cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Երեխաները Բյուզանդիայում
Երեխաներին լքելը
Սկսած Կոստանդին Մեծի (306—337) կառավարման ժամանակներից, պետությունը սկսեց ուշադրություն դարձնել որբ երեխաներին աջակցելու հարցերին։ 315 թվականին նա, նպատակ ունենալով վերացնել մանկասպանությունը, իրավունք տվեց պրեֆեկտին գումար տրամադրել չունևոր ծնողներին։ Այդ օրենքը սկզբում տարածվում էր միայն Իտալիայի վրա, և 322 թվականին նմանատիպ օրենք ընդունվեց Աֆրիկայի համար։ Սակայն հայտնի չէ, արդյոք այդ ծրագիրը տարածված էր ողջ կայսրությունում, իսկ Հուստինիանոս I (528—565) օրենսդրության մեջ չկա հիշատակություն նմանատիպ վճարումների մասին։ Հավանաբար, Կոստանդինի այդ որոշումը շատ թանկ էր։ Սակայն, դրանով հանդերձ, Կոստանդինը չարգելեց երեխաներին թողնելու հին սովորույթը։ Նա փոխեց Տրայանոսի օրենքը կարգավիճակի մասին, և հիմա, ստրուկներ կլինեն նրանք, թե ազատներ, չէր որոշվում նրանով, թե ովքեր էին նրա կենսաբանական ծնողները, որոնց իրավունքները ամբողջությամբ կորսված էին, այլ որոշվելու էր նրանց որդեգրած ծնողների կողմից։ 336 թվականին Կոստանդինը արգելեց որևէ մեկին ժառանգել իր չամուսնացած մորը։ Պատմաբան Ջ.Բոսուէլլի կարծիքով, այս օրենքների նպատակը ընտանիքի ամրապնդումն էր և  հասարակության մեջ տնտեսական և քաղաքական հավասարակշռության բարձրացումը ։ Մյուս տեսակետի համաձայն, դրա նպատակը երեխաների թողնելը անընդունելի դարձնելն էր և որդեգրումների թիվն ավելացնելը։ Հաջորդ կայսրերի օրոք այս օրենքները վերահաստատվում էին չնչին փոփոխություններով։ Թեոդոսիոս II (402—450)  կայսրը պարտավորվեց որդեգրողների երեխաներին գրանցել տեղի եպիսկոպոսի մոտ՝ նրանց իրավունքների պաշտպանության համար։ 529 թվականին Հուստինիանոս I-ն արգելեց որդեգրողներին գտնված երեխաներին ստրկացնել։ 541 թվականի օրենքով, երեխաներին լքողները հրապարակավ կարող էին կախաղան բարձրացվել։ Վերջապես Դիգեստներում ընդունվեց III դարի իրավաբան Հուլիոս Պավլոսի բացատրությունը, որը երեխաներին լքելը հավասարազոր էր համարում մանկասպանությանը։ Հետագա օրենսդրությունը այս սկզբունքներով է առաջնորդվել։
Որբերի ճակատագրով, որոնք գտնվում էին համայնքի խնամակալության տակ, զբաղվում էր հատուկ բաժինը, հատուկ պաշտոնյայի` օրֆանոտրոֆի ղեկավարությամբ, որի հսկողության տակ էին գտնվում պետական որբանոցների համակարգը։ Գոյություն ունեին նաև Եկեղեցու կողմից կառավարվող մանկապարտեզներ (βρεφοτροφεία ), որտեղ, հավանաբար, երեխաները մնում էին մինչև մանկատուն տեղափոխվելը։
Որդեգրում
Բյուզանդիայում որդեգրումը, մկրտության և ծիսական արարողությունների հետ միասին, համարվում էր «բարեկամություն ըստ համաձայնության» ձևերից մեկը, ի հակադարձություն արյունակցական բարեկամության ձևին։ Որդեգրման ու մկրտության ազգականության համար կիրառվել է նմանատիպ տերմինաբանություն, ինչը պայմանավորված կայսր Լևոն VI-ի (886—912) օրենսդրական բարեփոխումների հետ, երեք նովելլներ նվիրել էր որդեգրման հետ կապված հարցերին։ 24-րդ նովելլը հաստատում էր, որ առավել անընդունելի են ամուսնությունները ազգականների և որդեգրած ծնողների միջև, քանի որ որդեգրումը հաստատվում է եկեղեցական օրհնությամբ։ Փաստացիորեն, այս նովելը որդեգրողին հավասարեցնում էր կնքահոր հետ։ 24-րդ և 27-րդ նովելլները ընդլայնում էին պոտենցիալ որդեգրողների ցանկը, դրանց ավելացնելով աղջիկներին, անզավակ կանանց և ներքինիներին։ Այս պահից վերջնականապես ավարտվում էր որդեգրման հետևանքով «patria potestas» իրավունքների հաստատումը, որը ընկալվում էր որպես երեխայի նկատմամբ խնամքի դրսևորում։ Երեխայի պարտականությունն էր համարվում ծեր տարիքում ծնողներին խնամելն ու ունեցվածքը ղեկավարելը՝ դրա առկայության դեպքում։
XIII—XIV դարերում պահպանվել են բավականաչափ իրավաբանական փաստաթղթեր որդեգրման մասին։ Նրանցից որոշները կնքվել են կենսաբանական և խնամակալ ծնողների միջև, մյուսները՝ որդեգրողների և որդեգրվողների։
Առաջին պարագայում, օրինակ` աղքատ այրին մնալով միայնակ իր երկու աղջիկների հետ, նրանցից մեկին տալիս էր ավելի ապահովված ընտանիքի խնամակալությանը։ Երկրորդ պարագայում պայմանագիրը կնքում էին անպտուղ զույգերը, ցանկանալով շարունակել իրենց տոհմը, 25 տարին լրացած կամ ավելի մեծ մարդկանց հետ։ Հենց իրենցով այս պայմանագրերը չէին հաստատում որդեգրման հարաբերություններ, որի համար նախկինի պես պահանջվում էր եկեղեցու մասնակցությունը։ Պայմանագիրը ներկայացնում էր կողմերի պարտավորությունները. խնամակալություն ստանձնած մայրը խոստանում էր չհրաժարվել պայմանագրից, և հատկապես, երեխային հետ վերադարձնելուց։ Որդեգրվողը իր հերթին պարտավորվում էր ծառայել իր խորթ ծնողներին, իր հարազատ ծնողների պես և նրանց հարգանքով վերաբերվել։ Ծնողների այլ պարտականությունները կարող էին ընդգրկել նաև ամուսնական տարիքի հասնելու ժամանակ օժիտ տալը և նույնիսկ երեխային իր ժառանգ նշանակելը։ Այդ ճանապարհով, թեև որդեգրած երեխան մտնում էր ընտանիքի մեջ, հարկահանության տեսանկյունից համարվում էր ընտանիքի անդամ, սակայն որոշ դեպքերում նա կարող էր ունենալ ավելի քիչ իրավունքներ, քան եթե լիներ հարազատ։ Թեև նման պայմանագրերը հայտնի չեն ավելի վաղ շրջաններում, դրանց ձևակերպումները, հավանաբար, շատ ավելի վաղ են։
Ավելի հայտնի երևույթ է համարվում Միքայել Փսելիոսի որդեգրության վերաբերյալ մանրամասն նկարագրությունը, որը նա իրականացրել է, երբ նրա միակ դուստրը 8 տարեկան հասակում մահացել է։ Ցանկանալով ապահովել որդեգրած դստեր ապագան՝ Փսելոսը վաղ տարիքում ամուսնացնում է նրան ոմն Էլպիդիոսի հետ, օժիտ տալով 50 ֆունտ ոսկի, որից 20-ը պետք է գնային Էլպիդիոսի համար պրոտոսպաֆարի պաշտոն գնելու համար։ Այն բանից հետո, երբ Էլպիդիոսն իրեն ցույց տվեց որպես ալարկոտ և պաշտոն վարելու անընդունակ, ամուսնությունը չեղյալ համարվեց և որդեգրած դուստրը ամուսնական պայմանագիր կնքեց այլ մարդու հետ։ Նրա որդուն Փսելիոսը դիտարկում էր որպես իր հաջորդ։ Ընդհանուր առմամբ լավ ամուսնության հոգացությունը որդեգրած երեխաների համար տարածված երևույթ էր։ XI դարում գոյություն ունեին նաև քաղաքական նպատակներով որդեգրումները կայսրուհի Զոյաի կողմից Միխայիլ Կալաֆատի որդեգրումը, Նիկիփորոս III Վոտանիատի կողմից Նիկիփորոս Վրիեննայի որդեգրումը և այլն։ Իկոնոգրաֆիկական առումով որդեգրումը ներկայացվում էր խնամակալ հոր ոտքերին նստած որդեգրած երեխայով։
Բյուզանդիան ընդունում էր խնամակալության հռոմեական կոնցեպցիան (ἐπιτροπεία), առանց որևէ փոփոխության։ Խնամակալի հիմնական խնդիրն էր համարվում երեխայի ունեցվածքի տնօրինումն ու նրա ամուսնության կազմակերպումը։ Մեծ տղամարդկանց կողմից ծնողներին կորցրած երեխայի իրավունքների պաշտպանության պահանջը ընդգրկված է արդեն տասներկու աղյուսակների օրենքների մեջ (Մ.թ.ա  մոտ 450 թվական )։ Հետզհետե խնամակալների նկատմամբ պահանջներն ու նրանց պարտականությունների շրջանակը բարդանում է։ Մ.թ.ա. I դարում  խնամակալության բացատրությունն է տվել Սերվիոս Սուլյպիցիոս Ռուֆը, որի համաձայն այն համարվում է խնամակալի պաշտպանիչ իշխանությունը (tutor), որպեսզի պաշտպանի ինքն իրեն։ III դարում խնամակալությանը վերաբերվող (tutela) օրենսդրությունը դարձավ հռոմեական իրավունքի ընդարձակ բաժիններից մեկը, որը, ըստ դասական իրավաբանների, պարզեցում էր պահանջում։ Այնուամենայնիվ Սուլպիցիայի բանաձևը, առանց փոփոխությունների, կիրառվեց Պավլոսի, իսկ հետո՝ Հուստինիանոսի ինստիտուցիաներում, կայսր Բարսեղ I-ի (867—886) Պրոխիրոնում և Արմենոպուլոսի «Վեցհատորյակում» ( XIV դար)։ Խնամակալությունը կարող էր հաստատվել կամ ժառանգությամբ, կամ էլ ազգականներից որևէ մեկի նշանակումով, ինչպես տղամարդկանց, այնպես էլ կանանց։ Այրի և երկրորդ անգամ չամուսնացած կանանց իրենց երեխաների խնամակալությամբ զբաղվելու իրավունք էր տրվում   Թեոդոսիոս I-ի (379—395) օրոք։ Հուստինիանոս I-ի օրոք այդ իրավունքը տարածվում էր նաև տատիկների վրա։ Խնամակալի և որդեգրվողի միջև սեռական կապը խստիվ արգելվում էր։
Երեխաները և եկեղեցին
Բյուզանդացի երեխայի զարգացումը ուղեկցվում էր մեծ քանակությամբ ծիսակատարություններով, որոնցից յուրաքանչյուրը նշում էր իր կյանքում նոր փուլի սկիզբն իր իրավունքներով և պարտականություններով։ Դրանցից որոշները հրապարակային էին, օրինակ՝ անվանակոչումը, մկրտությունը, տղաների առաջին սափրվելը և ամուսնությունը։ Մյուս իրադարձությունները կատարվել են ընտանիքի ներսում՝ առաջին լոգանքը, առաջին կտրվածքը, առաջին ատամի դուրս գալը, կրծքից կտրվելը։ Այս արարողությունների մեծ մասը ունեն կրոնական իմաստ և նկարագրվում են Եվհոլոգիայում։ Երեխայի ծնվելուց հետո ծնողները երեխային անուն էին ընտրում, շատ հաճախ հայտնի սրբի կամ ճգնավորի պատվին։ Անվան ճիշտ ընտրությունը շատ կարևոր էր համարվում, և այն ընտրելու համար ծնողները դիմում էին այդ թվում և ուղղափառ մեթոդների։ Հովհաննես Ոսկեբերանը քննադատում է հեթանոսական ժամանակներից եկած այն պրակտիկան, երբ անունը ընտրելու համար այրում էին մի քանի լապտերներ, որոնցից յուրաքանչյուրը համապատասխանում էր սրբի անվանը։ Այն բանից հետո, երբ բոլորը կայրվեն, երեխային տրվում էր այն սրբի անունը, որի լապտերը այրվել էր վերջինը․ դա պետք է ապահովեր նրա համար ավելի երկար կյանք։ Միջբյուզանդական շրջանում երեխաներին անվանում էին պապիկների և տատիկների պատվին։ Ավելի տարածված անուններից էին Հովհաննեսն ու Մարիան։ Ութերրորդ օրը, մկրտությունից առաջ, օրհնելով երեխային անունը, հոգևորականը հաստատում էր այն։ Բյուզանդական պատմության վաղ շրջանում մկրտությունը կատարվել է երեխայի երեք տարեկանը լրանալուց հետո, իսկ VI դարից՝ 8-ից 40 օրականում։ Այն դեպքում, երբ վտանգ կար երեխայի կյանքի համար, արարողությունը կարող էր առաջին շաբաթ տեղափոխվել։ Մկրտությունը, ինչպես այն նկարագրված է Եվհոլոգիայում, երկար և բարդ ընթացակարգ էր, որի մեջ փոփոխություն չէր կատարվել այն բանից հետո, երբ այն սկսվեց կիրառվել ոչ միայն մեծահասակ ճգնավորների համար։ Այն բանից հետո, երբ մկրտությունը սկսեցին իրականացնել մանուկ հասակում, երեխայից այլևս չէր պահանջվում հասկանալ քրիստոնեական հավատի հիմունքները։ Միջբյուզանդական շրջանում հանդիսավոր կերպով  իրականացվում էին նաև օծման և առաջին հաղորդության արարողությունները, որից հետո երեխաները համարվում էին եկեղեցական համայնքի լիիրավ անդամներ։ Սակայն մինչև 12 տարեկանը խոստովանությունը պարտադիր չէր հաղորդությունից առաջ։ Սեռական հասունացման տարիքը տղաների մոտ նշվում էր մորուքի սափրման արարողությամբ, իսկ աղջիկների մոտ՝ գլուխը ծածկելով։ Այն հարցը, թե այս արարողությունները օգտագործվում էին արդյոք որպես երեխաներին հոգևոր կարիերային նվիրելու նշան, ժամանակակից ուսումնասիրողները բացասական պատասխան են տալիս։
Եկեղեցին իր մասնակցությունն է ունեցել երիտասարդ սերնդի ճակատագրի վրա՝ ուշադրություն դարձնելով հատկապես որբերի վրա ։ IV դարում եպիսկոպոս Վասիլիոս Կեսարացին իր մենաստանային համայնք ընդունեց որբերին և հիմնեց դպրոց որբ աղջիկների և տղաների համար։ Որբերի ապաստանները հաճախ գտնվում էին եպիսկոպոսների հովանավորության տակ, խոշոր ապաստարանները կառուցվում էին մենաստաններին կից։ Ծնողները իրենց երեխաներին ուղարկում էին մենաստաններ՝ կրթություն ստանալու համար։ Վաղ բյուզանդական շրջանում երեխաները մենաստաններում կարող էին սկսել ուսումը 7 տարեկանից։ 692 թվականից այդ տարիքը բարձրացվեց մինչև 10 տարեկան ։ Սակայն մենաստաններում կրթություն ստանալը ենթադրում էր (բացառությամբ Ստուդիսկյան մենաստանի դպրոցի) վանական ուխտի անպայման ընդունում, որը ընդունելի չէր բոլոր բոլոր երեխաների համար։ Շատ մենաստանների տիպիկոնները արգելվում էին իրենց տարածքում գտնվող ներքինիներին, կանանց և տղաների՝ բարոյական պատճառներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բյուզանդիայի հասարակություն
Անագի համաձուլվածքներ
Անագի համաձուլվածքներ, համաճուլվածքներ, որտեղ գերակշռող տարրը անագն Է։ Անագը համաձուլվածքին տալիս է արժեքավոր, տեխնիկական հատկություններ. բարձր պլաստիկություն, շփման փոքր գործակից ևն։ Անագը մտնում Է բազմաթիվ բրոնզների, դյուրահալ համաձուլվածքների, բարիտների, զոդանյութերի, առանցքակալային նյութերի և այլ համաձուլվածքների բաղադրության մեջ։
Կատեգորիա:Անագի համաձուլվածքներ
Բորջիմասուր (գետակ)
Բորջիմասուր , գետակ Հայկական լեռնաշխարհում, Եփրատի ավազանում, նրա ձախակողմյան վտակ Արածանիի ձախ օժանդակը։ Հոսում է Բայազետի գավառի Խամուրի շրջանով ։ Գետակի ափին գտնվում էր Խամուր գյուղը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արածանի գետի վտակներ Կատեգորիա:Թուրքիայի գետեր Կատեգորիա:Աղրըի մարզ
Ռեպրիզ
Ռեպրիզ (ֆրանս․ reprise, reprendre — վերսկսել), երաժշտական որևէ հատվածի անփոփոխ կամ տարբերակային կրկնությունը։ Անփոփոխ կրկնությունը կոչվում է ստատիկ ռեպրիզ (նշվում է //։ ։// նշանով կամ da capo տերմինով), իսկ տարբերակայինը՝ դինամիկ։ Ռեպրիզի պարզագույն օրինակը անմիջական, անփոփոխ կրկնությունն է։ Անհամեմատ նշանակալից է նախապես շարադրված հատվածի կրկնությունը «տարածության» վրա, փոխակերպված վիճակում, երբ հանդես է գալիս որպես զարգացման արդյունք, այսպես կոչված, ռեպրիզային ձևերում (եռամաս, ռոնդո, ֆուգա, սոնատային ձև և այլն)։ Երաժշտական նյութի փոխակերպումը ռեպրիզում իրականացվում է լադատոնայնական, ինտոնացիոն, ռիթմական, ֆակտուրային և այլ միջոցներով, ինչպես և կառուցվածքի սեղմումով (կրճատ ռեպրիզ) կամ ընդարձակումով (ընդլայնված ռեպրիզ)։ Ռեպրիզի երևույթը ձևակազմավորման կարևորագույն սկզբունքներից է, նպաստում է ստեղծագործության ամբողջացմանը։
Իդա (անուն)
Իդա (անուն)
Իդա անունը առաջացել է տարբեր մշակույթներում։ Գերմանիայում Իդա - կանացի անուն է, որը առաջացել է գերմաներեն  id բառից, որ նշանակում է «աշխատանք», բացի այդ այն կարող է վերաբերրվել հին սկանդինավյան Իդա աստվածուհն ։
Իդա այժմ ամենատարածված անունն է հյուսիսային երկրներում և ընդգրկված է 2013 թվականին՝ Դանիայում ծնված աղջիկների անունների ԹՈՓ-10-ում։ 2013 թվականին Նորվեգիայում նորածին աղջիկների անունների ԹՈՓ-20-ում էր և 2013 թվականին  Շվեդիայում ծնված աղջիկների անունների ԹՈՓ-50-ում է։  1880-ականներին  Միացյալ Նահանգներում Իդա անունը բավականին հայտնի էր և մինչև 1930 թվականը ընդգրկված էր աղջիկների անունների ԹՈՓ-10-ում ։
Օստրովի շրջան
Օստրովի շրջան (Островский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Պսկովի մարզում։
Ստեղծվել է 1927 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Օստրով ։
Իդա (անուն)
Իդան կարող է վերաբերվել։
Օստրովի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2435,6 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պսկովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Լուիս Լամուր
Լուիս Լամուր (Louis L’Amour, ), ամերիկացի գրող, վեսթերն ժանրի հեղինակ։
Վաղ տարիներ
Լուիս Դարբոն Լամուրը ծնվել է Ջեյմսթաուն քաղաքում (Հյուսիսային Դակոտա), եղել է Ֆրանսիայից և Իռլանդիայից ներգաղթած Լուի Չարլզ Լամուրի և Էմիլի Դարբոն Լամուրի ընտանիքի յոթերորդ երեխան։ Լամուր ազգանունը շատ տարածված էր Հյուսիսային Դակոտայի տարածքների առաջին նվաճողների շրջանում, այնուամենայնիվ Լուիսը փոխեց իր ազգանունը այնպես, որ այն արտասանությամբ համահունչ լինի ֆրանսերեն «սեր» (L’Amour) բառին։ Այնուամենայնիվ, Լամուր (LaMoure, North Dakota) քաղաքը անվանվել է նրա նախնու անունով։
Նրա հայրը անասնաբույժ էր, ձիերի և շների սիրահար, ուժեղ մարզիկ։ Նա իր երեք որդիներին բռնցքամարտ է սովորեցրել։ Նրա մայրը, ով ընտանեկան օջախի պահապանն էր, հայտնի էր որպես հրաշալի ընթերցող և մեծագույն պատմող։ Ընտանիքն ուներ հարուստ գրադարան, որտեղ կար շուրջ 300 գիրք, որոնք երիտասարդ Լուիսը կարդում էր։ Նա նաև հաճախ այցելում էր քաղաքային գրադարան։ Լուիս Լամուրի պատմելով՝ իր վրա ամենամեծ ազդեցություն են թողել պատմական արկածային վեպերը, որոնց հեղինակը բրիտանացի գրող Ջորջ Ալֆրեդ Գենտին (G. A. Henty) էր։ Ինչպես ավելի ուշ Լամուրն ասել է «...նրա գրքերը թույլ տվեցին ինձ գնալ դպրոց պատերազմների և քաղաքականության մասին ունեցած գիտելիքների այնպիսի հարուստ պաշարով, որոնց անգամ իմ ուսուցիչները չէին տիրապետում»։ 20-ական թվականները ծանր ժամանակաշրջան էին Լամուր ընտանիքի համար, և չցանկանալով բեռ լինել հարազատների համար՝ 1923 թվականին Լուիսը լքեց հայրական տունը և մեկնեց հարավ-արևմուտք։
Վաղ գործունեություն
Լամուրի առաջին հրատարակված աշխատանքը «Տղան, ով արժանի էր դրան» բանաստեղծությունն էր, որը հայտնվեց իր հարազատ քաղաքի՝ «Ջեյմսթաուն Սան» թերթում։ 30-ականների սկզբներին Լամուրը գրեց մի քանի բանաստեղծություններ և հոդվածներ փոքր տպաքանակ ունեցող ամսագրերի համար։ Հրապարակման հարյուրավոր մերժումներից հետո՝ 1935 թվականի հոկտեմբերին, «Իրական ավազակային կյանք» ամսագրում լույս տեսավ առաջին պատմությունը՝ «Ամեն ինչ ընկերոջ համար»։ Լամուրը ամսագրերի համար շարունակեց գրել մինչև 30-ականների վերջ։ 1938 թվականին Լամուրը վերադարձավ ընտանիք, որն այդ ժամանակ տեղափոխվել էր Օկլահոմա նահանգի Չոկտա քաղաք։ Լուիս Լամուրի հրապարակած առաջին արկածային աշխատանքը՝ «Քաղաքը, որտեղ որ մի հրացան չէր կարող հանդարտվել», հայտնվեց «Նոր արևմտյան հանդես» ամսագրում՝ 1940 թվականին։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ և հետպատերազմյան տարիներ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկումից առաջ Լուիս Լամուրը փորձեց ապագա գրողի համար արժեքավոր մի շարք մասնագիտություններ։ Տեխասում նա կենդանիրներ վարժեցնող էր, նավաստի՝ ծովային առևտրում։ Այդ ընթացքում նա եղել է Անգլիայում, Ճապոնիայում, Չինաստանում, Բոռնեոյում, Արևելյան Հնդկաստանում, Եգիպտոսում, Պանամայում և Արաբական երկրներում։ Նա պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ էր, նավահանգստային բեռնակիր, փղեր վարժեցնող, մրգեր հավաքող, ոսկի փնտրող։
Լուիս Լամուրը 1942 թվականի ամռան վերջին զորակոչվեց ԱՄՆ բանակ։ «Երիտասարդ զինվոր» դասընթացն ավարտելուց հետո նրան ուղարկեցին սպաների պատրաստման դասընթացների, իսկ հետո՝ տանկի կործանիչների դպրոց։ Մարտական ստորաբաժանում ուղարկվելուց առաջ նա ստացավ նոր կարգադրություն։ Քանի որ տարիքը թույլ չէր տալիս (այդ ժամանակ նա 35 տարեկան էր) գնալ առաջնագիծ, Լամուրին տեղափոխեցին Անգլիայի տարածքում գտնվող տրանսպորտային ստորաբաժանում։ Երկրորդ լեյտենանտի կոչումով նա հրամանատարում էր տանկիստների մի խմբի, որոնք Ֆրանսիայում և Գերմանիայում անցկացվող բոլոր ռազմական գործողությունների ընթացքում վառելիք էին ապահովում դաշնակիցների ինքնաթիռների և տանկերի համար։ Հայրենիք վերադառնալուց հետո նրան շնորհեցին առաջին լեյտենանտի կոչում, և նա որոշ ժամանակ կարողացավ ղեկավարել ընկերությունը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Լուիս Լամուրը շարունակեց համագործակցել ամսագրերի հետ։ Ապամոնտաժումից հետո՝ 1946 թվականի ապրիլին, «Արևմտյան ժամանակ» ամսագրում, առաջինը հայտնվեց «Անապատի մասին օրենքը» աշխատանքը։ Արևմտյան գրող դառնալու մտադրությամբ Լուիս Լամուրը բնակություն հաստատեց Լոս Անջելեսում, չնայած որ նա նաև փորձեց գրել դետեկտիվ վեպ։ 1946-1950-ական թվականներին նա հրատարակեց բազմաթիվ պատմվածքներ։ 1951 թվականին Նյու-Յորքում իր անունով նա հրատարակեց իր առաջին՝ «Հոսանք դեպի Արևմուտք» վեպը։ 1950-1954 թվականների ընթացքում, Թեքս Բյորնս կեղծանունով, նա հրատարակել է Հոփալոնգ Կեսսիդիի մասին չորս գիրք, օգտագործել է նաև Ջիմ Մայո կեղծանունը՝ «Դեղին կոճակը» (1953) և «Յուտա Բլեյն» (1954) գրքերը հրատարակելու համար։ 1952 թվականին «Քոչիզի շնորհը» կարճ պատմությունը գրավեց Ջոն Ուեյնին, ով Ռոբերտ Ֆելոուզի հետ 4000 դոլարով իրավունք ստացավ այն էկրանավորելու։ Լուիս Լամուրը իրեն իրավունք վերապահեց սցենարի գրական խմբագրման, որը հետագայում վերածվեց «Հոնդո» վեպի, իսկ անուհետև Ջոն Ուեյնի համանուն ֆիլմի՝ գլխավոր դերում ։ Մինչև 1981 թվականը Հոնդոյի վաճառքը հասավ մինչև 2.300.000-ի և մինչ օրս աճում է։
Մահ
Լուիս Լամուրը մահացել է թոքերի քաղցկեղից՝ 1988 թվականի հունիսի 10-ին և թաղվել Կալիֆորնիա նահանգի Փայտե մարգագետիններ հուշահամալիրի գերեզմանատանը։ Նրա ինքնակենսագրության մասին աշխատանքը՝ «Թափառող մարդու կրթություն», լույս է տեսել հեղինակի մահից հետո՝ 1989թվականին։ Այն մանրամասն ներկայացնում է Արևմուտքում նրա քոչվոր կյանքը։
«Սակետ»
Կերպարների գործողությունների հերթականություն
Եվս երկու կարճ պատմություն, կապված Սակետների հետ։
Սակետները ներգրավված են ևս 7 վեպերի մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Մարտի 22 ծնունդներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հունիսի 10 մահեր Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Ազատության նախագահական մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Արկածային գրողներ Կատեգորիա:1908 ծնունդներ Կատեգորիա:1988 մահեր Կատեգորիա:Ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Թոքի քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆանտաստ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի պատմվածքագիրներ
Միագաոյի եկեղեցի
Վիլյանուևայի Սուրբ Թոմասի եկեղեցի, կրոնական կառույց Ֆիլիպինների Իլիլո նահանգի Միագաո քաղաքում, Ֆիլիպինների ամենահին և ամենագեղեցիկ կաթոլիկ եկեղեցիներից մեկը, ֆիլիպինյան ռոկոկոյի հիանալի օրինակ։ Ֆիլիպիններում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում ընդգրկված չորս տաճարներից մեկն է՝ որպես Ֆիլիպինների բարոկկո եկեղեցի օբյեկտի մաս ։
Միագաոյի եկեղեցին կառուցվել է 1786-1797 թվականներին բլրի գագաթին իսպանացի միսիոներ-ավգուստինյանների կողմից դեղին-նարնջագույն ավազաքարի մոնոլիտ բլոկներից ։ Եկեղեցու ճարտարապետությունը վառ վկայություն է ավգուստինյան միաբանութան վանականների շինարարական մեծ փորձի մասին (ոչ մի կողմակի ճարտարապետ կամ ինժեներ ներգրավված չի եղել նախագծման և շինարարության մեջ)։ Կառուցվել է որպես ամրացված եկեղեցի՝ քրիստոնյաներին մորո ցեղերի հարձրակումներից պաշտպանելու համար, այն մոնումենտալ է, ունի մեկուկես մետր բարձրությամբ պատեր, երկու ցածր,  վերևում նեղացող պահակային աշտարակներ անհավասար բարձրությամբ և գաղտնի անցումներ։ Գետնի մակարդակից 6 մետր խորություն ունեցող հիմքերով, հաստ սյուներով և հզոր կոնտրֆորսներով հագեցած շենքը լավ պաշտպանված է երկրաշարժերից։
Եկեղեցու ճակատը զարդարված է յուրահատուկ ոճով, ինչը արդյունք էր ֆիլիպինյան վարպետների կողմից եվրոպական կաթոլիկ ավանդույթի ստեղծագործական ընկալման։ Մասնագետները տաճարի ձևավորման մեջ տեսնում են նաև իսլամական և չինական ազդեցության տարրեր ։
Ճակատային մասի ամենահետաքրքիր մասը ճակտոնի ամբողջ բարձրութամբ ձգվող խորաքանդակն է, որը պատկերում է կոկոսյան արմավենի։ Լինելով ֆիլիպինյան լանդշաֆտի անբաժանելի մասը՝ կոկոսյան արմավենուն միաժամանակ ծառայում է որպես իմացության խորհրդանիշ։ Ֆիլիպինյան հինավուրց լեգենդը կոկոսյան արմավենու մասին պատմում է, որը սիրող մայրն իր երեխաներին է հանձնում այդ ծառը, որը պահում է նրանց ամբողջ կյանքի ընթացքում։ Միևնույն ժամանակ, ուսին մի տղա ունեցող տղամարդը հենվում է արմավենու վրա, ինչը վերաբերում է Սուրբ Քրիստոֆերի առասպելին, որը գետն անցկացրել է մանուկ Քրիստոսին և աշխարհի բոլոր դժվարությունները։ Հետաքրքիր է, որ Սուրբ Քրիստոֆերը հագել է տեղական ֆիլիպինական հագուստ։ Ճատոնի վրա՝ արմավենու ձախ և աջ կողմում, ներկայացված են տեղական բուսական աշխարհի այլ օրինակներ, մասնավորապես` պապայա և գուավա ։ Եկեղեցու հովանավոր սրբի՝ Սուրբ Թոմասի կերպարը երկու երեխաների հետ պատկերված է եկեղեցու գլխավոր մուտքի վերևում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ֆիլիպիններում
Վիկտոր Ֆեռնանդես
Վիկտոր Ֆեռնանդես Բրաուլիո (Víctor Fernández Braulio, ), իսպանացի ֆուտբոլային մարզիչ։
Կենսագրություն
Ֆեռնանդեսը ծնվել է Սարագոսայում (Արագոն)։ 1990/91 մրցաշրջանի վերջում, երբ դեռ 30 տարեկան էր, դարձել է իր հայրենի քաղաքի առաջին թիմի մարզիչը. վերջնական արդյունքում ակումբն զբաղեցրել է 17-րդ տեղը լիգայում և խուսափել դուրս մնալուց՝ փլեյ օֆֆում հաղթելով «Ռեալ Մուրսիային»։ «Սարագոսա» տեղափոխվելու պահին Ֆեռնանդեսը եղել է ամենաերիտասարդ մարզիչը, որը երբևէ աշխատել է բարձրագույն լիգայի ակումբի հետ Խավիեր Ասկարգորտայից հետո։
Հետագա տարիներին Ֆեռնանդեսը «Սարագոսային» օգնել է ամրապնդել իր դիրքերը բարձրագույն դիվիզիոնում, մասնավորապես նա հարձակվող Գուստավո Պուեյտին դարձրել է հարձակողական ոճի կիսապաշտպան, 1994 թվականին նվաճել է Իսպանիայի գավաթը, իսկ հաջորդ մրցաշրջանում՝ ՈՒԵՖԱ գավաթակիրների գավաթը ։ Նա պաշտոնից հեռացվել է 1996 թվականի նոյեմբերի 8-ին, հաջորդ մրցաշրջանում նրան չի հաջողվել երկար մնալ նոր ակումբում՝ «Տեներիֆեում» ։
Դրանից հետո Ֆեռնանդոն դարերի սահմանագծին չորս լրիվ մրցաշրջան գլխավորել է «Սելտան», որը նրա հետ երեք անգամ մասնակցել է ՈՒԵՖԱ գավաթի խաղարկությանը, և այդ ընթացքում թմը ցուցադրել է բավական տպավորիչ ֆուտբոլ ։ 2002-2004 թվականներին նա աշխատել է միջակ թիմի՝ «Ռեալ Բետիսի» հետ, որը հաջորդաբար զբաղեցրել է ութերորդ ու իններորդ հորիզոնականները ։
2004 թվականի ամռանը Ֆեռնանդեսը մեկնել է արտասահման և գլխավորել պորտուգալական «Պորտու» ակումբը ։ Թիմի հետ իր աշխատանքը նա սկսել է Միջմայրցամաքային գավաթի նվաճմամբ, սակայն անսպասելիորեն հեռացվել է պաշտոնից հաջորդ փետրվարին՝ «Բրագա» ակումբի դեմ տնային խաղում 1:3 հաշվով պարտությունից հետո ։
Ֆեռնանդեսը վերադարձել է հարազատ «Սարագոսա» 2006/07 մրցաշրջանում ։ Առաջին տարուն ակումբը նրա գլխավորությամբ մասնակցել է ՈՒԵՖԱ գավաթի խաղարկությանը, սակայն հաջորդ մրցաշրջանի կեսերին Ֆեռնանդեսը հեռացվել է պաշտոնից, իսկ թիմը վերջնական արդյունքում անցել է ավելի ցածր դիվիզիոն։ 2010 թվականի հունվարի վերջին Ֆեռնանդեսը վերադարձել է «Բետիս»՝ փոխարինելով պաշտոնից հեռացված ԱԱնտոնիո Տապիային ։ Այդ ժամանակ ակումբը հանդես էր գալիս Սեգունդայում և Ֆեռնանդեսի գալու պահին զբաղեցնում էր առաջատար դիրք, սակայն վերջնական արդյունքում թիմը, զբաղեցնելով երրորդ տեղը, չի կարողացել անցնել հաջորդ մակարդակ։
2013 թվականի հունվարի 9-ին Ֆեռնանդեսը նորից մեկնել է արտասահման՝ պայմանագիր կնքելով բելգիական «Գենտ» ակումբի հետ ։ Նույն թվականի սեպտեմբերի 30-ին նա հեռացվել է պաշտոնից վատ արդյունքների պատճառով ։
2015 թվականի ամռանը Ֆեռնանդեսը պայմանագիր է կնքել «Ռեալ Մադրիդի» հետ՝ դառնալով ակումբի երիտասարդական կազմի համակարգող ։ 2017 թվականի ամռանը Ֆեռնանդեսը հեռացել է «Ռեալից» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Ռեալ Սարագոսայի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Սուրբ Ավգուստինի եկեղեցի (Մանիլա)
Սուրբ Ավգուստինի եկեղեցի, ամենահին պահպանված եկեղեցին Ֆիլիպիններում։ Գտնվում է Ֆիլիպինների մայրաքաղաք Մանիլայի պատմական կենտրոնում՝ Ինտրամուրոսում։ Եկեղեցին, որի շինարարությունն ավարտվել է 1607 թվականին, երկրի ամենահին քարե եկեղեցին է ։
Պատմություն
Սուրբ Ավգուստինի եկեղեցին կառուցվել է 1586-1607 թվականներին։ 1993 թվականին ավգուստինյանների այս եկեղեցին դարձել է իսպանական գաղութային կառավարման ժամանակաշրջանում կառուցված չորս եկեղեցիներից մեկը, որոնք ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ են հռչակվել «Ֆիլիպինների բարոկկո ոճով եկեղեցիները» անվանումով ։ 1976 թվականին Ֆիլիպինների կառավարությունը եկեղեցուն շնորհել է ազգային պատմական հուշարձանի կարգավիճակ ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ֆիլիպիններում
Ռոբերտ Մլքեյան
Ռոբերտ Գրիշայի Մլքեյան, հայ դիրիժոր, Հայաստանի պետական կամերային երգչախմբի գեղարվեստական ղեկավար և գլխավոր դիրիժոր (2000)։ ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (2008)։
Կենսագրություն
Ռոբերտ Մլքեյանը ծնվել է 1961 թվականին Երևանում։ Սովորել է Լենինգրադի կոնսերվատորիայի դիրիժորական ֆակուլտետում, միաժամանակ ուսանել օպերային, սիմֆոնիկ դիրիժորություն և երգչախմբային դիրիժորություն։ Ասպիրանտուրան ավարտել է Երևանում, այնուհետև ղեկավարել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի կոմպոզիցիայի և երաժշտագիտական ամբիոնի ուսանողների երգչախումբը, միաժամանակ եղել է Էմին Խաչատրյանի դասարանում ասիստենտ-ստաժոր։ 1992-2000 թվականներին եղել է Գյումրիի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի և Գյումրիի կամերային երգչախմբի գեղարվեստական ղեկավարն ու գլխավոր դիրիժորը։ 1995 թվականին Երևանում ստեղծել է «Հայ ֆոլկ» վոկալ անսամբլը։ 2000 թվականից Հայաստանի պետական կամերային երգչախմբի գեղարվեստական ղեկավար և գլխավոր դիրիժորն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դիրիժորներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի մեդալակիրներ
Ալեքսանդրո-Նևսկի շրջան
Ստեղծվել է 1965 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ալեքսանդրո-Նևսկի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 833 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 11818 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 14,19 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռյազանի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Հյուսիսային Գյոնգսանգ
Հյուսիսային Գյոնգսանգ (հանգըլ՝ 경상 북도, հանջա՝ 慶尙北道), նահանգ Հարավային Կորեային արևելյան մասում։ Վարչական կենտրոնը Անդոնգ քաղաքն է։
Պատմություն
Նահանգը կազմավորվել է 1896 թվականին Գյոնգսանգ նահանգի հյուսիսային կեսում, և մինչև 1945 թվականի Կորեական պատերազմը եղել է Կորեայի մաս։ Կորեաների բաժանումից հետո անցել է Հարավային Կորեայի տիրապետության տակ։
Աշխարհագրություն
Նահանգը Յոնգնամ տարածաշրջանի մաս է կազմում։ Հարավից սահմանակցում է Հարավային Գյոնգսանգ, արևմուտքից՝ Հյուսիսային Ջոլա և Հյուսիսային Չունգչոնգ, հյուսիսից՝ Գանգվոն-դո նահանգներին։ Ամռանը այս նահանգը Հարավային Կորեայի ամենաշոգ վայրն է։ Մեծ մասը ծածկված է հիմնականում՝ Թեբեկ (արևելքում) և Սոբեկ (արևմուտքում) լեռներով։
Վարչական բաժանում
Նահանգը բաժանված է 10 քաղաքի («սի») և 12 գավառի («կուն» կամ «գուն»)։ Ստորև ներկայացված են ընդհանուր ցանկը՝ հանգըլով և հանջայով․
Հյուսքով կինը
«Հյուսքով կինը» (La dona del floc de cabells), Պաբլո Պիկասոյի «կապույտ» շրջանի 1903 թվականին Բարսելոնայում նկարված ջրանկար։
Ստեղծման պատմությունը
1903 թվականի հունվարին Պիկասոն վերադառնում է Բարսելոնա, և վարձով վերցնում է իր ընկերոջ՝ Անխել ֆերնանդես դե Սոտոյի ստուդիան, որը գտնվում էր Ռիերա-դե-Սան-Խուան (Riera de Sant Joan) փողոցի վրա՝ № 17 տանը։ Այդ նույն ստուդիան նա կիսում էր նկարիչ Կառլոս Կասագեմասի հետ դեռևս երեք տարի առաջ։ Միանգամայն հնարավոր է, որ Պիկասոն եկել էր Բարսելոնա, որպեսզի այցելի Պարես պատկերասրահ (Sala Parés), որտեղ ցուցադրված էին Իզինդրե Նոնելի աշխատանքները՝ բարսելոնայի չքավորների դիմանկարները։
Այս նկարում Պաբլո Պիկասոն շոշափում է սոցիալական թեման, սակայն «Հյուսքով կինը» իրենից ներկայացնում է ոչ թե մեղադրանք հասարակության սոցիալական անհավասարությանը, այլ նկարչի հայացքը դեպի մարգինալ խավերին պատկանող մարդկանց։ Ինչպես և մի քանի այլ աշխատանքներում Պիկասոյի տեսությունը զրկված չէ պոետիկ երանգից։ Նկարիչը պատկերել է կնոջը նրա համար անսովոր պայմանում՝ չեզոք ֆոնի վրա։ Աղքատության ճնշող մթնոլորտը ստեղծում է «ներքաշող» ֆոն և կնոջ կերպարը լրացնող երկնագույն գույն։ Դա հիշեցնում է Նոնելի գնչուների նկարները մուգ մառախլապատ ֆոնի վրա՝ հագեցած խորը, կարծես միջից առկայծող գույներով։
Կնոջ կերպարը ընդգծված է պաստելով, ինչը արտահայտչություն է հաղորդում։ Նրա դեմքը հանգիստ է, բայց դրա հետ մեկտեղ ունի խիզախություն և ներքին ուժ։ Մուգ աչքերը անկյանք են, հայացքը հառած է հորիզոնին և արտահայտում է անտարբերություն նրանց հանդեպ, ում կյանքում ոչինչ չի մնացել։
Մանկական Նոր ալիք 2014
Մանկական Նոր ալիք 2014 (New Wave Junior 2014), «Մանկական Նոր ալիք» ամենամյա միջազգային յոթերորդ մրցույթ-փառատոնը, որի եզրափակիչը տեղի է ունեցել 2012 թվականի օգոստոսի 16-18-ը Ղրիմի «Արտեկ» մանկական միջազգային կենտրոնում ։ Մրցույթին մասնակցել է 11 երկրից 17 կատարող։ Ուղիղ եթեր չի իրականացվել, մրցույթի հեռուստատեսային տարբերակը հեռարձակվել է «Ռոսիա 1» հեռուստաալիքով 2014 թվականի օգոստոսի 31-ին։
Մրցութային երկու օրվա արդյունքներով՝ մրցույթի գրան պրիին արժանացել է Ուկրաինայի ներկայացուցիչ Անդրեյ Բոյկոն։ Երկրորդ հորիզոնականն իրար մեջ կիսել է միանգամից երեք մասնակից՝ Իտալիայից Մարտինա և Կյարա Սկարպարի դուետը, ինչպես նաև Ռուսաստանի ներկայացուցիչներ Պոլինա Բոգուսևիչը և Եկատերինա Մանեշինան։ Երրորդ տեղը նույնպես գրավել է երեք մասնակից՝ Ղազախստանի ներկայացուցիչ Մուհամեդալի Ժուգունուսովը, Բելառուսի ներկայացուցիչ Ռուսլան Ասլանովը և Ուկրաինայից Սոֆյա Վոլոշանենկոն։ Բացի երկրորդ տեղը գրավելուց Եկատերինա Մանեշինան արժանացել է նաև մրցույթի «Հանդիսատեսի համակրանք» մրցանակին ։
Անցկացման վայր
Մրցույթն անցկացվել է «Արտեկ» միջազգային մանկական կենտրոնում, որը գտնվում է Ղրիմի հարավային ափին՝ Գուրզուֆ ավանում։ «Արտեկը» ԽՍՀՄ-ի ամենահայտնի պիոներական ճամբարն է և երկրի Պիոներական կազմակերպության այցեքարտը։ Երկար ժամանակ ծառայել է որպես սոցիալիստական երկրների ընդունելության պատվիրակությունների, ինչպես նաև մերձավոր և հեռավոր արտասահմանի պետությունների ղեկավարների վայր։ Մասնակիցների փորձերը տեղի են ունեցել Յալթայում՝ «Ինտուրիստ» հյուրանոցում։
Մրցութային առաջին օր
Օգոստոսի 16-ին «Արտեկի» գլխավոր մարզադաշտում տեղի է ունեցել մրցույթի բացումը։ Ջահը վառվել է և բարձրացվել մասնակից երկրների դրոշները, հանդես է եկել ժյուրիի նախագահ Իգոր Կրուտոյը։ Մրցույթի բացմանը մասնակցել են նաև Ֆիլիպ Կիրկորովը, Լև Լեշենկոն, Նյուշան, Ստանիսլավ Կոստյուշկինը, Ալեսանդրո Սաֆինան և այլք։
Մրցութային երկրորդ օր
Օգոստոսի 17-ին «Մանկական Նոր ալիքի» բեմում ելույթ են ունեցել Նիկոլայ Բասկովը, Դոմինիկ Ջոքերը, Ժասմինը, «Хор Турецкого» խումբը, Յուլիա Սավիչևան, «IOWA» խումբը և այլք։ Համերգային ծրագրից հետո մրցույթի մասնակիցները կատարել են համաշխարհային հիթեր և մանկական մուլտֆիլմերից և ֆիլմերից երգեր։
Երրորդ օր
Օգոստոսի 18-ին կայացել է հաղթողների մրցանակաբաշխությունը և գալա-համերգը, որում ելույթ են ունեցել Ֆիլիպ Կիրկորովը, Վալերի Լեոնտևը, Բոսսոնը, Դոմինիկ Ջոքերը, Սերեբրո, «5sta Family» և «Дискотека Авария» խմբերը, Իգոր Կրուտոյի «Նոր ալիքի» մանկական երգչախումբը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2014 երաժշտությունում
Միխայիլ Վոդյանոյ
Միխայիլ Վոդյանոյ (Михаи́л Григо́рьевич Водяно́й, ), օպերետի խորհրդային դերասան, կինոդերասան և թատրոնի ռեժիսոր, երգիչ, կոնֆերանսիե։ ՈւԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1964), ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1976) ։
Կենսագրություն
1938 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Կիսլովոդսկ, որտեղ Միխայիլը սովորել է դպրոցում և խաղացել է դպրոցի սիրողական թատերախմբում։ 1941 թվականին նա միանգամից ընդունվում է Լենինգրադի թատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետի երկրորդ կուրս, որտեղ սովորում է մինչև 1943 թվականը։ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ համալսարանը տարհանվել է Տոմսկ։ Ավագ եղբայրը` Ռոբերտը, ստացած վերքերից մահացել է 1943 թվականի նոյեմբերի 25-ին, զինվորական հոսպիտալում ։
1943-1945 թվականներին Միխայիլը Պյատիգորսկի երաժշտական կոմեդիայի թատրոնի դերասան էր։ 1946 թվականից աշխատել է Լվովում, նախ` որպես Լվովի ֆիլհարմոնիայի էստրադային դերասան։ 1947-1953 թվականներին եղել է Լվովի երաժշտական կոմեդիայի թատրոնի դերասան։ 1953 թվականին թատրոնի հետ տեղափոխվել է Օդեսա, որտեղ այն դարձել է Օդեսայի երաժշտական կոմեդիայի թատրոն։ 1953 թվականից եղել է Օդեսայի երաժշտական կոմեդիայի թատրոնի դերասան, իսկ 1979-1983 թվականներին` միաժամանակ թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար և տնօրեն։ Հանդես է եկել որպես ռեժիսոր։
1972 թվականից եղել է Ուկրաինայի թատերական միության Օդեսայի միջշրջանային ղեկավար խորհրդի նախագահ։ 1976 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստի կոչում ստացած օպերետի առաջին դերասանը։ 1947 թվականից եղել է համամիութենական կոմունիստական կուսակցության անդամ ։ Միխայիլ Վոդյանովի եռանդի և հեղինակության շնորհիվ Օդեսայում կառուցվել է ժամանակակից թատրոնի շենք, որտեղ և տեղափոխվել է օպերետը։ Դերասանի նախաձեռնությամբ քաղաքում հայտնվել է Լեոնիդ Ուտյոսովի անվան փողոց ։
Մահ
Մահացել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, 62 տարեկանում, սրտի կաթվածից։ Թաղված է Օդեսայի երկրորդ քրիստոնեական գերեզմանատանը։ Նրա այրու` Մ. Դյոմինայի, մասնակցությամբ դերասանի պատվին կանգնեցրել են անսովոր հուշարձան ։ Ըստ ուկրաինական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստ, Օդեսայի երաժշտական կոմեդիայի պրիմա Լյուդմիլա Սատոսովայի հիշողությունների, «այդ կենսուրախ մարդու մահը իսկական ողբերգություն էր ամբողջ երկրի համար։ Բոլորը լացում էին, փոքրից մեծ․․․ Այրիացած Մարան դժվարությամբ էր դիմանում այդ կորստին, նա այլևս որևէ մեկը չուներ, նրանք Միշայի հետ երեխաներ չունեին» ։
Մասնակցությունը ֆիլմերում
1983 - «Ես վերադարձնում եմ Ձեր դիմանկարը»
Ձայնագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասաններ Կատեգորիա:Թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ուկրաինական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Աստղացուցակ
Աստղացուցակ (աստղային կատալոգ), ցուցակ, ուր նշված են աստղերի կոորդինատները և աստղային մեծությունները։ Կան նաև հատուկ աստղացուցակներ՝ աստղերի ճշգրիտ կոորդինատների, սեփական շարժումների, պարալաքսների, տեսագծային արագությունների, սպեկտրալ դասերի, կրկնակի աստղերի, փոփոխական աստղերի և այլնի համար։ Աստղացուցակում աստղերը դասավորվում են ըստ նրանց ուղղակի ծագման աճի։ Աստղի ստացած համարով հաճախ նշանակում են նաև տվյալ աստղը։ Աստղացուցակները օգտագործվում են գործնական աստղագիտության զանազան խնդիրների լուծման, ինչպես նաև աստղային համակարգերի ու նրանց կառուցվածքի ուսումնասիրման նպատակով։
Վալտոպինա
Վալտոպինա (Valtopina), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Ումբրիա մարզի Պերուջա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1454 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 36 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 41 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 6030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0742։
Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Բերնարդին Սիենացին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Երմիշի շրջան
Երմիշի շրջան (Ермишинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ռյազանի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Երմիշ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1342 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 8879 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 6,62 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռյազանի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Բենժամեն Վարոնյան
Բենժամեն Վարոնյան (Benjamin Varonian, ), ֆրանսահայ մարմնամարզիկ, 2000 թվականի օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր (պտտաձող)։
Կենսագրություն
Բենժամեն Վարոնյանը ծնվել է 1980 թվականի հունիսի 15-ին Նիսում։ Մարմնամարզությամբ զբաղվել է Ստեֆան Կորբիեի և Մարկ Տուշեի ղեկավարությամբ։ 1998 թվականին նա դարձել է պատանիների Եվրոպայի չեմպիոն զուգափայտերի վրա վարժություններում և թիմային բազմամարտում ։
Մարզական կարիերան ավարտելուց հետո Բենժամեն Վարոնյանը սկսել է աշխատել Նիսի անշարժ գույքի գործակալությունում որպես կառավարիչ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսահայ մարզիկներ Կատեգորիա:Օլիմպիական մեդալակիրներ
Հոլոքոստը Գերմանիայում
Հոլոքոստը Գերմանիայում, Գերմանիայում նացիստների կողմից հրեաների սիստեմատիկ հետապնդումները և ոչնչացումը 1933 թվականից մինչև 1945 թվականը, որը նացիստների և նրանց դաշնակիցների ընդհանուր քաղաքականության մի մասն էր։
1933 թվականից մինչև 1939 թվականին առաջին փուլով հրեաներին խտրական վերաբերմունք էին ցույց տալիս, թալանում և դրդում էին Գերմանիայից գաղթել։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբից հետո հրեաներին աքսորում էին գետտո և համակենտրոնացման ճամբար, որտեղ զանգվածային ջարդեր էին կատարում։ Աշխարհամարտի ավարտին Գերմանիայում ողջ է մնացել ավելի քիչ 10 հազար հրեա։
Նախապայմաններ
Ռասայական հակասեմականությունն առաջացել է է XIX դարի կեսերին պանգերմանացիների մոտ։ Վերջինս կապված է եղել Եվրոպայի բոլոր գերմանախոս ժողովուրդների համար ընդհանուր պետության ստեղծման մտահղացման հետ։ Դա մեկնաբանվել է, որպես երկու աշխարհայացքների կենսաբանական պայքար, որոնք կրել են երկու ռասաներ՝ «արիական» և «սեմիտական»։ Լրացուցիչ հիմք են ծառայել նաև Հուլիոս Լանգբերգի և Պաուլա Լեգարդի «մշակութապեսեմիզմ» հոսքի ականավոր ներկայացուցիչների մտահղացումները։ 1920-ական թվականներին հակասեմականության հիմնական գաղափարախոսություն կրողները եղել են գերմանական գրողները, գիտնականները և լրագրողները։ Այդ գաղափարների լայն պրոպագանդայի շնորհիվ, դրանք դարձել են նորաձևություն գերմանական հանրության մեջ։
Հակասեմականությունը եղել է Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության հիմնական գաղափարախոսական դիրքերը։ Նացիստները համարում էին, որ հրեաների և գերմանացիների համատեղ գոյությունը անհնար է։ Նրանց ծրագիրը նկարագրվել է Ադոլֆ Հիտլերի «Իմ պայքարը» և Ալֆրեդ Ռոզենբերգի «20-րդ դարի առասպելը»։
Նացիստների իշխանության գալը
Ռայխսթագի ընտրությունների ժամանակ 1930 թվականին նացիստական կուսակցությունը ստացել է 6,4 մլն ձայն և 107 մանդատ պառլամենտում։ Սկսվեցին հրեաների հանդեպ հալածումները ։
1932 թվականի ընտրությունների ժամանակ նացիստները ստացել են ամբողջի 37 % ձայն և այլ կուսակցությունների օգնությամբ երկրում ստացել են իշխանություն։ 1933 թվականի հունվարի 30-ին նացիոնալ-սոցիալիստական կուսակցության առաջնորդը՝ Ադոլֆ Հիտլերը նշանակվել է Գերմանիայի ռայխսկանցլեր։ 1933 թվականի մարտի սկզբին բացիստները ստացել են 44 % ձայն, սակայն այնուհետև արգելվել է կուսակցությունների մի շարք և արդեն նոյեմբերին նրանք ստացան 92 % ձայն։
Հոլոքոստի մասին հիշատակ
Գերմանիան 1998 թվականից Հոլոքոստի հավերժացման և ուսումնասիրման համագործակցության միջազգային կազմակերպության անդամ է։ Գերմանիայի կառավարությունը և հանրությունը հասկանում են այդ իրադարձությունների պատասխանատվության մասշտաբը։ Գերմանիան մեծ ներդրում ունի այդ իրադարձությունների հիշատակը պահելու համար։ Հոլոքոստի թեման մտցրած է դպրոցական կրթության պարտադիր դասերից մեկը տարբեր առարկաներում պատմությունից մինչև գերմանական գրականության, կրոնի, էթիկայի և այլ առարկաներում ։
Զոհերին փոխհատուցում
Գերմանիան տալիս է տարբեր դրամական վճարումներ հոլոքոստի զոհերին։ Վճարումները կատարվում են փոխհատուցման օրենքով, ինչպես նաև հատուկ ծրագրերի և ֆոնդերի շրջանակներում։ Դրանից բացի, 1952 թվականին ստորագրվել է Գերմանիայի և Իսրայելի փոխհարաբերությունների մասին համաձայնություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարը Գերմանիայում Կատեգորիա:Հոլոքոստը Գերմանիայում
Զախարովսկի շրջան
Զախարովսկի շրջան (Захаровский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ռյազանի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Զախարովո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 985,9 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 9137 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 9,27 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռյազանի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Վալֆաբրիկա
Վալֆաբրիկա (Valfabbrica), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Ումբրիա մարզի Պերուջա գավառում ։
Պապուասներ
Պապուասներ, (մալայերեն՝ papuwa — գանգրահեր), Նոր Գվինեա կղզու, հյուսիսարևմտքում Մելանեզիայի կղզիների, Հալմահերա կղզու հյուսիս և Տիմոր կղզու արևելքում մասերի բնիկների հավաքական անվանումը։ Թիվը՝ ավելի քան 3 միլիոն (1982)։ Մարդաբանորեն պատկանում են մելանեզիական ռասային։ Խոսում են պապուասյան լեզոններով։ պապուասների կրոն, հավատալիքների հիմնական տարրերն են՝ նախնիների պաշտամունքը, հմայությունն ու տոտեմիզմը։ 19-րդ դարի վերջից միսիոներները տարածել են քրիստոնեությունը, որն այժմ ձևականորեն դավանում է պապուասների մեծ մասը։ Մինչև վերջերս պապուասներ ապրում էին (Նոր Գվինեայի և հյուսիսարևմտյան․ Մելանեզիայի կղզիների որոշ շրջաններում այժմ էլ ապրում են) նախնադարյան համայնական կարգերով։ Զբաղվում են հիմնականում պալարային հողագործությամբ, արմավենու և պտղատու ծառերի աճեցմամբ, խոզաբուծությյսմբ, ձկնորսությամբ, մասամբ՝ որսորդությամբ։ Մի մասն աշխատում է պլանտացիաներում, լեռնարդյունաբերական ձեռնարկություններում։ Մինչև եվրոպական գաղութարարությունը հողի մասնավոր սեփականությունը պապուասներին անհայտ էր։ Գույքային և հասարակական շերտավորումը նոր էր նշմարվում։
Կատեգորիա:Պապուասներ
Վալֆաբրիկա
Սուրբ Սեբաստիանը համարվում է բնակավայրի հովանավոր սուրբը։ Տոնը նշվում է ամեն տարի հունվարի 20-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գայլեդրունք
Գայլեդրունք, Գայլի դրունք, Գայլի Դուռ, լեռնանցք Հայաստանի և Ադրբեջանի Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Շարուրի շրջանի սահմանագլխին, Դահնա և Վելիդաղ սարերի միջև։ Արարատյան դաշտն այս լեռնանցքով է կապվում Շարուրի դաշտի հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնանցքներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնանցքներ Կատեգորիա:Ադրբեջանի լեռնանցքներ Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի լեռնագրութուն Կատեգորիա:Շարուրի շրջան
Ադամ Ֆերգյուսոն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Էդինբուրգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Շոտլանդացի գրողներ Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ
Մարգարիտա Թերեզա Իսպանացի
Մարգարիտա Թերեզա Իսպանացի (Margarita Teresa de España, Margarete Theresia von Spanien, Markéta Terezie Španělská, Margit Terézia Spanyol) կամ Մարգարիտա Մարիա Թերեզա Ավստրիացի (Margarita María Teresa de Austria, нем. Margarete Maria Theresia von Österreich, ), արքայադուստր Հաբսբուրգների իսպանական ճյուղից, ի ծնե իսպանական ինֆանտ, Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ IV-ի դուստր։ Եղել է կայսր Լեոպոլդ I-ի առաջին կինը, ամուսնությամբ` Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսրուհի, Գերմանիայի, Հունգարիայի և Չեխիայի թագուհի, Ավստրիայի էրցհերցոգուհի։
Վատառողջ է եղել ընտանիքում մերձավոր հարազատների ամուսնության հետևանքով։ Տղամարդկանց գծով իսպանական ճյուղի խաչվելուց հետո ժառանգել է այն կառավարելու իրավունք։ Դաստիարակվել է Մադրիդի արքայական պալատում, Վիեննայի կայսերական պալատում աջակցություն չի ստացել։ Երջանիկ ամուսնությունից ունեցել է չորս զավակ, որոնցից, սակայն, միայն մեկն է ապրել։ Հրապուրվել է երաժշտությամբ և արվեստով։ Եղել է նկարիչ Վելասկեսի մոդելը. նկարիչը պատկերել է մանուկ ինֆանտին մի քանի նկարներում, որոնցից ամենանշանավորը «Լաս Մենինասն» է։
Վաղ տարիներ
Մարգարիտա Մարիա Թերեզան ծնվել է 1651 թվականի հուլիսի 12-ին Մադրիդում։ Նա եղել է Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ IV-ի և Հաբսբուրգների տան կայսերական ճյուղի արքայադուստր Մարիանա Ավստրիացու առաջին երեխան։ Ինֆանտի ծողները արյունակցական կապեր ունեին` հորեղբայր ու զարմիկ, ընդ որում, մայրը գրեթե երեսուն տարով փոքր է եղել հորից ։
Հայրական գծով Մարգարիտա Թերեզան եղել է Ֆիլիպ III-ի և Մարգարիտա Ավստրիացու թոռնուհին։ Մայրական գծով եղել է Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր, Չեխիայի և Հունգարիայի թագավոր Ֆերդինանդ III-ի և Հաբսբուրգների տան իսպանական թևի ներկայացուցիչ Մարիա Աննա Իսպանացու թոռնուհին ։
Մարգարիտա Թերեզայի մայրը եղել է հոր երկրորդ կինը։ Հայրն առաջին ամուսնությունից ծնված Բալթազար Կառլոսի վաղաժամ մահից հետո երկրորդ անգամ ամուսնացել է հանուն գահի ժառանգորդի ծնունդի։ Իսպանացի արքայի առաջին ամուսնությունից ծնված երեխաներից ապրել է Մարիա Թերեզան, ով Մարգարիտա Թերեզայի արյունակից քույրն էր։ Նա ամուսնացել էր Ֆրանսիայի արքա Լյուդովիկոս XIV-ի հետ։ Ֆիլիպ IV-ի երկրորդ ամուսնությունից ծնված հինգ երեխաներից, բացի Մարգարիտա Թերեզայից, չափահաս տարիքի է հասել միայն որդին` Իսպանիայի ապագա թագավոր Կառլ II-ը ։
Ամուսնական պայմանագիր
Այնուհետև սկսում են խոսել Մարգարիտա Թերեզայի և այն ժամանակ արդեն կայսր Լեոպոլդ I-ի ամուսնության մասին, ով Մարգարիտայի քեռին էր մայրական գծով և հեռավոր քեռին` հայրական գծով։ Սակայն Մադրիդի պատատն ուշացնում էր այս առաջարկի պատասխանը։ Ֆիլիպ IV-ը մտադիր էր դստերը կնության տալ անգլիական Չարլզ II Ստյուարտին, որպեսզի վերջինս չամուսնանա Պորտուգալիայի արքայադստեր հետ. Իսպանիայի արքան չէր հաշտվում պորտուգալական գահը կորցնելու հետ և փորձում էր թույլ չտալ, որ Բրագանսների տոհմը եվրոպական միապետների կարգավիճակ ստանա ։
1662 թվականին Իսպանիայի թագավորություն է ուղարկվում կայսերական նոր դեսպանը` կոմս Ֆրանցիսկ Էուսեբի ֆեն Պետինգը, որի դիվանագիտական հանձնարարությունն էր կազմակերպել ինֆանտի ու կայսեր ամուսնությունը ։ Իսպանական կողմից բանակցությունները վարում էր Մեդինա դե լաս Տորեսի հերցոգ Ռամիրո Նունիես դե Գուսմանը ։ 1663 թվականի ապրիլի 6-ին հայտարարվում է Մարգարիտա Թերեզայի և Լեոպոլդ I-ի նշանադրության մասին, իսկ նույն թվականի դեկտեմբերի 18-ին ստորագրվում է ամուսնական պայմանագիր, որում մասնավորապես նշվում է ինֆանտի օժիտի, այդ թվում նշանավոր «Վիտելսբախ» ադամանդի մասին ։ Պայմանագրում նաև խոսվում էր Մարգարիտայի կարգավիճակի մասին այրիանալու դեպքում։ Մարգարիտա Թերեզան, ի տարբերություն ավագ քրոջ, չի զրկվում ընտանեկան ունեցվածքը ժառանգելուց իսպանական ճյուղի ամուսնական գծով հատվելու դեպքում ։
Ամուսնության պաշտոնական արարողությունից առաջ պարբերաբար Վիեննայի պալատ էին ուղարկում ինֆանտի դիմանկարները, որպեսզի փեսացուն տեսնի, թե ինչպես է մեծանում իր հարսնացուն ։ Մարգարիտա Թերեզայի հայրը մահանում է 1665 թվականի սեպտեմբերի 17-ին։ Իր կտակում նա չէր հիշատակում կրտսեր դստեր նշանադրության մասին, ընդհակառակը, փաստաղթի ենթատեքստը այնպես էր կազմված, որ երևում էր արքայի անշտապողականությունը աղջկա ամուսնության հարցում. նա փորձել էր ապահովել աղջկա` որպես տան միակ ժառանգորդի իրավունքները ամուսնական գծի մարման դեպքում ։ Աղջկա ամուսնության հարցում չէր շտապում նաև այրիացած թագուհին` կայսրի հարազատ քույրը, ով անչափահաս որդու պարագայում խնամակայի կարգավիճակ ուներ նաև։ Եվ միայն կայսերական դիվաագիտության ակտիվ ջանքերի շնորհիվ 1665 թվականի ապրիլի 25-ի` Զատկի տոնին, Մադրիդում երաշխավորագրով կայանում է ամուսնությունը, որին մասնակցում էին հարսնացուի մայրը և կրտսեր եղբայրը, կայսրության դեսպանը, տեղի ազնվականությունը։ Փեսացուին ներկայացնում էր դոն Անտոնիո Խուան Լուիս դե լա Սերդան` Մեդինասելի հերցոգը ։
Կայսրուհի և թագուհի
1666 թվականի դեկտեմբերի 5-ին կայանում է Մարգարիտա Թերեզայի հանդիսավոր մուտքը Վիեննա և ամուսնության պաշտոնական արարողությունը։ Մագարիտա Թերեզայի և Լեոպոլդ I-ի ամուսնությունը պատմության մեջ մտել է որպես բարոկկոյի դարաշրջանի ամենից դիտարժան հանդիսություններից մեկը։ Հանդիսությունը ձգվել է գրեթե երկու տարի։ Ամրոցային պատից ոչ հեռու` ներկայիս Ամրոցային այգու մոտ, կառուցվել էր օպերային թատրոն, որ 5.000 մարդ կարող էր տեղավորել։ 1668 թվականի հուլիսին` Մարգարիտա Թերեզայի ծննդյան օրը, այնտեղ կայացել է կոմպոզիտոր Անտոնիո Չեստիի «Ոսկե խնձոր» օպերայի առաջնելույթը, որը ժամանակակիցներն անվանել են «դարի բեմադրություն»։ Դրանից մեկ տարի առաջ կայսրը ձիապար էր ներկայացրել, որում անձամբ ելույթ էր ունեցել իր Էսպերանսեով։ Տեխնիակական հնարանքների շնորհիվ` հանդիսատեսների մոտ տպավորություն էր ստեղծվում, թե կառքերը սավառնում են օդում ։
Չնայած տարիքային տարբերությանը, կայսեր ոչ գրավիչ արտաքինին և կայսրուհու խպիպին` ժամանակակիցների վկայությամբ ամուսնությունը երջանիկ է եղել։ Մարգարիտա Թերեզան ամուսնուն քնքշանքով կոչում էր «քեռի» (Onkel), իսկ կայսրը նրան` Գրետլ (Gretl) : Ամուսիններն ունեին ընդհանուր բազմաթիվ հետաքրքրություններ արվեստում և երաժշտության մեջ ։