cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գերմանիայի քաղաքների ցանկ ըստ բնակչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ցանկեր:Գերմանիա
Տուլկան
Տուլկան, քաղաք Էկվադորում։ Էկվադորի Կարչի պրովինցիայի մայրաքաղաքն է։ 2001 թվականի տվյալների համաձայն՝ Տուլկան քաղաքի բնակչությունը կազմել է 47․599 մարդ, իսկ արդեն 2010 թվականին՝ 53․588 ։ Տուլկանը հայտնի է իր հիդրոթերմալ հանքավայրերով, խորը դիտահորերով, 3 ակր տարածություն զբաղեցնող այգիով շրջապատված գերեզմանով, որն առավել հայտնի է 1936 թվականին Խոսե Մարիա Ազաել Ֆրանկո Գերրերայի գաղափարի հիման վրա ստեղծված նոճիների պուրակով ։ Քաղաքն Էկվադորի քաղաքներից ամենաբարձրն է․ գտնվում է ծով մակարդակից 2950 մետր (9680 ֆունտ) բարձրության վրա։
Ստուգաբանություն
Քաղաքի անվանումը ծագում է իսպանացի բնիկ ժողովուրդների՝ Hul-Can-ների անունից, ինչը բառացիորեն նշանակում է «Ռազմիկ»։
Հասարակական տրանսպորտ
Հասարակական (հանրային) տրանսպորտ - լայն հասարակության կողմից պահանջվող և նրան մատչելի ուղևորական տրանսպորտ
Համաձայն հասարակական տրանսպորտի նեղ պարզաբանման, դրան վերաբերվող փոխադրամիջոցները նախատեսված են ուղևորների բավականին մեծ թվի համար և երթևեկում են որոշ երթուղիներով (համաձայն չվացուցակի կամ արձագանքելով հարցման)։
Տես նաև
* Կատեգորիա:Տրանսպորտի տեսակներ
Ժյոլոբնոե
Ժյոլոբնոե (Жолобне), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Նովգորոդ-Վոլինսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1587 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ժյոլոբնոե գյուղում բնակվում էր 719 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2258 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 318,42 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Նովգորոդ-Վոլինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1587 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Շուափխո
Շուափխո (შუაფხო), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթի մարզի Դուշեթի շրջանում։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1320 մետր բարձրության վրա՝ Արագվի գետի աջ ափին։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 63 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 35 մարդ, մեծամասնությունը՝ փշավներ (վրացական էթնիկ խումբ)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Դուշեթի շրջան
Հերմես (այլ կիրառումներ)
Հերմես անունը կարող էվերաբերել հետևյալ հասկացություններին.
Ինգոդա
Ինգոդա (Ингода), գետ Ռուսաստանի Չիտայի մարզում։ Սկիզբ է առնում Խենտեյ լեռնաշղթայից․ ձախից միախառնվելով Օնոն գետին կազմավորվում է Շիլկան։ Երկարությունը 708 կմ է։
Ինգոդայի ափին է Չիտա քաղաքը։
Անվանում
Անվանումն առաջացել է էվենկերեն Ինգակտե «կոպիճ» բառից, այսինքն՝ «կոպճոտ գետ» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Գուրնա
Գուրնա (გურნა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Տղիբուլի շրջան‎‎‎ում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 610 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Տղիբուլից հեռու է 35 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 419 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Տղիբուլի շրջան‎‎‎
Ախմետովո (գյուղ, Աբզելիլովսկի շրջան)
Ախմետովո (Ахметово, Әхмәт), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աբզելիլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 166 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աբզելիլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Կոլոմբիես
Կոլոմբիես (Colombiès), համայնք Ֆրանսիայի Օքսիտանիա երկրամասի Ավերոն գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 952 մարդ, բնակչության խտությունը` 17.24 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 55.23 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 510 կմ հարավ, Թուլուզ քաղաքից` 110 կմ հյուսիս-արևելք, Ռոդեզ քաղաքից` 19 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 545 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 389-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 156։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,4 %։ 389 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 371 անձ (208 տղամարդ և 163 կին)։ Գործազուրկ են եղել 18 անձ (7 տղամարդ և 11 կին)։ 156 անաշխատունակներից 42-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 80-ը` թոշակառուներ, իսկ 34-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ռահլի
Ռահլի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Վանի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կունիչիե
Կունիչիե (Куниче), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Կռիժոպոլի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1600 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կունիչիե գյուղում բնակվում էր 736 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 26,46 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 27,82 մարդ/կմ²։
Տիռվայիե
Տիռվայիե (Tõrvajõe), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Վայվառա շրջանում։
Կունիչիե
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Կռիժոպոլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1600 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Տիռվայիե
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 39 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Վայվառա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
All of the Stars
«All of the Stars», բրիտանացի կատարող Էդ Շիրանի երգը, որը մտավ «Աստղերն են մեղավոր» ֆիլմի սաունդթրեքի մեջ և դարձավ սաունդթրեքի ալբոմի առաջին երգը ։ Ստեղծագործությունը նաև մտավ Շիրանի «x» ալբոմ որպես բոնուս-թրեք։
«Աստղերն են մեղավոր» ֆիլմում երգը հայտնվեց եզրափակիչ տիտրերում։
«All of the Stars» տեսահոլովակի պրեմիերան կայացավ 2014 թվականի մայիսի 9-ին, YouTube-ում։ Վիդեոշարք մտան աջակցության խոսքեր՝ ուղարկված երկրպագուների կողմից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2014 սինգլներ Կատեգորիա:2014 երգեր
Սուրբ Հրեշտակապետաց եկեղեցի (Բուխարեստ)
Սուրբ Հրեշտակապետաց եկեղեցի, Հայ Առաքելական եկեղեցի Բուխարեստում, Ռումինիա։ Եկեղեցին կառուցվել է Strada Armenasca (Հայկական փողոց) և Strada Carol I (Կարոլ Ա. փողոց) փողոցները հատող վայրում։ Այն գտնվում է Բուխարեստի կենտրոնում և իր հովանու տակ են Ռումինիայի Հայոց Թեմի առաջնորդարանը և Ռումինիայի Հայոց Միությունը։
Պատմություն
Բուխարեստում հայերն առաջին եկեղեցին՝ Բըրըթիա (Եղբայրություն), կառուցել են 1581-1629 թվականներին, այն հավասարապես ծառայել է ուղղափառ և կաթոլիկ հավատացյալներին։ Երբ 1638 թվականին այն անցավ կաթոլիկ եկեղեցու տնօրինությանը, ուղղափառ հայերը կառուցեցին մեկ այլ՝ փայտե եկեղեցի։ Բուխարեստի Սուրբ Հրեշտակապետաց ներկա եկեղեցին կառուցվել է 1911-1915 թվականներին նույն տեղում, ճարտարապետ Գրիգոր Չերքեզի նախագծով ։
Եկեղեցին կառուցել է Հովվյան ընտանիքից Հարություն Հովվյանը։ Եկեղեցին անվանվել է Միքայել և Գաբրիել հրեշտակապետերի անունով։ Այդ ժամանակ հայ գաղութի երևելիներից և Բուխարեստի վճռաբեկ ատյանի խորհրդական Գրիգոր Պըյքըլիի ջանքերով, ով մեծ գումար է տրամադրել եկեղեցու կառուցման համար, իր օժանդակությամբ և եկեղեցական խորհուրդի որոշումով, 1910 թվականի մարտին, մասնավոր ճարտարապետ է գնում Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածին՝ ուսումնասիրելու Մայր Տաճարը, որի նման կառուցվում է Բուխարեստի Սուրբ Հրեշտակապետաց Հայոց եկեղեցին։ Ճարտարապետը երեք ամիս մնում է Էջմիածնում։ Եկեղեցու հիմնարկեքը կատարվում է 1911 թվականին, եկեղեցու կառուցման համար հավաքվում է անհրաժեշտ 113,342.50 լեյ ոսկի գումար, և եկեղեցու շինությունն ավարտվում է 1914 թվականին։ Եկեղեցու օծումը կատարվել է 1915 թվականի սեպտեմբեր 8-ին՝ ձեռամբ բուլղարահայերի հոգևոր առաջնոր Տեր Ղևոնդ արքեպիսկոպոս Դուրյանի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռումինիայի հայկական եկեղեցիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Grande amore
«Grande amore» (Մեծ սեր), իտալական փոփ տրիո Il Volo-ի երգը, որը գրել են Ֆրանչեսկո Բոչան և Չիրո Էսպոսիտոն։ Երգը հաղթել է 2015 թվականի Սան Ռեմոյի երաժշտական մրցույթը, և այս երգն է ներկայացրել Իտալիան Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթում։
Ստեղծագործությունը
Երգը գրվել է 2003 թվականին Ֆրանչեսկո Բոչայի և մշակվել Չիրո "Թոմի" Էսպոսիտոյի կողմից (իտալական «Il Giardino dei Semplici» խմբի անդամ)։ Սկզբնապես այն գրվել է որպես դասական ստեղծագործություն դասական երգիչների համար ։ Այն կատարվել է 2005 թվականի Սան Ռեմոյի երաժշտական մրցույթի ժամանակ հենց Բոչայի կողմից, սակայն մերժվել է՝ համարվելով շատ հին։
12 տարի անց երգը կատարել են Սան Ռեմոյի մրցույթի ժամանակ Operapop դուետը (Ֆրանչեսկա Կարլին և Էնրիկո Ջովանյոլին), բայց նրանց մասնակցությունը մերժվել է՝ կապված մրցույթի տարիքային սահմանափակման հետ ։ Առաջարկվել էր նաև, որ երգը կատարեր Օրիետա Բերտին, բայց նրա մասնակցությունը ևս մերժվեց ։
Կառլո Կոնտին՝ փառատոնի կազմակերպիչը, առաջին անգամ չէր բավարարվել Il Volo-ի կատարմամբ և լսելով "«Grande amore»" երգը առաջարկել էր երաժշտական պրոդյուսեր Պասկալ Մամարոյին, որպեսզի նա փոխի երգը օպերային տրիոյի համար։
Բառեր
Սկզբում երգի բառերը փոփոխման ենթակա չէին, սակայն որոշ ժամանակ անց տրիոյի ցանկությամբ երկու տարբերակները փոփոխվեցին. "regina dei giorni miei" (իմ օրերի թագուհի) արտահայտությունը դարձավ "respiro dei giorni miei" (իմ օրերի շունչ), և "sotto al tuo portone" (քո ճանապարհին) դարձավ "senza più timore" (առանց ավելի վախի)։ Բառերը փոփոխվեցին, որովհետև բնօրինակ տարբերակում սիրահարը, կանգնած պատշգամբում, երգում էր իր ընկերուհու համար, բայց տրիոյին թվաց, որ դա շատ հին տարբերակ է և չի համապատասխանում նրանց երիտասարդական ոճին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթի երգեր Կատեգորիա:Իտալիայի երգերը Եվրատեսիլ երգի մրցույթում Կատեգորիա:2014 երգեր
Կլոկովո (գյուղ, Գլինկովսկի շրջան)
Կլոկովո (Клоково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 28 մարդ։
Մանգակա
Մանգակա  (漫画家, ), ճապոնական բառ, որը նշանակում է մարդ, ով նկարում է կոմիքսներ։ Ճապոնիայից դուրս այս բառը սովորաբար օգտագործվում է «մանգայի նկարիչ» իմաստով ։ Շատ հաճախ մանգական նաև սցենարի հեղինակն է, սակայն բավականին հաճախ սցենարիստը առանձին մարդ է լինում, որը կոչվում է «գենսակուշա» (原作者) : Մանգական ինքնուրույն մշակում է կերպարների դիզայնը (հազվադեպ բացառություններով), և հաճախ մոտավորապես նախանշում է ապագա ստեղծագործության սյուժեն (նույնիսկ եթե սցենարի հեղինակը ինքը չէ) ։ 2006 թվականի տվյալներով Ճապոնիայում մանգայի շուրջ աշխատել է մոտ 3000 պրոֆեսիոնալ մասնագետ ։
Մանգակայի աշխատանքային ռեժիմը չափազանց խիտ է, ամեն շաբաթ նա պարտավոր է մանգան հրապարակող ամսագրին հանձնել իր ստեղծագործություններից (20-30 էջ)։ Օրինակ` Բլիչի հեղինակ Տայտո Կուբոն ասել է` «Եթե ես ուզում եմ ավելի շատ ուշադրություն դարձնել որոշակի դեպքի վրա, որը ես կարևոր եմ համարում, ես այդ հնարավորությունը չունեմ` ժամանակի պակասի պատճառով» ։ Մանգական իր ամբողջ ժամանակի մեծ մասը տրամադրում է մանգայի վրա աշխատելուն։ Մանգակա Դայսուկե Մորիյաման, ներկա գտնվելով Anime Boston 2005 փառատոնին, այն հարցին, թե ինչ նախասիրություններ ունի, պատասխանել է, որ սիրում է զբոսնել և դա իր հիմնական զբաղմունքն է` մանգանների վրա աշխատելուց բացի ։ Մանգայի որոշ նկարիչներ միաժամանակ նկարում են երկու մանգա, որոնք սովորաբար հրապարակվում են շաբաթական, իսկ մյուսը` ամսական ամսագրում։
Մանգայի որոշ նկարիչներ միավորվում են ստուդիաներում (օրինակ՝ CLAMP ստուդիայում) ։
Ստուգաբանություն
Մանգակա բառը կազմված է մանգայի հիերոգլիֆներից (漫画) և հարգալից -ka (家) վերջածանցից, որը բառացիորեն նշանակում է «տուն» և օգտագործվում է որևէբոլորտի մասնագետի համար։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
«Գևորգ Մարզպետունի», հայ անվանի գրող Մուրացանի (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) պատմավեպը։ Հայ գրականության նշանավոր ստեղծագործություններից է ։ Պատմավեպը գրվել և առաջին անգամ հրատարակվել է 1896 թվականին, Թիֆլիսի «Արձագանք» ամսագրում ։ Առանձին գրքով այն լույս է տեսել 1912 թվականին։
Պատմական շրջան
Մուրացանը նկարագրում է Հայաստանը 10-րդ դարում։ Երկիրը կառավարում է «հաղթանդամ» արքա Աշոտ Բ Երկաթը՝ Բագրատունիների արքայատոհմի ներկայացուցիչը։ Ժողովրդի մեջ նա անմահացավ այն ժամանակ, երբ աշխույժ զինված պայքար սկսեց երկար տարիներ Հայաստանը ասպատակող արաբների դեմ։ Պատերազմում հաղթում է Յուսուֆ ամիրային։ Աշոտ Բ-ն կարողացավ վրեժխնդիր լինել որոշ «հագարացի» (արաբ) զորապետերից, որոնք մասնակցել էին իր հոր Սմբատ Ա-ի սպանությանը։ Վրեժը չի հասնում միայն դավաճան Գագիկ Արծրունուն, ում օգնությամբ «հագարացիք» մահապատժի ենթարկեցին Սմբատ Բագրատունուն։ Արծրունին վերջիվերջո Վասպուրականի թագավոր է հռչակվում։
Սակայն խաղաղ կյանքը երկար չի տևում։ Դարձյալ սկսվում են արաբ ժողովրդի ասպատակությունները դեպի հայ հողեր։ Հայաստանը նորից ընկնում է արաբական լծի տակ։ Երկրի ներսում թշնամական իրավիճակ է տիրում։ Իշխաններ Սահակ Սևադան և Ցլիկ Ամրամը, անձնական տարաձայնություններից ելնելով, ապստամբություն են բարձրացնում արքայի դեմ։ Համարյա բոլոր իշխաններն ու նախարարները փակվում են իրենց ամրոցներում և սպասում, թե ինչով կավարտվի ընդվզումը։
Այս ամենը տեսնելով՝ ոտքի է ելնում խիզախ ու հայրենասեր իշխան Գևորգ Մարզպետունին։ Մարտնչելով թշնամիների դեմ՝ նա միաժամանակ փորձում է խելքի բերել ապստամբներին, փորձում է համախմբել բոլոր հայ զորապետերին, նախարարներին։ Մարզպետունին ոգևորում է արքա Աշոտ Երկաթին, երբ մարտի դաշտ է իջնում ընդամենը քսան հոգով և խորամանկությամբ կարողանում է հաղթել թշնամուն։ Դրանից հետո Աշոտը, որ առաջ հոգեպես ծանր վիճակում էր գտնվում, կազմակերպում է հայտնի Սևանի ճակատամարտը ։
Աստիճանաբար երկրում ազատության և խաղաղ կյանքի հույսեր են հայտնվում։
Առաջին մաս
Հայաստան, 10-րդ դար։ Երկրում պատերազմ է ընթանում հայերի և արաբների (հագարացիների) միջև։ Շարունակվում է հագարացիների զավթողական քաղաքականությունը Հայաստանում։ Իսկ երկրի ներսում թշնամական մթնոլորտ է տիրում հայ իշխանական տոհմերի միջև։ Արքա Աշոտ Բ Երկաթի դեմ ապստամբություն են բարձրացրել արքայի աներ՝ Գարդմանի իշխան Սահակ Սևադան և Ուտիքի իշխան Ցլիկ Ամրամը։
Գառնու ամրոցում բնակվում է Հայաստանի թագուհին՝ Սահականույշը։ Այստեղ բնակվում են նաև իշխան Գևորգ Մարզպետունու կինն ու որդին՝ իշխան Գոռը։ Սահականույշը շատ է սիրում իր դայակին՝ Սեդային։ Մի օր նա Սեդային խնդրում է պատմել անցած տարիների իրադարձությունների ու Աշոտ Բագրատունու երիտասարդության մասին։ Դայակը պատմում է անցած տարիների նշանավոր դեպքերի մասին, թե ինչպես է նախկին արքա Սմբատ Ա-ն պայքարել արաբների, Յուսուֆ ամիրայի դեմ, թե ինչպես են հագարացիները մահապատժի ենթարկել Սմբատ Բագրատունուն, ինչպես է Աշոտ Բ-ն վրեժխնդիր լինում արաբ զորապետերից իր հոր համար և ինչպես է վաստակել «Երկաթ» անվանումը, ինչպես է որոշում ամուսնանալ Սահականույշի հետ և այլն։ Հետո Սեդան խոստովանում է նաև, որ Աշոտը երկար տարիներ շարունակ դավաճանել ու թաքուն սիրել է իշխան Ցլիկ Ամրամի կնոջը՝ Ասպրամին։ Պարզվում է, որ թագուհին տեղյակ էր դրա մասին, ով նույնիսկ մի անգամ տեսել էր Աշոտին Ասպրամի հետ համբուրվելիս։
Իշխան և զորապետ Գևորգ Մարզպետունին այցելում է ապստամբ, կույր Սահակ Սևադային։ Վերջինիս և նրա որդուն կուրացրել էր արքա Աշոտ Երկաթը նրանց կազմակերպած առաջին ապստամբության պատճառով։ Այդ օրվանից նա միայն նպատակադրել էր հաշվեհարդար տեսնել արքայի հետ։ Իշխան Մարզպետունին ցանկանում է ամեն գնով մտափոխել Սևադային, որովհետև, ըստ իր խոսքերի, այս դժվար տարիներին ապստամբությունը և ներքին պառակտումները միայն մեծ չարիքի, ողբերգության ու կործանման կհասցնեն։ Նա համարյա թե ծնկաչոք համոզում է Սևադային հրաժարվել ապստամբության շարունակումից ու ներել արքային։ Սևադան հասկանում է իշխանին, համաձայնում է և ներում Աշոտին։ Ոգևորված Մարզպետունին բազմաթիվ անգամ շնորհակալություն է հայտնում Սահակ Սևադային և ուղևորվում իշխան Ցլիկ Ամրամի մոտ, որպեսզի նրան էլ մտափոխի։
Ցլիկ Ամրամը շատ է զարմանում և հիասթափվում, երբ իմանում է Սահակ Սևադայի որոշման մասին։ Ամրամի կինը՝ Ասպրամը, դավաճանել էր ամուսնուն Աշոտ Երկաթի հետ։ Այդ հանգամանքը պատճառ էր դարձել Ամրամի կազմակերպած ապստամբությանը։ Նա երազում էր ամեն գնով ոչնչացնել արքային ու վրեժ լուծել իր ընտանիքը քանդելու համար։
Մարզպետունու աղիողորմ խնդրանքները չեն ազդում Ցլիկ Ամրամի վրա։ Նա շատ էր հարգում հին ընկեր իշխան Մարզպետունուն, սակայն չի համաձայնում և հրաժարվում է դադարեցնել ապստամբությունը։
Դրանից հետո Գևորգ Մարզպետունին գնում է արքայի մոտ։ Ճանապարհին նա հանդիպում է աբխազաց իշխան Բերին, որը եկել էր Ցլիկ Ամրամին օժանդակելու համար։ Նրանց նպատակները նույնն էին։ Այս ամենի մասին Աշոտ Բ-ին է տեղեկացնում Մարզպետունին։ Արքան որոշում է զորք հավաքել և մարտի դաշտ իջնել ապստամբների դեմ։
Նրանք զորք են հավաքում ու ճամփա ընկնում։ Աշոտն ու իր կողմնակիցները չեն հանդիպում ոչ մի ապստամբի։ Նրանք փակվում են Ավերակ բերդում, այնտեղ գիշերելու համար, սակայն գիշերը բերդը հանկարծակի շրջապատում են Ցլիկ Ամրամն ու Բերը։ Մարզպետունին և ուրիշ քաջեր հերոսաբար դիմադրում են ապստամբներին։ Աշոտ Երկաթը մի խորամանկ քայլի է դիմում. նա իր ձիով և երկու ձիավորով անսպասելիորեն առաջ է սլանում խավարի միջով՝ դիմադրելով դիմացը հայտնվող ապստամբներին ու կարողանում է դուրս պրծնել շրջապատումից։ Իսկ Ցլիկ Ամրամը առանց դժվարության բերդ է խուժում և իմանալով, որ Աշոտը փախել է, սաստիկ զայրանում է, սակայն բաց է թողնում Մարզպետունուն և նրա զինվորներին։
Երկրորդ մաս
Երկրորդ մասը սկսվում է՝ Այրիվանք բերդի իրադարձություններով։ Այստեղ իր կողմնակիցների հետ ապաստան է գտել Հայաստանի կաթողիկոս Հովհաննես Ե Դրասխանակերտցին։ Նա փախել է մայրաքաղաք Դվինից՝ արաբ ոստիկան Նսերից՝ թողնելով իր կաթողիկոսական գահը։ Այրիվանքում կաթողիկոսն ու մնացած հոգևորականները շարունակում են իրենց եկեղեցական կյանքը։
Մի օր լուր է հասնում, որ արաբ զորապետ Բեշիրն իր զորքի հետ մոտենում է Այրիվանքին։ Կաթողիկոս Հովհաննեսը որոշում է փախչել Գառնի։ Որոշ հոգևորականներ հեռանում են նրա հետ, մյուսները մնում են՝ իբր պատվով ընդունելու թշնամուն։ Նրանք թաքցնում են բերդի բոլոր հարստություններն ու գանձերը և առանց որևէ դիմադրության ներս թողնում զորապետ Բեշիրին։ Վերջինս ծանր տանջանքների է ենթարկում հոգևորականներին՝ պահանջելով, որ նրանք խոստովանեն գանձերի տեղը։ Սակայն նրանք կտրուկ հրաժարվում են, ինչից հետո Բեշիրը հրամայում է մահապատժի ենթարկել բոլորին։ Ողջ են թողնում միայն ոմն վարդապետ Մովսեսի, ով պետք է գնար կաթողիկոսի մոտ և ցույց տար իր վերքերը։
Գևորգ Մարզպետունին ժամանում է Գառնի։ Նա պատմում է թագուհի Սահականույշին Ավերակ բերդում կատարվածի մասին և հայտնում, որ արքան որոշ ժամանակով մեկնել է Կաքավաբերդ։
Գառնի է այցելում նաև կաթողիկոս Հովհաննեսը Մովսես վարդապետի և եպիսկոպոս Սահակի հետ։ Նրանք պատմում, են թե ինչ է կատարվել Այրիվանքում։ Մարզպետունին կշտամբում է կաթողիկոսին նրա փախուստի համար և խորհուրդ է տալիս վերադառնալ Դվին ու չվախենալ ոստիկան Նսերից։ Կաթողիկոսը սկզբում համաձայնում է, սակայն մի քանի օր անց փոշմանում է ու մեկնում Սևանա կղզի։ Դրանից հետո նա ուղևորվում է Բյուրական։
Աշոտ Երկաթը նույնպես Սևանա կղզի է հեռանում։ Հոգեկան ծանր ցնցումների մեջ նա որոշում է մշտապես այնտեղ մնալ։ Արքան ծանր է տանում Ավերակի մոտ իր կրած պարտությունը, իսկ Սահականույշին դավաճանելու փաստը նրան հանգիստ չի տալիս։ Վերջինս իմանալով, որ Աշոտը Սևանում է գտնվում, ուղևորվում է ամուսնու մոտ։
Բյուրականում խաղաղ կյանք է տիրում։ Կաթողիկոս Հովհաննեսը գոհ է տեղի իրավիճակից։ Սակայն շատ շուտով լուր է հասնում, որ արաբ զորապետ Բեշիրը իր զորքերի հետ մոտենում է քաղաքին։
Կաթողիկոսը այս անգամ էլ որոշում է փախուստի դիմել։ Այդ փաստը պետք է թաքուն պահվեր քաղաքի բնակիչներից։ Քաղաքում մնում են կաթողիկոսի մտերիմներ՝ Մովսես վարդապետը և եպիսկոպոս Սահակը։
Բյուրականի բոլոր բնակիչները դիմադրության են պատրաստվում։ Նրանց է միանում դրսից եկած Սողոմոն ճգնավորի զորքը։
Մի օր ծեծկռտուք է տեղի ունենում Սողոմոն ճգնավորի, երկու զինվորի, և Բյուրականի մի քանի բնակիչների միջև։ Երկու զինվորները որոշում են բողոքել կաթողիկոսին, սակայն իմանալով, որ վերջինս երկչոտորեն փախչել է՝ հիասթափվում են ու շատ զայրանում։ Նրանք որոշում են դավաճանել իրենց հավատարիմներին և Բեշիրի հետ թաքուն գործարք են կնքում։ Գիշերով երկու զինվորները բացում են քաղաքի դարպասներն ու ներս թողնում թշնամիներին։ Արաբները սպանում են քաղաքում գտնվող բոլոր մարդկանց և ոչնչացնում Բյուրականը։ Սպանվածների շարքում էին նաև Մովսես վարդապետը, եպիսկոպոս Սահակը, Սողոմոն ճգնավորը, հերոս հոգևորականներ Դավիթն ու Մովսեսը, նրանց եղբայր Սահակը և այլն... Այս դեպքը տեղի ունեցավ 924 թվականի ապրիլի 17-ին։
Այն երկու հայ դավաճաններին՝ Բեշիրն ուղեկցեց ոստիկան Նսերի մոտ։ Վերջինս հրամայում է գլխատել երկուսին էլ՝ ասելով, որ եթե իրենք կարողացան դավաճանել հայրենակիցներին, ապա հագարացիներին առավել ևս հավատարիմ չեն մնա։
Գևորգ Մարզպետունին՝ իմանալով Բյուրականի ողբերգական դեպքի մասին, լրջորեն մտածում է նոր ազատական տարբերակների մասին։ Իշխանը հավաքում է Գառնո ամրոցի բոլոր բնակիչներին և կոչ է անում ժողովրդին իր հետ կռվի դաշտ իջնել, սակայն իրեն է միանում միայն տասնինը զինվոր։ Նրանց շարքում էին Մարզպետունու մոտիկ ընկեր Վահրամ Սեպուհը, և որդին՝ Գոռը։ Նրանք հանդիսավոր երդվում են նախկին կաթողիկոս Մաշտոցի գերեզմանի մոտ, որ կպայքարեն մինչև վերջ։ Մարզպետունին երդվում է, որ չի վերադառնալու Գառնի, մինչև երկրում մնա թեկուզ մեկ հագարացի։
Դրանից հետո Մարզպետունին ու իր քաջերը մեկնում են Սևանա կղզի, որպեսզի Աշոտ Երկաթի օրհնությունը ստանան։
Երևանի տեղական շինանյութերի կոմբինատ
Երևանի տեղական Շինանյութերի Կոմբինատ, խորհրդային շրջանի արդյունաբերական շինարարության ձեռնարկություն։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երկրորդ մաս
Նրանք որոշում են գիշերն անցկացնել Գեղի ամրոցում։ Մարզպետունին նկատում է, որ կողքի լեռան լանջերին գիշերում է արաբ զորապետ Բեշիրի բանակը։ Իշխանը ցանկանում է սկսել ճակատամարտը և կոչ է անում Գեղիի բնակիչներին շարվել լեռան տակ ու կատաղի գոռոցներ արձակել, որպեսզի արաբները մտածեն, թե հայ զինվորների քանակը մեծ է։ Իսկ Մարզպետունին իր տասնինը քաջերի հետ, թշնամու ճամբար է ներխուժում ու թաքուն հրկիզում այն։ Քնից հենց նոր արթնացած հագարացիք, խուճապահար սկսում են այս ու այն կողմ փախչել։ Մարզպետունին ու իր զինվորները հասցնում են բազմաթիվ թշնամիների ոչնչացնել։ Բեշիրը փախչում է։ Սա փառահեղ հաղթանակ էր։
Աշոտ Երկաթը, իմանալով Մարզպետունու հերոսությունների մասին, ոգևորվում է և որոշում ոտքի ելնել։ Կատաղած Բեշիրը որոշում է սպանել Հայաստանի արքային։ Նա իր նոր բանակի հետ գալիս է Սևանա լճի ավազան և արքային հասնելու խորամանկ քայլերի է դիմում։
Մաո Ցզե Դուն
Մաո Ցզե-Դուն (, Ուեյդ Ջայլզ Mao Tse-Tung, ), չինացի պետական և քաղաքական գործիչ, մաոիզմի հիմնադիրը և Չինական հեղափոխության առաջնորդը։
Երևանի տեղական շինանյութերի կոմբինատ
Հիմնադրվել է 1930 թվականին, կոչվել Երևանի քաղսովետի գաջի գործարան։ Եղել է ԽՍՀՄ-ում գաջի մեքենայացված արտադրության առաջնեկը։ 1930 թվականին գործարկվել է գաջի պատրաստման առաջին վառարանը, 1935 թվականին՝ երկրորդը։ 1950-ական թվականներին գործարանի ենթակայությանն են հանձնվել Ավանի, Ջրվեժի և Արտաշատի ավազահանքերը, կազմակերպվել է խեցե, երկաթբետոնե և գիպսե իրերի արտադրություն։ 1956 թվականին գործարանը վերանվանվել է Տեղական Շինանյութերի Կոմբինատ։ 1957 թվականին գործող վառարանները վերակառուցվել են, տեղադրվել 3-րդ, 4-րդ, իսկ 1959 թվականից 1973 թվականին՝3-6-րդ տեխնոլոգիական գծերը։ 1984 թվականին կոմբինատն արտադրել է 141 հազար տոննա գաջ, 138 հազար մ2 մանրահատակ, 67 հազար մ2 միջնորմային և 5 հազար մ2 բազալտե ու տուֆե երեսպատման սալեր։
Մաո Ցզե Դուն
Կենսագրություն
Մաո Ցզե-Դունը, դեռևս երիտասարդության տարիներին միանալով Չինաստանի կոմունիստական կուսակցության (կոմկուսակցություն) կազմին, 1930-ական թվականներին դարձավ Ծյանսի՝ 江西 նահանգի կառավարիչը։ Կարծում էր, որ Չինաստանին անհրաժեշտ էր մշակել հատուկ կոմունիստական գաղափարախոսություններ ։ Չինական Կարմիր բանակի «Մեծ արշավանք»-ից հետո, որտեղ Մաո Ցզե-Դունը ղեկավարներից մեկն էր, նրան հաջողվում է ավտորիտար դիրք զբաղեցնել Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության (ՉԿԿ) կազմում։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երկրորդ մաս
Աշոտ Երկաթը, ըմբռնելով իրավիճակի լրջությունն ու վտանգը, գնում է կտրուկ քայլերի։ Իր հարյուր զինվորներից նա առանձնացնում է յոթանասունին և նրանց տասը լաստերի մեջ տեղավորում՝ ամեն լաստի մեջ յոթ զինվոր։ Ինքը՝ Աշոտը, գտնվում էր մի փոքր լաստի վրա, իր մի քանի թիկնապահների հետ։ Այդպես նրանք թիավարում են դեպի հագարացիների ափը և Աշոտի հրամանով սկսում նետահարել թշնամիներին։ Հագարացիք նույնպես սկսում են նետեր արձակել, բայց ապարդյուն, որովհետև նրանց խանգարում էր հայերի լաստերի ետևից կուրացնող վառ արևի շողքերը։ Բեշիրի բանակի մոտ կեսը զոհվում է, մնացածը փախուստի են դիմում զորապետի հետ միասին։ Հաղթանակը Աշոտ Երկաթի կողմն էր։ Դա հայտնի՝ Սևանի ճակատամարտն էր։
Մաո Ցզե Դուն
Կենսագրություն
Գեներալիսիմուս Չան Կայխուեյիի զորքերի դեմ ունեցած հաղթանակից հետո (Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության հետ վճռական ռազմական, նյութական և խորհրդատվություն արդյունքում) և 1949 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետություն հռչակումից հետո Մաո Ցզե-Դունը մինչև կյանքի վերջը փաստացի համարվում էր երկրի առաջնորդը։ 1943 թվականից մինչ կյանքի ավարտը զբաղեցնում էր չինական կոմկուսակցությունների նախագահի, իսկ 1954-1959 թվականներին Չինաստանի Հանրապետության նախագահի պաշտոնը։ 1950 թ-ի փետրվարին Մաո Ցզեդունը Իոսիֆ Ստալինի հետ կնքել է Ռուս-չինական փոխօգնության համաձայնագիր։ 1956 թվականին ՉԿԿ 8-րդ համագումարը երկրում գլխավոր քաղաքական ուղղություն է հռչակել սոցիալիզմի կառուցումը։ Մաոն նախաձեռնել է այսպես կոչված «Մեծ թռիչք» (1958–1960 թվականներ) և «Մշակութային հեղափոխության» (1966–1975 թվականներ) ծրագրերը, որոնք ոչ միայն ձախողվել են, այլև հսկայական վնաս են պատճառել երկրի զարգացմանը։ Դրանք քննադատվել են Մաոյի մահվանից հետո։ Մաո Ցզե-Դունի ղեկավարման տարիներին Չինաստանում տեղի էին ունենում ճնշումներ, որոնք քննադատվում էին ինչպես կապիտալիստական, այնպես էլ աոցիալիստական երկրներում։ Բացի այդ տվյալ ժամանակներում առկա էր Մաո Ցզե-Դունի անձի պաշտամունքը։ 1959 թվականից ձևավորվել է Մաո Ցզեդունի անձի պաշտամունքը. միլիոնավոր օրինակներով տպագրվել է նրա թեզերի ժողովածուն և բաժանվել ժողովրդին։ Այդ տարիներին Մաո Ցզեդունի առաջադրած գաղափարատեսական դրույթները մեկնաբանվել են որպես մարքսիզմ-լենինիզմի ստեղծագործական զարգացում։
Երևանի տեղական շինանյութերի կոմբինատ
Կատեգորիա:Հայաստանի տնտեսություն
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երկրորդ մաս
Մարտի ժամանակ Աշոտ Երկաթին նետ է խոցում, որը ըստ բժշկի թունավորված էր և Աշոտի կյանքին վտանգ էր սպառնում։
Մաո Ցզե Դուն
Կենսագրություն
1969 թվականի 9-րդ համագումարում Մաոյին հռչակել են ցմահ առաջնորդ, իսկ 1973 թվականի 10-րդ և 1977 թվականի 11-րդ համագումարներում «Մաո Ցզեդունի գաղափարները»՝ մաոականությունը, հայտարարել են պետական գաղափարախոսության հիմք։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երկրորդ մաս
Բեշիրի փախչող զորքին է դիմավորում Գևորգ Մարզպետունու նոր կազմավորած հազարանոց բանակը, և նրանք ևս մեկ անգամ պարտության են մատնում հագարացիներին, սակայն Բեշիրին այս անգամ էլ է հաջողվում փախչել։ Նա հրաշքով փրկվում է։
Մաո Ցզե Դուն
Կենսագրություն
Մաո Ցզեդունի դամբարանը Պեկինի կենտրոնական հրապարակում է։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Գևորգ Մարզպետունին գալիս է Բագարան, ուր թագավորում է՝ Աշոտ Երկաթի հորեղբայրը՝ Աշոտ Բռնավոր սպարապետը։ Այստեղ է ապաստան գտել հայոց կաթողիկոսը։ Վերջինիս իշխան Մարզպետունին համոզում է վերադառնալ Դվին և երաշխավորում է, որ ոստիկան Նսերը չի համարձակվի վնաս պատճառել հայոց վեհափառ տիրոջը, քանի դեռ հայ զինվորները կանգնած կլինեն Դվինի պարիսպների տակ։ Կաթողիկոս Հովհաննեսը համաձայնվում է, սակայն Մարզպետունու հեռանալուց հետո, նրան մտափոխում է Աշոտ Բռնավորը, ով իրականում իր խարդախ ծրագրերն ու նպատակներն ուներ։ Աշոտ սպարապետը թաքուն գործարք էր կնքել ոստիկան Նսերի հետ։ Աշոտը խորամանկության է դիմում և արդյունքում կաթողիկոսը մեկնում է Վասպուրական՝ Գագիկ Արծրունու մոտ։
Մաո Ցզե Դուն
Անուն
Մաո Ցզեդունի անունը կազմված է 2 մասից՝ Ձե-Դուն։ Ձեն ունեցել է 2 իմաստ՝ 1. «թաց և խոնավ», 2. «բարություն, բարերարություն, բարեհամբույրություն»։ Երկրորդ հիերոգլիֆը՝ «դուն», նշանակում է «արևելք»։ Ամբողջական անունը նշանակում է «Բարերար Արևելք»։ Միաժամանակ երեխային, ըստ ավանդույթի, տվել են նաև ոչ պաշտոնական անուն։ Այն պետք է օգտագործվեր հատուկ դեպքերում որպես մեծարման, հարգանքի նշան՝ «Յունճի»։ «Յուն» նշանակում է երգել, իսկ «ճի»՝ կամ, ավելի կոնկրետ «ճիլան»՝ խոլորձ։ Այսպիսով՝ 2-րդ անունը նշանակել է «Փառաբանված խոլորձ»։ Շուտով երկրորդ անունը ստիպված եղան փոխել, քանի որ նրանում բացակայում էր «ջուր» նշանը։ Արդյունքում 2-րդ անունը իմաստով նման էր առաջինին՝ Յունճի՝ ավանդական չինարենով՝ 潤芝 և պարզեցված չինարենով՝ 润芝 «Ջրով ոռոգված խոլորձ»։ Հիերոգլիֆի այլ գրություններում «ճի», նույն՝ յունճի, ունի ևս մեկ խորհրդանշական իմաստ՝ «Բոլոր ողջերի բարերար»։ Թեկուզև անունն արտացոլում էր իր մեջ ծնողների մեծ ցանկությունը, թե իրենց որդին կունենա փայլուն ապագա, միաժամանակ այն նաև հանդիսացավ որպես «ճակատագրի պոտենցիալ մարտահրավեր», այդ իսկ պատճառով մանուկ ժամանակ Մաոյին անվանում էին համեստ, փոքրացուցիչ անունով՝ Շի սան յա-ծի («Երրորդ երեխան՝ Քար անունով»)։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Դրանից հետո Գևորգ Մարզպետունին ուղևորվում է Երազգավորս, որտեղ բնակվում էր արքայի հարազատ եղբայրը Աբասը։ Եղբայրները արդեն երկար տարիներ գժտված են և չեն շփվում միմյանց հետ։ Իշխան Մարզպետունին խնդրում ու համոզում է Աբասին ներել եղբորն ու հաշտվել իր հետ։ Ըստ իշխանի՝ այդ հանգամանքը կստիպի Աշոտին լքել Սևանը և վերադառնալ նախկին գործերին։ Աբասը համաձայնվում է և նրանք երկուսով ուղևորվում են Սևան։ Արքան ընդունում է ու հաշտվում եղբոր հետ։ Աշոտ Բ-ն արդեն համարյա ապաքինվել է թունավոր նետի ազդեցությունից։
Մաո Ցզե Դուն
Պեկին, անարխիզմ և մարքսիզմ 917–19
Մաոն գնում է Պեկին, որտեղ իր ուսուցիչ Յան Չանցզիի շնորհիվ աշխատանքի է անցնում Պեկինի համալսարանում ։ Յանը Մաոին համարում է  բացառիկ խելացի և գեղեցիկ ։ Համալսարանի գրադարանում Մաոն  ապահովվում է գրադարանավարի օգնականի  աշխատանքով Լի Դաչաոյի մոտ, որը պետք է դառնար վաղ շրջանի չին կոմունիստ ։  Լին հեղինակել է «Նոր Երիտասարդություն» հոդվածը Ռուսաստանում տեղի ունեցած  Հոկտեմբերյան հեղափոխության մասին, որի ընթացքում կոմունիստական բոլշևիկյան կուսակցությունը Վլադիմիր Իլյիչ Լենինի ղեկավարությամբ գրավում է իշխանությունը։ Լենինը գերմանացի սոցիոլոգների՝ Կարլ Մարքսի և Ֆրիդրիխ Էնգելսի կողմից ստեղծած տեսության՝ մարքսիզմի կողմնակից էր,  և Լիի հոդվածները Մարքսիզմն ավելացնում են չինական հեղափոխական շարժման քարոզչությանը ։ Դառնալով ավելի ու ավելի արմատական` Լին ազդվում  է Պետեր Կրոպոտկինի անարխիզմից, որը օրվա ամենաարմատական դոկտրինն էր։ Չին անարխիստները, այնպիսիններն, ինչպիսին էին Ցայ Յուանպեյը, սոցիալական հարաբերություններում, ընտանիքում և կանանց հավասարության մեջ լիակատար սոցիալական հեղափոխության կոչ էին անում և ոչ թե կառավարման ձևերի պարզ փոփոխության էին ձգտում, որին կոչված էին ավելի վաղ շրջանի հեղափոխականները։ Նա միանում է Լիի  խմբին և արագ խորանում է մարքսիզմի ուղղությամբ 1919 թվականի ձմռան ընթացքում ։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Նրանք բոլորով մեկնում են Երազգավորս և մի քանի օր ճոխ խնջույքի են մասնակցում։ Հանկարծ ժամանում է ոստիկան Նսերի սուրհանդակը։ Նրա հետ է լինում իշխան Բաբկենը, որին հագարացիք բանտից ազատ են արձակել։ Ազատել են նաև Բաբկենի երկրորդ եղբորը, իսկ երրորդ եղբորը Սահակին՝ ըստ սուրհանդակի խոսքերի, պահում են Դվինի ամրոցներից մեկում։ Սուրհանդակը փոխանցում է, որ Նսերը ցանկանում է հաշտության պայմանագիր կնքել։ Աշոտը ստորագրում է պայմանագիրը, իսկ ավելի ուշ խոստանում է Բաբկենին, որ կազատի իր եղբորը, որին ըստ հավանակության իրականում, սովորական պատանդի պես են պահում։
Մաո Ցզե Դուն
Պեկին, անարխիզմ և մարքսիզմ 917–19
Ստանալով ցածր աշխատավարձ` Մաոն ապրում էր խիտ բնակեցված սենյակում հուանյան ուսանողների ուրիշ ընտանիքի հետ, և այն կարծիքին էր, որ Պեկինի գեղեցկությունը առաջարկում է ապրելու փոխհատուցում ։ Նա միանում է համալսարանի փիլիսոփայության և լրագրության բաժնի ուսանողությանը և ներկա լինում այդպիսի մարդկանց դասախոսություններին և դասընթացներին, ինչպիսին են Չեն Դուսյուն, Խու Շին և Ցյան Սյուանտուն ։ Մաոյի պեկինյան ժամանակաշրջանն ավարտվում է 1919 թվականի գարնանը, երբ մեկնում է Շանհայ ընկերների հետ, որոնք պատրաստվում են Ֆրանսիա գնալ ։ Նա չի կարողանում վերադառնալ Շաոշան, որտեղ իր մայրն անբուժելի հիվանդ էր։ Մաոյի մայրը մահանում է 1919 թվականի հոկտեմբերին, իսկ նրա ամուսինը` 1920 թվականի հունվարին ։
Նոր մշակույթը և քաղաքական ընդվզումներ, 1919–20
1919 թվականի մայիսի 4-ին Պեկինում հավաքվում են երկնային խաղաղության դարպասի մոտ, որպեսզի բողոք արտահայտեն ընդդեմ ճապոնական ընդարձակման դեմ Չինաստանի իշխանությունների թույլ դիմադրության։ Հայրենասերները վրդովված էին Բեյան Դուան Ցիրուի մասնակցությամբ Ճապոնիային տված քսան պահանջներից և Չինաստանի դավաճանությունից, որովհետև Վերսալյան պայմանագրով Ճապոնիային թույլ էր տրվում տարածքներ ունենալ Շանդունում, որոնք հանձնել էր Գերմանիան։ Այդ ցույցերը բորբոքում են համազգային, նաև մշակութային շարժում, որը մեղադրում էր Չինաստանին դիվանագիտական պարտության մեջ ։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Մարզպետունին և Աշոտ Երկաթը որոշում են ստիպել Հովհաննես կաթողիկոսին վերադառնալ Դվին ու տիրել կաթողիկոսարանը։ Սակայն, երբ իշխանը ճամփա է ընկնում Վեհափառ տիրոջ մոտ, լուր է հասնում, որ կաթողիկոսը հանկարծամահ է եղել՝ Վասպուրականում։ Աշոտը հաշտության պայմանագիր է կնքում՝ Գագիկ Արծրունու հետ և նրանք միասին նոր կաթողիկոս են ընտրում։
Որոշ ժամանակ անց՝ բոլորին հայտնի է դառնում, որ Ցլիկ Ամրամը, հանձնել է հյուսիսային նահանգներ՝ Գուգարքը, Տայքը և Ուտիքը աբխազաց իշխան Բերին։
Մարզպետունին այցելում է Ամրամին, ցանկանալով իմանալ, թե ինչու է վերջինս այդպես վարվել։ Իշխանի հարցերից հետո, Ամրամը պատմում է իր ողբերգական պատմությունը։ Պատմում է, թե ինչ է պատահել իր կնոջ՝ Ասպրամի հետ։ Երբ իմացավ, որ Ասպրամը դավաճանում է իրեն արքայի հետ, հրամայեց իր ծառաներին կնոջը բանտարկել մութ ամրոցում, այդպիսով Ամրամը ցանկանում էր դաժան կերպով պատժել դավաճան կնոջը։ Որոշ ժամանակ անց Ամրամը խղճաց Ասպրամին և որոշեց ևս մեկ հնարավորություն տալ իրեն։ Սակայն երբ բաց է անում ամրոցի դուռը տեսնում է, որ տանջված Ասպրամը դժբախտությունից կախվել է։ Դրանից հետո նա զայրացած վիճակում հանձնում է հյուսիսային նահանգները Բերին։
Մաո Ցզե Դուն
Նոր մշակույթը և քաղաքական ընդվզումներ, 1919–20
Չժանը արգելում է ուսանողական միության գործունեությունը, բայց Մաոն շարունակում է հրատարակել «Նոր Հունան» (New Hunan ) ամսագիրը և շարունակում հոդվածներ դնել հանրաճանաչ տեղական  «Արդարություն»  լրագրում (Ta Kung Po)։ Սրանցից մի քանիսը պաշտպանում է ֆեմինիստական հայացքներ ։  1919 թվականին Մաոն օգնում է գործադուլ կազմակերպել՝ զիջումների հասնելու համար, բայց քանի որ Չժանը և Մաոն զգում են մյուս ուսանողների կողմից սպառնալիք, Մաոն մեկնում է Պեկին՝ մահացու հիվանդ Յանգ Չանցզիին այցելելու համար  ։ Թոմաս Քիրկուփի, Կարլ Կաուցկու, Մարքսի և Էնգելսի կողմից նորովի թարգմանված մարքսիստական ​​գրականության (հատկապես կոմունիստական ​​կուսակցության մանիֆեստի) ազդեցությունը նրա վրա կար, բայց իր հայացքներում նա դեռևս էկլեկտիկ էր ։ Մաոն այցելում է Թյանջին, Ջինան և Քուֆու Շանհայ գնալուց առաջ, որտեղ նա աշխատում է որպես լվացարար և հանդիպում է Չեն Դուքսյուի հետ՝ նշելով, որ Չենի ընկալած մարքսիզմը տպավորում է իրեն, և դա, հավանաբար, իր կյանքի կրիտիկական շրջանն էր։ Շանհայում Մաոն հանդիպում է իր ծեր ուսուցչի, հեղափոխականի և Գոմինդանի՝ Չինական ազգային կուսակցության անդամ` Յի Պեյջի հետ  (KMT),  որը ձեռք է բերում ավելի մեծ աջակցություն և ազդեցություն։ և ծանոթացնում է Մաոյին գեներալ Տան Յանկայի՝ Գոմինդանի բարձրաստիճան  անդամի հետ, որը օգնում էր զորքերին հավատարմորեն պահպանել Հունանեսի երկայնքով սահմանը Գուանդոնի հետ։ Մաոն օգնում է նրան կազմակերպել Չանշայի ուսանողներին։ 1920 թվականի հունիսին Տանը իր զորքը տեղակայում է Չանշայում, և Չժանը փախչում է։ Նահանգային վարչակազմի վերակազմակերպման ընթացքում Մաոն նշանակվում է Առաջին կանոնավոր կրտսեր դպրոցի գլխավոր մասնաշենքի ղեկավար։ Մեծ եկամուտ ստանալով՝ նա 1920 թվականի ձմռանն ամուսնանում է Յանգ Կայհույի հետ ։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Մարզպետունին ընկալում է Ցլիկ Ամրամի ամբողջ ցավն ու նրա ծանր դրության մեջ է մտնում։
Հանկարծ լուր է հասնում, որ արքան ծանր հիվանդ է։ Վաղուց խոցված նետի թույնը՝ թողեց իր ազդեցությունը։
Մաո Ցզե Դուն
Կոմունիստական կուսակցության հիմնումը Չինաստանում 1921–22
Չինաստանի կոմունիստական կուսակցությունը հիմնադրվել է Չեն Դուքսյուի և Լի Դազհաոյի կողմից Շանհայի Ֆրանսիական Կոնցեսիոնում 1921 թվականին որպես ուսումնական մաս և ոչ ֆորմալ ցանց։ Մաոն բաժանմունք է ստեղծում Չանշայում, նաև հիմնում է երիտասարդական սոցիալիստական բաժանմունքի մասնաճյուղ։ Գրքերի խանութ բացելով՝ նրա նպատակը եղել է Հունանի ողջ նահանգում հեղափոխական գրքերի տարածումը ։  Նա եղել է մասնակիցը Հունանի անկախության շարժման ՝ հույս ունենալով, որ Հունանի սահմանադրությունը կմեծացնի քաղաքացիական ազատությունները և կհեշտացնի իր հեղափոխական գործունեությունը։ Երբ շարժման շնորհիվ հնարավոր եղավ ստեղծել նահանգային ինքնավարություն նոր զինվորականի տրամադրության տակ, Մաոն մոռացավ իր մասնակցությունը ։ 1921 թվականին մարքսիստական խմբեր ստեղծվեցին Շանհայում, Պեկինում, Չանշայում, Վուհանում, Գուանչժոյում և Ցզինանում։ Որոշված էր անցկացնել կենտրոնական հավաք, որը սկսվեց Շանհայում 1921 թվականի հուլիսի 23-ին։ Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության առաջին ազգային կոնգրեսին մասնակցեց 13 պատգամավոր (ներառյալ Մաոն)։  Հայտնաբերվելուց խուսափելու համար նավով շարժվեցին Հարավային ծով, որը մոտ էր Ցզյասինին (Jiaxing) և գտնվում էր Չժեցյան նահանգում։ Առաջին համագումարը անտեսեց Լենինի խորհուրդը կոմունիստների և բուրժուա-դեմոկրատների միջև ժամանակավոր կապ պահպանելու համար։ Կոմունիստները հանդես էին գալիս հանուն ազգային հեղափոխության, դրա հետ մեկտեղ պահպանում էին ուղղափառ մարքսիստական հավատը այն մասին, որ քաղաքային բանվոր դասակարգը կարող է գլխավորել սոցիալիստական հեղափոխությունը ։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Մարզպետունին արագորեն Երազգավորս է մեկնում և վերջին անգամ զրուցում է արքայի հետ։ Շուտով Աշոտ Երկաթը վախճանվում է։ Գահին է բարձրանում Աշոտի եղբայր՝ Աբաս Ա-ն։
Աշոտ Երկաթին որոշում են թաղել Բագարանում։ Հուղարկավորությունը մի քանի օր էր շարունակվում։ Այնտեղ էր հավաքվել Երազգավորսի ողջ ժողովուրդն ու բոլոր կարևոր անձինք։
Մաո Ցզե Դուն
Կոմունիստական կուսակցության հիմնումը Չինաստանում 1921–22
Մաոն եղել է Հունանի կուսակցության քարտուղար Չանշայում և կուսակցություն ստեղծելու համար դիմել է բազմազան մարտավարությունների 1920 թվականի օգոստոսին նա հիմնում է ինքնակրթության համալսարան, որի միջոցով ընթերցողները կարող էին օգտվել հեղափոխական գրականությունից օգտվելու հնարավորությունից։ Համալաարանը գտնվում էր Վան ֆուզիի ուսումնական կենտրոնում։ Վան Ֆուզին փիլիսոփա էր ցին դինաստիայից, որը ընդդիմացել էր Մանչուսին ։ Նա միանում է զանգվածային կրթության շարժմանը (YMCA)։ Որպեսզի պայքարի անգրագիտության դեմ և խմբագրում է դասագրքեր` արմատական տրամադրություններ ներառելու համար,  շարունակում է կազմակերպել բանվորական ապստամբություններ ընդդեմ նահանգապետ Զաո Հեգթի ։  Այնուամենայնիվ, աշխատանքային հարցերը մնում էին կենտրոնական։ Հաջողությամբ ընթացածա և հայտնի գործադուլներն Անյուանյան ածխահանքերում (ի տարբերություն կոմունիստական պատմաբանների) կախված էին ոչ միայն բանվորների, այլև բուրժուաների ռազմավարություններից։  Լիու Շաոքին, Լի Լիսանը և Մաոն ոչ միայն համախմբում էին  ածխահատներին, այլև ձևավորում էին դպրոցներ և կոոպերատիվներ և զբաղվում էին տեղական մտավորականներով, ազնվականությամբ, ռազմական սպաներով,  նույնիսկ հոգևորականությամբ
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Բագարանի թագավոր՝ Աշոտ Բռնավոր սպարապետը օգտագործում է Աշոտի հուղարկավորությունը իր մութ ու դաժան նպատակների համար։ Նա որոշել է պատանդ վերցնել Գևորգ Մարզպետունուն, Աբաս Ա-ին, որպեսզի հետագայում ոստիկան Նսերի օգնությամբ՝ Հայաստանի արքա հռչակվի։
Մաո Ցզե Դուն
Կոմունիստական կուսակցության հիմնումը Չինաստանում 1921–22
Մաոն հայտարարում է, որ բաց է թողել կոմունիստական կուսակցության 1922 թվականի հուլիսի երկրորդ կոնգրեսը Շանհայում, որովհետև կորցրել է հասցեները։ Ընդունելով Լենինի խորհուրդը՝ պատգամավորները պայմանավորվում են բուրժուա-դեմեոկրատների հետ կապի համար, որպեսզի բանրեհաջող իրականացնեն ազգային հեղափոխությունը։ Կոմունիստական կուսակցության անդամները, հույս ունենալով իրենց քաղաքականությունը տանել դեպի աջ, միավորվում են Գոմինդանի հետ ։ Մաոն խանդավառորեն համաձայնվում է այդ որոշման հետ։ Նա հակաիմպերիալիստ էր և խստորեն քննադատում է  Ճապոնիայի, Մեծ Բրիտանիայի և ԱՄՆ-ի կառավարություններին՝ նրանց կոչելով դահիճներից ամենամահացուն ։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Հուղարկավորությունից հետո Բռնավորը հրամայում է իր զինվորներին հարձակվել և գերեվարել Մարզպետունուն ու Աբասին։ Վերջիններս սկսում են հերոսաբար դիմադրել, մինչև նրանց են միավորվում իշխանի որդին՝ Գոռը իր մարտիկներով։ Աշոտ Բռնավորի նպատակը ձախողվում է և նա փախուստի է դիմում։ Հայ զորավարների հաջորդ նպատակը մայրաքաղաք Դվինի ազատագրումն էր։ Իշխան Բաբկենը իր զորքով կարողանում է նվաճել Դվինի գլխավոր ջրամբարը։ Ոստիկան Նսերի հրամանով, Բեշիրի զորքը դիմադրություն է ցույց տալիս։ Նրանց օգնության է հասնում զորավար՝ Վահրամ Սեպուհի զորքը։ Հաղթանակը հայերի կողմն էր։ Նսերը ստիպված հայերին է հանձնում մայրաքաղաքը։ Դրա համար հայ հրամանատարները պահպանում են հագարացիների կյանքը։
Ախմետովո (գյուղ, Աուրգազինսկի շրջան)
Ախմետովո (Ахметово, Әхмәт), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աուրգազինսկի շրջանի կազմում։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Անցնում է տասնհինգ տարի։ Երկրում ամեն ինչ հանգիստ է։ Հայաստանը դեռ կառավարում է Աբաս Ա-ն։ Նոր մայրաքաղաք է հռչակվել՝ Կարսը։ Հայ-արաբական պատերազմը կարծես թե ավարտվել էր, սակայն Գևորգ Մարզպետունին հավատարիմ էր մնում վաղուցվա երդումին։ Երկրում դեռ ապրում էին խաղաղ հագարացիներ։
Մաո Ցզե Դուն
Համագործակցություն Գոմինդանի հետ։ 1922–27
1923 թվականի հունիսին Շանհայում Կոմունիստական կուսակցության երրորդ համագումարում պատգամավորները վերաահաստատեցին իրենց  հանձնառությունը Գոմինդանի հետ աշխատանքում։ Աջակցելով այդ մարտավարությանը` Մաոն ընտրվում է կուսակցական կոմիտեում, որը տեղակայված էր Շանհայում ։ 1924 թվականի սկզբին Գուանչժոուում տեղի ունեցած Գոմինդանի առաջին կոնգրեսում Մաոն ընտրվում է Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի այլընտրանքային անդամ և առաջադրում է չորս բանաձև քաղաքային և գյուղական իշխանությունների ապակենտրոնացման համար։ Գոմինդանին նրա խանդավառ աջակցությունը կասկած է առաջ բերում նրա Հունանի ընկերոջ՝ Լի Լի-Սանի մեջ ։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Իր մասին իմաց է տալիս Աբխազաց իշխան Բերը, ով իր բանակով արշավում է Հայաստան, որպեսզի իրեն վերադարձնի հյուսիսային գավառները։ Դրանք իբրև նվիրել է Բերին, արդեն վախճանված՝ Ցլիկ Ամրամը։ Այն ժամանակ հայերը կարողացան վտարել Բերին։
Ախմետովո (գյուղ, Աուրգազինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 46 մարդ։
Մաո Ցզե Դուն
Համագործակցություն Գոմինդանի հետ։ 1922–27
1924 թվականի վերջին Մաոն վերադառնում է Շաոշան, հավանաբար հիվանդությունից ապաքինվելու համար։ Նա բացահայտում է, որ գյուղացիությունը գնալով ավելի անհանգիստ է դառնում։ Գյուղացիներից ոմանք խլում են հողերը հարուստներից կոմունաներ ստեղծելու համար ։ Դա համոզում է նրան գյուղացիների՝ հեղափոխական ուժ ունենալու մեջ, գաղափար, որից հրաժարվել էին ձախ գոմինդանականները, բայց ոչ  կոմունիստները. ։ Նա վերադառնում է Գուանչժոու՝ անցկացնելու Գոմինդանի 6-րդ շարժումը 1926 թվականի  սեպտեմբերին  ։
Ախմետովո (գյուղ, Աուրգազինսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աուրգազինսկի շրջանի բնակավայրեր
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Աբասն ու Մարզպետունին մեծ բանակ են հավաքում և ջարդում են Բերի զորքին։ Աբասը հրաման է տալիս կուրացնել Բերին։
Մաո Ցզե Դուն
Համագործակցություն Գոմինդանի հետ։ 1922–27
։ Գյուղացիական շարժման փորձնական ինստիտուտը կադրեր է պատրաստում և նրանց նախապատրաստում ռազմական գործողությունների` անցկացնելով ռազմական ուսուցում, ստիպում նրանց ուսումնասիրել ձախ տեքստերը ։ 1925 թվականի ձմռանը Մաոն փախչում է Գուանչժոու, որից հետո նրա հեղափոխական գործունեությունը մարզային իշխանությունների ուշադրությունն է գրավում = ։
Երբ 1925 թվականի մայիսին մահացավ կուսակցության առաջնորդ Սուն Յաթ-Սենը, նրան փոխարինեց Չան Կայշին ։ Մաոն աջակցեց Չիանգի Ազգային հեղափոխական բանակին, որը հանձնառել էր 1926 թվականի Հյուսիսային արշավանքը ։ Էքսպեդիցիայից հետո ոտքի կանգնեցին գյուղացիները` յուրացնելու հարուստ հողատերերի հողերը, որոնք շատ դեպքերում սպանվում էին։ Այսպիսի ապստամբությունները մեկուսացնում էին Գոմինդանի բարձրակարգ պաշտոններ զբաղեցնող գործիչներին, որոնք իրենք էին եղել հողատերեր ։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Երրորդ մաս
Անցնում է ևս մի քանի տարի։ Արդեն ծերացած իշխան Գևորգ Մարզպետունին վախճանվում է։ «Հայրենիքի բարերարին» հուղարկավորում են Բագարանի մոտակայքում։
Հայրենասիրական շունչը վեպի մեջ
«Գևորգ Մարզպետունի» պատմավեպում առկա է հայրենասիրական մեծ ոգի և շունչ։ Գրքի հեղինակը՝ Մուրացանը, իր ընթերցողներին հայրենասիրություն ու խիզախություն է ուսուցանում։ Հենց դա է ստեղծագործության հիմնական գաղափարն ու իմաստը։ Բացի այդ հեղինակը վեպի միջոցով հաղորդում է իր անծայրածիր սերը հայրենիքի նկատմամբ։ Գրքի բովանդակությունը կարծես յուրօրինակ պատգամ լինի երիտասարդ սերունդներին, ովքեր պետք է դաստիարակվեն գրքի դրական հերոսների նման։
Մաո Ցզե Դուն
Համագործակցություն Գոմինդանի հետ։ 1922–27
{{Քաղվածք||Հեղափոխությունը ճաշկերույթ չէ և ոչ էլ նկար և ասեղնագործություն։ Էսսե չէ, այն չի կարող լինել այնպես չափավոր, անշտապ, քաղաքավարի, զսպված և բարեհամբույր։ Հեղափոխությունը ապստամբություն է, բռնի գործողություն, որի օգնությամբ մի դասակարգը իր տեղը զիջում է մյուսին|} }}
Չինացիներ
Չինացիներ, մարդկանց որոշակի հանրություն, ովքեր որևէ կերպ կապված են մի շարք ընդհանրություններով։ Գոյություն ունեն մարդուն չինացի անվանելու մի քանի նախապայման.
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Հայրենասիրական շունչը վեպի մեջ
Վեպում շատ կան հայրենասիրական ու հերոսական տեսարաններ։ Օրինակ այն տեսարանը, երբ Գևորգ Մարզպետունին կույր իշխան ու ապստամբ Սահակ Սևադային համոզում է հրաժարվել ապստամբությունից և Աշոտ Երկաթից վրեժ լուծելու մտքից՝ հանուն հայրենիքի, հարազատ ժողովրդի և սուրբ հավատքի։ Սևադան ներում է վերջինիս իր և իր որդու դեմ արված ոճրագործությունը։ Այդ քայլի համար Մարզպետունին Սահակ Սևադային «մեծ հայրենասեր» է կոչում։
Մաո Ցզե Դուն
Համագործակցություն Գոմինդանի հետ։ 1922–27
1927 թվականի մարտին Մաոն հայտնվու է Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի պլենումում, որը փորձում էր լքել տալ գեներալ Չանին` առաջնորդ նշանակելով Վաբ Ցզինվեային։ Այնտեղ Մաոն ակտիվ դեր էր խաղում գյուղացիական քննարկումների հարցով` պահպանելով մի շարք կանոններ, որոնք պահպանում են մահապատիժը կամ ձերբակալությունը ցանկացածի համար, ով խոստովանում է, որ հակահեղափոխական գործունեության մեջ է` պնդելով, որ հեղափոխական իրադրության մեջ համաշխարհային մեթոդները չեն կարող բավարար լինել ։ 1927 թվականի ապրիլին Մաոն նշանակվում է Գոմինդանի կենտրոնական տեղական կոմիտեում` կոչ անելով գյուղացիներին հրաժարվել վարձավճարը տալուց։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Հայրենասիրական շունչը վեպի մեջ
Մեծ հայրենասիրական շունչ է պարունակում նաև այն տեսարանը, երբ Գևորգ Մարզպետունին երդվում է հին կաթողիկոս Մաշտոցի գերեզմանի վրա, որ չի վերադառնա հարազատ օջախ, եթե երկրում մնա գոնե մեկ հագարացի։ Մինչև իր կյանքի վերջը նա այդպես էլ տուն չի վերադառնում, որովհետև երկրում դեռ բնակվում էին անմեղ, սովորական հագարացիներ։ Այսինքն երդումն ու հայրենիքն իր համար միշտ մնում են առաջին տեղում, իսկ մնացած ամեն ինչը երկրորդական է։ Ըստ Մարզպետունու՝ հայրենիքը սրբությունների սրբությունն է։ Հանուն նրա չի կարելի խնայել բացարձակապես ոչ մի բան։ Զուր չէ, որ Մարզպետունու հայրենասիրական ու հերոսական կերպարը անմահացել է հայ ժողովրդի մեջ, և որոշ մարդիկ մինչ այսօր էլ հավատում են այդ հաղթանդամ կերպարի հզորությանը։
Չինացիներ
Ինչ վերաբերվում է այն հարցին, թե արդյոք քաղաքացիությունը Չինաստանում մարդուն դարձնում է չինացի՝ կան տարբեր կարծիքներ, քանի որ Թայվանի անկախության կողմնակիցները չեն համարում, որ Թայվանը Չինաստանի մասն է։ Չինական ազգի վերաբերյալ նման պատկերացումը ունի իրավական հիմք։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Հայրենասիրական շունչը վեպի մեջ
Կամ տեսարանը, որտեղ Գևորգ Մարզպետունին կռվի դաշտ է իջնում տասնինը զինվորներով։ Չվախենալով մահից՝ հայ քաջերը պատրաստ էին զոհաբերել սեփական կյանքը հանուն հայրենիքի փրկության։ Արդյունքում նրանց խիզախությունը պսակվում է հաղթանակով։
Մաո Ցզե Դուն
Նանչանը և աշնանային բերքահավաքի ապստամբությունը (1927)
CPC-ն շարունակում է աջակցել Ուխանի Գոմինդանին, դիրքորոշում, որը Մաոն սկզբում պաշտպանում էր, բայց CPC-ի 5-րդ կոնֆերանսում նա փոխում է կարծիքը և որոշում է հույսը դնել գյուղացիական միլիցիայի վրա ։ Հարցը վիճելի է դառնում, երբ Ուխանի կառավարությունը Գոմինդանից վռնդում է բոլոր կոմունիստներին ։ Մաոն հիմնադրում է Չինաստանի Բանվորական և գյուղացիական կարմիր բանակ` հայտնի որպես Ազատագրության կարմիր բանակ։ 1927 թվականի օգոստոսի 1-ին գեներալ Չժու Դեի գլխավորությամբ որոշվում է վերցնել Նանչան քաղաքը (հայտնի է որպես Նանչանի ապստամբություն)։ Սկզբում նրանք հասնում են հաջողության, բայց հինգ օր անց ստիպված են լինում նահանջել՝ շարժվելով Շանտոնի հարավ և այդտեղից նրանց տանում դեպի Ֆուցզյանի անապատ ։ Մաոն նշանակվում է Կարմիր բանակի գլխավոր հրամանատար և ղեկավարում է չորս գնդերը ընդդեմ Չանշայի (Աշնան բերքահավաքի ապստամբության ժամանակ)` հույս ունենալով բորբոքել գյուղացիական ապստամբություն ամբողջ Խունանում։ Հարձակման նախօրեին Մաոն գրում է բանաստեղծություն, որը սկզբում պահպաանվում էր «Չանշա»  անվամբ։ Նա ծրագրել էր հարձակվել KMT-ի վրա երեք ուղղությամբ։ Բայց չորրորդ գունդը անցնում է KMT՝ հարձակվելով երրորդ գնդի վրա։ Մաոյի բանակը հասնում է Չանշա, բայց չի կարողանում քաղաքը վերցնել, պարտվում է  և 1000 հոգի կենդանի մնացացածներով շարժվում է դեպի Ջինջենգ լեռներ ։
Չինացիներ
Տես նաև
Կատեգորիա:Չինաստանի ազգեր
Մաո Ցզե Դուն
Նանչանը և աշնանային բերքահավաքի ապստամբությունը (1927)
Ջունգ Չանը և Ջոն Հելիդեյը պնդում են, որ ապստամբությունը փաստորեն սաբոտաժի է ենթարկել Մաոն, որպեսզի Գոմինդանի զինվորների խմբին թույլ տա անցնել KMT-ի ցանկացած ուրիշ առաջնորդի կողմը ։ Չանը և Հելիդեյը հաստատաում են նաև այն, որ Մաոն պայմանավորվել է այլ առաջնորդների հետ (ներառյալ ռուս դիվանագետները և խորհրդային հյուպատոսությունը), որ հարվածն ուղղվի դեպի Չանշա, սակայն հրաժարվել է դրանից։ Չանը և Հելիդեյը հաղորդում են այն մասին, Չանշայի խորհրդային հյուպատոսության քարտուղարը Մոսկվա է ուղարկել կարծիք այն մասին, որ նահանջը եղել է ամենաստոր դավաճանությունն ու վախկոտությունը ։
Գևորգ Մարզպետունի (վեպ)
Քննադատություն
Հայ նշանավոր գրող՝ Ավետիք Իսահակյանը, Մուրացանի մասին իր հուշերի մեջ, այսպես է հիշատակել «Գևորգ Մարզպետունի» վեպը.