948 թվականին ստիպված է եղել ընտանիքի հետ լքել Պաղեստինն առաջին արաբա-իսրայելական պատերազմի ժամանակ։ Նրա ընտանիքը որոշ ժամանակ մնաց Լիբանանում, այնուհետև տեղափոխվեց Դամասկոս, որտեղ ապագա գրողն ավարտեց դպրոցը և 1952 թվականին ՄԱԿ-ի Մերձավոր Արևելքում Պաղեստինի փախստականների օգնության և աշխատանքների գործակալությունից ստացավ ուսուցչի վկայական։ Նույն թվականին Հասան Կանաֆանին ընդունվում է Դամասկոսի համալսարանի արաբական գրականության բաժինը, սակայն չի ավարտում դասընթացը, 1955 թվականին նրան հեռացնում  են «Արաբական ազգայնական շարժման» կազմակերպությանը անդամակցելու համար։
Աշխատանքի որոնման նպատակով 1955 թվականին մեկնում է Քուվեյթ, որտեղ հետագա յոթ տարիների ընթացքում աշխատում է տարրական դպրոցում, որպես ուսուցիչ և «Արաբական ազգայնական շարժման» «ար-Ռայ» («Կարծիք»)  թերթի խմբագիր։  Քուվեյթում  նա գրում է իր առաջին պատմվածքները և զբաղվում է մարքսիզմի ուսումնասիրությամբ։ 1960 թվականին  Կանաֆանին տեղափոխվում է Բեյրութ, որտեղ դառնում է «ալ-Հուրրիյա» («Ազատություն») թերթի աշխատակից, սակայն 1962 թվականին  նա ստիպված է լինում թողնել այդ աշխատանքն անհրաժեշտ փաստաթղթերի բացակայության պատճառով։ Կանաֆանին դառնում է «ալ-Մուհարրիր» («Ազատարար»)  թերթի և նրա շաբաթական հավելված  «Պաղեստին»-ի գլխավոր խմբագիր։ 1963 թվականին հրատարակվում է նրա հանրահայտ  «Մարդիկ արևի տակ» վիպակը, որը թարգմանվում է մի շարք օտար լեզուներով։
Ստեղծագործություններ
Հասան Կանաֆանիի գրչին են պատկանում պատմվածքների մի շարք ժողովածուներ, որոնցից ամենահայտնիներն են, «Մահը համար տասներկու մահճակալին» (1961), «Տխուր նարնջի երկիրը» (1963), « Մարդկանց և զենքերի մասին» (1968) և «Աշխարհը մեզ համար չէ» (1970)։ Կանաֆանիի «Պաղեստինի երեխաները» պատմվածքի ներածականում Ջ. Հայարը գրում է «այս հեղինակի փոքր արձակի ստեղծագործությունները արտահայտում են պաղեստինցիների տեսակետը Մերձավոր Արևելքի հակամարտության վերաբերյալ։ Տասնամյակների աքսորի և պայքարի արդյունքները ուղղակի և անուղղակի ձևով մարմնավորվում են պատմվածքներում խորհրդանիշերի համակարգի միջոցով»։ Քաղաքական և պատմական իրադարձությունների և գրական գեղարվեստական ստեղծագործությունների միջև փոխադարձ կապն էլ հանդիսանում է Կանաֆանիի պատմվածքների առանձնահատկությունը։ Փոքր ժանրի ստեղծագործությունները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու նրա ստեղծագործական ձեռագրի կարևոր առանձնահատկություններից մեկը, ստեղծագործության կառուցվածքին լարված ուշադրություն դարձնելն է, իրադարձությունների անսպասելի շրջադարձի և արտակարգ պատահարների հմուտ նկարագրությունը ։ Պատմվածքներից բացի Կանաֆանին գրել է վեպեր, պիեսներ և գրաքննադատական աշխատություններ` 1948-1968 թվականների օկուպացիայի ժամանակաշրջանի պաղեստինյան դիմադրության գրականություն», «Դիմադրության գրականությունը օկուպացված Պաղեստինում» և «Սիոնիստական գրականություն», որի առաջին հրատարակությունը լույս է տեսել 1966 թվականին։ Նա հայրենիքում հայտնի է նաև որպես արաբական աշխարհի իրադրությանը նվիրված հոդվածների հեղինակ։ Նրան ժողովրդականություն և համբավ բերած ամենահայտնի վեպերից են `«Մարդիկ արևի տակ» (1963), «Ինչ մնաց ձեզ» (1966), «Ումմ Սաադ» (1969) և «Վերադարձ Հայֆա» (1970)։ Նրա ստեղծագործությունների հիմնական թեման, իր հայրենիքում, Պաղեստինում տեղի ունեցող իրադարձություններն են։ Նրա պատմվածքների գլխավոր հերոսներն են դառնում առանձին պաղեստինցիներ, կամ ամբողջական ընտանիքներ։ Գրողը նկարագրում է պաղեստինյան ժողովրդի պրոբլեմները, հայրենիքից փախուստը կամ ստիպված հեռանալը, փախստականների վիճակը արաբական երկրներում, որտեղ նրանք այդպես էլ չեն կարողանում ապաստան կամ նոր տուն գտնել։ «Մարդիկ արևի տակ» վեպում հեղինակը անդրադառնում է փախստականների թեմային, որոնք հեռացել են Պաղեստինից 1948 թվականին և ձգտում են իրենց տեղը գտնել նոր միջավայրում։ Վեպում ծավալվող իրադարձությունների կենտրոնում երեք պաղեստինցիներ են, որոնք ցանկանում են անօրինական կերպով անցնել Իրաքի և Քուվեյթի միջև սահմանը, ինչպես նաև պաղեստինցի վարորդը, ով համաձայնվել է նրանց տեղափոխել իր բեռնատարով։ Սահմանին ստուգումների ժամանակ վարորդը իր ուղևորներին թաքցնում է արևի տակ տաքացած դատարկ ցիստեռնի մեջ։ Խաբեությունը աշխատում է միայն առաջին անցակետում, որտեղ ստուգումը տևում է մի քանի րոպե, հետագա անցակետերում վարորդն ավելի երկար է կանգնում, որի արդյունքում էլ ցիստեռնում թաքնված մարդիկ շոգից ու օդի պակասից շնչահեղձ են լինում և մահանում։ Վարորդը դիակները նետում է աղբավայր` նրանց մոտից վերցնելով փողերն ու փաստաթղթերը։
«Ինչ մնաց ձեզ» վեպում պատմվում է Ղազայի հատվածում պաղեստինյան փախստականների ճամբարում բնակվող եղբոր և քրոջ ողբերգական ճակատագրի մասին։ Տասնվեցամյա պատանի Համիդը տեղեկանում է, որ քույրը, Միրիամը հղի է Զաքարիայից, ով ամուսնացած է և հինգ երեխաների հայր։ Նա խորը հիասթափություն է ապրում, քանի որ քույրը արատավորել է «ընտանիքի պատիվը», իսկ նրա սիրեցյալը դավաճան է, ով մատնել է տեղական դիմադրության շարժման առաջնորդին, իսրայելցի զինվորներին։ Գլխավոր հերոսը մեկնում է Հորդանան` հույս ունենալով այնտեղ հանդիպել մորը, ում տարիներ առաջ կորցրել է Յաֆֆայից փախուստի ընթացքում։ Անապատում Համիդը մոլորվում է և կորցնում ճանապարհը, պատահականորեն հանդիպում իսրայելցի զինվորի և նրան գերի վերցնում։  Նա չի կարողանում համաձայնության գալ հրեայի հետ, քանի որ նրանցից ոչ մեկը մյուսի լեզուն չի հասկանում։ Գազայում մնացած Միրիամը անքուն գիշեր է անցկացնում, Համիդից լուրի սպասելով։  Ամուսինը չի կիսում նրա անհանգստությունը, պահանջում է, որ նա ազատվի երեխայից, նրան սպառնալով ամուսնալուծությամբ։ Մոլեգնած Միրիամը սպանում է ամուսնուն։ Զաքարիայի դավաճանության միջոցով հեղինակը բացահայտում է պաղեստինյան շարժման պարտության պատճառներից մեկը, մասնավորապես առանձին մարդկանց վախկոտությունն ու փոքրոգությունը, միասնության բացակայությունը արաբների շրջանում, ինչը հանգեցնում է անդառնալի հետևանքների։ Այս վեպի համար Հասան Կանաֆանին 1966 թվականին արժանացել է Լիբանանյան գրականության մրցանակի։ Գրողի հայտնի ստեղծագործություններից է «Վերդարձ Հայֆա» նովելը։ Այն պատմություն է արաբ ընտանիքի մասին, որը 1948 թվականի ռազմական գործողությունների ժամանակ ստիպված է լինում հեռանալ Հայֆայից, հանգամանքների բերումով, այնտեղ թողնելով նորածին որդուն։ Քսան տարի անց հերոսները հնարավորություն են ունենում վերադառնալ հայրենիք և տեսնել իրենց տունը։ Նրանց որդին կենդանի է, նրան ապաստան է տվել այն լեհ փախստականների ընտանիքը, որոնց հատկացվել էր տունը տեղի իշխանությունների կողմից, սեփականատերերի փախուստից հետո։ Նա կանգնում է ցնցված ծնողների առաջ իսրայելական սպայի արտահագուստով։  Նա նոր անվամբ է հանդես գալիս, Դով, նախկին արաբական Խալդունի փոխարեն։ Նա դաստիարակվել է հրեական ընտանիքում, հրեական ավանդույթներով և հուդայական հավատքով։ Մի պահ մայրը հույսեր է փայփայում որդու վերադարձի մասին, բայց հայրը գիտակցում է, որ դա անհնար է։ Նա ասում է.- «Այլևս Խալդունը չկա, մենք կորցրել ենք նրան» և երազում է, որ Հորդանան գետի արևմտյան ափին մնացած երկրորդ որդին Խալեդը միանա «պարտիզանական ջոկատին»։
Հասան Կանաֆանին թողել է երեք անավարտ վեպեր` «Սիրեցյալը» (սկսել է 1966 թվականին), «Կույր և խուլ» (վերաբերվում է մինչև 1970 թվականի ժամանակաշրջանին) և «Ապրիլյան հողմածաղիկ» (հավանաբար սկսել է մահից առաջ)։ Անհրաժեշտ է նշել, որ «Սիրեցյալը» անավարտ վեպը թեմատիկ և ոճական առոմով հիշեցնում է «Ինչ է ձեզ մնացել» ստեղծագործությունը։ Ճանաչողական նմանությունը դրսևորվում է սյուժեի մակարդակով, գործողությունները տեղի են ունենում Պաղեստինի լեռներում գյուղական շրջանում, 1930- ական թվականներին և ծավալվում Բրիտանական մանդատի զինված ուժերից փախուստի դիմած երիտասարդի շուրջը։ Որպեսզի հաջողությամբ քողարկվի փախստականը բազմիցս փոխում է անունը և կենսագրությունը և եթե իշխանությունների հետ նախնական առճակատումը ներկայացվում է  քաղաքականապես հիմնավորված, ապա հետագայում գլխավոր հերոսի գործողությունները կրում են բախտախնդրական բնույթ։ Սիրային խարդավանքները, սպանությունները, այս բոլորը գլխավոր հերոսի կերպարին տալիս են կենսական արժանահավատություն և խորություն ։
«Ումմ Սաադ» վեպում և «Թխվածք կամրջի վրա» պատմվածքում Կանաֆանին նկարագրում է հարևան արաբական երկրներում փախստականների ճամբարների առօրյա կյանքն ու կենցաղը։ Կեղտոտությունը, աղքատությունը, տարրական կենցաղային  պայմանների բացակայությունը, կյանքի նորմա են դարձել հարյուր հազարավոր մարդկանց համար։ Աշխատանք գտնելու անհնարինությունը, ձանձրույթը, ձմռան ցուրտը, այս ամենը մարդկանց կատաղության են հասցնում, երիտասարդությանը ստիպում են անցնել ընդհատակ և անդամակցել ռազմականացվաած կազմակերպություններին։ Հուսահատությունը, կենցաղային հողի վրա ողբերգությունները տարեց մարդկանց հասցնում են խելագարության, իսկ երեխաները գումար վաստակելու համար ստիպված են լինում վաղ տարիքից զբաղվել փողոցային առևտրով։ Կանաֆանիի ստեղծագործություններում հաճախ ի հայտ է գալիս պաղեստինյան ճամբարի ներքին պառակտման թեման։ «Միշտ ինձ հետ պատմվածքում» պատմվածքում հեղինակը գրում է «Այդ ժամանակ բոլոր մարդիկ բաժանվում էին երեք խմբի, մի մասը մարտիկների, մյուսները պասիվ սպասողների, մնացածը դավաճանների»։ «Նամակ Տիրից» պատմվածքի հերոսը դիմում է պաղեստինյան շարժման ղեկավարներին, նրանց մեղադրելով այն բանում, որ այդ «նրանք կորցրեցին Պաղեստինը» և ստիպեցին մարդկանց լքել հայրենիքը։ «Նրանք չգիտեն ինչպես ղեկավարել զորքերին», ասում է հերոսը, նշելով, որ արաբական բանակի պարտության ողջ պատասխանատվությունը ընկած է դրանց հրամանատարների վրա։ «Մարդ, ով չի մահացել» պատմվածքում Կանաֆանին նկարագրում է այն իրադարձությունները, որոնց շնորհիվ հնարավոր եղավ ստեղծել Իսրայել պետությունը, դա արաբ սեփականատերերի կողմից հողերի վաճառքն էր հրեա ներգաղթյալներին։ Ստեղծագործության սյուժեն հստակ ցույց է տալիս, որ Իսրայելի կազմավորումը հենց պաղեստինցիների չհամաձայնեցված և անպատասխանատու գործողությունների արդյունք է։
Արաբերեն ստեղծագործություններ
2013 թվականին Rimal Publications-ի (Կիպրոս) հրատարակած նոր ստեղծագործություններ Արաբերեն թողարկում)։
Novels:
Կարճ պատմվածքներ
Պիեսներ
Հուսեյնիե մզկիթ
Հուսեյնիե մզկիթ (Hüseyniyyə məscidi), Ադրբեջանի Գանձակ քաղաքում գտնվող մզկիթ ։
Պատմություն
Շատ պատմական մզկիթների պես, նաև Հուսեյնիե մզկիթի պատի վրա կա տապանագիրը։ Մզկիթը կառուցվել է 1886 թվականին։ Ներքին մուտքի մոտ կանգնած է լայնածավալ Միհրաբը։ Միհրաբի վրա կա երեք տապանագիրը։ Տապանագիրներից մեկում գրված է, որ, Հուսեյնիե մզկիթը կառուցվել է 1886 թվականին Միրզա Քովանի-Ղաջարի դուստրը Սաբիե խանումի կողմից։ Հուսեյնիե մզկիթի կենտրոնը գմբեթայինն է ։ Մեկ այլ վիմագրութային գրառումը ցույց է տալիս, որ, Հուսեյնիե մզկիթը վերականգնվել է 1900 ականներին։ Այն ժամանակ իրականացվել է վերանորոգման աշխատանքներ և ավելացրվել է հատուկ մաս, որը նախատեսված կանանց համար։ Մզկիթի շինարարությունը պատկանում է Արրանի ճարտարապետական դպրոցի։ Մզկիթը նաև գործում է որպես մադրասա ։ Շենքում կա նաև գրադարան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բաքվի մզկիթներ
Ելենա Ռերիխ
Ելենա Իվանովնա Ռերիխ (ծննդյամբ՝ Շապոշնիկովա, ռուս կրոնական փիլիսոփա (որոշ աղբյուրներում՝ Փիլիսոփա «Рерих (урожд. Шапошникова) Елена Ивановна» / Новая философская энциклопедия. — М.: Мысль, 2000. — Т. 1—4. (Издание Института философии РАН)
Պնդում էր, որ պայծառալսության մեթոդով ստացել է ուղերձ Մահաթմա ՄորիայիցСтатья главного редактора публикаторского отдела МЦР (Москва) Т. О. Книжник «Откровение от „Сферы“» (опубликована в сборнике «Защитим имя и наследие Рерихов».— М.: МЦР.— Т.3.— С.470—493, а также в Сборнике материалов международного общественно-научного симпозиума 2002 года «Рериховское движение: актуальные проблемы сохранения и защиты наследия Рерихов в историческом контексте».— М.: 2002.— 276 с.)
«Բուդդայականության հիմունքներ» գրքի հեղինակն է, ռուսերեն է թարգմանել Ելենա Բլավատսկայայի Գաղտնի դոկտրինի երկու հատորները, ինչպես նաև՝ ընտրյալները Մահաթմաների նամակներից («Արևելքի գավաթը»)։ Ելենա Ռերիխի Ագնի յոգայում շարադրած գաղափարները մեծ ազդեցություն ունեցան Ռուսաստանում (New Age) Նոր դարաշրջանի կազմավորման վրա ։
Նիկոլայ Ռերիխի կինն է, Ռուսաստանում, ԱՄՆ-ում և այլ երկրներում Նիկոլայ Ռերիխի ղեկավարությամբ ծավալած մշակութա-լուսավորչական գործունեության կազմակերպիչն ու մասնակիցը։ 1924—1928 թվականներին Կենտրոնական Ասիայում դժվարամատչելի ու քիչ ուսումնասիրված շրջաններում Նիկոլայ Ռերիխի կազմակերպած գիտարշավների մասնակիցը, Հնդկաստանում Հիմալայան հետազոտությունների «Ուրուսվաթի» ինստիտուտի, ինչպես նաև նյու-Յորքում Նիկոլայ Ռերիխի թանգարանի պատվավոր պրեզիդենտն ու հիմնադիրը։ Երկու որդիներ՝ Յուրի և Սվյատոսլավ Ռերիխների մայրը։
Ծագում, մանկություն
Ելենա Իվանովնա Ռերիխը ծնվել է պետերբուրգցի հայտնի ակադեմիկոս, ճարտարապետ Իվան Շապոշնիկովի ընտանիքում։ Նրա մայրը՝ Եկատերինա Շապոշնիկովան, զորավար Միխայիլ Կուտուզովի ծոռնուհին էր ։
Ելենա Իվանովնան մեծացել է մի ընտանիքում, որը շրջապատված էր հանրահայտ երաժիշտներով, գրողներով, նկարիչներով։ Վաղ հասակից սկսել է կարդալ գեղարվեստական, պատմական և հոգևորա-փիլիսոփայական բնույթի գրքեր։ Եղել է օժտված անձնավորություն, հասել է դաշնակահարի բարձր մակարդակի, ոգևորությամբ զբաղվել է նկարչությամբ, ուսումնասիրել է փիլիսոփայություն, դիցաբանություն և կրոն ։
1895 թվականին Ելենան ոսկե մեդալով ավարտեց Սանկտ Պետերբուրգի Մարիյան կանանց գիմնազիան։ Ավարտելով այն՝ ընդունվեց Սանկտ Պետերբուրգի երաժշտական մասնավոր դպրոց, որի տնօրենն էր դաշնամուրի պրոֆեսոր Իոսիֆ Ալեքսանդրովիչ Բորովկան՝ Սանկտ Պետերբուրգի այն ժամանակվա երաժշտական կյանքի նշանակալի դեմքը։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Ելենա Իվանովնան պատրաստվում է շարունակել կրթությունը Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայում։ Բայց հարազատները վախենալով, որ նա կտարվի ուսանողական միջավայրի հեղափոխական տրամադրություններով, արգելեցին դիմել կոնսերվատորիա։
Ամուսնություն Նիկոլայ Ռերիխի հետ։ Երեխաներ
Ելենան հաճախ էր մոր հետ ամառն անցկացնում Նովգորոդի նահանգի Բոլոգոյեում, իր մորաքույր Եվդոկիա Պուտյատիայի ամուսնու՝ հայտնի հնագետ և հավաքորդ իշխան Պավել Պուտյատինի կալվածքում ։ 1899 թվականին Բոլոգոյեում կայացավ նրա հանդիպումը նկարիչ և հնագետ Նիկոլայ Ռերիխի հետ։ Երիտասարդները սիրեցին իրար, և չնայած այն բանին, որ Ելենայի հարազատները դեմ էին նրանց ամուսնությանը, 1901 թվականին պսակվեցին Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի եկեղեցում ։ Բոլոգոեում, նրանց հանդիպման վայրում, 2001 թվականին կանգնեցվեց հուշարձան հուշամատյան («Սիրո հուշարձան») Նիկոլայ Ռերիխի «Համալսարան» ուրվագրի բառերով. «''…Բոլոգոեում, Պ. Ա. Պուտյատինի կալվածքում, ես հանդիպեցի Լադային` ուղեկցին ու ոգեշնչողին։ Խնդությու~ն։''» : Դա երկու սիրող մարդկանց ամուր կապ էր` միավորված խորը փոխադարձ զգացմունքներով և ընդհանուր հայացքներով ։ Կյանքի մայրամուտին Նիկոլայ Ռերիխn իր ամուսնության մասին գրում էր. «Մենք համերաշխորեն հաղթահարում էինք ամեն տեսակ արգելքներ։ Եվ խոչընդոտները վերածվում էին հնարավորության։ Իմ գրքերը նվիրել եմ Ելենային, կնոջն իմ, ընկերջը, ուղեկցողին, ոգեշնչողին» ։ Նիկոլայ Ռերիխի շատ նկարներ համարվում են նրանց համատեղ գործունեության արդյունք։ Նկարիչը կոչելով նրան իր ստեղծագործություններում «Առաջնորդող» ` պնդում էր, որ իր շատ կտավներում աջից կարող են դրվել երկու ստորագրություններ` իր և Ելենա Իվանովնայի. «Ստեղծագործել ենք միասին, և զուր չէ ասված, որ ստեղծագործությունները պետք է կրեն երկու անուն` տղամարդու և կնոջ» ։
Ռերիխների ընտանիքն ուներ երկու երեխա։ 1902 թվականին ծնվեց կրտսեր որդին Յուրին, որը ապագայում դարձավ համաշխարհային անունով արևելագետ, իսկ 1904 թվականի հոկտեմբերին լույս աշխարհ եկավ Ռերիխներից կրտսերը՝ Սվյատոսլավը, ապագա նկարիչը, փիլիսոփան, հասարակական գործիչը։ Ելենա Իվանովնան մեծ ուշադրություն էր դարձնում երեխաների դաստիարակությանը, կարդում էր նրանց համար գրքեր, զբաղվում էր օտար լեզուների և երաժշտության ուսուցմամբ։ Միասին նրանք հաճախում էին լավագույն համերգներ, ցուցադրումներ ու թատրոն։ Նա օգնում էր որդիներից յուրաքանչյուրին դրսևորել սեփական հետաքրքրություներն ու հակումները և ստեղծում էր նրանց զարգացման համար հնարավորինս բարենպաստ պայմաններ ։ Մանուկ հասակից երեխաները մեծանում էին ծնողների արվեստի մարդկանց հետ շփման մթնոլորտում։ Ռերիխների տանը հաճախ էին լինում Միխայիլ Վրուբելը, Արխիպ Կուինջին, Վլադիմիր Ստասովը, Սերգեյ Դյագիլևը, Իգոր Ստրավինսկին, Ալեքսանդր Բլոկը, Վլադիմիր Բեխտերևը։ Նկարիչ Վալենտին Սերովը գնում էր նկարելու Ելենա Ռերիխի դիմանկարը։
Գործունեություն Ռուսաստանում։ Տարագրություն
Ե.Ի. Ռերիխը սատարում էր ամուսնուն բոլոր նախաձեռնություններում, ձեռնամուխ էր լինում նրա մշակութային գործունեության բոլոր բնագավառներում։ 1903-1904 թվականներին ազգային պատմության և մշակույթի աղբյուրների որոնման նպատակով Ռերիխները իրականացրեցին ճանապարհորդություն քառասուն հին-ռուսական քաղաքներով, որի ընթացքում Ելենա Իվանովնան լուսանկարում էր եկեղեցիներ, ճարտարապետական հուշարձաններ, նրանց նախշանկարներն ու զարդապատկերները։ Տիրապետում էր վերականգնողի վարպետությանը։
Դրսևորվեց նրա գեղարվեստական հոտառությունը արվեստի գործերի և հին իրերի հավաքորդի դերում։ Ռերիխների կողմից հավաքվեց ավելի քան երեքհարյուր ստեղծագործություններից կազմված հրաշալի ընտանեկան հավաքածու, որը նրանք հետագայում փոխանցեցին Էրմիտաժին։ Ելենա Իվանովնան լավ էր տեղեկացված նաև Հնագիտությունից։ Նա հաճախ էր ամուսնու հետ գնում Նովգորոդի և Տվերի նահանգներ պեղումների և նրան հավասար մասնակցում էր աշխատանքներին ։ Ամուսինն ու տղաները բարձր էին գնահատում Ելենա Իվանովնայի դերը որպես ընտանիքի հիմքերի պահպանող ու խրատատու ։
1916 թվականին Նիկոլայ Ռերիխի թոքերի ծանր հիվանդության պատճառով Ռերիխների ընտանիքը բժիշկների համառ պահանջով տեղափոխվում է Ֆինլանդիա (Սերդոբոլ), Լադոգա լճի ափ։
1918 թվականին Ֆինլանդիան հայտարարեց իր անկախության մասին և փակեց սահմանները Ռուսաստանի հետ։ Ռերիխները կտրվեցին Ռուսաստանից։ 1919 թվականին ընտանիքը տեղափոխվեց Անգլիա և հաստատվեց Լոնդոնում։
Լոնդոնում սկիզբ է առնում մերձեցումը Ռերիխների և Ելենա Բլավատսկայայի հիմնած Թեոսոֆյան միության միջև։ Թեոսոֆների մոտ նրանց տարավ Վ.Ա. Շիբաևը։
1920 թվականի հուլիսին Ելենա Իվանովնան և Նիկոլայ Ռերիխը ստացան ողջույնի նամակ ու պաշտոնական հավաստագիր Լոնդոնի Թեոսոֆյան միության անգլիական բաժնի անդամության մասին՝ մակագրված Միության նախագահ Աննի Բեզանտի և անգլիական բաժնի գլխավոր քարտուղար Գ. Բեյլի Ուվերի կողմից ։
Ոգեհարցության սեանսներ
Պետերբուրգի ազնվական միջավայրում տարածված էր հետաքրքրությունը սպիրիտիստական փորձի նկատմամբ, որոնց Ելենա Ռերիխի ամուսին Նիկոլայ Ռերիխը մասնակցում էր 1900 թվականից ։ 1920 թվականի գարնանից վտարանդության մեջ, Ռերիխների ընտանիքը տարված էր ոգեհարցությամբ , նրանց տանը անց էին կացվում Ոգեհարցության սեանսներ, որին հրավիրվում էին ընկերները և բարձրաստիճան պաշտոնյաներ ։ Յուրացվում էր «Ավտոմատացված գրության» փորձը , որի տակ օկուլտա-Միստիկական փորձում հասկացվում է կապը ինչ-որ հոգու հետ ։ Ավտոմատացված գրության մեթոդով անմիջական գրառումներ անում էր գլխավորապես Նիկոլայ Ռերիխը, իսկ մասամբ՝ նաև նրա որդի Յուրին ։ Ինքը՝ Ելենա Ռերիխը երազում էր տիրապետել հոգու հետ շփման այդ մեթոդին՝ համարելով, որ այդ ուղիով կարելի է ստանալ իրական տեղեկացումներ «Տիրակալներից», թեև վստահեցնում էր, որ «ինքը երբեք ավտոմատացված չի գրել».
Ռերիխների ոգեհարցության սեանսների մասին հայտնի է նրանց մտերիմների գրություններից, նրանց ներընտանեկան նամկագրությունից և օրագրային գրառումներից, որտեղ կա վկայությունը այն բանի, իբր Ռերիխները սեղանի սեանսների ժամանակ կանչում էին մահացած մարդկան հոգիներին ։ Իրենց ընկերոջ աղջկան Ե. Ռերիխը «ծանոթացրել» էր մի հոգու հետ, որը ներկայացել էր որպես «Ք.ա. 6-րդ դարի հույն երգիչ» և տվել էր «նշանակալի ցուցումներ» ։
Ոգեհարցման սեանսների «սեղանի պտտեցման» ժամանակ, որոնք ինքնանպատակ չէին, Ռերիխները փորձում էին կապ հաստատել Ուսուցիչներ Մահաթմաների հետ, ինչն իրենց կարծիքով հաջողվեց 1921 թվականի երկրորդ կեսերից ։ Հետագայում Ռերիխները սկսեցին արգելել իրենց միջավայրին իրականացնել ոգեհարցման սեանսներ, իսկ իրենց զրուցակցի հետ պայծառատեսության կամ պայծառալսության համար Ռերիխների ընտանիքին այլևս պետք չէր սեղանի օգնությունը ։
Մի քանի հետազոտողներ համարում են, որ Ռերիխների Մահաթմաների հետ հանդիպումների իրական լինելը ապացուցված չէ ։ Ռերիխների էզոթերիկ տիեզերաբանության մյուս հետազոտողները, հետևորդները կամ քննադատները ուսումնասիրելով Ելենա ՌԵրիխի օրագիրը, գտնում են, որ նրա զրուցակիցները Աստրալ աշխարհից էին և գտնվում էին «աստրալ մարմիններում» ։
Կենդանի Էթիկա
Հիմնական հոդված։ Ագնի յոգա
Ըստ Ելենա Ռերիխի հիմնավորման՝ Կենդանի Էթիկա (Ագնի յոգա) կրոնա-փիլիսոփայական ուսմունքի գրքերը, որոնք հավակնում են լինել որպես բոլոր յոգերի և կրոնների համադրություն, գրվել են Մահաթմա Մորիայի հետ զրույցների արդյունքում։ Այդ համագործակցությունը շարունակվում էր 1920-1940 թվականներին ։ Ելենա Ռերիխը պնդում էր, որ պայծառալսության մեթոդով Մահաթմա Մորիայից ստանում է ուղերձներ , որոնք դառնալով ուսմունքի բաղկացացուցիչներ՝ լույս տեսան 14 գրքերի շարքով։ Ագնի յոգայի փիլիսոփայությունը հիմնված է Էզոթերիզմի գաղափարների վրա ։ 1990-ական թվականներին ծագած Ագնի յոգայի երկրպագուների ռերիխյան շարժումն առանձնահատուկ ազդեցություն ունեցավ Ռուսաստանում Նոր դարաշրջան շարժման զարգացման վրա ։
Ագնի յոգայի մասին Ե. Ռերիխը գրում էր.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս կին փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Էզոթերիկա Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ռուս կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Նկարիչների կանայք Կատեգորիա:Ռուս ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Ռուս հասարակական գործիչներ
Մարենտինո
Բնակչությունը՝ 1.380 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 125 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10020։ Հեռախոսային կոդ՝ 011։
Բնակավայրում առանձնակի շուքով է նշվում սուրբ Մարիամի վերափոխման տոնը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ջան Յաման
Ջան Յաման (Can Yaman, հունվարի 8, 1989, Ստամբուլ, Թուրքիա), թուրք դերասան և մոդել։ Նկարահանվել է Լիալուսին հեռուստասերիալում, որտեղ նրա խաղընկերը եղել է Օզգե Գյուրելը ։
Կենսագրություն
Ջան Յամանը ծնվել է 1989 թվականի հունվարի 6-ին Ստամբուլում։ Ավարտել է Բիլֆեն միջնակարգ դպրոցը և ընդունվել Ստամբուլի իտալական վարժարան։ Նրա տատը ժամանակին Ստամբուլ էր գաղթել Մակեդոնիայից, իսկ պապը՝ հարավսլավացի է։ Փոխանակման ծրագրով Ջանը մի քանի ամսով սովորել է Միացյալ Նահանգներում, այնուհետև վերադարձել է Թուրքիա և ընդունվել Յեդիթեփեյի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետ։ Համալսարանը ավարտել է 2012 թվականին։ Մեկ տարի վերապատրաստում է անցել «Price water house Coopers» հայտնի ընկերությունում։
Դեռ համալսարանում սովորելիս՝ Ջան Յամանը սկսել է հաճախել Գյունեյթ Սայըլի դերասանական կուրսերին։ Դերասանությունը նրա համար եղել է որպես հոբբի, քանի որ որպես հիմնական մասնագիտություն Ջանը համարել է իրավաբանի մասնագիտությունը։ 2014 թվականին սկսել է նկարահանվել «Սրտային գործեր» հեռուստասերիալում։ Բեդիրի դերը մարմնավորելու համար, նա ստիպված էր նիհարել 6 կիլոգրամով։ Նրա առաջնախաղը շատ մասնագետների կարծիքով հաջողված է եղել ոչ պրոֆեսիոնալ դերասանի համար։ Ջանի երկրորդ հեռուստասերիալը եղել է «Սեր վնասելու համար» հեռուստասերիալը, որը ցուցադրվել է FOX հեռուստաընկերությամբ։ Հեռուստասերիալում նա մարմնավորել է բիզնեսմեն Յալին Արասի դերը։ Նկարահանումների ժամանակ նա ծանոթացել է Աչելիա Թոփալօղլուի հետ, ով մարմնավորում էր Դեֆնեի դերը։ 2016 թվականին նկարահանվել է «Մեզնից ով չի սիրել» հեռուստասերիալում։
Ջանը հետաքրքրվում է բասկետբոլով, սեղանի թենիսով, ռաֆթինգով և բադմինտոնով։ Սիրում է նվագել ֆորտեպիանո և կիթառ։ Լավ տիրապետում է անգլերենին և գերմաներենին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրք դերասաններ Կատեգորիա:Թուրք մոդելներ Կատեգորիա:Թուրք հեռուստադերասաններ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված դերասաններ Կատեգորիա:Ալբանական ծագմամբ թուրքեր Կատեգորիա:Ոսկե թիթեռ մրցանակի դափնեկիրներ
Գաուս-Օստոգրադսկու թեորեմ
Գաուս-Օստոգրադսկու թեորեմ, մաթեմատիկական բանաձև, որը վեկտորական դաշտի հոսքը փակ մակերևույթով արտահայտում է դաշտի դիվերգենցիայի ինտեգրալով ըստ ծավալի, որը սահմանափակված է այդ մակերևույթով.
կամ
,
այսինքն՝ որոշակի V ծավալով տարածվող F վեկտորական դաշտի դիվերգենցիայի ինտեգրալը հավասար է տվյալ ծավալը սահմանափակող S մակերևույթով վեկտորի հոսքին։
Բանաձևն օգտագործվում է ծավալային ինտեգրալը փակ մակերևույթով ինտեգրալի վերածելու համար։ Օստոգրադսկու աշխատության մեջ բանաձևը գրված է հետևյալ կերպ.
որտեղ \omega-ն և s-ը համապատասխանաբար ծավալային և մակերեսային դիֆերենցիալներն են, -ն ծավալային տարրն է, s=dS-ը՝ մակերևույթային տարրը։ P=P(x,y,z), Q=Q(x,y,z), R=R(x,y,z)-ը ֆունկցիաներ են, որոնք իրենց մասնակի ածանցյալների հետ միասին անընդհատ են մակերևույթի առաջին կարգի փակ մակերեսում, որը սահմանափակված է փակ հարթ մակերևույթով։
Գաուս-Օստոգրադսկու ընդհանրացված դեպքը Ստոքսի բանաձևն է ։
Պատմություն
Առաջին անգամ թեորեմը առաջարկվել է Լագրանժի կողմից։ 1762 թ. ձայնի տեսության մասին իր աշխատության մեջ Լագրանժը դիտարկում է թեորեմի մասնակի դեպքը ։
Եռակի ինտեգրալը մակերեսայինի վերածելու ընդհանուր մեթոդն առաջին անգամ ցույց է տվել Կառլ Ֆրիդրիխ Գաուսը (1813, 1830 թթ.)՝ էլեկտրադինամիկայի խնդիրների օրինակի վրա .:
1826 թ. Միխայիլ Օստրոգրադսկին դուրս բերեց բանաձևն ընդհանուր տեսքով՝ այն ներկայացնելով թեորեմի տեսքով (հրատարակվել է 1831 թ.)։ Բանաձևի ընդհանրացումը բազմաչափ դեպքի համար Օստոգրադսկին հրապարակեց 1834 թ. ։ Այս բանաձևի օգնությամբ Օստոգրադսկին գտավ պարամետրով ածանցյալի և փոփոխական սահմանով n-րդ կարգի ինտեգրալի միջև արտահայտությունը և ստացավ բանաձև n-րդ կարգի ինտեգրալի վարիացիայի համար։
Անգլալեզու գրականության մեջ այս բանաձևն անվանում են նաև դիվերգենցիայի թեորեմ divergence theorem, երբեմն՝ Գաուսի բանաձև կամ Գաուս-Օստոգրադսկու բանաձև (թեորեմ)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ինտեգրալ հաշիվ Կատեգորիա:Մաթեմատիկական անալիզի թեորեմներ Կատեգորիա:Դիֆերենցիալ երկրաչափություն
Միշա (երգիչ)
Միշա (իրական անունը՝ Միքայել Գրիգորյան),, հայ երգիչ, երաժիշտ։
Կենսագրություն
Միշան ծնվել է Արցախի մայրաքաղաքում՝ Ստեփանակերտում։ Մայրը և հայրը նույնպես ծագումով արցախցիներ են, մայրը տեղական մանկապարտեզում երաժշտության ուսուցչուհի է, իսկ հայրը՝ Արցախի բանակի նվագախմբի դիրիժոր։ Ընտանիքում 3 երեխաներից երրորդն է։ Նա սովորում է Ստեփանակերտի Ալ. Գրիբոյեդովի անվան հ․ 3 միջնակարգ դպրոցում։ Միշան զբաղվում է երաժշտությամբ 4 տարեկանից։ Նա «Արցախի ձայներ» երաժշտական խմբի անդամ է, պրոդյուսերը Լիրա Քոչարյանն է, ով այդ խմբի հիմնադիր, ղեկավարն է։ Միշան կարողանում է նվագել դաշնամուր, ջութակ, տիրապետում է հարվածային գործիքի։ 2019 թվականի վերջից նա միջազգային W-Music Entertainment-ի արտիստ է։ Այս լեյբլի գլխավոր պրոդյուսեր Ռոբերտ Ռուբենին էլ նրա երկրորդ պրոդյուսերն է։ Ռոբերտը նրան տվել է Michel Grig (Միշել֊Միքայել անվան անգլերեն տարբերակը,Գրիգ֊Գրիգորյան ազգանվան կրճատ տարբերակը)։ Նա ունի 6 տեսահոլովակ՝ «Փոքրիկ Ղարաբաղցին», «Հորովել», «Ես եմ», «Բումերանգ», «Մամա» (հայ. անգլ), (այսքանը մինչև 2019 թվականի վերջը՝ Լիրա Քոչարյանի գլխավորությամբ)։ «Confetti»,«Мой Арцах» և «Что ты делаешь со мной» երգի տոսահոլովակը շուտով կլինի համացանցում (2019 թվականի վերջից հետո՝ Ռոբերտ Ռուբենու գլխավորությամբ)։ Միքայելն ունի նաև երգեր որոնք տեսահոլովակ չունեն, դրանք են՝ «Карантин», «Танцы до утра». Միխայիլը սկսել է հենց ինքը գրել իր երգերը Արցախյան երկրորդ պատերազմի ժամանակ՝ երբ գտնվում էր Մոսկվայում՝ գրել է Мой Арцах երգը։
Միշան արժանացել է մի շարք մրցանակների՝ մասնակցելով միջազգային մրցույթներին։ 2016 թվականին նա մասնակցել է Նոր ալիք մրցույթի մանկական տարբերակին, իր «Փոքրիկ Ղարաբաղցին» երգով՝ զբաղեցնելով 2-րդ տեղը և դառնալով սիրված ժյուրիի կողմից ։ 2017 թվականին մասնակցել է Ավրորա մրցանակաբաշխությանը և երգել է «Սոխակ» երգը։ 2017 թվականի նոյեմբերի 26-ին մասնակցել է Թբիլիսիում Մանկական Եվրատեսիլ 2017 մրցույթին իր «Բումերանգ» երգով և զբաղեցրել է 6-րդ հորիզոնականը ։ 2019 թվականին մասնակցել է ռուսական «Մանկական Ձայն» մրցույթին և հաղթել։ Նույն թվականին էլ հայկական «I Like It» մանկական մրցույթի պատանի ժյուրիի անդամ էր, նրա ավագ գործընկերը Սոնա Ռուբենյանն էր, հաղթողը լինում է հենց իրենց թիմից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ երգիչներ Կատեգորիա:Հայ երաժիշտներ Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետությունում ծնվածներ
Ագնեշ Նեմեշ Նաձ
Ագնեշ Նեմեշ Նաձ, հունգարացի բանաստեղծ, մանկավարժ և թարգմանիչ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Բուդապեշտում, ավարտել է Բուդապեշտի համալսարանը։ 1945 թվականից 1953 թվականներին աշխատել է Köznevelés կրթական ամսագրի համար ։ 1953-57 թվականներին աշխատել է դպրոցում ։ Ստեղծագործել է սկսած 1957 թվականից ։
Երկրորդ Համաշխարհայինից հետո աշխատել է Újhold (Նոր լուսին) գրական պարբերականում, որի խմբագիրը Բալես Լենֆյելն էր, ում հետ նա հետագայում ամուսնացավ։ Ժամանակի կառավարությունը շուտով արգելում է ամսագրի գործունեությունը ։ 1946 թվականին,  Նեմես Նագին հրատարակել է պոեզիայի իր առաջին հատորը՝ Kettős világban (Երկակի աշխարհում)։ 1948 թվականին արժանացել է Բաումգարտենի անվան մրցանակի։ 1950 թվականից աշխատել է որպես թարգմանիչ՝  թարգմանելով  Մոլիերի,  Ժան Ռասինի,  Պիեռ Կոռնեյլի,  Բերտոլդ Բրեխտի և այլոց գործերը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:1922 ծնունդներ Կատեգորիա:1991 մահեր Կատեգորիա:Հունգարացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բուդապեշտի համալսարանի շրջանավարտներ
Ջրահարսը (մուլտֆիլմ, 1968)
«Ջրահարսը» («Русалочка»), խորհրդային նկարված մուլտֆիլմ՝ ստեղծված 1968 թվականին ռեժիսոր Իվան Ակսենչուկի կողմից Հանս Քրիստիան Անդերսենի՝ 1837 թվականին գրված համանուն հեքիաթի հիման վրա։
Մուլտֆիլմում կարևոր տեղ է հատկացված երաժշտությանը ։