cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կարլ Գուստավ Յունգ
Կենսագրություն
Յունգը ծնվել է 1875 թվականի հուլիսի 26-ին, Շվեյցարիայի Կեսվիլ քաղաքում շվեյցարական ռեֆորմիստական եկեղեցու հովվի ընտանիքում։ Նրա պապերը մասնագիտությամբ բժիշկներ են եղել։ Կարլ Գուստավ Յունգը ավարտել է Բազելի բժշկական համալսարանը։ 1900-1906 թվականներին աշխատում է Ցյուրիխի հոգեբուժական կլինիկայում որպես Է․ Բլեյլեռի ասիստենտը։ 1909-1913 թթ. համագործակցում է Զ․ Ֆրոյդի հետ, խաղում է կարևոր դեր հոգեվերլուծական շարժման մեջ․ հոգեվերլուծական միջազգային միության առաջին նախագահն էր, հոգեվերլուծական ամսագրի խմբագիրը, կարդում էր հոգեվերլուծության ներածության դասախոսություններ ։
1911 թվականին Յունգը հեռանում է Հոգեվերլուծական միջազգային ասոցիացիայից և հրաժարվում է հոգեվերլուծության տեխնիկայից։ Նա ստեղծում է սեփական հոգեբանական տեսություն և թերապիա, որը անվանում է «անալիտիկ հոգեբանություն» ։ Իր գաղափարներով Յունգը մեծ ազդեցություն է ունեցել ոչ միայն հոգեբուժության և հոգեբանության, այլև ՝ մարդաբանության, էնթնոգիտության, մշակութաբանության, համեմատական կրոնագիտության, մանկավարժության և գրականության վրա ։
1935 թվականին նշանակվում է Շվեյցարական պոլիտեխնիկական դպրոցի հոգեբանության պրոֆեսոր, նույն թվականին հիմնադրում է Շվեյցարական կիրառական հոգեբանության միությունը։
Նացիզմի տարիներին Յունգը դասավանդել է Ցյուրիխում և Բազելում։ Նաև հրատարակել է «Հոգեբանություն և հարակից ոլորտներ» («Zentralblatt für Psychotherapie und ihre Grenzgebiete») ամսագիրը։ Յունգը հաճախակի մեղադրվել է նացիստների հետ համագործակցելու համար սակայն պաշտոնապես չի դատապարտվել։
Յունգը մահացել է Կյունախտի իր տանը, 1961 թվականի հուլիսի 6-ին։ Թաղված է նույն քաղաքի բողոքական եկեղեցու գերեզմանատանը։
1948 թվականին Ցյուրիխում հիմնադրվել է Կ․ Գ․ Յունգի անվան համալսարան։ Համալսարանում դասավանդում էին գերմաներեն և անգլերեն լեզուներով։ Յունգի մեթոդի համախոհները ստեղծում են անալիտիկ հոգեբանության միություն Անգլիայում, ԱՄՆ-ում և մի շարք եվրոպական երկրներում։
Գիտական հայացքները
Որոշ ժամանակ լինելով Զիգմունդ Ֆրոյդի աշակերտը և հետևելով նրան՝ հավատում էր երազների և առասպելական կերպարների փոխադարձ ազդեցությանը, սակայն դրանք կապում էր ոչ թե անհատի ենթագիտակցության մեջ ամրագրված հուշերի, այլ մարդուն ի վերուստ տրված առասպելական արքետիպային խորհուրդների հետ։ Սակայն Յունգը իր ինքնակենսագրության մեջ պատմում է Ֆրոյդի հետ ունեցած խորը աշխարհայացքային հակասությունների մասին ։ Ինչը հիմք է տալիս որոշ հետազոտողներին կարծելու, որ Յունգը մինչև Ֆրոյդի հետ հանդիպելը արդեն ունեցել է իր սեփական տեսության սաղմերը։
Արքետիպեր
Համարում էր առասպելները համամարդկային երևույթ, որոնցում կրկնվում են միևնույն մոտիվները, հաճախ՝ միևնույն ձևերով։ Դրանք տարբեր երկրներում և տարբեր ժամանակներում ունեցել են ազգային ու ժամանակի շունչն արտահայտող որոշ առանձնահատկություններ, որոնք, սակայն, չեն կարող ստվերել առասպելի համապարփակ բնույթը։ Առասպելների առանցքը կազմող շրջիկ և անվերջ կրկնվող սյուժեներն ու կերպարները Յունգը կոչել է արքետիպեր ։ Որոշ արքետիպերի ցուցակը
Հոգեբանական տիպեր
Յունգը առաջարկել է հոգեբանական տիպաբանության երկու եղանակ։
Ըստ կողմնորոշման
Յունգը կարծում էր, ցանկացած մարդ կամ ձգտում է ընկալել արտաքին աշխարհի օբյեկտները, կամ ձգտում է դրանցից վերացարկվել։ Այդ տարբերությունը նա անվանում էր ընդհանուր կողմորոշման տիպ և անվանում էր էքստրավերսիա և ինտրովերսիա ։ Յունգը համարում էր, որ չկան «մաքուր» էքստրովերտներ և ինտրովերտներ, ու երկու հոգեբանական մեխանիզմներն էլ հատուկ են բոլոր մարդկանց, սակայն առավել օգտագործվողը պայմանավորում էր մարդուն այս կամ այն տիպին դասելու հնարավորությունը ։
Ըստ գերիշխող ֆունկցիայի
Յունգի կողմից առաջարկված մեկ այլ հոգեբանական դասակարգման եղանակը հիմնված էր հոգեկանի չորս ֆունկցիաների օգտագործման ինտենսիվության վրա։ Այդ ֆունկցիաներն են Ելնելով այս հոգեբանական ֆունկցիաների առաջատար դիրքից այս կամ այն մարդու հոգեկանում, Յունգը առաջարկում էր մարդկանց հոգեկերտվածքները դասակարգել հետևյալ կերպ։
Պերսոնա և Ստվեր
Ստվերը ինչ-որ իմաստով Պերսոնային հակառակ արքետիպ է, այն ներառում է մարդու այն հատկանիշները, որոնք հակասում են նրա Պերսոնային։ Ստվերը Էգո (Ես)-ի մի մասն է, որը բխում է անգիտակցականից։ Միևնույն ժամանակ այն բավականին ավտոնոմ գոյացություն է և արտահայտվում է պրոեկցիաների միջոցով։ Ըստ Յունգի Ստվերը անհրաժեշտ է ինտեգրել անձի ամբողջականության մեջ ։
Անիմա և Անիմուս
Անիման և Անիմուսը ( և — «հոգի», համապատասխանաբար արական և իգական «հոգի») Յունգի կողմից հոգեբանություն ներմուծված տերմիններ են, արականության և իգականության հետ կապված արքետիպերի նկարագրման համար։ Յունգը կապում էր անիմուսը կատեգորիկ, կոշտ, չափազանց սկզբունքային, դեպի դուրս ուղղված որոշումների հետ, իսկ անիման՝ էմոցիաների, տրամադրությունների և դեպի ներս ուղղվածության հետ ։ Յունգը ենթադրում էր, որ յուրաքանչյուր մարդ ունի թե անիմայի, և թե անիմուսի տարրեր, այնպիսի չափաբաժիններով, որոնք պայմանավորված չեն նրա սեռական պատկանելությամբ։ Այսպիսով տղամարդու բնավորության մեջ կարող է գերակայել անիմուսը, սակայն առկա լինել նաև անիման ։
Կոլեկտիվ անգիտակցական
Ըստ Յունգի, կոլեկտիվ անգիտակցականը մարդու հոգեկանի այն մասն է, որը պայմանավորված չէ տվյալ մարդու սեփական փորձով, այլ «ժառանգվում» է նախնիներից։ Այն մարդկության ընդհանուր փորձն է։ Կոլեկտիվ անգիտակցականը անգիտակցականի առավել խորքում գտնվող շերտն է, այն ավելի խորն է քան անձնական անգիտակցականը։ Կոլեկտիվ անգիտակցականում են գտնվում բոլոր արքետիպերը ։
Յունգը և ալքիմիան
1940-ականների Յունգի աշխատանքները կենտրոնացած են ալքիմիայի վրա։
1944 թ. նա հրապարակում է "Հոգեբանություն և Ալքիմիա" երկը, որտեղ վերլուծվում են ալքիմիական խորհրդանիշները և ցուցադրվում է դրանց անմիջական կապը հոգեվերլուծական գործընթացի հետ։ Յունգը պնդում էր, որ ալքիմիական գործընթացը անկատար հոգու (սնդիկ) վերածումն է կատարյալ հոգու (ոսկի) և ինդիվիդուացման գործընթացի մետաֆորն է ։
1963 թ. լույս է տեսնում Mysterium Coniunctionis գիրքը, որտեղ Յունգը կենտրոնանում է "Mysterium Coniunctionis" կոչվող արքետիպի վրա։ Արքետիպը հայտնի է նաև որպես "սրբազան ամուսնություն արևի և լուսինի միջև" ։
Յունգը և «Տիբեթյան մեռյալների գիրքը»
1927 թվականին պրոֆեսոր Վ․ Յ Էվանս-Վենտսի ջանքերով Օքսֆորդում հրապարակվում է «Տիբեթյան մեռյալների գրքի» անգլերեն թարգմանությունը, որի համար հոգեբանական մեկանաբանություն է գրում Կ․ Գ․ Յունգը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Հոգեվերլուծաբաններ Կատեգորիա:Հոգեթերապիա Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հոգեբույժներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Շվեյցարացի բողոքականներ
Մարտ՝ Արյունոտ լողափին
Կինոնկարը պատմում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Ֆիլիպինյան կղզիներից մեկում ճապոնացի զավթիչների դեմ ֆիլիպինցի պարտիզանների և ամերիկացի զինվորների մղած մարտերի մասին։
Կոպանկի (գյուղ, Կրասնոգրադի շրջան)
Կոպանկի (Копанки), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1900 թվականին։
Մարտ՝ Արյունոտ լողափին
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:1961 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:20th Century Fox ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Կալիֆոռնիայում նկարահանված ֆիլմեր
Կոպանկի (գյուղ, Կրասնոգրադի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Կոպանկի գյուղում բնակվում էր 172 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1639 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 104,94 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1900 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռուսլան Ախիջակ
Ռուսլան Բայզետովիչ Ախիջակ, ռուս ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան (նախկինում՝ հարձակվող)։ Հայտնի է Տոմսկի «Տոմ» ակումբում իր ելույթներով, որի կազմում անցկացրել է 175 խաղ, խփել 51 գոլ, ինչի դարձել է հինգերորդ ցուցանիշն ակումբի ամբողջ պատմության մեջ։
Ակումբային
Տոմսկի «Լոկոմոտիվ» մանկապատանեկան մարզադպրոցի սան է, որտեղից տեղափոխվել է «Տորպեդոյի» պատանեկան թիմ (մարզիչները եղել են Բայզետ Ախիջակը և Պյոտր Կոստանտինովիչ Կոբզարը ): Խաղացողի պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է 1992 թվականին առաջին լիգայի «Տոմ» ակումբում։ 1995 թվականի մրցաշրջանի սկսվելուց առաջ համալրել է Լենինսկ Կուզնեցկու «Զարյա» ակումբի շարքերը, բայց չի մասնակցել ոչ մի խաղի և վերադարձել է Տոմսկ, որտեղ հանդես է եկել մինչև 2000 թվականը։ Ընդհանուր առմամբ յոթուկես տարվա ընթացքում անցկացրել է 175 խաղ և խփել 51 գոլ, որը դարձել է լավագույն արդյունքներից մեկը Տոմսկի ակումբի պատմության մեջ։
Հետագայում խաղացել է երկրորդ լիգայի «Տորպեդո-Վիկտորիա» (Նիժնի Նովգորոդ) և «Ֆաբուս» (Բրոննիցի) ակումբներում, ինչպես նաև Առաջին լիգայի «Սպարտակ-Նալիչիկ» ակումբում ։ 2003 թվականին անցկացրել է երեք հանդիպում Ղազախստանի բարձրագույն լիգայի «Ժետիսու» ակումբի կազմում՝ խփելով մեկ գոլ։ Ինչից հետո բազմիցս փորձել է ամրապնդել իր տեղը Ռուսաստանի ստորին լիգաների տարբեր ակումբներում։ Խաղացողի կարիերան ավարտել է սիրողական լիգայի «Տոմսկ» ակումբի կազմում։
Վետերանների հավաքականի կազմում 2013 թվականի դեկտեմբերին դարձել է Տոմսկի ֆուտբոլի վետերանների միջմրցաշրջանային մրցություն հաղթող։ Եզրափակչում Տոմսկի թիմը 4:0 հաշվով հաղթել է Նովոսիբիրսկի թիմին, իսկ Ախիժակը գոլ է խփել ։ 2014 թվականի հունիսի 1-ին ձևակերպել է հեթ-տրիկ վետերանների թիմի կազմում։ Տոմսկի թիմի հակառակորդը եղել է մոսկովյան «Սպարտակի» վետերանների թիմը։ Խաղն ավարտվել է ոչ-ոքի՝ 5:5 հաշվով ։
Մարզչական
2007 թվականի նոյեմբերի 19-ից մինչև դեկտեմբերի 2-ը սովորել է ֆուտբոլային մարզիչների նախապատրաստման և արտոնագրման Հյուսիսարևմտյան տարածաշրջանային կենտրոնում, ստացել է «C» կատեգորիա ։ Սկսել է աշխատել որպես ֆիզպատրաստման մարզիչ Տոմսկի թենիսի «Չեմպիոն» ակումբում ։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է։ Ռուսլանի դուստրը զբաղվում է սեղանի թենիսով ։ 2011 թվականին ամուսնացել է երկրորդ անգամ։ Ունի որդի, որ ծնվել է 2015 թվականին։
Ելույթների վիճակագրություն
Աղբյուրներ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Տորպեդո-Վիկտորիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Լևոն Ե Հայ (Բյուզանդիայի կայսր)
Լևոն Ե Հայ (նաև՝ Լևոն Արծրունի, Լևոն Ե Հայկազն , ), Բյուզանդիայի կայսր (813-820), սերում էր Արծրունիների հայկական նախարարական տոհմից, ինչի համար էլ ստացել է Հայ մականունը։ Հետ է մղել բուլղարների հարձակումները։ Պատկերամարտության կողմնակից։
Կենսագրություն
Լևոն V-ի հայրը պատրիկ Բարդասն էր, որը ծագումով հայ էր ։ Եղել է զորավար Նիկեփորոս և Միքայել I Ռանգավի կայսրերի օրոք։ 813 թվականի հուլիսի 11-ին, Վերսինիկի ճակատամարտում բուլղարական Կրում խանից պարտություն կրելուց հետո Միքայել I-ը հրաժարվեց գահից, և Լևոնը կայսր դարձավ, թեև սկզբում հրաժարվում էր։ Շուտով Լևոնը հանդիպում է Կրում խանի հետ և բանակցությունների ժամանակ փորձում է սպանել խանին։ Կրումին հաջողվում է փրկվել և վրեժ լուծելու համար հրդեհում է Կոստանդնուպոլսի մերձակայքը։ Շատ մարդիկ զոհվեցին և գերի ընկան։ Այնուհետև խանը զորքերն ուղղեց դեպի Ադրիանապոլիս։
813 թվականի աշնանը Լևոն կայսրը ներխուժում է Բուլղարիա։ Նրա զորքերը հաղթում են բուլղարներին Մեսեմբրիի ճակատամարտում և կոտորում շատ բուլղար երեխաներ։ Կրումը պատրաստվորմ էր վրեժ լուծել՝ արշավելով Կոստանդնուպոլիս, բայց 814 թվականի ապրիլի 13-ին մահանում է։
815 թվականին պաշտոնանկ է անում պատրիարք Նիկիֆորին, հրավիրում եկեղեցական ժողով, որտեղ չեղյալ են համարվում 787 թվականի Յոթերորդ տիեզերաժողովի որոշումները (սրբապատկերների պաշտամունքը վերականգնող) և հայտարարում է 754 թվականի Գիերիի պատկերամարտական ժողովի որոշումների ոչ ամբողջական վերադարձի մասին. սրբապատկերի երկրպագությունը թեև սխալ էր համարվում, սակայն կապ չուներ կռապաշտության հետ։ Պատկերապաշտությունն արմատախիլ անելու միջոցների մասին ժողովում չեն անդրադառնում։ Կայսրը հրաման է արձակում, որի համաձայն ցանկացած սրբապատկեր կարող էր ոչնչացվել առանց հետևանք ունենալու անողի վրա։ Բյուզանդական արվեստի շատ ստեղծագործություններ բարբարոսաբար ոչնչացվեցին։ Սրբապատկերները փշրվում էին կացնով կամ այրվում հրապարակներում։
815 թվականին կայսրը եռեսնամյա հաշտություն է կնքում բուլղար Օմուրտաղ խանի՝ Կրումի որդու և հաջորդի հետ։
820 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Լևոն V-ը սպանվում է Միքայել Ամորացու համախոհների կողմից սուրբծննդյան տոնակատարության ժամանակ Սուրբ Սոֆիայի տաճարում։ Միապետի դիակը ջորու վրա տարան նավահանգիստ, որտեղ գտնվում էր Թեոդոսիա կայսրուհին որդիների հետ։ Նրանց աքսորեցին Իշխանաց կղզիներ, չորս որդիներն էլ ամորձատվեցին։
Ընտանիք
Ամուսնացած էր պատրիկ Արսաբերի դստեր Թեոդոսիայի հետ, ուներ զավակներ, որոնցից էին.
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայազգի բյուզանդական կայսրեր Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:Հռոմեական կայսրության կոնսուլներ
Եթե գիտենաս իմ ցավը, հոգիս․․․
«Եթե գիտենաս իմ ցավը, հոգիս…», Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից, թվականը ստույգ հայնի չէ։
Ստեղծման պատմություն
Թումանայանի ընտանիքի արխիվի 11-րդ համարում պահվում են մեզ հասած երկու ինքնագրերը, որի տեղեկությունները վերաբերում են 1891-1892 թվականներին։ Այստեղից կարելի է եզրակացնել, որ այս քառատողը գրվել է նույն ժամանակահատվածում։
Բանաստեղծությունը առաջին անգամ տպագրվել է 1979 թվականին, «Լրաբեր» ամսագրի առաջին համարի 34-րդ էջում։
Թումանյանի «Երկերի լիակատար ժողովածու»-ի առաջին հատորում տպագրվել է Բ ինքնագրից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Չիլխորոզ (Երզնկայի գավառ)
Չիլխորոզ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Խուվիլես
Խուվիլես (Juviles), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում` Գրանդա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ալպուխարրա-Գրանադինա շրջանում։ Զբաղեցնում է 15 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը ` 170 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 114 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրանադա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ Կատեգորիա:Գրանադա պրովինցիայի բնակավայրեր
Ալչամուլք
Ալչամուլք, գյուղ Իրանում, Մարանդի շրջանում` Թավրիզից 34-40 կմ հյուսիս։ XIX դարի վերջերին ուներ 30 տուն` 216 հայ բնակիչներով, XX դ. սկզբին ուներ 75 տուն՝ 435 բնակիչներով։ Այս շրջանի համար հիշատակվում է 75 տուն` 435 բնակչով։ Բնակչությունը զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ, անասնապահությամբ, այգեգործությամբ։ Ալչամուլքը այժմ էլ շեն է, ունի կանգուն գործող եկեղեցի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրանի գյուղեր
Չիաբատտա
Չաբատտա, չիաբատտա (ciabatta՝ «հողաթափ» ), իտալական սպիտակ հաց, որը պատրաստում են ցորենի ալյուրից ավելացնելով խմորիչ, կամ ցորենի ալյուրի խմորումից՝ ավելացնելով ձիթապտղի ձեթ։ Հացի առանձնահատկություններից մեկը հացի խրթխրթան կեղևն և թեփոտ միջուկը, որն անհավասարաչափ է բաշխված հացի վրա։ 1990-ական թվականներին հացի այս տեսակը մեծ տարածում է գտել Եվրոպայում և ԱՄՆ-ում։ Այն սկսել է մեծապես օգտագործվել սենդվիչներ պատրաստելու ժամանակ։
Չաբատտան սկզբնական շրջանում թխվել է միայն Լիգուրիայում, սակայն ներկայումս հացի այս տեսակը տարածված է ոչ միայն Իտալիայում, այլև նրա սահմաններից դուրս, օրինակ Կատալոնիայում, որտեղ այն հայտնի է շապատա (xapata) անվամբ։ Կոմո լճի հարակից շրջաններում թխվող չաբատտան ունի խրթխրթան կեղև, փափուկ միջուկ, իսկ հացի կեղևի վրա առկա են անցքեր։ Տոսկանայում, Ումբրիայում և Մարկեում թխվող չաբատտան լինում է տարբեր տեսակների։ Կարող է հանդիպել կոշտ կեղևով և չոր միջուկով, կարող է հանդիպել նաև փափուկ կեղևով և լցոնված միջուկով չաբատտաներ։ ԱՄՆ-ում չաբատտան սովորաբար թխում են թաց խմորից, ինչը պահանջում է հատուկ ֆերմենտների ավելացում և թթվեցում։
Գոյություն ունեն չաբատտայի տարբեր տեսակներ։ Հացը, որը պատրաստվում է ցորենի ամբողջական հատիկներից պատրաստված ալյուրից կոչվում է ciabatta integrale («Ամբողջական չիաբատտա»)։ Հռոմում չիաբատտան հաճախ պատրաստում են՝ ավելացնելով ձիթապտղի ձեթ, աղ և սուսամբար (խնկածաղիկ)։ Եթե խմորի մեջ ավելացնեն կաթ, ապա կստացվի ciabatta al latte («Կաթով չիաբատտա»)։
Չիաբատտան օգտագործվում է արագ սննդի կետերում՝ պատրաստելու սենդվիչներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հացամթերք Կատեգորիա:Իտալական խոհանոց
Ուորրեն Քաուգիլ
Ուորրեն Քաուգիլ (Warren Cowgill, ), ամերիկացի լեզվաբան։ Ավարտել է Ստանֆորդի (1952 թ., արվեստների բակալավրը) և Եյլի (1957 թ., փիլ․ դ–ր) համալսարանները։ Տիրապետում է հայերենին։ 1956 թվականից Եյլի համալսարանի դասախոս, 1970 թվականից՝ պրոֆեսոր։ Ամերիկացի լեզվաբանական ընկերության նախագահ։ Քաուգիլը զբաղվում է հնդեվրոպական հին լեզուների հնչյունաբանությամբ, հնդեվրոպական նախալեզվի բառագիտությամբ, հունարենի բարբառագիտությամբ, թոխարերենով, կելտերենով, հիթիթերենով, անատոլիական լեզուներով, հնդիրանական լեզուների քերականությամբ, ռնգայինների տեսությամբ և այլն։ Քաուգիլը անդրադարձել է նաև հունարեն օս և հայերեն ոչ բառերի ծագումնաբանական ընդհանրությանը, հնդեվրոպական *H2όyukwid-ի հետ ոչ–մի առնչությանը, քննարկել է հնդեվրոպական th>յ և հայերեն իք մասնիկի առաջացումը հնդեվրոպական նախալեզվից, ստուգաբանել այրի բառը։ Քաուգիլն ավելի քան 30 ուսումնասիրությունների հեղինակ է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Սթենֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Եյլի համալսարանի շրջանավարտներ
Էլենի Թեոխարուս
Էլենի Թեոխարուս (Ελένη Θεοχάρους, ), կիպրացի մանկական վիրաբույժ և քաղաքագետ, որը ղեկավարել է քաղաքական «Համերաշխության շարժում» կուսակցությունը ։ 2009 թվականին ընտրվել է Եվրոպական խորհրդարանի եվրապատգամավոր, վերընտրվել է 2014 թվականին, լիազորությունները կատարել է մինչև 2019 թվականը։ 2001-2009 թվականներին Թեոխարուսը եղել է Կիպրոսի ներկայացուցիչների պալատի պատգամավոր Լիմասոլ շրջանի կողմից։
Գրական գործունեություն
Թեոխարուսը հրատարակվել է գրականան հանդեսներում։
Բանաստեղծությունների նրա առաջին «Բանաստեղծական գործողություն և քաղաքկաան համագործակցություն» ժողովածուն (1991) նրան բերել է պոեզիայի ոլորտում առաջին պետական մրցանակի պարգևատրում։ 1995 թվականին նա հրապարակել է բանաստեղծությունների իր երկրորդ ժողովածուն՝ «Պրոկսենոս Թանատոս Անժելե Մոու» (Πρόξενος Θάνατος Άγγελε Μου): Պատմվածքների երրորդ ժողովածուն եղել է «Թեմպելոկալոկայրո» (Τεμπελοκαλόκαιρο)։ Բանաստեղծությունների չորրորդ ժողովածուն եղել է «Էլլինոսիրոն Մագոն» (Ελληνοσύρων Μάγων)։
Նրա բազմաթիվ բանաստեղծություններ և պատմվածքներ թարգմանվել են հայերեն, թուրքերեն, ռուսերեն և անգլերեն։
1992 թվականի սեպտեմբերին նա ներկայացրել է Կիպրոսը Լիեժի Պոեզիայի համաշխարհային 18-րդ բիենալեի ժամանակ, Բելգիա։
Էլենի Թեոխարուսը հունական և կիպրյան պոեզիայի մասին և ժամանակակից կիպրացի գրողների մասին դասախոսությունների շարք է կարդացել Աթենքում, Սալոնիկում, Ալեքսանդրապոլիսում, Կերկիրայում, Զակինթոսում, Նիկոսիայում, Լիմասոլում, Բիշքեկում, Վալպարաիսոյում, Չիլիում, Տաշքենդում և Վարշավայում։
Պատվավոր կոչումներ
Թեոխարուսը պարգևատրվել է Լեռնային Ղարաբաղի պատվավոր ոսկե մեդալով, Թրակիայի Դեմոկրիտեսի համալսարանի ոսկե մեդալով և Վարդինոյաննիս ֆոնդի համաբալկանյան մրցանակով։ Երկու անգամ եղել է պոեզիայի ոլորտում առաջին պետական մրցանակի դափնեկիր (1991 և 2000)։ Մինսկի համալսարան և Սիկտիվկարի համալսարանը նրան շնորհել են պատվավոր դոկտորի կոչում։ Նա նաև արժանացել է Lions International-ի «Մարգարեթ Հոլդինգ» մրցանակի և Rotary International-ի «Պոլ Հարիսի համագործակից» կոչմանը, ինչպես նաև այլ մրցանակների։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մանչեսթերի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Վիրաբույժներ Կատեգորիա:Կիպրացի կին գրողներ Կատեգորիա:Կիպրացի բանաստեղծուհիներ
Ելակ
Ելակ (Fragaria ananassa), գետնաելակ անանասի, վարդազգիների (վարդածաղիկներ) ընտանիքի բազմամյա խոտաբույսերի կամ թփերի ցեղ։ Բարձրությունը՝ 30-35 սմ։ Տերևները եռաբլթակ են, խոշոր, բաց կանաչ, կնճռոտ։ Ծաղիկները սպիտակ են։ Պտուղը քաղցր, անանասահամ և յուրահատուկ բուրմունքով, բաց վարդագույնից մինչև մուգ վարդագույն նաև սպիտակ հյութալի հատապտուղ է։ Սերմերը մանր են, դեղին՝ դասավորված պտղի մակերեսին։ Հարուստ է վիտամիններով, թթուներով, շաքարներով և այլն։ Օգտագործվում է թարմ և վերամշակված (մուրաբա, հյութ, կոմպոտ, ջեմ և այլն)։ Մշակվում է Հայաստանում գրեթե բոլոր մարզերում։
Էթիմոլոգիա
Անանասային անվանումն ստացել է իր արտաքին տեսքի պատճառով. այն նման է փոքրիկ անանասի (ananassa): Այն անվանում են բանջարանոցային, որովհետև հիմնականում աճեցվում են բանջարանոցներում և ցուցաբերում են հատուկ խնամք, սակայն վայրի հատապտուղները տարբերվում են իրենց չափսերով (շատ մանր են) ։ 19-րդ դարում առաջին անգամ հանդիպեցի ելակի երկու տեսակները՝ Fragaria vesca կոչվում է «հողի ելակ», և Fragaria moschata -սովորական ելակ։
Հողի ելակը (Fragaria ananassa Duchesne) անգլերեն լեզվով կոչվում է «Strawberry», ֆրանսերենով՝ «Fraise»:
Բուսաբանական նկարագիր
Խոշոր եռակի տերևներն աճում են 20-25 սմ բարձրության վրա։ Ծաղիկները սովորական հինգ թերթիկներց կազմված սպիտակ ծաղիկներ են, որոնք պատված են երկշերտ կանաչ հիմնային «վահանիկներով»։ Շատ են առէջներն ու վարսանդները։ Ծաղիկների համար նվազագույն դիմանալու ջերմաստիճանը 1,5°С է։ Բանջարեղենի պտուղները (mnogoreoshki) կոչվում են հատապտուղներ։ Նախնական պտուղները (ընձյուղ)` փոքր, դարչնագույն պտուղ է, մակերեսին փոքր-ինչ մազիկներով։ Հատապտուղները սովորաբար կարմիր են (տարբեր երանգների), երբեմն վարդագույն կամ սպիտակ, կարմրավուն ։
Կիրառում
Անանասային ելակը արտադրության մասշտաբով ամենաշատ մշակված հատապտուղն է։ Սննդարդյունաբերության մեջ նրա գլոբալ արտադրության մասնաբաժինը կազմում է մոտ 70%, ինչը կազմում է տարեկան ավելի քան 4 մլն տոննա։ Անանասային ելակի ավելի քան երկու հազար տեսակներ մշակվում են հիմնականում ԱՄՆ-ում, Ռուսաստանում, Կանադայում, Մեծ Բրիտանիայում, Գերմանիայում, Իտալիայում, Նիդերլանդներում, Բուլղարիայում։ Սելեկցիայի արդյունքում ելակի զանգվածը մեծացել է (3-5 գ-ից մինչեւ 50-75 գ), Գինեսի ռեկորդների գրքում նշված են 231.6 գ զանգվածով հատապտուղներ (Անգլիա, 1983 թ.) : Հատապտուղները սպառվում են թարմ, սառեցված և վերամշակված (ջեմ, պաստիլ, հյութեր և այլն) վիճակում։ Թարմ պտուղների քիմիական բաղադրությունը միջինում (% -ով)՝ ջուր (80-90), շաքար (4,5-10), թթուներ (0,8-1,6), ազոտային (0,9-1,2 ), պեկտինային (1.0-1.7), տանինային (0.16-0.25) նյութեր, մանրաթել (1.0-1.6), զոլա (0.4-0.8), վիտամին C (50-80 մգ)։ Կան նաև սորտեր, որոնք բերված են դեկորատիվ նպատակներով, օրինակ` վարդագույն ծաղիկներով ելակները։ Որոշ մարդիկ չեն կարողանում ելակ օգտագործել. Նրանց մոտ առաջանում են ալերգիկ և ակնհայտորեն ախտաֆունկցիոնալ ցնցումներ, որովայնի շրջանում լարվածություն, ցավ, շնչառության խանգարում, սրտխառնոց, գլխացավ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խոտաբույսեր Կատեգորիա:Բույսեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Վարդազգիներ Կատեգորիա:Հատապտուղներ
Կիաքսար
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարաստանի թագավորներ
Գորկայա Պոլոնկա
Գորկայա Պոլոնկա (Гірка Полонка), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լուցկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1545 թվականին։
Էրիխ Ֆրոմ
Էրիխ Ֆրոմմ (Erich Fromm, ), հրեական ծագում ունեցող գերմանացի սոցիոլոգ, փիլիսոփա, հոգեբան, հոգեվերլուծաբան, ֆրանկֆուրտյան հոգեբանական դպրոցի ներկայացուցիչ, նեոֆրոյդիզմի և ֆրոյդոմարքսիզմի հիմնադիրներից մեկը։ Համառորեն և հետևողականորեն պայքարել է տոտալիտարիզմի կապանքներից աշխարհի ազատագրման համար, հաստատել է համամարդկային արժեքների հավերժականությունը և անսասանությունը։
Գորկայա Պոլոնկա
2001 թվականի տվյալներով Գորկայա Պոլոնկա գյուղում բնակվում էր 2 658 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2177 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1220,95 մարդ/կմ²։
Էրիխ Ֆրոմ
Կենսագրություն
Էրիխ Ֆրոմմը ծնվել է հրեական ընտանիքում 1900 թվականին։ Նրա պապը և նախապապը եղել են ռաբբիներ (հրեական քահանաներ), հայրը զբաղվել է առևտրով՝ միաժամանակ պահպանելով կրոնական սովորույթներն ընտանիքում։ Կրթություն է ստացել Հեյդելբերգյան համալսարանում՝ մասնագիտանալով սոցիոլոգիայի և հոգեբանության ոլորտներում։ Ուսանել է Մաքս Վեբերի, Կառլ Յասպերսի և Գ. Ռիկերտի մոտ, խորապես ուսումնասիրել է Զիգմունդ Ֆրոյդ և Կառլ Մարքսի ուսմունքները։ 1925 թվականին դարձել է կիրարկող հոգեվերլուծող։
1932 թվականին կազմակերպել է լայն սոցիալական խմբերի վարքի անգիտակցական դրդապատճառներին վերաբերող հետազոտություն։ Արդյունքում եկել է այն եզրակացության, որ գերմանական հասարակությունը ցույց չի տալու դիմադրություն ֆաշիստական ռեժիմին։ 1933 թվականին Հիտլերի իշխանության գլուխ անցնելուց հետո Ֆրոմմը (Ֆրանկֆուրտյան դպրոցի այլ ներկայացուցիչների պես) հեռացել է Գերմանիայից և բնակություն հաստատել ԱՄՆ-ում։ Այնտեղ նա գրել է իրեն լայն ճանաչում բերած ուսումնասիրությունների մեծ մասը։ 1941 թվականին լույս է տեսել նրա առաջին գիրքը՝ «Փախուստ ազատությունից», որտեղ մերկացվում էին ֆաշիզմի տարբեր վերափոխված տեսակները։ Ամերիկայում հրատարակված նրա մյուս գրքերից են. «Մարդը իր համար» (1947 թ.), «Հեքիաթներ, լեգենդներ և երազատեսություն» (1951 թ.), «Առողջ հասարակություն» (1955 թ.), «Սիրելու արվեստը» (1956 թ.), «Ունենա՞լ, թե՞ լինել» (1976 թ.) և շատ ուրիշներ։
Սոցիալ-հոգեբանական գաղափարը
Ըստ Ֆրոմի դասական հոգեվերլուծությունը նպաստում է մարդու մասին գիտելիքների հարստացմանը, սակայն այն չի ավելացնում գիտելիքն այն մասին, թե ինչպես պետք է մարդ ապրի և գործի։ Ֆրոմի կարծիքով Ֆրեյդը փորձել է ներկայացնել հոգեվերլուծությունը որպես բնական գիտություն, սակայն սխալ է գործել՝ բավարար ուշադրություն չհատկացնելով էթիկայի խնդիրներին։ Ֆրոմը փորձել է հոգեվերլուծությունում մարդկային պահվածքի կենսաբանական շարժառիթներից շեշտը տեղափոխել սոցիալական գործոնների վրա, ցույց տալ, որ «մարդկային էությունը՝ նրա կրքերն ու վախերը, մշակույթի արդյունք են ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Ֆրանկֆուրտ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սոցիալիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հումանիստներ Կատեգորիա:Հայդելբերգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Գերմանացի աթեիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի սոցիոլոգներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի աթեիստներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի հումանիստներ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մյունխենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հրեաներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Հրեա փիլիսոփաներ
Մոիսեևիչի (գյուղ, Նովոգորոդսկի շրջան)
Մոիսեևիչի (Моисеевичи), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Նովոգորոդսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Նովոգորոդսկի շրջանի բնակավայրեր
Քեյդի Սթրիքլենդ
Քեթրին Դի «Քեյդի» Սթրիքլենդ (Katherine Dee «KaDee» Strickland, ), ամերիկացի դերասանուհի, որն առավել հայտնի է ABC-ի «Մասնավոր պրակտիկա» (2007-2013) հեռուստասերիալում կատարած Շարլոտա Քինգի դերով։
Կյանք և կարիերա
Քեյդին ծնվել է Ջորջիայում՝ բուժքրոջ և ֆուտբոլային մարզիչի ընտանիքում ։ Նա իր կարիերան սկսել է 1999 թվականին՝ «Մասնավոր պրակտիկա» ֆիլմում խաղալով ոչ մեծ դեր։ Հետո հաջորդել են «Ընդհատված կյանքը», «Մի ուրիշ բան», «Սերը կանոններով և առանց» և «Սթեփֆորդյան կանայք» ֆիլմերում կատարած դերերը։ 2004 թվականին նա ավելի լայն ճանաչում է ձեռք բերել «Անակոնդա 2։ Անիծված խոլորձների որս» և «Անեծք» հաջող ֆիլմերում կատարած դերերի շնորհիվ։ Այնուհետև նկարահանվել է մի քանի այնպիսի անկախ ֆիլմերում, ինչպես նաև հայտնվել Հոլիվուդյան պատկերներում, ինչպիսիք են «Հոտ» և «Գանգսթեր» ֆիլմերը։ 2008 թվականին նկարահանվել է «Որսորդների ընտանիքը» ֆիլմում։
Հեռուստատեսությամբ 2002 թվականին Սթրիքլենդը հայտնվել է «Օրենք և կարգ։ Հանցավոր մտադրություն» և «Իմ բոլոր երեխաները» սերիալների էպիզոդներում, իսկ 2007 թվականին՝ ABC-ի Շոնդա Ռայմսի «Մասնավոր պրակտիկա» հեռուստասերիալում կատարած Շարլոտա Քինգի դերից հետո, ձեռք է բերել ավելի լայն ճանաչում ։ Շոուն ավարտվել է 2013 թվականի սկզբին՝ վեցերորդ եթերաշրջանից հետո։ 2014 թվականին նա «Գաղտնիքներ և ստեր» սերիալի դերով վերադարձել է ABC ։ 10 էպիզոդներից բաղկացած սերիալ-անթոլոգիան հեռարձակվել է 2015 թվականի գարնանը։ Դրանից կարճ ժամանակ անց Սթրիքլենդը հրավիրվել է CBS-ի «Կասկած» պիլոտի գլխավոր դերը խաղալու ։
2006 թվականի նոյեմբերի 10-ից Սթրիքլենդը ամուսնացած է դերասան Ջեյսոն Բերի հետ, որի հետ մինչ մաուսնությունը հանդիպել է երկու տարի։ Զույգն ունի երեք երեխա՝ որդի (Աթիկուս Էլայջա Բեր ) և երկվորյակ դուստրեր (Քերոլայն Մաթիլդա Բեր և Էմելին Վիկտորիա Բեր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ
Երեմեևո (այլ կիրառումներ)
Երեմեևո, կարող է վերաբերել՝
(3563) Քենթերբերի
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,790368 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2881 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2926 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1702,51 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,211452 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,95° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1985 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ալան Գիլմորի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Պամելա Կիլմարտինի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Դարագյուղ (Ծալկայի շրջան)
Դարագյուղ (Դարաքով, Փարախեթի, վրաց.` დარაქოვ), հայաբնակ գյուղ Վրաստանի Քվեմո Քարթլիի մարզի Ծալկայի շրջանում, Ծալկայից 15 կմ արևմուտք։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 1520 մ բարձրության վրա։ Դարագյուղը սարահարթի կենտրոնումն է։ Խրամ գետի ձախ ափին է գտնվում։ Նախկինում այստեղ հայկական Սափարեխ գյուղն է եղել։ 1830թ․ամռանը Էզրումից գաղթած Թորոսյան Գալուստ, Մնացական և Մարկոս եղբայրները հիմնում են այս գյուղը։ Գյուղի անունը առաջացել է փոքրիկ ձորակների շնորհիվ, որոնք ձգվում են գյուղի հյուսիսային մասում։ Սկզբում գյուղի անունը ուղղակի Դերե է (ձոր) կոչվել, հետագայում թուրքական դերե բառին հայկական գյուղ բառն են ավելացրել և ստացել են Դարագյուղ (Ձորագյուղ)։ Էրզրումի վիլայեթում գյուղը կոչվել է Դարաչիչակ (Ծաղկաձոր)։ դարագյուղով անցնում են խճուղային ճանապարհները դեպի Ծինծղարո, Սանտա, Ջինիզ, Թաքքիլիս գյուղերը։ Հյուսիս-արևելքում սահմանակից է  Ծինծղարո գյուղին, հյուսիսում՝ Աշկալային, արևմուտքում՝ Ջինիսին, հարավում՝ Թաքքիլիսային։ Ծովի մակերևույթից բարձր է 1520 մետր։ Շրջկենտրոնից հեռու 14կմ, դեպի արևմուտք։  Գյուղից հարավ-արևելք հարթությունն է, որտեղ գերիշխում են սևահողերը։ Գործում է ոռոգման սիստեմա։ Գյուղի հյուսիս-արևելյան մասում ձգվում են Մարալի ձորը իրականում սրանք ոչ թե ձորեր են, այլ սելավից առաջացած քանդակ ձորակներ։ Գյուղի արևելյան և հաևավային մասում ծփում են Խրամի ջրամբարի ջրերը։  Խրամագեսի կառուցման կապակցությամբ, որի հետևանքով Ներքին Ծալկայի հարթությունը դարձավ ջրամբարի հատակ մի քանի գյուղեր տեղահանվեցին։ Տեղահանվեց նաև Դարագյողի մի մասը, որոնք 1934-35 թթ․ տեղափոխվեցին Ախալքալաքի շրջան և այնտեղ հիմնեցին նոր գյուղ՝ Զրես անունով, որը հետագայում վերանվանվեց Կիրովական։ Զբաղվում են բուսաբուծությամբ և անասնապահությամբ։1885թ․ Դարագյուղում կար 64 տուն, 20-դարի սկզբին՝ 70 տուն – 500 մարդ, այժմ 240 տուն՝ 900 մարդ։ 20-դարի երկրորդ կեսին Ծալկայի հայերի մեջ մեծ հեղինակություն է վայելել Գաբրիել Պետրոսյանը։ Գյուղացիները նրան անվանել են Գաբրիել աղա։ Նա ժամանակի կարդացած մարդկանցից էր, ստանում էր մի շարք թերթեր և «Բազմավեպ» ամսագիրը։ պատմական հուշարձաններից է եկեղեցին, որը կառուցվել է 1308թ․։ 20-դարի երկրորդ կեսին 1859-1860 թվականներին գյուղացիները վերանորոգել են եկեղեցին։ 1930թ․ գյուղում կազմկերպվեց կոլեկտիվ տնտեսություն։ Ծալկայում գյուղացիները հայտնի են որպես ոսկերիչ, ներկարար, վարսավիր։ Գյուղն ունի միջնակարգ դպրոց, ակումբ, գրադարան, խանութ։(Հեղ Լ.Բադասյան)
Բնակչություն և տնտեսություն
Համաձայն 2002 թվականի տվյալների, գյուղն ուներ 814 բնակիչ, հիմնականում հայեր ։ 2014 թվականի տվյալներով գյուղում ապրում էր 588 մարդ, ովքեր զբաղվում են հացահատիկային բույսերի և կարտոֆիլի մշակությամբ, անասնապահությամբ, այգեգործությամբ, մեղվաբուծությամբ և թռչնաբուծությամբ։
Գյուղն ունի դպրոց, ակումբ և գրադարան։
Պատմություն
Գյուղը հիմնադրել են Էրզրումի նահանգից եկած հայերը` 1830 թվականին։
Ելտըզի մահափորձ
Ելտըզի մահափորձ կամ Ելդըզի մահափորձ, որն իրականացվել է 1905 թվականին Ելտըզի պալատի մոտ գտնվող Սուլթանիե մզկիթի բակում ։ Դեռևս 1896 թվականին՝ Համիդյան կոտորածներից հետո, Հայ Հեղափոխական Դաշնակցությունը և Հնչակյան կուսակցությունն իրարից անկախ ընդունել էին Աբդուլ Համիդ II-ին մահապատժի ենթարկելու որոշում։ Այդ ժամանակ՝ 1896 թվականի փետրվարին, ՀՅԴ-ն ամենամոտն էր Աբդուլ Համիդի մահապատժի իրականացմանը, սակայն նոր կոտորածների տեղիք չտալու համար ծրագիրը հետաձգվել է։
Հետագայում Քրիստափոր Միքայելյանի կողմից այս հարցը վերաբացվել է։ Նրա համար սկզբունքային էր ձևավորել մի խումբ, անցնել Կոստանդնուպոլիս և իրականացնել Աբդուլ Համիդի սպանությունը։ ՀՅԴ-ի 4-րդ ընդհանուր ժողովի ժամանակ՝ 1904 թվականին, երբ զուգահեռ ընթանում էր Սասունի ապստամբությունը, նորից որոշում է ընդունվել պատուհասել սուլթանին, ինչը պետք է լրացուցիչ հնչեղություն հաղորդեր Սասունի ապստամբությանը և այն դարձներ միջազգային խնդիր։
Կազմավորվել է Ցուցական մարմինը, որի ղեկավար է դառնում Քրիստափոր Միքայելյանը։ Նա ահաբեկչությունը կազմակերպող և իրականացնող խումբ է ձևավորել, որոնց մեջ էին Սաֆոն (Մարտիրոս Մարգարյան), Սև Աշոտը (Կարապետ Եղիկյան), Թորգոմը (Արտաշես Սերեմճյան), Հոնան Դավթյանը և այլն։ Այս կազմը հետագայում փոփոխությունների է ենթարկվել․ անդամագրվել են նաև Ռուբինա Արեշյանը, Մարի Զայցը, տիկին Անչուկովան, Քրիս Ֆանարջյանը, Համբարձում Աղաջանյանը (Կարո), Սարգիս Բարսեղյանը (Վանա Սարգիս), Լևոն Գյուլումյանը, Գրիգոր Սայանը (Ջահիլ), Սամաթիացի Զարեհը, Արամ Անդրեսայանը և այլք։ Ցուցական մարմնին տրամադրվել է 50 հազար ռուսական ոսկե ռուբլի։
Գործողությունն ստացել է «Նժույգի գործ» անվանումը, որի միայն մի մասն էր կազմում Ելտըզի մահափորձը։ Խմբի անդմաները օտարերկրացիների անվանումներով մուտք են գործել Կոստանդնուպոլիս և սկսել իրականացնել ահաբեկչության պատրաստությունները։ Որոշվել է երկու ձևով միաժամանակ կատարել հարձակում․ սուլթանի վրա ձեռնառումբեր նետել և կառքի մեջ մեծ քանակությամբ մելինիտ պայթուցիկ նյութ դնելով՝ պայթեցնել այն, երբ սուլթանը կլիներ ամենափոքր հեռավորության վրա։ Քրիստափոր Միքայելյանը, որը ձեռնառումբերը փորձարկելու նպատակով գնացել էր Բուլղարիա, մարտի 4-ին Սոֆիայի մոտ գտնվող Վիտոշ լեռան լանջին փորձերը իրականացնելու ժամանակ նահատակվել է․ նրա հետ մահացել է նաև խմբի կարևոր անդամ Վռամշապուհ Քնեդիրյանը։ Սակայն ահաբեկչությանը պատրաստվող խումը շարունակել է իր գործունեությունը և ձեռք բերել 124 կգ մելիտին, շքեղ մի կառք, որի մեջ էլ տեղադրվել է գերհզոր պայթուցիկը։
1905 թվականի հուլիսի 21-ին Ռուբինան իրականցրել է ահաբեկչական գործողությունը։ Նա ռումբի ժամացույցը լարել է մզկիթի զանգը լսելուց հետո ուղիղ 1 րոպե 48 վայրկյանի վրա և լքել կառքը։ Մինչ այդ հաշվարկվել էր, որ սուլթանը հենց այդքան ժամանակ անց էր լինում կառքից նվազագույն հեռավորության վրա։ Ռումբը պայթել է, որի հետևանքով զոհվել է 26 և վիրավորվել 59 մարդ, սակայն դրանց թվում չէր սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ը, քանի որ սովորականից փոքր ինչ ուշ էր դուրս եկել մզկիթից՝ խոսքի բռնվելով պաշտոնյաներից մեկի հետ։
Հետագայում դատավարություն է տեղի ունեցել։ Իրականացված գործողությունից միայն մի քանի ամիս անց է պարզ դարձել, որ ահաբեկչական գործողության հետևում հայերն են կանգնած։ Ձերբակալվել է Չարլզ Էդուարդ Ժորիսը, որին հետագայում Օսմանյան կայսրությունը միջազգային ճնշման տակ արտահանձնել է եվրոպական երկրներին։
Նախապատմություն
Արևմտյան Հայաստանի տարբեր շրջաններում 1894-1896 թվականներին տեղի են ունեցել Համիդյան ջարդերը․ այս իրադարձությունները կրում են դրանց իրականացման հրաման տվողի՝ Աբդուլ Համիդ II-ի անվանումը։ Այս ամենն ատելություն է սերմանել ընդդեմ թուրք սուլթանի։ Հայերի կոտորածի միջոցով թուրքական կառավարությունը նպատակ է ունեցել վերջնական լուծել Հայկական հարցը։ Զեյթունում, Սասունում, Վանում տեղի են ունեցել մի քանի ինքնապաշտպանական մարտեր, որոնք ճնշվել են արյան մեջ։ Միջազգային հասարակությունը, օգտագործելով հարմար առիթը, ճնշում է բանեցրել Օսմանյան կայսրության վրա և ստիպել ընդունել Մայիսյան բարենորոգումների ծրագիրը, որը միայն մնացել է թղթի վրա և չի իրականացվել։
Հայոց տարբեր կազմակերպություններ ցանկանում էին հայ արևմտահայ բնակչությանը պատրաստել համընդհանուր ապստամբության։ Այս ամենի համար հարմար վայր է ընտրվել Սասունը, իսկ ապստամբության սկզբնաժամկետ՝ 1905 թվականը։ Սակայն թուրքական կառավարությունը նախահարձակ է եղել, և 1904 թվականին սկսվել է Սասունի ապստամբությունը, որտեղ հայ փոքրաթիվ ուժերը պարտություն են կրել, և նոր կոտորածներ են տեղի ունեցել։
Այս ամենը հանգեցրել է նրան, որ ՀՅԴ-ն և Հնչակյան կուսակցությունները իրարից անկախ ընդունել են Աբդուլ Համիդ II-ի մահապատժի վճիռ ։ 1898-1901 թվականներին ՀՅԴ-ն ունեցել է ֆինանսական խնդիրներ, ինչը ստիպել էր ՀՅԴ-ին կրճատել ազգային-ազատագրական պայքարի ֆինանսավորումը, այդ թվում նաև մահապատժի իրագործումը հետաձգվել է։ 1902-1903 թվականներին հայ մեծահարուստների և «Փոթորիկ» խմբի գործունեության արդյունքում ՀՅԴ-ն սկսել է մեծ ֆինանսների տիրապետել և զբաղվել մահապատժի իրականացման գործով։
Ցուցական մարմնի ստեղծում
1903 թվականի վերջին Բաքվից Եվրոպա է մեկնում Քրիստափոր Միքայլեյանը, որն իր առջև նպատակ էր դրել իրականացնել սուլթանի մահապատիժը։ 1904 թվականին տեղի է ունենում ՀՅԴ 4-րդ համագումարը, որտեղ որոշվեց Սասունի ապստամբության ընթացքում իրականացնել մահապատիժը։ Հետագա դեպքերը ցույց տվեցին, որ ո՛չ Սասունի ապստամբության, ո՛չ 1904 թվականին հնարավոր չէր իրականացնել այդ բարդ գործընթացը։
Ստեղծվեց Ցուցական մարմինը, որի ղեկավար ընտրվեց Քրիստափոր Միքայելյանը։ Մարմնի կազմում ընտրվեցին նաև Սաֆոն (Մարտիրոս Մարգարյան), Սև Աշոտը (Կարապետ Եղիկյան), Թորգոմը (Արտաշես Սերեմճյան), Հոնան Դավթյանը և այլն․ այս կազմը հետագայում ենթարկվեց փոփոխությունների։ Ցուցական մարմնին հատկացվեց 50 հազար ռուսական ոսկե ռուբլի։
Գործողության նախապատրաստում
Նախքան Կոստանդնուպոլիս անցնելը Ցուցական մարմինը ժողովներ է գումարում Աթենքում և Պիրեայում, որտեղ քննարկվում են մահապատժի իրագործման ուղիները, նոր անդամներ հրավիրելու, Կոստանդնուպոլիս մտնելու, անդամների պարտականությունների և իրավունքների սահմանման հարցերը։ Պիրեյաի ժողովում հաստատվում է Ցուցական մարմնի կանոնադրությունը, որի 13-րդ կետը նշում էր, որ սուլթանին ահաբեկելու որոշումը Ցուցական մարմնի կողմից պետք է ընտրվի միաձայն։ Հրավիրվեցին մի շարք գործիչներ, որոնք իրենց գործի վարպետներն էին։ Նրանց թվում էին Ռուբինա Արեշյանը, Մարի Զայցը, տիկին Անչուկովան, Քրիս Ֆանարջյանը, Համբարձում Աղաջանյանը (Կարո), Սարգիս Բարսեղյանը (Վանա Սարգիս), Լևոն Գյուլումյանը, Գրիգոր Սայանը (Ջահիլ), Սամաթիացի Զարեհը, Արամ Անդրեսայանը և այլք։
Կանանց հրավիրելը պատահական չէր, քանի որ որոշվել էր Կոստանդնուպոլիս մտնել որպես այլազգի և կանանց ուղեկցությամբ։ Այս ամենի պատճառը այն էր, որ Կոստանդնուպոլիս որպես հայ մտնելը կարող էր լրտեսների ուշադրությունը գրավել։ Քրիստափորը Կոստանդնուպոլիս է մտնում հրեա Սամուել Ֆայնի անցագրով՝ իր «աղջկա»՝ Ռոիբինա Ֆայնի (Արեշյան) ուղեկցությամբ։ Սաֆոն մայրաքաղաք մտավ գերմանացի Լիփա Ռիփսի անցագրով՝ իր «կնոջ»՝ Մարի Ռիփսի (Զայց) ուղեկցությամբ, Թորգոմը և Աշոտը՝ որպես ուկրաինացի կալվածատեր Յուվանովիչ ազգանվամբ։ Իսկ քանի որ Հոնան Դավթյանի կնոջ հիվանդությունը թույլ չտվեց նրան մասնակցել գործողությանը և նրան փոխարինեց Վռամշապուհ Քենդիրյանը․ նա դարձավ մարմնի հինգերորդ անդամը։
Ցուցական մարմինը որոշել էր սուլթանին ահաբեկելու զուգահեռ ահաբեկչություններ կատարել նաև Զմյուռնիայում, որի նպատակը հայկական հարցին էլ ավելի մեծ հնչեղություն հաղորդելն էր։ Դա իրագործելու համար Զմյուռնիայում ստեղծվեց Գործադիր մարմինը։ Սուլթանին ահաբեկելու համար Ցուցական մարմինը դիտարկում էր երկու տարբերակ․ դրանցից առաջինը տարեկան տարբերակն էր։ Ըստ դրա՝ մահափորձը պետք է ի կատար ածվեր այն ժամանակ, երբ սուլթանը՝ որպես մուսուլմանների առաջնորդ՝ խալիֆ, գնում էր իր հավատակիցներին այցելության։ Դա տեղի էր ունենում տարին երկու անգամ, ինչը բարդացնում էր գործողության իրականացումը։ Մյուս տարբերակը ամեն ուրբաթ տեղի ունեցող սելամլըքի ժամանակ ահաբեկչության իրականացումն էր։ Լինելով մոլեռանդ մուսուլման՝ սուլթանը պետք է մասնակցել այս կրոնական միջոցառմանը, սակայն չուզենալով ամեն անգամ դրա համար գնալ Կոստանդնուպոլիս՝ նա Ետըզի մոտ կառուցել էր Սուլթանիե մզկիթը և այնտեղ էր գնում ծեսերի ժամանակ։ Ելտըզից մինչև Սուլթանիե մզկիթ ընկած ճանապարհը այդ օրերին ամբողջովին հսկվում էր թուրքական զորքի կողմից։ Մզկիթից 60-70 քայլ հեռու գտնվում էր մի տաղավար, որը նախատեսված էր օտարերկրացիների համար։ Այնտեղ տեղ գտնելու համար անհրաժեշտ էր դիմել սեփական երկրի դեսպանատուն և տեղ ամրագրել։
Դիտարկելով այս երկու տարբերակները՝ անդամները հասկանում են, որ առաջին տարբերակը անիրագործելի է, ինչից հետո ընտրվում է երկրորդը։ Այս ամենից հետո անդամները սկսում են քննարկել մահափորձի իրականացման եղանակը։ Դիտարկվում էր երկու տարբերակ․ օտարերկարցիների համար նախապատրաստված տաղավարից ձեռնառումբեր նետել սուլթանի վրա կամ մզկիթի բակում մի կառք կանգնեցնել, որի մեջ կլիներ մեծ քանակությամբ պայթուցիկ նյութ՝ մելիտին։ Քննարկմուներից հետո որոշվեց միաժամանակ երկու տարբերակն էլ կատարել։
Ձեռնառումբերի պատրաստումը հապաղում էր, որի համար Քրիստափոր Միքայելյանը մեկնում է Բուլղարիա և սկսում ինքնուրույն զբաղվել դրանց պատրաստությամբ։ Իսկ կառք-ռումբի պատրաստության համար Ցուցական մարմնին հաջողվում է Կոստանդնուպոլիս տեղափոխել 204 կգ մելիտին, որը 20-րդ դարասկզբին համարվում էր ամենաուժեղ պայթուցիկ նյութը։ 1905 թվականի փետրվարին տեղի ունեցող ՀՅԴ-ի խորհրդի նիստին մասնակցելու համար Վռամշապուհ Քենդիրյանը, որը, ըստ ծրագրի, լինելու էր տաղավարից ձեռնառումբ նետողներից մեկը, անցավ Եվրոպա։ Քրիստափորը նրան հրավիրում է Սոֆիայից քիչ հեռու գտնվող Վիտոշա լեռան լանջ՝ իր պատրաստած ձեռնառումբերը ցուցադրելու համար։ Սակայն ձեռնառումբերի հերթական փորձարկման ժամանակ՝ 1905 թվականի մարտի 4-ին (նոր տոմարով փետրվարի 17), զոհվում են Քրիստափոր Միքայելյանը և Վռամշապուհ Քենդիրյանը։
Այս ամենից հետո Քննական մարմինը որոշեց շարունակել Քրիստափորի սկսած գործը։ Տեղի ունեցածից հետո Քննական մարմնի մոտ սասանվեց ձեռնառումբերի հանդեպ ունեցած հավատը, և որոշվեց մահափորձը իրականացնել միայն ռումբ-կառքի օգնությամբ։ Գործողության ղեկավարումը իր վրա է վերցնում Սաֆոն, որը մեկնում է Ժնև և Փարիզ, հանդիպում ռումբերի մասնագետների հետ և առանց գործողության մասին մանրամասներ բացահայտելու՝ ճշտում՝ ինչքան մելիտին է անհարժեշտ ահաբեկչությունը իրականացնելու համար։ Ըստ տվյալների՝ անհրաժեշտ էր շուրջ 20 կգ մելիտին գործը գլուխ բերելու համար, իսկ Ցուցական մարմինը ռումբ-կառքի համար օգտագործում է 124 կգ մլիտին։ Սաֆոն Ժնևից անցնում է Վիեննա և պատվիրում մի շքեղ կառք, որը 1905 թվականի մայիսին արդեն գտնվում է Կոստանդնուպոլսում։ Հետագա հաշվարկները ցույց են տալիս, որ սուլթանը մզկիթից դուրս էր գալիս շեփորները հնչելուց 1 րոպե 48 վայրկյան անց։ Հենց այդ թվի վրա էլ պետք էր լարել կառքի ռումբը։ Սկսվում է կառքի պատրաստումը․ կառապանի նստոցի տակ տեղադրվում է 124 կգ մելիտին, հարյուրավոր պատրույգներ, մի քանի կիլոգրամ երկաթյա կտորներ՝ բեկորներ արձակելու համար։
Մահափորձ
Գործողության իրականացնողը պետք է որոշվեր վիճակահանության միջոցով։ Դրա արդյունքում որոշվում է, որ Սամաթիացի Զարեհի հետ Ելտըզի պալատ է մեկնելու եգիպտացի Արամը, որն էլ իրագործելու էր մահապատիժը, սակայն Ռուբինա Արեշյանը դժգոհում է և պահանջում իրեն հանձնել գործի ի կատար ածումը։ Ի վերջո նա կարողանում է հասնել իր նպատակին և գործը վստահվում է իրեն։ Ցուցական մարմնի բոլոր անդաները և մնացած գործիչները հեռանում են Կոստանդնուպոլսից, որտեղ մնում են միայն Սաֆոն, Սամաթիացի Զարեհը և Ռուբինան։
1905 թվականի հուլիսի 21-ին Ելտըզի Սուլթանիե մզկիթի բակում պայթում է կառք-ռումբը։ Սաֆոն, Ռուբին ու Զարեհը նույն օրը ևեթ հեռացել էին Կոստանդնուպոլսից և մի քանի օր շարունակ չէին կարողանում իմանալ՝ արդյոք հաջողել է իրենց գործողությունը։ Նրանք արդեն Սերբիայի տարածքում էին, երբ իմանում են գործուղության ձախողման մասին։ Սպանվել էր 26 և վիրավորվել 59 մարդ, որոնց թվում չկար Աբդուլ Համիդ II-ը ։ Զոհվել էր նաև մասնակից Զարեհը։ Սուլթանի փրկությունը տեղական մամուլը հայտարարեց որպես «ալլահի կամքի դրսևորում»։ Սուլթանի կենսագիր Թեհսին հետագայում պատմում է, որ այդ օրը սութանը փոքր-ինչ շեղվել էր սովորական գրաֆիկից և շեփորների հնչելուց հետո մի փոքր զրուցել էր հոգևոր առաջնորդի հետ ։ Սակայն կան նաև այլ վարկածներ։ Որոշ գործիչներ էլ գործի ձախողման համար մեղադրում էին Ռուբինա Արեշյանին, որը Քրիստափորի մահից հետո ունեցել էր հոգեկան խանգարումներ։ Ըստ Գրիգոր Մերջանովի՝ նա հուզմունքից փոքր-ինչ շուտ է սեղմել վայրկենաչափը, որն էլ դարձել է ձախողման պատճառ։ Ըստ պլանի՝ 124 մելիտինի պայթյունը պետք է ամբողջովին ավերակ դարձներ մզկիթը, որից հետո սուլթանի փոքր-ինչ ուշանալը էական չէր լինի։ Մելիտինից վերցրած փորձանմուշները ցույց տվեցին, որ պայթուցիկ նյութը կեղծ էր։ Բուլղարացի երկու առևտրականները փորձարկումների ժամանակ տրամադրել են մաքուր մելիտին, իսկ բուն գործի համար՝ կեղծ՝ 20% հզորությամբ։ Շահելով 5000-6000 ֆրանկ՝ կեղծարարները ձախողեցին Ելտըզի մահափորձը, ինչի համար հետագայում զրկվեցին իրենց կյանքից։
Դատավարություն
Սուլթանի անհաջող մահափորձը սկզբում վերագրվեց նրա թուրք հակառակորդներին։ Ձերբակալվեց գահաժառանգ Ռեշատը։ Միայն մի քանի ամիս անց պարզ դարձավ, որ մահափորձի հեղինակը հայերն էին։ Հետաքննության հետքերը տարան դեպի Զմյուռնիա և կառավարությունը կարողացավ բացահայտել այդ ձեռնարկները։ 1905 թվականի վերջին Կոստանդնուպոլսում և Իզմիրում տեղի ունեցան դատավարություններ, որի ժամանակ Էդուարդ Ժորիսը տվեց ընդարձակ ցուցմունքներ։ Դրանք ավելի շատ ապակողմնորոշեցին դատարանին։ Նա ցուցմունքներ տվեց զոհվածների և Օսմանյան կայսրությունից արդեն հեռացած գործիչների մասին, որոնք արդեն վտանգից դուրս էին, սակայն ոչ մի խոսք չասաց տեղում մնացած և վտանգված գործիչների մասին։ Այս ամենի արդյունքում Կոստանդնուպոլսի և Զմյուռնիայի գործերի ներկա և բացակա մեղադրյալների դեմ դատարանը ընդունեց մահապատժի որոշում, որը, սակայն, իրականություն չդարձավ։
Շուտով Էդուարդ Ժորիսի ձերբակալությունը Օսմանյան կայսրության վրա միջազգային ճնշումների առիթ դարձան։ Եվրոպական դեսպանները Բաբը Ալիից (Բարձր Դուռ) և Սարայից պահանջեցին, որ Ժորիսի դատավարությունը տեղի ունենա քաղաքացիական դատարանում։ Մահապատժի որոշման ընդունումից հետո եվրոպական երկրները պահանջեցին արտահանձնել Ժորիսին․ այդ ճնշման տակ Թուրքիան ստիպված եղավ անել դա ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայկական դիմադրություն Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության քաղաքականություն Կատեգորիա:Աբդուլ Համիդ II Կատեգորիա:Ստամբուլի պատմություն
Գոստիմլյա
Գոստիմլյա (Гостимля), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Պիսարևսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Պիսարևսկի գյուղական խորհուրդ  (Писарівська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զոլոչևսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Պիսարևսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1946 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 106.23 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18.32 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 7 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1920 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կալինովիկ (համայնք)
Կալինովիկ համայնք (Општина Калиновик), համայնք Բոսնիա և Հերցեգովինայի Սերբական Հանրապետություն վարչական կազմավորման հարավային հատվածում։ Վարչական կենտրոնը համարվում է Կալինովիկ քաղաքը։
Բնակչություն
Ըստ 2013 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 2 240 մարդ ։
Բնակավայրեր
Համայնքի կազմի մեջ են մտնում 71 բնակավայրեր, որոնց թվում է Կալինովիկ քաղաքը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբական Հանրապետության համայնքներ
Երևան (այլ կիրառումներ)
Երևան, կարող է վերաբերել՝
Գարիկ Մարտիրոսյան
Գարիկ Յուրիի Մարտիրոսյան, ազգությամբ հայ հումորիստ և հաղորդավար։ Ներկայումս բնակվում է Ռուսաստանում և աշխատում է ՏՆՏ հեռուստաալիքում։
Կենսագրություն
Գարիկ Մարտիրոսյանը ծնվել է Երևանում։ Ավարտել է Մխիթար Հերացու անվան բժշկական համալսարանը և ստացել նյարդաբան-թերապևտի որակավորում։ Երեք տարի աշխատել է մասնագիտությամբ։ 1993-2002 թվականներին խաղացել է «Նոր հայեր» ՈւՀԱ թիմում, 1997 թվականից հանդիսացել է թիմի կապիտանը։ «Բարի երեկո» հաղորդման շրջանակներում աշխատել է Իգոր Ուգոլնիկովի հետ։ Հանդես է գալիս հիմնականում հումորային ժանրում։
Հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Հայ հաղորդավարներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայաստանից Ռուսաստան արտագաղթածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հեռուստատեսության դերասաններ Կատեգորիա:Հայ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Հայ երգիծաբաններ Կատեգորիա:Հայ նյարդաբաններ Կատեգորիա:Հայ հոգեթերապևտներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ
Օգելսհաուզեն
Օգելսհաուզեն  (Oggelshausen), կոմունա Գերմանիայի Բադեն Վյուրտեմբերգ երկրամասում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Հետներն առած պատգամ ու թուղթ…
«Հետներն առած պատգամ ու թուղթ…», Հովհաննես Թումանայան ի ստեղծագործություններից, որը գրվել է 1905 թվականի ապրիլի 3-ից 15-ն ընկած ժամանակահատվածում՝ Թիֆլիս ում կատարված «Համազգային ժողովի» առթիվ։
Պատմություն
Ինքնագիրը պահվում է Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարան ի Թումանյանի ֆոնդի 62-րդ համարում։ Այդտեղ է պահվում նաև Թումայանի դուստր Նվարդ Թումայան ի արտագրած մի օրինակ։