cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արիա 2 (ֆիլմ)
Քննադատություն
Rediff.com կայքում Ադխիկա Ռաջամանը գրել է իր կարծիքը «միայն առաջին կեսը հետաքրքիր է, ֆիլմի դիտման համար, իսկ մնացած մասը շաբլոնային մի քանի պար և գերազանց տեխնիկական աշխատանք» ։ Idlebrain.com կայքի ընդհակառակը, երկրորդ կեսը ֆիլմի ավելի լավն է, քան առաջինը։ 123telugu.com անվանել է լավագույն պահերը ֆիլմի Բրահմանանդի և նրա թիմի, Ալլու Արջունի և Նավդիպի խոսակցությունները և ամբողջ այն դրվագները որտեղ խաղում է Ադջայը, ավելացրել է նաև, որ «Արիա 2 ֆիլմը հանդիսանում է այնպիսի տեսակ, որը կկուրացնի ձեզ ամբողջ փայլով կամ կհասցնի մահվան» ։ IndiaGlitz ասել է, որ ֆիլմը ունի շատ թերություններ հատկապես առաջին կեսին, սակայն վերջին 80 րոպեն կարծես փոխհատուցում լինի ։ Դեպա Գարիմելլան Fullhyd.com կայքում բարձր է գնահատել դերասանական խաղը, երաժշտությունն ու օպերատորի աշխատանքը և միջին գնահատական է տվել սցենարը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2009 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հնդկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր որբերի մասին
Մարիա Օկչիպինտի
Մարիա Օկչիպինտի (Maria Occhipinti, ), անարխա-ֆեմինիստական շարժման գործիչ Իտալիայում։
Կենսագրություն
1944 թվականին նա դարձավ Իտալական կոմունիստական կուսակցության անդամ և մասնակցում էր 1945 թվականին զինվորների զորակոչման դեմ ուղղված ժողովրդական ըմբոստությանը։ Ձերբակալվեց և ծոնաթացավ անարխիստների հետ։ Նրանց հետ մեկտեղ նա հետագայում շարունակեց պայքարն իր ընկերների ազատ արձակման համար, որոնք մնացել էին անազատության մեջ։
Պահպանողական Սիցիլիայի պայմաններում, նա ինչպես և մյուս հասարակական ակտիվ կանայք, ընդդիմանալով հայրիշխանական գենդերային դերերին, նա հալածանքների էր ենթարկվում իր հարևանների և ընտանիքի կողմից։ Այդ իսկ պատճառով տեղափոխվեց Նեապոլ և շատ էր ճանապարհորդում։
Օկչիպինտին հայտնի դարձավ իր ինքնակենսագրության` «Կինը Ռագուզայից» («Una donna di Ragusa») շնորհիվ, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1957 թվականին։
Թեպետև, գիրքը մնաց աննկատ ընդհուպ մինչև 1976 թվական դրա վերահրատարակումը, երբ նրան գրական մրցանակ շնորհվեց։
Թեպետ Օկչիպինտին շատ բանով կանխագործեց 1970-ական թվականներին ֆեմինիստական շարժումը Իտալիայում, սակայն նա քննադատում էր այդ նույն շարժումը։ Նրա կարծիքով, իսկական ֆեմինիզմը պետք է չսահմանափակվեր սեքսուալ ազատությամբ, այլ պետք է ձգտեր ազատվել բոլոր տեսակի ճնշումներից։ «Առաջնության» սկզբունքը պետք է հաղթահարվի, և կանայք պետք է դադարեն ձգտել ինստիտուցիոնալացված իշխանության։ Հեղափոխությունը պետք է կատարվի և ժամանակակից կյանքում և ընտանիքում։ Բացի այդ, Օկչիպինտին վերհանում էր Իտալիայի հյուսիսի կանանց սոցիալ-ռասիստական արհամարհանքը երկրի հարավի կանանց նկատմամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Իտալացի գրողներ Կատեգորիա:Անարխիստ գրողներ
Ավիահորիզոն
Հիմնական մասեր
Ավիահորիզոնի հիմնական մասերն են գիրոսկոպը և ճշտման ճոճանակային համակարգը, որը ինքնաթիռի բոլոր մանևրների ժամանակ տարածության մեջ անփոփոխ է պահում գիրոսկոպի սռնու ուղղաձիգ դիրքը։
Դիտելով սարքի ցուցնակի վրա պատկերված ինքնաթիռի ուրվագծի դիրքը արհեստական հորիզոնի սլաքի համեմատ՝ օդաչուն որոշում է ինքնաթիռի դիրքը իրական հորիզոնի նկատմամբ։
Կիրառում
Ավիահորիզոնը կիրառվում է այնպիսի թռիչքների ժամանակ, երբ կողմնորոշիչը չի երևում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սարքեր
Սոկոլով Բրոդ
Սոկոլով Բրոդ (Соколів Брід), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Պոպելնյանսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1590 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սոկոլով Բրոդ գյուղում բնակվում էր 202 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1152 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 175,35 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Պոպելնյանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1590 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բեխհոֆեն (Ֆրանկոնիա)
Բեխոֆեն  (Bechhofen (Franken)), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Միջին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Ասնբախ շրջանում։ Բնակչությունը 5938 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը 60,12 կմ² է։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 5 71 115։
Համայնքը ստորաբաժանված է 28 գյուղական թաղամասերի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Ազգագրական հանդես
«Ազգագրական հանդէս», հայ ազգագրական առաջին պարբերականը։
Պատմություն
«Ազգագրական հանդէս» պարբերականը լույս է տեսել 1896–1916 թվականներին։ Պարբերականի խմբագիր-հրատարակիչը եղել է հայ ազգագրագետ, բանահավաք Երվանդ Լալայանը։
Պարբերականի առաջին հատորը հրատարակվել է Շուշիում, մնացած 25-ը՝ Թիֆլիսում։ Հատորներում տեղ են գտել ազգագրությանը, բանահյուսությանը, հնագիտությանը, վիմագրությանը, պատմությանը, իրավունքին, արվեստին վերաբերող նյութեր և ուսումնասիրություններ։ Արժեքավոր են Ջավախքի, Զանգեզուրի, Արցախի, Գողթնի, Գեղարքունիքի, Վասպուրականի, Բուլանըխի և այլ շրջանների ազգագրական նյութերի, Ալաշկերտի, Կ. Պոլսի, Կապանի բանահյուսության հավաքածուների, «Սասնա ծռեր» էպոսի տարբերակների, «Ռոստամ Զալ» վեպի հայկական պատումների, Մանուկ Աբեղյանի «Հայ ժողովրդական վեպը» ուսումնասիրության և այլ հրապարակումներ։
Պարբերականում աշխատել են Խաչիկ Սամուելյանը, Թորոս Թորամանյանը, Գարեգին Հովսեփյանը, Գարեգին Լևոնյանը և ժամանակի այլ անվանի մտավորականներ։
Հանդեսը նպաստել է Հայոց ազգագր ընկերության ստեղծմանը և հայ ազգագրության զարգացմանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական հասարակական պարբերականներ
Սեն Ժերմեն պալատ
Սեն Ժերմեն պալատ (Château de Saint-Germain-en-Laye), արքայական նախկին նստավայր Փարիզի Սեն Ժերմեն ան Լե տեղանքում` Սենայի ափին։ Ներկայումս պալատում տեղակայված է Ֆրանսիայի ազգային հնագիտության թանգարանը։
Հիմնում և հետագա զարգացում
Դեռևս 1122 թվականին Լյուդովիկոս VI-ը ներկայիս շինության տեղում կառուցել էր Գրան Շատլե ամրոցը, որը 1346 թվականին ավերվել է Անգլիայի արքա Էդուարդ Վուդստոկի կողմից։ Նրանից պահպանվել է միայն սրբազան կապելան, որ կառուցվել ճարտարապետ Պիեռ դե Մոնտրյոյի նախագծով Լյուդովիկոս IX-ի համար։ Այդ նորարարական կառույցում, որի շինարարության մեջ մետաղական կոնստրուկցիա էր օգտագործվել, պահվել են քրիստոնեական սրբազան մասունքներ, այդ թվում` Քրիստոսի գլխի փշե պսակը, որ 1239 թվականին Ֆրանսիայի արքային էր վաճառել Լատինական կայսրության միապետ Բալդուին II-ը։
Շառլ Իմաստունը հին տեղում վերակառուցել է ավերված ամրոցը, իսկ Ֆրանցիսկ I-ը` ամբողջությամբ վերականգնել այն։ Ֆրանսիական Վերածննդի վարպետ Ֆիլիբեր Դելորմը Հենրի II-ի համար հին ամրոցի դիմաց իտալական նոր ոճով կառուցում է նոր նստավայր ։ Նոր պալատին գրավչություն էր հաղորդում կանոնավոր այգին, որ առաջիններից մեկն էր Ֆրանսիայում։ Լյուդովիկոս XIII-ը Սեն Ժերմեն ան Լե է տեղափոխում իր պալատը։ Հենց այստեղ էլ ծնվում է նրա երկար սպասված ժառանգը` Լյուդովիկոս XIV-ը։
Լուի Արև արքան չէր սիրում հոր պալատը` գերադասելով ժամանակն անցկացնել հին ամրոցում, իսկ հետո ընդհանրապես տեղափոխվում է Վերսալ։ Չնայած դրան` նրա կառավարման օրոք երկու պալատները և այգին նորացվում են և վերակառուցվում Լուի Լևոյի և Անդրե Լենոտրի նախագծով։ 1688 թվականին այստեղ ապաստանում է Անգլիայից արտաքսված արքա Ջեյմս II Ստյուարտը, ով այնտեղ էլ մահանում և թաղվում է։ Ամբողջ 18-րդ դարի ընթացքում պալատը մնում է յակոբինյանների սեփականություն, չնայած Ստյուարտների ղեկավարը Ուտրեխտի հաշտությունից հետո Ֆրանսիայից անցել էր Հռոմ ։
Հին ռեժիմի վերջին տարիները նշանավորվել են Սեն Ժերմենի անկումով։ Լյուդովիկոս XVI-ը պալատը հանձնում է իր եղբորը` Արուտայի կոմս Շառլ Բուրբոնին, ով վերականգնելու փոխարեն ամբողջությամբ քանդում է այն` վերածելով հողակտորների։ Պահպանվում է միայն Հենրի IV-ի թևը ։
19-20-րդ դարեր
19-րդ դարում Նապոլեոնը դատարկ պալատում տեղավորում է հեծելազորի դպրոցը, իսկ նրա զարմիկ Նապոլեոն III-ը 1867 թվականին` վերանորոգումից հետո, պալատում հիմնում է հնագիտության թանգարան։ 1919 թվականի սեպտեմբերի 10-ին պալատում կնքվում է Սեն Ժերմենի հաշտության պայմանագիրը` Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ վերջ դնելով դաշնակիցների և Ավստրիայի միջև ռազմական գործողություններին ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ` գերմանական օկուպացման շրջանում (1940-44), պալատը եղել է Ֆրանսիայում գերմանական բանակի գրասենյակը։
2005 թվականին պալատում գործող թանգարանը ստացել է «հնագիտության ազգային թանգարան» անունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պալատներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թանգարաններ
Ադոլֆ Պաուլ
Ադոլֆ Պաուլ (Adolf Paul, ), գերմանա-շվեդա-ֆիննական գրող, դրամատուրգ, սցենարիստ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Շվեդիայի Բրոմյո կղզում՝ Վենեռն լճի հարևանությամբ։ Տամմելայի ակադեմիայում ավարտել է հողագործական դասընթացները։ Ավելի ուշ, Ռուիսսալոյում գտնվող հոր ֆերմայում զբաղվել է հողագործությամբ։ 1886 թվականին ընդունվել է Հելսինկիի երաժշտական ակադեմիա։ Սովորել է Ֆերուչո Բրուզոնի մոտ։
1889 թվականին ապրել է Գերմանիայի Շարլոտտենբուրգ քաղաքում՝ Մեծ Բեռլին արվարձանում, որտեղ զբաղվել է գրական գործունեությամբ։
Հրատարակել է մի շարք վիպակներ և վեպեր, բայց ավելի հայտնի է որպես դրամատուրգ։ Առավել մեծ հաջողության է արժանացել նրա «Քրիստիան II» պատմական պիեսը (1897), որ բազմիցս բեմադրվել է Հելսինկիում, Ստոկհոլմում և Լյուբեկում։ Նրա ստեղծագործությունները մասամբ թարգմանվել են իր կողմից, մասամբ էլ գրված են գերմաներենով։
Ընկերություն էր անում շվեդ գրող Յուհան Ավգուստ Ստրինդբերգի, կոմպոզիտոր Յան Սիբելիուսի, արվեստագետներ Էդուարդ Մունքի և Ակսելի Գալլեն-Կալլելաի հետ։
Հետաքրքիր փաստ
Ա. Պաուլը եղել է Էդվարդ Մունկի՝ 1893 թվականին ստեղծված «Վամպիր» կտավում պատկերված տղամարդու նախատիպը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Շվեդ գրողներ Կատեգորիա:Շվեդ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Շվեդ սցենարիստներ Կատեգորիա:Ֆինն գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի սցենարիստներ
Ջեյմս Քոնոլի
Ջեյմս Քոնոլի (James Connolly, Séamas Ó Conghaile, ), իռլանդացի սոցիալիստ, հեղափոխական և քաղաքական գործիչ ։
1896 թվականին Դուբլինում հիմնել է Իռլանդական սոցիալիստական հանրապետական կուսակցությունը, որի նպատակն էր սոցիալիզմի դիրքերից ազգային անկախության համար շարժման միավորումը։ 1913 թվականին ղեկավարել է Դուբլինի գործադուլը։ Եղել է Իռլանդիայում անգլիական տիրապետության դեմ 1916 թվականի իռլանդական ապստամբության ղեկավարներից։ Ապստամբության ճնշումից հետո ծանր վիրավոր Քոնոլիին գնդակահարել են բրիտանական իշխանությունները։
Վաղ կյանք
Ջեյմս Քոնոլին ծնվել է 1868 թվականի հունիսի 5-ին, Շոտլանդիայի Էդինբուրգ քաղաքում։ Ծնողները՝ Ջոն Քոնոլին և Մերի Մակջինը Շոտլանդիա էին տեղափոխվել Իռլանդիայի Մոնահան կոմսությունից։ Կրթվել է տեղական քաթոլիկ դպրոցում մինչև մոտ տասը տարին լրանալը, ապա բանվոր դարձել։ 14 տարեկան հասակում, տարիքի մասին կեղծ վկայություն տալով, զինվորագրվել է Բրիտանական բանակին։ Ծառայել է Իռլանդիայում՝ գյուղական շրջաններում խռովահույզ ժամանակաշրջանում։
Քոնոլին դասալքել է, երբ իմացել է, որ իր զորամասը փոխադրվում էր Հնդկաստան։ 1890 թվականի ապրիլին ամուսնացել է իռլանդուհի Լիլի Ռեյնոլդսի հետ և վերադարձել Էդինբուրգ։ Այստեղ նա միացել է Շոտլանդական սոցիալիստական դաշնակցությանը, հետագայում դարձել դրա գլխավոր քարտուղարը։ 1895 անհաջողությամբ փորձել է կոշկակարանոց բացել, այնուհետ նվիրվել է սոցիալիստական-բանվորական շարժմանը։
Զատկի ապստամբություն և մահ
1916 թվականի Զատկի ապստամբության ժամանակ Քոնոլին Դուբլինի բրիգադի հրամանատարն էր։ Մարտերի ընթացքում Քոնոլին ծանր վիրավորվել է։ Դատապարտվել է մահապատժի և գնդակահարվել 1916 թվականի մայիսի 12-ին։ Վիրավորման պատճառով չի կարողացել կանգնել և նստեցվել է աթոռին գնդահարությունից առաջ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Իռլանդացի հեղափոխականներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սոցիալիստներ
N/a
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ոչինչ
Քսենոփոն
Քսենոփոն (հին հունարեն՝ Ξενοφῶν, ), հին հույն գրող, պատմիչ, զորավար և քաղաքական գործիչ։ Նրա գրական ստեղծագործություններից առավել հայտնի են «Անաբասիս» և «Կյուրոպեդիա» աշխատությունները, որոնք, ի թիվս այլ արժանիքների, եզակի տեղեկություններ են պարունակում Հայաստանի մ.թ.ա. VI-IVդդ. պատմության վերաբերյալ (երկու աշխատությունները թարգմանվել են հայերեն Սիմոն Կրկյաշարյանի կողմից)։
Կենսագրություն
Քսենոփոնի ծննդյան ճշգրիտ թվականն անհայտ է, գիտնականների մեծամասնության կարծիքով նա ծնվել է մ.թ.ա. 431 թ. Աթենքի մոտ գտնվող մի փոքր քաղաքում։ Սերվել է ազնվական ընտանիքից։ Երիտասարդ տարիներին նա մասնակցել է Կյուրոս Կրտսեր կողմից իր ավագ եղբոր՝ Աքեմենյան Պարսկաստանի թագավոր Արտաքսերքսես Երկրորդի դեմ կատարած արշավանքին, որը տեղի է ունեցել մ.թ.ա. 401-400 թթ.։ Քսենոփոնը գրում է, որ երբ խորհուրդ է հարցրել Սոկրատեսից՝ արդյոք արժե ընդունել Կյուրոսի առաջարկությունը և մասնակցել այդ արշավանքին, Սոկրատեսը նրան խորհուրդ է տվել գնալ մի դելֆյան իմաստունի մոտ, իսկ վերջինս էլ նրան տվել է հետևյալ պատասխանը.
Աշխատություններ
Քսենոփոնն առավելապես հայտնի է իր « Անաբասիս » աշխատությամբ, որտեղ շարադրել է 10 հազար հույների մասնակցությունը Կյուրոս Կրտսերի արշավանքին և նահանջը Հայաստանի վրայով դեպի Սև ծով։ Անաբասիսում հարուստ նյութ կա մ.թ.ա. 5-4-րդ դարերի Հայաստանի քաղաքական-տնտեսական կյանքի մասին։ Քսենոփոնը, լինելով Թուկիդիդեսի երկրպագու, հանձն առավ շարունակել նրա՝ Պելոպոնեսյան պատերազմին նվիրված անավարտ «Պատմությունը»։ Քսենոփոնը այդ կատարեց «Հունաստանի պատմություն»-ում՝ «Հելլենականք» աշխատության մեջ, որն ունի պատմական մեծ նշանակություն։ Այս աշխատությունը իրենից ներկայացնում է Պելոպոնեսյան պատերազմի մասին Փուկիդիիդեսի «Պատմություն» անավարտ աշխատության շարունակությունը և սկսվում է «Այս դեպքերից հետո» բառերով։ Երկը ներկայացնում է Պելոպոնեսյան պատերազմի վերջին 7 տարիները։ Այն բաղկացած է յոթ գրքից ու սկսվում է մ.թ.ա. 411 թ. դեպքերի շարադրությամբ և ավարտվում է մ.թ.ա. 362 թ. Մանտինեայի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտով, երբ բեովտացիների ու նրանց դաշնակիցների զորքերը ջախջախեցին սպարտացիներին։
Գրել է նաև «Հիշողություններ Սոկրատեսի մասին» երկը, որտեղ շարադրել է Սոկրատեսի փիլիսոփայական հայացքները՝ իր պատկերացմամբ, «Խնջույք» գործը՝ իբրև նախորդի լրացում, «Սոկրատեսի պաշտպանականը» փիլիսոփայական ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև տնտեսական քաղաքական և գործնական բնույթի այլ գործեր։ Քսենոփոնը մեծապես սիրում էր իր հայրենի Աթենքը, սակայն չէր ընդունում նրա քաղաքական կարգը, որի պատճառով շատերը կարծում էին, որ նա օլիգարխ է։ Ավելի ուշ Քսենոփոնն արտաքսվել է Աթենքից, հավանաբար այն պատճառով, որ մասնակցել էր սպարտացի թագավոր Ագեսիլայոս Երկրորդի՝ Կոռոնեայում Աթենքի դեմ կատարած արշավանքին։ Քսենոփոնի մահվան թվականը և վայրը ստույգ հայտնի չէ։ Նա մահացել է կա´մ Կորնթոսում, կա´մ Աթենքում։ Ընդունված է, որ նա մահացել է մ.թ.ա. 354 կամ 355 թվականին։
Քսենոփոնը նաև գրել է տարբեր թեմաներով մի շարք մանր գործեր («Լակեդեմոնյան պոլիտեա», «Տնտեսության մասին», «Սոկրատական աշխատություններ»)։ Քսենոփոնի աշխատությունները, հատկապես «Անաբասիսը», առավելապես ընթերցվում են հունարենի սկսնակ ուսումնասիրողների կողմից։
Փիլիսոփայական հայացքները
Քսենոփոնի պատմափիլիսոփայական հայացքները իրենց արտացոլումն են գտել «Կյուրոպեդիա» աշխատությունում, որտեղ նկարագրել է Աքեմենյանների պետության հիմնադիր Կյուրոս Մեծի կյանքն ու գործունեությունը։ Այդ գործը բարոյախոսական քաղաքական վեպ է, որի գլխավոր հերոսը մարմնավորում է իդեալական միապետի կերպարը, որը դաստիարակված է Սոկրատեսի սկզբունքներով։ «Կյուրոպեդիան» համարվում է համաշխարհային գրականության մեջ առաջին պատմավեպը։ Երկն ունի նաև գեղարվեստական բարձր արժեք, ատտիկյան դասական լեզվի վառ օրինակ է։ «Կյուրոպեդիայի» տվյալները մ.թ.ա. 6-րդ դարերի Հայաստանի մասին համահունչ են Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմության» հետ։
Ընդհանուր տեղեկություններ Քսենոփոնի մասին
Քսենոփոնը ծնվել է հարուստ արիստոկրատի ընտանիքում։ Աշակերտել է փիլիսոփա Սոկրատեսին, որի դպրոցում ձևավորվել են նրա հասարակական ու պատմագիտական հայացքները։ Քսենոփոնը տևական ժամանակ ապրել և ստեղծագործել է Սպարտայում։ Մ. թ. ա. 401 թվականին եկել է Փոքր Ասիա և 10-հզ-անոց հույն վարձկանների հետ մասնակցել Կյուրոս Կրտսերի ապստամբությանը նրա եղբոր՝ Պարսից արքայի դեմ։ Պատերազմում Կյուրոսը պարտվել է և սպանվել։ Հայրենիք վերադառնալու համար հունական բանակի հետ Քսենոփոնը հարկադրված էր Սև ծովի ափերը նահանջել Միջագետքով ու Հայաստանով և իր տեսածը հետագայում նկարագրել է 7 գրքից բաղկացած «Անաբասիս» («Նահանջ բյուրոց») պատմահուշագրական երկում, որն անփոխարինելի սկզբնաղբյուր է հատկապես Հայաստանի հնագույն պատմության վերաբերյալ։ Գիրքը 1970 թվականին, Սիմոն Կրկյաշարյանի թարգմանությամբ, հրատարակվել է Երևանում։ Մ. թ. ա. 365–358 թվականներին Քսենոփոնը գրել է «Կյուրոպեդիա» («Կյուրոսի դաստիարակությունը») պատմափիլիսոփայական, բարոյախոսական-քաղաքական երկը՝ առաջին պատմավեպը համաշխարհային գրականության մեջ։ Այնտեղ նկարագրված են Աքեմենյանների տերության հիմնադիր Կյուրոս II Մեծի կյանքն ու գործունեությունը։ «Կյուրոպեդիա»-ում արժեքավոր տեղեկություններ կան մ. թ. ա. IV դարի կեսի Հայաստանի, հատկապես հայ-մարական և հայ-պարսկական փոխհարաբերությունների, երկրի ներքին կյանքի ու հասարակական հարաբերությունների մասին, որոնք հավաստվում են Մովսես Խորենացու «Պատմություն Հայոց»-ում։ Քսենոփոնի «Հելլեկանանք» աշխատությունը Պելոպոնեսյան պատերազմի (մ. թ. ա. 431–404 թվականներ) մասին Թուկիդիդեսի (մ. թ. ա. 460–400 թվականներ) անավարտ երկի՝ «Պատմության» շարունակությունն է։ Գրել է նաև «Հունական պատմություն», «Սոկրատեսյան ստեղծագործություններ» («Սոկրատեսի արդարացումը», «Հուշեր Սոկրատեսի մասին», «Խրախճան»), «Տնային տնտեսության մասին», «Հիերոն», «Լակեդեմոնական պետական կառուցվածքը» և այլ աշխատություններ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին հույն պատմիչներ Կատեգորիա:Մ․թ․ա․ 5-րդ դարի հույներ Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հին հույն գրողներ Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հույն ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Հույն փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հույն զորավարներ
Ռազմիկ Բաքիրյան
Ռազմիկ Մահմուդի Բաքիրյան, հայ ազատամարտիկ Արմավիրի տարածաշրջանից։
Կենսագրություն
Ռազմիկ Բաքիրյանը ծնվել է 1973 թ.-ի նոյեմբերի 22-ին Արմավիրի շրջանի Նալբանդյան գյուղում։ 1981-91 թթ. սովորել և ավարտել է ծննդավայրի միջնակարգ դպրոցիը, ապա աշխատել գյուղում։ 1992 թ. Ռ. Բաքիրյանը զորակոչվել է ծառայել նորաստեղծ հայկական բանակում։ Նորակոչիկ զինվորը մասնակցել է Լաչինի միջանցքի բացման թեժ մարտերին։ Ռ. Բաքիրյանը զոհվել է Լաչինում 1992 թ. հոկտեմբերի 14-ին՝ տակավին չբոլորած 19 տարին։ Նրա դին հողին է հանձնվել Նալբանդյան գյուղի գերեզմանատանը։ Ռ. Մ. Բաքիրյանը ամուսնացած չէր։ Նա իր յոթ եղբայրներից չորրորդն էր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ
Ասավտամակ
Ասավտամակ (Асавтамак, Асау), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բուրաևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 135 մարդ։
Լոգրադորու
Լոգրադորու (Logradouro), համայնք Բրազիլիայում՝ Պարաիբա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Պարաիբա նահանգի գյուղատնտեսական շրջան (մարզ)ում։ Մտնում է Գուարաբիրայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3529 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 37,996 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 92,9 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Պարաիբա նահանգի բնակավայրեր
Թոռնաշին
Թոռնաշին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Բիթլիսի գավառում ։
Պաիդե (Էստոնիայի շրջան)
Պաիդե շրջան (Paide vald), շրջան Էստոնիայի Յարվամաա նահանգում։ Շրջանի կենտրոնն է Պաիդե քաղաքը։
Թոռնաշին
Բնակչության մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել։
Պաիդե (Էստոնիայի շրջան)
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով շրջանում բնակվում էին 1795 մարդ։ Բնակչության խտությունը շրջանում կազմում էր 5,98 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի շրջաններ
Ամստերդամի պատմություն
Ամստերդամի պատմությունը, Նիդեռլանդների մայրաքաղաքը իր ծագումը սկսում է XIII դարում, սկսած ոչ մեծ ձկնորսությամբ զբաղվող գյուղի ի հայտ գալու պահից, որը գտնվում է Ամստել (գետի) երկու ափերի ստորին հատվածում կառուցված ամբարտակների տարածքում։ Կապված այն բանի հետ, որ ի սկզբանե գետի արևելյան ափին ամբարտակ էր տեղադրվել, Ամստերդամի Արևելյան մասի հին անունների մեծամասնությունը ունեն Աուդե նախածանցը ( Oude — հին) կամ Աուդեզեյդս- (Oudezijds-,  oude zijde — հին կողմ անվանումից)։ Գետի արևմտյան կողմում ամբարտակի կառուցումը տեղի է ունեցել ավելի ուշ և ստացել իր տեղում գտնվեղ Նիուվենդեյք փողոցի անվանումը (նոր ամբարտակ)։
1270 թվականին Ամստել գետի երկայնքով կառուցված ամբարտակը թույլ տվեց  Դամ անունը ստացած ոչ մեծ տարածքի համար տեղ առանձնացնել։ Գյուղը սկսեցին անվանել «Amestelledamme», այսինքն՝   «Ամստելի գետի ամբարտակ»։ Առաջին գրավոր հիշատակումը Ամստերդամի մասին եղել է  1275 թվականի հոկտեմբերի 27-ին։ Այնտեղ հաղորդվում է ազնվական Ֆլորիս V Հոլանդացու կողմից Ամստել գետի ափին գտնվող ձկնորսական գյուղին առևտրային արտոնություններ տալու մասին։ Այս փաստաթղթի մեջ հիշատակվում է, որպես   Ամստել ամբարտակի մոտ « Amestelledamme մոտ ապրող մարդիկ»։
1287 թվականին, մեծ ջրհեղեղի ընթացքում,  Տեքստելի շրջանում գտնվող ավազային պատնեշը քանդվել է, և Ֆլեվոնսկոյե լճի  ափին գտնվող Ամստերդամը ի վերջո դարձել է Զեյդերզե անունով նեղուց։ Այս հանգիստ աղքատությունը պայմաններ է ստեղծել ոչ մեծ Ամստերդամ գյուղի  ծովային առևտրի կենտրոնի վերածելու համար։ Ամստերդամը ընտրվել է որպես նավաստիների համար հանդիպումների և առևտրի վայր ։  Քաղաքի կարգավիճակ գյուղը ստացել է XIII-XIV դարերի սահմանագծին, իսկ նրա անունը ստացել է ժամանակակից հնչեղություն։
XIII-XV դարեր
1317 թվականին Վիլհելմ III-ը Ամստերդամը միացրել է Հոլանդիայի կոմսությանը։ Այդ կոմսության դերը Նիդեռլանդների տարածքներում այդ ժամանակ բավականին մեծ էր, որը հաստատվել է Վիլհելմ III-ի դստրերի հաջող ամուսնությամբ՝ նրանցից մեկը դարձել է Անգլիայի թագուհի, մյուսը՝ Հռոմեական կայսրության կայսրի կինը։
Այդ պահից սկսվել է Ամստերդամի բուռն տնտեսական զարգացումը։ Քաղաքի կենտրոն հանդիսացող Դամ հրապարակից դեպի արևելք կառուցվել են երկու նավահանգիստ՝ մեկը Էյ ծոցի վրա, մյուսը Ամստել գետի վրա։ Քաղաքի ընդարձակումը տեղի է ունեցել երկու նավահանգիստներում աստիճանաբար տարածքների ավելացմամբ  և հարակից Դամրակ ու Ռոկին փողոցների կառուցմամբ, որոնք մինչ օրս համարվում են Ամստերդամի գլխավոր մայրուղիներից մեկը։ 1306 թվականին կառուցվել է Ամստերդամի առաջին եկեղեցին՝ Աուդեկերկ, որը նվիրվել է քաղաքի ու նավաստիների հովանավորին՝ Սուրբ Նիկոլային։
XIV դարի կեսերին քաղաքը երկու կողմերից սահմանափակվել է ամրապնդված ջրանցքներով, որոնք հանդիսացել են առաջին օղակը ջրային ուղիների հաղորդման համակարգում։ Ջրանցքների երկրորդ օղակը ձևավորվել է XV դարի սկզբին՝ առաջին քաղաքային պատերին հարակից տարածքների կցելով և մեծացնելով քաղաքի տարածքը մինչև 105 հա։ Նոր ջրանցքները քաղաքին տվել են լրացուցիչ պաշտպանություն արտաքին թշնամիներից։
XVI-XVIII դարեր
Այս դարերում Ամստերդամում իշխանությունն անցել է 36 ռեգենտներից կազմված խորհրդի ձեռքը, որոնք կանխատեսելով քաղաքի հետագա աճը հրահանգում են ճարտարապետ Հենրիկ դե Կեյզերին մշակել զարգացման մի նախագիծ, որը հետագայում ստացել է «Երեք ջրանցքների նախագիծ»անվանումը։ 1585-1658 թվականներին այս նախագծի իրագործումը Ամստերդամին տվել է ժամանակակից ուրվագծում։ 1597 թվականի քարտեզի տվյալների համաձայն քաղաքն իր շինարարության սկզբի համեմատ ընդլայնվել է երկու անգամ և կառուցվել է նոր ջրանցք քաղաքի պատերի սահմաններից դուրս, որոնք կառուցվել են 15-րդ դարում։ Նախագծի վերջնական իրագործումը տեղի է ունեցել քաղաքապետարանի հսկողության ներքո և Ամստերդամի տարածքը ընդլայնվել է չորս անգամ՝ 1658 թվականին հասել մինչև 716 հա, քաղաքը ստացել է ներդաշնակ տեսք և հեղինակություն է բերել Եվրոպայի ամենագեղեցիկ քաղաքներից մեկին։
1609 թվականի ապրիլի 4-ից սկսած, երբ հոլանդացի նավաստիների թիմը Հենրի Գուդզոն հրամանատարությամբ  «Հալվե ման» առագաստանավով Ամստերդամից ուղևորվեց  Նոր Հնդկաստանի որոնմանը, սկսվեց նոր տարածքների գաղութային զավթման դարաշրջանը։ Սկզբում  Օստ-Ինդյան, իսկ հետո  Վեստ-Ինդյան Ընկերության ձևավորումը և  Ամստերդամյան ֆոնդային բորսայի բացումն ավելի ամրապնդեցին Ամստերդամի տնտեսական և քաղաքական դիրքերը։ 1795 թվականին Ամստերդամը հռչակվեց որպես   Բաթավյան Հանրապետության մայրաքաղաք, իսկ 11 տարի անց՝   Նիդեռլանդների թագավորության։  XVII]]-XVIII դարերին արտասահմանում Ամստերդամը դարձավ  Եվրոպայի մեծ առևտրային քաղաքներից մեկը, տնտեսական ու մշակութային կենտրոն։ Տեղի է ունեցել բնակչության թվի աճ (50 հազար-1660թ., 200 հազ. - 1700թ.) ։
XVIII դարի երկրորդ կեսին Ամստերդամի դերը համաշխարհային առևտրի մեջ սկսել է անկում ապրել, քաղաքային բնակչության թիվը  կրճատվել է։ 1795- 1813 թվականներին ֆրանսիական օկուպացիան, Նապոլեոնի սահմանափակ առևտրային քաղաքականությունը և մայրցամաքային շրջափակումը լուրջ հարվածներ են հանդիսացել քաղաքի տնտեսության համար։ Ամստերդամը մնացել է  Նիդեռլանդների թագավորության մայրաքաղաքը, որտեղ կառավարում էր 1806 թվականին Նապոլեոնի կողմից նշանակված Լուի Բոնապարտը։ Քաղաքապետարանը վերակազմավորվել է թագավորական պալատի։ Լուի Բոնապարտի օրոք Ամստերդամում բացվել է Գիտության,գրականության և գեղեցիկ արվեստների Թագավորական ինստիտուտը, ինչպես նաև դրվել են ապագա Ազգային թանգարանի (Ռեյքսմեզուեմա) հիմքերը։
1810 թվականին, երբ Նիդեռլանդները ներառվեց Ֆրանսիական կայսրության կազմի մեջ, Նապոլեոնը Ամստերդամը դիտում էր որպես իր նշանակությամբ  երրորդ քաղաք Փարիզից և Հռոմից հետո։ 1814 թվականի մարտի 30-ին Նապոլեոնի պարտությունից հետո արքայազն Վիլհելմ Ֆրեդերիկ Օրնսկին Ամստերդամի Նոր եկեղեցում  հռչակվել է Նիդեռլանդների թագավոր՝ Վիլլելմ I անունով, որով Ամստերդամը վերադարձրեց մայրաքաղաքի կարգավիճակը։
XIX-XX դարեր
XIX դարի վերջին քառորդում արդյունաբերականացման և Ամստերդամում նավահանգստի զարթոնքի հետ կապված առաջացան բնակեցման խնդիրներ, որը պայմանավորված էր գյուղերից և ոչ մեծ քաղաքների աշխատուժի տեղափոխման հետ։ 1900 թվականին բնակչության թիվը հասավ 500 հազար մարդու։ 1901 թվականին  բնակեցման մասին օրենսդրության ընդունումն օգնեց ուղղելու ստեղծված ծանր վիճակը՝ կապված ինչպես գերբնակեցման, այնպես էլ քաղաքի արտաքին տեսքը փչացնող կառույցների ի հայտ գալու հետ։
XIX դարի սկզբին Ամստերդամը զբաղեցրել է վեցերորդ տեղն իր մեծությամբ եվրոպական երկրների շարքում Լոնդոնից, Փարիզից, Մոսկվայից, Սանկտ-Պետերբուրգից և Վիեննայից հետո։ Ամստերդամ-Ռեյն ջրանցքի կառուցումը և Ամստերդամ-Հյուսիսային ծով ջրանցքի կառուցումը 1860-1880-ական թվականներին բացվել է նոր ծովային ուղի, որը մեծացրել է Ամստերդամի նշանակությունը որպես երկրի կարևոր նավահանգիստ։
1928 թվականին Ամստերդամը դարձել է ամառային Օլիմպիական խաղերի մայրաքաղաքը։
Երկորորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբին Ամստերդամը համարվում էր աշխարհի ադամանդային արդյունաբերության կենտրոնը, բիզնեսը գլխավորապես գտնվում էր հրեաական ընտանիքների ձեռքում։ Պատերազմի ժամանակ քաղաքը զավթվել է գերմանական զորքերի կողմից և ավելի քան 100․000 հրեա հանվել են քաղաքից դուրս, մի մասը մահացել է, բնիկ բնակչությունը ավելի քիչ է տուժել պատերազմի ժամանակ։ Քաղաքի շրջափակումը տևել է 1940 թվականի մայիսից մինչև 1945 թվականի մայիս։ 1950-1970 թվականները հայտնի են նախկին գաղութներից, ամենից առաջ Սուրինամի ներգաղթման ալիքով։ Դրանից բացի քաղաք են սկսել տեղափոխվել Թուրքիայի, Մարոկկոյի, Ինդոնեզիայի և այլ երկրների ներկայացուցիչներ։ Այս գործընթացները սրել են բնակչության և աշխատանքային տեղի հետ կապված խնդիրները, ծագել է ազգամիջյան հակամարտություններ, մեծ տարածում է ստացել թմրանյութերի կիրառումը։ Փոփոխություններն անդրադարձել են նաև տնտեսական ոլորտին։ Արդի շրջանում քաղաքի տնտեսությունը գլխավորապես հենվում էր ծառայությունների մատուցման ոլորտի և առևտրի վրա՝ հրաժարվելով  շահույթ չհետապնդող արտադրական արդյունաբերությունից։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ամստերդամի պատմություն
Պլազա դե Մայոյի մայրեր
Պլազա դե Մայոյի մայրեր (Asociación Madres de Plaza de Mayo), հասարակական շարժում, արգենտինացի մայրերի ասոցիացիա, որոնց երեխաները «անհետացել էին» 1976-1983 թվականներին Արգենտինայի կեղտոտ պատերազմի ընթացքում, ռազմական բռնապետության վարած ահաբեկչական քաղաքականության արդյունքում։ Շարժման անվանումը Բուենոս Այրեսի Պլազա դե Մայո կենտրոնական հրապարակից է առաջացել, որտեղ, Կասա Ռոսադա նախագահական նստավայիր դիմաց ամեն հինգշաբթի, սկսած 1977 թվականի ապրիլի 30-ից, սկսեցին հավաքվել կորած երեխաների մայրերը, պարզելու, թե ինչ է պատահել իրենց երեխաների հետ՝ ի հեճուկս ընդդիմությանը լռեցնել ձգտող ահաբեկչական կառավարության։
Այդ ժամանակաշրջանում Արգենտինայի ռազմական ռեժիմի իրականացրած վայրագությունների արդյունքում երկիրը բազմաթիվ մարդկային կորուստներ ունեցավ, ընտանիքներ քանդվեցին և մարդու իրավունքներ ոտնահարվեցին։ Պլազա դե Մայոյի մայրերը Ասուսենա Վիլաֆլորի գլխավորությամբ առաջինն արձագանքեցին մարդու իրավունքների այդ խախտումնեներին՝ հավաքվելով նախագահական պալատի մոտ։ Կանայք միասին կազմեցին դինամիկ և անսպասելի ուժ, որը հորդեց՝ Լատինական Ամերիկայում կանանց և մայրերի ավանդական սահմանափակումներին հակառակ։ Մայրերը հավաքվում էին և տեղեկատվություն էին պահանջում իրենց երեխաների գտնվելու վայրի մասին։ Այդ ընթացքում նրանք ի լուր աշխարհի բարձրացնում էին մարդու իրավունքների խախտումների և իրազեկման բարձրացման հարցեր տեղական և գլոբալ մասշտաբներով։ Նրանց հետագա առաջընթացը հաջողություն ունեցավ կայուն խումբ կազմակերպելու, օգտագործած խորհրդանիշների և կարգախոսների, նաև ամեն շաբաթյա լուռ բողոքի ակցիաների շնորհիվ։ Մայրերն այսօր համառորեն պայքարում են մարդու, քաղաքական ու քաղաքացիական իրավունքների պաշտպանության համար Լատինական Ամերիկայում և այլ երկրներում ։
Պատմություն
1976 թվականի մարտի 24-ի ռազմական հեղաշրջումից հետո Արգենտինան ռազմական խունտայի ձեռքն անցավ, հայտարարվեց «Ազգային վերակազմակերպման գործընթաց» (ժողովրդական խոսքով՝ Կեղտոտ պատերազմ)։ Այդ ժամանակ Արգենտինան քաղաքացիական պատերազմի շեմին էր, և հեղափոխությունից խուսափելու համար նախագահ Վիդելան իրեն շրջապատող խունտայի հետ միասին ընտրեց տեռորի քաղաքականությունը Խունտայի կառավարման տարիներին ձերբակալվեցին, որից հետո խոշտանգվեցին և գնդակահարվեցին մոտավորապես 30 հազար մարդ։ Կիրառվում էին նաև այսպես կոչված մահվան թռիչքներ ։ Բանտարկված կանանց երեխաներին առանձնացնում էին մայրերից։ Այդպիսով, մոտ 500 երեխաներ իրենց հարազատների հետ կապ չունեին։ Բռնաճնշումներով այնպիսի վախ էր ներարկվել մարդկանց, որ ոչ միայն չէին խոսում չարագործությունների, այլև սարսափում էին անգամ բողոքելու մասին մտածել։
Շարժման սկիզբ
Առաջինը, ով որոշեց բողոքի ակցիայով հանդես գալ և չհեռանալ, մինչև երեխաների մասին որևէ լուր ունենալը, արգենտինացի ակտիվիստ Ասուսենա Վիլաֆլորն էր (իսպաներեն Azucena Villaflor, վարդագույն շենք)։ Նա և ևս 14 այլ մայրեր 1977 թվականի ապրիլի 30-ին Արգենտինայի մայրաքաղաքի Պլազա դե Մայո հրապարակում միտինգ արեցին։ Կանայք իրենց կենսափորձից ունեցած պատմություններն էին պատմում իրար. նրանցից յուրաքանչյուրն ուներ առնվազն մեկ երեխա, որն անհետացել էր ռազմական կառավարման ընթացքում։ Նրանց բողոքի վայրի ընտրությամբ մայրերը ավելի արագ տեղեկատվություն ստանալու և իրենց երեխաներին վերագտնելու հույսեր էին փայփայում ։
Ճանաչում
Այդպիսով, 1977 թվականի ապրիլի 30-ից հետո, յուրաքանչյուր հաջորդ հինգշաբթի հրապարակում հավաքվում էին բողոքող կանայք, ովքեր տարբերվում էին իրենց սպիտակ գլխաշորերով, որոնք ըստ էության խորհրդանշում էին մանկան խանձարուրներ։ Նրանք սկսեցին իրենց անվանել Մադրեզ Պլազա դե Մայո (իսպաներեն Madres de Plaza de Mayo, մայիսյան հրապարակի մայրեր)։ Հրապարակ էին դուրս գալիս իրենց երեխաների լուսանկարներով և անուններով, քայլում էին հանրության միջով և որոշ ԶԼՄ-ների ուշադրություն գրավում։ Կառավարությունը նրանց գործունեությունը նսեմացնելու և չեզոքացնելու ակնկալիքով մայրերին անվանում էր las locas (խելագար կանայք) ։
Շաբաթական երթերին զուգընթաց մայրերը միջազգային արշավ սկսեցին, ձեռնոց նետելով ռազմական ռեժիմին։ Այս ակցիան ամբողջ աշխարհի ուշադրությունը սևեռեց Արգենտինայի վրա։ 1978 թ.-ից սկսած կանայք օգնության համար դիմեցին միջազգային հանրությանը։ Սակայն ո՛չ կաթոլիկ եկեղեցին ի դեմս Պողոս VI պապի, ոչ ՄԱԿ-ի մանկական հիմնադրամը (ՅՈՒՆԻՍԵՖ) չարձագանքեցին ուղարկված նամակներին։
1978 թվականին, Արգենտինայում Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության ընթացքում մայրերի ցույցերը լուսաբանվեցին միջազգային մամուլի սպորտային մեկնաբաննների կողմից։ 1978 թվականի օգոստոսին արգենտինյան «La Prensa» թերթը հրապարակեց կանանց ուղերձը, որը միջազգային ռեզոնանս ունեցավ և միջազգային հանրության ուշադրությունը սևեռեց արգենտինյան խնդրի վրա, որը բավականաչափ հեշտացրեց մարդկանց մասին տեղեկություններ ստանալը։ Զինվորականները խոստովանեցին 9000 մարդկանց առևանգման մասին, սակայն մայրերը պնդում էին, որ այդ թիվը 25-30 հազարի է հասնում։ Խունտայի անկումից հետո պետական քաղաքացիական հանձնաժողովը հաստատեց 11 000 անհետ կորածների փաստը։ Առավել ճշգրիտ տվյալներ հնարավոր չէր ստանալ, քանի որ մարդկանց առևանգումները խիստ գաղտնի բնույթ էին կրում ։
Հիմնադիրներ
Մայրերի ասոցիացիան կազմված է այն կանանցից, ովքեր հանդիպել են միմյանց հետ, փորձելով գտնել իրենց կորած որդիներին և դուստրերին։ Շատերը վերացել են, ինչպես ենթադրում են, առևանգվել գործակալների կողմից արգենտինական կառավարության տխրահռչակ կեղտոտ պատերազմի ընթացքում (1976-1983)։ "Անհետացածածները" հաճախ ենթարկվել են կտտանքների և սպանվել, նախքան նրանց մարմինները թաղել են գյուղական վայրերում կամ անանուն գերեզմաններում։ Հիմնադիրների խմբի անդամներն էին Ասուսենա Վիլյաֆլորը, Բերտա Բրավերմանը, Հայդի Գարսիա Բյուլասը, Մարիա Ադելա Գարդ դե Անտոկոլեցը, Ջուլիա, Մարիա, Մերսեդես և Կանդիդա Գարդ (չորս քույրեր), Դելիսիա Գոնսալեսը, Պեպա Նոյան, Միրտա Բարավալե, Քեթի Նեուհաուսը, Ռաքել Արքուշին և Սենորա դե Կայմին։
1977 թ.-ի դեկտեմբերի 10-ին Մարդու իրավունքների միջազգային օրը մայրերը թերթում հայտարարություն տվեցին իրենց անհետ կորած երեխաների անուններով։ Նույն գիշեր Ասուսենա Վիլյաֆլորը առևանգվեց իր Ավելանեդայում գտնվող իր տանից մի խումբ զինված մարդկանց կողմից։ Նա տեղեկացրել է, որ իրեն տեղափոխել են տխրահռչակ Էսմա խոշտանգումների կենտրոն, իսկ այնտեղից «մահվան թռիչքներից» մեկով՝ օվկիանոսի կենտրոն։ Չվերթների ընթացքում առևանգվածներին թմրանյութ էին ներարկում, հանվացնում և շպրտում ծովը ։
1977 թվականի դեկտեմբերին Բուենոս Այրեսի մոտակայքում ջրի հետ ափ դուրս նետված դիակները, որ լվացվել և հողին էին հանձնվել անանուն գերեզմանում, 2005 թվականին ԴՆԹ նույնականացման ենթարկվեցին։ Ի թիվս այլ Պլազա դե մայոյի անհետ կորած մայրերի, դրանց մեջ էր ակտիվիստ Ասուսենա Վիլյաֆլորի աճյունը, որը դիակիզվեց և մեծարանքներով հողին հանձնվեց Պլազա դե Մայո հրապարակում։
Մրցանակներ
Կազմակերպության վերաբերյալ նկարահանվել են բազմաթիվ վավերագրական և խաղարկային ֆիլմեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի քաղաքականություն Կատեգորիա:Քաղաքական շարժումներ Կատեգորիա:Սախարովի անվան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:1977 Կատեգորիա:Ապրիլի 30 Կատեգորիա:Իրավապաշտպան կազմակերպություններ Կատեգորիա:Արգենտինայի պատմություն Կատեգորիա:1977 հիմնադրված կազմակերպություններ Կատեգորիա:Կանանց կազմակերպություններ Կատեգորիա:Արգենտինայի հասարակական շարժումներ Կատեգորիա:Արգենտինացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարը Արգենտինայում Կատեգորիա:Հասարակական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Այլախոհներ Կատեգորիա:Արգենտինացի կանայք
Ժուան Միռանդա
Ժուան Միռանդա դի Սոզա Ֆիլո (João Miranda de Souza Filho, ), առավել գործածելի է պարզապես Միռանդա, բրազիլացի ֆուտբոլիստ, կենտրոնական պաշտպան։ Իսպանական «Ատլետիկո Մադրիդ» ակումբի և Բրազիլիայի հավաքականի խաղացող։
Սոկոլչա
Սոկոլչա (Сокільча), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Պոպելնյանսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1475 թվականին։
Մուրիաեի գավառ
Մուրիաեի  (Microrregião de Muriaé), գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Մինաս Ժերայս նահանգի մեջ։ Մտնում է Ագլոմերացիա նահանգի Բելու Օրիզոնտի մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 275 348 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 4751,945 կմ²։ Բնակչության խտությունը 57,9  մարդ/կմ²։
Սոկոլչա
2001 թվականի տվյալներով Սոկոլչա գյուղում բնակվում էր 662 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3123 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 211,98 մարդ/կմ²։
Ժուան Միռանդա
Ակումբային
Կարիերան սկսում է հարազատ նահանգ Պառանայում, ուժեղագույն ակումբում՝ «Կորիտոբիում»։ Հաջորդ մրցաշրջանը անցկացնում է Ֆրանսիայում, մինչ 2006 թվականը «Սան-Պաուլույում»։ 2007 թվականին համախմբված եռյակ պաշտպաններով՝ Միռանդան, Բրենին և Ալեքս Սիլվան դարձան լավագույնը Բրազիլիայում, ակումբը 2 անգամ շարունակ դառնում է երկրի չեմպիոն։ 2008 թվականից Միռանդան արդեն միասին Ռեդրիկոի և Անդրե Դիասոմի հետ կազմում են լավագույն պաշտպանողական գծում, առաջնությունում Սան-Պալոույում հասնում են ռեկորդային ցուցանիշի և դառնում Բրազիլիայի տիտղոսակիր։ 2011 թվականին պայմանագիր է կնքում «Ատլետիկո Մադրիդ»ակումբի հետ։
Մուրիաեի գավառ
Գավառի կազմ
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.
Սոկոլչա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Պոպելնյանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1475 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ժուան Միռանդա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:1984 ծնունդներ Կատեգորիա:Ատլետիկո Մադրիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Ինտեր Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Մուրիաեի գավառ
Գավառի կազմ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Մինաս Ժերաիս նահանգի գավառներ
Կողմնացույց (այլ կիրառումներ)
Կողմնացույց, կարող է վերաբերել
Ռումինիայի զարգացման տարածաշրջաններ
Ռումինիայի զարգացման տարածաշրջանները ստեղծված են եղել 1998 թվականին Ռումինիայի Եվրամիություն ընդունելության պրոցեսում տեղական զարգացման ավելի լավ կոորդինացման համար։ Ռումինիայի զարգացման տարածաշրջանները համապատասխանում են Եվրամիության 2 երկիր-անդամների NUTS մակարդակին։ Չնայած նրա, որ զարգացման տարածաշրջանները ավելի մեծ դեր են սկսում խաղալ, դրանք չւոնեն ոչ վարչական կարգավիճակ, ոչ էլ սեփական վարչություն։ Տարածաշրջանները ծառայում են տարածաշրջանային զարգացման և վիճակագրության հավաքի համար Եվրամիության կողմից տրամադրվող հիմնականում PHARE ֆոնդերի բաշխման համար։ Զարգացման տարածաշրջանները մտել են Տարածաշրջանների կոմիտե (CoR), երբ Ռումինիային Եվրամիություն են ընդունել։
Ռումինիան բաժանված է զարգացման 8 տարածաշրջանների, որոնք իրենց անվանումները ստացել են երկրում զբաղեցնող աշխարհագրական դիրքի պատճառով՝
Ջուզեպպե Գարիբալդի
Ջուզեպպե Գարիբալդի (Giuseppe Garibaldi, ), իտալացի գեներալ, քաղաքական գործիչ, գրող, ինքնակենսագիր և ազգայնական, ով մեծ դերակատարություն է ունեցել ժամանակակից Իտալիայի պատմության մեջ։ Նա համարվում է մեր ժամանակների ամենանշանավոր գեներալներից մեկը, ով Կամիլլո Բենսո Կավուրի, Վիկտոր Էմանուիլ II-ի և Ջուզեպպե Մացցինիի հետ միասին հայտնի է որպես «Հայրենիքի հայրեր» տիտղոսի կրող։ Ջուզեպպե Գարիբալդին պատմությանն առավել հայտնի է որպես Ռիսորզիմենտոյի՝ իտալական համազգային շարժման առաջնորդ, ով հետագայում դարձել է Իտալիայի ազգային հերոս։
Բրազիլիայում, Ուրուգվայում և Եվրոպայի տարբեր ծայրերում իր ռազմական գործունեության պատճառով ժամանակի գործիչները Գարիբալդիին տվել են «Երկու աշխարհների հերոս» պատվանունը։ Նա անձամբ նախաձեռնել և պայքարել է բազմաթիվ մարտերում, որոնք ի վերջո հանգեցնում են պառակտ Իտալիայի վերամիավորմանը։ 1848 թվականին ղեկավարում է Միլանում ստեղծված ժամանակավոր կառավարությունը, 1849 թվականին նշանակվում է Հռոմեական Հանրապետության զինված ուժերի գերագույն հրամանատար և ապա՝ ռազմական նախարար։ 1860 թվականին վաստակաշատ գեներալը ձեռնամուխ է լինում Երկու Սիցիլիայի թագավորության դեմ Հազարամյա արշավանքի նախաձեռնմանը, որի ժամանակ Ջուզեպպեին օժանդակում է Սարդինիայի (1861 թվականից՝ միավորված Իտալիայի) թագավոր Վիկտոր Էմանուիլ II-ը։ Գարիբալդիի վերջին արշավանքը տեղի է ունենում ֆրանս-պրուսիական պատերազմների ոլորտում, որտեղ իտալացի հրամանատարը հանձն է առնում Վոսգեսի բանակի հրամանատարի պաշտոնը։
Ջուզեպպե Գարիբալդին մեծ հռչակ և ժողովրդականություն է վայելել Իտալիայում և արտասահմանում անգամ իր կենդանության տարիներին։ Իր ժամանակի մեծագույն մտավորականներից շատերը, այդ թվում՝ Վիկտոր Հյուգոն, Ալեքսանդր Դյուման և Ժորժ Սանդը, ակնածանքով են անդրադարձել վերջինիս գործունեությանը։ Ժամանակի խոշոր գերտերություններից երկուսը՝ Միացյալ Նահանգներն ու Մեծ Բրիտանիան, անգամ ռազմական և ֆինանսական աջակցություն են ցույց տվել Ջուզեպպե Գարիբալդիին։
Երիտասարդություն
Ծնվել է 1807 թվականի հուլիսի 4-ին Նիցցայում, ձկնորս Դոմինիկո Գարիբալդիի (1766-1841) ընտանիքում։ Երիտասարդ հասակում նա զբաղվում էր առևտրով Միջերկրական և Սև ծովերի միջակայքում։ 25 տարեկան հասակում ստացել է «Nostra Signora delle Grazie» բրիգադի կապիտանի կոչում։ 1833 թվականի ապրիլին Գարիբալդիի գլխավորած ուժերը մտան Տագանրոգ, որտեղ ծանոթացավ Ջիփվանի Բատիստա Կուենոյի հետ, ով ժամանակի հայտնի քաղաքակկան գործիչներից էր և Գարիբալդին անդամակցեց նաև «Երիտասարդ Իտալիա» կազմակերպությանը, որն իր առջև նպատակ էր դրել ազատագրել Իտալիան ավստրիական հպատակությունից, երկրի միավորում և անցում հանրապետական կառավարման կարգերի։ 1834 թվականին մասնակցել է Մադզինից Սավոյի անցմանը, որի անհաջողությունից հետո ստիպված փախել է Ֆրանսիա։ Հայրենիքում դատապարտված լինելով մահապատժի նա երկար ժամանակ թափառական կյանք է վարել, ծառայության է անցել Թունիսի բեյերից մեկի մոտ, այնտեղից էլ անցում կատարել նորանկախ Ուրուգվայի և Ռիո-Գրանդեի հանրապետություններ մասնակցել նրանց անկախության կերտման գործընթացին և անձամբ, մի քանի հրաձգային խմբերի ղեկավարելով, գնացել է Բրազիլիա։
Հարավ-ամերիկյան շրջան
Ապստամբությանը մասնակցելու համար գվինեական դատարանը նրան դատապարտեց մահապատժի։ Փախավ սկզբում Մարսել, այնուհետև՝ Թունիս։ Թունիսից Գարիբալդին անցել է Բրազիլիա, որտեղ մասնակցել է, այսպես կոչված, Պիրատինիայի հանրապետության անկախության համար մղվող պայքարին, վերջինս գտնվում է բրազիլական Ռիո-Գրանդե-դու-Սուլ կոչվող պրովինցիայում։ Գարիբալդին միացավ «ապստամբ գաուչո» խմբավորմանը, հայտնի, ինչպես «ֆարրապուս» (ցնցոտիավորներ), մասնակցել վերջիններիս այդ ժամանակ միայն սկսված պատերազմին Բրազիլիայի դեմ։ Այդ ժամանակ բրազիլիական մեկ այլ պրովինցիայում Սանտա-Կատարինայում այդ խմբավորումը պայքարում էր Ջուլիանոյի հանրապետություն սկսելու համար, այստեղ նա ծանոթացավ Աննա Ռիբեյրա դի Սիլվայի հետ, ով միացավ նրա ջոկատներին 1839 թվականի հոկտեմբերին և մասնակցություն ունեցավ։ Հաջորդ ամսին Անիտան մասնակցեց Իմբիբուտի և Լագունի կռիվներին։ 1841 թվականին Գարիբալդին և Անիտան տեղափոխվեցին Ուրուգվայ՝ Մոնտեվիդեո, որտեղ Գարիբալդին զբաղվում էր առևտրով և մի որոշ ժամանակ նաև դարձավ դպրոցի տնօրեն։ Նրանք հաջորդ տարի ամուսնացան ունեցան չորս երեխա։ Անիտան ծանոթացրեց Գարիբալդիին գաուչոյի ծրագրերի հետ։ Այդ ժամանակ էր, որ Գարիբալդին մտածեց իր հեղափոխական հագուստի ձևի մասին, որն ավելի ուշ բերեց Եվրոպա։ 1842 թվականին Գրիբալդին ղեկավարեց ուրուգվայական նավատորմը, որը հաճախ անվանվում էր նաև՝ իտալական նավատորմ, որն ակտիվ մասնակցություն ունեցավ քաղաքացիական պատերազմում։ Գարիբալդին պատերազմել է նաև արգենտինական և բրազիլական լիբերալների մղած պատերազմներին՝ ընդդեմ իշխող կարգերի։ Իտալակն նավատորմը ուներ նաև իր առանձին գերբը, ինչպես նաև այն մյուսներից տարբերվում էր իր հագուկապով։ Զինվորները իրենց հանդերձանքը ստանում էին Մոնտեվիդեոյից, այս հագուստը ուղարկվում էր Բուենոս-Այրեսի գրավման համար ։ Մեկ այլ տեղեկության համաձայն, Գարիբալդին այս մասին մտածել է, երբ ապրել է Նյու Յորքում 1850-1853 թվականներին։ Այստեղ մեծ տարածում ունեին կարմիր շապիկները։ 1842-1848 թվականների միջև Գարիբալդին հաջողությամբ պաշտպանեց Օրիբի Մոնտեվիդեոն։ 1845 թվականին նրան հաջողվեց օկուպացնել Կոլոնիա դել Սակրամենտոն և Մարտին-Գարսիա կղզին։ Սաիր հերթին բերեց արգենտինական Գուալեգուայչու քաղաքի ավերմանը։ Գարբալդին, որ ընդունել էր պատերազմի պարտիզանական ձևը հաղթանակի հասավ 1846 թվականին Սերոյի և Սան Անտոնիոյի մոտակայքում տեղի ունեցած ճակատամարտերում։ Հայրենիքի վիճակը շարունակում էր անհանգստացնել Գարիբալդիին։ 1846 թվականին լիբերալ Պիոս IX պապի ընտրությունը մեծ անկնկալ էր իտալացի ազգայնամոլների համար։ Սա սկսեց Իտալիան միավորելու գործընթացը։ Երբ նրա Հռոմի պապ ընտրվելու լուրը հասավ Մոնտեվիդեո 1847 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Գարիբալդին գրեց Հռոմի նորընտիր պապին, որ եթե նա պատրաստ է պայքարել հանուն Իտալիայի և եկեղեցու ապա նա միշտ կլինի նրա կողքին փորձելով օգտակար լինել նրան։ Մաձինին նույնպես դրական արձագանքեց Պապի ռեֆորմներին։ Գարիբալդին 1847 թվականին նույնիսկ առաջարկեց իտալական լեգիոնի օգնությունը Ռիո Դե Ժանեյրոյի պապական նվիրակ Բեդինիին։ 1848 թվականի հունվարին Պալերմոյի հեղափոխության լուրը մեծ ցնծություն պարգևեց Գարիբալդիին։ Հեղափոխության ալիքը մեծ տարածում ստացավ ամբողջ երկրով մեկ Գարիբալդին տասնյակ լեգիոնների գլուխ անցած վերադարձավ Իտալիա։
1848 թվականի հեղափոխությունը և նրա տապալումը
1848 թվականին, երբ Հյուսիսային ապստամբություն սկսվեց ընդդեմ Ավստրիայի, Գարիբալդին շտապեց Իտալիա. իր 54 ընկերների հետ նա ափ է իջնում Նիցցայում։ Սկզբնական հաղթանակներից հետո Գարիբալդին առաջարկեց ամբողջ իշխանությունը հանձնել Սարդինիայի թագավոր Կառլ Ալբերտին, ով մերժեց առաջարկը, սրանից հետո միայն Միլանի կոմիտետը ապստամբության զինված ուժերի հրամանատարությունը հանձնեց Գարիբալդիին այս քայլը բավականին ուշացած էր։
Գարիբալդին 1500 զինվորներով ահեղ մարտերից հետո տեղի տվեց ավստրիացիների թվական գերակշռությանը և ստիպված նահանջեց Շվեյցարիա, այս մարտերից հետո Գարիբալդիի անունը ցնծում էր ողջ Իտալիայով մեկ։
Մայիսի 15-ին Պալեստրինեում և Վելետրիում նեոպոլիտանացիների դեմ մղած հաջող մարտերից հետո մասնակցություն ունեցավ ֆրանսիական գեներալ Ուդինոյի դեմ կռվին Հռոմում։ Ուդինոն ստիպված էր երկարատև պաշարման մեջ առնել Հռոմը, այնուհետև ստանալով օգնական ուժեր հուլիսի 3-ին հարձակմամբ գրավեց քաղաքը։ Գարիբալդին իր զորքերը հանեց Բոլոնիայի ուղղությամբ, նա հույս ուներ խանգարել ավստրիացիներին և հասնել օգնության վենետիկցիներին, ովքեր շարունակում էին դիմադրել ավստրիացիներին։
Գարիբալդին ստիպված էր փրկություն փնտրել ծովում, սակայն նա շուտով ստիպված եղավ ափ իջնել, որից հետո ամրացավ լեռներում և ձորերում։ Պարտական լինելով իտալացի ազգայնականներին Գարիբալդին հեռացավ նախ Պյեմոնտ, ապա Հյուսիսային Ամերիկա։ Նյու Յորքում Գարիբալդին սկզբում աշխատում էր յուղի պատրաստման գործարանում, ապա առևտրական նավում՝ որպես կապիտան և սկսեց ուղևորություններ կատարել Խաղաղ օվկիանոսում։ 1854 թվականին նա վերադարձավ Եվրոպա, սկսեց զբաղվել գյուղատնտեսությամբ Սիցիլիայից քիչ հեռու գտնվող Կապերե կղզյակում։
Պատերազմ ընդդեմ Ավստրիայի և Կենտրոնական Իտալիայի վերամիավորումը
Կավուրը կանչեց Գարիբալդիին Թուրին՝ գաղտնի հանդիպման և համոզեց նրան մասնակցել Վիկտոր Էմմանուելի պատերազմին ընդդեմ Ավստրիայի։ Չնայած ակնհայտ անհամակրանքին, որ տածում էր Պիեմոնտի դաշնակից Նապոլեոն III-ը, Կավուրը թույլատրեց նրան գլխավորել կամավորական ջոկատները։ 1859 թվականի մայիսի 25-ին Գարիբալդին ստացավ սարդիանական գեներալի կոչում, զորքերի գլուխ անցնելով անցավ Տիչինո և հաջողությամբ սկսեց պայքարել ընդդեմ ավստրիական զորքերի գեներալ Ուրբանի։ Ոգևորված լինելով Վիլաֆրական հաշտությամբ՝ Գարիբալդին պատրաստ էր իր վրա վերցնել հարձակումը Հռոմի վրա։ Այս մտքից Գարիբալդիին հետ պահելու համար անհրաժեշտ եղավ Վիկտոր Էմմանուելի միջամտությունը, քանի որ հարձակումը Հռոմի վրա նշանակում էր պատերազմ ընդդեմ ավստրիացիների և Նապոլեոն III-ի հետ դաշինքի ոչնչացում։ 1859 թվականի նոյեմբերին Գարիբալդին արձակեց իր ընկերներին, սակայն հանձնարարեց, որ միշտ պատրաստ լինեն։ Կենտրոնական Իտալիայի վերամիավորումը Պիեմոնտին և առաջին հյուսիսիտալական առաջին պառլամենտի բացումը Թուրինում պետք էր գնված լիներ Ֆրանսիայից նրան զիջելով Նիցցան և Սավոյին։ Պառլամենտում Գարիբալդին հայտնվեց որպես պատգամավոր իր հայրենի Նիցցայից։ Այստեղ նա ճառով հանդես եկավ Կավուրի և հրաժարվեց սարդինական գեներալի կոչումից և պատգամավորի պաշտոնից։ Սրանից հետո Գարիբալդին մեկնեց օգնելու սիցիլիական ապստամբներին։
Հազարը և Սիցիլիական երկու միապետությունների ոչնչացումը
1860 թվականի մայիսի 5-ի գիշերը նրա երկու գենուական ջոկատները 1200 կամավերներով կարևոր դիրք գրավեցին Պիեմոնտ և Լոմբարդիա տանող ճանապարհների վրա։ Նա իրզորքերի հետ անցավ Մարսալե և Կալատաֆիմի մոտ ջախջախեց նեապոլիտանական գեներալ Լանցայի գլխավորած ջոկատները, վերջինս ստիպված ամրացավ Պալերմո քաղաքում։ Գարիբալդին Պալերմոյին միացավ արդեն տաս հազարանոց բանակի գլուխ անցած։ Գարիբալդին Սիցիլիայի մայրաքաղաքում երկու ամիս կառավարեց իբրև դիկտատոր՝ Վիկտոր Էմմանուելի անունից։ Լավ համալրում ստանալով Գարիբալդին հարձակվեց Նեապոլիտանացիների վրա ցամաքով և ծովով մայիսի 30-ն նա գրավեց ամբողջ կղզին տրամադրության տակ ունենալով 18.000-անոց բանակ։ գարիբալդին կարծում էր, որ Սիցիլիայի միավորումը Վիկտոր Էմմանուլի միապետությանը, ավելի կհեշտացնոի ամբողջ Իտալիայի միավորումը Առաջին հարվածը պետք էր հասցնել Հռոմին և Վենեցիային, որոնք ինչքան հնարավոր է շուտ պետք է վերամիավորվեին։ Շուտով գարիբալդին համոզվեց Թուրինին հանձնել Սիցիլիայի կառավարումըև ճանաչեց Դեպրետիսին, ով այս պաշտոնին հաստատ վել էր Կավուրի համաձայնությամբ։ Օգոստոսի 19-ին սարդինական նավատորմի հետ Գարիբալդին ափ իջավ Ռեջիոյի մոտ և Մոնտելեոնի մոտակայքում ջաղջախեց նեապոլիտանական գեներալին։ Սպետեմբերի 7-ին թողնելով իր զորքերը Սալերնոյի մոտակայքում Գարիբալդին մի քանի սպաների ուղեկցությամբ գնաց Նեապոլ, որտեղից Ֆրանցիսկ II-ը փախել էր։ Դիմադրություն կազմակերպելու իմաստ չկար այլևս և Նեապոլիտանական զորքերը նահանջեցին Կապուա, որտեղ նրանք պաշտպանություն կազմակերպեցին։ Դրանից հետո գարիբալդիականները շարժվեցին Կայացո։ Նորից իր վրա վերցնելով՝ հրամանատարությունը Գարիբալդիին մեծ դժվարությամբ հաջողվեց ճնշել նեապոլիտանացիներին և հետ շպրտել Կապուա, այնուհետև նրան միացան Վիկտոր Էմմանուելի ջոկատները, որից հետո հոկտեմբերի 26-ին Գրիբալդին գրավեց Տեանոն։ Կապուայի գրավումից հետո նոյեմբերի 2-ին Վիկտոր Էմմանուելը եկավ Նեապոլ։
Գարիբալդին ցանկանում էր, որ մեկ տարով իրեն հանձնվի Հարավային Իտալիայի կառավարումը, սակայն թագավորը մերժեց նրան։ Գարիբալդին հրաժարվեց իր բոլոր կոչումներից և առաջարկվող պաշտոններից և հեռացավ Կապրերա 1862 թվականին նա գաղտնի վերադարձավ Պալերմո և հավաքեց իր բոլոր ընկերներին։ Նա ցանկանում էր արշավել դեպի Հռոմ, սակայն Իտալիայի նավահանգստում հենց նրան ընդառաջ եկան Վիկտոր Էմմանուելի զորքերը, սկսվեցին փոխադարձ կրակոցներ, ինչի արդյունքում Գարիբալդին ոտքից վիրավորում ստացավ։ Գարիբալդին գերի ընկավ, որտեղ նրան լավ վերաբերմունք ցույց տվեցին և ոտքի վիրավորումից բուժվելուց հետո Գարիբալդիին ազատ արձակեցին։ Վերջինս վերադարձավ Կապրերա, որտեղ մնաց մինչև 1864 թվականը, նույն թվին հեռացավ Անգլիա։