cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իմ սիրտը լեռներում է (այլ կիրառումներ)
Իմ սիրտը լեռներում է, կարող է վերաբերել՝
Անկախության երթ
Անկախության երթ (İstiklâl Marşı), Թուրքիայի և Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության ազգային օրհներգ։ Բառերի հեղինակը թուրք բանաստեղծ Մեհմեդ Ակիֆ Էրսոյն (Mehmet Akif Ersoy, 1922) է ։ Երաժշտությունը գրվել է 1924 թվականին՝ հայազգի երգահան, դիրիժոր և դաշնակահար Էդգար Մանասի (1875-1964) կողմից։
Տեքստ
{|
Բնօրինակ տեքստ
Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak; Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak; O benimdir, o benim milletimindir ancak. Çatma, kurban olayım çehreni ey nazlı hilâl! Kahraman ırkıma bir gül! Ne bu şiddet bu celâl? Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helâl, Hakkıdır, Hakk'a tapan milletimin istiklâl!
Թարգմանություն
Մի՛ վախեցիր, չի՛ մարի արևացայտ դրոշը ալ՝ Հայրենիքիս երկնքում ծփացող օջախն անմար, Այն աստղն է իմ ազգի, այն պիտի հա՜ր շողշողա Այն ի՛մն է ու իմ ազգինն է միայն։
Մի՛ թեքիր, մատաղ լինեմ, երեսդ, քնքուշ մահիկ, Հերոս ցեղիս ժպիտ բաշխիր... ի՞նչ է սա՝ ցավ ու չարիք․․․ Մեր թափած արյունը քեզ երբեք չի բերի բարիք, Անկախությունն արդար վաստակն ու իրավունքն է ազգիս, Լոկ Արդարին երկրպագող, նրան խոնարհվող Ազգիս։
Պատմություն
1920 թվականի ապրիլի 23-ին բացվեց Թուրքիայի Ազգային Մեծ Ժողովը, որը ստեղծված թուրքական պետության քայլերգ ունենալու համար հայտարեց բանաստեղծության մրցույթ։ Վեց ամսում Թուրքիայի լուսավորության (կրթության) նախարարությանը ներկայացվեց 724 բանաստեղծություն։ Մրցույթի արդյունքում հաղթեց Անկարայում ապրող պատգամավոր, ճանաչված բանաստեղծ Մեհմեդ Ակիֆ Էրսոյի «Մեր հերոս բանակին» բանաստեղծությունը։ 1921 թվականի մարտի 12-ին հաստատվում է հիմնի խոսքերը և հայտարարվում է երաժշտության մրցույթ։ 1924 թվականին հատուկ խորհուրդը ընդունում է Ալի Ռֆաթ Չաղաթայի երաժշտությունը, որը հնչում է մինչև 1930 թվականը։ 1930թ․-ին փոխվում է այն և ընտրվում է հայազգի կոմպոզիտոր Էդգար Մանասի գործիքավորած երաժշտությունը, որը հնչում է մինչև այսօր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազգային օրհներգեր Կատեգորիա:Թուրքիայի պետական խորհրդանիշեր Կատեգորիա:1921 հիմնադրումներ Թուրքիայում Կատեգորիա:Թուրքերեն բառեր և արտահայտություններ Կատեգորիա:Թուրքիայի մշակույթ
Ադալեթ Աղաօղլու
Ադալեթ Աղաօղլու (ի ծնե Սյումեր, ), թուրք գրող և դրամատուրգ։ Համարվում է 20-րդ դարի թուրքական գրականության ամենահայտնի վիպասաններից մեկը ։ Նա նաև գրել է էսսեներ, հիշողություններ և պատմվածքներ։
Կենսագրություն
Ֆաթմա Ինայթ («Ադալեթ») Սումերը ծնվել է Անկարայի նահանգի Նալլըհան գյուղում, որտեղ հաճախել է տեղի տարրական դպրոցը։ Ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվել է Անկարա, որտեղ ստացել է միջնակարգ կրթություն և հաճախել գիմնազիա։ Երիտասարդ տարիքում նրա վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել Ռեշատ Նուրի Գյունթեքինի «Ցախասարյակ` երգող թռչուն» վեպը։ Անկարայի համալսարանում սովորել է ֆրանսերեն լեզու և գրականություն։ Մասնակցություն է ունեցել քաղաքի գրական կյանքին, հաճախել է Յահա Քեմալ Բեյաթլիի, Ահմեդ Համդի Տանպընարի և Օրհան Վելիի ցերեկույթներին։
1951 թվականին Ադալեթը աշխատանքի է անցել Անկարայի պետական ռադիոյում (TRT-ի նախորդը)։ Այնտեղ աշխատել է որպես դրամատուրգ և թարգմանիչ։ Այս ժամանակաշրջանում նա գրել է իր գրական առաջին ստեղծագործությունները։ 1955 թվականին ամուսնացել է ինժեներ Հալիմ Աղաօղլուի հետ, որի հետ երկու տարի բնակվել է Միացյալ Նահանգներում։ Բացի ռադիոյի աշխատանքից, 1961 թվականին ընկերների հետ միասին հիմնել է Անկարայի առաջին մասնավոր թատրոնը՝ «Meydan Sahnesi»: Չնայած դրան, նրա առաջին բեմադրությունը մեծ հաջողություն չի ունեցել ։
1970 թվականին նա թողել է ռադիոյի իր աշխատանքը և գրել իր առաջին «Պառկել և մահանալ» վեպը, որը 1973 թվականին տպագրվել է Ստամբուլում։ Դրան հաջորդել են փոքր ծավալի պատմվածքների 4 հատորներ և ևս 8 վեպեր, որոնք արժանացել են գրական տարբեր մրցանակների։ 1975 թվականին նրա «Բարձր լարվածություն» պատմվածքների ժողովածուն (Yüksek Gerilim) ստացել է Սաիտ Ֆաիքի գրական մրցանակ, իսկ նրա «Իմ կարոտի փափուկ վարդը» (Fikrimin Ince Gülü) վեպը ստացել է Մադարալիի մրցանակ։ 1980 թվականին ստացել է Օրհան Քեմալի գրական մրցանակ։ 1983 թվականին գրողը Անկարայից տեղափոխվել է Ստամբուլ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրք գրողներ Կատեգորիա:Թուրք դրամատուրգներ Կատեգորիա:Թուրք աթեիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թուրք պատմվածագիրներ Կատեգորիա:Անկարայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Թուրք վիպասաններ Կատեգորիա:Թուրք կին գրողներ Կատեգորիա:Թուրք լրագրողներ Կատեգորիա:Անձինք Անկարայից Կատեգորիա:Թուրք նախկին մուսուլմաններ Կատեգորիա:Կին դրամատուրգներ
Ժան Անտուան Հուդոն
Ժան Անտուան Հուդոն, (Jean-Antoine Houdon, ), ֆրանսիացի քանդակագործ, եվրոպական դիմապատկերի խոշորագույն ներկայացուցիչներից մեկը։ 1764—1768 թվականներին եղել է ֆրանսիական ակադեմիայի կրթաթոշակառու Հռոմում, ուր ուսումնասիրել է անտիկ արվեստ ու անատոմիա։
Ստեղծագործություններ
Հուդոնին ճանաչում է բերել «Դիանա» արձանը (գիպս, 1776 թվական, Գոթայի դղյակի թանգարան, ԳԴՀ), ուր բնորդի ազնվականական նրբագեղությունը մարմնավորել է կլասիցիստական խիստ ձևերի մեջ։ Հետագայում Հուդոնը ստեղծել է Լուսավորականության և Ֆրանսիական մեծ հեղափոխության շրջանի հայտնի ներկայացուցիչների դիմաքանդակների շարք (Ժան Ժակ Ռուսոյի կիսանդրին (գիպս, 1778 թվական, Գեղարվեստական թանգարան, Շվերին), Բ. Ֆրանկլինի (1778 թվական) և Օ. Գ. Միրաբոյի (1791 թվական, երկուսն էլ թրծակավ, Լուվր, Փարիզ) կիսանդրիները, Վոլտերի կիսանդրին (1778 թվական) և արձանը (1781, մարմար, Էրմիտաժ, Լենինգրադ)։
Հուդոնի դիմաքանդակներին բնորոշ է հոգեբանական նրբագծերի հարստությունը, շեշտված արտահայտչականությունը։ Բնականությամբ և պարզությամբ են առանձնանում մանուկների ու կանանց քնարական բնույթի քանդակները («Կնոջ դիմաքանդակը», գիպս, 1787 թվական, Լուվր)։ 1805—1825 թվականներին դասավանդել է Փարիզի Գեղեցիկ արվեստների դպրոցում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քանդակագործներ Կատեգորիա:1741 ծնունդներ Կատեգորիա:1828 մահեր
Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին
Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին, համր ֆիլմ է, որի ռեժիսորը Ժորժ Մելիեսն է։ Ոգեշնչված է բազմաթիվ աղբյուրներից, որոնցից են Ժյուլ Վեռնի «Երկրից դեպի Լուսին» և «Լուսնի շուրջը» վեպերը։ Ֆիլմը մի խումբ տիեզերագնացների մասին է, ովքեր ճանապարհորդում են դեպի Լուսին ինքնագնաց թնդանոթի պարկուճում, հետազոտում են լուսնի մակերևույթը, փախչում ընդհատկյա Սելենեների (լուսային բնակիչներ) խմբից և վերադառնում են Երկիր մոլորակ գերի վերցված Սելենեի հետ։ Այն ընդգրկում է ֆրանսիական թատրոնի դերասանների անսամբլը՝ Մելիեսի գլխավորությամբ, ով խաղում է գլխավոր կերպարին՝ Պրոֆեսոր Բարբենֆուիլիսին։ Ֆիլմը բացահայտորեն նկարված է թատերական ոճով, ինչի համար էլ Մելիեսը դարձավ հայտնի։
Գրեչի
Գրեչի (Greci), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Կամպանիա մարզի Ավելինո գավառում ։
Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին
Ֆիլմը միջազգայնորեն հաջողություն ունեցավ, և անօրինական կերպով ադապտացվեց այլ ստուդիաների կողմից՝ հատկապես Միացյալ Նահանգներում։ Նրա անսովոր երկարությունը, ճոխ արտադրությունը, նորարարական հատուկ էֆեկտները և պատմելու վրա դրված շեշտադրումը նշանակալիորեն ազդեցություն թողեցին այլ կինոգործիչների և ընդհանրապես պատմողական ֆիլմի զարգացման վրա։ Մասնագետները մեկնաբանել են ֆիլմի պատաֆիզիկական և իմպերիալիստական երգիծանքի լայնածավալ օգտագործումը, ինչպես նաև իր լայն ազդեցությունը ապագա կինոգործիչների վրա և դրա գեղարվեստական նշանակությունը ֆրանսիական թատերական հեքիաթային ոճի ավանդույթում։ Չնայած նրան, որ ֆիլմը անհետացավ անորոշության մեջ Մելիեսի պաշտոնաթողումից հետո, այն վերագտնվեց շուրջ 1930-ականներին, երբ Մելիեսի կարևորությունը կինոյի պատմության մեջ սկսում էր ճանաչվել ֆիլմասերների կողմից։ Ձեռքով գունավորված բնօրինակի տպագրությունը հայտնաբերվել է 1993 թ.-ին և վերականգնվել է 2011 թ.-ին։
The Village Voice-ը «Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին»-ն անվանել է 20-րդ դարի 100 լավագույն ֆիլմերից 84-րդը։ Ֆիլմը մնում է ամենահայնտնին Մելիեսի ստեղծած հարյուրավոր ֆիլմերի ցանկում և այն պահը, երբ պարկուճը վայրէջք է կատարում լուսնի աչքի մեջ, մնում է ամենից խորհրդանշական և հաճախակի հիշատակված պատկերը կինոթատրոնի պատմության մեջ։ Այն լայնորեն դիտվում է, որպես ֆանտաստիկ ֆիլմի ամենավաղ օրինակը և ամենաազդեցիկ ֆիլմերից մեկը կինոպատմության մեջ։
Համառոտ Սյուժեն
Տիեզերագնացների ակումբի հանդիպման ժամանակ ակումբի նախագահը՝ Պրոֆեսոր Բարբենֆուիլիսն առաջարկում է արշավ դեպի Լուսին։ Որոշ անհամաձայնություններից հետո, հինգ այլ քաջ տիեզերագնացներ՝ Նոստրադամուսը, Ալկոֆրիսբասը, Օմեգան, Միկրոմեգասը և Պարաֆարագարամուսը համաձայնվում են պլանին։ Նրանք փամփուշտի տեսքով տիեզարական պարկուճ են կառուցում և հսկա թնդանոթ՝ տիեզերք արձակելու համար։ Տիեզերագնացները նստում են և պարկուճն արձակվում է թնդանոթից ծովահեների օգնությամբ, որոնցից շատերը երիտասարդ կանայք էին՝ ծովեհեների հագուստով։ Լուսնի մեջ գտնվող մարդը հետևում է պարկուճին, մինչ այն մոտենում է և մտնում իր աչքի մեջ։
Անվստանգ վայրէջք կատարելով լուսնի վրա՝ տիեզերագնացները դուրս են գալիս պարկուճից և հեռվում տեսնում են Երկիր մոլորակը։ Ճանապարհորդությունից հոգնած նրանք որոշում են մի փոքր հանգստանալ։ Նրանց քնի ժամանակ ձյուն է սկսվում, ինչն արթնացնում է տիեզերագնացներին և նրանք սկսում են ապաստան փնտրել։ Մի քարայր են գտնում, որտեղ հայտնաբերում են հսկա սնկեր։ Նույնիսկ մի տիեզերագնաց բացելով իր անձրևանոցը և փորձելով քաշել արմատը՝ դառնում է հսկա սունկ։
Դրանից հետո նրանք անցնում են մի շարք փորձությունների միջով, ինչպիսիք են հաղթահարել Սելենիտներին և գահավիժել Սելենիտների թագավորին (ի պատիվ լուսնի հունական աստվածուհու՝ Սելենեի)։
Ապա տիեզերագնացները և մի Սելենիտ պարկուճում ժամանում են Երկիր՝ ընկնելով օվկիանոսի մեջ, որտեղ էլ նրանց փրկում է նավը և տանում ափ։ Վերջին հատվածում (բացակայում է ֆիլմի որոշ հրատարակչություններից) պատկերված է ճամփորդների վերադարձի պատվին նվիրված տոնական շքերթը, որը ընդգրկում էր գերի Սելենիտի ցուցադրությունը և հուշարձանի բացումը ՝ «Labor omnia vincit» խորագրով։.
Դերակատարներ
Երբ «Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին»-ը ստեղծվեց, ֆիլմի դերասանները խաղացին անանուն, իսկ սկզբի և վերջի հիշատակումներն ավելացվեցին ավելի ուշ։ Ինչևէ, հետևյալ դերասանների անունները վերցված են առկա ապացույցներից․
Ոգեշնչման աղբյուրը
Երբ 1930թ-ին Մելիեսին հարցրեցին, թե ինչն է նրան ոգեշնչել ստեղծել «Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին» ֆիլմը, նա հիշատակել է Ժյուլ Վեռնի «Երկրից դեպի Լուսին» և «Լուսնի շուրջը» վեպերը։ Կինեմատոգրաֆիստների առաջին ներկայացուցիչներից մեկը՝ Ժորժ Սադուլը առաջարկել է, որ Հերբերտ Ուելսի «Առաջին մարդը լուսնի վրա» սիրավեպը ևս մեծ ազդեցություն է թողել ֆիլմի վրա։ Նա պնդում է, որ ֆիլմի առաջին մասն ոգեշնչված է Վեռնից, իսկ երկրորդը՝ Ուելսից ։
Ոգեշնչման ուրիշ հնարավոր աղբյուրներ են Ժակ Օֆենբախի Le voyage dans la lune ծաղերգական օպերետը և Բուֆֆալոյի 1901թ․-ի Pan-American ցուցահանդեսի Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին ատրակցիոնը։
Գրեչի
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին
Նկարահանում
Ինչպես նշում է գիտական գրող Ռոն Միլլերը, «Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին»-ը հանդիսանում է Մելիեսի ամենաբարդ ֆիլմերից մեկը, որում նա գործի է դրել բոլոր հնարքները, որոնք սովորել կամ ստեղծել է։ Այն իր ամենաերկար ֆիլմն էր այդ ժամանակ և բյուջեն ու նկարահանման տևողությունն անսովոր կերպով ճոխ էին՝ արժենալով ₣10,000 և տևելով երեք ամիս մինչև ֆիլմի նկարահանման վերջ։ Ամբողջ աշխատակազմն աշխատում էր իր կարողությունների առավելագույն չափով։ Օրինակ՝ օպերատորները բացի նկարահանելուց, նաև օգնում էին զարգացնել ֆիլմը ու պատրաստել դեկորացիաները, իսկ որոշները նույնսիկ խաղում էին ֆիլմում։ Ֆիլմին բավականաչափ օգնեց Մելիեսի կապերը փարիզյան թատրոնի հետ՝ չնայած նրան, որ նա դերասաններին սովորականից շատ էր վճարում ։
Գրեչի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին
Գունավորումը
«Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին» ֆիլմի որոշ կադրեր նեկրված են ձեռքով Փարիզում՝ գունավորման լաբում։ Այդ ստուդիայում աշխատում էին երկու հարյուր հոգի, որոնք աշխատում էին հատուկ վրձնով՝ հատուկ գույներով։ Յուրաքանչյուր աշխատող պատասխանատու էր տարբեր գույների համար կոնվեյերի ոճով։ Մեկ ֆիլմի համար օգտագործվում էին քսանից ավելի տարբեր գույներ։ Միջինում այդ լաբը ստեղծում էր ֆիլմի վաթսուն գունավորված տարբերակներ։
Ժառանգությունը
Ինչպես նշում է A Short History of Film-ը, «Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին» համատեղեց   «էֆեկտիվ տեսարան, սենսացիա և տեխնիկական խիզախություն, որպեսզի ստեղծի տիեզերական ֆանտազիա, որը միջազգային սենսացիա էր։ Այն խորապես ազդեց ապագա կինոռեժիսորների վրա ՝ առաջ բերելով ստեղծարարություն կինեմատոգրաֆիայում և առաջարկելով ֆանտազիա միայն զվարճանքի համար, ինչը այդ ժամանակ հանդիսանում էր արտակարգ նպատակ։ Մելիեսի նորարական մոնտաժը և հատուկ էֆեկտները լայնորեն ընդօրինակվեցին և դարձան ոլորտի կարևոր տարրեր։ Ֆիլմը նույնպես խթանեց կինեմատոգրաֆիկական գիտական ու գեղարվեստական ֆանտազիայի զարգացմանը՝ ցուցադրելով, որ նման ժանրերը կարող են հաջողվել և տեսախցիկն ունակ է ձևափոխել իրականությունը։
Այն Մելիեսի ամենահայտնի ֆիլմն է և հանդիսանում է վաղ կինոթատրոնի հիմնական օրինակներից մեկը՝ ճանաչված պարկուճը Լուսնի աչքում պատկերով։ Ոլորտի մասնագետ Andrew J. Rausch-ը ֆիմը ընդգրկում է «ֆիլմի պատմության մեջ ամենակարևոր 32 պահերը» ցանկում՝ նշելով, որ «այն փոխեց ամբողջ ֆիլամարտադրությունը»։ Chiara Ferrari-ի «1001 Ֆիլմ, որոնք դու պետք է տեսնես մինչև մահդ» էսսեում «Ճանապարհորդություն դեպի Լուսին»-ը նա առաջադրել է առաջին հորիզոնականում՝ պնդելով, որ ֆիլմը «ուղղակիորեն արտացոլում է իր ռեժիսորի թատերական ներկայացման անձը» և որ ֆիլմը «արժանի է լեգիտիմ տեղին աշխարհի կինոթատրոնի պատմության մեջ»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Համր ֆիլմեր
Տրիկոմո
Տրիկոմո (Ταύρος, Yeni İskele), քաղաք Կիպրոս կղզու հյուսիս-արևելքում՝ Կիպրոսի Հանրապետության Ֆամագուստայի շրջանում։
1974 թվականին Թուրքիայի կողմից Հյուսիսային Կիպրոսի ռազմակալումից հետո քաղաքը դե ֆակտո մտնում է անկախ Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության մեջ։
Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալների քաղաքի բնակչությունը կազմում է 1,948 մարդ, հիմնականում՝ թուրքեր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Տրիպիմենի
Տրիպիմենի (Τρυπημένη, Tirmen), փոքր գյուղ Կիպրոս կղզու հյուսիս-արևելքում՝ Կիպրոսի Հանրապետության Ֆամագուստայի շրջանում։
Բնակչություն
Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալների գյուղի բնակչությունը կազմում է 197 մարդ, հիմնականում՝ թուրքեր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Վալո Տորինեզե
Վալո Տորինեզե  (Vallo Torinese), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 734 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 122 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 6 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10070։ Հեռախոսային կոդ՝ 011։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Պրադա
Պրադա, պերճանքի իրերի իտալական ընկերություն, նորաձևության տուն և ապրանքանիշ։ Հիմնադրվել է 1913 թվականին Մարիո Պրադայի կողմից։ Այն արտադրում է կաշվե աքսեսուարներ, կոշիկներ, ճամպրուկներ, օծանելիք, ժամացույցներ և այլն։
Պատմություն
Ընկերությունը բացվել է 1913 թվականին Մարիո Պրադայի և իր եղբոր՝ Մարտինոյի կողմից։ Այն սկզբում մի փոքրիկ խանութ էր Իտալիայի Միլան քաղաքում, որտեղ վաճառվում էին կաշվե պարագաներ։ Խանութի անունն էր «Պրադա եղբայրները»։
Գրոտոլելա
Գրոտոլելա (Grottolella), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Կամպանիա մարզի Ավելինո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1853 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 265 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 7 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 83010, հեռախոսային կոդ՝ 0825։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Տրավսի
Տրավսի (Travecy), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Տերնիե կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Լան ։ Համայնքի INSEE կոդը՝ 0244:
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 643 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 416 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 289-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 127-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 69,5%, 1999 թվականին եղել է 65,0%)։ 289 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 255-ը (137 տղամարդ և 118 կին), գործազուրկ էին 34 մարդ (16 տղամարդ և 18 կին)։ 127 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 28-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 50-ը՝ թոշակառուներ, 49-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Լեն Դեյթոն
Կենսագրություն
Դեյթոնը ծնվել է 1929 թվականի փետրվարի 18-ին Մարիլեբոնում։ Նրա հայրը Քեմբել Դոջսոնի վարորդն ու մեխանիկն էր, իսկ մայրը խոհարար էր։ Այդ ժամանակ նրանք ապրել են Գլոսթեր Փլեյս Մյուզում ՝ Բեյքեր սթրիթից ոչ հեռու ։
Դեյթոնի հետաքրքրությունը լրտեսական պատմությունների հանդեպ, հնարավոր է, մասամբ ոգեշնչված է Աննա Վոլկովայի ձերբակալությամբ, որին ականատես է եղել 11 տարեկան հասակում։ Վոլկովան, որը ռուսական ծագում ունեցող բրիտանացի հպատակ էր, եղել է գերմանական լրտես և բանկվել է Դեյթոնի ընտանիքի հարևանությամբ։ Նա ձերբակալվել է 1940 թվականի մայիսի 20-ին և հետագայում դատապարտվել «Պետական գաղտնիքի մասին օրենքը» խախտելու համար, քանի որ փորձել է գերմանացիներին գաղտնի փաստաթղթեր փոխանցել ։
Սուրբ Մերիլեբոնի միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո Դեյթոնն աշխատել է երկաթուղում։ Ավելի ուշ թագավորական ВВС-ում պետական ծառայության է անցել լուսանկարչի պաշտոնում։ Նա թռել է Մոսկիտո ռմբակոծիչ-կործանիչներով և Լանկաստեր ռմբակոծիչով (ավելի ուշ այդ փորձն օգտագործել է իր «Ռմբակոծիչ» վեպը գրելիս)։ Նա նաև կատարել է լաբորատոր աշխատանքներ հատուկ հետազոտությունների բաժնի համար։
ВВС-ից հեռանալուց հետո՝ 1949 թվականին, սովորել է Լոնդոնի Սուրբ Մարտինի արվեստի դպրոցում, իսկ 1952 թվականին ստացել է կրթաթոշակ արվեստի թագավորական քոլեջում, որն ավարտել է 1955 թվականին ։ Այդ ժամանակ դարձել է Ռեյմոնդ Հոքի (1930-010) «ցմահ ընկերը», որը հետագայում Լեոնարդի մի քանի վաղ գրքերի համար շապիկներ է մշակել։ Այնուհետև Դեյթոնն աշխատել է որպես բորտուղեկցորդ BOAC ավիաընկերությունում։ Մինչ գրական կարիերան սկսելը Նյու Յորքում աշխատել է որպես նկարազարդող, իսկ 1960 թվականին՝ որպես գեղարվեստական տնօրեն ներկայումս գոյություն չունեցող լոնդոնյան Robert Sharp & Partners գովազդային գործակալությունում։ Նա նկարազարդել է Ջեք Քերուակի «Ճանապարհին» վեպի բրիտանական առաջին հրատարակության շապիկը։ Այդ ժամանակից ի վեր, նա օգտագործել է իր նկարչական հմտությունները, որպեսզի ցուցադրի իր ռազմական պատմության մի շարք գրքեր։
Լեն Դեյթոնը Playboy ամսագրում եղել է ճանապարհորդությունների սյունակի խմբագիրը, մինչև 1968 թվականի «Միայն այն ժամանակ, երբ ես ծիծաղում եմ» վեպի էկրանիզացիայի պրոդյուսեր դառնալը։ Դեյթոնը գնել է Ջոան Լիթլվուդի «Օ, ինչ հրաշալի պատերազմ է» մյուզիքլի իրավունքները։ Նա (որի հայրը ծառայել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ) վերաշարադրել է սցենարը՝ գործողությունները նկարագրելով Բրայթոն պիրնում, ավելացնելով աստղային նախաբան և ստեղծելով հիշարժան վերջնական հաջորդականություն ։ Դեյթոնը դարձել է նաև մյուզիքլի պրոդյուսերը, սակայն նրա անունը ջնջվել է, քանի որ նա «զայրացած և ցնցված է եղել, որ մարդիկ պետք է խնդրեն հիշատակել իրենց անունն այն բանի համար, ինչն իրենք չեն արել» ։ Դա մի քայլ էր, որը նա հետագայում նկարագրել է՝ որպես «հիմար և մանկամիտ»։ Դա նրա վերջին մասնակցությունն է եղել կինոարդյունաբերության մեջ ։
1969 թվականին, լքելով Անգլիան, նա որոշ ժամանակ ապրել է իռլանդական Բլեքռոքում՝ երբեմն հայտնվելով հայրենիքում։ Այժմ նա ապրում է կնոջ՝ Իզաբելի հետ Պորտուգալիայի Գերնսի կղզում գտնվող իր տներից մեկում ։ Նրա վերջին հարցազրույցը թվագրված է 2006 թվականին BBC Four ալիքին։
Ստեղծագործություններ
Ամենամեծ հաջողությունը Դեյթոնին բերել են նրա լրտեսական վեպերը։ Նրա առաջին «Իփքրեսի գործը» վեպի հրապարակումը համընկել է Յան Ֆլեմինգի «Բժիշկ Նոու» վեպի հիման վրա Ջեյմս Բոնդի մասին առաջին ֆիլմի էկրան բարձրանալու հետ։ Աչքի է ընկել Դեյթոնի հերոսի՝ շարքային գաղտնի գործակալի, որը ծանր ծառայություն է իրականացնում սառը պատերազմի դաշտերում, կոնտրաստը Ֆլեմինգի վեպերից սուպերմենի համեմատությամբ։ Դեյթոնի վեպերում գործում են կրկնակի և նույնիսկ եռակի գործակալներ, որոնց մասին ոչ ոք, հաճախ և իրենք, չեն կարող վստահաբար ասել, թե ում կողմից են իրականում։ Դեյթոնի մեկ այլ հայտնի «Բեռլինյան հուղարկավորություն» վեպում սյուժեն աբսուրդի սահմանագծին է հասնում. սյուժեի անհեթեթությունը երանգավորվում է շախմատային խաղի կանոններից կազմված էպիգրաֆներով։
Դեյթոնի մի քանի վեպեր էկրանավորվել են, այդ թվում՝ «Իփքրեսի գործը» (1965), «Բեռլինյան հուղարկավորությունը» և «Կեկ միլիարդ դոլար արժողությամբ ուղեղը» (Billion Dollar Brain, 1967): Նրա առաջին 5 վեպերը նկարագրել են Հարրի Փալմեր անունով անանուն և ցինիկ հակահերոսի արկածները։ Վեպերը հագեցած են ծանոթագրություններով, որոնք բացատրում են տարբեր ժարգոնային տերմինները և կրճատումները երկխոսության մեջ։ Դեյթոնի ամենահայտնի վեպերից են նաև «Goodbye, Mickey Mouse» (1982) և «Ձմեռ» (1987) վեպերը։
Խոհարարություն
Դեյթոնը գրել է խոհարարական գրքերի շարք, ինչպես նաև «The Observer» թերթում գրել և մուլտիպլիկացիոն ոճով նկարազարդել է ամենշաբաթյա պատկերազարդ խոհարարական ուղեցույցը՝ Len Deighton’s Action Cook Book ։ Դեյթոնի «Իպկրեսի դոսյեն» վեպի էկրանավորման մեջ գլխավոր հերոսի խոհանոցում կախված է Լեոնարդ Դեյթոնի խոհարարական սյունակի բացվածքը ։
2014 թվականին «Օբսերվերը» հայտարարել է, որ Դեյթոնը ստեղծելու է 12 նոր խոհարարական հոդված, որոնք սկսած 2015 թվականից «Observer Food» ամսագրում տպագրվելու են ամեն ամիս։
Օգտագործելով իր առաջին չորս վեպերի հաջողությունը՝ Դեյթոնը գրել է «Len Deighton’s London Dossier» (1967) գիրքը՝ 60-ական թվականների «Swinging London»-ի ուղեցույց «գաղտնի գործակալներ» թեմայով․ այլ հեղինակների ներդրումները բնութագրվում են որպես «լրտեսության զեկուցում»։
Պատմական ստեղծագործություններ
Ալբերտ Շպեերը (նախկին հիտլերյան սպառազինության նախարար) «Fighter: The True Story of the Battle of Britain» վեպի մասին ասել է, որ Բրիտանիայի համար պատերազմի իրական պատմությունը «հիասքանչ, ամենամանրամասն հետազոտությունը։ Ես հիացմունքով կարդում էի էջը էջի հետևից»։ Ստեղծագործությունը համալրվել է Ալան Ջոան Պերսիվալ Թեյլորի նախաբանով, որը բնութագրում է աշխատանքը՝ որպես «փայլուն վերլուծություն»։
Գեներալ Վալտեր Ներինգը գրել է Դեյթոնի վերջին պատմական վեպի՝ «Blood, Tears and Folly: An Objective Look at World War II»-ի նախաբանը։ Այդ գրքում Դեյթոնը ոչնչացրել է բազմաթիվ միֆեր և գիրքը ջերմորեն ընդունվել է՝ Ջեք Հիգինսի կողմից նկարագրվելով որպես «բացարձակ ուղենիշ»։
Ժառանգություն և ազդեցություն
«Letters from Burma»-ում Նոբելյան մրցանակակիր Աուն Սան Սու Չժին նշել է Լեն Դեյթոնի գրքերի ընթերցանության մասին՝ գտնվելով տնային կալանքի տակ։ Սու Չժին գրել է, որ ինքը տարված է եղել Արթուր Կոնան Դոյլի՝ Շերլոկ Հոլմսի մասին պատմություններով և Ջոն Լե Կարրի ու Լեն Դեյթոնի լրտեսական վեպերով ։
Christie-ի հրատարակության հարցին, թե ինչպես է նա սկսել իր հավաքածուն, Նոբելյան մրցանակակիր Վիդիադհար Սուրաջպրասադ Նայփոլն ասել է․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Բորտուղեկցորդներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Բրիտանացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ռազմական պատմաբաններ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Բրիտանացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Բրիտանացի պատկերազարդողներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Բրիտանացի արձակագիրներ
Օլգա Արնտգոլց
Օլգա Ալբերտովնա Արնտգոլց (Ольга Альбертовна Арнтгольц, ), կինոյի և թատրոնի ռուս դերասանուհի։
Կենսագրություն
Օլգա Արնտգոլցը ծնվել է 1982 թվականի մարտի 18-ին Կալինինգրադում, Կալինինգրադի մարզային դրամատիկական թատրոնի դերասանների՝ Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստ Ալբերտ Արնտգոլցի ու դերասանուհի Վալենտինա Գալիչի ընտանիքում։ Օլգա Արնտգոլցն ավարտել է Կալինինգրադի № 49 լիցեյի թատերական դասարանը (Բորիս Բեյնենսոնի ղեկավարությամբ)։ Դրանից հետո նա իր երկվորյակ քրոջ՝ Տատյանա Արնտգոլցի հետ ընդունվել է Մ. Ս. Շչեպկինի անվան բարձրագույն թատերական ուսումնարան, որն ավարտել է 2003 թվականին ։
Օլգա Արնտգոլցը մասնակցել է Ռուսաստանի Առաջին ալիքի «Սառցե դարաշրջան» հեռուստանախագծին Մաքսիմ Ստավսոկու հետ միասին (նա փոխարինել է քրոջը՝ Տատյանա Արնտգոլցին, ով հղիության պատճառով դադարեցրել էր մասնակցությունը նախագծին) ։
Ընտանիք
2009 թվականի ամռանը Օլգա Արնտգոլցն ամուսնացել է Վախթանգ Բերիձեի հետ ։ 2013 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Աննան  ։ 2015 թվականի սեպտեմբերին Օլգա Արնտգոլցը ամուսնալուծության դիմում է ներկայացրել ։
2016 թվականին հայտնի է դարձել, որ Օլգա Արնտգոլցը երկրորդ երեխան է ունենալու, որի հայրը ռեժիսոր Դմիտրի Պետրունն է ։ 2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին ծնվել է դերասանուհու որդին՝ Ակիմը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Նիկիտա Կրիլով
Նիկիտա Անդրեյվիչ Կրիլով (Никита Андреевич Крыло, Микита Андрійович Крилов, ), ուկրաինական մարզիկ խառը ոճում, ծանր և թեթև քաշային կատեգորիայի ներկայացուցիչ։ 2012 թվականինից սկսաց ներկայանում է պրոֆեսիոնալ մակարդակով, հայտնի է իր մասնակցությամբ այնպիսի մրցույթներին ինչպիսիք են UFC, M-1, Global, Fight, Oplot Challenge։
Գործող չեմպիոն է Fight Night թեթև քաշային ոճում։ Ուկրաինայի սպորտի վարպետ է մարտական սամբոյի և կյոկուսինկայ-կարատե մարզադզևում։
Կենսագրություն
Նիկիտա Կրիլովը ծնվել է 1992 թվականի մարտի 7-ին Լուգանսկ մարզի Կրասնի Լուչ քաղաքում, մանկությունը անցել է հանքափոր բնակավայր Զապորոժում։ 10 տարեկան հասակում հոր խորհրդով գրանցվել է կյոկուսինկայ-կարատե սեկցիայում՝ « Մարզումները ինձ միանգամից դուր չեկան, բայց ես կարգապահ երեխա էի և և աստիճանաբար ներքաշվեցի»։
Մարզումները անցկացվել են մարզիչ Վալերի Ալեքսանդրովիչ Ալեքսանդրովի ղեկավարությամբ, մի քանի անգամ հաղթել է հանրապետական նշանակության մրցումներում, 2008 թվականին հաղթել է Եվրոպայի պատանիների առաջնությանը, կատարել է սպորտի վարպետի նորմատիվ, հետո դարձել է Դոնբասի գավաթակիր կյոկուսինկա-կարատե մարզաձևում։ Ունեցել է հնարավորություն մեկնել Տոկիոյի աշխարհի առաջնությանը և հանձնել թեստ առաջի դանի համար, բայց հրաժարվել է ֆինանսական խնդիրների պատճառով։ Դպրոցն ավարտելուց հետո, չի զբաղվել սպորտով, սովորել է իրավաբանական ֆակուլտետի Վլադիմիր Դալի անվան Արևելաուկրաինական ազգային համալսարանում, աշխատել է հանքափոր և ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ իր հարզատ դպրոցում ։
Պրոֆեսիոնալ կարիերա
2011 թվականին Կրիլովը ծանոթացել է մենեջեր Յուրի Կիսիլյովի հետ և որոշել փորձել իրեն ՄՄԱ-ում։ Նա տեղափոխվել է Մակեևկա քաղաք, մարզվել է Վալերի Նիկոլաևիչ Անդրեևի մոտ մարտական սամբոյի սեկցիայում։ Դոնեցկում 2012 թվականի հուլիսին հաղթել է իր առաջի հակառակորդին տեխնիկական նոկաուտով։ Մինչև տարվա վերջ ծանր քաշային կատեգորիայում ունեցել է երեսուն մենամարտեր, որոնցից տասներկուսում եղել է հաղթող։ Պարտվել է մի անգամ Վլադիմիր Միշենկոին Oplot Challenge մրցաշարում։ 2013 թվականին տեղի է ունեցել ռևանշ-մենամարտ և հաղթող է դարձել նորից Միշենկոն։ Նույն տարում Նիկիտա Կրիլովը դարձել է հաղթող Gladiators FC գրան-պրին ծանր քաշային ոճում։
Ունենալով տասնչորս հաղթանակ և երկու պարտություն, Կրիլովը միացել է մեծ ռուսական պրոմոուշեն M-1 Global-ին, որտեղ կիսաեզրափակչի ժամանակ պետք է փոխարիներ վնասվածք ստացած Ջեֆֆա Մոնսոնին։ Սակայն Մալիկովը նույնպես վնսվածք էր ստացել, և Մալիկովի հակառակորդը դառնում է գերմանացի Գաբրիել Տամպը՝ ի սկզբանե իրենց մարտը դիտվում էր, որպես կիսաեզրափակչի գրան-պրի, բայց ի վերջո ստացել է պահուստային մենամարտի կարգավիճակ Սանկտ-Պետերբուրգում Մ-1 Challeng մրցաշարում։ Առաջին ռաունդում Տամպը փորձել էր ցույց տալ հեղձուցիչ հնարք հետևից, բայց Կրիլովը խույս է տալիս և ռաունդի վերջում տապալում գերմանացուն հարվածների տարափով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի ընդհանուր մենամարտիկներ
Վարոշա
Kıbrıs turk devetı Վարոշա (Βαρώσια, Maraş), քաղաք-ուրվական Կիպրոս կղզու հյուսիս-արևելքում՝ Կիպրոսի Հանրապետության Ֆամագուստայի շրջանում։
1974 թվականին Թուրքիայի կողմից Հյուսիսային Կիպրոսի ռազմակալումից հետո քաղաքը դե ֆակտո մտնում է անկախ Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի քաղաքներ Կատեգորիա:Ուրվական քաղաքներ
Վասիլի (Ֆամագուստայի շրջան)
Վասիլի (Βασίλι, Gelincik), գյուղ Կիպրոս կղզու հյուսիս-արևելքում՝ Կիպրոսի Հանրապետության Ֆամագուստայի շրջանում։
1974 թվականին Թուրքիայի կողմից Հյուսիսային Կիպրոսի ռազմակալումից հետո գյուղը դե ֆակտո մտնում է անկախ Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության մեջ։
Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալների գյուղի բնակչությունը կազմում է 496 մարդ, հիմնականում՝ թուրքեր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Շառլ Լոնգե
Շառլ Ֆելիքս Սեզար Լոնգե (Charles Félix César Longuet, ), ֆրանսիացի սոցիալիստ լրագրող։
1860-ական թվականների սկզբին խմբագրել է թերթեր, մասնակցել երկրորդ կայսրությանը ընդդիմադիր շարժմանը։ Եղել է առաջին Ինտերնացիոնալի գլխավոր խորհրդի անդամ (1866-1868, 1871-1872)։ 1871 թվականի ապրիլին ընտրվել է Փարիզի Կոմունայի անդամ, հարել է պրուդոնիստական փոքրամասնությանը։ Եղել է Կոմունայի պաշտոնական օրգան «ժուռնալ օֆիսիել դը լա Ռեպուբլիկ Ֆրանսեզ» գլխավոր խմբագիրը։ Կոմունայի պարտությունից հետո տարագրվել է Անգլիա։ Լոնդոնի կոնֆերանսում 1871 թվականին և Հաագայի կոնգրեսում 1872 թվականին պաշտպանել է հիմնականում Կառլ Մարքսի և Ֆրիդրիխ Էնգելսի գիծը, հանդես եկել բակունիստների դեմ։ 1872 թվականին ամուսնացել է Մարքսի դստեր՝ Ժեննիի հետ, 1880 թվականին վերադարձել Ֆրանսիա։
Ֆրանսերեն է թարգմանել Մարքսի «Քաղաքացիական պատերազմը Ֆրանսիայում» աշխատությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Խմբագիրներ Կատեգորիա:Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը թաղվածներ
Զատկի առիթով
«Զատկի առիթով», հայ բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից ։
Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից՝ գրված 1913 թվականին ։
Առաջին անգամ տպագրվել է 1913 թվականին Թիֆլիսի «Հորիզոն» օրաթերթի (№ 81) ապրիլի 14-ի համարում։ Այնուհետև՝ 1940-1959 թվականներին Երևանում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության չորրորդ հատորում (էջ 198-199) ։
Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 7-րդ հատորում արտատպվել է Թիֆլիսի «Հորիզոն» օրաթերթից ։
Կիրա Կոսարին
Կիրա Կոսարի, ամերիկացի դերասանուհի և երգչուհի է, ով ներկա պահին Նիկելոդեոնի Թանդերմենները  շոուի Ֆիբիի դերակատարն է։
Վաղ կյանք և դերասանական կարիերա
Կոսարինը իր վաղ տարիները անցկացրել է Բոկա Ռատոն, Ֆլորիդայում, այնտեղ էլ այցելել է բալետի Բոկա Բալետ Թատրոնում և այցելել է Փայն Քրեստ միջնակարգ դպրոցը։
Կոսարինը նոմինացվել է 2015 թ. «Kids Choice Award» ին, որպես լավագույն հեռուստատեսային դերասանուհի։
Երաժշտական կարիերա
2013 թ. Կոսարինը ձայնագրվեց «Ամերիկյան տիկնիկ» անիմացիոն ֆիլմում։ Նա նաև ունի Յութուբյան էջ, որտեղ տեղադրում է քավրներ և օրիգինալ երգեր, ինչպիսին է՝ «Ամանորյա սեր» երգը։ Էջը ունի 19,500 - ից ավել հետևորդներ և 750,000-ից ավել դիտում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պարուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Զևգմայի խճանկարի թանգարան
Զևգմայի խճանկարի թանգարան (Zeugma Mozaik Müzesi), անտիկ Զևգմա քաղաքի խճանկարի թանգարան, որը գտնվում է Թուրքիայի Գազիանթեփ քաղաքում։ Թանգարանը ունի մոտ 1700 մետր երկարություն ունեցող խճանկարային գեղանկարների հավաքածու2։ Բացվել է 2011 թվականի սեպտեմբերի 9-ին։
Թանգարանի հիմքում ընկած են Զևգմա քաղաքի պեղումներից հայտնաբերված գտածոները, հատկապես խճանկարները, որոնք հայտնաբերվել են Բիրեջիք ամբարտակի կառուցման ժամանակ։
Պատմություն
Զևգմայի տարածքում առաջին բնակավայրը եղել է մ.թ.ա. III դարում։ Այն հիմնադրել է Սելևկիոս I Նիկատորը («Հաղթող»), ով եղել է Ալեքսանդր Մակեդոնացու զորավարներից մեկը։ Բնակավայրը կոչվել Սելևկիոս։ Մ.թ.ա. 64 թվականին հռոմեացիները գրավել են բնակավայրը և վերանվանել Զևգմա, ինչը հին հունարեն նշանակում է կամուրջ կամ անցում։ Սելևկյանների կայսրության անկումից հետո, հռոմեացիները Զևգմայի տարածքը միացրել են Կոմմագենեի թագավոր Անտիոքոս I Թեոսի տարածքին։
Հետագայում Զևգմայում տեղակայված են եղել հռոմեական երկու լեգիոններ։ Բնակավայրի բնակչությունը կազմել է 20- 30 հազար մարդ։ 253 թվականին քաղաքի վրա հարձակվել են Սասանյանները՝ շքեղ առանձնատները վերածելով ավերակների։
1980-ական թվականներին նախատեսվում էր Թուրքիայի հարավային շրջանները ապահովել խմելու մշտական ջրով և էներգիայով՝ ամբարտակի կառուցման միջոցով։ Մտավախություն կար, որ ձախողման արդյունքում անտիկ քաղաքի հիմնական մասը և խճանկարները կարող էին հայտնվել ջրի տակ   : Ամբարտակի կառուցումը սկսվել է 1996 թվականին, սակայն մինչ այդ Զեվգմայում կատարվել են հնագիտական լայնամասշտաբ հետազոտություններ։ Բոլոր գտածոները հավաքվել են Գազիանթեփի թանգարանում։ 2008 թվականին սկսվել է նոր թանգարանի կառուցման աշխատանքները։ 2011 թվականի մայիսի 27-ին բացվել է նոր թանգարանի շենքը։ Բացման ժամանակ ներկա է եղել նաև Թուրքիայի վարչապետ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի թանգարաններ Կատեգորիա:2011 հիմնադրումներ Թուրքիայում Կատեգորիա:2011 հիմնադրված թանգարաններ
Վաթիլակաս
Վաթիլակաս (Βαθύλακας, Derince), գյուղ Կիպրոս կղզու հյուսիս-արևելքում՝ Կիպրոսի Հանրապետության Ֆամագուստայի շրջանում։
1974 թվականին Թուրքիայի կողմից Հյուսիսային Կիպրոսի ռազմակալումից հետո գյուղը դե ֆակտո մտնում է անկախ Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության մեջ։
Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալների գյուղի բնակչությունը կազմում է 524 մարդ, հիմնականում՝ թուրքեր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Վալ դելա Տոռե
Վալ դելա Տոռե  (Val della Torre), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 3.529 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 98մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 36 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 011։ Հեռախոսային կոդ՝ 011։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում Սուրբ Մարիամ Աստվածածինը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իտալիայ քաղաքներ
Էբբի Ուոմբակ
Էբբի Ուոմբակ (Mary Abigail «Abby» Wambach, ), ամերիկացի ֆուտբոլիստ, ԱՄՆ-ի կանանց հավաքականի հարձակվող, օլիմպիական կրկնակի չեմպիոն (2004 և 2012 թվականներին)։ 2011 թվականին ճանաչվել է որպես լավագույն ամերիկացի մարզիկ, իսկ 2012 թվականին՝ լավագույն ֆուտբոլիստ։
Կենսագրություն
Էբբի Ուոմբակը ծնվել է 1980 թվականի հունիսի 2-ին Ռոչեստերում, Նյու Յորք նահանգում, ընտանիքում յոթ երեխաներից կրտսերն է։ Ֆուտբոլով և բասկետբոլով լրջորեն սկսեց զբաղվել, երբ սովորում էր Ռոչեստերի մասնավոր կաթոլիկ դպրոցում (Our Lady of Mercy High School):
Դպրոցն ավարտելուց հետո նա ստացել է կրթաթոշակ՝ Ֆլորիդայի համալսարանում սովորելու համար, որտեղ 1998-ից 2001 թվականներին խաղացել է համալսարանի հավաքականում։ 1998 թվականին հավաքականում նա դարձավ Ազգային ասոցիացիայի ուսանողական սպորտի հաղթող, ապա չորս անգամ՝ (1998, 1999, 2000, 2001 թվականներին) ամերիկյան ուսանողական լիգայի Southeastern Conference առաջնության չեմպիոն։ Ուոմբակը նաև արժանացել է մի քանի անհատական մրցանակների, մասնավորապես Ամերիկայի մարզիկի պատվավոր կոչմանը (1999, 2000, 2001 թվականներին)։ Նա սահմանեց համալսարանի նոր ռեկորդ՝ իր խփած գոլերի քանակով (96), գոլային փոխանցումով (50), հաղթանակ բերած գոլերով (24), հեթ-տրիկներով (10)։ 2012 թվականին նրա անունն ընդգրկվել է Ֆլորիդայի համալսարանի Փառքի սրահում։
Ակումբային կարերա 2002 թվականին էբբի Ուոմբակը հանդես է եկել «Washington Freedom» ֆուտբոլային ակումբում (2011 թվականին ակումբը տեղափոխվել է Ֆլորիդա և վերանվանվել «magie Jack»)։ 2003–ից մինչև 2009 թվականը, երբ կանանց լիգան կազմալուծվեց, նա մեկ տարի հանդես եկավ ազգային հավաքականի կազմում։ 2013 թվականից «Westem New York Flesh» ակումբի ներկայացուցիչ է։
2007 թվականին Աշխարհի առաջնության կանանց լիգայի առաջին խաղի ժամանակ, Հյուսիսային Կորեայի հավաքականի ֆուտբոլիստի հետ բախումից հետո Ուոմբակը ստանում է գլխի վնասվածք, ինչի արդյունքում նրա գլխին դնում են 11 կար։ Սակայն վնասվածքը չխանգարեց Էբբիին շարունակել խաղը և առաջնության մնացած 6 խաղերում դարձավ 6 գոլի հեղինակ։
2008 թվականին խաղի ժամանակ կոտրվում է Էբբի ոտքը, և արդյունքում չի կարողանում մասնակցել Պեկինում անց կացվող օլիմպիադային։ 2011 թավականին Աշխարհի առաջնության կանանց լիգայի քառորդ եզրափակչում Բրազիլիայի դեմ խաղի ժամանակ Ուոմբակը իր թիմին հաղթանակ բերեց՝ խաղի 122-րդ րոպեին գլխով գոլ խփելով։ Առաջնության վերջում ԱՄՆ  հավաքականը պարտվեց Ճապոնիայի հավաքականին։
2012 թվականի օգոստոսին, ընդհանուր հաշով Ուոմբակը 188 միջազգային խաղում դարձել է 143 գոլի հեղինակ էր։ Ըստ այս ցուցանիշների ԱՄՆ հավաքականում Էբբի զբաղեցնում է երկրորդ տեղը՝ Միի Խոմմից հետո, որը 158 գոլի հեղինակ է։
Էբբի Ուոմբակը 6 անգամ ԱՄՆ հավաքականի կազմում  արժանացել է  լավագույն ֆուտբոլիստի կոչումանը  (2003, 2004, 2007, 2010, 2011, 2013),  իսկ 2011 թվականին՝ ամերիկյան լավագույն մարզիկիի կոչմանը,  և դարձել առաջին ֆուտբոլիստը, որն  արժանացել է այս կոչմանը։
2012 թվականի հուլիսի 25–ին Ֆրանսիայի դեմ խաղում Ուոմբակը ԱՄՆ հավաքականի կազմում խփել է իր առաջին գոլը։ Խաղն ավարտվել է 4։2 հաշվով՝ օգուտ ԱՄՆ հավաքականին։ Երկրորդ օլիմպիական առաջնությունում, Կոլումբիայի հավաքականի հետ խաղի ժամանակ Ուոմբակը հակառակորդ թիմի խաղացողի կողմից ստացել է հարված աջ աչքին։ Չնայած վնասվածքին, Ուոմբակը կարողացել է խփել իր երկրորդ գոլը և արդյունքում խաղը ավարտվել է 3։0 հաշվով։ Նա նաև Կանադայի հավաքականի հետ կիսաեզրափակչում տուգանայինից գոլ է խփել, և խաղն ավարտվել է 4։3 հաշվով՝ ի օգուտ ԱՄՆ  հավաքականի։ 2012 թվականի օգոստոսի 9-ին Ճապոնիայի հավաքականի դեմ հաղթանակից հետո Էբբին ստացել է իր երկրորդ օլիմպիական ոսկե մեդալը։ Խաղն ավարտվել է 2։1 հաշվով՝ օգուտ ԱՄՆ հավաքականի։
Անձնական կյանք
Էբբին բացահայտ լեսբուհի է։ 2013-ից 2016 թվականներին ամուսնացած է եղել ֆուտբոլիստ Սարե Խաֆֆմանի հետ։ 2017 թվականի մայիսի 14-ին նա երկրորդ անգամ ամուսնացել է գրող Գլենոն Դոյլ Մելթոնի հետ, որին նա հանդիպել է իրենց հարսանիքից մոտ մեկ տարի առաջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կին ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆուտբոլի ազգային հավաքական Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ֆուտբոլի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կանանց ֆուտբոլ Կատեգորիա:2004 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի չեմպիոններ Կատեգորիա:2012 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ
Լոշ
Լոշ (Loches. ), համայնք Ֆրանսիայում՝ Կենտրոն-Լուարի հովիտ երկրամասի Էնդր և Լուար դեպարտամենտում, որի կազմի մեջ մտնող նույնանուն շրջանի վարչական կենտրոնն է։ Ընկած է երկրի մայրաքաղաք Փարիզից մոտավորապես 220, Օռլեանից՝ 110 կմ դեպի հարավ-արևմուտք, Տուր քաղաքից՝ 38 կմ դեպի հարավ-արևելք ։
Տնտեսությունը զգալի չափով կողմնորոշված է դեպի զբոսաշրջությունը։ Բացի այդ, լքված քարհանքերում շամպինիոն տեսակի սունկ են աճեցնում մեծ ծավալներով։
Բնակչություն
Բնակչությունը՝ 6486 մարդ (2007 ):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Հոդվածներ Module:URL-ի բարդ մուտքով Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հորդանանի արվեստ
Հորդանանի արվեստն ունի հին պատմություն։ Որոշ վաղնջական արձանիկներ, որոնք գտել են Աին Գազալում, թվագրվում են Նեոլիթյան դարաշրջանին։ Հորդանանի ճշգրիտ գեղագիտական արվեստը և ճարտարապետությունը, որպես իսլամական ավանդույթի մի մաս, ծագել է VII դարում։ Ավանդական և նյութական արվեստի մշակույթը ներառում է որմնանկարչությունը, բրուտագործությունը, հյուսնությունը, արծաթագործությունը, ապակեգործությունը և գեղագրությունը։ Հյուսիսային Աֆրիկայում և Միջին Արևելքում գաղութատիրության զարգացումը թուլացրել է ավանդական գեղագիտությունը։ XX դարի սկզբին, Հորդանանի անկախ ազգության ստեղծումից հետո, առաջացել է Հորդանանի ժամանակակից արվեստի շարժումը և սկսել որոնել Հորդանանի գեղագիտական արվեստ, որը կհամատեղեր և՛ ավանդական, և՛ ժամանակակից արվեստի ձևերը։
Ավանդական արվեստ
Հորդանանը, որպես անկախ պետություն, ստեղծվել է 1924 թվականին։ Մինչ այդ այն տարածքը, որը այժմ զբաղեցնում է Հորդանանը, ենթարկվել է տարբեր կանոնների։ Այն եղել է Նաբաթյան թագավորության մի մասը, որը Ալեքսանդր Մակեդոնացու գրավված տարածքն էր և ենթարկվում էր հելլենիստական կանոններին։ Այն գտնվել է հռոմեացիների տիրապետության տակ Ք.ա. առաջին դարում ։ VII դարում եղել է Օսմանյան խալիֆայության մի մասը և Օսմանյան կայսրության ենթակայության տակ՝ XV դարից մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտը, երբ դարձել է բրիտանական պրոտեկտորատ՝ մինչև անկախությունը ։ Նրա արվեստն ընդհանուր իսլամական գեղարվեստական ավանդության մի մասն էր։ Ավանդական արվեստը սովորաբար հիմնվում է նյութական մշակույթի վրա` ներառելով գորգագործությունը, զամբյուղների հյուսումը, արծաթագործությունը, խճանկարչությունը, խեցեգործությունը և ապակեգործությունը։ Բեդվինները հիմնականում ինքնաապահովվում էին ապրանքի արտադրության մեջ և պատրաստում էին իրենց սեփական գորգերը, զամբյուղները։ Այսպիսի աշխատանքն արտահայտում էր ոճի լայն բազմազանություն, քանի որ ցեղերը սովորաբար օգտագործում էին իրենց սեփական միտքը։
Մինչ իսլամական արվեստ
Նույնիսկ Նեոլիթյան դարաշրջանում Հորդանանում պատրաստվում էին արձանիկներ և քանդակներ։ Որոշ վաղօրինակ քանդակներում մարդու գանգը պատրաստում էին գիպսից, իսկ աչքի խոռոչը ներդրվագից ։  Ամմանի մոտակայքում գտնվող` Աին Ղազալում ( Aïn Ghazal), հայտնաբերված պատկերազարդ արձանիկները երկու գաղտնարաններից ներառում են կենդանիների մոդելներ և մոտ երեք տասնյակ մոնումենտալ պատկերազարդներ (պատկերված են ստորև), որոնք  գիտնականների կարծիքով  կարևոր էին տեղի ժողովուրդների ծիսական, սոցիալական և գուցե թաղման արարողության կառուցվածքի համար։ Աին Ղազալի արձանները շատ մեծ են, մոտ երեք փութ բարձրությամբ ։ Աին Ղազալը գրավված էր Ք.ա  7000-5000 թվականներին, իսկ արձանիկները ստեղծվել էին Ք.ա. 6,500 թվականին։ Գիպսի լայնածավալ օգտագործումը, Աին Ղազալի արձանները հստակ հեռանում են պալեոլիթի ժամանակաշրջանի փոքրիկ, դաժան գործիչներից և նշում են հստակ նեոլիթյան արվեստի սկիզբը։ Նաբաթեացինները իրենց կառույցների մեջ  ներառել են քանդակված վահանակները և պատկերազարդ քանդակները Պետրայում և պատրաստել են խեցեղեն ։ Հռոմեացիները մ.թ.ա. 64-63 թվականներին նվաճել են Պաղեստինն ու Սիրիան և մ.թ.ա. 106 թվականին՝ միացրել Նաբաթիային, որի ժամանակ ամբողջ Հորդանանը հայտնվեց հռոմեական իշխանության տակ։ Հռոմեական իշխանությունը համապատասխանում էր տեսողական արվեստի` նկարչության և ճարտարապետության ծաղկմանը ։ Հոիփսիմյան կայսեր ժամանակ եկեղեցիները ծածկել էին Հորդանանի լանդշաֆտը և ցուցադրվել մոզայիկ հատակ, ֆրեզկաներ և պորտիկոսներ ։
Վաղ ժամանակակից արվեստ
Հորդանանի ժամանակակից րվեստը ծագում է 1920֊1930 ական թվականներում երբ նկարիչների մի խումբ տեղաբնակվել է Ամմանում։ Օմար Օնսին (1901-1969) լիվանական նկարիչ էր,ով բնակվել էր Ամմանում  մոտավորապես 1922 թվականին և դասավանդում էր նկարչություին Աբդուլլա I երեխաններին, ։1930 թվականին թուրք նկարիչ` Զիադին Սուլեյմանը, (1880-1945) նույնպես բնակվել է Ամմանում ։ 1930 թվակին նկարիչ Զիյյադին Սուլեյմանը (1880-1945) նույնպես բնակվել է Ամմանում և անց է կացրել առաջին անհատական ցուցահանդեսը Philadelphia հյուրանոցում։1948 թ-ին Ջորջ Ալեֆը եկել է Հորդանան պաղեստինացի փախստականների հետ և ստեղծել արվեստի ստուդիա,որտեղ դասավանդում էր տեղի ուսանողներին ։ Այս 3 նկարիչը ծանոթացրել են հորդանանցի ուսանողներին մեքենայական արվեստի և նպաստել են արվեստի ընկալմանը։ 1940-ականների վերջերին Հորդանանը չունի արվեստի պատկերասրահներ և  արվեստի ցուցահանդեսներ գրեթե անհայտ էին ։ Մի քանի արվեստի ցուցահանդեսներ, որոնք տեղադրվեցին, անցկացվեցին հանրային տարածքներում, ինչպիսիք են դպրոցները և  խորհրդարանի սրահները ։
Հուրֆայի արվեստի շարժում
Հուրֆայի (Hurufiyah) արվեստի շարժումը (որը նաև հայտնի է որպես «Ալ-հաֆուֆիա» շարժում կամ Հյուսիսային Աֆրիկյան նամակագիրների շարժում) վերաբերում է գեղանկարչության օգտագործմանը արվեստի ստեղծագործության մեջ որպես գրաֆիկական ձև ։ 1955 թվականից սկսած, Հյուսիսային Աֆրիկայում և Ասիայում աշխատող արվեստագետները փոխակերպեցին արաբական գեղագրությունն ժամանակակից արվեստի շարժմանը։ Ժամանակակից արվեստում գեղագրություն ինքնուրույն կիրառելը տարբեր իսլամական երկրներում տարածվեց։ Այս արվեստագետներից շատերը միմյանց մասին գիտեին, թույլ տալով տարբեր մարզերում ծագել Հուրֆայի (hurufiyyahի) տարբեր դրսևորումներ:Սուդանում, օրինակ, արվեստի ստեղծագործությունները ներառում են ինչպես իսլամական գեղագրություն, այնպես էլ Արևմտյան Աֆրիկայի մոտիվներ :
Հուրֆայի (Hurufiyah) արվեստագետները մերժել են արևմտյան արվեստի հասկացությունները և փոխարենը փնտրել են իրենց սեփական մշակույթի և  ժառանգության մեջ ներգրավված նոր գեղարվեստական ինքնություն ։
Հորֆուայի արվեստի ամենահայտնի հերոսներն են խեցեգործ` Մահմուդ Թահան, նկարիչ և արվեստագետ արքայադուստր` Վիգեն Ալի, ով իր գրվածքների շնորհիվ կարողացել է արվեստի շարժումը բերել ավելի լայն լսարանի ուշադրությանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հորդանանի արվեստ
Ռուդիկ Բարսեղյան
Ռուդիկ Գևորգի Բարսեղյան, պատմաբան, մարզական լրագրող, ՀՀ ֆիզկուլտուրայի և սպորտի վաստակավոր աշխատող, ՀՀ վաստակավոր լրագրող (2013) ։
Կենսագրություն
Ռուդիկ Բարսեղյանը ծնվել է 1953 թվականին Լոռու մարզի Շնող գյուղում։ 1977 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը ։
Գործունեություն
Բարսեղյանը հիմնադրել և վարել է մի շարք հեղինակային հաղորդաշարեր, այդ թվում՝ «Շախմատի դպրոց», «64», «Հեռուստաֆուտբոլ+», «Մարզաշխարհ», «Մարզաշխարհն անցած շաբաթ», «Ուշացած հանդիպումներ», «Սպորտ առանց սահմանների», «Հետաքրքրաշարժ սպորտ», «Կարատեի դպրոց», «Ուշուի դպրոց»։ Մեկնաբանել է Եվրոպայի և աշխարհի 30-ից ավելի առաջնություններ, ԽՍՀՄ ժողովուրդների 1979, 1983, 1986, 1989, 1991 թվականների սպարտակիադաները ։
Ռուդիկ Բարսեղյանը հեղինակել է վավերագրական ֆիլմեր Հենրիկ Գասպարյանի, Տիգրան Պետրոսյանի, Ռաֆայել Վահանյանի, Արկադի Անդրեասյանի, Դերենիկ Գաբրիելյանի մասին ։
Խոսելով իր մասնագիտության մասին՝ Բարսեղյանն ասել է․
2015 թվականից ղեկավարում է ԵՊՀ ֆիզդաստիարակության ամբիոնը ։
Պարգևներ
Բարսեղյանն արժանացել է նաև ֆուտբոլի, բռնցքամարտի, շախմատի, արևելյան մարտարվեստների միջազգային ֆեդերացիաների հավաստագրերի և մրցանակների, արևելյան մարտարվեստների «Սև գոտի» պատվավոր դանի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Շնող (Լոռու մարզ) գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Գարեգին Նժդեհ մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ վաստակավոր լրագրողներ Կատեգորիա:ՀՀ մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալակիրներ
Գողը (ֆիլմ) (այլ կիրառումներ)
Գողը, կարող է վերաբերել՝
Ջորջ Կարստենսեն
Յոհան Բերնհարդ Ջորջ Կարստենսեն ՝ Տիվոլի Գարդենսի մշակողներից մեկն էր և դանիական բանակի սպա։ Նա անցկացրել է իր մանկության մեծ մասը Մերձավոր Արևելքում։ Նա շատ է ճանապարհորդել և ունեցել է կարիերա արքայական գվարդիայի զիված ուժերում հասնելով մինչև լեյտենանտի կոչման։ Նա հաճախել է գիշերօթիկ դպրոց Հերլիֆշոլմ կոստսկոլեում ։
1839 թվականին Կարստենսենը տեղափոխվեց մշտապես Կոպենհագեն և հրատարակեց պարբերական հրատարակությունները «Պորտֆեվիել» և«Ֆիգարո»։
1839 թվականից մինչև 1848 թվականն ընկած ժամանակահատվածում, Կարստենսենը շատ ակտիվ մասնակցեց Տիվիոլի Գարդենսի և Կազինո Թատրոնի (Կոպենհագեն) զարգացման մեջ, որից հետո նա միացավ պատերազմին Շլեզվիգում։ Նա պարզեց, որ իր կարիքն այլևս չեն զգում Տիվոլիում, իր վերադարձից կարճ ժամանակ անց։ Մտածել էին, թե նա թողել է այդ նախագիծը, քանի որ նա չէր երկարացրել կառուցման լիցենզիան ։
Տիվոլի Գարդենսի կառավարման համար այլ անձանց  հատ եղած  տարաձայնություններից  հետո, Կարստենսենը ճանապարհորդեց Դանիական Արևմտյան Հնդկաստան  և այտեզ միացավ բանակին։  Նա ամուսնանում  է կղզու պլանտացիայի տիրոջ դստեր հետ և օգնում է ունեցվածքի կառավարման գործում։ Նա հետագայում ժամանակ անցկացնում է Նյու Յորք քաղաքում, որտեղ նա նախագծում է Նյու Յորքի «Բյուրեղյա Պալատը»՝ ցուցահանդեսների մի շենք, որը կառուցվել էր Բոլոր ազգերի արդյունաբերական ցուցահանդեսի համար 1853 թվականին ֊ Գերմանացի ճարտարապետ Չարլզ Գիլդմեյսթերի հետ համագործակցությամբ ։
Ալհամբրա
1855 թվականին Կարստենսենը վերադարձավ Կոպենհագեն և փորձեց կառուցել մի հաստատություն որը հակառակորդ կլիներ Տիվոլի Գարդենսին, Ալհամբրան Ֆրեդերիկսբերգում։ Միակ հիշեցումը, որ մնացել է այս ձախողված նախագծից մի փողոց է որը անվանվում է Ալհամբրաև։ Կառույցը չի հաջողվել ավարտել Կարստենսենի կյանքի ընթացքում։ Նա մահացել է 1587 թվականի հունվարի 4֊ին և թաղվել Է Գարինսոնի եկեղեցու բակում, Կոպենհագենում։
Ազգականներ
Ջորջի քույրը՝ Աննետ Ադելաիդա Քրիստին Կարստենսենը, Սեռ Ռոբերտ Հայ֊Դրամմոնդ֊Հայի մայրն էր, ում երկրորդ կինը՝ Գրեյս Մարգարեթ Հայ֊Դրամմոնդ֊Հայ, առաջին կինն էր, ով օդով ճանապարհորդություն կատարեց Եվրոպայից դեպի ԱՄՆ, ինչպես նաև առաջին կինն էր, որ կատարեց շուրջերկրյա ճանապարհորդություն օդով։ Նրանցից երկուսն էլ նվաճվել են Զեպպլինով ։
Գողը (ֆիլմ, 1995)
«Գողը», 1995 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում նկարահանված հայկական ֆիլմ։
Սյուժե
Միայնակ հայրն ընտանիքի ապրուստը հոգալու համար մանր գողություններ է կատարում։ Սակայն մի օր գողությունն անելուց հետո նա պատահաբար հանդիպում է տանտիրուհուն, ում սիրահարվում է, ինչից հետո ամեն կերպ փորձում է թաքցնել կատարված գողության հետքերը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:1995 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուբեն Գևորգյանցի ֆիլմեր Կատեգորիա:Գեորգի Կևորկովի ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Իմիջ
Իմիջ (image  — «կերպար»)՝ հասարակության կարծիքում ձևավորված ընդհանուր պատկերացումները այն մասին, թե ինչպես պետք է մարդը, իր դիրքին համապատասխանելով, դրսևորի իրեն։