cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հայկական հարցի և հայերի ցեղասպանության արտացոլումը գրականության մեջ
Սիամանթո
Մտնելով ՀՀԴ շարքերը նա կուսակցության գաղափարներով է կազմավորում ազգ-ազատագրական իր ըմբռնումները և հանդես գալիս որպես գաղափարի բանաստեղծ։ «Դյուցազնորեն» (1902) շարքում պատգամախոսելով վրեժի, ըմբոստացման, հաղթանակի ու խաղաղության արշալույսների ծագումը Սիամանթոն «Հայորդիներ» (1905, 1906, 1908) շարքը ներբողում է հայ հեղափոխությանն ու նրա հերոսներին՝ վրեժի, մաքառման և ազատության բարոյականը խորհրդանշելով Գաղափարի ու Կամքի մի հզոր Ես-ով, որի անունը Պայքար է, իսկ վախճանը Հաղթանակ։ Սիամանթոն այն բացառիկներից էր, որ զգաց երիտթուրքերի ազգայնական տրամադրությունների ընդերքում թաքնված մութ դիտավորությունները հայ ժողովրդի նկատմամբ։ Այդ նախազգացումների մտապատկերներից նա կառուցեց «Կարմիր լուրեր բարեկամես» (1909) շարքը, որ Վարուժանն անվանեց «Տաղանդավոր ոճրերգություն»։
Դանիել Վարուժան
Հայոց ազգային ճակատագրի խոհերով կազմավորվեցին Դանիել Վարուժանի (1884-1915) բանաստեղծական նախասիրությունները։ Տակավին Գենտի համալսարանի ուսանող՝ հավաստելով, թե «համոզմունքով հեղափոխական եմ» և «պաշտումով կը վերաբերվեմ կռվողներուն հանդեպ», նա այսպես է մեկնաբանում «Ցեղին սիրտը» (1Ց0Ց) բանաստեղծական շարքի գաղափարը՝
Հայոց եղեռնապատումի ամենաարտահայտիչ դրվագներից են «Ջարդը» և «Կիլիկյան մոխիրներուն» քերթվածքները։ Եթե առաջինը վերաբերում է 1895-1896 թվականների հայկական կոտորածներին, ապա երկրորդը պատմում է երիտթուրքերի սանձազերծած Ադանայի ոճրագործությունը (1909)։ «Կիլիկիայի ջարդը ճմլեց աղիքներս։ Ցեղին հոգին արյուն կուլա մեջս, հրդեհված քաղաքներեն եկած ամեն լուր տաք մոխիրի պես կը թափի գլուխիս և սրտիս վրա»,-գրում է Վարուժանը՝ բացառելով այն անբարոյական տեսակետը, թե «թուրքը ի բնե բարի է», իսկ վայրագությունների սկզբնապատճառը «հայի անխոհեմությունն է»։
Հովհաննես Թումանյան
Ցեղասպանության արհավիրքը և ազատագրական մաքառումը մղում են հայ գազափարաբանությանը որոնելու ազգապահպանության ուղիներ։ Հայոց ոգու ինքնության ճանաչումը դառնում է ազգային մտածողության գլխավոր ուղղություններից մեկը։ Հովհաննես Թումանյանը գրում է՝
Լևոն Բաշալյանի (1868-1943), Ռուբեն Զարդարյանի, Տիգրան Չյոկուրյանի (1884-1915), Չիֆթե Սարաֆի (1874-1922) և այլ գրողների արձակում փիլիսոփայական իմաստ է ստանում հայոց տոհմիկ ինքնության ու հայկական ստեղծագործ ոգու գաղափարը։ Ազգային ոգու նորակերտման գեղարվեստական արտահայտությունն էր հեթանոսական շարժումը, որի միտումն էր հայ արյունը վերածնել հեթանոս աստվածների ֆիզիկական հզորությամբ, վերադարձնել նրան ուժի, գեղեցկության նախնական պաշտամունքը։ Գրականության այդ հոսանքի բարձր արտահայտությունը հանդիսացավ Դանիել Վարուժանի «Հեթանոս Երգեր» (1912) շարքը։
Դեպքերի ընթացքը աստիճանաբար ցրում է պատրանքները երիտթուրքերի խոստացած դեմոկրատական ազատությունների վերաբերյալ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեի քաղաքական լարված հանգամանքներում Գրիգոր Զոհրապը գրում է՝
Եվ կատարվում է անխուսափելին։ Օգտվելով պատերազմական վիճակից՝ երիտթուրքերի կառավարությունը սանձազերծում է Մեծ եղեռնը... Մարդկության պատմության մեջ այդ աննախադեպ ոճրագործությանը զոհ են գնում նաև հայ գրողներ ու մտավորականներ Գրիգոր Զոհրապը, Սիամանթոն, Դանիել Վարուժանը, Ռ. Զարդարյանը, Թլկատինցին, Ռուբեն Սևակը, Ա. Հարությունյանը, Երուխանը, Տ. Չյոկյուրյանը, Սմբատ Բյուրատը, Մ. Կյուրճյանը և ուրիշներ։ Հայոց մուսաները անհուն կսկիծով արտաբերեցին ազգային աղետի եղերերգը։ «Հայրենիքում իմ արնաներկ», «Չարերի կոխան, խաչված իմ երկիր», «Իմ ժողովուրդը անել վշտի մեջ, Երկիրն իմ անբախտ և աղետավոր», այսպես վերապրեց ազգային ցավը Վահան Տերյանը (1885-1920) և, հավատալով նրա վերածնությանը, դարերի հեռավորությունից վկայակոչեց «Երկիր Նաիրին» որպես հավերժական գոյության խորհրդանի՝
Խորհրդային տարիներ
Խորհրդային վարչակարգի պայմաններում, երբ արգելվեց խոր ազգային խնդիրների՝ հայկական հարցի, Մեծ եղեռնի մասին գրելը, խոսելը, 1920-1930-ական թվականների գրականության մեջ հայ ժողովրդի ողբերգության արտացոլման գլխավոր ձևերից մեկը դարձավ մանկության, մանկական վերհուշի թեման։
Վահան Թոթովենց
Վահան Թոթովենցն (1894-1938) իր երկերում ցեղասպանության թեմային ուղղակիորեն չի անդրադարձել, բայց պատկերել է («Աղավնիներ», 1934, «Բաց կապույտ ծաղիկներ», 1935) իր հայրենի Խարբերդի կյանքն ու կենցաղը, որոնք անվերադարձ կորան հայերի ցեղասպանության հետևանքով։ Նրա ստեղծագործության բարձրակետը եղավ «Կյանքը հին հռոմեական ճանապարհին» հուշագրական վիպակը (1933), որը վերակենդանացնում է գրողի ծննդավայրը արևմտյան Հայաստանում՝ հին հռոմեական ճանապարհին ընկած գյուղաքաղաքը։ Վիպակում դեռ վերլուծության փորձ չկա, ժամանակի մտայնությունը այդ չէր խրախուսում։ Բայց Թոթովենցի այս ստեղծագործությունները. ինչպես և Զապել Եսայանի (Հովհաննիսյան Զ. Մ., 18781943) «Սիլիհտարի պարտեզները» (1935), արևմտյան Հայաստանի և արևմտահայ կյանքի պատկերների արծարծմամբ ընթերցողին ստիպում էին մտածել ազգային ողբերգության մասին։
Գուրգեն Մահարի
Վհրհուշային գործերի մեջ առանձնանում է Գուրգեն Մահարու (Աճեմյան Գ. Գ., 1903-1969) «Մանկություն», «Պատանեկություն» (1930), «Երիտասարդության սեմին» (1950) եռագրությունը։ Առաջին մասում չկան Գուրգեն Մահարի վերլուծություն և լայն ընդհանրացումներ, բայց հուշի անմիջականությունը յուրովի ներկայացնում է նախաեղեռնյան տարիների ողբերգական սպասումներով հագեցած մթնոլորտը, հայրենի Վանը՝ հայկական այդ հնամենի քաղաքը, որը շուտով հայաթափվելու էր, և հազարավոր մարդիկ հերոսական մարտեր մղելուց հետո, զրկվելով հայրենի օջախից, հայրենի հողից, բռնելու էին գաղթի ճամփան։ Եռագրության մյուս երկու մասերն արտացոլում են բուն գաղթը (Մահարին երևի առաջինն էր հայ խորհրդային գրակ. մեջ, որ պատկերեց կոտորածն ու գաղթը) և որբանոցային կյանքը՝ ինքնատիպ գծերով հարստացնելով Հայաստանի Հանրապետության (1918-1920) պատկերը։
Ակսել Բակունց
1920-1930-ական թվականների հայ գրականության մեջ հայոց ազգային ողբերգության արտացոլման նոր ուղի նշեց Ակսել Բակունցը (Թևոսյան Ա. Ս., 1899-1937)։ Նա պատկերեց արևմտահայության այն բեկորներին, որոնք ընկել էին Սյունիք, արևելյան Հայաստան և մասնակից դարձել կատարվող վերափոխումներին։ Կոտորածներից փրկվածները հիշատակվում են նրա տարբեր գործերում, հատկապես «Լառ Մարգարը», «Ծիրանի փողը», «Քեռի Դավոն» պատմվածքներում։ «Ծիրանի փողի» Հազրոն մարմնավորում է իրենց ազատության համար մարտնչած արևմտահայ լեռնականների մարտական ոգին։ Հազրոն պատրաստվում է իր ծիրանի փողը՝ ազատագրական մարտերի խորհըրդանիշը, իբրև ժառանգություն հանձնել «քաջարծիվ թոռնիկին»։
Եղիշե Չարենց
Խորհրդային առաջին տասնամյակների գրակ. մեջ Եղիշե Չարենցը (Սողոմոնյան Ե. 1897-1937) միակն էր, որ իր «Խմբապետ Շավարշը» (1929) և «Մահվան տեսիլ» (1922) պոեմներում իմաստավորեց և ընդհանրացրեց հայկական կյանքի վերջին տասնամյակների փորձը, ազգային կուսակցությունների գործու նեությունը և մեկը մյուսին հաջորդող կոտորածները։ 1930-ական թվականների Հայաստանում արդեն ուժ էին առնում քաղաքական հալածանքները։ Անհանդուրժողական վերաբերմունք ստեղծվեց հատկապես ազգային մտածողության բոլոր դրսևորումների նկատմամբ, որոնք որակվում էին իբրև ազգայնամոլություն։ Հիշատակված բոլոր գրողները հեռացվեցին գրակ. ասպարեզից, գնդակահարվեցին կամ աքսորվեցին։ Հայ ժողովրդի ամենամեծ ողբերգության թեման փակի տակ դրվեց։
Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներ
1941-1945 թվականներիի Հայրենական կոչված պատերազմի ընթացքում ստեղծված գրականության մեջ առանձին ակնարկներ կային կոտորածների և տեղահանության մասին (Հրաչյա Քոչարի «Գեներալի քույրը» պատմվածքը)։ Պատերազմից հետո ստեղծվեցին մի քանի հուշագրական գործեր արևմտյան Հայաստանի և ցեղասպանության մասին (Գ. Ստեփանյանի «Մղձավանջային օրեր», 1945, Հ. Հրահանի «Արցունք և ժպիտ», 1949) վեպերը։
Հետպատերազմյան տարիներ
Բայց այդ տարիներին անհնար էր շատ թե քիչ ճշմարտացի և ամբողջական խոսք ասել ցեղասպանության, հայ ժողովրդի մղած ազատագրական պայքարի մասին։ 1940-ական թթ. վերջին ստեղծված ամենաարժեքավոր գործը Խաչիկ Դաշտենցի (Տոնոյան Խ. Տ., 1910-74) «Խո դե դան (1950) վեպն է. որն արտացոլում է արևմտյան Հայաստանի, նրա բնակիչների, խիզախ և նահապետական Սասունի լեռնականների հերոսական պայքարն ու ողբերգությունը։ Հայերի ցեղասպանության և հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարի թեման հայ գրականության մեջ իր արժանի տեղը գրավեց միայն 1950-ական թվականներից հետո, երբ փշրվեցին ստալինիզմի գաղափարական ու քաղաքական շղթաները։
Նաիրի Զարյան
Այդ շրջանում թեմայի նկատմամբ ավելի զգայուն գտնվեց բանաստեղծությունը։ Առաջին գործերից մեկը Նաիրի Զարյանի (Եղիազարյան Հ. Ե., 1900-1969) «Ցորենի դեզ» պոեմն էր (1955), որտեղ արտացոլված են գրողի հիշողությունները հայրենի գյուղի՝ Խառակոնիսի ջարդի և գաղթի մասին։ «Երկրորդ կյանք» հուշագրական անավարտ վեպի (1960-ական թվականներ) առաջին մասը՝ «Առաջին համաշխարհային պատերազմ», ամբողջովին նվիրված է հւմյրենի գյուղին, կոտորածին, որբանոցային կյանքին, որը պատկերված է նաև «Պարոն Պետրոսն ու իր նախարարները» (1965) վեպում, այստեղ ներկայացված է նաև Հայաստանի քաղաքական կյանքը։ «Ասք Անդրանիկ զորավարի» պոեմը (1955-1962) առաջին գործերից է ազգային հերոս Անդրանիկ Օզանյանի դրամատիկ ճակատագրի մասին։ Ինչպես այս, այնպես էլ «Ասք ինքնության» պոեմում (1967) գրողը խորհում է հայ ժողովրդի պատմական ուղու ողբերգական Ելևէջների մասին։
Պարույր Սևակ
1950-ական թվականների վերջին Պարույր Սևակը (Ղազարյան Պ. Ռ., 1934-1971) գրեց «Անլռելի զանգակատուն» պոեմը (1959), որտեղ արտացոլված է հայ մեծ երաժիշտ Կոմիտասի կյանքի պատմությունը։ Դա սովորական կենսագրական պոեմ չէ. Կոմիտասի կյանքի գլխավոր իրադարձությունները տրված են ընդհանրացված։ Կոմիտասի կյանքն իր ժողովրդի ճակատագրի ամենաբնորոշ արտահայտություններից է, որը բանաստեղծին հնարավորություն է տվել խորհրդային իրականության մեջ առաջին անգամ ամբողջ ձայնով խոսել հայ ժողովրդի պատմության ամենաողբերգական էջի, խորհրդածել նրա անցյալի, ներկայի, ապագայի, ժողովրդի ու ամբողջ մարդկության բարոյական արժեքների մասին։ Հայ ժողովրդի նկատմամբ գործած պատմական անարդարության թեման դառնում է պոեմի գլխավոր մոտիվներից, բայց դա չի խլացնում ոչ ժողովրդի հոգևոր ուժերի թեման (ըստ պոեմի Կոմիտասի ստեղծագործությունն արդեն այդ ուժերի բարձրագույն դրսևորումներից է), ոչ էլ պոեմի պատմական լավատեսությունը։
Հովհաննես Շիրազ
Եղեռնին նվիրված կոթողային պոեմ գրեց Հովհաննես Շիրազը (Կարապետյան Օ. Թ., 1914-84) «Հայոց Դանթեականը» (1965) վերնագրով։ Այս պոեմն իր ձևով շարունակում է Եղիշե Չարենցի «Դանթեական առասպելի» ավանդները։ Շիրազը չի խուսափում սահմռկեցուցիչ մանրամասների նկարագրությունից, հիշատակում է արևմտյան Հայաստանի տարբեր գավառները, հայ ազատագրական շարժման հերոսներին։ Պոեմը գրված է հանդիսավոր, պաթետիկ ոճով։ Գլխավորը դարձյալ հայ ժողովրդի բարդ ճակատագիրն է՝ իր ողբերգական շրջադարձերով, ապրելու և հարատևելու անկոտրում կամքով։ Առհասարակ Շիրազի ողջ ստեղծագործության մեջ, հատկապես հետպատերազմյան շրջանում, հնչում է հայ ողբերգության, գերության մեջ մնացած Արարատի, կորցրած քաղաքների ու գյուղերի, արդարության հաղթանակի հավատի թեման։
Սիլվա Կապուտիկյան
Սիլվա Կապուտիկյանը «Մտորումներ ճանապարհի կեսին» պոեմում (1961) շեշտերը այլ կերպ տեդաբաշխեց։ Բուն կոտորածների թեմայի վրա նա գրեթե չի ծանրանում։ Եղեռնը նրա խորհրդածությունների ելակետն է, բայց ոչ անմիջական առարկան։ Նրան ավելի հետաքրքրում է ազգության անցնելիք ուղու խնդիրը։ Ինչպես պիտի վերաբերվի ժողովուրդը իր պատմության մութ էջերին՝ «Դու պիտի վրեժ առնես ապրելով», սա է պոեմի գլխավոր եզրակացությունը, այս կոչով է դիմում Կապուտիկյանը ժողովըրդին։ Պոեմը Կապուտիկյանի ստեղծագործության մեջ նշանավորեց մի ամբողջ փուլի սկիզբ, որը փաստորեն շարունակվում է մինչև այսօր։ Ստեղծվեց հայկական սփյուռքին նվիրված արձակհրապարակախոսական եռագրությունը՝ «Քարավանները դեռ քայլում են» (1964), «Խճանկար հոգու և քարտեզի գույներից» (1976) և «Գույներ նույն խճանկարից» (1989)։ Վերջին տարիների բանաստեղծական շարքերում՝ ինչպես «Ձմեռ է գալիս» (1983) ժող., նա նորից ու նորից անդրադառնում է 20-րդ դարի հայոց պատմության ողբերգության խնդիրներին։ ՝
1960-1980-ական թվականներին ընդհանրապես հայոց պատմությունն ու Մեծ եղեռնը դառնում են հայ բանաստեղծության կենտրոնական թեմաներից՝ Համո Սահյանը, Վահագն Դավթյանը, Գևորգ Էմինը, Մարո Մարգարյանը, Հրաչյա Հովհաննիսյանը, Արշալույս Մարգարյանը բանաստեղծություններ ու պոեմներ են նվիրում այդ թեմային։
Հրաչյա Քոչար
Արձակում եղեռնի և ազատագրական մարտերի թեմայի մշակման մեջ ուշադրություն է դարձվում բարոյական հարցադրումներին ու դասերին։ Արժանահիշատակ են Հրաչյա Քոչարի (Գաբրիելյան Հ. Ք., 1910-1965) «Նահապետ» և «Կարոտ» վիպակները («Սպիտակ գիրք» ժող., 1969), ուր արտացոլված է արևմտահայության ջարդից փրկված հատվածների իսկական ողբերգությունը։
Մուշեղ Գալշոյան
Մուշեղ Գալշոյանի (Մանուկյան Մ. Հ.. 1933-1980) «Ձորի Միրոն» (1969) վիպակի սյուժեն արտաքին նմանություններ ունի Հրաչյա Քոչարի «Նահապետի» հետ։ Միրոն ևս, կոտորածից փրկված, ընտանիքը կորցրած, Հայաստան է գալիս և նոր տուն ու տեղ դնում։ Բայց Միրոն խորապես տարբերվում է Քոչարի Նահապետից։ Միրոն ծանր է ապրում ոչ միայն իր հարազատների ու ժողովրդի կորուստը, այլև բարոյական այն խեղումները, որ անսասան ավանդների տեր ժողովրդին պատճառեցին տեղահանությունն ու ջարդը։ Միրոն խռովում է իր շրջապատից, իր ժողովրդից՝ ջարդարարներին դիմագրավելուն պատրաստ չլինելու, ամբողջ մարդկությունից՝ հայության արդար գործին սատար չկանգնելու համար։
Խաչիկ Դաշտենց
Վերջին տասնամյակների հայ արձակում միանգամայն առանձնահատուկ տեղ գրավեց Խաչիկ Դաշտենցի «Ռանչպարների կանչը» (1979) վեպը։ Անվանումն արտացոլում է նրա գլխավոր գաղափարական շեշտերը, ֆիդայական պայքարը հայ աշխատավորության պայքարն էր հանուն իր ժողովըրդի գոյության իրավունքի, հանուն աշխատավոր մարդու բարոյական բարձր գաղափարների։ Բոլոր ֆիդայիները կյանքի դաժան պայմանների թելադրանքով առօրյա գեղջկական աշխատանքից կտրված մարդիկ էին, իրենց պայքարում բարոյական զիջումներ չէին ընդունում և այդ անզիջողականությամբ երբեմն հասնում էին դաժանության։ Դաշտենցի վեպն ընդգրկում է մի քանի տասնամյակների իրադարձություններ՝ 19-րդ դարի դարի 80-ական թվականների կեսից՝ ֆիդայական շարժման սկզբնավորումից մինչև 20-րդ դարի 30-ական թվականներ։ Ֆիդայական շարժման բարձրակետը մինչև երիտթուրքերի հեղաշըրջումն (1908) ընկած շրջանն էր։ Հայ հասարակական քաղաքական գործիչների մի մասը խաբվեց երիտթուրքերի խոստումներից, ֆիդայիների գլխավոր ուժերը զինաթափվեցին, իջան սարերից, և 1915 թվականին արևմտահայերը անպաշտպան մնացին թուրքական հրոսակների դեմ հանդիման։ Ջարդի ու գաղթի ժամանակ ֆիդայիները օգնում էին հայրենակիցներին, բայց դա այն չէր. ինչ կարող էին անել նրանց զինված ջոկատները։ Ֆիդայիների մի մասը անցավ արևելյան Հայաստան, լծվեց շինարարական աշխատանքի, բայց այստեղ նրանց հետապնդեցին իբրև ազգայնականների...
Դաշտենցի վեպը իրական դեպքերի շարադրանք չէ միայն, առասպելն ու պատմությունն այստեղ միահյուսված են այնպես, ինչպես նրա հերոսների, այդ հերոսներին ծնող ժողովրդի իրական կյանքում։ Այս հանգամանքը էպիկական անկրկնելի որակ է տալիս Դաշտենցի վեպին՝ այն ուղղակիորեն կապելով հայ ժողովրդական էպոսի ավանդների հետ։
Գուրգեն Մահարի
Հայ արձակագիրների մի մասը 1960-ական թվականներին և հետո նախապատվությունը տվեց իրադարձությունների քաղաքական վերլուծությանը։ Առաջինը Գուրգեն Մահարու «Այրվող այգեստաններ» վեպն էր (1966)։ Այն ներկայացնում է Վանի կյանքը, կենցաղն ու սովորույթները և այս տեսակետից անկասկած գեղարվեստական նվաճում էր հայ արձակի համար։ Վեպի վերամշակված տարբերակում ուղղակիորեն նշվում են թուրք, պետականության հայաջինջ միտումները, բազմաթիվ էջեր են հատցացվում Վանի ինքնապաշտպանության պատմությանը։ Պատմական ճշմարտությունն այստեղ ներկայացվում է ավելի համակողմանիորեն։
Թաղված է այնտեղ՝ խոների մեջ։
Անամոթաբար շիկնում արնփց,
Մերկ տներն նն վեր նայում անթարթ,
Միգամածում է երկինքը վերից
Իմ Հայաստանի տխրագին,
Սիամանթոն ու Վարուժանը,
Եւ( Կոմիտասը բազմատանջ,
Եվ ցավն ու արյունը հայկական վերքերի։
Դատապարտված եմ զառանցելու.
«Գարուն ա, Տյուն ա արել» Երգում է Կոմիտասի խենթությունը։
Նրանում տխրությունն է կռունկի երգի,
Եվ ցավը ն. վիրավորանքը ծանր,
Եվ դաոնում եմ ես բոլորի հետ
Ցեղասպանության անհայտ մի զոհ։
Կատեգորիա:Հայկական հարց
Գորիսի պետական քոլեջ
Գորիսի պետական քոլեջ (ԳՊՔ), (նախկինում՝ Գորիսի մանկավարժական ուսումնարան, քոլեջի լրիվ անվանումը՝ «Գորիսի պետական քոլեջ» պետական ոչ առևտրային կազմակերպություն)։
Պատմություն
Գորիսի պետական քոլեջը (մանկավարժական ուսումնարանը) հիմնադրվել է ՀԽՍՀ լուսժողկոմատի 1923 թվականի որոշմամբ ։ Բացման կազմակերպչական աշխատանքները վստահվել են առաջին տնօրեն Արսեն Առաքելյանին։ Ուսումնարանը սկզբում ուներ դպրոցական, այնուհետև` նախադպրոցական բաժիններ։ Առաջին դասատուներից էին Հմայակ Թարախչյանը, Հայկուշ Թումանյանը, Իսահակ Իսահակյանը և ուրիշներ։
Մանկավարժական ուսումնարանի առաջին շրջանավարտներից էին  պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Աշոտ Հարությունյանը, տնտեսական գիտությունների  թեկնածու դոցենտ  Արսեն Ամարյանը, գրողներ Սերո Խանզադյանը, Սուրեն Այվազյանը, կենսաբանական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Վահան Ղազարյանը, ակադեմիկոս, փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր  Քաջիկ Օհանյանը, լեզվաբան, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր,  Ալեքսանդր Մարգարյանը, բժշկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր,  Աշոտ Գյուլխասյանը, աշխարհագրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Անդրանիկ Բաղդասարյանը,  փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր  Աշոտ Թելունցը,  բժշկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր  Գաբրիել Խաչատրյանը, պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Աշոտ Հարությունյանը, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ  Վլադիմիր Ալեքսանյանը, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ, Նինա Հովսեփյան,   բժշկական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ Ռոզա Ղահրամանյանը։ Այնուհետև ուսումնարանում բացվել են «Գրադարանային բաժին» «Աշխատանքի ուսուցում», «Գործավարություն և արխիվավարություն», «Երաժշտական դաստիարակություն», «Անգլերեն լեզու» և այլ մասնագիտություններ։
Բաժիններ
Քոլեջում գործում են հետևյալ բաժինները`, նախադպրոցական կրթություն,  հաշվողական տեխնիկա և ավտոմատացված համակարգերի ծրագրային ապահովում, քույրական գործ, մանկաբարձական գործ, ԴԵՂԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆ,ԴԻԶԱՅՆ (ԸՍՏ ՃՅՈՒՂԵՐԻ),ՀԱՄԱԿԱՐԳԻՉՆԵՐԻ ՇԱՀԱԳՈՐԾՈՒՄ,ՄԱՏՆԱՀԱՐԴԱՐ,ԱՏԱՂՁԱԳՈՐԾԱԿԱՆ, ՄԱՆՐԱՀԱՏԱԿԱԳՈՐԾԱԿԱՆ, ԱՊԱԿԵԳՈՐԾԱԿԱՆ ԱՇԽԱՏԱՆՔՆԵՐ»,ԽՈՀԱՐԱՐԱԿԱՆ ԳՈՐԾ,ԿԱՐԻ ԱՐՏԱԴՐՈՒԹՅԱՆ ՏԵԽՆՈԼՈԳԻԱ,ԳՈՐԳԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ԺԱՆՅԱԿԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆ,ԳԵՂԱՆԿԱՐՉՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ՔԱՆԴԱԿԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆ,ՄԵՏԱՂՆԵՐԻ ՄՇԱԿՄԱՆ ՏԵԽՆՈԼՈԳԻԱ՝ ՃՆՇՄԱՄԲ,ՀԱՑԱԹԽՄԱՆ ԱՐՏԱԴՐՈՒԹՅԱՆ ՏԵԽՆՈԼՈԳԻԱ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Գորիսի դպրոցներ Կատեգորիա:1923 հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:Քոլեջներ Հայաստանում
Տավրովկա (այլ կիրառումներ)
Տավրովկա, կարող է վերաբերել՝
Սաշա Ռոյզ
Սաշա Ռոյզ (Sasha Roiz, ), կանադացի դերասան։ Առավել հայտնի է «Կապրիկա» սերիալում Սեմ Ադամի դերով և «Գրիմ» հեռուստասերիալում կապիտան Շոն Ռենարի դերով։
Կենսագրություն
Ծնվել է Յաֆֆայում (Իսրայել) ԽՍՀՄ-ից եկած ներգաղթյալներ Յակով Ռոյզմանի և Ռիմմա Կոգանի ընտանիքում ։ 1980 թվականին ծնողների և եղբոր` Իլանի հետ տեղափոխվել է Մոնրեալ (Կանադա), այնտեղ հայրը աշխատում էր որպես ինժեներ, իսկ հետագայում գլխավորում է CEATI International Inc շինարարա-էներգետիկական ընկերությունը  ։
Դպրոցն ավարտելուց հետո քոլեջում պատմություն է ուսումնասիրել։ Երիտասարդ տարիներին, մինչ դերասանական արվեստին նվիրվելը, Սաշան ակտիվորեն զբաղվել է թեթև ատլետիկայով և երաժշտությամբ։ 1996-ից 1999 թվականներին եղել է թմբուկահար Ջունոի առաջադրված Tricky Woo ինդի ռոք խմբում։ Երրորդ` Sometimes I Cry ալբոմի դուրս գալուց հետո, 1999 թվականին լքում է խումբը և զբաղվում այն գործով, որով միշտ ցանկացել է զբաղվել. «Ես ընդունվել եմ թատերական դպրոց, երբ 25 տարեկան էի և սովորել եմ այնտեղ 4 տարի։ Միշտ ցանկացել եմ դերասան դառնալ, սակայն կյանքի վաղ էտապներում բավական համարձակություն չեմ ունեցել երազանքս իրականացնելու համար» ։
2002 թվականին ավարտել է Գիլֆորդի դերասանական արվեստի դպրոցը Անգլիայում։ Վերադառնալով Կանադա, Սաշա Ռոյզը մեկ տարի աշխատել է Մոնրեալի թատրոնում, հետո տեղափոխվել է Տորոնտո, որտեղ չորս տարվա ընթացքում ձեռք է բերել թատրոնի և կինոյի դերասանի փորձ։ 2005 թվականին Քվեբեկում առաջադրվել է թատերական Դիմակներ մրցանակաբաշխության «Լավագույն երկրորդ պլանի դերասան» անվանակարգում ։ 2007 թվականին տեղափոխվում է Լոս Անջելես, որտեղ այժմ ապրում և աշխատում է։
Կարիերա
Դեբյուտը մեծ էկրանին տեղի է ունեցել 2004 թվականին, երբ մասնակցություն է ունեցել «Վաղը չէ մյուս օրը» ֆիլմի նկարահանումներին Ջեյք Ջիլենհոլի և Դեննիս Քուեյդի հետ։ Հաջորդ տարի նկարահանվել է «Հարձակում 13-րդ բաժնի վրա» և «Մահացածների երկիրը » ֆիլմերում, նաև միացել է «Show Me Yours» սերիալի դերասանական կազմին` խաղալով Չեզ Բենկսի դերը։ 2006թվականին դեր է ստացել «Ճանապարհ դեպի սեպտեմբերի 11-ը» աղետ-ֆիլմում և նկարահանվել է «Տարվա մարդ»-ում Ռոբին Ուիլյամսի և Քրիստոֆեր Ուոքենի հետ։ 2007 թվականին ստացել է գլխավոր դեր կանադական «Across the River to Motor City» մինի սերիալում, որտեղ խաղացել է քննիչ Բեն Ֆորդի դերը, որը ստիպված է եղել հետաքննել իր սիրելիի` բորտուղեկցուհի Քեթի Վիլտոնի անհետացումը ։ 2008 թվականին խաղացել է օլիմպիական չեմպիոն Ալեքս Բաումանի դերը «Վիկտոր։ Վիկտոր Դևիսի պատմութունը» ֆիլմում ։
Հաջորդ մի քանի տարիների ընթացքում, որպես հրավիրված դերասան մասնակցություն է ունեցել այնպիսի հանրահայտ սերիալներում, ինչպիսիք են «C.S.I.: Հանցագործության վայրը Մայամի», «Խաբիր ինձ», «Հաուս (հեռուստասերիալ)», «Մենտալիստը» և այլն։ 2009 թվականին անցել է քասթինգը և ստանձնել Սեմ Ադամի դերը ամերիկյան Կինոֆանտաստիկա ժանրի «Կապրիկա» սերիալում ։ 2011 թվականին միացել է  «Գրիմ» հեռուստասերիալի հիմնական դերասանական կազմին, որի պրեմիերան տեղի է ունեցել NBC հեռուստաալիքով` 2011թվականի հոկտեմբերի 28-ին։ 2012 թվականին խաղացել է Թոմաս Ջեյկոբսի դերը «Էքստրակտ» ֆիլմում։
Ալտինո
Ալտինո (Altino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Կիետիի գավառում ։
Բնակավայրի տեսարժան վայրերից ամենակարևորը համարվում է Մադոննա դելլե Գրացիե եկեղեցին՝ 1355 թվականին արված որմնանկարներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ջերզի Նեյման
Եժի Նեյման (լեհ.՝ Jerzy Spława-Neyman, ), լեհ մաթեմատիկոս և վիճակագրող, ով անցկացրել է իր կարիերայի սկզբնական մասը Վարշավայի տարբեր համալսարաններում, ապա Լոնդոնի համալսարանական քոլեջում, իսկ երկրորդ մասը Կալիֆորնիայի Բերկլի համալսարանում։ Նեյմանը սկզբում ներկայացրեց վստահության միջակայքի ժամանակակից հասկացությունը վիճակագրության վարկածի թեստավորման մեջ և մշակեց զրոյական վարկածի թեստավորումը (Էգոն Փիրսոնի հետ միասին)։
Կենսագրություն
Նեյմանը ծնվել է Ռուսական կայսրության Բեսարաբիա նահանգի Բենդեր քաղաքում, լեհ ընտանիքում, Չեսլավ Սպլավա Նեյմանի և Կազիմիերա Լուտոսլավսկայի չորրորդ երեխան է։ Նեյմանի ընտանիքը Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցու հետևորդ է և Նեյմանը մանկության տարիներին պատարագին սպասարկող դպիր էր։ Ավելի ուշ Նեյմանը դարձավ ագնոստիկ։ Նեյմանի ընտանիքը սերում է լեհ ազնվականներից և զինվորական հերոսներից։ Նա ավարտել է տղաների համար նախատեսված Կամիանեց Պոդոլսկի նահանգային գիմնազիան 1909-ին Յուրի Չեսլավովիչ Նեյման անվան տակ ։ Նա սկսել է ուսումը 1912-ին Խարկովի ազգային համալսարանում, որտեղ ուսանել է հավանականությունների տեսության մասնագետ ռուս Սերգեյ Նատանովիչ Բեռնստեյնի մոտ։ Հենրի Լեբեգի «Ինտեգրման և պարզ ֆունկցիաների հետազոտման դասերը» կարդալուց հետո, նա հիացած էր չափումներով և ինտեգրումով։
1921-ին նա վերադառնում է Լեհաստան Լեհա-սովետական պատերազմից հետո Ռազմագերիների հայրենադարձության ծրագրով։ Նա վաստակել է փիլիսոփայության դոկտորական աստիճանը Վարշավայի համալսարանում 1924-ին «Գյուղատնտեսական փորձերի վրա Հավանականությունների տեսության կիրառություններ» վերնագրով դիսերտացիայի համար։ Նեյմանը անցկացրել է մի քանի տարի Լոնդոնում և Փարիզում՝ միաբանության մեջ, որպեսզի ուսումնասիրի վիճակագրություն Կառլ Փիրսոնի և Էմիլ Բորելի հետ։ Լեհաստան վերադառնալուց հետո նա հիմնադրում է Կենսաչափական լաբորատորիա Վարշավայի Փորձառական կենսաբանության Նենցկի ինստիտուտում։
Նեյմանը հրատարակել է շատ գրքեր փորձերի ու վիճակագրության մասին և մշակել է եղանակ, որով FDA-ը այսօր ստուգում է դեղորայքները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ գիտնականներ Կատեգորիա:Վիճակագրություն Կատեգորիա:Ամերիկացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Խարկովի ազգային համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Լեհ մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Վարշավայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Գուգենհայմի կրթաթոշակառուներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ
Վերթերի էֆեկտ
Վերթերի էֆեկտ, Վերթերի համախտանիշ, մատնանշում է ընդօրինակող ինքնասպանությունների զանգվածային ալիք, որն ի հայտ է գալիս հեռուստատեսությամբ, այլ ԶԼՄ-ներով ինքնասպանության դեպքը լայնորեն լուսաբանելուց կամ գրականության մեջ և ֆիլմերում ներկայացնելուց հետո։
Պատմություն
Ֆիլիպսը և Կարստենսենը (1986) այդ փոխհարաբերության գոյությունն ուսումնասիրել են յոթ տարվա ընթացքում (1973—1979)` դիտարկելով 12 585 դեռահաս ինքնասպանների տվյալները և ուսումնասիրելով դրանց կապը լուրերով և թերթերում լուսաբանման հետ։ Նրանք բացահայտեցին, որ ինքնասպանների թիվը էականորեն մեծանում էր լուրերով այդպիսի պատմության ներկայացնելուց 0-7 օրվա ընթացքում։ Այդ տարածումը համահարաբերակցվում էր (r = 0,52) ցուցադրվող ծրագրերի թվի հետ։ Այդ կապը նշանակալի էր միայն դեռահասների պարագայում, և ավելի ուժեղ էր աղջիկների շրջանում։
1947-1968 թվականներին ուսումնասիրելով ԱՄՆ-ում ինքնասպանությունների վիճակագրական տվյալները` Ֆիլիպսը բացահայտեց, որ ինքնասպանության յուրաքանչյուր աղմկահարույց լուսաբանումից հետո երկու ամսվա ընթացքում միջին հաշվարկներով 58 մարդ ավելի էր ինքնասպան լինում, քան սովորաբար։
Պատճառներ
Ֆիլիպսն ընդգծել է նշանավոր (լուսաբանված) և նրան ընդօրինակած ինքնասպանի կենսական իրադրությունների նմանությունը. եթե ինքնասպանը հասուն տարիքի անձնավորություն էր, ապա մեծանում էր ինքնասպանությունների թիվը այդ տարիքի մարդկանց շրջանում, եթե ինքնասպանը պատկանում էր որոշակի սոցիալական խմբի կամ մասնագիտության, ապա ինքնասպանությունների թիվը մեծանում էր այդ ոլորտում։ Նմանություններ են բացահայտվել նաև ինքնասպանությունների կատարման ուղիների միջև։
Ինքնասպանության իմիտացիոն ռեակցիան բնորոշ է այն մարդկանց, ովքեր սովորություն ունեն հաճախ օրինակ վերցնել այլ մարդկանցից, հատկապես եթե նրանց կյանքի ուղին նման է ինքնասպանին։ Հուսահատվելով և չգտնելով իրենց խնդրի այլ լուծում՝ այդ մարդիկ ինչ-որ մեկի ինքնասպանության լուսաբանումն ընկալում են որպես յուրահատուկ հուշում և ընդօրինակում այն մարդու գործողությունը, ով շատ հարցերում նման է իրենց։
Հետագա ընթացք
1980-ական թվականների առաջին կեսին Գերմանիայում հեռարձակվում էր «Ուսանողի մահը» հեռուստասերիալը, որի յուրաքանչյուր սերիայի սկզբում ցուցադրվում էր գնացքի անիվների տակ ուսանողի ինքնասպանության ակտը։ Բացահայտվեց, որ ֆիլմի ցուցադրման ընթացքում և դրանից հետո 15-19 տարեկան պատանիների շրջանում ինքնասպանությունների թիվը աճել է 175%-ով, ընդ որում, հենց նույն ձևով, ինչպես ցուցադրվել էր եթերում՝ գնացքի վագոնների տակ։ Ինքնասպանությունների թվի կտրուկ ավելացման այդ էֆեկտը կրկնվեց մեկ տարի անց, երբ հեռուստասերիալը կրկին եթեր հեռարձակվեց։
Ավստրիայում 20–րդ դարի 80-ական թվականներին կտրուկ մեծացել էր մետրոպոլիտենում իրականացվող ինքնասպանությունների թիվը։ 1987 թվականին Ճգնաժամային աջակցության Վիեննական Կենտրոնը Վիեննայի մետրոպոլիտենի աշխատակիցների հետ համատեղ իրականացրեց ինքնատիպ փորձարկում. որոշվեց այլևս չլուսաբանել «ռելսերի վրա մահվան» դեպքերը, կամ ծայրահեղ դեպքում դրանք որպես սենսացիոն դեպքեր չներկայացնել՝ շատ քիչ ուշադրության արժանացնելով։ Մեկ ամիս անց մետրոյում կատարվող ինքնասպանությունների թիվը նվազեց մոտ երեք անգամ։ Այդ ժամանակից ի վեր ավստրիական մամուլում արգելված է լուսաբանել նմանատիպ ողբերգական դեպքեր։
Մերիլին Մոնրոյի մահվանը հետևած ինքնասպանությունների ալիքը ևս վերագրվում է Վերթերի էֆեկտին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հոգեբանություն Կատեգորիա:Ինքնասպանություն
Բոթկո
Բոթկո  (ბოტკო), գյուղ Վրաստանի Կախեթի մարզ երկրամասի Սագարեջոյի շրջանում։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 0 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Սագարեջոյի շրջան
ԴեՕբիա Օպարեյ
ԴեՕբիա Օպարեյ (DeObia Oparei, ), թատրոնի և կինոյի դերասան, դրամատուրգ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է նիգերիացի գաղթականների ընտանիքում։
1990 թվականից սկսել է հայտնվել մի շարք սերիալների էպիզոդիկ դերերում՝ «Դեզմոնդներ» («Desmond's»), «Բժիշկներ», «Մեխանիկ» («Minder»), «Գալլոգազ» («Gallowglass»): Որոշ տեղերում ներկայացել է իբրև Dhobi Oparei։
Գրել է «Crazyblackmuthafuckin'self» պիեսը, որը խաղացել է 2002 թվականին Լոնդոնի «Ռոյալ-Կորտ» թատրոնում ։
2011 թվականին «Կարիբյան ծովի ծովահենները։ Օտար ափերին» բլոկբաստերում կատարել է ծովային նշանառուի դերը։
2014 թվականին «Գահերի խաղը» հեռուստասերիալում ստացել է արքայազն Դորնի գվարդիայի կապիտան Արեո Խոտախի դերը ։
Կաստելի (կոմունա)
Կաստելի  (Castelli), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Տերամո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1387 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 28 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 49 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 64041, հեռախոսային կոդ՝ 0861:
Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ San Massimo: Տոնը նշվում է մայիսի 8-ին։
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ջեյքոբ Վեթերլինգի սպանություն
2016 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Մինեսոտայի որոնողական բյուրոն վերականգնել է Փեյնսվիլից ոչ հեռու գտնվող արոտավայրում հայտնաբերված մարդկային ոսկորները՝ մոտավորապես 30 մղոն (48 կմ) հեռավորության վրա։ Սեպտեմբերի 3-ին առևանգվածի ընտանիքը հայտարարել է, որ ոսկորները պատկանել են Ջեյքոբին, և տեղի իրավապահ մարմինները հայտարարել են, որ ոսկորների ինքնությունը հաստատվել է ատամնաբուժական հետազոտություններով ։ Այդ վայրը ցույց է տվել Դենի Ջեյմս Հայնրիխը, որը երկար ժամանակ կասկածվում է մեկ այլ տղայի՝ Ջարեդ Շայերլի առևանգման մեջ, մոտակա Քոլդ Սփրինգ քաղաքում ։ 2016 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Հայնրիխը խոստովանել է Ջեյքոբ Վեթերլինգի առևանգումն ու սպանությունը, ինչպես նաև Ջարեդ Շայերլի վրա առևանգումն ու սեռական հարձակումը ։
Հետաքննություն
1989 թվականի հունվարի 13-ին, Վեթերլինգի առևանգումից մոտ 10 ամիս առաջ, առևանգվել էր նաև 12-ամյա Ջարեդ Շայերլը, որը սեռական բռնության և ֆիզիկական սպառնալիքների էր ենթարկվել անհայտ չափահաս տղամարդու կողմից։ Այդ գիշեր կատարված զոհի հայտարարությունը ցույց է տվել, որ գործողության եղանակը նման է եղել Վեթերլինգին. հանցագործը, որը հետագայում նույնականացվել է որպես Հայնրիխ, օգտագործել է ատրճանակը և ազատ արձակելով տղային, հրամայել է փախչել և հետ չընկնել՝ սպառնալով սպանել նրան։ Այս միջադեպը տեղի է ունեցել այն վայրից տասը մղոն հեռավորության վրա, որտեղ նա ավելի ուշ կանգնեցրել է Վեթերլինգ եղբայրներին և նրանց ընկերոջը ։
2010 թվականի հունիսի 30-ին քննիչները խուզարկության օրդերներով հափշտակել էին առևանգման վայրից ոչ հեռու գտնվող ագարակը։ Իրեղեն ապացույցները հայտնաբերվել և դուրս են բերվել որոնման վայրից 6 բեռնատարներով։ Սակայն դատաբժշկական փորձաքննությունը չի կարողացել պարզել, տարբերակել կամ նույնականացնել հնարավոր ապացույցները ։
2014 թվականի մայիսին քննիչները հավաստել են, որ իրենք կրկին դիտարկում են մանկապղծության փորձերի և փաստացի բույսերի շարքը, որոնք տեղի են ունեցել Փեյնսվիլի շրջանում երկու տարվա ընթացքում, որոնք նախորդել են Վեթերլինգի առևանգմանը և սպանությանը։ 1986 թվականի ամռանից մինչև 1987 թվականի գարուն հարձակում է կատարվել հինգ դեռահասների վրա, սակայն ոչ ոք չի ձերբակալվել։ Իշխանությունները կրկին հարցաքննել են որոշ զոհերի և աշխատել ինտերնետ-բլոգերի հետ, որը բացահայտել է այդ տեղեկությունը։ Մի քանի ամիս տևած ուսումնասիրություններից և որոշ զոհերի հետ զրույցներից հետո քննիչները կարծում էին, որ այդ հարձակումները պատահական չեն եղել, և որ այդ հանցագործը կարող էր նույն կերպ կապված լինել նաև Վեթերլինգի առևանգման հետ ։
Հայնրիխը որոշել է իշխանությունների հետ համագործակցել մեղքի ճանաչման գործարքի շրջանակներում և 2016-ի սեպտեմբերի 1-ին քննիչներին բերել է զոհի թաղման վայր ։ Ջեյկոբի հագուստը և մարդկային մնացորդները հայտնաբերվել են Փեյնսվիլից ոչ հեռու գտնվող արոտավայրում՝ մոտ 30 մղոն հեռավորության վրա, Վեթերլինգի տնից և առևանգման վայրից, ինչպես նաև այն վայրից ոչ հեռու, որտեղ Հայնրիխն ապրում էր 1989 թվականին ։ Սեպտեմբերի 3-ին ատամնաբուժական հետազոտությունների միջոցով հաստատվել է, որ այդ մնացորդները պատկանում են Ջեյքոբ Վեթերլինգին։ Ջեյքոբի մայրը՝ Փաթի Վեթերլինգը, KARE11 հեռուստաընկերությանը հայտնել է, որ հայտնաբերված մնացորդները իսկապես պատկանում են Ջեյքոբին։ Նա ասել է․ «Այն ամենը, ինչ ես կարող եմ հաստատել, այն է, որ Ջեյքոբը հայտնաբերվել է, և մեր սրտերը վերջնականապես կոտրվել են։ Ես դեռ ոչ մի հարցի չեմ պատասխանում ԶԼՄ-ներին, քանի որ բառեր չունեմ»  ։
Հայնրիխը համաձայնել է իրեն մեղավոր ճանաչել մանկական պոռնոգրաֆիայի 25 դաշնային մեղադրանքներից մեկով։ Բացի մարմնի գտնվելու վայրը բացահայտելուց և իրեն մեղավոր ճանաչելուց, նա նաև համաձայնել է ցուցմունք տալ Վեթերլինգի հանցագործության մանրամասների վերաբերյալ։ Մինեապոլիսում Միացյալ Նահանգների շրջանային դատարանից դատավոր Ջոն Տանհեյմի առաջ կայացած դատական նիստում Հայնրիխը պատմել է, որ նա առևանգել և ձեռնաշղթաներ է հագցրել տղայի վրա, նրան տարել է Փեյնսվիլից ոչ հեռու գտնվող մանրախիճ փոսի մեջ, բռնաբարել նրան, սպանել և թաղել մարմինը։ Հայնրիխն ասել է, որ կարողացել է խուսափել ոստիկանությունից այդ գիշեր, լսելով ոստիկանական ալիքը ։Նա ասել է, որ մեկ տարի անց վերադարձել է իր տեղը և տեղափոխել մարմինը՝ նկատելով, որ Վեթերլինգի բաճկոնը տեսանելի է դարձել ։ Դատական նիստի ժամանակ Հայնրիխը նաև խոստովանել է, որ նույն տարվա սկզբին առևանգել և սեռական հարձակում է գործել Ջարեդ Շայերլի վրա։
2017 թվականի հունվարին Հայնրիխը տեղափոխվել է Մասաչուսեթսի դաշնային բանտ՝ իր 20-ամյա պատիժը կրելու համար ։
Ժառանգություն
Վեթերլինգի առևանգումից չորս ամիս անց նրա ծնողները՝ Ջերի և Փաթի Վեթերլինգները, հիմնադրել են Ջեյքոբ Վեթերլինգի հիմնադրամը, որը պաշտպանում է երեխաների շահերը։ 1994 թվականին ընդունվել է Ջեյքոբ Վեթերլինգի Դաշնային օրենքը, որն անվանվել է նրա պատվին։ Սա առաջին օրենքն էր, որը ներմուծեց սեռական հանցագործություն կատարողների պետական ​​ռեգիստր։
2008 թվականին հիմնադրամը, որը ստեղծվել է Ջեյքոբի ծնողների կողմից, դարձել է Ջեյքոբ Վեթերլինգի ռեսուրսային կենտրոնը։ Նա շարունակում է Վեթերլինգի ընտանիքի կողմից սկսված աշխատանքը՝ հասարակությանը կրթելու համար, թե ով է առևանգում երեխաներին, թե ինչպես են նրանք դա անում և ինչ կարող են անել մեզանից յուրաքանչյուրը, որպեսզի դադարեցնեն դա։
Ի պատիվ Ջեյքոբին անվանվել է Հույսի կամուրջը՝ Սուրբ Կլաուդի մոտ Միսիսիպի գետի վրայով անցնող ճանապարհը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Փետրվարի 17 ծնունդներ Կատեգորիա:1978 ծնունդներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 22 մահեր Կատեգորիա:1989 մահեր Կատեգորիա:Սպանություններ ԱՄՆ-ում
Թիֆլիսի արտիստական ընկերություն
Թիֆլիսի արտիստական ընկերություն, թատերական կազմակերպություն Թիֆլիսում։ Գործել է 1888 թվականից մինչև 1920 թվականը։
Պատմություն
Թատերական կազմակերպությունը հիմնադրվել է 1888 թվականին՝ վարչության նախագահ՝ Եսայի Փիթոևի գլխավորությամբ։ Նույն թվականին կազմակերպվել է ընկերության դերասանական ռուսական խումբը (առաջին ներկայացումը՝ Նիկոլայ Գոգոլի «Ամուսնություն»)։ Ընկերությունը մեծապես նպաստել է Թիֆլիսի թատերական կյանքի զարգացմանը. հրավիրվել են դերասաններ, դերասանական խմբեր, որոնց հետ հանդես են եկել նաև տեղի դերասանները։ Թբիլիսիի օպերայի և բալետի թատրոնի նոր շենքի բացումը (1896), ինչպես և սեփական թատրոնի շենքի կառուցումն ավելի են ընդլայնել ընկերության գործունեությունը։
Թատրոնի շենքը կառուցվել է Ե. Փիթոևի միջոցներով, բացվել 1901 թվականին (այժմ՝ Ռուսթավելու անվան վրացական թատրոն), այստեղ ներկայացումներ են տվել հայկական, ռուսական և վրացական թատերախմբերը։
Թիֆլիսի արտիստական ընկերության աշխատանքներին մեծապես նպաստել են հայազգի գործիչներ Պ. Բեժանբեկը, Գ. Տեր-Ասատուրովը, Ե. Արղուտինսկայա-Կոզլովսկայան, Տ. Օթարովան և ուրիշներ։
Ընկերությունը գոյատևել է մինչև 1920 թվականը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թատերական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Թբիլիսիի թատրոններ
Բուրդիան
Բուրդիան  (ბურდიანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Սագարեջոյի շրջանում։ Կենտրոնի բարձրությունը 740 մետր է։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 32 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Սագարեջոյի շրջան
Էնոլա Հոլմս (ֆիլմ)
«Էնոլա Հոլմս» (Enola Holmes), արկածային ֆիլմ, որը հիմնված է Նենսի Սփրինգերի նույնանուն գրքաշարի վրա։ Ֆիլմի ռեժիսորը Հարի Բրեդբիրն է, իսկ սցենարի հեղինակը՝ Ջեք Թորնը։ Միլլի Բոբբի Բրաունը հանդես է եկել և որպես նույնանուն գլխավոր կերպարի դերակատար, և որպես պրոդյուսեր։ Հենրի Քավիլը, Սեմ Կլաֆլինը և Հելենա Բոնեմ Քարթերը նույնպես ընդգրկվել են դերասանական կազմում։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է Շերլոկ Հոլմսի կրտսեր քրոջ՝ Էնոլայի արկածների մասին (որը Նենսի Սփրինգերի կողմից հորինված կերպար է և չի ընդգրկվում Շերլոկ Հոլմսի մասին սահմանված մատենագրության մեջ)։
Արտադրություն
2019 թվականի դրությամբ՝ Նենսի Սփրինգերի գրքաշարի էկանավորումը զարգացման փուլում էր գտնվում։ Այն ժամանակ արդեն հայտնի է եղել, որ Միլլի Բոբբի Բրաունը լինելու է ֆիլմի պրոդյուսերը և նույնանուն գլխավոր հերոսուհու դերակատարը, իսկ Հարի Բրեդբիրը՝ ռեժիսորը ։ Նույն թվականի հունիսին Հենրի Քավիլը, Հելենա Բոնեմ Քարթերը, Ադիլ Աքտարը և Ֆիոնա Շոուն միացել են դերասանական կազմին , իսկ Սեմ Կլաֆլինը, Լուիս Փաթրիջը, Սյուզան Վոկոման և Բերն Գորմանը միացել են հուլիսին, երբ Լոնդոնում սկսվել են ֆիլմի նկարահանումները   ։ Նկարահանումներ են անցկացվել նաև Բեդֆորդշիր կոմսության Լութոն Հու կալվածքում։
The Conan Doyle Estate-ը հայց է ներկայացրել Նեթֆլիքսի դեմ ֆիլմի վերաբերյալ, պնդելով, որ այն խախտում է հեղինակային իրավունքը , ցույց տալով Շերլոկ Հոլմսին այնպես, ինչպես նա նկարագրվել է 1923-1927 թվականներին հրապարակված պատմություններում, որոնց հեղինակային իրավունքները դեռևս պատկանում են կալվածքին ։
Երաժշտություն
2019 թվականին հուլիսին Դենիել Փեմբերթոնը վարձվել է ֆիլմի պարտիտուրան ստեղծելու համար ։
Թողարկում
2020 թվականի ապրիլին Նեթֆլիքսը ձեռք է բերել ֆիլմի տեղայնացման իրավունքները, ի տարբերություն սպասվելիք թողարկմանը կինոթատրոններում, որը չեղյալ է հայտարարվել COVID-19 համավարակի պատճառով ։ Ֆիլմի պրեմիերան նախատեսվում է 2020 թվականի սեպտեմբերին ։
Կուադրի
Կուադրի (Quadri), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Կիետիի գավառում ։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Խոսե Բորդալաս Խիմենես
Խոսե Բորդալաս Խիմենես (José Bordalás Jiménez, ), իսպանացի նախկին ֆուտբոլիստ և ֆուտբոլային մարզիչ։
Խաղացողի կարիերա
1980 թվականին հարձակվողը «Հերկուլես» ակումբի հետ ստորագրում է 7-ամյա պայմանագիր։ Սակայն ոչ մի պաշտոնական խաղ չի անցկացրել, քանի որ հիմնականում հանդես էր գալիս վարձավճարով այլ թիմերւմ, ներառյալ հարևան Բենիդոռմ քաղաքի համանուն թիմում։ Պայմանագրի լրանալուց հետո Պեպեն մտնում է «Դենիա» (1987/88), «Տորեվիեխա» (1988),«Ալտեա» (1991/92): 28 տարեկանում Խոսեն թողնում է ֆուտբոլը` ստացած վնասվածքի պատճառով։
Մարզիչի կարիերա
1993 թվականին նա դարձել է «Ալիկանտե» թիմի պահեստայինների մարզիչը, իսկ 1994 թվականին գլխավորել է «Ալիկանտե» թիմի կազմը։ 1995 թվականին մինչև 1997 թվականը Պեպեն աշխատում էր «Բենիդոռմ» և «Էլդենսե» թիմերի հետ։ 1998 թվականին մարզիչը վերադառնում է «Ալիկանտե» և թիմը դուրս բերում տարածաշրջանի լիգայի երրորդ հավաքական` ընդամենը երեք խաղաշրջանում։ Նրա առաջին փորձը աշխատանքի երկրորդ դիվիզիոնում կայացել «Հերկուլես» ակումբի հետ,երբ Խոսեն փոխարինեց Խուան Կառլոս Մանդիաին 2005/2006 խաղաշրջանի կեսերին։ 2007/2008 խաղաշրջանում Բորդալասը վերադառնում է «Ալկոյանո» ֆուտբոլային ակումբի երրորդ դիվիզիոն։ 2009/2010 խաղաշրջանում նա ղեկավարել է ֆուտբոլային «Էլչե» ակումբը, որը հադես էր գալիս երկրորդ դիվիզիոնում։ Բորդալասի` որպես մարզիչ «Էլչե»-ն առաջին խաղաշրջանում հայտնվել է մրցաշարային աղյուսակի 6-րդ տեղում և առաջխաղացման հնարավորություն է ստացել։ Հաջորդ խաղաշրջանին Պեպեն բարձրացրել է ակումբը 4 հորիզոնականով, այդպիսով հասնելով եզրափակիչ, որտեղ «Էլչե»-ն պարտվել է «Գրանադա» ֆուտբոլային ակումբին։ Երրորդ խաղաշրջանը Պեպեի թիմը լավ է սկսել, սակայն «Վիլյառեալ Բ» թիմի հետ խաղում 0:2 հաշվով պարտությունից հետո Բորդալասն ազատվել է աշխատանքից։ 2012 թվականի մայիսին Խոսե Բորդալասը պայմանագիր է կնքել «Ալկորկոն» ակումբի հետ 2012/13 խաղաշրջանի համար։ 2015/2016 թվականների խաղաշրջանում գլխավորել է «Դեպորտիվո Ալավես» ակումբը ։ Հաջորդ ամառ Բորդալասը թողնում է «Դեպորտիվո Ալավես» ակումբը, որը նա դուրս էր բերել իսպանական բարձրագույն դիվիզիոն ։ 2017 թվականի սեպտեմբերի 27-ից Բորդալասը ղեկավարում է «Խետաֆե»-ն ։
Անձնական կյանք
Բորդալասի ոչ հարազատ եղբայրը` Խուան Իգնասիո Մարտինեսը, նույնպես ֆուտբոլի մարզիչ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դեպորտիվո Ալավեսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ալկորկոնի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էլչեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Խետաֆեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Ուրի (Էնայի գավառ)
Ուրի (Houry), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզում՝ Էնա գավառի Վերվեն կանտոնում (Վերվեն շրջան)։ Համայնքի INSEE կոդը՝ 02384։
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 63 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 140 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 30-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 10-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 72,0 %, 1999 թվականին եղել է 69,8%)։ 30 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 25-ը (15 տղամարդ և 10 կին), գործազուրկ էին 5 մարդ (2 տղամարդ և 3 կին)։ 10 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 3-ը՝ թոշակառուներ, 3-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Ջերմային շարժիչ
Ջերմային շարժիչ, շարժիչ, որտեղ ջերմային էներգիան փոխակերպվում է մեխանիկական էներգիայի։ Օգտագործում է բնական էներգետիկական ռեսուրսները՝ քիմիական կամ միջուկային վառելիքի ձևով։ Ջերմային շարժիչի աշխատանքի հիմքում ընկած է փակ (կամ պայմանականորեն փակ) թերմոդինամիկական ցիկլը։ Իդեալական ջերմային շարժիչի աշխատանքի արդյունավետությունը որոշվում է թերմոդինամիկական օգտակար գործողության գործակիցով (ՕԳԳ)։ Իրական ջերմային շարժիչի (որն ունի լրացուցիչ կորուստներ, օրինակ, շփման, մրրկագոյացման, ջերմային) աշխատանքը գնահատվում է, այսպես կոչված արդյունավետ ՕԳԳ-ով, որը տատանվում է 0,1-0,6-ի սահմաններում։ Ըստ կոնստրուկտիվ սկզբունքների՝ լինում են մխոցավոր, ռոտորային շարժիչներ և ռեակտիվ շարժիչներ։ Կան նաև համակցված ջերմային շարժիչներ՝ տուրբառեակտիվ, տուրբամխոցավոր։ Եթե ջերմային շարժիչներում աշխատող մարմինը գազն է (վառելիքի այրման արգասիքները), ապա այդ շարժիչները կոչվում են գազային, իսկ եթե շոգին՝ շոգեշարժիչներ։ Գազային շարժիչների մեծ մասը ներքին այրման շարժիչներ են, որտեղ այրման (ջերմության արտադրման) և աշխատանքային պրոցեսները կատարվում են նույն տեղում՝ աշխատանքային գլաններում։ Շոգեշարժիչները արտաքին այրման ջերմային շարժիչներ են, որտեղ տեղի է ունենում միայն շոգու էներգիայի փոխակերպումը մեխանիկական էներգիայի, իսկ աշխատող մարմնի՝ շոգու արտադրության պրոցեսն իրականացվում է շոգեկաթսայում (օրինակ՝ Ստիռլինգի շարժիչը)։
Կատեգորիա:Ֆիզիկա Կատեգորիա:Ֆիզիկայի հասկացություններ
Վաշլիան
Վաշլիան  (ვაშლიანი), գյուղ Վրաստանի Կախեթի մարզում՝ Սագարեջոյի շրջանում։ Կենտրոնի բարձրությունը 1050 մետր է։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 19 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Սագարեջոյի շրջան
Կրոնյալետո
Կրոնյալետո (Crognaleto), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Աբրուցո մարզի Տերամո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1548 մարդ, բնակչության խտություն՝ 13 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 123 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 64043։ Հեռախոսային կոդ՝ 0861 ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Անգլիացիների ընտանիքը, որոնք դարձել են քրիստոնյաներ, պաշտպանում են այդ կրոնի քարոզչին դրուիդների հետապնդումից (նկար)
«Անգլիացիների ընտանիքը, ովքեր դարձել են քրիստոնյաներ, պաշտպանում են այդ կրոնի քարոզչին դրուիդների հետապնդումից» (A Converted British Family Sheltering a Christian Missionary from the Persecution of the Druids), անգլիացի գեղանկարիչ, պրեռաֆայելիտների եղբայրության հիմնադիրներից Ուիլյամ Հոլման Հանտի նկարը։ Հեղինակը կտավը վրձնել է 1849-ից 1850 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում։ Յուղաներկով կտավի չափերն են՝ 111 × 141 սմ։ «Անգլիացիների ընտանիքը, ովքեր դարձել են քրիստոնյաներ, պաշտպանում են այդ կրոնի քարոզչին դրուիդների հետապնդումից» ստեղծագործությունն այսօր պահպանվում և ցուցադրվում է Էշմոլի թանգարանում (Օքսֆորդ, Միացյալ Թագավորություն)։
Նախկինում կտավը ցուցադրվում էր Լոնդոնի Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում մեկ այլ անգլիացի պրեռաֆայելիտ նկարիչ Ջոն Էվերեթ Միլլեի «Քրիստոսը հայրական տանը» կտավի հարևանությամբ։ Երկու նկարիչներն էլ վաղ շրջանի քրիստոնեություն են պատկերել՝ պրիմիտիվիզմի տարրերով ։
Սյուժե
Խրճիթի դռան աջ հատվածում երևում են սպիտակ քարեր՝ քարային շրջաններ, որոնք խորհրդանշում են հեթանոսությունը։ Կելտական և քրիստոնեական խորհրդանիշերի հակադրությունը երևում է կացարանի դռան վրա, ուր քրիստոնեական խաչ է պատկերված։
«Անգլիացիների ընտանիքը, ովքեր դարձել են քրիստոնյաներ, պաշտպանում են այդ կրոնի քարոզչին դրուիդների հետապնդումից» կտավում դրուիդի ներկայությունը վերաբերում է Հռոմի կողմից Բրիտանիայի գրավման ժամանակաշրջանին՝ 1-ին դարի կեսերին։ Սա միսիոներության համար շատ վաղ շրջան է համարվում, չնայած այն հանգամանքին, որ նրանց հագին սպիտակ շուրջառ է, որն ավելի ուշ շրջանում է հայտնվել։
Քննադատություն
Ուիլյամ Հոլման Հանտի այս ստեղծագործությունը համարվում է սակավ հակասական, քան Ջոն Էվերեթ Միլլեի «Քրիստոսը հայրական տանը» կտավը։ Սակայն «Անգլիացիների ընտանիքը, ովքեր դարձել են քրիստոնյաներ, պաշտպանում են այդ կրոնի քարոզչին դրուիդների հետապնդումից» նկարը ենթարկվել է քննադատության տարօրինակ կոմպոզիցիայի և ֆիգուրների խեղաթյուրված դիրքերի համար։
1860 թվականին Ֆլորենս Քլաքսթոնն իր «Փարիզի ընտրությունը. հովվերգություն» (անգլ. The Choice of Paris: An Idyll) (1860 թվական) նկարում ընդօրինակել է Հանտի նկարի կոմպոզիցիան և այլ պրեռաֆայելիտ նկարիչների գործեր ։
Անձամբ Հանտը այս կտավը համարել է իր լավագույն ստեղծագործություններից մեկը։ Այդ մասին հեղինակը գրել է իր նամակում՝ 1872 թվականին՝ ուղղված անգլիացի բանաստեղծ և նկարիչ Էդվարդ Լիրին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1849 նկարներ Կատեգորիա:Ուիլյամ Հոլման Հանտի նկարներ Կատեգորիա:Էշմոլի թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Անգլիայի արվեստ Կատեգորիա:Պրեռաֆայելիտներ