cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յան Ուիլս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոլանդացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Օլիմպիական մեդալակիրներ ըստ երկրի
Ջեյմի Բերտ Գերց
Ջեյմի Բերտ Գերց (Jami Beth Gertz, ), ամերիկացի դերասանուհի։ Հայտնի է այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Կորած տղաները», «Բրոքեր», «Ավելի քիչ, քան զրոն» և «Պտուտահողմ», ինչպես նաև, խաղացել է կատակերգական սերիալների գլխավոր դերերում, ինչպիսիք են «Չլսող ծնողները» (2002-2006) և «Հարևանները» (2012-2014):
Վաղ կյանք
Գերցը ծնվել է Չիկագոյում, Իլինոյսում և ապրել է Գլենվյու քաղաքի մոտակա արվարձանում ։ Ծնողներն են Շարին և Վոլթեր Գերցերը, հայրը շինարար և կառուցող էր ։ Նա ունի երկու եղբայր, Մայքլը և Սքոթը։ Գերցը, ով հրեա է, դաստիարակվել էր պահպանողական հուդայականությամբ   ։ Նա ավարտել է Մայնիի Արևելյան ավագ դպրոցը ։
Անձնական կյանք
Գերցը և իր ամուսինը Էնթոնի Ռեսլերը (ծնվ. 1959 թվականի հուլիսի 16-ին) ունեն երեք երեխա։ Գերցը և իր ամուսինը Մարկ Աթանասիոյի գլխավորած ներդրումային խմբի անդամներ են։ The Alliance for College-Ready Public Schools-ի անդամ Գերց Ռեսլերի ավագ ակադեմիան կոչվում է Ջեմիի և իր ամուսնու անվամբ ։ 2011 թվականին Giving Back («Հետ վերադարձնելով») ֆոնդը անվանվել է Գերցի և իր ամուսնու անունով, ովքեր ֆոնդի առաջին բարեգործներն են եղել 2010 թվականի ընթացքում ։ Ներկայումս Գերցը և իր ընտանիքը բնակվում է Բեվերլի Փարքի բացառիկ համայնքում և ամառանոց ունեն Մալիբուում, Կալիֆոռնիայում ։
Կարիերա
Մասնակցել է Նորման Լիրի տաղանդների շոուին, հետագայում դրամատուրգիա է ուսումնասիրել Նյու-Յորքյան համալսարանում ։ 1981 թվականին առաջին անգամ նկարահանվել է «Անսահման սեր» ռոմանտիկ ֆիլմում, որին հաջորդել է դերը «Հարթակ-ուղեցույց» սերիալում։ 1984 թվականին հայտնվել է «16 մոմեր» երիտասարդական ֆիլմում։ Առաջին նշանակալից դերը Գերցը խաղացել է «Ավելի քիչ, քան զրոն» ֆիլմում, որտեղ մարմնավորել է թմրամոլի ընկերուհու կերպարը։ 1987 թվականին նա նաև խաղացել է վամպիրուհի Սթարի դերը «Կորսված երիտասարդները» ֆիլմում։ Որպես դիզայներ Փարիզում աշխատելուց հետո Գերցը վերադարձել է Միացյալ Նահանգներ, որտեղ ստացել է դեր «Պտուտահողմ» բլոքբասթերում։ 1994 թվականին նա երևացել է «Սայնֆելդ» սերիալի դրվագում։ 1997 թվականին Հերցը պարբերաբար հայտվել է Նինա Պոմերանց բժշկուհու դերում «Շտապ օգնություն» սերիալում։ 2000 թվականին Հերցը հայտնվել է Fox ալիքի «Էլլի Մաքբիլ» սերիալի մի քանի դրվագներում։ Այս դերի համար նա առաջադրված է եղել «Էմմի» մրցանակաբաշխության «Հրավիրված լավագույն դերասանուհի կատակերգական սերիալում» կատեգորիայում։ 2002 թվականին Ջեյմի Գերցը վերադարձել է սերիալի եզրափակիչ մաս` հրավիրված դերասանուհու դերում։ 2002 թվականին նա նաև խաղացել է Ջիլդա Ռանդերին «Gilda Radner: It’s Always Something» ֆիլմում։ 2002 թվականից 2006 թվականներին Գերցը գլխավոր դեր է խաղացել «Անհնազանդ ծնողները» սիթքոմում։ 2005 թվականին նա նկարահանվել է «Անկախ բոլոր փորձություններից» հեռուստատեսային ֆիլմում։ 2009 թվականին նա հայտնվել է «Շրջապատը» սերիալի մի քանի դրվագներում։ 2011 թվականին նա հանդես է եկել որպես «Լավագույն կյանք» ֆիլմի պրոդյուսեր, որն առաջադրված է եղել «Օսկար» մրցանակաբաշխությանը։ 2012 թվականից 2014 թվականներին Գերցը կատարել է «Հարևաններ» ABC սիթքոմի գլխավոր դերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Ամերիկա Դորադա
Ամերիկա Դորադա  (América Dourada), համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդու դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Բաիա նահանգի հյուսիսարևելյան մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Իրեսեի գավառի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 15 955 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 743,889 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 21,4 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Հարավաֆրիկյան Հանրապետության ֆուտբոլի ազգային հավաքական
Հարավաֆրիկյան Հանրապետության ֆուտբոլի ազգային հավաքականը ներկայացնում է Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունը ֆուտբոլի միջազգային մրցաշարերում և առանձին հանդիպումներում։ Կառավարվում է Հարավաֆրիկյան Հանրապետության ֆուտբոլի ասոցիացիայի կողմից։ Հավաքականի ամենամեծ նվաճումը եղել է 1996 թվականին Աֆրիկայի ազգերի գավաթի հաղթանակը ։
Հարավաֆրիկյան Հանրապետության հավաքականը իր առաջին խաղն անցկացրել է 1924 թվականին, ապա 1992 թվականին վերադարձել է միջազգային մակարդակ ՖԻՖԱ-ի 16 տարվա արգելքից հետո։ 2010 թվականին Հարավային Աֆրիկան դարձավ առաջին աֆրիկական երկիրը, որտեղ անցկացվել է ֆուտբոլի աշխարհի առաջնություն, իսկ երկրի հավաքականի ֆուտբոլիստ Սիպիվե Չաբալալան դարձավ առաջնության առաջին գոլի հեղինակը՝ գոլ խփելով Մեքսիկայի դեմ բացման խաղում։ Չնայած թիմը հաղթեց Ֆրանսիային խմբային փուլի վերջին խաղում, այն չկարողացավ անցնել փլեյ-օֆֆ փուլ՝ դառնալով առաջին աշխարհի առաջնության հյուրընկալող թիմը, որ դուրս է մնացել առաջնությունից խմբային փուլից։
ՖԻՖԱ-ի դասակարգման աղյուսակում զբաղեցնում է 65-րդ հորիզոնականը՝ 2017 թվականի հունիսի 1-ի դրությամբ ։
Սաթյաջիտ Ռայ
Սաթյաջիտ Ռայ (բենգալի` সত্যজিত রায়, ), հնդկական կինեմատոգրաֆի խոշորագույն ռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր, կոմպոզիտոր, մանկագիր, կինոքննադատ, հրատարակիչ։ «Օսկար» մրցանակի արժանացած առաջին հնդիկն է, հանդիսանում է իր ֆիլմերի մեծամասնության երաժշտության հեղինակը, համարվում է հնդկական կինոյում նեոռեալիստական ուղղության հիմնադիրը։ Արժանացել է նաև Դադասահեբ Փհալկեի անվան մրցանակին։
Կենսագրություն
Սաթյաջիտ Ռայը ծնվել է 1921 թվականի մայիսի 2-ին` Կալկաթայի հայտնի ընտանիքներից մեկում։ Նրա հայրը հնդկական գրականության դասական համարվող Սուկումար Ռայն է։ Ընտանիքում Սաթյաջիտը միակ երեխան էր։ Նրա պապը Բրահմո-Սամաջ կրոնական շարժման հայտնի ներկայացուցիչներից էր։ Սաթյաջիտ Ռայը երկու տարեկան էր, երբ նրա հայրը մահացավ։ Չնայած մանկությունն անցել է աղքատության մեջ, այնուամենայնիվ սովորել և ավարտել է Կալկաթայի համալսարանի նախագահական քոլեջը։ Այնտեղ սովորելու տարիներին էլ հրապուրվել է կինոյով և արևմտյան դասական երաժշտությամբ։ Այնուհետև ընդունվել է Ռաբինդրանաթ Թագորի հիմնած Վիսվա Բհարատա համալսարանը։ 1942 թվականին, կիսատ թողնելով ուսումը, վերադարձել է տուն և ընդունվել աշխատանքի գովազդային գործակալությունում։ 1947 թվականին ստեղծել է Հնդկաստանում առաջին կինոակումբը, ուր հաճախում էին շատ հայտնի մարդիկ։ Հաճախորդների թվում էր նաև ֆրանսիացի հայտնի կինոռեժիսոր Ժան Ռենուարը։
Մեկնելով Լոնդոն` գործուղման, Սաթյաջիտ Ռայը կարողացել է դիտել հսկայական քանակությամբ ֆիլմեր, ծանոթացել է Ֆեդերիկո Ֆելինիի, Վիտտորիո դե Սիկայի, Օրսոն Ուելսի, Ջոն Ֆորդի և այլ հայտնի ռեժիսորների աշխատանքներին։ Նրա վրա առավելապես ազդեցություն են թողել իտալական նեոռեալիզմի ռեժիսորների աշխատանքները։ Այդ ժամանակ էլ նա որոշում է կայացրել նկարահանել ֆիլմ և վերադառնալով հայրենիք, ֆինանսական մեծ դժվարություններ հաղթահարելու գնով, 1955 թվականին նկարահանել է «Ճանապարհի երգը» կինոնկարը։ Ֆիլմն ունեցավ հսկայական հաջողություն։ Ջավահառլալ Ներուի միջնորդությամբ այն ցուցադրվեց Կաննի կինոփառատոնում և շահեց «Տարվա լավագույն մարդկային փաստաթուղթ» մրցանակը։ Այդ ֆիլմի շնորհիվ հնդկական կինոն ճանաչում գտավ ամբողջ աշխարհում։ Դա Ապուի մասին պատմող եռապատումի առաջին մասն էր և համարվում է համաշխարհային կինոյի մարգարիտներից մեկը։ 1956 թվականին Սաթյաջիտ Ռայը նկարահանեց եռապատումի երկրորդ՝ «Աննվաճը» ֆիլմը։ Կինոնկարը շահել է բազմաթիվ հեղինակավոր մրցանակներ (Վենետիկի կինոփառատոնի «Ոսկե առյուծ», ամերիկյան «Ոսկե դափնի» և այլն)։ Ֆիլմի երրորդ մասը 1959 թվականին նկարահանված «Ապուի աշխարհը» կինոնկարն է, որն ստացել է Հնդկաստանի նախագահի կողմից շնորհված ոսկե մեդալ և Էդինբուրգի կինոփառատոնի մրցանակը։
Սաթյաջիտ Ռայի կողմից վաղ շրջանում նկարահանված ֆիլմերի մեծամասնությունը նվիրված են ընտանեկան հարաբերությունների բարդ խնդիրներին։ Այդ թեման են շոշափում նաև «Կանչենջանգա» (1962 թ.) և «Մեծ քաղաքը» (1963 թ.) ֆիլմերը։ 1964 թվականին նա նկարահանել է «Չարուլատա» պատմական ֆիլմը։ «Մեծ քաղաքը» և «Չարուլատա» կինոնկարները արժանացել են Բեռլինի կինոփառատոնի «Արծաթե արջ» մրցանակին։
Բացի ռեժիսուրայով զբաղվելուց, Սաթյաջիտ Ռայը գրում էր սցենարներ և երաժշտություն։ Նա բենգալերեն գրված բազմաթիվ պատմվածքների ու վեպերի հեղինակ է։ 1973 թվականին նկարահանել է «Հեռավոր որոտ», իսկ 1978 թվականին՝ «Շախմատիստները» կինոնկարները։ Սաթյաջիտ Ռայի վերջին ֆիլմը «Թափառականը» (1991 թ.) կինոնկարն է, որը նույնպես հանդիսատեսի կողմից ընդունվել է ջերմությամբ։
1992 թվականին Սաթյաջիտ Ռայը արժանացել է «Օսկար» մրցանակի՝ կինեմատոգրաֆում կատարած հսկայական ներդրումների համար։
Անձնական կյանքը
Սաթյաջիտ Ռայը 1948 թվականին ամուսնացել է իր զարմուհու՝ Բիջոյա Դասի հետ և ունեցել մեկ որդի։ Որդին ռեժիսոր Սանդիպ Ռայն է։
Սաթյաջիտ Ռայը մահացել է 1992 թվականի ապրիլի 23-ին՝ ինֆարկտից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդիկ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հնդիկ գրողներ Կատեգորիա:Հնդիկ կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Պադմա Բհուշան շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հնդիկ մանկագիրներ Կատեգորիա:Հնդիկ սցենարիստներ Կատեգորիա:Հնդիկ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Հնդիկ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Կալկաթայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հնդիկ լրագրողներ
Բալտաչևսկի շրջան
Բալտաչևսկի շրջան (Балтачевский муниципальный район, Балтаc районы), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1930 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ստարոբալտաչևո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1598 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 23155 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 14,49 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բաշկորտոստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Հյուգը
Ծագումնաբանություն
Հյուգը բառը ծագում է նորվեգերեն «բարեկեցություն» բառից։ Գոյություն ունի մեկ այլ վարկած, որ հյուգը բառը առաջացել է hug բառից, որն էլ նշանակում է «գրկել»։ Հյուգը բառը չունի հավաստի սկզբնաղբյուր, սակայն մեծապես ասոցիացվում է Հին Սկանդինավյան տերմինի hygga-ի հետ, որը նշանակում է «մխիթարել,հանգստացնել», որն էլ իր հերթին գալիս է hugr «տրամադրություն» բառից։ Վերջինս ծագում է գերմաներեն hugyan բառից, որը կապված լինելով Հին Անգլիական hycgan բառին նշանակում է «մտածել, հաշվի առնել» ։
Առաջին անգամ գործածության մեջ է մտել 19-րդ դարում և այդ ժամանակից ի վեր կազմում է դանիական և նորվեգական մշակույթի մի մասը ։ Հյուգը-ն ունենալով նույն նշանակությունը դանիերենում և նորվեգերենում ունի լայն տարածում երկու երկրներում էլ, որտեղ նաև օգտագործվում է բառի ածանցված տարբերակը hyggelig: Hygge, koselig և այլ նման նշանակություն ունեցող բառերը, շատ դանիացիների և նորվեգացիների համար կազմում են մշակութային ինքնագիտակցության մի մասը։
Կիրառություն
Հյուգը բառը ներառում է գեղեցիկ, հարմարավետ, անվտանգ զգացում, որը վերաբերում է հոգեբանական վիճակին ։
Collins English Dictionary սահմանում է Hygge բառը որպես Դանիայում ծագած հայեցակարգ, որը ստեղծում է բարեկեցությանը խթանող հարմարավետ միյավայր ։
Փոփ մշակույթ
Collins English Dictionary համաձայն hygge -ն (Brexit-ից հետո) զբաղեցրել է երկրորդ հորիզոնականը որպես տարվա բառ 2016 թվականին Միացյալ Թագավորությունում ։ Սրան հաջորդելով մի շարք գրքեր հյուգը-ի մասին սկսեցին լույս տեսնել Միացյալ թագավորությունում, ինչպիսիք են օրինակ Մելիք Վիկինգի «Հյուգը-ի պոքրիկ գիրքը »,  Մարի Թուրել Սոդերբերգի  «Երջանիկ լինելու դանիական արվեստը » , ինչպես նաև Լուիսա Թոմսենի «Դանիական արվեստը բարեկեցության »
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զգացմունքներ Կատեգորիա:Հույզեր Կատեգորիա:Մշակույթ
Ռոման Գոլովչենկո
Ռոման Ալեքսանդրի Գոլովչենկո (Раман Аляксандравіч Галоўчанка, ), բելառուս դիվանագետ և պետական գործիչ։
2020 թվականի հունիսի 4-ից զբաղեցնում Է Բելառուսի Հանրապետության վարչապետի պաշտոնը։ Ավելի վաղ զբաղեցրել Է Բելառուսի Հանրապետության ռազմարդյունաբերական պետական կոմիտեի (2018-2020) նախագահի և Արաբական Միացյալ Էմիրություններում (ԱՄԷ, 2013-2018) արտակարգ և լիազոր դեսպանի պաշտոնները։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1973 թվականի օգոստոսի 10-ին Մինսկի մարզի Ժոդինո քաղաքում։
1996 թվականին ավարտել է Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը, իսկ 2003 թվականին՝ Բելառուսի Հանրապետության նախագահին առընթեր Կառավարման ակադեմիան։
1997-2002 թվականներին եղել է Բելառուսի Անվտանգության խորհրդի պետական քարտուղարության գլխավոր մասնագետ։
2002-2005 թվականներին եղել է Բելառուսի Հանրապետության Գլխավոր դատախազության վարչության պետի տեղակալ։
2005-2006 թվականներին զբաղեցրել Է նախագահի աշխատակազմի արտաքին քաղաքականության վարչության գլխավոր խորհրդականի պաշտոնը։
2006-2009 թվականներին եղել է անվտանգության ոլորտում միջազգային համագործակցության դեպարտամենտի գլխավոր խորհրդական, անվտանգության խորհրդի պետական քարտուղարության Միջազգային անվտանգության դեպարտամենտի գլխավոր խորհրդական։
2009 թվականի հուլիսից մինչև 2009 թվականի դեկտեմբերը եղել է Լեհաստանում դեսպանության խորհրդական-դեսպանորդ։
2009 թվականի դեկտեմբերից մինչև 2013 թվականի ապրիլ եղել է Բելառուսի Հանրապետության ռազմարդյունաբերական պետական կոմիտեի նախագահի առաջին տեղակալ։
2013 թվականի ապրիլի 22-ից մինչև 2018 թվականը Արաբական Միացյալ Էմիրություններում, համատեղության կարգով նաև Սաուդյան Արաբիայում և Կատարում արտակարգ և լիազոր դեսպան է եղել։
2018 թվականի օգոստոսի 18-ից մինչև 2020 թվականի հունիսի 3-ը գլխավորել Է Բելառուսի Հանրապետության պետական ռազմարդյունաբերական կոմիտեն Սերգեյ Ռումասի կառավարությունում ։
Տիրապետում է անգլերենի, արաբերենի, գերմաներենի և լեհերենի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պետության գործող ղեկավարներ Կատեգորիա:Բելառուսի վարչապետներ Կատեգորիա:Բելառուսի քաղաքական գործիչներ
Moscow Music Peace Festival
«Moscow Music Peace Festival» (, Московский международный фестиваль мира), ռոք փառատոն, որը տեղի է ունեցել ԽՍՀՄ-ում 1989 թվականի օգոստոսի 12-ից 13-ը Մոսկվայի Լուժնիկի մարզադաշտում ։
Առաջին լիարժեք միջազգային ռոք փառատոնը, որը երկրի կյանքում նոր ազատություններ է հռչակել և կոչվել է «ռուսական Վուդստոք»՝ անցկացվելով «Ռոքն ընդդեմ թմրանյութերի» կարգախոսի ներքո ։ Փառատոնին մասնակցել են Bon Jovi-ն, Mötley Crüe-ն, Օզզի Օսբորնը, Scorpions-ը, Cinderella-ն, Skid Row-ն և Գորկի պարկը։ Փառատոնի նպատակն էր գումար հավաքել թմրամոլների բուժման և ԽՍՀՄ-ում հնարավոր հակաթմրանյութային ծրագրերի ֆինանսավորման համար, այն հեռարձակվել է աշխարհի 59 երկրներում, իսկ հեռուստալսարանը կազմել է շուրջ 1 միլիարդ մարդ։
Ուղևորությունը դեպի ԽՍՀՄ ոգեշնչել է Scorpions-ին գրել հայտնի «Wind of Change»։
2008 թվականին համերգը վերաթողարկվել է 4 DVD-ում ։
Նախապատրաստման պատմություն և մթնոլորտ
Փառատոնի անցկացումից առաջ Bon Jovi-ի և այլ հայտնի ռոք խմբերի մենեջեր Դոկ ՄաքԳին, որը բանտարկվել էր «թեթև թմրանյութերի» տարածման համար, բանտից խուսափելու համար պարտավորվել է ստեղծել և ֆինանսավորել «Make a Difference Foundation» բարեգործական կազմակերպությունը։
Մոսկվա 24 հեռուստաալիքի տարբերակով, ի սկզբանե Ստաս Նամինը պլանավորել է «Օլիմպիյսկի» սպորտային համալիրում հակաթմրանյութային ուղղվածությամբ փոքր փառատոն կազմակերպել երկու-երեք արևմտյան աստղերի մասնակցությամբ, սակայն Կենտրոնական կոմիտեն (ԽՄԿԿ) հրաժարվել է համաձայնեցնել փառատոնը՝ հայտարարելով, որ «ԽՍՀՄ-ում թմրամոլությունը դեռ չի դարձել այնպիսի խնդիր, որ այստեղ քարշ տալ օտարերկրյա ցատկտաններին»։ Միևնույն ժամանակ, Նամինի պրոդյուսերական կենտրոնը բարդ բանակցություններ է վարել Լուժնիկիում Bon Jovi-ի համերգի վերաբերյալ։ Արդյունքում երկու գաղափարները միացվել են մեկ փառատոնի։ Մոսկովյան մամուլը կանխատեսել է փառատոնի ձախողումը՝ պատճառաբանելով, որ երիտասարդները նախընտրում են տեղական ռոք երաժշտությունը՝ սուր սոցիալական տեքստերով։ Համերգից առաջ կազմակերպիչները տոմսերը վաճառում էին անվանական արժեքից երեք անգամ ցածր գնով՝ 3 ռուբլիով՝ շահույթից զրկելով չարաշահորդներին և էլ ավելի բարձրացնելով հաճախելիությունը։ Արդյունքում՝ երկու օրվա ընթացքում փառատոնն ընդհանուր առմամբ ունեցել է 120,000 հանդիսատես ։
Կազմակերպիչները վարձակալել են Բոինգ 757 միջին հեռավորության օդանավը, որը բերել է արտիստներին ԱՄՆ-ից՝ Լոնդոնից վերցնելով նաև Օզզի Օսբորնին և Scorpions խումբը։ Skid Row խմբի թմբկահար Ռոբ Էֆուզոյի հիշողություններով, ժամանած մարդկանց թիվը մոտ երկու հարյուր էր, օդանավակայանում նրանց սպասում էր Խորհրդային սև լիմուզինների շարասյունը, իսկ քաղաքում տեղաշարժվելիս արտիստներին ուղեկցում էին ԿԳԲ-ի բազմաթիվ աշխատակիցներ, և դա նման էր ծիծաղելի լրտեսական սերիալի։ 28 տարի անց, Rolling Stone ամսագրին տված հարցազրույցում, փառատոնի մասնակիցները հեգնանքով են հիշել, թե ինչպես են իրենց բնակեցրել ստալինյան բարձրահարկ շենքում՝ հնացած ինտերիերով և փոքրիկ մահճակալներով՝ «Ուկրաինա» հյուրանոցում, որտեղ նրանց համար սովորական ծառայությունները բացակայում էին, զուգարանի թուղթը դեֆիցիտ էր, իսկ անձնակազմը դանդաղ, սակայն նրանք նշել են տեղական ռեստորանում ծովամթերքների առատությունը։ Երաժշտական սարքավորումը և ելույթների համար անհրաժեշտ ամեն ինչ, ներառյալ խմելու ջուրը, 64 ֆուրով տեղափոխել են արտասահմանից։ Մասնավորապես, ըմպելիքների համար սառույց են ներկրել Շվեդիայից ։
«А» հաղորդումը փառատոնին նվիրված թողարկում է պատրաստել, որը հեռուստաեթեր է արձակվել 1989 թվականի օգոստոսի 12-ին։ Խաղաղության պաշտպանության սովետական կոմիտեի պատվերով ռեժիսոր Ստանիսլավ Ռազդորսկին փառատոնի մասին վավերագրական ֆիլմ է նկարահանել «Օզզի, Սքորփիոնս, Բոն Ջովի․․․Դեսանտը вузш հրապարակայնության ույն» («Оззи, Скорпионс, Бон Джови… Десант в гнездо гласности») անվանմամբ (բեմադրող օպերատոր՝ Վալերի Նիկոնով) ։
Հետաքրքիր փաստեր
«Կրուգոզոր» ամսագիրը տեղադրել է փառատոնից որոշ ստեղծագործությունների հատվածները 1989 թվականի 12-րդ թողարկման 7-րդ ձայնային էջում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 երաժշտությունում Կատեգորիա:Մոսկվայի մշակույթ Կատեգորիա:Խորհրդային երաժշտություն Կատեգորիա:Երաժշտական փառատոներ Կատեգորիա:Ռոք երաժշտություն
Բակալիի շրջան
Բակալիի շրջան (Бакалинский район, Баҡалы районы), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1930 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բակալի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1951 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 31886 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 16,34 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բաշկորտոստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Զարուհի Խաչատրյան
Զարուհի Խաչատրյան (ծնված՝ 1966 թվականի սեպտեմբերի 17, Երևան), հայ դերասանուհի։
Կենսագրություն
Զարուհի Խաչատրյանը ծնվել է Երևանում Վանիկ և Ջուլիետա Խաչատրյանների ընտանիքում։ 1973-1983 թվականներին սովորել է Երևանի թիվ 50 դպրոցում։ 1983-1986 թվականներին սովորել է Երևանի Ակսել Բակունցի անվան մանկավարժական ուսումնարանի դպրոցական բաժնում՝ տարրական դասարանների դասվար մասնագիտությամբ։ 1986 թվականին ընդունվել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի թատերական ֆակուլտետի դերասանական բաժին `դրամատիկ թատրոնի և կինոյի դերասան մասնագիտությամբ՝ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ Զավեն Տատինցյանի արվեստանոցը։ Ավարտելուց հետո՝ 1990 թվականից Երևանի Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի դերասանուհի է  ։
Ստեղծագործական գործունեություն
1990 թվականից աշխատում է Երևանի Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում։ Զուգահեռաբար 2001-2002 թվականներին աշխատել է Շանթ ՀԸ, 2005-2011 թվականներին՝ Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերությունում որպես դերասանուհի, 2008, 2012, 2013 թվականներին՝ Արմենիա TV-ում։
Ընտանիք
Ամուսնացած է, ունի երեք երեխա՝երկու տղա և մեկ աղջիկ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ
Ռիուզինյու
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1988 թվականի սեպտեմբերի 5։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի բնակավայրեր
Վարվիլե
Բնակչությունը 2014 թվականի դրությամբ կազմում է 144 մարդ, բնակչության խտությունը` 34.45 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.18 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 110 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 31 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Քնար (երաժշտական գործիք)
Քնար (λύρα, lyra), լարային երաժշտական գործիք, նվագվել է Հունաստանում։
Կառուցվածք
Քնարը ունի յոթ լար։ Արտաքին մասը կամ կլորաձև է կամ քառանկյուն է, հռոմեացիների և հույների մոտ այն եղել է կլորավուն։ Քնարի պատրաստման համար երկար ժամանակ է անհրաժեշտ։ Հին Հունաստանում և Հին Հռոմում Լիրա՝ քնար բառը ընդհանուր առմամբ նշանակում էր ցանկացած գործիք՝ լիրա գործիքների ընտանիքից։ Այն պատրաստվում էր Կրիայի պատյանից և այն իր ընտանիքի գործիքներից ամենաթեթևն է։ Հին Հայաստանում լիրը կոչվել է քնար ։ Քնարը սովորաբար նվագվում է ազատ ձեռքի շարժումով՝ կանգնած կամ նստած, ավելի ուշ այս գործիքը նվագում էին նաև խոնարհված ձևով՝ 45 աստիճան թեքության վրա։
Քնարի պատմություն
Լիրա բառը եկել է լատիներենից հունարեն՝ хе́лис (χέλυς, կրիա բառից), բարբիտ (βάρβιτον, βάρβιτος, ), ֆորմինգա (φόρμιγξ), կամ Կիֆարա (κιθάρα, )։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լարային երաժշտական գործիքներ Կատեգորիա:Կսմիթային նվագարաններ
Բրունո Սաուլիտիս
Բրունո Սաուլիտիս (Bruno Saulītis, ), լատվիացի բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ, քննադատ։
Կենսագրություն
Բրունո Սաուլիտիսը ծնվել է 1922 թվականին Ռիգա քաղաքում, բանվորի ընտանիքում։ 1931-1937 թվականներին սովորել է Ռիգայի № 2 տարրական դպրոցում, 1937-1942 թվականներին՝ Ռիգայի № 1 քաղաքային քերականական դպրոցում։ 1943 թվականին լույս է տեսել Սաուլիտիսի բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն՝ «Լուսաբացին ընդառաջ»։ 1946 թվականից հետո աշխատել է տիկնիկային թատրոնում։ 1947 թվականի մայիսի 11-ին ամուսնացել է տիկնիկային թատրոնի դերասանուհի Սքայդրիտի Ռեյմանիի հետ։ Դուստրը՝ Գունդեգան (1948), թատերագետ է։
Մահը
Մահացել է 1970 թվականին։ Թաղված է Ռիգայի Ռայնա գերեզմանատանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատիշ գրողներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Լատիշ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Լատիշ սցենարիստներ Կատեգորիա:Քննադատներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Իլյա Կուլիկ
Կենսագրություն
Գեղասահքով սկսել է զբաղվել 5 տարեկանից, ուր նրան տարել է մայրը։ Առաջին մարզիչը Ս. Գրոմովն էր։ Այնուհետև մարզվել է Վ. Ն. Կուդրյավցևի ղեկավարությամբ։ Առաջին խոշոր հաղթանակը եղել է 13 տարեկանում՝ Նորվեգիայում 1990 թվականին կայացած «Piruetten Juniors competition» մրցումներում, որտեղ նա դեռ ներկայացնում էր Խորհրդային Միությունը։ Հաջորդ մեծ հաջողությունը 1992 թվականի դեկտեմբերին էր։ Սեուլում կայացած պատանիների աշխարհի առաջնությանը նրա դեբյուտն էր, որտեղ նվաճեց բրոնզե մեդալ։ Պատանիների աշխարհի առաջնությունում ոսկե մեդալ նվաճեց Բուդապեշտում՝ երկու տարի անց՝ նոյեմբերին։
Մինչ այդ՝ 1994 թվականին, Իլյային հաջողվեց հաղթել Ռուսաստանի պատանիների առաջնությունում։ 1994 թվականի դեկտեմբերին Ռուսաստանի առաջնությունում նա զբաղեցրեց 2-րդ տեղը և ընդգրկվեց երկրի ազգային հավաքականի կազմում։ 1995 թվականին Եվրոպայի առաջնությունում նրա կատարածը սենսացիա էր։ Իլյա Կուլիկ (Илья́ Алекса́ндрович Кули́к, ). ռուս գեղասահորդ, Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետ, օլիմպիական և Եվրոպայի չեմպիոն, ինչպես նաև Ռուսաստանի կրկնակի չեմպիոն (1997 և 1998 թթ.), Ռուսաստանի փոխչեմպիոն (1995 և 1996), պատանիների աշխարհի առաջնությունների չեմպիոն (1995) և բրոնզե մեդալակիր (1993):  1997/1998 թթ. մրցաշրջանում եղել է Գրան-Պրի եզրափակիչի հաղթող։ Հանդես է եկել տղամարդկանց մենասահքում։ Սիրողական մարզական կարիերան ավարտել է 1998 թվականին։
Դյունեկիլանի ճակատամարտ
Դանիա-նորվեգական նավատորմը պարտության մատնեց շվեդացիներին, տեղադրելով իր ռազմածովային և այլ նավեր պաշտպանողական կարգով, ինչպես նաև կղզում կործանեց մի փոքր բերդ, զինված վեցով 12 ֆունտ զենքերով։ Այն բանից հետո, երբ շվեդական ամենամեծ նավերից "Stenbock"-ը իջեցրեց դրոշները, թեթև նավերը նետվեցին ափ և լքվեցին անձնակազմի կողմից։  Շուտով մոտեցող շվեդական զինյալները ստիպեցին Թորենշելդին շվեդական մի քանի մրցանակների հետ միասին հեռանալ, մնացած նավերը՝ այրվեցին։ Դանիա-նորվեգական նավակազմը պայքարում կորցրեց 76 մարդ՝ մահացած և վիրավորված։
Նախապատմություն
Հոկտեմբերի 28-ին դանիա-նորվեգական թագավոր Ֆրեդերիկ IV-ը պատերազմ հայտարարեց Շվեդիային։ Պատերազմի հռչակագիրը հայտնվեց Պոլտովայի ճակատամարտում շվեդական պարտությունից հետո, ինչը վճռական հաղթանակ բերեց Ռուսաստանի թագավոր Պյոտեր I-ին՝ Շվեդիայի Չառլզ XII-ի դեմ։
Ռազմա-ծովային կարգում 7 նավից բաղկացած դանիա-նորվեգական ուժերը Փիթեր Թորնենսիձոլի օրոք Դյունեկիլանի ֆեորդում ծուղակի մեջ գցեցին և հաղթեցին շվեդական 44 նավերից բաղկացած նավատորմին։ Շվեդական նավատորմը  տեղափոխում էր զորքեր, զինամթերք և մատակարարումներ Գոտեպորգից, որը նախատեսված էր Չարլզ XII- ի հրամանատարության ներքո Նորվեգիա ներխուժած ստորգետնյա զորքերի համար ։
Դանիա-Նորվեգիա
Hjælper 47 (պրամ)
Hvide Ørn 30 (ֆրագաթ)
Vindhund 16 (ֆրագաթ)
Louisa 7 (կահույք)
Prinds Christian 7 (կահույք)
Շվեդիա
Stenbock 24 (պրամ) — հանձնվել է
Proserpina 14 (կահույք) — գրավվել է
Ulysses 6 (կահույք) — գրավվել է
Lucretia 13 (կահուըք) — գրավվել և այրվել է
Hecla 13 (կահույք) — գրավվել և այրվել է
Achilles 5 (կես-կահույք) — գրավվել է
Pollux 5 (կես-կահույք) — գրավվել է
Hector 5 (կես-կահույք) — գրավվել և այրվել է
Castor 5 (կես-կահույք) — գրավվել է
?(կես-կահույք) — գրավվել և այրվել է
(կես-կահույք) — գրավվել և այրվել է
(սղոց) — գրավվել է
(սղոց) — գրավվել և այրվել է
փոխադրամիջոց — 19 գրավված, 10 այրված
զինված նավեր — 2 գրավված
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճակատամարտեր այբբենական կարգով
Իլյա Կուլիկ
Կենսագրություն
Մինչ այդ՝ 1994 թվականին, Իլյային հաջողվեց հաղթել Ռուսաստանի պատանիների առաջնությունում։ 1994 թվականի դեկտեմբերին Ռուսաստանի առաջնությունում նա զբաղեցրեց 2-րդ տեղը և ընդգրկվեց երկրի ազգային հավաքականի կազմում։ 1995 թվականին Եվրոպայի առաջնությունում սենսացիա արեց:Այն մարզիկի դեբյուտն էր, և նա նա միանգամից դարձավ չեմպիոն։ Նրա հիմնական մրցակիցը՝ Ալեքսեյ Ուրմանովը, կարճ ծրագրում սխալ թույլ տվեց և զբաղեցրեց 6-րդ հորիզոնականը, ինչն էլ հնարավորություն տվեց Կուլիկին հաղթել նրան՝ չնայած ազատ ծրագրի երկրորդ հորիզոնականին։
1995-96 թթ. մրցաշրջանից սկսած մարզիչ Տ. Ա. Տարասովան օգնեց բեմադրել ծրագիրը՝ բավականին դժվարացնելով խորեոգրաֆիան, հագեցած իրար կապող էլեմենտներով։ 1996 թվականի Եվրոպայի առաջնությանը Կուլիկը պարտվեց՝ չկարողանալով հաղթահարել ազատ ծրագիրը։ Սակայն 1996 թվականի Աշխարհի առաջնությանը նա դա կարողացավ կատարել (այդ թվում՝ երկու թռիչք եռակի ակսել)։ Դարձավ արծաթե մրցանակիր՝ պարտվելով մեկ դատավորական ձայնով։
1999 թվականից սկսել է պրոֆեսիոնալ կարիերան։ Պահպանելով ծրագրերի բարդությունը՝ կարողացավ հաղթել «Champions on Ice» և «Stars on Ice» մրցույթները։ 2000 թվականին նկարահանվել է «Center Stage» ֆիլմի դերերից մեկում։
Անձնական կյանք
2001 թվականի հունիսի 10-ին Սան Ֆրանցիսկոյում ամուսնացել է Եկատերինա Գորդեևայի հետ, իսկ 2002 թվականի հունիսի 15-ին ծնվել է նրանց աղջիկը՝ Լիզան։ 2003 թվականից մինչև 2007 թվականը նրանք ապրել են Էյվոն քաղաքում (Կոնեկտիկուտ նահանգ)։ 2007 թվականի ամռանը տեղափոխվել են Նյուպորտ-Բիչ քաղաք (Կալիֆոռնիա նահանգ)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս գեղասահորդներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետներ Կատեգորիա:Ռուս օլիմպիական չեմպիոններ‎
Բայմակի շրջան
Բայմակի շրջան (Баймакский муниципальный район, Баймаҡ районы), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1930 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բայմակ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 5432 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 40868 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 7,52 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բաշկորտոստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Հովիկ Վանյան
Հովիկ Վանյան, հայ դերասան։
Կենսագրություն
Հովիկ Վանյանը ծնվել է Բաքվում ։ 1965-1969 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետում՝ Կիմ Արզումանյանի արվեստանոցում։ 1969-1970 թվականներին եղել է Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի դերասան, 1971 թվականից՝ Լենինականի պետական թատրոնի դերասան, 1988-1992 թվականներին՝ Երևանի Էքսպերիմենտալ (Փոսի) թատրոնի դերասան։ 1992 թվականից զբաղվել է գործարարությամբ ։
Ներկայացումներ
Դերեր է կերտել նաև հեռուստաթատրոնում և ռադիոբեմադրություններում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի հայ դերասաններ
Սան Լորենցոյի տաճար
Սուրբ Լորենցոյի տաճար (Catedral de San Lorenzo), հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցի Պարագվայի Սան Լորենցո քաղաքում  ։ Թվագրվում է 20-րդ դարի սկզբին, կառուցումը տևել է շուրջ 50 տարի։  Սան Լորենցոյի կաթոլիկ թեմի (Dioecesis Sancti Laurentii) նստավայրն է՝ հիմնադրված 200 թվականին Հովհաննես Պողոս II-ի կողմից։
Գտնվում է քաղաքի կենտրոնում, շրջապատված է գեղեցիկ հրապարակներով, հետիոտնային փողոցներով։ Մայր տաճարն ու հրապարակները զբաղեցնում են քաղաքի ամբողջական թաղամասը՝ սահմանակից Գասպար Ռոդրիգես դը Ֆրանսիա, Սան Լորենցո, Կորոնել Ռոմերո փողոցներին և Դել Չակո պաշտպանների պողոտային։ Համարվում է եզակի ճարտարապետական ոճով հիանալի կրոնական կառույց։
Տաճարը հայտնվել է 1962 թվականին նկարահանված արգենտինա-պարագվայական "La burrerita de Ypacarai" ֆիլմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պարագվայի կաթոլիկ տաճարներ
Դեիս
Դեիս (დეისი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Խարագաուլի շրջանում։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 154 մարդ, մեծամասնությունը՝ վրացիներ։
Տրանսպորտ
Գյուղը շրջկենտրոն Խարագաուլի հետ կապված է ավտոխճուղով։ Տարածքով է անցնում Թբիլիսի-Բաթում երկաթուղին։
Ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Քութայիս քաղաքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Խարագաուլի շրջան
Բելեբեյի շրջան
Բելեբեյի շրջան (Белебеевский муниципальный район, Бәләбәй районы), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1930 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բելեբեյ ։
Բիգգլզ (ֆիլմ)
'''«Բիգգլզ. Արկածներ ժամանակի մեջ»''' (Biggles: Adventures in Time), արկածային գեղարվեստական կինոնկար՝ նկարահանված 1986 թվականին։ Մեծ Բրիտանիա-ԱՄՆ համատեղ արտադրությամբ, ֆիլմի ռեժիսորն է Ջոն Հյուն։ «Բիգգլզ» կինոնկարը պատմում է Առաջին համաշխարհային պատերազմի իրադարձությունների մասին։
Բելեբեյի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1869 կմ²։
Բիգգլզ (ֆիլմ)
Սյուժե
Ջիմ Ֆերգյուսոնը պատահական կերպով հայտնվում է ժամանակի անցքի մեջ և անցնելով դրա միջով իրեն գտնում է 1917 թվականի Ֆրանսիայում՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ռազմադաշտում։ Այստեղ նա ծանոթանում է օդաչու Բիգգլզի հետ։ Ֆերգյուսոնը փրկում է Բիգգլզին մահվան ճիրաններից և անսպասելի կերպով վերադառնում է հետ։ Նրան հաջողվում է պարզաբանել, որ ինքն ու Բիգգլզը ժամանակային երկվորյակներ են, որոնք կյանքի համար վտանգավոր պահերին գտնում են միմյանց։ Դրանից հետո Ջիմ Ֆերգյուսոնը Բիգգլզի հետ սկսում է պայքարել գերմանացիների դեմ, որոնք ցանկանում են փոխել պատմության ընթացքը գաղտնի զենքով, որն աշխատում է ուլտրաձայնով։ Հերոսներին հաջողվում է վնասազերծել գերմանական «մահվան զենքը» ոստիկանական ուղղաթիռի միջոցով։ Ֆիլմի վերջում Ջիմը կանգնած է խորանի դիմաց՝ իր հարսանիքի ժամանակ. հանկարծ նա անսպասելիորեն տեղափոխվում է ժամանակի միջով ընկերոջ մոտ, ով գերի էր վերցվել գվինեական մարդակերների կողմից...
Բելեբեյի շրջան
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 40534 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 21,69 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բաշկորտոստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Չիվիկի դամբարան
Չիվիկի դամբարան կամ Չիվիկի արքայական դամբարան (Kungagraven, Kungagraven i Kivik), Շվեդիայի Սկոնե նահանգի Չիվիկ քաղաքից հարավ-արևելք (55.68333°N, 14.23333°W), արևելյան ափեզրից 320 մ հեռու հայտնաբերված դամբարան է։ Թվագրված է մ․ թ․ ա․ 1000 թվական ։ Նման՝ բրոնզե դարի դամբարաններ Սկանդինավիայում տարածված են եղել և ավանդաբար կոչվել են ռյոսե։
Իր կառուցվածքով և չափերով դամբարանը առանձնանում է բրոնզե դարի եվրոպական այլ դամբարաններից։ Սարկոֆագների վրա ժայռապատկերներ կան, որոնք պատկերում են մարդկանց, կենդանիների (թռչունների և ձկների), նավեր, լուրի (փողային երաժշտական գործիք) վրա նվագելը, զանազան աբստրակտ խորհրդանշաններ։ Կա նաև երկու ձիերի լծված, չորս անվաճաղ ունեցող կառքի պատկեր, որի շուրջ երկար շորերով մարդիկ են պատկերված ։
Այժմ դամբարանը բաց է այցելուների առջև։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդիայի հուշարձաններ Կատեգորիա:Բրոնզե դարի Եվրոպա Կատեգորիա:Սկոնե
Ռոլանտի
Ռոլանտի (Rolante), համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Կազմում է Պորտու Ալեգրիի ագլոմերացիայի մի մասը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Գրամադու Կանելայի գավառի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 21 126 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 296,992 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 71,1 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի բնակավայրեր
Գենադի Գագուլիա
Գենադի Գագուլիա (Геннадии Леонид-иҧа Гагәлиа, ), աբխազ քաղաքական գործիչ, Աբխազիայի վարչապետ (1995-1997, 2002-2003, 2018)։
Կենսագրություն
1991 թվականից՝ Աբխազական Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության մինչտնտեսական կապերի պետական կոմիտեի նախագահ, 1992-1995 թվականներին՝ Աբխազիայի մինիստրների խորհրդի նախագահի տեղակալ, 1995-1997 թվականներին՝ վարչապետ։ 1997 թվականից աշխատել է որպես Պետական Դումայի պատգամավորի օգնական, 2002 թվականին ղեկավարել է Աբխազիայի առևտրա-արդյունաբերական պալատը, 2002-2003 թվականներին կրկին զբաղեցրել է վարչապետի պաշտոնը։ 2003-2004 թվականներին եղել է Աբխազիայի նախագահի աշխատակազմի ղեկավար։ 2005 թվականից ղեկավարել է Աբխազիայի առևտրա-արդյունաբերական պալատը ։
2018 թվականի սեպտեմբերի 8-ին ճանապարհատրանսպորտային պատահարի հետևանքով զոհվել է։ Կառավարական ավտոշարասյունը վթարի է ենթարկվել Աբխազիայի Միսրա քաղաքային տիպի ավանի մոտակայքում։ Քաղաքական գործիչը գալիս էր Սոչի քաղաքի օդանավակայանից։ Կառավարության ղեկավարը եղել աբխազական պատվիրակության կազմում և պաշտոնական այցով գտնվում էր Սիրիայում ։ Հուղարկավորությունը տեղի կունենա սեպտեմբերի 12-ին Գուդաութի շրջանի Լիխնի գյուղում ։
Ընտանիք
Ամուսնացած էր, կինը՝ Զաիրա Օտիրբա։ Երկու երեխաների հայր։ Դուստրը՝ Ասիդա և որդին՝ Աստամուրան։ Գագուլիան ունի երկու հարազատ եղբայր՝ Գիվին և Իգորը, ինչպես նաև քույրը՝ Շուշանը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ավտոճանապարհային վթարներից զոհվածներ
Կրեշիմիր Չոսիչ
Կրեշիմիր Չոսիչ (Krešimir Ćosić, 26 նոյեմբերի, 1948, Զագրեբ, Հարավսլավիա - 25 մայիսի, 1995, Բալթիմոր, Մերիլենդ, ԱՄՆ), հարավսլավացի խորվաթ  բասկետբոլիստ և բասկետբոլի մարզիչ։ Խաղացել է կենտրոնականի դիրքում։ Հանդես է եկել «Զադար», «Բրեստ» (Լյուբլյանա), «Վիրտուս» (Բոլոնյա), «Ցիբոնա» ակումբների և Բրիգամ Յանգի համալսարանի թիմի կազմում, ինչպես նաև խաղացել է Հարավսլավիայի ազգային հավաքականում։ Օլիմպիական չեմպիոն (1980) է, աշխարհի կրկնակի չեմպիոն (1970, 1978) և Եվրոպայի եռակի չեմպիոն (1973, 1975, 1977)։ Բասկետբոլի փառքի սրահի անդամ է 1996 թվականից։
Կենսագրություն
Կրեշիմիր Չոսիչը ծնվել է 1948 թվականի նոյեմբերի 26-ին Զագրեբում, հասակ է առել Զադարում, որտեղ «Զադար» բասկետբոլային ակումբում սկսել է իր կարիերան։ 1960-ական թվականների վերջին «Զադարը» եղել է Հարավսլավիայի առաջնության ուժեղագույն թիմը, երեք անգամ հաղթել է երկրի առաջնությունում, իսկ 1968 թվականին հասել է մինչև Եվրոլիգայի կիսաեզրափակիչ։ 1970 թվականին Կրեշիմիր Չոսիչն ընդունվել է ամերիկյան Բրիգամ Յանգի համալսարան և հետագա երեք մրցաշրջանների ընթացքում մեծ հաջողությամբ խաղացել է համալսարանի թիմում։ Նա դարձել է առաջին օտարերկրացին, որ ընդգրկվել է ԱՄՆ ուսանողական առաջնության խորհրդանշական հավաքականում. այդ պատվին նա արժանացել է երկու անգամ՝ 1972 և 1973 թվականներին ։ Համալսարանն ավարտելուց հետո Չոսիչը հրավիրվել է խաղալու ամերիկյան պրոֆեսիոնալ ակումբներում, սակայն նա նախընտրել է վերադառնալ հայրենիք, որտեղ շարունակել է խաղալ «Զադարում», ապա տեղափոխվել է Լյուբլյանայի «Բրեստ» ակումբ։ Դրանից հետո նա խաղացել է Իտալիայի Բոլոնյա քաղաքի «Վիրտուս» ակումբում, ապա տեղափոխվել է «Ցիբոնա» ակումբ, որի կազմում խաղացել է մինչև 1983 թվականը, երբ ավարտել է խաղացողի կարիերան։
Կրեշիմիր Չոսիչը համաշխարհային ճանաչման է արժանացել Հարավսլավիայի ազգային հավաքականում հանդես գալու շնորհիվ։ Հավաքականի կազմում նա մասնակցել է 303 խաղի։ Նա չորս անգամ անընդմեջ մասնակցել է Օլիմպիական խաղերի, 1980 թվականին դարձել է օլիմպիական չեմպիոն, երկու անգամ արժանացել է արծաթե մեդալների։ Ընդհանուր առմամբ իր կարիերայի ընթացքում նա մասնակցել է աշխարհի չորս առաջնությունների և Եվրոպայի ութ առաջնությունների, որոնց ընթացքում արժանացել է հինգ ոսկե, հինգ արծաթե և մեկ բրոնզե մեդալների։
Խաղացողի կարիերան ավարտելուց հետո Կրեշիմիր Չոսիչը աշխատել է որպես մարզիչ։ Գլխավորելով «Օլիմպիա» և «Ցիբոնա» ակումբները՝ նա հինգ անգամ հաղթել է Հարավսլավիայի ազգային առաջնությունում։ Նա եղել է նաև իտալական «Վիրտուս» (Բոլոնյա) և հունական ԱԵԿ (Աթենք) ակումբների մարզիչը։ Չոսիչի գլխավորությամբ Հարավսլավիայի հավաքականը 1986 և 1987 թվականներին արժանացել է աշխարհի և Եվրոպայի առաջնությունների բրոնզե մեդալների։ Չոսիչի կողմից կազմված թիմը 1988 թվականի Օլիմպիական խաղերում արժանացել է արծաթե մեդալի։
Մարզական կարիերան ավարտելուց հետո Կրեշիմիր Չոսիչը աշխատել է ԱՄՆ-ում Խորվաթիայի դեսպանատանը ։ Կրեշիմիր Չոսիչը մահացել է քաղցկեղից 1995 թվականի մայիսի 25-ին Բալթիմորում։ Թաղված է Զագրեբում՝ Միրոգոյ գերեզմանատանը։ Մահվանից մեկ տարի անց Կրեշիմիր Չոսիչն ընդգրկվել է Մասսաչուսեթսի Բասկետբոլի փառքի սրահում՝ դառնալով այդ պատվին արժանացած երրորդ օտարերկրացին։ 2007 թվականին նա ընդգրկվել է նորաստեղծ Բասկետբոլի փառքի սրահում։ Կրեշիմիր Չոսիչի անունն է կրում Խորվաթիայի բասկետբոլի ազգային գավաթը, ինչպես նաև Զագրեբի հրապարակներից մեկը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավսլավացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Խորվաթ բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ
Վոլանդ
Վոլանդը (Воланд), Միխայիլ Բուլգակովի «Վարպետն ու Մարգարիտան» վեպի գլխավոր հերոսներից մեկն է։
Անուն
Վոլանդ Բուլգակովան իր անունը ստացել է գետևյան Մեֆիստոֆելեսից։ «Ֆաուստ» պոեմում այն հնչում է ընդամենը մեկ անգամ, երբ Մեֆիստոֆելը խնդրում է անմաքուր ուժերին բաժանվել և ճանապարհ տալ իրեն՝ «Ազնվական Վոլանդն է գալիս»։ Հին գերմանական գրականության մեջ չորտին այլ կերպ էլ էին անվանվում՝ Ֆալանդ։ Այն երևում է նաև «Վարպետ և Մարգարիտա»-ի մեջ, երբ աշխատակցուհին չի կարողանում հիշել մոգի անունը՝ «...միգուցե Ֆալա՞նդ»։ 1929-1930 թվականների «Վարպետը և Մարգարիտան» վեպի խմբագրությունում Վոլանդի անունը նրա այցեքարտում ամբողջությամբ լատինատառ է վերարտադրվել՝ «D-r Theodor Voland»: Վերջին տեքստում Բուլգակովը հրաժարվել է լատիներեն տարբերակից՝ Իվան Անտունը պատրիարքականի վրա հիշում է միայն ազգանվան առաջին տառը՝ W («դուբլ-վե») ։
Արտաքին տեսք
«...վերոնշյալը չէր կաղում և ոչ մի ոտքով, նա ոչ հսկա էր, ոչ էլ թզուկ, նա ուղղակի բարձրահասակ էր։ Ինչ վերաբերվում է ատամներին, ձախ կողմում նա պլատինային մետաղաշապիկ ուներ, իսկ աջ կողմում՝ ոսկյա։ Նա արտասահմանյան մոխրագույն թանկարժեք կոստյումով էր և նույն գույնի կոշիկներով։ Մոխրագույն բերետը նա ձախ ականջին էր թեքում։ Արտաքինից քառասուն և ավելի տրիքի էր երևում։ Հարթ սափրված էր։ Սևահեր։ Աջ աչքը սև էր, իսկ ձախը չգիտես ինչու կանաչ։ Ունքերը սև էին, բայց մեկը մյուսից բարձր։»
Տեղը վեպի աշխարհում
Վեպում ասվում է, որ Վոլանդը խավարի ուժերի տիրակալն է, որը հակադրվում է Յեշուային, լույսի ուժերի տիրակալին։ Վեպի հերոսները Վոլանդին անվանում են Դև կամ Սատանա։ Այնուամենայնիվ, Բուլգակովի տիեզերքի տիեզերագրությունը տարբերվում է ավանդական քրիստոնեականությունից ՝ ինչպես Հիսուսն, այնպես էլ Սատանան այս աշխարհում այլ են, դրախտն ու դժոխքը չեն հիշատակվում, իսկ «աստվածների» մասին ասվում է հոգնակի թվով։ Գրականագետները վեպի աշխարհում մանիքեական կամ գնոստիկ գաղափարախոսության նմանություն են գտել , ըստ որի՝ աշխարհում ազդեցության ոլորտները հստակ բաժանված են լույսի և խավարի միջև , դրանք իրավահավասար են, և մի կողմը չի կարող, ուղղակի իրավունք չունի՝ խառնվել մյուս կողմի գործերին։ Վոլանդը չի կարող ներել Ֆրիդին, իսկ Յեշուան չի կարող իր մոտ Վարպետին վերցնել։ Պիղատոսի ներումը Վոլանդը նույնպես չի կատարում, այլ հավատում է Վարպետին։
Վոլանդն ի տարբերություն քրիստոնեական «ստի Հոր», ազնիվ է, արդար և նույնիսկ մի քիչ էլ երախտապարտ։ Քննադատ Վ. Յ. Լակշինը նրան անվանում է «երկնային (բայց մոտիվացված) դաժան բարկություն» ։ Ս. Դ. Դովլաթովն ասում էր, որ Վոլանդը ոչ թե չարիք այլ արդարություն է մարմնավորում ։ «Բուլգակյան Վոլանդը զուրկ է չարիք փափագող խավարի իշխանի ավանդական կերպարից և իրականացնում է ինչպես պատժիչ գործողություններ «հատուկ» չարիքի համար, այնպես էլ հատուցումների ակտեր (ստեղծագործություններ)՝ դրանով իսկ արարելով երկրի գոյության մեջ բացակայող բարոյական օրենքը» ։
Վոլանդը կատարում է իր խոստումներն, ընդ որում կատարում է նույնիսկ Մարգարիտայի երկու ցանկությունները՝ խոստացված մեկի փոխարեն։ Նա և իր պալատականները չեն վնասում մարդկանց՝ պատժելով միայն անբարոյական արարքներ կատարողներին՝ ագահություն, մատնություն, քծնանք, կաշառակերություն և այլն ։ Օրինակ՝ ՆԳԺԿ-ի աշխատակիցների հետ կատվի փոխհրաձգության ժամանակ ոչ ոք չի տուժել։ Նրանք չեն զբաղվում «ոգու գայթակղություններով»։ Վոլանդն ի տարբերություն Մեֆիստոֆելի, հեգնական է, բայց ոչ կեղտոտ, հակված է չարության, ծիծաղում է Բերլիոզի և Անտունի վրա, հյութի բուֆետչիկի վրա (տասնութերորդ գլուխ)։ Ընդ որում, նա ավելորդ դաժանություն չի դրսևորում, հրամայում է վերադարձնել աղքատ ելույթավար Բենգալսկու գլուխը, Մարգարիտայի խնդրանքով ազատում է Ֆրիդային (որը սպանել է իր երեխային) պատժից։ Վոլանդի և նրա շքախմբի շատ արտահայտություններ անսովոր են քրիստոնեական Դևի համար՝ «պետք չէ լռել ... ստել...», «ինձ նա դուր չի գալիս, նա հրճվում է և թքում...», «գթությունը թակում է նրանց սրտերը»։
Այսպիսով, Վոլանդի դերը վեպի աշխարհում կարելի է սահմանել որպես «չարիքի պահապան»։ Ում մեջ մտել է չար ոգին, նա դառնում է նրա ենթական։ Վոլանդն ինքը, ի տարբերություն քրիստոնեական Սատանայի, չի տարածում չարը, միայն հետևում է նրան, և անհրաժեշտության դեպքում՝ կասեցնում և արդարացիորեն դատում է (օրինակ՝ Բարոն Մայգելին, Ռոմանին, Լիխոդեևին և Բենգալյանին)։ Ուղղափառ փիլիսոփա Ալեքսանդր Մենը բացատրում է՝ «Վոլանդն, ով հանդես է գալիս Սատանայի դիմակով. ի՞նչ է նա Սատանա է։ նա բարոյականի վերաբերյալ նորմալ պատկերացումներ ունի։ Չէ որ նա ոչ Վարենուհի է, ոչ Լեխոդեացի. ահա թե ովքեր են դևերը՝ նա նորմալ է։ Դրանք ընդամենը դիմակներ են» ։
Թատերական
Բուլգակովի «Վարպետը և Մարգարիտան» վեպի շատ հետազոտողներ նշում են Վոլանդի կերպարով թատերական օպերային մոտիվները։ Նրա կերպարը օժտված է հագուստի և վարքի որոշ վառ, մի քիչ անբնական դետալներով։ Տպավորիչ տեսքը և անսպասելի անհետացումները, անսովոր տարազները, նրա ցածր ձայնի մշտական տոնը, նրա կերպարին հաղորդում են թատերական պայծառություն, խաղի և դերասանության տարրեր։
Այս առումով Վոլանդի կերպարի հետ համապատասխանում են Բուլգակովի «Թատերական վեպ»-ի որոշ կերպարներ։ Մասնավորապես, անկախ թատրոնի ուսումնական բեմի ռեժիսոր Քսավերիա Բորիսովիչ Իլչինը Մաքսուդովին է ներկայացնում՝ «ֆոսֆորային լույսով» լուսավորվածությունը։ Ավելի սերտորեն կապված է Վոլանդի հետ մեկ այլ կերպար, խմբագիր-հրատարակիչ Իլյա Իվանովիչ Ռուդոլֆին, որի անսպասելի մուտքը Մաքսուդովի բնակարան «Ֆաուստի» հնչյունների ներքո «Վարպետը և Մարգարիտան» վեպում քշում է Վոլանդին։
Դուռը բացեցի և ես սառեցի սարսափից։ Դա նա էր, անկասկած։ Մթնշաղում ինձնից բարձր հայտնվել էր իշխանական քթով, ընդգծված հոնքերով նրա դեմքը։ Ստվերները խաղում էին և ինձ թված, որ քառակուսի ծնոտի տակ կախված է սուր և սև մորուսը։ Բերետը թեքված էր ձախ ականջին։ Բայց գիրչը՝ ճիշտ է, չի՛ երևացել:
«Դիվայնություն»
Վեպում տեղի ունեցող իրադարձությունների նկարագրության մեջ անընդհատ կրկնվող բառերը, տանում են դեպի մութ ուժերի կողմ։ Սկսած հենց առաջին գլխում, հերոսները իրենց ելույթում կրկնում են դժոխք բառը։ «Ամեն ինչ դժոխք են նետում...», «Ֆու, դու գրող ես...», «Ի՞նչ գրող է նրան պետք», «Գրողը նրան տանի», «Գրողը լսում է ամեն բան»։ Այս «սատանայական» բառերը կրկնվում են ամբողջ վեպի ընթացքում։ Մոսկվայի բնակիչները կարծես Սատանային կոչ են անում և նա չի կարող հրաժարվել հրավերից։ Սակայն բոլոր այդ դրդապատճառները մութ ուժերի, Մոսկվայի և բնակիչների հետ է կապված և ոչ թե կոնկրետ Վոլանդի։
Լուսին
Վեպի ընթացքում Վոլանդին է հետևում Լուսինը։ Նրա լույսը միշտ ուղեկցում էր մութ ուժերի ներկայացուցիչներին, քանի որ նրանց բոլոր մութ գործերը կատարվում էին գիշերվա ընթացքում։ Բայց Բուլգակովի վեպում Լուսինը այլ իմաստ է ձեռք բերում. այն իր մեջ կրում է մերկացնող գործառույթ։ Նրա լույսի ներքո ի հայտ են գալիս մարդկանց իրական հատկանիշները։ Լուսնի լույսը Մարգարիտին վհուկ է դարձնում։ Առանց դրա նույնիսկ Ազազելի կախարդական քսուկը չէր գործում։
Պուդել
Պուդելը ուղիղ ակնարկ է Մեֆիստոֆելին և այն հանդիպում է մի քանի անգամ։ Հենց առաջին գլխում, երբ վեհ Վոլանդը ցանկացավ շան գլխով զարդարել իր ձեռնափայտ շպագը այն ժամանակ, երբ Մեֆիստոֆելն ինքն իրեն մտցրեց պուդելի կաշվի մեջ։ Այնուհետեւ պուդելը հայտնվում է բարձի վրա, որի վրա Մարգարիտան դնում է ոտքը պարահանդեսի և թագուհու ոսկե մեդալիոնի արարողության ժամանակ։
Ենթադրյալ նախատիպեր
Բուլգակովը կտրականապես հերքել է, որ Վոլանդի կերպարը որևէ նախատիպ ունի։ Ս. Ա. Երմոլինսկու հիշողություններով Բուլգակովն ասել է՝ «Չեմ ուզում երկրպագուներին առիթ տալ նախատիպեր փնտրելու։ Վոլանդը ոչ մի նախատիպ չունի» ։ Այնուամենայնիվ, այն հիպոթեզները, որ Վոլանդի կերպարն ունի որոշակի իրական նախատիպ, բազմիցս են բարձրաձայնվել։ Ավելի հաճախ որպես թեկնածու ընտրում են Ստալինին։ Ըստ Վ. Յ. Լակշինի՝ «դժվար է պատկերացնել ավելի հարթ, միաչափ, հեռու արվեստի բնությունից, քան բուլգակովյան վեպի նման մեկնաբանությունը» ։
Մեֆիստոֆելը «Ֆաուստ» ողբերգությունից
Վոլանդի հնարավոր նախատիպը՝ Գյոթեի Մեֆիստոֆելեսն է։ Այս կերպարից էլ Վոլանդը ստանում է իր անունը, բնավորության որոշ գծեր և բազմաթիվ նիշեր, որոնք նկատելի են Բուլգակովի վեպում (օրինակ՝ շպագան և բերետը, սմբակները և նալերը, որոշ արտահայտություններ և այլն)։ Մեֆիստոֆելի խորհրդանիշները ներկա են ամբողջ վեպում, բայց դրանք սովորաբար վերաբերում են միայն Վոլանդի արտաքին հատկանիշներին։ Բուլգակովյան տարբերակում նրանք ձեռք են բերում այլ մեկնաբանություններ կամ պարզապես չեն ընդունվում որպես հերոսներ։ Դրանով Բուլգակովը ցույց է տալիս Վոլանդի և Մեֆիստոֆելի միջև եղած տարբերությունը։
Ստալին
Դրամատուրգ Էդվարդ Ռադզինսկու կարծիքով, Վոլանդի նախատիպը Իոսիֆ Ստալինն է՝
Իզուր չէ, որ Բուլգակովը գրել է «Վարպետը և Մարգարիտան» վեպը։ Ինչպես հայտնի է այս վեպի գլխավոր հերոսը՝ Վոլանդ անունով սատանան է։ Բայց այս դևն արտասովոր է։ Վեպը բացում է Գյոթեից էպիգրաֆը՝ «...այսպիսով ո՞վ ես դու վերջապես. - Ես այն ուժի մի մասն եմ, որ հավերժ չարիք է ուզում և հավիտյան բարիք է գործում»
Հայտնվելով Մոսկվայում՝ Վոլանդն իր ողջ դիվային ուժը թափում է անօրինականություն գործած իշխանավորների վրա։ Վոլանդը հաշվեհարդար է տեսնում նաև Վարպետին հալածողների հետ։
1937 թվականի ամառային կիզիչ արևի տակ, մոսկովյան առօրյայում, երբ մի այլ դև իրականացնում էր դիվային հերթական գործողությունները, երբ մեկը մյուսի հետևից կործանվում էին Բուլգակովի գրական թշնամիները, Վարպետը գրում էր իր հերթական վեպը ... այնպես որ դժվար չէ հասկանալ, թե ով էր կանգնած Վոլանդի կերպարի հետևում:
Ստալինի վերաբերմունքը Մ. Ա. Բուլգակովին և նրա ստեղծագործության նկատմամբ հայտնի է Ստալինի ի պաշտպանություն Բուլգակովի «Պատասխան Բիլ-Բելոցերկովսկուն» 1929 թվականի փետրվարի 2-ին ուղարկված նամակի, ինչպես նաև նրա բանավոր ելույթներից Ստալինի և ուկրաինացի գրողների խմբի հանդիպման ժամանակ, որը տեղի է ունեցել 1929 թվականի փետրվարի 12-ին ։
Քրիստոսի երկրորդ գալուստը
Հիմնական աղբյուրը՝
Կա մի տարբերակ, որ Վոլանդի կերպարն ունի բազմաթիվ քրիստոնեական հատկություններ։ Մասնավորապես, այս տարբերակը հիմնված է Վոլանդի և Յեշուայի նկարագրության որոշ մանրամասների համեմատության վրա։ Յեշուան պրոկուրատորին ներկայացել է ձախ աչքի տակ մեծ կապտուկով, իսկ Վոլանդի աջ աչքը «դատարկ էր, մեռած»։ Յեշուայի բերանի անկյունում քերծվածք կար, իսկ Վոլանդի «բերանի անկյունը ձգված էր դեպի ներքև»։ Յեշուան սյան վրա վառված էր, իսկ Վոլանդի «դեմքը կարծես դարերով վառվել էր արևի ճառագայթներից»։ Յեշուայի պատառոտված քիտոնն աստիճանաբար վերածվում էր կեղտոտ կտորի, որից հրաժարվում էին նույնիսկ դահիճները։ Վոլանդը պարահանդեսի առաջ կանգնած էր «գիշերային մեկ վերնաշապիկով, որի ձախ ուսին կարկատան կար»։ Հիսուսին Մեսիա էին անվանում, Վոլանդին՝ պարոն։