cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դամիանո Դեյվիդ
Գործունեություն
Խումբը ձևավորվել է 2016 թվականին։ Սկզբում նրանք նվագում էին Հռոմի փողոցներում, բայց արդեն 2017 թվականին հայտնի դարձան՝ հաղթելով իտալական X Factor տաղանդների շոուի տասնմեկերորդ եթերաշրջանում։ Խումբը բեկումնային դեբյուտ ունեցավ «Il ballo della vita» ալբոմով և 2018, 2019 թվականների հյուրախաղերով ։ 2021 թվականին թողարկվել է նրանց երկրորդ՝ Teatro d'ira: Vol. I ալբոմը ։
Եվրատեսիլ 2021 երգի մրցույթում նրանց հաղթանակից հետո Դամիանոյին կեղծ մեղադրանք է առաջադրվել եզրափակչի ժամանակ թմրանյութ օգտագործելու մեջ  ։ Դամիանոն երբեք թմրանյութ չի օգտագործել և իր խմբի ընկերների հետ եղել է թմրանյութերի դեմ պայքարի ջատագով ։ Ինքը՝ Դամիանոն, Vogue Italia-ի հետ հարցազրույցում ասել է. «Մենք չենք համապատասխանում ալկոհոլային և թմրամոլ ռոք աստղի կարծրատիպին»։ Նա կարծում է, որ ստեղծագործական միտքը գալիս է «առողջ, պատրաստված և պարզ» մտքից ։
Դամիանոն կատարել է The Stooges-ի I Wanna Be Your Dog երգի քավեր տարբերակը, հնչյունավորել է նաև գլխավոր հակառակորդի օգնական Ջեֆրիի կերպարը 2021 թվականի Cruella ֆիլմի իտալական կրկնօրինակի համար ։
Երաժշտական ոճ
Խմբի հաջողության մի մասը կապված է Դամիանոյի վոկալի կատարման, բեմական տեսքի և անհատականության հետ ։ 2017 թվականին X factor-ի ժյուրիներից Fedez-ը նրա մասին խոսելիս նշել է իբրև իսկական մենակատար ։ 2021 թվականին Մանուել Անյելին նմանատիպ խոսքերով գովել է նրան «մեծ մենակատարների բնական խարիզմա» ունենալու համար ։ Նրա վոկալային ոճը 2017 թվականին նկարագրվել է որպես «ռեգգի վոկալային տեմբր, որը թույլ է տալիս վարպետորեն զբաղվել ռոքի երգացանկով՝ հաշվի առնելով, որ խմբի երաժշտական ազդեցությունները տատանվում են ինդի ռոքից մինչև սոուլ և փոփ» ։
Նրա բնորոշ տեսքը և նորաձևության ոճը բեմում դիտվում են որպես 1970-ականների հիպի, վինտաժ և գլեմ ռոքի խառնուրդ, ինչի պատճառով նա ճանաչվել է իտալական նորաձևության օրինակ ։
Անձնական կյանք
Դամիանոն մոտ չորս տարի հարաբերությունների մեջ է իտալացի մոդել Ջորջիա Սոլերիի հետ  ։
Դամիանոն վարժ տիրապետում է անգլերենին և կարող է խոսել իսպաներեն և ֆրանսերեն ։ Նա ռասայական և ԼԳԲՏ իրավունքների պաշտպան է, ինչպես նաև իտալական « Ռոմա » ֆուտբոլային ակումբի մոլի երկրպագու ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի երգիչներ Կատեգորիա:Անձինք Հռոմից Կատեգորիա:Իտալիայի մասնակիցները Եվրատեսիլ երգի մրցույթում Կատեգորիա:Իտալացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Մարդ Կատեգորիա:Երգահաններ Կատեգորիա:Իտալացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Եվրատեսիլ երգի մրցույթի հաղթողներ Կատեգորիա:Տղամարդիկ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ
Օսկար Նիմեյեր
Օսկար Ռիբեյրու Ալմեյդա դի Նիմեյեր Սուարիս Ֆիլյու (Oscar Ribeiro de Almeida de Niemeyer Soares Filho, ), 20-րդ դարի լատինաամերիկյան ճարտարապետ, բրազիլական ժամանակակից ճարտարապետության հիմնադիրներից, երկաթբետոնե ճարտարապետության փորձարար։ Եղել է կոմունիստ, Բրազիլիայի կոմունիստական կուսակցության անդամ, Խաղաղության համաշխարհային խորհրդի անդամ։
Կենսագրություն
Օսկար Նիմեյերը ծնվել է 1907 թվականի դեկտեմբերի 15-ին Ռիո դե Ժանեյրոյում, պորտուգալա-գերմանական ծագմամբ բարեկեցիկ ընտանիքում։ Դաստիարակվել է մոր ծնողների տանը։ Սովորել է քոլեջում, որտեղ առաջին անգամ հետաքրքրություն է դրսևորել ճարտարապետության հանդեպ։ 1932 թվականից աշխատել է Լուսիո Կոստայի և Կառլոսա Լեաոյի ղեկավարությամբ։ 1934 թվականին ավարտել է Ռիո դե Ժանեյրոյի Ճարտարապետության ազգային դպրոցը։ Նրա նախագծով առաջին կառույցները եղել են մսուր-մանկապարտեզներ Ռիո դե Ժանեյրոյում (1937)։
1930-ական թվականների երկրորդ կեսին Բրազիլիայում սկսում է ձևավորվել ժամանակակից ճարտարապետության ազգային դպրոցը, որի առաջին դրսևորումը կրթության և առողջապահության շենքն էր Ռիո դե Ժանեյրոյում (1937-1943)։ Ծրագրի ղեկավարը Լուսիո Կոստան էր, իսկ 1939 թվականից ծրագիրը ղեկավարում է Նիմեյերը։ 1939 թվականին Կոստայի և Նիմեյերի նախագծով կառուցվում է Բրազիլիայի տաղավարը 1939 թվականի` Նյու Յորքում կայացած համաշխարհային ցուցահանդեսում։ 1940 թվականին Նիմեյերը ծանոթանում է պետական և քաղաքական գործիչ Ժուսելինու Կուբիչեկի հետ, ով այդ ժամանակ Ռիո դե Ժանեյրոյի քաղաքապետն էր։
1940-ական թվականներին Նիմեյերի ստեղծագործական ակտիվ գործունեություն է ծավալում։ Նրա նախագծերով կառուցվում են հյուրանոց Օրու-Պրետուում (1940), ռեստորան, խաղասրահ, հյուրանոց, Ֆրանցիսկ Ասսիզեցու եկեղեցին Պամպուլյայում (1942-1943), Բոա Վիստա բանկը Ռիո դե Ժանեյրոյում (1946), ավիացիոն-տեխնիկական ուսումնական կենտրոն Սան Ժոդե դուս Կամպուսում (1947-1953)։ 1947 թվականին Նիմեյերը մասնակցում է Նյու Յորքում ՄԱԿ-ի գրասենյակի նախագծմանը։
Երկրորդ աշխարհամարտի ժամանակ Նիմեյերը իր համակրանքն է արտահայտել ԽՍՀՄ-ի նկատմամբ։ 1945 թվականին ընդունվել է Բրազիլիայի կոմունիստական կուսակցության շարքերը։ Երբ կոմունիստական կուսակցության քարտուղար Լուիս Կառլոս Պրետեսին և նրա 15 կուսակիցներին ազատել են բանտից, Նիմեյերը նրանց ընդունել է իր տանը` արդյունքում զոհաբերելով կուսակցության համար կառուցած իր տունը։ Քաղաքական հայացքների համար հետպատերազմյան շրջանում դժվար էր Նիմեյրայի` ԱՄՆ մեկնելը։ Նրան այդ երկիր մուտքի արտոնագիր չի տրամադրվել և' 1946 թվականին, երբ նա հրավիրված էր դասախոսություն կարդալու Յեյլի համալսարանում, և' 1953 թվականին, երբ նրան դեկան են նշանակել Հարվարդի դիզայնի դպրոցում։
1957 թվականից Օսկար Նիմեյերը Լուսիո Կոստայի գլխավոր նախագծով իրականացնում է նոր մայրաքաղաքի` Բրազիլիայի կառուցումը, ինչը սկսել էր իրականացվել 1956 թվականին նախագահի պաշտոնն ստանձնած Ժուսելինու Կուբիչեկի նախաձեռնությամբ։ Նախագիծն աչքի էր ընկնում անսովոր նոր ձևերով` գմբեթային, բուրգային, գավաթանման։
Նիմեյրայի նախագծով Բրազիլիայում կառուցվում են նախագահական «Ալվորադա» պալատը (1958), «Պալաս հոթել» հյուրանոցը (1958), «Պլանալտո» կառավարական պալատը, Գերագույն դատարանի շենքը (1960), Ազգային կոնգրեսի պալատը (1960), նախարարության մասնաշենքերը (1960), Մայր տաճարը (1960-1970), թատրոնը (1962), «Նասիոնալ» հյուրանոցը (1962), հիվանդանոցը (1962), Արդարադատության պալատը (1970), պաշտպանության նախարարության շենքը (1974), փոխնախագահի նստավայրը (1974)։
1964 թվականին վերադառնալով Իսրայելից, որտեղ նա Հայֆայի քաղաքապետի հրավերով նախագծում է Հայֆայի համալսարանի մասնաշենքը, Նիմեյերը Բրազիլիան փոխված է տեսնում. տեղի էր ունեցել հեղաշրջում նախագահ Ժուան Գուլարտի դեմ։ Ռազմական դիկտատուրայի ժամանակ նա արտագաղթում է Ֆրանսիա (1964-1985)` Բրազիլիայում լինելով կարճատև ուղևորություններով միայն։ Չնայած դրան` Բրազիլիայում շարունակվում է նրա նախագծերով կառույցների շինարարությունը։ Նիմեյրան որոշ ժամանակ անցկացնում է նաև ԽՍՀՄ-ում և Կուբայում։
Այս շրջանում Օսկար Նիմեյրան նախագծում է հասարակական մի շարք շենքեր Գանայում, Լիբանանում, Իտալիայում, Ալժիրում, Ֆրանսիայում։ Ռիո դե Ժանեյրոյում նրա նախագծով կառուցվում են «Մանշետե» հրատարակչության շենքը (1967), «Նասիոնալ» հյուրանոցը (1971), մետրոյի «Սաենս Պենյա» կայարանը, դիմակահանդեսի կենտրոնը (1983-1984), նախագահ Կուբիչեկի հուշահամալիրը (1980), Պանթեոնը (1985) և Լատինական Ամերիկայի հուշահամալիրը (1987)։
Ռազմական դիկտատուրան Բրազիլիայում վերանում է 1985 թվականին, և Նիմեյերը վերադառնում է հայրենիք։ 1992-1996 թվականներին նա Բրազիլական կոմունիստական կուսակցության քարտուղարն էր` ղեկավարելով մարքսիստական թևը։ Նա դեմ էր կուսակցության վերափոխմանը սոցիալ-ժողովրդական կուսակցության նույնիսկ ԽՍՀՄ-ի անկումից հետո։ Հասնելով կուսակցության գրանցմանը նույն անունով` նա թողնում է դրա ղեկավարումը։
1996 թվականին 89 տարեկան հասակում Նիմեյերը նախագծում է Ժամանակակից արվեստի թանգարանի շենքը Նիտեռոյ քաղաքում։ 2000-ական թվականներին Նիմեյրայի նախագծով կառուցվում են Օսկար Նիմեյրայի թանգարանը Կուրիտիբայում (2002), «Իբիրապուերա» լսարանը Սան Պաուլուում (2002, 1951 թվականի նախագիծ), Ազգային թանգարանի և Ազգային գրադարանի շենքերը Բրազիլիայում (2006, 1958 թվականի նախագիծ), «Օսկար Նիմեյեր» մշակույթի կենտրոնը Գոյանիայում (2006), «Կաբո-Բրանկո» շենքը Ժուան Պեսոայում (2008)։ 2011 թվականին իսպանական Ավիլես քաղաքում բացվել է Օսկար Նիմեյրայի մշակույթի կենտրոնը, որն այդպես է անվանվել նախագծի հեղինակի պատվին։
Նիմեյրան բազում մրցանակներ է ստացել, արտասահմանյան բազմաթիվ ընկերությունների պատվավոր անդամ է, այդ թվում` Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի պատվավոր անդամ ։ Հարյուրամյա հոբելյանի նախօրեին ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը ճարտարապետին պարգևատրել է Բարեկամության շքանշանով ռուս-բրազիլական հարաբերություններում մեծ ավանդ ունենալու համար։
Նիմեյրան մահացել է Ռիո դե Ժանեյրոյում 2012 թվականի դեկտեմբերի 5-ին` 105-րդ հոբելյանից 10 օր առաջ ։ Չնայած դրան` հանրագիտարանային մի շարք հրատարակություններ ճարտարապետի մահվան մասին սխալ տտեղեկություններ են նշել` ավելի վաղ թվագրելով նրա մահը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրազիլացի սոցիալիստներ Կատեգորիա:Բրազիլացի կոմունիստներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ ճարտարապետներ Կատեգորիա:Բրազիլացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Բրազիլացի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի սպաներ Կատեգորիա:Լենինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Կոմունիստ ղեկավարներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Օլեգ Ուտգոֆ
Օլեգ Վլադիմիրի Ուտգոֆ (Олег Володимирович Утгоф, ավելի հայտնի է որպես Ալեք Ուտգոֆ (Alec Utgoff), ), ուկրաինացի-բրիտանացի դերասան։
Խաղացել է Ալեքսեյի դերը «Տարօրինակ դեպքեր» սերիալի երրորդ սեզոնում։ Նրա այլ դերերից են Ալեքսանդր Բորովսկին «Ջեք Ռայան։ Քաոսի տեսություն» ֆիլմում (2014), Դմիտրին` «Մորդեկայ» (2015) և Ալեքսեյը Սան Անդրեաս ֆիլմերում (2015) ։
Կենսագրություն
Օլեգ Ուտգոֆը ծնվել է Կիևում, Ուկրաինա։ Մայրը դիրիժոր Ռոզա Ուտգոֆն է, հայրը` Ուկրաինայի վաստակավոր վիրաբույժ Վլադիմիր Ուտգոֆը։ 1997 թվականին 11 տարեկան հասակում նա տեղափոխվել է Լոնդոն, Անգլիա։ Նրա եղբայր Ալանը ֆինանսիստ է, իսկ ծնողները դեռևս ապրում են Կիևում։ Էթնիկ Ուտգոֆը կիսով չափ ռուս է և կիսով չափ օս։ Կրթությունը ստացել Է Լոնդոնի դրամատիկական արվեստի կենտրոնում (Drama Centre London)։ Նա ազատ խոսում է ռուսերեն, ուկրաիներեն և անգլերեն։
Ֆիլմագրություն
Ֆիլմեր
Հեռուստասերիալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Կլարենս Դենիս
Կլարենս Մայքլ Ջեյմս Ստանիսլաուս Դենիս հայտնի է ինչպես ՍՋ Դենիս (Clarence Michael James Stanislaus Dennis, ), ավստրալիացի պոետ, արձակագիր, լրագրող։ Ինչպես Փաթերսոնը, Հենրի Լոուսոնը հանդիսացել է ավստրալիայի ամենահայտնի բանաստեղծներից և գրողներից մեկը ։
Կենսագրություն
Դենիսը ավարտել է Ադելաիդայի քոլեջը։ Նա 19 տարեկանից աշխատել է նոտարում։ Մոտավորապես նույն ժամանակ նա հրատարակել է իր առաջին բանաստեղծությունը։ Հրապարակվել է Տեղեկագիրը The Bulletin"э :
Գործունեություն
Դենիսը բանաստեղծ-երգիծաբան և հումորիստ էր, ով իր պատմողական պատմություններում նկարագրել է հանրաճանաչ սրիկաների արկածները։ Հեղինակ է Սենտիմենտալ տղայի երգերը (1915) պոեմի։ Նրան են պատկանում նաև բազմաթիվ բանաստեղծություններ և ստեղծագործություններ երեխաների համար։ Նրա Սենտիմենտալ տղայի երգերը բանաստեղծությունը տպագրվելուց հետո առաջին տարում՝ 1916 թվականին, վաճառվել է 65000 օրինակով, իսկ 1917 թվականին նա Ավստրալիայի պատմության ամենաբարգավաճ բանաստեղծն է եղել։ Նրա մահից հետո Ավստրալիայի վարչապետ Ջոզեֆ Լայոնսը Դենիսին համեմատել է Ռոբերտ Բըրնսի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրալիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ավստրալիայի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Լրագրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ավստրալիացի լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
(2230) Յունան
(2230) Յունան (Yunnan), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից Նանկինում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1978 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Տարամիտություն
\ \mathbf F դաշտի նկատմամբ կիրառված դիվերգենցիայի օպերատոր նշանակվում է
կամ
Սահմանում
Դիվերգենցիան սահմանվում է հետևյալ կերպ.
որտեղ ФF-ը V ծավալով սահմանափակված S սֆերիկ մակերևույթով դաշտի հոսքն է։ Ավելի ընդհանրացված և ավելի հարմար կիրառության մեջ օգտագործվում է այն սահմանումը, որում թույլատրվում է ցանկացած ձև ունեցող S մակերևույթով և V ծավալով սահմանափակված տիրույթ։ Դրան ներկայացվող միակ պահանջը զրոյին ձգտող շառավղով ոլորտի ներսում գտնվելն է, այսինքն՝ ամբողջ մակերևույթը պետք է գտնվի տվյալ կետի անվերջ փոքր շրջակայքում։ Երկու դեպքում էլ ենթադրվում է, որ
Այս սահմանումը կապված չէ որոշակի կոորդինատների հետ (օրինակ՝ դեկարտյան), ինչը որոշ դեպքերում շատ հարմար է կիրառել։ Սահմանումը հեշտությամբ կարելի է ընդհանրացնել ցանկացած n չափականությամբ տարածության համար. այս դեպքում ծավալը n-չափանի է, իսկ մակերևույթի մակերեսը՝ (n-1)-չափանի։
Արմեն Ավետիսյան (այլ կիրառումներ)
Արմեն Ավետիսյան անվամբ հայտնի են մի քանի անձնավորություններ.
Տարամիտություն
Սահմանումը դեկարտյան կոորդինատներով
(այստեղ F-ը կոորդինատներով վեկտորական դաշտ է)։ Օգտագործելով նաբլա օպերատորը՝ արտահայտությունը կարող ենք գրել որպես
Բազմաչափ, ինչպես նաև երկչափ և միաչափ տարածություններում դիվերգենցիան դեկարտյան կոորդինատներով սահմանվում է համանման ձևով։
Ֆիզիկական մեկնաբանություն
Ֆիզիկայի տեսակետից վեկտորական դաշտի դիվերգենցիան ցույց է տալիս, թե ինչ չափով է տարածության տվյալ կետը (ավելի ճիշտ, կետի բավարար փոքր շրջակայքը) դաշտի աղբյուր կամ հոսարան հանդիսանում.
Պարզ, չնայած սխեմատիկ օրինակ կարող է լինել լիճը (հարմարության համար ընդունենք, որ խորությունը նույնն է ամենուրեք, և ջրի հոսանքի հորիզոնական արագությունը կախված չէ խորությունից. այսպիսով կունենանք երկչափ վեկտորական դաշտ երկչափ տարածության մեջ)։ Ավելի իրատեսական օրինակի համար կարող ենք դիտարկել արագության՝ ըստ ուղղահայաց տարածական կոորդինատի ինտեգրված հորիզոնական պրոյեկցիան, ինչը տալիս է երկչափ տարածության մեջ երկչափ վեկտորական դաշտի նույն պատկերը, ընդ որում այն որակապես չի տարբերվում առաջին օրինակից (քանակապես դրա ընդհանրացումն է)։ Այսպիսի մոդելում (և՛ առաջին օրինակում, և՛ երկրորդում) լճի հատակից բխող աղբյուրները կտան հոսանքի արագությունների դաշտի դրական դիվերգենցիա, իսկ ստորջրյա հոսարանները (քարանձավները, դեպի ուր հոսում է ջուրը)՝ բացասական դիվերգենցիա։
Նշումներ
<references group="Ն" />
Գրականություն
Կատեգորիա:Վեկտորական անալիզ Կատեգորիա:Դիֆերենցիալ հաշիվ
Կոչանի (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)
Կոչանի (Кочаны), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (293501-293600)
Աստերոիդների ցանկ (293401-293500) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (293601-293700)
Ռյոկինգեն
Ռյոկինգեն (Röckingen), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Մտնում է Անսբախի վարչական շրջանի կազմի մեջ։ Գտնվում է Միջին Ֆրանկոնիայի ենթակայության տակ։ Բնակչությունը 733 մարդ է (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը 10,91 կմ² է։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 5 71 192։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 5 գյուղական համայնքների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Ասկիշ
Ասկիշ (Аскиш, Асҡыш), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կարաիդելսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 78 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կարաիդելսկի շրջանի բնակավայրեր
Արկադի Պետրոսյան
Արկադի Աշոտի Պետրոսյան, նկարիչ, գրաֆիկ։
Սիմֆոնիա № 7 (Շոստակովիչ)
Դմիտրի Շոստակովիչի յոթերորդ սիմֆոնիան  մի վսեմ դյուցազներգություն է սովետական ժողովրդի հայրենասիրության, ուժեղ կամքի և հերոսության մասին։ 1941 թվականի Հայրենական մեծ պատերազմի առաջին իսկ օրերից Շոստակովիչը ցանկանում էր ֆաշիզմի դեմ մղվող պատերազմին նվիրված մի ստեղծագործություն գրել  ։ Թշնամու կողմից շրջափակված Լենինգրադում, նա ստեղծում է իր 7-րդ սիմֆոնիան, որը  «Լենինգրադյան» անվանումը ստացավ։ Ստեղծագործության մեջ գեղարվեստական մեծ վարպետությամբ կոմպոզիտորը պատկերել է խաղաղ, ստեղծագործ աշխատանքով զբաղված սովետական ժողովրդին և հակադրել նրան բարբարոս ու դաժան թշնամուն։
Արկադի Պետրոսյան
Կենսագրություն
Արկադի Պետրոսյանը ծնվել է 1933 թվականի նոյեմբերի 23-ին Սիսիան քաղաքին հարակից Բռնակոթ գյուղում, Սյունիքի մարզ։
Սիմֆոնիա № 7 (Շոստակովիչ)
Շոստակովիչն իր առջև խնդիր չէր դրել սիմֆոնիայում վերարտադրել պատերազմական գործողությունների ընթացքը ՝ ինքնաթիռների աղմուկը, թնդանոթների հրաձգությունը, տանկերի դղրդյունը։ Ազդեցիկ և ներգործուն երաժշտության միջոցով նա արտահայտել է պատերազմական տարիների դաժան և սարսափելի իրադարձությունների բովանդակությունը ։
Տեսակ
Շոստակովիչի սիմֆոնիաները մեծ ազդեցություն են ունեցել շատ կոմպոզիտորների վրա, այդ թվում՝ ավստրիացի երգահաններ Անտոն Բրուքների, Գուստավ Մալերի և ռուս կոմպոզիտոր, դաշնակահար Իգոր Ստրավինսկու վրա։
Արկադի Պետրոսյան
Կենսագրություն
1951 թվականին ընդունվել է Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարան` Մկրտիչ Քամալյանի դասարան։ 1952-1955 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում։ 1960-1965 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի նկարչության բաժնում։ 1970 թվականից եղել է Հայաստանի նկարիչների միության անդամ։ 1970 թվականից դասավանդել է Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայում, պրոֆեսոր` 1997 թվականից ։ 1980- 1984 թվականներին եղել է Հայաստանի նկարիչների միության փոխնախագահը։
Սիմֆոնիա № 7 (Շոստակովիչ)
Տեսակ
1.Ալլեգրո
3.Ադաջիո
Արկադի Պետրոսյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:1933 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 23 ծնունդներ Կատեգորիա:Բռնակոթ (Սյունիքի մարզ) գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:2013 մահեր Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ գրաֆիկներ
Սիմֆոնիա № 7 (Շոստակովիչ)
Տեսակ
4․Ալլեգրո նոն-տրոպպո
Երկրորդ մասում մեղմ երաժշտությունը քնարական հիշողություններ է արթնացնում։
Երրորդ մասում կոմպոզիտորը նկարագրում է հայրենի բնությունը։
Չորրորդ մասը սկսվում է երրորդ մասից անմիջապես հետո։ Այս մասն առաջին մասի հետ միասին բացահայտում է սիմֆոնիայի հիմնական բովանդակությունը։ Առաջին մասում կոմպոզիտորը պատկերել է պայքարը՝ հանուն կյանքի և խաղաղության, իսկ չորրորդ մասում՝ արտահայել է գալիք հաղթանակը։ Այն ավարտվում է հերոսական և հաղթական բնույթ ունեցող ապոթեոզը հանդիսացող թեմայի հաղթական հնչողությամբ։
Առաջին մաս
Այս մասը գրված է սոնատային ձևով։ Նախկինում այն անվանվել է «Պատերազմ» ։ Նրա էքսպոզիցիան պատկերում է խաղաղ և ստեղծագործ աշխատանքով զբաղված սովետական մարդկանց և նրանց պարզ աշխարհը։
Գլխավոր թեման հանգիստ է, մարմնավորում է էներգիայով լի ստեղծագործ մարդու ներքին ազատությունն ու նպատակասլացությունը։ Մեղեդին զարգանում է լայն ինտերվալային քայլերով, յուրահատուկ լադային լարվածությամբ, ստեղծված է դո-մաժոր դիատոնիկ լադում ֆա դիեզի առկայությամբ, ինչպես նաև համանուն դո-մինորի հակադրությամբ։ Այն  ներքին շարժումով ու զարգացումով եռամասանի կառուցվածք է։
Օժանդակ թեման շարունակում է մնալ հանդարտ։ Ցածր ձայներում, հանգիստ և համաչափ ենթաձայների հնչողության ներքո, հնչում է արտահայտիչ և քնարական մի մեղեդի։ Բնության հանգիստ պատկերների վերարտադրությամբ Շոստակովիչն ընդգծում է ստեղծարար կյանքով ապրող մարդկանց հոգեկան հավասարակշռվածությունն ու ներդաշնակությունը։ Այդ խաղաղ իրականությունը պատկերող երաժշտության մեջ մուտք է գործում օտար, հազիվ նշմարելի թմբուկի դոփդոփյունը։ Սկսվում է սիմֆոնիայի առաջին մասի կենտրոնական էպիզոդը, որը նվիրված է պատերազմի, թշնամու հանցավոր ուժի հետևողական բացահայտմանը։ Պատերազմի ահարկու թեման այս էպիզոդում հնչում է տասներկու անգամ՝ թեմայի շարադրանքին հաջորդում են տասնմեկ վարիացիաներ։
Սկզբում թեման հնչում է միաձայն, հազիվ լսելի թմբուկի նվագակցության ներքո։ Սակայն աստիճանաբար, թեմայի յուրաքանչյուր նոր կրկնության հետ փոխվում է նրա հնչողությունը։ Թշնամու հարձակումը պատկերելու համար, կոմպոզիտորն ամեն անգամ տարբեր գործիքների միջոցով ստեղծում է նոր տեմբրային, հարմոնիկ, ֆակտուրային վարիացիաներ։ Չփոխելով թեմայի մեղեդին, հիմնական ՝ մի բեմոլ մաժոր տոնայնությունը, կոմպոզիտորն աստիճանաբար ուժեղացնում է յուրաքանչյուր վարիացիայի հնչողությունը, ընդգծելով պատերազմի թեմայի կոպիտ բնույթը։ Պղնձյա-փողային գործիքների հզոր հնչողությամբ մուտք է գործում մի նոր թեմա՝ «դիմադրության թեման», որն ասես, կասեցնում է պատերազմի թեմայի հաղթական թվացող երթը։ Այստեղ սկսվում է առաջին մասի ամենալարված բաժինը։ Սուր դիսոնանս հնչողություններով երաժշտությանը հաջորդում է ողբերգական մի մաս, որն ըստ կոմպոզիտորի «Ռեքվիեմ է, նվիրված պատերազմի զոհերին»։
Ռեքվիեմին հաջորդում է էլ ավելի ողբերգական մի հատված։ Քնարական օժանդակ թեման այստեղ հնչում է մենակատարի ֆագոտի մոտ, լարային գործիքների և դաշնամուրի նվագակցության ներքո։
Չնայած ռեպրիզայում արտահայտված ծանր ողբերգական ապրումներին, սիմֆոնիայի առաջին մասն ավարտվում է հանդարտ երաժշտությամբ։
Երկրորդ մաս
Moderato — Poco allegretto Երկրորդ մասն ամենակարճն է և տևում է 10-15 րոպե։ Այն սկզբում անվանվել է «Հիշողություններ» ։
Այս մասը սկսվում է սկերցոյով, խաղաղ և աշխույժ թեմայով։ Ջութակների մուտքով է սկսվում Ֆուգան։ Մի քանի րոպե անց հնչում է ուժգին վարիացիան՝ մենակատար հոբոյի կատարմամբ, այնուհետև մյուս գործիքները շարունակում են մեղեդին։ Այստեղ թեման առաջին մասի հարցակողական թեմայից տարբերվում է։
Երրորդ մասը որոշ չափով նման է երկրորդ մասի սկզբին ։
Երաժշտական գործիքներ
Ստեղծագործությունը գրված է․
Պրեմիերաներ
Սիմֆոնիայի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1942 թվականի մարտի 5-ին Կույբիշևում, որտեղ և Ռուսաստանի օպերայի և բալետի պետական ակադեմիական թատրոնի խումբն այդ ժամանակ Էվակուացման մեջ էր։ Սիմֆոնիան առաջին անգամ ներկայացվել է ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ, խորհրդային դիրիժոր Սամուիլ Սամոսուդի ղեկավարությամբ ։
Այն ներկայացվել է ԽՍՀՄ-ի տարածքում, իսկ ավելի ուշ, նաև արևելքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիմֆոնիաներ
Սինահավա
Սինահավա (大田区), Տոկիոյի հատուկ շրջաններից մեկը։ Զբաղեցնում է 22,72 կմ² մակերես տարածք։ 2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալներով բնակչությունը կազմում է 344 461 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 15 740 մարդ/կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 120-8510։
Պատկերներ
Կատեգորիա:Տոկիոյի շրջաններ
Սոմետ Օկուր
Սոմետ Օկուր (Sommette-Eaucourt), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Ռիբմոն կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը Սեն Կանտեն է։
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ բնակչությունը կազմում է 158 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 108 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 75-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 33-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել 69,4%, 1999 թվականին եղել է 63,4%)։ 75 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 67-ը (38 տղամարդ և 29 կին), գործազուրկ էին 8-ից (2 տղամարդ և 6 կին)։ 33 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 6-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 13-ը՝ թոշակառուներ, 14-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով ։
Մոգություն
Մոգություն (, հին հուն․՝ μᾰγείᾱ) սիմվոլիկ գործողություն (ծես) կամ անգործություն, գերբնական ճանապարհով որևէ նպատակի հասնելու համար ։
Մոգությունը հիմնված է մտքի վրա, որով մարդը դիմում է մութ ուժերին, դեպքերի վրա , կարողություն ձեռք բերելու ինչպես նաև իրական կամ թվացյալ մատերիայի վրա ազդեցություն գործելու նպատակով ։
Արևմտյան մշակույթում մոգությունն առանձնացնում են կրոնից կամ գիտությունից, սակայն նմանատիպ տարբերակումներն ու մոգությունների առանձնահատկություններն հանդիսանում են լայն բանավեճի առիթ ։
Պրակտիկ գուշակությունն իր մեջ ներառում է՝ գուշակություն, աստղագուշակություն, կախարդում, կախարդություն, ալքիմիա, մեդիում, մեռելագուշակություն ։ «Մոգություն», «մոգ», «մոգական ուժ» բառերն հաճախ օգտագործվում են փոխաբերական իմաստով, օրինակ գրականագետները սիրում են օգտագործել «պուշկինյան բառի մոգություն» (բառի «գերբնական ուժ»-ը իմաստով), «մոգի իշխող ժեստ» (Անդրեյ Բելի), իսկ ինժեներիայի ոլորտում օգտագործվում են օրինակ՝ մոգական թվեր, մոգական քառակուսի և այլ նմանատիպ հասկացություններ։
Օկուլտականության սահմանում
Եվրոպայում և Հյուսիսային Ամերիկայում մոգությունը գիտության վերածելու ժամանակ գիտնականների մոտ մի քանի վարկած առաջ եկավ, պրակտիկ օկուլտականության ձևավաորման վերաբերյալ։ Ինչպիսիք են՝
Ըստ Ջորջ Ֆրեզերի
Ջորջ Ֆրեզերն իր դասական «Ոսկե ճյուղ» աշխատությունում առանձնացնում է մոգության հոմեոպաթիկ և վարակիչ տեսակներ։
Հոմեոպաթիկ մոգությունը առաջնորդվում է նմանով ու նմանությունով՝ «նմանությունը նմանություն է առաջացնում»։ Որպես օրինակ կարելի է օգտագործել Վուդուների մոգությունն, ըստ որի անձի նման պատրաստված տիկտիկը վնաս է հասցնում անձին ։ Վարակիչ մոգությունն առանձնանում է նրանով, որ մոգությունը կարող է փոխանցվել մեկը մյուսի միջոցով։ Որպես օրինակ կարող է ծառայել այն հանգամանքը, որ շատ տարբեր մշակույթներում վերացել է խուզած մազերի կտրվածքը (այրում, թաղում և այլ) ։
Ֆրեզերը գրում է՝ «Հոմեոպաթիկ մոգությունն հիմնված է իրար նման մտքերի, իսկ վարակիչ մոգությունն իր հերթին հիմնված է իրար մոտ լինելու հիման վրա։ Հոմեոպաթիկ մոգության խնդիրը կայանում է նրանում, որ նման առարկաներն ընկալվում են որպես նույնականություն։ Վարակիչ մոգության խնդիրն այլ է՝ այն համարում է, որ առարկաներին որոնց առնվազն մեկ անգամ դիպչել են կդիպչեն նաև շատ այլ անգամներ։ Պրակտիկայում երկու մոգություններն էլ համատեղվում են ։
Ըստ Նովիկովի
ԽՍՀՄ-ում կատարված մոգություններն առաձնանում էին մի քանի առանձնահատկություններով՝
Հետազոտողների մի խումբ առանձնացնում է վերբալ մոգության (խոսքի մոգություն) տեսակ, որում ներառվում են օրինակ՝ կախարդություններ, աղոթքներ և այլ տեսակներ։
Ըստ Տոկարևու
Դասակարգման բնօրինակ է առաջարկել սովետական նախնադարյան մշակույթի հետազոտող Սերգեյ Տոկարևը։ Դիտարկելով «գործողությունների մեխանիզմ»-ի տեսանկյունից նա բոլոր մոգական ծեսերը բաժանել է վեց տիպերի ՝
Վարակիչ մոգությունն հիմնված է այն սկզբունքի վրա, որ մեկ անգամ իրին դիպչելու ժամանակ կախարդությունը մնում է նույնիսկ հեռավորության դեպքում։ Այս մոգության օրինակներ կարող են ծառայել՝ արյան, եղունգների, ատամների կամ մազերի օգտագործումը կախարդության տարբեր տեսակների ժամանակ։ Ապոտրոպետիկ մոգությունը պետք է օգնի վախեցնել թշնամական ուժերին, ծիսական ձայների, հմայիլների, կրակի կամ մոգական շրջանների օգնությամբ պաշտպանվել նրանցից։ Կատարիսական մոգություն՝ այն օգնում է ձերբազատվել մարմին կամ ապրելավայր ներխուժած չար ուժերից։
Տոկարևը վերբալ մոգությունն (խոսքի մոգություն) համարում էր առանձնահատուկ և ինքնուրույն տեսակ։
Մոգական պրակտիկա և ավանդույթներ
Մոգական համակարգերը բազմաթիվ ու բազմազան են։ Դրանցից են օրինակ՝
Նախնադարյան շրջան
Մոգությունը որպես հավատալիք նախնադարում առաջացել է մարդու հետ միասին։ Առանձնացնել այն մյուս նախնադարյան հավատալիքներից անհնար է, դրանք սերտ կապված են միմյանց հետ։ Եթե ընդունել Ֆրեզերի կարծիքը մոգության վերաբերյալ, մի քանի ժայռապատկերների (ժայռապատկերների մասին հիշատակել են օրինակ՝ Սերգեյ Տոկարևը կամ Միլչա Էլիադեն ) առաջացման ժամանակահատվածների հետազոտությունից հետո կարելի է ենթադրել, որ մոգությունն առաջացել է դեռ Վերին պալեոլիթյան դարաշրջանում։ Սոցիումում այն չէր առանձնանում որպես առանձին հավատալինք, քանի որ չկար մոգի, շամանի կամ քրմի համար նախատեսված առանձին «հաստիք»։ Ցեղի յուրաքանչյուր անդամ անհրաժեշտության դեպքում, անկախ իր գիտելիքներից կարող էր զբաղվել կախարդություններով, կարող էր հոգիներ կանչել կամ պաշտամունքի կենդանուց հաջող որս խնդել, երկրպագություն մատուցել իրերին որոնք հաջողություն են բերում և այլն։ Խմբային միջոցառումները կարևոր դեր են ունեցել, խմբի բոլոր անդամների ներկայուցությունը պարտադիր է եղել, առաջին հերթին այն վերաբերում է նախքան ծիսակատարությունների և որսի (ամուսնություններին, ծննդաբերություններին, թաղումներին) սկվելուն։ Մոգության զարգացումն ու սոցիալականացումը պաշտամունքին ծառայողների (շամաններ, քրմեր և կախարդներ) կողմից պրակտիկ գործընթացների արդյունքում աստիճանաբար վերածվել է մոգության, որն էլ իր հերթին պահպանվել է շատ ազգերում ու հասանելի է դարձել ցանկացած մարդու։
Շամանների, կախարդների ու հեքիմների առանձնացումը շատ պայմանական է։ Իր հերթին քրմության զարգացումը անմիջականորեն կապված է բազմաստվածության զարգացման հետ։
Բազմաստվածության և շամանիզմի ժամանակահատվածը, հանգեցրեց նրան, որ մոգությունը դարձավ քրմերի հիմնական զբաղմունքներից մեկը։
Միևնույն ժամանակ Ֆրեզերի տեսությունը կապված մոգության, կրոնի և գիտության էվոլյուցիոն հետևանքների մասին ներկա պահին ժխտված են ։
Անտիկ աշխարհում
Հիմնական հոդված՝ Նեոպլատոնականություն, Գնոստիցիզմ
Հոմերոսի հոդվածներում արդեն կան նկարագրություններ մոգության վերաբերյալ։ Նույնիսկ եթե հանենք այն բոլոր գերբնական և մոգական հատկություններն ու գործիքները (Հադեսի գլխարկը, Հերմեսի հողաթափերն ու «կադուցեուս» գավազանը) կարելի է տեսնել, թե ինչպես է կախարդուհի Ցիրցեեն Ոդիսևսի ուղեկիցներին վերածում խոզերի, «Ոդիսականում» կարելի է գտնել մոգական այլ դետալներ։ Օրինակ՝ «մոլի» բույսը, որն Հերմեսը տվեց Ոդիսևսին պաշտպանում է մոգությունից, այն հիշատակվում է որպես բուժական կախարդանք ։ Եվ իհարկե հոգի կանչելով ապագայի գուշակությունը։
Միկեննական շրջանում լայնորեն տարածում գտավ պրակտիկ մոգությունը մերձարևելյան շրջանում, որոնք ադապտացված էին հունական իրողություններով ։ Ստեղծվում էին անեծքներ ու թուրմեր, ինչպես նաև հանգույցների տեսքով վնասատու թալիսմաններ, որոնք գոյություն ունեին նաև այլ մշակույթներում ։ Նմանատիպ գործողություններ կարելի է նկատել նաև Հռոմում։ Այս ամենի լավ վկայություն տրամադրում է «անեծքների տախտակիկը», որը տարածված էր ամբողջ կայսուրթյունով մեկ, այն հասարակ ժողովրդին հասու մոգություն էր ։ Հասարակ ժողովրդի և քրմերի համար մոգությունը սերտ կապված էր աստվածներին պաշտամունք մատուցելու հետ։ Առաջին հերթին մոգության հովանավորն էր համարվում Հերմեսը (այս կոչումը պահպանվում է դեռ երկար տարիների) և Հեկատան , այն առաջին հերթին կապված էր մեռելագուշակություն և կանացի մոգությունների հետ։ Քիչ, բայց Գեայի, Պերսեփոնեի և Հադեսի անուններն օգտագործվել և կապվել են մոգության հետ։ Ամեն դեպքում Հռոմեական կայսրությունում մոգությունը դեռ երկար ժամանակ հասարակ ժողովրդի մոտ պահպանվեց։ Նեոպլատոնականության զարգացման ժամանակ մոգությունն՝ առաջին հերթին թեուրգիան, դարձավ կարևոր օղակ այս փիլիսոփայության դպրոցի զարգացման համար։ Այսիպիսի փոփոխությունների հիմնադիր են համարվում Յամբլիքոսն ու Պորփյուրը։ Բացառությամբ հասարակ ժողովրդի, թեուրգիան մնաց հասանելի, առաջին հերթին իր նեոպլատոնական փիլիսոփայության հիմքում ընկած հզոր ուժի շնորհիվ, բայց և նաև այն բանի համար, որ այս մոգությամբ զբաղվողները սկզբունքորեն իրենց համարում էին մոգության ժողովուրդ, որոնց մասին քննարկումներ էր ծավալվում Հռոմում ։ Այս ժամանակահատվածում նեոպլատոնականիստների մոտ հայտնվեցին նոր ծիսակարգեր ու նյութեր, որոնք ոչ թե «հաճախորդի», այլ հենց մոգի համար էր նախատեսված, որպեսզի մոգությունն առավել հաջողված լիներ։ Քրիստոնեության զարգացման հետ միասին անկում ապրեց նեոպլատոնական մոգության վարկանիշն ու տարածումը, որը վերականգնվեց միայն Վերածննդի շրջանում։
Եվրոպական Միջնադարում
Հիմնական հոդված՝ Ինկվիզիցիա
Միջնադարյան մոգությունն, առավել ճանաչում ստացավ ինկվիզիցիայի կողմից քրիստոնեության դեմ պայքարի արդյունքում։ Այսպիսով XVI-րդ հարյուրամյակում ըստ մեծն ինկվիզիտոր Ալֆոնսո Մանրիկեսայի գլխավորած կանոնակարգի, կաթոլիկները պետք է բոլոր այն մարդկանց ովքեր զբաղվում էին, կախարդություններով, ովքեր հրեշ էին կանչում մոգական շրջանների օգնությամբ, զբաղվում էին աստղագուշակությամբ ապագան գուշակելու նպատակով, օգտագործում էին հայելիներ կամ մատանիներ ոգիների հետ կապ հաստատելու համար,օգտվում էին գրիմուարներից կամ այլ մոգական գրքերից պետք է ինկվիզիցիայի ենթարկվեին ։ XX-րդ դարի մի շարք հետազոտողներ (ինչպիսիք էին՝ Յոզեֆ Հենսենն ու Հենրի Չարլզ Լին) ունեցել են միևնույն կարծիքն այն մասին, որ միջնադարյան մոգության հիմքը դրվել է ինկվիզիատորների կողմից, բոլոր գիշերաժողովների պատմությունները, սատանայական ծիսակատարությունների մասին դիտվում էին որպես նևրոտիկների հիվանդ երևակայության արդյունք կամ էլ խոստովանանք, որը կատարվում էին հիմնականում տանջաքների արդյունքում ։
Քննադատորեն է մոտեցել Միրչա Էլիադեն ասելով՝ Այն, որ սև մոգությունը ինկվիզիցիայի ստեղծագործությունը չէր կարող լինել, հայտնի է հիմնականում հնդկատիբեթական աղբյուրներից․․․․ Բոլոր բնորոշ գծերը, որոնք ասոցացվում են եվրոպական վհուկներին ու կախարդներին, բացառությամբ Սատանայի և նրա վհուկների գիշերաժողովների, կարելի է նկատել հնդկատիբեթական յոգերի ու մոգերի դեպքում․․․․։
1921 թվականին Մարգարեթ Մյուրերն իր «Վհուկների պաշտամունքը արևմտյան Եվրոպայում», մի հիփոթեզ ձևակերպեց ըստ որի սև մոգությունն իսկապես իրենից հատուկ վհուկային կրոն է ներկայացրել։
Այն, որ հավատացյալներն այսպես կոչված «հրեշին» դասել են աստվածների շարքերը, երևում է նույնիսկ թշնամիների ձեռագրերում։ Ոչ մի տեղ նշված չէ, որ կախարդուհին «հրաժարվել է նրան անվանել հրեշ» և շատ դեպքերում կարելի է հանդիպել, երբ կախարդուհին նրան «անվանում է Աստված» ։
Սակայն այս դիրքորոշումը դատապարտվեց կրոնական պատմաբանների (ինչպիսիք են՝ Էլիոթ Ռուզը կամ Միրչա Էլիադեն) և ավանդական մոգության ջատագովների կողմից (օրինակ՝ օկուլտականության պատմաբան Ռիչարդ Քավենդիշան ) և հիմա այն որպես գիտություն մերժված է։ Ինչպես գրել է Էլիադեն՝ «դժվար է հասկանալ, թե ինչպես է Մյուրեին հաջողվել գաղտնի միջավայրում պարզել պտղաբերության պաշտամունքը, որն ուներ ավերիչ նպատակներ, կամ էլ իրականում միջնադարյան կախարդուհիներն ու վհուկներն իսկապես կարողացել են ազդեցություն ունենալ երաշտի, փոթորկի, համաճարակի, անպտղության և վերջիվերջո մահվան վրա»։
Չնայած դրան, Մարգարեթ Մյուրեի կոնցեպցիան մեծ ազդեցություն է ունեցել XX-րդ դարի լեզվական ուղղվածության՝ Վիկկայի վրա։ Պետք չէ նաև բացառել այն կարևոր իրողությունը, որ Միջնադարյան վհուկության վրա ազդեցություն է ունեցել նաև պտղաբերության պաշտամունքները (այս փաստն հաստատում են տարբեր աղբյուրներ, որոնից է օրինակ՝ Հայնրիխ Կրամերի և Յակոբ Շպրենգերի Վհուկների մուրճը) ։
Միրչա Էլիադեն տեսել է եվրոպացի կախարդուհիների օրգիաստական ծիսակարգերը, որոնց հիմնական իմաստը «հստակ կազմված բողոքն էր ընդդեմ ժամանակակից կրոնին ու սոցիալական իրավիճակին» և առաջարկել է, որ «վհուկային օրգիայի սատանայական տարրերը» կամ գոյություն չեն ունեցել կամ էլ այդպիսի գործընթացներն անվանվել են սատանայական, որոնք գոյություն են ունեցել, բայց «արտահայտվում էին որպես հակաքրիստոնեական ինստիտուտներ», չնայած և հակասում է, որ «պետք չէ նաև մոռանալ չարի անհաղթահարելի գայթակղություննեն ուղղված որոշակի թիրախավորված մարդկանց»։
Եվրոպական Վերածննդի դարաշրջանում
Հիմնական հոդվածներ՝ Հերմետիզմ, Ալքիմիա
Վերածնունդ դարաշրջանի սկզբում և Ժամանակակից պատմությունում չի կարելի չնշել մոգության զարգացման մասին։ Գործընթացը երկկորղմանի էր։ Մի կողմից նպատակ կար «կախարդել աշխարհը» (այսինքն աստիճանաբար հասնել նրան, որ միֆը դառնար ռացիոնալ մտածողություն )։ Մի կողմից էլ, մշակույթի բողոքն անտիկ աշխարհի հանդեպ (այդ թվում նաև անտիկ կրոնականությանը) և եվրոպական հասանելի լեզուներից անցում կատարել հնավուրց տեքստերին ։
Այդ ժամանակաշրջանի այլ մտածողներ, ովքեր հետաքրքրվել են օկուլտականությամբ, կարիք կա նշել մի քանիսին, որոնց հայացքներն ազդեցություն են ունեցել եվրոպայում մոգական ավանդույթների զարգացման գործում։ Նրանցից է հայտնի պլատոնական փիլիսոփա Ջովաննի Պիկո Դելլա Միրանդոլան, միստիկ Ագրիպպա Նեթթեշեիմը, մաթեմատիկ ու ալքիմիկ Ջոն Դին, նեոպլատոնական փիլիսոփա Ջորդանո Բրունոն, բժիշկ և ալքիմիկ Պարացելսը, աստղաբան և ուտոպիստ Թոմազո Կամպանելան։
Ջովաննի Պիկո Դելլա Միրանդոլան իր աշխատություններում թեզ է առաջադրել, քրիստոնեությունում մոգության ընկալման դիրքորոշման վերաբերյալ, որով հրավիրում էր քրիստոնյա գիտնականների և այնժամանակյա աստվածաբանների ու գործիչների ուշադրությունը։ Այդ թեզն ասում էր՝
Պիկոյի ստեղծագործություններն համարվել և համարվում են եվրոպացի միստիկների հետաքրքրությունը դեպի կաբալայի և մոգությունը սևեռող ստեղծագործություններ ։
XVII-XIX դարերում
Հայնտի հետազոտող, Հարվարդի համալսարանի պրոֆեսոր, անգլերեն լեզվի և գրականության ամբիոնի վարիչ Ջ․ Լ․ Կիթթրեջն համարում էր որ՝ մոգության հանդեպ հավատը մարդկության ընդհանուր ժառանգությունն է։ XVII դարում կախարդության հանդեպ հավատն ամբողջ աշխարհում տարածված էր, դա նման է նրան, թե ինչպես է ներկայիս մարդն հավատում հիվանդությունների միկրոբներով տարածմանը։ Նույն մակարդակի կապարդությանն հավատալը կամ չհավատալը բնութագրում էին այնժամանակյա մարդուն։ Նրանք, ովքեր հավատում էին ավելի բարձր դիրք ունեին, քան նրանք ովքեր չէին հավատում կախարդությանն, իկս դրանով զբաղներին համարում էին ինքնապահպանման բնազդով դրդված գործընթաց։ Կախարդների որսն համարվում էր ամբողջ հանրության գործը։ Կախարդության համար մահվան դատապարտվածների մեծ մասն իրեն մեղավոր էր ճանաչում, իսկ նրանք ովքեր իրենց մեղավոր չէին համարում, իսկապես հավատում էին կախարդությանը ։
Սակայն գիտության զարգացման հետ մեկտեղ մոգությունն ու այլ օկուլտական կախարդությունների հետ ուղարկվեց երկրորդ պլան։ Այս ամենը XVIII դարում և XIX դարի կեսերին, կապված էին կոմս Սեն Ժերմենի, Ալեսսանդրո Կալիոստրոյի և Ֆրանց Անտոն Մեսմերի անունների հետ։
Մեկ այլ կողմից մոգության զարգացումն իր վրա հրավիրեց այլ անհայտ խմբերի ուշադրությունը, նախ և առաջ դրա վառ օրինակ է՝ մասոնական սուտը, այսպես կոչված «եգիպտական մասոնություն» Մեմֆիսի և Միզրաիմի կանոնադորությամբ, որի հիմքում ընկած էր ալքիմիական և օկուլտական Ալեսսանդրո Կալիոստրոյի Arcanum Arcanorum ծիսակատարությունը, հետագայում հայտնի դարձած «Մեմֆիս-Միզրաիմ»-ի կանոնադրությունը, որն ընդգրկված էր Arcanum Arcanorum-ի կանոնադրությունում որպես գերագույն կանոն, իրենից ներկայացնելով այսպես կոչված «ներքին շրջան»։ Միևնույն ժամանակ մոգության և թեուրգիայի օկուլտական միտքը բաժանվեց ռոզենկրեյների և մարտինիստների։
Եվորպական օկուլտականությունը XIX դարավերջին և XX դարի սկզբերին
Այս ժամանակահատվածում դեպի միստիկ-մոգությունն հետաքրքրությունը բարձրացավ, փորձեր էին կատարվում համատեղել մոգությունն ու միստիկականը միևնույն կոնցեպցիայում։ Այս ուղղվածության նախահայր է համարվում Էլիֆաս Լևին, նա հիմնել է «Ոսկե Արշալույս» օրդենը անգլիական մասնաճյուղի և Մարտինիստների օրդենն ամբողջ մայրցամաքի համար։ Երկու մասնաճյուղերի անդամներն էլ ձգտում էին համախմբել հնագույն եվրոպական փորձը (այդ թվում՝ մասոնությունը, ալքիմիան, կաբբալան, տարոն և եգիպտական ու հունական ժառանգություններն ամբողջությամբ), սակայն Ոսկե Արշալույսը գնաց էկլեկտիկական ճանապարհով միավորելով եվրոպական օկուլտականությունը հնդկական յոգային և արդյունքում ընդհանուր իմացություններն ամբողջացրեց այն դեպքում երբ, Պապյուսի Մարտինիստական օրդենը միավորում էր իմացությունները քրիստոնեական խորհրդապաշտության հովանու ներքո։ Այնժամանակյա «բարձրագույն» մոգական ավանդույթները ծառայում էին մոգական ծիսակարգերի համար։
Մոգություն և կրոն
Մոգությունը երկար ժամանակ ընդունվել է որպես հնադարյան աշխարհայացք, իռացիոնալ հավատքի օրինակ, զուրկ ներքին հոգևոր կրոնական կամ ռացիոնալ գիտական մտքի արժեքներից։ Կրոնը, համաձայն հայտնի մարդաբան Էդուարդ Թեյլորի, իր մեջ ներառում է մարդու և հոգևոր ուժերի հետ հաղոորդակցում, հավատացնյալների կարծիքով կրոնականությունը դա անհատականության հաղորդակցումն է հոգևոր ուժերի հետ։ Մոգությունը մեկ այլ տեսանկյունից բնութագրվում է որպես յուրահատկությունից զուրկ ու մեխանիկական, հիմնված տեխնիկական ակտերի արտահայտման վրա։ Մոգ ցանկանում է ազդեցություն ունենալ գերբնական ուժերի վրա և կառավարել նրանց, իսկ կրոնական մարդը խնդրում է այդ ուժերին, այս տարբերության մասին հետազոտություններ է կատարել Բրոնսլավ Մալինովսին և գրառել իր Տրոբրիան կղզու հետազոտություններ աշխատության մեջ։ Ավելին, ըստ Էմիլ Դյուրկհեյմի կրոնը՝ հասարակական է, քանի որ այն կապված էր ընդհանուրի հավատին, այն կազմում է կրոնական ընդհանրություն։ Մոգությունն, ըդնհակառակը, չի թույլատրում երկար հարաբերությունները միմյանց մեջ, հանդիպումներն ու շփումները լինում միայն հավաքների կամ այն դեպքում, երբ «հաճախորդն» օգտվում է մոգի ծառայություններից։ Ալֆրեդ Ռադքլիֆ-Բրաունի Անդամանյան կղզիներում կատարած հետազոտությունները բացահայտեցին, որ մոգությունը նույնպես կարող է ունենալ ընդհանուր տեսակետ ։
Մոգություն և հրեականություն
Հրեականության վերաբերմունքը դեպի մոգությունը հնգամատյանի Երկրորդ օրենքն է, որտեղ Աստված Իսրայելին հորդորում է Մովսեսի օգնությամբ՝ -Երկրորդ օրենքի գիրք, գլ․ 18, էջ 9-1
Սովետական կրոնագետներն համարում են, որ «մոգական մնացորդներ քրիստոնեությունում էլ են պահպանվել (հաղորդման արարողակարգերը, աղոթքները և այլն)»։ Այսպիսի տեսակետ են ունեցել նաև միջնադարյան կրոնագետները ։
Քրիստոնեական աստվածաբանությունը կտրականապես մերժում է մոգության առակյությունը քրիստոնեությունում։ Համաձայն Ուղղափառ հանրագիտարանի՝ «ճշմարիտ հավատքին խորթ է մոգությունը, որը փոխարինում է հավատքի, աղոթքի, անեծքի, կախարդանքի պարտադիր լինելը։ Այստեղ է երևում նրա կապը մեղսագործության հետ, այս դեպքում մարդն իր կամքը վեր է դասում Աստվածային կամքից»։ Համաձայն Կաթոլիկ հանրագիտարանի «մոգությունը քրիստոնեության որպես պրակտիկա տեղ չունի։ Կաթոիլիկ աստվածաբանությունը նախատում է մոգությունը և դրա ցանկացած գործունեություն դիտում է որպես ծանր մեղք»։ Պաշտոնական Կաթոլիկ կատեխիզիս եկեղեցում նշված է, որ՝ «բոլոր մոգություններն ու կախարդություններն համարվում են կրոնին հակապատկեր» և պետք է դատապարտվեն ։
Ուղղափառ եկեղեցու աստվածաբան Անդրեյ Կուրաևի կարծիքով կախարդությունն համարվում է անմիտ ապստամբություն է դեպքի քրիստոնեությունն, իսկ աչքով տալու, դիվահարությունը, կախարդությունը համարվում են վնասատու թերահավատություններ ։
Մոգություն և Իսլամ
Իսլամում կախարդությունն ու մոգությունն անվանվում են՝ սահր (արաբ․՝ سحر) և համարում են ծանր մեղքերից մեկը։ Կախարդությունների ուսուցումն անցկացվում է չար ոգիների (շայտան) միջոցով։
Ղուրանում Մուհամմադի ընդդիմախոսներն նրա քարոզն անվանում էին «կախարդություն, որը նրան ինչ-որ մեկն է փոխանցել», իսկ իրեն՝ «կախարդ» կամ «կախարդված», այնինչ Մուհամեդն այդպես չէր կարծում իր և իր կատարածի վերաբերյալ, նա կարծում էր, որ նրա կատարածը բյույթով գերազանց ու առաքինությամբ էր։ Ղուրանում, կախարդությունը նախ և առաջ կապված է Եգիպտոսի, որտեղ ապրել է Մուսա մարգարեն (Մովսես) և Բաբելոնի հետ, որտեղ ապրել են հրեշտակներ՝ Հարութն ու Մարութը։ Համաձայն Ղուրանի, կախարդությունն հակազդում է մարգարեությանը և անհամատեղելի է նրա հետ։ Արաբական մոգությունը կապված է մի քանի անձանց հետ, որոնց համարել են մարգարեներ (կախին), պոետներ (շաիր) և խելագարներ (մաջնուն)։ Ըստ Ղուրանի, կախարդությունն Ալլահի կողմից շնորհված էր երկու հրեշտակների՝ Հարութին և Մարութին, որոնք այն պետք է որպես գայթակղություն, առաջարկեին մարդկանց։ Իսլամն ընդգծում է, որ ճշմարիտ գիտելիքները գալիս են միայն Ալլահից, իսկ կախարդությունը կեղծիք է (շայտաններից է)։ Արաբական խալիֆայության համար երկար ժամանակ Եգոպտոսն համարվում էր օկուլտականության կենտրոն, բայց ժամանակի ընթացքում այն տեղափոխվեց Հյուսիսային Աֆրիկայի երկրներ (Մաղրիբ)։ Այս երևույթն ակընհայտորեն կապված էր սուֆիստական եղբայրության (տարիկատ) գործունեության հետ։
Մուսուլմանական աստվածաբանության դիրքորոշումը դեպի կախարդանքը, պայմանավորված է Ղուրանի ազդեցությամբ։ Մութազիլիականները հրաշքներին վերաբերովում էին ինչպես կախարդանքի։
X-ից մինչև XIII դարերի ընթացքում Սուննի իսլամում կախարդությունը դասվեց հրաշալիքների շարքին, իսկ մոգությունը բաժանվեց երկու տեսակի՝ «թույլատրելի» և «արգելված»։ Համարվում է, որ կախարդությունն հիմնված է կախարդների ու ջիների կապի վրա։ Նրանք, ովքեր օգտվում են «թույլատրելի» մոգությունից և հասնում հաջողության նախ և առաջ Ալլահից օգնություն են խնդրում, իսկ նրանք ովքեր օգտվում են «արգելված» մոգությունից՝ օգնություն խնդրում են ջիներից։ Մուսուլմանական աշխարհում կախարդությունն երբեմն արգելվել է մահվան սպառնալիքով։ Մութազիլիների, Հանաֆիական մազհաբների և Շաֆիտների կարծիքով «արգելված» մոգությունը սուբյեկտիվ զգացողությունների արդյունք է՝ հիմնված տարբեր հնարքների վրա (խնկերի, թմրամիջոցների և այլ իրերի ազդեցության տակ)։ «Թույլատրված» մոգությունը բաժանվում է ենթաբաժինների՝ «բարձրագույն» (ուլվի) կամ «աստվածային» և «ցածրագույն» (սուֆլի) կամ «սատանայական»։
Իմամ ալ Ղազալին հանդիմանում է կախարդությունը, միևնույն ժամանակ կասկածի տակ չդնելով ջիների մոգական հզորությունը։ Մոգության տարբեր տեսակներն ու գործողությունները օկուլտական գիտելիքների հետ միասին կազմում էին Միջնադարյան մուսուլմանության մշակույթի մի մասը։ Գրեթե բոլոր լուրջ փիլիսոփայություններում անդրադարձ կատարվում է կախարդությանը։
Մոգություն և բուդդայականություն
Բուդդայականությունում դհիյանայի չորրորդ փուլում համարվում է, որ մոդիտացիա անող բուդդիստին հասանելի է դառնում գերբնական հատկություններ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրոնի մարդաբանություն Կատեգորիա:Մոգություն Կատեգորիա:Օկուլտականություն
Պիլտսամաա (Էստոնիայի շրջան)
Պիլտսամաա շրջան (Põltsamaa vald), շրջան Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգում։ Շրջանի կենտրոնն է Պիլցամաա քաղաքը։
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով շրջանում բնակվում էին 4441 մարդ։ Բնակչության խտությունը շրջանում կազմում էր 10,65 մարդ/կմ²։
(2231) Դյուրել
(2231) Դյուրել (Durrell), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1941 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Սիլվեն Արենի կողմից Ուքլում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,730494 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0518 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,4092 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1648,01 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,218445 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,23° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1941 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սիլվեն Արենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Պարի Սեն-Ժերմեն
Պարի Սեն-Ժերմեն կամ ՊՍԺ (Paris Saint-Germain), ֆրանսիական ֆուտբոլային ակումբ Փարիզից։ Ակումբը հիմնադրվել է 1970 թվականին և ներկայումս հանդես է գալիս Լիգա 1-ում՝ Ֆրանսիայի բարձրագույն դիվիզիոնում։ Տնային հանդիպումները անցկացնում է Պարկ դե Պրենս մարզադաշտում։
Պարի Սեն-Ժերմենը Ֆրանսիայի ամենահաջողակ ակումբն է՝ նվաճած 34 գավաթներով։ ՊՍԺ-ն Ֆրանսիայի միակ թիմն է, որ երբեք դուրս չի մնացել Լիգա 1-ից, Ֆրանսիայի այն 2 ակումբներից է, որ եվրոպական գավաթ են նվաճել, ինչպես նաև՝ համարվում է Ֆրանսիայի և ամբողջ աշխարհի ամենաշատ երկրպագու ունեցող ֆուտբոլային ակումբներից մեկը։
ՊՍԺ-ն 6 անգամ հաղթել է Լիգա 1-ը, որոնցից 4-ը՝ անընդմեջ մրցաշրջաններում։ Բացի այդ, ակումբը ռեկորդային 11 անգամ հաղթել է Ֆրանսիայի գավաթը, ռեկորդային 7 անգամ՝ Ֆրանսիայի լիգայի գավաթը և ռեկորդային 7 անգամ նվաճել է Ֆրանսիայի սուպերգավաթը։ Պարի Սեն-Ժերմենը 1-ական անգամ հաղթել է ՈՒԵՖԱ Գավաթակիրների գավաթը և ՈՒԵՖԱ Ինտերտոտո գավաթը։ Ակումբը ունի մրցակցություն Օլիմպիկ Մարսելի հետ։
Ներկա կազմ
2019 թվականի փետրվարի 1-ի դրությամբ
(Ավագ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՊՍԺ
Օլեպիրի (գյուղ, Պոլտավայի շրջան)
Օլեպիրի (Олепіри), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պոլտավայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օլեպիրի գյուղում բնակվում էր 7 մարդ։
Գուտա-Պոտիևկա
Գուտա-Պոտիևկա (Гута-Потіївка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոդոմիշլինսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գուտա-Պոտիևկա գյուղում բնակվում էր 249 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,912 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 273,03 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոդոմիշլինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Նատրիումի սուլֆիդ
Նատրիումի սուլֆիդ, ծծմբաջրածնական թթվի նատրիումական չեզոք աղը՝ Na2S։
Նկարագրություն
Նատրիումի սուլֆիդը անթթվածին աղ է։ Նորմալ պայմաններում անգույն բյուրեղական նյութ է, խիստ խոնավածույծ։ Հալվում է առանց քայքայվելու, ջերմակայուն է։ Ջրում հիդրոլիզվում է, լուծույթում ստեղծում է ուժեղ հիմնային միջավայր։ Օդում գտնվելիս լուծութը մգվում և դեղնում է։ Տիպիկ վերականգնիչ է։ Իոնափոխանակման ռեակցիաների մեջ է մտնում։
Ստացումը
Արդյունաբերության մեջ ստացվում է միրաբիլիտի՝ Na2SO4 · 10H2O թրծումից В промышленности — прокаливание минерала мирабилит Na2SO4 · 10H2O
Քիմիական հատկությունները
Փոխազդում է հեղուկ աղաթթվի՝
Փողազդում է խիտ ծծմբական թթվի հետ՝
Բրոմի հետ փոխազդելիս մաքուր ծծումբ է առաջանում՝
Կիրառությունը
Նատրիումի սուլֆիդը օգտագործվում է ծծմբային ներկանութերի և ցելյուլոզայի արտադրության մեջ, հանքանյութերի ֆլոտացիոն հարստացման մեջ, նաև մանածագործական և կաշվի արդյունաբերություններում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սուլֆիդներ Կատեգորիա:Նատրիումի միացություններ
Ծվար
Բնակչություն
XIX դարի վերջում ուներ 30 տուն, իսկ 1909 թվականին 17 տուն` 86 բնակչով։
Տեղի հայ բնակչությանը թուրքերն առաջին անգամ կողոպտել ու ջարդել են 1895 թվականին, իսկ 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ ենթարկել են բռնագաղթի։
Պատմամշակույթային կառույցներ
Ծվարն ուներ Ս. Սարգիս անունով եկեղեցի, իսկ գյուղի արևելյան կողմում գտնվում էր Ս. Խաչ ուղտատեղին ։