Դանիել_Ղազարյան
Կենսագրություն
Դանիել Ղազարյանի հետագա գործունեությունը նպատակ ուներ Կովկասի տարբեր գյուղերում և քաղաքներում զարգացնելու դպրոցականների երաժշտական-գեղագիտական դաստիարակությունը, տարածելու հայ երգը, օգնելու երգչախմբային արվեստի զարգացման գործընթացին։ Հենց այդ նպատակով 1922 թվականին նա մեկնում է Բաթումի և արդյունավետ գործունեության արդյունքում իրականացնում է Աջարիայի լուսավորության ժողովրդական կոմիսարիատի երաժշտական ստուդիա հիմնելու նախաձեռնությունը ։ Մեկ տարի անց ստուդիան վերածվում է ժողովրդական կոնսերվատորիայի։ Ուսումնական տարին ավարտելուց հետո Դ. Ղազարյանը մեկնում է Լենինական և հաղթահարելով բոլոր դժվարությունները 1924 թվականին այստեղ բացում է առաջին երաժշտական ստուդիան, որը հետագայում խոշոր դեր է կատարում հանրապետության երաժշտական կադրերի պատրաստման գործում ։ Հենց այստեղ էլ դպրոցի սաների մասնակցությամբ բեմադրվում են Ղազարյանի մանկական օպերաները՝ «Հաղթված բազեն», «Գայլը», «Գիքորը» ։ Լենինականում նա աշխատում է մինչև 1933 թվականը, այս տարիներին Ղազարյանը ստանձնում է նաև դպրոցների և մանկավարժական ուսումնարանի երգ-երաժշտության դասերի կազմակերպումը, ինչը մեծ դեր է ունենում Լենինականի երաժշտական կյանքի զարգացման գործում ։ Ամառային արձակուրդների ժամանակ Ղազարյանը ակտիվորեն գործում է Կովկասի հայաշատ վայրերում։ Համերգներ կազմակերպելու նպատակով նա մեկնում է Արմավիր (1928 թվական), Նախիջևան (1928 թվական), Կրասնոդար (1929 թվական), Ռոստով (1929 թվական), Խարկով (1930 թվական), Նովոռոսիյսկ (1930 թվական) և այլ քաղաքներ։ Քառաձայն երգչախմբերից բացի, կազմակերպում է մանկական երգչախմբեր, օպերային ներկայացումներ, համերգներ։ Ուշագրավ է այն հանգամանքը, որ այն վայրերում, որտեղ եղել է Ղազարյանը, նրա վերադարձից հետո երգեցիկ խմբերը շարունակել են գործել։ Հյուսիսային Կովկասում ունեցած հաջողություններից ոգեշնչված Ղազարյանը համարձակ քայլ է կատարում՝ իր ստեղծագործությունները ցուցադրելու նպատակով մեկնում է Մոսկվա և Լենինգրադ (1929 թվական) ։ Համերգները հաջողությամբ տեղի են ունենում Մոսկվայում՝ Կոմիսարժեվսկայայի անվան թատրոնում, իսկ Լենինգրադում՝ կամերային երաժշտության ընկերության դահլիճում։ Հատկապես մեծ ընդունելության են արժանանում Դ.Ղազարյանի «Ուռենին», «Լանջեր մարջան», «Քույր իմ նազելի», «Անուշ գարուն» և մի շարք երգեր, որոնք բնորոշում են նրա ստեղծագործական դեմքը։ Վերադառնալով Լենինական, Դանիել Ղազարյանը ստանձնում է երաժշտական դպրոցի ուսումնական մասի վարիչի պարտականությոնը և աշխատում մինչև 1933 թվականը, հետո տեղափոխվում Երևան և շարունակում ստեղծագործական մանկավարժական-հասարակական գործունեությունը։ Երևանում Ղազարյանը աշխատում է տարբեր դպրոցներում, ռուսական մանկավարժական ուսումնարանում, Էջմիածնի Գևորգյան հոգևոր ճեմարանում։ 1933 թվականին Պիոներների պալատում Ղազարյանի ջանքերի շնորհիվ իր գործունեությունն է վերսկսում Երևանի մանկական օպերան , որտեղ մինչև 1939 թվականը բեմադրվում են Դ. Ղազարյանի «Հաղթված բազեն», «Գայլը», Ս. Մուրադյանի «Շունն ու կատուն», Վահան Ումր-Շատի «Ուլիկները», Ա. Մայիլյանի «Տիկնիկ-զիզիկը», Ա. Մանուկյանի «Չարի վերջը» և մանկական այլ օպերաներ։ Հիմնադրել և ղեկավարել է Երևանի Կարմիր բանակի տան երաժշտական ստուդիան և երկար տարիներ՝ քաղժողկրթբաժնի երաժշտական մեթոդական կաբինետը։ Իր փորձառությամբ և հեղինակությամբ նա աշխատել է բարձր հիմքերի վրա դնել երգ-երաժշտության գործը դպրոցներում՝ այդ նպատակով ստեղծելով արտադպրոցական և դպրոցական երգեցիկ խմբերի ղեկավարներին ուղղված մեթոդական ձեռնարկ (1949 թվական) ։ Ղազարյանի շնորհակալ աշխատանքներից մեկն էլ կույրերի քառաձայն երգեցիկ խմբի և նվագախմբի կազմակերպումն էր։ Երգչախմբային ինքնագործ արվեստի զարգացման գործում Ղազարյանի բեղմնավոր աշխատանքի արդյունքներից էր Երևանի ուսուցիչների տան քառաձայն կապելլայի կազմակերպման նախաձեռնությունը ։ Խումբը մեծ հաջողությամբ ներկայանում է 1945 թվականին Մոկսվայում՝ ինքնագործ երգչախմբերի Համամիութենական օլիմպիադայում ։ Երգեցիկ խումբը հանդես է գալիս Մոկվայի տարբեր բեմերում, որից հետո համերգներով շրջում է Հայաստանի տարբեր շրջաններով։