cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պակիստան
Բնական պայմաններ
Երկրի արևելյան և հարավարևելյան մասերում տարածվում է Ինդոս գետի ցածրադիր հարթավայրը, որի հյուսիսային մասը կոչվում է Փենջաբ, իսկ հարավայինը՝ Սինդ, որը ողողվում է Արաբական ծովի ջրերով։ Հյուսիսում վեր են խոյանում Հինդիկուշի (ամենաբարձր գագաթը Տիրիշմիր լեռն է, 7690 մ) և Հիմալայների համակարգին պատկանող բարձր լեռները։ Երկրում մեծ տարածքներ են զբաղեցնում անապատները։ Գլխավոր գետը Ինդոսն է՝ Սաթլեջ և Քաբուլ վտակներով։
Վենսան Կանդելա
Հրաժեշտի հանդիպում
2009 թ. հունիսի 5-ին Ռոմայի նախկին պաշտպան Կանդելան անցկացնում էր հրաժեշտի հանդիպում։ Իր կարիերայի լավագույն տարիներն անցկացրել է Ռոմայում, որի հետ էլ 2001 թ. նվաճել է երկրի չեմպիոնի կոչումը։ 1998 թ. Կանդելան Ֆրանսիայի հավաքականի հետ կարողացավ դառնալ աշխարհի առաջնության չեմպիոն։
Պակիստան
Կլիմա
Կլիման արևադարձային է, հյուսիս-արևմուտքում՝ մերձարևադարձային։ Լեռներում հստակ արտահայտված է բարձունքային գոտիականությունը։ Հունվարի միջին ջերմաստիճանը Ինդոս գետի հովտում 13°C է, հուլիսինը՝ 32°-49°C: Հյուսիսում և լեռնային շրջաններում՝ ձմռան օդի ջերմաստիճանը 0°C–ից ցածր է։ Տարեկան տեղումները՝ 125 մմ–ից (հյուսիս–արևելքում) 500 մմ (Փենջաբում) է։
Վենսան Կանդելա
Հրաժեշտի հանդիպում
Եվ այսպես 2001 թ. Ռոմայի և 1998 թ. Ֆրանսիայի կազմերը հանդիպեցին խաղադաշտում։ Տոմսերի վաճառքից ստացված ամբողջ հասույթը փոխանցվեց Աբրուցցո քաղաքում տեղի ունեցած երկրաշարժից տուժածներին։
Պակիստան
Բնություն
Կենդանական աշխարհը բազմազան է. կան ընձառյուծ, բորենի, շնագայլ, պարսկական եղնիկ վայրի ոչխար, կրծողներ, օձեր, Ինդոսում՝ կոկորդիլոսներ։ Արաբական ծովը հարուստ է ձկներով։ Բուսականությունը առավելապես տափաստանային և կիսաանապատային է։ Անտառները կազմում են երկրի 37 %-ը։ Ծառատեսակներից հանդիպում են կաղնի, եղևնի, սոճի, հիմալայան մայրի։ Հովիտներում, բնակավայրերի մերձակայքում կան փյունիկյան արմավենու, ցիտրուսների, ձիթենու, թթենու տնկադաշտեր, մրգատու այգիներ։
Վենսան Կանդելա
Հրաժեշտի հանդիպում
Երկրպագուները ցնծում էին, երբ խաղադաշտում հայտնվեցին Ֆրանչեսկո Տոտտին և Զինեդին Զիդանը։
Թիմերի կազմերը
Ֆրանսիա (1998) - Լամա, Դեսայի, Թյուրամ, Պիրես, Բլան, Դեշամ, Մակելելե, Դյուգարրի, Ջորկաեֆ, Լյամուշի, Զիդան (թիմի ավագ)
Հանդիպման Մրցավար - Ստեֆանո Ֆարինա։
Հանդիպումն ավարտվեց Ռոմայի ֆուտբոլիստների հաղթանակով՝ 5։ 3։ Ռոմայի կազմում գոլեր հեղինակեցին Մոնտելլան (2), Դելվեկկիոն, Տոմազզին, Դի Ֆրանչեսկոն։ Ֆրանսիացիների կազմում աչքի ընկան Ջորկաեֆը, Լյամուշին, Դյուգարրին։
Հղումներ
• Վենսան Կանդելան www.burndenaces.co.uk կայքում
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1973 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 24 ծնունդներ Կատեգորիա:Բեդարյե քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոններ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մեսինայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Պակիստան
Պետական կառուցվածք
Պակիստանը անդամակցում է ՄԱԿ–ին, ԱՄՀ–ին։ Բրիտանական համագործակցության անդամ է։ Պետական կարգը՝ իսլամական հանրապետություն։ Քաղաքական կուսակցություններն են՝ Պակիստանյան ժողովրդական կուսակցություն, Պակիստանի աշխատանքային կուսակցություն, Պակիստանի ազգային կուսակցություն և այլն։
Պակիստանը ֆեդերատիվ հանրապետություն է։ Կազմված է 4 պրովինցիաներից՝ Փենջաբ, Սինդհ, Հայբեր – Պահտունհվա և Բելուջիստան։ Բացի պրովինցիաներից Պակիստանի կազմի մեջ են մտնում նաև Ֆեդերալ կառավարվող ցեղային տարածքները և Ազադ Քաշմիր և Գիլիգտ – Բալտիստան շրջանները։ Հիմնադիր օրենքը սահմանադրությունն է։ Առանձնահատկություններից մեկն այն է, որ երկիրը պետք է կառավարի միայն մուսուլման ղեկավարը։
Երկիրը գլխավորում է նախագահը, ով ընտրվում է 5 տարին մեկ անգամ պարլամենտի կողմից։ Նախագահը համարվում է երկրի զորքերի գերագույն և գլխավոր հրամանատար։ Ներկայիս նախագահը Արիֆ Ալվին է։
Երկրի կառավարությունը գլխավորում է վարչապետը։ Պարլամենտի պատգամավորներից մեկին նախագահը նշանակում է վարչապետ։ Վարչապետի խորհրդով նախագահը նշանակում է պատգամավորներին։
Պարլամենտը կազմված է երկու պալատից՝ Սենատից և Ազգային Ասսամբլեայից։ Սենատը կազմված է 100 հոգուց և ընտրվում է 6 տարին մեկ ժամկետով։ Ազգային Ասսամբլեան կազմված է 342 պատգամավորներից, որոնք ընտրվում են 5 տարին մեկ ուղիղ գաղտնի քվեարկությամբ։
Դատական համակարգը կազմված է Բարձրագույն դատարանից (նշանակվում են նախագահի հրամանով) և Իսլամական ֆեդերալ շարիաթական դատարանից։
Զինված ուժեր
Պակիստանի զինված ուժերը կազմված են ցամաքային ուժերից, ծովային նավատորմից, օդային ուժերից և կիսաբանակային կազմավորումներից։ ԶՈՒ աշխատողների թվով Պակիստանը աշխարհում 6-րդն է։ Պակիստանը իր տրամադրության տակ ունի նաև միջուկային զենք։ ԶՈՒ գեներալները հաճախ զբաղեցրել են պետական կառավարման բարձր պաշտոններ, ինչպես նաև մասնակցություն են ունեցել քաղաքական իրադարձություններին, արտակարգ դրություններ հայտարարել և այլն։
Պատմություն
Պոլեոլիթի դարաշրջանում Պակիստանի տարածքում գոյություն ուներ սոանական մշակույթը, որը իր անվանումը ստացել է Սոան գետից։ Մ.թ.ա. 7-ից 6-րդ հազարամյակներում Բելուջիստանի տարածքում գոյություն է ունեցել այնպիսի քաղաքակրթություն, որի կրողները զբաղվել են անասնապահությամբ և գյուղատնտեսությամբ, ինչպես նաև ապրել են աղյուսից պատրաստված տներում։
Մ.թ.ա. 3-2-րդ հազարամյակներում Պակիստանի այսօրվա զբաղեցրած տարածքում գոյություն ունեին մի քանի զարգացած մշակույթներ, որոնցից, թերևս, ամենահայտնին Հարապպայի մշակույթն էր։ Հարրապայում զարգացած էր բրոնզաձուլությունը և շինարարությունը։ Այստեղ նույնիսկ կային մասնավոր սեփականությանը վերաբերող հարաբերություններ, իսկ գյուղատնտեսության հիմքում ընկած էր հողագործությունը։ Այս մշակույթի հետ մի որոշ ժամանակ կարող էր համեմատվել Ամրիի մշակույթը։ Մ.թ.ա. 2-րդ հազարամյակի վերջում և 1-ին հազարամյակի սկզբում դեպի Պակիստանի այսօրվա զբաղեցրած տարածք և Հնդկաստան սկսեցին շարժվել հնդարիական ցեղերը, որոնք այստեղ ստեղծեցին իրենց պետությունը և իրենց մշակույթը՝ համադրելով տեղի մշակույթի տարրերի հետ(հիմնականում պահպանել են Հարրապայի մշակութային տարրերը)։ Մոհենջո- Դարոյում հայտնաբերվել են մարդկության պատմության առաջին հասարակական զուգարանները, ինչպես նաև կոյուղու առաջին նախագիծը։ Հնդարիացիները այստեղ ստեղծեցին նաև Գանդահարի մշակույթը, որը Վեդայական մշակույթի մի մասն էր։ Մ.թ.ա. 1-ին հազարամյակում Պակիստանի այսօրվա զբաղեցրած տարածքը անցավ Աքեմենյան կայսրության իշխանության տակ։ Աքեմենյանների կայսրության փլուզումից հետո Ալեքսանդր Մակեդոնացին իր արշավանքներով հասավ այստեղ։ Տեղի բոլոր թագավորները առանց պատերազմի ճանաչեցին Ալեքսանդրի գերիշխանությունը բացառությամբ Պոռ կամ Պուռուռավա թագավորի։ Երբ Ալեքսանդրը դեսպաններ է ուղարկել Պոռի մոտ և ասել նրան, որ պատրաստ լինի հարկ վճարելու և ինձ դիմավորելու, թագավորը հպարտորեն պատասխանել է. «Ես քո հրամաններից միայն մեկը կկատարեմ. կգամ քեզ դիմավորելու, բայց զենքով»։ Մ.թ.ա. 326 թվականին Գիդապս գետի ափին նրանց միջև տեղի ունեցած ճակատամարտում հնդկական կողմը պարտվեց, իսկ Պոռ թագավորը գերի ընկավ։ Այսպիսով Պակիստանի այսօրվա զբաղեցրած տարածքը դարձավ Ալեքսանդրի կայսրության մի մասը։ Ալեքսանդրի ստեղծած կայսրության փլուզումից և մասնատումից հետո այս տարածքը անցավ բուդդայական Մաուրյաների կայսրության իշխանության տակ։ Այս կայսրության անկումից հետո այստեղ կրկին եկան հույները և ստեղծեցին Հնդկա-հունական թագավորությունը։ Հելլենիստական թագավորության անկումից հետո այստեղ եկան սկյութները, որոնք ստեղծեցին Հնդկա-սկյութական թագավորություն։ Հետագայում այս տարածքը իրենց իշխանություն տակ վերցնելու համար պայքարել են Սասանյանները, հեփթաղները և գուպտաները։
8-րդ դարից արաբ զորավարՄուհամեդ Իբն Կասիմի արշավանքների շնորհիվ Պակիստանի այսօրվա զբաղեցրած տարածքում սկսեց տարածվել իսլամը։ 712 թվականին Իբն Կասիմը Սինդի տարածքը միացրեց Արաբական Օմայան խալիֆայությանը և մայրաքաղաք հռչակեց Ալ-Մանսուրահ քաղաքը։ Սակայն հետագայում Օմայաններին պարտության մատնեցին Հնդկաստանի հյուսիսային թագավորությունների թագավորներ Վիկրամադիտյա II-ը և Նագաբհատան։ 10-րդ դարի վերջին այս տարածքում կառավարում էին Հնդկական թագավորները, որոնք ենթարկվում էին Ղազնավյաններին։ 11-րդ դարում Մահմուդ Ղազնևին խորացրեց Իսլամի դիրքերը այստեղ։ Մահմուդը նախ գրավեց Խորասանի մի մասը, այնուհետև արշավեց  Փեշավար 1005 թվականին։ Նրա թգավորությունը արևմուտքում հասնում էր Քուրդիստան, իսկ արևելքում՝ Ջամնա գետ։ 1160 թվականին աֆղանական Ղուրիդների թագավորությունը գրավեց Ղազնի քաղաքը և Ղազնավյանների մայրաքաղաքը տեղափոխվեց Լահոր, իսկ 1187 թվականին գրավելով նաև Լահորը վերջ դրեց Ղազնավյանների թագավորութանը։ Ղուռիի նվաճումներով ստեղծվեց Դելիի սուլթանությունը։ Այնուհետև այստեղ կառավարեցին մոնղոլները և Պակիստանի այսօրվա զբաղեցրած տարածքը անցավ Չինգիզ խանի հսկայածավալ կայսրության իշխանության տակ։ Մոնղոլներից հետո ներկայիս Պակիստանի, Հնդկաստանի, Բանգլադեշի և Աֆղանստանի տարածքում Բաբուրը, ով Չինգիզ խանի և Լենք Թեմուրի սերնդից էր, ստեղծեց մի կայսրություն, որը կոչվեց Մեծ մողոլների կայսրություն։ Մողոլների կայսրությունը բռնեց  անկման ուղին 1707 թվականից, իսկ Պակիստանի շրջանները աստիճանաբար սկսեցին անկախություն ձեռք բերել։ Այնուամենայնիվ, մողոլների դերը Պակիստանի տարածքում մշակույթի զարգացման մեջ բավականին մեծ է։ 18-րդ դարում Սինդում, Բելուջիստանում, Փենջաբում կազմավորվել էին ֆեոդալական պետություններ, ինչպես նաև հզոր Սիքհիական, Դուրանի կայսրությունները։ 19-րդ դարում այստեղ եկան բրիտանացիները և առաջինը գրավեցին հենց Պակիստանի այսօրվա զբաղեցրած տարածքը։ Հետագայում Պակիստանը դարձավ Բրիտանական Հնդկաստանի մի մասը։ Շուտով սկսվեցին ապստամբությունները։ Մուսուլմանները հավաքվեցին և որոշեցին, որ Բրիտանիայի տիրապետությունից դուրս գալուց հետո պետք է ստեղծեն իսլամական պետություն, որտեղ ղեկավարը կլինի իսլամադավան և կկառավարի մուսուլմանին վայել։
Պակիստանի անկախացումը:Քաշմիրի վիճելի հարցը։ Հնդկաստանի և Պակիստանի միջև առաջին պատերազմը: 1947 թվականին Հնդկաստանի բաժանումից հետո կազմավորվեց Պակիստանի դոմինիոնը, որի կազմում, բացի իր այսօրվա զբաղեցրած տարածքից, մտնում էր նաև Արևելյան Բենգալիան։ Ինչպես նաև Բրիտանական Հնդկաստանի Փենջաբ նահանգը բաժանվեց 2 մասի՝ մուսուլմանաբնակ հատվածը անցավ Պակիստանի կազմի մեջ, իսկ 2-րդը մնաց Հնդկաստանի կազմում։ Միայն մուսուլմանաբնակ Ջամմու և Քաշմիր նահանգը շարունակում էր մնալ Հնդկաստանի կազմում։ Քաշմիրի բնակչության 77 %-ը մուսուլմաններ էին և ցանկանում էին միավորվել Պակիստանին։ Այդ պատճառով մահառաջա Հարի Սինգհի դեմ, ով դավանում էր Հինդուիզմ, ելույթներ էին սկսվել, քանի որ Քաշմիրը առանձին էր Պակիստանից։ Հարի Սինգհը որոշում է Քաշմիրը հայտարարել Հնդկաստանի նահանգ և օգնություն է խնդրում Հնդկաստանի կառավարությունից պայքարելու ապստամբների դեմ։ Սրանով սկսվեց առաջին Պակիստանա-հնդկական պատերազմը։ 1947 թվականի հոկտեմբերից մինչև դեկտեմբեր բանակցություններ էին ընթանում Հնդկաստանի և Պակիստանի միջև այս հարցի շուրջ և կողմերը համաձայն էին լսելու և հաշվի առնելու Քաշմիրցիների կարծիքը, սակայն միևնույն ժամանակ շարունակվում էին մարտական գործողությունները։ Պատերազմը տևեց ավելի քան մեկ տարի։ 1949 թվականի հունվարի 1-ին այստեղ եկան ՄԱԿ-ի պատվիրակները և խաղաղություն հաստատելու նպատակով Քաշմիրը բաժանեցին կողմերի միջև 2 մասի։ 1956 թվականին Պակիստանը ստացավ լիակատար անկաախություն։ Երկրի գեներալ – նահանգապետի պաշտոնը փոխարինվեց նախագահի պաշտոնով։ Առաջին նախագահը դարձավ Իսկանդեր Միրզան։
1958 թվականին տեղի ունեցավ զինված հեղաշրջում և երկրի նախագահ դարձավ Մուհամեդ Այուբ Խանը։ Նա փոփոխություններ կատարեց սահմանադրության մեջ, որով ավելի էր ամրապնդում նախագահի պաշտոնը։ Մուհամեդ Այուբ Խանը վարում էր ամերիկամետ քաղաքականություն։ Նրա օրոք սկսվեց Հնդկաստանի և Պակիստանի միջև երկրորդ պատերազմը։
Հնդկաստանի և Պակիստանի միջև երկրորդ պատերազմը:
1965 թվականի մարտ – ապրիլ ամիսներին Հնդկաստանի և Պակիստանի միջև եղավ տարաձայնություն՝ կապված Մեծ Կատչի Ռանն տարածքի հետ։ Սկսվեց պատերազմ կողմերի միջև։ Պակիստանը որոշել էր դիվերսանտների միջոցով ապստամբություն սկսել Քաշմիրում և հանկարծակի հարձակումներով գրավել վերջինս, սակայն Հնդկաստանի ԶՈՒ-ին հայտնի է դառնում այս ծրագիրը և ստացվում է կանխել նախօրոք մշակված ծրագրի իրագործումը։ Հնդկաստանը հակագրոհ ձեռնարկելով հասնում է մինչև Լահորի մատույցները, սակայն Պակիստանը կարողանում է հետ շպրտել հնդիկներին։ Մի քանի ամիս տևած կռիվներից հետո հունիսի 30-ին Մեծ Բրիտանիան միջամտեց հարցին և կողմերը համաձայնվեցին հրադադարի։ Հետագայում, արդեն 1969 թվականին կնքվեց համաձայնագիր՝ ըստ որի Մեծ Կատչի Ռանն տարածքից 900 կմ2 անցավ Պակիստանին։ Դա իրականում լավ ցուցանիշ էր Հնդկաստանի համար, քանզի Պակիստանը հավակնում էր ավելի մեծ տարածք գրավելու։
Նրան փոխարինեց Յաղյա Խանը, ում օրոք սկսվեց Հնդկաստանի և Պակիստանի միջև երրորդ պատերազմը։
Ծանր պարտություն կրելուց և Բանգլադեշի անջատվելուց հետո պետության գլուխ բարձրացավ Զուլֆիկար Ալի Բհուտտոն։ Նրա օրոք նախագահի լծակները կրճատվեցին, նա նաև խաղաղություն կնքեց Ինդիրա Գանդիի հետ, ինչպես նաև դադարեցրեց ամերիկամետ քաղաքականությունը և սկսեց երկիրը ղեկավարել իսլամական սոցիալիզմի գաղափարով։ Մուհամեդ  Զիա-Ուլ-Հակին, ով այդ ժամանակ ցամաքային ուժերի հրամանատարն էր, նա չէր տեսնում ԶՈՒ հրամանատարի պաշտոնում, սակայն հենց Զիա-Ուլ-Հակը 1977 թվականին տեղի ունեցած զինված հեղաշրջման արդյունքում դարձավ նախագահ։ Նրա հրամանով Բհուտտոն ձերբակալվեց քաղաքական հակառակորդների սպանությունների համար և երկու տարի անց դատապարտվեց մահվան։ Մուհամեդ Զիա-Ուլ-Հակը իշխանության գլուխ գալով օրենքներում կատարեց որոշ փոփոխություններ, որոնք ուղղված էին իսլամի ամրապնդմանը՝ մասնավորապես քրեական օրենսգրքում։ 1988 թվականին Պակիստան վերադառնալիս՝ Լահոր քաղաքի մոտ Զիա-Ուլ-Հակի ինքնաթիռը վթարի ենթարկվեց. զոհվեցին բոլոր 37 ուղևորները։ Հետագայում արված հետազոտություններից պարզ դարձավ, որ ինքնաթիռում տեղի էր ունեցել թունավոր գազի արտահոսք, և օդաչուները խեղդվել էին, իսկ օդանավը չունենալով կառավարիչ՝ վթարի էր ենթարկվել։ Երկրի նախագահի պաշտոնը զբաղեցրեց Սենատի քարտուղար Գուլամ Իսհակ Խանը։
Նույն թվականին տեղի ունեցած արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններում հաղթանակ տարավ Պակիստանի Ժողովրդավարական(դեմոկրատական) կուսակցությունը (ՊԺԿ), իսկ վարչապետ ընտրվեց Նավազ Շարիֆը։ Նա 1992 թվականին  սկսեց իրագործել «Մաքրում» օպերացիան, որը միտված էր քաղաքական անստաբիլությունը թոթափելուն Կարաչի քաղաքում։ Միևնույն ժամանակ նրա կառավարությանը չհաջողվեց կանխել պակիստանական ռուփիի արժեքի անկումը։ 1993 թվականին նախագահ Գուլամ Իսհակ Խանը լուծարեց Շարիֆի կառավարությանը՝ մեղադրելով կոռուպցիայի և քաղաքական հակառակորդների սպանությունների մեջ։ Լուծարելով նաև խորհրդարանը, նա նշանակեց արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններ, սակայն Բարձրագույն դատարանը, լինելով Շարիֆի կողմնակից, չեղարկեց նախագահի որոշումը։ Սկսվեցին բանակցություններ նախագահի և կառավարության ղեկավարի միջև։ Շուտով երկուսն էլ հրաժարական տվեցին։ 1993 թվականին կայացան արտահերթ ընտրություններ, որտեղ հաղթեց ՊԱԿ-ը՝ Բենազիր Բհուտտոյի գլխավորությամբ։ Նույն թվականին նախագահ ընտրվեց Բհուտտոյի կողմնակից Ֆարուկ Լեգարին։
1996 թվականին Բհուտտոյի կառավարությունը լուծարվեց։ Տեղի ունեցած արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններում հաղթեց ՊԺԿ կուսակցությունը՝ Շարիֆի գլխավորությամբ։ Իշխանության գալով նա սկսեց կատարել փոփոխություններ, որով նախագահի լծակները սահմանափակվում էին։ Այսուհետ նախագահը չէր կարողանալու լուծարել կառավարությունը և խորհրդարանը։ Ինչպես նաև, այս փոփոխությունները թույլ էին տալիս խմբակցության ղեկավարին զրկել մանդատներից այն պատգամավորներին, ովքեր համակարծիք չէին լինի մեծամասնության հետ։ Շուտով հրաժարական տվեց նաև նախագահը և այդ պաշտոնը զբաղեցրեց Ռաֆիկ Տարարը։ Այդ տարում ընդունվեց նոր դատական համակարգ, որը միտված էր ահաբեկչության դեմ, սակայն այն հաջորդ տարի Բարձրագույն դատարանի կողմից հակասահմանադրական ճանաչվեց։ Հանգստյան օր համարվող ուրբաթ օրվա չեղարկումը Շարիֆի կողմից առաջացրեց մեծ դժգոհություններ, այդ թվում և իր կողմնակիցների մոտ։ 1998 թվականին՝ ի պատասխան Հնդկաստանի միջուկային զենքի փորձարկումների, Պակիստանը նույնպես սկսեց փորձարկել միջուկային զենքը։
1999 թվականին Պակիստանի և Հնդկաստանի հարաբերություններում նկատվում է մտերմացում։ Հնդկաստանի վարչապետը այցելում է Լահոր քաղաք, որտեղ բացվում է ավտոբուսային կապը դեպի Փենջաբ։ Կնքվում է նաև Լահորի համաձայնագիրը, որը միտված էր ատոմային զենքի անհարկի օգտագործումը կանխելուն։ Միակ չհարթված խնդիրը մնում էր Քաշմիրի խնդիրը։ Քաշմիրում պարբերաբար գործում էին ապստամբները, որոնք կողմ էին Քաշմիրի միավորմանը Պակիստանին։ Պակիստանի բարձրագույն էլիտան կողմ էր Հնդկաստանի հետ հարաբերությունների լավացմանը, սակայն Պակիստանի Ցամաքային ուժերի հրամանատար գեներալ Պերվեզ Մուշարրաֆը մշակել էր մի պլան, ըստ որի պակիստանական բանակը պետք է մտներ Քաշմիրի հնդկական տարածք և այնտեղ ահաբեկելով բնակիչներին՝ ստիպեր լքել իրենց տները և առանց խոչընդոտների նվաճել Քաշմիրը։ Այս ծրագիրը հաջողություն չունեցավ, քանզի հնդկական կողմը պատրաստ էր այս ամենին և կարողացավ ետ մղել պակիստանյան բանակին։ Շուտով, երկրի վարչապետ Շարիֆը հայտարարեց, որ ծավալվող մարտական գործողությունների մասին տեղեկացել է միայն հնդկական կողմից։ 1999 թվականին հոկտեմբերի 12-ին Շարիֆը հեռացրեց պաշտոնից Մուշարրաֆին և վռնդեց երկրից, սակայն տեղի ունեցավ զինված հեղաշրջում, որի արդյունքում երկիրը գլխավորեց Պերվեզ Մուշարրաֆը։ Շարիֆը ձերբակալվեց և դատապարտվեց ցմահ ազատազրկման։
Մուշարրաֆը խոստացավ վերջ դնել կոռուպցիային և ահաբեկչությանը։ Բարձրագույն դատարանը պահանջեց նրանից, որպեսզի նա մինչև 2002 թվականը երկիրը դարձնի ժողովրդավարական (դեմոկրատական)։ Նա 2001 թվականին ընտրվեց նախագահ, միևնույն ժամանակ պահպանելով գործադիր իշխանության գլխավորողի և ԶՈՒ-ի հրամանատարի պաշտոնը։ Սա դժգոհություն առաջացրեց ՊԱԿ-ի առաջնորդ Բենազիր Բհուտտոյի մոտ և մեղադրեց նախագահին սահմանադրությունը խախտելու մեջ։
2003-2005 թվականներին Մուշարրաֆի դեմ տեղի են ունեցել ավելի քան 14 մահափորձեր։
2004 թվականին Պակիստանում 3 անգամ փոխվեց վարչապետը. Առաջին անգամ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցրեց Զաֆարուլլա Խան Ջամալին, այնուհետև՝ Չոուդհրի Շուջատ Հուսեյնը, ավելի ուշ՝ Շաուկատ Ազիզը։
2007 թվականին Պակիստանի Բարձրագույն դատարանը թույլատրում է Մուշարրաֆին թեկնածություն դնել նախագահական ընտրություններում։ 9 դատավորներից 6-ը կողմ էին քվեարկել։ Ընդդիմադիրները պնդում էին, որ նա իրավունք չունի միաժամանակ զբաղեցնել և՛ նախագահի, և՛ ԶՈՒ գլխավոր հրամանատարի պաշտոնը։
2007 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Մուշարրաֆը ընտրվեց նախագահ, բայց Բարձրագույն դատարանը չընդունեց նրա նախագահությունը այն պատճառով, որ նորընտիր նախագահը շարունակում էր մնալ ԶՈՒ գլխավոր հրամանատարը։
Նույն թվականի նոյեմբերի 3-ին նորընտիր նախագահը երկրում արտակարգ դրություն մտցրեց։ Անջատվեց հեռախոսային կապը, դադարեցվեց հեռուստաընկերությունների աշխատանքը, ձերբակալվեցին բոլոր դեմ քվեարկած դատավորները, բոլոր ընդդիմադիր ակտիվիստները, իսկ Բենազիր Բհուտտոն ենթարկվեց տնային կալանքի։ Իր զեկույցում Մուշարրաֆը հայտարարեց, որ այս ամենը արվում է ծայրահեղական-իսլամիստների դեմ ուղղված պայքարի համար։ Շուտով Մուշարրաֆը կրկին ընտրվեց նախագահ և խոստացավ հրաժարվել ԶՈՒ գլխավոր հրամանատարի պաշտոնից։ Նոյեմբերի 27-ին Մուշարրաֆը հրաժարական ներկայացրեց ԶՈՒ գլխավոր հրամանատարի պաշտոնից։ Հաջորդ օրը նա պաշտոնապես ընդունեց նախագահի պաշտոնը։
Մեկ ամիս անց՝ դեկտեմբերի 27-ին սպանվեց Բենազիր Բհուտտոն՝ Պակիստանի երբեմնի հզոր առաջնորդներից մեկը։
2012 թվականին վարչապետ ընտրվեց Ռաջա Պերվեզ Աշրաֆը։
2013 թվականին Ռաջա Աշրաֆը և մի քանի այլ պաշտոնյաներ ձերբակալվեցին Պակիստանի էլեկտրոէներգիայի միջոցների վատնման համար։ Նույն թվականին չորրորդ անգամ Պակիստանի վարչապետի պաշտոնը զբաղեցրեց Նավազ Շարիֆը։
Շուտով նախագահ ընտրվեց Մամնուն Հուսեյնը։
Բնակչություն
Պակիստանի բնակչությունը կազմում է 207 774 520 մարդ։ Ծնելիությունը այստեղ տարեցտարի աճում է 2,4 %-ով։ Քաղաքային բնակչությունը կազմում է 36 %։
Այստեղ ապրում են տարբեր ցեղերի ներկայացուցիչներ. գերակշռում են փենջաբցիները` 44 %, աֆղաններ կամ պուշտուններ՝ 15 %, սինդհիներ՝ 14 %, սերաիկներ՝ 8 %, մուհաջիրներ՝ 7 %, բելուջիներ 4 % և այլն։
Պակիստանի պետական կրոնը իսլամն է։ Այստեղ մարդկանց ճնշող մեծամասնությունը՝ 95 %-ը կամ 173 000 000 մարդ իսլամադավան է (75 % սուննիներ, 20 % շիաներ)։ Տարածված է նաև Հինդուիզմը՝ 1,85 % կամ 3 200 000 մարդ, Քրիստոնեությունը՝ 1,6 % կամ 2 800 000 մարդ համապատասխանաբար դավանում են այս կրոնները։   Պակիստանի սահմանադրությունը թույլ է տալիս ժողովրդին հարել ցանկացած դավանանքի, սակայն միաժամանակ սահմանափակում է ոչ մուսուլմանների իրավունքները. ոչ մուսուլմանը չի կարող զբաղեցնել երկրի նախագահի կամ վարչապետի պաշտոնը։
Պետական լեզուն ուրդուն է։ Թույլատրվում է պաշտոնական ոլորտում օգտագործել նաև անգլերենը։ Տարածված է նաև փենջաբին, սինդհին, պուշտուն, բելուջերենը և այլն։
Տնտեսություն
Երկրի տնտեսության հիմքը գյուղատնտեսությունն է։ Երկրագործության համար ամենահարմար տարածքն Ինդոսի հովիտն է (Փենջաբ)։ Այդ պատճառով էլ մարդիկ վաղուց ի վեր բնակություն են հաստատել Փենջաբում։ Դաշտերը ոռոգելու համար Ինդոսն ու նրա վտակները միացվել են մեծ ու փոքր բազմաթիվ ջրանցքներով։ Ոռոգվող հողերում մշակում են ցորեն, բամբակենի, բրինձ, շաքարեղեգ, ծխախոտ, բանջարեղեն։ Տարեկան 2 անգամ բերք են հավաքում։ Զարգացած են արդյունաբերության հանքարդյունահանող, նավթաքիմիական, քիմիական, գյուղատնտեսական հումքի վերամշակման ճյուղերը։ Կան ավտոհավաքման, պարարտանյութերի, ցեմենտի, ապակու արտադրության ձեռնարկություններ։ Զբաղվում են անասնապահությամբ և ձկնորսությամբ։ Արտահանում է նավթ, նավթամթերք, կաշի, հագուստ, բրինձ, բամբակ։ Ներմուծում է մեքենաներ, սարքավորումներ, քիմիական արդյունաբերության արտադրանքներ, սննդամթերք, հանքային վառելիք։ Առևտրական գլխավոր գործընկերներն են՝ Սաուդյան Արաբիա, Գերմանիա, ԱՄՆ, Ճապոնիա, Մեծ Բրիտանիա։ ՀՆԱ–ն՝ մեկ շնչի հաշվով 2891 ԱՄՆ դոլար։ Ազգային արժույթը՝ պակիստանյան ռուփի (PKR)։
Գյուղատնտեսությունը մեծ դեր ունի երկրի տնտեսության մեջ և կազմում է ՀՆԱ-ի ավելի քան 20 %-ը։ Չնայած նրան, որ արդյունաբերությունը կազմում է ՀՆԱ-ի 24 %-ը, բնակչության միայն 20 %-ն է զբաղված այս ոլորտում, իսկ գյուղատնտեսությամբ զբաղված է բնակչության 43 %-ը։ Գործազրկությունը կազմում է 15 %։
Պակիստանի արտահանման 2/3-ը կազմում են կարի և տեքստիլ արդյունաբերությունները. արտահանվում են նաև բրինձ, բամբակ, միս, կաշի, մրգեր, շաքար և այլն։ Գլխավոր գնորդներն են՝ ԱՄՆ-ն՝ 15 %, Չինաստանը՝ 8 %, Գերմանիան՝ 7 %, Աֆղանստանը՝ 7 %, Մեծ Բրիտանիան՝ 6 % և այլն։
Հիմնականում ներկրվում են մեքենաներ և սարքավորումներ, քիմիկատներ, էլեկտրական սարքավորումներ, նաֆթամթերք և այլն։ Հիմնական ներկրողներն են՝ Չինաստանը՝ 30 %, ԱՄԷ-ն՝ 12 %, ԱՄՆ-ն՝ 4,3 % և այլն։
Տուրիզմ
2014 թվականին Պակիստան են այցելել 1 միլիոն զբոսաշրջիկներ, որի հետևանքով պետական բյուջե է գնացել ավելի քան 90 միլլիարդ դոլար։ Հիմնականում զբոսաշրջիկները այցելում են Լահոր, Փեշավար, Կարաչի և այլն։ Զբոսաշրջիկները այցելում են բուդդայական Թախթ-ի-Բահիյի և Տաքսիլայի ավերակները տեսնելու, ինչպես նաև 5000 տարի վաղեմություն ունեցող Մոհենջո-Դարո և Հարապպա քաղաքների մշակույթներին ծանոթանալու։
Մշակույթ
Պակիստանի մշակույթը հիմնված է, հիմնականում, իսլամական մշակույթի վրա, բայց իր մեջ պարունակում է նաև մինչմուսուլմանական դարաշրջանի տարրեր, այսինքն հնդարիական մշակույթի տարրեր։ Մեծ ազդեցություն է թողել նաև բրիտանական գաղութացման դարաշրջանը։ Այդուհանդերձ, վերջին տասնամյակներում այստեղ իր տեղն ունի նաև ամերիկյան մշակույթը, հատկապես երիտասարդության շրջանում։ Այստեղ սիրում են դիտել հոլիվուդյան ֆիլմեր, մուլտֆիլմեր, խաղալ ամերիկյան վիդեոխաղեր, կրել ամերիկյան ոճի հագուստներ, ուտել ֆաստֆուդ և խմել ամերիկյան ըմպելիքներ։
Սպորտ
Պակիստանում տարածված է ֆուտբոլը, թենիսը, հոկեյը, ըմբշամարտը, բռնցքամարտը, կրիկետը և այլն։
Պակիստանի կրիկետի հավաքականը համարվում է աշխարհի ուժեղագույններից մեկը։ Նրանց հիմնական մրցակիցները Բրիտանիայից, Հնդկաստանից և Ավստրալիայից են։ 1992 թվականին Պակիստանի կրիկետի հավաքականը հաղթել է աշխարհի առաջնությունում։
Խոշոր քաղաքներ
Պակիստանի մեծ քաղաքների հնգյակը կազմում են հետևյալ քաղաքները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պակիստան Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Իսլամական հանրապետություններ Կատեգորիա:Անգլիախոս երկրներ և տարածքներ Կատեգորիա:1947 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Զավետի Իլիչա (գյուղ, Իգլինսկի շրջան)
Զավետի Իլիչա (Заветы Ильича, Заветы Ильича), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Իգլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 15 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Իգլինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ռիժուլինցի
Ռիժուլինցի (Рижулинці), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Խմելնիցկիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ռիժուլինցի գյուղում բնակվում էր 283 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4,8 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 58,96 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Խմելնիցկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պերևալի
Պերևալի (Перевали), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Տուրիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1445 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պերևալի գյուղում բնակվում էր 373 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1234 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 302,27 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Տուրիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1445 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սգուրիշի
Սգուրիշի (სგურიში), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Մեստիայի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 159 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Մեստիայի շրջան‎‎‎
Արտյոմ Խաչատրյան (ձեռներեց)
Արտյոմ Կարենի Խաչատրյան, ռուսաստանցի ձեռներեց, միլիարդատեր է, ըստ «Ֆորբս» ամսագրի ռուսական տարբերակի՝ Խաչատրյանի անձնական կարողությունը գնահատվել է է 3,1 միլիարդ դոլար ։ Սերգեյ Լոմակինի հետ համարվում է «Fix Price» խանութների ցանցի տնօրենների խորհրդի անդամ, «Կոպեյկա» խանութների ցանցի համահիմնադիր։ «Կենտրոնական Բուվ» կոշիկի խանութների ցանցի համասեփականատեր, «ՑենտրՕբուվ» կոշիկի խանութների ցանցի համասեփականատեր ։
Կենսագրություն
Կրթություն է ստացել Մոսկվայի պետական լեռնահանքային համալսարանում (1997)։ Գործընկերներ Սերգեյ Լոմակինի, Ալեքսանդր Սամոնովի և Իգոր Ժուրավլյովի հետ զբաղվել է սուրճի առևտրով։ 1998 թվականին Սերգեյ Լոմակինի, Ալեքսանդր Սամոնովի հետ հիմնել է «Կոպեյկա» մթերային խանութների ցանցը ։ 2008 թվականին Խաչատրյանը Լոմակինի հետ  հիմնադրել է «Sun Investment Partners» ներդրումային ընկերությունը ։ 2009 թվականին Խաչատրյանը և Լոմակինը 40 միլիոն դոլարով գնել են «ՑենտրՕբուվ» կոշիկի խանութների ցանցի 33%-ը ։
Fix Price
«Բեսթ Փրայս» ընկերությունը հիմնադրվել է 2007 թվականին Սերգեյ Լոմակինի և Արտյոմ Խաչատրյանի կողմից՝ իրենց ստեղծած «Կոպեյկա» առևտրային ցանցի վաճառքից հետո՝ նպատակ ունենալով ռուսական մանրածախ շուկայում ստեղծել նոր ձևաչափ։
«Fix Price» ցանցի առաջին խանութը բացվել է 2007 թվականի դեկտեմբերին։ 2008 թվականի ընթացքում բացվել են «Fix Price»-ի առաջին 60 խանութները։ 2014 թվականին ցանցն ուներ 1543 խանութ։ 2018 թվականի փետրվարի դրությամբ ցանցն ուներ 2510 խանութ Ռուսաստանում, ինչպես նաև մի քանի խանութներ Լատվիայում, Բելառուսում,, Ուզբեկստանում և Վրաստանում։
Արտաքին հղումներ
Артём Хачатрян — Forbes Կատեգորիա:Ռուս գործարարներ Կատեգորիա:Միլիարդատերեր ըստ ազգության
Էրինջուղ
Էրինջուղ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Օրդուի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Սպանի՛ր նրան
«Սպանի՛ր նրան» («Убе́й его́!», «Եթե թանկ է քեզ համար քո տունը․․․» («Если дорог тебе твой дом…»), Կոնստանտին Սիմոնովի բանաստեղծությունը, որը գրվել է 1942 թվականի հուլիսին և տպագրվել «Կրասնայա զվեզդա» թեթում 1942 թվականի հուլիսի 18-ին՝ Ստալինգրադի ճակատամարտի սկվելու հաջորդ օրը։ Սիմոնովի բանաստեղծության և Իլյա Էրենբուրգի՝ փոքր-ինչ ավելի ուշ հրատարակված «Սպանի՛ր» հրապարակախոսական հոդվածի «Սպանի՛ր գերմանացուն» («Убей немца!») արտահայտությունը դարձել է խորհրդային ամենահայտնի ռազմական նշանաբաններից մեկը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին։
Պատմություն
Կոնստանտին Սիմոնովի խոսքով՝ ինքը «Սպանի՛ր նրան» բանաստեղծությունը գրել է 1942 թվականի ամռանը՝ ընդամենը մեկ օրում, գտնվելով ռազմաճակատում՝ Վոլգայի ափին, «որին մոտենում էին գերմանացիները» ։
«Կրասնայա զվեզդա» թերթի գլխավոր խմբագիր Դավիթ Օրտենբերգն այսպես է նկարագրել բանաստեղծության հայտնվելը խմբագրությունում․
Մենք սպասում էինք Սիմոնովի նյութերին։ Ահա, վերջապես, հանձնեցին փաթեթը։ Ծրարի վրա գրված է. «Դ. Ի. Օրտենբերգ։ Անձամբ։ Շտապ։ Սիմոնովից։ Քայլք...», և այս բառից հետո Սիմոնովը նկարել էր երեք խաչ, ինչպես ընդունված էր հեծելազորում՝ հույժ շտապ լինելը նշելու համար։ Բացեցի փաթեթը, իսկ այնտեղ ոչ թե ակնարկ է, այլ «Սպանի՛ր նրան» բանաստեղծությունը։ Չեմ բացատրի, թե ինչքան էր պետք այդ ուղղակի հրապարակախոսական կոչը մեր նահանջի ծանր օրերին ։
1942 թվականի հուլիսի 18-ին բանաստեղծությունն առաջին անգամ տպագրվել է «Կրասնայա զվեզդա» թերթում, հաջորդ օրը՝ հուլիսի 19-ին, արտատպվել է «Կոմսոմոլսկայա պրավդա» թերթում, հուլիսի 20-ին հայտնվել է «Окна ТАСС»-ում։ Դրանից հետո այն պատերազմի ընթացքում կարդացվել է ռադիոյով և տպագրվել ինքնաթիռներից ցրվող թռուցիկների վրա ։
Պատերազմի ավարտից հետո Սիմոնովը հրաժարվել է «Սպանի՛ր նրան» վերնագրից և բանաստեղծության բազմաթիվ վերահրատարակումների ժամանակ որպես վերնագիր օգտագործվել է նրա առաջին տողը՝ «Եթե թանկ է քեզ համար քո տունը...» ։ Դավիթ Օրտենբերգին Սիմոնովը դա բացատրել է հետևյալ կերպ․
Այդ ժամանակ՝ պատերազմի ընթացքում, ով էլ կարդար վերնագիրը, անմիջապես հասկանում էր, որ պետք է սպանել հիտլերականներին։ Իսկ հիմա այդ վերնագիրը ընթերցողին կգցեր տարակուսանքի մեջ. ո՞ւմ է պետք սպանել։ Նա ստիպված կլիներ կարդալ բանաստեղծությունը, բայց բոլորը չէին ունենա նման պատրաստակամություն ։
Կարծիքներ
Գրականագետ Վլադիսլավ Շոշինը «Սպանի՛ր նրան» բանաստեղծությունն ընդգրկել է Սիմոնովի՝ Հայրենական մեծ պատերազմի առաջին տարիներին գրված մյուս բանաստեղծությունների («Հիշո՞ւմ ես, Ալյոշա, սմոլենշչինայի ճանապարհները․․․» («Ты помнишь, Алёша, дороги Смоленщины…», «Հայրենիք» («Родина»), «Մայորը բերեց տղային հրետասայլի վրա․․․» («Майор привёз мальчишку на лафете…»), «Ես չեմ հիշում՝ մեկ օր էր, թե տասը» («Я не помню, сутки или десять…»), «Հարձակում» («Атака») և այլն) հետ մի շարքում, որոնք, նրա կարծիքով, շարունակում են ռուսական դասական պոեզիայի լավագույն ավանդույթները։ Ընդ որում, Շոշինը «Սպանի՛ր նրան» ստեղծագործությունը համարել է Սիմոնովի՝ այդ ժամանակաշրջանի ամենավառ բանաստեղծությունը ։
Բանաստեղծության առաջին հրատարակիչը՝ թերթի խմբագիր Դավիթ Օրտենբերգը, այն անվանել է «ուղղակի հրապարակախոսական կոչ մեր նահանջի ծանր օրերին» (ռուս․՝ «прямым публицистическим призывом в тяжелые дни нашего отступления »)։
Բանաստեղծությունը պատերազմական պրոպագանդայում
Ես՝ ականանետային վաշտի քաղղեկս, Ստալինգրադի ճակատամարտի ամենածանր օրերին ստիպված չէի անվերջ համոզել իմ մարտիկներին՝ «Ոչ մի քայլ հետ»։ Բավական էր կարդալ Սիմոնովի «Սպանի՛ր նրան» բանաստեղծությունը, որը հայտնվել է հենց այդ ժամանակ։ Ես վկայում եմ․ այն հուզում էր մեր զինվորական հոգիները ։
1944 թվականին Սանդոմիրի պլացդարմում՝ Վիսլայից այն կողմ, իմ տանկիստ ընկերն Սիմոնովի «Սպանի՛ր նրան» բանաստեղծության մասին ինձ ասաց․ «Ես այդ բանաստեղծությանը կշնորհեի Խորհրդային Միության հերոսի կոչում։ Այն ավելի շատ հիտլերականների է սպանել, քան ամենահայտնի դիպուկահարը...»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոնստանտին Սիմոնովի բանաստեղծություններ
Պարֆենտևո
Պարֆենտևո (Парфентьево), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կոլոմենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 724 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կոլոմենսկի շրջանի բնակավայրեր
Ուրախության երգը
«Ուրախության երգը» («Песенка радости»), խորհրդային նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որը ստեղծվել է 1946 թվականին։ «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի առաջին մուլտֆիլմն է, որ մրցանակի է արժանացել միջազգային կինոփառատոնում ։
Ստեղծման պատմություն
Ֆիլմի վրա աշխատանքներն սկսվել են «Լենֆիլմ» ստուդիայի «գունավոր նկարված ֆիլմի» բաժանմունքում Հայրենական մեծ պատերազմից առաջ։ Սկսված պատերազմը խանգարել է մուլտֆիլմի նկարահանումն ավարտին հասցնելուն ։
Լենինգրադի շրջափակման սկզբում ֆիլմի սցենարիստ և ռեժիսոր Մստիսլավ Պաշչենկոն մեկնել է ռազմաճակատ։ Մի քանի ամիս անց վիրավորվելուց հետո վերադառնալով Լենինգրադ՝ նա որոշել է ավարտել սկսված աշխատանքը։ Բայց գունավոր կինոյի բաժանմունքի շենքի վրա ընկած ռումբը ոչնչացրել է թանկարժեք ողջ տեխնիկան և բոլոր ֆիլմերի նյութերը (պատերազմից հետո բաժանմունքը չի վերականգնվել)։ Շենքի ավերակներում «Ուրախության երգը» մուլտֆիլմին վերաբերող ոչ մի նյութ Մստիսլավ Պաշչենկոյին գտնել չի հաջողվել։ Շրջափակված քաղաքում մուլտֆիլմի վրա աշխատող նույնպես չի եղել․ Լենինգրադի գրեթե բոլոր նկարիչ-մուլտիպլիկատորները զոհվել էին ռազմաճակատում կամ մահացել շրջափակման ընթացքում ։
Մուլտֆիլմի ստեղծումը ստիպված են եղել նորից սկսել «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում, բայց ապագա մուլտֆիլմի՝ Բևեռային գիշերվա կերպարով չարին հաղթող Ուրախության մասին կադրերը ծնվել են շրջափակված Լենինգրադում։
1969 թվականին «Խորհրդային կինոարվեստի պրոպագանդայի բյուրո» հրատարակության կողմից «Ֆիլմ-հեքիաթ» շարքում հրատարակվել է «Ուրախության երգը» գիրքը (ըստ մուլտիպլիկացիոն ֆիլմի) Եվգենի Միգունովի նկարազարդումներով ։
Սյուժե
Դիզված ձնակույտից բարձրանում է բարձրահասակ կերպարանք՝ գլխին սառցե թագով։ Սպիտակ մազերը երիզում են պառավի՝ Բևեռային գիշերվա մութ, չար դեմքը։ Մուգ ապույտ զգեստը ձուլվում է երկնքի ֆոնին, և միայն երեք աստղեր են վառ փայլում կիսաթափանցիկ ֆանտաստիկ կերպարանքի կրծքին․․․
Բևեռային գիշերը նույնպես լսում է կարմրակուրծք թռչունի գարնանային երգն ու որոշում սառեցնել նրան, որ գարունը չգա։ Նա սառնություն է փչում թռչնակի վրա, հափշտակում նրան ու թռչում իր սառցե քարայրը։ Բայց աղջիկը կառչում է նրա հագուստի ծայրից ու նույնպես հայտնվում քարայրում, որտեղ նրան հաջողվում է վերցնել թռչնակին, տաքացնել ու ազատ արձակել նրան։
Նապաստակն ու արջուկն ուղևորվում են փրկելու աղջկան, հասցնում են կանխել սառցե սանդուղքի քանդվելն ու նրան ցույց են տալիս ճանապարհը։
Բևեռային գիշերը վրա է հասնում ու սառեցնում աղջկան։ Բայց մոտ է թռչում կարմրակուրծք թռչունն ու գարնանային երգով արթնացնում աղջկան, ապա ծաղիկներին, անտառին ու շրջապատում ամեն ինչի։ Բացվում է գարունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1946 մուլտֆիլմեր
Արքայադուստր Դոքհե
Արքայադուստր Դոքհե ( 덕혜옹주, ) թագավոր Գոջոնգի՝ Չոսոն դինաստիայի 26-րդ թագավոր և Կորեական կայսրության առաջին կայսր, և ազնվական Յանգի դուստր:Որպես պալատական օրիորդ, նրան անվանում էին «Բոկնյոնդանգի դուստր», մինչ նրան տրվեց «Դոքհե»-ի տիտղոսը, իսկ 1962-ին նա ձեռք բերեց Կորեայի քաղաքացիություն՝ որպես «Լի Դոքհե» ։Ծնված լինելով  ճապոնական օկուպացիայի տարիներին Քյոնգի նահանգի Քյոնգսոնգբուի Դոկսու պալատում ` Գյոնգսեոնգի Իլչուլի անվան հանրային Շիմսանգի տարրական դպրոց հաճախելիս նրան ուղարկում են Տոկիո ՝ արտասահմանում սովորելու ՝ ի պատասխան ճապոնական պարտադիր պահանջների, և ուսանում Գակուշուինում ՝ ճապոնական թագավորական ընտանիքների դպրոցում:1931 թվականին նա ամուսնանում է  Դաքեյուկիի ՝ կոմս և նախկին Սուշիմա լորդերի ընտանիքի ղեկավարի հետ և 1932 թվականին ունենում է դստերը ՝ Սո Մասայեին։Սակայն,ամուսնությունից հետո, նրա մոտ  առաջին անգամ ի հայտ եկան շիզոֆրենիայի և դեպրեսիվ խանգարման ախտանշաններ։ 1946 թվականից նրան տեղափոխում են Մացուզավա նահանգի հոգեբուժարան, իսկ 1955 թվին նրանք ամուսնալուծվում են։
Ծնունդ և մանկություն
Դոքհե արքայադուստրը ծնվել է 1912 թվականի մայիսի 25-ին ճապոնական օկուպացիայի տարիներին,Գյոնգի նահանգի Քյոնգսոնգբուում գտնվող Դոկսու պալատում,որպես ՝ Քոջոնգ թագավորի և Յանգի դուստր ։ Յանգը, որը ծննդաբերության ժամանակ պալատական ​​տիկին էր, ստանում է «Բոկնյոնդանգի տիկին» կոչումը և կնքվում որպես ազնվական ։ Նույն տարվա հուլիսի 13-ին Գոջոնգը Դոքհեին Բոկնյոնգդանգից բերեց իր տուն ՝ Համնյոնջեոն :Գոջոնգ թագավորը ընդհանուր առմամբ ունեցել է 9 տղա և 4 դուստր, բայց միայն 3 որդիները և մեկ դուստր են ողջ մնացել մինչ հասուն տարիքը, իսկ Դոքհեն ըստ էության, դարձել է միակ դուստրը ։ Քանի որ նա ծնվել էր Կորեական կայսրության փլուզումից հետո, նա ոչ թե հենց կայսերական ընտանիքի, այլ ճապոնիայի պալատական ներկայացուցիչ էր։ 1916 թվականի ապրիլի 1-ին, Կայսր Գոջոնգը հանձնարարում է Դոկսու պալատում  մանկապարտեզ հիմնել եւ որպես դայակ՝ վստահում է գործը Սադակո Կյոգուչիին և Յանգ Օկսիկին։Մանկապարտեզը հիմնադրվում է Ցունմյոնգդանգում, և Դոքհեն կրթություն է ստանում ազնվական ընտանիքի 7-8 դուստրերի հետ միասին։ 1917-ի հունիսին նրա թագավորական ընտանիքի կարգավիճակը պաշտոնապես ճանաչվեց:Գոջոնգը անհանգստանում է, որ արքայադստերը որպես պատանդ կուղարկեն Ճապոնիա՝ Յանգչին արքա Լիընի նման, կամ օրենքով կամուսնացնեն ճապոնացու հետ,և նայած նա գաղտնի պլանավորում էր դստերը կնության տալ  Քիմ Հվանգջինի (金 璜 鎭) եղբորորդի՝ Քիմ Ջանգհանի հետ, այն ձախողվեց ճապոնացիների միջամտության պատճառով։ 1919 էվականին Գոջոնգ թագավորի մահից հետո ևս, Նա մնաց Դոկսու պալատում, բայց երբ ինտենսիվ մարտերը տեղափոխվեցին Չանգդոկ պալատ, արքայադուստրը և իր մայրը՝ Յանգը,1920 թվականի մարտի 15-ին տեղափոխվեցին Չանգդեոկ պալատի մի տաղավար։
Գյոնգսեոնգի Իլչուլի անվան հանրային Շիմսանգի տարրական դպրոց
1920-ի ապրիլի 1-ից նա կրթություն է ստանում պալատի ներսում գտնվող Շիմսանգի տարրական դպրոցի առաջին դասարանում, որն ուներ երեք աշակերտ, իսկ 1921 թ.-ի ապրիլի 1-ին նա ընդունվում է Գյոնսոն Իոնչուլի անվան հանրային Սիմսանգի տարրական դպրոց, որպես երկրորդ դասարանի աշակերտուհի, որը հիմնադրվել էր ճապոնացի բնակիչներին Գոնսոն քաղաքում տեղավորելու համար:Իլչուլսիմսանգի տարրական դպրոցում կար կանոն համաձայն որի՝ճապոնական համազգեստ կրելը պարտադիր էր, ուստի դպրոց գնալիս ճապոնական հագուստ էին կրում:Դոքհեն հիմնականում մոնսուկի և հաքամա էր կրում:Դպրոցում դասերն անցկացվում էին ճապոներենով, իսկ արտասահմանում սովորելուց առաջ նա արդեն վարժ տիրապետում էր ճապոներենին:1921 թվականի մայիսի 4-ին ,  նրան պաշտոնապես շնորհվեց «Դոքհե» տիտղոս,իսկ արքայադստեր պատվավոր կոչումը սկսեց կիրառվել Ճապոնիայի կայսերական դատարանում մրցանակ ստանալուց ի վեր:Համաձայն այն դասընկերների հուշերի, որոնք այդ ժամանակ դպրոցում էին, արքայադուստրը թագավորական արժանապատվություն ուներ, բարձրահասակ էր, սպիտակամաշկ, իսկ նրա մազերը կեսից կտրված էին մեջտեղից և հետևից երկու կողմերից հյուսված։ Ասում են, որ նա հաճախում էր դպրոց ՝ հագին ճապոնական հաքամա:Ասում են նաև, որ խնամակալը միշտ նրա հետ վագոն էր նստում և դասի ժամանակ կանգնում և հսկում էր դասարանի վերջում:Այն ժամանակ արքայադստեր մեկ այլ դասընկերուհի հիշում է. «Դոքհեն լավ էր սովորում, հատկապես գրելու մեջ էր վարժ»։ Նա նաև լավ էր գրում մանկական ոտանավորներ։
Գակուշուինի իգական վարժարան
1925-ին Նոր տարում, փոխնախարար Լի Վանջիկը՝ Շոտարո Կոկուբունը, շուտով տեղեկացրեց Սունջոնգին, որ Դոքհեն որոշել է արտասահմանում սովորել։ Նա թողեց Գյոնսոնգը նույն թվականի մարտի 28-ին և հասավ Տոկիո մարտի 30-ին, իսկ Ապրիլի 14-ին ընդունվեց իգական Գակուշուինի միջնակարգ դպրոցի երկրորդ դասարան:1926 թվականի մարտի 3-ին Դոքհե արքայադուստրը թագավոր Յանգչինի և նրա կնոջ հետ վերադարձավ Կորեա՝ հնազանդություն ցուցաբերելու Սունջոնգին և վերադարձավ Տոկիո մարտի 11-ին:Այնուամենայնիվ, ապրիլի 8-ին նա վերադառանում է Գյոնսոնգ այն լուրով, որ իր հնազանդությունը լուրջ է:Սուննջոնգը կյանքից հեռացավ ապրիլի 25-ին, իսկ Դոքհե արքայադուստրը մայիսի 10-ին վերադարձավ Տոկիո ՝ չկարողանալով մասնակցել Սունջոնգի հյուղարկավորությանը։ 1929 թ.-ի մայիսի 30-ին, երբ մահացավ նրա մայրը ՝ ազնվական Յանը , նա վերադարձավ Կորեա հունիսի 2-ին, բայց «Արքունի օրենք» համաձայն, նա ընդգրկված չէր ազնվականների մեջ, և այդ պատճառով,չկարողացավ սգալ մոր մահը:Հունիսին 9-ին վերադառնում է Ճապոնիա։Դրանից հետո, 1930-ի գարնանը,Դոքհեի մոտ սկսեցին ի հայտ գալ նյարդային խանգարման նշաններ, նա հրաժարվեց դպրոց հաճախելուց, ծանր անքնությամբ տառապելով և խնամք ստանալով Յոնգչին թագավորի տանը ։ Ի վերջո, սեպտեմբերին, նրա մոտ շիզոֆրենիա ախտորոշվեց ՝ մտավոր հաշմանդամություն:1931 թվականին ախտանշանները բարելավվեցին, և նույն տարվա մարտի 27-ին նա ավարտեց Գակուշուինի հիմնական դասարանը։
Ամուսնական կյանք
Մինչ Դոքհեի ամուսնությունը,շշուկներ կային, որ նրա կողակիցը ընտրվելու էր Ճապոնիայի թագավորական ընտանիքի և Չոսոնի ազնվականության միջից,սակայն 1930-ի հոկտեմբերին վճռվեց նրա և Սո Դաքեյուկիի ամուսնությունը։Սո Դաքեյուկին Սըշիմայի նախկին լորդ Յոշիակիրայի որդին էր և ամուսնության պահին ընդունվել էր Տոկիոյի կայսերական համալսարանի անգլերեն բաժնի երրորդ կուրս։ 1931 թ.-ի ապրիլի 14-ին Դոքհեի ամուսնությունը ճանաչող Սո կայսրը «Արքունի օրենք» -ի 119-րդ հոդվածի համաձայն, ամուսնության հրամանագիր տվեց, իսկ նույն տարվա մայիսի 8-ին Տոկիոյում մայիսի 8-ին հարսանեկան արարողություն անցկացվեց՝ մաքուր ճապոնական ոճով։ Երբ  խոսակցություններ շրջանառվեցին Դոքհեի ամուսնության վերաբերյալ, նրա ամուսնության հաստատման պահից նրա ծառաներն ու նախկին հարազատները մեծ հակադրություն ցուցաբերեցին։ Ամուսնության սկզբում Դոքհեի մոտ երևացին գրեթե լիակատար աֆազիա յի ախտանիշներ, և նրա շիզոֆրենիան զգալի խորացել էր։Համաձայն նրան ականատես եղած մի անձի ,նա առանց որևէ բառ ասելու միայն գլուխ էր խոնարհում և ցույց տալիս պաթոլոգիական տեսք՝ շարունակապես բարձրաձայն ծիծաղելով։ 1932 թ.-ի օգոստոսի 14-ին Դոքհեն հետագայում դուստր ունեցավ ՝ Սո Մասեին (宗正 惠)։Ծննդաբերությունից հետո շիզոֆրենիան վատթարացավ, և 1946 թվականից նա տեղափոխվեց Մացուզավա նահանգի հոգեբուժարան։Քանի որ հոսպիտալացումը երկար ժամանակ շարունակվում էր, 1955 թ.-ին Դաքեյուկի Սոն ամուսնալուծվեց Դոքհեից՝ յոնգչին թագավորի  և նրա կնոջ հետ խորհրդակցելուց հետո։ Ամուսնալուծությունից հետո Սո Դաքեյուկին վերադարձրեց հարսանիքի իրերը, կորեական ավանդական հագուստը և ամենօրյա իրերը դստեր ՝ Մասեի համար, իսկ 1956 թ.-ին Յոնգչին թագավորը և նրա կինը նվիրաբերեցին այս հոդվածը Ճապոնիայի մշակույթի ակադեմիայի կանանց կրտսեր քոլեջի ղեկավար Տոկուգավա Յոշիչիկայի հետպատերազմյան աշխատանքներին։1947-ի հոկտեմբերին, դառնալով հասարակ քաղաքացի ճապոնական ծագման պատճառով, ֆինանսավորումը դադարեցվեց, և  դժվարացավ նրա համար գոյատևելը և բուժում ստանալը։1956 թվականի օգոստոսի 26-ին լեռան վրա ինքնասպանության գրություն թողնելուց հետո անհետացավ նրա դուստրը՝ Մասաեն։
Վերադարձ Կորեա
Լրագրող Քիմ Ըլհանը, որը Տոկիոյի Սեուլ թերթի թղթակից էր, նպաստեց արքայադուստր Դոքհեի հայերնիք վերադարձին, և 1961-ի նոյեմբերի 12-ին Միացյալ Նահանգներ կատարած այցի ժամանակ, Ազգային վերակառուցման Գերագույն խորհրդի նախագահ Փաք Չունգհին կանգ առավ Ճապոնիայի Տոկիո քաղաքում և հանդիպեց թագուհի Յանգ Չին թագուհու ծանոթին և խոստացավ համագործակցել Յոնգչին թագավորի հետ Դոքհեի տուն վերադառնալու համար։ 1946 թվականին հոսպիտալացումից հետո արքայադուստրը անցկացրեց մոտ 15 տարի Մացուզավա հիվանդանոցում, իսկ 1962 թվականի հունվարի 26-ին ՝ Ճապոնիայում 38 տարի ապրելուց հետո, նա մշտապես վերադարձավ Կորեա։Տուն վերադառնալու օրը, նրան Գիմփոյի օդանավակայանում դիմավորեցին մանկապարտեզի և տարրական դասարանների դասընկերներ Մին Յոնգան և 72-ամյա դայակ Բյեոն Բոկդոնգը; Նա,Չանգդեոկ պալատում կանգ առնելով Նակսեոնջայի մոտ և հանդիպելով Յունին ՝ կայսրուհի Սուն Ջոնգհյոյին, նրան տեղավորեցին Սեուլի ազգային համալսարանական հիվանդանոց:Նույն թվականի փետրվարի 8-ին նա ստացավ Կորեայի քաղաքացիություն ՝ որպես «Լի Դեոքհե», իսկ նույն տարվա մարտի 28-ին Գերագույն խորհրդի մշտական ​​հանձնաժողովը Դոքհեի ապրելու ծախսերը վճարելու համար, ընդունեց «Հին կայսերական անշարժ գույքի մասին օրենք»-ի վերանայված օրինագիծը:1967 թվականի մայիսի 4-ին նրա վիճակը կայունացավ և դուրս գրվեց հիվանդանոցից, իսկ 1968-ի աշնանը նա տեղափոխվեց Չանգդոկ պալատում գտնվող Նաքսոնջեի Սուգանգջե:Մեկ օր, արքայադստեր Կորեա վերադառնալուց ավելի քան 10 տարի անց,  Չանգդեոկ պալատում գտնվող Նակսոնջե այցելեց մի ճապոնացի պարոն, որը  Դոքհեի նախկին ամուսին Դաքեյուկի Սոն էր:Կառավարիչը աղաչում է նախկին ղեկավար Նակ Սոնջեի քարտուղար Լի  Գոնգջեին , որ իրեն թույլ տա հանդիպել իր հին կնոջը, սակայն նույնիսկ Գոջոնգի դստեր հետ ամուսնանալուց հետո , Լի Գոնգջեն չէր կարող ներել նրան կնոջը հոգեբոըժարան տեղափոխելու և նանից բաժանվելու համար:«Հանդիպելու և խոսելու ոչինչ չկա, և ոչ էլ հանդիպելու պատճառ։ Եթե դուք հանդիպեք , նրա մոտ անցյալի հետ կապված հուշեր կարթնանան և դրանք կվատթարացնեն նրա հիվանդությունը։ Այնպես որ, ձեր նմաններին ընդհանրապես արգելված է այցելել, այնպես որ ետ վերադարձեք»,- ասաց նա և վռնդեց նրան։
Դրանից հետո
Երբ Դոքհեի անհաջող կյանքը հայտնի դարձավ, 1996 թ.-ին Ազատագրման օրը, MBC -ի հեռարձակած «Վերջին արքայադուստրը» դրամայում, նրա ամուսինը ՝ Սո Դաքեյուկին, ներկայացվեց որպես բռնի մարդ, և լուրեր տարածվեցին, որ նա ամուսնացել էր արքայադստեր հետ օժիտի համար:Այնուամենայնիվ, Դաքեյուկի Սոյի գրած բանաստեղծությունների շարքում ձոնված Դոքհեին,  նա պատկերվում է որպես «սիրված կին», և անգամ նայելով նրա խնայողություններին,դրանք բավարար չէին, որպեսզի կյանքի համար դճվարություններ ստեղծեին, ուստի կարելի է նկատել, որ նա, ըստ էության, նայում իր կնոջ, որպես ազնիվ էակի:Բացի այդ, չնայած Կորեայում նա շատ քննադատությունների արժանացավ, իր ողջ կյանքի ընթացքում նա ոչ մի քննադատություն կամ վատ խոսք չի թողել Կորեայի վերաբերյալ:Դոքհեի կողմից Կորեայում և Ճապոնիայում օգտագործված մասունքները այդքան էլ շատ չեն, բայց մասունքները տեղակայված որոշ վայրերում հետևյալն են․առաջին հերթին, Չոսոն դինաստիայի ժամանակներից նվիրաբերված արքայադստեր մասունքները պահվում են Տոկիոյի մշակույթի ակադեմիայում, և այնտեղ  են պահվում արքայադստեր չոգորին և նիա դստեր՝ Մասաեի մանկական հագուստն ու կոշիկները։Սրանցից յոթ կտոր կրկնակի հագուստ (Չոգորի, կարմիր ատլասե կիսաշրջազգեստ, չհիմա, դեղին մետաքսե չոգորի,  մուգ վարդագույն չոգորի, բաց ճարմանդներով տաբատ և շրջազգեստ) ։ 2015 թվականի հունիսի 24-ին  Չոջոնի մանածագործական ծածկոցների թանգարանի տնօրենի երկար համոզումից հետո  վերադարձվեց և այժմ պահվում է Կորեայի ազգային պալատի թանգարանում:Քյուսուի ազգային թանգարանում կան մասունքներ, որոնք նվիրաբերվել են Սշիմա տոհմի կողմից՝ Դաքեյուկի Սոյի ընտանիքից, որը Դոքհեի ամուսինն էր և այնտեղ ցուցադրվում են սպասք, գործվածքներ և կտավներ, որոնք օգտագործել էր արքայադուստրը։
(4432) ՄակԳրավ-Հիլլ
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,386277 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,876 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8966 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1346,42 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,267376 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 0,46° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Շելտ Բասի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Նաուրու
Նաուրու (նաուրուերեն՝ Naoero), պաշտոնապես Նաուրուի Հանրապետություն և նախկինում ճանաչված որպես Հաճելի կղզի, կղզի պետություն է Միկրոնեզիայում՝ Խաղաղ օվկիանոսում։ Նրա ամենամոտ հարևանը Բանաբա կղզին է Կիրիբատիում 300 կմ արևելքում։ Նաուրուն աշխարհի ամենափոքր կղզի պետությունն է՝ ունենալով 21 կմ2 մակերես ։
Բրիտանական համագործակցության «հատուկ անդամ» է (չի մասնակցում Համագործակցության երկրների կառավարությունների ղեկավարների մակարդակով անցկացվող խորհրդակցություններին)։
Դեկտեմբերի 15 և 16, 2009 թվականներին, Նաուրուն դարձել է չորրորդ երկիրը, որ ճանաչել է Աբխազիան և Հարավային Օսիան ՝ որպես Վրաստանից անկախ պետություններ։
Կղզին հայտնաբերել են անգլիացիները 1798 թ.-ին։ 19-րդ դարում այստեղ բնակություն են հաստատել առևտրականներ, մարգարիտ որոնողներ։ Կղզին բազմիցս նվաճել են Գերմանիան, Ավստրալիան, Մեծ Բրիտանիան, Ճապոնիան։ Հանուն անկախության շարժումն սկսվել է 1950-ական թվականներին։ Անկախություն է ձեռք բերել 1968 թ.-ի հունվարի 31-ին։
Մակերևույթը
Մակերևույթը մինչև 65 մետր բարձրության սարահարթ է, ափերը շրջապատված են բուստային խութերով։ Հարավ-արևմուտքում Բուադա լճակն է։ Կլիման հասարակածային է։ Խմելու ջուրը ներմուծվում է։ Ծովափնյա ցածրադիր դարավանդները պատված են կոկոսյան արմավենու տնկարկներով։ Շատ են ծովային թռչունները։ Նաուրուի հարստությունը ֆոսֆորիտների հանքավայրերն են, որոնց անխնա շահագործման հետևանքով երկրի տարածքի 1/3-ը վերածվել է համատարած բացահանքի։
Տնտեսություն
Տնտեսության հիմքը ֆոսֆորիտների հանույթն է։ Մշակում են կղզու հողատարածքի միայն 1%-ը (արևադարձային մշակաբույսեր, հիմնականում` կոկոսյան արմավենի)։
Զարգացած են նաև ձկնորսությունը և տնայնագործությունը։
Աղբյուրներ
== Արտաքին հղումնեՆաուրուն հայկական հանրագիտարանում ==
Կատեգորիա:Նաուրու Կատեգորիա:Գաճաճ պետություններ Կատեգորիա:Կղզի պետություններ Կատեգորիա:Կղզիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Լիբերալ ժողովրդավարություններ Կատեգորիա:Անգլիախոս երկրներ և տարածքներ
Զավետի Իլիչա (քաղաքատիպ ավան, Սովետսկո-Գավանսկի շրջան)
Զավետի Իլիչա (Заветы Ильича), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Խաբարովսկի երկրամասի Սովետսկո-Գավանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2011 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 9144 մարդ։
Առնոլդ Լինինշ
Առնոլդ Լինինշ (Arnolds Liniņš ), խորհրդային և լատվիացի դերասան, ռեժիսոր և մանկավարժ։ Լատվիական ԽՍՀ-ի ժողովրդական դերասան։
Կենսագրություն
Առնոլդ Լինինշը ծնվել է 1930 թվականի նոյեմբերի 11-ին Ռիգայում՝ ընտանիքում, որն ունի գերմանական արմատներ։ Մայրը 1939 թվականին գաղթել է Գերմանիա և տղան դաստիարակվել է խորթ ծնողների ընտանիքում։
Ավարտել է 5-րդ Ռիգայի դպրոցը, Լատվիայի Յ․ Վիտոլի անվան պետական կոնսրվատորիայի թատերական ֆակուլտետը (1952), Մոսկվայի թատերական արվեստի պետական ինստիտուտի բարձրագույն ռեժիսորական դասընթացները (1965)։