cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սահմանամերձ ճակատամարտ (1914)
Լոթարինգիայի ճակատամարտ, 14–25 օգոստոս
Ֆրանսիացիների հիմնական գրոհը հարավում սկսվեց օգոստոսի 14-ին, երբ Առաջին բանակը իր երկու կորպուսներով շարժվեց Վոգեզների ուղղությամբ, երկու կորպուս դեպի հյուսիս արևելք Սառբուրգի ուղղությամբ և Երկրորդ բանակի երկու աջաթևյան կորպուս գեներալ դը Կաստելյուի գլխավորությամբ շարժվում էր Առաջին բանակի ձախ կողմով։ Երկրորդ բանակի մեկ կորպուս և պահեստային դիվիզիայի երկրորդ խումբը դանդաղորեն մոտենում էին Մորանժին, որպես թիկունքային երաշխավոր գերամանական գրոհին Մեցից։ Առաջին բանակը նվաճել էր մի քանի դիրքեր հարավում սկսած օգոստոսի 8-ից, որպեսզի պաշտպանի հարավային կողմը Դանոնի և Սառբուրգի վրա գրոհելիս։ Չնայած տարաձայնություններին, Ժոֆրին այնուամենայնիվ հրամայեց անցնել Վոգեզները դեպի հարավ արևելք Դոնոնի ուղղությամբ և հյուսիս արևելք Սառբուրգի ուղղությամբ։ Գերմանացիները լքեցին տեղանքը մեկ օրվա ընթացքում։ Դոնոնը նվաճեցին և ձախ թևը առաջ ընկավ 12-12 կմ։ XIII կորպուսի 24-րդ դիվիզիան մառախուղի ժամանակ հարձակվեց Ցիրեյի վրա, սակայն հրետանու և թնդանոթային կրակի ճնշման տակ հետ մղվեց` տալով բազմաթիվ կորուստներ։ Օգոստոսի 15-ին Երկրորդ բանակի հրամանատարությունը հայտնեց, որ գերմանական հեռահար հրետանին հանգիստ կարողանում է հրետակոծել ֆրանսիական հրետանին և հետևակը, իսկ գերմանական հետևակը մեծ կորուստներ է պատճառում ֆրանսիացիների գրոհայիններին։
Երկրորդ բանակը ստիպված էր գրոհել զգուշորեն, հրետակոծությունների ներքո, սակայն հետ քաշվեց` գերմանացիների պաշտպանությունը չկարողանակով ճեղքել։ Հետախուզությունը հայտնեց որ գերմանական հիմնական ուժերը` 6-րդ և 7-րդ բանակները Ռուպրեխտ Բավարացու ընդհանուր հրամանատարության ներքո, շատ մոտ էին ֆրանսիական զորքին և ցանկացած պահի կարող են հակագրոհել։ Օգոստոսի 16-ին գերմանացիները ճնշեցին գրոհենրը հեռահար հրետանու օգնությամբ և Առաջին բանակը որոշեց վերադասավորվել և գրոհել Սառբուրգի ուղղությամբ։ Երբ հանդիպեցին գերմանացիների պաշտպանությանը քաղաքի ձախ կողմում, Ժոֆրին հրամայեց երկրորդ բանակին գրոհել հյուսիսից, ինչը պետք է խուճափի մատներ գերմանացիներին։ Սակայն հգերմանացիները սկսեցին հակագրոհել օգոստոսի 20-ին, և ֆրանսիական բանակները պարտություն կրելով նահանջեցին։ Գերմանացիների ճնշումը դանդաղորեն հետ մղեց ֆրանսիացիներին դեպի Նանսի, որտեղ գերմանական զորքի աջ թևը հանդիպեց Ֆրանսիական Առաջին բանակին։ Օգոստոսի 22-ին ֆրանսիացիների աջ թևը հարձակման ենթարկվեց և հետ մղվեց 25 կմ, մի դիրքի, որտեղից սկսվել էր գրոհը օգոստոսի 14-ին։
Արդենների ճակատամարտ, 21–23 օգոստոս
Ժոֆրին նախնական հրահանգներ տվեց օգոստոսի 18-ին, սակայն չեղարկեց, քանի որ հետախուզությունը նկատել էր, որ Երրորդ և Չորրորդ բանակների դեմ դուրս էին եկել փոքրաթիվ գերմանական զորքեր և զորքի մեծ մասը շարժվում էր հյուսիս արևմուտք։ Օգոստոսի 19-ին Չորրորդ բանակի գեներալ Ֆերդինանդ դը Լանգլ դը Կարիին հրամայնվեց նվաճել Սեմուա գետի կամուրջները, սակայն չմտնել Բելգիայի տարածք մինչև չսկսվի գերմանացիների գրոհը։ Ժամանակից շուտ գրոհը կարող էր ծուղակի մեջ գցել, սակայն մյուս կողմից չգրոհելը գերմանացիներին ժամանակ տվեց Լյուքսեմբուրգից լրացուցիչ ուժեր կենտրոնացնել և պատրաստվել ֆրանսիացիների գրոհին։ Օգոստոսի 20-ին գերմանական բանակները հարավից գրոհեցին ֆրանսիական Առաջին և Արկրորդ բանակների վրա և մյուս օրը Երրորդ և Չորրորդ բանակները սկսեցին իրենց գրոհը։ Չորրորդ բանակը անցավ Սեմուա գետը և շարժվեց դեպի Նյոֆշատո, իսկ Երրորդ բանակը գրոհեց Արլոնի ուղղությամբ, որպես Չորրորդ բանակի աջ թև։
Վերդենի հարավում Երրորդ բանակը վերանվանվեց Լոթարինգիայի բանակ և սպասում էր գերմանացիների գրոհին Մեցից, ինչը չկայացավ, և Երրորդ բանակը որոշեց ներխուժել Բելգիա։ Ֆրանսիական բանակները ներխուժեցին Բելգիա ինը հետևակային կորպուսով, որոնց դիմակայում էին տասը գերմանական կորպուս և վեց պահեստային բրիգադ, որոնք գտնվում էին Մեցից մինչև Լյուքսեմբուրգ ընդհանուր տարածքում։ Գերմանական 4-րդ բանակը Ալբրեխտ Վյուրտեմբերգցու հրամանատարությամբ և 5-րդ բանակը Թագաժառանգ արքայազն Վիլհելմի գլխավորությամբ շարժվում էին ավելի դանդաղ 1--ին, 2-րդ և 3-րդ բանակներից և ֆրանսացիների գրոհը նրանց դեմ տեղի ունեցավ օգոստոսի 21-ին:. Ֆրանսիացիները գաղափար չունեին իրենց դիմադրող գերմանական զորքերի քանակի մասին, քանի որ Երրորդ բանակը առաջ էր նետել մի քանի փոքր ստորաբաժանումներ։ Օգոստոսի 22-ին ֆրանսիացիները գրոհեցին գերմանական Երրորդ բանակի V կորպուսի վրա Լոնվիում հորդառատ անձրևի և խիտ մառախուղի պայմաններում առանց հրետանու օգնությամբ։
Երբ մառախուղը բարձրացավմ գերմանական հրետանին նկատեղ ֆրանսիական թնդանոթները և ստիպեց նրանց լռել։ Գերմանացիները անցան հակագրոհի և ջախջախեցին ֆրանսիական դիվիզիային։ Հյուսիսում IV կորպուսը նույնպես մառախուղի պայմաններում հանդիպեց գերամանացի զինվորներին և նույնպես ջախջախված ետ քաշվեց։ Հարավային թևում VI կորպուսը նահանջեց կարճ գրոհից հետո։ Չորրորդ բանակի տարածքում II կորպուսը փորձեց աջից ճեղքել պաշտպանությունը և շարժվել հարավ, սակայն ապարդյուն։ Գաղութային կորպուսը ձախում պարություն կրեց Ռոսինյոլում, որը 15 կմ դեպի հարավ էր Նյոշատոյից և ունեցավ 11.646 կորուստ, իսկ 5-րդ գաղութային կորպուսը հեշտությամբ հասավ Նյոշատո, սակայն մեծ կորուստների կրելով նահանջեց։ Հեռավոր հյուսիսում XII կորպուսը առաջանում էր անխախտորեն, բայց նրանց թիկունքից եկող XVII կորպուսը և 33-րդ դիվիզիան կրոցրեցին իրենց հրետանում մեծ մասը։ Հյուսիսային թևում XI և IX կորպուսները լրջորեն կորուստներ ունեցան։
Ֆրանսիացի հրամանատարները Ժոֆիրիից օգոստոսի 23-ին հրաման ստացան շարունակել գրոհել, քանի որ նրանց մարտավարությամբ չորրորդ և հինգերորդ բանակները պետք է հաջողություն ունենային։ Ռուֆին առավոտյան պատասխանեց, որ չի կարող անցնել գրոհի քանի դեռ իր դիվիզիաները չեն վերակազմավորվել և վաղ կեսօրին նկատեց, որ գերմանացիները անցել են գրոհի և հետ մղել V կորպուսը կենտրոից 8 կմ, ինչը ստիպեց բանակի մնացած մասին հետ շարժվել։ Չորրորդ բանակի տարածքում XVII կորպուսի 33-րդ դիվիզիան ջախջախվել էր, իսկ կորպուսի մնացած մասը ստիպված էր նահանջել։ 5-րդ գաղութային բրիգադը նահանջեց Նյոշատոյից օգոստոսի 23-ին բաց թողնելով XII կորպուսի աջ թևը, վերջինս նույնպես ստիպված էր նահանջել։ Օգոստոսի 23-ին օրվա վերջում Երրորդ և Չորրորդ բանակները ետ էին մղվել իրենց նախնական դիրքերից բացառություն էին XI և IX կորպուսները հյուսիսային թևում։
Շառլեռուայի ճակատամարտ, 21–23 օգոստոս
Օգոստոսի 19-ին Հինգերորդ բանակը սկսեց շարժվել Մաաս և Սամբրա գետերի անկյունագծով, Նամուրի մոտակայքով, ինչը նպատակ ուներ 100 կմ շարժվելով զբաղեցնել դիրք Չորրորդ բանակի ձախ թևում։ Ֆրանսիացիներին դիմադրում էին 2-րդ և 3-րդ բանակները 18 դիվիզիայով ընդդեմ ֆրանսիացիների 15 դիվիզիայի։ I կորպուսը տեղակայվեց Մաասի աչևմտյան ափին, Ժիվեից Նամուր, X կորպուսը Սամբրա գետի հյուսիս արևմտյան մասում և III կորպուսի հետ արևմուտքից օետք է վերցնեին Շառլեռուան և միավորվեին XVIII կորպուսի հետ։ Ֆրանսիական հեծելազորը մարտի բռնվեց գերմանական հեծելազորի հետ օգոստոսի 20-ին և մյուս օրը Ժոֆրին հրամայեց Հինգերորդ բանակին անցնել հարձակմեն բրիտանական զորքերի հետ միասին։
Մինչ ֆրանսիացիները կանցնեին Սամբրան գերմանացիները հարձակման անցան Շառլեռուայի և Նամուրի ուղղությամբ և գրավեցին Սամբրայի կամուրջները։ Օգոստոսի 22-ին ֆրանսիացիները փորձեցին հետ վերցնել կամուրջները, սակայն ապարդյուն։ Առաջին կորպուսին հրամայվեց շարժվել Նամուրի հյուսիս, ինչից հետո Մաասի 20 կիլոմետր հատվածը պաշտպանում էր պահեստային դիվիզիաներից մեկը և 3-րդ բանակը ի վիճակի էր շարժվել Ժիվեի հյուսիս։ 3-րդ բանակի առաջին կորպուսը օգոստոսի 23-ին իջավ գետի երկայնքով, սակայն չկարողացավ վերանվաճել Դինանը։ Միևնույն ժամանակ Բրիտանական Էքսպիդիցիոն զորքերը հարձակման ենթարկվեցին Մոնսում 1-ին բանակի կողմից։ Նամուրի տարհանումից և Ֆրանսիական Չորրորդ բանակի Արդենից նահանջի մասին լուրերից հետո Լանրեզակը հրամայեց մինչև կեսգիշեր նահանջել դեմի Ժիվե, ինչը Ֆրանսիայի վերջին մանեվրումն էր Սահմանամերձ ճակատամարտում։
Մոնսի ճակատամարտ, 23 օգոստոս
Օգոստոսի 23-ին գերմանական IX կորպուսը և 35-րդ բրիգադի մի մասը հասան Մանս-Կոնդե ջրանցքի մոտ` վաղ կեսօրին հասնելով երկաթգծին, սակայն հետ մղվեցին քաղաքից։ 36-րդ բրիգադը նվաճեց Օբուրգի կամուրջները, որից հետո Նիմի պաշտպանները հիմնականում նահանջեցին:։ Հյուսիսում կամուրջները նվաճվեցին ժամը 16:00-ին և գյուղը ընկավ գերմանացիների ձեռքեը։ Մոնսը ընկավ առանց դիմադրության, սակայն դեպի արևելք պաշտպանությունը ուժեղ էր։ 17-րդ դիվիզիան շրջժվեց Սրբ. Սիմֆորիենից Սրբ. Գիսլեյն։ Ժամը 17:00-ին դիվիզիայի հրամանատարը հրամայեց հարձակում նախաձեռնել բրիտանացիների նկատմամբ Մոնսից արելք, որոնք հետ էին մղվել Մոնս-Գիվրի ճանապարհից։ Ըստ 11:00-ի զեկույցների, բրիտանացիները Սրբ. Գիսլեյնում էին և ջրանցքով շարժվում էին արևմուտք դեպի Պոմերաուիլի կամուրջ։ Ըստ զեկույցների Դաշնակիցների աջ թը ազատ էր և Կլուկը հրամայեց III կորպուսին հարձակվել Սրբ. Գիսլեյնի և Ժեմապեսի ուղղությամբ, աջից IX կորպուսը և IV կորպուսը կշարունակեին շարժվել Հենսիսի և Թուլի ուղղությամբ։ IV կորպուսն արդեն հարձակվել էր Կանալ դու Սենտրի ուղղությամբ, իսկ II կորպուսը և IV պահեստային կորպուսը շարժվում էին հիմնական զորքի հետևից։
Կլուկը հրամայեց շարունակել գրոհը նաև օգոստոսի 24-ին, անցնելով Մոբեժով և II կորպուսը կգրոհեր ֆրանսիացիների աջ թևի հետևիվ։ IX կորպուսին հրամայել շարժվել Բավայի արևելքով, III կորպուսը պետք է շքրժվեր գյուղի արևմուտքով, IV կորպուսը շարժվում էր Վերնիե-լե-Գրանով, որը 10 կմ դեպի արևմուտք էր և II հեծելազորային կորպուսը դեպի Դենայն, որպեսզի փակի բրիտանացիների նահանջի ճանապարհը։
Վերլուծություն
Ֆրանսիական գրոհը պարտության մատնվեց մի քանի օրում։ Աջ թևում Առաջին և Երկրորդ բանակները, որոնք գրոհն սկսել էին օգոստոսի 14-ին և հետ մղվեցին ելման դիրքեր օգոստոսի 20-ին։ Երրորդ և Չորրորդ բանակների գրոհը հետ մղվեց օգոստոսի 21-ից 23-ին, իսկ Հինգերորդ բանակը պարտություն կրեց Սամբրայում և ստիպված էր նահանջել նույն ժամանակահատվածում։ Ժոֆրիի մարտավարությունն անհաջող ավարտ ունեցավ, քանի որ չէին պատկերացնում գերմանական ուժերի քանակը և գերագնահատել էին սեփական կարողությունները։ Բելգիայում գործող գերմանական մեծ բանակի հետ մեկտեղ գերմանական ուժերի կենտրոնը հագեցված էր ուժեղ Երրորդ և Չորրորդ բանակներով։ Սխալ պատկերացումները Բելգիայում գերմանական ուժերի մասին այնքան որոշիչ չէին, ինչ սխալ տեղեկությունները Երրորդ և Չորրորդ բանակներին դիմակայող գերմանական ուժերի վերաբերյալ։ Ժոֆրին մեղադրեց մյուսներին և բացատրեց, որ ֆրանսիական հետևակը շատ դանդաղ էր գրոհում ի տարբերություն պաշտպանվող գերմանական բանակներին։
Իրականում ֆրանսիակյան կորուստների մեծ մասի պատճառ էր հետևակի գրոհները առանց հրետանու աջակցության։ Օգոստոսի 24-ի առավոտյան Ժոֆրին հրամայեց նահանջել Վերդենի գծից դեպի Մեզիեր և Մոբյոժ և սկսեց զորքերի տեղափոխումը արևելյան գերմանական սահմանից դեպի արևմտյան թև։ Ֆրանսիական ուժերը նահանջելիս շարքից հանեցին երկաթգծի մեծ մասը, որպեսզի բացառեին գերմանացիների հակագրոհը։ Դեռևս հնարավոր էր երկու այլընտրանքային լուծում, հարձակվել գերմանացիների արևելյան թևի վրա կամ ուժասպառ անել գերմանական բանակների արևմտյան թևը։ Օգոստոսի 25-ին Ժոֆրին թողարկեց երկրորդ ուղեցույցը, որի համաձայն Վերդենի գծից պետք էր տեղափոխվել Ռեյմսի և Ամյենի մոտ և միավորվել Ամյենի երկու կորպուսներին և չորս պահեստային դիվիզիաներին, որպեսզի պատրաստվեն նոր գործողության։ Ժոֆրին կոչ արեց, որպեսզի հետևակը և հրետանին գործեն ավելի համակցված, որպեսզի հնարավորինս խուսափեն գերմանական կրակային առավելությունից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Գերմանիայի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ճակատամարտեր Կատեգորիա:1914 հակամարտություններ Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի ճակատամարտեր
Կատվի տունը (մուլտֆիլմ, 1958)
Սյուժե
Լինում է չի լինում մի կատու։ Նա ուներ մեծ տուն իր թանկարժեք կահույքով։ Հաճախ նրա բարեկամ կատվիկները գալիս էին կանգնում տան շեմին, սնունդ և գիշերելու տեղ խնդրում, բայց նա միշտ վռնդում էր նրանց ծառայի՝ կատու Վասիլիի միջոցով։ Մի օր նրա մոտ հյուր են գնում հարևանները՝ Աքաղաղը, Հավը, Այծը, Այծիկը և Խոզուկը։ Կատուն մեծ շուքով դիմավորում է հյուրերին և ցույց է տալիս իր տունը։ Մինչ հյուրերը զվարճանում են,  բարեկամ կատունները գալիս են և կրկին ապաստան են խնդրում, բայց կատուն նրանց դուրս է վռնդում։ Երբ հյուրերը վերադառնում են իրենց տները, վառարանից ցած է ընկնում փայտի կտոր, և  տանը հրդեհ  է բռնկվում։ Կատուն, քեռի Վասյա (դռնապան) և հրշեջները փորձում էին փրկել կենցաղային իրեր և  հանգցնել հրդեհը, սակայն շենքը փլվում է, և ոչինչ փրկել չի հաջողվում։ Կատուն ու Վասիլին գնում են իրենց հյուրերի տները՝ կացարան խնդրելու, սակայն նրանց մերժում են։ Եվ ահա նրանք հասնում են ավերակների, որտեղ ապրում են երկու փոքրիկ կատուները, որոնք ընդունում են նրանց։ Կատուն, քեռի Վասյան ու երկու փոքրիկ կատունները ձմռանն ապրում են  միասին և գարնանը կառուցում են նոր տուն՝ բոլորին հրավիրելով տոնելու բնակարանամուտը։
Գրականություն
Цветные иллюстрации по мультфильму.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր կատուների մասին Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Նիկոլայ Էրդմանի մուլտֆիլմեր
Մարկ Ռոլստոն
Մարկ Ռոլստոն (Mark Rolston, ), ամերիկացի դերասան։ Հայտնի է Դրեյքի կերպարով «Օտարները» (1986 թ.), Էրիքսոնի՝ «Սղոց V» և Ուորեն Ռասս՝ «Պիկ ժամ ( 1998 թ.)» ֆիլմերի դերերով։
Կարիերա
Ռոլստոնը խաղացել է Դրեյքի դերը «Օտարները» (1986), Հանսի դերը՝ «Մահացու զենք 2» (1989), Ստեֆի դերը՝ «Ռոբոտ-ոստիկան 2» (1990), Բոգզ Դիամոնտ՝ «Փախուստ Շոուշենկից» (1994), Ջ. Սկարա՝ «Ջնջողը» (1996), Դենիս Ուոլսոն՝ «Ցերեկային լույս» (1996), Ուեյն Բրյուս՝ «Տեղատարափ» և հատուկ ագենտ Ուորեն Ռասս՝ «Պիկ ժամ» ֆիլմերում։ Դերասանը նկարահանվել է նաև ներքոհիշյալ ֆիլմերում՝ Մարտին Սկորսեզեի «Ուրացողները», որը նկարվել է 2006 թվականին, ինչպես նաև սարսափ ֆիլմում՝ «Խաղ գոյատևելու համար»։ Մարկի շատ դերերը հանդիսանում են որպես վատ, բացասական, որին նպաստում է դերասանի սառը հայացքը։ 2008 և 2009 թվականներին նա նկարահանվել է «Սղոց V» և «Սղոց VI» ֆիլմերում։
1994 թվականին նա մարմնավորեց դատապարտված մարդասպան Կառլ Մյուլլերին «Բաբելոն 5» ֆիլմում։ Այստեղ նա խաղաց «Գթության գինը» էպիզոդում։ Իսկ «Գաղտնի նյութեր» ֆիլմի «Կարմիր թանգարանը» սերիայում նկարահանվեց Ռիչարդ Օդինի կերպարով։ Մարկ Ռոլստոնին առաջարկվել էր հնչյունավորել Կրակե բզեզին՝ «Բեթմեն» մուլտֆիլմում (1992 թվական)։ Սակայն նրա բնավորությունը գտան անպետք և առաջարկությունը հետ վերցրին։ Սակայն Ռոլստոնը հնչյունավորել է Կրակե բզեզին «Բեթմենի նոր արկածները» և «Արդարության միություն » ֆիլմերում։ 2004 թվականին հրավիրվել է նկարահանվելու «24 ժամ» հեռուստասերիալում։
Մարկ Ռոլստոնը խաղացել է նաև Ալաստորի աննշան դերը «Գերբնականը» հեռուստասերիալում։
Դերասանը հնչյունավորել է «Blade Runner» (1997), «Turok» (2008) և «Halo 4» (2012) համակարգչային խաղերը։ Խաղացել է նաև «Դատել ինչպես հանցագործը» սերիալում, որտեղ խաղացել է շերիֆ Դոն Հոլլի դերը, որը օգնություն է խնրում Վարքի դրսևորման բաժանմունքից՝ ճշտելու դաժան սպանությունների հեղինակին։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:1956 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 7 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հնչյունավորողներ
Ալեքսեյ Միրանչուկ
Ալեքսեյ Անդրեևիչ Միրանչուկ (Алексей Андреевич Миранчук, ), ռուս ֆուտբոլիստ, «Ատալանտա» ակումբի և Ռուսաստանի հավաքականի կիսապաշտպան։ Ռուսաստանի առաջնության 2017/2018 մրցաշրջանի չեմպիոն, Ռուսաստանի գավաթի կրկնակի դափնեկիր, 2018 թվականի աշխարհի առաջնության մասնակից, Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետ (2018)։ Ֆուտբոլիստ Անտոն Միրանչուկի երկվորյակ եղբայրն է։
Ակումբային կարիերա
Ալեքսեյ Միրանչուկը ֆուտբոլով զբաղվել սկսել է հայրենի Կուբանի Սլավյանսկի «Օլիմպ» ֆուտբոլային ակումբում մարզիչ Ալեքսանդր Նիկոլաևիչ Վորոնկովի գլխավորությամբ ։ Եղբոր հետ միասին մի քանի տարի խաղացել է տեղի թիմում, ինչից հետո Մոսկվայի «Սպարտակի» սելեկցիոներներ Բորիս Ստրելցովն ու Ալեքսեյ Լեոնովը հինգ պատանիների թվում ընտրել են նաև եղբայրների մայրաքաղաքային ակումբի ակադեմիայի համար ։ «Կարմրասպիտակների» կազմում Ալեքսեյն ու Անտոնը մանսակցել են մանկական տարբեր մրցումների, այդ թվում նաև միջազգային։ Սակայն շուտով հեռացվել են ֆիզիկական ուժի բացակայության պատճառով ։
Նույն թվականի ամռանը նրանք դիտումների են մասնակցել Մոսկվայի «Լոկոմոտիվ» ակումբի դպրոցում, ինչից հետո ընդգրկվել են 1995 թվականի թիմի կազմում Սերգեյ Պոլստյանովի գլխավորությամբ ։ Թիմի հետ միասին երկու անգամ դարձել է Ռուսաստանի չեմպիոն։ 2012 թվականի հուլիսի 8-ին Ալեքսեյ Միրանչուկը գոլ է խփել Կրիմսկում անցկացվող եզրափակիչ խաղում՝ «Լոկոմոտիվին» պարգևելով երկրորդ տիտղոսը ։ Պատանի «երկաթուղայինները» հաղթել են «Կրասնոդարին» 2:0 հաշվով, իսկ Միրանչուկը մրցաշարի արդյունքներով ճանաչվել է լավագույն հարձակվող ։ Նույն թվականի հոկտեմբերին «Լոկոմոտիվի» պատանեկան թիմը հաղթել է Սոչիում անցկացվող Ռուսաստանի ֆուտբոլի միության գավաթի խաղարկությունում՝ իրենց տարիքային խմբում։ Եզրափակիչ խաղում 5:0 հաշվով ջախջախվել է Մոսկվայի «Դինամոյի» թիմը։ Ալեքսեյը ճանաչվել է մրցաշարի լավագույն խաղացող ։ 2012 թվականի աշնանը Ալեքսեյ Միրինչուկը կատարել է իր նորամուտը Ռուսաստանի երիտասարդական առաջնությունում։ Նոյեմբերի 3-ին՝ ԲԿՄԱ ակումբի դեմ արտագնա խաղի ավարտից 16 րոպե առաջ, փոխարինել է Կամիլ Մուլինին ։
2013 թվականի ձմեռային հավաքներն սկսել է Սերգեյ Պոլստյանովի գլխավորությամբ։ Սակայն փետրվարին «Լոկոմոտիվի» գլխավոր մարզիչ Սլավեն Բիլիչը Միրանչուկին կանչել է գլխավոր թիմ ։ Իսպանիայում անցկացվող հաջորդ հավաքին նա արդեն մեկնել է հիմնական կազմի հետ ։ 2013 թվականի ապրիլին խփել է իր առաջին գոլը երիտասարդական թիմի կազմում. ապրիլի 12-ին գրավել է «Զենիթի» դարպասը՝ «Լոկոմոտիվին» օգնելով հաղթել 4:2 հաշվով ։
2013 թվականի ապրիլի 20-ին Միրանչուկը կատարել է իր նորամուտը Ռուսաստանի Պրեմիեր լիգայում։ «Կուբան» ակումբի դեմ արտագնա խաղում նա դաշտ է դուրս եկել թիմի մեկնարկային կազմում ։ Խաղալով 86 րոպե՝ նա իր տեղը զիջել է Մաքսիմ Գրիգորևին։ Առաջնությունում իր առաջին գոլը Միրանչուկը խփել է մայիսի 5-ին՝ «Ամկար» ակումբի դեմ արտագնա խաղում ։ Առաջին խաղակեսի վերջում Մայկոնի կատարած փոխանցումից հետո Միրանչուկը գրավել է Սերգեյ Նարուբինի պաշտպանած դարպասը ։
2015 թվականի ապրիլին Միրանչուկը ճանաչվել է «Լոկոմոտիվի» լավագույն խաղացող՝ դառնալով երկրպագուների ամենամսյա քվեարկության հաղթող ։ Մայիսին «Լոկոմոտիվը» Միրանչուկի գոլի շնորհիվ ավելացված ժամանակում հաղթել է «Կուբանի» դեմ խաղում և նվաճել Ռուսաստանի գավաթը։ 2015 թվականի մայիսին Միրանչուկը երկրպագուների կողմից կրկին ընտրվել է ամսվա լավագույն խաղացող ։
Կարիերան հավաքականում
2012 թվականի դեկտեմբերին Ռուսաստանի պատանեկան հավաքականի մարզչական շտաբը Դմիտրի Ուլյանովի գլխավորությամբ Ալեքսեյ Միրանչուկին հրավիրել է թիմի մարզական հավաքներին Գրանատկինին նվիրված մրցաշարից առաջ ։ Ալեքսեյը մասնակցել է բոլոր հինգ խաղերին և հավաքականի հետ դարձել մրցաշարի հաղթող ։ Խմբային փուլում Ռուսաստանի հավաքականը հաղթել է Լատվիայի հավաքականին, Հունաստանի ու Սլովենիայի հետ խաղերն ավարտվել են ոչ-ոքի, իսկ կիսաեզրափակչում ու եզրափակչում ջախջախվել են Ուկրաինայի ու Սանկտ Պետերբուրգի հավաքականները։
Սեպտեմբերի 6-ին Ալեքսեյ Միրանչուկը կատարել է իր նորամուտը երիտասարդական հավաքականի կազմում՝ փոխարինման դուրս գալով Սլովենիայի դեմ խաղում։ Սեպտեմբերի 10-ին մասնակցել է Բուլղարիայի հավաքականի դեմ խաղին։ Հոկտեմբերի 11-ին կրկին խաղացել է ընդդեմ Բուլղարիայի հավաքականի։ Հոկտեմբերի 15-ին առաջին անգամ դաշտ է դուրս եկել թիմի մեկնարկային կազմում՝ մասնակցելով Դանիայի դեմ խաղին։
Տասնյոթ տարեկան հասակում ընդգրկվել է Ռուսաստանի հավաքականի ընդլայնված հայտացուցակում՝ մասնակցելու 2014 թվականի աշխարհի առաջնության որակավորման խաղերին։ Ընդգրկվել է հավաքականի ընդլայնված հայտացուցակում Ավստրիայի ու Հունգարիայի հավաքականների դեմ խաղերից առաջ։
Առաջին հավաքականի կազմում իր նորամուտը կատարել է 2015 թվականի հունիսի 7-ին՝ փոխարինման դուրս գալով Բելառուսի հավաքականի հետ ընկերական խաղի 71-րդ րոպեին և առաջին իսկ խաղում խփել է հաղթական գոլ ։
ՖԻՖԱ-ի կողմից ճանաչվել է Ռուսաստանի երեք ամենատաղանդավոր երիտասարդ ֆուտբոլիստներից մեկը 2017 թվականի Կոնֆեդերացիների գավաթի խաղարկությունից առաջ ։
2018 թվականի մայիսի 11-ին ընդգրկվել է Ռուսաստանի հավաքականի ընդլայնված հայտացուցակում՝ մասնակցելու 2018 թվականի աշխարհի առաջնությանը ։ Նույն թվականի հունիսի 3-ին ընդգրկվել է աշխարհի առաջնության վերջնական հայտացուցակում ։ Մրցաշարի ընթացքում մասնակցել է Ուրուգվայի դեմ խաղին, որտեղ Ռուսաստանը պարտվել է 0։3 հաշվով։
Ձեռքբերումներ
Թիմային Անհատական
Ակումբային վիճակագրություն
2017/18 մրցաշրջանի վերջի տվյալներով
Ալեքսեյ Միրանչուկի խաղերը Ռուսաստանի հավաքականի կազմում
Ընդհանուր՝ 18 խաղ / 4 գոլ, 6 հաղթանակ, 5 ոչ-ոքի, 6 պարտություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լոկոմոտիվ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ
Վատիկանի գրադարան
Վատիկանի առաքելական գրադարան, որն ավելի հայտնի է Վատիկանի գրադարան կամ պարզապես Վատ անունով, Սուրբ Աթոռի գրադարանն է, որը գտնվում է Վատիկանում։ Գրադարանը տեղակայված է Վատիկանի պալատի շենքում, որտեղ կարելի է մուտք գործել Բելվեդերի բակի կողմից։ Պաշտոնապես հիմնադրված լինելով 1475 թ․, այն աշխարհի ամենահին գրադարաններից է, որտեղ պահպանվում են պատմական տեքստերի ամենակարևոր հավաքածուները։ Գրադարանի հիմնադիրն է համարվում Նիկողայոս V պապը (1447-1455), սակայն առաջին կարդինալ գրադարանավարը նշանակվել է Պողոս III պապի կողմից՝ մի դար անց՝ 1548 թ։ Գրադարանը հարստացել է կարևոր նվիրատվություններով, ժառանգություններով և ձեռքբերումներով Լևոն XIII և Պիոս XI պապերի գահակալության օրոք ։ Ներկայումս այն ունի 75․000 ձեռագիր գիրք՝ պատմության ամբողջ շրջանից , ինչպես նաև 1.1 միլիոն տպագիր գիրք, այդ թվում՝ 8․500 հնատիպ գիրք։ Վատիկանի գրադարանը պատմության, օրենքի, փիլիսոփայության, գիտության և աստվածաբանության բնագավառներում հետազոտական գրադարան է։ Մասնավոր ուսումնասիրության նպատակով 1801-1990 թթ․ լույս տեսած գրքերի էջերից պատճենահանում կատարելու համար անհրաժեշտ է անձամբ կամ էլեկտրոնային հասցեով դիմում ներկայացնել։ 2007-2010 թթ․ գրադարանն իրականացրել է 9 միլիոն եվրո արժողությամբ վերանորոգման աշխատանքներ՝ անհրաժեշտ սարքավորումները նորացնելու համար։ 2014 թ․ մարտին գրադարանը սկսել է նախնական 4 տարի տևողություն ունեցող ձեռագրերի հավաքածուն թվայնացնելու նախագիծ, որի շնորհիվ այդ ձեռագրերը հասանելի կդառնան առցանց տարբերակով։ Գրադարանում գործում է Գրադարանային գիտության Վատիկանի դպրոցը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վատիկան Կատեգորիա:1475 հիմնադրված գրադարաններ Կատեգորիա:1448 հիմնադրումներ Եվրոպայում
Ժողովածու (3207)
Ժողովածու (3207), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3207 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 17-րդ դարու Ոսկան Երեց գրիչի կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որն ունի 15,2x10,3 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 295 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով և բոլորգրով։ Ունի լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակն ունի 1 էջ, գրված է թղթի վրա՝ վրացերենով և նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ սրճագույն կտավ։ Հիշատակարան գրչի՝ 90ա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Շատոնյոֆի ամրոց
Շատոնյոֆի ամրոց (Château de Châteauneuf), ամրոց Շատոնյոֆ կոմունայում, Կոտ դ'Օր դեպարտամենտ, Ֆրանսիա։ Գտնվում է Դիժոնից 43 կմ հեռավորության վրա։ Կառուցվել է 11-րդ դարում, իսկ 15-րդ դարում՝ վերակառուցվել։ Խոշոր քարե շինություն է, 75 մետր երկարությամբ և 35 մետր լայնությամբ։ Ամրոցը տեղակայված է Բուրգունդյան ջրանցքի հովտում, քարե ելուստի վրա, որը հարակից մակերեսից բարձր է 475 մ։
Պատմություն
1457 թվականին, Ֆիլիպ III Բարին՝ Բուրգունդիայի դուքսը, առաջարկեց ամրոցն իր խորհրդական Ֆիլիպ Պոտին, որը «Ոսկե գեղմի շքանշան»-ի ասպետ էր։ Հետագայում նա վերակառուցեց ամրոցը, դարձնելով ավելի հարմարավետ, Բուրգունդիայի Դքսության ավանդույթներին համապատասխան։ Մատուռը և բնակելի շինությունները, որոնք թվագրվում են այդ ժամանակվան, կառուցվել են ամրոցի բակում՝ գոթական ճարտարապետական ոճով։
Ֆիլիպը մահացավ 1493 թվականին՝ չունենալով ժառանգներ։ Այսպիսով, ամրոցը անցավ նրա եղբորը` Գայոս Պոտին, և հետագայում, տարբեր ամուսնությունների արդյունքում՝ Մարի Լիսսե Լյուքսեմբուրգցուն։ Այն բանից հետո, երբ նա մեկուսացավ վանքում, ամրոցին տիրացավ Չարլզ Վիենացին, և հաջորդ 150 տարիների ընթացքում այն մնաց այս ընտանիքի ղեկավարության տակ։ 1767 թվականին Լուի Անրի Վիենացին վաճառեց ամրոցը մի հարուստ բանկիրի։
Ֆրանսիական հեղափոխության ընթացքում բոլոր արքայական խորհրդանիշները և զինանշանները ապամոնտաժվել կամ ոչնչացվել են։ Հետագայում ամրոցը վաճառվել է աճուրդով։ 1936 թվականին Ժորժ դը Վոգը ամրոցը նվիրեց պետությանը, Շատոնյոֆ կոմունային և հարակից գյուղերին։ Դրանից հետո ամրոցը հռչակվեց որպես պատմական հուշարձան, որը գտնվում է պետության պաշտպանության ներքո։
Ավդելերո
Բնակչություն
Ըստ 2011 թվականի տվյալների գյուղի բնակչությունը կազմել է 218 մարդ, հիմնականում հույն կիպրացիներ են։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Կամո Ուդումյան
Կամո Բաբիի Ուդումյան, պետական, կուսակցական աշխատող, դիվանագետ։ Պատմական գիտությունների դոկտոր (1975)։
Կենսագրություն
1949 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը։ 1951 թվականին ավարտել է ԽՄԿԿ ԿԿ-ին առընթեր հասարակական գիտությունների ակադեմիայի ասպիրանտուրան։ 1952-1957 թվականներին եղել է ՀԼԿԵՄ Երևանի քաղկոմի առաջին քարտուղար, 1957-1959 թվականներին` ՀԽՍՀ ԳԱ-ին կից կոորդինացիոն խորհրդի գիտքարտուղար, 1959-1962 թվականներին` ՀԿԿ Տավուշի կուսշրջկոմի առաջին քարտուղար, 1965-1976 թվականներին՝ ՀԿԿ կենտկոմի անդամ, 1967-1975 թվականներին՝ ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի 6-8-րդ գումարումների պատգամավոր։ 1962-1964 թվականներին եղել է Խաչատուր Աբովյանի անվան ՀՊՄԻ պրոռեկտոր, 1964-1967 թվականներին` ՀՊՄԻ ռեկտոր։ 1963-1964 թվականներին զբաղեցրել է ԽՍՀՄ ԿԿ-ին կից Մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտի հայկական մասնաճյուղի գիտական մասով փոխտնօրենի պաշտոնը։ 1967-1972 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ մշակույթի նախարար, 1972-1975 թվականներին` արտաքին գործերի նախարար։ 1975-1979 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ արտակարգ և լիազոր դեսպան Նեպալի Թագավորությունում, 1979-1984 թվականներին` արտակարգ և լիազոր դեսպան Լյուքսեմբուրգի Մեծ Դքսությունում։ 1984 թվականին նշանակվել է Մշակույթի հիմնադրամի նախագահի տեղակալ (Մոսկվա)։ 1987 թվականից տարբեր պաշտոններ է զբաղեցրել խորհրդային արտգործնախարարությունում, ԽՍՀՄ-ի Գերագույն խորհրդի նախագահությունում, Մշակույթի խորհրդային հիմնադրամում  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1927 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 25 ծնունդներ Կատեգորիա:Չորաթան գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:2011 մահեր Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 3 մահեր Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ քաղաքագետներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ դիվանագետներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ
Ահաբեկչություն Նյու Յորքում (2017)
Նյու Յորքի ահաբեկչությունը տեղի է ունեցել 2017 թվականի հոկտեմբերի 31-ին տեղի ժամանակով մոտ ժամը 15։05-ին, երբ ազգությամբ ուզբեկ 29-ամյա Սայֆուլլո Սաիպովը Ստորին Մանհեթենում փիքափով մեծ արագությամբ դուրս է եկել հեծանվորդների համար նախատեսված ճանապարհ և վթարի ենթարկել անցորդներին։ Հեծանվորդների ճանապարհով անցնելով մոտ 1.5 կմ՝ փիքափը բախվել է դպրոցական ավտոբուսի, որը տեղափոխելուց է եղել հաշմանդամ երեխաների։ Ահաբեկիչը, «Ալլահու Ակբար» գոռալով, դուրս է եկել ավտոմեքենայից․ ոստիկանությունը վիրավորել է վերջինիս որովայնի շրջանում և ձերբակալել ։ Ահաբեկչության հետևանքով զոհվել է 8 մարդ, վնասվածքներ ստացել նվազագույնը 12 անձ, այդ թվում՝ 2 երեխա ։
Ահաբեկչություն
2017 թվականի հոկտեմբերի 31-ին ժամը մոտ 14։00-ին Սաիպովը Փասեյք քաղաքում (Նյու Ջերսի, մտնում է Նյու Յորք մերձքաղաքային շրջանի մեջ) ավտոմեքենա է վարձակալել և ժամանել Մանհեթեն ։ Ժամը 15։05-ին դուրս է եկել գետի երկայնքով ձգվող հեծանվորդների համար նախատեսված ճանապարհ և վթարի ենթարկել մարդկանց ։ Զոհվել է 8 մարդ (այդ թվում՝ 5 զբոսաշրջիկ Արգենտինայից և 1 բելգիացի) ։ Անցնելով մոտ 1.5 կմ՝ թեքվել է խաչմերուկից և բախվել դպրոցական ավտոբուսի, որի հետևանքով վնասվածք է ստացել 4 ուղևոր, այդ թվում՝ 2 երեխա ։ Բախվելուց հետո նա, «Ալլահու Ակբար» գոռալով, դուրս է եկել ավտոմքենայից ։ Ձեռքին ունեցել է փեյնթբոլի և տրավմատիկ զենք ։ Ռայան Նեշ անունով մի ոստիկան կրակել է ահաբեկչի վրա՝ վիրավորելով որովայնի շրջանում, որից հետո վերջինիս ձերբակալել են ։
Հիվանդանոցում հետաքննիչները հարցաքննել են Սաիպովին ։ Հատուկ ծառայությունների աշխատակիցների խոսքերով՝ նա չի զղջացել իր արարքի համար և պարծեցել է, որ հանցագործություն է կատարել ։
Հանցագործ
2015 թվականին Սաիպովին հարցաքննել են Ներքին անվտանգության ծառայության գործակալները, քանի որ նրան նկատել էին 2 անձանց հետ, որոնց հետևում էր ահաբեկչության դեմ պայքարի բաժանմունքը ։
Արձագանք
Նյու Յորքի քաղաքապետ Բիլ դե Բլազիոն շտապ կազմակերպված մամուլի ասուլիսի ժամանակ տվյալ դեպքն անվանել է «վախկոտ ահաբեկչական գործողություն» ։
Նոյեմբերի 1-ին ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը խոստացել է դիտարկել Սաիպովին Գուանտանամոյի բանտ ուղարկելու տարբերակը ։ Թրամփը նաև քննադատել է գրին քարտ վիճակահանությունը, որն ավելի վաղ առաջարկել էր չեղարկել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 31 իրադարձություններ Կատեգորիա:2017 հոկտեմբեր Կատեգորիա:2017 թվականը Նյու Յորքում Կատեգորիա:2017 ահաբեկչություններ Կատեգորիա:Ահաբեկչություններ ԱՄՆ-ում Կատեգորիա:2017 զանգվածային սպանություններ Կատեգորիա:Զանգվածային սպանություններ ԱՄՆ-ում
Էռնստ Լյուբիչ
Էռնստ Լյուբիչ (Ernst Lubitsch, ), հրեական ծագմամբ գերմանացի և ամերիկացի կինոռեժիսոր, դերասան, սցենարիստ, պրոդյուսեր։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1892 թվականի հունվարի 29-ին, Բեռլինում, հաջողակ առևտրական, գործվածքային արտադրության սեփականատեր Սիմոն Լյուբիչի և նրա կնոջ` Աննա Լինդենշտադտի ընտանիքում։ 1899-1902 թվականներին հաճախել է տարրական դպրոց, այնուհետև` գիմնազիա։ 1908 թվականին սկսել է ուսումնառությունը Քյոնինգշտրասեի տեքստիլ կրպարկում։ Այնուհետև որպես հաշվապահ է աշխատել իր հոր հիմնարկում։ Ծանոթացել է դերասան Վիկտոր Առնոլդի հետ ու դարձել է նրա աշակերտը։ Դրան հաջորդել են առաջին ելույթները կաբարեում։ 1911-1913 թվականներին Լյուբիչը խաղացել է Մաքս Ռայնհարդի թատրոնում։ 1913 թվականին իր դեբյուտն է նշել կինոյում` որպես դերասան, իսկ 1914 թվականին` որպես ռեժիսոր։ 1918 թվականին սկսվել է համագործակցությունը Պոլա Նեգրիի և Էմիլ Յանինգսի հետ։ Մինչև 1922 թվականը Գերմանիայում նկարահանել է մի շարք ֆիլմեր, որոնք մեծ հաջողություն են ունեցել։ Դրանցից են «Մադամ Դյուբարի», «Ոստրեների արքայադուստրը», «Փարավոնի կինը» և «Կրակ» ֆիլմերը։
1922 թվականի դեկտեմբերին Պոլա Նեգրիի հետ մեկնել է Հոլիվուդ, որտեղ Մերի Փիքֆորդի հետ նկարահանել է «Ռոզիտա» ֆիլմը։
Ֆիլմը չի արդարացրել իր ծախսերը, և Լյուբիչն ստիպված է եղել նկարահանել, այսպես կոչված, սալոնային կատակերգություններ, ինչպես, օրինակ, Սեսիլ Բլաունտ դե Միլլն է։ «Ամուսնական շրջան» ֆիլմը Լյուբիչին առաջին հաջողությունն է բերել։
Հաջորդ ֆիլմերն ամրապնդել են նրա վարկանիշը Հոլիվուդում։ Լյուբիի մշտական սցենարիստն է դարձել Հանս Կրալին, որը եկել էր Գերմանիայից։
Ինչպես Բիլլի Ուայլդերը պատմել է «Action!» ամսագրին, երբ ինքը Ուիլյամ Ուայլերի հետ վերադառնում էր Լյուբիչի հուղարկավորությունից, ասել է. «Լյուբիչն այլևս չկա», ինչին Ուայլերը պատասխանել է. «Ավելի վատ։ Այլևս չեն լինի Լյուբիչի ֆիլմերը» ։
Ալֆրեդ Հիչքոքն անվանել է նրան «կինոյի մարդ` մաքուր ձևով», Ֆրանսուա Տրյուֆոն` «արքայազն», Օրսոն Ուելսը` «հսկա»։
30 և ավելի տարի գերմանական ու ամերիկյան կինեմատոգրաֆում աշխատելով` նա նկարահանել է ավելի քան 50 ֆիլմ։ Մահից մեկ տար առաջ նա արժանացել է «Օսկարի» հատուկ մրցանակի` կինոարվեստում ունեցած ներդրման համար։
Ստեղծագործություն
«Հոլիվուդյան» շրջանում նկարահանած ֆիլմերում Լյուբիչը պատկերել է էլեգանտ սալոններում անցնող կյանքը։ Ինտերիերը լցված էր հնաոճ բյուրեղապակե լապտերների կուրացնող լույսով, ծանր մետաքսե վարագույների խունացած երանգները լավ համադրվում էին ֆրանսիական գորգերի նրբագեղ զարդարանքների հետ։ Տրյուֆֆոն այս առթիվ գրել է. «Սակայն նա ամենևին չէր ձգտում, որ իր ֆիլմերում ճառագեին անցած դարաշրջանների կենցաղն ու կարգերը։ Լյուբիչը չի ձգտում, որ մենք հավատանք պատմությանը։ Նա բռնում է մեր ձեռքից և հետևողականորեն բացատրում է բոլոր մեխանիզմները, որոնք նա դրել է շարժման մեջ։ Նա մեզ պատմում է պատմությունն ու ամեն երկու րոպեն մեկ կատակներ է անում, որպեսզի ցույց տա, որ ինքը պատմություն է պատմում» ։
Լյուբիչը կինեմատոգրաֆում այսպես կոչված «ջազային թեմատիկայի» հիմնադիրներից մեկն է («ջազի դարաշրջան»)։
Անաստասյա Գոլովինա
Անաստասյա Անգելովնա Գոլովինա, օրիորդական ազգանունը՝ Նիկոլաու (Анастасия Ангеловна Головина, Николау, ), ռուսական ծագմամբ բուլղարացի բժշկուհի, հոգեբույժ ։ Բուլղարիայի առաջին կին բժիշկը, որն ունեցել է բարձրագույն կրթություն, հիմադրել է առաջին մանկական կենտրոնը Վառնայում։ Ալեքսանդր Գոլովինի կինն է, որը ռուս և բուլղարացի աստիճանավոր էր ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1850 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Քիշնևում։ Հայրը Անգել Պետրովիչ Նիկոլաուն է՝ Քիշնևի քաղաքային ղեկավարը։ Մորեղբայրը՝ Կիրիլ Մինկովը, ծնունդով Կալոֆերից էր, քիշնևյան առևտրական։ Ավարտել է հայրենի քաղաքի ֆրանսիական դպրոցը, հետագայում աշխատել է որպես սղագրուհի։ Հոր մահից հետո մեկնել է Ցյուրիխ, որտեղ ընդունվել է համալսարան և սովորել է բժշկություն։ Եղել է ռուսական ուսանողական հեղափոխական շարժման անդամ, որի համար հեռացվել է համալսարանից և շարունակել ուսումը Փարիզում։ Ավարտել է Փարիզի համալսարանը 1878 թվականին , Սորբոնում պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն «Զարկերակների պատերի հյուսվածքաբանական ուսումնասիրությունը» թեմայով, ինչով տպավորել է հոգեբույժ Ժան-Մարտին Շարկոյին և դարձել Սորբոնի առաջին բուլղարացի կին շրջանավարտ ։
Այնուհետև Անաստասյան տեղափոխվել է Բուլղարիա, որտեղ տարբեր կազմակերպություններում աշխատել է որպես բժիշկ-հոգեբույժ, եղել է Տիրնովի համայնքի առողջապահական ծառայության աշխատակից, Սոֆիայի աղջիկների առաջին վարժարանի բժիշկ և Ալեքսանդրովյան հիվանդանոցի բժիշկ-օրդինատոր։ 1888 թվականին աշխատել է Պլովդիվում, այնուհետև վերադարձել Վառնա, որտեղ աշխատել է 1889-1893 թվականներին։ Առաջին Բալկանյան պատերազմի և Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակից ։ Եղել է Վառնայի հնագիտական ընկերության և կանանց «Գթություն» բարեգործական միության անդամ։ 1922 թվականին պարգևատրվել է Բուլղարական կարմիր խաչի պատվավոր շքանշանով ։
Հետազոտական գործունեություն
Գոլովինան հետաքրքրված է եղել տարբեր հոգեկան խանգարումների նախապայմաններով և ախտանշաններով, նկարագրել է այնպիսի հիվանդություններ, ինչպիսիք են ապուշությունը, մեծության մոլորությունը, դեմենցիան, Հենտինգտոնի հիվանդությունը և այլն։ Նրա նորամուծությունները կիրառել են Բուլղարիայի դատաբժշկական փորձագետները՝ մահվան պատճառների բացահայտման և ճշտման ժամանակ ։ Գոլովինան բժշկության բնագավառում բազմաթիվ գիտական և գիտահանրամատչելի աշխատանքների հեղինակ է, որոնք հրատարակվել են բուլղարական և արտասահմանյան հրատարակություններում ։
Բարեգործություն
Գոլովինան զբաղվել է հասարակական և բարեգործական գործունեությամբ։ 1915 թվականին որպես կանանց «Գթություն» բարեգործական ընկերության նախագահ աջակցել է Վառնայում որբանոցի բացմանը։ 1919 թվականին նվիրատվություն է կատարել ի հիշատակ իր ամուսնու՝ Ալեքսանդր Ֆյոդորովիչ Գոլովինի՝ Ֆերդինանդ I-ի անվան Վառնայի տղամարդկանց վարժարանի կարիքավոր և տաղանդավոր աշակերտներին պահելու համար։ 1919 թվականի մայիսի 27-ին նրա ջանքերով բացվել է բարեգործական հիմնադրամ։ Գլխավորել է վարժարանի ուսուցչական խորհուրդը, նրա ֆոնդն ընդգրկվել է «Կտակարարներ և նվիրատուներ» հիմնադրամի կազմում։ 1944 թվականին հիմնադրամում եղել է 13 350 բուլղարական լև։ Մինչև 1940 թվականը հիմնադրամն ամեն տարի 380-ից մինչև 780 լևի չափով օգնություն է տրամադրել Վառնայի տղամարդկանց վարժարանի կարիքավոր սաներին։ Օգնություն ստացողների թվում են եղել Տոդոր Ստոիչկովը, Գեորգի Տրիպչևը, Յանակի Վատևը, Իվան Դոբրևը և ուրիշներ։ 1941-1943 թվականներին միջոցներ չեն հատկացվում, 1948 թվականին հիմնադրամը փակվել է ։
1927 թվականին նրա տունը նվիրվել է Վառնայի Երեխաների պաշտպանության միության մասնաճյուղին, իսկ տանը բացվել է երեխաների համար բժշկական խորհրդատվություն, որտեղ երիտասարդ աղջիկների և մայրերի համար անցկացվել են բժշկական գրագիտության դասընթացներ։ Խորհրդատվությանն աջակցել է «Բժիշկ Անաստասյա Գոլովինա» բարեգործական ընկերությունը, որը հիմնադրվել է 1933 թվականի դեկտեմբերի 12-ին (դրան մասնակցել է Անաստասյայի խորթ որդին՝ Յուրին), սնունդ և հագուստ է մատակարարել կարիքավոր երեխաներին և հղի աղքատ կանանց ։ Կյանքի վերջում Անաստասյա Գոլովինայի միջոցների մի մասը փոխանցվել է Բելորեցկ գյուղի (Բաշկիրական ինքնավար խորհրդային սոցիալիստական հանրապետություն), որտեղ սովորել էր նաև նրա ամուսինը Ալեքսանդրը։ Իշխան Ալեքսանդր I Բաթենբերգի և այլ քաղաքական գործիչների հետ նամակագրությունը փոխանցվել է Կյուրեղի և Մեթոդիոսի անվան Բուլղարիայի ազգային գրադարան։ Բժշկական գրականության զգալի մասը կտակել է Պենչո Սլավեյկովի անվան Վառնայի քաղաքային գրադարանին ։
Էռնստ Լյուբիչ
Գրականություն
Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Գերմանացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Գերմանացի դերասաններ Կատեգորիա:Համր կինոյի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Սցենարիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հրեաներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Անաստասյա Գոլովինա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հոգեբույժներ Կատեգորիա:Բուլղարացի բժիշկներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ
Կանոսա
Կանոսա (Canossa), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզում՝ Ռեջիո Էմիլիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 3376 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 64 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 53 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 42026։ Հեռախոսային կոդը՝ 0522։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Ռուսաստանի ժամանակակից պատմության պետական կենտրոնական թանգարան
Ռուսաստանի ժամանակակից պատմության պետական կենտրոնական թանգարան (Государственный центральный музей современной истории России, մինչև 1998 թվականի սեպտեմբեր կոչվել է Հեղափոխության թանգարան), դաշնային նշանակության ազգային թանգարան։ Գտնվում է Մոսկվայի կենտրոնում (Տվերսկայա փողոցի 21 հասցեում)՝ 18-րդ դարավերջի կլասիցիզմի ոճով կառուցված ճարտարապետական շենքում։ 1831-1917 թվականներին այս շենքում է գտնվել Մոսկվայի Անգլիական ակումբը։
Պատմություն
Հեղափոխության թանգարանի ստեղծման մասին որոշումն ընդունվել է 1917 թվականի մարտի 22-ին (ապրիլի 4)։ Հեղափոխության թանգարանի թանգարանային ցուցանմուշների հիմքը դրվել է 1922 թվականին, երբ Հոկտեմբերյան հեղափոխության 5-րդ տարելիցի առթիվ Մոսկվայի անգլիական ակումբում կազմակերպվեց «Կարմիր Մոսկվա» ցուցահանդեսը ։ Այնուհետև թանգարանը վերանվանվեց Մոսկվայի պատմա-հեղափոխական թանգարան, 1924 թվականից՝ ԽՍՀՄ հեղափոխության պետական թանգարան։ Թանգարանի առաջին տնօրեն նշանակվեց Սերգեյ Միցկևիչը։
Թանգարանի հիմնական խնդիրն է եղել արտացոլել Ռուսաստանի հեղափոխաազատագրական շարժման պատմությունը սկսած 17-րդ դարից մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխության հաղթանակ։ Բացումից ի վեր թանգարանն ակտիվորեն հավաքել է ֆոնդեր, բացել ցուցահանդեսներ՝ նվիրված Ռուսաստանում գյուղացիական պատերազմներին, դեկաբրիստների ապստամբություններին, հեղափոխականների և ժողովրդի գործունեությանը, ռուսական հեղափոխություններին և քաղաքացիական պատերազմին։ Թանգարանին իրենց գործերն են նվիրել հայտնի արվեստագետներ, այդ թվում Իլյա Ռեպինը թանգարանին նվիրել է իր «Հունվարի 9», «Կարմիր թաղումներ», «1905 թվականի հոկտեմբերի 17», «Ցարական կախաղան» նկարները։
1927 թվականին թանգարանն անհրաժեշտ է եղել ընդարձակել. ի լրումն հեղափոխական շարժման պատմության՝ թանգարանն սկսեց ցուցադրել նաև նոր հասարակության սոցիալիստական շինարարության և շարժման պատմությունը։
Հայրենական մեծ պատերազմի սկզբում թանգարանը երկրի պատմական թանգարանների շարքում առաջատար տեղ էր զբաղեցնում և ուներ իր մասնաճյուղերը՝ «ԽՄԿԿ Կենտրոնական կոմիտեի ընդհատակյա մամուլը» և «Կրասնայա Պրեսնյա պատմա-հեղափոխական թանգարանը»։ 1941 թվականին թանգարանի հավաքածուն կազմում էր մեկ միլիոն ցուցանմուշ։ Միաժամանակ, 1939 թվականից թանգարանում ցուցադրվում էին Ստալինի նվերները (ցուցադրությունը փակվել է ԽՄԿԿ 20-րդ համագումարում անձի պաշտամունքի բացահայտումից հետո)։
Վերակառուցման շրջանում թանգարանը բացեց իր հատուկ ֆոնդերը՝ 70 հազար վավերագրական հուշարձաններ, որոնք գիտական շրջանառության մեջ մտան։
1990-ական թվականներին թանգարանում ձևավորվեցին տարբեր պատմական ժամանակաշրջանների ցուցադրություններ։ 1998 թվականին թանգարանը կոչվեց «Ռուսաստանի ժամանակակից պատմության պետական կենտրոնական թանգարան»։
Դիմիտրի Դավիդովիչ
Դիմիտրի Դավիդովիչ (Димитрије Давидовић, ), սերբ քաղաքական գործիչ, դիվանագետ, գրող, խմբագիր, լրագրող և հրապարակախոս ։
Սերբիայի առաջին սահմանադրության հեղինակն է։
Կենսագրություն
Դիմիտրին ծնվել է 1789 թվականի հոկտեմբերի 23-ին, Սերբիայի Զեմուն քաղաքում։ Կրթությունը ստացել է Բուդապեշտի համալսարանում։ 1812 թվականին նա տեղափոխվել է Վիեննա, որտեղ պաշտպանել է սերբ ժողովրդի շահերը։ Մի քանի տարիների ընթացքում նա հրատարակել է սերբիական առաջին ամսագիրը՝ «Новине сербске» անվանումով։ Միաժամանակ նա հրատարակել է «Զաբավնիկ» ալմանախը (1815 թ.-ից մինչև 1834 թվականը), որտեղ զետեղվել են Դիմիտրի Դավիդովիչի բազմաթիվ հոդվածները, օրինակ, «Սերբ ժողովրդի գործունեությունը և պատմություն»-ը (որպես գիրք լույս է տեսել 1821 թվականին)։
Դիմիտրին մահացել է 1838 թվականի ապրիլի 6-ին, Սերբիայի Սմեդերևո քաղաքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբ գրողներ Կատեգորիա:Սերբիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սերբ դիվանագետներ Կատեգորիա:Սերբ խմբագիրներ Կատեգորիա:Սերբ լրագրողներ Կատեգորիա:Սերբ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Բուդապեշտի համալսարանի շրջանավարտներ
Լուսինե Եղյան
Լուսինե Եղյան, հայ բանաստեղծուհի։
Ավարտել է Երևանի համար 187 միջնակարգ դպրոցը, 2013 թվականին ընդունվել է ՀՊՃՇՀ-ի Կադաստրային գործ և կիրառական գեոդեզիա բաժինը։ Տպագրվել է «Գրական թերթ», «Գրեթերթ», «Հոգևոր Հայաստան» թերթերում, «Ցոլքեր» հանդեսում, ինչպես նաև մի շարք ինտերնետային կայքերում ։
2013 և 2014 թվականներին արժանացել է «Գրեթերթի» պոեզիայի մրցանակին։ 2014 թվականին արժանացել է Լևոն Անանյանի հիշատակին նվիրված «Մուտք» ամենամյա գրական մրցանակաբաշխության «Պոեաիա» անվանակարգի երկրորդ մրցանակին ։
Տեխնիկայի տուն (Կալինինգրադ)
Տեխնիկայի տուն (Haus der Technik, «Էպիկենտրոն» առևտրի տուն), վերակառուցվել է 2000 թվականին Կալինինգրադի պատմական շենքում։ Գտնվում է պրոֆեսոր Ֆեոդոր Բարանովի փողոցում։
Պատմություն
1920 թվականից Քյոնիգսբերգում սկսեց կազմակերպվել Արևելյան տոնավաճառը։ Առաջին անգամ այն անցկացվեց Քյոնիգսբերգի կենդանաբանական այգու տարածքում։ Տոնավաճառի հաջողության շնորհիվ որոշվեց այն անցկացնել ամեն տարի։ Տոնավաճառի կարիքների համար որոշվեց ցուցահանդեսային շենքերի և տաղավարների համալիր կառուցել։ Դրանցից մեկն է 1924 թվականին կառուցված Տեխնիկայի տունը։
Նացիզմի տարիներին Տեխնիկայի տունը վերանվանվել է Շլագետերի տուն, 1928 թվականին սպանված Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության անդամ Ալբերտ Լեո Շլագատերի պատվին։ Շլագատերի տանը ելույթներով հանդես են եկել Բրյունինգը, Յոզեֆ Գեբելսը և Ադոլֆ Հիտլերը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Տեխնիկայի տունն ավերվել է։
Պատերազմից հետո շենքը չի վերականգնվել։ Միայն կառույցի ներսի մասում ներքին պատերի երկայնքով կառուցվել են խանութներ։ Դրանք շրջապատեցին լայն բաց «բակը» (նախկինում՝ Տեխնիկայի տան գլխավոր դահլիճ), որտեղ տեղավորվեցին Կենտրոնական շուկայի առևտրի տաղավարները։
2000-ական թվականների սկզբին շենքը վերականգնվել է որպես «Էպիկենտրոն» առևտրի կենտրոն։
Ճարտարապետություն և շինարարական նկարագիր
Տեխնիկայի տունն ընդարձակ ցուցասրահ է։ Շենքի երկարությունը 121 մետր է, լայնությունը՝ 46 մետր։
Շենքի անկյուններում կան չորս կցակառույցներ, որտեղ տեղակայված էին բյուրոն, կրթական կինոթատրոնը, ռեստորանը։ Լույսը դահլիճ էր հորդում մեծ թվով նեղ պատուհաններից։ Ցուցահանդեսին ծանր տեխնիկա հասցնելու համար Տեխնիկայի տանը տեղադրվել է երկաթուղային ուղի, իսկ սրահի տարածքում տեխնիկան տեղափոխելու համար օգտագործվել է էլեկտրական ամբարձիչ։
Շենքը կառուցվել է ինտերնացիոնալ ոճով կարմիր աղյուսից։ Շենքի ճարտարապետն է եղել Հանս Հոպը։ Արտաքին պատերը զարդարված են քանդակագործ Գերման Բրախերտի և Էրնստ Ֆիլիցի ստեղծագործություններով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:1924 հիմնադրումներ Կատեգորիա:2000-ականների հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռուսաստանի առևտրի կենտրոններ Կատեգորիա:Գերմանիայի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Կալինինգրադի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի շենքեր և կառույցներ
Սիտխես
Սիտխես (Sitges), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Կատալոնիա ինքնավար համայնքում՝ Բարսելոնա նահանգում՝ Գեռաֆ շրջանում։ Մունիցիպալիտետն զբաղեցնում է 43,85 կմ² մակերես տարածք։ Բնակչությունը կազմում է 26 617 (2011 թվական)։ Վարչական կենտրոնից՝ Բարսելոնայից գտնվում է 36 կմ հեռավորության վրա։ Քաղաքի հովանավոր պաշտպաններն են Սուրբ Բարտոմեուն և Սուրբ Ֆեկլան։
Ժողովրդագրություն
Վերջին 10-50 տարիների ընթացքում Սիտխեսի բնակչություն աճել է գրեթ երկու անգամ։ Այն դարձել է բազմազգ քաղաք, որտեղ բնակվում են ֆրանսիացիներ, հոլանդացիներ, իտալացիներ, անգլիացիներ, սկանդինավյան երկրների ներկայացուցիչներ։ Դա կազմում է քաղաքի բնակչության 35 %-ը։ Այստեղ գործում են մի քանի միջազգային օտարալեզու դպրոցներ։
Սիտխեսում անշարժ գույքի արժեքը 2008 թվականի փետրվարից բարձրացել է և Իսպանիայի ողջ տարածքում ամենաբարձր դիրքն է գրավել այդ ցուցանիշով։ Միջին հաշվարկով յուրաքանչյուր քառակուսի մետրն արժեցել է 5467 € (5 մարտի, 2008 թվականի տվյալներով)։ Դա իր բացասական ազդեցությունն է ունեցել քաղաքի բնակչության վրա։ Դա հանգեցրել է արտագաղթի, քանի որ բնակչության գերակշիռ մասը տեղափոխվել է այլ վայրեր՝ մատչելի գնով բնակտարածքներ ձեռք բերելու համար։
Մշակույթ
Սիտխեսն ունի մշակութային քաղաքի կարգավիճակ։ Արդեն 100 տարուց ավելի է, ինչ փետրվար-մարտ ամիսներին այստեղ կազմակերպվում է ամենամյա տոնահանդես։ 19-րդ դարից 20-րդ դարի սկիզբը, երկար տարիներ իր ամառային հանգիստն այստեղ է անցկացրել կատալոնացի նկարիչ պոստիմպրեսիոնիզմի ներկայացուցիչ Սանտիագո Ռուսինյոլը։ Ֆրանկոյի բռնապետության ժամանակաշրջանում Սիտխեսը դարձել է 1960-ականների կոնտրմշակույթի կենտրոն։
Սիտխեսը հանդիսանում է Կատալոնիայի միզազգային կինոփառատոնի կենտրոն, որը համարվում է Եվրոպայի կարևոր կինեմատոգրաֆիական իրադարձություններից։ Կազմակերպվել է 1968 թվականին Պեդրո Սեռամալերայի կողմից՝ որպես «Գիտաֆանտաստիկ ֆիլմերի միջազգային շաբաթ»։ Կինոփառատոնի ժամանակ ներկայացվում են ֆանտաստիկ, գիտաֆանտաստիկ և սարսափ ժանրի ֆիլմեր։
Զբոսաշրջություն
Սիտխեսի տնտեսության հիմքը զբոսաշրջությունն է։ Այստեղ կան 4500 հյուրանոցային համարներ։ Դրանց մեծ մասը 4-աստղանի հյուրանոցներ են։ Ծառայության հանդեպ սպասորկողների նվիրվածությունը հանգեցրել է նրան, որ Սիտխեսը Միջերկրածովյան տարածքում առաջատար դիրք է զբաղեցնում կոնֆերանսների, նիստերի, համաժողովների անցկացման համար։
Ներկայումս Սիտխեսը Կատալոնիայի հայտնի զբոսաշրջային վայրերից է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Զբոսաշրջությունն Իսպանիայում
Սեցեսիա
Սեցեսիա (secessio «մեկնում», ծագում է «գնում եմ/մեկնում եմ» բառից), պետության (որպես կանոն դաշնային) տարածքային որևէ մասի դուրս գալը այդ երկրի կազմից։ Սեցեսիան հանդիսանում է անջատվողականության արդյունքը։ Սեցեսիան բռնակցման (անեքսիայի) ճիշտ հակառակ հասկացությունն է։ «Սեցեսիա» եզրը ժամանակակից իմաստով առաջացել է ԱՄՆ անկախության պատերազմի տարիներին։
Սեցեսիայի իրավունքը իրավական տեսանկյունից կարող է ճանաչվել այն պետության կողմից, որի կազմից տվյալ տարածքային մասը դուրս է գալիս (օրինակ, ԽՍՀՄ 1924, 1936 և 1977 թվականների սահմանադրությունների համաձայն) և հակառակը՝ չճանաչվել (օրինակ, ՀՍՖՀ սահմանադրությունը)։ Երկրորդ դեպքում սեցեսիայի փորձերի ժամանակ առաջանում է տարածքային ամբողջականության իրավունք և ինքնորոշման իրավունքի տվյալ դեպքի վերաբերյալ կիրառելիության իրավական հարցը։
Տես նաև
Կատեգորիա:Միջազգային իրավունք Կատեգորիա:Անջատողականություն
Տասնամյակների ցանկ
Սա տասնամյակների ցանկն է սկսած մ.թ.ա. 18-րդ դար մինչև 21-րդ դարի վերջը, ընդգրկելով տվյալ տասնամյակին և դարին համապատասխանող հոդվածները։
Կատեգորիա:Տարեթվերի ցանկեր Կատեգորիա:Պատմական ժամանակագրություններ
Իսլանդերենի քերականություն
Իսլանդերենը ունի բարդ բառակազմության համակարգ, քանի որ գոյականները, ածականները, դերանունները, թվականները և որոշյալ հոդը փոփոխվում են ըստ սեռի, թվի և հոլովի, իսկ բայերը փոփոխվում են ըստ անձի, թվի, ժամանակի, սեռի և եղանակի։ Ի տարբերություն դանիերենի, նորվեգերենի և շվեդերենի՝ իսլանդերենը պահպանել է հին նորվեգերենի բառակազմական կաղապարները։