cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կոնֆլիկտի գոտի (ֆիլմ)
Սյուժե
Ֆիլմի գլխավոր հերոսներից հասարակ թիֆլիսեցի Գոգլիկոն և Սուխումից դիպուկահար Սպարտակը ճակատագրի բերումով ուղեկիցներ են դառնում դեպի Լեռնային Ղարաբաղ ճանապարհին։ Չնայած մեկին առաջնորդում էր թղթախաղում պարտված գումարները վերադարձնելը, իսկ մյուսին՝ կենդանի մնալու համար հրամանատարի հրամանը կատարելը, նրանք ստիպված են մնալ իրար հետ և գործել համատեղ։ Իրարից տարբերվող երկու մարդկանց ճակատագրերը հատվում են այս «կոնֆլիկտի գոտում», որն ընդմիշտ փոխեց նրանց ճակատագրերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2009 ֆիլմեր
DBSK խմբի սկավառակագրություն
DBSK խմբի սկավառակագրությունը (նաև հայտնի որպես Dong Bang Shin Ki, Tong Vfang Xien Qi և Tohoshinki տարբեր երկրներում), բաղկացած Կորեայում, Ճապոնիայում և այլ երկրներում թողարկված ստուդիական ալբոմներից, հավաքածուներից, սաունդթրեքներից և տեսահոլովակներից։
Գործունեության ընթացքում DBSK խումբը թողարկել է 9 ստուդիական ալբոմ, 3 հավաքածու, 38 սինգլ, 71 տեսահոլովակ և 20 սաունդթրեք։
SMTown
SM Town-ը նախագիծ է, որը գործարկվել է SM Entertainment-ի կողմից համատեղ ալբոմների համար, որոնք թողարկվում էին արձակուրդների շրջանում։ SM Town-ը կազմված է կատարողներից, ովքեր աշխատում են SM Entertainment լեյբլի ներքո։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Սկավառակագրություններ
Վեներա Վերտիկորդիա
Վեներա Վերտիկորդիա (կամ «Վեներան, որը փոխում է սրտերը»), անգլիացի պրեռաֆայելիտ-նկարիչ Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարը՝ ստեղծված 1864 թվականին։ Ներկայումս գտնվում է Բորնմութի Ռասել-Կոուտսի պատկերասրահի և թանգարանի հավաքածուում։
Նկարի անվանում և խորհրդանիշներ
Նկարի անվանումը բառացի «Venus Verticordia» է, որը նշանակում է «Վեներան, որը փոխում է սրտերը [կրքերից ողջախոհություն]» ։ Ռոսսետտին այն վերցրել է Օվիդիուսի նույնանուն բանաստեղծությունից, սակայն այս էպիտետի պատմությունը ձգվում է մինչև 114 թվական, երբ երեք վեստալուհիներ մահապատժի են ենթարկվել սիրային կապերի համար, որոշվում է տաճարը նվիրել Վեներայի երկրպագությանը, «սրտեր փոխող» հույս ունենալով, որ նա կարող է վերափոխել կանանց և աղջիկների սրտերը վավաշոտությունից մաքրություն ։ Սակայն Ռոսսետտիի մեկնությունում Վեներան ընդհակառակը տղամարդկանց սրտերն է դարձնում հավատարմությունից, ինչը հաստատվում է նկարին կից Ռոսսետտիի հեղինակային սոնետում ։
Ուիլյամ Շարփը գրում է, որ նկարում պատկերված է ոչ ծովի փրփուրներից դուրս եկող Աֆրոդիտեն և ոչ էլ սիրո մարմնացումը, այլ «Սիրո թագուհին, որը սիրում է ոչ իրեն, այլ ցանկությունը՝ անհագ և անողոք, բացարձակ, բարձրագույն․․․ Նա տարփանքի մարմնացումն է, բայց նրա շուրջն ամեն ինչ սիրում ու ապրում է, իսկ երազանքներն անտեղի են դառնում ։
Չնայած նկարում պատկերված է հունա-հռոմեական դիցաբանության կերպար, Ռոսսետտին որոշել է կերպարի վերևում ավելացնել լուսապսակ․ Ֆորդ Մեդոքս Բրաունին ուղղված նամակում նա պարզաբանում է, որ «հույներն էլ են արել այդպես» ։ Քննադատները դրանում տեսել են Վեներային և Մարիամ Աստվածածնին կապող կապ, նաև Ռոսսետտիին հատուկ «երկրայինի և երկնայինի միություն» ։
Վեներայի ձեռքում ոսկե խնձոր է, որը հղում է կատարում Հեղինե Չքնաղին, Ռոսսետտին նրան է հիշատակում նաև իր սոնետում ։ Աղջկա ձեռքի նետը հղում է կատարում Էրոսին, որի նետերը ստիպում են մարդկանց սիրահարվել, խնձորով սնվող ոսկե թիթեռը խորհրդանշում է տարվածությունն ու ախորժակը, թիթեռի թևերը Էրոսի կնոջ՝ Պսիքեին բնորոշ հատկանիշ են․ դիցաբանությունում թիթեռները հաճախ պատկերում են մարդկանց հոգիները ։ Սիրո և ցանկասիրության խորհրդանիշներն են վարդի և ցախակեռասի ծաղիկները ։
Ստեղծման պատմություն
Նկարի էսքիզը ստեղծվել է 1863 թվականին, որից հետո այն պատվիրել է հավաքորդ Ջոն Միտչելը։ 1864 թվականին աշխատանքը ավարտվել է, բայց ավելի ուշ նկարիչը այն վերափոխել է, արդյունքում պատվիրատուն նկարը ստացել է 1869 թվականին ։ Ի սկզբանե Վեներայի դեմքը այլ էր, սակայն ավելի ուշ բնորդուհի է դարձել Ալեքսա Ուայլդինգը։ Կան նկարի՝ Ռոսսետտիի կողմից ջրաներկով արված երեք վերարտադրություն, որոնց յուրաքանչյուրի համար կեցվածք են ընդունել տարբեր բնորդուհիներ՝ Ֆաննի Կոնֆորտ (1864), Վ.Ջ. Նյուստաբ (մոտ 1864) և Ալեքսա Ուայլդինգ (1868) ։ Աշխատանքը եզակիներից է, որտեղ Ռոսսետտիի մոտ հայտնվել է մերկ մարմին ։ Նկարչի եղբոր՝ Ուիլյամ Մայքլ Ռոսսետտիի խոսքերով 1873 թվականին գնորդը վերադարձրել է նկարը, Ռոսսետտին մի քանի անգամ վերանկարել է առանձին հատվածներ, բայց արդյունքում կտավը «կորցրել է ընդհանուր կառուցվածքի և նյութի թարմությունն ու ինքնաբուխությունը»։ Նրան լուրջ վնաս է հասցվել, քանի որ կորել է ֆոնի և կերպարի ներդաշնակությունը ։
2014 թվականին 1868 թվականի ջրաներկային վերարտադրությունը ցուցադրվել Է Սոթբիսի աճուրդում, որտեղ այն վաճառվել է գրեթե 3 միլիոն ֆունտով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1864 նկարներ Կատեգորիա:Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարներ Կատեգորիա:Աֆրոդիտեն կամ Վեներան գեղանկարչության մեջ
Զամիրա Գրիգորյան
Զամիրա Վլադիմիրի Գրիգորյան, հայ դերասանուհի։
Կենսագրություն
Զամիրա Գրիգորյանն աշխատել է Թբիլիսիի Ա․ Գրիբոյեդովի անվան պետական ռուսական դրամատիկական թատրոնում ։
Այժմ բնակվում է Անգլիայում։ Զբաղվում է այլընտրանքային բժշկությամբ, դասավանդում է ռուսերեն։ Ռուսերեն ներկայացումներ է բեմադրում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ
Վահրամ Աթանեսյան
Վահրամ Սերգեյի Աթանեսյան (դեկտեմբերի 7, 1959, Առաջաձոր, Մարտակերտի շրջան, ԼՂՀ), հայ լրագրող, մանկավարժ, հասարակական֊քաղաքական գործիչ ։
Կենսագրություն
Վահրամ Աթանեսյանը 1981 թվականին ավարտել է Ստեփանակերտի մանկավարժական ինստիտուտը։ 1989-1994 թվականներին աշխատել է «Ազատ Արցախ» թերթի խմբագրությունում, 1992-1994 թվականներին եղել է գլխավոր խմբագիրը, իսկ 1995-1996 թվականներին՝ «Մարտիկ» թերթի գլխավոր խմբագիրը։
1990-1995 թթ.՝ ՀՀ Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր ընտրված Արցախի թիվ 255 ընտրատարածքից։ ՀՀ ԳԽ լրատվության հարցերի մշտական հանձնաժողովի, Արցախի հարցերի հատուկ հանձնաժողովի անդամ։ «Արցախ» պատգամավորական խմբի անդամ։
1994-1995 թվականներին եղել է ԼՂՀ Կառավարությանն առընթեր լրատվության և մամուլի դեպար­տամենտի բաժնի վարիչ, 1998֊2000 թվականներին՝ «Ազատություն» ռադիոկայանի թղթակից, 2001-2012 թվականներին՝ «Հայրենիք» թերթի հիմնադիր-խմբագիր ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԽ 1-ին գումարման պատգամավորներ
S.T.A.L.K.E.R.: Call of Pripyat
«S.T.A.L.K.E.R.: Call of Pripyat» («Ս.Տ.Ա.Լ.Կ.Ե.Ր.՝ Պրիպյատի կանչը»), ուկրաինական «GSC Game World» ստուդիայի կողմից մշակված համակարգչային խաղ, շութեր առաջին դեմքից։ Հանդիսանում է «S.T.A.L.K.E.R.» խաղաշարի թվով երրորդ թողարկումը և գեղարվեստական ժամանակագրությամբ հաջորդում է «S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl» («Ս.Տ.Ա.Լ.Կ.Ե.Ր.՝ Չեռնոբիլի ստվերը») խաղի դեպքերին։
Խաղի թողարկումն ԱՊՀ տարածքում տեղի է ունեցել «GSC World Publishing» ընկերության կողմից՝ 2009 թվականի հոկտեմբերի 2-ին։ Եվրոպական և հյուսիսամերիկյան շուկաների համար խաղը հրատարակվել է 2010 թվականին սկզբին՝ համապատասխանաբար «Viva Media» և «Deep Silver» ընկերությունների կողմից։
Սյուժե
Խաղի դեպքերն անմիջապես հաջորդում են «Չեռնոբիլի ստվերը» մասի հանգուցալուծմանը։ Այն բանից հետո, երբ Ստրելոկն ապաակտիվացնում է «ուղեղի կառավարիչը», մեծ թվով ստալկերներ շտապում են դեպի չեռնոբիլյան գոտու կենտրոն՝ հազվագյուտ արտիֆակտների և հավանական այլ գանձերի հետևից։ Օգտվելով ոսկու տենդ հիշեցնող իրավիճակից, կառավարությունը որոշում է կայացնում մեկնարկել «Անցում» գործողությունը։ Գործողության շրջանակներում նախատեսվում էր ուղղաթիռների միջոցով անցկացնել լայնամասշտաբ օդային խուզարկություն, որին էլ պետք է հաջորդեր ռազմական հարձակումը Չեռնոբիլի ատոմակայանի վրա։ Դժբախտաբար առաքելությունը ձախողվում է այն բանից հետո, երբ ուղարկված հինգ ռազմական ուղղաթիռները վթարի են ենթարկվում։ Այս անգամ խաղացվող կերպարի դերում է հանդես գալիս նախկին փորձառու ստալկեր և Ուկրաինայի ազգային անվտանգության գործակալ մայոր Ալեքսանդր Դեգտարևը, ով առաջադրանք է ստանում ուղևորվել չեռնոբիլյան գոտի և ուսումնասիրել բոլոր այն տեղամասերը, որտեղ վթարի էին ենթարկվել ռազմական ուղղաթիռները։
Ուսումնասիրությունների ժամանակ Դեգտարևը պարզում է, որ ուղղաթիռները վթարի էին ենթարկվել խոշոր էլեկտրաշոկային չափաբաժինների պատճառով։ Ուղղաթիռներից մեկի սև արկղի շնորհիվ Դեգտարևը պարզում է նաև, որ փրկված զինվորականներն ուղևորվել էին դեպի անորոշ տարհանման կետ, որը գտնվում է Պրիպյատ ուրվական քաղաքում։ Չնայած մուտքը դեպի քաղաք փակ էր բոլոր կողմերից, Դեգտարևին հաջողվում է կամավորական խումբ ձևավորել և ուղևորվել այնտեղ գաղտնի ստորգետնյա անցումով։ Անցումում բազմաթիվ մուտանտային էակների և առեղծվածային «Մոնոլիտ» խմբավորման անդամների հետ մարտի բռնվելուց հետո, խմբին հաջողվում է հայտնվել Պրիպյատում և գտնել փրկված զինվորականներին։
Շուտով Դեգտարևը հանդիպում է նախորդ մասի գլխավոր հերոս Ստրելոկին։ Ստրելոկը պատմում է չեռնոբիլյան գոտու գաղտնիքների մասին, այդ թվում բացատրելով ուղղաթիռների վթարը՝ այն կապելով թունավոր արտանետումների հետ։
Խաղի վերջնամասում Դեգտարևը, Ստրելոկն ու մի շարք զինվորականներ զինված մարտ են մղում մոնոլիտյան մոլեռանդների հետ, որից հետո շտապում դեպի ռազմի դաշտ ժամանած տարհանող ուղղաթիռը։ Օգտատերը կարող է որոշել՝ մնալ Գոտում, կամ ընդմիշտ հեռանալ։ Հեռանալու դեպքում խաղն ավարտվում է, իսկ մնալու դեպքում՝ վերածվում «ազատ խաղի», որի շրջանակներում էլ հնարավոր է կատարել բազմաթիվ երկրորդական առաքելություններ, ազատորեն ուսումնասիրել տարածքներ և այլն։
Խաղի հանգուցալուծումը կախված է օգտատերի ընտրություններից։ Որոշ երկրորդական պլանի կերպարների մահը կարող է ներազդել խաղի վերջնահոլովակի վրա։
Համակարգային պահանջներ
Նվազագույն պահանջներ
Խորհուրդ տրվող պահանջներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2009 տեսախաղեր Կատեգորիա:Չեռնոբիլի ատոմակայանի վթար Կատեգորիա:Windows տեսախաղեր Կատեգորիա:Համակարգչային խաղեր Կատեգորիա:2010 տեսախաղեր
Կանադական արժեքներ
Կանադական արժեքներ (Canadian values), կանադացիների կողմից ընդունված ընդհանուր բարոյական և մարդկային արժեքներ ։ Քաղաքական կուսակցությունների մեծամասնությունը հստակ սահմանել են, որ նրանք աջակցում են այդ արժեքները, բայց օգտագործում են ընդհանուր հասկացություններ դրանց բնութագրման համար։ 2015 թվականին վարչապետի պարտականությունները ստանձնելուց հետո Ջասթին Թրյուդոն փորձել է սահմանել թե ինչ է նշանակում լինել կանադացի, ասելով, որ Կանադան չունի հիմնական ինքնություն, բայց ունի հիմնական արժեքները.
Կանադայում չկա հիմնական ինքնություն, չկա հիմնական ուղղություն... Կան ընդհանուր արժեքներ՝ բացություն, հարգանք, կարեկցություն, ծանր աշխատանք կատարելու պատրաստակամություն, փոխօգնություն, հավասարության և արդարության ձգտում։ Այս արժեքներն են մեզ դարձնում առաջին հետազգային պետությունը։
Բազմաթիվ գիտնականներ փորձել են հարաբերել այդ արժեքները այլ երկրների արժեքների հետ։ Դուգլաս Բաերը և այլք պնդում են, որ «ազգային բնավորության և տարածաշրջանային մշակույթի հարցերը արդեն երկար ժամանակ են կանադացի և ամերիկացի հասարակագետների հետաքրքրության առարկա դարձել։ Կանադական գրականությունը հիմնականում կենտրոնացված է տարածաշրջանային առանձնահատկության պատմական և կառուցվածքային պատճառների, կանադական ազգային բնավորության կամ էթոսի քայքայման գործում տարածաշրջանակայնության հնարավոր դերի վրա» ։ Չնայած կան նաև քննադատներ, ովքեր պնդում են, որ նման աշխատանքը իրականում դժվար է իրականացնել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կանադական հասարակություն Կատեգորիա:Կանադական մշակույթ
All Good Things (Come to an End)
All Good Things (Come to an End), Նելլի Ֆուրտադոյի, Տիմբալենդի, Ֆլոյդ Հիլսոնի ու Քրիս Մարտինի կողմից ձայնագրված երգ Նելլի Ֆուրտադոյի Loose երրորդ ստուդիական ալբոմի համար։ Որպես պրոդյուսերներ հանդես են եկել Տիմբալենդը և Danja-ն։ Երգը թողարկվել է 2006 թվականի նոյեմբերին որպես ալբոմի երրորդ սինգլ Եվրոպայում և չորրորդ սինգլ՝ ԱՄՆ-ում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նելլի Ֆուրտադոյի երգեր Կատեգորիա:2006 սինգլներ
Վշտի պատ
Վշտի պատ (Стена скорби), քաղաքական բռնաճնշումների զոհերին նվիրված հուշարձան՝ ստեղծված քանդակագործ Գեորգի Ֆրանգուլյանի և ճարտարապետ Անդրեյ Ֆրանգուլյանի կողմից։ Գտնվում է Մոսկվայի Սադովոե կոլցո պողոտայի մոտ՝ Սադովայա-Սպասկայա փողոցի ու Ակադեմիկոս Սախարովի պողոտայի հատման վայրում։
Նմանատիպ հուշարձան ստեղծելու գաղափարն առաջացել է 1960-ական թվականներին՝ Ստալինի անձի պաշտամունքի մերկացումից ու բռնաճնշման ենթարկվածների իրավունքների վերականգնման գործընթացի սկսվելուց հետո, սակայն հետագայում մոռացվել է մինչև «Սոլովեցկի քարի» տեղադրումը Լուբյանկա հրապարակում 1991 թվականին։ Բռնաճնշումների զոհերի հիշատակին նվիրված լիարժեք հուշահամալիրի ստեղծումը երկար ժամանակ եղել է Ռուսաստանի Դաշնության նախագահին կից Մարդու իրավունքների խորհրդի ղեկավար Միխայիլ Ֆեդոտովը։ Վերջապես 2014 թվականին Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը Մոսկվայի քաղաքապետ Սերգեյ Սոբյանինին հանձնարարել է տեղադրել հուշարձան Մարդու իրավունքների խորհրդի անդամ Սերգեյ Կարագանովի առաջարկի հիման վրա։
2015 թվականին անցկացվել է մրցույթ հայտնի իրավապաշտպանների, հասարակական ու պետական գործիչների մասնակցությամբ, որում հաղթել է քանդակագործ Գեորգի Ֆրանգուլյանի ներկայացրած հուշարձանի նախագիծը, որը հետագայում հաստատվել է նախագահական հրամանով։ Հուշարձանի կանգնեցման համար ծախսվել է 460 միլիոն ռուբլի, որի մեծ մասը հատկացրել են Մոսկվայի իշխանությունները, իսկ մնացածը հավաքվել է հանգանակությամբ, որին մասնակցել են ինչպես հայտնի անձինք, այնպես էլ երկրի հասարակ բնակիչներ։ Հուշարձանը, որի վրա քանդակագործն աշխատել է իր որդու՝ ճարտարապետ Անդրեյ Ֆրանգուլյաի հետ, ստեղծվել է մեկ տարում և տեղադրվել 2017 թվականի օգոստոս-սեպտեմբերին։ Նույն թվականի հոկտեմբերի 30-ին տեղի է ունեցել հուշարձանի բացման արարողությունը, որին մասնակցած Վլադիմիր Պուտինը նշել է, թե կատարվածը չպետք է կրկնվի։
Հուշարձանը կառուցված է բրոնզից ու քարից։ Այն վեց մետր բարձրությամբ ու 35 մետր երկարությամբ երկկողմանի խորաքանդակ է, որի վրա ներկայացված են բազմաթիվ անդեմ մարդկային կերպարներ, որոնք խորհրդանշում են բռնաճնշումների մասշտաբայնությունը։ Ֆիգուրների միջը որոշ տեղերում գտնվում են դռների լուսաճեղքեր, որոնց միջով անցնելով՝ հուշարձանի այցելուն կարող է իրեն զգալ բռնաճնշման ենթարկվածի դերում և գիտակցել մարդկային կյանքի արժեքը։ Խորաքանդակի եզրերը երկու կողմից ներկայացնում են քարետախտակներ, որոնց վրա 22 լեզուներով գրված է՝ «Հիշի՛ր» («Помни»)։ Հուշարձանի դիմաց տարածվող հրապարակը ծածկված է կալանավայրերից ու զանգվածային գնդակահարությունների վայրերից, ԳՈՒԼԱԳԻ ճամբարներից բերված քարերով։ Մի քանի գրանիտե սյուների վրա տեղադրված լուսարձակների շնորհիվ ստեղծվում է տպավորություն, թե մարդկային հոգիները թռչում են դեպի երկինք, իսկ յուրօրինակ արգելափակիչ կարճասյուներն այցելուներին ստիպում են հուշարձանին մոտենալ տողաններով, ինչպես տանում էին գնդակահարության։ Հրապարակը եզերապատված է գրանիտե սալերով, հուշարձանը շրջապատված է քարերով, որոնց վրայով ջուր է հոսում, նրա շուրջը տնկված են եղևնիներ։
Պատմական համատեքստ
Բռնաճնշումների զոհերի հուշարձանի գաղափարն առաջ է քաշել ԽՄԿԿ կենտկոմի առաջին քարտուղար Նիկիտա Խրուշչովը 1961 թվականին՝ կուսակցության XXII համագումարում, որից առաջ՝ XX համագումարից, սկսվել էր պայքարը Ստալինի անձի պաշտամունքի դեմ։ Դեռ Խրուշչովի իշխանության ժամանակ, որը սահմանափակվում էր միայն «հավատարիմ լենինյանների» ու «կուսակցականների» հիշատակը հարգելով, այդ գաղափարը «լռության է մատնվել» է, իսկ Լեոնիդ Բրեժնևի իշխանության գալուց հետո ընդհանրապես մոռացվել է, երբ ավարտին են մոտեցել այսպես կոչված «հալոցքն» ու բռնաճնշումների ենթարկվածների իրավունքների վերականգնման գործընթացը։ Հուշարձանի ստեղծման հարցին կրկին անդրադարձ է կատարվել 1980-ական թվականների վերջին ու 1990-ական թվականների սկզբին՝ կապված վերակառուցման հետ։ 1987 թվականին ստեղծվել է ԽՄԿԿ կենտկոմի քաղբյուրոյի հանձնաժողով, որ պետք է զբաղվեր քաղաքական բռնաճնշումների հետ կապված լրացուցիչ նյութերի ուսումնասիրմամբ, ինչի արդյունքում 1987-1990 թվականներին հրապարակվել են Քաղբյուրոյի «Բռնաճնշումների զոհերի հուշարձանի կանգնեցման մասին» 1988 թվականի հուլիսի 4-ի որոշումը և «30-40-ական թվականների ու 50-ական թվականների սկզբի քաղաքական բռնաճնշումների զոհերի հիշատակի հավերժացման մասին» 1989 թվականի հունիսի 28-ի որոշումը։ 1990 թվականին դեմոկրատական կարգով ընտրված առաջին Մոսսովետը որոշել է հուշարձան տեղադրել Լուբյանկայում՝ ուղիղ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի շենքի դիմաց։ «Մեմորիալ» կազմակերպության ակտիվիստների մասնակցությամբ և Մոսկվայի կառավարության հատկացրած գումարով մեծ գրանիտե գլաքար է բերվել Արխանգելսկի մարզից՝ նախկին Սոլովեցկի հատուկ նշանակության ճամբարի տարածքից։ 1990 թվականի հոկտեմբերի 30-ին (Քաղաքական բռնաճնշումների զոհերի հիշատակի օրը) տեղի է ունեցել հուշարձանի հանդիսավոր բացումը, որ կոչվել է «Սոլովեցկի քար»։ Հետագայում զանգվածային գնդակահարությունների վայրերում, նախկին ճամբարների ու հատուկ բնակավայրերի տարածքներում բացվել են հարյուրավոր հուշարձաններ (կոթողներ, հիմնաքարեր, հուշատախտակներ, խաչեր, ժամատներ և այլն)։ Դրանցից առավել հայտնի են «Սոլովեցկի քարն» ու «Սֆինքսները» «Կրեստիի» դիմաց՝ Սանկտ Պետերբուրգում, «Վշտի դիմակը» Մագադանում, «Տոտալիտարիզմի մոլոքը» Լևաշովոյում, Քաղաքական բռնաճնշումների զոհերի հուշարձանը Ուֆայում, «Կատին» և «Մեդնոե» հուշահամալիրները, ինչպես նաև «Վերջին հասցե» նախագծի ընթացքում տեղադրված բազմաթիվ հուշատախտակները Ռուսաստանի տարբեր քաղաքներում   ։
Նախապատրաստում
Իրավապաշտպանները, այդ թվում նաև Ռուսաստանի Դաշնության նախագահին կից քաղաքացիական հասարակության ու մարդու իրավունքների խորհրդի նախագահ Միխայիլ Ֆեդոտովը երկար տարիներ պայքարել են Մոսկվայում քաղաքական բռնաճնշումների զոհերի հիշատակին նվիրված հուշարձան տեղադրելու որոշման ընդունման համար ։ Դեռ 2001 թվականին, երբ Ռուսաստանի նախագահը Դմիտրի Մեդվեդևն էր, Մարդու իրավունքների խորհրդի նիստում «Մեմորիալ» կազմակերպության ղեկավար Արսենի Ռոգինսկին «Տոտալիտարիստական վարչակարգի զոհերի հիշատակի հավերժացման ու ազգային հաշտության» նախագծի առիթով ասել է, թե այդ ազգային ծրագրի իրականացման համատեքստում «շատ կարևոր է հասարակական հուշարձանը, բայց կենտրոնական հուշարձանը, օրինակ՝ Մոսկվայում, ես համոզված եմ, պետք է կանգնեցվի պետության կողմից և պետության անունից, որպեսզի այն արտացոլի պետության վերաբերմունքն այդ խնդրի նկատմամբ։ Դա վերաբերում է Մոսկվային։ Կենտրոնական հուշարձան» ։ Այդ ժամանակ էլ խորհրդի անդամ Սերգեյ Կարագանովը նշել է պետության աններելի անգործությունը տոտալիտարիստական անցյալի հաղթահարման ոլորտում, քանի որ «դաշնային իշխանությունները չեն մասնակցում տոտալիտարիստական վարչակարգի զոհերի հիշատակի հավերժացմանը» և «մենք ընդհանրապես չունենք ազգային պետական հուշարձան» ։ Նույն թվականին Մեդվեդևը հանձնարարել է ստեղծել «աշխատանքային խումբ քաղաքական բռնաճնշումների զոհերի հիշատակի հավերժացմանն ծրագրի իրականացմանն ուղղված առաջարկների նախապատրաստման համար», որի խնդիրն էր, ըստ Ֆեդոտովի, նոր հուշահամալիրների ստեղծումը մասնավորապես Մոսկվայում ։ 2014 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Կարագանովը Ֆեդոտովի աջակցությամբ Մարդու իրավունքների խորհրդի նիստում, որ կայացել է Կրեմլում, Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինին է ներկայացրել բռնաճնշումների զոհերի հիշատակի հավերժացմանն ծրագրիպատրաստի նախագիծը՝ առաջարկելով Մոսկվայում կանգնեցնել համապատասխան հուշարձան, քանի որ նախկին ԽՍՀՄ բազմաթիվ պետությունների մայրաքաղաքներում կան նմանատիպ հուշարձաններ, իսկ Մոսկայում միայն Սոլովեցկի քարն է ։ Դեկտեմբերի 2-ին այս նիստի արդյունքների հիման վրա Վլադիմիր Պուտինն ստորագրել է հանձնարարություն, որ Մոսկվայի կառավարությունը նախագահական վարչակազմի ու Մարդու իրավունքների խորհրդի հետ միասին ներկայացնի առաջարկներ բռնաճնշումների զոհերի հիշատակին նվիրված հուշարձանի տեղադրման վայրի ու նախագծի վերաբերյալ. պատասխանատու են նշանակվել Մոսկվայի քաղաքապետ Սերգեյ Սոբյանինն ու նախագահի վարչակազմի ղեկավար Սերգեյ Իվանովը ։ Դեկտեմբերի 31-ին Կրեմլի կայքում հայտարարվել է, որ Մոսկվայի կառավարության հետ «սկզբունքային համաձայնություն է ձեռք բերվել քաղաքական բռնաճնշումների զոհերի հուշարձանի տեղադրման վայրի վերաբերյալ» ։
Մրցույթ և ցուցահանդեսներ
2015 թվականի հունվարի 12-ին Կարագանովը հայտնել է, որ աշխատանքային խումբը դիտարկել է հուշարձանի վերաբերյալ բազմաթիվ առաջարկներ՝ եզրակացնելով, որ այն պետք է տեղադրել Սադովոե կոլցո և Սախարովի պողոտաների հատման վայրում պետական ու ժողովրդի հանգանակած գումարով, իսկ մրցույթը պետք է կազմակերպի ԳՈՒԼԱԳ-ի պատմության պետական թանգարանը ։ Մրցույթի անցկացման նախաձեռնող խումբը գլխավորել են մարդու իրավունքների գծով լիազոր Էլլա Պամֆիլովան և Հասարակական պալատի քարտուղար Ալեքսանդր Բրեչալովը, իսկ նրա կազմում ընդգրկվել են իրավապաշտպաններ Լյուդմիլա Ալեքսեևան, Ալեքսեյ Սիմոնովը, Ալլա Գերբերը, Արսենի Ռոգինսկին, Ալեքսանդր Բրոդը, Պետական դումայի մշակույթի կոմիտեի նախագահ Ստանիսլավ Գովորուխինը, Հասարակական պալատի անդամ բանաստեղծ Անդրեյ Դեմենտևը, «Ռեաբիլիտացվածների ռուսական ասոցիացիայի» ղեկավար Ալեքսեյ Եսաուլովը, Ուկրաինայում Ռուսաստանի ներկայացուցիչ Վլադիմիր Լուկինը, ռեժիսորներ Պավել Լունգինը և Գլեբ Պանֆիլովը, «ԽՍՀՄ-ում ծնվածներ» («Рождённые в СССР») նախագծի ղեկավար Սերգեյ Միրոշնիչենկոն, «Новая газета» պարբերականի գլխավոր խմբագիր Դմիտրի Մուրատովը, Սանկտ Պետերբուրգի Ռուսաստանի ազգային գրադարանին կից «Վերադարձված անուններ» («Возвращённые имена») կենտրոնի ղեկավար Անատոլի Ռազումովը, ԳՈՒԼԱԳ-ի թանգարանի տնօրեն Ռոման Ռոմանովը և Ռուսաստանի ժամանակակից պատմության թանգարանի տնօրեն Իրինա Վելիկանովան ։ Հունվարի 15-ին Պանֆիլովան հայտնել է, որ Պուտինը հավանության է արժանացրել հուշարձանը Սախարովի պողոտայի մոտ տեղադրելու առաջարկը ։
Մրցույթի ավարտից հետո կազմակերպվել է շարժական ցուցահանդես տասը լավագույն նախագծերի ու «Վշտի պատի» մանրակերտի համար, որը 2016 թվականի սեպտեմբերի 27-ին բացվել է Եկատերինբուրգի Ելցին-կենտրոնում, նոյեմբերի 10-ին՝ Նալչիկում՝ Կաբարդիոն-Բալկարիայի կերպարվեստի թանգարանում   , դեկտեմբերի 26-ին՝ Չերկեսկի պատկերասրահում   , 2017 թվականի հունվարի 20-ին՝ Ստավրոպոլի պետական թանգարան-արգելոցում  , մարտի 10-ին՝ Մագասում՝ Ինգուշական պետական համալսարանում   , ապրիլի 13-ին՝ Վլադիկավկազում՝ Հյուսիսային Օսիայի-Ալանիայի Հանրապետության ազգային գրադարանում   , ինչպես նաև Իրկուտսկի մարզային գիտական գրադարանում  , մայիսի 10-ին՝ Գրոզնիում՝ Չեչենական Հանրապետության ազգային թանգարանում   , հունիսի 7-ին՝ Մագադանի մարզային երկրագիտական թանգարանում  ։
Ֆինանսավորում
Հուշարձանի ընդհանուր արժեքը կազմել է 460 միլիոն ռուբլի, որից 300 միլիոնը հատկացվել է Մոսկվայի քաղաքային բյուջեից, իսկ մնացած 160 միլիոնի հավաքումը հանձնարարվել է Քաղաքական բռնաճնշումների զոհերի հիշատակի հավերժացման հիմնադրամին ։ Ինչպես նշել է Կարագանովը, գումարի այդքան մեծ լինելը պայմանավորված է «հուշարձանի հսկայական չափերով ու թանկարժեք նյութերով» ։ Քանի որ հիմնական ֆինանսավորումը եղել է պետական միջոցներով, Կարագանովը հայտարարել է, որ դա ռուսական պետության պարտականությունն է, որովհետև նա «իրավահաջորդն է նրա, որի անունից հետապնդել ու ոչնչացրել են մարդկանց» , սակայն կազմակերպվել է նաև հանգանակություն , որն սկսվել է 2015 թվականի հոկտեմբերի 8-ին ԳՈՒԼԱԳ-ի պատմության թանգարանի նախաձեռնությամբ ։ Ֆեդոտովը փոխանցել է 2015 թվականին իր հոր՝ Ալեքսանդր Մենի ստացած մրցանակի հետ տրված դրամական պարգևը՝ 100 հազար ռուբլի , ինչպես նաև Եգոր Գայդարի մրցանակի մի մասը՝ մեկ միլիոն ռուբլի , իսկ Վոլոդինը փոխանցել է իր մեկ ամսվա աշխատավարձը՝ 398 հազար ռուբլի ։ Չեչնիայի ղեկավար Ռամզան Քադիրովը հատկացրել է 5 միլիոն ռուբլի , ընդ որում՝ նա ինքն էր 2008 թվականին հանձնարարել քանդել 1944 թվականի տեղահանության զոհերի հուշարձանը Գրոզնիում ։ Ինգուշեթիայի ղեկավար Յունուս բեկ Եվկուրովը փոխանցել է իր մեկ ամսվա աշխատավարձը , որ կազմել է 79 հազար ռուբլի , իսկ Ինգուշեթիայից ընտրված Պետդումայի պատգամավոր մեկենաս Ալիխան Խարսիևը փոխանցել է երկու միլիոն ։
«ԶԼՄ-ներում նախագծի մասին ինֆորմացիայի անբավարարության պատճառով» Մինչ 2017 թվականի հուլիս հավաքվել է ընդամենը 32 միլիոն ռուբլի, ինչից հետո պահանջված գումարը լրացրել են քաղաքային իշխանությունները  ։ Նախկինում Ֆեդոտովն արդեն նշել էր դաշնային հեռուստաալիքների «բացարձակ արհամարհական վերաբերմունքը» ռուսների շրջանում բռնաճնշումների հիշատակի հավերժացման թեմայի նկատմամբ, ինչպես նաև ռուսական խոշորագույն բանկերին կոչ էր արել միանալ նվիրատվությունների հավաքման կազմակերպմանը ։ Նա նաև նշել է, թե եթե ամեն մի ռուս տար գոնե մեկ ռուբլի, ապա անհրաժեշտ գումարը կհավաքվեր ։ Դրա հետ միաժամանակ, վճարման համակարգերի միջոցով գումարներ են փոխանցել երկրի շարքային բնակիչները՝ յուրաքանչյուրը 100, 500 կամ 1000 ռուբլի ։ Մի տղամարդ նվիրել է բրոնզի ձուլակտոր, որ ներառվել է հուշարձանի կոմպոզիցիայի կազմում, իսկ մի կին վերաձուլման է տվել մի ամբողջ պարկ բրոնզե մետաղադրամներ, որոնցով վճարել էին իր նկարիչ ամուսնու աշխատավարձը 1990-ական թվականներին ։ Ռոստովի մարզ Կիրովսկայա ստանիցայի Վասիլի Վիլյամսի անվան № 3 հանրակրթական դպրոցն իր աշակերտների ու նրանց ծնողների հետ միասին հատկացրել է 75 հազար ռուբլի  ։ Արդյունքում մինչև հուշարձանի բացումը ժողովրդի հանգանակած գումարի չափը կազմել է 45 միլիոն ռուբլի ։
Սիտու
Սիտու (Citou), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Վշտի պատ
Տեղադրում
Մինչ 2017 թվականի փետրվարի 6-ը Ֆրանգուլյանի արվեստանոցում հուշարձանը մոնտաժվել է իր չափերի երկու երրորդի չափով ։ Մինչ փետրվարի 17-ն ավարտվել է կոմպոզիցիայի ծեփումը կավով, ապա սկսվել է հուշարձանի հավաքումն ու ձուլումը բրոնզից ։ Մայիսի 19-ին սկսվել են աշխատանքները հուշարձանի տեղադրման վայրում ։ Մայիսի 30-ին տեղի է ունեցել շրջագայություն լրագրողների համար Խիմկիում գտնվող ձուլման ցեխում, որտեղ կատարվում էին հուշարձանի ձուլման ու եռակցման աշխատանքները ։ Օգոստոսի 6-ին հուշարձանների տասնմեկ մասերից առաջինը տեղափոխվել է Սադովոե կոլցո, ինչից հետո սկսվել է հուշարձանի մոնտաժումը  ։ Օգոստոսի 8-ին տեղադրվել է երկրորդ մասը. տեղադրման աշխատանքները կատարվել են 50 տոննանոց ամբարձիչ կռունկով 20-30 բանվորների մանսակցությամբ, որոնց թվում կային նաև տնտեսական պատճառով արտագաղթածներ ԽՍՀՄ նախկին երկրներից ։ Տեղադրման աշխատանքներն ընթացել են գրեթե ամեն օր և ավարտվել օգոստոսի 16-ին, ինչից հետո կատարվել են հիմքի լցման, քարերը շարելու, գունամշակման, բրոնզե կարերի (որոնց երկարությունը հասել է երկու կիլոմետրի ) եռակցման ու այլ աշխատանքներ ։ Օգոստոսի 21-ին շինարարական հրապարակում եղել է Սերգեյ Սոբյանինը, որը հայտնել է, որ հուշարձանի հիմնական տարրերն արդեն հավաքված են , իսկ օգոստոսի 29-ին աշխատանքների անցկացման վայր են այցելել քաղաքական բռնաճնշումների զոհերի հիշատակի հավերժացման աշխատանքային խմբի անդաները ։ Մոսկվայի քաղաքապետի կայքում նշվել է, որ հուշարձանի տեղադրումն իրականցվում է «Իմ փողոցը» ծրագրին համապատասխան, որի շրջանակներում 2017 թվականին բացվել էր նաև Միխայիլ Կալաշնիկովի հուշարձանը ։
Սիտու
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 83 մարդ, բնակչության խտությունը` 4.79 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 17.34 կմ² տարածք։
Վշտի պատ
Բացում
Հուշարձանի բացմանը, որը տեղի է ունեցել 2017 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, մասնակցել են Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, Մոսկվայի քաղաքապետ Սերգեյ Սոբյանինը, Մոսկվայի ու համայն Ռուսիո պատրիարք Կիրիլը, Մարդու իրավունքների խորհրդի նախագահ Միխայիլ Ֆեդոտովը, Դաշնության խորհրդի անդամ Վլադիմիր Լուկինը, քանդակագործ Գեորգի Ֆրանգուլյանը, Մարդու իրավունքների խորհրդի անդամներ     ։ Դրանից առաջ Պուտինը Կրեմլում կայացած Մարդու իրավունքների խորհրդի նիստում նշել էր, թե «հուշարձանի բացումը հատկապես արդիական է հեղափոխության 100-ամյակի տարում։ Հույս ունեմ, որ այդ ամսաթիվը մեր հասարակության կողմից կընդունվի որպես քաշված գիծ դրամատիկական իրադարձությունների տակ, որոնք բաժանել են երկիրն ու ժողովրդին, կդառնա այդ պառակտման հաղթահարման խորհրդանիշ, փոխադարձ քաշալերման ու մեր պատմությունն այնպիսին ընդունելու խորհրդանիշ, ինչպիսին այն կա իր մեծ հաղթանակներով ու ողբերգական էջերով»  ։ Սակայն նախագահի պաշտոնական կայքում տեղադրված պաշտոնական սղագրությունում , «поощрение» (հայերեն՝ «քաջալերում, խրախուսում») բառի փոխարեն գրվել է «прощение» (հայերեն՝ «ներում») ։ Հենց նիստից Պուտինը Մարդու իրավունքների խորհրդի ներկա անդամների հետ միասին ավտոբուսով մեկնել է հուշարձանի մոտ ։ Հուշարձանի բացման արարողությունները կայացել է բացված անձրևանոցների ներքո քամու և անձրևի պատճառով   ։ Բացմանը ներկա են եղել նաև պետական պաշտոնյաներ, իրավապաշտպաններ, պատմաբաններ, մշակույթի գործիչներ և հոգևորականներ, ընդհանուր առմամբ շուրջ հարյուր մարդ, ինչպես նաև մի շարք նախկին քաղաքական կալանավորներ, այլ անձինք  ։  Բացելով հուշարձանը՝ Պուտինն ասել է, թե «քաղաքական բռնաճնշումները դարձել են ողբերգություն մեր ամբողջ ժողովրդի, ողջ հասարակության համար, դախան հարված մեր ժողովրդին, նրա արմատներին, մշակույթին, ինքնագիտակցությանը», և «այս սրսափելի անցյալը չի կարելի ջնջել մեր ազգային հիշողությունից և առավել ևս չի կարելի ոչնչով արդարացնել», քանի որ նրա հետևանքները մենք զգում ենք մինչ օրս։ Մեր պարտքն է թույլ չտալ մոռացում», այդ մռայլ դեպքերի հիշողությունը, հստակությունն ու միանշանակությունը հզոր նախազգուշացում են դրանց կրկնվելուց»  ։ Ռուսաստանի նախագահի ու պատրիարքի ելույթներից հետո իր խոսքն է ասել Լուկինը, որը եղել է միակ մարդը, որն իր ելույթում նշել է բռնաճնշումների կազմակերպիչների անունները ։ Ապա տեղի է ունեցել լռության րոպե, որից հետո երգչախումբը կատարել է սգո երգ, ապա հավաքվածները ծաղիներ են դրել հուշարձանի մոտ   ։ Նոյեմբերի 1-ին ԳՈՒԼԱԳ-ի պատմության թանգարանում տեղի է ունեցել համերգ՝ նվիրված «Վշտի պատի» ստեղծմանն ու կանգնեցմանը ։
Սիտու
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 610 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 115 կմ արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 24 կմ հյուսիս-արևելք։
Վշտի պատ
Կոմպոզիցիա և սիմվոլիզմ
Հուշարձանը տեղակայված է 5,4 հազար քառակուսի մետր մակերես ունեցող հրապարակում, որ գտնվում է Սադովոե կոլցոյի ներքին կողմում՝ Սադովայա-Սպասսկայա փողոցի և Ակադեմիկոս Սախարովի պողոտայի հատման վայրում, քանի որ այդ վայրը կարևոր դեր է ունեցել ռուսական դեմոկրատիայի համար  ։ Վեց մետր բարձրություն և 36 մետր երկարություն ունեցող հուշարձանը երկկողմանի խորաքանդակ է 80 տոննա բրոնզից, որ ներկայացնում է կարծես թե դեպի վեր թռչող սխեմատիկ կատարված միաժամանակ հարթ և ծավալային մարդկային ֆիգուրներ, որոնց թիվը կազմում է շուրջ վեց հարյուր։ Նրանք կարծես քարացել են շարժման պահին որպես անցյալում բռնկված ողբերգության մի կադր։ Այդ մարդկանց գլուխները թեքված են վար որպես սգո նշան, իսկ մարմինները ներհյուսված են բազմատոննայանոց միաձուլվածքի մեջ, որ խորհրդանշում է աղճատված ճակատագրերի ու ասես կյանքից դուրս նետված մարդկանց ողբերգությունը    ։ Պատի մեջ կան դռների լուսաճեղքեր, որ արված են մարդկային ուրվագծերով. դրանց միջով կարող են անցնել մարդիկ՝ իրենց զգալով անողոք համակարգի զոհերի դերում, ինչպես նաև նրանց, որոնք փրկվել են։ Հուշարձանը, որ նախազգուշացում է ապագա սերունդներին, առաջարկում է գիտակցել ավտորիտարիզմի ողբերգական հետևանքներն ու կյանքի փխրուն լինելը, բացառել անցյալի սխալների կրկնությունը, հասկանալ, որ բռնաճնշումների սանդերքը կարող է կրկին սկսել գործել՝ ճզմելով իր ճանապարհին պատահածներին ու կենդանի մարդկանց վերածելով անդեմ ստվերների    ։ Ֆիգուրների ուրվագծերն մինչև կրունկները հասնող իրենց հագուստներով հիշեցնում են ուղղափառական սրբապատկերների նկարման տեխնիկա ։ Պատերի եզրերին՝ քարետախտակների վրա, 22 լեզուներով՝ ԽՍՀՄ նախկին պետությունների 15 լեզուներով, ՄԱԿ-ի հինգ լեզուներով և գերմաներենով՝ Եվրամիության պաշտոնական լեզուներից մեկով, որպես աղոթք գրված է մեկ բառ՝ «Հիշի՛ր»  ։ Դա առաջարկվել է անձամբ Մարդու իրավունքների խորհրդի նախագահ Ֆեդոտովի կողմից ։
Սիտու
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Վշտի պատ
Կոմպոզիցիա և սիմվոլիզմ
Հուշարձանի կողքին տեղադրված գրանիտե մեծաղյուսի վրա գրված է այն մասին, որ այն կանգնեցվել է նախագահ Պուտինի հրամանով ։ Կիսաշրջանաձև հուշարձանը շրջանակված է գրանիտե սալերից կառուցված հենապատերով, որոնցից մի քանիսի վրա խոշոր մեծատառերով գրված են «Помнить» («Հիշել»), «Знать» («Իմանալ»), «Осудить» («Դատապարտել»), «Простить» («Ներել») բառերը ։ Հրապարակի հետին կողմում որպես հենապատ տեղակայված են «լացող» քարեր, որոնց վրայով ջուր է հոսում ։ Հուշարձանի մոտ տեղադրված են յոթ գրանիտե սյուներ լուսարձակներով, որոնց շողերը՝ ասես մարդկային հոգիներ, ուղղված են դեպի երկինք, իսկ հուշարձանի գիշերային լուսավորությունն կազմակերպված է մեղմ դեղին լույս արձակող հատուկ լամպերով ։ Առջևում տեղադրված են հատուկ կարճասյուներ, որոնց միջոցով ստեղծվում է տպավորություն, թե մարդիկ հուշարձանին մոտենում են տողաններով՝ քայլելով մեկը մյուսի հետևից ։ Հրապարակը եզերապատված է գրանիտե քարերով, իսկ շուրջը տնկված են ծառեր ՝ եղևնիներ՝ սիբիրյան ժայռերի նմանակումների համադրությամբ ։ Տեղի «նվիրական» լինելու համար, ըստ Ֆրանգուլյանի, դեպի հուշարձան տանող ուղին պատվել է քարերով, որ բերվել են ԳՈՒԼԱԳ-ի ամենահայտնի ճամբարներից , կալանավայրերից ու զանգվածային գնդակահարությունների վայրերից, նախկին ճամբարների տեղակայման վայրերից, ինչպես նաև այն մարզերից, որոնց բնակչությունը ենթարկվել է բռնի տեղահանության, այդ թվում՝ Պսկովի մարզից , Իրկուտսկից , Լևաշովոյից , Ուխտայից , Ինտայից , Վորկուտայից , Բուտուգիչագից , Խաբարովսկի երկրամասից , Սմոլենսկի մարզից , Բաշկիրիայից , Վոլգոլագից , Չելյաբինսկի «Ոսկե լեռից» , ընդհանուր առմամբ՝ Ռուսաստանի 58 մարզերից ։ Բրոնզից, քարից, ջրից կազմված կոմպոզիցիան, ըստ քանդակագործի մտահղացման, լուսավորության հետ միասին վերածվում է «միասնական օրգանիզմի» («единый организм») ։ Հուշարձանի մաս է դարձել նաև նրա հետևում գտնվող Согаз-ի շենքը՝ մի իսկական «կոմոդ», որը, քանդակագործի կարծիքով, «իշխանության ու ծանրաշարժության խորհրդանիշն» է  ։
Սիտու
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Վշտի պատ
Ընկալում
Հուշարձանի բացումն ու բռնաճնշումների զոհերի հիշատակի օրը, ըստ լրագրողների, բավարար չափով չեն լուսաբանվել պետական հեռուստատեսությամբ, թեև, ըստ որոշ տվյալների, Կրեմլին սատարող «SERB» ծայրահեղական շարժման ակտիվիստներին, որոնք հայտնի են ընդդիմադիրների վրա կատարված հարձակումներով, հատուկ «զգուշացում» են ստացել ներքին գործերի նախարարությունից, որ այդ օրը չհայտնվեն հուշարձանի մոտ՝ խուսափելու համար ընդհարումներից բարձրաստիճան պաշտոնյաների ներկայությամբ ։ Ինչպես նշվել է լրատվամիջոցներում՝ Ռուսաստանի նախագահի կողմից խիստ քննադատվել են բռնաճնշումների դեպքերը, որ տեղի են ունեցել իր կառավարման 18 տարիների ընթացքում ։ Միևնույն ժամանակ, ըստ հարցուների՝ Ստալինի ժողովրդականությունը միայն աճում է, ինչին նպաստել է նաև այն, որ հունիսյան իր հարցազրույցում Պուտինն ասել է, թե «Ստալինի չափից դուրս դիվանակացումը» («излишняя демонизация Сталина») Ռուսաստանի վրա հարձակվելու ձևերից մեկն է  , ինչը, ըստ քննադատների կարծիքի, արտացոլում է ռուսական իշխանությունների ձգտումը՝ մոռանալ բռնաճնշումների մասին , ինչն արտահայտվել է Ռուսաստանի որոշ քաղաքներում «առաջնորդի» արձանների հայտնվելով ։
Սիտու
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 39 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 24-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 15։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 61,5 %։ 24 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 23 անձ (11 տղամարդ և 12 կին)։ Գործազուրկ են եղել 1 անձ (1 տղամարդ և 0 կին)։ 15 անաշխատունակներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 7-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Վշտի պատ
Ընկալում
Ինչպես գրել են լրագրողները, «Վշտի պատը» դարձել է բռնաճնշումների ենթարկվածների հիշատակին նվիրված առաջին պետական հուշարձանը՝ իսկապես համազգային հուշարձան , թեև ըստ Մոսկվայի քաղաքապետի տեղակալ Լեոնիդ Պեչատնիկովի խոսքերի՝ այն ունեցել է «հակառակորդներ» ։ Նրանց շարքում է եղել 38 խորհրդային այլախոհների ու նախկին քաղբանտարկյալների խումբը, այդ թվում՝ Ալեքսանդր Պոդրաբինեկը, Վլադիմիր Բուկովսկին, Իգոր Գուբերմանը, Մուստաֆա Ջեմիլևը և այլք, որոնք բաց նամակում դեմ են հանդես եկել բռնաճնումների ենթարկվածների հիշատակին նվիրված միջոցառումներին «այն իշխանության մասնակցությունը, որը խոսքով զղջում է խորհրդային ռեժիմի զոհերի համար, իսկ գործնականում շարունակում է քաղաքական բռնաճնշումներն ու ճնշում քաղաքացիական ազատությունները երկրում» ։ Ինչպես նշվել է լրատվամիջոցներում, ռուսական իշխանությունները համառորեն հերքում են երկրում ինչպես քաղաքական բռնաճնշումների, այնպես էլ նոր քաղբանտարկյալների գոյության փաստը  ։ Ընդ որում՝ հուշարձանի բացումից առաջ տեղի ունեցած Մարդու իրավունքների խորհրդի նիստում լրագրող Ստանիսլավ Կուչերը ներկայացրել է «սողացող խավարամտության» («ползущего мракобесия») մի շարք օրինականեր, այդ թվում՝ Կիրիլ Սերեբրեննիկովի ու Յուրի Դմիտրիևի գործը, «Մաթիլդա» ֆիլմի պատճառով առաջացած իրադրությունը, և նախագահին խնդրել ազատել քաղբանտարկյալներին։ Դրան ի պատասխան Պուտինը խոսել է այն «հիստերիաներից», որ կատարվում են Եվրոպայում ու ԱՄՆ-ում, ապա չի համաձայնել Կուչերի ներկայացրած կոնկրետ դեպքերի հետ, սակայն վերջում խոստացել է մտածել նրա ելույթի ու առաջարկների մասին   ։ Դրանից մի քանի օր առաջ Մտավորականության կոնգրեսի անդամները, այդ թվում՝ Լիա Ախեջակովան, Գարրի Բարդինը, Յուրի Բոգոմոլովը, Վլադիմիր վոյնովիչը, Լև Գուդկովը, Անդրեյ Մակարևիչը, Անդրեյ Սմիրնովը, Լյուդմիլա Ուլիցկայան, Էդուարդ Ուսպենսկին, Լև Շլոսբերգը, իրենց հայտարարությունում առանձնացրել են Դմիտրիևին, որը՝ որպես բռնաճնշման ենթարկվածների թաղումների վայրերը գտնելու գործում մեծ ներդրում ունեցած մարդ, չի կարողացել ներկա գտնվել հուշարձանի բացմանը քննչական մեկուսարանում գտնվելու պատճառով ։ Ի պատասխան այլախոհների դիմումի՝ Ֆեդոտովը նշել է, որ հուշարձանը նվիրված է միայն խորհրդային ժամանակաշրջանին ։ Այնուամենայնիվ, Մտավորականության կոնգրեսի անդամները, այդ թվում՝ Յուրի Սամոդուրովը, Լև Պոնոմարյովը, Իգոր Շելկովսկին, Բորիս Վիշնևսկին, Դենիս Դրագունսկին, Նիկիտա Սոկոլովը, Լև Տիմոֆեևը, Օլեգ Օռլովը, Լյուդմիլա Ալեքսեևան, Վալերի Բորշչյովը, Յուլի Կիմը, շուտով պատարաստել են նամակ, որում ասվել է, թե ցավոք հուշարձանի վրա գոնե ամենափոքր տեղը չի գտնվել ցույց տալու համար, որ մարդիկ, այդ թվում նաև բռնաճնշման ենթարկվածների սերունդները, դատապարտում են այն «մարդասպան-իշխանությանն ի դեմս երկրի այն ղեկավարների և այն անձանց ու մարմինների, որոնք արտոնել, կազմակերպել, իրականացրել են այդ բռնաճնշումները» ։
Սիտու
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Վշտի պատ
Ընկալում
Քննադատները նշել են, որ Սախարովի պողոտան հարմար չէ «Վշտի պատի» համար, որը պետք է կանգնեցվեր «հենց Լուբյանկայում՝ դրանով գոտևորելով ԱԴԾ-ն, որպեսզի բոլոր այնտեղ աշխատողները անցնեն այն կամարով, որ փորված է դիակներից պատի մեջ» ։ Մասնավորապես ճարտարապետ Եվգենի Ասսը նշել է, որ այդպիսի հուշարձանի համար ընտրվել է պատահական, քաղաքում ոչնչով աչքի չընկնող վայր, այնինչ այն արժանի էր կանգնեցվելու մայրաքաղաքի սրտում, որ հավասար լիներ Վասիլի Երանելու տաճարին կամ Քրիստոս Փրկիչ տաճարին ։ Սակայն բռնաճնշումների ենթարկվածների հիշատակին նվիրված հուշարձանը կանգնեցվել է Կրեմլից նույնիսկ ավելի հեռու, քան քրիստոնեությունը պետական կրոն հռչակած Վլադիմիր Մեծի արձանը, ինչը, ըստ լրագրողների, ցույց է տալիս, թե «սուրբ Վլադիմիրը ներկայիս իշխանությունների համար էականորեն ավելի թանկ է, քան տասնյակ միլիոնավոր անմեղ զոհերի հիշատակը» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի հուշարձաններ Կատեգորիա:Գեորգի Ֆրանգուլյանի քանդակներ
Խանզադյան
Խանզադյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Յան վերջածանցով ազգանուններ Կատեգորիա:Անձնանվանական հիմքով ազգանուններ Կատեգորիա:Պարսկերեն հիմքով ազգանուններ
Լյուդիես
Լյուդիես (Ludiès), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Արևելյան Պամե կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Պամե շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09175։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 77 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 42 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 30-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 12-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 71,4 %, 1999 թվականին եղել է՝ 68,6 %)։ 30 աշխատունակ բնակիչներից 28-ը աշխատում էին (14 տղամարդ և 14 կին), անաշխատանք էին 2-ը (1 տղամարդ և 1 կին)։ 12 անգործունակ մարդկանցից 4-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 6-ը թոշակառու, 2-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պեդրու Պերեյրա
Պեդրու Պերեյրա (Pedro Pereira, ), պորտուգալացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս Բենֆիկայից վարձավճարով հանդես է գալիս Բրիստոլ Սիթիի կազմում։ Խաղում է աջ պաշտպանի դիրքում ։
Բենֆիկա
2017 թվականի հունվարի 30-ին Պերեյրան 5.5 տարվա պայմանագիր կնքեց Բենֆիկայի հետ  ։ Իր դեբյուտը Պորտուգալիայի առաջնությունում նշեց մայիսի 20-ին՝ թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Բոավիշտայի դեմ խաղում ։ 2018 թվականի հունվարի 25-ին Պերեյրան 1․5 տարվա վարձավճարով տեղափոխվեց Ջենոա    ։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց փետրվարի 5-ին՝ Լացիոյի դեմ խաղում ։ Վարձավճարի ընթացքում Պերեյրան անցկացրեց 33 հանդիպում։
2019 թվականի օգոստոսի 7-ին Պերեյրան 1 տարվա վարձավճարով միացավ Բրիստոլ Սիթիին  ։ Իր դեբյուտը Չեմպիոնշիպում նշեց օգոստոսի 10-ին՝ թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Բիրմինգհեմ Սիթիի դեմ խաղում ։
Միջազգային կարիերա
Պերեյրան ներկայացրել է Պորտուգալիան բոլոր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի հոկտեմբերի 10-ի դրությամբ
Ակումբային
Բենֆիկա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Պորտուգալացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սամպդորիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բենֆիկայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ջենոայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրիստոլ Սիթիի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Մանդարին (աստիճանավոր)
Մանդարինը (Չինարեն՝ 官, guān, Կանտոն՝ gun, Վիետնամերեն՝ quan), ֆեոդալական Չինաստանի աստիճանավորներին պորտուգալացիների տված անվանումը։ Պորտուգալերենից անցել է ռուսերենին և եվրոպական Լեզուներին։ ժամանակակից գիտական գրականության մեջ «Մանդարին» տերմինը չի օգտագործվում ։
Այս տերմինը, ընդհանուր առմամբ, տրվում է կայսերական քննական համակարգի միջոցով պաշտոնապես նշանակվածներին։ Այն սովորաբար ներառում է, երբեմն բացառում է ներքինիներին, որոնք նույնպես ընդգրկված են երկու բնագավառների կառավարության մեջ։
Պատմություն
Մոտավորապես 1300 տարի(605-1905 թթ․) մանդարինները ընտրվում էին չափազանց խիստ կայսերական քննությունան միջոցով։ Չինաստանում քաղաքացիական ծառայողներ եղել են դեռևս Ճոու դինաստիայում։ Ամեն դեպքում, ամենաբարձր պաշտոնները զբաղեցնում էին ազնվականության և իշխանների բարեկամները։ Կարգերը փոխվեցին, երբ Թան դինաստիայում մանդարինների վերջնական ձևը հաստատվեց։ Մանդարինները դարձան չինական ազնվականության հիմնադիրները։ Ցին դինաստիայի անկումից հետո մանդարիններին փոխարինեցին ժամանակակից քաղաքացիական ծառայողները։ Վիետնամը, չինական կանոններից ազատվելուց հետո և նորերը ստեղծելուց հետո, դարձավ անկախ միապետություն, ընդօրինակելով մանդարինների քաղաքացիական ծառայության համակարգը։
Աստիճանավորում
Ցին Դինաստիան(1644-1912 թթ.) բաժանեց բյուրոկրատիան քաղաքացիական և ռազմական դիրքերի, երկուսն էլ ունեին 9 գնահատման աստիճան՝ յուրաքանչյուրը բաժանված Ա և Բ կատեգորիաների։ Քաղաքացիական նիշերը ատիճանավորում էին սպասավորից մինչև կայսր, կամ Արգելված քաղաքի գլխավոր քարտուղարից մինչև մաքսավոր։ Ռազմական աստիճանավորումը կազմված էր հարկադիր կատարողից մինչև թագավորական արքունիքի կառավարիչ։
Տվյան աղյուսակում «na»-ն «առաջնային n-րդ աստիճանի» (正n品) հապավումն է և ավելի բարձր ենթաստիճան է, քան «nb»-ն, «երկրորդային n-րդ աստիճանի» հապավումը (從n品)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չինաստանի պատմություն Կատեգորիա:Կորեայի պատմություն Կատեգորիա:Վիետնամի պատմություն Կատեգորիա:Պետական կառավարում
Սուրբ Նիկոլայ մայր տաճար (Երևան)
Սուրբ Նիկոլայ եկեղեցի, ավերված ռուսական եկեղեցի հին Երևանի կենտրոնական մասում՝ Բուլվարից հրապարակ ճանապարհին։ Գտնվելու վայրը Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի Շահումյան հրապարակի տեղում էր։ Քանդվել է խորհրդային իշխանությունների հրամանով։ Ներկայումս տեղում գտնվում է Ստեփան Շահումյանի արձանը։
1891 թվականին ռուսաց կայսր Ալեքսանդր III-ի օրոք, ներքին գործերի նախարարության տեխնիկա-շինարարական կոմիտե է ներկայացվել Երևանի բերդում ռուսական եկեղեցի կառուցելու նախագիծ։ 1894 թվականին, Նիկոլայ II կայսեր օրոք, նախագիծը հաստատվում է, և երևանաբնակ ռուսների համար սկսվում է եկեղեցու շինարարությունը։ 1900 թվականին Երևանի նահանգ են ժամանում ճարտարագետ ինժեներներ։ Եկեղեցու ճարտարապետն էր Վասիլի Միրզոյանը, սակայն աշխատանքները ավարտել է ճարտարապետ Նիկոլայ Կիտկինը ։
Հայ ցեղը և հալածանքները հոգեբանության լույսի տակ
Հայ ցեղը և հալածանքները հոգեբանության լույսի տակ, Հ. Բ. Պողոսյանի 1919 թվականի հրատարակած հոգեբանական ուսումնասիրությունն է։
Սուրբ Նիկոլայ մայր տաճար (Երևան)
Եկեղեցին կառուցելիս հաշվի է առնվել Հայաստանի սեյսմոակտիվ դիրքը։ Ուներ գեղեցիկ գմբեթներ, որոնց գագաթների դրված էին ռուսական ոսկեզօծ խաչեր։ Եկեղեցու ներքին հարդարանքին լրացուցիչ շքեղություն էին հաղորդում Աստվածաշնչի թեմայով արված մանրանկարները և որմնանկարները՝ արված հայ և ռուս վարպետների կողմից։ Խնամքով ու ճաշակով էր պատրաստված եկեղեցու կահույքը։
Հայ ցեղը և հալածանքները հոգեբանության լույսի տակ
Հեղինակ
Հ. Պողոսյանը ԱՄՆ Կլարկի համալսարանի գիտնական է։ Պողոսյանը Ամերիկայում Հայոց ցեղասպանության վերապողների անձնական շփումների, նամակագրական կապի, ամերիկահայ մամուլում տպագարված հոդվածների շնորհիվ պատրաստեց իր առաջին հոգեբանական ուսումնասիրությունը՝ «Հայ ցեղը և ջարդերը» զեկույցը, որն էլ հիմք դարձավ ավելի ծավալուն աշխատանքի՝ «Հայ ցեղը և հալածանքները հոգեբանության լոյսի տակ»։
Բովանդակություն
Գիրքը բաղկացած է երկու ընդգրկուն մասերից, որոնցում հեղինակն անդրադառնում է այնպիսի կարևոր հարցադրումների, ինչպիսիք են զանգվածային կոտորածների ժամանակ անհատի հոգեբանական ցնցումները, ջարդերի անմիջական և հետագա ազդեցությունները, առևանգված կանանց հոգեբանական փոփոխությունները, նոր սերնդի վրա ջարդերի արհավիրքների թողած ազդեցությունը։ Հեղինակն իր ուսումնասիրության մեջ օգտագործել է իր ժամանակի հայտնի սոցիալն- հոգեբանների, փիլիսոփաների, բժիշկների աշխատությունները ։
Սուրբ Նիկոլայ մայր տաճար (Երևան)
1931 թվականին եկեղեցին ոչնչացվել է, դրա տեղում կանգնեցվել է Ստեփան Շահումյանի արձանը։
Հայ ցեղը և հալածանքները հոգեբանության լույսի տակ
Բովանդակություն
Խոսելով հայկական կոտորածների դիտավորության փաստի մասին՝ նա հերքում է թուրքական այն տեսակետը, ըստ որի զանգվածային սպանությունները մոլեռանդ ամբոխի գործունեության արդյունք են։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1919 գրքեր Կատեգորիա:Գրական գործեր Հայոց ցեղասպանության մասին
Սուրբ Նիկոլայ մայր տաճար (Երևան)
Աղբյուրներ
ն ն
Դարվինի մրցանակ (ֆիլմ)
Դարվինի մրցանակ (The Darwin Awards), Ֆին Թեյլորի գեղարվեստական ​​ֆիլմը՝ Դեն Սիմոնսի վեպի հիման վրա։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2006 թվականի հունվարին` Սանդես կինոփառատոնի ժամանակ։
Սյուժե
Նախկին ոստիկաններ Մայքլ Բիրոուսը, ով ուշաթափվում է արյան տեսքից և ապահովագրական ընկերության աշխատակից Սիրի Թեյլորը հետաքննում է այն մարդկանց դեպքերը, ովքեր դարձել են Դարվինի մրցանակին հավակնող թեկնածուներ, մրցանակ, որ անձը դափնեկիր է դառնում առավել հիմար մահվան կամ վիրավորվելու համար, ինչի պատճառով նա չի կարող շարունակել իր ցեղը։ Նրանք ճանապարհորդում են քաղաքից քաղաք ՝ պարզելու, թե ընկերությունը պետք է վճարի այդ մահվան համար։ Նրանց հաճախորդների թվում են `ծառայող, որի վրա ընկել է քաղցրավենիք վաճառող սարք, ձկնորս, ով կրակել է ընկերոջը, մի տղա, ով հրթիռային շարժիչ է դրել իր մեքենայի վրա, դուրս է եկել և բախվել սարին, և շատ ուրիշներ։ Նրանց անընդհատ ուղեկցում են վավերագրական կինոնկարահանող օպերատոր, բայց ով ոչինչ չի խառնվում վավերագրության էթիկայի պատճառով։ Մայքլը ցանկանում է գտնել այն գործոնը, որի պատճառով մարդիկ հայտնվում են դարվինյան անվանակարգերում։ Բոլոր արկածներից հետո Մայքլը և Սիրին ստիպված են շփոթվել այն մարդասպանի հետ, որը ժամանակին կորցրել էր Մայքլը։
Ֆիլմի պատրաստում
Ֆիլմում նկարահանվել են «Metallica» խմբի անդամները, և գրող Լոուրենս Ֆեռլինգետին։ Ֆիլմում նկարահանվել են նաև Ադամ Սևիջը և Ջեյմի Հայնեմանը, «Լեգենդների կործանիչներ» հեռուստաշոուի հաղորդավարները։ Նրանք հայտնվել են մի դրվագում ՝ հրթիռային շարժիչով։ Այս դեպքը վերարտադրվել է «Քանդողներ ...» -ի փորձնական թողարկումներից մեկում և հետագայում ստուգվել է, բայց չնայած երկու փորձերի, առասպելը ոչ հաստատվել, ոչ էլ հերքվել է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2006 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:2000-ականների ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան անկախ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:MGM ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Սան Ֆրանցիսկոյում Կատեգորիա:Կալիֆոռնիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆիլմեր մահվան մասին
Վինցաս Կրևե
Կենսագրություն
Վինցաս Միկևիցիուսը ծնվել է 1882 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Լիտվայի Ջուկիյա նահանգի Սուբարտոնիս գյուղում, գյուղատնտեսների ընտանիքում։ Տեղի գյուղացինները նրանց ընտանիքին կնքել են Կրևյե անունով, որն էլ Վենցասը հետագայում օգտագործել է որպես իր ծածկանուն։ Հարազատ շրջանի սովորույթներն ու ավանդույթները իր գրական կյանքի մշտական ոգեշնչման աղբյուր են հանդիսացել։
1898 թվականին նա կրթություն է կաթոլիկ քահանայություն Վիլնյուսի թեմական դպրոցում, բայց 1900 թվականին հեռացվել է։ 1904 թվականին նա ուսումը շարունակել է Շևչենկոյի անվան համալսարանում (Կիև)։ Մեկ տարի անց համալսարանը ժամանակավորապես փակվել Ռուսական կայսրությունում հեղափոխության պատճառով և Կրևյե Միկևիցիուսը, չցանկանալով ընդհատել ուսումը, ընդունվել է Գալիցիայում Լվովի համալսարան, որը ժամանակին Ավստրիական կայսրության մայրաքաղաքն էր։ 1908 թվականին նա ստացել է դոկտորի աստիճան բանասիրության ոլորտում։ Նույն տարում Կիևի համալսարանը նրան պարգևատրում է ոսկե մեդալով հնդեվրոպացիների բնակության իսկական վայրի թեմայի շուրջ։ 1913 թվականին Կիևի համալսարանը նրան պարգևատրել է Պատմահամեմատական լեզվաբանության վարպետի կոչումով՝ Բուդդայի և Պրաջեկաբուդա անունների ծագման դիսերտացիան պաշտպանելու համար։
1909 թվականին Կրևե Միկևիցիուսը Ադրբեջանի Բաքու քաղաքի ավագ դպրոցում դասավանդել է որպես ուսուցիչ։ Երեք տարի անց նա նպաստում է Բաքվում «Մարդկանց համալսարանը» հիմնադրելուն և այնտեղ կարդում է դասախոսություններ։
Լիտվան անկախություն է ստանում 1918 թվականին, իսկ մեկ տարի անց Կրևե Միկևիցիուսը դառնում է Գերմանիայի դեսպանը Ադրբեջանում։ 1920 թվականին նա վերադառնում է Լիտվա և բնակություն հաստատում Կաունասում, որն այդ պահին ժամանակավոր մայրաքաղաք էր համարվում։
1922 թվականին Լիտվայի համալսարանի հիմնադրման հետ մեկտեղ Վինցաս Կրևե Միկևիցիուսը դարձել սլավոնական լեզուների և գրականության պրոֆեսոր և երկու տասնամյակ մնաց այնտեղ որպես ֆակուլտետի մի մասնիկ։