cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ուոլթ Դիսնեյ
Անիմացիայի ոսկե դարաշրջանը։ 1934-1941
Ֆինանսական ճգնաժամի արդյունքում Դիսնեյը և իր եղբայր Ռոյը 1940 թվականին սկսեցին ընկերության բաժնետոմսերի առաջին հանրային վաճառքը   և աշխատավարձերի մեծ կրճատումներ արեցին։  Վերջին չափումները և Դիսնեյի` աշխատակազմի անդամների նկատմամբ երբեմն քմահաճ և անտարբեր վերաբերմունքը բերեցին 1940 թվականի անիմատորների գործադուլին, որը տևեց 5 շաբաթ։  Մինչդեռ Ազգային աշխատանքային հարաբերությունների խորհրդի դաշնային հաշտարարը 2 կողմերի համար էլ միջնորդ էր հանդիսանում, Դիսնեյն ընդունեց Ամերիկայի արտգործնախարարության դեպի Հարավային Ամերիկա ճանապարհորդություն իրականացնելու առաջարկը, համոզվելով, որ նա ներկա չի գտնվի ստուդիային ոչինչ չտվող որոշումների կայացմանը: Գործադուլի և ընկերության բարդ ֆինանսական խնդիրների հետևանքով որոշ անիմատորներ լքեցին ստուդիան, իսկ Դիսնեյի հարաբերությունները աշխատակազմի մյուս անդամների հետ սրվեցին։ Գործադուլը ժամանակվորապես դադարեցրեց ստուդիայի մյուս արտադրանքը` Դամբոն(1941), որը Դիսնեյն արտադրեց հասարակ և մատչելի միջոցներով. Ֆիլմը դրական արձագանք ունեցավ լսարանի և քննադատների կողմից։
Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմը և դրանից հետո։ 1941-1950
Շուտով 1941 թվականի հոկտեմբերին Դամբոյի թողարկումից հետո, Միացյալ Նահանգները սկսեց մասնակցել 2-րդ համաշխարհային պատերազմին։ Դիսնեյն ընկերության մեջ ստեղծեց Ուոլթ Դիսնեյի ուսուցողական ֆիլմերի մասը, որպեսզի արտադրեր հայրենասիրական և ուսուցողական ֆիլմեր, ինչպիսիք են Կարմիրի կնքման չորս մեթոդները և Ինքնաթիռի արտադրության մեթոդները ։ Դիսնեյը հանդիպեց նաև Հենրի Մորգենթաու Կրտսերին, Ամերիկայի ֆինանսների քարտուղարին և համաձայնվեց արտադրել Դոնալդ բադ կարճ մուլտֆիլմերը, որպեսզի աջակցեր պատերազմական պարտատոմսերի ձեռքբերմանը։ Դիսնեյը թողարկեց նաև մի քանի քարոզչական արտադրանքներ, ինչպիսիք են կարճամետրաժներն, օրինակ Ֆյուրերի դեմքը (որն Օսկար է ստացել) և 1943 թվականի արտադրության Հաղթանակ օդային ուժերի միջով մուլտֆիլմը։
Թեմատիկ այգիներ, հեռուստատեսություն և այլ հետաքրքրություններ։ 1950-1966
ԷյԲիՍիի բերած գումարները կախված էին Դիսնեյի հեռուստատեսային ծրագրերից։ Ստուդիան ներառված էր հաջողություն ունեցած հեռուստանախագծում, որը պատրաստվել էր հատուկ 1950 թվականին Սուրբ ծննդյան օրվա համար, որը պատմում էր Ալիսան հրաշքների աշխարհումի պատրաստական աշխատանքների մասին։ Ռոյի խոսքերով ծրագիրը միլիոններ ավելացրեց գրասենյակի բյուջեին։ Նրա՝ 1951 թվականի նամակը բաժնետերերին․ «հեռուստատեսությունը կարող է մեզ համար լինել ամենահզոր օգնությունը վաճառելու և եկամտի աղբյուր ունենալու համար։ Երբ մենք մուտք գործենք հեռուստատեսություն, դա հավանաբար այս շենքում կլինի»։ 1954 թվականին, Դիսնեյլենդի ֆինանսական հարցերը լուծելուց հետո սկսեց ցուցադրվել ԷյԲիՍիի Ուոլթ Դիսնեյի Դիսնեյլենդ հեռուստահաղորդաշարը, որը ներկայացնում էր անիմացիոն ֆիլմերից, կենդանի շարժմամբ մուլտֆիլմերից և ստուդիայի գրադարանից վերցված այլ նյութերից կազմված ժողովածու։ Շուուն մեծ հաջողությունունեցավ ըստ գնահատումների և ստացած շահույթի՝ վաստակելով հանդիսատեսի 50%-ից ավելին։1955 թվականի ապրիլին, Նյուզուիք շաբաթաթերթն այս շարքը կոչեց «Ամերիկյան սովորույթ» ։ Գնահատականները գոհացնում էին ԷյԲիՍիին, ինչի արդյունքը Դիսնեյի առաջին ամենօրյա հեռուստահաղորդաշարն էր՝ Միկի Մաուսի ակումբը`մի այլատեսակ շոու, որն առանձնահատուկ կերպով հենց երեխաների համար էր։ Ծրագիրն ուղեկցվում էր այլ կազմակերպությունների հետ առևտրով օրինակ Արևմտյան հրատարակչությունը տասը տարուց ավել արտադրում էր ներկելու տետրեր և կոմիքսներ և շոուի հետ կապ ունեցող որոշ բաներ։ Դիսնեյլենդի մասերից մեկը բաղկացած է հինգ մասանոց Դեյվի Քրոքեթ կարճ ֆիլմաշարերից, որն, ըստ Գեյբլերի «մեծ սենսացիա» եղավ։ Շոուի թեմատիկ երգը՝ «Դեյվի Քրոքեթի բալլադը», համաշխարհային ճանաչում ձեռք բերեց և վաճառվեց 10 միլիոն օրինակով։ Արդյունքում Դիսնեյը հիմնեց իր սեփական ձայնագրման արտադրության և տարածման կազմակերպությունը՝ Դիսնեյլենդ րեքորդզը։
Դիսնեյլենդի կառուցման ծրագրին զուգահեռ Դիսնեյն աշխատում էր նաև այլ ծրագրերի վրա ստուդիայից դուրս։ Նա խորհրդական էր1959 թվականի Մոսկվայում տեղի ունեցած Ամերիկյան ազգային ցուցահանդեսին, Դիսնեյ ստուդիայի ներդրումը Գեղեցիկ Ամերիկան էր,  19 րոպեանոց ֆիլմ, որը նկարահանված էր շրջանային 360 աստիճանով ևամենահայտնի մուլտֆիլմերից մեկն էր։ Հաջորդ տարին նա Սքուո Վելիում, Կալիֆոռնիայում կայացած1960 թվականի Ձմեռային Օլիմպիական խաղերի բեմադրող հանձնաժողովի նախագահն էր Սքուո Վելիում, Կալիֆոռնիա, որտեղ նա ծրագրում էր բացման, փակման և մեդալների հանձման արարողությունները։ Չնայած ստուդիայի հետ կապ չունեցող ծրագրերի ներկայացրած պահանջներին, Դիսնեյը շարունակոմ էր աշխատել ֆիլմերի և հեռուստատեսային ծրագրերի վրա։1955 թվականին նա ներառվեց Դիսնեյլենդի շարքերից մեկի՝ «Մարդը տիեզերքում»-ի մեջ, որն արտադրվել է ՆԱՍԱ-ի տիեզերանավեր մոդելավորողի՝ Վերներ ֆոն Բրաունի հետ համագործակցության շնորհիվ։ Դիսնեյը վերանայեց նաև երկարամետրաժ մուլտֆիլմերի տեսակները՝ 1955 թվականին Լեդին և թափառականը (Սինեմասկոպով անիմացված առաջին ֆիլմը),1959 թվականին Քնած գեղեցկուհին (70 մմ տեխնիռամայով պատրաստված առաջին անիմացիոն ֆիլմը),1961 թվականին101 դալմաթացիները (առաջին անիմացիոն ֆիլմը, որի մեջ օգտագործվել են պատճենահանման մասնիկները), իսկ 1963 թվականին՝ Թուրը քարի մեջը։
1964 թվականին Դիսնեյն արտադրեց Մերի Պոպինզը, Փ. Լ. Թրավերսի գրքաշարի հիման վրա, նա 1940-ական թվականներից փորձում էր ստանալ դրա իրավունքները։ Այն դարձավ 1960-ական թվականների ամենահաջողված Դիսնեյան ֆիլմը, չնայած Թրավերսին դուր չեկավ ֆիլմը և նա զղջաց, որ վաճառել էր իրավունքները ։ Այդ նույն տարին նա ներառվեց նաև Կալիֆոռնիայի արվեստի ինստիտուտը (խոսակցական` Կալարթս) զարգացնելու ծրագրերի մեջ, և նոր շենքի համար ճարտարապետական ծրագիր կազմեց։
Դիսնեյը չորս նմուշ տրամադրեց Նյու Յորքի1964 թվականի համաշխարհային տոնավաճառին, որի համար նա ֆինանսավորում ստացավ նշված կորպորատիվ հովանավորներից։ Պեպսի ընկերության(ով պետք է ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ին տուրք վճարեր) համար Դիսնեյը ստեղծեց Փոքր աշխարհ է ատրակցիոնը,զբոսանք նավակով ձայնային-շարժական տիկնիկներ, որոնք խորհրդանշում են աշխարհի երեխաներին, Հիանալի րոպեներ պրն Լինքոլնի հետը ներառում էր շարժական Աբրահամ Լինքոլնին, ով հանդես էր գալիս իր մենախոսություններից որոշ հատվածներով, Առաջադիմության կարուսելը  ներկայացնում էր էլեկտրականության կարևորությունը  և Ֆորդի երկնքի կախարդական ճանապարհը մատնանշում էր մարդկության առաջադիմությունը։ Բոլոր չորս ցուցանմուշների մասնիկները (հիմնականում գաղափարները և տեխնոլոգիան) վերափոխվեցին և վերատեղադրվեցին Դիսնեյլենդում, սակայն Փոքր աշխարհ է-ի դեպքում այն շատ նման է բնօրինակին ։
1960-ականների կեսերին Դիսնեյն արդեն ծրագրել էր ստեղծել լեռնադահուկային հանգստավայր Միներալ Կինգում՝ Կալիֆոռնիայի Սիեռա Նևադայում գտնվող սաղցադաշտային հովտում։ Նա մասնագետների վարձեց, որոնցից էր օրինակ դահուկասահքի հանրահայտ մարզիչ և դահուկասահքի տարածքի գծագրող Ուիլլի Շաֆլերը ։ Դիսնեյլենդի ստուդիային բերած մեծ եկամուտով հանդերձ, Դիսնեյը շարունակում էր նոր սրահներ փնտրել այլ ատրակցիոնների համար։ 1965 թվականի վերջին նա հայտարարեց, որ ծրագրեր ունի մեկ այլ թեմատիկ այգի կառուցելու, որը պետք է կոչվեր «Դիսնեյ Աշխարհ»(այժմ Ուոլթ Դիսնեյ Աշխարհ)՝ Օռլանդո Ֆլորիդայից մի քանի մղոն հարավ-արևմուտք։ Դիսնեյ Աշխարհը պետք է ներառեր «Կախարդական թագավորությունը» (Դիսնեյլենդի ավելի մեծ և ավելի լավ տարբերակը), որն ուներ նաև գոլֆի դասեր և հյուրանոց-հանգստավայրեր։ Դիսնեյ Աշխարհի սիրտը պետք է լիներ «Վաղվա Փորձարարական Բնօրինակ Միություն»(EPCOT)-ը, որին նա նկարագրում էր այսպես․
Վաղվա փորձարարական բնօրինակ միություն, որն իր ակնարկը կստանա նոր գաղափարներից և նոր տեխնոլոգիաներից, որոնք կհայտնվեն Ամերիկյան արտադրության ստեղծագործ կենտրոններից։ Այն կլինի վաղվա միություն, որը երբեք չի լինի, այլ միշտ կներկայացնի, կցուցադրի և կփորձարկի նոր նյութեր և համակարգեր։ «Վաղվա Փորձարարական Բնօրինակ Միություն»-ը միշտ հարթակ կլինի Ամերիկյան ազատ ձեռնարկատիրության հնարամտությունը և երևակայությունը աշխարհին ներկայացնելու և ցուցադրելու համար։
1966 թվականին Դիսնեյը բիզնեսներ հովանավոր Վաղվա փորձարարական բնօրինակ միություն-ի պատրաստակամության շնորհիվ։ Նա սկսեց ավելի մեծ մասնակցություն ունենալ ստուդիայի ֆիլմերի ստեղծման գործընթացում և նաև մեծապես ներառվեց Ջունգլիների գիրքը (մուլտֆիլմ) -ի զարգացման և բարելավման մեջ, Ամենաուրախ միլիոնատերը կենդանի շարժմամբ երաժշտական մուլտֆիլմը (երկուսն էլ 1967 թվականի արտադրության) և Վինի Թուխը և հոգսերի օրը կարճ անիմացիոն ֆիլմը։
Հիվանդություն, մահը և հետևանքները
Դիսնեյը ծանր ծխող էր մինչև 1-ին համաշխարհային պատերազմը։ Նա չէր օգտագործում զտիչով ծխախոտներ և երիտասարդ տարիներին նախընտրում էր ծխափայտ։1966 թվականի նոյեմբերին, նրա մոտ հայտնաբերվեց թոքերի քաղցկեղ և ենթարկվեց կոբալտային բուժման։ Նոյեմբերի 30-ին Դիսնեյն իրեն վատ զգաց և նրան տարան Սուրբ ժոզեֆ հիվանդանոց, որտեղ, իր 65-րդ տարեդարձից տասն օր հետո, դեկտեմբերի 15-ին, նա մահացավ թոքերի քաղցկեղից առաջացած շրջանային կոլապսի հետևանքով Դիսնեյի աճյունի մասունքները դիակիզվեցին երկու օր հետո և թաղվեցին Գլենդելի,Կալիֆոռնիայի Ֆորեսթ-Լոն Գերեզմանատանը:
Նրա կարողությունը ներառում էր Ուոլթ Դիսնեյ ընկերության 14 տոկոսը, որը համարժեք էր 20 միլիոն դոլարի։ Նա իր կարողության 45 տոկոսը թողեց կնոջը և երեխաներին, իսկ 10 տոկոսը քրոջը, քրոջ և եղբոր երեխաներին։ Մնացած 45 տոկոսը ծառայեց բարեգործությանը, որի 95 տոկոսը նշանակված էր Կալարտսում նոր մաս կառուցելու համար (որն արժեր մոտավորապես15 միլիոն դոլար) նաև Վալենսիայի Ոսկե կաղնիներ ռանչոյից տրամադրեց 38 ակր(0.154 կմ²) հողատարածք դրա կառուցման համար։ 1971 թվականի նոյեմբերին համալսարանը տեղափոխվեց այնտեղ։
1967 թվականին Ջունգլիների գրքի և Ամենաերջանիկ միլիոնատերի 1967 թվականի թողարկումը Դիսնեյի բարելավված մուլտֆիլմերի թիվը հասցրեց 81-ի ։ Երբ 1968 թվականին թողարկվեց Վինի Թուխը և հոգսերի օրը, այն Դիսնեյին բերեց Օսկար կարճամետրաժ մուլտֆիլմ անվանակարգում, որը տրվեց հետմահու։ Դիսնեյի մահից հետո՝ մինչ 1980-ականների վերջը, նրա ստուդիան առատորեն շարունակում էր արտադրել կենդանի շարժմամբ ֆիլմեր, որոնք մասսայականություն չէին վայելում, որից հետո թողարկվեց Ջրահարսը (1989), որը Նյու Յորք թայմսն անվանեց «Դիսնեյի վերածնունդ» ։ Դիսնեյյան ընկերությունները շարունակում են արտադրել հաջողված ֆիլմեր, հեռուստատեսային և բեմական ծրագրեր ։
Դիսնեյի ԷՓՔՈՏ-ի ապագայի քաղաքի մասին ծրագրերն իրականություն չդարձան։ Նրա մահից հետո, նրա եղբայր Ռոյը հետաձգեց իր՝ թոշակի անցնելը, որպեսզի ամբողջովին կառավարեր Դիսնեյ ընկերությունը։ Նա փոխեց ծրագրի կենտրոնացումը քաղաքից ատրակցիոնի ։ 1971 թվականի, Ռոյը նվիրեց Ուոլթ Դիսնեյ աշխարհը իր եղբորը ։ Ուոլթ Դիսնեյյան աշխարհը զարգացավ 1982 թվականին ԷՓՔՈՏ կենտրոնի բացման հետ Ուոլթ Դիսնեյի գործառական քաղաքի մասին հեռանկարները փոխակերպվեցին համաշխարհային ցուցահանդեսին ավելի մոտ այգու 2009 թվականին Սան Ֆրանսիսկոյի ամրոցում բացվեց Ուոլթ Դիսնեյի ընտանեկան թանգարանը, որը ծրագրել էին Դիսնեյի դուստր Դիանեն և որդի Է.Դ. Միլլերը ։ Այնտեղ ցուցադրվում են Դիսնեյի կյանքից և կարիեռայից հազարավոր արտեֆակտեր, ներառյալ նրա ստացած բազմաթիվ մրցանակաները ։ 2014 թվականին Դիսնեյի թեմատիկ այգիներն ամբողջ աշխարհում հյուրընկալում էին մոտավորապես 134 միլիոն այցելուների ։
Մրցանակներ
Դիսնեյը նոմինացվել էր 59 Օսկարների համար, որոնցից ստացել էր 22-ը, բայց հիմնականները ձայնագրություններ են ։ Նա նոմինացվել էր երեք Ոսկե Գլոբուս մրցանակների համար, բայց չէր ստացել դրանք, ներկայացված էր նաև երկու հատուկ մրցանակներով (Բեմբիի(1942) և Կենդանի անապատի(1953)) համար ։ Նա նաև նոմինացվեց Էմմիի չորս անվանակարգերում, որոնցից ստացավ մեկը, որպես Դիսնեյլենդի հեռուստատեսային ծրագրերի լավագույն ռեժիսոր ։ Կոնգրեսի գրադարանն այս ֆիլմերից մի քանիսը ներառել էր Միացյալ Նահանգների Ազգային Ֆիլմերի գրանցամատյանում քանի որ «մշակութային, պատմական և էսթետիկ տեսանկյուններից էական նշանակություն ուներ»։ Վիլիի շոգենավը, 3 խոզուկները, Սպիտակաձյունիկը և յոթ թզուկները, Ֆանտազիան, Պինոկիոն, Բեմբին, Մերի Պոպինզը ։ 1998 թվականին Ամերիկյան ֆիլմերի ինստիտուտը հրատարակեց ամերիկյան 100 ամենալավ ֆիլմերի ցանկը․ ըստ փորձագետների 49-րդ տեղում էր Սպիտակաձյունիկը և յոթ թզուկները, իսկ  58-րդ տեղում՝ Ֆանտազիան ։
1960 թվականի փետրվարին, Դիսնեյի համար երկու աստղ նշանակվեց Հոլիվուդյան փառքի ծառուղում․ մեկը՝ շարժանկարների, իսկ մյուսը՝ հեռուստատեսությունում աշխատանքի համար 1978 թվականին Միկի Մաուսը ստացավ իր սեփական աստղը ծառուղում՝ շարժանկարների համար ։ 1986 թվականին Դիսնեյը ներառված էր նաև Հեռուստատեսային Փառքի սրահում, 2006 թվականի դեկտեմբերին, Կալիֆոռնիայի փառքի սրահը և 2014 թվականին Անահեյմի աստղերի ծառուղում առաջին աստղ ստացողն էր ։
Ուոլթ Դիսնեյի ընտանեկան թանգարանում գրառում է, որ Դիսնեյն «իր անզնակազմի անդամների հետ համատեղ ամբողջ աշխարհում ստացել է 950-ից ավել մրցանակներ և կոչումներ» ։ 1935 թվականին նա արժանացել է Ֆրանսիական պատվո լեգիոն շքանշանի, իսկ 1952 թվականին պարգևատրվել է երկրի ամենաբարձր շքանշանով՝ Officer d'Academie-ով ։ Այն ազգային մրցանակների մեջ են մտնում Թաիլանդի թագի, Բրազիլիայի Հարավային խաչի և Մեքսիկայի Ազտեք արծվի շքանշանները ։ 1964 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Միացյալ Նահանգներում նա ստացավ Ազատության Նախագահական մեդալ , իսկ 1969 թվականին հետմահու ստացավ Կոնգրեսյան ոսկե մեդալ ։ 1955 թվականին նա ստացավ Աշխարհի շոումեն մրցանակը Թատրոնի տնօրենների ազգային ասոցիացիայի կողմից , և նույն թվականին Ազգային Ադյուբոնյան հասարակությունը հանձնեց Դիսնեյին իր ամենաբարձր պարգը՝ Ադյուբոնյան մեդալը, իր Իրական կյանքի արկածները ֆիլմի միջոցով «բնությունը գնահատելու և հասկանալու համար» ։1980 թվականին աստղագետ Լյուդմիլա Կարակչինայի կողմից հայտնաբերված փոքր մոլորակը կոչվեց 4017 Դիսնեյա, նա ստացել է նաև պատվավոր աստիճաններ Հարվարդի, Յեյլի, Հարավային Կալիֆոռնիայի և Լոս Անջելեսի Կալիֆոռնիայի համալսարանների կողմից ։
Անհատականությունը և համբավը
Դիսնեյի հանրային դեմքը տարբերվում էր իր իրական անձից ։ Դրամատուրգ Ռոբերտ Է․ Շերվուդը նկարագրել է նրան որպես «ցավալի կերպով ամաչկոտ․․․ երկչոտ»։ Ըստ նրա կենսագիր Ռիչարդ Շիքելի, Դիսնեյն իր հասարակական ինքնության տակ թաքցնում էր իր ամաչկոտ և անվստահ անհատականությունը։ Քիմբոլը պնդում է, որ Դիսնեյը «խաղում էր երկչոտ գործնական մարդու դեր, ով ամաչում էր հանրության մեջ դուրս գալիս» և գիտեր, որ նա իրականում էլ էր այդպիսին։ Դիսնեյն ընդունեց այդ փաստը և ասաց ընկերոջը. «Ես Ուոլթ Դիսնեյը չեմ։ Ես անում եմ շատ բաներ, որոնք Ուոլթ Դիսնեյը չէր անի։ Ուոլթ Դիսնեյը չի ծխում։ Ես ծխում եմ։ Ուոլթ Դիսնեյը չի խմում։ Ես խմում եմ»։ Քննադատ Օթիս Ֆերգուսոնը, Նյու Ռիփաբլիք թերթում անվանեց Դիսնեյին «հասարակ և ամենօրյա, հասանելի, այլ լեզվով չխոսող, չճնշված, չհովանավորված և այլն։ Պարզապես Դիսնեյ»։ Դիսնեյի հետ աշխատողներից շատերը մեկնաբանում էին, որ նա իր անձնակազմին մի փոքր քաջալերում էր երբ մեծ սպասելիքներ էր ունենում։ Նորմանը մտաբերում էր, որ երբ Դիսնեյն ասում էր «դա կաշխատի» դա մեծ գովաբանության նշան էր։ Ուղիղ հավանության փոխարեն Դիսնեյը ֆինանսական բարձր բոնուսներ էր տրամադրում կամ մյուսներին որոշակի անհատների էի ծորհուրդ տալսի, ակնկալելով, որիրգովաբանությունը ապարդյուն չէր լինի։
Դիսնեյի և նրա աշխատանքի նկատմամբ հայացքները փոխվել են տասնամյակների ընթացքում և հայտնվեցին բևեռացված կարծիքներ։ Մարկ Լենգերը Ամերիկյան բառարանի և ազգային կենսագրության մեջ գրում է, որ «Դիսնեյի ավելի վաղ գնահատումներն են հռչակել նրան հայրենասեր, ժողովրդական արտիստ և մշակույթ տարածող։ Իսկ վերջերս Դիսնեյին համարում են Ամերիկյան իմպերիալիզմի և անհանդուրժողականության հարացույց, ինչպես նաև մշակույթն արժեզրկող» Սթիվեն Ուոթսը գրում է, որ «որոշ մարդիկ մեղադրում են Դիսնեյին, մշակութային և առևտրային բանաձևերի անլուրջ մանիպուլյատոր», մինչդեռ ՓիԲիԷսն արձանագրում է, որ քննադատները մեղադրել են նրա աշխատանքները «սենտիմենտալության հարթ ճակատ և համառ լավատեսության և Ամերիկյան պատմության թվացյալ լավ վերաձևակերպելու մեջ »:
Չնայած Դիսնեյի ֆիլմերը ժամանակի ընթացքում մեծապես գովաբանվում էին, մեծ ճանաչում ունեին և կոմերցիոն տեսանկյունից հաջողված էին, կար քննադատություն վերանայողների կողմից։ Կառոլին Լեժունը Դիտորդը պարբերականում գրում է, որ «Սպիտակաձյունիկը (1937) մուլտֆիլմն ավելի շատ սխալներ ունի քան Դիսնեյի ավելի վաղ մուլտֆիլմերը։ Այն կրկին և կրկին խոցելի է փորձագետների փշոտ քննադատություններով։ Անկեղծ ասած, երբեմն այն պարզապես վատ է նկարված» ։ Ռոբին Ալենը Թայմզում գրում է, որ Ֆանտազիան (1940) «դատապարտվել է գռեհկության և բաֆոսների համար», մինչդեռ Լեժյունը, Ալիսան հրաշքների աշխարհումը (1951) վերանայելով, կարծում է, որ ֆիլմը «կարող է Լուիս Կարոլի սիրահարներին խելագառության հասցնել »: Պիտեր Պենը (1953) քննադատության էր արժանացել Թայմզում՝ որպես «դասական վուլգարիզմ երեխաների համար» իսկ «Թինկեր Բելը... Ամերիկյան քիմիականացված սիրունիկը»։ Վերանայողը կարծիք է հայտնել, որ Դիսնեյը «մորթազերծ է արել լավ Բերիին և դրա փոխարեն ստիպված է եղել դնել երկրորդ կարգի Դիսնեյի »:
Դիսնեյին մեղադրել են հրեատյացության մեջ, չնայած նրա աշխատողներից ոչ ոք, այդ թվում նաև մուլտիպլիկատոր Արթ Բեբիթը, ով չէր համակրում Դիսնեյին, չէին մեղադրում նրան հրեատյաց մեղադրանքներ կամ ծաղրանքներ հնչեցնելու մեջ։ Ուոլթ Դիսնեյ ընտանեկան թագարանը հաստատում է, որ 1930-ական թվականների ֆիլմերի էթնիկ կարծրատիպեր ներառված են եղել իր վաղ մուլտֆիլմերի մեջ: Դիսնեյը պարբերաբար գումար էր նվիրաբերում Հրեական բարեգործական ընկերությյուններին, նա 1955 թվականին ստացավ «տարվա մարդ» կոչումը Բեվերլի Հիլզի Բնեյ Բրիտի կողմից , իսկ նրա ստուդիան աշխատանքի ընդունեց մեծ թվով հրեաների, որոնցից ոմանք զբաղեցրին ազդեցիկ պաշտոններ:
Գաբլերը, առաջին գրողն, ով անսահմանափակ մուտք էր ստացել Դիսնեյի արխիվ, եզրակացնում է, որ հասանելի ապացույցները չեն փաստում նրա՝ հրեատյացության մասին մեղադրանքները, և որ Դիսնեյը հրեատյաց չէր, այդ բառի սովորական իմաստով, որը մենք կարծում ենք։ Գաբլերն ավելացնում է, որ չնայած Ուոլթն անձամբ իմ ենթադրությամբ, հրեատյաց չէր, սակայն պատրաստակամորեն դաշնակցում էր հրեատյացների հետ (նկատի ունենալով ԷմՓիՓիԷյԱյի մի քանի անդամների), և այդ համբավը հայտնի դարձավ ։ 1950-ական թվականներին Դիսնեյը լքեց Շարժական Նկարների Միությունը։
Դիսնեյին մեղադրում էին նաև ռասիզմի մեջ, որովհետև նրա արտադրանքներից մի քանիսը թողարկվել են 1930 և 1950-ականների միջև և պարունակում են ռասսայի հետ կապված զգայուն նյութեր։ Հարավի երգը մուլտֆիլմը քննադատության է արժանացել ժամանակակից կինոքննադատների կողմից, Գունավոր մարդկանց առաջխաղացման միություն և այլոց կողմից՝ սևամորթների վերաբերյալ հարատև կարծրատիպերի համար, սակայն Դիսնեյն ավելի ուշ պատվավոր Օսկար ստացավ իր աստղ՝ Ջեյմս Բասքեթի՝ առաջին մեծ պատվի արժանացած սևամորթ դերասանի համար:
Գալբլերը պնդում է, որ «Ոուլթ Դիսնեյը ռասիստ չի եղել։ Նա երբեք հրապարակայինորեն և առանձին ստորացնող մեկնաբանություններ չի արել սևամորթների հասցերին և վեր չի դասել սպիտակամորթ հասարակությանը։ Չնայած, նա իր սերնդի շատ ամերիկացիների նման, ռասսայի կողմից ոչ զգայուն էր»: Ֆլոյդ Նոռմանը,ստուդիայի առաջին սևամորթ մուլտիպլիկատորն, ով 1950 և 1960-ական թվականներին աշխատում էր Դիսնեյի հետ, ասել է «Մեկ անգամ չէ, որ ես նկատել եմ ակնարկներ Ուոլթ Դիսնեյի ռասիստ վարքի մասին, որոնց մեջ նրան մեղադրում էին իր մահից հետո։ Նրա վերաբերմունքը մարդկանց նկատմամբ կարելի է միայն օրինակելի անվանել»:
Ուոթսը պնդում է, որ Դիսնեյի Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմից հետո թողարկված ֆիլմերը սահմանում են Մարշալի մշակութային ծրագիր։ Նրանք սնուցում էին տաք, մշակութային իմպերիալիզմը, որը, արժեքներով,սպասելիքներով, Միացյալ Նահանգների ծաղկուն միջին դասի բարիքներով, կախարդական կերպով գերազանցեց աշխարհի մնացած մասին։ Կինոպատմաբան Ջեյ Փ՚ Թելոթը հաստատում է, որ շատերը Դիսնեյի ստուդիան տեսնում են, որպես «մանիպուլացիայի և ճնշման լրտես», չնայած նա նկատում է, որ «պատմության ընթացքում նրա անունը անընդհատ կապվել է զվարճանքի, ընտանիքի և երևակայության գաղափարների հետ»:
Ջոն Թոմլինսոնը, իր Մշակութային Իմպերիալիզմ աշխատության մեջ ուսումնասիրում է Էրիել Դորֆմանի և Արմանդ Մաթելարթի աշխատանքը, որոնց 1971 թվականի՝ Para leer al Pato Donald (թարգմ։ Ինչպես կարդալ Դոնալդ Բադ) հաստատում է, որ «Ուոլթ Դիսնեյի անմեղ և ուսուցողական պատնեշի տակ թաքնված են իմպերիալիստական... արժեքներ», նրանք պնդում են, որ սա հզոր գործիք է քանի որ «երեխաների սպառման համար անվնաս զվարճանք է»։ Թոմլինսոնը նրանց տեսակետը ոչ բավարար է համարում, քանի որ «նրանք պարզապես ընդունում են, որ Ամերիկյան կոմիքսներ կարդալը, գովազդներ դիտելը, առատ նկարներ դիտելը.... «Յանկի» ապրելակերպը ունեն ուղիղ մանկավարժական ազդեցություն»:
Որոշ մեկնաբաններ նկարագրել են Դիսնեյին որպես մշակութային պատկեր։ Նրա մահից հետո, լրագրության պրոֆեսոր Ռալֆ Ս. Իզալդը ասում է, որ Դիսնեյի ֆիլմերի արժեքները «համարվում են արժեքավոր Ամերիկյան Քրիստոնյա հասարակության շրջանում», որը ներառում է «անհատականություն, պարկեշտություն,... սեր դեպի մեր ընկերները, արդարություն և հանդուրժողականություն» ։ Դիսնեյի` Թայմզի մահախոսականը անվանում է ֆիլմերը «պիտանի, ջերմ և զվարճալի... անհամեմատելի գեղարվեստականությամբ և շոշափելի գեղեցկությամբ» ։ Լրագրող Բոսլի Քրաուդերը պնդում է, որ Դիսնեյի` «համարյա անծայրածիր հասարակության համար զվարճանք ստեղծողի և իր արտադրանքը սրամիտ կերպով վաճառողի ձեռքբերումը կարելի է համեմատել պատմության ամենահաջողված արդյունաբերողների հետ» ։ Թղթակից Ալիսթեր Քուկը անվանում է Դիսնեյին «ժողովրդական հերոս, Հոլիվուդի Փայդ Փայփեր», մինչդեռ Գաբլերը համարում է, որ Դիսնեյը վերափոխել է մշակույթը և Ամերիկյան գիտակցությունը։ Լանգերը, Ազգային կենսագրության Ամերիկյան բառարանում, գրում է.
Դիսնեյը անիմացիայի պատմության մեջ մնում է կենտրոնական կերպար։ Տեխնոլոգիական նորարությունների, կառավարությունների և ընկերությունների հետ համագործակցությունների շնորհիվ, նա փոքր, եզրային ստուդիան վերածեց բազմազգ զվարճանքի արդյունաբերության հսկայի։ Չնայած նրա քննադատությունների, նրա հայացքը դեպի ժամանակակից, հավաքական ուտոպիան որպես Ամերիկյան ազգային արժեքների ընդլայնում, հավանաբար ավելի մեծ արժեք է ստացել նրա մահվանը հաջորդող տարիներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:Ազատության նախագահական մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Ուոլթ Դիսնեյ ստուդիայի նկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Թոքի քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հակակոմունիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ծաղրանկարիչներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ Կատեգորիա:Հնչյունավորողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գյուտարարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ
Բինգո Բոնգո
«Բինգո Բոնգո» (Bingo Bongo), ռեժիսոր Պասկուալե Ֆեսթա Կամպանիլեի ֆիլմերից, որի գլխավոր դերերը մարմնավորում են Ադրիանո Չելենտանոն, Կարոլ Բուկեն, Ֆելիչե Անդրեազին, Էնցո Ռոբութին, Վալտեր Դ’Ամորեն, Ռոբերտո Մարելին, Ալֆիո Պատանեն, Էլիզաբեթ Կոբբենը, Մաուրիցիո Տաբանին, Մարիո Բարիլան։
Սյուժե
Կոնգոյի ջունգլիներում գտնված մարդ կապիկի բերում են Միլան և անվանում են Բինգո Բոնգո։ Միայն կին անտրոպոլոգ Լաուրան է հավատում անսանձահարելի կենդանու մարդկային արժանիքներին։ Արդյունքում երկուսի միջև փոխկապվածությունը վերածվում է սիրո։
Լինդա Լանցիլլոտտա
Լինդա Լանցիլլոտտա (Linda Lanzillotta, ), իտալացի քաղաքական գործիչ։ Իտալիայի տարածքային և տեղական ինքնակառավարման նախարար (Պրոդիի երկրորդ կառավարության օրոք, 2006-2008)։ 2013 թվականից Իտալիայի Սենատի փոխնախագահ։
Կենսագրություն
Լինդա Լանցիլլոտտան ծնվել է 1948 թվականին Կոզենցայում ։
2006 թվականի մայիսին վարչապետ Ռոմանո Պրոդիի կաբինետից նշանակվել է Իտալիայի տարածքային և տեղական ինքնակառավարման նախարար և պաշտոնավարել մինչև 2008 թվականը։ Եղել է «Դաշինք հանուն Իտալիայի» պատգամավորական խմբի անդամ  ։ 2013 թվականի փետրվարից Իտալիայի Սենատի անդամ է և սենատի փոխնախագահը  ։
2007 թվականին ստեղծված Իտալիայում բարեփոխումների քաղաքականությանը խթանող «GLOCUS» անկախ վերլուծական կենտրոնի հիմնադիր-նախագահն է ։
Գիտական և կրթական գործունեություն
2001 թվականից «Հռոմի 3 համալսարանի» քաղաքագիտության ֆակուլտետում դասավանդում է «Ծրագրավորումն ու վերահսկողությունը հանրային կառավարման գործընթացում», ինչպես նաև դասավանդում է Բոլոնիայի համալսարանին կից պետական կառավարման դպրոցում ։
Արտաքին հղումներ
Պաշտոնական կայք
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Զիա Հալո
Զիա Հալոն, հունական ծագմամբ ամերիկացի գրող ։ Իր կարիերայի սկզբնական շրջանում Հալոն նկարչուհի էր, սակայն 1992 թ սկսել է գրել բանաստեղծություններ և կարճ պատմվածքներ և շուտով սկսել է գրել «Նույնիսկ ոչ էլ անունս» («Not Even My Name», 2000, ISBN 0312262116) վեպը։ Վեպում Հալոն պատմում է իր մոր հիշողությունների մասին, որն Պոնտոսի հույների ցեղասպանության ականատես է եղել։
Բեռնակիրների փողոց (Երևան)
Բեռնակիրների փողոց, փողոց Երևանի Էրեբունի վարչական շրջանում։
Տվյալներ
Սկսվում է Տիգրան Մեծի պողոտայից (նախկին երկաթուղային կամրջից հետո, թիվ 40 շենքի մոտից), Քրիստափորի փողոցին զուգահեռ հասնում նախկին երկաթգծի մոտ։ Գտնվում է Քրիստափորի և Գլինկայի փողոցների միջև ։ Կարճ փողոց է, երկարությունը մոտ 150 մետր է։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ
(1747) Ռայթ
(1747) Ռայթ (Wright), աստերոիդ Մարսի ուղեծիրը հատող աստերոիդների խմբում։ Հայտնաբերվել է 1947 թվականի հուլիսի 14-ին Կառլ Վիրտանենի կողմից Մաունթ Համիլտոնում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 1,709049 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,5203 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 1,8978 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 816,07 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,441136 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 21,42° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է A դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս A Կատեգորիա:1947 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Վիրտանենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Մարսի ուղեծիրը հատող աստերոիդներ
Աբդուլովո (գյուղ, Երմեկեևսկի շրջան)
Աբդուլովո (Абдулово, Абдулла), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Երմեկեևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 278 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Երմեկեևսկի շրջանի բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (108801-108900)
Աստերոիդների ցանկ (108701-108800) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (108901-109000)
Ստավիշչե (գյուղ, Կորոստենի շրջան)
Ստավիշչե (Ставище), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Կորոստենի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1887 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ստավիշչե գյուղում բնակվում էր 206 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1006 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 204,77 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Կորոստենի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1887 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (282301-282400)
Աստերոիդների ցանկ (282201-282300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (282401-282500)
56-րդ հյուսիսային զուգահեռական
Բնութագրական տվյալներ
Հեռավորությունը հյուսիսային բևեռից 3793 կմ է, հասարակածից` 6209 կմ։
Երկարությունը 22461 կմ է, որը կազմում է հասարակածի երկարության 56.0%-ը։
Աշխարհի շուրջ
Ամսաթվի սահմանից սկսած դեպի արևելք`
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հյուսիսային զուգահեռականներ
Դոլոտինկա (Միլլերովսկի շրջան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Միլլերովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի ավաններ
Աթենս (Ջորջիա)
Աթենս (Athens), քաղաք ամերիկյան Ջորջիա նահանգի Քլարք շրջանում։ 1991 թվականին Քլարք շրջանի և Աթենս քաղաքի իշխանությունները միավորվել են, ստեղծել այդ երկու վարչական միավորի համար մեկ ընդհանուր կառավարող մարմին ։ Այդպիսով՝ ստեղծվել է վարչական մեկ միասնական միավոր, որի պաշտոնական անվանումն է Athens-Clarke County: 2010 թվականին անցկացված մարդահամարի տվյալներով նրա բնակչության թվաքանակը եղել է 116.714 : Աթենսը մեծությամբ վեցերորդ բնակավայրն է Ջորջիա նահանգում և խոշորագույնը Athens-Clarke County մետրոպոլիսային տարածքում, որն այդ նույն տարում՝ 2010 թվականին ունեցել է 192.541 բնակիչ  ։
Աթենսում են գտնվում Ջորջիայի համալսարանի գլխավոր մասնաշենքերը, ինչպես նաև պետական բուսաբանական այգին ։ Նահանգի գլխավոր բարձրագույն ուսումնական հաստատության առկայությունն են թերևս հաշվի առել, երբ քաղաքին տվել են Հունաստանի մայրաքաղաքի՝ Աթենքի անունը, որտեղ անտիկ ժամանակներում գործել են մեծահամբավ այնպիսի կրթօջախներ, ինչպես՝ Պլատոնի ու Արիստոտելի ակադեմիաները ։
Կլիմա
Աթենսին բնորոշ է խոնավ մերձարևադարձային կլիման ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի համալսարանական քաղաքներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի բնակավայրեր
Արկաթիակերտ
Արկաթիակերտ կամ Կարկաթիակերտ, Ծոփքի թագավորության մայրաքաղաքը։ Աշխարհագրական դիրքը վերջնականապես չի ճշտված։ Ոմանք այն նույնացնում են հետագայի Անգղ բերդի հետ (Չորրորդ Հայքի Անգեղտուն գավառի գլխավոր բերդը), ոմանք Զինթա ամրոցի, ոմանք՝ Խարբերդի, ոմանք՝ Ամիդ-Դիարբեքիրի, իսկ ոմանք էլ Տիգրանակերտ-Մարտիրոսապոլսի հետ։ Դրանցից ամենահավանականն այն վարկածն է, ըստ որի Կարկաթիոկերտը գտնվում էր Անգեղտուն գավառի Անգղ բերդի տեղում կամ նրա շրջակայքում։ Իսկ վերջինիս ավերակներն ընկած են Արևմտյան Տիգրիս գետի վերին հոսանքից ոչ հեռու, Ծովք լճից մոտ 4 կմ հեռավորությամբ, ստորին Արածանիի ձախ կողմում։
Անվան ստուգաբանությունը
Հին Հայաստանի այս քաղաքը Ստրաբոնի մոտ կոչված է Կարթասիոկերտ, այլ հեղինակներ հիշատակում են նաև Արկաթիոկերտ անունով։ Կոչվել է նաև Եպիփանիա։
Պատմություն
Կարկաթիոկերտի հիմնադրման մասին գրավոր հիշատակություններ չկան։ Սակայն անուղղակի աղբյուրներից հայտնի է դարձել, որ այն գոյություն է ունեցել հնագույն ժամանակներից՝ մ.թ.ա. VIII—VII դարերից, և մեծ վերելք է ապրել հելլենիզմի դարաշրջանում, հատկապես՝ մ.թ.ա. II—I դդ,։ Ծոփաց թագավորության ամենահին մայրաքաղաքն էր և գտնվում էր հարավային առևտրական մեծ ճանապարհի վրա, որը բանուկ էր դեռևս մ.թ.ա. VII—VI դարերից։ Հայաստանի հելլենիստական բազմամարդ ու ծաղկած քաղաքներից էր։ Մ.թ.ա. III դարի վերջերին և II դարի սկզբներին դարձել էր ներքին, արտաքին ու տարանցիկ առևտրի և արհեստագործության խոշոր կենտրոն։ Հայ–ասորական պատերազմի ժամանակ, մ.թ.ա. 165 թ. սելևկյան Անտիոքոս 4–րդը, որ կրում էր Եպիփանես մականունը, գրավել է Կարկաթիոկերտը և վերանվանել իր մականվամբ՝ Եպիփանիա։
Կարկաթիոկերտի մասին, իբր Ծոփաց թագավորության արքայանիստ քաղաքի, առաջին վկայությունը պատկանում է Ստրաբոնին։ Հայ պատմագիրները այս քաղաքի վերաբերյալ հիշատակություններ ամենևին չունեն և դժվար է ուրվագծել նրա հետագա շրջանի պատմությունը։ Սակայն, նկատի ունենալով Հայաստանի հելլենիստական մյուս քաղաքների՝ Արմավիրի, Արտաշատի, Երվանդաշատի, Զարիշատի, Զարեհավանի և մյուսների պատմության ընթացքը, կարելի է չկասկածել, որ Կարկաթիոկերտը նույնպես նրանց նման IV—V դարերում կորցրել էր իր նախկին փառքը՝ առաջնության դափնին զիջելով նոր առաջացած ֆեոդալական քաղաքներին։ Հնարավոր է նաև, որ Կարկաթիոկերտը դրանից մի քանի հարյուր տարի առաջ էր կորցրել իր նշանակությունը, վերածվելով ֆեոդալական դղյակի։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ծոփքի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բյուզանդիայի քաղաքներ
Բարըշ Աքարսու
Բարըշ Աքարսու (Barış Akarsu; ), թուրք ռոք երաժիշտ և դերասան, ով հայտնի է դարձել 2004 թվականի հուլիսից «Akademi Türkiye» (Թուրքիայի ակադեմիա) հեռուստաշոույում հանդես գալուց հետո։ Երեք տարիների ընթացքում թողարկել է երկու ալբոմ, ինչպես նաև նկարահանվել է «Yalancı Yarim» (Սրրելի խաբեբան) հեռուստասերիալում, որը հեռարձակվել է Star TV հեռուստաալիքով ։
Գարիկ Մանուկյան
Գարիկ Գևորգի Մանուկյան, հայ նկարիչ, արվեստագիտության պրոֆեսոր (2013)։
Բարըշ Աքարսու
Վաղ տարիներ
Բարըշ Աքարսուը ծնվել և մեծացել է Ամասրա քաղաում Թուրքիայի հյուսիսային հատվածում։ Նա դարջել է ռոք երաժշտության երկրպագու և նախընտրել է Ռուհի Սույի, Ջեմա Կարաջայի և Բարշ Մանչոյի երգերը, ինչպես նաև խմբերի, ինչպիսիք են՝ «U2»-ը և «Լեդ Զեփելին»-ը։
Բարըշը և իր ընկերները հավաքել էին ափամերձ Ամասրա քաղաքում՝ զրուցելու և կիթառով երգեր երգելու համար։ Այնտեղ Բարըշը ձեռք բերեց երաժշտական գործիքներ նվագելու և երգելու հմտություններ։ Երգը կարևոր տեղ է գրավել նրա կյանքում։ Հետաքրքրվում էր նաև տեկվանդոյով, բասկետբոլով և առագաստային սպորտով (դպրոցական տարիներին հետաքրքրված է եղել Ամասրայի առագատային սպորտի (մրջին դպրոցում սովորելու տարիներին հաճախել է նաև Ամասրայի պրոֆեսիոնալ առագաստային սպորտի ակումբ)։
Գարիկ Մանուկյան
Կենսագրություն
Գարիկ Մանուկյանի աշխատանքները գտնվում են մասնավոր հավաքածուներում, ինչպես նաև մի շարք երկրների պատկերասրահների մշտական ցուցադրությունում։
Բարըշ Աքարսու
Երաժշտական գործունեություն
Նախքան երաժշտական և կինոնախագծերում հայտնի դառնալը Բարըշը աշխատել է Անթալիայի լողափնյա հանգստյան գոտում։ Այնուհետև նա տեղափոխվել է Կարադենզ Էրեգլի քաղաք, որտեղ սկսել է երգել խորտկարաններում, Տեղական հեռուստատեսությամբ և ռաիոյով, նախքան Թուրքիայի ակադեմիական հեռուստաշոուում հանդես գալը։ Շատ չանցած, շոուի իր հաղթանակից հետո, տեղափոխվել է Ստամբուլ՝ երաժշտական գործունեությունը շարունակելու համար։
2006 թվականի օգոստոսին Բարըշ Աքարսուն թողարկել է իր առաջին ալբոմը՝ «Islak Islak» վերնագրով, որին հաջոդել է երկրորդը՝ «Dusmeden Bulutlarda Kosmam Gerek» վերնագրով։ Նա իր առաջին ալբոմից ցուցադրել է «Islak Islak», «Kimdir O», «Mavi» և «Amasra» երգերի տեսահոլովակները, իսկ երկրորդ ալբոմից՝ «Vurdum En Dibe Kadar» և «Yaz Demedim» երգերի տեսահոլովակները։ Նա գրել է իր երկրորդ ալբոմի «Ben» և «Yeter Be» երգերի տեքստը և երաժշտությունը։ Մահվան պատճառով անավարտ է մնացել նրա երրորդ ալբոմը։
Դերասանական գործունեություն
Բարըշը «Yalancı Yarim» հայտնի կատակերգական սերիալու խաղացել է գլխավոր դերերից մեկը։ Այն եղել է որպես զվարճալի ամառային նախագիծ, բայց նրա հաջողությունից և երկրպագուների խնդրանքներից հետո արտադրողները շարունակեցին նկարահանել նոր դրվագներ։ Այդ շոուում Բարըշը ներկայացնում է Թարեկ անունով հարուստ երիտասարդի, ով կրթություն ստանալու նպատակով մեկնում է Իտալիա, բայց շուտով դառնում է Ռալլինգի ամենահաջողակ վարորդը։ Նրա հայրը, ով բանկի սեփականատեր էր, իմնաում է որդու մասին, որի հետևանքով Թարեկը ստիպված է լինում մնալ Թուրքիայում՝ աշխատել և վճարել ուսման ծաղսերը։
Այսպիսով, Թարեկը աշխատանքի է անցնում այլ ազգանվան տակ, որպես Նազի վարորդ։ Նազի հորը բիզնեսների համար վարկ էր հարկավոր, որը նա ցանկանում էր վերցնել այն բանկից, որի տնօրենը Թարեկի հայրն էր։
Թարեկը իր հոր հակակրանքների մասնին տեղեկություններ է տալիս Նազի հորը, որի արդյունքում նրանք (Նազի և Թարեկի հայրերը) ընկերներ են դառնում։ Որպես վարորդ, իր աշխատանքի ընթացքում, Թարեկը և Նազը սիրահարվում են իրար, սակայն նրանցից ոչ ոք չի ցանկանում առաջինը ընդունել մյուսին։
Բացի դրանից, 2005 թվականին Բարըշ Ակարսը եղել է F5-ի անդամ՝ ածիկ խմիչքը խթանելու համար։
Մահ
2007 թվականի հունիսի 29-ին Բարըշը իր երկու ընկերների հետ մասին գնացել էին Բոդրու՝ Բարշայի ծննդյան տարեդարձը նշելու։ Նրանց ավտոմոքենան բախվել է բեռնատարին այն խաչմերուկում, որը չի կառավարվում լուսացույցի օգնությամբ։ Ավտովթարի օրը մահացել են վարորդը, աղջիկը, Զեյնեպ Կոչակը, ինչպես նաև ուղևոր Նալան Կարխամանը։ Բարըշը ծանր վիճակում տեղափոխվել է հիվանդանոց։ 2007 թվականի հուլիսի 4-ին Բարըշ Ակարուսը մահացել է ավտովթարից ստացած ծանր վնասվածքների պատճառով։ Բարըշի զայրացած երկրպագուների բողոքի արդյունքում այդ խաչմերուկում, որտեղ տեղի է ունեցել ավտվթարը, տեղադրվել է լուսացույց ։
Շեդիևո (գյուղ, Նովի Սանժարիի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Շեդիևո գյուղում բնակվում էր 486 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,5 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 324 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Նովի Սանժարիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1535 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պոնտոսի հույների ցեղասպանություն
Պոնտոսի հույների ցեղասպանությունը կամ մեգալի, վերաբերվում է 20-րդ դարի սկզբներում Օսմանյան Թուրքիայի տարածքում գտնվող պատմական Պոնտոսում բնակվող հույների կոտորածներին Երիտասարդ Թուրքերի կառավարության կողմից։ 1916-1923 թթ. Պոնտոսի ցեղասպանության զոհ են դարձել ըստ տարբեր աղբյուրների 353.000 -ից մինչև 1.200.000 հույներ    ։ Սա արձանագրվել է պատմության մեջ իբրև քսաներորդ դարի երկրորդ եղեռն։
Պատմություն
Պատմական Պոնտոսը գտնվում էր Թուրքիայի կազմում և ընդգրկում Սև ծովի ափամերձ տարածքները։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին Պոնտոսի հունական բնակչությունը 700.000 մարդ էր։ Փաստորեն Պոնտոսում ապրող հույների 50 տոկոսը բնաջնջվեց թուրք բարբարոսների կողմից։
Հունաստան և Կիպրոս
Հունաստանը մայիսի 19-ը պաշտոնապես ճանաչել է Պոնտոսի հույների ցեղասպանության զոհերի հիշատակման օր։ Հունաստանի նախագահ Կոնստանտին Կարամանլիսը 1994 թ. մարտի 7–ին հաստատել է հմր 2193 օրենքը, որով սահմանվել է Հիշատակման օրը։
Կիպրոսը նույնպես այս իրադարձությունները ճանաչում է որպես ցեղասպանություն։
ԱՄՆ
Պոնտոսի հույների ցեղասպանությունը պաշտոնապես ճանաչել են ԱՄՆ-ի Նյու-Յորք, Հարավային Կարոլինա, Նյու Ջերսի, Ֆլորիդա, Մասաչուսեթս, Պենսիլվանիա և Իլինոյս նահանգները։
Շվեդիա
2010 թ.-ի մարտին Շվեդիան ընդունեց համապատասխան օրինագիծը՝ օրենքի նախագիծը։
Նախագիծը, որը շրջանառության մեջ էր դրվել դեռ 2008 թվականի աշնանը, վայելում էր ընդդիմադիր երեք կուսակցությունների՝ սոցիալ-դեմոկրատների, կանաչների ու ձախերի աջակցությունը։ Փաստաթղթում 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած իրադարձությունները բնութագրվում են որպես ցեղասպանություն, ընդ որում՝ հիշատակված են ոչ միայն հայերի, այլև Օսմանյան կայսրությունում բնակվող ազգային մյուս փոքրամասնությունների՝ ասորիների և Պոնտոսի հույների զանգվածային սպանությունները։
Հետազոտություններ
Սալոնիկ քաղաքի Արիստոտելի համալսարանի պրոֆեսոր Կոնստանտինոս Ֆոտիադիսը սպառիչ ձևով ուսումնասիրել է նշված պատմական փաստերին առնչվող փաստաթղթերը և 2004 թ. հունարեն հրատարակել 600 էջանոց մենագրություն։
Ականատեսների հիշողություններ
Սակայն այս պատմական դաժան իրադարձություններն ուսումնասիրել են ոչ միայն գիտնականները։ Ամերիկահույն Զիա Հալոն իր «Not Even My Name»(«Նույնիսկ ոչ էլ անունս») վերնագրով վեպում պատմում է իր մոր հիշողությունների մասին, որն այս պատմական իրադարձություններին ականատես է եղել։
70 տարի անց Զիա Հալոն իր մայրիկի հետ այցելում է Թուրքիա, որպեսզի գտնի մոր հայրական տունը, օջախը։
Իր հարցազրույցներից մեկում Զիա Հալոն նշում է. «Երբ մայրիկս Դիարբեքիրում հայտնվեց կարիքի և աղքատության մեջ ու միայնակ իրեն զգաց, հայերի ընտանիքը մայրիկիս օգնության հասավ և պաշտպանեց ինչպես հարազատ աղջկան»։
Հեղինակի հոդվածներից մեկը՝ «Պատմության ոգին», նույնպես նվիրված է Պոնտոսի հույների ցեղասպանության զոհերի հիշատակին։
Ահա թե ինչ է գրում Հալոն իր գրքում. «Երբ ես գրեցի «Not Even My Name» գիրքը, որոշեցի գրել այն ամենի վերաբերյալ, ինչ հիշել էր մայրիկս իր կյանքի մասին։ Ես վաղուց էի որոշել այդպես անել։ Եթե նա հիշում էր ինչ-որ բան ութսուն տարվա ընթացքում, կարևոր չէ, թե որքան աննշան կթվար այդ պահին, դա կարող էր զգալի կարևորություն ունենալ նրա ամբողջ կյանքի համար։ Ես գրանցեցի, թե ինչպես են Պոնտոսի հույները թաքնված ապրել Սև ծովի ափերին՝ Պոնտական սարերում, քսաներորդ դարի սկզբին, ինչպես են ապրել ասորիները Թուրքիայի հարավի գյուղերում, ինչպես են հայերը՝ որպես քաղաքի բնակիչներ, ապրել Դիարբեքիրում։ Եվ անշուշտ գրել եմ աքսորի՝ մահվան երկար ճանապարհի մասին։
Նա ինը տարեկան էր, երբ թուրք զինվորները եկան իրենց գյուղ՝ բարձրաձայնելու Մուստաֆա Քեմալի (Աթաթուրքի) հրամանը. «Դուք պետք է լքեք այս վայրը, պետք է վերցնեք միայն այն, ինչ կարող եք տանել։ Պատրաստ եղեք հեռանալու երեք օրից»։
Ահա թե ինչ է գրում այն տարիներին Թուրքիայում Միացյալ Նահանգների դեսպան Հենրի Մորգենթաուն.
«Հույների հանդեպ թուրքերը որդեգրել էին նույն գործելաոճը, ինչ հայերի դեպքում։ Նրանց զորակոչում էին Օսմանյան բանակ, հետո ընդգրկում աշխատանքային ջոկատներում՝ օգտագործելով Կովկասում ու ռազմական գործողությունների թատերաբեմ հանդիսացող այլ շրջաններում ճանապարհներ կառուցելու համար։ Հույն զինվորները, հայերի նման, հազարներով մահանում էին ցրտից, սովից ու զրկանքներից»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հույների ցեղասպանություն Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պատերազմական հանցագործություններ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հույներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության քաղաքականություն Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Հույն-թուրքական հարաբերություններ Կատեգորիա:Թուրքիայի անկախության պատերազմ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության ջարդեր Կատեգորիա:Մարդկության դեմ ուղղված հանցագործություններ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պատմություն Կատեգորիա:Հույն-թուրքական պատերազմ (1919-1922)
Չելթեք (Ամասիայի գավառ, այլ գյուղ)
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Դուբլիկատ
Կատեգորիա:Նոտարություն Կատեգորիա:Փաստաթղթեր
Սիտկե (գյուղ, Մյառյամաա շրջան)
Սիտկե (Sõtke), գյուղ Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 93 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Մյառյամաա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ուզուրգու
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Կատուն գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի հետ միախառնման կետը։ Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Կեդրովոե
Կեդրովոե (Кедровое), գյուղ Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Վերխնյայա Պիշմա քաղաքային օկրուգի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1942 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Վերխնյայա Պիշմա քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
Մարկ Բոսնիչ
2008 թվականին հայտարարել է կարիերայի վերսկսման մասին ։
Համառոտ կենսագրություն
16 տարեկանում Մարկը տեղափոխվել է Անգլիա, որտեղ խաղացել է «Մանչեսթեր Յունայթեդ»–ի կազմում։ Այնուհետև 8 տարեկան հասակում խաղացել է «Աստոն Վիլլայի» համար։ Երկրի հավաքականի կազմում անցկացրել է 17 մրցախաղ (1993-2000 թվականների ընթացքում)։ Հավաքականի կազմում խաղացել է Բարսելոնայում 1992 թվականի Օլիմպիական խաղերում։
2002 թվականի դեկտեմբերին Բոսնիչը կոկաին օգտագործելու պատճառով որակազրկվել է 9 ամսով ։ Դրանից հետո «Չելսի»-ին միակողմանիորեն նրա հետ խզել է պայմանագիրը ։ Ինքը՝ ֆուտբոլիստը, ասել է, որ կոկաինը իր բաժակի մեջ է լցրել գիշերային ակումբից ինչ–որ աղջիկ ։ 2003 թվականին Բոսնիչը ձերբակալվել է իր ընկերուհուն՝ Սոֆի Անդերտոնին, ծեծելու համար ։
Ձեռքբերում
Թիմային
«Աստոն Վիլա»
«Մանչեստեր Յունայթեդ»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրալիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ավստրալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Աստոն Վիլլայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Չելսիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մանչեսթեր Յունայթեդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Օլիմպիական մարզիկներ Ավստրալիայից
Ֆրանսուա Միտտերան
Ֆրանսուա Մորիս Ադրիան Մարի Միտերան (François Maurice Adrien Marie Mitterrand, ), ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ, սոցիալիստական շարժման առաջնորդներից մեկը, 1981 թվականից մինչև 1995 թվականը Ֆրանսիայի նախագահ։ Նրա 14-ամյա նախագահությունը (երկժամկետ յոթ տարի) - ամենատևականն է Ֆրանսիայի պատմության մեջ։ Նախագահական ժամկետի սկզբում Միտերանը ցրում էր խորհրդարանը և հայտարարում էր վաղաժամկետ ընտրություններ, որպեսզի առաջին հինգ տարվա նախագահական ընտրություններում ունենա խորհրդարանական մեծամասնություն և դրանից հետո երկու անգամն էլ նրա կուսակցությունը պարտվեց հաջորդ ընտրություններում, որի պատճառով նախագահական վերջին երկու ժամկետներում Միտերանը ստիպված էր հաշտվել պահպանողական վարչապետների հետ։ == Միտերանը 20-րդ դարի Ֆրանսիայի ամենածեր նախագահն էր (78 տարեկան, 7 ամսական էր, երբ լքեց նախագահական պաշտոնը) և բոլոր նախագահներից ամենաքիչն ապրեց պաշտոնից հեռանալուց հետո (236 օր)։ Մահից քիչ առաջ, 1995 թվականի մայիսին Միտերանը ժամանեց Մոսկվա Հայրենական Մեծ պատերազմում ԽՍՀՄ հաղթանակի 50-ամյակը նշելու համար։
Կենսագրություն
Ֆրանսուա Միտերանը ծնվել է 1916 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Ժարնակ քաղաքում (Շարանտ դեպարտամենտ)։ Նրա հայրը սկզբում երկաթուղային ընկերության գործակալ էր, իսկ հետո զբաղվում էր քացախի արտադրությամբ։ Ֆրանսուան ուներ 3 եղբայր և 4 քույր։
Երիտասարդ տարիներին Միտերանը հետամուտ էր պահպանողական հայացքների և ջերմեռանդ կաթոլիկ էր։ Անգուլեմի Սուրբ Պողոսի քոլեջում սովորելու տարիներին Միտերանը միացավ «Կաթոլիկական ազդեցության»-ը, միաժամանակ պահպանեց կապերը Մարկ Սանիեի «Սիոն» ձախ կաթոլիների շարժման և «Ազգային կամավորականներ»-ի ուլտրաաջերի հետ։
Ստացել է իրավաբանական կրթություն։ Կռվել է Երկրորդ աշխարհամարտի ժամանակ, 1940 թվականին վիրավորվել և գերի է ընկել։ Նա փախուստի երկու փորձ է արել, որոնցից երկրորդը՝ 1941 թվականին, ավարտվել է հաջողությամբ։ Մասնակցել է ֆրանսիական դիմադրությանը։ Զուգահեռաբար մտել է վիշիական ռեժիմի ղեկավարության մեջ՝ զբաղվելով ռազմագերիների ճակատագրով և անգամ ստացել է «Ֆրանցիսկի շքանշան»` Վիշի ռեժիմի պետական մրցանակ։
1944 թվականին նրա կինը դարձավ Դանիել Միտերանը, որը տարբերվում էր հաստատուն ձախակողմյան հայացքներով։
Պատերազմից հետո Միտերանը շուտով վերադարձավ քաղաքականություն։ Նա մտավ «Դիմադրության սոցիալիստական և դեմոկրատական միության» ցենտրիստական խմբի մեջ, որը գտնվում էր դե-ֆակտո «Ձախ հանրապետականների միության» աջցենտրիստական ընտրական դաշնության մեջ։ 1946 թվականին ընտրվել է Նեվր դեպարտամենտի պատգամավոր և 1947 թվականին մտավ նախարարների խորհուրդ։ Հետագայում Չորրորդ հանրապետության տարիներին նա զբաղեցնում էր տարբեր պաշտոններ, այդ թվում՝ նախկին ճակատային զինվորների հարցերով նախարարի, անդրծովյան տարածքների հարցերով նախարարի, Եվրոպական Խորհուրդի հարցերի նախարարի, ներքին գործերի և արդարադատության նախարարի՝ ընդամենը 11 տարբեր պաշտոններ։
Դե Գոլի կողմից հինգերորդ հանրապետության հռչակումից հետո Միտերանը ելույթ ունեցավ 1958 թվականի Սահմանադրության և նոր ռեժիմի նախագահի անձնական իշխանության քննադատությամբ։ 1958 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում նրա թեկնածությունը պաշտպանեցին կոմունիստները, բայց ոչ «Ֆրանսիական ինտերնացիոնալ բանվորական սեկցիան» (ֆրանս. Section Française de l'Internationale Ouvrière — SFIO)։ Միացյալ սոցիալիստական կուսակցության մեջ նրան չընդունեցին։ 1965 թվականին հիմնեց դեմոկրատական և սոցիալիստական ձախ ուժերի ֆեդերացիան։
Չնայած բոլոր ձախակողմյան ուժերի կողմից աջակցությանը Ռադիկալ-սոցիալիստներից մինչև ֆրանսիական կոմունիստական կուսակցություն, նա 1965 թվականին նախագահական ընտրությունների երկրորդ փուլում պարտվեց 1965 թվականին (44,8% ձայներ) և 1974 թվականին (49,2% ձայներ)՝ զիջելով իր տեղը համապատասխանաբար դը Գոլին և Ժիսկար դ'Էստենին։
1971 թվականից մինչև 1981 թվականը գլխավորեց Սոցիալիստական կուսակցությունը որպես առաջին քարտուղար։ Այդ ժամանակամիջոցում սոցիալիստներին առաջին անգամ հաջողվեց Երկրորդ աշխարհարամարտից հետո երկրորդ պլան մղել ձախ թևի հզոր կոմունիստական կուսակցությանը։
Հաղթել է նախագահական երկրորդ ընտրություններում՝ 1981 թվականին (51,75% ձայներ) և 1988 թվականին (54% ձայներ)՝ առաջ անցնելով համապատասխանաբար Ժիսկար դ'Էստենին և Շիրակին։ Միտերանի հաղթանակն ամրապնդվեց սոցիալիստների կողմից Ազգային ժողովի արտահերթ ընտրություններում, որը կայացել էր 1981 թվականի հունիսին։ Միտերանի օրոք Պիեռ Մորուայի սոցիալիստական առաջին կառավարության կազմավորումը կոմունիստ-նախարարների մասնակցությամբ փորձեց իրագործել մասշտաբային ձախակողմյա ծրագիր, իրականացնելով ազգայնացում, պետական իշխանության ապակենտրոնացում, աշխատանքային շաբաթի կրճատում, թոշակային տարիքի իջեցում, մահապատժի վերացում և ԶԼՄ-ների ազատականացում։ Սակայն կապիտալի հոսքի պատճառով Մորուային 1984 թվականին փոխարինած վարչապետ Լորան Ֆաբիուսը կանգնեցրեց ձախակողմյա (ըստ էության) բարեփոխումները, անցավ «կոշտ խնայողության» ռեժիմին։
1986 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում հաղթանակ տարավ աջակողմյա ընդդիմությունը, և Միտերանը ստիպված էր վարչապետ նշանակել Ժակ Շիրակին, որը նշանակում էր Ֆրանսիայի պատմության մեջ առաջին ` «համագոյակցության» ժամանակաշրջանը՝ «ձախակողմյան» նախագահն աշխատում է «աջակողմյան» վարչապետի հետ։