cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հեռուստատեսությունն Իսպանիայում
Մինչև 2010թվականին մարտի 31-ը ընդհանուր ձայնագրության մասին ընդհանուր օրենքի ուժի մեջ մտնելը Իսպանիայի հեռուստաընկերությունը համարվում էր ազգային կարևորագույն հանրային ծառայություններից մեկը, և այն կառավարվում էր պետության կողմից (ուղղակիորեն և անուղղակիորեն `վարչական զիջումների միջոցով)։ 2010 թվականին այն իրավիճակը փոխվեց, որոնք ազատականացրեցին ռադիոհաղորդումների եւ հեռուստատեսության հեռարձակման ծառայությունը, դարձնելով այն ընդհանուր շահի ծառայություն, որը տրամադրվում է անհատների կողմից որոշակի սահմանափակումներով ազատ մրցակցության եղանակով  ։
Իսպանիայում հեռուստատեսության ծնունդը
Հեռուստատեսությունը Իսպանիայում հայտնվել է 1956 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, երբ եթեր հեռարձակվեց Իսպանիայի առաջին հեռուստաալիքը՝ «Televisión Española» (այժմ՝«La 1» )։ Այն կարող էին դիտել միայն Մադրիդի և նրա հարակից բնակավայրերի տարածքում և սահմանափակակ քանակությամբ հեռուստացույցներով (շուրջ 300)։ Հեռարձակումը օրական երեք ժամ էր։
1959 թվականի փետրվարի 15-ին «Ռեալ Մադրիդ» և «Բարսելոնա» խաղի ժամանակ սկսվեց Բարսելոնայում «Televisión Española»-ի հեռարձակումը, իսկ 1960-ական թվականներից սկսած հեռուստաալիքը սկսեց հեռարձակումը Իսպանիայի այլ պրովինցիաներում ։
1960-ականների սկզբներին հեռուստացույցտներ կային միայն 50000 ընտանիքներում։ Այդ իսկ պատժառով, 1962 թվականին թույլատրվեց հեռուստացույցները ապառիկ կերպով վաճառել, կիրառվեցին մի շարք այլ նախաձեռնություններ ավելի շատ հեռուստացույցներ վաճառելու նպատակով։ Վաճառքը այնքան արագ էր տեղի ունենում, որ 1964 թվականին արդեն վաճառվել էր մեկ միլիոն հեռուստացույց, իսկ 1970 թվականին չորս անգամ շատ ։
1970 թվականին արդեն երկու հեռուստաալիքներն էլ գունավոր էին։ Սև ու սպիտակ հեռուստացույցները տարածված էին, այդ պատճառով գունավոր հեռուստացույցների տարածքը որոշ ժամանակ տևեց։
1989 թվականին առաջին երեք մասնավոր հեռուստաընկերությունները `Antena 3, Canal + և Gestevisión Telecinco Telecinco- ին պատկանող հեռուստաընկերությունները ստացան լիցենզիա ։ 2005 թվականին Canal+  հաճախականությունը փոխանցվեց  Cuatro-ին։ 2006 թվականի մարտի 27-ին Antenna 3-ի ստեղծողները ստեղծեցին  LaSexta ալիքը"
Հեռարձակման տեսակները
Իսպանիայում կա հեռարձակման 4 տեսակ՝ եթերային, մալուխային, արբայնակային և IPTV։ Մալուխային հեռուստատեսության ամենամեծ օպերատորներն են Movistar+, Euskaltel, Telecable:
Հանրային հեռարձակման կազմակերպություններ
ԶԼՄ-ների օրենքների կատարման նկատմամբ վերահսկողության իրականացումը իրականացվում է Կատալոնիայի լսողական միության խորհրդի (Consejo del Audiovisual de Cataluña), Վալենսիայի Համայնքի լսողական համայնքի (Consejo Audiovisual de la Comunidad Valenciana) և Անդուլազիայի լսողական համայնքի կողմից (Consejo Audiovisual de Andalucía).
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հեռուստատեսություն ըստ երկրի Կատեգորիա:Իսպանիայի մամուլ
Քան ակադեմիա
Քան ակադեմիա (Khan Academy), հասարակական կրթական կազմակերպություն, որն ստեղծվել է 2006 թվականին Սալման Քանի կողմից՝ մատուցելով «Ազատ, համաշխարհային ուսուցում բոլորի համար, ամենուր» ։ Կազմակերպությունը ՅուԹյուբ ֆորմատով թողարկում է փոքր վիդեո-դասընթացներ, ինչպես նաև ուսուցիչների համար տրամադրում է պրակտիկ վարժություններ և այլ կրթական գործիքներ անվճար։
Պատմություն
Կազմակերպության հիմնադիր Սալման Քանը մեծացել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Լուիզիանա նահանգի Նյու Օռլեան քաղաքում։ Հայրը Բանգլադեշից էր, մայրը՝ Կալկաթայից ։ Մասաչուսեթսի Տեխնոլոգիաների համալսարանում ստանալով մաթեմատիկոսի, էլեկտրոնային և համակարգչային ինժեների որակավորում, նա ընդունվել է Հարվարդի բիզնես դպրոց։
2004 թվականին Քանը իր զարմուհի Նադյային սովորեցնում էր դասերը, երբ նա կատարում էր իր մաթեմատիկայի վարժությունը Yahoo!-ի արագ հաղորդակցման պատուհանի միջոցով։ Երբ Խանի մյուս զարմիկներն էլ ունեցան նման օգնության կարիք, նա որոշեց, որ ավելի արդյունավետ կլինի, եթե ինքը ստեղծի ուսուցման ձեռնարկ ՅուԹյուբով ։ 2009 թվականին թողնելով Connective Capital Management-ում վերլուծողի իր պաշտոնը, նա կենտրոնացավ ձեռնարկներ ստեղծելու վրա, որոնք թողարկում էր «Քան ակադեմիա» անվամբ ։
Ծրագիրը ֆինանսավորվում է նվիրատվություններով։ Քան ակադեմիան 501(c)(3) շահույթ չհետապնդող կազմակերպություն է, որին աջակցում են Bill & Melinda Gates հիմնադրամը, Անա և Ջոն Դոերները, Բրազիլիայում հիմնված Լեման հիմնադրամը և Google-ը։ 2010 թվականին Google հայտարարել է, որ Քան ակադեմիային կտրամադրի 2 միլիոն դոլար՝ ավելի շատ դասընթացներ ստեղծելու և հիմնական գրադարանը ավելի կիրառելի լեզուներով թարգմանելու համար, որպես իր Նախագիծ 10100մաս ։
2012 թվականին Google-ի առաջին աշխատակից Կրեյգ Սիլվերստեյնը հեռացավ Գուգլից և միացավ Քան ակադեմիայի թիմին ։ 2013 թվականին Մեքսիկայում հիմնված Carlos Slim հիմնադրամը նվիրատվություն կատարեց Խան ակադմեիային՝ իսպանալեզու տեսանյութերը ընդլայնելու համար ։
Սկզբում Քան ակադեմիան տեսնյութեր էր տրամադրում հիմնականում մաթեմատիկայի բնագավառում։ Հետո նվիրատվությունների շնորհիվ ֆակուլտետներն ընդլայնվեցին՝ պատմություն, առողջապահություն, բժշկագիտություն, ֆինանսներ, ֆիզիկա, քիմիա, կենսաբանություն, աստղագիտություն, արվեստի պատմություն, տնտեսագիտություն, երաժշտություն, համակարգչայն ծրագրեր և համակարգչայինգիտություններI ։ Կազմակերպությունն ունի բովանդակություն ստեղծող մասնագետների ցանց ։
Քան ակադեմիայի ռեսուրսները թարգմանվումեն տարբեր լեզուներով։ Այն սկսվել է իսպաներենով 2013 թվականի սեպտեմբերին, այնուհետև պորտուգալերեն , ֆրանսերեն , թուրքերեն ։ Կամավորներն ու գործընկերներն աջակցում են մի շարք լեզուներում՝ ներառյալ ինդոնեզերեն, գերմաներեն, իսպաներեն, չեխերեն, ֆրանսերեն, իտալերեն, սվահիլի, նորվեգերեն, լեհերեն, բուլղարերեն, ուկրաիներեն, ուրդու, արաբերեն, պարսկերեն, բենգալերեն, հինդի, մայալամերեն, չինարեն։
Քան ակադեմիայի կայքը թարգմանվում է 23 լեզուներով, տեսանյութերը՝ 65 ։
Տեխնիկական ֆորմատ
Քան ակադեմիան սկսեց Քան հեռավար ուսուցումը զարմիկների հետ՝ օգտագործելով Yahoo! -ի պատկերներ։ Հենվելով ուսուցման վերաբերյալ արձագանքների վրա՝ Սալմանի մյուս զարմիկները նույնպես սկսեցին օգտվել ինտերակտիվ հեռավար ուսուցումից։ Ուսուցումն ավելի արդյունավետ լազմակերպելու համար Քանը սկսեց ստեղծել YouTube տեսահոլովակ-ձեռնարկներ ։
Բոլոր տեսանյութերը հասանելի են Քան ակադեմիայի կայքում, որտեղ առկա են նաև այլ առանձնահատկություններ առաջընթացի, պրատիկ վարժությունների, հանրային դպրոցներում ուսուցիչների համար կիրառվելիք տարբեր գործիքների մասին։ Կայք կարելի է մուտք գործել Google կամ Ֆեյսբուք հաշիվներով, եթե չեք ուզում ստեղծել Քան ակադեմիայի հաշիվ։ Նյութերը հասանելի են նաև Խան ակադեմիայի կողմից ստեղծված հեռախոսային ծրագրերով, որոնք անվճար կարելի է ներբեռնել App Store և Windows Store-ում։
Տեսահոլովակում էլեկտրոնային գրատախտակի վրա քայլ առ քայլ ցուցադրվում են խզբզոցներն ու սխեմաները ։ Շահույթ չհետապնդող խմբերը տարածել են տեսահոլովակների օֆլայն տարբերակները Ասիայի, Լատինական Ամերիկայի և Աֆրիկայի գյուղական վայրերում ։
Քան ակադեմիան ապահովում է տեսա-վարժությունների համակարգ, որը խնդիրներն ստեղծում է ըստ ուսանողի հմտության ։ Քանը հավատում է, որ ակադեմիան ներկայացնում է ավանդական դասարանին քննելու ծրագրային հնարավորություններ՝ օգտագործելով ծրագրային հարցաշարեր, հանձնարարականներ, կարևորելով նաև ուսոնողների մարտահրավերները՝ խրախուսելով նրանց ։ Ձեռնարկներն օգտակար են, քանզի, ի թիվս այլ գործոնների, դրանք կարող են ուսանողների կողմից ընդմիջվել, մինչդեռ լսարանային դասախոսությունները չեն կարող ։
Մեթոդոլոգիա
Քան ակադեմիային քննադատեցին, քանի որ Սալման Քանը չունի մանկավարժական կրթություն ։ Որոշ տեսանյութերում արծարծված հարցեր նույնպես հարցականի տակ էին ։ Այս քննադատություններին ի պատասխան կազմակերպությունը ուղղեց տեսանյութերում տեղ գտած սխալները, ընդլայնեց ֆակուլտետները և ստեղծեց բովանդակություն գրող մասնագետների ցանց ։
Ծառայություններ և տեսլական
Քան ակադեմիայի հիմնական բաղադրիչներն են ՝
Ճանաչում
Քան ակադեմիան ճանաչում է ձեռք բերել ինչպես ազգային, այնպես էլ միջազգային հարթակներում։
Գավառի գավառակ
Գավառ, գավառակ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Հեքյարիի գավառում։ Գտնվում էր Մեծ Զաբ գետի վտակ Գավառ-սուի (Նեհի-չայ) հովտում։ Վարչական կենտրոնը Գավառ գյուղաքաղաքն է։
Քան ակադեմիա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հասարակական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Կրթական կազմակերպություններ
Գավառի գավառակ
Աշխարհագրություն
Գավառակը տարածվում էր Վանա լճից հարավ-արևելք և սահմանակից էր հյուսիսից՝ Աղբակի գավառակին, արևելքից՝ Ուրմիային, արևմուտքից՝ Ջուլամերկի գավառակին։
Գավառն իր տարածքով մոտավորապես համապաստխանում է Որսիրանք և Փոքր Աղբակ գավառներին։
Բնակչություն
XIX դարի վերջին ուներ 26200 բնակիչ, որից 2000-ը՝ հայեր։ Բնակչության մեծամասնությունը ասորիներ և քրդեր էին։
Վարչական բաժանում
XIX դարի վերջին բաղկացած էր 5 գյուղախմբից, որոնք բոլորը միասին ունեին 260 գյուղ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գավառներ
Մոնֆալկոնե
Մոնֆալկոնե  (Monfalcone), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզում՝ Գորիցիա գավառում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ֆրենուա Անդենվիլ
Ֆրենուա Անդենվիլ (Fresnoy-Andainville), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում :
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 87 մարդ, բնակչության խտությունը` 21.97 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.96 կմ² տարածք:
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 125 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 37 կմ արևմուտք:
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 61 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 46-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 15: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,4 %: 46 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 39 անձ (24 տղամարդ և 15 կին): Գործազուրկ են եղել 7 անձ (4 տղամարդ և 3 կին): 15 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 11-ը` թոշակառուներ, իսկ 3-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ահմադ իբն Հանբալ
Ահմադ իբն Հանբալ ( 780 / 164 հիջրա – 855 / 241 հիջրա) ամբողջական անուն՝ أبو عبد الله أحمد بن محمد بن حنبل الشيباني الذهلي, Աբու 'Աբդալլահ Ահմադ իբն Մուհամմադ իբն Հանբալ ալ-Շայբանի ալ-Զահիլի, արաբ մուսուլման իրավագետ և աստվածաբան, սուննի իսլամի չորս իրավագիտական դպրոցներից մեկի՝ հանբալիականության հիմնադիր։
Կենսագրություն
Ահմադ իբն Հանբալ Աբու Աբդալլահը (780-855) հանբալիների դոգմատիկ-իրավական դպրոցի և կրոնաքաղաքական շարժման հիմնադիրն է։ Ծնվել է Բաղդադում, ուր նրա ընտանիքը տեղափոխվել էր Խորասանից՝ որդու ծննդից ոչ շատ առաջ։ 15 տարեկանից մինչև 816 թվականը Ահմադը ուսումնասիրում էր հադիսները (الحديث) և ֆիկհը (الفقه), այցելել էր մուսուլմանական աստվածաբանության գլխավոր կենտրոնները, հանդիպել էր իր ժամանակի գրեթե բոլոր առաջատար ուլեմների՝ այդ թվում Աբու Յուսուֆի և ալ-Շաֆի'իի հետ։
Նրան հաջողվել էր կապեր հաստատել Հիջազի, Սիրիայի և Իրաքի ավանդապաշտների տարիքավոր սերնդի առավել ազդեցիկ ներկայացուցիչների՝ Վակի իբն ալ-Ջարրահ, Յազիդ իբն Հարուն, Յահյա իբն Մա'ինի և ուրիշների հետ։ Խորը գիտելիքների և բարեպաշտ ապրելակերպի շնորհիվ նա աստիճանաբար հեղինակություն է ձեռք բերում։ Ահմադ իբն Հանբալի գործունեության գագաթնակետը համընկավ մութազիլիական քալամի դեմ ավանդական աստվածաբանության պայքարի ակտիվացման շրջանին։ Խալիֆա ալ-Մամունի կողմից սահմանված «փորձության» (مهنة) առաջին իսկ տարում, որը ցանկանում էր հասարակությանը պարտադրել մի շարք մութազալիական դոգմաներ (առաջին հերթին Ղուրանի՝ ստեղծված լինելու մասին դոգման), Ահմադն հայտնվեց փորձության ենթարկվողների հատուկ խմբում։ Երկու տարի՝ (833-834) թվականներին, նրան պահում էին բանտում։
Խալիֆաներ ալ-Մամունն ու ալ-Մութասիմն անձնական հետաքրքրվածություն դրսևորեցին նրա հարցում։ Ալ-Մութասիմի հրամանով նա ենթարկվեց խարազանման, սակայն հետո ժողովրդական դժգոհություններից խուսափելու համար ազատ արձակվեց՝ Բաղդադում ապրելու թույլտվությամբ։ Ահմադ իբն Հանբալն առաջին աստվածաբանն էր, որ երկու խալիֆների դեմ դուրս գալով՝ հրաժարվեց ընդունել Ղուրանի ստեղծված լինելու գաղափարը։ Եվ թեև նրանից հետո ևս մի քանի հայտնի աստվածաբաններ կարողացան դիմանալ փորձությյուններին, ավանդույթը սուննիական ավանդականության հաղթանակը կապում է Ահմադ իբն Հանբալի անվան հետ։ Ահմադի՝ որպես «նորարարություններից իսլամի փրկչի» մեծ հեղինակությունը նպաստեց բաղդադյան ավանդապաշտների առավել վճռական մասի՝ նրա շուրջ համախմբմանը։
Գործունեություն
Ծերունազարդ Ահմադ իբն Հանբալը նրանց կողմից ճանաչվեց նոր կրոնա-քաղաքական շարժման գաղափարական առաջնորդ և շարժումը կոչվեց նրա անունով։ Կյանքի վերջին տարիներին նրա ազդեցությունն այնքան նշանակալի դարձավ, որ խալիֆ ալ-Մութավաքիլը, որը վերականգնել էր տրադիցիոնալիզմի դիրքերը, բավականին ջանքեր ներդրեց, որպեսզի ստանա նրա աջակցությունը։ Ձևականորեն մերժելով խալիֆի ընկերությունը՝ Ահմադը համագործակցում էր նրա հետ մութազիլիականների դեմ պայքարում։ Խալիֆի խնդրանքով նա կազմեց Բաղդադի և Բասրայի առավել ակտիվ մութազալիականների ցուցակը՝ մութազալիականների և քալամի այլ հետևորդների դեմ ուղիղ ելույթներ նախաձեռնելով։ Ահմադ իբն Հանբալը մահացավ Բաղդադում՝ իր հետևից թողնելով աշակերտների և հետևորդների մի մեծ խումբ։
Ահմադ իբն Հանբալը տրադիցիոնալիստական ուսմունքի գլխավոր համակարգողներից մեկն է։ Մերժելով հավատքի դոգմաների ռացիոնալիստական բացատրությունների հնարավորությունը՝ Ահմադն իր ամբողջ ուշադրությունը սևեռեց «այս կյանքի» խնդիրների լուծմանը։ Նա ակտիվորեն մշակում էր «կրոնական պրակտիցիզմի փիլիսոփայություն», որի հիմքում ընկած էր հասարակության կյանքի ճիշտ կազմակերպման ձգտումը։ IX դարի 20-40-ական թվականների ճգնաժամի արդյունքում հասարակությունում ձևավորված կրոնա-քաղաքական իրավիճակը գնահատելով՝ Ահմադն եկավ այն եզրահանգմանը, որ անհրաժեշտ է վերադառնալ այն կարգուկանոնին, որը տիրում էր, իր կարծիքով, «իսլամի ոսկեդարում»` Մուհամմադի և նրա հետևորդների առաջին սերունդների ժամանակ։
Ահմադ իբն Հանբալը կարծում էր, որ Ալլահին խոսքով, գործով և մտքերով ծառայելու ճանապարհին մուսուլմանական առաքինության բարձրագույն աստիճանը «հավատն» է (الإيمان՝ իման)։ Աստվածաբանի ստեղծագործություններում հատուկ ուշադրություն է հատկացված «նորարարությունների ծայրահեղ կոնցեպցիաների» (بداع՝ բիդա') մշակմանը, որի համաձայն այն բոլոր նորարարությունները հավատքում և կյանքում, որոնք հիմնավորում չունեն Ղուրանում և հադիսներում և հաստատված չեն մուսուլմանական հեղինակությունների առաջին երեք սերունդների «միասնական կարծիքով» (الإجماع՝ իջմա'), պետք է դատապարտվեն։ Ահմադի քաղաքական հայացքներն առանձնանում էին պրագմատիզմով։ Մի կողմից նա ճանաչում էր կուրեյշցիների ցանկացած ներկայացուցչի խալիֆա լինելու իրավունքը, մյուս կողմից՝ հնարավոր էր համարում «մարդկանց մեջ հավատի նկատմամբ կասկածներ առաջացնող» խալիֆայի պաշտոնազրկումը։ Նա ճանաչում էր կրոնաքաղաքական պայքարի, «խռովությունների» (فطنة՝ ֆիտնա) թույլատրելի լինելը, կոչ էր անում խռովությունների մեջ մտնելու դեպքում մինչև վերջ պնդել սեփական կարծիքը։ Ահմադը նշում էր, որ աստվածաբանները պետք է ազդեցություն ունենան կառավարչի վրա։
Ահմադ իբն Հանբալի պահպանված ստեղծագործությունների մեջ առավել նշանավոր են «Մուսնադը» (المسند)՝ ավելի քան 30 հազար հադիս և 6 'ակիդ պարունակող հավաքածու, «Աղոթքի գիրքը» (كتاب الصلاة՝ քիթաբ աս-սալաթ)՝ նվիրված աղոթքի կանոններին և հասարակությունում աստվածաբանների դերին, «Պատասխաններ տարբեր հայացքներին ու հերետիսկոսություններին» (كتاب الرد على الجهمية والزنادقه՝ քիթաբ առ-ռադդ 'ալա-լ ջահմիյա ուա-զ-զանադիկա)՝ բանավիճական ստեղծագործություն, որում Ահմադ իբն Հանբալը մանրամասն շարադրել է աստվածային ատրիբուտների մասին ավանդական պատկերացումները։
Բառե (Շարանտի գավառ)
Բառե (Barret), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 898 մարդ, բնակչության խտությունը` 40.14 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 22.37 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 430 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 130 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 34 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 610 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 456-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 154։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,8 %։ 456 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 426 անձ (223 տղամարդ և 203 կին)։ Գործազուրկ են եղել 30 անձ (12 տղամարդ և 18 կին)։ 154 անաշխատունակներից 27-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 97-ը` թոշակառուներ, իսկ 30-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ոսկե տանագրա
Ոսկե տանագրա ՝ Կենդանիների թագավորության, Քորդավորների տիպի, Թռչունների դասի, Ճնճղուկանմանների կարգի տանագրա ճնճղուկ։ Տարածված են արևադարձային և մերձարևադարձային խոնավ անտառներում։ Համարվում են Լատինական Ամերիկա աշխարհամասի էնդեմիկ կենդանատեսակ։ Ապրում են Բոլիվիա, Կոլումբիա, Էկվադոր, Պերու և Վենեսուելա պետությունների տարածքում ։ Գրանցված են կենդանիների միջազգային Կարմիր գրքում ։
Նկարագրություն
Ոսկե տանագրա թռչնի մարմնի երկարությունը հասնում է մինչև 13 սմ-ի, իսկ քաշը հասնում է մինչև 22 գրամի։ Փետուրների մեջ գերակշռում են սև և դեղին գույները։ Այտերը և պոչը ունի սև գունավորում, իսկ կնճռոտ թևերի եզրերը ունեն մուգ կանաչ գույն։ Չափահաս թռչունների կտուցը ունի մուգ շագանակագույն կամ սև գույն։ Ոտքերի մասը սև է, մոխրագույն կամ կապտավուն գույնի։ Սեռական դիմորֆիզմը լավ արտահայտված չէ, և էգերը շատ նման են արուներին։ Երիտասարդ թռչունների փետուրները մոխրագույն են։ Ոտքերը և չանչերը մոխրագույն են։
Տեսակներ
Հայտնի են այս տեսակի թռչունների 9 տեսակ.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քորդավորներ Կատեգորիա:Թռչուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ճնճղուկանմաններ
Կոնսելվե
Կոնսելվե (Conselve), քաղաք Իտալիայում` Վենետո մարզի Պադովա գավառում ։ Սահմանակից է Առե, Բանիոլի դի Սոպրա, Կարտուրա, Սան Պիետրո Վիմինարիո, Տեռասա Պադովանա, Տրիբանո համայնքներին ։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Լավրենտին, տոնը նշվում է օգոստոսի 10-ին, և սուրբ Ագոստինոն՝ տոնը նշվում է ամեն տարի օգոստոսի 20-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բարբադորի բեմ
«Բարբադորի բեմ» (Pala Barbadori) կամ «Աստվածամայրը նորածնի, հրեշտակների, Սուրբ Ֆրիդիանի և Սուրբ Ավգուստինի հետ» (Madonna col Bambino, angeli, san Frediano e sant'Agostino), իտալիացի նկարիչ Ֆրա Ֆիլիպպո Լիպպիի նկարը, նկարվել է 1438 թվականին, 208×244 սմ չափի կտավի վրա տեմպերա է։ Ներկայումս այն պահվում է Լուվրում։ Պրեդելլան երեք մասից բաղկացած 40×235 սմ չափի կտավի վրա նկարված տեմպերա է, պահվում է Ֆլորենցիայի Ուֆֆիցի ութերորդ պատկերասրահում։
Պատմություն
Ֆլորենցիայի բնակիչ գվելֆ Հերարդո դի Բարտոլոմեո Բարբարոդին, 1429 թվականին կյանքից հեռանալով առանց ժառանգների, իր կտակակատարներին՝ Օրսանմիքելեի կապիտաններին, կտակում է իր կարողություններով «Սուրբ Հոգու» բազիլիկում կառուցել կապելլա՝ ի պատիվ Սուրբ Ֆրիդիանի։ Կապելլան կառուցված էր տաճարի հին խորանում։ 1433 թվականի հուլիսի յոթին որոշում կայացվեց տաճարում տեղադրել սրբապատկեր, որը նկարել է Ֆիլլիպո Լիպպին մոտավորապես 1437 թվականին ։ Սրբապատկերը գտնվում էր «Սուրբ Հոգու» բազիլիկում, մինչև 1810 թվականին Նապոլեոն Բոնապարտի զորքի ներխուժումը Տոսկանա, որից հետո այն մասնատվում և տեղափոխվում է Փարիզ։ 1815 թվականին նկարը վերականգնվել է, բայց տեղափոխության դժվարությունները հաշվի առնելով՝ սեփականատերերին չի վերադարձվել։ 1819 թվականին միայն պրեդելլան է վերադարձվել Ֆլորենցիա ։
Ստեղծագործություն և նկարի կերպարներ
Կտավը վերևի մասում բաժանված է երեք կամարների և սյուների՝ ակնարկելով տրիպտիխի (եռածալիկ նկար) ավանդական ձևը։ Ֆիլլիպո Լիպպին փոխեց Մաեստա պատկերագրությունը (Աստվածամայրը նորածնի հետ գահի վրա)՝ պատկերելով Աստվածամորը սրբապատկերի կենտրոնում կանգնած։ Աստվածամոր դիմաց ծնկի իջած աղոթելիս կանգնած են՝ ձախ մասում՝ սուրբ Ավգուստինը՝ կանաչ շուրջառով, սև թիկնոցով, աջ մասում՝ սուրբ Ֆրիդիանը՝ կամիր շուրջառով։ Նրանք իրենց ձեռքին ունեն եպիսկոպոսական գավազաններ։ Ենթադրվում է, որ աջ մասում՝ ճաղաշարքի ետևում թաքնված երիտասարդ վանականը ինքնանկար է։ Նկարչի կատարած մեկ այլ փոփոխություն էր նկարի աջ մասում պատուհանից երևացող լանդշաֆտը՝ ընդունված ոսկեգույն ֆոնի փոխարեն։
Ի սկզբանե սրբապատկերն ունեցել է պրեդելլա։ Այն բաղկացած էր երեք վահանակից, որոնց մեջտեղում պատկերված է հրեշտակ՝ Աստվածամորը իր մահվան մասին հաղորդելիս։ Ձախ մասում պատկերված է Սուրբ Ֆրիդիանի հրաշքը, որը քաղաքը փրկեց ջրհեղեղից՝ փոխելով Սերկիո գետի հոսանքը, և աջ մասում պատկերված է Սուրբ հոգու հայտնությունը սուրբ Ավգուստինին։ Որոշ պատկերագրական նորամուծություններ հավանաբար առաջարկվել են «Սուրբ Հոգի» վանքի ավգուստինացիների կողմից, որպեսզի ավանդույթը համաձայեցվի իրենց աստվածաբանական ուսմունքի հետ։ Որոշ քննադատներ կարծում են, որ պրեդելլայում նկատվում է Ֆրանչեսկո դի Ստեֆանոյի վրձինը՝ Պեզելլինո մականունով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարիամ Աստվածածինը գեղանկարչության մեջ Կատեգորիա:Լուվրի նկարներ
Օլգա Տիմոֆեևա
Օլգա Տիմոֆեևա (О́льга Ви́кторовна Тимофе́ева, ), ռուս քաղաքական գործիչ, լրագրող։ 2017 թվականի հոկտեմբերի 9-ից Ռուսաստանի Դաշնության Դաշնային ժողովի Պետական դումայի նախագահի տեղակալ ։
Պետական դումայի VI և VII գումարման պատգամավոր։ «Համառուսական ժողովրդական ճակատ» հասարակական շարժման կենտրոնական շտաբի անդամ ։
Լրագրողական գործունեություն
1996 թվականից աշխատել է Ստավրոպոլի ATV հեռուստաալիքում, ապա աշխատել է «РЕН ТВ-Ставрополь»-ում (հեռուստաալիքը փակվել է 2015 թվականի նոյեմբերի 1-ին։
18 տարեկանից անցել է մասնագիտական բոլոր փուլերը՝ հեռուստալրագրող, խմբագիր, պրոդյուսեր, նախագծի հաղորդավար։ Լրացուցիչ մասնագիտական կրթություն է ստացել «Ինտերնյուզ » լրագրողական դպրոցում։
2007 թվականից Օլգա Տիմոֆեևան դարձել է «ՏԷՖԻ-ռեգիոն» հեռուստատեսային մրցույթի դափնեկիր «Լավագույն ինտերվուեր» անվանակարգում։ Ռուսաստանի լրագրողների միության անդամ։
2010 թվականից ռուսական հեռուստատեսության ակադեմիայի անդամ է ։
Ֆրենուա օ Վալ
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 243 մարդ, բնակչության խտությունը` 30.11 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.07 կմ² տարածք:
Օլգա Տիմոֆեևա
Ստավրոպոլի քաղաքային դումայի պատգամավոր
2008 թվականին հաղթել է Ստավրոպոլի քաղաքային դումայի պատգամավորների ընտրություններում, գլխավորել է տեղեկատվական քաղաքականության, հասարակական և վետերանների կազմակերպությունների հետ փոխգործակցության կոմիտեն։ 2011 թվականի մարտին երկրորդ անգամ հաստատեց պատգամավորի լիազորությունները՝ հաղթանակ տանելով 6-րդ գումարման Ստավրոպոլի քաղաքային դումայի ընտրություններում։
Ֆրենուա օ Վալ
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 115 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 19 կմ արևմուտք:
Օլգա Տիմոֆեևա
Պետական դումայի պատգամավոր
2012 թվականի մայիսի 22-ից Ռուսաստանի Դաշնության 6-րդ գումարման Պետական դումայի պատգամավոր է, ՌԴ Պետական դումայի տեղեկատվական քաղաքականության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և կապի կոմիտեի անդամ ։
Ֆրենուա օ Վալ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 171 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 142-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 29: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 83,0 %: 142 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 132 անձ (70 տղամարդ և 62 կին): Գործազուրկ են եղել 10 անձ (5 տղամարդ և 5 կին): 29 անաշխատունակներից 11-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 6-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Օլգա Տիմոֆեևա
Պետական դումայի պատգամավոր
2013-2018 թվականներին՝ Համառուսական ժողովրդական ճակատի կենտրոնական շտաբի համանախագահ ։
Ֆրենուա օ Վալ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Օլգա Տիմոֆեևա
Պետական դումայի պատգամավոր
2013 թվականին պարգևատրվել է «Ստավրապոլ քաղաքին մատուցած ծառայությունների համար» մեդալով։
2014 թվականին շնորհվել է «Ստավրոպոլի քաղաքի պատվավոր քաղաքացի» կոչումը։
2016 թվականին պարգևատրվել է «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանով ։
2016 թվականին Միասնական Ռուսաստանի նախնական քվեարկության արդյունքում կուսակցական ցուցակի տարածաշրջանային մասում զբաղեցրել է 1-ին տեղը (68,23 %-ով) ։
2016 թվականի սեպտեմբերի 18-ին վերընտրվել է Ռուսաստանի 7-րդ գումարման Պետական դումայի պատգամավոր, Պետական Դումայի բնապահպանության և շրջակա միջավայրի պահպանության կոմիտեի նախագահ ։
Պարգևատրվել է «Ռուսաստանի գիտության և տնտեսության զարգացման գործում ունեցած վաստակի համար» հատուկ մրցանակով (2017) ։
2017 թվականի հոկտեմբերի 9-ից ՌԴ Պետդումայի փոխխոսնակն է։
2018 թվականի հուլիսի 19-ին Տիմոֆեևան որպես «Միասնական Ռուսաստան» խմբակցության անդամ քվեարկել է կենսաթոշակների բարեփոխումների օգտին ։
2018 թվականի դեկտեմբերի 11-ին պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով ։
2018 թվականի դեկտեմբերի 20-ին պարգևատրվել է «Սկտիվ օրինաստեղծ աշխատանքի համար» Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության պատվոգրով։ Պարգևը Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը հանձնել է ՌԴ Պետդումայի նիստերի դահլիճում ։
Քննադատություն
2017 թվականին Օլգա Տիմոֆեևան դեմ է արտահայտվել անտուն շների էվթանազիային և աջակցել այդ կենդանիների վերատնօրինական Ստերիլիզացման նորարարական ծրագրին, իսկ նրա հակառակորդներին անվանել է «մարդիկ, որոնք խաղում են հույզերի վրա»։ Տիմոֆեևայի դիրքորոշումը դատապարտել է իրավական պաշտպանության կենտրոնից կենդանիների պաշտպաններին, որոնք նրան մեղադրել են իրավական անգրագիտության մեջ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 2-րդ աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:«Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան)
Հովհաննես Աստվածաբան եկեղեցի (Պեշկովո)
Հովհաննես Աստվածաբան եկեղեցի (Հովհաննես Աստվածաբան տաճար, Церковь Иоанна Богослова; Иоанно-Богословский храм), ուղղափառ եկեղեցի Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Ազովի շրջանի Պեշկովո գյուղում։ Ենթարկվում է Ռուս Ուղղափառ եկեղեցու Ռոստովի և Նովոչերկասկի թեմի Ազովի գործակալությանը։
Հասցեն՝ 346760, Ռոստովի մարզ, Ազովի շրջան, գյուղ Պեշկովո, Հոկտեմբերյան նրբ., տ. 22։
Պատմություն
Ռոստովի մարզի Ազովի շրջանի Պեշկովո գյուղում առաջին տաճարը կառուցվել է 1859-1863 թվականներին՝ ծխականների միջոցներով խուտորի բնակիչներ Դանիիլ Բելանի և Անդրեյ Ռոմենսկու մասնակցությամբ։ 1863 թվականին նրանք կառուցել են հնգագմբեթ փայտե տաճար՝ ի պատիվ Հովհաննես Աստվածաբանի։ Տաճարն ունեցել է փայտե զանգակատուն։ Տաճարի օծումը տեղի է ունեցել 1864 թվականին քահանա հայր Վասիլի կողմից։
Տարիների ընթացքում, հայր Դմիտրի Չեխրանովի օրոք, տաճարը պատկերազարդվել է, ավելացվել է մետաղյա ցանկապատ, կառուցվել է գմբեթը։ Եկեղեցուն կից գործել է ծխական դպրոց։ Հայր Դմիտրին եղել է 1884 թվականին Կագալնիկ գետի վրայով կամրջի կառուցման նախաձեռնողը։ Ժամանակին տաճարի տապանակում գտնվում էր սրբապատկեր, որը նկարված էր տափակաձկան վրա։ Սրբապատկերի մի կողմում սուրբ Աստվածածնի պատկերն էր, մյուսում՝ Հովհաննես Աստվածաբանի և մյուս առաքյալների։ Տաճարին պատկանում էր 32 դեսյատին հող։ Ժամանակի ընթացքում տաճարը խարխլվեց։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին տաճարի վրա ռումբ ընկավ՝ լիովին ավերելով այն։
2003 թվականի ապրիլի 11-ին գյուղում գրանցվեց նոր ծուխ։ Ծիսակատարությունները սկզբում ընթանում էին աղոթքատան շենքում։ Այնուհետև գյուղի վարչակազմը տեղ հատկացրեց նոր աղյուսե տաճար կառուցելու համար այն վայրում, որտեղ նախկինում գտնվել է Հովհաննես Աստվածաբան փայտե եկեղեցին։ 2013 թվականին նոր աղյուսե տաճարը կառուցվեց և պատկերզարդվեց ներսից։ Տաճարը կառուցվել է Դոնի Ռոստովի վարչակազմի նախկին ղեկավար Սերգեյ Իվանովիչ Գորբանի (2014-2016) հովանավորությամբ։ 2014 թվականի ապրիլի 6-ին տեղի է ունեցել տաճարի մեծ օծումը, որը կատարել է Ռոստովի և Նովոչերկասկի մետրոպոլիտ Մերկուրին։ Ի հիշատակ օծման և առաջին հայրապետական պատարագի՝ Դոնի մետրոպոլիայի ղեկավարը տաճարին նվիրեց Սուրբ Հովհաննես Աստվածաբան Առաքյալի սրբապատկերը։
2013 թվականի մայիսի 5-ին Հովհաննես Աստվածաբան տաճարում մատուցվեց առաջին Սուրբ պատարագը։ Տաճարի հարևանությամբ բացվեց սուրբ բարեպաշտ իշխաններ Պետրոսի և Ֆևրոնյայի հուշարձանը։
Հոգևորականներ
Վանահայր՝ երեց Դիոնիսի Ձյուբա
Սրբություններ
Սրբապատկեր ձկան վրա, որը տեղադրված էր աստղի ձևով տապանակում։ Չի պահպանվել։
Վերոնիկա Գամբարա
Վերոնիկա Գամբարա (Veronica Gambara, ), Վերածննդի դարաշրջանի իտալացի բանաստեղծ, քաղաքական գործիչ, Կորեջիո քաղաքի տիրուհի ։ Նրա ստեղծագործությունները՝ մեծ մասամբ սոնետներ, աչքի են ընկնում նուրբ հուզականությամբ, ոճի մաքրությամբ ու շքեղությամբ։
Կենսագրություն
Վերոնիկա Գամբարան ծնվել է Բրեշիայի մոտակայքում (Լոմբարդիա, Իտալիա)։ Եղել է Բրեշիայի տիրակալ կոմս Ջանֆրանչեսկո դե Գամբարայի և նրա զարմուհու՝ Ալդա Պիո դա Կարպիի յոթ երեխաներից մեկը։ Նրա տոհմը աչքի է ընկել նշանավոր մտավորականներով։ Հայտնի են եղել տատիկը՝ Ջինևրա Նոգարոլան, և նրա քույրը՝ Իզոտա Նոգարոլան, ինչպես նաև մորաքույր Էմիլյա Պիա դա Մոնտեֆելտրոն, ում կերպարը Բալթազար Կաստիլիոնեն օգտագործել է իր գրքում։ 17 տարեկան հասակում նա նամակագրական կապ է հաստատել պետրարկայականների՝ մասնավորապես Պիետրո Բեմբոյի հետ, որը հետագայում դարձել է նրա դաստիարակը ։
Ստացել է փայլուն կրթություն։ Վաղ տարիքից զբաղվել է գրականությամբ, փիլիսոփայությամբ և օտար լեզուներով։ Բանաստեղծություններ է գրել լատիներենով։ «Նա սուր միտք է ունեցել և հրաշալի հիշողություն։ Հասուն տարիքում նա եղել է փայլուն դիվանագետ և նամակագիր։ Բնությունը միայն գեղեցկության հարցում է նրա հանդեպ ժլատ գտնվել։ Նրա դիմագծերը եղել են կոպիտ, առնական, բայց այդ ամենը փոխհատուցվել է նրա խորաթափանց աչքերով ու դրանց կենդանի արտահայտությամբ» ։ Ձայնը եղել է երաժշտական, խոսքը ուշադրություն է գրավել։ Նրա առաջին կենսագիր ու բարեկամ Ռինալդո Կորսոն նրա մասին գրել է․ «Եթե նրա դեմքը լիներ այնպիսին, ինչպիսին մարմինն է, նա կատարյալ կլիներ, սակայն նրա թերությունները ծածկում էր պերճախոսությունը։ Վերոնիկայի խոսքը կենդանի էր, սրամիտ, այնպես որ նրան լսողը ցանկանում էր կրկին այցելել նրան» ։
Ամուսնություն
1508 թվականին տեղի է ունեցել Վերոնիկայի նշանադրությունը իր զարմիկ, Կորեջիոյի կոմս Գիբերտո Х-ի (VII) հետ ։ 50-ամյա ամուրին արդեն ուներ երկու դուստր, իսկ այդ ժամանակ Վերոնիկան 23 տարեկան էր։ 1509 թվականին նրանք ամուսնացել են Ամալֆիում։ Վերոնիկան շատ մտերիմ էր ամուսնու հետ։ Զույգն ունեցել է երկու որդի՝ Իպոլիտոն (1510-1552), որ դարձել է կոնդոտիեր, ինչպես իր հայրը, և 1534 թվականին ամուսնացել է իր զարմուհի Կյարա դա Կորեջոյի հետ, մյուս որդին՝ Ջիրոլամոն (1511-1572), հետագայում դարձել է կարդինալ։ Ավագ որդու կնքամայրը եղել է իտալական Վերածննդի նշանավոր կանանցից մեկը՝ «Վերածննդի կնքամայր» Իզաբելա դ'Էստեն։
Իր փոքրիկ պալատը Վերոնիկան վերածել է գրական սալոնի, որտեղ իրենց շատ լավ են զգացել Վերածննդի հումանիստները։
Ա՜խ, ինչպիսի տիկնայք՝ չքնաղ ու խելամիտ, Ա՜խ, ինչպիսի ասպետներ են այստեղ այցելում։ Նրանց հետ է Վերոնիկա Գեմբարան՝ Ֆեբոսի և Աոնիդի ընտրյալը։ Արիոստո, «Խելահեղ Ռոլանդ», XLVI, 3
Արիոստոն Վերոնիկայի մոտ հյուրընկալվել է 1531 թվականին և նրան հիշատակել իր «Խելահեղ Ռոլանդ» ստեղծագործության մեջ։ Բեռնարդո Տասոն նրա պոեզիան գովերգել է իր «Ամադիս Գալիացի» (1560) ստեղծագործության մեջ։ Երբ Պիետրո Բեմբոն վերջապես երկար նամակագրությունից հետո նրան անձամբ է հանդիպել (1504 թվականին Բրեշիայում), նա սկսել է նրան դիմել Բերենիկե, այն նույն անունով, որով կոչել էր իր «Gli Asolani» (1505) ստեղծագործության բարեգործ կերպարին։ Պիետրո Արետինոն նրա «փառահեղ գործերը» («gloriouse fatiche») գովերգել է իր «Կուրտիզանուհին» ստեղծագործության երկրորդ հրատարակության (1534) նախաբանում։ Ի դեպ, մի անգամ նա բանաստեղծուհուն անվանել է «դափնեպսակով անառակ», չնայած նրա հետ եղել է բարեկամական նամակագրության մեջ ։
Վերոնիկան եղել է տեղի նկարիչ Անտոնիո Ալեգրիի հովանավորը, որ համաշխարհային պատմության մեջ մտել է Կոռեջո անունով։ Վերոնիկան խորհուրդ է տվել Մանտուանի հերցոգին օգտվել նրա ծառայությունից, իսկ նա, վարկածներից մեկի համաձայն, նկարել է Վերոնիկային։ Նա նաև նկարել է Վերոնիկայի վիլլան, որը, սակայն, չի պահպանվել։
1511 թվականին պալատականների հետ ժանտախտ ի համաճարակի պատճառով լքել է Կորեջոն և իր մոր հոտ մեկնել Մանտովա։ 1512 թվականին հոր թաղման առիթով մայրը մեկնել է Բրեշիա և հայտնվել վենետիկցիների կողմից քաղաքի շրջապատման մեջ, սակայն փրկվել է, երբ ֆրանսիացիները Գաստոն դե Ֆուայի գլխավորությամբ վերացրել են պաշարումը։
1515 թվականին Վերոնիկան գտնվել է Բոլոնյայում Ֆրանցիսկ I-ի և Հռոմի Լև X պապի պատմական հանդիպման ժամանակ, ընդ որում արքան հրապուրվել է Վերոնիկայով։
Այրիություն
Ամուսնու մահից հետո 1518 թվականի օգոստոսի 16-ին Վերոնիկան իր տխրությունն է արտահայտել իր ստեղծագործություններում՝ իր վրա վերցնելով ամուսնու հոգսերը, երեխաների դաստիարակության ու քաղաքի կառավարման հարցերը։ Նա ընդմիշտ հագել է սգո զգեստ, սենյակը պատել սև պաստառներով, և ինչպես վկայում է նամակը, սև ձիերի քառյակ է ձեռք բերել՝ համապատասխան իր կարգավիճակի։ Իր հարկաբաժնի դռան վրա նա պատվիրել է փակցնել լատիներեն հատված « Էնեական ից», որտեղ խոսվում է Էնեասի կողմից լքված Դիդոնեի մասին։
Իր խորթ դուստրերից մեկին՝ Կոստանցիային, Վերոնիկան ամուսնացրել է Նովելարի կոմս Ալեսանդրո Գոնզագայի հետ, իսկ երկրորդին՝ Ջինևային՝ Ջենովայի կոմս Պաոլո Ֆրեգոսոյի հետ։
Վերոնիկան կարևոր դեր է կատարել Կորեջո քաղաքի պատմության մեջ Կառլոս V կայսրի և Ֆրանցիսկ I-ի Իտալական պատերազմների ժամանակ։ Իր եղբայրների՝ Բրունորոյի ու Ուբերտոյի հետ նա եղել ֆրանսամետ թևում և կանգնել կայսեր կողքին։ Նա միապետներին ձոնել է բանաստեղծություններ, որոնք գովերգում են խաղաղությունը։
1520 թվականին Վերոնիկան կայսր Կառլոս V-ից իր որդիների համար ստացել է Կոռեջոյի հողերի վկայագիր։ 1522 թվականին նա այցելել է Պարմա, 1524 թվականին՝ Ֆերարա և Վենետիկ, ապա վերադարձել է Կորեջո։ 1526 թվականին նա իր քաղաքացիներին պատրաստել է Ֆաբրիցիո Մարամալդոյի հարձակմանը ։
1528 թվականից Վերոնիկայի եղբայր կարդինալ Ուբերտո Գամբարան Հռոմի պապի անունից ղեկավարել է Բոլոնյան։ Կարդինալը Վերոնիկա Գամբարայի ավագ որդուն ապահովել է ռազմական լավ պաշտոնով, իսկ 17-ամյա փոքր որդուն վերցրել է իր մոտ՝ դիվանագիտություն ուսանելու ու պալատական գործերում հմտանալու։ Վերոնիկան որոշ ժամանակ մնացել է Բոլոնյայում՝ բացելով հյուրանոց, հնարավոր է, կարդինալ եղբոր թելադրանքով, որ կուսակրոն էր, բայց «առաջին տիկնոջ» կարիք էր զգում։ Այս սալոն են այցելել Պիետրո Բեմբոն, Ֆրանչեսկո Մոլցան, Ջանջորջո Տրիսինոն, Մարկանտոնիո Ֆլամինիոն, Կլաուդիո Տոլմեին։
1530 թվականի փետրվարի 24-ին Բոլոնյայում թագադրման ժամանակ Վերոնիկան օգնել է հակառակորդ կողմերին որոշ ժամանակով հաշտություն ապահովելու։ 1530 թվականի մարտի 23-ին և 1533 թվականի հունվարին կայսրն այցելել է քաղաք (այս իրադարձությանն է նվիրված Կորեջոյի նկարներից մեկը)։ Առաջին այցելության ժամանակ, որի համար Վերոնիկան քաղաք էր վերադարձել Բոլոնյայից, կայսրը նրա հետ պայմանագիր է կնքել, որի համաձայն Կորեջոն չպետք է ենթարկվեր հարձակումների։ 1535 թվականին նա եղել է Նեապոլում։
1538 թվականին Վերոնիկա Գամբարան հաջող կերպով կազմակերպել է իր քաղաքի պաշտպանությունը հարևան Գալեոտոյի հերցոգ Պիկո դելա Միրանդոլայի հարձակումներից։ Պահպանվել են նամակներ, որոնցում նա նկարագրել է սովն ու համաճարակը, որոնցից տուժել են քաղաքի բնակիչները։
1546-1550 թվականներին կայսրն արդեն վճարել էր քաղաքին շրջապարիսպների կառուցելու գումար՝ ցանկանալով իր տարածքում պարիսպներ ունենալ։ Այս բոլոր գործողությունները վկայում են Վերոնիկայի ակտիվ գործունեության, հոգածության, խորաթափանցության և քաղաքական գործչի բարձր որակի մասին։
1549 թվականին Վերոնիկան իր հարսին ուղեկցել է Մանտուա՝ հերցոգ Ֆրանչեսկո III-ի և Եկատերինա Ավստրիացու հարսանյաց արարողությանը մասնակցելու։ Այնտեղից վերադառնալով՝ նա 1550 թվականին մահացել է։ Թաղվել է ամուսնու կողքին՝ Սուրբ Դոմինիկ եկեղեցում։ Երկու դամբարաններն էլ ոչնչացել են 1556 թվականին իսպանացիների կողմից, որոնք քաղաքը պահում էին Պապի ու նրա դաշնակիցների դեմ։
Ստեղծագործություն
Պահպանվել են Գամբարայի 80 բանաստեղծություն և 150 նամակ ։ Նրա ստեղծագործությունների մեծ մասը սոնետներ են, չնայած Վերոնիկան գրել է նաև մադրիգալներ, բալլադներ։ Բացի քաղաքական ստեղծագործություններից՝ նրա գրել է սիրո, կրոնի թեմաներով։
Նրա «Quando miro la terra ornata e bella» պոեմը մտել է Վերածննդի ժամանակաշրջանի շատ ժողովածուների մեջ և ունի այնպիսի որակ, որ նույնիսկ այն վերագրվել է Վիտորիա Կոլոնային։ Այս ստեղծագործությունը հասցեագրված է Ֆլորենցիայի հերցոգ Կոզիմո I-ին։ Ենթադրում են, որ ի պատասխան այս ստեղծագործության՝ հերցոգը Վերոնիկայի որդի Իպոլիտին է հանձնել Սիենայի կառավարումը։
Մինչ ամուսնությունը Վերոնիկայի բանաստեղծությունների թեման եղել է իր սերը փնտրող բռնակալ տղամարդկանց դեմ պայքարի դրաման, կարոտը և ինքնահարգանքի բացակայությունը։ Ամուսնանալուց հետո նա գրել է ավելի հանգիստ թեմայով գործեր։ Կան մի շարք ստեղծագործություններ, որոնք գրված են դիվանագիտական նպատակով։ Նրա ամենահայտնի բանաստեղծությունները գովերգում են բնությունը, սգում ամուսնու, առանձին բանաստեղծների ու ընկերների մահը։ Գերիշխում է սիրային քնարերգությունը, որի զգալի մասն ունի ինքնակենսագրական հենք։ Բանաստեղծությունների թեման հաճախ տխուր է։ Հանդիպում են և բաց տեսարաններ։
Գրականագետները գրում են․ «Մշակույթի խոր իմացությունն ու բանաստեղծական վարպետությունը թույլ են տվել բանաստեղծուհուն հասնել կատարյալ ձևերի, սակայն ոճային կատարելությունը նրա գործերում չի հաստատվել զգացմունքի խորքայնությամբ։ Եթե նամակներում, որոնք 16-րդ դարի էպիստոլյար գրականության լավագույն օրինակներ են, բանաստեղծուհին դրսևորել է ինքնատիպ մտածողություն, ապա նրա պոեզիան զուրկ է իսկական ներշնչանքից։ Գամբարայի բանաստեղծական արվեստը դիտարկվում է 16-րդ դարի պետրարկայականության շրջանակներում։ Բանաստեղծուհու՝ կատարյալ բնապատկերներ ստեղծելու հմտությունը գնահատել է Ջ․ Լեոպարդին։ Իր այդ կարողությամբ նա գտել է բնության խաղաղ գեղեցկության ու դժբախտության հակադրությունը, որին դատապարտված է իր պայմաններում ապրող մարդը» ։
Նրա մադրիգալների համար երաժշտություն են գրել Վիչենտինոն, Տրոմբոնչինոն և Լուկա Մարենցոն։
Վերոնիկայի նամակների հասցեատերերն են եղել նրա ընտանիքի անդամները, ընկերները, ազդեցիկ մի քանի մարդիկ։ Նա նամակներ է ուղղել Պիետրո Բեմբոյին, թարգմանիչ ու քերական Ռինալդո Կորսոյին, կոմպոզիտոր Կլաուդիո Մերուլոյին, փիլիսոփա Լոմբարդին, հումանիստ Էլիո Ջուլիո Կրոտոյին, գիտնական Ջիրոլամո Ռուչելիին, ինչպես նաև Լուդովիկո Արիոստոյին և Դել Վաստոյին, Իզաբելա դ'Էստեին և Վիտորիա Կոլոնային։ Պահպանվել են մեկ նամակ՝ ուղղված Բեռնարդո Տասոյին, երկու նամակ Տրիսինոյին, 10 նամակ Բեմբոյին, 11 նամակ Արետինոյին և այլն։
Սիրային չհրատարակված քնարերգություն
Գամբարայի դասական ժողովածուներում նրա շատ բանաստեղծություններ չեն ընգրկվել։ 1553-1995 թվականներին «լիակատար» հրատարակության տիպօրինակը չի ներառել նրա սիրային բանաստեղծությունները։ Բոլոր բանաստեղծությունները, որոնք Կոստան հրատարակել է 1890 թվականին, սիրային են, լի հուսահատության ու հոռետեսության տարրերով, ինչը թույլ է տալիս ենթադրել, որ Վերոնիկան սիրեկաններ է ունեցել թե՛ մինչև ամուսնությունը, թե՛ դրանից հետո։ Գամբարայի ընտանիքը, որ զբաղվել է նրա գործերի հրատարակությամբ, չի ցանկացել, որ նման բաները հայտնի դառնան, քանի որ դրանք կհակասեին շրջահայաց կնոջ ավանդական կերպարին, ում կյանքը նվիրված է եղել քաղաքին, գրականությանն ու զավակներին։ Այդ պատճառով առաջին պլան են մղվել Վերոնիկա Գամբարայի հայրենասիրական բանաստեղծությունները, ապա Բեմբոյի ու Կոլոնայի (հայտնի հումանիստներ) նամակագրությունը ։
Գամբարայի թվագրված ստեղծագործության բացառիկ նախադեպը 1504 թվականին տպագրված «Or passata è la speranza» ստեղծագործությունն է մեկ այլ բանաստեղծության հետ, որի համար երաժշտություն է գրել Տրոմբոնչինոն ։ 1530 թվականին նրա պոեզիան հայտնի է եղել թերակղզում, իսկ 1535 թվականից նրա բանաստեղծություններն ընդգրկվել են տարբեր ժողովածուներում։ Ինքը Գամբարան զբաղվել է իր երկերի տպագրությամբ։
Նրա մի շարք բանաստեղծություններ հետմահու տպագրվել են «Rime di diversi eccellenti autori bresciani» ժողովածուում (1554)։ 1558 թվականին Վենետիկում տպագրվել է «Fiori delle rime dei poeti illustri» ժողովածուն։ Նրա ստեղծագործություններն ընդգրկվել են նաև բացառապես կանանց բանաստեղծություններից բաղկացած վաղ շրջանի ժողովածուում՝ «Rime diverse d’alcune nobilissime, et virtuosissime donne» (1559)։
Ֆելիչե Ռիցարդին եղել է առաջին խմբագիրը, որ գիրք է հրատարակել՝ բաղկացած բացառապես Վերոնիկա Գամբարայի ստեղծագործություններից։ 1759 թվականին Բրեշիայում լույս է տեսել «Բանաստեղծություններ և նամակներ» («Rime e lettere») գիրքը։ Նա հավաքել է 42 ստեղծագործություն՝ դրանք իր պատկերացմամբ դասակարգելով ժամանակագրական սկզբունքով։
Մերի Քոչար
Մերի Հրաչյայի Քոչար, հայ արևելագետ-թուրքագետ, պատմական գիտությունների դոկտոր (1992 թ.), պրոֆեսոր (1993 թ.)։ ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի դեկան (1978-1993 թթ.), ԵՊՀ թուրքական և արաբական բանասիրության (1991 թ. վերակազմավորումից հետո՝ թուրքագիտության) ամբիոնի հիմնադիր-վարիչ (1975-1994 թթ.)։ Հայ արևելագիտության խոշորագույն երախտավորներից մեկը։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1936 թ. սեպտեմբերի 9-ին Երևանում՝ ականավոր արձակագիր, հրապարակախոս, հասարակական գործիչ, ՀԽՍՀ պետական մրցանակի առաջին դափնեկիր Հրաչյա Քոչարի ընտանիքում։
Ավարտելով Երևանի թիվ 8 դպրոցը՝ 1954 թ. ընդունվել է Մոսկվայի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի արևելագիտության բաժինը՝ մասնագիտանալով թուրքագիտության ոլորտում, աշակերտելով նախկին Խորհրդային Միության առաջատար բանասերներին և արևելագետներին։ 1960 թ. Մ. Քոչարը աշխատանքի է անցել ՀԽՍՀ ԳԱ արևելագիտության բաժանմունքում (հետագայում՝ Արևելագիտության ինստիտուտ)` որպես գիտաշխատող։ 1963 թ. ընդունվել է ասպիրանտուրա, 1968 թ. Մոսկվայում ճանաչված թյուրքագետ Երվանդ Սևորդյանի ղեկավարությամբ պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն` ստանալով բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան։
1975 թ. ստանձնել է ԵՊՀ արաբական և թուրքական բանասիրության ամբիոնի վարիչի պաշտոնը։ 1978-1993 թթ. պաշտոնավարել է նաև որպես ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի դեկան։ 1992 թ. ՀՀ ԳԱԱ պատմության ինստիտուտին առընթեր մասնագիտացված խորհրդի կողմից ստացել է պատմական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան, իսկ 1993 թ. նրան շնորհվել է պրոֆեսորի կոչում։ 1991 թ.-ից մինչև կյանքի վերջը Մ. Քոչարը ղեկավարել է ԵՊՀ արաբական և թուրքական բանասիրության ամբիոնի վերակազմավորման արդյունքում ստեղծված ԵՊՀ թուրքագիտության ամբիոնը։ Վախճանվել է 1994 թ. նոյեմբերի 23-ին Երևանում։
Մանկավարժական գործունեություն
Մ. Քոչարին աշակերտել են ՀՀ ԳԱԱ արևելագիտության ինստիտուտի տնօրեն, ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս, պրոֆեսոր Ռուբեն Սաֆրաստյանը, ԵՊՀ թյուրքագիտության ամբիոնի վարիչ, պրոֆեսոր Ալեքսանդր Սաֆարյանը, ԵՊՀ ՀՀԻ հայ-օսմանական առնչությունների բաժնի վարիչ, դոցենտ Լուսինե Սահակյանը, ճանաչված քաղաքական, հասարակական, մշակույթի գործիչներ, դիվանագետներ, լրագրողներ։
Աշխատություններ
Բացառիկ արժեքավոր են Մ. Քոչարի թե´ լեզվաբանական] թե´ գրականագիտական և թե´ պատմագիտական աշխատանքները։ Նա հեղինակ է մի շարք հոդվածների, երկու մենագրության և համահեղինակ՝ մեկ աշխատության՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ թյուրքագետներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ արևելագետներ
Ֆեյսալ-Վեյցման համաձայնագիր
Ֆեյսալ-Վեյցման համաձայնագիր, 1919 թվականի հունվարի 3-ին Հիջազի էմիր Ֆեյսալի և Համաշխարհային սիոնիստական կազմակերպության ապագա նախագահ Խայիմ Վեյցմանի մինչև ստորագրված համաձայնագիր։
Պատմություն
1917 թվականի նոյեմբերի 2–ին Անգլիան հանդես եկավ Պաղեստինում «հրեաների համար ազգային օջախի» ստեղծման մասին հռչակագրով։ Այն վերջինիս արտաքին գործերի նախարար Արթուր Ջեյմս Բալֆուրի անունով անվանվեց «Բալֆուրի հռչակագիր»։ Չնայած սիոնիզմի ձգտմանը՝ հասնել Պաղեստինի «որպես հրեա ժողովրդի ազգային օջախի» ճանաչմանը, հռչակագրի վերջնական տարբերակը կազմված էր բավականին զգույշ արտահայտություններով։
Փարիզի խաղաղության վեհաժողով
Փարիզի խաղաղության վեհաժողովը հրավիրվել էր առաջին աշխարհամարտում հաղթանակած գերտերությունների կողմից պետությունների հետ հաշտության պայմանգրերի կնքման համար։ Անցկացվել է դադարներով և տևել է 1919 թվականի հունվարի 18-ից մինչև 1920 թվականի հունվարի 21-ը։ Ֆրանսիայի վարչապետ Ժորժ Կլեմանսոն կոնֆերանսն անցկացնելու վայր էր առաջարկել Փարիզը։ Նա հիմնավորում է դա նրանով, որ Ֆրանսիան ամենամեծ վնասներն է կրել պատերազմի ընթացքում, և որ դա կլինի բարոյական բավարարում ֆրանսիացիների համար։ Առաջարկն ընդունվում է և հենց այդ պատճառով էլ կոնֆերանս անվանվում է Փարիզյան։ Վեհաժողովին ամենաազդեցիկ դերն էր խաղում «մեծ քառյակը»՝ ԱՄՆ նախագահ Վուդրո Վիլսոնը, Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ Դեյվիդ Լլոյդ Ջորջը, Ֆրանսիայի վարչապետ Ժորժ Կլեմանսոն և Իտալիայի վարչապետ Վիտորիո Օռլանդոն։ Կոնֆերանսը նախապատրաստում էր պայմանագրեր Գերմանիայի (Վերսալյան պայմանագիր, 1919 հունիսի 28), Ավստրիայի (Սեն-Ժերմենի պայմանագիր, 1919 սեպտեմբերի 10), Բուլղարիայի (Նեի պայմանագիր, 1919 նոյեմբերի 27), Հունգարիայի (Տրիանոնի պայմանագիր, 1920 հունիսի 4-ին), և Օսմանյան կայսրության (Սևրի պայմանագիր 1920 օգոստոսի 10) հետ։ Խաղաղության կոնֆերանսի հիմնական խնդիրներն էին՝ Կոնֆերանսի նախորյակին, հետո նաև նրա ընթացքում քննարկվում է Խորհրդային միությանը հրավիրելու հարցը։ Չնայած ոչ ոք չէր հերքում Ռուսական կայսրության զորքերի ներդրումը պատերազմի հաղթանակի գործում, բայց Ռուսաստանը չհրավիրվեց կոնֆերանսին հետևյալ պատճառներով՝
Համաժողովին մասնակցող երկրների ներկայացուցչական մարմինները բաժանվեցին չորս բաժինների՝
Ազգերի լիգան ընդունում էր, որ ցանկացած պատերազմ «հետաքրքրում է լիգային» և ինքը պետք է ձեռնարկի բոլոր միջոցները խաղաղության պահպանման համար։ Եթե լիգայի անդամը պատերազմ է սկսում՝ չնայած իր վրա վերցրած պարտավորություններին, ապա մնացած անդամները պարտավորվում են խզել ամեն տեսակի ֆինանսական և տնտեսական հարաբերությունները նրա հետ։ Եվ վերջապես Ազգերի լիգայում ստեղծվում է աշխատանքի միջազգային բյուրո։ Այն երկրները, որոնք չեն հրավիրվել անդամակցելու Ազգերի լիգիային, կարող էին միանալ աշխատանքի բյուրոին, այսպիսով այն դառնում էր փորձնական մի վայր նրանց համար, ովքեր հետագայում կցանկանան անդամակցել լիգային։
Հաշտության պայմանագրի կետեր
Էմիր Ֆեյսալը, ով ներկայացնում էր արաբական Հիջազի թագավորությունը և հանդես էր գալիս նրա անունից և բժիշկ Խայիմ Վեյցմանը՝ սիոնիստական կազմակերպության անունից՝ հիշեցնելով ռասայական և հին կապերի մասին երկու ազգերի միջև, ինչպես նաև, որ իրենց նկրտումներին հասնելու համար ամենավստահելի ճանապարհը նեղ համագործակցությունն է Արաբական պետության և (հրեական պետության) Պաղեստին զարգացման համար, ցանկանալով հետագա համագործակցության և հարաբերությունների ամրապնդմանը, համաձայնության եկան հետևյալ կետերում Փարիզի խաղաղության վեհաժողովում 1919 թվականի հունվարի 3-ին՝
Էմիր Ֆեյսալը նաև առանձին պայմանավորվածություն էր ձեռք բերել, ըստ որի՝ եթե արաբական խնդիրները լուծվեն այնպես, ինչպես ինքը խնդրել է հուշագրում, որն ուղարկվել է Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարարին հունվարի 4-ին, ապա ինքը կկատարի վերը նշված համաձայնագրի բոլոր կետերը։ Հակառակ դեպքում ինքը հանում է իր վրայից պատասխանատվությունը վերը նշված համաձայնագրի պայմանների չկատարման համար։
Հետագա ճակատագիր
1936 թվականի նոյեմբերի 11-ին Պաղեստին է ժամանում Բրիտանական թագավորական հանձնաժողովը՝ լորդ Ուիլյամ Ռոբերտ Պիլի գլխավորությամբ։ Նա Հնդկաստանի հետ հարցերով Մեծ Բրիտանիայի նախկին պետքարտուղարն էր։ Համաձայնագրի հետ կապված զեկույցում Պիլը նշել էր՝ զեկույցում, կապված Ֆեյսալ-Վեյցման համաձայնագրի հետ, ասվում էր հետևյալը՝
1930-ական թվականներին Գերմանիայում ֆաշիստների իշխանության գալուց հետո սկսվում է հրեաների զանգվածային ներգաղթը դեպի Պաղեստին, որն էլ սրեց հարաբերությունները արաբների մոտ նրանց նկատմամբ։ 1929 թվականի օգոստոսին Երուսաղեմում «լացի պատի» մոտ տեղի ունեցավ արաբա-հրեական ծայրահեղականների ընդհարումը, որն էլ ազդակ հանդիսացավ արաբա-հրեական զինված ընդհարումների առաջացման համար։ Հենց այս ամսաթիվը կարելի է համարել արաբա-հրեական կոնֆլիկտի սկզբնաղբյուր։
Աղբյուր
Կատեգորիա:Իսրայելի պատմություն Կատեգորիա:Արաբա-իսրայելական հակամարտություն Կատեգորիա:Սիրիայի պատմություն Կատեգորիա:Պաղեստինի պատմություն Կատեգորիա:Սիոնիզմ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմ Կատեգորիա:Պայմանագրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Համաձայնագրեր
Սիգրիդ Բլոմբերգ
Սիգրիդ Բլոմբերգ (Sigrid Blomberg, լրիվ անունը` Էմմա Էմիլիա Սիգրիդ Շառլոտ Բլոմբերգ, Emma Emilia Sigrid Charlotte Blomberg, ), շվեդ քանդակագործ։ Մասնագիտացած է եղել պաշտամունքային աշխատանքներում ։
Կենսագրություն
Դպրոցական տարիներն անց է կացրել Կալմարի Nisbeth աղջիկների դպրոցում։ Դեռ վաղ տարիքում նա սկսել է փայտի վրա փորագրություններ կատարել։ 1888 թվականի աշնանը Սիգրիդ Բլոմբերգը ընդունվել է Ստոկհոլմի աղջիկների տեխնիկում։ Սկզբում նա չէր պատրաստվում նկարիչ դառնալ, բայց մի անգամ կավով աշխատելուց հետո ինքն իր մեջ նոր ստեղծագործական հնարավորություններ է գտել։ 26 տարեկան հասակում ընդունվել է Արվեստի թագավորական ակադեմիա, որտեղ սովորել է 1889-1898 թվականներին։ 1895-1896 թվականներին մասնակցել է Ակսել Տալբերգի կերագծման դասընթացներին։ Ակադեմիայում ուսման ընթացքում մի քանի տարի անցկացրել է Գերմանիայում ։