cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վլադիմիր Լենին
1905 թվականի հեղափոխություն և հաջորդող ժամանակաշրջան (1905–1914)
1905 թվականի հեղափոխությանը ի պատասխան ցար Նիկոլայ II-ը իր Հոկտեմբերյան մանիֆեստում ընդունում է մի շարք ազատական ռեֆորմներ, որից հետո Լենինը անվտանգ է համարում Սանկտ Պետեբուրգ վերադառնալը։ Միանալով Նոր կյանքի աշխատանքներին, որը հիմնադրել էր Մարիա Անդրեևան, Լենինը սովորություն ուներ քննարկել իր հոդվածները կուսակցական գործիչների ներկայությամբ: Նա կուսակիցներին առաջարկում էր ավելի սերտ հարաբերություններ ունենալ միմյանց հետ, շարունակում էր պաշտպանել բռնի առճակատման իր տեսակետը, հավատալով որ այս երկուսը անհրաժեշտ կլինեն հաջող հեղափոխություն իրականացնելու համար: Հասկանալով, որ մի քանի հարուստ կուսակցականների անդամավճարները և նվիրատվությունները բավարար չեն բոլշևիկյան կուսակցության առջև դրված խնդիրների կատարման համար, Լենինը որոշում է սպաների, երկաթուղային կայարանների, գնացքների, բանկերի թալանի գործընթացի սկիզբը դնել։ Լեոնիդ Կրասինի գլխավորությամբ, մի խումբ բոլշևիկներ սկսեցին այսպիսի հանցագործությունների շարք, որոնցից ամենահայտնին տեղի ունեցավ 1907 թվականին, երբ մի խումբ բոլշևիկներ, որոնք գործում էին Իոսիֆ Ստալինի ղեկավարությամբ, իրականացրին Թիֆլիսի Պետական բանկի զինված թալանը։
Չնայած մասամբ Լենինը աջակցում էր բոլշևիկների և մենշևիկների միջև այս պառակտման վերացմանը, այնուամենայնիվ կուսակցության չորրորդ համագումարում, որը անցավ 1906 թվականին Ստոկհոլմում, մենշևիկները սուր քննադատության ենթարկեցին լենինյան թալանի և բռնության քաղաքականությունը: Լենինը ներգրավվեց Ֆինլանդիայի մեծ իշխանության Կուոկկալա քաղաքում բոլշևիկյան կենտրոն ստեղծելու գործընթացին, այդ ժամանակ վերոնշյալ տարածքը գտնվում էր Ռուսական կայսրության կազմում, մինչ դա էլ բոլշևիկները կարողացան գերակայություն ստանալ  ՌՍԴԱԿ հինգերերոդ համագումարում, որը անցկացվեց 1907 թվականի մայիսին՝ Լոնդոնում: Քանի դեռ ցարական իշխանությունները զբաղված էին ընդդիմություններին ճնշելու գործընթացով. և ցրում էին Ռուսաստանի օրենսդիր ժողովը՝ Երկրորդ Դուման՝ հրամայելով գաղտնի ոստիկանությանը՝ օխրանային, ձերբակալելու հեղափոխականներին, Լենինը տեղափոխվեց Ֆինլանդիա՝ այնտեղից Շվեյցարիա անցնելու նպատակով: Այստեղ նա փորձեց փոխանակել այն թղթադրամները, որոնք գողացվել էին Թիֆլիսում և ունեին համանման սերիական համարներ։
Ալեքսանդր Բոգդանովը և այլ նշանավոր բոլշևիկներ որոշեցին կուսակցության կենտրոնը տեղափոխել Փարիզ, չնայած Լենինը համաձայն չէր, բայց ամեն դեպքում 1908 թվականին մեկնեց՝ տեղում իրավիճակը ստուգելու։ Լենինը միանգամից չսիրեց Փարիզը, այն քննադատաբար կոչելով «կեղտոտ փոս», մինչ Փարիզից հեռանալը նա նաև հասցրեց դատի տալ մի մոտոցիկլիստի, ով իրեն վրաերթի էր ենթարկել։  Լենինը դարձավ շատ քննադատ Բոգդանովի այն տեսակետի նկատմամբ, որի համաձայն պրոլետարիատը պետք է զարգացնի սոցիալիստական մշակույթ՝  հաջողված հեղափոխական շարժիչ ուժ դառնալու համար։ Դրա փոխարեն Լենինը աջակցում էր բոլշևիկյան այն գործիչներին ովքեր պրոլետարիատին  տանում էին դեպի հեղափոխություն։ Ավելին՝ Բոգդանովը, ով ազդվել էր Էռնստ Մախի գաղափարներով հավատում էր, որ բոլոր հասկացությունները, որ կան հարաբերական են, իսկ Լենինը, քանի որ ուղղափառ մարքսիստ էր հավատում էր, որ կա օբյեկտիվ իրականություն ինչը կախված է մարդու ընկալումից։ Բոգդանովը և Լենինը 1908 թվականի ապրիլին միասին հյուրընկալվում են Մ. Գորկու Կապրիում գտնվող ամառանոցում, իսկ Փարիզ վերադառնալուց հետո Լենինը իր և Բոգդանովի հետևորդների միջև, այս անգամ արդեն բոլշևիկյան կուսակցության ներսում, պառակտում մտցրեց՝ նշելով, որ վերջինս շեղվել էր մարքսիզմից։
1908 թվականի մայիսին, Լենինը մի կարճ ժամանակ անցկացնում է Լոնդոնում, որտեղ նա օգտագործում էր Բրիտանական թանգարանի ընթերցասրահը, գրելու համար Մատերիալիզմ և էմպիրոկրիտիցիզմ աշխատությունը, որում նա Բոգդանովի հարաբերականությունը մեկնաբանում է, որպես «բուրժուական ռեակցիոն կեղծիք»։ Լենինի ծայրահեղականությունը սկսում է կուսակցության շարքերից օտարել մի շարք բոլշևիկների, այդ թվում իր նախկին ընկեր և մոտ աջակից Ալեքսեյ Ռայկովին և Լև Կամենևին։ Օխրանան իր գործունեությունը ավելի արդյունավետ դարձնելու համար, Ռոման Մալինովսկուն, որպես լրտես ուղարկում է կուսակցության շարքերում Լենինի կողքին հանդես գալու։ Շատ բոլշևիկյան գործիչներ իրենց կասկածն էին հայտնում Լենինին՝  Մալինովսկու գործունեության վերաբերյալ, բայց մինչև հիմա էլ պարզ չէ արդյո՞ք Լենինը տեղյակ էր վերջինիս լրտեսական գործունեության մասին, հնարավոր է նաև, որ Լենինը օգտագործում էր Մալինովսկուն Օխրանային կեղծ տեղեկատվություն հասցնելու համար :
1910 թվականի օգոստոսին Լենինը մասնակցում է Երկրորդ ինտերնացիոնալի ութերորդ համաժողովին, սա միջազգային սոցիալիստների ժողով էր, որը տեղի ունեցավ Կոպենհագենում, որտեղ ՌՍԴԱԿ շահեը ներկայացում էր Լենինը, ով համաժողովից հետո մոր հետ միասին տեղափոխվեց Ստոկհոլմ։ Հետո իր կնոջ և քրոջ հետ տեղափոխվում է Ֆրանսիա, առաջինը լինելով Բոմոն ան Բենում, իսկ հետո Փարիզում։ Այստեղ նա սերտ կապեր է հաստատում ֆրանսիացի բոլշևիկ Ինեսա Արմանդի հետ, որոշ կենսագիրներ գտնում են, որ վերջինիս հետ Լենինը 1910-ից 1912 թվականներին եղել է հավելյալ ամուսնական հարաբերությունների մեջ։ Այդ ընթացքում Փարիզում 1911 թվականի հունիսին ՌՍԴԱԿ Կենտրոնական կոմիտեն որոշում է ուշադրությունը կենտրոնացնել Ռուսաստանի վրա՝ հաշվի առնելով Բոլշևիկյան կենտրոնի և «Պրոլետարիատ» թերթի փակման հանգամանքները։ Ցանականալով մեծացնել իր ազդեցությունը կուսակցության շարքերում Լենինը 1912 թվականի հունվարին առաջարկում է կուսակցության կոնֆերանսը անցկացնել Պրահայում, և չնայած 18 մասնակիցներից 16-ը բոլշևիկներ էին, Լենինը ենթարկվեց սուր քննադատության իր կուսակցական գործունեության համար և չկարողացավ բարձրաձայնել կուսակցության ներսում առկա հարցերը։
Հովհաննես Բարսեղյան (այլ կիրառումներ)
Հովհաննես Բարսեղյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել՝
Վլադիմիր Լենին
1905 թվականի հեղափոխություն և հաջորդող ժամանակաշրջան (1905–1914)
Տեղափոխվելով Կրակով՝ Գալիցիայի և Լոդոմերիայի թագավորություն, որը մշակութապես Ավստրո-Հունգարիայի լեհական հատվածն էր, նա այցելում է Յագելոնյան համալսարանի գրադարան՝ այնտեղ մի շարք հետազոտություններ կատարելով։ Նա շարունակում է սերտ կապի մեջ մնալ ՌՍԴԱԿ-ի հետ, որը այդ ժամանակ կենտրոնացված էր Ռուսական կայսրությունում գործողությունների իրականացման վրա, նրանք զբաղված էին Պետական Դումայի բոլշևիկ անդամներին համոզելով հրաժարվելու իրենց խորհրդարանական դաշինքից մինշևիկների հետ։ 1913 թվականի հունվարին Ստալինը, ում Լենինը կոչում էր «հրաշալի վրացի» այցելեց իրեն, և վերջիններս քննարկեցին կայսրության կազմում ոչ ռուս էթնիկ խմբերին առնչվող հարցերը։ Պայմանավորված առողջական խնդիրներով և՛ Լենինը, և՛ իր կինը, տեղափոխվում են Բիալի Դունաժեչ, որից հետո Բեռն, որտեղ Նադիան խպիպի համար վիրահատվում է։
Առաջին համաշխարհային պատերազմ (1914-1917)
Լենինը Գալիցիայում էր, երբ Առաջին համաշխարհային պատերզմը սկսվեց։ Պատերազմի ընթացքում Ռուսական կայրսությունը պայքարում էր Ավստրո-Հունգարիայի դեմ, և իր ռուսական քաղաքացիության համար Լենինը մի կարճ ժամանակով բանտարկվեց, մինչև իր հակացարական գործունեության բացահայտվելը։ Լենինը և իր կինը վերադառնում են Բեռն, մինչև 1916 թվականին Ցյուրիխ տեղափոխվելը։ Լենինը զայրացած էր,որ գերմանական սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունը պատերազմում օժանդակում է Գերմանիայի պաշտոնական ներկայացուցիչներին, ինչը ուղղակիորեն հակասում էր Շտուտգարտի Երկրորդ ինտերնացիոնալի որոշումներին, որում նշվում էր, որ սոցիալիստական կուսակցությունները պետք է հակամարտության հակադիր կողմում լինեն, իսկ այս գործողություններով Լենինը ուղղակիորեն տեսավ, որ Երկրորդ ինտերնացիոնալի ժամանակ կայացրած որոշումները անտեսվում են։ 1915 թվականի սեպտեմբերին նա այցելում է Զիմմերվալդի համաժողովին, և 1916 թվականի ապրիլին Կիենթհալյան կոնֆերանսին, որոնցում հռչակվում էր, որ սոցիալիստները պետք է մայրցամաքով մեկ տանեն պատերազմ «իմպերիալիստների դեմ» և պետք է ընթանա քաղաքացիական պատերազմ պրոլետարիատի և բուրժուա-արիստոկրատների միջև։ 1916 թվականի հուլիսին մահանում է Լենինի մայրը, բայց վերջինս ի վիճակի չի լինում ներկա գտնվել թաղման արարողությանը։ Նրա մահը խորապես ազդում է Լենինի վրա, վերջինիս դարձնելով ավելի դեպրեսիվ, քանի որ սկսում է վախենալ, որ ինքը նույնպես կարող է մահանալ՝ առանց տեսնելու պրոլետարիատի հեղափոխությունը:
1917 թվականի սեպտեմբերին Լենինը հրապարակում է Իմպերիալիզմ՝ Կապիտալիզմի ամենաբարձր աստիճանը, գործը, որում հերքում է այն տեսակետը, որ իմպերիալիզմը մենաշնորհային կապիտալիզմի արդյունքն է, քանի որ կապիտալիստները նպատակ ունեին մեծացնելու իրենց եկամուտները, ընդարձակելով իրենց տիրույթները այն տարածքներով որոնցում աշխատուժը և արտադրական հումքը ավելի էժան են։ Նա հավատում է, որ մրցակցությունը և հակամարտությունը գնալով մեծանալու են և պատերազմը իմպերիալիստական ուժերի հետ շարունակվելու է այնքան ժամանակ, մինչև պրոլետարիատը նրանց դուրս չշպրտի հեղափոխության միջոցով՝ հաստատելով սոցիալիզմ։ Նա իր ժամանակի մեծ մասը ծախսում էր Գեորգ Վիլհելմ Ֆրիդրիխ Հեգելի, Լյուդվիգ Ֆոյերբախի և Արիստոտելի, ինչպես նաև բոլոր նրանց աշխատությունները կարդալով, ովքեր կենտրոնական ազդեցություն են ունեցել Մարքսի վրա։ Սա փոխում է Լենինի ընկալումը մարքսիզմի վերաբերյալ, նախկինում նա հավատում էր, որ քաղաքականությունը կարող է զարգանալ միայն գիտակարգերի վրա, այնինչ հիմա հասկանում է, որ միակ ճանապարհը փորձնական կիրառությունն է։ Նա իրեն դեռ համարում էր ուղղափառ մարքսիստ, բայց արդեն սկսում է հեռանալ  հասարակական զարգացմանը վերաբերող մարքսյան որոշ գաղափարներից, այն դեպքում երբ Մարքսը հավատում է, որ միջին դասի «բուրժուազիա-ժողովրդավարական հեղափոխությունը» պետք է նախորդի  պրոլետարիատի« սոցիալական հեղափոխությանը», Լենինը հավատում էր, որ Ռուսաստանում պրոլետարիատը կարող է տապալել ցարական իշխանություններին առանց միջանկյալ հեղափոխության։
Փետրվարյան հեղափոխություն և հուլիսյան օրեր (1917)
1917 թվականի փետրվարին Սանկտ Պետերբուրգում՝ այդ ժամանակ վերանվանված Պետրոգրադում, բռնկվեց Փետրվարյան հեղափոխությունը, սա Առաջին համաշխարհային պատերազմի ամենաթեժ պահն էր, երբ գյուղացիները սննդի պակասի և վատթարացող գործարանային պայմաններից դրդված դուրս էին եկել ցույցի։ Անկարգությունները տարածվեցին Ռուսաստանի ողջ տարածքով մեկ, և վախենալով այն բանից, որ ինքը կարող է բռնի ուժով իշխանությունից հեռացվոլ ցար Նիկոլայ II-ը հրաժարական տվեց։ Պետական Դուման իր վրա վերցրեց երկրի ղեկավարությունը, ստեղծելով Ժամանակավոր կառավարություն, երկիրը Կայսրությունից վերածելով Ռուսաստանի հանրապետության։ Լենինը այս մասին իմանում է Շվեյցարիայում գտնվող իր բազայի միջոցով, ինչը ինքը և այլ դիսիդենտներ(այլախոհ) սկսում են տոնել։ Նա որոշում է վերադառնալ Ռուսաստան, անցնել բոլշևիկների գլուխ, բայց շուտով պարզում է, որ ընթացող հակամարտության պատճառով բոլոր ճանապարհները փակ են։ Նա այլ դիսիդենտների հետ միասին ծրագրում է Գերմանիայի միջոցով անցում կատարել Ռուսաստան, և սա այն պայմաններում, երբ Գերմանիան Ռուսաստանի հետ պատերազմի մեջ էր։ Գիտակցելով որ վերջիններս կարող են վնաս հասցնել ռուսական պետությանը, գերմանական կառավարությունը համաձայնեց Ռուսաստանի 32 քաղաքացու «կնքված գնացքով» ուղարկել իրենց պետության տարածք, այդ 32-ի մեջ էին Լենինը և իր կինը։ Խումբը Ցյուրիխից ուղևորվեց Սասսնից, որտեղից էլ գետանցի միջոցով Տրելլեբորգ, այնուհետ Շվեդիա այնտեղից Հապարանդա-Տորնիո սահմանային անցակետ, որտեղից գնալու էին Հելսինկի իսկ հետո Պետրոգրադ։
Հասնելով Պետրոգրադի Ֆիննական կայարան՝ Լենինը բոլշևիկներ առաջ ելույթով հանդես եկավ՝ դատապարտելով Ժամանակավոր կառավարությանը և նորից համաեվրոպական պրելետարիատի հեղափոխության կոչեր անելով։ Հաջորդող օրերին, նա նորից ելույթ ունեցավ Բոլշևիկյան ցույցերի ժամանակ այս անգամ փնովելով բոլոր նրանց, ովքեր ցանկանում են մենշևիկների հետ վերամիավորում, նրա այս ելույթները պատմության մեջ մտան Ապրիլյան թեզիսներ անունով, ելույթւոմ ներկայացված ողջ նյութը գրվել էր Շվեյցարիա կատարած այցելության ընթացքում։ Նա հրապարակավ դատապարտում է և՛ մենշևիկներին, և՛ սոցիալ հեղափոխականներին (էսէռ), երկրորդը ստեղծել էր նշանավոր Պետրոգրադյան խորհուրդը, որը աջակցում էր Ժամանակավոր կառավարությանը, Լենինը այս երկուսին որակում է որպես դավաճաններ։ Համարելով որ այս կառավարությունը նույն կայսերապաշտականն է լինելու, ինչ ցարիզմի ժամանակ էր, նա առաջարկում էր Գերմանիայի և Ավստրո-Հունգարիայի հետ անհապաղ դաշինքի կնքում, խորհուրդների իշխանություն, արդյունաբերության, բանկերի ազգայնականացում, և հողի սեփականաշնորհում, այս ամենը այն մեկ նպատակով, որ ստեղծվի պրոլետարիատի կառավարություն, որը առաջ է մղելու սոցիալիստական հասարակությունը։ Սրան հակառակ մենշևիկները հավատում էին, որ Ռուսաստանը դեռ պատրաստ չէ սոցիալիզմին անցնել և մեղադրում էին Լենինին նոր Հանրապետությանը քաղաքացիական պատերամզի մեջ ներքաշելու մեջ։ Հաջորդող ամիսներին նա իր քաղաքականությունը իրագործելու համար կազմակերպում է ցույցեր, այցելում է Բոլշևիկների կենտրոնական կոմիտե, որտեղ հրատարակվում է վերջիններիս պաշտոնական օրաթերթը՝ Պրավդան, և հրապարակավ ելույթներ է ունենում աշխատավորներին, զինվորների, նավաստիների և գյուղացիների առաջ։
Զգալով բոլշևիկների կողմից աճող խռովարար տրամադրությունները Լենինը առաջարկում է զինված քաղաքական ցույց իրականացնել Պետրոգրադում, կառավարության պատասխանը ստուգելու համար։ Առողջության վատթարացման պայմաններում նա թողնում է քաղաքը հեռանում Ֆինլանդիայի Նեիվոլա գյուղը՝ վերականգնվելու համար։ Բոլշևիկյան զինված ցույցերը, որոնք հայտնի են հուլիսյան օրեր անունով տեղի ունեցան այն ընթացքոմ, երբ Լենինը քաղաքում չէր, լսելով այդ ցույցերի արյան մեջ խեղդվելու մասին, Լենինը վերադառնալով Պետրոգրադ կոչ արեց դադարեցնել խռովությունը։ Այս դեպքերից հետո կառավարությունը հրաման արձակեց Լնեինին և այլ բոլշևիկների ձերբակալելու մասին, ինչից հետո Լենինին կոչում էին գերմանական կառավարության սադրիչ լրտես: Ձերբակալությունից խուսափելու համար Լենինը Պետրոգրադում մի քանի ապահով տներ'' էր վարձել։ Վախենալով այն բանից, որ իրեն կարող են շուտով սպանել, Լենինը և երիտասարդ բոլշևիկ Գրիգորի Զինովևը փախչում են Պետրոգրադից, մի որոշ ժամանակ հաստատվելով Ռազլիվում։ Այստեղ Լենինը սկսում է աշխատել մի գործի վրա, որը ստանում է Պետությունը և հեղափոխությունը անունը, այստեղ ներկայացնում էր իր հավատը այն բանի առնչությամբ, որ սոցալիստական պետությունը կզարգանա պրոլետարիատի իրականացրած հեղափոխությունից հետո, որը աստիճանաբար կհանգեցնի մաքուր կոմունիստական հասարակության ստեղծման։ Նա սկսում է վիճարկել կարավարության դեմ բոլշևիկների զինված ապստամբության հարցը, որը ամեն դեպքում մերժվում է կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի համագումարի ժամանակ։ Լենինը հետագայում գնացքով, իսկ հետո նաև ոտքով շարժվում է  Ֆինլանդիա, օգոստոսի 10-ին հասնելով Հելսինկի, որտեղ նա թաքնվում է բոլշևիկյան համակիրների գաղտնի ապաստարաններում։
Հոկտեմբերյան հեղափոխություն (1917)
1917 թվականի օգոստոսին, երբ Լենինը Ֆինլանդիայում էր, գեներալ Լավր Կոռնիլովը՝ ռուսական բանակի գլխավոր հրամանատարը, զորքեր ուղարկում է Ժամանակավոր կառավարության դեմ։ Կառավարության ղեկավար Ալեքսանդր Կերենսկին դիմում է Պետրոգրադի խորհուրդներին, այդ թվում նաև բոլշևիկ անդամներին,  օգնության խնդրանքով, թույլ տալով աշխատավորներին ստեղծելու Կարմիր գվարդիաները՝ քաղաքը պաշտպանելու համար։ Հեղափոխությունը փաստացի արդեն սկսվել էր, այն ժամանակ եբ Լենինը հասնում է Պետրոգրադ, իրադարձությունների դասավորությունը թույլ է տալիս բոլշևիկներին քաղաքական բաց դաշտ դուրս գալու։ Վախենալով աջ թևի կողմից կոնտր-հեղափոխության հնարավոր դեպքերից՝ մենշևիկները և սոցիալիստ հեղափոխականները, ովքեր կազմում էին Պետրոգրադի Խորհուրդը, պետք է հավասարակշռության բերեին բոլշևիկների և կառավարության հարաբերությունները։ Ե՛վ մենշևիկները, և՛ էսէռները կորցրել էին լայն շրջաններում իրենց ազդեցությունը, Ժամանակավոր կառավարության հետ համագործակցելու, և պատերազմը շարունակելու կոչերի համար։ Բոլշևիկները հենց սրա վրա էլ հենվում են, և շուտով մարքսիստական ուղղվածություն ունեցող բոլշևիկ գործիչներից Լև Տրոցկին ընտրվում է Պետրոգրադի խորհրդի առաջնորդ։ Սեպտեմբերին բոլշևիկները ստանում են  Մոսկվայի և Պետրոգրադի խորհուրդների աշխատավորների ձայների մեծամասնությունը։
Գիտացելով որ իրադրությունը դասավորվում է հօգուտ իրեն՝ Լենինը վերադառնում է Պետրոգրադ : Այստեղ նա հոկտեմբերի 10-ին հանդիպում է բոլշևիկյան կենտրոնական կոմիտեի անդամների հետ, և նորից պնդում է, որ կուսակցությունը պետք է զինված պայքար տանի Ժամանակավոր կառավարության դեմ։ Այս անգամ նրա կողմնակիցները ավելի շատ են գտնվում և երկու դեմ ձայնով այս մարտավարությունն  ընտրվում է։ Այս ծրագիրը քննադատողները՝ Զինովևը և Կամենևը, նշում էին, որ ռուս աշխատավորները չպետք է մասնակցեն վարչակարգի դեմ բռնի ցույցերի, և որ Լենինի բազմիցս նշած նմանատիպ հեղափոխությունների եվրոպական օրինակների մասին չկան ոչ մի վկայություններ։ Այնուամենյնիվ կուսակցությունը մեծ թափով սկսում է նախապատրաստական աշխատանքները, իրենց վերջնական հանդիպումը անցկացնելով հոկտեմբերի 24-ին Սմոլնիի ինստիտուտում ։ Այն դարռնում է Ռազմական հեղափոխության գլխավոր կոմիտեի (ՌՀԿ) բազան, որը բաղկացած էր Կոռնիլովի ռազմական ցույցին մասնակցած Պետրոգրադի խորհրդի անդամներից։
Հոկտեմբերին ՌՀԿ-ն Պետրոգրադի գլխավոր ճանապարհները, հաղորդակցության բոլոր ուղիները, տպագրատները, կոմունալ ծառայությունների կետերը առանց արյունահեղության վերցնում է իր իշխանության տակ։ Բոլշևիկները շրջապատում են կառավարության Ձմեռային պալատը, այն գրավելուց հետո ձերբակալում կառավարության անդամներին, որից հետո էլ Ավրորա հածանավում բոլշևիկ նավաստիները իրենց ձեռքն են վերցնում իշխանությունը։ Խռովության ընթացքում Լենինը ճառով հանդես է գալիս Պետրոգրադի խորհրդի առաջ՝ հայտարարելով որ Ժամանակավոր կառավարության իշխանությունը արդեն տապալվել է։ Բոլշևիկները ձևավորում են նոր կառավարությունը՝ Ժողովրդական կոմիսարների խորհուրդ՝ Ժողկոմխորհ։ Լենինը սկզբնապես առաջնորդի դերը ցանկանում էր հանձնել Լև Տրոցկուն՝ հաշվի առնելով այն աշխատանքը, որ վերջինս կատարել էր հեղափոխության սկզբում, սակայն բոլշևիկների մեծամասնությունը մերժում է և առաջարկում հենց Լենինի տարբերակը։ Այնուհետ Լենինը և այլ բոլշևիկներ հոկտեմբերի 26-27-ը մասնակցում են Խորհուրդների երկրորդ համագումարին, այնտեղ հայտարարելով նոր կառավարության ստեղծման մասին։ Մենշևիկները այս քայլը որակում են իշխանության ոչ օրինական բռնագրավում և սրա մեջ քաղաքացիական պատերազմի մեծ ռիսկ են տեսնում։ Հեղափոխության սկզբնական շրջանում Լենինը վախենում էր խոսել մարքսիզմի և սոցիալիզմի տերմիններով, ռուս բնակչությանը չվանելու համար, ուստի միայն նշում է այն մասին, որ երկիրը պետք է անցնի պրոլետարիատի իշխանության տակ։ Լենինը և շատ այլ բոլշևիկներ սպասում էին, որ պրոլետարիատի հողափոխությունը կտարածվի շուտով ողջ Եվրոպայում և դա ընդամենը մի քանի ամսի հարց է։
Խորհրդային կառավարության ձևավորում (1917-1918)
Լենինը մերժում էր բոլոր՝ նույնիսկ բոլշևիկների կողմից ներկայացվող առաջարկները՝ այլ սոցիալիստական կուսակցությունների հետ կոալիցիոն կառավարություն ստեղծելու վերաբերյալ։ Ժողկոմխորհը մասամբ էր դեմ, չնայած այն բանին որ հայտարարեցին, որ կոալիցիա չի լինելու ամեն դեպքում 1917 թվականի դեկտեմբերին նրանք թույլ են տալիս ձախ սոցիալիստական հեղափոխականներին հինգ պաշտոն զբաղեցնել կառավարության մեջ։ Բայց այս կոալիցիան տևում է ընդամենը չորս ամիս՝ մինչև 1918 թվականի մարտը, որբ ձախ սոցիալիստների և բոլշևիկների տեսակետները Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտի հետ կապված սկսում են չհամընկնել։ Իրենց 7-րդ համագումարի ժամանակ, որը տեղի ունեցավ 1918 թվականի մարտին, բոլշևիկները պաշտոնապես «Ռուսաստանի սոցիալ դեմոկրատական աշխատավորական կուսակցություն»-ից վերանվանվեցին «Ռուսաստանի կոմունիստական կուսակցության», քանի որ Լենինը ցանկանում էր հեռանալ գերմանական սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունից, և ավելի ընդգծել իրենց նպատակը՝ ստեղծել կոմունիստական հասարակությունը:.
Չնայած վերջնական իշխանությունը մնացել էր երկրի կառավարությանը, որը Ժողկոմխորհի տեսքով էր հանդես գալիս, իսկ Գործադիր կոմիտեն ընտրվել էր Համառուսաստանյան խորհուրդների համագումարի ժամանակ, Կումունիստական կուսակցությունը դե ֆակտո հաստատել էր իր իշխանությունը Ռուսաստանում և իր անդամները մեծ ճանաչում էին ձեռք բերել։ Մինչև 1918 թվականը, Ժողկոմխորհը սկսում է գործել միակողմանիորեն՝ պահանջելով ավելի լայն իրավասություններ, Համառուսաստանյան խորհուրդների համագումարիև Գործադիր կոմիտեի հետ միասին դառնալով մարգինալ կազմակերպություններ, այսպիսով խորհուրդները դադարում են Ռուսաստանի կառավարման մեջ դեր ունենալուց։ 1918-1919 թվականների ընթացքում կառավարությունը խորհուրդներից հեռացնում է մենշևիկներին և սոցիալիստ հեղափոխականներին ։ Ռուսաստանը, այսպիսով վերածվում է միակուսակցական պետության։
Կուսակցության ներսում ստեղծվում են Քաղաքական բյուրո (Պալիտբյուրո) և Կազմակերպական բյուրո (կազմբյուրո), որոնք համալրացնում էին Կենտրոնական կոմիտեի աշխատանքները, այս կառույցների կայացրած որոշումները ընդունվում էին Ժողկոմխորհի և բանվորների և զինվորների խորհրդի կողմից։ Լենինը կառավարման կառույցի մեջ ամենաազդեցիկ գործիչն էր․ նա Ժողկոմխորհի նախագահն էր, իմ մասնակությունն ուներ բանվորների և զինվորների խորհրդի մեջ, բացի դա նա իր ազդեցությունը ուներ Կենտրոնական Կոմիտեում և Կոմունիստական կուսակցության քաղբյուրոյում։ Միակ անհատը, ով իր ազդեցիկությամբ գոնե մի փոքր մոտ էր Լնեինին, Յակով Սվերդլովն էր, ով, սակայն, մահացավ 1919 թվականի մարտին՝ գրիպի համաճարակից։ 1917 թվականի նոյեմբերին Լենինը և իր կինը տեղափոխվում են Սմոլինիի ինստիտուտի մոտ գտնվող երկսենյականոց բնակարան, որտեղից էլ անցնում են Ֆինլանդիայի Հալիա քաղաք։ 1918 թվականի հունվարին Լենինը փրկվում է Պետրոգրադում իր դեմ կատարված մահափորձից, Ֆրից Պլատտենը, ով այդ ժամանակ մեքենայի մեջ ուղեկցում էր Լենինին վիրավորվում է արձակված գնդակից։
1918 թվականի մարտին գիտակցելով, որ գերմանական կողմը կարող է վտանգ ներկայացնել Պետրոգրադի համար, Ժողկոմխորհը տեղափոխվում է Մոսկվա, որը այդ ժամանակ դարձել էր ժամանակավոր մայրաքաղաքը։ Այստեղ Լենինը, Տրոցկին և այլ բոլշևիկներ հաստատվում են Կրեմլում, որտեղ Լենինը բնակվում է իր կնոջ և քրոջ՝ Մարիայի հետ, իսկ առաջին հարկի սենյակներից մեկը հատկացնում են Ժողկոմխորհին՝ հանդիպումների անցկացման համար։ Լենինը միանգամից էլ չի սիրում Մոսկվան, բայց քաղաքը իր կյանքի հետագա տարիներին շատ հազվադեպ էր լքում։ Նա կարողանում է ողջ մնալ նաև իր նկատմամբ իրականացված երկրորդ մահափորձից հետո։ 1918 թվականի օգոստոսին Մոսկվայում նա հարնության առջև ելույթ ունենալիս ծանր վիրավորվում է։ Սոցիալիստ հեղափոխական Ֆաննի Կապլանը ձերբակալվում է, որպես հիմնական կասկածյալ։ Այս միջադեպը երկար ժամանակ քննարկվում էր ռուսական թերթերում՝  ավելի մեծացնելով Լենինի նկատմամաբ ժողովրդի համակրանքը։ Որպես հետևանք 1918 թվականի սեպտեմբերին Լենինը տեղափոխվում է Գորկիի իր առանձնատունը, որը կառավարության կողմից հատկացվել էր հատուկ իրեն։
Սոցիալական, իրավական և տնտեսական ռեֆորմներ (1917-1918)
Իշխանությունը վերցնելուց հետո Լենինի վարչակարգը անցկացրեց մի քանի հրամանագրեր։ Դիանցից առաջինը Հողի մասին հրամանագիրն էր, որում հաստատվում էր, որ արիստոկրատներին և ուղղափառ եկեղեցուն պատկանող հողերը ու կալվածնքերը պետք է ազգայնացվեն և վերաբաշխվեն գյուղացիության և տեղական կառավարությունների մեջ։ Սա հակասում էր Լենինի գյուղատնտեսական կոլեկտիվացման գաղափարին, բայց ճանաչում էր արդեն հող ձեռք բերած գյուղացիների իրավունքները։ 1917 թվականի նոյեմբերին կառավարությունը հրապարակում է այս հրամանագիրը, որը մի շարք ընդդիմությունների հակահեղափոխական ելույթների ալիք բարձրացնում։ Նրանք հայտարարում էին, որ ամեն ինչ չափ պետք է ունենա և լայնորեն քննադատում էին այս քաղաքականությունը, սրան գումարվում է նաև մի շարք բոլշևիկների կողմից մամուլի ազատության սահմանափակումները։
1917 թվականի նոյեմբերին Լենինը հրապարակում է Ռուս ժողովրդի իրավունքների հռչակագիր, որը ենթադրում էր, որ բոլոր էթնիկ խմբերը, որոնք ապրում են Ռուսաստանի տարածքում իրավունք ունեն դուրս գալ Ռուսաստանի իշխանությունից և հիմնել իրենց անկախ ազգ-պետությունները։ Շատ ազգեր անկախություն հռչակեցին։ 1917 թվականի դեկտեմբերին իրենց անկախությունը հռչակեցին Ֆինլանդիան և Լիտվան, 1918 թվականին՝ Լատվիան և Ուկրաինան, 1918 թվականի փետրվարին՝ Էստոնիան, 1918 թվականի ապրիլին Անդրկովկասը, իսկ 1918 թվականի նոյեմբերին Լեհաստանը անկախացան։ Շուտով բոլշևիկները ակտիվորեն սկսեցին տարածել կոմունիստական գաղափարները այս ազգ-պետություններում, 1918 թվականի հուլիսին խորհուրդների համառուսաստանյան հինգերորդ համաժողովի ժամանակ, սահմանադրությունը հաստատեց Ռուսաստանի հանրապետության վերանվանումը Ռուսաստանի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական հանրապետության։ Ցանկանալով երկրը արդիականացնել՝ կառավարությունը պաշտոնապես Ռուսաստանը Հուլյան օրացույցից հանում է, սկսելով օգտագործել Գրիգորյան օրացույցը, որը ընդունված էր Եվրոպայում։
1917 թվականի նոյեմբերին Ժողկոմխորհը հրապարակում է հրամանագիր, որում վերացնում է է Ռուսաստանի իրավական համակարգը, նախկինների փոխարեն ստեղծելով, իրենց բառերով ասված «հեղափոխական խիղճը»։ Դատարանները փոխարինվում են երկաստիճան համակարգով․ Հեղափոխական տրիբունալներ, որոնք քննարկում են հակահեղափոխական հանցանքները, և ժողովրդական դատարաններ, որոնք քննության են ենթարկում քաղաքացիական հարցերը։ Նրանց հանձնարարված էր անտեսել նախկինում գոյություն ունեցող օրենքները, դրանց փոխարեն հենվել Ժողկոմխորհի հրամանագրերի և «արդարության սոցիալիստական ընկալման» վրա։ Ժողկոմխորհը հսկայական ջանքեր է գործադրում նախկին զինվորական շքանշանները վերացնելու, զինվորական կոչումներից մի շարք սպաների զրկելու ուղղությամբ, որը հաջողությամբ ավարտելուց հետո կոչ է անում զինվորներին հիմնելու իրենց կոմիտեները՝ նոր հրամանատարներ ընտրելու համար։
1917 թվականի հոկտեմբերին Լենինը հրամանագիր է հրապարակում, որով Ռուսաստանում սահմանվում էր ութժամյա աշխատանքային օր։ Նա նաև հրամանագիր է ստորագրում Հանրային կրթության վերաբերյալ, որով պետությունը երաշխավորում է Ռուսաստանում գտնվող յուրաքանչյուր երեխայի անվճար ուսումը, և մեկ հրամանագիր էլ հրապարակում է պետական որբանոցների բացման վերաբերյալ։ Զանգվածային լրատվական միջոցների դեմ պայքար տանելու համար նա սկսում է գրաքննություն, և մոտ 5 միլիոն մարդ սկսում է հատուկ դասընթացների մասնակցել1920-1926 թվականների ընթացքում՝ գրաքննության չափանիշների ուսումնասիրության համար։ Օրենքներ ընդունվեցին գենդերային հավասարություն ապահովելու համար, որոնք կանանց ազատում էին իրենց ամուսինների հարկերից, վերացվում էին ամուսնալուծության սահմանափակումները։ Բոլշևիկյան կանանց կազմակերպությունը՝ Կանանց բաժինը (Ժենոտդել), ստեղծվում է այս ամենը կյանքի կոչելու համար։ Լինելով աթեիստ՝ Լենինը և Կոմունիստական կուսակցությունը, ցանկություն ունեին ոչնչացնելու արդեն ձևավորված կրոնը, ինչի համար 1918 թվականի հունվարին կառավարությունը հրապարակում է որոշում, որում հայրատարվում էր, որ պետությունը և եկեղեցին այլևս անջատ են, և դպրոցներում արգելվում է կրոնների ուսուցումը։0
1917 թվականի նոյեմբերին Լենինը ընդունում է Աշխատավորների վերահսկման հրամանագիր, որտեղ նշվում էր, որ յուրաքաքանչյուր ձեռնարկություն իր համար ձևավորում է ընտրված կոմիտե, որն էլ իրականացնելու է ձեռնարկության կառավարրումը։ Նույն տարում նրանք ընդունում են նաև երկրի ոսկու բռնագրավումը, բանկերի ազգայնացումը հաստատող օրենքներ, ինչը ըստ Լենինի մեծագույն քայլ էր դեպի սոցիալիզմ։ Դեկտեմբերին Ժողկոմխորհը հաստատում է Ազգային տնտեսության գերագույն խորհուրդ (ԱՏԳԽ), որը վերահսկողություն էր իրականացնում արդյունաբերության, բանկերի, գյուղատնտեսության և առևտրի ոլորտների վրա։ Գործարաններում ձևավորված կոմիտեները պետք է միավորվեին արհեստակցական միությունների հետ, որոնք հսկվում էին ԱՏԳԽ-ի կողմից, այսպիսով պետության կենտրոնական տնտեսական ծրագիրը գերակա էր դառնում աշխատավորների տեղական տնտեսական հետաքրքրությունների նկատմամբ։ 1918 թվականի սկզբին Ժողկոմխորհը չեղարկում է բոլոր օտարերկրյա պարտքերը, և դադարեցնում այդպիսի պարտքերին ուշադրություն դարձնելը։ 1918 թվականի ապրիլին պետությունը ազգայնացնում է օտարերկրյա առևտուրը՝ հաստատելով պետական մենաշնորհ արտահանումների և ներկրումների նկատմամբ։ 1918 թվականի հունիսին ազգայնացվում են նաև կոմունալ ծառայությունները, երկաթգծերը, ինժեներական, տեքստիլ, ծանր արդյունաբերությունները, և հանքերը, չնայած որոշ դեպքերում դրանք ընդամենը «անունով» էին պետականացված։ Համատարած ազգայնականացում տեղի չունեցավ մինչև 1920 թվականի նոյեմբեր, այդ ժամանակ էր, որ նաև միջին տնտեսությունները ազգայնացվեցին։
Բոլշևիկյան կուսակցության մի ֆրակցիան, որ նաև հայտնի է «Ձախ կոմունիստներ» անունով, քննադատում էր Ժողկոմխորհի տնտեսական քաղաքականությունը, այն համարելով շատ չափավոր․ նրանք ցանկանում էին արդյունաբերության, գյուղատնտեսության, առևտրի, ֆինանսկան համակարգի, տրանսպորտի և հաղորդակցության ամբողջական ազգայնականացում։ Լենինը գտնում էր, որ այդ մակարդակում անհնար է նման բան գործնականում կիրառել և պետք է ազգայնականացնել Ռուսաստանի միայն խոշոր կապիտալիստական ընկերությունները մասնավորապես բանկերը, երկաթգծերը, ընդարձակ կալվածքները, մեծ գործարանները և հանքերը, իսկ փոքրերին թույլ տալ աճելու մինչև այդ մակարդակը՝ դրանք էլ ազգայանականացնելու համար։ Լենինը նաև անհամաձայնություն էր հայտնում Ձախ կոմունիստների տնտեսական ծրագրի հետ․ 1918 թվականի հունիսին նա հայտարարում է, որ արդյունաբերության կենտրոնացված վերահսկումը այնքան էլ անհրաժեշտ չէ, մինչդեռ Ձախ կոմունիստները ցանկանում էին, որ ամեն մի գործարան կառավարվի իր աշխատավորների կողմից, Լենինի համար սոցիալիզմի համար որոշարկիչ պետք է լիներ սինդիկալիստական սկզբունքը։
Ձախ ազատականության հաստատումը քննադատվեց թե՛ Ձախ կոմունիստների, թե՛ կոմունիստական կուսակցության այլ ֆրակցիաների կողմից, նրանք անթույլատրելի էին համարում դեմոկրատական համակարգի տապալումը Ռուսաստանում։ Միջազգային մակարդակում շատերը չէին ընդունում լենինյան վարչակարգը և մերժում էին սոցիալիզմի հաստատման գործում Լենինի ունեցած դերը, իրենց խոսքերը հաստատելու համար նրանք նշում էին քաղաքական կուսակցությունների, բազմակարծության, համաժողովրդական քննարկումների և արդյունաբերական ժողովրդավարության պակասը։ 1918 թվականի վերջին, չեխ-ավստրիացի մարքսիստ Կարլ Կաուցկին հեղինակում է Հակալենինիստ պամֆլետը, այնտեղ ներկայացնելով Խորհրդային Ռուսաստանի հակադեմոկրատական բնույթը, ինչին Լենինը աղմկահարույց պատասխան տվեց։ Գերմանացի մարքսիստ Ռոզա Լյուքսեմբուրգը կրկնում է Կաուցկու տեսակետները, իսկ ռուս անարխիստ Պյոտր Կրոպոտկինը բոլշևիկների կողմից իշխանության բռնազավթումը  նկարագրում է որպես․ «Ռուսական հեղափոխության թաղում»։
Բրեստ-Լիտովսկի հաշտության պայմանագիր (1917-1918)
Իշխանությունը վերցնելուց անմիջապես հետո, Լենինը մտածում էր, որ իր կառավարության գլխավոր խնդիրը պետք է լինի Առաջին համաշխարհային պատերազմից դուրս գալը, Կենտրոնական ուժերի՝ Գերմանիայի և Ավստրո-Հունգարիայի հետ դաշինք կնքելը։ Նա այն կարծիքին էր, որ ընթացող պատերազմը կարող է խռովություններ առաջ բերել ռուսական այն զորքերի շրջանում, որոնց ինքը խաղաղություն է խոստացել, և այդ զորքերը գերմանականի հետ միասին սպառնում էին իր կառավարությանը և միջազգային սոցիալիզմին։ Ի հակադրություն Լենինի, այլ բոլշևիկներ՝ մասնավորապես Նիկոլայ Բուխարինը և Ձախ Կոմունիստները, համարում էին, որ Կենտրոնական ուժերի հետ դաշինքը դավաճանություն կլինի միջազգային սոցիալիզմին, և դրա փոխարեն Ռուսաստանը պետք է վարի «պատերազմ ի պաշտպանություն հեղափոխության», որը կհանգեցնի Գերմանիայի տարածքում  կենտրոնական իշխանությունների դեմ պրոլետարիատի ապստամբության։
1917 թվականի նոյեմբերին իր Խաղաղության մասին հրամանագրում Լենինը առաջարկում է եռամսյա զինադադար, որը ընդունվում է Խորհուրդների երկրորդ համագումարի ժամանակ և ներկայացվում է գերմանական ու ավստրո-հունգարական կառավարություններին։ Գերմանական կողմը դրական է արձագանքում, սա ընկալելով որպես հնարավորություն Արևմտյան ճակատի վրա կենտրոնանալու և մոտալուտ պարտությունից խուսափելու համար։ Նոյեմբերին զինադադարի մասին բանակցությունները սկսվում են Բրեստ-Լիտովսկում, որը գերմանական ուժերի գլխավոր կենտրոնն էր Արևելյան ճակատում, ռուսական կողմից բանակցություններին ներկայացել էին Լև Տրոցկին և Ադոլֆ Իոֆֆեն։ Միևնույն ժամանակ հրադադարի մասին որոշումը մինչև հունվար ընդունվեց։ Բանակցույթունների ընթացքում գերմանացիները պնդում էին, որ իրենց պետք է մնան պատերազմի հետևանքով գրավված տարածքները, այն է Լեհաստանը, Լիտվան, և Կուռլանդիան, միճդեռ ռուսական կոմղը հայտարարում էր, որ այդ հարցը պետք է լուծվի  այդ ազգերի ինքնորոշման ճանապարհով։ Որոշ բոլշևիկներ հույս ունեին բանակցությունների արդյունքում պրոլետարիատի հեղափոխությունը տարածել ողջ Եվրոպայում։ 1918 թվականի հունվարի 7-ին Տրոցկին վերադառնում է Բրեստ-Լիտովսկից դեպի Սանկտ Պետերբուրգ կենտրոնական ուժերի կողմից ներկայացված վերջնագիր բերելով․ կամ Ռուսաստանը համաձայնում է Գերմանիայի տարածքային պահանջներին, կամ պատերզմը շարունակվում է։
Հունվարին, և ևս մեկ անգամ փետրվարին Լենինը համոզում է բոլշևիկներին ընդունելու Գերմանիայի պահանջները։ Նա նշում էր, որ տարածքային կորուստները ընդունելի են, եթե դրանք ապահովելու են բոլշևիկյան պետության գոյությունը։ Բոլշևիկների մեծամասնությունը չի ընդունում այս դիրքորոշումը, նրանք հույս ունեին երկարաձգելու Գերմանիայի հետ զինադադարը և վերջիննեիս կեղծ սպառնալիքներ ներկայացնել։ Փետրվարի 18-ին գերմանական բանակը իրականացնում է Ֆաուցշլագ գործողությունը՝ ավելի խորանալով Ռուսաստանի տարածքում և գրավելով Դվինսկ քաղաքը։ Նման պայմաններում Լենինը կարողանում է ստանալ բոլշևիկների կենտրոնական կոմիտեի անդամների չնչին մեծամասնությունը՝ կենտրոնական ուժերի հետ պայմանագիր կնքելու համար։ Փետրվարի 23-ին Կենտրոնական ուժերը ներկայացրին նոր վերջնագիր, համաձայն որի Ռուսաստանը պետք է ընդունի Գերմանիայի հսկողությունը ոչ միայն Լեհաստանի և Բալթիկի շրջանների նկատմամբ, այլ նաև Ուկրաինայի, այլապես նրանք կենթարկվեն լայնամասշտաբ հարձակման։
Կուլակաթափություն, Չեկա և Կարմիր տեռոր (1918-1922)
Մինչև 1918 թվականի սկիզբը արևմտյան Ռուսաստանը կանգնած էր սննդի պակասի շարունակական գործընթացի առաջ։ Նա սրանում մեղադրում էր կուլակներին՝ հարուստ գյուղացիներին, ովքեր ենթադրաբար յուրացրել էին այն հացահատիկը, վերջինիս արժեքը բարձրացնելու նպատակով։ 1918 թվականի մայիսին նա հրամայում է կազմել զինված ջոկատներ կուլակներից հացահատիկը հավաքելու համար, իսկ հունիսին ստեղծում է Աղքատ գյուղացիների կոմիտեներ, որոնք օգնելու էին հավաքագրման գործընթացին։ Այս քաղաքականությունը հանգեցրեց ուժեղ սոցիալական անկարգությունների և բռնությունների, քանի որ զինված ջոկատները հաճախ միավորված գյուղացիների հետ սկսում էին թալանի գործընթաց, ինչն էլ շուտով հանգեցնում է քաղաքացիական պատերազմի։ Այս հարցում Լենինի բռնած դիրքորոշման վառ օրինակ է 1918 թվականի օգոստոսին Պենզայի բոլշևիկներին ուղղված հեռագիրը, որը կոչ էր անում գյուղացիներին հրապարակավ կախելու գոնե 100 «հայտնի կուլակների՝ հարուստ մարդկանց, արնախումների» ։
Այս հափշտակումներ հետևանքով գյուղացիները ավելի շատ հացահատիկ էին ձեռք բերում, քան իրենք կարող էին իրացնել, ինչի արդյունքում արտադրությունը խիստ անկում է ապրում։ Պայթող սև շուկան գերազանցում էր պետական շուկայի պահանջարկին, ուստի Լենինը հրաման է տալիս կրակել նրանց, ովքեր սպեկուլյացիաներով են զբաղված կամ սև շուկայի կողոպտիչներից են։ Ե՛վ սոցիալիստ հեղափոխականները, և՛ ձախ սոցիալիստ հեղափոխականները 1918 թվականի Համառուսաստանյան հինգերորդ համագումարի ժամանակ դատապարտեցին հացահատիկի հափշտակման այս գործընթացը։ Գիտակցելով որ Աղքատ գյուղացիների կոմպիտեները հետապնդում են ոչ միայն կուլակներին, այլ նաև հասարակ գյուղացիների, այսպիսով առաջացնելով հակակառավարական պատկերացումների գյուղացիության մեջ, 1918 թվականի դեկտեմբերին Լենինը վերացրեց այդ կոմիտեները։
Լենինը բավական հաճախ էր նշում տերորի և բռնության կիրառման անհրաժեշտությունը հին վարչակարգը տապալելու և հեղափոխության հաղթանակը ապահովելու համար։ 1917 թվականի նոյեմբերին Խորհուրդների Համառուսաստանյան կենտրոնական գործադիր կոմիտեում ելույթ ունենալիս Լենինը հռչակեց․ «պետությունը մի համակարգ է՝ ստեղծված բռնության գոյության համար»։ Նա կտրականապես դեմ էր մահապատժի վերացմանը։ Վախենալով, որ հակաբոլշևիկ տարրերը կարող են տապալել իր իշխանությունը, 1917 թվականի դեկտեմբերին Լենինը հրամայում է հաստատել Հակահեղափոխության, սաբորտաժի և սպեկուլյացիայի դեմ պայքարելու արտակարգ հանձնաժողով կամ Չեկա, որը քաղաքական ոստիկանական ուժ էր՝ Ֆելիքս Դերժինսկու ղեկավարությամբ։
1918 թվականի սեպտեմբերին ընդունվեց Կարմիր տերորի մասին հրամանագիրը, հայտարարված բռնաճնշումները պետք է իրականացվեին Չեկայի կողմից։ Չնայած այս գործընթացը երբեմն նկարագրում են, որպես բուրժուազիայի վերացմանն ուղղված պայքար, այնուամենայնիվ Լենինը չէր ցանկանում այս դասի բոլոր ներկայացուցիչներին վերացնել, հարվածը հիմնականում ուղղված էր նրանց դեմ, ովքեր իր իշխանության դեմ ապստամբություն էին բարձրացրել։ Կարմիր տերորի զոհերի մեծամասնությունը հարուստ քաղաքացիներ էին, նախկին ցարական վարչակարգի ներկայացուցիչներ, մյուսները բուրժուազիայի ներկայացուցիչներ չէին, այլ հակաբոլշևիկներ և հասարակության լուսանցքից դուրս հայտնված դեմքեր, ինչպիսիք են մարմնավաճառները։ Չեկան իրավունք ուներ առանց հեղափոխական տրիբունալին տեղյակ պահելու դատապարտելու նաև կառավարության դեմ թշնամաբար տրամադրված անձանց։ Շուտով ողջ Խորհրդային Ռուսաստանի տարածքում Չեկան սկսեց սպանությունների շարք։ Մասնավորապես Պետրոգրադում Չեկան մի քանի օրվա ընթացքում մահապատժի ենթարկեց 512 մարդու։ Չկան պահպանված արձանագրություններ այն մասին, թե որքան մարդ է զոհ գնացել Կարմիր տերորին, հետագայում պատմաբանները թիվը հասցրել են 10-15 հազարից, մինչև 50-140 հազարի։
Լենինը երբեք անձնապես չի մասնակցել կամ ներկա չի գտնվել նման բռնությունների, և հրապարակայնորեն լքում էր նման վայրերը։ Նա շատ հազվադեպ էր հոդվածներ հրապարակում, կամ ելույթներ ունենում որտեղ մահապատժի կոչ էր անում, բայց նա բավական հաճախ էր նման հայտարարություններ անում իր կոդավորված հեռագրերում և գաղտնի գրառումներում։ Շատ բոլշևիկներ իրենց անհանգստությունը արտահայտեցին Չեկայի մասսայական սպանությունների վերաբերյալ, վախենալով որ այն շուտով անկառավարելի կդառնա։ Կուսակցությունը որոշում է 1919 թվականի փետրվարին դադարեցնել դրանց գործունեությունը, գոնե տրիբունալային դատարաններից և ռազմական օրենքին վերաբերող դատերից հեռու պահելու համար, բայց Չեկան շարունակում է իր գործունեությունը, նախկինի նման, մինչև պետության թուլացման ժամանակաշրջանը։ Մինչև 1920 թվականը Չեկան դառնում է Խորհրդային Ռուսաստանի ամենահզոր կազմակերոպւթյունը, որն ուներ իր ազդեցությունը պետական բոլոր օրգանների վրա։
1919 թվականի ապրիլի հրամանագիրը հանգեցրեց համակենտրոնացման ճամբարիների ստեղծման, որոնք սկզբում վստահվում են Չեկային, իսկ հետագայում ձևավորվում է հատուկ կառավարական կազմակերպություն՝ Գուլագ։ Մինչև 1920 թվականի ավարտը, ողջ Խորհրդային Ռուսաստանում 84 այդպիսի համակենտրոնացման ճամբար է կառուցվում, որոնցում 50 հազար բանտարկյալներ էին պահվում, մինչև 1923 թվականի հոկտեմբեր ճամբարների թիվը հասնում է 315-ի՝ 70 հազար բանտարկյալներով։ Նրանք ընդգրկված էին ճամբարներում որպես ստրուկ աշխատավորներ։ Մինչև 1922 թվականի հուլիսը բոլշևիկյան կառավարության դեմ էին մտավորականները, ովքեր կամ աքսորվել էին անբնակելի շրջաններ կամ էլ արտագաղթել էին Ռուսաստանից․ Լենինը անձամբ էր ուսումնասիրում նման մարդկանց անձնական գործերը։ 1922 թվականի մայիսին Լենինը հրամանագիր է արձակում հակաբոլշևիկ տարրերի մահապատժի վերաբերյալ, ինչը դառնում է 14,000-ից 20,000 հազար մարդու մահվան պատճառ։ Այս ճնշումներից ամենաշատը տուժում է Ռուսաստանի Ուղղափառ եկեղեցին, կառավարության հակակրոնական քաղաքականությունը ազդում է նաև Հռոմի կաթոլիկ և բողոքական եկեղեցիների, հրեական սինագոգների և իսլամական մզկիթների վրա։
Քաղաքացիական պատերազմ և լեհ-խորհրդային պատերազմ (1918–1920)
Լենինը սպասում էր, որ ռուսական արիստոկրատիան և բուրժուազիան կընդդիմանա իրեն, բայց նա նաև հավատում էր, որ ցածր դասի ուժերը, բոլշևիկների՝ նրանց կառավարելու կարողության հետ միասին կերաշխավորեն ցանկացած հակամարտության մեջ իրենց հաղթանակը։ Այս հարցում նա սխալվեց, քանի որ չի կարողանում կանխատեսել բոլշևիկյան իշխանության դեմ բարձրացած բռնի ընդդիմության ինտենսիվությունը։ Ռուսական քաղաքացիական պատերազմը հանգեցրեց պրոբոլշևիկյան՝ կարմիրների և հակաբոլշևիկյան՝ սպիտակների ուժերի միջև հակամարտության, ինչպես նաև ազգային հակամարտությունների Ռուսաստանի սահմանին, և նախկին կայսրության ողջ շրջանում տեղական գյուղացիական խմբերի ՝ Կանաչ բանակների միջև բախումների։ Մի շարք պատմաբաններ քաղաքացիական պատերազմը ընկալում են որպես ուղիղ հակամարտություն․ մի կողմից հեղափոխականներ և հակահեղափոխականների, մյուս կողմից տարբեր հեղափոխական ֆրակցիաների միջև։
Սպիտակ բանակները ձևավրովել էին նախկին ցարական ռազմական սպաներից, ներառյալ Անտոն Դենիկինի Կամավորական ջոկատը Հարավային Ռուսաստանում, Ալեքսանդր Կոլչակի ուժերը Սիբիրում և Նիկոլայ Յուդենիչի զորքերը նոր անկախություն ստացած Բալթյան երկներում։ Սպիտակները համալրված էին նաև պատերազմի ժամանակ բանտարկված 35,000 չեխական լեգիոնի անդամներով, որոնց պայքարը Կենտրոնական ուժերի դեմ փոխակերպվեց Ժողկոմխորհի դեմ ուղղված պայքարի, որը համագործակցում էր Հիմնադիր կոմիտեի համաժողովի հետ, ինչը Սամարայում ձևավորված հակաբոլշևիկյան կառավարություն էր։ Սպիտակ բանակը համագործակցում էր նա Արևմտյան տերությունների հետ, որոնք Բրեստ-Լիտովսկի հաշտությունը համարում էին դավաճանության, բացի այդ վախենում էին բոլշևիկյան տարածվող հեղափոխական ալիքից։ 1918 թվականին Միացյալ Թագավորությունը, Ֆրանսիան, Միացյալ Նահանգները, Կանադան, Իտալիան և Սերբիան 10,000-ոց զորք իջեցրին Մուրմանսկում, բռնագրավելով Կանդալակշան, իսկ ավելի ուշ բրիտանական, ամերիկյան և ճապոնական հավելյալ ուժեր իջեցվեցին Վլադիվոստոկում։ Արևմտյան ուժերը միայն տեխնիկապես և ռազմապես Սպիտակ բանակին օգնելուց հետո շուտով դուրս եկան քաղաքացիական պատերազմից, և միայն Ճապոնիան էր, որ մնաց, քանի որ այս հակամարտությունը ցանակնում էր օգտագործել տարածքային ձեռքբերումներ ունենալու համար։
Լենինի առաջարկով Տրոցկին շուտով նախաձեռնում է Աշխատավորների և գյուղացիների Կարմիր բանակի ստեղծման գործընթացը, բացի դա Տրոցկին 1918 թվականին կազմակերպում է Ռազմական հեղափոխության խորհուրդը, դրա ղեկավարը մնալով մինչև 1925 թվականը։ Գնահատելով մի շարք ցարական սպաների ունեցած փորձառությունը՝ Լենինը դեմ չէր նաև, որ նախկին ցարական սպաներ ծառայեն Կարմիր բանակում, բայց Տրոցկին սավելի կասկածամիտ էր, և շուտով ստեղծում է ռազմական խորհուրդ, որտեղ վերահսկում էին այդ սպաների գործողությունները։ Կարմիրների  իշխանության տակ էին անցել Ռուսաստանի երկու կարևորագույն քաղաքները՝ Մոսկվան և Պետրոգրադը, ինչպես նաև Մեծ Ռուսաստանի մեծ մասը, մինչդեռ սպիտակները հաստատվել էին նախկին կայսրության ծայրամասերում։ Այդ փաստը խոչընդոտում էր սպիտակների գործողություններին նրանք ցրված էին և աշխարհագրորեն միմյանցից կտրված, բացի այդ նրանք ունեին ռուսական ազգային գերակայության գիտակցում, ինչը օտարում էր նրանց տարածաշրջանի այլազգի փոքրամասնություններից։ Հակաբոլշևիկյան տարրերն էլ իրենց հերթին իրականացնում էին Սպիտակ տերոր, նրանց իրականացրած բռնությունները ուղղված էին բոլշևիկյան կուսակցության համակիրների դեմ, բայց ավելի ինքնաբուխ բնույթ ունեին, քան պետականորեն հովանավորվող Կարմիր տերորը։ Այս ամենով հանդերջ և՛ Կարմիր, և՛ Սպիտակ բանակները պատասխանատու են հրեական համայնքների դեմ իրականացրած հարձակումների համար, կարմիրները հենվում էին Լենինի այն բնորոշման վրա, որ հրեաները իրականացնում են կապիտալիստական քարոզչություն։
1918 թվականի հուլիսին, Յակով Սվերդլովը տեղեկացնում է Ժողկոմխորհին, որ Ուրալի տեղական խորհուրդը կանխատեսելով Ցարի և նրա ընտանիքի հնարավոր սպանությունը Սպիտակ բանակների կողմից, իրականացրել է վերջինիս և իր ընտանիքի տեղափոխությունը Եկատիրինբուրգ՝ նրանց պաշտպանելու նպատակով։ Չնայած սրան, մի շարք պատմաբաններ, ինչպես օրինալ Ռիչարդ Փայփսն է և Դմիտրի Վոլկոգոնովը, կարծում են, որ ցարի սպանությունը ամենայն հավանականությամբ հրամայվել է հենց Լենինի կողմից, դրան հակառակ Ջեյմս Ռայանը նշում է, որ «ոչ մի պատճառ չի տեսնում» այս հայտարարությանը հավատալու համար։ Անկախ նրանից, արդյո՞ք Լենինն է իրականացրել, թե ոչ, նա ամեն դեպքում նշում է, որ սա անհրաժեշտություն էր այնպես, ինչպես Լուի XVI մահապատիժը Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ
Բրեստ-Լիտովսկի հաշտության պայմանագրից հետո, Ձախ սոցիալիստ հեղափոխականները լքեցին կոալիցիան և ժամանակի հետ բոլշևիկներին սկսել ընկալել, որպես հեղափոխությանը դավաճանածների։ 1918 թվականի հուլիսին Ձախ սոցիալիստ հեղափոխական Յակով Գրիգորևիչ Բլումկինը սպանեց Ռուսաստանում Գերմանիայի դեսպան, Վիլհելմ ֆոն Միրբախին, հույս ունենալով, որ այս իրադարձությունը կհանգեցնի Գերմանիայի դեմ հեղափոխական պատերազմի նորացման։ Ձախ սոցիալիստ հեղափոխականները հետո հասան Մոսկվայում հեղաշրջում իրականացնելուն՝ Կրեմլը ռմբակոծելով և մինչ Տրոցկու ուժերի ժամանումը, քաղաքի կենտրոնական փոստը իրենց իշխանության տակ վերցնելով։ Կուսակցության ղեկավարները և շատ անդամներ ձերբակալվում և բանտարկվում են, բայց նրանց հետ ավելի մեղմ են վարվում քան բոլշևիկյան մյուս ընդդիմադիրների նկատմամբ։
Մինչև 1919 թվականը Սպիտակ բանակները նահանջի մեջ էին և մինչ 1920 թվականի սկիզբը հաջորդաբար պարտություն էին կրում բոլոր ճակատներում։ Չնայած Ժողկոմխորհը հաղթանակներ էր տանում, բայց Ռուսական պետության տարածքը գնալով փոքրանում էր, քանի որ մի շարք ոչ ռուսական էթնիկություն ունեցող ազգեր հայտարարում էին իրենց ազգային անկախության մասին։ Որոշ դեպքերում, ինչպես օրինակ հյուսիսեվրոպական ժողովուրդների պարագայում էր, Խորհրդային Ռուսաստանը ճանաչեց Էստոնիայի, Լատվիայի, Լիտվայի, Ֆինլանդիայի անկախությունը և նրանց հետ հաշտության պայմանագրեր ստորագրեց։ Այլ դեպքերում, ինչպես օրինակ Ուկրաինայի պարագայում, Խորհրդային միությունը սկսեց ճնշել անջատողական շարժումները և մինչև 1921 թվականը նրանք ամբողջապես կարողանում են հաղթել  Ուկրաինայի ազգային շարժմանը և օկուպացնում են Կովկասը, միաժամանակ մինչև 1920-ականների վերջերը Կենտրոնական Ասիայում կռիվներ տանելով։
Այն բանից հետո, երբ գերմանական Օբեր Օստի զորքերը դուրս բերվեցին Արևելյան ճակատից՝ համաձայն զինադադարի, և՛ Խորհրդային Ռուսաստանի, և՛ Լեհաստանի զորքերը շտապեցին այս տարածքներ՝ առաջացած վակուումը փակելու համար։ Նոր անկախություն ձեռք բերած Լեհաստանը և Խորհրդային իշխանությունները ցանկանում էին տարածքային էքսպանսիա իրականացնել այդ տարածքում։ Լեհական և խորհրդային բանակները առաջին անգամ բախվեցին 1919 թվականի փետրվարին, իսկ հակամարտությունը շուտով վերաճեց լեհ-խորհրդային պատերազմի։ Ի տարբերություն Խորհրդային Ռուսաստանի մյուս հակամարտությունների, այս մեկը մեծ դեր ունեցավ հեղափոխության տարածման և  Եվրոպայի ապագայի համար։ Լեհական զորքերը ներխուժեցին Ուկրաինա և մինչև 1920 թվականի մայիսը Խորհրդային իշխանություններից գրավեցին Կիևը։ Այն բանից հետո, որբ խորհրդային ուժերը կարողացան հակահարված հասցնել լեհական ուժերին Լենինը առաջարկեց հարձակվել հենց Լեհաստանի վրա, հավատալով, որ լեհական պրոլետարիատը կկանգնի ռուսական ուժերի կողքին՝ այսպիսով Եվրոպայում հեղափոխություն հրահրելով։ Տրոցկին և այլ բոլշևիկներ կասկածով էին մոտենում այս ներխուժմանը, բայց ամեն դեպքում համաձայնեցին։ Լեհական պրոլետարիատը ոտքի չկանգնեց և Կարմիր բանակը Վարշավայի ճակատամարտում պարտություն կրեց։ Լեհական զորքերը Կարմիր բանակին հետ շպրտեցին դեպի Ռուսաստան, ստիպելով Ժողկոմխորհին խաղաղության գնալ․ պատերազմի ավարտը հայտարարող պայմանագիրը հայտնի է Ռիգայի խաղաղություն անունով, որտեղ Ռուսաստան Լեհաստանին տարածքներ զիջեց։
Կոմունիստական ինտերնացիոնալ և համաշխարհային հեղափոխություն (1919–1920)
Արևմտյան ճակատում զինադադարի հայտարարումից հետո Լենինը հավատում էր, որ Եվրոպայում հեղափոխության առաջացումը անխուսափելի է։ Հենց այս նպատակով էլ Ժողկոմպորհը մեծ աջակցություն է ցույց տալիս 1919 թվականի մարտին Հունգարիայում Բելա Կունի գլխավորությամբ կոմունիստական իշխանության հաստատմանը, որին հաջորդում է Բավարիայում կոմունիստական իշխանության հաստատումը, և Գերմանիայի տարբեր շրջաններում սոցիալիստական ելույթները, այդ թվում Սպարտակի լիգայի խռովությունը։ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում Կարմիր բանակը ուղարկվում է Ռուսաստանին հարակից նոր անկախացած երկրներ, այնտեղ մարքսիստներին աջակցելու և խորհրդային համակարգ հաստատելու համար։ Եվրոպայում դա հանգեցնում է նոր կոմունիստական կուսակցության կողմից առաջնորդվող Էստոնիա, Լատվիա, Լիտվա, Բելառուս և Ուկրաինա պետությունների ստեղծմանը, որոնք բոլորն էլ պաշտոնապես Ռուսաստանից անկախ էին, իսկ արևելքում դա հանգեցրեց Վրաստանում և հետո Արտաքին Մոնղոլիայում կոմունիստական կառավարությունների ձևավորմանը։ Մի շարք բոլշևիկներ ցանկանում էին այս տարածքները տեսնել Ռուսական պետության կազմում․ Լենինը նշեց, որ այս երկրների ժողովուրդների ազգային ինքնությունը պետք է պահպանվի, բայց այս նոր Կոմունիստական կուսակցության համակարգ ունեցող երկրները դե ֆակտո արդեն Ժողկոմխորհի իշխանության տակ են։
1918 թվականի վերջին Բրիտանական աշխատավորական կուսակցությունը կոչ է անում միջազգային սոցիալիստական կուսակցությունների ընդհանուր կոնֆերանս հրավիրել, որը կկոչվեր Աշխատավորների և Սոցիալիստների ինտերնացիոնալ։ Լենինի համար սա կարծես Երկրորդ ինտերնացիոնալի վերածնունդն էր, որը ինքը արհարամրում էր, և ստեղծում է իր սեփական միջազգային սոցիալիստական համաժողովը, նախորդի չհրավիրելը փոխհատուցելու համար։ Զինովևի, Տրոցկու, Քրիստիան Ռակովսկու և Անգելինա Բալաբանոֆֆի ջանքերով կազմակերպված կոմունիստական ինտերնացիոնալի այս Առաջին համաժողովը (Կոմինտերն) բացվում է Մոսկվայում 1919 թվականի մարտին։ Այն համեստ ծավալներ ուներ․ ներկայացված 34 պատվիրակություններից 30-ը ներկայացնում էին նախկին Ռուսական կայսրության կազմում եղած ազգերին, և նրանցից շատերն էլ չէին ճանաչվել ոչ միջազգային կոմունիստական կուսակցությունների, ոչ էլ իրենց ժողովուրդների կողմից։ Տրամաբանական էր, որ բոլշևիկները գերակա դիրք ունեին համագումարում, հետագայում Լենինը հեղինակում է մի քանի կանոններ, որոնք հայտարարում էին, որ Կոմինտերնի անդամ կարող են դառնալ միայն այն կուսակցությունները, որոնք ընդունել են Բոլշևիկյան կուսակցության տեսակետները։ Առաջին համագումարի ժամանակ Լենինը պատվիրակությունների համար ելույթում, քննադատելով սոցիալիզմի հասնելու պառլամենտական ճանապարհը, հիշատակելով այնպիսի մարքսիստների, ինչպիսին Կաուցկին է, ևս մեկ անգամ կոչ է արնում զինված ճանապարհով տապալել Եվրոպայի բուրժուական կառավարությունները։ Ճիշտ է, Կոմինտերնի նախագահ դարձավ Զինովևը, բայց հիմնական ազդեցություն այդ կառույցի վրա ուներ Լենինը։