cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արթուր Սոխիև
Կենսագրություն
2020 թվականի փետրվարին տեղափոխվել է ՊՖԼ «Սպարտակ-Վլադիկավկազ» ակումբ, որի կազմում անցկացրել է մեկ հանդիպում՝ մարտի 14-ին մասնակցելով Մայկոպի «Դրուժբա»-ի դեմ ողջ արտագնա հանդիպմանը (0:1)։ Շուտով COVID-19 համավարակի պատճառով մրցաշրջանն ավարտվել է, իսկ թիմը մայիսին լուծարվել է։ Հուլիսին նա փորձաշրջան է անցել ՌՊԼ «Ռոստով» ակումբում և հոկտեմբերին կնքել եռամյա պայմանագիր ։ Երիտասարդական առաջնությունում առաջին հանդիպումն անցկացրել է սեպտեմբերի 11-ին՝ առաջին տուրի «Կրասնոդար»-ի դեմ արտագնա խաղում (1:2)․ հեռացվել է արդեն 8-րդ րոպեին մրցակցի դեմքին գլխով հարվածելու համար ։ 2020 թվականի հոկտեմբերի 18-ին նորամուտն է նշել Ռուսաստանի առաջնությունում։ «Ախմատ»-ի դեմ խաղում փոխարինման է դուրս եկել 62-րդ րոպեին՝ աչքի ընկելով գոլային փոխանցմամբ։
2022 թվականի հուլիսի 18-ին ազատ գործակալի կարգավիճակով դարձել է Մախաչկալայի «Դինամո»-ի խաղացող ։ Ակումբի կազմում նորամուտը նշել է նույն օրը՝ փոխարինման դուրս գալով հանդիպման երկրորդ խաղակեսում։ Նույն թվականի սեպտեմբերի 3-ին Դաղստանի ակումբը հայտարարել է կողմերի փոխադարձ համաձայնությամբ Սոխիևի հետ պայմանագրի խզման մասին ։ Ընդ որում, արդեն սեպտեմբերի 2-ին նա ընդգրկվել է «Եսենտուկի»-ի հայտացուցակում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ
Պատո Անանյան
Պատո Ալեքսանդրի Անանյան (Պատվական Անանյան, ), հայ բեմանկարիչ։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1946)։
Կենսագրություն
1935 թվականին ավարտել է Լենինգրադի գեղարվեստի, քանդակագործության, ճարտարապետության ինստիտուտը։ 1933-1946 թվականներին եղել է Երևանի օպերայի և բալետի, 1948-1956 թվականներին՝ Լենինգրադի երաժշտական կոմեդիայի թատրոնների նկարիչ։ Ձևավորել է Ջակոմո Պուչչինիի «Չիո-Չիո սան» (1934), Դելիբի «Լակմե» (1937), Արմեն Տիգրանյանի «Անուշ» (1939) և այլ օպերաների բեմադրություններ, «Զանգեզուր» (1938, Հայֆիլմ) կինոնկարը։ 1956 թվականից աշխատել է գրաֆիկայի բնագավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բեմանկարիչներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ գրաֆիկներ
Առաջաձորի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Մարտակերտի շրջան)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Արցախի Հանրապետություն Մարտակերտի շրջանի Առաջաձոր գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 55 հուշարձան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարտակերտի շրջանի հուշարձանների ցանկեր
Ալարկոտ և անբան Վլասի մասին
Ալարկոտ և անբան Վլասի մասին (История Власа — лентяя и лоботряса), խորհրդային սատիրական տիկնիկային մուլտֆիլմ, որը նկարահանվել է 1959 թվականին, ըստ Վլադիմիր Մայակովսկու համանուն բանաստեղծության (1926)։ Բացի Վլասից, կադրում չի հայտնվում ոչ մի կերպար։
Սյուժե
Մուլտֆիլմը պատմում է մի ալարկոտ և անպատասխանատու տղայի մասին, որի անունը Վլաս Պրագուլկին էր։ Քնից առաջ նա կարդում էր ամսագիր` իրեն պատկերացնելով նախ հնդկացի, հետո` ծովահեն, դրանից հետո` կովբոյ և վերջապես` ավազակ։ Առավոտյան նա ժամանակին չի արթնանում, իսկ դպրոց գնալու ճանապարհին կարդում է «Հագուստի» խանութի ցուցանակը և չարություն է անում։ Դպրոցից ուշանալով` Վլասը որոշում է խաղալ գումարով և պարտվում է։ ԴԱսերին նա չի հասնում, իսկ ծնողներին ասում է, թե իբր գլուխը ցավում է։
Բնականաբար, Վլասը չի կարող լավ սովորել ո՛չ դպրոցում, ո՛չ բուհում և ո՛չ էլ տեխնիկումում։ Նրան հեռացնում են բոլոր ուսումնական հաստատություններից։ Արդյունքում Վլասը տեղավորվում է գործարանում աշխատանքի, բայց այնտեղ պետք է աշխատել և պահպանել կարգապահություն, իսկ Վլասը չի պատրաստվում այդպես անել։ Վերջիվերջո, գլխավոր հերոսը հասնում է հարբեցողության և ցանկապատների տակ գիշերելուն։
Ֆիլմի վերջում հնչում է հեղինակի կոչը` օգտակար ընթերցանության և դպրոցում լավ սովորել մասին։ Դա յուրաքանչյուր աշակերտի համար մասնագիտության լայն ընտրության հնարավորություն է բացում։
Հեղինակներ
Ռոման Գուրովի ղեկավարությամբ
Հեղինակները ներկայացված են ըստ մուլտֆիլմի լուսագրերի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1959 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Տիկնիկային մուլտֆիլմեր
Տակուշևո
Տակուշևո (Такушево), գյուղ Ռուսաստանի Մորդովիա հանրապետության Տենգուշևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 490 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մորդովիա հանրապետության Տենգուշևսկի շրջանի բնակավայրեր
Իշխանաց կղզիներ
Իշխանաց կղզիներ (Kızıl Adalar, «կարմիր կղզիներ», Prens Adaları՝ «իշխանաց կղզիներ» կամ ուղղակի Adalar՝ «կղզիներ», Πριγκηπόννησα, Pringeponnesa, Πριγκήπων νήσοι, Pringēpōn nēsoi), ինը կղզիներից բաղկացած կղզեխումբ Թուրքիայի Ստամբուլ քաղաքի ափերից ոչ հեռու՝ Մարմարա ծովում։ Վարչականորեն մտնում է Ստամբուլի նահանգի կազմի մեջ՝ որպես Ադալարի շրջան։
Պատմություն
Բյուզանդիայի տիրապետության ժամանակաշրջանում արքայազները և կայսեր մտերիմները բնակվում էին այս կղզիներում։ 1302 թվականից հետո, երբ օսմանցիները գրավեցին Պիլի քաղաքը, դեպի կղզի եկան շատ հույն փախստականներ Փոքր Ասիայից։ Կղզիները միայն 1453 թվականին գրավվեցին օսմանցիների կողմից, Կոստանդնուպոլսի անկումից հետո ։ Ավելի ուշ Իշխանաց կղզիներ ուղարկվեցին օսմանյան սուլթանների հարազատներին, այդտեղից էլ կղզիների անվանումն առաջացավ։ XIX դարի ընթացքում կղզիները հանգստի համար լավագույն վայր դարձան պոլսեցի հարուստ հույների, հայերի և հրեաների համար։ Թուրքերը ստվարացան այն ժամանակ, երբ երկրում հռչակվեց հանրապետությունը։ Սակայն այսօր էլ վերոհիշյալ փոքրամասնությունները ապրում են կղզիներում։
Բնակչություն
1912 թվականին կղզիներում ապրում էր 10 250 հույն և 670 թուրք ։ Թուրքերը այդ ժամանակ ապրում էին հիմնականում Հեյբելիադայում ։ Քնալըադա կղզում ապրում են հիմնականում հայերը իսկ հրեաներն ու լևանտացիները՝ Բյույուկադայում։
2011 թվականի տվյալներով կղզիների բնակչությունը 13 883 մարդ ։
Հույն բնակչությունը փաստացիորեն պատկանում է Կոստանդնուպոլսի տիեզերական պատրիարքությանը։
Հայտնի մարդիկ
Կղզիներում են ապրել թուրք հայտնի գրող Սաիտ Աբասըյանըքը, լեգենդար ֆուտբոլիստ, ազգությամբ հույն Լեֆտեր Քյուչուկանդոնյադիսը։
Բյույուկադա կղզում 1929-1933 թվականներին ապրել է Լև Տրոցկին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ստամբուլ Կատեգորիա:Թուրքիայի կղզեխմբեր Կատեգորիա:Ստամբուլի նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ստամբուլի մարզի ռելիեֆ Կատեգորիա:Ստամբուլի պատմություն Կատեգորիա:Մարմարա ծովի կղզեխմբեր
Երկաթաղբյուր
Երկաթաղբյուր, աղբյուր Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում, Պահաբլուր լեռնագագաթից հյուսիս-արևելք, Ծովասար գյուղից 1 կմ արմ ։ Բարձրությունը ծ.մ. մոտ 2153 մ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աղբյուրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի աղբյուրներ Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի ջրագրություն
Գյոքթեփե
Գյոքթեփե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Չարսանջակի գավառակում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Վիպասնոե (գյուղ, Ջանկոյի շրջան)
Վիպասնոե (Випасне, Vıpasnoye), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Ջանկոյի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Իշուն։
2001 թվականի տվյալներով Վիպասնոե գյուղում բնակվում էր 439 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Ջանկոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բարբարա Թոմփսոն
Բարբարա Թոմփսոն (Barbara Thompson, ), բրիտանացի երաժիշտ, սաքսոֆոնահար, ֆլեյտահար և կոմպոզիտոր։
Կենսագրություն
Բարբարա Թոմփսոնը ծնվել է 1944 թվականին ։
Տարրական դպրոցից հետո նա 1955-1962 թվականներին նա հաճախել է Քուինս քոլեջ և մասնակցել կլառնետի և դաշնամուրի դասերի։ 13-ից 17 տարեկան հասակում նվագել է Լոնդոնի դպրոցների սիմֆոնիկ նվագախմբում։ Դյուկ Էլինգտոնի և Ջոն Քոլթրեյնի երաժշտությունը ստիպել է նրան հետաքրքրվել ջազով և սաքսոֆոնով։
Մոտ 1970 թվականին Թոմփսոնը միացել է Նիլ Արդլիի ջազային խմբին։ Խմբում նա հանդիպել է բրիտանական ջազային բեմի ապագա աստղեր Յան Քարին, Թրևոր Ուոթսին, Ջեք Բրյուսին և թմբկահար Ջոն Հիսմանին։ Վերջինիս հետ նա ամուսնացել է 1967 թվականին ։
Բարբարա Թոմփսոնը տառապելով պարկինսոնի հիվանդությամբ, ինչի պատճառով 2001 թվականին դադարել է սաքսոֆոն նվագել։ Որոշ ժամանակ նա իրեն նվիրել է կոմպոզիտորական աշխատանքին, իսկ հետո՝ 2003 թվականին վերադարձել է բեմ։
Բարբարա Թոմփսոնը մահացել է 2022 թվականի հուլիսի 9-ին ։
Լիբենվալդե
Լիբենվալդե (Liebenwalde), կոմունա Գերմանիայում, Բրանդենբուրգի հողատարածքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Մեցանուռգա (գյուղ, Կիիլի շրջան)
Մեցանուռգա (Metsanurga), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կիիլի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 37 մարդ։
Տաթևիկ Ղափլանյան
Տաթևիկ Հրաչյայի Ղափլանյան, հայ դերասանուհի, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1987)։
Հրաչյա Ղափլանյանի դուստրը ։
Կենսագրություն
Տաթևիկ Ղափլանյանը ծնվել է Երևանում, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Հրաչյա Ղափլանյանի ընտանիքում։ Երկար տարիներ աշխատել է Երևանի Դրամատիկական թատրոնում՝ հանդես գալով տարբեր դերախաղերով։
1993 թվականին տեղափոխվել է ԱՄՆ, որտեղ խաղացել է Ա.Լինդգրենի «Երկարագուլպա Պեպին» ներկայացման մեջ։ 2005 թվականին մահացել է նրա դեռ 30-ը չբոլորած որդին, որից հետո նա սկսել է հաճախ ժամանել Երևան։ 2009 թվականին Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում բեմադրել է «Իմ անուշ տղա» ներկայացումը` նվիրված որդու հիշատակին։ Մահացել է Լոս Անջելեսում, թաղված է Երևանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ Կատեգորիա:1952 ծնունդներ Կատեգորիա:2010 մահեր Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 22 մահեր Կատեգորիա:Երևան քաղաքում թաղվածներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ
Սիմպլեքս մեթոդ
Սիմլեքս մեթոդ, գծային ծրագրավորման օպտիմալացման խնդիրների լուծման ալգորիթմ, որի օգնությամբ դիտարկում են ուռուցիկ բազմանիստ որոշման տիրույթը բազմաչափ էվկլիդյան տարածության մեջ։
Մեթոդի էությունն է կառուցվում է հենային պլան, որի օգնությամբ անընդհատ հաշվում ենք նպատակային ֆունկցիան այնքան, մինչև տեղի է ունենում օպտիմալության պայմանը։
Նկարագրություն
Գծային ծրագրավորման խնդիրը այն է, որ անհրաժեշտ է գտնել որոշակի գծային ֆունկցիայի մինիմալ կամ մաքսիմալ արժեքը տրված սահմանափակումներին բավարարող բազմաչափ որոշման տիրույթում։
Փոփոխականների վրա դրված սահմանափակումներից յուրաքանչյուրը իրենից կիսահարթություն է ներկայացնում։ Արդյունքում բոլոր սահմանափակումերը միասին ձևավորում են բազմանկյուն, որը նաև կոչվում է էվկլիդյան տարածություն։ W(x) = C հավասարումը, որտեղ W(x) գծային ֆունկցիան պետք է ընդունի մաքսիմում արժեք (կամ մինիմում),պատկանում է L(C) հիպերհարթությունը։ C պարամետրից կախվածության ուղիղները ստեղծում են մակարդակի ուղիղների ընտանիք։ Այնուհետև պետք է ընտրի C-ի այն մաքսիմում (կամ մինիմում)արժեքը, որի դեպքում մակարդակի ուղիղը շոշափում է բազմանիստ որոշման տիրույթը գոնե մեկ անգամ։ Այդ մաքսիմում (կամ մինիմում)արժեքին համապատասխանող կետը փնտրվում է տիրույթի անկյունային կետերում։ Սիմպլեքս մեթոդի սկզբունքն այն է, որ ընտրվում է ինչ-որ անկյունային կետ, որից հետո սկսում ենք շարժվել բազմանիստի մնացած անկյունային կետերում։ Երբ արդեն մի անկյունային կետից մյուսը անցնելուց հետո ֆունկցիայի արժեքը չի մեծանում(փոքրանում), ուրեմն գտել ենք օպտիմալ լուծումը։ Այսպիսով սիմպլեքս-մեթոդի հաշվողական գործընթացը բաժանվում է երկու փուլի․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գծային ծրագրավորում
Սոլոնինկի
Սոլոնինկի (Солонинки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Ակադեմիկոսների տուն (Սանկտ Պետերբուրգ)
Ակադեմիկոսների տուն (Գիտությունների Ակադեմիայի բնակելի շենք, 18-րդ և 19-րդ դարի սկզբին՝ Վոլկովի տուն), բազմաբնակարան շենք Սանկտ Պետերբուրգում, որը նայում է երեք փողոցների՝ լեյտենանտ Շմիդտի առափնյային, Վասիլևսկի կղզու 7-րդ գծին և Ակադեմիական նրբանցքին։ 19-րդ դարի սկզբից այն Սանկտ Պետերբուրգի կայսերական գիտությունների ակադեմիայի, ապա՝ ԽՍՀՄ ԳԱ բնակելի շենքն է եղել, որտեղ բնակվել են ռուսական և խորհրդային գիտության բազմաթիվ ականավոր գործիչներ։ Շենքի ճակատին 29 հուշատախտակներ կան, որոնք նվիրված են հայտնի բնակիչներին։ Տանը տեղակայված է ֆիզիոլոգ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր, բարձրագույն նյարդային համակարգի տեսության հայտնագործող ակադեմիկոս Իվան Պավլովի թանգարան-բնակարան հուշահամալիրը։
Պիստո
Պիստո (իսպ․՝ pisto), իսպանական (մասնավորապես բասկական) ուտեստ տոմատից, սոխից, սմբուկից կամ դդմիկից, կանաչ և կարմիր պղպեղներից և ձիթայուղից։ Այն նման է ռատատույի և սովորաբար մատուցվում է տաք, ձվածեղով և հացով։ Ինչպես նաև այն օգտագործվում է որպես կարկանդակի միջուկ։
Ակադեմիկոսների տուն (Սանկտ Պետերբուրգ)
Պատմություն և ճարտարապետություն
Սանկտ Պետերբուրգի Ակադեմիկոսների տունը գտնվում է Վասիլևսկի կղզու արևելյան մասում՝ Մեծ Նևայի առափնյա տարածքում և բաղկացած է երեք առանձին շենքերից, որոնք կառուցվել են 18-րդ դարում տարբեր նպատակներով, սակայն հետագայում միավորվել են մեկ բնակելի շենքի մեջ։
Պիստո
Այս ուտեստը հաճախ անվանում են Պիստո մանչեգո, ըստ իր ծագման վայրի, քանի որ այն եկել է Իսպանիայի պատմական Լա-Մանչա շրջանից ։
Ակադեմիկոսների տուն (Սանկտ Պետերբուրգ)
Նախնական փուլ
Լուտկովսկու և Վոլկովի տների շինարարությունը սկսվել է 1720 թվականի հունիսին։ Տները կառուցվել են 450-500 գյուղացիական տնտեսությունների համար նախատեսված տիպային նախագծով։ Նման տների ճակատների երկարությունը սովորաբար կազմել է 10 սաժեն։ Այնուամենայնիվ, 1736 թվականի գույքագրումից հետևում է, որ Վոլկովի տան ճակատի երկարությունը կազմել է 11,5 սաժեն, հավանաբար այն պատճառով, որ այն եղել է անկյունային հատվածում ։
Պիստո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանական խոհանոց Կատեգորիա:Բանջարեղենով ուտեստներ
Ակադեմիկոսների տուն (Սանկտ Պետերբուրգ)
Նախնական փուլ
Գումարը վճարվել է, անավարտ տունն անցել է պետությանը և փոխանցվել Ռազմական կոլեգիային, որը, շատ հետաքրքիր է, ղեկավարել է անձամբ Վոլկովը։ Երկար ժամանակ երկու տներն էլ, որոնք չեն ունեցել պատուհանների շրջանակներ, հատակ և միջհարկային առաստաղներ, աստիճաններ, պատերը սվաղված չեն եղել, օգտագործվել են պետական կարիքների համար։
Բալտանաս
Բալտանաս (Baltanás), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Պալենսիա պրովինցիայում (Կաստիլայի և Լեոն ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Էլ Սեռատո Պալենտինո շրջանում։ Տարածքը կազմում է 158.85 կմ2։ Բնակչությունը՝ 1342 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 29 կմ։
Քաղաքի հովանավորներն են համարվում սուրբ Գրեգորիոն և Նուեստրա Սենիորա դե Րեվիլիան։
Ակադեմիկոսների տուն (Սանկտ Պետերբուրգ)
Նախնական փուլ
1736 թվականին Վոլկովի և Լուտկովսկու տները հետազոտելու համար ներգրավվել է վարպետ Կոնրադ Օսները, ով, ելնելով այն փաստից, որ երկու շենքերն էլ կառուցվել են նույն նախագծի համաձայն, ունեցել են նույն հատակի բարձրությունը և պատուհանների բացվածքների չափերը, առաջարկել է երկու անավարտ օբյեկտները միավորել։ Օսներին աջակցել է Գիտությունների ակադեմիայի նախագահ Իոհան Ալբրեխտ ֆոն Կորֆը։ Սակայն շինարարական աշխատանքներն այդպես էլ չեն սկսվել։
Բալտանաս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Ակադեմիկոսների տուն (Սանկտ Պետերբուրգ)
1757-1758 թվականների վերակառուցում
1757-1758 թվականներին կատարված աշխատանքների արդյունքում շենքը դարձել է 3 հարկանի՝ (ուղղված դեպի Մեծ Նևա) ճակատի երկայնքով 15 առանցքներով։ Կենտրոնական 3 առանցքանի հատվածն առանձնացել է վերնաճակատով, իսկ անկյուններում՝ սյուներով։ Երկու բարձր սանդղամուտքերը համապատասխանել են երկու սիմետրիկ տեղակայված մուտքերին։ Ճակատի ձևավորման մեջ տեսանելի են եղել բարոկկոյի տարրեր՝ հարթ և ռուստաշար որմնասյուները, պատկերազարդ ճակատակապերը։
Վերակառուցումից հետո Մեծ Նևայի ափին գտնվող նոր տանը տեղակայված են եղել Գիտությունների ակադեմիայի արհեստանոցները՝ տառաձուլարանը, կազմատունը, փականագործականը, ծանրաչափականը և խառատայինը, ինչպես նաև տպարանն ու փորագրության պալատը։ Արհեստանոցներին կից գտնվել են դրանց ղեկավարների բնակարանները, մասնավորապես՝ փորագրության պալատի ղեկավար Գեորգ Ֆրիդրիխ Շմիդտի, երկրորդ ակադեմիական տպարանի հիմնադիր և ղեկավար Իվան Իվանովիչ Տաուբերտի, կազմարարական պալատի ղեկավար Ֆրիդրիխ Ռոզենբերգի և մյուսների ։ Շենքում (հավանաբար նկուղային հարկում) գտնվում էին Ակադեմիայի տեխնիկական աշխատողների համար նախատեսված բնակարանները, օրինակ՝ ծխնելույզ մաքրողինը։
1806-1808 թվականների վերակառուցում
1793 թվականին Եկատերինա Ռոմանովնա Դաշկովայի նախաձեռնությամբ, որը ղեկավարել է Գիտությունների ակադեմիան, Վոլկովի և Լուտկովսկու տներին պատկանող տարածքի ազատ հատվածում, Վասիլևյան կղզու 7-րդ գծի և նրբանցքի երկայնքով, որը հետագայում կոչվել է Ակադեմիական, կառուցվել է չորս հարկանի L-աձև մասնաշենք ակադեմիական գիմնազիայի համար։
1805 թվականին Ակադեմիական գիմնազիան լուծարվել է և որոշվել է նախկինում առանձին շենքը միացնել տեղամասում գտնվող մնացած շենքերի հետ։ Այս վերակառուցման ընթացքում, որն իրականացվել է 1806-1808 թվականներին, միացվել է նաև Մեծ Նևայի երկայնքով կառուցված շենքը, որը նախկինում դարձել է մեկ ամբողջական համալիր   Չևակինսկու նախագծի համաձայն Վոլկովի և Լուտկովսկու տների միավորման միջոցով։ Երեք շենք միավորող նոր շինության ճակատային մասը զարդարված է եղել դասականության ոճով։ Առափնյա կողմում գտնվող տունը լրացվել է մոնումենտալ սյունասրահով, որտեղ չորս կանելյուրային դորիական սյուները պահում էին հսկա անտաբլիմենտն  ու պատշգամբը ։ Պատշգամբի ճաղավանդակը զարդարվել է Չարլզ Բերդին պատկանող գործարանում, իսկ շենքի կղմինդրե տանիքը փոխարինվել է մետաղով։
Ժամանակակից Ակադեմիկոսների տան վերակառուցման նախագծի հեղինակն անհայտ է։ Որոշ հետազոտողներ նախագծի հեղինակ են համարում Անդրեյան Դմիտրիևիչ Զախարովին։ Նախագծի հավանական հեղինակներից են նաև ճարտարապետներ Ալեքսեյ Գավրիլովիչ Բեժանովը և Դենիս Եվսիգնեևիչ Ֆիլիպովը, ով 1805-1846 թվականներին աշխատել է որպես Գիտությունների ակադեմիայի ճարտարապետ։ Ֆիլիպովը ղեկավարել է շինարարությունը, հենց նրա ստորագրությունն է դրված 1806 թվականի արխիվային գործի փաստաթղթերի մեծ մասի վրա «Ակադեմիայի պատկանող շենքերի շինարարության և վերանորոգման համար գնված տարբեր նյութերի  փաստաթղթերի վրա»։
Ակադեմիկոսների տանը 1806-1808 թվականների վերակառուցումից հետո եղել է 18 բնակարան, որոնց մեծ մասը՝ 5-ից 10 սենյականոց։ Ավելի քիչ սենյակներով ընդամենը երկու բնակարան է եղել՝ 2 սենյականոց և 1 սենյականոց, որոնք գտնվել են ամենավերին հարկում՝ Ակադեմիական նրբանցքի թևում և նախատեսված են եղել ակադեմիայի անձնակազմի համար։ Այդ պահից Վասիլևսկի կղզու 7-րդ գծի անկյունում և Մեծ Նևայի առափնյա հատվածում գտնվող տունը հիմնականում օգտագործվում էր ակադեմիայի աշխատողների բնակարանային և կենցաղային կարիքների համար։
Անցած հարյուրամյակի ընթացքում բնակելի շինությունները բազմիցս վերապլանավորվել և վերանորոգվել են՝ կորցնելով նախնական հարդարանքը։ Պահպանվել են Ակադեմիկոսների տանը բնակարաններ զբաղեցրածների ցուցակները՝ 1809 թվականին՝ 16, 1844 թվականին՝ 19, 1867 թվականին՝ 18 մարդ իրենց ընտանիքներով։
20-րդ դար և ներկա ժամանակաշրջան
1930-ական թվականներին լեյտենանտ Շմիդտի կամրջի (այժմ՝ Բլագովեշչենսկի կամուրջ) վերակառուցման և առափնյա տարածքի ընդհանուր տեսքի փոփոխման հետ կապված հանվել է շենքի գլխավոր (հարավային) ճակատի վրա գտնվող սյունասրահի եռաստիճան ստիլոբատը։
1952 թվականին մասնակի տեղադրվեցին նկուղային հարկի պատուհանները, 1960 թվականին ռեստավրացիայի ենթարկվեց փողոցներին նայող  ճակատները։ 2006 թվականին շենքի  ճակատները կրկին ռեստավրացիայի ենթարկվեցին «Սանկտ Պետերբուրգի ճակատներ» քաղաքային ծրագրի շրջանակներում ։
Ներկայումս շենքը դեռևս բնակելի է, թեև չունի նախկին գերատեսչական կապը՝ 1990-ականներից Ակադեմիկոսների տան բնակարանները մասնավոր են։ Տպագիր և առցանց մամուլում, Սանկտ Պետերբուրգի մասին ուղեցույցներում և մասնագիտացված գրականության մեջ Ակադեմիկոսների տունը ներկայացվում է որպես 19-րդ դարի սկզբի բազմաբնակարան շենքի օրինակ՝ ռուսական կլասիցիզմի ոճով ճարտարապետական հուշարձան ։
Ռուսաստանի Դաշնության ժողովուրդների մշակութային ժառանգության օբյեկտների (պատմության և մշակույթի հուշարձաններ) միասնական պետական գրանցամատյանում Սանկտ Պետերբուրգի Ակադեմիկոսների տունը (ԳԱ բնակելի շենք) ներկայացվում է որպես հուշարձան, դաշնային նշանակության մշակութային ժառանգություն օբյեկտ և ունի գրանցման համար 781610743890006 (Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության 10.07.2001 թվականի թիվ 527 որոշում) ։
Ակադեմիկոս Իվան Պավլովի թանգարան-բնակարան
ԽՍՀՄ Նախարարների խորհրդի 08/06/1949 թիվ 11986-րդ կարգադրության և ԽՍՀՄ ԳԱ նախագահության 08/20/08/20/ թիվ 1165 որոշման համաձայն 1949 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Ակադեմիկոսների տան երկրորդ հարկի թիվ 11 բնակարանում բացվել է Իվան Պետրովիչ Պավլովի հուշահամալիր թանգարան-բնակարանը։ Գիտնական-ֆիզիոլոգն այդ հասցեում ապրել է 1918-1936 թվականներին։ Ակադեմիկոսի դստեր Վերա Իվանովնա Պավլովայի (1890-1964) ջանքերով բնակարանի երեք սենյակները՝ հյուրասենյակը, ննջասենյակը, ճաշասենյակը, պահպանել են ակադեմիկոսի կենդանության օրոք եղած բնօրինակ կահավորանքով։ Թանգարան-բնակարանում ներկայացված են Պավլովների ընտանիքին պատկանող լուսանկարներ և վավերական իրեր, ներառյալ ընդարձակ ընտանեկան գրադարանը ։
Ցուցահանդեսում ներկայացված են նաև ռուս նկարիչների կտավներ գիտնականի հավաքածուից, այդ թվում՝ Վիկտոր Միխայլովիչ Վասնեցովի «Դյուցազուններ» կտավի հեղինակային տարբերակներից մեկը, ինչպես նաև բզեզների և թիթեռների հավաքածուն, որը ձևավորել է անձամբ Պավլովը։ Մեկ այլ սենյակ նախատեսված է աշխարհահռչակ ֆիզիոլոգի աշխատանքները ներկայացնող ցուցահանդեսի համար։ Ներկայումս Ռուսաստանի ԳԱ Իվան Պավլովի անվան Ֆիզիոլոգիայի ինստիտուտի ստորաբաժանում հանդիսացող ակադեմիկոս Իվան Պավլովի հուշահամալիր-թանգարան-բնակարանում կազմակերպվում են կանոնավոր էքսկուրսիաներ՝ «Իվան Պավլով - ռուս մեծ ֆիզիոլոգ, Ռուսաստանի առաջին Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր», «Պավլովների ընտանիքի ավանդույթներն ու ապրելակերպը», «Նպատակային ռեֆլեքսն ըստ Իվան Պավլովի», «Սերաֆիմա Պավլովա՝ «մեծ ամուսնու կինը» խորագրերով   ։
Նշանավոր բնակիչներ
1948-1950-ական թվականներին ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի նախագահ Սերգեյ Իվանովիչ Վավիլովի առաջարկով և ճարտարապետ Ռոբերտ Իսակովիչ Կապլան-Ինգելի նախագծի համաձայն այստեղ ապրող գիտնականների անուններով 19 հուշատախտակներ են ամրացվել Ակադեմիկոսների տան ճակատին։ Ներկայումս այդ տախտակների թիվը հասել է 29-ի, դրանք հավերժացնում են հետևյալ գիտնականների անունները՝
2006 թվականին Ակադեմիկոսների տունը ռեստավրացիայի է ենթարկվել «Սանկտ Պետերբուրգի ճակատները» քաղաքային հասցեական ծրագրի շրջանակներում։ Վերականգնողական աշխատանքների ընթացքում ապամոնտաժվել են շենքի ճակատներին ամրացված բոլոր հուշատախտակները։ Իսկ երբ վերականգնումն ավարտվել է, տեղում ոչ մի հուշատախտակ չի եղել, ինչն առաջացրել է տան բնակիչների և քաղաքի ակտիվիստների վրդովմունքը, ինչի արդյունքում 2006 թվականի մայիսի 11-ին հուշատախտակները կրկին զբաղեցրել են իրենց սովորական տեղերը ։
Քաղաքային բանահյուսություն
Քաղաքային բանահյուսության գիտակ և հետազոտող, գրող-պատմաբան Նաում Ալեքսանդրովիչ Սինդալովսկին իր հերթին կարծում էր, որ ոչ պաշտոնական տեղանունն առաջացել է ակադեմիական միջավայրում, այնուհետև տարածվել Լենինգրադում, իսկ ավելի ուշ՝ Պետերբուրգում։ Այսպես թե այնպես, անվանումը ամրագրվել է քաղաքային կենցաղում և օգտագործվում է մինչ օրս  ։
Հուշեր
Պահպանվել են Սանկտ Պետերբուրգի ակադեմիկոսների տան մասին բազմաթիվ հուշեր։ Օրինակ, պահպանվել է խորհրդային արևելագետ, ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս Իգնատի Յուլիանովիչ Կրաչկովսկու այրի Վերա Ալեքսանդրովնա Կրաչկովսկայայի 37 րոպեանոց պատմությունը, ով բնակվել է Ակադեմիկոսների տան առաջին հարկում գտնվող թիվ 1 բնակարանում գրեթե կես դար՝ 1927 թվականից մինչև 1974 թվականը։ Ձայնագրությունը կատարվել է Լենինգրադի ռադիոյի լրագրողի կողմից՝ 1974 թվականի հունվարին՝ Կրաչկովսկայայի մահից որոշ ժամանակ առաջ։ Այժմ այդ ձայնագրությունը կարելի է լսել Աուդիոպեդիա պորտալի Վկաներ ձայնադարանում, Կրաչկովսկու պատմությունը պարունակում է բազմաթիվ կենցաղային, իսկ երբեմն էլ անեկդոտային մանրամասներ հայտնի տան կյանքից։
Կարպինսկին և իր ընտանիքը, Ակադեմիկոսների տուն են տեղափոխվել 1899 թվականին, Հանքարդյունաբերության ինստիտուտի բնակարանից։ Սկզբում ակադեմիկոսի ընտանիքը բնակվել է թիվ 9 և 2 բնակարաններում, այնուհետև՝ թիվ 3 բնակարանում, որը գտնվել է երկրորդ հարկում և ունեցել է ընդարձակ պատշգամբ, որը նայում էր շինության գլխավոր ճակատին։ Ավանդաբար այս բնակարանը հատկացվել է ակադեմիայի փոխնախագահներին։ Կարպինսկին այնտեղ բնակություն է հաստատել 1916 թվականին և ապրել մինչև 1935 թվականը, երբ ստիպված է եղել ակադեմիայից հետո տեղափոխվել Մոսկվա։ Բայց դրանից հետո էլ բնակարանը մնացել է ակադեմիկոսի ընտանիքին։ Թիվ 3 բնակարանում երկար ժամանակ բնակվել են Կարպինսկու դուստրերը, որոնցից երկուսը մահացել են բլոկադայի ժամանակ, իսկ երրորդը՝ Եվգենյա Ալեքսանդրովնա Տոլմաչևա-Կարպինսկայան, ապրել է այնտեղ մինչև իր մահը՝ 1963 թվականը։ 1950-ականների կեսերին բնակարանը վարչականորեն բաժանվել է երկու մասի՝ թիվ 3 և թիվ 3-Ա։ Թիվ 3-Ա բնակարանը մինչ օրս զբաղեցնում են Կարպինսկու ժառանգները։
Սանկտ Պետերբուրգի գրիպի գիտահետազոտական ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող բժշկական գիտությունների դոկտոր Եկատերինա Գոլովաչևան իր «Օլդենբուրգներ-Գոլովաչևներն ակադեմիկոսների տանը» հուշագրությունում պատմում է թիվ 31 բնակարանի պատմությունը, որը զբաղեցրել է խորհրդային արևելագետ, ռուսական հնդկաբանական դպրոցի հիմնադիրներից մեկը՝ ԽՍՀՄ ԳԱ Սանկտ Պետերբուրգի ԳԱ ակադեմիկոս և մշտական քարտուղար Սերգեյ Ֆեդորովիչ Օլդենբուրգը։ Գիտնականն այս բնակարան է տեղափոխվել 1924 թվականին։ Մինչ այդ Օլդենբուրգը կնոջ՝ Ելենայի և խորթ որդու՝ Դմիտրի Գոլովաչովի հետ միասին ապրել է Գիտությունների ակադեմիայի գլխավոր շենքի կողաշենքի առաջին հարկում։ Բայց 1924 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Սանկտ Պետերբուրգում տեղի ունեցած խոշոր ջրհեղեղից հետո այնտեղ ապրելն անհնարին է դարձել։ Թիվ 31 բնակարանում է ծնվել Դմիտրի Գոլովաչևի որդին՝ բժիշկ և գիտնական Գեորգի Գոլովաչևը (1930-1995), ով երկար ժամանակ ղեկավարել է Դ․ Օ․ Օտտի անվան Մանկաբարձության, գինեկոլոգիայի և վերարտադրության  գիտահետազոտական ինստիտուտի գենետիկայի լաբորատորիան, այնուհետև՝ իր  թոռնուհին, հուշագրությունների հեղինակը։ Բնակարանը մինչ օրս Գոլովաչևների սեփականությունն է, այնտեղ պահպանվել են կահույքը և սեղանը, որի վրա աշխատել է ակադեմիկոս Օլդենբուրգը, նրա գրքերը և այլ իրեր։
Երկրաբանության և հանքաբանության դոկտոր, ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամ Յուրի Ալեքսանդրովիչ Բիլիբինի որդին՝ Սանկտ Պետերբուրգի գիտնական-քիմիկոս Ալեքսանդր Բիլիբինը, իր ներդրումն է ունեցել գրքի հուշագրություններում «Մեր ընտանիքի պատմությունը 7-րդ գծի վրայի տան պատմության մեջ», էլեկտրիկ-ինժեներ և գիտության պատմաբան Վերա Սեվերինովան «1950-1970-ական թվականներին Ակադեմիկոսների տան թիվ 9 բնակարանի վարձակալների, գիտության և ստեղծագործության մասին», երկրաբանական և հանքաբանական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Բորիս Շիլինը՝ «Թիվ 17 բնակարանի մասին» և շատ ուրիշներ։
Պետերբուրգցի իրավաբան և գիտնական, Պահպանված մշակույթ նախագծի ղեկավար Վիկտոր Նաումովը գրքի համար պատրաստել է պատմություն իր ընտանիքի երկու սերունդների մասին։ Նրա հերոսները դարձել են Լենինգրադի և Սանկտ Պետերբուրգի մշակույթի ականավոր գործիչներ՝ ճարտարապետ, գիտնական, մանկավարժ, Ռեպինի անվան ԽՍՀՄ արվեստների ակադեմիայի ճարտարապետական ֆակուլտետի դեկան Վիկտոր Իլյիչ Կոչեդամովը, ճարտարապետ, գիտնական-քաղաքաշինարար, ՃՇԳՌԱ-ի թղթակից անդամ Ալեքսանդրա Վիկտորովնա Մախրովսկայան, գծանկարիչ, նկարազարդող, պաստառի նկարիչ Օլգա Ալեքսանդրովնա Բյանտովսկայան ։ ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի Մոսկվա տեղափոխելուց հետո Վասիլևսկի կղզու տունը մնացել է ակադեմիայի իրավասության ներքո և դեռևս «ծառայողական բնակարանային ֆոնդ» է համարվել նրա անդամների համար, սակայն պատմական շենքում վարձակալների կազմը սկսել է աստիճանաբար փոփոխվել։
Գրքում ներառված է նաև «Իվան Պավլովը և նրա թանգարանը Ակադեմիկոսների տանը», որը հատուկ հրատարակության համար գրել է Իվան Պավլովի հուշահամալիր թանգարան-բնակարանի գլխավոր համակարգող Լյուդմիլա Գրոմովան։ Աշխարհահռչակ ֆիզիոլոգն ու բնագետը Գիտությունների ակադեմիայի տանն ապրել է 18 տարի՝ 1918-1936 թվականներին։
2017 թվականի հունիսին «Ակադեմիկոսների տուն։ Պատմություններ և ճակատագրեր» գիրքը դարձել է «Փոքր հայրենիք» տարածաշրջանային և գավառական պատմական գրականության 13-րդ համառուսաստանյան մրցույթի դափնեկիր, որը կազմակերպել էր Մամուլի և զանգվածային լրատվամիջոցների դաշնային գործակալությունը (Ռոսհրատ)։ Հրատարակությունը հաղթանակի է արժանացել «Մեր տարածաշրջանի մարդիկ» անվանակարգում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ Կատեգորիա:1808 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիա Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի տեսարժան վայրեր
Արմինե Սարգսյան (երգչուհի)
Արմինե Սարգսյան, Մոսկվայում բնակվող հայազգի ջազային երգչուհի։
Ռաիսա Մկրտչյանի դուստրը։ ՌԴ վաստակավոր արտիստ (2015)։
Կենսագրություն
Արմինե Սարգսյանը ծնվել է 1967 թվականին, Երևանում։ 1985 թվականին ավարտել է Երևանի Պյոտր Չայկովսկու անվան երաժշտական դպրոցի դաշնամուրային բաժինը, 1990 թվականին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի դաշնամուրային բաժինը։
1990-ականների սկզբին տեղափոխվել է Մոսկվա, որպես մեներգչուհի հանդես է եկել համերգներով։ 1997-2014 թվականներին եղել է Ռուսաստանի Օլեգ Լունդստրեմի անվան պետական կամերային ջազային նվագախմբի մեներգչուհի, համագործակցել է Անատոլի Կրոլի (Ռուսաստան), Գեորգի Գարանյանի (Ռուսաստան), Դանիել Կրամերի (Ռուսաստան), Դեբորա Բրաունի (ԱՄՆ), Ջոն Դաունսի (ՄԹ), Անտի Ռիսանենի (Ֆինլանդիա), Լեոնիդ Պտաշկայի (Իսրայել), Պեդրիտո Կալվոյի (Կուբա), Էմիլիո Մորալեսի (Կուբա), Վլադիմիր Սպիվակովի ղեկավարած «Մոսկվայի Վիրտուոզներ» պետական կամերային նվագախմբի, Կուբայի ռադիոյի և հեռուստատեսության պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի և այլ հանրահայտ երգիչների, երաժիշտների ու անսամբլների հետ։ 1995-1998 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Գնեսինների անվան ռուսական երաժշտական ակադեմիայի էստրադային-ջազային ֆակուլտետում։ Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարանի պրոֆեսոր է, վոկալի ուսուցիչ։ Ռուս-կուբական «Կուբա-Ռուսաստան. Նոստալգիա» երաժշտական նախագծի հիմնադիրն է։ Կատարել է համաշխարհային ջազային ստեղծագործություններ, ֆրանսիական շանսոն, լատինաամերիկյան երգեր, ռուսական ռոմանսներ, հայկական ժողովրդական երգերը ջազային ոճով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ երգչուհիներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ
Թափառական Քենշինը
«Թափառական Քենշինը. Մեյջիի թրի վարպետի մասին ռոմանտիկ պատմություն» (るろうに剣心 - 明治剣客浪漫譚), 28-հատորանի ճապոնական մանգա, որում բազմաթիվ պատմական դեմքեր են առկա որպես հերոսների նախատիպեր։ Հեղինակը Նոբուհիրո Վացուկին է։ Գործողությունները տեղի են ունենում 1868 թվականին իրականացված Մեյջի հեղափոխությունից մի քանի տարի հետո։ Պատմությունը թափառական թրի վարպետ Հիմուրա Քենշինի մասին է։ Նա ճամփորդում է Ճապոնիայով մեկ, օգնություն ու պաշտպանություն առաջարկում մարդկանց, ովքեր դրա կարիքն ունեն։ Չնայած մանգան ուղղակի իմաստով պատմական չէ, մի շարք պատմական դեմքեր են ներգրգավված։ Գլխավոր հերոսի նախատիպը Գենսայ Կավակամին է՝ Մեյջի ժամանակաշրջանի փոքրամարմին մարդասպան (人斬り): Հիշատակվում է նաև Շինսենգումին իր անդամներով, իսկ 3-րդ ջոկատի հրամանատարը` Սայտո Հաջիմեն, լիարժեք հերոս է։ Մանգան հինգ տարի է հրատարակվել` 1994 թվականի սեպտեմբերի 2-ից մինչև 1999 թվականի նոյեմբերի 5-ը։ Մանգայի հիման վրա 1996 - 1998 թվականների թողարկվել է համանուն անիմե, որ բաղկացած է 95 սերիայից։ Lույս են տեսել նաև 3 OVA, անիմացիոն ֆիլմ, գեղարվեստական ֆիլմ և 5 վիդեոխաղ PlayStation-ի և PlayStation 2-ի համար։ Մանգայի և անիմեի հիման վրա գրվել է նաև երեք վեպ։
Սյուժե
Մանգայի գործողությունները բաժանվում են 3 մասի. առաջինը` «Տոկիոյականը», սկսվում է Մեյջի հեղափոխությունից 10 տարի անց։ Թափառական թրի վարպետ Հիմուրա Քենշինը շրջում է Ճապոնիայով` ձեռքին իր սակաբատոն։ Սակաբատոն շեղբի հակառակ կողմը սրած թուր է, որը նախատեսված չէ սպանության համար։ Անցյալում Քենշինը հիտոկիրի է եղել, սակայն ժամանակի ընթացքում զղջացել է իր կատարած գործերի համար։ Տոկիոյում նա օգնության է հասնում կենդոյի երիտասարդ ուսուցիչ Քամիա Քաորուին, փրկում նրան ավազակներց, որոնք ցանկանում էին Քաորուից իր դոջոն խլել։
Քաորուն, չնայած Քենշինի անցյալին ծանոթ լինելուն, թույլ է տալիս վերջինիս իր դոջոյում ապրել։ Քենշինին հաջողվում է բարի֊դրացիական կապեր հաստատել շատ մարդկանց հետ, այդ թվում` իր նախկին թշնամիների։ Մանգայի ընթացքում Քանշինը ընկերանում է փողոցային կռվող Սանոսքե Սագարայի հետ, յակուձայից ազատում տասնամյա որբ տղա Մեյջին Յահիկոյին և օգնում բժշկուհի Տականի Մեգումիին, ով վախից դրդված աշխատում էր թմրավաճառների ավազակախմբի համար։ Քենշինի շուրջ հավաքվում է հավատարիմ ընկերների խումբ։ Առաջին հատվածն ավարտվում է Քենշինի ամենահզոր թշնամիներից մեկի` Շինսենգումիի երրորդ ստորաբաժանման նախկին հրամանատար Սայտո Հաջիմեյի՝ Քենշինի հետքին դուրս գալով։ Երկրորդ մասում Սայտոյի և Քենշինի մենամարտն ընդհատում է ներքին գործերի նախարար Օկուբո Տոշիմիչին, ով տեղեկացնում է քաղաքական դաշտում չափազանց նպատակասլաց մի գործչի` Շիշիո Մաքոտոյի ի հայտ գալու մասին։ Վերջինս նպատակ ուներ գահընկեց անել Մեյջիի կառավարությանը և նվաճել ամբողջ Ճապոնիան։ Քենշինի հետ ունեցած զրույցից մի քանի օր անց նախարարին սպանում է Շիշիոյի օգնականներից մեկը` Սետա Սոջիրոն։ Այսպես սկսվում է մանգայի «Կիոտոյական» հատվածը։
Քենշինը միայնակ ուղևորվում է Կիոտո` նպատակ ունենալով կանգնեցնել Շիշիոյին և նրա օգնականներին։ Հերոսի ընկերների մեծ մասը ուղեկցում է նրան այդ գործում։ Կիոտոյի ճանապարհին Քենշինը հանդիպում է Օնիվաբան-շու նինջաների ջոկատի երիտասարդ անդամ Մաքիմաչի Միսաոյին։ Քենշինն ընդունում է աղջկա և ամբողջ օնիվաբան-շու ջոկատի օգնությունը։ Քենշինը վերադառնում է նախկին ուսուցչի՝ Հիկո Սեյջուրոյի մոտ, իր տարիներ առաջ կիսատ թողած ուսուցումն ավարտելու համար։ Երկրորդ մասն ավարտվում է նրանով, որ Քենշինը երկար մարտում հաղթում է Շիշիոյին, ինչից հետո ընկերների հետ վերադառնում է Տոկիո։ Երրորդ հատվածում Քենշինը նոր ահեղ թշնամու է հանդիպում․ Յուկիշիրո Էնիշիին, ով ցանկանում էր վրեժ լուծել իր ավագ քրոջ` Տոմոեի մահվան համար։ Տոմոեն Քենշինի կինն է եղել, սակայն դժբախտ պատահականությամբ Քենշինը սպանել է նրան։ Էնիշին իր օգնականների հետ հարձակվում է Քենշինի հարազատների վրա և առևանգում Քաորուին` վարպետորեն բեմադրելով նրա սպանությունը։ Քենշինը տրտմության գիրկն է ընկնում, սակայն նրա ընկերները պարզում են, որ Քաորուն կենդանի է, և գնում են նրան փրկելու։ Քենշինի հետ մենամարտում Էնիշին պարտվում է և հրաժարվում վրեժի մտադրություններից։ Ընկերների և փրկված Քաորուի հետ Քենշինը վերադառնում է տուն։ Ժամանակի ընթացքում նա հոգեկան անդորր է գտնում, ամուսնանում Քաորուի հետ։ Նրանք տղա են ունենում, ում անվանում են Կենջի։
Նախատիպը
Իսկական անունը Գենջիրո Կոմորի էր։ Ծնվել է Կուամոտոյում և սկզբնական շրջանում ապրել է հարազատների հետ։ Հետագայում նրան որդեգրում է Կավակամի ընտանիքը, ինչից հետո Գենսայը որոշում է վանական դառնալ։ Վանական դառնալը Կավակամիի համար կրթություն ստանալու լավ հնարավորություն էր։ Կավակամին սովորում է ռազմական գործ, գրականություն ու կենջուցու։ Կավակամին երազում էր հեռանալ Ճապոնիայից ու իր հայրենակիցների համար անծանոթ նոր աշխարհներ ուսումնասիրել, բայց ընտանիքը նրան չթույլատրեց։ Կավակամին որդեգրում է հետևյալ փիլիսոփայությունը. «եթե մենք չենք կարող այլ երկրների գործերին տեղեկանալ, պիտի մեր երկրից վտարենք բոլոր օտարականներին»։ Որդեգրելով դարձավ «Սոննո Ձեյ» շարժման անդամ, որի նպատակն էր Տոկուգավայի Շոգունատին ստիպել, որպեսզի օտարերկրացիների նկատմամբ բակուֆու քաղաքականությունը վերանայվի։ Կավակամին ամենակարևոր մարտերի մասնակից էր ու տեսնում էր Մեյջի դարաշրջանի լուսաբացը։ Սակայն նոր ղեկավարության ու հայրենասերների միջև տարաձայնություններ առաջացան։ Դա ստիպեց կառավարությանը 1871 թվականին սուտ մեղադրանքով կալանավորել Կավակամիին ու մահապատժի ենթարկել։
Քամիա Քաորու
Քամիա Քաորու, կենդոյի երիտասարդ վարպետ է։ Նրա մարտական կարողությունները բավական զիջում են Քենշինին, սակայն անիմեում ասվում է, որ Քաորուն Սանոսքեից վատ չի կռվում։ Որպես մարտիկ Քաորուն հաճախ չի հայտնվում անիմեում։ Շիշիո Մաքոտոյի դեմ կառավարության կազմակերպված պատերազմում Քաորուն ու Միսաոն երկուսով կռվում են Ջուպպոնգատանայի զինվորնեից մեկի` Կամատարիի դեմ, որտեղ երևում է Քաորույի ոչ այնքան ուժեղ, որքան փորձառու մարտիկ լինելը։
Մանգա
«Թափառական Քենշինը» մանգայի առաջին գլուխը լույս է տեսնում 1994 թվականին «Weekly Shonen Jump» ամսագրում։ Այն տպագրվում է նույն ամսագրում ևս 5 տարի, մինչև Վացուկին որոշում է դադարեցնել տպագրությունը։ 2006-07 թվականներին մանգան վերահրատարակվում է 22 հատորներով, որոնց կցվում են լրացուցիչ նյութեր։ Ճապոնիայում մանգայի վաճառքը բարձր ցուցանիշներ է գրանցում` մոտ 51 միլիոն օրինակ 2008 թվականին, և բավականին տարածում է գտնում այլ երկրներում` թարգմանվելով ավելի քան 10 լեզուներով։ 2004 թվականին այն զբաղեցնում է առաջին տեղը ԱՄՆ-ում վաճառված օրինակների թվով։ Մանգան դրական արձագանքներ է ստանում իր գրագետ կառուցված սյուժեի և հաջողված վերջաբանի շնորհիվ, որը լուծում է տալիս մանգայում առաջ քաշված խնդիրների մեծ մասին։ Առավել հաջողված, դինամիկ և հետաքրքրաշարժ ճանաչվել է մանգայի երկրորդ հատվածը, մասնավորապես` Քենշինի և Շիշիոյի մենամարտը։ Քննադատները, սակայն, ասում են, որ անհասկանալի էր դրա ավարտը, երբ Քենշինը չսպանեց իր հակառակորդին. Շիշիոյի օրգանիզմի առանձնահատկությունների պատճառով, Շիշիոն ինքնահրկիզվում է։ Քրիս Բևերիջը` Mania.com կայքի քննադատներից մեկը, համարում է, որ այդպիսով գլխավոր հերոսը բարեհաջող ազատվեց երբեք ոչ ոքի չսպանելու իր երդումը խախտելուց։ Սակայն կա նաև հակադարձ կարծիքը. քանի որ Քենշինը և Շիշիոն հանդիսանում են համապատասխանաբար գթասրտության և դաժանության գաղափարի կրողներ, ապա Քենշինը ոչ մի դեպքում չէր կարող սպանել իր թշնամուն։ Կռվում ձևական հաղթանակը հերոսին ավելի խորը գաղափարական պարտություն կբերեր։
Երրորդ` եզրափակիչ հատվածի շուրջ առարկություններ են ծագում քննադատների շրջաններում։ Նրանց կարծիքով` այդ հատվածում հեղինակը սկսում է կրկնվել։ Վացուկին մանգայում փորձում է բավականին մոտ լինել իրականությանը։ Երբեմն նա նույնիսկ ամենաանհավանական հնարքներին է փորձում բացատրություններ տալ` համաձայն ֆիզիկայի օրենքների և չկապելով դրանք կախարդանքի կամ գերբնական երևույթների հետ։ Հեղինակը նաև մեծ ուշադրություն է հատկացնում երկրորդական կերպարներին։ 5 տարվա ընթացքում կերպարների տեսքը զգալիորեն փոխվում է, պարզենում։ Մանգան ունի երեք կարճ շարունակություն և մեկ այլընտրանքային տարբերակ։ Առաջինը մեկ գլուխ է «Յահիկոյի Սակաբատոն» (弥彦の逆刃刀) վերնագրով։ Այն պատմում է, թե ինչպես է մեծացած Յահիկոն ավազակներից փրկում ընկերական դոջոյի ղեկավարի աղջկան։ Երկրորդ շարունակությունը, որը նույնպես բաղկացած է մեկ գլխից, կոչվում է «Սակուրան գարնանը» (春に桜) և նկարագրում է մանգայի մյուս բոլոր հերոսների հետագա կյանքը։ Գլխավոր հերոսները` Քենշինը և Քաորուն, նրանց որդին՝ Կենջինը, Միսաոն, Աոշին, Մեգումին, Յահիկոն և նրա ընկերուհի Ցուբամեն հավաքվում են ծաղկող սակուրայի շուրջ և պատմում իրենց գործերից։ Նրանց զրույցում նշվում է, որ Սանոսքեն շրջել է ամբողջ աշխարհով մեկ և Մոնղոլիայից հետո վերադառնում է Ճապոնիա, իսկ Հաջիմեն կենդանի է և շարունակում է իր գործը Հոկայդոյում։ Երրորդ շարունակությունը լույս է տեսնում «Զրոյական գլուխ» (第零幕) անվանումով 2012 թվականի օգոստոսին «Weekly Shonen Jump» ամսագրում։ Այստեղ նկարագրվում են մինչ մանգան տեղի ունեցող գործողությունները։ Քենշինը, գտնվելով Յոկոգամայում, էլդեր ազգանունով մի ամերիկուհու, ով Ճապոնիա էր եկել աղքատներին բուժելու նպատակով, պաշտպանում է հանցագործներից։ Ճապոնիայից հեռանալիս Էլդերը Քենշինին առաջարկում է որևէ տեղ կանգ առնել և ամոքել իր մարմնի և հոգու վերքերը։ Հենց նրա խորհրդի արդյունքում Քենշինը որոշում է կայացնում Քաորուի դոջոյում ապաստանելու։ Մանգայի այլընտրանքային տարբերակը սկսեց տպագրվել «Jump SQ» ամսագրում 2012 թվականի մայիսից «Թափառական Քենշինը․ Կինեմա֊բան» (るろうに剣心 - キネマ版) անվանումով։ Սրա սյուժեն մոտավորապես համընկնում է մանգայի հիման վրա նկարված գեղարվեստական ֆիլմի սյուժեի հետ։ Այստեղ Քենշինի գլխավոր թշնամին թմրավաճառ Տադեկա Կանրյուն է, իսկ մյուս բոլոր հակառակորդները հանդես են գալիս նրա կողմից վարձված մարտիկների տեսքով, որոնք ցանկանում են սպանել Քենշինին և իրենց ձեռքն առնել Քաորուի դոջոն։
Անիմացիոն ֆիլմ
Անիմացիոն ֆիլմը նկարահանել է Հացուկի Ցուջին «Թափառական Քենշինը. Կայսերապաշտ Հայրենասերների Ռեքվիեմը» (るろうに剣心, 維新志士への鎮魂歌) վերնագրով։ Այն լույս է տեսել Ճապոնիայում 1997 թվականի դեկտեմբերի 20-ին։ Ֆիլմը նկարահանման ձևով անիմե է հիշեցնում։ Այն պատմում է ապստամբ Տակիմի Շիգուրեի մասին, ով որոշել էր Մեյջի իշխանությունը տապալել։ Սյուժետի համաձայն` Բակումացու ժամանակաշրջանի վերջին տարիներին Այձու իշխանությունը հուսահատ հարձակում է գործում շոգունատի առաջնորդ կարսերապաշտների վրա։ Հարձակման ժամանակ Քենշինը, ով կռվի դաշտում էր գտնվում, սպանում է շոգունատի ուժեղագույն զինվորին` Տացուկի Գենտացուին։
Շատ տարիներ անց` 1879-ին ընկերների հետ Յոկոգամու ուղևորվելիս, Քենշինը հանդիպում է Գենտացուի քրոջը` Տոկիին, և նախկին ընկերոջը` Շիգուրեին։ Շիգուրեն գաղտնի ապստամբություն էր նախաձեռնում` ցանկանալով սպանել Ճապոնիայի վարչապետին և տապալել Մեյջի իշխանությունը, որպեսզի վրեժ լուծի Բակումացուի ժամանակ սպանված իր ընտանիքի համար։ Ապստամբները պայթեցնում են անգլիական հյուպատոսության շենքը և զինված անկարգություններ կազմակերպում Տոկիոյում շքերթի ժամանակ։ Քենշինը կռվի մեջ է մտնում Շիգուրեի հետ և հաղթում նրան` դրանով իսկ կանխելով կառավարությանը սպառնացող վտանգը։ Ֆիլմն արժանացել է քննադատների միջին գնահատականներին. նրանց դուր եկավ Շիգուրեի կերպարի զարգացումը, չնայած նրանք նշեցին, որ անիմե-սերիալի սյուժեի հետ բավականին տարբերություններ կան։ Բացի այդ` ֆիլմում բավականին շատ էին հերոսների հիշողությունների դրվագները, ինչը ձանձրացնում է հանդիսատեսին։ Երաժշտությունն այնքան էլ բարձր չգնահատվեց, իսկ անիմացիայի որակի շուրջ առաջ եղան հակասական կարծիքներ։
(6293) Օբերպֆալց
(6293) Օբերպֆալց (Oberpfalz), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի նոյեմբերի 26-ին Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից Տաուտենբուրգում ։
Թափառական Քենշինը
ՕՎԱ
Ֆիլմից բացի` լույս է տեսել նաև 3 OVA, որոնցում ստեղծողները փորձել են առավել ճշգրիտ արտացոլել հետհեղափոխական Ճապոնիան։ Ֆիլմի և անիմեի հետ համեմատած` OVA-ների գրաֆիկան ավելի իրատեսական է։ Դրանք սկզբում թողարկվել են երեսունրոպեանոց սերիաների ձևով (առաջին OVA-ն բաղկացած էր 4, երկրորդը` 2 սերիաներից), որոնք հետագայում վերաթողարկվել են առանձին ֆիլմերի տեսքով։
Մատեյս դե Լիգտ
Մատեյս դե Լիգտ (Matthijs de Ligt, ), հոլանդացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Յուվենտուսի և Նիդերլանդների ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական պաշտպանի դիրքում ։
(6293) Օբերպֆալց
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,255329 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8961 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6146 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1237,12 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,290998 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 0,94° անկյուն։
Մատեյս դե Լիգտ
Այաքս
Դե Լիգտը Այաքսի ակադեմիայի սան է ։ Իր առաջին պրոֆեսիոնալ պայմանագիրը կնքեց 2015 թվականի սեպտեմբերի 4-ին ։ Առաջին հանդիպումը Յոնգ Այաքսի կազմում անցկացրեց 2016 թվականի օգոստոսի 8-ին՝ Էմենի դեմ խաղում ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2016 թվականի սեպտեմբերի 21-ին՝ Նիդերլանդների գավաթի Վիլեմ II-ի դեմ խաղում ։ Այս խաղի 25-րդ րոպեին նա գոլ խփեց անկյունային հարվածից հետո՝ դառնալով Այաքսի պատմության երկրորդ ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը, ով դարձել է գոլի հեղինակ ակումբի կազմում՝ Կլարենս Զեեդորֆից հետո ։ 2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Այաքսը հայտարարեց, որ Դե Լիգտը տեղափոխվել է ակումբի առաջին թիմ ։ Իր դեբյուտը եվրոպական առաջնություններում նշեց նոյեմբերի 24-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի Պանատինաիկոսի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը Էրեդիվիզիում անցկացրեց նոյեմբերի 27-ին՝ Հերենվենի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը Նիդերլանդների առաջնությունում խփեց 2017 թվականի փետրվարի 26-ին՝ Հերակլեսի դեմ խաղում ։ 2016-17 մրցաշրջանում Դե Լիգտը անցկացրեց 23 հանդիպում ՝ դառնալով 3 գոլի հեղինակ և ընդգրկվելով Եվրոպայի Լիգայի խորհրդանշական հավաքականում ։
Թափառական Քենշինը
Գեղարվեստական ֆիլմ
2012 թվականի օգոստոսի 25-ից Ճապոնիայի կինոթատրոներում ցուցադրվում է «Թափառական Քենշինը» մանգայի հիման վրա նկարահանված գեղարվեստական ֆիլմը, որը մինչև նոյեմբեր վարձույթից 36,7 մլն դոլլար է հավաքում։ Քենշինի դերը կատարում է դերասան Տակերու Սատոն։ Ֆիլմի ռեժիսորը Կեյշի Օտոման է, ով դրանից ոչ շատ առաջ նկարել էր «Ասք Սակոմոտո Րյոմեի մասին» (龍馬伝) պատմական ֆիլմը, որի գործողությունները նույնպես տեղի են ունենում Բակումացուի ժամանակներում։ Նոր կինոնկարի նկարահանմանը ներգրավել էին նաև Նոբուհիրո Վացուկիին, ով իր հավանությունն էր տվել Սատոյի ընտրության հարցում և մի քանի մտքեր էր առաջարկել, որոնք հետագայում օգտագործվեցին ֆիլմում։ Ֆիլմի սյուժեն հիմնված է մանգայի առաջին մասի վրա։ Կայսերական ուժերի տարած հաղթանակից հետո Քենշինը, որն այդ ժամանակ հզոր մարդասպան էր, անհետանում է և հայտնվում է Տոկիոյում միայն 10 տարի անց՝ խաղաղասեր թափառականի տեսքով։ Նա հակամարտության մեջ է մտնում թմրավաճառ Տակեդո Կանրյուի հետ (Տերույուկի Կագավա), ում ավազակախումբը փորձում է նվաճել դոջոն Քաորուից (Էմի Տակիե) և նրա միակ աշակերտ Յահիկոյից (Տակետո Տանակա)։ Քենշինը հաղթում է ամբողջ ավազակախմբին, ինչից հետո բռնցքամարտիկ Սագարա Սանոսքեի հետ (Մունետակա Աոկի) ներխուժում է Կանրյուի առանձնատունը և այնտեղից փրկում Տականի Մեգումիին (Յու Աոի), ով իր կամքին հակառակ Կանրյուի համար օփիում էր պատրաստում։ Դրանից հետո ոստիկանության աշխատակից Սայտո Հաջիմեն (Յոսուկե Էգուչի) ձերբակալում է թմրավաճառին։ Վերջինիս համակիրներից մեկը` մոլագար Ուդո Ջինեն (Կոջի Կիգավա), ով դեռ ազատության մեջ էր, առևանգում է Քաորուին, որպեսզի ստիպի Քենշինին վերադառնալ անսիրտ մարդասպանի իր նախկին վիճակին։ Դա նրան գրեթե հաջողվում է, սակայն նա պարտվում է Քենշինին և ինքնասպան լինում։ Ֆիլմի վերջում Քենշինը, Քաորուն, Սանոսքեն, Յահիկոն և Մեգումին միասին հավաքվում են դոջոյում։ Ֆիլմի քննադատությունները մեծ մասամբ դրական են։ Մտավախությունը, որ այն կդառնա արդեն իսկ հաջողված մանգայի և անիմեի էժանագին պատճեն չարդարացավ։ Ֆիլմը բավականին լավ էր նկարահանվել։ Գնահատողներին դուր էին եկել կռվի տեսարանների արագ և կատաղի զարգացումները և համակարգչային գրաֆիկայի քիչ օգտագործումը, չնայած նրանք նշում են, որ որոշ տեսարաններում հերոսները անհավանական և հիմար թվացող թռիչքներ են իրականացնում։ Թե քննադատները, թե Վացուկին դերասանների խաղը բարձր են գնահատել։ Չնայած դրան` դիտորդներից մեկը անտեղի է համարում Քենշինի համար «օ~րո» բացականչությունը, որը նա օգտագործում է հիմնականում ծիծաղելի դրվագներում։ Մյուսն էլ պնդում էր, որ Քաորուի դերը կատարող դերասանուհին չափազանց գեղեցիկ է, իսկ մանգայում նա սովորական կերպար էր, ում համեմատ Մեգումին ցնցող տեսք ուներ, իսկ այ ֆիլմում պատկերը հակադարձ է։ Ֆիլմի երաժշտական նվագակցությունը գրել է Նաոկի Սատոն և դրա համար արժանացել բարձր գնահատականի։ Ընդհանուր առմամբ ֆիլմը գնահատվել է հետաքրքրաշարժ և հաջողված ոչ միայն մանգայի էկրանացման առումով, այլ նաև իբրև ինքնուրույն կինոնկար, չնայած սյուժեն ժամանակ առ ժամանակ անլուրջ է դառնում, իսկ կերպարները` չափազանցված։
Մատեյս դե Լիգտ
Այաքս
2017 թվականի օգոստոսի 21-ին Դե Լիգտը երկարաձգեց իր պայմանագիրը մինչև 2021 թվականը ։ Դավինսոն Սանչեսի՝ Տոտենհեմ Հոտսպուր տեղափոխությունից հետո , հոլանդացին դարձավ Այաքսի հիմնական կազմի խաղացող։ Նոյեմբերի 18-ին Դե Լիգտը դուբլ ձևակերպեց ՆԱԿ Բրեդայի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 8-0 հաշվով ։ Այաքսի ավագի թևկապով նա առաջին անգամ խաղադաշտ դուրս եկավ 2018 թվականի մարտի 11-ին՝ Հերենվենի դեմ խաղում՝ այս խաղում դառնալով գոլի հեղինակ  ։ 2017-18 մրցաշրջանում Դե Լիգտը անցկացրեց 39 հանդիպում ՝ դառնալով 3 գոլի ու 3 գոլային փոխանցման հեղինակ և ընդգրկվելով Էրեդիվիզիի խորհրդանշական հավաքականում ։ Նա ճանաչվեց Նիդերլանդների տարվա տաղանդ ՝ գրավելով Եվրոպայի խոշորագույն ակումբների ուշադրությունը     ։
Թափառական Քենշինը
Գեղարվեստական ֆիլմ
Կատեգորիա:Մանգաներ
(6293) Օբերպֆալց
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1987 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մատեյս դե Լիգտ
Այաքս
2019 թվականի փետրվարի 13-ին՝ Ռեալ Մադրիդի դեմ խաղում Դե Լիգտը դարձավ Չեմպիոնների Լիգայի պատմության փլեյ-օֆֆ փուլերի ամենաերիտասարդ ավագը ։ Ապրիլի 16-ին հոլանդացին գոլի հեղինակ դարձավ քառորդ եզրափակչի Յուվենտուսի դեմ խաղում, իսկ Այաքսը դուրս եկավ հաջորդ փուլ   ։ Ապրիլի 23-ին նա գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Վիտեսի դեմ խաղում ։ Մայիսի 5-ին Դե Լիգտը թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս եկավ Նիդերլանդների գավաթի եզրափակչի Վիլեմ II-ի դեմ խաղում ՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 4-0 հաշվով և նվաճել գավաթը  ։ Մայիսի 8-ին հոլանդացին գոլ խփեց Չեմպիոնների Լիգայի կիսաեզրափակչի Տոտենհեմ Հոտսպուրի դեմ խաղում, սակայն Այաքսը պարտվեց երկու խաղերի արդյունքում  ։ 2018-19 մրցաշրջանում Դե Լիգտը ճանաչվեց Նիդերլանդների տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ , ինչպես նաև՝ ընդգրկվեց Էրեդիվիզիի և Չեմպիոնների Լիգայի խորհրդանշական հավաքականներում ։ Այաքսի կազմում նա անցկացրեց 117 հանդիպում՝ դառնալով 13 գոլի և 7 գոլային փոխանցման հեղինակ  ։
Յուվենտուս
2019 թվականի հուլիսի 18-ին Դե Լիգտը 5 տարվա պայմանագիր կնքեց Յուվենտուսի հետ  ։ Ակումբը նրա համար վճարեց 75 միլիոն եվրո, և կպարտավորվի վճարել ևս 10.5 միլիոն բոնուսների դեպքում  ։