Անն_Ռոբեր_Ժակ_Տյուրգո
Լիմոժի ինտենդանտը
1761 թվականին Թյուրգոն ինտենդանտ է նշանակվում Լիմոժ քաղաքում, որտեղ մնում է մինչև 1774 թվականը և լայն գործունեություն է ծավալում։ Նա չի դադարում զբաղվել գիտական ​​հարցերով, ակտիվ նամակագրություն է վարում ընկերների հետ տարբեր գիտական ​​հարցերի շուրջ, թարգմանում է Հորացիոսին և Փոփին, մտքեր է փոխանակում լատինական տառերի արտասանության մասին Դեյվիդ Յումի հետ, փիլիսոփայության և էթիկայի վերաբերյալ` Կոնդորսեի հետ, գրում է մի շարք տրակտատներ քաղաքական տնտեսության վերաբերյալ («Réflexions sur la formation et la distrib des richesses»), հոդվածներ արժեքի և փողի վերաբերյալ` Մորելլի առևտրային բառարանում, մեմուարներ՝ հացի ազատ առևտրի, ապառիկի, հանքարդյունաբերության մասին, շրջաբերականների շարք է ուղարկում տեղական պաշտոնյաներին, գյուղի քահանաներին և այլն՝ բաշխման հարկերի վերաբերյալ, որ պարունակում էին ֆինանսական իրավունքի ամբողջ տեսությունը։ Միևնույն ժամանակ նա անխոնջ աշխատում էր որպես ինտենդանտ, մանրակրկիտ կատարելով տարաբնույթ այն բոլոր գործառույթները, որոնք կապված են այդ կոչման հետ։ Մի ամբողջ շրջան իր տիրապետության տակ էր։ Դա զուտ հողագործական բնույթի մի տարածք էր։ Բացառությամբ Լիմոժում և մի քանի այլ քաղաքներում կենտրոնացած մի քանի գործարանների, արդյունաբերություն գրեթե գոյություն չուներ։ Առևտուրը ծայրաստիճան վատ էր զարգացա.՝ խոչընդոտ էին թե՛ կապուղիները, թե՛ պարզունակ ձևով սակավաբերրի հողը հիմնականում կովերի օգնությամբ մշակող բնակչության աղքատությունը, ովքեր ստիպված էին տարվա կտրվածքով զանգվածաբար մեկնել աշխատելու այլ երկրներ, նույնիսկ՝ Իսպանիա։ Այս տարածքը կքած էր հարկերից։ Նրա ստացած եկամտի ընդհանուր գումարից մոտ 48-49% -ը բաժին էր ընկնում գանձապետարանին։ Թյուրգոյի հաշվարկների համաձայն այստեղ գանձապետարանին 700 հազար լիվր ավելին էին վճարում, քան թագավորության մյուս նահանգներում։ Սրան էին գումարվում առանձին թաղամասերի և ծխական համայնքների հարկման ծայրահեղ անհամաչափությունը, մի շարք չարաշահումներ, հարկային ցուցակների կազմում առկա քաոսը, գյուղացիներին պատկանող հողերի սխալ և հաճախ՝ կամայական գնահատումը։ Լիմուզին հասնելուն պես, Թյուրգոն առաջին հերթին փորձեց շտկել հարկման համակարգի ստեղծած չարիքը։ Ելնելով ֆիզիոկրատների տեսությունից ՝ Թուրգոն իր «Sur les impositions» հուշագրում մատնանշեց հարկի սահմանման հիմնական պայմանները. այն պետք է լինի բացարձակ ճշգրիտ և հստակ և համապատասխանի հողատերերի եկամուտներին։ Գործնականում, սակայն, նա ստիպված էր մնալ հին համակարգի սահմաններում, այսինքն՝ յուրաքանչյուր ծխական համայնքից որոշակի գումար հավաքելով, որը բնակիչները բաշխում էին միմյանց միջև։ Այնուամենայնիվ, նա մտահղացավ սկսել իրական կադաստրացիա, իրականացնելով տարածքի ամբողջական նկարագրություն, հատված առ հատված վերաչափելով դրանք, և ճիշտ ու մանրամասն գնահատելով յուրաքանչյուրի շահութաբերությունը։ Նա վերահսկում էր իր գործակալների գործունեությունը և բազմաթիվ ծխական համայնքների ճշգրիտ տվյալներ հավաքագրեց։ Իր մեղքը չէր, որ իսկսած գործը չավարտվեց։ Նա լուրջ գույքագրման համար բավարար միջոցներ չուներ. կառավարությունը մերժեց հատկացումներ տրամադրել։ Մյուս կողմից, գնահատման աշխատանքը զուտ Լիմուզում առանց նույնն ամբողջ Ֆրանսիայի համար անելու՝ ամուր հիմք չէր տրամադրում հարկերի բաժինը որոշելու համար։ Լիմուզենից ավելորդ հարկային բեռը գցելու Թյուրգոյի բոլոր ջանքերը նույնքան ապարդյուն էին, որքան նրա՝ ամբողջ Ֆրանսիայի կադաստրացման պնդումը։ Սակայն նրա ջանքերը զգալի ազդեցություն ունեցան մտահորիզոնի վրա, և համակարգը, որը կիրառեց Լիմուզինում, ելակետ դարձավ հետագայում։ Առավել մեծ հաջողության Թյուրգոն հասավ այն բարեփոխման արդյունքում, որն անցկացրեց ճանապարհային բնատուրքի հետ կապված (corvée): Ավելի վաղ Կանեի ինտենդանտ Ֆորզետտը փորձել էր փոխհատուցել բնատուրքը՝ դրամականի։ Թյուրգոն ընդլայնեց Ֆորզետտի արարքը և, չնայած համառ դիմադրությանը, հասավ նրան, որ 1764 թվականին ծխական համայնքների մեծ մասը համաձայնվեց բարեփոխմանը։ Շուտով ստեղծվեց հիմնադրամ, որի օգնությամբ Թյուրգոն կարողացավ ստեղծել ճանապարհային կառույցների մի շարք, որոնք իրար հետ կապում էին նահանգի գլխավոր կենտրոնները։ Ինչ վերաբերում է գյուղական բնակչության գլխին կախված մյուս պատուհասին` ոստիկանությանը, ապա Թյուրգոն փորձեց փոխել վիճակահանության առավել շատ դժգոհություններ առաջացնող համակարգը` կամավորագրմամբ, և ծխական համայնքներին ազատեց զինապարտությունից խուսափողներին որոնելու ծանր պարտավորությունից։ Գյուղական բնակչությաննապահովելու համար նա Լիմուզենի համար գործադրեց արդեն իսկ Լանգեդոկում և Ֆրանշ-Կոնտեում գործարկված ռազմական կարիքներին ուղղված առաքման վերադարձը` ձեռնարկատիրոջը:Իր նպատակի իրագործման համար Թյուրգոն սկսեց կառուցել զորանոցներ։ Անցյալի ուսումնասիրությունը Թյուրգոյին հանգեցրեց այն եզրակացության, որ սեփականության իրավունքը հետզհետե անջատվել է հողի մշակման իրավունքից, ինչի արդյունքում դրանից ստացված համախառն եկամուտն սկսեց բաշխվել ֆերմերների միջև՝ որպես աշխատանքի վարձատրություն։ Վերջիններս, բանվորին տրվածը և արտադրության մնացած ծախսերը հանելուց հետո, ստանում էին մնացորդը, կամ զուտ եկամուտ։ Նման պայմաններում հարկի ամբողջ բեռը, ըստ Թյուրգոյի, պետք է ընկներ սեփականատիրոջ վրա, այլ ոչ թե հողագործի։ Սա հնարավորինս ազատելու էր հին ռեժիմի ստեղծած հարկումից, կադաստրացիայի միջոցով թուլացնելով դրա վատ հետևանքները, բոլոր միջոցներով նպաստելով կուլտուրայի բարձրացմանը, վերացնելով գերակշռող վնասակար ազդեցությունները։ Տնտեսական քաղաքականության ասպարեզում սրանք էին Թրյուգոյի առաջ քաշած հիմնական խնդիրները, հաշվի առնելով ֆիզիոկրատների ձգտած ընդհանուր վերջնական նպատակը՝ երկրի հարստության ավելացումը։ Նա հովանավորում էր գյուղատնտեսական հասարակությանը ՝ փորձելով նրա գործունեությունն ուղղել դեպի բարելավված գյուղատնտեսական մեթոդներ։ Նա ճիշտ հիմքի վրա դրեց գյուղացիների և այլ անձանց բերքի կորուստներից, կարկուտից, հրդեհներից և այլն կրած կորուստների հատուցումը, վերացրեց պրիստավների իրավունքը, ովքեր ուղարկվում էին պարենահարկ հավաքելու, գյուղացիներից ճանապարհորդության և սպասարկման համար գումար վերցնելու, ինչպես նաև հարկը ծածկելու համար մահճակալներ, անասուններ, գյուղատնտեսական իրեր վաճառելու իրավունքը, կիրառման մեջ մտցրեց կարտոֆիլը։ Ըստ Թրյուգոյի, ազատությունը հարստության զարգացման հիմնական պայմանն է. այն պետք է տրամադրվի բոլորին և յուրաքանչյուրին՝ թե՛ աշխատանքի, թե՛ առևտրային հարաբերությունների ոլորտում։ Ազգային հարստություն ստեղծելու համար առևտրին հարկ է վերադարձնել այն թանկարժեք ազատությունը, որը կորցրել է անգրագիտության դարերում եղած նախապաշարմունքների արդյունքում դարերում և կառավարությունների՝ մասնավոր շահերիը գերադասելու պատճառով։ Անհրաժեշտ է բոլորի համար  դյուրին դարձնել աշխատանքը, այդպիսով ստեղծելով մրցակցային մեծ դաշտ, ինչը կհանգեցնի գնորդին առավել հարմար արտադրության բարելավման և գների հաստատման։ Ազատության և անսահմանափակ մրցակցության տեսությունը զուգակցելով սեփականատիրոջը բանվորից բաժանելու տեսության հետ` Թյուրգոն հայտարարեց, որ «աշխատողի աշխատավարձը սահմանափակվում է վերջինիս գոյության համար անհրաժեշտ քանակով»։ 1769 թվականին Անգուլեմում առևտրային ճգնաժամ առաջացավ ուռճացված (ընկերական) մուրհակներով շուկայի հեղեղման արդյունքում։ Առևտուրը դադարեցվեց, վաճառականները կորցրեցին վարկը, և շատերը սնանկացան։ Սին հաշիվները շրջանառության մեջ դնող սպեկուլյանտները որոշեցին օգտվել ճգնաժամից. նրանք սկսեցին վաշխառության մեջ մեղադրել այն անձանց, ումից վերցրել էին մուրհակները և հայց ներկայացրին դատարան, հենվելով Ֆրանիայում առկա աճի միջնադարյան օրենքների վրա։ Թյուրգոն թե' տեսականորեն, թե' գործնականում օգտվեց ճգնաժամից։ Նրան հաջողվեց հասնել Թագավորական խորհուրդ գործի տեղափոխմանը, դատական հետապնդումից ազատման և հետագայում նման գործ հարուցելու արգելքի։ Նա հուշագրության տեսքով խորհրդին ներկայացրեց աճի մասին իր հայտնի տրակտատը (sur les prêts d'argent), որում խիստ քննադատում էր աճի միջնադարյան տեսակետը։ Նրա փաստարկներն այս կամ այն ​​կերպ կրկնում էին XIX-րդ դարի լիբերալ դպրոցի տնտեսագետները։ Թրյուգոն չհասավ միայն մեկ բանի` թագավորական հռչակագրի հրապարակման, որը կսահմանափաեր իր սկզբունքները։ Առևտրային և դրամավարկային ճգնաժամին հաջորդեց սարսափելի երևույթը` սովը Լիմուզենում 1770-1771 թվականներին՝ բերքի խափանման և գործող վարչակարգի կողմից բնակչության ուժասպառ լինելու արդյունքում։ Թյուրգոյի դրսևորումն այս դժվարին տարիներին զարմացնող էր։ Նա 1240 հազար լիվրի վարկ էր ստացել կառավարությունից, 90 հազարի պահում էր արել, ծախսել անձնական միջոցները (20 հազար լիվրի), օգնության էր կանչել հասարակությանը, Լիմուզենում կազմակերպել էր սեմինարներ և բյուրոներ` ամենուր նպաստներ տրամադրելու համար և որոշակի չափով փրկել բնակչությանը սովի ճիրաններից։ Բայց գլխավորը, ինչին մտադիր էր հասնել, առևտրի ազատությունն էր, տվյալ դեպքում՝ հացահատկի առևտուրը:1764 թվականին թագավորական հրամանագիրը թույլ տվեց հացահատկի ազատ առևտուր իրականացնել, բայց երբ սով սկսվեց, Բորդոյի խորհրդարանը հրաման արձակեց օրենքը սահմանափակելու մասին, քաղաքապետարանները սկսեցին խախտել այն, և գլխավոր-հսկիչը՝ վանահայր Տերրը, մշակեց նոր հրամանագիր՝ նշված օրենքը վերացնելու համար։ Թյուրգոն դիմեց Թագավորական խորհրդին՝ խնդրելով չեղյալ համարել Բորդոյի խորհրդարանի որոշումը, քաղաքային խորհուրդների բոլոր պատվերները հացի ազատ առևտրի դեմ, գյուղեր ուղարկեց ինչպես 1764 թ. Հրամանագրի, այնպես էլ Լեթրոնի տրակտատի բազմաթիվ անվճար օրինակներ, սկսեց անձամբ ճանապարհորդել սովյալ տարածքներում՝ պրոպագանդելով իր գաղափարները։ 1770 թվականի հոկտեմբերից դեկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում, ճանապարհին, տեղում անխոնջ աշխատանքի մեջ, ի նպաստ սովյալների, Թյուրգոն մեկը մյուսի ետևից նամակներ էր ուղարկում վանահայր Տերրին՝ փորձելով համոզել պահպանել հացի առևտրի ազատությունը։ Իր 7 նամակներում Թյուրգոն նշել էր խնդրին վերաբերող բոլոր փաստարկները։ Ըստ նրա, այն ի զորու էր հավասարեցնելու Ֆրանսիայի բոլոր նահանգների կուլտուրաները, Լիմուզենը հասցնելով Նորմանդիայի և Պիկարդիայի մակարդակին, նման պայմաններում վնասաբեր կիսրարությունը փոխարինելով հողագործությամբ, խոշոր կուլտուրայով, այսինքն, իրականացնելով ֆիզիոկրատիայի հիմնական սկզբունքը` ազգային հարստության աճը։ Թյուրգոյի ջանքերն ապարդյուն էին։ 1770 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Տէրրը հասավ 1764 օրենքի հիմնական սկզբունքները ժխտող հրամանագրի հաստատմանը թագավորի կողմից։