cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հյուսիսկովկասյան լեզուներ
Հյուսիսկովկասյան ընտանիք, լեզուների ենթադրյալ ընտանիք՝ առաջադրված Ս. Ա. Ստարոստնիի կողմից (1980-ականներին)։ Այս անվան տակ միավորվում են 2 լեզվաընտանիք՝ Աբխազա-ադըղեական և Դաղստանյան։ Այս միավորումը շատ լեզվաբաններ չեն ընդունում։ Առաջինի հետ Ստարոստնին միավորում է խատական լեզուն (սա չպետք է շփոթել խեթերենի հետ), իսկ երկրորդի հետ՝ Խուռիա-ուրարտական լեզուն։
Ստարոստինի հիպոթեզը
Բառապաշառային մակարդակում որոշ համընկնումներ վաղուց էին նկատվել, բայց միայն վերջերս հայտնվեցին այդ ամենը գիտականորեն հիմնավորելու առաջին փորձերը,մասնավորապես Ս. Ա. Ստարոստնիի կողմից ։ Սակայն Ս. Ա. Ստարոստնին իր քննադատներն ունի, հատկապես՝ արտասահմանյան լեզվաբանության մեջ։
Ըստ ժամանակակից մակրոկոմպարատիվիստիկայի, որի հիմնադիրը Ստարոստնին է, Հյուսիսկովկասյան ընտանիքը մտնում է սինո֊կովկասյան մակրոընտանիքի մեջ։
Առաջ ենթադրվում էր, որ Հյուսիսկովկասյան ընտանիքը քարթվելական լեզուների հետ միասին կազմում է այսպես կոչված իբերո֊կովկասյան միավորումը, այնուամենայնիվ, այդ տեսակետը մերժվել է գրեթե բոլոր լեզվաբանների կողմից։
Վերոնշյալ լեզվաընտանիքների լեզվական մի շարք ընդհանրությունները այժմ բացատրվում են երկարատև շփումով, ինչն էլ հիմք է տալիս խոսելու կովկասյան լեզվական միավորման մասին։
Ս. Ա. Ստարոստնիի գլխավորած լեզվաբանների խումբը հետևյալ եզրահանգումներն արեց ։
Զգալի թվով լեզվաբանների և հնէաբանների կարծիքով (Սաֆրոնով, Չայլդ, Մոնգայթ, Բրեյ֊Թրամփ և այլք)՝ Հյուսիսկովկասյան լեզվաընտանիքը նշանակալի ազդեցություն է թողել հետևյալ հնէագիտական մշակույթների վրա (Ստառչևո֊Կռիշյան, Քյոռոշյան, Կարանովյան, խեցեգործական, երկաթագործական (Արևելյան Ավստրիա), Ալֆյոլդյան մշակույթ (Մառոշից Տիսի երկայնքով հասնում է մինչև Արևելյան Սլովակիա), Բյուկայի մշակույթ (բուկովոգորյան, Վերին Տիսի երկայնքով՝ Բյուկկ լեռան երկայնքով՝ Հյուսիսային Վենգրիայում և խեցեգործական, տրիպոլյան, բոյանյան, բուգո֊դնեստրովյան մշակույթներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կովկասի լեզուներ
Youth Group
Youth Group, ռոք խումբ, որը ստեղծվել է Ավստրալիայում` Սիդնեյում, 90-ական թվականների վերջին։
Խմբի պատմությունը
Սկզբում խմբի անդամներն էին Թոբի Մարտինը (վոկալ, ռիթմ կիթառ), Դենի Լի Ալենը հ(արվածային գործիքներ), Փոլ Մարֆին (սոլո կիթառ) և Էնդի Քեսելը (բասկիթառ)։ Կիթառահար Քեմերոն Էմերսոն-Էլիոտը և բասիստ Պատրիկ Մեթյուսը խմբին միացել են 2004 թվականին։
Youth Group-ը ստեղծագործել է ինդի ռոք, ալտերնատիվ ռոք ժանրերում։
Urban & Eastern (2000)
Խմբի առաջին ալբոմը` Urban & Eastern, թողարկվել է 2000 թվականին Ivy League Records լեյբլի հետ։ Ճանաչում է ձեռք բերել միայն Ավստրալիայում։
Epitaph Records
Խումբը սկսեց ճանաչում ձեռք բերել, երբ նրանց հաջորդ ալբոմը` Skeleton Jar, լսեց Բրեթ Գուրևիչը և որոշեց համագործակցել խմբի հետ։
2006 թվականի հուլիսին Youth Group-ը թողարկել է իր երրորդ սկավառակը` «Casino Twilight Dogs», որը ներառում էր «Forever Young» և «Catching and Killing» սինգլները։ Ալբոմը ARIA չարթում զբաղեցրել է 10-րդ հորիզոնականը։
2007 թվականին Daisy Chains երգը դարձել է One Tree Hill սերիալի սաունդթրեք։
Խմբի չորրորդ ալբոմը` «The Night is Ours», թողարկվել է 2008 թվականի հուլիսին։
Ասում են, որ խմբի անունը կապված է շոտլանդական Teenage Fanclub խմբի հետ։
Youth Group-ը երկու անգամ շրջագայել է Ամերիկայում։ Չնայած խմբի բոլոր անդամները լավ հարաբերություններ մեջ էին, նրանք որոշեցին զբաղվել սոլո կարիերայով։ Թոբի Մարտինը թողարկեց իր սոլո ալբոմը` Love’s Shadow, թմբկահար Դենի Լի Ալենը մեկնեց Նյու Յորք, որտեղ նվագում է We Are Scientists և The Drums խմբերում։
Սկավառակագրություն
Ալբոմներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրալիական երաժշտական խմբեր
Ալբերտ Փիրփոինթ
Ալբերտ Փիրփոինթ (Albert Pierrepoint, ), անգլիացի դահիճ։ Մահապատժի է ենթարկել ավելի քան 400 մարդու, որոնց մեծ մասը եղել են ռազմական հանցագործներ, այդ թվում նաև Ուիլյամ Ջոյսը (կեղծանունը «լորդ Հաֆ հաֆ») և Ջոն Ամերին, ում Ալբերտը համարել է ամենախիզախը՝ իր կողմից գլխատված անձանց մեջ։ Բացի այդ, նա մահապատժի է ենթարկել մարդասպան Ջեյմս Ինգլիսին, ում մահապատիժը տեղի է ունեցել ռեկորդային 7,5 վայրկյան արագությամբ։
Կենսագրություն
Փիրփոինթին հաճախ անվանում են «պետական դահիճ», չնայած, որ այդպիսի հաստիք գոյություն չունի։ Դահիճի պարտականությունները սովորաբար իրականացվել է տեղական շերիֆի կողմից, ով հաճախ այդ գործը հանձնարարել է այնպիսի մարդու, ով սառնասրտորեն իրականացրել է իրեն հանձնարարված աշխատանքը։ Փիրփոինթը գնացել է իր հոր և հորեղբոր հետքերով և 1932 թվականին ստացել դահիճի օգնականի որակավորում։ 1941 թվականին ստացել է գլխավոր դահիճի որակավորում։ Դրան զուգընթաց երկարատև տարիներ աշխատել է Բրադֆորդի մթերային խանութներից մեկում։
Կենսաթոշակի անցնելուց հետո՝ 1965 թվականին Հոում օֆիսը Փիրփոինթին ճանաչել է որպես բրիտանական պատմության ամենաարդյունավետ դահիճ։ Արդյունքում, նա դարձել է պանդոկապան Լանքաշիրում և գրել հիշողություններ, որտեղ հանգել է սենսացիոն եզրահանգման, որ մահապատիժը չի հանդիսանում հանցագործություն իրականացնելու կանխիչ գործոն։
Ոչ պաշտոնական տվյալներով իրագործել է ավելի քան 600 մահապատիժ, սակայն, հաճախ, շրջանառվում է 435 թիվը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դահիճներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ
Լաս Մենինաս
Լաս Մենինաս (Las Meninas, «Ֆրեյլիններ»), Դիեգո Վելասկեսի կտավը՝ նկարված 1656 թվականին։ Նկարի մեկ այլ անվանումն է «Ֆիլիպ 4-րդի ընտանիքը»։ Հանրահայտ այս նկարը գտնվում է Մադրիդի Պրադո թանգարանում։
«Լաս Մենինասը» ճանաչվել է արևմտյան ողջ արվեստի ամենանշանակալից գործերից մեկը։ Բարոկկո ոճի նկարիչ Լուկա Ջիորդանոն նշել է, որ կտավը «աստվածային խոսք է արվեստում», իսկ Դևիդ Ուիլկին գրել է, որ այն «արվեստի ճշմարիտ փիլիսոփայությունն» է ։
Սյուժե
Նկարում պատկերված է նկարչի արվեստանոցը Մադրիդի արքայական պալատում։ Նկարիչը կտավում նկարում է Ֆիլիպ 4-րդի և նրա կնոջ՝ Մարիանայի դիմանկարը, որը երևում է արվեստանոցի անկյունում կախված հայելու արտացոլանքում։ Նկարչի հայացքն ուղղված է նկարից դուրս՝ այնտեղ, ուր կանգնած է լինելու նկարը դիտողը ։ Նկարի կենտրոնում առաջին պլանում պատկերված է արքայադուստր Մարգարիտա Թերեզան, ով ամենայն հավանականությամբ հենց նոր է մտել սենյակ ֆրելյինների` թագուհու և մեծ իշխանուհիների շքադիր ազնվական օրիորդների ուղեկցությամբ։ Լույսը, ինչպես նաև ծնողների հայացքներն ուղղված են աղջկան։ Վելասկեսն աղջկա կերպարով ստեղծել է ընտանեկան երջանկության, հարստության, փայլուն ապագայի տպավորություն։
Սա Վելասկեսի միակ նկարն է, որտեղ թագավորն ու թագուհին պատկերված են միասին, բայց ոչ հստակ, այլ աղոտ, սխեմատիկ։ Ֆիլիպը 30 տարով մեծ է իր երկրորդ կնոջից, որի քեռին է։ Արքայադուստր Մարգարիտան այդ պահի դրությամբ նրանց միակ երեխան է եղել։
Արքայադուստր
Այն փաստը, որ արքայադուստրը կա, առողջ է, հավատ է ընծայում ապագա գահաժառանգի նկատմամբ։ Այդ հավատը ընդգծում է նրա վրա ընկնող լույսը։ Հնգամյա աղջնակը վերցնում է սափորը՝ անգամ չնայելով դրան, ինչն անսովոր է նրա տարիքի համար։ Ֆրեյլիններին նույնպես ուշադրության գրեթե չի արժանացնում։ Դրանով դրսևորվում են դաստիարակված ինքնատիրապետման առաջին հաջողությունները և սեփական դիրքի գիտակցումը։ Աղջկա հայացքը, ինչպես և մնացած գրեթե բոլոր կերպարներինը, գամված է արքայական զույգին, որին նկարում է նկարիչը։ Հենց աղջիկն է կարծես ցույց տալիս ծնողներին՝ ինչպես կարելի է անշարժ նստել, տիրապետել ինքն իրեն։ Նա հավանաբար արդեն գիտի, որ Իսպանիայի թագավորն ու թագուհին գրեթե երբեք չեն ծիծաղում հասարակության մեջ։ Աղջկա հայրն իր ամբողջ կյանքի ընթացքում մարդկանց ներկայությամբ ծիծաղել է ընդամենը երկու անգամ։
Աղջկա երկու կողմերում գտնվող ազնվական կանայք ու աղջիկներն ազնվականական ամենահայտնի ընտանիքներից են։ Այն, որ ձախ կողմի ֆրեյլինը կռացած է, պալատական վարվելակարգ է. միայն այդպես կարելի էր ուտելիք մատակարարել արքայական ընտանիքի անդամներին, մանավանդ որ այդ պատվին արժանանում էին միայն ընտրյալները։
Պալատական խեղկատակներ
Որպեսզի մի փոքր մեղմացնեն արքայական պալատում ընդունված խիստ վարվելակարգն ու պալատական ձանձրույթը, պալատում ընդունված է եղել պահել խեղկատակներ և թզուկներ։ Եվրոպական ոչ մի երկրում դրանք այնքան շատ չեն եղել, ինչպես իսպանական պալատում։ Նկարում պատկերված են թզուկներ Մարիա Բարբոլան Գերմանիայից և Նիկոլաո դե Պերտուսատոն Իտալիայից։ Խեղկատակներն ու թզուկներն ազատ կատակելու իրավունք են ունեցել. նրանք չեն մտել պալատական աստիճանակարգության մեջ, այլ մի տեսակ ընտանի կենդանիների կարգավիճակ են ունեցել։ Պատահական չէ, որ նկարում Վելասկեսը շարժման մեջ պատկերել է միայն թզուկին, որն իր ոտքը դրել է շան վրա։ Թզուկներին պալատում պահում էին սեփական արժանիքներն ընդգծելու համար. ֆրեյլիններն ու արքայադուստրը կատարյալ գեղեցկուհիներ են թզուկ Մարիա Բարբոլայի ֆոնին։
Պատմական փաստեր
Ֆիլիպ 4-րդը Հաբսբուրգների արքայատոհմի 5-րդ սերնդի ներկայացուցիչ է։ Այդ տոհմի ներկայացուցիչները միշտ ամուսնացել են իրենց արքայատոհմի ներկայացուցիչների հետ։ Սա հանգեցրել է ինցեստի (արնապղծում)։ Արքայի միակ որդի Կարլ 2-րդը հաշմանդամ է ծնվել՝ անկարող լինելով լույս աշխարհ բերել առողջ, կենսունակ սերունդ։ Նա Հաբսբուրգներից վերջինն է եղել իսպանական գահին։ Նրա մահից հետո գահի համար պայքար է սկսվել, որի հետևանքով գահ են բարձրացել Բուրբոնները։
Վերաբերմունքը գեղանկարչության հանդեպ
17-րդ դարում Իսպանիայում նկարիչները չունեին սոցիալական բարձր կարգավիճակ։ Գեղանկարչությունը համարվում էր ոչ թե արվեստ, ինչպիսիք էին երաժշտությունն ու պոեզիան, այլ արհեստ ։ Սակայն Վելասկեսը, վայելելով արքայի հարգանքը, որոշակի դիրքի է հասնում Ֆիլիպ 4-րդի պալատում։
«Լաս Մենինասը» ստեղծելու ժամանակ Վելասկեսն արդեն 33 տարի պալատում էր։ 1651 թվականին Վելասկեսն արքայից կամերգերի աստիճան է ստանում, ինչն ապահովում է նրա բարեկեցիկ և հեղինակավոր դիրքը։ Այդ պատճառով հետագա ութ տարիներին նկարիչը ստեղծում է մի քանի նկար միայն, այն էլ արքայական ընտանիքի դիմանկարներ ։
Արնոլֆինի զույգի դիմանկարը
Ամենայն հավանականությամբ, նկարը ստեղծելիս Վելասկեսն ազդվել է Յան վան Էյքի «Արնոլֆինի զույգի դիմանկարը» (1434) կտավից։ Այն գտնվում էր Մադրիդի արքայական պալատի հավաքածուում այն ժամանակ, երբ Վելասկեսը պալատական նկարիչ էր։ Վան Էյքը նույնպես սենյակի հեռավոր անկյունում պատկերել էր հայելի, որում արտացոլվել էին կերպարները։
«Արքայադստեր ծնունդը»
Նկարի ազդեցությամբ Օսկար Ուայլդը գրել է «Արքայադստեր ծնունդը» հեքիաթը։
Սանտ-Յագո օրդենի շքանշան
Նկարչի կրծքի շքանշանն ավելացվել է հետագայում՝ նկարի պատրաստ լինելուց հետո։ Նկարի ստեղծման ժամանակ Վելասկեսը դեռ չէր ստացել Սանտ-Յագո օրդենի շքանշանը։ Նկարիչն այն ստացել է նկարն ստեղծելուց երեք տարի անց, երբ ընդունվել է օրդեն միայն այն բանից հետո, երբ ստուգվել է նրա արյան «մաքրությունը» (ազգի մեջ հրեա և սևամորթ չլինելը)։ Լեգենդի համաձայն՝ նկարում խաչը պատկերել է ինքը՝ արքա Ֆիլիպ 4-րդը, ով նկարչին ասպետի կոչում է տվել 1659 թվականին։
Պիկասոյի «Մենինասը»
1957 թվականին Պաբլո Պիկասոն «Լաս Մենինասի» թեմայով նկարել է 58 տարբերակ (վարիացիա), որոնք գտնվում են Բարսելոնայում՝ նկարչի անվան թանգարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1656 նկարներ Կատեգորիա:Դիեգո Վելասկեսի նկարներ Կատեգորիա:Դիմանկարներ Կատեգորիա:Պրադո թանգարանի նկարներ
Հորդանանյան ցույցեր 2018
2018 թվականի Հորդանանի բողոքի ցույցեր, սկսվել են 2018 թվականի մայիսի 30-ին, որպես ընդհանուր գործադուլ կազմակերպված 30 արհմիությունների կողմից, երբ Հանի Մալկիի կառավարությունը նոր հարկային օրենք ներկայացրեց խորհրդարան։ Օրինագիծը հետևել է ԱՄՀ-ի կողմից խրախուսված միջոցների խիստ տնտեսմանը, որը ընդունվել է Մալիի կառավարության կողմից 2016 թվականին, դրանք ուղղված էին Հորդանանի աճող պետական ​​պարտքի լուծմանը։ Թեև Հորդանանը համեմատաբար անվնաս վիճակում էր բռնությունից, որը պարփակել էր նահանգը 2011 թվականին Արաբական գարնանից հետո, նրա տնտեսությունը տուժել է շրջապատող ցնցումներից և մեծ քանակությամբ սիրիացի փախստականների ներհոսքից դեպի երկիր։ Հորդանանում նաև գտնվում է Իրաքի և Պաղեստինի փախստականների մեծ կոնտինգենտ, որն էլ ավելի վատթարացնում է նրա ֆինանսները։ Ըստ ՄԱԿ-ի փախստականների հարցերով գերագույն հանձնակատարի Հորդանանը փախստականների թվով աշխարհում երկրորդ տեղն է զբաղեցնում բնակչության մեկ շնչի հաշվով ։
Գործադուլից հետո, հաջորդ օրը կառավարությունը բարձրացրեց վառելիքի և էլեկտրաէներգիայի գները, ինչը ազդեց նավթի միջազգային գների բարձրացման վրա:Դա հանգեցրեց նրան, որ ցուցարարների բազմությունը 4-րդ շրջանի ձև ընդունեց Օմանում՝ վարչապետի գրասենյակից ոչ հեռու այդ գիշեր։ Ուրիշ հորդանցիներ հավաքվեցին ամբողջ երկրով՝ ի նշան աննախադեպ մեծ թվով բողոքի այդ միջոցների։ Հունիսի 1-ին թագավոր Աբդալլան խառնվեց և հրամայեց սառեցնել գների բարձրեցումը. կառավարությունը համաձայնեց. նա ասաց. որ որոշումը կառժենա գանձարանին 20 միլիոն դոլլար։ Բողոքները շարունակվեցին չորս օր, մինչև Մելիքը չուղարկեր իր հրաժարականը թագավորին հունիսի 4-ին, իսկ Օմար Ռազազը՝ նրա կրթության նախարարը դարձավ վարչապետ։ Բողոքները դադարեցին միայն այն բանից հետո, երբ Ռազազը հայտարարեց  հարկային նոր օրինագիծը թեթևացնելու իր մտադրության մասին։
Բողոքի ցույցերը չեն առաջացել ավանդական ընդդիմադիր խմբերից, ինչպիսիք են «Մուսուլման եղբայրները» կամ «ձախ», այլ միջին և աղքատ դասերի մեծ բազմությունից։ Չնայած որոշ ցուցարարներ հրդեհային անվադողեր էին տեղադրել և մի քանի գիշեր փակել ճանապարհները, բողոքները հիմնականում խաղաղ էին, և հայտարարվել է մի քանի զոհեր։ Նրանք դրվել էին ցերեկային լույսից հետո, ինչպես որ Ռամադան ամսվա ընթացքում էր։
Նախապատմություն
Հորդանանի ընդհանուր արտաքին պարտքը 2011 թվականին կազմել է 19 մլրդ դոլար, որը կազմում է ՀՆԱ-ի 60% -ը։ 2016 թվականին պարտքը հասել է 35.1 մլրդ դոլարի, որը կազմում է ՀՆԱ-ի 93% -ը ։ Այս էական աճը պայմանավորված է Արաբական գարնանով հարուցված տարածաշրջանային անկայունության հետևանքների վրա, ինչը հանգեցնում է տուրիստական գործունեության նվազմանը, օտարերկրյա ներդրումների անկմանը, ավելացել է ռազմական ծախսերը. հարձակումները եգիպտական ​​գազատարի վրա՝ Թագավորությանը մատակարարող, Իրաքի և Սիրիայի հետ առևտրի կործանումը. 1.4 միլիոն սիրիացի փախստականներին տրամադրվող ծախսերը և վարկերի գծով հաշվեգրված տոկոսները ։ Համաշխարհային բանկի տվյալներով, սիրիացի փախստականների վրա Հորդանանում տարեկան 2.5 միլիարդ դոլար են ծախսում, ինչը ՀՆԱ-ի 6 տոկոսն է և կառավարության տարեկան եկամտի 25 տոկոսը ։ Օտարերկրյա օգնությունը ծածկում է միայն այդ ծախսերի մի փոքր մասը, իսկ ընդհանուր ծախսերի 63 տոկոսը ծածկում է Հորդանանը ։
2016 թ. Հունվարին Աբդուլլահ թագավորը զգուշացրեց, որ հորդանանցիները հասել են եռման կետին և կոչ են արել դոնոր երկրներին տրամադրել Իրանին ավելի շատ, որպեսզի  օգնեն հաղթահարել ճգնաժամը։ Նա BBC- ին տված հարցազրույցում ասել է, որ «Հորդանանի ժողովրդի հոգեբանության մեջ ես կարծում եմ, որ նա հասել է եռման կետին, վաղ թե ուշ պոմպը պայթելու է»  Հորդանանը պատմականորեն ողջունել է 1948 և 1967 թթ. Պաղեստինցի փախստականներին, ամերիկացիների ներխուժման ժամանակ Իրաքցիներին և հիմա սիրիացիներին, որոնք կազմում են Հորդանանի մոտ 9.5 միլիոն բնակչությունը, և, ըստ Աբդուլլայի, «առաջին անգամ մենք չենք կարող այլևս դա անել » ։ Ըստ ՄԱԿ-ի փախստականների հարցերով գերագույն հանձնակատարի Հորդանանը փախստականների թվով աշխարհում երկրորդ տեղն է զբաղեցնում բնակչության մեկ շնչի հաշվով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2018 Ասիայում Կատեգորիա:Հորդանանի պատմություն Կատեգորիա:2018 բողոքի ցույցեր
Սենիոր
Սենիոր, սենյոր (seigneur, ), ֆեոդալիզմի դարաշրջանում հողի սեփականատեր։ Սենիորը որոշակի իրավունքներ ուներ ֆեոդ, կախման մեջ գտնվող գյուղացիների նկատմամբ։ Սենիոր սովորաբար ֆեոդալական հիերարխիայի անդամ էր, դրանով իսկ «Սենիոր» հասկացությունը նեղ իմաստով գործածվում է նաև իբրև վասալների խմբի տեր նշանակությամբ։ Խոշոր տարածքների գերագույն Սենիորը (թագավոր, իշխան, դուքս) կոչվել է սյուզերեն։
Համադա
Համադա (արաբերեն), քարային անապատների անվանումը Սահարայում։ Առաջանում են ջերմաստիճանի խիստ տատանումների պայմաններում՝ կարծր ապարների ճաքճքման հետևանքով։ Տարածված են սարավանդներում։ Սահարայում գրավում են ավելի քան 1 միլիոն կմ2 տարածություն։ «Համադա» տերմինն օգտագործվում է նաև երկրագնդի այլ վայրերում քարային անապատները բնութագրելու համար։
Կատեգորիա:Անապատներ Կատեգորիա:Արաբական բառեր և արտահայտություններ
Փոքրիկ Ժանը Սանտրեից
«Պատմություն ու ժամանակագրություն Սանտրեից Փոքրիկ Ժանի և երիտասարդ ու գերազնիվ տիկնոջ մասին» (L'Hystoire et plaisanle cronicque du petit Jehan de Saintre et de la jeune dame des Belles-Cousines Sans autre nom nommer), Անտուան դե Լա Սալի ասպետական վեպը, որը գրել է 1456 թվականին, XV դարի ավելի շատ կարևոր վեպ։
Հերոսը
Վեպի հերոսը իրական դեմք է, նա ապրել է XIV դարի երկրորդ կեսին, նրան փառաբանությամբ է հիշատակում Ֆրուասարը, միայն թե Սանտրեից Ժանի կենսագրությունը վեպում հորինված է Լա Սալեմի կողմից սկզբից մինչև վերջ։
Սյուժե
Ժանը Սանտրեից կարճահասակ է։ Գրքի սկզբում նա 13 տարեկան է, նա Ֆրանսիայի արքայի մոտ մանկլավիկ է աշխատում, և նրա վրա ուշադրություն է դարձնում վերջերս այրիացած գերազնիվ տոհմից սերող ու թագավորական արյուն ունեցող տիկին։ Այդ կինը մտադրված է նրանից դաստիարակել իդեալական ասպետ ու իդեալական սիրեցյալ։ Սանտրեի ու Տիկնոջ հարաբերությունները գաղտնի է մնում բոլորի համար մինչև վերջ (Տիկնոջ անունը ևս հեղինակի գաղտնիքն է)։
Երբ լրանում է Սանտրեի 21 տարին, Տիկինը նվիրում է նրան թանկարժեք թևնոց որպես նրա ասպետական սխրանքի գրավ ու նշան։ Թևնոցը նա պետք է կրի մեկ տարվա ընթացքում, մինչև ինչ-որ ասպետ չընդունի նրա մարտահրավերն ու չազատի նրան իր ուխտից։ Մարտահրավերն ընդունվում է Արագոնում։ Երկու օր տևած մենամարտն ավարտվում է Սանտրեի հաղթանակով։ Նա հաղթանակած վերադառնում է Փարիզ ու նշանակվում թագավորական շամբելան։ Տիկինը նրան միտք է տալիս մասնակցել խաչակրաց արշավանքում, որտեղ նրան կհակառակվեն Հրեաստանից, Պարսկաստանից, Սիրիայից, Եգիպտոսից, Միջագետքից, Մարաստանից եկած մեծ հրոսակախմբեր։ Այստեղ նա սպանում է Մեծն Թուրքին ու ձեռք բերում ոչ ընկերական համբավ։
Սանտրեն հասունանում է, ու նա չի համբերում ցույց տալ իր ինքնուրույնությունը։ Տիկնոջից գաղտնի նա անակնկալ է պատրաստում նրա համար՝ նոր ռազմական ուխտ։ Անակնկալը պարզվում է ոչ այնքան հաճելի էր Տիկնոջ համար՝ նա ջղայնացած է ու վշտացած նրա ինքնուրույն քայլերից։ Սանտրեն ուղևորվում է իշխանի պալատ, որտեղ հույս ունի գտնել հակառակորդի. Տիկինը զայրացած է ու վշտացած տեղափոխվում է իր կալվածքներ, որի հարևանությամբ տեղակայված է ինչ-որ վանք, որտեղ աբբա է երիտասարդ տղամարդ։ Նրանց ծանոթությունը վերածվում է սիրո։
Սանտրեն վերադառնում է Գերմանիայից։ Տիկինը դիմավորում է նրան ակնհայտ տհաճությամբ, աբբան ծիծաղում է նրա ասպետության ու ասպետական ուխտերի վրա։ Սանտրեն պարտավոր է վրեժ լուծել՝ նա ընթրիքի է հրավիրում Տիկնոջն ու նրա սիրեցյալին, հմտորեն շողոքորթում է աբբային, խոսք բացելով այն մասին, թե ինչքան հիանալի կլինի նա ամբողջ ասպետական զգեստավորմամբ, այստեղ էլ հայտնվում է շուտ պատրաստված, աբբայի չափերով պատրաստված ասպետական զենք ու զրահը, ու սնափառ վանականը պարտավոր է մենամարտել։ Սանտրեն սահմանափակվում է նրանով, որ դաշույնով խոցում է նրա լեզուն ու այտերը, իսկ Տիկնոջից պոկում է կապույտ գոտին՝ հավատարմության խորհրդանիշը։
Մի քանի ամիս անց, Տիկնոջ ներկայությամբ ու ամբողջական հավաքով, Սանտրեն չնշելով անունները, պատմում է իր պատմությունն ու պալատական տիկիններից դատ ու դատավճիռ է պահանջում։ Դատավճիռը խարանում է անհավատարմությունը։ Սանտրեն բոլորի աչքի առաջ Տիկնոջն է վերադարձնում նրա գոտին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Վեպեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆրանսիական պատմական վեպեր
Տոնկինի ծոցի միջադեպ
Տոնկինի ծոցի միջադեպ (Sự kiện Vịnh Bắc Bộ, Gulf of Tonkin incident), Տոնկինի ծոցում 1964 թվականի օգոստոսին Միացյալ Նահանգների և Հյուսիսային Վիետնամի (ՎԴՀ) նավատորմերի մասնակցությամբ գործողությունների երկու դրվագների դիվանագիտական անվանում։
1964 թվականի օգոստոսի սկզբին Հյուսիսային Վիետնամի ռազմանավերը երկու առանձին գրոհներ իրականացրին ԱՄՆ ռազմածովային ուժերի երկու ականակիրների ՝ «U.S.S. Maddox»-ի և «U.S.S. Turner Joy»-ի դեմ, որը, ենթադրաբար, տեղի է ունեցել, համապատասխանաբար, օգոստոսի 2-ին և օգոստոսի 4-ին։
Ամերիկյան հետախուզության բնօրինակ զեկույցը երկու գործողություններում էլ մեղադրում էր Հյուսիսային Վիետնամին, սակայն 2005 թվականի պենտագոնյան փաստաթղթերը և Ազգային անվտանգության գործակալության մի շարք այլ փաստաթղթեր պնդում էին, որ երկրորդ միջադեպն օգտագործվել է ԱՄՆ-ի կողմից Հյուսիսային Վիետնամի դեմ ընլայնված ռազմական գործողություններ իրականացնելու և էսկալացիան արդարացնելու համար։
Կատեգորիա:Վիետնամի պատերազմ Կատեգորիա:Վիետնամի պատմություն
Հաճախականություն (հավանականությունների տեսություն)
Հաճախականություն հավանականությունների տեսությունում, միատեսակ պայմաններում կատարված փորձերի տվյալ հաջորդականությունում A պատահարի կրկնվելու m թվի և կատարված փորձերի ընդհանուր ո թվի հարաբերությունը։ Որքան մեծ է ո-ը, այնքան m-ը ավելի կայուն է, այսինքն՝ փորձերի տարբեր հաջորդականությունում ընդունում է համարյա միատեսակ արժեքներ, որոնք խտացած են A-ի վիճակագրական հավանականություն կոչվող մեծության շուրջը։ Պատահարի Հաճախականությունը ունի հավանականության հատկություններ, անհամատեղ պատահարների գումարի Հաճախականությունը հավասար է նրանց Հաճախականությունների գումարին, հավաստի պատահարի Հաճախականությունը հավասար է 1-ի։
Կատեգորիա:Հավանականությունների տեսություն
Սամ Վուդ
Սամուել Գրոսվենոր Վուդ (Samuel Grosvenor (Sam) Wood, ), ամերիկացի կինոռեժիսոր և պրոդյուսեր, որն առավել հայտնի է Հոլիվուդում հիթ դարձած՝ A Night at the Opera, A Day at the Races, Goodbye, Mr. Chips, The Pride of the Yankees ֆիլմերի արտադրությամբ։ Նա նաև հանդես է եկել մի քանի դերերով և նախագծեր գրելով։
Կյանք և գործունեություն
Վուդը ծնվել է Ֆիլադելֆիայում, Փենսիլվանիա։ Կարիերան սկսել է որպես դերասան և 1915 թվանանին աշխատել է Սեսիլ Բլաունտ դե Միլլի մոտ որպես ասիստենտ։
Վուդը 1927 թվականին անդամակցել է Մետրո-Գոլդուին-Մայեր ընկերությանը, որտեղ անցել է նրա կարիերայի մեծ մասը ։ Մարքս եղբայրների A Day at the Races ֆիլմի նկարահանման ժամանակ Վուդին մտահոգում էր եղբայրների անլուրջ վերաբերմունքը և նա բարկացած ասում է. «Կավից չի կարող դերասան լինել»։ Գրուչո Մարքսը անմիջապես պատասխանում է. «Իսկ փայտից չի կարող ռեժիսոր լինել»։ Վուդը Ջինջեր Ռոջերսին ներկայացրեց իր օսկարակիր Kitty Foyle ֆիլմի (1940) միջոցով։ Նա առաջադրված էր լավագույն ռեժիսոր անվանակարգում։
Քաղաքական հայացքներ
Վուդը դառնում էր չափազանց պահպանողական։ 1943 թվականին նրան գրավում է Ում մահն է գուժում զանգը (ֆիլմ) ֆիլմի հակաֆաշիստական բովանդակությունը և ասում է. «Դա կլիներ միևնույն սիրո պատմությունը, եթե նրանք լինեին մյուս կողմում»։ 1944 թվականին նա հիմնադրում և նախագահում է Motion Picture Alliance for the Preservation of American Ideals-ը ։ Կազմակերպությունը լուռ լոբբինգի է ենթարկում հակաամերիկյան հետաքննության հանձնաժողովին՝ քննարկելու կինոարտադրության մեջ կոմունիստական տարրերը, ինչը տեղի է ունենում 1947 թվականին։ Վուդը իր մոտ պահում էր սև նոթատետր, որտեղ գրում էր այն մարդկանց անունները, որոնց համարում էր դիվերսանտ։ Նրա աղջիկը՝ Ջեյն Վուդը ասում էր, որ խաչակրաց արշավանքը վերափոխել է իր հորը՝ դարձնելով դաժան և կոպիտ։ 1949 թվականի հանդիպումից կարճ ժամանակ անց, որի ընթացքում բախում էր ունեցել լիբերալ սցենարիստի հետ, նա դատի է տալիս խմբին՝ իրեն զրպարտելու համար։ Վուդը տառապում էր մահացու սրտային անբավարարությամբ։ Նա մի պայման էր ավելացրել իր կտակում. «Ոչ ոք, այդ թվում իր երեխաները, չկարողացան ստանալ ժառանգությունը, քանի դեռ չներկայացրին օրինական փաստաթուղթ այն մասին, որ իրենք երբևէ կոմունիստ չէին եղել» ։
Ընտանիք
Սամուել Գրոսվենոր Վուդը ծնվել է 1883 թվականի հուլիսի 10-ին Ֆիլադելֆիայում՝ Փենսիլվանիայում, Ուիլիամ Հենրի Վուդի և Կատերինե Վուդի ընտանիքում։ Վուդը 1908 թվականի օգոստոսի 25-ին ամուսնանում է Կլարա Լուիս Ռոուշի հետ։ Նա մահացել է 1949 թվականին։ Վուդի աղջիկներից մեկը Գլորիա Վուդն է՝ կինոյի և հեռուստատեսության դերասանուհի Ք.Թ.Սթիվենսը։ Մյուս աղջիկը՝ Ջեյն Վուդը նույնպես դերասանուհի է, որն ամուսնացել է Ջոյ Սոյերի հետ։
Մահ
Վուդը մահացել է Հոլիվուդում, 66 տարեկան հասակում՝ սրտի կանգից։ Նրա գերեզմանը գտնվում է Գլենդելի Forest Lawn Memorial Park-ում։ Կինոարտադրության մեջ մեծ ավանդ ունենալու համար 1960 թվականի փետրվարի 8-ին Հոլվիդուդյան փառքի ճեմուղում ստացել է աստղ։
Ֆիլմագրություն
Ավելի վաղ ստեղծված ֆիլմերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հակակոմունիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Սրտի կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Փոթորիկ (Ջորջոնե)
«Փոթորիկ» (La Tempesta), իտալացի նկարիչ, Վերածննդի Վենետիկյան գեղանկարչության դպրոցի մեծագույն ներկայացուցիչ Ջորջոնեի նկարներից։ Կտավը հեղինակը վրձնել է մոտավորապես 1500 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 82 × 73 սմ։ «Փոթորիկ» ստեղծագործությունը այսօր պահպանվում և ցուցադրվում է Ակադեմիայի պատկերասրահում (Վենետիկ, Իտալիա)։
Ուսումնասիրության պատմություն և սյուժեի մեկնաբանում
Հայտնի չէ թե երբ, ում համար կամ ում պատվերով է Ջորջոնեն նկարել այս նկարը։ Ամենավաղ հիշատակությունները սրա մասին պատկանում են Միքայել Մարկանտոնիոյին, որը տեսել է նկարը 1530 թվականին՝ վենետիկական արիստոկրատ Գաբրիել Վենդրամինին պատկանող տանը և նկարագրել է այսպես. «Կտավի վրա բնապատկեր՝ կայծակով, գնչուհով և զինվորականով, Ջորջո դը Կաստելֆրանկի ձեռքով նկարված»։ 1885 թվականին մշակութաբան և արվեստագետ Յակոբ Բուրկխարդը հայտնաբերել է նկարը Վենետիկում՝ Մանֆրինի հավաքածուի մեջ։ Այդ ժամանակ այն կոչվում էր «Ջորջոնեի ընտանիքը», սակայն, չնայած նրան, որ այդ անվանումը ունեցել է բավականին հին ավանդույթ, հետագայում այն չպահպանվեց։ Բուրկխարդի հաղորդումից հետո սկսվեց նկարի գիտական հետազոտումը և հայտնվեցին բազմաթիվ հետազոտություններ` նվիրված դրա սյուժեին։ 1895 թվականին գերմանացի գիտնական Վիկհոֆը ենթադրեց, որ նկարի վրա պատկերվածը նկարազարդում է Ստացիուսի «Ֆիվաիդային»՝ Ադրաստ թագավորը ջուր փնտրելով հանդիպում է թագավորի աղջկան՝ Գիպսիպիլին, ով թաքնվելով անտառում՝ փրկում է Լիկուրգոս թագավորի տղային՝ կերակրելով երեխային։ Երեք այլ հետազոտողներ (Էյլեր 1929, Ռիխտեր 1937, Մորրասի 1942) ենթադրում էին, որ նկարի վրա պատկերված է Պարիսը, երեխան ում տվել են հովվին՝ դաստիարակելու համար։ Հարթլաուբը 1925 թվականին հայտնել է հիպոթեզ, որ նկարի վրա տրված է մի խորհրդանշական գաղտնի միստիկ կապերից մեկի պատկերը, որը մեծ դեր է խաղացել Վերածննդի ժամանակաշրջանի ուսուցման համար, բայց 1953 թվականին հրապարակված մեկ այլ գործում որոշեց, որ դա «Ապոլլոնի ծնունդ»-ն է։ Դը Միներբին (1939) համարեց, որ նկարում պատկերված են Վեներան և Ադոնիսը։ Արնոլդ Ֆերրիգուտոն իր մոնոգրամայում, որը նվիրված է Ջորջոնեին, թողարկված 1933 թվականին, սյուժեն մեկնաբանել է 15-16-րդ դարի հումանիտարների վենետիկյան ոգով Արիստոտելի մասին, և համարում էր, որ «Փոթորկում» պատկերված է արիստոտելական պատկերացումները չորս տարրերի վերաբերյալ՝ հող, օդ, ջուր, կրակ։ Կլաուները (1955) նկարը մեկնաբանում է որպես Դիոնիսոսի մասին առասպել։ Կալվեզին (1962) ենթադրեց, որ նկարում պատկերված է «Մովսեսի գտնվելը», իսկ գնչուհուն ներկայացնում է որպես Փարավոնի աղջիկ, իսկ հովվին որպես Հերմես Տրիսմեգիստի՝ երեխայի պահապան։ 1939 թվականին նկարի ռենտգեն է արվել և հրապարակվել։ Պարզել է, որ հովվի փոխարեն նկարված է եղել մերկ կին։ Դրանից հետո երկու հետազոտողներ (Ֆոկկո 1948, Հիլբերտ 1952) որոշեցին, որ նկարը սյուժե չունի, այլ պատկերված է ուղղակի հովվերգական բնապատկեր։ Այնուամենայնիվ նկարը բացատրելու փորձերը շարունակվում էին և 1969 թվականին Էդգար Ուինդը ենթադրեց, որ «Փոթորկում» պատկերված է «արիության և գթասրտության այլաբանություն», շատ հետազոտողներ կիսում են նրա կարծիքը։ Նենսի Թոմսոն դը Գրումմոնդը (1972) մեկնաբանում է նկարը ինչպես «Սուրբ Թեոդորի մասին լեգենդ», ենթադրելով, որ այն երբևէ եղել է կորցրած զոհասեղանի սահմանային տարր և նվիրված է սրբի սխրագործություններից մեկին՝ կնոջը և երեխային փրկելը վիշապից։
Լավրենտի Բերիա
Լավրենտի Պավելի Բերիա (ლავრენტი პავლეს ძე ბერია, Լավրենտի Պավլես ձե Բերիա, ), ԽՍՀՄ պետական քաղաքական գործիչ, Պետական անվտանգության գլխավոր հանձնակատար (կոմիսար) (1941 թվական), Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1943 թվական), Խորհրդային Միության մարշալ (1945 թվական)։
Փոթորիկ (Ջորջոնե)
Նկարագրություն
Շերտավոր կայծակի պատճառով, որը լուսավորում է ամբողջ տեսարանը, նկարը պատմության մեջ մնաց «Փոթորիկ» անվամբ։ Նկարում պատկերված է խաղաղ գյուղական բնապատկեր՝ գետով, ծառերով և ավերակներով։ Ամպերով ծածկված երկինքը լուսավորվում է կայծակի լույսից, կանխատեսելով անխուսափելի փոթորիկը։ Աջ կողմում նստած կինը կրծքով կերակրում է երեխային։ Նա լրիվ մերկ է և միայն նրա ուսերը ծածկված են սպիտակ կտորով, որը խորհրդանշում է մաքրություն և անմեղություն։ Նրա կլոր որովայնը, կրծքերը և կերակրելու գործընթացը իր հերթին, հնարավոր է խորհրդանշում է պտղաբերությունը։ Նկարի ձախ կողմում պատկերված է տղամարդ, հնարավոր է զինվորական։ Նա կանգնած է ֆորպոստի դիրքում և աջ ձեռքում պահում է երկար ձեռնափայտ։ Ժպտալով նա նայում է դեպի ձախ, բայց քիչ է հավանական, որ նա կնոջն է նայում։ Տարբեր հետազոտողներ անվանել են նրան զինվորական, հովիվ, գնչու կամ ամուրի։ Նրա հետևի շարասյուները կարող են խորհրդանշել ուժ և մշտակայություն, բայց այն, որ դրանք կոտրված են, կարող են մահվան խորհրդանիշ լինել։ Ռենտգենային նկարի միջոցով պարզվել է, որ տղամարդու փոխարեն Ջորջոնեն ի սկզբանե պլանավորել է նկարել ուրիշ մերկ կնոջ, իսկ ամբողջ նկարը նկարվել է մի քանի փուլով։ Թվում է նկարի վրա ամեն ինչ գտնվում է փոթորկին սպասելիս։ Գույները մեղմացված են։ Գերակշռում է կանաչ և կապույտ գույները։ Բնապատկերը գերիշխում է մարդկանց վրա։ Շատ հետազոտողներ համարում են, որ սյուժեն այստեղ երկրորդական է, իսկ առաջնային է Ջորջոնեի ստեղծած մթնոլորտը։ Գլխավորը, ինչը հիացմունք է պատճառում, բնության հրաշքն է, որը երևի այդքան ակնհայտ հանդես է գալիս գլխավոր հերոսներից մեկի դերում ։
Լավրենտի Բերիա
1953 թվական զրկվել է բոլոր կոչումներից՝ որպես «ստալինյան» ռեպրեսիայի գլխավոր կազմակերպիչներից մեկը։ 1953 թվական հանցագործ է ճանաչվել՝ մեղադրվելով պետական դավաճանության, լրտեսության և բռնությունների մեջ։ Դատարանը նրան դատապարտել է մահապատժի։ 1953 թվական դեկտեմբերի 23-ին Լավրենտի Բերիան գնդակահարվել է։
Փոթորիկ (Ջորջոնե)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1500 նկարներ Կատեգորիա:Ջորջոնեի նկարներ Կատեգորիա:Վենետիկի ակադեմիայի պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:Իտալիայի արվեստ Կատեգորիա:Մերկ կանանց պատկերով նկարներ
Լավրենտի Բերիա
Ծնողներ
Լավրենտի Բերիան ծնվել է 1899 թվականի մարտի 17-ին (29) Ռուսական կայսրության Քութայիսի նահանգի Սուխումի շրջանի Մերխեուլի գյուղում, աղքատ գյուղացի մեգրելների ընտանիքում։ Մայրը՝ Մարտա Իվանի Ջակելին (1868-1955 թվականներ) դերձակ էր։ Առաջին ամուսնությունից ուներ որդի և դուստր։ Ամուսնու մահից հետո որպես սպասուհի աշխատում էր տեղի իշխաններից մեկի՝ Լակարբայի տանը։ Երբ անհայտ հանգամանքներով հղիանում է, իշխանը նրա համար մեգրել թեկնածու է գտնում՝ Պավել Խուխայի Բերիային (1872-1922 թվականներ), որը գյուղացիական ապստամբության ժամանակ թագավորական մի պաշտոնյայի սպանելու պատճառով Վրաստանից փախել, պատսպարվել էր Աբխազիայի այս խուլ՝ Մերխեուլի գյուղում։ Համագյուղացիները ոստիկաններին վստահեցրել էին, որ նա սարերում մահացել է։ Այդ բարետես, աշխատասեր, բայց շուտ բռնկվող տղամարդն ամուսնանալով Մարտայի հետ, նորածին տղայի, Լավրենտիի հայրությունը ճանաչում է ։
Մանկություն
Պավել Բերիան սիրում էր որդուն, հաճախ իր հետ տանում էր եգիպտացորենի դաշտերը ջրելու, սովորեցնում էր աստղերին հետևել։ Մերխեուլի գյուղի մոտ գտնվող գերմանական Լինդաու բնակավայր կար, որտեղ փոքրիկ Լավրենտին սիրում էր գնալ։ Եվ չորս տարեկանում գերմաներենին տիրապետում էր մայրենի լեզվի նման։ Տղայի ընդունակությունները տեսնելով ծնողները վաճառում են տան կեսը և 1906 թվական-ին Լավրենտիին կրթության են տալիս Սուխումիի ռեալական ուսումնարան։
Մարտան ևս երկու երեխա է ունենում, որոնցից որդին ծաղիկ վարակիչ հիվանդությունից երկու տարեկանում մահանում է, իսկ դուստրը՝ Աննան հազիվ է փրկվում, բայց խուլուհամր է դառնում։ Լավրենտին շատ է սիրում քրոջը և հաճախ կռիվների մեջ է մտնում նրան պաշտպանելու համար ։
Կրթություն
Լավրենտիի կնքամայրը՝ Էլլա Էմանուիլի Ալմենդինգերը ազնվական ծագմամբ գերմանուհի էր։ Նա տղային համաշխարհային պատմության և կուլտուրայի, արվեստի և գրականության, նաև հոգեբանության ու իրավունքի դասեր էր տալիս, գերմաներեն, պարսկերեն և թուրքերեն էր ուսուցանում։
Ուսումնարանում սովորելու տարիներին Լավրենտին «Սիշչիկ» (ռուսերեն՝ խուզարկու) մականունն է ստանում, որով նա հպարտանում էր։ Որևէ բան կորելու դեպքում Լավրենտին հետախուզություն էր սկսում և գրեթե միշտ գտնում էր։
Կրթությունը շարունակելու համար ծնողները վաճառում են տան մյուս կեսը, իրենք տեղափոխվում են բաղդատե հյուղակում բնակվելու։ 1915-1919 թվականներ Լավրենտին կրթություն է ստանում Բաքվի մեխանիկա-շինարարական ուսումնարանում։ Ուսուցման ընթացքում փորձաշրջան էր անցնում Նոբել եղբայրների նավթարդյունաբերական ընկերության կենտրոնական գրասենյակում (1916 թվական)։ Գերազանցությամբ ավարտում է ուսումնարանը՝ ստանալով շինարարության-ճարտարապետության տեխնիկի մասնագիտություն ։ Մայրն ու քույրը տեղափոխվում են 17-ամյա Լավրենտիի մոտ բնակվելու, իսկ հայրը մինչև իր կյանքի վերջը մնում է գյուղում։
1920-1922 թվականներին Բաքվի Պոլիտեխնիկական ինստիտուտում է ուսանել, որն անավարտ է մնացել։ Հետագայում մի քանի անգամ ցանկացել է շարունակել ուսումը, սակայն այդ հնարավորությունը նրան չի ընձեռնվել։
Ընտանիք
Իր մասնագիտությամբ աշխատել չի հասցնում։ Անդրկովկասյան հեղափոխությամբ տարվելով հայտնվում է Քութայիսի բանտում։ Իր բանտակից ընկերոջ՝ Սաշա Գեգեչկորիին այցելության եկած բարեկամուհուն՝ Նինոյին տեսնելով, հմայվում է ազնվական ընտանիքից սերված այդ աղջկա գեղեցկությամբ և անկեղծությամբ։ 1921 թվական բոլշևիկ Գեգեչկորիի գաղտնի բնակարանում մոտիկից ծանոթանում է Նինա Գեգեչկորիի (1905-1991) հետ։ Նա ավարտել էր գիմնազիան, խելացի էր, սիրում էր երաժշտություն։ Լավրենտին նոտաներ չիմանալով՝ Նինոյի համար Շոպենի վալսը նվագել սովորեց։
17-ամյա Նինոն՝ նամակ թողնելով հարազատներին, Լավրենտիի հետ փախչում է տնից, Բաքվում գրանցում են իրենց միությունը, իսկ 1924 թվական-ին ծնվում է որդին՝ Սերգո Բերիան (հետագայում՝ ռադիոլոկացիայի և հրթիռային համակարգերի ինժեներ-կոնստրուկտոր)։
Բերիան հետագայում բազմաթիվ արտամուսնական կապեր է ունեցել, նաև անչափաս աղջիկների հետ։
Կյանքի վերջին տարիներին Բերիան ունեցել է ևս մեկ կին (ոչ քաղաքացիական ամուսնություն)։ Վալենտինա (Լյալյա) Դրազդովան Բերիայի հետ ծանոթության ժամանակ դպրոցական էր (Բերիայից քսան տարի փոքր)։ Հետագայում Բերիայի դեմ ցուցմունքներ է տվել իր նկատմամբ կիրառված բռնության և վախի վերաբերյալ։ Նրանց դուստրը՝ Մարտան (Էթերի), հետագայում ամուսնացել է Ալեքսանդր Գրիշինի՝ ԽՄԿԿ Մոսկվայի Քաղկոմի առաջին քարտուղար Վիկտոր Գրիշինի որդու հետ ։
Բերիայի դատապարտումից հետո նրա բարեկամները և մտերիմները արտաքսվեցին Կրասնոյարսկի երկրամաս, Սվերդլովսի շրջան և Ղազախստան։ Հետապնդումներից խուսափելու համար զավակները փոխեցին իրենց Բերիա ազգանունը՝ վերցնելով մայրական Գեգեչկորի ազգանունը ։
Սրընթաց վերելք
1915 թվական-ից մեխանիկա-շինարարական ուսումնարանի անլեգալ մարքսիստական խմբակի անդամ է և նրա գանձապահը։ Բերիան կարողանում էր խնամքով ծախսել գումարը և հետագայում էլ նրա հասցեին շատ մեղադրանքներ են հնչել, բայց ոչ մի անգամ չի մեղադրվել թալանի կամ պետական գույքի հափշտակման մեջ։
1917 թվական մարտին Բերիան ՌՍԴ(բ)ԲԿ անդամ է դառնում։
1917 թվական հունիսից դեկտեմբեր որպես հիդրոտեխնիկական խմբի տեխնիկ գնում է Ռումինական ճակատ, ծառայում է Օդեսայում, հետո Պաշկանիում (Ռումինիա), հիվանդության պատճառով որպես պահուստային վերադառնում է Բաքու, երբ Անդրկովկասում քաղաքական լուրջ ճգնաժամ էր։ Երկրամասի քաղաքական կուսակցությունների միջև տարաձայնությունների և հասունացող թուրքական ագրեսիայի վտանգի պայմաններում՝ 1918 թվականի փետրվարի 10-ին Թիֆլիսում կազմավորվեց Անդրկովկասյան սեյմը։ Բերիան Բաքվում աշխատում է բոլշևիկյան քաղաքային կազմակերպությունում և Բաքվի խորհրդի քարտուղարությունում։ 1918-1919 թվականներին Բերիան աշխատում է Վրաստանում և Ադրբեջանում, որպես տեխնիկ, մաքսատան աշխատակից, Բաքվի «Սպիտակ քաղաք կասպյան ընկերություն» գործարանի գրասենյակային աշխատակից (1918 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1919 թվականի հունվար)։ Բաքվի կոմունայի պարտությունից և թուրք-ադրբեջանական զորքերի կողմից Բաքվի գրավումից հետո (1918 թվականի սեպտեմբեր) մինչև Ադրբեջանում Խորհրդային իշխանության հաստատումը (1920 թվական ապրիլ) Բերիան մնում է քաղաքում և մասնակցում է բոլշևիկյան գաղտնի կազմակերպության աշխատանքներին։
1919-1920 թվականներ Բաքվում ղեկավարում է տեխնիկների անլեգալ բոլշևիկյան կազմակերպությունը։ Միաժամանակ Անաստաս Միկոյանի հանձնարարությամբ Ադրբեջանի ՊՊԿ-ին առընթեր Հակահեղափոխականների դեմ պայքարի կազմակերպության (Հակահետախուզություն) գաղտնի գործակալ է դառնում ։
1920 թվականի ապրիլին Ադրբեջանում խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո ուղարկվում է Վրաստանի դեմոկրատական հանրապետություն անլեգալ աշխատանքի՝ որպես ՌԿ(բ)Կ Կովկասյան մարզկոմի և 11-րդ բանակի Հեղափոխական զինվորական խորհրդին առընթեր Կովկասյան ճակատի գրանցման բաժնի լիազոր։ Գրեթե անմիջապես ձերբակալում են Թիֆլիսում և ազատ են արձակում երեքօրյա ժամկետում Վրաստանի սահմանները լքելու պայմանով։
1920 թվականի օգոստոսից Ադրբեջանի Կ(բ) կ ԿԿ-ի աշխատանքներն է ղեկավարում, իսկ հոկտեմբերից բուրժուազիայի ունեցվածքի բռնագրավման և աշխատավորության կենցաղի բարելավման հարցերով Հատուկ կոմիտեի պատասխանատու քարտուղար մինչև 1921 թվական փետրվար ։
1921 թվականի սկզբում նշանակվում է Ադրբեջանի Չեկայի՝ Արտակարգ հանձնաժողովի (ЧК) գաղտնի-օպերատիվ բաժնի պետի տեղակալ, հետո այդ բաժնի պետ, ապա՝ Ադրբեջանի Արտակարգ հանձնաժողավի (АзЧека) նախագահի տեղակալ։ 1923 թվականին տեղափոխվում է Վրաստանի Արտակարգ հանձնաժողով (ЧК), որտեղ նա աշխատում է մինչև 1931 թվական Վրաստանի Պետական քաղվարչության (ГПУ) նախագահ, Անդրկովկասի Պետական քաղվարչության նախագահ ։ 1923 թվականի հուլիսին Վրաստանի Կենտրոնական կատարողական կոմիտեի կողմից պարգևատրվում է Վրաստանի Մարտական կարմիր դրոշի շքանշանով։
1924 թվական մասնակցում է մենշևիկյան ապստամբության ճնշմանը, արժանացել է ԽՍՀՄ Կարմիր Դրոշի շքանշանի ։
1926 թվական մարտից - ՎԽՍՀ Պետական քաղվարչության նախագահի տեղակալ, Գաղտնի օպերատիվ բաժնի պետ։
1926 թվական դեկտեմբերի 2-ից մինչև 1931 թվականի դեկտեմբերի 3-ը ՎԽՍՀ Ժողկոմխորին առընթեր Պետական քաղվարչության նախագահ, ԱԽՖՍՀ-ում ԽՍՀՄ Ժողկոմխորին առընթեր Միացյալ պետական քաղվարչության (ОГПУ при СНК СССР в ЗСФСР) լիազոր ներկայացուցչի տեղակալ և Պետական քաղվարչության նախագահի տեղակալ ։ Միաժամանակ 1927 թվական ապրիլից մինչև 1930 թվական դեկտեմբեր Վրաստանի ԽՍՀ ՆԳԺԿ։ Այդ ընթացքում էլ առաջին անգամ հանդիպում է Ստալինին ։
Կուսակցական աշխատանք
1938 թվականի օգոստոսին ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողկոմի առաջին տեղակալ, նոյեմբերին՝ Ներքին գործերի ժողկոմ։
1939- 1946 թվականներին Կոմկուսի 17-րդ համագումարի Համամիութենական Կոմունիստական բոլշևիկյան կուսակցության Կենտկոմի՝ ՀամԿ(բ) կ ԿԿ (ЦК ВКП(б)) անդամ, 18-րդ համագումարից հետո Քաղբյուրոյի (Политбюро) անդամության թեկնածու, ապա ՀամԿ(բ)Կ Քաղբյուրոյի անդամ (Президиума-Նախագահություն)։
1946 թվական մարտից Բերիան Քաղբյուրոյի անդամների «յոթնյակի» մեջ է, որը ներառում էր Ստալինին և նրա վեց «մոտիկները» ։ Այդ «մտերիմների շրջանակը» լուծում էր պետական ղեկավարության կարևորագույն խնդիրներ, այդ թվում՝ արտաքին քաղաքականության, արտաքին առևտրի, պետական անվտանգության, զենք-զինամթերքի, զինված ուժերի գործունեություն ։
1941 թվական-ից հետո ԽՍՀՄ Ժողկոմ, Ժողկոմխորի (Մինիստրների խորհուրդ) նախագահի տեղակալ, Պետական պաշտպանության կոմիտեի նախագահի տեղակալ և այլն։ 1941 թվական հունվարին շնորհվում է Պետական անվտանգության Գլխավոր կոմիսարի կոչում, իսկ պատերազմի ավարտից հետո Սովետական Միության մարշալի (1945 թվական) կոչում։ 1943 թվական Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս, մինչև 1949 թվականն արդեն չորս անգամ արժանացել էր Լենինի շքանշանի, երկու՝ Կարմիր դրոշի շքանշանի և Սուվորովի առաջին աստիճանի շքամշանի (վերջինը ստացել էր Հյուսիսային Կովկասի ժողովուրդների տեղահանության համար) ։
1949 թվականի մարտից մինչև 1951 թվականի հուլիսը երկրի ղեկավարման գործում Բերիայի դերը նշանակալիորեն աճեց, որը պայմանավորված էր ԽՍՀՄ առաջին ատոմային ռումբի բարեհաջող փորձարկմամբ, որի աշխատանքները Բերիայի անմիջական հսկողությամբ էր իրականացվել ։ Սակայն դրան հաջորդեց նրա դեմ ուղղված Մինգրելյան գործը․ Ստալինի լավագույն աշակերտը գերազանցել էր ուսուցչին իր ընդունակություններում։ Ստալինը նոր «խոշոր մաքրում» էր պլանավորում ։ Ըստ Սերգեյ Խրուշչովի (Նիկիտա Խրուշչովի որդի), չնայած Բերիային հաջողվեց խուսափել հաշվեհարդարից, բայց եթե Ստալինը կենդանի մնար, Բերիան չէր փրկվի ։
Ռեպրեսիաներ
1934 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Սերգեյ Կիրովի սպանությունը քաղաքական ռեպրեսիաներին նոր թափ հաղորդեց։ ԽՍՀՄ կառավարությունը պաշտոնական հաղորդագրությամբ հանդես եկավ, որում ասվում էր «բանվոր դասակարգի բոլոր թշնամիների վերջնականապես արմատախիլ անելու» անհրաժեշտության մասին ։
Մի քանի տարի շարունակ Ստալինը շահարկեց Կիրովի սպանությունը՝ 1920-ական թվականներ տարբեր ընդդիմադիր հոանքների ղեկավարների հետ վերջնական հաշվեհարդար տեսնելու համար։ Ոչնչացրեց նախկին քաղաքական հակառակորդներին՝ ահաբեկչական գործունեությունների մեջ մեղադրելով ։ 1935 թվական հունվար-փետրվար ամիսներին բացահայտվեց այսպես կոչված «կրեմլյան գործը», ըստ որի ստեղծվել էր ահաբեկչական խումբ, որը պետության ղեկավարների դեմ դավադրություն էր պլանավորում։
Եռյակների ձևավորում
ՆԳ ժողկոմ Եժովի կառավարման տարիները՝ 1936-1938 թվականները դարձան խորհրդային պատմության «սև տարիներ»։ 1937-1938 թվականներ ստալինյան ռեպրեսիաները գագաթնակետին հասան. երկու տարվա ընթացքում ձերբակալվեցին 1 575 259 մարդ, որոնցից 681 692-ը դատապարտվեցին գնդակահարության ։
1938 թվականի մայիսի 21-ի ՆԳԺԿ հրամանով ձևավորվեցին «ոստիկանական եռյակներ», որոնք իրավասու էին առանց դատի դատաստան տեսնել «սոցիալապես վտանգավոր տարրերի» հետ՝ աքսորելով կամ 3-5 տարի ազատազրկելով մարդկանց։
Խոշոր զտում Հայաստանում
1936 թվականի օգոստոս-սեպտեմբերին Հայաստանում շինծու գործերով ձերբակալվեցին Մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտի տնօրեն Ներսիկ Ստեփանյանը, գրողներ Եղիշե Չարենցը, Ակսել Բակունցը, Մկրտիչ Արմենը, Գուրգեն Մահարին և այլք։ 1937 թվականի օգոստոսին հարցաքննության ժամանակ 3-րդ հարկի լուսամուտից դուրս նետվեց Հայաստանի կառավարության նախկին նախագահ Սահակ Տեր-Գաբրիելյանը։ Այդ առիթով Ի. Ստալինը նամակով դիմեց ՀԿ(բ) կ Կենտկոմի բյուրոյին՝ պահանջելով խստացնել պայքարը «հայ ժողովրդի թշնամիների» դեմ, որոնք իբրև թե ազատորեն թրև են գալիս և վնաս հասցնում ժողովրդական տնտեսությանը։ Դրա հետևանքով էլ ավելի ուժեղացան բռնությունները ։ Այդ ժամանակ Աղասի Խանջյանի հաջորդը՝ ՀԽՍՀ ԿԿ առաջին քարտուղար Ամատունի Վարդապետյանը (1900-1938) ձերբակալվեց և գնդակահարվեց, իսկ Հայաստանի Կոմկուսի Կենտկոմի պլենումի ժամանակ ՀԽՍՀ ԿԿ առաջին քարտուղար է ընտրվում Թբիլիսիի քաղխորհրդի Բերիայի տեղակալ Գ. Ա. Հարութինովը։
Աղասի Խանջյանի սպանություն
Պլենումից հետո Խանջյանին կանչում են Թիֆլիս։ 1936 թվականի հուլիսի 9-ին Լավրենտի Բերիան իր աշխատասենյակում Խանջյանի մասին ստացված ցուցմունքների վերաբերյալ բացատրություն է պահանջում նրանից։ Հենց Բերիայի աշխատասենյակում էլ Աղասի Խանջյանը կասկածելի հանգամանքներում ինքնասպան է լինում (ըստ պաշտոնական տվյալների)։ Ըստ Բերիայի ու նրա շրջապատի՝ Խանջյանի ցուցադրական ինքնասպանությունը միտված էր հայ և վրացի ժողովուրդների բարեկամության դեմ։
Խանջյանի դին Երևան է տեղափոխվում փակ դագաղով։ Նրա անձնական բժիշկ Սաղյանն ու հայտնի վիրաբույժ Հարություն Միրզա-Ավագյանը (1879-1938), քունքի վերքերից եզրակացրեցին, որ Խանջյանը ինքնասպան չի եղել, այլ կրակել են որոշակի հեռավորությունից։ Շատ չանցած նրանք ձերբակալվեցին ու մահացան բանտում։
Մի քանի ամսում հանրապետությունում «Խանջյանի գործով» բանտարկվեց ավելի քան 800 մարդ։ Ամատունին և Խաչիկ Մուղդուսին ձերբակալում էին բոլոր նրանց, ովքեր ափսոսում էին Խանջյանին. ուրեմն համակիրներ են ։
1937 թվականի հուլիսի 8-ին գնդակահարվեց Ակսել Բակունցը, իսկ հուլիսի 22-ին Մուղդուսին պարգևատրվեց Լենինի շքանշանով «կառավարության հանձնարարած պատասխանատու խնդիրը օրինակելի և ինքնամոռաց կատարելու համար» ։
Խոշոր զտում Վրաստանում
1936-1938 թվականներին Բերիան իրականացնում է Վրաստանի պետական և կուսակցական ղեկավարների խոշոր զտում։ Ռեպրեսիայի ենթարկվածների շարքերում էին նաև իր առաջադրած թեկնածուները՝ Վրաստանի Ժողկոմխորի նախագահ Գերման Մղալոբլիշվիլին, Կոմկուսի քարտուղար Պետրե Ագնիաշվիլին և այլն։ Գնդակահարվեցին Բերիայի անձնական հակառակորդներ Ղրիմի Շրջկոմի Առաջին քարտուղար Լավրենտի Քարթվելիշվիլին, Վրաստանի Կենտկոմի նախկին Առաջին քարտուղար Լևան Գոգոբերիձեն և այլք։
Կուսակցական գործիչներից բացի զտման ենթարկվեցին մտավորականները, նույնիսկ նրանք ովքեր աշխատում էին հեռու մնալ քաղաքականությունից, այդ թվում՝ Միխեիլ Ջավախիշվիլին, Տիցիան Տաբիձեն, Սանդրո Ախմետելին, Եվգենի Միքելաձեն, Դիմիտրի Շևարդնաձեն, Գեորգի Էլիավան, Գրիգորի Ծերեթելին և այլք ։
Քենդիս Փաթոն
Քենդիս Քրիսթինա Փաթոն (Candice Kristina Patton, ), ամերիկացի դերասանուհի, առավել հայտնի է Այրիս Ուեսթի դերով «Ֆլեշ» հեռուստասերիալում և Թորիի դերով «Խաղ» հեռուստասերիալում։
Վաղ տարիներ
Փաթոնը ծնվել է Միսսիսիպի նահանգի Ջեքսոն քաղաքում, բայց մեծացել է Տեխաս նահանգի Փլեյնո քաղաքում։ Նա հաճախել է Հարավային մեթոդիստական համալսարան Դալասում ։
Լավրենտի Բերիա
Խոշոր զտում Վրաստանում
1938 թվականի հունվարի 17-ից՝ ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրրդի 1-ին նստաշրջանից Բերիան ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի Նախագահության անդամ էր։
Քենդիս Փաթոն
Կարիերա
Փաթոնը նկարահանվել է շատ հեռուստասերիալներում, այդ թվում նաև «Համարձակ և գեղեցիկ» հեռուստասերիալում և «Ընդմիշտ սորորիթի» հեռուստասերիալներում՝ մարմնավորելով Մերսեդեսին ։ Նա միացել է «The CW» հեռուստաալիքի «Ֆլեշ» հեռուստասերիալի անձնակազմին Այրիս Ուեսթի դերով ։ «BuddyTV»–ն նրան համարել է 5–րդը «2014 թվականի հեռուստատեսության 100 սեքսուալ կանանց» ցուցակի մեջ ։ 2015 մայիսին «Մաքսիմ» ամսագիրը համարել է նրան 61–րդը թոփ 100–ում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Լավրենտի Բերիա
ԽՍՀՄ ՆԳ ժողկոմի պաշտոնում
1938 թվականի օգոստոսին Բերիան նշանակվում է ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսար Նիկոլայ Եժովի (1895-1940) առաջին տեղակալ։
Չորս ամիս անց, 1938 թվականի նոյեմբերին Բերիան զբաղեցնում է ԽՍՀՄ ՆԳ ժողկոմի պաշտոնը։ «Հեղաշրջումը պետք է կանգնեցվեր»։
1938 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1939 թվական հունվար Բերիան լայնամասշտաբ ձերբակալություններ ձեռնարկեց ՆԳԺԿ, դատախազության, ոստիկանության Եժովի դրածո աշխատակիցների շրջանում։ 1938 թվականի նոյեմբերի 17-ին լուծարվեցին ԽՍՀՄ ՆԳԺԿ Եռյակները։ Ընդհանուր առմամբ Եժովը ռեպրեսիայի էր ենթարկել 2273 չեկիստների, իսկ Բերիան այդ թիվը ավելացրեց 937-ով։ Հատուկ խստությամբ իրականացվում էր բարձրաստիճան չեկիստների զտումը․ պետական անվտանգության կոչում ունեցող 37 կոմիսարներից տեռորի ավարտին մնացին միայն երկուսը։
1939 թվականի ապրիլի 10-ին Եժովը ձերբակալվեց ահաբեկչական գործունեության և օտարերկրյա հետախուզության հետ համագործակցության մեղադրանքով, 1940 թվական փետրվարի 3-ին դատապարտվեց և հաջորդ օրը գնդակահարվեց։
Որոշումներ
1938-1939 թվականների ընթացքում Բերիան մի շարք որոշումներ է ընդունում. Լավրենի Բերիան 1938 թվականից` լինելով ԽՍՀՄ Ներքին գործերի Ժողկոմի պաշտոնում, շարունակեց նախորդ ՆԳ ժողկոմ Եժովի օրոք Խորհրդային Միությունում մեծ թափ ստացած ռեպրեսիաների արյունոտ ավանդույթները ։ Ռեպրեսիայի էին ենթարկվում հարյուր հազարավոր մարդիկ։ Անմեղ մարդիկ Բերիայի անմիջական ցուցումով ուղարկվում էին գնդակահարման, համակենտրոնացման ճամբարներ և աքսորավայրեր։ Երեխայի անունն անգամ լուրջ պատրվակ էր «ժողովրդի թշնամի» համարվելու և ընտանյոք հանդերձ ԽՍՀՄ հեռավոր վայրեր աքսորվելու համար ։
Ստալինյան ռեպրեսիաների ժամանակաշրջանում վեճերը լուծելու, իրար հետ հաշիվները մաքրելու, հաշվեհարդար տեսնելու լավագույն միջոց էր մատնությունը, մեկը մյուսի վերաբերյալ հաշվետվություն ներկայացնելը, որի արդյունքը լինում էր «մեղքի» խոստովանությունը՝ «ապացույցների թագուհին»։ Հաճախ դա արվում էր դաժան ծեծի, ճնշման ազդեցությամբ։ «Ուռճացրած» մեղադրանքների արդյունքում բանտերում, աքսորավայրերում և ճամբարներում բռնադատվածների շարքերում էին հայտնվել բազմաթիվ ոչ միայն օգտակար, այլև երկրին անհրաժեշտ որակյալ մասնագետներ, գիտնականներ, կոնստրուկտորներ։
1939 թվական հունվարի 9-ին Բերիան ստորագրեց ԽՍՀՄ ՆԳԺԿ կազմում իր գլխավորությամբ Հատուկ տեխնիկական բյուրոյի ստեղծման մասին որոշումը ։ Սկսվեցին վերանայվել բռնադատվածների գործերը, բանտարկությունների թիվը աստիճանաբար նվազեց։ Գուլագներում հանձնարարականներ տրվեցին մասնագետներ գտնել և շարաշկաներ ձևավորել ։
Արդյունաբերական արտադրության մի ամբողջ բազմաճյուղ համակարգ էր գործում Բերիայի անմիջական հսկողության տակ։ Այն հենված էր բանտարկյալների ստրկական աշխատանքի վրա։
Պետական պաշտպանության կոմիտե
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի առաջին իսկ օրերից Բերիան պնդում էր արտակարգ, ամսահմանափակ իրավունքներով լիազորված իշխանության օրգանի ստեղծման անհրաժեշտության մասին։ 1941 թվական հունիսի 30-ին Իոսիֆ Վիսարիոնի Ստալինի (1878-1953) նախագահությամբ ստեղծվեց Պետական Պաշտպանության կոմիտեն։ Իր գործունեության ընթացքում ՊՊԿ-ի կազմը մի քանի անգամ փոփոխվելուց հետո, 1944 թվականի մայիսի 16-ին փոխնախագահ նշանակվեց Լավրենտի Պավլովիչ Բերիան, անդամներ՝ Վյաչեսլավ Միխայլովիչ Մոլոտովը (1890-1986), Կլիմենտ Եփրեմի Վորոշիլովը (1881-1969), որին 1944 թվականի նոյեմբերի 22-ից փոխարինեց Ն. Ա. Բուլգանինը և Գեորգի Մաքսիմիլիանի Մալենկովը (1902-1988) ։ ՊՊԿ-ի աշխատանքը հիմնականում կապված էին պատերազմական խնդիրների հետ, այդ թվում՝ Ատոմային նախագծի։ Բոլոր որոշումները կայացվում էին խիստ գաղտնի՝ «с», «сс» և «сс/ов» խորագրերով։
1945 թվականի սեպտեմբերի 4-ի ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի Նախագահության որոշմամբ ՊՊԿ-ն լուծարվեց։