cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կառլո Սականդելիձե
Կենսագրություն
1947 թվականից Թբիլիսիի Շոթա Ռուսթավելու անվան պետական ակադեմիական թատրոնի դերասան է, որի բեմում խաղացել է ավելի քան 60 դեր։ Ֆիլմում առաջին անգամ նկարահանվել է 1955 թվականին՝ «Մագդանայի Լուրջան» ֆիլմում կատարելով Միխոյի դերը։ Ֆիլմը Կաննի կինոփառատոնում արժանացել է Ոսկե արմավենու ճյուղի։ Հայտնի է նաև «Մի՛ անհանգստացիր», «Միմինո», «Ռաչա, սեր իմ» և այլ ֆիլմերում կատարած դերերով։
1974 թվականին Կառլո Սականդելիձեն արժանացել է Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստի պատվավոր կոչման, իսկ 1998 թվականին պարգևատրվել է Վրաստանի Պատվո շքանշանով կինոյի ու թատերական արվեստի զարգացման գործում ունեցած ավանդի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի դերասաններ Կատեգորիա:Թբիլիսի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Դիդուբեի պանթեոնում թաղվածներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Վրաստան)
Ֆեռան Բել Աքսենսի
Անտոնիո Ռոլդան Մոնես (Ferran Bel Accensi, ), իսպանացի պետական և քաղաքական գործիչ, Իսպանիայի 11-րդ և 12-րդ գումարման պատգամավորական ժողովի անդամ։
Կենսագրություն
1991 թվականին նրա նախաձեռնությամբ հիմնադրվել է մի ընկերություն, որտեղ նա աշխատել է, որպես հարկային խորհրդատու։ Դրանից հետո եղել է Բարսելոնայի պետական համալսարանի դոցենտ, 1990-2005 թվականներից՝ պրոֆեսոր։
2003 թվականից 2007 թվականներին Ֆեռան Բել Աքսենսին եղել է տարածաշրջանային խորհրդի նախագահ։ 2011 թվականի ընտրություններում դարձել է Տառագոնայի ինքնավար համայնքի սենատոր, իսկ 2015-2016 թվականների ընդհանուր ընտրությունների արդյունքում դարձել է ժողովրդավարության և ազատության հարցերով տեղակալ։
Հունիսի 16-ից զբաղեցնում է Իսպանիայի Կորտեսի պատգամավորի աթոռը՝ Կատալոնիայի Եվրոպական Դեմոկրատական կուսակցությունից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի կորտեսի պատգամավորներ Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Պետական գործիչներ Կատեգորիա:Բարսելոնայի համալսարանի շրջանավարտներ
Մարկ Ժիրարդեն
Սեն-Մարկ Ժիրարդեն (Saint-Marc Girardin, ), ֆրանսիացի գրող, մտավորական, քաղաքական գործիչ։
Կենսագրություն
Մարկ Ժիրարդենը ծնվել է 1801 թվականին Փարիզում։ Համալսարանական փայլուն կարիերայից հետո 1828 թվականին համագործակցել է Journal de Desbats-ի հետ և շուրջ կես դար աշխատել այնտեղ։ Հուլիսյան հեղափոխությունից և Լուի Ֆիլիպ I-ի Ֆրանսիայի թագավոր (ազատական Հուլիսյան միապետություն) դառնալուց հետո նշանակվել է Սորբոնի համալսարանի պրոֆեսոր և Conseil d'État-ում ռեկեմեյստեր։ Շուտով պատմության ամբիոնը փոխարինել է պոեզիայի ամբիոնով՝ Journal des Débats-ում շարունակելով ներկայացնել քաղաքական հոդվածներ, 1835-1848 թվականներին եղել է պատգամավոր։
1833 թվականին զբաղվել է կրթության գերմանական մեթոդների ուսումնասիրությամբ և հանդես է եկել զեկույցով, որտեղ սատարել է տեխնիկայի ուսուցման նոր մեթոդների անհրաժեշտությունը։ 1844 թվականին ընտրվել է Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ։
1848 թվականի փետրվարի հեղափոխության ընթացքում Ժիրարդենը կարճ ժամանակահատված եղել է նախարար, սակայն Երկրորդ Ֆրանսիական Հանրապետության ստեղծումից հետո չի վերընտրվել Ֆրանսիայի Ազգային ժողովի պատգամավոր։
Ֆրանս-պրուսական պատերազմից հետո վերադարձել է Բորդոյի խորհրդարան։ Նրա օռլեանիստական միտումները և Ֆրանսիայի երրորդ հանրապետության առարկություններն ուժեղ էին, և թեև նա սկզբում աջակցում էր Լուի-Ադոլֆ Տիերին, հետագայում դարձավ ընդդիմության առաջնորդ։
Ժիրարդենը մահացել է 1873 թվականին՝ Մորսան-սյուր-Սենում, նախքան Տիերի իշխանությունից հեռանալը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաքննադատներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ
Վլադիմիր Կովալյով
Վլադիմիր Կովալյով (Владимир Николаевич Ковалёв, ), խորհրդային գեղասահորդ, երկու անգամ աշխարհի չեմպիոն (1977 և 1979), 1975 թ. Եվրոպայի չեմպիոն, 1976 թ. Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր, մարզիչ։
Կենսագրություն
Ծնվել է աշխատավորի ընտանիքում, հայրը եղել է կռունկավար։ Սահել սկսել է Պատանի պիոներների ստադիոնում։ Մարզվել է Տ. Ա. Տոլմաչովայի ղեկավարությամբ։ Առաջին հաջողությունները 1970 թվականին էին. «Московские коньки» մրցաշարում նա երկրորդն էր և ԽՍՀՄ առաջնությունում՝ հինգերորդը։ Գրովելով երկրորդ հորիզոնականը «Московские коньки» մրցաշարում՝ 1971 թվականի դեկտեմբերին ընդգրկվում է հավաքականի կազմ։ 1972 թվականին Աշխարհի գավաթի առաջնությունում անսպասելիորեն զբաղեցնում է երրորդ հորիզոնականը`հաջող կատարելով պարտադիր ֆիգուրները և ազատ ծրագիրը, հիացնելով կանադացի հանդիսատեսին։
1972 թվականի ապրիլին Մինսկում հաղթեց ԽՍՀՄ առաջնությունը։ Սակայն Կովալյովը խախտում է սպորտային ռեժիմը և հեռացվեց 1972/73 մրցաշրջանի մրցույթներից։ 1973 թվականին տեղափոխվում է մարզվելու սկսնակ մարզիչ Սերգեյ Չետվերուխինի ղեկավարությամբ, ով կտրուկ փոխեց իր մարզումների և սահքի ոճը, սակայն դա հաջողություն չբերեց։ Հաջորդ մրցաշրջանում վերադարձավ մարզվելու Տ. Ա. Տոլմաչովայի ղեկավարությամբ։ Մարզվելուն սկսեց օգնել Ե. Ա. Չայկովսկայան։ Այս մարզչական տանդեմը հաջողություն բերեց մարզիկին. 1975 թվականի հունվարին Կովալյովը դարձավ սովետական առաջին Եվրոպայի չեմպիոնը տղամարդկանց մենասահքում։
1977 թվականից մարզիչ Ե. Ա. Չայկովսկայան Կովալյովին հնարավորություն տվեց երկու անգամ հաղթելու Աշխարհի առաջնությունում (1977 և 1979), 1979 թվականին կարճ ծրագրում միակն էր լիդերներից, ով կատարեց կրկնակի ֆլիպի կասկադ/եռակի տուլուպ։ 1980 թվականի Օլիմպիական խաղերում, ֆիգուրներում գրավելով 5-րդ հորիզոնականը, հիվանդության պատճառով դուրս եկավ մրցակցությունից (ամերիկացիները մամուլի ասուլիսում առաջ են քաշել սկանդալի տարբերակ)։
Կովալյովը շատ հաջող հանդես էր գալիս պարտադիր ֆիգուրներում, իսկ ազատ ծրագրերում քիչ ավելի թույլ (նրա հաղթած Աշխարհի երկու առաջնություններում նա ցուցադրականում 3-րդ և 4-րդ տեղերում էր)։ Տիրապետում էր երեք տարբեր եռակի թռիչքների (տուլուպ, սալխ, ռիտտբերգեր)։ Չայկովսկայան միշտ փորձել է ստեղծել պայծառ, հետաքրքիր ծրագրեր, հագուստներ։
1980 թվականին կարիերան ավարտելուց հետո սկսում է զբաղվել մարզչական գործունեությամբ՝ չդադարեցնելով համագործակցությունը Չայկովսկայայի հետ։ Ամենահայտնին Կիրա Իվանովայի հետ աշխատանքն է, ում հետ էլ որոշ ժամանակով եղել է ամուսնացած։ Կարճ ժամանակ մարզել է Մարիա Բուտիրսկայային։
ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1975)։ Եղել է ՍՄԿԿ անդամ.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աշխարհի չեմպիոններ Կատեգորիա:Օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:Ռուս գեղասահորդներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Եվրոպայի չեմպիոններ
Սանտ Անջելո դ’Ալիֆե
Սանտ Անջելո դ’Ալիֆե (Sant'Angelo d'Alife), կոմունա Իտալիայի Կամպանիա մարզի Կազերտա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2408 մարդ։ Բնակչության խտություն կազմում է 73 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 33 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 81017, հեռախոսային կոդ՝ 0823։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Միքայել Հրեշտակապետը։ Տոնը նշվում է մայիսի 7-ին։
Սանտ Անջելո դ Ալիֆեն ամերիկացի երգիչ Դիոն Դիմուչիի պապ Բենեդետտոյի հայրենի քաղաքն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վա բանկ
Վա բանկ (vabanque կամ va banque)՝ մոլախաղային արտահայտություն է, որը ծագում է XVIII-XIX դարերում տարածված փարավոն թղթախաղից։ Ֆրանսերեն "Va banque!" («Գնա՛լ բանկ» ) արտահայտությունն օգտագործվում է, երբ խաղացողը խաղադրույք է կատարում խաղի ընթացիկ «բանկ»-ի չափով ։ Նման է բակարա խաղում «բանկ գնալ»-ուն ։
Պոն Սենտ Մարի
Պոն Սենտ Մարի (Pont-Sainte-Marie), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Վա բանկ
Վա բանկ արտահայտությունն (հիմնականում` «գնալ վա բանկ» կամ «խաղալ վա բանկ» ձևերով) ընդհանուր առմամբ օգտագործվում է բնորոշելու համար ռիսկային գործողություն, որի արդյունքում ռիսկի գնացողը կարող է կորցնել իր ամբողջ ունեցածը կամ ձեռք բերել գերշահույթ ։
Պոն Սենտ Մարի
Բնակչությունը 2012 թվականի դրությամբ կազմում է 4823 մարդ, բնակչության խտությունը` 1208.77 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.99 կմ² տարածք։
Վա բանկ
Վա բանկի նման երևույթներ են «բանկ գնալ»-ը բակարայում և «ամբողջը դնել»-ը պոկերում ։
Պոն Սենտ Մարի
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 75 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 4 կմ հյուսիս-արևելք։
Վա բանկ
«Վա բանկ« արտահայտությունը նշանակալի է դարձել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի նախօրեին լեհական ճգնաժամի գագաթնակետին Ադոլֆ Հիտլերի և Հերման Գյորինգի միջև տեղի ունեցած երկխոսության շնորհիվ։ Գյորինգը Հիտլերին հորդորել է չափերը չանցնել Լեհաստանի հարցում անգլիացիների դեմ խաղում խաղադրույք կատարելիս, ինչին Հիտլերը պատասխանել է, թե ինքն իր ամբողջ կյանքում վա բանկ է խաղացել ։
Պոն Սենտ Մարի
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Վա բանկ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թղթախաղ
Պոն Սենտ Մարի
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Օշին Ռուբինյան
Օշին Ռուբինյան (ծննդյան թվականն անհայտ - փետրվարի 17, 1129), Իշխանազն Կիլիկիայի հայկական իշխանությունում։
Կիլիկիայի իշխան Թորոս Ա-ի որդին։
Պենտեն
Կառուցվածք
1-պենտենը և 2-պենտենը իրարից տարբերվում են առաջին կամ երկրորդ C-C կրկնակի կապիդիրքից։ 1-պենտենը հանդիսանում է α-օլեֆին։
Հատկություններ
Պենտենները ցածր եռման ջերմաստիճան ունեցող հեղուկներ են, ջրում չեն լուծվում, բայց լուծվում են օրգանական լուծիչներում։ Հալման ջերմաստիճանը -168,5 °C ից (3-մեթիլբութեն-1) մինչև -137,56 °C է (2-մեթիլբութեն-1), եռման ջերմաստիճանը տատանվում է 20,06 °Cից (3-մեթիլբութեն-1) մինչև 38,57 °Cի սահմաններում (2-մեթիլբութեն-2)։ Պենտեններն ունեն ալկեններին բնորոշ բոլոր հատկությունները։
Ստացում
Կատեգորիա:Օրգանական քիմիա Կատեգորիա:Ալկեններ
Լեոնիդ Բրոնևոյ
Լեոնիդ Սերգեևիչ Բրոնևոյ (Леони́д Серге́евич Бронево́й, ), թատրոնի և կինոյի խորհրդային և ռուս դերասան, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1987) ։ Վասիլև եղբայրների անվան պետական մրցանակի դափնեկիր է, «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» մեդալի շքանշանակիր։
Ծագում
Լեոնիդ Բրոնրոյը ծնվել է 1928 թվականի դեկտեմբերի 17-ին, Կիևում, հրեական ընտանիքում ։
Հայրը` Ս. Ի. Բրոնևոյը (իսկական ազգանունը` Ֆակտորովիչ), եղել է Ուկրաինայի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության պետական անվտանգության մարմինների աշխատակից, որտեղ ծառայության էր անցել Լեոնիդի ծնվելուց կարճ ժամանակ առաջ։ Մայրը Բելլա Լվովնա Լանդաուն է։ Փոքր տարիքում սովորել է ջութակ նվագել։ Կիևում ընտանիքն ապրել է քաղաքի կենտրոնում գտնվող ընդարձակ ու լուսավոր բնակարանում ։ 1936 թվականին, հայրը, ով այդ ժամանակ աշխատում էր որպես Կիևի մշակույթի և հանգստի կենտրոնական զբոսայգու տնօրեն, ձերբակալվում է, իսկ 1937 թվականին հատուկ որոշմամբ 5 տարով աքսորվել է ուղղիչ աշխատանքային գաղութ։ Ինչպես հավաստում էր Լեոնիդ Բրոնևոյը, «նրան մեղադրել են տրոցկիզմի համար. նա 23 տարեկանում կոմսոմոլի հավաքում պաշտպանել է Տրոցկուն, 15 տարվա վաղեմության արխիվը մեջտեղ է հանվել և նրան հիշեցվել է այդ մասին»։ Մայրը բաժանվել է հորից, փոխել է տղայի հայրանունը` «Սոլոմոնովիչը» դարձնելով «Սերգեևիչ» և որդու հետ հեռացել է Կիրովի մարզի Մալմիժ քաղաք ։ Այնտեղից նրանք Կիև են վերադարձել միայն 1941 թվականին։ Հայրենական մեծ պատերազմի սկսվելու հետ նրանք տեղափոխվել են Ղազախական ԽՍՀ-ի Շիմկենտ քաղաք, որտեղ Լեոնիդը սովորել է տեղի համար 10 միջնակարգ դպրոցում և սկսել է ինքնուրույն աշխատել. եղել է հացթուխի աշակերտ, քարտուղար-մեքենագիր։ Դրանից հետո ընտանիքի հետ երբևէ չի ապրել։
Մասնագիտական գործունեություն
1950 թվականին ավարտել է Տաշքենդի Ա. Ն. Օստրովսկու անվան թատերագեղարվեստական ինստիտուտը (այժմ` Ուզբեկստանի արվեստների պետական ինստիտուտ)։ Ուսման ընթացքում ռադիոյում ուզբեկերեն լեզվով վարել է հաղորդումներ։ 1950-1951 թվականներին եղել է Մագնիտոգորսկի Ա. Ս. Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոն դերասան։ Այդ օրերի մասին նա ասել է, որ աշխատած գումարը հազիվ բավականացրել է սննդի համար, նրան երկար ժամանակ դերեր չեն տվել ։ Այնուհետև աշխատել է Օրենբուրսկի Մ. Գորկու անվան դրամատիկական թատրոնում։ 1953 թվականին միանգամից ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դպրոց-ստուդիայի երրորդ կուրս, որն ավարտել է 1955 թվականին։ 1955 թվականին եղել է Մ. Յու. Լերմոնտովի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնի դերասան։ Այստեղ աշխատել է իր առաջին կնոջ, դերասանուհի Վալենտիկա Բլինովայի հետ։ Այնուհետև եղել է Իրկուտսկի դրամատիկական թատրոնի դերասան։ Իրկուտսկում է ծնվել նրա աղջիկը` Վալյան։ 1958-1961 թվականներին եղել է Վորոնեժի Ա. Վ. Կոլցովի անվան դրամատիկական թատրոնի դերասան, որտեղ նրան հրավիրել էր թատրոնի տնօրեն Ֆ. Գուրսկին։ Վորոնեժում ընտանիքն ապրել է Պ. Ի. Չայկովսկու փողոցում գտնվող տանը։ 1961 թվականին, կնոջ մահից հետո տեղափոխվել է Մոսկվա, այն բնակարանը, որտեղ ապրում էր հանգուցյալ կնոջ ընտանիքը։ Փորձերը թատրոններում մեկը մյուսի հետևից անհաջողությամբ էին ավարտվում, գումար չկար, և Լեոնիդը գումար էր վաստակում դոմինո խաղալով։ 1962-1968 թվականներին եղել է Մոսկվայի դրամատիկական թատրոնի դերասան, 1988 թվականից` մոսկովյան «Լենկոմ» թատրոնի դերասան։
1964 թվականից սկսել է նկարահանվել կինոյում։ Հայտնի է դարձել «Գարնան 17 ակնթարթ» ֆիլմում Հենրիխ Մյուլլերի դերից հետո։ Նրա մարմնավորած գեստապոյի կերպարը ոչ թե պարզունակ սադիստ էր, ինչպես հաճախ պատկերում էին խորհրդային ֆիլմերում գետսապոներին, այլ արտաքինից բարեհոգի, յուրահատուկ հումորի զգացումով, զուրկ չէր մարդկային հատկանիշներից, պարզ վարվեցողություն ուներ, միևնույն ժամանակ` շատ չէր շողոքորթում ղեկավարներին, նաև խելացի էր, որակյալ մասնագետ ու վտանգավոր մրցակից։ Այս բոլոր հատկանիշները նրա կերպարը դարձնում էին հիշվող, հարգանք և անգամ` համակրանք ներշնչող։ Հեռուստատեսային Մյուլերի շատ ակնարկներ դարձել են թևավոր խոսքեր (Շտիրլից, ես Ձեզ կխնդրեմ մնալ...) : Երկրորդ նույնքան հայտնի կերպարը դարձել է դերասանի բժիշկը «Սիրո բանաձև» հեռուստաֆիլմում. նա ծեր մարդ է, փորձով իմաստնացած, ում համար աշխարհում անսպասելի որևէ բան չկա, չկա որևէ բան, որ կարող է նրան ստիպել կասկածել սեփական ճշմարտացիության կամ ինքնավստահության մեջ։ Բրոնևոյի կողմից այս ֆիլմում արտասանվող շատ արտահայտություններ տարածում են գտել ժողովրդի մեջ։ Նույնը վերաբերվում է նաև «Պոկրովյան դարպասներ» ֆիլմի էստրադայի արտիստ Բելյուրովին։ Ոչ պակաս վառ է նաև հերցոգի դերը «Հենց նույն Մյունհաուզենը» ֆիլմում։ Այս դեպքում ևս հերոսի արտահայտությունները տարածվել են թևավոր խոսքերի տեսքով։ Հաջորդ տարիներին դերասանը խաղացել է ավելի քան 20 տարբեր դերեր կինոյում։ 2008 թվականին ստացել է «Նիկա» կինոմրցանակ «Պարզ բաներ» ֆիլմում ծերուկ դերասան Ժուրավլյովի դերի համար։
Հիվանդություն և մահ
2012 թվականի սեպտեմբերի 17-ին, թատրոնի համերգների ժամանակ 83-ամյա դերասանը Կիևում հիվանդանոց է ընկնում միոկարդի ինֆարկտի պատճառով։ Քաղաքային սրտաբանական կենտրոնում նրան վիրահատել են ։ Դերասանը բեմ է վերադարձել 20 ամիս անց, 2014 թվականի մայիսի 28-ին, «Լենկոմ» թատրոնում ։ Ա. Չեխովի «Բալենու այգին» պիեսը եղել է նրա վերջին ներկայացումը վիրահատությունից առաջ և առաջինը վերականգնումից հետո։ Լեոնիդ Բրոնևոյը մահացել է 2017 թվականի դեկտեմբերի 9-ին, առավոտյան ժամը 7:30, Մոսկվայի համար 51 հիվանդանոցում, ծանր հիվանդությունից ` չապրելով մինչև իր 89-ամյակը, որը նշվելու էր 8 օրից ։ Ի թիվս այլոց, հարազատներին ու մտերիմներին ցավակցություն են հղել նաև Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն և Ռուսաստանի վարչապետ Դմիտրի Մեդվեդևը ։ Դերասանի հետ վերջին հրաժեշտը տեղի է ունեցել Մոսկվայի «Լենկոմ» թատրոնում, թաղված է Մոսկվայի Նովոդևիչյե գերեզմանատանը, դերասան Վլադիմիր Միխայլովիչ Զելդինի և նկարիչ Իլյա Գլազունովի կողքին ։
Ընտանիք
1935 թվականին հեռացվել է ազգային անվտանգությունից և նշանակվել է Կիևի մշակույթի և հանգստի պարկի տնօրեն։ 1936 թվականի սեպտեմբերի 13-ին ձերբակալվել է և 1937 թվականի մարտի 9-ին դատապարտվել է 5 տարվա ազատազրկման ։
Հետաքրքիր փաստեր
Լեոնիդ Բրոնևոյը «Своя игра» և «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ» ինտելեկտուալ խաղերի երկրպագու էր, սակայն առաջին խաղը նա շուտով սկսել է այլևս չդիտել։ «Առաջ ես պարբերաբար դիտում էի «Своя игра» խաղը, սակայն երբ Վասերմանի հետ անարդար վարվեցին, և սուպեր-գիտակների երկրորդ 7-յակն իրավունք չունեցավ մասնակցել խաղին, ես կարծիքս փոխեցի և՛ խաղի, և՛ Կուշելովի հանդեպ, այլևս այն նայելու ցանկություն չունեմ» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ գրականության և արվեստի բնագավառում Կատեգորիա:«Ոսկե դիմակ» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ՄԳԱԹ դպրոց-ստուդիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:«Նիկա» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ Կոնստանտին Ստանիսլավսկու անվան պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Նիկա» կինեմատոգրաֆիական արվեստների ակադեմիայի ակադեմիկոսներ
Էննի Միլլեր
Էննի Միլլեր (Annie Miller, ), անգլիացի բնորդուհի, որը կեցվածք է ընդունել Պրեռաֆայելիտների եղբայրության անդամներ Ուիլյամ Հոլման Հանտի, Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի և Ջոն Էվերեթ Միլլեի համար։ Նրա հարաբերությունները Հոլման Հանտի հետ բազմիցս դարձել են գրական գործերի և ֆիլմերի ոգեշնչման աղբյուր։
Վաղ տարիներ
Էննի Միլլերը ծնվել է 1835 թվականին Չելսիում, Լոնդոն։ Նրա հայրը՝ Հենրին, ծառայել է դրագունական 14-րդ գնդում և վիրավորվել է Նապոլեոնյան պատերազմների ժամանակ։ Մայրը մաքրուհի էր։ Երբ նա 37 տարեկանում մահացել է, հայրը չի կարողացել միայնակ հոգ տանել երկու փոքր երեխաների՝ Էննիի և ավագ դուստր Հարիեթի համար, և Միլլերները ստիպված էին բնակության տեղափոխվել հարազատների մոտ։ Ընտանիքն ապրել է շատ աղքատ, Էննին սկսել է աշխատել տասը տարեկանից ։
Հանտի հետ հանդիպման ժամանակ Միլլերը տասնհինգ տարեկան էր, բարում խմիչքներ էր վաճառում։
Պրեռաֆայելիտների մոդել
Միլլերը կեցվածք է ընդունել Հանտի մի շարք նկարների համար։ Դրանցից ամենահայտնին հավանաբար «Արթնացած ամոթխածությունն» է, որն այժմ գտնվում է Թեյթի պատկերասրահում, Լոնդոն, թեպետ հետագայում նկարիչը այդ կտավում վերանկարել է նրա դեմքը։ Հանտը որոշել է ամուսնանալ Էննիի հետ, 1854 թվականին Պաղեստինում ճանապարհորդելուց առաջ նկարիչը պատվիրել է զբաղվել իր կրթությամբ, մինչև ինքը կվերադառնա։ Հանտը նաև թողել է նկարիչների ցուցակ, ներառյալ Միլլեի անունը, որոնց համար աղջիկը կարող էր կեցվածք ընդունել։ Սակայն նրա բացակայությամբ Էննին նկարչի ցանկությանը հակառակ կեցվածք է ընդունել Ջորջ Փրայս Վոյսի և Ռոսսետտիի համար։ Նա հայտնվել է Ռոսսետտիի «Հեղինե Տրոյացի» և «Կինը դեղինով» նկարներում։
Հանտից բաժանում և ամուսնություն
Հանտը ճանապարհորդությունից վերադարձել է 1856 թվականին։ Էննիի կապը Ռոսսետտիի հետ վեճի առիթ է դարձել նրա ու Հանտի միջև ։ Ռոսսետտիի կինը՝ Էլիզաբեթ Սիդալը ևս խանդել է։ Ըստ լուրերի՝ մի անգամ նա Թեմզան է լցրել ամուսնու այն նկարները, որտեղ Միլլերն էր։ Չնայած նրան, որ Հանտը առաջարկություն էր արել, Էննին սիրավեպ ուներ Թոմաս Ջոնսի հետ, որը Ranelagh յոթերորդ վիկոնտ էր։ Այդ իսկ պատճառով Հանտը 1859 թվականին վերջնականապես խզել է նշանդրեքը։
Հետագա կյանք
1866 թվականի հոկտեմբերի 11-ին Էննին դուստր է ունեցել՝ Էննի Հելենին, իսկ 1867 թվականին՝ որդի՝ Թոմաս Ջեյմսը ։ Համաձայն արխիվային տվյալների՝ ամուսիններն այլ երեխաներ չեն ունեցել, սակայն տարիներ անց Ռիչմոնդ Հիլլում հանդիպումից հետո Հանտը Էննիին նկարագրել է որպես «ընտանիքի փարթամակուրծք մայր՝ երեխաների լիակազմով» ։ Ստույգ չէ՝ արդյոք դա Հանտի չափազանցրածն է, թե այդ օրը Էննիին ուղեկցել են ծանոթների կամ հարազատների երեխաներ, կամ էլ թե նա իրոք ունեցել է այլ երեխաներ ևս, սակայն ինչ-ինչ պատճառներով որևէ տեղեկություն հայտնի չէ։ Թոմաս Թոմսոնը մահացել է 87 տարեկանում՝ 1916 թվականին։ Էննի Միլլերը նրա մահից հետո ապրել է ևս ինը տարի, մահացել է 90 տարեկանում՝ 1925 թվականին ։
Արվեստում
Քեն Ռասելի «Դանթեի դժոխք» (Dante's Inferno, 1967) ֆիլմում Էննի Միլլերի դերը խաղացել է Քերոլայն Կունը, BBC-ի «Սիրո դպրոց» (The Love School, 1975) մինի սերիալում՝ Շեյլա Ուայթը։ «Հուսահատ ռոմանտիկներ» (Desperate Romantics, 2009) բրիտանական սերիալում նրա դերը խաղացել է Ջենի Ժակը. այդ սերիալում Միլլերը ներկայացված է որպես անբարոյական կին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնորդուհիներ Կատեգորիա:Պրեռաֆայելիտներ Կատեգորիա:Պրեռաֆայելիտների բնորդուհիներ
Բնակարանի հիգիենա
Բնակարանի հիգիենա, կենցաղային հիգիենայի հիմքը բնակարանում մաքրության և կարգուկանոնի ապահովումն է.
Միխայիլ Բոչարնիկով
Միխայիլ Բոչարնիկով (Михаил Николаевич Бочарников, ), ռուս դիվանագետ, արտակարգ և լիազոր դեսպան (1997)։
Բնակարանի հիգիենա
Բնակարանի հիգիենաի կազմակերպում
Անհրաժեշտ է հետևել օդի մաքրությանը (հաճախակի օդափոխել բնակարանը), ջերմաստիճանային բարենպաստ ռեժիմի պահպանմանը։ Սենյակում հաստատուն ջերմության (ամռանը 22-25 °C, ձմռանը 20-22 °C, բայց 18 °C –ից ոչ ցածր) պահպանման նպատակով հարկավոր է արտաքին դռների և լուսամուտների շրջանակների (փայտաշեն տանը առաստաղի ծածկի) ճեղքերը փակել։ Ջերմաստիճանը բարձրացնելու համար օգտագործում են էլեկտրական ջեռուցիչ սարքեր։ Վառարանային ջեռուցման դեպքում անհրաժեշտ է զգուշանալ, որ այրման արգասիքները, հատկապես շմոլ գազը, սենյակ չթափանցեն։ Օդի հովացման, մաքրման և խոնավության կարգավորման համար կարելի է օգտագործել կոնդիցիոներ։ Տան մեջ խոնավության առաջացման պատճառներից (բացի շենքի հիմքի մեջ հողի խոնավության ներթափանցումը, նկուղի հեղեղումը, տանիքի, վերին ծածկի և կառուցվածքային այլ տարրերի արատները) կարող են լինել կացարանի ոչ ճիշտ շահագործումը, վատ ջեռուցումը և օդափոխումը, հաճախակի լվացքն ու շորերը բնակարանում չորացնելը։ Անհրաժեշտ է մեծ ուշադրություն դարձնել ընդհանուր օգտագործման տեղերի մաքրությանը։ Առավել խնամքով պետք է մաքրել խոհանոցը։ Ճանճերից, խավարասերներից, կրծողներից խուսափելու համար սնունդը և կեղտոտ ամանները չպետք է թողնել բաց վիճակում, սննդի մնացորդներն անհրաժեշտ է հավաքել փակ ամանի մեջ և ժամանակին թափել։
Կատեգորիա:Հիգիենա
Միխայիլ Բոչարնիկով
Կենսագրություն
1971 թվականին ավարտել է Մոսկվայի պետական ինստիտուտի միջազգային հարաբերություններ բաժինը։ Տիրապետում է անգլերենին, ֆրանսերենին և ամհարերենին։ Դիվանագիտական ծառայության մեջ է 1971 թվականից։
Ընտանիք
Ամուսնացած է, ունի մեկ դուստր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Աբոմեյի թագավորական պալատներ
Աբոմեյի թագավորական պալատներ, Դահոմեայի իշխանների 12 պալատներից բաղկացած համալիր, որն ընդգրկում է 40 հա տարածք Բենինի Աբոմեյ քաղաքի կենտրոնում։ Կառավարողների փոփոխման հետ միասին հնի կողքին կառուցվել է նոր պալատ, դրանով համալիրը ծառայում է որպես անհետացած պետության եզակի հուշարձան։ 1985 թվականին այն ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում ։ Քանի որ դրանից մեկ տարի առաջ Աբոմեյին հարվածել էր փոթորիկը և վնասել որոշ շենքեր, համալիրն ընդգրկվել է Համաշխարհային ժառանգության վտանգված օբյեկտների ցանկում։ Որոշ միջազգային գործակալությունների մասնակցությամբ իրականացվել են վերականգնման աշխատանքներ։ Հաշվի առնելով դա՝ 2007 թվականին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն օբյեկտը հանել է վերջին ցուցակից ։
Պատմություն
Պալատները ծառայել են որպես Դահոմեայի թագավորության քաղաքական կենտրոն 1695-1900-ական թվականներին։ Առաջինը, ով սկսել է պալատի շինարարությունը Հուգբաջ թագավորն էր (1645–1685 թվականներին)։ Սրանով նա հիմնել է Աբոմեյ քաղաքը ։
Ագաջի թագավորը (1708-1740 թվականներ) նվաճել է հարևան երկու թագավորությունը՝ Ալադան և Սավին։ Գերիներին վաճառել են Ուիդի և Գլևի ստրկավաճառական շուկաներում, ինչն էլ հիմք հանդիսացավ Դահոմեայի գերակշռությանը եվրոպացիների հետ ստրուկների առևտրում։ 19-րդ դարում ստրկատիրության դեմ շարժման աճի պատճառով Գեզո թագավորը նախաձեռնել է գյուղատնտեսական ոլորտի զարգացումը։ Թագավորության տնտեսական բարեկեցությունը աճում էր եգիպտացորենի, արմավենու պտուղների և այլնի արտահանմամբ ։
Թագավորության գոյատևության ընթացքում այս պատմական իրադարձությունները արտացոլվել են պալատական պատերի գունավոր խորաքանդակների վրա։
Պաշտամունք
Դահոմեական մշակութային սովորույթները սերտորեն կապված էին թագավորության տիրակալների մեծարման և կրոնական ավանդույթների հետ։ Թագավորներից յուրաքանչյուրը պատկերված էր խորհրդանշանի տեսքով, որը կիրառվում էր թագավորական թիկնոցի վրա՝ ցույց տալով ժառանգորդությունը։ Թեև թագավորները չէին աստվածացվում, նրանց կրոնական մեծ նշանակություն էր տրվում։ Ի պատիվ նրանց արարողակարգային գործողություններ էին իրականացվում պալատական պատերի առջև՝ ավանդական պարերով և, հաճախ` մարդկային զոհաբերություններով ։
Ճարտարապետություն
Յուրաքանչյուր պալատ ունի առանձնահատուկ ձևավորում, որը համապատասխանում է այս կամ այն տիրակալի ճաշակին։ Որպես շինանյութ օգտագործվել է հող հիմքի և պատերի համար, ծղոտե և մետաղական թիթեղներ` տանիքների համար։ Փայտե կոնստրուկցիաները պատրաստվել են արմավենու, բամբուկի, իրոկոյի և մահագոնի ծառերից։ Պալատների շուրջը գտնվող տարածքը նախկինում շրջապատված է եղել 10 կմ ընդհանուր երկարությամբ կավե պատերով, վեց դարպասներով և պաշտպանիչ խրամներով՝ 1,5 մ խորությամբ, փշոտ ակացիաների թփերով։ Նման պաշտպանությունները բնորոշ են Արևմտյան Աֆրիկային։ Քաղաքի ներսում, բացի թագավորական պալատներից, կային մի քանի գյուղեր, որոնք առանձնացված էին դաշտերով, շուկայով և մեծ հրապարակ՝ կից բարաքներով։ Պատերի միջին հաստությունը կես մետր է ։
Պալատական համալիրում կարող է տեղավորվել մինչև 8000 մարդ ։
Հարթաքանդակներ
Պատերի քանդակագործական կոմպոզիցիաները ծառայել են որպես տարեգրություն ֆոն ժողովրդի և նրանց թագավորության պատմության կարևոր իրադարձությունների համար։ Հարթաքանդակների վրա պատկերված էին թագավորների ռազմական և քաղաքական հաղթանակները, ավանդական առասպելները, սովորույթներն ու ծեսերը։ 1892 թվականին, ֆրանսիացիների կողմից կրած պարտությունից հետո, Բեհանզին թագավորը հրամայել է պալատները հրդեհել, բայց դրանցից շատերը դիմացել են կրակին և հետագայում վերականգնվել ։
Հարթաքանդակները պատրաստված են հողից, որոնք վերցված են մրջնանոցներից՝ խառնված արմավենու յուղով, որոնց երեսին քսել են ինչպես բուսական, այնպես էլ հանքային ծագման ներկանյութեր։ Այսօր դրանք թանգարանի ամենաարժեքավոր օբյեկտներն են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Բենինում Կատեգորիա:Բենինի պալատներ
Պալացցո Դանդոլո
Պալացցո Դանդոլո (Palazzo Dandolo), պալատ Վենետիկի Մեծ ջրանցքի Սան Մարկո շրջանում ։
Պատմություն
Պալատը կառուցվել է 14-րդ դարում Դանդոլո ընտանիքի կողմից ։ Իր պատմության ընթացքում շենքը փոխել է շատ սեփականատերերի։ 1536 թվականին պալատը վաճառվել է Գրիտի ընտանիքին։ Գրիտիից հետո պալատին տիրել են Միկելե, Մոչենիգո, Բերնարդո ազգանունների ներկայացուցիչները ։
Գոյություն ունի մի տարածված մոլորություն, որ այս շենքում ծնվել է դոժ Էնրիկո Դանդոլոն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վենետիկի պալատներ Կատեգորիա:Վենետիկի տեսարժան վայրեր
Պոն սյուր Սեն
Պոն սյուր Սեն (Pont-sur-Seine), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 100 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 75 կմ հարավ-արևմուտք, Տրուա քաղաքից` 45 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 606 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 452-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 154։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,6 %։ 452 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 394 անձ (219 տղամարդ և 175 կին)։ Գործազուրկ են եղել 58 անձ (22 տղամարդ և 36 կին)։ 154 անաշխատունակներից 39-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 64-ը` թոշակառուներ, իսկ 51-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Վարդան Արծկեցի
Վարդան Արծկեցի, XIV դարի մանրանկարիչ, ապրել և ստեղծագործել է Արծկեում՝ Սքանչելագործի վանքում (Վասպուրական)։
Վարդան Արծկեցու ստեղծագործության դիմանկարն են կազմում Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահվող երկու ձեռագիր Ավետարանները՝ №№ 4125 (1319 թ) և 7456 (XIV դար)։ Թեև երկրորդ ձեռագրի հիշատակարանը վնասված է, և հայտնի չէ ստեղծման կոնկրետ տարեթիվը, մասնագետները այն ևս թվագրում են 1319 թվականով։ Ավետարաններում Վարդանը իրեն գրիչ է անվանում, սակայն դրանցում առկա մանրանկարները ևս նրան են վերագրվում։ Վարդան Արծկեցու մասին այլ տեղեկություններ հայտնի չեն։ Նրա գեղանկարչական ոճը աղերսվում է Վասպուրականի մանրանկարչական դպրոցի մեկ այլ հայտնի ներկայացուցիչ արվեստին, ուստի ենթադրվում է, որ հավանաբար նրան էլ աշակերտել է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանրանկարիչներ Կատեգորիա:Միջնադարյան հայեր
Սանտ Արպինո
Սանտ Արպինո (Sant'Arpino), կոմունա Իտալիայի Կամպանիա մարզի Կազերտա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 13390 մարդ։ Բնակչության խտություն կազմում է 4463 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 3 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 81030, հեռախոսային կոդ՝ 081։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
ԼԳԲՏ իրավունքները Ռուսաստանում
Լեսբիների, գեյերի, բիսեքսուալների, տրանսգենդերների (ԼԳԲՏ) իրավունքները Ռուսաստանում օրինապես ճանաչված չեն ինչպես իրավական տեսանկյունից, այդպես էլ հասարակության կողմից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԼԳԲՏ իրավունքները Ռուսաստանում
Խելագար, հիմար սեր
«Խելագար, հիմար սեր» (Crazy, Stupid, Love.), ռոմանտիկ կատակերգություն-դրամա, որի ռեժիսորները Գլենն Ֆիկարան և Ջոն Ռեքուան են, սցենարիստը՝ Դոն Ֆոգելմանը։ Գլխավոր դերերում Սթիվ Կարելը, Ռայան Գոսլինգը, Ջուլիանա Մուրը և Էմմա Սթոունն են։
ԱՄՆ-ում ֆիլմի պրեմիերան նախատեսված էր 2011 թվականի հուլիսի 22-ին, սակայն հետո տեղափոխվեց հուլիսի 29-ին ։ Ֆիլմը ստացավ հիմնականում դրական արձագանքներ կինոքննադատներից, իսկ շահույթը կազմեց 143 մլն $ ։
Սյուժե
Կել Ուիվերը (Սթիվ Կարել) խստակենցաղ, 40-ն անց տղամարդ է, ունի լավ աշխատանք, հիանալի տուն, երեխաներ, և ամուսնացած է սիրելի կնոջ հետ։ Սակայն երբ Կելը իմանում է, որ իր կինը՝ Էմիլին (Ջուլիանա Մուր), դավաճանել է իրեն իր գործընկեր Դևիդ Լինդհագենի (Քևին Բեյքոն) հետ, նրանց երջանիկ կյանքը կործանվում է։ Կելը տեղափոխվում է առանձին բնակարան, ամեն երեկո գնում է բար, հարբում և պատմում բոլորին իր անհաջողակ ընտանեկան կյանքի մասին։
Բարում Կելը հանդիպում է հմայիչ փլեյբոյ Ջեյքոբ Փալմերին (Ռայան Գոսլինգ) և ընկերանում է նրա հետ։ Ջեյքոբը փորձում է Կելին օգնել մոռանալ կնոջը և ինքնուրույն կյանք սկսել, բացում է նրա աչքերը բազմաթիվ հնարավորությունների առաջ. կոկետ կանայք, թունդ խմիչքներ, ճաշակի զգացում։ Կելը մի քանի տասնամյակ է հանդիպման չի գնացել, երբեք ոճային չի հագնվել և նույնիսկ մոռացել է, թե ինչպես են կանանց հետ խոսում։ Նրա ամբողջ կյանքում միայն մի կին է եղել՝ Էմիլին, սակայն հիմա նա սեռական հարաբերություններ է ունենում այլ ինը կանանց հետ, որոնց թվում է իր որդի Ռոբբիի ուսուցչուհին՝ Քեյթը (Մարիսա Թոմեյ)։ Ռոբին, իր հերթին, սիրահարված է իր դայակ Ջեսիկային (Անալի Թիփթոն), ով մեծ է իրենից 4 տարով։
Ֆիլմում զուգահեռ զարգանում է մեկ այլ սիրո պատմություն Հաննայի (Էմմա Սթոուն) մասնակցությամբ, ով սիրահարվում է Ջեյքոբ Փալմերին։ Երբ Հաննան ցանկանում է Ջեյքոբին ծանոթացնել իր ծնողների հետ, վերջինս իմանում է, որ Հաննան Կելի աղջիկն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2011 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոս Անջելեսում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոս Անջելեսում Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր հասունացման տարիքի մասին Կատեգորիա:2010-ականների ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ
Արտիգ (Արյեժի գավառ)
Արտիգ (Artigues), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Կերիգյու կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09020։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 62 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 40 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 26-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 14-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 65,0 %, 1999 թվականին եղել է՝ 83,3 %)։ 26 աշխատունակ բնակիչներից 20-ը աշխատում էին (11 տղամարդ և 9 կին), անաշխատանք էին 6-ը (3 տղամարդ և 3 կին)։ 14 անգործունակ մարդկանցից 2-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 9-ը թոշակառու, 3-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մարուոկա ամրոց
Մարուոկա ամրոց, ամրոց Ճապոնիայի Ֆուկուի պրեֆեկտուրայում։
Առաջին ամրոցը կառուցել է Սիամանդատե Սադանագան։ Ժամանակակից շենքի շինարարությունը սկսվել է 1567 թվականին և ավարտվել մետ 1595 թվականին։
Ամրոցն իրենից ենթադրում է 7 մետրանոց քարե հիմքի վրա 30 մետրանոց շինություն, որի զնդանում կույր գյուղացի է եղել ։
Ամրոցը նաև անվանում են «Կասումիգա ձյո», որը նշանակում է «ամրոցը մթության մեջ» (սակուրայի ծաղկման ժամանակ ամրոցը կարծես շրջապատված էր սպիտակ-վարդագույն ամպով)։
Ընթացիկ իրավիճակ
Մեյջիների իշխանության գալուց հետո՝ Ճապոնիայի գրեթե բոլոր ամրոցները ավերվեցին, սակայն Մարուոկան որոշ չափով կարողացավ պահպանվել։
Ամրոցի նախկին տարածքներն այժմ ներկայացնում են մի փոքր թանգարանի, հանրային այգու միջոցով, որոնք իրենց մեջ պարունակում են ամրոցների և ժայռերի որոշ մնացորդներ։ Այս տարածքում գարնանը ծաղկում են սակուրա խառերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ Կատեգորիա:Ճատարապետություն
Հզոր խմբակ
«Հզոր խմբակ», ռուս կոմպոզիտորների ստեղծագործական ընկերակցություն։ Հայտնի է նաև «Բալակիրևյան խմբակ», «Ռուսական նոր երաժշտական դպրոց» անվանումներով։ Ձևավորվել է 19-րդ դարի 50-ական թվականների վերջին և 60-ական թվականների սկզբին։ Գործել է մինչև 1870-ական թվականների կեսերը։ Անդամներն էին՝ Միլի Ալեքսանդրովիչ Բալակիրևը (հիմնադիր և ղեկավար), Ալեքսանդր Պորֆիրևիչ Բորոդինը, Ցեզար Անտոնովիչ Կյուին, Մոդեստ Պետրովիչ Մուսորգսկին, Նիկոլայ Անդրեևիչ Ռիմսկի-Կորսակովը ։
Ձևավորումը և գործունեությունը
«Հզոր խմբակ»-ի ստեղծագործական ծրագիրը և գեղագիտությունը ձևավորվել են 1860-ական թվականներին դեմոկրատական գաղափարախոսության, հատկապես գեղարվեստական քննադատ Վ. Վ. Ստասովի հայացքների ազդեցությամբ։ Լինելով Գլինկայի և Դարգոմիժսկու ավանդույթների շարունակողներ՝ խմբակի անդամները միաժամանակ որոնել են ազգային պատմական և ժամանակակից թեմաներ և կերպարներ վերամարմնավորելու նոր միջոցներ, ձգտել են երաժշտությունը մոտեցնել կյանքի առաջադիմական, հանապազօրյա պահանջներին։ Մուսորգսկու («Բորիս Գոդունով», «Խովանշչինա»), Բորոդինի («Իշխան Իգոր»), Ռիմսկի-Կորսակովի («Պսկովուհի») և այլ օպերաներում արտացոլվել են Ռուսաստանի պատմության էջերը, արտահայտվել ժողովրդական շարժման տարերային ուժը, հայրենասիրական ու սոցիալ-քննադատական գաղափարներ։ Իրենց երաժշտության լեզուն կերտելիս նրանք օգտվել են ժողովրդական երաժշտությունից, հատկապես գեղջկական երգից, և ստեղծել վառ արտահայտված ազգային ոճ։ Խմբակի անդամները մեծ հետաքրքրություն են ցուցաբերել Արևելքի երաժշտության՝ նկատմամբ (Բալակիրևի «Թամար» սիմֆոնիկ պոեմը և «Իսլամեյ» դաշնամուրային ֆանտազիան, Բորոդինի «Իշխան Իգոր» օպերայի 2-րդ և 3-րդ գործողությունները, Ռիմսկի-Կորսակովի «Անթար» և «Շեհերազադե» սիմֆոնիկ սյուիտները և այլն)։ Բալակիրևի և Մուսորգսկու ժողովրդական մեղեդիների գրառումներում կան նաև հայկական նմուշներ (այդ թվում՝ դասական երաժշտությունը հարստացրել են հատկապես օպերայի, սիմֆոնիկ և վոկալ-կամերային երաժշտության բնագավառներում։ Նրանց ստեղծած բազմաթիվ օպերային երկեր ռուսական դասական օպերայի գլուխգործոցներ են։ Ռիմսկի-Կորսակովը՝ գործիքավորման խոշորագույն վարպետներից մեկը, զարգացման բարձր աստիճանի է հասցրել ազգային ծրագրային սիմֆոնիկ երաժշտությունը։ Ռուսական դաշնամուրային գրականության զարդերից են Բալակիրևի «Իսլամեյը» և Մուսորգսկու «Պատկերներ ցուցահանդեսից» սյուիտը, կամերային-գործիքային անսամբլների առաջին դասական նմուշներից են Բորոդինի երկու լարային կվարտետները։ «Հզոր խմբակ»-ի երաժշտական-հասարակական գործունեության դրսևորումներից է «Անվճար երաժշտական դպրոց»-ի հիմնադրումը Բալակիրևի ու խմբավար Լոմակինի ջանքերով (հիմնադրվել է 1862 թվականին, գոյատևել է մինչև 1917 թվականը)։ Խմբակի գաղափարներն ու ստեղծագործական սկզբունքները մեծապես նպաստել են ռուս, երաժշտական մշակույթի զարգացմանը, նրա ավանդույթները յուրովի կիրառել են նաև այլազգի կոմպոզիտորներ, այդ թվում՝ Ալեքսանդր Սպենդիարյանը և Աշոտ Տեր-Ղևոնդյանը։ «Հզոր խմբակ»-ն իր գործունեությամբ ահռելի ավանդ ունեցավ թե' ռուս, թե' համաշխարհային երաժշտական մշակույթի զարգացման գործում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Կոմպոզիտորական դպրոցներ
Օլգա Պալեյի պալատ
Իշխանուհի Օլգա Պալեյի պալատ (Дворец Ольги Палей), մեծ իշխան Պավել Ալեքսանդրի և նրա կնոջ ՝ Օլգա Պալեյի նախկին պալատը Պուշկին քաղաքում։ Կառուցվել է 1911-1914 թվականներին ճարտարապետ Կարլ Շմիդտի կողմից։ Գտնվում է Խորհրդային (նախկինում` Պաշկովսկի) նրբ. 2 հասցեում։
1918 թվականին պալատում բացվել է թանգարան, որտեղ էքսկուրսիաները վարել է հենց ինքը՝ Օլգա Պալեյը։ Պատերազմի ժամանակ շենքը խիստ տուժել է։ 1952 թվականին շինությունը հանձնվել է ԽՍՀՄ-ի Ռազմածովային ուժերի ուսումնարանին, որի արդյունքում 1977 թվականին ստեղծվեց Պուշկինի անվան բարձրագույն Ռազմական ինժեներաշինարարական ուսումնարանը։ Պալատի Շինարարական ուսումնարանին փոխանցվելուց հետո, 1950-ական թվականներին շինությունը վերակառուցվել է։ 1977 թվականին Պուշկինի անվան բարձրագույն Ռազմական ինժեներաշինարարական ուսումանարանի և Ռազմական ճարտարաշինարարական ինստիտուտի միաձուլմից հիմնվեց Ռազմական ինժեներա-տեխնիկական համալսարանը, որտեղ որոշ ժամանակ պալատի վրա կար Ուսումնական բազա № 2 գրությունը ։
Ռազմական ինժեներա-տեխնիկական համալսարանին միանալուց հետո 2010 թվականին դարձել է բանակի գեներալ Ա.Վ.Խրուլյովայի անվան Ռազմական թիկունքի և տրանսպորտի համալսարանի մասնաճյուղ, իսկ նախկին Ուսումնական բազա № 2 հանվել է։ Պալատը դարձել է ավերակ և մի քանի տարի մնացել է այդպես, ապա 2013 թվականին այն հանձնվել է Գ.Ի. Տուների անվան Մանկական օրթոպեդիկ գիտահետազոտական ինստիտուտին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1914 Կատեգորիա:Նեոդասականություն Կատեգորիա:Ռոմանովների պալատներ
Յան Ցզյուն
Յան Ցզյուն (չին.՝ 杨君, ), չինացի ֆուտբոլիստ։ «Շենյան Չժուցզե» ակումբի ֆուտբոլիստ։ Հանդես է գալիս Չինաստանի առաջին ենթախմբում։ Կարիերան սկսել է 2001 թվականին՝ «Ցինդաո Չշուննեն» ակումբի կազմում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չինացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Չինաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Ռամոն Կասաս
Ռամոն Կասաս ի Կարբո (Ramon Casas i Carbó, ), իսպանացի գեղանկարիչ, գծանկարիչ, դիմանկարի և ծաղրանկարի վարպետ, ազգային մոդեռնիզմի ռահվիրաներից մեկը։
Կենսագրություն
Ռամոն Կասասը ծնվել է 1866 թվականին Բարսելոնայում։ Արտագաղթյալի որդի էր, ում հայրը հարստություն էր կուտակել Կուբայի Մատանսաս քաղաքում։ Մայրը եղել է բուրժուական ապահով ընտանիքից։ Ռամոնը 11 տարեկանում թողել է դպրոցը և սկսել նկարչության մասնավոր դասեր առնել։ 1881 թվականին մոդեռնիստական Avenç ամսագրում հրատարակել է իր առաջին նկարը` հետագայում դառնալով ամսագրի ղեկավարներից մեկը։ Նույն թվականին տեղափոխվել է Փարիզ, ընդունվել Կարոլյուս Դյուրանի մասնավոր ակադեմիան։ 1883 թվականին առաջին անգամ ներկայացրել է իր աշխատանքը Փարիզում։ Հետագայում ամեն տարի եղել է Փարիզում` տարվա մնացած մասն ապրելով Բարսելոնայում, ինչպես նաև Մադրիդում և Գրանադայում։ Միշտ շատ է ճանապարհորդել, եղել է հեծանվամոլ։ Բարեկամացել է Սանտյագո Ռուզինյոլի, Իգնասիո Սուլոագայի, Էժեն Կարիերի հետ։ 1886 թվականին հիվանդացել է տուբերկուլյոզով։ Ռուզինյոլի հետ աշխատել է «Կատալոնիայով» գրքի շուրջ (1889, տեքստերը` Ռուզինյոլի, նկարները` Կազասի)։
1890-ական թվականներին` Կասասը ստեղծագործական վերելքի տարիներին, նրա նկարների ցուցահանդեսներ են կազմակերպվել Մադրիդում, Բեռլինում։ Նրա աշխատանքները ցուցադրվել են Չիկագոյի համաշխարհային ցուցահանդեսում (1893)։ Հիմնադրման սկզբից (1897) եղել է «Չորս կատուներ» սրճարանի մշտական այցելուն։ 1900 թվականին Կասասի երկու աշխատանքներ, այդ թվում` Էրիկ Սատիի դիմանկարը, ցուցադրվել են Փարիզի համաշխարհային ցուցահանդեսում։
Կասասի «Անարգ գարոտան» կտավը 1901 թվականին մրցանակի է արժանացել Մյունխենում։ Նկարչի աշխատանքները ցուցադրվել են Եվրոպայի տարբեր քաղաքներում, Բուենոս Այրեսում։ 1903 թվականին Կասասը դարձել է Մարսյան դաշտում գտնվող Փարիզյան սալոնի մշտական անդամը, ինչը նրան հնարավորություն է տվել ամենամյա ցուցահանդես կազմակերպել Ֆրանսիայի մայրաքաղաքում։ 1906 թվականին առաջին անգամ նրա բնորդուհին է դառում Ժուլյա Պերայրե ի Ռիկարտեն, ում նկարել է բազմիցս, և ով 1922 թվականին դարձել է նկարչի կինը (նա Կասասից փոքր էր ավելի քան 20 տարով)։
1907 թվականից նկարիչը շատ ժամանակ է անցկացրել բենեդիկտյան Սանտ Բենեթ լքված աբբայությունում, որ գնել ու վերականգնել էր նրա մայրը։ 1908 թվականին ճանապարհորդել է ԱՄՆ-ում և Կուբայում. նա ընդհանրապես հաճախ մշտապես ճանապարհորդել է ողջ աշխարհում։ Նույնիսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նրա ցուցահանդեսներն են կազմակերպվել Վիեննայում, Բուդապեշտում, Մյունխենում, Փարիզում, Մադրիդում և այլուր։
Մահացել է 1932 թվականին տուբերկուլյոզից։ Թաղված է Բարսելոնայի Մոնժուիկի գերազմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Իսպանացի դիզայներներ
Սանտո Պրիսկո
Սանտո Պրիսկո (San Prisco), կոմունա Իտալիայի Կամպանիա մարզի Կազերտա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 10010 մարդ։ Բնակչության խտություն կազմում է 1430 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 7 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 81054, հեռախոսային կոդ՝ 0823։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ալիբեյլիի Սուրբ Նունե եկեղեցի
Ալիբեյլիի Սուրբ Նունե եկեղեցի (ალიბეგლოს წმინდა ნინოს ეკლესია, Müqəddəs Nino kilsəsi), Սուրբ Նունե կույսի անունը կրող ծխական եկեղեցի։ Վերջինս եղել է Հայաստանում և Վրաստանում քրիստոնեության քարոզիչ։
Պատմություն
Եկեղեցին կառուցվել է 1871 թվականին, երբ տարածքն ընդգրկված էր Ռուսական կայսրության կազմում՝ «Քրիստոնեության վերականգնման» ծրագրի շրջանակներում, որի նպատակը Կովկասում քրիստոնեական եկեղեցիների և վանքերի վերականգնումն էր։ Տաճարի կառուցմանը ակտիվ մասնակցություն են ունեցել տեղի բնակիչները՝ ուղղափառ վրացի ինգիլոյները։ Սկզբում եկեղեցին կրում էր Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի անունը, բայց 1877 թվականին տաճարը անվանվեց Սուրբ առաքյալ Նունեյի անվամբ ։
Ռուսական կայսրության փլուզման ժամանակ Ալիբեյլիի ծխում ծառայել է սրբազան Միքայել Կուլոշվիլին, ով մեծ հարգանք էր վայելում ուղղափառների վրաց ինգլոյների կողմից։ Նա սպանվել է մուսուլմանների կողմից՝ 1917 թվականի նոյեմբերի 1-ին՝ տեղական վրացի մուսուլմանների շրջանում քրիստոնեությունը քարոզելու և իսլամն ընդունելուց հրաժարվելու պատճառով ։ ԽՍՀՄ-ի տարիներին եկեղեցին փակ էր։ Կառույցը օգտագործվում էր որպես հանքային պարարտանյութերի և գյուղատնտեսական մթերքի պահեստ ։
Սուրբ Նունե ծխի վերածնունդը սկսեց 1991 թվականին ։ Եկեղեցու վերակառուցումը շարունակվել է 2010-2011 թվականներին։ Վերակառուցման ընթացքում վերականգնվել են եկեղեցու ներքին, ճակատային և մուտքի հատվածը։ Աշխատանքները ֆինասավորվել է տեղի թատրոնի աշխատակից Կոտե Բարիխաշվիլիի կողմից ։
Վերակառուցումն ավարտվեց 2011 թվականի հունվարի 27-ին։ Ալիբեյլի գյուղում Սուրբ Նունե եկեղեցուն վերագրվել է Գահի Սուրբ Գևորգ եկեղեցին, որտեղ որոշ ժամանակ ծառայել է Վասիլի Գոգիլաշվիլին։ Նույն տարվա հունիսի 1-ին եկեղեցին օծվել է եպիսկոպոս Մելհիսեդեկի կողմից ։ Եկեղեցու ժամերգությունները տեղի են ունենում հունվարի 27-ին և հունիսի 1-ին՝ Նունեի Սուրբ Ծննդյան հիշատակի օրը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կախի շրջան
Ռիվալբա
Ռիվալբա (Rivalba), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 1.028 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 102 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 10 կմ²։ Փոստային ինդեքսը՝ 10090։ Հեռախոսային կոդը՝ 011։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Ամանսիուսը (Սանտ Ամանցիո)։ Տոնը նշվում է օգոստոսի առաջին կիրակի օրը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ժյուժյուրյո
Ժյուժյուրյո (Jujurieux), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Ռոն Ալպեր մարզի Էն գավառում։ Մտնում է Պոնսեն (կանտոն) համայնքի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Նանտյուա (շրջան) շրջանի օկրուգը։
Տեղադրություն
Համայնքը տեղակայված է Փարիզից 390 կմ հարավ-արևելք, Լիոն քաղաքից 55 կմ հյուսիս, Բուրակ ան Բրես շրջանից 23 կմ դեպի հարավ-արևմուտք ։
Կլիմա
Համայնքում կլիման կիսացամաքային է ՝ խիստ ամառ ու ձմեռ։ Անձրևները հաճախակի չեն լինում՝ հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 2097 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով 1339 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 997-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 342-ը անգործունակ (Ակտիվության ցուցանիշը — 74,5%, 1999 թվականին եղել է՝ 70,8%)։ 997 աշխատունակ բնակիչներից 917-ը աշխատում էին (509 տղամարդ և 408 կին), անաշխատանք էին 80-ը (33 տղամարդ և 47 կին)։ 342 անգործունակ մարդկանցից 99-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 134-ը թոշակառու, 109-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Սանտյագո Ռուզինյոլ
Սանտյագո Ռուզինյոլ (Santiago Rusiñol i Prats, ), կատալոնացի նկարիչ, բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ։ Պոստիմպրեսիոնիզմի ներկայացուցիչ է։
Հարալդ Հերդալ
Հարալդ Հերդալ (Harald Herdal,, իրական ազգանունը՝ Նիլսեն), դանիացի գրող։
1929 թվականին հրատարակել է «Նոր ոգի», ապա՝ «Էրոսն ու մահը» (1931 թվականին), «Մերկ բանաստեղծություններ» (1933 թվականին) բանաստեղծությունների ժողովածուները։ Գրել է նաև «Այնուամենայնիվ արժե ապրել» (1934 թվականին), «Չհնազանդեցված մարդը» (1949 թվականին), «Ամառային մառախլապատ օրեր» (1952 թվականին) վեպերը, «Մանկություն» (1944 թվականին), «Պատանեկան տարիներ» (1945 թվականին), «Ուսման տարիներ» (1946 թվականին) ինքնակենսագրական գրքերը։
Հարալդի ստեղծագործության հիմքում ընկած են սոցիալական ու քաղաքական սուր հարցեր, պայքարի կոչ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դանիացի գրողներ Կատեգորիա:Դանիացի ինքնակենսագիրներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Դանիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Կենսագիրներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Սանտյագո Ռուզինյոլ
Կենսագրություն
Ծնվել է 1861 թվականին Բարսելոնայում, տեքստիլ գործարանատիրոջ ընտանիքում։ Սովորել է Բարսելոնայի Ջրաներկի նկարիչների կենտրոնում։ 1899 թվականին տեղափոխվել է Փարիզ, Իգնասիո Սուլոագայի հետ հաստատվել Մոնմարտրում։ Մտերմացել է սիմվոլիստների հետ` իր վրա կրելով Ջեյմս Էբբոտ Ուիսթլերի ազդեցությունը։ Հետագայում ևս մի քանի անգամ ոչ երկար ժամանակով ապրել է Փարիզում։
Լիդիա Մանուցցու
Վաղ տարիներ
Լիդիա Մ․ Մանուցցուն ծնվել է Սասսարիում, Իտալիա։ Նա գրող Սալվատորե Մանուցցուի դուստրն էր, և ուներ քույր՝ Մարին։ Մանուցցուն 1984 թվականին ավարտել է Սասսարիի համալսարանի բժշկության ֆակուլտետը՝ պաշտպանելով ֆավիզմի մասին թեզը։ Շարունակել է իր ուսումը Լոնդոնի Մաքս Պլանկի գիտական հետազոտությունների ընկերությունում, ապա Վեստֆալիայի Աաչեն բժշկության դպրոցում։
Սանտյագո Ռուզինյոլ
Կենսագրություն
Իսպանիա վերադառնալով` Սիտխեսում հիմնադրել է Cau Ferrat թանգարան-վարպետանոցը։ Բարսելոնայում մշտապես այցելել է «Չորս կատու» հանրահայտ սրճարանը, որտեղ ծանոթացել է Պիկասոյի հետ. վերջինիս վրա Ռուզինյոլը մեծ ազդեցություն է թողել (1899-1903 թվականներին Պիկասոն նկարել է Ռուզինյոլի ավելի քան 20 դիմանկար)։ Որպես գեղանկարիչ և գծանկարիչ Ռուզինյոլը ժառանգություն է թողել մի շարք դիմանկարներ, այդ թվում` Էրիկ Սատիի դիմանկարները, բնանկարներ, ժանրային տեսարաններ։ Գրել է La Vanguardia թերթի և երգիծական L’Esquella de la Torratxa ամսագրի համար։ Թարգմանել է Շառլ Բոդլերի ստեղծագործությունները։ Ռուզինյոլը եղել է Բարսելոնայի բոհեմական կյանքի վառ ներկայացուցիչը, կատալոնյան մոդեռնիզմի նախաձեռնողներից մեկը, Կատալոնիայի մշակութային վերածննդի ակտիվ մասնակիցներից մեկը։
Լիդիա Մանուցցու
Վաղ տարիներ
Ուսումն ավարտելուց անմիջապես հետո և մինչև 1986 թվականը որպես հետազոտող աշխատել է Թուրինի համալսարանի Բիոքիմիայի և գենետիկայի ֆակուլտետում` մասնակցելով խցաբջիջների և արյան ձևավոր տարրերի բջջաթաղանթի ուսումնասիրությամբ, որոնք հիմնային դեր են խաղում հոմեոստազում։
Սանտյագո Ռուզինյոլ
Կենսագրություն
1910 թվականին Ռուզինյոլն այցելել է Արգենտինա` կապված Մայիսյան հեղափոխության 100-ամյակի հետ, որտեղ բեմադրվել են նրա մի քանի պիեսներ։
Լիդիա Մանուցցու
Կալիֆոռնիայի Բերքլի համալսարան
Նա մշակեց և արտոնագրեց բիոաբժշկական տեխնոլոգիաները, որոնք թիրախավորված էին արյան կարմիր բջիջների գործընթացների և նյարդային համակարգի բջիջների գործառույթների բարելավմանը։ 2000 թվականին Լիդիան՝ որպես պրոֆեսոր, աշխատում էր Բերքլիում՝ շարունակելով սինափսի ուսումնասիրությունները։ 2005 թվականին նա լքում է Բերքլին՝ Նանո բժշկական տեխնոլոգիան հիմնելու համար, որն ուսումնասիրում էր բջջային թաղանթների դիսֆունկցիայի հետ կապված հիվանդությունների համար նոր դեղամիջոցների օգտագործումը։
Նրա աշխատանքներից շատերը հրապարակվել են այնպիսի ամսագրերում, ինչպիսիք են PNAS-ը (ԱՄՆ-ում Գիտությունների Ազգային Ակադեմիայի պաշտոնական պարբերականը), Nature-ը և Science-ը ։
Սանտյագո Ռուզինյոլ
Հիշատակ
2006 թվականի հունիսի 13-ից 2007 թվականի հունիսի 13-ը, կապված բանաստեղծի, գրողի մահվան 75-ամյակի հետ, Սիտխեսում և Արանխուեսում հայտարարվել է Ռուզինյոլի տարի։
Լիդիա Մանուցցու
Վերադարձ Իտալիա
Մանուցցուն 2006 թվականին Իտալիայի գիտական հետազոտությունների ծրագրի շնորհիվ, որն աջակցում էր իտալացի գիտնականների ներգաղթին, վերադարձել է հայրենիք։ Նա Սասսարիի համալսարանի Բիոբժշկական ֆակուլտետում շարունակել է իր հետազոտական աշխատանքները։ Սասսարիում նա ուսումնասիրել է արյան կարմիր գնդիկների և հեմոլիտիկ սակավարյունության միջև եղած կապը։
Մահացել է 2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ին՝ թոքային  զարկերակի թրոմբոէմբոլիայից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի կին գիտնականներ Կատեգորիա:Իտալացի կենսաբաններ Կատեգորիա:Իտալացի ֆիզիոլոգներ Կատեգորիա:Ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ