cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Անահիտ Մխիթարյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ սոպրանոներ Կատեգորիա:1969 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:Մարտի 6 ծնունդներ Կատեգորիա:Էջմիածին քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ՀՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի մեդալակիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի օպերային երգիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգչուհիներ
Զբոսաշրջությունն Իրանում
Զբոսաշրջությունն Իրանում երկրի տնտեսության զարգացող ճյուղ։ Այն խիստ բազմազան է ներկայացված է Ալբորզի (հյուսիս) և Զագրոս (արևմուտք) լեռնաշղթաներում արշավների և լեռնադահուկային սպորտի մի շարք միջոցառումներով, Կասպից ծովի և Պարսից ծոցի ծովափնյա հանգստի կազմակերպմամբ, որտեղ տղամարդիկ և կանայք օգտվում են առանձին լողափներից ։ Զբոսաշրջիկները իրենց հանգիստն անցկացնում են մայրաքաղաք Թեհրանում, ինչպես նաև՝ խմբային ու անհատական համաիրանական էքսկուրսիաների ժամանակ՝ Սպահանում, Շիրազում ու Թավրիզում։ Այս և մի քանի այլ քաղաքներում կենտրոնացած են հյուրանոցների ու զբոսաշրջային ծառայություններ մատուցող կազմակերպությունների զգալի մասը։ Ներգնա տուրիզմն Իրանում աշխարհի խոշորագույններից է ։
Ինչպես զբոսաշրջիկների, այնպես էլ տեղացիների համար բավականին գրավիչ են Իրանի տարբեր տեսարժան վայրեր դասական ուղևորությունները։ Իրանական հեղափոխությունից (1979) առաջ զբոսաշրջությունը բնութագրվում էր Իրանի տարբեր պատմամշակութային վայրերի համար այցելությամբ՝ Եգիպտոսին, Սիրիային և Իրաքին զուգահեռ։ 1980-ական թվականներին Իրան-Իրաքյան պատերազմի ժամանակ զբոսաշրջությունը կտրուկ նվազեց ։ 1990-ական թվականներից իրավիճակը փոխվել է։ Իսլամական հեղափոխությունից ի վեր, Իրանի արտասահմանյան այցելուների մեծ մասը եղել են կրոնական ուխտավորներ կամ գործարարներ։ Իրանում շատ են շիական սրբավայրերը, որոնք գրավում են միլիոնավոր շիաների ։ Իրանական ռիալի խիստ արժեզրկումը 2012 թվականի սկզբից նույնպես դրական է Իրանի զբոսաշրջության համար. միայն 2013 թվականին Իրանում օտարերկրյա զբոսաշրջիկների թիվը հասել է 4.76 միլիոնի։ Ընդհանուր այցելուների 49%-ը Իրան էին եկել՝ տեսնելու ընկերներին ու բարեկամներին, 24%-ը՝ այցելելու տեսարժան վայրերը, 17%-ը՝ ուխտագնացության, 6%-ը՝ բուժման նպատակով և այլն։ Հինգ տարի անց Իրան այցելեցին մոտ ութ միլիոն զբոսաշրջիկներ ։
2019 թվականի դրությամբ առանց մուտքի վիզա կարող են այցելել 11 երկրի քաղաքացիներ՝ Հայաստան և Սիրիա (90-180 օր), Թուրքիա (90 օր), Վրաստան (45 օր), Ադրբեջան, Բոլիվիա, Լիբանան, Օման (30-ական օր), Եգիպտոս (20 օր), Մալայզիա և Վենեսուելա (15 օր)։ Եվս տասը երկրների քաղաքացիներ պետք է այցելեն հատուկ հրավերով (ԱՄՆ, Աֆղանստան, Բանգլադեշ, Իրաք, Կանադա, Կոլումբիա, Հորդանան, Մեծ Բրիտանիա, Պակիստան, Սոմալի)։ Մնացած երկրների համար մուտքի վիզան վճարովի է՝ օդային, ցամաքային կամ ծովային սահմանում տրվող։ Իրանի վիզան արժե 75 եվրո։ Ղեշմ և Քիշ կղզիներ կարելի է այցելել առանց մուտքի արտոնագրի ։
Պատմություն
Իրանը՝ որպես բազմադարյա պատմություն և հարուստ մշակույթ ունեցող երկիր, գտնվել է հարևան և հեռավոր երկրների ուշադրության կենտրոնում։ Անտիկ շրջանից սկսած (Աքեմենյանների, Սելևկյանների, պարթև Արշակունիների, Սասանյանների օրոք) Իրանի տարածքով են անցել Հնդկաստանը և Չինաստանը Հռոմին կապող և՛ ցամաքային, և՛ ծովային ուղիները։ Արաբական նվաճումների հետևանքով Իրանը դարձել է Արաբական խալիֆայության մաս, ստեղծվել են նոր կապեր Հարավային Եվրոպայի ու Հյուսիսային Աֆրիկայի հետ։ Զարգացած միջնադարում, հատկապես՝ Սեֆյանների երկհարյուրամյա իշխանության տարիներին, երկրի խոշոր քաղաքներում կառուցվել են իջևանատներ, քարավանատներ և այլ անհրաժեշտ ենթակառուցվածքներ, որտեղ կանգ էին առնում Մետաքսի ճանապարհով անցնող առևտրականներն ու ճանապարհորդները։ Մետաքսի արդյունաբերությունը հատկապես զարգացած էր Կասպից ծովի հարավային ափերին՝ Գիլանում ու Մազանդարանում։ Այդ տեսանկյունից առավել աչքի էին ընկնում Միջին Ասիայից Իրան ճանապարհին ընկած Մաշհադի ու Նիշապուրի, Հնդկաստանից Իրան եկող ճանապարհին՝ Սպահանի ու Շիրազի, երկրի ներսում՝ Թավրիզի ու Թեհրանի քարավանատները։ Դրանք նկարագրվում են Մարկո Պոլոյի, Աֆանասի Նիկիտինի, Ժան Շարդենի, Ժան-Բատիստ Տավերնիեի և ուրիշների աշխատություններում ու հուշերում։ Նոր շրջանում՝ 18-րդ դարից սկսած, այցելուների թիվը խիստ կրճատվել է։ Դրա նախանշանները ի հայտ էին եկել դեռ ուշ միջնադարում՝ թուրք-պարսկական պատերազմների հետևանքով։ Մյուս կողմից՝ Եվրոպայից վերջնականապես դուրս են եկել մուսուլմանները. արաբներից ազատագրվում է Կաստիլիայի թագավորությունը և միավորվում Արագոնի հետ (Իսպանիա), թաթար-մոնղոլներից՝ Մոսկվայի մեծ իշխանությունը, որը միավորում է ռուսական բոլոր հողերը (Ռուսական թագավորություն)։ Մետաքսի և համեմունքների ճանապարհների շրջափակումն Օսմանյան կայսրության կողմից առևտրային նոր ծովային ճանապարհների փնտրման և Աշխարհագրական մեծ հայտնագործությունների պատճառ դարձավ։ Ամերիկայի ու Ավստրալիայի հայտնագործումից հետո, գլուխ է բարձրացնում անհամեմատ ավելի էժան ծովային առևտուրը։ Իրանը հետզհետե դուրս է մղվում միջազգային առևտրից։ Այս իրավիճակը շարունակվում է մինչև առաջին համաշխարհային պատերազմը, երբ Իրանն ընկնում է Ռուսաստանի և Անգլիայի ազդեցության տակ։
Նորագույն շրջանում Իրանում զարկ է տրվում զբոսաշրջային ենթակառուցվածքների զարգացմանը։ 1912-1916 թվականներին ավարտվում է Թավրիզ-Ջուլֆա (148 կմ), իսկ 1920-1921 թվականներին՝ Զահեդան-Միրջավեհ (94 կմ) երկաթգծերի շինարարությունը։ Ավելի քան 4000 կմ երկաթուղի է կառուցվել Փահլավիների օրոք (1925-1979). այդ ցուցանիշը նույնությամբ կարողացավ կրկնվել միայն 2018 թվականի դրությամբ։ 20-րդ դարի սկզբին անցկացվում է հեռախոսագիծ, կառուցվում են նոր խճուղիներ, հյուրանոցներ ու քարավանատներ։ 1938 թվականին բացվեց Իրանի ավիացիայի առաջնեկը՝ Մեհրաբադի օդանավակայանը, որից տարիներ հետո նոր օդակայաններ հիմնվեցին Թեհրանում, Սպահանում, Մաշհադում, Քերմանշահում, Յազդում, Բենդեր Աբբասում և այլուր։ Օդանավակայանների թիվն այժմ անցնում է երեք հարյուրից ։ 20-րդ դարում թարմացվում են նաև Չալուսի, Բենդեր Խոմեյնիի, Բենդեր Աբբասի, Աբադանի նավահանգիստները։ Նախքան իսլամական հեղափոխությունը Իրան են այցելում հազարավոր զբոսաշրջիկներ, ովքեր գալիս էին տեսնելու Պերսեպոլիսի և Չողա Զանբիլի ավերակները, Շիրազն ու Սպահանը և այլ մշակութային կոթողներ։ 1980-ական թվականներին զբոսաշրջությունը Իրանում անկում է ապրում՝ հեղափոխության, Իրան-Իրաքյան պատերազմի ու տնտեսական ճգնաժամի հետևանքով։ Փակվում կամ սահմանափակվում են Իրանի սահմանները Թուրքիայի և Իրաքի, Պակիստանի և Աֆղանստանի հետ։ 1990-ական թվականներին ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Իրանը սերտացնում է հարաբերությունները մի կողմից՝ Հայաստանի, մյուս կողմից՝ Ադրբեջանի հետ։ Արաքս գետի վրա բացվում են կամուրջներ. մեկը Ագարակ քաղաքի մոտ՝ Հայաստանի հետ կապվելու համար, մյուսները՝ Ջուղայի և Հորադիզի մոտ՝ Նախիջևանը Բաքվին կապելու համար։ Դրանք կիրառական դարձան հարյուր հազարավոր տարանցիկ ուղևորների համար։ Նորույթ էր լեռնադահուկային հանգստավայրերի կառուցումը Դարբանդսարում, Դիզինում, Շեմշաքում, Փուլադքաֆում, Ֆերեյդունշահրում։ Դա նպաստում է նաև ներգնա տուրիզմի զարգացմանը։
Համաշխարհային զբոսաշրջության և տուրիզմի խորհրդի 2015 թվականին Հրապարակած զեկույցի համաձայն, զբոսաշրջության ոլորտի ծավալը, ներառյալ մշակութային և էկոտուրիզմը, որպես դրա հիմնական բաղադրիչներից մեկը, գնահատվում է որպես 1,285,500 աշխատատեղ ստեղծելու և 2025 թվականին 4.1%-ով ավելացնելու (1.913.000) ծրագիր ։ 21-րդ դարի սկզբին Իրանական մշակութային ժառանգության, զբոսաշրջության և արհեստների կազմակերպությունը պատասխանատու է Իրանում զբոսաշրջային օբյեկտների ստեղծման, զարգացման և շահագործման համար։ Դրանով նախատեսվում են վարկեր տրամադրել ուղղակի ներդրումների կամ մասնավոր հատվածի համար, կամ համագործակցել մասնավոր հատվածի հետ զբոսաշրջային օբյեկտների վերանորոգման կամ ընդլայնման համար։ Դրան է վստահված հյուրանոցներին, ռեստորաններին և տուրիստական ​​գործակալություններին լիցենզիա տրամադրելը, դրանց կառավարումը, որակի և վարկանիշի հսկողությունը ։
Ճարտարապետական հուշարձաններ
Իրանում զբոսաշրջության ոլորտի ընդլայնման համար նախատեսված ոլորտներն են էկոտուրիզմը, ծովափնյա հանգստի կազմակերպումը, բնության հուշարձանների և պատմաճարտարապետական համալիրների պահպանումն ու վերականգնումը, առողջապահական զբոսաշրջությունը ։ Իրանը առաջին հերթին զբոսաշրջիկին ներկայանում է որպես հարուստ պատմություն ունեցող երկիր։ Այստեղ պահպանվել են հարյուրավոր հուշարձաններ, կոթողներ, պաշտամունքի վայրեր, բերդեր ու ամրոցներ, հինավուրց քաղաքներ, վանական ու մզկիթային համալիրներ։
Բնության գեղատեսիլ վայրեր
Իրանի տարածքը 1 648 000 կմ² է, գտնվում է Կասպից ծովի ու Պարսից ծոցի, Միջագետքի և Ինդոս-Գանգեսյան դաշտավայրերի միջև։ Տարածքով բոլոր հարևաններին գերազանցող այս պետությունն ունի խիստ բազմազան բնաշխարհ. հյուսիսում՝ Գիլան, Մազանդարան ու Գոլեսթան նահանգներում, մերձարևադարձային անտառներ ու թփուտներ են, հարավում՝ Խուզեսթան, Բուշեհր, Հորմոզգան նահանգներում՝ ավազուտային անապատներ, որոնց տակ գտնվում են նավթի ու բնական գազի հսկայական պաշարներ։ Բացի վերոնշյալ նահանգներից՝ Իրանի տարածքը գտնվում է 1100-1400 մետր միջին բարձրության վրա. աշխարհագրական այս շրջանը մեկ անունով կոչվում է Իրանական լեռնաշխարհ։ Հյուսիսից այն եզերվում է Ալբորզի (Էլբրուսի), արևմուտքից՝ Զագրոսի, արևելքից՝ արևելաիրանական լեռնաշղթաներով։ Երկրի ներսում գտնվում են մի քանի անապատներ, որոնցից խոշորագույններն են Դաշթե Քևիրը և Դաշթե Լութը։ Այստեղ գտնվում է Քևիր ազգային պարկը, որն ընդգրկում է անապատային լանդշաֆտներ, և հայտնի է որպես «Փոքրիկ Աֆրիկա»։ Այստեղ կան տեղական վայրի այծեր, գծավոր շնագայլեր, հնդկական գայլեր, պարսկական ընձառյուծներ։ Իրանի հյուսիսում՝ Թուրքմենստանի և Կասպից ծոցի սահմանին, Գոլեսթան ազգային պարկն է։ Այն ունի խիտ ծառերի լայնածավալ անտառներ ու խոտածածկ տարածքներ ։ Ունի հարուստ բուսական ու կենդանական աշխարհ։ Հանդիպում են իրանական լեոպարդ, հնդկական գայլ, շագանակագույն արջ, շնագայլ, վարազ, եղնիկ, մուֆլոն, գազել և այլ կենդանիներ ու թռչուններ  ։ Այստեղ այցելում են ինչպես տեղացիներ, այնպես էլ՝ արտասահմանցի զբոսաշրջիկներ։ Իրանի հյուսիսը հարուստ է անտառներով, ջրվեժներով, գետերով ու աղբյուրներով։ Հայտնի են Լաթուն (105 մետր), Մարգուն (70 մետր բարձրություն, 100 մետր լայնություն), Նոժյան (95 մետր), Փիրան (100 մետր) և այլ ջրվեժները։ Ալբորզի լեռնաշղթան հարուստ է հանքային ջրի տաք աղբյուրներով։ 1954 թվականին դեղագետ Արսեն Մինասյանը Գիլանում հիմնադրել է Իրանի առաջին ժամանակակից առողջարանը ։ Այսօր Իրանի հյուսիս են ժամանում հազարավոր զբոսաշրջիկներ՝ առողջական խնդիրների բուժման նպատակով։ Ջրային ռեսուրսներից որոշակի գրավչություն ունեն նաև սակավաթիվ լճերը։ Խոշորագույնը չորացող աղի լիճ Ուրմիան է (Կապուտան)՝ Հայկական լեռնաշխարհի սահմանին։ Լիճ թափվող գետերի ջուրն անխնա օգտագործելու պատճառով լճի մակերեսը զգալիորեն կրճատվել է, ափերն աղակալել են։ Խիստ բարձր է աղիության տոկոսը՝ 15-25%. հանդիպում է նաև գլաուբերի աղ։ Լճի ափերին կան բուժիչ ցեխեր և հատակից բխում են անուշահամ ջերմուկներ։
21-րդ դարի սկզբից Իրանում նոր թափ են առել լեռնագնացությունը և քարանձավախուզությունը։ Լեռնագնացության համար առավել նպաստավոր են Ալբորզի լեռները, մասնավորապես ամենաբարձր լեռնագագաթները` Դեմավենդ (5604 մետր), Ալամ Քուհ (4,850 մետր), Սավալան (4811 մետր)։ Միայն Դեմավենդի գագաթնակետին հասնելու առնվազն տասնվեց հայտնի արահետներ կան, որոնցից որոշները զառիթափ են և ժայռոտ։ Ամենատարածվածը հարավային երթուղին է, որն ունի քայլուղիներ և ճամբարներ, իսկ ամենամոտ ճանապարհը հյուսիսարևելյանն է և գագաթին հասնելու համար պահանջում է երկու օր ։ Դեռ 19-րդ դարում Բիշապուր քաղաքից 6 կմ հեռավորության վրա՝ Զագրոսի լեռներում, գտնվել էր Շապուհի քարանձավը։ Այնտեղ դրված էր Սասանյան շահ Շապուհ Բ Երկարակյացի արձանը։ 2001 թվականին գերմանացի և բրիտանացի հետախույզների արշավի արդյունքում Համադան քաղաքից 110 կմ հեռավորության վրա պեղվել է Երկիր մոլորակի խոշորագույն՝ Ալի Սադր քարանձավը ։ Այն ունի 11 կմ երկարություն, պատերը հասնում են մինչև 40 մ բարձրության։ Ներսում կան մի քանի խոշոր, խոր լճեր։ Քարանձավի ներքին գետով կարելի է նավարկել։
Ամառային հանգստի կազմակերպման համար լավագույն տարբերակն է Քիշ կղզին, որտեղ 1990-ական թվականներից կառուցվում են նոր հյուրանոցներ, գործում է Քիշի օդանավակայանը։ Կղզում ամառային սեզոնը տևում է 6 ամիս՝ ապրիլ-սեպտեմբեր։ Զբոսաշրջությունը զարգացնելու նպատակով այստեղ արտոնված է բոլորի մուտքը՝ առանց վիզայի։ Նման արտոնություններ կան նաև Ղեշմ կղզում, որը հայտնի է պորտուգալական ամրոցի մնացորդներով։ Երկրի ներքին նահանգները նպաստավոր չեն ամառային այցելության համար։ Մասնավորապես Դաշթե Լութ անապատում, որն ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության իրանական ցանկում, գրանցվել է մոլորակի ամենաբարձր ջերմաստիճանը՝ 70.7 օC : Ձմեռային տուրիզմի կազմակերպման համար ստեղծվել են լեռնադահուկային հանգստավայրեր։ Այդ տեսանկյունից խոշորագույնը Դիզինն է՝ Թեհրանից մոտ 70 կմ հյուսիս։ Այն հիմնադրվել էր 1960-ականներին Մոհամմադ Ռեզա Փահլավիի օրոք։ Այն պաշտոնապես ճանաչվել է միջազգային լեռնադահուկային ֆեդերացիայի կողմից։ Սեզոնն այստեղ տևում է 5 ամիս՝ դեկտեմբեր-ապրիլ։ Ճոպանուղիների ու վերելակների ամենացածր կետը 2650 մ է, իսկ ամենաբարձր կետը` 3600 մ։
Տրանսպորտ և կապ
2011 թվականի դրությամբ Իրանն ունեցել է 173.000 կմ ավտոճանապարհ, յուրաքանչյուր 10 բնակչի համար 1 ավտոմեքենայով ։ 2016 թվականի դրությամբ երկաթուղիների երկարությունը եղել է ավելի քան 11.000 կմ ։ Մետրոպոլիտեն ունեն Թեհրան (2008), Մաշհադ (2011), Շիրազի մետրոպոլիտեն (2014), Սպահան (2015) և Թավրիզ (2015) քաղաքները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զբոսաշրջությունն Իրանում
Էլիդա
Էլիդա (Ἦλις կամ, Elis), պատմական շրջան Հունաստանում՝ Պելոպոնեսի հյուսիս-արևմուտքում։ Արխաիկ և դասական ժամանակաշրջանում տարածքը գտնվում էր Էլիդա պոլիսի վերահսկողության տակ։ Հին ժամանակներում Էլիդայի տարածքում կար ընդհանուր Հունական սրբավայր Օլիմպիան, որտեղ անցկացվում էին Օլիմպիական խաղերը։
Պատմություն
Ավանդական պատմությունը համարում է կավկոնների և էպեցիների երկրի բնիկները։ Հետագայում, երբ հույն ցեղերը տեղափոխվել են Պելոպոննես, Էլիդան գրավվել է էթոլիացիների կողմից, որոնք երկրում կազմում էին իշխող դաս։ Սկզբում լինելով փոքր ծավալով՝ Էլիդան մ․թ․ա․ 6-րդ դարում ավելացել է Պիսատիդային, ապա Ակրորեային և հյուսիսային Տրիֆիլային, որից հետո էլեացիները պիզատիդներից խլել են Օլիմպիական տոնակատարության կառավարումը։ Օլիմպիական սրբավայրը երկար ժամանակ ապահովել է Էլիդայի խաղաղ գոյությունը՝ վերացնելով պատերազմներ վարելու հնարավորությունը և հանդիսացել է երկրի նկյութական և քաղաքական բարգավաճման աղբյուրը։ Մ․թ․ա․ 5-րդ դարի վերջից հաջորդաբար աթենացիները, լակեդեմոնացիները, արկադացիները և մակեդոնացիները սկսեցլ են ոտնձգություն կատարել Էլիդայի ազատության և անձեռնմխելիության դեմ։
Էլիդցիները նախընտրում էին ապրել գյուղերում։ Երկրի խաղաղ բնույթը նրանց փրկել է ամրացված քաղաքներ կառուցելու անհրաժեշտությունից, որոնք, հետևաբար, Էլիդայում քիչ էին։ Շրջանի գլխավոր քաղաքը Էլիդան էր Պինիոսում, որն առաջացել է մ.թ.ա. 471 թվականին։ Այստեղ մոտ Ք.ա. 271 թվականին հայտնի է բռնակալ Արիստոնիմը։ Այլ քաղաքներից առավել նշանակալից էին Բուպրասիան, Էլեյսկյան Պիլոսը, Պիսան, Օլիմպիան (Ալֆեայի աջ ափին՝ Պիսայի մոտ, իրականում ոչ թե քաղաք էր, այլ Զևսի սուրբ վայրը, որը կառուցված էր տաճարներով և նրանց պատկանող բազմաթիվ շենքերով), Լետրինան, Սկիլունտը, Տրիֆիլյան Պիլոսը, Լեպրեյը։ Չնայած տարածաշրջանի բարձր հեղինակությանը, որն իր կենտրոնում պարունակում էր համելինյան հեթանոսական տաճար, էլեացիները վայելում էին հեղինակություն՝ հարբեցողության, ստի և մանկապղծության հակվածության և ռազմատենչ ու ուժեղ բնակչության իդեալի հետ կատարյալ անհամապատասխանության պատճառով։
Աշխարհագրություն
Մակեդոնական և հռոմեական ժամանակաշրջաններում Էլիդան գրկեց Պելոպոնեսի հյուսիսարևմտյան մասը՝ հարավից սահմանակից Նեդա գետի երկայնքով Մեսինիային, արևելքում Արկադիային՝ Էրիմանտոս գետի երկայնքով, հյուսիսում Ախեյային՝ Լարիսա գետի և Սկիլիդյան լեռնաշղթայի երկայնքով, արևմուտքում՝ Հոնիական ծովի երկայնքով։ Տարածաշրջանը մասնատվել է, բնական պայմանների պատճառով, չորս մասի կամ հովտի՝ խորը Էլիդա (էոլիկում․ Վալիդա՝ հովիտ), դաշտավայր Պինիոսի միջին հոսքի երկայնքով, ընդհանուր բերրի շրջանի առավել բերրի մասը, Ակրորեյա՝ հյուսիսարևելյան Պինիոս լեռնաշղթայի և Լադոն գետի ակունքներում, Պիսատիդա՝ շրջանի միջին հատվածը՝ Պինիոսի և Ալֆիոսի միջև, Տրիֆիլիա՝ ցածր հարավային ափամերձ հատված, Ալֆեոսի և Նեդա գետերի միջև։ Լեռնաշղթաները, որոնք ծառայում էին որպես Արկադական լեռնաշխարհի շարունակություն, գտնվում էին տարածաշրջանի սահմաններում։ Հյուսիսում ձգվում էր Սկոլիդյան լեռնաշղթան՝ արկադական Էրիմանտի լեռնաճյուղը, Սկոլիդյան լեռնաշղթայից հարավ-արևելք, Արկադիայի հետ սահմանին՝ Ֆոլոյան, Տրիֆիլիայում Մինֆան, Օլիմպիա Կրոնիոսի աշտարակով՝ Արկադիայի հետ միասին Լապիֆը։ Գետերից հայտնի էին Լարիսը, Սելենտը, Պինիոսը՝ Լադոնի վտակով, Ալֆեյը՝ Լեվկանիե վտակով, Կլադեյ, Գարպիննաթ, Էնիպեյ, Սելինունտ և Դիագոն վտակներով, Անիգր և Նեդա։ Էլիսի բնակիչները զբաղվում էին երկրագործությամբ, ինչին նպաստում էր բերրի հովիտների առատությունը։ Անասնապահությունը ծաղկում էր լեռնային Ակորերայում, որը հարուստ էր մարգագետիններով և կաղնու անտառներով։ Պիսատիդան ծածկված էր շքեղ խաղողի այգիներով։ Էլիդայի ափամերձ գոտին, ալյուվիալ նստվածքների պատճառով, լավ նավահանգիստներ չուներ և պարուրված էր լայն ծովածոցներով, որոնցում շատ ձուկ կար։
Էլիդայի գաղութներ
8-րդ դարի ընթացքում հիմնված Պիսայի շրջանի էլիդացիները գաղութներ են անցկացրել Թեսպրոտիայի տարածքում, Ախերոնի հովտում։ Էլիդայի կողմից տարածաշրջանում հիմնադրված չորս քաղաքներն էին Պանդոսիան, Վուխետիոն, Վատիեն և Էլատրիան։ Շրջանի Էլիդա գաղութային պետությունը բախվեց իր թեսպրոտացի հարևանների հետ և վերջապես ավարտվեց մ.թ.ա. 4-րդ դարում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հին Հունաստան Կատեգորիա:Հին Հունաստանի աշխարհագրություն
Աստերոիդների ցանկ (39101-39200)
Աստերոիդների ցանկ (39001-39100) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (39201-39300)
(6582) Ֆլագսիմֆոնի
(6582) Ֆլագսիմֆոնի (Flagsymphony), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի նոյեմբերի 5-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,780449 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9857 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5752 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1693,44 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,212585 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,89° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Դոն Դելիլո
Դոնալդ Ռիչարդ Դելիլո (Donald Richard DeLillo, ), ամերիկացի վիպասան, պատմվածքների հեղինակ, դրամատուրգ, սցենարիստ և էսսեիստ։ Նրա աշխատանքները ընդգրկում են այնպիսի բազմազան թեմաներ, ինչպիսիք են` հեռուստատեսությունը, միջուկային պատերազմը, սպորտը, լեզվի բարդությունը, կատարողական արվեստը, մաթեմատիկան, թվային դարաշրջանի առաջխաղացումը, քաղաքականությունը, տնտեսությունը և գլոբալ ահաբեկչությունը։ Սկզբում նա հայտնի կուլտային գրող էր, սակայն 1985 թվականին «Սպիտակ աղմուկ»-ի հրապարակումը բերեց նրան լայն ճանաչում և գեղարվեստական գրականության համար գրքի ազգային մրցանակի։ Դրան 1988 թվականին հաջորդել է «Կշեռք» բեսթսելերը։ Դելիլոն երկու անգամ Պուլիտցերյան մրցանակի դափնեկիր է եղել գեղարվեստական գրականության համար, (1992 թվականին Մաո 2-րդի համար և 1998 թվականին հանցավոր աշխարհի համար), 1992 թվականին արժանացել է Պեն/Ֆոլքներ մրցանակի Մաո 2-րդի համար, (2012 թվականին ստանալով Պեն/Ֆոլքներ մրցանակի ևս մեկ անվանակարգ), արժանացել է Պեն/Սոլ Բելլոուի մրցանակին՝ արժանացել է Պեն/Սաուլ մրցանակին 2010 թվականին ամերիկյան գեղարվեստական գրականության նվաճումների համար և 2013 թվականին ստացել է Կոնգրեսի գրադարանի մրցանակը ամերիկյան գեղարվեստական գրականության համար ։
Դելիլոն իր ֆանտաստիկան նկարագրել է որպես «կյանքը վտանգավոր ժամանակների հետ կապված, և 2005-ին տված հարցազրույցում հայտարարել է. գրողները պետք է դիմակայեն համակարգերին։ Կարևոր է դեմ դուրս գալ իշխանության, կորպորացիաների, պետության և ամբողջ համակարգի ժամանցային սպառմանը և թուլացմանը։ Ես կարծում եմ, որ գրողները իրենց բնույթով պետք է դիմակայեն այն ամենին, ինչը փորձում է պարտադրել մեզ իշխանությունը ։
Վաղ կյանք և ազդեցություններ
Դեռահաս տարիքում, Դելիլոն  չի հետաքրքրվել ստեղծագործությամբ, մինչև ամռանը ստացել է ավտոկայանատեղիի աշխատանքը, որտեղ ժամանակը անցկացնելով մեքենաներին  սպասելուն և հետևելուն հանգեցրել է ընթերցանության սովորությանը։ 2010 թվականին The Australian-ին տված հարցազրույցում Դելիլոն խորհում էր այդ ժամանակաշրջանի մասին ՝ ասելով ՝ Գրողների թվում, որոնց այդ  ժամանակահատվածում կարդացել և ոգեշնչվել է  եղել են Ջեյմս Ջոյսը, Ուիլյամ Ֆոլկներ, Ֆլեների Օ Կոննոր և Էռնեստ Հեմինգուեյը, ովքեր մեծ ազդեցություն են ունեցել Դելիլոյի գրելու  առաջին փորձերին իր  պատանեկության վերջին տարիներին ։
Բացի մոդեռնիստական ֆանտաստիկայի ազդեցությունից, Դելիլոն նաև հիշատակել է ջազային երաժշտության ազդեցությունը ՝ «այնպիսի տղաներ, ինչպիսիք են՝ Օրնեթ Քոուլմանը և Մինգուսը, Քոլտրեյնը և Մայլզ Դևիսը» և հետպատերազմյան կինոն ՝ «Անտոնիոնին, Գոդարը և Տրյուֆոն, իսկ հետո 70 – ականներին եկան ամերիկացիները, որոնցից շատերը եվրոպացիների ազդեցության տակ էին ՝ Կուբրիկը, Ալտմանը, Կոպոլան, Սկորսեզեն և այլն։ Ես չգիտեմ, թե ինչպես են նրանք ազդել, թե ինչպես եմ գրում, բայց ես ունեմ տեսողական զգացում։» Խոսելով կինոյի ազդեցոիթյան, մասնավորապես եվրոպական կինոյի, իր աշխատանքներում, Դելիլոն ասել է. « եվրոպական և ասիական կինոթատրոնները 1960-ականներին ձևավորում են այն ամենը, ինչ ես մտածում և զգում եմ։ Այդ ժամանակ ես ապրում էի Նյու Յորքում, Ես չունեի շատ գումար, չունեի շատ աշխատանք, ես ապրում էի մեկ սենյակում... Մի մարդ մի փոքր սենյակում։ Եվ ես հաճախ էի գնում կինո, նայում էի Բերգմանին, Անտոնիոնիին, Գոդարին։ Երբ ես փոքր էի, Բրոնքսում, կինոյի չէի գնում և ամերիկյան ֆիլմերը արվեստի գործեր չէի համարում։ Գուցե անուղղակի կերպով կինոն ինձ թույլ տվեց գրող դառնալ ։
Դելիլոն նաև վերագրում է իր ծնողների ներողամտությունը և գրելու իր ցանկությունը, այն բանի համար, որ նրանք խրախուսեցին նրան գրական կարիերայի համար։ Սա այն է, ինչ տեղի է ունենում, եթե դուք ավագ որդին եք իտալական ընտանիքում։ Դուք ստանում եք որոշակի ազատության գործողություն, և դա աշխատում է իմ դեպքում ։
Ավարտելով Կարդինալ Հայսի միջնակարգ դպրոցը Բրոնքսում 1954 թվականին և Ֆորդհեմի համալսարանը Բրոնքսում 1958-ին հաղորդակցման արվեստի բակալավրի աստիճանով, Դելիլոն աշխատանքի է ընդունվել գովազդային ընկերությունում, քանի որ չի կարողացել ընդունվել հրատարակչությունում։ Նա աշխատել է որպես գովազդագիր Ogilvy & Mather գործակալությունում Արևելյան պողոտայի 48-րդ փողոցի 5-րդ Ավենյու, գրել է իմիջային հայտարարություններ Sears Roebuck-ի համար, ի թիվս այլոց, աշխատելով տպագիր հայտարարությունների շատ անհաշտ հաշիվների։ Ես բարձունքների չեմ հասել հեռուստատեսությամբ։ Ես ուղղակի նոր էի սկսել լավ հասկանալ այն, երբ 1964 թվականին ես հեռացա ։
Իր առաջին պատմությունը Դելիլոն հրապարակել է 1960 թվականին Քորնելլի համալսարանի» Epoch « գրական ամսագրում ՝ «Հորդանան գետը», և 1966 թվականին սկսել է աշխատել իր առաջին վեպի վրա։ Քննարկելով իր գրական կարիերայի սկիզբը, Դելիլոն ասել է. « այդ ժամանակ ես գրել մի քանի պատմություններ, բայց շատ հազվադեպ։ Ես աշխատանքից ազատվել եմ միայն աշխատանքից ազատվելու համար։ Ես աշխատանքից հեռացել եմ ոչ թե բելետրիստիկա գրելու համար։ Ես պարզապես չէի ուզում աշխատել ։ Անդրադառնալով 1993 թ. իր համեմատաբար ուշ սկզբին գրավոր գեղարվեստական գրականության, Դելիլոն ասել է. «Ես ցանկանում էի սկսել ավելի վաղ, բայց ակնհայտ է, որ ես պատրաստ չեմ. Նախ, ինձ պակասում էր փառասիրությունը։ Գուցե ես ունեի վեպեր իմ գլխին, բայց aայն շատ քիչ է թղթի վրա, եւ ոչ մի անձնական նպատակներ, որևէ այլ ցանկություն հասնելու ինչ-որ նպատակի։ Երկրորդ ՝ պատկերացում չունեի, թե ինչ է նշանակում Լուրջ գրող լինել։ Այն զարգացնելու համար ինձնից շատ ժամանակ է խլել ։
1970-ականներ
Դելիլոյի ստեղծագործության առաջին տասնամյակը մինչ օրս ամենաարդյունավետն էր, ինչի արդյունքում նա գրել և հրատարակել է վեց վեպ ութ տարվա ընթացքում 1971-ի և 1978-ի միջև ։
Նա հեռացել է գովազդային ինդուստրիայից 1964 թվականին, տեղափոխվել է Քուինս Միդթաունի թունելի մոտ գտնվող համեստ բնակարան («դա Փարիզ չէր 1920-ական թվականներին, բայց ես երջանիկ էի»,-ասել է Դելիլոն այդ ժամանակի մասին) և սկսել է աշխատել իր առաջին վեպի վրա։ Խոսելով իր գրական կարիերիայի առաջին օրերի մասին, նա նշել է «ես ապրում էի շատ մինիմալ պայմաններում։ Իմ հեռախոսի մեջ կար 4,20$ ամեն ամիս։ Ես վարձակալության համար վճարում էի 60 դոլար ամսական։ Եվ ես դարձա գրող։ Այնպես որ, ես ինչ որ չափով անտեսում էի ժամանակի շարժումը։ Իր առաջին Ամերիկանա վեպը գրվել է 4 տարիների ընթացքում և վերջնականապես հրատարակվել է 1971 թվականին։ Համեստ քննադատական գովասանքի։ Ամերիկանա-ն վերաբերում է հեռուստատեսային ցանցի ծրագրավորողին, որը ճանապարհ է գնում մեծ նկարի որոնման համար։
Դելիլոն վեպը Վերանայել է 1989 թվականին ՝ փափուկ շապիկով վերահրատարակելու համար ։ «Ես չեմ կարծում, որ իմ առաջին վեպը կհրապարակվի այսօր, երբ ես ներկայացրեցի այն։ Ես չեմ կարծում, որ դա կլինի իմ առաջին վեպը»։ Ես չեմ կարծում, որ խմբագիրը կկարդա դրա 50 էջը։ Դա շատ չափազանցված էր և լոխմատ, բայց երկու երիտասարդ խմբագիրներ տեսան մի բան, որը կարծես արժանի շարունակություն էր, եւ, ի վերջո, մենք բոլորս ինչ-որ աշխատանք կատարեցինք գրքի վրա, եւ այն հրատարակվեց։ Ավելի ուշ Դելիլոն դեռ որոշակի զարմանք էր ապրում «Ամերիկանայի» հրապարակման կապակցությամբ ՝ նշելով. «Ես աշխատել եմ «Ամերիկանի» առաջին վեպի վրա երկու տարի առաջ, երբ հասկացա, որ կարող եմ գրող դառնալ»։ Ես բացարձակապես ոչ մի վստահություն չունեի, որ այս գիրքը կհրապարակվի, քանի որ ես գիտեի, որ կանԵս գիտեի, որ կան տարրեր, որ ես պարզապես չգիտեմ, թե ինչպես պետք է բարելավել այս պահին։ Այնպես որ, ես գրել ևս երկու տարի, և ավարտել Վեպը։ Ի զարմանս ինձ, գտնել Հրատարակիչ պարզվեց այնքան էլ դժվար չէ։ Ես ներկայացուցիչ չունեի։ Ես ոչինչ չգիտեի հրատարակչական գործի մասին։ Բայց խմբագիր Հոուգթն Միֆֆլին կարդաց ձեռագիրը և որոշեց, որ արժե շարունակել ։
«Ամերիկային» արագ հաջորդեցին ամերիկյան ֆուտբոլի քոլեջի / միջուկային պատերազմի Վերջնական Գոտի (1972) Սև կատակերգությունը ՝ գրված «ինքնամփոփ բառ» և «աղետների տեխնոլոգիայի մեթոդները »Աշխատանքային անվանումներով, և Great Jones Street ռոք – ն-ռոլի երգիծաբանը (1973), որը Դելիլոն ավելի ուշ համարում էր «այն գրքերից մեկը, որոնք ես կցանկանայի այլ կերպ անել։ Այն պետք է լինի ավելի կոշտ և գուցե մի քիչ ծիծաղելի ։ Նա ամուսնացել է Բարբարա Բենեթի հետ, նախկին բանկային աշխատողի, ով 1975-ին դարձել է լանդշաֆտային դիզայներ։
Դելիլոյի 4-րդ վեպը՝ Ռենտերի Աստղ(1976), որը համաձայն Դելիլոյի կառուցված է Լուիս Քերոլի աշխատությունների հիման վրա, մասնավորապես Ալիսան հրաշքների աշխարհում և Ալիսան հայելիների աշխարհում երկու տարի է պահանջվել այն գրելու համար» և բազմաթիվ բարենպաստ համեմատություններ է անցկացրել Թոմաս Պինչոնի աշխատանքների հետ։ Այս» հայեցակարգային հրեշը», ինչպես նկարագրում է իր գիտնական Դելիլո Թոմ Լեկլերը, 14-ամյա մաթեմատիկական հանճարի « պիկանտ պատմություն է, որը միանում է օտար լեզվով հաղորդագրություն վերծանող խենթ գիտնականների միջազգային կոնսորցիումին : ԵՎ Դելիլոյի կողմից մեջբերվել է որպես ամենադժվար գրքերից մեկը գրելու համար, և նրա սեփական  վեպերից ամենասիրելին։ Դրանից հետո փորձելով ստեղծել այս մեծ երկար վեպը Դելիլոն ավարտեց տասնամյակը երկու կարճ ստեղծագործություններով։ Խաղացողները (1977) ամենասկզբում մտածված է եղել որպես հիմնավորված այն բանի վրա, ինչը կարելի է անվանել լեզվի մտերմությաուն։ Դրա հաջորդողը Վազող շուն(1978թ․) գրվել է կարճ քառամսյա ժամանակահատվածում։
«Ռոլինգ Սթոուն» ամսագրին տված հարցազրույցում Դելիլոն նշել է, որ «Վազող շան» մեջ ես իրականում նկատի ունեի սարսափելի տտիպության զգացումը, որում մենք ապրում ենք, օբյեկտի նկատմամբ վերջնական անտարբերության հետ միասին։ Բոլոր այս խենթ փորձերց հետո ձեռքբերելով այն, բոլորը հանկարծակի որոշոցին, որ, լավ, գուցե մենք իսկապես հոգ չենք տանում այս մասին այդքան ել շատ այնուամենայնիվ։ Սա մի բան էր, որը ես զգում եմ նկարագրում է մեր կյանքը այն ժամանակ, երբ գիրքը գրվել է 70-ականների կեսից մինչև վերջ։ Ես կարծում եմ, որ դա եղել է ամերիկյան հասարակության մի մասը այդ ժամանակ ։
1978 թվականին Դելիլոն արժանացել է Գուգենհայմի կրթաթոշակին, որը նա օգտագործել է Մերձավոր Արեւելքի ուղևորության ֆինանսավորման համար, նախքան Հունաստանում բնակություն հաստատելը, որտեղ նա գրում է իր հետևյալ «Ամազոն և Անուններ» վեպերը։ Խոսելով իր առաջին վեց վեպերի եւ այն մասին, թե որքան արագ է աճել իր գրելու կարիերան, Դելիլոն նկատել է. «Ես չեմ սովորել դանդաղեցնել եւ ավելի ուշադիր ուսումնասիրել այն, ինչ ես անում էի։ Ես չեմ զղջում, որ այս աշխատանքի համար, բայց ես կարծում եմ, որ եթե ես մի քիչ ավելի քիչ շտապեի յուրաքանչյուր նոր գրքի սկզբում, ես կարող եմ ստեղծել մի փոքր ավելի լավ աշխատանք 1970-ականներին։ Իմ առաջին վեպը խլեց ինձնից այնքան երկար ժամանան և այնքան ջանք, որ երբ ես դրանից ազատվեցի գրեթե դարձա անհոգ մի իմաստով, որ շարժվում էի ուղիղ դեպի տասնամյակով, կանգնելով որոշ իմաստով, միայն Ռետների աստղի(1976) վրա, որը մեծ մարտահրավեր էր ինձ համար, հավանաբար մեծ մարտահրավեր ընթերցողների համար։ Բայց ես դանդաղ էի 1980 և 90-ականներին ։ Դելիլոն նաև խոստովանել է որոշ թերություններ 1970-ականների իր աշխատանքներից, անդրադառնալով 2007 թվականին։ Ես գիտեմ ես չեմ անում չափազանց լուրջ աշխատանք, թույլ տվեք այդպես արտահայտվել ։
1980-ականներ
1980-ականների սկիզբը նշանավորվեց Դելիլոյի կարիերայի ամենաանսովոր և ոչ բնորոշ հրապարակմամբ։ «Ամազոնի» սպորտային վեպը, Հոկեյի ազգային լիգայում խաղացած առաջին կնոջ հուշերը, շատ ավելի անհոգ եւ ակնհայտ առեւտրային սիրավեպ են, քան նրա նախորդ եւ հետագա վեպերը։ Դելիլոն հրատարակել է Կլեո Բերդուել կեղծանվամբ վեպը, իսկ ավելի ուշ հրատարակիչներին խնդրել է մատենագրություն կազմել ավելի ուշ վեպի վերահրատարակման համար, որպեսզի վեպը բացառվի իր ցուցակներից։
Մինչ Դելիլոն մի քանի տարի ապրել է Հունաստանում, նրանից երեք տարի պահանջվեց, որպեսզի գրի «Անուններ» (1982), բարդ Թրիլլեր , որը վերաբերում է ռիսկի վերլուծությանը, որը խաչվում է Մերձավոր Արեւելքում մարդասպանների պաշտամունքի հետ ։ Չնայած այն հանգամանքին, որ ավելի ու ավելի շատ գրական քննադատներ գովաբանում էին Դելիլոյին, նա դեռեւս համեմատաբար անհայտ էր փոքր ակադեմիական շրջանակներից դուրս եւ այս վեպի հետ լայն ընթերցող լսարանին չի հասել։ Բացի այդ, 1982 թվականին Դելիլոն վերջապես խախտեց ԶԼՄ-ներում լուսաբանման իր արգելքը ՝ տալով իր առաջին խոշոր հարցազրույցը Թոմ Լեկլերին, որն առաջին անգամ հետազոտեց Դելիլոյին հարցազրույցի համար, երբ նա Հունաստանում էր 1979 թվականին ։ Այս անգամ Դելիլոն Լեկլերին հանձնել է այցեքարտը, որի վրա տպագրվել է նրա անունը, իսկ դրա տակ ՝ հաղորդագրություն ։
Իր ութերորդ «Սպիտակ աղմուկ» վեպի հրապարակմամբ 1985 թվականին Դելիլոն սկսել է արագ բարձրանալ որպես հայտնի և հարգված վիպասան ։ Սպիտակ աղմուկը, հնարավոր է, եղել է խոշոր բեկում, այնպես էլ առեւտրային եւ գեղարվեստական առումով Delillo, որը բերեց նրան ազգային Գրքի մրցանակ գեղարվեստական գրականության[25] եւ մի տեղ շրջանում ակադեմիական Canon ժամանակակից postmodern վեպերի. Դելիլոն, ինչպես միշտ, հեռացվել է իր աճող համբավից. երբ նրան հրավիրեցին բացման ելույթ ունենալ մրցանակի հանձնման համար, նա պարզապես ասաց. Ես ցավում եմ, որ ես չեմ կարողացել գալ այս երեկո, բայց ես շնորհակալ եմ ձեզ բոլորիդ, որ դուք եկել, եւ ապա նստեց : Սպիտակ Աղմուկի ազդեցությունը կարելի է տեսնել այնպիսի հեղինակների աշխատանքներում, ինչպիսիք են Դեյվիդ Ֆոսթեր Ուոլեսը, Ջոնաթան Լետեմը, Ջոնաթան Ֆրանզենը, Դեյվ Էգգերսը, Մարտին Էյմիսը, Զեյդի Սմիթը եւ Ռիչարդ Փաուերսը (որը ներկայացնում է վեպի 25-ամյա հրատարակության նախաբանը) ։ Վեպի համար առաջարկված 39 անուններից էին «բոլոր հոգիները», «ուլտրաձայնային», «մահացածների ամերիկյան գիրքը», «հոգեկան տվյալներ» եւ «Մայն Կամպֆը» , Սակայն Դելիլոն 2005-ին տված հարցազրույցում խոստովանել է, որ սպիտակ աղմուկը հիանալի ընտրություն էր, նշելով., այն դառնում է նույնը, ինչ առաջարկը կամ պարբերությունը ։
Դելիլոն հետեւել է -ի (1988) Սպիտակ աղմուկին, Լի Հարվի Օսվալդի կյանքին սպեկուլյատիվ մտացածին հայացքով մինչեւ 1963 թվականին Ջոն Քենեդիի սպանությունը։ Այս վեպի համար Դելիլոն նախաձեռնել է լայնածավալ հետազոտական ծրագիր, որը ներառում է Warren-ի հանձնաժողովի զեկույցի առնվազն կեսը (հետագայում Դելիլոն այն նկարագրել է որպես «Օքսֆորդի անգլերեն սպանության Բառարան», ինչպես նաեւ Ջոյսի վեպը։ Սա միակ փաստաթուղթն է, որտեղ պատկերված է տեղի ունեցածի ողջ հարստությունը, խելամտությունը եւ իմաստը, Չնայած այն հանգամանքին, որ այն բաց է թողնվել մոտ մեկ ու կես տոննա նյութ ։ Սկզբնապես «ամերիկյան արյուն» կամ «Տեխասի Դպրոցական Գիրք» աշխատանքային անվանումով գրված Կշեռքն-ն դարձել է միջազգային բեսթսելեր, ազգային գրքի մրցանակի հինգ հավակնորդներից մեկը, եւ Irish Times Aer Lingus միջազգային գեղարվեստական մրցանակի դափնեկիր հաջորդ տարի։ Վեպը նաեւ առաջացրել է դաժան քննադատական բաժանում, որոշ քննադատներ գովաբանում էին Դելիլոյի մոտեցումը Քենեդիի սպանության համար, իսկ մյուսները դատապարտում էին նրան։ Ջորջ Ուիլը Washington Post-ի հոդվածում գիրքը վիրավորանք է հայտարարել Ամերիկային և «գրական վանդալիզմի և վատ քաղաքացիության ակտ» ։ Դելիլոն հաճախ էր մտածում Քենեդիի սպանության նշանակության մասին ոչ միայն իր սեփական աշխատանքի համար, այլեւ ամերիկյան մշակույթի եւ պատմության համար ՝ 2005 թվականի հարցազրույցներից մեկում նկատելով։ Դա սկիզբն էր մի շարք աղետների՝ քաղաքական սպանությունները, Վիետնամի պատերազմը, զրկելը քաղաքացիական իրավունքների եւ պայմանավորված է այս ապստամբության, երիտասարդական ապստամբությունների ամերիկյան քաղաքներում, մինչեւ Watergate: Երբ ես սկսեցի որպես գրող, ինձ թվում էր, որ իմ վեպերում գտնված նյութի մեծ մասը ֆատալիզմի զգացում է, լայնորեն տարածված կասկածամտություն, անվստահություն, տեղի է ունեցել Քենեդիի սպանությունից։
1990-ականներ
Դելիլոյի մտահոգությունը գրողի եւ վեպի դիրքով, որը գերակշռում է ԶԼՄ-ների եւ ահաբեկիչների կողմից, հստակ արտահայտված է իր հաջորդ «Մաո II» վեպում (1991)։ Ակնհայտ է, որ ֆեթվայի հետ կապված իրադարձությունների ազդեցության տակ, որը դրված է հեղինակ Սալման Ռուշդիի վրա, եւ մամուլի ներխուժումը գրող-բանտարկյալի կյանք։ Դ. Սելինջերը, Մաո II-ը վաստակել է Դելիլոյի զգալի քննադատական գնահատականը, մասնավորապես, հեղինակի գործընկերներից Ջոն Բանվիլի եւ Թոմաս Պինչոնի կողմից։ Նա արժանացել է Պեն/Ֆոլքներ մրցանակի եւ Պուլիտցերյան մրցանակի համար Մաո 1991 եւ 1992 թվականներին, համապատասխանաբար։
Մաո II-ից հետո Դելիլոն ընդհատակ է անցել եւ մի քանի տարի անցկացրել իր տասնմեկերորդ վեպի գրելու եւ հետազոտություն անելու համար։ Բացի 1992 թվականին Harper ' s Magazine ամսագրում «Պաթոն պատի մոտ» վերնագրով ֆոլիանտային պատմվածքի և 1995 թվականին մի պատմվածքի հրապարակումից, քչերն են տեսել կամ լսել դրա մասին տարիների ընթացքում։ 1997 թվականին Դելիլոն վերջապես կազմ հանեց իր երկար սպասված տասնմեկերորդ վեպից ՝ «Հանդերձյալ աշխարհ « սառը պատերազմի էպիկական պատմությունից։ Գիրքը լայնորեն հռչակել է գլուխգործոց, եւ գրող եւ քննադատ Մարտին Էյմիսը ասել է, որ նշանավորվեց «Մեծ գրողի Համբարձումը»։ »Հանցավոր աշխարհը» դարձել է Դելիլոյի ամենահայտնի վեպը մինչ օրս, հաջողության հասնելով մեյնսթրիմում և ստանալով ազգային Գրքի մրցանակ և «Նյու Յորք Թայմս Տարվա լավագույն գրքեր» անվանակարգերը 1997 թվականին, ինչպես նաև երկրորդ Պուլիտցերյան մրցանակ գեղարվեստական գրականության համար 1998 թվականին ։ Վեպն ստացել է 1998 թվականի ամերիկյան Գրքի մրցանակ, 1999 թվականի Երուսաղեմի մրցանակ, ինչպես նաեւ Ուիլյամ Դին Հոուելի մեդալը եւ 2000 թվականին Ռիկարդո Բահչելիի միջազգային մրցանակ։ Նա երկրորդ տեղն է զբաղեցրել վերջին 25 տարվա ընթացքում ամերիկյան լավագույն գեղարվեստական ստեղծագործությունների հետազոտության մեջ, որը հրապարակվել Է Նյու Յորք Թայմսի-ի կողմից 2006 թվականին։ Սպիտակ աղմուկը եւ կշեռքները նաեւ ճանաչվել ժամանակակից գրողների անանուն ժուրիների կողմից։ Հետագայում Դելիլոն զարմանք է հայտնել վեպի հաջողության համար։ «Երբ ես ավարտեցի Հանդերձյալ աշխարհ-ի հետ, Ես ոչ մի մեծ հույս չունեի, Եթե անկեղծ լինեի։ ես երբեք չեմ մտածել, թե ինչ կարող եմ անել»։ Սա բավականին բարդ բան է ' 800 էջ, ավելի քան 100 տարբեր նիշ, ում համար դա հետաքրքիր կլինի:2010 թվականին, իր հրապարակումից ավելի քան տասը տարի անց, Դելիլոն մեկնաբանել է, որ իր «վերընթերցումը ստիպեց ինձ մտածել, թե արդյոք ես կկարողանամ հիմա գրել այս տեսակ – դիապազոն եւ դրա կիրառման ոլորտը»։ Կան որոշ հատվածներ գրքի, որտեղ առատությունը, շռայլություն, ես չգիտեմ, թե չափից....Նյու Յորքում կան քաղաքային տեսարաններ, որոնք կարծես թե դուրս են իրականության որոշակի ձեւով.»
2000-ականներ
Չնայած այն հանգամանքին, որ նրանք որոշ ճանաչում են ստացել որոշ վայրերում, Դելիլոյի հրատարակած «Հանդերձյալ աշխարհ» վեպը հաճախ քննադատվում է որպես «հիասթափեցնող եւ աննշան, հատկապես, երբ համեմատվում են նրա ավելի վաղ, մեծ էպիկական կտավների հետ, նշելով շարժը լայն, սահմանող վեպերի դարաշրջանը վեպերի, ինչպիսիք են «սպիտակ աղմուկ», « կշեռքներ «եւ» Հանդերձյալ աշխարհ», ավելի «նուրբ եւ թեք « ոճը , որը բնութագրվում է երկարության նվազեցում, սյուժետային տեխնիկայի շահագործումից հանում եւ պատմողական ժամանակի կտրուկ դանդաղում ։
Դելիլոն մեկնաբանել է այս անցումը ավելի կարճ վեպերին, ասելով. Վեպը ստեղծում է իր սեփական կառուցվածքը եւ մշակում է իր սեփական պայմանները։ Ես հակված եմ հետեւել նրանց։ Եվ ես երբեք չեմ փորձում ձգվել այն, ինչն ինձ թվում է կոմպակտ գիրք է ։ 2010 թվականի մարտին հրապարակված հարցազրույցում հաղորդվել էր, որ Դելիլոյի միտումնավոր ոճական հերթափոխը պայմանավորված էր նրանով, որ նա վերջերս վերընթերցել էր մի քանի նուրբ, բայց արդյունավետ եվրոպական վեպեր, այդ թվում ՝ Ալբեր Կամյուի «Անծանոթը», Պիտեր Հանդկեի «Դարպասապահի անհանգստությունը» եւ Մաքս Ֆրիշի «Գոլոցենի մարդը» ։
Դելիլոն կրկին հեռացավ ուշադրության կենտրոնից, որպեսզի գրի իր տասներկուերորդ վեպը, որը հայտնվել է 2001 թվականին Body Artist-ի հետ միասին։ Վեպը պարունակում է Դելիլոյի բազմաթիվ ծանր մտահոգությունները, հատկապես նրա հետաքրքրությունը կատարողական արվեստի եւ ներքին առանձնացման հետ կապված ավելի լայն իրադարձությունների։ Այնուամենայնիվ, այս փոքրիկ եւ կարճ պատմությունը շատ տարբեր էր հանդերձյալ աշխարհի էպիկական պատմության ոճով եւ տոնով, առնչվեց մի երկիմաստ քննադատական ընդունելություն։ Դելիլոյի Բոդի Արթ վեպին հետևեց Կոսմոպոլիս վեպը 2003 թվականին, Ջեյմս Ջոյսի «Ուլիսի» ժամանակակից մեկնաբանությունը Նյու Յորք է տեղափոխվել 2000 թվականին դոթքոմների պղպջակների փլուզման ժամանակ։ Այդ վեպն այն ժամանակ հիմնականում բացասական ընդունելության էր արժանացել քննադատների կողմից, ընդ որում մի քանի բարձրաստիճան քննադատների ու վիպասանների, մասնավորապես, Ջոն Ափդայքը, իրենց առարկություններն էին հայտնում վեպի ոճի ու տոնայնության մասին։
Երբ 2005-ին նրան հարցրեցին, թե ինչպես է նա վերաբերվում վեպի երկիմաստ ընկալմանը, համեմատած Հանդեձյալ աշխարհին տրված ավելի լայն դրական կոնսենսուսի հետ, Դելիլոն նշեց. Ես չեմ կարդացել ոչ մգրախոսություններ, ո ՛ չ հոդվածներ։ Գուցե այս ( բացասական ընդունելությունը) կապված էր սեպտեմբերի 11-ի հետ։ Ես գրեթե ավարտում էի գիրք գրելս, երբ հարձակումները տեղի ունեցան , և նրանք չեն կարող որևէ ազդեցություն ունենալ գրքի հայեցակարգի վրա, ոչ էլ այն գրելու վրա։ Գուցե որոշ ընթերցողների համար դա չի արդարացրել նրանց ակնկալիքները։ Այնուամենայնիվ, հետագայում քննադատական կարծիքները վերանայվել են, և վեպը վերջերս դիտվում է որպես նախախնամական, միջազգային ֆինանսական համակարգի եւ կիբեռկապիտալի թերությունների եւ թուլությունների վերաբերյալ իր հայացքների համար։
Դելիլոյի աշխատանքները ձեռք են բերվել 2004 թվականին Օսթինի Տեխասի Համալսարանին կից Հարրի Ռենսոմի Հումանիտար հետազոտությունների կենտրոնի կողմից ՝ «կես միլիոն դոլարի» դիմաց : Առկա է Դելիլոյի նյութերի «հարյուր քսանհինգ արկղը», ներառյալ տարբեր սեւագրություններ եւ նամակագրություն ։ Իր որոշման մասին նվիրաբերել իրենց թղթերը հետգնման Կենտրոն, Դելիլոն մեջբերում է ֆաքսով համադրող Տոմ Սթեյլին, բացատրելով իր նվիրատվությունը հետեւյալ կերպ. ես չէի ուզում ինձանից հետո մի հսկայական փունջ թղթեր թողնել ընտանիքի անդամների համար ։ Իհարկե, այդ ժամանակից ի վեր ես ավելի շատ թուղթ եմ թողարկել ' Վեպ, պիես, էսսե եւ այլն, եւ այստեղ ցիկլը սկսվում է կրկի ն։
Դելիլոն վերադարձավ այն փաստով, ինչը պարզվեց, որ «Ընկնող մարդ»-ը դարձել է տասնամյակի իր վերջին վեպը 2007 թ. մայիսին։ Վեպը վերաբերում սեպտեմբերի 11-ին Նյու Յորքի համաշխարհային առեւտրի կենտրոնում տեղի ունեցած մեկ ընտանիքի ահաբեկչությանը, « ինտիմ պատմություն, որը ներառում է Գլոբալ իրադարձություն։ Ըստ 2007 թվականի Դայ Զէիթին-ին տված հարցազրույցի՝ Դելիլոն պնդում է, որ ի սկզբանե ինքը « երբեք չի ցանկացել գրել 9/11-ի մասին վեպը «եւ» գաղափար է ունեցել այլ գրքի համար», որի վրա նա» աշխատել է կես տարվա ընթացքում « 2004 թվականին, երբ նա վեպի համար գաղափար է հորինել ՝ սկսելով աշխատել վեպի վրա Նույն տարվա նոյեմբերին Ջորջ Բուշ կրտսերի վերընտրվելուց հետո։
Չնայած այն հանգամանքին, որ Դելիլոն ժամանակակից գրողներից մեկն էր, որը լավագույնս պատրաստված է սեպտեմբերի 11-ի իրադարձությունների լուծման համար, վեպի ձեւով, վեպը հանդիպել է միանշանակ քննադատական ընդունելություն և ոչ մի խոշոր գրական պարգեւներ կամ անվանակարգեր չի ստացել։ Դելիլոն, սակայն, անտարբեր մնաց քննադատական ճանաչման այս հարաբերական բացակայության նկատմամբ, 2010-ին նշելով. Եթե ես վերադառնում եմ նույն ճանապարհով, ապա դա ինձ լիովին բավարարում է, քանի որ ես միշտ զգացել եմ, որ իմ տեղը հենց այնտեղ է։ Ամեն ինչ փոխվել է ինձ համար 1980 եւ 1990-ականներին, բայց ես միշտ նախընտրել է լինել ինչ-որ տեղ սենյակի անկյունում, դիտելով ։ 2009 թվականի ապրիլի 25-ին Դելիլոն ստացել է ևս մեկ նշանակալի գրական մրցանակ ՝ 2009 թվականի գրականության համար ընդհանուր հարստության մրցանակ, որը շնորհվել է PNC Bank of Delaware-ին ։
2009 թվականի հուլիսի 24-ին Entertainment Weekly-ն հայտարարել է, որ ռեժիսոր Դեւիդ Քրոնենբերգը («բռնության պատմություն», «մերկ ճաշ») կգրի Դոն Դելիլոյի «Կոսմոպոլիս» վեպի էկրանավորումը 2003 թվականի «նպատակ ունենալով, ի վերջո, ուղղորդել» : «Կոսմոպոլիսը», որն ի վերջո թողարկվել է 2012 թվականին, դարձել է Դելիլոյի վեպի էկրանին առաջին ուղիղ ադապտացիան, թեեւ եւ կշեռքը, եւ ստորգետնյա աշխարհը նախկինում ընտրվել էին էկրանային մշակման համար։ Կային քննարկումներ հարմարվելու ավելի վաղ վեպի, եւ Դելիլոն ինքն է գրել բնօրինակը սցենար է խաղի 6 ֆիլմի. 2009 թվականի նոյեմբերի 30-ին Դելիլոն Նյու Յորքեր ամսագրում հրապարակել է նոր օրիգինալ պատմություն ՝ «Կեսգիշերն ըստ Դոստոևսկու» վերնագրով ։ Սա նրա առաջին նոր օրիգինալ պատմությունը, հրատարակվել է «նատյուրմորտ» - ի 2007 թ., մինչեւ ազատ արձակել «ընկնելու մարդուն» ։
Դելիլոն տասնամյակն ավարտել է Նյու Յորքի քաղաքային հանրային գրադարանի 5-րդ պողոտայի անկյունում եւ 42-րդ փողոցի անկյունում անսպասելի հայտնվելով ՝ ի պաշտպանություն չինացի այլախոհ գրող Լյու Խայոբոյի, որը դատապարտվել էր 11 տարվա ազատազրկման 2009 թվականի դեկտեմբերի 31-ին «պետական իշխանության խաթարման դրդման» համար ։
2010-ականներ
Դելիլոն հրապարակել է իր տասնհինգերորդ վեպը ՝ «օմեգա կետը» 2010 թվականի փետրվարին ։ Դելիլոյի խոսքով ՝ վեպը քննարկում է «ճիզվիտական մտածող եւ պալեոնտոլոգ (Պիեր) Թեյար դե Շարդենի ստեղծագործությունները» ։ Վերնագիր «օմեգա կետը» հնարավոր գաղափար է այն մասին, որ մարդկային գիտակցությունը հասնում է սպառվելու կետին եւ այն, ինչ տեղի է ունենում հետագայում, կարող է լինել կամ պարոքսիզմ, կամ ինչ-որ բան չափազանց վսեմ եւ աներեւակայեի ։ «Օմեգայի- ի կետը» Դելիլոյի ամենակարճ վեպն է, եւ նա ասաց, որ այն կարելի է դիտարկել որպես Բոդի Արթի ուղեկիցը. « ժամանակի եւ կորստի մասին իր մտորումներում, դա կարող է լինել փիլիսոփայական վեպ եւ, հնարավոր է, հաշվի առնելով նրա թեմաները, գիրքը բաժանում է իմ աշխատանքը բոդի-արտիստի հետ, կրճատված մեկ այլ վեպի ։ Գրախոսականները մինչ օրս բեւեռացված էին, եւ ոմանք ասում էին, որ վեպը վերադարձ է ձեւին եւ նորարարությանը, իսկ մինչ մյուսները բողոքում էին վեպի սյուժեի կարճությունից եւ գրավիչ հերոսների ակնհայտ բացակայությունից։ Իր սկզբնական թողարկումից հետո Օմեգա կետ-ը մեկ շաբաթ անցկացրել Է Նյու Յորք Թայմս-ի բեսթսելերների ցուցակում ՝ հասնելով 35-րդ հորիզոնականին ցուցակի ընդլայնված տարբերակում մեկշաբաթվա ընթացքում ։ 2010 թվականի հունվարի 29-ին The Wall Street Journal թերթին տված հարցազրույցում Դելիլոն մանրամասն պատմել է գրականության վերաբերյալ իր տեսակետի եւ ապագայի իր ծրագրերի մասին։ «Յուրաքանչյուր գիրք պատմում է ինձ, թե ինչ է նա ուզում, կամ ինչ է դա, եւ ես շատ ուրախ կլինեի, եթե մեկ այլ երկար վեպ գրվեր»։ Դա պարզապես պետք է տեղի ունենա ։ Մինչ Դելիլոն բացեց գաղափարը վերադարձի ձեւով երկար վեպի, հարցազրույցից պարզ դարձավ, որ նրան այժմ չի հետաքրքրում, թե ինչ են արել իր գրական ժամանակակիցներից, շատերը, եւ գրել հուշեր ։ Դելիլոն նաեւ որոշ դիտողություններ է արել գրականության վիճակի եւ երիտասարդ գրողների առջեւ ծառացած խնդիրների մասին։
Սակայն 2010 թվականի փետրվարի 21-ին «Թայմս» թերթին տված հարցազրույցում Դելիլոն կրկին հաստատել է իր հավատը տեխնոլոգիաների եւ ԶԼՄ-ների դարաշրջանում վեպի արժանահավատության եւ կարեւորության նկատմամբ ՝ առաջարկելով ավելի լավատեսական կարծիք վեպի ապագայի մասին, քան նրա ժամանակակից Ֆիլիպ Ռոթը վերջերս տված հարցազրույցում։
Հենց այս ձեւը տալիս է գրողին մեծագույն հնարավորություն ուսումնասիրել մարդկային փորձը....Այդ իսկ պատճառով, կարդալով վեպը պոտենցիալ կարեւոր ակտ։ Ռոմանը պարզապես հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ավելի շատ հնարավորություններ ավելի լավ հասկանալ աշխարհը, այդ թվում և աշխարհը գեղարվեստական ստեղծագործության։ Այն բավականին մեծ է հնչում, բայց ես կարծում եմ, որ դա ճիշտ է ։ Դելիլոն ևս երկու նշանակալի գրական մրցանակ է ստացել 2010 թվականին ՝ Սենտ Լուիսի գրական մրցանակն իր ողջ աշխատանքի համար մինչ օրս 2010 թվականի հոկտեմբերի 21-ը (նախորդ մրցանակակիրներն են Սալման Ռուշդին, է.Լ. Դոկտորոուն, Ջոն Ափդայքը, Ուիլյամ Գասը, Ջոյս Քերոլ Օութսը, Ջոան Դիդիոնը և Թենեսի Ուիլյամսը), և նրա երկրորդ Պեն մրցանակը, Պեն Սաուլ Բիլոու մրցանակ ամերիկյան գեղարվեստական գրականության նվաճումների համար, 2010 թվականի հոկտեմբերի 13-ին։
Դելիլոյի առաջին ժողովածուն պատմվածքների «հրեշտակ Էսմերալդա-ն» ինը պատմություններ, որն ընդգրկում է 1979-2011թթ. հրատարակվել է 2011 թ․ նոյեմբերին ։
Այն ստացել է դրական արձագանքներ և եղել է ինչպես 2012 Պատմության մրցանակի, այնպես էլ 2012 Փեն / Ֆոլքներ մրցանակ գեղարվեստական գրականության համար , ինչպես նաև առաջադրվել է Ֆրենկ Օ ' Կոնորի միջազգային մրցանակի ՝ պատմվածքների համար ։ Նյու Յորք Թայմսի գռախոսություններ-ի հեղինակ Լիզլ Շիլինգերը բարձր է գնահատել նրան, ասելով՝ Դելիլոն ներդնում է բեղմնավոր Մտորումներ եւ հզոր մխիթարություն յուրաքանչյուր այդ հարուստ, խիտ, կենտրոնացված պատմություններում" :
2012 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Դելիլոն ստացել է Կարլ Սենդբերգի անվան գրական մրցանակը Չիկագոյի Իլինոյսի համալսարանի մասնաշենքում ։ Մրցանակը "շնորհվում է ամեն տարի ճանաչված հեղինակին ՝ ի նշան գրական աշխարհում ակնառու ավանդի ճանաչման եւ մեծարում է նշանակալից ստեղծագործությունը կամ աշխատանքների ամբողջությունը, որոնք բարձրացրել են գրավոր խոսքի վերաբերյալ հանրության իրազեկությունը ։
2013 թվականի հունվարի 29-ին Վերիթի-ն հայտարարել է, որ իտալացի ռեժիսոր Լուկա Գվադանինոն ղեկավարելու է ադապտացիան, որը կոչվում է Բոդի Արթ, 2001 թվականի Դելիլոյի Բոդի Արտիստ վեպը ։ 2013 թվականի ապրիլի 26-ին հայտարարվեց, որ Դելիլոն ստացել է Կոնգրեսի գրադարանի անդրանիկ մրցանակը ամերիկյան գեղարվեստական գրականության համար (Նախկինում ՝ Կոնգրեսի գրադարանի գեղարվեստական գրականության համար ստեղծագործական նվաճումների համար մրցանակ), իսկ մրցանակի հանձնումը պետք է տեղի ունենար 2013 թվականի Կոնգրեսի գրադարանի ազգային գրքի փառատոնի ժամանակ, Սեպտեմբեր։ 21-22 2013
Մրցանակը շնորհվում է " ամերիկացի գրողին, ում ստեղծագործությունն առանձնանում է ոչ միայն արվեստում վարպետությամբ, այլեւ մտածողության եւ երեւակայության յուրօրինակությամբ։ Մրցանակը կոչված է արժանին մատուցել ուժեղ, եզակի, հաստատուն ձայներին, որոնք երկար, հետևողականորեն ավարտված կարիերայի ընթացքում մեզ պատմեցին ամերիկյան փորձի մասին : Այս մրցանակին ի պատասխան հրապարակված հայտարարության մեջ Դելիլոն ասել է. «երբ ես ստացել եմ այս պարգեւի մասին լուրը, իմ առաջին մտքերը Մորս եւ հորս մասին էին, ովքեր այս երկիր են եկել դժվարին ճանապարհով, ինչպես նոր լեզվին եւ մշակույթին հանդիպող երիտասարդները»։ Հայտնի իմաստով Կոնգրեսի գրադարանի մրցանակը նրանց ջանքերի գագաթնակետն է և նրանց հիշատակի տուրքը։
2012 թվականի նոյեմբերին Դելիլոն պատմել է, որ աշխատում է նոր վեպի վրա, իր տասնվեցերորդ վեպի վրա, և որ "[գլխավորը] շատ ժամանակ է անցկացնում ՝ դիտելով կադրեր լայն էկրանին, աղետի պատկերներ ։ 2015 թվականի օգոստոսին ամերիկացի հրատարակիչներ Սայմոնն ու Շուստերը հայտարարել էին, որ Զրո Կ անվանումով իր տասնյոթերորդ վեպը հրապարակվել է 2016 թվականի մայիսին ։ Վեպի առաջավոր գովազդը հետեւյալն է։
Ջեֆրի Լոքհարթի հայրը՝ Ռոսը, միլիարդատեր է, որը նման է Ջորջ Սորոսին, որն այժմ վաթսուն տարեկան է, երիտասարդ կնոջ ՝ Արտիսի հետ, ում առողջությունը վատթարանում է։ Ռոսս-ը հեռավոր եւ գաղտնի վայրում գլխավոր ներդրողն է, որտեղ մահը վերահսկվում է, եւ մարմինները պահվում են մինչեւ ապագա պահը, երբ բժշկությունը եւ տեխնոլոգիան կկարողանան արթնացնել դրանք։ Ջեֆրին միանում է Ռոսսին եւ Արտիսին համալիրում, նրան" անորոշ հրաժեշտ " ասելու համար, երբ նա անցնում է իր մարմինը։ Ռոսս Լոքհարթ-ը առաջնորդում է ոչ թե հույսը դեպի անմահություն, իշխանություն եւ հարստություն դագաղի ետևում։ Նրան առաջնորդում է սերը կնոջ, Արտիսի հանդեպ, առանց որի, ըստ նրա, կյանքը չարժե ապրել ։ Դա մի բան է, որ ստիպում է նրան հնազանդվել մահվան երկար ժամանակ մինչ իր ժամանակը։ Ջեֆրին անկեղծորեն չի ընդունում դա ։ Նա նվիրված է կյանքին, " մեր ժամանակների խառը զարմանքներին, այստեղ ՝ երկրի վրա ։ Այսպես է սկսվում զգացմունքային ռեզոնանսային վեպը, որը հակադրվում է աշխարհի խավարին ՝ ահաբեկչությանը, ջրհեղեղներին, հրդեհներին, սովին, մահին ՝ առօրյա կյանքի գեղեցկությանը ։ սեր, սենսացիա, « երկրի եւ արեւի ինտիմ հպում»։ Փայլուն դիտված եւ հումորով լցված, Դոն Դելիլոյի Զրո Կ-ն կյանքի քնքշության եւ իմաստի սուր դիտողություն է, թե ինչպես ընդունել մեր ընտանիքը, այս աշխարհը, մեր լեզուն եւ մեր մարդկությունը։
2018 թվականի նոյեմբերին ելույթ ունենալով The Guardian-ի առջեւ ՝ Դելիլոն բացահայտել է նոր վեպի վրա աշխատանքը, որն իր տասնութերորդ վեպն է, որը "երեք տարի առաջ է դրվել։ Բայց ես չեմ փորձում պատկերացնել ապագան սովորական առումով. Ես փորձում եմ պատկերացնել, թե ինչն է պատռված մասերի, եւ որ դուք կարող եք հավաքել ետ, եւ ես չգիտեմ պատասխանը։ Ես հույս ունեմ, որ կարող եմ ստանալ պատասխանը ՝ գրելով այդ բելետրիստիկան ։
Այժմ Դելիլոն ապրում է Նյու Յորքից ոչ հեռու՝ Բրոնքսվիլի արվարձանում, իր կնոջ ՝ Բարբարա Բենետի հետ, որի հետ ամուսնացել են 1975 թվականին ։
Հայ-չադական հարաբերություններ
Ընդհանուր տեղեկություններ
Հայաստանի և Չադի Հանրապետության միջև դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են 2006 թ. դեկտեմբերի 26-ին։