cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վերա Զվոնարյովա
2011 թվական
Խոտածածկի մրցաշարջանը սկսելով Aegon International մրցաշարում, որտեղ նա վերին դասակարգվածն էր, Զվոնարյովան հաղթում է Հիզեր Ուոթսոնին՝ 6-3, 6-3, և Սերենա Ուիլյամսին՝ 3-6, 7-6 (5), 7-5, սակայն պարտվում է Սամանտա Ստոսուրին՝ 4-6, 7-6 (4), 6-4, քառորդ եզրափակիչում ։ Զվոնարյովան 2-րդ համարի տակ է դասակարգվում Ուիմբլդոնի մրցաշարում և Էլիսոն Ռիսկեին հաղթում է առաջին շրջանում՝ 6-0, 3-6, 6-3, իսկ Ելենա Վեսնինային երկրորդ շրջանում՝ 6-1, 7-6 (5)։ Սակայն երրորդ շրջանում նա պարտվում է Ցվետանա Պիրոնկովային՝ 6-2, 6-3, նախորդ տարվա կիսաեզրափակիչ խաղի ռևանշ-մրցախաղում ։ Զվոնարյովան ոտնաթաթի վնասվածք է ստանում և դուրս գալիս զուգախաղի մրցաշարից ։
Զվոնարյովան ասիական գրունտային մրցաշրջանը սկսում է Տոկիոյի Toray Pan Pacific Open մրցաշարում, որտեղ նա 4-րդ դասակարգվածն էր և մրցաշարը սկսում է երկրորդ շրջանից։ Նա հերթականությամբ հաղթում է Ցվետանա Պիրոնկովային, Իվետա Բենեշովային, Մարիա Կիրիլենկոյին և Պետրա Կվիտովային և դուրս գալիս եզրափակիչ, որտեղ պարտվում է 9-րդ դասակարգված Ագնեշկա Ռադվանսկայաին՝ 6-3, 6-2։ յնուհետև նա խաղում է Պեկինի China Open մրցաշարում, որտեղ 3-րդ դասակարգվածն էր։ Երրորդ շրջանում նա պարտվում է Անա Իվանովիչին։ Պեկինի մրցաշարի արդյունքներով նա վեցերորդ անգամ որակավորվում է WTA Ամփոփիչ մրցաշարին։ Հայրենի Կրեմլի գավաթի մրցաշարում նա հասնում է մինչև քառորդ եզրափակիչ, որտեղ պարտվում է 8-րդ դասակարգված և մրցաշարի հաղթող Դոմինիկա Ցիբուլկովային՝ 4-6, 6-4, 6-4։
WTA Ամփոփիչ մրցաշարում Զվոնարյովան տեղ է գտնում կարմիր խմբում, աշխարհի առաջին ռակետ Կարոլին Վոզնյացկիի, 2011 թվականի Ուիմբլդոնի մրցաշարի հաղթող Պետրա Կվիտովայի և Ագնեշկա Ռադվանսկայաի հետ։ Խմբային փուլի առաջին խաղում նա զիջում է Պետրա Կվիտովային՝ 6-2, 6-4, սակայն այնուհետև հաղթում է Կարոլին Վոզնյացկիին՝ 6-2, 4-6, 6-3, նրա չորրորդ հաղթանակը աշխարհի գործող թիվ 1 ռակետի նկատմամբ։ Խմբային փուլի վերջին խաղում նա պարտվում է Ագնեշկա Ռադվանսկայաին՝ 1-6, 6-2, 7-5, չկարողանալով օգուտ խաղել երրորդ սեթում 5-3 հաշվով հաղթելու պայմաններում։ Լրացուցիչ գործակիցների օգնությամբ նա կարմիր խմբում զբաղեցնում է երկրորդ հորիզոնականը և իրավունք նվաճում խաղալու կիսաեզրափակիչ խաղում։ Կիսաեզրափակիչում նա պարտվում է Վիկտորիա Ազարենկային՝ 6-2, 6-3, և տարին ավարտում որպես աշխարհի թիվ 7 ռակետ։
2012 թվական. Երրորդ վնասվածք
Զվոնարյովան 2012 թվականի մրցաշրջանը սկսում է Apia International մրցաշարում, առաջին շրջանում պարտվելով Սվետլանա Կուզնեցովային՝ 6-1, 6-2։ Ավստրալիայի բաց առաջնությունում նա առաջին շրջանում հաղթում է Ալեքսանդրա Դուլգերուին՝ 7-6 (4), 6-7 (5), 6-3 և երկրորդ շրջանում Լյուցիա Գրադեցկայաին՝ 6-1, 7-6(3), մինչ երրորդ շրջանում հայրենակցուհի Եկատերինա Մակարովային պարտվելը՝ 7-6 (7), 6-1։ Նա առավել հաջողություն է ունենում զուգախաղում, Սվետլանա Կուզնեցովայի հետ միասին, որտեղ նրանք հասնում են մինչև եզրափակիչ, այդ ընթացքում հաղթելով թիվ 1 զույգ համարվող Գիսելա Դուլկոյին և Ֆլավիա Պենետային։ Տիտղոսի համար խաղում նրանք հաղթում են Սառա Էրանի-Ռոբերտա Վինչի զույգին՝ 5-7, 6-4, 6-3։ PTT Pattaya Open մրցաշարում Զվոնարյովան երկու սեթում հաղթում է Վարատչայա Վոնգտինչային և Ակգուլ Ամանմուրադովային։ Սակայն երրորդ շրջանում կիսատ է թողնում Սորանա Կիրստյաի հետ հանդիպումը՝ 2-6, 6-4, 2-2 հրաժարում, ձախ ազդրի վնասվածքի պատճառով։ Կատարի մրցաշարում նա հրաժարվում է առաջին շրջանի Մոնիկա Նիկուլեսկուի հետ խաղից՝ կրկին ձախ ազդրի վնասվածքի պատճառով։ BNP Paribas Open մրցաշարում նա երկու սեթում հաղթում է Կիմիկո Դատեին՝ 6-3, 6-4։ Երրորդ շրջանի Կլարա Կոուկալովայի հանդիպումը չի կայանում Զվոնարյովայի աղիքային ինֆեկցիայի պատճառով։ Sony Ericsson Open մրցաշարում Զվոնարյովան երկրորդ շրջանում պարտվում է 18-ամյա Գարբինե Մուգուրուսային՝ 6-4, 6-3։ Այնուհետև նա խաղում է Չարլստոնի Family Circle Cup մրցաշարում։ Նա երկրորդ շրջանում հաղթում է Եկատերինա Բոնդարենկոյին՝ 6-1, 6-1։ Երրորդ շրջանում հաղթում է Շտեֆանի Ֆյոգելին՝ 5-7, 6-3, 6-4։ Այնուհետև նա քառորդ եզրափակիչում երկու սեթում պարտվում է Լյուսիա Շաֆարժովային՝ 6-3, 6-3։ Mutua Madrid Open մրցաշարում Զվոնարյովան դուրս է մնում առաջին շրջանում, պարտվելով Պետրա Ցետկովսկայաին՝ 6-2, 6-2։ Զվոնարյովան ազդրի վնավածքի պատճառով բաց է թողնում Ֆրանսիայի բաց առաջնությունը։ Ուիմբլդոնի մրցաշարում նա հաղթում է Մոնա Բարտելին՝ 2-6, 7-6 (3), 6-4 և Սիլվիա Սոլեր Էսպինոսային՝ 6-1, 3-6, 6-1։ Այնուամենայնիվ, նա ստիպված էր հրաժարվել շարունակելու Կիմ Կլեստերսի հետ հանդիպումը՝ շնչառության հետ կապված խնդիրների պատճառով։ Լոնդոնի Օլիմպիական խաղերում Զվոնարյովան առաջին շրջանում հաղթում է Սոֆիա Արվիդսոնին՝ 7-6 (3), 6-4։ Երկրորդ շրջանում նա հաղթում է Ֆրանչեսկա Սկիավոնեին՝ 6-3, 6-3։ Այնուհետև Զվոնարյովան կրում է իր կարիերայի թնթացքում ամենավատագույն պարտությունը, 6-1, 6-0 հաշվով պարտվելով մրցաշարի ապագա ոսկե մեդալակիր Սերենա Ուիլյամսին։
2012 թվականի ԱՄՆ բաց առաջնությունից Զվոնարյովան ստիպված է լինում հրաժարվել այն նույն հիվանդության պատճառով, որը նրան հունիսին ստիպեց հեռանալ Ուիմբլդոնի մրցաշարում Կիմ Կլեյստերսի հետ հանդիպումից ։ Այնուհետև նա օգոստոսից սկսած չի մասնակցում ոչ մի մրցաշարի, կոցնում է նախորդ տարի ԱՄՆ բաց առաջնությունում, Տոկիոյի և Պեկինի մրցաշարերում վաստակած վարկանիշային միավորները և տարվա վերջին դասակարգման աղյուսակում իջնում է 98-րդ հորիզոնական՝ վատագույն արդյունքը 2002 թվականից ի վեր։
2013-14 թվականներ. Դադար, վերադարձ թենիս
Զվոնարյովան հայտարարում է Ավստրալիայի բաց առաջնությունից իր հրաժարվելու մասին՝ հիմնվելով ուսի վնավածքի վրա, որը բավականին լուրջ էր և պահանջվում էր վիրահատական միջամտություն։ Նա հայտարարում է, որ բաց կթողնի ամբողջ թենիսային մրցաշրջանը ։ Հոկտեմբերին Զվոնարյովան հաստատում է 2014 թվականի Շենչժենի մրցաշարին վերադառնալու իր մտադրության մասին։
2014 թվականին, մեկ ու կես տարի դադարից հետո, Զվոնարյովան պաշտոնապես վերադառնում է մրցաշրջան՝ Շենչժենի մրցաշարում։ Այստեղ նա պարտվում է աշխարհի թիվ 3 ռակետ Նա Լիին՝ 7-5, 6-3։ Ավստրալիայի բաց առաջնությունում նա երկու սեթում պարտվում է Քեյսի Դելակվային՝ 2-6, 2-6։ PTT Pattaya Open մրցաշարին Զվոնարյովան իրավունք է ստանում մասնակցելու ուայլդ-քարտի շնորհիվ և առաջին շրջանում հաղթում է Պեանգտարն Պլիպիչին՝ 6-3, 6-2։ Սակայն երկրորդ շրջանում պարտվում է 4-րդ դասակարգված Եկատերինա Մակարովային՝ 0-6, 2-6։
Այնուհետև Զվոնարյովան մասնակցում է BNP Paribas Open մրցաշարին, սակայն առաջին շրջանում պարտվում է Պեն Շուային՝ 6-4, 0-6, 5-7։ Ուիմբլդոնի մրցաշարում նա հասնում է մինչև երրորդ շրջան՝ Տարա Մուրի և ծագող աստղ Դոննա Վեկիչի նկատմամբ հաղթանակներից հետո։ Երրորդ շրջանում նա զիջում է Զարինա Դիասին՝ 6-7, 6-3, 3-6։
Զվոնարյովան հայտարարում է, որ մասնակցություն կունենա $ 10,000 մրցանակային հիմնադրամով Հոնկոնգի մրցաշարին, տարվա վերջին ITF մրցաշարին։ Նա խաղում էր 2-րդ համարի տակ և դուրս է գալիս քառորդ եզրափակիչ, սակայն հրաժարվում է մրցաշարից։
2015 թվական
Զվոնարյովան օգտագործում է իր վարկանիշային միավորները Շենչժենի մրցաշարին մասնակցելու համար և այնտեղ հասնում է մինչև քառորդ եզրափակիչ փուլ, որտեղ հանդիպում է զուգախաղում իր խաղընկերուհի Տիմեա Բաչինսկիի հետ, սակայն պրաժարվում է պայքարից առաջին սեթում։ Բաչինսկիի հետ զուչգով նրանք հասնում են մինչև կիսաեզրափակիչ։
2015 թվականի Ավստրալիայի բաց առաջնությունում նաառաջին շրջանի խաղում հաղթում է Ունս Ջաբիրին՝ 6-2, 6-3, և երկրորդ շրջանում պարտվում Սերենա Ուիլյամսին՝ 5-7, 0-6 ։
Երկրորդ անգամ քառորդ եզրափակիչ նա դուրս է գալիս PTT Pattaya Open մրցաշարում, որտեղ պարտվում է Մարինա Էրակովիչին՝ 6-2, 6-7, 5-7։
Դուբայի մրցաշարում Զվոնարյովան պարտվում է առաջին շրջանում, զիջելով Կամիլա Ջորջիին՝ 4-6, 2-6։
Նա խաղում է Մոնտեռեյի մրցաշարում, որտեղ հաղթում է 6-րդ դասակարգված Էլիսոն Ռիսկեին՝ 6-4, 6-0։ Երկրորդ շրջանում նա պարտվում է Կրիստինա Մլադենովիչին՝ 4-6, 2-6։ Ինդիան Ուելսի մրցաշարում նա առաջին շրջանում զիջում է Պոլոնա Հերցոգին՝ 6-1, 6-1։ Նա պարտվում է նաև Մայամի մրցաշարի առաջին շրջանում, զիջելով հայրենակցուհի Անաստասիա Պավլյուչենկովային՝ 6-2, 3-6, 7-5։ Այնուհետև նա խաղում է Լեհաստանի Կատովիցեի մրցաշարում։ Առաջին շրջանում նա հաղթում է իտալուհի Կարին Կնապին՝ 7-5, 6-4։ Սակայն երկրորդ շրջանում պարտվում է չեխ Կլարա Կոուկալովային՝ 6-1, 6-4։
Զվոնարյովան ընդդեմ Վոզնյացկիի
Զվոնարյովան և Կարոլին Վոզնյացկին հանդիպել են տասը անգամ և Զվոնարյովան առավելություն ունի 5-4 հաշվով ։ 2010 և 2011 թվականներին նրանք գերիշխում էին որպես աշխարհի երկու լավագույն թենիսիտուհիներ և այդ ժամանակաշրջանի ընթացքում նրանք միմյանց հետ հանդիպել են յոթ անգամ, որոնցից չորսում Զվոնարյովան հաղթանակ է տարել։
Նրանք հանդիպել են երեք եզրափակիչներում, որոնցից երկուսում հաղթանակ է տարել Վոզնյացկին՝ անձրևի պատճառով ձգձգված 2010 թվականի Rogers Cup մրցաշարում և China Open մրցաշարում, որտեղ նրանք հանդիպել են որպես աշխարհի երեք լավագույն թենիսիստուհիներից երկուսը, իսկ Զվոնայովան առավելության է հասել 2011 թվականի Կատարի մրցաշարում ։ 2010 թվականին նրանք հանդիպել են երկու կարևոր կիսաեզրափակիչներում՝ Զվոնարյովան հաղթել է ԱՄՆ բաց առաջնությունում, իսկ Վոզնյացկին հաղթանակ է տարել 2010 թվականի WTA Ամփոփիչ մրցաշարում, որում որոշվում էր, թե նրանցից ով 2010 թվականը կավարտի որպես աշխարհի թիվ 1 ռակետ ։
Զվոնարյովան ընդդեմ Ռադվանսկայաի
Զվոնարյովան մրցակցություն ունի լեհ թենիսիտուհի Ագնեշկա Ռադվանսկայաի հետ, որը սկսվել է 2007 թվականին և Ռադվանսկայան առավելություն ունի՝ 4-2 ։
Զվոնայրովան համարվում էր երկուսից առավել հզորը, իսկ Ռադվանսկայան նշվում է որպես առավել կենտրոնացած, օգտագործելով այն, ինչը «Sports Illustrated's»-ից Կորթնի Նգուենը անվանում է «ընտրական ագրեսիվություն» ։
2007 թվականի Կրեմլի գավաթում Զվոնարյովան երկու սեթում հաղթում է նրանց միջև առաջին հանդիպումը։ Նրանք չեն հանդիպում մինչ 2011 թվականի մրցաշրջանը, երբ Ռադվանսկայան հաղթանակ է տանում հինգ հանդիպումներից չորսում, այդ թվում Mercury Insurance Open և Pan Pacific Open մրցաշարերի եզրափակիչներում։ Նրանց եզրափակիչ հանդիպումը տեղի է ունենում 2011 թվականի WTA Ամփոփիչ մրցաշարում ։ Երրորդ սեթում Զվոնարյովան շահում էր 5-3 հաշվով և մատուցում էր հաղթանակի համար։ Այնուամենայնիվ, Ռադվանսկայան կարողանում է շահել երեք գեյմ և առավելության հասնել 1-6, 6-2, 7-5 հաշվով։ Հաղթանակը դառնում է չորրորդ անընդմեջը, որկ նա նկարագրում է որպես «շատ հետևողական և միշք դժվար հաղթանակելի» ։
Զվոնարյովան ընդդեմ Կլեյստերսի
Զվոնայովան և Կիմ Կլեյստերսը իրար հետ առաջին անգամ խաղացել են 2002 թվականին և Կլեյստերսը առավելություն ունի 7-3 հաշվով ։
Մինչ 2007 թվականին դադար վերցնելը Կլեյստերսը հաղթանակ էր տարել Զվոնարյովայի հետ բոլոր հինգ հանդիպումներում։ Նրանք կրկին հանդիպում են 2010 թվականին և Զվոնարյովան հաղթում է չորս հանդիպումներից երեքում, փացառություն է կազմում միայն ԱՄՆ բաց առաջնությունում նրանց հանդիպումը։ Կլեյստերսի նկատմամբ Զվոնարյովայի առաջին հաղթանակը տեղի է ունեցել 2010 թվականի Ուիմբլդոնի մրցաշարում։ 2011 թվականի նրանց միակ հանդիպումը ավարտվել է Կլեյստերսի հաղթանակով՝ Ավստրալիայի բաց առաջնությունում։ 2012 թվականի Ուիմբլդոնի մրցաշարում նրանց հանդիպման երկրորդ սեթում Զվոնարյովան հեռանում է առողջական խնդիրների պատճառով։
Անձնական կյանք
2007 թվականին Զվոնարյովան ավարտել է Ֆիլիկական կուլտուրայի Ռուսաստանի պետական համալսարանը, ֆիզիկական դաստիարակության բնագավառում աստիճանով։ Նա սովորել և ավարտել է Մոսկվայի Արտաքին գործերի նախարարության Դիվանագիտական ակադեմիան, աստիճան ստանալով միջազգային տնտեսական հարաբերմությունների ոլորտում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուս թենիսիստներ Կատեգորիա:Մեծ սաղավարտի (թենիս) մրցաշարեր Կատեգորիա:Ավստրալիայի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ուիմբլդոնի մրցաշար Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 2-րդ աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:2008 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրներ
Գերհարդ Շրյոդեր
Գերհարդ Ֆրից Կուրտ Շրյոդեր (Gerhard Fritz Kurt Schröder, ), գերմանացի պետական և քաղաքական գործիչ։ 1998 թվականի հոկտեմբերի 27-ից մինչև 2005 թվականի նոյեմբերի 21-ը եղել է Գերմանիայի դաշնային կանցլերը։ 2017 թվականի սեպտեմբերի 29-ից «ՆԿ Ռոսնեֆտ» ԲԲԸ-ի տնօրենների խորհրդի նախագահն է։ Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ (2008 թվական)։
Վաղ տարիներ
Ծնվել է Մոսենբերգ քաղաքում աշխատավորների ընտանիքում։ Ֆրից Շրյոդերի հայրը, որը կանչվել է վերմախտ, մահացել է Ռումինիայում 1944 թվականի հոկտեմբերի 4-ին, իսկ մայրն աշխատել է ֆերմայում։ Հաճախել է երեկոյան դպրոց, 1958 թվականից Գյոթինգենում շինարար է աշխատել։ 1963 թվականին անդամակցել է Գերմանիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությանը (ԳՍԴԿ)։
1971 թվականին ավարտել է Գյոթինգենի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, որտեղ 1971-1977 թվականներին աշխատել է իրավունքի ամբիոնում։ 1978-1990 թվականներին Հանովերում զբաղվել է մասնավոր իրավաբանական պրակտիկայով։ Միաժամանակ 1978 թվականին փոխարինել Է Կլաուս Ուվե Բենետերին ԳՍԴԿ-ի «երիտասարդ սոցիալիստների» սեկցիայի առաջնորդի պաշտոնում։
Քաղաքական գործունեություն
1980-1986 թվականներին եղել է Բունդեսթագի պատգամավոր։
1986 թվականին ԳՍԴԿ-ից ընտրվել է Ստորին Սաքսոնիայի լանդթագ և գլխավորել՝ խմբակցությունը։ 1989 թվականից ԳՍԴԿ նախագահության անդամ է։ 1990 թվականի հունիսի 21-ին ընտրվել է Ստորին Սաքսոնիա երկրամասի վարչապետ։ 1994 թվականին եղել է ԳՍԴԿ-ի արտաքին գործերի նախարարի թեկնածու, սակայն ընտրություններում կուսակցությունը պարտվել է։
Դաշնային կանցլեր
Երկրի ղեկավարությունում Շրյոդերին պետք է ընտրեր ճգնաժամի հաղթահարման երկու հայեցակարգերի՝ նեոլիբերալ տնտեսագետների առաջարկած կամ այն մեկի միջև, որի կողմնակիցն էին ձախ սոցիալ-դեմոկրատները՝ Օսկար Լաֆոնտենի գլխավորությամբ։ Շրյոդերն ընտրել է առաջին տարբերակը, ինչը հանգեցրել է Լաֆոնտենի հետ հարաբերությունների խզման, ինչի արդյունքում վերջինս լքել է ԳՍԴԿ-ը։ Միևնույն ժամանակ Շրյոդերի փորձը՝ ձեռնամուխ լինել քաղաքացիների սոցիալական իրավունքների կրճատման ծրագրի կատարմանը, հանգեցրել է բնակչության կողմից ԳՍԴԿ-ի աջակցության սրընթաց անկման։ Չկարողանալով լուծել կառուցվածքային տնտեսական խնդիրները, Շրյոդերը գրեթե պարտություն կրեց 2002 թվականի հոկտեմբերի 22-ի ընտրություններում։
Դավիթ Սահակյան (մեքենագետ)
Դավիթ Նազարի Սահակյան, հայ մեքենագետ։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1967), պրոֆեսոր (1971)։
Գերհարդ Շրյոդեր
Դաշնային կանցլեր
2003 թվականի մարտին Շրյոդերը գործարկել է ազատական տնտեսական բարեփոխումների ծրագիրը, որը հայտնի է որպես «Օրակարգ 2010» (Agenda 2010)։ Այն նախատեսում էր աշխատանքային օրենսդրության ազատականացում՝ նոր աշխատատեղերի ստեղծման խթանման նպատակով, առողջապահության, կենսաթոշակային և սոցիալական ապահովության ծախսերի սահմանափակում։ 2004 թվականի օգոստոսին Շրյոդերը որոշակի հաջողությունների է հասել գործազրկության դեմ պայքարում. Գերմանիայում գործազուրկների թիվը կրճատվել է մինչև 3,7 միլիոն մարդ կամ աշխատունակ բնակչության 8,8 %-ը ։
Դավիթ Սահակյան (մեքենագետ)
Կենսագրություն
1941 թվականին ավարտել է Վոլսկի ավիացիայի ուսումնարանը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցել է որպես ավիամեխանիկ։ 1945-1948 թվականներին եղել է Կիրովականի ՀԼԿԵՄ կոմիտեի երկրորդ քարտուղարը։ 1953 թվականին ավարտել Երևանի գյուղատնտեսական ինստիտուտը ինժեներ մեխանիկ մասնագիտությամբ։ 1967-1972 թվականներին եղել է Գյուղատնտեսության մեքենայացման և էլեկտրիֆիկացման գիտահետազոտական ինստիտուտի տնօրենի տեղակալ։ Միաժամանակ աշխատել է որպես Հայկական Մանկավարժական Ինստիտուտի ընդհանուր տեխնիկական առարկաների ամբիոնի վարիչ, 1972-1978 թվականներին՝ Ֆիզիկայի և ընդհանուր տեխնիկական առարկաների ֆակուլտետի դեկան։ Միաժամանակ Տեխնիկական ինֆորմացիայի գիտահետազոտական ինստիտուտի գյուղատնտեսության բաժնի վարիչ և Պլանավորման ու նորմատիվների ինստիտուտի գիտական աշխատող, 1978-1987 թվականներին՝ Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի Կիրովականի մասնաճյուղի ռեկտոր։
Գիտական գործնեությունը
Աշխատանքները վերաբերում են գյուղատնտեսական արտադրության մեքենայացման, քարքարոտ աղակալած հողերի յուրացման, մոբիլ մեքենաների համալիր գնահատման ցուցանիշների համակարգի, դաշտավարության, մեքենայական աշխատանքների որակական հսկման հարցերին։
Գերհարդ Շրյոդեր
Դաշնային կանցլեր
2004 թվականին ԳՍԴԿ շարքերը լքել են ձախ դիրքերում կանգնած կուսակցության մեծ թվով անդամներ։ 2005 թվականին նրանք նախկին ԳԴՀ կոմունիստների հետ միասին ստեղծել են Ձախ կուսակցությունը։2004 թվականին Շրյոդերը հրաժարական է տվել ԳՍԴԿ-ի ղեկավարի պաշտոնից, իսկ նրան հաջորդել է Ֆրանց Մյունտեֆերինգը։ 2005 թվականի մայիսի 22-ին Հյուսիսային Ռեյն-Վեստֆալիա երկրամասի տեղական ընտրություններում կրած պարտությունից հետո Շրյոդերը հայտարարել է ԳՍԴԿ-ի որոշման մասին «արտահերթ ազգային ընտրությունների անցկացումը նախաձեռնելու արդեն 2005 թվականի սեպտեմբերին» այսինքն «նրա լիազորությունների ժամկետի ավարտից մեկ տարի առաջ»։ Սոցիալ-դեմոկրատները Հյուսիսային Ռեյն-Վեստֆալիա երկրամասում իշխել են վերջին 39 տարում, սակայն մայիսի 22-ին այստեղ ստացել են ձայների ընդամենը 37,1 %-ը, իսկ ՔԴԿ՝ 44,8 %-ը։ Պարտությունը Շրյոդերին զրկել է բունդեսրաթի մեծամասնությունից, որն այժմ պատկանում է ՔԴԿ կոալիցիային։
2005 թվականի սեպտեմբերի 18-ին տեղի են ունեցել արտահերթ ընտրություններ։ Բոլորի համար անսպասելի ԳՍԴԿ-ն, որը կանխագուշակում էր պարտությունը, և ՔԴՄ/ՔՍՄ դաշինքը գրեթե նույն թվով ձայներ ստացան, սակայն դրանք բավարար չէին միակուսակցական կառավարություն ձևավորելու համար։ 2005 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ՔԴՄ/ՔՍՄ-ի և ԳՍԴԿ-ի «մեծ կոալիցիայի» ստեղծման շուրջ բանակցությունների ընթացքում որոշվել է, որ Անգելա Մերկելը կդառնա Գերմանիայի նոր կանցլեր։
Դավիթ Սահակյան (մեքենագետ)
Շքանշաններ
Ունեցել է Հայրենական պատերազմի մեկ շքանշան և երեք մեդալ (կորցրված են)։
Գերհարդ Շրյոդեր
Դաշնային կանցլեր
Կանցլեր Անգելա Մերկելի համաձայնության դիմաց ԳՍԴԿ-ն աշխատասենյակում ստացել է 8 նախարարական պաշտոն՝ արտաքին գործերի, ֆինանսների, արդարադատության, աշխատանքի, շրջակա միջավայրի պահպանության, առողջապահության, տրանսպորտի, ինչպես նաև տնտեսական համագործակցության և զարգացման հարցերով։ Գերհարդ Շրյոդերը հրաժարվել է մասնակցել Գերմանիայի կառավարությանը, հրաժարվել է Բունդեսթագում պատգամավորական մանդատից և 2006 թվականի հունվարից աշխատանքի է անցել Շվեյցարական լրատվամիջոցների խոշորագույն Կոնցեռն «Ringier»-ում։
Դավիթ Սահակյան (մեքենագետ)
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր
Գերհարդ Շրյոդեր
Ընտանիք
Շրյոդերի հայրը 1940 թվականին զորակոչվել էր վերմախտի շարքեր։ 1943 թվականի վերջին նա տանը եղել է կարճատև արձակուրդում, իսկ 1944 թվականի կեսերին նամակ է ստացել իր կնոջ՝ Էրիկայից որդու Գերհարդի ծննդյան լուրի մասին։ 1944 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Ռումինիայում մահացել է Ֆրից Շրյոդերը։ Գերհարդ Շրյոդերը հորը կյանքում ոչ մի անգամ չի տեսել, սակայն զինվորական համազգեստով նրա լուսանկարը միշտ պահում է աշխատասեղանի վրա։ 2004 թվականի օգոստոսի 12-ին, գտնվելով Ռումինիայում, նա առաջին անգամ այցելել է Տրանսիլվանիայի Չեանու-Մարե կոմունայում գտնվող եղբայրական գերեզման, որտեղ թաղված է նրա հայրը։ Գերհարդ Շրյոդերը ունի եղբայր և երեք քույր։
Տիրապետում է անգլերենին։ Սիրում է սեղանի թենիս և ջազ։
Գերհարդ Շրյոդերն ամուսնացել է 5 անգամ, սակայն չունի սեփական զավակներ ։
2004 թվականին Շրյոդերը և Կեպֆը Սանկտ Պետերբուրգի մանկատնից որդեգրել են երեք տարեկան որբ աղջկա, որի կոչել են Վիկտորիա։ 2006 թվականին Շրյոդերների ընտանիքը նույն մանկատնից որդեգրել է Գրեգորի անունով որբ տղայի։
Գերմանիա և Ռուսաստան
Գերմանական մամուլի և ընդդիմադիր կուսակցությունների վերաբերմունքը Ռուսաստանի իշխանությունների նկատմամբ  կտրուկ վատացել է այն բանից հետո, երբ 2004 թվականի աշնանը Վլադիմիր Պուտինը ձեռնարկել էր մի շարք միջոցառումներ, որոնք ուղղված էին պետական իշխանության կենտրոնացմանը։
Սակայն Գերմանիայի Դաշնային կառավարությունը չի պաշտպանել Գերմանիայի և Ռուսաստանի միջև գործընկերային հարաբերությունները վերանայելու ընդդիմության պահանջները։ Ինքը՝ Գերհարդ Շրյոդերը թերթին տված հարցազրույցում հայտարարել է․
Հյուսիս-Եվրոպական գազատար։ Կոռուպցիոն մեղադրանքներ
2005 թվականի սեպտեմբերի սկզբին Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի Գերմանիա կատարած այցի ընթացքում համաձայնագիր է ստորագրվել Հյուսիս-Եվրոպական գազատարի՝ Ռուսաստանի և Գերմանիայի միջև Բալթիկ ծովի հատակով գազատարի շինարարության մասին ։
Սպասվում էր, որ նոր գազամուղը կարող է տարածաշրջանում քաղաքականության վրա ազդող առանցքային գործոն դառնալ։ Սակայն Մերձբալթյան երկրները, Լեհաստանն ու Բելառուսը դեմ են արտահայտվել այդ նախագծի իրականացմանը։ Այսպես, Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն Հյուսիս-Եվրոպական գազատարի շինարարությունն անվանել է «Ռուսաստանի ամենահիմնական նախագիծը» ։
2005 թվականի դեկտեմբերին, Գերմանիայի Դաշնային կանցլերի պաշտոնից Շրյոդերի հեռանալուց հետո, հայտարարվել է, որ նա կգլխավորի Հյուսիս-Եվրոպական գազատարի North European Gas Pipeline Company ընկերության բաժնետերերի կոմիտեն ։ Բաժնետերերի կոմիտեն կատարում էր տնօրենների խորհրդի գործառույթները։
Նրա առաջարկած վճարովի պաշտոնի ընդունումը կոնսորցիումում, որտեղ գերիշխում էր «Գազպրոմը», հարուցել Է Գերմանիայի հասարակության և կուսակցությունների քննադատությունը, գերմանական և արտասահմանյան մամուլի բացասական արձագանքը ։ Քննադատները նշել են, որ Շրյոդերը հայտնի պաշտոն է զբաղեցրել ընկերությունում ընդամենը հինգ ամիս անց, երբ Շրյոդերի կառավարությունը Ռուսաստանի հետ պայմանավորվել է այդ գազատարի շինարարության շուրջ։ Գերմանիայի Ազատ դեմոկրատական կուսակցության (FDP) առաջնորդ Գիդո Վեստերվելեն Շրյոդերին մեղադրել է կոռուպցիայի մեջ։ Շրյոդերը հասել է այն դատական որոշմանը, որն արգելում է Վեստերվելեին նման արտահայտություններ անել, որը վերջինիս կողմից բողոքարկվել է, 2006 թվականի ապրիլի 3-ին Համբուրգի հողային դատարանն արգելել է Վեստերվելեին կրկնել նրա մեղադրանքներն այն մասին, որ նախկին կանցլերն անձամբ է շահագրգռված եղել նախագծում ։
Tagesspiegel-ը կարծիք է հայտնել, որ Շրյոդերը արտահերթ ընտրություններ է նշանակել սեպտեմբերին, որպեսզի հասցնի ավարտին հասցնել նախագիծը և այնտեղ ապահովել իր համար շահավետ պաշտոնը ։ Համաձայնագիրը ստորագրվել է ընտրություններից ընդամենը տասը օր առաջ։
Բացի այդ, Շրյոդերին մեղադրել են այն բանում, որ նա պատրաստվում էր հանդես գալ որպես պատրվակ կասկածելի ծագման ռուսական ակտիվների օրինականացման համար, առավել ևս, որ մոտավորապես նույն ժամանակ հաղորդումներ են հայտնվել ԱՄՆ առևտրի նախկին նախարար Դոնալդ Էվանսին որպես «Ռոսնեֆտ» պետական նավթային ընկերության տնօրենների խորհրդի նախագահ ներգրավելու Ռուսաստանի իշխանությունների մտադրության մասին՝ արտասահմանյան ներդրողների շրջանում նրա բաժնետոմսերի նախատեսվող Տեղաբաշխումից առաջ (վերջինս հրաժարվել է առաջարկից)։
2005 թվականի դեկտեմբերի կեսերին Շրյոդերի նշանակման հարցը քննարկման էր դրվել Բունդեսթագում։
2005 թվականի դեկտեմբերի 20-ին կանցլեր Անգելա Մերկելը «Frankfurter Allgemeine Zeitung» թերթին տված հարցազրույցում հայտարարել էր, որ տեղյակ չի եղել նախապատրաստվող նշանակումից, նախքան այդ մասին հայտնել էին ԶԼՄ-ները։ Նրա կարծիքով՝ այդ որոշումը քաղաքական ոլորտից դուրս էր, սակայն այն կարող է խնդիրներ ստեղծել Լեհաստանի և Մերձբալթյան երկրների հետ Գերմանիայի հարաբերություններում։
«The Washington Post» թերթում Շրյոդերի որոշումն անվանվել է «քաղաքական դավաճանություն» ։
Քաղաքականության քննադատություն
ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի արտաքին գործերի կոմիտեի նախագահ, կոնգրեսական Թոմ Լանտոսը 2007 թվականին խիստ քննադատության է ենթարկել Գերհարդ Շրյոդերի և Ժակ Շիրակի քաղաքականությունը, որոնք, մասնավորապես, 2004 թվականին մերժել են ԱՄՆ-ին Իրաք ներխուժմանն աջակցելու հարցում ։
Լայն տեղեկատվական հրապարակումներ է ստացել միջադեպը, երբ Լանտոսը հրապարակավ մեղադրել է Գերմանիայի նախկին կանցլեր Գերհարդ Շրյոդերին «քաղաքական մարմնավաճառության» մեջ։ Սկանդալային հայտարարությունը հնչել է Վաշինգտոնում կոմունիստական ռեժիմների զոհերի հիշատակին նվիրված հուշահամալիրի բացման ժամանակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի կանցլերներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Գերմանացի իրավաբաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանիայի կառավարության ղեկավարներ Կատեգորիա:Գերմանացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Ոչ գեղարվեստական գրողներ Կատեգորիա:Վրացական «Ոսկե գեղմ» շքանշանի ասպետներ
Իմացաբանություն
Իմացաբանություն, փիլիսոփայության բաժին, որը կապված է գիտելիքի տեսության հետ ։
Իմացաբանությունը ուսմունք է գիտելիքի էության, հավաստիության և համոզմունքի ռացիոնալության մասին։ Իմացաբանության քննարկումները չորս հիմնական ոլորտի են բաժանվում (1) գիտելիքի էության և տարբեր հայեցակարգերի (ճշմարտություն, հավատ) հետ դրա կապի փիլիսոփայական վերլուծությունը ,(2) սկեպտիցիզմի տարբեր խնդիրները, (3) գիտելիքի և համոզմունքի ակունքներն ու շրջանակները, և (4) գիտելիքի և համոզմունքի չափանիշները։ Իմացաբանությունը հասցեագրված է այնպիսի հարցերի, ինչպես. «Ի՞նչն է հիմնավորված համուզմունքը դարձնում հիմնավորված», «Ի՞նչ է նշանակում ասել, որ մենք գիտենք որևէ բան» , և հիմնահարցը. «Ինչպե՞ս մենք գիտենք, որ գիտենք» ։
Սկեպտիցիզմի հիմնախնդիր
Սկեպտիցիզմը հարցնում է, արդյոք գիտելիքն ընդհանրապես հնարավո՞ր է։ Սկեպտիկները պնդում են, որ որևէ բանի հավատալը չի ամրագրում, որ այն անհրաժեշտորեն ճիշտ է ։ Գիտելիքը որպես ուժեղ կամ թույլ բնութագրելը կախված է անձնավորության տեսանկյունից և գիտելիքի նրա բնորոշումից ։ Մեր գիտելիքների մեծ մասը իմացաբանության մեջ մտել է, մասնավորապես ռացիոնալ և փիլիսոփայական սկեպտեցիզմից ։
Դեկարտը բնութագրում է չար ոգու սկեպտիցիզմը, որը ենթադրում է, որ մեր զգայարանները գտնվում են որևէ արտաքին ուժի վերահսկողության ներքո, ինչպիսին ասենք սատանան է, խելագար գիտնականը և այլն։ Եթե այդպես է, ապա ամեն բան, ինչ մենք տեսնում ենք, կեղծ է, և մենք երբեք չենք կարող որևէ բան իմանալ «իրական» աշխարհի մասին, որը բնակեցվել է սատանայի կամ խելագար գիտնականի կողմից։ Եթե անգամ այս արտաքին ուժերը գոյություն չունեն, մենք այնուամենայնիվ շարունակում ենք կախված լինել այն տեղեկատվությունից, որը ստացվում է մեր զգայարանների միջոցով և հետևաբար հստակ դատողություններ այդ տեղեկատվությունից դուրս չենք կարող ունենալ։
Սկեպտիկները հակադրվում են այսպես կոչված դոգմատիկ ֆունդամենտալիզմով, որը պնդում է, որ պետք է լինեն որոշ հիմնարարային տեսակետներ, որոնք ինքնարդարացված են կամ արդարացումից դուրս՝ ուրիշներից անկախ (այսպիսի ֆունդամենտալիզմի օրինակներից կարելի է գտնել Սպինոզայի էթիկայում)։ Սրան տրվող սկեպտիկական պատասխանը կարող է բազմաթիվ մոտեցումներ ներառել։
Այլ փաստարկներից սկեպտիկներն օգտագործում են Ագրիպպայի տրիլեման, որը կոչվել է Ագրիպա Սկեպտիկի անունով, հիմնավորելու համար, որ որոշակի համոզմունք կարող է ձեռք բերվել։
Ֆունդամենտալիստները նույն տրիլեման օգտագործում են փաստարկը որպես հիմնարարային համոզմունքների հավաստիությունը ամրագրելու հիմնավորում։
Ֆիկցիոնալիզմը չի հաստատում գիտելիք ունենալը, այլ ընդունում է որոշակի չափանիշների հիման վրա արված եզրակացությունները, ինչպիսիք են օգտակարությունը, գեղագիտությունը կամ այլ անձնային չափանիշ, առանց պնդելու, թե որևէ եզրահանգում «ճշմարիտ է»։
Փիլիսոփայական ֆիդեիզմը (ի հակադրություն կրոնական Ֆիդեիզմի) ընդունում է որոշ հիմնավորման ճշմարտությունը, սակայն դա անում է առանց որոշակիությունը հաստատելու։
Պրագմատիզմի որոշ տեսակներ օգտակարությունը համարում են ճշմարտության պայմանական ուղեցույց, սակայն ոչ անհրաժեշտորեն համապիտանի որոշիչ։
Իմացաբանական սկեպտիցիզմի երկու տեսակ կա, որոնք կարող են հանգել «չափավոր» և «ծայրահեղ» սկեպտիցիզմի։ Այս երկուսը հակադրվում են իրար, սակայն մնում են սկեպտիցիզմի իրական տարբերակները։ Չափավոր սկեպտիցիզմը չի ընդունում «ուժեղ» կամ «ստույգ» գիտելիքի պնդումները, այնուամենայնիվ ընդունելով ավելի թույլերը։ Այս ավելի թույլ պնդումները կարող են «վիրտուալ գիտելիք» կոչվել, բայց միայն հիմնավորված համոզմունքների համար։ Ծայրահեղ սկեպտիցիզմը ժխտում է և՛ վիրտուալ գիտելիքի, և՛ ուժեղ գիտելիքի մոտեցումները ։ Գիտելիքը որպես ուժեղ, թույլ, վիրտուալ կամ հավաստի բնութագրելը կարող է տարբեր կերպ հիմնավորվել՝ կախված անձի տեսակետից, ինչպես նաև գիտելիքի նրա բնորոշումից ։
Գիտելիքի սահմանում
Մաթեմատիկայում հայտնի է, որ 2+2=4, սակայն այստեղ առկա է նաև երկու թիվ գումարելը իմանալը, և անձին (օրինակ այլ անձանց կամ իրեն իմանալը), վայրը (օրինակ իր հայրենիքն իմանալը), առարկան (օրինակ՝ մեքենաները իմանալը) կամ գործողությունը (օրինակ գումարումը) իմանալը։ Որոշ փիլիսոփաներ գտնում են, որ կարևոր սահմանազատում կա «դա իմանալու» (կոնցեպտն իմանալու), «իմանալու ինչպես» (հասկանալ գործողությունը) և «ծանոթ գիտելիքի» (իմանալ հարաբերությունները), որտեղ իմացաբանությունը առաջին հերթին առնչվում է առաջինի հետ ։
Այս սահմանազատումները հստակորեն սահմանված են այլ լեզուներում։ Անգլերենի հետ կապված որոշ լեզուներում առաջարկվել է պահպանել այս բայերը, օրինակ՝ շոտլանդերենում՝ wit և ken: Ֆրանսերենում, պորտուգալերենում, իսպաներենում, գերմաներենում և հոլանդերենում «ճանաչել (իմանալ) (անձին)» թարգմանվում է՝ գործածելով connaître, conhecer, conocer and kennen (գերմաներենում և հոլանդերենում) համապատասխանաբար, մինչդեռ «իմանալ» (ինչպես անել որևէ բան) թարգմանվում է գործածելով savoir, saber (պորտուգալերեն և իսպաներեն), wissen և weten. Ժամանակակից հունարենում կան γνωρίζω (գնորիզո) և ξέρω (քսերո) բայերը։ Իտալերենում կան conoscere և sapare բայերը և «գիտելիքը» բնութագրող conoscenza և sapienza գոյականները։ Գերմաներենում կան wissen և kennen բայերը, առաջինը գործածվում է «իմանալ փաստերը», իսկ երկրորդը՝ «իմանալ ծանոթ լինելու և կիրառական գիտելիք ունենալու» տեսանկյունից, օգտագործվում է նաև kennen-ից ծագող գոյականը, մասնավորապես Erkennen-ը, որը նշանակում է կիրառել գիտելիքը ճանաչելու և ընդունելու ձևերով ։ Բայն ինքնին ներառում է գործընթաց. պետք է մի վիճակից անցնել մյուսին, «ոչ-erkennen»-ից իրական erkennen: Այս բայն ամենահամապատասխանն է «իմաց»-ը ժամանակակից եվրոպական լեզուներից որևէ մեկով բնութագրելու տեսանկյունից, հետևաբար և գերմաներեն "Erkenntnistheorie" անվանումը։ Այս լեզվական հարցերի տեսական մեկնաբանությունը և նշանակալիությունը հակասական են մնում։
Բերտրան Ռասելն իր «Նշանակության մասին» հոդվածում և հետագայում «Փիլիսոփայության հիմնախնդիրները» գրքում ընդգծեց տարբերությունը «նկարագրական գիտելիքի» և «ճանաչողական գիտելիքի» միջև։ Գիլբերտ Ռայլը նաև հաշվի է առնում ինչպես իմանալու և ինչ իմանալու միջև տարբերությունը իր «Մտքի հայեցակարգը» աշխատությունում։ «Անձնական գիտելիքում» Մայքլ Պոլանին հիմնավորում է ինչպես իմանալու և ինչ իմանալու գիտելիքի իմացաբանական համապատասխանությունը, օգտագործելով հեծանիվ քշելու մեջ ներառված հավասարակշռության գործողությունը, նա ենթադրում է, որ ֆիզիկայի տեսական գիտելիքները, որոնք ներառված են հավասարակշռության վիճակի պահպանման մեջ չեն կարող փոխարինել ինչպես քշելու պրակտիկ գիտելիքին, և որ կարևոր է հասկանալ այդ երկուսն ինչպես են սահմանված և հիմնավորված։ Այս տեսակետն առավելապես Ռայլինն է, որը հիմնավորում է, որ ինչ իմանալու և ինչպես իմանալու գիտելիքի միջև տարբերակում դնելու անկարողությունը տանում է անվերջ հետընթացի։
Վերջին շրջանում այնպիսի իմացաբաններ, ինչպես Էռնեստ Սոսան, Ջոն Գրեկոն, Ջոնաթան Կվանվիգը, Լինդա Զագզեբսկին և Դունկան Պրիտչարդը հիմնավորում են, որ իմացաբանությունը պետք է գնահատի մարդկանց «հատկությունները» (օրինակ ինտելեկտուալ արժանիքները), այլ ոչ թե պնդումների կամ հիմնավորումների նկատմամբ մտավոր վերաբերմունքի հատկությունները ։
Հավատ
Առօրյա խոսքում «հավատի դրույթը» որպես կանոն անձին, ուժին կամ այլ էությանը հավատալու կամ վստահելու արտահայտությունն է, մինչ այն այդպիսի ավանդական տեսակետներ է ներառում, իմացաբանությունը նաև առնչվում է նրան, ինչին մենք հավատում ենք։ Սա ներառում է ճշմարտությունը, և ամեն այլ բան, ինչ մենք համարում ենք «ճշմարտություն» ճանաչողության տեսանկյունից։
Ճշմարտություն
Ինչ-որ մեկի հավատի իրական լինելը նախապայման չէ հավատի համար։ Մյուս կողմից, եթե որևէ բան փաստացի հայտնի է, ապա այն կտրականապես չի կարող սխալ լինել։ Օրինակ, եթե մարդը հավատում է, որ կամուրջը բավարար ապահով է դրան վստահելու համար և փորձում է անցնել այն, սակայն արդյունքում կամուրջը քանդվում է մարդու ծանրությունից, կարելի է ասել, որ նա հավատաց, որ կամուրջն ապահով էր, սակայն այդ հավատը սխալ էր։ Ճշմարիտ չի լինի ասել, որ նա գիտեր, որ կամուրջն ապահով էր, քանի որ պարզապես դա այդպես չէ։ Ի հակադրություն դրա, եթե կամուրջն իրականում դիմանար նրա ծանրությանը, ապա կարելի է ասել, որ նա հավատում էր, որ կամուրջն ապահով է, մինչդեռ հիմա ինքն իրեն ապացուցելուց հետո (այն անցնելուց հետո), նա գիտի, որ այն ապահով էր։
Իմացաբանները վիճում են այն հարցի շուրջ, արդյոք հավատը ճշմարտության իրական կրող է։ Որոշները նախընտրում են գիտելիքը նկարագրել որպես հիմնավորված իրական պնդումների համակարգ, մյուսները՝ որպես հիմնավորված ճշմարիտ նախադասությունների համակարգ։ Պլատոնն իր Գորգիաս կամ Հռետորության մասին աշխատությունում պնդում է, որ հավատը ճշմարտության ամենատարածված կրողն է ։
Արդարացում
Սոկրատեսն իր Թեատետուս զրույցում դիտարկում է գիտելիքի մի շարք տեսություններ, վերջինն այն է, որ գիտելիքն իրական հավատն է «կարծիքի հետ» (իմաստ՝ մեկնաբանված կամ սահմանված որևէ եղանակով)։ Համաձայն այն տեսության, որ գիտելիքը հիմնավորված իրական հավատն է, իմանալու համար, որ արված պնդումը ճշմարիտ է, մարդը ոչ միայն պետք է հավատա համապատասխան իրական պնդմանը, այլ նաև հիմնավոր պատճառ ունենա այդ հավատի համար։ Սրա կիրառություններից մեկը կլիներ այն, որ ոչ ոք չի կարող գիտելիք ստանալ պարզապես հավատալով, որ կատարվող որևէ բան ճշմարիտ է։ Օրինակ, հիվանդ մարդը, որը չունի բժշկական պատրաստվածություն, բայց ընդհանուր լավատեսական դիրքորոշում, կարող է հավատալ, որ իր հիվանդությունն արագ կբուժվի։ Այնուամենայնիվ, անգամ եթե նրա հավատը ճիշտ դուրս գա, հիվանդը չի իմանա, որ ինքը կլավանա, քանի որ նրա հավատը հիմնավորված չէր։
Գիտելիքի հիմնավորումը որպես հիմնավորված իրական հավատ լայնորեն ընդունվում էր մինչև 1960-ականները։ Այդ ժամանակ ամերիկացի փիլիսոփա Էդմունդ Գեթիերը լայնածավալ խոշոր քննարկում խթանեց։ (Տես՝ Հիմնավորման տեսությունները, հարցի շուրջ այլ մոտեցումների համար)։
Գեթիերի հիմնախնդիր
Էդմունդ Գեթիերը առավել հայտնի է հակիրճ «Արդյո՞ք հիմնավորված իրական հավատը գիտելիք է» հոդվածով, որը հրապարակվել է 1963 թվականին և կասկածի տակ է առնում գիտելիքի տեսությունը, որը հազարամյակներ գերակայում էր փիլիսոփաների շրջանում ։ Սա իր հերթին կասկածի տակ առավ փիլիսոփայության ներկա արժեքը. եթե հիմնական տեսության նմանատիպ ակնհայտ և դյուրին հակաօրինակն հազարավոր տարիներ աննկատ էր մնացել։ Գեթիերը հիմնավորեց, որ կան իրավիճակներ, որոնցում մեկի հավատը կարող է հիմնավորված կամ ճշմարիտ լինել, սակայն չհամարվել գիտելիք։ Այսինքն, Գեթիերը եզրակացնում է, որ մինչդեռ հիմնավորված հավատը ճիշտ ձևակերպմամբ անհրաժեշտ է, որպեսզի այդ պնդումը իմացվի, այն բավարար չէ։ Ինչպես ցույց է տրված գծապատկերում, իրական պնդմանը կարող է հավատալ անհատը (մանուշակագույն հատված), սակայն պնդումը դեռ «գիտելիք» չլինի (դեղին հատված)։ Ըստ Գեթիերի, որոշակի հանգամանքներ կան, որտեղ մարդը գիտելիք չունի, անգամ եթե մնացած բոլոր պայմաններն առկա են։ Գեթիերը երկու մտավոր գիտափորձ առաջարկեց, որոնք հայտնի են դարձել որպես Գեթիերի դեպքեր, որպես գիտելիքի դասական մոտեցման հակաօրինակներ։ Դեպքերից մեկը ներառում է երկու տղամարդու՝ Սմիթը և Ջոնը, որոնք սպասում են ինչ-որ աշխատանքի տեղավորման համար իրենց դիմումների պատասխաններին։ Տղամարդկանցից յուրաքանչյուրը գրպանում 10 մետաղադրամ ունը։ Սմիթը հիմնավոր պատճառներ ունի հավատալու, որ Ջոնը կընդունվի աշխատանքի, բացի այդ, գիտի, որ նա գրպանում 10 մետաղադրամ (վերջերս հաշվել է դրանք)։ Դրանից Սմիթը եզրակացնում է. «Այն մարդը, որը աշխատանքի կընդունվի, գրպանում 10 մետաղադրամ ունի»։ Սակայն Սմիթը չգիտի, որ ինքը ևս գրպանում 10 մետաղադրամ ունի։ Ավելին, ոչ թե Ջոնը, այլ Սմիթն է աշխատանքի ընդունեվելու։ Թեպետ Սմիթը լուրջ փաստեր ունի հավատալու, որ Ջոնն է աշխատանքի ընդունվելու, նա սխալ է։ Սմիթը հիմնավոր ճշմարիտ համոզմունք ունի, որ աշխատանքի ընդունվող մարդն իր գրպանում 10 մետաղադրամ կունենա, այնուամենայնիվ, ըստ Գեթիերի, Սմիթը չգիտի, որ աշխատանքի ընդունվող մարդը գրպանում 10 մետաղադրամ ունի, քանի որ Սմիթի համոզմունքը «ճշմարիտ է Ջոնի գրպանի մետաղադրամների քանակի շնորհիվ, մինչդեռ Սմիթը չգիտի, թե քանի մետաղադրամ կա Սմիթի գրպանում, և իր համոզմունքը հիմնվում է... Ջոնի գրպանի մետաղադրամների քանակի վրա, որին նա սխալմամն համարում է այն մարդը, որն աշխատանքի է ընդունվելու»։ (Տես, էջ 122) Այս դեպքերը գիտելիք չեն դարձել մարդու համոզմունքի հիմնավորվելու շնորհիվ, այլ պարզապես պատահականության բերումով։ Այլ կերպ ասած, նա ճիշտ ընտրություն է արել (հավատալով, որ աշխատանքը ընդունվող մարդն իր գրպանում 10 մետաղադրամ ունի) սխալ պատճառներով։ Այս օրինակը նման է համոզմունքի և ճշմարտության քննարկման ժամանակ հաճախ բերվող օրինակներին, որոնցում մարդու համոզմունքը՝ թե ինչ է պատահելու, պատահաբար ճիշտ է ստացվում առանց դրա հիմքում ընկած իրական գիտելիքի։
Պատասխաններ Գեթիերին
Գեթիերին տրված պատասխանները բազմազան են եղել։ Հիմնականում դրանք էական փորձեր են ներառել տալ դասականից տարբեր գիտելիքի սահմանում, կա՛մ գիտելիքը վերակառուցելով որպես հիմնավորված ճշմարիտ համոզմունք որևէ լրացուցիչ չորրորդ պայմանով, կա՛մ առաջարկելով պայմանների բոլորովին նոր համակազմ՝ ամբողջապես անտեսելով դասականները։
Անսխալականություն, անհերքելիություն
Գեթիերի պատասխաններից մեկում ամերիկացի փիլիսոփա Ռիչարդ Կիրխամը պնդում է, որ գիտելիքի միակ սահմանումը, որը մեկընդմիշտ կարող է դիմակայել ցանկացած հակաօրինակի, անսխալականությունն է ։ Գիտելիքի միավոր համարվելու համար, համաձայն տեսության, համոզմունքը պետք է ոչ միայն ճշմարիտ և հիմնավորված լինի, այլ համոզմունքի հիմնավորումը պետք է պարտադրի այդ ճշմարտությունը։ Այլ կերպ ասած, համուզմունքի հիմնավորումը պետք է անսխալական լինի։
Գիտելիքի չորրորդ նախապայմանի մեկ այլ հնարավոր թեկնածու է անհերքելիությունը։ Անհերքելիության տեսությունը պնդում է, որ չպետք է համոզմունքը հիմնավորող պատճառները ժխտող կամ գերազանցող ճշմարտություններ լինեն։ Օրինակ, ենթադրենք որ S անձնավորությունը համոզված է, որ տեսել է Թոմ Գրաբիթին գրադարանից գիրք գողանալիս և այդ համոզմունքն օգտագործում է պնդելու, որ Թոմ Գրաբիթը գրադարանից գիրք է գողացել։ Հնարավոր ժխտող կամ գերազանցող պնդումը նմանատիպ դատողության համար կարող է լինել այսպիսի ճշմարիտ պնդումը. «Թոմ Գրաբիթի երկվորյակ Սեմը ներկայումս նույն քաղաքում է, ինչ Թոմը»։ Երբ որևէ հիմնավորման ժխտումներ գոյություն չունեն, անձը իմացաբանորեն ճիշտ կլինի։
Հնդիկ փիլիսոփա Բ.Կ.Մաթիլալը բերում է Նյայայի սխալականության ավանդույթը ի պատասխան Գեթիերի հիմնախնդրի։ Նյայայի տեսությունը տարբերակում է p իմանալը և իմանալը, որ որևէ մեկը գիտի p-ն. սրանք տարբեր իրադարձություններ են, տարբեր պատճառական հանգամանքներով։ Երկրորդ մակարդակը անուղղակի եզրահանգման տեսակ է, որն ավանդաբար հաջորդում է անմիջապես p իմանալու դրվագին (գիտելիքի պարզեցում)։ Գեթիերի դեպքը դիտարկվում է՝ հղելով Գանգեշա Ուպադհյայայի տեսակետին (12-րդ դարի վերջեր), որը ցանկացած իրական համոզմունք համարում է գիտելիք. այսպիսով, սխալ ճանապարհով ի հայտ եկած իրական համոզմունքը կարող է պարզապես համարվել գիտելիքի պարզեցում։ Հիմնավորման խնդիրն առաջ է գալիս միայն երկրորդ մակարդակում, երբ մարդը ձեռք բերած համոզմունքը գիտելիք է համարում։ Ի սկզբանե այստեղ անորոշության պակաս կա, այնպես որ այն ճշմարիտ համոզմունք է դառնում։ Բայց հենց հաջորդ պահին, երբ ունկնդիրը պատրաստվում է փորձարկել, արդյոք նա գիտի p, կարող են կասկածներ առաջանալ։ «Եթե ինչ-որ Գեթիերի բերածի նման դեպքերում, ես սխալ եմ որոշակի առաջացող համոզմունքի վերաբերյալ իմացության իմ եզրակացության հարցում (օրինակ կարող է կեղծ փաստ լինել), ապա ես սխալվում են իմ համուզմունքի ճշմարտության առումով ևս, և սա Նյայայի սխալականության համաձայն, իմացության ոչ բոլոր հավակնությունները կարող են հաստատվել» ։
Հավաստիություն
Հավաստիությունը վիճարկվել է Գեթիերի դեպքերով։ Մեկ այլ փաստարկ, որը վիճարկում է հավաստիությունը Գեթիերի դեպքերի նման (չնայած այն չի ներկայացվել նույն կարճ հոդվածում, ինչպես Գեթիերի դեպքերը), Հենրիի և գոմերի դիմապատերի դեպքը։ Այդ մտավոր գիտափորձում, տղամարդը՝ Հենրին, վարում է և տեսնում է բազմաթիվ շինություններ, որոնք նման են գոմերի։ Հենվելով դրանցից մեկի իր ընկալման վրա, նա եզրակացնում է, որ նա գոմեր է տեսել։ Եթե նա տեսել է մեկը և իր համոզմունքի հիմքում ընկած ընկալումը, որ իր տեսածը իսկապես գոմ է, բոլոր մնացած գոմի նման շինությունները, որոնք նա տեսնում է, դիմապատեր են։ Տեսականորեն, Հենրին չգիտի, որ նա գոմ է տեսել, չնայած և՛ նրա համոզմունքը, որ իր տեսած մեկ հատը ճշմարիտ է, և՛ նրա համոզմունքը, որը ձևավորվել է հուսալի գործընթացների հիմքի վրա, քանի որ նա իր իրական համոզմունքը ձեռք է բերել պատահաբար ։
Այլ պատասխաններ
Ռոբերտ Նոզիքն առաջարկել է գիտելիքի հետևյալ սահմանումը. S-ը գիտի, որ P-ն եթե և միայն եթե.
Նոզիքը հիմնավորում է, որ այս պայմաններից երեքը համապատասխանում են Գեթիերի դեպքերի նման դեպքերին։ Այնուհետև Նոզիքը նշում է, որ այդ պայմաններն ուղղված են նաև այնպիսի դեպքերին, որոնք նկարագրել է Դ.Մ.Արմսթրոնգը ։ Հայրը հավատում է, որ իր դուստրն անմեղ է կոնկրետ հանցագործություն կատարելու մեջ, և՛ իր դստեր նկատմամբ հավատի, և՛ (հիմա) դատարանում իր դստեր անմեղության համոզիչ ներկայացումը տեսնելու շնորհիվ։ Դատարանի մեթոդով ձևավորված համոզմունքը բավարարում է չորս ենթադրյալ պայմանների, բայց նրա վստահության վրա հիմնված համոզմունքը՝ ոչ։ Եթե նրա դուստրը մեղավոր լիներ, նա կշարունակեր հավատալ նրա անմեղությանը իր դստեր հանդեպ վստահության վրա հենվելով, սա կխախտեր երրորդ պայմանը։
Բրիտանացի փիլիսոփա Սիմոն Բլեքբրնը քննադատել է այս ձևակերպումը՝ ենթադրելով, որ մենք չենք ցանկանում համոզմունքները որպես գիտելիք ընդունել, որոնք «ճշմարտությանը հետևելիս» (ինչպես պահանջում է Նոզիքի մոտեցումը), չեն ամրագրվում համապատասխան պատճառներով։ Նա ասում է, որ «մենք չենք ցանկանում որևէ բան իմանալու տիտղոսը տալ որևէ մեկին, որը թերի, բացթողումով կամ ձախողված է կատարում պայմանները՝ համեմատելով նրա հետ, ով ընդհանրապես պայմանները չի պահպանում» ։ Ի հավելումն, գիտելիքի մասին կողմնակի պատկերացումները, ինչպես Նոզիկինն է, հաճախ ստիպված են մերժել եզրահանգումն այն դեպքերում, որոնցում այն ինտուիտիվ հավաստի է։
Թիմոթի Վիլյամսոնը, ըստ էության, զարգացրեց գիտելիքի տեսությունը, որի համաձայն գիտելիքը միայն հիմնավորված ճշմարտություն և ինչ-որ արտաքին պայման(ներ) չէ, այլ առաջնային։ Իր «Գիտելիքը և դրա սահմանները» գրքում Վիլյամսոնը պնդում է, որ իմացության տեսությունը չի կարող վերլուծության միջոցով ենթաբաժանվել մի շարք այլ հասկացությունների, փոխարենը այն եզակի է (sui generis). Այսպիսով, ըստ Վիլյամսոնի, հիմնավորումը, ճշմարտությունը և հավատը անհրաժեշտ, բայց ոչ բավարար են իմացության համար։
Էլվին Գոլդմենը իր «Իմանալու պատճառական տեսության» մեջ գրում է, որ իմացությունը պահանջում է պատճառական կապ դատողության ճշմարտության և դատողությանը հավատալու միջև։
Էքստերնալիզմ և ինտերնալիզմ
Հիմնավորման էության մասին քննարկումներից կենտրոնականը մի կողմից իմացաբանական էքստերնալիստների և մյուս կողմից իմացաբանական ինտերնալիստների միջև բանավեճն է։
էքստերնալիստները գտնում են, որ «արտաքին» համարվող գործոնները, որոնք նշանակում են դուրս իմացություն ստացողի հոգեբանական վիճակներից, կարող են հիմնավորման պայմաններ լինել։ Օրինակ, էքստերնալիստի պատասխանի Գեթիերի հիմնախնդրին այն է, որ հիմնավորված ճշմարիտ համոզմունքը իմացություն համարելու համար պետք է կապ կամ կախվածություն լինի համոզմունքի և արտաքին աշխարհի վիճակի միջև։ Սովորաբար սա հասկացվում է որպես պատճառական կապ։ Այդպիսի պատճառականությունը այնքանով, որքանով մտքից «դուրս» է գտնվում, պետք է համարվի արտաքին, գիտելիքաստեղծ պայման։ Մյուս կողմից ինտերնալիստները հայտարարում են, որ ցանկացած գիտելիքաստեղծ պայման իմացություն ստացողի հոգեբանական վիճակների ներսում է։
Թեպետ անծանոթ լինելով ինտերնալիստ/էքստերնալիստ բանավեճին, շատերը մատնանշում են Ռենե Դեկարտին որպես հիմնավորման ինտերնալիստական ուղու վաղ օրինակ։ Նա գրել է, որ քանզի միակ եղանակը, որի միջոցով մենք ընկալում ենք արտաքին աշխարհը, մեր զգայարաններն են, և քանի որ զգայարաններն անսխալական չեն, մենք չպետք է իմացության մեր հասկացումը անսխալ համարել։ Միակ ճանապարհը գտնելու որևէ բան, որը կարող է բնորոշվել որպես «անկասկած ճշմարտացի», նրա պնդմամբ, կլինի իրերը «պարզ և հստակ» տեսնելը ։ Նա պնդում է, որ եթե գոյություն ունի ամենակարող, բարի ուժ, որը ստեղծել է աշխարհը, ապա տրամաբանական է հավատալ, որ մարդիկ ստեղծվել են իմանալու կարողությամբ։ Այնուամենայնիվ, սա չի նշանակում որ ճանաչելու մարդու կարողությունը կատարյալ է։ Աստված մարդուն կարողություն է տվել ճանաչելու, սակայն ոչ ամենակարողություն։ Դեկարտն ասում է, որ մարդը պետք է իմացության իր կարողությունները ճիշտ և զգուշորեն օգտագործի մեթոդաբանական կասկածի միջոցով ։
«Մտածում եմ, հետևաբար գոյություն ունեմ» հիմնադրույթը ևս ուղղակիորեն կապված է Դեկարտի տեսության հետ։ Նրա սեփական մեթոդաբանական կասկածը՝ կասկածել ամեն բանի, ինչ նա նախկինում իմացել է, այնպես որ կարողանա սկսել սպիտակ էջից, առաջին բանը, որին նա չի կարող տրամաբանորեն կասկածել, իր սեփական գոյությունն է. «Ես գոյություն չունեմ»-ը հասկացական հակասություն կլիներ։ Ասել, թե ինչ-որ մեկը գոյություն չունի, ենթադրում է, որ ինչ-որ մեկը դատողությունը անելիս պետք է առաջինը լինի։ Դեկարտը կարող է կասկածել իր զգայարաններին, իր մարմնին և իրեն շրջապատող աշխարհին, սակայն նա չի կարող ժխտել իր սեփական գոյությունը, քանի որ նա ընդունակ է կասկածելու և պետք է գոյություն ունենա այդ կասկածը դրսևորելու համար։ Անգամ եթե ինչ-որ «չար հանճար» մոլորեցնում է նրան, նա պետք է գոյություն ունենա մոլորեցված լինելու համար։ Այս մեկ վստահ տեսակետը տալիս է նրան այն, ինչ Դեկարտն անվանում է իր արքիմեդյան հենման կետ՝ հետագայում զարգացնելու իր իմացության հիմքերը։ Պարզ ասած, Դեկարտի իմացաբանական հիմնավորումը կախված է սեփական գոյության նրա անհերքելի համոզմունքից և Աստծու պարզ և հստակ իմացությունից ։
Արժեքի հիմնախնդիրը
Մենք ընդհանուր առմամբ ընդունում ենք, որ իմացությունն առավել արժեքավոր է, քան բացարձակ ճշմարիտ հավատը։ Եթե այդպես է, ապա ո՞րն է բացատրությունը։ Իմացաբանության մեջ արժեքի հիմնախնդրի ձևակերպումն առաջին անգամ ի հայտ է գալիս Պլատոնի «Մենոն» կամ «Առաքինությունների մասին» աշխատությունում։ Սոկրատեսը մատնանշում է Մենոնը՝ գտնելով, որ եթե մարդը գիտի Լարիսայի ճանապարհը, կարող է ճշտությամբ ուրիշներին ուղեկցել այնտեղ։ Բայց դա ակրող է անել նաև այն մարդը, որը ճշմարիտ հավատ ունի՝ ինչպես հասնել այնտեղ, անգամ եթե այնտեղ չի գնացել կամ որոշ գիտելիք ունի Լարիսայի մասին։ Սոկրատեսն ասում է, որ կարծես թե և՛ իմացությունը և՛ իրական կարծիքը կարող են ուղղորդել գործողությունը։ Մենոնն այնուհետև հետաքրքրվում է, թե ինչու գիտելիքն ավելի արժեքավոր է, քան իրական հավատը, և ինչու են գիտելիքն ու իրական հավատն իրարից տարբեր։ Սոկրատեսը պատասխանում է, որ գիտելիքն ավելի արժեքավոր է, քան բացարձակ ճշմարիտ հավատը, քանի որ այն ավելի կապված և հիմնավորված է։ Իրական հավատի հիմնավորումը կամ դրա պատճառի բացահայտումը փակում է իրական հավատը ։
Խնդիրը հասկանալն է (եթե հնարավոր է), թե ինչն է գիտելիքն ավելի արժեքավոր դարձնում բացարձակ իրական հավատից, կամ ինչն է գիտելիքն ավելի արժեքավոր դարձնում, քան դրա բաղադրիչների ավելի փոքր համադրությունը, ինչպիսին են հիմնավորումը, հուսալիությունը, զգայունակությունը, վիճակագրական հավանականությունը, և հակագեթիերական պայմանները գիտելիքի վերլուծության մասին, որը գիտելիքը հասկանում է որպես բաղադրիչների բաժանված (ըստ որի գիելիքի առաջին իմացաբանական տեսությունները, որոնք գիտելիքի դիտարկում են որպես հիմնարարային, ակնհայտ բացառություններ են) ։ Արժեքի հիմնախնդիրը վերաբացվել է իմացաբանության փիլիսոփայական գրականության մեջ 21-րդ դարում՝ հաջորդելով 1980-ական թվականներին արժեքային իմաստաբանության վերելքին, մասամբ բարոյագիտության մեջ արժեքի հայեցակարգի հետ ակնհայտ կապի պատճառով ։
Արժեքի հիմնախնդիրը ներկայացվել է որպես փաստարկ ընդդեմ իմացաբանական հավաստիության մի շարք փիլիսոփաների կողմից՝ ներառյալ Լինդա Զագզեբսկին, Վեյն Ռիգսին և Ռիչարդ Սվինբուրնին։ Զագզեբսկին գիտելիքի արժեքը նմանեցնում է էսպրեսոյի սարքի համար արտադրված էսպրեսոյի արժեքին. «Այս բաժակի մեջ եղած հեղուկի որակը չի լավանում այն փաստից, որ այն ստացվել է էսպրեսոյի հուսալի սարքից։ Եթե էսպրեսոն համեղ է, նշանակություն չունի, րո այն անհուսալի սարքից է ստացվել» ։ Զագզեբսկու համար գիտելիքի արժեքն իջնում է բացարձակ ճշմարիտ հավատի արժեքը։ Նա եզրահանգում է, որ հավաստիությունն ինքին արժեքավոր կամ անարժեք չէ, սակայն Գոլդմենը և Օլսոնը չեմ համաձայնում։ Նրանք ընդգծում են, որ Զագզեբսկու եզրահանգումը կառուցվում է ճշմարտացիության մասին ենթադրության վրա. նշանակություն ունի միայն ճշմարիտ հավատի ձեռքբերումը ։ Ի հակադրություն դրա նրանք պնդում են, որ ճշմարիտ համոզմունքի ձեռքբերման գործընթացը ավելացնում է բացարձակ ճշմարիտ հավատի արժեքը՝ ավելի հավանական դարձնելով ապագայում նմանատիպ համոզմունքների ճշմարիտ լինելը։ Նույն կերպ, հուսալի էսպրեսոյի սարք ունենալը, որը համեղ էսպրեսո է պատրաստում, ավելի արժեքավոր կլինի, քան անհուսալի սարք ունենալը, որը բարեբախտաբար մի բաժակ համեղ էսպրեսո է պատրաստել, քանի որ հուսալի սարքը ավելի մեծ հավանականությամբ հետագայում էլ համեղ սուրճ կպատրաստաի անհուսալիի համեմատ։
Արժեքի հիմնախնդիրը կարևոր է գնահատելու համար իմացության տեսությունների համարժեքությունը, որոնք ընդունում են, որ գիտելիքը բաղկացած է իրական հավատից և այլ բաղադրիչներից։ Ըստ Կվանվիգի, համարժեք գիտելիքը պետք է դիմանա հակաօրինակներին և թույլ տա բացատրել գիտելիքի արժեքը, ոչ թե բացարձակ ճշմարիտ հավատի։ Եթե իմացության տեսությունը չբավարարի այդ պահանջներին, այն կհամարվի անհամարժեք ։