cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Չինաստան
Կայսրական Չինաստան
Ջին դինաստիան անկում ապրեց քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ, երբ երկիրը ղեկավարվում էր մտավոր կարողություններից թույլ Հուեյ-դի կայսեր կողմից։ Արդյունքում Հինգ բարբարոսները ներխուժեցին հյուսիսային Չինաստան և այն ղեկավերցին որպես Տասնվեց բարբարոսական թագավորություն։ Սյանբին այդ տարածքները միավորեց որպես Հյուսիսային Վեյ, որի կայսր Սիաովենը հրաժարվեց իր նախնիների մեկուսացնող քաղաքականությունից և լայնորեն նրանց ինտեգրացրեց չինական մշակույթի մեջ։ Հարավում գեներալ Լիու Յուն ապահովեց Ջինի հրաժարականը հօգուտ Լյու Սունի։ Այս երկրի հետնորդները հայտնի էին որպես Հյուսիսային և Հարավային դինաստիաներ։ Երկրի երկու տարածքները վերամիավորվեց 581 թվականին, Սույ դինաստիայի օրոք։ Սույը վերականգնեց Չինաստանում Հանի իշխանույթունը, գյուղատնտեսական և տնտեսական ռեֆորմ անցկացրեց, կառոուցեց Մեծ ջրանցքը և որպես կրոն առաջ տարավ բուդիզմը։ Այնուամենայնիվ, նրանց իշխանությունը արագորեն տապալվեց, երբ վերջիններս կոչ էին անում զբաղվել հասարակական աշխատանքով և Կոգուրեի (Կորեայի տոհմերից) դեմ ուղղված պատերազմում տանուլ տվեցին ։
Հաջորդող Տան և Սուն դինաստիաների օրոք Չինաստանի տնտեսությունը, տեխնոլոգիան և մշակույթը թևակոխեց ոսկե դար ։ Տան կայսրությունը վերադարձրեց Արևմտյան տարածաշրջանի և Մետաքսի ճանապարհի վերահսկողությունը և մի քանի իրարից տարանջատված բնակավայրերը միմյանց միացնելով ստեղծեց Չանյան քաղաքը և այն հռչակեց երկրի մայրաքաղաք։ Այնուամենայնիվ, քաղաքը 8-րդ դարում ավերվեց և թուլացավ Ան Լուշանի ապստամբության ժամանակ ։ 907 թվականին Տանի իշխանությունը անկում ապրեց և այն կորցրեց իր վերահսկողությունը տեղական ռազմահրամանատարների նկատմամբ։ 960 թվականին Սան դինաստիան վերացրեց երկրում տիրող անջատողական վիճակը, քանի որ Սանի և Լյաոյի ուժերը համազոր էին իրար։ Սանի կառավարությունը ողջ պատմության մեջ առաջինն էր, որ երկրի տարադրամը թողարկեց թղթի վրա և առաջին չինական քաղաքական կառույցն էր, որը ստեղծեց մշտական կանգուն վավատորմիղ, որի արդյունքում զարգացավ նավաշինարարությունը և ծովային առևտուրը ։ 10-11-րդ դարերում Չինաստանի բնակչությունը կրկնապատկվեց` հասնելով մոտ 100 միլիոնի։ Դա եղավ ի հաշիվ կենտրոնական և հարավային Չինաստանում բրնձի դաշտերի ընդլայման և սննդի արտադրության ավելացման։ Սան դինաստիայի օրոք, ի հակադրումն Տան դինաստիայի բուդայականության, վերածնվեց կոնֆուցիականությունը և ծաղկեց փիլիսոփայությունն ու արվեստը։ Բնանկարի և ճենապակու արվեստը հասցրվեց նոր մակարդակի` կիրառելով ավելի բարդ տարրեր ։ Այուամենայնիվ, Սան դինաստիայի ռազմական թուլությունը աննկատ չմնաց Ցզին դինաստիայի ջուրջենների կողմից։ 1127 թվականին սան-ցզինյան պատերազմի ժամանակ Բիանժինգ մայրաքաղաքը գրավվեց և կայրս Հուեյ Ցզունը գերեվարվեց, իսկ Սանի մնացյալ ուժերը նահանջեցին հարավային Չինաստան ։
13-րդ դարում Չինաստանը աստիճանաբար նվաճվեց մոնղոլների կողմից։ 1271 թվականին մոնղոլ առաջնորդ Խուբիլայը հիմնեց Յուան դինաստիան։ 1279 թվականին Յուանը գրավեց Սան դինաստիայի մնացյալ տարածքները։ Նախքան մոնղոլների ներխուժումը Սանի ղեկավարած Չինաստանն ուներ 120 միլիոն բնակիչ։ Բնակչության թվաքանակը 60 միլիոնով պակասեց 1300 թվականին մարդահամարի ժամանակ ։ 1368 թվականին Չժու Յոանժանի կողմից Յուան դինաստիան տապալվեց և հիմնվեց Մին դինաստիան։ Մին դինաստիայի օրոք Չինաստանը ևս մի անգամ մտավ ոսկե դար։ Երկիրը զարգացրելո էր աշխարհի ամենաուժեղ նավատորմիղը, ուներ հարուստ և զարգացող տնտեսություն և ծաղկող արվեստ և մշակույթ։ Այս տարիներին Չժենգ Հեն գլխավորեց աշխարհի միջով դեպի Աֆրիկա ճանապարհորդությունը ։ Մին Դինաստիայի կառավարման առաջին իսկ տարիներին Չինաստանի մայրաքաղաքը Նանկինի փոխարեն դարձավ Պեկինը։ Կապիտալիզմն առաջ տանելով, այնպիսի փիլիսոփաներ, որոնցից են Յան Վանմինը, քննադատեցին և ընդլայնեցին նեոկունֆուցիականությունը ինդիվիդուալիզմի հասկացողություններով և չորս մասնագիտությունների (պատերազմ, հողագործություն, արհեստ, առևտուր) հավասարության գաղափարով ։ Գիտնական պաշտոնյանների խավը առաջ տարավ արտադրության և առևտրի հարկերի դեմ ուղղված ընդվզումները։ Ընդվզումները, սովը և Ճապոնիայի Կորեա ներխուժումն ու մանջուրացիների նվաճումները երկիրը հանգեցրին սնանկացման ։
1644 թվականին Պեկինը նվաճվեց Լի Ցզիգենի կողմից գլխավորած գյուղացի ապստամբերի կողմից։ Մին դինաստիայի վերջին` Չժունչժեն կայսրը ինքնասպան եղավ, երբ քաղաքն ընկավ։ Մանջուրացիների Ցին կայսրությունը Մին դինաստիայի գեներալ Ու Սանգույի հետ միավորվելով տապալեցին կարճ ժամանակով իշխանության գլուխ կանգնած Շան դինաստիային և նվաճեցին Պեկինը, որը և դարձավ Ցին դինաստիայի նոր մայրաքաղաքը։
Կայսրական իշխանության ավարտ
Ցին կայսրություն կայսրությունը, որը գոյատևեց 1644 թվականից մինչև 1912 թվականը, Չինաստանի վերջին կայսրական դինաստիան էր։ Դինաստիան, որն ուներ նվաճողական հակումներ, գրավեց Մինի հարավային տարածքներն ու Ջունգուրյան խանությունը և իր կայսրությանը միացրեց Մոնղոլիան, Տիբեթը և Սինցզյանը և ամրացրեց կենտրոնական մասը հակացինյան տրամադրությունները ճնշելու համար։ Երկրի քաղաքականության մեջ մեծ դեր ուներ գյուղատնտեսությունն ու առևտուրը, իսկ ծովային առևտրի արգելումը և գաղափարական վերահսկումը, որոնցից էին օրինակ գրական ինկվիզիցիան, հանդիսացան սոցիալ և տնտեսական լճացման պատճառ ։ XIX դարում դինաստիան բախվեց Արևելյան իմպերալիզմի հետ, որի արդյունքում տեղի ունեցավ Ափիոնային առաջին պատերազմը (1839-1842) և Ափիոնային երկրորդ պատերազմը (1856–1860) Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի հետ։ Չինաստանը ստիպված էր անհավասար պայմանագրեր ստորագրել, որոնց արդյունքում նա փոխհատուցեց պատերազմի ծախսերը, բացեց նավահանգիստները, տարածքներ հատկացրեց օտար ազգություններին և ըստ 1882 թվականի Նանկինյան պայմանագրի Հոնկոնգը տրվեց Բրիտանիային ։ Առաջին ճապոնա-չինական պատերազմի (1894–1895) արդյունքում Ցին կայսրությունը կորցրեց իր ազդեցությունը Կորեական թերակղզու վրա, ինչպես նաև Ճապոնիայի տիրապետության տակ անցան Թայվանը և Պենհու կղզիները։
Ցին կայսրությունում նաև սկսեցին ներքին հուզումներ, որի արդյուքում մահացան տասնյակ միլիոնավոր մարդիկ։ 1850-1860-ականներին տայպինների ձախողված ապստամբությունը սնանկացրեց հարավային Չինաստանը։ Այլ խոշոր ապստամբություններից էին Պատնի-Հակկա տոհմերի պատերազմը (1855-1867), Նիանցզյունների ապստամբությունը (1851-1868), Միաոյի ապստամբությունը (1854-1873), Պանթայի ապստամբությունը (1856-1873) և Դունգանների ապստամբությունը (1862-1877)։ 1860-ականներից սկսված ինքնաուժեղացման քաղաքականության սկզբնական հաջողությունները ձախողվեցին 1880-1890-ականների ռազմական բախումների ժամանակ։
19-րդ դարում սկսվեց չինացիների մեծ էմիգրացիան։ Էմիգրացիայի կորուստներին ավելացավ նաև կոնֆլիկտների և աղետների մարդկային կորուստները, որոնցից են օրինակ Հյուսիսային Չինաստանի սովը (1876-1879), որին զոհ գնաց 9-13 միլիոն մարդ ։ 1898 թվականին Գուանսյույ կայրսը մշակեց բարեփոխման հարյուր օր նախագիծը, որպեսզի ստեղծի ժամանակակից սահմանադրական միապետություն, բայց նրա ծրագրերը ձախողվեցին Ցի Սի կայսրուհու պատճառով։ 1899-1901 թվականների հակարևմտյան Բոքսերների հեղափոխությունը զգալիորեն թուլացրեց դինաստիան։ 1911-1912 թվականների Սինհայական հեղափոխությունը վերջ դրեց Ցինի կայսրությանը և հիմք դրեց Չինաստանի հանրապետության։
Չինաստանի Հանրապետություն
1912 թվականի հունվարի 1-ից ստեղծվեց Չինաստանի հանրապետությունը և Գոմինդան կուսակցության Սուն Յաթ-Սենը հայտարարվեց որպես երկրի նախագահ ։ Այնուամենայնիվ, նախագահությունը քիչ ուշ տրվեց Յուան Շիկային` Ցին դինաստիայի նախկին գեներալին, ով իրեն 1915 թվականին հայտարարեց Չինաստանի կայրս։ Քաղաքացիական քննադատությունների և նրա սեփական Բեյանյան բանակի ազդեցության տակ Շիկայը ստիպված հրաժարվեց կայսրությունից և վերականգնեց հանրապետական ղեկավարությունը ։
1916 թվականին, Յուան Շիկայի մահվանից հետո, Չինաստանը քաղաքականապես մասնատված էր։ Պեկինի ղեկավարությունը միջազգային մակարդակով ճանաչված էր, սակայն փաստացի այն անզոր էր։ Տարածաշրջանային զորահրամանատարները վերահսկում էին իրենց տարածքը ։ Ուշ 1920 թվականին, Գոմինդանը Չան Կայշիի ղեկավարության տակ, որն այն ժամանակ Վամպու ակադեմիայի ռեկտորն էր, մի շարք ռազմական գործողությունների և քաղաքական մանյովրների արդյունքում կարողացավ իր վերահսկողության տակ վերցնել երկիրը։ Այդ գործողություն ստացել էր Հյուսիսային արշավ անվանումը  ։ Գոմիդանը տեղափոխվեց ազգային մայրաքաղաք Նանկին և կյանքի կոչեց Երեք ժողովրդական սկզբունքը, որպեսզի Չինաստանը թևակոխի ժամանակակից դեմոկրատական վիճակի  ։ Չինաստանի քաղաքական բաժանումը Չանի համար դժվարություններ էր ստեղծել կոմունիստների դեմ պայքարելու համար, որի հետ Գամիդանը պայքարում էր սկսած 1927 թվականի Չինաստանի քաղաքացիական պատերզամի ժամանակ։ Այդ պատերազմը հօգուտ Գամիդանի հաջողությամբ շարունակվում էր, նամանավանդ երբ կոմունիստները նահանջեցին Հյուսիս-արևմտյան արշավանքի ժամանակ։ Այդ հաջողությունը շարունակվեց մինչև Ճապոնական ագրեսիան և 1936 թվականի Սիանի միջադեպը ։
Երկրորդ Ճապոնա-չինական պատերազմը (1937-1945), որը ռազմաբեմ հանդիսացավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի համար, Գումինդանին ստիպեց ոչ ձռնտու դաշինք կնքել կոմունիստների հետ։ Ճապոնական զորքերը բազմաթիվ ռազմական գործողություններ իրականացրեցին խաղաղ բնակչության նկատմամբ, որին զոհ գնաց ավելի քան 20 միլիոն չինացի ։ Ըստ գնահատումենրի ճապոնական զորքերի կողմից Նանկին օկուպացիայի ժամանակ 200 000 չինացի դարձել է սպանդի զոհ ։ Պատերազմի ընթացքում, Չինաստանը Մեծ Բրիտանիայի, ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի հետ համարվում էին Միացյալ ազգերի դեկլարացիայի կողմից ճանաչվել է Մեծ քառյակ ։ Երեք այլ ուժեղ տիրությունների կողքին Չինաստանը չորրորդ հզոր ուժն էր հանդիսանում Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի ընթացքում և համարվում էր պատերազմի անմիջական հաղթողներից մեկը  ։ 1945 թվականին Ճապոնիայի պարտությունից հետո Թայվանը, Պենհուելդաո կղզիները ներառյալ, վերադարձվեց Չինաստանի վերահսկողության տակ։ Չինաստանը պատերազմից դուրս եկավ հաղթողի կարգավիճակով, բայց միևնույն ժամանակ թուլացած և սնանկացած էր։ Գուանդմինի և կումունիստների միջև տարաձայնությունները վերածվեցին քաղաքացիական պատերազմի։ 1947 թվականին երկրում հաստատվեց սահմանադրական իշխանություն, բայց երկրում տիրող անհանգստությունների պատճառով սահմանադրության շատ դրույթներ այդպես էլ չիրականացան ։
Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետություն (1949–այժմ)
Չինական քաղաքացիական պատերազմի հիմնական կռիվներն ավարտվեցին 1949 թվականին, երբ կոմունիստական կուսակցությունը իր վերահսկողության տակ վերցրեց մայցամաքային Չինաստանի մեծ մասը, իսկ Գունդիմանը նահանջեց ցամաք, իր տարածքը կրճատելով մինչև Թայվան, Հայնան և նրա հարակից կղզիներ։ 1949 թվականի հոկտեմբերի 1-ին կոմունիստական կուսակցության անդամ Մաո Ցզե-Դունը հայտարարեց Չինաստանի ժողովրդական հանրապետության հռչակումը ։ 1950 թվականին Չինաստանի ազգային ազատագրական բանակին հաջողվեց Չինաստանի հանրապետությունից գրավել Հայնանը և Տիբեթը ։ Այնուամենայնիվ, մինչև 1950-ականները ազգայնական ուժերը պարտիզանական մարտեր էին մղում արևմտյան Չինաստանում ։
Մաոյի ռեժիմի մեծ արձագանք ստացավ գյուղացիների մոտ ի շնորհիվ հողատարածքային ռեֆորմների, որի ժամանակ մոտ 1-2 միլիոն կալվածատերեր մահապատժի արժանացան ։ Մոի ղեկավարության ժամանակ Չինաստանում զարգացավ անկախ արտադրության համակարգը և նրանք ստեղծեցին իրենց սեփական միջուկային զենքը ։ Չինաստանի բնակչությունը գրեթե կրկնապատկվեց` 550 միլիոնից հասնելով ավելի քան 900 միլիոնի ։ Այնուամենայնիվ Մաոյի Չինական մեծ թռիչք նախագիծը արդյունք հանդիսացավ ավելի քան 45 միլիոն բնակչության մահվան, որը տեղի ունեցավ 1958-1961 թվականներին` հիմնականում սովից ։ 1966 թվականին Մաոն, արհարմարհելով քաղաքական դժգոհությունները և սոցիալական ցնցումները, իր կողմնակիցների հետ սկսեց իրականցնել մշակութային հեղափոխություն, որը գոյություն ունեցավ մինչև 1976 թվականը, երբ մահացավ Մաոն։ 1971 թվականին Չինաստանի ժողովրդական հանրապետությունը փոխարինեց Չինաստանի Հանրապետությունը Միացյալ ազգերի կազմակերպությունում և դարձավ Անվտանգության Խորհրդի մշտական անդամ ։
1976 թվականին մահացավ Մաոն։ Չորսի բանդան արագորեն ձերբակալվեց և պատասխանատվություն ենթարկվեցին Մշակութային հեղափոխության համար։ 1978 թվականին Դեն Սյաոպինը եկավ իշխանության գլուխ և զգալի տնտեսական բարեփոխումներ իրականացրեց։ Կոմունիստական կուսակցությունը թուլացրեց պետական վերահսկողությունը քաղաքացիների անձնական կյանքի նկատմամբ և կոմունաները աստիճանաբար փոխակերպվեցին մասնավոր հողատարածքների։ Դա թուլ տվեց Չինաստանին պլանային տնտեսությունից սահուն կերպով անցնել խառը տնտեսության` ավելի բաց շուկայական միջավայրով ։ 1992 թվականի դեկտեմբերի 4-ի սահմանադրությամբ Չինաստանը կրկին որդեգրեց այս քաղաքականությունը։ 1989 թվականին Չինաստանի կառավարության կողմից Տյանյանմեն հրապարակի ցույցի կոշտ կերպով ճնշելը քննադատության և սանկցիաների արժանացավ տարբեր երկրների կողմից ։
1990-ական թվականներին երկիրը ղեկավարեցին Ցզյան Ցզեմինը, Լի Պենը և Չժու Ժունցզին։ Նրանց ղեկավարության տակ 150 միլիոն քաղաքացիներ դուրս եկան աղքատության շեմից և ներքին տնտեսության աճը եղավ 11.2 % : 2001 թվականին Չինաստանը պաշտոնապես միացավ Առևտրի համաշխարհային կազմակերպությանը և 2000-ական թվականներին Հու Ցինտաոյի և Վեն Ցզյանբաոյի ղեկավարության ժամանակ շարունակեց պահպանել տնտեսության աճը։ Այնուամենայնիվ, արագ տեմպերով աճը լրջորեն ազդեց երկրի ռեսուրսների և միջավայրի վրա և խոշոր սոցիալական բողոքների պատճառ հանդիսացավ  ։ Կյանքի որակը արագորեն աճում էր չնայած 2000-ականների վերջերի անկման, սակայն քաղաքական վերահսկողությունը այդպես էլ մնաց կոշտ ։
2012 թվականին կոմունիստական կուսակցության փոխարինման նախապատրաստումը նշանավորվեց վեճերով և քաղաքական սկանդալներով ։ 2012 թվականի նոյոմեբերին Չինաստանի կոմունիստական կուսակցության XVIII կոնգրեսի ժամանակ Հու Ցզինտաույի փոխարեն Չինաստանի կումիստական կուսակցության գլխավոր քարտուղար նշանակվեց Սի Ցզինպինը ։ Սիի գլխավորության տակ չինական պետությունը սկսեց իրականացնել տնտեսության լայնամասշտաբ բարեփոխումներ, որը տառապում էր կառուցվածքային անկայունությունից և դանդաղ աճի տեմպերից ։ Սի-Լի ադմինիստրացիան բարելավեց ռեֆորմեր իրականացրեց բանտային ռեժիմում և ներդրեց մեկ ընտանիք` մեկ երեխա քաղաքականությունը ։
Քաղաքական աշխարհագրություն
Չինաստանը Ռուսաստանից և Կանադայից հետո իր տարածքով աշխարհում երրորդ ամենամեծ երկիրն է և ըստ տարբեր գնահատումների իր ընդհանուր տարածքով հանդիսանում է աշխարհի երրորդ կամ չորրորդ ամենամեծ երկիրը` Ռուսաստանից, Կանադայից և ԱՄՆ-ից հետո ։ Չինաստանի ընդհանուր մակերեսը կազմում է մոտ 9 600 000 կմ2 : Ընդհանուր տարածքը ըստ Բրիտանիկա հանրագիտարանի կազմում է 9,572,900 կմ2, ըստ Միջազգային տարեգրքի` 9,596,961 կմ2 , ըստ Համաշխարհային փաստերի գրքի` 9,596,961 կմ2 :
Չինաստանն ունի աշխարհի ամենաերկար ցամաքային սահմանը` 22,117 կմ` Յալուցզյան գետաբերանից մինչև Բակբո ծովածոցը ։ Ցամաքով սահմանակից է 14 պետությունների, որով և Ռուսաստանի հետ միասին աշխարհում առաջինն է հարևան պետությունների թվաքանակով ։ Արևելյան Ասիայում Չինաստանը սահմանակից է Վիետնամի, Լաոսի, հարավարևելյան Ասիայում` Մյանմարի, հարավային Ասիայում Հնդկաստանի, Բութանի, Նեպալի, Աֆղանստանի և Պակիստանի հետ, կենտրոնական Ասիայում` Տաջիկստանի, Ղրղզստանի և Ղազախստանի հետ, Ներքին Ասիայում և Հյուսիսարևելյան Ասիայում Ռուսաստանի, Մոնղոլիայի և Հյուսիսային Կորեայի հետ։ Ինչպես նաև Չինաստանը ծովային սահմաններ ունի Հարավային Կորեայի, Ճապոնիայի, Վիետնամի և Ֆիլիպինների հետ։
Լանդշաֆտ և կլիմա
Չինաստանի տարածքը զբաղեցնում է 18°-ից 54° N աշխարհագրական լայնությունը և 73°-ից 135° E աշխարհագրական երկայնությունը։ Չինաստանի լանդշաֆտը բազմազան է։ Արևելքում` մինչև Դեղին ծովի և Արևելաչինական ծովի ափերը, գոյություն ունեն խիտ բնակեցված բերուկային հարթավայրեր, մինչ հյուսիսում` Ներքին Մոնղոլիայի սարահարթում, գերակշռում են լայն խոտհարքները։ Հարավային Չինաստանում սարերը և լեռնաշղթաները, մինչ կենտրոնաարևելյան հատվածն ընկած է Չինաստանի երկու ամենամեծ գետերի` Հուանհե և Յանցզի դելտաների միջև։ Մյուս խոշոր գետերից են Սիցզյանը, Մեկոնգը, Բրահմապուտրաը և Ամուրը։ Արևմուտքում ձգվում են լեռնաշղթաները, որոնցից հատկանշական է Հիմալայները։ Հյուսիսի չորացած լանդշաֆտում կան բարձրավանդակներ, որոնցից են Տակլա Մականը և Գոբի անապատը։ Աշխարհի ամենաբարձր գագաթը` Էվերեստը (8,848 մ), գտնվում է չինանեպալական սահմանին ։ Չինաստանի ամենացածր կետը, որն աշխարհում երրորդն է, գտնվում է Տուրֆանի իջվածքի Այդինկել (−154 մ) չորացած լճում ։
Չինաստանի գլխավոր էկոլոգիական խնդիրներից է անապատների ընդարձակումը` հատկապես Գոբի անապատի ։ Չնայած որ 1970-ականներին տնկած ծառերի շարքը մասնակիորեն մեղմել են փոշոտ փոթորիկները, երկարատև երաշտը և վատ մեթոդներով գյուղատնտեսություն վարելը արդյունք է հանդիսացել ասիական փոշոտ փոթորիկների, որն ամեն տարի գարնանը լինում է հյուսիսային Չինաստանում, իսկ վերջերս էլ տարածվում է նաև արևելյան Ասիայի` ներառյալ Կորեայի և Ճապոնիայի վրա։ Ըստ Չինաստանի բնապահպանության վարչության սկսած 2007 թվականից Չինաստանը ամեն տարի անապատացման պատճառով կորցնում է 4000 կմ2 տարածք ։ Ջրի որակը, էռոզիան և աղտոտվածության վերահսկողությունը Չինաստանի համար դարձել են կարևոր խնդիրներ։ Հիմալայներում սառցադաշտերի հալում կարող է ջրի պաշարի սակավության խնդիր առաջացնել հարյուր միլիոնավոր մարդկանց համար ։
Կենսաբազմազանություն
Չինաստանը, գտնվելով աշխարհի երկու մեծ Պոլեարկտիկա և ինդոմալայան էկոզոնաներում, հանդիսանում է կենսաբազմազանությամբ հարուստ աշխարհի 17 երկրներից մեկը ։ Ըստ հաշվարկներից մեկի՝ Չինաստանն ունի շուրջ 34 687 տեսակի կենդանիներ և անոթավոր բույսեր, որի շոնորհիվ վերջինս հանդիսանում է աշխարհի երրորդ բիոբազմազան երկիրը՝ Բրազիլիայի և Կոլումբիայի հետո ։ 1992 թվականի հունիսի 11-ին Չինաստանը Ռիո դե Ժանեյրոյում ստորագրեց բիոլոգիական բազմազանության համաձայնագիրը և մասնակցեց 1993 թվականի հունվարի 5-ի ժողովին ։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 21-ին ժողովից հետո Չինաստանը մշակեց «Ազգային բիոբազմազանության մարտավարության և գործելակերպի նախագիծ» ։
Չինաստանը տուն է հանդիսանում առնվազն 551 կաթնասունների (աշխարհում երրորդ տեղն է՝ ըստ թվի մեծության), 1221 թռչնատեսակների (ութերորդ տեղ) , 424 սողունների (յոթերորդ տեղ) և 333 երկկենցաղների (յոթերորդ տեղ) բազմազանություն։ Բացի արևադարձային գոտիներից, Չինաստանը հանդիսանում է ամենակենսաբազմազան երկիրը։ Չինաստանի վայրի բնությունը իր վրա կրում է մարդկային ամենամեծ պոպուլյացիայի սուր ազդեցությունը։ Չինաստանում առնվազն 840 կենդանատեսակներ գտնվում են անհետացման եզրին` գլխավորապես մարդկային գործունեության հետևանքով, որոնցից են օրինակ բնակելի միջավայրի քանդումը, շրջակա միջավայրի աղտոտվածությունը, որսագողությունը, չինական ավանդական բժշկության համար անհրաժեշտ մորթիները և բաղադրիչները ։ Վտանգված ցեղատեսակները պաշտպանվում են օրենքով և 2005 թվականի տվյալներով երկրում կա ավելի քան 2349 բնական արգելոցներ, որոնք գումարային զբաղեցնում են 149,95 միլիոն հեկտար` Չինաստանի ընդհանուր տարածքի 15 %-ը ։
Չինաստանն ունի ավելի քան 32 000 տեսակ անոթավոր բույսեր և ունի տարապեսակ անտառներ։ Մերկասերմերով անտառները գերակշռում են երկրի հյուսիսում և բնօրրան են հանդիսանում 120 թռչնատեսակների և այնպիսի կենդանատեսակների, որոնցից են որմզդեղնը և հիմալայան արջը ։ Խոնավ մերկասերմերային անտառներում կարելի է հանդիպել բամբուկազգիների թփուտներ։ Բարձրադիր լեռնահարթերում, որտեղ աճում գիհի և կենի, բամբուկազգիներին փոխարինում են մրտավարդերը։ Մերձարևադարձային անտառները, որոնք գերակշռում են Կենտրոնական և Հարավային Չինաստանում. բնօրրան են հանդիսանում ֆլորայի 146 000 ցեղատեսակների համար ։ Խոնավ արևադարձային անտառները, չնայած որ սահմանափակված են միայն Յուննանի և Հայնան կղզու տարածքով, բնօրրանն են հանդիսանում Չինաստանի ողջ կենդանատեսակների և բուսատեսակների մեկ քառորդի ։ Չինաստանն ունի ավելի քան 10 000 գրանցված սնկեր և նրանցից 6000-ն հանդիասանում են բարձր սնկեր ։
Շրջակա միջավայրի խնդիրներ
Վերջին տասնյամակներում Չինաստանը տառապում է շրջակա միջավայրի աղտոտվածությունից և վատթարացումից ։ Այս խնդրի կարգավորումները, որոնցից են օրինակ 1979 թվականի շրջակա միջավայրի պաշտապանության բավականին կոշտ օրենքը, վատ են պահպանվում, քանի որ այն հաճախակի արհամարհվում է տեղական կազմակերպությունների և բարձրադիր պաշտոնյաների կողմից հօգուտ տնտեսության արագ զարգացման ։ Օդի աղտոտվածությունը առողջության համար լուրջ խնդիր է հանդիսանում Չինաստանի համար։ Ըստ Համաշխարհային բանկի գնահատումների աշխարհի ամենաշատ աղտոտված 20 քաղաքներից 16-ը պատկանում է Չինաստանին ։ Չինաստանը հանդիսանում է աշխարհում ամենաշատ ածխաթթու գազ արտանետողը ։ Բացի այդ երկիրն ունի ջրի աղտոտվածության լուրջ խնդիրներ։ 2011 թվականի տվյալներով Չինաստանի գետերի 40 %-ը աղտոտվել է արտադրական և գյուղատնտեսական արտանետումների պատճառով ։ 2014 թվականին մեկ շնչին բաժին հասնող քաղցրահամ ջուրը կազմում էր 2062 մ3, իսկ դա դեռ 500 մ3-ով քիչ է մեծ չինական սարահարթի հետ համեմատած, այնինչ աշխարհում մեկ շնչին բաժին է ընկնում 5920 մ3 ջուր ։
Քաղաքականություն
Չինաստանի սահմանադրությունում ասվում է, որ Չինաստանի ժողովրդական հանրապետությունը հանդիսանում է սոցիալիստական պետություն է դեմոկրատական ժողովրդի դիկտատուրայի տակ, որը գլխավորում է աշխատավոր դասակարգը և հիմնված է աշխատավորների ու գյուղացիների միության վրա, իսկ պետական մարմինները որդեգրում են դեմոկրատիկ կնետրոնավորման գաղափարախոսությունը ։ Չինաստանը հանդիսանում է աշխարհի եզակի դեռ սոցիալիստական մնացած երկրներից մեկը, որը բացահայտ քաջալերում է կոմունիզմը։ Չինական պետությունը տարբեր կերպ է նկարագրվում որպես կումինստական և սոցիալիստական, բայց նաև այն հանդիսանում է ավտորիտար և կորպորատիվ պետություն ` մի քանի ոլորտներում ծանր սահմանափակումներով` մասնավորապես համացանցի ազատ հասանելիութան, մասսայական տեղեկատվության հասանելիության, ցույցերի ազատության, բազմացման իրավունքի, ազատ ֆորմատով սոցիալական կազմակերպությունների և դավանանքի ազատության ոլորտներում ։ Ներկայիս կառավարական, գաղափարախոսական և տնտեսական համակարգերը ղեկավարների կողմից որակվում է որպես ազգության դեմոկրատիկ դիկտատուրա, որը Մարքսիզմի որդեգրություն է, և սոցիալիստական շուկայական տնտեսություն ։
Կոմունիստական կուսակցություն
Չինաստանի սահմանադրությունում ասվում է, որ երկիրը ղեկավարվում է Չինաստանի կոմունիստական կուսակցության կողմից ։ Ընտրությունների համակարգը բուրգաձև է։ Տեղական կոնգրեսի անդամները ընտրվում են քվեարկության միջոցով, իսկ ավելի բարձր կոնգրեսի, ներառյալ Չինաստանի ազգային կոնգրեսի, անդամները ընտրվում են իրենցից մի մակարդակ ներքև գտնվող կոնգրեսի անդամների կողմից ։ Քաղաքական համակարգը ապակենտրոնացված է և գավառների ու գավառակների առաջնորդներն ունեն զգալի ինքնավար վիճակ ։ Մյուս կուսակցություններն ունեն իրենց ներկայացուցիչները Չինաստանի ազգային կոնգրեսում և Չինաստանի ազգային քաղաքական կոնսուլտատիվ խորհրդում ։
Համեմատելով 1970-ականների փակ դռներով քաղաքականության հետ, ներկայումս ղեկավարման բնույթը կրում է ավելի քիչ սահմանափակ բնույթ, քան նախկինում էր։ Չինաստանն առաջնորդվում է Լենինի դեմոկրատիկ կենտրոնավորման գաղափարախոսությունով, բայց քննադատները Չինաստանի ազգային կոնգրեսը որակում են որպես "սպունգե դրոշմ" ունեցող մարմին ։
Ղեկավարություն
Չինաստանի նախագահը ըստ տիտղոսի համարվում է պետության գլխավորը, որը հանդես է գալիս Չինաստանի ազգային կոնգրեսի անունից։ Վարչապետը հանդիսանում է կառավարության գլխավորը, Ազգային խորհրդի նախագահը, որը կազմված է չորս փոխվարչապետներից և նախարարությունների ու հանձնաժողովների նախարարներից։ Չինաստանի գործող նախագահը Սի Ցզինպինը, որը միևնույն ժամանակ Չինաստանի կոմունիստական կուսակցության գլխավոր քարտուղար, և Չինաստանի կենտրոնական ռազմական խորհրդի նախագահն է, որոնցով նա հանդիսանում է Չինաստանի գլխավոր առաջնորդ ։ Չինաստանի վարչապետը Լի Կեքիանգն է, որը նաև Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության քաղբյուրոյի կենտրոնական կոմիտեի մշտական կոմիտեի գլխավոր անդամ է և դե ֆակտո իրավունք ունի Չինաստանի անունից որոշումներ կայացնելու ։
Մի քանի փոքրիկ քայլեր եղան քաղաքականության լիբերալիզացման ուղղությամբ, որոնցից են ընտրությունների անցկացումը քաղաքային և գյուղական բնակավայրերում ։ Այնուամենայնիվ, կուսակցությունը էֆեկտիվ կերպով վերահսկողություն պահպանում կառավարական նշանակումների վրա։ Օպոզիցիայի զգալի պակասություն պատճառով գրեթե միշտ կոմունիստական կուսակցությունը հաղթող է դուրս գալիս։ Չինաստանի քաղաքական խնդիրներն ներառում են հարուստ և աղքատ վերնախավի աճող տարբերությունը և կառավարության մակարդակներում կոռուպցիայի առկայությունը ։ Այնուամենայնիվ, կառավարության ջանքերը երկրի ղեկավարման ոլորտում բարձր է և 2011 թվականի հարցումների ժամանակ բնակչության 80-95 % բավարար են գնահատել կառավարության աշխատանքը ։
Վարչական բաժանում
Չինաստանը բաղկացած է 22 նահանգների և համարում է, որ Թայվանը հանդիսանում է 23-րդ նահանգը, այնինչ Թայվանը ներկայումս անկախ պետություն է և ինքն էլ իր հերթին պնդում է, որ Չինաստանի ողջ տարածքը պատկանում է իրեն ։ Չինաստանը նաև ունի հինգ ինքնավար շրջաններ, որոնցից ամեն մեկն ունի իր փոքրամասնությունների խումբը, 4 կենտրոնական ենթակայության քաղաքներ և երկու հատուկ վարչական շրջաններ, որոնք ունեն քաղաքական ինքնավարության կարգավիճակ։ Այս 22 նահանգները, հինգ ինքնավար շրջանները և չորս կենտրոնական ենթակայության քաղաքները միասին կազմում են ցամաքային Չինաստանը` տերմին, որը սովորաբար բացառում է Հոնկոնգը և Մակաոն։
Նահանգներ
Ինքնավար շրջաններ
Կենտրոնական ենթակայության քաղաքներ
Հատուկ վարչական շրջաններ
Միջազգային հարաբերություններ
Մեկ Չինաստան քաղաքականությունը ներդնելուց հետո Պեկինում պետք է կայանան բոլոր դիվանագիտական հարաբերությունները, այլ ոչ թե Թայվանում, որը գտնվում է Չինաստանի հանրապետության ենթակայության տակ։ Չինաստանի պաշտոնյաները բազմիցս անգամ բողոքարկել են, երբ օտար երկրները դիվանագիտական հարաբերություններ են ունեցել Թայվանի հետ, նամանավանդ այն պարագաներում, երբ տեղի է ունեցել զենքի առևտուր ։
Ներկայիս Չինաստանի արտաքին քաղաքականության մեծ մասը հիմնված է վարչապետ Չժոու Էլնայի Խաղաղ գոյատևման հինգ հիմունքներ տեսության և «հարմոնիա առանց միատարրության» գաղափարախոսության հիման վրա, որը թույլ է տալիս բանակցել այնպիսի պետությունների հետ, որոնք ունեն գաղափարախոսական տարբերություններ ։ Այս քաղաքականությունը Չինաստանին թույլ է տալիս աջակցել այնպիսի երկրների, որոնք արևմտյան ազգությունների համար համարվում են վտանգավոր կամ ռեգրեսիվ, որոնցից են օրինակ Զիմբաբվեն, Հյուսիսային Կորեան և Իրանը ։ Չինաստանը տնտեսական և ռազմական սերտ հարաբերություններ ունի Ռուսաստանի հետ, և երկու պետությունները հաճախ համաձայնեցված են քվեարկում ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհրդում  ։
Առևտուր
Վերջին տասնամյակներում Չինաստանը գնալով ավելի բարձր դեր է խաղում իր ասիա-խաղաղօվկիանոսյան հարևան երկրների հետ ազատ առևտրի գոտի և անվտանգություն ապահովելու հարցում։ 2004 թվականին Արևելյան Ասիայի գագաթնաժողովում Չինաստանն առաջարկեց տարածաշրջանային անվտանգության նոր նախագիծ ։ Արևելյան Ասիայի գագաթնաժողովը, ներառյալ Հարավարևելյան Ասիայի պետությունների ասոցիացիան հավելյալ երեք պետություններով, Հնդկաստանը, Ավստրալիան և Նոր Զոլանդիան իրենց առաջին գագաթնաժողովն անցկացրեցին 2005 թվականին։ Չինաստանը Ռուսաստանի և Կենտրոնական Ասիայի պետությունների հետ միասին հանդիսանում է «Շանհայ համագործակցության կազմակերպության» հիմնադիր անդամներից մեկը։ 2011 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Չինաստանը դարձավ Միջազգային առևտրի կազմակերպության անդամ։
2000 թվականին ԱՄՆ-ի կոնգրեսը «մշտական նորմալ առևտրային հարաբերություններ» հաստատեց Չինաստանի հետ, որը թույլ է տալիս չինական ապրանքը արտահանել նույն ցածր սակացուցակով, ինչպես-որ երկրներից շատերը Չինաստանն ԱՄՆ-ում ունի զգալի առևտրային բալանս, որը հանդիսանում է նրա ամենակարևոր արտահանման շուկան ։ Վաղ 2000-ական թվականներին ԱՄՆ-ի քաղաքագետները պնդում էին, որ չինական յուանը զգալի կերպով թերագնահատված է, որի պատճառով էլ Չինաստանն ունի առևտրային առավելություններ ։ Վերջին տարիներին Չինաստանը առևտրային ոլորտում համագործակցում է աֆրիկյան երկրների հետ   ։ 2012 թվականին չինա-աֆրիկյան առևտրի ծավալը կազմել է 160 միլիարդ դոլար ։ Բացի այդ, Չինաստանը իր տնտեսական կապերը հզորացրեց Հարավային Ամերիկայի հետ` դառնալով Բրազիլիայի լայնածավալ առևտրային գործընկեր և ստրատեգիական կապեր հաստատելով Արգենտինայի հետ  ։
Տարածքային վեճեր
Չինաստանի քաղաքացիական պատերազմից հետո Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության հաստատվելուց հետո կառավարությունը պնդում է, որ Չինաստանի հանրապետության կողմից վերահսկվող տարածքը պատկանում է իրեն։ Վերջինս, որ առավել հայտնի է Թայվան անվանումով, հանդիսանում է առանձին քաղաքական սուբյեկտ և իր տարածքում ընդգրկում է Թայվան կղզի որպես Թայվանի նահանգ, Ցզինմենը և Մանցզուն որպես Ֆուցզյան նահանգի մաս և Հարավչինական ծովի կղզիները որպես Հայնան և Գուանդուն նահանգների մաս։ Այս պնդումները վիճելի են չինա-թայվանյան հարաբերությունների պատճառով և հանդիսանում են չինական դիվանագիտության մեկ Չինաստան քաղաքականության ամենակարևոր հասկացողություններից մեկը ։
Չինաստանը բացի Թայվանից ներքաշված է նաև ուրիշ միջազգային տարածքային վեճերի մեջ։ 1990-ականներից սկսած Չինաստանը մասնակցել է բանակցությունների, որի ժամանակ պետք է որոշվեր Հնդկաստանի հետ վիճելի տարածքները և Բութանի հետ անորոշ սահմանը։ Բացի այդ Չինաստանը ներքաշված է բազմաթիվ տարածքային վեճերի մեջ կապված չինական ծովի արևելյան և հարավային մի քանի կղզիների սեփականատիրության հարցում, որոնցից են օրինակ Սենկակու կղզիների վեճը և Սկարաբո Շոլի դիմակայությունը ։ 2014 թվականի մայիսի 21-ին նախագահ Սին Շահայի կոնֆերանում իր վրա պարտավորություն վերցրեց Չինաստանի հետ կապված տարածքային վեճերը խաղաղ կերպով կարգավորելու համար։ «Չինաստանը մնում է ցամաքային և ջրային տարածքային սուվերինիտետի հետ կապված վեճերը խաղաղ ճանապարհով լուծելու կողմնակից». ասել է նախագահը ։
Գերտերության կարգավիճակ
Չինաստանը պարբերաբար գնահատվում է որպես պոտենցիալ գերտերություն` հղվելով երկրի տնտեսական պրոգրեսի, ռամական ուժի աճի, բնակչության թվաքանակի և միջազգային ազդեցության նշանների ։ Մյուսներն, այնուամենայնիվ, մտահոգ են, որ տնտեսական պղպջակները և դեմոգրաֆիկ դիսբալանսը կարող են դանդաղեցնել կամ էլ նույնիսկ կանգնեցլ Չինաստանի աճը ։ Որոշ հեղինակներ հարց են առաջ քաշում, թե ինչ է նշանակում «գերտերություն»։ Չինաստանը ուժեղ է միայն տնտեսապես, սակայն նա ԱՄՆ-ի վրա չի կարող ազդել իր ռազմական ուժով կամ էլ մշակույթով ։
Սոցիալ-քաղաքական խնդիրներ, մարդու իրավունք, ռեֆորմներ
Չինական դեմոկրատական շարժումը, սոցիալ ակտիվիստները, Չինաստանի կոմունիստական կուսակցության որոշ անդամներ որոշում են սոցիալ և քաղաքական ռեֆորմների իրականացման կարիքը։ Մինչ 1970-ականներից սկսած տնտեսական և սոցիալական վերահսկումը Չինաստանում զգալի թուլացել է, քաղաքական ազատությունը մնում է կոշտ կերպով սահմանափակված։ Չինաստանի սահմանադրությունն ասում է. քաղաքացիների իրավունքն ներառում է խոսքի ազատությունը, մասսայական ինֆորմացիայի ազատությունը, դատապաշտպան ունենալու իրավունքը, կրոնի ազատությունը, ընդհանուր ընտրական իրավունքը և կարողության իրավունքը։ Սակայն գործնականում այս դրույթները չեն ապահովում զգալի ծաշտպանություն կառավարության քրեական հետապնդումներից ։ Ղեկավարող կոմունիստական կուսակցության և կառավարության գործիչների որոշ քննադատությունները տանելի են, սակայն առաջին հերթին համացանցում քաղաքականությանը վերաբերվող տեղեկությունը վերահսկվում է ։ Դա մեծ մասամբ արվում է այն նպատակով, որպեսզի կանխվի ցանկացած կոլեկտիվ շարժում ։ 2005 թվականին Լրագրողներ առանց սահմանների կազմակերպության տվյալներով Չինաստանը 167 երկրներից գրավեց 159-րդ տեղը, որը փաստում է երկրում շատ ցածր տեղեկատվական ազատության մասին ։ 2014 թվականի Չինաստանը 180 երկրներից զբաղեցրեց 175-րդ տեղը ։
Չինաստանում գյուղաբնակ միգրանտները քաղաքներում հաճախ որակավորվում են երկրորդ կարգի քաղաքացիներ ըստ հուկոու համակարգի, որը վերահսկում է սոցիալական նպաստների հասանելիությունը ։ Ունեցվածքի իրավունքը հաճախ շատ թույլ է պաշտպանված, և հարկային կառույցները շատ հաճախ գործ են ունենում աղքատ քաղաքացիների հետ ։ Այնուամենայնիվ, 2000-ականների սկզբներին մի քանի գոյւղական հարկեր կրճատվեցին կամ չեղարկվեցին, ինչպես նաև գյուղաբնակ բնակչության համար հատկացվեց լրացուցիչ սոցիալական ծառայություններ  ։
Ֆալունգուլ շարժումը սկսվեց 1992 թվականին։ 1999 թվականին, երբ սկսվեց շարժման հետապնդումը, այն ուներ 70 միլիոն մասնակից ։ Արդյունքում եղավ մասսայական ձերբակալություններ, անհիմն ազատազրկումներ և խոշտանգումներ ու մահվան ելքեր ազատազրկման վայրերում ։ Չինական կառավարությունը պարբերաբար մեղադրվում է Տիբեթում և Սինցզյան Ուրղուրյանում լայնամասշտաբ ռեպրեսիաների և մարդու իրավունքների խախտման, այդ թվում նաև ոստիկանական ռեպրեսիայի և կրոնի ճնշման մեջ ։
Չինական կառավարությունը օտար երկրների քննադատություններին պատասխանել է, որ գոյատևման և տնտեսության զարգացման համար անհրաժեշտ են մարդու իրավունքի այլ տեսակներ, ինչպես նաև մարդու իրավանք հասկացություն ասելիս պետք է հաշվի առնել տնտեսական զարգացման ներկայիս վիճակը ։ Դա է ընդգծում Չինաստանում 1970-ականներից սկսած կյանքի մակարդակի աճը, գրագիտությունը և կյանքի միջին տևողությունը, ինչպես նաև անվտանգության ապահովվածության բարձրացումը աշխտավայրերում և տարերայի աղետների դեմ պայքարը, որոնցից է օրինակ Յանցզի գետի վարարումները ։ Բացի այդ որոշ չինացի քաղաքագետներ սատարում են ժողովրդավարությունը, իսկ մյուսները պահպանողական են ։ Որոշ ջանքեր գործի դրվեցին ռեֆորմներ իրականացնելու համար։ Դրանցից էր օրինակ 2013 թվականի նոյեմբերին կառավարության կողմից «մեկ ընտանիք, մեկ երեխա» քաղաքականության մեղմացումը և շատ «քննադատված վերադաստիարակություն աշխատանքի միջոցով» ծրագրի չեղարկումը ։ Սակայն իրավապաշտպան խմբերը նշում են, որ բարեփոխումները վերջնական տեսքով կրում էին միայն կոսմետիկ բնույթ ։ 2000-ականներին և վաղ 2010-ականներին չինական կառավարությունն ավելի համբերատար է հասարակական կազմակերպությունների նկատմամբ, որոնք առաջարկում են սոցիալական խնդիրների պրակտիկ և էֆեկտիվ լուծումներ ։
Զինված ուժեր
2.3 միլիոն ակտիվ զորքով Չինաստանի ազգային ազատագրական բանակը հանդիսանում է աշխարհի խոշոր ռազմական ուժերից մեկը, որը վերահսկվում է ՉԺՀ-ի կենտրոնական ռազմական խորհրդի կողմից ։ Ազգային ազատագրական բանակը բաղկացած է ցամաքային զորքերից, ռազմածովային ուժերից, ռազմաօդային ուժերից և հրետանուց։ Ըստ Չինաստանի կառավարության Չինաստանի զինված ուժերի բյուջեն 2014 թվականին կազմել է 132 միլիարդ դոլար, որն հանդիսանում է աշխարհում երկրորդ ամենամեծ ռամական բյուջեն ։ Այնուամենայնիվ,Ստոլկհոլմի աշխարհի խնդիրների հետազոտման ինստիտուտը և ԱՄՆ-ի պաշտպանության նախարարության գրասենյակը պնդում են, որ Չինաստանը չի հրապարակում իր ծախսերի իրական մեծությունները և այն ավելի բարձր է, քան պաշտոնական տվյալները ։
Որպես միջուկային զենք ունեցող երկիր Չինաստանը համարվում է տարածքային հզոր ռազմական ուժ և պոտենցիալ ռազմական գերուժ ։ Ըստ 2013 թվականի ԱՄՆ-ի պաշտպանության նախարարության հաշվետվության Չինաստնանը բացի կարճ հեռավորության բալիստիկ հրթիռներից ունի նաև 50-70 հեռահար բալիստիկ հրթիռներ ։ Այնուամենայնիվ, համեմատած ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհրդի չորս մշտական անդամների հետ, Չինաստանի հնարավորությունները ռազմական ուժի կիրառման հարցում սահմանափակ են ։ Այդ կոնպենսացնելու համար Չինաստանը 2000-ականներից սկսած նախագծել է ռամական մի քանի նախագծեր, որոնցի են 2012 թվականից սկսած Լյաոին ավիակիրները, և ունի զգալի սուզանավերի տորմիղ, որոնց թվում նաև ատոմային և ռամական նշանակության հրթիռային սուզանավեր ։ Բացի այդ Չինաստանը կարևոր ծովային ճանապարհների համար հիմնել է միջազգային ռազմական հարաբերությունների ցանց ։
Չինաստանը վերջին տասնամյակներում զգալի առաջընթաց ունի իր օդային ուժերը մոդեռնիզացնելու հարցում, որոնցից են օրինակ ռուսական Սու-30 կործանիչների ձեռք բերումը և սեփական ժամանակակից կործանիչների արտադրությունը, որոնցից ավելի նշանավորներն են Chengdu J-10, J-20, Shenyang J-11, J-15, J-16 և J-31 կործանիչները ։ Բացի այդ Չինաստանը նախագծում է ստելս ինքնաթիռներ և մի քանի մարտական դրոններ  ։ Օդային և ջրային ռազմուժի ձեռքբերումների պատճառով Չինաստանը Ճապոնիայի և Վաշինգտոնի կողմից դիտարկվում է որպես տարածքային վտանգ  ։ Չինաստանը նաև թարմացրել է իր ցամաքային տեխնիկան` փոխարինելով սովետական միության կողմից ուղարկված տանկերը ժամանակակից Տիպ 99 տանկի մոդելներով և թարմացրել է ջոկատային կենտրոնի C3I համակարգը` այն դարձնելով C4I և ապահովելով ցանացակենտրոն պատերազմի հնարավորությունը ։ Բացի այդ Չինաստանը ստեղծել կամ ձեռք է բերել ժամանակակից հրթիռային համակարգեր , այդ թվում հակարբանյակային հրթիռներ , թևավոր հրթիռներ և սուզանավերից արձակվող բալիստիկ հրթիռներ ։ Ըստ Ստոկհոլմի աշխարհի խնդիրների հետազոտման ինստիտուտի Չինաստնաը 2010-2014 թվականներն հանդիսանում է աշխարհում երրորդ ամենամեծ ռամամթերք արտահանող երկիրը և 2005-2009 թվականների տվյալների հետ համեմատած արտահանումը մեծացել է 143 տոկոսով ։
Տնտեսություն
Ըստ 2014 թվականի տվյալների, Չինաստանն ունի աշխարհում երկրորդ ամենամեծ ՀՆԱ-ն, որը ամբողջ գումարը ըստ Արժույթի միջազգային հիմնադրամի կազմում է 10.380 տրիլիոն ԱՄՆ դոլար ։ Եթե հաշվի առնենք նաև գնողունակության համարժեքություն, ապա Չինաստանի տնտեսությունը աշխարհի ամենամեծ տնտեսությունն է, քանի որ 2014 թվականին նրա գնողունակության համարժեքություն-ՀՆԱ-ն կազմում էր 17.617 տրիլիոն ԱՄՆ դոլար ։ 2013 թվականին գնողունակության համարժեքություն-ՀՆԱ-ն ըստ շնչի կազմում էր 12 880 ԱՄՆ դոլար, այն դեպքում երբ այդ արժեքի նոմինալը 4 859 ԱՄՆ դոլար էր։ Երկու դեպքում էլ Չինաստանը հետ է մնում գլոբալ ՀՆԱ-յում ըստ մեկ շնչին ընկնող անվանական ՀՆԱ-ի (աշխարհի 183 երկրներ և արժույթի միջազգային հիմնադրամ) ։
Տնտեսության պատմություն և աճ
"1949 թվականից սկսած, երբ հիմնվեց ՉԺՀ-ն, մինչև 1978 թվականը, Չինաստանը սոտետական ոճով վարում էր պլանային տնտեսություն։ 1976 թվականին, Մաոյի մահից և մշակութային հեղափոխությունից հետո, Դեն Սյաոպինը և Չինաստանի նոր ղեկավարությունը սկսեցին իրականացնել տնտեսության բարեփոխում և տնտեսությունը տարան շուկայակողմնորոշված խառը տնտեսության ուղղությանը։ Կոլեկտիվ գյուղատնտեսությանը փոխարինեց գյուղատնտեսությունը, մինչ արտաքին առևտուրը դարձավ նոր հիմնական ուղղություն, որը հանգեցրեց aզատ տնտեսական գոտու ստեղծմանը։ Ոչ էֆեկտիվ պետական ձեռնարկությունները վերակազմավորվեցին, իսկ ոչ եկամտաբերները միանգամից փակվեցին, որն հանգեցրեց մասսայական գործազրկության։ Ժամանակակից Չինաստանը հաճախ որակավորվում է որպես շուկայական տնտեսություն հիմնված մասնավոր սեփականության վրա, և հանդիսանում է պետական կապիտալիզմի ամենառաջատար օրինակներից մեկը ։ Պետությունը դեռ գերազանցում է մարտավարական կարևոր սեկտորներում, որոնցից են օրինակ էներգիայի արտադրությունը և ծանր արդյունաբերությունը, բայց մասնավոր սեփականությունը արագորեն աճել է։ 2008 թվականի դրությամբ կա 30 միլիոն գրանցված մասնավոր սեփականություն   ։" 1978 թվականին տնտեսական լիբերալություն սկսելուց հետո, Չինաստանը մտնում էր աշխարհի արագ զարգացող տնտեսությունների ցանկում ` հիմնականում հիմնվելով ներդրումների և արտահանումների աճի վրա ։ Ըստ արժույթի միջազգային հիմնադրամի Չինաստանի տարեկան տնտեսական աճը 2001 թվականից 2010 թվականների ընթացքում կազմում էր 10.5 %: 2007-2011 թվականների ընթացքում Չինաստանի տնտեսական աճը համարժեք էր մեծ յոթնյակի երկրների տնտեսական աճին միասին վերցրած ։ 2011 թվականին Citigroup-ի կողմից հրապարակված տնտեսության գլոբալ աճի գեներատորների ցանկում Չինաստանն ուներ շատ բարձր 3G աճի վարկանիշ ։ Չինաստանի բարձ արտադրողունակությունը, էժան աշխատուժը և հարաբերական լավ ինֆրոստրուկտուրան գլոբալ լիդեր համաշխարհային արդյունաբերությունում։ Այնուամենայնիվ, Չինաստանի տնտեսությունը շատ էներգատար է և ոչ էֆեկտիվ, որի արդյունքում 2010 թվականին Չինաստանը աշխարհում ամենաշատ էներգիա սպառողն էր ։ Էներգետիկ ռեսուրսներից ամենաշատը օգտագործվում է ածուխը, որը կազմում է շուրջ 70 %։ Բացի այդ 2013 թվականի սեպտեմբերին Չինաստանն անցավ ԱՄՆ-ին նավթ ներկրելու քանակով ։ Վաղ 2010-ականներին Չինաստանի տնտեսական աճը դանդաղեց ներքին վարկային խնդիրների, չինական արտադրանքի արտահանման մակարդակի նվազման և գլոբալ տնտեսության մեջ թուլացման պատճառներով  ։
Չինաստանը գլոբալ տնտեսությունում
Չինաստանը հանդիսանում է Առևտրի համաշխարհային կազմակերպության անդամ և աշխարհի ամենամեծ առևտրային տերությունը։ 2012 թվականի դրությամբ միջազգային առևտուրը կազմում էր 3,87 տրիլիոն ԱՄՆ դոլար ։ 2010 թվականին Չինաստանի արժույթի ռեզերվը հասել է 2.85 տրիլիոն դոլարի և 18.7%-ով ավելացել է նախորդ տարվա համեմատ և դարձել է աշխարհի ամենամեծ ռեզերվային պահուստ ունեցողը ։ 2012 թվականին Չինաստանը հանդիսանում էր աշխարհում ամենաշատ օտարերկրյա ներդրումներ ստացողը, որը կազմում էր 253 միլիարդ դոլար ։ 2014 թվականին Չինաստանի օտարերկրա դրամային փոխանակությունը կազմել է 64 միլիարդ դոլար, որը նրան դարձել է աշխարհում ամենաշատ դրամներ փոխանցվող երկրների ցանկում երկրորդը ։ Չինաստանը նաև ներդրումներ է անում արտերկրում։ 2012 թվականին ներդրումների ընդհանուր ծավալը կազմել է 62,4 միլիարդ դոլար ։ 2009 թվականին Չինաստանն ըստ գնահատումների իր ձեռքի տակ ուներ 1,6 տրիլիոն ԱՄՆ դոլար և միևնույն ժամանակ ուներ 1,16 տրիլիոն դոլար ԱՄՆ-ի պետական պարտք ։ Ըստ ՄակՔինզի խորհրդատվական ընկերության Չինաստանի պարտքը 2007 թվականի 7,4 տրիլիոն դոլարից 2014 թվականին հասել է 28,2 տրիլիոն դոլար, որը կազմում է Չինաստանի ՀՆԱ-յի 228%-ը ։ 2017 թվականին Միջազգային Ֆինանսների Ինստիտուտը հայտնեց, որ Չինաստանի պարտքը կազմում է ՀՆԱ-յի 304 %-ը ։
Փիլիսոփայություն
Փիլիսոփայությունը Չինաստնում սկզբնավորվել է մ․ թ․ ա․ 4-3-րդ դարերում, երբ ձևավորվել են կոնֆուցիականության, մոիզմի, լեգիզմի, դաոսիզմի (դաոսականության) փիլիսոփայական դպրոցները, որոնք վճռական ազդեցություն են ունեցել փիլիսոփայական մտքի հետագա զարգացման վրա։ Այդ դպրոցներին հատուկ էր հասարակության և պետության կառավարման հարցերով զբաղվելը։ Արդեն վաղ շրջանում նկատվում են փիլիսոփայության պետականացման, քաղաքականացման միտումներ։ Այդ խնդիրների շուրջ առաջինը իր սկզբունքները առաջ է քաշել Կոնֆուցիոսը, որի հայացքները խիստ քննադատել է Մո Ցզին։
Տարերային մատերիալիստական փիլիսոփայության․ ուղղություն է դաոսիզմը, որը հիմնավորում է բնության համընդհանուր օբյեկտիվ օրենքի (դաո–ուղու) գոյությունը։ Դաոսիզմի հիմնադիրները (Լաո Ցցի և Չժուան Ցզի) հանդես են եկել մարդու գործունեությունը սահմանափակող ցանկացած օրենքի, մասնավորապես կոնֆուցիականության բարոյական նորմերի, դեմ։ Դաոականները քարոզել են քաղաքակրթությունից հրաժարում, գովերգել են բնությունը։
Մ․ թ․ ա․ 4-3-րդ դարերում ձևավորվում է լեգիզմը, որն ուներ ընդգծված հակակոնֆուցիական բնույթ։ Մ․ թ․ ա․ 3-2-րդ դարերում ձևավորվում է նեոկոնֆուցիականությունը։
Այդ չորս դպրոցներից բացի Չինաստանում փիլիսոփայական մտքի զարգացմանը նպաստել է նաև «ին–յան» բնապաշտական դպրոցը, ըստ որի ամեն ինչի հիմքում ընկած է կանացի պասսիվ ուժի (ին) և տղամարդկային ակտիվ ուժի (յան) փոխազդեցությունը։ Այդ գաղափարները հետագայում ձուլվել են հինգ սկզբնատարրերի (մետաղ, փայտ, ջուր, հուր, հող) փոխադարձ անցման մասին ուսմունքին և լրացվելով «ցի» (գոլորշի, եթեր) նախատարրի մասին գաղափարով, յուրացվել են գրեթե բոլոր փիլիսոփայան դպրոցների կողմից։
Մ․ թ․ ա․ 3-րդ դարում իմացության մատերիալիստական տեսություն են զարգացնում մոիստները։ Մ․ թ․ ա․ 1-ին դարում Չինաստանի հայտնի մատերիալիստ և լուսավորիչ էր Վան Չունը, ըստ որի աշխարհի հիմքում ընկած է հավերժ գոյություն ունեցող մատերիական սուբստանց (յուան–ցի)։ Բուդդայական փիլիսոփայությունը Չինաստանում զարգացել է, յուրացնելով չինական փիլիսոփայական գաղափարների տարրերը, որը և դարձել է բուդդայականության զանազան հոսանքների և աղանդների երևան գալու պատճառ։ Կոնֆուցիականությունը և դաոսիզմը ևս բուդդայականության դեմ պայքարի ընթացքում յուրացրել են նրա առանձին գաղափարներ։ Մասնավորապես դաոսիզմը հիմնականում ընդօրինակել է բուդդայականության ծեսերը, վերածվել մոգության տարատեսակի և սպառվել որպես փիլիսոփայական դպրոց (3-րդ դար)։
Սուբյեկտիվ իդեալիզմի նշանավոր ներկայացուցիչ էր Վան Յանմինը (15-րդ դարի վերջ–16-րդ դարի սկիզբ), որը վերածնել է Կոնֆուցիոսի՝ բնածին գիտելիքի մասին դրույթը՝ վերագրելով դրան համընդհանուր և բացարձակ բնույթ։ 17-18-րդ դարերում չինական փիլիսոփայությունը զբաղվել է հիմնականում Կոնֆուցիոսի և Մեն Ցզիի «սուրբ գրքերի» մեկնությամբ։ 19-րդ դարում ծագել է լուսավորականության և սոցիալական բարենորոգումների քաղ․ գաղափարախոսությունը։ 20-րդ դարի սկզբին Չինաստանում տարածվել են բուրժուաքաղաքական, փիլիսոփայական և սոցիոլոգիական տեսությունները (պոզիտիվիստական, էվոլյուցիոնիստական, սոցիալ–դարվինիստական)։ Չինական հասարակության ընդհանուր ճգնաժամի պայմաններում ուժեղացել է գաղափարական պայքարը։ Որոշ բարենորոգիչների առաջադիմական գաղափարները զարգացնում է Սուն Յաթ Սենը։
Հոկտեմբերյան հեղափոխության ազդեցությամբ Չինաստանում տարածվել են մարքսիզմ–լենինիզմի գաղափարները, հատկապես Չինաստանի կոմոuնիստական կուսակցության ստեղծումից հետո։ Չինական մարքսիստները գաղափարական ուժեղ պայքար են մղել բուրժուական և ֆեոդալական գաղափարախոսության դեմ։ ՉԺՀ–ի կազմավորումից հետո մարքսիզմ–լենինիզմը դարձել է ղեկավարող տեսական հիմք սոցիալիզմի համար մղվող պայքարում և լայն տարածում ստացել ողջ երկրում։
Պատմական գիտություն
Մ․ թ․ ա․ 1-ին հազարամյակում տեղի էր ունենում պատմական գիտելիքների կուտակման պրոցես, կազմվում էին առաջին տարեգրությունները և պատմական երկերը։ Մ․ թ․ ա․ 4-3-րդ դարերում ստեղծվել են գրքեր՝ նվիրված առասպելական հին պատմությանը, Ին և Չժոու ժամանակաշրջաններին։ Այդ ստեղծագործություններում տիրապետում են հին կոնֆուցիականության գաղափարները, որոնք հանգում են ամենազոր երկնքի նկատմամբ հավատին, ավանդական «ոսկի դարի» կառավարիչների փառաբանմանը։ Մ․ թ․ ա․ 2-րդ– մ․ թ․ 4-րդ դարերում դրվել են պատմական գիտության հիմքերը, ձևավորվել է պատմ․ ընթացքի աշխարհըմբռնումը։ Սիմ Ցյանի (մ․ թ․ ա․ 1-ին դարի սկիզբ) «Շի ցզի» («Պատմական նոթեր») աշխատությունը Չւնաստանի առաջին համընդհանուր պատմությունն է, որտեղ հեղինակն օգտագործել է շարադրման նկարագրակենսագրական և ժամանակագրական կոմպլեքսային մեթոդը։ «Շի ցզի»-ի օրինակով հետագայում ստեղծվել են դինաստիաների պաշտոնական պատմությունները՝ Բան Գուի կազմած (մ․ թ․ 1-ին դար) «Հան շու»-ն («Հանի պատմությունը»), Չեն Շոուի կազմած «Սան գո չժի» («Եռաթագավորության պատմությունը») և այլն։
Պատմագիտության մեջ կարևոր տեղ են գրավում Տան և Սուն ժամանակաշրջանները (7-8-րդ դարերը, որոնք համընկնում են ֆեոդալական պետության վերելքի շրջանին։ Զարգանում էր պաշտոնական պատմագիտությունը, որը հետզհետե անցնում էր պետական աստիճանավորների իրավասության տակ։ Պարբերաբար կազմվում էին նախկին դինաստիաների պատմությունները։ Երևան է գալիս առաջին պատմական բանաքաղությունը՝ «Տուն դյան»-ը («Քաղաքական ժողովածու», 8-րդ դար)։ Լյու Չժիցգիի (8-րդ դար) «Շի տուն» («Ներթափանցում պատմության մեջ») աշխատության մեջ առաջին անգամ քննադատորեն գնահատվել է պատմագրական ժառանգությունը, դատապարտվել են պատմական որոշ երկերի սխալներն ու միտումնավորությունը։
Ընդհանուր պատմությանն են նվիրված 11-12-րդ դարերում, գրված Սիմ Գուանի «Ցզի չժի աուն ցզյան» («Կառավարմանն օժանդակող իրադարձությունների ընդհանուր տեսություն», ընդգրկել է մ․ թ․ ա․ 403–մ․ թ․ 959 թվականների ժամանակաշրջանը) և Չժու Սիի «Տուն Ցզյան գան մու» (տոգորված էր լեգիտիմիզմի ոգով և կոնֆուցիականության ուղղահավատության գաղափարով) աշխատությունները։ Միաժամանակ պատմական մտքի վրա զգացվում էր դաոսականության ազդեցությունը։
Սուն ժամանակաշրջանում (960–1279) ի հայտ եկած իրադարձությունները «սկզբից մինչև վերջ» նկարագրելու ժանրը, հրապարակվեցին օրենքների ժողովածուներ, առաջին անգամ հավաքվեցին քարի և բրոնզի վրա արված գրությունները։ Կազմվեցին նոր ժողովածուներ՝ Չժեն Ցյաոյի «Տուն չժի»-ն («Պատմական ժողովածու»), Մա Դուանլինի «Վենսյան տունկաո» («Հին տեքստերի և դրանց ավանդույթների հետազոտությունը») պատմական–գրական բանաքաղությունր, «Տայպին յույլան» («Կայսերական վերանայում») և «Յե Ֆու յուան գույ» («Գրադարանների գանձարան») հանրագիտարանները։
19-րդ դարում նկատելիորեն ուժեղացավ հայրենասիրական թեման և հետաքրքրությունը արտաքին աշխարհի նկատմամբ (Լին Ցզեսյույ, Վեյ Ցուան, Սե Ֆուչեն)։ Չինական մտավորականությունը սկսեց ծանոթանալ Արևմուտքի բուրժական գիտության հետ։ Կան Յուվեյի (1858–1927) աշխատություններում նոր զարգացում ստացան հին ուղղությունների ավանդական տեսությունները պատմության երեք դարաշրջանների ուսմունքի տեսքով։
20-րդ դարում չինական պատմագիտության մեջ ներթափանցեցին մի կողմից բուրժական իդեալիստական տեսությունները, մյուս կողմից տեղի էր ունենում աստիճանական ծանոթությունը մարքսիզմի հետ։ Չինական պատմագիտության մեջ պատմամատերիալիստական գաղափարների մունետիկը չին հայտնի մարքսիստ Լի Դաչժաոն էր։ Պատմագիտության զարգացումն ընթանում էր բարդ ուղիով, իրենց զորությունն էին պահպանում ավանդական հայացքներն ու մեթոդները, հրապարակվում էին հին ժանրի տասնյակ աշխատություններ, միևնույն ժամանակ նոր գտածոների և նյութերի հայտնաբերումը (գրություններ ոսկորների վրա, Հան ժամանակաշրջանի տեքստեր, կայսերական դիվան) ընդլայնում էր հետազոտությունների բազան։ Պատմագիտության զարգացման մեջ մեծ ավանդ են ներդրել Լո Չժենյույը, Դուն Ցզոբինը, Վան Գովեյը և ուրիշներ։ Հնության նկատմամբ քննադատական մոտեցում են ցուցաբերել «Գու շի բյան» («Բանավեճեր հին պատմության մասին») աշխատության հեղինակները։
Գոմինդանականների տիրապետության ժամանակաշրջանում (1927–1949) պատմագիտության մեջ գաղափարական սուր պայքար էր մղվում առաջադիմական և հետադիմական հայացքների միջև։ Պաշտոնական պատմագիտության մեջ քարոզվում էին կոնֆուցիականության գաղափարներ, բուրժուական տեսություններ և ազգայնամոլություն (Դայ Ցզիտաո, Ցզյան Տինֆու, Տաո Սիշեն և ուրիշներ)։ Զուգահեռ հրապարակվում էին Ֆան Վենլանի, Ցզյան Բոցզանի, Գո Մոժոյի և ուրիշների երկերը։ 1941 թվականի լույս տեսավ «Չինաստանի համառոտ պատմություն» կոլեկտիվ աշխատությունը։
Պատմաբանների համար անարդյունավետ էր 1959–1965 թվականների ժամանակահատվածը, որը պայմանավորված էր երկրի քաղաքական վիճակով։ 1960-ական թվականների 2-րդ կեսին «կուլտուրական հեղափոխության» ժամանակ դադարեցին լույս տեսնել պատմության վերաբերյալ գրքեր և ամսագրեր, հայտնի պատմաբաններ (Ու Հան, Ցզյան Բոցզան և ուրիշներ) հետապնդվեցին և հալածվեցին, գիտական հիմնարկները անգործության մատնվեցին։
Տնտեսագիտություն
Չինաստանում տնտեսագիտական միտքն սկզբնավորվել է մ․թ․ա․ 1-ին հազարամյակում։ Սկսած մ.թ.ա. 6-ից 3-րդ դարերի փիլիսոփայական մտքի առաջատար դպրոցների՝ կոնֆուցիականության, դաոսականության, մոիզմի (Մո Ցզիի հետևորդների), «ֆացզյայի» ուսմունքի միջև սուր բանավեճ էր ընթանում ստրկության ու համայնքի փոխհարաբերության, վերջինիս տնտեսական հնարավորությունների ու թերությունների, տնտեսական կյանքին պետության միջամտության աստիճանի, պետական մենաշնորհի, առևտրի, ֆինանսների խնդիրների մասին։ Կոնֆուցիականները մեծ նշանակություն էին տալիս ժողովրդի ու պետության հարստության աճմանը, ընդ որում, դրա աղբյուրը համարում էին աշխատանքը։
Մոիստները դեմ էին դասայնությանը, վերնախավի հանարժանի արտոնություններին, պաշտպանում էին մասնավոր սեփականության, մանր արտադրողների ազատ նախաձեռնության զարգացման և համատեղ ֆիզիկական աշխատանքով ընդհանուր բարեկեցության հասնելու գաղափարը։ «Ֆացզյայի» դպրոցը և նրա խոշորագույն ներկայացուցիչ Հան Ֆեյը հիմնավորում էին պետության տնտեսական և ռազմական, հզորության ամրապնդման անհրաժեշտությունը, տնտեսության հիմքը համարում գյուղատնտեսությունը և այդ պատճառով, պահանջում էին խրախուսել հողատերերին։