cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռուբեն Ռշտունի
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռշտունիներ Կատեգորիա:Հայ իրավաբաններ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:ԵՊԼՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ
Գլաուկոնիտ
Գլաուկոնիտ, գլավկոնիա (հունարեն՝ γλαυχός — բաց երկնագույն), միներալ, երկաթի ջրային ալյումինասիլիկատ հիդրոփայլարների խմբից։ Պարունակում է մինչև 21% երկաթի օքսիդ և ենթօքսիդ։ Բյուրեղագիտական համակարգը մոնոկլինային է։ Տարածված է գլխավորապես մեզոզոյան և կայնոզոյան հասակի նստվածքային ապարներում՝ կլորավուն հատիկների ձնով։ Կիրառվում է ջրի կոշտության նվազեցման, կանաչ ներկ ստանալու համար, նաև որպես կալիումական պարարտանյութ։
Կատեգորիա:Միներալներ Կատեգորիա:Կալիումի միներալներ Կատեգորիա:Նատրիումի միներալներ Կատեգորիա:Ալյումինի միներալներ
Ժելյուխովո
Ժելյուխովո (Желюхово), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Ճիչերի թագուհիները
Ճիչերի թագուհիները (Scream Queens), ամերիկական հեռուստասերիալ՝ ստեղծված Ռայան Մյորֆիի, Բրեդ Ֆելչակի և Իեն Բրեննանի կողմից։
Ժելյուխովո
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։
Կրուժկովցի
Կրուժկովցի (Кружківці), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Նովոուշիցկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կրուժկովցի գյուղում բնակվում էր 154 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1064 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 144,74 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Նովոուշիցկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1672 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ազի գավառ
Ազ, գավառ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթում ։
Ժելյուխովո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ճիչերի թագուհիները
2-րդ սեզոնի սյուժեն տեղի կունենա հոսպիտալում։ Հեռուստասերիալը պատմում է հոսպիտալում տեղի ունեցող աննորմալ երևույթներ, որոնք ուղեկցվում են բազմաթիվ սպաննություններով։ 2-րդ սեզոնի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2016 թվականի սեպտեմբերի 20-ին։
Սյուժե
Առաջին եթերաշրջանը կենտրոնացած էր "Կապպա կապպա տաու" կանացի ակումբի վրա, որը ՈՒոլլես համալսարանում էր գտնվում։ Կամպուսում հայտնվում է Կարմիր սատանան, ով սերիական մարդասպան է և կրում է հագուստ՝ համալսարանի թալիսմանով։ Նրա թիրախը «Կապպա կապպա տաու»-ի աղջիկներն են ։ Աղջիկները նույնիսկ չեն կասկածում, որ նրանց մեջ կա մարդասպան, որը ցանկանում է սպանել բոլորին։
Նախարտադրություն
2014 թվականի հոկտեմբերի 20-ին հայտարարվեց, որ FOX հեռուստաընկերությունը պատվիրել է 13 սերիանոց սերիալ ստեղծված Ռայան Մյորֆիից, ով ստեղծել է "Խոր" և "American Horror Story" սերիալները։ Պրոդյուսերներ ընտրվեցին Ռայան Մյորֆին, Բրեդ Ֆելչակը, Բրեննանը և Դանտե Դի Լորետոն ։
Քասթինգ
2014 թվականի դեկտեմբերին հայտնի դարձավ, որ ֆիլմի գլխավոր դերերում կլինեն Էմմա Ռոբերթսը և Ջեյմի Լի Քյորթիսը։ 2015-ի հունվարին Լիա Միշելը, Կեկե Փալմերը և Էբիգեյլ Բրեսլինը միացան նախագծին։ Պարզ դարձավ, որ Արիանա Գրանդեն և Նիք Ջոնասը կունենան երկրորդական դերեր ամբողջ սեզոնի ընթացքում։ 2015 թվականի փետրվարին դերասանական կազմին միացան Բիլլի Լուրդը և Սկայլեր Սեմյուելսը։ Երկրորդ սեզոնի դերասանական կազմին միացան Թեյլոր Լոթները և Ջոն Սթամոսը, ինչպես նաև դերասանական կազմում կլինի Քոլթոն Հեյնսը։
Նկարահանումներ
Առաջին սեզոնի նկարահանումները սկսեցին 2015 թվականի փետրվարին Նոր Օռլեան քաղաքում։ Նախագծի պրեմիերան տեղի ունեցավ 2015 թվականի սեպտեմբերի 22-ին ։
Սուրբ Խաչ եկեղեցի (Ապարան)
Սուրբ Խաչ եկեղեցի, կանգուն հայկական եկեղեցի Հայաստանի Արագածոտնի մարզի Ապարան քաղաքում։ Համարվում է, որ այն կառուցվել է 4-րդ դարի վերջերին ։ Եկեղեցին վերանորոգվել է 1877 թվականին։ Եկեղեցու քահանաններն են Տեր Մուշե քահանա Վահանյանը և Տեր Սարգիս քահանա Սարգսյանը։
Ճիչերի թագուհիները
Նկարահանումներ
2-րդ սեզոնի նկարահանումները սկսվել են 2016 թվականի հուլիսին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2010-ականների ամերիկյան սարսափ հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ
Սուրբ Խաչ եկեղեցի (Ապարան)
Օծություն
1996 թվականի նոյեմբերից աղոթքների, շարականների, օրհներգների հնչյուններից արթնացած հնամենի քարերը երգում են բազմության հետ նեդաշնակ։
Նույն սարսուռը ապրեցին նաև չորս ավետարանիչների որմերը և Սուրբ սեղանը հաջորդ օրը՝ մայիսի 5-ին՝ իրենց մեջ ներծծելով այս ամենը, սրբագործվելով Ամենայն Հայոց Հայրապետի հովվապետական Աջով։
Վերաշինված, վերաօծված տաճարում Տեր Մամբրե քահանա Պատուրյանին էր շնորհ արվել մատուցելու առաջին Սուրբ Պատարագը։ Նրան սպասավորում էին տաճարի վերակառուցմանը համահունչ աճած, նորոգված երիտասարդ սարկավագներ ու դպիրներ։
Տաճարը և ժամանակ
Պատմական Այրարատ նահանգի պատմական Նիգ գավառում Գնթունյաց իշխանները կառուցել են վաղ քրիստոնեական դարաշրջանի երկու բարձրարժեք կոթողներ՝ ի վկայություն իրենց բարեպաշտության և շինարարական մեծագործության։ Մեկը՝ մյուսը՝
Դարերի անցուդարձին անհաղորդ, ամեն տեսակ «իզմ»-երի բերած ձևափոխություններին անտարբեր, նախնական կերպարին հարազատ՝ 21-րդ դար հասավ միայն այս տաճարը՝ Ապարանի Սուրբ Խաչ եկեղեցին։
Միջնադարում կորցնելով իր նախնական թաղակապ ծածկերը՝ այն կրկին ծածկի տակ առնվեց 1877 թվականին։
Գնթունիները այն հիմնովին վերաշինել են 4-րդ դարի սկզբին՝ հարիր նոր՝ քրիստոնեական աշխարհընկալման, և այն հետագա դարերին, կրելով մասնակի աննշան փոփոխություններ, մեզ է հասել անաղարտ՝ իր նախնական հորինվածքով։
40-ականների վերջին այն պղծվել է, քանի որ այն օգտագործել են որպես կոլտնտեսության պահեստ, բայց 1959 թվականին վերադարձվել է բնակավայրի ծխական համայնքին՝ շնորհիվ ծխական համայնքի խորհրդի և նրա նախագահի՝ դարբին Սենո Մայիլյանի։
Պատմական Այրարատ աշխարհի պատմական Նիգ գավառի պատմական Քասախ ավանի կենտրոնից բխել է «40 աղբյուր» կոչված սառնորակ գետը։ Նույն գետի ակունքների մոտ կառուցված Ապարանի Սուրբ Խաչ եկեղեցուց 1700 տարիներ շարունակ հորդել է Սուրբ Հոգու կենարար ջուրը՝ ոռոգելով Տիրոջ անդաստանները Ավետարանի կենարար լույսով։
Տաճար և պատերազմ
1700-ամյա տաճարը անցել է բազմաթիվ փորձությունների միջով, տեսել է երկրաշարժեր, սովեր, համաճարակներ, պատերազմներ, սակայն մնացել է կանգուն։ Թե՛ խաղաղ օրերին, թե՛ արհավիրքի տարիներին նրա սուրբ Սեղանից դարեր շարունակ բաշխվել է Կենաց հացը։
1918 թվականի մայիսին Ալեքսանդրապոլում առկա ամենալուրջ ռազմական զորությունը՝ Հայոց բանակը, Էրզրումի, Սարիղամիշի, Կարսի անսպասելի հարձակումից հետո նահանջում էր։
Մայիսի 15-ին ընկավ Ալեքսանդրապոլը։ Անդրանիկը Դսեղ էր բարձրացել, գեներալ Նազարբեկովը Ղարաքիլիսայում տված ճակատամարտից «հոգնած», զորքը քաշում է Դիլիջան… Անհնար է մեղքերի բեռան տակ կռվել և, առավել ևս, հաղթել։ Այստեղ, Քասախի ակունքներում 15-րդ դարերի խորքից արձագանքվում է Ավարայրում հնչած կոչը, և … տղերքը գյուղամիջում ծնկած լվացվում էին Փրկչական Արյունով՝ հեռացնելով իրենցից ամեն կեղտ կոչված բան՝ ականջալուր Ս. Զորավարի հորդորին.
Տաճարի ճարտարապետություն
Ապարանի Սուրբ Խաչ եկեղեցին գլխավոր կենտրոնական կառույցն է ճարտարապետական մի համալիրի, որից պահպանվել են 5-րդ դարում կառուցված եկեղեցու հիմնապատերը, ինչպես և 2 եկեղեցիների միջանկյալ տարածքում կառուցված սրահի։ Այս սրահը, ամենայն հավանականությամբ, ծառայել է որպես ճեմարան՝ նախօրինակը լինելով Սանահինի վանքի հանրահայտ «Մագիստրոսի ճեմարանի»։
Պեղումներից հայտնաբերված ճարտարապետական բեկորները վկայում են համալիրում այլ բնույթի շինությունների երբեմնի առկայությունը, որոնցից, ցավոք, ոչ մի հետք չի պահպանվել։ Համալիրը զարդարել են նաև վաղ քրիստոնեական շրջանին բնորոշ քառակող հուշասյուներ և արխաիկ խաչքարեր, որոնցից մեկը գտնվեց և վերատեղադրվեց բարեկարգման աշխատանքների ավարտական փուլում։
Տաճարի հորիզոնական առանցքի շուրջ զարգացող ծավալատարածական հորինվածքը, որ արևելքում ավարտվում է խորանի աբսիդով, եռավան բազիլիկ է, սակայն խիստ տարբեր նախորդ շրջանից հայտնի նույնատիպ շինություններից։ Քասախի բազիլիկ տաճարը իր էքստերիերի ճարտարապետությունում զուսպ է և առնական։ Հիմնական արտահայտչամիջոցը այստեղ պատերի լոկալ հարթության և բացվածքների ու առաջ եկած պորտալների համաչափական համակարգն է և լուսարվեստային խաղը։ Ողջ ճարտարապետական մտածողությունը ի սպաս է դրված աղոթքի և փառաբանության հարիր տարածության կազմակերպմանը, որը և Քասախի բազիլիկ տաճարի ճարտարապետության մեծագույն գեղագիտական արժեքն է հանդիսանում։ Այս մտածողությանը ձգտել է հարազատ մնալ վերականգնող ճարտարապետը՝ նորաստեղծ տարրերի (բեմը, սուրբ Սեղանը, Մկրտության Ավազանը) մշակման մեջ՝ ենթարկելով դրանք տաճարի գեղագիտական արտահայտչականությանը։
Ուենալով փաստացի նյութ կառույցի կղմինդրածածկ լինելու վերաբերյալ՝ տաճարը կրկին ծածկվեց կղմինդրով, որի ձևը կրկնում են 5-րդ դարից պահպանված կղմինդրի ձևերը։ Այս ամենով հանդերձ, Ապարանի Սուրբ Խաչ եկեղեցին Քասախի (բազիլիկ տաճարը) ոչ միայն վաղ քրիստոնեական շրջանի առաջնեկն է, այլև բարձրարժեք ճարտարապետական մի հորինվածք է՝ քարեղեն մարմնացումը Ավետարանի լույսի, սիրո ու ճշմարտության՝ զուսպ, առնական, միաժամանակ ջերմ ու մարդամոտ։ Այն իրավամբ հայ քրիստոնեական ճարտարապետության եզակի գոհարներից է և բարձրարվեստ մի հուշարձան միանավ բազիլիկների շարքում։
Տաճար և քահանաներ
1796 թվականին Էրզրումի վիլայեթի Դութաղ բնակավայրի քահանա Տեր Հարությունը գերդաստանով տեղափոխվում է Արևելյան Հայաստան և հանգրվանում է այդ տարիներին գրեթե ավերակ Ապարան գյուղում։ Նրա մահից հետո նրա որդիները իրենց միացած գաղթականների հետ 1816 թվականի մայիսին հիմնվում են Ապարանում՝ նորոգելով Սուրբ Խաչ եկեղեցու հարևանությամբ գտնվող մի քանի տներ։
Սուրբ Խաչ եկեղեցին կրկին վերազարթնում է 19-րդ դարի իր առաջին քահանա Տեր Մարտիրոսի և նրա շուրջը համախմբվող ծխական համայնքի աղոթքներից։ 1860 թվականին վախճանված Տեր Մարտիրոսին փոխարինում է նրա որդին՝ Տեր Սահակը՝ քահանայագործելով եկեղեցում մինչև 1918 թվականը իրեն լծակից ունենալով կրտսեր եղբորը՝ Տեր Ռաֆայելին։ Վերջինս ձեռնադրվել է 1902 թվականին՝ ձեռամբ Խրիմյան Հայրիկի (Մկրտիչ Ա)։
Տեր Ռաֆայելի աղոթքներով բժշկվում էին հիվանդներ, դարձի ու ապաշխարության ճանապարհը բռնում հանցագործներ, ավազակներ։ Նրա աղոթքներով ցրվում էին կարկտաբեր ամպերը, բացվում էին երկնքի գոց դռները, և երկինք հառած շինականի աչքերը անձրևում էին՝ խառնվելով որպես օրհնություն տեղացող հորդառատ անձրևի շիթերին։ Նրան ձերբակալելու, աքսորելու ՉԿ-ի փորձերը միշտ ձախողվում էին երկնային միջամտությամբ։ 1946 թվականի հունվարի 17-ին 92-ամյա քահանան կնքում է իր մահկանացուն՝ մահվանից առաջ հասցնելով մկրտել Ապարանի նորածիններին։ Նրանից հետո աթեիզմը ամրապնդվում է նաև Ապարանում։ Բայց ծնվողները պիտի մկրտվեին և ննջողներն էլ պետք ունեին հոգեհանգստի, որ ի պաշտոնե կատարում է Տեր Հովհաննես քահանան մինչև իր մահը՝ 1959 թվականը։ Այնուհետև ապարանցիները ստիպված էին հասնել Էջմիածին կամ Երևան՝ հոգևոր կարիքների բավարարման համար։
1974 թվականին Ապարանի տարածքի հոգևոր կարիքների բավարարումը հանձնվում է Տեր Հարություն քահանա Եսայանին։ Նրա մահվանից հետո Ապարանի ծխական համայնքը և՛ կար, և՛ չկար։
Հոգևոր կյանքը վերազարթոնք է ապրում և աշխույժանում է 1989 թվականին Ապարանում հոգևոր հովիվ նշանակված Տեր Մկրտիչ քահանայի գործունեությամբ։ 1993 թվականի աշնանը Տեր Մկրտիչ քահանայի Շվեդիա վերաբնակվելու հանգամանքով համայնքը կրկին մնում է անհովիվ։
Արարատյան Հայրապետական թեմի Առաջնորդական փոխանորդ Գարեգին արքեպիսկոպոս Ներսիսյանի հոգածության շնորհիվ տարածքի հոգևոր սպասավորությունը ստանձնում է Տեր Աթանաս վարդապետ Մովսիսյանը։ 1996 թվականին վերաբացված Սուրբ Խաչ եկեղեցում հոգևոր հովիվ է նշանակվում Տեր Հարություն քահանա Եսայան կրտսերը՝ Տեր Հարությունի որդին։ 1997 թվականին Սբ.Խաչ եկեղեցում կատարվեց սարկավագական ձեռնադրություն ձեռամբ Տ.Նավասարդ արքեպիսկոպոս Կճոյանի։ Ձեռնադրվեցին Հովհհանես սարկավագ Վահանյանը, ով հիմա եկեղեցու հոգևոր հովիվն է և Հայկ սարկավագ Պետրոսյանը, ով հետո վերանվանվեց Տեր Ղազար և քահանայության կոչվեց Բյուրավանի եկեղեցում։
Շուրջ 13 տարի իր բարեսեր ծառայությունը բերեց Սուրբ Խաչ եկեղեցուն Տեր Վիրապ քահանա Ղազարյանը։ Այնուհետև Վեհափառ Հայրապետի բարձր տնօրինությամբ տեղափոխվեց Ոuկրաինա, ում էլ փոխարինեց Տեր Օշին քահանա Հայրապետյանը և Տեր Մուշե քահանա Վահանյանը։
Տաճար և համայնք
1991 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Ապարանի պիոներների տան դահլիճում հիմք դրվեց Հայ Առաքելական Եկեղեցու Եկեղեցասիրաց Եղբայրակցության Ապարանի մասնաճյուղին՝ օրհնությամբ տեղի հոգևոր հովիվ Տեր Մկրտիչ քահանայի։
1992 թվականի հուլիսին ժողովրդական պատգամավորների Ապարանի շրջանային խորհրդի գործադիր կոմիտեի որոշմամբ մասնաճյուղը գրանցվում է Ապարանի «Սահակ-Մեսրոպ» հոգևոր-մշակութային-կրթական-բարեգործական համայնք-միություն։ «Սահակ-Մեսրոպ» համայնք-միությունը, գերխնդիր ունենալով Ապարանում և հարակից տարածքներում Մայր Եկեղեցու ծխական համայնքների ձևավորումը, միաժամանակ ստանձնեց Սուրբ Խաչ եկեղեցու վերակառուցման, վերաբացման ծանր ու պատասխանատու գործը։
1992 թվականի աշնանից, ամիսը մեկ անգամ և, մանավանդ տաղավար տոներին, Սուրբ Պատարագ էր մատուցվում կառուցվող եկեղեցու հարավային պատի տակ՝ բացելով տասնամյակներ փակ շնորհաբաշխ Սեղանը՝ հավիտենական կյանքի կերակուր բաշխելով Ապարանի ժողովրդին։
Ֆինանսական դժվարությունների հետևանքով ամբողջովին չավարտված աղոթատան աշխատանքները սպասեցին ևս 5 տարի, բայց նորաշեն և նորաօծ մկրտության սուրբ Ավազանից վերստին ծնունդ էին առնում Մայր Եկեղեցու զավակներ, սուրբ Խորանի առաջ հավատարմության ու խոնարհության ուխտ էին կնքում երիտասարդ զույգեր, և ամեն կիրակի բաշխվում էր Տերունական կենարար Մարմինն ու Արյունը։ Եկեղեցու բացումից մեկ տարի անց ձեռամբ թեմակալ Առաջնորդ գերաշնորհ Տ. Նավասարդ եպիսկոպոս Կճոյանի սարկավագության աստիճանի են արժանանում «Սահակ-Մեսրոպ» ՀՄԿԲ համայնք-միության անդամներ Հովհաննես Վահանյանը և Հայկ Պետրոսյանը, որոնք Սուրբ Խաչ եկեղեցում ծառայությանը զուգահեռ Ավետարանի կենարար խոսքն էին տանում Ապարանի գյուղեր և այլուր։
1998 թվականին համաձայն Հայաստանի Հանրապետության օրենքի համայնք-միությունը գրանցվում է որպես հասարակական կազմակերպություն։ 2000 թվականին Առաջնորդական տեղապահ նշանակված Վազգեն վարդապետ Միրզախանյանը, իր գործունեության կարևոր կետերից մեկը նկատելով Սուրբ Խաչ եկեղեցու վերակառուցման աշխատանքների ավարտումը և եկեղեցու վերաօծությունը, ամեն ջանք գործ դրեց այդ ուղղությամբ, և 2001 թվականի աշնանը սկսվեց վերակառուցման աշխատանքների ավարտական փուլը։
Ի հեճուկս 2001-2002 թվականների խստաշունչ ձմռան մատուցած անակնկալների, շինարարների խումբը հաջողությամբ ավարտին հասցրեց կղմինդրածածկի աշխատանքները, իսկ բարեկարգման աշխատանքները ընթանում էին անմիջական ջանքերով՝ հավատավոր ժողովրդի և, մասնավորապես, կազմակերպության երիտասարդաց միության՝ գլխավորությամբ հոգևոր հովիվ Տեր Վիրապ քահանայի և անխոնջ և հաստատակամ Սպարտակ Ղարիբյանի։
Ծանոթագրություններ
խ ա Կատեգորիա:Ապարանի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի տեսարժան վայրեր
Կոմս Մոնտե-Քրիստո (հեռուստասերիալ, 1998)
«Կոմս Մոնտե-Քրիստո» (Le Comte de Monte-Cristo), Ֆրանսիայի, Իտալիայի և Գերմանիայի համատեղ արտադրությամբ մինի սերիալ, որի ռեժիսորն է Ժոզե Դայանը։ Նկարահանվել է 1998 թվականին Ալեքսանդր Դյումայի համանուն վեպի հիման վրա։ Գլխավոր դերերը կատարել են Ժերար Դեպարդիեն և Օռնելա Մուտին։
Սյուժե
1815 թվականին, իր և գեղեցկուհի Մերսեդեսի նշանադրության օրը, երիտասարդ ծովային կապիտան Էդմոն Դանտեսը առանց դատավարության և հետաքննության բանտարկվում է Իֆ ամրոցում։
Քսան տարի Դանտեսը անցկացնում է ամրոցի զնդաններում, մինչև նրան հաջողվում է փախչել։ Մոնտե-Քրիստո կղզում նա գտնnւմ է հեքիաթային գանձեր, որոնց մասին նրան պատմել է խցի հարևանը։ Ազատ ու հարուստ Դանտեսը մի տարի ճանապարհորդում է արևելքում։
Անհամար հարստությունը և նուրբ գործելաձևը Մոնտե-Քրիստոյին թույլ են տալիս առանց դժվարության մտնել փարիզյան բարձր հասարակություն։ Երեք դավադիրներից, որոնց պատճառով բանտում էր հայտնվել Դանտեսը, ոչ մեկը նրան չի ճանաչում։ Միայն Մերսեդեսը, որը դարձել էր չարագործ Մոնդեգոյի օրինական կինը, կասկածում էր սիրելիի վերադարձի մասին, ում թաղել էր իր մտքերի մեջ ավելի քան քսան տարի առաջ...
Մեկ իտալացի քահանայի տեսքով, մեկ անգլիացի լորդի դիմակով Մոնտե-Քրիստոն մտնում է իր թշնամիների կյանք, որպեսզի գտնի նրանց առավել խոցելի տեղերը և տա արժանի հակահարված։
Մերսեդեսից վրեժ լուծելու համար, Մոնտե-Քրիստոն Քամիլա դը լա Ռիշարդեին օգնության ձեռք է մեկնում։ Սակայն կոմսին խանդը ոչ պակաս ցավ էր պատճառում, քան Մերսեդեսին. նա մնացել էր կոմսի սիրելի կինը, ինչպես եղել էր միշտ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Արկածային ֆիլմեր ըստ երկրի Կատեգորիա:Հեռուստասերիալներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հեռուստասերիալներ ըստ երկրի և ժանրի Կատեգորիա:1998 ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Պրունա
Պրունա (Pruna), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Սևիլյա պրովինցիայի մեջ՝ Անդալուսիա ինքնավար համայնքում ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սյեռե Սյուր դե Սևիլյա շրջանի կազմում։ Զբաղեցնում է 100 կմ² մակերես։ Բնակչությունը՝ 2892 մարդ (2010)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 106 կմ հեռավորության վրա։
Պլեշկովո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)
Պլեշկովո (Плешково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 9 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Աարոն Հանտ
«Վերդեր»
Իր առաջին պրոֆեսիոնալ պայմանագիրը կնքել է 2003 թվականին՝ «Վերդեր»-ի հետ։ Գերմանական ակումբի կազմում ֆուտբոլիստը հանդես է եկել 2014 թվականին։
«Վոլֆսբուրգ»
2014 թվականի մայիսի 27-ին Հանտը տեղափոխվել է գերմանական «Վոլֆսբուրգ», և թիմի հետ կնքել պայմանագիր մինչև 2017 թվականը ։
Ազգային հավաքական
2009 թվականից սկսած Հանտը հանդես է գալիս Գերմանիայի ազգային հավաքականում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Վերդերի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վոլֆսբուրգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Համբուրգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի ֆուտբոլիստներ
Հայաստան (շաբաթաթերթ, Կ․ Պոլիս)
«Հայաստան», քաղաքական, բանասիրական և առևտրային շաբաթաթերթ։
Պատմություն
Կոստանդնուպոլսի հայոց պատրիարքության պաշտոնաթերթ։
Լույս է տեսել 1846–1852 թվականներին Կոստանդնուպոլսում՝ աշխարհաբար (մասամբ՝ գրաբար)։ Խմբագիրներ՝ Հովհաննես Չամուռճյան, Մկրտիչ Աղաթոն։
Արևմտահայ առաջին պաշտոնաթերթն է։ «Հայաստան» եկեղեցու և օսմանյան պետության շահերին ծառայեցնելու Հովհաննես Չամուռճյանի ջանքերին հակառակ՝ Մկրտիչ Աղաթոնի օրոք (1848 թվականից) լուսաբանել է Արևմտյան Հայաստանում կատարվող հասարակական-քաղաքական առաջադիմական իրադարձություններն ու տեղաշարժերը։
Տպագրել է հոդվածներ Եվրոպայում ազատագրական շարժումների, տնտեսագիտության, առևտրի կազմակերպման և այլ հարցերի վերաբերյալ։
Անդրադարձել է Հայաստանյայց առաքելական և կաթոլիկ եկեղեցիների առճակատմանը։
Զիրց
Զիրց, քաղաք Հունգարիայի Հանրապետության Վեզսպրեմ երկրամասում։ Ըստ 2004 թվականի մարդահամարի՝ քաղաքի բնակչությունը կազմում է 7,157 մարդ, իսկ բնակչության միջին խտությունը 192.36 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարիայի քաղաքներ
Հայաստանյայց եկեղեցի (Նյու Յորք)
«Հայաստանյայց եկեցի», կրոնաբարոյական, գրական-գեղարվեստական, պատմական ամսաթերթ, ապա՝ եռամսյա։
Պատմություն
Ամերիկայի Հայոց առաջնորդարանի պաշտոնաթերթ։
Լույս է տեսել 1939–1961 թվականներին Նյու Յորքում։ Խմբագրակազմ (Մյուռոն Կրճիկյան, Եղիշե Սիմոնյան, Գառնիկ Հալաճյան, Սուրեն Մանվելյան, Իսահակ Ղազարյան, Նուպար Քյուփելյան, Գրիգոր Ոսկանյան և ուրիշներ)։ Լուսաբանել է առաջնորդարանի գործունեությունը, ամերիկահայ համայնքի առօրյան, տպագրել է կրոնական և պատմական թեմաներով նյութեր, գեղարվեստական ստեղծագործություններ։
Եղգարդ
Եղգարդ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խուլփի գավառակում կամ ըստ այլ բաժանմամբ Սասունի Տալվորիկի գավառակում։ Գտնվում էր Տալվորիկ գավառակի հյուսիսարևելյան կողմում՝ Տալվորիկ գետի աջ ափին, Մշո դաշտն իջնող լեռների լանջին։
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու դաշտավարությունն էր։
Եղգարդն ուներ Կույս Մարիամ անունով եկեղեցի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
(4662) Ռանկ
(4662) Ռանկ (Runk), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1984 թվականի ապրիլի 19-ին Անտոնին Մրկոսի կողմից Կլետում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,793829 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4893 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0984 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1705,68 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,211059 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,08° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1984 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անտոնին Մրկոսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Օմեն
Օմեն (Ommen ), համայնք Նիդերլանդների Օվերեյսել մարզում։ Տարածքը 179,99 կմ² է, բնակչությունը՝ 17.336 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 12.900 եվրո է։
Աշխարհագրական դիրք
Օմենը համայնք է Նիդերլանդների արևելյան մասում՝ Զվոլեից 20 կմ դեպի արևելք և Դեվենտերից 35 կմ դեպի հյուսիս-արևելք; Այն կազմված է Օմեն քաղաքից, որը գտնվում է Ֆեխտե գետի ափին,Լեմելե գյուղից և մի քանի ոչ մեծ ագարակներից։
Պատմություն
Ներկայիս Օմեն քաղաքի տարածքւմ մարդիկ բնակություն հաստատել են դեռևս 8-րդ դարում։ Քաղաքի կարգավիճակ Օմենը ստացել է 1248 թ.-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օվերեյսելի համայնքներ
Վահան Փափազյան
Վահան Մեսրոպի Փափազյան (Կոմս, Բժիշկ, ), հայ ազատագրական շարժման հայտնի առաջնորդներից և ՀՅԴ ականավոր ներկայացուցիչ, բժիշկ, քաղաքական գործիչ, լուսանկարիչ։
Վրթանես Փափազյանի կրտսեր եղբայրը ։
Վաղ տարիներ
Վահան Փափազյանը ծնվել է 1876 թվականին Թավրիզում, վանեցու ընտանիքում։ Ինը տարեկան հասակում հայրը՝ «շուշտակ» մականունով հայտնի եկեղեցական, քաղաքական գործիչ Տեր-Մեսրոպ քահանա Փափազյանը Սալմաստում դառնում է կաթոլիկների դավադրության զոհը և Վահանի դաստիարակությամբ սկսում է զբաղվել մեծ քույրը՝ Աշխենը։ Նրանց ընտանիքը բազմանդամ էր՝ 10 երեխա։ Եղել են 6 եղբայր, կրտսերը Վահանն է։ Նրա եղբայրներից է գրող Վրթանես Փափազյանը։ 1893 թվականին Թիֆլիսից տեղափոխվում են Նոր Նախիջևան։ Ցանկանալով ապրուստը ինքնուրույն հոգալ 16 տարեկանում դառնում է մի հրեա լուսանկարչի աշակերտ, յուրացնում արվեստը։ Շուտով հարում է Հնչակյան կուսակցությանը, սակայն Ալեքսանդրապոլում քրոջ որդու դաշնակցական Լևոն Գյուլումյանի միջոցով ծանոթանալով կուսակցական մամուլին, հանդիպելով երկրից եկած հայդուկներին Նոր Նախիջևան է վերադառնում կուսակցականապես դավանափոխված։ 1902 թվականին գարնանն արդեն Պետերբուրգում ուսանող Փափազյանը խույս տալով ձերբակալությունից փախչում է Ֆինլանդիա, ապա Շվեյցարիա՝ Ժնև։ Դրոշակի խմբագրատանը հանդիպում է Արտաշես Հովսեփյանին՝ ապագա հռչակավոր Մալխասին, Քրիստափոր Միքայելյանին, Սիմոն Զավարյանին։ Նրանց հանձնարարությամբ էլ, որպես լուսանկարիչ և վստահելի ընկեր Գայլ Վահանի խմբի հետ գալիս է Կովկաս՝ պատրաստվելով մեկնել Վասպուրական։ Նրան ընկերակցում էր Նիկոլ Պողոսյանը, ապագա հայտնի Իշխանը։
Մինչև սահմանանցումը վիրավոր հայդուկներից մեկին վիրակապող Վահանին կնքում են «բժիշկ» մականունով, իսկ հետագայում նրան կոչում են նաև «Կոմս»։ Առանց լուրջ փորձությունների Վահանն ու Իշխանը հասնում են Վան։ 1903 թվականին նոյեմբերին հաջող աշխատանքներ են տարվում կուսակցական կառույցը Վան քաղաքում և նրա շրջակա գավառներում ամրապնդելու ուղղությամբ։
Վահան Փափազյանը Օսմանյան խորհրդարանի պատգամավոր (1908-1912)
Մինչ Աղթամարի դեպքերը Կոմսը նախաձեռնում է Վանի բանտում պահվող նախ 101 տարվա ազատազրկման, ապա մահապատժի դատապարտված Վարդգեսի փախուստի գործը. պետք էր մինչև բանտախուց գետնուղի ական փորել, ինչպես ինքն է նշում, շուրջ 50 մետրից 45-ը արդեն պատրաստ էր, երբ անսպասելի կանչում են Աղթամար, և գործը մի քանի օր հետաձգվում է։ Հետագայում իր հուշերում նա գրում է.
1904 թվականի աշնանը Վան է գնում Արամ Մանուկյանն ու քարոզչական աշխատանքը, նոր թափ է ստանում։ Սակայն այս ոգևորությունը կարճ է տևում, ՀՅԴ բյուրոն Արամ Մանուկյանին ուղարկել էր, ոչ թե Կոմսի ենթակայության տակ աշխատելու, այլ նրա սխալները շտկելու, ինչից էլ նեղսրտելով Վահան Փափազյանը որոշում է հեռանալ։ 1905 թվականի հունվարին Կոմսն ու Քեռին (Արշակ Գավաֆյան) ծպտված թողնում են երկիրը, ավելի ուշ հասնում Երևան։ Հայ-թաթարական բախումների ժամանակ Նիկոլ Դումանի հրամանով նա մեկնում է Նախիջևան, Սարգիս Կոդաբաշյանի ենթակայությամբ կազմակերպելու ինքնապաշտպանության գործը։ 1906 թվականի աշնանը նրան կրկին հրավիրում են Վասպուրական։ Հասնելով Վան՝ անցնում է իր համար կարծես սովորական աշխատանքի։ Գարնանը վերադառնում են նաև ՀՅԴ 4-րդ համագումարին մասնակցելու համար Վիեննա մեկնած Արամ Մանուկյանն ու Իշխանը։
1912 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Կոստանդնուպոլսի հայոց ազգային ժողովը որոշում է ընդունում հայական հարցը բարձրաձայնել եվրոպական տերությունների առաջ։ Հիմնվում է Ապահովության խորհուրդ, որի նախագահը պատիարք Արշարունին էր, քարտուղարը՝ Վահան Փափազյանը։ Բացի Պատրիարքարանի նախագծից հայկական բարենորոգումների վերաբերյալ նախագիծ ներկայացրեց նաև Պողոս Նուբար Փաշան, որը դժգոհում էր պատրիարքարանի ներկայացրած նախագծից։ Այս պայմաններում պատրիարքարանի կողմից Եվրոպա է գործուղվում և Պողոս Նուբարի հետ բանակցությունների մեջ է մտնում Վահան Փափազյանը՝ նպատակ ունենալով հասնել փոխզիջումային տարբերակի ընդունմանը։ Մեկ ու կես ամիս տևած բանակցություններից հետո Վահան Փափազյանը և Պողոս Նուբարը հասնում են համաձայնության և ռուսական դեսպանությանը ներկայացնում երկկողմանի ընդունելի նախագիծ։ Ի վերջո 1914 թվականի հունվարի 26-ին կնքվում է ռուս-թուրքական համաձայանագիր հայկական բարենորոգումների վերաբերյալ, որին, սակայն վիճակված չէր իրագորրծվել, քանզի 1914 թվականից սկսված առաջին համաշխարհային պատերազմը այն թողնում է անավարտ։
Առաջին Համաշխարհային պատերազմ
Վահան Փափազյանը օգոստոսի 14-ին իտալական նավի վերջին ուղերթով ճանապարհվում է Բաթում, այնտեղից էլ Թիֆլիս, որտեղ հայությունը տարված էր կամավորական գնդեր կազմելու գործով։ Հարկ է նշել, որ Կոմսը այն գործիչների թվին էր, որոնք դեմ էին այդ շարժմանը, համոզված, որ այդ քայլով անտեղի գրգռելու են թուրքերին։ Թերևս նա ճիշտ էր, բայց գործընթացը կանգնեցնել արդեն անհնար էր։ Պատերազմի սկզբում Մուշում, որի դաշնակցության ակումբում հանգրվանել էր Փափազյանը, և առհասարակ Տարոնում կյանքը խաղաղ էր։ Թեև հայերը զանգվածաբար խուսափում էին զինակոչից, տեղական իշխանություններն առայժմ չէին դիմում բռնի միջամտությունների։ Վահան Փափազյանը իբրև Թուրքիո խորհրդարանի պատգամավոր և Դաշնակցության պարագլուխ, գործակցում էր նրանց հետ, նույնիսկ ընդգրկվում թիկունքի ուժերի կազմակերպման հանձնախմբում, սակայն փոխըմբռնում չկար և շահերի բախման պատճառով վերջնական խզումը մոտ էր։
Արևմտահայերից ակնկալված օգնությունը չստանալով՝ երիտթուրքերը անցնում են վճռական գործողությունների։ Առաջին քայլը զինական խմբերը ցրելն էր, և երբ Ռուբենն ու Կորյունը կանխելով իրենց սպանությունը Կոմս գյուղում նախահարձակ լինելով՝ քաշվում են Սասունի լեռները, ամեն ինչ խառնվում է իրար։ Տիֆից դեռևս չապաքինված Փափազյանը ևս տեղի տալով ընկերների հորդորներին հեռանում է լեռները միանալու Ռուբենին։ Իսկ Մշո դաշտում զինական ուժ գրեթե չկար։ 1915 թվականի գարնանը ռուսական բանակը մտնում է Վասպուրական, հերթը համոզված էին Տարոնին է, սակայն թուրքերը դեռ ռմբակոծում էին բոլորովին անպաշտպան Մուշն ու դաշտավայրի գյուղերը։
Վահան Փափազյանը, որ դեռ երեկ երեսփոխան էր, պաշտոնական այր, դառնում է քսան հազար գաղթականների առաջնորդը. Տարոնի 200 հազար բնակչությունից փրկվում է միայն 10 հազարը։ Կոմսի ու Ռուբենի խմբում, երբ հասնում են ռուսներին մնացել էր մոտ 30 մարդ։ Ռուսական զորակայանից ուղևորվում են Իգդիր, ապա Էջմիածին, որտեղ պատահական հանդիպում են Հովսեփ Արղությանի կամավորական գնդին։ Կոմսը Երևանում հյուրընկալվում է հին բարեկամ Մալխասի տանը, ապա մեկնում Թիֆլիս, իսկ Վասպուրականի վերագրավումից հետո նշանակվում Բարեգործական Միության ներկայացուցիչ Վանում։
Վահան Փափազյանը մի շարք այլ գործիչների՝ Արամ Մանուկյանի, Արտակ Դարբինյանի, Անդրանիկի հետ նախաձեռնում է 1917 թվականի Արևմտահայերի առաջին համագումարը։ Վահան Փափազյանը, Լևոն Շանթի և Անդրանիկի հետ ընտրվում է համագումարի նախագահ։ Առաջին համագումարի որոշումները կենսագործելու նպատակով ընտրվում են ղեկավար մարմիններ Արևմտահայ մեծ ու փոքր ազգային խորհուրդներ և Արևմտահայ գործադիր բյուրո։ Վահան Փափազյանը ընտրվում է այդ երեք մարմիններում, միաժամանակ հանդիսանալով Ազգային բյուրոյի նախագահ։ Այս հույսի և պատրանքի նոր շրջանը փլուզվում է հոկտեմբերյան հեղափոխությամբ։ Հապճեպ զորակոչով հավաքվում է արևմտահայերից կազմված գունդ, որի կազմակերպչական հարցերով զբաղվում է Ապահովության խորհուրդը Վահան Փափազյանի ղեկավարությամբ, հրամանատար է նշականակվում Անդրանիկը։ Համատարած բարոյալքումը կասեցնելու համար շատ գործիչներ մեկնում են ճակատ, Վահան Փափազյանը գնում է Կարս, Սարիղամիշ, Երևան, Ալեքսանդրապոլ։ Համընդհանուր նահանջի օրերին որոշվում է Ապահովության խորհուրդը Թիֆլիսից տեղափոխել Հյուսիսային Կովկաս, բազմահազար գաղթականների հետ նա էլ է հասնում Վլադիկավկազ, ապա Կիսլավոդսկ, Եկատիրինոդար, որտեղ էլ տեղեկանալով կովկասյան երեք հանրապետությունների անկախության մասին վերադառնում է Թիֆլիս։
Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն
1918 թվականի վերջին Փարիզից ստացվում է Պողոս Նուբարի հրավերը, որպես Արևմտահայության Ապահովության խորհրդի նախագահ ՝ մասնակցելու Ազգային համագումարին. 1919 թվականի փետրվարի 24-ից ապրիլի 22-ին։ Վահան Փափազյանն ու Ավետիս Թերզիբաշյանը կազմում և հայության երկու հատվածները ներկայացնող պատվիրակություններին են տրամադրում «Վնասուց» հատուցման զեկուցագիրը։ Ինչպես ինքն է գրում. «Մեր պահանջը Թուրքիաեն 20 միլիարդ ֆրանկի կհասներ»։ Վահան Փափազյանը շուտով վերադառնում է Հայաստան։ Ընտրվել էր խորհրդարանի պատգամավոր, այս անգամ արդեն անկախ Հայաստանի օրենսդիր խորհրդի անդամ։ Նա ղեկավարում էր ելևմտական (բյուջետային) հանձնաժողովը։ Շուտով նրան կրկին հրավիրում են Փարիզ, ապագա Սևրի դաշնագրով նախատեսվում էր Հայաստանին ելք դեպի Սև ծով, մանրամասնությունները պիտի ճշտեր հատուկ հանձնաժողովը, որում Փարիզում Հայաստանի պատվիրակության զինվորական կցորդ զորավար Գոգանյանի առաջարկով ընդգրկվում է նաև Կոմսի անունը։ Նա այդ օրերին կրկին Տիֆով հիվանդ էր և միայն օգոստոսի սկզբին կազդուրվելուց հետո է կարողանում մեկնել։ Ի դեպ նույն հիվանդությունից մահացել էր եղբայրը՝ Վրդանես Փափազյանը։ Պրոֆեսոր Խաչատրյանի հետ Փարիզ են հասնում սեպտեմբերին, դեռևս 1920 թվականի օգոստոսի 10-ին կնքված Սևրի պայմանագրին հաջորդում է սեպտեմբերի 23-ին սկսված հայերի համար կործանարար հայ-թուրքական պատերազմը։
Կյանքի հետագա տարիները
Փափազյանն այլևս հայրենիք չի վերադառնում։ Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո շարունակում է աշխատել պատվիրակության կազմում։ Նրա և Հայաստանի Հանրապետության տարագիր կառավարության անունից բազմաթիվ հանդիպումների, բանակցությունների է մասնակցում Թուրքիայում հայկական օջախ ստեղծելու, գաղթականությանը օժանդակելու և այլ հարցերով։ 1921 թվականի մայիսին ընտանիքով մեկնում է Բեռլին, Գերմանիայի աջակցությամբ թուրքերից զիջումներ կորզելու և բոլշևիկների հետ բանակցությունների եզրեր գտնելու համար։ Նախ հայկական դեսպանատանը հանդիպում է ՀՀ դեսպան Գրինֆիլդին, օգնական Լիպարիտ Նազարյանի, Արշակ Ջամալյանի հետ, ապա հյուրընկալվում դոկտոր Յոհաննես Լեփսիուսին, սովետական դեսպանատանը տեսակցում բոլշևիկ Ալեքսանդր Բեկզադյանին, դեսպան Կրասինին։ Սակավաթիվ նյութերից հայտնի է, որ Կոմսը իբրև ՀՅԴ լիազոր ներկայացուցիչ մասնակցել է քրդական ազգային Հորփիում կազմակերպության հետ տարվող բանակցություններին։ Վերջինս Արարատ լեռան հարակից տարածքներում բռնկված քրդական ապստամբության կազմակերպիչն էր։ Ի դեպ հարկ է նշել, որ երեք ղեկավարներից մեկը Զիլամ բեյը հայ էր՝ Արտաշես Մուրադյան։ 1927 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Բեյրութում միացյալ Հայաստանի և անկախ Քրդստանի համար համատեղ պայքարի մասին կնքվում է քաղաքական և զինական դաշինք։ Ապստամբությունը ճնշվում է 1930 թվականի քառամսյա մարտերից հետո։ Վահան Փափազյանի կյանքից հայտնի է նաև, որ նա 1942 թվականին անդամակցել է Բեռլինի Հայոց Ազգային կոմիտեին, նախագահ Արտաշես Աբեղյան, անդամներ Աբրահամ Գյուլխանդարյան, Տիգրան Բաղդասարյան, Դավիթ Դավիթխանյան, Ալֆրեդ Մուրադյան։ Կոմսը զբաղվում էր արտաքին կապերով։ Կոմիտեի նպատակը Հայաստանի ազատագրումն ու անկախության վերականգնումն էր։ Այս անգամ 3-րդ Ռայխի օգնությամբ։ Երկրորդ աշխարհամարտի ավարտից հետո կրկին տեղափոխվում է Բեյրութ և մինչև կյանքի վերջը ապրում է այնտեղ։ Վահան Փափազյանը վախճանվել է 1973 թվականի 97 տարեկանում՝ ապրելով դառնություններով, հաղթություններով, ուրախություններով ամբողջ մի դար, հայրենիքից հեռու, Հայաստանի կարոտը սրտում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Քաղաքական կեղծանուններ Կատեգորիա:Հայ ֆիդայիներ Կատեգորիա:Հայ դիվանագետներ Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թուրքահայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ Կատեգորիա:Թուրքահայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայաստանի Հանրապետության Խորհրդարանի (1918-1920) 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Հայ լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Լիբանանցիներ հայկական սերմամբ
Մարկ Բրիջ
Մարկ Ռոբերտ Բրիջ (Mark Robert Bridge, ), ավստրալիացի ֆուտբոլիստ, «Մաունթիս Ուոնդերերես» ֆուտբոլային ակումբի հարձակվող։ Հանդես է եկել Ավստրալիայի հավաքականի կազմում։ Օլիմպիական խաղեր 2008-ի մասնակից։
Ակումբային կարիերա
Բրիջը կարիերան սկսել է «Պարամատա Փաուեր» ակումբում։ 2005 թվականին նա տեղափոխվել է «Նյուքասլ Յունայթեդ Ջետս» և օգնել թիմին հաղթել Ավստրալիայի ֆուտբոլի առաջնության 2007/2008 մրցաշրջանում։ 2008 թվականին Մարկը տեղափոխվել է «Սիդնեյ»։ Նոր թիմում իր առաջին գոլը խփել է «Պերտ Գլորի»-ի դեմ խաղում։ 2009 թվականի սկզբին Բրիջը կարճաժամկետ վարձակալության իրավունքով տեղափոխվել է չինական «Տյանցզին Տեդա»։ Մարտի 28-ին «Հանչժոու Գրինտաուն»-ի դեմ խաղում նորամուտն է նշել Չինաստանի առաջնությունում ։ Վարձակալությունից վերադառնալուց հետո Մարկը օգնել է «Սիդնեյ»-ին հաղթել Ավստրալիայի առաջնությունում։
Բրիջը 2012 թվականին տեղափոխվել է «Վեստերն Սիդնեյ Վոնդերերս»։ Հոկտեմբերի 6-ին «Սենտրալ Կոստ Մարինես»-ի դեմ խաղում նա նորամուտն է նշել նոր ակումբում ։ Հոկտեմբերի 27-ին «Բրիսբեն Ռոար»-ի դեմ խաղում Մարկը խփել է իր առաջին գոլը նոր ակումբի կազմում ։ Դեկտեմբերի 21-ին «Ադելաիդա Յունայթեդ»-ի դեմ խաղում հեթ-տրիկ է արել ։ Բրիջը երրորդ անգամ դարձել է Ավստրալիայի չեմպիոն։ 2014 թվականին Մարկը երկու գոլ է խփել չինական «Գույչժոու Ժենհե» և «Ուլսան Հյոնդե» ակումբների դեմ խաղում։ Նույն թվականին Մարկը մասնակցել է Աշխարհի թիմային առաջնությունում։
2016 թվականի մայիսի 27-ին Բրիջը տեղափոխվել է Թաիլանդի «Չիանգրայ Յունայթեդ» ֆուտբոլային ակումբ ։
2017 թվականի հուլիսին Բրիջը վերադարձել է «Վեստերն Սիդնեյ Վոնդերերս»՝ կնքելով երկու տարվա պայմանագիր ։
Միջազգային կարիերա
2008 թվականի մարտի 22-ին Սինգապուրի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դեմ ընկերական խաղում Մարկը նորամուտ է ունեցել Ավստրալիայի հավաքականի կազմում ։
Ձեռքբերումներ
Թիմային
Նյուքասլ Յունայթեդ Ջետս
Սիդնեյ ՖԱ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրալիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ավստրալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Հայացք (օրաթերթ)
«Հայացք», հասարակական-քաղաքական, մշակութային օրաթերթ։
Լույս է տեսնում 2010 թվականից Երևանում։ Հիմնադիր-խմբագիր՝ Աշոտ Աղաբաբյան։
Անդրադառնում է ՀՀ-ում և Արցախում տեղի ունեցող հասարակական-քաղաքական, մշակութային, տարածաշրջանային և միջազգային անցուդարձին, Սփյուռքի հիմնահարցերին։
Ջալիլ
Ջալիլ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Ջանիկի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Օնդերբանկեն
Օնդերբանկեն (Onderbanken ), համայնք Նիդերլանդների Լիմբուրխ մարզում։ Տարածքը 21,18 կմ² է, բնակչությունը՝ 8.287 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 12.000 եվրո է։
Կատեգորիա:Լիմբուրխի համայնքներ
Դեգուի մետրոպոլիտենի հրդեհ
Դեգուի մետրոպոլիտենի հրդեհ (Հարավային Կորեա) պատահել է 2003 թվականի փետրվարի 18-ին։ Այս աղետը համարվում է մետրոյի պատմության ամենախոշոր իրադարձությունը։ Հրդեհի ժամանակ ունեցել են 198 զոհ և 147 վիրավոր։ Հրդեհն իրականացրել է 56-ամյա հոգեկան հիվանդ Կիմ Դեhանը։ ( 김대한?, 金大漢?):
Հրդեհիչ
Հրդեհիչը 56-ամյա անգործ Կիմ Դեխան էր, որը նախկինում տաքսու վարորդ էր։ Իր բառերով նա ուզում էր վերջ տալ իր կյանքին ինքնասպանությամբ և ուզում էր մեռնել ուրիշ մարդկանց հետ այլ ոչ թե միայնակ։ Անցյալում նա հոգեբանական օգնության է դիմել։ Նրա ֆիզիկական և հոգեբանական վիճակը կտրուկ վատացել է ինսուլտից հետո։ Կիմ Դեhանը գոհ չէր իիրեն ցուցաբերված բուժօգնությունից, սպառնում էր իր բժշկին, սպառնում էր որ իր հարազատների ներկայությամբ կայրի հիվանդանոցը իրեն վատ բուժելու համար։ Որդու խոսքերով նա ցանկանում էր մահանալ և նույնիսկ բժկին և ոստիկանին խնդրում էր, որպեսզի սպանեն իրեն ։
Հրդեհում
Կիմ Դեhանը մտնում է գնացքի վագոն ձեռքին մի արկղ, որը արտաքինից նման էր կաթի ստվարաթղթե կապոցի, արկղի մեջ կար դյուրավառ հեղուկ, նա փորձում է այրել այն վառիչի օգնությամբ։ Մյուս ուղևորները փորձեցին կանգնեցնել նրան, սակայն բռնկված ծեծկրտուքի ժամանակ Կիմ Դեhանին միևնույն է հաջողվում է այրել տաք հեղուկը։ Կրակը մի անգամից տարածվեց ամբողջ գնացքում և անցավ մյուս գնացքին, որը կանգնած էր կայարանում։ Մյուս գնացքում ավելի շատ տուժածներ եղան, քանի որ կրակը անշարժացրել էր դռները և ուղևորները հայտնվել էին ծուղակում ։ Հրդեհիչը թեթև այրվածքներ էր ստացել։
Հետևանք
Իշխանությունները խոստանում են բարելավել մետրոյի կայարանի անվտանգության համակարգը և մեծացնել մետրոյի վագոնների ինտերիերի հրակայունությունը, սակայն այդ աշխատանքը մի քանի ամսով դադարեցվել է։
2004 թվականի հունվարի 7-ին Տեգուի բարձրագույն խորհուրդը հանցագործին դատապարտել են ցմահ տաժանակիր աշխատանքների։ Նա մահացել է նույն թվականի օգոստոսի 31-ին։
Պլեշչեևո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)
Պլեշչեևո (Плещеево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 28 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Կազաբոնա
Կազաբոնա (Casabona), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Կալաբրիա մարզի Կրոտոնե գավառում ։
Բնակչությունը 3161 մարդ, բնակչության խտությունը 46 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 68 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 88822։ Հեռախոսային կոդ՝ 0962։
Բնակչության հովանավոր սուրբ համարվում է Սուրբ Նիկողայոս Զմյուռնացին, իսկ տոնը նշվում է ամեն տարի դեկտեմբերի 6-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Օստ Խելրե
Օստ Խելրե (Oost Gelre ), համայնք Նիդերլանդների Խելդերլանդ մարզում։ Տարածքը 83,07 կմ² է, բնակչությունը՝ 29.937 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 12.300 եվրո է։
Ազ
Ազ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Ազի գավառում։ Գտնվում էր հարավային սահմանի մոտ՝ գետահովտում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սալտ
Սալտ (Salt), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Խիրոնա պրովինցիայում՝ Կատալոնիա ինքնավար մարզի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Խիրոնես շրջանի կազմում։ Տարածքը կազմում է 6,41 կմ²։ Բնակչությունը՝ 30304 մարդ (ըստ 2010 թվականի)։
Ուսեխ
Նշանակություն
Ուսեխը սկզբնական շրջանում ընկալվել է որպես ազատության սիմվոլ և զարդարել է աստվածների արձանները ։ Այդ վզնոցը քրմերը կրել են կրոնական արարողությունների ժամանակ։
Մալայա Շչուրկա
Մալայա Շչուրկա (Мала Щурка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Նովոուշիցկի շրջանում։
Ուսեխ
Նշանակություն
Ուսեխը կարող էր նվիրված լիներ նաև Աթում աստծուն, ով, իբր, գրկել է Շու և Թեֆնութ աստվածներին, երբ նրանց կյանք է տվել ։ Ենթադրվում է, որ ուսեխ կրելը աստվածահաճո երևույթ էր․ այդ են վկայում այն փաստերը, որ բազմաթիվ մումիաների ձեռքերի վրա փռած է եղել ուսեխ։
Մալայա Շչուրկա
2001 թվականի տվյալներով Մալայա Շչուրկա գյուղում բնակվում էր 144 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,698 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 206,3 մարդ/կմ²։
Ուսեխ
Նշանակություն
Հետագա շրջանում ուսեխ սկսել են կրել նաև փարավոնները, իսկ հետագայում այն դարձել է կանացի արդուզարդի մի մասը ։ Սակայն ուսեխ սկսում են պատրաստել ոչ միայն որպես վզնոց, այլ նաև ականջօղեր և մատանիներ.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին Եգիպտոսի արվեստ
Մալայա Շչուրկա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Նովոուշիցկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1710 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մաքսիմ Գորեցկի
Կենսագրություն
Մաքսիմ Գորեցկին ծնվել է Մալայա Բագատկովկա գյուղում 1893 թվականի փետրվարի 18-ին։ Սերում է գյուղացու ընտանիքից։ 1913 թվականին ավարտել է Գորեցկիի գյուղատնտեսական ուսումնարանը։ 1913—1914 թվականներին Վիլնյուսում աշխատել է որպես գծագրող ու հողաչափ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում՝ 1914 թվականի ամռանը, Մաքսիմ Գորեցկին ինքնակամ մեկնել է բանակ, մասնակցել մարտական գործողություններին, վիրավորվել։ Հոսպիտալում բուժվելուց հետո ուղարկվել է Պետրոգրադ՝ Պավլովսկի ռազմական ուսումնարան (1916), ստացել պրապորշչիկի կոչում և մեկնել ռազմաճակատ։ Շուտով հիվանդության պատճառով ուղարկվել է բուժման, իսկ հետո զորացրվել։
1917 թվականին ծառայել է Սմոլենսկի խորհրդում, համագործակցել է «Սմոլենսկի Խորհրդի լուրեր» թերթի հետ։ Աշխատել է «Звезда» թերթի խմբագրությունում, 1919 թվականին մեկնել է նախ Մինսկ, ապա՝ Վինյուս։
Լեհաստանի կողմից Վիլենի երկրամասի գրավումից հետո Վիլնում բելառուսերեն է դասավանդել բելառուսական գիմնազիայի ուսուցիչների կուրսերում։ Եղել է նաև բելառուսական «Наша думка» (Մեր միտքը) և «Беларускія ведамасці» թերթերի խմբագիր։ 1922 թվականին՝ տեղական ընտրություններից առաջ, ձերբակալել է։ Լեհաստանի սահմաններից դուրս տեղի են ունենում բողոքի ցույցեր բելառուս ու լիտվացի մշակութային գործիչների մասսայական ձերբակալությունների դեմ, ինչի պատճառով Մաքսիմ Գորեցկուն ուղարկում են Լիտվա։
1923 թվականին տեղափոխվում է Մինսկ։ Բելառուսական ԽՍՀում բելառուսերեն թ դասավանդել Բելառուսի պետական համասլարանում, Մինսկի Կոմունիստական համալսարանում, Մինսկի անասնաբուժական տեխնիկումում, Բելառուսի գյուղատնտեսական ակադեմիայում (Գորկի)։ Բեռլինի գյուղատնտեսական ակադեմիայում Մաքսիմ Գորեցկին եղել է բելառուսերենի, բելառուսական գրականության ու պատմության ամբիոնի վարիչ։
1929 թվականին բելառուս բազմաթիվ այլ գրական գործիչների հետ միասին մամուլում ենթարկվել է քննադատության, իսկ 1930 թվականի հուլիսի 19-ին ձերբակալվել է «Բելառուս ազատագրման միության» գործին մասնակցության մեղադրանքով և շուտով հինգ տարով աքսորվել է Կիրով, որտեղ աշխատել է որպես գծագրող։
1935 թվականից որպես ռուսաց լեզվի ու գրականության ուսուցիչ աշխատել է Սմոլենսկի մարզի Պեսոչնյա գյուղակում (ներկայում՝ Կիրով, Կալուգայի մարզ)։
1937 թվականի նոյեմբերի 4-ին երկրորդ անգամ ձերբակալվել է ԽՍՀՄ ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի կողմից և գնդակահարվել 1938 թվականի փետրվարի 10-ին։
1957 թվականի նոյեմբերի 15-ին ճանաչվել է անմեղ։
Ընտանիք
Մաքսիմ Գորեցկին ամուսնացած էր Լեոնիլա Ուստինովա Չերնյավսկայայի հետ։ Նրանք ունեին երկու երեխա՝ Լեոնիդ (1944 թվականին զոհվել է ռազմաճակատում) և Գալինա։
Ստեղծագործությունը
Մաքսիմ Գորեցկին 1913 թվականին տպագրում է իր առաջին պատմվածքը «Наша Ніва» թերթում, որում այն ժամանակ իրենց ստեղծագործություններն էին տպագրում բելառուս շատ գրողներ ու բանաստեղծներ։ 1914 թվականին Վիլնյուս քաղաքում լույս է տեսնում «Рунь» ժողովածուն, որի տպագրության գումարը վճարել էր իշխանուհի Մարիա Ռաձիվիլը։ Հետագայում Մաքսիմ Գորեցկին տպագրել է պատմվածքների ու վիպակների մի շարք ժողովածուներ։ Գորեցկու ստեղծագործություններից շատերը նվիրված են իր վերապրած պատերազմներին, դրանցից առավել հայտնի են՝ «Ціхая плынь» (Խաղաղ հոսք) և «На імперыялістычнай вайне»։
1920 թվականին Գորցկին գրում է ու հրատարակում բելառուսական գրականության առաջին պատմությունը։ Հետագայում նա գրում է այդ թեմային նվիրված ևս մի քանի աշխատություններ։ Մաքսիմ Գորեցկին նաև կազմել է բելառուսերեն-ռուսերեն ու ռուսերեն-բելառուսերեն մի քանի բառարաններ։
Մաքսիմ Գորեցկու ստեղծագործությունները թարգմանվել են բուլղարերեն, լատիշերեն, լիտվերեն, գերմաներեն, լեհերեն, ռուսերեն և ուկրաիներեն։
Գորեցկին թարգմանել է «Ասք Իգորի գնդի մասին», Մաքսիմ Գորկու մի քանի ստեղծագործություններ, Յու. Լեբեդինսկու «Կոմիսարներ» և «Շաբաթներ» ստեղծագործությունները, Ա. Ֆադեևի «Պայթյուն» երկը։
ՄԱքսիմ Գորեցկին գրել է նաև քննադատական ստեղծագործություններ, եղել է գրականագետ ու լեզվաբան։ Գրել է «Гісторыю беларускае літаратуры» (Вільня, 1920, 4-е выданьне, Менск, 1926)։ Հեղինակել է գրաքննադատական մի շարք աշխատություններ՝ «Маладняк» (1928), «Хрэстаматыі беларускае літаратуры. XI век — 1905 г.» (Вільня, 1922), «Руска-беларускага слоўніка» (з Г.Гарэцкім, Смаленск, 1918, 2-е выданьне, Вільня, 1920), «Беларуска-расійскага слоўнічка» (3-е выданьне, 1925), «Практычнага маскоўска-беларускага слоўніка» (з М.Байковым, 1924, 2-е выданьне, 1926). Выдаў зборнік «Народныя песьні зь мелодыямі» (запісаныя ад маці, мелодыі запісалі А.Ягораў і М.Аладаў, 1928)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուս գրողներ Կատեգորիա:Բելառուս գրականագետներ Կատեգորիա:Բելառուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Բելառուս լեզվաբաններ Կատեգորիա:Բելառուս հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած ռուսական ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բելառուսի գյուղատնտեսական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Փերսի Ջեքսոնը և որոտներ գողացողը
«Փերսի Ջեքսոնը և որոտներ գողացողը» (Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief) ռեժիսոր Քրիս Կոլամբուսի ֆիլմերից, որի գլխավոր դերերը մարմնավորում են Լոգան Լերմանը, Բրենդոն Տ. Ջեքսոնը, Ալեքսանդրա Դադարիոն, Ջեյք Աբելը, Շոն Բինը, Փիրս Բրոսնանը, Սթիվ Կուգանը, Ռոզարիո Դոուսոնը, Մելինա Կանակարեդեսը, Քեթրին Կիները։
Հայելի (շաբաթաթերթ)
«Հայելի», գեղարվեստական-երգիծական պատկերազարդ շաբաթաթերթ։
Փերսի Ջեքսոնը և որոտներ գողացողը
Սյուժե
Գլխավոր հերոսը պատանի է, որն իմանում է, որ իր հայրը օլմիպիական աստված է։ Սատիրի և Աթենասի աղջկա ուղեկցությամբ նա երկարատև ճանապարհորդության է մեկնում, որի արդյունքում պետք է աստվածներին հաշտեցնի միմյանց հետ։
Հայելի (շաբաթաթերթ)
Պատմություն
Լույս է տեսել 1906–1907 թվականներին Թիֆլիսում։ Խմբագիրներ՝ Բ. Ճեպեյան, Վարդգես Պետրոսյան։
Փերսի Ջեքսոնը և որոտներ գողացողը
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2010 ֆիլմեր Կատեգորիա:Քրիս Քոլամբուսի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դետեկտիվ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:20th Century Fox ֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:1492 Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոս Անջելեսում Կատեգորիա:Վանկուվերում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական ֆիլմեր
Հայելի (շաբաթաթերթ)
Պատմություն
Քննադատել է Ռուսաստանի Պետական դումայի գործունեությունը, կրոնի սպասավորների վարքը, կենցաղում և հասարակական հարաբերություններում տեղ գտած թերությունները։
Տպագրել է ֆելիետոններ, երգիծական պատմվածքներ ու ծաղրանկարներ։
Աշխատակցել է նկարիչ Պ. Շիշմանյանը։ Հրատարակվել է նաև «Հայելի խաբարդա», «Հայելի սատանա», «Հայելի հոպ-հոպ» վերնագրերով։
1906 թվականին լույս է ընծայել 2 հավելված՝ «Հոպ-հոպ» անվանմամբ։
Քառակուսի (այլ կիրառումներ)
Քառակուսի բառը պարունակում է հետևյալ իմաստները.
Ժելոբկի (գյուղ, Գագարինսկի շրջան)
Ժելոբկի (Желобки), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի բնակավայրեր
Խլհովիտ
Խլհովիտ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Տալվորիկի գավառակում։ Տալվորիկի հյուսիս-արևմուտք, Բաթման գետի ձախ կողմում։
Հայեր (պարբերաթերթ)
«Հայեր», ազգային, հասարակական, մշակութային երկշաբաթյա պարբերաթերթ։
Խլհովիտ
1890-ական թթ.-ին ուներ 17 տուն, 1909 թ.-ին 10 տուն հայ բնակիչ։
Հայեր (պարբերաթերթ)
Պատմություն
Լույս է տեսել 1993-2008 թվականներին Բուրգասում՝ բուլղարերեն (հայերեն գլխագրով և սակավաթիվ հայերեն հոդվածներով)։ Խմբագիր՝ Գևորգ Սարաֆյան։
Լուսաբանել է բուլղարահայության և Բուրգասի հայկական համայնքի հասարակական և մշակութային կյանքը, տպագրել լուրեր և պաշտոնական հաղորդագրություններ ՀՀ-ից (երբեմն՝ հայերեն)։
Խլհովիտ
1985 թվականի կոտորածների ժամանակ գյուղն ամբողջովին ավերվել և այրվել է ։