Վեսթսայդյան_պատմություն
Նախապատմություն
1947 թվականին Ժերոմ Ռոբբինսն առաջարկեց Լեոնարդ Բերնսթայնին ու Արթուր Լոուրենսին մշակել Ռոմեոյի և Ջուլիետի պատմության ժամանակակից տարբերակը։ Բովանդակության հիմքում նա առաջարկում էր դնել Մանհեթանում ապրող իռլանդացի կաթոլիկ և հրեա ընտանիքների միջև առկա կոնֆլիկտը ։ Աղջիկը վերապրել էր Հոլոքոսթն ու ներգաղթել էր Իսրայելից։ Հակասությունը պետք է հիմնված լիներ կաթոլիկ եկեղեցու հակասեմիթիզմի վրա։ Լոուրենսն անհամբեր էր գրել իր առաջին մյուզիքլը, այսպիսով, նա համաձայնեց։ Բերնսթայնն զգուշացնում էր, որ նյութը կմատուցի օպերային ոճով, բայց Ռոբբինսն ու Լոուրենսը պնդում էին առաջարկը։ Նրանք նկարագրում էին նախագիծը որպես «լիրիկական թատրոն» և Լոուրենսը գրեց առաջին սևագրությունն ու այն անվանեց East Side Story (Իսթսայդյան պատմություն)։ Եվ միայն այն ժամանակ, երբ նա ավարտեց այն, խումբը գիտակցեց, որ դա ընդամենը մի փոքր ավելին էր, քան պարզապես այն թեմաների երաժշտականացումը, որոնք արդեն ներկայացվել էին այնպիսի դրամաներում, ինչպիսիք են «Աբիեի իռլանդական վարդը»։ Երբ նա որոշեց հեռանալ, երեք արվեստագետների ճանապարհները բաժանվեցին․ նրանք շարունակեցին առանձին աշխատել հինգ տարի ։ 1955 թվականին Լոուրենսը թատրոնի բեմադրիչ Մարթին Գաբելի կողմից գիրք գրելու առաջարկ ստացավ։ Լոուրենսն ընդունեց առաջարկն ու հրավիրեց Բերնսթայնին և Ռոբբինսին միանալ ստեղծագործական թիմին։ Ռոբբինսն զգում էր, որ եթե իրենք երեքով վերսկսեն աշխատել միասին, նրանք անպայման անդրադառնալու էին Իսթսայդյան պատմությանը։ Բերնսթայնը նույնպես համաձայնեց։ Ինչևէ, այս անգամ ևս նրանց համատեղ աշխատանքը երկար չի տևում։ Շուտով Լոուրենսն սկսում է աշխատել Հոլիվուդում։ Այստեղ նա կրկին հանդիպում է Բերնսթայնին։ Խոսակցության արդյունքում վերջինս առաջարկում է վերսկսել աշխատել «Իսթսայդյան պատմության» վրա։ Նրանք կապվում են Ռոբբինսի հետ, ով ևս աշխատանքի բերումով Հոլիվուդում էր։ Այսպիսով, Ռոբբինսն ու Լոուրենսը, իրենց հիմնական նախագծերին զուգահեռ, աշխատում են մյուզիքլի վրա՝ կապ պահելով Բերնսթայնի հետ, ով այդ ժամանակ վերադարձել էր Նյու-Յորք։ Շուտով Լոուրենսն ինքն իրեն ազատում է բոլոր ծրագրերից ու ամբողջ ժամանակը տրամադրում է մյուզիքլի բեմադրման աշխատանքներին ։ Լոուորենսը Նյու-Յորքում երեկույթի ընթացքում հանդիպում է Սոնդհեիմին, ով լսել էր արդեն Վեսթսայդյան վերանվանված Իսթսայդյան պատմության աշխատանքների վերսկսման մասին։ Բերնսթայնը որոշեց, որ ինքը պետք է կենտրոնանա միայն երաժշտության վրա, այսպիսով նրանք Ռոբբինսի հետ հրավիրեցին Բեթթի Քոմդենին ու Ադոլֆ Գրինին՝ գրելու մյուզիքլի բառերը, բայց դրա փոխարեն թիմը պնդում էր աշխատել Պիտեր Պանի ուղղությամբ։ Լոուրենսն առաջարկեց Սոնդհեիմին միասին աշխատել։ Վերջինս նախ մերժեց առաջարկը, այնուհետև ընդունեց այն։ Այդ ընթացքում Լոուրենսն արդեն նոր սևագրություն էր գրել՝ փոխելով հերոսներին։ Անտոնը, ով նախկինում իռլանդական ծագումով ամերիկացի էր, այժմ լեհի ու իռլանդացու ժառանգ էր, իսկ նախկինում հրեա Մարիան այժմ դարձել էր պուերտո-ռիկացի։ Ի սկզբանե, Լոուրենսի գրքի հիմքում Շեքսպիսի «Ռոմեո և Ջուլիետ»-ն էր։ Այժմ Ռոմեոյի և Ջուլիետի պատմության շատ դրվագներ դուրս էին մնում սցենարից։ Առկա էր նաև լեզվական խնդիր․ փողոցային լեզուն պետք էր շատ զգույշ օգտագործել, որպեսզի այն հնարավոր լինել արտաբերել բեմից։ Թիմային աշխատանքն իր արդյունքն էր տալիս։ Երգերը փոխարինում էին մեկը մյուսին, յուրաքանչյուր տեսարանի համար գտնվում էր լավագույն լուծումը։ Լոուրենսը զգում էր, որ լարվածությունը պետք էր թուլացնել՝ պիեսի ողբերգական ավարտն ուժեղանելու համար, այդ պատճառով էլ երկրորդ գործողությունում կատակերգական շտրիխ ավելացվեց՝ ի դեմս Կրուպկեի։ Բեմադրությունը գրեթե պատրաստ էր 1956 թվականի աշնանը, բայց ստեղծագործական խմբի գրեթե բոլոր անդամները պետք է նախ ավարտեին իրենց առաջնային պայմանավորվածությունները։ 1957 թվականի գարնանը նախագծի պրոդյուսեր Չերիլ Քրոուֆորդը հեռացավ, քանի որ նախագծի համար փող չէր հավաքվում։ Մյուս բոլոր պրոդյուսերներն արդեն մերժել էին նախագիծը՝ այն չափազանց մութ ու դեպրեսիվ համարելով։ Սոնդհեիմն այդ ժամանակ համոզեց իր ընկեր Հալ Փրինցին կարդալ ձեռագիրը։ Նա հավանեց սցենարն ու իր գործընկեր Ռոբերտ Գրիֆֆիթի հետ մեկնեց Նյու-Յորք։ Հետո նա իր հուշերում գրեց․ «Սոնդհեիմն ու Բերնսթայնը դաշնամուրի մոտ նվագում էին երաժշտությունը, և ես շուտով արդեն երգում էի նրանց հետ» ։