cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բենջամին Հարրիսոն
Թեկնածությունը
Երբ սկսվեցին նախագահական ընտրությունները հիմնական թեկնածուներն էին Բենջամին Հարրիսոնը, Ջոն Շերմանը, Չոնսի Դեպյուն, Ռասսել Ալջերը և Ուոլտեր Գրիշամը։ Նրանցից յուրաքանչյուրը ակտիվորեն մասնակցում էր նախագահական ընտրություններից առաջ կատարվող հավաքներին և ամեն կերպ ցանկանում էր սիրաշահել հասարակությանը։ Պայքարը հիմնականում ընթանում էր Ջոն Շերմանի և Բենջամին Հարրիսոնի միջև։ Տարաձայնություններն ընդհատվեցին, երբ արդեն պարզ դարձավ, որ նախագահ է ընտրվել Բենջամին Հարրիսոնը, իսկ փոխնախագահ ընտրվեց Լևի Մորտոնը։
Երդման արարողությունը
1889 թվականի մարտի 4-ին գլխավոր դատավորը սկսեց Բենջամին Հարրիսոնի երդման արարողությունը։ Այդ օրը տեղատարափ սկսվեց և Բենջամինը հիշեց իր պապիկին՝ Ուիլյամ Հարրիսոնին այդ պատճառով նա խնդրեց չդադարեցնել արարողությունը։ Հարրիսոնը կարդաց երդմանակալությունը խեսքի կեսը, հենց այն մասը, որը կարդացել էր իր պապը։ Իր ելույթում նա անդրադարձել է վետերանների կենսաթոշակների բարձրացման հարցին։
Կատարված բարեփոխումներ
Ըստ Հարրիսոնի գլխավոր խնդիրը քաղաքացիական ծառայության բարեփոխումներն էին։ Այս ծրագրում նա ապահաովում և աջակցում էր արժեքների համակարգին։ Այս ընթացքում նա ակտիվ քաղաքացիական ծառայություն մատուցածներին՝ Թեոդոր Ռուզվելտին և Հյու Թոմպսոնին անդամակցեց հանձնաժողովին, որը զբաղվում էր քաղաքացիական ծառայություններով, բայց նրանց աշխատանքը այնքան էլ արդյունավետ չէր։
Դատական նշանակումներ
Իր կառավարման տարիներին Բենջամին Հարրիսոնը նշանակեց 4 դատավորների ԱՄՆ-ի Գլխավոր դատարանում։ Նրանք էին. Բացի Գլխավոր դատարանի դատավորներից Հարրիսոնը նշանակել էր նաև նահանգներում դատավորներ և 26 շրջաններում։
Մահը և հիշատակը
1901 թվականի փետրվարին Հարրիսոնը հիվանդացավ գրիպով։ Նրանց փորձում էին բուժել ժամանակակից միջոցներով, սակայն նրա վիճակն էլ ավելի էր բարդանում։ Նա մահացավ իր տանը, երեքշաբթի օրը 1901 թվականի մարտի 13-ին 67 տարեկան հասակում։ Թաղված է Ինդիանապոլսում։ Իսկ նրա կողքին թաղված է Կերոլայնը՝ նրա կինը և դուստրը՝ Մերին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի նախագահներ Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Մայամիի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ
Ալմետևսկ
Ալմետևսկ (Альме́тьевск; Әлмәт), քաղաք Ռուսաստանի Դաշնության Թաթարստանի Հանրապետությունում, Կամա գետի վտակ Զայի ձախ ափին, այդ հանրապետության մայրաքաղաք Կազանից մոտավորապես 250 կիլոմետր դեպի հարավ-արևելք, «Ալմետևսկ» երկաթուղային կայարանից 8 կմ հեռավորության վրա ։ Բնակչության թվաքանակը 2010 թվականին եղել է 146.393, այդ ցուցանիշը նախորդած մարդահամարներին եղել է հետևյալը. 2002 թվականին՝ 140.437, 1989-ին՝ 129.008 , 1969-ին՝ 77.000, 1959-ին՝ 49.000:
Պատմություն
Բնակավայրը նախկինում եղել է գյուղ, անվանվել Ալմետևո։ Վերջինիս հիմնադրման ժամանակի մասին ճշգրիտ տեղեկություններ չկան։ Կողմնակի վկայություններից ելնելով՝ ենթադրվում է, որ հիմնվել է մոտավորապես 1720 թվականին։ Հիմնադիրը համարվում է մոլլա Ալմետը (բաշկիրական այդ անվանաձևը հավանաբար առաջացել է Ալ-Մուհամեդ-ի կրճատման ճանապարհով. Әлмәт - Әл-Мөхәммәт .): Ալմետևոն բուռն զարգացում է ապրել 20-րդ դարի կեսերից, այդ վայրերում նավթահանքերի հայտնաբերման, նավթի արդյունահանման, մշակման, փոխադրման ձեռնարկությունների գործարկման արդյունքում։ 1953 թվականի նոյեմբերի 3-ին, արդեն կրելով Ալմետևսկ անվանումը, ստացել է քաղաքի կարգավիճակ ։
Տնտեսություն
Կարևոր է հիշատակել նաև, որ Ալմետևսկում է սկիզբ առնում նշանավոր «Դրուժբա» նավթատար խողովակաշարը, ինչպես նաև մի շարք այլ խողովակաշարեր, որոնք գնում են դեպի Նիժնի Նովգորոդ, Սամարա, Սուբխանկուլովո։ Բացի այդ, քաղաքում գործում են խոշոր ձեռնարկություններ, որոնք նավթարդյունաբերության համար արտադրում են խողովակներ, պոմպեր, զանազան գործիքներ։
Սպորտ
Ալմետևսկում զարգացած են ռեգբին, ֆուտբոլը, օդագնացային, հեծանվային, դահուկային, ձիարշավային մարզաձևերը։ Քաղաքին լայն ճանաչում ու համբավ է բերել գնդակով հոկեյի «Նեֆտյանիկ» թիմը, որը հաջողությամբ մասնակցել է Ռուսաստանի բարձրագույն խմբի առաջնություններին, 1997-1998 և 1999-2000 մրցաշրջաններում նվաճել ոսկե, 2010/2011-ին՝ արծաթե, 2002/2003-ին՝ բրոնզե մեդալներ, 2015/2016 մրցաշրջանում էլ դարձել գավաթակիր։
Կղարջք
Կղարջք, գավառ Մեծ Հայքի Գուգարք նահանգի կազմում ։ Գավառի կենտրոնն էր Արտանուջ բերդաքաղաքը ։
Հայտնի է որպես Կլարջեթ კლარჯეთი, Կաղարջք, Կալարջք, Կլարջք, Կլարճք (հուն. Καλαρ΄ξηνη, Καταρζηνη΄, վրաց. Կղարջեթի, արաբ. Qaearîτt), միջնադարյան Վրաստանի նահանգների մեկն էր, որը այժմ համապատասխանում է Թուրքիայի Հանրապետության Արդվին նահանգին։ Կլարջեթին և հարակից Տայք (վրացիների մոտ հայտնի է որպես Տաո) ու մի քանի այլ պատմական շրջանները հարուստ պատմություն և մշակույթ ունեցող մեծ տարածաշրջան էին կազմում, որը այժմ վրացիները անվանում Տաո-Կլարջեթ։
Նույնացվում է ուրարտական սեպաձև արձանագրություններում հիշատակվող Կատարզա և հին հայկական Գոդերձական տուն գավառին։ Մ.թ.ա. VIII դ. սկզբից ընդգրկվել է Ուրարտու թագավորության, ապա Մեծ Հայքի կազմում։ Արշակունյաց թագավորության անկումից (428) հետո մտել է Վրաց մարզպանության մեջ։ Կղարջքում շարունակել է իշխել հայ նախարարական տներից մեկը, որի ավագը ժառանգաբար կրում էր «Տանուտեր Կղարջքի» տիտղոսը, իսկ գավառը կոչվում «տանուտիրություն Կղարջից»։ Դժվարամատույց լեռներով ու անտառներով պատված Կղարջքը VII—VIII դդ. եղել է արաբական, հալածանքներից փախչող հայերի համեմատաբար ապահով ապաստանը։
VIII դ. վերջին Կղարջքում հաստատվեց արաբական, նվաճողների դեմ հայոց պայքարի կազմակերպիչներից մեկը՝ իշխան Վասակ Բագրատունին։ Նրա թոռը՝ Ատրներսեհի որդի Աշոտը, Բյուզանդիայի կայսրի կողմից կարգվեց Կղարջքի և շրջակա գավալների կուրապաղատ։ Նա վերակառուցեց Արտանուջի բերդը և այն դարձրեց Կղարջքի Բագրատունյաց ճյուղի իշխանանիստ ոստանը։ 826-ին Աշոտ Ι կուրապաղատը սպանվեց, արաբները գրավեցին Կղարջքը և ավերեցին Արտանուջի ամրությունները։ Մակայն նրա որդիներ Ատրներսեհը, Բագրատը և Գուարամը (Գարամ) շուտով տիրեցին հայրենի կալվածքները և բաժանեցին միմյանց միջև։ Կղարջքի կուրապաղատ դարձավ Բագրատը։ Այնուհետև կուրապաղատության մեջ էին Արտահան, Շավշեթ, Աճարա և Նիգալ գավառները, որի հյուսիսային սահմանը հասնում էր Սև ծով՝ ներառնելով Խուփթա նավահանգիստը։ Ընդունելով Շիրակի Բագրատունիների հովանավորությունը՝ Կղարջքի Բագրատունիները նրանց զինակցությամբ մինչև X դ. իրենց ենթարկեցին գրեթե ամբողջ Հյուսիսային Հայաստանն ու Վրաստանը՝ հաստատելով իրենց ճյուղերի գերիշխանությունը։ IX—X դդ. Կղարջքը ապրել է տնտեսական և քաղաքական մեծ վերելք։ Կոստանդին Ծիրանածինը Արտանուջ քաղաքը հիշատակում է որպես միջազգային առևտրի խոշոր կենտրոն։ Կղարջքում կառուցվում են բազմաթիվ հայկական վանքեր ու եկեղեցիներ։ X դ. վերջից Կղարջքը միացվեց վրաց Բագրատունիների թագավորությանը։ XI դ. սկգբին այն նվաճեց Բյուզանդիան։ Ըստ բյուզանդական կառավարիչ Եվստաթիոս Բոյիլասի կտակի, Կղարջքի հայ բնակչության գերիշխող մասը կառչած էր իր ավանդական եկեղեցուն, իսկ որոշ մասը դարձել էր քաղկեդոնական։ Սելջուկյան թուրքերի նվաճումներից (XI դ. կես) և Բյուզանդիայի գերիշխանության թուլացումից հետո Կղարջքը կրկին անցավ վրաց Բագրատունիներին։ XIII դ. առաջին կեսին այն ենթարկվեց թաթար-մոնղոլների ավերածություններին։ 1266 թվականից Կղարջքը մտնում էր Սամցխե-Սաաթաբագոյի իշխանության մեջ։ XIV—XV դդ. Կղարջքի բնակչությունը մասամբ ենթարկվեց բռնի մահմեդականացման։ XVI դարից Կղարջքը զավթեցին օսմանյան թուրքերը։ 1787-1833 թվականներին Արտանուջը տիրող թուրքական Փաշենց Պոտի կոչված տոհմը շարունակ կողոպտել և նեղել է շրջակա հայ և վրացի բնակչությանը։ 1878 թվականից Կղարջքն անցավ ցարական Ռուսաստանին։ Այն որպես առանձին վարչական միավոր (Արդվինի գավառ) մտնում էր Բաթումի մարզի մեջ։ 1921 թվականին Կղարջքը դարձյալ անցավ Թուրքիային։ Կղարջքի Աղյուսո (Ախիզա), Անչա, Արտանուջ, Բերդակ (Բերթա), Խանձիթ (Խանձտու), Միջնաձոր, Նոր գեղ, Շատբերդ, Ոպիզա և այլ հին ու նոր բնակավայրերի հայերը ենթարկվեցին բռնի տեղահանման, մահմեդականացածները ձուլվեցին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գուգարքի գավառներ Կատեգորիա:Պատմական մարզեր Կատեգորիա:Արևմտյան Ասիայի պատմություն Կատեգորիա:Տայք-Կղարջք
Սաքարյայի ճակատամարտ
Սաքարյայի ճակատամարտ, հունական բանակի Անատոլիական արշավի կամ Թուրքիայի անկախության համար պատերազմի հիմնական մարտերից մեկը, որը տեղի է ունեցել 1921 թվականի օգոստոսի 10-ից (23) մինչև օգոստոսի 31-ը (սեպտեմբերի 13), Սաքարյա գետից արևելք, Պոլաթլայի անմիջական հարևանությամբ (այժմ Անկարայի մայրաքաղաքի շրջանն է)։ Անգլիացի պատմաբան Ռ. Գրանտը (R. G. Grant) Սաքարյայի ճակատամարտը դասում է համաշխարհային պատմության ընթացքը փոխած մարտերի շարքին ։
Նախապատմություն
Սևրի հաշտության պայմանագիրը 1920թ. օգոստոսի 10-ին ամրագրեց Զմյուռնիայի շրջանի ժամանակավոր վերահսկողությունը, որտեղ բնակվում էր 375 հազար հույն և 325 հազար մահմեդական, Հունաստանից դուրս ։ Նոմինալ տարածաշրջանը մնացել էր թուրքական՝ նրա ճակատագրի որոշման հեռանկարով 5 տարի անց՝ բնակչության հանրաքվեում ։ Պայմանագիրը ստորագրվել է սուլթանի կառավարության կողմից, բայց չի ճանաչվել քեմալականների շարժման կողմից։
Դիվանագիտական և ռազմական հաղթանակներից հետո Հունաստանի վարչապետ է. Վենիզելոսը համաձայնել է անցկացնել ընտրություններ, վստահ լինելով իր հաղթանակի վրա ։ Միապետական Ժողովրդական կուսակցությունը նախընտրական քարոզարշավ է անցկացրել Մենք մեր տղաներին տուն կվերադարձնենք կարգախոսով։ Ստանալով մուսուլմանական բնակչության աջակցությունը՝ 1920 թվականի նոյեմբերի 30-ի ընտրություններում հաղթեցին միապետները։ Վենիզելոսի կուսակցությունը ստացել է 308 հազար ձայն, միապետները՝ 340 հազար, որոնցից 100 հազար ձայնը Մակեդոնիայի մահմեդականներինն է ։ Միապետների հաղթանակն անսպասելի հարված է հասցրել Հունաստանի արտաքին քաղաքական դիրքերին և ճակատագրական իրադարձություն է դարձել Փոքր Ասիայի հույն բնակչության համար։ Դաշնակիցները հայտարարել են, որ թագավոր Կոնստանտինի գերմանոֆիլ թագավորին Հունաստան վերադառնալու դեպքում նրանք կդադարեցնեն ֆինանսական օգնությունը և կսառեցնեն վարկերը ։
Կոնստանտինի վերադարձը (դեկտեմբերի (6 (19) ) դաշնակիցներին ազատել Է Հունաստանի հանդեպ պարտավորություններից։ Չերչիլը, իր «Aftermath» աշխատանքում (էջ 387-388) գրել է. «Կոնստանտինի վերադարձը խզեց Հունաստանի հետ բոլոր դաշնակցային կապերը և չեղյալ հայտարարեց բոլոր պարտավորությունները, բացի իրավաբանական պարտավորություններից։ Վենիզելոսի հետ մենք շատ պարտավորություններ ենք ստանձնել։ Բայց Կոնստանտիի հետ՝ ոչ մի։ Իսկապես, երբ առաջին անակնկալը տեղի ունեցավ, օգնության զգացողությունը ակնհայտ դարձավ ղեկավար օղակներում։ Հակաթուրքական քաղաքականությանը հետևելու կարիք չկար» ։
Նախքան Սաքարյայի ճակատամարտ
Դեռևս հոկտեմբերին Քեմալի հետ հաշտություն կնքելով՝ իտալացիները Անթալիան և իրենց զինանոցը թողել են քաղաքում, և, մնալով Հունաստանի անվանապես դաշնակիցներ, սկսել են զենք մատակարարել թուրքերին ։
1921 թվականի փետրվարի 28/մարտի 10-ին ֆրանսիացիները քեմալականների հետ նախնական համաձայնագիր կնքեցին, ինչը շուտով թույլ տվեց նրանց ազատել ուժերը Կիլիկիայից. երկու դիվիզիաներ մասնակցեցին Սաքարյայի ճակատամարտին ։
Սուլթանի և Քեմալի պատվիրակությունների ժամանումից հետո Սևրի հաշտությունը ստորագրած դաշնակիցները Անտանտի՝ Թուրքիայի առճակատումը վերածեցին հույների՝ Թուրքիայի առճակատման։ Ինչպես գրում է հույն պատմաբան Դ. Ֆոտիադիսը, «դաշնակիցներից նրանք վերածվել են մրցավարների» ։ Քեմալականները Լոնդոնում պատասխանելու համար 25 օր են պահանջել։
Հունական բանակի գարնանային և ամառային հարձակումը
Միապետների առաջին ակտերից մեկը բանակ հետ կանչելն էր միապետ սպաներին, որոնք ազգային պառակտման պատճառով չմասնակցեցին Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ Այդ սպաները նոր կոչումներ են ստացել երկարամյա ծառայության համար և մեծ մասշտաբով սկսել են փոխարինել Վենիզելոսի կողմնակիցների սպաներին, որոնք իրենց կոչումներն են ստացել Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Անատոլիական արշավի դաշտերում։ Բացի միապետների կադրային քաղաքականության հետևանքով առաջացած այլ խնդիրներից, պատասխանողների ռազմական փորձի մեջ մի ամբողջ տասնամյակի բացը կար, և նրանց մարտավարությունը մնաց հեռավոր 1913 թվականին։
Հունական բանակի «Գարնանային հարձակումը» սկսվել է 1921 թվականի մարտի 10-ին։ Ռազմաճակատի հյուսիսային հատվածում հունական բանակի 3-րդ կորպուսը կանգնեցվել է Ինյեի մոտ, սակայն հարձակման վերջնական արդյունքը որոշել է մարտի 28-ին (ապրիլի 10-ին) Թումլու Բունարի 1-ին կորպուսի հաղթանակը։ Սակայն առաջադրված ռազմաքաղաքական խնդիրները չեն լուծվել ։ Պատերազմի ավարտի և 4 մլն-ից մի փոքր ավելի բնակչության դեպքում Հունաստանին պահանջվել է ևս երեք զորակոչի զորահավաք ։
Հունիսի 29/հուլիսի 12-ին հունական բանակը սկսեց Մեծ ամառային հարձակում, պարտության մատնեց թուրքերին Աֆյոնկարահիսար Էսկիշեհիրի պատերազմի ամենամեծ ճակատամարտում, սակայն քեմալականների բանակը խուսափեց ջախջախումից։ Թուրքերը 300 կմ-ով մեկնել են դեպի արևելք, Անկարա, և հունական կառավարությունը կրկին կանգնել է երկընտրանքի առջև․ «ինչ անել հետո» ։ «Ես չէի կարող մտածել առանց դաշնակիցների աջակցության Թուրքիայի հետ պատերազմի մասին, առավել ևս նրանց դեմ ...կառավարությունը պետք է դադարեցնի ռազմական դրությունը և փրկի այն ամենը, ինչ դեռ հնարավոր է մեր քաղաքականության պտուղներից ...ռազմական հաղթանակը ...անվերապահ կապիտուլյացիայով բացառվում է, առավել ևս, որ թշնամին գիտի, որ մենք դիվանագիտական մեկուսացման մեջ ենք և նրա մայրաքաղաքը (Կոստանդնուպոլիսը) պաշտպանված է մեր նախկին դաշնակիցների ցանկացած գրոհից ... շարունակությունը կբերի մեր հյուծմանը»։ Ավելի ուշ, 1923 թվականին, նա գրել է. «Փոքր Ասիայի խորքերի վրա հարձակումը խելագարություն էր» ։
Անկարայի վրա արշավանք սկսելու մասին որոշման կայացում
Քաղաքական ղեկավարության ժամանմանը սպասելիս՝ 1921 թվականի հուլիսի 13-ին, հունական բանակի կողմից գրավված Քյութահյեում, տեղի է ունեցել էքսպեդիցիոն բանակի շտաբի նախնական խորհրդակցություն՝ հրամանատար, գեներալ Ա.Պապուլասի նախագահությամբ, որտեղ քննարկվել է հետագա հարձակման հնարավորությունը։ Շտաբի պետ Պ. Սարիյանիսը հայտարարել է, որ բանակը չպետք է ժամանակ կորցնի, բայց պետք է որքան հնարավոր է շուտ շարունակի իր հարձակումը, որպեսզի խանգարի թուրքերի վերախմբավորմանն ու նրանց կողմից պաշտպանություն կազմակերպելուն։ Սակայն 4-րդ բաժնի (լոգիստիկա) պետ, փոխգնդապետ Սպիրիդոնովը հայտարարել է, որ բանակը ռազմամթերք ունի միայն մարտեր վարելու 2 օրով, և որ այն չի կարող անցնել Սաքարյա գետով՝ իրեն թույլ չտալով մնալ առանց մատակարարման ։ Սպիրիդոնոսը շարունակեց, որ նույնիսկ եթե նոր պաշարներ ստեղծվեն, և արևելք հարձակումը շարունակվի, բանակը չունի տրանսպորտային միջոցներ իր ապահովման համար։
Հաջորդ օրը ժամանեցին վարչապետ Դ. Գունարիսը և թագավորը։ Հուլիսի 15-ին (28) Կոնստանտինի՝ «հիվանդ և լուռ թագավորի» նախագահությամբ տեղի ունեցավ մեծ ռազմական խորհուրդը։ Պապուասի կասկածները կոտրվել են քաղաքական գործիչների համառությամբ։ Հարձակումը շարունակելու որոշումը քաղաքական էր։ Կառավարությունը նպատակ չի դրել նոր տարածքներ գրավել Սաքարյայից դեպի արևելք, առավել ևս, որ այդ անապատային տարածքները հեռու էին հույն բնակչության կոմպակտ բնակատեղիներից։ Այդ պատճառով գործողությունն Անկարայի դեմ արշավանք անունն է ստացել ։ Արշավանքի նպատակը քեմալականներին խաղաղության պարտադրելն էր, կամ էլ նրանց դեպի արևելք հետ շպրտելը, նրանց մատակարարման բազաներն ու տրանսպորտային ենթակառուցվածքները քանդելն ու Սևրի խաղաղությամբ նախատեսված սահմանները պաշտպանելը։ Դա հնարավորություն կտա կառավարությանը դուրս գալ քաղաքական փակուղուց, կատարել իր նախընտրական խոստումները և հեռացնել մի քանի կոչեր ։
Արշավի նախօրեին
Հույն պատմաբաններ Սարանդոս Կարգակոսը և Դիմիտրիս Ֆոտիադիսը հունական դիվիզիաների արշավն Անկարա անվանում են «հունական բանակի էպոս»։
Հուլիսի 28-ին (օգոստոսի 10-ին) 9 հունական հետևակային դիվիզիաներ և 1 հեծելազորային բրիգադ ելման դիրքեր են դուրս եկել Անկարա արշավելու համար։ Նրանք պետք է անցնեին անջուր անապատով, նախքան Անկարային ծածկող լեռներին մոտենալը, որտեղ Քեմալը պատրաստել էր պաշտպանության 3 գիծ ։
Հունական 12-րդ դիվիզիան պետք է անցներ անապատով 130 կմ, 5-րդ և 12-րդը՝ 190 կմ, 3-րդը 220 կմ, 9-րդը՝ 280 կմ։ Միայն 7-րդ դիվիզիան, որին հրամայված էր գործել անկախ էքսպեդիցիոն բանակից և Սաքարյայով ամրացնել նրա հյուսիսային ոլորանի վրա, պետք է գործի ավելի բարենպաստ կլիմայական պայմաններում։ Անապատի միջով անցումը, որը հույն պատմաբանները բնութագրում են ճակատամարտից առաջ հույն զինվորների անհարկի խոշտանգմամբ, առաջացրել է թուրքական հրամանատարության զարմանքը, սակայն չի մտցրել հանկարծակիի տարրը ։ Կ. Բալոմենոսը գրում է, որ Սաքարյայի հետևից գնալը ողբերգական սխալ էր, որը արշավի խնդրահարույց պլանի պատճառով վերաճեց հանցագործության ։
Կողմերի ուժեր
Փոքր Ասիայում հունական բանակի ուժերը կազմում էին 5500 սպա և 178 հազար շարքային, 1912-1921 թվականների զորակոչը, 11 հետևակային դիվիզիաների և 1 հեծելազորային բրիգադի կազմում։ Սակայն Անկարա կատարած արշավին մասնակցել են միայն 9 դիվիզիաներ՝ 2 դիվիզիաներ, մնացել են թիկունքի եզրային եզրերը։ Հունաստանի գլխավոր շտաբի տվյալներով՝ արշավին մասնակցել է 3780 սպա և 120 հազար շարքային։ Սակայն, մեծ թվով օժանդակ անձնակազմի դուրս գալուց հետո, էքսպեդիցիոն բանակի մարտական կազմը ներառում էր 1860 սպաներ և 75 հազար շարքային։ Հունական հրետանին 296 զենք է ունեցել ։
Հունական ավիացիան, որը գերիշխում էր Փոքր Ասիայի երկնքում պատերազմի ողջ ընթացքում, 18 ինքնաթիռ է տրամադրել՝ մասնակցելու արշավին։ Այս թիվը հաստատվում է թե հունական, թե թուրքական աղբյուրներով ։ Սակայն նրանց տարիքն ու տեխնիկական վիճակն այնպիսին էին, որ բրիտանացի ավիացիոն սպան հայտարարել էր, որ ինքը չէր վստահի իրենց անգամ իր թռիչքը ։
Մյուս կողմից, քեմալականների բանակը բաղկացած էր 16 հետևակային ստորաբաժանումներից և 3 առանձին գնդերից, 4 հեծելազորային ստորաբաժանումներից և 1 մեկ առանձին բրիգադներից։ Սակայն թուրքական դիվիզիաներից յուրաքանչյուրի թվակազմը չէր գերազանցում 5 հազար մարդ։ Ըստ հունական աղբյուրների՝ քեմալականների բանակը 90 հազար մարդ է ունեցել, ինչը համաչափ է եղել հունական բանակի հետ, իսկ եթե հաշվի առնենք միայն հունական բանակի մարտական կազմը, ապա պաշտպանվողները աննշան թվային առավելություն են ունեցել։ Թուրքական հրետանին ուներ 167 զենք։ Սակայն ռազմական պատմաբանները նշում են, որ չնայած քանակական առումով առավելությունը հունական հրետանին էր, իրականում առավելությունը թուրքական հրետանին էր, որի Շկոդա ավստրիական զենքերը մեկուկես անգամ գերազանցում էին հունական զենքերը։
Արշավի սկիզբ
Մինչև հունական բանակի ելույթը, 1-ին թուրքական դիվիզիան և Քեմալի գրեթե ողջ հեծելազորը մնացել էին Սաքարյայի ձախ ափին, որպեսզի հետևեն հույների գործողություններին ։
Աղի անապատով անցումը փորձություն էր հունական դիվիզիաների համար։ Իրենց ճանապարհին երբեմն հանդիպած հորերը, որպես կանոն, թունավորվել են թուրքերի կողմից։ 9-րդ դիվիզիայի զինվորները 2 օրվա ընթացքում ջրի մեկ կաթիլ էլ չեն խմել։ Անջուր ու անարատ անապատով անցնելը նաև փորձություն էր ձիերի ու անասունների համար (բացառությամբ ուղտերի), որոնց գլխաքանակը փոքր-ինչ ավելացել էր։ Դուրս գալով անապատից՝ հունական դիվիզիաները մոտեցան Քեմալի կողմից մինչև 30 կմ խորությամբ ամրացված անապատային լեռներին։ Ոչ մի հանկարծակի, ոչ մի շրջապատի կամ թուրքական դիրքերի շրջանցման մասին խոսք անգամ լինել չէր կարող։ Անկարայի գրավման համար հունական դիվիզիաները պետք է հարձակվեին ճակատին պաշտպանական 3 և ավելի ամրացված գծերի վրա ։
Ճակատամարտի սկիզբ
Հույները, հուսալով, որ կհաղթահարեն օկուպացված հակառակորդին, որի դիմադրությունը խոչընդոտում էր նրանց տուն վերադառնալուն, հույն զինվորները գերազանցեցին իրենց։ Հարձակվողների և պաշտպանվածների ուժերը մոտավորապես հավասար էին, ինչը չէր համապատասխանում այն ժամանակ տիրող դոկտրնային, ըստ որի հարձակվողների հաջողության համար պաշտպանվողների դեմ նրանց ուժերի հարաբերակցությունը պետք է լիներ նվազագույնը 3։1։ Էլ ավելի նշանակալի էր այն, որ թուրքերը պաշտպանվում էին պատրաստված ամրացված դիրքերից, որոնք տեղակայված էին նաև իշխող Լեռնային բարձունքներում ու ժայռերում, ուր և առանց հակառակորդի կրակի հարձակվողները հեշտ չէին (իսկ երբեմն էլ անհնար էր) բարձրանալ։ Սակայն հույն զինվորների հարձակողական պոռթկումն այնպիսին էր, որ դժվարին քայլերթով անցնելով Աղի անապատով, 1923 թվականի օգոստոսի 10-ի (23) 1-ին դիվիզիան, առանց ընդհատումների և առանց հրետանային պատրաստության բացակայության, թուրքերից հետ մղեց Մանգալ-Դագ գագաթը (1400մ)։ Քեմալը տպավորված էր իր համար անսպասելի այս հունական հաջողությամբ։ Եթե մենք պարտություն կրենք, այստեղ կլինի Թուրքիայի գերեզմանը» ։
Մարտի դաշտին մոտ լինելու համար Քեմալը տեղափոխվել է Ալագյոզ գյուղի Իննյուի շտաբ և հրամայել է գնդակահարել յուրաքանչյուր սպայի, ով նահանջել է առանց գրավոր ցուցումի իր ենթակաների հետ՝ հավելելով, որ «նահանջի գիծ չկա, յուրաքանչյուրը պետք է մահանա իր խրամատում» ։
Պայքար Տամբուր Օղլու համար
Առաջին հունական հաջողությանը հաջորդեց ևս մեկը, բայց այս անգամ եռօրյա արյունալի մարտից հետո։ 2-րդ հունական դիվիզիան հարձակում է սկսել Տամբուր օղլու վրա՝ նպատակ ունենալով հետապնդել Թեփե Տուրբան և «Երկվորյակների բլուրները», սակայն կեսգիշերին կանգնեցվել է հրետանային և գնդացիրային կրակով թուրքական դիրքերի առջև։ 1-ին դիվիզիան, տեսնելով, որ 2-րդը մահացու վտանգի մեջ է, սեփական նախաձեռնությամբ նրան օգնության է ուղարկել իր 4-րդ գունդը, որը կարողացել է մխրճվել Տուրբան Թեփեի և «Եկվորյակների» միջև։
Ֆևզի փաշան հրամայել է գլխավոր հարձակում 1-ին և 2-րդ հունական դիվիզիաների դեմ։ Տուրբան Թեփեն հույների կողմից լքված էր թուրքական հրետանու կրակի տակ, սակայն հաջորդ օրը 34-րդ հունական գունդը կարողացավ կրկին գրավել այն։ Օգոստոսի 14 (27)-ին, պայքարի երրորդ օրը, հանկարծակի հարձակման շնորհիվ հունական հատվածները վերցրեցին «Երկվորյակները» ։
Սապանջա
Թուրքական պաշտպանության գծի բեկման և Անկարային դուրս գալու հիմնական ծանրությունը ընկել է Գ․ Պոլիմենակոսի հունական բանակի 3-րդ կորպուսի վրա։ Պոլիմենակոսը ուներ միայն երկու դիվիզիա,3-րդ և 10-րդ, քանի որ նրա 7-րդ դիվիզիան, Էսքիշեհիր-Անկարա երկաթուղային գծի երկայնքով, անկախ էքսպեդիցիոն բանակի հիմնական ուժերից, պետք է ամրացներ Սաքարյան իր հյուսիսային կորի վրա և զբաղեցներ Պոլաթլայի կայարանը Անկարայի առջև։ Պոլիմենակոսի 3-րդ մասնաշենքի առջև վեր էր խոյանում Սապանջի լեռնային զանգվածը, որն իր հերթին պաշտպանված էր Սաքարյա վտակով, Գեուկ գետով և ճահճուտներով։
Օգոստոսի 11-ին (24) հունական սակրավորների կողմից կառուցված վերին կամրջի վրայով անցնելով Գեուկը, կորպուսի ստորաբաժանումն առաջ է քաշվել Սապանջիի մոտ գտնվող թուրքական դիրքերի մոտ։ Օգոստոսի 15-ին (28) 10-րդ դիվիզիան առաջ է շարժվել դեպի հյուսիս։ Թուրքերը պաշտպանվում էին և 27-րդ ու 30-րդ գնդերը թուրքերին խրամատներից դուրս էին մղում սվիններով։ Դիվիզիայի անկասելի հարձակումը թույլ տվեց զբաղեցնել գերիշխող մերկ գագաթը։ Չնայած մարտադաշտի նկատմամբ հունական ավիացիայի գերիշխանությունը շարունակվել է, օրը նշվել է նաև թուրքական ինքնաթիռի առաջին հայտնվելով, որի հարձակման հետևանքով զոհվել է 2 և վիրավորվել 7 հույն զինվոր։ Թուրքերն ամբողջ գիշեր փորձում էին հետ մղել Մերկ գագաթը, բայց կարողացան ամրապնդվել միայն մի վայրում՝ լեռան ստորոտին։ Նույն օրը հունական էքսպեդիցիոն բանակի շտաբը կորպուսին տեղեկացրել է, որ նկատվում է զինամթերքի մեծ դեֆիցիտ, և որ շտաբը արգելում է հրետանու կրակը հետևակի գրոհից առաջ։ Բացի տրանսպորտային միջոցների պակասից և հաղորդակցության գծերի մեծ երկարությունից, դա թուրքական հեծելազորի և Մուրետտեպ հետևակային դիվիզիայի գործունեության արդյունքն էր, որոնք գործում էին հունական բանակի վերահսկողությունից դուրս գտնվող տափաստանային տարածություններում և Աղի անապատում։ 10-րդ հունական դիվիզիան, որը մնացել է ոչ միայն առանց արկերի, այլ երկու օրվա ընթացքում ոչ սնունդ, ոչ ջուր չի ստացել, սպառվել է և գործնականում առաջ չի շարժվել։ Բայց 3-րդ դիվիզիան կարողացավ օգոստոսի 17-ին (30) զբաղեցնել Գիլդիզ Դագի տեղը և փրկել դիրքը։ Անմիջապես հետո հունական ինժեներական մասերը հովվական կամուրջ են կառուցել Սաքարյայի Հյուսիսային կորի վրա Կավունջի Կեպրուի մոտ, ինչը թույլ է տվել հունական ստորաբաժանումներին մատակարարումներ ստանալ նաև շրջանցելով Աղի անապատը։ 3-րդ դիվիզիան իր հաջողության համար վճարել է 200 սպանված, 50 անհետ կորած և 1100 վիրավոր, 80-րդ դիվիզիա սպանվածներ և 1200 վիրավորներ։ ։
Թուրքական միավորումների գործողությունները Հունական էքսպեդիցիոն բանակի թիկունքում և հունական բանակի մատակարարման խնդիրները
Քեմալը հունական դիվիզիաների թիկունքում թողել է հետևակային դիվիզիա Մուրետտեպը և 5-րդ հեծելազորային խումբը (14-րդ դիվիզիա և 4-րդ բրիգադ) Ֆահրեդին բեյի հրամանատարությամբ։ Բացի այդ, տարածաշրջանում գործում էին նաև անկանոն թուրք խմբավորումներ։ Այդ թուրքական միավորումների գործունեության զոհ են դարձել ոչ միայն դեպի արևելք շարժվող մատակարարման գումակները, այլև դեպի արևմուտք շարժվող վիրավորների գումակները։ Այդ գործողությունների և արկերի պակասի առաջացման արդյունքում հունական ծանր հրետանին օգոստոսի 12-ին (25) մարտերի առաջին օրը թողարկել է 412 արկ, օգոստոսի 13-ին (26) 41 արկ և օգոստոսի 14-ին (27) միայն 2 արկ, առանց զինամթերքի համալրման հույսի։ Շուտով արկերի պակաս առաջացավ նաև դաշտային և լեռնային հրետանու համար։ Օգոստոսի 14-ին (27) էքսպեդիցիոն բանակի շտաբը կորպուսներին հայտարարել է, որ օգոստոսի 15-ին (28-ին) և 16-ին (29-ին) ռազմամթերք չի լինի, և զենքերը լռել են։
Հունական բանակի 1-ին կորպուսի հրամանատար Ա.Կոնդուլիսը հրամանատարությանը տեղեկացրել է, որ իր կորպուսը մնում է առանց զինամթերքի և հրաձգային զենքի։ Պապուլասը հրաման է տվել 4-րդ բաժնի պետ, փոխգնդապետ Սպիրիդոնոսին, նրան, ով Քյութահյեում կայացած խորհրդակցության ժամանակ, բանակի մատակարարման հետ կապված անլուծելի խնդիրներ կանխատեսելով, կտրականապես դեմ էր Անկարա գնալուն, հարցը լուծելուն։ էվզոնների խումբը տեղավորելով 3 բեռնատարերում ՝ Սպիրիդոնոսը նրանց հետ հասել է Սաքարյայի Բալըք Դամի կամրջին, որտեղ կուտակվել են զինամթերքով 120 բեռնատարներ։ Բեռնատարների անձնակազմերը չէին համարձակվում շարժվել դեպի արևելք։ Սպիրիդոնոսը գլխավորել է շարասյունը՝ հանդես գալով Սաքարյայի օգտին։ Ընդամենը 20 կմ անց շարասյունը ենթարկվել է հրետանային գնդակոծության և հարձակման թուրքերի 5-րդ հեծելազորային խմբի կողմից՝ Ֆահրեդին բեյի հրամանատարությամբ։ Սպիրիդոնոսը հրաման է տվել ոչ թե ներգրավվել ճակատամարտի մեջ և առաջ գնալ լիարժեք արագությամբ։ 90 բեռնատարներ, որոնք ընթացել են շարասյան սկզբում, ճեղքվել են։ 20-ը, որոնք ընթանում էին հետևից, հասցրել են պպտվել և հետ վերադառնալ ։ 10 բեռնատարներ և դրանց անձնակազմերը ոչնչացվել ենԾ։
Դրվագ Սուզունում
Իր հարձակումներից մեկում ֆահրեդինի հեծելազորը 200 ուղտերի քարավան է բռնել՝ հունական բանակի համար երկրորդական մատակարարումներով։ Հույների կողմից վարձված թուրք տերերից և ուղտերից Ֆահրեդինը տեղեկություն է ստացել, որ հույները Ուզուն գյուղում մատակարարման կայան և օդանավակայան են կազմակերպել։ Իրականում, ինչ չեն իմացել, գյուղում ժամանակավոր բնակություն է հաստատել հունական էքսպեդիցիոն բանակի շտաբը՝ հրամանատար Ա.Պապուլասի և գահաժառանգ արքայազն Գեորգիի գլխավորությամբ և երկու դաշտային հոսպիտալ։
Դրվագի հանգուցալուծման բացատրությունը եկավ ավելի ուշ։ Ֆահրեդինի շրջակայքում մշտապես գտնվել է ընդհատումներով աշխատած ռացիան։ Ուզունի վրա հարձակման սկզբում, այդ պահին լռում էր ռացիան, հանկարծ սկսեց աշխատել։ Ֆահրեդինը հրաման է ստացել շտապ տեղափոխվել։ Սաքարյուից դուրս գալուց հետո Ֆահրեդինը հայտնվել է Ուզունում, որտեղ իմացել է, թե ով է գտնվել գյուղում իր հարձակման պահին։ Անիծյալ ռացիայի հասցեին հայհոյանքներ հնչեցնելով՝ Ֆահրեդինն իր տիրադն ավարտեց կիսմետ բառով (ճակատագիր) ։
Կալե Գրոտո
Տամբուր Օղլուի և Սապանջուի համար ծանր մարտերից հետո 1-ին և 3-րդ հունական զորամիավորումները գրավեցին ոչ միայն թուրքերի պաշտպանության առաջին գիծը, այլև միջանկյալ ամրացված գծերը, որտեղից պատրաստվում էին ճեղքել պաշտպանության երկրորդ գիծը։
7-րդ դիվիզիայի հյուսիսում օգոստոսի 10-ի լույս 11-ի գիշերը գոտեմարտով Սաքարյային ամրացրել է և պլացդարմ է ստեղծել գետի արևելյան ափին։ Թուրքական ձախ թևի շրջանցումը հանձնարարվեց արքայազն Անդրեյի II կորպուսին (5, 9 և 13-րդ դիվիզիաներ)։ Կալե Գրոտոյի անառիկ ժայռեր կորպուսի առջև։ Օգոստոսի 13-ին (26) 5-րդ դիվիզիան հարձակվել է անառիկ ժայռերի վրա։ Թուրքերը չէին սպասում այդ գրոհին և ընդամենը մեկ ժամ անց թողեցին իրենց դիրքերը։ Հունական հետևակն առանց կանգ առնելու շարունակել է հարձակումը և մինչև երեկոյան ժամը 9-ը գրավել է Կալե Գրոտոյի ամենաբարձր գագաթը և սվիններով դուրս մղել 24-րդ դիվիզիայի թուրքերին խրամատներից, որոնց նահանջը վերածվել է խուճապային փախուստի։ 13-րդ հունական դիվիզիան օգոստոսի 14-ին (27) գրոհել է Գրոտոյից արևմուտք գտնվող բարձունքները, սակայն դադարեցվել է թուրքական հրետանու կրակով։ Գիշերը թուրքերը փորձել են հակագրոհել այդ հատվածում, սակայն հետ են շպրտվել հունական հակագրոհով։
9-րդ հունական դիվիզիան և հեծելազորային բրիգադը փորձել են շրջանցել Կալե Գրոտոյի ժայռերը աջից, սակայն նրանց ավանգարդը հանդիպել է Ֆահրեդինի հեծելազորին, որը հասցրել է պաշտպանել թուրքական ձախ եզրը շրջապատից։ Հունական հաջողությունները անհանգստացրել են Քեմալին, ով ժամանել է այդ հատված, որտեղ անմիջական հրամանատարությունն իրականացնում էր Չաքմաքի գլխավոր շտաբի պետ Մուստաֆա Ֆևզինը։ Բոլոր մասերը կպաշտպանեն իրենց դիրքերը մինչև վերջին զինվորը։ Հակառակորդի հատուկենտ հաջողությունները բացատրվում են գիշերային փոթորիկներով և մեր զորամասերի չհամաձայնեցվածությամբ մենք չպետք է կասկածենք, որ հանգստությամբ պաշտպանելով մեր դիրքերը՝ մենք վերջնականապես կկանգնեցնենք թշնամուն։ Դ. Ֆոտիադիսը գրում է, որ այդ մենք չպետք է կասկածենք դիմացը որքան մեծ էր թուրքական շտաբի անհանգստությունը։ Քեմալը հետագայում գրել է, որ եղել են պահեր, երբ ես մտածում էի, որ ամեն ինչ կորած է» ։
Պայքար «Ժայռերի հուշարձանի» համար
Դեպի հյուսիս-արևելք և Կալե Գրոտոյի ետևում վեր էր խոյանում 1483 մետր բարձրությամբ ժայռափոր Ուլու Դագը, որը հույն զինվորներից ստացել էր ժայռերի հուշարձան անունը։ Ուլու Դագը գերիշխում էր տարածաշրջանում և թուրքերի պաշտպանության երկրորդ գծի հիմնական հենարանն էր աջ հունական թևի առջև։ Թուրքերը համարում էին, որ Ուլու Դագի ժայռերն անառիկ էին։
Օգոստոսի 14-ի երեկոյան (27) հունական բանակի 2-րդ կորպուսը զեկուցել է, որ զինամթերքի պակասի պատճառով հարձակման շարունակությունը խնդրահարույց է համարում։ Բացի այդ, վիրավորները չեն դուրս բերվել ավտոմեքենաների և բենզինի բացակայության պատճառով։ Հունական էքսպեդիցիոն բանակի շտաբը պնդել է և հրամանի վերջում գրել. Հարձակման հիմնական ծանրությունը կրկին իր վրա է վերցրել Հունական 5-րդ դիվիզիան։ Էվզոնները բարձրանում էին ժայռերի վրա և սվիններով խրամատներից դուրս էին հանում թուրքերին։ Թուրքերը սկզբում հուսահատ դիմադրում էին, բայց, ի վերջո, կոտրվեցին։ Թուրք սպաները ստիպված են եղել տեղում գնդակահարել զինվորներին, որպեսզի նրանց ստիպեն հակահարված տալ։ Դիրքերը անընդհատ ձեռքից ձեռք էին անցնում։ Ցերեկվա 2-րդ կեսին, հունական աէրա մարտական կլիչի հետ էվզոններն ամբողջությամբ և վերջնականապես զբաղեցրին Ուլու Դաղան՝ իրենց հաջողության համար վճարլով 150 սպանված և սպաների կեսին։ Օգոստոսի 18 (31) 9-րդ դիվիզիան, գեղեցիկ հարձակումից հետո, Կարասուլեյման գյուղից հարավ գտնվող թուրքական խրամատների երեք հաջորդական գիծ է զբաղեցրել։ Դա հունական բանակի 2-րդ կորպուսի վերջին հարձակողական գործողությունն էր ճակատամարտում։ Մարտերի 6 օրվա ընթացքում 2-րդ կորպուսը կորցրել է 550 սպանված և 2800 վիրավոր։ Օգոստոսի 19-ին (սեպտեմբերի 1) օգոստոսի 19-ին/սեպտեմբերի 1-ին կորպուսը հրաման ստացավ իր 9-րդ դիվիզիան տեղափոխել Սապանջա և զբաղեցնել զբաղեցրած դիրքերը մնացած երկու դիվիզիաների ուժերով ։
Հունաստանի 7-րդ դիվիզիայի դուրս գալը դեպի Անկարա
Ի տարբերություն մյուս դիվիզիաների, որոնք Անկարա էին գնացել անցնելով անջուր Աղի անապատը, Ա․ Պլատիսի7-րդ դիվիզիան խնդիր էր դրել 130 կմ երթով անցնել Էսկիշեհիր-Անկարա երկաթուղային գծի երկայնքով և Սակարյայի Հյուսիսային կորի վրա մարտեր անցկացնել։ Ռազմավարական նպատակն էր գրավել Պոլաթլի (հին Գորդիոն) երկաթուղային կայարանը, որը գտնվում էր Անկարայից 80 կմ հեռավորության վրա և այն ժամանակ առաջ քաշված քեմալական բանակի մատակարարման բազայի կողմից ։
Դիվիզիան հույս ուներ միայն իր ուժերի վրա և չէր կարող օգնության հույս ունենալ անհաջողության դեպքում։ Դիվիզիան օգոստոսի 10-ի լույս 11-ի գիշերը ուժեղացրել է Սակարյան և արևելյան ափին հենվելով սկսել է պլացդարմի ընդլայնումը։ Դիվիզիան հրաման ստացավ գրավել Պոլաթլին ։
Պոլաթլիի ճանապարհին էր գտնվում, այսպես կոչված, Կոնաձև բլուրը, որը դիվիզիայի զինվորները վերցրել էին ընթացքում։ Սակայն թուրքական ծանր հրետանու գնդակոծությունից հետո բլուրը թողնվել է։ Պլացդարմի վտանգ առաջացավ։ Պլատիսը հրամայեց իր 1/22 գումարտակին կրկին վերցնել բլուրը ամեն գնով։ Գիշերային գրոհի և երկու ժամ տևած մարտերի ժամանակ զոհվել են այդ գումարտակի երեք վաշտի հրամանատարները։ Այդ բլրի շուրջ ընթացող ճակատամարտում Պլատիսի դիվիզիան դիմակայում էր թուրքական չորս դիվիզիաներ։ Սակայն օգոստոսի 12-ին (25) 3/23 գումարտակին հաջողվել է կոտրել թուրքերի դիմադրությունը և գրավել կոնաձև բլուրը։ Քանի որ թուրքերը փորձում էին խուսափել Անկարայի առջև իրենց ճակատի ճեղքումից հարավային հատվածում, որտեղ վրա էին հասել մնացած հունական դիվիզիաները, նրանք ստիպված էին իրենց ուժերի մի մասը տեղափոխել Պոլաթլիի հատվածից։ Պլատիսն օգտվեց իրավիճակից և նախաձեռնությունը վերցրեց իր ձեռքը։ Դիվիզիան կարողացել է ներխուժել Պոլաթլիի լեռնային անցուղի և զբաղեցնել Ատամնավոր բլուրը, ինչպես նաև Բեշ Տեփելեր լեռնաշղթան։ Սակայն զինվորների ուժերը սպառվել են այդ շարունակական հարձակողական պոռթկումում, և Պլատիսը ստիպված է եղել դադար տալ նրանց։ Մի քանի ժամ անց հարձակումը շարունակվեց, և դիվիզիան գրավեց Դուա Տեփեն (երկվորյակների բլուրները), որոնք գերիշխում են այդ տարածաշրջանում։ Այդ նշանակալի հաջողությունից հետո դիվիզիան նետվեց հարձակման Պոլաթլայի վրա ։ Պատմաբան Դ. Ֆոտիադիսի կարծիքով՝ Պլատիսի դիվիզիայի առջև դրված օբյեկտիվ խնդիրը գրեթե ձեռք է բերվել։ 3/23 գումարտակը մոտեցել է Պոլաթլին՝ 4 կմ հեռավորության վրա։ Նրանք փորձել են զինամթերքը պահեստներից հեռացնել, սակայն տրանսպորտային միջոցների թերության պատճառով սկսել են պայթեցնել դրանք։ Պոլաթլին չեզոքացվել է որպես թուրքերի մատակարարման առաջ քաշված բազա։
7-րդ դիվիզիան միավորվել է բանակի 3-րդ կորպուսի հետ, որի ենթակայության տակ էլ եղել է ։
Արդիզ Դաղ
Սաբանջիից հյուսիս-արևելք, թուրքական պաշտպանության երկրորդ գծում իշխում էին Չալ դաղ և Արդիզ Դաղ բարձունքները։ Այդ բարձունքների գրավումը հանձնարարվել է գեներալ Կոնդոլիզի 1-ին կորպուսին։ Կորպուսի ձախ եզրում եղել է 2-րդ դիվիզիան, կենտրոնում 12-րդը և աջ եզրում՝ 1-ին դիվիզիան։ Բայց լեռներին հասնելու համար թուրքերին պետք էր դուրս մղել պաշտպանական միջանկյալ գծերից։
Արդիս Դագի գրավման հիմնական ծանրությունն ընկել է գնդապետ Պ.Կալիդոպուլոսի 12-րդ դիվիզիայի վրա, որի մեջ մտնում էր փոխգնդապետ Ի. Կոտուլասի և գնդապետ Ա. Ֆրանգուի 1-ին դիվիզիայի գունդը ։
1-ին դիվիզիան գրոհել է 1329 գագաթը, կանգնեցվել է թուրքական հրետանու և հետևակի կրակով, սակայն որոշում է կայացրել մարտի նետել իր 3 գնդերից 2-ը։ Հունական հարձակումը սրընթաց էր, և թուրքերը ստիպված էին նահանջել Արդիզ Դաղի լեռնաշղթայի վրա։
Դիվիզիան էվզոնների 1/38 գվարդիական գունդ է առաջադրել 5-րդ գնդին օգնելու համար, որի դեմ պաշտպանվում էր Կովկասի 3-րդ թուրքական դիվիզիան։ Էվզոնների գնդի գրոհն այնքան վճռական էր, որ թուրքական դիվիզիան խուճապի էր մատնվել։ Սպաները չէին կարող կանգնեցնել փախուստը՝ չօգնեց նաև հետևից ժանդարմների կրակոցը։
12-րդ հունական դիվիզիան օգոստոսի 19-ի առավոտյան ժամը 5-ին (սեպտեմբերի 1-ին) նետվել է Արդիզ Դաղի համար վերջին մենամարտին։ Կոտուլասի 14-րդ գունդը, ձախ եզրից քողարկված լինելով 41-րդ գնդով, որը նախորդ օրը գրավել էր Գեդիկի բարձունքը, 15 րոպեում կրակի տակ 800 մետր նետում կատարեց և ներխուժեց թուրքական խրամատներ։
Իր խրամատներում տեսնելով շեյթան ասքերին (սատանայական բանակ)՝ Թուրքերը շպրտեցին իրենց գնդացիրները և վազեցին։ Սակայն թուրքական 176-րդ գնդի մի ամբողջ գումարտակ, 355 մարդ, սպաների և հրամանատարի գլխավորությամբ, հանձնվեցին Կոտլասին։ Անկարայի համար ճակատամարտի սկզբից սա թուրքական մի ամբողջ միավորման գերեվարման առաջին դեպքն էր։ Թուրքերի կորուստները կարող էին զգալիորեն մեծ լինել, եթե նահանջող թուրքերը ենթարկվեին հունական հրետանու գնդակոծությանը։ Բայց հունական հրետանին արկ չուներ։
Պայքար Չալ Դաղի համար
3-րդ հունական կորպուսի ուժերի ճնշման տակ թուրքերը օգոստոսի 16-ի լույս 17-ի գիշերը թողել են Հիլդիս Դաղին՝ վախենալով հունական հատվածներով շրջապատից, որոնք հարձակվել են Չալ Դաղի վրա։ 28-րդ հունական գունդը գրավել է Սիվրի դիրքը Չալ Դաղի գագաթից հարավ-արևմուտք, սակայն թուրքական շտաբը մարտի է նետել նոր ուժեր և կարողացել է հետ մղել այդ երկու դիրքերը։ Երկու թուրքական դիվիզիաներ՝ 57-ը և 8-ը, նետվել են 28-րդ գնդի դեմ, հունական գնդի վրա, չնայած թուրքերի հսկայական թվային գերակշռությանը, կանգուն է մնացել։ Սակայն 10-րդ հունական դիվիզիան, որը մխրճվել էր թուրքերի մեջ, հայտնվեց առանց երկու եզրերից պաշտպանվելու և վտանգի ենթարկվեց։ Հունական կորպուսի 12-րդ դիվիզիան կարողացել է ամրապնդվել Չալ Դաղի հյուսիսային լանջին և այդ կերպ ծածկել 10-րդ դիվիզիայի աջ եզրը ։
Օգոստոսի 18-ին (31), 34-րդ և 41-րդ հունական զորագնդերը սկսեցին կռվել 1340 մետր բարձրությամբ լեռան գագաթին, սակայն ստիպված եղան դադարեցնել իրենց փորձը թուրքերի համառ դիմադրության պատճառով։
Նույն գիշերը հունական էքսպեդիցիոն բանակի շտաբը 3-րդ կորպուսին կարգադրել է հաջորդ օրը զբաղեցնել Չալ Դաղի գագաթը ամեն գնով։ Սակայն 3-րդ և 10-րդ դիվիզիաները զեկուցեցին, որ իրենց զինվորներն այնքան են սպառվել, որ նոր փորձն անհնարին էր դառնում։ Բացի այդ, 10-րդ դիվիզիան ամբողջ գիշեր հետ է մղել թուրքերի շարունակական հարձակումները։ 3-րդ կորպուսը հավանություն է տվել նրանց դիրքերին գտնվելուն՝ նրանց տաք ճաշ տրամադրելով, միակ բանը, որ նա կարող էր տալ նրանց։
Նույն երեկոյան 3-րդ կորպուսը հաղորդագրություն է ստացել, որ 1-ին կորպուսը գրավել է Արդիզ Դաղը, սակայն չի կարողացել շարունակել հարձակումը, քանի որ 3-րդ կորպուսը առաջ չի շարժվել։ Հաջորդել է 3-րդ կորպուսի շտաբի նոր հրամանը՝ զբաղեցնել նշված դիրքերը։ Հաջորդ օրվա առավոտյան 3-րդ կորպուսի 10-րդ դիվիզիան կարողացել է ամրապնդվել Չալ Դաղի արևելյան լանջերին։ Այնուհետև 1-ին կորպուսի 12-րդ դիվիզիան նրան օգնելու համար գրավեց մոտակա լանջը՝ ենթարկվելով թուրքերի մշտական հարձակումներին։ Հունական Լեռնային հրետանին չէր կարող կանգնեցնել թուրքերի առաջխաղացումը, քանի որ գրեթե սպառել է իր բոլոր արկերը։ Այն ժամանակ 2-րդ դիվիզիան նետվեց գլխավոր գրոհի, կարողացավ բեկանել թուրքական 17-րդ դիվիզիան և երեկոյան 10-ին գրավեց Չալ Դաղի գագաթը։
Գեներալ Պապուլասի զեկույցը
Օգոստոսի 15-ից 20-ը տեղի ունեցած մարտերի ընթացքում 1-ին և 3-րդ հունական կորպուսների կորուստները կազմել են 650 զոհ և 3500 վիրավոր։ Հունական դիվիզիաները կորուստներով մեկը մյուսի հետևից զբաղեցնում էին հերթական Դաղը, բայց ճակատամարտի վերջը չէր երևում։ Ընդ որում հունական դիվիզիաների զինամթերքն ու պարենը սպառվել են, դրանց համալրումը հարյուրավոր կիլոմետրերի ընթացքում խնդրահարույց է եղել՝ հաշվի առնելով հատկապես այն փաստը, որ բեռնատարների կեսն արդեն շարքից դուրս է եղել։ Մյուս կողմից՝ թուրքերի մատակարարման պահեստները ռազմաճակատից մի քանի կմ հեռավորության վրա էին։ Բայց կարևորը, ելույթ ունենալով լրագրողների առջև և ուրվագծելով պայքարի հեռանկարը, Քեմալը հայտարարել է. Կպաշտպանվեմ Անկարայի առջև, կպաշտպանվեմ Անկարայում, կպաշտպանվեմ Անկարայի հետևում։
Հունական էքսպեդիցիոն բանակի արշավանքը վերաճել է երկարատև ռազմական արշավի, ինչը չի եղել նրա պլանների մեջ և, ամենակարևորը, հարձակողական գործողությունները շարունակելու համար հունական բանակը ոչ մի ռեզերվ չի ունեցել։.
Չալ Դաղի ճակատամարտի ավարտին գահաժառանգ արքայազն Գեորգը ժամանել է Բուրսա, որտեղ գեներալ Պապուլասի զեկույցը հանձնել է Կոնստանտին թագավորին և ռազմական նախարար Ն. Թեոտոկիսին։ Զեկույցում Պապուասը գրել է, որ իր շտաբը եկել է այն եզրակացության, որ Անկարային վերցնելու փորձը պետք է դադարեցնել։ Պապուլասը տեղեկացրել է, որ կռվի սկզբում թուրքերը մոտավոր հավասար ուժեր են ունեցել հարձակված հույների հետ։ Բայց եթե հունական բանակի կորուստներն անդառնալի էին, թուրքերին մոտեցան 5 և 9-րդ դիվիզիաները (Կիլիկիայից, ֆրանսիացիների հեռանալուց հետո) և ևս երկու նոր դիվիզիաներ՝ 17 և 18 Զեկույցում նաև նշվում էր, որ ի տարբերություն թուրքերի, հունական դիվիզիաները սպառել են իրենց բոլոր պաշարները և նորերի առաքումը գնալով ավելի խնդրահարույց է դառնում։ Վերջում գեներալ Պապուլասը գրել է․ «Բանակը մնում է քաղաքական իրավիճակի բացարձակ անտեղյակության մեջ և չի կարող իմանալ, եթե Անկարայի զբաղմունքից ակնկալվող քաղաքական դիվիդենտներն այդպիսին են քաղաքական տեսանկյունից, որպեսզի ամեն գնով զբաղվի (Անկարայի) կողմից պարտության հավանականությունն վտանգելու փորձով և, հետևաբար, ողջ Անատոլիական հարցի անհաջողությամբ»։ Պապուլասը պատասխան չի ստացել և նամակը կրկնել է օգոստոսի 26-ին (սեպտեմբերի 8)՝ պահանջելով զինադադար։ Սակայն վարչապետ Գունարիսի քողարկված պատասխանը որոշում կայացնելու պատասխանատվությունը բարդեց էքսպեդիցիոն բանակի շտաբի վրա ։.
Արքայազն Անդրեյի կորպուսը հրաժարվում է կատարել հրամանը
Օգոստոսի 26-ի գիշերը (սեպտեմբերի 8-ին) հունական էքսպեդիցիոն բանակի շտաբը կորպուսին տեղեկացրել է, որ հավաստի տեղեկատվության համաձայն՝ Թշնամին զգալի ուժեր է կենտրոնացրել 3-րդ կորպուսի դեմ՝ նպատակ ունենալով գրոհել նրա ձախ եզրը և, ընդհատելով մնացած բոլոր կորպուսների հաղորդակցությունը, ստիպել բանակին նահանջել Աղի անապատով, որտեղ այն կոչնչացվի։ 3-րդ կորպուսը հրաման է ստացել պաշտպանել մինչև վերջ, իսկ մյուս երկու կորպուսը հարձակման սկսվելուց հետո պետք է «կատաղած հարձակումներ» իրականացներ թշնամու դեմ։
Ավելի վաղ՝ օգոստոսի 21-ին (սեպտեմբերի 3-ին), 2-րդ կորպուսի շտաբը, որը ղեկավարում էր արքայազն Անդրեյը, գեներալ Պապուլասի նամակում հայտնել էր այն գաղափարը, որ քանի որ 2-րդ կորպուսը, մնալով Կալե Գրոտոյի անգործության մեջ, ավելի լավ կլիներ, եթե այն անցնի 3-րդ կորպուսի մոտ։ 2-րդ կորպուսը այդ պահին բաղկացած էր 5 և 13-րդ հետևակային դիվիզիաներից և հեծելազորային բրիգադներից։ Նրա դեմ են եղել թուրքական 3 դիվիզիաներ, որոնց ընդհանուր թիվը 14 հազար է։
Ստանալով հրամանը՝ 2-րդ կորպուսի շտաբը պատասխանել է, որ այն համարում է անիրագործելի և անօգուտ և հավելել, որ կորպուսը կանցնի Իսրիին՝ իր նախորդ առաջարկի համաձայն։ Ստանալով պատասխանը, որը կախված էր մի ամբողջ կորպուսի անհնազանդությունից, որը բացատրվում էր թագավորական ընտանիքի անդամի անպատժելիությամբ, զայրացած գեներալ Պապուլասը պատասխանեց նույն առավոտյան ժամը 03:30-ին՝ հրահանգելով մնալ իր դիրքերում։ Պատասխանատու համարելով կորպուսի շտաբի պետին՝ Պապուլասը նրան փոխարինեց՝ այդ պաշտոնում նշանակելով գնդապետ Պ. Նիկոլաիդիսին, որը մինչ այդ հեծելազորային բրիգադի հրամանատար էր ։ Արքայազն Անդրեյն իրեն վիրավորված է համարել և փոխարինող պահանջել, սակայն նրա հրաժարականը չի ընդունվել։
Հունական 2-րդ կորպուսում խռովությունը և նրա անգործությունը թույլ տվեցին թուրքերին զգալի ուժեր նետել իրենց ձախ եզրից և օգտագործել դրանք իրենց հակահարձակման մեջ։ Որոշ չափով արքայազն Անդրեյի կորպուսի դրվագն ազդել է հետագայում հունական էքսպեդիցիոն բանակի շտաբի կողմից Սակարյա մեկնելու որոշման վրա։ Մեկ տարի անց արքայազն Անդրեյը հանդես եկավ հեղափոխական տրիբունալի առջև հրամանը չկատարելու համար, բայց խուսափեց գնդակահարությունից՝ շնորհիվ եվրոպական թագավորական արքունիքների միջամտության։ Գնդակահարությունից խուսափած արքայազն Անդրեյը թողել է սերունդներին։ Նրա թոռներից մեկը՝ Չարլզը, Ուելսի արքայազնը, բրիտանական գահի ժառանգորդն է ։
Ճակատամարտի կրիտիկական պահը
1-ին և 3-րդ հունական կորպուսները շարունակեցին ճակատամարտը։ Քեմալի կենսագիրներից մեկը՝ անգլիացի Արմսթրոնգն իր Գորշ գայլեր՝ Մուստաֆա Քեմալ գրքում գրել է. «Հույներն ու թուրքերը մարտնչում էին անհավանական խիզախության դեմ։ Թուրքերը կռվում էին իրենց տան համար։ Հունական բանակի կեսը բաղկացած էր տեղի քրիստոնյաներից ...և նրանք և մյուսները պայքարում էին իրենց օջախների համար» ։
14 օրվա ընթացքում հույները անընդհատ գրոհում էին, բայց նրանց ուժերը վերջանում էին, իսկ ռեզերվներ չկային։ Ֆևզի փաշան ճիշտ է գնահատել 2-րդ հունական կորպուսի անգործությունը։ Նա զանգահարել է Քեմալին, որը նյարդայնացած կերպով Ալագյոզում էր իր շտաբում, հայհոյել է շրջապատին և տատանվել է նահանջելու որոշում կայացնել, քանի դեռ ուշ չէ։ Գիշերային զանգը տեղի է ունեցել այն պահին, երբ Քեմալն արդեն պատրաստ էր նահանջի հրաման տալ։ Քեմալի կենսագիրներից մեկը՝ ֆրանսիացի Ժակ Մեշանը, գրում է. «Եթե հունական հարձակումը մի քանի րոպե տևեր (!) Քեմալը կարգադրել է հեռանալ, որպեսզի խուսափի աղետից» ։ Ֆևզին Քեմալին զեկուցել է, որ հույների հարձակումները թուլացել են, և հույները հավանաբար պատրաստվում են հեռանալ։
Մոտավորապես նաև նկարագրում է այդ պատմական րոպեները Ժամանակակից ֆրանս-ռուսական կենսագիր Քեմալ Ալեքսանդր Ժևախովը (Alexandre Jevakhoff, ծնվ․ 1952): Քեմալը նյարդայնացած է, ակնհայտորեն նյարդայնանում է, «... հույները երեք օր կատաղի մարտերից հետո գրավել են Չալ դաղի լեռը։ Քեմալը չի կարող թաքցնել իր հուսահատությունը և նույնիսկ չի փորձում դա անել։ Արդյոք արժե շարունակել դիմադրությունը կամ ավելի լավ նահանջել։ Ժևախովը նաև գրում է, որ Ֆևզին և նրա զանգը փոխել են ամեն ինչ» ։
Ֆևզի փաշայի զանգից հետո Քեմալը ոգևորվեց և որոշում կայացրեց հակագրոհել ճակատի հյուսիսային հատվածում և մարտի հանել բոլոր ռեզերվները՝ հակառակորդին նահանջելու ճանապարհը փակելու համար։
Թուրքական հակահարձակման արտացոլում
Հակահարձակման մասին որոշումն ընդունվել Է օգոստոսի 25-ի լույս 26-ի գիշերը Ալագյոզում թուրքական շտաբի կողմից։ Շեղող հարձակումը ծրագրվում էր ձեռնարկել 1-ին հունական կորպուսի դեմ, այն դեպքում, երբ հիմնական հարձակումը ծրագրվում էր ձեռնարկել հունական բանակի ձախ եզրում՝ 3-րդ կորպուսի դեմ։ Թուրքական պլանի հաջողության դեպքում հունական դիվիզիաների մոտ մնում էր նահանջի միակ ճանապարհը՝ անապատով, որտեղ նրանց կարելի էր ջարդել։ Թուրքական շտաբը ծրագրում էր այստեղ նետել այդ հարձակման համար ձևավորված իր նոր կորպուսը, որը բաղկացած էր ինչպես Թուրքական բանակի ծայրահեղ ձախ եզրից եկած ուժերից, որոնք դիմակայում էին մինչ այդ չգործած 2-րդ հունական կորպուսին, այնպես էլ թարմ ռեզերվային մասերից՝ մարտի նետելով նույնիսկ մեծ Ազգային ժողովի պահակային մասը։ Հունական էքսպեդիցիոն բանակի շտաբը ժամանակին գիտակցել է թուրքական պլանը, ինչպես դա հետևում է հունական շտաբի հրամանից օգոստոսի 26-ի գիշերը/սեպտեմբերի 5-ին ։
Թուրքական հակահարձակումը սկսվել է օգոստոսի 28-ի առավոտյան ժամը 5-ին (սեպտեմբերի 10-ին) հունական 1-ին դիվիզիայի և 5-րդ դիվիզիայի միջև, որը մինչ այդ գտնվում էր 2-րդ կորպուսի կազմում։ Թուրքական հետևակի հարձակումն անմիջապես կանգնեցվել է հույն հետևակայինների կրակից, և թուրքերը կանգ են առել հունական խրամատներից 300 մետր հեռավորության վրա։ Ժամը 17։00-ին հունական երկու դիվիզիաներ հակագրոհ են ձեռնարկել։ Թուրքերը սկսեցին նահանջել, բայց շուտով նրանց նահանջը վերածվեց փախուստի։ Թուրքական բարոյալքված և անկազմակերպ մասերը, կենդանիների և սայլերի հետ մեջընդմեջ շփվելով, փախել են դեպի հյուսիս, որոնք հետապնդվում են էվզոնների հետքերով ։
Բայց հետո պայքարի հաղթական արդյունքից հետո, 1-ին հունական դիվիզիան մնաց ամբողջությամբ առանց զինամթերքի։ Նույն օրվա կեսօրին 2-րդ հունական կորպուսը հրաման է ստացել թողնել իր դիրքերը և դեպի արևմուտք միանգամից նետումներ կատարել, ինչը համապատասխանում էր այն մանևրին, որը 2-րդ կորպուսը ցանկանում էր կատարել առանց երկու օր առաջ թույլտվության։ Դ. Ֆոտիադիսը բացատրում է աշխատակազմի որոշման փոփոխությունը, որ հունական պաշտպանության ծայրահեղ ձախ եզրը կոտրվել է։
Թուրքերը հարձակումն սկսեցին այստեղ նույն օրվա առավոտյան 8-ին և կեսօրին գրավեցին Երկվորյակների (Դուա Թեպե) բլուրները՝ ստիպելով այստեղ պաշտպանվող հունական հատվածներին նահանջել զգալի խորությամբ։ 3-րդ հունական հրետանային դիվիզիոնը, որը զինված էր Շկոդա ավարային զենքերով, չի տեղեկացվել նահանջի մասին և հայտնվել է հարձակողական թուրքերի մեջ։ Հույն հրետանավորները, որոնք զինված են Գրա հնադարյան հրացաններով, կարողացել են կանգնեցնել թուրքերի հարձակումը, որից հետո զենքերը գցել են ձորում, որպեսզի նրանք չհայտնվեն թշնամու ձեռքում։
Օգոստոսի 28-ին, ժամը 13.00-ին (սեպտեմբերի 10-ին) հունական էքսպեդիցիոն բանակի շտաբը երկու անգամ հրաման է տվել իր 3-րդ  կորպուսին գրոհել և կրկին գրավել Դուա Թեփեն և, միևնույն ժամանակ, ապահովել կամուրջը արևելյան ափից Սաքարյայի արևմտյան ափ մեկնելու համար ։.
Սաքարյայից հետո
Թերագնահատելով Սաքարյայի օրոք քեմալականների հաջողությունը՝ Անտանտայի դաշնակիցները փորձեցին թուրքերին պարտադրել որպես խաղաղ կարգավորում Սևրի խաղաղության մի քանի փոփոխված տարբերակը, սակայն նրանց առաջարկը մերժվեց ։ Մյուս կողմից, ճակատամարտից անմիջապես հետո՝ 1921 թվականի հոկտեմբերի 13-ին, քեմալականները խորհրդային հանրապետությունների հետ ստորագրեցին Կարսի պայմանագիրը, որը նպաստեց նրանց միջազգային դրության ամրապնդմանը և խորացրեց նրանց ռազմական համագործակցությունը Խորհրդային Ռուսաստանի հետ։ Ոչ պակաս նշանակալի դարձավ Անկարայի պայմանագիրը, որը ստորագրվեց ընդամենը մեկ շաբաթ անց՝ 1921 թվականի հոկտեմբերի 20-ին, Ֆրանսիայի հետ։ Ֆրանսիայի ստորագրությունը նշանակում էր նրան ճանաչել Թուրքիայի դե ֆակտո նոր կառավարությունը և նրա պաշտոնական ելքը պատերազմից ։
Բանակը շարունակում էր պահպանել վիթխարի երկարության ճակատը իր տրամադրության տակ գտնվող ուժերի նկատմամբ, ինչը Ալեքսանդրոս Մազարակիսի հայտարարության համաձայն, բացի քաղաքական սխալներից, հաջորդած աղետի հիմնական պատճառն էր ։ Քաղաքական կամ ռազմական որոշումներ կայացնելիս կառավարության անվճռականությունը հանգեցրեց Պապուլասի հրաժարականին։ Նրա փոխարեն նշանակվեց «անհավասարակշիռը» ։ Գ. Խաձիանեստիսը, ով առաջ քաշեց Կոստանդնուպոլիսը երկու դիվիզիաների ուժերով գրավելու զառանցանքային գաղափարը՝ որպես դաշնակիցների և Քեմալի շանտաժ ։ 20 հազար զինվոր Ֆրակիա տեղափոխելը առանց այդ էլ «թանձր» ճակատային գիծ էր բացում ։