cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տոտտենհեմ Հոտսպուր
Առաջին տասնամյակները Ֆուտբոլային լիգայում (1908–1958)
1955 թվականի ապրիլին Ռոուն հիվանդության պատճառով հեռացավ գլխավոր մարզչի պաշտոնից ։ Հեռանալուց առաջ նա ակումբ բերեց Տոտտենհեմի պատմության ամենահայտնի ֆուտբոլիստներից մեկին՝ Դենի Բլանչֆլաուերին, որը ակումբում անցկացրած տարիների ընթացքում երկու անգամ Պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստների ասոցիացիայի (PFA) կողմից ճանաչվեց տարվա լավագույն ֆուտբլիստ ։
Բիլ Նիկոլսոն և փառքի տարիներ (1958–1974)
1958 թվականին ակումբը ղեկավարեց Բիլ Նիկոլսոնը։ Այդ պաշտոնում նա փոխարինեց Ջիմի Անդերսոնին, որի ղեկավարությամբ թիմը անհաջող էր հանդես գալիս։ Արդեն առաջին հանդիպմանը թիմը 10։4 հաշվով պարտվեց «Էվերթոնին»։ Նիկոլսոնին հաջողվեց թողնել թիմին առաջին դիվիզիոնում, իսկ հաջորդ մրցաշրջանում թիմը դարձավ առաջնության բրոնզե մրցանակակիր։
Մարզիչը որոշեց նոր բարձունքներ նվաճել, բայց դրա համար հարկավոր էր ուժեղացնել թիմի կազմը։ Գնեցին երեք ուժեղ շոտլանդացի խաղացողներ՝ Դեյվ Մակայը, Ջոն Ուայթը և Բիլ Բրաունը, իսկ 1961 թվականի վերջում «Տոտտենհեմ Հոտսպուր» տեղափոխվեց այդ ժամանակվա ուժեղագույն ֆւոտբոլիստներից մեկը՝ Ջիմի Գրիվզը. վերջինիս գնեցին 99 999 ֆունտով։
Արդյունքներն իրենց սպասեցնել չտվեցին. «Տոտտենհեմը» հաղթեց առաջնությունը 1961 թվականին։ Արդեն սկզբում ակումբը հաղթեց 11 խաղ շարունակ։ Հետագայում «Տոտտենհեմը» մի քանի ռեկորդ ևս սահմանեց. խփած և բաց թողած գոլերի տարբերությունը +60 (115-55), 31 հաղթանակ առաջնությունում, որոնցից 16-ը՝ արտագնա խաղերում։ Ակումբը նվաճեց նաև Անգլիայի գավաթը։ Եզրափակչում թիմը հաղթեց «Լեստեր Սիթիին». առաջին խաղակեսում «Լեստերը» 10 խաղացողով մնաց պաշտպան Չալմերսի վնասվածքի պատճառով։ Թիմը սկսեց պաշտպանությունից խաղալ։ 38-րդ րոպեին խաղից դուրս էր Կլիֆ Ջոնսի գոլը։ Բայց արդեն երկրորդ խաղակեսում Բոբի Սմիթը և Թերի Դայսոնը երկու գոլ խփեցին՝ թիմին բերելով Անգլիայի գավաթը և ոսկե դուբլը։
Շնորհիվ այդ հաջողության՝ ակումբը սկսեց հանդես գալ Եվրոպական չեմպիոնների գավաթի առաջնությունում։ Եվ արդեն առաջին խաղակեսում ակումբը 0։4 հաշվով հաղթում էր Զաբժեի «Գուրնիկին»։ Ընդմիջման ժամանակ Նիկոլսոնը հանգստացրեց թիմին, և խաղը ավարտվեց ոչ այնքան սարսափելի՝ 2։4 հաշվով։ Իսկ պատասխան խաղում՝ Լոնդոնում, լեհերը ջախջախիչ պարտություն կրեցին արդեն 8։1 հաշվով։ Հետագայում առանց նշանակալի խնդիրների թիմը հաղթեց «Ֆեյենոորդին» 3։1 և 1։1 հաշվով, ինչպես նաև «Դուկլային» 0։1 և 4։1 հաշիվներով։ Կիսաեզրափակչում թիմի մրցակիցը հզոր «Բենֆիկան» էր։ Լիսաբոնում հաղթեցին պորտուգալացիները 3։1 հաշվով, ի դեպ անգլիացիների երկու գոլերը չհաշվվեցին վիճարկելի «խաղից դուրսերի» պատճառով։ Լոնդոնում «Տոտտենհեմը» տիրեց նախաձեռնությանը և հաղթեց 2։1 հաշվով, բայց այդ հաղթանակը բավարար չէր եզրափակիչ դուրս գալու համար։
1962 թվականին «Տոտտենհեմ Հոտսպուրը» նվաճեց բորնզե մեդալ և երկու գավաթ՝ Անգլիայի գավաթը (եզրափակչում պարտության մատնեցին «Բերնլիին» 3։1 հաշվով) և ՈՒԵՖԱ Գավաթակիրների գավաթը։ 1963 թվականին թիմը նվաճեց արծաթե մեդալ (չեմպիոնից՝ «Էվերթոնից» պակաս էր 6 միավոր)։ Գավաթակիրների գավաթի խաղարկությունում հենց առաջին փուլից «Տոտտենհեմը» լքեց մրցաշարը՝ պարտվելով «Մանչեսթեր Յունայթեդին» 2։0 և 1։4 հաշիվներով։ Բայց թիմի լավագույն խաղացողները՝ Բլանչֆլաուերը, Մակայը և Ուայթը, ավարտեցին իրենց ֆուտբոլիստի կարիերան (Ջոն Ուայթը մահացավ կայծակի հարվածի արդյունքում), և «Տոտտենհեմը» սկսեց աստիճանաբար անկում ապրել։ Տեսնելով դա՝ նոր խաղացողներ գնվեցին՝ դարպասապահ Պաթ Ջենինգսը, պաշտպաններ Մայքլ Ինգլենդը և Սիրիլ Նոուլզը, կիսապաշտպան Ալան Մյոլերին։ Նոր թիմի հետո Նիկոլսոնը բրոնզե մեդալ նվաճեց (զիջելով արծաթե մրցանակակիրներին՝ «Նոթինգեմ Ֆորսեթին» միայն բաց թողնված և խփած գնդակների քանակով), ինչպես նաև նվաճեց Անգլիայի գավաթը։ Եզրափակչում պարտվեց «Չելսիին» 2։1 հաշվով։
Այնուամենայնիվ, ոսկե մեդալներ ստանալու համար «Տոտտենհեմին» չէր հերիքում ներուժը։ Գավաթային խաղերում «սփուրսները» ոչ միայն պայքարում էին լավագույն թիմերի դեմ, այլև ոչ հազվադեպ հաղթում էին։ 1971 թվականին հաղթելով «Աստոն Վիլլային»՝ ակումբը նվաճեց իր առաջին Ֆուտբոլային լիգայի գավաթը, որը թիմին հնարավորություն տվեց մասնակցելու ՈՒԵՖԱ-ի գավաթի խաղարկությանը։
։
«Տոտտենհեմը» գործնականորեն չունեն լուրջ մրցակիցներ։ Միայն կիսաեզրափակչում նրանք խաղացին «Միլանի» դեմ։ Տանը «սփուրսները» բաց թողեցին առաջինը, բայց կարողացան վերականգնվել և հաղթել։ Միլանում Ալան Մելերի արագորեն բացեց խաղի հաշիվը։ Տան տերերը կարողացան միայն հավասարեցնել հաշիվը։ Եզրափակչում «Տոտտենհեմը» հանգիստ կերպով հաղթեց «Վուլվերհեմպտոնին»։ Միայն կիսաեզրափակչում նրանց կանգնեցրեց «Լիվերպուլը»։ 1973 թվականին երկրորդ անգամ հաղթելով Լիգայի գավաթի առաջնությունում՝ ակումբը կրկին սկսեց հանդես գալ ՈՒԵՖԱ գավաթում։ «Տոտտենհեմ Հոտսպուրը» առանց որևէ խնդրի կարողացավ հասնել եզրափակիչ, որտեղ հանդիպեց «Ֆեյենորդին»։ Լոնդոնում ակումբները ոչ ոքի խաղացին՝ 2։2։ Պատասխան հանդիպումը, որ կայացավ Ռոտերդամում, վերածվեց մղձավանջի։ «Տոտտենհեմը» պարտվեց 0։2 հաշվով, իսկ նրա երկրպագուները քաղաքում բազում անկարգություններ կազմակերպեցին։ Հոլանդական ակումբի ավելի քան երկու հարյուր երկրպագուներ վնասվածք ստացան։ Բայց ամենավատը այն էր, որ ռոտերդամյան իրադարձություններից հետո Բիլ Նիկոլսոնը հրաժարական տվեց։
1974—1984
Որպես նոր գլխավոր մարզիչ՝ Նիկոլսոնը ցանկանում էր տեսնել իր նախկին խաղացողինէ Կիտ Բարքինշոուին։ Բայց «Տոտտենհեմի» ղեկավարությունը նոր մարզիչ նշանակեց Թերի Մեյլին՝ «Արսենալից»։ Իմանալով այդ մասին՝ Նիկոլսոնը վերցրեց իր իրերը «Ուարթ Հարթ Լեյնից» ։ Նեյլի ղեկավարությամբ «Տոտտենհեմը» երկու մրցաշրջանով լքեց առաջին դիվիզիոնը։ 1976 թվականին Նեյլին ազատեցին գործից, իսկ նրա փոխարեն եկավ Բարքնիշոուն, որը ակումբին վերադարձրեց նախկին փայլը։
1978/79 մրցաշրջանից առաջ ակումբը գնեց միանգամից երկու աշխարհի չեմպիոնների՝ արգենտինացիներ Օսվալդո Արդիլեսին և Ռիքի Վիլյային։ Այս գնումը ամենաաղմկահարույցներից մեկն էր Անգլիայի ողջ պատմության մեջ։
1980-ական թվականները ակումբը սկսեց Անգլիայի գավաթի խաղարկությունում «Մանչեսթեր Սիթիի» դեմ տարած հաղթանակով (Վիլյան դուբլի հեղինակ դարձավ)։ Երեք տարի անց նվաճվեց նաև մեկ այլ գավաթ՝ ՈՒԵՖԱ գավաթը։
Վիճակագրությունը
1/32 Եզրափակիչ
1/16 եզրափակիչ
1/8 եզրափակիչ
Քառորդ եզրափակիչ
Կիսաեզրափակիչ
Երկրորդ եզրափակիչ հանդիպմանը իրենց տանը «սփուրսները» պարտվում էին Ալեքս Չերնյատսկու գոլից հետո։ 11-մետրանոցների շարքից հետո «Տոտտենհեմը» հաղթանակ տարավ։
1984—1991
ՈՒԵՖԱ գավաթի հաղթանակից մի քանի շաբաթ առաջ Բարքինշոուն հայտարարեց իր հրաժարականի մասին։ «Սփուրսները» կորցրին իրենց մարզչին, որը կրկին դարձրեց «Տոտտենհեմը» հաջողակ թիմ։ Նոր մարզիչ դարձավ Պիտեր Շրիվեսը, իսկ նախագահ՝ Իրվին Սկոլարը։ Առաջին մրցաշրջանում Շրիվեսին հաջողվեց պահել թիմին առաջին եռյակում, բայց հետո սկսվեց անկումը։ 1986 թվականին ակումբը սկսեց ղեկավարել Դևիդ Փլիթը։ Մրցաշրջանը սկսվեց ոչ այնքան վատ։ Բայց Լիգայի գավաթի և Անգլիայի գավաթի կիսաեզրափակիչների պարտություններից հետո, մրցաշրջանը անհաջողությամբ ավարտվեց։ Փլիթը հրաժարական տվեց 1987 թվականի աշնանը։ Ակումբը սկսեց ղեկավարել Թերի Վենեյբլսը, որը 1990 թվականի առաջնությունում և 1991 թվականի Անգլիայի գավաթում բրոնզե մեդալներ ստացավ։
Սակայն 1990 թվականին անշարժ գույքի շուկայի անկումը Սքոլարին սնանկության եզրին հասցրեց։ Վենեյբլսը և գործարար Ալան Շուգարը դարձան ակումբի նախագահներ։
Զինանշան
1882—1884 թվականներին ակումբի խորհրդանիշը պարզապես H տառն էր (Hotspur բառի առաջին տառը)։ 1909 թվականին «Ուայթ Հարթ Լեյն» մարզադաշտում կանգնեցվեց գնդակի վրա կանգնած աքլորի արձանը, որը արդյունքում դարձավ ակումբի զինանշանը։
1956 թվականին ընդունվեց ակումբի նոր զինանշանը։ Այն կապույտ վահան էր, որի կենտրոնում գտնվում էր աքլորը։ Ներքևից պատկերվում էին երկու կարմիր առյուծներ, որ տանում էին «THFC» (ակումբի պաշտոնական անվանման հապավումը) գրառմամբ վահանը։ Վերին աջ հատվածում յոթ թեղիներն էին, որ աճում էին լոնդոնյան Փեյջ Գրին մարգագետնում։ Պատմաբանները ենթադրում են, որ այդ թեղիները ցույց են տալիս այն վայրը, որտեղ այրում էին վհուկներին։ Զինանշանի ստորին հատվածը մի ժապավեն էր, որի վրա գրված էր ակումբի կարգախոսը «AUDERE EST FACERE», ինչը նշանակում է ՝ «Որոշել նշանակում է ի կատար ածել»։
1983 թվականին զինանշանի տեսքը ավելի պարզ դարձրին։ Նրա վրա մնաց աքլորը, առյուծները, որ կրում են վահանը և կարգախոսով ժապավենը։ Այդ տեսքով զինանշանը գոյություն ունեցավ մինչև 2006 թվական։ Այդ ժամանակ վերաբրենդավորում տեղի ունեցավ. զինանշանը դարձավ պարզապես գնդակի վրա կանգնած աքլոր, իսկ նրա ներքևում ավելացվեց՝ «TOTTENHAM HOTSPUR»։
Կարգախոս
Ակումբի կարգախոսը մինչև 2006 թվականը լատիներեն «Audere est facere» արտահայտությունն էր, որը նշանակում է «Որոշել նշանակում է ի կատար ածել»։ 2006 թվականից հետո այն թարգմանվեց անգլերեն և հնչում է որպես «To dare is to do»։
Մականուններ
Ակումբն ունի երկու «պաշտոնական» մականուն՝ spurs (սփուրս) և Lilywhites (Շուշանային-ճերմակ)։ Նրանք կապված են ակումբի պաշտոնական անվան և խաղացողների մարզահագուստի գույների հետ։
Թալիսման
Ակումբի թալիսմանը սև աքլոր Չիրպին է։
Երկրպագուներ
«Տոտտենհեմի» աջակիցների քանակը Մեծ Բրիտանիայում ամենազանգվածայիններից մեկն է։ Ակումբը հատկապես տարածված է Հյուսիսային Լոնդոնում և բրիտանական մայրաքաղաքի արվարձաններում։ «Տոտտենհեմի» երկրպագուների ակումբները տարածված են ողջ աշխարհում։ Ակումբի երկրպագուներն իրենց հիմնական մրցակիցը համարում են լոնդոնյան «Արսենալը»։ Սուր հակամարտություն է նաև «Չելսիի» և «Վեսթ Հեմ Յունայթեդի» նկատմամբ։
Ներկա կազմ
2017 թվականի օգոստոսի 31-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Տոտտենհեմ Հոտսպուր Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթակիրներ Կատեգորիա:Լոնդոնի ֆուտբոլային ակումբներ Կատեգորիա:Անգլիայի Պրեմիեր լիգայի ակումբներ
Տիգրան Գալեմճյան
Տիգրան Գալեմճյան, հայ թատերական գործիչ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Կ. Պոլսում, որտեղ ստացել է կրթությունը։ Բեմական ասպարեզ է մտել 1860-ականների սկզբներինմ նախ խաղացել է «Արևելյան թատրոնում», ապա՝ 1868-1869 թատերաշրջանից դարձել է Հակոբ Վարդովյանի թատերախմբի հուշարարը, հետագայում՝ Վարդովյանի գործակիցը։ Այդ տարիներից գրել է պատմական ողբերգություններ, որոնք բեմադրվել են Վարդովյանի և այլ թատերախմբերի կողմից։ 1879 թվականին նրա «Արա Գեղեցիկ» ողբերգության ներկայացման առիթով է, որ սուլթանական կառավարությունը արգելել է հայերեն ներկայացումները։ Նույն այդ տարում ստեղծել է մի նոր խումբ, կառավարությունից թույլտվություն ստացել, բարեգործական նպատակներով ներկայացումներ տվել Պոլսի արվարձաններում, այս ձևով հայ թատրոնի գոյությունը հասցնելով մինչև 1882։ Այնուհետև հարկադրված է եղել աշխատել թուրքական խմբերում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ թատերական գործիչներ Կատեգորիա:Արևմտահայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ դերասաններ
Ֆեմինիզմի տեսություն
Ֆեմինիզմի տեսություն, գենդերային անհավասարության բնույթը պարզելու համար փիլիսոփայական տրամասություն է։ Հետազոտում է սոցիալական դերերը, փորձը, շահերը, պարտականությունները և քաղաքականությունը այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են մարդաբանությունը և սոցիոլոգիան, հաղորդակցությունները, մեդիա-հետազոտությունները, հոգեվերլուծությունը, գրականությունը, կրթությունը և փիլիսոփայությունը :
Ֆեմինիզմի տեսության կողմից ուսումնասիրվող գրականությունը, կրթությունը և փիլիսոփայությունը, ներառում են խտրականությունը, օբյեկտիվությունը (հատկապես սեռական օբյեկտիվությունը), ճնշումն ու պատրիարքությունը, ինչպես նաև կարծրատիպերը, արվեստի պատմությունը , ժամանակակից արվեստը  և գեղագիտությունը  :
Պատմություն
Ֆեմինիզմի տեսության առաջին ուսումնասիրությունները հայտնվել են 18-րդ դարի վերջին այնպիսի հրապարակումներում, ինչպիսիք են «Կանանց իրավունքների պաշտպանությունը» Մերի Ուոլսթոնքրաֆթ, «Փոփոխվող կինը» և «Միթե ես կին չեմ», «Խոսքը անօրինական քվեարկության համար կալանքից հետո» և այլն: 1851 թվականին Սոջորներ Տրութն անդրադարձել է կանանց իրավունքների խնդիրներին իր «Միթե ես կին չեմ» հրապարակման մեջ։ Անօրինական քվեարկության համար կալանքից հետո Սյուզան Էնթոնին դատարանում հանդես է եկել ելույթով, որում նա անդրադարձել է սահմանադրության շրջանակներում լեզվական հարցերին, որոնք արտացոլված են նրա «խոսքը անօրինական քվեարկության համար կալանքից հետո» (1872 թվական) հրապարակման մեջ: Էնթոնին կասկածի տակ է դրել սահմանադրության սկզբունքները և նրա տղամարդկային լեզուն։ Նա բարձրացրել է այն հարցը, թե ինչու են կանայք պատասխանատվություն կրում օրենքով պատիժ կրելու համար, բայց չեն կարող օգտագործել օրենքը սեփական պաշտպանության համար: Նա նաև քննադատել է սահմանադրությունը գենդերային կողմնակալությամբ իր լեզվի համար և հարցրել, թե ինչու կանայք պետք է պահպանեն այն օրենքները, որոնք չեն հիշատակում կանանց:
Հարվարդի պրոֆեսոր Նենսի Կոտը տարբերություն է դնում ժամանակակից ֆեմինիզմի և նրա նախորդների միջև, հատկապես ընտրական իրավունքի համար պայքարի դեպքում: Նա նշում է, որ ԱՄՆ-ում շրջադարձային պահը տեղի է ունեցել 1920 թվականին (1910-1930 թվականներ) կանանց ձայնի իրավունք ստանալու պահից տասնամյակներ առաջ և հետո: Նա պնդում է, որ կանանց նախորդ շարժումը պայքար էր կանանց համար ունիվերսալիզմի համար, մինչդեռ 20-ամյա այս ընթացքում այն վերածվել է սոցիալական տարբերակման և անհատականության շարժման: Նոր հարցերն ավելի շատ վերաբերում էին սոցիալական կառուցվածքի և գենդերային ինքնության շրջանակներում տիրող վիճակին: Քաղաքական տեսանկյունից տեղի է ունեցել ֆեմինիստուհիների անցումը աջերից դեպի ձախ ։
Պրոֆեսոր Սյուզան Քենթը կարծում է, որ միջպատերազմյան տարիներին ֆեմինիզմի ազդեցության նվազումը տեղի է ունեցել Ֆրոյդի պատրիարքության պատճառով: Բրիտանացի հոգեվերլուծաբան Ջուլիետա Միտչելը նման մոտեցումը չափազանց պարզեցված է համարում, քանի որ Ֆրոյդի տեսությունը լիովին անհամատեղելի է ֆեմինիզմի հետ : Ֆեմինիստ գիտնականների ուշադրությունը ընտանիքի ծագման հետազոտություններից տեղափոխվել է պատրիարքարանի առաջացման վերլուծության ։ Հետպատերազմյան շրջանում Սիմոնա դե Բովուարը դեմ է հանդես եկել «կինը տանը» կերպարին։ Դե Բովուարը ֆեմինիզմին էկզիստենցիալիստական չափումներ է հաղորդել Le Deuxième Sexe («Երկրորդ սեռը») հրապարակման մեջ 1949 թվականին: Ամերիկացի ֆեմինիստուհիների առաջնորդ Բեթի Ֆրիդանը պնդում է, որ կանանց թերարժեքության մասին պատկերացումը միֆ է, որը հորինել են տղամարդիկ՝ ճնշված վիճակում կանանց պահելու համար : Նրա կարծիքով, կանանց համար հարցը ոչ թե կանանց մասին հայտարարելն է, այլ լիարժեք մարդ դառնալը: Ըստ Թորիլ Մոյի, «կինն ինքն իրեն բնորոշում է այն բանի միջոցով, թե ինչպես է ապրում իր հատուկ իրավիճակում»: Ուստի ուրիշի դերից խուսափելու համար կինը պետք է վերականգնի իր սուբյեկտիվությունը :
Ֆեմինիստական ակտիվիզմի վերածնունդը 1960-ական թվականների վերջին ուղեկցվում էր շրջակա միջավայրի պաշտպանությանը նվիրված գրականության առաջացմամբ: Դա, իր հերթին, ստեղծել է մթնոլորտ, որը նպաստում է մայրության վերաբերյալ հետազոտությունների և բանավեճերի վերածնմանը։ Հայտնի ֆեմինիստուհիները, ինչպիսիք են Էդրիեն Ռիչը և Մերիլին Ֆրենչը դեմ են արտահայտվել դետերմինիզմին, մինչդեռ սոցիալիստական ֆեմինիստուհիները, ինչպիսիք են Էվելին Ռիդը, մատնանշել են տղամարդկանց սեռական հարաբերությունները կապիտալիզմի հետ: Հոգեբան ֆեմինիստուհիները, ինչպիսիք են Ջին Բեյքեր Միլլերը, ձգտում էին ֆեմինիստական վերլուծությունը կիրառել հայտնի հոգեբանական տեսությունների նկատմամբ՝ պնդելով, որ «խնդիրը կանանց մեջ չէ, այլ այն, թե ինչպես է ժամանակակից մշակույթն իրենց մեկնաբանում» :
Հայտնի ֆեմինիստ և գրական քննադատ Էլեյն Շոուոլթերը նկարագրում է ֆեմինիզմի տեսության զարգացման մի քանի փուլեր: Առաջինը նա անվանում է «ֆեմինիստական քննադատություն», որը գրական ստեղծագործությունները դիտարկում է ֆեմինիզմի տեսանկյունից։ Երկրորդ փուլը Շոուոլտերն անվանում է «գինոքրիտիկա»՝ գրական քննադատության բաժին, որը հասկանում է կանացի ստեղծագործության հոգեբանությունը, լեզվաբանությունը և կանանց լեզվի խնդիրը, գրականության պատմության մեջ անհատական կամ կոլեկտիվ կանացի գրական կարիերայի հետագիծը: Վերջին փուլը նա անվանում է «գենդերային տեսություն», որտեղ հետաքննվում են «գաղափարական մարմնավորում և գրական էֆեկտներ, որոնք բխում են գենդերային կամ սեռային տարբերություններից» : Այս մոդելը քննադատվել է վերը նշված Թորիլ Մոյի կողմից, որը դիտում է այն որպես կանանց սուբյեկտիվության էսենցիալիստական և դետերմինիստական մոդել: Նա նաև քննադատում է ֆեմինիզմի տեսությունը այն բանի համար, որ այն հաշվի չի առնում արևմուտքի սահմաններից դուրս կանանց դիրքորոշումը : Քանի որ 1970-ականներին, որոշիչ ազդեցություն ֆեմինիստական տեսության ունեցել հոգեվերլուծական ֆրանսիական ֆեմինիզմի գաղափարներ առաջացած ոլորտում: Ֆեմինիստական հոգեվերլուծությունը ժխտել է անգիտակից ֆալլուսային վարկածը: Ջուլիա Կրիստևան, Բրահա Էթինգերը և Լյուսի Իրիգարերը մշակել են հատուկ հասկացություններ, որոնք վերաբերում են անգիտակից սեռական տարբերություններին, կանանց սկզբին և մայրությանը, որոնք մեծ նշանակություն ունեն կինոյի և գրականության վերլուծության համար :
Կարգապահություններ
Փորձագետները հաճախ իրենց ոլորտներում կիրառում են ֆեմինիստական ​​մեթոդներ և սկզբունքներ: Այս առարկայական ոլորտներից մի քանիսը՝
Մարդու մարմինը
Արևմտյան փիլիսոփայության մեջ մարմինը պատմականորեն ասոցացվում էր բացառապես կանանց հետ, մինչդեռ տղամարդիկ ասոցացվում էին բանականության հետ: Փիլիսոփա ֆեմինիստ Սյուզան Բորդոն իր աշխատություններում զարգացնում է մտքի և մարմնի միջև կապի երկակի բնույթը, հետազոտելով Արիստոտելի, Հեգելի և Դեկարտի գաղափարները, և ցույց տալով, թե ինչպես են տարբեր երկուական տարրերը, ինչպիսիք են ոգին, նյութը և տղամարդկանց գործունեությունը կամ կանանց պասիվությունը հանգեցրել գենդերային հատկանիշների և դասակարգումների ամրապնդմանը: Բորդոն նշում է, որ տղամարդիկ պատմականորեն կապված են ինտելեկտի, մտքի կամ ոգու հետ, մինչդեռ կանայք երկար ժամանակ ասոցացվում են մարմնի և զգացմունքների հետ : Այն պատկերացումը, որ կանանց հետ ասոցացվում է մարմինը, այլ ոչ թե միտքը, արդարացում էր կանանց օբյեկտիվացման համար, այսինքն` նրանց որպես սեփականություն և նույնիսկ ապրանք ընկալելու համար։ Այս մոտեցումը հակասում է տղամարդկանց դերին, որպես բարոյական գործակալ, որը պատասխանատու է աշխատանքի, պատերազմների մասնակցելու համար և այլն:
Լեզու
Կին գրողները ուշադրություն են դարձնում տղամարդկանց գենդերային լեզվի գայթակղությանը, որը կարող է չհամապատասխանել կանանց կյանքի հասկացությանը: Ֆեմինիզմի այս տեսակի տեսաբանները բերում են Աստվածաշնչում օգտագործված «Հայր Աստված» արտահայտության օգտագործումը: Ֆեմինիստ տեսաբանները փորձում են շտկել իրավիճակը լեզվի վերակազմավորման միջոցով: Օրինակ՝ ներմուծելով այնպիսի նեոլոգիզմներ, ինչպիսիք են՝ «womyn» և «womxn»-ը: Որոշ ֆեմինիստ տեսաբաններ առաջարկում են օգտագործել մասնագիտական ​​անուններ առանց սեռի, օրինակ՝ ոստիկանության աշխատակից, այլ ոչ թե ոստիկան: Որոշ ֆեմինիստ տեսաբաններ վերանայել և վերասահմանել են ժարգոնային բառերը, ինչպիսիք են «dyke» (լեսբիներ) և bitch («քած») և դրանց նոր սահմանումները կատարել ֆեմինիստական ​​բառարաններում
Հոգեբանություն
Ֆեմինիստական հոգեբանությունը հոգեբանության ձև է, որը կենտրոնացած է գենդերային հարցերի վրա: Ֆեմինիստական հոգեբանությունը քննադատում է այն փաստը, որ պատմականորեն հոգեբանական հետազոտություններն իրականացվել են տղամարդկանց տեսանկյունից՝ ենթադրելով, որ հենց տղամարդիկ են նորմ ։ Իրենց կողմից ֆեմինիստ հոգեբանները կենտրոնանում են ֆեմինիզմի արժեքների և սկզբունքների վրա: Առաջին հայտնի կին հոգեբանը Էթել Դենչ Պաֆֆեր Հոուզն էր։ Հիմնական հոգեբանական տեսություններից մեկը՝ հարաբերությունների և մշակույթի տեսությունը, հիմնված է Ջին Բեյքեր Միլլերի աշխատանքի վրա ։ Ֆեմինիստական հոգեբանությունը ձգտում է ապացուցել, որ «խնդիրը կանանց մեջ չէ, այլ այն, թե ժամանակակից մշակույթն ինչպես է մեկնաբանում նրանց»:
Հոգեվերլուծություն
Թեև ֆեմինիստական հոգեվերլուծությունը հիմնականում հիմնված է Ֆրոյդի աշխատանքների և նրա հոգեվերլուծական տեսությունների վրա, կարևոր վերապահում է արվում: Այն է, որ մարդու սեռի հասկացությունը ոչ թե կենսաբանական է, այլ հիմնված է մարդու հոգեսեռական զարգացման վրա: Ֆեմինիստ-հոգեվերլուծողները կարծում են, որ գենդերային անհավասարությունը բխում է վաղ մանկության փորձառություններից, որոնք տղամարդկանցից պահանջում են տղամարդկային լինել, իսկ կանանցից` կանացի: Այնուհետև պնդվում է, որ գենդերը տանում է դեպի սոցիալական համակարգ, որտեղ գերիշխում են տղամարդիկ, ինչն իր հերթին ազդում է անհատական հոգեսեռական զարգացման վրա: Որպես լուծում՝ ոմանք առաջարկում էին խուսափել համատեղ ուսուցման գենդերային յուրահատուկ կառուցվածքից ։ 20-րդ դարի վերջին 30 տարիների ընթացքում ժամանակակից ֆրանսիական հոգեվերլուծական տեսությունները ներկայացված են այնպիսի հոգեվերլուծողների կողմից, ինչպիսիք են Յուլիա Կրիստևան, Մոդ Մաննին, Լյուս Իրիգարայը և Բրահ Էթինգերը : Այս գիտնականները հիմնականում ազդել են ոչ միայն ֆեմինիստական տեսության, այլև ֆեմինիզմի փիլիսոփայական մեկնաբանության և ընդհանուր առմամբ հոգեվերլուծության վրա  : Այս ֆրանսիացի գիտնականները հիմնականում հետևում են Ժակ Լականի ուսմունքին։ Ֆեմինիզմի մյուս հոգեվերլուծողներն ու տեսաբանները, որոնք հարստացրել են հոգեվերլուծությունը, Ջեսիկա Բենջամինն են , Ժակլին Ռոուզը , Ռեյնջան Հաննան և Շոշանա Ֆելմանը :
Գրական քննադատություն
Ֆեմինիստական գրական քննադատությունը գրական քննադատություն է, որը հիմնված է ֆեմինիստական տեսությունների վրա: Այս քննադատությունը ներկայացված է կին հեղինակների դասական աշխատանքներով, ինչպիսիք են Ջորջ Էլիոտը, Վիրջինիա Վուլֆը և Մարգարետ Ֆուլերը, ինչպես նաև «ֆեմինիզմի երրորդ ալիքի» ներկայացուցիչների կանանց հետազոտությունների և գենդերային հետազոտությունների ժամանակակից աշխատանքներով :
Ընդհանուր առմամբ, ֆեմինիստական գրական քննադատությունը մինչև 1970-ական թվականները կապված էր կանանց հեղինակության քաղաքականության և գրականության մեջ կանանց վիճակի վերլուծության հետ : Գենդերի և սուբյեկտիվության ավելի բարդ հասկացությունների ի հայտ գալով՝ ֆեմինիստական ​​գրական քննադատությունը ուսումնասիրում է շատ տարբեր թեմաներ: Սեռը դիտարկվում է ֆրոյդական և լաքանական հոգեվերլուծության տեսանկյունից՝ որպես առկա ուժային հարաբերությունների ապամոնտաժման մաս:
Ֆիլմի տեսություն
Շատ ֆեմինիստական կինոքննադատներ, ինչպիսիք են Լաուրա Մալվին, մատնանշել են «տղամարդկանց հայացքը», որը գերակշռում է դասական հոլիվուդյան կինոարտադրության մեջ: Տարբեր կինեմատոգրաֆիկ տեխնիկայի օգտագործման միջոցով, օրինակ` բեքֆիրինգով, հեռուստադիտողներին ներկայացվում է տղամարդ գլխավոր հերոսի տեսակետը : Հատկանշական է, որ կանայք գործում են որպես այդ հայացքի օբյեկտներ շատ ավելի հաճախ, քան հանդիսատեսի համար վստահված անձինք։ Վերջին քսան տարվա ֆեմինիստական ​​կինոյի տեսության վրա մեծապես ազդել է գեղագիտական ​​ոլորտում ընդհանուր վերափոխումը, ներառյալ հայացքի ձևավորման նոր հնարավորություններ, որոնք առաջարկում է հոգեվերլուծական ֆրանսիական ֆեմինիզմը, ինչպիսիք են Բրահա Էտինգերի կանացի, մայրական և մատրիցային հայացքները  :
Արվեստի պատմություն
Լինդա Նոհլին և Գրիզելդ Պոլլոկը  հայտնի արվեստի պատմաբաններ են, որոնք գրում են ժամանակակից արվեստագետների մասին և ձևակերպելով արվեստի պատմությունը ֆեմինիստական տեսանկյունից: Պոլոկը աշխատում է ֆրանսիական հոգեվերլուծության և մասնավորապես, Քրիստևոյի և Էտտինգերի տեսությունների հետ, առաջարկելով նոր հեռանկարներ, ինչպես արվեստի պատմության, այնպես էլ ժամանակակից արվեստի վերաբերյալ՝ կենտրոնանալով կին նկարիչների աշխատանքում վնասվածքների և վերարտադրողական հիշողության վրա, որոնցից են` Նորմա Բրաուդենը, Մերի Հարարդը, Ամելիա Ջոնսը, Միկե Բալը, Քերոլ Դունկանը, Լինդա Նիդը, Լիզա Թիքները, Թամար Գարբը, Ռոբինսոնը, Հիլարին և Քեթի Դիփուելը։
Պատմություն
Ֆեմինիստները կարծում են, որ մարդկության պատմությունը, որը հիմնականում գրվել է տղամարդկանց կողմից, տառապում է գենդերային կողմնակալությունից: Օրինակ՝ բրիտանացի հայտնի ֆեմինիստ Քերոլայն Պերեսը գրում է. "Մարդկության ողջ պատմությունը զգալի բաց է պարունակում: Արական որսորդի պատմությունից ի վեր, մատենագիրներն ու պատմաբանները քիչ ուշադրություն են դարձրել կանանց և նրանց դերին մարդկային ցեղի էվոլյուցիայում: Մարդկությունը կարծես բաղկացած էր միայն տղամարդկանցից: Մարդկության երկրորդ կեսի պատմությունը ծածկված է լռության շղարշով:"
Աշխարհագրություն
Ֆեմինիստական աշխարհագրությունը հաճախ դիտվում է, որպես առարկայի նկատմամբ ավելի լայն հետխորհրդային մոտեցման մաս, որը որպես այդպիսին հիմնականում կապված չէ հայեցակարգային տեսության զարգացման հետ, այլ ավելի շուտ կենտրոնանում է մարդկանց և խմբերի իրական փորձի վրա իրենց սեփական վայրերում, աշխարհագրական շրջաններում, որտեղ նրանք ապրում են իրենց համայնքների ներսում: Բացի իրական աշխարհի վերլուծությունից, ֆեմինիստական աշխարհագրությունը քննադատում է գոյություն ունեցող աշխարհագրական և սոցիալական հետազոտությունները, պնդելով, որ գոյություն ունեցող գիտությունը վարակված է պատրիարքության կողմից, և որ ժամանակակից հետազոտությունները նաև արտացոլում են արական սեռի տղամարդկանց կողմնակալությունը :
Փիլիսոփայություն
Ֆեմինիստական ​​փիլիսոփայությունը վերաբերում է ֆեմինիստական ​​տեսանկյունից իրականացված հետազոտություններին: Նման փիլիսոփայությունը օգտագործում է փիլիսոփայության մեթոդները ֆեմինիզմի գործը առաջ տանելու համար, և այն նաև փորձում է քննադատել և (կամ) վերագնահատել ավանդական փիլիսոփայության գաղափարները ֆեմինիզմի տեսանկյունից: Այս քննադատությունը բխում է երկփեղկումից, որը արևմտյան փիլիսոփայությունը բերում է մտքի և մարմնի երևույթների ուսումնասիրությանը : Ի տարբերություն այլ գիտական առարկաներից, ֆեմինիստական փիլիսոփայության հատուկ դպրոց գոյություն չունի: Ֆեմինիստ փիլիսոփաների տեսակետները կարելի է գտնել տարբեր ավանդույթներում: Ֆեմինիստ փիլիսոփաները տարբեր տեսակետներ ունեն այդ ավանդույթների շրջանակներում փիլիսոփայական հարցերի վերաբերյալ: Ֆեմինիստ փիլիսոփաները կարող են պատկանել ֆեմինիզմի բազմաթիվ տարբեր տեսակների: Առավել կարևոր ազդեցություն ժամանակակից ֆեմինիստական փիլիսոփայության մեջ ունեցել են Ջուդիթ Բատլեր, Ռոզի Բրայդոտի, Դոննա Հարաուայ, Բրահա Էթթինջեր և Ավիթալ Ռոննել:
Քաղաքագիտություն
Ֆեմինիստական քաղաքական տեսությունը վերջերս հայտնված քաղաքական գիտության ոլորտն է, որտեղ հիմնական ուշադրությունը կենտրոնանում է պետության, հասարակական ինստիտուտների և քաղաքականության ուսումնասիրության գենդերային և ֆեմինիստական թեմաների վրա: Այն կասկածի տակ է դնում «ժամանակակից քաղաքական տեսությունը, որում գերիշխում է գենդերային կամ ինքնության այլ տարբերությունների նկատմամբ անտարբերության համընդհանուր լիբերալ գաղափարը և, հետևաբար, չի շտապում ուսումնասիրել այդ հարցերը» :
Ֆեմինիստական տեսակետները մտել են միջազգային հարաբերություններ 1980-ականների վերջին, մոտավորապես միևնույն ժամանակ, երբ սառը պատերազմը ավարտվեց: Այս համընկնումը պատահական չէր, քանի որ նախորդ քառասուն տարիների ընթացքում միջազգային քաղաքականության գլխավոր թեման ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ-ի միջև հակամարտությունն էր: Սառը պատերազմի ավարտից հետո միջազգային հարաբերությունների օրակարգում բազմաթիվ նոր հարցեր են հայտնվել: Ֆեմինիստուհիները սկսել են ընդգծել, որ թեև կանայք միշտ միջազգային համակարգում նկատելի խաղացողներ են եղել, նրանց մասնակցությունը հաճախ ասոցացվում է ոչ կառավարական կազմակերպությունների հետ: Սակայն նրանք կարող էին մասնակցել միջպետական մակարդակով որոշումների կայացման գործընթացին, ինչպես տղամարդիկ: Մինչև վերջերս միջազգային քաղաքականության մեջ կանանց դերը կայանում էր նրանում, որ լինեն դիվանագետների կանայք, դայակներ, որոնք մեկնում են արտասահման` աշխատանք փնտրելու կամ սեքս-աշխատողներ, որոնց վաճառում են միջազգային սահմաններում: Կանանց ներդրումը չի նկատվել այն ոլորտներում, որտեղ կարևոր դեր է խաղում կոպիտ ուժը, օրինակ, ռազմական ոլորտում: Ներկայումս կանայք ավելի ու ավելի մեծ նշանակություն են ձեռք բերում միջազգային հարաբերությունների ոլորտում ` զբաղեցնելով նշանավոր պաշտոններ կառավարություններում, դիվանագիտությունում և այլն: Չնայած ծառայողական առաջխաղացման խոչընդոտներին, ներկայումս կանայք զբաղեցնում են ԱՄՆ սենատի միջազգային հարաբերությունների կոմիտեում տեղերի 11%-ը և ներկայացուցիչների պալատում տեղերի 10,8%-ը: ԱՄՆ պետդեպարտամենտում կանայք կազմում են ԱՄՆ առաքելությունների ղեկավարների 29%-ը և ղեկավար պաշտոնների 29%-ը ։
Տնտեսություն
Ֆեմինիստական տնտեսությունը լայն իմաստով վերաբերում է տնտեսության զարգացող ճյուղին, որը ֆեմինիստական գաղափարներ է կիրառում տնտեսության նկատմամբ: Ուսումնասիրությունները այս ոլորտում հաճախ միջդիսցիպլինար և (կամ) ոչ ուղղափառ: Տնտեսության այս ճյուղը ներառում է բանավեճ ֆեմինիզմի և տնտեսության միջև բազմաթիվ մակարդակներում հարաբերությունների մասին. հիմնական տնտեսական մեթոդների կիրառումից մինչև ցածր «կանանց» ոլորտները, մինչև հիմնական տնտեսությունը գնահատում է վերարտադրողական ոլորտը, ինչպես նաև տնտեսական էպիստեմոլոգիայի և մեթոդաբանության փիլիսոփայական քննադատությունը :
Ֆեմինիստ տնտեսագետների ուսումնասիրած կարևոր խնդիրներից մեկն այն է, որ համախառն ներքին արդյունքը (ՀՆԱ) չի կարող համարժեք կերպով չափել այն չվճարվող աշխատանքը, որը կատարվում է հիմնականում կանանց կողմից, ինչպիսիք են տնային աշխատանքը, երեխաների խնամքը և տարեցների խնամքը : Ֆեմինիստ տնտեսագետները նաև քննադատում են տնտեսական տեսության մեթոդական մոտեցումները, ներառյալ հոմո տնտեսական մոդելը : «Տնային տնտեսուհու տեղեկատուում» Բեթսի Ուորիորը համոզիչ փաստարկ է բերում այն բանի օգտին, որ կանանց վերարտադրությունն ու տնային աշխատանքը տնտեսական գոյատևման հիմք են կազմում: Սակայն այդ աշխատանքը մնում է առանց վարձատրության և չի ներառվում ՀՆԱ-ում : «Տնտեսությունն այն տեսքով, որով այն ներկայացված է այսօր, զուրկ է որևէ իրական հիմքից, քանի որ այն հաշվի չի առնում տնտեսական կյանքի բուն հիմքը: Այս հիմքը, որը կառուցվել է կանանց աշխատանքի հիման վրա, նախ նրա վերարտադրողական աշխատանքը, որը արտադրում է յուրաքանչյուր նոր աշխատող (և առաջին ապրանքը, որը հանդիսանում է մայրական կաթ և որը սնուցում է յուրաքանչյուր նոր, սպառող/ բանվոր»), երկրորդ հերթին, կանանց աշխատանքը բաղկացած է բերքահավաքից, ճաշից, սոցիալական կայունության և դաստիարակության մասին բանակցություններից, որը պատրաստվում է նոր աշխատողների շուկա դուրս գալ: Առանց այդ հիմնական աշխատանքի և ապրանքի չէր լինի տնտեսական գործունեություն»: Ուորիորը նաև նշում է, որ անօրինական գործունեությունից ստացված եկամուտը, ինչպիսիք են զենքի, թմրանյութերի և մարդկանց առևտուրը, քաղաքական կաշառակերությունը և ընդհատակյա գործունեության այլ տեսակները, որոնք հիմնականում տղամարդիկ են, նույնպես հաշվի չեն առնվում վիճակագրության կողմից, ինչն էլ ավելի է նվազեցնում ՀՆԱ-ի ցուցանիշները: Նույնիսկ ստվերային տնտեսության այն ճյուղերում, որտեղ կանայք գերակշռում են թվերով, օրինակ՝ մարմնավաճառության և տնային ստրկության մեջ, եկամուտների մեծ մասը բաժին է ընկնում տղամարդկանց (կավատներին, կազմակերպված հանցագործությունների պարագլուխներին և այլն) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆեմինիզմ և կրթություն
Արևմտյան Հայաստանի Ազգային ժողով
Ստեղծման հիմքերը
Արևմտյան Հայաստանի Ազգային ժողովի հիմքը դրվել է Երևանում։ 1917 թվականի մայիսի 2-12 -ին Երեւանում տեղի ուենցավ արևմտահայերի առաջին համագումարը։ Ա․Մանուկյանի կողմից ղեկավարվող 15 գործիչներից կազմված Արևմտահայ ազգային խորհուրդը,  ստանձնեց 1912 թվականին  ստեղծված ազգային պատվիրակության և Ազգային Բյուրոյի գործառույթը։
1917 թվականի դեկտեմբերի սկզբներին Թիֆլիսում գումարվեց արևմտահայ կազմակերպությունների միացյալ նիստը։ Նիստում  Ապահովության խորհրդի հախագահ ընտրվեցի՝ Վ. Փափազյանը, անդամներ ընտրվեցին Ա. Սեպուհը, Ա. Թերշիբաշյանը, Հ. Տեր-Զաքարյանը, Ժ. Միրզախանյանը, Հ.Գալիկյանը, Կ. Սասունը, Հ. Ամատունիը, պրոֆ. Հ. Հակոբյանը, բժ. Վառվառյանը։
1917 թվականի դեկտեմբերի 15-ին Երևանում Ա․ Մանուկյանի գլխավորությամբ և Ապահովության  Խորհրդի  մասնակցությամբ գումարվեց Արևմտահայ Ազգային Խորհրդի արտակարգ ժողովը։
1918 թվականի հուլիսի 20-ին Երևանում Արևմտահայ Ազգային Խորհրդի նախագահ   Ա․ Մանուկյանը և  Արևելահայ Ազգային Խորհրդի նախագահ Հ ․Քաջազնունին  անցկացրեցին կառավարության միասնական նիստի  և որոշեցին  ձևավորել  Հայաստանի նշանակովի Պառլամենտ  (խորհրդարան)։
1919 թվականի փետրվարի 6-13-ը Երևանում գումարված  Արևմտահայերի 2-րդ համագումարը որոշեց՝    լիազորել Պողոս Նուբար Փաշային  Փարիզի խաղաղության վեհաժողովում  ներկայացնել  արևմտահայության իրավունքները;
Մոշաթաղ (այլ կիրառումներ)
Մոշաթաղ անունը կարող է վերաբերել
Արևմտյան Հայաստանի Ազգային ժողով
Ստեղծման հիմքերը
1919 թվականի Փետրվարին 26-ին Ա. Ահարոնյանի և Պողոս Նուբար Փաշայի  պատվիրակությունը Փարիզի խաղաղության  վեհաժողովին՝   Տասի խորհրդի նիստին ներկայացրեցին «Հայկական պահանջների հիշատակագիրը» ՝   Ա. Ահարոնյանի և Պողոս Նուբար Փաշայի ստորագրությամբ։
1919 թվականի փետրվարի 23-ի Արևմտահայ Խորհրդի Գործադիր մարմինը պաշտոնական առաջարկ-դիմում ներկայացրեց  վարչապետի  պաշտոնակատար  Ալ. Խատիսյանին՝ «Արարատյան Հանրապետության կառավարությունը կփութա օր առաջ հայտարարել Միացյալ, Ազատ Հայաստանի անկախությունը և գործնական քայլեր անի միացումը իրականացնելու համար կյանքի մեջ»։
1919 թվականի մայսի  26-27-ին  Հայաստանի Պառլամենտը Երևանում   հաստատեց Միացյալ  Հայաստանի անկախության  ակտը։
1919 թվականի մայսի 27-ի վարչապետի պաշտոնակատար Ալ. Խատիսյանը թիվ 1427 գրությամբ  Արևմտահայոց խորհրդի Գործադիր մարմնին առաջարկեց ներկայացնել՝ 12 անձից կազմված  արևմտահայ գործիչների պառլամենտական  խմբակցության ցուցակը։ 12 պատգամավորներն էին՝ Հմ. Մանուկյան, Վ. Քրմոյան, Զ. Կորկոտյան, Վ. Հոխիկյան, Վան-Փուշ, Վ. Առաքելյան, Ա.Մաքսապետյան, Ա. Միրզոյան, Ա. Կիտուր, Հ. Կոսոյան, Ա. Սասունի, Հ. Հայրապետյան ։
Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Ժողովի ստեղծումը
1912-1921, 1943-1947, 1990-2000 թվականների հայ ժոովրդի հայրենատիրության իրավունքի կենսագործման անհաջող փորձերը Ռուսատանում, եվրոպայում, ԱՄՆ-ում, արևմտահայության պետականաստղեծ ժառանգության անժամանցելի իրավաչափությունը ստանձնելու անհրաժեշտությունը և Արևմտահայերի օրենսդիր մարմին ստեղծելու աշխատանքները՝ 2012 թվականին մտավ վերջին փուլ ։
2012 թվականին, վտարանդի կառավարությունը և Արևմտյան Հայաստանի Հայերի Ազգային Խորհրդի իրավաբանական հանձնախմուբը մասնակցությամբ՝ Ա․ Մկրտչյանի (Գերմանիա),  Ա․Աբրահամյանի (Ֆրանսիա), Կ․Հայրապետյանի (Գերմանիա), Ֆ․Սասունի,(Ֆրանսիա) Ար․Տեր․Սարգսյանի (ՌԴ), Տ․Փաշաբեզյանի (ՀՀ), Դ․ Բալյանի, (ՌԴ) Վ․Ղազարոսյանի (Ֆրանսիա), Ս․Քերեմիջյանի (ԱՄՆ), Լ․Պետրոսյանի (Վրաստան), Մ․Շահբազյանի (Ֆրանսիա) սկսեցին իրականացնել  Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Ժողովի ձևավորման աշխատանքները։ Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Ժողովի ձևավորման հանձնաժողովի նախագահ ընտրվեց Ար․Տեր Սարգսյանը (ՌԴ)։ 2013 թվականի մայիսի 24-ին ընդունվեց հռչակագիր՝  Արեւմտյան Հայաստանի Ազգային ժողովի (Խորհրդարանի) ձեւավորման մասին։ Հռչակագիրը սահմանում էր՝․
2013 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ԿԸՀ հրապարակեց արդյունքները   Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Ժողովի պատգամավորների ընտրությունները տեղի են ունեցել։ Կենտրոնական Ընտրական Հանձնաժողովը որոշում է ՝
3) Ներկայացնել հաստատման Արեւմտյան Հայաստանի Ազգային Ժողովի (Խորհրդարանի) առաջին գումարման 64 պատգամավորների լիազորությունները` համաձայն հետևյալ ցուցակի.
1. Աբրահամեան Արմէնակ 2. Աբրահամեան Վրէժ 3. Աթաքեան Վլատիմիր 4. Ալեքսանյան Դավիթ 5. Ալեքսանյան Սաթենիկ 6. Առաքելյան Զաքար 7. Ավագյան Կարինե 8. Ավետիսեան Պերճ 9. Ավետիսյան Կամո 10. Բաբայան Հասմիկ 11. Բաբայան Տիգրան 12. Բալայան Դավիթ 13. Գայաեան Համբար 14. Գասպարեան Սարգիս Ավատիս 15. Գյուլոյան Յուլիա 16. Գրիգորյան Վահան 17. Դալբաս Սեւան 18. Դահհան Պասսամ 19. Իչմելյան Սեյրան 20. Խաչատրյան Քաջիկ 21. Կարագոզյան Կարապետ 22. Հայրապետյան Կարինե 23. Հարմանդայան Արմենակ 24. Հարությունյան Արամ 25. Հարությունյան Հայկ 26. Հարությունյան Տիգրան 27. Հովհաննիսյան Արմէն 28. Հովհաննիսյան Զավեն 29. Ղազարոսեան Վիոլետա 30. Ղուշեյան Վահագն 4 31. Մաթեւոսյան Սմբատ 32. Մանասյան Գագիկ 33. Մանջիկեան Վարդան 34. Մելիքջանյան Արսեն 35. Մկրտչյան Արամ 36. Նազարեան Բեատրիչե 37. Նալբանդյան Աննա 38. Նահատակյան Անահիտ 39. Նիկողոսյան Ալվարդ 40. Շահբազյան Մարտիրոս 41. Շահբազյան Փառանձեմ 42. Շահնազարյան Անուշավան 43. Չատինեան Արմենուհի 44. Չիտյան Ազնիվ 45. Պետրոսյան Արմինե 46. Պետրոսյան Լյուդվիգ 47. Պրազյան Կարեն 48. Ջուլհակյան Տաթեւ 49. Սավգուլյան Հարություն 50. Սեգերտյանց Վաղարշակ 51. Սեդրակյան Վարդան 52. Սերոբյան Կարինե 53. Վարդանյան Կարեն 54. Տեր - Հովհաննեսով Կոնստանտին 55. Տեր - Հովհաննեսովա Կարինա 56. Տեր-Սարգսյան Արմեն 57. Տոզլիյան Կարինե 58. Տոնոյան Արմեն 59. Տրապիզոնյան Գալուստ 60. Փաշաբեզյան Տիգրան 61. Փիլիպոսյան Հրաչյա 62. Օհանյան Սաիդա 63. Ֆահրադյան Արմինե 64. Ֆոն Բագրատունի Ռոլանդ Ջոզեֆ։
Որոշումը ընդունված է միաձայն։
Արեւմտյան Հայաստանի Ազգային Ժողով (Խորհրդարան) ձեւավորող Կենտրոնական Ընտրական Հանձնաժողովի Նախագահ՝ Արմեն Տեր-Սարգսյան
Արեւմտյան Հայաստանի Ազգային Ժողով (Խորհրդարան) ձեւավորող Կենտրոնական Ընտրական Հանձնաժողովի Քարտուղար ՝ Վիոլետա Ղազարոսյան
17-ը դեկտեմբերի, 2013 թվական
Առաջին գումարման խորհրդարան (2013)
ԱՀ ԱԺ նախագաը ընտրվեց Ա․ Տեր Սարգսյանը։ 2014 թվականի  մարտ 7-ին ընդունվեց «Արեւմտյան Հայաստանի պետական կառուցվածքի, Արեւմտյան Հայաստանի Ազգային ժողովի պատգամավորների կարգավիճակի եւ Արեւմտյան Հայաստանին Ազգային Ժողովի կանոնակարգի մասին» օրենքը։
2014 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Սահմանադիր Գերագույն Իրավարար Ատյանը  ընդունեց Արևմտյան Հայաստան Պետության Սահմանադրությունը։  Համաձայն Սահմանադրության  ԱՀ ԱԺ ունի 39 պատգամավոր։
Երկրորդ գումարման խորհրդարան (2015)
2015 թվականին տեղի ունեցան նոր ընտրություններ, ԱՀ ԱԺ նախագահ ընտրվեց Տ․Բագրատունին։ Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Ժողովը ունի 39 պատգամավոր  և  ներկայացուցիչներ  Հայաստանում, ՌԴ-ում, ԱՄՆ-ում, ԵՄ-ում։
Երրորդ գումարման խորհրդարան (2020)
2020 թվականի ընտրությունները տեղի են ունեցել ռոտացիոն կարգով, ԱՀ ԱԺ նախագահ վերընտրվեց Տ․Բագրատունին։ Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Ժողովը ունի ներկայացուցիչներ Հայասանում, ՌԴ-ում, ՄՆ-ում, ԵՄ-ում ,Շվեդիայում ։ ԱՄՆ -ում խոսնակ՝ Ա․Բարսեղյան, ՌԴ խոսնակ՝ Ար․Տեր Սարգսյան։2022թ․ ՀՀ խոսնակ Ռ․Խաչատրյանը։
Ճգնաժամեր
Առաջին ճգնաժամն արտահայտվեց 2011 թվակակաի նոյեմբերի 25-27-ը Փարիզում՝ երրոդ ապա  դեկտեմբերի 10-ին  Սևրում, Արևմտահայերի չորրորդ  համագումարների կայացմամբ։
Ճգնաժամի հետևանքով Արևմտյան Հայաստանի Վտարանդի կառավարությունը 2014թ հունիսի 5 ին հրավիրեց կառավարության արտակարգ նիստ։5 կողմ 3 դեմ գաղտնի քվեարկությաբ կառավարության անդամները անվստահություն հայտնեցին վարչապետ Տիգրան Փաշաբեզյանին և ԱԺ նախագահ Արմեն Տեր Սարգսյանին։  Կառավարությունը հայտարարեց իր անհամաձայնությունը Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Խորհրդի նախագահ՝ Արմենակ Աբրահամյանի գործունեության նկատմամբ և դադարեց  համագործակցել Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Խորհրդի և նրա նախագահ Ա․Աբրահամյանի հետ։
Երրորդ ճգնաժամը տեղի ունեցավ 2017 թվականին Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Խորհրդում Արմենակ Աբրահամյանի, Տիգրան Փաշաբեզյանի և Արմեն Տեր Սարգսյանի միջև։ Ճգնաժամի հետևանքով Տիգրան Փաշաբեզյանը և Արմեն Տեր Սարգսյանը հայտարարեցին իրենց անհամաձայնությունը Արմենակ Աբրահամյանի գործունեության նկատմամբ և հրաժարվեցին համագործակցել Ա․Աբրահամյանի հետ։ Ճգնաժամի հետևանքով ձևավորվեցին նույն՝ «Արևմտյան Հայաստանի հանրապետություն» անուննով երկու նոր հասարակական կազմակերպություններ։ Թիվ մեկ «Արևմտյան Հայաստանի հանրապետություն» հասարակական կազմակերպունթյունը ղեկավարեցին  Արմենակ Աբրահամյանը և  Գառնիկ Սարգսյանը։ Թիվ երկու «Արևմտյան Հայաստանի հանրապետություն» հասարակական կազմակերպունթյունը ղեկավարեցին   Տիգրան Փաշաբեզյանը և Արմեն Տեր Սարգսյանը։
Չորրորդ ճգնաժամը տեղի ունեցավ մեկ տարի անց 2018 թվականին Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Խորհրդում Արմենակ Աբրահամյանի և Գառնիկ Սարգսյանի միջև։ Ճգնաժամի հետևանքով Գառնիկ Սարգսյանը հայտարարեց իր անհամաձայնությունը Արմենակ Աբրահամյանի գործունեության նկատմամբ, հրաժարվեց համագործակցությունից  և ձևավորեց Արևմտյան Հայաստանի  ազգային գերագույն խորհուրդը։
Նշված կառույցները օգտագործեցին Արևմտյան Հայաստանի Վտարանդի կառավարության խորհրդանշանները։
Նպատակը
21-րդ դարում աշխարհասփյուռ հայ ժողովրդի իրավական շահերի արդյունավետ սպասարկումը հնարավոր է իրականացնել միայն հայ ժողովրդի արևելյան և արևմտյան հատվածների իրավաքաղաքական համակարգերի համագործակցությամբ։ 1912-1990 թվականներից ժառանգություն ստացած   հայկական  պետույթան կառավարման համակարգը  չի կրում  շահեկան հարաբերություններ կառուցելու  գործնական դրոշմը  տարածաշրջանում։ Աշխարհասփյուռ արևմտահայությունը ընդունում  է, ԱՄՆ-ի նախագահ Վ․Վիլսոնի Իրավարար վճիռը՝ կայացված 1920 թվականի ապրիլի 26-ի Սան Ռեմոյի կոնֆերանսի հայցադիմումի  և 1920 թվականի օգոստոսի 10-ի Սևրի հաշտության պայմանագրի 89-90 հոդվածների հիման վրա։ Արևմտյան Հայաստանի ԱԺ նպատակ ունի օրենսդրական կարգավորումներով  կենսագործել  ԱՀՎԿ և Համահայկական վերնախորհուրդի (Սենատ) «Հարավ-Կովկասյան տարածաշրջանի վերաինտեգրման  ռազմավարություն»  համատեղ ծրագիրը  և 1920 թվականի նոյեմբերի 22-ի ԱՄՆ 28-րդ նախագահ Վ․Վիլսոնի  ընդունված Իրավարար Վճիռը։
Մոշաթաղ (համայնք, Քաշաթաղի շրջան)
Մոշաթաղ, համայնք Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում ։ Ներկայում համայնքի ամբողջ տարածքը գտնվում է Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո    և Արցախի Հանրապետության կողմից համարվում է օկուպացված ։
Աշխարհագրություն
Համայնքը տեղաբաշխված է Արցախի Հանրապետության արևմտյան մասում։ Ունի բարձրլեռնային տեղանք։ Համայնքի տարածքն 8834,1 հա է, որից 5639,7 հա-ն անտառային հողեր են։ Համայնքի սահմաններով է հոսում Աղավնո գետը ։
Բերձոր շրջկենտրոնից հեռու է 36 կմ, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից` 86 կմ ։
Վարչատարածքային բաժանում և համայնքային կյանք
Համաձայն Արցախի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման՝ Մոշաթաղ համայնքն իր մեջ ներառում է Մոշաթաղ, Միրիկ և Բերդիկ գյուղերը ։
Համայնքում գործում էր գյուղապետարան, բուժկետ, միջնակարգ և հիմնական դպրոցներ ։
Համայնքն ապահովված էր էլեկտրաէներգիայով, հասանելի էին բջջային, ինտերնետ կապի միջոցներն ու ռադիոհեռուստատեսությամբ ։
Գործում էր ինքնահոս ջրամատակարարման համակարգ, որը սնվում էր տարբեր ակունքից։ Առկա են նաև խմելու ջրի համար պիտանի բազմաթիվ բնական աղբյուրներ-առվակներ ։
2015 թվականի դրությամբ համայնքային ճանապարհները բնահողային էին ։
Համայնքը միացված էր հանրապետության տրանսպորտային կապին, մասնավորապես՝ Լեռնահովիտ-Բերձոր-Լեռնահովիտ երթուղուն ։
Բնակչություն
Մոշաթաղ համայնքի բնակչությունը 2015 թվականի դրությամբ կազմել է 286 մարդ, որոնք կազմել են 69 տուն։ Նույն թվականի դրությամբ Մոշաթաղ գյուղում բնակվել է 211 մարդ, որոնք կազմել են 50 տուն։ Միրիկ գյուղում բնակվել է 50 մարդ, որոնք կազմել են 11 տուն։ Բերդիկ գյուղում բնակվել է 25 մարդ, որոնք կազմել են 8 տուն ։
Կրթություն
Մոշաթաղ համայնքում գործում էր 2 դպրոց։ 2015 թվականի դրությամբ Մոշաթաղ գյուղի միջնակարգ դպրոցում սովորում էր 51 աշակերտ, իսկ Հերիկ գյուղի հիմնական դպրոցում՝ 17 աշակերտ ։
Տնտեսություն
Համայնքի բնակչությունը հիմնականում զբաղվել է գյուղատնտեսությամբ՝ հողագործությամբ և անասնապահությամբ։ Համայնքի տարածքի 2999,4 հա-ը գյուղատնտեսական նշանակության են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քաշաթաղի շրջանի համայնքներ
Արախիշ (այլ կիրառումներ)
Արախիշ անունը կարող է վերաբերել
Երկնագույն տափաստան (ժողովածու)
«Երկնագույն տափաստան» (Лазоревая степь), ռուս խորհրդային գրող Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ Շոլոխովի պատմվածքների ժողովածուն։ Միխայիլ Շոլոխովի երկրորդ գիրքը լույս է տեսել 1926 թվականի վերջին՝ «Նոր Մոսկվա» հրատարակչությունում, 5000 տպաքանակովШолоховская энциклопедия/ Колл. авторов; глав. ред. Ю. А. Дворяшин; вступ. ст. М. М. Шолохов. — М.: Издательский дом «СИНЕРГИЯ», 2013. — С. 388—339. — 1216 с.: ил. ISBN 978-5-94238-022-9. :
Հրապարակումներ
Առաջին անգամ «Երկնագույն տափաստան» ժողովածուն լույս է տեսել 1926 թվականի վերջին։ Ժողովածուում ընդգրկված են տասներկու պատմվածքներ` «Երկնագույն տափաստան», «Օտար արյուն», «Անպատկառը», «Մահացու թշնամի», «Կրկնակոշիկներ», «Ճանապարհ-ճամփիկ» (վիպակ), «Սննդի կոմիսար», «Իլյուխա», «Կեռ արահետ», «Բատրակներ», «Որդնածություն», «Ընտանիքավոր մարդը»։ Ի սկզբանե ժողովածուի հրապարակումից առաջ գրքում ներառված էր ութ պատմվածք, ինչպես «Դոնի պատմվածքներ» ժողովածուն, «Երկնագույն տափաստան» պատմվածքը ժողովածուի մեջ ընդգրկվեց դրա ստեղծման վերջին փուլերից մեկում։ Միխայիլ Շոլոխովի կնոջը գրած նամակներում արտացոլված է այս ժողովածուի ստեղծման պատմությունը, 1926 թվականի օգոստոսի 13-ին նա գրել  է «...ես դեռևս հույս ունեմ ժողովածուի մեջ խցկել «Բատրակներին»» ։ 1926 թվականի օգոստոսի 17-ի նամակում Շոլոխովը գրում է. «Ես գալիս եմ «Նոր Մոսկվա»»։ Պոսվյանսկին ինձ համար ուրախ է որպես երկնքի մանանա, մենք վազում ենք դեպի տեխնիկական բաժին իմանալու համար, թե գիրքը հավաքված է։ Ստացվում է, որ այո <...> սրբագրումները սպասում են։ Այժմ մենք շտապ նայում ենք «Բատրակներին», որպեսզի ժամանակ ունենանք ժողովածուն հանձնել շտկված սրբագրումներով» ։ 1926 թվականի մարտի վերջին  ապրիլի սկիզբին Միխայիլ Շոլոխովը պետական հրատարակչությանը հանձնեց հինգ պատմվածքներ՝ «Լազուր տափաստան», «Օտար արյուն», «Ընտանիքավոր մարդ», «Մտրուկ», «Կոլչակի, եղինջի և այլ բաների մասին», բայց ավելի ուշ գրողը որոշեց «Երկնագույն տափաստան» ժողովածուի մեջ ներառել երեք պատմվածք («Լազուրե  տափաստան», «Օտար արյուն», «Ընտանիքավոր մարդ»)։ Այդ մասին Շոլոխովը իր կնոջը ուղղված նամակում գրում է. «Նախկինում ես պայմանավորվեցի« Նոր Մոսկվայի » հետ, և նրանք ինձ ասացին «Եկեք հրապարակենք բոլոր հինգ պատմվածքները և մենք ձեր դեմ բողոքներ չենք ունենա», բայց ես ընտրեցի երեք պատմվածք՝ ամենաուժեղ և չափերով ամենամեծ, այսինքն` «Օտար արյուն», «Ընտանիքավոր  մարդ» և «Լազուրե  տափաստան» ։
1926 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Միխայիլ Շոլոխովը Ալեքսանդր Սերաֆիմովիչ Սերաֆիմովին ուղարկեց գրքի մեկ օրինակ ինքնագիրով. «Ընդունեք այս հուշագիրը Ձեր հայրենակցից, նրանից, ով խորապես և անկեղծորեն սիրում է Ձեր ստեղծագործությունները։ Ժողովածուն ներառում է վաղ շրջանի պատմություններ (1923-1924)։ Նրանք կաղում են։ Խստորեն մի դատեք։ «Օտար արյուն» պատմվածքը նվիրված է Ձեզ։ Ընդունեք խնդրում եմ, հնարավորության դեպքում, գրեք ինձ Ձեր կարծիքը իմ վերջին պատմվածքների վերաբերյալ, «Օտար արյուն», «Ընտանիքավոր մարդ», «Լազուր տափաստան»։ Ձեր կարծիքը հատկապես թանկ է ինձ համար» ։
Քննադատություն
«Երկնագույն տափաստան» ժողովածուի վերաբերյալ միակ ակնարկում նշվում է, որ դա «Դոնի պատմվածքների» ուղղակի շարունակությունն է։ Նույն թեմաներն են՝ «Դոնում քաղաքացիական պատերազմի ժամանակաշրջանում, որդիների և հայրերի միջև աննախադեպ տարաձայնությունների շրջանում» : Քննադատը գրում է, որ Միխայիլ Շոլոխովի երկրորդ ժողովածուն «չի հանդիսանում Շոլոխովի՝ որպես նկարչի աճի ցուցանիշ։ Այդ տեսանկյունից այն ամբողջովին բացահայտվում է անմիջապես և ինչ-որ տեղ անսպասելիորեն «Դոնի պատմվածքներում»։ Բայց նյութի կառուցվածքի, դրա մանրակրկիտ մշակման և լեզվի վրա կատարված աշխատանքը նկատելի են այս երկրորդ ժողովածուում։ <...> Շոլոխովի պատմվածքները հյութալի են, գունագեղ, նրանցում շատ կյանք կա, երբեմն ողողված են պայքարի արյունով։ Շոլոխովը, անշուշտ, զարգանալով աճում է որպես գրող  իր չափերի մեջ» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միխայիլ Շոլոխով Կատեգորիա:Կազակների մասին գրքեր Կատեգորիա:Պատմվածքների ժողովածուներ Կատեգորիա:Ռուսական պատմվածքներ
Բորիս Բեկկեր
Բորիս Բեկկեր (Boris Franz Becker, ), գերմանացի թենիսիստ, նախկինում առաջին ռակետներ աշխարհում։ 6 անգամ հաղթել է «Մեծ սաղավարտ» մրցաշարում։ Օլիմպիական խաղերի հաղթող։
Դիդի Ծերեթի
Դիդի Ծերեթի (დიდი წერეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Գորիի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1480 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Գորիից հեռու է 42 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 0 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գորիի շրջան
Նովոսերգիևկա (գյուղ, Վսևոլոժսկի շրջան)
Նովոսերգիևկա (Новосергиевка), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վսևոլոժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 123 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վսևոլոժսկի շրջանի բնակավայրեր
Շեպելևկա (գյուղ, Գլոբինոյի շրջան)
Շեպելևկա (Шепелівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գլոբինոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շեպելևկա գյուղում բնակվում էր 562 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3595 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 156,33 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գլոբինոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սեն Ժան դե Էսարտիեռ
Սեն Ժան դե Էսարտիեռ (Saint-Jean-des-Essartiers), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 240 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 38 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների