cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ամերիկյան պիտբուլտերիեր
Պատմություն
Չնայած նրան որ պիտբուլտերիերը տերիերների նախահայրն է, բայց մինչ այժմ չի ընդունվել Համաշխարհային շնային ֆեդերացիայի (FCI) կողմից։ Արտաքին տեսքը չունի որևէ խիստ չափանիշներ։ Ամերիկյան պիտբուլտերիերի ցեղատեսակը գրանցված է ՆՓՀ-ում և արգելված է բոլոր Եվրամիության երկրներում։ Իսկ մնացած երկրներում ստեղծված են մի շարք խիստ կանոններ պիտբուլտերիերի համար։
Այս օրերում ամերիկյան պիտբուլտերիեր հայտնի է ինչպես ԱՄՆ-ում, այնպես էլ ԱՊՀ-ում։ Պիտբուլտերիերներին օգտագործում են ինչպես ամերիկյան այնպես էլ ռուսական ոստիկանություններում։ Նրանք ունեն սուր հոտառություն և թմրանյութի որոնման մասնագետներ են։
Անվան ծագում
Պիտբուլտերիեր (pit - փոս մարտերի համար) նշանակում է մարտական բուլտերիեր։ Սկզբում նրան անվանել են «փոս շուն», «հաֆ էնդ հաֆ», «բուլենդտերիեր», «ամերիկյան բուլտերիեր», «յանկի տերիեր», և վերջնական անունը «պիտբուլտերիեր»։
Ադոլֆ ֆոն Մենցել
Ադոլֆ ֆոն Մենցել (Adolph Friedrich Erdmann von Menzel, ), գերմանացի գեղանկարիչ։ Կասպար Դավիդ Ֆրիդրիխի հետ մեկտեղ համարվում է 19-րդ դարի գերմանացի խոշորագույն նկարիչներից մեկը ։ Նա նաև իր ժամանակի ամենահաջողակ գերմանացի նկարիչն էր, ում գործերը շտապում էին ձեռք բերել թանգարաններն ու պատկերասրահները ։ Եղել է առաջին նկարիչը, ում ընդունել են Պրուսիայի բարձրագույն՝ Սև արծվի ասպետական օրդենը (1898 թվականին)։ Այդ նույն տարում նրան շնորհվել է ասպետի կոչում ու ազնվականական տիտղոս, և նա փոխել է իր անունը՝ դարձնելով Adolph von Menzel: Ադոլֆ ֆոն Մենցելն ընտրվել է Փարիզի գեղարվեստի ակադեմիայի և Լոնդոնի թագավորական ակադեմիայի անդամ։
Թեև շատ է ճամփորդել ու բազմաթիվ ծանոթներ ուներ, գերադասել է առանձնացած ապրել իր բեռլինյան բնակարանում ։ Ենթադրվում է, որ շփումներ ունենալուց խույս է տվել իր արտաքինի պատճառով (մեծ գլուխ է ունեցել և չափազանց կարճ՝ ընդամենը չորս ոտնաչափ ու վեց մատնաչափ հասակ) ։
Կենսագրություն
Ադոլֆ ֆոն Մենցելը ծնվել է Արևմտյան Գերմանիայի Բրեսլաու քաղաքում (ներկայում՝ Վրոցլավ, Լեհաստան)։ 1830 թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Բեռլին։ Սովորել է հոր վիմագրական արվեստանոցում։ 1833 թվականին՝ հոր մահից հետո, Ադոլֆ ֆոն Մենցելի վրա է ծանրանում ընտանիքը կերակրելու հոգսը, և նա ստիպված է լինում կատարել ցանկացած աշխատանք. պատրաստում է ճաշացուցակներ, հրավիրատոմսեր և այլն։ Մի կարճ ժամանակ (6 ամիս) հաճախել է Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիա։
Ցուցահանդեսներ (ընտրությամբ)
"Adolph Menzel 1815–1905. Das Labyrinth der Wirklichkeit", Nationalgalerie (Ազգային պատկերասրահ) և Kupferstichkabinett (գրավյուրների և մատիտանկարների թանգարան), Staatliche Museen zu Berlin – Preußischer Kulturbesitz, 7 փետրվարի – 11 մայիսի 1997
"Menzel. Maler auf Papier", Kupferstichkabinett (գրավյուրների և մատիտանկարների թանգարան), Staatliche Museen zu Berlin – Preußischer Kulturbesitz, 20 սեպտեմբերի 2019 – 19 հունվարի 2020 ։
II համաշխարհային պատերազմ
Գերմանիայում նացիստների տիրապետության տարիներին Մենցելի մի շարք կարևոր աշխատանքներ բռնագրավվել ու վաճառքի են հանվել։ Դրանց մի մասը 21-րդ դարում հաջողվել է վերականգնել century. :
Գերմանական արվեստի կորսված գործերի German Lost Art Foundation կայքում հրապարակված ցանկերում տեղ են գտել Մենցելի բազմաթիվ աշխատանքներ ։
Ուշագրավ փաստ
1905 թվականին մահկանացուն կնքած Ադոլֆ ֆոն Մենցելի հուղարկավորության կազմակերպման գործով զբաղվել է անձամբ Գերմանիայի կայսրը, ով հուղարկավորների թափորում քայլել է նկարչի դագաղի հետևից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ
(7028) Տաչիկավա
(7028) Տաչիկավա (Tachikawa), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1993 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Մասանորի Հիրասավայի և Շոհեյ Սուզուկիի կողմից Նյուկասայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,87212 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,686 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0582 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1777,88 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,202488 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,12° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1993 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մասանորի Հիրասավայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Շոհեյ Սուզուկիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Էն Նասիրիա
Էն-Նասիրիա (الناصرية), քաղաք Իրաքում, գտնվում է Բաղդադ քաղաքից 370 կմ հարավ-արևելք՝ Եփրատ գետի ափին։ Քաղաքն ունի 560,200 բնակչություն (2003 թ.), ինչը այն դարձնում է Իրաքի չորրորդ ամենամեծ քաղաքը Բաղդադից, Բասրայից և Մոսուլից հետո։ Քաղաքից ոչ հեռու գտնվում են հին շումերական քաղաքների (Ուր և Լարսա) ավերակները ։
Էն Նասիրիան տարածաշրջանային առևտրային կենտրոն է։ Շրջակա հողերն օգտագործվում են ոռոգվող գյուղատնտեսության համար։ Աճեցվում են խուրմա, բամբակ, բրինձ և ձավարեղեն։ Տարածված են անասնապահությունը և տարբեր արհեստներ ։
Քաղաքը հիմնադրվել է 1872 թվականին Շեյխ Նասիր Սադունի կողմից։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին մի ճակատամարտում, որում զոհվել է 533 անգլիացի և առնվազն նույնքան թուրք, Նասիրիան Օսմանյան կայսրության կողմից վերցվում է Բրիտանիայից ։ 2003 թվականին` կոալիցիոն ուժերի` Իրաք ներխուժման ժամանակ, Նասիրիայի մոտ տեղի է ունենում առաջին խոշոր մարտերից մեկը։ Ներկայումս քաղաքի մոտ կա ամերիկյան ռազմաօդային բազա ։
Օսմանյան շրջան
Էն Նասիրիան հիմնադրվել է 1872 թվականին Մունթաֆիկ ցեղային համադաշնության շեյխ Նասիր ալ-Սադունի կողմից ։
Նույն թվականին քաղաքը դարձել է Մունթաֆիկ սանջակի («թաղամաս») վարչական կենտրոնը ։ Էն Նասիրիայի հիմնադրման ժամանակ Հարավային Իրաքում Մունթաֆիկ կլանի գերակայությունը գնալով ավելի էր զիջում օսմանյան կենտրոնացմանը։ Սակայն Նասիր փաշան օսմանցիների կողմից նշանակվում է նահանգի ղեկավար և ստանում մեծ հողատարածքներ Նասիրիայի շրջակայքում։ Նրա որդին՝ Սաադուն փաշան, դառնում է Նասիրիայի մութասարիֆը (հարկ հավաքող) և 1908 օսմանցիների անունից փաստացիորեն կառավարում է հարավային Իրաքը ։
20-րդ դարի սկզբին Էն Նասիրիան ուներ մոտ 10000 մարդ բնակչություն։ Նրա բնակիչների մեծ մասը շիա արաբներ էին, ևս մոտ 1000 բնակիչ՝ սուննի արաբներ, 300 պարսիկներ, 200 եթովպացիներ, 150 հրեաներ, 50 թուրքմեններ, 50 քրդեր և 20 բնիկ քրիստոնյաներ։ Քաղաքը խոշոր առևտրային կենտրոն էր Օսմանյան Իրաքում։ Ներմուծում էր կաշի, հացահատիկ և յուղ։ Քաղաքն ուներ մոտ 600 լավ կառուցված քարե տներ, սակայն շենքերի ու տների մեծ մասը կառուցված էին չթրծված աղյուսներից։ Էն Նասիրիայում աշխատում էին մոտ 350 խանութներ և 5 խաներ (հյուրանոցներ)։ Քաղաքի շրջակայքում արմավենիներն առատ էին աճում։ Քաղաքը պաշտպանված չէր պարսպով, ինչպես մյուս խոշոր վարչական կենտրոնները։ Վարչական գործառույթներից բացի, այն ծառայում էր որպես կառավարական ֆորպոստ տարածաշրջանում ։.
Բրիտանական և հաշիմիտական վարչություն
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ անգլիացիները գրավում են քաղաքը։ 1915 թվականի հուլիսին մոտ 400 բրիտանացի և հնդիկ զինվորներ և մինչև 2000 թուրքեր սպանվում են Նասիրիայի համար 1915 թվականի հուլիսի 24-ի ճակատամարտում ։
1920 թվականին Էն Նասիրիան ուներ 6523 բնակիչ։ Բնակչությունը էթնիկորեն բազմազան էր։ Բնակիչների 72,7%-ը մահմեդական արաբներ էին, 8%-ը՝ հրեաներ, 9,7%-ը՝ մանդեացիներ, 4,6%-ը՝ պարսիկներ։
Ներկա ժամանակ
1991 թվականի Պարսից ծոցի պատերազմի ընթացքում Էն Նասիրիան նշված է հեռավոր կետ, մինչև որը կոալիցիոն ուժերը ներթափանցում են Իրաք ԱՄՆից 82 օդադեսանտային դիվիզիայի և 101 օդադեսանտային դիվիզիայի տարրերով, որոնք գնում էին քաղաքից դուրս գտնվող գլխավոր ճանապարհով։ 1991 թվականի մարտին` պատերազմի վերջում` ամերիկյան զորքերի դուրսբերումից հետո, էն Նասիրիայի շիաների բնակչությունը մասնակցում է Իրաքի նախագահ Սադամ Հուսեյնի կառավարման դեմ ապստամբությանը։ Ապստամբությունը դաժանորեն ճնշվում է Իրաքի բանակի և հանրապետական Գվարդիոլայի կողմից` խաղաղ բնակչության շրջանում։ Էն Նասիրիայի բնակիչներից շատերը սպանվում են Իրաքի կառավարական ուժերի կողմից։ Մինչև 2003 թվականի պատերազմը էն Նասիրիան տուն էր Իրաքի խոշորագույն կրոնական համայնքներից մեկի` Մանդեի համար։
Պատերազմ Իրաքում (2003-2010)
2003 թվականի մարտին էն Նասիրիան առաջին խոշոր մարտերից մեկի վայրն էր (ներխուժումը Իրաք)։ Ռազմավարական հետազոտությունների միջազգային ինստիտուտից Ֆիլիպ Միտչելն այսպես է նկարագրել քաղաքի ռազմավարական կարևորությունը «Գվարդիան» թերթին տված հարցազրույցում։ :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրաքի քաղաքներ
Կուպչենկով
Կուպչենկով (Купченків), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բորզնայի շրջանում։
2006 թվականի տվյալներով Կուպչենկով գյուղում բնակվում էր 68 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բորզնայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մեքսիկական սրագլուխ օձ
Մեքսիկական սրագլուխ օձ, լորտուների ընտանիքի թունավոր օձի տեսակ։
Ընդհանուր երկարությունը տատանվում է 1,5-1,9 մ։ Այն ունի նեղ գլուխ և չափազանց բարակ մարմին և երկար պոչ։ Գույները լինում են տարբեր։ Հաճախ լինում են մելանոս և ալբինոս ձևեր։
Տարածված են հիմնականում Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում և մեծ քանակությամբ նաև Մեքսիկայում։ Որոշ քանակությամբ ապրում են նաև Բրազիլիայում, Պերուում և Բոլիվիայում։
Նախընտրում են ապրել չոր և խոնավ արևադարձային անտառներում։ Ավելի շատ ակտվի են լինում օրվա ընթացքում։ Կյանքի մեծ մասը անցկացնում են ծառերի վրա։
Գրականություն
Կատեգորիա:Լորտուներ Կատեգորիա:Մեքսիկայի կենդանական աշխարհ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի կենդանական աշխարհ Կատեգորիա:Բրազիլիայի կենդանական աշխարհ Կատեգորիա:Պերուի կենդանական աշխարհ Կատեգորիա:Բոլիվիայի կենդանական աշխարհ
Երկնիստ
Երկնիստ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում ։ Գտնվում էր Էրզրում քաղաքից 19 կմ հյուսիս-արևմուտք, Արևմտյան Եփրատի ավազանի գետակներից մեկի ափին։
Աշխարհագրություն
Տարածքը հարթավայրային է։
Բնակչություն
1877-1878 թվականներին գյուղն ուներ 400-500 հայ և թուրք բնակիչ։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը երկրագործություն, անասնապահությունն ու մեղվապահությունն էր։ Մասամբ զբաղվում էին նաև արհեստներով։
Պատմամշակութային կառույցներ
Երկնիստն ուներ ''Ս. Հրեշտակապետ'' անունով եկեղեցի, որտեղ պահվում էին հին մագաղաթյա ձեռագրեր։
Կրթություն
Եկեղեցուն կից կար տղաների փոքրիկ դպրոց, որն ուներ 10 աշակերտ ։
Սորիգերա
Սորիգերա (Soriguera), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Լյելդա պրովինցիայի մեջ՝ Կատալոնիա ինքնավար համայնքում ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Պալյարս Սոբիրա շրջանում։ Նրա տարածքը գրավում է 176,71 կմ², իսկ բնակչությունը կազմում է 3839 մարդ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն։ Վարչական կենտրոնից գտնվում է 136 կմ հեռավորության վրա։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնվել է 1972 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Օկտյաբրսկոե (գյուղ, Խիսլավիչսկի շրջան)
Օկտյաբրսկոե (Октябрьское), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 106 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի բնակավայրեր
Գեդիկլի
Գեդիկլի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ադանայի նահանգի Քոզանի գավառակում։ Գտնվում էր Սիս քաղաքի մոտ։
Գյուղի մոտակայքում կան քարածխի հանքեր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր
Իրաք-քուվեյթյան պատերազմ
Իրաքա-քուվեյթյան պատերազմ կամ Ծոցի առաջին ճգնաժամ, հակամարտություն Իրաքի և Քուվեյթի միջև 1990-1991 թվականներին, որն ավարտվեց միջազգային ուժերի ներգրավմամբ ու Իրաքի պարտությամբ։ Տևել է 1991 թվականի հունվարի 17-ից մինչև փետրվարի 28-ը։ Հակամարտությունը հայտնի է օդային ուժերի և գերճշգրիտ զենքի աննախադեպ օգտագործությամբ, ինչը, ըստ շատ մասնագետների կարծիքի, վկայել է ռազմական արվեստում նոր դարաշրջանի բացման մասին։ Նաև, ինֆորմացիոն միջոցներում պրոցեսի լայն նկարագրման շնորհիվ, հակամարտությունը ստացել է «հեռուստատեսական պատերազմ» անվանումը։ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի ամենահայտնի ռազմական հակամարտություններից մեկն է։
Պատմություն
Իրաքա-քուվեյթյան տեղական վեճը վերաճեց հսկայական մի ռազմական հրդեհի Մերձավոր Արևելքում, որը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո դարձավ ամենամեծ ռազմական գործողություններից մեկը, որն իր մեջ ներքաշեց ավելի քան մեկ միլիոն զինվորականների։ Սկսված պատերազմը հանդիսացավ դժվար և պատասխանատու փորձություն համաշխարհային հանրության համար, որը հանդես էր գալիս ընդդեմ անմարդկային գործողությունների։
Նավթը հանդիսանում է որպես Մերձավոր Արևելքի երկրների հարստության և զարգացման, միևնույն ժամանակ նաև թշնամանքի և նախանձի աղբյուր։ Հենց նավթն էր ճգնաժամի պատճառը, որն իրենից ներկայացնում էր ագրեսիա հզոր և ոչ այնքան հարուստ Իրաքի կողմից ընդդեմ թույլ, բայց շատ հարուստ Քուվեյթի։ Պատահական չէ նաև ԱՄՆ-ի դերը այս կոնֆլիկտում, որն ուղարկեց կես միլիոնանոց զորք՝ մարդու իրավունքների պաշտպանության համար։ Միևնույն ժամանակ Վաշինգտոնը ձգտում էր ամրապնդել իր ռազմա-քաղաքական դիրքերը տարածաշրջանում և ապահովել իրեն ազատ առևտրի իրավունք նավթադոլարներով հարուստ Քուվեյթի հետ։
Իրաքա-քուվեյթյան հարաբերությունները կտրուկ լարվեցին 1990 թվականի հուլիսին նավթի գնի շուրջ վեճերի արդյունքում։ Այդ նույն ժամանակ Իրաքի ներքին քաղաքական դրությունն առանձնանում էր ստեղծված բարդությամբ։ Իրանի հետ պատերազմի արդյունքում կործանված տնտեսությունը զգացնել էր տալիս իրեն։ Արդեն 1988 թվականին երկրի արտաքին պարտքը հասել էր 60 միլիարդ դոլարի, դժվարություններ կային սոցիալական ոլորտում։ Սադդամ Հուսեյնի վարչակարգը ճնշում էր բոլոր դժգոհությունները։ Իրաքի ժողովրդի վրա դրված էր ռազմական ծախսերի ծանր բեռը՝ Իրաքի բանակը քանակությամբ աշխարհում զբաղեցնում էր 4-րդ տեղը։
Քուվեյթն իրենից ներկայացնում էր փոքր պետություն Պարսից ծոցում՝ 2 մլն-ից մի քիչ ավել բնակչությամբ՝ այդ թվում նաև ներգաղթյալները։ Քուվեյթի ռազմական ուժը 1989-1990 թվականների տվյալներով կազմում էր 20,300 մարդ։ Նրա գլխավոր հարստությունը համարվում է նավթը, որի քանակությամբ զբաղեցնում է 3-րդ տեղն աշխարհում։ Մեկ շնչին ընկնող ՀՆԱ-ով Քուվեյթը Իրաքի բնակչությանը գերազանցում էր 5,5 անգամ։
Իրաքը որոշեց կարգավորել իր տնտեսական վիճակը հարևան պետությունների հաշվին։ Հուլիսի 17-ին Սադդամ Հուսեյնը հանդես եկավ հայտարարությամբ, որում ասվում էր, որ Պարսից ծոցի արաբական երկրները մտել են հակաիրաքյան «դավադրության» մեջ՝ նպատակ ունենալով հսկողություն սահմանել նավթի գնի վրա։ Հուլիսի 18-ին Ս. Հուսեյնի Քուվեյթին ներկայացված «մեղադրանքները» կարելի է բաժանել 3 խմբի ։
Որպեսզի ճնշումը Քուվեյթի վրա ավելի ուժեղացնի ,Իրաքը 100-հազարանոց բանակ կենտրոնացրեց քուվեյթյան սահմանի վրա ։Իր հերթին՝ հուլիսի 19-ին Քուվեյթը մեղադրանքով հանդես եկավ ի հասցե Իրաքի իր երկրի սահմանային տարածքների շրջափակման համար։
Օգոստոսի 1-ին Ջեդդայում սկսվեցին իրաքա-քուվեյթյան բանակցությունները, սակայն 2 ժամից այն ընդհատվեց։ Բանն այն է, որ Բաղդադը Քուվեյթի առջև դրեց մի շարք պահանջներ, որոնք Քուվեյթը մերժեց։ Եվ հենց այդ ժամանակ էլ Իրաքի ռազմական մեքենան բերվեց ռազմական ամբողջական պատրաստվածության։ Օրվա 2-րդ կեսին Իրաքի նախագահ Սադդամ Հուսեյնը զանգահարեց Քուվեյթի էմիրին.
Հաջորդ իսկ գիշերը Իրաքի զորքերը գրավեցին Քուվեյթը։
Անհաջող եղավ ԱՄՆ-ի փորձերը ազդելու Իրաքի վրա։ Օգոստոսի 1-ին Իրաքի դեսպան Մուհամմադ ալ-Մաշատին ընդունեց ԱՄՆ-ի պետքարտուղարի՝ մերձավորարևելյան և հարավասիական գործերով օգնական Ջ. Կելլին։ Ամերիկյան կողմի անհանգստությանը, այն որ Իրաքը զորքեր է տեղակայում Քուվեյթի սահմանին, Մաշատը պատասխանեց. «Իրաքը լիակատար իրավունք ունի տեղակայել իր զորքերը իր տարածքի սահմաններում, ինչպես կցանկանա»։
Նույն օրը կոնֆերանս-սրահում ԱՄՆ-ի պետքարտուղար Ջ. Բեյքերի հետ փակ դռների ետևում կայացավ խորհրդակցություն, որին ներկա էին պետդեպարտամենտի, պաշտպանության նախարարության, Կենտրոնական Հետախուզական Վարչության և Սպիտակ տան ղեկավարները։ Այս խորհրդակցության ժամանակ ԿՀՎ-ի տնօրենի տեղակալ Ռ.Կեռը հանդես եկավ՝ զգուշացնելով, որ 6-12 ժամից Իրաքը կհարձակվի Քուվեյթի վրա։
Սադդամ Հուսեյն՝ առաջին քայլ
1990 թվականի օգոստոսի 2-ին տեղական ժամանակով 2։00-ին Իրաքը ներխուժեց Քուվեյթ։ Օրվա վերջում գրեթե ամբողջ Քուվեյթի տարածքը հայտնվեց իրաքյան զորքերի հսկողության տակ։ Արևմտյան տվյալներով, ներխուժման ժամանակ Իրաքի ուժերը կազմում էին 120 հազար զինվոր և 350 տանկ։
Օգոստոսի 3-ին ամերիկյան հետախուզությունը հայտնաբերեց իրաքյան զորքերի 7 դիվիզիաների առաջխաղացում դեպի Սաուդյան Արաբիայի սահմանները։ ԱՄՆ նախագաh Ջորջ Բուշը ՆԱՏՕ-ի դաշնակիցներին հայտարարեց, որ, եթե Իրաքը ներխուժի տվյալ տարածաշրջանի մեկ այլ երկիր, ինքը կօգտագործի ԱՄՆ-ի զինված ուժերը այդ ագրեսիան կանխելու համար։
Օգոստոսի 7-ին ԱՄՆ պաշտպանության նախարար Ռ. Չեյնի ժամանեց Էռ-Ռիադ, որտեղ քննարկեց հարցեր՝ կապված ռազմաօդային բազաների տեղակայման հետ Սաուդյան Արաբիայում։
Օգոստոսի 10-ին Արաբական երկրների լիգայի անդամ երկրների արտաքին գործերի նախարարները համաձայնեցին զորքեր ուղարկել Սաուդյան Արաբիա և միանալ տնտեսական պատժամիջոցներին ընդդեմ Բաղդադի՝ ընդունված ՄԱԿ-ի կողմից օգոստոսի 4-ին № 661 բանաձևով։ Ի պատասխան սրա՝ Իրաքի նախագահը կոչ արեց բոլոր արաբներին սրբազան պատերազմ՝ ջիհադ, մղելու, ընդդեմ Արևմուտքի, գահընկեց անելու Մերձավոր Արևելքի ավանդական ղեկավարներին, նավթային էմիրներին, վերադարձնել Մեքքայի և Մեդինայի սրբավայրերը։
Քաղաքական լուծում գտնելու փնտրտուքներ
Իրաքի ագրեսիան ընդդեմ Քուվեյթի միջազգային հանրության կողմից քննադատությամբ ընդունվեց։ Խորհրդային Միությունը քննադատեց իրաքյան զորքի գործունեությունը։ Օգոստոսի 3-ին մամուլում խորհրդային ղեկավարության անունից համապատասխան հայտարարություն տպագրվեց, որում ասվում էր, որ ԽՍՀՄ-ն դադարեցնում է ռազմական տեխնիկայի մատակարարումը Իրաքին։
Օգոստոս-նոյեմբեր ամիսների ընթացքում Խորհրդային Միության, ԱՄՆ-ի, Իրաքի, մի շարք արաբական և արևմտաեվրոպական երկրների մասնակցությամբ տեղի ունեցան մի շարք քննարկումներ։ Նպատակը մեկն էր՝ գտնել քաղաքական ելք Պարսից ծոցում ստեղծված դրությունից։ Միևնույն ժամանակ ԱՄՆ-ն շարունակում էր տարածաշրջանում իր ռազմա-ծովային և ռազմա-օդային ուժերի տեղակայումը։ Ոչ ամբողջական վերջին 4 ամիսների ընթացքում, ինչ Իրաքը ներխուժել էր Քուվեյթ, ՄԱԿ-ը ընդունել էր 11 բանաձև, սակայն Հուսեյնը շարունակում էր անտեսել միջազգային հանրության կարծիքը։ Երբ պարզ դարձավ, որ ինքնակամ Իրաքը չի լքելու Քուվեյթը, 1990 թվականի նոյեմբերի 29-ին ընդունվեց թվով 12-րդ բանաձևը՝ 678։ Նրանում ասվում էր, որ, եթե Իրաքը մինչև 1991 թվականի հունվարի 15-ը ամբողջովին չկատարի նախկին բանաձևերի պահանջները, ապա ՄԱԿ-ը պարտավորվում է օգտագործել բոլոր անհրաժեշտ միջոցները, որպեսզի դադարեցնի ագրեսիան։ Սա միջազգային հանրության կողմից վերջնագիր էր Սադդամ Հուսեյնին և միևնույն ժամանակ զգուշացում, որ հնարավոր է ռազմական ներխուժման հնարավորություն ընդդեմ Իրաքի։
Սակայն հետագա իրադարձությունները ցույց տվեցին, որ Իրաքը նախկինի պես խուլ է, նա շարունակում էր ավելացնել իր զինված ուժերի թվաքանակը Սաուդյան Արաբիայի սահմանին։ Այժմ ոչ-ոք կասկած չուներ, որ Հուսեյնին կարելի է համոզել միայն զինված ճանապարհով։ Եվ տարբեր երկրներից եկած ուժերը, որի կորիզը կազմում էին ԱՄՆ-ի զորքերը, սկսեցին ռազմական գործողությունների պատրաստությունները՝ «Անապատի վահան» գործողությունը։
«Անապատի վահան» գործողությունն իրականացվում էր մեծ դժվարություններով և՛ մարդկանց համար, և՛ ռազմական տեխնիկայի։ Այս փուլում հիմնական թշնամիներն էին անտանելի շոգը և ամեն տեղ ներթափանցող ավազը։ 1991 թվականի սկզբին ամերիկյան զորքերի թիվը կազմում էր 325 հազար մարդ։ Զինվորականների ավելացման հետ մեկտեղ ամերիկացիները սկսեցին հսկայածավալ «հոգեբանական պատերազմ» ընդդեմ Իրաքի՝ օգտագործելով զանգվածային լրատվամիջոցները, հետախուզական կենտրոնները։ Հունվարի 15-ը դարձավ վերջին խաղաղ օրը Պարսից ծոցում։ Իրաքը չկատարեց ՄԱԿ-ի պահանջած № 678 բանաձևը։ Այսպիսով, Իրաքի նկատմամբ ուժի կիրառումը դարձավ օրինական։ Իսկ ինչպիսի՞ ռազմական ուժեր էին մասնակցում ռազմական գործողություններին ։ Իրաքը Քուվեյթում և մերձքուվեյթյան գոտում տեղակայել էր 545 հազար զինվոր,4200 տանկ, 150 մարտական ուղղաթիռ և 550 մարտական ինքնաթիռ։ Իրաքի դեմ ձևավորվեց միջազգային կոալիցիա, որի մեջ 30 -ից ավել երկրներ էին մտնում ։Կոալիցոն ուժերը որոնց միջուկը կազմում էին ամերիկացիկյան զինված ուժերը, պատերազմի նախօրյակին և սկզբնական փուլում կազմում կազմում էին 780 հազար զինվոր ,4000 տանկ, 2900 մարտական ինքնաթիռ և ուղաթիռ։ ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրները 107 ռազմանավ կենտրոնացրին Պարսից և Օմանի ծոցերում ,Արաբական և Կարմիր ծոգերում և Միջերկրական ծովի արևելյան հատվածում ։Կոալիցիոն ուժերի մեջ մտնում էին ԱՄՆ,Արգենտինան , Ավստրալիան , Բահրեյնը,Բանգլադեշը, Բելգիան , Կանադան , Չեխոսլովակիան ,Դանիան ,Քուվեյթը, Եգիպտոսը,Ֆրանսիան,Գերմանիան,Հունաստանը,Մարոկկոն , Նիդերլանդները, Նոր Զելանդիան ,Նիգերը,Նորվեգիան , Օմանը,Պակիստնը,Կատարը,Սաուդյան Արաբիան ,Սենեգալը, Սիրիան ,Արաբական միացիալ Էմիրություները,Մեծ Բրիտնիան,Ճապոնիան ,Ռուսաստանը։ 780 հազարանոց դաշնակցային ուժերին, որոնցից 415 հազարը ամերիկացիներ էին, դիմադրում էին 545 հազար իրաքցիներ։      Հունվարի 15-ին Իրաքի ժամանակով 2։30 պատերազմն սկսվեց։
«Փոթորիկ անապատում»
Հզոր օդային և հրթիռային հարվածների ենթարկվեցին իրաքյան ռազմական և տնտեսական օբյեկտները, հաղորդակցման կենտրոնները, քիմիական և կենսաբանական զենքի արտադրության կենտրոնները, «երկիր-երկիր» տեսակի հրթիռները։ «Անապատի վահան» գործողությունը վերաճեց «Փոթորիկ անապատում» գործողության։
Հունվարի 18-ին Իրաքն Իսրայելի վրա արձակեց «երկիր-երկիր» տեսակի «Սկադ» հրթիռները, այսպիսով կատարելով Իսրայելի նկատմամբ իր սպառնալիքը։
Արևմտյան մասնագետների գնահատականներով՝ տարբեր տեսակի նոր, բարձրարդյունավետ զենքի օգտագործումը, թույլ տվեց նվազեցնել խաղաղ բնակչության շրջանում զոհերի քանակը, խուսափել ավելորդ ավերածություններից, ինչպես նաև բավականին խնայողություններ կատարել։
Իսկապես, եթե Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Գերմանիայի վրա դաշնակիցների արձակած ռումբերի միայն 3%-ն էր նպատակին հասնում, ապա Իրաքում այս ցուցանիշը հասավ 30%-ի։ Իդեալական պայմաններում այս ցուցանիշը հավասար կլիներ 80-90%-ի։
Օդային պատերազմի ամբողջ ընթացքում իրաքյան կողմից ընդամենը մեկ փորձ կատարվեց փոխելու ռազմական գործողությունների ելքը և ներքաշել դաշնակիցների ուժերը ցամաքային մարտերի։ Դա տեղի ունեցավ հունվարի վերջերին սաուդա-քուվեյթյան սահմանին։
Հունվարի 29-31-ը իրաքյան զորքերը 4 ուղղություններով ներխուժեցին Սաուդյան Արաբիայի տարածք Հաջի և Ում Հուջուլ կետերի միջև ընկած շրջանում։ Հաջիի մոտ ճակատամարտը եղավ առաջին լուրջ ընդհարումը ամերիկյան ջոկատների և արաբական զորքերի հակասադամյան կոալիցիայի ընդդեմ Իրաքի տանկերի։ Ճակատամարտում ի հայտ եկան Իրաքի զինվորների ուժեղ կողմերը՝ համառությունը, թշնամուն մոլորության մատնելու ընդունակոււթյունը, զոհողությունների գնալը հանուն ընդհանուր նպատակի։ Դաշնակիցների օդուժի հաջող գործողությունները պայմաններ ստեղծեցին անցում կատարելու ցամաքային գործողությունների։
Փետրվարի 24-ին դաշնակիցների ջոկատները սկսեցին կենտրոնանալ 500 կմ լայնությամբ գծով սահմանի վրա։ Աջ կողմում՝ արևելյան ռազմաճակատում՝ Պարսից ծոցի երկայնքով մարտնչում էին Սաուդյան Արաբիայի, Օմանի, Կատարի, ԱՄԷ-ի, Քուվեյթի, Պակիստանի և Բանգլադեշի զորամիավորումները։ Բազմազգ ուժերի զորքերը գործում էին վճռական և թշնամիների կողմից դիմադրության բոլոր փորձերը պսակվում էին լիակատար պարտությամբ։ Իրաքյան զինվորականները սկսեցին մասսայական գերի ընկնել հենց հարձակումները սկսվեցին։ Երրորդ օրվա վերջում գերիների թիվը կազմում էր 30 հազար, նրանց ընդունման և պահելու համար ստեղծվեցին հատուկ ճամբարներ, որոնցից յուրահանչյուրը կարող էր տեղավորել 20 հազար մարդ։ Սակայն Բաղդադը պաշտոնական հանդիպումներում ամբողջովին հերքում էր իր զինվորների գերի ընկնելու փաստը։
Փետրվարի 26-ին բաղդադյան ռադիոն հաղորդեց, որ իրաքյան զինված ուժերին հրաման է տրված կազմակերպված կերպով նահանջել այն դիրքերը, որոնք իրենք զբաղեցնում էին մինչ 1990 թվականի օգոստոսի 1-ը։ Սադդամ Հուսեյնը խորհրդային առաջնորդ Միխայիլ Գորբաչովին ուղղված նամակում խնդրում էր, որ վերջինս անհապաղ ջանքեր գործադրի ՄԱԿ-ի կողմից կրակի դադարեցման մասին բանաձևի ընդունման համար։ Այս նամակում և պաշտոնական հայտարարություններում Իրաքը պատրաստակամություն էր հայտնում կատարել 660 բանաձևի պահանջները, սակայն մնացած բանաձևերի մասին խոսք չէր գնում։ Վաշինգտոնը Իրաքի զորքերը Քուվեյթի տարածքից հանելու պատրաստակամության մեջ միայն քաղաքական խաղ գտավ, փորձ փրկելու զորքը լիակատար ջախջախումից։ Այդ իսկ պատճառով դաշնակիցների ուժերը շարունակեցին «Փոթորիկ անապատում» գործողությունը ըստ հաստատված ծրագրի։
Փետրվարի 27-ին Էլ-Քուվեյթում ազգային հիմնի ներքո բարձրացվեց պետական դրոշը, սակայն նահանջող իրաքյան զորքերի և նրանց հետապնդող դաշնակիցների ուժերի միջև կռիվները շարունակվում էին ընթանալ։ Նույն օրը լրատվամիջոցների հետ հանդիպման ժամանակ ելույթ ունենալով՝ բազմազգ ուժերի զորքերի հրամանատար՝ գեներալ Ն. Շֆարցկոպֆը հայտարարեց 4 հազարից ավելի քան 3 հազար իրաքյան տանկերի ոչնչացման մասին։ Դաշնակիցների կորուստները կազմել են ընդամենը 4 տանկ։
Պատերազմի արդյունքները
Պատերազմի ավարտից հետո Իրաքում իրադրությունը կտրուկ սրվեց. երկրի հյուսիսում ապստամբեցին քրդերը, իսկ շիաները՝ հարավում։ Նրանց ճնշմանն ուղղվեցին այն զորքերը, որոնք դուրս էին եկել վերջին պատերազմից։
Էկոլոգիական իրադրությունը Պարսից ծոցում մոտեցավ ծայրահեղ վիճակի։ Հսկայական հրդեհները քուվեյթյան նավթաարդունաբերական կենտրոններում ծածկեցին արևի շողը որոշ շրջաններում։
Ակնհայտ է, որ պատերազմը Պարսից ծոցում ամրապնդեց ԱՄՆ-ի ռազմա-քաղաքական դիրքերը Մերձավոր և Միջին Արևելքում։
Նշումներ
* Կատեգորիա:20-րդ դարի պատերազմներ Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Եգիպտոսի պատերազմներ Կատեգորիա:Իրաքի պատերազմներ Կատեգորիա:Սաուդյան Արաբիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Սիրիայի պատերազմներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի պատերազմներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Իսրայելի պատերազմներ
Մանուկ Սադաթյան
Մանուկ Սադաթյան, հայ բանաստեղծ, թարգմանիչ։
Կենսագրություն
Մանուկ. Սադաթյանը ծնվել է 1840 թվականի փետրվարի 1-ին Նոր Նախիջևանում (այժմ՝ ՌԴ Դոնի Ռոստով քաղաքի շրջագծում)։ 1858 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանը, սովորել է Մոսկվայի պետական համալսարանում։ 1862 թվականից դասավանդել է Լազարյան ճեմարանի նախակրթարանում, վարել վերակացուի պաշտոն։ 1865 թվականին տեղափոխվել է Երևան ։
Սադաթյանի բանաստեղծությունները լույս են տեսել 1858-1859 թվականներին «Ճռաքաղ», «Մեղու Հայաստանի» պարբերականներում։ Հայերեն թարգմանական արվեստի ուշագրավ նմուշներից է Միխայիլ Լերմոնտովի «Դև» պոեմի թարգմանությունը («Հյուսիսափայլ», 1863-1864, № 1-3 տետրակներ)։ Մահացել է 1866 թվականին Երևանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ
Մակա Չիչուա
Մակա Չիչուա (მაკა ჩიჩუა, ), վրացի դիմահարդար-նկարիչ, դերասանուհի, երգչուհի, 2014 թվականից՝ Վրաստանի առաջին տիկին ։ 2014 թվականի սեպտեմբերի 10-ին ամուսնացել է Վրաստանի նախագահ Գիորգի Մարգվելաշվիլիի հետ՝ դառնալով երկրի առաջին տիկինը  ։
Գործունեություն
Չիչուան և Մարգվելաշվիլին 4-5 տարի ընկերություն են արել, նախքան Մարգվելաշվիլիի նախագահ դառնալը ։ Երբ 2013 թվականին Մարգվելաշվիլին դարձավ նախագահ, շահարկումներ եղան, թե ով է դառնալու երկրի առաջին տիկինը  ։ Մեկ տարի անց՝ 2014 թվականի սեպտեմբերի 10-ին, նախագահ Մարգվելաշվիլին և Չիչուան ամուսնացան։ Ամուսնական արարողությունը տեղի ունեցավ Դուշեթ քաղաքի իրենց տանը  ։
Երեխաներ
Չիչուան և Մարգվելաշվիլին ունեն երկու որդի՝ Թեյմուրազը (2015, փետրվարի 2) և Տոման (2018, հունվարի 25) ։ Նախորդ հարաբերությունից Չիչուան ունի մեկ դուստր, ինչպես նաև մեկ խորթ դուստր Մարգվելաշվիլիի նախորդ ամուսնությունից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Վրացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ
Գենոմային գրադարան
Գենոմային գրադարանը հանդիսանում է մեկ օրգանիզմի ամբողջ գենոմի ԴՆԹ-ի համախումբ։ Այդ ԴՆԹ-ն պահպանվում է նույնական վեկտորների պոպուլյացիաներում, որոնցից յուրաքանչյուրը պարունակում է ԴՆԹ-ի տարբեր հատվածներ։
Պահպանում և կիրառության բնագավառ
Տեր բջջի օգտագործումը վեկտորի պահպանման համար թույլ է տալիս հեշտությամբ ամպլիֆիկացնել և գտնել գրադարանից որոշակի կլոններ վերլուծության համար։ Գենոմային գրադարանը կարելի է պահպանել երկար ժամանակ (սառեցված վիճակում)։ Անհրաժեշտության դեպքում անհրաժեշտ գեներ կամ գենոմի այլ տարրեր պարունակող ԴՆԹ-ի հատվածնեով առանձին բակտերիալ կամ դրոժային կլոններ առանձնացնում և բազմացնում են (կլոնավորում)։ Այսպիսի եղանակով կլոնավորված գենոմի հատվածները անջատում են բջիջներից և օգտագործում գենետիկայի, բժշկության (այդ թվում ժառանգական հիվանդությունների ախտորոշման), կենսատեխնոլոգիայի տեսական և գործնական տարբեր խնդիրների լուծման, ինչպես նաև գենոմների քարտեզավորման համար ։
Գրադարանի սկրինինգը (անգլ․՝ Screening)` ԴՆԹ-ի կոնկրետ ֆրագմենտի հայտնաբերումը հարյուրավոր և հազարավոր այլ հաջորդականությունների միջից, իրականացվում է ԴՆԹ-հիբրիդացման մեթոդով՝ ԴՆԹ-զոնդերի օգնությամբ ։ Եթե հետազոտողը գիտի ուսումնասիրվող հատվածի նուկլեոտիդների թեկուզ ոչ մեծ հաջորդականություն, նա արհեստական եղանակով սինթեզում է կոմպլեմենտար հաջորդականություն (մոտ 20 նուկլեոտիդներից կազմված պրայմեր) և նշում է այն կամ ռադիոակտիվ իզոտոպով կամ ֆլուորեսցենտային նշանով։ Գաղութներ պարունակող Պետրիի թասից բլոտինգի շնորհիվ իրականացնում են "պատճենում"՝ թասի վրա դնում են բարակ միկրոցելյուլոզային կամ այլ մեմբրան, որի վրա արտատպվում են բոլոր գաղութների հետքերը, այնուհետև քայքայում են արտատպված բակտերիաների բջիջները, հիմնային միջավայրում առանձնացնում են ԴՆԹ-ն սպիտակուցներից և իրականացնում ԴՆԹ-ի դենատուրացիա մինչև միաշղթա մոլեկուլներ։ Դրանից հետո բոլոր գաղութները մշակում են զոնդով և նայում, թե որ գաղութին է միացել զոնդը լրացուցչության սկզբունքով։ Հենց այդ գաղութն էլ կպարունակի ԴՆԹ-ի անհրաժեշտ հատվածը։
Որոշ դեպքերում հետազոտողին հայտնի չէ ԴՆԹ-ի հաջորդականությունը, որը փնտրում է, բայց նա գիտի ուսումնասիրվող սպիտակուցի ամինաթթվային հաջորդականությունը։ Քանի որ յուրաքանչյուր ամինաթթվին կարող է համապատասխանել նուկլեոտիդների մի քանի եռյակ (մեկից վեց), հավանական կոդավորող ԴՆԹ-ները կարող են լինել տարբեր։ Այդ դեպքում պատրաստվում է զոնդերի խառնուրդ, որոնք կարող են ճանաչել անհրաժեշտ հաջորդականությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գենետիկա Կատեգորիա:Մոլեկուլային կենսաբանության մեթոդներ
Լյուքսեմբուրգում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկ
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում Լյուքսեմբուրգի օբյեկտը մեկն է (2014 թվականի դրությամբ), որը կազմում է ընդհանուր թվի 0,1 %-ը (1073՝ 2017 թվականի դրությամբ)։ Վերջինս ընդգրկված է մշակութային չափանիշներով։ Լյուքսեմբուրգի դքսությունը վավերացրել է Համաշխարհային ժառանգության պաշտպանության կոնվենցիան 1983 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ։ Լուքսեմբուրգի միակ օբյեկտն ընդգրկվել է ցանկում 1994 թվականին, Համաշխարհային ժառանգության հանձնաժողովի 18-րդ նիստում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգություն Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն ըստ երկրի Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Եվրոպայում Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության նախնական ցանկ
Արտաշես Առաքելյան (ֆուտբոլիստ)
Արտաշես Արտակի Առաքելյան, հայ ֆուտբոլիստ, պաշտպան։ Հայաստանի Երիտասարդական հավաքականի և Երևանի «Բանանց» ակումբի նախկին խաղացող։ 2016 թվականից հանդես է գալիս «Ուլիս» ակումբում:
Ակումբային կարիերա
Երիտասարդ հասակում ընդունվել է Երևանի «Կիլիկիա» ակումբ։ 18 տարեկան հասակում ստորագրել է պրոֆեսիոնալ պայմանագիր և այդ պահից սկսած դարձել է ակումբի մշտական խաղացող։ Ակումբի հիմնական խաղացող է, որը հանդես է գալիս պաշտպանական գծում։ 2011 թվականի սկզբին «Կիլիկիա» ակումբը պաշտոնական նամակ ուղարկեց Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիային՝ հայտնելով, որ ակումբը կազմալուծվում է և չի կարող մասնակցել 2011 թվականի Հայաստանի ֆուտբոլի առաջնությանը ֆինանսական խնդիրների պատճառով ։ ՀՖՖ-ն հունվարի 31-ին ընդունել է որոշում հեռացնել «Կիլիկիային» ՖՖԱ-ի բոլոր խաղերի մասնակցությունից։ Այդ կերպ ակումբը դադարեցրեց իր գոյությունը ։ Առաքելյանը ստիպված է եղել փնտրել նոր թիմ։ Առաջարկ ստանալով «Բանանց» ակումբից՝ կնքել է պայմանագիր։ 2016 թվականին տեղափոխվել է «Ուլիս»։
Ելույթների վիճակագրություն
2011 թվականի նոյեմբերի 24-ի տվյալներ
Կարիերան հավաքականում
2009 թվականին առաջին անգամ ընդգրկվել է Հայաստանի երիտասարդական հավաքականում, որի կազմում առաջին խաղը եղել է 2009 թվականին հունիսի 6-ին, երբ մասնակցել է 2011 թվականի Եվրոպայի մինչև 21 տարեկանների առաջնության նախընտրական փուլի շրջանակներում Թուրքիայի երիտասարդական հավաքականի դեմ խաղին՝ խաղադաշտ դուրս գալով հանդիպման 54-րդ րոպեին։ Խաղն ավարտվել է 2:5 հաշվով հօգուտ Թուրքիայի հավաքականի ։ Հինգ խաղերից չորսում Առաքելյանը խաղացել է 90 րոպե։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ուրարտուի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ
Նունցիա դե Ջիրոլամո
Նունցիա դե Ջիրոլամո (Nunzia De Girolamo, ), իտալացի քաղաքական գործիչ, Լետայի կառավարությունում գյուղատնտեսության, սննդի և անտառային քաղաքականության նախարար (2013-2014), Պատգամավորների պալատում պոպոլյարների խմբակցության նախագահ (2014-2015)։
Կենսագրություն
Նունցիա Դե Ջիրոլամոն ծնվել է 1975 թվականի հոկտեմբերի 10-ին՝ Բենևենտոյում, Բենևենտոյի ագրարային կոնսորցիումի բազմամյա տնօրեն Նիկոլա դե Ջիրոլամոյի դուստրն է ։ Ավարտել է Բենևենտոյի Պիետրո Ջանոնի անվան դասական վարժարանը, ապա՝ Հռոմի Լա Սապիենցա համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Զբաղվել է քաղաքացիական, աշխատանքի, առևտրային և բանկային իրավունքի դատական պրակտիկայով և այդ ոլորտում համագործակցել Սանիոյի և Մոլիզեի համալսարանների հետ ։
Քաղաքական գործունեություն
Քաղաքականությամբ զբաղվել է 2007 թվականից՝ հայրենի քաղաքում դառնալով «Առա՛ջ, Իտալիա» կուսակցության համակարգողը (անձամբ ծանոթացել է Բերլուսկոնիի հետ՝ Նեապոլում հանրահավաքի ժամանակ նրան նվիրելով «Libertà», այսինքն՝ «Ազատություն» գրությամբ քրջե տիկնիկ)։ Աշխատել է Էնրիկո Լետայի հիմնադրած «VeDrò» վերլուծական կենտրոնում՝ որպես ռեֆերենտ Իտալիայի հարավում ։
2008 թվականի մայիսի 5-ից մինչև 2013 թվականի մարտի 14-ը ընդգրկված է եղել Պատգամավորների պալատի 16-րդ գումարման «Ազատության ժողովուրդ» կուսակցության խմբակցությունում, 2008 թվականի հունիսի 6-ին մտել է Կառավարող խորհրդի (Consiglio Direttivo) կազմի մեջ ։
2013 թվականի փետրվարի 24-25-ի խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքում ընտրվել է Պատգամավորների պալատի 17-րդ գումարման նույն կուսակցության ցուցակով, սակայն վերջինիս լուծարումից հետո՝ 2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին, մտել է Նոր աջ կենտրոնի խմբակցություն ։
2013 թվականի ապրիլի 28-ին նշանակվել է Լետայի կառավարության գյուղատնտեսական, պարենային և անտառային քաղաքականության նախարար ։ 2014 թվականի հունվարի 26-ին հրաժարական է տվել՝ որոշումը բացատրելով իր պատիվն ու արժանապատվությունը պաշտպանելու ցանկությամբ՝ Բենևենտոյի տեղական առողջապահության վարչությունում (ASL) չարաշահումներին մասնակցության մեղադրանքների ֆոնին և ստեղծված իրավիճակում իրեն աջակցություն չցուցաբերելու կառավարության դժկամությամբ։ Հունվարի 27-ին վարչապետ Էնրիկո Լետան ընդունել է նրա հրաժարականը ։
2014 թվականի մարտի 5-ին Նունցիա դե Ջիրոլամոն Պատգամավորների պալատում ընտրվել է կուսակցական խմբակցության նախագահ, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 8-ին կուսակցության առաջնորդ Անջելինո Ալֆանոյի նախաձեռնությամբ խմբակցության անդամների ասամբլեան (այդ պահին նա արդեն ներկայացնում էր Նոր աջ կենտրոնի (ՆԱԿ) և քրիստոնյա դեմոկրատների միավորված խմբակցությունը՝ «Area Popolare», այսինքն՝ «Պոպուլիստական դաշինքը») իր նոր նախագահ է ընտրել Մաուրիցիո Լուպիին, որը պաշտոնաթող Է եղել ենթակառուցվածքի նախարարի պաշտոնից։ Վերլուծաբանների կարծիքով՝ նման որոշման պատճառը Ռենցիի կառավարությունից ՆԱԿ-ի դուրս գալու պահանջն է, որը բազմիցս արտահայտվել է Դե Ջիրոլամոյի կողմից։ Այնուամենայնիվ, նա հայտարարել է կուսակցությունում մնալու մտադրության մասին ։
2015 թվականի սեպտեմբերի 17-ին Դե Ջիրոլամոն անձնական բանակցություններ է վարել Սիլվիո Բեռլուսկոնիի հետ և սեպտեմբերի 22-ին մտել «Առա՛ջ, Իտալիա» խմբակցություն ։
2016 թվականի մարտի 2-ին Բենևենտոյի դատախազությունը վերսկսում է Դե Ջիրոլամոյի և ևս հինգ մարդու դեմ քրեական հետաքննությունը տեղական առողջապահության կենտրոնում չարաշահումների գործով ։
2018 թվականի հունվարի 29-ին հեռացվել է Բոլոնյա-Իմոլա շրջանի «Առա՛ջ, Իտալիա» կուսակցության նախընտրական ցուցակից, որի գլխավորությամբ մտադիր էր գնալ հաջորդ ընտրությունների, և ցուցակի երկրորդ տեղում է հայտնվել Բենևենտոյի և Ավելինոյի բազմամանդատ ընտրատարածքներում ։ 2018 թվականի մարտին խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքներով չի անցել Պատգամավորների պալատ ։
Քաղաքականությունից հեռանալուց հետո
2018 թվականի հուլիսին Դե Ջիրոլամոն սկսել է վարել «Nunzia Vobis» բաժինը «Il Tempo» թերթի առաջին էջում ։
2019 թվականի մայիսին Հինգ աստղերի շարժման ներկայացուցիչ, գործող կառավարության կրտսեր պետական-քարտուղար Ստեֆանո Բուֆանին մեղադրել Է «Rai 1» պետական հեռուստաընկերությանը՝ Դե Ջիրոլամոյի՝ որպես գյուղատնտեսության մասին նոր վարող «Ամառային Կանաչ գծում» հայտնվելուց հետո քաղաքական նախապատվությունների համար առաջատար կադրերին վարձելու մեջ։ Ավելի վաղ Դե Ջիրոլամոն պրոֆեսիոնալ պարող Ռայմոնդո Տոդարոյի հետ մասնակցել է աստղերի հետ պարելու իտալական տարբերակին ։
Անձնական կյանք
2011 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Նունցիա դե Ջիրոլամոն ամուսնացել է Դեմոկրատական կուսակցության պատգամավոր Ֆրանչեսկո Բոչայի հետ, և 2012 թվականի հունիսի 9-ին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Ջեան։ Քանի որ սիրավեպը զարգացել է Բերլուսկոնիի կողմնակիցների և հակառակորդների սուր դիմակայության տարիներին, մամուլը նրանց անվանել է քաղաքական Ռոմեո և Ջուլիետ, որին Նունցիա դե Ջիրոլամոն համաձայն չէ և հայտարարում է, որ իր ամուսինը ձախ քրիստոնյա դեմոկրատ է և ավելի ճիշտ քաղաքական դիրք է զբաղեցնում, քան ինքն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հռոմի Սապիենզա համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Իտալացի իրավագետներ Կատեգորիա:21-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իտալացի լրագրողներ Կատեգորիա:Իտալացի փաստաբաններ
Վասիլևկա (գյուղ, Կոստիրյովսկոե գյուղական բնակավայր)
Վասիլևկա (Васильевка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի բնակավայրեր
Տրոցկու վերադարձը Ռուսաստան (1917)
Տրոցկու վերադարձը Ռուսաստան, Լև Տրոցկու տեղափոխությունը Նյու Յորքից Պետրոգրադ 1917 թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո։ Արտագաղթից վերադառնալիս նա ձերբակալվել է բրիտանական իշխանությունների կողմից Կանադայի Հալիֆաքս քաղաքում, բայց շուտով ազատ է արձակվել։ Տրոցկին Ֆինլանդիայի երկաթուղային կայարանում հանդիպել է միջշրջանային խմբի ներկայացուցիչների և բոլշևիկների հետ, որից հետո նա միացել է «միջշրջանային»-ին և սկսել է հրապարակայնորեն մերձենալ Լենինի հետ, որն ավարտվել է 1917 թվականի հոկտեմբերին իշխանության համատեղ զավթմամբ։
Նախապատմություն, Տրոցկին ԱՄՆ-ում
1917 թվականի հունվարի 13-ին Լև Տրոցկին իր ընտանիքի հետ իսպանական Բարսելոնայից ժամանել է Նյու Յորք և հաստատվել Բրոնքս շրջանում։ Ռուսաստանում Փետրվարյան հեղափոխությունից ոչ լրիվ երկու ամիս առաջ նա մեծ ծրագրեր է կազմել ԱՄՆ-ում հաստատվելու համար, որոնց մի մասը նույնիսկ հասցրել է իրականացնել։ Տրոցկին նախատեսում էր շարունակել իր սովորական «գրական-քաղաքական» գործունեությունը. նա մտադիր չէր ծառայության անցնել։ Հյուսիսային Ամերիկայում գտնվելու առաջին իսկ օրերին Տրոցկին դեմ է արտահայտվել բոլշևիկների (մասնավորապես՝ Նիկոլայ Բուխարինի և Ալեքսանդրա Կոլոնտայի) քաղաքական դիրքորոշմանը, որոնք այդ տարիներին կոչ էին անում տարանջատել ամերիկյան սոցիալիստների ձախ, հեղափոխական մի մասը և ստեղծել առանձին կուսակցություն։
Տրոցկին պատրաստակամորեն համագործակցում էր Սոցիալ-դեմոկրատական շարժման ձախ թևին պատկանող ռուսալեզու «Նոր աշխարհ» թերթի, ինչպես նաև հրեական «Ֆորվերտս» (פֿאָרווערטס, Forverts или Vorwärts) աշխատավորական թերթի հետ, որն այդ տարիներին ուներ երկու հարյուր հազար տպաքանակ։
Նա «ջերմ հարաբերություններ» է հաստատել ԱՄՆ-ում բնակվող մարքսիստների հետ։ Մարտի 5-ին ԱՄՆ Սոցիալիստական կուսակցության կազմակերպած հանրահավաքում նա և ամերիկացի կոմունիստ Լուիս Ֆրաինան նույնիսկ առաջարկեցին, եթե Ամերիկան մտնի Առաջին համաշխարհային պատերազմ, գործադուլներ կազմակերպել և ակտիվորեն դիմակայել մոբիլիզացիային։ Այս առաջարկը մերժվել է կուսակցության ավելի պահպանողական ղեկավարության կողմից։ Բացի այդ, Տրոցկին կտրուկ բանավիճել է Նյու Յորքում լույս տեսնող ռուսալեզու լիբերալ «Ռուսկի Գոլոս» և «Ռուսսկոյե սլովո» թերթերի հետ։
Տրոցկին հրավիրվել էր բազմաթիվ «քաղաքական բանկետների», որոնք գումարվել էին կուսակցական միջոցներ հավաքելու համար, և ոչ միայն Նյու Յորք, այլև ԱՄՆ Արևելյան ափի հարևան խոշոր քաղաքներ։ Չնայած այս ամենին, հայրենիքում ինքնավարության տապալումը հանգեցրել է նրան, որ Տրոցկին շտապ սկսեց պատրաստել իր վերադարձը Պետրոգրադ։
Վիզաներ և դրամահավաք
1917 թվականի մարտի 25-ին Տրոցկին այցելել է Ռուսաստանի գլխավոր հյուպատոսություն, որտեղ «գոհունակությամբ» ուշադրություն էր հրավիրել այն փաստի վրա, որ պատին այլևս չկար ռուս ցարի դիմանկարը։ «Անխուսափելի ձգձգումներից և վեճերից հետո» նա նույն օրը ստացել է Ռուսաստան վերադառնալու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը. հին կայսերական պաշտոնյաները նրան ոչ մի արգելք չեն դրել․հին կայսերական պաշտոնյաները նրան ոչ մի արգելք չեն դրել։ Ամերիկյան իշխանությունները նաև օպերատիվ կերպով վերադարձողներին տրամադրել են երկրից դուրս գալու վիզաներ։ Ըստ երևույթին, ընդհանուր իրարանցման մեջ տարանցիկ փաստաթղթեր է տրամադրել նաև Մեծ Բրիտանիայի հյուպատոսությունը. ավելի ուշ այդ որոշումը կվավերացվի Լոնդոնի ղեկավարության կողմից։ Հնարավոր է, որ ամերիկյան իշխանությունները հետագայում զղջացել են Տրոիցկիին մեկնելու փաստաթղթեր տրամադրելու համար. հաջորդ ամիսներին Պետդեպարտամենտը խստորեն նախազգուշացրել է վերահսկիչ ծառայություններին վերադարձող արտագաղթողների ավելի մանրակրկիտ ստուգման անհրաժեշտության մասին։
Բացի այդ, Տրոցկու «տարբեր ազգությունների» կողմնակիցները գումար հավաքեցին հօգուտ հեռացած հեղափոխականների. հեղափոխության կարիքների համար զոհաբերել համաձայնողների մեջ գերակշռում էին գերմանացի ռազմագերիները։ Տրոցկու խոսքով՝ այդ վճարը կազմել է 310 դոլար, որը բաշխվել է Ռուսաստան մեկնող խմբի բոլոր անդամների միջև։
Հանրահավաք և շոգենավ
Արդեն մարտի 27-ին Տրոցկին իր ընտանիքի և մի քանի այլ արտագաղթողների հետ, որոնց հետ հասցրել էր մտերմանալ ԱՄՆ-ում բարձրացավ Christianiafiord շոգենավի վրա (Kristianiafjord), որը ուղևորվում էր Եվրոպա՝ նորվեգական Բերգեն։
Մեկնելուց առաջ, ամերիկյան հողում՝ «Harlem River Park Casino»-ում հրաժեշտի ելույթի ժամանակ, Լև Դավիդովիչը կոչ է արել ԱՄՆ բնակիչներին կազմակերպվել և «թափել անիծյալ, փտած, կապիտալիստական կառավարությունը»։ Մոտ 300 մարդ եկել է Տրոցկիին նավահանգիստ ուղեկցելու.խանդավառ ընկերներն ու կողմնակիցները նրան անմիջապես բարձրացրել են ուսերին։ Ամերիկացի լրագրող Ֆրենկ Հարիսը նախազգուշացրել է Տրոցկիին, որ իր անդրատլանտյան ճանապարհորդության ընթացքում նա կարող է հայտնվել բրիտանական իշխանությունների ձեռքում։
Սարգիս Կուկունյանի արշավանք
Հայ ժողովրդի նոր շրջանի պատմության մեջ առանձնահատուկ տեղ են գրավում 19-րդ դարի վերջին տասնամյակի իրադարձությունները։ Հայ ժողովրդի գոյապայքարի պատմության մեջ ձևավորվեց զինված պայքարի փուլը, որը նպատակ ուներ զինված պայքարի միջոցով արևմտայայությանն ազատագրել օսմանյան բռնակալությունից։ 19-րդ դարի վերջին տասնամյակում արևմտահայության ազատագրության համար սկիզբ առած քաղաքական շարժման վառ արտահայտություններից մեկը Սարգիս Կուկունյանի արշավանքն էր։
Տրոցկու վերադարձը Ռուսաստան (1917)
Ձերբակալություն Կանադայում
Ինչպես և նախազգուշացրել էր Հարիսը, կանադական Հալիֆաքս քաղաքում նավի և ուղևորների զննման ժամանակ բրիտանական իշխանությունները ներկալել են Լև Տրոցկուն։ Ռազմագերիների ճամբարում նա շարունակել է հեղափոխական աշխատանքը մի քանի հարյուր գերմանացի զինվորների շրջանում. նրա ելույթները հաջողություն են ունեցել։ Տրոցկու ձերբակալությունը ռեզոնանս է առաջացրել ինչպես Ռուսական մամուլում, այնպես էլ միջազգային ասպարեզում. ընդ որում, Տրոցկու ազատ արձակմանը ակտիվորեն նպաստել է բոլշևիկների առաջնորդ Վլադիմիր Լենինը։ Արդյունքում, մի քանի շաբաթ տևած ձերբակալությունը Տրոցկուն մոտեցրել է բոլշևիկներին։ Ազատ արձակվելուց հետո Տրոցկին ընտանիքի հետ շարունակել է իր ճանապարհը դեպի Եվրոպա։
Սարգիս Կուկունյանի արշավանք
Արշավանքի նախապատրաստություն
19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին հայ ազգային- ազատագրական պայքարում եղել են գործիչներ, որոնք ձգտում էին ազատագրական պայքարը կամ հեղափոխությունն այնպես կազմակերպել, որ չքայքայվեր արևմտահայ տարրը։ 19-րդ դարի վերջի հայ ազատագրական պայքարում նման գործիչներից էր Հակոբ Սարկավագը։ Սարգիս Կուկունյանը, երբ Թիֆլիսում էր, այստեղ է հասնում Հակոբ Սարկավագը,ով հանդիպում է Գրիգոր Արծրունուն, հավատացնում, որ հայ ժողովուրդը պատրաստ է զինված պայքարին ։
Տրոցկու վերադարձը Ռուսաստան (1917)
Ճանապարհի ավարտը
Տրանսատլանտյան շոգենավից, որը Տրոցկու խմբին Հալիֆաքսից Շվեդիա էր հասցրել, հեղափոխականը գնացք է նստել։ Ֆինլանդիայում տեղափոխվելով՝ նա շուտով հասավ Պետրոգրադ. այս անգամ բրիտանական իշխանությունները, որոնք պաշտպանում էին շվեդ-ֆիննական սահմանը, նրան խոչընդոտներ չեն ստեղծել։
Սարգիս Կուկունյանի արշավանք
Հակոբ Սարկավագ և Սարգիս Կուկունյան համագործակցություն
Հակոբ Սարկավագի և Սարգիս Կուկունյանի ծանոթությունը կայանում է Գրիգոր Արծրունու միջոցով։ Նա խորհուրդ է տալիս սարգիս Կուկունյանին իր խմբում ընդգրկել Հակոբ Սարկավագին՝ որպես երկիրը ճանաչող ու փորձված խորհրդատուի՝ տալով զենք ու ձի ։ Կուկունյանը, անտեղյակ լինելով Արևմտյան Հայաստանում տիրող իրավիճակին, սկսում է աշխատել Սարկավագի հետ։ Սակայն, վերջինս դեմ է լինում Սարգիս Կուկունյանի ծրագրած արշավանքին՝ գնելով, Ս. Կուկունյանը և Հ. Սարկավագը սկսում են զինվորագրված երիտասարդությանը ոչ մեծ խմբերի բաժանել և գաղտնի ուղարկել սահմանամերձ գավառները։
Տրոցկու վերադարձը Ռուսաստան (1917)
Ճանապարհի ավարտը
Նախկին Ռուսական կայսրության մայրաքաղաքում Տրոցկին հայտնվեց 1917 թվականի մայիսի 5-ին։ Քաղաքի մոտակա Բելոոստրով կայարանում, որտեղ անցնում էր Ֆինլանդիայի սահմանը, բոլշևիկների և Միացյալ ինտերնացիոնալիստների խմբի ներկայացուցիչները (ավելի ճիշտ՝ միջտարածաշրջանային սոցիալ-դեմոկրատական կազմակերպություն) մտան Տրոցկիի վագոն, որում գտնվում էին նաև 2-րդ ինտերնացիոնալի նախագահ Էմիլ Վանդերվելդեն և բելգիացի սոցիալիստ Հենդրիկ դե Մանը)՝ ռուս հեղափոխականի հանդիպման համար։ «Միջշրջանային»-ը ներկայացնում էին Տրոցկու հին ծանոթ Մովսես Ուրիցկին և Հայ սոցիալ-դեմոկրատ Լև Կարախանը. նրանք երկուսն էլ առաջատար դերեր էին խաղում կազմակերպությունում։ Ի տարբերություն նրանց, բոլշևիկները հանդիպման համար ուղարկեցին ավելի քիչ բարձրաստիճան գործիչ՝ բանվոր Մետալիստ Գրիգորի Ֆեդորովին։ Մենշևիկները չեն հանդիպել Տրոցկիին։
Սարգիս Կուկունյանի արշավանք
Ս. Կուկունյանն արշավանքի կազմակերպիչ
1890 թվակականին Ս. Կուկունյանը Թիֆլիսից դեպի սահման է ճանապարհում 50-60 հրացան։ Հսկողության համար նշանակվում են երկու ուղեկցողներ, որոնցից մեկը վերցրել էր լուսանկարչական մի գործիք, որպեսզի կասկած չհարուցվեր, թե շարժվում են դեպի սահմանամերձ շրջաններ։ Ս. Կուկունյանը զբաղված էր կազմակերպչական գործերով Զենքերը ճանապարհելուց հետո թողնելով Թիֆլիսը Կուկունյանն անցնում է Լոռի, Ղազախ, Բորչալու, ապա Շիրակ՝ Ալեքսանդրապոլ և Կարս։
Տրոցկու վերադարձը Ռուսաստան (1917)
Ճանապարհի ավարտը
Նույն Ֆինլանդիայի կայարանում, որտեղ մեկ ամիս առաջ Լենինը «դեբյուտ» էր արել, տեղի ունեցավ հանրահավաք՝ պաշտոնական ողջույններով, և Ֆեդորովը խոսեց անձամբ Վլադիմիր Իլյիչի անունից։ Իր նախապատրաստված ելույթում Ֆեդորովը կենտրոնացավ հեղափոխության հետագա փուլերի, պրոլետարիատի բռնապետության և զարգացման սոցիալիստական ուղիի վրա։ Տրոցկին «ընդունեց Լենինի մեկնած ձեռքը» և իր պատասխան խոսքում հանդես եկավ Լենինյան դիրքորոշումների հետ համաձայն.
Սարգիս Կուկունյանի արշավանք
Ս. Կուկունյանն արշավանքի կազմակերպիչ
Երկու- երեք ամիս Սարգիս Կուկունյանը պտտվում է Ալեքսանդրապոլի գավառում և Կարսի մարզում՝ խումբը համալրելով և զինելով։ Հետագայում արշավանքի մասնակից Արամայիս Ազնավուրյանը պատմում է.«Երկու ամսուան ընթացքին կրցան խումբը զինել բերդանի, պիբոլի, վինչեսթր և սնեյդըր ձեւի արագաձիգ հրացաններով։ Հրացանները, փամփուշտները և այլ ռազմական առարկաներ, կրցած էին սեփական միջոցներով ապահովել, մասամբ ուրիշնեէն նուէր ստացած դրամներով գնել։ Փամփուշտները կը գտնուէին Կարսի շրջանը, Սողանլուղի գաւառի Սարըղամիշ և Ալեքսանդրապոլ քաղաքը» ։
Տրոցկու վերադարձը Ռուսաստան (1917)
Պայմանավորվածություն Պետրոգրադում
Մեծ դժվարությամբ Տրոցկին ընտանիքի հետ կարողացավ բնակություն հաստատել «Կիևյան սենյակներ» փոքրիկ հյուրանոցի նույն սենյակում։ Հաջորդ օրը նրան հայտնվեց նախկին փականագործ Ալեքսանդր Լոգինովը (Սերեբրովսկի), որն այդ ժամանակ դարձավ ինժեներ և սպա, իսկ 1905 թվականին մասնակցեց Սանկտ Պետերբուրգի խորհրդի մարտական դրուժին, որը ղեկավարում էր Տրոցկին։ Լոգինովի առաջարկով Տրոցկին տեղափոխվեց նրա «հարուստ» բնակարան. շուտով, քաղաքական տարաձայնությունների պատճառով, Տրոցկի-Սեդովների ընտանիքը վերադարձավ հյուրանոց։