cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կոլինդա
Կոլինդա, Ռումինիայի և Մոլդովայի ամանորյա տոների ծիսական երգ, սովորաբար Սուրբ ծննդի թեմաներով։ Կոլինդները ծագել են վալախական և մոլդովական ազգային ծիսական երգերից։ Ազգային կոլինդաները բավականին տարբերվում են Արևմտա-եվրոպական քրիստոնեական Սուրբ ծննդյան հիմներից։
Ներկայումս մի քանի կոլինդաներ հեռուստատեսությամբ գովազդային նպատակներով ու որպես երաժշտական ուղեկցողներ լայնորեն հեռարձակվելու շնորհիվ Ռումինիայում դարձել են հանրաճանաչ։
Ամենահայտնի կոլինդաներն են.
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռումինիա Կատեգորիա:Մշակույթ
Ուոլթ Լլոյդ
Վոլտեր 'Ուոլթ'Լլոյդ՝ գեղարվեստական կերպար է, որը պատկերված է Մալկոլմ Դեյվիդ Քելլիի «Կորուսյալները » հեռուստասերիալում։ Ուոլթը ներկայանում է պիլոտային տեսարանում, որպես օդանավի վթարից փրկվածներից մեկը, ով թռչում է կղզի։ Նա Մայքլ Դոուսոնի 10-ամյա որդին է (խաղացել է Գարոլդ Պերինոն) ։
Ուոլթը հայտնվում է «Կորուսյալների» երեսուն դրվագներում։ 27-առաջին և երկրորդ եթերաշրջանների կանոնավոր շարքերում և երեք դրվագներում, որպես աստղային հյուր։ Ամբողջ հեռուստասերիալի ընթացքում նա համարվում է միակ հիմնական երեխա հերոսը ։ Ի սկզբանե Ուոլթը և Մայքլը ունենում են աններդաշնակ հայր և որդի հարաբերություններ, ստիպելով Ուոլթին ընկերանալ այլ փրկվածների հետ, ինչպիսիք են Լոկին և Սանը։ Նա լաստանավով Մայքլի և երկու փրկվածների հետ լքում է կղզին, բայց կղզու թշնամական բնակիչների մի խումբ, որոնք հայտնի են որպես «Ուրիշները», առևանգում են նրան ։ Հետո Ուոլթը ազատ է արձակվում «Ապրել միասին, մահանալ միայնակ» դրվագում, նա և Մայքլը լքում են կղզին երկրորդ եթերաշրջանի վերջին ։
Սկզբնապես «Կորուսյալներ» -ի ստեղծողները պատրաստվում էին Ուոլթին գերբնական ուժերով օժտել, ինչպիսիք են հեռազգացության միջոցով կենդանիներ կանչելու ունակությունը ։
Մինչ վթարը
Ուոլթը Մայքլ Դոուսոնի 10-ամյա որդին է, շինարար/նկարիչ։ Ծնվել է 1994 թվականի օգոստոսի 24-ին և կոչվել Մայքլի հոր՝ Վալտերի անունով։ Նրա մայրը Սյուզան Լլոյդը՝ իրավագիտության ֆակուլտետի ուսանողուհի է, ով հրաժարվել է ամուսնանալ Մայքլի հետ ։
Երբ Ամստերդամում աշխատանք է առաջարկվում, Սյուզանը համոզում է Մայքլին թույլ տալ նրան վերցնել Ուոլթին, մինչ դեռ նա երեխա է։ Ուոլտի երկրորդ ծննդյան տարվանից երկու շաբաթ առաջ Սյուզանը Միքայելին ասում է, որ նա և նրա տնօրենը՝ Բրայան Պորտերը, ամուսնանալու են և ամսվա վերջում տեղափոխվելու են Հռոմ, Իտալիա։ Իրավական պայքար է տեղի ունենում Ուոլտի ծնողների միջև։ Մի քանի ամիս անց նրանք վիճարկում են իրենց վեճը և Մայքլը թույլ է տալիս Սյուզանին Ուոլթին իր մոտ պահել ։
Ութ տարի անց Սյուզանը մահանում է Ավստրալիայում։ Բրայան դիմում է Մայքլին, որպեսզի նա վերցնի տղային և նույնիսկ տալիս նրան թռիչքի տոմսեր դեպի Սիդնեյ և ետ, գումարած ճանապարհորդության ծախսերը։ Բրայանը բացահայտում է, որ ինքը երբեք չէր ուզում որդեգրել Ուոլթին և որ նա վախենում է նրանից ։ Երբ Մայքլը ժամանում է Ավստրալիա՝ վերցնելու Ուոլթին, նա այնքան էլ լավ չի ընդունում նրան ։
Վթարից հետո
Մայքլը սկսում է լաստանավ կառուցել կղզին լքելու համար և այն ավարտին է հասցնում մի քանի օրից։ Ուոլթը գաղտնի կերպով այրում և ամբողջովին ավերում է այն։ Հետագայում Ուոլթը խոստովանում է, որ այրել է այն, բացատրելով, որ նա չի ուզում հեռանալ կղզուց, բայց որոշում է, որ նրանք պետք է հեռանան ։ Հաջորդ առավոտ Ուոլթը Վինսենթին տալիս է Շենոնին, մինչ Մայքլի, Ջինի և Սոյերի հետ նրա ճանապարհ ընկնելը։ Այդ գիշերը, սակայն հանդիպում են «Ուրիշներին», ովքեր առևանգում են Ուոլթին։ Ուոլթը մնում է մյուսների հետ գերության մեջ։
Կղզուց հետո
Ուոլթը իմանում է, որ Մայքլը սպանել է Անա-Լուչիային և Լիբիին, ու որոշում է ապրել տատիկի տանը, որպեսզի չխոսեն կամ հոր հետ կապ չունենա։
«Ջերեմի Բենթեմի կյանքն ու մահը» դրվագում ցույց է տալիս, որ Ուոլթը ապրում է Նյու Յորքում։ Նրան այցելում է Լոկկին, օգտագործելով սայլակն այդ պահին, վերադառնալով կղզուց։ Լոկկին Ուոլթին չի խնդրում, որ վերադառնա կղզի, ինչը որ նա անում է մյուս օվկիանոսից վերադարձողների հետ, քանի որ զգում էր, որ տղային բավարար է արդեն։ Լոկկիի այցելությունից հետո, Ուոլթը այցելել է Սանտա Ռոսա հոգեկան առողջության ինստիտուտ Հերլիին, իր տատիկի հետ։ Նա Հերլիին հարցնում է, թե ինչու է «Օվկիանոսյան վեցը» ստում և նրան ասում են, որ նրանք ստում են կղզում գտնվող մարդկանց պաշտպանելու համար։ Ուոլթը ենթադրվում է, որ նրա հայրը դեռ կենդանի է և ապրում է կղզու վրա։ «Վերջ»-ում՝ «Կորուսյալները» վերջնական դրվագում, ոչ Ուոլթը, ոչ էլ Մայքլը չեն խաղում հիմնական հերոսների շրջանում, ովքեր անցել են հանդերձյալ կյանքի։ Այնուամենայնիվ, 12-րոպեանոց վերջաբանում (ներառում է DVD նվագարկիչը), Բենը և Հերրլին այցելում են Ուոլթին՝ հոգեբուժական հիվանդանոց, որտեղ Հերրլին նախկինում եղել է ։ Բենը խոստանում է, օգնել իր հորը, թեև նրանք երկուսն էլ գիտեն, որ Մայքլը մեռած է։ Հերրլին և Բենը Ուոլթին տանում են «տուն»՝ այն կղզին, որտեղ Հերրլին խոստանում է, որ նա կունենա «աշխատանք» ։
Անհատականություն
Ուոլթը սկզբում ի վիճակի չէր մնալ իր հոր հետ։ Առաջին մրցաշրջանում նա խուսափում է իր հորից և իր ժամանակի մեծ մասը անց է կացնում իր շան՝ Վինսենթի հետ կղզին ուսումնասիրելով։
Զարգացում
Երբ Քելլին ի սկզբանե լքվեց, Ուոլթի բնավորությունը 10 տարեկան էր, բայց երկու եթերաշրջանից հետո Քելլին այլևս չէր նայվում, որպես 10-ամյա տղա։ Մինչդեռ առաջին չորս եթերաշրջանները ժամանակի ընթացքում անցնում են դանդաղորեն։ Փաստացի նկարահանումը ձգձգվել է մի քանի տարի։ Շոուի պրոդյուսերները հաղթահարում են դա,և երկրորդ եթերաշրջանի վերջում Մայքլին և Ուոլթին հեռացնում են կղզուց։ Երրորդ եթերաշրջանի վերջում նրա կարճ ելույթի ժամանակ Քելլին զգալիորեն բարձր է և ավելի խորը ձայնով ։ Այս փաստը ճանաչվում է Լոկկի կողմից «Մահացածները»-ի մեջ։ Եթերաշրջանում չորս դրվագ է, «Ծանոթացեք Քեվին Ջոնսոնի հետ», որտեղ Քելլին համառոտ փոփոխություն է մտցնում Ուոլթի հիշողությունների դրվագում։ Դիմահարդարումը օգտագործվում էին, որպեսզի Քելլիին երիտասարդ երևա և ավելի շատ նման լինի 10-ամյա տղայի։ Չորրորդ եթերաշրջանի վերջաբանում՝ «Սպասված վերադարձը», Ուոլթը հայտնվում է ֆլեշ-սպասման մեջ,բայց այս տեսարանը, որը սահմանվել է վթարից մոտ երեք տարի հետո, ուստի հին Քելլիի հայտնվելը խնդիր չէ։ Երբ հարցնում են արտադրական դժվարությունների մասին կապված Ուոլթի հետ և հերոսի հնարավոր հայտնվելը չորրորդ եթերաշրջանում, ապա համանախագահ, ստեղծող Դեյմոն Լինդելոֆը ասել է. «Մենք միշտ գիտեինք, որ Մալքոլմը ավելի արագ է մեծանալու, քան մենք կարող էինք նկարահանել շոուն։ Վստահեք մեզ, դուք դարձյալ կտեսնեք Ուոլթին, սակայն դուք պետք է համբերատար լինեք։ Կներեք» ։
Ուոլթը վերադարձավ «Կորուսյալներ» -ի «Ջերեմի Բենթեմի կյանքն ու մահը»-ը, երբ Լոկկն այցելեց նրան Նյու-Յորքում։ Քելլին պատրաստակամություն ցուցաբերեց կրկին վերադառնալ շոու, որն իրականացվել է "Նոր առաջնորդ"-ում ։
Ընդունելություն
Ուոլթի միակ դրվագը՝ «Հատուկ» եթերաշրջանից, որը քննադատներից դրական արձագանք է ստացել։ Քրիս Քարաբոտը նկարագրել է հարաբերությունները կամ «պակասը» Ուոլթի և նրա հոր միջև, որպես «ցավալի սիրտ»։ Կիրտանա Ռամիզիտին ասել է, որ «հետաքրքիր» է բացահայտել, որ Ուոլթը տարբեր է և ունի հատուկ լիազորություններ ։
Իր աշխատանքի համար Քելլին արժանացել է մրցանակի՝ լավագույն աջակցությունը հեռուստասերիալին (կատակերգություն կամ դրամատիկական) Young Artist Awards մրցույթում, 2006 թվականին։ Նա առաջադրվել է մրցանակաբաշխությունում նախորդ տարում նույն կատեգորիայում առաջատար աշխատանք կատարելու համար։ Նա նաև արժանացել է կինոդերասանների Գիլդիայի մրցանակին 2005 թվականին՝ «Լավագույն անսամբլ»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով
Ռիտա Չիլինգարյան
Ռիտա Վաղարշակի Չիլինգարյան, մատենագետ-լրագրող։ «Գետաշեն» հայրենակցական բարեգործական միության հիմնադիրներից։ Կազմել է «Արցախ Ղարաբաղ» մատենագիտության (1988-1989) 1-ին մասը (Ե. 1993), որում ի մի է բերված 1988-1989 թվականներին, մասամբ նաև 1990 թվականին հրատարակված Ղարաբաղյան շարժմանը վերաբերող գրքերը, ամսագրային ու լրագրային հոդվածները, հաղորդումները։
Կենսագրություն
Ռիտա Չիլինգարյանը ծնվել է 1932 թվականի սեպտեմբերի 17-ին) Գետաշենում, երկրագործի ընտանիքում։ 1948 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Գետաշենի միջնակարգ դպրոցը։ 1949 թվականին ընդունվել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ Համալսարանն ավարտելուց հետո 1954 թվականին աշխատանքի է անցել համալսարանի գիտական գրադարանում՝ որպես գրադարանավար։ Աշխատանքային տարիներին կազմել է հայ պարբերական մամուլի քարտարան, ուր արտացոլվել են հայ մամուլի ստեղծման, կազմավորման պատմությունը, նրա խմբագիրների գործունեությունը։ 1970 թվականին Ռիտա Չիլինգարյանը նշանակվել է համալսարանի գրադարանին կից միջբուհական գիտամեթոդական կաբինետի վարիչ, 1971 թվականին ընտրվել է բուհական գրադարանների մեթոդական խորհրդի նախագահ, 1985 թվականից՝ հանրապետության գիտամեթոդական բաժնի վարիչ՝ վարելով 13 բուհական և 65 միջնակարգ մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների գրադարանների մեթոդական ղեկավարության և օգնության գործառույթները։
1974 թվականին Հայաստանի գրադարանագիտության և մատենագիտության բնագավառում իրականացրած աշխատանքների համար արժանացել է գովասանագրի։
Ռիտա Չիլինգարյանը զբաղվել է նաև մանկավարժական գործունեությամբ. 1970-1996 թվականներին դասախոսել է Երևանի պետական համալսարանի և ժողտնտեսության ինստիտուտի բոլոր ֆակուլտետներում՝ դասավանդելով «Մասնագիտական ներածություն» դասընթացը, ղեկավարել ՀՄԻ գրադարանագիտության և մատենագիտության բաժնի ուսանողների արտադրական պրակտիկան և ավարտական կուրսերի դիպլոմային աշխատանքների պաշտպանությունը։
1975 թվականին Ռիտա Չիլինգարյանը նշանակվել է ՀԽՍՀ գրադարանային հանձնաժողովի նախագահի տեղակալ, 1977 և 1988 թվականներին՝ գրադարանների ստուգատես-մրցույթների կազմկոմիտեների նախագահ։ Աշխատանքային գործունեության 48 տարիների ընթացքում ունեցած ակնառու ներդրումների համար պարգևատրվել է ՀԽՍՀ և ԽՍՀՄ մի շարք պատվոգրերով։ 1996-2002 թվականներին աշխատել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանի գրադարանի տնօրեն։ Բուհական գրադարանի գրականության ֆոնդերի մուտքագրման աշխատանքներում ստեղծել և ներդրել է ժամանակակից համակարգչային տեխնոլոգիայի ձև հանդիսացող էլեկտրոնային կատալոգը, ինչպես նաև համակարգչի էկրան էջը։ Մասնագիտական գործունեությանը զուգահեռ 1988 թվականի մայիսից Չիլինգարյանը նշանակվել է «Գետաշեն» ՀԲՄ վարչության քարտուղար, հանրահավաքներում հանդես եկել հրատապ ելույթներով, մամուլում՝ հոդվածներով։
2003 թվականից Ռ.Չիլինգարյանը Հայաստանի Հանրապետության ազատամարտի վետերանների միության անդամ է։
Ստեղծագործություններ
1991 թվականին հրատարակվել է նրա «Արցախ-Ղարաբաղ։ 1988-1990 թթ.» մատենագիտական եզակի գրքի առաջին մասը /հայերեն և ռուսերեն լեզուներով/, ունի հրատարակված 62 գործ՝, որոնցից 26-ը՝ գրքեր, 38-ը՝ հոդվածներ (18-ը՝ հրապարակախոսական, 12-ը՝ խմբագրական, 18-ը՝ մասնագիտական, 6-ը՝ գրախոսական, 10-ը՝ թարմգանչական) մամուլի էջերում։
2004 թվականից սկսած, որպես համահեղինակ, զբաղվել է Գետաշենի պատմության, մշակույթի, գյուղի տոհմերի վերաբերյալ գիտահետազոտական նյութերի հավաքման աշխատանքներով և ձեռնարկել «Գետաշեն» գրքի շարադրումը։
Ընտանիք
Ամուսնացած է, ունի երեք դուստր և վեց թոռ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մատենագետներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ
Ադոլֆ Լոոս
Ադոլֆ Ֆրանց Կարլ Վիկտոր Մարիա Լոոս (Adolf Franz Karl Viktor Maria Loos, ), ավստրիացի և չեխ ճարտարապետ և ժամանակակից ճարտարապետության եվրոպացի ազդեցիկ տեսաբան։ Որպես տեսաբան հայտնի է Լոոսի «Զարդապատկեր և հանցագործություն» էսսեն, որում հեղինակը քննադատում է մոդեռն ոճը եվրապական ճարտարապետության մեջ իր զարդապատկերայնության համար։
Կյանք և ստեղծագործություն
Ադոլֆ Լոոսը ծնվել է 1870 թվականին Բրյունեում (Բռնո), գերմանացի քարտաշի ընտանիքում։
1887-1888 թվականներին սովորել է Բոհեմիայի Լիբերեց քաղաքի պրոֆեսիոնալ դպրոցի շինարարա-տեխնիկական բաժնում, 1890-1893 թվականներին ուսանել է Դրեզդենի Բարձրագույն տեխնիկական դպրոցում, սակայն այն չի ավարտել։ 1893 թվականին այցելե է Չիկագոյի Համաշխարհային ցուցահանդես և ԱՄՆ-ում մնացել երեք տարի։ Ապրել է Սենթ Լուիսում, Ֆիլադելֆիայում, Չիկագոյում և Նյու Յորքում։ Փորձել է աշխատել տարբեր մասնագիտություններով, սակայն ոչ ճարտարապետության բնագավառում։
1896 թվականին տեղափոխվել է Վիեննա և որպես ճարտարապետ աշխատանքի անցել Կարլ Մայրեդերի շինարական ընկերությունում։ Սկսած 1897 թվականից` գրել է բազմաթիվ հոդվածներ ճարտարապետության տեսության մասին, որոնք հիմնականում տպագրվել են «Նոր ազատ մամուլ» օրաթերթում։ 1899 թվականին Վիեննայում` Սեցեսսինիզմի տան դիմաց, նրա նախագծով կառուցվում է «Թանգարան» սրճարանը` այն ժամանակվա համար ճարտարապետական անսովոր լուծումով, ինչի համար էլ շենքը ստանում է «Նիհիլիզմ» անվանումը ։
Լոոսը ստեղծում է պոլեմիկ մի քանի աշխատանքներ։ «Զրույց լռության մեջ» գործում, որը տպագրվել է 1900 թվականին, նա քննադատում է Վիեննական սեցեսսիոնիզմը, երբ շարժումն իր զարգացման գագաթնակետին էր ։
1903 թվականին հիմնադրել է իր սեփական մշակությանի ամսագիրը, սակայն թողարկվել է ամսագրի երկու համար միայն։ Նույն թվականի հունվարին սկսում է աշխատել Ժնևի լճի հարևանությամբ գտնվող Մոնտրյո բնակավայրի մոտակայքում կառուցվող վիլայի շուրջ, որն ավարտում է 1906 թվականին։ 1909 թվականից աշխատում է Վիեննայի Միխայիլպլաց շինության նախագծի շուրջ (շինարարությունն ավարտվել է 1911 թվականին), իսկ 1910 թվականից` Վիեննայի Հիտցինգ շրջանում գտնվող Շտայների տան և տղամարդու նորաձևության «Կնիժե» խանութի նախագծերի շուրջ։ 1912 թվականին հիմնում է սեփական ճարտարապետական դպրոցը, որը փակվել է 1914 թվականին` կապված Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելու հետ։ 1910-ական թվականներին Վիեննայում նախագծել է մի շարք շինություններ` Շոյի տուն (1912-1913), Դուշնիցի տուն (1915-1916), Մանդլի տուն (1916), Շտրասերի տուն (1918-1919)։
1917-1918 թվականներին ռազմական ծառայության մեջ է գտնվել Սանկտ Պյոլտենում և Վիեննայում։ Պատերազմի ավարտից և Ավստրո-Հունգարական կայսրության փլոզումից հետո անձամբ Չեխոսլովակիայի նախագահ Թոմաշ Մասարիկից ստացել է չեխական քաղաքացիություն։ Ադոլֆ Լոոսն ամուսնանում է պարուհի Էլզի Ալտմանի հետ (1899-1984)։ 1920 թվականին վերաբացվում է ճարտարապետական դպրոցը։
1924 թվականին Լոոսը թողնում է Վիեննայի գլխավոր ճարտարապետի իր պաշտոնը և կնոջ հետ մեկնում Ֆրանսիա, որտեղ ապրում է հինգ տարի` Փարիզում և Լազուր ափում։ 1925 թվականին սկսում է դադաիստ Տրիստան Տցարայի` Փարիզի տուն-ստուդիայի նախագծման աշխատանքը, որի շինարությունն ավարտվում է 1926 թվականին։ 1926 թվականին բաժանվում է էլզի Ալտմանից։ 1927 թվականին նախագծում է Ժոզեֆինա Բեյքերի տունը Փարիզում։ Նույն թվականին վերադառնում է Վիեննա, ապրում այն նույն տանը, որտեղ ապրել էր 1903 թվականին, Վիեննայում կառուցում է Մյոլերի տունը։ 1928 թվականին հրավիրվում է Լա Սարազեում կազմակերպված Ժամանակակից ճարտարապետության միջազգային համաժողովին։ 1928-1930 թվականներին կառուցում է Բրոմելի տունը Բռնոյում, Մյուլերի վիլան Պրահայում։ 1929 թվականին ամուսնանում է երրորդ անգամ Կլեր Բեկի հետ (1905-1945)։
Ադոլֆ Լոոսի 60-ամյակին լույս է տեսնում շնորհավորական համար, որ ստորագրել էին Գերման Բարը, Ալբան Բերգը, Յոզեֆ Ֆրանկը, Օսկար Կոկոշկան, Յակոբ Աուդը, Կարլ Կրաուսը, Էզրա Փաունդը, Առնոլդ Շյոնբերգը, Տրիստան Տցարան, Անտոն Վեբերնը. Բռնոյի ղեկավարության առաջարկով Լոոսին հատկացնում են Չեխոսլովակիայի Հանրապետության պատվավոր թոշակ։ Թոշակառու ժամանակ մի քանի անգամ մեկնում է Ռիվիերա, ամուսնալուծվում է։
Իր ամբողջ կյանքում Լոոսը տառապել է լսողության խախտումից։ Երեխա ժամանակ նա խուլ է եղել, և միայն 12 տարեկան հասակում մասամբ վերականգնվել է նրա լսողությունը ։ 1918 թվականին Լոոսի մոտ ախտորոշում են քաղցկեղ. հեռացվում է աղիների մի մասը։ 1931 թվականին, կապված նյարդային հիվանդության սրացման հետ, գրեթե ամբողջությամբ կորցնում է լսողությունը։ Մահացել է 1933 թվականին` առողջարանում բուժման կուրս անցնելու ժամանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Չեխ ճարտարապետներ
Առնո Պետերս
Առնո Պետերս (Arno Peters, ), գերմանացի պատմաբան, քարտեզագետ, պատմագետ, տնտեսագետ, երաժիշտ։
Կենսագրություն
Առնո Պետերսը ծնվել է Բեռլինում 1916 թվականի մայիսի 22-ին։ Իր գործունեությունը սկսել է Հոլիվուդում 1930-ականների վերջերին՝ սովորելով ամերիկյան ֆիլմարտադրություն։ 1945 թվականին Ֆրիդրիխ-Վիլհելմի համալսարանում դոկտորի կոչում ստանալուց հետո, Պետերսը սկսել է աշխարհի պատմության սինխրոնօպտիկական հետազոտությունները։ Այս թեման նրան ներկայացվել է քոլեջում և կազմել «Ֆիլմը որպես հասարակական առաջնորդության միջոց» խորագրով նրա ատենախոսության մեծ մասը։ Թեև Պետերսը քննարկում էր իր աշխարհի քարտեզը դեռևս 1967 թվականից, բայց նա չսկսեց այն առաջ քաշել մինչև 1973 թվականի մայիսին Բոննում կայացած մամուլի ասուլիսը ։ 1974 թվականին Պետերսը Գերմանիայի Բրեմեն քաղաքում հիմնադրեց Համաշխարհային պատմության ինստիտուտը, որտեղ ծառայեց որպես տնօրեն։ Բրեմենի համալսարանի կողմից նրան շնորհվել է պատվավոր պրոֆեսորի կոչում։ Բրեմենում նա աշխատել է մինչև իր մահը ։ Պետերսը յոթ երեխաների հայր էր։ Սիրողական նկարիչ էր, սիրում էր լող, հեծանվավազք և նավարկություն։ Նա մահացել է 2002 թվականի դեկտեմբերի 2-ին, Բրեմենում։
Մանկություն և պատանեկություն
Մանկության տարիներին Պետերսը բնակվում էր Գերմանիայի Բեռլին քաղաքում, եղբոր՝ Վեռների և ծնողների՝ Լյուսիի և Բրունոյի հետ։ Նրա հայրը նացիստական ռեժիմի կողմից կարճ ժամանակով անազատության մեջ էր ընկել Երկրորդ աշխարհամարտի վերջում։ Պետերսը ավագ դպրոցում մասնակցում էր ինչպես հեծանվավազքի, այնպես էլ լողի մրցումներին՝ երկուսում էլ ստանալով տիտղոսներ։ Հոլիվուդում ֆիլմարտադրություն սովորելուց հետո վերադառնալով Գերմանիա՝ Պետերսը կարողացավ բարելավել գերմանական ֆիլմարտադրության գործընթացը, իսկ 1940 թվականին թողարկեց իր սեփական ֆիլմը՝ «Իմմեր Նուր դու» ժամանակակից մյուզիքլը։ 25 տարեկան հասակում նա ժամանակի ամենաերիտասարդ գերմանացի կինոռեժիսորն էր։
Գիտական գործունեություն
Առնո Պետերսին կարելի է համարել ունիվերսալ գիտնական, նրա հետազոտության ոլորտն ընդգրկում էր պատմությունը, քարտեզագրությունը, հասարակագիտությունը, քաղաքականությունը, տնտեսագիտությունը և երաժշտությունը։
Քարտեզագրություն
1945 թվականին Պետերսը ստացավ ասպիրանտի կոչում Ֆրիդրիխ-Վիլհելմի համալսարանում (այժմ ՝ Հումբոլդտի համալսարան) արվեստի և լրագրության պատմության մեջ։ Ոգևորված լինելով քաղաքական քարոզչության հանդեպ իր հետաքրքրությամբ՝ ուսումնառության տարիներիկ մեծ մասը նա անցկացրեց՝ կատարելով աշխարհի պատմության սինխրոնօպտիկական հետազոտություններ, որը հավասարապես կենտրոնանում է աշխարհի բոլոր ոլորտների վրա։ Այս ուսումնասիրություններից դուրս եկավ նրա «Աշխարհի սինխրոնօպտիկական պատմություն» ժամանակացույցը՝ միևնույն տարածքը նվիրելով աշխարհի բոլոր ոլորտներին և ժամանակներին, միաժամանակ ընդգրկելով մ.թ.ա. 1000-ից մինչև մ.թ. 1952 թվականը՝ հիմնվելով այն տեսության վրա, որ բոլոր քաղաքակրթությունները և երկրները միաժամանակ դիտելիս զուգահեռաբար ցույց են տալիս հարաբերություններ և ազդեցություններ, որոնք այլ կերպ կարող են ակնհայտ չլինել։ Աշխատությունը հրապարակվել է 1952 թվականին՝ կանխազդարարելով հեղինակի աշխարհի քարտեզը ։ Այս գործողություններում Պետերսը զարգացրեց հավատը քարտեզների մեծ մասի եվրակենտրոն կողմնակալության նկատմամբ։ Քանի որ նա չկարողացավ գտնել իրեն բավարարող մի քարտեզ, Պետերսը ինքնուրույն մշակեց այն։ 1974 թվականին նա հայտարարեց Պետերսի աշխարհի քարտեզի մասին՝ պնդելով, որ այն աշխարհի ամենաճշգրիտ ցուցադրությունն է։
Երաժշտություն
1984 թվականին Պետերսը մշակեց գույների միջոցով հնչյունները ձայնագրելու մեթոդը (Պետերսի ձայնագրում)։ Դա անելու համար նա կիրառեց նախկինում իր մշակված՝ պատմական ժամանակը օպտիկական եղանակով ցուցադրելու մեթոդը (համաշխարհային պատմության համաժամանակյա օպտիկական հայեցակարգ)։ Երաժշտության մեջ սա արտահայտվեց տոնայնության բարձրության օպտիկագունային տարբերակով ցուցադրելով։ Այսպիսով Պետերսը հնարավորություն տվեց գրանցել ցանկացած ձայն գույնի և գրաֆիկական սյունակի տեսքով, որի բարձրությունը համապատասխանում է օկտավայի երկարությանը։
Քաղաքատնտեսություն
Որպես կապիտալիստական տնտեսության այլընտրանք, Պետերսն առաջարկել է «Համարժեք տնտեսության» մոդելը, որի համաձայն ապրանքներն ու ծառայությունները փոխանակվում են ոչ թե փողային գնի հիման վրա, այլ արժեքի հիման վրա։ Աշխատանքի ժամանակը, աշխատաժամանակի ծախսերը հենց արտադրված ապրանքների կամ ծառայությունների արժեքն են։ Պետերսը հավատում էր, որ ապրանքների և ծառայությունների փոխանակումը պետք է տեղի ունենա համաձայն դրանց արտադրության վրա ծախսված աշխատանքային ժամանակի՝ անկախ աշխատանքի տեսակից․ գործարանի տնօրենի 8 ժամվա աշխատանքի արժեքը ճշգրիտ հավասար է փականագործի կամ հավաքարարուհու 8 ժամվա աշխատանքի արժեքին։ Ապրանքների և ծառայությունների արժեքի չափման մասշտաբի օբյեկտիվությունը` ժամանակը, այն դարձնում է ունիվերսալ։ Ըստ Պետերսի՝ սա ապահովում է ապրանքների և ծառայությունների արդար բաշխումը ոչ միայն հասարակության, այլև երկրների միջև։ Վերջնական արտադրանքի կամ ծառայության արժեքը հաշվարկելու համար Պետերսը մշակել էր հատուկ մատրից (այսպես կոչված՝ Պետերսի վարդ), որի մեջ բեռնվում է արտադրության առանձին մասնակիցների աշխատանքի ժամանակը։
Սան Կատալդո
Սան Կատալդո (Chiesa di San Cataldo), եկեղեցի Իտալիայի Պալերմո քաղաքում, որն արտաքուստ նման է մզկիթի։ Գտնվում է Պյացա Բելինիի մոտ՝ Մարտորանայի եկեղեցու մոտ։ Արաբա-նորմանական ճարտարապետությանը բնորոշ կառույց է, որը միաձուլում է բյուզանդական և արաբական բնորոշ գծերը։ 2015 թվականի հուլիսի 3-ին ընդգրկվել է ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի մշակութային ժառանգության օբյեկտների ցանկում։
Պատմություն
Սուրբ Կատալդի անվան եկեղեցին հիմնադրվել է Սիցիլիայի թագավորության առաջին կառավարիչ Մայո Բարիացու կողմից (մահացել է 1160 թվականին), որը Սիցիլիայի թագավոր Վիլհելմ I Չարագործի առաջին նախարարն է եղել։ Ի սկզբանե եկեղեցին հանդիսացել է Մայոյի պալատի ընտանեկան եկեղեցին և գտնվել է ներքին բակում։ Մայոյի մահից հետո պալատը, ինչպես և նրա ողջ ունեցվածքը, բռնագրավվել է և հանձնվել կոմս Սիլվեստրո Մարսիկոյին։ 1175 թվականին վերջինիս որդին պալատական համալիրը վաճառել է Վիլհելմ II Բարեգործին, իսկ նա էլ 1182 թվականին պալատը և եկեղեցին նվիրել է Մոնրեալի իր սիրելի մենաստանին, որը հաջորդ տարի՝ 1183 թվականին, դարձել է արքեպիսկոպոսության նստավայր։
1787 թվականին Սիցիլիայի արքա Ֆերդինանդ III-ը Մոնրեալի արքեպիսկոպոսությունից գնել է պալատական համալիրը։ Սան Կատալդո եկեղեցին հանձնվել է Պալերմոյի արքեպիսկոպոսությանը, իսկ պալատի բակում կառուցվել է արքայական փոստի բաժանմունք։ 19-րդ դարի վերջին փոստային ընկերությունը տեղափոխվել է մեկ այլ շինություն, Մայոյի նախկին պալատը և Մոնրեալի արքեպիսկոպոսությունը քանդվել են, իսկ բլուրը, որի վրա այն կանգնած է եղել, փորվել է մինչև հիմքն այնպես, որ Բելինիի հրապարակը հասել է Մակեդի մակարդակին։
Բացի վերոնշյալ խնդիրների լուծումից՝ նախկին պալատի քանդումը Սան Կատալդո եկեղեցու բացման նպատակն է հետապնդել, քանի որ այն գտնվել է ներքին փոքրիկ բակում, որը դուրս է եղել հանրային տեսադաշտից։ 1882-1885 թվականներին Սան Կատալդո եկեղեցին հիմնավերանորոգվել է ճարտարապետ Ջուզեպե Պատրիկոլոյի նախագծով։ Հեռացվել են ավելի ուշ կառուցված շինությունները, և եկեղեցին ստացել է իր նախնական տեսքը (12-րդ դար)։ 1937 թվականին եկեղեցին հանձնվել է Մալթայի օրդենին։ Ներկայումս Սան Կատալդոն պատկանում է Տիրոջ սուրբ գերեզմանի միաբանությանը։
Արտաքին տեսք
Առավել հատկանշական է այն, որ Սան Կատալդոն նման է Օնյիսանտիի Բոլոր սրբերի եկեղեցուն, որը գտնվում է Բարիի շրջանում՝ Մոդունոյի և Վալենցանոյի միջև, որտեղից ծագում է Մայո ընտանիքը։ Այնպես որ Սան Կատալդոն ըստ էության արտացոլում է իր հիմնադիրների ճարտարապետական անհատական բոլոր մոտեցումները։
Հյուսիսային և արևմտյան ճակատամասերը զարդարված են երեք կեղծ կամարներով, իսկ կամարների վերին մասում կա մեկեկան փոքրիկ պատուհան։ Եկեղեցու արևելյան ճակատամասը նույնպես զարդարված է երեք կամարներով, որոնք հարում են աբսիդներին։ Երեք աբսիդներից միայն մեկը՝ կենտրոնականն է խախտում եկեղեցու՝ անթերի զուգահեռանիստի ձևը։ Տանիքի պարապետը զարդարված է տիպիկ արաբական փորագրությամբ՝ երկրաչափական մոտիվներ ունեցող։ Ի սկզբանե պարապետի վրա եղել է լատիներեն մակագրություն, որից մնացել են միայն աննշան հատվածներ։ Հավանաբար մակագրությունը նվիրված է եղել Աստվածամորը և սուրբ Կատալդին։
Եկեղեցին պսակված է կիսագնդաձև կարմիր երեք գմբեթներով, որոնք բնորոշ են արաբական մզկիթներին։ Պալերմոյում այդպիսի գմբեթներ պահպանվել են մի քանի մզկիթներում։ Սան Կատալդոյի տարբերակիչ առանձնահատկություններիկց է գլխավոր նավի առանցքի երկարությամբ տեղակայված գմբեթների դիրքը։
Ինտերիեր
Սան Կատալդոն եռանավ եկեղեցի է։ Տարածության բաժանումը նավերի իրականացված է կորինֆյան չորս սյուների միջոցով, որոնք վերցված են ավելի վաղ շինություններից։ Եվս երկու սյուն սահմանակցում են գլխավոր աբսիդին։ Սյուների վրա են հենվում արաբական կամարները։ Քանի որ ի սկզբանե եկեղեցին տեղակայված է եղել ներքին փոքրիկ բակում, շինարարները պատերը շարել են այնքան բարձր, որ եկեղեցու գմբեթը բարձր լինի շրջակա շինություններից։ Ոչ բավարար լուսավորության հարցը լուծելու համար ճարտարապետները տաճարում տեղադրել են 32 պատուհան, որոնք հիմնականում գտնվում են կառույցի վերին հատվածում։
Գլխավոր նավը ծածկված է զուգահեռանիստի տեսք ունեցող ձգված թմբուկով, որի վրա հենվում են երեք գմբեթները։ Սան Կատալդոյի ներքին պատերին հետազոտողները հայտնաբերել են խճանկարների ու ֆրեսկոների հետքեր, ինչը թույլ է տվել ենթադրել, որ սկզբնական շրջանում դրանք բացակայել են ինտերիերում։ Հավանական է, որ պատերն ի սկզբանե ծածկված են եղել սպիտակ ծեփով։ 12-րդ դարից պահպանվել են գլխավոր խորանը և գույնով, տեքստուրայով ոչ միատարր հատակը։
Եվս մեկ դետալ, որ պահպանվել է 12-րդ դարից, Սիլվեստրո Մարսիկո կոմսի դստեր Մաթիլդայի պատվին արված տապանագիրն է։ Բնօրինակը ներկայացնում է լատիներեն բանաստեղծություն. «Մաթիլդան՝ կոմս Սիլվեստրոյի դուստրը, ծնվել է երեքշաբթի և մահացել է երկուշաբթի, ապրել է ինն ամիս։ Հոգին տվել է երկնքին, իսկ մարմինը՝ երկրին, թաղվել է այստեղ 1161 թվականին»։ Սալիկի գրության մեջ առկա տարեթիվը՝ 1161, շատ հետազոտողներ համարում են եկեղեցու շինարարության ավարտի տարեթիվը։
Գորոդիշնա (Սուխոնայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ինչ-ինչ բաներ նահանգային կյանքից
«Ինչ-ինչ բաներ նահանգային կյանքից» (Кое-что из губернской жизни), խորհրդային գեղարվեստական հեռուստաֆիլմ՝ նկարահանված Անտոն Չեխովի «Առաջարկ», «Հոբելյան», «Հարսանիք», «Նինոչկա» և այլ պատմվածքների և սցենարների մոտիվներով։ Ֆիլմը կոչվում է նաև «Ինչ որ մի տեղ նահանգային այգում»։
Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում պարահանդեսում։ Չեխովի տարբեր պատմվածքների սյուժեներով ստեղծված ֆիլմում գլխավոր դերերը կատարում են նույն հերոսները ։
Անոնե (Արդեշի գավառ)
Անոնե (Annonay), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2012 թվականի դրությամբ կազմում է 15983 մարդ, բնակչության խտությունը` 753.92 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 21.20 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 440 կմ հարավ-արևելք, Լիոն քաղաքից` 60 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 60 կմ հյուսիս։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 9969 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 6636-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 3333։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 66,6 %։ 6636 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 5593 անձ (2928 տղամարդ և 2665 կին)։ Գործազուրկ են եղել 1043 անձ (490 տղամարդ և 553 կին)։ 3333 անաշխատունակներից 955-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 1184-ը` թոշակառուներ, իսկ 1194-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ազազել (Գերբնական)
Ազազել (Azazel), Ամերիկյան Warner Brosthers ընկերության միստիկ Գերբնականը հեռուստասերիալից հորինված կերպար է և գլխավոր չարիքը (երկու եթերաշրջանների ընթացքում)։ Նաև հայտնի է դեղնաչք դեմոն անվանումով։ Կերպարի դերը կատարել են տարբեր դերասաններ, հիմնականում Ֆրեդերիկ Լենեն։
Բնութագիր
Դեմոնը ունի մի քանի երեխաներ, մասնավորապես մի աղջիկ դեմոն, որը տիրել էր Մեգ Մասթերսի մարմնին։ Դեմոնը աղջկա մարմնից արտաքսվել է Դին Վինչեստերի կողմից և ուղարկվել է հետ դժոխք։ Աշխարհում միակ զենքը, որով հնարավոր է սպանել Դեմոնին, դա Կոլտն է, կախարդված ռևոլվեր, որից հնարավոր է սպանել ցանկացածին։
Որոշ Ժամանակ Սեմը և Դինը մտածում են, որ Դեմոնի հարձակումները կրում են որոշակի բնույթ։ Հարձակումները տեղի են ունենում «յուրահատուկ երեխաներ»-ի մանկական սենյակներում, երբ նրանք լինում են կես տարեկան, իսկ նրանց մայրերը մահանում են կրակի բոցերում, առաստաղից կպած։ Այդպես է եղել Սեմի և նրա մոր Մերի Վինչեստերի հետ, նաև Մաքս Միլլերի և նրա մոր հետ («Գիշերային մղձավանջ» սերիայում)։ Սակայն Սեմի ընկերուհի, Ջեսսիկա Մուրի մահը չի մտնում այդ թեորիայի մեջ։ «Ինչպես ասել է Սայմոնը» սերիայում Վինչեստերները հանդիպում են Էնդի Գալահերի և նրա երկվորյակ եղբոր Էնսեմ Ուիմսի հետ, որոնք երկուսն էլ որդեգրվել են։ Էնդիի որդեգիր մայրը սպանվել է նույն կերպ, ինչ-որ Մերի Վինչեստերը, իսկ Էնսեմի մայրը ոչ։
Դեմոնի հնարավորությունների իրական սահմանը անհայտ է։ Նա տիրանում է այլ մարդկանց մարմիններին, և նրան կարելի է ճանաչել միայն դեղին աչքերով։ Նա տիրապետում է տելեկինեզի և պիրոկինեզի, որոնք օգտագործում է իր առաջին զոհերի հնարամիտ սպանությունների համար։ Մարդու մարմնից դուրս Դեմոնը գոյություն ունի սև ծխի ամպի տեսքով։ Նա ունի իշխանություն մահվան քաղվորների վրա, որոնցից մեկին նա տիրանում է, որպեսզի փրկի Դինին, ըստ իր և Ջոն Վինչեստերի պայմանի։ Ի տարբերություն այլ դեմոնների, Դեմոնը պրակտիկորեն անխոցելի է՝ նրա վրա չի ազդում սուրբ ջուրը և չար ուժերի դեմ մնացած բոլոր այլ պաշտպանությունները։
Առաջին եթերաշրջան
Ամբողջ առաջին եթերաշրջանում Դեմոնը փորձում է գտնել Կոլտը, որը կարող է նրան սպանել։ Երկրորդ եթերաշրջանի սկզբում նրան հաջողվում է ստանալ ռևոլվերը, ինչպես նաև Ջոն Վինչեստերի հոգին պայմանի արդյունքում, որի արդյունքը Դինին կյանքի վերադարձնելն է։
Երկրորդ եթերաշրջան
«Դժոխքը դուրս է գալիս կապանքներից» սերիայի առաջին մասում դեմոնը Սեմի մոտ գալիս է երազում։ Նա Սեմին հայտնում է, որ հավաքել է բոլոր «յուրահատուկ երեխաներին» իրար հետ, որպեսզի նրանք պայքարեն միմյանց դեմ։ Վերջում ողջ մնացողը կդառնա նրա բանակի հրամանատարը։ Դեմոնը ասում է, որ «ցավում» է Սեմի համար և ցույց է տալիս նրան այն գիշերը, երբ Մերին սպանվել է։ Պարզվում է, որ դեմոնը իր ընտրած երեխաներին «կնքել» է իր արյամբ, անցկացնելով ինչ-որ արարողություն։ Դեմոնը Սեմին նաև ցույց է տալիս, որ նրա մայրը ճանաչել է նրան և սպանվել է միայն այն պատճառով, որ հայտնվել է «ո՛չ ճիշտ ժամանակ, ո՛չ ճիշտ տեղում»։ Դեմոնը հայտնվում է վերջին անգամ երկրորդ եթերաշրջանի երկրորդ սերիայում, որտեղ նա հանդես է գալիս Ջեյք Թելլիին երազում և ասում է նրան, ինչ անի, քանի որ նա միակ ողջ մնացածն է։ Դեմոնը սպառնում է Ջեյքին, որ կսպանի նրա ընտանիքին, եթե նա չանի այն ինչ-որ ուզում է նրանից դեմոնը, և նրա ձեռքն է տալիս Կոլտը, ասելով որ, դա միակ զենքն է, որով կարելի է նրան սպանել։ Ջեյքը կամաց վերցնում է դեմոնին թիրախի տակ, որը ցույց տալով, որ իբր վախենում է, խոստանում է Թելլիին հարստություն և երկար երջանիկ կյանք, նաև հովանավորում է անվտանգություն իր ընտանիքին, և Ջեյքը բաց է թողնոււմ ատրճանակը։ Դեմոնը ստիպում է Ջեյքին մտնել սատանայական թակարդ և բացել այն Կոլտով, որը հանդիսանում է բանալի, դեպի դժոխքի դարպասները։ Ազատված դեմոնները ջարդում են սատանայական թակարդը, և դեմոնը ազատ կարողանում է մտնել գերեզման։ Դինը թիրախ է բռնում Դեմոնի վրա Կոլտով, բայց վերջինս, օգտագործելով տելեկինեզյան հատկությունները, խլում է Դինի ձեռքից ատրճանակը և գցում է նրան մի կողմ։ Դեմոնը ասում է, որ շնորհակալ է Դինին նրա համար, որ նա վերակենդանացրել է եղբորը, քանի որ Սեմը նրան միշտ ավելի է դուր եկել քան Ջեյքը։ Դեմոնը ակնարկում է Դինին, որ նա, ում նա վերադարձրել է, «ամբողջական Դինը» չէ, քանի որ տղան մի քանի անգամ կրակել էր Ջեյքի վրա՝ արարքը, որը նա չի կատարել կյանքում ոչ մի անգամ։ Հետո դեմոնը ուղղում է զենքը դեպի Դինը, պատրաստվելով կրակել, բայց այդ ժամանակ հայտնվում է Ջոնի հոգին և դուրս է հանում դեմոնին մարդկային մարմնից։ Դեմոնը կարողանում է դուրս գալ, և նա նորից վերադառնում է մարմինը, բայց Դինը արդեն հասցրել էր վերցնել Կոլտը։ Նա կրակում է դեմոնի վրա և, վերջնականապես, սպանում է նրան։ Սեմը և Դինը տանում են շատ սպասված հաղթանակը արարածի վրա, որն այդքան ցավ էր պատճառել իրենց ընտանիքին։ Սակայն այն բանից հետո, երբ նրանք դուրս են գալիս ազատություն, Վինչեստեր եղբայրները հասկանում են, որ նրանց առջև դեռ շատ գործ կա։ Նրանք պետք է գտնեն և սպանեն արարածներին, որոնք, հնարավոր է, որ ավելի սարսափելի են քան դեղնաչք դեմոնը։
Երրորդ եթերաշրջան
Դեմոնը հիշատակվում է նաև երրորդ եթերաշրջանի «Մեղքի տարափ» չորրորդ սերիայում, որտեղ դեմոնին ենթարկված աղջիկը ասում է, որ դեղնաչք դեմոնի իսկական անվանումը Ազազել է։
Չորրորդ եթերաշրջան
Չորրորդ եթերաշրջանի վերջին սերիայում բացահայտվում է Ազազելի երկարաժամկետ ծրագիրը։ Պարզվում է, որ Ազազելը հայտնաբերել է վերջին դրոշմի գտնվելու վայրը, որն անհրաժեշտ էր Լյուցիֆերին ազատելու համար։ Նա մտնում է հոգևորականի մեջ և սպանում է եկեղեցու միանձնուհիներին։ Լյուցիֆերը կապ է հաստատում նրա հետ միանձնուհիներից մեկի մարմնի միջոցով և բացատրում է, թե ինչ անել։ Առաջին հերթին, նա պետք է ազատեր Լիլիթին, որն այդ ժամանակ դեռ գտնվում էր դժոխքում, հետո գտնել յուրահատուկ երեխայի, որը պետք է սպաներ Լիլիթին, որպեսզի բացեր վերջին դրոշմը։ Նաև պարզվում է, որ Ազազելն ամբողջությամբ նվիրված է Լյուցիֆերին, նույնիսկ նրան անվանում է հայր, իսկ Լյուցիֆերը նրան անվանում է որդի։ Անհայտ է, կա նրանց մեջ ինչ-որ բարեկամական կապ, կամ Ազազելը հանդես է գալիս որպես նրա հավատարիմ հետևորդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերբնական Կատեգորիա:Մարդասպաններ Կատեգորիա:«Գերբնական» հեռուստասերիալ Կատեգորիա:Հորինված զանգվածային մարդասպաններ
Լեպյոշկինի-Դեմիդովի դաստակերտ
Լեպյոշկինի-Դեմիդովի դաստակերտ (Усадьба Лепешкина — Демидова), քաղաքային դաստակերտ Մոսկվայում (Ռուսաստան)։ Հասցեն՝ Պյատնիցկայա փողոց, տուն 18, շինություն 1։ Մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտ է ։
Պատմություն
XVIII դարի վերջում տնատիրությունը պատկանել է Ֆ. Բ. Լեպյոշկինին։ Երկհարկանի դաստակերտային տունը կառուցվել է 1789-1790 թվականներին՝ կողաճակատը դեպի փողոց, վաղ կլասիցիզմի ոճով։ 1812 թվականի մոսկովյան հրդեհից հետո տունը վերակառուցվել է նոր կալվածատիրոջ՝ լեռնագործարանատեր Դեմիդովի համար։ Նոր շենքի նախագիծը ամպիր ոճով մշակել է ճարտարապետ Օսիպ Բովեն։ Շենքի գլխավոր ճակատը դուրս է գալիս Պյատնիցկայա փողոց և զարդարված է հոնիական օրդերի վեց սյուների սյունաշարով, որի համար հիմք է ծառայում առաջին՝ խարսխահարկը։ Ճակատի ծեփածո զարդերը բնորոշ են մոսկովյան ամպիրին։ Բակի տանող պատն ամրացել է որմնասյուն-կոնտրֆորսներով։ Թե ինչ նպատակով է պատն ամրացվել տունը կառուցելու ժամանակ, հայտնի չէ, սակայն XX դարում տան տակ անցկացվել է մետրոպոլիտենի գիծ, այնպես որ այժմ կոնտրֆորսներն օգնում են շենքին դիմակայել մետրոյից առաջացող տատանումներին ։
1880 թվականից տունը եղել է Վասիլի Երանելու տաճարի սեփականությունը, XX դարի սկզբին և մինչև 1918 թվականը այստեղ երկրորդ հարկում ապրել է տաճարի վանահայր հայր Իոաննը (Վոստորգով)։ Խորհրդային տարիներին նա գնդակահարվել է, իսկ 2000 թվականին Ռուս ուղղափառ եկեղեցու կողմից դասվել է սրբերի շարքին ։
1909 թվականին տան ձախ կողմը վերակառուցվել է, ինչի հետևանքով ճակատը դարձել է մի քիչ անհամաչափ։ Աջից տանը հարում է դարպասով քարե ամուր պարիսպ, որը թվագրվում է 1830-ական թվականներով։ 1972 թվականին տունը և պարիսպը վերակառուցվել են ։ Մասամբ պահպանվել է տան ներքին հարդարանքը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ
Կիշույ
Կիշույ (Кишуй), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեծ Բոբրովկա գետի աջ ափում՝ 54 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։ Ակունքը գտնվում է Կիշույսկի ճահճի Գալիչիսկի բարձրավանդակում, 28 կմ արևելք Գորոդիշնա գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Կարուսել (ֆիլմ, 1970)
«Կարուսել» (Карусель), Միխայիլ Շվեյցերի 1970 թվականին նկարահանած հեռուստատեսային ֆիլմ։ Ֆիլմը նկարահանվել է Անտոն Պավլովիչ Չեխովի նոթատետրի գրառումների և «Շիլաշփոթ» (1883), «Երախտապարտը» (1883), «Անպատկառը» (1885), «Ծխախոտի վնասի մասին» (1886), «Տխրություն» (1886), «Սիրավեպ  թավջութակով» (1886), «Պոլինկա» (1887) վաղ շրջանի պատմվածքների հիման վրա և բաղկացած է յոթ իրար հետ կապված նովելներից։ 1976 թվականին ստեղծվել է ֆիլմի կինոտարբերակը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1976 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր
Կարպմանի եռանկյունի
Կարպմանի եռանկյունի (Karpman drama triangle, այլ անվանում — «ճակատագրի եռանկյունի» ), տրանսակցիոն վերլուծությունում մարդկանց փոխազդեցության հոգեբանական և սոցիալական մոդել է։ Առաջին անգամ նկարագրվել է Սթիվեն Կարպմանի (Stephen Karpman) կողմից 1968 թվականին, նրա՝ Fairy Tales and Script Drama Analysis հոդվածում ։ Այս մոդելն օգտագործվում է հոգեբանության և հոգեբուժության մեջ ։
Երեք դերեր
Մոդելը նկարագրում է 3 սովորական հոգեբանական դերեր (կամ դերային խաղեր), որոնք մարդիկ հաճախ օգտագործում են իրավիճակներում. Դրանցից առավել ակնհայտ դերը փրկարարինն է։ Ճակատագրի եռանկյունու պայմաններում փրկարարն այն մարդը չէ, ով օգնում է ինչ-որ մեկին արտակարգ իրավիճակում, այլ այն մարդն է, ով ունի խառը կամ թաքնված շարժառիթ, ինչը իրականում էգոիստաբար ձեռնտու է նրան, ով փրկում է։ Փրկարարն ունի խնդրի լուծման մակերեսային շարժառիթ և, թվում է, թե մեծ ջանքեր է գործադրում դրա համար։ Սակայն նա ունի նաև թաքնված շարժառիթ` չհաղթահարել իրավիճակը կամ հասնել հաջողության այնպես, որը ձեռնտու է իրեն։ Օրինակ, նա կարող է ունենալ ինքնահարգանքի զգացում, կամ զգալ «փրկարարի» կարգավիճակը, կամ հաճույք ստանալ, տեսնելով, որ իրենից ինչ-որ բան կախված է կամ իրեն ինչ-որ մեկը վստահում է։ Կարող է թվալ, որ նա ամեն ինչ անում է, որպեսզի օգնի, բայց ավելի խորը մակարդակում նա խաղում է զոհի հետ։ Տրանսակցիոն վերլուծաբան Կլոդ Շտայները ասել է.
Իրավիճակը խաղարկվում է, երբ ստեղծվում է իրավիճակ, որտեղ մարդը սկսում է խաղալ զոհի կամ հետապնդողի դեր։ Այդ ժամանակ այլ մարդիկ վերցնում են այլ դերեր։ Այնուհետև «2 խաղացողներ տեղափոխվում են եռանկյունով, այդպիսով տեղի է ունենում անցում մի դերից՝ մյուսը» ։ Օրինակ, զոհը փոխակերպվում է փրկարարի, փրկարարը՝ հետապնդողի կամ, ինչպես հաճախ պատահում է, փրկարարը փորձում է դուրս գալ իրավիճակից և հայտնվում է զոհի դերում։
Յուրաքանչյուր խաղացողի գաղտնի նպատակն ու իրավիճակում գտնվելն այն է, որ յուրաքանչյուրը բավարարում է իր չարտահայտած (երբեմն անգիտակցական) հոգեբանական ցանկությունները, պահանջմունքները այնպես, ինչպես թույլատրելի է համարում։ Այդպիսով, յուրաքանչյուր խաղացող հանդես է գալիս՝ ելնելով իր սեփական կարիքներից և ոչ թե՝ իրական պատասխանատվությունից և այլասիրությունից ։
Տրանսակցիոն վերլուծությունում ճակատագրի եռանկյունին երբեմն նշվում է ինտելեկտուալ խաղերի համատեքստում. «անգիտակից խաղերը խաղում են անմեղ մարդկանց հետ» ։ Օրինակ այսպիսիները՝ եթե դուք չլինեիք, ինչո՞ւ է դա միշտ պատահում ինձ հետ, տեսեք, թե ինչ արեցիք, այդ դուք ներքաշեցիք ինձ սրա մեջ, ես ընդամենը փորձում եմ ձեզ օգնել։ Զոհի և փրկարարի հարաբերությունները կարող են ընդունել փոխկախվածության ձևերից մեկը ։ Փրկարարն օգնում է զոհին՝ պահելով նրան կախվածության մեջ։ Զոհը բավարարում է իր պահանջմունքները՝ ունենալով փրկարարին, ով հոգում է իր մասին։
Փրկարար
Փրկարարի դերը տարբերվում է արտակարգ իրավիճակում իրական փրկողից, օրինակ՝ հրշեջից, ով փրկում է զոհին վառվող շինությունից, կամ փրկարարից, ով փրկում է խեղդվողին։ Այլ նման է դրամատիկական դերի, որտեղ կա խառը շարժառիթ կամ մղում, որպեսզի հայտնվի փրկողի դերում և ունենա զոհ, որին կարելի է օգնել։ Իրականում, «Կարպմանի եռանկյունու խաղը կանգնեցնում է խնդրի իրական լուծումը... առաջացնում է խառնաշփոթ, այլ ոչ թե որոշում» ։
Դրամատիկական փրկարարը իր դերը հիմնականում խաղում է նրա համար, որ նա ստիպված է փրկել, որպեսզի խուսափի իր սեփական անհանգստություններին և գաղտնի զգացմունքներին ուղղված հայացքից։
Ըստ Էրիկ Բեռնի. «Առաջին խումբը խաղում է՝ ես ընդամենը փորձում եմ ձեզ օգնել, այն դեպքում երբ երկրորդներն իրականում օգնում են մարդկանց» ։
Ակնարկ և տեսություն
Տրանսակցիոն վերլուծությունում խաղն իրենից ներկայացնում է զուգահեռ (փոխկապված) կամ թաքնված փոխազդեցություններ, որոնք տանում են կանխորոշված արդյունքի։ Խաղացողների թիվը կարող է լինել տարբեր։
Խաղի համար հաճախ կարևոր է դիտարկել 3 քանակական մեծություններ.
Կանկան
Կանկան (cancan, բառացի՝ «աղմուկ, գոռգոռոց»), ֆրանսիական էներգետիկ պար։ Երկար ժամանակ համարվում էր անվայել։
Պատմություն
Ի հայտ է եկել Փարիզում 1820-30-ական թվականների աշխատավորական թաղամասերի հասարակական պարահանդեսների ժամանակ՝ որպես կադրիլի (որը տվել է այդ պարի վերջին կրակոտ շարժումները) և գալոպի (տվել է երկչափ ոտքը և արագ տեմպը) հետնորդ։ Տպավորիչ շպագատը և ոտքերի էներգետիկ պտույտները ի հայտ են եկել փարիզյան ակրոբատ և պարող Շառլ Մազուրյեի պարացանկից։
Հայտնի պարուհիները, որոնց կերպարը պահպանվել է պոստիմպերսիոնիստական հաստատությունների մշտական հաճախորդ Տուլուզ Լոտրեկի նկարների շնորհիվ, կային Լա Գուլյուն և Ժաննա Ավրիլը, որոնք աչքի էին ընկնում «Մուլեն Ռուժում»։ Տղամարդիկ պարում էին կանանց հետ, հետո այդ սովորույթը կորավ։
Սկզբում Ֆրանսիայում կանկան պարում էին մենապարուհիները, իսկ Անգլիայում և ԱՄՆ-ում այն պարում էին շարքով կանգնած խմբով՝ կորդեբալետը։ 1920-ական թվականների Փարիզում ֆրանսիացի պարուսույց Պիեռ Սանդրինին «Մուլեն Ռուժում» միավորեց փարիզյան անհատական կանկանը բրիտանական խմբայինի հետ, ավելացրեց կանացի ճիչեր և ծիծաղ, ստեղծեց էտալոնային «կանկան ֆրենչ», և առանձին ներկայացնում էր իր Bal Tabarin գիշերային ակումբի բեմում 1928 թվականին։
Երաժշտություն
Կանկանի ամենահայտնի երաժշտությունը (galop infernal` «դժոխքի քառարշավ») կոմպոզիտոր Ժակ Օֆենբախի «Օրփեոսը դժոխքում» օպերետից հատված. դրա բեմադրությամբ 1858 թվականին պարը հանդես եկավ մեծ բեմում ։
Ինչպես նաև օգտագործվում է Ֆրանց Լեհարի «Ուրախ այրին» (1905 թվական)։
Ներառված է կաբարեի և օպերետի ռեպերտուարում։
1919 թվականին Լեոնիդ Մյասինը ներառեց պարը Ռոսինիի «Կախարդական նստարան» բալետի երաժշտության համար, իսկ 20 տարի անց՝ Օֆենբախի «Փարիզյան զվարճության» մեջ։
Վահագն Դարբինյան
Վահագն Ժիրայրի Դարբինյան, հայ բժիշկ, նյարդախտաբան։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1991), պրոֆեսոր (1992)։ Էպիլեպսիայի եվրոպական ակադեմիայի ակադեմիկոս (1999)։
Կենսագրություն
1974 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը։ Եղել է Երևանի բժշկական ինստիտուտի նյարդաբանության ամբիոնի վարիչը, Կլինիկական բժշկության ինստիտուտի տնօրենը, 1993 թվականից՝ «Էրեբունի» բժշկական էպիլեպսիաբանության հանրապետական կենտրոնի ղեկավար, 1998 թվականից՝ էպիլեպսիային ընդդեմ ազգային միության նախագահ, 2004 թվականից՝ Հայաստանի նյարդաբանների միության նախագահ, ՀՀ առողջապահության նախարարության գլխավոր նյարդաբան ։
2000 թվականից եղել է ՌԴ էպիլեպսիայի և միջազգային էպիլեպսիայի միությունների վարչության անդամ։
2006 թվականից բնակվել և աշխատել է Մոսկվայում ։
Զբաղվել է նաև երաժշտությամբ (ջազ) ու գեղանկարչությամբ։
Մահը
Մահացել է քաղցկեղից Մոսկվայում ։
Աշխատություններ
Աշխատանքները վերաբերում են էպիլեպսիայի ախտորոշման և բուժման հարցերին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայ նյարդախտաբաններ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ
Ալեքսանդր Աբրամով (մաթեմատիկոս)
Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչ Աբրամով (Александр Александрович Абрамов, ), խորհրդային և ռուս գիտնական, մաթեմատիկոս։ Ռուսաստանի Դաշնության գիտության վաստակավոր գործիչ։ Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Դորոդնիցինի անվան Հաշվարկային կենտրոնի հաշվարկային մեթոդների բաժնի գլխավոր գիտաշխատող։
Կենսագրություն
Ծնվել է մանկավարժի ընտանիքում։ Ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի մեխանիկամաթեմատիկական ֆակուլտետը, ինչպես նաև տեղի ասպիրանտուրան (1949)։ Եղել է Իզրայիլ Գելֆանդի աշակերտը։ Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների թեկնածու, դիսերտացիայի թեման՝ «Ռիմանի տարածության և աֆինական կապի տարածությունների տոպոլոգիական ինվարիանտները» (1949)։
1949 թվականից աշխատել է ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի մեխանիկայի և հաշվարկային ճարտարագիտության ինստիտուտում (մոտավոր հաշվարկների բաժին)։ 1955 թվականից աշխատել է ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի հաշվապահական կենտրոնում, 1955-1991 թվականներին եղել է Հաշվիչ մեթոդների ամբիոնի վարիչ։ 1974 թվականին պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն՝ «Որոշ գծային խնդիրների լուծման մեթոդները» թեմայով ։
Մասնակցել է մեծ (կամ արագաշարժ) էլեկտրոնային հաշվիչ մեքենայի ստեղծման գործընթացին։
1952 թվականից դասավանդել է Մոսկվայի ֆիզիկատեխնիկական ինստիտուտում, իսկ 1976 թվականից եղել է Բարձրագույն մաթեմատիկայի ֆակուլտետի պրոֆեսոր։
1960 թվականից դասավանդել է նաև թիվ 52 միջնակարգ դպրոցում ։
Գիտական հետաքրքրություն
Հասել է մաթեմատիկայի, մաթեմատիկական ֆիզիկայի, հաշվարկային մեթոդների և դրանց կիրառման վերաբերյալ ուսումնասիրություններում հիմնարար արդյունքների։ Նա առաջարկել և ուսումնասիրել է գծային սովորական դիֆերենցիալ հավասարումների համակարգերի լուծման սահմանային պայմանների ուղղահայաց տեղափոխման մեթոդը։ Համաշխարհային մակարդակով մեթոդը ճանաչվել է որպես ունիվերսալ։ Նրա պայմանավորվածությունը որոշվում է բուն երկրամասային խնդիրների պայմանավորվածությամբ։
Նա կարևոր ներդրում է ունեցել սովորական դիֆերենցիալ հավասարումների եզակի համակարգերի սահմանային արժեքի խնդիրների լուծման արդյունավետ մեթոդների տեսության և զարգացման մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՌԴ գիտության վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ Կատեգորիա:Ռուս մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորներ
Լովրե Կալինիչ
Լովրե Կալինիչ (Lovre Kalinić, ), խորվաթ պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Աստոն Վիլլայի և Խորվաթիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է դարպասապահի դիրքում ։ 2018 թվականին Կալինիչը Խորվաթիայի հավաքականի կազմում արծաթե մեդալ նվաճեց աշխարհի առաջնությունում ։
Հայդուկ Սպլիտ
Կալինիչը Հայդուկ Սպլիտի ակադեմիայի սան է ։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց 2011 թվականի ապրիլի 23-ին՝ Սլավեն Բելուպոյի դեմ խաղում ։ 2009 թվականին նա վարձավճարով հանդես եկավ Յունակ Սինի կազմում, 2010 թվականին՝ Նովալյայի կազմում, 2012 թվականին՝ Կառլովացի կազմում։ 2013-14 մրցաշրջանում նա դարձավ Հայդուկի հիմնական դարպասապահը։ Եվրոպական առաջնություններում իր առաջին հանդիպումը Կալինիչը անցկացրեց 2013 թվականի հուլիսի 18-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի որակավորման 2-րդ փուլի Հորիզոնտի դեմ խաղում ։
Իր առաջին հանդիպումը Հայդուկի ավագի թևկապով Կալինիչը անցկացրեց 2014 թվականի դեկտեմբերի 7-ին՝ Սպլիտի դեմ խաղում ։ 2015-16 մրցաշրջանում նա նոր ռեկորդ սահմանեց Խորվաթիայի առաջնությունում՝ 775 րոպե (8 խաղ) իր դարպասը պահելով անառիկ ։ Մրցաշրջանի երկրորդ մասում նա դարձավ Հայդուկի հիմնական ավագը։ 2016 թվականի սեպտեմբերին նա երկարաձգեց իր պայմանագիրը ակումբի հետ մինչև 2021 թվականը ։ Հայդուկի առաջին թիմի կազմում Կալինիչը անցկացրեց 133 հանդիպում ։
Գենտ
2016 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Հայդուկ Սպլիտը հայտարարեց Կալինիչի տրանսֆերի մասին ։ Գենտը նրա համար վճարեց 3.1 միլիոն եվրո՝ դարձնելով խորվաթին ակումբի պատմության ամենաթանկ տրանսֆերը ։ Բացի այդ, Կալինիչը դարձավ Խորվաթիայի առաջնության այդ պահին ամենաթանկ վաճառված դարպասապահը ։ Իր դեբյուտը Գենտի կազմում նշեց 2017 թվականի հունվարի 20-ին՝ Շառլերուայի դեմ խաղում ։ 2016-17 մրցաշրջանում Կալինիչը ճանաչվեց Բելգիայի առաջնության լավագույն դարպասապահը՝ անցկացնելով միայն մրցաշրջանի կեսը ։ 2018 թվականի փետրվարին նա ճանաչվեց 2017 թվականի Բելգիայի առաջնության լավագույն դարպասպահը   ։ Գենտի կազմում Կալինիչը անցկացրեց 79 հանդիպում՝ 29 խաղում պահելով իր դարպասը անառիկ։
Միջազգային կարիերա
Կալինիչը հանդես է եկել Խորվաթիայի տարբեր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ Խորվաթիայի ազգային հավաքական առաջին անգամ հրավիրվեց 2013 թվականի նոյեմբերին՝ Իսլանդիայի դեմ խաղերի համար, սակայն այդպես էլ խաղադաշտ դուրս չեկավ ։ Իր դեբյուտը ազգային հավաքականի կազմում նշեց 2014 թվականի նոյեմբերի 12-ին՝ Արգենտինայի դեմ ընկերական խաղում ։ 2014 թվականին Ստիպե Պլետիկոսայի՝ միջազգային կարիերան ավարտելուց հետո նա դարձավ Խորվաթիայի երկրորդ դարպասապահը՝ Դանիել Սուբաշիչից հետո  ։ Խորվաթիայի հավաքականի կազմում Կալինիչը մասնակցեց Եվրո 2016-ին  , սակայն չանցկացրեց ոչ մի հանդիպում ։
2018 թվականի հունիսի 4-ին Կալինիչը ընդգրկվեց Խորվաթիայի՝ աշխարհի առաջնության համար վերջնական կազմում ։ Նա խաղադաշտ դուրս եկավ միայն խմբային փուլի վերջին՝ Իսլանդիայի դեմ խաղում  ։ Խորվաթիան զբաղեցրեց երկրորդ հորիզոնականը առաջնությունում ՝ եզրափակչում 4-2 հաշվով պարտվելով Ֆրանսիային ։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի դեկտեմբերի 27-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2019 թվականի դեկտեմբերի 27-ի դրությամբ
Ակումբային
Հայդուկ Սպլիտ
Միջազգային
Խորվաթիա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Խորվաթ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Խորվաթիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հայդուկ Սպլիտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Յունակ Սինի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նովալյայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կառլովացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գենտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Աստոն Վիլլայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2016-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Թուլուզի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ