cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(5948) Լոնգո
(5948) Լոնգո (Longo), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1985 թվականի մայիսի 15-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,737945 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1254 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3505 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1654,76 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,217554 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,51° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1985 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Պրոկոպի Յավտիսի
Պրոկոպի Յավտիսի (Явтысый, Прокопий Андреевич, ), նենեց բանաստեղծ, արձակագիր, նկարիչ։ Նարյան Մար քաղաքի պատվավոր քաղաքացի (2002 թվական) ։
Ընտանիք
Ոչ հարազատ եղբայրը ` Սեմյոն Յավտիսին (1941-1973 թվականներ), եղել է առաջին նենեց օդաչուն։
Ս. Յավտիսիի կյանքին է նվիրված Պրոկոպի Յավտիսիի «Թևավոր սահնակներ» բանաստեղծությանը։
Դմիտրի Գունկո
Դմիտրի Իվանովիչ Գունկո (Дми́трий Ива́нович Гунько́, ), ռուս ֆուտբոլիստ, պաշտպան և մարզիչ։ Իր մարզչական կարիերայի մեծ մասն անցկացրել է Մոսկվայի «Սպարտակում»։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1976 թվականի մարտի 1-ին Մոսկվայում։ Հայրը՝ Իվան Գունկոն, Նարտկալայից է։ Հոր նախնիներն ուկրաինացիներ էին Դոնի կազակներից։ Մայրը հայ է, արմատներով Արարատ քաղաքից։ Մոր օրիորդական ազգանունը Գևորգյան է։ 2023 թվականին իր հայկական արմատների շնորհիվ պարզեցված ծրագրով ստացել է Հայաստանի քաղաքացիություն ։
Ակումբային կարիերա
Եղել է Մոսկվայի «Սպարտակ» ֆուտբոլային դպրոցի սան, սակայն մշտական ​​վնասվածքների պատճառով ոչ մի հանդիպում չի անցկացրել հարազատ ակումբի կազմում։ 1996 թվականին փոխարինողները մեծ խմբով տեղափոխվել են հիմնական թիմ։ Այդ տարին Գունկոն բաց է թողել՝ ինն ամիս չխաղալով աճուկային օղակների հետ կապված խնդիրների պատճառով։ Ըստ Գունկոյի՝ բաց է թողնվել բարձր մակարդակի հասնելու միակ հնարավորությունը ։ Միայն 1997-1998 թվականներին «Սպարտակում» փոխարինման համար նա սկսել է կայուն խաղալ։ Դրանից հետո նա խաղացել է «Տյումեն», «Սպարտակ-Չուկոտկա», «Վլադիմիր Տորպեդո», «Տուլա Արսենալ» ակումբներում։
Մարզչական կարիերա
Իր խաղային կարիերան ավարտելուց հետո նա ուժերը փորձել է լրագրության մեջ. գրել է «Սովետական ​​սպորտ» սպորտային պաբերականի համար, բայց ի վերջո անցել է մարզչական աշխատանքի։
2006 թվականին սկսել է աշխատել Մոսկվայի «Սպարտակի» ակադեմիայում։ 2008-2012 թվականներին եղել է «Սպարտակի» երիտասարդական կազմի գլխավոր մարզիչ։ Այս ընթացքում թիմը դարձել է կրկնակի չեմպիոն։ Երիտասարդական թիմը գլխավորել է 2012-2013 մրցաշրջանի առաջին կեսում, որի ավարտին իր փոխարինողի՝ Վասիլի Կուլկովի հետ ստացել է երրորդ ոսկե մեդալը՝ որպես հաղթողների մարզիչ ։ 2013 թվականի հունվարի 10-ին ընդգրկվել է առաջին թիմի մարզչական շտաբում՝ դառնալով Վալերի Կարպինի ասիստենտը ։ 2013 թվականի հուլիսի 25-ին՝ Կուլկովի հրաժարականից հետո, Գունկոն նշանակվել է «Սպարտակի» երիտասարդական թիմի գլխավոր մարզչի պաշտոնակատար մինչև նոր մարզչի նշանակումը։ Հուլիսի 29-ին՝ գլխավոր մարզիչ Անդրեյ Պյատնիցկու հաստատումից հետո, դարձել է «Սպարտակի» բոլոր երիտասարդական թիմերի հսկիչը ։
2014 թվականի մարտի 18-ին Վալերի Կարպինի հեռացումից հետո նշանակվել է «Սպարտակի» գլխավոր մարզչի պաշտոնակատար ։ Այդ կարգավիճակում թիմը ղեկավարել է երկու արտագնա խաղերում՝ «Կրասնոդարի» (0։ 4) և «Լոկոմոտիվի» (0:0) հետ։ Ապրիլի 2-ին նշանակվել է գլխավոր մարզիչ ։ Մինչև մրցաշրջանի ավարտը Դմիտրի Գունկոյի «Սպարտակը» տարել է երեք հաղթանակ և կրել չորս պարտություն։ Մայիսի 31-ին Գունկոյի պայմանագիրն ակումբի հետ ավարտվել է ։
«Սպարտակի» գլխավոր մարզչի պաշտոնից հեռանալուց հետո աշխատել է որպես «Սպարտակի» ակադեմիայի մարզական տնօրեն, որն այդ ժամանակ անվանակոչվել էր Ֆյոդոր Չերենկովի անունով, իսկ 2015 թվականի դեկտեմբերի 24-ին կրկին գլխավորել է երիտասարդական թիմը ։
2017 թվականի հունվարին Եվգենի Բուշմանովի՝ Ռուսաստանի երիտասարդական հավաքականից հեռանալուց հետո նշանակվել է «Սպարտակ-2»-ի գլխավոր մարզիչ, որտեղ աշխատել է մինչև 2017-2018 մրցաշրջանի ավարտը ։
2018 թվականի հունիսի 22-ին հայտարարվել է, որ Գունկոն նշանակվել է Ֆ․ Ֆ․ Չերնկովի անվան «Սպարտակ» ֆուտբոլի ակադեմիայի գլխավոր մարզիչ ։
2020 թվականի նոյեմբերի 5-ին գլխավորել է Հայաստանի առաջնության «Նոա» ակումբը ։ 2020-2021 թվականների մրցաշրջանում ակումբը նվաճել է առաջնության արծաթե մեդալ։ 2021 թվականի հունիսի 9-ին հեռացել է «Նոա»-ից՝ փոխադարձ համաձայնությամբ խզելով պայմանագիրը ։ 2021 թվականի հունիսի 5-ին գլխավորել է «Արարատ-Արմենիա» ակումբը ։ 2022 թվականի մայիսի 30-ին՝ պայմանագրի ժամկետը լրանալուց հետո, հեռացել է ակումբից ։ Գունկոյի գլխավորությամբ թիմը 2021-2022 մրցաշրջանում վաստակելով 74 միավոր և մեկ միավոր զիջելով «Փյունիկին»՝ զբաղեցրել է երկրորդ տեղը։
2022 թվականի հունիսի 27-ին գլխավորել է «Ուրարտուն» ։ 2023 թվականի մարտին թիմի գլխավոր մարզչի պաշտոնում ստացել է Հայաստանի անձնագիր ։ 2023 թվականի մայիսի 13-ին «Ուրարտուի» հետ հաղթել է Հայաստանի Գավաթը, եզրափակչում հաղթել է «Շիրակին» (2:1) ։ 2023 թվականի հունիսի 2-ին՝ փուլի ավարտից առաջ, ակումբի հետ դարձել է Հայաստանի չեմպիոն ։ 2023 թվականի հուլիսի 3-ին ճանաչվել է Հայաստանի առաջնության 2022-2023 մրցաշրջանի լավագույն մարզիչ ։
Որպես խաղացող
«Արսենալ» (Տուլա)
«Տորպեդո» (Վլադիմիր)
Որպես մրցավար
«Սպարտակ» (Մոսկվա)
«Նոա» (Երևան)
«Արարատ-Արմենիա» (Երևան)
«Ուրարտու» (Երևան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Տյումենի ֆուտբոլիստներ
Լաոսաառի
Լաոսաառի (Laossaarõ), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 8 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Մորենո (Բուենոս Այրես)
Մորենո (Բուենոս Այրես) (Moreno), քաղաք Արգենտինայի Բուենոս-Այրես մարզում։ 2010 թվականի մարդահամարի տվայլներով քաղաքն ունի 453 հազար բնակիչ։ Քաղաքը գտնվում է Բուենոս-Այրեսից 40 կմ հեռու։ Քաղաքի երկաթուղային կայարանը տեղակայված է Սարմենտոյի երկաթուղային ճանապարհով։ Հյուսիսից սահմանակից է Տրուխուի և Կուտարել V քաղաքներին, արևելքից՝ Պասո-Դել-Ռեի, արևմուտքից՝ Ֆրացինսկո-Ալվարես քաղաքներին, հարավից՝ Մերլո և Ռեկոնկիստա գետերին։
Անվանումը
Քաղաքը կոչվել է արդար փաստաբան Մարինո Մորենոյի անունով, ով համարվում էր առաջին գլխավորներից մեկը արգենտինական Հայրենական խունտայի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի քաղաքներ Կատեգորիա:1864 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բանդար Սերի Բեգավան
Բանդար Սերի Բեգավան (մալայերեն՝ Bandar Seri Begawan), Բրունեյ պետության մայրաքաղաքն ու խոշորագույն քաղաքը։ Գտնվում է Կալիմանտան կղզում, ունի հասարակածային կլիմա, ավտոմոբիլային ուղիներով կապված է երկրի շրջանների հետ։ Ունի միջազգային օդանավակայան։ Բնակչությունը՝ ։
Պատմություն
Բրունեյ գետի ափին բնակավայրերն ի հայտ են եկել դեռևս 7-րդ դարում։ Մինչ 1970 թվականը քաղաքը կրում էր Բրունեյ անվանումը ։
Իր պատմության ընթացքում քաղաքի դիրքը փոխվել է երեք անգամ՝ առաջին բնակավայրերը այժմյան դիրքը գրավելուց առաջ գտնվել են Կոտա Բատույում, այնուհետև՝ Կամպոնգ Այերում ։
1920 թվականին բնակավայրը ստացել է պաշտոնական քաղաքի կարգավիճակը և դարձել բրիտանական տերությունների կենտրոնը։ 1970 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Բրունեյի նախկին սուլթան Օմար Ալի Սայֆուդինի պատվին վերանվանվել է Բանդար Սերի Բեգավան, ինչը մալայերենից թարգմանաբար նշանակում է «Նորին Գերազանցության քաղաք» ։
Ժամանակակից պատմության ընթացքում քաղաքի տարածքը մեծանում էր վեց անգամ՝ 1931, 1936, 1940, 1949, 1956 թվականներին ։ 2007 թվականի օգոստոսի 1-ին Բրունեյի սուլթանը հավանություն է տվել քաղաքի մակերեսի ընդլայնումը 12,87 կմ²-ից մինչև 100,36 կմ²։
Աշխարհագրություն
Բանդար Սերի Բեգավանը գտնվում է Մալայան կղզեխմբի Կալիմանտան կղզում։ Այն տեղակայված է Բրունեյ գետի հյուսիսային ափին։ Աշխարհագրական կոորդինատներն են՝ 4°53'25"N, 114°56'32"E:
Կլիմա
Քաղաքի կլիման հասարակածային է, խոնավ, տեղումները թափվում են ամբողջ տարվա ընթացքում, ընդհանուր առմամբ տարեկան մոտ 2000 մմ։ ամսական միջին ջերմաստիճանը կազմում է +26...+28 ˚C:
Տրանսպորտ
Բրունեյի մայրաքաղաքը երկրի արևմտյան հատվածի հետ միանում է ավտոմոբիլային ճանապարհներով։ Արևելյան հատվածը առանձնանում է ծոցով, այնտեղ կարելի է հասնել կամ ծովային ճանապարհով, կամ Մալայզիայի տարածքով։
Բրունեյի միջազգային օդանավակայանը գտնվում է քաղաքի կենտրոնից 11 կմ հեռավորության վրա։ Այն սպասարկում է ամբողջ պետությունը։ Ջրային տրանսպորտը ներկայացված է կատերային տաքսիներով (տեղական անվանումը՝ պենամբանգ), որոնք գետով երթևեկում են քաղաքի կենտրոնից մինչև Կամպոնգ Այերը։ Բացի այդ, կատերները կապում են մայրաքաղաքը Բանգար և Լիմբանգ քաղաքների հետ։
Տեսարժան վայրեր
Քաղաքում կան բազմաթիվ պատմական և մշակութային տեսարժան վայրեր՝ ներառյալ Օմար Ալի Սայֆուդինի մզկիթը, արքայական դամբարանները, պալատները և բազմաթիվ թանգարանները, այդ թվում Բրունեյի ազգային թանգարանը։
Քաղաքային պարկերի թվում առաջին հերթին մեծ հետաքրքրություն է առաջացնում Պերսիարան Դամուան պարկը, որտեղ ներկայացված են Հարավ-արևելյան Ասիայի պետությունների ասոցիացիայի մեջ մտնող պետությունների ներկայացուցիչների կողմից ստեղծված քանդակները։ Այստեղ կարելի է տեսնել նաև երկարաքիթ կապիկներ, ինչպես նաև կապիկների այնպիսի տեսակներ, որոնք բնակվում են միայն Կալիմանտան կղզում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրունեյի քաղաքներ
Սենյուկովո
Սենյուկովո (Сенюково), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վաչսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վաչսկի շրջանի բնակավայրեր
Sky Is Over
Sky is over, ամերիկահայ ռոք-երաժիշտ Սերժ Թանկյանի երգն է Elect the Dead ալբոմից։ Թողարկվել է առանձին սինգլով 2008 թ. մարտի 31-ին։ Նկարահանվել է տեսահոլովակ, որի ռեժիսորն է Թոնի Պետրոսյանը։
Ծանուցումներ
Տեսահոլովակը [[YouTube] կայքում]
Կատեգորիա:Սերժ Թանկյանի երգեր Կատեգորիա:2008 սինգլներ
Միջինթաղ
Միջինթաղ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խիզանի գավառակում։
Մինչև 1915 թ.-ը հայաբնակ էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Վիլինո
Վիլինո (Віліне, Alma Tarhan, Bürlük), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բախչիսարայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Բուրլյուկ։
2001 թվականի տվյալներով Վիլինո գյուղում բնակվում էր 6 913 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բախչիսարայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ժան Ռենո
Ժան Ռենո (Jean Reno (իրական անունը՝ Խուան Մորենո ի Էռերա Խիմենես (Juan Moreno y Herrera Jiménez)), ), ֆրանսիացի դերասան իսպանական ծագումով։ Նկարահանվել է սկսած 1979 թ-ից։ Առաջին նշանակալից դերը համարվում է «Լեոն» ֆիլմը։ Այդ ֆիլմը միանգամից փառքի արժանացրեց և Ժան Ռենոյին և Լյուկ Բեսոնին։ Շատերը Ռենոյին հիմա ճանաչում են որպես Լեոն, բայց Ռենոյի դերերը բազմազան են։ Նա այն եզակի դերասաններից է, ով կարողանում է հիանալի կերպով մարմնավորվել առնական հերոսների՝ որոնցից են Վիկտոր (Նիկիտա), Լեոն (Լեոն) և Շառլ Մաթեյի (22 փամփուշտ. Անմահը) և այնպիսի սենտիմանտալ և կատակերգական հերոսների, որոնցից են կոմս Գոդֆրուա դը Մոնտմիրալը (Եկվորները, Եկվորները 2. Ժամանակի միջանցքները), Հուբերտ Ֆիոերենիտին (Վասաբի)։
Ժան Ռենոն իր կինոկարիերան սկսել է մոտ երեսուն տարեկան հասակում և կարճ ժամանակում մեծ ճանաչման է հասել ինչպես Ֆրանսիայում, այնպես էլ և Հոլիվուդում։ Չնայած, որ Հոլիվուդում Ռենոյին բազմաթիվ հետաքրքիր դերեր են առաջարկում, Ռենոն հնարավորինս նախընտրում է նկարահանվել իր հայրենի Ֆրանսիայում։ Բացի այդ Ռենոյին այնքան էլ հետաքրքիր չէ հոնարարները։ Հետաքրքիր դերի կամ լավ նկարահանման անձնակազմի դեպքում հոնարարը մնում է հետին պլանում։
Դերասանը մեծ ժողովրդականություն է վայելում հանդիսատեսի մոտ և չնայած այն հանգամանքին, որ Ժան Ռենոն խոստացել էր նկարահանվել մինչև 60 տարեկանը, նա մինչև հիմա էլ նկարահանվում է և պատրաստվում է նկարահանվել։ Ինչպես ասում է մեծն դերասանը՝ ինքը չի կարողանում մերժել իր ընկերներին։
Վաղ տարիներ
Ժան Ռենոն ծնվել է Կասաբլանկայում, Մարոկկո։ Նրա հայրն ու մայրը իսպանացիներ են և Ֆրանսիսկո Ֆրանկոյի դիկտատուրայի պատճառով իրենց երկրից փախել են Հյուսիսային Աֆրիկա։ Երբ տղան 12 տարեկան էր, նրա ընտանիքը տեղափոխվեց Փարիզ։ Նրա հայրը՝ Խուանը աշխատում էր լինոտիպիտի (տողաշար մեքենա) վրա աշխատող։ Ռենոյի մայրը դերձակուհի էր և մահացել է, երբ Ռենոն դեռևս 17 տարեկան էր ։ Ռենոն ունի փոքր քույր՝ Մարի Թերեզա անունով։
Ֆրանսիայում նորմալ կյանք ունենալու համար անհրաժեշտ էր այնտեղի քաղաքացիություն և այն ձեռք բերելու համար Ռենոն ստիպված ծառայության անցավ ֆրանսիական բանակում ։
Մինչ դերասան դառնալը Ռենոն օրվա ապրուստ վաստակելու համար զբաղվել է զանազան աշխատանքներով։ Նա վաճառել է երաժշտական գործիքներ, եղել է վարորդ, հաշվապահ և նույնիսկ ծառայել է մաքսատանը։ Այն ժամանակ նա օրական 10 դոլարից ոչ ավել էր կարողանում էր վաստակել։ Նրա առաջին դերասանական հոնարարը եղել է 100 դոլար, իսկ հիմա Ռենոյի կարողությունը գերազանցում է 100 միլիոն դոլարը ։
Դերասանությամբ Ռենոն որոշել է զբաղվել դեռ վաղ տարիներից։
Փարիզում նա սկսեց այցելել թատերական դպրոց, որտեղ ժամանակին սովորել էին այնպիսի աստղեր, որոնք էին Կլոդ Բրասերը, Դիդյե Ֆլամանը։ Բացի այդ նա ցանականալով օգնել իր հորը աշխատել է ամենատարբեր ոլորտներում՝ վարորդ, մաքսատան աշխատող և հաշվապահ։ Դերասանական ուղին ընտրելով դերասանը որոշեց կրճատել իր երկար "Խուան Մորենո-ի-Էրերա Հիմենես" անունը, քանի որ այն ֆրանսիական դերասանի անվան նման չէր։ Նա իսպանական Խուանը փոխարինեց ֆրանսիական Ժանով, իսկ իր Մորենո ազգանվան առաջին երկու տառերը կրճատեց և արդյունքում հայտնվեց Ժան Ռենո անունը ։
Կարիերայի սկիզբ
Ավելի ուշ, թատրոնով տարվելով, Ժան Ռենոն դերասանական վարպետության դասընթացներ է առավ Ռենե Սիմոնի դրամատիկական թատրոնում և 1974 թ.-ից նա արդեն հաջողությամբ խաղում էր հեռուստատեսությունում, իսկ ապա և "Ecce Homo"-յի թատերական բեմում։ Էկրանի վրա նրա առաջին աշխատանքը եղավ «Օրական մի գաղտնիք» հեռուստասերիալում մարմնավորած փոքրիկ դերը։ Իսկ լայնամետրաժ կինոյում դերասանի դեբյուտը հանդիսացավ «Գողացված նկարի հիպոթեզ» ֆիլմում տարած դերը։ Դրանից հետո հետևեցին տարբեր մասշտաբի դերեր քիչ նշանակալից ֆիլմերում։ Բարձր հասակի պատճառով սկզբում նրան միայն տալիս էին կոպիտ, դաժան կերպարների դերեր։ 1980-1985 թթ. նա նկարահանվեց 18 ֆիլմերում։ Բայց դա այն չէր։ Չնայած թատերական դերերում ունեցած հաջողությանը, Ժանի կինոկարիերան չէր ստացվում։ Երկար ժամանակ նա ստվերում մնաց։ Նա ոչ մի ռեժիսորի կողմից ուշադրության չէր արժանանում տարօրինակ արտաքին տեսքի պատճառով։ Մնում է միայն ենթադրել, թե ինչ կլիներ Ժան Ռենոյի ճակատագիրը, եթե նա չհանդիպեր Լյուկ Բեսոնի հետ և չդառնար նրա թալիսման աստղը։
1981 թ.-ին նկարահանելով Ժան Ռենոյին «Նախավերջինը», իսկ այնուհետև 1983 թ.-ին «Վերջին մարտը» ֆիլմերում, 26-ամյա ռեժիսորը, որը տարիքով փոքր էր Ռենոյից, ի դեմս նրա գտավ համախոհի և ընկերոջ։ 1985 թ.-ին նրան «Մետրո» ֆիլմում թմբկահարի դեր տալով, միանգամից մի քանի աստիճանով նպաստեց դերասանի հաջողության բարձրացմանը։ Այդ դերը ոչ միայն ճանաչում բերեց երիտասարդ Ժան Ռենոյին, այլ նաև նրա լուրջ կարիերայի զարգացման հիմքը դարձավ, չնայած այն հանգամանքին, որ նա միայն երկրորդ պլանի դերասան էր։ Այդ ֆիլմում հիմնականում համբավը հասավ գլխավոր դերակատարին՝ «անմահ լեռնցի» Քրիստոֆեր Լամբերին։
Նկարահանվելով «Հեռախոսը միշտ զանգում է երկու անգամ», «Զուտ անձնական գործ է» և «Կարմիր գոտի» ֆիլմերում, Ռենոն Բեսոնի «Երկնագույն անդունդ» ֆիլմում մարմնավորեց գլխավոր հերոսներից մեկին՝ սուզորդ Էնցո Մոլինարիին, որն իր չեմպիոնի կորցրած տիտղոսը վերականգնելու համար առանց ակվալանգի խորասուզվում է և մահանում։ Կենսուրախ Էնցոն աստիճանաբար դառնում է ֆիլմի գլխավոր հերոսը, որի մահով ֆիլմը կորցնում է իր դինամիկան, իսկ հանդիսատեսը՝ հետաքրքրությունը։ Այս դերի համար Ժան Ռենոն ներկայացվել է Սեզար մրցանակի ։
1990-ական թվականները
1990 թ.-ին լույս տեսած վարձու մարդասպան աղջկա մասին պատմող «Նիկիտա» ֆիլմում Ժան Ռենոն առաջին անգամ մարմնավորեց պրոֆեսիոնալ մարդասպանի կերպար, որի կերպարը նրա համար դարձավ հարազատ։ Այս դերից հետո նրան շատերն անվանում էին «կապույտ էկրանի լավագույն մարդասպան»։ «Մինչ «Նիկիտան» ես ոչ մի նկարահանման առաջարկ չէի ստանում։ Իսկ այդ ֆիլմից հետո ինձ հրավիրում էին մասնակցելու խելագար մարդասպանի դերերի։ Ես բոլորին մերժեցի և անգամ Մայքլ Մանին, որն ինձ հրավիրեց խաղալու «Ձեռնամարտ» ֆիլմում։ Իրականում սրիկաների դերեր խաղալը վտանգավոր թակարդ է, երբ դեռ չես հասցրել քեզ ցույց տալ, որ դեռ ինչերի ես ընդունակ». ասել է Ժան Ռենոն։ Էկրանում ընդամենը 15 րոպե հայտնված հոգեհիվանդ «հավաքարարի» կերպարը այնքան էր տպավորել Բեսոնին, որ նա որոշեց վերամշակել այդ կերպարի բնավորությունը և նրան նվիրել մի ամբողջ ֆիլմ։ Ժան Ռենոյի կերպարը՝ պրոֆեսիոնալ մարդասպան Վիկտորը, այնքան էր տպավորել հանդիսատեսներին, որ նրա մահվան տեսարանի ժամանակ նրանք արտասվում էին։ Հենց Վիկտորն էր նախատիպ հանդիսացել չորս տարի անց հայտնի Լեոնի կերպարի ստեղծելուն Լյուկ Բեսոնի համանուն ֆիլմում, որը 45-ամյա Ժան Ռենոյի բերեց համաշխարհային ճանաչման։
Չսափրված, անգրագետ և միայնակ, բարի, տխուր աչքերով վարձու մարդասպանը մինչև հիմա հանդիսանում է դերասանի այցեքարտը։ Նրա էկրանի հերոսը չնայած իր մեծ ուժերին, ունենալով նաև որոշ թուլություն, դարձավ թմրամոլ ոստիկանի որբացած աղջկա՝ Մաթիլդայի միակ ընկերը։ Մաթիլդայի դերը հիանալիորեն խաղում էր Նատալի Փորտմանը։ Պրոֆեսիոնալ մարդասպանի և փոքրիկ անպաշտպան աղջկա հարաբերությունների հուզիչ տեսարանը չկարողացավ աննկատ մնալ ո՜չ կինոքննադատների աչքերից, ո՜չ էլ հանդիսատեսների։ Ժան Ռենոն «Լեոն» ֆիլմի համար Ֆրանսիական կինոակադեմիայի կողմից արժանացավ պարգևի։ Այսպես Լյուկ Բեսոնի և Ժան Ռենոյի համար ճանապարհ բացվեց դեպի Հոլիվուդ։
90-ական թվականների սկզբերին Ժան Ռենոն նկարահանվել է նաև «Ոսկե դիմակով մարդը», «Փախուստ արդարադատությունից», «Խելացնորություն» և «Ժլատը» ֆիլմերում, որոնք նրան այնքան էլ հաջողություն չբերեցին։ Այդ տարիներին նա հնչյունավորել է նաև Մուֆասա կերպարին «Առյուծ արքան» մուլտֆիլմի ֆրանսիալեզու տարբերակում։ Բնօրինակի հնչյունավորման վրա աշխատել էր Ջեյմ Էրլ Ջոնսը։ Այդ ժամանակաշրջանում նրա հաջողված ֆիլմերից եղան նաև Մեգ Ռայանի և Քևին Քլայնի մասնակցությամբ «Ֆրանսիական համբույր» (1995), «Հիմարները» (1995) և «Յագուար» (1996) ֆիլմերը։ Իսկ 1993 թ.-ին նա Քրիստեան Կլավյեի հետ նկարահանվեց «Եկվորները» ֆիլմում, որի համար նրան ներկայացրեցին Սեզար կինոմրցանակի, իսկ 5 տարի անց նկարահանվեց ֆիլմի երկրորդ մասը՝ «Եկվորները 2. Ժամանակի միջանցքները», իսկ ևս երեք տարի անց նկարահանվեց «Եկվորներն Ամերիկայում» (2001) ֆիլմը, որը հանդիսանում էր նախորդ երկու ֆիլմերի ամերիկյան տարբերակը։
Կարիերայի սկիզբը Հոլիվուդում
«Առաջին անգամ ես զգացի, որ կարող եմ նկարահանվել Հոլիվուդում, երբ նկարահանում էինք «Լեոն» ֆիլմը։ Մենք ընկերներով գնացինք Լոս-Անջելոսյան ռեստորան և այնտեղ մի մատուցող ինձ մատնացույց արեց և ասաց «Նի-կի-տա»։ Այդ մատուցողն առաջին անձն էր, որ իմ մեջ ցանկություն առաջացրեց կարիերա սկսել Հոլիվուդում». հիշում է Ժան Ռենոն։
Մի տարի անց Բրայան դե Պալման իր ֆիլմի համար տպավորիչ ֆրանսիացի էր ման գալիս։ Դիտելով Ռենոյի մասնակցությամբ «Վերջին մարտը» ֆիլմը, նա հասկացավ, որ Ռենոն այն դերասանն է՝ ով կարող է տպավորություն գործել առանց մի բառ իսկ ասելու։ Նա անմիջապես Ռենոյին առաջարկեց Ֆրանց Կրիգերի դերը «Առաքելությունն անիրագործելի է» (1996) ֆիլմում որտեղ գլխավոր որպես գլխավոր դերակատար հանդես էր գալու Թոմ Քրուզը։ Ֆիլմը մեծ հաջողություն ունեցավ։
Դերասանը կարճ ժամանակում հոլիվուդյան փառքի արժանացավ։ Լյուկ Բեսոնը գրեց «Հինգերորդ տարրը» ֆիլմի սցենարը, որպես գլխավոր դերակատար ի նկատի ունենալով Ռենոյին, բայց պրոդյուսերները այդ դերի համար առաջարկեցին ամերիկյան «ամուր ընկույզին՝» Բրյուս Ուիլիսին։ Բայց ճակատագիրը նրան մի տարի հետո հետաքրքիր անակնկալ մատուցեց։ Նրան առաջարկեցին նկարահանվել «Գոձիլա» (1998) ֆիլմերում, հանուն որի Ռենոն հրաժարվեց «Մատրիցա» ֆիլմում իրեն առաջարկած «Գործակալ Սմիթի» դերից։ «Գոձիլա» ֆիլմն ավելի մեծ հաջողություն ունեցավ, քան «Հինգերորդ տարրը»։ «Գոձիլլայում ես մարմնավորում էի ամենադրական տղաներից մեկին։ Իմ խնդիրն էր ուղղել չարիքը, որը կատարվել էր Ֆրանսիայում Խաղաղ օվկիանոսում ատոմային փորձարկումների ժամանակ։ Նրանց պայթյուններն արթնացրել են Գոձիլային և վերջինս գնացել է Նյու Յորքն ավերելու։ Ի միջի այլոց, Ֆրանսիան իսկապես փորձարկումներ է արել Խաղաղ օվկիանոսում». ասել է Ժան Ռենոն։
Լաոսսինա
Լաոսսինա (Laossina), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Միկիտամյաե շրջանում։
Ժան Ռենո
Կարիերայի սկիզբը Հոլիվուդում
1990-ականների ժամանակաշրջանում Ժան Ռենոյի ամենալուրջ աշխատանքը համարվում է Վինսենտի դերը «Ռոնին» (1998) ֆիլմում, որտեղ դերասանի խաղընկերն էր հանճարեղ Ռոբերտ Դե Նիրոն։ Ժան Ռենոյի հերոսը մաքսիմալ կերպով ձգտում էր այն կերպարին, որը Ժան Ռենոն ստեղծում և կատարելագործում էր իր կինոկարիերայի ընթացքում՝ մահվան սահմանագծին գտնվող լռակյաց պրոֆեսիոնալ։ Զգացմունքներ արտահայտվելու ժլատությունը հատուկ էմոցիոնալ ազդեցություն է ստեղծում, որի հետևանքով Ժան Ռենոն անխուսափելիորեն իրեն է ձգում հանդիսատեսներին։
Լաոսսինա
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 29 մարդ։
Ժան Ռենո
Կարիերայի սկիզբը Հոլիվուդում
Այս ժամանակաշրջանում Ռենոն նաև նկարահանվել է «Սոլեյ քույրերը» (1997), «Տեղ գերեզմանոցում» (1997) և «Կախարդական սերը» (1997) ֆիլմերում ։
Կարիերան 2000-ականներին
«Բոսորագույն գետեր» ստեղծագործության մասին Ռենոն առաջին անգամ իմացել է 1998 թ.-ին՝ «Եկվորները 2. Ժամանակի միջանցքները» ֆիլմի նկարահանման ժամանակ, երբ Քրիստեան Կլավյեն մեկնել է գիրքը և ասել. «կարդա, չես փոշմանի»։ Ժան Ռենոն մի շնչով կարդացել է 400 էջանոց գիրքը, բայց չէր կարող անգամ երազել Պիեռ Նիմանի դերի մասին։ Իմանալով, որ Ալեն Գուդմանը գնել է վեպի էկրանավորման իրավունքները և «Gaumont» կինոընկերությունը պատրաստվում է այն նկարահանել, Ժան Ռենոն միանգամից առաջարկել է իր թեկնածությունը Պիեռ Նիմանի դերի համար։ Ռենոն այն ժամանակ 52 տարեկան էր և 20 տարի համագործակցել էր այդ կինոընկերության հետ։ Երկար ժամանակ ԱՄՆ-ում աշխատելով Ռենոն վաղուց էր երազում վերադառնալ հայրենի Ֆրանսիա, բայց հարմար և ուժեղ ֆիլմ էր փնտրում։ Դա էլ եղավ Մեթյու Կասովիցի «Բոսորագույն գետեր» ֆիլմը։ Ֆիլմը մեծ հաջողություն ունեցավ և չորս տարի անց Ժան Ռենոյի մասնակցությամբ նկարահանվեց ֆիլմի շարունակությունը՝ «Բոսորագույն գետեր 2. Ապոկալիփսիսի հրեշտակները» ֆիլմը։
2001 թ.-ին Ժան Ռենոն նկարահանվեց Լյուկ Բեսոնի «Վասաբի» կատակերգական մարտաֆիլմում, որը շահույթային տեսանկյունով անհաջողության դատապարտվեց։ Դրան հաջորդեցին «Ռոլերբոլ» (2002) և «Սիրո պատմություն» (2002)։ 2003 թ. Ֆրանսիս Վեբերն ուզում էր նկարահանել «Ձախողակները» ֆիլմի շարունակությունը և քանի որ Պիեռ Ռիշարը չկարողացավ մասնակցել նկարահանումներին, «Անհաջողակները» Ժերար Դեպարդիեի խաղընկերը դարձավ Ժան Ռենոն։ Հաջորդ տարի Ժան Ռենոն նկարահանվեց «Կորսիկացին», որտեղ նրա խաղընկերը Քրիստեան Կլավյեն էր։
2006 թ. էկրան բարձրացավ ««Լաֆայեթ» էսկադրիլիան» ֆիլմը, որի գլխավոր սյուժեն ավիացիոն ինստիտուտի երիտասարդ ամերիկացի շրջանավարտների մասին էր, որոնք «ֆրանսիական կուրորտի» փոխարեն հայտնվում են ռազմի դաշտում։ Ֆիլմը պատմում է սիրո, քաջության, տղամարդկային ընկերության, սխրանքների և ֆանտաստիկ ինքնաթիռների մասին, որոնք կարողացան նվաճել ամպերը։
Ինչպես նաև նույն թվականին Ժան Ռենոն Սթիվ Մարտինի հետ նկարահանվեց Շոն Լևիի «Վարդագույն ընձառյուծ» ֆիլմում՝ մարմնավորելով Գիլբերտ Պոնտոնի դերը, իսկ երեք տարի անց նկարահանվեց ֆիլմի երկրորդ մասում՝ «Վարդագույն ընձառյուծ 2» (2009)։ Նկարահանումները մեծ տպավորություն են թողել Ժան Ռենոյի վրա։ «Ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ ամենադժվարն այն էր, որ զսպես ծիծաղդ Սթիվ Մարտինի ձայնի վրա։ Ամենասպանիչ տեսարանն այն է ստացվել, որտեղ իմ հերոսը Սթիվ Մարտինի հետ կիպ տրիկո հագած պարում է նմանակելով պաստառների վրայի նկարները։ Մենք այդ տեսարանը նկարահանել ենք ընդամենը մի դուբլով, որովհետև պարը լրիվ իմպրովիզացիա էր և այն կրկնելը պարզապես անհնար էր». հիշում է Ժան Ռենոն։
2009 թ.-ին Ժան Ռենոն նկարահանվել է «Փակ շրջան» ֆիլմը՝ հաջողությամբ մարմնավորելով հայի դերը։ Այնուհետև նկարահանվել է «Սիրո բանաձև ամուսնության գերիների համար» ռոմանտիկ կատակերգությունում, որտեղ նրա հերոսը ֆրանսիացի Մարսելն էր և իր դրախտային առողջարանում ամուսնալուծման շեմին գտնվող զույգին օգնում էր հասկանալ իրար։ Ֆիլմում նրա խաղընկերներն էին Քրիստեն Բելը, Վինս Վոնը և Ջեյսոն Բեյթմանը ։
Կարիերան 2010 թ.-ից մինչև այժմ
2010 թ.-ին Ռենոն նկարահանվել է «22 փամփուշտ. Անմահը» ֆրանսիական մարտաֆիլմում մարտաֆիլմում։ Մեկ տարի անց՝ 2011 թ.-ին Քրիստիան Կլավյեն բանակցում էր Ժան Մարի Պուարյեի հետ, որպեսզի վերջինս որպես ռեժիսոր հանդես գա իր գրած սցենարի համար։ Ռեժիսորը չհամաձայնվեց և Կլավյեն անձամբ ստանձնեց ռեժիսորի դերը։ Այսպիսով «Հայրիկներն առանց վատ սովորության» ֆիլմը դարձավ վեցերորդ ֆիլմը, որտեղ Ժան Ռենոն և Քրիստեան Կլավյեն կրկին հանդես եկան միասին ։ «Շեֆ» (2012) կատակերգական ժանրի ֆիլմի նկարահանման համար ռեժիսոր Դանիել Կոհենը գլխավոր դերում միայն Ժան Ռենոյին էր պատկերացնում։ Դրա համար ռեժիսորը նույնիսկ հետաձգել է ֆիլմի նկարահանումը ։
Ժան Ռենոն մոտ ապագայում Քրիստիան Կլավյեի հետ հանդես կգա «Երկվորները 3» ֆիլմում։ Բացի այդ պլաններ կան նկարահանելու մեծն դերասան Լուի դը Ֆյունեսի մասնակցությամբ հանրահայտ «Ֆանտոմաս» ֆիլմի շարունակությունը, որտեղ Ժան Ռենոն մարմնավորելու է կոմիսար Ժուվի դերը ։
Ժան Ռենոն արվեստի այլ ոլորտներում
Կինոյում խաղալով Ժան Ռենոն չի մոռանում թատրոնի նկատմամբ ունեցած իր սերը։ Նա ժամանակ գտնելուն պես վերադառնում է բեմահարթակ։ Բայց Էդուարդ VII փարիզյան թատրոնի «Մեծ պատահարներ» ներկայացմանը և Թուրինում Պուչինիի «Մանոն Լեսկո» օպերայում մասնակցելուց հետո դերասանը թատրոն վերադառնալու համար այլևս ժամանակ չի կարողանում գտնել։ Պատճառն այն է, որ նա մինչև հիմա հսկայական պահանջարկ ունի կինեմատոգրաֆիայում և Ռենոն չի կարող մերժել մարդկանց՝ ում հետ շատ հաճելի է աշխատել նկարահանման հրապարակում։ Օպերայում մասնակցելը բավականին դժվար էր։ «Չէ որ դա իմ աշխատանքը չէ։ Այն բավականին դժվար դուրս եկավ՝ այնքան էլ հեշտ չէ կառավարել համույթի 16 երգիչներին, երեք տենորներին և երկու կանանց։ Բայց ինձ դուր եկավ». հիշում է Ժան Ռենոն ։
Ճապոնական «CAPCOM» համակարգչային խաղեր արտադրող ընկերությունը Ժան Ռենոյին հրավիրել է PlayStation 2 խաղային կցորդի «Onimusha 3: Demon Siege» խաղի կերպարներից մեկի՝ Ժակ Բլանկին մարմնավորելու համար։ Հերոսի կերպարը ռեալիստիկ դարձնելու համար 55-ամյա դերասանը կրել է սենսորներով և 12 տեսախցիկներով սև կոստյում, որոնք ֆիքսել են նրա ամեն մի քայլը։ «Ես ինձ մերկ էի զգում և մոտս այն տպավորությունն էր, որ ես իբրև թե ձուկ եմ, որը ջրից նոր է դուրս թռել»։ Խաղի գլխավոր հերոսն այսպիսով ստացել է Ժան Ռենոյի դեմքը։ Հերոսի անգլերեն հնչյունավորմանը դերասանը մասնակցել չի կարողացել հագեցած աշխատանքային գրաֆիկի պատճառով։ «CAPCOM» ստուդիան այդ խաղի վրա այնքան գումար է ծախսել, որ այն կհերիքեր հոլիվուդյան բլոքբաստեր նկարահանելու համար։ Խաղի իրադարձությունները տեղի են ունենում Ճապոնիայում և Ֆրանսիայում։ Հրեշները հարձակվում են Փարիզի վրա և Ժակ Բլանկը Սամանոսուկե Ակետիի հետ ուս ուսի տված կռվում են հրեշների դեմ ։
Բացի այդ նա հանդես է եկել մի շարք ամերիկյան գովազդային հոլովակներում։
Անձնական կյանք
Դերասանն իր ազատ ժամանակը նախընտրում է անցկացնել ընտանիքի և ընկերների շրջապատում։ Նա ապրում է Փարիզի հարավում գտնվող փոքրիկ քաղաքում ։ Ժան Ռենոն միշտ մեծ հաջողություն է ունեցել կանանց շրջանում։ Նա ամուսնացած է եղել երեք անգամ։ Ռենոն առաջին անգամ ամուսնացել է իր համադասարանցու՝ Ժենևևայի հետ։ Նրանք ունեն երկու զավակ։ Դուստրը՝ Սանդրան ծնվել է 1978 թ.-ին, իսկ որդին՝ Միքայելը 1980 թ.-ին։ Ամուսինները ամուսնալուծվեցին, երբ Ժան Ռենոն սիրավեպ սկսեց լեհ մոդել Նատալյա Դիշկևիչի հետ, որը դարձավ Ժանի երկրորդ կինը։ Այդ ժամանակ Ժան Ռենոն դեռ նոր էր սկսել իր կարիերան ։
Ժան Ռենոն ամուսնացավ Նատալյայի հետ և նրանք համատեղ ապրեցին 5 տարի ։ Նրանց որդին՝ Թոմը ծնվել է 1996 թ.-ին, իսկ աղջիկը՝ Սերենան ծնվել է 1998 թ.-ին։ Ռենոն և Նատալյան ամուսնալուծվեցին 2001 թ.-ին։
2006 թ.-ին Ժանն ամուսնացավ ռումինական մոդել և դերասանուհի Սոֆի Բորուկայի (1971) հետ։ Նրանց հարսանիքի խաչեղբայրը Ժան Ռենոյի հարևան և ընկեր Նիկոլա Սարկոզին էր, որն այդ ժամանակ Ֆրանսիայի ներքին գործերի նախարարն էր։ 2009 թ.-ի հուլիսին ծնվեց Սոֆիի և Ժանի առաջնեկը։ Տղան ուներ 3.2 կգ քաշ և 50 սմ հասակ։ Նրան կոչեցին Սիելո անունով։ 2011 թ.-ի սեպտեմբերի 8-ին Ժանի ընտանիքը ևս համալրվեց մի որդով, որին անվանեցին Դին ։
Այն հարցին, թե ինչից է ամենաշատը վախենում, Ժան Ռենոն ասել է. «Ես կյանքում ամենաշատը մահից չէ, որ վախենում եմ, այլ հիվանդությունից՝ ծանր, դաժան հիվանդությունից, որը մարդուն չի թողնում նորմալ կյանք վարել և տանջում է նրա հարազատներին։ Մահն այս դեպքում այդքան էլ դաժան չէ։ Կմեռնես՝ և վերջ։ Երբ նայում եմ կիսով չափ կաթվածահար եղած մեր հիանալի դերասան Ժան Պոլ Բելմոնդոյին, չեմ կարող զսպել արցունքներս» ։
Դերասանն ամեն ինչ սիրում է անել ինքնուրույն՝ վարել մեքենա (իհարկե, ֆրանսիական Պեժո), ճաշ եփել և տունը կարգի բերել ։ Ժան Ռենոն ունի երեք տուն, որոնք գտնվում են Փարիզում, Լոս Անջելեսում և Մալայզիայում։
Նա Էլվիս Փրեսլիի մեծ երկրպագուն է և նույնիսկ նրա երգելաձևը բեմադրել է «Գոձիլա» ֆիլմում։
Ի շնորհիվ «Լեոն» և «Երկնագույն անդունդ» ֆիլմերի Ժան Ռենոն անբաժանելի դարձավ շրջանաձև ակնոցներից։ Իսկ 2005 թ.-ի դերասանի դպրոցական տարիների ընկերը նոր ակնոցներ ստեղծեց, որի ապրանքանիշը կրեց «Jean Reno Creator» անունը։ Իսկ դիզայների այս փորձի համար Ժան Ռենոն ասել է. «Ես ուզում էի ստեղծել յուրօրինակ, էլեգանտ շրջանակներով ակնոցներ, որը դուր կգա ամենքին» ։
Գրական հանրագիտարան
«Գրական հանրագիտարան» (Литературная энциклопедия), հանրագիտարան, որը հրատարակվել ԽՍՀՄ-ում 1929 թվականից, պարբերականը ընդհատվեց 1939 թվականին 11-րդ հատորի լույս տեսնելուց հետո (վերջին հոդվածը՝ Ֆորտեգուերի)։ Հետագայում չվերահրատարակվեց՝ էլեկտրոնային տարբերակով տեղադրված է «Հիմնարար էլեկտրոնային գրադարաններ» կայքում։
Ժան Ռենո
Ժան Ռենոն և «Ոսկե Ծիրան» կինոփառատոնը
Միջազգային կինոփառատոն Ոսկե ծիրան կինոփառատոնի բացումը վեցերորդ անգամ տեղի է ունեցել 2009 թ.-ի հուլիսի 12-ին ֆրանսիական ռեժիսոր Լորեն Տյուելի «Փակ շրջան» (Le Premier cercle) ֆիլմով, որի գլխավոր դերակատարը Ժան Ռենոն է։
Գրական հանրագիտարան
Ընդամենը հանրագիտարանում տեղադրված է ավելի քան 5 հազար հոդված, այդ թվում՝ ազգային լեզուների, գրականությանը, արվեստին, ազգային գրականագետների, գրական դպրոցների, հոսանքների, ուղղությունների, մասին, մանրամասն նկարագրված են գրական հասկացությունները և այլն։
Աստերոիդների ցանկ (206601-206700)
Աստերոիդների ցանկ (206501-206600) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (206701-206800)
Ժան Ռենո
Ժան Ռենոն և «Ոսկե Ծիրան» կինոփառատոնը
Ֆիլմը պատմում է հանցագործ գերդաստան Մալաքյանների պատմությունը, որտեղ երիտասարդ տղան փորձում է ըմբոստանալ իր հոր՝ Մալաքյանների գերդաստանի գլխավորի, իշխող կամքի դեմ։ Տղան փորձում է վերջ տալ հանցագործ կյանքին և սկսել նոր, ինքնուրույն կյանք։
Գրական հանրագիտարան
Հրատարակության պատմություն
Հանրագիտարանը լույս է տեսել հրատարակչություններում․
Ախոբլանկո
Ախոբլանկո (ajoblanco, երբեմն գրվում է ajo blanco) իսպանական սառը ապուր, Գրանադայի ու Մալագայի տիպիկ ուտեստ է, հայտնի է նաև Էստրեմադուրեյում։ Այս ուտեստը նման է գասպաչոյին, պարունակում է նրա գլխավոր 4 բաղադրամասերը՝ ջուր, ձիթպտուղ, սխտոր և հաց։
Ժան Ռենո
Ժան Ռենոն և «Ոսկե Ծիրան» կինոփառատոնը
Ֆիլմի պրոդյուսեր Ալեն Թերզյանը Երևանի մամլո ասուլիսի ժամանակ ասել է, որ «Փակ շրջան» ֆիլմի գլխավոր դերակատար ֆրանսիացի դերասան Ժան Ռենոն հիանալի է մարմնավորել իր հայ հերոսին։ Ֆիլմի ներկայացումից հետո հանդիսատեսների կարծիքները բաժանվեցին երկու խմբի՝ ոմանք վիրավորական էին համարում նման հայ հերոսի կերպարը, իսկ մյուս մասն էլ այն ընդունեց ցնծությամբ։
Գրական հանրագիտարան
Հրատարակության պատմություն
Գրական հանրագիտարանի 10-րդ հատորը տպագրության համար նախապատրաստվել է 1937 թվականին, սակայն չի շրջանցվել կուսակցական գրաքննության կողմից (ենթադրություն կա, որ «Ռուս գրականություն» հոդվածը լայնածավալ դժգոհություն առաջացրել)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1929 գրքեր Կատեգորիա:Սովետական հանրագիտարաններ
Ախոբլանկո
Բաղադրամասեր
Ախոբլանկոյի բաղադրամասերը հետևյալներն են՝ հաց, մանրացված նուշ, սխտոր, ջուր, ձիթապտղի յուղ, աղ և ոչ միշտ քացախ։ Հաճախ մատուցվում է խաղողի կամ կիտրոնի կտորների հոտ։ Նուշի բացակայության ժամանակ կարելի է փոխարինել ալյուրի ու եփած լոբով։
Պատմություն
Ուտեստը, ինչպես կարգն է առաջացել է Ալ-Անդալուսիայում, հաշվի առնելով որ գլխավոր բաղադրամասը նուշն է։ Այն հայտնաբերել են կա՛մ Սևիլյայում, կա՛մ Մալագայում, չնայած ճշգրիտ առաջացման վայրը նշված չէ։
Պատրաստման եղանակ
Հացը, որպես կանոն պետք է լինի չոր։ Նուշն ու սխտորը խառնվում են (երբեմն քացախի հետ), ջարդիչի ու հավանգի օգնությամբ։ Խառնուրդին ավելացնում են ջուր եւ ձիթապտղի յուղ մինչև դառնա էմուլսիայի նման։ Գրանադայի մի քանի մարզերում ախոբլանկոն մատուցվում է եփված կարտոֆիլի հետ, այդ դեպքում ապուրը պատրաստվում է ավելի քան նոսր, որպեսզի հեշտ կինի այն խմել միանգամից բաժակով։ Մալագայում այն մատուցվում է մուսկաթային խաղողի և երբեմն ուրիշ թարմ բանջարեղենների կտորների հետ, այնպիսիների, ինչպիսիք են խնձորն ու սեխը։ Ներկա ժամանակում ախոբլանկոն ևս մատուցվում է այլ մրգերի ու բանջարեղենների հետ։
Ամեն տարի սեպտեմբերի 2-ին Ալմաչար քաղաքում և Մալագայի այլ քաղաքներում կազմակերպվում է ախոբլանկոյին նվիրված միջոցառում։
Ժան Ռենո
Ժան Ռենոն և «Ոսկե Ծիրան» կինոփառատոնը
Այդ առումով Թերզյանը գրել է, որ «Փակ շրջան» ֆիլմը փորձում էր հանդիսատեսին հասցնել հայ ընտանիքի հիմնական արժեքները՝ հոր սերը դեպի որդին և փոխադարձ հոգատարությունը միմյանց նկատմամբ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասաններ Կատեգորիա:1948 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 30 ծնունդներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Պոլիգլոտներ
Վիզինգա
Վիզինգա (Визинга, Визин сикт), գյուղ Ռուսաստանի Կոմիի հանրապետության Սիսոլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 7140 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1585 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կոմիի հանրապետության Սիսոլսկի շրջանի բնակավայրեր
Բելլու
Բելլու (Bellou), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2012 թվականի դրությամբ կազմում է 153 մարդ, բնակչության խտությունը` 20.70 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.39 կմ² տարածք։
2017 թվականի հունվարից Լիվարո, Օքենվիլ, Լեզ Օտել Սեն Բազիլ, Սերքե, Շեֆրևիլ Տոնանկուր, Լա Կրուպթ, Ֆամիյի, Ֆերվակ, Էրտվան, Լը Մենիլ Բակլե, Լը Մենիլ Դյուրան, Լը Մենիլ Ժերմեն, Մել, Լե Մուտիե Յուբեր, Նոտր Դամ դը Կուրսոն, Պրեո Սեն Սեբաստիեն, Սենտ Մարգերիտ դե Լոժ, Սեն Մարտեն դյու Մենիլ Ուրի, Սեն Միշել դը Լիվե, Սեն Ուան լեզ Ու, Տորտիզամբեր համայնքների հետ միասին հանդիսանում է Լիվարո Պեի դ'Օժ համայնքի մաս։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 160 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 50 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 90 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 64-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 26։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,1 %։ 64 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 62 անձ (37 տղամարդ և 25 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (0 տղամարդ և 2 կին)։ 26 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 10-ը` թոշակառուներ, իսկ 11-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Deftones
Դեֆթոունզը ամերիկյան ալտերնատիվ մետալ խումբ ստեղծված  Կալիֆոռնիա նահանգի Սակրամենտո քաղաքում 1988 թվականին։ Խմբի հիմնադիր անդամներն են Չինո Մորենոն (վոկալ, ռիթմ-կիթառ), Սթիվեն Կարպենթերը (կիթառ), Էյբ Քանինգհեմը (հարվածային գործիքներ) և Դոմինիկ Գարսիան (բաս)։ Ստեղծման առաջին հինգ տարիներին խմբի կազմը փոխվել է մի քանի անգամ, սակայն կարգավորվեց 1993 թվականին, երբ Քանինգհեմը վերադարձավ 1990 թվականին լքելուց հետո։ Այս ժամանակ Չի Չենգը բասիստ էր։ Կազմը կանգուն մնաց տասնհինգ տարի, բացառության ստեղնաշարավոր և հնչյունավորող Ֆրենկ Դելգադոյից, ով համալրել է խումբը 1999 թվականին։ Խումբը հայտնի է որպես ամենաէքսպերիմենտալ խմբերից, որը զբաեղեցրել է ալտերնատիվ մետալի հարթակը և շատ ժամանակ քննադատվում է որպես «Ռադիոհեդի մետալ» ։
Deftones-ը թողարկել է ութ ալբոմ իր ստաղծման օրվանից։ 1993 թվականին խումբը պայմանագիր կնքեց Maverick Records-ի հետ և շուտով թողարկեց առաջին Adrenaline ալբոմը 1995 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:1988 հիմնադրված երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Ռոք երաժշտական խմբեր Կալիֆոռնիայից Կատեգորիա:Ամերիկյան ալտերնատիվ մետալ երաժշտական խմբեր
Գուրգեն Ենգիբարյան
Գուրգեն Ենգիբարյան (كوركن فازكين ينكيباريان, ), նախկին ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։
Ծնվել է Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունում։ 1993 թվականին տեղափոխվել է Լիբանան։ 1995 թվականին նատուրալիզացիայի միջոցով ստացել է Լիբանանի քաղաքացիություն, որից հետո սկսել է ներկայացնել Լիբանանը՝ մասնակցելով 2000 թվականին Ասիայի ֆուտբոլի կոնֆեդերացիայի (ԱՖԿ) կողմից կազմակերպվող Ֆուտբոլի Ասիայի գավաթին։
Ակումբային կարիերա
Իր ակումբային կարիերան սկսել է հայաստանյան «Օլիմպիա Աշտարակ» ակումբում։ Այնուհետև տեղափոխվել է «Կոտայք» ֆուտբոլային ակումբ, ապա «Արարատ Երևան» ակումբ, որի կազմում առաջնություններում անցկացրել է շուրջ 100 խաղ ։ 1995 թվականին տեղափոխվել է Լիբանան և սկսել է խաղալ «Հոմենմեն» ակումբում։ 2000 թվականին տեղափոխվել է «Թադամոն Սուր» ակումբ, որի կազմում էլ երեք տարի անց ավարտել է իր կարիերան ։
Միջազգային կարիերա
Գուրգեն Ենգիբարյանը ստացել է Լիբանանի քաղաքացիություն, որպեսզի կարողանա խաղալ Լիբանանի ազգային հավաքականի կազմում։ Մասնակցել 2000 թվականին անցկացվող Ասիայի ֆուտբոլի կոնֆեդերացիայի Ասիայի գավաթին։ Նա ներկայացրել է Լիբանանը 1995-2001 թվականներին՝ խփելով 1 գոլ ։
Մրցանակներ
Արարատ Երևան
Թադամոն Սուր
Անհատական
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արարատի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Լիբանանահայեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լիբանանցիներ հայկական սերմամբ Կատեգորիա:Միկայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կոտայքի ֆուտբոլիստներ
Վասպուրականի տարազ
Վասպուրականի տարազ, հայկական ազգային տարազի բաղկացուցիչ մասերից է, որն աշխարհագրական առումով ընդգրկում է  Շատախը,  Վանա լճի  շրջակայքը,  Մանազկերտը,  Սասունը։ Այս տարազախմբում իշխող  գույնը կարմիրն  է։ Վասպուրականի տարազը հայկական բոլոր նահանգների տարազային համալիրներիի մեջ թերևս ձեռարվեստով ամենահարուստ տեսակներից մեկն է։ Այստեղ ասեղնագործված են ոչ միայն կանացի այլև տղամարդկանց հագուստները։ Վասպուրականի հանդերձի ոչ միայն գոգնոց-մեզարներն են առատորեն պատված կարպետանախշ ասեղնագործությամբ, այլև զգեստի փեշերը ու հատկապես թևքերի եզրերը։
Պատմություն
Մեծ Եղեռնի և հետագա տարիներին հայ ժողովրդին վիճակված փորձությունների հետևանքով ոչնչացան հայ մշակույթի համար բացառիկ արժեք ունեցող անթիվ մասունքներ, այդ թվում՝ հայկական տարազի բազմատեսակ նմուշներ։ Օսմանյան Թուրքիայի բարբարոսութան հետևանքով Արևմտյան Հայաստանի բոլոր նահանգներից տեղահանված ու գաղթած հայության կենտրոնը դարձավ Սուրբ Էջմիածինը։ Հենց այստեղ էլ հայ մեծանուն նկարիչներ Վարդգես Սուրենյանցը, Արշակ Ֆեթվաճյանը և Սարգիս Խաչատրյանը, ովքեր շրջում և օգնում էին թշվառ գաղթականությանը, ձեռնամուխ եղան նաև նրանց պատկերմանը։ Այս կերպ պահպանվեցին արևմտահայ տարբեր գավառները ներկայացնող տարազային համալիրները, որոնք հետագայում  խթան հանդիսացան տարազի պատմության ուսումնասիրման համար ։
Վասպուրականի և հարակից շրջանների տարազների մեջ սերնդե սերունդ պահպանվել են ազգային գույներն ու ձևերը։ Վան-վասպուրականը որպես ասեղնագործության կենտրոն առանձնանում էր զարդաձևերի, գունային համադրության և ամբողջ հորինվածքի ռիթմիկ ու ոճական նկարագրով։
Վանա լճի ավազանի գավառներում նկատվում էր կանացի զգեստենրի երկու համալիր։ Առաջինը ավանդականն էր, որի տարատեսակները տարածված էին Տուրուբերանի, Աղձնիքի և Փոքր Հայքի որոշ գավառներում։ Սակայն 1915 թվականի կոտորածների հետևանքով վերացան։ Վասպուրականի կանացի տարազի երկրորդ համալիրը, որն առաջինի կատարելագործումն էր, մշակվել էր 19-րդ դարի վերջերին Վան քաղաքում։ Այս համալիրը նույնպես վերացավ 1920-ական թվականների վերջերին։
Կանացի զգեստներ
Կանանց տարազի մեջ իշխող ձևը երկար շրջազգեստներն էին` գոգնոցի զուգակցությամբ։ Բնորոշը բոլոր շրջազգեստների քղանցքների շրջագծերը ցուցադրելու սովորությունն էր։ Յուրաքանչյուր զգեստ ներքևից վերև մեկը մյուսից 5-6 սմ բարձր էր. երևում էին կարմիր ոտաշորի ծայրերը, սրա վրա հագնվող շապիկի զարդարուն փեշերը, վերջինիս վրա հագնվող պճղնավոր զբուն և կոլոտիկ – բաճկոնը։ Տոն օրերին կայանք հագնում էին 2-5 զբուն, որոնց տարբեր գույները պետք է երևային։ Կար նաև հագնելու մի այլ ձև, որ վերջին շրջազգեստը ծածկում էր տակի զգեստները` բացառությամբ շապկի քղանցքի։ Բոլոր շրջազգեստները կրծքաբաց էին. լանջը ծածկվում էր ասեղնագործված կրծքակալով։ Կոլոտիկ – բաճկոնի վրա փաթաթվում էր 2 – 4 մ երկարությամբ կարմիր կտավից մեջկապը ։ Մանուսա գծավոր կտորից կարված երկարաթև բաճկոնակի վրայից հագնում էին նուրբ շալ կարմիր կտորից կարված զպուն - վերնազգեստը։ Նույն կտորից էր նաև փեշը, որը երկար էր և երևում էր վերնազգեստի տակից։ Գոտին գծավոր բուրդ կտորից էր և ունենում էր շուրջ 4 մետր երկարություն։ Այն փաթաթում էին մեջքին։ Նրա ծայրերից կախվում էին փնջիկներ։ Գոգնոցը բացառիկ էր իր տեսակի մեջ, պատրաստվում էր բրդե թելերից և զարդարվում կոճակներով՝ օրոճկներով (խխունջներ) կարմիր մարջաններով, կապույտ աչքի հուլունքներով և փնջերով ։ Գուլպան և ոտնամանը հայոց տարազի անբաժան մասն էր կազմում։ Կին թե տղամարդ հագնում էին կաշվե սրածայր ոտնաման՝ տրեխ։ Տարազի կարևոր բաղադրիչ էր նաև զարդը։
Կանանց և աղջիկների գլխի հարդարանքը տարբերվում էր։ Աղջիկների ֆեսանման գլխակները զարդարված էին բազմաթիվ զարդերով։ Պարանոցը, կուրծքը և բազուկները զարդարված էին մի քանի շարք արծաթե վզնոցներով և ապարանջաններով։ Կանանց գլխի հարդարանքը հետևյալն է. երկու՝ իրարից անջատ գլաններ և 3-5 գլխաշոր ։
Տղամարդկանց զգեստներ
Արևմտահայ տղամարդու տարազը տարբերվում է արևելահայ տղամարդու տարազից։ վերջինիս վրա առավել ազդեցություն է թողել կովկասյան տարազային ոճը։ Վասպուրականի տղամարդու տարազը կազմված էր ասեղնագործ տարրերով տաբատից, կարճ անթև զգեստից, վերնաշապիկից, կարճ վերնազգեստից։ Շապիկի թևքերը հարդարված էին ասեղնագործություններով։ Մեջքին կապվում էր բրդյա գոտի ու դնում սպիտակ, կոնի ձևով գլխարկներ։
Անդրավարտիքը կարվում էր հատուկ գործված զոլավոր, սպիտակ կամ սև շալից։ Կարճ իշլիկի և անդրավարտիկի վրայից կապվում էր գոտին։ Մինչև գոտկատեղ հասնող մեծ մասամբ կիսաթև բաճկոնը, որը «արա» էր կոչվում, պատրաստվում էր այծի մազից։ Հագնում էին նաև մահուդե բաճկոն, որը զարդարված էր գեղեցիկ ասեղնագործությամբ։ Գդակը կոնի ձև ուներ, 15-20 սմ բարձրությամբ քոլոզն էր, որին փուշի էին փաթաթում։ Տաք եղանակներին քոլոզին փոխարինում էր գլանաձև, 15-20 սմ երկարությամբ արախճիմը, որը գործվում էր գույնզգույն բրդաթելերից կամ կարվում կտավից ու ասեղնագործվում։ Վասպուրականի տղամարդու տարազի թևերը` թևքի բերանից ասեղնագործվում էին և ունեին բազմաթիվ փնջեր (ջալահիկներ)։ Այդպիսի տարազը հագնում էին տոն օրերին։  Ոտքերին հագնում էին գույնզգույն նախշերով գուլպաները, տրեխները և սոլերը։
Վասպուրականում, տղամարդկանց ոտնամաններից տարածված էր տրեխը, սոլերը և տրեխի մի տեսակը` վուշի և այծի մազը խառնած թելով գործած ոտնամանը, որը կոչվում էր խորունկ։ Այս ոտնամանը շատ դիմացկուն էր լեռնային վայրերի համար։ Դրանից հագնում էին նաև Մուշում, Մոկսում, Բաղեշում և Սասունում ։
Պատանիները գլխին կրում էին ասեղնագործ արախչի (գլխարկ) նեղ ու լայնակի գծանախշերով ։ Ուսերն ի վար ձգվում էին ձեռագործ թեզանիք-ջալահիկները, որոնցից կախված էին երկար փնջազարդ ծոպեր։ Տաբատը երիզված էր երկրաչափական զարդատարրերով։ Նախշազարդ գործվածքի (շալի) արտադրությունը տարածված էր հատկապես Շատախում, որտեղից և վաճառքի էր հանվում հարևան գավառներ։ Աղձնիքում տարածված էր նաև, այսպես կոչված, մատանի շալվարը, որը զարդարված էր ասեղնագործությամբ։ Այսօրինակ ասեղնագործ տաբատի և թեզանիքների կիրառությունը լայն տարածում ուներ թե Աղձնիքում, թե Տուրուբերանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հագուստի ոճեր Կատեգորիա:Հայկական տարազ
Կառլոս Ղազարյան
Կառլոս Բագրատի Ղազարյան, ՀԽՍՀ և ՀՀ ռազմական և պետական գործիչ, գեներալ-մայոր (1990)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գեներալներ Կատեգորիա:1940 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 4 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ ոստիկաններ Կատեգորիա:Գեներալ-մայորներ Կատեգորիա:Հայաստանի ներքին գործերի նախարարներ Կատեգորիա:Հայաստանի հանրային խորհրդի անդամներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալակիրներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ՀՀ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ ռազմական գործիչներ
(5949) 1985 RL3
(5949) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1985 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Անրի Դեբեոնի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,266923 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0277 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5061 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1246,68 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,288768 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,32° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1985 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անրի Դեբեոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Վիկտոր Սավինիխ
Վիկտոր Պետրովիչ Սավինիխ, (Виктор Петрович Савиных, ), խորհրդային տիեզերագնաց-օդաչու, Խորհրդային Միության հերոս (1981)։
Ավարտել է Մոսկվայի գեոդեզիայի, օդալուսանկարահանման և քարտեզագրության ինժեներների ինստիտուտը (1969)։ Տիեզերագնացների ջոկատում է 1978-ից։ 1981-ի մարտի 12-ից մինչև մայիսի 26-ը, Վլադիմիր Կովալյոնոկi հետ, որպես բորտիեժեներ, թռիչք է կատարել «Սոյուզ Տ-4» տիեզերանավով, որը մարտի 13-ին կցվել է «Սալյուտ-6» ուղեծրակայանին։ 74-օրյա թռիչքի ընթացքում «Սալյուտ-6» - «Սոյուզ Տ-4» ուղեծրային համալիրին կցվել են «Սոյուզ-39» (մայիսի 23-30-ին, տիեզերագնացներ՝ Վլադիմիր Ջանիբեկով, մոնղոլ հետազոտող տիեզերագնաց Ժուգդեռդեմիդիյն Գուռագչա) և «Սոյուզ-40» (մայիսի 14—22-ին, տիեզերագնացներ Լեոնիդ Պոպով, Դումիտրու Պրունարիու) տիեզերանավերը։ ԽՍՀՄ-ի 50-րդ և Երկիր մոլորակի 100-րդ տիեզերագնացն է։
Ընդհանուր առմամբ տիեզերական թռիչքում է գտնվել 252 օր, 17 ժամ, 37 րոպե և 50 վայրկյան։
Պարգևներ
Պետական պարգևներ Մրցանակներ Պատվավոր կոչումներ Այլ պարգևներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տիեզերագնացներ Կատեգորիա:Խորհրդային տիեզերագնացներ Կատեգորիա:Ռուս տիեզերագնացներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ԳԱ իսկական անդամներ
Հանս Շարուն
Բերնհարդ Հանս Հենրի Շարուն (Bernhard Hans Henry Scharoun, ), գերմանացի ճարտարապետ, նոր շինարարության և օրգանական ճարտարապետության առաջատար ներկայացուցիչներից մեկը։
1893—1924 թվականներ
Ավարտելով դպրոցը՝ 1912-1914 թվականներին Շարունն ուսումնասիրել է ճարտարապետությունը Բեռլինի բարձրագույն տեխնիկական դպրոցում (այն ժամանակ՝ Շարլոթենբուրգի թագավորական տեխնիկական բարձրագույն դպրոց), բայց այդպես էլ երբեք չի ավարտել այն։ Նրա հետաքրքրությունը ճարտարապետության նկատմամբ դրսևորվել է դեռևս դպրոցական տարիներին. 16 տարեկանում նա ստեղծել է իր առաջին նախագծերը, 18 տարեկանում առաջին անգամ մասնակցել է Բրեմերհաֆենի նոր եկեղեցու ճարտարապետական մրցույթին։ 1915 թվականին Շարունը զորակոչվել է բանակ, սակայն ճակատ չի գնացել, այլ աշխատել է ավերված Արևելյան Պրուսիայի վերականգնման համար։ Այնտեղ, Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո, Ինսթերբուրգում, նա հիմնել է իր սեփական ճարտարապետական բյուրոն, իրականացրել է իր մի քանի նախագծեր և կազմակերպել է գեղարվեստական ցուցահանդեսներ, այդ թվում՝ Արևելյան Պրուսիայում «Կամուրջ» էքսպրեսիոնիստական գեղարվեստական խմբի առաջին ցուցահանդեսը։ Պահպանված «Գույնզգույն շարք» բնակելի համալիրը նրա միակ աշխատանքն է Ռուսաստանի տարածքում։
1925—1932 թվականներ
1925 թվականին Շարունը պրոֆեսորի կոչում է ստացել Բրեսլաու քաղաքի գեղարվեստի և արհեստների պետական ակադեմիայում, որտեղ դասավանդել է մինչև 1932 թվականի նրա փակումը։ Դեռ 1919 թվականին Շարունը մտել է էքսպրեսիոնիստ-ճարտարապետների «Ապակե շղթա»՝ Բրունո Թաութի ղեկավարությամբ։ 1926 թվականին նա միացել է «Օղակ» ճարտարապետական միավորմանը (Der Ring)։ 1927 թվականին Շարունը բնակելի տուն է կառուցել Շտուտգարտի Վայսենհոֆ նոր շինարարության ցուցադրական ավանում, իսկ 1920-ականների վերջին կառուցել է Բեռլինի Սիմենսշտադտ բնակավայրը։ Ելնելով «նոր ճարտարապետության» մասին Հուգո Հերինգի տեսությունից՝ Հանս Շարունը ներկայացրել է ճարտարապետական այն ուղղությունը, որի սկզբունքը նախապես հայտնի պարզ երկրաչափական ձևերից և սխեմաներից ազատումն էր։ Նրա առաջնահերթությունը ճարտարապետական կառույցի հատուկ ֆունկցիոնալ բնույթի ստեղծումն էր, որտեղ կենտրոնական դեր է խաղում սոցիալական բնակելի տարածքի ձևավորումը։ Բնակելի տարածքների կազմակերպման սկզբունքը, որն օգտագործվում է Ամուրի հանրակացարանի նախագծում (Վրոցլավ, 1929 թվական), հիշեցնում է խորհրդային ճարտարապետ Գինզբուրգի կողմից Մոսկվայի Նարկոմֆինի տան նախագծում օգտագործված բազմահարկ բնակելի բջիջներ ։
1946—1972 թվականներ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Հանս Շարունը դաշնակցային վարչակազմի կողմից նշանակվել է քաղաքաշինության գծով խորհրդական և շինարարության, բնակարանային մագիստրատուրայի բաժնի ղեկավար։ «Բեռլինը նախագծում է –առաջին հաշվետվություն» ցուցահանդեսում, որը տեղի է ունեցել Բեռլինի Քաղաքային պալատի սրահում (Շարունը հանդես է եկել նրա փրկության օգտին), նրա «նախագծային կոլեկտիվը» ներկայացրել է Բեռլինի վերականգնման իր գաղափարները «քաղաքային լանդշաֆտի» նոր ոգով։ Բայց գաղափարները չընկալվեցին, և մագիստրատի առաջին ընտրությունները Շարունին զրկեցին պաշտոնից։