cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էնոլա Հոլմսի առեղծվածները
Ծպտյալ Կրինոլինի գործը (2009)
Գործը լուծելուց հետո նա Տկն․Թափըրի հետ տուն է վերադառնում։Էնոլան հավաքում է իր իրերը և պատրաստվում մեկնելու,սա տեսնելով՝Տկն․Թափըրն անում է նույնն,ինչ Էնոլան։Տկն․Թափըրը վերջում գնում է Էնոլայի հետ։Էնոլան փախնում է ՝ տեսնելով, թե ինչպես է Շերլոկը մոտենում։ Շերլոկը զրուցում է Նայթինգեյլի հետ, և վերջինս բացատրում է իր եղբայրներից Էնոլայի փախուստի պատճառը ՝ նկարագրելով գիշերօթիկ դպրոցների և սեղմիրանների սարսափները։
Գնչուի ցտեսության գործը (2010)
Վերջապես, Էնոլայի վեցերորդ գործում, Շերլոկը եզրակացնում է,որ Էնոլան հասունացել է ու դարձել շնորհալի երիտասարդ կին և օգնում է իր քրոջը ոչ միայն որոշել իր կարիերան,այլ նաև ի վերջո համոզել իրենց ավագ եղբորը՝Մայքրոֆթին Էնոլայի հմտության հարցում։
Վերջում Շերլոկը,Էնոլան և Մայքրոֆթը հաշտվում են ՝ շնորհիվ իրենց մոր վերջին կոդավորված հաղորդագրության,մի Սպարտայական սքիթել՝վերծանում օգտագործելով հեծանվի ղեկանիվներ։Այս լուծումով,Մայքրոֆթը,բավականին տպավորված Էնոլայի բարդ գործերի կարգավորումներից և բավարարված Պրոֆեսիոնալ կանանց ակումբում նրա ներկայությամբ,նվիրում է Էնոլային իր ազատությունն ու համաձայնում է աջակցել նրա կրթությանը։Էնոլան,իր հերթին,ներում է Մայքրոֆթին,ընդունում նրա առաջարրկը՝ հայտարարելով,որ ինքը հավանաբար կշարունակի իր կարիերան որպես մասնավոր հետախույզ։Իր Հերթին Շերլոկը ընդունում է Էնոլային որպես իր մասնագիտության կոլեգա և նշում,որ ինքն անհամբեր սպասում է քրոջ հետագա նվաճումներին։
Վերլուծություն
Լիբրա Բրեյի եռապատման և Սփրնգերի Էնոլա Հոլմսի Առեղծվածների մասին զեկույցում Սոնյա Ֆրիթզը նույնպես այս շարքը բնորոշում է որպես նեո-Վիկտորեական շարժման մաս և խոսում է այն մասին,թե ինչպես են այս պատմություններում բացահայտվում աղջկական ուժի(անգլ․՝girl power) գաղափարը։ Ֆրիթզի համար Սփրինգերի գրքի հերոսները համապատասխանում են հասարակության սոցիալական նորմերին,բայց այս պատկառելիության ու համապատասխանության խափուսիկ շերտի տակ միանգամայն այլ կյանք է՝ համարձակությամբ,ինքնավարությամբ ու գործունեությամբ լի։ Ըստ Ֆրիթզի,Էնոլան ընթերցողին ներկայացված է եղել  որպես ոչ պայմանական անկախություն ունեցող կերպար հենց պատմության սկզբից՝հագնված իր եղբոր հին հագուստներով,նշելով որպես թոմբոյ։ Նա նաև նշում է ՝ երբ Էնոլան առերեսվեց օրիորդաց դպրոց ուղարկվելու հեռակնարի հետ,նա ընտրեց փախնելը,որը բնորոշում է նրան որպես կանացի իդեալներից մեկի օրինակ,որը կարելի է գտնել աղջկական ուժի մեջ
Էնոլայի կողմից օգտագործված բազմաթիվ քողարկումները շարքի ընթացքում,հատկապես սեղմիրանը որպես իր գումարը հավաքելու տեղ կամ որպես զրահ օգտագործելու միջոցը ցույց է տալիս կերպարի ըմբռնումը կանացիության մասին որպես "ավելի շուտ կատարողական,քան էական"։
Արձագանք
Առաջին գիրքը ՝ Անհետացած Մարքիզի գործը և հինգերորդը՝ Ծպտյալ Կրինոլինի գործը արժանացել են Էդգար մրցանակ ին ՝ որպես լավագույն պատանեկան միստիկ վեպ 2007-ին և 2010-ին   ։  Քարեն Մաքփերսոնը Փիթսբուրգ փոստ-թերթում Էնոլային անվանել է "շատ դուրեկան հերոսուհի"  Առաջին գրքի գրախոսության մեջ Էնոլային անվանում են" պայծառ և իրեն սիրել տվող կերպար,գրախոսությունը նաև բարձր է գնահատել վեպն ու դրա մեջ վիկտորեական մշակույթի ինտեգրվածությունը ՝  անվանելով այն "արագ զարգացող և սպասումներ առաջացնող" ։Մանկական գրականության Քարթիջ Քոլիջ կենտրոնը երկրորդ գիրքը բնորոշել է որպես "լուրջ պատմական առեղծված գոհացնող և ապշեցնող սկզբով՝ չնայած մի քիչ ձանձրալի սկզբին"
Ֆիլմ
Հիմնական նյութ՝ Էնոլա Հոլմս (ֆիլմ)
2018 թվականի հունվարի 9-ին հայտարարվեց,որ Միլլի Բոբբի Բրաունը լինելու է Էնոլա Հոլմսի գրքերի հիման վրա նկարահանվող ֆիլմի պրոդյուսերն ու գլխավոր դերակատարը ։ Նույն տարվա փետրվարին մեդիայում հաղորդվեց ,որ ֆիլմի ռեժիսորը կլինի Հարի Բրեդբիըրը, իսկ սցենարի հեղինակը՝ Ջեք Թորնը ։ Հելենա Բոնեմ Քարթերը ստանձնելու էր Էնոլա Հոլմսի մոր դերը, Հենրի Քավիլը ՝ Շերլոկ Հոլմսի ։ 2020-ի ապրիլի 21-ին Նեթֆլիքսը ստանձնում է ֆիլմի ցուցադրման իրավունքը ,քանի որ COVID-19-ի պատճառով արգելված էին կինոթատրոնային ցուցադրումները։  Ֆիլմը թողարկվել է 2020 թվականի սեպտեմբերի 23-ին ։
Դատավարություն
2020-ի հունիսի 23-ին Արթուր Կոնան Դոյլի կալվածքը Նյու Մեքսիկոյում դատական գործընթաց սկսեց  Նենսի Սփրիգերի,Legendary Pictures- ի, PCMA ընկերության և  Նեթֆլիքսի դեմ `առաջ քաշելով ինչպես հեղինակային իրավունքի, այնպես էլ ապրանքանշի խախտում:Սա վերաբերում է սըր Արթուր Կոնան Դոյլի գրած վերջին տասը պատմություններին, որոնք դեռ  չէին ներկայացվել հանրությանը, չնայած փաստաթղթերը ներկայացնելու պահին չորսն իրականում հրապարակվել էին։Դատական գործը հիմնականում վկայակոչում էր,որ Հոլմսն ավելի էմոցիոնալ էր դարձել վերջին տասը գործերում ՝ ներկայացնելով Շերլոկի ավելի "մարդկային" կողմը,մի բան,որը ներկայացված չէր բնօրինակ գործերում նախքան Վերջին Խնդիրը գործում կերպարի վերակենդանացմանը։ Հայցադիմումի համաձայն, Էնոլա Հոլմսի Առեղծվածները և դրա վերամշակումները խախտում են Հոլմսի ապրանքանիշը և հեղինակային իրավունքը, քանի որ պատմությունները դեռ գտնվում են հեղինակային իրավունքի և հանրային տիրույթի միջև անցման շրջանում  ։
Հայցը չեղարկվեց 2020-ի դեկտեմբերի 18-ին ։
Գաղտնի գործակալներ
«Գաղտնի լրտեսներ» (Agents secrets), ֆրանսիական կրիմինալ մարտաֆիլմ։ Ֆիլմի ռեժիսորն է Ֆրեդերիկ Շյոնդյորֆերը։ Սցենարիստներ՝ Yann Brion, Jean Cosmos, Olivier Douyère, Frédéric Schoendoerffer, Ludovic Schoendoerffer:
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է գաղտնի ծառայության (Direction Générale de la Sécurité Extérieure) գործակալների մասին։ Երկու գործակալների՝ Լիզաին և Բրիսսոին, ովքեր հանդիսանում են ամուսնական զույգ հանձնարարություն են ստանում Անգոլայից վերցնել զենքը և պայթեցնել Մարոկկոյի ափի մոտ գտնվող նավ։ Նրանց օգնում են երկու սուզորդ գործակալ՝ Ռայմոնդը և Լոիքը, ովքեր պետք է ականները տեղադրեին անհրաժեշտ տեղերում։ Գործակալները հաջողությամբ կատարում են հանձնարարությունը, որի արդյունքում զենքի վաճառքով զբաղվող՝ Իգոր Լիպովսկիի գործարքը խափանվում է։ Սակայն հետագայում իրադարձությունները անսպասելիորեն այլ կերպ են զարգանում՝ Լիզային ձեռփակալում են նրա մոտ թմրանյութ գտնելու համար, իսկ Ռայմոնդին սպանում են։ Բրիսսոին միայն մնում է նախաձեռնությունը վերցնել իր ձեռքը և հասկանալ իրավիճակը։
Գեղարվեստական առանձնահատկություններ
Քննադատները նշել են, որ ֆիլմը նման չե տիպային լրտեսական մարտաֆիլմի։ Նրանց կարծիքով ռեժիսորը ցուցարդում է «գաղտնի գործակալների իրական աշխատանքի որոշակի կողմերը»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2004 ֆիլմեր Կատեգորիա:Իսպանական մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դետեկտիվ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Փարիզում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր
Ելենա Իլյինա
Ելենա Իլյինա (Еле́на Ильина́, ), խորհրդային և ռուս գրող։
Սամուիլ Մարշակի և Իլյա Մարշակի քույրն է։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1901 թվականի, հունիսի 16-ին Օստրոգոժսկում (այժմ` Վորոնեժի մարզ), հրեաների ընտանիքում ։ Սամուիլ Մարշակի և Իլյա Մարշակի քույրն է։ 1926 թվականին ավարտել է Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի արվեստի բաժինը։
Գրականության մեջ իր դեբյուտը նշել է 1925 թվականին` «Նոր Ռոբինզոն» ամսագրում պատմվածք տպագրելով։ Նույն թվականին նա հրատարակել է իր առաջին` «Փչոցներ անիվների վրա» գիրքը։ Հետագայում տպագրել է «Ոզնին», «Ազնվասարեկ», «Խարույկ», «Պիոներ», «Մուրզիլկա» և այլ ամսագրերում։ «Լեռնային արջը» (1936 թվական), «Անցում սահմանով» (1936 թվական), «Քսաներեքերորդ ուղևորը» (1936 թվական), «Չորրորդ բարձրությունը» (Գուլի Կորոլևայի սխրանքի մասին, 1945 թվական), «Դա իմ դպրոցն է» (ի սկզբանե պատմվածքը կոչվում էր «Միշտ պատրաստ», 1955 թվական) պատմվածքների, «Աննկարագրելի ճանապարհորդը. Կարլ Մարքսի մանկությունը, պատանեկությունը և երիտասարդ տարիների» մանկական վավերագրական վիպակի (1964 թվական), «Տնային ղեկավարի կնիքը» (1927 թվական), «Օնորինո», «Ավտոբուսում», «Սպիտակ շիկակարմիրը» (1931) պատմվածքների, ինչպես նաև` «Չորս մայիս» (1941 թվական) վավերագրական պատմվածքների ժողովածուների հեղինակն է։
Ելենա Իլյինան բազմաթիվ պատմվածքների, բանաստեղծությունների և կրտսեր և միջին տարիքի երեխաների համար նախատեսված հեքիաթներ հեղինակ է, որոնցով կազմվել են «Փողոցային Լյոշան», «Երկու մանկատուն» (1928 թվական), «Կաչաղակ ագռավ» (1930 թվական), «Մեր գնացքը» (1930 թվական), «Կատյայի ծննդյան տարեդարձն էր» (1963 թվական), «Աղմուկ և աղմուկ», «Փափկամորթ հյուրը» (1937 և 1959 թվականների երկու տարբերակ), «Տոպ-տոպ» ժողովածուներն ու գրքերը։ Նա նաև զբաղվում էր արտասահմանյան գրականության գործերը ռուսերեն թարգմանելով։ Թարգմանել է բաշկիր բանաստեղծների բանաստեղծությունների «Քաջությունը սրտում» բանաստեղծությունների գիրքը։ Ելենա Իլյինայի շատ գործերն այժմ հազվագյուտ են, որոնք կարելի է գտնել Սանկտ Պետերբուրգի Ռուսաստանի ազգային գրադարանում։
Իլյինայի ոճը բազմազան էր` ըստ ընթերցողների այն տարիքային խմբի, որին տվյալ ժամանակաշրջանում ուղղված էին նրա ստեղծագործությունները։ Ընդհանուր առմամբ, նա միշտ ձգտում էր լուրջ զրույցի նույնիսկ ամենափոքր ընթերցողների հետ, փորձում էր երեխաներին հետաքրքրել իրենց շրջապատող կյանքի իրադարձություններով և երևույթներով ։
Մահացել է 1964 թվականի նոյեմբերի 2-ին։ Թաղված է Մոսկվայի Նովոդևիչյան գերեզմանատանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս մանկագիրներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Անկան
Անկան , քաղաք Չինաստանում։
Բաժանումը
Կատեգորիա:Չինաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Չինաստանի բնակավայրեր
Ճոգնար (Թերջոլայի շրջան)
Ճոգնար (ჭოგნარი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Թերջոլայի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1551 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թերջոլայի շրջան
Արտա Տերմե
Արտա Տերմե (Arta Terme), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզի Ուդինե գավառում ։
Բնակչության թվաքանակը՝ 2356 մարդ՝ ըստ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչության խտությունը՝ 43 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 52 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 33022։ Հեռախոսային կոդ՝ 00433։
Սրբեր Հերմագորը և Ֆորտունատը հարգվում են որպես քաղաքի հովանավորներ։ Տոնակատարությունը հուլիսի 12-ին է։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Յոհաննես Թեոդոր Բաառգելդ
Յոհաննես Թեոդոր Բաառգելդը (Johannes Theodor Baargeld) գերմանացի դադաիստ նկարիչ և բանաստեղծ Ալֆրեդ Էմանուել Ֆերդինանդ Գրյունվալդի (Alfred Emanuel Ferdinand Grünwald, 1892 թ․ հոկտեմբերի 9, Շթեթին, Գերմանական կայսրություն - 1927 թ․ օգոստոսի 17 կամ 18, Մոնբլան) ստեղծագործական կեղծանունն էր։ Նկարիչը հանդես է եկել նաև Ցենթրոդադա (Zentrodada) կեղծանվամբ։ Բաառգելդը նաև զբաղվում էր էքստրեմալ լեռնագնացությամբ։
Յոհաննես Բաառգելդը Մաքս Էռնսթի հետ ստեղծել է Քյոլնի դադաիստական խմբակը։ Նա նաև «Հովհարիչ» (Der Ventilator) պարբերականի խմբագիրն էր։ Այն 1919 թվականին հիմնադրել էին Էռնսթը և Ժան Արպը։ Բաառգելդը հրատարակել է նաև Bulletin D և die schammade թերթերը։
Յոհաննես Բաառգելդը մահացել է 1927 թվականին Ֆրանսական ալպերում, մնալով ձնահյուսի տակ։
Կենսագրություն
Յոհաննես Բաառգելդը ծնվել է Շթեթինում։ Նա մեծացել է Քյոլն քաղաքում։ 1912-13 թթ. ուսումնական տարում Բաառգելդը սովորել է Օքսֆորդի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետում, իսկ հաջորդ տարվանից ուսումը շարունակել է Բոնում։
Առաջին աշխարհամարտի տարիներին` 1914-1917 թվականներին Բաառգելդը պահեստազորի լեյտենանտ էր։ 1917 թ. նա սկսել է լիրիկական և քաղաքական տեքստեր գրել Ֆրանց Փֆեմֆերթի «Վարմունք» (Die Aktion) պարբերականի համար։ 1918 թվականին անդամակցել է Գերմանիայի անկախ սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությանը։
1919 թվականի փետրվարին Յոհաննես Բաառգելդը և Մաքս Էռնսթը հիմնադրել են Քյոլնի դադաիստական խմբակը։ Բաառգելդը և Էռնսթը նաև համատեղ տպագրել են «Հովհարիչ» (Der Ventilator) պարբերականը։ Այդտեղ տպագրվել են տարբեր դադաիստ հեղինակների մեծ թվով գրական և նկարչական աշխատանքներ, որոնք հիմնականում երգիծական բնույթի էին ։
1920 թվականի փետրվարին Բաառգելդն ու Էռնստթը միասին սկսել էին die schammade թերթի տպագրությունը (դրա անվանումն անթարգմանելի հորինվածք է, որը բաղկացած է անձնատվություն, ամոթ, վանկախաղ ևն բառերից ), սակայն դրա միայն մեկ տպաքանակ է թողարկվել։ Թերթի կարգախոսն էր` «Դիլետանտնե՜ր ելե՜ք» և այն կարևոր դեր ուներ Քյոլնի դադաիստական կյանքի համար, քանի որ ներառում էր ոչ միայն պրոֆեսիոնալ նկարիչների, այլ նաև` երեխաների, մտավոր խնդիրներ ունեցողների և սիրողական նկարիչների աշխատանքներ ։
Իրենց հրատարակած թերթերում Յոհաննես Բաառգելդը և Մաքս Էռնսթը ներկայացնում էին Քյոլնի, Փարիզի և Ցյուրիխի դադաիստական անցուդարձը։ Բաառգելդի արվեստն առանձնահատուկ է ոչ ավանդական ասամբլյաժներով և կոլաժներով, ֆոտոմոնտաժներով, տիպոգրաֆիկայով։ Բաառգելդի աշխատանքները հիմնականում բաղկացած են սադրիչ աստիճանի հասնող հանելուկային տեքստի և նկարազարդումների կամ պատրաստի նկարների համադրությամբ ։ Բացի այդ Բաառգելդի աշխատանքներում մշտապես առկա է առնչությունն ինքնությանը և տրանսվեստիզմին։ Իր Դադա Բաառգելդի արտապատկերումը տիպիկ ուղղահայաց խառնակույտի միջոցով աշխատության մեջ Բաառգելդն իր դիմալուսանկարը համադրել է Միլոսյան Վեներայի կրծքի հետ։
Յոհաննես Բաառգելդի գրական ստեղծագործություններին հատուկ էին երգիծական և սադրիչ երանգները, ինչի համար էլ դրանք արգելվել էին Հռենոսի մարզի բրիտանական օկուպացիոն իշխանությունների կողմից ։
Յոհաննես Բաառգելդը մասնակցել է 1920 թ. ամռանը Բեռլինում տեղի ունեցած Առաջին միջազգային դադաիստական ցուցահանդեսին։ 1921 թվականի մայիսի 2-ին Մաքս Էռնսթը Ռենե Իլսոմի փարիզյան Au sans pareil տպագրատանը կազմակերպել է իր Fatagaga պատկերաշարի ցուցադրությունը։ Ցուցադրված նկարներից շատերի ստեղծման համար օգտագործվել էին Բաառգելդի որոշ կոլաժներ։ Այդ ցուցահանդեսից ոչ շատ ժամանակ անց Բաառգելդը թողել է դադաիզմը և խզել իր կապը դրա հետ ։ Դրանից հետո Բաառգելդը սկսել է զբաղվել ժողովրդական տնտեսության ուսումնասիրությամբ։
1923 թվականին Բաառգելդը սկսել է զբաղվել էքստրեմալ լեռնագնացությամբ։ Նա իր առաջին ուսումնական վերելքներն արել է Ալպերում։ Այդ վերելքների ընթացքում նա արել է բնալուսանկարներ, որոնք պահվում են Քյոլնի Լյուդվիգ թանգարանում ։ 1927 թվականի օգոստոսի կեսերին 34-ամյա Յոհաննես Բաառգելդը սկսել է իր վերելքը Մոնբլանի վրա։ Նա մնացել է ձնահյուսի տակ։
Յոհաննես Բաառգելդը թաղված է Քյոլնի Մելաթեն գերեզմանատանը ։ Քյոլնի Յունքերսդորֆ թաղամասում Յոհաննես Բաառգելդի հիշատակին անվանակոչվել է փողոց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1892 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 9 ծնունդներ Կատեգորիա:1927 մահեր Կատեգորիա:Օգոստոսի 17 մահեր Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բոննի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ձնահյուսի հետևանքով մահեր
Ռավեննայի էկզարխություն
Ռավեննայի կամ Իտալիայի էկզարխություն, Իտալիայում Արևելյան Հռոմեական կայսրության իշխանության կենտրոնը։ Այն գոյատևեց 6-րդ դարի վերջից մինչև 751 թվականը, երբ վերջին եկսարքոսը սպանվեց լոմբարդների կողմից։
Ձևավորում
402 թվականին, Հոնորիոս կայսեր օրոք Ռավեննան դարձել էր Արևմտյան Հռոմեական կայսրության մայրաքաղաք և մնաց այդ կարգավիճակում մինչև կայսրության կործանումը 476 թվականին։ Այն ընտրվել էր որպես կայսեր նստավայր, որովհետև ուներ ելք դեպի Ադրիատիկ ծով և, ի շնորհիվ շրջապատող ճահիճների, լավ պաշտպանված էր։
Հետագայում Ռավեննան դարձավ Օդոակրի և օստգոթերի թագավորությունների մայրաքաղաք։
540 թ-ին քաղաքը ազատագրվում է արևելահռոմեական կայսր Հուստինիանոսի զորավար Բելիսարիուսի կողմից և վերստին ընդգրկվում կայսրության կազմում։ Շուտով այն դարձավ Իտալիայի կառավարչի նստավայրը։
Լոմբարդների ներխուժումը
568 թվականին լոմբարդներն ու նրանց դաշնակից այլ գերմանական ցեղեր Ալբոին արքայի ղեկավարությամբ ներխուժեցին հյուսիսային Իտալիա։ Տարածաշրջանը ընդամենը մի քանի տարի առաջ էր խաղաղեցվել և բավականին տուժել էր Գոթական պատերազմի հետևանքով։ Տեղական հռոմեական զորքերը փոքրաքանակ էին և մի քանի քաղաք գրավելուց հետո, 569 թ-ին լոմբարդները գրավեցին Միլանը։ 572 թվականին, 3 տարվա պաշարումից հետո, ընկավ Պավիան, որը դարձավ լոմբարդների մայրաքաղաքը ։ Հետագա տարիների ընթացքում գրավվեց Տոսկանիան։ Լոմբարդների մի այլ խումբ ներխուժեց կենտրոնական և հարավային Իտալիա, որտեղ ստեղծվեց Սպոլետոյի և Բենեվենտոյի դքսությունները ։ 573 թվականին Ալբոինի սպանության հետևանքով, լոմբարդական կենտրոնական պետությունը տրոհվեց մի շարք դքսությունների։
576 թվականին Հուստինոս Բ-ն, օգտվելով լոմբարդների մասնատվածությունից, զորք ուղարկեց Իտալիա վերագրավելու կորցրած տարածքները։ Սակայն տեղի ունեցած ճակատամարտում հռոմեական զորքը պարտվեց, իսկ հրամանատարը սպանվեց ։ Բալկաններում և արևելքում շարունակվող հակամարտությունները հնարավորություն չտվեցին կրկին փորձելու վերագրավել հյուսիսային Իտալիան։
580 թվականին Տիբերիոս Բ կայսրը հռոմական մասնատված տիրույթներից ձևավորց հինգ նահանագ կամ եպարքիա. Աննոնարիան, որն ընդգրկում էր Ռավեննան, Կալաբրիան, Կամպանիան, Եմիլիան ու Լիգուրիան և Հռոմն ընդգրկող Ուրբիկարիան։ Այսպիոսվ 6-րդ դարի վերջում ձևավորվեց շատ թե քիչ կայուն իրավիճակ։ Հիմնական դեր ուներ քաղաքացիական, ռազմական ու նաև եկեղեցական իշխանություն ունեցող եկսարքոսը, ով կառավարում էր Ռավեննան իր արվարձաններով հյուսիսում մինչև Պո գետը, որից այն կողմ գտնվում էր Վենետիկի դքսության տարածքը, և հարավում մինչև Մարեքիա գետը, որտեղից սկսվում էր Պենտապոլիսի դքսությունը։ Երկու դքսություններն էլ անվանապես ենթարկվում էին Արևելյան Հռոմեական կայսրությանը ։
Էկզարխություն
Էկզարխությունը կազմված էր մի շարք դքսություններից (օրինակ - Հռոմի, Վենեցիայի, Կալաբրիայի, Նեապոլի, Պերուգիայի, Պենտապոլիսի, Լուկանիայի և այլն), որոնք հիմնականում ընդգրկում էին Ապենինյան թերակղզու ծովափնյա շրջանները, քանի որ Իտալիայի խորքը գտնվում էր լոմբարդների կայուն ենթակայության տակ։
Կայսերական այս տիրույթների քաղաքացիական և ռազմական ղեկավար եկսարքոսը, ով նստում էր Հռավեննայում, ներկայացնում էր Կոստանդնուպոլսում գտնվող կայսրին։ Շրջապատող տարածքը, որը հյուսիսում հասնում էր մինչև Պո գետ, բաժանելով այն Վենետիկից և մինչև Պենտապոլիս Ռիմինիում հարավում, գտնվում էր եկսարքոսի ուղիղ ղեկավարության տակ։ Նեղ իմաստով հենց այդ տարածքն էր ընդգրկում Ռավեննայի էկզարխությունը։ Կայսրության մյուս իշխանությունները Իտալիայում կառավարվում էին դքսերի և magistri militium-ների կողմից, ովքեր շատ թե քիչ ենթակա էին եկսարքոսին։ Կոստանդնուպոլսի տեսակյունից էկզարխությունը կազմված էր Իտալիա նահանգից։
Ռավեննայի էկզարխությունը արևելահռոմեական միակ նահանգը չէր Իտալիայում։ Սիցիլիան ղեկավարվում էր որպես առանձին վարչական միավոր, իսկ Կորսիկան և Սարդինիան ընդգրկված էին Աֆրիկայի էկզարխությունի կազմի մեջ։
Լոմբարդների մայրաքաղաքը Պավիան էր և նրանց էր պատկանում նաև Պո գետի մեծ հովիտը։ Լոմբարդական սեպը տարածվում էր մինչև հարավ, որտեղ գտնվում էին Սպոլետոյի և Բենեվանտոյի դքսությունները; նրանք ձեռքում էր գտնվում Իտալիայի խորքային շրջանները, իսկ ծովեզրյա տարածքները գտնվում էին Արևելյան Հռոմեական կայսրության հսկողության տակ։
Վերջիվերջո, 740 թ-ին, էկզարխությունը կազմված էր Իստրիայից, Վենետոյից, Ֆեռերայից, Ռավեննայից (էկզարխությունը նեղ իմաստով), նաև Պենտապոլիսից և Պերուջիայից։
Այս տարածքների մի մասը կորցված էր արդեն 751 թվականին, երբ լոմբարդները գրավեցին Ռավեննան, իսկ մյուսը դուրս եկավ կայսրության վերահսկողությունից Հռոմի Պապի ապստամբության հետևանքով։
Հռոմի Պապի և Ռավեննայի եկսարքոսի միջև հարաբերությունները կայսրության համար կարող էին լինել և օգտակար և վնասակար։ Հռոմի Պապն ուներ մեծ հեղինակություն ժողովրդի շրջանում։ Հին Հռոմի սենատորական դասակարգից պահպանված մնացորդները համարում էին եկսարքոսին ոչ կարևոր մի պաշտոնյա և չէին ցանկանում ղեկավարվել նրա կողմից։ Այսինքն էկզարխությունն ուներ և արտաքին և ներքին բավականին բարդ խնդիրներ։
Իր գոյության ընթացքում էկզարխությունում, ինչպես և ողջ Եվրոպայում, ավելի ու ավելի ուժեղ էր արտահայտվում ֆերոդալիզմը։ Չնայած բյուզանդական կայսրերի ջանքերին, քայլ առ քայլ կայսերական պաշտոնյաները վերածվում էին խոշոր հողատերերի, իսկ նրանց բարեկամները՝ մանր հողատերերի։ Առավել ևս լոմբարդների դեմ պայքարելու համար հավաքվում էին տեղական միլիցիաներ, որոնք գնալով ավելի էին անկախանում կայսերական իշխանությունից։ Այդ զորաջոկատները հետագայում հիմք հանդիսացան իտալական շատ քաղաք-պետությունների զորաջոկատների հիմքը։
Էկզարխությունի կործանումը
6-րդ և 7-րդ դարերում լոմբարդներից և ֆրանկներից եկող վտանգն ու քրիստոնեության արևելյան և արևմտյան ճյուղերի հակակրանքի աճը պատկերամարտության պատճառով եկսարքոսի վիճակը դառնում էր օրհասական։
Ռավեննան մնաց եկսարքոսի նստավայրը մինչև 727 թվականի ապստամբությունը պատկերամարտության պատճառով։ Ռավեննայի վերջին եկսարքոսը սպանվեց լոմբարդների կողմից 751 թվականին։ Էկզարխությունը վերածվեց Իտալիայի կատեպանության, որի գլխավոր քաղաքն էր Բարին։ Վերջինս գրավվեց արաբների կողմից 847 թվականին և ետ վերադարձվեց միայն 871 թվականին։
756 թվականին, երբ ֆրանկները քշեցին լոմբարդներին, Հռոմի Պապը համարեց, որ էկզարխությունի նախկին տարածքն իրեն է պատկանում։ 774 թվականին Պապի դաշնակից Պիպին Կարճահասակի տղան՝ Կառլոս Մեծը Պապին հանձնեց այդ տարածքները։ Այս համարվում է Հռոմի Պապի աշխարհիկ իշխանության սկիզբը։ Սակայն քանի որ արքեպիսկոպոսները սովոր էին տեղական աշխարհիկ ինքնիշխանության, տարածաշրջանը մնաց խիստ տրոհված։
Երբ էկզարխությունը վերացավ, Նեապոլն ու Կալաբրիան մտցվեցին Իտալիայի կատեպանատի կազմի մեջ։ Սիցիլիայի գրավմամբ 9-րդ դարում արաբների կողմից, կատապանությունը տրոհվեց Կալաբրիայի և Լանգոբարդիայի բանակաթեմերի։ Իսկ Իստրիան մտցվեց Դալմաթիայի կազմի մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բյուզանդական կայսրության վարչական բաժանում
Ով ով է
Ամերիկյան հեռուստասերիալ է գրված Ջոշուա Մայնցի և Կարմեն Սեսիլիա Ուրբանեխայի կողմից Տելեմունդո հեռուստաընկերության համար։ Հեռուստասերիալը նկարահանվել է 2015 թ ։ Սա 2001 թվականի նկարահանված չիլիական հեռուստասերիալի վերափոխված տարբերակն է ։ Գլխավոր դերերում են Դաննա Պաոլան և Էուխենիո Սիյերը ։
Սցենար
Ով ով է հեռուստասերիալը երկու երկվորյակ եղբայրների պատմություն է, որոնց բաժանել էին իրարից ծնվելուց հետո և նորից հանդիպել մի քանի տարի անց ։
Դերերում
Դերասանական կազմի մի մասը հաստատվել է Օգոստոսի 8-ին 2015 թ ։
Ծանոթություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Իսպաներեն հեռուստասերիալներ
Որակավորված աշխատանք
Տես նաև
Կատեգորիա:Աշխատանք
Էգետուն
Էգետուն, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Տալվորիկ գավառակում (Սասուն գավառ)։ 1909-ին ուներ 35 տուն հայ բնակիչ։ Զբաղվում էին երկրագործությամբ և անասնապահությամբ։ Բնակիչները տեղահանվել են 1915-ի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
1489
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1489 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Բոլիվիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքական
Բոլիվիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը 1926 թվականից ներկայացնում է Բոլիվիան ֆուտբոլի միջազգային մրցաշարերում և առանձին հանդիպումներում։ Կառավարվում է Բոլիվիայի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի կողմից։ ԿՈՆՄԵԲՈԼ-ի 10 անդամ երկրներից մեկն է ։
1930 և 1950 թվականների Աշխարհի առաջնություններին մասնակցելուց հետո Բոլիվիան կարողացավ որակավորվել Աշխարհի առաջնություններին միայն 1 անգամ՝ 1994 թվականին։ Այնուամենայնիվ, Բոլիվիան Աշխարհի առաջնություններում առաջին ռաունդից առաջ երբեք չի գնացել և խփել է ընդամենը 1 գոլ։ Կոպա Ամերիկայում Բոլիվիան ավելի հաջողակ է եղել։ 1963 թվականին նրանց հաջողվել է հաղթել գավաթում, իսկ 1997 թվականին՝ գրավել 2-րդ հորիզոնականը։
ՖԻՖԱ-ի դասակարգման աղյուսակում զբաղեցնում է 73-րդ հորիզոնականը՝ 2017 թվականի հունիսի 1-ի դրությամբ ։
Ջգիլաթ
Ջգիլաթ (ჯგილათი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Թերջոլայի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 42 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թերջոլայի շրջան
1490
Մահեր
Կատեգորիա:1490 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Մանկասար (անձնանուն)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Ֆորադադա
Ֆորադադա (Foradada), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Լեյդա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Նոգերա շրջանում։ Տարածքը կազմում է՝ 28,6 կմ2։ Բնակչությունը՝ 188 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
1491
Մահեր
Կատեգորիա:1491 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ժողովածու (2962)
Ժողովածու (2962), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 2962 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1765-1773 թվականներին Մարգարե Ադեկձորցի գրիչի կողմից Էջմիածնում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21,2x16,2 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 600 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ թարգմանչի՝ 1բ, 64բ, 313ա, 408ա, (1651, 1668 թթ.), գրչի՝ 64բ, 101բ, 185ա, 212ա, 494բ, 572բ, 589բ, 598ա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Արքայադստեր թատրոն (Լոնդոն)
Արքայադստեր թատրոն կամ Արքայադուստր թատրոն, թատրոն Լոնդոնի Օքսֆորդ փողոցում։ Շենքը բացվել է 1828 թվականին՝ որպես «Թագուհու շուկա», որի ներսում տեղադրված էր Կլարկսոն Ստենֆիլդի և Դեյվիդ Ռոբերթսի կողմից ստեղծված շարժական բեմ։ Վերափոխվել է թատրոնի և բացվել 1836 թվականին Արքայադստեր թատրոն անվամբ․ անվանվել է արքայադուստր Վիկտորյայի պատվին՝ նախքան վերջինիս թագուհի դառնալը ։ Մի շարք անհաջող համերգներից հետո ինտերիերի վրա փոփոխություններ են արվել, որից հետո թատրոնը վերաբացվել է 1842 թվականի դեկտեմբերի 26-ին՝ Վինչենցո Բելինիի «Լուսնոտը» օպերայով։ Թատրոնը, որն այժմ գտնվում էր Ջոն Մեդեքս Մադդոքսի ղեկավարության ներքո, բեմադրում էր օպերաներ և այլ ժամանցային ներկայացումներ, այդ թվում՝ Գեներալ Թոմ-Թամը։
Թատրոնն առավել լավ հիշվում է Չարլզ Քինի՝ շեքսպիրյան վերաբեմադրություններով, որոնք սկսվել են 1849 թվականից և շարունակվել տասը տարի։ Քինը դրանք ներկայացրել է շռայլ բեմադրություններով, ինչպես նաև ներմուծել ֆրանսիական դրաման։ Դայեն Բուսիկոն դարձել է թատրոնի առաջատար դերասանը, իսկ Էլեն Արիս Տերրին ու Հենրի Իրվինգը իրենց կարիերան են սկսել այս թատրոնում։ Որոշ ժամանակ թատրոնում միայն մելոդրամա է բեմադրվել։ Սկսած 1859 թվականից Հենրի Ջեյմս Բայրոնը թատրոնի համար գրել է Սուրբ Ծննդյան երաժշտական կոմեդիաների շարք, որոնցից էին «ack the Giant Killer», «Harlequin», «King Arthur» և «ye Knights of ye Round Table» , որոնց հաջորդել են «Ռոբինզոն Կրուզո», «the King of the Caribee Islands!» կոմեդիաները ։ 1863 թվականին Քեյփթաունից վերջերս վերադարձած Սեֆթոն Փերին «The Rough Diamond» ֆարսում կատարել է զարմիկ Ջոյի դերը ։ 1864 թվականին թատրոնում բեմադրվել է առանձնապես սիրված «Լոնդոնի լույսերը» դրաման։
Թատրոնը քանդվել և վերակառուցվել է 1879–80 թվականներին, որից հետո շարունակել ներկայացնել մելոդրամաներ, այդ թվում՝ «Լոնդոնի լույսերը» (1881) և «Արծաթե թագավորը» (1882)։
1902 թվականին հաջողությամբ բեմադրած «Ճակատագրական հարսանիք» վերջին ներկայացումից հետո թատրոնը մշտապես փակվել է, և շենքը պահեստ է դարձել։ Ապամոնտաժվել է 1931 թվականին․ տեղում կառուցվել է Woolworth խանութ-սրահը, այնուհետև՝ Oxford Walk առևտրի կենտրոնը։ Տարածքն այժմ զբաղեցնում է սպորտային խանութ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թատրոններ Կատեգորիա:1828 կառուցումն ավարտված թատրոններ
Լոկտևկա
Լոկտևկա  (Локтевка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Չարիշ գետի ափին։ Գետի երկարությունը՝ 111 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Հրաչյա Սաղաթելյան
Հրաչյա Մարկոսի Սաղաթելյան, հայ բժիշկ, ուռուցքաբան։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1954), պրոֆեսոր (1957)։ ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ։
Կենսագրություն
Հրաչյա Սաղաթելյանը ծնվել է Ձորակապ գյուղում։ 1929 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ 1946 թվականից աշխատել է Բարդուղիմեոս Ֆանարջյանի հետ կազմակերպած Երևանի Ռենտգենաբանության և ուռուցքաբանության գիտահետազոտական ինստիտուտում, 1958-1979 թվականներին եղել է Ռենտգենախտորոշման բաժանմունքի, 1954 թվականին՝ Հյուսիս-Օսեթական պետական բժշկական (Օրջոնիկիձե) ռենտգենաբանության ամբիոնի վարիչ, 1957 թվականից համանուն ամբիոն է կազմակերպել Դուշանբեի բժշկական ինստիտուտում։
Եղել է Ռենտգենաբանների և ուռուցքաբանների հայկական գիտական ընկերության փոխնախագահ, ռենտգենաբանների միութենական գիտական ընկերության պատվավոր, Ռենտգեն-ճառագայթաբանների համամիութենական վարչության անդամ։
Աբուսահլ (արաբ մատենագիր)
Աբուսահլ (Աբուսահլ Հայ, արաբ, հնչմամբ՝ Աբու Սալիհ ալ–Արմանի), արաբ մատենագիր, ծագումով հայ։ Ապրել է XII–XIII դդ.։ Գրել է Եգիպտոսի եկեղեցիների ու վանքերի 1170–1208 թթ.-ի պատմությունը՝ տեղեկություններ հաղորդելով եգիպտահայերի, ղպտիների, լիբիացիների, արաբների, նուբիացիների մասին։ Գրքի բուն վերնադիրը հայտնի չէ։ Փարիզի ազգային մատենադարանում կա նրա ձեռագիր ընդօրինակությունը (1338)։ Գրիչը նշում է, որ ինքն այն արտագրել է բարեխղճորեն՝ կատարելով որոշ կրճատումներ։ Աբուսահլի պատմության բնօրինակը և անգլերեն թարգմանությունը հրատարակել է Բ. Էվետսը (1895), որից Ղևոնդ Ալիշանը քաղել, թարգմանել և ծանոթագրել է հայերին վերաբերող հատվածները։
Հրաչյա Սաղաթելյան
Կենսագրություն
Աշխատանքները վերաբերում են կենդանական և բուսական հյուսվածքների վրա ռենտգենյան ճառագայթների կենսաբանական ազդեցությանը, ստամոքսաղիքային համակարգի հիվանդությունների ռենտգենաբանական և ստամոքսադիտական ախտորոշմանը։ Բացահայտել է չարորակ ուռուցքների ռենտգենյան ճառագայթաբուժման դեպքում ճառագայթների կոտորակային քանակների արդյունավետ ազդեցությունը ։
Աբուսահլ (արաբ մատենագիր)
Գրականություն
Կատեգորիա:Արաբ մատենագիրներ Կատեգորիա:Միջնադարի եգիպտահայեր
Ձևր
Ձևր (ძევრი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Թերջոլայի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 590 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թերջոլայի շրջան
Փիթերը և Վենդին
Փիթերը և Վենդին (նաև «Փիթեր Փենը և Վենդին») Ջեյմս Բարրիի հեքիաթն է, Փիթեր Փենի մասին ամենահայտնի գործերից մեկը։ Փիթերը մի տղա է, ով ծնվելուց անմիջապես հետո փախել է տնից և չի ցանկացել դառնալ չափահաս։ Պատմվածքը լույս է տեսել 1911 թվականին և այն ժամանակից ի վեր դարձել է անգլերեն, իսկ այնուհետև համաշխարհային մանկական գրականության նմուշ։ Պատմության սյուժեն վերադառնում է 1904 թվականին Լոնդոնում բեմադրված «Փիթեր Փեն, կամ տղան, ով չէր ուզում մեծանալ» պիեսին («Փիթեր Փեն»)։ Իր հերթին, պիեսի և գրքի իրադարձությունները շարունակում են ավելի վաղ պատմություն՝ «Փիթեր Փենը Քենսինգթոնի այգիներում», որը հրատարակվել է 1902 թվականին որպես Բարրիի «Սպիտակ թռչունը» վեպի մի մաս ։
«Փիթերը և Վենդին» հեքիաթը թարգմանվել է շատ լեզուներով և բազմիցս ցուցադրվել է։ Կան մի քանի ռուսերեն թարգմանություններ, որոնցից ամենահայտնին Իրինա Տոկմակովայի համառոտ վերապատմումն է և Նինա Դեմուրովայի ամբողջական թարգմանությունը։ Պիեսը լույս է տեսել Բորիս Զախոդերի թարգմանությամբ։
Սյուժետ
Վենդին Դարլինգների ոչ հարուստ ընտանիքի ավագ երեխան է։ Նա ունի երկու փաքր եղբայր՝ Ջոնը և Մայքլը։ Դայակի դերը խաղում է նրանց շունը՝ Նենան ։ Մի օր տիկին Դարլինգը նկատում է, որ Փիթեր Փենը՝ տերևներով հագուստ հագած մի տղա, ով գիշերը նրանց մոտ է գալիս պատուհանից և փող նվագում, երեխաների մտքերում հաճախ է հայտնվել։ Մի անգամ Փիթերը, շտապ սենյակի պատուհանից դուրս գալով, թողնում է իր ստվերը տան մեջ։ Մի քանի օր անց՝ Սուրբ Ծննդյան նախօրեին, երբ պարոն ու տիկին Դարլինգները գնում են իրենց հարևաններին այցելելու, Փիթերն ու նրա փերին՝ Զընգ-զնգը կեսգիշերին վերադառնում են ստվերի հետևից։ Արթնացած Վենդիին Փիթերը պատմում է, որ ինքը ծնվելու օրը թողել է ծնողներին, քանի որ չի ցանկանում մեծանալ, և ապրել է Քենսինգթոնի այգիներում՝ փերիների մեջ, իսկ հետո դարձել է Նևերլենդ կղզում ապրող կորած տղաների առաջնորդը։ Իմանալով, որ Վենդին շատ հեքիաթներ գիտի, Փիթերը, ով գիշերները թռչում էր նրանց մոտ՝ տիկին Դարլինգի պատմած հեքիաթները լսելու, համոզում է Վենդիին և նրա եղբայրներին իր հետ գնալ կղզի, և սովորեցնում է նրանց թռչել փերիի կախարդական փոշու օգնությամբ։ Երեխաները պատուհանով թռչում են Փիթերի հետևից, նախքան նրանց սենյակ հասցնում են վազել ծնողները՝ Նենայի հաչոցից գրավված։
Օդում երկար մնալուց հետո Փիթերը և երեք երեխաները վերջապես հանում են Նևերլենդ, սակայն ծովահենները նրանց թնդանոթով կրակում են և Փիթերին մի կողմ մղում։ Այդ ընթացքում Կորած տղաներին հետապնդում են ծովահենները, ծովահաններին՝ հնդիկները, իսկ հնդիկներին՝ վայրի գազանները։ Բացի այդ, ծովահենների առաջնորդը՝ նավապետ Հուկը, ում ձեռքը ժամանակին կտրել է Փիթեր Փենը, խուսափում է կոկորդիլոսից, որը կերել է նրա ձեռքը և երազում է ուտել հենց նրան՝ Հուկին։ Ժամացույցը, որը նա կուլ էր տվել, տկտկում է կոկորդիլոսի ստամոքսում, իսկ տկտկոցը թույլ է տալիս Հուկին խուսափել կենդանուց։ Մինչ Փիթերի հայտնվելը՝ Զընգ-զնգը Վենդիին տանում է տղաների գաղտնի տուն և առաջարկում նրանցից մեկին սպանել նրան։ Շատախոսը կրակում է Վենդիի վրա, բայց նա ողջ է մնում կաղինի շնորհիվ, որ Փիթերը տվել էր նրան։ Երբ Փիթերը գալիս է, տղաները Վենդիի համար տուն են կառուցում, և նա դառնում է նրանց մայրը․ պատրաստում է նրանց համար և ամեն կերպ հոգ տանում նրանց մասին։
Ժամանակ է անցնում։ Մի օր Փիթերն ու Վենդին ծովի ժայռից տեսնում են ծովահեններին, ովքեր ցանկանում են խեղդել Լիլիային՝ կարմրամորթների արքայադստերը։ Ընդօրինակելով Հուկի ձայնը՝ Փիթերը հրամայում է ծովահեններին բաց թողնել աղջկան։ Այսպիսով, հնդիկները դառնում են տղաների դաշնակիցները և պաշտպանում նրանց։ Բայց ծովահենները, կղզում պատերազմի կանոնները խախտելով հնդկացիների վրա են հարձակվում և տղաներին խաբեությամբ դուրս բերում իրենց թաքստոցից հենց այն ժամանակ, երբ Վենդին և նրա եղբայրները ցանկանում են վերադառնալ իրենց ծնողների մոտ։ Փիթերը, ով չէր ցանկանում լքել կղզին, մնում է տանը, որտեղ Հուկը փորձում է թունավորել նրան, սակայն Զընգ-զնգը խմում է Փիթերի համար նախատեսված թույնը՝ փրկելով նրան։ Փիթերը գաղտագողի բարձրանում է ծովահենների նավ, որտեղ Հուկը պատրաստվում է մահապատժի ենթարկել տղաներին։ Ազատելով տղաներին ձեռնաշղթաներից՝ Փիթերը ծովահենների հետ ճակատամարտում միանում է նրանց և հաղթանակում, իսկ Հուկը նավց ցած է ընկնում՝ հենց կոկորդիլոսի բերանը։
Ծովահենների նավով երեխաները նավարկում են դեպի Ազորյան կղզիներ, իսկ այնտեղից թռչում են Դարլինգների տուն, որտեղ պարոն և տիկին Դարլինգներն արդեն հուսահատվել էին իրենց նորից տեսնելուց։ Սկզբում ծնողների առջև հայտնվում են Վենդին, Ջոնը և Մայքլը, իսկ հետո կղզուց վեց տղաներ, որոնց Դարլինգները համաձայնում են որդեգրել։ Միայն Փիթերն է վերադառնում կղզի, բայց խոստանում է ժամանակ առ ժամանակ վերադառնալ և այցելել Վենդիին, որոշ ժամանակով նրան Նևերլենդ տանելու համար։
Էկրանավորում
Գոյություն ունեն այս պատմության տարբեր էկրանավորումներ՝ սկսած 1924 թվականի սև-սպիտակ համր ֆիլմից։ Պատմության ոչ բոլոր էկրանավորումների սյուժեներն են համընկնում հիմնականին, իսկ դրանցից որոշնորում ներկայացված են հերոսների հետագա ճակատագրերը։
Շարունակություն
2004 թվականին Լոնդոնի Great Ormond Street մանկական հիվանդանոցի հոգաբարձուները, ում Բարրին փոխանցել էր Փիթեր Փենի բնօրինակ գրքի հեղինակային իրավունքները, անցկացրին մրցույթ՝ Բարրիի պատմվածքների լավագույն շարունակությունը, որին մասնակցեցին երկու հարյուր հեղինակ։ Մրցույթը հաղթեց Ջերալդին Մակորկրանը, ում «Փիթեր Փենը բոսորագույն գույներով» վեպը հրատարակվել է 2006 թվականի հոկտեմբերին՝ միանգամից 30 երկրներում և 34 լեզուներով։ Գիրքը պատմում է երկար տարիներ անց «Պիտեր և Վենդի» պատմվածքի հերոսների ճակատագրի մասին ։
Ժողովածու (2864)
Ժողովածու (2864), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 2864 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1805-1836 թվականներին Մանուել Կյումիշխանեցի, անանունք գրիչների կողմից Սանկտ Պետերբուրգում, Ղարասուում և Սևանում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 33x21 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 138 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով և շղագրով։ Կազմը` ստվարաթուղթ, տողեր՝ 28-53: Հիշատակարաններ գրչի՝ 33բ (1805 թ.), 13բ, 15բ (1814 թ.), 119բ (1816 թ.), 24բ (1821 թ.), 22բ (1825 թ.), 34տ, (1830 թ.), 95բ, (1832 թ.), 108ա (1836 թ.) հետադայի՝ 109ա (1859 թ.) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Սաթենիկ Հովհաննիսյան
Սաթենիկ Զորիկի Հովհաննիսյան ` հայ նկարչուհի, ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ (1989-1991), ՀՀ նկարիչների միության անդամ (1991)։
Կենսագրություն
Սաթենիկ Հովհաննիսյանը ծնվել է 1953 թ. Հայաստանում։ 1976 թ. ավարտել է Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստական ուսումնարանը։ Մասնագիտացել է  վաստակաշատ արվեստագետներ Անատոլի Գրիգորյանի, Վերգինե Հայրապետյանից, Միքայել Հովհաննիսյանի, Վովա Ռեզենի մոտ։ 1978 թվականից մասնակցում է հանրապետական և միջազգային ցուցահանդեսների, ինչպես, օրինակ, 1984 թ. Կանադայում, 1986 թ. Ռուսաստանում և այլն։ 1989–1991 թթ. եղել է ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ։ 1991 թ.-ից ՀՀ նկարիչների միության անդամ է։ 1976 -1979 թթ. նկարչության ուսուցչուհի է եղել Երևանի N142 միջնակարգ դպրոցում։ 1979–1982 թթ. աշխատել է Երևանի պետական համալսարանի ‹‹Հայագիտական›› կենտրոնում՝ որպես պատմական նմուշների վերականգնող։ Վերականգնված աշխատանքների մեծ մասը գտնվում է «Սարդարապատ» պետական ազգագրության թանգարանում։ 2002–2003 թթ. աշխատել է Նաղաշ Հովնաթանի անվան գեղարվեստի ակադեմիայում՝ որպես գեղանկարչության դասախոս։ 2004 թվականից ցայսօր դասավանդում է Երևանի Նոր Նորքի վարչական շրջանի կենտրոնական գրադարանին կից նկարչական ստուդիայում  ։ Վարում է անհատական դասընթացներ մասնագետների և սիրողական խմբերի համար։ Ունի իր նկարչական արվեստանոցը (1989 թվականից)։
Ստեղծագործություն
Սաթենիկ Հովհաննիսյանը նկարել է վաղ հասակից։ Նրա ինքնատիպ ձեռագիրը, ստեղծարար միտքը ժամանակի ու վարպետության կատարելագործման ընթացքում ստեղծել են բնապատկերների, դիմանկարների, նատյուրմորտների անշփոթելի շարքեր ։ Ներշնչվել է Մարտիորոս Սարյանի, Հարություն Կալենցի, Մինաս Ավետիսյանի և ֆրանսիական իմպրեսիոնիստների գործերից ու ստեղծագործական մտքի անսպառ երևակայությունից ։ Պոստիմպրեսիոնիզմի և էքսպրեսիոնիզմի ներկայացուցիչ է։ Նրա մի քանի տասնյակ աշխատանքներ գտնվում են մասնավոր հավաքածուներում (Ֆրանսիա, Հոլանդիա, Շվեդիա, Արգենտինա, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ, Կանադա, Ռուսաստան և այլն)։
Կարծիքներ Սաթենիկ Հովհաննիսյանի արվեստի մասին
‹‹.... գեղանկարչուհու հախուռն և «քաոսային» թվացող վրձնահարվածների ներքին շերտերում երաժշտություն ու հեքիաթային անդորր կա։ Գույների ճաշակավոր համադրումները, մտացածին ու խոհածին տրամադրությունները, ինչ-որ տեղ «մանկական» անմիջականությունն ու բավական հասուն արվեստագետի աշխարհընկալումային զուգորդումները հնարավորություն են ընձեռում ենթադրելու, որ գործ ունենք ճշմարիտ արվեստի հետ››: 08.10.1991, Հովիկ Հովեյան, գրող, նախկին ՀՀ մշակույթի նախարար, ներկայում Ժողովրդական արվեստի թանգարանի տնօրեն
‹‹....հեղինակը օժտված է գեղանկարչի բնատուր շնորհքով և հասել է որոշակի վարպետության:Նրա արվեստը իհարկե ինքնուրույն է և ինքնաբուխ, բայց և շատ կողմերով կապված է արդի հայ նկարչության ավանդների հետ, հարազատ է մեր զգացումներին....››: 10.10.1991 Տիգրան Թոքմաջյան, նկարիչ
«Այցելելով բազմաթիվ ցուցահանդեսներ, միայն նկարչուհին որը ստիպեց հասկանալ և հարգել նման շկոլան։ Ես, որպես արվեստին մոտ կանգնած մարդ, առաջին անգամ տեսա հայ շնորհալի նկարչուհու։ Չզարմանաք մեծարման համար, որովհետև միշտ մեծարվել են ինչ-որ միջնորդությամբ, բայց այս անգամ՝ ոչ»։ 12.09.1995 թ. Էլբակյան
''«Սաթենիկը հրաշալի, ինքնատիպ նկարիչ է, ցավում եմ, որ մինչ այս ցուցահանդեսը ծանոթ չեմ եղել նրա ստեղծագործություններին։ Նուրբ, միաժամանակ կրքոտ գեղանկարչություն, կտավի կամ կարտոնի մակերեսի բարձր կուլտուրա. ահա՛ թե ինչն է բնորոշ գեղանկարչուհի Սաթենիկ Հովհաննիսյանին»''։ 14.07.2004 թ. Վարուժան Վարդանյան, ՀՀ վաստակավոր նկարիչ
«....մեծ դինամիկա և շարժում, ուժով արվեստ է։ Բրավո՛, Սաթե՛ն»։ 20.07.2004 թ. Խորեն Աբրահամյան, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ
Անհատական ցուցահանդեսներ
Երևան, Լրագրողների տուն, 1991 թ.-առաջին անհատական ցուցահանդես
Երևան, ՀՀ նկարիչների միություն, 1995 թ. - երկրորդ անհատական ցուցահանդես
Երևան, ՀՀ նկարիչների միություն, 2004 թ.- երրորդ անհատական ցուցահանդես
Երևան, ՀՀ նկարիչների միություն, 2011 թ.- չորրորդ անհատական ցուցահանդես
Երևան, ՀՀ նկարիչների միություն, 2018 թ.- հինգերորդ անհատական ցուցահանդես
Երևան, ՀՀ նկարիչների միություն, 2023 թ.- անհատական ցուցահանդես
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ նկարչուհիներ Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Հայ արվեստագետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Հայ ուսուցիչներ
Երևանի հիդրոէլեկտրակայան
Երևանի հիդրոէլեկտրակայանի շահագործման հանձնելուց հետո վերասարքավորվեցին նախկինում գործող Երևանի հիդրոէլեկտրակայանի 1-ը (շահագործման է հանձնվել 1926 թվականին, կարողությունը՝ 5,2 հազար կվա) և Երևանի հիդրոէլեկտրակայանի 11-ը (շահագործման է հանձնվել 1932 թվականին, կարողությունը՝ 2,35 հազար կվա)։
Աննա Ռուշաթ
Աննա Ռուշաթ (Anna Ruchat, ), շվեյցարացի գրող և թարգմանիչ (Թոմաս Բերնհարդ, Պաուլ Ցելան, Նելլի Զաքս)։ 2019 թվականին արժանացել է Շվեյցարիայի գրականության մրցանակի ։ Դեբյուտը կատարել է 2004 թվականին In questa vita պատմվածքների ժողովածուով, որի համար Իտալիայում արժանացել է Premio Chiara հանդիսատեսի մրցանակի, Շվեյցարիայում՝ Շիլլերի մրցանակի ։
Կենսագրություն
Աննա Ռուշաթը ծնվել է Ցյուրիխում, 1959 թվականին՝ ռազմական օդաչու Անդրե Ռուշաթի և ճարտարապետ Ֆլորա Ռուշաթ-Ռոնկատիի ընտանիքում ։ Մանկություն անցել է Տիչինոյում և Հռոմում, փիլիսոփայություն և գերմանական գրականություն է ուսանել Պավիայում և Ցյուրիխում ։ Աննայի հայրը մահացել է 1960 թվականին Մայրինգենում՝ դստեր առաջին տարեդարձից առաջ, երբ նրա կործանիչը վթարի է ենթարկվել ։ 16 տարեկանում Աննան մոր հետ տեղափոխվել է Հռոմ ։ Հոր կորստից 50 տարի անց գրողն իր հույզերն ամփոփել է Volo in ombra պատմվածքների ժողովածուում (Schattenflug) ։ Հոր բացակայությունը, որպես լեյտմոտիվ, ներառել է նաև իր մյուս պատմվածքներում ։ Նախքան 2004 թվականին որպես գրող In questa vita («Աշխարհի երկու դռները») պատմվածքների ժողովածուով իր դեբյուտը, Աննա Ռուշաթը երկար ժամանակ աշխատել է որպես թարգմանիչ (թարգմանել է Թոմաս Բերնհարդին, Պաուլ Ցելանին, Նելլի Զաքսին, Ֆրիդրիխ Դյուրենմաթին, Վիկտոր Քլեմպերերին, Մարիելլա Մեհրին, Կատրին Շմիդթինը և Նորբերտ Գստրեյնին) ։ Ապրում է Պավիայում, գրելուն զուգահեռ դասավանդում է Միլանի Եվրոպական թարգմանչական դպրոցում ։
Ճանաչում
Gli anni di Nettuno sulla terra գրքի համար արժանացել է Շվեյցարիայի գրականության մրցանակի ։ Ժյուրին նրա կարճ պատմվածքները բնութագրել է որպես համառոտ կենսագրության ակնառու օրինակներ ներկայիս եվրոպական գրականության մեջ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի գրողներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի բանաստեղծներ
Սալդիբաշ
Սալդիբաշ (Һалдыбаш), գետ Ռուսաստանում, հոսում Բաշկորտոստանի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ուֆա գետի ձախ ափին՝ 117 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 79 կմ է, ջրհավաք ավազանը՝ 811 կմ2։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Դյոմա գետն է, գետի ենթաավազանը Բելայա գետն է։ Գետավազանը՝ Կամա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Տրուբադուրների պոեզիա
Պրովանսի տրուբադուրների քնարերգությունը պատկանում է միջնադարի համաշխարհային գրականության առավել հետաքրքիր երևույթների թվին։ Այն առաջացել ու ծաղկել է Ֆրանսիայի հարավում՝ Պրովանսում։ Որոշակի են ոչ միայն նրա տարածքային, այլև ժամանակագրական սահմանները, չնայած տրուբադուրներից ոչ մեկը, բացի Գիրաուտ Ռիկիերից (13-րդ դարի երկրորդ կես), չի թվագրել իր բանաստեղծությունները։
Պատմություն
Առաջին տրուբադուրները ստեղծագործել են 11-րդ դարի վերջերին, վերջինները՝ 13-րդ դարի 2-րդ կեսին։ 13-րդ դարը տրուբադուրների քնարերգության վերջալույսը դարձավ։ Պրովանսի պոեզիան ստեղծվել է երկու հարյուրամյակի ընթացքում։ Նրա լեզուն այժմ գրեթե մահացած պրովանսալերենն է։ Տրուբադուրներն ունեցել են իրենց ձիավոր շքախմբերը, որոնք նրանց ուղեկցել են Արևմտյան Եվրոպայի (Իտալիա, Ֆրանսիա, Գերմանիա, Իսպանիա, Անգլիա) արքայական պալատներում ու իշխանական դղյակներում։ Այդ երգն ունեցել է նաև իր հատուկ կատարողները, դրանք, սերկամոնները և ժոնգլյորներն էին, միջնադարյան Եվրոպայում թափառող նվագածու երգիչները։ Լոմբարդիայից մինչև Իռլանդիա և Կաստիլիայից մինչև Բրաբանտ էին տարածվում այս երգի սահմանները։ Տրուբադուր երգիչները տարբեր խավերի ու դասերի ներկայացուցիչներ են եղել՝ արքաներ, բարձրաստիճան և ստորին հոգևորականներ ու վանականներ, սենյորներ ու իշխաններ, ֆեոդալներ, հերցոգներ ու ասպետներ, նաև ոչ տոհմիկ մարդիկ՝ թափառական երաժիշտներ (ժոնգլյորներ), ծառաներ, ճորտական կախում ունեցող հպատակներ, տղամարդկանց հետ՝ նաև կանայք։ Հաշվել են, որ ըստ պահպանված անունների տրուբադուր քնարերգուների թիվը հասնում է շուրջ 500-ի, որոնցից մանավանդ 40-ը նշանավոր քնարերգուներ են։ Նրանց թվում էին՝ Գիյոմը, Ակվիտանցին, Ջաուֆրե Ռյուդելը, Մարկաբրյունը, Բեռնարտ դը Վենտադոռնը, Պեյրե Օվեռնացին, Մարիա դը Վենտադոռնը, Իշխանուհի դը Դիան, Գիյոմ դը Կաբեստանը, Սորդելը, Պեյրե Կարդենալը և ուրիշներ։ Տրուբադուրների երգերից պահպանված թվով 2500-ը հրատարակված են, որը նշանակում է նաև պահպանված։
Ժանրեր
Կինը, կամ ինչպես տրուբադուրներն են անվանում դոննան, երգչի համար սիրո աստվածուհի է, որին նա պաշտում է՝ կատարելով, նրա սիրուց թելադրված տասնաբանյա պատվիրաններ։ Պրովանսի բանաստեղծները ստեղծագործել են տարբեր ժանրերով ու քնարական երգի տեսակներով՝ կանսոն կամ կանցոն, ալբա, պաստուրել, բալլադ, տենսոն, պարտիմեն, ողբ, սիրվենտ։
Կանսոնը տրուբադուրների սիրավառ սրտի երգն է, դոննայի գեղեցկության ներբողումը, նրա նկատմամբ երգչի նվիրումի ու խենթ սիրո արտահայտությունը։
Ալբան արշալույսի տաղ է, նկարագրությունն այն պահի, երբ սիրո վայելքից ինքնամոռացության մեջ ընկած երգչին տագնապալից ձայն է տալիս պահակը և նախազգուշացնում, որ շտապի բաժանվել իր դոննայից։
Պաստուրելը իդիլլիկ բնության մեջ հովվուհուն ներկայացնող բանաստեղություն է՝ հովվուհու և ասպետի երկխոսությունը։ Տենսոնն ու պարտիմենը վեճ, տրամախոսություն են, որ վարում են երկու տրուբադուրները։
Բալլադը քնարական պարերգ է։
Սիրվենտը քաղաքական, բարոյախոսական և կամ կրոնական քերթված է, իսկ ողբը՝ վախճանվածի հիշատակին նվիրված եղերերգ։
Տրուբադուրների երգը համաշխարհային պոեզիայի պատմության հետաքրքիր օղակներից մեկն է։
Գրականություն
«Բանբեր Երևանի համալսարանի», թիվ 1 (76), Երևան, 1992 թվական, էջ 196-200
Կատեգորիա:Տրուբադուրներ Կատեգորիա:Միջնադարյան գրականություն
1492
Եվրոպա
.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1492 Կատեգորիա:Տարեթվեր
1493
Մահեր
Կատեգորիա:1493 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Սառնաղբյուր (այլ կիրառումներ)
Սառնաղբյուր, կարող է վերաբերել՝
Սուրեն Թադևոսյան (այլ կիրառումներ)
Սուրեն Թադևոսյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել՝
1494
Մահեր
Կատեգորիա:1494 Կատեգորիա:Տարեթվեր
1495
Մահեր
Կատեգորիա:1495 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Գնդեվազ)
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, Հայ առաքելական եկեղեցի Հայաստանի Հանրապետության Վայոց Ձորի մարզի Արփա գետի ձախակողմյան սարավանդի վրա՝ Գնդեվազ գյուղում (նախկինում Սյունիք նահանգի Վայոց ձոր գավառում), որը համաձայն Ստեփանոս Օրբելյանի, հիմնադրել է Սյունյաց Սմբատ իշխանի կինը՝ Սոփի (Սոփիա) իշխանուհին ։ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին գտնվում է գյուղի հյուսիսարևմտյան մասում, փոքրիկ բլրի վրա, մի վայրում, որը նախկինում կոչվում էր «տաճկաց թաղ»։ Ըստ արևմտյան մուտքի բարավորի արձանագրության՝ կառուցվել է 1686 թվականին։
Պատմություն
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին գտնվում է գյուղի հյուսիսարևմտյան մասում, փոքրիկ բլրի վրա, մի վայրում, որը նախկինում կոչվում էր «տաճկաց թաղ»։ Ըստ արևմտյան մուտքի բարավորի արձանագրության՝ կառուցվել է 1686 թվականին։
1950-ական թվականների կեսերին գյուղի բնակիչների հորդորով պահեստը հանվում է։ Եկեղեցին մասամբ սկսում է ծառայել իր հոգևոր նպատակներին՝ այստեղ կատարվում էր հանգուցյալների հոգեհանգիստը։