cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Միրա Ավադ
Կենսագրություն
2002 թվականին սկսել է համագործակցել իսրայելցի հայտնի ազգային երգչուհի Նոայի հետ (Ախիոնամ Նինի)։ 2009 թվականին Միրան և Նոան մասնակցել են Եվրատեսիլ մրցույթին։ Նրանք ներկայացել են «Էյնայխ» («Քո աչքերը») երգով, որը հայտնի է նաև «There Must Be Another Way» անվամբ ։ Երգչուհիները զբաղեցրել են 16-րդ հորիզոնականը։ Այդ որոշումը դժգոհություն է առաջացրել ինչպես հրեական, այնպես էլ Իսրայելի արաբական ազգայնականների շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2009 երգի մրցույթի մասնակիցներ Կատեգորիա:Իսրայելցի երգչուհիներ Կատեգորիա:Իսրայելացի դերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ Կատեգորիա:Իսրայելցի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իսրայելցի երգահաններ Կատեգորիա:Իսրայելցի երաժիշտներ
Կամիլլա Տրևեր
Կենսագրություն
Ծնվել է Պետերբուրգում։ Ոսկե մեդալով ավարտելով գիմնազիան` նա ուսանել է Պետերբուրգի մանկավարժական ինստիտուտում, միաժամանակ հանդիասնալով Բեստուժևյան իգական բարձրագույն դասընթացների ազատ ունկնդիր։ 1914 թ. ավարտել է Պետերբուրգի համալսարանի պատմափիլիսոփայական ֆակուլտետը։ Աշխատանքային գործունեությունը սկսել է 1913 թվականին Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի հնագիտական հանձնաժողովում, Տրևերը հաջորդ իսկ տարին հանդես է եկել իր անդրանիկ հոդվածով` նվիրված մերձսևծովյան հին հունական Օլվիա քաղաքում գտնված մարմարե արձանի ուսումնասիրմանը։ 1919 թվականից աշխատել է էրմիտաժում և Նյութական մշակույթի պատմության պետական ակադեմիայում (ՆՄՊՊԱ)։ 1943-1945 թթ. ապրել է Սովետական Հայաստանում, աշխատել պատմության ինստիտուտում։
1935 թվականին Լենինգրադում ու Մոսկվայում գումարված իրանական արվեստին ու հնագիտությանը նվիրված միջազգային 3-րդ կոնգրեսում նա ընտրվել է կոնգրեսի գիտնական քարտուղար։ Այդտեղ նա հանդես է եկել «Հունա-բակարիական արվեստի պրոբլեմը» զեկուցումով, որը դարձել է 1940 թվականին հրատարակած նրա «Հունա-բակարիական արվեստի հուշարձանները» ստվարածավալ մենագրության հիմքը։
Կյանքի վերջին տարիներին Տրևերը գլխավորել է Հ․ Օրբելու գիտական ժառանգության ուսումնասիրման և հրատարակման աշխատանքները։ Պարգևատրվել է Լենինի և «Պատվո Նշան» շքանշաններով։
Աշխատություններ
Ուսումնասիրությունները վերաբերում են Իրանի, Հունաբակտրիական թագավորության, Հայաստանի, Աղվանքի պատմությանն ու մշակույթին։ 1929 թ. մասնակցել է ՆՄՊՊԱ-ի և էրմիտաժի միացյալ արշավախմբին, որն աշխատել է Դաղստանում և Հայաստանում։ 1936 թվականին եղել է Նոր Ամբերդի հնագիտական արշավախմբի անդամ։ Հայաստանի անտիկ ժամանակաշրջանի հուշարձանների ուսումնասիրության արգասիքն է «Հին Հայաստանի մշակույթի պատմության ուրվագծեր (մ․թ․ա․ 2-րդ - մ․թ․ 4-րդ դարեր)» (1953) աշխատությունը։ 1939 թվականին մասնակցել է «Սասունցի Դավիթ» էպոսի 1000-ամյակի տոնակատարության հանդեսներին և հատուկ հոդված գրել «Հայկական էպոսի ջրային Անթեոսը» խորագրով։
Գիտական աշխարհում մեծ արձագանք է գտել Տրևերի իրանական գեղարվեստական մետաղագործությանը նվիրված ուսումնասիրությունները, որոնցից առավել նշանակալիցը «Սասանյան մետաղն» էր` գրված Հ. Օրբելու հետ միասին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային արևելագետներ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայագետներ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռուս արևելագետներ
Զաբախաե
Զաբախաե, Zabaxae, Забахае՝ հնագույն երկրամաս Ուրարտուի հարևան Իգանի երկրում ։
Տես նաև
Զաբախա
Վադի Մուջիբ
Վադի Մուջիբը, որը հրեական Աստվածաշնչից որպես Առնոն գետ է հայտնի, գետ է Հորդանանում, որը ծովի մակերևույթից ցածր է 420 մետր և թափվում է Մեռյալ ծով ։
Աշխարհագրություն
Վերջին սառցե դարաշրջանի ընթացքում Մեռյալ ծովի ջրի մակարդակը հասել է ծովի մակարդակից ցածր 180 մետրի (590 ֆուտ), ավելի քան 240 մետրով բարձր (790 ֆուտ), քան այսօր է։ Այն ողողել է կիրճի ցածրադիր գոտիները ափերի երկայնքով, որոնք վերածվել են նեղուցների և սկսել կուտակել նստվածքներ։ Քանի որ կլիմայական պայմանները փոխվել էին, մոտ 20000 տարի առաջ, լճի ջրի մակարդակը նվազել է, թողնելով նորից երևացող կրաքարով ծածկված քարանձավները։ Կիրճերի մեծ մասը կարողացան անցնել իրենց խցանված կետերի միջով և վերադառնալ իրենց ցածր հուները։ Վադի Մուջիբը, սակայն, կրաքարը ճեղքելու միջոցով լքեց իր նախկին հունը։ Այս նեղ ճեղքվածքը դարձավ հսկայական դրենաժային ջրամբարի՝ մեծ արտահոսքով պարանոցը։ Տարիների ընթացքում ճեղքը ավելի լցվեց և ձևավորվեց Վադի Մուջիբի կիրճը։
Մինչ այժմ գրանցվել են բույսերի ավելի քան 300, գիշատիչների 10 և մշտական ու չվող թռչունների բազմաթիվ տեսակներ ։ Որոշ հեռավոր լեռների և հովիտների շրջաններ դժվար հասանելի են, և այդպիսով, ապահով գոտիներ են դառնում հազվագյուտ տեսակի կատուների, այծերի և այլ լեռնային կենդանիների համար։
Լեռների լանջերը շատ նոսր բուսածածկ ունեն՝ բարձրավանդակներում տափաստանային բուսականությամբ։ Ստորերկրյա ջրերի ժայթքումներ կան Մեռյալ ծովի ափի երկայնքով, օրինակ, Զառայի տաք աղբյուրները, որոնք ապահովում են Աքաքիայի, Թամարիքսի, Ֆենիքսի և Ներիումի հարուստ թավուտներն ու աննշան ճահիճները։ Արգելոցի ավելի մեղմ լանջերն անասնապահներն օգտագործում են ոչխարներ և այծեր արածացնելու համար։
Համմամատ Մա'ինի տաք աղբյուրները, որոնք գտնվում են արգելոցի սահմաններում, մեծապես օգտագործվում են զբոսաշրջության և հանգստի համար ։
Հորդանանի ռազմական ուժերը արգելոցի հարավում ժամանակավոր ճամբար ունեն։
Մուջիբի ջրամբարը կառուցվել է 2004 թ. ջրավազանի հիմքի վրա, որտեղ այժմյան ճանապարհը հատում է գետը։ Արդյունքում մեծ լիճ է ձևավորվել։ Այսօր Վադի Մուջիբը սնվում է յոթ վտակներից։
Կենդանիներ
Շատ գիշատիչներ նույնպես բնակվում են Մուջիբում գտնվող տարբեր բուսական գոտիներում, ինչպիսիք են բծավոր բորենին սիրիական գայլը։ Մուջիբի ամենակարևոր կենդանիներից մեկը Նուբյան վայրի այծն է, խոշոր լեռնային այծը, որը ոչնչացման սպառնալիքի տակ է չափից ավելի որսի արդյունքում։
Ժուժա Պոլգար
Սյուզեն (Ժուժա) Պոլգար (Susan Polgar, Polgár Zsuzsa, ապրիլի 19, 1969, Բուդապեշտ, Հունգարիա), հունգարացի, ապա ամերիկյան շախմատիստուհի, գրոսմայստեր (1991), աշխարհի ութերորդ չեմպիոնուհին (1996-1999)։ ՖԻԴԵ-ի վաստակավոր մարզիչ (2004) ։
Կենսագրություն
Ժուժա Պոլգարը ծնվել է հրեական ընտանիքում, Բուդապեշտում։ Ընտանիքի բոլոր երեք երեխաները՝ Ժուժա, Սոֆյա և Հուդիթ քույրերը, ստացել են տնային կրթություն։ Երեխաների ուսուցմամբ զբաղվել է նրանց մայրը՝ Ուկրաինայի Վիլոկ գյուղում ծնված և Ուժգորոդի համալսարանն ավարտած Կլարա Պոլգարը (օրիորդական ազգանունը՝ Ալտբերգեր, ծնվ.՝ 1946 թ.) ։ Վաղ մանկությունից երեխաներին շախմատ էր սովորեցնում հայրը՝ հոգեբան և մանկավարժ Լասլո Պոլգարը (ծնվ.՝ 1946)։ Քույրերը դարձան ուժեղ շախմատիստուհիներ. միջազգային գրոսմայստեր Ժուժա Պոլգարն իր ամուսնու հետ ապրում է Նյու Յորքում, ԱՄՆ, գրոսմայստեր Հուդիթ Պոլգարը՝ Հունգարիայում, իսկ միջազգային վարպետ, կանանց գրոսմայստեր Սոֆյա Պոլգարը (Կոսաշվիլի)՝ Իսրայելում։
1996 թվականին Պոլգարը դարձավ աշխարհի չեմպիոնուհի։
1999 թվականին ՖԻԴԵ-ն Ժուժային զրկեց չեմպիոնուհու կոչումից։ Ավելի ուշ նա այդ որոշումը բողոքարկեց դատարանում և շահեց գործընթացը, սակայն չեմպիոնուհու կոչումն արդեն խաղարկվել էր։
Սյուզեն Պոլգարը, բացի հունգարերենից, տիրապետում է ևս վեց լեզվի՝ էսպերանտո, որը գիտի մանկությունից, գերմաներեն, ռուսերեն, իսպաներեն, անգլերեն և եբրայերեն։
National Geographic Channel ալիքը Սյուզեն Պոլգարի մասին նկարահանել է «Իմ ականավոր ուղեղը։ Դարձրեք ինձ հանճար» վավերագրական ֆիլմը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ապրիլի 19 ծնունդներ Կատեգորիա:1969 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի շախմատիստներ Կատեգորիա:Շախմատի գրոսմայստերներ Կատեգորիա:Էսպերանտիստներ Կատեգորիա:Շախմատի աշխարհի չեմպիոնուհիներ Կատեգորիա:Հունգարացի շախմատիստներ
Գաբդուլլա Տուկայ
Տուկայ, Թուքայ (Գաբդուլլա Մուհամեդովիչ Թուքաև, ), թաթար բանաստեղծ, հրապարակագիր։
Տուկայի համար բնորոշ է եղել հեղափոխական արդիականության, ժողովրդային զանգվածների պայքարի արտացոլումը («Ազատության մասին», 1905, «Պորտաբույծներին», 1906, «Պետական դումա», 1906 և այլն)։ Տուկայը հեղափոխական-քաղաքացիական քնարերգության սկզբնավորողն է թաթար, գրականության մեջ։ Հանդես է եկել նաև որպես երգիծաբան։ Նրա երգիծանքը լի է ցարիզմի, ազգայնական բուրժուազիայի, հոգևորականության նկատմամբ ատելությամբ։ Գրել է մանուկներին նվիրված մի շարք գործեր։ Տուկայը թաթար, ռեալիստ, գրաքննադատության հիմնադիրն է։ 1966 թվականին Թաթար․ ԻԽՍՀ-ում սահմանվել է Գաբդուլլա Տուկայի անվան հանրապետության մրցանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թաթար բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ռուս գրաքննադատներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Բաթումի մարզ
Բաթումի մարզ (ბათუმის ოლქი) — Ռուսական կայսրության վարչա-տարածքային միավոր 1878-1883 և 1903-1918 թվականներին։
Զաբախատուր
Զաբախատուր (Zabaxatur, Забахатур), ավերակ գյուղ ՀԽՍՀ Սիսիանի շրջանում ։
Բաթումի մարզ
Սահմանները
Արևմուտքում Բաթումի մարզի սահմանը համընկնում էր 1878 թվականի ռուս-թուրքական սահմանի՝ արևմուտքում՝ Լազիստանի հետ, իսկ հարավ-արևմուտքում սահմանը սկսվում էր Քոփ-մուշ հրվանդանի մոտ և Պոնտոսի լեռների ճյուղավորումներով ձգվում էր մինչ հարավ և հարավ-արևելք՝ Արդվին քաղաքից քիչ վերև կտրելով Ճորոխ և Օլթի քաղաքից քիչ վերև Օլթի գետերը, անցնում էր Սաղանլուսկի լեռնաշղթայի ճյուղավորումներով՝ կտրելով Արաքս գետը և հասնելով ջրբաժան Էղրիդաղ լեռնաշղթայի Քեսադաղի բարձունքները, որոնք բաժանում են Արաքսի և Եփրատի ավազանները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանը նոր ժամանակներում Կատեգորիա:1903 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:1878 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:1918 կազմալուծված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:Պատմական մարզեր Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:19-րդ դարը Վրաստանում
Ջոսեյ
Տես նաև
Կատեգորիա:Անիմե Կատեգորիա:Մանգա Կատեգորիա:Ճապոնիայի մշակույթ
Մանջուրիա
Մանջուրիա  Manzhou, (Չինարեն)  滿洲, (Չինարեն) պարզեցված 满洲, պինին Mǎnzhōu), պատմական մարզ Չինաստանի (Դուբեյի տարածաշրջան և Ներքին Մոնղոլիայի արևելյան մասը) հյուսիս-արևելքում։ Մինչև 1858-1860 թվականները «Մանջուրական տարածքներ» հասկացության մեջ մտնում էին նաև որոշ տարածքներ, որոնք ներկայումս պատկանում են Ռուսաստանին։ Այդ տարածքները Ռուսաստանին են անցել շնորհիվ 1858 և 1860 թվականներին կնքված Այգունյան պայմանագրի և Պեկինյան տրակտատի, այսինքն ժամանակակից Պրիամուրյեն և Պրիմորիեն։ Բացի դրանից Չինական քարտեզների վրա, որպես պատմական Մանջուրիայի տարածք, նշվում է նաև Սախալինը, սակայն դա չի նշվում Ներչինյան պայմանագրում։
Անվանումը առաջացել է 17-րդ դարի սկզբին մանչուժոռ ազգի անունով, որոնք նախկինում պետականություն են ունեցել։
Հենց Մանջուրիայում է տեղակայված Չինաստանի ամենամեծ ցամաքային նավահանգիստը և տրանսպորտային անցակետերը։ Այս նավահանգստի միջոցով է տեղի ունենում ռուս-չինական առևտրի 70%-ը։
Ժամանակակից աշխարհագրություն
Ներկայումս Մանջուրիայի հարթավայրային մասը զբաղեցնում են Հեյլունցզյան, Ցզիլին և Լյաոնին նահանգները։ Մեծ Հինգան լեռնաշղթան գտնվում է Ներքին Մոնգոլիա ինքնավար շրջանի տարածքում։
Հին Մանջուրիա
Հնում Մանջուրիան բաժանված էր մի շարք կալվածքների, որոնք մեկ միանում էին վերածվելով թագավորության, մեկ էլ վերանում։ Հյուսիսից այնտեղ էին շարժվում ռազմատենչ տունգուսյան ցեղերը, որոնք հետագայում իշխող դարձան Մանջուրիայի հյուսիսային հատվածում։ Հարավում չինական գաղութների մոտից այստեղ էին գալիս խանական մշակույթի տարրերը։ Մեզ անհայտ դարում Մանջուրյան հարձակման ենթարկվեց կիդանների կողմից։ 1115 թվականից իշխող են դառնում չուրչժենները, որոնք հետագայում ստեղծեցին Ցին դինաստիան՝ կառավարելով Մանջուրիան և համարյա ամբողջ հյուսիսային Չինաստանը։ 1234 թվականին Մանջուրիան գրավվեց մոնղոլների կողմից։
1368 թվականին Չինաստանում մոնղոլական իշխության տապալումից հետո նոր Մին կայսրությունը 15-րդ դարի սկզբին փորձում էր գրավել ողջ Մանջուրիան։ Բայց Մինական կառավարման ժամանակաշրջանում միայն Լյաոդունյան շրջանի հարավային ծայրի շրջանն էր կայուն մնում և ենթարկվում Պեկինյան իշխանություններին։
Ցինական կայսրություն
16-րդ դարի սկզբին չժուրչժենյան առաջնորդներից մեկը՝ Նուրհացին, իր ուժով միավորեց մի շարք չժուրժենյան և մոնղոլական տարածքներ և 1616 թվականին իրեն հռչակեց նոր «Ուշ ժամանակների Ցզին» կայրության կայսր, ցանկանալով շարունակել Ցզին կայսրության 12-ից 13-րդ դարերի ավանդույթները։ Այնուհետև նվաճեց Ցինական կայսրությանը պատկանող Լյաոդունը։ 1636 թվականին Նուրհացիի տղան Աբահայը, վերանվանեց Ուշ ժամանակների Ցզինև Ցինի, իսկ չժուրչեններին մանջուների։
1644 թվականին Ցինական բանակ հատեկլով չինական մեծ պատը գրավեցին Պեկինը։ Երկար պայքարից հետո Ցինական կայսրություն կարողացավ միավորել ողջ Չինաստանը։
Ցինական կայսրությունում իշխող համարվող մանջուրները շատ արագ ընդունեցին չինական մշակույթը, սակայն իրնեց պատմական հայրենիքը՝ Մանջուրիան այդպես էլ չկարողացավ ասոցացվել ներքին Չինաստանին, պահպանելով իրավական և էթնիկ տարբերություններ։ Էթնիկ չինացիների (հանցիների) մուտքը կենտրոնական և հյուսիսային Մանջուրիա (այսինքն Լյաոդունի սահմաններից ներս) սահմանափակելու համար, ժենշենի և այլ բնական ռեսուրսների արտադրության համար, 17-րդ դարի կեսերին նույնիսկ կառուցվել էին հատուկ պատնեշներ։ Միայն 19-րդ դաչի երկրորդ կեսին Պրիոմուրիան և Պրիմորիեն կորցնելուց հետո, ցինական կառավարությունը ընկալեց երկրի հյուսիս արևելյան մասի բնակեցման և պետ բյուջեն ամրապնդելու հիմնախնդիրները բացելով ճանապարհ Մանջուրիայում չինացիների ազատ բնակեցման համար։
17-ից 18-րդ դարերի ընթացքում եվրոպացիները  մանջուրներին, մոնղոլներին և մի շարք այլ ազգերի հավաքականորեն հաճախ անվանում էին թաթարներ։ դրանից ելնելով Ցինական կայսրության մեջ մտնող մոնղոլական և մանջուրական տարածքները Արևմտյան Եվրոպային հայտնի դարձան «Չինական Թաթարիա» անունով la Tartarie chinoise Դյուալանդայում, (Chinese Tartary) 1773 թվականի Կիտչենի ատլասում). Այստեղից էլ գալիս է Թաթարական նեղուց (ֆր.՝ manche du Tartarie )։ 19-րդ դարի սկզբի աշխարհագրագետները հանդես եկան «Մանջուրիա» բառի օգտագործման համար, որպես ավելի ճշգրիտ անվանում օրինակի համար 1804 թվականին հրապարակված համաշխարհային աշխահագրության (Չինական կայսրության բաժնում) վերնագրված է «Հյուսիսի ենթակա տարածքներ կամ Մանջուրիա, Մոնղոլիա, Կալմիկիա , Սիֆան , Փոքր Բուխարիա  և այլ տարածքներ, որոնք սխալմամբ անվանում են ԹԱԹԱՐԻԱ» Միայն 19-րդ դարի ընթացքում  «Մանջուրիա» բառը հանրաճանաչ և օգտագործելի դարձավ։
Ռուսները Մանչժուրիայում
1883 թվականին հարուստ ոսկու պաշարներ լինելու լուրերը առաջ բերեցին Ժելտա գետի, Ալբազիխի, Ալբազիխի հոսանքի և Ամուրի ավազանի տարածքում սյսպես կոչված Ժելտուգինյան Հանրապետության ձևավորմանը, որը գտնվում էր Չինաստանի տարածքում։ սակայն 1885-1886 թվականների ձմռանը Չինական բանակի կողմից Ժելտուգինյան Հանրապետությունը ամբողջովին լիկվիդացվեց։
1894-ից 1895 թվականներին ընթացած ճապոնա-չինական պատերազմի ընթացում Մանջուրիան ամբողջովին զբաղեցվել էր ճապոնացիների կողմից, բայց Սիմոսեկսկոնյան պայմանագրով հետ է վերադարձվել Չինաստանին։
Ցինական իշխանությունների թուլացումը առաջ բերեցին Մանջուրիայում ռուսական ազդեցության ավելացմանը, որը արդեն կարճ ժամանակ անց մտել էր ռուսական տնտեսական և քաղաքական հետաքրքրությունների մեջ։ Հիմնականում դա կապված էր 1896 թվականին կնքված հաշտությամբ, ճապոնա-չինական պատերոզմում դաշնակիցներից ցինական զորքերի կրած պարտության հետ։
1896 թվականից  ամենակարճ ճանապարհով կաուցվեց Հարբինից Վլադիվոստոկ կառուցվեց արևելաչինական երկաթ գիծը։ Երկաթգծի կառուցման գործում մեծ դեր ունեցավ Ն. Ս. Սոիյագինը։
1898 թվականին ռուս-չինական համաձայնագրով Ռուսաստանը Չինաստանից վարձակալեց Լյաուդունյան թերակզղին և կից կղզիները, ամրապնդելով Պորտ-Արթուրը և Դալնի առևտրական նավահանգիստը, որոոնքարևելաչինական երկաթ գծով միանում էին Վլադիվոստոկին։
1900 թվականին Իհեթուանյան ապստամբոըթյան պատճառով արևելաչինական երկաթ գծի և Մանջուրիայի տարածքը զբաղեցվել էին ռուսական բանակի կողմից։
1903 թվականին Ռուսաստանը Պորտ-Արտուրում հիմնեց Հեռավոր Արևելքի Ներկայացուցչությունը և ռուսական կառավարությունը դիտարկում էր Մանջուրիայի ամրապնդումը և չինաստանից առանձնեցումը, որպես «Ժելտոռոսիյա», որի համար հիմք պիտի դառնար 1899 թվականին ձևավորված Կվանտունյան շրջանը, որի տարածքով անցնում էր արևելաչինական երկաթ գիծը։ Ծրագրվում էր հիմել  կազակների նոր զորք և այդ տարածք ուղարկել ռուսական բնակչությանը, տարածք ամբողջովին ռուսիֆիկացնելու համար ։
Ըստ Պորտսմուտսյան հաշտության Լյաոդունյան թերակղզին, Կվանտունյան թերակղզին և հարավ-մաննջուրյան երկաթ գիծը սկսած Կուանչենցզիից վերջացրած Պորտ-Արթուրով անցնում էին Ճապոնիային։ 1905-ից 1925 թվականների ընթացքում օգտագործելով իր տնտեսական ձքանները  Ճապոնիան ավելի է ուժեղացնում Ներքին Մանջուրիայում իր ազդեցությունը ։ Հետագայում Ճապոնիան արդեն չթողեց Չինաստանին ազդեցություն հաստատել Մանջուրիայի վրա։ Դրա փոխարեն Ճապոնիան ամբողջությամբ օկուպացրեց Մանջուրիայի տարածքը հիմնելով այնտեղ իրեն ենթակա Մանջու-գո պետությունը։
Լոգիստիկական ուղիներ
Մանջուրական սահմանային երկաթգծի անցակետը «Մանջուրիա-Զաբայկալսկ» հանդիսնաում է Չինաստանում բեռնափոխադրումներում իրականացնող ամենամեծ անցակետը և միակն է որ աշխոատում է օրը ժամ։ 2010 թվականին երկաթգծային բեռնափոխաֆրումների ծավալը հասավ 70 մլն տոննայի ։
2009 թ.-ի հուլիսին Մանջուրիայում բացվեց միջազգային նշանակության մեքենաների անցակետը, որի արդյունքում մեքենաներով բեռնափոխադրումների ծավալը հասավ 6 մլն տոննայի։
Ներկայումս Մանջուրիան  ամեն տեսակի բեռների փոխադրման հիմանկան տարածքներից մեկն է։ Այստեղով փոխադրվում են անտառանյութեր, նավթ, հեղուկ քիմիկատներ, գազ, սարքավորումներ, կոնտեյներներ, որը իրեն դարձնում է երկրի ամենաֆունկցիոնալ ցամաքային անցակետը։
Անտառավերամշակման համալիր
Սահմանամերձ չինական փայտանյութ ներկրող ընկերությունները, հետագայում մշակված ապրանքը արտահանում են այլ երկրներ, օգտվելով երկու կողմից էլ տրվող արտոնություններից։ Այս արտոնությունները տրվում են փայտանյութի ներկրում և արտահանում կատարող ընկերություններին։ 2014 թվականին Չինաստանը զբաղեցնում էր փայտանյութի ներկրման առաջին տեղն ամբողջ աշխարհում։
Տարածաշրջան ներկայացնում է  իրենից ոչ միայն տրանսֆերային հանգույց, որը զբաղվում է փայտանյութի առևտրով, այլ նաև հանդիսանում է փայտանյութի  վերամշակման ամենամեծ կետը երկրում։ 2003 թվականին տնտեսական համագործակցության ծրագրի շրջանակներում Մանջուրիայում ստեղծվեց հումքի ներկրման և վերամշակման տարածքը, մոտավորապես 19 կմ² մակերեսով։ Այստեղ են գտնվում ավելի քան 130 խոշոր արտադրամասեր, որի համար հումք է հանդիսանում Ռուստանից ներկրված փայտանյոթը։ Նրանցից 30%-ը կազմում են փայտի 100%-անոց վերամշակմամբ զբաղվող հաստատություններ։
2012 թվականին Մանջուրիայում անտառանյութերի վերամշակման ընդհանուր ծավալները գնահատվում էին 7 մլն մ³։ Բնական անտառների մշաակման ծավալները կազմեց 4,034 մլն մ³, որը ավելի ցածր է 2011 թվականի ցուցանիշներից 16,2%-ով, բայց նույն պայմաններուկ դրամական ցուցանիշներով այն ավելացավ 26,4%-ով հասնելով $ 1,250 մլրդ-ի։ դա ցույց է ալիս ընկերությունների կողմից փայտի ավելի խորը վերամշակման մեջ հետաքրքրվածությունը։
Հիմք ընդունելով Մանջուրիայում կատարած հաջող աշխատանքները 2012 թվականի սկիզբ դրվեց «Մեկ շուկա, Երկու բազաներ, երեք նախընտրելի արտադրական ուղություններ» ծրագիրը, որն իրենից ներկայացնում է փայտամշակման համալիրենի ստեղծմանը և զարգացմանը։ Ծրագիրն իր մեջ է ներառում 5կմ² մակերեսով Չինաստանում ամենամեծ փայտի ներկրման և առևտրի  շուկայի ստեղծումը, բազա որը կզբաղվի փայտե կոնստրուկսիաների և փայտի տների արտադրությամբ և  լոգիստիկայով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չինաստանի պատմություն Կատեգորիա:Չինաստանի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Պատմական մարզեր
Ջիլդոնե
Ջիլդոնե (Gildone), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 859 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 30 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 29 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86010, հեռախոսային կոդ՝ 0874։
Հովանոցներ (նկար, Ռենուար)
Հովանոցներ (Les Parapluies, The Umbrellas), ֆրանսիացի նկարիչ Պիեռ-Օգյուստ Ռենուարի (Pierre-Auguste Renoir, 1841-1919) կտավը։ Նկարի վրա Ռենուարը հավանաբար սկսել է աշխատել 1880-1881 թվականներին և ավարտել է այն 1885-1886 թվականներին։ Նկարված է յուղաներկով կտավի վրա, նկարի չափերը՝ 180,3 × 114,9 սմ ։
Ջիլդոնե
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Հովանոցներ (նկար, Ռենուար)
Նկարագրություն
Նկարում պատկերված են մարդիկ Փարիզի փողոցներից մեկում։ Նրանցից շատերը հովանոցներով են, բայց ոչ բոլորը. հավանաբար անձրևը հենց նոր դադարել է կամ դեռ նոր է սկսվում։ Նկարի ձախ կողմում՝ առջևի պլանում, պատկերված է երիտասարդ կին՝ ձեռքին զամբյուղ, իսկ նրանից քիչ հետ՝ աջ կողմում, կին երկու աղջիկների հետ, որոնցից կրտսերը (ինչպես և զամբյուղով կինը) նայում է ուղիղ նկարը դիտողին։ Նկարի կոմպոզիցիան հիշեցնում է լուսանկար, ինչի պատճառը մասնավորապես նկարը կողքերին պատկերված մարդկանց կերպարների ոչ լրիվ լինելն է։ Նկարելու այդ ձևը մեծ տարածում ուներ այդ ժամանակվա իմպրեսիոնիստների մոտ ։
Ջիլդոնե
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Հովանոցներ (նկար, Ռենուար)
Նկարագրություն
Նկարի աջ հատվածի մարդիկ պատկերված են իմպրեսիոնիստական մեղմ, թեթև ոճո, այնինչ կինն ու տղամարը, որ գտնվում են նկարի ձախ կողմում, ունեն ավելի հստակ ուրվագծեր։ Նկարի ռենտգենյան վերլուծությունը ցույց է տվել, որ նախապես բոլոր կերպարները նկարված են եղել նույն ոճով։ Հետագայում՝ մի քանի տարի անց, Ռենուարը նշանակալի փոփոխություններ է կատարել նկարի ձախակողմյան հատվածում՝ գրեթե չփոփոխելով նրա աջ հատվածը։ Մասնավորապես զգալի փոփոխվել է երիտասարդ կնոջ հագուստը (նախնական տարբերակում նա այլ զգեստով էր ու գլխարկով, որը նկարիչը ջնջել է). կնոջ հագուստը համապատասխանեցվել է արագ փոփոխվող նորաձևության պահանջներին ։
Պատմություն
1892 թվականին նկարը Ռենուարից գնել է ֆրանսիացի հայտնի հավաքորդ Պոլ Դյուրան-Ռյուելը (Paul Durand-Ruel)։ Վերջինս հետագայում նկարը վաճառել է իռլանդացի հավաքորդ, արվեստի գործերի վաճառքով զբաղվող Հյու Լեյնին (Hugh Lane), ով հիմնադրել է Դուբլինի պատկերասրահը, որ կրում է իր անունը (Dublin City Gallery "The Hugh Lane")։ Այն բանից հետո, երբ Հյու Լեյնը 1915 թվականին զոհվեց «Լուզիտանիայի» շոգենավի՝ գերմանական սուզանավի կողմից խորտակման ժամանակ, 1917 թվականին «Հովանոցներ» (38 այլ նկարների հետ միասին), համաձայն հավաքորդի կտակի, հանձնվեց Թեյթի պատկերասրահին, իսկ 1935 թվականին փոխանցվեց Լոնդոնի ազգային պատկերասրահին, որտեղ էլ այն պահվում է ներկայում ։
Հյու Լեյնի կտակի վերաբերյալ գոյություն ունեն մի շարք տարակարծություններ։ 1915 թվականին «Լուզիտանիա» նավով ճանապարհորդության մեկնելուց կարճ ժամանակ առաջ նա գրել է լրացուցիչ որոշում կտակի ի կատար ածման վերաբերյալ, համաձայն որի՝ նա իր նկարները թողնում է Դուբլինի պատկերասրահին։ Սակայն Լեյնը չի հասցրել վավերացնել կտակում կատարված փոփոխությունները վկաների ներկայությամբ։ Արդյունքում նկարները հանձնվել են Լոնդոնի պատկերասրահին, չնայած բոլոր ջանքերին՝ ապացուցելու Իռլանդիայի իրավունքը պահելու այդ նկարները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռենուարի նկարներ Կատեգորիա:Լոնդոնի ազգային պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի արվեստ Կատեգորիա:1881 նկարներ Կատեգորիա:1886 նկարներ
Դիտրիխ ֆոն Խոլտից
Դիտրիխ ֆոն Խոլտից(Dietrich von Choltitz, ), գերմանացի հետևազորի հրամանատար։ Հայտնի է որպես Փարիզի վերջին գերմանացի հրամանատար, որը հրաժարվել է կատարել Հիտլերի հրամանը՝ հավասարեցնել այն գետնին և ոչնչացնել հիմնական տեսարժան վայրերը (սկսած Էյֆելյան աշտարակից)։ Դրա համար նրան հաճախ անվանում էին Փարիզի Փրկիչ։ 1944 թվականի հոկտեմբերին Անգլիայում գերության մեջ գտնվելիս, առանց իր իմացության ձայնագրված հեռախոսազրույցում խոստովանել է իր պատասխանատվությունը ԽՍՀՄ-ում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ հրեաների ոչնչացման համար։
Ռազմական կարիերա
Ֆոն Խոլտիցը բանակում է հայտնվել Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց մի քանի ամիս առաջ, հենց այդ պահից սկսվեց ռազմական ոլորտում նրա վերելքը։ Հետագայում ծառայել է Վայմարյան հանրապետությանը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում նրա առաջին մարտը եղել է 1940 թվականին՝ Ռոտերդամի գրավումը, որի ժամանակ նրա ենթակաները պետք է հսկողության տակ վերցնեին կարևոր նշանակություն ունեցող կամուրջները։ Հետագայում նա մասնակցել է «Բարբարոսա» ռազմագործողությանը, Սևաստոպոլի արյունալի մարտերին (որի ժամանակ նրա զորքերը մեծ կորուստներ կրեցին, իսկ ինքը վիրավորվեց) և Կուրսկի ճակատամարտին։
1944 թվականի մարտին տեղափոխվել է Իտալիա, որտեղ մասնակցել է Անցիո-Նետտունյան գործողությանը։ 1944 թվականի հունիսին եղել է արևմտյան ճակատում՝ Ֆրանսիայում, որտեղ գլխավորել է LXXXIV բանակային կորպուսը և փորձել խոչնդոտել դաշնակիցների հարձակումը։
Փարիզի պարետ
1944 թվականի օգոստոսի 1-ին նրան շնորհվեց հետևակի գեներալի, իսկ արդեն օգոստոսի 7-ին ՝ Փարիզի ռազմական նահանգապետի կոչում։ Ֆոն Խոլտիցը Հիտլերից հրաման էր ստացել ոչնչացնել քաղաքի ամբողջ պատմական և կրոնական շինությունները։ Ավելի ուշ նա հայտարարել էր, որ չի կատարել նրա կարգադրությունները, քանի որ դա չի ունեցել ռազմական նշանակություն, Փարիզը նա սիրել է, իսկ հենց ֆյուրերին այդ ժամանակ խենթ է համարել։ Օգոստոսի 15-ին սկսվել է Փարիզի ոստիկանության գործադուլը։ Մի քանի օր անց պարետը սկզբից զինադադարի հրաման է ստորագրել, որը սակայն անտեսվել է որոշ ընդդիմադիրների կողմից, իսկ օգոստոսի 25-ին նա հանձնվել է Ազատական Ֆրանսիային։
Պատերազմից հետո
Որպես գերի սկզբում պահվել է Անգլիայում, հետո ԱՄՆ-ում։ 1951 թվականին գրել է հուշագրություններ։ 1947 թվականին ազատ է արձակվել դաշնակիցների կողմից։ Պատերազմից հետո, 1956 թվականին նա այցելել է փարիզյան հյուրանոցում գտնվող նախկին ռազմակայան։ Մահացել է դրանից 10 տարի անց Արևմտյան Գերմանիայի Բադեն-Բադեն քաղաքում երկարատև հիվանդությունից։ Գեներալի հուղարկավորությանը ներկա են եղել ֆրանսիացի բարձրաստիճան սպաներ։
Կատալոնիայի անկախացման համար շարժում
Կատալոնիայի անկախացման համար շարժում կամ կատալոնական անկախացման շարժում, քաղաքական գործընթաց է, որի առաջնորդներն են հանդիսանում կատալոնացիները։ Նրանք պայքարում են Կատալոնիայի անկախացման և որպես ինքնուրույն պետություն հանդես գալու համար։ Շարժման առաջնորդների նպատակը Կատալոնիայի պատմական հողերի վրա Իսպանիայի թագավորությունից առանձին պետության ստեղծումն է։ Կատալոնիայի անկախացման համար մղվող անջատողական պայքարը հաճախ նույնացվում է շոտլանդական նմանատիպ շարժման հետ։ Շոտլանդիայի անջատողական ուժերը, որոնք, ի դեպ, բավականին ազդեցիկ են, պայքարում են Մեծ Բրիտանիայի կազմից դուրս գալու համար։ - Արդեն երկար ժամանակ գտնվելով Իսպանիայի թագավորության կազմում՝ կատալոնացիները բազմիցս ապստամբություններ են բարձրացրել կենտրոնական իշխանության դեմ և բոլոր դեպքերում պարտություններ են կրել։ Իսկ 1871 թվականին նրանք Իսպանիայի կազմից դուրս գալու և առանձին պետություն ստեղծելու վերաբերյալ բանակցությունների մեջ մտան կենտրոնական իշխանության ներկայացուցիչների հետ, սակայն բանակցությունները դրական արդյունք չունեցան կատալոնացիների համար։
Ներկայումս գործող կատալոնական անջատողական շարժումը ստեղծվել է 20-րդ դարի սկզբին։ Մինչև Իսպանիայի ռազմականացումը և գեներալ Ֆրանկոյի իշխանության գալը, Կատալոնիային հաջողվել էր ստեղծել Կատալոնական դաշինք, իսկ որոշ ժամանակ անց նաև Կատալոնիայի ինքնավար մարզը։
1930-ական թվականների անջատողական շարժումը նոր վերելք ապրեց։ Նրանք բավականին հզոր ապստամբություն բարձրացրեցին և պայքարում էին նաև Ֆրանկոյի բռնապետական ռեժիմի դեմ։ Սակայն Ֆրանկոն, միավորելով իր դաշնակիցներին, կարողացավ որոշ ժամանակ ևս Կատալոնիան պահել Իսպանիայի կազմում։ Բռնապետ Ֆրանկոյի ռեժիմը, ինչպես նաև զանգվածային բռնությունները հատկապես կատալոնացիների նկատմամբ, ստիպեցին կատալոնական անջատողական ուժերին դիմել ավելի լուրջ քայլերի, որն էլ իր հերթին հանգեցրեց նրան, որ Կատալոնիայի բնակչության արդեն գրեթե 100 %-ը ցանկանում էր մարզը տեսնել ինքնավար մարզի կարգավիճակով։
1979 թվականին Կատալոնիան ստացավ ինքնավարություն, որին հետևեց «կատալոներենը որպես պաշտոնական լեզու ճանաչելու մասին» օրենքի ընդունումը։ 2006 թվականին ընդունվեց «նոր ինքնավար մարզի կարգավիճակի մասին» օրենքը, որով ընդլայնվում էին մարզի ֆինանսական հնարավորությունները։
2012 թվականի նոյմեբերի 25-ին անցկացված տեղական և տարածաշրջանային ընտրությունների արդյունքները դրական ազդեցություն ունեցան անջատողական ուժերի վրա։ Հենց նրանց թեկնածուները Կատալոնիայի գրեթե ամբողջ տարածքում հաղթանակներ տարան՝ կենտրոնական իշխանության ներկայացուցիչների նկատմամբ և խորհրդարանում կազմեցին ճնշող մեծամասնություն։ 2013 թվականի հունվարի 23-ին Կատալոնիայի խորհրդարանում ընդունվեց «Կատալոնիայի ինքնավարության մասին» հռչակագիրը։ Ըստ այդ հռչակագրի Կատալոնիան ստացավ ինքնավարություն թե քաղաքական, թե իրավական առումներով ։
2013 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Կատալոնիայի կառավարությունը 2014 թվականի նոյեմբերի 9-ը նշանակեց հանրաքվեի կամ ինքնորոշման օր, որտեղ կատալոնացիները պետք է պատասխանեին հետևյալ հարցին.«Պետք է արդյոք Կատալոնիան լինի պետություն», դրական պատասխանի դեպքում անհրաժեշտ է պատասխանել նաև երկրորդ հարցին. «Պետք է արդյոք Կատալոնիա պետությունը լինի անկախ»   ։ Իսպանական կառավարությունը, սակայն, կարծում էր, որ հանրաքվեն ընդհանրապես չպետք է կայանա ։ Իսպանիայի կառավարության 2014 թվականի ապրիլի 13-ի և Իսպանիայի սահմանադրական դատարան ի որոշումների արդյունքում կատալոնական կառավարությունը 2014 թվականի հոկտեմբերի 14-ին սառեցրեց հանրաքվեի ընդունած արդյունքը։ Դրա փոխարեն 2014 թվականի նոյմեբրի 9-ին անցկացվեց Կատալոնիայի քաղաքական ապագայի վերաբերյալ հարցում, որը սակայն չուներ որևիցե իրավաբանական ուժ։ Նշենք նաև, որ հարցվածների 80,8%-ը կողմ էին արտահայտվել Կատալոնիայի անկախացմանը. հարցմանը մասնակցություն էին ունեցել 2,25 մլն. մարդ ։
2015 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Կատալոնիայում անցկացվեցին արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններ։
2015 թվականի հոկտեմբերի 27-ին ձևավորվեց կոալիցիոն կառավարություն, որի մեջ մտան «Միասին ասենք «Այո»» (Junts pel Sí) и «Ժողովրդական միասնության թեկնածուները» (CUP)։ Նրանք մշակեցին օրինագիծ, որի արդյունքը Կատալոնիայի անկախացումը պիտի լիներ։ Փաստաթղթում մասնավորպես ասվում էր, որ եկել է ժամանակը Կատալոնիա պետության ստեղծման համար ։
2015 թվականի նոյեմբերի 9-ին կատալոնական խորհրդարանը 73-ը 62-ի հարաբերակցությամբ ընդունեց օրինագիծ՝ Իսպանիայի կազմից դուրս գալու վերաբերյալ։ Ընդունված օրինագիծը հաստատվեց նաև Կատալոնիայի սահմանադրական դատարանի կողմից, որը խորհրդարանին թույլ տվեց կյանքի կոչել ընդունած օրենքը։ Որոշումն ընդունվեց միաձայն 11 դատավորների կողմից ։ Ընտրությունների արդյունքներից ելնելով՝ հաղթանակ տարած կուսակցության ներկայացուցիչները հայտարարեցին «անկախության հստակ մանդատի մասին» և սկսեցին անկախացման բարդ ու դժվարին գործընթացը։
2017 թվականի հունիսի 9-ին հայտնի դարձավ, որ Կատալոնիայի անկախության հանրաքվեն նշանակված է 2017 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ։ Քվեաթերթիկում պետք է լինի հետևյալ հարցը. «Ցանկանու՞մ եք դուք, որ Կատալոնիան լինի անկախ պետություն հանրապետական կառավարման ձևով» ։
Կատալոնական անջատողական շարժման գլխավոր խորհրդանիշը Կատալոնիայի ազգային դրոշ Էստելադան է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքականություն Կատեգորիա:Կատալոնիա Կատեգորիա:Անջատողականությունը Եվրոպայում
Ռիտա Մորենո
Ռիտա Մորենո (Rita Moreno, ), ամերիկացի դերասանուհի, պարուհի և երգչուհի, որը բնիկ Պուերտո Ռիկոյից է։ Նա երկրորդ կինն է պատմության տասնհինգ մարդկանցից, որոնք արժանացել են շոու-բիզնեսի բոլոր գլխավոր մրցանակներին՝ «Էմմի», «Գրեմմի», «Օսկար» և «Թոնի», ինչպես նաև Պուերտո Ռիկոյից հետո դարձել է երկրորդ մարդը, որն արժանացել է «Օսկար» մրցանակի ։
Կենսագրություն
Ռոզիտա Դոլորես Ալվերիոն (Rosita Dolores Alverío) ծնվել է 1931 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Պուերտո Ռիկոյում՝ Ումակաոյում։ Հինգ տարեկան հասակում նա իր մոր հետ տեղափոխվել է Նյու Յորք, որտեղ (Բրոդվեյ) հինգ տարեկան հասակում կատարել է առաջնաելույթը, որից հետո գրավել է հոլիվուդյան ռեժիսորների ուշադրությունը։ Իր առաջին ֆիլմերը, որտեղ դերասանուհին փոքր դերեր է խաղացել, եղել են «Նոր Օռլեանի սիրելին»-ը (1950) և «Անձրևի տակ երգողները»-ը (1952)։
Բացի մեծ էկրանային դերերից, Ռիտա Մորենոն շատ անգամներ նկարահանվել է նաև հեռուստատեսությունում։ Նա դերեր է ունեցել այնպիսի սերիալներում, ինչպիսիք են «Սիրո նավակ», «Մայամիի ոստիկանություն։ Բարքերի բաժին», «Ոսկե աղջիկներ» և «Ռոքֆորդի Դոսե խուզարկուն» (որի համար 1978 թվականին առաջադրվել է «Էմմի» մրցանակի) ֆիլմերը։
Նրա մասնակցությամբ Բրոդվեյի բեմադրությունների շարքում առավել հայտնի են «Քանթրի»-ն և «Ռից»-ը, որոնց մասնակցելու համար դերասանուհին դարձել է «Թոնի» թատերական մրցանակի դափնեկիր։ 1985 թվականին Չիկագոյի թատրոններում իր կատարած աշխատանքի համար Մորենոն շահել է «Սառա Սիդոնսի» մրցանակը ։
2004 թվականի հունիսին ԱՄՆ-ի նախագահը Ռիտա Մորենոյին շնորհել է Ազատության նախագահական մեդալ, իսկ 2010 թվականի փետրվարին՝ Արվեստի ոլորտի ազգային մեդալ։ ԱՄՆ-ի կինոարդյունաբերության մեջ ունեցած ավանդի համար դերասանուհին Հոլիվուդյան փառքի ծառուղում արժանացել է Հոլիվուդ-Բուլվար 7083 աստղին և պարգևատրվել է ԱՄՆ-ի կինոդերասանների գիլդիա պատվավոր մրցանակով (2014 թվական)։ Վերջին ժամանակներում Ռիտա Մորենոն ակտիվորեն շարունակում է կարիերան կինոյի, թատրոնի և հեռուստատեսության ոլորտում։
Անձնական կյանք
Դերասանուհու պնդմամբ 1950-ական թվականներին նա ռոմանտիկ հարաբերություններ է ունեցել Հոլիվուդի լեգենդ Մառլոն Բրանդոյի հետ ։ Նա նույնիսկ հղիացել է Բրանդո Մորենոյից, բայց դերասանը պնդել է, որ ընդհատի հղությունը ։ Աբորտից հետո Մորենոն փորձել է ինքնասպան լինել՝ չարաշահելով քնաբերի չափաբաժինը ։ Իր հարցազրույցում նա նաև պատմել է Էլվիս Փրեսլիի, Էնթոնի Քուինի, Դենիս Հոպերի և Քենթ Թայնենի հետ սիրային հարաբերությունների մասին ։
1965 թվականի հունիսի 18-ին Ռիտա Մորենոն ամուսնացել է Լեոնարդ Գորդոնի հետ, որը եղել է նրա մենեջերը։ Նրանից ունեցել է աղջիկ՝ Ֆերնանդ Ֆիշերը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 11 ծնունդներ Կատեգորիա:1931 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:«Թոնի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ազատության նախագահական մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պարուհիներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհի Օսկարի մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Լա Լիգա 1929
1929 թվականի Պրիմերա Դիվիզիոնի մրցաշրջանը, որը առաջինն էր, սկսվել է 1929 թվականի փետրվարի 10-ին և վերջացել է նույն թվականի հունիսի 23-ը։ Մրցաշրջանին մասնակցել է 10 ակումբ։
Փլեյ-օֆֆ
Վերջին 10-րդ տեղ գրաված ակումբը` «Ռասինգը», հանդիպեց երկրորդ դիվիզիոնի առաջատարի` «Սևիլյայի» հետ երկու խաղով։ Ռասինգը հաղթեց 3-2 հաշվով և մնաց Պրիմերա դիվիզիոնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լա Լիգայի մրցաշրջաններ Կատեգորիա:1928-29 իսպանական ֆուտբոլային լիգաներում
Զաքյան փողոց (Երևան)
Զաքյան (Զաքիյան) փողոց, փողոց Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Անվանվել է ի պատիվ հայ ռազմական գործիչ, խորհրդային բանակի գնդապետ, դիվիզիայի հրամանատար Սիմոն Զաքյանի։ Փողոցի շենքերից շատերն ընդգրկված են Երևանի Կենտրոն համայնքի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։
Տվյալներ
Սկսվում է Ամիրյան փողոցից և ձգվում մինչև Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի փողոցը։ Հատում է Մովսես Խորենացու փողոցը և Զաքյան փողոցի փակուղին։ Զաքյան փողոցից սկիզբ է առնում Գրիգոր Տեր-Գրիգորյան փողոցը։
Նշանակալի օբյեկտներ
Փողոցի վերջնամասի ձախ կողմում է Մանկական այգին, որտեղ գտնվում են Սիմոն Զաքյանի գերեզմանը և կիսանդրին։
Փողոցում գտնվում են «Շիրակ» հյուրանոցը, ՀՀ փաստաբանների պալատը (մինչև 2014 թ. շենքում տեղակայված էր Ասքանազ Մռավյանի անվան թիվ 25 միջնակարգ դպրոցը)։
Զաքյան 10 շենքում տեղակայված են ՊԳԿՎ որոշ ստորաբաժանումներ, ինչպես նաև Հայաստանի Կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեն։ Խորհրդային տարիներին այդ շենքում էր ՀԽՍՀ Ավտոմոբիլային տրանսպորտի մինիստրությունը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ
Միլաս
Միլյաս (Milas, հնում Միլյասի — Μύλασα կամ Μύλασσα), քաղաք Թուրքիայի հարավարևմտյան մասում, Մուղլայի մարզում։ Գտնվում է Էգեյան ծովի ափին՝ Բոդրումի օդանավակայանից 10 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Համարվում է Մուղլա քաղաքի արբանյակ քաղաքներից մեկը։ Եղել է Կարիայի և Մենթեշեի մայրաքաղաքը։ Միլյասի տարածքում առկա են 27 հնագիտական վայրեր, ինչը Թուրքիայի մնացած քաղաքների համեմատությամբ ռեկորդային է։
XIII դարի կեսերից Միլյասի շրջակայքը բնակեցվել է թյուրքերով, որոնց գլխավորել է Մենթեշե բեյը։ Միլյասը դարձավ նրանց մայրաքաղաքը, իսկ վարչական կենտրոնը՝ Բեչին ամրոցը, որը գտնվում էր Միլյասից 5 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Բնակչությունը՝ ։
20-րդ դարի սկզբին, Միլյասի բնակչությունը կազմել է 9 000 մարդ, որից 2900-ը հույներ, մոտ 1000-ը՝ հրեաներ, մնացածը՝ թուրքեր ։ Միլյասում բնակվող հույները 1923 թվականին փոխանակվել են Հունաստանում բնակվող թուրքերի հետ։ 1950-ական թվականներին հրեա բնակչությունը արտագաղթել է Իսրայել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հին հունական հնավայրեր Կատեգորիա:Թուրքիայի հռոմեական տեղավայրեր Կատեգորիա:Ասիայի կաթոլիկ նստավայրեր Կատեգորիա:Թուրքական ռիվիերա Կատեգորիա:Թուրքիայի հրեական համայնքներ Կատեգորիա:Փոքր Ասիա Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Մուղլայի մարզի շրջաններ
Լաթակիայի շրջան
Լաթակիայի շրջան (ناحية اللاذقية), շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչատարածքային միավոր Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունում։ Գտնվում է երկրի հյուսիս-արևմուտքում՝ Լաթակիայի մարզում։ Հանդիսանում է Լաթակիայի գավառի յոթ շրջաններից մեկը։ Կենտրոնն է Լաթակիա քաղաքը։
2004 թվականի տվյալներով բնակչությունը կազմել է 383,786 մարդ ։ Քաղաքն ու շրջական ավանները կազմում են 114.36 քառ.կմ տարածք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լաթակիայի գավառ Կատեգորիա:Սիրիայի շրջաններ
Արսենա Մարաբդելի
Արսենա Մարաբդելի (არსენა მარაბდელი), վրացի գրող Միխեիլ Ջավախիշվիլիի վեպը։ Ստեղծագործության առաջին մասը տպագրվել է Մնաթոբի ամսագրում (1926 թվականին)։ Առանձին գրքով լույս է տեսել 1933 թվականին։ Հեղինակը վեպը գրել է 7 տարվա ընթացքում։ Վեպում ներկայացվում են 19-րդ դարի սկզբում Վրաստանում գոյություն ունեցող սոցիալական խնդիրները։ «Արսենա Մարաբդելի» վեպը համարվում է Միխեիլ Ջավախիշվիլիի լավագույն ստեղծագործություններից մեկը։
Հեղինակի կենդանության օրոք վեպը տպագրվել է երեք մասով։ Այն թարգմանվել է մի քանի լեզուներով, այդ թվում՝ գերմաներեն, ռուսերեն ու անգլերեն։ Վեպում պատկերված է մարդկանց պայքարը հանուն ազգային ու սոցիալական անկախության։
Կերպարներ
Գրքի գլխավոր հերոսը Արսեն Օձենաշվիլին է, ով հայտնի է որպես Արսեն Մարաբդայից։ Նա վրացի ապստամբ է, ով գողանում է հարուստներից ու օգնում աղքատներին։
Ստեղծագործության գլխավոր հերոսի նախատիպը Արսեն Օձելաշվիլին (1797 — 1842 ) է, ով հայտնի էր որպես Արսեն Մարաբդայից (ծնվել է Քարթլիի (Քարթլի-Կախեթի թագավորություն) Մարաբդա գյուղում)։ Նա իր խմբի հետ պայքարել է ճորտատիրական կարգերի դեմ, ինչի համար էլ կոչվել է Վրաստանի Ռոբին Հուդ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միխեիլ Ջավախիշվիլու վեպեր Կատեգորիա:Վրացերեն վեպեր Կատեգորիա:Պատմական վեպեր Կատեգորիա:1933 վեպեր
Վրացական նահանգ
Վրացական նահանգը Ռուսական կայսրության ադմինիստրատիվ միավոր է, կենտրոնը՝ Թիֆլիս։
Կազմավորվել է 1801 թվականին Արևելյան Վրաստանի միացման հռչակագրով Ռուսական կայսրության կազմի մեջ գտնվող տարածքներից։ 1812 թվականին ընդարձակվեց Անդրկովկասի տարածքների հաշվին, որոնք Ռուսաստանին անցան Բուխարեստի պայմանագրով։
Ի սկզբանե բաժանված էր 5 գավառների ՝
1840 թվականին լուծարվեց. նրա տարածքները ներառվեցին Վրացա-Իմերեթական նահանգի կազմում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսական կայսրության նահանգներ Կատեգորիա:Վրաստանը նոր ժամանակներում Կատեգորիա:1801 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:19-րդ դարը Վրաստանում
Երկու քույր (Պատշգամբում)
Նկարագրություն
Կտավը նկարվել է Ֆուրնեզ տան պատշգամբում։ Այն ռեստորան էր, որ տեղակայված էր Սենա գետի կղզնիներից մեկում՝ Փարիզի արևմտյան արվարձանում։ Նկարում պատկերված է նստած աղջիկ («ավագ քույրը»), որի կողքին կանգնած է փոքր աղջիկ («կրտսեր քույրը»), ով նայում է ուղիղ նկարը դիտողին։ Պատշգամբի ճաղերից այն կողմ երևում է առատ բուսականություն, որից այն կողմ էլ կարելի է տեսնել Սենան։ Ռենուարը սիրում էր այդ վայրը. դրանից ոչ շատ առաջ այդ նույն վայրում նկարվել է Ռենուարի մեկ այլ հայտնի կտավ՝ «Թիավարների նախաճաշը» ։
«Ավագ քրոջ» նախատիպը Ժաննա Դարլոն է (Jeanne Darlot, 1863-1914), ապագա դերասանուհի, ով այդ ժամանակ 18 տարեկան էր։ Հայտնի չէ, թե ով է կեցվածք ընդունել «կրտսեր քրոջը» նկարելու համար, սակայն հավաստվում է, որ իրական կյանքում նրանք ազգականներ չեն եղել ։
Պատմություն
Ռենուարն սկսել է աշխատել նկարի վրա 1881 թվականի ապրիլին՝ Ալժիր կատարած ուղևորությունից վերադառնալուց հետո ։ Շուտով նկարը պատրաստ էր, և 1881 թվականի հուլիսի 7-ին Ռենուարից այն գնել է ֆրանսիացի հայտնի հավաքորդ Պոլ Դյուրան-Ռյուելը (Paul Durand-Ruel)՝ վճարելով 1500 ֆրանկ ։ Կտավը հասարակությանն առաջին անգամ է ներկայացվել 1882 թվականի գարնանը իմպրեսիոնիստների 7-րդ ցուցահանդեսում։ Հայտնի է, որ դրանից հետո՝ 1883 թվականին, նկարը մի որոշ ժամանակ գտնվել է հավաքորդ և հրատարակիչ Շառլ Էֆրուսիի հավաքածուում (Charles Ephrussi), սակայն 1892 թվականին նորից վերադարձվել է Դյուրան-Ռյուել ընտանիքի հավաքածու։
1925 թվականին նկարը 100 հազար դոլարով գնել է Էննի Կոբյորնը Չիկագոյից։ Էննի Կաբյորնը մահացել է 1932 թվականին, ինչից հետո նկարը, համաձայն նրա կտակի, հանձնվել է Չիկագոյի արվեստների ինստիտուտին, որտեղ էլ այն գտնվում է 1933 թվականից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռենուարի նկարներ Կատեգորիա:1881 նկարներ Կատեգորիա:Չիկագոյի արվեստի ինստիտուտի նկարներ Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Կարո Կադեհջյան
Կարո Կադեհջյան (Garo Kadehjian, ծնվ.՝ 1989 սեպտեմբերի 1, Սիրիա), հայազգի ֆիդայի, Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմի մասնակից կառավարական ուժերի կազմում ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1989 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Սիրիայում։
Կարո Կադեհջյանը Սիրիայից Հայաստան էր տեղափոխվել 2009 թվականին։ Ընտրել էր երգի ասպարեզը և ցանկանում էր երաժիշտ դառնալ։ Մասնակցել էր «Շանթ» հեռուստաընկերության «Հայ սուպերսթար» երաժշտական նախագծին։ 2011 թվականին, երբ Սիրիան հաշված օրերի ընթացքում վերածվեց թեժ մարտերի թատերաբեմի, Կարոն մի կողմ դրեց երաժշտության հետ կապված նպատակները և Հայաստանից վերադարձավ Սիրիա՝ կառավարական զորքերի կազմում որպես կամավոր մասնակցելու հայկական բնակավայրերի պաշտպանության գործին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1989 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 1 ծնունդներ Կատեգորիա:Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմի հայ մասնակիցներ
Լուրու Բուրբոնե
Լուրու Բուրբոնե (Louroux-Bourbonnais), համայնք Ֆրանսիայում՝ Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Մոնլյուսոն շրջանում։ Մտնում է Էրիսոն կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03150։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 223 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 141 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 86-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 55-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 61,0 %, 1999 թվականին եղել է՝ 60,5 %)։ 86 աշխատունակ բնակիչներից 80-ը աշխատում էին (43 տղամարդ և 37 կին), անաշխատանք էին 6-ը (4 տղամարդ և 2 կին)։ 55 անգործունակ մարդկանցից 10-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 24-ը թոշակառու, 21-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գազիօսմանփաշա
Գազիօսմանփաշա (Gaziosmanpaşa), շրջան Ստամբուլի մարզի եվրոպական հատվածում։ Մտնում է Ստամբուլ քաղաքի կազմում։
Պատմություն
Շրջանի բնակեցումը սկսվել է միայն 1952 թվականին, երբ այստեղ սկսեցին բնակվել ներգաղթյալներ Բալկաններից։ 1963 թվականին բնակչությունը այնքան խիտ է եղել, որ տարածքը դարձել է որպես առանձին շրջան, որն անվանվել է ի պատիվ գեներալ Օսման Նուրի փաշայի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ստամբուլի նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ
Միսիոներները Հայաստանում
Միսիոներները Հայաստանում։ Քարոզիչները (առաջինը՝ կաթոլիկները) սկսել են մուտք գործել Կիլիկյան Հայաստան ու Մեծ Հայք 13-րդ դ. վերջին և 14-րդ դ. սկզբին։ Կաթոլիկ տարբեր միաբանություններ ժամանակի ընթացքում Կիլիկիայի, Հայաստանի առևտրաարհեստավորական կարևոր կենտրոններում, Իրանի և Կովկասի հայաշատ վայրերում հիմնել են լատինական (կաթոլիկ) համայնքներ։
Ավետարանականությունը (բողոքականություն) հայերի միջավայրում տարածվել է 19-րդ դ. սկզբից։ Դրա նախաձեռնողը և հովանավորողը Մեծ Բրիտանիան էր։ Հայաստանում աստիճանաբար գործել են ամերիկյան, գերմանական, նորվեգիական միսիոներները։ Եվրոպական և ամերիկյան քարոզիչների գործունեության հետևանքով բազմաթիվ հայեր դարձել են կաթոլիկներ, բողոքականներ։ Քարոզիչներն իրենց գաղափարները տարածելու համար հիմնել են դպրոցներ (Կոստանդնուպոլսում, Խարբերդում, Ադաբազարում, Այնթապում, Ադանայում, Մարաշում, Բաղեշում, Վանում, Պարտիզակում, Ուրֆայում), որբանոցներ, դրամական օգնություն ցույց տվել կարիքավոր հայ ընտանիքներին, ստեղծել բարեգործական հիմնադրամներ և այլն։
Մեծ տերությունները միսիոներների գործունեությունը և ներկայությունն օգտագործել են քաղաքական նպատակներով՝ ինչպես օսմանյան կառավարության վրա ճնշում գործադրելու, այնպես էլ Արևելքում իրենց ազդեցությունը տարածելու համար։ Չնայած դրան, բազմաթիվ միսիոներներ փորձել են աջակցել հայկական հարցի արդարացի լուծմանը, բողոքել մեծ տերությունների (որոնք հայկական հարցը շահարկում էին հօգուտ իրենց քաղաքական նպատակների) երկդիմի քաղաքականության դեմ, մարդասիրական կարևոր գործ կատարել Հայաստանում, Կիլիկիայում և Օսմանյան կայսրության հայաբնակ վայրերում հայկական կոտորածների (1894-1896 թթ.) և հայերի ցեղասպանության ժամանակ։ Միսիոներները կոչ էին անում եվրոպական պետություններին՝ օգնել դժբախտության մեջ գտնվող հայ ժողովրդին, շատերը, վտանգելով կյանքը, փնտրել և որբանոցներում են տեղավորել որբ ու անապաստան երեխաներին, ցեղասպանությունից փրկել բազմաթիվ հայերի։ Իրենց հայասեր գործունեությամբ աչքի են ընկել Մ. Յակոբսենը, Կ. Եփփեն, Կ. Փիթըրսոնը, Ա. Յոհանսոնը, Ջ. Հորդը և ուրիշներ։
Հայաստանում գործած միսիոներների (Յոհաննես Լեփսիուս, Լ. Աբբոթ, է. Ռոբինսոն, է. Բլիս և ուրիշներ) հաղորդագրությունները, տեղեկությունները թուրքական կառավարող շրջանների հայաջինջ քաղաքականության, ծրագրերի վերաբերյալ կարևոր վավերագրեր են հայերի ցեղասպանության լուսաբանման համար և ի չիք են դարձնում ցեղասպանությունը ժխտող թուրքերի սին փաստարկները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցի Կատեգորիա:Միջնադարյան Հայաստան
Սոլ Բելլոու
Սոլ Բելլոու (Saul Bellow, ծննդյան անուն` Սոլոմոն Բելոուս ), ծագումով հրեա ամերիկացի գրող, 1976 թվականի գրականության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր, արձակագիր, հայտնի է նաև որպես էսսեների հեղինակ և մանկավարժ։
Կենսագրություն
Սոլ Բելլոուն ծնվել է 1915 թվականի հունիսի 10-ին Լաշին բնակավայրում (այժմ Մոնրեալի կազմում) կանադական Քվեբեկ նահանգում, հրեական Բելլոուս ընտանիքում, որոնք դրանից առաջ գաղթել էին Ռուսաստանից և ամերիկանացրել էին իրենց ազգանունը` դարձնելով Բելլոու։ Շուտով ընտանիքը ԱՄՆ է տեղափոխվել և հաստատվել Չիկագոյի աղքատ շրջաններում։ Փոքր տարիքում Սոլը շատ էր հիվանդանում և այդ ժամանակահատվածում հակված էր ընթերցանության։ 1933 թվականին ավարտել է դպրոցը և ընդունվել է Չիկագոյի համալսարան, երկու տարի անց տեղափոխվել է Հյուսիսարևմտյան համալսարան, որը 1937 թվականին ավարտել է մարդաբանության և սոցոլոգիական գիտությունների բակալավրի աստիճանով։ Եղել է Միննեսոտիի, Նյու Յորքի, Բոստոնի և Չիկագոյի համալսարանների պրոֆեսոր։ Լինելով ապագա տրոցկիստ` Սոլ Բելլոուն գնացել էր Մեքսիկա Լև Տրոցկիի հետ հանդիպելու համար, բայց նախքան նրանց հանդիպումը մահափորձ էր կատարվել, և Բելլոուն հեղափոխականին տեսավ արդեն մահճում։
Գրական գործունեությունը Բելլոուն սկսել է գրական ակնարկների հրապարակմամբ և իդիշից թարգմանություններ անելով։ Գրողի դեռևս վաղ ստեղծագործությունները նրան փառք բերեցին՝ որպես 20-րդ դարի ամենամեծ ամերիկյան վիպասաններից մեկը։
Նրա առաջին՝ «Երկնքի և երկրի միջև» վեպը նրան արդեն ճանաչում է բերել (1944), որի հիմնական խնդիրը մարդու սեփական «ես»-ի պահպանումն է սոցիալական, ազգային և բարոյական պարտականությունների քաոսի մեջ, որը պարտադրում էր նրան հասարակությունը։ Այդ թեման գերակշռում էր Բելլոուի ստեղծագործություններում։ «Օգի Մարչի արկածները» (1953) վեպը արժանի է Ազգային մրցանակի, որպես տարվա լավագույն գիրք։ «Հերցոգ» վեպը նվիրված է մտավորականության ողբերգության մասին, իրեն տեղ չգտած, ոչ հարազատ բուրժուական աշխարհում։
1976 թվականին Բելլոուն գրականության Նոբելյան մրցանակ է ստացել «ժամանակակից արվեստում մարդկային փոխըմռնման և նուրբ վերլուծության համար, որոնք համադրված են նրա աշխատանքներում» ։ 1983 թվականին ֆրանսիայի նախագահը Բելլոուին պարգևատրեց Պատվավոր լեգեոնի շքանշանով։ 1988 թվականներին արժանացել է արվեստի բնագավառում ԱՄՆ-ի Ազգային մեդալի։
1995 թվականին ուժեղ թունավորվել է ձկով ։
Մահացել է 2005 թվականի ապրիլի 5-ին Բրուկլայն քաղաքում (Մասաչուսեթսի նահանգ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Հրեա գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Հրեա մանկավարժներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սոցիալիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Չիկագոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պուլիտցերյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հրեա նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:Պոստմոդեռնիստ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Կանադացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի արձակագիրներ