cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իվան Պոպով (բանաստեղծ)
Կենսագրություն
Գիմնազիայում սովորելու տարիներին գրել է «Ազովի իջվածք» վիպակը։ Համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատել է Տարածաշրջանային վիճակագրական կոմիտեի քարտուղար։ Աշխատանքի բնույթից ելնելով զբաղվել է նյութերի հավաքագրմամբ և դրանք «Վոսկա Դոնի տարածաշրջանի վիճակագրական կոմիտեի ժողովածուում» հրապարակմամբ։
1887 թվականին Իվան Պոպովը հիմնել և հրապարակել է «Դոնի խոսք» իր սեփական թերթը, որը դարձել է Ռուսաստանի հարավում ամենախոշոր թերթերից մեկը, այնտեղ տպագրվել են Ալեքսանդր Կուպրինը, Կ. Ա. Տրենևը, Ա. Ս. Պոպովը (Սերաֆիմովիչ)։
Նրա ձեռնարկումներից մեկը «Դոն» ամսագրի ստեղծումն էր, որի թողարկումը սկսել է 1887 թվականից։ Ամսագիրը գոյատևել է մեկ տարի և փակվել է միջոցների բացակայության պատճառով։
Ստեղծագործական ուղի
Իվան Պետրովիչ Պոպովը գրել է բանաստեղծություններ, պատմական գրառումներ և լրագրողական հոդվածներ։ Նրա ստեղծագործությունները տպագրվել են «Կազակական լրատու»-ում, «Տագանրոգի լրատու»-ում, մոսկովյան և սանկտպետերբուրգյան «Զարթուցիչ», «Գուսլի», «Սպուտնիկ», «Խրախճանք» ամսագրերում։ Նրա ստեղծագործությունների հիմնական թեման Դոնի կազակներն ու նրանց պատմությունն էր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Խարկովի ազգային համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս հրատարակիչներ
Ուրիցկի շրջան (Օրյոլի մարզ)
Ուրիցկի շրջան (Урицкий район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Օրյոլի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նարիշկինո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 838,4 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 19981 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 23,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրյոլի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Պոկրովսկի շրջան (Օրյոլի մարզ)
Պոկրովսկի շրջան (Покровский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Օրյոլի մարզում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1411 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 16396 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 11,62 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրյոլի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սիվոյա
Սիվոյա (Сывоя), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պորշա գետի աջ ափում՝ 24 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։ Ակունքը գտնվում է Սիվոյսկայա Չիստի ճահիճներում 35 կմ հյուսիս-արևելքում Նյուկսենիցա գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Վոլոդյա ավագն ու Վոլոդյա կրտսերը (պատմվածք)
«Վոլոդյա ավագն ու Վոլոդյա կրտսերը» (Володя большой и Володя маленький), Անտոն Չեխովի պատմվածքը` գրված 1893 թվականին։ Առաջին անգամ հրապարակվել է 1893 թվականին «Ռուսական տեղեկագրեր» թերթի 357-րդ համարում` Անտոն Չեխով ստորագրությամբ։
Հրապարակումներ
Ա. Պ. Չեխովի «Վոլոդյա ավագ և Վոլոդյա կրտսեր» պատմվածքը գրվել է 1893 թվականին, առաջին անգամ հրապարակվել է 1893 թվականին «Ռուսական  տեղեկագրեր» թերթի 357-րդ համարում` Անտոն Չեխով ստորագրությամբ, 1894 թվականին տպագրվել է «Վիպակներ և պատմվածքներ» ժողովածուի մեջ, ընդգրկվել է Ադոլֆ Մարքսի կողմից հրատարակված գրողի ստեղծագործությունների ժողովածուի մեջ։
Չեխովի կենդանության օրոք պատմվածքը թարգմանվել է գերմաներեն, հունգարերեն, սերբախորվաթերեն, սլովակերեն և շվեդերեն։
Քննադատություն
Ի. Ի. Օստրովսկին 1894 թվականին գրել է Չեխովին. «Ես ընթերցել եմ, այն ամենը ինչ տպագրել եք վերջին երկու տարում «Ռուսական մտքում», «Ռուսական տեղեկագրերում» և «Արտիստում»։ Ամբողջը (բացառությամբ "Վոլոդյա ավագ և Վոլոդյա  կրտսեր“ պատմվածքի) բավականին հաճելի տպավորություն է թողել ինչպես իմ, այնպես էլ ինձ ծանոթ Ձեր ընթերցողների վրա»։ Քննադատ Ս. Ա. Անդրեևսկին «Վոլոդյա ավագ և Վոլոդյա կրտսեր» պատմվածքը դասել է այնպիսի ստեղծագործությունների շարքին, որոնք «նոր նուրբ տարբերակներում շոշափում են սիրային հարցերը» ։
Քննադատ Վ. Ալբովը նշում է Չեխովի որոշ գործող անձիք «առկայծում են լուսավոր կետով», նորից միախառնվում են «շրջապատող ստորության հետ, ինչպիսին է օրինակ Սոֆյա Լվովնան» ։
1895 թվականին Իլյա Ռեպինը բարձր գնահատական է տվել գրողի«Վիպակներ և պատմվածքներ» ժողովածուի մեջ տպագրված պատմվածքներին։
Սյուժե
Սոֆյա Լվովնան երկու ամիս է ինչ ամուսնացել է գնդապետ Վլադիմիր Նիկիտիչ Յագիչի, Վոլոդյա ավագի հետ, որը 31 տարի մեծ է նրանից։ Նախկինում նա սիրահարված էր Վլադիմիր Միխայլիչին՝ Վոլոդյա կրտսերին, որ զինվորական բժիշկ է։ Այժմ նա անտարբեր է նրա նկատմամբ, Սոֆյա Լվովնան ձգտում է համոզել իրեն, որ ինքն առաջադիմել է, ապահովված է և կրքոտ սիրում է իր տարեց ամուսնուն։ Ռեստորանից վերադառնալով երկու Վլադիմիրների հետ՝ նա կանգ է առնում եկեղեցում, որտեղ նրա մորաքույր Օլյան միանձնուհի էր գնացել Վլադիմիր ավագի հետ ամուսնանալուց հետո։ Կանայք նորությունների վերաբերյալ մտքեր են փոխանակում և Օլյան համաձայնում է սահնակով սահել։ Հաջորդ օրը Վլադիմիր կրտսերը՝ որպես բժիշկ, այցելում է Սոֆյա Լվովնային, որը սիրո խոստովանություն է անում և դառնում նրա սիրուհին։ Սակայն մեկ շաբաթ անց նա թողնում է Սոֆյա Լվովնային, որն էլ հասկանում է, որ այսուհետև դառնալու է տխուր և միապաղաղ։
Էկրանավորում
1985 թվականին Ա. Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայում Չեխովի պատմվածքի մոտիվներով նկարահանվում է «Վոլոդյա ավագն ու Վոլոդյա կրտսերը» գեղարվեստական կինոնկարը։ Ռեժիսոր` Վյաչեսլավ Կրիշտոֆովիչ, դերերում` Օլգա Մելիխովա` Սոֆյա Լվովնա, Ռոստիսլավ Յանկովսկի` Վլադիմիր Յագիչ (Վոկոդյա ավագ), Օլեգ Մենշիկով` Վլադիմիր Սալիմովիչ (Վոլոդյա կրտսեր)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1893 պատմվածքներ Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ
Ոստիկանության պաշտոնյաների բնակելի տուն
Ոստիկանության պաշտոնյաների բնակելի տուն (Жилой дом полицейских чинов, նաև Քաղաքապահ ոստիկանների տուն, Дом городовых), պատմական շենք Սանկտ Պետերբուրգի Պուշկինի շրջանի Պուշկին քաղաքում։ Կառուցվել է 1899-1901 թթ.: Տարածաշրջանային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ է  ։ Տեղակայված է Պուշկինսկայա փողոցի թիվ  32/24 հասցեում, Օրանժերեյնայա փողոցի անկյունում։
Պատմություն
Տաճարի հրապարակի հյուսիսային կողմը նախապես զբաղեցրել է Նյութեղենի բակը, որտեղ տեղակայված են եղել պահեստներ, արվեստանոցներ և բնակվել են աշխատողները։ Պալատական ոստիկանների և նրանց ընտանիքների համար կառուցվող շինության համար ընտրվել է վերացած Նյութեղենի բակի աջ կողմի տարածքը։ Շինարարության անհրաժեշտությունը պայմանավորված էր այն հանգամանքով, որ արքունիքը տարվա մեջ առնվազն 6 ամիս մնում էր Ցարսկոյե Սելոյում, ուստի պալատական ոստիկանությունը մշտապես ստիպված էր բնակարաններ վարձել տարբեր տներում։ Ցարսկոյե Սելոյի պալատական կառավարչի հրահանգով շինարարությունը ղեկավարել է Ալեքսանդր Բախը։ Շինարարության համար վճարվել է կայսերական պալատի կառավարչությունը։ Տան հանդիսավոր հիմնարկեքը տեղի է ունեցել 1899 թվականի հուլիսի 20-ին, 1901 թվականի ամռանն կառուցման աշխատանքներն ավարտվել են։ 1920-ական թվականներից տունը դարձել է Գյուղատնտեսական ինստիտուտի ուսանողական հանրակացարան։ 1924 թվականի հուլիսին շենքում գործել է ուսանողական գրական շրջանակ, ուր բազմիցս այցելել է Սերգեյ Եսենինը։ Շենքը որպես հանրակացարան է ծառայել մինչև 1997 թվական, երբ սկսվել է երկարամյա վերանորոգումը։ Շենքը դեռևս պատկանում է Սանկտ Պետերբուրգի պետական ագրարային համալսարանին ։
Ճարտարապետություն
Մեծ քառահարկ շենքը ձևավորված է էկլեկտիկ ոճով։ Ընդհանուր առմամբ շենքում տեղավորված են 70 բնակարան։ Ապահովված է եղել էլեկտրաէներգիայով, կենտրոնացված ջեռուցմամբ, վերելակով, մեխանիկական օդափոխությամբ։ Նկուղում եղել է լվացքատունը։ Շենքն ունեցել է խճանկարային հատակ, որի տերացցո սալիկները մատակարարել է «Բրատյա Բոտտա» ընկերությունը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1901 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Պուշկին քաղաքի շենքեր և կառույցներ
Միխայիլ Աստապենկո
Միխայիլ Պավլովիչ Աստապենկո (Михаил Павлович Астапенко, ), խորհրդային ռուս գրող, արձակագիր, հրապարակախոս-պատմաբան։ Ռուսաստանի գրողների միության Ռոստովի տարածաշրջանային կազմակերպության խորհրդի, Պետրովսկի գիտությունների և արվեստի ակադեմիայի անդամ։
Կենսագրություն
Միխայիլ Պավլովիչ Աստապենկոն ծնվել է 1951 թվականին, Բրյանսկի շրջանի Պլավնա Կլիմովսկի գյուղում։ 1974 թվականին ավարտել է Ռոստովի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը։ Ավարտելուց հետո աշխատել է որպես պատմության ուսուցիչ Ռոստովի մարզի Սալսկովո շրջանի Գիգանտ գյուղի թիվ 76 դպրոցում։
1975 թվականից Ստարտոչերկասկի պատմա-ճարտարապետական թանգարան-արգելոցի փոխտնօրենն է։
Ստեղծագործական ուղի
Աստապենկոն սկսել է հրատարակվել 1977 թվականից։ Գրել է մոտ 650 հոդվածներ և 38 գրքեր Դոնի կազակների պատմության մասին։ Հիմնական աշխատանքներից են` «Ռուսաստանի կազակների պատմությունը» 5 գրքով, «Դոնի կազակության պատմություն», «Դոնի կազակներ», «Ատաման Պլատովը», «Դոնի կազակների ատամանները» և այլն։
Աստապենկոյի առաջին գիրքը` «Հավերժ կմնա հուշարձան», տպագրվել է Ռոստովի հրատարակչությունում 1984 թվականին։ Հաջորդը գիրքը` «Փառապանծ Դոն» (1985), Մոսկվայի տպարանում լույս են տեսել նրա «Եվ կհիշի ողջ Ռուսաստանը» («Երիտասարդ գվարդիա», 1986), «Ատաման Պլատով» («Ժամանակակիցը», 1988 թվական)։
Աստապենկոն նկարահանվել է գեղարվեստական ֆիլմերում` «Հրապարակման ենթակա չէ» («Մոսֆիլմ», 1983 թվական) և 16 սերիաներից բաղկացած «Ատաման» («Մոսֆիլմ», 2005 թվական) գեղարվեստական ֆիլմը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռոստովի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Գիտելիքի գաղտնի նստարանը
Գիտելիքի գաղտնի նստարանը (The Secret Bench of Knowledge, պաշտոնապես` Գաղտնի նստարան, կորած դրախտ), չեխական ծագմամբ կանադացի քանդակագործ Լի Վիվոյի բազմաթիվ ձուլվածքներում ստեղծած քանդակը, որոնցից ամենահայտնին գտնվում է Օտտավայում` Վելինգտոն փողոցի վրա գտվող Կանադայի գրադարանի և արխիվի մուտքի մոտ, որտեղ նախապես տեղադրվել է 1989 թվականին քանդակագործի սեփական նախաձեռնությամբ ։ Մեկ տարի անց Վիվոն քանդակը հեռացրեց այդ վայրից` խոստանալով փոխարինել նոր քանդակով։ Չորս տարի անց` 1994 թվականի մայիսի 1-ին 3000 քաղաքացիների ներկայությամբ տեղի ունեցավ նոր «Գաղտնի նստարանի» բացումը։ Նոր քանդակն ընդգրկում էր բազմաթիվ ուղերձներ, որոնք նախորդ քանդակը չուներ։ Կանադայի բոլոր դպրոցական երեխաներն ու գրողներն իրենց ուղերձներն էին ներկայացրել նոր ձուլման համար, որոնցից շուրջ 100-ը, որոնք ներկայացնում են ընթերցանության կարևորությունն ու հաճույքը, փորագրվել են նստարանին։ Նրանք, ովքեր ընտրվել են, ստացել են մոմե կաղապար, որի վրա գրել են նստարանի համար իրենց ուղերձը։ Նոր հուշարձանի բացումը կատարել է Լի Վիվոն փոքրիկ կույր տղայի` Գաբրիել ՄաքԲրայդի ուղեկցությամբ, որն իր հաղորդագրությունը գրել էր Բրեյլի գրերով։
Հուշարձանի մյուս տարբերակները գտնվում են Օնտարիոյի տարբեր քաղաքներում (այց թվում` Սարնիայում), ինչպես նաև Մոնրեալում (1989, հունիս) և Նյու Յորք քաղաքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 քանդակներ Կատեգորիա:Կանադայի հուշարձաններ Կատեգորիա:Կանադայի տեսարժան վայրեր
Օգնուտի գետակ
Օգնուտի գետակ, գետակ Արածանիի ավագանում, նրա աջակողմյան Գյունեկ վտակի համակարգում։ Հոսելով Բիթլիսի նահանգի Գենջի գավառով՝ Մատրակ գյուղի մոտ միանում է Գյունեկ գետին («Մշակ», էջ 33, 1916 թ) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր Կատեգորիա:Բիթլիսի նահանգ
Ռոկալբենյա
Ռոկալբենյա (Roccalbegna), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տոսկանա մարզում՝ Գրոսետո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1271 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 10 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 125 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 58053։ Հեռախոսային կոդ՝ 0564։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Քրիստափորը։ Տոնը նշվում է հուլիսի 25-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Զվեգինցևի տուն
Զվեգինցևի տուն (Дом Звегинцева, նաև՝ Տիմոֆեևների տուն, дом Тимофеевых), պատմական շենք  Սանկտ Պետերբուրգի Պուշկինի շրջանի Պուշկին քաղաքում։ Կառուցվել է 1836-1839 թթ.: Տարածաշրջանային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ է  ։  Տեղակայված է Օրանժերեյնայա փողոցի թիվ 29/23 հասցեում, Պուշկինսկայա փողոցի անկյունում։
Պատմություն
Տաճարի հրապարակի արևելյան մասում գտնվող մեծ տարածքը ըստ քաղաքի գլխավոր հատակագծի հատկացվել է պետական հիմնարկի և երկար ժամանակ դատարկ է մնացել։ 1835 թվականին տարածքները հատկացվել են մասնավոր բնակելի շենքերի կառուցման համար։ Ճարտարապետ Սեբաստյան Չերֆոլիոյի կազմած նախագծով բոլոր հինգ տները կազմել են մեկ միասնական համալիր։ Պուշկինսկայա փողոցի անկյունում գտնվող տունը նախատեսված էր պալատական 5-րդ աստիճանի ենթա-շտալմեյստերի համար։ Հետագայում այն անցել է կայսեր անձնական սպասավոր Վ. Պ. Պոտապովին։ Նրա օրոք տան տարածքն ընդարձակվել է բակի կողմից։ Ըստ Պոտապովի կտակի՝ տունն անցել է Եկատերինայի տաճարի հոգևորականությանը, և այնտեղ տեղակայվել է ծխական դպրոցը (ըստ այլ աղբյուրների՝ դպրոցը տանը տեղակայվել է 1867 թվականին)։ 1963 թվականին տունը կապիտալ վերանորոգվել է։ Տունը մնում է բնակելի, նրա առաջին հարկում երկար ժամանակ գտնվում են հասարակական սննդի ձեռնարկություններ   ։
Ճարտարապետություն
Տունը հրապարակի մյուս կողմում գտնվող Ռոդաքսի տան հետ ձևավորված է միատեսակ կերպով։ Ըստ նախագծի՝ տունը քառակուսի է, եռահարկ (հաշվարկվում է նաև բարձր ցոկոլային ռուստաշար հարկը)։ Ճոխ ծեփածո դեկորը ձևավորում է հավասարապես զետեղված պատուհանային բացվածքները, մասնավորապես, պատուհանների նեղ զարդաքիվերը, ինչպես նաև զարդարում է ֆրիզը։ Գերիշխում է ծաղկային զարդանախշը, ֆրիզի վրա կրկնվում են կարապների զույգերի պատկերները։ Ձևավորման մեջ նկատվել են բյուզանդական մոտիվներ, որոնք կիրառվել են հին ռուսական ճարտարապետության մեջ  ։
Սոսկովոյի շրջան (Օրյոլի մարզ)
Սոսկովոյի շրջան (Сосковский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Օրյոլի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սոսկովո ։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 7372 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 12,05 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրյոլի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Արիանա Էնջինիր
Արիանա Էնջինիր (Aryana Engineer, ), կանադացի կինոդերասանուհի, ում առաջնելույթը տեղի է ունեցել 2009 թ. «Խավարի զավակը» ֆիլմում։
Կենսագրություն
Արիանա Էնջինիրը ծնվել է Կանադայի Վանկուվեր քաղաքում։ Ունի իրանական և շոտլանդական արմատներ համապատասխանաբար հայրիկի և մայրիկի կողմից։ Արիանայի մայրը խուլ է ։ Արիանան ևս ի ծնե տառապում է լսողության խանգարումից։ 2008 թ. օգոստոսին նրանց հարևանուհի՝ Բրենդա Կեմպբելը, Արինային հրավիրում է «North Shore Studios» ընկերության տնօրենների հետ հանդիպման։ Սրա արդյունքում Արիանան և իր մայրը մեկնեցին լսումների Լեոնարդո ԴիԿապրիոյի Լոս Անջելեսում գործող կինոընկերություն ։ Արդեն նոյեմբերին Արիանան հայրիկի հետ մեկնեց Տորոնտո, որտեղ նա սկսեց նկարահանվել «Խավարի զավակը» սարսափ ֆիլմում։
Արիանան ունի մեծ եղբայր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կանադացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կանադացի կինոդերասանուհիներ
Մոնտիերի
Մոնտիերի  (Monte Argentario), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տոսկանա մարզում՝ Գրոսետո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1273մարդ (ըստ 2008 թվականի տվյալների)։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 12 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 108 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 5826։ Հեռախոսային կոդը՝ 0566։
Հոմունայի հովանավորն է սուրբ Բեատո Ջակոմո դա Մոնտիերին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սվերդլովսկի շրջան (Օրյոլի մարզ)
Սվերդլովսկի շրջան (Свердловский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Օրյոլի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Զմիյովկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1061,4 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17626 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 16,61 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրյոլի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Աննա Աթկինս
Աննա Աթկինս (Anna Atkins, ), անգլիացի գիտնական, բնապահպան և նկարազարդող, առաջին կին լուսանկարիչներից մեկը։ Աննա Աթկինսը առաջինն է եղել, ով հրատարակել է գիրք, որը պատկերված էր բացառապես լուսանկարներով։
Կյանքը և գործունեությունը
Աննա Աթկինսը միակ զավակն էր Թագավորական գիտական ​​ընկերության անդամ, գիտնական Ջոն Ջորջ Չիլդրենի ընտանիքի, որը հիմնականում զբաղվում էր քիմիայի, հանքաբանության և կենդանաբանության բնագավառներով, և որի անունով են կոչվում չիլդրենիտ ապարը և Antaresia childreni տեսակի պիթոնները։ Աղջկա մայրը մահացել է ծննդաբերության ժամանակ։ Աթկինսը ուսումնասիրում էր նաև գեղանկարչություն և նկարչական տարբեր տեխնիկաներ (օրինակ՝ վիմագրություն)։ 1823 թվականին նա հոր համար ստեղծել է 200 նկարազարդում, Ջան Բատիստ Լամարկի ստեղծագործություններից մեկի թարգմանության համար։ 1825 թվականին Ա. Չիլդրենը ամուսնանացել է մեծ հողատիրոջ՝ Ջոն Պ. Աթկինսի հետ։ Այս ամուսնությունից նա երեխաներ չի ունեցել։
Աննան և նրա հայրը ընկերություն էին անում ֆիզիկոս, պրն. Ջոն Հերշելի հետ, ով 1839 թվականին բացահայտել է ցիանոտիպի լուսանկարչական ֆոտոտեխնիկան։ Մեկ տարվա ընթացքում Աննային հաջողվել է հիանալի տիրապետել այդ նոր մեթոդին և կարողացել է այն օգտագործել տարբեր գիտական երևույթների և առարկաների պատկերներ ստեղծելու համար։ Հիմնվելով Ու. Հ. Հարվերի Manual of British Algae (1841) աշխատանքի վրա՝ նա թողարկել է բրիտանական ջրիմուռների լուսանկարների իր ալբոմը ցիանոտիպային տպումով (British Algae: Cyanotype Impressions), որոնցում առաջին անգամ նկարազարդվել էին լուսանկարչական տեխնոլոգիաների վրա հիմնված պատկերները։ Պատրաստվել էր այս գիրք-ալբոմի ընդամենը 12 օրինակ, որից մեկը այժմ պահվում է Բրեդֆորդի ազգային մեդիայի թանգարանում։ 1843-1853 թվականներին, առաջին թողարկմանը հաջորդել են ևս 12 այլ թողարկումներ։ Այդ ընթացքում Ա. Աթկինսը ստեղծել է 389 վերնագրված ֆոտոգրամներ՝ գիտական ​​բացատրությունների լրացուցիչ թերթերով։ 1854 թվականին լույս է տեսել Ա. Աթկինսի՝ բուսաբանության վերաբերյալ մեկ այլ գիրք ևս, որը նկարազարդված էր իր լուսանկարներով (Cyanotypes of British and Foreign Flowering Plants and Ferns):
Ա. Աթկինսի աշխատանքները, ինչպես նաև Հերշելի ցիանոտիպային մեթոդը, 19-րդ դարի կեսերին մոռացության են մատնվել և նորից հիշվել են արդեն 20-րդ դարում, երբ գտել են նոր կիրառում (մասնավորապես՝ շինարարության գծագրում)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մարտի 16 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հունիսի 9 մահեր Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բուսաբաններ ըստ ազգության Կատեգորիա:Կին գիտնականներ Կատեգորիա:Կին լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Անգլիացի գիտնականներ Կատեգորիա:Անգլիացի բուսաբաններ Կատեգորիա:Անգլիացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ
Մատնախոսության այբուբեն
Մատնախոսության այբուբեն, նշանների այն համակարգը, որն օգտագործվում է խուլերի հետ հաղորդակցվելիս։ Մատնախոսության այբուբենում կա այնքան նշան, որքան տառ՝տվյալ լեզվում։ Յուրաքանչյուր տառ արտահայտելու համար մատներին տրվում է որոշակի դիրք, որը լրիվ կամ մասնակիորեն նմանվում է տառի պատկերին։ Կան նշաններ, որոնք ուղեկցվում են շարժումներով, կամ օդում գծագրում են տառի պատկերը։ Որոշ նշաններ ունեն ընդհանուր ուրվագիծ (օր.`մ,շ)։ Տարբերվում են միայն մատների ուղղությամբ և դաստակի շարժումով։ Մենք մատնախոսում ենք այնպես, ինչպես գրում ենք։
Անհրաժեշտ է պահպանել մատնախոսության որոշակի կանոններ.
Մատնախոսության այբուբենն արագ է յուրացվում և խուլերի հետ հաղորդակցվելու հնարավորություն է տալիս։ Հաճախ մատնախոսությունը շփոթում կամ նույնացնում են ժեստերի լեզվի հետ, սակայն դրանք ոչ մի ընդհանրություն չունեն։
Կան բառեր և հասկացություններ (օր.` հատուկ անուններ), որոնք չունեն իրենց ժեստային արտահայտությունը, և դա լրացվում է մատնախոսությամբ։ Մատնախոսության առաջին այբուբենը ստեղծվել է 1620 թ., Իսպանիայում։
Մատնախոսության հայերեն այբուբեն
Մատնախոսության հայերեն հայկական տարբերակը՝ 1961-ին, սուդոմանկավարժ Վ.Գ.Խալաթյանի կողմից ։ Հայերեն մատնախոսության այբուբենի 1-ին տարբերակը ստեղծվել էր նմանակման սկզբունքով, ըստ որի՝ մատնանշանները նմանվել էին հայերեն գրույթներին։ Նման սկզբունքով կառուցված մատնատառերի մոտ 56%-ը ամբողջովին և 31%-ը մոտավոր նման էին հայկական գրույթներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ժեստերի լեզուներ Կատեգորիա:Մարդկային շփում
Կախարդ դարբինը
Կախարդ դարբինը (Кузнец-колдун), նկարված մուլտֆիլմ ` ֆրանսիացի գրող Լուդայի «Դարբին Էնրիկը» հեքիաթի մոտիվներով։ Նկարահանվել է 1967 թվականին, «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում, ռեժիսորը Պերճ Սարգսյանն է։
Սյուժե
Հեքիաթը պատմում է փոքրկ ենթավարպետ Ժանոն, որը ոչ միայն ամբողջը տեսել էր իր աչքերով, այլ նաև անմիջական մասնակցություն էր ունեցել դրանում։
Կային-չկային, երկու դարբին ընկերներ կային` Գաստուն և Էնրիկը։ Նրանք այնպես էին տիրապետում իրենց արվեստին, որ իրենց շրջապատի մարդիկ ուղղակի հիանում էին։ Գաստունը պատրաստում էր սուր կացիններ և գութաններ, իսկ Էնրիկն ավելի շատ մասնագիտացված էր նուրբ աշխատանքների մեջ։ Եվ մի տոն օր քաղաքացիները պատվիրում են նրանց պատրաստել կռած դարպասներ և տալիս են երեք օր ժամանակ` այն պատրաստելու համար։ Երկու դարբինները վիճում են, թե այդքան կարճ ժամանակում իրենք չեն կարող պատրաստել այդ պատվերը։ Գաստուն հրաժարվում է այդ աշխատանքից և գնում է զվարճանալու, իսկ Էնրիկն այդ ժամանակ զբաղվում է պատվերը պատրաստելով։
Բնակիչները հավաքվել էին տոնակատարությանը, ամենազվարճալի տեսարաններից մեկը հմուտ արհեստավորի ներկայացումն էր, որն իր աշխատանքներով զվարճեցնում էր հանդիսատեսին։ Արդյունքում ընտրվում է հաղթողը, և դա Գաստուն էր, քանի որ Էնրիկը չէր պահել իր խոստումը։ Բայց երբ Էնրիկը բոլորին ցույց է տալիս իր պատրաստածը, որը` վարպետորեն կռած դարպաս էր, իրավմամբ բոլոր պարգևներն ինքն է ստանում։ Բայց այդ բանը կռիվ չի առաջեցնում ընկերների միջև։ Նրանք միասին գնում են գինետուն, որպեսզի նշեն իրենց ընդհանուր հաղթանակը։
Այդտեղից դուրս գալով` հարբած դարբինները վերադառնում են տուն, երբ ճանապարհին տեսնում են մի տարօրինակ վայր, որտեղից ծուխ էր դուրս գալիս։ Եվ Էնրիկը խոստովանում է, որ այնտեղից քարածուխներ է գողացել, որոնք վառվում են և չեն հանգում։ Մեղադրելով Էնրիկին, որ նա իր հոգին տվել է սատանային, Գաստուն հեռանում է։ Հայտնի չէր, թե իչպես կավարտվեր այս պատմությունը, եթե չլիներ դահիճ Գիլյեն, որն ապրում էր քաղաքում և լրտեսում ու վատաբանում էր լավ մարդկանց (իբր թե նրանք կախարդներ ու վհուկներ են), որպեսզի գումար վաստակեր գլխատումներից։ Նախանձից նա որոշում է կործանել երկու դարբիններին և նենգ ծրագիր է մտածում։
Նկարահանող խումբ
Հեղինակները ներկայացված են ըստ մուլտֆիլմի լուսագրերի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1967 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Պերճ Սարգսյանի մուլտֆիլմեր
Գնդասարի լեռներ
Գնդասարի լեռներ, լեռներ Վարդենիսի լեռների արևմտյան հատվածը՝ Գնդասար գագաթից մինչև Վարդենյաց լեռնանցքը։ Ամենաբարձր լեռը Մկնասարն է՝ 2947 մ, երկարությունը 16 կմ։ Հարավային լանջերը զառիթափ են։ Լանջերին տարածվում են լեռնամարգագետնային տափաստաններ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնաշղթաներ
Ամենապայծառ աստղերի ցանկ
Ամենապայծառ աստղերի ցանկ
Ցանկում ներառված են օպտիկական դիապազոնում ըստ տեսանելի աստղային մեծության Երկրից դիտվող ամենապայծառ աստղերը։ Կրկնակի աստղերի համար տրված է գումարային աստղային մեծությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստղեր Կատեգորիա:Աստղագիտություն Կատեգորիա:Թոփ ցանկեր
Բուենոս Այրեսի դրոշ
Արգենտինայի մայրաքաղաք Բուենոս Այրեսի դրոշը պաշտոնապես հաստատվել է 1995 թվականի հոկտեմբերի 24-ին։ Դրոշի վրա պատկերված է արծիվ՝ Հաբսբուրգի դինաստիայի խորհրդանիշը, որին պատկանում էր կայսր Կառլոս V-ը։ Դրա պատճառն այն է, որ Բուենոս Այրեսը հիմնադրվել է 1536 թվականին՝ Իսպանիայի թագավորության տիրապետության օրոք, իսկ երկրորդ անգամ հիմնադրվել է 1580 թվականին՝ նրա որդու՝ Ֆիլիպ II-ի օրոք
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուենոս Այրես Կատեգորիա:1995 դրոշներ
Եկատերինյան տաճար (Կրասնոդար)
Սուրբ Եկատերինյան տաճար  (Свято-Екатерининский собор), Եկատերինյան և Կուբանյան թեմի մայր տաճար Կրասնոդարում։ ։
Պատմություն
Տաճարի հիմքերը դրվեցին 1900 թվականի ապրիլի 23-ին Եկատերինինյան հրապարակում, որտեղ այդ ժամանակ տեղակայված էր 1814 թվականին կառուցված և հնացած փայտե սուրբ Եկատերինայի եկեղեցին։ Նախագծի վրա  աշխատել էր տեղացի ճարտարապետ Իվան Մալգերբը։  Միջոցների բացակայության պատճառով շինարարությունը հաճախակի դադարեցվում էր։ Վերջապես 1914 թվականի մարտի 24-ին Եկատերինոդարի քաղաքագլուխ Միխայիլ Սկվորիկովի ակտիվ մասնակցության շնորհիվ  տաճարի շինարարությունն ավարտվեց և կայացավ գլխավոր գահի հանդիսավոր օծումը ։
Քաղաքացիական պատերազմի տարիներին Եկատերինյան տաճարի գերեզմանատանը թաղվեցին Սպիտակ շարժման ակտիվ մասնակիցներ, գեներալ Ալեքսեևը, գնդապետ Միոնչինսկին, գեներալ լեյտենանտ Տիմանովսկին։
1922 թվականին եկեղեցին դարձավ բարենորոգված և նույն տարում Պովոլժեի սովահարներին օժանդակության պատրվակով թալանվեց։  1930-ական թվականներին աղյուսների համար եկեղեցին պատրաստվում էին պայթեցնել։ Ճարտարապետ Մալգերբիին հաջողվում է  հանձնաժողովին համոզել տաճարի քանդման աննպատակահարմարության հարցում։
1934 թվականի հունիսի 26-ին բարենորոգված թեմի ղեկավարությունը հայտարարում է, որ համայնքը չի կարող գոյատևել փոքրաթիվության պատճառով։ Տաճարը վերածվեց պահեստի, իսկ զանգերը հանվեցին վերաձուլման նպատակով։
Ժամերգությունները վերսկսվեցին 1942 թվականին գերմանական զորքերի կողմից Կրասնոդարի օկուպացիայի ժամանակ, սակայն միաժամանակ այստեղ գտնվում էին պահեստները։ Տաճարը սկսեց լիարժեք գործունեություն ծավալել 1944 թվականին երբ Կրասնոդարն ազատագրվեց գերմանական զորքերից։    Սակայն կողմնասեղանների անունները փոխվեցին, Ուսպենսկի, Վոսկրեսենսկի, Բլագովեշչենսկի, Սերգիևսկի, Վարվարինսկի։  Կողմնասեղաններից գլխավորի անունը մնաց նախկինը, Եկատերինյան։
1988 թվականին Ռուսական մկրտության 1000- ամյակի տոնակատարությունների հետ կապված Եկատերինյան տաճարում սկսվեցին վերակառուցման աշխատանքներ իրականացվել։ Նույն երկարատև ընդմիջումից հետո առաջին անգամ սկսեցին ղողանջել զանգերը։
2011 թվականի վերջերից մինչև 2012 թվականի ապրիլը իրականացվեց  գլխավոր գմբեթի վերակառուցումը, այն պատվեց  նրբաթերթ ոսկով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:1914 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Կրասնոդարի տաճարներ
Սևկաջուր
Սևկաջուր, գետ Հայաստանի Արարատի մարզում՝ Ազատ գետի աջ օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Գեղամա լեռների հարավարևմտյան լանջերից և Բարձրաշեն գյուղից 16 կմ արևելք միախառնվում մայր գետին։ Երկարությունը 19 կմ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արարատի մարզի գետեր Կատեգորիա:Ազատ գետի վտակներ
Այոս-Դիմիտրիոս (Ատտիկա)
Այոս-Դիմիտրիոս (Άγιος Δημήτριος ), քաղաք Հունաստանում, Աթենքի հարավային արվարձան։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 60 մետր բարձրության վրա, աթենական հարթավայրում, Աթենքի կենտրոնից 5 կմ հարավ։ Վարչական կենտրոնը Այոս-Դիմիտրիոս համայնքն է, Հարավային Աթենքի ծայրամասային միավոր է՝ Ատտիկա պերիֆերիայում։ Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ բնակչության թիվը կազմում է 71294 մարդ։ Մակերեսը 4,949 կմ² է, խտությունը՝ 14405,74 մարդ/կմ²։ 2014 թվականին տեղական ընտրությունների ժամանակ դիմարխ է ընտրվել Մարիա Անդրուցուն ։
Քաղաքը հատում է Պիկրոդաֆնի գետը։ Քաղաքի արևելյան ծայրամասով անցնում է Վուլիագմենիս պողոտան Λεωφόρος Βουλιαγμένης։ Այստեղ են գտնվում Աթենքի մետրոպոլիտենի երեք կայանները՝ Դաֆնի, Այոս-Դիմիտրիոս-Ալեքսանդրոս-Պանագուլիս և Իլյուպոլի-Գրիգորիս-Լամբրակիս։
Մինչ 1928 թվականը կոչվել է Բրախամի  ։ Բրախամի միությունը ստեղծվել է 1925 թվականին, 1943 թվականին  ստեղծվել է Այոս-Դիմիտրիոս համայնքը, 1947 թվականին՝  Այոս-Դիմիտրիոս նոր միությունը , 1963 թվականին ՝ Այոս-Դիմիտրոս նոր համայնքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Հարավային Աթենք Կատեգորիա:Աթենքի արվարձաններ
Սոդոմնայա
Սոդոմնայա (Содомная), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կոնդաս գետի աջ ափում՝ 44 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։ Ակունքը գտնվում է Հարավային մասում Չիստոյի Ճահիճներում, 44 կմ հյուսիս-արևելքում Նյուկսենիցա գյուղի մոտ։
Տատիկիս դաջվածքները
«Տատիկիս դաջվածքները» կամ «Մեծ մորս դաջվածքները» (Grandma’s Tattoos) Սյուզան Խարտալյանի՝ 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության հետքերի մասին պատմող ֆիլմը։
Սոդոմնայա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տատիկիս դաջվածքները
Սյուժե
«Խանում տատը մյուսների նման չէր։ Մանկուց նրան իբրև վատ կին եմ հիշում։ Խուսափում էր ֆիզիկական շփումից։ Նա մի տատ էր, որը երբեք չէր գրկում կամ համբուրում։ Եվ ձեռնոց էր դնում` թաքցնելով իր ձեռքերն ու դաջվածքները։ Թաքցնելով իր գաղտնիքը». այսպես է Սյուզան Խարտալյանը նկարագրում իր տատին։
Սոդոմնայա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Տատիկիս դաջվածքները
Սյուժե
Ֆիլմն ինչ-որ չափով կենսագրական է, քանի որ ներկայացվում է Խարտալյանի մեծ մոր պատմությունը։ Օսմանյան Թուրքիայի հայատյացության ու իրականացրած եղեռնի նկարագիր այս ֆիլմում Խարտալյանը ցույց է տվել իր տատի և այլ 300.000 հայուհիների ստրկության դաջվածքները։ Ռեժիսորի տատը 1915 թվականին 12 տարեկան է եղել, երբ թուրքերը, որպես սեփականության նշան, դաջվածքներ են արել նրա մարմնին՝ գլխին, դեմքին, ձեռքերին ։ Ֆիլմը պատմում է 1915 թվականի ցեղասպանության ժամանակ հազարավոր փրկված հայ կանանց ճակատագրերի մասին, որոնց բռնաբարել են և տեղացի կանանցից տարբերելու համար ձեռքներին ու դեմքերին դաջվածքներ արել։ Այս կանայք ունեն ոչ միայն դաջված ձեռքեր, այլև դաջված ճակատագրեր, նրանք ամբողջ կյանքում ստիպված են եղել այդ խարանն իրենց դեմքին կրել։ Խանում տատն էլ այդ կանանցից մեկն է եղել և երբեք չի խոսել իր դաջվածքների մասին, որովհետև դրանք նաև ամոթի դաջվածքներ են եղել, ինչը նա թաքցրել է իր ընտանիքից՝ այդ ամոթի զգացումը նրանց չփոխանցելու համար ։
Ֆիլմի պաստառին օգտագործվել է հեղինակի տատիկից մնացած միակ հին լուսանկարը։
Օգտագործված է Ալան Հովհաննեսի երաժշտությունը, իսկ ընթացքում հնչող «Յարիս բոյին մեռնեմ» երգը օգտագործվել է որպես նշան իր մեծ մոր և բոլոր այդ կանանց երազած, բայց չապրած սիրո։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:2011 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայոց ցեղասպանության մասին Կատեգորիա:Սյուզան Խարտալյանի ֆիլմեր
Ֆրենկ Հերբերտ
Ֆրանկլին Պատրիկ Հերբերտ Կրտսեր (Franklin Patrick Herbert, Jr., ), ամերիկացի ֆանտաստ գրող, առավել հայտնի է որպես « Ավազաբլրի ժամանակագրությունը » շարքի հեղինակ։ Նրան մեծ ճանաչում է բերել հատկապես այդ շարքի առաջին վեպը` «Ավազաբլուր» անվամբ ։
Կենսագրություն
Ֆրենկ Հերբերտը ծնվել է 1920 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Վաշինգտոն նահանգի Տակոմա քաղաքում։ Ավարտել է Սիեթլի Վաշինգտոնի համալսարանը։ Երիտասարդ տարիներից ցանկացել է գրող դառնալ։ 1938 թվականին ավարտել է դպրոցը, իսկ 1939 թվականին, խաբելով իր տարիքը, ընդունվել է աշխատանքի «Գլենդել սթար» թերթում ։ Նախքան պրոֆեսիոնալ գրող դառնալը աշխատել է տարբեր թերթերում` որպես խմբագիր և ռեպորտյոր։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Հերբերտը եղել է նավատորմի լուսանկարիչ և 6 ամիս աշխատելուց հետո հեռացել։ 1941 թվականին ամուսնացել է Ֆլորա Պարկինսոնի հետ, սակայն 1945 թվականին ամուսնալուծվել է։ Այդ ամուսնությունից ունի դուստր՝ Պեննին։
1946 թվականին Հերբերտը ընդունվել է Վաշինգտոնի համալսարան, որտեղ հանդիպել է Բեվերլի Էնն Ստյուարտին. Հերբերտից բացի, նա միակն էր իրենց կուրսում, ով ուներ տպագրված պատմվածքներ։ 1946 թվականին նրանք ամուսնացան։ 1947 թվականին ծնվեց նրանց առաջին որդին, իսկ 1951-ին` երկրորդը ։
Գործունեություն
Գիտական ֆանտաստիկայի ժանրում առաջին ստեղծագործությունը «Ինչ-որ բա՞ն ես փնտրում» («Looking for Something?») վերնագրով պատմվածքն էր, որը հրատարակվեց «Startling Stories» թերթում (1952) ։
1950-ական թվականների ընթացքում թերթերում հրատարակվեցին մեկուկես տասնյակ պատմվածքներ և «Վիշապը ծովում» («The Dragon in the Sea», 1955) վեպը։ Այդ վեպը հետագայում հրատարակվեց նաև «Ճնշման տակ» («Under Pressure») անվամբ։
Հերբերտը մեծ հռչակ ձեռք բերեց 1963 թվականին «Analog» թերթում «Ավազաբլրի աշխարհը» («Dune World») վեպի հրատարակումից հետո, որը դարձավ «Ավազաբլուր» վեպի առաջին մասը։ Ավելի ուշ այդ թերթում հրատարակվեց վեպի շարունակությունը՝ «Ավազաբլրի գուշակը» («The Prophet of Dune»)։ 1965 թվականին վերոնշյալ երկու մասերը միացվեցին մեկ ամբողջական վեպի մեջ, որը լույս տեսավ առանձին հրատարակությամբ։ Ստեղծագործությունը համաշխարհային ճանաչում ձեռք բերեց և արժանացավ ֆանտաստիկ գրականության ժանրում այնպիսի պատվավոր մրցանակների, ինչպիսիք են «Նեբյուլա»-ն և «Հյուգո»-ն ։ Վեպը կայծակնային արագությամբ դարձավ 20-րդ դարի ամենահայտնի ֆանտաստիկ վեպերից մեկը ։
Հաջորդ տարիներին Հերբերտի գրչի տակից դուրս եկավ ավազե մոլորակի մասին պատմության շարունակությունը` «Ավազաբլրի մեսիան» («Dune Messiah», 1969), «Ավազաբլրի երեխաները» («Children of Dune», 1976), «Ավազաբլրի աստված-կայսրը» («God Emperor of Dune», 1981), «Ավազաբլրի հերետիկոսները» («Heretics of Dune», 1984) և « Ավազաբլրի կապիտուլը » («Chapterhouse: Dune», 1985)։
Ավազաբլրի մասին զրուցավեպը, որի իրադարձությունները կատարվում են հեռավոր ապագայում և շարունակվում հինգ հազարամյակների ընթացքում, այնպիսի հարցեր է առաջ քաշում, ինչպես էվոլյուցիայի ընթացում մարդկության գոյատևումը, բնապահպանության խնդիրները, կրոնների, քաղաքականության և իշխանությունների փոխազդեցությունը։
Աշխարհի շատ քննադատներ այս շարքը համարում են գիտական ֆանտաստիկայի դասականը, այս ժանրի առավել «վառ» և «ամբողջական» ներկայացուցիչը։ Ֆրենկ Հերբերտի որդին` Բրայան Հերբերտը, շարունակել է Ավազաբլրի աշխարհի մասին հոր վիպաշարը։
Ֆրենկ Հերբերտը գրել է նաև մի շարք այլ ստեղծագործություններ, որոնց մեջ կարելի է առանձնացնել հետևյալները՝ «Վիշապը ծովում» («Dragon in the Sea», 1956), «Կանաչ ուղեղ» («The Green Brain», 1966), «Ուղղությունը՝ ունայնություն» («Destination: Void», 1966), «Հեյսենբերգի աչքերը» («The Eyes of Heisenberg», 1966), «Երկնքի ստեղծողները» («The Heaven Makers», 1968), «Սանտարոգիի արգելքը» («The Santaroga Barrier», 1968), «Հելսթորմի փեթակը» («Hellstrom’s Hive», 1973), «Աստղը խարազանի տակ» և «Դոսադիի գիտափորձը» («The Dosadi Experiment», 1977) երկերգությունը ։
2003 թվականին Բրայան Հերբերտը հրատարակեց «Ավազաբլրի երազողը» («Dreamer of Dune») գիրքը։ Դա նրա հոր` Ֆրենկ Հերբերտի կենսագրությունն էր։ Այդ գրքի վրա աշխատանքը սկզբնավորվեց այն բանից, որ Բրայանը երկար տարիներ թերթ էր վարում Հերբերտների ընտանիքի ամենանշանակալից իրադարձությունների մասին։ Հետագայում այդ գրառումներն ամփոփվեցին հոր կենսագրականի մեջ։
Գրական մրցանակներ
«Ավազաբլուր»-ը «Նեբյուլա» մրցանակին արժանացած առաջին վեպն է։ Ֆրենկ Հերբերտը անձամբ եղել է մրցանակակիրներին ընտրող ժյուրիի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆանտաստ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լուսանկարիչներ
Վերխովսկի շրջան (Օրյոլի մարզ)
Վերխովսկի շրջան (Верховский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Օրյոլի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վերխովյե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 72400 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 20022 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,28 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրյոլի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ռոկաստրադա
Ռոկաստրադա (Roccastrada), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տոսկանա մարզում՝ Գրոսետո գավառում։
Ինքնածնություն
Ինքնածնություն (Spontaneous generation), կենդանի էակների ինքնաբուխ ծագումը անկենդան նյութերից, ընդհանուր առմամբ, կենդանի նյութի ինքնաբուխ առաջացումը անկենդան նյութից։ Ներկայումս ընդունված է, որ ամբողջական կենդանի օրգանիզմների ծագումն անհնար է։ Կենդանի նյութի առաջացումը անկենդանից, ըստ երևույթին, ժամանակակից շրջակա միջավայրի պայմաններում գործնականորեն անհնար է։ Այնուամենայնիվ, գիտության մեջ ակտիվորեն քննարկվում են կյանքի ծագման հնարավոր սցենարները Երկրի գոյության վաղ փուլերում։
Ռոկաստրադա
Բնակչությունը կազմում է 9302 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 32 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 284 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 58036։ Հեռախոսային կոդ՝ 0564։
Ինքնածնություն
Հին աշխարհ
Հին ժամանակներից ի վեր մարդկությունը բավականին պարզորեն էր լուծում կյանքի ծագման հարցերը։ Այն փաստը, որ կենդանի կամ ծայրահեղ դեպքում ցածրագույն ներկայացուցիչները ընդունակ են առաջանալ ինքնուրույն՝ բառացիորեն ոչնչից, կասկած չուներ։ Տեղեկություններ այն մասին, թե ինչպես են տարբեր կենդանի էակներ առաջանում ջրից, կեղտից և փծաց մնացորդներից, կարելի է գտնել հին չինական և հնդկական ձեռագրերում։ Այդ մասին խոսում են նաև եգիպտական հիերոգլիֆները և հին Բաբելոնի սեպագիր գրերը։ Օրինակ՝ Հին Եգիպտոսի ժողովուրդը հավատում էր այդ ժամանակվա գոյություն ունեցող պնդմանը, որ գորտերը, դոդոշները, օձերը և նույնիսկ ավելի մեծ կենդանիներ, օրինակ, կոկորդիլոսները, ծնվում են ոչ այլ ինչից, քան Նեղոսի ափերին մնացած տիղմի մի շերտից նրա սեզոնային վարարումներից հետո։ Իսկ Հին Չինաստանում մարդիկ ենթադրում էին, որ ուտիճն առաջանում էր ինքնուրույն բամբուկի երիտասարդ շիվերից։ Ավելին, այդ գործընթացում մեծ նշանակություն էր տրվել ջերմությանը, խոնավությանը և արևի լույսին։ Բաբելոնում մարդիկ հավատում էին, որ որդերը ջրանցքներում հայտնվում են ինքնուրույն։
Ռոկաստրադա
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Նիկողայոս Զմյուռնացի։
Ինքնածնություն
Անտիկ աշխարհ
Կենդանի օրգանիզմների անկենդան օրգանիզմներից ինքնաբուխ ծագման վերաբերյալ համոզմունքն ընդունված էր Հին Հունաստանի և Հռոմի փիլիսոփաների կողմից։ Ակնհայտ է, որ ի տարբերություն արևելյան քաղաքակրթությունների, որոնց համար հատկանշական էր կյանքի ծագման աստվածաբանական մեկնաբանությունը, Հին Հունաստանում առկա էին նախաԷվոլյուցիոն գիտական տեսությունների էմպիրիզմ և կրոնական ենթատեքստի գրեթե լիակատար բացակայություն։ Ինչ-որ մի պահի որոշակի տեսական հիմք սկսեց դրվել ինքնածնության գաղափարի տակ՝ դա մեկնաբանելով մատերիալիստական կամ իդեալիստական ​​դիրքերից։
Ռոկաստրադա
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ինքնածնություն
Անտիկ աշխարհ
Օրինակ՝ հին հունական փիլիսոփա Թալես Միլեթացին (մ.թ.ա. VIIդարի սկիզբ -VI դարի վերջ), հավատարիմ մնալով տարերային-մատերիալիստական ​​դիրքերին, ենթադրում էր, որ կյանքը մատերիային բնորոշ հատկություն է։ Նա ենթադրում էր, որ աշխարհում ամեն ինչ կազմված է բազմաթիվ մանրագույն անբաժանելի մասերից՝ ատոմներից, իսկ կյանքը ծագում է բնության ուժերի փոխազդեցությունների շնորհիվ, օրինակ՝ կրակի ատոմների և խոնավ հողի փոխազդեցության շնորհիվ։
Իսկ հին հունական փիլիսոփա-մատերիալիստ Էմպեդոկլեսը (մ.թ.ա.485—425 թվականներ) համարում էր, որ աշխարհի առաջին կենդանի օրգանիզմները ծագել են գետի տիղմի մեջ Երկրի ներքին ջերմության ազդեցության տակ։ Հետևելով բույսերին՝ հայտնվում են կենդանիների մասեր, որոնց միացությունից, հետագայում ծագեցին առաջին կենդանական օրգանիզմները։ Կապն ինքնին եղել է այսպես՝ «սիրո ուժով դրդված, այդ մասերը փնտրում էին մեկը մեկին, ընդ որում հատվածների միաձուլումը կատարվում էր պատահաբար, ուստի ձևավորվեցին մարդկային գլուխներով, կենդանիների տեսքով հրեշներ՝ բազմագլուխ էակներ և այսպես շարունակ։ Բայց այս տգեղ արարածները, ըստ Էմպեդոկլեսի ուսմունքի, ունակ չէին շարունակական գոյության և թշնամու կամոք պետք է ոչնչանային՝ տեղ զիջելով ավելի ներդաշնակ կառուցվաքով օրգանիզմներին։ Ժամանակի ընթացքում, Սիրո և Թշնամության օրենքների համաձայն ստացվեցին շրջակա միջավայրին հարմարեցված և վերարտադրության ունակ ձևեր»։ Կյանքի ինքնաբուխ ծագման տեսությանը հակառակ՝ իդեալիստական ​​մոտեցմանը հավատարիմ մնաց Պլատոնը (մ.թ.ա. 428-347 թվականներ)։ Նա գտնում էր, որ ինքնըստինքյան բուսական և կեդանական մատերիան ոչ մի դեպքում չի համարվում կենդանի։ Կենդանի նա համարվում է միայն այն բանից հետո, երբ անմահ հոգին՝ «Պսիքեն» ներթափանցում է նրա մեջ։ Պլատոնի այդ գաղափարն ավելի քան կենսունակ էր երևում։ Իր գրություններում Արիստոտելը մեջբերում է կենդանի էակների ինքնաբուխ ծագման անթիվ «փաստեր»։ Այս «փաստերի» ներքո Արիստոտելը նույնիսկ բերել է որոշակի տեսական հիմնավորում. նա պնդում էր, որ կենդանի էակների հանկարծակի ծնունդն առաջացել է ոչ այլ ինչով, քան ինչ-որ հոգևոր սկզբունքի ազդեցությամբ նախկինում անկյանք նյութի վրա։ Բայց միևնույն ժամանակ, Արիստոտելը արտահայտում է բավականին առողջ մտքեր, որոնք իրոք մոտ են էվոլյուցիոն տեսությանը. «Բացի այդ հնարավոր է, որ ժամանակ առ ժամանակ որոշ մարմիններ վերածվեն մյուսների, և դրանք, իրենց հերթին քայքայվեն, ենթարկվեն նոր վերափոխումների, և այդպիսով զարգացումը և քայքայումը հավասարակշռեն միմյանց»։ Հարկ է նշել նաև, որ Արիստոտելը առաջին գիտնականն էր, ով արտահայտեց «էակների սանդուղք» գաղափարը։ Ահա, թե ինչպիսին էր Արիստոտելի «սանդուղքը». 1) Մարդ, 2) Կենդանիներ, 3) Զոոֆիտներ, 4) Բույսեր, 5) Անօրգանական նյութ։
Միջին դարեր
Օգոստինոս Երանելին (մ.թ. 354-430 թվականներ) գտնում էր, որ «Աստված կարող է ստիպել նրանց ծնվել սերմից կամ առաջանալ անկենդան նյութից, որտեղ տնկվում են անկենդան «հոգևոր սերմերը»։ Այսպիսով, Օգոստինոսը մշակեց «ծագման ուժի» աստվածաբանական ուսմունքը։ Այնուամենայնիվ, հարկ է նշել, որ ձեռք բերելով կրոնական ենթատեքստ, և բացի այդ ոչ ճիշտ միտքը ինքնածնության վերաբերյալ կորցրեց բոլոր իմաստները։ Չնայած այն շարունակում էր զարգանալ և ամրապնդվել է նոր և նոր «փաստերով»։ Հոլանդացի գիտնական Յան Բապտիստա վան Հելմոնտը առաջարկել է մկների ստացման այս բաղադրատոմսը. «բաց սափորը պետք է լցնել աղտոտված ներքնազգեստով և ավելացրեք որոշակի քանակությամբ ցորեն, և մոտ 3 շաբաթ անց մկնիկ կհայտնվի. քանի որ սպիտակեղենի մեջ եղած խմորիչը ներթափանցում է ցորենի կեղևով և ցորենը վերածում է մկան»։ Իսկ Թովմա Աքվինացին, լինելով միջնադարյան հայտնի դիվանագետ, ենթադրում էր, որ մակաբույծների և գյուղատնտեսությանը վնասակար այլ կենդանիների մեծամասնությունը ծնվում է սատանայի կամքով, ով ձգտում է այդպիսի նուրբ եղանակով վնասել մարդկանց։ «Նույնիսկ այն որդերը, որ դժոխքում տանջող են մեղավորներին, ծագում են այնտեղ իրենց մեղքերի քայքայման արդյունքում»։
Ֆրանչեսկո Ռեդիի փորձերը
Տուսկանացի բժիշկ Ֆրանչեսկո Ռեդին (1626-1697) առաջին մարդն էր, ով փորձնականորեն ապացուցեց ինքնածնության տեսության սխալականությունը։ Նա կատարեց մի շարք փորձեր, որոնք ապացուցում էին, որ ճանճերը, հակառակ այն ժամանակվա գերակշիռ կարծիքի, չեն կարող ինքնուրույն ծագել փտած մսում։ Ռեդին վերցրեց երկու կտոր միս, դրանք դրեց կավե ամանների մեջ։ Բայց նա ամմաներից մեկը ծածկեց շղարշով, իսկ մյուսները՝ ոչ։ Որոշ ժամանակ անց նա հեռացրեց շղարշը, բայց մսի մեջ ո՛չ ճանճեր կային, ո՛չ էլ նրանց թրթուրները այն դեպքում, երբ մյուսներում նրանք կային։ Դրանից ելնելով՝ գիտնականը տվեց միանգամայն տրամաբանական եզրակացություն. «ճանճերը նստում են փտած միսի վրա և դրա մեջ թրթուրներ են դնում, ինչի արդյունքում նոր ճանճեր են ծնվում։ Նրանք ծնվել են, ոչ թե հայտնվում ինքնուրույն»։
Ռեդիի փորձը լրջորեն ցնցեց կյանքի ինքնածնության գերակշռող գաղափարը։ Այնուամենայնիվ, նրա եզրակացություններն անմիջապես չեն ընդունվել գիտության և հասարակության կողմից։ Դա ինքնածնության տեսությունը հերքելու երկար ու դժվարին ճանապարհի միայն առաջին քայլն էր, քանի որ նույնիսկ ինքը` Ռեդին «... այլ դեպքերի առնչությամբ, նա լիովին ընդունում էր ինքնածնության հնարավորությունը, oրինակ, նա հավատում էր, որ աղիքային ու բնափայտային որդերը առաջանում են ինքնուրույն՝ փչող նյութերից»։ Վիճաբանությունն այսպիսով չավարտվեց, քանի որ Ռեդին միայն ապացուցեց մեկ քայլը, բայց նա չհաստատեց տեսությունը։
Սպալանցանիի փորձերը
Իտալացի գիտնական և քահանա Լուձարո Սպալանցանին (1729-1799) իր գիտական ​​գործունեության հենց սկզբից համոզված էր ինքնածնության տեսության անհեթեթության մեջ։ Նա ենթադրում էր, որ յուրաքանչյուր կենդանի էակի ծննդյան ժամանակ պետք է լինի որոշակի օրենք և կարգ, որոշակի միջոց և իմաստ։
Սպալանցանին ուշադիր ուսումնասիրեց Ռեդիի գործերը և հիանալով նրա փորձերով՝ մտադրվեց ամեն գնով կրկնել դրանք, բայց ոչ թե ճանճերի թրթուրների օրինակով, այլև մանրադիտակային կենդանիների օրինակով։ Եվ նա անցավ իր մշակած ծրագրի ի կատար ածմանը։
Միևնույն ժամանակ, մեկ այլ քահանա և բնագետ, Ջ. Նիդհեմը, որը ծագումով Անգլիայից էր (1713-1781), արժանացել էր Թագավորական հասարակության ուշադրությանը գառան մսաջրով կատարված իր փորձերի համար, որոնցում, ինչպես նա էր պնդում, ինքնըստինքյան կարող են առաջանալ մանրադիտակային օրգանիզմներ։ Նա եփեց գառան մսաջուրը, լցրեց այն մի անոթի մեջ, փակեց այն խցանով և ճշգրտության համար կրկին տաքացրեց, մի քանի օր սպասեց, իսկ հետո մանրադիտակի տակ ուսումնասիրեց մսաջուրը։ Ի մեծագույն ուրախություն իրեն, մսաջուրը վխտում էր միկրոբներով։ Նշանակում է կենդանի օրգանիզմների ծագումը անկենդան նյութից, այնուամենայնիվ, հնարավոր է։
Բայց Նիդհեմը և Բյուֆոնը չէին ցանկանում լքել կռվի հարթակը։ Նրանք հայտարարեցին, որ Ստեղծող ուժն ունակ է դիմակայել բարձր ջերմաստիճանի, բայց նրան անհրաժեշտ է առաձգական օդը, որից Սպալանցանին զրկում է այն ժամանակ, երբ փակում է սրվակները։
Սպալանցանիին շարունակում էր անհանգստացնել միկրոօրգանիզմների բազմացման վերաբերյալ հարցը։ Դիտելով դրանք մանրադիտակի միջոցով՝ նա բազմիցս տեսել է մանր կենդանիների, որ իրար են միանում, բայց նրան երբեք չի հաջողվել տարբերակել բաժանման գործընթացը։ Ավելի ուշ այս գործընթացը հայտնաբերվեց մեկ այլ գիտնականի, և Սպալանցանին հիացավ այս հայտնագործությամբ։
Միևնույն ժամանակ, անգլիացի Էլլիսը առաջ քաշեց վարկած, որ միկրոօրգանիզմները ընդհանրապես երկու կեսի չեն բաժանվում, այլ բազմանում են ինչպես բոլոր կենդանի օրգանիզմները՝ կենդանածնությամբ։
Լուի Պաստյորի փորձերը
Լուի Պաստյորին, ինչպես այդ ժամանակների գիտնականների մեծ մասին, անհանգստացնում էր կենդանի էակների ծագման հարցը, որի ուսումնասիրության համար նա այդքան ժամանակ և ջանք էր նվիրել։ Նա կրկնեց Սպալանցանիի փորձերը, բայց ինքնածնության տեսության կողմնակիցները պնդում էին, որ մանրադիտակային կենդանիների ինքնածնության համար անհրաժեշտ է բնական, չտաքացված օդը, քանի որ ջերմությունը սպանում է «կենարար» կամ «պտղաբեր» ուժը։ Բացի այդ, նրանք պնդում էին, որ փորձի մաքրության համար անհրաժեշտ էր, որ անոթի մեջ, որտեղ գտնվում էր չտաքացված օդը, չներթափանցեին խմորասնկեր։ Առաջադրանքը Պաստյորին թվում էր չկատարված։
Բայց շուտով ֆրանսիացի գիտնական Անտուան ​​Բալարայի օգնությամբ, ով ամբողջ աշխարհին հայտնի է բրոմի հայտնաբերմամբ, նրան հաջողվեց ելք գտնել այդ դժվարին իրավիճակից։ Պաստյորը հրահանգեց իր օգնականներին պատրաստել շատ անսովոր փորձանոթ. նրանց վզիկները երկարացած և թեքված էին ներքև՝ կարապի պարանոցի նման (S-աձև), Բալարան առաջարկեց այս գաղափարը և առաջին փորձանմուշը փորձեց կրակի վրա։ Այդ փորձանոթի մեջ նա լցրեց մսաջուր, եռացրեց այն, և առանց փորձանոթը փակելու թողեց մի քանի օր։ Ժամանակահատվածի ավարտից հետո արգանակում ոչ մի կենդանի միկրոօրգանիզմ չէր հայտնվել՝ չնայած այն հանգամանքին, որ չտաքածված օդն ազատորեն ներթափանցում էր փորձանոթի բաց վզիկից։ Պաստյորը դա բացատրել է այն փաստով, որ օդում պարունակվող բոլոր մանրէները պարզապես կուտակվում էին նեղ պարանոցի պատերին և չեն հասնում սննդարար միջավայրին։ Նա հաստատեց իր խոսքերը շիշը լավ թափահարելով, այնպես որ արգանակը ողողեր կեռ պարանոցի պատերը, և այս անգամ նա մսաջրի մի կաթիլում նա հայտնաբերեց մանրադիտակային կենդանիներ։
Օպարին-Հոլդեյնի տեսությունը
20-րդ հարյուրամյակի կեսերին կյանքի ինքնածնության խնդրին կրկին ուշադրությունը հրավիրեցին խորհրդային ​​կենսաքիմիկոս Ալեքսանդր Օպարինը և անգլիացի գիտնական Ջ. Հոլդեյնը։ Նրանք առաջ քաշեցին ենթադրություն, որ կյանքը ծագել է առաջնային Երկրի վրա անթթվածնային պայմաններում ձևավորված օրգանական միացությունների («առաջնային արգանակ») փոխազդեցության արդյունքում։ Այդ ժամանակ՝ 4 միլիարդ տարի առաջ, Երկրի վրա մթնոլորտը բաղկացած էր ամոնիակից, ջրային գոլորշուց և ածխաթթու գազից։ Մթնոլորտային էլեկտրականության ազդեցության տակ ստեղծվել են օրգանական միացություններ, որոնք հիմք են հանդիսացել նուկլեինաթթուների և սպիտակուցների, գեների և բջիջների համար։ Օպարին-Հոլդեյնի տեսության ամենամեծ հաջողությունը եղավ 1953 թվականին ամերիկացի շրջանավարտ ուսանող Սթենլի Միլլերի կողմից անցկացրած փորձը։