cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կիմ Կլեյստերս
2010 թվական. Մեծ Սաղավարտի երրորդ տիտղոս
Տարվա վերջին WTA Ամփոփիչ մրցաշարում Կլեյստերսը հասել է եզրափակիչ։ Ելենա Յանկովիչի և Վիկտորիա Ազարենկայի նկատմամբ հաղթանակներից և Վերա Զվնարյովային պարտվելուց հետո նա դուրս է եկել կիսաեզրափակիչ, որտեղ երկու սեթում հաղթել է Սամանտա Ստոսուրին ։ Եզրափակիչ խաղում նա մրցակցում էր աշխարհի թիվ 1 ռակետ Կարոլին Վոզնյացկիի հետ՝ 2009 թվականի ԱՄՆ բաց առաջնության եզրափակիչի ռևանշ-մրցամարտում։ Կլեյստերսը մրցաշրջանն ավարտել է Վոզնյացկիի նկատմամբ հաղթանակով, նվաճելով երրորդ տիտղոսը WTA Ամփոփիչ մրցաշարում և հինգերորդ տիտղոսը տարվա ընթացքում  ։ Վարկանիշային աղյուսակում նա հասել է թիվ 3 ռակետի վարկանիշին։
Կլեյստերսի տարվա եզրափակիչ խաղը կայացել է Բելգիայի «Best of Belgium» ցուցադրական մրցաշարում, որտեղ նա հանդիպել է Ժյուստին Էնենի հետ։ Խաղն անց է կացվել «Diamond Games» կորտում, բելգիական հանդիսատեսի առջև։ Կլեյստերսը հաղթող է դուրս եկել, 10-5 հաշվով առավելության հասնելով թայ-բրեյքում ։
Մրցաշրջանի ընթացքում իր արդյունքների համար Կլեյստերսը երկրորդ դանգամ արժանացել է WTA «Տարվա թենիսիստ» («Player of the Year award») մրցանակին (առաջին անգամ 2005 թվականին), դառնալով առաջին թենիսիստուհին, ով մրցանակին է արժանացել «Տարվա վերադարձ» («Comeback Player of the Year») մրցանակին տիրելուց հետո։
2011 թվական. Ավստրալիայի բաց առաջնության հաղթող և վերադարձ թիվ 1 ռակետի
Կլեյստերսը Ավստրալիայի բաց առաջնությունը սկսել է բավականին ուժեղ, առաջին շրջանում 6-0, 6-0 հաշվով առավելության հասնելով աշխարհի նախկին թիվ 1 ռակետ Դինարա Սաֆինայի նկատմամբ։ Դա առաջին անգամ էր Բաց դարաշրջանում, որ աշխարհի նախկին 1-ին ռակետը «չոր» հաշվով պարտություն է կրել Մեծ Սաղավարտի մրցաշարում։ Այնուհետև Կլեյստերսը հաղթել է Կարլա Սուարես Նավարոյին՝ 6-1, 6-3 և Ալիզե Կորնեին՝ 7-6(3), 6-3, իսկ չորրորդ շրջանում առավելության է հասել ռուսաստանցի Եկատերինա Մակարովայի նկատմամբ՝ 7-6(3), 6-2։ Քառորդ եզրափակիչում Կլեյստերսը շարունակել է իր առաջընթացը, կրկին ոչ մի սեթ չզիջելով 12-րդ դասակարգված Ագնեշկա Ռադվանսկային՝ 6-3, 7-6(4)։
Կիսաեզրափակիչում նա հաղթել է աշխարհի թիվ 2 ռակետ Վերա Զվոնարյովային՝ 6-3, 6-3, ինչը նրան ապահովում էր աշխարհի թիվ 2 ռակետի վարկանիշը, բարձրագույն վարկանիշը վերադարձից հետո։ Կլեյստերսը նվաճել է 2011 թվականի Ավստրալիայի բաց առաջնության կանանց մենախաղի հաղթողի տիտղոսը, եզրափակիչում 3-6, 6-3, 6-3 հաշվով հաղթանակ տանելով Նա Լիի նկատմամբ ։ Դա նրա առաջին խոշոր հաղթանակն էր ԱՄՆ սահմաններից դուրս և չորրորդը Մեծ Սաղավարտի մրցաշարերում։ Հաղթանակից հետո Կլեյստերսը հայտարարել է, որ նա վերջապես նվաճել է «Aussie Kim» («Ավստրալուհի Կիմ») տիտղոսը ։
Այնուհետև Կլեյստերսը ուղևորվել է մասնակցելու Փարիզի փակ մարզասրահում մրցաշարին։ Քառորդ եզրափակիչում Ելենա Դոկիչի նկատմամբ հաղթանակից հետո Կլեյստերսը վերադարձել է WTA վարկանիշի գագաթնակետ, առաջին անգամ հինգ տարվա ընթացքում, առաջ անցնելով Կարոլին Վոզնյացկիից ։ Վերջիվերջո, Կլեյստերսը հասել է մրցաշարի եզրափակիչ, որտեղ երկու սեթում պարտություն է կրել Պետրա Կվիտովայից՝ 4-6, 3-6։
Կլեյստերսի հաջորդ մրցաշարը եղել է Ինդիան Ուելսի «Indian Wells Masters»-ը, որտեղ նա երկրորդ դասակարգվածն էր։ Առաջին շրջանում ազատ լինելուց հետո նա երկրորդ շրջանում հաղթել է ռուսաստանցի Ալլա Կուդրյավցևային՝ 6-2, 6-0։ Երրորդ շրջանում նա երեք սեթում հաղթել է իտալուհի Սառա Էրանիին՝ 6-3, 2-6, 6-4։ Սակայն հաջորդ հանդիպման ընթացքում, ուսի վնասվածքի պատճառով, նա ստիպված էր ընդհատել Մարիոն Բարտոլիի հետ մրցախաղը 6-3, 1-3 հաշվի ժամանակ։
Կլեյստերսը Մայամիի մրցաշարի գործող չեմպիոնն էր և մրցաշարում դասակարգվել էր 2-րդ համարի տակ։ Անաստասիա Յակիմովայի նկատմամբ 6-1, 6-2 հաշվով և Մարիա Խոսե Մարտինես Սանչեսի նկատմամբ 6-4, 4-6, 6-3 հաշվով հաղթանակներ տանելուց հետո նա չորրորդ շրջանի երրորդ սեթում 1-5 0-40 հաշվով Անա Իվանովիչին պարտվելիս վերագտել է խաղը և հաղթանակ տարել 7-6(4), 3-6, 7-6(5) հաշվով։ Սակայն քառորդ եզրափակիչում նա երկու սեթում պարտվել է Վիկտորիա Ազարենկային՝ 3-6, 3-6։
2011 թվականի ապրիլի 21-ին Կլեյստերսն ընդգրկվել է ամենաազդեցիկ մարդկանց «Time Top 100» ցուցակի մեջ, զբաղեցնելով 16-րդ հորիզոնականը, առաջին մարզուհին 2011 թվականի ցուցակում ։
Կլեյստերսը ոտնաթաթի վնասվածք է ստացել հարսանիքի ժամանակ պարելիս և բաց է թողել գրունտային շրջանի մեծ մասը, ընդհուպ մինչև Ֆրանսիայի բաց առաջնությունը ։ Կլեյստերսը երկրորդ դասակարգվածն էր Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում։ Երկրորդ շրջանում նա 6-3, 5-7, 1-6 հաշվով պարտություն է կրել Արանչա Ռուսից, 6-3, 5-2 հաշվով առավելություն և երկու մաթչ-փոինթ ունենալով ։ Այնուհետև նա խորացրել է վնասվածքը «UNICEF Open» մրցաշարում, ինչը նրան ստիպել է հրաժարվել Ուիմբլդոնի մրցաշարին մասնակցությունից ։
Կլեյստերսը մրցաշրջան է վերադարձել 2011 թվականի «Rogers Cup» մրցաշարում։ Երկրորդ շրջանում նա խաղացել է որակավորված Չժեն Ցզեի հետ։ Առաջին սեթում 6-3 հաշվով հաղթելուց հետո նա երկրորդ սեթի երեք գեյմից հետո դադարեցրել է պայքարը որովայնի շրջանում սուր ցավերի պատճառով ։ Վնասվածքը նրպան ստիպել է հրաժարվել «Western & Southern Open» մրցաշարից, իսկ այնուհետև նաև ԱՄՆ բաց առաջնությունից, որտեղ նա նախորդ երկու մրցաշարերի հաղթողն էր ։
Այդ մասին նա հայտնել է իր կայքում, նշելով, որ բաց կթողնի մրցաշրջանի մնացած մասը, որպեսզի լիարժեք վերականգնվի և պատրաստ լինի 2012 թվականի Օլիմպիական խաղերին։ Նա նաև նշել է, որ հնարավոր է վերադառնա Անտվերպենի «Diamond Games» մրցաշարի ժամանակ ։ Չորս ամիս հարկադրված դադարից հետո Կլեյստերսը հաջողությամբ վերադարձել է մրցաշարերին, թոփ-վարկանիշ ունեցող Կարոլին Վոզնյացկիին 6-2, 7-6(5) հաշվով հաղթելով ցուցադրական մրցաշարում ։
2012 թվական. Վերջին մրցաշրջան
Կլեյստերսը 2012 թվականի մրցաշրջանը սկսել է «Brisbane International» մրցաշարում։ Նա առաջին շրջանում հաղթել է Սիմոնա Հալեպին, իսկ այնուհետև 6-1, 1-6, 6-3 հաշվով երկրորդ շրջանում առավելության է հասել Անա Իվանովիչի նկատմամբ։ Քառորդ եզրափակիչում նա հեշտությամբ հաղթանակ է տարել Իվետա Բենեշովայի նկատմամբ՝ 6-3, 6-2։ Կիսաեզրափակիչ խաղում Կլեյստերսը հանդիպել է Դանիելա Հանտուխովայի հետ և 6-7, 2-1 հաշվի ժամանակ բժշկական դադար է վերցրել։ Այնուհետև նա խաղացել է ընդամենը մեկ գեյմ և դադարեցրել պայքարը 6-7, 3-1 հաշվի ժամանակ ։
Կլեյստերսը մրցակցել է 2012 թվականի Ավստրալիայի բաց առաջնությունում, որտեղ 11-րդ դասակարգվածն էր։ Նա առաջին և երկրորդ շրջաններում հաղթել է Մարիա Ժոաո Կելերին և Ստեֆանի Ֆորեց Գակոնին։ Երրորդ շրջանում նա հաղթել է Դանիելա Հանտուխովային՝ 6-3, 6-2, երկու շաբաթ առաջ Բրիսբենի մրցաշարի քառորդ եզրափակչի ռևանշ-մրցամարտում։ Չորրորդ շրջանում Կլեյստերսը խաղացել է Նա Լիի հետ, ում նա հաղթել էր 2011 թվականի տիտղոսի համար եզրափակիչ խաղում։ Առաջին սեթում 3-3 հաշվի ժամանակ Կլեյստերսը վնասել է ոտնաթաթը և բժշկական դադար է վերցրել։ Չնայած նրա շարժումներում լուրջ խոչընդոտներին, Կլեյստերսը շարունակել է պայքարը և առաջին սեթը զիջել 4-6 հաշվով։ Երկրորդ սեթում պայքարը հասել է թայ-բրեյք, որտեղ 2-6 հաշվով զիջելիս Կլեյստերսը շահել է հաջորդ 6 միավորները և հաղթանակ տարել թայ-բրեյքում՝ 8-6։ Որոշիչ սեթում նա առավելություն ուներ 5-1 հաշվով, սակայն Լին վերականգնել է խաղը և հաշիվը դարձրել 5-4։ Այնուամենայնիվ, Կլեյստերսը համախմբվել է և վերջնական հաղթանակ տարել 4-6, 7-6, 6-4 հաշվով ։ Այնուհետև Կլեյստերսը հաղթանակ է տարել վերին դասակարգված Կարոլին Վոզնյացկիի նկատմամբ՝ 6-3, 7-6, անտեսելով նախորդ փուլում ոտնաթաթի մկանների լարվածությունը։ Նա կիսաեզրափակչում պարտվել է 3-րդ դասակարգված և մրցաշարի ապագա հաղթող Վիկտորիա Ազարենկային՝ 4-6, 6-1, 3-6։ Կլեյստերսի վարկանիշը անկում է ունեցել մինչև 30-րդ հորիզոնական՝ 2011 թվականի մրցաշարի հաղթողի միավորները պաշտպանելու անհաջող փորձից հետո ։
2012 թվականի ամառային Օլիմպիական խաղերում Կլեյստերսը հաղթել է Ռոբերտա Վինչիին և Կարլա Սուարես Նավարոյին։ Երրորդ շրջանում նա խաղացել է Անա Իվանովիչի հետ՝ հաղթելով 6-3, 6-4 հաշվով դուրս է եկել քառորդ եզրափակիչ, որտեղ պարտվել է Մարիա Շարապովային՝ 2-6, 5-7 ։
Կլեյստերսի եզրափակիչ մրցաշարը եղել է ԱՄՆ բաց առաջնությունը, որտեղ նա նախկինում երեք անգամ հաղթանակի էր հասել։ Մենախաղի մրցաշարում նա առաջին շրջանում հաղթել է Վիկտորիա Դյուվալին՝ 6-3, 6-1, սակայն երկրորդ շրջանում պարտվել է Լաուրա Ռոբսոնին՝ 6-7, 6-7, կրելով մրցաշարի մենախաղում իր առաջին պարտությունը ինը տարվա ընթացքում։ Նա մասնակցել է նաև կանանց զուգախաղի մրցաշարին, հայրենակցուհի Կիրստեն Ֆլիպկենսի հետ, սակայն առաջին իսկ շրջանում պարտվել են Չժուան Ցզյաժուն-Չժան Շուայ զույգին։ Բոբ Բրայանի հետ մասնակցելով խառը զուգախաղի մրցաշարին, նրանք երկորոդ շրջանում պարտվել են Եկատերինա Մակարովային և Բրունո Սուարեսին։ Կլեյստերսը պրոֆեսիոնալ կարիերան ավարտելու մասին պաշտոնապես հայտարարել է 2012 թվականի սեպտեմբերի 2-ին ։
Կարիերայի ավարտից հետո
2012 թվականի դեկտեմբերին Կլեյստերսը մրցակցել է «Diamond Games» ցուցադրական մրցաշարում, որը ստացել է «Kim's Thank You Games»  անվանումը, որպես հանդիսավոր հրաժեշտ հայրենի Բելգիային։ Մենախաղում նա հաղթանակ է տարել Վենուս Ուիլյամսի նկատմամբ՝ 6-3, 6-3։ Այնուհետև նա և Ամելի Մորեսմոն զուգախաղում զիջել են Վենուս Ուիլյամսին և Կիրստեն Ֆլիպկենսին ։ Ավելի քան 13000 Կլեյստերսի երկրպագուներով լեփ-լեցում Անտվերպենի «Antwerp Sports Palace»-ը հրաժեշտ էր տալիս սիրելի թենիսիստուհուն ։
2013 թվականի դեկտեմբերին Կլեյստերսը Անտվերպենի «Antwerp Sports Palace»-ում թենիսի նախկին և ներկա աստղերի հետ մասնակցություն է ունեցել մենախաղի և խառը զուգախաղի ցուցադրական մրցաշարին։ Նա և Խավիեր Մալիսը խառը զուգախաղի մրցաշարում հաղթանակ են տարել Կիրստեն Ֆլիպկենսի և Անրի Լեկոնտի նկատմամբ՝ 7-5, 6-2 ։
Կլեյստերսը 2014 թվականի հունիսին մասնակցել է նաև 2014 թվականի Ֆրանսիայի բաց առաջնության «Women's Legends Doubles» կանանց զուգախաղի մրցաշարին, որպես խաղընկեր ունենալով Մարտինա Նավրատիլովային ։ Խմբային փուլում նրանք հաղթել են Իվա Մաջոլի-Անաստասիա Միսկինա զույգին, իսկ այնուհետև նաև Կոնչիտա Մարտինես-Նատալի Տոզիա զույգին։ Կլեյստերսը և Նավրատիլովան եզրափակիչ են դուրս եկել որպես Բ խմբի հաղթողներ։ Եզրափակիչում նրանք առավելության են հասել Նատալի Դեշի-Սանդրին Թեստյուդ զույգի նկատմամբ՝ 5-7, 7-5, [10-7] ։
Կլեյստերսը 2014 թվականին հանդես է եկել որպես «Proximus Diamond Games» մրցաշարի տնօրեն, որտեղ նա նախկինում մասնակցել է մրցաշարերին, իսկ այնուհետև նաև ցուցադրական խաղերին ։ Կլեյստերսը և Անդրեա Պետկովիչը անց են կացրել ընկերական հանդիպում, որում նա հաղթանակ է տարել 5-3 հաշվով ։
Խաղաոճ
Կլեյստերսը տիրապետում է հզոր մարմնակազմության։ Բելգուհին կատարում է հզոր և խորը հարվածներ, ընթացքից հարվածներ ։ Նրա աջից հարվածը հանդիսանում է նրա գլխավոր զենքը։ Նա նաև ունի ուժեղ երկձեռքանի հարված ձախից, որը, հնարավոր է, լավագույններից մեկն է կանանց թենիսում։ Կլեյստերսի առաջին մատուցումը հզոր չէ, բայց լավ նախապատրաստված է։ Նա տիրապետում է նաև ուժեղ երկրորդ մատուցման։ Այնուամենայնիվ, նրան երբեմն չի բավարարում վստահություն և ժամանակի հաշվարկ, որի արդյունքում նա կատարում է բազմաթիվ կրկնակի սխալներ։ Նա իրեն լավ է զգում բոլոր ծածկույթների վրա։ Մարիա Շարապովան, 2005 թվականին «Nasdaq-100 Open» մրցաշարում Կլեյստերսին պարտվելուց հետո, հարցազրույցում ասել է. «Դուք ուղղակի պետք է սպասեք, որ նա պատրաստ է հետ ուղարկել բոլոր գնդակները» ։
Անձնական կյանք
Կիմ Կլեյստերսը ծնվել է 1983 թվականի հունիսի 8-ին, Բիլզեն, Լիմբուրգ, Բելգիական Ֆլանդրիայում։ Նա դուստրն է Լեյ Կլեյստերսի՝ նախկին ֆուտբոլիստ, և Էլս Վանդեկեթչբեկի՝ նախկին մարմնամարզության չեմպիոնուհի։ Լեյ Կլեյստերսը մահացել է թոքերի քաղցկեղից, 2009 թվականի հունվարի 4-ին ։ Կլեյստերսն ասել է, որ նա ֆուտբոլիստ հորից ժառանգել է ոտքերը և մարմնամարզուհի մորից ճկունությունը ։ Նրա կրտսեր քույր Էլկեն 2002 թվականն ավարտել է որպես պատանիների շրջանում ITF աշխարհի չեմպիոն զուգախաղում և կարիերան ավարտել է 2004 թվականին՝ մեջքի վնասվածքից հետո։ Կլեյստերսը թենիս սկսել է խաղալ 5 տարեկան հասակում, խորթ եղբայրների հետ ։ Նրա սիրելի թենսիստուհին եղել է Շտեֆի Գրաֆը ։
2003 թվականի դեկտեմբերին Կլեյստերսը հայտարարել է ավստրալիացի թենիսիստ Լեյթոն Հյուիթի հետ իր նշանադրության մասին, սակայն նրանց հարաբերություններն ավարտվել են 2004 թվականի հոկտեմբերին ։ Կլեյստերսին Ավստրալիայում քնքշորեն անվանում են «Aussie Kim» («Ավստրալուհի Կիմ») ։ 2006 թվականի հոկտեմբերին Կիմը հայտարարել է ամերիկացի բասկետբոլիստ Բրայան Լինչի հետ նշանադրության մասին, ով այն ժամանակ խաղում էր նրա հայրենի Բրիի թիմի կազմում։ «Sportweekend»-ին (մարզական հաղորդում Բելգիայի ֆլամանդական հեռուստատեսությունում) տված հարցազրույցում Կլեյստերսն ասել է, որ նա դադարեցնում է կարիերան ընտանիք կազմելու համար ։ Կլեյստերսը և Լինչը ամուսնացել են 2007 թվականի հուլիսի 13-ին, առավոտյան ժամը 6-ին, Բրիի քաղաքային սրահում։ Նրանք ամուսնացել են քաղաքապետի, նրա քույր Էլկեի, Լինչի եղբայր Պետ Լինչի և երկու կողմի ծնողների ներկայությամբ ։
2008 թվականի փետրվարի 27-ին Կլեյստերսն ունեցել է դուստր՝ Ջադա Էլլա, ժամը 1:35-ին, Տոնգերեն քաղաքի հիվանդանոցում ։ 2013 թվականի փետրվարի 25-ին, Twitter կայքի միջոցով, Կլեյստերսը հայտարարել է, որ հղի է իր երկրորդ երեխայով ։ 2013 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Կլեյստերսն ունեցել է որդի՝ Ջեկ Լեոն Լինչ ։ 2016 թվականի ապրիլի 17-ին նա հայտարարել է իր երրորդ հղիության մասին։ Հոկտեմբերի 30-ին ծնվել է նրա երկրորդ որդին ` Բլեյք Ռիչարդ Լինչ ։
Ընտանիքն ամբողջ ժամանակ բաժանված է. նրանք միասին են անցկացնում միայն ամառային արձակուրդները Նյու Ջերսիի Ուոլ Թաունշիպի իրենց տանը ։
Կլեյստերսն ընդդեմ Էնենի
Կիմ Կլեյստերսը և Ժյուստին Էնենը 12 տարվա մրցակցության ընթացքում հանդիպել են 25 անգամ։ Նրանց մրցակցությունում առավելություն ունի Կլեյստերսը՝ 13-12, չնայած Էնենը հաղթանակ է տարել Մեծ Սաղավարտի բոլոր երեք որոշիչ խաղերում։
Կլեյստերսն ընդդեմ Զվոնարյովայի
Կիմ Կլեյստերսը և Վերա Զվոնարյովան միմյանց հետ առաջին անգամ հանդիպել են 2002 թվականին և Կլեյստերսն առավելություն ունի 8-3 հաշվով ։
Կլեյստերսն ընդդեմ Վենուս Ուիլյամսի
Կիմ Կլեյստերսը և Վենուս Ուիլյամսը 2001 թվականից սկսած հանդիպել են 13 անգամ և Կլեյստերսն առավելություն ունի 7-6 հաշվով։ Կլեյստերսը Վենուս Ուիլյամսին վերջին անգամ պարտվել է 2005 թվականի «PROXIMUS Diamond Games» մրցաշարում, երբ հանդիպումների առագելությունը Ուիլյամսի կողմն էր՝ 6-2։ Այնուհետև հինգ անգամ անընդմեջ հաղթանակ է տարել Կլեյստերսը, այդ թվում երեք անգամ ԱՄՆ բաց առաջնությունում։ Վերջին անգամ նրանք պրոֆեսիոնալ մրցաշարում խաղացել են 2010 թվականի ԱՄՆ բաց առաջնության կիսաեզրափակիչում, որտեղ Կլեյստերսը հաղթանակ է տարել երեք սեթում։
Կլեյստերսն ընդդեմ Սերենա Ուիլյամսի
Կիմ Կլեյստերսը և Սերենա Ուիլյամսը 1999 թվականից սկսած միմյանց հետ ընդհանուր առմամբ հանդիպել են 9 անգամ և Ուիլյամսը առավելություն ունի 7-2 հաշվով։ Նրանց վերջին հանդիպումը կայացել է 2009 թվականի ԱՄՆ բաց առաջնությունում, նրանց միակ հանդիպումը բելգուհու վերադարձից հետո, որտեղ հաղթանակ է տարել Կլեյստերսը։
Մարզագույք և հովանավորներ
Կլեյստերսը 1999 թվականից օգտագործել է Babolat Pure Drive ռակետ ։ 2002 թվականի մայիսին Կլեյստերսը պայմանագիր է ստորագրել «Fila» ընկւերության հետ ։ Նա նախկինում կրում էր «Nike» ընկերության հագուստ և մարզակոշիկ, բայց առանց պայմանագրի։ «Fila»-ի հետ նրա պայմանագիրը երկարաձգվել է 2012 թվականի հունվարին ։
Կլեյստերսը դժկամությամբ է հավանություն տալիս որոշ մթերքների, այդ թվում Nutella և հրաժարվում է աջակցել անառողջ սննդին ։ Նա մերժել է նաև հովանավորությունները, որոնք կապված են եղել նրա դստեր հետ ։ 2009 թվականին նա երկու տարվա հպայմանագիր է ստորագրել «Adecco» կազմակերպության և մեկ տարով «Thomas Cook Group» տուրիտական ընկերության հետ ։ 2010 թվականի հունվարին Կլեյստերսը համագործակցության պայմանագիր է ստորագրել մարզական ըմպելիքներ արտադրող «AA drink» ընկերության հետ։ Նա նաև հովանավորվել է բելգիական Telenet հեռուստաընկերության կողմից և բանաններ արտահանող «Chiquita» ընկերության հետ ։ Նա 2010 թվականին դարձել է «Citizen Watch Signature Collection» ընկերության բրենդի դեսպանը ։ 2011 թվականին Կլեյստերսը նշանակվել է «USANA» սննդային ընկերության բրենդի դեսպանը  ։ Նա ներկայացրել է բելգիական սպորտային, մասսայական լրատվության և զվարճանքի «Golazo Sports» ընկերությունը ։
Բարեգործություն
Ներկայումս Կլեսստերսը հանդիսանում է Բելգիայի «SOS Children's Villages»-ի («SOS Մանկական գյուղակ») դեսպանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգիացի թենիսիստներ Կատեգորիա:Մեծ սաղավարտի (թենիս) մրցաշարեր Կատեգորիա:Ավստրալիայի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ուիմբլդոնի մրցաշար Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի թենիսի բաց առաջնություն
Ալյոնա Շկրում
Կենսագրություն
Ալյոնա Շկրումի հայրը զբաղվում է փաստաբանական գործունեությամբ, մայրը եղել է ասպիրանտ և Շևչենկոյի անվան համալսարանում դասավանդել է քաղաքացիական իրավունք, համարվում է գիտությունների թեկնածու ։
2004—2010 թվականներին Ալյոնա Շկրումը սովորել է Շևչենկոյի անվան միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտի միջազգային մասնավոր իրավունքի ֆակուլտետում, ստացել է բակալավրի և մագիստրոսի աստիճան, իրավաբան-միջազգայնագետի մասնագիտություն, ֆրանսերեն լեզվի թարգմանիչ-ռեֆերենտ է ։ Եղել է շրջանավարտների «Արդեա Ալբա» ակումբի համահիմնադիր։
2008—2009 թվականներին աշխատել է որպես կրտսեր իրավաբան «Վոլկով, Կոզյակով և գործընկերներ» փաստաբանական միավորումում։ 2010—2011 թվականներին աշխատել է որպես իրավաբան Փարիզի «Chevalier Pericard Connesson» փաստաբանական ասոցիացիայում։ 2010—2011 թվականներին սովորել է Սորբոնի համալսարանում միջազգային տնտեսական իրավունքի մագիստրատուրայի ծրագրով «ԱՏՀ առևտրային և մրցակցային իրավունքի մասնագետ» մասնագիտությամբ։ Սորբոնի համալսարանի միջազգային իրավունքի ուսանողական Ասսոցիացիայի գաձապետն է ։
2011—2012 թվականներին սովորել է Քեմբրիջի համալսարանում, «Քեմբրիջյան կրթաթոշակ» 9 ամսյա ծրագրով, ստացել միջազգային իրավունքի մագիստրոսի դիպլոմ ։ Ալյոնա Շկրումի կրթաթոշակի 40 %-ը վճարել է Վիկտոր Պինչուկի «Всесвітні студії» հիմնադրամը, 60 %-ը համալսարանը ։ Նա աշխատել է նաև Մեծ Բրիտանիայի դատական համակարգում, կրթաթոշակով ստաժավորում էանցել որպես բարրիստերի օգնական միաժամանակ մասնակցել է Լոնդոնյան դատարանում քննվող Բերեզովսկին ընդդեմ Աբրամովիչի և Դերիպասկին ընդդեմ Սևի գործերի նախապատրաստմանը ։
2012 թվականին եղել է «Inner Temple» փաստաբանական միավորման փաստաբանի և Լոնդոնյան դատարանի դատավորի օգնական։
VII գումարման Գերագույն Ռադայում վճարովի հիմունքներով աշխատել է «ՈՒԿԿ»-ից ընտրված պատգամավոր Իգոր Ալեքսեևի օգնական, միաժամանակ եղել է «ՈՒԴԱՌ»-ի պատգամավոր Իրինա Գերաշչենկոյի օգնականը իրավաբանական հարցերով։ Այդ նույն ժամանակահատվածում նա եղել է Ենթակառուցվածքների նախարարության փորձագիտական խմբում ։
2013 թվականին ստաժավորում է անցել կանադական խորհրդարանի Համայնքների պալատի պատգամավոր` կանադա-ուկրաինական խորհրդարանական ծրագրի (CUPP) համակարգող Պիտեր Ջուլիանի գրասենյակում։
2014 թվականին եղել է «Պաշտպանության իրավունք» կազմակերպության փաստաբանական փորձագետը, որը համարվում էր ՄԱԿ-ի փախստականների գծով Գլխավոր հանձնակատարի գրասենյակի գործընկերը ։ Եղել է «Ուկրաինա 2020» վերլուծական կենտրոնի տնօրենը։
Քաղաքական կարիերա
2014 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում եղել է Ուկրաինայի ժողովրդական պատգամավորության թեկնածու «Բատկովշչինա» կուսակցության ցուցակով (№ 5)` լինելով ցուցակի անցողիկ մասում, բաց մրցույթում տարած հաղթանակի շնորհիվ ներկայացնում է «Մասնագիտական կառավարություն » նախաձեռնությունը։
VIII գումարման Գերագույն ռադայում նա եղել է պետական շինարարության, տարածքային քաղաքականության և տեղական ինքնակառավարման հանձնաժողովի տեղական ինքնակառավարման մարմիններում պետական ծառայության և սպասարկման ենթահանձնաժողովի նախագահ։ Նա նաև ասոցիացիայի հանձնաժողովի ուկրաինական մասի անդամի տեղակալ է, Միացյալ Թագավորության, Լեհաստանի, ԱՄՆ-ի, Թուրքիայի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի և Շվեդիայի հետ միջխորհրդարանական կապերի խմբի համանախագահը ։ 2018 թվականի դեկտեմբերի 25-ից ընդգրկվել է այն անձանց ցանկում, որոնց նկատմամբ Ռուսաստանը պատժամիջոցներ է կիրառել ։
Ընտանիք
2015 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Ալյոնա Շկրումն ամուսնացել է Դմիտրի Նատալուհայի հետ, որի հետ սովորել էր Քեմբրիջում։ Նատալուհայը սեպտեմբերի 10-ին նշանակվել է Օդեսայի մարզի Կոմինտերնի շրջանի պետական վարչակազմի ղեկավար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կիևի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Քեմբրիջի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ուկրաինայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Եվրամայդանի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի հասարակական գործիչներ
Լիլիա Բրիկ
Լիլյա Յուրիի Բրիկ (Лиля Юрьевна Брик, ծնված՝ Լիլյա (Լիլի) Ուրիի Կագան, հոկտեմբերի 30, 1891, Մոսկվա - օգոստոսի 4, 1978, Մոսկվա), «ռուսական ավանգարդի» մուսա, 20-րդ դարի ամենահայտնի գրական-գեղարվեստական սալոնի տիրուհի, հուշագրությունների հեղինակ, ռուս գրող Վլադիմիր Մայակովսկու ստեղծագործությունների հասցեատեր, որը մեծ դեր է խաղացել պոետի կյանքում։ Լիլիա Բրիկի կենսագրությունը միահյուսված է Էլզա Տրիոլեի, Օսիպ Բրիկի, Վիտալի Պրիմակովի, Վասիլի Քաթանյանի, տարբեր երկրների արվեստի ու գրականության բազում գործիչների ճակատագրերի հետ։ Բրիկը Մոսկվայում ստեղծեց Մայակովսկու առաջին թանգարանը (հետագայում լուծարվեց)։ 1950-ական թվականների վերջերից գրաքննությունը ձգտում էր հեռացնել Բրիկի ազգանունը Մայակովսկու կենսագրությունից։ Ինքնասպան է եղել 1978 թվականին։
Կենսագրություն
Լիլիան ծնվել է Ուրի և Ելենա (օրիորդական ազգանունը՝ Բերման) Կագանների ընտանիքում։ Հայրն իրավաբան էր, որը զբաղվում էր հրեաների իրավունքների պաշտպանությամբ Մոսկվայում․ բացի այդ նա, որպես Ավստրիայի դեսպանատան իրավաբանական խորհրդատու, ֆինանսական և վարչական հարցերում օգնում էր հյուրախաղերով ժամանած արտիստներին և ձեռնարկություններին։ Մայրը ծնվել է Ռիգայում, սովորել է Մոսկվայի կոնսերվատորիայում, որը չի կարողանում ավարտել վաղ ամուսնության և դուստրերի՝ Լիլիի ու Էլզայի ծնվելու պատճառով։
Կագանների դուստրերը տնային լավ կրթություն են ստացել․ աղջիկները մանուկ հասակից խոսում էին ռուսերեն և գերմաներեն, տնային դաստիարակչուհու շնորհիվ ազատ խոսում էին ֆրանսերեն, դաշնամուր նվագում, մասնակցում ծնողների կողմից կազմակերպված երաժշտական և գրական երեկոներին։ 1905 թվականին Լիլիան սկսեց հաճախել գիմնազիայի 5-րդ դասարան, որը տեղակայված էր Պոկրովկա փողոցում՝ Շուվալով-Գոլիցինների կալվածքում։ Ուսուցիչները նշում էին աշակերտուհու՝ մաթեմատիկայի հանդեպ հակումը և խորհուրդ էին տալիս նրա հորը զարգացնել դստեր ընդունակությունները։ 1908 թվականին ավարտելով գիմնազիան` Լիլիան ընդունվեց Կանանց բարձրագույն դասընթացների մաթեմատիկայի ֆակուլտետ։ Երբ գիտության հանդեպ հետաքրքրությունը փոխվեց արվեստով տարվածությամբ, նա թողեց դասընթացները և ընդունվեց Մոսկվայի ճարտարապետական ինստիտուտ, որտեղ սկսեց ուսումնասիրել գեղանկարչության և քանդակագործության հիմունքները։ Քանդակագործության ուսումնասիրությունները շարունակվեցին 1911 թվականին Մյունխենի արվեստանոցներից մեկում։
Առաջին ամուսնություն․ Օսիպ Բրիկ
Ապագա ամուսնու հետ Լիլին ծանոթացավ պատանեկան տարիներին, երբ 17-ամյա Օսիպ Բրիկը, որը հեռացվել էր Մոսկվայի 3-րդ գիմնազիայից «հեղափոխական պրոպագանդայի» համար, սկսեց ղեկավարել քաղտնտեսության հիմունքներն ուսումնասիրող խմբակ, ուր հաճախում էր նաև Լիլին։ Օսիպը՝ «Պավել Բրիկը, այրին և որդին» առևտրական ընկերության տիրոջ տղան, 7 տարի թեթև սիրահետում էր Լիլիային, սակայն նրանք հաճախ չէին հանդիպում։ Վճռորոշ խոստովանությունը տեղի ունեցավ 1911 թվականին, երբ Լիլին վերադարձավ Մյունխենից․ Օսիպը ծնողներին ուղղված նամակում գրում էր․ «Ես փեսացու եմ։ Հարսնացուս, ինչպես արդեն կռահում եք, Լիլի Կագանն է»։
1912 թվականի գարնանը կայացավ զույգի հարսանիքը (արարողությունը վարում էր Մոսկվայի ռաբունին), որից հետո երիտասարդ ընտանիքը սկսեց բնակվել Լիլիի ծնողների վարձած 4 սենյականոց բնակարանում, որը գտնվում էր Բոլշոյ Չերնիշևսկի նրբանցքում։ Օսիպ Բրիկը, որը Մոսկվայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետն ավարտելուց հետո աշխատում էր մարջանների վաճառքով զբաղվող հոր ընկերությունում, հաճախ էր ուղևորվում Սիբիր և Միջին Ասիա․ Լիլիան, որպես կանոն, ուղեկցում էր ամուսնուն։ Նրանց հետաքրքրությունն արևելյան էկզոտիկայի նկատմամբ այդ ժամանակ այնքան մեծ էր, որ ամուսինները լրջորեն քննարկում էին Թուրքեստան տեղափոխվելու հնարավորությունը, սակայն տեղափոխվել չկարողացան սկսված պատերազմի պատճառով։
1914 թվականին Օսիպ Բրիկը ծառայության անցավ Պետրոգրադի ավտոմոբիլային վաշտում (այնտեղ էր հայտնվել օպերային երգիչ Լեոնիդ Սոբինովի հովանավորությամբ)։ Լիլիան, որն ամուսնու հետ տեղափոխվել էր ռուսական մայրաքաղաք, Ժուկովսկի 7 հասցեում գտնվող իրենց բնակարանում ստեղծագործ մտավորականների համար սալոն հիմնեց։ Սալոնի մշտական այցելուների թվին էին դասվում ֆինանսիստ Լև Գրինկրուգը, պոետներ Վլադիմիր Մայակովսկին, Վասիլի Կամենսկին, Դավիդ Բուրլյուկը, Վելիմիր Խլեբնիկովը, գրականագետներ Ռոման Յակոբսոնը և Վիկտոր Շկլովսկին, բալետի պարուհիներ Եկատերինա Գելցերը և Ալեքսանդրա Դորինսկայան, ում մոտ Լիլիան պարի դասերի էր գնում։ Հյուրերը քննարկում էին գրական և քաղաքական խնդիրներ, երաժշտական գործիքներ էին նվագում, ժամանակ էին անցկացնում թղթախաղի սեղանի շուրջ․ հատուկ կարևոր պարտիաների օրերին դռան վրա փակցվում էր «Այսօր Բրիկները ոչ ոքի չեն ընդունում» ցուցանակը։
Ինչպես գրում էր գրականագետ Բենգտ Յանֆելդտը, Լիլիան «սալոնի հոգին» էր, մինչդեռ Օսիպը «սալոնի ինտելեկտուալ զսպանակը»։ Պոետ Նիկոլայ Ասեևը զույգի բնակարանը նկարագրում էր՝ որպես ձգողականության կենտրոն, որտեղ միաձուլվում էին «ձեռքով ներկած մատերիան» և «տիրուհու վառ աչքերը», ով յուրաքանչյուր հարցի շուրջ իր սեփական կարծիքն ուներ։ Լիլիայի պնդմամբ՝ նրա ամուսնական հարաբերությունները Բրիկի հետ ավարտվել են 1915 թվականին, սակայն նա մնաց իր մտերիմ բարեկամն իր ողջ կյանքի ընթացքում․
Առաջին հանդիպում․ «Վարտիքավոր ամպը» պոեմ
Մայակովսկու «Ես ինքս» ինքնակենսագրականում 1915 թվականի հուլիսին Բրիկի հետ հանդիպումը սահմանվում է որպես «ամենաուրախ օր»։ Սակայն պոետը Կագանների ընտանիքում ավելի շուտ էր հայտնվել․ 1913 թվականի աշնանը նա ծանոթացավ Լիլիի կրտսեր քրոջ՝ Էլզայի հետ։ Ինչպես հետագայում պատմում էր Էլզան՝ վերադառնալով արձակուրդից Ֆինլանդիայից՝ նա այցելեց իր վաղեմի ծանոթներին՝ Խվասներին, որտեղ այդ օրը շատ մարդ էր հավաքվել։ Հյուրընկալության ժամանակ համընդհանուր ուշադրությունն իր վրա սևեռեց «անսովոր խոշորամարմին, սև թավշյա բլուզով» մի մարդ, որը սկսեց բարձր կարդալ «Իրերի խռովություն»-ը։ Պոետի հետ անմիջական ծանոթությունը տեղի ունեցավ արվեստանոցում թեյախմության ժամանակ։ Երեկոյան Մայակովսկին տուն ճանապարհեց 17-ամյա գիմնազիստուհուն։
Ավելի ուշ Վլադիմիրը, որն սկսել էր սիրահետել Էլզային, ծանոթացավ աղջկա ծնողների հետ․ Լիլային, որն ամուսնու հետ տեղափոխվել էր Պետրոգրադ, չէր հանդիպել։ Հրապարակախոս Դմիտրի Բիկովի նկատառմամբ՝ Լիլիի կրտսեր քույրը գրեթե միակ մարդն էր Մայակովսկու շրջապատում, ում «նա ոչինչ չի ձոնել, ոչ մի բանաստեղծական տող»։ Սակայն, հնարավոր է, հենց նրա ազդեցությամբ է պոետը գրել «Լսե՛ք, չէ՞ որ, եթե աստղերը վառում են, նշանակում է՝ դա մեկին պետք է» բանաստեղծությունը, որն առաջինը կարդաց Էլզան։
1915 թվականի ամռանը Լիլիան Պետրոգրադից տեղափոխվեց Մոսկվա, որպեսզի այցելի հիվանդ հորը։ Այդ ժամանակ էլ նա ծանոթացավ Մայակովսկու հետ, որը եկել էր Կագանների տուն, որպեսզի Էլզային զբոսանքի հրավիրի։ Իր կրտսեր քրոջը սիրահետող մարդու հետ ակնթարթային հանդիպումը, Լիլիայի խոստովանությամբ, իր վրա որևէ տպավորություն չգործեց․ ավելին, անհանգստության առիթ տվեց․ «Կես ժամ եմ նստում, մի ժամ, անձրև է գալիս, իսկ նրանք դեռ չկան․․․ Ծնողներս վախենում են ֆուտուրիստներից, հատկապես, երբ նա գիշերները անտառում իրենց աղջկա հետ մենակ է»։ Մեկ ամիս անց պոետը և Էլզան հայտնվեցին Բրիկների՝ Պետրոգրադի բնակարանում․ այնտեղ «Վարտիքավոր ամպը» պոեմի առաջին ընթերցման ժամանակ արմատապես փոխվեց 2 քույրերի ճակատագիրը․ երբ Մայակովսկին արտաբերեց «Ի՞նչ է, կարծում եք, թե զառանցում է ինքը մալարիա՞ն։ Այս կատարվել է և – Օդեսայում», բոլոր ներկաները կտրվեցին իրենց գործերից «և մինչև վերջ աչքերը չէին հեռացնում չտեսնված հրաշքից»։ Սեղանի շուրջ պոետը թույլտվություն խնդրեց տան տիրուհուց նրան պոեմ նվիրել և առաջին էջում գրառում թողեց․ «Լիլիա Յուրիի Բրիկին»։
Խմբագիրներից ոչ ոք չհամաձայնվեց տպագրել «Վարտիքավոր ամպը», և Օսիպ Բրիկը (ըստ Դմիտրի Բիկովի՝ Մայակովսկու ստեղծագործական կենսագրության գլխավոր անձը) իր հաշվին տպագրեց պոեմը։ Այն հրատարակվեց 1915 թվականի աշնանը 1050 տպաքանակով՝ «Քեզ, Լիլյա՛» գրառմամբ։ Մայակովսկին, որն արդեն չէր կարողանում ապրել Լիլիայից հեռու, բնակություն հաստատեց Պետրոգրադում՝ սկզբում հյուրանոցում, այնուհետև՝ Նադեժդինսկայա փողոցում՝ Բրիկների տնից ոչ շատ հեռու։
Պետրոգրադյան շրջան
Բոհեմական կյանքին վարժված Մայակովսկու կյանքը փոխվեց Պետրոգրադում․ Նիկոլայ Ասեևի վկայությամբ՝ պոետը «սկսեց կարգի բերել թվում էր թե օտարի օջախը, ինչպես սեփականը»։ Նա Բրիկների տուն բերեց իր ֆուտուրիստ ընկերներին, սակայն միաժամանակ սկսեց ընկալել «այլ շրջանակի» մարդկանց կյանքի տարրերը․ օրինակ՝ Լիլիայի պնդմամբ հրաժարվեց վառ, սկանդալային հագուստից․ նրա զգեստապահարանում հայտնվեցին կոստյումներ, վերարկուներ և գավազան։ Այդ ժամանակաշրջանում Լիլիան դարձավ Վլադիմիրի ստեղծագործական կյանքի գլխավոր կերպարը․ նրան նվիրեց մի շարք քնարական ստեղծագործություններ, այդ թվում՝ Օսիպ Բրիկի միջոցներով տպագրված «Ողնաշարի սրնգափողը» («Ֆլեյտա-ողնաշար») պոեմը։ Ինչպես պնդում էր Լիլիան՝ սկզբում նա սիրում ու գնահատում էր Մայակովսկուն միայն ինչպես պոետ․ նրանց անձնական հարաբերությունները շատ դժվար էին զարգանում․
Բրիկի կենսագրության որոշ տարրեր Մայակովսկու մոտ վերածվել են «քնարական մարմնավորում» են ստացել․ այսպիսով, իմանալով, որ Լիլիայի և Օսիպի ամուսնական առաջին գիշերվա նախօրեին Ելենա Կագանը նրանց բնակարան էր տարել փրփրուն գինի և մրգեր՝ պոետը գրեց «Ամեն ինչին» բանաստեղծությունը, որտեղ հետազոտողները հայտնաբերեցին Մայակովսկու գրեթե «պատանեկան ռեակցիան» վերջին իրադարձություններին և իր սիրելիի նախկին կյանքի նկատմամբ տանջող խանդը։
1917 թվականի դեկտեմբերին Մայակովսկին, ով հնարավորություն ստացավ աշխատել կինեմատոգրաֆում, մեկնեց Մոսկվա։ Դա նրա առաջին երկար բաժանումն էր Բրիկից։ Պետրոգրադ ուղարկված նամակներում նա գրում էր․ «Ինձ բավականաչափ տհաճ է։ Կարոտում եմ։ Հիվանդ եմ։ Բարկանում եմ։», «Խնդրում եմ գրիր, ես ամեն առավոտ կարոտով եմ զարթնում․ «Ի՞նչ, Լիլյա՛»։ 1918 թվականի մայիսին Լիլիան եկավ Մոսկվա՝ մասնակցելու կինոնկարահանումների․ Պետրոգրադ վերադարձան միասին։ Սկզբում Մայակովսկին գրանցվեց Բրիկների տանը՝ Ժուկովսկի փողոցում, այնուհետև երեքը միասին տեղափոխվեցին ամառանոց։ Ավելի ուշ Լիլիան հիշում էր․ «Միայն 1918 թվականին ես կարող էի վստահությամբ ասել Օ․ Բ․-ին մեր սիրո մասին․․․ Մենք բոլորս որոշեցինք երբեք չբաժանվել միմյանցից և ապրեցինք մեր կյանքը որպես մտերիմ ընկերներ»։
Ձևավորված «եռակի միությունը» եզակի երևույթ չէր ռուսական գրական աշխարհում․ նույն ձևով էր դասավորվել նաև Իվան Տուրգենևի և Պոլինա Վիարդոյի կյանքը։ Ալեքսանդր Գերցենը իր ընտանեկան «կոնֆիգուրացիայի» մասնակիցներին անվանում էր «4 աստղիկներ և ոնց էլ մեզ մի դասավորի, մենք փայլելու ենք»։ Նույն ձև էին նաև Նիկոլայ Շչելգունովի, նրա կնոջ և նրանց տանը հաստատված պոետ Միխայիլ Միխայլովի հարաբերությունները, որը ժամանակակիցները ընդունում էին որպես «տարօրինակ ռուսական սիրավեպ»։ Որոշակի ժամանակաշրջանում «տարօրինակ ընտանիք» հասկացությունը տարածվեց նաև Ալեքսանդր Բլոկի, Լյուբով Մենդելեևի և Անդրեյ Բելիի վրա։ Ըստ Դմիտրի Բիկովի՝ Բրիկների և Մայակովսկու համար ամենամոտ մոդելը դարձավ Նիկոլայ Նեկրասովի և Ավդոտիա Պանաևայի հարաբերությունների պատմությունը։ Պոետն ամեն կերպ ձգտում էր գրավել Ավդոտիայի ուշադրությունը, այդ թվում՝ ինքնասպանության սպառնալիքով և արդյունքում կարողացավ նրան դարձնել իր համախոհը՝ նրան ներգրավելով «Սովրեմեննիկ»-ում աշխատանքի։
Կյանքը Մոսկվայում
1919 թվականի գարնանը Բրիկները և Մայակովսկին վերադարձան Մոսկվա։ Պոլուելեկտովի նրբանցքում նրանց վարձած չջեռուցվող բնակարանի մասին ավելի ուշ պոետը պատմեց «Լավ է» պոեմում՝ «12 քառակուսի արշինանոց կացարան։ Բնակարանում չորսն են՝ Լիլիան, Օսյան, ես ու Շչենիկ շունը»։ Սեթեր ցեղատեսակի Շչեն անունով շանը Մայակովսկին գտել էր Մերձմոսկովյան շրջանում․ ըստ Լիլիայի հավաստիացման՝ շունն ու պոետը նման էին․ «երկուսն էլ մեծ թաթեր և գլուխ ունեն»։ Աշնանը Մայակովսկին աշխատանքի անցավ Ռուսական հեռագրական գործակալությունում․ պոետը պլակատներ էր նկարում և ծաղրական գրառումներ կատարում դրանց։ Լիլիան, որը գունազարդում էր ագիտացիոն տեսլականների ուրվագծերը, հանդես էր գալիս որպես Մայակովսկու օգնական։
Նրա գործուն մասնակցությունը պոետի կյանքին երևան եկավ այն ժամանակ, երբ 1921 թվականին, երբ Վլադիմիր Մայակովսկին որոշ խնդիրներ ուներ «Միստերիա-բուֆ»-ի և «150 000 000» պոեմի տպագրման հետ, Բրիկը մեկնեց Ռիգա՝ գտնելու հրատարակիչներ, որոնք պատրաստ էին տպագրելու Մայակովսկու և նրա ֆուտուրիստ ընկերների գրքերը։ Նրանց ստեղծագործությունները պրոպագանդելու համար Լիլիան գրեց և տպագրեց 2 հոդված Լատվիայում ՌԽՖՍՀ տպագիր «Նոր ուղի» թերթում։
Հարաբերություններում ճգնաժամ նկատվեց 1922 թվականի ձմռանը․ Լիլիա Բրիկը Մայակովսկուն առաջարկեց բաժանվել 2 ամսով, որովհետև իր համար ձանձրալի էր նման կենցաղ վարելը։ Բաժանումը պետք է տևեր մինչև 1923 թվականի փետրվարի 28-ը, և Բրիկը բաժանումը տարավ բավականին հանգիստ, մինչդեռ Մայակովսկու համար բաժանումը վերածվեց «կամավոր տաժանակրության»․ նա կանգնում էր սիրելիի տան մոտ, նամակներ գրում նրան, Նիկոլայ Ասեևի միջոցով նվերներ փոխանցում, այդ թվում՝ խորհրդանշական, օրինակ՝ թռչուն վանդակի մեջ։ Էլզային գրած նամակում Լիլիան հաղորդում էր, որ «նա գիշեր-ցերեկ քայլում է պատուհաններիս տակ, ոչ մի տեղ չի գնում և 1300 տողանոց քնարական պոեմ է գրել»․ խոսքը «Այս մասին» պոեմի մասին է, որն այնուհետև տպագրվեց «Նրան և ինձ» ձոնով։ Երբ Լիլիայի սահմանած «կալանքի ժամկետն» ավարտվեց, Բրիկը և Մայակովսկին հանդիպեցին կայարանում, գնացք նստեցին և մեկնեցին Պետրոգրադ։ Հարկադիր «մեկուսացման» ժամանակ վարած օրագրում պոետը գրել է․
Մասնակցությունը Արվեստների ձախ ճակատին
Լիլիայի կողմից առաջարկված 2 ամսյա ընդմիջումը Մայակովսկուն բաժանեց իր սիրելիից, բայց ոչ Օսիպից, որը 1922-1923 թվականներին գրեթե ամեն օր այցելում էր պոետին Լյուբյանսկի միջափողոցում գտնվող նրա բնակարան (Վլադիմիրն ընդհանուր բնակարանից այնտեղ էր տեղափոխվել «կամավոր տաժանակրության» ժամանակ), որպեսզի գրականագետների ստեղծագործական նոր միության ծրագիր քննարկի և մշակի։ Արվեստների ձախ ճակատ անունն ստացած միության ղեկավար դարձավ Մայակովսկին, սակայն դրա գլխավոր գաղափարախոսն ու իրական կազմակերպիչը, ըստ հետազոտողների, ստվերում մնացած Օսիպ Բրիկն էր։ Նա հմտորեն ուղղորդում էր իր մտերիմների ստեղծագործ էներգիան ճիշտ հունով և այդ պատճառով «Արվեստների ձախ ճակատ» ամսագրի առաջին համարում տպագրվեց և՛ «մեկուսացման» ժամանակ գրված «Այս մասին» պոեմը, և՛ Կարլ Ավգուստ Վիտֆոգելի «Փախստականը» ողբերգությունը՝ Լիլիայի թարգմանությամբ։
Արվեստների ձախ ճակատի գլխամասերը դարձան սկզբում Բոլշայա Օլենիա փողոցում գտնվող ամառանոցը, այնուհետև Գենդրիկովի նրբանցքում պոետի ստացած 4 սենյականոց բնակարանը, որի դռան վրա պղնձե ցուցանակ էր կախված՝ «Բրիկ։ Մայակովսկի» գրառմամբ։ Արվեստների ձախ ճակատի երեքշաբթի օրերին տեղի ունեցող միջոցառումներին սովորաբար շատ հյուրեր էին գալիս, որոնք կարդում և բուռն քննարկում էին իրենց ամսագրի նոր հրատարակության ստեղծագործությունները։
«Արվեստների ձախ ճակատ» ամսագիրը պատմության մեջ մտավ ոչ միայն Դմիտրի Պետրովսկու հուշագրությունների, Իսահակ Բաբելի «Օդեսական պատմվածքներ»-ի, Օսիպ Բրիկի, Վիկտոր Շկլովսկու, Բորիս Էյխենբաումի, Սերգեյ Տրետյակովի գրական տեսության վերաբերյալ հոդվածների հրատարակմամբ, այլև «ընտանեկան ընկերության» համբավով։ Երբեմն այդ «ընտանեկությունն» արտահայտվում էր ուղիղ ձևով (օրինակ՝ Օսիպ Բրիկի «Ճանապարհի վատ ընկեր» պատմվածքի գլխավոր հերոսուհու կերպարում իրազեկ ընթերցողները հեշտ ճանաչեցին Լիլիային), երբեմն էլ՝ անուղղակի․ համարից համար բաժանորդները ծանոթանում էին Բրիկներ-Մայակովսկի ընտանիքի կենցաղի ժամանակագրությանը։ Երբեմն գլխամասում ընթացող քննարկումները վերածվում էին հակամարտության։ Այսպիսով, Լիլիան, 10 տարի անց, հիշում էր, թե ինչպես 1926 թվականին քննարկումներից մեկի ժամանակ խառնվեց Պաստեռնակին վերաբերող երկխոսությանը և Վիկտոր Շկլովսկուց ստացավ հետևյալ պատասխանը․ «Դու տնային տնտեսուհի ես։ Դու այստեղ թեյ ես լցնում»։ Ըստ որոշ վարկածների՝ Մայակովսկին, որը հետևում էր այդ տեսարանին, «կանգնած էր անշարժ, կարեկցող դեմքի արտահայտությամբ», ըստ մեկ այլ վարկածի (արտահայտված գրականագետ Բենեդիկտ Սարնովի կողմից)՝ «Վոլոդյան դուրս արեց Վիտյային տնից։ Արվեստների ձախ ճակատից ևս» ։
Ճանապարհորդություններ
1920-ական թվականներին Մայակովսկին և Բրիկները շատ էին ճանապարհորդում՝ ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին։ 1922 թվականի ամռանը Լիլիան մեկնեց Բեռլին, այնուհետև Անգլիայում այցելեց Ելենա Կագանին, որն աշխատում էր խորհրդային «Արկոս» առևտրական ներկայացուցչությունում։ Հոգնելով գրական բանավեճերից, որոնք գրեթե անպակաս էին իրենց Մոսկվայի բնակարանից, Բրիկը թարգմանչուհի Ռիտա Ռայտին ուղղած նամակում բացահայտ խոստովանում էր․ «Անչափ ուրախ եմ, որ այստեղ ֆուտուրիստներ չկան»։ Աշնանը Գերմանիա ժամանեցին Օսիպն ու Մայակովսկին․ Վլադիմիրի համար Բեռլին այցելությունն առաջին օտարերկրյա մեծ ճամփորդությունն էր․ դրանից առաջ միայն մի անգամ կարճատև այցելությամբ եղել էր Ռիգայում։ Ըստ Բորիս Պաստեռնակի՝ նա «փոքր երեխայի նման հուսախաբ էր, հուզված և հիացած քաղաքի կենդանի մեծությամբ»։ Լիլիայի համար, որը Մայակովսկուն ու Բրիկին դիմավորեց կայարանում, պոետն ամեն օր մեծ ծաղկեփունջ էր պատվիրում․ սնվում էին լավ ռեստորաններում, իսկ ապրում «Կուրֆյուրստեն հոթել»-ում, որը տեղակայված էր քաղաքի կենտրոնում։ Ծրագրի գործնական մասը ժամանակակից գրականությանը վերաբերող բանաստեղծական ընթերցումներին և քննարկումներին մասնակցելն էր։
Կես տարի առաջ երեքը միասին կրկին մեկնեցին Գերմանիա․ այս անգամ որպես փոխադրամիջոց ընտրել էին ինքնաթիռը՝ «Մոսկվա-Քյոնիգսբերգ» չվերթով։ Իրենց կյանքի այս առաջին թռիչքը հիշվեց նրանով, որ Մայակովսկու ճամպրուկից (ուղեբեռը առանձին «օդանավով» էր բերվում) ժանդարմները ձեռագրեր առգրավեցին։ Բացի այդ, երբ ուղևորներն օդում էին, ամրոպ սկսեց, որի մասին պոետը պատմել է իր հետևյալ տողերում․ «Օդի փոսեր։ Ուժգին դմդմբում ենք։ Շուրջը կայծակ է։ Աչքերը կկոցեց Նյուբոլդը։ Շարժիչի որոտը։ Ականջի մեջ և վրա։ Բայց ոչ զայրույթ։ Ոչ ցավ» ։ Ավելի ուշ Բրիկներն ու Վլադիմիրը տեղափոխվեցին Նորդերնայ առողջավայր․ ինչպես հիշում է նրանց միացած Վիկտոր Շկլովսկին․ «Մայակովսկին երեխայի նման խաղում էր ծովի հետ»։
1928 թվականին, երբ պոետը մեկնեց Փարիզ, Լիլիան իր նամակներից մեկում նրան հիշեցրեց Ռենո ավտոմեքենայի մասին, որի գնման մասին նրանք մի քանի ամիս շարունակ խոսում էին։ Բրիկի տված ցուցումները հստակ էին․ «1) ապահովիչներ՝ առջևից և հետևից, 2) հավելյալ ներարկիչ կողքից, 3) էլեկտրական մաքրիչ առջևի ապակու համար, 4) լապտեր հետևում՝ «ստոպ» գրառմամբ»։ Չնայած որոշ հոնորարների հետ կապված բարդություններին՝ Մայակովսկին կատարեց Լիլիայի խնդրանքը․ Մոսկվա առաքվեց 4 տեղանի սև-մոխրագույն ավտոմեքենա։ Բրիկը հետագայում գրեց, որ այդ ժամանակ հավանաբար նա խորհրդային մայրաքաղաքի միակ բնակչուհին էր, որը ղեկին էր նստել․ «Բացի ինձնից ավտոմեքենա էր վարում միայն ֆրանսիական դեսպանի կինը»։
Մայակովսկու կյանքի վերջին տարիներ
Լիլիայի պնդմամբ դեռևս Մայակովսկու մահից 5 տարի առաջ նրանք ինտիմ հարաբերություններ չեն ունեցել։ 1925 թվականին (մեկ այլ տվյալներով՝ 1924 թվականին) Վլադիմիրին ուղղված նամակներից մեկում Բրիկը նկատեց, որ նախկին զգացմունքներն սկսեցին հանգչել․ «Ինձ թվում է, որ դու էլ արդեն ինձ սիրում ես շատ ավելի քիչ և շատ չես տանջվի»։ Որոշակի պահից Օսիպ Բրիկն ընդհանուր ընկերների հետ զրույցներում սկսեց հիշատակել, որ «Վոլոդյային իր սեփական տունն է հարկավոր»։ Սակայն «սեփական բույնն» ունենալու բոլոր փորձերը ձախողվում էին․ «Լիլիա․․․ Արծաթե դարի կին էր և շատ բան էր պատրաստ տանել․․․ Իսկ նոր կանայք տանել չէին կարողանում ոչ այդ ճնշումները, ոչ էլ պոռթկումները, և երբ նա պահանջում էր, որ նրանք այդ պահին և հենց այդ ժամանակ գնային նրա մոտ, նրանք, ինչպես Տատյանա Յակովլևան, ընտրում էին վիկոնտին կամ ինչպես Նորա Պոլոնսկայան՝ գնում էին «Մեր երիտասարդությունը» պիեսի փորձին»։
ԱՄՆ ուղևորության ժամանակ Մայակովսկին ծանոթացավ 12-ամյա տարագիր Ելիզավետա Զիբերտի հետ (Էլլի Ջոնս)․ 1926 թվականի հունիսին նա դուստր ունեցավ, որին պոետը ճանաչեց որպես իր երեխա։ Ինչպես ենթադրում է Բենգտ Յանգֆելդտը՝ երիտասարդ կինը, որը ծնվել էր Ուրալի գյուղերից մեկում և հեղափոխության ժամանակ բազում զրկանքներ ունեցել, գրավեց պոետին որոշումների կայացման իր անկախ դատողություններով և ինքնուրույնությամբ․ նա «Էլլիի մեջ տեսնում էր երկրորդ Լիլիին»։ Հելեն անունն ստացած դստերը Մայակովսկին միայն մի անգամ է տեսել․ դա պատահեց Նիսում, որտեղ Էլլի Ջոնսը եկել էր հանգստանալու 1928 թվականի աշնանը։ Ըստ ուսումնասիրողների տվյալների՝ հանդիպումը կարճ էր և «ոչ հաջող»։
1926 թվականի մայիսին պոետը սիրավեպ սկսեց Նատալիա Բրյուխանենկոյի հետ, որն աշխատում էր հրատարակչական գրադարաններից մեկում։ Նրանց հարաբերությունները շարունակվեցին մոտ 2 տարի։ 1927 թվականի օգոստոսի վերջին Մայակովսկին և Բրյուխանենկոն միասին ճանապարհորդում էին Ղրիմում, որտեղ պոետը հյուրախաղ ուներ։ Նատալիա Ալեքսանդրովնայի հուշերում՝ սիրահետումների ժամանակ Վլադիմիրը ցույց էր տալիս թափ, որը հասնում էր «գիգանտոմանիայի»․ փորձում էր ձեռք բերել քաղաքային զբոսայգում վաճառվող լոտոների բոլոր տոմսերը, սիրելիին նվիրում էր վիթխարի, ծաղկամաններում չտեղավորվող ծաղկեփնջեր, նվիրում էր «Յալթայի բոլոր օծանելիքները»։ Բաժանումը տեղի ունեցավ 1928 թվականի գարնանը, երբ այցելելով հիվանդ Մայակովսկուն Գենդրիկովի նրբանցք, Բրյուխանենկոն լսեց․ «Ես Լիլիային եմ սիրում։ Մնացածին կարող եմ վերաբերվել միայն լավ կամ շատ լավ, սակայն սիրել կարող եմ միայն երկրորդ տեղում»։
Տատյանա Յակովլևայի հետ Մայակովսկին ծանոթացավ Ֆրանսիայում Էլզա Տրիոլեի միջոցով, որը պոետի նոր սիրելիին բնութագրեց որպես միանգամայն ակտիվ մարդ․ «Նրա մեջ երիտասարդ խիզախություն կար, լի կենսահաստատություն, նա խոսում էր խեղդվելով, լողում էր, թենիս խաղում, հաշվում երկրպագուների քանակը»։ Յակովլևան միակ կինն էր Վլադիմիրի շրջապատում, ում նկատմամբ Բրիկը խանդի պես բան էր զգում․ «Լիլիային խոցեց պոետի «ստեղծագործական դավաճանությունը»․ Տատյանա Ալեքսեևնային էր նվիրվել 2 ստեղծագործություն՝ «Նամակ Փարիզից Կոստրով ընկերոջը սիրո էության մասին» և «Նամակ Տատյանա Յակովլևային»»։ Այդուհանդերձ Դմիտրի Բիկովը կասկածում էր, որ հետևյալ տողերի ետևում «Ձեռքերի, շուրթերի համբույրում, ինձ մտերիմ մարմնի դողերում, իմ հանրապետությունների կարմիր գույնը, նույնպես պետք է բոցավառվի» իսկական կիրք է թաքնված «Ահա այս ի՞նչ սիրո խոստովանություն է։ Եվ ինչպես կարող է սիրո դողի մեջ բոցավառվի հանրապետությունների գույնը»։
1929 թվականի դեկտեմբերին Յակովլևան դարձավ ֆրանսիացի վիկոնտ դյու Պլեսսիի կինը․ այդ ժամանակ Մայակովսկին արդեն տարվել էր Վերոնիկա Պոլոնսկայայով։ Վլադիմիր Մայակովսկու հետ ծանոթության պահին Միխայիլ Յանշինի կինը 21 տարեկան էր և իր կյանքի գլխավոր իրադարձությունը երիտասարդ դերասանուհին համարում էր ՄԳԱԹ-ի «Մեր երիտասարդությունը» ներկայացման մեջ դեր ստանալը։ Իր հուշերում Վերոնիկա Վիտոլդովնան խոստովանում էր, որ պոետի հետ հաճախ էր հանդիպում, սակայն ժամադրությունները հիմնականում «մարդկանց ներկայությամբ էին լինում, քանի որ ամուսինս սկսեց կասկածել մեզ»։
1930 թվականի փետրվարին Լիլիան և Օսիպը ճանապարհորդության մեկնեցին Եվրոպա։ Վերջին մեծ նամակը, որը գրել էր Մայակովսկին նրանց, մարտի 19-ին էր․ պոետը պատմում էր Մեյերխոլդի թատրոնում տեղի ունեցած «Բաղնիք» ներկայացման պրեմիերայի մասին, խոսում էր առօրյա գործերից, վերջում խնդրանք էր․ «Գրե՛ք, հարազատնե՛րս և շուտ վերադարձեք»։ Լիլիան նրան հեռագրեր էր ուղարկում տարբեր քաղաքներից՝ Բեռլինից, Լոնդոնից, Ամստերդամից, հիշատակում էր, որ անհանգստացած է նրա լռությամբ, նույնիսկ ահաբեկում էր․ «Եթե անմիջապես չգրես՝ կբարկանամ»։
Ապրիլի 14-ին Բրիկները տուն վերադառնալիս Նիդերլանդների մայրաքաղաքից Վլադիմիրի համար նվերներ գնեցին՝ սիգարներ, փողկապներ, բամբուկե գավազան։ Ամստերդամից Մոսկվա գնաց բացիկ հետևյալ գրությամբ․ «Այնքա՜ն լավ ծաղիկներ են այստեղ աճում։ Իսկական գորգեր՝ վարդակակաչներ, հակինթներ, նարցիսներ»։ Մայակովսկին չհասցրեց կարդալ գրությունը․ հենց նույն օրը ինքնասպանություն գործեց։
Լիլիա Բրիկը Մայակովսկու պոեզիայում
Ըստ Դմիտրի Բիկովի՝ եթե իրական Բրիկին «ստեղծել և դաստիարակել էր» Օսիպը, ապա գրական Լիլիային «հորինել» էր Մայակովսկին, և նա, լինելով ճկուն և դյուրըմբռնող անձ, «չէր դիմադրում իր երկու պիգմալիոններին»։ 1915 թվականից մինչև պոետի և Տատյանա Յակովլևայի հանդիպումը, Լիլիան Վլադիմիր Մայակովսկու քնարական բոլոր ստեղծագործությունների գլխավոր հերոսուհին էր․ նրան է ձոնված մինչև 1928 թվականը գրված բոլոր պոեմները։ Այսպիսով, շուտով Բրիկների հետ ծանոթությունից հետո պոետը գրեց « Ֆլեյտա-ողնաշար »-ն՝ ողբերգական սիրո մասին մի պոեմ, որտեղ հեղինակը դուրս հորդեց փոթորկված իր կիրքը «բոցավառվող փոխաբերությունների» օգնությամբ․ «Հոգիս անդնդի վրա ձգեցի պարանով, աճպարարություն անելով բառերով՝ ճոճվեցի դրա վրա»։
1916 թվականին գրած «Լիլիչկա» բանաստեղծությունը, որտեղ պոետը «թագադրում էր» սիրելիին, գրաքննադատ Յուրի Կարաբչիևսկին անվանեց «ամենաիսկականը այն ամենից, ինչ գրել էր Մայակովսկին»։ Բենեդիկտ Սարնովը խոստովանում էր, որ այդ ստեղծագործության հենց առաջին ընթերցումից նա «ֆիզիկապես զգաց, թե ինչպիսի անսովոր և ոչ մի ուրիշ բանի նման չէր Մայակովսկու սերն իր Լիլիի հանդեպ» ։
1918 թվականին հրատարակված «Մարդը» պոեմում «էքզիստենցիալ թեման» գոյակցում է կենցաղային մանրամասնությունների հետ, որոնց մեջ կրկին զգացվում է Լիլիայի ներկայությունը․ «Նրան ակնարկները բազմաթիվ են, կոնկրետ հասեատիրոջից (նույնիսկ բնակարանի համարը) մինչև Մայակովսկու ստեղծագործությունների թվարկում»։ 1922 թվականի սկզբին Վլադիմիրը գրեց «Սիրում եմ» պոեմը․ դա մի այնպիսի ժամանակաշրջան էր, երբ Բրիկի հետ հարաբերությունները թվում էին լիովին ներդաշնակ, այդ պատճառով գրականագետները ստեղծագործությունը բնութագրում են որպես Մայակովսկու ամենալուսավոր արարումներից մեկը։
«Այդ մասին» պոեմի գաղափարը, որը Դմիտրի Բիկովի կարծիքով դարձավ «և՛ թռիչք, և՛ նրա բարձրագույն արարում», ձևավորվեց Մայակովսկու մոտ 1922 թվականի ամռանը․ «Ես ինքս» ինքնակենսագրականում Վլադիմիրը այսպես ուրվագծեց ապագա ստեղծագործության հակիրճ պլանը․ «Մտածված է․ սիրո մասին։ Վիթխարի պոեմ», ավելի ուշ նախերգանքում պոետը ցույց տվեց, որ հասունացող գաղափարը երկար ժամանակ հանգիստ չէր տալիս իրեն․ «Այս թեման դանակի պես կոկորդիս էր հասել»։
Սակայն ստեղծագործության վրա անմիջական աշխատանքն սկսվեց Լիլիայի հետ հարկադիր բաժանման ժամանակ։ Անդրադառնալով պոեմին՝ Մայակովսկին օրագրում գրառում կատարեց․ «Այժմ ես զգում եմ, որ ինձ լիովին պոկել են կյանքից, որ այլև ոչինչ և երբեք չի լինի։ Առանց քեզ կյանք չկա»։ Պոեմի սևագրությունում հիշատակվում էր քնարական հերոսուհու անունը՝ Լիլիա․ վերջնական տարբերակում հայտնվեց «նա» դերանունը․ «Անկողնում նա։ Նա պառկած է։ Նա։ Սեղանին հեռախոս։ «Նա» և «նա»՝ իմ բալլադը»։
Լիլիայի մասին պատմությունը ընդգրկված է նաև «Լավ է» հոկտեմբերյան պոեմի մեջ, որը կապված է հեղափոխության 10-ամյակի հետ․ ստեղծագործության մեջ 1919-1920 թվականների ձմռան մասին հիշողություններ են, երբ Բրիկները և Մայակովսկին ապրում էին Պոլուեկտովի նրբանցքի իրենց սառը տանը։
Կինեմատոգրաֆիական փորձեր
1918 թվականի մարտին սկսելով նկարահանվել «Օրիորդը և խուլիգանը» ֆիլմում՝ Մայակովսկին հաղորդեց Պետրոգրադում գտնվող Լիլիային․ «Ֆիլմում եմ խաղում։ Ինքս եմ գրել սցենարը։ Գլխավոր դերում»։ Բրիկը պատասխան նամակում գրեց․ «Սիրելի Վոլոդենկա, խնդրում եմ, սիրելի՛ս, ինձ ու քեզ համար սցենար գրիր»։ Մեկ ամիս անց «Էկրանի աշխարհը» թերթը ընթերցողին տեղեկացրեց «Նեպտուն» ստուդիայի կողմից ձեռք բերված պոետի նոր սցենարի մասին, որը կոչվում էր «Ժապավենով շղթայվածը»։ Սյուժեի հիմքում անհանգիստ նկարչի և էկրանից իջած բալետի պարուհու հանդիպումների պատմությունն էր․ գլխավոր հերոսների կերպարները ստեղծվել էին հաշվի առնվելով ապագա դերասանների՝ Մայակովսկու և Լիլիայի դերասանական ներդաշնակությունը։
Կինոնկարը բավականին արագ նկարահանվեց․ Բրիկը նկարահանման հրապարակում իրեն անկաշկանդ էր զգում և երբեմն նույնիսկ հանգստացնում էր Վլադիմիրին։ Սակայն սիրո էկրանային պատմությունը հանդիսատեսին չհասավ, քանի որ կինոընկերության հրդեհի ժամանակ կինոժապավենը ոչնչացվեց։ Այդուհանդերձ, Մայակովսկու շնորհիվ, որը մոնտաժի արհեստանոցից տուն էր բերում կտրտված կտորներ, Լիլիային հաջողվեց պահպանել նախնական նկարահանումների մի մասը։ Արդյունքում նա այդ դրվագները փոխանցեց իտալացի պոետ-ավանգարդիստ Ջաննի Տոտիին, որը դրանց հիման վրա ստեղծեց «Ժապավենով շղթայված»-ի լիամետրաժ տարբերակը։
1929 թվականին Բրիկն արդեն ինքը հանդես եկավ կինոնկար ստեղծողի դերում․ ռեժիսոր Վիտալի Ժեմչուժնու հետ նա ոչ միայն գրեց «Ապակե աչք» փաստագրական-խաղարկային ֆիլմի սցենարը, այլև մասնակցեց դրա ստեղծմանը՝ որպես բեմադրիչ ։ Ֆիլմը «ցելյուլոիդ կրքերի» նմանակումն էր, որոնցով լի էր տվյալ ժամանակաշրջանի սևուսպիտակ կինեմատոգրաֆիան։ Նկարահանումներին մասնակցելու համար Լիլիան հրավիրեց Վերոնիկա Պոլոնսկայային՝ այդպիսով նպաստելով Մայակովսկու և ՄԳԱԹ-ի երիտասարդ դերասանուհու ծանոթությանը, որը մեկ տարի անց համալրեց պոետի ընտանիքի անդամների ցանկը։