cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հեկտոր Բոիս
Աշխատանքներ
Բոիսը կիսում էր իր դարաշրջանի դյուրահավատությունն ու Մաիրի մոտեցումը, որը զուգահեռաբար գրում էր նույն ժամանակում, բայց ավելի քննադատական ու պակաս ընդգրկուն մեթոդով ։ Բոիսի դեմ ներկայացված մեղադրանքները, թե նա իբր հորինել է իր հերոսներին, դարձել են վերջին ժամանակների ուսումնասիրության առարկա։ Իր աշխատությունը կեղծելու/հորինելու մեղադրանքից Բոիսին ազատելու օրինակներից մեկը վերաբերում է Լանքարթեյի ճակատամարտին։ Շոտլանդացի պատմաբան Ջոն Հիլլ Բուրթոնը նրան մեղադրում էր այդ ճակատամարտը հորինելու մեջ, բայց Վալտեր Բոուերն իր 1440 թվականին գրված Scotichronicon գրքում, Բոիսի «Պատմությունը» տպագրվելուց 87 տարի առաջ, համառոտ նշում է այդ ճակատամարտի մասին։ Բոիսի "Ջոն Քեմփբելը" փորձնականորեն նույնացվում է իր ժամանակակից լունդիացի Ջոն Քեմփբելի հետ (մահ․ 1562 թ․), իսկ "Վերեմունդուսը" հավանաբար 13-րդ դարի Ռիչրդ Վեյրմենթն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Շոտլանդացի գրողներ
Էյնուլլա Ֆաթուլլաև
Բանտարկությունը
Ֆաթուլլաևին դատապարտել են 8,5 տարի ազատազրկման 2007 թվականին՝ հարկերից խուսափելու ու արտասահմանյան դեսպանատների դեմ ահաբեկչական գործողություններ նախապատրաստելու մեղադրանքներով ։ 2009 թվականին հայտարարվել է, որ Ֆաթուլլաևի բանտախցում հայտնաբերվել է 0,22 գրամ հերոին, ինչի համար նրաн դատապարտել են ևս 2 տարի ազատազրկման ։
Ֆաթուլլաևը ազատ է արձակվել համաներմամբ Իլհամ Ալիևի կողմից 2011 թվականին ։
Հարաբերությունների խզումը միջազգային իրավապաշտպանների հետ
Բանտարկությունից հետո Ֆաթուլլաևը խզում է իր հարաբերությունները միջազգային իրավապատպան կազմակերպությունների հետ՝ քննադատելով դրանց զեկույցները ուղղված Ադրբեջանում մարդու իրավունքների վատթար իրավիճակի վերաբերյալ։ 2013 թվականին Amnesty International իրավապատպան կազմակերպությունը հայտարարել է, որ Ֆաթուլլաևը ու իրեն պատկանող haqqin.az լրատվականը օգտագործվում են Ադրբեջանի կառավարության շահերը պաշտպանելու նպատակով ։ Նա նաև վատնել է Amnesty տված դրամաշնորհը ։
2015 թվականի գարնանը Եվրամիությունում Իսլամական Համագործակցության Կազմակերպության մշտական ներկայացուցիչ Արիֆ Մամեդովը հայտարարել է, որ հետևելով Haqqin.az հրապարակումներին, կարելի է հասկանալ՝ ինչպես է մտածում իշխանություն։ Ֆաթուլլաևի ղեկավարած Haqqin. az կայքը ցուցադրում է, թե ինչ է կատարվում Ադրբեջանի իշխանություններում, կարել է հասկանալ՝ ով է դառնում Ալիևի իշխանության համար անցանկալի կերպար, իսկ ով է վայելում ռեժիմի կողմից լավ վերաբերմունք ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի լրագրողներ Կատեգորիա:Մարդու իրավունքներն Ադրբեջանում Կատեգորիա:Ադրբեջանցի կալանավորներ և ձերբակալվածներ
Վաշինգտոն շրջան (Ալաբամա)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալաբամայի շրջաններ
Բերեզնևո
Բերեզնևո (Березнево), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 50 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Կրասնայա Գորկա (գյուղ, Պիլնինսկի շրջան)
Կրասնայա Գորկա (Красная Горка), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պիլնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2500 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1451 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պիլնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Էծերի (Մարտվիլի շրջան)
Էծերի (ეწერი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Մարտվիլի շրջան‎‎‎ում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 494 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Մարտվիլի շրջան‎‎‎
Պյոտր Լիտվինսկի
Պյոտր Լիտվինսկի (Пётр Петрович Литвинский, ), ռուս և խորհրդային գեղանկարիչ, մանկավարժ, Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր նկարիչ և Լենիգրադի նկարիչների միության անդամ ։
Սոբակա (Ուսայի վտակ)
Սոբակա  (Собака), գետ Ռուսաստանում, Կամչատկայի հյուսիս-արևմուտքում։ Հոսում է Կարագինսկի շրջանում, Կամչատկայի երկրամասում։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Պյոտր Լիտվինսկի
Կենսագրություն
1950-1960-ական թվականներին նկարչի գեղանկարչական ձևը տարբերակում են հարուստ կոլորիտը, պլեների վարպետորեն կիրառումը և երանգային նրբությունները փոխանցելու վարպետությունը։ Հետագայում ուժեղացել է գեղանկարչության դեկորատիվությունը, գույնի տեղայնացումը և գունային հետքերի կառուցողական դերը, նկարի ընդհանրայնացումը։ Լիտվինսկու ստեղծագործություններից են «Մառախուղը» (1958 թվական), «Լենինին լսում են» (1959 թվական), «Մայրիկը», «Նինան» (1960 թվական), «Գարունը քաղաքում»  (1961 թվական), «Հյուրասենյակի դռան մոտ», «Անձրևը Նևսկում» (1964 թվական), «Դաշնամուրի մոտ» (1965 թվական), «Նատյուրմորտ»  (1968 թվական), «Սառցահոսանքը» (1969 թվական), «Նովգորոդի փոքրիկ բակը», «Նովգորոդ։ Իլիանի Փրկչի եկեղեցին» (1970 թվական), «Ռուսական տարեգրությունը» (1971 թվական), «Կիրովսկի գործարանը» (1974 թվական), «Ինքնանկարը» (1976 թվական), «Հաղթանակի հրապարակը» (1977 թվական), «Տաք ամառը» (1979 թվական), «Զանգակները», «Անտառային հողը» (1985 թվական), «Կուլիկովոյի ճակատամարտը» (տրիպտիխ, 1976-1986 թվական), «Եվպատի Կոլովրատի խոսքի մասին» (1980-1986 թվական), «Նևայի վրա»  (տրիպտիխ, 1986 թվական) և այլն։
Աղավնունի
Աղավնունի, հայկական ազգանուն ։
Սոբակա (Ուսայի վտակ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Աղավնունի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Պյոտր Լիտվինսկի
Կենսագրություն
Մահացել է 2009 թվականի հուլիսի 8-ին, Մոսկվայում, 82 տարեկան հասակում։
Պյոտր Լիտվինսկու ստեղծագործությունները պահվում են Ռուսաստանի, Ֆրանսիայի, Իսպանիայի, Գերմանիայի , Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների և այլ երկրների թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։
Զուլեյկա Բաժբեուկ-Մելիքյան
Զուլեյկա Ալեքսանդրի Բաժբեուկ-Մելիքյան, հայ նկարչուհի։
Կենսագրություն
Զուլեյկա Բաժբեուկ-Մելիքյանը ծնվել է Թբիլիսիում Ալեքսանդր Բաժբեուկ-Մելիքյանի ընտանիքում։ Գեղանկարչություն սովորել է հոր՝ Ալեքսանդր Բաժբեուկ-Մելիքյանի մոտ։ 1964-1965 թվականներին սովորել է Յ. Նիկոլաձեի անվան ուսումնարանում։ 1966 թվականից Թբիլիսիի նկարիչների միության անդամ է։ 2009 թվականից հաստատվել է Երևանում։
Զուլեյկա Բաժբեուկ-Մելիքյանի գործերը պատկանում են հեքիաթային ռոմանտիկ «բաժբեուկյան թատրոնին»։ Չնմանակելով հոր մաներան՝ Զուլեյկան ստեղծել է ուրույն ձեռագիր։ Իր բազմաշերտ կտավները նա կառուցում է կետային մանրագույն վրձնահարվածներով։
Զուլեյկա Բաժբեուկ-Մելիքյանի կտավները գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, Երևանի ժամանակակից արվեստի թանգարանում, Մոսկվայի Տրետյակովյան պատկերասրահում, Արևելյան ժողովուրդների արվեստի պետական թանգարանում, Մոսկվա, Մոսկվայի ժամանակակից արվեստի թանգարանում, Լյուդվիգ թանգարանում և Բուլղարիայի, Ռուսաստանի, Գերմանիայի, Ֆրանսիայի, Իտալիայի, Կանադայի, ԱՄՆ-ի մասնավոր հավաքածուներում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ
Կամենկի (գյուղ, Տեպլիկի շրջան)
Կամենկի (Камянки), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տեպլիկի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տեպլիկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կոմոտինի
Կոմոտինի (Κομοτηνή), Գյումյուրջինա (Gümülcine, Гюмюрджина), քաղաք Հունաստանի հյուսիս-արևելքում, Կոմոտինի դեմոսի վարչական շրջանը, Ռոդոպի նոմոսի, ինչպես նաև Արևելյան Մակեդոնիա և Թրակիա վարչական շրջանի գլխավոր քաղաքը։ Քաղաքը գտնվում է Արևմտյան Թրակիա պատմական շրջանում, Ռոդոպների ստորոտին, Պապիկիոն գագաթից ոչ հեռու։ Առաջին անգամ հիշատակվել է բյուզանդական պատմաբան Նիկիֆոր Գրիգորայի կողմից (1296-1366) որպես Կոմոտինա (Κομοτηνά), և կայսր Հովհաննես VI Կանտակուզինի կողմից (1347-1355) որպես Կումուձինա (Κουμουτζηνά)։ 1913 թվականին ժամանակավորապես կատարում էր իսլամական պետական կազմավորման՝ Գյումյուրջինական հանրապետության մայրաքաղաքի գործառույթները։
Պատմություն
Հնագիտական պեղումները ցույց են տալիս, որ Կոմոտինիի տարածքում առաջին բնակավայրերը գոյություն են ունեցել դեռևս պալեոլիթի ժամանակաշրջանում ։ Մ․թ․ա․ 2000 թվականին տարածքը բնակեցվել է հին թրակիացիներով։ Մ․թ․ա․ 7-րդ հարյուրամյակի ընթացքում այստեղ ներգաղթեցին Կենտրոնական Հունաստանից և Եգեյան ծովից եկած գաղութարարները, որոնք բնակություն են հաստատել առափնյայի երկայնքով։ Դա այն ժամանակաշրջանն էր, երբ հիմնադրվել են Մարոնիա, Դիկեա, Ավդիրա, Մեսիմվիրա և Էնոս բնակավայրերը, որոնք աստիճանաբար դառնում են կարևոր կոմերցիոն կենտրոններ։ Սակայն գաղութարարների կենսակերպի ազդեցությունը տեղական մշակույթի վրա այնքան մեծ էր, որ այդ տարածաշրջանում կազմավորվել է ընդհանուր ազգամշակութային առանձնահատկությունը։
Առաջին Բալկանյան պատերազմի ժամանակ բուլղարական զորքերը գրավել են քաղաքը, սակայն Երկրորդ Բալկանյան պատերազմի ժամանակ հունական բանակի ճնշման տակ 1913 թվականի հուլիսի 14-ին բուլղարացիները ետ են նահանջել քաղաքից։ Այնուամենայնիվ, Բուխարեստի հաշտության պայմանագրով, քաղաքը վերադարձվել է Բուլղարիային։ Չնայած հունական բնակչության բողոքներին, քաղաքը մնում էր Բուլղարիայի մի մասը մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը։ 1913 թվականին ժամանակավորապես կատարում էր մուսուլմանական Գյումյուրջինական հանրապետության մայրաքաղաքի գործառույթները։ 1919 թվականին, Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո, Արևմտյան Թրակիայի հետ միասին քաղաքը դարձել է Հունաստանի Հանրապետության մի մասը։
Անվան ծագումնաբանություն
Մինչ օրս քաղաքի անվան ծագումնաբանությունը հայտնի չէ։ Համաձայն վարկածներից մեկի, քաղաքը ժառանգել է նույն վայրում գտնվող ավանի կամ գյուղի անվանումը։ Այլ վարկածով՝ Կոմոտինին տեղանքի անվանումն է ։
Անվանումն, ինչպես և հենց քաղաքը, փոփոխվել է օսմանյան բռնազավթումների ընթացքում։ Քաղաքի անվանումն, որը գոյություն է ունեցել այն ժամանակ, զավթիչները չկարողացան ճիշտ արտասանել, և բազմաթիվ փոփոխություններից հետո կանգ են առել Գյումյուրջինա տարբերակի վրա։ Այդ անվանումը քաղաքը կրում էր ողջ թուրքական տիրապետության ընթացքում ։ Օսմանյան լծի տակից դուրս գալուց հետո քաղաքը ստացել է Կոմոտինի անվանումը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ
Աստերոիդների ցանկ (131201-131300)
Աստերոիդների ցանկ (131101-131200) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (131301-131400)
|}
Կլեո Պիրեշ
Կլեո Պիրեշ (Cléo Pires, ), բրազիլացի դերասանուհի։ Նրա մայրը համաշխարհային ճանաչում գտած դերասանուհի Գլորիա Պիրեշն է, իսկ հայրը հայտնի երգիչ է։
Կարիերա
Նա առաջին անգամ հեռուստասերիալում նկարահանվել է 1994 թվականին։ Դրանից հետո Կլեոն հեռացավ հեռուստատեսությունից պատճառաբանելով, որ չի ցանկանում գնալ իր մոր ճանապարհով նա ասաց, որ մամուլը իրեն հանգիստ չի տալիս անընդհատ հետևում է գաղտնալսում իր հեռախոսազանգերը։ 2003 թվականին նա հրավեր ստացավ նկարահանվելու ֆիլմում և չմերժեց, 2005 թվականին Ամերիկա (սերիալ)ը, 2013 թվականին նկարահանվեց Խիզախ կինը սերիալում, 2009 թվականին Հնդկաստանի ճանապարհներ (հեռուստասերիալ)ում, իսկ 2014 թվականին Հոլիվուդյան Ես քեզ սիրում եմ, Ռիո ֆիլմում։ 2014 թվականին հաղթելով Ռիո փառատոնում, նա արժանացավ լավագույն դերասանուհու կոչման։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ
Աստերոիդների ցանկ (308901-309000)
Աստերոիդների ցանկ (308801-308900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (309001-309100)
Երկնագույն ճանապարհներ
«Երկնագույն ճանապարհներ» («Голубые дороги»), խորհրդային կատակերգություն, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վլադիմիր Բրաունը 1947 թվականին ։ Ֆիլմը արտացոլում է իրական իրադարձություններ․ 3-րդ դասի կապիտան Ռատանովի նախատիպը ծովային ականորդ, 3-րդ կարգի կապիտան Վասիլի Սեմյոնովիչ Գրաչովն է (պաշտոնաթող է եղել 1-ին կարգի կապիտանի կոչումով)։
Սյուժե
Հայրենական մեծ պատերազմն ավարտվել է, բայց Սև ծովի խորքերում դեռ թաքնված են ֆաշիստական ​​ականներ, որոնք խանգարում են խաղաղ նավարկություններին։ Օդեսայի նավահանգստում գտնվում է արտասովոր ական։ Դրա վնասազերծման ժամանակ կապիտան Ռատանովը (Պավել Կադոչնիկով) ծանր վիրավորվում է։ Հիվանդանոցից դուրս գալուց հետո նա վերադառնում է իր աշխատանքին, և այժմ նա իրավունք չունի սխալվելու։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:1947 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Ա. Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Ուիլքոքս շրջան (Ալաբամա)
Ուիլքոքս (Wilcox County), ԱՄՆ Ալաբամա նահանգի շրջաններից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 2.300 կմ² է, բնակչությունը՝ 11,67 մարդ (2010 թ. տվյալներով) ։ Շրջկենտրոնն է Քեմդեն բնակավայրը ։ Կազմավորվել է 1819 թ.։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալաբամայի շրջաններ Կատեգորիա:1819 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Gnarls Barkley
Gnarls Barkley, ամերիկյան սոուլ դուետ (Նարլս Բարքլին ինչ-որ հորինված հատնիության անուն է, որն իրականում Դեյնջեր Հաուսի և Սի Լո Գրինի նախագիծն է) ։
Վերնագրի տեքստ
Մինչև Նարլս Բարքլի դուետի ձևավորումը, նրա անդամներն արդեն մեծ փորձ ունեին շոու բիզնեսի ոլորտում։
Սի Լոն սկզբում հանդես է եկել Ատլանտայի Goodie Mob հիփ-հոփ խմբի կազմում, որը 1990-ական թվականներին բավական պատվավոր տեղ էր զբաղեցնում Dirty South ռեփ ոճում (ամերիկյան ռեփ ոճ, տարածում ստացած երկրի հարավային մասում, «Կեղտոտ Հարավ»)։ Սի Լոն լքել է խումբը 1999 թվականին՝ նրանց երրորդ ալբոմի թողարկումից հետո և սկսել իր սոլո կարիերան։ Նա թողարկել է երկու սոլո ալբոմ  համապատասխանաբար 2003 և 2004 թվականներին։ 2006 թվականին, երաժշտական լեյբլը, որի հետ նա ժամանակին պայմանագիր ուներ, թողարկել է  Սի Լոյի լավագույն երգերի հավաքածուն՝ դրամական միջոցներ ստանալու, և Նարլս Բարքլի դուետը ճանաչելի դարձնելու համար։
Առաջին անգամ դուետի մասնակիցները հանդիպել են 2004-ին, երբ Սի Լոն հերթական շրջագայության էր, իսկ Դեյնջեր Մաուսը, DJ էր նրա ելույթներում։ Այդ պահից նրանք սկսել են աշխատել երգերի վրա, որոնք հետագայում ընդգրկվել են իրենց համատեղ St. Elsewhere ալբոմում։ Այսպիսով էլ սկսվեց նրանց կարիերան, որպես դուետ։ Այն հարցին, թե ինչպես է առաջացել նրանց խմբի անվանումը, բերթոնը պատասխանում է, որ անունը նրանց հուշել են ընկերները, որոնք կատակով միացրել են արքայազն Նարլզի և Բոբ Բարքլիի հայտնի անունները ։
Այս պահին դուետը համերգներ չի ունենում, ոչ մի սինգլ չի թողարկում, սակայն Rolling Stone ամսագրին տված հարցազրույցում Սի Լոն պատմել է, որ մոտ ապագայում նրանք կրկին կմիավորվեն նոր ալբոմի ձայնագրման համար ։
Բերեզնիկ (քաղաքատիպ ավան, Վինոգրադովսկի շրջան)
Բերեզնիկ (Березник), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզի Վինոգրադովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2012 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5883 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1676 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզի Վինոգրադովսկի շրջանի բնակավայրեր
Չերվոնայա Գորկա (գյուղ, Բալակլեյայի շրջան)
Չերվոնայա Գորկա (Червона Гірка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բալակլեյայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1918 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնայա Գորկա գյուղում բնակվում էր 34 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,172 կմ²։
Հովհաննես Սկիլիցես
Հովհաննես Սկիլիցես (Ἰωάννης Σκυλίτζης, նաև Σκυλλίτζης/Σκυλίτσης, ), XI դարի 2-րդ կեսի բյուզանդական ժամանակագիր։ Գրել է «Համառոտություն պատմությանց» աշխատությունը (շարադրված են 811-1057 թթ-ի իրադարձությունները), որտեղ արժեքավոր տեղեկություններ է հաղորդում նաև հայ-բյուզանդական հարաբերությունների, Բյուզանդիայում հայերի դերի, բյուզանդական հայազգի կայսրերի (Նիկեփորոս II Փոկաս, Հովհաննես I Չմշկիկ, Բարսեղ Բ ևն), Հայկական հարստության, Հայաստանում կայսրության նվաճողական քաղաքականության, Արծրունիների և Բագրատունիների թագավորությունների անկման, բյուզանդական տիրապետության հաստատման, սելջուկյան թուրքերի նվաճումների վերաբերյալ։
Սկիլիցեսի «Համառոտություն պատմությանց» աշխատությունը հայերեն է թարգմանել Հրաչ Բարթիկյանը ։
Տեղեկություններ անձի մասին
Հովհաննես Սկլիցեսի անձի մասին տեղեկությունները ծայր աստիճան աղքատիկ են։ Իր աշխատության խորագրում նշված է, որ նա կյուրապաղատ էր և վիգլայի դրունգար։ Կարծում են, որ Հովհաննես Սկիլիցեսը և կյուրապաղատ ու վիգլայի դրունգար, պրոտովեստիարիոս Հովհաննես Թրակեսիացին նույն անձնավորությունն են։ Հայտնի է, որ Հովհաննես Թրակեսիացին 1092 թվականին մի հուշագիր է ներկայացրել Ալեքսիոս կայսրին։ Կյուրապաղատը Բյուզանդիայում բարձր պատվաստիճան էր, որի կրողը վաղ շրջանում կայսրից, կեսարից և նոբելիսսիմոսից հետո չորրորդ մարդն էր։ Բայց IX դարի վերջից այդ պատվաստիճանն սկսեց հասարականալ, մասամբ այն պատճառով, որ արդեն շնորհվում էր և օտարերկրացի իշխանավորներին։ Ինչ վերաբերում է վիգլայի դրունգարին, ապա այդ պաշտոնի կրողը Կոստանդնուպոլսում գտնվող չորս գվարդիաներից մեկի՝ Արիթմոսների հրամանատարն էր։ Այս գվարդիայի հիմնական պարտականությունը արքունիքի անվտանգության ապահովումն էր։ Սկիլիցեսը ծերակուտական էր, նա դրական է գնահատում այն կայսրերին, որոնք սիրալիր էին ծերակույտի հանդեպ, և պարսավում է նրանց, որոնք ոտնահարում կամ արհամարհում էին նրա շահերը։ Սկիլիցեսը զայրացած է այն բանի համար, որ Միքայել VI-ը պատասխանատու պաշտոններում նշանակեց ոչ թե ծերակուտականներին, այլ մանր ծառայողներին։ Մեր պատմիչը, լինելով ռազմական շրջաններին մոտիկ կանգնած անձնավորություն, հետևողականորեն պաշտպանում է ռազմական ավագանու շահերը, բարձր գնահատում բանակի դերը երկրի պաշտպանության գործում։ Որպես իր ժամանակի ծնունդ, Սկիլիցեսը ծայր աստիճան սնոտիապաշտ է։ Նա հավատում է, թե կայսրության սահմաններում խոշոր եղջերավոր անասունների անկման պատճառը, Կոստանդնուպոլսում ամառային պալատի կառուցման ժամանակ հիմքեր փորելիս հայտնաբերված ցլի մարմարյա գլուխը բանվորների կողմից ջարդելն ու կիր պատրաստելու համար կրակը նետելն էր։ Նա հավատում է ժողովրդի մեջ տարածված զրույցներին, թե Նիկեփոր II Փոկասը, թեև կարող էր գրավել Անտիոքը, չգրավեց այն, քանզի կանխագուշակված էր, թե քաղաքի առման օրը կայսրը մեռնելու է։ Ավելորդ է ասել, որ տարերային երևույթները՝ երկրաշարժ, գիսավոր աստղի երևալը, արեգակի խավարումը և այլն, անպայման վատ բան են կանխագուշակում (կայսեր մահ, ապստամբություններ, թշնամիների արշավանք, հոռոմների պարտություն և այլն)։ Նա հավատում է նաև տեսիլքներին ու երազներին։ Հովհաննես Սկիլիցեսն ապրել է XI դարի երկրորդ կեսին և XII դարի առաջին տարիներին և հույն ուսումնասիրող Ե. Ցոլակիսի հաշվումներով ծնվել է 1045 թ. հետո։ Նա իրեն փիլիսոփա Պսելլոսի (1018—1096) ժամանակակից է համարում։ Ահա այն ամենը, ինչ մենք գիտենք Հովհաննես Սկիլիցեսի մասին։ Նրա նշանավոր պատմական երկը կոչվում է «Համառոտութիւն պատմութեանց», որից բացի գրել է նաև իրավագիտական գործեր։
Հովհաննես Սկիլիցեսի պատմագրությունը
Հովհաննես Սկիլիցեսի պատմական երկը ներկայացնում է Թեոփանես Խոստովանողի հայտնի ժամանակագրության շարունակությունը, սկսվում է այն տեղից, որտեղ Թեոփանեսն ավարտել է իր գործը (811 թվական) և հասցվում է մինչև 1057 թվականը՝ մինչև Իսահակ I Կոմնենոսի՝ բյուզանդական գահին տիրանալը։ Սկիլիցեսի գործը շարունակվել և հասցվել է մինչև Նիկեփոր III Բոտանիատես կայսեր թագավորության վերջը (1081 թվական)։ Ի՞նչ աղբյուրներ է օգտագործել Հովհաննես Սկիլիցեսը «Համառոտութիւն պատմութեանցը» շարադրելիս։ Ամբողջ ժամանակագրության մեջ նա ոչ մի հղում չի տալիս, ոչ մի աղբյուր, հեղինակ չի հիշատակում, բայց իր համառոտ նախաբանում հիշում է բազմաթիվ հեղինակների անուններ։ Այդ նախաբանից պարզ է դառնում, որ Հովհաննես Սկիլիցեսի համար պատմություն շարադրելու տիպարներ են եղել Գեորգիոս Վանականն ու Թեոփանես Խոստովանողը։ Քանի որ վերջինս իր շարադրանքը հասցրել էր մինչև 811 թվականը, ապա Սկիլիցեսը, համոզված լինելով, որ այս երկուսից հետո գրված պատմագիտական երկերը քննադատության չեն դիմանում, իր ժամանակագրությունն սկսում է հենց 811 թվական։ Հովհաննես Սկիլիցեսի հիշատակած մյուս հեղինակների մեծ մասը մեզ հայտնի է սոսկ իրենց անուններով։ Դրանցից են Մանուիլը, որ ութ գրքից բաղկացած իր պատմական երկը ձոնել էր X դարի հայազգի նշանավոր զորավար Հովհաննես Կուրկուասին (Գուրգեն), շատ քիչ բան գիտենք Վասիլ II-ի ժամանակակցի՝ Թեոդորոս Սեբաստացու մասին։ Նրա երկից պահպանվել է ընդամենը երեք հատված, որոնք վերաբերում են Վասիլ II-ի թագավորությանը։ Մնացած հեղինակների մասին գրեթե ոչինչ չգիտենք։ Օգտագործե՞լ է արդյոք Հովհաննես Սկիլիցեսն իր հիշած հեղինակների գործերը։ Մի բան որոշ է, որ նա չի օգտագործել Նիկետաս Պափլագոնացու աշխատությունը, ոչ էլ Մանուիլի՝ Հովհաննես Կուրկուասին ձոնված գիրքը։ Սկիլիցեսը պատրիարք Փոտի, պատրիարք Իգնատիոսի և Հովհաննես Կուրկուասի մասին շարադրանքը վերցրել է Թեոփանեսի Շարունակողից, այն է եղել նրա հիմնական աղբյուրը 811—945 թվականներ պատմության համար։ Ռոմանոս Լակապենոսի (920— 944 թվականներ) անկումից սկսած դեպքերի շարադրանքի համար Սկիլիցեսն այլևս չի օգտագործում Թեոփանեսի Շարունակողի տարեգրությունը։
«Սկիլիցեսի Շարունակող»
Հովհաննես Սկիլիցեսի աշխատության մի բաժինը հայտնի է այս անունով, որն ընդգրկում է 1057—1080 թվականների դեպքերի շարադրանքը։ Մի շարք փաստեր, սակայն, վկայում են, որ «Շարունակության» բնագիրը նախապես չէր ավարտվում այն տեղում, ինչ մեզ այսօր հայտնի Է, այսինքն Նիկեփոր III Բոտանիատեսի թագավորության երկրորդ տարով, այլ շարադրանքը հասցվում Էր մինչև Ալեքսիոս I Կոմնենոսի գահ բարձրանալը (1081 թվական)։ Փաստերից մեկն այն է, որ 12-րդ դարի առաջին կեսում արտագրված ձեռագիրն ունի հետևյալ խորագիրը. «Հովհաննես կյուրապաղատի՝ վիգլայի նախկին դրունգար սկիլիցեսի պատմությանց համառոտությունը, որն սկսվում է նախկինում գենիկոնի պաշտոնը վարած Նիկեփոր կայսեր մահից և ավարտվում Ալեքսիոս Կոմնենոսի հռչակմամբ»։ Հենց Շարունակության բնագրից Էլ երևում Է, որ վերջից պակասավոր Է, նախադասությունը կիսատ Է մնացել, հակա դրությունը չկա։ Ենթադրվում է, որ պակասում է երեք ու կես էջ։ Անվիճելի է, որ պատմության այս հատվածը շարադրված է 1101 թվականից հետո, քանզի նա հիշատակում է Բոդինոսի՝ խրվաթների իշխան Միխայիլասի որդու իշխանության ավարտը։ Հայտնի է, որ Բոդինոսն իշխեց մինչև 1101 թվականը։ Շարադրության այս հատվածի հեղինակն իր երկի մի մասը արտագրել է այլ աղբյուրներից, մի մասը շարադրել իբրև ականատես, քանզի հայտնի է, որ նա դեպքերի ժամանակակիցն է։ Պատմագիտության մեջ երկու տարբեր կարծիք կա Սկիլիցեսի Շարունակողի անձի մասին։ Ոմանք կարծում են, որ սա իրականում հենց նույն Սկիլիցեսն է, ուրիշները հակված են մտածելու, որ մեզ բոլորովին անհայտ հեղինակ է։
Սկիլիցեսի երկի արժեքը՝ հայոց պատմության համար
Հովհաննես Սկիլիցեսի ժամանակագրությունն՝ իր Շարունակությամբ հանդերձ, անգնահատելի արժեք է ներկայացնում ոչ միայն հայոց պատմության, սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների, հայ-բյուզանդական փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար, այլև Հայաստանի պատմական աշխարհագրության, անգամ ազգագրության։ Նա հնարավորություն է տալիս ամենայն մանրամասնությամբ ուսումնասիրելու հայերի՝ բյուզանդական ավագանու կազմում խաղացած դերը, մի բան, որ հազիվ թե կարելի լիներ անել լոկ Լևոն Սարկավագի, Միքայել Պսելլոսի և Միքայել Ատտալիատեսի՝ այդ շրջանի մյուս մատենագիրների գործերով։ Ի դեպ, նույնը կարելի է ասել հայկական աղբյուրների մասին, քանզի, ինչքան էլ տարօրինակ թվա, այդ հարցը միջնադարյան հայ հեղինակների տեսադաշտից դուրս է գտնվել։ Հայ պատմիչներին քիչ է հետաքրքրել Բյուզանդական կայսրության պատմությունը, առավել ևս՝ Բյուզանդիայում ապրող և ծառայող հայ բարձրաստիճան ազնվականությունը, հավանաբար այդ մասին բավարար տեղեկություններ չունենալու պատճառով։ Բոլոր դեպքերում փաստ է, որ միջնադարյան Հայաստանում և ոչ մի բյուզանդական պատմիչի գործը չի թարգմանվել հայերեն։ Բայց և այնպես՝ դա դեռևս ապացույց չէ այն բանի, որ բյուզանդական պատմիչների գործերին Հայաստանում բոլորովին անտեղյակ էին։ Ուստի կարելի է առանց վարանելու ասել, որ Սկիլիցեսի և նրա Շարունակության տեղեկությունները Հայաստանի և հայերի մասին բացարձակապես նորություն են, չկան հայկական միջնադարյան աղբյուրներում և եթե այս կամ այն դեպքի կամ դեմքի մասին գտնվի որևէ տեղեկություն, ապա այն էլ դիտված է այլ տեսանկյունից և այլ կերպ է լուսաբանված։ Այդ երկու՝ բյուզանդական և հայկական աղբյուրներում առկա փաստերի համադրությամբ և համեմատությամբ միայն կարելի է ճիշտ պատկերացում կազմել որևէ հարցի վերաբերյալ։
Ագնես Դին Աբատ
Ագնես Դին Աբատ (Agnes Dean Abbatt, ), նյույորքցի նկարչուհի։ Ստեղծել է ծաղկային նատյուրմորտներ, բնապատկերներ, ծովափնյա տեսարաններ։ Եղել է Ջրանկարիչների ամերիկյան ընկերության երկրորդ կին անդամը։
Կենսագրություն
Ագնես Դին Աբատը ծնվել է 1847 թվականին Նյու Յորքում` Ուիլյամ Դ. և Ագնես Ալիս (Դին) Աբատների ընտանիքում։ Նրա ընտանիքն Անգլիայից հեռացել էր 18-րդ դարի վերջում և բնակություն հաստատել Նյու Յորքի Փլեզենթ հովտում, որտեղ ծնվել էր նրա հայրը։ Ագնեսի տատիկն եղել է սիրողական նկարիչ և իր բոլոր թոռներին խրախուսել է ուսանել արվեստ, սակայն Ագնեսը միակ թոռն էր, ով շարունակեց զբաղվել արվեստով ։ Ագնես Աբատը 1873 թվականին ընդունվել է «Cooper Union» քոլեջ և ուսման առաջին տարում մեդալ ստացել «Այաքսի գլուխը» նկարելու համար։ Այնուհետև ընդունվել է Նյու Յորքի Դիզայնի ազգային ակադեմիա։ Ուսման առաջին տարվա ավարտին նրա առաջին ամբողջական կտավն ընտրվել է ցուցահանդեսի համար ։
Հովհաննես Սկիլիցես
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բյուզանդական պատմիչներ Կատեգորիա:Հույն պատմիչներ Կատեգորիա:11-րդ դարի բյուզանդացիներ Կատեգորիա:Հույն գրողներ
Ագնես Դին Աբատ
Կենսագրություն
Աբատը որոշեց, որ ինքը չի ուզում լինել կերպարային նկարիչ և մեկ տարի հետո հեռացավ ակադեմիայից՝ ուսանելու բնանկարային արվեստ։ Սովորել է լանդշաֆտային նկարիչներ Ջեյմս Դեյվիդ Սմիլիի և Ռոբերտ Սվեյն Գիֆորդի մոտ։ 1875 թվականին նրա վաղ շրջանի երկու ծաղկային ջրաներկ կտավներ ցուցադրվել են Բրուքլինի արվեստի ակումբում, որտեղ դրանք վաճառվել են ։ Ագնեսը շարունակել է նկարել ծաղիկները, այնուհետև՝ Նյու Յորքի, Մենի, Մասաչուսեթսի բնապատկերներն ու ափամերձ տեսակետները։ 1880 թվականին Նյու Յորքի Ամերիկյան ջրանկարիչների միությունում նա ցուցադրել է «Երբ աշունը փոխում է տերևներին» կտավը։ Այդ նույն տարում Ագնեսը դառնում է միության անդամ՝ լինելով միության երկրորդ կին անդամը Քեթրին Ալթֆաթերից հետո ։
Բացի նկարչական կարիերան, Աբատը նաև դասավանդել է Վաշինգտոնում, Տրոյում, Նյու Յորքում և Նյու Հեյվենում։ Նրա սաներից է եղել Ցինցինատիում ծնված նկարիչ Կլոդ Ռագուտ Հըրստը, ով դարձավ նատյուրմորտների վարպետ և իր դարաշրջանի միակ կինը, ով յուրացրել է trompe-l'œil ("խաբկանք") տեխնիկան ։ Աբատը շարունակել է դասավանդել Նյու Յորքում և Մենում և շարունակել է նկարել մինչև մահ՝ 1917 թվականի հունվարի 1 ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ
Տեֆիկ Օսմանի
Ակումբային կարիերա
Հանդես է եկել Սկենդերբեու, Բյուլիս, Տոմորի, Էլբասանի ալբանական ակումբներում։ 2005 թվականի տեղափոխվել է Զապորոժեցի Մետալուրգ, որը նրա համար վճարել է 450 000 եվրո ։ Օսմանին Մետալուրգում միակ ալբանացին չէր, նրա հետ խաղում էր Բլեդի Շկեմբին։ Ուկրաինա բարձրագույն լիգայում դեբյուտել է 2005 թվականի հուլիսի 13-ին Դինամո Կիևի հետ հանդիպման ժամանակ(1։1)։ Ազատ գործակալի կարգավիճակով 2006 թվականի հուլիսին հեռացել է ակումբից ։ Հետո խաղացել է Ալբանիայում Էլբասանիի և Պարտիզանիի կազմերում։ 2008 թվականի ամռանը տեղափոխվել է մայրաքաղաքային ակումբ Տիրանա ։
Հավաքականի կարիերա
Հանդես է եկել Ալբանիայի մինչև 17, մինչև 19 և մինչև 21 տարեկանների երիտասարդ հավաքականներում։ Հիմնական հավաքականում դեբյուտել է 2005 թվականի մայիսի 5-ին Լեհաստանի հետ ընկերական հանդիպման ժամանակ(1։0) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալբանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ալբանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ
About the Money
«About the Money», ամերիկացի ռեփեր T.I.-ի երգն է, համագործակցությամբ ամերիկացի ռեփեր Յանգ Թագի հետ։ Երգը թողարկվել է 2014 թվականի հունիսի 3-ին, որպես T.I.-ի «Paperwork» անվանումը կրող թվով իններորդ ստուդիական ալբոմի առաջին սինգլ ։ Երգը գրվել է T.I.-ի, Յանգ Թագի և London on da Track-ի կողմից, վերջինս նաև երգի պրոդյուսերն է։
Տեսահոլովակ
Երգի տեսահոլովակը, որի ռեժիսորներն են Քենեդի Ռոտշիլդը և T.I.-ը, ներկայացվել է 2014 թվականի հունիսի 2-ին ։ Տեսահոլովակի մի փոքր հատվածում նկարահանվել է ամերիկացի ռեփեր Birdman-ը։
Ռեմիքս
The Breakfast Club ռադիոծրագրի հետ հարցազրույցում, T.I.-ը հայտարարում է, որ երգի պաշտոնական ռեմիքս տարբերակում իրենց մասնակցությունը կունենան նաև ռեփերներ Լիլ Ուեյնը և Յանգ Ջիզին ։ Ռեմիքս տարբերակը թողարկվել է 2014 թվականի հոկտեմբերի 24-ին ։ Այդ տարբերակում նոր հատվածներով են հանդես գալիս նաև T.I.-ը և Յանգ Թագը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2014 սինգլներ Կատեգորիա:T.I. երգեր Կատեգորիա:Յանգ Թագի երգեր Կատեգորիա:2014 երգեր
Վորլդ Վիժն
Վորլդ Վիժնը ավետարանական քրիստոնեական, երեխայակենտրոն և համայնքահեն կազմակերպություն է, որն աշխատում է երեխաների, ընտանիքների ու  համայնքների հետ` հանուն աղքատության և անարդարության հաղթահարման։ Հիմնադրվել է 1950 թվականին Ռոբերտ Փիրսի կողմից, ժամանակի ընթացքում դարձել հումանիտար օգնություն տրամադրող աշխարհի ամենամեծ կազմակերպություններից մեկը։ Վորլդ Վիժնի ներկայիս ղեկավարն է Քևին Ջենկինսը ։ Կազմակերպությունը գործում է ավելի քան 90 երկրներում` ունենալով $1.01 միլիարդ ընդհանուր եկամուտ` ներառյալ դրամաշնորհներն ու նվիրատվությունները (2016).
Վորլդ Վիժն Հայաստանի մասին
Վորլդ Վիժնը Հայաստան է եկել 1988 թ.-ի ավերիչ երկրաշարժից հետո, բնական աղետից տուժածներին շուրջ 3 միլիոն ԱՄՆ դոլարին համարժեք բժշկական սարքավորումներ և առաջին անհրաժեշտության պարագաներ տրամադրելով։ Հետագա տարիներին Վորլդ Վիժնի ծրագրերը փոխակերպվել և ճգնաժամային իրավիճակների ուղղված  հումանիտար առաքելությունից վերածվել են համայնքների զարգացման  և խթանման ծրագրերի։ Այսօր Վորլդ Վիժն Հայաստանի ծրագրերն ուղղված են այնպիսի հրատապ խնդիրների լուծմանը, ինչպիսիք են երեխաների վաղ մանկության հասակում լիարժեք աճն ու զարգացումը, բժշկական ծառայությունների բարելավումը, երեխաների պաշտպանությունը, կայուն եկամուտների ստեղծումը, երիտասարդների կենսունակության բարձրացումն ու հոգևոր արժեքների տարածումը։
Վորլդ Վիժնը աշխատում է Հայաստանի 6 մարզերում և մայրաքաղաք Երևանում, ծառայություններ մատուցելով 200-ից ավելի համայնքների համար։ Կազմակերպության հովանավորության ծրագրերում գրանցված է շուրջ 35 000 երեխա։
Վորլդ Վիժնի գերագույն նպատակն է Հայաստանը դարձնել հույսով և արժանապատվությամբ ապրող երեխաների և երիտասարդների օրրան։
Պատմություն
Վորլդ Վիժնը հիմնադրվել է Ռոբերտ Փիրսի կողմից 1950 թվականին հումանիտար օգնության տրամադրման նպատակով։ Սկզբնական շրջանում աշխատել է Միացյալ Նահանգներում, բայց շուտով ընդհարձակեց գործունեությունը և սկսեց գործել ուրիշ երկրներում։ 1966 թվականին կազմակերպությունը անվանափոխել է և վերանվանվել «World Vision International». 1977 թվականին տեղի ունեցավ վերակազմավորում, նախագահ դարձավ Վալտեր Ստենլի Մունեյհեմը (Walter Stanley Mooneyham) : World Vision International-ը վերցրեց անցյալում կատարած մեծաթիվ միջազգային պարտականություններ, որոնք կատարել էր World Vision Inc.-ը, ընկերության գլխավոր գրասենյակը մնաց Մոնրովիայում (Կալիֆոռնիա), Մունեյհեմը մնաց World Vision International-ի նախագահ մինչև 1982 թվականը, բայց շուտով Միջազգային խորհրդը նրան մեղադրեց բռնատիրական ոճով ղեկավարելու մեջ, որից նա հրաժարական տվեց ։
1967 թվականին Էդոմ Դեյթոնի (Ed Dayton) կողմից ստեղծվեց «Ընդլայնված հեռանկարային հետազոտությունների և հաղորդակցության կենտրոն» (Mission Advanced Research and Communication Center, MARC) որպես World Vision International-ի բաժնեմաս ։
1970-ական թվականներին Վորլդ Վիժնը սկսեց նպաստել փոքր ընտանեկան տնտեսությունների զարգացմանը, կարիքավոր ընտանիքներին սովորելցնելով գյուղատնտեսական հմտություններ, կազմակերպությունը նաև սկսեց համայնքներում տեղադրել ջրային պոմպեր մաքուր ջուր ստանալու համար։ Արդեն կամավորները համայնքի անդամներին այգեգործություն սովորելցնելու՝ ոռոգելու համար օգտագործում են քաղցրահամ ջուր։
1990-ական թվականներին կազմակերպությունը սկսեց իր ուշադրության տակ պահել Ուգանդայում, Ռումինիայի, Սոմալիի ապրող որբ երեխաներին պաշտպանելով նրանց ՁԻԱՀ-ից քաղաքացիական պատերազմից և այլ վտանգներից։ WVI միացավ Միավորված ազգերի կազմակերպության խաղաղարար առաքելությանը, որպեսզի օգնեն նրանց, ովքեր տուժել են քաղաքացիական պատերազմի հետևանքով և սկսեց գործել ականները արգելելու ուղղությամբ։
Այսօր Վորլդ Վիժնը համագործակցում է գրեթե 100 երկրների հետ, չքավորության, սովի և անարդարություն դեմ պայքարում օգնելով գրեթե 100 մլն մարդու, այս պահին կազմակերպությունը կենտրոնացել է շահերի պաշտպանության, աղքատ երեխաներին և նրանց ընտանիքներին օգնելու գործում ։
Վորլդ Վիժնը հանդիսանում է օգնության տրամադրման և զարգացման աշխարհում առաջատար հաստատություններից մեկը։ Մեծ Բրիտանիայում կազմակերպությունը հանդիսանում է Աղետների և արտակարգ իրավիճակների կոմիտեի հիմնական գործընկերը։ Այնտեղ զբաղված է ավելի քան 40 000 մարդ և նրանց անձնակազմի աշխատում է իր հարազատ երկրում։
2016 թվականին հայտնի է դարձել, որ ռեսուրսների մեծ մասը, որը Վորլդ Վիժնը հատկացրել է Գազայի հատվածի երեխաների համար, ծախսել է Համասի կողմից ։
Դրանից հետո (հետևաբար այդ ամենի պատճառով) Գերմանիան և Ավս րիան խզեցին հարաբերությունները Վորլդ Վիժնի հետ։
Կրասնայա Գորկա (գյուղ, Սեմյոնովսկի շրջան)
Կրասնայա Գորկա (Красная Горка), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Սեմյոնովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Սեմյոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Աշոտ Կարապետյան (այլ կիրառումներ)
Աշոտ Կարապետյան անվամբ հայտնի են մի քանի անձնավորություններ.
Գյոլլու (Դիարբեքիրի գավառ)
Գյոլլու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում ։ Գտնվում էր Դիարբեքիր քաղաքից 21 կմ հարավ-արևմուտք ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ֆոնտեն լե Դիժոն (կանտոն)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Հայիթիի հեղափոխություն
Հայիթի հեղափոխություն, պատմության մեջ ստրուկների միակ հաջողված ապստամբությունը, որը տեղի է ունեցել 1791-1803 թվականներին՝ Ֆրանսիայի Սանտո Դոմինգո գաղութում, որի արդյունքում գաղութը ստացավ անկախություն։ Մեծ Բրիտանիան և Իսպանիան փորձեցին խլել Ֆրանսիայից գաղութը, բայց նրանց զորքերը կրեցին պարտություն։ Նապոլեոնի զորքերը՝ որոնք ժամանել էին կղզի, նույնպես չկարողացան ջախջախել ապստամբներին։ Հայիթին դարձավ Լատինական Ամերիկայի առաջին անկախ պետությունը։
Հեղափոխությունը սկսվել է 1791 թվականի օգոստոսի 22-ին և ավարտվել 1804-ին՝ նախկին գաղութի անկախությամբ։ Հեղափոխությանը մասնակցեցին սևամորթները, մուլատները, ֆրանսիացիները, իսպանացիները և բրիտանացիները։ Տուսին-Լյուվերտորը՝ ով ստրուկ էր, դարձավ Հայիթիի ամենախարիզմատիկ հերոսը ։ Սա ստրուկների միակ ապստամբությունն էր, որը հանգեցրեց պետության ստեղծմանը, որը զերծ էր ստրկությունից և վերահսկվում էր նախկին ստրուկների կողմից։ Ներկայումս այս իրադարձությունը լայնորեն դիտվում է որպես որոշիչ պահ Ատլանտյան աշխարհի պատմության մեջ ։
Հաիթին մինչև հեղափոխությունը
1789 թվականին Սանտո Դոմինգոն եվրոպական կարևորագույն գաղութներից մեկն էր, որտեղ արտադրվում էր շաքարի աշխարհի համախառն արտադրության 40%-ը։ Հայիթիում կային առնվազն 500 հազար սևամորթ ստրուկներ։ Այն կազմում էր Կարիբյան ծովի կղզիներում գտնվող ստրուկների ընդհանուր թվի կեսը։ Նրանց ապրելու պայմանները շատ վատ էին։ Բարձր մահացությունը հանգեցրեց նրան, որ ստրուկների թիվը տարեկան նվազում է 2-5% -ով։ Հասարակության մեջ գերակշռող դիրքը գրավում էին 40 հազար ֆրանսիացի սպիտակամորթ գաղութականները։ Բոլոր վարչական պաշտոնները զբաղեցնում էին միայն ֆրանսիացի բնիկները։ Բացի այդ, կղզում ապրում էին 28 հազար ազատ «գունավորներ», որոնցից շատերը հարստացել, դարձել են այգետերեր և ունեին իրենց ստրուկները։
Հեղափոխություն
Հեղափոխությունից մի քանի տարի առաջ մուլատները սկսեցին պահանջել հավասարություն Հայիթիի սպիտակամորթ և գունավոր մարդկանց իրավունքների միջև, հատկապես Ֆրանսիական հեղափոխությունից հետո։ Հայիթիի սակավաթիվ կրթված մուլատների ինքնագիտակցության աճի մեջ կարևոր դեր խաղաց Լուսավորության գաղափարները, հատկապես երբ ֆրանսիացի աբբա Գիլյոմ Թոմ Ռեյնալը բացահայտեց գաղութատիրական ռեժիմի դաժանությունը։
1789-1790 թվականներին հարուստ ֆերմեր մուլատ Վենսան Օժեն ուղևորվեց Փարիզ, որտեղ մեկնաբանեց Ֆրանսիայի Հիմնադիր ժողովի կողմից ընդունված օրենքները, որտեղ ասվում էր սպիտակ և հարուստ մուլատների հավասար լինելու իրավունքներ մասին։ Վերադառնալուն պես Օժեն պահանջեց, որ մուլատներին տրվի ընտրական իրավունք։ Երբ Սանտո Դոմինգոյի նահանգապետը հրաժարվեց բավարարել այդ պահանջները՝ Օժենը ապստամբություն սկսեց 1791 թվականի սկզբին, բայց նա գերվեց իշխանությունների կողմից և մահապատժի ենթարկվեց։ Չնայած Օգերի պահանջների՝ ստրկության վերացման հարցը չէր քննարկվում, նրա ապստամբությունը խթան հանդիսացավ ավելի մեծ ընդվզման համար, որում գլխավոր դերը կատարում էին ստրուկները։
1791 թվականի օգոստոսի 22-ին կղզու հյուսիսային հատվածում սկսվեց ստրուկների ապստամբություն, որը շուտով տարածվեց ամբողջ գաղութով։ Առաջին երկու ամիսների ընթացքում ապստամբների կողմից սպանվեց մոտ 2 հազար սպիտակամորթ և ոչնչացվեց 280 ֆերմա։
Շուտով ապստամբների առաջնորդը դարձավ Ֆրանսուա Դոմինիկ Տուսին-Լուվերտյուրը։ 1794 թվականի փետրվարի 4-ին հռչակվեց ստրկության վերացման մասին Ազգային կոնվենցիան։ Նույն տարվա մայիսին, ֆրանսիացի գեներալ Էթյեն Լավոն համոզեց Լուվերտյուրին անցնել Ֆրանսիայի կողմը։ Մեծ Բրիտանիան և Իսպանիան, որոնք պատերազմում էին հեղափոխության մեջ գտնվող Ֆրանսիայի հետ, փորձեցին գրավել այդ հարուստ գաղութը, բայց Լյուվերտուրը 1795 թվականին հաղթեց իսպանացիներին, իսկ հետո բրիտանացիներին՝ 1798 թվականին։ 1798 թվականին՝ Ֆրանսիայից ժամանած հանձնակատար Գաբրիել Էդուվիլը, փորձեց վերականգնել ստրկությունը՝ պառակտել սևամորթների ու մուլատների միությունը։ Նույն թվականին Լուվերտյուրը Էդուվիլին ստիպեց հեռանալ Հայիթիից։ 1799-1800 թվականներին Լուվերտյուրը ճնշեց մուլատների ապստամբությունը, որը գլխավորում էին գեներալներ Անդրե Ռիգոն և Ալեքսանդր Պետիոնը։ 1800-1801 թվականներին նրա զորքերը զբաղեցրեցին Սանտո-Դոմինգոն՝ կղզու արևելյան մասը, որը մինչև 1795 թվականը պատկանում էր Իսպանիային։
1801 թվականի հուլիսի 7-ին, գաղութային ժողովը ընդունեց մի սահմանադրություն, որի համաձայն Սան Դոմինգոն մնաց Ֆրանսիայի տիրապետությանը տակ, բայց ստացավ ինքնավարություն, իսկ Տուսեն-Լուվերտյուրը դարձավ ցմահ նահանգապետ։ Ստրկությունը վերջնականապես վերացվեց։ Բայց Ֆրանսիայի առաջին հյուպատոսը՝ Նապոլեոն Բոնապարտը, հրաժարվեց ճանաչել սահմանադրությունը և տարեվերջին կղզում՝ ֆրանսիական իշխանության վերականգման համար, ուղարկեց արշավախմբային ուժ՝ Շառլյա Լեկլերկի հրամանատարությամբ։ 1802 թվականին հունվարի 29-ին Լեկլերկի գլխավորած բանակը հասավ Հայիթի։ Նրան միացան Ռիգոյի և Պետիոնի մուլատները։ Լուվերտյուրի շատ դաշնակիցներ անցան ֆրանսիացիների կողմը, այդ թվում նրա ամենամոտ դաշնակից՝ Ժան Ժակ Դեսսալինին։ Մայիսի 5-ին Լուվերտյուրը համաձայնեց զինադադարին, որը առաջարկել էր Լեկլերկը՝ խոստանալով չվերականգնի ստրկությունը։ Լուվերտյուրը տնային կալանքի տակ մնաց իր ամառանոցում, իսկ հունիսի 6-ին՝ Լեկլերկի հրամանով, նա իր ընտանիքի հետ տեղափոխվեց Ֆրանսիա, որտեղ 1803 թվականի ապրիլի 7-ին նա մահացավ։
Մի քանի ամիս կղզին գտնվեց ֆրանսիացիների վերահսկողության տակ։ 1802 թվականին մայիսի 20-ին Բոնապարտը Հայիթիում վերականգնեց ստրկությունը։ 1802 թվականի հոկտեմբերին Պետիոնը և Դեսսալինը կրկին ապստամբություն բարձրացրեցին։ Միևնույն ժամանակ, սկսվեց դեղին տենդի համաճարակ, որից մահացավ Լեկլերկը և նրա բանակի զգալի մասը (20 հազար մարդ) ։ 1803 թվականին Մեծ Բրիտանիան, որը վերսկսել էր պատերազմը Ֆրանսիայի հետ, մեկ տարի անց Ամիենցի խաղաղության պայմանագրից, սկսեց օգնել ապստամբներին։ Հայիթիի շրջափակումը բրիտանական ուժերի կողմից զրկեց ֆրանսիացիներին կղզի զինուժ ուղարկելու հնարավորությունից։ 1803 թվականի նոյեմբերի 18-ին ֆրանսիացիները կրեցին վերջնական պարտություն և նոյեմբերի 29-ին լքեցին Հայիթիի արևմտյան հատվածը։ Բրիտանացիների կողմից գերեվարվեցին արշավախմբի մնացած հատվածը, ներառյալ նրա հրամանատար Դոնասեն Ռոշամբոն։ Բայց ֆրանսիացիները կարողացան պահպանել վերահսկողությունը Սանտո-Դոմինգոյի արևելյան հատվածի նկարտմամբ։
Արդյունքներ
1803 թվականի նոյեմբերի 30-ին Ժան Ժակ Դեսսալինը դառնում է Սան Դոմինգոյի գլխավոր նահանգապետը։ 1804 թվականի հունվարի 1-ին Սան Դոմինգոն, որը անկախացել էր Ֆրանսիայից, վերադարձվեց իր հին հնդկական անունով՝ Հաիթի։ 1804 թվականի փետրվար-ապրիլ ամիսներին տեղի ունեցավ սպիտակամորթ բնակչության սպանդ, որի ընթացքում սպանվեց 3-ից 5 հազար մարդ։ Արդյունքում երկրում մնացին ապրելու միայն մուլատներն ու սևամորթները։ Սպիտակամորթների կոտորածից փրկվեցին միայն երեք կատեգորիա անձինք՝ ֆրանսիական արշավախմբային ուժից դասալիքները, լեհ զինվորները, գերմանացի գաղութարարների մի փոքր մասը և բժիշկների խումբ ։ 1804 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Դեսսալինը իրեն հռչակեց կայսր՝ Ժակ Առաջին։ 1805-ի մայիսի 20-ին ընդունվեց նոր սահմանադրություն՝ ստրկության վերացման մասին։
Սև բնակչության կենսամակարդակը մնաց ծայրահեղ ցածր։ 1805 թվականի գարնանը հայիթիի զինված ոիժերը՝ Դեսսալինի գլխավորությամբ, արշավեց դեպի Սանտո-Դոմինգո, սակայն հաջողություն չունեցավ։ 1806 թվականի հոկտեմբերի 17-ին դավադրության արդյունքում Դեսսալինը սպանվեց։ Շուտով կոնֆլիկտ առաջացավ մուլատների և սևամորթների միջև, որոնց առաջնորդներն էին համապատասխանաբար Ալեքսանդր Պետիոնը և Անրի Քրիստոֆը։ Տարեվերջին պետությունը բաժանվեց երկու մասի։ Կղզու հյուսիսային հատվածում ստեղծվեց Հաիթի նահանգը, որը ղեկավարում էր նախագահ Հենրի Քրիստոֆը, որը 1811 թվականին իրեն հռչակեց թագավոր Հենրի I։ Կղզու հարավային մասը դարձավ Հաիթիի Հանրապետություն, 1807 թվականի մարտի 10-ին Ալեքսանդր Պետիոնը դարձավ նախագահ։ 1820 թվականի հոկտեմբերի 8-ին՝ բարձրացված ​​ապստամբության արդյունքում, Անրի Քրիստոֆն ինքնասպանություն գործեց։ Հոկտեմբերի 18-ին ապստամբների կողմից սպանվեց նրա որդին և ժառանգ Ժակ Վիկտոր Անրին։ Հաիթիի Թագավորության տարածքը դարձավ Հաիթիի Հանրապետության մաս։
1825 թվականին Հաիթիի Հանրապետությունը համաձայնեց նախկին ստրկաատերերին վճարել 150 միլիոն ֆրանկ փոխհատուցում, 1838 թվականին այդ գումարը կրճատվել է մինչև 90 միլիոն ֆրանկ։ 1834 թվականին Ֆրանսիան ճանաչեց Հաիթիի անկախությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պատերազմներ Կատեգորիա:Անկախություն Կատեգորիա:Ստրուկների ապստամբություն Կատեգորիա:Ճակատամարտեր այբբենական կարգով
Լիխար
Լիխար, (իսպ.՝ Líjar) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Ալմերիա պրովինցիայում Անդալուսիա ինքնավար մարզում։ Մունցիպիլատետը մտնում է Վալե դել Ալմանսորա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 28 կմ2։ Բնակչությունը` 699 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 86 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ալմերիա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Բելայա Տեբա
Բելայա Տեբա (Белая Теба), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կեմերովսկի շրջանում։ Գետի երկարությունը 17 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Տոմ գետն է, գետի ենթաավազանը Տոմ գետն է։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Ուինստոն շրջան (Ալաբամա)
Ուինստոն (Winston County), ԱՄՆ Ալաբամա նահանգի շրջաններից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.588 կմ² է, բնակչությունը՝ 24.484 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Դաբլ Սփրինգս բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1850 թ.։
Օլեշնյա (գյուղ, Ախտիրկայի շրջան)
Օլեշնյա (Олешня), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ախտիրկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օլեշնյա գյուղում բնակվում էր 1 062 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ախտիրկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մանգանի սուլֆատ (II)
Մանգանի սուլֆատ (II) (մանգանարջասպ), անօրգանական միացություն, մետաղական մանգանի և ծծմբական թթվի համալիր՝ MnSO4 քիմիական բանաձևով, լավ լուծվում է ջրում, վերածվում է բյուրեղահիդրատի:
Նկարագրություն
Բյուրեղահիդրատը՝ MnSO4 · 5H2O — կարմրա-վարդագույն փոշի, տեխնիկական անվանումը՝ մանգանարջասպ։ Լավ լուծվում է ջրում, հիդրոլիզվում է ըստ կատիոնի։
Քիմիական հատկությունները
Թույլ վերականգնիչ է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սուլֆատներ Կատեգորիա:Մանգանի միացություններ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ
Բերեզնիկի (գյուղ, Վոլժսկի շրջան)
Բերեզնիկի (Березники, Пӧртанур), գյուղ Ռուսաստանի Մարի Էլ հանրապետության Վոլժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 462 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մարի Էլ հանրապետության Վոլժսկի շրջանի բնակավայրեր
(2717) Տելերվո
(2717) Տելերվո (Tellervo), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1940 թվականի նոյեմբերի 29-ին Լիյսի Օտերմայի կողմից Տուրկուում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,214841 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7338 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6959 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1203,96 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,299013 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,28° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1940 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լիյսի Օտերմայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Գոհարի խաչքար (Դարի գլուխ, Գավառ)
Գոհարի խաչքար, գտնվում է Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզի Գավառ քաղաքի հյուսիսարևելյան հատվածում՝ «Դարի գլուխ» ամրոցի տարածքում գտնվող Սուրբ Ստեփանոս մատուռի գերեզմանոցի արևմտյան մասում, բարձր պատվանդանին։ Հաշվառված է Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցանկում (5.1/2.1.14) ։
Տեղադրություն
Խաչքարը կանգնեցված է Գավառ քաղաքի հյուսիսարևելյան հատվածում՝ «Դարի գլուխ» ամրոցի տարածքում գտնվող Սուրբ Ստեփանոս մատուռի գերեզմանոցի արևմտյան մասում՝ բարձր պատվանդանին։
Վիմական արձանագրություն
Խաչքարը քիվին և խորանին առկա է 2 տող վիմական արձանագրություն.
Համաձայն արձանագրության խաչքարը կանգնեցվել է 1531 թվականին՝ Գոհարի հիշատակին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գավառի Դարի գլուխ ամրոցի խաչքարեր Կատեգորիա:Խաչքարերի վիմական արձանագրություններ
Վախա
Վախա (ვახა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Մարտվիլի շրջան‎‎‎ում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 310 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Մարտվիլյից հեռու է 18 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 280 մարդ ։
Կրասնայա Գորկա (քաղաքատիպ ավան, Վոլոդարսկի շրջան)
Կրասնայա Գորկա (Красная Горка), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վոլոդարսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 292 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վոլոդարսկի շրջանի բնակավայրեր
Էժենիո Կոլմո
Կենսագրություն
Ծնվել է Թուրինում, երկաթգծային գրասենյակի աշխատողի ընտանիքում։ Նա նկարիչ Ջիովանի Կոլմոյի կրտսեր եղբայրն է։ Էնժենիոն երկար տարիներ ապրել է Գարեսիոյում ։ Տարրական դպրոցում նա ընկերացել է բանաստեղծ Գուիդո Գոզանոյի և Վիլիարդի Պարավիայի հետ։ Սկսել է սովորել իրավաբանություն, բայց թողել է իր ուսումը արվեստագետ դառնալու համար, սկսելով իր կարիերան երգիծական Due di picche, Torino և Ma chi è? ամսագրերի համար գրելով։ 1904 և 1906 թվականներին նա տնօրինել է Pasquino ամսագիրը։ 1911 թվականին նա կազմակերպել է մուլտիպլիկացիոն արվեստի միջազգային ցուցահանդես այն նույն ժամանակ, երբ անց էր կացվում Թուրինի ցուցահանդեսը, որը նվիրված էր Իտալիայի Հանրապետության հաստատման 50-ամյակին։
Առաջին համաշխարհային պատերազմին հաջորդող տարիներին նա շարունակել է իր գործունեությունը որպես երգիծաբան, բայց նաև ստեղծել է պաստառներ և զբաղվել է խեցեգործությամբ։ 1941-1944 թվականներին նա մի շարք ողբերգություններ է ապրել. նրա կինը ինքնասպան է եղել, նրա ստուդիան և տունը ավերվել է ռմբակոծությունից և նվազել են վաճառքները։ Պատերազմից հետո նա աշխատանք է գտել Թուրինի Gazzetta del Popolo թերթում ։
Գարեսիոյում նրա պատվին թանգարան է հիմնադրվել ։
Մատենագրություն
Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ Կատեգորիա:Իտալացի մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Կեղծանուններ
Բիլ Ինգլիշ
Սայմոն Ուիլյամ «Բիլ» Ինգլիշ (Simon William Bill English, ), Նոր Զելանդիայի վարչապետ և Ազգային կուսակցության նախագահ (2016 թվականի դեկտեմբերի 12-ից) ։ 2008-2016 թվականներին եղել է Նոր Զելանդիայի ֆինանսերի նախարար և փոխվարչապետ։
Առաջին անգամ ընտրվել է խորհրդարանի անդամ 1990 թվականին Ազգային կուսակցության կողմից։ 1999 թվականի հունվարից մինչև հունիս զբաղեցրել է ֆինանսերի նախարարի պաշտոնը Ջենի Շիպլիի կառավարությունում։ 2001 թվականի հոկտեմբերին փոխարինել է Շիպլիին Ազգային կուսակցության ղեկավարի դերում։ 2008 թվականի նոյեմբերին Ազգային կուսակցության հաղթանակից հետո դարձել է փոխվարչապետ։
Դեմ է աբորտներին, էվթանազիային , քաղաքացիական միություններին և մարմնավաճառության ապաքրեականացմանը ։ 2013 թվականին քվեարկել է այն օրենքի օգտին, որ օրինականացնում է միասեռ ամուսնությունները Նոր Զելանդիայում ։
Ամուսնացած է Մերի Ինգլիշի՝ ընդհանուր պրակտիկայի բժշկուհու հետ։ 6 երեխաների հայր է։ Ըստ դավանանքի կաթոլիկ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նոր Զելանդիայի վարչապետներ
Չերվոնայա Գուսարովկա
Չերվոնայա Գուսարովկա (Червона Гусарівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բալակլեյայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1824 թվականին։
Մեծ Տեշ
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Չերվոնայա Գուսարովկա
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնայա Գուսարովկա գյուղում բնակվում էր 852 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1249 կմ²։