cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ջոն Բերբերյան
Կենսագրություն
Էթնիկ երաժշտության շուկայից դուրս է եկել 1960-ական թվականների կեսերին, «համաշխարհային երաժշտությունը» նորաձև դառնալուց տասնամյակներ առաջ՝ թողարկելով մի շարք սկավառակներ, որոնցում ուսումնասիրվում էին Մերձավոր Արևելքի ավանդական երաժշտության, հոգեբանական ռոքի և ջազի միաձուլումները։ Դրանց թվում էին Express East (1964), Music of the Middle East (1966) և Middle East Rock (1969) սկավառակները՝ կիթառահար Ջո Բեքի մասնակցությամբ։ Բերբերյանը ստեղծել է իր ձայնագրման ստուդիան և ձայնագրման լեյբլը՝ Olympia-ն։ Երաժիշտի կարիերային զուգահեռ նա աշխատել է որպես գնումների գործակալ Նյու Յորքում ։
Բերբերյանը վաստակել է ողջ աշխարհի երաժիշտների հարգանքը։ Նա մասնակցել է բազմաթիվ համերգների ԱՄՆ-ում, Կանադայում և Հարավային Ամերիկայում և աշխարհում մի քանի երաժիշտներից մեկն է, ում շնորհվել է Ուդի (ուդի վարպետ) կոչումը։
Բերբերյանն այժմ ապրում է Մասաչուսեթսում։
Անձնական կյանք
Ջոն Ջ. Բերբերյանն ամուսնացած է եղել Բարբարա Կոշկարյանի հետ։ Նրանք ունեն երեք զավակ՝ Նիկոլ, Քրիստեն և Ադամ, և վեց թոռ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկահայ երաժիշտներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Հայ ուդահարներ
Ավագ Ասատուրյան
Ավագ Արքեպիսկոպոս Ասատուրյան (ավազանի անունը՝ Վազգեն, ), Իրաքի Հայոց թեմի առաջնորդ (1980-2022)  ։
Կենսագրություն
Ավագ Ասատուրյանը ծնվել է 1942 թվականին Բաղդադում, Իրաք։ Նախնական կրթությունը ստացել է Բաղդադի հայոց Թարգմանչաց և Սվաճյան ազգային վարժարանում։ 1962-1965 թվականներին սովորել է Ալ Հիքմա համալսարանի Ճիզվիտների կողմից ղեկավարվող քաղաքային ճարտարագիտական ֆակուլտետում ։ Արժանացել է Գալուստ Գյուլբենկյան հիմնադրամի կրթաթոշակին` ուսումը հինգ տարով ԱՄՆ-ում շարունակելու համար։ 1968-1970 թվականներին սովորել է Իլինոյսի Բենեդիկտինյան համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետում՝ ստանալով բակալավրի աստիճան ։ 1973 թվականի մարտին Ավագ Ասատուրյանն եղել է այն երկու ուսանողներից մեկը, ովքեր ներկայացրել են Նոր Օռլեանի Թուլեյնի համալսարանը Վաշինգտոնի միջազգային ղեկավարության համագումարում։ 1972-1973 թվականներին փիլիսոփայության դոկտորականի ձեռքբերմանը զուգահեռ Թուլեյնի համալսարանում դասավանդել է փիլիսոփայություն ։ 1970-1973 թվականներին դպրանոցում սովորելու տարիներին կրթաթոշակներ է ստացել ՀԲԸՄ-ից, Ամերիկայի հայ ուսանողնողական ընկերությունից և Սաթենիկ Ուզունյան հիմնադրամից։ 1973 թվականի ամռանը, եղել է Նյու Յորքի ՀԲԸՄ «Նուբար» ճամբարում հանգստացող երեխաների հայեցի դաստիարակության պատասխանատուն։ 1974 թվականի ամռանը Նյու Յորքի Սուրբ Ներսես ճեմարանի այլ ուսանողների հետ մասնակցել է մեկամսյա ճանապարհորդական ծրագրին` նվիրված Ներսես Շնորհալու մահվան 800-ամյակին` այցելելով նաև Արևելյան թեմի հայկական եկեղեցիններ։ 1974-1975 թվականներին եղել է Դետրոյթի ՀԲԸՄ «Արարատ» ճամբարի փոխտեսուչ, երեխաների հայեցի դաստիարակության պատասխանատուն։ 1973-1976 թվականներին աշխատել է ՀԲԸՄ-ի Նյու Յորքի մասնաճյուղում որպես Արևելյան շրջանի վարիչ-քարտուղար, միաժամանակ հայերեն է դասավանդել առաջնորդարանում և ՀԲԸՄ-ում ։
1976 թվականին հաճախել է Belleview հիվանդանոցի բուժական-հովվական դասընթացներին (Clinical-Pastoral Education): 1976-1977 թվականներին դասախոսել է Էջմիածնի Գևորգյան հոգևոր ճեմարանում ։
1996 թվականի հունիսին Սուրբ Վլադիմիր ճեմարանում աստվածաբանության մագիստրոսի աստիճան է ստացել` որպես Ս. Ներսեսի ուսանող։ 1998 թվականի նոյոմբերին, պաշտպանելով դոկտորական թեզ, ստացել է աստվածաբանական գիտությունների թեկնածուի աստիճան և Հռոմի Սուրբ Խաչ հայրապետական համալսարանի Summa Cum Laude գերազանցության վկայականը ։ Նրա թեկնածուական ատենախոսությունը՝ «Աբու Համիդ ալ-Ղազալիի բարոյական որոնումները որպես ուրվագծված Միզան ալ-Ամալում (Գործողության չափանիշ)» վերնագրով պատրաստվել է գրքի ձևաչափով տպագրության և տպագրվել 2017 թվականին Բեյրութում՝ Pomigravure տպագրատան կողմից ։
Հոգևոր կոչում, ծառայություն
1974 թվականի փետրվարին Նյու Յորքի Սուրբ Վարդան եկեղեցում, ձեռամբ գերշնորհ Տեր Թորգոմ արքեպիսկոպոս Մանուկյանի, ձեռնադրվել է սարկավագ ։
1974-1976 թվականներին եղել է Ուեստչեստերի հայկական երգչախմբի ղեկավարը ։
1976 թվականին ստացել է աստվածաբանական գիտությունների մագիստրոսի աստիճան՝ «Ս. Գրիգոր Նարեկացին որպես միստիկ» ավարտաճառի համար։ 1976 թվականին սեպտեմբերին ժամանել է Սուրբ էջմիածին և որպես ազատ ունկնդիր հետևել հոգևոր ճեմարանի հայագիտական և եկեղեցագիտական դասընթացներին՝ միևնույն ժամանակ դասավանդելով անգլերեն ։
1977 թվականի մայիսի 29-ին, Մայր տաճարի լուսարարապետ Տեր Հուսիկ արքեպիսկոպոս Սանթուրյանի ձեռամբ, ստացել է կուսակրոն քահանայի աստիճան։ Նույն թվականին նշանակվել ԱՄՆ-ի Էլպերոն քաղաքի Սուրբ Աստվածածին (այժմ Ս. Ստեփանոս) եկեղեցու հոգևոր հովիվ։ 1978 թվականի փետրվարին, Ամենայն Հայոց Վազգեն Ա Կաթողիկոսի Բաղդադ այցելության ժամանակ ստացել է վարդապետության աստիճան` Գերաշնորհ Տեր Պսակ արքեպիսկոպոս Թումանյանի ձեռամբ։ 1979 թվականի մարտին Ամենայն Հայոց Վազգեն Ա Կաթողիկոսի կողմից նշանակել է Իրաքի Հայոց թեմի առաջնորդական տեղապահ ։ 1980 թվականի հոկտեմբերի 4֊ին, Մայր Աթոռում ծայրագույն վարդապետության գավազան ստանալու համար, Տեր Ավագ վարդապետը ներկայացրել է «Փրկագործության պատմության ընթացքը» ավարտաճառը։ 1980 թվականին հայրապետական կոնդակով նշանակվել է Իրաքի հայոց թեմի առաջնորդ։ 1980 թվականի հոկտեմբերին, պաշտպանելով «Փրկագործության պատմության ընթացքը» թեմայով թեզը, Օշականի Սուրբ Մեսրոպ եկեղեցում ստացել է ծայրագույն վարդապետության աստիճան` ձեռամբ Գերաշնորհ Տ. Սիոն արքեպիսկոպոս Մանուկյանի։ 1982 թվականի փետրվարին Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում օծվել է եպիսկոպոս` ձեռամբ Վազգեն Ա Կաթողիկոսի ։
1984-1988 թվականներին Իրաքում հաստատված տարբեր հավատքների առաջնորդների հետ այցելել է Հռոմ` հանդիպելով Պապին։ Հանդիպումներ է ունեցել Վատիկանի տարբեր կոմիտեների անդամների հետ, ԵՀԽ-ի քարտուղարի միջազգային Կարմիր Խաչի հանձնախմբի, Քենթըբրի և տարբեր երկրների կաթոլիկ եկեղեցիների հանձնախմբերի հետ։ Այցելությունների նպատակն է եղել նպաստել Իրաքի և Իրանի միջև խաղաղության հաստատմանը։
1985 թվականին հիմնել է կիրակնօրյա դպրոցներ թեմական եկեղեցիներում և այլ ծխերում։ 1986 թվականին Կիպրոսում մասնակցել է Եկեղեցիների Համաշխարհային Խորհրդի Միջեկեղեցական օգնության և ծառայության համաժողովի խորհրդակցություններին, որտեղ ընտրվել է ղեկավարման և ծրագրման հանձնախմբի անդամ։ Նրա ջանքերի շնորհիվ, ժողովի որոշման ձևակերպման մեջ ներառվեց նաև 1915 թվականի Հայոց Ցեղասպանության հարցը։
1991 թվականին 5-րդ անգամ այցելել է Հռոմի Հովհաննես Պողոս 2-րդ Պապին։ Պարսից ծոցում ստեղծված տագնապալի իրավիճակի պատճառով Տեր Ավագ արքեպիսկոպոս Ասատուրյանը, որպես պատվիրակության անդամ, հանդիպումներ է ունեցել Հովհաննես Պողոս II-ի, ԵՀԽ-ի անդամների, Կաթոլիկ Եկեղեցու եպիսկոպոսական խորհրդի և Եվրոպական երկրների բարձրաստիճան պաշտոնյաների հետ, Նյու-Յորքում հանդիպում է ունեցել ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղարի հետ ։ 1992-1995 թվականներին այցելել է Շվեդիայի, Դանիայի, Շոտլանդիայի, Շվեյցարիայի և Անգլիայի եկեղեցիներ` նշված եկեղեցիների առաջնորդների կամ եկեղեցիների խորհուրդների նախաձեռնությամբ։
1993 թվականի դեկտեմբերին Ասատուրյանին շնորհվել է արքեպիսկոպոսական աստիճան՝ Վազգեն Ա Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի կողմից։
Իրաքի Հայոց թեմի առաջնորդ
1997 թվականին Ավագ Արքեպիսկոպոս Ասատուրյանի ջանքերով առաջնորդարանում բացվել է «Ծայրագույն վարդապետ Մեսրոպ թանգարան»-ը, որտեղ ներկայացված են ձեռագրեր, կոնդակներ, սրբազան իրեր, սրբանկարներ, զգեստներ։ Առաջնորդության տարիներին Տեր Ավագ արքեպիսկոպոս Ասատուրյանը, համագործակցելով Իրաքի Հայոց թեմի կենտրոնական ազգային վարչության հետ (Թեմական խորհուրդ), կյանքի է կոչել հետևյալ ծրագրերը.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրոնական գործիչներ
Քայաբաշի
Քայաբաշի, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Արեշի գավառում ։
Բնակչություն
1908 թվականին գյուղն ունեցել է 2478 հայ բնակիչ ։
Հայ նոր գրականություն
Հայ նոր գրականություն՝ 18-րդ դարի սկզբից սկսել են ձևավորվել լուսավորական վերածննդի նախադրյալները։ Սկիզբ է առել մտավոր գրական մի շարժում, որը բնորոշվում է «նորոգություն» ընդհանուր հասկացությամբ։
Մտավոր գրական շարժում
Մտավոր գրական շարժումը մեծապես ծավալվել է 18-րդ դարի 2-րդ կեսին՝ հատկապես Մխիթարյան միաբանության և հնդկահայ համայնքի լուսավորական գործունեությամբ։
Մխիթարյան միաբանություն
Մխիթարյան միաբանության ուշադրությունն ուղղվել է հայության ազգային ինքնագիտակցության արթնացման նպատակին, ձգտել է վերակենդանացնել ազգի հիշողությունը՝ գտնելու անցյալի հետ կապը, վերածնել է հայոց պատմության մեծագույն արժեքները՝ պետություն, թագավորություն, եկեղեցի, համակարգել դասական հայերենը, կազմել բառարաններ, գրել քերականական և տրամաբանության դասագրքեր ու դպրոց, ուսումնական ձեռնարկներ։ Դասական հայերենի վերածնության շարժումը, որն առավելապես դրսևորվել է գրականության բնագավառում, և որի նախաձեռնողներն առաջին հերթին Մխիթարյաններն էին, ուղղված էր մի նպատակի՝ դարերի ընթացքում աղճատված գրաբարը խորթ ձևերից ու լատինաբանությունից մաքրելուն և ոսկեդարյան վիճակը վերականգնելուն, որպեսզի այն դառնար ոչ միայն գրականության ու դպրոցի լեզու, այլև ժամանակի սոցիալական ու տնտեսական փոխհարաբերությունների ու գաղափարախոսության արտահայտման միջոց։
Հնդկահայ համայնք
Ազգային զարթոնքի գաղափարները մեծ արձագանք են գտել հնդկահայ համայնքում, առանձնապես՝ Մադրասի և Կալկաթայի հայկական միջավայրերում։ Նշանակալի Երևույթներ էին Մովսես Բաղրամյանի «Նոր տետրակ որ կոչի յորդորակ» (1772) և Շահամիր Շահամիրյանի «Որոգայթ փառաց» (1773) հրապարակախոսական, երկերը, Հարություն Շմավոնյանի «Ազդարար» (1794-1796 թթ. և 2008 թվականից) հայերեն առաջին պարբերականի հրատարակությունը։
Գրականության նորոգություն
Գրականության նորոգությունն ընդգրկել է տարբեր ժանրեր։
Պատմագրություն
Պատմագրություն (Առաքել Դավրիժեցի, «Պատմութիւն Առաքել վարդապետի Դաւրիժեցտյ սոսկ դիպուածոց Հայաստանեայց...», 1651-1662, Զաքարիա Քանաքեռցի, «Պատմագրութիւն», 1699, Աբրահամ Կրետացի, «Պատմագրութիւն անցիցն իւրոց...», 1796), հուշագրություն (Սիմեոն Լեհացի, «Ուղեգրութիւն», 1619-1625, Խաչատուր Թոխաթցի, «Պատմութիւն Գենետիկ քաղաքին», «Հովսեփ էմին հայի կյանքն ու արկածները», անգլերեն, 1792, Հարություն Արարատյան, «Արտեմի Արարատյանի կյանքը», ռուսական, 1813)։
Օրագրություն
17-րդ դարում ձևավորվել է հուշագրության մեկ այլ ժանր՝ օրագրությունը, անդրանիկ երկերի հեղինակներն են Զաքարիա Ագուլեցին, Երեմիա Քյոմուրճյանը, Մինաս Ամդեցին։
Հիշատակարաններ
Այս շրջանում գրվել են նաև պատմական և գեղարվեստական արժեք ունեցող մի շարք հիշատակարաններ, որոնք հարստացրել են գեղարվեստական արձակն ու բանաստեղծությունը։
Վարքեր, վկայաբանություններ, առակներ
Օտար աղբյուրներից թարգմանվել, փոխադրվել ու ազգայնացվել են մի շարք վարք-վկայաբանություններ, առակներ, զրույցներ և այլն։ Լայնորեն ծավալվել է հայատառ թուրքերեն, գրականությունը թուրքախոս հայության համար, ունենալով ագգային բովանդակություն ու ոգի՝ այն կազմել է հայ գրականության ինքնատիպ ու անքակտելի մասը։ 17-18-րդ դարերի ձեռագրերում պահպանվել են նաև որոշ դրամատիկ, երկեր, որոնցից հնագույնը «Նահա- տակութիւն Սրբոյն Հռիփսիմեայ» ողբերգությունն է (բեմադրվել է 1668 թ.-ին Լվովի հայ կաթոլիկ, դպրոցում)։
Բանաստեղծություններ
17-18-րդ դարերի բանաստեղծությունը նշանավորվել է տաղաչափական նոր ձևերի յուրացմամբ, որն աշխարհի բանաստեղծական ընկալումն ազատել է խորհրդանշական այլա բանաձևերից, հին բանաստեղծական շեշտական չափը փոխարինել է վանկական չափով։ Այդ շրջանի հայտնի բանաստեղծներն են Պաղտասար Դպիրը, Պետրոս Ղափանցին, Հարություն Ալամդարյանը։
Բաղտասար Դպիր
Հարուստ ու բազմաժանր է Բաղդասար Դպիրի գրական ժառանգությունը, գրել է գիտական, մատենագիտական, կրոնական, փիլիսոփայական, քերականական, բանասիրական և այլ բնույթի աշխատություններ («Պարզաբանութիւն քերականութեան կարճառօտ եւ դիւրիմաց», 1736, «Օրինակք բարեւագրաց», 1752, «Գիրք քերականութեան», 1760, «Համառօտ մեկնութիւն տրամաբանութեան...», 1822, «ժամանակագրութիւն», հրատարակվել է՝ 1951)։ Նա մեծապես նպաստել է հայ նոր բանաստեղծության զարգացմանը, որոշակի ստեղծագործական վերաբերմունք է ցուցաբերել հայ հին եկեղեցական ու աշուղական արվեստի նկատմամբ («Տա ղարան փոքրիկ Պաղտասար Դպրի ասացեալ ...», 1723)։ Պաղտասար Դպիրի պոեզիան աչքի է ընկնում աշխարհիկ կենսազգացողությամբ, պարզ ու մատչելի լեգվամտածողությամբ։ Բանաստեղծական արվեստի կատարյալ նմուշ է նրա «Ի ննջմանէդ արքայեական» տաղը։
Պետրոս Ղափանեցի
Պետրոս Ղափանցին ժամանակի վկայություններում հիշատակվել է որպես երևելի ազգային-եկեղեցական գործիչ ու բանաստեղծ։ 1772 թվականին հրատարակել է «Գրքոյկ կոչեցեալ երգարան» ժողովածուն։ Նրա պոեզիայում ուշագրավ է 18-րդ դարի հայ ազգային-քաղաքական զարթոնքի արձագանքը («Առ ազգն իւր սիրելի», «Առ ազգն իմ պատուելի», «Ձվշտակրութենէ հայրենեաց մերոյ»), բնության պանծացումը («Ձքաղցրիկ թռչնոց կաքատց», «Ծիլ-ծիլ ոսկի են վարդի թերթերն»)։
Հարություն Ալամարդյան
Հայ նոր քնարերգության առաջին բանաստեղծը Հարություն Ալամդարյանն է։ Գրել է սիրային, խոհաքնարական, կրոնական, բանաստեղծություններ («Սուգ», «Պարերգութիւն», «Դաւ երեւակայութեան», «Ամենեփնս ես գեղեցիկ», «Ողջոյն հրաժեշտի զաւակաց իմոց», «Թշուառութիւն սոխակի», «Վարդակորոյս» և այլն), ձոներ, առակներ, պատմական ողբերգություն («Հռադամիգդ եւ Զենոբիա»)։ 1826-1828-ական թվականների ռուս-պարսկական պատերազմի ժամանակ օգնել է հայ կամավոր, գնդի կազմավորմանը։ Լինելով ժամանակի լուսավորյալ անձանցից՝ պաշտպանել է Հայ եկեղեցու և ազգային-լուսավորական հաստատությունների ինքնուրույնությունը։
Կլասիցիզմ
18-րդ դարի հայ գրական մտքի առանցքային հարցերից է եղել կլասիցիզմի տեսական հիմնավորումը։
Հայկական կլասիցիզմ
Խաչատուր էրզրումցու «Համառօտական իմաստասիրութիւն» (1711), Ստեփանոս Ագոնցի «ճարտասանութիւն» (1775), Սարգիս Տիգրանյանի «Ինչ-ինչ զեղերգութենէ» (1834), էդուարդ Հյուրմյուզյանի «Առձեռն բանաստեղծութիւն» (1839) աշխատություններում համակարգվել են հայկական կլասիցիզմի գեղագիտական սկզբունքները, ուշադրություն է դարձվել գեղարվեստական լեզվին ու ոճին, ստեղծագործության ներքին տրամաբանական պատճառաբանվածությանը, սահմանվել են առանձին գրական ժանրերը։
Բովանդակությունը
Հայկական կլասիցիզմը, լինելով եվրոպական կլասիցիզմի տարբերակը, բովանդակությամբ ազգային էր։ Եթե եվրոպական կլասիցիզմի հիմքն անտիկ հունահռոմեական մշակույթն էր, ապա հայկականինը՝ ազգային դիցաբանությունն ու պատմությունը։ Ագգային պատմության ու նշանավոր անհատների իդեալականացումը, հայ դասական հեղինակների նկատմամբ պաշտամունքը, հասարակական կյանքն ու արվեստը կարգավորելու ձգտումը կանխորոշել են հայկական կլասիցիզմի առանձնահատկությունները, որոնց բնորոշ են լուսավորական, բարոյադաստիարակչական, հայրենասիրական ու քաղաքացիական մոտիվները։
Հովհաննես Վանանդեցի
Նա գրել է դյուցազներգություններ («Արփիական Հայաստանի», 1836, «Ոսկի դար Հայաստանի», 1841, «Տեսարան հանդի- սիցն Հայկայ, Արամայ եւ Արայի», հրատարակվել է՝ 1856), բանաստեղծություններ, բանասիրական և աստվածաբանական ուսումնասիրություններ («ճառ ներբողական ի Սուրբ խաչն Քրիստոսի Եւ պատմագրական առասացութիւն ի Սուրբ Նշանն Վարագայ», 1816, հրատարակվել է՝ 1853)։ Վանանդեցու բանաստեղծություններից հայտնի է «Առ Հայաստանը» (առավելապես՝ իր առաջին տողով՝ «Հայաստան, երկի՝ր դրախտավայր»), որը հետագայում վերածվել է երգի։
Պետրոս Մինասյան
Հայկական կլասիցիստական դրամատուրգիայում նշանակալի ավանդ ունի Պետրոս Մինասյանը։ Նա եղել է կլասիցիզմի տեսաբաններից, «Թատերգութիւնք» (1845) խորագրով լույս է ընծայել պիեսների ժողովրդական, որտեղ ընդգրկվել են «Խոսրով Մեծ», «Սմբատ Առաջին», «Արշակ Բ» և այլ ողբերգություններ։
Գրաբարից աշխարհաբար
Գրաբար ստեղծագործություններին զուգընթաց գրաբարախառն աշխարհաբարով ստեղծվել են հոգևոր ու աշխարհիկ բովանդակությամբ տաղեր (Պետրոս Բերդումյան Աղամալյանց, Գրիգոր Օշականցի, Հովհաննես Կարնեցի և ուրիշներ)։
Սենտիմենտալիզմ
Կլասիցիզմի զարգացման շրջանում աստիճանաբար սկսել են նշմարվել հայկական սենտիմենտալիզմի և նախառոմանտիզմի նշաններ, որոնց դրսևորումները նկատվել են կլասիցիզմից ռոմանտիզմին անցնող որոշ հեղինակների գործերում (Հարություն Ալամդարյան և ուրիշներ)։
Մամուլ
1830-1840-ական թվականների հայկական իրականության մեջ ազգային ոգու վերածնության տարիներ էին։ Արևելահայ մշակութային կենտրոններում մտավորականությունը փորձել է ժամանակի նորահայտ գաղափարներով ուղղություն տալ ազգի նյութական և հոգևոր զարգացմանը։ Ներքաղաքական կյանքի ազատականացման միտումներ են ստեղծվել նաև արևմտահայ շրջանակներում։ Աշխարհայացքի և հասարակական մտքի կազմավորմանը նպաստել է մամուլը, հրատարակվել են թեթեր, ամսագրեր («Լրագիր» (1832, Կոստանդինոպոլիս), «Շտեմարան պիտանի գիտելյաց» (1839, Զմյուռնիա), «Ազդարար Բյուզանդիան» (1840,), «Արշալույս Արարատյան» (1840, Զմյուռնիա), «Բազավեպ» (1843, Վենետիկ), «Ազգասեր» (1845, Կալկաթա), «Կովկաս» (1846, Թիֆլիս), «Եվրոպա» (1847, Վիեննա), «Բանասեր» (1848, Մադրաս)։ Ազգային զարթոնքին նպաստել են նաև համաշխարհային պատմական իրադարձությունները, հեղափոխական շարժումները։
Ռոմանտիզմ
Հեղափոխություն է կատարվել գաղափարախոսության մեջ. լուսավորականին փոխարինել է ռոմանտիզմի դարաշրջանը։ Մտավոր գրական նոր շարժման ականավոր ներկայացուցիչներն էին լուսավորական-ռոմանտիստները՝ Մեսրոպ Թաղիադյանը, Խաչատուր Աբովյանը, Ղևոնդ Ալիշանը։
Մ. Թաղիադյան
Հայ գրականության մեջ ռոմանտիզմի սկզբնավորողներից է Մ. Թաղիադյանը, որը հալածվել է ազատամտության համար։ Գրել է բանաստեղծություններ, վեպեր («Վէպ Վարդգիսի», 1846, «Թութակ Թաղիադեանց», ժողովրդական, «Վէպ Վարսենկան...», երկուսն էլ՝ 1847), աշխատություններ («Պատմութիւն հին Հնդկաստանի», 1841 ), «Պատմութիւն Պարսից», 1846), գիտամանկավարժական ձեռնարկներ («ՄԵսրովբեան այբբենարան», «Մեսրովբեան շարադրիչ», երկուսն էլ՝ 1840)։
Ղևոնդ Ալիշան
Ղևոնդ Ալիշանը 19-րդ դարի հայ ռոմանտիկական և հայրենասիրական պոեզիայի հիմնադիրն է. գրաբար ու աշխարհաբար բանաստեղծություններում, պոեմներում և արձակ գործերում արտացոլել է հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական ձգտումները, նրա պատմական անցյալի հերոսական դրվագները («Հրազդան», «Ողբամ գքեզ, Հայո՜ց աշխարհ», «Պլպուլն Աւարայրի», «Կարմիր Վարդան», «Աբգար Դպիր» և «Յուշիկք հայրենեաց հայոց», 1869-1870)։ Գրել է նաև գիտական, բանագիտական, պատմաաշխարհագրական, բանասիրական, կրոնափիլիսոփայական աշխատություններ («Քաղաքա կան աշխարհագրութիւն...», 1853, «Տե ղեկագիր Հայոց Մեծաց», 1855, «Նշմարք Հայկականք», 1870, «Շիրակ», 1881, «Սիսուան», 1885, «Այրարատ», 1890, «Սիսական», 1893, «Հայ-Բուսակ կամ Հայկական բուսաբառութիւն», 1895, և այլն)։
Խաչատուր Աբովյան
Դարաշրջանի հոգևոր արժեքների, ռոմանտիկական աշխարհընկալման ընդհանրացումը Աբովյանի հարուստ գրական ու գիտական ժառանգությունն է։ Գրաբար և աշխարհաբար բանաստեղծություններում («Կարօտութիւն նախնի վայելչութեանց հայրենեաց իմոց», «Սրբաճեմ ոտից Տեառն գթութեանց», «Զգացմունք ցաւալի սրտիս...», «Զի՞նչ այս դառն հարուած...», «Գարուն» և այլն) անդրադարձել է անհատի և հայրենիքի ճակատագրերին, երազանքի և աններդաշնակ իրականության հակադրություններին։ Աբովյանը մտորել է գեղարվեստական գրականությանը համապատասխանեցնելու նոր ժամանակների պահանջներին, աշխարհաբարը ժողովրդին հասկանալի գրականության լեզու դարձնելու մասին։
«Վերք Հայաստանի»
Հայ գրականության պատմության մեջ շրջադարձային էր «Վերք Հայաստանի» (1841, հրատարակվել է՝ 1858) պատմավեպը, որը նորություն էր լեզվով, ոճով, կերպարներով, արծարծած գաղափարներով։ Վեպում պատկերված են հայ ժողովրդի վիճակը Պարսկաստանի և Թուրքիայի տիրապետության տակ, հայության ազատագրական կռիվները և Արևելյան Հայաստանի միացումը Ռուսաստանին։ Աբովյանը ցույց է տվել հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի ողբերգությունը, հայրենիքի վերածնության հույսը կապել ազգային համախմբման, կրթության և լուսավորության հետ։
19-20-րդ դարեր
Բուրժուականացող հասարակության ներազգային կյանքում ստեղծվել են սոցիալ-տնտեսական, մշակութային, բարեգործական հաստատություններ, որոնք գործնական ուղղություն են տվել մտավորական շարժմանը։
Վաղ շրջան
1850-1860-ական թվականներին հայ գրականությունը թևակոխել է նոր շրջան։ Բուրժուականացող հասարակության ներազգային կյանքում ստեղծվել են սոցիալ-տնտեսական, մշակութային, բարեգործական հաստատություններ, որոնք գործնական ուղղություն են տվել մտավորական շարժմանը։ Վերացել է գաղափարական միօրինակությունը, որը բնորոշ էր զարթոնքի շրջանի լուսավորականներին։ Հասարակական միտքը բանավիճել է հնի ու նորի, ազգի, եկեղեցու, դպրոցի, լեզվի, գրականության արմատական փոփոխությունների և այլ հարցերի շուրջ։ Գաղափարական պայքարի կիզակետում են եղել հասարակական մտքի 3 ուղղությունները՝ իրենց պաշտոնաթերթերով՝ եկեղեցական («Մասյաց աղավնի», «ճռաքաղ», «Երևակ»), ազգային պահպանողականություն («Կռունկ Հայոց աշխարհին», «Մեղու Հայաստանի», «Մասիս») և ազատամտական («Հյուսիսափայլ», «Մեղու», «Արևելք»)։ Հայ հասարակության միտքը դարաշրջանի առաջադեմ գաղափարներով ուղեգծելու պատմական առաքելությամբ ասպարեզ է եկել եվրոպական համալսարաններում կրթված աշխարհիկ մտավորականների նոր սերունդ (Ստեփանոս Նազարյան, Միքայել Նալբանդյան, Նիկողայոս Ձորայան, Նահապետ Ռուսինյան, Գրիգոր Օտյան, Ստեփան Ոսկանյան (Ստեփան Ոսկան), Հարություն Սվաճյան և ուրիշներ)։
Օրախնդիրը
Օրախնդիր է դարձել գրապայքարը, որն ավարտվել է աշխարհաբարի հաղթանակով։ Զուգահեռաբար ձևավորվել են հայ գրականության արևելահայ և արևմտահայ հատվածները։ Հասարակական մտքի ընդհանուր վերելքը որոշակի նախադրյալներ է ստեղծել ազգային գրականության զարգացման համար։ Գրականության զարգացումը խթանել է գրականագիտության և քննադատության ձևավորումը՝ որպես ինքնուրույն բնագավառ։ Բարձրացել է գրականության դերն ազգի հոգևոր կյանքի կազմակերպման գործում։
Համաշխարհային գրականություն
Ազգային գրականության ձևավորման ընթացքն ուղեկցվել է համաշխարհային գեղարվեստական փորձի յուրացմամբ։ Եվրոպական և ռուսական գրականությունները դարձել են ժողովրդի հոգևոր ու բարոյական զարգացման կարևորագույն միջոցներից, որոնք էլ խթանել են թարգմանչական աշխատանքները։ Հայերեն լույս են տեսել Էժեն Սյուի, Բիչեր Սթոոփ, Վիկտոր Հյուգոյի, Յոհան Գյոթեի, Ալեքսանդր Դյումայի, Ժան-Բատիստ Մոլիերի, Ֆրիդրիխ Շիլլերի, Ջորջ Բայրոնի, Ադամ Միցկևիչի, Շանդոր Պետեֆիի, Իվան Կռիլովի, Ալեքսանդր Պուշկինի, Նիկոլայ Նեկրասովի և ուրիշներ ստեղծագործությունները։
Հայ գրականություն
Հայ գրականության պատմաբանները և քննադատները (Հովսեփ Գաթրճյան, Ստեփան Պալասանյան, Ստեփանոս Նազարյան, Միքայել Նալբանդյան և ուրիշներ) ընդհանրացրել են ազգային գրականության փորձն ու զարգացման օրինաչափությունները, լուսաբանել ընթացիկ գրականական շարժման հիմնական միտումները։ Առաջադրելով գրականության ազգային ինքնատիպության պահանջը՝ քննադատությունը ելակետ է ունեցել գրականության և պատմության նույնականության գեղագիտական սկզբունքը։
Ռոմանտիզմ և ռեալիզմ
1850-1860-ական թվականների հայ գրականությանը հատկանշվել է 2 գլխավոր ուղղությունների՝ ռոմանտիզմի և ռեալիզմի զուգահեռ գոյությամբ, որոնք ել ընդլայնել են գրականության արտահայտչամիջոցները։ Գեղարվեստական նվաճումներից էր վեպի ծնունդը։ Սենտիմենտալ- ռոմանտիկական վիպագրության նմուշներ են ստեղծել Հովհաննես Հիսարյանը («Խոսրով եւ Մաքրուհի», 1851), Արմենակ Հայկունին («էլիզա», 1861), Հակոբ Հաճյանը («Հեղինէ», 1869) և ռեալիստական վեպեր գրել Հովսեփ Վարդանյանը («Ագապի», 1851), Պերճ Պռոշյանը («Սօս եւ Վարդիթեր», 1860), Գաբրիել Տեր-Հովհաննիսյանը («Տեր Սարդիս», 1861), Ղազարոս Աղայանը («Արութիւն եւ Մանուէլ», 1867)։
Դրամատուրգիա
Դրամատուրգիայում կլասիցիզմից ռոմանտիզմին անցումը եղել է ժանրային փոփոխությամբ, պատմական ողբերգությունը ձևափոխվել է պատմառոմանտիկական դրամայի։ Դրամատուրգիայի ազգային ուղղության ճանաչված դեմքերն էին Մկրտիչ Պեշիկթաշլյանը («Կոռնակ», «Արշակ Երկրորդ»), Սրապիոն Հեքիմյանը («Արտաշէս եւ Սաթենիկ», «Սամուէլ»), Հակոբ Կարենյանը («Շուշանիկ», «Վարդան Մամիկոնեան»), Թովմաս Թերզյանը («Հռիփսիմէ», 1861, «Յովսէփ Գեղեցիկ», 1871)։
Գաբրիել Սունդուկյան
Ռեալիստական դրամատուրգիայի գեղարվեստական փորձի ընդհանրացումը Գաբրիել Սունդուկյանի ստեղծագործությունն է։ Նա «Խաթաբալա» (1866), «էլի մէկ զոհ» (1870), «Պեպօ» (1871), «Քանդած օջախ» (1872) կատակերգություններում ներկայացրել է իրականության գեղարվեստական պատկերը, բուրժուականացող հասարակության սոցիալական և բարոյական նկարագիրը, սոցիալական խավերի հակադրությունը, մարդկային արժեքների կորուստը։ «Պեպո» կատակերգությունը հայ ռեալիստական դրամատուրգիայի նշանավոր երևույթներից է։ Սունդուկյանը կերտել է աշխատավոր մարդու կերպար, որը մարմնավորել է ժողովրդի բարձր հատկանիշները՝ առաքինությունն ու հոգու գեղեցկությունը, նրա ընդվզումը կեղծիքի և անարդարության դեմ։ Հետագա տասնամյակներին Սունդուկյանը սիրո և ընտանիքի խնդիրը բարոյական լուծումներով կարգավորող պիեսներից («Ամուսիններ», 1893, «Սէր Եւ ազատութիւն», 1910, «Կտակ», 1912) բացի՝ գրել է հրապարակախոսական ու արձակ երկեր։
Մկրտիչ Պեշիկթաշյան
Մկրտիչ Պեշիկթաշլյանի քնարերգությանը բնորոշ է դասականության և ռոմանտիզմի ոճական ներհյուսումը, որը նրա բանաստեղծություններին տվել է ներքին ու արտաքին ձևերի ներդաշնակություն։ Պեշիկթաշլյանի գեղագիտական իդեալը գեղեցիկն ու բարին են («Գարուն», «Առ զեփիւռն Ալեմտաղի», «Գացե՞ք, իմ տաղք»)։ Ստեղծել է հայրենասիրության, հերոսության, փառքի ու անմահության քնար, հիմներ («Ձեյթունյան երգեր», բանաստեղծությունների շարք), նաև ճառեր ու հրապարակախոսական հոդվածներ («Մատենագրութիւնք», 1870, «Քերթուածներ ու ճառեր», հրատարակվել է՝ 1904, «Տաղք եւ թատերգութիւք», հրատարակվել է՝ 1917)։
Պետրոս Դուրյան
Ներքաղաքական ռեակցիայի ուժեղացումը Թուրքիայում սուր տագնապներ է առաջացրել Պետրոս Դուրյանի պոեզիայում։ Բանաստեղծը հայ ժողովրդի փրկության ելքը համարել է լուսավորությունն ու միաբանությունը, կոչ է արել ինքնապաշտպանության («Նոր սև օրեր»)։ Դուրյանը հայ նոր քնարերգության առաջին մեծ սիրերգակն է. ռոմանտիկորեն չափազանցված, բայց զգացմունքի ողջ խորությամբ արտահայտել է անհատի հոգևոր ներաշխարհը, ապրումները («Պետք է մեռնիլ», «Սիրել», «Դրժել», «Լճակ», «Հծծյունք», «Նե», «Ներա հետ» և այլն ), տառապող մարդու բողոքը («Տրտունջը»)։ Դուրյանի ժառանգության անքակտելի մասն են ռոմանտիկական դրամաները («Վարդ եւ Շուշան կամ Հովիւք Մասեաց», 1867, «Սեւ հողեր կամ Յետին գիշեր Արարատեան», 1868, «Արտաշես Աշխարհակալ», 1869, «Թատրոն կամ Թշուառներ», 1871, և այլն)։
Ռափայել Պատկանյան
19-րդ դարի հայ քաղաքացիական պոեզիայի խոշորագույն դեմքը Ռափայել Պատկանյանն է, որի ստեղծագործության գլխավոր թեման հայ ժողովրդի քաղաքական պայքարն է և ազատագրության երազանքը («Իմ երգը», «Արաքսի արտասուքը», բանաստեղծություններ, «Քաջ Վարդան Մամիկոնյանի մահը», «Քյոռ Օղլի», պոեմներ)։ 1870-ական թվականներին ռուս-թուրքական պատերազմի ազդեցությամբ ստեղծել է մարտական կրքոտությամբ ներշնչված բանաստեղծություններ («Ազատ երգեր», 1878)։ Պատկանյանը գրել է նաև սենտիմենտալ-ռոմանտիկական վիպակներ («Ես նշանած էի», 1880, «Փառասեր», 1880, «Տիկին և Նաժիշտ», 1884), պատմվածքներ («Օձի խածածը», «Շատերեն մեկը», «Չախու» և այլն)։
Միքայել Նալբանդյան
Իր ապրած դարաշրջանի ողջ հոգևոր փորձն ընդհանրացրել է Միքայել Նալբանդյանը։ Նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն (պոեզիա, արձակ, գրաքննադատական, հրապարակախոսական, պատմագիտական, փիլիսոփայական, լեզվաբանական, մանկավարժական, բանասիրական աշխատություններ)։ Նալբանդյանի պոեզիային բնորոշ են փիլիսոփայական խոհականությունը, հայրենասիրությունը, ազատասիրությունը, անցավորի ու հավերժականի տիեզերական սկզբի որոնումը, ներանձնական խոհերը («Լուսին», «Վազող ջրին», «Կյանք», «Մտածողություն», «ճշմարտություն», «Ապոլլոնին», «Իտալացի աղջկա երգը», «Ազատություն», «Մանկության օրեր» և այլն)։ Սզգային վեպի ձևավորման ասպարեզում նշանակալի է Նալբանդյանի դերը. «Մինին՝ խօսք, միւսին՝ հարսն» (1858) վիպակը և «Մեռելահարցուկ» (1859) վեպը հայ ռեալիստական արձակի առաջին գործերից են։ Հրապարակախոսության և գեղարվեստական ոճերի միասնություն է «Յիշատակարան Կոմս էմմանուէլի օրագրական թերթերից» (1858-1860) երկը, որտեղ արտացոլվել են ժամանակի հայ հասարակական կյանքին բնորոշ իրադարձությունները։ «Յաղագս հայկական մատենագրութեան ճառ» (1854-1855), «Յառաջաբան Թափառական հրեայի» (1857), «Հանդես նոր հայախօսութեան» (1858), «Կրիտիկա Սօս եւ Վարդիթերի» (1863-1864) ու բազմաթիվ այլ հոդվածներով և ուսումնասիրություններով Նալբանդյանը հայ գրաքննադատության հիմքն է դրել։ Բացառիկ է նրա ավանդը հայ հրապարակախոսության ձևավորման և զարգացման մեջ («Երկու տող», 1861, «Երկրագործութիւնը որպես ուղիղ ճանապարհ», 1862, «Հեգելը եւ նորա ժամանակը», 1863, հրատարակվել է՝ 1902)։
19-րդ դարի երկրորդ կես
1870-1880-ական թվականների հայ գրականությունն ընթացել է ռոմանտիզմի և ռեալիզմի գեղարվեստական փորձի նոր յուրացումներով։ Հասարակության զարգացումն ուղեկցվել է ազգային ինքնագիտակցության վերելքով՝ օրակարգի խնդիր առաջադրելով ազատագրության գաղափարը, որն առավել նպատակային է դարձել 1875-1878 թվականների Բալկանյան պատերազմներ ([[1912-1913)|Բալկանյա]]ն և ռուս-թուրքական պատերազմների ընթացքում։ Գեղագիտական միտքը մերժել է «արվեստը արվեստի համար» տեսությունը և ռոմանտիկ ու ռեալիստական ուղղությունների միաբանությամբ հաստատել է գրականության օգտակարության սկզբունքը։ Ազգի գոյության հիմքերի վերաբերյալ մամուլում ծավալվել է 2 ազդեցիկ հոսանքների բանավեճը։ Ազատամտականները («Մշակ») ազգի գոյության հիմքը համարել են «նյութական հարստությունը», ազգային պահպանողականները («Մեղու Հայաստանի», «Նոր Դար») դրան հակադրել են «բարոյական հարստությունը»՝ եկեղեցին, մշակութը, ընտանիքը և ազգային ավանդույթները։ Այդ ժամանակաշրջանի ականավոր ներկայացուցիչներն էին Րաֆֆին, Հակոբ Պարոնյանը, Ծերենցը, Ղազարոս Աղայանը, Պերճ Պռոշյանը, Արփիար Արփիարյանը, Սրբուհի Տյոաաբը, որոնք ընդլայնել են իրականության ընդգրկման շրջանակները, արծարծել սոցիալական, ազգային, բարոյափիլիսոփայական խնդիրներ։19-րդ դարի 2-րդ կեսի հայ գրականությունը բացառիկ նշանակություն է ունեցել ժողովրդի հոգևոր զարգացման համար, յուրացնելով ռոմանտիզմի և ռեալիզմի գեղարվեստական փորձը՝ աննախընթաց բարձրության են հասել պոեզիան, արձակը, դրամատուրգիան։
Ղազարոս Աղայան
Ղազարոս Աղայանը վիպակներում և պատմ վածքներում արտացոլել է 1850-1880-ական թվականների հայ հասարակական կյանքի համակողմանի պատկերը, հայ գյուղի սոցիալական շերտավորումը («Արութիւն եւ Մանուէլ», 1867, «Երկու քոյր», 1872, «Բաժանութիւն», 1881, «Սերը արտաքսուած», 1889)։ Գրել է ազգային, լուսավորական, քաղաքական ու սոցիալական, պատմական բովանդակությամբ բազմաթիվ չափածո երկեր («ճախա րակ», «Ձմեռ», «Տորք Անգեղ», «Հիշողություն» և այլն), հուշագրություն («Իմ կեանքի գլխատր դեպքերը», 1894), քննադատական, լեզվաբանական, հրապարակախոս, հոդվածներ, կազմել դասագրքեր։ Աղայանը գեղարվեստական հե քիաթագրության հիմնադիրն է հայ գրականության մեջ («Անահիտ», «Արեգնազան», «Հազարան բլբուլ» և այլն)։
Պերճ Պռոշյան
Հայ ռեալիստական գրականության նշանավոր գործերից են Պերճ Պռոշյանի «Հացի խնդիր» (1880), «Ցեցեր» (1889), «Բղդէ» (1890), «Յունոն» (1901) վեպերը, որտեղ գրողը նկարագրել է բուրժուական հարաբերությունների ներխուժումը նահապետական գյուղ և գյուղական համայնքի քայքայումը։ «Կռուածաղիկ» (1878), «Շահեն» (1883) և «Սկիզբն երկանց» (1892) վեպերում անդրադարձել է ազգային-ազատագրական պայքարին։
Ծերենց
Հայ դասական պատմավեպի հիմնադիրը Ծերենցն է։ «Թորոս Լեոնի» (1877), «Երկունք Թ դարու» (1879) և «Թեոդորոս Ռշտունի» (1881) պատմավեպերում գրողը պատկերել է հայոց պատմության առանձնապես դրամատիկ շրջանները։ Ծերենցը բացահայտել է հասարակությունը միավորող դասերի «բարոյական դաշինքի» պատմափիլիսոփայական դրույթը։
Սրբուհի Տյուսաբ
Հայ գրականության մեջ ֆեմինիստական շարժման առաջին արձագանքը Սրբուհի Տյուսաբի ստեղծագործությունն է։ Հրապարակախոսական հոդվածներում («Կանանց դաստիարակություն», «Քանի մը խոսք կանանց անգործության մասին», «Կանանց աշխատութան սկզբունքները») և վեպերում («Մայտա», 1883, «Սիրանոյշ», 1889, «Արաքսիա կամ Վարժուհին», 1887) արտացոլել է կանանց ազատագրման խնդիրները։
Քնարերգություն
Շուրջ մեկուկես տասնամյա տեղատվությունից հետո վերելք է ապրել քնարերգությունը։ Արդեն 1880-ական թվականների 2-րդ կեսին ասպարեզ է եկել հայ նոր բանաստեղծության «երկրորդ սերունդը»,որի նշանավոր դեմքերն են Հովհաննես Հովհաննիսյանը, Լևոն Մանվելյանը, Ալեքսանդր Ծատուրյանը, Արշավ Չոպանյանը, Վահրամ Մալեգյանը, Վահան Միրաքյանը և ուրիշներ։ Ազգայինից դեպի ժողովրդականը և գաղափարից դեպի ոգին՝ այսպիսին էր նոր ուղղության գեղագիտական իմաստը։ Յուրացնելով ազգային բանաստեղծության հարուստ ավանդույթները և կատարելագործելով համաշխարհային պոեզիայի գեղարվեստական նվաճումները՝ բանաստեղծների նոր սերունդն աննախադեպ բարձրության է հասցրել հայ քնարերգութունը։ ոեզիայի նոր ուղղության էական հատկանիշը բանաստեղծի անհատականության ընդգծումն էր։ Հեղինակներից յուրաքանչյուրը բերել է իր նախասիրած մոտիվը, բանաստեղծական աշխարհի գույնը, քնարը, իր հայեցակարգը։
Հովհաննես Հովհաննիսյան
Պոեզիայի նոր ուղղության համար հատկանշական է եղել Հովհաննես Հովհաննիսյանի անդրանիկ՝ «Բանաստեղծութիւններ» (1887) ժողովածոն։ Արևելահայ բանաստեղծական նոր դպրոցի հիմնադիրը Հովհաննիսյանն է, որի քնարական բանաստեղծությունների հիմնաան թեման հայրենիքն է, սերը, բնությունը («Տե սե՞լ ես արդյոք բլուրները», «Մայրս», «Տղմուտ», «Սարն ի վեր», «Իզուր է, հոգին, իզուր, ի՜մ հրեշտակ», «Կուզեի լինել կարկաչուն վտակ», «Վահագնի ծնունդը» և այլն)։
Մուրացան
Հայկական ուշ ռոմանտիզմի ականավոր ներկայացուցիչը Մուրացանն է։ Նրա առաջին գեղարվեստական գործը «Ռուզան կամ Հայրենասէր օրիորդ» (1881) պատմառոմանտիկական դրաման է։ «Հայ բողոքականի ընտանիքը» (1882), «Իմ կաթոլիկ հարսնացուն» (1885), «Չհաս է» (1886) վիպակներում մերժել է այլադավանությունը՝ այն համարելով ազգը տրոհող չարիք։ «Հասարակաց որդեգիրը» (1884), «Ի՞նչ լայեղ է» (1885), «Անպատճառ իշխանուհի» (1886), «Հարուստները զուարճանում են» (1888) վիպակներում քննադատել է բուրժուական բարքերը, ապազգային մարդկանց։ Մուրացանի իդեալական հերոսն առաքյալն է, որի շուրջ հյուսելով հասարակական ուտոպիայի իր գաղափարը՝ միաժամանակ ցույց է տվել ռոմանտիկական այդ պատրանքների փլուզումը («Խորհրդատր մի անձնուհին», 1889, «Լուսավորութեան կենտրոնը», 1890, «Նոյի ագռաւը», 1899, «Առաքեալը», 1902)։ Հայ դասական պատմավեպի նվաճումներից է Մուրացանի «Գևորգ Մարզպետունի»-ն (1896)։
19-րդ դարի վերջը
1880-1890-ական թվականների գեղարվեստական արձակի զարգացումն ուղեկցվել է նոր հերոսի, սոցիալական նոր միջավայրի և ժանրային նոր տարբերակների ընտրությամբ, գրականության գլխավոր խնդիրը դարձել է մարդու ճակատագիրը, մեծ տեղ է հատկացվել կնոջ ու ընտանիքի թեմաներին։ Պոլսահայերի հասարակական կյանքը, բուրժուական բարքերի ապականությունը, նյութապաշտ աշխարհի բարոյազրկությունն ու հասարակ մարդկանց անխուսափելի կործանումն է արտացոլված Ա. Արփիարյանի «Կատակ մը» (1884), «Դատապարտեալը» (1885), «Ապուշը» (1886), «Ոսկի ապարանջան» (1906), «Կարմիր ժամուց» (1909) վիպակներում ու պատմվածքներում, Տիգրան Կամսարականի «Վարժապետին աղջիկը» (1888) վեպում, Լևոն Բաշալյանի «Ղալաթիոյ րէսդը» (1889), «Խաչախճին» (1890) և այլ նովելներում։ Հայ դասական ռեալիզմը գեղարվեստական նշանակալի հաջողության է հասել Գրիգոր Զոհրապի, Շիրվանզադեի, Նար-Դոսի ստեղծագործություններում։
Գրիգոր Զոհրապ
Ռեալիստական գրական ուղղության խոշոր նվաճումներից է նովելի (նորավեպ) ժանրը, որը գեղագիտական կատարելության է հասել Գրիգոր Զոհրապի ստեղծագործությունում։ «Խղճմտանքի ձայներ» (1909), «Կյանքն ինչպես որ է», «Լուռ ցաւեր» (երկուսն էլ՝ 1911) նովելների ժողովուրդների հերոսները նյութապաշտ հասարակության գռեհիկ և կոպիտ բարքերի զոհերն են։ Նովելներում Զոհրապը բացահայտել է մարդկային ողբերգության սոցիալական ակունքները («ճիտին պարտքը», «Մագթաղինեն», «Այրին», «Փոստալը»), սիրո թեման քննել մարդկային երջանկության, բարոյական բարձր արժեքների լույսի ներքո («Այինկա», «Ռեհան», «Արջի սեր, արջի բարի», «Ձաբուղոն», «ճեյրան»)։
(8366) 1990 UL1
(8366) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Ացուշի Սուգիեի կողմից Դայնիկում ։
Հայ նոր գրականություն
Նար-Դոս
Նար-Դոսի առաջին շրջանի վեպերում և վիպակներում ընտանիքի ու բարոյականության թեման է («ճշմարիտ բարեկամ», 1886, «Քնքուշ լարեր», 1887, «Ձազունեան», 1890)։ «Աննա Սարոյեան» (1888) և «Սպանուած աղաւնի» (1898) վեպերում հասարակությունից օտարված անհատն է, հոռետեսությամբ համակված նրա անհեռանկար դեգերումներն ան տարբեր աշխարհում։ «Պայքար» (1911) վեպում Նար-Դոսը ներկայացրել է պահպանողական և ազատամտական հոսանքների բախումը։ «Մահը» (1912) վեպը հայ ռեալիստական գրականությյան լավագույն գործերից է, որտեղ գրողը ժողովրդի համար իր կյանքը նվիրաբերող իդեալական անհատին հակադրել է հոռետեսական հայացքներ որդեգրած, «առանց դավանանքի» մարդուն, նրա անկումը։ «Մեր թաղը» պատմվածաշարում Նար-Դոսը պատկերել է քաղաքի խուլ թաղամասում մեկուսացած արհեստավորական խավերի թշվառ վիճակը, կյանքի ընթացքից օտարված մարդկանց։ Հայ քննադատական ռեալիզմի մեջ Նար-Դոսը խորացրել է «հոգեբանական ուղղությունը»։
(8366) 1990 UL1
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,259023 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8619 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6562 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1240,16 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,290284 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,51° անկյուն։
Հայ նոր գրականություն
20-րդ դարի սկիզբ
Հայ գրականության պատմության մեջ կարևորվում ու առանձնանում են 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի տասնամյակները։ Իրենց ստեղծագործական ուղին շարունակում էին Ղազարոս Աղայանը, Պերճ Պռոշյանը, Վ. Վահրամ Փափազյանըը, Շիրվանզադեն, Նար-Դոսը, Գրիգոր Զոհրապը, Մուրացանը և ուրիշներ։ 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին վերագնահատվել են արժեքները՝ փոփոխելով մտավոր մշակույթի և գեղարվեստական մտածողության ողջ համակարգը։ Դասական ռեալիզմը տեղի է տվել արդիապաշտական ուղղություններին՝ նատուրալիզմին, նեոռոմանտիզմին, ֆուտուրիզմին, որոնք էլ վերաձևել են արվեստի, գրականության կառուցվածքային և ոճային համակարգը։ Միսաք Գոչունյանի «ժառանգորդը» (1901), Զապել Եսայանի «Կեղծ հանճարներ» (1905), Երուխանի «Ամիրային աղջիկը» (1908), Օնիկ Չիֆթե-Սարաֆի «Միամիտի մը արկածները» (1908), «Խորհրդաւոր աղջիկը» (1909) վեպերում նկատելի են նատուրալիզմի որոշակի դրսևորումներ։ Այդ ժամանակաշրջանի հայ գրականության բարձրագույն նվաճումն արտահատվել է քնարերգության մեջ։ Ասպարեզ են եկել ոչ միայն ընդգծված անհատականություններ, այլև ձևավորվել են գրական հոսանքներ և ուղղություններ, որոնք հայ պոեզիան մոտեցրել են համաշխարհային քնարերգությանը։
(8366) 1990 UL1
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ացուշի Սուգիեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Հայ նոր գրականություն
Առանձար
Արևմտահայ գրականության մեջ ռեալիստական ուղղությանն են հետևել Առանձարը՝ իր երգիծական պատմվածքներով («Վշտի ծիծաղ», 1905), Ռուբեն Զարդարյանը՝ գավառի կյանքը պատկերող պատմվածքներով ու քնարական արձակով («Ցայգալոյս», 1910), Տիգրան Չյոկյուրյանը՝ «Վանքը» (1914) վեպով, Երուխանը՝ 1891-1996 թվականներին տպագրած պատմվածքներով և նովելներով («Պապուկը», «Լուացարարուհին», «Կաղընդչէք», «Արեան ուժը»)։ Արևմտահայ իրականության արհավիրքներն ու ազատագրական պայքարն են ներկայացրել Սմբատ Բյուրատը («Ազատութեան համար։ Ձէյթունի վրէժը», «Արիւնի ճամբուն վրայ», երկուսն էլ՝ 1911), Ավետիս Ահարոնյանը («Արցունքի հովիտ», 1902, «Լռութիւն», 1904, «Իմ բանտը», 1911, «Պարտուածներ», 1912), Միսաք Գոչունյանը («Կրակին մէջէն», 1908, «Կարապետը», 1910)։
Երվանդ Օտյան
Ստեղծագործական բացառիկ բեղմնավորությամբ հանդես է եկել Երվանդ Օտյանը՝ ծաղրելով պոլսահայ քաղքենի կյանքը («Գործի մարդիկ», 1901, «Ազգային բարերար», 1905, «Ընտանիք, պատիւ, բարոյական», 1910, «Ես դուրսեցի չեմ առներ», 1913, «Թաղականին կինը», 1915), ազգային գործիչներին («Յեղափոխութեան մակաբոյծները», 1899, «Պրոպա գանդիստը», 1901, «Ընկ. Բ Փանջունի», 1911-1923, «Վաճառականի մը նամակները», 1914)։ Հայ վեպի պատմության մեջ նորություն էին նրա «Ապտիւլ Համիտ եւ Շերլօք Հոլմս» (1911), «Սալիհա հանըմ կամ Բանակը բռնատրին դէմ» (1912) պատմաարկածային վեպերը, որտեղ գրողը տվել է երիտթուրքերի հակաաբդուլհամիդյան պայքարի ծաղրանկարը։
Հովհաննես Թումանյան
Հայ գրականության մեջ ազգային բնավորության, իդեալների և գեղարվեստական ավանդույթների կրողն ու մարմնավորողը Հովհաննես Թումանյանն է. նա հայտնի է դարձել 1890-1892 թվականներին հրատարակված «Բանաստեղծութիւններ» ժողովածուներով։ Թումանյանի պոեզիային բնորոշ է մարդու տիեզրակա կեցության, ժամանակի, տարածության, հավերժականի ու անցավորի թեմաները։ Բանաստեղծություններում և պոեմներում անդրադարձել է հայրենիքի, ազգի խնդիրներին, նահապետական գյուղի սոցիալ-կենցաղային հակասություններին («Հայոց վիշտը», «Հայոց լեռներում», «Հայրենիքիս հետ», «Անուշ», «Լոռեցի Սաքոն», «Մարոն»)։ «Դէպի Անհունը» (1894) պոեմում արտացոլել է կյանքի ու մահվան առեղծվածը։ Բալլադների հիմքում հայկական և արևելյան լեգենդներն ու ավանդություններն են («Ախթամար», 1892, «Թմկաբերդի առումը», 1902, «Փարուանա», 1903, «Հսկան», 1908, «Մի կաթիլ մեղր», 1909, «Աղաւնուվանքը», 1913, «Թագատրն ու չարչին», 1917)։ Հայ արձակի լավագույն էջերից են Թումանյանի պատմվածքները («Գիքոր», 1895) և մանկական չափածո ու արձակ գործերը («Շունն ու կատուն», 1886, հրատարակվել է 1892, «Անբախտ վաճառականներ», 1886, հրտ.՝ 1899)։
Ավետիք Իսահակյան
20-րդ դարի սկզբին հայ գրականության մեջ գերիշխող էր ռոմանտիկական հոսանքը։ Դա ազգային դասական ռոմանտիզմի պարզ շարունակությունը չէր. ավանդական հատկանիշներն այստեղ միաձուլվել են սիմվոլիզմին և կոչվել «նեոռոմանտիզմ»։ Ավետիք Իսահակյանի բանաստեղծությունների առաջին՝ «Երգեր ու վէրքեր» (1894) ժողովածուն նոր խոսք էր հայ պոեզիայում։ Այս և հետագա ժողովածուներում («Բանաստեղծութիւններ», 1903, «Հայրենի աղբիւրից», 1920) գերակա են նեոռոմանտիկական տարրերը։ Իսահակյանի չափածո և արձակ գործերի գլխավոր թեման սերն է, կարոտը, հայրենիքը, մայրը («Դարդս լացեք, սարի սմբուլ», «Սիրեցի, յարս տարան», «Էս ճամփեն ոլոր-մոլոր», «Մայրիկիս», «Դարդս սրտիս, աղքատ ու խեղճ», «Լիլիթ», «Հավերժական սեր»)։ Իսահակյանի «Աբու-Լալա Մահարի» (1909-1911) պոեմի քնարական հերոսը տիրող պայմաններից խորապես դժգոհ, աշխարհին մարտահրավեր նետող և հպարտ միայնության մեջ ապրող, մե՜րթ ընդվզող, մե՜րթ հուսահատ անհատն է։ Իսահակյանի պոեզիան ժողովրդական իդեալների ու ձգտումների պոեզիա է, որտեղ նա կյանքի և գոյի իմաստը որոնել է իմաստուն Արևելքի կենսափիլիսոփայության մեջ («Անանդան և մահը», «Շիդհարը», «Ուշինարա», «Սաադիի վերջին գարունը»)։ Նրա արձակում բացառիկ արժեք ունի «Ուստա Կարո» (1910) վեպը։
Սիամանթո
Ազգային հեղափոխական սերնդի ականավոր բանաստեղծը Սիամանթոն է, որի «Դիւցազնօրէն» (1902) առաջին ժողովածուն հայ երիտասարդներին ուղղված պայքարի պատգամ է։ «Հայորդիներ» (1905, 1906, 1908) բանաստեղծ. երեք շարքերի քնարական հերոսը նորօրյա հայորդին է՝ ֆիդային, որը «դարերի վրեժի» կանչով նահատակության է գնում՝ վերադարձնելու համար հայրենի կորսված փառքը։ «Հոգեվարքի եւ յոյսի ջահեր» (1906) ժողովածուում բանաստեղծը հուշերի և երագների հակասական աշխարհում է, որտեղ տխուր մտորումների մղձավանջում չքանում է պատրանքը, և հայտնվում են մահվան տեսիլների չարագուշակ ստվերները («Չարչարանքի գիշեր», «Գիշերմը», «Անդրշիրիմյան աղաղակ»)։ «Կարմիր լուրեր բարեկամէս» (1909) շարքում պատկերել է հայ ժողովրդի ողբերգական ճակատագիրը, «Հայրենի հրաւէր» (1910) ժողովածուում վերադարձի հրավեր է հղել հայությանը և նավասարդյան աղոթք մատուցել Աստղիկ դիցուհուն։ 1912 թվականին գրել է «Սուրբ Մեսրոպ» պոեմը, որտեղ ներբողել է հայ գրերի գյուտը։
Դանիել Վարուժան
Դասականության, [ռոմանտիզմի և ռեալիզմի ուրույն համադրությամբ է ներդաշնակված Դանիել Վարուժանի պոեզիան։ Առաջին՝ «Սարսուռներ» (1906) խորագրով ժողովածուում որոնումների ու ինքնա-հաստատման մտորումներ են՝ արդարության, չարի, բարու, իդեալի ու երազանքի։ «Ցեղին սիրտը» (1909) ժողովածուում արևմտահայ իրականության արհավիրքներն ու ագատագրական պայքարի «վաղվան բողբոջներ են», որոնք ունեն «հայկական ոգին» նորակերտելու առաքելությունը («Բագինի վրա», «Վահագն», «Հայրենիքի ոգին»)։ «Հեթանոս երգեր» (1909) գրքում բանաստեղծը ստեղծել է մարդու և բնության ներդաշնակության պատկերը («Վանատուր», «Հեթանոսական», «Ո՜, Լալագե»)։ Վարուժանի քնարերգության պսակը «Հացին երգը» (հրատարակվել է՝ 1924) շարքն է, որտեղ կյանքի հովվերգության բնապատկերն է՝ գեղջկական կենցաղով, աշխատանքի ու վաստակի բերկրանքով («Առաջին գիշեր», «Ցորյանի ծովեր», «Կամներգ», «Հունձըկը ժողվեմ», «Երևում»)։
Միսաք Մեծարենց
Ռոմանտիզմի հետ սերտորեն կապված էր նաև սիմվոլիզմը, որը որոշակի ազդեցություն է թողել Միսաք Մեծարենցի, Լևոն Շանթի ստեղծագործությունների վրա։ Միսաք Մեծարենցի «Ծիածան», «Նոր տաղեր» (երկուսն էլ՝ 1907) ժողովածուներում անհատի ներաշխարհն է, ներդաշնակ ու արդար աշխարհի երազանքը։ Նրա պոեզիայի սիմվոլիստկան խորհրդանիշներից է գիշերը, երբ «հոգեկան անդորր են հուշում երազները և կարոտները սուզում մոռացության թմբիրում» («Ձմռան պարզ գիշեր», «Սիրերգ», «Քուն», «Երազի պահեր»)։ Մեծարենցի քնարերգության մեջ բնությունը գերակա է, որի միջոցով բանաստեղծը հաճախ ներսուզվում է խորհրդապաշտական անուրջների մեջ («Տապի նոպաներ», «Գետափի երազանք», «Աքասիաներու շուքին տակ», «իրիկվան իղձ»)։ Բանաստեղծի քնարական հերոսը երազում է «անանձնական ուրախության» («Տո՜ւր ինձի, Տե՜ր, ...», «Ըլլայի՜, ըլլայի՜»)։ Մեծարենցը կերտել է արևմտահայ գյուղի հովվերգության պատկերներ («Ջրտուք», «Որթին տերևը», «Տկճորին Երգը», «Այգերգ»)։
Լևոն Շանթ
Լևոն Շանթը գրական ուղին սկսել է ռոմանտիկական չափածո ստեղծագործություններով ու վիպակներով («Լերան աղջիկը», «Երազ օրեր», 1894, «Դուրսեցիներ», 1895, «Վերժին», 1897, «Դերասանուհին», 1899)։ Շանթի ստեղծագործության մեջ առավել արժեքավորը նրա դրամատուրգիան է («Հին աստուածներ», 1909, հրատարակվել է 1912, «Կայսր», 1916, «Շղթայուածը», 1921, «Ինկած բերդի իշխանուհին», 1923, «Օշին Պայլ», 1932)։ «Հին աստվածներ» պատմափիլիսոփայական դրամայում խորհրդապաշտաայլաբանական պատկերներով ներկայացրել է հեթանոս աստվածներին և քրիստոնեական եկեղեցին, արծարծել է աշխարհիկ ու հոգևոր սկզբունքների հակադրության, անհատի զգացմունքների և գործողության ազատության հարցերը։ Ըստ Շանթի՝ ունայն են կրքերն ու բնազդները, իրական է միայն Սուրբ Հոգին և «վեր՝ դեպի Աստված խոյացող միտքը»։
Վահան Տերյան
1914 թվականին Վահան Տերյանը «Հայ գրականության գալիք օրը» ծրագրային ելույթով ազդարարել է պատմամշակութային մի շրջափուլի ավարտը և նորի սկիզբը, որի առաջամարտիկներից էր ինքը։ Տերյանի ստեղծագործության մեջ դրսևորվել է խորհրդապաշտական գեղագիտությունը։ «Մթնշաղի անուրջներ» (1908) ժողովածուով նա նորոգել է հայ բանաստեղծության պոետիկան թե՝ ըստ ձևի և թե՝ ըստ բովանդակության։ Տերյանը բացահայտել է մարդկային հոգու հարուստ ներաշխարհը։ «Գիշեր եւ յուշեր» (1912) շարքում վերստին արծարծել է անուրջի, հրաժեշտի, մենակության ու թախծի թեմաները։ Տերյանի բանաստեղծական շարքերը («Մթնշաղի անուրջներ», «Գիշեր և հուշեր», «Ոսկի հեքիաթ», «Վերադարձ», «Կատվի դրախտ») ստեղծել են քնարական հերոսի ներքին կյանքի ամբողջական համակարգ։ Բանաստեղծին հուզել է հայրենիքի վիճակը, և նա նորովի է անդրադարձել նրա քաղաքական ճակատագրին («Մեզ չի հասկանա օտարերկրացին», «Հայրենիքում իմ արնաներկ...», «Մշուշի միջից,- տեսիլ դյութական,- բացվում է կրկին Նաիրին տրտում...»)։ Տերյանը արմատապես հեղաշրջում է կատարել հայկական տաղաչափության մեջ՝ վանկային համակարգով գրված բանաստեղծությունների կողքին ստեղծելով վանկաշեշտային կառուցվածքով բանաստեղծություններ։ Նրա լեզուն իր հղկվածությամբ, մաքրությամբ և հարստությամբ արևելահայ գրականության լեզվի ամենաբարձր ու կատարյալ դրսևորումներից է։
1910-ական թվականներին հայ բանաստեղծության զարգացումն ընթացել է Տերյանի ազդեցությամբ։ Ասպարեզ է իջել նրան հետևող երիտասարդ բանաստեղծների սերունդ՝ Ազատ Վշտունի, Լեյլի, Արմենուհի Տիգրանյան, Գառնիկ Քալաշյան և ուրիշներ։ 20-րդ դարի առաջին երկու տասնամյակներով ամբողջացել է հայ նոր գրականության պատմությունը։
Կատեգորիա:Հայ գրականություն
Future Lover
«Future Lover», հայ երգչուհի Բրյունետի երգը, որը թողարկվել է 2023 թվականի մարտի 15-ին ։ Երգը նախատեսված է Եվրատեսիլ 2023 երգի մրցույթում Հայաստանը ներկայացնելու համար, այն բանից հետո, երբ Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերությունը, որը հանդիսանում է երկրում մրցույթի պաշտոնական ներկայացուցիչը՝ որոշում է կայացրել մասնակցության համար ներկայացնել Բրյունետին ։
Ներքին ընտրություն
«Եվրատեսիլ 2023» երգի մրցույթում Հայաստանի ներկայացրած երգը ընտրվել է Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերության կողմից :: 2023 թվականի հունվարի 25-ին հայկական ԶԼՄ-ները հայտնել են, որ երգչուհի Բրունետը ընտրվել է Հայաստանը R&B ոճի երգով ներկայացնելու համար, սակայն Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերությունը չի մեկնաբանել դա ։ 2023 թվականի փետրվարի 1-ին Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերությունը պաշտոնապես հաստատել է, որ Բրյունետը ներկայացնելու է Հայաստանը Եվրատեսիլ 2023 երգի մրցույթում։ Երգչուհին ասել է, որ «Ուրախ եմ ձեզ հետ կիսվել այս նորությամբ։ Ես պարզապես երաժշտություն եմ ստեղծում, որով այս անգամ կիսվելու եմ եվրոպական լսարանի հետ» ։ «Future Lover» երգը Եվրատեսիլի Youtube-ի հեռուստաալիքում թողարկվել է 2023 թվականի մարտի 15-ին։ Հիմնական հոսքային հարթակներում թողարկումը կայացել է հինգ օր անց ։
Եվրատեսիլում
Եվրատեսիլի կանոնների համաձայն՝ բոլոր այն երկրները, բացառությամբ ընդունող երկրի և «Մեծ հնգյակի» (Ֆրանսիա, Գերմանիա, Իտալիա, Իսպանիա և Միացյալ Թագավորություն) պետք է որակավորվեն երկու կիսաեզրափակիչներից մեկում՝ եզրափակչում մրցելու համար. լավագույն 10 երկրները յուրաքանչյուր կիսաեզրափակիչից անցնում են եզրափակիչ։ Եվրոպական հեռարձակողների միությունը (EBU) մրցակից երկրները բաժանել է վեց տարբեր խմբերի՝ հիմնվելով նախորդ մրցույթների քվեարկության մոդելի վրա, իսկ քվեարկության բարենպաստ պատմություն ունեցող երկրները գտնվում են նույն խմբում։ 2023 թվականի հունվարի 31-ին տեղի է ունեցել բաշխման վիճակահանությունը, որով յուրաքանչյուր երկիր հայտնվել է երկու կիսաեզրափակիչներից մեկում և որոշվել է, թե շոուի որ հատվածում են նրանք հանդես գալու։ Հայաստանը ներառվել է երկրորդ կիսաեզրափակչում, որի անցկացման ամսաթիվը նշանակված է 2023 թվականի մայիսի 11-ին և ելույթը կայանալու է առաջին մասում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի երգերը Եվրատեսիլ երգի մրցույթում Կատեգորիա:Եվրատեսիլ երգի մրցույթի երգեր Կատեգորիա:Հայաստանը Եվրատեսիլ երգի մրցույթում
Հիշամ Կանդիլ
Հիշամ Կանդիլ (هشام قنديل‎, ), եգիպտացի պետական և քաղաքական գործիչ, Եգիպտոսի վարչապետը 2012 թվականի օգոստոսի 2-ից մինչև 2013 թվականի հուլիսը ։
Կենսագրություն
Հաշիմ Կանդիլը ծնվել է 1962 թվականին։ Սովորել է Կահիրեի համալսարանում, որտեղ 1984 թվականին ստացել է բակալավրի աստիճան ինժեներության ոլորտում։ Ուսումը շարունակել է Ամերիկայում, որտեղ 1988 թվականին Յուտ նահանգի համալսարանում ստացել է մագիստրոսի աստիճան ոռոգման և դրենաժի ոլորտում և դոկտորական աստիճան` կենսաբանական և գյուղատնտեսական մեքենաշինության ոլորտում Հյուսիսային Կորոլինա նահանգի համալսարանում 1993 թվականին   ։
Զբաղեցրել է տարբեր վարչական պաշտոններ։ Քամալ ալ-Գանզուրիի ժամանակավոր կառավարությունում զբաղեցրել է ոռոգման և ջրային ռեսուրսների նախարարի պաշտոնը ։
2012 թվականի հուլիսի 24-ին Եգիպտոսի նախագահ Մուհամմեդ Մուրսին Կանդիլին դարձրել է վարչապետ ։ Օգոստոսի 2-ին կառավարությունը երդում է տալիս։