cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կակազողը (ֆիլմ)
Սյուժե
Միայնակ տպագրիչ Գրինվուդը պայքարում է՝ հաղթահարելու իր խոսակցական թերությունը՝ սիրային հարաբերություններ հաստատելու համար։
Քննադատական ընդունելություն
Կակազողը ֆիլմը հաղթել է «Օսկար» մրցանակը «Լավագույն կարճամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2015 ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2015 դրամա ֆիլմեր
Նոյ Ուլմ
Ֆյորինգեն  (Neu-Ulm), քաղաք Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում, Դունայ գետի վրա Ուլմ քաղաքի դիմաց, Շտուտգարտից 90 կմ հեռավորության վրա դեպի հարավ-արևելք և Մյունխենից 140 կմ հեռավորության վրա դեպի հյուսիս-արևմուտք։
Պատմություն
Ձևավորվել է 1810 թվականին, երբ Բավարիան խաղաղ պայմանագրով իրեն է վերցրել Ուլմի հետդանուբյան տարածքները։ Սահմանը ստեղծվել է Դանուբի վրայով, և Ուլմ քաղաքի որոշ մասով, որ գտնվում էին Դանուբի աջ ափին, որից ստեղծվեց նոր քաղաք։ Այդ քաղաքը 1814 թվականից պաշտոնապես անվանվեց Նոյ Ուլմ (Նոր Ուլմ)։
Քաղաքի զարգացումը սկսվել է 1841 թվականից, երբ սկսվել է Ուլմի ամրոցի շինարարությունը։ 1853 թվականին կառուցվել է Աուգսբուրգ գնացող երկաթուղի։ Չորս տարի անց ընդունվել է բնակավայրի զինանշանը։ Լիարժեք քաղաքի կարգավիճակ Նոյ Ուլմը ստացել է 1869 թվականին, Բավարիայի արքա Լյուդվիգ II-ի կողմից։
Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո լուծարվել է գունդը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ոչնչացվել են շինությունների 80 %-ը և Դանուբի վրայի բոլոր կամուրջները։
1945 թվականից Նոյ Ուլմում գոյություն է ունեցել ԽՍՀՄ-ի տարածքից տարհանված անձանց ճամբար։
Ֆրիդրիխ Ադլեր
Ֆրիդրիխ Ադլեր (Friedrich Adler, ), ավստրիացի սոցիալիստ քաղաքական գործիչ և հեղափոխական, ավստրոմարքսիզմի ներկայացուցիչ։ Առավել հայտնի է 1916 թվականին Ավստրիայի նախարար-նախագահ կոմս Կառլ ֆոն Շտյուրկին սպանող։
Նոյ Ուլմ
Պատմություն
1951 թվականին քաղաքում տեղադրվել է ամերիկական ռազմական բազա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1869 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ֆրիդրիխ Ադլեր
Կենսագրություն
Ֆրիդրիխ Ադլերը ծնվել է ավստրիական սոցիալ-դեմոկրատական քաղաքական գործիչ Վիկտոր Ադլերի և նրա կին Էմմա Բրաունի ընտանիքում։ Ադլերը Ցյուրիխում ուսումնասիրել է մաթեմատիկա և բնական գիտություններ։ Այնտեղ նա անդամագրվել է Շվեյցարիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությանը։ 1897 թվականին դարձել է ավստրիացի սոցիալ-դեմոկրատական ասիոցացիայի անդամ, իսկ 1907 թվականից՝ Ավստրիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությանը։ Նա տեսական ֆիզիկայի ֆակուլտետի մասնավոր դոկտոր էր։ Ցյուրիխի տեխնիկական դպրոցում եղել է Ալբերտ Այնշտայնի ընկերը և հետագայում նրա հարաբերականության տեսության ընդդիմախոս։ Բայց 1909 թվականին, ընտրվելով Պրահայի համալսարանի ֆիզիկայի ամբիոնի վարիչ և իմանալով, որ այդ պաշտոնին հավակնում էր համապատասխան մասնագիտական կրթություն չունեցող և ազգային խտրականության պատճառով այդ պաշտոնին չընտրված Ալբերտ Այնշտայնը, հրաժարվում է պաշտոնից և խնդրում ընտրել հենց Ալբերտ Այնշտայնին։ Ադլերը հորն ուղղված նամակում գրում է, որ Այնշտայն «չի կարողանում ստեղծել ճիշտ մարդկային հարաբերություններ, սակայն որպես հանճար՝ արժանի է այդ պաշտոնին։
Գտնվել է Էռնստ Մաքսի և Ռիխարդ Ավենարիուսի պոզիտիվիստական տեսության ազդեցության տակ։ Ա.Ս.Մարտինովն իր հուշերում գրել է, որ Ադլերը եղել է մախիստ ։ Վլադիմիր Լենինը իր «Մատերիալիզմ և էմպիրիոկրիտիցիզմ» աշխատության մեջ «պնդաճակատ դոցենտ» արտահայտությամբ քննադատում է Ֆրիդրիխ Ադլերի «Աշխարհի տարրերի բացահայտում» աշխատությունը, որով Ադլերը փորձում էր «մարքսիզմը լրացնել մախիզմով»։
1910 թվականից Ֆրիդրիխ Ադլերը խմբագրում էր շվեյցարական «Volksrecht» («Ժողովրդի իրավունք») թերթը։ 1911 թվականին վերջնականապես դադարեց զբաղվել գիտությամբ և սկսեց քաղաքական գործունեությունը՝ իրեն նվիրելով արհմիութենական և կուսակցական աշխատանքին։ Վերադառնալով Վիեննա՝ ընդունվեց կուսակցության քարտուղարություն։ Օտտո Բաուերի հետ միասին դարձավ «Der Kampf» («Պայքար») տեսական ամսագրի համախմբագիր և սկսեց հրատարակել յուրաքանչյուր շաբաթ լույս տեսնող «Das Volk» («ժողովուրդ») քարոզչական թերթիկը։
Անդամագրվել է Ավստրիայի ձախակողմյան Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությանը և ակտիվ կերպով հանդես եկավ Առաջին համաշխարհային պատերազմի դեմ՝ ի հակադրություն սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության պաշտոնական դիրքորոշման։ Պատերազմի նախօրեին մտադրվել էր այն կանխել Երկրորդ ինտերնացիոնալի որոշումով։ Զբաղվում էր նաև Միջազգային սոցիալիստական կոնգրեսի անցկացման նախապատրաստությամբ։ Երբ պատերազմը այնուամենայնիվ սկսվեց, Ֆրիդրիխ Ադլերը կտրուկ քննադատեց Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության ղեկավարությանը որպես հակահեղափոխականների՝ համարելով, որ այն դավաճանել է պրոլետարիատի դասակարգային շահերը և Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությունը վերածել է բուրժիական և ազգայնական սոցիալ-շովինիստների կուսակցության։ Ֆրիդրիխ Ադլերը հանդիսանում է «Ավստրիական ինտերնացիոնալիստների մանիֆեստի» հեղինակը, որը հրապարակվել է Ցիմերվալդյան կոնֆերանսից անմիջապես հետո։
Մարքսիստական կուսակցությունները չողջունեցին ինդիվիդուալ ահաբեկչական հարձակումը. սոցիալ-դեմոկրատների տպագիր հաստատությունները դատապարտեցին այդ քաղաքական սպանությունը։ Սպասելով դատավարությանը, որը հանգեցնելու էր նրա մահվան դատապարտման, Ադլերը բանտում սկսեց գրել հարաբերականության տեսության վերաբերյալ քննադատական հոդված։ Անձամբ Ալբերտ Այնշտայնը առաջարկեց հանդես գալ դատարանում մեղադրյալի օգտին, սակայն նրան այդպես լ չհրավիրեցին դատարան։ Ադլեր ավագը փորձում էր փրկել որդուն՝ հայտարարելով, որ նա հոգեկան անհավասարակշռության խախտումներ ունի (որպես փաստ ներկայացրել է Ֆրիդրիխ Ադլերի՝ հարաբերականության տեսությունը հերքելու փորձերը ): Դատավարության ավարտին՝ 1917 թվականի մայիսին, Ֆրիդրիխ Ադլերը դատապարտվում է մահվան, սակայն հետագայում պատիժը փոխարիբվեց 18 տարի ազատազրկմամբ։
1918 թվականի հեղափոխությունից հետո Ֆրիդրիխ Ադլերը ազատ է արձակվում և որպես աշխատավորական խորհրդների առաջնորդ, սկսում կարևոր դեր կատարել։ Հանդիսացել է Համաավստրիական աշխատավորական պատգամավորների խորհրդի ղեկավար և Ավստրիայի ազգային ժողովի անդամ։ Բացիի այդ, քանի որ կայսրության անկումից և մեծաթիվ գյուղացիական բնակչությամբ ոչ ավստրիական տարածքների կորստից հետո Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության նոր ղեկավարությունը Բաուերի գլխավորությամբ անիմաստ համարեց բուրժիական շրջանակների հետ հակամարտության շարունակումը։ Կուսակցության պաշտոնական գիծը դառնում է պատերազմի ժամանակ Ադլերի արտահայտած գաղափարներին համահունչ, իսկ ինքը՝ Ադլերը, ընդունվում է որպես հերոս։ Նորաստեղծ կոմունիստական կուսակցությունը հույս ուներ Ֆրիդրիխ Ադլերին, որպես հեռանկարային անդամի և որպես լայն ճանաչում ունեցողհեղափոխական սոցիալիստի, տեսնել իր շարքերում։ Սակայն Ադլերը մնաց սոցիալ-դեմոկրատների շարքերում։ Բացի այդ, Ադլերը սկսեց հավասարակշռել իր հայացքները և քննադատաբար արտահայտվեց բոլշևիզմի մասին։ Լենինի նա խնդրեց բանտերից ազատ արձակել մենշևիկներին։
Ադլերը հանդիսանում էր «Զույգ» կամ Վիեննական ինտերնացիոնալի առաջնորդներից (1921-1923 թթ.), իսկ հետո՝ Սոցիալիստական-բանվորական ինտերնացիոնալի, որտեղ շուրջ 15 տարի զբաղեցրել է գործադիր կոմիտեի քարտուղարի պաշտոնը (1923-1940 թթ.) սկզբում Թոմ Շաուի, այնուհետև միայնակ։ Մերժելով Կոմունիստական ինտերնացիոնալի կողմից СРИ-ն ձուլելու բոլոր փորձերը՝ պայքարում էր ֆաշիզմի դեմ և հակաֆաշիստական դաշտում բանվորական շարժման միասնականության համար:Խորհրդային Միությունը, որպեսզի օգնի Ադլերին խուսափել կոմունիզմի հետ համագործակցելու մեղադրանքներից, որոշեց Ադլերին ֆինանսական ուղղակի օգնություն չցուցաբերել, այլ գնել Կառլ Մարքսի և Ֆրիդրիխ Էնգելսի ձեռագրերը
1940 թվականին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո տեղափոխվում է ԱՄՆ։ Պատերազմից հետո՝ 1946 թվականին, վերադառնում է Եվրոպա՝ Ցյուրիխ, դադարեցնում քաղաքական գործունեությունը և սկսում տպագրել իր նամակագրությունը Ավգուստ Բեբել և Կարլ Կաուցկի հետ։
Ֆրիդրիխ Ադլերը մահացել է 1960 թվականի հունվարի 2-ին Ցյուրիխում։
Ադլերի հիշատակը
1918 թվականին Ֆրիդրիխ Ադլերի պատվին Մոսկվայի փողոցներից մեկը անվանակոչվում է Ֆրիդրիխ Ադլերի փողոց։ Սկզբում Ռուսաստանի տարբեր քաղաքներում սկսեցինփողոցների անվանվել Ֆրիդրիխի պատվին, սակայն հետագայում, երբ հայտնի դարձավ կոմունիստների հանդեպ նրա հակակրանքի մասին, փողոցները սկսեցին վերանվանել։ Չնայած բանտից դուրս գալուց հետո Ադլերը սկսեց հանդես գալ կոմունիստական գաղափարախոսության և մասնավորապես, Ռուսաստանում կոմունիստական ռեժիմի գործունեության դեմ, նրա անունով անվանակոչված փողոցը Մոսկվայում մնաց մինչև 1931 թվականը, երբ այն վերանվանվեց Կրասինի փողոցի։
1918-1921 թվականներինՖրիդրիխ Ադլերի անուն է կրել Պետրոգրադի Վասիլևյան կղզու Մեծ պողոտան։
1918-1935 թվականներին Կուրսկի ժամանակակից Պիոներների փողոցը կոչվում էէր Ֆրիդրիխ Ադլերի փողոց անվանումը։ 1919-1926 թվականներին Պենզայի ժամանակակից Կալինինայի փողոցը։
Կշեռք (կոմպոզիցիա)
Կշեռք, զարդանախշերով կոմպոզիցիա՝ կառուցված միակտոր փայտից, մարդու փայտյա կիսանդրիներից և շղթաներից։ Կշեռքի վերևում փայտե արծիվն է, որը կտուցով պահում է կշեռքի նժարների շղթաները։ Կշեռքը խորհրդանշում է մարդկային խելքի չափանիշը։ Կոմպոզիցիան գտնվում է Լոռու մարզի Լոռի Փամբակի երկրագիտական թանգարանի հավաքածուում ։
Հեղինակ
Կոմպոզիցիայի հեղինակը լոռեցի Գալուստ Միքայելի Չալաբյանն է (Գալո, ծնվել է 1883, Ստեփանավան)։ Աշխատանքը ստեղծվել է 1966 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Փայտե աշխատանքներ Կատեգորիա:Լոռի Փամբակի երկրագիտական թանգարան
Պատրիսիա Ռայթսոն
Պատրիսիա Ռայթսոն (Patricia Wrightson, ), ավստրալիացի մանկագիր։
Կենսագրություն
Ծնվել է Նոր Հարավային Ուելս նահանգի Լիսմոր գյուղաքաղաքում։ Մինչ Քվինսլենդում դպրոց ընդունվելը սովորել է հեռակա։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Պատրիսիան աշխատել է Սիդնեյի ռազմական գործարանում։ Ռայթսոնի գրական կարիերան սկսվել է, երբ Նոր Հարավային Ուելսի քաղաքներից մեկում որպես հիվանդանոցի ադմինիստրատոր է աշխատել։ 1955 թվականին լույս է տեսել նրա առաջին վեպը՝ «Օձի կորը» (The Crooked Snake)։ 1960 թվականին Ռայթսոնը տեղափոխվել է Սիդնեյ, որտեղ դարձել է նախ խմբագրի օգնական, ապա՝ Դպրոցական հանդեսի (որը կրթության պետական դեպարտամենտը անվճար տարածել է Նոր Հարավային Ուելսի բոլոր տարրական դպրոցներում) ամենամսյա գրական անթոլոգիայի խմբագիր ։
Պատրիսիա Ռայթսոնի վաղ շրջանի ստեղծագործությունները քննադատները բնութագրել են որպես ռեալիստական, բայց 1970-ականների սկզբից նրա գործերում սկսել են գերիշխել Ավստրալիայի աբորիգենների բանահյուսության հետ կապված մոտիվները։ Ռայթսոնի ստեղծագործությունների բանաստեղծական լեզուն առավել բացահայտվել է նրա գլխավոր ստեղծագործության՝ «Երգ Վիրրունի մասին» եռագրության մեջ, որը ներառում էր «Սառույցը մոտենում է», «Ջրի մուգ փայլը» և «Քամու հետևում» («The Ice is Coming», «The Dark Bright Water», «Behind the Wind») գրքերը։ Եռագրությունը նվիրված է աբորիգեն Վիրունի կյանքին, որը ձգտում է երկիրը փրկել կործանումից։ Ռայթսոնի մյուս երկու գրքերն են «Մթնալուսին» և «Balyet»։ «Մթնալուսին»-ում, յուրատիպ հումորով համեմված, խոսք է գնում սպառնացող էկոլոգիական աղետի մասին, իսկ «Balyet»-ում գերիշխում է տխրությունը։
Պատրիսիա Ռայթսոնի ստեղծագործությունը լայն ճանաչում է ստացել Ավստրալիայում և ամբողջ աշխարհում, նրան շնորհվել են բազմաթիվ ազգային և միջազգային մրցանակներ, նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են 16 լեզուներով ։ Դեռևս գրողի կենդանության օրոք՝ 1999 թվականին, Ավստրալիայում շնորհվել է գրական մրցանակ, որն անվանվել է նրա պատվին։
Պատրիսիա Ռայթսոնը մահացել է 2010 թվականի մարտի 15-ին Նոր Հարավային Ուելսի հոսպիտալում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունիսի 19 ծնունդներ Կատեգորիա:1921 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 15 մահեր Կատեգորիա:2010 մահեր Կատեգորիա:Ավստրալիացի գրողներ
Հայիթիի արտաքին պարտք
Հայիթիի արտաքին պարտքը այն հիմնական պատճառներից մեկն է, որը հանգեցրել է երկրի ներկայիս մշտական աղքատությանը։ Այն բանից հետո, երբ 1804 թվականին ստրուկները իրենց հռչակեցին անկախ և երկիրը ազատագրեցին, Ֆրանսիան պահանջեց, որ նոր ձևավորված պետությունը ֆրանսիական կառավարությանը և ստրկատերերին վճարի 21 միլիարդ ամերիկյան դոլարին համարժեք գումար ստրուկների գողության և այն տարածքների համար, որոնք նրանք վերածել էին շաքարի և սուրճի եկամտաբեր պլանտացիաների։ Անկախացման համար ստացված պարտքերը ֆինանսավորվեցին ֆրանսիական բանկերի և ամերիկյան «Սիթիբանկ»-ի կողմից և ամբողջությամբ վճարվեցին 1947 թվականին։
Ավելի ուշ, կոռումպացված Դյուվալիե դինաստիան ավելացրեց երկրի պարտքերը, և կարծիքներ կան, որ նրանք օգտագործել են այդ գումարները իրենց իշխանությունը տարածելու, ինչպես նաև իրենց սեփական շահերի համար։ 21-րդ դարի սկզբներին, մասնավորապես 2010 թվականի ավերիչ երկրաշարժից հետո, Համաշխարհային բանկը և որոշ կառավարություններ զրոյացրին Հայիթիի՝ իրենց հանդեպ ունեցած պարտքի մնացորդային մասերը։ Ֆրանսիան զրոյացրեց վերջին շրջանի 77 միլիոն ամերիկյան դոլար հաշվեկշռով վարկը, բայց հրաժարվեց մարված համարել Անկախացման պարտքը։
Սանտո Դոմինգո
Հայիթին նախկինում Նոր աշխարհի ամենահարուստ գաղութներից մեկն էր։ 1697-1804 թվականների ընթացքում, ֆրանսիական կարգերի ժամանակ, Արևմտյան Աֆրիկայի 800000 ստրուկներ տեղափոխվել էին այսպես կոչված Սանտո Դոմինգո` հսկայական պլանտացիաներում աշխատելու նպատակով, որտեղ արտադրվում էին Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի կողմից սպառվող սուրճի 60 %-ը և ամբողջ աշխարհի շաքարավազի 3/4-ը ։ Սանտո Դոմինգոն ոչ միայն կազմում էր աֆրիկյան ամբողջ ստրկատիրական առևտրի 1/3-ը, այլ նաև պայմանները, որոնց ներքո ապրում և գործում էին ատրուկները, համարվում էին ամենադաժաններից մեկը։ Սանտո Դոմինգոյի բնակչությունը 1790 թվականին կազմել է 520000 մարդ, որից 425000-ը ստրուկներ էին ։
Անկախության պարտք
Հայիթիի պարտքը ժառանգվել է Ֆրանսիայի լծի տակից 1804 թվականին դուրս գալուց անմիջապես հետո։ Տրամադրության տակ ունենալով ռազմանավեր` 1825 թվականին Ֆրանսիան Հայիթիից պահանջեց փոխհատուցել իր ստրուկների և վերջիններիս գաղութի կորստի համար։ Հայիթին որպես ինքնիշխան պետություն ճանաչելուն ի պատասխան` Ֆրանսիան պահանջեց 150 միլիոն ֆրանկ, ինչպես նաև իր երկիր ներմուծվող ապրանքների գների իջեցում 50 %-ով ։ 1838 թվականին Ֆրանսիան համաձայնեց իջեցնել պարտքի չափը մինչև 90 միլիոն ֆրանկ, որը պետք է վճարվեր պլանտացիաների նախկին սեփականատերերին 30 տարվա ընթացքում` իրենց կորցրած գումարները փոխհատուցելու համար ։ Հայիթիի կողմից Ֆրանսիային վճարվեց ներկայիս 21 միլիարդ դոլարին համարժեք գումար ։
Գումարների փոխանցումը Հայիթիից Ֆրանսիային և տարբեր այլ բանկերի, որոնք ֆինանսավորել էին անկախացման պարտքը, պաշտոնապես հրապարակված է ։ Մանրամասնորեն փաստաթղթավորվել են նախկին ստրկատերերի կողմից հաստատված փոխհատուցման իրավապահանջները, ներառյալ կորցրած ստրուկներին համարժեք դրամական միջոցները, որոնք ձևավորել էին ֆրանսիական կառավարության պահանջների հիմքը։
Նմանապես, պահպանվել են նաև 1825 թվականի Որոշման կետերը և բանակցությունների հիմքերը։
Ֆրանսիայի կառավարությունը վերջնականապես հաստատեց 90 միլիոն ֆրանկի վճարումը 1893 թվականին։ Հայիթին ամբողջությամբ մարեց պարտքի մնացած մասը և տոկոսագումարները 1947 թվականին։ Առաջին վճարման պատմության մեջ մանրամասնորեն արձանագրվել է, թե ինչպես է 24 միլիոն ոսկե ֆրանկը տեղափոխվում Փարիզ։ Պատմաբանները հայտնաբերել են 1825 թվականի Որոշման հետ կապված վարկի փաստաթղթերից մինչև 1947 թվականի Ազգային Սիթիբանկին վերջնականապես փոխանցած վճարումները ։
Դյուվալիեների պարտքը
1957-1986 թթ․ Հայիթին ղեկավարվում էր կոռումպացված և դաժան Դյուվալիե դինաստիայի կողմից։ Միայն այս ընթացքում առաջացած վարկի չափը գնահատվում է Հայիթիի 2000 թվականի պարտքի մոտավորապես 40 %-ը՝ մինչ պարտքի մեղմացման համար դոտացիաների շնորհումը։ Այս ֆոնդերի միջոցները օգտագործվեցին հզորացնելու համար Դյուվալիերների և այլ խարդախ սխեմաների ազդեցությունը ամբողջ Հայիթիի վրա։ Խոշոր չափերի հասնող գումարներ պարզապես գողացվեցին Դյուվալիերների կողմից։
Հայիթի պարտքը մարելու առաջին քայլեր
Ջուբլի ԱՄՆ-ն, Ջուբլիի պարտքի հարթակը և ուրիշներ օգնության հասան Հայիթիին՝ բազմաշերտ կառույցների հանդեպ ունեցած պարտքը մարելու համար, ներառյալ Համաշխարհային բանկը, Արժույթի միջազգային հիմնադրամը (ԱՄՀ) և Զարգացման միջամերիկյան բանկը, հիմք ընդունելով այն փաստարկները, որ այս պարտքը ոչ միանգամայն է (իրավական սահմանմամբ՝ անցանկալի պարտք)։ Վերջիններիս կարծիքով, ավելի լավ կլիներ, որ Հայիթին ֆոնդերից եկած պարտքի սպասարկման գումարները ծախսեր կրթության, առողջապահության և ենթակառուցվածքների զարգացման վրա ։
Հայիթիի պարտքի մարման խնդրի լուծումը 2008 թվականի փետրվարին ունեցավ 66 համահովանավորներ ԱՄՆ ներկայացուցիչների պալատում։
Միացյալ նահանգների մի շարք կազմակերպություններ լույս ընծայեցին գործողությունների ազդանշաններ Հայիթիի պարտքի մարման խնդրի լուծման վերաբերյալ, ինչպես նաև Կոնգրեսին վերաբերող նամակ ԱՄՆ ֆինանսների նախարարությանը ,ներառյալ Ջուբլի ԱՄՆ-ն, Հայիթիի արդարադատության և ժողովրդավարության կառույցը և «Քրիստոնեական խաղաղություն» կազմակերպությունը։
Պարտքի մարում
Հայիթիի ամբողջ արտաքին պարտքի ամենաբարձր ցուցանիշը կազմել է 1.8 միլիարդ դոլար ։ 2006-2009 թթ․ հայիթին ներառվեց Համաշխարհային բանկի և Արժույթի միջազգային հիմնադրամիի «չափազանց շատ պարտք ունեցող աղքատ երկրներ» նախաձեռնության մեջ ։ 2009 թվականի սեպտեմբերին, հետևելով տնտեսական և սոցիալական բարեփոխումների ծրագրին, Հայիթին բախվեց նշված նախաձեռնությունը ավարտելու պահանջին, քանի որ վերջինս սահմանափակում էր արտաքին պարտավորությունները մարելու գործընթացի իրականացումը։ Սա կրճատեց արտաքին պարտքի անվանական արժեքը 757 միլիոն դոլարով և ապագա պարտքի սպասարկման գումարները 1.2 միլիարդ դոլարով ։
Հայիթիի ամենամեծ կրեդիտոր Զարգացման միջամերիկյան բանկը Հայիթիի պարտքի մարմանն ուղղված նախաձեռնության շրջանակներում մարեց մինչև 2005 թվականը առաջացած վարկերը, և շարունակում է վերջինիս պարտքեր տրամադրել մինչև այսօր։ Հայիթիի՝ Զարգացման միջամերիկյան բանկի հանդեպ ունեցած պարտքը կազմում է մոտավորապես կես միլիարդ դոլար (ներառյալ պարտքի սպասարկման գումարները), որը պլանավորվել է բանկի կողմից՝ հաջորդող տարիներին նվազելու միտումով։ Պարտքի սպասարկման գումարները ԱՄՆ կառավարությունը վճարում է Հայիթիի անունից դեռ երկրաշարժից առաջ ։
Պսկովյան դատաստանագիրք
Պսկովյան դատաստանագիրք (Псковская судная грамота), Պսկովի ֆեոդալական հանրապետության իրավական նորմերի ժողովածու։ Կազմվել է սովորութային իրավունքի, Ռուսկայա պրավդայի նորմերից, Պսկովի վեչեի, բոյարների խորհրդի որոշումներից, իշխանների հրովարտակներից։ Կարգավորել է Պսկովյան հանրապետության ֆեոդալական, հարաբերությունները XIV—XV դդ․։ Պսկովյան դատաստանագիրքը պաշտպանել է մասնավոր սեփականության, հատկապես հողի ֆեոդալական, սեփականության իրավունքը, սահմանել սեփականության իրավունքի ձևակերպման կարգը, կարգավորել առևտրաարհեստավորական, այդ թվում՝ առուծախի, գրավի, նվիրատվության, փոխառության, վարկային, վարձակալական իրավահարաբերություններ։ Պսկովյան դատաստանագիրքը տարբերում էր շարժական և անշարժ գույքը, սահմանում սեփականության ձեռքբերման նոր միջոցներ (վաղեմություն)։ Պսկովյան դատաստանագիրքը մեծ տեղ է հատկացրել պարտավորական իրավունքին, տարբերել ժառանգումն ըստ կտակի և ըստ օրենքի։ Պատիժ նախատեսվել է ինչպես անհատներին, այնպես էլ պետությանը վնաս պատճառելու համար։ Պսկովյան դատաստանագիրքը սահմանել է հանցագործությունների և պատիժների (մահապատիժ, ազատազրկում, տուգանք) կատարելագործված համակարգ։ Ապացուցման տեսակներն էին՝ ինքնախոստովանությունը, դատական մենամարտը, երդումը, իրեղեն ապացույցները։ Մենամարտի համար կողմերը կարող էին դատարանում ունենալ նաև ներկայացուցիչներ։ Որպես կանոն, դատավճիռը բողոքարկման ենթակա չէր։ Պսկովյան դատաստանագիրը Ռուսական, կենտրոնացված պետության առաջին դատաստանագրքի (1497 թ.) կարևոր աղբյուրներից էր։
Հայիթիի արտաքին պարտք
Պարտքի մարում
2010 թվականի ավերիչ երկրաշարժից հետո մի շարք սոցիալական միավորումներից ստացվեցին պարտքի հետագա մարմանը ուղղված աջակցություններ։ Հաշվի առնելով ողբերգական պատահարը, ինչի արդյունքում Հայիթիի պարտքը վերադարձավ նախկին 1.25 միլիարդին, մի շարք միավորումներ, որոնցից էր օրինակ Ջուբլիի պարտքի հարթակը, կոչ արեցին, որ պարտքի մարումը չեղարկվի։ Բացի այդ, արտակարգ դրության հետեւանքով ԱՄՀ-ից Հաիթիի կառավարությանը փոխառություններ առաջարկվեցին։ Քաղաքացիական հասարակության խմբերը սկսեցին բողոքել դրամաշնորհներ տրամադրելու փոխարեն փոխառությունների առաջարկների դեմ, քանի որ Հայիթին առանց այն էլ խիստ պարտավորված երկրի էր, որը փորձում էր հաղթահարել նման ավերածությունները։ Այնուամենայնիվ, ոմանք պնդում են, որ Հայիթիի պարտքի սպասարկման տարեկան վճարումներն այնքան ցածր են (տարեկան 9 միլիոն դոլար, ԱՄՆ կառավարության կողմից Հայիթիի անունից վճարվող պարտքի սպասարկման համար), որ պարտքի չեղարկումը քիչ կօգնի երկրին վերականգնվել երկրաշարժից եւ չպետք է առաջնահերթություն լինի ակտիվ գործողությունների համար ։
Ֆրանսպրես գործակալությունը 2010 թվականի հունվարի 26-ին հաղորդեց, որ Վենեսուելայի նախագահ Ուգո Չավեսը հայտարարել է, որ Վենեսուելայի տարածաշրջանային նվազեցված տոկոսադրույքով էներգետիկ դաշինքը ՝ Պետրոկարիբը, կչեղարկի Հայիթիի պարտքը։ Ըստ Արժույթի միջազգային հիմնադրամի տվյալների՝ Վենեսուելայի հանդեպ Հայիթիի պարտքը կազմում է 295 մլն դոլար, ինչը կազմում է նրա արտաքին պարտքի մոտավորապես մեկ քառորդը ՝ 1,25 մլրդ դոլարի չափով ։
Պսկովյան դատաստանագիրք
Կատեգորիա:Իրավաբանություն
Հայիթիի արտաքին պարտք
Պարտքի մարում
2010 թվականի մայիսի 28-ին Համաշխարհային բանկը հայտարարեց, որ հաշվի չի առնի Հայիթիի մնացած պարտքը բանկի առջև ։ Վերջինիս արժեքը 36 մլն դոլար էր ։
2015 թվականին Ֆրանսիան չեղարկեց ներկայիս պարտքից մոտավորապես 77 մլն դոլար, որը կապված չէր անկախության պարտքի հետ ։ 2004 թվականին Հայիթիի կառավարությունը Ֆրանսիայից պահանջեց վերադարձնել 1825-1947 թվականներին վճարած միլիոնավոր դոլարները՝ որպես ստրուկների ազատականացման արդյունքում ֆրանսիացի ստրկատերերի ու հողատերերի կորցրած գույքի փոխհատուցում։ 2015 թվականին Ֆրանսիայի կառավարությունը մերժեց այդ ծրագիրը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայիթի Կատեգորիա:Ստրկություն
Կանադական իդեալիզմ
Կանադական իդեալիզմ, կանադական իդեալիզմը Կանադայի փիլիսոփայական ավանդույթն է, որը բխում է բրիտանական իդեալիզմից։
Ե'վ բրիտանացի, և' կանադացի իդեալիստները եզրակացնում են Գեորգ Վիլհելմ Ֆրիդրիխ Հեգելի բացարձակ իդեալիզմից։ Ահա այդ փիլիսոփայության երեք սյուները`
Առաջին սյունը Լուսավորության դարաշրջանի մատերիալիզմի պատասխանն է։ Իդեալիստները պնդում են, որ լուսավորության գիտական պատճառը արհեստականորեն ճնշում է մարդկային փորձի զգալի հարթությունը. այսինքն` մշակութային շրջանակն ու պատմականորեն ժառանգված գաղափարները, որոնցով մենք ընկալում ենք մեզ շրջապատող աշխարհը։ Իդեալիստները պնդում են, որ գիտելիքն ու պատճառը սոցիալականացված են ոչ միայն մեր ժամանակակիցների, այլև մեր պատմության հետ ։
Երկրորդ սյունը «պատմության փիլիսոփայությունն է»։ Իդեալիստների համար փիլիսոփայությունը ներառում է պատմության ուսումնասիրություն։ Անդրադառնալու համար ինչին ենք հավատում, մենք պետք է հասկանանք պատմական երկխոսությունը և գաղափարների բախումը, որոնք մեզ բերել են այս կետին։ Ընտանիք հասկացության մեջ հաշվի են առնվում տնտեսական իրավունքի սուբյեկտների բազմազանությունը, սակայն իդեալիստների հիմնական հարցն այն է, թե ինչպես կարելի է համաձայնեցնել քաղաքացիական միասնությունն անհատական ազատության հետ ։
Երրորդ սյունը «ազատության փիլիսոփայության ձևակերպումն է»։ Մշակութայնորեն ներգրավված գիտելիքների հասկացությունը և փիլիսոփայության պատմական մոտեցումը սահմանել են ազատության գաղափարի հիմքը որպես այնպիսի բան, որը ձեռք է բերվում համայնքի նկատմամբ պարտավորության շնորհիվ, այլ ոչ թե դրա դեմ, ինչպես դա վերաբերում է Թոմաս Հոբսի և Ջոն Լոկի պայմանագրային տեսությանը, որի համար ազատությունը մեր ընտրությունների արտաքին բացթողության բացակայությունն է (բացասական ազատություն)։ Իդեալիստներն ազատության հասնում են մեր համայնքի բարոյական կյանքի միջոցով։ Մասնակցելով հասարակությանը, ուրիշների հետ երկխոսության մեջ մտնելով, տալով և ստանալով ուրիշների ընկալումը, որ մենք ազատ ենք, մենք զարգացնում ենք այնպիսի տարրեր, որոնք մեզ դարձնում են ինքնակառավարվող (կամ ինքնավար) անձիք, և, հետևաբար, իսկապես ազատ (դրական ազատություն) ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Կանադական մշակույթ
Կառլշտայն
Կարլշտեյն (Karlštejn, Karlstein), գոթական ամրոց Չեխիայում` Պրահայից 28կմ հարավ-արևմուտք։ Ամրոցը կառուցել է Կառլոս IV կայսրի պատվերով 15-րդ դարում։ Այն կառուցելու և ձևավորելու համար հրավիրվել են լավագույն վարպետներ։ Կարլշտեյնը ամենաներկայանալի ամրոցներից է, որտեղ պահվել են չեխ թագավորների սրբությունները։ Ամրոցը գտնվում է Բերոունկա գետի հարևանությամբ գտնվող 72 մետրանոց կրաքարե ժայռին ։
Կառուցում
Ամրոցի ճարտարապետական լուծման հիմքում ընկած է աստիճանաձև դասվորման սկզբունքը. յուրաքանչյուր հաջորդ կառույց հենված է նախորդին։ Վերին ամրոցում մեծ աշտարակն է՝ Սուրբ խաչի մատուռով։ Հենց այնտեղ են պահվել սրբությունները, Հռոմեական սրբազան կայսրության թագը։ Մեծ աշտարակն ունի 25×17մ չափեր։ Պատերի հաստությունը 4մ է։ Վերին ամրոցի համալիրի մեջ մտնում են մեծ աշտարակը, կայսրական պալատը, Մարիանյան աշտարակը՝ սուրբ Մարիամ եկեղեցով։ Ներքևում ներքին ամրոցն է՝ ներքին մեծ բակով, դարպասներով։ Ամրոցի ամենաստորին հատվածում ջրհորի աշտարակն է։ Ջրհորի խորությունը 80մ է։ Ջրհորից ջուր հանելու համար անհրաժեշտ է եղել երկու մարդու աշխատանք։
Բացի հյուսիսֆրանսիական ոճով կառուցված գլխավոր աշտարակներից՝ Կարլշտեյնի համալիրի՝ պաշտամունքային նշանակության գլուխգործոցներ են Սուրբ Մարիամ եկեղեցին, Եկատիրինյան կապելլան՝ գոթական վիտրաժով ու հասպիսի, ագաթի, սարդիոնի թանկարժեք սալիկներով, 1365 թվականին ավարտված Խաչի կապելլան, որի վրա կան մարգարեների պատկերները։
Ամրոցը կառավարումն ու պաշտպանությունը ղեկավարում էր բուրգգրաֆը, որի ենթակայության տակ էր գտնվում ամրոցի շուրջը կալվածքներ ունեցող վասալների կայազորը։
Հետագա զարգացում
Հուսյան հեղափոխական շարժման շրջանում Կարլշտեյնում բացի հռոմեական սրբություններից պահվել են նաև չեխ արքաների խորհրդանիշեր։ Կարլշտեյնի պաշարումը հեղափոխականներից 1427 թվականին տևել է 7 ամիս, սակայն ամրոցն այդպես էլ չի գրավվել։ 1620 թվականին Երեսնամյա պատերազմի ընթացքում ամրոցը պաշարվել է շվեդների կողմից, սակայն նրանց ևս չի հաջողվել գրավել այն։ 1436 թվականին Կառլոս 4-րդի որդի կայսր Սիգիզմունդի հրամանով թագավորական գանձերը դուրս են բերվել Կարյշտեյնից. ներկայումս դրանք պահվում են Պրահայում և մասամբ Վիեննայում։
16-րդ դարում ամրոցում առանձնացվել է կայսրական արխիվի կարևորագույն փաստաթղթերի համար նախատեսված տարածք։ Նույն դարի վերջին ամրոցային սրահները ձևավորվել են Վերածննդի ոճով։ Սակայն 1625 թվականից հետո ամրոցը անկում է ապրում՝ կապված կայսրուհի Էլյանորայի՝ ամրոցը չեխ ազնվական Յան Կավկային գրավ տալու հետ։ Ադպիսով՝ ամրոցը դառնում է մասնավոր սեփականություն։ Լեոպոլդ կայսեր այրուն գրավի վճարման դիմաց կրկին հաջողվում է ամրոցը արքայական սեփականություն դարձնել։
Կայսրուհի Մարիա Թերեզան ամրոցը տվել է Գրադչանսկի կուսանոցի գիշերօթիկին. հենց նա էլ հանդիսացել է ամրոցի վերջին սեփականատերը մինչև ամրոցի՝ Չեխոսլովակիայի պետական սեփականություն հռչակվելը։
Առաջին անգամ ամրոցը վերականգնելու ջանքեր է դրսևորել կայսր Ֆրանց 1-ինը (այդ ժամանակ ամրոցի պատի մեջ հայտնաբերվել են 14-րդ դարի գանձեր)։ Կարլշտեյնը ներկայիս տեսքը ձեռք է բերել 1887-1899 թվականների վերանորոգումից հետո։ Վերանորոգման աշխատանքներն ընթացել են Վիեննայի ակադեմիայի պրոֆեսոր Ֆ. Շմիդտի և իր աշակերտ Մոցկերի ղեկավարությամբ։ Շատերը պնդում են, որ Կառլոս 4-րդը չէր ճանաչի իր ամրոցը այդ վերանորոգումից հետո, որի ընթացքում օգտագործվել է ցեմենտ։ Այդ պատճառով էլ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն չի շտապում ամրոցը ճանաչել համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ։
Պետական սեփականություն հռչակվելուց հետո ամրոցը բացվել է այցելուների և զբոսաշրջիկների համար՝ դառնալով ամենապահանջված զբոսաշրջային օբյեկտներից մեկը Չեխիայում։ Այն զիջելում է միայն Պրահային։
Հավապտուկ վանքի վիմական արձանագրություններ
Ստորև ներկայացված է Արցախի Հանրապետությունում, Մարտակերտի շրջանի Վանք գյուղից 5 կիլոմետր հարավ, բարձր լեռան գագաթին գտնվող Հավապտուկ վանքի վիմական արձանագրությունները ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիմական արձանագրություններ
Էզեկուր լը Բաս
Էզեկուր լը Բաս (Aizecourt-le-Bas), հյուսիսային Ֆրանսիայի Պիկարդիայի մարզի Սոմ գավառում։
Իտարուման
Իտարուման (Itarumã) համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Գոյաս նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Գոյաս նահանգի հարավային մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Կիրինոպոլիսի գավառի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 5 141 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 3 433,619 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 1,5 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գոյաս նահանգի բնակավայրեր
Հղկանյութային գործիքներ
Կատեգորիա:Հղկանյութային գործիքներ
Freestyler
«Freestyler», ֆիննական «Bomfunk MC’s» խմբի սինգլը, որ թողարկվել է 2000 թվականին։ Դարձել է տարվա ամենաաղմկահարույց սինգլներից մեկը՝ հաջողություն ունենալով բազմաթիվ եվրոպական հիթ-շքերթներում։
Երգացանկ
CD maxi – Europe (2000)
Տեսահոլովակ
Երգի տեսահոլովակը նկարահանվել է Հելսինկիում, գլխավորապես Հականիեմի մետրոյի կայարանում ։ Օգտագործվել է կեղծ սև-սպիտակ ժապավեն։ Գլխավոր հերոսը  MiniDisc փլեյերով (Sony արտադրության) երիտասարդ տղա է, որին մարմնավորել է ֆինն երաժիշտ Մառլո Սնելմանը , որը նկարահանումների ժամանակ եղել է 15 տարեկան։ Քասթինգը նա անցել է մոր՝ Լայլա Սնելմանի շնորհիվ (fi:Laila Snellman) ։
Ըստ սյուժեի՝ տղան մետրոյում հանդիպում է Ռայմոնդս Էբանքսին՝ տարօրինակ մի մարդու, որը նրա փլեյերը լիցքավորում է անտեսանելի ուժով, որը կարող է կառավարել ժամանակը։ Մառլոն զվարճանում է՝ ժամանակը հետ ու առաջ տեղափոխելով գնացքների, ուղևորների, պարողների համար, սակայն սկսում է չարաշահել իրեն տրված ուժը։ Վերջում նա մետրոյում գտնում է բրեյք պարողների ստորգետնյա սրահ, սակայն նրանց վրա իր ուժը չի ազդում։ Նրան այդ ուժը տված մարդը մոտենում է նրան անհայտ մտադրությամբ, բայց քանի որ նրան կանգնեցնել չի հաջողվում, գլխավոր հերոսը հետ է պտտում իր ժամանակը և նորից հայտնվում մետրոյի կայարանում՝ այդ ուժն ստանալուց առաջ։
Գովելանդիա
Գովելանդիա (Gouvelândia) համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Գոյաս նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Գոյաս նահանգի հարավային մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Կիրինոպոլիսի գավառի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3915 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 830,770 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 4,7 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գոյաս նահանգի բնակավայրեր
Էնիևիլ
Էնիևիլ (Aigneville), կոմունա Սոմ գավառում Պիկարդիա մարզում՝ հյուսիսային Ֆրանսիայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Գլորիա Հենդրի
Գլորիա Հենդրի (Gloria Hendry, ), ամերիկացի դերասան, մոդել։
Կենսագրություն
Գլորիա Հենդրին ծնվել է 1949 թվականի մարտի 3-ին Ուիստեր շրջան (Մերիլենդ)ում, Ֆլորիդիա։
Գլորիա Հենդրին իր դերասանի կարիերան սկսել է 1968 թվականին «For Love of Ivy» ֆիլմով։ Նրա մասնակցությամբ ամենահայտնի ֆիլմերից է «Ապրիր և թող մահանամ» ֆիլմը, որում նա խաղացել է Ռոզա Կարվերի դերը։ Հետագայում 1970-ականներին նա նկարահանվել է մի քանի Blaxploitation ֆիլմերում, օրինակ՝ «Black Caesar» կամ «|Hell Up in Harlem»:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Մարտի 3 ծնունդներ Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1949 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ
Կանպուր
Կանպուր (कानपुर, کان پور, Kanpur, մինչև 1948 թվականը — Cawnpore), Հնդկաստանի Ուտար Պրադեշ նահանգի ամենաբնակեցված քաղաքներից մեկը։
Գտնվում է Լաքհնաուից դեպի հարավ, Գանգես գետի ափին։ Մեքենաշինական, տեքստիլ, էլեկտրոնային, մետալուրգիական եւ քիմիական արդյունաբերության ոլորտների կարևոր կենտրոն։ Ընդգրկում է շուրջ 1000կմ² տարածք, բնակչությունը՝ 2,92 միլիոն մարդ (2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով)։ Քաղաքում գտնվում են մի քանի տասնյակ տարբեր մասնագիտական բուհեր։
Ստուգաբանություն
Համարվում է, որ քաղաքի անունը ծագել է Կանհիյապուր` քաղաք Կանհիյա (Կրիշնա) անունից։ Ժամանակի ընթացքում այս անունը կրճատվել է մինչև Կանհապուր, իսկ հետագայում Կանպուր։ Ուրիշները քաղաքի անունը կապում են հերոս Մահաբհարատ Կարնի հետ, ով, ինչպես ենթադրվում է եղել է այդ վայրերի առաջին տիրակալը։
Պատմություն
1207 թվականին Ռաջա Կանտի Դեոն Պրայագայից հիմնել է Կահնա բնակավայրը, ավելի ուշ համբավ ստացած որպես Կանպուր։ Երկար ժամանակ Կանպուրը զարգացել է, որպես Կաննաուջայի արվարձան։ Մինչև XVIII դարի առաջին կես Կանպուրը եղել է աննշան բնակավայր։
1773 թվականից մինչև 1801 թվականը Կանպուրը մտնում էր Աուդի կազմի մեջ։ Այդ շրջանում Կանպուրում սկսել են հաստատվել եվրոպական գործարարներ։ Իրենց շահերը պաշտպանելու նպատակով եվրոպական գործարարները 1778 թվականին ձևավորեցին Ավադի Ինքնապաշտպանական Ուժերը։ 1801 թվականին նավաբ Աուդ Սաադատ Ալի Խանի հետ կնքված պայմանագրի համաձայն Կանպուրը անցավ Բրիտանական արևելահնդկական ընկերության հսկողության տակ։
Կանպուրը դարձել է բրիտանական գաղութային զորքերի բնակման կարևորագույն տեղերից մեկը։ Կանպուրի կայազորում տեղավորվում էր մինչև 7000 զինծառայող։ 1804 թվականին ստեղծվել է Կանպուր շրջանը։ 1854 թվականին ավարտվել է Գանգեսյան ջրանցքի կառուցումը։
1857 թվականի Հնդկական ժողովրդական ապստամբության ժամանակ ավելի քան 900 զինվոր ամրության ներսում շրջապատված է եղել 22 օր։ Նրանք հանձնվել են պայմանով, որ ապահով պետք է ներքև նավարկեն գետով դեպի Իլահաբադ։ Հայտնի չէ ում մեղքով բրիտանական զորքերի նահանջի ընթացքում հնչել է առաջին կրակոցը, բայց նահանջողները կամ սպանվել են կամ գերեվարվել։ Նահանջողներին ուղեկցող 200 կին և երեխա գերի են ընկել, իսկ հետագայում մահապատժի են ենթարկվել Բիբիգհարում։ Կանպուրի և նման այլ վայրերի միջադեպերը առիթ են հանդիսացել բրիտանական զորքի անսահմանափակ պատասխանի համար ։
Բրիտանական վարչակազնի կողմից վերահսկողության վերականգնումից հետո, Բիբագհար քաղաքը գրավվել է, իսկ նրա փոխարեն կառուցվել է հուշահամալիր, որը 1862 թվականին նվիրվել է Բոլոր Սրբերին։
1857 թվականից հետո Կանպուրը դարձել է կաշվի և տեքստիլ արդյունաբերության կարևոր կենտրոն։ 1860 թվականին Կանպուրում բացվել է պետական հեծելասրքի և թամբի գործարան, որ դրանք պատրաստում էր կաշվից զորքի համար։ Առաջին տեքստիլ գործարանը բացվել է 1862 թվականին։ 1930 թվականից 1970 թվականների ընթացքում այստեղ է գտնվել Բրիտանական հնդկական կորպորացիայի շտաբ - բնակարանը։
Ֆիզիկաաշխարհագրական բնութագիր
Կանպուրը, Իլահաբադի և Ֆատերպուրի հետ միասին հանդիսանում է Դոաբի ստորին մասը, որը տարածաշրջան է սահմանափակված Հնկաստանի երկու գլխավոր գետերով՝ Գանգեսով հյուսիս - արևելքում և Ջամնայով հարավում։ Կանպուրը գտնվում է Ինդոս-Գանգեսյան հարթավայրում։ Կանպուրը գտնվում է Գանգես գետի աջ բարձր ափին, այդ իսկ պատճառով չի ենթարկվում ջրհեղեղների։
Կլիմա
Կանպուրի համար բնորոշ է Մերձարևադարձային մուսսոնային կլիմայի հակառակ կլիման, որը որոշակի ձևով նման է Դելիի կլիմային։ Ի տարբերություն խոնավ մերձարևադարջային կլիմայի, Կանպուրին բնորոշ է երկար ու տաք ամառը, համեմատաբար կարճ ու մեղմ ձմեռը, փոշու փոթորիկները և մուսսոնային սեզոնը։ Ձմռանը ջերմաստիճանը կարող է իջնել մինչև 0,0 °C, իսկ ամռանը կարող է հասնել մինչև 48 °C-ի։ Դեկտեմբերին և հունվարին քաղաքի վրա իջնում է թանձր մառախուղ, որի պատճառը տրանսպորտի գերծանրաբեռնվածությունն ու տրանսպորտային շարժման խցանումը։ Ամառային շոգը ուժեղանում է փոշոտ փոթորիկների և Լու քամու պատճառով, որը բնորոշ է անապատներին։ Տեղումնի մեծ մասը գրանցվում են ուսոնային սեզոնում, որը տևում է հուլիսից մինչև սեպտեմբեր։ Միևնույն ժամանակ կլիման թույլ, է տալիս տարվա ընթացքում երեք անգամ բերք հավաքել։ Կանպուր այցելելու լավագույն ժամանակահատվածը դա հոկտեմբեր - նոյեմբեր և փետրվար մարտ ամիսնեն են։ Օդերևութաբանական կանխատեսումների պատմության ընթացքում քաղաքում ձյուն չի տեղացել, սակայն նկատվել են տեղումներ կարկուտի տեսքով։ Փոշոտ փոթորիկները հիմնականում դիտվում են ապրիլից հունից ընկած ժամանակահատվածում։ Դրանք հաճախ աղտոտում են օդը և վնասակար են առողջության համար։ Քամու արագությունը կարող է հասնել 100կմ/ժ - ի։ Տեղումների նորման՝ 885մմ/տարի։
Բնակչություն
Քաղաքի ժամանակակից բնակչությունը (2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով) կազմում է 2 920 067 մարդ ։ Քաղաքացիների մեծ մասը եկվորներ են կենտրոնական և արևմտյան Ուտար Պրադեշից, բացի նրանցից կան նաև բենգալացիներ, փանջաբցիներ և այլն։ Հինդուիզմ դավանում է բնակչության 76 %-ը, 16 % են կազմում մուսուլմանները։ Կան նաև սիկհականների, ջայնիզմակաների, քրիստոնյաների և բուդդայակաների ոչ մեծ խմբեր։ 2011 թվականի տվյալներով գրագիտության մակարդակը Կանպուրում կազմում է 70,36 % (60,25 % կանանց և 71,92 % տղամարդկանց մոտ)։
Ողջ XX դարում արձանագրվել է բնակչության չափազանց բարձր աճ, հատկապես վերջին տասնամյակների ընթացքում։ 60 տարվա ընթացքում` 1901 թվականից 1961 թվականներին բնակչությունը ավելացել է գրեթե 5 անգամ 197 հազարից հասնելով 884 հազարի։ Առավել տարածված լեզուն հինդին է, տարածված են անգլերենը, ուրդուն և բենգալերենը։
Տնտեսություն
Կանպուրի ՀՆԱ - ն կազմում է 20 մլրդ. $, որը քաղաքը դարձնում է այդ ցուցանիշով Հնդկաստանի 10-րդ քաղաքը, անմիջապես 22 մլրդ. $ ՀՆԱ-յով Սուրատից հետո։ Կանպուրը տեքստիլի և կաշվի խոշորագույն արտադրողն է, որի մեծ մասը արտահանվում է։ Բացի դրանից զարգացած է քիմիկատների, պարարտանյութերի, երկակնանի տրանսպորտային միջոցների, օճառի արտադրությունը, ինչպես նաև ճարտարագիտությունը։
Ուսուցում
Կանպուրը հանդիսանում է Հյուսիսային Հնդկաստանի խոշոր կրթական կենտրոնը։ Հիմնական կրթական հաստատություններն են` Chhatrapati Shahu Ji Maharaj University (նախկին Kanpur University հիմնադրված 1966 թվականին), Chandra Shekhar Azad University of Agriculture and Technology, Ganesh Shankar Vidyarthi Memorial Medical College (GSVM), Indian Institute of Technology Kanpur (IIT Kanpur) և այլ։
Տրանսպորտ
Կանպուրը երկաթգծով կապված է հյուսիսային Հնդկաստանի խոշորագույն քաղաքներին։ Քաղաքի վարչական սահմաններում է գտնվում 12 երկաթուղային կայարաններ, որոնցից խոշորագույնը Կենտրոնական Կանպուրն (Kanpur Central) է։ Կա նախագիծ, Կանպուրում կառուցել մետրոպոլիտեն, որը պետք է գործի 2014 թվականին առաջին մասը ներառում է 76 կմ ուղիներ, 5 գծեր և 76 կայարաններ։
Քաղաքի միջով անցնում են NH 2 (Ագրա - Կանպուր - Իլահաբադ), NH 25 (Լաքհնաու - Կանպուր - Ջհանսի), NH 86 (Կանպուր - Համիրուպուր - Բհոպալ), NH 91 (Ալիգարհ - Կաննաուջ - Կանպուր) ճանապարհները։
Կանպուրի օդանավակայանը գտնվում է քաղաքի կենտրոնից 13 կմ հեռավորության վրա, կատարվում են կանոնավոր չվերթներ դեպի Դելի Լաքհնաու, Բոմբեյ, Բանգալոր, Չենայի, Իլահաբադ և այլն։ Մոտակա միջազգային օդանավակայանը գտնվում է Լաքհնաուում, Կանպուրից 80 կմ հեռավորության վրա։ 1907 թվականից 1933 թվականներին քաղաքում եղել է տրամվայի համակարգ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հնդկաստանի քաղաքներ
Կասու
Կասու (Caçu), համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Գոյաս նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Գոյաս նահանգի հարավային մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Կիրինոպոլիսի գավառի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 10 580 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 2 251,098 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 4,5 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գոյաս նահանգի բնակավայրեր
Զոմբիլենդ. ստուգողական կրակոց
«'''Զոմբիլենդ. ստուգողական կրակոց'''» (Zombieland: Double Tap), ռեժիսոր Ռուբեն Ֆլեյշերի «Բարի գալուստ Զոմբիլենդ» կատակերգական սարսափ ֆիլմի շարունակությունը։ ԱՄՆ-ում ֆիլմը թողարկվել է 2019 թվականի հոկտեմբերի 18-ին ։
Սյուժե
Առաջին ֆիլմի իրադարձություններից տասը տարի անց Թալահասին, Կոլումբուսը, Ուչիտան և Լիթլ-Ռոքը բնակվում են Վաշինգտոնի Սպիտակ տանը։ Չնայած Կոլումբուսը և Ուիչիտան վերջին տարիներին միասին էին ապրում, Կոլումբուսը, այնուամենայնիվ, որոշում է աղջկան առաջարկություն անել։
Հենց այդ գիշեր Ուիչիտան և Լիթլ-Ռոքը լքում են Սպիտակ տունը և մեկնում անհայտ ուղղությամբ։ Ուիչիտան կարծում էր, որ զոմբիների աշխարհում ապրելով չի կարելի որևէ մեկի հետ կապնվել։ Լիթլ Ռոքն իր հերթին դժգոհ էր Թալահասիից, քանի որ վերջինս իրեն պահում էր որպես հայր։
Մեկ ամիս անց, հետազոտելով առևտրի կենտրոնը, Կոլումբուսը հանդիպում է Մեդիսոն անունով մի աղջկա, որը պաշտպանվում էր զոմբիներից սառնարանում թաքնվելով։ Նույն օրը Սպիտակ տուն է վերադառնում Ուիչիտան։ Նա պատմում է, որ Լիթլ-Ռոքը փախել է մի խաղաղասեր երաժշտի հետ։
Բոլորը՝ այդ թվում նաև Մեդիսոնը, ուղևորվում են Լիթլ-Ռոքին որոնելու։ Անտառում նրանք ստիպված են լինում լքել Մեդիսոնին, քանի որ նա սկսում է վերածվել զոմբիի։
Ժամանելով նշանակման վայր՝ պարզվում է, որ Գրեյսլենդից մնացել են միայն այրված մնացորդներ։ Սակայն մոտակայքում գտնվում է բնակելի հյուրանոց, զարդարված որպես Էլվիսի թանգարան։ Այս վայրը ղեկավարում է Նևադա անունով մի կին։ Նա հայտնում է, որ Լիթլ-Ռոքն ու երաժիշտը ուղևորվել են դեպի հիպիների բնակավայր՝ «Բաբելոն»։ Առավոտյան ընկերները ծանոթանում են Ալբուկերկի և Ֆլագստաֆի հետ։ Զոմբիները բավականին արագ կծում են այդ երկուսին և Թալահասին և Կոլումբուսը արագ ազատվում են նրանցից։
«Բաբելոն»-ի ճանապարհին, խումբը նորից հանդիպում է Մեդիսոնին։ Պարզվում է, որ աղջիկն ուղղակի ալերգիկ է և չի վերածվում զոմբիի։ Թիմը ժամանում է «Բաբելոն», որտեղ գտնում է Լիթլ Ռոքին։ Սակայն աղջիկը չի պատրաստվում հեռանալ։ Ոիչիտան որոշում է մնալ քրոջ հետ։ Հեռանում է միայն Թալահասին, ով նախըմտրում կյանքը անցկացնել ճանապարհներին։ Սակայն ճանապարհին Թալահասին անսպասելիորեն հանդիպում է զոմբիների մի ամբոխի, որոնք շարժվում են դեպի «Բաբելոն»։ Տղամարդը ստիպված վերադառնում է։
Պաշտպանության հետ կապված խնդիրը կայանում է նրանում, որ կոմունայում ոչ մի զենք չկա։ Խումբը որոշում է պայթեցնել կոմունան, սակայն դա չի օգնում։ Ի վերջո, տարածք է ներխուժում Նևադան, ով որոշ չափով ճնշում է զոմբիներին։ Թելահասին բարձրանում է տանիք իր հետևից տանելով զոմբիներին և խորամանկության դիմելով, նրանց բոլոին նետում է տանիքից։ Երբ ամեն ինչ ավարտվում է, Ոիչիտան համաձայնում է ամուսնանալ Կոլումբուսի հետ։ Թելահասին, Կոլումբուսը, Ուիչիտան, Լիթլ-Ռոքը և Նևադան Էլվիսի վարդագույն կադիլլակով ուղևորվում են ճանապարհորդության։
Մշակում
«Բարի գալուստ Զոմբիլենդ» ֆիլմի հաջողության ալիքի վրա հեղինակներ Փոլ Վերնիքը և Րեթ Րիզը ծրագրել էին բազմաթիվ ծրագրեր, որոնք նրանք ցանկանում էին օգտագործել սիքվելում ։ Վերնիքը հայտնել էր, որ սիքվելի համար մտադիր է վերադարձնել Ջեսսի Այզենբերգին, Էմմա Սթոունին և Էբիգեյլ Բրեսլինին։ Բացի այդ, հեղինակները ցանկանում էին կատակերգությունը վերածել ամուր ֆրանշիզայի ։ Դրա համար նրանք նկարահանել էին համանուն հեռուստասերիալի պիլոտային թողարկում, որում նկարահանվել էին այլ դերասաններ։ Այն թողարկվել է 2013 թվականի ապրիլին Lovefilm-ում և Amazon Video-ում  ։
Ռիզը և Վերնիքը չէին ցանկանում բացահայտել «Բարի գալուստ Զոմբիլենդ» ֆիլմի ոչ մի կետ։ Նրանք չէին պատրաստվում անմիջապես նկարահանել շարունակությունը, քանի որ երկուսն էլ ակտիվորեն մասնակցում են այլ նախագծերի. Դերասանական կազմը և ռեժիսորը պատրաստ էին վերադառնալ և խանդավառությամբ էին վերաբերվում ֆիլմի շարունակությունը 3D ֆորմատով ցուցադրելու գաղափարին  ։ 2010 թվականի փետրվարին Վուդի Հարելսոնը և Ջեսսի Այզենբերգը հաստատեցին իրենց վերադարձը երկրորդ ֆիլմ։ 2010 թվականին Ֆլեյշերը հայտարարեց, որ գրում է սցենարը և նրանք սկսել են նոր աստղեր փնտրել ։
2011 թվականի հուլիսին Ջեսսի Այզենբերգն հայտարարեց, որ չի հասկանում, թե ինչ է կատարվում, սակայն հեղինակներն աշխատում են «Բարի գալուստ Զոմբիլենդ 2»-ի սցենարի վրա ։ Վուդի Հարելսոնն ասում էր, որ ինքը նույնպես չէր համարձակվում վերադառնալ ։
2017 թվականի մարտին պարզվեց, որ «Բարի գալուստ Զոմբիլենդ 2»-ի սցենարն ավարտված է։ 2018 թվականի մայիսին Վուդի Հարելսոնը հաստատեց, որ «Բարի գալուստ Zombiland 2» ֆիլմը կնկարահանվի ։
Նախնական պատրաստում
2018 թվականի նոյեմբերին Զոյի Դոյչը և Էվան Ջոգիան միացան դերասանական կազմին, իսկ 2019 թվականի հունվարին ֆիլմի դերասանական կազմին միացավ Ռոզարիո Դոուսոնը  ։ Թոմաս Միդլդիթչը և Լյուկ Ուիլսոնը նույնպես միացել են դերասանական կազմին փետրվարին ։
Նկարահանումներ
Ֆիլմի նկարահանումները սկսվել են 2019 թվականի հունվարի 21-ին Ատլանտայում և ավարտվել են 2019 թվականի մարտի 15-ին ։
Մարքեթինգ
2019 թվականի հուլիսի 25-ին Sony Pictures-ը իր Youtube ալիքում հրապարակել է «Բարի գալուստ Զոմբիլենդ» ֆիլմի երկրորդ մասի առաջին թրեյլերը ։
Վարձույթ
Սկզբում ֆիլմի թողարկումը նախատեսված էր 2019 թվականի հոկտեմբերի 11-ին, սակայն ավելի ուշ այն հետաձգվեց մինչև հոկտեմբերի 18-ը ։
Խաղեր
Ֆիլմի հիման վրա թողարկվել է համանուն բջջային խաղ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2019 ֆիլմեր Կատեգորիա:Columbia Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Վաշինգտոն ԿՇ-ում Կատեգորիա:Հետապոկալիպտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆիլմեր զոմբիների մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ատլանտայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Բադի մուվի Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր հրեշների մասին
Ազատ առևտրի հյուսիսամերիկյան գոտի
Ազատ առևտրի հյուսիսամերիկյան համաձայնագիր (ՆԱՖՏԱ, North American Free Trade Agreement, NAFTA; Accord de libre-échange nord-américain, ALENA; Tratado de Libre Comercio de América del Norte, TLCAN), ազատ առևտրի համաձայնագիր Կանադայի, ԱՄՆ-ի և Մեքսիկայի միջև։ ՆԱՖՏԱ-ի համաձայնագիրը ստորագրվել է 1992 թվականի դեկտեմբերի 17-ին, իսկ ուժի մեջ է մտել 1994 թվականի հունվարի 1-ին ։ Այն փոխարինել է ազատ առևտրի ամերիկա-կանադական համաձայնագրին ։
Ստեղծման նախադրյալներ
Առաջին քայլը եղել է «Էբբոտի պլանը», որն ընդունվել է 1947 թվականին Կանադայի առաջատար ընկերություններում ԱՄՆ-ի ներդրումները խթանելու նպատակով։ 1959 թվականին ԱՄՆ-ի և Կանադայի միջև ստորագրվեց համատեղ ռազմաարդյունաբերության պայմանագիր, ինչը նպաստեց ամերիկյան արդյունաբերության չափանիշների ներդրմանը Կանադայի ռազմական տեխնիկայի արտադրությունում։
1988 թվականի սեպտեմբերին երեք տարի ձգված բարդ բանակցություններից հետո ստորագրվեց ազատ առևտրի ամերիկա-կանադական համաձայնագիրը (CUSFTA), որի համաձայն հետագա 10 տարիների ընթացքում ԱՄՆ-ն և Կանադան պետք է ստեղծեին ազատ առևտրի գոտի։
1980-ականներին տնտեսական միավորման գործընթացներն արագացան Եվրոպայում և Ասիայում, ինչը նշանակում էր, որ ՆԱՖՏԱ-ի ստեղծման գործընթացը պետք է արագացվեր։
Նպատակներ
ՆԱՖՏԱ-ի հիմնական նպատակը ԱՄՆ-ի, Կանադայի և Մեքսիկայի միջև առևտրի և ներդրումների արգելքների վերացումն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1994 հիմնադրումներ Հյուսիսային Ամերիկայում Կատեգորիա:1994 հունվարի իրադարձություններ Կատեգորիա:1994 տնտեսությունում Կատեգորիա:Միջազգային տնտեսական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Միջկառավարական կազմակերպություններ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի համաձայնագրեր
Բուրբոնյան պալատ
Բուրբոնյան պալատ (Palais Bourbon), Ֆրանսիայի Ազգային ժողովի նստավայրը Փարիզում՝ Սենայի ձախ ափին՝ Մադլեն եկեղեցու և Կոնկորդի հրապարակի ճիշտ դիմացը։
Կառուցվել է 1722-1728 թվականներին Լորենցո Ջարդինիի նախագծով Լյուդովիկոս XIV–ի և մարքիզուհի դե Մոնտեսպանի օրինականացված դստեր՝ Լուիզա–Ֆրանսուազ Բուրբոնցու համար։ 1756 թվականին ձեռք է բերվել Լյուդովիկոս XV–ի գանձարանի կողմից, այնուհետև տրվել հերցոգուհու ժառանգին՝ արքայազն Կոնդեին, ով էլ Ժակ Սուֆլոյին պատվիրել է ընդարձակել պալատը կլասիցիզմի ոճով։
Ֆրանսիական հեղափոխության տարիներին պալատը ազգայնացվել և օգտագործվել է նիստերի համար։ Փարիզը ամպիր ոճով վերակառուցելու շրջանում՝ Նապոլեոնի տիրակալության ժամանակ, պալատի առաջ հռոմեական տաճարների օրինակով կառուցվել է սյունավոր նախամուտք, որ կարծես կրկնօրինակում է դեմ դիմաց գտնվող Մադլենի տաճարի նախամուտքը։ Նախամուտքը վերակառուցվել է 1803-07 թվականներին Բեռնար Պոյեի նախագծով։ 1814 թվականին, երբ Բուրբոնները կրկին եկան իշխանության գլուխ, Բուրբոնյան պալատը անցնում է նախկին տերերին։ Սակայն 1827 թվականին այն աստղաբաշխական գումարով գնում է պետությունը Ազգային ժողովի համար։
Նոր գործառույթի հետ կապված՝ կատարվում են ձևափոխություններ։ Նախամուտքի վերևում 1842 թվականին վեր է խոյանում այլաբանական թեմայով ճակտոնը, որի հեղինակը քանդակագործ Կորտոն էր։ Շենքի թևերին արված այլաբանական մնացած խորաքանդակների հեղինակները Ֆրանսուա Ռյուդը և Ժան–Ժակ Պրադյեն էին։ Ապագա պատգամավոր Դելակրուան էլ պալատի գրադարանը զարդարել է «Քաղաքակրթության պատմություն» աշխատանքով (1838—1845)։ Այնտեղ են տեղադրվել Ժան Հուդոնի՝ Դիդրոյին ու Վոլտերին պատկերող քանդակները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Խորհրդարանների շենքեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի խորհրդարանական պատմություն Կատեգորիա:Փարիզի պալատներ
Ագենվիլ
Ագենվիլ (Agenville), հյուսիսային Ֆրանսիայի Պիկարդիայի մարզի Սոմ գավառում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Լյուդովիկոս XII (Ֆրանսիայի թագավոր)
Լյուդովիկոս XII (Louis XII), մականունը Ժողովրդի հայր (le Père du peuple, ), Ֆրանսիայի թագավոր 1498 թվականի ապրիլի 7-ից։ Վալուաների տոհմից, Շառլ I դուքսի որդին։ Հիմնական դեպքերը նրա թագավորության ժամանակ դա պատերազմներն էին, որոնք Ֆրանսիան վարում էր Իտալիայի տարածքում։
Մինչ գահին բարձրանալը
Լյուդովւկոսը, ում կենսախնդությունը տրված էր բնությունից, սիրում էր խրախճանքները, գնում էր որսորդության, կռվում էր մրցախաղերում և երիտասարդ տարիների չէր հետաքրքրվում քաղաքականությամբ։