cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ԽՍՀՄ ֆուտբոլի ազգային հավաքական
ԽՍՀՄ ֆուտբոլի հավաքականը չի կարողացել որակավորվել Աշխարհի առաջնություններին միայն երկու անգամ՝ 1974 և 1978 թվականներին, և մասնակցել է 7 աշխարհի առաջնությունների։ Թիմի լավագույն արդյունքը եղել է 4-րդ տեղը 1966 թվականին, երբ նրանք կիսաեզրափակչում պարտվեցին Արևմտյան Գերմանիային 2-1 հաշվով։ Հավաքականը նաև մասնակցել է 5 Եվրոպայի առաջնությունների՝ հաղթելով 1960 թվականի անդրանիկ առաջնությունում և եզրափակչում պարտության մատնելով Հարավսլավիային 2-1 հաշվով։ Առաջնությունում նրանք 3 անգամ զբաղեցրել են երկրորդ տեղը (1964, 1972, 1988) և 1 անգամ չորրորդ տեղը (1968): ԽՍՀՄ-ն նաև մասնակցել է Օլիմպիական խաղերին՝ նվաճելով ոսկի 1956 և 1988 թվականներին։
ԽՍՀՄ-ի լուծարումից հետո հավաքականը փոխակերպվեց ԱՊՀ-ի ֆուտբոլի հավաքականի։ ՖԻՖԱ-ն ընդունում է ԱՊՀ-ի հավաքականը որպես ԽՍՀՄ-ի հավաքականի իրավահաջորդ թիմ, իսկ Ռուսաստանի հավաքականը՝ որպես ԱՊՀ-ի իրավահաջորդ։ Այսպիսով՝ ԽՍՀՄ-ի հավաքականի ռեկորդները հիմա վերագրվում են Ռուսաստանի հավաքականին, թեև ԽՍՀՄ-ի հավաքականի ֆուտբոլիստների մեծ մասը գալիս էր ուրիշ ԽՍՀՄ-յան երկրներից՝ ոչ Ռուսաստանից, հիմնականում՝ Ուկրաինայից։
Իվան Կարպենկո-Կարի
Իվան Կարպովիչ Կարպենկո-Կարի (իսկական ազգանունը՝ Տոբիլևիչ, ), ուկրաինացի դրամատուրգ, դերասան։
1884-1887 թվականներին եղել է քաղաքական աքսորական։ 1890 թվականին, Կիևում, Պ. Սակսագանսկու հետ կազմակերպել է «Ռուս-ուկրաինացի դերասանների ընկերություն» թատերախումբը։ Խաղացել է Տ. Շևչենկոյի, Մ. Ստարիցկու, Ի. Կոտլյարևսկու, ինչպես նաև իր պիեսների բեմադրություններում։ Գրել է «Տնանկը» (1883, հրտատարակված 1895), «Անտաղանդը» (1886) և այլ դրամաներ, «Սավվա Չալի» (1899) ողբերգությունը, «Մարտին Բորուլյա» (1886, հրատարատարակված 1891), «Տերը» (1900, հրատարատարակված 1902), «Ունայնություն» (1903, հրատարատարակված 1905) կատակերգությունները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի գրողներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Կինոգործիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Ուկրաինացի դերասաններ
Իգոր Կրուտոյ
Իգոր Կրուտոյ (Игорь Яковлевич Крутой` ), խորհրդային և ռուսական կոմպոզիտոր, Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստ (1996 թ.), Ուկրաինայի ժողովրդական արտիստ (2011 թ.) , ՌԴ վաստակավոր արտիստ (1992 թ.): Սեփականատերն է «АРС» պրոդյուսերական ընկերության (այս ընկերությունը կազմակերպել է «Նոր ալիք», «Տարվա երգ», «Առավոտյան փոստարկղ» և նմանատիպ այլ նախագծեր), անկախ գործակալություն հեղինակային իրավունքի (НААП), Муз-ТВ հեռուստաալիքի (25 %), «Love-ռադիո», «Ռադիո Ամառանոց» և «Տաքսի FM» ռադիոկայանների, Фабрики звёзд - 4 նախագծի երաժշտական պրոդյուսեր, Music1.ru կայքի հիմնադիր։ Նա արժանացել է «Հայրենիքի համար ծառայությունների» 3-րդ աստիճանի (հուլիսի 21, 2014 թ.) և 4-րդ աստիճանի (հուլիսի 28, 2009 թ.) շքանշանների, ինչպես նաև բարեկամության շքանշանի (2004 թ.)։
Կենսագրություն
Իգոր Կրուտոյը ծնվել է 1954 թվականի հուլիսի 29-ին Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Գայվորոն քաղաքում։ Փոքր տարիքում ինքնուրույն սովորում է ակորդեոն նվագել, իսկ հետագայում հանդես է գալիս դպրոցի նվագախմբի հետ։ Իգորը սովորել է երաժշտական դպրոցում և ավարտելուց հետո ընդունվել է Կիրովոգրադի երաժշտական քոլեջի տեսության ֆակուլտետը, որը նա ավարտել է գերազանցությամբ 1974 թվականիան ։
Նրան չի հաջողվում ընդունվել Կիևի կոնսերվատորիա։ Այնուհետև նա մեկ տարի շարունակ տվել է ակորդեոնի դասեր Գայվորոնի գյուղական դպրոցում ։ 1979 թվականին Իգորը ավարտել է Բելինսկու անվան Նիկոլաևյան պետական մանկավարժական համալսարանի երաժշտական-մանկավարժական ֆակուլտետի դիրիժորական և երգչախմբային բաժինը։ Ուսման հետ մեկտեղ աշխատել է մի ռեստորանում, որտեղ էլ ծանոթացել է Ալեքսանդր Սերովի հետ, ում համար որոշ ժամանակ անց սկսել է գրել երգեր։ Ավելի ուշ Իգորը ընդունվում և գերազանցությամբ ավարտում է Սարատովի կոնսերվատորիան ։
1981 թվականին Իգոր Կրուտոյը ստանում է սկզբում դաշնակահարի, այնուհետև Վալենտինա Տոլկունովայի անսամբլի տնօրենի պաշտոնը ստանձնելու հրավերներ։ Այս ընթացքում նա համագործակցում է Եվգենի Պավլովիչ Լեոնովի հետ և ունենում շատ շրջագայություններ ու համերգներ։
Առաջին մեծ հաջողությունը Կրուտոյը ունեցավ 1987 թվականին, երբ գրեց «Մադոննա» երգը հայտնի բանաստեղծուհի Ռիմա Կազանովայի բառերի հիման վրա, իսկ այն կատարեց իր վաղեմի՝ դեռևս Ուկրաինայում աշխատելու տարիների ընկեր Ալեքսանդր Սերովը։ Երգը դարձել է հաղթող «Տարվա երգ» հեռուստատեսային փառատոնում։ Հետագայում կոմպոզիտորի կողմից Ալեքսանդր Սերովի համար գրվել են այնպիսի հայտնի երգերի, ինչպիսիք են «Հարսանեկան երաժշտություն» («Музыка венчальная»), «Ինչպես լինել» («Как быть»), «Դու ինձ սիրում ես» («Ты меня любишь») նույնպես Ռիմա Կազանովայի բանաստեղծությունների հիման վրա։
1986 և 1987 թվականներին Սերովը հաղթել է միջազգային մրցույթներում Իգոր Կրուտոյի «Ոգեշնչում» («Вдохновение») և «Ճակատագրին հակառակ» («Судьбе назло») երգերով։
1988 թվականին Իգոր Կրուտոյը դարձել է Լենինի Կոմերիտմիության մրցանակի դափնեկիր։
Արդեն մի քանի տարի, սկսած 1994 թվականից, «АРС» ընկերությունը իրականացնում է կոմպոզիտորի ստեղծագործական երեկոներ Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստ Իգոր Կրուտոյի և ռուսական էստրադայի հայտնի աստղերի մասնակցությամբ։
Առաջին համերգի գրանցած հաջողությունից հետո Իգոր Կրուտոյի ստեղծագործական երեկոները դարձել են ավանդույթ և անցկացվում են «Ռոսիա» համերգային դահլիճում։ Բացառությամբ Ռուսաստանի և ԱՊՀ երկրների նրանք գնացին նաև արտասահման՝ Միացյալ Նահանգներ, Գերմանիա և Իսրայել։ Ամեն տարի էստրադայի աստղերը հանդիսատեսին հիացնում են Իգոր Կրուտոյի նոր հիթերով։ Հնչում են մեկ ստեղծագործողի երգեր, բայց ամեն տարի հանդիսատեսին է ներկայացվում բոլորովին նոր, անսովոր շոու ծրագիր։
Երգերի կատարող
== Դիսկոգրաֆիա ==
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:1954 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 29 ծնունդներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանակիրներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային երաժիշտներ Կատեգորիա:Խորհրդային պրոդյուսերներ
Սուրբ Հռոմի կայսրերի ցանկ
Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսրերը կրում էին «հռոմեական կայսր» (imperator Romanorum) կամ «Հռոմեական կայսրության կայսր» (imperator Romanum gubernans imperium) տիտղոսները, այսպիսով ընդգծելով այն փաստը, որ հանդիասանում են Հռոմեական կայսրության իրավահաջորդները։ Օտտոն I Մեծի թագադրումից (962 թվական) կայսրությունը իր կազմի մեջ ներգրավեց նաև Գերմանիան, Իտալիան և Արելատի Բուրգունդյան թագավորությունը։ Սրբազան Հռոմեական կայսրություն անվանումը ծագել է 1254 թվականին, բայց ներկայումս վերագրվում է 962 թվականից (երբեմն նաև 800 թվականից) մինչև 1806 թվականը։
1212 թվականին կայսրության կազմում թագավորություն դարձավ նաև Չեխիան։ Հետագայում Բուրգունդիան մտավ Ֆրանսիայի կազմի մեջմիսկ 15-րդ դարի կեսերին Ֆրիդրիխ 3-րդը հրաժարվեց Իտալիային ուղղված պահանջներից և ընդունեց նոր տիտղոս. գերմանական ազգի Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր։ Այսպիսով, կայսրության տարածքները սահմանափակվում էին Գերմանիայով և Չեխիայով։ 19-րդ դարում Նապոլեոնական պատերազմներ սկիզբը մեծ վնաս հասցրին գերմանական պետությունների միասնականությանը։ Ֆրանց 2-րդ կայսրը Նապոլեոն Բոնապարտի ճնշումների պատճառով հրաժարվեց իր գահից (1806 թվական)։ Սրբազան Հռոմեական կայսրությունը դադարաց գոյություն ունենալ։
Կարլոս Մեծը ստացավ կայսրի տիտղոս Հռոմի պապի՝ Լևոն 3-րդի կողմից, իր գահակալության ժամանակ 800 թվականին։ Հետագայում կայսրի տիտղոս ընդունելը կախված էր հռոմի պապի համաձայնությունից։ Սակայն Օտտոն 1-ին ժամանակաշրջանում համարվում էր, որ կայսրական տիտղոսի իրավունք ունի միայն Գերմանիայի թագավորը, ընտրված գերմանական կուրֆժրստների կողմից, ոչ բոլոր գերմանական արքաններն էին կարողանում թագադրվել պապի կողմից, և հետևաբար նրանցից ոչ բոլորն էին համարվում Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր։
1508 թվականին Գերմանիայի արքա Մակսիմիլիան 1-ինը, դեպի Հռոմ անհաջող արշավանքից հետո, պապի կողմից ստացավ ընտրյալ կայսրի կոչում։ Նրա իրավահջորդը Կարլոս 5-րդը տագադրվեց պապի կողմից, որպես կայսր 1530 թվականին, սակայն նրա հետնորդները այլևս չէին ցանկանում կայսր համարվելու համար ստանալ պապի համաձայնությունը, և պապի կողմից ստանում են այդ իրավունքը համարվել «ընտրյալ կայսրեր»։
Մինչև Օտտոն 1-ին կայսրը կառավարած կայսրերը
Ավանդաբար Սրբազան Հռոմեական կայսրության հիմնադրումը համարվում է 962 թվականը, սակայն մինչ այդ նույնպես եղել են կայսրեր, որոնք կառավարել են Սրբազան Հռոմեական կայսրությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միապետներ ըստ երկրի Կատեգորիա:Սրբազան Հռոմեական կայսրություն Կատեգորիա:Ցանկեր:Պատմություն
Թեյի չինական մշակույթ
Թեյի չինական մշակույթ, թեյի պատրաստման եղանակ, օգտագործվող սպասք, ինչպես նաև իրադարձություններ, որոնք թեյախմության առիթ են դառնում Չինաստանում։
Թեյի դերը չինական մշակույթում
Թեյը Չինաստանում դասվում է «ամենօրյա օգտագործման յոթ իրերի» թվին փայտի, բրնձի, կարագի, աղի, սոյայի հյութի և քացախի հետ։ Թեյի չինական մշակույթը տարբերվում է եվրոպական, բրիտանական և ճապոնական մշակույթներից ինչպես պատրաստման եղանակով, այնպես էլ` թեյախմության առիթներով։ Չինաստանում թեյ են խմում ինչպես ամենօրյա իրավիճակներում, այնպես էլ` ծիսակարգային և պաշտոնական արարողությունների ժամանակ։ Թեյն այստեղ ոչ միայն ըմպելիք է, այն կարևոր դեր է խաղում ավանդական չինական բժշկության մեջ, չինական մշակույթում և բուդդայականության մեջ։ Գոյություն ունի նաև ասացվածք. «Թեյն ու չանը (չան-բուդդիզմ` կրոնական ուղղություն)» նույն համի են»։ Ճիշտ չէ խոսել ամբողջ Չինաստանի «թեյի մշակույթի մասին»։ Թեյի աճեցման ու օգտագործման այն ավանդույթները, որոնք սովորաբար ներկայացվում են որպես «չինական», ավելի ճիշտ է անվանել «Չինաստանի Կենտրոնական հարթավայրերի թեյի մշակույթ», այդ թվում և` Յանցզիի միջին և ներքին հատվածներում։ Դրա հետ մեկտեղ, գոյություն ունի Հարավ-Արևմտյան Չինաստանի բավականին յուրահատուկ թեյի մշակույթ, որի սովորույթները տարածված են Յունան, Հոյչժոու և Սիչուան գավառներում։ Սրանք շրջաններ են, որտեղ հնագույն ժամանակներից թեյ են աճեցնում, նոր ժամանակներում ավելի քիչ են ենթարկվել դրսի ազդեցությանը և պահպանել են թեյի մի շարք ավանդույթներ, իսկ Կենտրոնական Չինաստանում դրանք արդեն մոռացվել են։
Միանգամայն յուրահատուկ է Տիբեթի թեյի մշակույթը, որն, ինչպես համարվում է, սկսվել է 700-ական թվականներին, Տան դինաստիայի դարաշրջանում։ Տիբեթում տարածված է կարագով և կաթով թեյը, որն ընդհանրապես տարածված չէ Չինաստանի մյուս մասերում։
Թեյախմության ավանդույթներ
Թեյը Չինաստանում համարվում է ավանդական ըմպելիք և օգտագործվում է ամեն օր։ Չինացիների երիտասարդ սերնդի մեջ դիտարկվում է թեյի հանդեպ հետաքրքրվածության մարում և մեծ հետաքրքրություն դեպի արևմտյան գազավորված ըմպելիքները, ինչը որոշ դեպքերում դիտարկվում է որպես անհանգստացնող համախտանիշ ։
Ընտանեկան թեյախմությունն այսօր ավելի շուտ դառնում է ավանդույթի տուրք և որևէ տոնի առթիվ ընտանիքի միասնականությունը նշելու առիթ։ Միևնույն ժամանակ, թեյը (հիմնականում` կանաչ), պատրաստվում է մեծ թեյնիկում (ճենապակե կամ կավե), միանգամից ամբողջ ընտանիքի համար, լցվում է բաժակների կամ պնակների մեջ, որից էլ ըմպվում է։
Շնորհակալություն թեյի համար
Մարդը, ում համար թեյ են լցրել, կարող է շնորհակալություն արտահայտել` երեք անգամ կտկտացնելով սեղանին ցուցամատով և միջնամատով։ Այս սովորույթը տարածված է Հարավային Չինաստանում (օրինակ, Հոնկոնգում), իսկ Չինաստանի այլ շրջաններում այս սովորույթը տարածված չի։ Ասում են, որ այս սովորույթը ծագել է Ցին դինաստիայի ժամանակ, երբ Ցյանլուն կայսրը անճանաչելի կերպարով ճանապարհորդում էր երկրում, նրան հետաքրքիր էր իմանալ, թե ինչ է մտածում ժողովուրդը ղեկավարության մասին։ Մի անգամ կայսրը մոտեցել է թեյ խմող երկու տղամարդու և զրույց է սկսել։ Տղամարդիկ միանգամից հասկացել են, որ իրենց դիմաց սովորական մարդ չէ, և ցանկացել են ծնկի գալ նրա առաջ, սակայն հիանալի կերպով հասկանում էին, որ եթե պարզի, որ նա կայսրն է, ապա իրենց մահապատիժ է սպասվում, քանի որ կայսրն անձեռնմխելի և աստվածային էր համարվում, իսկ իրենք հավասարի պես զրուցել էին նրա հետ։ Թեյախմությունից հետո երիտասարդ մարդիկ ոտքի են կանգնել և նրանցից մեկը երկու շարժում է արել մատներով` նախ ցուցամատն ու միջնամատը միասին դրել սեղանի ծայրին, այնուհետև` նույն ժեստը սեղմված մատերով։ Կայսրը չի հասկանում ժեստի իմաստը և խնդրում է բացատրել, թե ինչ է նշանակում։ Երիտասարդ մարդը պատասխանում է. «Մենք գիտենք, որ մեր առաջ Ձերդ գերազանցությունն է, և մեզ կսպանեն այն բանի համար, որ մենք խոսել ենք Ձեզ հետ, սակայն ես շատ եմ ցանկանում Ձեզ շնորհակալություն հայտնել իմ և ամբողջ ազգի անունից։ Այս երկու ժեստերը նշանակում են, որ Ձեր ժողովուրդը ենթարկվում է ձեզ և խոնարհվում է Ձեր առաջ»։ Եվ տղամարդիկ հեռանում են։ Կայսրը զարմացած էր և միևնույն ժամանակ` ուրախ։ Այդ օրվանից այդ ժեստը թեյախմության ժամանակ հարգանք է ցույց տալիս մարդու հանդեպ։
Ինչպե՞ս են թեյ պատրաստում Չինաստանում
Չինաստանում գոյություն ունեն թեյ թրմելու մի քանի մեթոդներ` կախված թեյախմության պայմաններից, մասնակիցների թվից և թեյի պատրաստման տարբեր տեսակներից։ Օրինակ, կանաչ թեյն ավելի նուրբ է, քան սև թեյը, այդ պատճառով էլ դրա համար օգտագործվում է ոչ շատ տաք թեյ։
Թեյի պատրաստում չաոու բաժակում (茶甌 [茶瓯)
Գայվան (蓋碗/盖碗, բառացի` «կափարիչով ափսե»), անվանում են նաև 蓋杯 (գայ բեյ- «կափարիչով բաժակ» կամ ) 焗盅 (ցյու չժուն- «շոգի պահպանման տարա»)։ «Գայվան» բառը տարայի ժամանակակից անվանումն է։ Այս մեթոդը փոխառված է Չաուշան ազգից, ովքեր այդ տարան անվանում են «չաոու» (茶甌 [茶瓯): Չաոուն բաժակից, կափարիչից և պնակից կազմված սպասք է, այն կարելի է օգտագործել կամ ինքնուրույն, կամ էլ` թեյի բաժակների համադրությամբ։ Չաոուի մեջ թեյը պատրաստվում է, երբ պետք է փորձել թեյն, օրինակ, գնելիս։ Այդ դեպքերում անհրաժեշտ է պահպանել թեյի չեզոք համը, անհրաժեշտ է նաև հնարավորություն ունենալ դիտելու թեյի տերևներն ու զգալ դրանց բույրը։ Թեյի այս պատրաստման ձևն օգտագործվում է նաև ամենօրյա թեյախմության համար, չնայած այն կարելի է նաև օգտագործել որոշ պաշտոնական իրադարձությունների ժամանակ։ Չաոուի մեջ կարելի է պատրաստել ցանկացած թեյ, սակայն առավել համապատասխանում են թույլ ֆերմենտավորված թեյի տեսակները։
Թեյը պատրաստելու համար պետք է.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չինաստանի մշակույթ Կատեգորիա:Թեյ ըստ երկրի
Պերե (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Պերե (Péré), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Ռոշֆորի շրջանում։ Մտնում է Սյուրժեր կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17272։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 371 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սիրահարվիր ինձ, եթե կհամարձակվես
Սիրահարվիր ինձ, եթե կհամարձակվես (Jeux d'enfants, հայերեն՝ «Մանկական խաղեր», «Սիրահարվիր ինձ, եթե կհամարձակվես» («Love me if you dare») վերնագիրը ֆիլմի անգլերեն թարգմանված տարբերակինն է ), գեղարվեստական ֆիլմ, Յան Սամյուելի կողմից նկարահանված ֆրանսիական մելոդրամա, որն էկրան է բարձրացել 2003 թվականին ։
Սյուժե
Ժուլյենի մոր մոտ հայտնաբերվում է քաղցկեղ։ Մի անգամ նա որդուն է տալիս գեղեցիկ մի տուփ՝ ասելով, թե դա գանձ է։ Ժուլյենը դպրոցական ավտոբուսի մոտ տեսնում է, թե ինչպես են երեխաները ծաղրում Սոֆի Կովալսկիին՝ նրան անվանելով «կեղտոտ լեհուհի»։ Ավտոբուսի վարորդը Սոֆիին օգնում է հավաքել իրերը, որ երեխաները շպրտել էին ջրափոսի մեջ։ Աղջկան սփոփելու համար Ժուլյենը նրան է նվիրում տուփը, բայց խնդրում է, որ նա երբեմն տա իրեն։ Այդ ժամանակ Սոֆին առաջարկում է վաստակել այն։ Այդպես էլ սկիզբ է առնում նրանց խաղը. նա, ում մոտ էր տուփը, կարող է առաջարկել ցանկացած փորձություն, և տուփն ստանալու համար մյուսը պարտավոր էր կատարել դա։
Ժուլյենի մայրը մահանում է նրա աչքերի առաջ։ Թաղման ժամանակ Սոֆին գնում է գերեզմանատուն, կանգնում շիրմաքարերից մեկի վրա և երգում La Vie en rose երգը։
Շուտով Սոֆին որոշում է հանդիպել Ժուլյենի հետ և խոստովանել, որ սիրում է նրան։ Նա գնում է Ժուլյենի տուն. Ժուլյենի հայրը Սոֆիին փող է առաջարկում, որպեսզի նա հանգիստ թողնի իր որդուն, իսկ երբ Սոֆին շպրտում է փողը, Ժուլյենի հայրը նրան դուրս է անում տնից։ Սոֆին Ժուլյենին գտնում է գրադարանում, որտեղ տղան պատրաստվում է քննություններին։ Նա հրաժարվում է լսել Սոֆիին՝ պատճառաբանելով, թե շատ է զբաղված, և առաջարկում է այդ խոսակցությանը վերադառնալ մեկ տարի անց։ Նրանք նորից վիճում են, և Սոֆին հեռանում է։ Վերջինս նստում է ավտոբուս, Ժուլյենը վազում է ավտոբուսի հետևից և գոռում, որ սիրում է նրան, սակայն Սոֆին չի լսում։
Նրանցից յուրաքանչյուր սկսում է ապրել իր կյանքով. Ժուլյենը սովորում է համալսարանում, Սոֆին աշխատում է սրճարանում և հաճախում երգի դասերի։ Մի քանի տարի անց Ժուլյենը Սոֆիին հրավիրում է ռեստորան։ Այդտեղ նա աղջկան հրավիրում է իր հարսանիքին՝ ձևացնելով, թե ամուսնության առաջարկություն է անում աղջկան։ Սոֆին տալիս է իր համաձայնությունը, և այդ ժամանակ Ժուլյենը ծանոթացնում է Սոֆիին իր հարսնացուի հետ։ Ժուլյենն ասում է. «Հիշու՞մ ես, դու ասում էիր, թե ինձ համար դժվար է քեզ ցավ պատճառել։ Դժվար չէ...»:
Սոֆին հարսանիքի ժամանակ տանում է տուփն ու Ժուլյենին հիշեցնում, որ նա երդվել է եկեղեցում «ոչ» ասել։ Ժուլյենն անդրդվելի է մնում, և այդ ժամանակ Սոֆին հայտարարում է, թե պսակադրությունը չի կարող իրականանալ, որովհետև Ժուլյենը երդվել է հավատարիմ մնալ իրեն։ Ժուլյենի հայրը զայրացած հեռանում է։
Ժուլյենը Սոֆիի նոր փորձություն է առաջարկել. Սոֆին կապած աչքերով կանգնել է երկաթուղագծի վրա և սպասում է գնացքին։ Գնացքը մոտենում է, սակայն Ժուլյենը չի զգուշացնում աղջկան։ Վերջին պահին հեռանալով գծից՝ Սոֆին, ով ցնցված էր այն բանից, որ Ժուլյենն իրեն կթողներ մեռնելու գնացքի անիվների տակ, Ժուլյենին տալիս է հերթական առաջադրանքը՝ չտեսնվել 10 տարի։ Այդ երեկո Սոֆին գնում է իր ընկերոջ՝ Սերգեյ Նիմով Նիմովիչի մոտ ու մնում նրա հետ։
Անցնում է 10 տարի։ Սոֆին ամուսնացել է Սերգեյի հետ, ով խաղում է ֆուտբոլի ազգային հավաքականում և ազգի հպարտությունն է։ Ժուլյենն ապրում է կնոջ ու երկու երեխաների հետ, բայց միանգամայն դժբախտ է։ Տասը տարի է, ինչ նա չի շփվում հոր հետ։ Ժուլյենը հանգում է այն եզրակացության, որ ինքը դարձել է բռնակալ, ինչպես երազում էր մանկության տարիներին։ Այժմ նրան մի հարց է տանջում. կհայտնվի՞ արդյոք Սոֆին։ Ընտանեկան խնջույքի ժամանակ Ժուլյենն ստանում է այն տուփը և գնում Սոֆիի մոտ։ Վերջինս Ժուլյենին առաջարկում է նոր փորձություն՝ փախչել ոստիկանության հետապնդումից։ Ժուլյենն ավտովթարի է ենթարկվում։ Սոֆին գնում է հիվանդանոց, բայց հիվանդասենյակում տեսնում է ամբողջովին այրված մի մարդու, իսկ նրա կողքին այն տուփն է։ Արցունքն աչքերին Սոֆին վերադառնում է տուն։
Իրականում Ժուլյենը թեթև վնասվածքներ է ստացել։ Շուտով նա զղջում է Սոֆիի հետ այդպես դաժան վարվելու համար։ Աղջիկը նույնպես հասկանում է, որ, հնարավոր է, Ժուլյենը կատակել է։ Նա ամուսնուն խնդրում է իրեն տանել հիվանդանոց։ Ժուլյենն ու Սոֆին հանդիպում են հիվանդանոցի մոտ։ Ժուլյենը երգում է La Vie en rose երգը։ Սերգեյը խփում է Ժուլյենին, ու վերջինս կորցնում է գիտակցությունը։
Ժուլյենն ու Սոֆին որոշում են կենդանի թաղվել բետոնի մեջ՝ հավերժացնելով իրենց սերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:2003 ֆիլմեր Կատեգորիա:Բելգիական ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Բելգիական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:StudioCanal ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների ռոմանտիկ դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Բելգիական մելոդրամա ֆիլմեր
Պրիմեր (բալետ)
Պրիմեր (premier [danseur], առաջին [պարող])՝ բալետի  առաջատար մենակատար, ով կատարում է բալետային խմբի  գլխավոր մասերը,  բարձրագույն կարգի պարող ։
Պրիմերի կոչում՝ բալետի մենակատարի բարձրագույն մասնագիտական կարգավիճակ։ Բացառություն է կազմում Փարիզյան օպերան, որտեղ 1938 թվականին պաշտոնապես հաստատվել է ավելի բարձր կոչում «էտուալ» ( étoile-աստղ),  տղամարդկանց շրջանում առաջինն այն ստացել է Սերժ Պերետին 1941 թվականին։
Բալետի պատմության մեջ առաջին պարող պրիմերը Պիեռ Բոշան էր՝ երաժշտության Թագավորական ակադեմիայի բալետի մենակատարը, որը ստեղծել էր թագավոր Լյուդովիկ 14-րդը 1669 թվականին  (պարել է  1673 թվականից 1687 թվականը) :
Անգլախոս երկրներում առաջին պարողին սովորաբար արտահայտվում է ոչ ֆրանսերեն «պերմեր»  բառով, այլ անգլերեն principal dancer ՝ հիմնական (առաջատար) պարող։
Առաջին պարուհիներին բնորոշելու համար օգտագործվում է պրիմա պարուհի տերմինը։
Բարսելոնայի գոթական թաղամաս
Գոթական թաղամասը (Barri Gòtic կամ El Gòtic, Barrio Gótico) գտնվում է Բարսելոնայի պատմական մասի կենտրոնում։ Ձգվում է Լա Ռամբլայից մինչև Վիա Լայետանա, և Միջերկրական ծովի ափից մինչև Ռոնդա դե Սենտ Պերե։ Կյուտատ Վելլա շրջանի մի մասն է։
Պայե
Պայե (Paillé), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառի Սենտի շրջանում։ Մտնում է Սոժոն կանտոնի կազմի մեջ։
Բարսելոնայի գոթական թաղամաս
Թաղամասը ընդգրկում է Բարսելոնա քաղաքի ամենահին մասերը, ներառում է քաղաքի հռոմեական պարսպի մնացորդները և մի քանի նշանավոր միջնադարյան ուղենիշներ ։ Շրջանի ներկայիս կառույցների մեծ մասը, այնուամենայնիվ, թվագրվում են 19-րդ և 20-րդ դարերին։ «Էլ Քոլլ» միջնադարյան հրեական թաղամասը, նախկին Սինագոգի հետ միասին նույնպես գտնվում են այս տարածքում ։ Գոթական թաղամասում պահպանում է լաբիրինթոսանման փողոցային պլանը՝ շատ փոքր փողոցներով, որոնք բացվում են հրապարակներում։ Թաղամասի մեծ մասը փակ է կանոնավոր երթևեկության համար, սակայն բաց է ավտոմեքենաների և տաքսիների համար։
Պայե
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17271։
Բարսելոնայի գոթական թաղամաս
Գոթական թաղամասի վավերականություն
Չնայած իր անվանը, թաղամասի մերձակա մի շարք գոթական շենքեր չեն թվագրվում միջին դարերին։ Փոխարենը, 19-րդ դարի վերջում և 20-րդ դարի սկզբում, թաղամասը ամբողջովին փոխակերպվեց մռայլ թաղամասից զբոսաշրջային վայրի՝ հսկայական վերակառուցման մի նախագծով, որը պետք է ավարտվեր 1929 Միջազգային Ցուցահանդեսի համար։ Դա թույլ տվեց, որ քաղաքը և Կատալոնիայի հարակից շրջանը դրական լույսի ներքո ներկայացվի համաշխարհային լրատվամիջոցներին ։ Կառուցված շենքերի հետագա վերականգնումն ու նոր նեո-գոթական կառույցների ստեղծումը շարունակվում էր դեռևս 1960-ական թվականներին ։
Հիմնական շենքերի շարքում վերակառուցված կամ նեո-գոթական ոճով ձևափոխված հիմնական շենքերի թվում են՝
Պայե
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բարսելոնայի գոթական թաղամաս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բարսելոնայի ճարտարապետություն
Օրլիկ (Օսկոլի վտակ)
Օրլիկ  (Орлик), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բելորեցկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Օսկոլ գետի աջ ափին 351 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 43 կմ է ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա ։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Կարտիկամ
Կարտիկամ (վրաց. კარტიკამი), հայաբնակ գյուղ Ջավախքում, Վրաստանի Սամցխե-Ջավախք մարզի Ախալքալաքի շրջանում, Աբուլ լեռան հարավային կողմում։ Գտնվում է Ախալքալաքից 5 կմ արևելք, ծովի մակարդակից 1740 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
Բնակիչներն զբաղվում են երկրագործությամբ (հացահատիկային, բանջարաբոստանային կուլտուրաների մշակություն) և անասնապահությամբ։ Հիմնականում հայ-կաթոլիկներ են։
Գյուղն ուներ միջնակարգ դպրոց (հիմնադրվել է 1886 թվականին), գրադարան, կինոկետ, բուժկետ, կապի բաժանմունք։
Պատմությունը
Բնակիչների նախնիները գաղթել են 1829—1830 թվականներին, Արևմտյան Հայաստանի Արդահանի գավառի Վել գյուղից։ Մի քանի ընտանիք գաղթել են 1917-1920 թվականներին։ Մի մասը հաստատվել են Ախալքալաքի շրջանի Խուլգումո գյուղում։
1904 թվականին կառուցված եկեղեցու մոտակայքում կա հին գերեզմանոց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի հայաբնակ գյուղեր Կատեգորիա:Ախալքալաքի շրջանի բնակավայրեր
Անյուտա (պատմվածք)
Անյուտա (Анюта), Անտոն Չեխովի պատմվածքներից, գրել է 1886 թվականին։ Առաջին անգամ լույս է տեսել 1886 թվականի մարտի 5-ին Օսկոլկի ամսագրում 1886 թվականի թիվ 8 համարում։ Չեխովի կենդանության օրոք պատմվածքն արդեն թարգմանվել է բուլղարերեն, գերմաներեն, սերբախորվաթերեն, չեխերեն ։
Պատմություն
Անտոն Չեխովը պատմվածքը գրել է 1886 թվականին։ Առաջին անգամ այն լույս է տեսել մարտի 5-ին (հին տոմարով` փետրվարի 23-ին) Օսկոլկի ամսագրի 1886 թվականի թիվ 8 համարում` ստորագրված Ա. Չեխոնտե։ Խմբագրված տարբերակը 1886 թվականին հայտնվել է Խայտաբղետ պատմություններ հավաքածուում։ Ավելի ուշ Չեխովն այն ընդգրկել է 1899-1901 թվականներին հրատարակիչ Ադոլֆ Մարքսի հրապարակած իր աշխատանքների երկրորդ հատորում։
1886 թվականի փետրվարի 16-ին (հին տոմարով` 3-ին) գրող Նիկոլայ Լեյկինին գրած նամակում Չեխովը գրել է գրաքննության հնարավոր խնդիրների մասին։
Գրաքննիչները պատմվածքն արգելել են։ Փետրվարի 6-7-ին Լեյկինը Չեխովին գրել է.
Հետագայում գրաքննության հանձնաժողովը, մի շարք կրճատումներով, թույլ է տվել «Անյուտա» պատմվածքը։ 1886 թվականի փետրվարի 13-14-ին Լեյկինը Չեխովին ասել է.
Նախքան երկերի ժողովածուում պատմությունը հրապարակելը Չեխովը լրամշակել է տեքստը։ Հեղինակը կատարել է կրճատումներ, ոճական խմբագրումներ, փոխել է Անյուտայի ոճը, հեռացրել է նրա անհաստատակամությունը ընդգծող մանրամասները։ Տեքստից հանել է իրավաբան Կլիկուշինի կերպարը, նրա մենախոսությունը տրվել է նկարիչ Ֆետիսովին։ Կերպարների ելույթներից հանվել են գռեհիկ արտահայտնությունները, վերաշարադրել է պատմության ավարտը։
Համառոտ սյուժե
Անյուտան, մի երիտասարդ աղջիկ, «Լիսաբոն» հյուրանոցում ապրում է աղքատության մեջ երրորդ կուրսի բժիշկ-ուսանող Ստեփան Կլոչկովի հետ և հանդիսանում է նրա անատոմիական մոդելը։ Նա վաստակում է ձեռագործությամբ և մտածում այն մասին, թե ինչպես դուրս գալ աղքատությունից։ Սրանց մոտ է գալիս նկարիչ Ֆետիսովը և Կլոչկովին խնդրում աղջկան մի քանի ժամով որպես մոդել տրամադրել իրեն։ Կլոչկովը համաձայնում է, բայց աղջիկը ցանկություն չունի նկարչի առջև կեցվածք ընդունելու։ Կլոչկովը պնդում է.
Ընկերները խորհում են գեղագիտության մասին։ Արվեստագետը տանում է աղջկան։ Որոշ ժամանակ անց նա վերադառնում է նկարչի մոտից` հոգնած որպես մոդել երկար կանգնելուց։ Կլոչկովը որոշում է թողնել Անյուտային, բայց կարեկցանքից ելնելով, թույլ է տալիս նրան մնալ իր հետ ևս մեկ շաբաթ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1886 պատմվածքներ Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ
Pure Heroine
«Pure Heroine», նորզելանդացի երգչուհի Լորդի դեբյուտային ստուդիական ալբոմը, որը թողարկվել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Universal, Lava, և Republic Records լեյբլներում։ Ալբոմը նկարագրվել է որպես դրիմ փոփ, էլեկտրոնիկա և էլեկտրոփոփ ժանրերի ալբոմ` մինիմալիստական արտադրությամբ, խորը բասերով և ծրագրավորված բիթերով։
Ալբոմը քննադատների մեծամասնության կողմից դրական գնահատականների է արժանացել, շատերը գնահատել են երգերի գրելու ձևը, արտադրությունը և Լորդի վոկալը։ Այն առաջադրվել է Գրեմմի 56-րդ ամենամյա մրցանակաբաշխության «Լավագույն փոփ վոկալային ալբոմ» անվանակարգում։
Որպես ալբոմի գլխավոր սինգլ թողարկվել է «Royals» երգը, որը քննադատական և առևտրային հաջողության է հասել։ Հետագայում թողարկվել են «Tennis Court», «Team» և «Glory and Gore» սինգլները։ Ալբոմը երրորդ հորիզոնականով դեբյուտ է կատարել ամերիկյան Billboard 200 չարթում, վաճառվելով 129,000 օրինակ և գլխավորել է 12 երկրների չարթերը։ «Pure Heroine»-ը 2014 թվականի լավագույն վաճառված ալբոմներից է։ Այն պլատինե է հավաստագրվել Մեծ Բրիտանիայում, կրկնակի պլատինե Կանադայում և եռակի պլատինե Ավստրալիայում և ԱՄՆ-ում` ամբողջ աշխարհում վաճառվելով առավել քան երեք միլիոն օրինակով ։
Հավաստագրումներ
!scope="row"|Colombia (ASINCOL)
!scope="row"|Malaysia (RIM)
salesamount=20,000
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2013 ալբոմներ
Դավթակ Քերթող
Դավթակ Քերթող, հայ բանաստեղծ, ապրել է 7-րդ դարում Գարդման աշխարհում ։
Աշխատություններ
Ստեղծագործություններից պահպանվել է միայն «Ողբ ի մահն Ջևանշերի մեծի իշխանին» պոեմը, որն ունի աշխարհիկ բովանդակություն։ Պոեմում հեղինակը փառաբանում է Աղվանքի քաջ զորավար Ջևանշերին, որը դավադրաբար սպանվում է։ Պոեմն ունի հայրենասիրական բովանդակություն, աչքի է ընկնում իր հերոսականությամբ և բանաստեղծական բարձր արվեստով։ Այդ պոեմը Մովսես Կաղանկատվացին ներկայացրել է իր «Պատմություն Աղվանից աշխարհի» գրքի մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միջնադարյան հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ տղամարդ բանաստեղծներ
Իմ երգը
«Իմ երգը», Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից՝ գրված 1918 թվականին ։
Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանն այս բանաստեղծությունը գրել է 1918 թվականի հունվարի 5-ին։
Ինքնագիրը չի պահպանվել ։
Բանաստեղծությունն առաջին անգամ տպագրվել է Կոստանդնուպոլսում՝ 1922 թվականին լույս տեսած բանաստեղծությունների ժողովածուում (էջ 39-40), այնուհետև՝ Երևանում՝ 1940-1959 թվականներին լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության առաջին հատորում (էջ 192) ։
Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 1-ին հատորում արտատպվել է Կոստանդնուպոլսում՝ 1922 թվականին լույս տեսած բանաստեղծությունների ժողովածուից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բանաստեղծություններ Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ Կատեգորիա:1918 գրականությունում
Վայի սյուր Էն
Վայի սյուր Էն (Vailly-sur-Aisne), Ֆրանսիայի հյուսիսում գտնվող համայնք, մտնում է Պիկարդիա երկրամասի կազմի մեջ, համայնքի գավառն է համարվում Էնան, համայնքի շրջանն է համարվում Վերվենը, համայնքը՝ Ֆեր ան Տարդենուա։ Գտնվում է Սուասոն քաղաքից 18 կմ դեպի արևելք և Ռեյմս քաղաքից 52 կմ դեպի արևմուտք, նաև գտնվում է Էնա գետի աջ ափին։
Համայնքի բնակչությունը 2012 թվականի մարդահամարի տվյալներով կազմել է 2 055 մարդ։
Պատմություն
Վային հիմնադրվել է գալլերի կողմից։ Հնագիտական պեղումների ժամանակ համայնքի հյուսիսային հատվածներում հայտնաբերվել են մարդկանց հետքեր, որոնք դեռևս ապրել էին Հուլիոս Կեսարի ժամանակներում։ Դրանից հետո, հաջորդ դարերում Վայիի պատմության գլխավոր թատերաբեմում հայտնվել է միայն Շառլ Հաղթանակողի առաջնորդած տարիները։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Վային եղել է կռիվների էպիկենտրոնում և ավերվել է համայնքի ավելի քան 90 %-ը։
Տնտեսություն
Զբաղված բնակչության կառուցվածքը․
1 մարդու տարեկան եկամուտը, եվրոյով (2011 թվական) — 20 041 (ամբողջ Ֆրանսիայում — 25 140, Էնայի գավառում — 21 148)։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվի դինամիկա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Անդրե Աղասի
Տասնչորս տարեկանում Անդրեն մեկնեց Ֆլորիդա՝ Նիկ Բոլետիերիի թենիսի ակադեմիայում սովորելու։ Պրոֆեսիոնալ թենիսիստ է դարձել տասնվեց տարեկանում, իսկ 19 տարեկանում վաստակեց ավելի քան 2 միլիոն դոլար և Պրոֆեսիոնալ թենիսիստների ասոցիացիայի վարկանիշում բարձրացավ երրորդ տեղ։ Հետագա կարիերայի ընթացքում հաղթեց 60 անհատական մրցաշարերում, այդ թվում՝ Մեծ սաղավարտի 8 մրցաշարերում և դարձավ պատմության մեջ «Ոսկե սաղավարտի» առաջին մրցանակակիրը տղամարդկանց մեջ՝ տարբեր տարիներին հաղթելով Մեծ սաղավարտի բոլոր 4 մրցաշարերը և Օլիմպիական խաղերը։ ԱՄՆ հավաքականի կազմում 3 անգամ նվաճել է Դևիսի գավաթը, որը համարվում է տղամարդ թենիսիստների ամենահեղինակավոր մրցանակը։ 1995-2003 թվականներին 101 շաբաթների ընթացքում եղել է աշխարհի առաջին ռակետը՝ 2003 թվականին դառնալով պատմության մեջ առաջին թենիսիստը, ով հասուն տարիքում գլխավորում էր Պրոֆեսիոնալ թենիսիստների ասոցիացիան։
Մարզական հաջողություններից զատ՝ Աղասին հայտնի է նաև իր բարեգործական գործունեությամբ։ Նա Անդրե Աղասի Կրթական հիմնադրամի, տղաների և աղջիկների սպորտային ակումբի և Անդրե Աղասի քոլեջի նախապատրաստական ակադեմիայի հիմնադիրն է և «Մարզիկները հանուն հույսի» կազմակերպության համահիմնադիրը։ Մարդասիրական ոլորտում նրա ծավալած գործունեությունը 2 անգամ արժանացել է Պրոֆեսիոնալ թենիսիստների ասոցիացիայի Արթուր Էշի անվան մրցանակին՝ «Բարեգործության և մարդասիրության» համար։ 2011 թվականին Անդրե Աղասու անունը ներառվեց թենիսի փառքի միջազգային ցուցակում՝ չնայած դրանից 2 տարի առաջ նրա մոտ հայտնաբերված մեթամֆետամինի ընդունման փաստին։
Անդրե Աղասին հաջողակ գործարար է, ում հետաքրքրությունների մեջ մտնում է շինարարական, ռեստորանային և հյուրանոցային բիզնեսը, անշարժ գույքի առք ու վաճառքը, մարզական և գիշերային ակումբներ։ Առաջին կնոջ՝ դերասանուհի և մոդել Բրուք Շիլդսի հետ ամուսնալուծությունից հետո, 2001 թվականին ամուսնացավ հանրահայտ թենիսիստուհի, դասական Ոսկե սաղավարտի մրցանակակիր Շտեֆի Գրաֆի հետ, ում հետ այժ ունի 2 երեխա։
Մանկություն և ընտանիք
Անդրե Աղասին ծնվել է 1970 թվականի ապրիլի 29-ին Լաս Վեգասում՝ Նևադայում՝ դառնալով Էմանուել «Մայք» Աղասիի և Էլիզաբեթ Դեդլիի չորրորդ և վերջին երեխան։ Էմանուել Աղասին իրանական, այնուհետև ամերիկյան բռնցքամարտիկ էր, ծնված Թեհրանում՝ հայկական ընտանիքում։ Էմանուելը մասնակցել է 1948 և 1952 թվականների Օլիմպիական խաղերին, որտեղ ներկայացրել է Իրանը։ Նրա հայրը՝ հյուսն Դավիթ Աղասյանը, ծնվել է Կիևում և քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ արտագաղթել է Իրան, որտեղ խուսափելով թուրքական ջարդերից՝ փոխել է ազգանունը քիչ աչքի ընկնող ազգանունով՝ Աղասի, իսկ Մայքի մայրը՝ Նունիան, եղել է հայուհի Թուրքիայից։ Որոշ աղբյուրներ, բացի հայկականից, հայտնում են Աղասիի ասորական կամ պարսկական արմատների մասին, բայց ո՛չ Անդրեի, ո՛չ էլ իր հոր ինքնակենսագրության մեջ այդ վարկածները չեն հաստատվում։
Էմանուել Աղասին ծանոթացել է թենիսի հետ և շատ սիրել այս խաղը Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի ժամակակ. տեսնելով թե ինչպես են ամերիկյան քրիստոնեական եկեղեցու առաքելական ծառայությանը կից թենիսի մարզադաշտում խաղում ամերիկացի և բրիտանացի զինվորները։ Նրանցից մեկը նվիրեց տղային իր առաջին ռակետկան, որը փոքր-ինչ ուշ տղան իր հետ տարավ ԱՄՆ։
Աղասին արտագաղթեց ԱՄՆ 1952 թվականի վերջերին. նա պահպանեց իր սերը թենիսի նկատմամբ՝ կառուցելով հողե-բետոնային թենիսի մարզադաշտ իր լասվեգասյան տան մոտ, որտեղ ապրում էր իր ընտանիքը։ Իր բոլոր երեխաների հետ դեռ մանուկ հասակից նա զբաղվում էր թենիսով․ աղջիկների՝ Ռիտայի ու Թամիի և ավագ որդու Փիլիպի հետ (ապագայում Անդրեն իր ընտանիքն անվանում է «Թենիսի ֆոնի Թրեպպեր»), բայց ամենամեծ հաջողությանը հասավ փոքրի հետ։ Անդրեի ծնվելու առթիվ Մայքը պատվիրեց հատուկ խաղալիք օրորոցի համար, որը իրենից ներկայացնում էր թենիսի գնդակ ռակետի հետ։ Հայրը ինքն էր մշակում խաղալիքներ իր տղայի զարգացման համար, որոնք իր տեսանկյունից պետք է ապագայում վերջինիս օգնեին ավելի լավ տիրապետել ռակետին։ Իսկ երբ Անդրեն սկսեց քայլել, Մայքը նրան տվեց ռակետը և սկսեց գնդակներ նետել նրա ուղղությամբ։ Չորս տարեկանում տղան արդեն տիրապետում էր բոլոր հիմնական հարվածներին, իսկ արդեն վեց տարեկանում ի վիճակի էր ետ մղել հոր բոլոր մատուցումները։ Քիչ ուշ Մայքը սկսեց մարզել իր բոլոր ավագ երեխաներին ավտոմատ մատուցումներ տվող սարքի միջոցով և ստիպում էր կրտսեր որդուն մեկ օրում երկուս ու կես հազար գնդակ ետ մղել։ Մայքը կազմակերպում էր Անդրեի համար հանդիպումներ (երբեմն էլ ընկերեկան խաղեր) հայտնի նոր և հին թենիսիստներ հետ, ինչպիսիք էին Ռոբբի Ռինգսոնը, Ջիմմի Կոնորսոնը, Իլիե Նաստասեն, Բյոռն Բորգը, Հարոլդ Սոլոմոնը նաև նրան տանում էր (երկու ավագ երեխաներին էլ՝ Ռիտային և Ֆիլին) մրցաշարերի Սոլթ Լեյք Սիթի և Հյուսթոն, հարյուրավոր կիլիոմետրեր հեռու, քանի որ ավելի մոտ պատանեկան մրցաշարեր չկային։
Տասը տարեկան հասակում Անդրեն պարտվեց ԱՄՆ-ի պատանեկան մրցաշարի երկրորդ շրջանում, տասնմեկ տարեկանում՝ կիսաեզրափակիչում։ Տասներեք տարեկանում հայրը նրան ուղարկեց Նիք Բոլոտիերիի հայտնի թենիսային ակադեմիա Բրեյդենթոնում՝ Ֆլորիդա։ Մայքն արդեն մի քիչ ծանոթ էր Բոլոտիերիին 60-ական թվականներից, երբ վերջինս սկսնակ մարզիչ էր․ նա այդ որոշումը կայացրեց՝ նայելով մարզիչի սաների հաջողությունների մասին հեռուստահաղորդումը և ընդունելով այդ ժամանակվա լավագույն սաներից մեկի՝ Ահարոն Կրիկստեյնի հոր խորհուրդը։ Արդյունքում Բոլոտիերին ոչ միայն Անդրեին անվճար տեղ տրամադրեց ակադեմիայում, այլ նաև մնաց նրա մարզիչը մինչև 1993 թվականը։ Նոր մարզիչը վերափոխեց տղայի խաղը, եթե հայրը սովորեցրել էր նրան առաջին հնարավորության դեպքում գնալ դեպի ցանցը, ապա նրանից ակադեմիայում պատրաստեցին ետին գծի հուսալի խաղացողի։
Ճանապարհ դեպի թենիսի վերնախավ (1986-1988)
14 տարեկանում Անդրե Աղասին նվաճեց իր առաջին ազգային կոչումը՝ դառնալով ԱՄՆ-ի չեմպիոն մինչև 16 տարեկան պատանիների շրջանում և արդեն 15 տարեկանում լրջորեն ծրագրում էր իր պրոֆեսիոնալ կարիերան։ Որպես պրոֆեսիոնալ Անդրեն սկսեց իր ելույթները Կալիֆոռնիայի Լա Քվինտա վայրում անցկացվող Գրան-պրիի մրցաշարում 1986 թվականի փետրվարին՝ դեռ 16 տարին չբոլորած։ Հենց առաջին խաղակեսում նա հաղթեց իր հայրենակից Ջոն Օսթինին՝ 6-4, 6-2, իսկ երկրորդ խաղակեսում պարտություն կրեց շվեդ առաջատար թենիսիստ Մաթս Վիլանդերից, ով այդ պահին Պրոֆեսիոնալ թենիսիստների ասոցիացիայի ռեյտինգում երրորդն էր։ Հաջորդ պրոֆեսիոնալ մրցաշարին նա մասնակցեց միայն հուլիսին՝ հասնելով «չելենջեր» դասի մրցաշարի եզրափակչին Սկենկտադիում (Նյու Յորք)։ Ռեյտինգում զբաղեցնելով 310-րդ տողը՝ նա առավելության հասավ աստիճանակարգով իրենից բարձր դիրքերում գտնվող չորս մրցակիցների հանդեպ՝ եզրափակչում զիջելով աշխարհի 33-րդ թենիսիստ Ռամեշ Կրիշնանուին։ Օգոստոսին նա, նախքան աշխարհի նախկին առաջին թենիսիստ Ջոն Մաքինրոյից պարտություն կրելը, պարտության մատնեց համաշխարհային թենիսի ընտրանուց իր մրցակից, ռեյտինգում 12-րդ տեղը զբաղեցնող Թիմ Մայոտտին։ Նույն թվականին Աղասին առաջին անգամ մասնակցեց Մեծ սաղավարտի մրցաշարին՝ ԱՄՆ բաց առաջնությանը, բայց հենց առաջին շրջանում պարտություն կրեց ևս մեկ ամերիկացուց՝ Ջերեմի Բեյթսից ։ Անդրեն տարին ավարտեց աշխարհի թենիսիստների առաջին հարյուրյակում՝ արդեն զբաղեցնելով 91-րդ տեղը արդյունքով ։
1987 թվականին ապրիլին Աղասին իր կարիերայում առաջին անգամ հասավ մինչև Գրան պրի մրցաշարի եզրափակիչ։ Դա տեղի ունեցավ Սեուլի Բաց չեմպիոնատի ժամանակ, որտեղ լինելով ութերորդը, նա քառորդ եզրափակչում անցած տարվա վիրավորանքի համար վրեժ լուծեց մրցաշարի առաջին թենիսիստ Քրիշնանուից, սակայն երեք սեթանոց եզրափակչում այնուամենայնիվ չկարողացավ դիմակայել իրենից ավելի փորձառու Ջիմ Գրաբբին ։ Օգոստոսի սկզբին Գրան պրի մրցաշարում Սթրաթթոն Մաունթինում (Վերմոնտ) նա իր կարիերայում առաջին անգամ պարտության մատնեց համաշխարհային ռեյտինգի առաջին տասնյակում գտնվող իր մրցակցին՝ ավստրալիացի Պետ Կեշին, բայց կիսաեզրափակչում նրան խոչընդոտեց Իվան Լենդլը՝ այն ժամանակվա աշխարհի առաջին թենիսիստը։ Այնուամենայնիվ՝ երիտասարդ ամերիկացին կարողացավ սեթ վերցնել վաստակավոր մրցակցից՝ խաղն ավարտելով 2-6, 7-5, 3-6 հաշվով ։ Խաղաշրջանի իր վերջին մրցաշրջանի՝ Իթափարիքում (Բրազիլիա) անցկացվող Հարավային Ամերիկայի բաց չեմպիոնատի ժամանակ Անդրեն նորից ութերորդն էր։ Քառորդ եզրափակչում և կիսաեզրափակչում նա հաջորդաբար պարտության մատնեց երրորդ և երկրորդ համարները կրող մրցակիցներին, իսկ եզրափակչում հաղթեց Լուիս Մաթթերին՝ կորտի տերերից մեկին, և կյանքում առաջին անգամ պրոֆեսիոնալ մրցաշարում կոչում ձեռք բերեց ։ Տարվա ավարտին, նույնիսկ դեռ չբոլորած 18 տարին, նա վարկանիշում զբաղեցնում էր 25-րդ տեղը ։
Աղասիի կարիերայում իսկական հայտնություն կատարվեց 1988 թվականին։ Այդ տարիվա ընթացքում Անդրեն հաղթեց 6 Գրան պրի մրցաշարերում (որոնցից առաջինը արդեն փետրվարին էր), ինչպես նաև հասավ մինչև կիսաեզրափակիչ Մեծ սաղավարտի միանգամից երկու մրցաշարերում։ Ֆրանսիայի Բաց առաջնության ժամանակ նա կիսաեզրափակչում հինգ սեթերում պարտվեց ապագա չեմպիոն Մաթս Վիլանդերին, ով այդ պահին երրորդն էր ռեյտինգում։ Իսկ ԱՄՆ-ի Բաց առաջնության ժամանակ չորս սեթերում պարտվեց Իվան Լենդլին, ով դեռևս գլխավորում էր Պրոֆեսիոնալ թենիսիստների ասոցիացիայի վարկանիշային ցուցակը ։ Արդեն ապրիլին Աղասին հրավիրվեց ԱՄՆ-ի հավաքական՝ Դևիսի գավաթի խաղին և օգնեց Առաջին ամերիկյան թիմին հաղթել Պերուի հավաքականին կիսաեզրափակիչ խաղում, որից հետո նաև եզրափակիչ խաղում՝ արգենտինացիներին և հաջորդ տարի վերադառնալ Համաշխարհային խումբ՝ մրցույթների բարձրագույն դիվիզիոն ։ Խաղաշրջանի արդյունքը 18-ամյա մարզիկի համար վարկանիշում բարձր՝ երրորդ տեղում զբաղեցրած տեղն էր, չնայած Մասթերս մրցաշարում՝ աշխարհի լավագույն թենիսիստների տարվա ամփոփիչ մրցույթում, նա խմբային փուլում պարտվեց ոչ միայն Լենդլին, այլև ռեյտինգում ութերորդ տեղը զբաղեցնող շվեյցարացի Հլասեկին և կիսաեզրափակիչ դուրս չեկավ ։ 1988 թվականի վերջում Աղասին վաստակել էր արդեն ավելի քան երկու միլիոն դոլար՝ կարիերայի սկզբից ի վեր խաղալով ընդամենը 43 մրցաշար՝ ավելի քիչ, քան թենիսի պատմության մեջ որևէ մեկը , և սահմանեց թինեյջերի կողմից անընդմեջ տարած հաղթական խաղերի թվով ռեկորդ (17 տարի անց ռեկորդը գերազանցվեց Ռաֆայել Նադալի կողմից) ։ Այդ խաղաշրջանի արդյունքներով նա Պրոֆեսիոնալ թենիսիստների ասոցիացիայի կողմից արժանացավ «Տարվա առաջադիմություն» մրցանակին ։ Այդուհանդերձ, նրա՝ շոուի հանդեպ սերն ու ոչ միայն հաղթելու, այլև հանդիսատեսին զվարճացնելու բացահայտ ձգտումը երբեմն չափն անցնում էին՝ կոլեգաների մոտ առաջացնելով դժգոհություն։ Այդպիսի դեպք, մասնավորապես, տեղի ունեցավ Դևիսի գավաթի Արգենտինայի հավաքականի հետ խաղի ժամանակ, երբ Աղասին, խաղալով Մարտին Հայթեի հետ, ցուցադրաբար բռնեց նրա ուղարկած գնդակը, ասես ցույց տալով, որ նրան է տալիս գեյմը խղճահարությունից դրդված։
Բարձրագույն տիտղոսներ՝ Դևիսի գավաթ և Մեծ սաղավարտի առաջին տիտղոս (1989-1992)
Համեմատած 1988 թվականի հետ, հաջորդ խաղաշրջանը Աղասիի համար պակաս հաջող էր։ 1989 թվականին նա ստացավ միայն մեկ կոչում (Օռլանդոյի մրցաշարում) և մեկ անգամ հասավ եզրափակիչ Իտալիայի բաց առաջնության ժամանակ, որտեղ և նրան պարտության մատնեց ռեյտինգում ավելի ցածր հորիզոնական զբաղեցնող արգենտինացի Ալբերտո Մանչինիին։ Դևիսի գավաթի կիսաեզրափակիչ ԳՖՀ-ի հավաքականի հեետ խաղում նա պարտություն կրեց ոչ միայն Բորիս Բեկկերից (ում հետ խաղում գրանցեց 2-0 հաշվով մեկական սեթ և 5-4 հաշիվ՝ երրորդ սեթում), այլև ավելի քիչ հայտնի Կարլ Ուվե Շտեեբից։ Խաղաշրջանի խոշորագույն հաջողությունն էր, ինչպես և նախորդ տարի, ԱՄՆ-ի Բաց առաջնության ժամանակ կիսաեզրափակիչ դուրս գալը, որտեղ նորից նրա՝ եզրափակիչ տանող ճանապարհը խոչընդոտեց Իվան Լենդլը։ Չնայած արդյունքների նվազմանը, Աղասիին հաջողվեց պահպանել բավականին բարձր դիրք, որպեսզի տարվա վերջում մասնակցեր Մասթերս մրցաշարին ։
1990 թվականին Աղասին նորից վերադարձավ լավ մարզավիճակի։ Նա հաղթեց, մասնավորապես, Ինդիան Ուելզի Բարձր դասի մրցաշարում աշխարհի երրորդ թենիսիստ Ստեֆան Էդբերգին եզրափակչում և առաջին անգամ իր կարիերայում հասավ Մեծ սաղավարտի գավաթի մրցաշարի եզրափակիչ։ Ֆրանսիայի թենիսի բաց առաջնությունում երրորդ համարը կրող Անդրեն զիջեց գրունտային խաղերի վարպետ, էկվադորցի Անդրես Գոմեսին 3-6, 6-2, 4-6, 4-6 հաշվով։ Երեք ամիս անց Աղասին խաղաշրջանում երկրորդ անգամ խաղում էր Մեծ սաղավարտի գավաթի մրցաշարի եզրափակչում։ ԱՄՆ-ում եզրափակչում նրա հակառակորդն էր ավելի երիտասարդ (1971 թվականին ծնված) ամերիկացի Փիթ Սամփրասը։ Չնայած այդ պահին Աղասին աշխարհի չորրորդ թենիսիստն էր, իսկ Սամփրասը միայն տասներկուերորդը, Անդրեն չկարողացավ հակադարձել Փիթի խաղին և պարտվեց նրան երեք սեթերում 4-6, 3-6, 2-6 հաշվով։ ՊԹԱ-ի աշխարհի առաջնությունում (այդ տարվանից այդպես կոչվեց Մասթերս մրցաշարը) Աղասին կարողացավ հաղթահարել խոշորագույն մրցումների եզրափակիչներում պարտություններ կրելու կանխակալությունը։ Խմբային փուլում զիջելով այդ պահին ռեյտինգը գլխավորող Էդբերգին՝ նա առավելության հասավ Սամփրասի և իսպանացի Էմիլիո Սանչեսի նկատմամբ, կիսաեզրափակչում գերազանցեց աշխարհի երկրորդ թենիսիստ Բորիս Բեկկերին, իսկ եզրափակչում ոչ վաղ անցյալում կրած պարտության համար վրեժ լուծեց Էդբերգից՝ հաղթելով նրան 5-7, 7-6, 7-5, 6-2 հաշվով ։ Խաղաշրջանի ամենավերջում Անդրեն ևս մեկ հաջողություն ունեցավ. ԱՄՆ-ի հավաքականի կազմում նա առաջին անգամ հաղթեց Դևիսի գավաթի եզրափակչում։ Եվ կիսաեզրափակչում, և եզրափակչում նա տարավ մեկական հաղթանակ և կրեց մեկական պարտություն (Թոմաս Մուսթերսից՝ Ավստրիայի գրունտային կորտերում և ավստրալիացի Դարեն Կեհիլից՝ եզրափակչի չորրորդ հանդիպման ժամանակ, որն արդեն ոչինչ չէր որոշում ամերիկացիների կողմից բոլոր երեք հանդիպումներում հաղթելուց և դրանով իսկ խաղը տանելուց հետո )։ Կեհիլի հետ հանդիպման ժամանակ նա հրաժարվեց շարունակել խաղն առաջին սեթում պարտվելուց հոտո՝ բողոքելով աճուկի վնասվածքից, որից հետո բաց թողեց ITF հովանու տակ անցկացվող Մեծ սաղավարտի գավաթի խաղերը, որտեղ պետք է հանդես գար որպես Ֆրանսիայի և ԱՄՆ-ի բաց առաջնությունների ֆինալիստ։ Սկզբում Միջազգային ֆեդերացիան նրան հաջորդ տարվա Ֆրանսիայի բաց առաջնությանը մասնակցելու իրավունքից ցանկանում էր զրկել, սակայն արդյունքում սահմանափակվեց խոշոր տուգանքով։
1991 թվականին Աղասին երկրորդ անգամ անընդմեջ դուրս եկավ Ֆրանսիայի բաց առաջնության եզրափակիչ։ Լինելով չորրորդը՝ նա կիսաեզրափակչում հաղթեց վարկանիշում երկրորդ տեղը զբաղեցնող Բեկկերին, բայց այդ անգամ էլ չկարողացավ արժանանալ կոչումի, հինգսեթանոց եզրափակչում պարտություն կրելով ևս մեկ երիտասարդ ամերիկացուց՝ աշխարհի իններորդ թենիսիստ Ջիմ Կուրիեից 6-3, 4-6, 6-2, 1-6, 4-6 հաշվով ։ Հենց այդ տարի նա առաջին անգամ 1987 թվականից հետո մասնակցեց Ուիմբլդոնի մրցաշարին, և, ի տարբերություն իր նախորդ՝ առաջին շրջանում ավարտված այցելության, հասավ մինչև քառորդ կիսաեզրափակիչ՝ ցույց տալով, որ խոտածածկ կորտերը նրա համար բացառապես խնդիր չեն։ Հավաքականի հետ նա նորից հասավ Դևիսի գավաթի եզրափակիչ, և եզրափակչում Լիոնի գորգի վրա ամերիկացիների համար միավոր բերեց Ֆրանսիայի թիմի հետ առաջին հանդիպման ժամանակ՝ հաղթելով Գի Ֆորժեին։ Սակայն դրանից հետո նրա թիմակիցները՝ Փիթ Սամփրասը, Քեն Ֆլեկն ու Ռոբերտ Սեգուսոն անընդմեջ պարտվեցին երեք խաղերում՝ անցած տարում վաստակած գավաթը փոխանցելով կորտի տերերին ։
1992 թվականին, Ֆրանսիայի բաց առաջնությանը, Աղասին համաշխարհային թենիսի վարկանիշում իջավ մինչև 12-րդ տեղը, համեմատած երկու նախորդ փորձերին՝ ոչ մեծ հետքայլ կատարեց, եզրափակչում պարտություն կրելով այդ պահին վարկանիշը գլխավորող Կուրիեից։ Սակայն ավելի քիչ քան մեկ ամիս անց Ուիմբլդոնի սիզամարգերի վրա, որոնցից մինչ այդ մի քանի տարի խուսափում էր, նա ոչ միայն եզրափակիչ դուրս եկավ, այլև վերջապես նվաճեց իր առաջին հաղթանակը Մեծ սաղավարտի մրցաշարում։ Հաղթելով Ուիմբլդոնի երկու բազմակի չեմպիոններին՝ Բորիս Բեկկերին և Ջոն Մաքինրոյին, որոշիչ խաղում Անդրեն գերազանցեց ութերորդ համարի տակ հանդես եկող խորվաթ Գորան Իվանիշևիչին 6-7, 6-4, 1-6, 6-4 հաշվով։ Այս խաղաշրջանում Անդրեն հաղթեց ևս երկու մրցաշարերում՝ Ատլանտայում և Տորոնտոյում, իր ծառայության ցուցակում՝ ՊԹԱ-ի մրցաշարերում տարած հաղթանակների թիվը հասցնելով 17-ի։ 1992 թվականը ևս հաջող էր նրա համար զուգընկերներով խաղերի ողջ կարիերայի ընթացքում. միավորելով ուժերը զուգախաղերի վետերան Ջոն Մաքինրոյի հետ՝ նա սկզբից հասավ Ֆրանսիայի բաց առաջնության քառորդ եզրափակիչ, որից հետո էլ՝ Կանադայի բաց առաջնության եզրափակիչ ։ Չնայած նրա՝ զուգախաղի միակ կոչումը դեռ առջևում էր, հենց 1992 թվականին զբաղեցրեց իր կարիերայում ամենաբարձր տեղը զուգընկերներով խաղացողների վարկանիշում ։ Խաղաշրջանի վերջում Աղասին իր կարիերայի ընթացքում երկրորդ անգամ ԱՄՆ-ի հավաքականի կազմում նվաճեց Դևիսի Գավաթը՝ թիմին երեք խաղերում բերելով հինգ միավոր (խաղաշրջանի վերջին՝ եզրափակչում շվեյցարացի Մարկ Ռոսեի հետ նախատեսված խաղը չկայացավ, քանի որ ամերիկացիները խաղը տարան վաղաժամ) ։
Թռիչքներ և անկումներ կարիերայի ընթացքում (1993-1997)
1993 թվականի խաղաշրջանն Աղասիի համար կարճ տևեց․ սկզբից բրոնխիտի պատճառով, որը ստիպեց նրան բաց թողնել Ավստրալիայի բաց առաջնությունը, իսկ հետո՝ աջ դաստակի զարգացող տենդինիտի պատճառով ։ Այնպես որ ամերիկացին այն ավարտեց վարկանիշային աղյուսակի առաջին քսանյակի սահմաններից դուրս։ Նրա հոր կարծիքով, Անդրեն ուղղակի այդ սեզոնում թայմ-աուտ վերցրեց, թուլանալով 1992 թվականի հաղթանակներից հետո։ Չնայած դրան, նա Ուիմբլդոնում հասավ քառորդ եզրափակիչ, որտեղ պարտվեց առաջին համարի տակ ներկայացող Սամփրասին, մեկ տարվա ընթացքում անհատական խաղերում հաղթեց երկու մրցաշրջաններում (Սան Ֆրանցիսկոյում և Սքոտսդեյլում) և իր կարիերայում միակ ՊԹԱ-ի զուգընկերներային խաղերով՝ Ցինցիննատիի Բարձրագույն կարգ ունեցող մրցախաղում։ Պետր Կորդի հետ նա սկզբից կիսաեզրափակչում հաղթեց աշխարհի լավագույններից մեկին՝ Պատրիկ Մակինրոյ-Ռիչի Ռենբերգ զույգին, իսկ եզրափակչում 7-6, 6-4 հաշվով պարտվեց շվեդական Հենրիկ Հոլմ-Ստեֆան Էդբերգ զույգին ։ Այդ խաղաշրջանում Անդրեի 10 տարվա մարզչական գործունեությամբ զբաղված Նիկ Բոլետյերին հայտարարեց նրանց համագործակցության ավարտի մասին՝ պատճառաբանելով, որ իր սանը պատրաստ չէ 100 %-ով կենտրոնանալ մարզումների վրա ։ Դեկտեմբերի վերջին տասնօրյակում Աղասին վիրահատություն տարավ, որը ստիպեց նրան ևս մեկ տարի հետաձգել իր առաջին այցելությունն Ավստարալիայի բաց առաջնություն՝ Մեծ սաղավարտի միակ մրցաշարը, որում նա դեռ մասնակցություն չէր ցուցաբերել ։