cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Փիթեր Քերի
Մանկություն և ստեղծագործությունների սկիզբ
Քերին ծնվել է 1943 թվականի մայիսի 7-ին՝ ավստրալական փոքր քաղաքում՝ Բակշուս Մարշում։ Նրա ծնողները զբաղվել են Ջեներալ Մոթորս ավտոմեքենաների իրացմամբ։ 11 տարեկանից ուսանել է տեղի դպրոցում, իսկ հետո հաճախել է Ջիլոնգ գիմնազիա ։ Հեղինակավոր կրթություն ու ուսման մեծ վճար ունեցող, տղաների համար լավագույն դպրոցներից մեկն է Ավստրալիայում ։ Ավարտելուց հետո Քերին ընդունվել է Մելբուռնում գտնվող Մոնաշի համալսարան, ուսումնասիրել քիմիա և կենդանաբանություն, բայց ճանապարհային ավտովթարի և հետաքրքրության բացակայության պատճառով թողել է համալսարանը։
1962 թվականին Քերին սկսել է աշխատել Մելբուռնի զանազան գովազդային գործակալություններում։ 1962 թվականի սկզբից մինչև 1967 թվականը նա մասնակցել է « Volkswagen », «Lindemans (wine)» և այլ շատ գովազդային արշավների։ Աշխատանքը նրան ծանոթացրեց գրողներ Բարրի Օկլիի և Մորրիս Լուրի հետ, որոնք, իրենց հերթին, նրան ծանոթացրել են ամերիկյան և եվրոպական գրականության հետ։
1964 թվականին Քերին ամուսնացել է Լի Ուիտմանի հետ։ Այդ տարի նա կարդացել է այսնպիսի հեղինակների ինչպիսիք են Ջեյմս Ջոյսը, Սեմյուել Բեքեթը, Ֆրանց Կաֆկան և Ուիլյամ Ֆոլքները, իսկ 1964 թվականին սկսել է գրել։ 1968 թվականին նա գրել է «Կապ» («Contacts») և «Անօգուտ ավտոմեքենա» («The Futility Machine») վեպերը, ինչպես նաև մի շարք պատմվածքներ։ Այս ստեղծագործություններից մի քանիսը պետք է հրատարակվեին, բայց վերջին պահին հրատարակիչները մտափոխվել են։
1960-ական թվականների վերջին Քերին ճանապարհորդել է Եվրոպայով և Միջին Արևելքով։ Գտնվելով Լոնդոնում, նա որոշում է կայացրել մնալ, որպիսի շարունակի աշխատել գովազդային բնագավառում։ 1970 թվականին վերադարձել է Ավստրալիա և շարունակել է նկարահանվել գովազդներում՝ Սիդնեյում և Մելբուռնում։
Կարիերայի աճը
Մինչդեռ Քերին նկարահանվել է գովազդներում, նույն ժամանակ հրատարակել է պատմվածքներ՝ թերթերում և ամսագրերում։ Մեծ մասը ներառվել են «Գեր մարդը պատմության մեջ» («The Fat Man In History») ժողովածուի մեջ, որը դուրս է եկել 1974 թվականին։ Նույն տարում Քերին ամուսնալուծվել է կնոջից և մեկնել Սիդնեյ, որտեղ նորից աշխատանք է գտել գովազդային գործակալությունում։
1976 թվականին Քերին տեղափոխվել է և ընդունվել «Աստղային լույս» («Starlight») «այլընտրանքային ընկերություն»՝ Բրիսբենում։ Այդ ժամանակ նրա գրած ստեղծագործությունների մեծ մասը ներառվել են «Պատերազմական հանցագործություններ» («War Crimes») 1980 թվականի ժողովածուում, ինչպես նաև 1981 թվականին Քերին գրել է իր առաջին հրատարակված վեպը՝ «Երանություն»-ը («Bliss»)։ 1970-ական и 1980-ական թվականներին Քերին որոշել է բնակվել անգլիացի հայտնի նկարիչ Մարգո Հատչեսոնի հետ ։
1980 թվականին Քերին Բանի ՄակՍպիդդենի հետ հիմնադրել է սեփական գովազդյաին գործակալություն։ Ավելի ուշ՝ 1981 թվականին, նա տեղափոխվել է Նոր Հարավային Ուելս։ 1985 թվականին Քերին ամուսնացել է թատրոնի տնօրեն Էլիսոն Սամմերսի հետ։ 1988 թվականին նա գրել է «Օսկար և Լյուսինդա» («Oscar and Lucinda») վեպը, որի հիման վրա նկարահանվել է համանուն ֆիլմ, գլխավոր դերերում են եղել Քեյթ Բլանշետը և Ռեյֆ Ֆայնսը ։
Տեղափոխում Նյու Յորք
1990 թվականին Քերին վաճառել է գովազդային գործակալության իր մասնաբաժինը և կնոջ ու տղայի հետ միասին տեղափոխվել Նյու Յորք, որպեսզի դասավանդի գրելու հմտություններ Նյու Յորքի համալսարանում ։ Նա զուգահեռաբար գրել է «Հարկային տեսուչ» («Tax Inspector») վեպը, որը հրապարակվել է 1991 թվականին։ Քերին նաև դասավանդել է Փրինսթոնի համալսարանում, Նոր դպրոցում և Կոլումբիայի համալսարանում ։ 2005 թվականին բաժանվել է երկորդ կնոջից, և շուտով սկսել է հանդիպել Մեծ Բրիտանիայի հպատակ Ֆրենսիս Կոդի հետ։ Ներկայումս նրանք ամուսիններ են։
1997 թվականին դուրս է եկել «Ջեկ Մեգս» («Jack Maggs») վեպը։ Գիրքը դարձել է հաջողակ, և 1998 թվականին գրողին հրավիրել են Եղիսաբեթ II-ի մոտ ունկնդրության, սակայն նա հրաժարվել է հրավերից։ Շատերը մտածում են, որ դա բացատրվում է Քերիի քաղաքական համոզմունքներով (նա կողմնակից է Ավստրալիայի կառավարության փոփոխությանը դեպի հանրապետական տեսակի)։ Ավելի ուշ Քերիին ասել է, որ նա չի կարող հանդիպել թագուհու հետ նշված օրը և խնդրել է հետաձգել ունկնդրության օրը ։
2000 թվականի Քերին գրել է «Քելլի հրոսակախմբի իրական պատմությունը» («True History of the Kelly Gang») գիրքը՝ ավազակ և Ավստրալիայի ազգային հերոս Նեդա Քելլիի մասին։ 2020 թվականի հունվարի կեսին հայտնվել է էկրանավորումը՝ ռուսական վարձույթում։ Ֆիլմի գլխավոր դերերում են եղել Ջորջ Մաքքեյը, Ռասսել Քրոուը, Չարլի Հանեմը և Նիկոլաս Հոլտը։ Քերի Փիթերի հաջորդ գիրքը՝ «Իմ կյանքն ինչպես կեղծիք»-ը («My Life as a Fake»), հրապարակվել է 2003 թվականին։ Հիմնական սյուժեն գրական խաբեությունն է, որը գրավել է Ավստրալիան 1940-ական թվականներին ։ Ավելի ուշ նա գրել է «Գողություն» («Theft: A Love Story») (2006 թվականին) և «Նրա անօրինական եսը» («His Illegal Self») (2008 թվականին) վեպերը։ 2010 թվականին լույս է տեսել Քերիի նոր գիրքը՝ «Թութակը և Օլիվիեն Ամերիկայում» («Parrot and Olivier in America»)։
Քերին ունի երեք պատվավոր գիտական աստիճան ։ 2010 թվականին Քերիի նկարը տեղադրվել է սահմանափակ քանակով թողարկված ավստրալական նամականիշում՝ «Ավստրալիայի լեգենդներ»-ում ։
Մրցանակներ
Քերին բազմաթիվ մրցանակների դափնեկիր է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրալիայի գրողներ
Բիլբեյս
Բիլբեյս (بلبيس), քաղաք Եգիպտոսում։ Գտնվում է Նեղոսի դելտայի հարավարևելյան մասում։ Էշ-Շարկիա նահանգի մեծությամբ երկրորդ քաղաքն է։
Պատմություն
Բիլբեյսը առաջին քաղաքներից մեկն է, որ գրավել է արաբական բանակը Եգիպտոսի նվաճման ժամանակ։ Որոշ տվյալներով՝ Բիլբեյս քաղաքում կառուցվել է Աֆրիկյան մայրցամաքի առաջին մզկիթը՝ Սադատ Կուրեյշը։ Քաղաքը կարևոր դեր է խաղացել Ֆաթիմյանների վեզիրության վերահսկողության համար պայքարում։ 1164 թվականին Ասադ ադ-Դին Շիրկուխն իր երիտասարդ եղբորորդի Սալահ ալ-Դինի հետ քաղաքում հետ է մղել Շավարի և Ամորի I-ի համատեղ ուժերը երեք ամսվա ընթացքում։ Այնուհետև 1168 թվականին քաղաք է հարձակվել Ամորիի բանակը և կազմակերպել կոտորած։ Արյունոտ վայրագությունները եգիպտացի ղպտիների մոտ առաջացնում են վրդովմունք, ովքեր տեսել էին խաչակրաց արշավանքները, բայց տուժել են ոչ պակաս, քան Բիլբեյս քաղաքի մուսուլման բնակչությունը։ Ղպտիները դադարել են աջակցել խաչակիրներին։
1798 թվականին քաղաքի ամրաշինական կառույցները վերացվել են Նապոլեոնի հրամանով։
Այսօր Բիլբեյս քաղաքում գտնվում է Եգիպտոսի ВВС ակադեմիայի համալիրը։
Շրջան
Բիլբեյս շրջանն ունի 549 701 բնակիչ (2002) և զբաղեցնում է 1230 կմ² տարածք։ Շրջանը ներառում է 8 գյուղական համայնքներ, որոնք ներառում են 48 գյուղեր և 381 մանր բնակավայրեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բյուզանդիայի քաղաքներ
Մարիա Միտչել
Մարիա Միտչել (Maria Mitchell, ), ամերիկացի աստղագետ, ով 1847 թվականին աստղադիտակի օգնությամբ հայտնագործել է գիսաստղ և հայտնի է դարձել որպես Գիսաստղ «Միսս Միտչել»։ Այս հայտնագործության համար նա արժանացել է ոսկե մեդալի։ Մրցանակը շնորհել է Ֆրեդերիկ VII Դանիացին։ Մեդալը հայտնում է. «Զարմանալի չէ, որ մենք նայում ենք աճող և ընդլայնված աստղերին»։ Միտչելն առաջին ամերիկացի կինն էր, ով աշխատել է որպես պրոֆեսիոնալ աստղագետ։
Կենսագրություն
Մարիան ծնվել է օգոստոսի 1-ին 1818 թվականին Նանթաքետում և եղել է Բենջամին Ֆրանկլինի բարեկամուհին։ Նա ուներ 9 եղբայր ու քույր։ Ծնողները՝ Ուիլիամ Միտչել և Լիդիա Միտչելը, եղել են քվակերներ։ Նրա ծնողները ինչպես նաև այլ քվակերներ գնահատում էին կրթությունը և հոգ են տարել, որպեսզի Մարիան ստանա այնպիսի կրթություն ինչպես իր եղբայրները։ Չնայած այլ բաների, քվակերների կրոնը սովորեցնում է հավասարության սեռերի միջև։ Դպրոցն ավարտելուց հետո երիտասարդ Մարիան ընդունվել է Հյուսիսային քերականական դպրոց, որտեղ նրա հայրը եղել է առաջին տնօրենը։ Երկու տարի նա այցելել է այդ դպրոցը, այնուհետև նրա հայրը կառուցել է իր սեփական դպրոցը Հովարդ փողոցում։ Այդտեղ նա եղել է և՛ ուսանող և՛ իր հոր օգնականը ։ Տանը հայրը նրան սովորեցնում էր աստղագիտություն, օգտագործելով իր սեփական աստղադիտակը ։ Հոր դպրոցի փակումից հետո նա ընդունվեց Unitarian minister Cyrus Peirce’s school for young ladies: Հետո նա աշխատել է որպես ասիստենտ, իսկ 1835 թվականին նա բացել է իր սեփական դպրոցը ։ 1847 թվականին հոկտեմբերի 1-ին նա հայտնաբերել է մի գիսաստղ օգտագործելով իր աստղադիտակը։ Նա մեդալ է վաստակել և այն հռչակ է բերել նրան ամբողջ աշխարհում։ Նախկինում միակ կինը, ով հայտնաբերել էր գիսաստղ դա Քերոլայն Հերշելն էր։ Այդ իրավիճակում կար մի վեճ, քանի որ Ֆրանչեսկո դե Վիկոն երկու օր անց հայտնաբերել է գիսաստղ, սակայն ավելի վաղ գրել է մի զեկույց դրա մասին։ Վեճը լուծվել է հօգուտ Մարիայի։ Մրցանակաբաշխությունը տեղի է ունեցել 1848 թվականին։ 1848 թվականին Մարիան դարձավ ամերիկյան արվեստի և գիտությունների ակադեմիայի առաջին կին անդամը։ 1865 թվականին նա դարձավ աստղագիտության պրոֆեսոր Վասար քոլեջում։ Նա նաև ստացել է քոլեջի աստղադիտարանի տնօրենի կոչումը։ Այնտեղ ուսուցանելուց հետո, նա իմացավ, որ չնայած իր հեղինակության ու փորձի, նրա աշխատավարձը կազմել է ավելի քիչ, քան շատ երիտասարդ պրոֆեսորներ-տղամարդկանց աշխատավարձերը։ Նա պահանջել է, աշխատավարձի բարձրացում, և ստացել է այն։ 1842 թվականին նա թողեց քվակերական հավատը և սկսեց հետևել ունիտար սկզբունքներին։ Ի նշան բողոքի, ընդդեմ ստրկության, նա դադարեց կրել բամբակյա հագուստ։ Մարիան կնքել է իր մահկանացուն 1889 թվականի հունիսի 28-ին։ Նա թաղված է Նանթաքետում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի աստղագետներ Կատեգորիա:Գիսաստղ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բնագետներ Կատեգորիա:Գրադարանավարներ
Ջերալդ Ուոլաս
Ջերալդ Ջերմեյն Ուոլաս (Gerald Jermaine Wallace, ), ամերիկացի նախկին բասկետբոլիստ, թեթև հարձակվող։ 2001-2015 թվականներին հանդես է եկել Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայում (NBA)։
Ծնվել է Սիլակոգա բնակավայրում (Արկանզաս նահանգ)։ Դպրոցական կարիերան անցկացրել է Չայլդերսբուրգի ավագ դպրոցում, որի ավարտական տարում ճանաչվել է «Նեյսմիթի անվան տարվա դպրոցական բասկետբոլիստ»։ Դպրոցից հետո մեկ ուսումնական տարի հանդես է եկել Ալաբամայի համալսարանի բասկետբոլային թիմում, որից հետո ընտրվել է NBA-ի 2001 թվականի դրաֆթի առաջին ռաունդի 25-րդ ընտրությամբ՝ «Սակրամենտո Քինգսի» կողմից։
Մասնագիտական կարիերայի ընթացքում մեկ անգամ ճանաչվել է NBA աստղ (All-Star), ընդգրկվել «NBA All-Defensive» խորհրդանշական հավաքականում, ինչպես նաև 2006 թվականը ամփոփել որպես խլումների կատեգորիայում առաջատար մարզիկ (2,5 խ/խ)։
Ուոլասն հայտնի էր չափազանց էներգետիկ և կայծակնային խաղաոճ ունենալու համար, ինչի պատճառով հաճախ էր վնասվածքներ ձեռք բերել, ընդհուպ մինչև 4 անգամ տարել է գլխուղեղի ցնցում։ Վտանգավոր խաղաոճի համար թիմակիցների շրջանում ստացել էր «Վրաերթ» (Crash) մականունը ։
Թաղեք ինձ շրիշակի հետևում (ֆիլմ)
«Թաղեք ինձ շրիշակի հետևում» («Похороните меня за плинтусом»), ռուսական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Սերգեյ Սնեժկինը Պավել Սանաևի համանուն վիպակի հիման վրա։ Էկրան է բարձրացել 2009 թվականի դեկտեմբերի 3-ին։ Ֆիլմի պրեմիերան հեռուստատեսությամբ կայացել է 2011 թվականի փետրվարի 6-ին Ռուսաստանի Առաջին ալիքով։
Ի տարբերություն գրքի, ֆիլմը կենտրոնացած է Սաշա Սավելևի ծննդյան օրվա շուրջ, ինչի պատճառով ֆիլմից դուրս մնացել են գրքի շատ վառ դրվագներ։ Տատիկի դերին հավակնել են Լիդիա Ֆեդոսեևա-Շուկշինան, Ելենա Սանաևան և Էրա Զիգանշինան։
Սյուժե
Ֆիլմի սյուժեն հիմնականում համընկնում է վիպակի սյուժեի հետ միայն ֆիլմի գործողությունները ժամանակային առումով սեղմված են և տևում են երկու օր։ Ութամյա Սաշա Սավելևն ապրում է տատի ու դերասան պապի հետ. տղային չեն տալիս մորը։ Տատը հոգ է տանում հաճախ հիվանդացող թոռան մասին և նրան դաստիարակում է խենթ սիրով, որն աստիճանաբար վերածվում է իսկական բռնակալության։
Արձագանքներ
Պավել Սանաևը նախատեսել է հանդես գալ որպես ռեժիսոր, բայց հետո փոխել է միտքը։ Սանաևը հայտարարել է, որ իր վիպակից պատրաստել են բռնությունների մասին պատմող ֆիլմ, «որտեղ տատն ատում է թոռանը և ամեն կերպ գլուխն ուտում է» ։
«Թաղեք ինձ շրիշակի հետևում» կարդացածներին պետք չէ բացատրել, որ դա այդպես չէ։ Հիանալի դերասանուհի Սվետլանա Կրյուչկովան, ցավոք, խաղում է տատիկին նույն նոտայի վրա՝ ճնշում է ու ճնշում»։
Սվետլանա Կրյուչկովան, ի պատասխան քննադատության, պնդում է, որ ֆիլմի շատ տեսարաններ հանվել են պրոդյուսերների կամքով։
Պրոդյուսերների կամքով խաղացածի մի մասը չի ընդգրկվել ֆիլմում։ Որոշ տեսարաններ անիրավականորեն հանվել են։ Եղել են շատ քնքուշ տեսարաններ, որտեղ տատը չի գոռում։ ...Նաև ֆիլմում չեն ներառվել այդ կնոջ տրամադրության հանկարծակի փոփոխությունները։ Ի վերջո, խենթ մարդը միշտ կոնկրետ է, բայց նրա առանձնահատկություններից մեկը մյուսի հետ կապված չէ։ Ես երկար պայքարեցի մի քանի տեսարանների համար, բայց, ավաղ, ինձ չլսեցին։
Կրյուչկովայի պնդումը հաստատվում է նկարահանումներից դուրս արված բազմաթիվ լուսանկարներով, որոնք ցույց են տալիս, որ ֆիլմից իսկապես շատ դրվագներ են հանվել, որոնք ֆիլմը ավելի մոտ կդարձնեին գրքին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:2009 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր
Կոլումբիա շրջան (այլ կիրառումներ)
Կոլումբիա շրջան, կարող է վերաբերել՝
Կոլչուգինո (այլ կիրառումներ)
Կոլչուգինո, կարող է վերաբերել՝
Մաղխազ (անձնանուն)
Մաղխազ, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն մաղխազ բառից։ Նշանակում է «արքայական պահապանների գլխավորը» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Պեչենեգներ
Պեչենեգներ, կիսաքոչվոր թյուրքական ցեղային միություն, առաջացել է անդրվոլգյան տափաստաններում վաչկատուն թյուրքերի, սարմատական և ուգրոֆիննական ցեղերի խառնուրդից։ Մարդաբանորեն պեչենեգները եվրոպեոիդ էին՝ մոնղոլոիդ տարրերով։ Ութերորդից իներորդ դարերում բնակվել են Վոլգա և Ուրալ գետերի միջև ընկած տարածքում, իներորդ դարում, ջախջախելով մերձսևծովյան տափաստաններում բնակվող հունգարներին, գրավել են հսկայական տարածք՝ ստորին Վոլգայից մինչև Դանուբի գետաբերանը։ Պեչենեգների հիմնական զբաղմունքը վաչկատուն անասնապահությունն էր։ Տասներորդ դարում պեչենեգները բաժանվել են երկու ճյուղի (արևմտյան և արևելյան), որոնք կազմված էին 8 ցեղից (40 տոհմ)։ Ցեղերի առաջնորդները «մեծ իշխաներն» էին, տոհմերինը՝ «փոքր իշխանները». ընտրվում էին ցեղային և տոհմական ժողովներում. գոյություն ուներ նաև ժառանգական իշխանություն։ 915-ին, 920-ին, 968-ին պեչենեգները ասպատակել են ռուսական հողերը։ 1036-ին Կիև քաղաքի մոտ Յարոսլավ Իմաստուն իշխանը ջախջախել է պեչենեգներին և վերջ տվել նրանց հարձակումներին Ռուսիայի վրա։ Տասնմեկերորդից տասներկուերորդ դարերում շատ պեչենեգներ բնակեցվել են Կիևյան Ռուսիա պետության հարավում՝ նրա սահմանները պաշտպանելու նպատակով։ Տասերորդից տասնմեկերորդ դարերում բյուզանդական կայսրերը փորձել են պեչենեգներին օգտագործել Ռուսիայի և Դանուբյան Բուլղարիայի դեմ պայքարում։ Տասներկուերորդ դարում պեչենեգները թափանցել են Հունգարիա։ Տասներեքերորդից տասնչորսերորդ դարերում, ձուլվելով ղփչաղների, հունգարների, ռուսների, մոնղոլների և այլ էթնիկական խմբերի հետ, պեչենեգները դադարել են գոյություն ունենալուց։
Կատեգորիա:Անհետացած ազգեր Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն
Կոլտնտեսությունների համագումար (այլ կիրառումներ)
Կոլտնտեսությունների համագումար, կարող է վերաբերել՝
Կոկ (այլ կիրառումներ)
Կոկ, կարող է վերաբերել՝
Կալամին (դեղ)
Կալամին, (հայտնի է նաև որպես կալամինի լոսյոն), դեղորայք, որն օգտագործվում է մեղմ քորի բուժման նպատակով ։ Այն ներառում է արևային այրվածքները, միջատների խայթոցները, կաղնու, բաղեղի թույներից կամ այլ գործոններից առաջացած մեղմ մաշկային հիվանդությունները  ։ Այն կարող է օգնել չեզոքացնել մաշկի գրգռումը ։ Այն կիրառվում է մաշկային ծածկույթներին որպես կրեմ կամ լոսյոն ։
Կալամինի լոսյոնը օգտագործվել է դեռևս մ․թ․ա․ 1500 թվականին ։ Այն ներառված է Առողջապահության Համաշխարհային Կազմակերպության առաջին անհրաժեշտության դեղերի ցանկում՝ ամենաանվտանգ և ամենաարդյունավետ դեղամիջոցներ, որոնք անհրաժեշտ են առողջապահական համակարգում ։ Կալամինը հասանելի է առանց դեղատոմսի որպես ընդհանուր դեղամիջոց ։ Զարգացող երկրներում մեծածախ վաճառքի արժեքը կազմում է 0,25-3,85 ԱՄ$ 100 մլ-անոց շշի համար ։ Մեծ Բրիտանիայում այն Առողջապահության Ազգային ծառայության համար արժե 0,44 ֆունտ ։
Բժշկական կիրառում
Կալամինը կիրառվում է քորի բուժման համար ։ Այն ներառում է արևային այրվածքները, միջատների խայթոցները կամ այլ մաշկային մեղմ հիվանդություններ ։
Կողմնակի ազդեցություններ
Հնարավոր կողմնակի ազդեցություններից ամենահաճախ հանդիպող մաշկի գրգռումն է։ Այլ ավելի հազվադեպ հանդիպող կողմնակի ազդեցություններից են դեմքի, կոկորդի, լեզվի այտուցը, շնչառության դժվարացումը, կարմրությունը, ցանավորումը և քորը ։ Հղիության ժամանակ կալամինի կողմնակի ազդեցություններն ուսումնասիրող հետազոտություններ չեն կատարվել, սակայն երկար տարիներ հղիների կողմից այն կիրառվել է և որևէ լուրջ ազդեցություն չի նկարագրվել ։
ԱՄՆ-ի Սննդամթերքի և Դեղորայքի վարչություն
1992 թվականի մամլո հաղորդագրությունով ԱՄՆ-ի Սննդամթերքի և Դեղորայքի վարչությունը հայտարարեց,որ չի ներկայացվել ոչ մի ապացույց,որ Կալամինը արդյունավետ է միջատների խայթոցից առաջացած մաշկի գրգռվածության բուժման համար,կամ առհասարակ խայթոցների ։ Չկան ապացույցներ նաև կաղնուց, բաղեղից առաջացած քորի բուժման վերաբերյալ։
2008 թվականի սեպտեմբերի 2-ի փաստաթղթում ԱՄՆ-ի Սննդամթերքի և Դեղորայքի վարչությունը խորհուրդ տվեց կիրառել առանց դեղատոմսի որոշ արդիական ապրանքատեսակներ նախատեսված մաշկի խնամքի համար,ինչպիսին է Կալամինը։ Այն կլանում է թունավոր բույսերի կողմից առաջացած մաշկի խոնավությունը,ինչպիսիք են թունավոր բաղեղը,կաղնին։ Այս բույսերից առաջացած ցավի կամ քորի մեղմացման համար նույն փաստաթութը խորհուրդ է տալիս սառը ջրով թրջոցներ և արդիական կորտիկոստերոիդներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղեր ըստ այբբենական կարգի Կատեգորիա:ԱՀԿ հիմնական դեղերի ցանկ Կատեգորիա:Մաշկաբանական դեղեր
Կոկե (այլ կիրառումներ)
Կոկե, կարող է վերաբերել՝
Ալըք
Ալըք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Բշերիկի գավառակում` Տիգրանակերտի շրջանում։
Անվան ստուգաբանություն
Գյուղի անվանումը ծագել է հայերեն ալիք բառից։
Պատմություն
Գյուղի ողջ բնակչությունը թուրքերի կողմից բնաջնջվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
Գյուղը հայաբնակ էր մինչև 1915-1918 թթ.-ը։
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում էին արհեստներով, երկրագործությամբ և մանր առևտրով։ Պահում էին խոշոր եղջերավոր անասուններ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Ալըքն ուներ հայկական եկեղեցի և դպրոց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Էդուարդ Տեր-Ղազարյան
Էդուարդ Ավագի Տեր-Ղազարյան, մանրադիտակային քանդակների (միկրոմինիատյուրա) ու փորագրությունների վարպետ, երաժիշտ, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (2004)։ Անզեն աչքով անտեսանելի իր առաջին աշխատանքները ցուցադրել է Երևանում 1947 թվականին։ Լինելով ջութակի հանրահայտ վարպետ-նորարար, տաղանդավոր երաժիշտ, քանդակագործ և անգերազանցելի ծաղրանկարիչ՝ նա զարմացրել է ամբողջ աշխարհին իր եզակի գործերով։
Նվաճումներ
Նրա խոշորագույն նվաճումը միկրոքանդակագործության մի նոր ուղղության՝ շարժական միկրոաշխատանքների ստեղծումն էր։ Անզեն աչքով անտեսանելի միկրոմարմինները շարժվում են՝ կատարելով ոչ սինխրոն շարժումներ՝ չկրկնելով դրանցից և ոչ մեկը։ Այս աշխատանքները մինչ օրս մնում են չգերազանցված, չնայած առաջին շարժական միկրոքանդակների ցուցադրումից անցել է ավելի քան երեսուն տարի։
Գլուխգործոցներ
1943 թվականից թզի կորիզի, մարդու մազի, բրնձի հատիկի, ալմաստի, պողպատի, ոսկու փոշեհատիկների և այլ նյութերի՝ միկրոնով չափվող մեծության մասնիկների վրա հզոր խոշորացույցի օգնությամբ ստեղծել է 600-ից ավելի միկրոքանդակներ՝ «Չարլի Չապլին» (1973, պողպատ), «Նիկոլո Պագանինի» (1974, ոսկու փոշեհատիկ, երկուսն էլ՝ ասեղի անցքի մեջ), այդ բնագավառում եզակի՝ շարժվող միկրոֆիգուրներով «Գուլիվերը և լիլիպուտները» (1976, մարդու մազ, պողպատ), ինչպես նաև 1500 ծաղրանկար։
Հրաշք կարելի է համարել ասեղի ծայրին քանդակված ուղտերի քարավանը, մետաղի փշուրի վրա քանդակած խաչքարը և Հիսուսի դիմապատկերը, ասեղի անցքի մեջ գավազանով Չարլի Չապլինը, Միլոսյան Վեներան, ամենափոքր սրբապատկերը, մազի ծայրին քանդակված Ազատության արձանը, որոնք հնարավոր է դիտել, մեծացնելով 5000 անգամ։ Նրա տասը մանրաքանդակ գրանցված են Գինեսի ռեկորդների գրքում։
Ցուցահանդեսներ
Նրա միկրոքանդակներն առաջին անգամ ցուցադրվել են 1947 թվականին Երևանի ազգային թանգարանում, Առնո Բաբաջանյան համերգասրահի ճեմասրահում («Վիոլա պամպոզա» ալտը, ծաղրանկարները)։ Նրա միկրոգլուխգործոցները նվիրել են Ռոքֆելլերին, Անգլիայի թագուհի Էլիզաբեթ Երկրորդին, Ստալինին։ Իսկ միջազգային ասպարեզ առաջին անգամ դուրս են եկել 1977 թվականին, ցուցադրվել Լոս Անջելեսի խորհրդային ցուցահանդեսի հայկական տաղավարում, և որակվել իբրև աշխարհի «ութերորդ հրաշալիք»։
Այնուհետեւ, նրա ցուցահանդեսները տեղի ունեցել են աշխարհի տարբեր երկրներում՝ Միացյալ Նահանգներում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Իսպանիայում, Հարավսլավիայում, Ճապոնիայում, Իրանում, Եգիպտոսում, Ռուսաստանում և այլուր։ Միայն 1983 թվականի ընթացքում Էդուարդ Տեր-Ղազարյանի անունն 9 անգամ հիշատակվել է ռուսական «Դիվո» ռեկորդների գրքում (Գինեսի ռեկորդների գրքի ռուսական տարբերակը)։ Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել նաև ԱՊՀ մի շարք քաղաքներում։
Արարչագործություններ
Վերակերտել է Յ. Ս. Բախի «Վիոլա պոմպոզան» (1724, վարպետ՝ Հոֆման), որը լռել էր շուրջ 270 տարի, պատրաստել երաժշտական քառյակ, որի կազմում ստեղծել է 120 ռեզոնատոր ունեցող լարային երգեհոն՝ մի նոր, անհավատալի հարուստ ձայնով հզոր գործիք, այդ թվում՝ «Դվին» լարային քառյակի յուրօրինակ նվագարանները (1985), նաև «Խաղաղության երաժշտական ավտոմատը» (1987), որտեղ համատեղված են տարբեր երկրների 40 մանրաչափ նվագարաններ։
Աշխարհի ութերորդ հրաշալիք
Վարպետը ստեղծել է նոր երաժշտական ավտոմատ-զենք, որն աշխարհում առաջինն է, որը ոչ թե սպանում է, այլ մեծ հաճույք պատճառում երաժշտասերներին։ Ավտոմատի վրա տեղադրված են աշխարհի տարբեր ազգերի շուրջ 40 երաժշտական գործիքներ, որոնցից շատերի վրա նա կատարել է հայ, ռուս և արևմտաեվրոպական կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ։
Բազմամյա գործունեության և վաստակի համար Էդուարդ Տեր-Ղազարյանին շնորհվել է Մշակույթի նախարարության Ոսկե մեդալ։ Տաղանդավոր ջութակահարին իրենց կատարումներով ողջունեցին «Շելլ» դաշնամուրային տրիոն, Երևանի կամերային երգչախումբը, «Բերդ» պարային համույթը, ինչպես նաև արվեստագետի թոռնուհին։ Անսովոր ձիրքի տեր արվեստագետը նաև սրամիտ ու կենսուրախ մարդ է եղել։ Արվեստագետի ընկերոջ՝ Արմեն Բուդաղյանը բնորոշմամբ քանդակագործը «մեր ժողովրդի պարծանքն է, որը չունի մրցակից և թափանցում է անտեսանելի գաղտնիքներից այն կողմ»։ Լուվրի թանգարանի պատվերով բրնձի հատիկի վրա քանդակել- ավարտել էր Այվազովսկու «Իններորդ ալիքը», երբ անսպասելիորեն «քանդակը» կուլ է տալիս պատշգամբում հայտնված աղավնին։ Կուլ է տալիս մեկ միլիոն դոլարն ու երեք ամսվա տքնաջան աշխատանքի արդյունքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ Կատեգորիա:Հայ երաժիշտներ Կատեգորիա:Հայ ծաղրանկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ
Ամերիկյան հոգեգար (ֆիլմ)
Ամերիկյան հոգեգար (անգլ.՝ American Psycho), 2000 թվականի սարսափ ֆիլմ՝ հիմնված Բրետ Իսթոն Էլիսի համանուն վեպի վրա։ Պատրիկ Բեյթմենի դերը կատարել է Քրիստիան Բեյլը։
Սյուժե
1980-ականների վերջն է։ Քսանյոթամյա Ուոլ Սթրիթերը Պատրիկ Բեյթմենը ճանապարհորդում է առասպելական գեղեցիկ մարդկանց փակ ցանցով, այդ փակ ցանցով միայն նրանք կարող են թույլ տալ իրենց նմաններին ներս մտնել գերազանցության զգացումով։ Պատրիկը առավոտվա սովորական ռեժիմ ունի՝ իր գրավչությունն ու մարզավիճակը պահպանելու համար։ Նա, ինչպես և իր ցանցում գտնվողները, սին է, ինքնասիրահարված, եսամոլ և մրցակցային, միշտ ստիպված է լինում մեկը մյուսին միավորել իր այդ ներկայացման մեջ, բայց նա, ի տարբերություն մյուսների, գիտակցում է, որ իր համար այս ամենը թաքցնելու դիմակներ են։ այն, ինչ իսկապես տակն է, ինչ-որ մեկը/ինչ-որ անմարդկային բնույթ։ Այլ կերպ ասած, նա բաղկացած է մարդուն նմանվող պատյանից, որը պարունակում է միայն ագահություն և զզվանք, ագահություն՝ ցանկանալով այն, ինչ ուրիշները կարող են ունենալ, և զզվանք նրանց համար, ովքեր չեն արդարացնում նրա սպասելիքները և իր հանդեպ՝ առաջինը կամ լավագույնը չլինելու համար։ Այդ զզվանքն ի վերջո դրսևորվում է նրանով, որ ցանկանում է ազատել աշխարհն այդ մարդկանցից, նա նրանց չի տեսնում որպես մարդկանց, այլ միայն այն հատկանիշներից, որոնցից ուզում է ազատվել։
Խուտոր
Սկզբում եղել է միաբակ (յուրահատուկ է հողագործ ժողովուրդներին՝ նոր հողեր յուրացնելիս), հետագայում՝ բազմաբակ։ Գյուղատնտեսության մեջ կապիտալիստական տարրերի զարգացման հետ սկսեցին խուտոր անվանել անհատական օգտագործման հողակտորի վրա առանձնացված տնտեսությունը։ 1905—1907 թթ.-ի հեղափոխությունից հետո Ռուսաստանում խուտորերի քանակը խիստ աճեց։ Նախկին ԽՍՀՄ-ում, գյուղատնտեսության կոլեկտիվացումից հետո, ստեղծվեցին Խուտորները խոշոր կոլտնտեսային գյուղերում համախմբելու պայմաններ։
Կատեգորիա:Գյուղական բնակավայրեր
Կոհիլա (այլ կիրառումներ)
Կոհիլա, կարող է վերաբերել՝
Բյուս լա Մեզիեր
Բյուս լա Մեզիեր (Bus-la-Mésière), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 95 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 45 կմ հարավ-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 83 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 56-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 27։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,5 %։ 56 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 50 անձ (27 տղամարդ և 23 կին)։ Գործազուրկ են եղել 6 անձ (4 տղամարդ և 2 կին)։ 27 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 10-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Twelve (Iz*One-ի ալբոմ)
Հավաստագրումներ և վաճառք
}}
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2020 ալբոմներ
Ալեքսեևկա (Օկտյաբրսկի շրջան)
Ալեքսեևկա (Алексеевка), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Ալեքսեևսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Խաչիկ Սամվելյան
Խաչիկ Եղիազարի Սամվելյան հայ բանասեր, տպագրիչ, տառաստեղծ։
Ալեքսեևկա (Օկտյաբրսկի շրջան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Խաչիկ Սամվելյան
Ծնվել է Երևանում 1929 թվականի նոյեմբերի 27-ին։ Ավարտել է Երևանի թատերական ինստիտուտը։ Աշխատել է «Սովետական գրող» հրատարակչությունում, այնուհետև եղել է բաժնի ղեկավար Մատենադարանում։ 1988 թվականից Հայաստանի գրողների միության անդամ է։
Խաչիկ Սամվելյանը հեղինակել է Րաֆֆու գործունեությանը նվիրված մի շարք աշխատություններ ։ Եղել է Խորհրդային տարիներին լինոտիպային տպագրության մեջ կիրառվող հայկական տառատեսակների հեղինակ։ Հետխորհրդային տարիներին զբաղեցրել է քննադատական դիրք թվային տառատեսակների ոլորտի նկատմամբ՝ համարելով, որ ոլորտում այդ օրերին գործող տառաստեղծները չունեն բավական գիտելիք ու փորձ որակյալ աշխատանք ստեղծելու համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ տպագրիչներ Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Հայ տառաստեղծներ Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ
Օլեինաթթու
Օլեինաթթու (– յուղ), CH3(CH2)7CH=CH(CH2)7COOH, միահիմն չհագեցած կարբոնաթթու։ Անգույն, մածուցիկ, ջրում չլուծվող հեղուկ է։ Լուծվում է օրգանական լուծիչներում։ Հալման ջերմաստիճանը 14°С, եռմանը՝ 232°С, խտությունը՝ 825 կգ/մ3 (20°С)։ Գլիցերիդների ձևով պարունակվում է բուսական յուղերում և կենդանական ճարպերում։ Ստացվում է հիմնականում ձիթապտղի յուղից, որի մեջ օլեինաթթվի պարունակությունը 70–85% է։ Օլեինաթթուն և նրա էսթերներն օգտագործվում են լաքերի, ներկանյութերի, կոսմետիկական պատրաստուկների արտադրության մեջ։ Օլեինաթթվի աղերը մտնում են օճառների բաղադրության մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կարբոնաթթուներ Կատեգորիա:Ճարպաթթուներ
Ադամաթզենու հանրապետություն
Ադամաթզենու հանրապետություն (banana republic, república bananera), Լատինական Ամերիկայի քաղաքական անկայություն և սահմանափակ գյուղատնտեսական արտադրությունից կախվածություն ունեցող երկրների նշման համար եզր։ Ադամաթզենու հանրապետության հիմնական տարրերն են. ազգային արտադրանքի բաշխման նշանակալի անհավասարություն, հետամնաց ներքնակառույց, կրթություն և տնտեսություն, ուժեղ կախվածություն օտարերկրյա կապիտալից, համեմատաբար բարձր արժեքազրկում, բյուջեի պակասորդ և ազգային արժույթի իջող կուրս։
Նեղ իմաստով եզրը օգտագործվում էր Կենտրոնական Ամերիկայի երկրների վերաբերյալ, որտեղ երկար ժամանակ ամերիկյան մրգային «Չիգիտա» (նախկին «Յունայթեդ Ֆրութ Քամփընին» ընկերությունը (նույն «Յունայթեդ Բրենդսը») ազդում էր և շարունակում է մեծ ազդեցություն ունենալ տարածաշրջանի երկրների տնտեսության և քաղաքականության վրա (մասնավորապես մի քանի ռազմական ներխուժում է կազմակերպել, այդ թվում ներխուժում Գվաթեմալա և մեծաքանակ պետական հեղաշրջումներ։
Ժամանակակից լեզվում ադամաթզենու հանրապետություն եզրը ծախված կառավարությունով, քայքայված տնտեսություն, մեծ արտաքին պարտքով, պաշտոնյաների կաշառակերությունով, ցածր աշխատավարձով և մեծաթիվ ազգաբնակչության աղքատության մեջ ապրող երկրների։
Առաջին անգամ ադամաթզենու հանրապետություն եզրը օգտագործել է Օ. Հենրին 1904 թվականին «Թագավորները և կաղամբը» պատմվածքների ժողովածուում։
Կատեգորիա:Գաղափարախոսական կլիշերներ Կատեգորիա:Կաշառակերություն Կատեգորիա:Ադամաթզենու պատերազմներ Կատեգորիա:Քաղաքական կաշառակերություն
Կոհտլա (այլ կիրառումներ)
Կոհտլա, կարող է վերաբերել՝
Կող (այլ կիրառումներ)
Կող, կարող է վերաբերել՝
Կողան (այլ կիրառումներ)
Կողան, կարող է վերաբերել՝
Կողես (այլ կիրառումներ)
Կողես, կարող է վերաբերել՝
Ալթան
1912 թվականին ուներ 335 բնակիչ։
Բնակիչների հիմնական զբաղմունքն անասնապահությունն ու երկրագործությունն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ատլանտովո
Ատլանտովո (Атлантово), ավան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Կերչիսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Շատո Վերդյոն
Շատո Վերդյոն (Château-Verdun), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Լե Կաբան կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09096։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 54 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 30 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 20-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 10-ը անգործ (ակտիվության ցուցանիշը 66,7 %, 1999 թվականին եղել է՝ 42,9 %)։ 20 աշխատունակ բնակիչներից 17-ը աշխատում էին (10 տղամարդ և 7 կին), անաշխատանք էին 3-ը (1 տղամարդ և 2 կին)։ 10 անգործ մարդկանցից 2-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 5-ը թոշակառու, 3-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ատյուխտա (Օկտյաբրսկի շրջան)
Ատյուխտա (Атюхта), ավան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Արտեմոսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 244 մարդ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Ցիուն Յաո
Ցիուն Յաո (Qiong Yao, չին.՝ 瓊瑤, ), գրական անուն՝ Չեն Չժե, թայվանցի գրող ու պրոդյուսեր,ով ճանաչվել է որպես չինալեզու սիրավեպերի ամենահայտնի հեղինակ ։ Իր կյանքի ընթացքում նա ստեղծել է ավելի քան 50 վեպ։ Նրա ստեղծագործությունների հիման վրա նկարահանվել են ավելի քան 100 ֆիլմեր ու հեռուստասերիալներ ։
Կենսագրություն
Նա և իր երկվորյակ եղբայրը ծնվել են 1938 թվականին Երկրորդ չին-ճապոնական պատերազմի ժամանակ Սիչուան նահանգի Չենդու քաղաքում՝ ծնողների ընտանիքում, ովքեր փախել էին Պեկինից, որը գրավված էր ճապոնական զորքերի կողմից 1937 թվականին։ Ծնողները՝ Չեն Ժիպինը (陳致平) և մայրը՝ Յուան Սինշուն (袁行恕) ստացել են լավ կրթություն։ 1942 թվականին ընտանիքը տեղափոխվեց Չեն Ժիպինի հարազատ քաղաք՝ Հենգյան, Հունան նահանգ՝ Չենի պապիկ Մոսիի (陳墨西) մոտ։ 1944 թվականին՝ Հենյանի անկումից հետո, նրանք դժվարին ճանապարհորդություն կատարեցին ռազմական մայրաքաղաք Չունցին, որի ընթացքում մի քանի անգամ հրաշքով փրկվեցին մահից։
1949 թվականին նրա ընտանիքը տեղափոխվեց Թայվան, որտեղ Չենը ավարտեց Թայպեյի համալսարանի փորձարարական տարրական դպրոցը (臺北師範學校附屬小學 ) և Թայպեյի մունիցիպալ Ժոնգշանի աղջիկների միջնակարգ դպրոցը։ Համալսարանի ընդունելության քննություններին երեք անգամ ձախողվելուց հետո նա ամուսնացավ գրող Մա Սենցինի հետ.
Կարիերա
18 տարեկանում Ցիուն Յաոն սիրահարվեց իր չինարենի ուսուցչին։ Այս փորձը հայտնվեց դեբյուտային վեպի՝ «Պատուհանից դուրս» հիմքում, որը դարձավ նրա հանրահայտ ստեղծագործություններից մեկը և սկիզբ դրեց նրա գրական կարիերային.
Ցիուն Յաոյի վեպերը սկզբում տպագրվել են Պին Սին-տաոյին պատկանող Crown Magazine ամսագրում, իսկ հետո հրատարակվել են Crown Publishing հրատարակչությունում, որը նույնպես պատկանում է Պինին, ով հետագայում դարձավ նրա երկրորդ ամուսինը. Նրանք երկուսով զբաղվում էին գրական ստեղծագործությունների էկրանավորմամբ՝ հաճախ հանդես գալով որպես պրոդյուսեր ու սցենարիստ ։ 1970-ականների կինոէկրանավորումներում հաճախ նկարահանվել են Բրիջիտ Լինը, Ջոան Լինը Չարլի Չինը և/կամ Չարլի Խանը։
Նրա սիրավեպերը շատ լավ ընդունվեցին Թայվանում և 1990-ական թվականներին նա դարձավ Չինաստանի ամենաշատ վաճառվող հեղինակներից մեկը ։ «Պատուհանից դուրս» и «Բակի խորքում» (1969) հանրահայտ վեպերը բազմիցս վերահրատարակվել են ։
Նրա ստեղծագործությունները հաճախ պատկերում են հասարակական նորմերի տեսանկյունից կասկածելի ռոմանտիկ հարաբերություններ (օրինակ՝ուսուցչի և աշակերտուհու միջև) ։ Չինի սիրային վեպերը ու նրանց էկրանավորումը ենթարկվել են քննադատության՝ իրենց մելոդրամային պատմությունների և երկարատև երկխոսությունների համար. Ցիուն Յաոյի ընթերցողներն ու դիտողները հիմնականում կանայք են, քանի որ նրա ստեղծագործություններում շեշտադրված են երիտասարդ կանանց զգացմունքները.
Անձնական կյանք
1959 թվականին Ցիուն Յաոն ամուսնացավ Մա Սենցինի հետ (馬森慶), ով նույնպես գրող էր։ Համբավ ձեռք բերելուց և ամուսնուն գերազանցելուց հետո նրանց ամուսնությունը փլուզվեց, և 1964 թվականին նրանք ամուսնալուծվեցին ։
1979 թվականին Ցիունը ամուսնացավ իր հրատարակիչ Պին Սին-տաոյի հետ, ով ուներ երեք երեխա իր առաջին կնոջից՝ Լին Վան-Ժենից։ 2018 թվականին Լինը հրապարակեց մի հուշագիր,որում մեղադրում է Ցիուն Յաոյին իր ամուսնության խզման մեջ ։
Այն բանից հետո, երբ Պինը ուղեղի կաթված ստացավ ու գրեթե ամբողջությամբ կորցրեց հաղորդակցվելու ունակությունը, Ցիունը վիճեց իր խորթ երեխաների հետ այն պատճառով, թե արդյո՞ք արժե, որ Պինը շարունակի ինտուբացիան ։ Պինը մահացավ 2019 թվականի մայիսի 23-ին 92 տարեկան հասակում ։
Դատական գործընթաց
2014 թվականի ապրիլի 15 Ցիուն Յաոն չինացի պրոդյուսեր ու սցենարիստ Յու Չժենին մեղադրեց բացահայտ գրագողության մեջ՝ պահանջելով անհապաղ դադարեցնել իր «Palace 3: The Lost Daughter» հեռուստասերիալի հեռարձակումը, որը ըստ նրա գրագողություն էր իր 1992 թվականին հրատարակած «Plum Blossom Scar» (梅花烙 (梅花烙) իր վեպից։ Յուն մերժեց այս պահանջը։ Ապրիլի 28-ին Ցիուն Յաոն գրագողության համար հայց ներկայացրեց Յուի դեմ ։ Դեկտեմբերի 12-ին 109 չինացի սցենարիստներ համատեղ հայտարարություն հրապարակեցին՝ ի պաշտպանություն Ցիուն Յաոյի ։ Մեկ օր անց ևս 30 չինացի սցենարիստներ հայտարարեցին իրենց աջակցության մասին Ցիուն Յաոյին ։
Դեկտեմբերի 25-ին դատարանը վճիռ կայացրեց հօգուտ Ցիուն Յաոյի՝ չորս ընկերություններին պարտավորեցնելով դադարեցնել «Palace: The Lost Daughter» տարածումը և հեռարձակումը, ինչպես նաև պահանջեց Յու Չժենին հրապարակային ներողություն խնդրել ու վճարել հինգ միլիոն յուան (մոտ 800,000 դոլար) փոխհատուցում։ Չինաստանի միջազգային ռադիոն այն անվանեց «խորհրդանշական որոշում» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Կին վիպասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի վիպասաններ
Կոճակ (այլ կիրառումներ)
Կոճակ, կարող է վերաբերել՝
Հյուսիսատլանտյան պայմանագիր
Հյուսիսատլանտյան պայմանագիր (North Atlantic Treaty), միջազգային համաձայնագիր, որը կնքվել է 1949 թվականի ապրիլի 4-ին ԱՄՆ-ի Կոլումբիա դաշնային շրջանի Վաշինգտոն քաղաքում, արևմտաեվրոպական և հյուսիսամերիկյան 12 երկրների կողմից՝ հավաքական պաշտպանության նպատակով ջանքերի միավորման, Հյուսիսատլանտյան աշխարհաշրջանում խաղաղության, անդորրի և անվտանգության պահպանման նպատակով։
Հյուսիսատլանտյան կամ Վաշինգտոնի պայմանագիրը հիմնադիր փաստաթուղթ դարձավ Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի կազմակերպության կամ անգլերեն հապավմամբ՝ ՆԱՏՕ-ի (NATO, North Atlantic Treaty Organization) ստեղծման համար։
Պայմանագրի լեզուներն են անգլերենը և ֆրանսերենը։ Պայմանագիրն ուժի մեջ է մտել 1949 թվականի օգոստոսի 24-ից։ Պայմանագիրը ռատիֆիկացրել են ստորագրող երկրների մեծ մասը։ Պայմանագրի դեպոզիտար, այսինքն՝ պահպանող կողմն է ԱՄՆ-ի կառավարությունը։
Հիմնադիր անդամները
Հիմնադիր 12 անդամները ։
Հետագայում միացած անդամները
Հյուսիսատլանտյան կամ Վաշինգտոնի պայմանագիրն ունի հոդված 10, որի համաձայն հետագայում նրան միացել են հետևյալ 16 երկրները.
Եվս մի շարք երկրներ ցանկություն են հայտնել միանալ Հյուսիսատլանտյան պայմանագրին։
Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի 4-րդ հոդվածը
Պայմանագրի 4-րդ հոդվածը ։ Թուրքիան և Պայմանագրի 4-րդ հոդվածը ։
Լատվիան և Պայմանագրի 4-րդ հոդվածը ։ Լիտվան և Պայմանագրի 4-րդ հոդվածը և Լեհաստան ։ Ղրիմը և Պայմանագրի 4-րդ հոդվածը Ղրիմի ճգնաժամ։
Թուրքիան և Պայմանագրի 4-րդ հոդվածը՝ Սորուչի ահաբեկչություն ։
Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի 5-րդ հոդվածը
Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի առանցքային հոդվածը 5-րդն է։ ՆԱՏՕ-ի կողմից Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի 5-րդ հոդվածի օգտագործումը  ։
Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի 6-րդ հոդվածը
Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի 6-րդ հոդվածը ։
Արտաքին կապեր
Կատեգորիա:Բելգիայի պայմանագրեր Կատեգորիա:Դանիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Իսլանդիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Լյուքսեմբուրգի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Նիդերլանդների միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Նորվեգիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Պորտուգալիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Հունաստանի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Թուրքիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Գերմանիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Չեխիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Հունգարիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Լեհաստանի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Բուլղարիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Լատվիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Լիտվայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Ռումինիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Սլովակիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Սլովենիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:Ալբանիայի պայմանագրեր Կատեգորիա:Խորվաթիայի միջազգային պայմանագրեր Կատեգորիա:1949 թվականը Վաշինգտոնում Կատեգորիա:1949 թվականը ռազմական պատմությունում Կատեգորիա:Սառը պատերազմի պայմանագրեր Կատեգորիա:ՆԱՏՕ Կատեգորիա:Քաղաքական կանոնադրություններ Կատեգորիա:1949 թվականին կնքված պայմանագրեր Կատեգորիա:1949 թվականին ուժի մեջ մտած պայմանագրեր * Կատեգորիա:Միջկառավարական կազմակերպությունների ստեղծման պայմանագրեր Կատեգորիա:Ռազմաքաղաքական միություն Կատեգորիա:Ռազմաքաղաքական դաշինք Կատեգորիա:Ռազմաքաղաքական դաշինքներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի համաձայնագրեր
Կոմա (այլ կիրառումներ)
Կոմա, կարող է վերաբերել՝
Սվետլուգա
Սվետլուգա  (Светлуга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունում, Արխանգելսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պուկշենգա գետի ձախ ափին՝ 121 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը՝ 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Դերեզա
«Դերեզա» («Дереза», «Դերեզա այծը»), ռեժիսոր Ալեքսանդր Դավիդովի կողմից «Դերեզա այծը» ռուսական ժողովրդական հեքիաթի հիման վրա ստեղծված խորհրդային նկարված մուլտֆիլմ այն մասին, որ քո արարքների համար ինքդ պետք է պատասխան տաս, ոչ թե մեղադրես ուրիշներին ։
Սյուժե
Մի ծերունի խրճիթում ապրում էր կնոջ, Տրուշա ճագարի և Կիրյուշա աքաղաղի հետ։ Նրանք ապրում էին համերաշխ, մինչև պապիկը հանդիպեց Դերեզա այծին, որը նրան պատմեց, թե իր տերն ինչպես իր հետ վատ էր վարվում։ Պապիկն այծին խղճում է ու տանում տուն։ Եվ ահա Դերեզան սկսում է ցուցադրաբար խղճալ պապիկին՝ միևնույն ժամանակ բացահայտորեն նրան տրամադրելով մյուս տնեցիների նկատմամբ։
Հասնելով մարգագետին՝ նա այծերի համար երգում է այն մասին, որ երբ վտարի պապիկին ու տատիկին, ինքը մյուս այծերի հետ կապրի խրճիթում։ Պապիկը, լսելով այդ, Տրուշա ճագարին ու Կիրյուշա աքաղաքին հետ է վերադարձնում, իսկ հետո այծին վռնդում։ Երբ կնոջ հետ միասին նրանք որոշում են ներել Դերեզային, նա վերադառնում է և խրճիթ ջուր բերում։
Փաստեր
Հանրածանոթ է մուլտֆիլմի հետևյալ արտահայտությունը. «Ինչ-որ մեկն աշխատում է ու վարում, ինչ-որ մեկը ցատկում է ու պարում»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ալեքսանդր Դավիդովի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1985 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Դերեզա այծը
Էյֆելյան աշտարակ
Էյֆելյան աշտարակ (La Tour Eiffel), երկաթյա վանդակավոր աշտարակ՝ տեղակայված Մարսյան դաշտում՝ Փարիզում։ Այն անվանվել է ի պատիվ ճարտարապետ Գուստավ Էյֆելի, ում կազմակերպությունն էլ հենց ծրագրել և կառուցել է աշտարակը։
Այն վեր է խոյացել 1889 թվականին, մինչդեռ հենց նույն թվականին էլ դրվել է նրա հիմքը Համաշխարհային տոնավաճառի ժամանակ։ Հենց սկզբից էլ այն քննադատվել է ֆրանսիացի մի շարք առաջատար արվեստագետների և մտավորականների կողմից իր դիզայնի համար, սակայն ժամանակի ընթացքում այն դարձել է և՛ Ֆրանսիայի համաշխարհային տարբերանշանը, և՛ աշխարհի ամենաճանաչված կառույցներից մեկը ։ Այն հանդիսանում է Փարիզի ամենաբարձր կառույցը, ինչպես նաև ամենաշատ այցելված հուշակոթողն ամբողջ աշխարհում։ Միայն 2011 թվականին աշտարակն է բարձրացել 6.98 միլիոն մարդ։ 2010 թվականին աշտարակն ընդունել է իր 250 միլիոներորդ այցելուին ։ Այն ունի 324 մետր բարձրություն (1,063 ֆուտ)։ Համեմատելու համար կարելի է նշել, որ այդպիսի բարձրություն ունի 81 հարկանի շենքը ։ Դեռևս կառուցման ժամանակ Էյֆելյան աշտարակն անցել է Վաշինգտոնի հուշարձանին և արժանացել աշխարհում մարդու կողմից ստեղծված ամենաբարձր կառույցի կոչմանը։ Այդ տիտղոսն աշտարակը պահպանեց 41 տարի, մինչ կառուցվեց Քրայսլեր Կառույցը (Chrysler Building) Նյու Յորքում 1930 թվականին։ 1957 թվականին Էյֆելյան աշտարակի գագաթին ալեհավաքների կուտակման պատճառով այն այժմ 5,2 մետրով (17 ֆուտ) ավելի բարձր է, քան Քրայսլերը։ Եթե հաշվի չառնենք ալեհավաքները, ապա այն Ֆրանսիայի երկրորդ ամենաբարձր կառույցն է Վիադուկտ Միյոյից (Millau Viaduct) հետո։ Աշտարակն ունի երեք մակարդակ այցելուների համար՝ առաջին և երկրորդ մակարդակներում ռեստորաններով։ Երրորդ մակարդակը, որը հանդիսանում է որպես դիտակետ, գետնից բարձր է 276 մետր (906 ֆուտ). այն հանդիսանում է հասարակության համար հասանելի ամենաբարձր կետը Եվրամիությունում ։ Գոյություն ունեն երկու տեսակի տոմսեր՝ աստիճաններով բարձրանալու և վերելակով, որոնք երկուսն էլ տանում են մինչև առաջին և երկրորդ մակարդակները։ Առաջին մակարդակի բարձրությունը 300 աստիճան է, այդպիսի երկարություն ունի նաև առաջինից երկրորդ տանող ճանապարհը։ Չնայած կան նաև սանդուղքներ, որոնք տանում են դեպի երրորդ և ամենաբարձր մակարդակը, դրանք սովորաբար փակ են հասարակության համար և հիմնականում հասանելի են վերելակով։
Ծագում
Էյֆելյան աշտարակի դիզայնի գաղափարն առաջացել է Մյորիս Կյորիզենի և Էմիլի Նուգիենի մոտ, որոնք երկուսն էլ ավագ ճարտարապետներ էին Գուստավ Էյֆելի ձեռնարկությունում։ Նրանք այդ մտքին էին հանգել այն բանից հետո, երբ սկսել էին քննարկել քաղաքի կենտրոնում դրվելիք մի հուշարձանի մասին, որն առաջադրված կլիներ 1889 թվականի Համաշխարհային ցուցահանդեսում, և որը կխորհրդանշեր Ֆրանսիական Հեղափոխության 100-ամյակը։ 1884 թվականի մայիսին Կյորիզենն, աշխատելով տանը, կազմել է աշտարակի ուրվագիրը, որը նկարագրել է որպես «մի մեծ պիլոն՝ կազմված չորս վանդակավոր երկաթյա ձողերից հիմքում միմյանցից որոշակի հեռավորության վրա տեղակայված, որոնք կմիավորվեն գագաթում, և որոնք միմյանց հետ կապված կլինեն մետաղյա կապերով ու միացումներով ամեն որոշակի բարձրությունը մեկ» ։ Սկզբում Էյֆելը ցուցաբերեց փոքր հետաքրքրություն, սակայն ինչպես ժամանակը ցույց տվեց, նրան չէր հետաքրքրել ծրագիրը, քանզի հետագայում անտարբեր էր դրա նկատմամբ։ Երկու ճարտարապետները դիմեցին Ստեֆեն Սովեստրի օգնությանը, ով ձեռնարկության ճարտարապետական բաժնի պետն էր։ Նա հիմքին ավելացրեց դեկորատիվ մասեր, ապակյա պավիլիոն առաջին մակարդակում և այլ զարդարանքներ։ Նոր տարբերակը մեծացրեց Էյֆելի հետաքրքրությունը։ Բանը հասավ նրան, որ Էյֆելը գնեց Մյորիս Կյորիզենի, Էմիլի Նուգիենի և Ստեֆեն Սովեստրի հեղինակած դիզայնի պատենտի իրավունքները։ Էյֆելի կազմակերպության անվան տակ այն հանդես եկավ 1884 թվականի աշնանը կայացած Դեկորատիվ Արվեստների ցուցահանդեսում։ 1885 թվականի մարտի 30-ին Գուստավ Էյֆելը պաշտոնապես ներկայացրեց աշտարակի ծրագիրը Ճարտարապետների Հասարակական կազմակերպությանը (Société des Ingiénieurs Civils)։ Աշտարակի տեխնիկական խնդիրները քննարկելուց և դրա պրակտիկ օգտագործման ձևերը շեշտելուց հետո Գուստավ Էյֆելն ավարտեց իր խոսքը՝ նշելով, որ աշտարակը կխորհրդանշի ոչ միայն արդի ճարտարապետական արվեստը, այլև արդյունաբերական և գիտական հարյուրամյակը, որում մենք ապրում ենք. աշտարակը կխորհրդանշի տասնութերորդ դարի գիտական ձեռքբերումները և 1789 թվականի Ֆրանսիական հեղափոխությունը՝ ի նշան ֆրանսիացիների երախտագիտության։
1886 թվականի սկզբներին շատ քիչ փոփոխություններ տեղի ունեցան. Ժուլի Գղեվին նորընտիր նախագահն էր, իսկ Էդուարդ Լոկրոյը դարձավ Առևտրի նախարար։ Ցուցահանդեսի համար նախատեսված բյուջեն ընդունվեց, և մայիսի 1-ին Լոկրոյը հայտարարեց, որ ցուցահանդեսի նախապայմաններում փոփոխություններ են կատարվել. վերջինս անցկացվում էր քաղաքի կենտրոնում հուշարձան տեղադրելու նպատակով։ Դա էր պատճառը, որ Էյֆելյան աշտարակի ծրագիրը մեծ հավակնություններ ուներ ։ Մայիսի 12-ին ստեղծվեց հանձնաժողով, որը պետք է ուսումնասիրեր աշտարակի ծրագիրը և նրա հակառակորդներին. արդյունքում հունիսի 12-ին հանձնաժողովը ներկայացրեց իր որոշումը, ըստ որի բոլոր առաջարկները բացի Էյֆելյան աշտարակի ծրագրից պրակտիկ չէին կամ ոչ բավարար էին մշակված։ Մի քանի դեբատներից հետո, որոնք քննարկում էին աշտարակի կառուցման վայրը, վերջապես 1887 հունվարի 8-ին կնքվեց պայմանագիր։ Այն ստորագրվեց Գուստավ Էյֆելի կողմից, ով այդ պայմանագրում հանդես էր գալիս ավելի շատ որպես անհատ, քան որպես իր կազմակերպության ներկայացուցիչ։ Պայմանագիրը նրան էր տալիս 1.5 միլիոն ֆրանկ աշտարակի կառուցման համար, մինչդեռ կառուցման աշխատանքները գնահատվում էին 6.5 միլիոն ֆրանկ։ Էյֆելն էր հաջորդ քսան տարիների ընթացքում ստանալու ամբողջ շահույթը, որը կստացվեր աշտարակի կոմերցիոն օգտագործումից և ցուցահանդեսից։ Էյֆելը հետագայում վարձեց առանձին կազմակերպություն, որը կզբաղվեր աշտարակի շինարարությամբ՝ անհրաժեշտ կապիտալի կեսը վերցնելով իրեն ։
«Արվեստագետների» բողոքի ցույցը
Գուստավ Էյֆելը պատասխանեց այս քննադատումներին՝ համեմատելով իր աշտարակը Եգիպտական բուրգերի հետ. «Իմ աշտարակը կլինի մարդու կողմից կանգնեցված ամենաբարձր երևույթը։ Չի լինի արդյոք այն գրանդիոզ իր տեսակի մեջ։ Եվ ինչու Եգիպտոսում հիացմունքի մի առարկա պետք է լինի սարսափելի և ծաղրելի Փարիզում» ։ Էդուարդ Լոկրոյը վարպետորեն անդրադարձել է այս քննադատանքներին իր՝ Ալֆանդին ուղարկված նամակում, որտեղ հեգնորեն նշում էր. «Դատելով ռիթմերի վսեմությունից, փոխհարաբերությունների նրբաճաշակությունից և նուրբ ու ճշգրիտ ոճից, կարելի է ասել…, որ այս բողոքի ցույցը մեր ժամանակների ամենահայտնի գրողների և պոետների համագործակցության արդյունք է» և շարունակելով մատնանշել, որ բողոքն անտեղին էր դեռ այն ժամանակներից, երբ ծրագիրն արդեն ընդունված էր, իսկ շինարարությունն ընթացքի մեջ էր։ Իրականում Շառլ Գառնիեն Աշտարակի Հանձնաժողովի անդամ էր, ով գնահատում էր տարբեր առաջարկներ. այս ամենի ընթացքում նա որևէ առարկություն առաջ չի քաշել։ Էյֆելն անտարբեր էր բոլոր բողոքների նկատմամբ, քանզի լրագրողներին մատնանշում էր, որ երեխայական արարք է դատել աշտարակի ազդեցությունը քաղաքի վրա ելնելով միայն ուրվագրերից, և որ Մարսյան դաշտը բավականին հեռու է բողոքի ցույցի ընթացքում թվարկված բոլոր այն հուշարձաններից, որոնք ակտիվիստների կարծիքով աշտարակի կառուցումից հետո կհայտնվեն նրա ստվերի տակ և կարծես կկորցնեն իրենց շուքը։ Հարցազրույցների ընթացքում նա նշել է. «Արդյոք բնության օրենքները միշտ են համապատասխանում ներդաշնակության գաղտնի կանոններին» ։
Էյֆելյան աշտարակի կառուցումից հետո ակտիվիստներից ոմանք մտափոխվեցին, իսկ ոմանք անսասան գտնվեցին ։ Աշխարհահռչակ նովելիստ Գի դը Մոպասանն ամեն օր ենթադրաբար նախաճաշում էր Էյֆելյան աշտարակի ռեստորաններից մեկում, քանզի այն միակ վայրն էր Փարիզում, որտեղից աշտարակը չէր երևում ։ Մեր օրերում աշտարակն ամենուրեք համարվում է կառուցվածքային ճարտարապետության ցնցող մասնիկներից մեկը։