cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆրիզբի
Պատմություն
«Մենք աշխատում էինք տոնավաճառներում ցուցադրել այն»,-Մորրիսոնը պատմում էր Վիրջինիան-Փիլոթին։ Նրանք լսել էին մի խոսակցություն, որ երկու սկավառակները կարելի է օգտագործել անտեսանելի լարով, այսպիսով նրանք սկսեցին զարգացնել այս ապրանքը ։ «Թռչող ափսեն անվճար էր, իսկ անտեսանելի լարը արժեր $1» : «Ահա թե, որտեղից մենք հասկացանք, որ կարելի է վաճառել այս ապրանքը, որովհետև այն հիացնում էր մարդկանց» ։ Մորրիսիոնը և Ֆրանսիոնին իրենց համագործակցությունը ավարտեցին 1950-ականներին, և Մորրիսոնը 1954 թվականին հիմնեց իր անձնական ընկերությունը, որպեսզի վաճառի թռչող ափսեներ, որը կոչվում էր Ամերիկյան Թրենդներ։ Այն պատրաստված էր Հարավային Կալիֆորնիայի պլաստմասից ։ Հետո նա հասկացավ, որ կարող է արտադրել ավելի մատչելի տարբերակներ և 1955 թվականին ստեղծեց նոր մոդել, որը կոչվում էր Փլուտո Փլաթթեր, սա նախատիպն էր բոլոր ժամանակակից սկավառակների։ 1957 թվականի հունվարի 23-ին նա վաճառեց Wham-O ընկերությունը : 1957 թվականի հունիսին Վհամ-Օ-ի համահիմնադիրներ Ռիչարդ Ները և Արթուր «Սփուդ» Մելինը տվեցին սկավառակին բրենդային Ֆրիզբի անվանումը, որը ասում էին քոլեջի ուսանողները Փլուտո Փլաթթերի փոխարեն ։ Այն եղել է Ֆրիզբի կարկանդակների ընկերության անվանումը։ Յելի համալսարանում ուսանողները վերցնում էին կարկանդակների նետված սկուտեղները, որոնց վրա կար նաև ընկերության լոգոն և սկսում նետել միմյանց, ինչպես 1937 թվականին անում էին Մորրիսոնը և նրա կինը ։ Ֆրիզբիի հաջողության ետևում կանգնած է Հարավային Կալիֆորնիայի Էդվարդ Հեդրիքը, որը եղել է Վհամ-Օ-ի գլխավոր մենեջերը և մարկետինգի փոխնախագահը։ Հեդրիքը ձևափոխել է սկավառակը այնպես, որ ավելի հեշտությամբ օգտագործվի ։ Վհամ-Օ-ն փոխեց իր մարկետինգային ռազմավարությունը, որպեսզի ֆրիզբին գովազդի որպես նոր սպորտաձև.: 1964 թվականին առաջին պրոֆեսիոնալ տարբերակը անցավ վաճառքի։ Հեդրիքը կրկնապատկեց այդ դիզայինը, որպեսզի սկավառակը ավելի հաստատուն թռչի ։ Հեդրիքը հայտնի դարձավ, որպես Ֆրիզբի սպորտաձևի հայր, նա հիմնադրեց Ֆրիզբիի միջազգային ասոցիացիան և Դեն Ռոդդիքին նշանակից ասոցիացիայի ղեկավար։ Ռոդդիքը սկսեց հիմնադրել հյուսիսամերիկյան մրցաշարներ՝ Ֆրիզբիի տարբեր տեսակների համար, որոնցից են՝ ազատ ոճի, գաթս, Դաբլ Դիսկ Քորթ և այլն ։ Հետագայում Հեդրիքը զարգացրեց գոլֆի սկավառակը , այն ի սկզբանե խաղում էին ֆրիզբիով, սակայն հետո ստեղծվեց ավելի աերոդինամիկ տարբերակ գոլֆի համար։ Հեդրիքի մահից հետո նրա դիակը այրել են, իսկ մոխիրը լցրել մի ֆրիզբիի մեջ և այն տրվել է նրա ընտանքի անդամներին և ընկերներին , իսկ հետագայում վաճառվել է Էդ Հեդրիքի հիշատակի թանգարանին ։
Ֆրիզբի սպորտաձևեր
Ահա այն առաջնությունները, որ ներկայացրին ֆրիզբին, որպես նոր սպորտաձև՝ Հյուսիսային Միչիգանի գաթս ֆրիզբիի առաջնություն, Կանադայի Ֆրիզբիի բաց առաջնություն (1972), Տորոնտո, Վանկուվերի Ֆրիզբիի բաց առաջնություն (1974), Նյու Ջերսի, Ամերիկայի թռչող ափսե (1974), Ռոչեսթերի, Նյու Յորքի և Համաշխարհային ֆրիզբիի առաջնություն (1974), Փասադենա, Ֆրիզբիի վաղ առաջնություն։ Նախքան այս առաջնությունը, ֆրիզբին պարզապես համարվում էր մի խաղալիք ։
Շները և ֆրիզբի նետող նրանց տերերը մասնակցում են այնպիսի միջոցառումների, ինչպիսին են հեռավորության համար պայքարը և ազատ ոճի նետումը ։
Այս սպորտաձևում անհատ խաղացողները նետում են թռչող ափսեն թիրախավորված անցքի մեջ։ 1926 թվականին Կանադայում Ռոնալդ Գիբսոնը և իր խմբերից մեկը սկսեցին խաղալ գոլֆ ֆրիզբի մետաղյա կափարիչով, այն կոչվում էր՝ Թին Լիդ Գոլֆ։ Էդ Հեդրիքը սկսեց զարգացնել ֆրիզբի գոլֆը ։
1974 թվականին Քեն Վեսթերֆիլդը և Դիսքրաֆթ Ջիմ Քենները հիմնադրեցին ազատ ոճի մրցաշարերը։ Երկու կամ երեք հոգանոց խմբերը մրցաշարերի ժամանակ դատվում են ըստ իրենց խաղացածի, նրանք պետք է երաժշտության տակ նետեն և բռնեն ֆրիզբին կրեատիվ տարբերակներով ։
Կերչիկ (երկաթուղային կայարան)
Կերչիկ (Керчик), երկաթուղային կայարան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Կերչիսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Ֆրիզբի
Ֆրիզբի սպորտաձևեր
Այս խաղի նպատակն է միմյանց նետելու միջոցով միավորներ հավաքելը ։
Գաթս խաղը հորինել են Հելիի եղբայրները 1950-ականներին և զարգացրել են այս սպորտաձևը Միչիգանի Ֆրիզբիի միջազգային մրցաշարում։ խաղին մասնակցում են մեկից հինգ անդամներ՝ երկու թմերով, որոնք կանգնում են զուգահեռ գծերով՝ իրար դիմաց և ֆրիզբին նետում են հակառակորդ թիմին ։
Կերչիկ (երկաթուղային կայարան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր
Ֆրիզբի
Ֆրիզբի սպորտաձևեր
Այս խաղաձևում ֆրիզբին այնպես են նետում, որ այն ընկնի գոլի մեջ։ Խաղը ավարտվում է, երբ թիմը հավաքում է 21 միավոր ։
Ուլտիմատը ֆրիզբի խաղալու ամենատարածված ձևն է, այն սկսվել է 1960-ականներին Յոել Սիլվերի և Ջարեդ Քասսի կողմից։ 1970-ականներին, երբ ձևավորվեց Ուլտիմատ խաղացողների ասոցիացիան այն զարգացավ, որպես կազմակերպված սպորտաձև։ Ասոցացիայի հիմնադիրներն էին՝ Դեն Ռոդդիքը, Ջոել Սիլվերը, Թոմ Քենեդին և Ըրվ Քալբը ։ Խաղի նպատակը հետևյալն է՝ ֆրիզբին միմյանց նետելով հասնել հակառակորդ թմի գոլերին և հավաքել առավելագույն միավորներ։ Խաղացողը չի կարող վազել, երբ ֆրիզբին իր ձեռքում է ։
Արտաքին հղումներ
<references group="Ն" />
Կատեգորիա:Ամերիկյան հայտնագործություններ Կատեգորիա:Սպորտային ժամանց Կատեգորիա:Սպորտ Կատեգորիա:Սպորտ ըստ երկրի Կատեգորիա:Սպորտ ըստ մայրցամաքի Կատեգորիա:Սպորտային ակումբներ Կատեգորիա:Սպորտ ըստ մայրցամաքի և մարզաձևի
Բենգազի (շրջան)
Վարչական կենտրոնը Բենգազի քաղաքն է, որը նաև Լիբիայի երկրորդ խոշորագույն քաղաքն է։ Զբաղեցնում է 58,99 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Բենգազի շրջանը գտնվում է Լիբիա պետության հյուսիսային հատվածում։ Ափերը ողողում են Միջերկրական ծովի ջրերը։ Միջպետական սահման չունի Լիբիայի հարևան որևէ պետության հետ։
Բնակչություն
Ըստ 2006 թվականի Լիբիայի ազգային վիճակագրական ծառայության կողմից անցկացված մարդահամարի տվյալների՝ վարչատարածքային միավորի բնակչությունը կազմում է 670 797 մարդ ։
Հիմնական բնակիչները իսլամադավան արաբներն են, որոնք օգտագործում են արաբական այբուբենը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիբիայի շրջաններ
Կախարդական դեղամիջոցը
«Կախարդական դեղամիջոցը» (Волшебное лекарство), նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որը 1982 թվականին նկարահանել է Ռոման Կաչանովը «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայում։
Սյուժե
Միտյա անունով տղան նստած է տանը, քանի որ բակում նրա ընկերը` Վալերան, նրան վախկոտ է անվանել այն բանի համար, որ նա վախեցել է հարևանի շնից։ Նա տեսնում է պապիկի հաբերը սեղանին։ Պապիկը տղային ասում է, որ նա ձեռք չտա հաբերին, քանի որ դրանք կախարդական են ով ուտում է դրանք, անմիջապես քարանում է։ Եվ նա ավելացնում է, որ միայն երեխաներն են քարանում այդ հաբերից, իսկ մեծերի համար դա սովորական դեղամիջոց է` մրսածության դեմ։
Միտյային հետաքրքրում է, թե իրեն նեղացնողներից ո՞ր մեկին` շա՞նը թե ընկերոջը պետք է հաբով հյուրասիրի, որպեսզի վերջինս քարանա, բայց պարզվում է, որ նրանցից ոչ մեկը արժանի չէ նման ճակատագրի։ Պարզվում է, որ նրանցից յուրաքանչյուրը ունի դրական հատկություններ, որոնք էականորեն գերազանցում են նրանց բացասական կողմերը։ Հարևանը Միտային ասում է, որ շունը ծառայել է սահմանային զորքերում, որտեղ նա վիրավորվել է։ Եվ Վալերան հասցնում է փրկել Սաշա անունով տղային, որը դուրս էր եկել ճանապարհ` գնդակը վերցնելու և քիչ էր մնում բեռնատարի տակ ընկնել։ Համոզվելով, որ Սաշայի հետ ամեն ինչ կարգին է, Վալերան նրան քաղցրավենիքի տեղ տալիս է հաբը, որն ավելի շուտ ստացել էր ընկերոջից։ Միտյան թույլ չի տալիս Սաշային ուտել հաբը, այն վերցնում է կատվիկը, որն անմիջապես բարձրանում է ծառ։ Միտյային դժվարությամբ կարողանում է հաբը հետ վերցնել։ Վալերան զայրացած հարցնում է Միտյային իր պահվածքի մասին, բայց Միտյան խնդրում է, որ նա չվրդովվի և ավելացնում է, որ վաղը նրան կբերի շոկոլադ, Սաշային` պաղպաղակ, իսկ կատվիկի համար` երշիկ։
Միտյան վերադարձնում է պապիկի հաբերը, որը նա դուրս է նետում պատուհանից, ասելով, թե կատակել է։ Հաբը ընկնում է արհեստական լճակի մեջ, որն անմիջապես սառում է   (քանի որ ձմեռ էր եկել)։ Հաջորդ օրը Միտյան գնում է սառած արհեստական լիճ և սահում է սառույց վրա։ Նայելով չմուշկներով սահող պապիկին` նա թակում է սառույցը և զարմանքով ասում. «Իսկ դու ասում էիր, թե պարզապես կատակում ես»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ռոման Կաչանովի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1982 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր երեխաների մասին
Բուվերշի
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 40 մարդ, բնակչության խտությունը` 21.62 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1.85 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 110 կմ հյուսիս-արևելք, Ամյեն քաղաքից 55 կմ արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 31 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 18-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 13։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 58,1 %։ 18 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 16 անձ (10 տղամարդ և 6 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (1 տղամարդ և 1 կին)։ 13 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 3-ը` թոշակառուներ, իսկ 8-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նարա (պրեֆեկտուրա)
Նարա (三重県), պրեֆեկտուրա Ճապոնիայում, որը գտնվում է Կինկի տարածաշրջանում Հոնսյու կղզու վրա։ Գտնվում է նախկին Յամատո պրեֆեկտուրայի տարածքում։
Վարչական կենտրոնը Նարա քաղաքն է։
Պրեֆեկտուրայի տարածքը կազմում է 3 691,09 կմ²։ Բնակչությունը, 2014 թվականի մարդահամարի արդյունքներով կազմել է 1 377 583 մարդ, իսկ բնակչության խտությունը 373,22 մարդ/կմ² է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կինկի տարածաշրջան Կատեգորիա:Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաներ
Acanthoderes
Acanthoderes, բզեզի տեսակը՝ բեղիկավոր, լամաիին ենթաընտանիքից։ Վտանգավոր են մոտ 150 տեսակներ, այդ թվում.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բզեզներ
Վեներա և Ադոնիս (Շեքսպիր)
«Վեներա և Ադոնիս» (Venus and Adonis), 1593 թվականին տպագրված Ուիլյամ Շեքսպիրի քնարավիպերգական պոեմ։ Հավանաբար Շեքսպիրի առաջին հրատարակումն է եղել։
Պոեմը պատմում է սիրո աստվածուհի Վեներայի, նրա անպատասխան սիրո, անչափ գեղեցիկ Ադոնիսին գայթակղելու նրա փորձի մասին․ վերջինս նախընտրում էր որսի գնալ։ Պոեմը հովվերգական է, երբեմն էրոտիկ, զավեշտալի ու ողբերգական։ Պարունակում է զրույցներ սիրո բնույթի վերաբերյալ, ինչպես նաև դիտարկումներ բնության մասին։
Պոեմը գրված է ABABCC հանգավորմամբ յամբական հնգաչափ վեցտողանի, և թեև բանաստեղծության այս տեսակը հայտնի է եղել նախքան Շեքսպիրը, պոեմից հետո անվանվել է «Վեներա և Ադոնիսի ստանզա» (Էդմունդ Սպենսերը և Թոմաս Լոջը նույնպես օգտագործել են բանաստեղծական այս ձևը)։ Պոեմը բաղկացած է 199 ստանզաներից կամ 1,194 տողից։
Սկզբնապես հրատարակվել է մեծ խնամքով որպես քառորդ ֆորմատի բրոշյուր։ Հավանաբար տպագրվել է՝ օգտագործելով Շեքսպիրի բնօրինակը։ Տպագրիչն Ռիչարդ Ֆիլդն էր, որն, ինչպես Շեքսպիրը, նույնպես Ստրադֆորդից էր։ «Վեներան և Ադոնիսը» տպագրության մեջ է հայտնվել նախքան Շեքսպիրի որևէ պիեսի հրատարակումը, բայց ոչ նախքան դրանց բեմականացվելը։ Որոշակի նմանություններ ունի «Միջամառային գիշերվա երազի», «Ռոմեո և Ջուլիետի» և «Սիրո անպտուղ ջանքերի» հետ։ Գրվել է, երբ ժանտախտի պատճառով մի պահ փակվել էին Լոնդոնի թատրոնները։
Պոեմն սկսվում է Սաութհեմփթոնի 3-րդ կոմս Հենրի Ռիզլիին ուղղված նվիրման համառոտ խոսքով, որտեղ գրողն իր գործը նկարագրել է որպես «իմ ստեղծագործությունների անդրանիկ զավակ»։
Պոեմը ոգեշնչվել ու հիմնվել է հռոմեացի բանաստեղծ Օվիդիուսի (մ․թ․ա․ 43 - մ․թ․ 17/18) «Մետամորֆոզներ» պոեմում նկարագրված պատմություններից ու դրանց վրա։ Պատմության՝ Օվիդիուսի ավելի կարճ տարբերակը գրված է «Մետամորֆոզների» տասներորդ գրքում և մեծապես տարբերվում է Շեքսպիրի տարբերակից։ Օվիդիուսի Վեներան Ադոնիսին գոհացնելու համար նրա հետ որսի է գնում, սակայն այդ զբաղմունքը նրան չի հետաքրքրում։ Նա կրում է «քշտած» թիկնոցներ,  անհանգստանում իր դեմքի գույնի համար և հատուկ ատելություն տածում վայրի կենդանիների հանդեպ։ Շեքսպիրի Վեներան մի տեսակ ինքն է նման վայրի կենդանու՝ նա մերկ է ման գալիս, որսով չի հետաքրքրվում, նրան հետաքրքրում է միայն Ադոնիսի հետ սիրով զբաղվելը։ Վերջում նա պնդում է, որ վարազի կողմից Ադոնիսին սպանելը պատահականության արդյունք է, քանի որ երիտասարդ որսորդի գեղեցկությամբ տարված կենդանին վնասել է նրան, երբ ցանկացել է համբուրել Ադոնիսին։ Վեներայի պահվածքը կարծես արտացոլում է Շեքսպիրի կողմից կենդանիների հանդեպ տածած կարեկցանքի զգացողությունը. պոեմում բազմաթիվ ստանզաներ են նվիրված հովատակի կողմից զամբիկին սիրահետելու, ինչպես նաև որսաշան կողմից հետապնդվող նապաստակի զգացողությունների նկարագրություններին․ վերջինս անհամատեղելի է Վեներայի՝ միայն նապաստակների պես անվնաս կենդանիներ որսալու խնդրանքի հետ։ Օվիդիուսի ստեղծագործության այլ պատմություններ աղբյուրներ են համարվում, դրանցից են՝ Սալմակիդայի ու Հերմաֆրոդիտի, Նարկիսոսի, Պիգմալիոնի մասին պատմությունները։
Պոեմը հրատարակվել է Քրիստոֆեր Մառլոյի՝ հետմահու հրատարակված «Հերո և Լեանդր» պոեմից մոտավորապես հինգ տարի առաջ, որը նույնպես արձակ սիրային պոեմ է՝ հիմնված դարձյալ Օվիդիուսի նկարագրած պատմության վրա։
Հրատարակումից հետո «Վեներա և Ադոնիս» պոեմը չափազանց սիրվել է ու նախքան 1640 թվականը տասնհինգ անգամ վերահրատարակվել։ Տարօրինակ է, որ սկզբնական բրոշյուրներից շատ քչերն են պահպանվել  ։
Համառոտ ամփոփում
Ադոնիսն իր անհավանական գեղեցկությամբ հայտնի երիտասարդ է, որին սերը բոլորովին չէր հետաքրքրում․ նա միայն ցանկանում է որս անել։ Վեներան սիրո աստվածուհին է։ Երբ նա տեսնում է Ադոնիսին, սիրահարվում է նրան ու իջնում Երկիր, որտեղ հանդիպում է նրան որսի գնալիս։ Նա ցանկանում է, որ երիտասարդն իջնի ձիուց ու խոսի իր հետ։ Ադոնիսը չի ցանկանում խոսել որևէ կնոջ հետ, նույնիսկ՝ աստվածուհու։ Վեներան ստիպում է նրան, հետո պառկում նրա կողքին, նայում նրան ու խոսում սիրո մասին։ Վեներան համբույր է խնդրում, Ադոնիսը ցանկանում է հեռանալ ու գնալ որսի։ Դա նրան հաջողվում է ու նա գնում է ձիու հետևից։
Այդ պահին նրա ձին սիրահարվում է մեկ այլ ձիու, որն սկզբում դիմադրում է, սակայն շուտով երկու կենդանիները վարգելով հեռանում են, ինչը խոչընդոտում է Ադոնիսի որսի գնալուն։ Վեներան մոտենում է նրան, շարունակում նրա հետ սիրուց խոսել։ Ադոնիսը լսում է նրան որոշ ժամանակ, հետո արհամարհանքով շրջվում։ Սա վիրավորում է Վեներային ու նա ուշաթափվում է։ Վախենալով, որ գուցե սպանել է Վեներային, Ադոնիսը ծնկի է գալիս նրա կողքին, շոյում ու համբուրում նրան։ Վեներան ուշքի է գալիս ու մի վերջին համբույր խնդրում։ Ադոնիսը դժկամությամբ տեղի է տալիս։
Վեներան ցանկանում է նրան նորից տեսնել, սակայն Ադոնիսն ասում է, որ հաջորդ օրը չի կարող, որովհետև վարազի որսի է գնալու։ Վեներան տեսիլք է ունենում ու զգուշացնում նրան, որ եթե գնա, վարազը կսպանի նրան։ Հետո նետվում է նրա վրա ու Ադոնիսին գետնին գամում։ Վերջինս ազատվում է նրանից ու նրա հետ «կիրքն ընդդեմ սիրո» թեմայով խրատ կարդում, որից հետո հեռանում է․ Վեներան լացում է։
Հաջորդ առավոտ Վեներան թափառում է անտառներում ու որոնում Ադոնիսին։ Հեռվում նա որսորդների ու շների ձայն է լսում։ Մտածելով իր տեսիլքի մասին, որ վարազը կսպանի Ադոնիսին, Վեներան վախենում է ու շտապում հասնել որսին։ Հանդիպում է որսաշներին, որոնք վիրավորված են։ Հետո գտնում է Ադոնիսին, որին վարազն իրոք սպանել էր։ Վեներան վշտաբեկ է։ Քանի որ այս կորուստը պատահել էր աստվածուհու հետ, նա որոշում է կայացնում, որ սերն այսուհետ միախառնվելու է կասկածի, վախի և տխրության հետ։ Ադոնիսի մարմինը սառել ու գունատվել էր, նրա արյունից գույն են ստանում շրջակայքի բույսերը։ Հողում մի ծաղիկ է աճում, որը սպիտակ և մանուշակագույն է, ինչպես արյունը Ադոնիսի մարմնի վրա։ Սերը կորցրած Վեներան հեռանում է Երկրից՝ աստվածների մոտ թաքցնելու իր տխրությունը ։
Վլադիմիր Վասիլենկո
Վլադիմիր Խարիտոնովիչ Վասիլենկո (Владимир Харитонович Василенко, Володимир Харитонович Василенко, ), խորհրդային թերապևտ, ԽՍՀՄ ԲԳԱ ակադեմիկոս 1957, ԽՍՀՄ ԲԳԱ նախագահության անդամ 1957-1960, ԽՍՀՄ ԲԳԱ կլինիկական բժշկագիտության բաժանմունքի ակադեմիկոս-քարտուղար 1960-1966։ Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս 1967։
Կենսագրություն
1922 թվականին ավարտել է Կիևի բժշկական ինստիտուտը, աշխատել Ն․ Ստրաժեսկոյի ղեկավարությամբ։ 1935 թվականից եղել է Կիևի բժիշկների կատարելագործման ինստիտուտի թերապիայի ամբիոնի վարիչ։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Հյուսիսկովկասյան, ապա 1-ին Ուկրաինական ռազմաճակատների գլխավոր թերապևտն էր, 1948 թվականից՝ Մոսկվայի Ի․ Սեչենովի անվան 1-ին բժշկական ինստիտուտի ներքին հիվանդությունների պրոպեդևտիկայի ամբիոնի վարիչ։
1967-1974 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ առողջապահության նախարարության ստամոքսաաղիքաբանության ԳՀԻ-ի տնօրեն։
Աշխատություններ
Գիտական աշխատանքները հիմնականում վերաբերում են արյան շրջանառության քրոնիկական անբավարարության ժամանակ նյութափոխանակության խանգարմանը, երիկամների, շնչառական համակարգի, մարսողության ախտաբանությանը են։ Ն․ Մտրաժեսկոյի հետ առաջարկել է սիրտ-անոթային համակարգի անբավարարության նոր դասակարգում։
Վասիլենկոն Մոսկվայի թերապևտների ընկերության և ստամոքսաաղիքաբանության համամիութենական ընկերության նախագահն էր, շվեդական և բուլղարական թերապևտների գիտական ընկերության անդամ, «Կլինիչեսկայա մեդիցինա» («Клиническая медицина») ամսագրի խմբագիրը, բժշկական մեծ հանրագիտարանի 2-րդ և 3-րդ հրատարակությունների խմբագրական կոլեգիայի անդամ։
Պարգևներ, մրցանակներ
ԽՍՀՄ պետական մրցանակ 1979։ Պարգևատրվել է Լենինի 3, Հոկտեմբերյան հեղափոխության, Կարմիր դրոշի, Աշխատանքային կարմիր դրոշի, Հայրենական պատերազմի 1-ին և 2-րդ աստիճանի շքանշաններով։
Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:ԲԳԱ նախագահության անդամ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Խորհրդային թերապևտներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ
Կերչիկ-Սավրով
Կերչիկ-Սավրով (Керчик-Савров), խուտոր Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Կերչիսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1763 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Տոթթորի (պրեֆեկտուրա)
Տոթթորի (鳥取県), պրեֆեկտուրա Ճապոնիայում, որը գտնվում է Տյուգոկու տարածաշրջանում Հոնսյու կղզու վրա։
Պրեֆեկտուրայի տարածքը կազմում է 3 507,28 կմ²։ Բնակչությունը, 2014 թվականի մարդահամարի արդյունքներով կազմել է 574 301 մարդ, իսկ բնակչության խտությունը 163,75 մարդ/կմ² է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյուգոկու տարածաշրջան Կատեգորիա:Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաներ
Ֆուգա է Բարինյոֆ
Ֆուգա է Բարինյոֆ (Fougax-et-Barrineuf), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Լավլանե կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 513 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 293 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 167-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 126-ը անգործ (ակտիվության ցուցանիշը 57,0 %, 1999 թվականին եղել է՝ 65,0 %)։ 167 աշխատունակ բնակիչներից 145-ը աշխատում էին (78 տղամարդ և 67 կին), անաշխատանք էին 22-ը (9 տղամարդ և 13 կին)։ 126 անգործ մարդկանցից 30-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 49-ը թոշակառու, 47-ը չէին աշխատում այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Արյեժ գավառի բնակավայրեր
Ալտայցիներ
__STATICREDIRECT__
Սիմանե (պրեֆեկտուրա)
Սիմանե (島根県), պրեֆեկտուրա Ճապոնիայում, որը գտնվում է Տյուգոկու տարածաշրջանում Հոնսյու կղզու վրա։
Վարչական կենտրոնը Մացուե քաղաքն է։
Պրեֆեկտուրայի տարածքը կազմում է 6 707,96 կմ²։ Բնակչությունը, 2014 թվականի մարդահամարի արդյունքներով կազմել է 697 398 մարդ, իսկ բնակչության խտությունը 103,97 մարդ/կմ² է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյուգոկու տարածաշրջան Կատեգորիա:Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաներ
Բաթ Յամ
Քաղաքը կառուցված է հիմնականում բազմահարկ շենքերից։ Բաթ Յամի արդյունաբերական գոտում գործում են բազմաթիվ ձեռնարկություններ, որոնց պրոֆիլը տեքստիլ է, մետաղամշակում, տպագրություն, մեծածախ սննդի վերամշակում և այլն։ Քաղաքը զարգացրել է ծառայությունների և առևտրի, ինչպես նաև տուրիստական ծառայությունների ոլորտը։ Բաթ Յամի շատ բնակիչներ աշխատում են Գուշ Դանի շրջանի այլ քաղաքներում ։
Քաղաքային կրթության համակարգում սովորում է գրեթե 30 հազար ուսանող։ Բաթ Յամում կա 119 մանկապարտեզ, 28 հիմնական դպրոց (1-6 դասարաններ), որից 8-ը պատկանում է պետական-կրոնական կրթության համակարգին, 5 միջնակարգ դպրոց (7-12 դասարաններ) և տեխնոլոգիական կողմնակալությամբ 7 միջնակարգ դպրոց։ Վերջին տարիներին քաղաքապետարանը մեծ ներդրումներ է կատարել ավագ դպրոցում դասավանդման որակի բարելավման համար։
Բաթ Յամի քաղաքապետարանը միջազգային հարաբերություններ է զարգացնում մի քանի քաղաքների հետ ։
Պատմություն
Քաղաքի առաջին անունն էր՝ «Բայթ-վա-Գան» (Տուն և պարտեզ)։ Հողը ձեռք է բերվել 1923 թ.՝ Բայթ-վա-Գան արվարձանի թաղամասի շինարարության համար։ Այն հիմնադրվել է 1926-ին՝ Յաֆֆայի հարուստ առևտրականների կողմից, որոնք «Բայթ-վա-Գան» կազմակերպության անդամներՆ էին։ Քաղաքի բնակչությունը զգալիորեն աճել է 1930-ականներին հայրենադարձողների` նացիստական Գերմանիայի փախստականների շնորհիվ։ Բաթ Յամի առաջին տները կառուցվել են 1926-ին, բայց բնակիչները ստիպված են եղել ժամանակավորապես թողնել դրանք 1929 թվականին արաբական անկարգությունների ժամանակ։ 1936-ին, տեղական խորհրդի որոշմամբ, կարգավորմանը տրվեց ներկայիս անվանումը։ Անունը խորհրդանշում է ինչպես քաղաքի ծովը, այնպես էլ հրեաների համար սուրբ կապը Երուսաղեմի հետ(יָם նաև ծառայում է որպես կրճատման ձև) ։ Բնակավայրը խիստ վնասվել է անկարգությունների ընթացքում և 1936-39 թվականներին, իսկ Անկախության պատերազմի սկզբում կտրվել է հրեական այլ բնակավայրերից։ 1950-ականներին Բաթ Յամում բնակություն հաստատեցին բազմաթիվ նոր ներգաղթյալներ Ռումինիայից և Հյուսիսային Աֆրիկայից։ 1958-ին բնակավայրը ստացավ քաղաքի կարգավիճակ։
Բնակչություն
Իսրայելի վիճակագրության կենտրոնական բյուրոյի տվյալներով՝ բնակչությունը 2018 թվականի սկզբին կազմում էր 128 655 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսրայելի քաղաքներ
Գեղամ Ռաֆայելյան
Գեղամ Սիրեկանի Ռաֆայելյան, հայ մանկավարժ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։
Կենսագրություն
Գեղամ Ռաֆայելյանը ծնվել է 1914 թվականին, Անիի շրջանի Շիրակավան գյուղում։ 1936 թվականին Երևանի հայկական մանկավարժական ինստիտուտի երկրորդ կուրսից թողել է ուսումնառությունը և աշխատանքի անցել Արթիկի շրջանի Նորաշենի դպրոցում։ Դասավանդել է քիմիա և կենսաբանություն ։
1939 թվականին զորակոչվել է պարտադիր զինվորական ծառայության։ Սովորել է միջին հրամկազմի դպրոցում, որն ավարտել է Հայրենական մեծ պատերազմի սկզբին։ 1941 թվականի հուլիսի 20-ին, լեյտենանտի կոչումով, մեկնել է Հարավ-Արևմտյան ռազմաճակատ։ Եղել է դասակի հրամանատար 972-րդ գնդում։ 1941 թվականի օգոստոսին Դնեպրի արևմտյան ափին, Կապուստինո բնակավայրի մոտակայքում Գեղամի դասակին հանձնվել է 82 մմ տրամաչափի 4 ականանետ և տրվել է մարտական առաջադրանք՝ խափանել թշնամու առաջխաղացումը։ Առաջադրանքը կատարվել է գերազանց։ Լազովայա հանգուցային կայարանում կատաղի մարտերի ժամանակ Գեղամը ծառայում էր 34-րդ հեծյալ դիվիզիայի 139-րդ գնդում։ Նրա դասակի 4 «Մաքսիմ» գնդացիրները դիպուկ և անխափան կրակով ապահովել են գնդի հաղթանակը։ Այդ մասին գրել է Խորհրդային Միության մարշալ Հովհաննես Բաղրամյանը «Հերոս քաղաքը Դնեպրի ափին» գրքում։ 1942 թվականի փետրվարին Լիսիչանսկից արևմուտք թշնամու դեմ կռվելիս Գեղամը  ծանր վիրավորվել է և որոշ ժամանակ անց, որպես հաշմանդամ, զորացրվել է բանակի շարքերից ։
Ռաֆայելյանը զորացրվել է բանակից, սովորել և ավարտել է Երևանի հեռակա մանկավարժական ինստիտուտը։ Ստացել է բարձրագույն կրթություն, երեք տասնամյակ շարունակ նա նվիրվել է աճող սերնդի ուսուցման և դաստիարակության հայրենանվեր գործին։ Պատերազմի վետերանը 1972 թվականին անցել է կենսաթոշակի։ Ռաֆայելյանը պարգևատրվել է «Աշխատանքային արիության համար», «Կովկասի պաշտպանության համար», ԽՍՀՄ զինված ուժերի 60-ամյակի մեդալներով ։
Կաշի (Սոմի գավառ)
Կաշի (Cachy), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 251 մարդ, բնակչության խտությունը` 41.08 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.11 կմ² տարածք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 170 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 124-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 46։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,9 %։ 124 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 117 անձ (57 տղամարդ և 60 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (5 տղամարդ և 2 կին)։ 46 անաշխատունակներից 20-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 18-ը` թոշակառուներ, իսկ 8-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Օկայամա (պրեֆեկտուրա)
Վարչական կենտրոնը Օկայամա քաղաքն է։
Պրեֆեկտուրայի տարածքը կազմում է 8 479,70 կմ²: Բնակչությունը, 2014 թվականի մարդահամարի արդյունքներով կազմել է 2 834 241 մարդ, իսկ բնակչության խտությունը 334,24 մարդ/կմ² է:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյուգոկու տարածաշրջան Կատեգորիա:Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաներ
Տաշիր
Ֆիզիկա-աշխարհագրական նկարագիր
Բնական լանդշաֆտները սևահողային տափաստաններն են և ալպյան մարգագետինները։ Շրջակայքում կան ճահճուտներ։ Մակերես՝ 79,5 կմ2։
Մարզկենտրոնից գտնվում է 42 կմ հեռավորության վրա։
Կլիմա
Կլիման բարեխառն է, օդի հունվարյան միջին ջերմաստիճանը - 4,9 °C, հուլիսինը՝ 18-20 °C։ Տարեկան թափվում են 420 մմ մթնոլորտային տեղումներ։
Բնակչություն
Բնակչություն՝ 7856 մարդ։ Քաղաքային համայնք Տաշիրի տարածաշրջանում, նախկին Կալինինոյի շրջանի վարչական կենտրոնը։
Մինչև 1988-1989 թթ. քաղաքում բնակվել են նաև ադրբեջանցիներ, որոնք հայ-ադրբեջանական հակամարտության տարիներին տեղափոխվել են Ադրբեջանի Հանրապետություն։ Ըստ Ազգային վիճակագրական ծառայության տվյալների՝ 2005 թ. հունվարի 1-ին քաղաքի բնակչությունը կազմել է 9,1 հազ. մարդ։ Սեռային կազմում տղամարդիկ կազմում են 43%, կանայք՝ 57%։ Տարիքային խմբերը բաշխված են հետևյալ կերպ. մինչաշխատունակներ՝ 25%, աշխատունակները 60%, հետաշխատունակները 15%։
Պատմություն
Հիմնադրվել է 1844 թ. Ռուսական Կայսրության կառավարության կարգադրությամբ Սարատովի մարզից այստեղ տեղափոխված ռուսների կողմից և Կովկասի փոխարքայի անունով կոչվել է Վորոնցովկա։ 1935 թ այն վերանվանվել է հեղափոխական գործիչ Կալինինի անունով և կոչվել Կալինինո։ 1961 թ. դարձել է քաղաքատիպ ավան, իսկ 1983 թ դասվել է Հայաստանի քաղաքների շարքին։ Տաշիր է վերանվանվել 1991 թ. Տաշիր գավառի անունով։
Տրանսպորտ
Քաղաքը տեղակայված է Երևան - Թբիլիսի ավտոճանապարհի վրա՝ հարթավայրում, ծովի մակարդակից 1500 մ բարձրության վրա։ Համայնքի հիմնախնդիրների մեջ կարևորվում է ներքաղաքային ճանապարհների վերանորոգումը, դպրոցի և դպրոցական գույքի վերանորոգումը, ոռոգման և խմելու ջրի ջրագծերի, փողոցների գիշերային լուսավորության հարցը։ Առաջնային են համարվում նաև մշակութային կոթողների վերանորոգումը։
Կրթություն
Համայնքում կան հանրակրթական 3 դպրոցներ, մշակույթի տուն, գրադարաններ, մանկապարտեզներ, մարզադաշտ, մարզադպրոց, երաժշտական դպրոց, պոլիկլինիկա, հիվանդանոց, ծննդատուն, կապի հանգույց։
Տնտեսություն
Քաղաքի տնտեսության մասնագիտացման ճյուղը արդյունաբերությունն է, որի մեջ մեծ տեսակարար կշիռ ունի սննդի արդյունաբերությունը։ Այստեղ կառուցված է շվեյցարական պանրի գործարանը, որն արտադրում է Լոռի, Չանախ տեսակի պանիրներ։ Ունի հացի գործարան, կաթի և կաթնամթերքի արտադրություն։ Կան թեթև արդյունաբերության արտադրամասեր։ Համայնքում զբաղվում են գյուղատնտեսությամբ։ Հողային ֆոնդի 32% կազմում քաղաքացիների սեփականությունը, որոնց 71% վարելահողերն են, 29% խոտհարքերը։ Պետական նշանակության հողերի շուրջ կեսը արոտավայրերն են՝ զբաղեցնելով 1660 հա։ Դրանք օգտագործվում են նաև որպես վարելահողեր և խոտհարքեր՝ կազմելով համապատասխանաբար 951 և 581 հա։ Զբաղվում են հացահատիկային, կերային, բանջարաբոստանային կուլտուրաների, կարտոֆիլի մշակությամբ, պտղաբուծությամբ։ Զբաղվում են խոշոր եղջերավոր անասնապահությամբ՝ կաթնամսատու ուղղությամբ, խոզաբուծությամբ, թռչնաբուծությամբ, մեղվապահությամբ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Տաշիր (քաղաք)
Վլադիմիր Վասիլև
Վլադիմիր Վիկտորովիչ Վասիլև (Владимир Викторович Васильев, ), բալետի ռուս խորհրդային արտիստ, բալետմայստեր, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1973)։
1958 թվականին ավարտել է Մոսկվայի պարարվեստի ուսումնարանը։ Բեմելը՝ 1958 թվականին, Մեծ թատրոնում։
Տիրապետել է հազվադեպ էլևացիայի և թռիչքային տեխնիկայի, նրան հարազատ են դասական և ժողովրդական պարերի զուգակցմամբ ստեղծված դերապարերը՝ Իվանուշկա (Շչեդրինի «Սապատավոր ձիուկը»), Մեջնուն (Բալասանյանի «Լեյլի և Մեջնուն»), Մպարտակ (Խաչատրյանի «Մպարտակ», լենինյան մրցանակ, 1970), Ալբերտ (Ադանի «ժիզել»), Զիգֆրիդ (Չայկովսկու «Կարապի լիճր»), Բազիլ (Մինկուսի «Դոն Կիխոտ»), Պետրուշկա (Ստրավինսկու «Պետրուշկա») և այլն։ Նաև բեմադրել է բալետներ։
Հյուրախաղերով հանդես է եկել ԽՍՀՄ տարբեր քաղաքներում (Երևանում՝ 1967 թվականին, Ալբերտի և Բազիլի դերապարերով) և արտասահմանում։ Լենինյան կոմերիտմիության 1968, ԽՍՀՄ պետական 1977 մրցանակներ։ Փարիզի Պարի ակադեմիայի Վ․ Ֆ․ Նիժինսկու անվան, Բալետի արտիստների միջազգային մրցույթի (Վառնա) «Գրան Պրի» (երկուսն էլ՝ 1964) մրցանակներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային բալետի արտիստներ‎ Կատեգորիա:Ռուս բալետի արտիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս խորեոգրաֆներ Կատեգորիա:Ռուս թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Արագածոտնի մարզի մատուռների ցանկ
Ստորև ներկայացված է Հայաստանի Արագածոտնի մարզի մատուռների ցանկը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Հայկական ճարտարապետություն Կատեգորիա:Ցանկեր:Ճարտարապետություն Կատեգորիա:Հայաստանի Հայ Առաքելական գործող եկեղեցիներ և վանքեր Կատեգորիա:Հայաստանի հոգևոր կենտրոններ
Վենետիկի բիենալե
Վենետիկի բիենալե (/ˌbiːɛˈnɑːleɪ, -li/; Իտալերեն՝ La Biennale di Venezia [la bi.enˈnaːle di veˈnɛttsja]; անգլերենում կոչվում է նաև "Venice Biennial"), արվեստի կազմակերպություն, որը հիմնվել է Վենետիկում։ Կազմակերպությունը ներկայացնում է հիմնական և գլխավոր երկամյա ցուցահանդեսի անվանումը։ 2009 թ-ին այն փոխել է իր անունը և դարձել Բիենալե հիմնադրամ, մինչդեռ ցուցահանդեսն այժմ կոչվում է Արվեստի բիենալե՝ այն տարբերելու կազմակերպությունից և հիմնադրամի կողմից կազմակերպվող այլ ցուցահանդեսներից։
Կազմակերպություն
Արվեստի բիենալեն, ժամանակակից վիզուալ արվեստի ցուցահանդես՝ այսպես է կոչված, քանի որ այն անցկացվում է տարին երկու անգամ (անհայտ ժամանակներում), այն հիմնական բիենալեն է, որի վրա մոդելավորվել են աշխարհում այլոց գործերը։ Բիենալե հիմնադրամն ունի շարունակական գոյություն `աջակցելով արվեստին, ինչպես նաև կազմակերպելով հետևյալ առանձին միջոցառումները.
1895–1947
Մեկ տարի անց, խորհուրդը ընդունեց ցուցահանդեսը «հրավերով» դարձնելու որոշումը։ ինչպես նաև որոշում կայացրեց ցուցահանդեսի մի մասը հատկացնել արտասահմանցի նկարիչներին, ընդունել ժյուրիի կողմից ընտրված անհայտ իտալացի նկարիչների գործերը։"
Առաջին Բիենալեն ՝ «I Esposizione Internazionale d'Arte della Città di Venezia» (1-ին միջազգային արվեստի ցուցահանդես Վենետիկ քաղաքում) բացվել է 1895-ի ապրիլի 30-ին ՝ Իտալիայի թագավոր՝Ումբերտո I-ինի և նրա կնոջ ՝ թագուհի Մարգարիտայի Ջիովանիի կողմից, չնայած ի սկզբանե նախատեսված էր 1894-ի ապրիլի 22-ին։ Առաջին ցուցահանդեսը դիտել են 224,000 այցելուներ։ Միջոցառումը աստիճանաբար ավելի միջազգային դարձավ 20-րդ դարի առաջին տասնամյակների ընթացքում՝ 1907 թվականից ի վեր մի շարք երկրներ ցուցահանդեսում տեղադրեցին ազգային տաղավարներ, որոնցից առաջինը Բելգիայից էր։ 1910 -ին առաջին անգամ ցուցադրվեցին միջազգայնորեն ճանաչում ունեցող  արվեստագետների գործեր՝ նվիրված Գուստավ Կլիմտին,  անհատական ցուցադրություն նվիրված Օգյուստ Ռենուարի, և Գյուստավ Կուրբեի հետադարձ հայացքը։ Պիկասոյի ստեղծագործությունը հեռացվել էր իսպանական սրահից ՝ կենտրոնական Պալացցոյի, քանի որ վախենում էին, որ դրա նորույթը կարող է ցնցել հանրությանը։ 1914-ին հիմնադրվել են յոթ տաղավարներ ՝ Բելգիա (1907), Հունգարիա (1909), Գերմանիա (1909), Մեծ Բրիտանիա (1909), Ֆրանսիա (1912) և Ռուսաստան (1914)։
Առաջին աշխարհամարտի տարիներին 1916 և 1918 թվականներին կայանալիք իրադարձությունները չեղյալ հայտարարվեցին։ 1920-ին պառակտվեց Վենետիկի քաղաքապետի և Բիենալեի նախագահի պաշտոնը։ Նոր գլխավոր քարտուղար Վիտտորիո Պիկան բերեց ավանգարդիզմ արվեստի առաջին ներկայությունը, մասնավորապես իմպրեսիոնիստներն ու փոստ-իմպրեսիոնիստներն։ 1922 թվական ` աֆրիկացի արվեստագտների քանդակների ցուցահանդես։ Երկու համաշխարհային պատերազմների միջև ընկած ժամանակահատվածում շատ կարևոր ժամանակակից նկարիչներ այնտեղ ցուցադրեցին իրենց գործերը։ 1928-ին բացվեց Istituto Storico d'Arte Contemporanea- ն (Ժամանակակից Արվեստի Պատմական ինստիտուտ), որը Բիենալեի արխիվային հավաքածուների առաջին նմուշն էր։
1930-ին Ինստիտուտը անվանափոխվեց դառնալով Ժամանակակից Արվեստի Պատմական արխիվ։ 1930-ին Բիենալեն թագավորական հրամանագրով վերափոխվեց Ente Autonomo- ի (Ինքնավար Խորհրդի)` համաձայն 1930-ին ընդունված  օրենքի։ Այնուհետև, Բիենալեի վերահսկողությունը Վենետիկի քաղաքային խորհրդից անցավ Բենիտո Մուսոլինիի վերահսկաղության ներքո գտնվող ազգային ֆաշիստական կառավարությանը։ Սա հանգեցրեց վերակազմավորման, համապատասխան ֆինանսական խթանման, ինչպես նաև  ՝ կոմս Ջուզեպպե Վոլպի դի Միսուրատային նախագահ դառնալուն։ Կազմակերպվեցին բոլորովին նոր երեք միջոցառումներ, այդ թվում`1930-ին «Բիենալե Մուզիկա», որը կոչվեց նաև « Ժամանակակից երաժշտության միջազգային փառատոն»։ 1932-ին Վենետիկի կինոփառատոն, որը նրանք անվանում են պատմության մեջ առաջին կինոփառատոնը, նաև  կոչվեց Վենետիկի միջազգային կինոփառատոն և 1934 -ին Բիենալե Տեատրո, որը  հայտնի է որպես Միջազգային թատերական փառատոն։
1933-ին Բիենալեն արտերկրում կազմակերպեց իտալական արվեստի ցուցահանդես։ 1938 թվականից Գրանտ մրցանակներ են շնորհվել արվեստի ցուցահանդեսների անվանակարգում։
Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին Բիենալեի գործունեությունն ընդհատվեց։ 1942 թվականը նշանավորվեց վերջին մի քանի միջոցառումների ավարտով։ 1946-ին վերսկսվեց կինոփառատոնը, 1947-ին  վերսկսվեցին երաժշտական և թատրոնի փառատոնները, իսկ արվեստի ցուցահանդեսը՝ 1948-ին ։
1948–73
«Արվեստի Բիենալեն» վերսկսվել է իր աշխատանքները 1948-ին `ռեցեպտուլյատիվ բնույթի խոշոր ցուցահանդեսով։ Գլխավոր քարտուղարը և արվեստի պատմաբան Ռոդոլֆո Պալուչչինին սկսեց իմպրեսիոնիստների և ժամանակակից արվեստի շատ նշանավոր դեմքերի ներառյալ՝ Չագալը, Կլեը, Բրեյքը, Դելվաքսը, Էնսորը և Մագրիտը, ինչպես նաև հետհայացք գցեց Պիկասոյի աշխատանքներին։ Փեգի Գուգենհայմին հրավիրվել է ցուցադրելու իր հավաքածուն, հետագայում մշտական մասնակցություն հաստատելու Ca 'Venier dei Leoni- ում։
1949-ից սկսված ավանգարդ շարժումները հայտնվեցի ուշադրության կենտրոնում սկզբում եվրոպական ժամանակակից արվեստում, այնուհետև ամբողջ աշխարհում։ Աբստրակտ էքսպրեսիոնիզմը ներկայացվեց 1950-ական թվականներին, և Բիենալեին է վերագրվում Փոփ-Արտի ներմուծումը արվեստի պատմության մեջ` 1964 -ին գլխավոր մրցանակը շնորհելով Ռոբերտ Ռաուշենբերգին ։ 1948 - 1972 թվականներին իտալացի ճարտարապետ Կառլո Սկարպան իրականացրեց մի շարք ուշագրավ միջամտություններ Բիենալեի ցուցահանդեսային տարածքներում։
1954-ին Սան Ջորջիո Մագգիորե կղզին տեղ հատկացրեց Եվրոպայում առաջին ճապոնական Նո թատրոնի ցուցադրությունների համար։ 1956-ից ֆիլմերի ընտրությունը ըստ գեղարվեստական ընտրության այլևս չեն հիմնվում մասնակից երկրի նշանակման վրա։ 1957-ին «Ոսկե առյուծը» անցավ Սատյաջիտ Ռեյ Ապարահիտոյին, որը հնդկական կինոն ներկայացրեց Արևմուտքին։
1962-ին Արտե Ինֆորմալե-ն՝ Ժան Ֆոտերիի, Հանս Հարթունգի, Էմիլիո Վեդովայի և Պիետրո Կոնսագրայի հետ ընդգրկվեցին Արվեստի ցուցահանդեսում։ 1964 -ի Արվեստի Ցուցահանդեսը մայրցամաքային Եվրոպան ներկայացրեց Փոփ Արտին (Անկախ խումբը հիմնադրվել է Բրիտանիայում 1952 թ.-ին)։ Ամերիկացի Ռոբերտ Ռաուշենբերգը առաջին ամերիկացի նկարիչն էր, ով շահեց «Գրան Պրեմիո», և մինչ օրս համարվում է  ամենաերիտասարդ դափնեկիրը։
1968-ի ուսանողական բողոքի ցույցերը ճգնաժամ առաջացրին Բիենալեի համար։ Այդ բողոքի ցույցերը խոչընդոտեցին Բիենալեի բացմանը։ Ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների շրջանի ավարտը ազդարարաեց 1973 թվականի նոր կանոնադրության ստեղծմամբ։ 1969-ին, բողոքի ցույցերից հետո, Գրանտ մրցանակների շնորհումը չեղյալ հայտարարվեց։ Այնուհետև վերսկսվեց 1980-ին `Մոստրա դել Սինեմայի և 1986-ին` Գեղարվեստական ցուցահանդեսի համար ։
1972 թ.-ին առաջին անգամ Բիենալեի կողմից ընդունվեց մի թեմա, որը կոչվում էր «Opera o comportamento» («Գործ կամ վարք»)։
1973 թվականից երաժշտական փառատոնն այլևս ամեն տարի չէր անցկացվում։ Այն տարին, երբ չկայացավ Mostra del Cinema- ն, Վենետիկի Սանտա Մարգերիտա քաղաքում ճամբարային ոլորտի մարմինների կողմից իտալական կինոյի մի շարք օրեր են կազմակերպվել (Իտալական կինոյի օրեր) ։
1974–98
1974 թվականը Կարլո Ռիպա դի Մայանայի քառամյա նախագահության սկիզբն էր։ Արվեստի միջազգային ցուցահանդեսը չկայացավ (և վերսկսվեց 1976 թ.): Թատրոնի և կինոյի իրադարձությունները անց են կացվել 1974 և 1975-ի հոկտեմբերին ՝ Libertà per il Cile անվան տակ (Ազատություն Չիլիի համար)- խոշոր մշակութային բողոք ընդդեմ Աուգուստո Պինոչետի բռնապետության։
1977-ի նոյեմբերի 15-ին բացվեց այսպես կոչված Դիսենտենտ Բիենալեն (նկատի ունենալով ԽՍՀՄ-ում այլախոհական շարժումը)։ Իտալական ձախ թևի կուսակցություններում տեղի ունեցած հակասությունների պատճառով, նախագահ Ռիպա դի Մայան հրաժարական է տվել տարեվերջին ։
1979-ին սկսվեց Ջուզեպպե Գալասսոյի նախագահությունը (1979-1982)։ Հաստատվեց սկզբունք, ըստ որի գեղարվեստական ոլորտի ցանկացած ներկայացուցիչ պետք է ունենար իր մշտական գործունեությունը ղեկավարող կազմակերպություն։
1980-ին ստեղծվեց Բիենալեի ճարտարապետության բաժինը։ Ռեժիսոր Պաոլո Պորտոգեզին առաջին անգամ հանրության առջև ներկայացրեց Corderie dell'Arsenale- ը։ Mostra del կինոթատրոնում մրցանակները հետ են բերվել (1969 - 1979 թվականների ընթացքում, հրատարակությունները ոչ մրցակցային էին)։ 1980 -ին Ակիլլե Բոնիտո Օլիվան և Հարալդ Զեեմաննը ներկայացրին «Aperto»՝ ցուցահանդեսի մի հատված, որը նախագծված է զարգացող արվեստը ուսումնասիրելու համար։ Իտալացի արվեստի պատմաբան Ջովաննի Կարանդենտեն ղեկավարել է 1988 և 1990 թվականների հրատարակությունները։ Դրանից հետո մնաց երեք տարվա բացը `համոզվելու, որ 1995 թ. հրատարակությունը համընկնում է Բիենալեի 100-ամյակի հետ։
1993-ի հրատարակությունը ղեկավարվել է ռեժիսոր Ակիլլե Բոնիտո Օլիվանի կողմից։ 1995-ին Ժան Կլերը նշանակվեց Բիենալեի առաջին վիզուալ արվեստի ոչ-իտալական ռեժիսոր, մինչդեռ Ջերմանո Չելանտը 1997-ին դարձավ ռեժիսոր։
1995-ին հարյուրամյակի համար Բիենալեն միջոցառումներ էր կազմակերպում իր գործունեության բոլոր ոլորտներում. 34-րդ Ֆեստիվակ դել Տեատրոն, 46-րդ արվեստի ցուցահանդես, 46-րդ դի Մուզիկա փառատոն, 52-րդ Մոստրա դել Սինեմա ։
1999-ից առ այսօր
1999 և 2001 թվականներին Հարալդ Զեեմանը կազմակերպեց 2 անընդմեջ ցուցահանդես(48-րդ և 49-րդ)` բերելով ավելի շատ ներկայացուցիչներ Ասիայի և Արևելյան Եվրոպայի արվեստագետների և սովորականից ավելի երիտասարդ նկարիչների կողմից և ընդլայնվեց ցուցադրությունը Արսենալի մի քանի նոր վերականգնված տարածքներում։
1999-ին կենդանի ներկայացումների համար ստեղծվեց նոր ոլորտ ՝ DMT (Dance Music Theater (պարի երաժշտական թատրոն))։
Բիենալեի 51-րդ միջոցառումը, որը բացվեց 2005-ի հունիսին, առաջին անգամ ղեկավարում էին երկու կին ՝ Մարիա դե Կորալը և Ռոզա Մարտինեսը։ Դե Կորալը կազմակերպել էր «Արվեստի փորձը», որում ընդգրկված էին 41 նկարիչ ՝ անցյալի վարպետներից մինչև երիտասարդ գործիչներ։ Ռոզա Մարտինեսը ստանձնեց «Արսենալը» «Միշտ էլ մի փոքր ավելի հեռու»-ով։
Նկարելով «Ռոմանտիկ ճանապարհորդի առասպելը»՝ նրա ցուցահանդեսում ներգրավված էին 49 արվեստագետներ ՝ սկսած նրբագեղներից մինչև անօրեններ։ 2007 թ.-ին Ռոբերտ Սթորը դարձավ Միացյալ Նահանգներից առաջին ռեժիսորը, որը ղեկավարեց (52-րդ) Բիենալեն, և ցուցադրվեց «Մտածիր զգայարաններով։ Զգա մտքով» վերնագրով։ Արվեստը ներկա ժամանակում։ 2009-ի հրատարակության գեղարվեստական ղեկավարն էր շվեդական ռեժիսոր Դանիել Բիրնբաումը, որին հաջորդեց 2011-ին շվեյցարացի Բայս Կուրիգերը։
2013-ին կայացած Բիենալեն ղեկավարում էր իտալացի Մասիմիլիանո Ջիոնին։ Նրա վերնագիրն ու թեման ՝ Palazzo Enciclopedico / Հանրագիտարանային պալատը, վերցվել է ինքնուս իտալա-ամերիկացի արվեստագետի՝ Մարինո Աուրիտիի ճարտարապետական մոդելից։ Աուրիտիի ՝ «Աշխարհի հանրագիտարանային պալատը» աշխատությունը վարձակալվեց Ամերիկյան ժողովրդական արվեստի թանգարանի կողմից և ցուցադրվեց Արսենալի առաջին սենյակում ՝Բիենալեի ընթացքում։ Ջիոնիի համար Աուրիտիի գործը, «նշանակում էր տեղավորել աշխարհիկ բոլոր գիտելիքները, համախմբելով մարդկության ամենամեծ հայտնագործությունները ՝ անիվից մինչև արբանյակ», նմանատիպ պատկեր տրամադրեց «բիենալեի մոդելի ինքնին»… հիմնված անհնարին ցանկության վրա․ ժամանակակից արվեստի անսահման աշխարհները կենտրոնացնել մեկ վայրում՝ առաջադրանք, որն այժմ կարծես գլխապտույտ անհեթեթություն է թվում, ինչպես Աուրիտիի երազանքը » ։
Կուրատոր Օկվուի Էնվեզորը պատասխանատու էր 2015-ի հրատարակոըթյան համար։ Նա Բիենալեի ծնունդով աֆրիկացի առաջին կուրատորն էր։ Որպես բազմակի ցանկությունների և գալիք քայլերի տարբեր եղանակներ պատկերացնելու կատալիզատոր ՝ Էնվեզորը հանձնարարեց հատուկ ծրագրեր և նախագծեր իրականացնել ամբողջ Բիենալե Գարդինի-ում։ Այն ներառում էր «Creative Time» գագաթնաժողով-ը, «e-flux» ամսագրի SUPERCOMMUNITY-ին, «Gulf Labor» կոալիցիան, Անտեսանելի սահմաններ տրանսաֆրիկյան նախագիծը և Աբունադդարա-ն  ։
Բիենալեին այսօր հաճախում է ավելի քան 500,000 այցելու  ։
Արվեստի շուկայի դերը
Երբ ստեղծվեց Վենետիկի Բիենալեն 1895 թվականին, նրա հիմնական նպատակներից մեկը ժամանակակից արվեստի նոր շուկա հիմնելն էր։ 1942-1968 թվականների ընթացքում վաճառքի գրասենյակը աջակցում էր նկարիչներին հաճաղորդներ գտնելու և իրենց աշխատանքը վաճառելու հարցում, այդ ծառայության դիմաց գանձվում էր 10% միջնորդավճար։ Վաճառքները մնացին Բիենալեի բաղկացուցիչ մասը մինչև 1968 թվականը, երբ վաճառքի արգելք սահմանվեց։ Կարևոր գործնական պատճառը, որով Վենետիկը չկարողացավ շուկայից առանձնացնել ոչ-ռեսուրսների, այն է, որ  Բիաննելեն  ինքնին բավարար միջոցներ չուներ այդ լայնածավալ աշխատանքները արտադրելու, առաքելու և տեղադրելու համար։ Հետևաբար դիլերների ֆինանսական ներգրավվածությունը լայնորեն անփողարինելի էր դիտարկվում , քանի որ նրանք պարբերաբար գլխավորում են հավակնոտ նախագծերի արտադրության ֆինանսավորումը ։ Ավելին, Վենետիկի Բիենելաեն ամեն հաջորդող տարում համընկնում է հարևան՝ արդի և ժամանակաից արվեստի աշխարհի առաջնային առևտրային տոնավաճառի՝ Արտ Բեյզելի հետ։ Վենետիկի ցուցադրության ժամանակ բազմաթիվ նկարիչներ և պատկերասրահներ սովորաբար նույն արվեստագետի գործերն են բերում Բեյզել ։
Կենտրոնական տաղավար և Արսենալ
Պաշտոնական Բիենալեն գտնվում է Ջարդինի այգում։ Այն իր մեջ ներառում է մի մեծ ցուցասրահ, որը բիենալեի ռեժիսորի կողմից պատրաստված թեմատիկ ցուցահանդես է։
Մեկնարկել է 1980 թվականին Ապերտոն՝ որպես կարևոր իրադարձություն ազգային երիտասարդ նկարիչների և ազգային սկսնակ արվեստագետների համար, ովքեր ներկայացված չէին ազգային մշտական տաղավարներում։ Սա սովորաբար բեմադրվում է «Արսենալում» և դարձել է Բիենալեի պաշտոնական ծրագրի մի մասը։ 1995 թվականին չկար Ապերտոն, և մի շարք մասնակից երկրներ վարձեցին մի վայր՝ ցուցադրելու սկսնակ նկարիչների աշխատանքները։ 1999 թվականից միջազգային ցուցահանդեսը և Ապերտոն անցկացվեցին որպես մեկ ցուցահանդես, որն էլ տեղի ունեցավ ինչպես կենտրոնական տաղավարում այնպես էլ «Արսենալում»։  Նաև 1999 թ.-ին 1 միլիոն դոլար արժողությամբ վերանորոգումը Արսենալի տարածքը վերածեց վերակառուցված նավախցիկների, թափոնների և պահեստների  հավաքածուի ՝ ավելի քան կրկնապատկելով նախորդ տարիների Արսենալի ցուցահանդեսային տարածքը ։ 54-րդ Բիենալեի հատուկ հրատարակություն անցկացվեց Տորինո Եսպոսիզիոնի - Սալա Ներվիի Պադիգլիոն Իտալիայում (դեկտեմբեր 2011 - փետրվար 2012) `իտալական միավորման 150-ամյակի կապակցությամբ։ Միջոցառումը ղեկավարում էր Վիտտորիո Սգարբին ։
Ազգային տաղավարներ
Ջարդինիում 30 մշտական ազգային տաղավար կա։ Կենտրոնական տաղավարի երկայնքով, որը կառուցվել է 1894-ին և այնուհետև մի քանի անգամ վերակառուցվել և երկարաձգվել, Ջարդինիում տեղակայված է Բիենալեիում մասնակցող բազում երկրների կողմից տարբեր ժամանակաշրջաններում կառուցված 29 տաղավարներ։ Տաղավարները առանձին երկրների սեփականությունն են և ղեկավարվում են իրենց մշակույթի նախարարությունների կողմից։
Գարդինիում տաղավար չունեցող երկրները ցուցադրվում են Վենետիկի այլ վայրերում։ Ներկայացված երկրների թիվը դեռ աճում է։ 2005-ին առաջին անգամ ցուցադրում էր Չինաստանը, որին հաջորդում էին Աֆրիկյան տաղավարը և Մեքսիկան (2007), Արաբական Միացյալ Էմիրությունները (2009) և Հնդկաստանը (2011) ։
Մշտական տաղավարների նշանակումը հիմնականում թելադրված էր 1930-ականների միջազգային քաղաքականությամբ և Սառը պատերազմով։ Ոչ մի ձևաչափ չկա, թե ինչպես է յուրաքանչյուր երկիր կառավարում իր տաղավարը, Բիենալում ներկայացված  կայացած և զարգացող երկրները  տարբեր ձևերով են պահպանում և ֆինանսավորում իրենց տաղավարները ։ Տաղավարները սովորաբար ֆինանսավորվում են կառավարության կողմից, մասնավոր փողերը գնալով մեծ դեր են խաղում։ 2015-ին Իրաքի, Ուկրաինայի և Սիրիայի տաղավարները ամբողջությամբ մասնավոր ֆինանսավորվեցին։ Մեծ Բրիտանիայի տաղավարը միշտ ղեկավարվում է Բրիտանական խորհրդի կողմից, մինչդեռ Միացյալ Նահանգները պատասխանատվությունը հանձնում է Պետդեպարտամենտի կողմից ընտրված հանրային պատկերասրահին, որը 1985 թվականից ի վեր հանդիսանում է «Peggy Guggenheim» հավաքածուն ։ Արսենալեի այն երկրները, որոնք ժամանակավոր ցուցահանդեսային տարածք են պահանջում, վարձ են վճարում մեկ քառակուսի մետրի համար ։
2011 թվականին երկրներն էին՝ Ալբանիա, Անդորրա, Արգենտինա, Ավստրալիա, Ավստրիա, Բանգլադեշ, Բելառուս, Բելգիա, Բրազիլիա, Բուլղարիա, Կանադա, Չիլի, Չինաստան, Կոնգո, Կոստա Ռիկա, Խորվաթիա, Կուբա, Կիպրոս, Չեխիայի և Սլովակիայի հանրապետություններ, Դանիա, Եգիպտոս, Էստոնիա, Ֆինլանդիա, Ֆրանսիա, Վրաստան, Գերմանիա, Հունաստան, Հաիթի, Հունգարիա, Իսլանդիա, Հնդկաստան, Իրան, Իրաք, Իռլանդիա, Իսրայել, Իտալիա, Ճապոնիա, Կորեա, Լատվիա, Լիտվա, Լյուքսեմբուրգ, Մակեդոնիա, Մեքսիկա, Մոլդովա, Չեռնոգորիա, Նիդեռլանդներ, Նոր Զելանդիա, Նորվեգիա, Լեհաստան, Պորտուգալիա, Ռումինիա, Ռուսաստան, Սան Մարինո, Սաուդյան Արաբիա, Սերբիա, Սինգապուր, Սլովենիա, Հարավային Աֆրիկա, Իսպանիա, Շվեդիա, Շվեյցարիա, Սիրիայի Արաբական Հանրապետություն, Թայվան, Թաիլանդ, Թուրքիա, Ուկրաինա, Արաբական Միացյալ Էմիրություններ, Միացյալ Թագավորություն, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ, Ուրուգվայ, Վենեսուելա, Ուելս և Զիմբաբվե։ Դրանից բացի կան երկու հավաքական տաղավարներ ՝ Կենտրոնական Ասիայի տաղավար և «Istituto Italo-Latino Americano»։ 2013-ին տասնմեկ նոր մասնակից երկրներ ազգային տաղավարներ մշակեցին Բիենալեի համար՝ Անգոլա, Բոսնիա և Հերցեգովինա, Բահամներ, Բահրեյն, Կոտ դ'Իվուար, Կոսովո, Քուվեյթ, Մալդիվներ, Պարագվայ, Տուվալու և Սուրբ Աթոռ։ 2015-ին հինգ մասնակից նոր պետություններ Բիենալեի համար տաղավարներ մշակեցին՝ Գրենադա, Մոզամբիկի հանրապետություն, Սեյշելյան կղզիներ, Մավրիկիոս և Մոնղոլիա։ 2017 թվականին երեք երկրներ առաջին անգամ մասնակցեցին Արվեստի Բիենալեին ՝ Անտիգուա և Բարբուդա, Կիրիբատի և Նիգերիա ։ 2017-ին չորս երկրներ առաջին անգամ մասնակցեցին Արվեստի Բիենալեին ՝ Գանա, Մադագասկար, Մալայզիա և Պակիստան ։ Ինչպես ազգային տաղավարները կան նաև անհամար «ոչ պաշտոնական տաղավարներ», որոնք ամեն տարի գարնան են տեղի ունենում։ 2009-ին կային տաղավարներ, ինչպիսիք են Գաբոնի տաղավարը և Պեքհեմի տաղավարը։ Նոր մեդիայի ապագա արվեստագետները 2011-ին առցանց տաղավարում ցուցադրեցին իրենց աշխատանքները։
Մրցանակներ
Ցուցահանդեսին մասնակցող արվեստագետներին Վենետիկի Բիենալեն մրցանակներ շնորհեց առաջին հրատարակությունից ի վեր՝ 1895 թվականից։ Գլխավոր մրցանակները հաստատվել է 1938 թվականին և գործ մինչև 1968 թվականը, երբ դրանք վերացվեցին բողոքի շարժման պատճառով։ Մրցանակները կրկին հանձնվեցին 1986 թ.-ին։ Ընտրությունները կատարում է «la Biennale di Venezia» - ի խորհուրդը ՝ Միջազգային ցուցահանդեսի կուրատորական առաջարկի համաձայն։
Նաև Կուրատորի առաջարկությամբ Բիենալեն նշում է իր միջազգային ժյուրիի հինգ անդամներին, որոնք մեղադրվում են ազգային տաղավարներին մրցանակներ շնորհելու համար ։ Միջազգային ժյուրին պարգևատրում է «Ոսկե առյուծ» `ազգային լավագույն մասնակցության համար, «Ոսկե առյուծ» միջազգային ցուցահանդեսում լավագույն մասնակցի համար և «Արծաթե առյուծ»՝ շոուի «խոստումնալից երիտասարդ մասնակցի» համար։ Այն կարող է նաև առանձնահատուկ նշել ազգային մասնակիցներին, իսկ միջազգային ցուցահանդեսում նշել առավելագույնը երկու հատուկ արվեստագետներին ։
Կառավարում
1973 թ.-ի հուլիսի 26-ին, Խորհրդարանը հաստատեց կազմակերպության Բիենnալեի նոր կանոնադրությունը։ Ստեղծվեց «ժողովրդավարական» խորհուրդ։ Այն ներառում էր 19 անդամներ, որոնք բաղկացած էին Կառավարության ներկայացուցիչներից, տեղական ամենակարևոր կազմակերպություններից, խոշոր արհմիություններից և աշխատակազմի ներկայացուցիչներից։ Խորհուրդը պետք է ընտրեր Նախագահին և առաջադրեր ոլորտի ռեժիսորների` մեկական անձ` տեսողական արվեստի, կինոյի, երաժշտության և թատրոնի։
2004 թվականի հունվարի 15-ին Բիենալեն վերածվեց հիմնադրամի։
2013 թվականի հրատարակության համար հիմնական ցուցահանդեսի բյուջեն կազմել է մոտ 2,3 միլիոն դոլար, բացի այդ, ավելի քան 2 միլիոն դոլար է հավաքվել հիմնականում՝ մասնավոր անձանցից, հիմնադրամներից և բարերարներից ։ 2015-ին միջազգային ցուցահանդեսի համար նախատեսված բյուջեն կազմում էր 13 միլիոն եվրո (մոտ 14,2 միլիոն դոլար) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արվեստագետներ Կատեգորիա:Նկարիչներ Կատեգորիա:Ցուցահանդեսներ Կատեգորիա:Միջազգային ցուցահանդեսներ
M (ֆիլմ, 1931)
«M» (M - Eine Stadt sucht einen Mörder, այլ անվանումը՝ «М». քաղաքը փնտրում է մարդասպանին»), գերմանական ֆիլմ՝ սերիական մարդասպանի մասին պատմող դասական թրիլլեր, նկարահանված 1931 թվականին ռեժիսոր Ֆրից Լանգի կողմից։
Համարվում է կինոյի պատմության լավագույն ֆիլմ-նուարներից մեկը և իր ժամանակի լավագույն թրիլլերներից մեկը։