cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ջովաննի Անտոնիո Բոլտրաֆֆիո
Կենսագրություն և ստեղծագործություն
Վազարին հաղորդում է, որ նկարիչը ծնվել է ազնվական ընտանիքում։ Նա կրթվել է Ֆոպպայի, Բեռնարդո Ձենալեի և Ամբորջո Բերգոնյեի ավանդույթներով և վերապատրաստում է անցել Լեոնարդոյի արհեստանոցում։ Նրա առաջին ստեղծագործությունը` «Քրիստոսի Հարությունը, Սուրբ Լեոնարդը և Սուրբ Լուչիան», կատարվել է 1491 թվականին Մարկո դ'Օջոնոյի հետ` Միլանի Սան-Ջովանի-սուլ-Մուրո եկեղեցու համար։ Նա օրինակ էվերցնում իր վարպետ Լեոնարդոյի որոշ կտավներից ճշտապահորեն ընդունում է այդ օրինակները։ Եղել է Լյուդովիկո Սֆորցայի պալատական նկարիչը և հայտնի է դարձել իր հոգեբանական դիմանկարների շնորհիվ։ Նա հաջողության է հասել իր կարիերայում, հիմնականում որպես դիմանկարիչ Միլանի և Մանտուայի բակերում, որտեղ նա մեկնել է 1498 թվականին։
Բոլտրաֆֆիոն մահացել է 49 տարեկան հասակում և թաղվել է Կոմիտոյի Սուրբ Պաուլ գերեզմանոցում։
Որոշ արվեստագետներ ենթադրում են, որ Լեոնարդո դա Վինչիի «Տիրամայր Լիտտա» նկարի երեխայի կերպարը պատկանում է Ջովաննի Անտոնիո Բոլտրաֆֆիոյի վրձնին։ Հայտնի են Ջովաննի Անտոնիո Բոլտրաֆֆիոյի նախապատրաստական նկարները, որոնք ճշգրտորեն վերարտադրում են այդ պատկերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:16-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Յագոդինկա (գյուղ, Ռոմանովսկի շրջան)
Յագոդինկա (Ягодинка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոմանովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Յագոդինկա գյուղում բնակվում էր 511 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,12 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 4258,33 մարդ/կմ²։
Կովշի (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Կովշի (Ковши), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 25 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Երիտթուրքերի հանցագործությունը մարդկության դեմ
'''«Երիտթուրքերի հանցագործությունն ընդդեմ մարդկության. Հայոց ցեղասպանությունը և էթնիկ զտումները Օսմանյան կայսրությունում'''», թուրք գրող Թաներ Աքչամի 2011 թվականի գիրքը, որը հրատարակվել է Փրինսթոնի համալսարանի հրատարակչությունում։ Այն քննարկում է երիտթուրքական շարժման դերը Հայոց ցեղասպանության և այլ էթնիկական տեղահանումների մեջ։
Գրքի բնօրինակ տարբերակը թուրքերեն է։ Անգլերեն տարբերակը պարունակում է լրացուցիչ բովանդակություն, ինչպես նաև բնօրինակ բովանդակության փոփոխություններ։ Վոլֆգանգ Գ. Շվանիցը «Jewish Political Studies Review»-ում գրել է, որ «Երիտթուրքերի հանցագործությունը մարդկության դեմ» գրքում մեկտեղված են 1913-1918 թվականների մասին տարբեր տեսակետները, որոնց վրա կենտրոնացած է գիրքը։ Հեղինակը պնդում է, որ հայերին բնաջնջելու միասնական որոշում չի եղել, բայց դրա փոխարեն նրանց բնաջնջման ազդակը եկել է մի քանի փուլով։ Գրքում մեջբերված մի քանի փաստաթղթեր մինչ այժմ չեն հրապարակվել ։
Գիրքը նվիրված է Հրանտ Դինքին և Վահագն Տատրյանին ։
Արձագանք
Արտաքին գործերի նախարարությունից Ջոն Ուոթերբերին գրել է. «այն փաստը, որ Օսմանյան արխիվներին հասանելիություն ունեցող թուրք պատմաբանը գրել է այս գիրքը, անչափելի նշանակություն ունի» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանության մասին գրքեր
Բարեպատ
Բարեպատ, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Գեղարքունիքի մարզի Ճամբարակ համայնքում ։
Գտնվում է Բարեբեր գետի ափին, Իջևան - Ճամբարակ խճուղուց հարավ, Կալավան գյուղից 2 կմ հյուսիս։
Աշխարհագրություն
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1400 մ բարձրության վրա` անտառներով շրջապատված հովտում։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Բարեպատի մշտական բնակչությունը կազմել է 68, առկա բնակչությունը` 60 մարդ ։ Մինչև 1989 թ. գյուղը բնակեցված է եղել ադրբեջանցիներով, այնուհետ` հայերով։ Բարեպատի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ և հացահատիկի մշակությամբ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղում կա 12-17֊րդ դարերի գերեզմանոց, մ.թ.ա. 2-1 հազարամյակի դամբարանադաշտ, 12-13֊րդ դարերի խաչքարեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գյուղեր
Նիկոլոզ Բարաթաշվիլի
Նիկոլոզ Մելիտոնի Բարաթաշվիլի (ნიკოლოზ მელიტონის ძე ბარათაშვილი, ), վրացի բանաստեղծ, վրացական ռոմանտիզմի ականավոր ներկայացուցիչներից մեկը։
Կենսագրություն
Նիկոլոզ Բարաթաշվիլին ծնվել է 1817 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Թիֆլիսում։ Նրա հայրը՝ Մելիտոն Բարաթաշվիլին (1795—1860 թթ.), ծագում էր վրացական Բարաթաշվիլի իշխանական տոհմից, իսկ մայրը՝ Եփիմիան (1801—1849 թթ.), ականավոր Օրբելիանի տոհմից։ Գրողը ունեցել է ծանր ճակատագիր։ Հիմա նա համարվում է «վրացական գրականության դասական», բայց նրա կենդանության օրոք ոչ մի բանաստեղծություն լույս չի տեսել։
1827 թվականին ընդունվել է Թիֆլիսի ազնվականական գիմնազիան, որն ավարտել է 1835 թվականին։ Այդ կրթօջախում նրան դասավանդած ուսուցիչների մեջ էր նաև վրացի անվանի հասարակական-քաղաքական գործիչ, փիլիսոփա Սոլոմոն Դոդաշվիլին, որի հայացքների ազդեցությամբ պատանի Նիկոլոզի հոգին նույնպես տոգորվել է մարդասիրության և ազգային ազատագրության գաղափարներով։ Լինելով աղքատացած ազնվականի զավակ և գտնվելով նյութական կարիքի մեջ՝ նա հարկադրված էր գիմնազիան ավարտելուց հետո պետական ծառայության ընդունվել դատա-պատժական էքսպեդիցիա կոչվող մի հիմնարկությունում որպես շարքային աստիճանավոր և ոչ թե, ինչպես ինքն էր ցանկանում, շարունակել ուսումը և բարձրագույն կրթություն ստանալ Մոսկվայի կամ Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանում։
Արդեն իսկ 1840-ական թվականների սկզբներին երիտասարդ Նիկոլոզը բանաստեղծի համբավ է ձեռք բերել, նախաձեռնել, կազմակերպել և ղեկավարել գրական մի խմբակ, որի անդամները հետագայում հիմնադրեցին վրացական առաջին մշտական գործող թատրոնը (1850 թվականին), սկսեցի հրատարակել «Ցիսկարի» ամսագիրը (1852 թվականից)։ Տաղանդավոր բանաստեղծի կյանքում ճակատագրական դեր է խաղացել նրա անպատասխան սերը իշխանուհի Եկատերինա Ալեքսանդրի Ճավճավաձեի՝ վրաց նշանավոր բանաստեղծ, իշխան Ալեքսանդր Գարսևանի Ճավճավաձեի դստեր նկատմամբ։ Վերջինս, մերժելով պոետին, ամուսնացել է Մեգրելիայի տիրոջ՝ իշխան Դավիթ Դադիանիի հետ։ Բարաթաշվիլին իր հույզերը, ապրումները, տվայտանքները անչափ հուզիչ, տպավորիչ կերպով արտահայտել է անպատասխան սիրո առարկային ձոնված բանաստեղծություններում, որոնք սիրային քնարերգության փայլուն նմուշներ են համարվում։
1844 թվականին՝ հոր վերջնականապես սնանկանալուց հետո Նիկոլոզն ստիպված էր ապրուստի միջոցներ հայթայթելու նպատակով լքել հայրենի երկրամասը և պետական ծառայության անցնել սկզբում՝ Նախիջևանում, ապա՝ Գանձակում, որտեղ զբաղեցրել է գավառակի պետի տեղակալի պաշտոնը։ Կարճ ժամանակ անց հենց Գանձակում էլ հիվանդացել է մալարիայով, վախճանվել 27 տարեկան հասակում և թաղվել տեղի հայկական գերեզմանատանը։ 1893 թվականի ապրիլի 25-ին նրա աճյունը տեղափոխել են հայրենիք և մեծ պատիվներով ու հանդիսություններով, հսկայական բազմության մասնակցությամբ վերահուղարկավորել Թիֆլիսի Դիդուբե թաղամասի գերեզմանատանը։ Բայց դա էլ հանգուցյալ բանաստեղծի աճյունի վերջնական հանգրվանը չէր. 1938 թվականին նրա մասունքներն ամփոփվեցին Մթածմինդա սարի վրա՝ Վրաստանի հասարակական-քաղաքական և մշակութային մեծ գործիչների պանթեոնում։
Ստեղծագործությունները
Նիկոլոզ Բարաթաշվիլու ստեղծագործություններին վրացի ընթերցողները բախտ են ունեցել առաջին անգամ ծանոթանալու բանաստեղծի վախճանվելուց յոթ տարի անց միայն, երբ վերջապես լույս ընծայվեցին նրա երկերից մի քանիսը։ Պոետի բանաստեղծական ժառանգությունը բաղկացած է ընդամենը երեսունվեց բանաստեղծությունից և «Քարթլիի բախտը» պատմական պոեմից։ Նրա ստեղծագործության ամենակատարյալ նմուշը, գլուխգործոցն է համարվում հզոր ներշնչանքով գրված «Մերանի» ծավալուն բանաստեղծությունը, որն այսօր էլ անչափ սիրված է վրացի, և ոչ միայն վրացի, ընթերցողների կողմից (այդ բանաստեղծությունը թարգմանված է շատ ու շատ ժողովուրդների լեզուներով, այդ թվում՝ նաև հայերեն)։ «Մերանի»-ի ողբերգական լավատեսությունը ռոմանտիկ հոգու մի ցնցող հռչակագիր է կարծես, եռանդուն, կայտառ, կենսահաստատ, հեղափոխական ոգով տոգորված հռչակագիր։ «Մերանին» վրացական ռոմանտիզմի նշանակալից երկերից է, թերևս՝ ամենանշանակալիցը թե՛ ազգային ու փիլիսոփայական և թե՛ գեղարվեստական ու գեղագիտական տեսանկյունից ։
Բրոքհաուզի և Էֆրոնի նշանավոր հանրագիտարանային բառարանում դեռևս տասնիններորդ դարի վերջին և քսաներորդ դարի սկզբին Նիկոլոզ Բարաթաշվիլու ստեղծագործության մասին գրվել է. «Անձնական կյանքում ունեցած ծանր անհաջողությունները և շրջապատող միջավայրի ոչնչականությունը թախծի, սևամաղձության կնիք են դրել ստեղծագործության վրա այս բանաստեղծի, որին «վրացական Բայրոն» պատվանունով են մեծարում ։ Իր դարաշրջանում, որը բնորոշվում էր լեռնցիների դեմ մղվող կռիվներով և մարտական սխրանքների նկատմամբ սքանչացումով, նա կոչ է անում՝ ձգտել մի ուրիշ, ավելի լավ փառքի՝ երջանիկ դարձնել իրենց գյուղացիներին։ Նա ծարավի է ինքնազոհաբերման՝ հանուն հայրենիքի։ Բարաթաշվիլու հոռետեսությունը չի տեղավորվում անձնական դժգոհության շրջանակներում, դա փիլիսոփայական բնույթ ունի և պայմանավորված է մարդկային հոգու համընդհանուր պահանջմունքներով։ Բարաթաշվիլին վրաց առաջին բանաստեղծն ու մտածողն է, ով իր հոյակերտ ստեղծագործություններում մարմնավորել է արդարության և ազատության համամարդկային գաղափարները»:.
«Քարթլիի բախտը» պոեմում հեղինակը ներկայացնում է վրաց արքա Հերակլ Երկրորդի և նրա առաջին նախարարի՝ Սոլոմոն Լեոնիձեի վեճը՝ կապված հայրենիքի ապագայի հետ։ Վերջինս դեմ էր Ռուսաստանի հետ Վրաստանի միավորմանը, գտնում էր, որ միավորման դեպքում Վրաստանը կկորցնի իր ազգային ինքնությունը։ Գրաճանաչ բոլոր վրացիներին է քաջածանոթ պոեմի կարևոր հատվածներից մեկը՝ Լեոնիձեի կնոջ ողբերգը, որտեղ ասվում է. «Քնքուշ սոխակը ի՝նչ հաճույք կարող է ստանալ իրեն մատուցվող պատիվներից, երբ վանդակված է, գերված»։ Ե՛վ հեղինակի, և՛ ընթերցողի համակրանքը Սոլոմոնի կողմն է, սակայն ի վերջո գերակայում է պատմական օբյեկտիվ իրադրությունից բխած ռացիոնալ որոշումը։
Նիկոլոզ Բարաթաշվիլին հայերեն
«Վրացական պոեզիա», Երևան, 1983թ., Երևանի պետհամալսարանի հրատարակչություն, էջ 105-132
Հայերեն թարգմանությամբ, առանձին գրքով լույս է տեսել նաև Նիկոլոզ Բարաթաշվիլու ստեղծագործությունների հատընտիր ժողովածուն։
Թռչո՜ւմ է, տանո՜ւմ անդարձ-անուղի իմ նժույգը ինձ, Սև անգղն է միայն սարսուռ կռինչով կանչում իմ հետքից. Թռի՛ր, իմ նժույգ, օ՜, չունի սահման քո սլացքը սեգ, Եվ հովին տալով՝ ցրիր խոհերիս փոթորիկը սև։ Ճեղքի՛ր հողմը ժանտ, պատռի՛ր ջրերը, սավառնի՛ր գլխով ժայռ ու ձորերի, Թռի՛ր ու կարճի՛ր անհամբեր վազքիս ճամփեքին ընկած շարանն օրերի, Թռի՛ր, իմ թռչուն, չփորձես ծածկվել ո՛չ գոռ հեղեղից, ո՛չ ցուրտ ու տապից, Որքան էլ հոգնած ու անուժ լինեմ՝ վազքդ չմեղմես, չխղճաս դու ինձ։ Ավա՜ղ, հայրենի՛ք, հեռանում եմ ես, մտերիմներիս հրաժեշտ տալիս, Թող էլ չտեսնեմ հեգ ծնողներիս, չլսեմ շշունջն անուշիկ յարիս, Ուր գիշերն իջնի, այնտեղ լուսանա, այնտեղ էլ գտնեմ հայրենիք ու հող Եվ սրտիս անհուն գաղտնիքը պատմեմ միայն աստղերին ինձ հետ սլացող... Թող նետեմ ծովին հառաչը սրտիս՝ մասնիկը հոգուս, Եվ չքնաղագեղ մղումին քո սեգ՝ խենթ, փոթորկահույզ, Թռի՛ր, իմ նժույգ, օ՜, չունի՛ սահման քո սլացքը սեգ, Եվ հովին տալով՝ ցրիր խոհերիս փոթորիկը սև... /հատված Նիկոլոզ Բարաթաշվիլու ,,Մերանի,, բանաստեղծության՝ Հովհաննես Կարայանի թարգմանությունից/
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Վրացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մթածմինդա պանթեոնում թաղվածներ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից Կատեգորիա:19-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Վրացի գրողներ Կատեգորիա:Դիդուբեի պանթեոնում թաղվածներ
Սունինց
Սունինց, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Կիսկիմի գավառակում։ Գտնվում էր Խոտրջուր գետի հովտում։ Մտնում էր Խոտորջուր գյուղախմբի մեջ։
Պատմություն
Գյուղն ավերվել, բնակիչները կոտորվել կամ բռնությամբ տարագրվել են 1915 թվականի Մեծ Եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 180 տուն՝ 1260 հայ բնակչով։
Կրթություն
Գյուղում գործում էր վարժարան։
Վարչական բաժանում
Գյուղը բաժանված էր Խաչկա, Լատվենց, Մլքենց, Քամարենց և Կողեր կոչվող թաղերի։ Ուներ քարաշեն 1-3 հարկանի տներ, որոնց կից կային այգիներ ու պարտեզներ։
Անվանի մարդիկ
Սունինցում է ծնվել անվանի նկարիչ Արսեն Շապանյանը (1864-1949) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սվետլանա Նավասարդյան
Սվետլանա Հովհաննեսի Նավասարդյան, հայ դաշնակահարուհի և երաժշտական մանկավարժ, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1984), ՀԽՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիր (1988), Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր (1989)։ Երևանի պատվավոր քաղաքացի (2021)։
Սվետլանա Նավասարդյանի կատարումներին հատուկ են մասշտաբայնությունը, մեկնաբանության խորությունը, դրամատիկ հագեցվածությունը, կամային նպատակաուղղվածությունը, արտիստիզմը, հզորության և քնարականության զուգորդումը   ։
Վաղ շրջան
Սվետլանա Հովհաննեսի Նավասարդյանը ծնվել է 1946 թվականի հոկտեմբերի 29-ին ՀԽՍՀ Ալավերդու շրջանի Ալավերդի քաղաքում, մանկավարժների ընտանիքում։ Հայրը՝ Հովհաննես Սերգեյի Նավասարդյանը (1914-1995) պատմաբան էր, մայրը՝ Հրանուշ Հովհաննեսի Պետրոսյանը (1920-1990) մաթեմատիկոս ։ Սվետլանան ընտանիքի երկու դուստրերից ավագն է։ Սվետլանայի մայրը, լինելով մանկավարժ-մաթեմատիկոս, նաև պրոֆեսիոնալ երգչուհի էր (քնարադրամատիկական սոպրանո), և մանկուց դստեր մեջ սերմանում էր սեր դասական երաժշտության հանդեպ ։ Ինչպես հետագայում հիշել է դաշնակահարուհին.
Հինգ տարեկանից Սվետլանան սովորում էր Ալավերդու Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական դպրոցի դաշնամուրի դասարանում։ Ինը տարեկանում նա արդեն հանդես է եկել մենահամերգով, որի ընթացքում կատարել է Բախի 30 երկձայն և եռաձայն ինվենցիաների լրիվ ցիկլը ։ Երբ Սվետլանան 12 տարեկան էր, ընտանիքը տեղափոխվել է Երևան, որտեղ 1959-1964 թվականներին Սվետլանան շարունակել է երաժշտական կրթությունը սկզբում Սայաթ-Նովայի անվան երաժշտական դպրոցում, ապա Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում՝ Վաչե Ումր-Շատի դաշնամուրի դասարանում ։ 14 տարեկանում կայացել է դաշնակահարուհու դեբյուտային ելույթը սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ. Նավասարդյանը կատարել է Արամ Խաչատրյանի դաշնամուրային կոնցերտի երկրորդ մասը, որը սովորել էր բավականին կարճ ժամանակում՝ ընդամենը երկու օրում։
Ուսանողական տարիներ
1964 թվականին Սվետլանա Նավասարդյանը ընդունվել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիա, կրկին Վ․ Ումր-Շատի դաշնամուրի դասարան ։ Հիշելով ուսուցչի մասին, Նավասարդյանը ասել է․ Ուսանողական տարիներին Նավասարդյանը հաջողությամբ սկսել է իր մրցույթային կարիերան, դառնալով Անդրկովկասյան դաշնակահարների մրցույթի հաղթող (Թբիլիսի, 1965), Շումանի (Ցվիկկաու, 1966) և Բախի անվան միջազգային մրցույթների դափնեկիր (Լայպցիգ, 1968) ։ 1966 թվականից Նավասարդյանը Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիայի մենակատար էր ։ 1968 թվականին, ավարտելով Երևանի կոնսերվատորիան, Նավասարդյանը ընդունվել է Մոսկվայի Չայկովսկու անվան պետական կոնսերվատորիա, նեյհաուզյան հանրահայտ դաշնամուրային դպրոցի ներկայացուցիչ, պրոֆեսոր, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Յակով Զակի դաշնամուրի դասարան։ 1971 թվականին գերազանցությամբ ավարտելով կոնսերվատորիան, Նավասարդյանը ընդունվել է ասպիրանտուրա (Յա․ Զակի դասարան), որն ավարտել է 1973 թվականին։
Կատարողական և մանկավարժական գործունեություն
1972-1974 թվականներին Նավասարդյանը Մոսկվայի կոնսերվատորիայի ասիստենտ էր։ 1972 թվականին նա դարձել է Բելգիայի Եղիզաբեթ թագուհու անվան դաշնակահարների միջազգային մրցույթի դափնեկիր (Բրյուսել) ։ Նույն թվականից Նավասարդյանը «Госконцерт» համերգային միավորման մենակատար էր։ Այս շրջանից սկսած Նավասարդյանը շրջագայել է աշխարհի ավելի քան 40 երկրներում (ԱՄՆ, Կանադա, Ճապոնիա, Ֆրանսիա, Գերմանիա, Իտալիա, Անգլիա, Իսպանիա, Ավստրիա, Բելգիա, Շվեյցարիա, Հունաստան, Լեհաստան, Բուլղարիա, Արգենտինա, Բրազիլիա, Վենեսուելա, Կուբա, Քուվեյթ, ևն), համերգներով հանդես գալով այնպիսի հեղինակավոր համերգասրահներում, ինչպիսիք են Սիդնեյի օպերային թատրոնը, Լայպցիգի «Գեվանդհաուս» դահլիճը, Փարիզի «Գավո» դահլիճը, Բուենոս Այրեսի «Կոլոն» թատրոնը, Մոսկվայի կոնսերվատորիայի մեծ դահլիճը ։
Իր համերգային գործունեության ընթացքում Սվետլանա Նավասարդյանը համագործակցել է Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի, Մոսկվայի, Սանկտ-Պետերբուրգի, Սիդնեյի, Փարիզի, Սլովակիայի սիմֆոնիկ նվագախմբերի, «Մոսկվայի վիրտուոզներ» կամերային նվագախմբի, «Մոսկվայի մենակատարներ» կամերային անսամբլի հետ, ինչպես նաև այնպիսի հանրահայտ դիրիժորների և մենակատարների հետ, ինչպիսիք են Եվգենի Սվետլանովը, Վալերի Գերգիևը, Վասիլի Սինայսկին, Վլադիմիր Զիվան, Դմիտրի Լիսսը, Էլիսո Վիրսալաձեն, Վլադիմիր Սպիվակովը, Յուրի Բաշմետը, Վիկտոր Տրետյակովը, Ռուբեն Ահարոնյանը, Նիկոլայ Մադոյանը ։
Նավասարդյանը վարպետության դասեր է անց կացրել Դամասկոսի կոնսերվատորիայում (1992), Մոնրեալի համալսարանում (1993), Ճապոնիայի տարբեր քաղաքներում (1996, 1998), Ստրասբուրգի կոնսերվատորիայում (2006), Վեյմարի Լիստի անվան բարձրագույն երաժշտական դպրոցում (2008), Մոսկվայի կոնսերվատորիայում (2013) և բազմաթիվ այլ երաժշտական ուսումնական հաստատություններում։ Նա մասնակցել է Բրատիսլավայի, Վառնի, Էխտեռնախի (Լյուքսեմբուրգ), Փարիզի, Տուրի, Վենետիկի, Մոսկվայի, Սանկտ-Պետերբուրգի, Պոտսդամի, Գրանադայի միջազգային երաժշտական փառատոններին, եղել Անդրկովկասյան դաշնակահարների մրցույթի (1978, 1981), Առնո Բաբաջանյանի անվան պատանի և երիտասարդ դաշնակահարների մրցույթ-փառատոնի (1989, 2017, 2019), Թբիլիսիի դաշնակահարների միջազգային մրցույթի (1997), Լիստի անվան երիտասարդ դաշնակահարների միջազգային մրցույթի (2009, 2014) ժյուրիի անդամ, Արամ Խաչատրյանի անվան դաշնակահարների միջազգային մրցույթի ժյուրիի նախագահ (2011) ։
Այժմ Սվետլանա Նավասարդյանը բնակվում է Երևանում ու Փարիզում, ակտիվորեն շարունակելով համերգային և մանկավարժական գործունեությունը ։
Ստեղծագործական գործունեություն
Միջազգային մամուլում երաժշտական քննադատների կողմից Սվետլանա Նավասարդյանը գնահատվել է որպես «հայ մեծանուն դաշնակահարուհի», «դաշնամուրային հրաբուխ», «անվիճելի անհատականություն», «ընդդիմության խորհրդանիշ այն ամենին, ինչը մարմնավորում է կանխատեսելիություն և առօրեականություն ժամանակակից դաշնամուրային արվեստում»։ Նավասարդյանի գործունեությունն արժանացել է բազմաթիվ հանրաճանաչ երաժիշտների բարձր գնահատականին։ Ինչպես նշել է դաշնակահար Էմիլ Գիլելսը․
Նավասարդյանի կատարողական վարպետությունը բարձր է գնահատել նաև դաշնակահար Սվյատոսլավ Ռիխտերը, ընդգծելով Հինդեմիտթի «Ludus Tonalis» դաշնամուրային ցիկլի կատարումը ։ Երաժշտագետները Նավասարդյանի կատարումներում ընդգծում են կատարյալ տեխնիկան, կենտրոնացվածությունը, երաժշտական նյութի նկատմամբ օբյեկտիվ մոտեցումը, մեկնաբանության էպիկական կառույցը նույնիսկ ռոմանտիկ դաշնամուրային գրականության կատարման ընթացքում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դաշնակահարուհիներ Կատեգորիա:Երաժշտական մանկավարժներ Կատեգորիա:Խորհրդային դաշնակահարներ Կատեգորիա:Մանկավարժներ այբբենական կարգով
Խառափլու
Խառափլու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Գենջի գավառակում։ Գտնվում էր Գենջ գյուղաքաղաքից 50 կմ հյուսիս-արևմուտք՝ Արածանիի աջակողմյան վտակ Գոյնուկսու գետի աջակողմյան վտակներից մեկի հովտում՝ սարալանջին։
XX դարի սկզբին Խառափլուն ուներ 32 տուն բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սարսափելի բան չկա
«Սարսափելի բան չկա» («Ничего страшного»), ռեժիսոր Ուլյանա Շիլկինայի կարճամետրաժ գեղարվեստական ֆիլմը, որը նկարահանվել է 2000 թվականին Վիկտոր Պելևինի «Կապույտ լապտեր» պատմվածքի հիման վրա։
Սյուժե
Պիոներական ճամբարում հանգստացող երեխաները քնելուց առաջ միմյանց սարսափելի պատմություններ են պատմում։ Այդ պատմությունները լսելիս նրանք սկսում են լուրջ փիլիսոփայական հարցեր քննարկել՝ կյանքի իմաստի, մահից հետո կյանքի մասին։ Վերջում հանգուցալուծում տեղի չի ունենում, հարցերն այդպես էլ մնում են անպատասխան, և երեխաները քնում են ։
Երեխաների բոլոր ֆանտազիաները վերարտադրվում են էկրանին գեղարվեստական տարբեր հնարքների օգնությամբ՝ խաղարկային կինո, տիկնիկային անիմացիա, նկարված մուլտիպլիկացիա ։
Գրական հիմք
Վիկտոր Պելևինի բավականին վաղ պատմվածքում, որի հիման վրա նկարահանվել է ֆիլմը, հեղինակի հիմնական թեման արդեն հստակ հնչում է. որտե՞ղ է սահմանը կյանքի և մահվան, ներկայի և պատրանքայինի, իրոք ողջ մարդու և մահացած մարդու միջև, որը ողջ միայն ձևանում է ։
«Կապույտ լապտեր» պատմվածքը, ըստ էության, ինքնակենսագրական է։ Անանուն պատմողը, որն անվանվում է «ես» դերանունով, կա՛մ հիշում է, կա՛մ էլ ոտքի վրա հորինում է խորհրդավոր սարսափելի պատմություններ։ Նա այդ զվարճանքին մասնակցում է իր կամքին հակառակ, միայն իրավիճակը ցրելու նպատակով ։
Կապույտ լապտերի պատկերը, ինչպես նաև կապույտ գույնն առհասարակ պատմվածքում հանդես են գալիս որպես հանդերձյալ աշխարհի խորհրդավոր խորհրդանիշներ։ Երեխաները սարսափելի պատմությունները պատմում են էլեկտրական կապույտ լապտերի լույսի ներքո։ Կոստիլ (Հենակ) մականունով տղան պատմողին կապտավուն բռունցք է ցույց տալիս, Վասյայի պատմության վամպիր կնոջ մաշկը կապտում է։ Կապույտ լապտերի պատկերը սկսում և ավարտում է պատմվածքը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:Կարճամետրաժ ֆիլմեր Կատեգորիա:Վիկտոր Պելևինի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:2000 ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Պիչուգին (Սովետսկի շրջան)
Պիչուգին (Пичугин), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Սովետսկի շրջանում։ Մտնում է Սովետսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Սովետսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Տուշպուեա
Տուշպուեա, Վանի արարատյան թագավարության (ուրարտական) աստվածուհի, որից էլ իր անունը ստացել է Տուշպա քաղաքը։ Նա կարող է լինել արևի աստված Շիվինիի կինը։ Երկուսն էլ նշված են Մհերի դռան արձանագության արական և իգական աստվածների ցանկում։ Ենթադրվում է, որ ուրարտական զարդանախշերի և կաթսաների վրա թևավոր կանացի կերպարները պատկերում են այս աստվածուհուն։
Ծանոթագրություններ
Պիոտրովսկի, Բորիս Բ. (1969) Ուրարտուի հին քաղաքակրթությունը. Coles Beech Co.ISBN 9780214667930
Կատեգորիա:Վանի թագավորության աստվածներ
Աստերոիդների ցանկ (296101-296200)
Աստերոիդների ցանկ (296001-296100) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (296201-296300)
Ջոն Բետչեման
Սըր Ջոն Բետչեման  (John Betjeman,), բրիտանացի գրող, բանաստեղծ, Վիկտորիանական Ընկերության (The Victorian Society) հիմնադիրներից մեկը։
Կենսագրություն
Ծննդյամբ Բետչեման (Betjemann), նա Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ փոխել է ազգանունը ավելի քիչ գերմանական Բեթչեմանով։ Սովորել է Հայգեյթ դպրոցում(Highgate School), որտեղ նրա ուսուցիչների թվում էր հայտնի բանաստեղծ և դրամատուրգ Թոմաս Սթեռնս Էլիոթը։ Սովորել է Օքսֆորդի համալսարանի Մագդալեն քոլեջում ։ Համալսարանն ավարտելուց հետո կարճ ժամանակով աշխատել է քարտուղար, դպրոցական ուսուցիչ և Evening Standard թերթի լրագրող։ 1930-1935 թթ. աշխատել է «Ճարտարապետական տեսություն» թերթի խմբագրի օգնական»(Architectural Review): 1933 թվականին Բեթչեմանն ամուսնացել է Պենելոպե Չեթվուդի հետ, որը ֆելդմարշալ Լորդ Չեթվուդի դուստրն էր։ Զույգը ունենում է երկու երեխա` որդին` Փոլը (1937 թ.) և դուստրը` Կանդիդան(1942 թ.), որը հետագայում դարձավ հայտնի գրող ։ 1939 թվականին Բեթչեմանին ռազմաճակատ չեն տանում, Նա զինվորական ծառայության է անցնում Մեծ Բրիտանիայի Տեղեկատվության նախարարության զորամասերում։ 1941 թվականին նշանակվում է Դուբլինում Մեծ Բրիտանիայի մամուլի կցորդի պաշտոնում։ 1948 թ. Բետչեմանը հրատարակել է ավելի քան մեկ տասնյակ գրքեր, որոնցից հինգը բանաստեղծական ժողովածուներ են։ 1958 թվականի բանաստեղծությունների ժողովածուն լույս է տեսել 100 հազար օրինակով։ Ժողովածուի հանրաճանաչությունը բրիտանացի ռեժիսոր Քեն Ռասելլին Բեթչեմանի մասին ֆիլմ նկարահանելու գաղափար է տվել ։
Բեթչեմանը վիկտորիանական ճարտարապետության մեծ երկրպագու էր։ Նրա գրչին է պատկանում տվյալ թեմայի վերաբերյալ մի քանի գիրք, մասնավորապես London’s Historic Railway Stations-ը («Լոնդոնի երկաթուղային կայանների պատմությունը» 1972 ): 1969 թվականին Բեթչեմանը գրել է Դերեկ Լինստրումի «Լիդսի ճարտարապետության պատմությունը» գրքի նախաբանը» ։ 1951 թվականին Բեթչեմանը բաժանվում է կնոջից։ Նույն տարում նա հանդիպում է տիկին Էլիզաբեթ Քավենդիշին(Lady Elizabeth Cavendish), որը դառնում է նրա ուղեկիցը մինչև մահը։ Իր կյանքի վերջին 10 տարիներին Բեթչեմանը տառապում էր Պարկինսոնի հիվանդությամբ։ Նա մահացել է 1984 թվականի մայիսի 19-ին Կոռնուոլի իր տանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Անգլիացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Անգլիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ
Բերեզնյակի (գյուղ, Ռեշետիլովկայի շրջան)
Բերեզնյակի (Березняки), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Ռեշետիլովկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բերեզնյակի գյուղում բնակվում էր 92 մարդ։
Արխանգելսկոե (գյուղ, Ելեցկի շրջան)
Արխանգելսկոե (Архангельское), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Ելեցկի շրջանի կազմում։
Օքան Յալաբըք
Օկան Յալաբիկը (Okan Yalabık, ), թուրք դերասան է ։ Օկանը առավել հայտնի դարձավ՝ նկարահանվելով Հոյակապ դար հեռուստասերիալում՝ մարմնավորելով Իբրահիմ փաշայի դերը։ Օկանը ծնվել է Թուրքիայի Բալըքեսիրի մարզի Բիգադիչ քաղաքում։ Փոքրուց երազել է դերասան դառնալ։ Սովորել է Ստամբուլի համալսարանում։ 2000 թ-ից նկարահանվում է հեռուստասերիալներում։
Արխանգելսկոե (գյուղ, Ելեցկի շրջան)
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 152 մարդ։
Օքան Յալաբըք
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրք դերասաններ Կատեգորիա:Ստամբուլի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի թուրք դերասաններ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված անձինք Կատեգորիա:Թուրք կինոդերասաններ Կատեգորիա:Թուրք հեռուստադերասաններ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված դերասաններ
Վիգալա (Էստոնիայի շրջան)
Վիգալա շրջան (Vigala vald), շրջան Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգում։ Շրջանի կենտրոնն է Կիվի-Վիգալա գյուղը։
Բնակչություն
2012 թվականի տվյալներով շրջանում բնակվում էին 1434 մարդ։ Բնակչության խտությունը շրջանում կազմում էր 5,31 մարդ/կմ²։
ԹԲ-1
ԹԲ-1, թերմոբարիական ռեակտիվ նռնակ, որը արտադրվել է հայկական «Գառնի լեռ» ընկերության կողմից։
Նախատեսված է թշնամու կրակային կետերին հարված հասնցելու, թեթև զրահապատված ու ավտոմոբիլային տեխնիկան շարքից հանելու և թշնամու ուժերը ոչնչացնելու համար։ ԹԲ-1 թերմոբարիական ռեակտիվ նռնակը ունի 4,4 կգ զանգված։ Նռնականետից խփելուց մաքսիմալ ուղղահայաց շեղումը կազմում է 2,5 մ, իսկ հորիզոնականը՝ 1 մ։ «Գառնի լեռ»-ի գնահատականով, նռնակի հարվածի շառավիղը կազմում է 35 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի զինատեսակներ Կատեգորիա:Նռնակներ Կատեգորիա:Հայաստանի զենք
Գոյականական բառակապակցություն
Գոյականական բառակապակցություն, բառակապակցություն, որի գերադաս անդամը գոյական է, իսկ ստորադաս անդամի դերում կարող են լինել գոյական, դերանուն, մակբայ, մասամբ և թվական, ածական, դերբայ։
Այս տեսակի բառակապակցության մեջ լրացումը՝ ստորադաս անդամը, գերազանցապես նախադաս է և կարող է արտահայտվել բոլոր հոլովներով, նաև դրսևորվել կապական հոլովառությամբ։ Երբեմն լրացումն ու լրացյալը կարող են պաշտոնավարել իբրև նախադասության մեկ անդամ։ Գոյականական բառակապակցություններում շարահյուսական հարաբերակցությունը գերազանցապես որոշչային ու հատկացուցչային է, մասամբ՝ խնդրառական-պարագայական։
Կաղապարներ
Կաղապարումն ըստ ստորադաս անդամի (լրացման) խոսքիմասային արտահայտության իրացվում է գոյականով (Վարդան զորավար, Հասմիկ մորաքույր, հովիվ պատանի), ածականով (կանաչ դաշտ. պայծառ արև, սիրուն աղջիկ), թվականով (յոթ հրաշալիքներ, իններորդ ալիք, տասներորդ դասարան), մակբայով (խիստ ամուր, ֆիզիկապես տկար), դերանունունով (իմ որդին, այս քաղաքը, բոլոր մարդիկ), դերբայով (խմելու ջուր, քնած երեխա), մակբայով (դանդաղ քայլվածք, կրկնակի հերոս, արագ ընթացք)։
Կաղապարում ըստ ստորադաս անդամի հոլովական արտահայտության
Ստորադաս անդամը կարող է արտահայտվել ուղղական-հայցական հոլովով (ոսկի աշուն, մուտքը ցուցահանդես, վերադարձ տուն), սեռական-տրական հոլովով (հացի կտոր, աղբյուրի ակ, գարնան օր), գործիական հոլովով (տարիքով մարդ, համով ճաշ, ճաշակով աղջիկ), բացառական հոլովով (մետաքսից դրոշակ, քարից տուն), ներգոյական հոլով (անցուդարձ փողոցում, երեկո դպրոցում, գիշերը սարերում)
Գոյականական բառակապակցությունները կարող են հանդես որպես մեկ նախադասության անդամ, օրինակ, հինգ մետր (կտոր), չորս կգ (հաց), մեկ գյուղում, ձեռքը ճակատին, գլխարկը գլխին, արտասուքն աչքերին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շարահյուսություն Կատեգորիա:Հոլովներ Կատեգորիա:Ձևաբանություն
F-16
F-16 Fighting Falcon ամերիկյան արտադրության չորրորդ սերնդի բազմաֆունկցիոնալ կործանիչ։
Ընդհանուր բնութագիր
F–16-ը ամերիկյան արտադրության բազմաֆունկցիոնալ թեթև կործանիչ է։ F–16 կործանիչը ստեղծվել է General Dynamics ընկերության կողմից։ F–16 կործանիչը համարվում է չորրորդ սերնդի ամենամասսայական և ամենապատերազմած կործանիչը։ Շնորհիվ իր բազմակողմանի հատկանիշների և ոչ բարձր գնի` F–16 կործանիչը մեծ հաջողություններ է գրանցում միջազգային շուկայում։ Այն գտնվում է շուրջ 24 երկրների սպառազինությունում։
Արտադրություն
Ինքնաթիռի ստեղծման աշխատանքներն ընթացել են 1960-ական թվականների վերջերից մինչև 1975 թվականը։ F–16 կործանիչն իր հատկանիշներով սիրվեց և, տարածվելով աշխարհում, գերազանցեց Mirage 2000, Viggen կործանիչներին։ Մինչ 2009 թվականը ստեղծվել է շուրջ 5000 F–16 կործանիչներ։
Մարտավարատեխնիկական տվյալներ
Չնայած իրենց թեթև քաշին` այս կործանիչներն ունեն բավական բարձր քարշազինվածություն։ Այս կործանիչների մարտական քաշը կազմում է 6600 կգ (6.6 տ), իսկ մարտական բեռնվածքով մարտական քաշը 15000 կգ (15 տ)։ F-16 կործանիչների երկարությունը կազմում է 15 մ, թևերի բացվածքը շուրջ 10 մ, իսկ բարձրությունը ավելի քան 5 մ։ F-16 կործանիչներն իրենց մեջ ներառում են ժամանակակից էլեկտրոնային սարքավորումներ։ Օդաչուի խցիկի յուրահատուկ կառուցվածքն օդաչուի տեսադաշտի համար շատ կարևոր է։
մարտական գործողություններ
F–16 կործանիչը բարձր արդյունավետությամբ է գործում թեʹ խմբային, թեʹ անհատական գործողությունների ժամանակ։ Հաջողությունները փայլուն են ինչպես օդային մարտերում, այնպես էլ ցամաքային գործողությունների ժամանակ։ Այս փաստը բազմիցս ապացուցվել է հատկապես իրաքյան 1991 և 2003 թվականներին (ինչպես նաև այլ մարտական գործողությունների ժամանակ)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1974 հիմնադրումներ
Գոգոլեսուբան
Գոգոլեսուբան (გოგოლესუბანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Գուրիայի մարզի Չոխատաուրի շրջանում։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 140 մետր բարձրության վրա։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 858 մարդ, մեծամասնությունը՝ վրացիներ։
Տրանսպորտ
Ամենամոտ նավահանգիստը Փոթին է, իսկ ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Քութայիս քաղաքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Չոխատաուրի շրջան
Երուսաղեմի լույսերի փառատոն
Երուսաղեմի լույսերի փառատոնը Երուսաղեմում ամեն ամառ անցկացվող մեկշաբաթյա փառատոն է ։
Պատմություն
Երուսաղեմի լույսերի փառատոնը հիմնադրվել է 2009 թվականին։ Այն ցուցադրում է միջազգային առաջատար նկարիչների աշխատանքը, որոնք լույսն օգտագործում են որպես ստեղծարար միջոց ։
2011 թվականի փառատոնին, որը տեղի է ունեցել Երուսաղեմի հին քաղաքում և նրա շրջակայքում, մասնակցել է ավելի քան 200,000 այցելու։ 2012 թվականին ցուցադրությունը տարածվել է հին քաղաքի այլ թաղամասերում, ներառյալ Դամասկոսի դարպասից Ռեհով Հագայ տանող առևտրային փողոցը ։
Մեկ շաբաթ տևող փառատոնը հովանավորվում են Երուսաղեմի քաղաքապետարանի, Վարչապետի գրասենյակի, կիսահասարակական Արիել ընկերության և Երուսաղեմի զարգացման գործակալության կողմից։ 7 միլիոն շեկել մասամբ վճարվել է առևտրային հովանավորների կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երուսաղեմ Կատեգորիա:Երուսաղեմի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Ամառային փառատոներ
Ռուսակով (Սովետսկի շրջան)
Ռուսակով (Русаков), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Սովետսկի շրջանում։ Մտնում է Սովետսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Սովետսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Infinite
Infinite (հանգըլ՝ 인피니트 - Ինփինիթը), հարավկորեական հայտնի բոյզ-բենդ։ Պատկանում է Woollim Entertaiment ընկերությանը։ Դեբյուտել է 2010 թվականի հուլիսի 9-ին M! Countdown երաժշտական շոուի ժամանակ՝ "Come back again" երգով ։
Գործունեություն
2010 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Ինֆինիտին ներկայացրեց իր երկրորդ մինի ալբոմը՝ „Evolution“-ը, որտեղ ներկայացված էին իրենց այն երգերը, որոնք գրվել էին մինչ խմբի հայտնի դառնալը։ 2011 թվականի հունվարի 7-ին նրանք նկարահանում են իրենց առաջին պրոֆեսյոնալ տեսահոլովակը։ 2011 թվականի մարտին խումբը ֆան-ակումբի խնդրանքով թողարկում է „Inspirt“ ալբոմը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեական երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:2010 հիմնադրված երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Քեյ փոփ երաժշտական խմբեր
Մանչեսթր (Նյու Հեմփշիր)
Մանչեսթր (Manchester), քաղաք ամերիկյան Նյու Հեմփշիր նահանգի հարավային մասում։ Նոր Անգլիա տարածաշրջանի ամենամարդաշատ բնակավայրն է. 2010 թվականին անցկացված մարդահամարի տվյալներով նրա բնակչության թվաքանակը եղել է 109.565, 2019 թվականին այդ ցուցանիշը հասել է 112,673-ի ։ Զբաղեցնում է 90,55 քառակուսի կիլոմետր տարածք, որից 85,73 քառակուսի կիլոմետրը ցամաքային է, 4,82 քառակուսի կիլոմետրը կամ 5.33%-ը՝ ջրային ։ Բնակչության միջին խտությունը կազմում է 1210 մարդ/կմ² ։
Մանչեսթրը, Նաշուա քաղաքի հետ մեկտեղ, համարվում է Նյու Հեմփշիր նահանգի ամենախտաբնակ շրջանի՝ Հիլսբորոյի վարչական կենտրոններից մեկը։ Ընկած է Մերիմաք գետի ափերին, Հյուսիսարևելյան մեգապոլիսի (Բոստոն-Վաշինգտոն կամ Բոսվաշ միջանցքի) հյուսիսային ծայրակետի մերձակայքում։ Բնակավայրի անվանադիրը գյուտարար և առևտրական Սեմյուել Բլոջեթն է, ում պատկերացմամբ այն պետք է նմանվեր անգլիական Մանչեսթրին և դառնար արդյունաբերական խոշոր կենտրոն ։
Մանչեսթրը հաճախ է հայտնվում ամերիկյան այն քաղաքների վարկանիշային ցուցակների բարձր տեղերում, որոնք առանձնապես բարենպաստ են փոքր բիզնեսի զարգացման, ապրուստի մատչելիության  , վերընթաց շարժի և կրթության բարձր մակարդակի ապահովման տեսակետներից ։
Ծնունդով նյուհեմփշիրյան Մանչեսթրից են միջազգային բիզնես-հսկաներից մեկը համարվող ձեռնարկությունների հսկայածավալ ցանցի՝ աշխարհահռչակ ՄաքԴոնալդս ընկերության հիմնադիրները՝ Ռիչարդ Ջեյմս և Մորիս Ջեյմս ՄաքԴոնալդ եղբայրները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի համալսարանական քաղաքներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի բնակավայրեր
Կովշիչի
Կովշիչի (Ковшичи), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։
(2305) Քինգ
(2305) Քինգ (King), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1980 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Հարվարդի աստղադիտարանի կողմից Հարվարդում ։
Կովշիչի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի բնակավայրեր
(2305) Քինգ
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,785757 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7061 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8654 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1698,3 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,211977 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,45° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1980 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Հարվարդի աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ժան Բեդել Բոկասա
Ժան Բեդել Բոկասա (Jean-Bedel Bokassa, հայտնի է նաև Սալահ էդ-Դին Ահմեդ Բոկասա (Salah Eddine Ahmed Bokassa) և Բոկասա I անուններով, ), Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետության (ԿԱՀ)` նախագահ (1966-1976 թթ.), Կենտրոնաաֆրիկյան կայսրության կայսր (1976-1979 թթ.), մարշալ (1974թ.): 20-րդ դարի ամենաարտասովոր բռնապետներից մեկն է։
Բանակային կարիերան
Ժան-Բեդել Բոկասան ծնվել է Բոբանգի (Ուբանգի-Շարի) քաղաքում։ Նրանց ընտանիքում կար 12 երեխա։ Նրա հայրը մբակա ցեղի գյուղական տանուտերերից էր։ Ժան-Բեդել անունը կաթոլիկական սուրբ Ժան-Բատիստ դե Լա Սալի անվան ոչ ճիշտ ընթերցանության արդյունք էր, իսկ Բոկասա անունը մբակա ցեղի լեզվով նշանակում է «փոքրիկ անտառ» և օգտագործվում էր որպես ազգանուն։ Երբ Ժան-Բեդելը վեց տարեկան էր, նրա հայրը ֆրանսիական գաղութարարների կոնցեսիոնալ քաղաքականության դեմ ելույթ ունենալուց հետո գնդակահարվել է, իսկ մայրը` դրանից հետո ինքնասպան է եղել։ Ժան-Բեդելի դաստիարակությամբ զբաղվել են հարազատները, ովքեր նրան պատրաստվում էին քահանա դարձնել։
Սակայն 1939 թվականին Բոկասան ընդունվել է զինվորական ծառայության` ֆրանսիական գաղութարարների զորաբանակում։ 1941 թվականին, «Ֆրանսիայի մարտնչողներ» զորախմբում ստացել է ավագ սերժանտի կոչում և մասնակցել Բրազավիլի նվաճմանը։ 1944 թվականին մասնակցել է Ֆրանսիայի հարավում հակահիտլերյան խմբավորման զորքերի ափհանմանը, իսկ հետո Հռենոսի մարտերին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտը նա դիմավորել է Նորմանդիայում։ 1949 թվականին ավարտել է Սենեգալի Սեն Լուի քաղաքի սպայական դպրոցը, իսկ 1950-1953 թվականներին մասնակցել է Հնդկաչինի պատերազմին։ Մարտական ծառայությունների համար պարգևատրվել է Պատվավոր Լեգեոնի շքանշանով և Լոթարինգիական խաչով։ Զինվորական ծառայությունը շարունակել է Բրազավիլում, իսկ 1961 թվականին ստացել է ֆրանսիական բանակի կապիտանի կոչում։
1962 թվականին ազատվել է ֆրանսիական բանակից և ընդունվել ծառայության կենտրոնաաֆրիկյան զինված ուժերում։ ԿԱՀ-ի նախագահը, իր զարմիկ Դավիդ Դակոն, նրան նշանակել է զինված ուժերի շտաբի պետի պաշտոնին և 1964 թվականին շնորհել գնդապետի կոչում։
Նախագահ
1965 թվականի դեկտեմբերի 31-ից 1966 թվականի հունվարի 1-ն ընկած ժամանակահատվածում Բոկասան իրականացրեց պետական հեղաշրջում (Ամանորյա հեղաշրջում), գահընկեց անելով և բանտարկելով Դավիդ Դակոյին։ Այդ դավադրությունը կազմակերպել էր ժանդարմերիայի պետը, սակայն Բոկասան կարողացավ չեզոքացնել նրան և հեղաշրջումն իրագործել իր օգտին։ Նա իրեն հռչակեց նախագահ և «Շարժում ` հանուն Սև Աֆրիկայի սոցիալական էվոլյուցիայի» (МЕСАН) միակ քաղաքական կուսակցության ղեկավար։ Այդ կուսակցությունը պարտադիր ընդգրկում էր երկրի ողջ մեծահասակ բնակչությանը։ Հունվարի 4-ին, նախագահը փոխեց սահմանադրությունը և սկսեց բռնապետական կառավարումը։ 1972 թվականին Բոկասան ինքն իրեն հռչակեց ցմահ նախագահ։
1969 և 1974 թվականներին տեղի ունեցան Բոկասային տապալելու պետական հեղաշրջման անհաջող փորձեր, իսկ 1976 թվականին կազմակերպվել էր մահափորձ։ Այդ իրադարձությունները նրան առիթ էին տալիս ամրապնդելու իր միանձնյա իշխանությունը։
Բոկասան մասնակցել է համաաֆրիկյան շարժմանը, մասնավորապես 1968 թվականին հիմնադրել է Կենտրոնաաֆրիկյան պետությունների միությունը, որի մեջ մտնում էին նաև Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունը և Չադը։ Նա կողմնակից էր հողին վերադառնալուն, գյուղատնտեսությանը աջակցելուն և երկրում ագրարային բարեփոխումներ իրականացնելուն։
Արտաքին քաղաքականության կողմնորոշման հարցում Բոկասան տատանվում էր` խորհրդային, արևմտյան և Չմիացած երկրների շարժման միջև։ 1970 թվականին, պաշտոնական այցով ժամանել էր ԽՍՀՄ։ Ի դեպ, Կրեմլի նախկին գլխավոր բժիշկ Եվգենի Չազովը հիշում էր, որ Մոսկվայում բուժումներ ստանալու օրերին, Բոկասան հավանել էր ռուսական կերակրատեսակները և խնդրել էր իր երկիր գործուղել խորհրդային խոհարարի։ Մի օր այնպես է պատահել, որ խոհարարը, նախագահական խոհանոցի սառնարանում մարդկային մսի կտորներ էր նկատել և սարսափահար փախել էր դեսպանատուն։ Ըստ որոշ տվյալների, Բոկասան կերակրի մեջ օգտագործում էր ընդդիմության առաջնորդներին և մի անգամ նույնիսկ, գաղտնի կերպով, իր նախարարներին կերակրել է նախարարական աշխատակազմի անդամներից մեկի մսով։
Իր նախկին «մայր երկրի»` Ֆրանսիայի նկատմամբ, Բոկասան բռնել էր շանտաժի ուղին։ 1970-ական թվականներին մտերմացել էր Հարավսլավիայի, Հյուսիսային Կորեայի, Ռումինիայի և ԽՍՀՄ-ի հետ։ Բանգիում գտնվող Ֆրանսիայի դեսպանատան առջև կազմակերպել էր ցույց, սպառնում էր դուրս գալ ֆրանկի գոտուց, փակել ֆրանսիական հյուպատոսարանը մայրաքաղաքում, արգելքներ էր ստեղծում ֆրանսիական լրագրողների համար, ցանկանում էր վերականգնել դեռ 1966 թվականին Չինաստանի հետ խզված կապերը, ընդունել իսլամ և մտերմանալ Մուամմար ալ-Կադդաֆիի հետ։ Այդ բոլորի նպատակը մեկն էր` մեծացնել Ֆրանսիայից ստացվող ֆինանսական օգնությունը։ Իր հերթին, Ֆրանսիային անհրաժեշտ էր պահպանել իր ռազմավարական դիրքերը, մասնավորապես այնտեղ գտնվող ուրանի հանքավայրերը և ստիպված գնում էր զիջումների։ Սակայն դա չէր նշանակում, որ Ֆրանսիան հրաժարվում էր բռնապետին տապալելու փորձերից։ 1974-1976 թվականներին, մի շարք ֆիզիկական ոչնչացման փորձերի ետևում կանգնած էին ֆրանսիական հատուկ ծառայությունները։
1971 թվականին, մայրության օրվա առիթով, Բոկասան հրամայել էր ազատ արձակել բոլոր կալանավորված կանանց և մահապատժի ենթարկել այն տղամարդկանց, ովքեր ներգրավված էին կանանց դեմ կատարված հանցագործություններում։ 1976 թվականին, Մուամմար Կադդաֆիի պաշտոնական այցի ժամանակ, Բոկասան և իր կառավարության մի խումբ անդամներ ընդունեցին իսլամ ` վերցնելով համապատասխան անուններ։ Բոկասան իր քրիստոնեական Ժան-Բեդել անունը փոխարինեց Սալահ էդ-Դին Ահմեդ Բոկասա անունով։ Նա նաև լուծարեց կառավարությունը և այն փոխարինեց Կենտրոնաաֆրիկյան հեղափոխության խորհրդով` Լիբիայի հեղափոխական հրամանատարության խորհրդի օրինակով։ Այդ խորհրդի կազմի մեջ ընդգրկվեց նաև բանտից ազատված Դավիդ Դակոն։
Կայսր
1976 թվականի դեկտեմբերի 4-ին, «Շարժում ` հանուն Սև Աֆրիկայի սոցիալական էվոլյուցիայի» կուսակցության արտակարգ համագումարի ժամանակ, հայտարարվեց Կենտրոնաաֆրիկյան հանրապետությունը Կենտրոնաաֆրիկյան կայսրության վերանվանելու մասին։ Համագումարը ընդունեց կայսրական սահմանադրությունը, որի համաձայն կայսրը հանդիսանում է գործադիր իշխանության ղեկավարը, իսկ կայսրության թագը հռչակվեց ժառանգաբար փոխանցվող։ Բոկասան կրկին վերադարձավ քրիստոնեությանը։
Քանի որ դրանից երկու տարի առաջ, Եթովպիայի կայսր Հայլե Սելասիե I-ը տապալվել էր, Բոկասան դարձավ, այդ ժամանակ աշխարհի երեք կայսրերից մեկը` Իրանի շահնշահ Մոհամմադ Ռեզա Փահլավիի և Ճապոնիայի կայսր Հիրոհիտոյի հետ միասին։
1977 թվականի դեկտեմբերի 4-ին տեղի ունեցավ Բոկասա դինաստիայի առաջին ներկայացուցիչ` Բոկասա I կայսրի թագադրման արարողությունը։ Լավագույն եվրոպական արտադրողների կողմից պատրաստվել էր թագը` զարդարված երկու հազար ադամանդներով։ Դրա արժեքը կազմում էր հինգ միլիոն դոլար, իսկ արարողության վրա ծախսվել էր երկրի տարեկան արտահանման եկամուտի մեկ քառորդը։ Ոսկյա գահը պատրաստված էր նստած արծվի տեսքով և կշռում էր երկու տոննա։ Բոկասայի հագին ընձառյուծի մորթով կարված պատմուճան էր։ Գնվել էին ավելի քան 100 լավագույն մակնիշների ավտոմեքենաներ և 130 սպիտակ վարգուն նժույգներ։ Արարողության ժամանակ նրա հագին եղած կոշիկները ընդգրկվել են Գինեսի ռեկորդների գրքի մեջ, որպես աշխարհի ամենաթանկարժեք կոշիկներ։ Արարողությունը շատ մանրամասներով կրկնօրինակված էր Նապոլեոն I-ի թագադրման արարողությունից, ում նորահայտ կայսրը համարում էր իր կերպարի օրինակը։ Թագադրման արարողությանը հրավիրվել էին աշխարհի և Աֆրիկայի բոլոր երկրների ղեկավարները, ինչպես նաև Հռոմի պապ Պողոս VI-ը։ Ակնհայտ էր, որ նրա համար պատրաստվում էր Հռոմի պապ Պիոս VII-ի դերը, ում ձեռքից Նապոլեոնը խլել էր թագը և դրանով ինքն իրեն թագադրել։ Սակայն, չնայած հարուստ նվերներ խոստանալուն, ոչ Հռոմի պապը և ոչ էլ երկրների ղեկավարները արարողությանը չներկայացան։ Միայն Ֆրանսիան ներկայացվել էր համագործակցության գործերով նախարարի ներկայությամբ, ռազմածովային նավատորմի նվագախմբով և թագադրության արարողության անվտանգությունն ապահովող գումարտակով։ Բոլորը Բոկասային համարում էին հոգեպես ոչ նորմալ և համեմատում էին Ուգանդայի տարօրինակ վարքագիծ ունեցող բռնապետ Իդի Ամինի հետ։
Թագադրման հեքիաթային շքեղությանը և կայսրական պալատին հակադրվում էր երկրում ` կյանքի ծայրահեղ ցածր մակարդակը։ 1977 թվականին` 43,4 հազար բնակչությանը սպասարկում էր ընդամենը մեկ բժիշկ, իսկ ամբողջ կայսրությանը սպասարկում էր ընդամենը մեկ ատամնաբույժ։
Չնայած նրան, որ կայսրությունը համարվում էր սահմանադրական, Բոկասայի բռնապետական նկրտումները երբեք չմեղմացան։ Այլախոհների ձերբակալությունները, մարդկանց կտտանքների ենթարկելը, որոնց Բոկասան մասնակցում էր անձամբ, սովորական երևույթներ էին։ Բոկասային աջակցում էր Ֆրանսիայի նախագահ Վալերի Ժիսկար դ'Էստենը (1974-1981թթ.), ում Բոկասան ներկայացրել էր ձեռնտու պայմաններ` օգտակար հանածոների շահագործման համար, մասնավորապես ուրանի, որը Ֆրանսիային անհրաժեշտ էր միջուկային զենքի ծրագրի շրջանակներում։ 1975 թվականին Ժիսկար դ'Էստենը Բոկասային հայտարարեց, որպես իր «ընկեր» և «ընտանիքի անդամ» և նույնիսկ մի քանի անգամ մեկնեց Կենտրոնական Աֆրիկա` որսի։
Տապալումը
1979 թվականին, ընդդիմության ելույթները դաժանաբար ճնշելուց հետո (հատկապես դպրոցականների ցույցը` կառավարության կողմից պարտադրվող թանկարժեք համազգեստի դեմ, որի ընթացքում սպանվեց շուրջ 100 հոգի), միջազգային հանրությունը ցնցվեց և իրավապաշտպան համակարգի ուշադրությունը սևեռվեց Կենտրոնական Աֆրիկայի վրա։ Ֆրանսիայի հետագա աջակցությունը Բոկասայի վարչակարգին` դարձավ վարկաբեկիչ։ Այդ ժամանակ էլ սկսեցին լուրեր տարածվել Բոկասայի մարդակերության վերաբերյալ։ Բացի այդ, Կենտրոնական Աֆրիկայի նոր մտերմությունը Լիբիայի հետ, Ֆրանսիան արդեն չէր կարող հանդուրժել։ Երբ կայսրը բացակայում էր երկրից և պաշտոնական այցով գտնվում էր Լիբիայում, «Բարակուդա» գործողության շրջանակներում ֆրանսիական դեսանտայինները, 1979 թվականի սեպտեմբերի 20-ին իրականացրեցին անարյուն պետական հեղաշրջում, որի արդյունքում Դավիդ Դակոն կրկին դարձավ վերականգնված հանրապետության նախագահ։ Ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ Ժակ Ֆոկարը այդ գործողությունն անվանեց «Ֆրանսիայի վերջին գաղութատիրական արշավ»։ Մի քանի շաբաթ անց, ֆրանսիական երգիծական «Le Canard enchaîné» շաբաթաթերթում հրապարակվեց այն նվերների ցանկը, որոնցով Բոկասան գնել էր Ժիսկար դ'Էստենի «հավատարմությունը» (դրանք հիմնականում ադամանդներ էին)։ Տնտեսական ճգնաժամի պայմաններում այդ ամենը այնքան էլ լավ չէր անրադառնում նախագահի վարկանիշի վրա և 1981 թվականին նա պարտվեց ընտրություններում` ի օգուտ Ֆրանսուա Միտտերանի։ Հետագայում պարզվեց, որ 1973 թվականին Բոկասան ադամանդներ է նվիրել նաև Հենրի Քիսինջերին։
Հետագա ճակատագիրը
Լիբիայից Բոկասան մեկնեց Փղոսկրի Ափ (այժմ Կոտ դ'Իվուար), իսկ հետո ապրում էր Ֆրանսիայում, Փարիզի մոտ գտնվող Արդիկուր դղյակում։ Այդ ընթացքում նրա հայրենիքում կայացավ հեռակա դատավարություն, որի դատավճռով Բոկասան դատապարտվեց մահապատժի` ամբողջ գույքի բռնագրավմամբ, մեղադրվելով 13 հանցագործության մեջ (մարդասպանություն, մարդակերություն, պետական միջոցների յուրացում, պետական սեփականության անօրինական օգտագործում ` անձնական նպատակների համար, բռնաբարություն և այլն)։
1986 թվականին, Բոկասան կատարեց իր կյանքում թերևս ամենատարօրինակ արարքը։ Նա կամավոր վերադարձավ Կենտրոնաաֆրիկյան հանրապետություն, հույսով, որ ժողովուրդը իրեն կրկին կնստեցնի գահին։ Սակայն նա անմիջապես ձերբակալվեց և սկսվեց նոր դատավարություն։ Նա մեղադրվում էր պետական դավաճանության, մարդասպանության, մարդակերության և պետական գույքը վատնելու համար։ Բոկասան ակտիվորեն պաշտպանվում էր դատարանում և կարողացավ դատավորներին համոզել, որ սառնարանում մարդկանց մարմնի մասերը պահում էր ոչ թե ուտելու, այլ զուտ խորհրդանշական նպատակով (օրինակ, թշնամու լյարդը բերում էր հաջողություն և այլն)։ Չնայած մարդակերության համար նա մեղավոր չճանաչվեց, սակայն մյուս մեղադրանքները բավական էին, որ 1987 թվականին կրկին դատապարտվեր մահապատժի։ Հաջորդ տարի նա արժանացավ ներման և դատավճիռը փոխարինեցին ցմահ բանտարկությամբ, իսկ հետո այն փոխարինեցին 20-ամյա բանտարկությամբ։ 1993 թվականին, ժողովրդավարական կարգեր հաստատվելուց հետո, երկրում հայտարարվեց համընդհանուր համաներում և Բոկասան ազատ արձակվեց։
Երեք տարի անց` 1996 թվականի նոյեմբերի 3-ին, Ժան-Բեդել Բոկասան մահացավ ինֆարկտից։
Անձնական կյանքը
Բոկասան ունեցել է 19 կին և իր կողմից ճանաչված 77 երեխա։ Նրա կանանցից մեկը` Եկատերինա Դանգիադեն, թագադրվել էր կայսրուհի Ժոզեֆինա Բոհարնեի օրինակով։ Բոկասայի և Եկատերինայի ավագ որդին` արքայազն Ժան-Բեդելը (ծնվ. 1973թ.), կայսրության ժամանակ համարվում էր թագաժառանգ, իսկ հոր մահից հետո հանդիսանում է Կենտրոնաաֆրիկյան կայսրական տան ղեկավարը` որպես Բոկասա II:
Ներկա իրավիճակը
2010 թվականին, Կենտրոնաաֆրիկյան հանրապետության նախագահ Ֆրանսուա Բոզիզեն ստորագրել է որոշում, որով վերականգնվել են Ժան-Բեդել Բոկասայի բոլոր իրավունքները, անվանելով նրան «մեծագույն մարդասեր և ազգի որդի, ով բոլորի կողմից ճանաչվել է որպես մեծ շինարար»։ Միաժամանակ նախագահն ավելացրել է. «Ես ցանկանում եմ խոսել Բոկասայի մասին։ Նա կառուցեց երկիր, իսկ մենք կործանեցինք այն ամենը, ինչ նա կառուցել էր»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարդակերներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Աֆրիկացի հակակոմունիստներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Ալեքսեյ Դմիտրիև
Ալեքսեյ Վիկտորովիչ Դմիտրիև, հայտնի է նաև Ալյոշա Դմիտրիև (Алексей Викторович Дмитриев, ), ռուս բանաստեղծ և գրող, նկարիչ, կինոռեժիսոր և սցենարիստ։
Կենսագրություն
Ալեքսեյ Դմիտրիևը ծնվել է Մոսկվայում 1956 թվականին, գիտնականների ընտանիքում ։ Սովորել է Մոսկվայի № 444 մաթեմատիկական կողմնորոշմամբ դպրոցում։ 1972 թվականին, 16 տարեկան հասակում, ավարտել է  երեկոյան դպրոցը և ընդունվել Մոսկվայի ինժեներա-շինարարական ինստիտուտ (ՄԻՇԻ)։ 1980 թվականին ընդունվել է Շչուկինյան ուսումնարանի դերասանական ֆակուլտետ, որտեղ սովորել է 3 տարի։ 1983 թվականին ընդունվել է Կինեմատոգրաֆիայի համամիութենական պետական ինստիտուտ (ՎԳԻԿ)՝ Մարլեն Խուցիևի արվեստանոց, 1988 թվականին ավարտել է ինստիտուտը՝ խաղարկային ֆիլմերի և հեռուստատեսության ռեժիսորի դիպլոմով։
Դմիտրիևի դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Վերբենա» կարճամետրաժ խաղարկային ֆիլմը, որտեղ գլխավոր դերերը կատարել են այնպիսի ականավոր դերասաններ, ինչպիսիք են Էդդա Ուրուսովան և Ալբերտ Ֆիլոզովը։ Ֆիլմը ճանաչում է գտել որպես ՎԳԻԿ-ականների տասնամյակի լավագույն դիպլոմային աշխատանքներից մեկը և արժանացել Ֆրանսիայի կինոյի ակադեմիայի բարձր գնահատականին ։
1990 թվականի սկզբին «Մալիշ» հրատարակչության կողմից հրատարակված Ալեքսեյ Դմիտրիևի մանկական բանաստեղծությունների «Պարոն Սմոկլին և մոնոկլը» գիրքը նկարազարդվել է հեղինակի կողմից և տպագրվել 500,000 օրինակ բացառիկ տպաքանակով։