cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կլոնդայքի ոսկե տենդ
Հյուսիսարևմտյան հեծյալ ոստիկանություն
Բոմպաս եպիսկոպոսի և վաճառական Ջոն Հիլի ջանքերի շնորհիվ Ֆորտիմայլ ուղարկվեցին Հյուսիսարևմտյան հեծյալ ոստիկանության 2 ներկայացուցիչ` տեսուչ Չառլզ Կոնստանտինը և սերժանտ Չառլզ Բրաունը։ Մի քանի շաբաթվա ընթացքում նրանք հաստատեցին Կանադայի իրավունքները և մոտավորապես 3200 կանադական դոլլար մաքսային տուրք հավաքեցին ։ Տեսուչ Կոնստանտինը պահանջեց ուղարկել 40 մարդուց կազմված ջոկատ, սակայն նրան հատկացվեց ընդամենը 20 ։ 1895 թվականի հուլիսին տեսուչ Կոնստանտինը ջոկատի հետ վերադարձավ Ֆորտիմայլ։ Առաջին տարում նրանք հիմնականում զբաղվեցին Կոնստանտին ամրոցի շինարարությամբ։ Առաջին անգամ նրանք ուժ գործադրեցին 1896 թվականին, երբ նրանցից պահանջեցին բռնի կերպով ստացված հողատարածք ամրագրել։ Ոստիկանության տասներկու զինված ներկայացուցիչների ջոկատը իրականացրեց 42 կմ երկարությամբ երթ և հողամասը հանձնեցին իրավական սեփականատերերին ։ Դրա հետ մեկտեղ, տեսուչ Կոնստանտինի ներկայությունը տենդի հենց սկզբից թույլ տվեց Հյուսիսարևմտյան հեծյալ ոստիկանությանը գործառնականորեն արձագանքել այդ տարածաշրջանում կատարվող իրադարձությունների զարգացմանը և հայտնել Օտտավին։ Արդեն 1897 թվականի հունիսի 12-ին ժամանեց տեսուչ Սկարտի (Scarth) գլխավորած 20 հոգանոց լրացուցիչ ջոկատը։
Ամերիկյան տարածք
Ալյասկայի կառավարումը նահանգապետի ձեռքում էր, հասարակական աշխատանքները ղեկավարում էր դաշնային սպան, ով ենթարկվում էր Վաշինգտոնին։ Իրավաբանական տեսանկյունից Ալյասկան համարվում էր ԱՄՆ-ի 9-րդ դատական շրջանի մասը, որը ներառում էր նաև Արիզոնա, Կալիֆորնիա, Այդահո, Մոնտանա, Նևադա, Օրեգոն, Վաշինգտոն և Հավայի նահանգները։ Ալյասկայում որոշումները ընդունվում էին ոսկեխույզների ժողովների ժամանակ` ձայների մեծամասնությամբ։ Քվեարկությունը կատարվում էր ձեռքերի բարձրացմամբ։ Սյորկլ-սիթիում սկզբում չկային ո՛չ շերիֆ, ո՛չ դատարան, ո՛չ բանտ։ Հայտնի պատմաբան և լրագրող, «Ոսկե տենդը Կլոդայքում» գրքի հեղինակ Պիեր Բերթոնի խոսքերով ամերիկյան կառավարությունը նմանատիպ հավաքները համարում էր օրինական։ Նա մի օրինակ է բերում, երբ այդ հավաքներից մեկում ինքնապաշտպանության նպատակով սպանություն կատարած Ջիմ Քրոնիսթերին անմեղ ճանաչեցին։ Որոշումը ուղարկվեց Վաշինգտոն, որտեղ այն հաստատվեց։
Սոցիալական իրադրություն
Տարածաշրջանի ողջ սոցիալական ակտիվությունը կենտրոնացված էր Դոուսոն քաղաքում։ Մինչ ուրիշները ոսկու արտահանման համար տարածք էին գրանցում, Ժոզեֆ Լադուն իր համար հող վերցրեց Յուկոն և Կլոդայք գետախառնուրդում` Ֆորտ-Ռելայնսից 6 մղոն հեռավորության վրա։ Նա Օգիլվից այդ տարածք տեղափոխեց փայտասղոցման մեքենա, կառուցեց պահեստ և իր համար մի փոքրիկ հյուղակ։ Այդ նոր բնակավայրը Լադուն անվանեց Դոուսոն` ի պատիվ տեղագրագետների խմբի ղեկավար Ջորջ Դոուսոնի։ Ձմռվա կեսերին այդ կառույցների շուրջ կազմավորվեց քազաք, որտեղ դեֆիցիտ էր համարյա ամեն բան` բացի ոսկուց. ոսկին արժեզրկվել էր։ Աղը վաճառվում էր ոսկու գնի 1:1 հարաբերությամբ, մեկ կովը արժեր 16 հազար դոլլար, մեկ մեծ ձուն` մեկ դոլլար։ Ոսկեույզներից շատերը նածքան տարածքի հայտնաբերելը միմյանց ճանաչում էին, նրանք հանդիպել էին Այդահոյի, Կոլորադոյի և այլ վայրերի ոսկու հանքերում։ 1894 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, դեռ նախքան Կլոդայքի ոսկու հայտնաբերումը, Ֆորտիմայլում ստեղծվեց հետագայում Յուկոնի պիոներների շքանշանը (Yukon’s Order of Pioneers) դարձաձ ոսկեխույզների ընկերություն (Miner’s Association): Այդ ընկերություն ընդունվում էին 1882 թվականին տարածաշրջան ժամանած ոսկեխույզները։ Կազմակերպությունը ոսկու արտահանման վայրերում սահմանեց օրենքներ, որոնցից առաջինը եղբայրության նշանաբանը դարձած «Do unto others as you would be done by» օրենքը։ Եղբայության անդամները պարտավորվում էին օգնել միմյանց և կիսվել նոր ոսկու բացահայտման տեղեկությունով։ Առաջին օրը ընկերության անդամները 24-ն էին առաջին նախագահ Ջեկ Մակքուեսթենի գլխավորությամբ ։ Միաբանությունը մեծ խնդիրների առաջ կանգնեց, երբ Կլոդայքում ոսկի հայտնաբերվեց։ Չնայած նրան, որ նորություններն ու լուրերը արագ տեմպերով էին տարածվում` ոմանք փորձում էին թաքցնել ինֆորմացիան։ Առաջին դրսևորումը եղավ Քարմարքի խումբը, որը չէր պատմել Հենդերսոնի արդյունահանման մասին։ Դրանից հետո շատ ոսկեխույզներ փորձում էին իջեցնել ոսկու քանակը, որպեսզի այդ վայրից հեռացնեն ուրիշներին։
Քաղաքական հետևանքներ
1895 թվականին տեղի ունեցավ Յուկոնի` Հյուսիսարևմտյան տարածքների կազմում որպես առանձին շրջանի նշանակումը։ Յուկոն շրջանի ներքին սահմանները տարբերվում էին հարավային շրջանների հստակ սահմաններից միջօրեականով և առաջնորդվում էին տեղագրական կողմնորոշիչներով, քանի որ շրջանի ստեղծման նպատակը ոսկե տենդի վայրերում օրենքների սահմանումն էր։ Այդ իսկ պատճառով Յուկոն շրջանը ներառում էր Յուկոն գետը և վերջինիս բոլոր վտակներն ու ջրային երթուղիները, այլ կերպ ասված ողջ տարածքը, որտեղ հնարավոր էր ոսկի արտահանել ։ 1898 թվականին` ոսկե տենդի պիկ ժամանակաշրջանում, կանադական կոնֆեդերացիայի կազմում կազմավորվեց «Յուկոնի տարածք» անկախ միաբանությունը՝ Դոուսոն մայրաքաղաքով ։
Տնտեսական հետևանքներ
Ոսկե տենդը նպաստեց տարածքների ենթակառուցվածքների զարգացմանը։ Երկար ժամանակ տարածաշրջանի հիմանակն տրանսպորտային երթուղին հանդիսանու էր Յուկոն գետը և դրա վտակները։ Գետի վրա գործում էր մոտավորապես 10 շոգենավոր, որոնք հիմնականում կառուցվում էին Յուկոնի գետաբերանում` Սենթ-Մայքլում։ Այն բանից հետո, երբ Կլոդայքում ոսկի հայտնաբերվեց, շոգենավերի քանակը, չափսերը և որակը միանգամից բարձրացան։ Շատ շոգենավեր Դոուսոնից Սենթ-Մայքլ էին գնում, իսկ մի քանիսը նաև Բեննեթ լճից։ 1900 թվականին White Pass & Yukon Route երկաթուղային գործակալությունը հիմնեց Քլոուզլեյթ (հետագայում Ուայթհորս) քաղաքը և այն միացրեց Սկագուհեի հետ Ալյասկայում։ 2 տարի հետո Ուայթհորսի և Դոուսոնի միջև կառուցվեց ձմեռային ուղի ։
Բնիկ ժողովրդի մասնակցություն
Չնայած նրան, որ Յուկոնի հնդկացիները ոսկու արտադրությամբ չէին զբաղվում` Կլոդայքի ոսկե տենդը նրանց կենսակերպի, բնակության վայրի և հիմնական զբաղմունքների վրա մեծ ազդեցություն ունեցավ։ Հիմնական փոփոխությունները տեղի ունեցան տլինկիտ և խան ցեղերի հնդկացիների մոտ։ Տլինկիտները, ովքեր բնակվում էին Չիլկուտ լեռնանցքի շրջակայքում և սկզբնական շրջանում ոչ մեկի չէին թողնում անցնել այդ վայրով, հայտնաբերեցին, որ կարող են մեծ շահույթ ստանալ` ոսկեխույզների համար սննդամթերք փաթեթավորելով։ Հիմնականում դրանով զբաղվում էր Ջիմ Սկուկումը։ Սկզբնական շրջանում փաթեթավորման արժեքը կազմում էր 5 ցենտ 1 ֆունտի դիմաց, բայց 1896 թվականին աճեց մինչև 16։
Ազդեցություն մշակույթի վրա
1897 թվականին Ալյասկա ուղևորվեց երիտասարդ Ջեկ Լոնդոնը։ Նա Կլոդայք հասավ ամենադժվար երթուղով` Չիլկուտ լեռնանցքով, և այնտեղ անցկացրեց ձմեռը։ Լոնդոնը իր ապագա ստեղծագործությունների («Սպիտակ Ժանիք», «Նախնիների կանչը», «Ժամանակը չի սպասում», «Հազար դյուժին» և այլն) համար նյութեր էր հավաքում։ Մի քանի ստեղծագործությունների հիման վրա ֆիլմեր են նկարահանվել («Ժամանակը չի սպասում», «Սպիտակ Ժանիք» (Էկրանավորում 1946, 1991 թվականներ), «Սպիտակ Ժանիք 2. Սպիտակ գայլի մասին լեգենդը» (ֆիլմի 2-րդ մասը նկարահանվել է 1991 թվականին))։ Դոուսոնում ստեղծված է այն հյուղակի կրկնօրինակը, որտեղ Ջեկ Լոնդոնը անց է կացրել ձմեռը։ Նմանատիպ կրկնօրինակ կա նաև Սիեթլում։ Ժյուլ Վեռնն իր «Ոսկե հրաբուխ» վեպում նկարագրում է ոսկե տենդով բռնկված Կլոդայքի շրջակայքը։ 1925 թվականին լույս եկավ Չառլի Չապլինի «Ոսկե տենդ» արկածային կինոկատակերգությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ոսկու հանքավայրեր Կատեգորիա:Ալյասկա
Բանյա Լուկայի գարեջրագործարան
Բանյա Լուկայի գարեջրագործարան (սերբերեն՝ Banjalučka Pivara), Սերբական Հանրապետության մայրաքաղաք Բանյա Լուկայում գործող ընկերություն, որը գարեջրի արտադրության շուրջ 150-ամյա փորձ ու ավանդույթ ունի։ Սերբական Հանրապետության միակ գարեջրագործարանն է, այդ երկրի և Բոսնիա և Հերցեգովինայի սննդի արդյունաբերության խոշորագույն ձեռնարկություններից մեկը։ Ներկայումս ունի շուրջ 300 աշխատող ։
Պատմություն
Գործարանը 1873 թվականին հիմնադրել է տրապիստ վանական Ֆրանց Պֆաները, ով 19-րդ դարի կեսերին իր դավանակիցների խմբի հետ եկել էր հարևան Դելիբաշինո գյուղ, վանք հիմնել, զբաղվել գարեջրի, ապա նաև պանրի արտադրությամբ։ Արտադրական գործընթացները բարելավելու նպատակով 1895 թվականին հրավերով Բանյա Լուկա է եկել բռնոցի ճանաչված մասնագետ Էլեգիուս Բլավարտը, ում ղեկավարությամբ նաև նոր գործարաններ են հիմնադրվել։ 1918 թվականին էլ բացվել են փայտե տակառների, շշերի, խցանների, սառույցի արտադրության կարողություններ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբական Հանրապետություն Կատեգորիա:Բանյա Լուկա Կատեգորիա:Գարեջրի գործարաններ Կատեգորիա:Ձեռնարկություններ
Շվեյցարական միության ընդլայնում
Շվեյցարական միությունը ստեղծվել է որպես ուշ միջնադարյան միություն, այդ ժամանակաշրջանում Սուրբ Հռոմեական կայսրության մաս կազմող, Կենտրոնական Ալպերի հովիտների կոմունաների միջև այնպիսի ընդհանուր շահերի կառավարումը հեշտացնելու նպատակով, ինչպիսիք են ազատ առևտուրը և խաղաղության պահպանումը կարևոր լեռնային առևտրային ուղիների երկայնքով։
Հոգենշտաուֆենների դինաստիայի կայսրերը 13-րդ դարի սկզբին այդ հովիտներին շնորհել են reichsfrei կարգավիճակ, ինչի շնորհիվ Ուրի, Շվից և Ունտերվալդեն կանտոնները գտնվել են կայսրի անմիջական իշխանության ներքո՝ առանց միջանկյալ սենյորների և մեծ մասամբ եղել են ինքնավար։
Հաբսբուրգների դինաստիայի վերելքի տարիներին նրա կառավարիչները ձգտել են ընդլայնել իրենց ազդեցությունը տարածաշրջանի վրա և այն իրենց վերահսկողության տակ վերցնել։ Այդ պատճառով նրանց և լեռնային համայնքների միջև ծագել է հակամարտություն, որտեղ վերջիններս փորձել են պաշտպանել իրենց արտոնյալ կարգավիճակը։ Schweizerische Eidgenossenschaft-ի (համադաշնության սկզբնական անվանումը) երեք հիմնադիր կանտոններին 14-րդ դարի սկզբին միացել են քաղաք-պետությունները՝ Լյուցեռնը, Ցյուրիխը և Բեռնը, և նրանք միասին կարողացել են մի քանի անգամ հաղթել Հաբսբուրգների բանակներին։ Նրանք նաև օգտվել են այն հանգամանքից, որ այդ դարաշրջանում սուրբ Հռոմեական կայսրերի մեծ մասը ծագումով Լյուքսեմբուրգյան տնից են եղել և նրանց համարել են պոտենցիալ օգտակար դաշնակիցներ իրենց Հաբսբուրգյան մրցակիցների դեմ։
1460 թվականին Համադաշնությունները վերահսկել են Հռենոս գետից հարավ և արևմուտք ընկած տարածքի մեծ մասը մինչև Ալպեր և Յուրա լեռները։ 15-րդ դարի վերջի երկու պատերազմները հանգեցրել են տասներեք կանտոնների (Dreizehn Orte) ընդլայնմանը և 1470-ական թվականների Բուրգունդյան պատերազմներում շվեյցարացիները իրենց գերիշխանությունը հաստատել են արևմտյան սահմանին, իսկ 1499 թվականին ՍՀԿ կայսր Մաքսիմիլիան I Հաբսբուրգցու դեմ Շվաբյան պատերազմի ժամանակ նրանք փաստացի անկախություն ապահովեցին կայսրությունից։ 16-րդ դարի իտալական պատերազմներին մասնակցելու ժամանակ կոնֆեդերացիան իր վերահսկողության տակ է վերցրել Տիչինոն։
Տարածքային զարգացում
Սուրբ Հռոմեական կայսրությունում Հոհենշտաուֆենների դինաստիայի օրոք Ուրի, Շվիցի և Ունտերվալդենի շրջանները (Waldstätten կամ «անտառային համայնքներ») ստացել են Reichsfreiheit կարգավիճակ։ Առաջին երկու շրջանները կարգավիճակ են ստացել, քանի որ կառավարիչները ցանկացել են իրենց վերահսկողության տակ վերցնել ռազմավարական նշանակություն ունեցող Սեն Գոթարդ լեռնանցքը, իսկ վերջինը՝ քանի որ նրա տարածքի մեծ մասը պատկանել է նմանատիպ կարգավիճակ ունեցող վանքերին։ Բեռն և Ցյուրիխ քաղաքներն այս կարգավիճակը ձեռք են բերել այն բանից հետո, երբ ճնշել են Ցերինգենյան դուքսերի դինաստիային, որը կառավարել է նրանց համանուն տնից։
Այս անգամ խռովությունները ստիպել են Waldstätten-ին ավելի սերտ համագործակցել Reichsfreiheit-ը պահպանելու կամ վերադարձնելու համար։ Առաջին միությունը ստեղծվել է 1291 թվականին, երբ Ռուդոլֆը գնել է Լյուցեռն քաղաքի և Ունտերվալդենում գտնվող էլզասյան կայսերական Մուրբախի աբբայության կալվածքների նկատմամբ բոլոր իրավունքները։ Waldstätten-ը տեսնելով, որ իրենց առևտրային ճանապարհը Լյուցեռնի լճով արգելափակված է, վախեցել է կորցնել անկախությունը։ Ռուդոլֆը մահացել է 1291 թվականի հուլիսի 15-ին, իսկ արդեն օգոստոսի 1-ին անտառային համայնքների միջև կնքվել է Հավերժական դաշինք՝ ընդհանուր թշնամուց պաշտպանվելու նպատակով ։ Ուրին և Շվիցը իրենց կարգավիճակի հաստատումը ստացել են Ադոլֆ Նասաուցիի կողմից 1297 թվականին, սակայն մեկ տարի անց նա պարտվել է և սպանվել Ալբրեխտի ուժերի կողմից Գյոլհայմի ճակատամարտում։
Հիմքերի ձևավորում
1291 թվականի Դաշնային հրովարտակը համարվում է Ուրի, Շվից և Ունտերվալդեն կանտոնների միջև պահպանված ամենահին գրավոր փաստաթղթերից մեկը, որոնք էլ դարձել են Շվեյցարական միության հիմնադիրները։ Հնարավոր է, որ այն գրվել է մի քանի տասնամյակ ուշ, որը համընկնում է 1315 թվականին կնքված Բրունենյան պայմանագրի ժամանակահատվածին։ 16-րդ դարից սկսած շվեյցարական պատմագրության մեջ միության հիմնադրման տարեթիվը համարվում է 1307 թվականը։
XIII-ի վերջը XIV դարի սկիզբը Սուրբ Հռոմեական կայսրության պատմության մեջ նշանավորվել է Հաբսբուրգների տան միապետներ՝ Ռուդոլֆ I-ի և Ալբրեխտ I-ի կառավարման ժամանակաշրջանով, որոնց իշխանությունը համընկել է քաղաքական անկայունության ժամանակահատվածին, երբ Սուրբ Հռոմեական կայսրությունը մի քանի տասնամյակ կայսր չի ունեցել։ Քաղաքականապես թույլ արքաները հաճախ ստիպված են եղել զիջումների գնալ իրենց հպատակներին ու վասալներին՝ իշխանությունը պահպանելու համար։ Հիմնադիր կանտոնները Freibriefe-ից հավաստիացումներ են ստացել, որ իրենց reichsfrei կարգավիճակը հաստատվել է։ 1309 թվականին Ունտերվալդենը վերջնականապես ստացել է այդ կարգավիճակը Հենրիխ VII կայսրի օժանդակության շնորհիվ։ Սա չի խանգարել Հաբսբուրգյան դուքսերին, որոնք սկզբում կալվածքներ են ունեցել Արգաուում՝ փորձելով վերահաստատել իրենց ինքնիշխանությունը Հռենոսից հարավ գտնվող տարածքների նկատմամբ։ 1314 թվականին Ավստրիայի դուքս Ֆրիդրիխ I-ի և Բավարիայի թագավոր Լյուդովիգ IV-ի միջև Սրբազան Հռոմեական կայսրության թագի համար մղվող պայքարում Waldstätten-ն անցել է վերջինիս կողմը՝ վախենալով Հաբսբուրգների կողմից իրենց կոմսությունները միացնելու նոր փորձերից։ Երբ 1315 թվականին Շվիցի և Այնզիդելնի աբբայության միջև երկարատև հակամարտությունը կրկին սրվել է, ասպետական բանակը ավստրիական դուքս Լեոպոլդ I-ի գլխավորությամբ ձեռնամուխ է եղել ապստամբությունը ճնշելուն, բայց Մորգարտենի ճակատամարտում դաշնակցային բանակի կողմից ամբողջովին ջախջախվել է։ Երեք կանտոնները վերականգնել են իրենց դաշինքը Բրունենյան պայմանագրով, իսկ Լյուդովիկոս IV-ը հաստատել է նրանց Reichsfreiheit-ը ։
Բուրգունդյան պատերազմների ժամանակաշրջանի (1470-ականներ) շվեյցարական պատկերազարդ տարեգրությունները վերաբերում են տեղի դատական կարգադրիչների դեմ ապստամբությանը՝ նրանց բերդերի կամ ամրոցների ավերումը, որը շվեյցարական պատմագրության մեջ հայտնի է որպես Burgenbruch («քամահրանք»)։ Դրա մասին ամենավաղ հիշատակումը 1470 թվականի Զարնենի սպիտակ գիրքն է, որտեղ ասվում է, «որտեղ թշնամական ամրոցներ (աշտարակներ) կային, նրանք ավերեցին դրանք և առաջինը սկսեցին քանդել այդ շինությունները Ուրիում» ։
Ըստ տեքստի Ցվինգ Ուրին Ամստեգում նշվում է որպես առաջին ավերված ամրոց, որին հաջորդում են Շվանդաու ամրոցը Շվիցում, Ռյոցբերգը Շտանսում և վերջապես Զարնեն ամրոցը, որի գրոհը նկարագրված է գրաֆիկական ձևով ։
Burgenbruch-ը վաղուց համարվել է պատմական երևույթ, ինչի մասին են վկայում Կենտրոնական Շվեյցարիայի բազմաթիվ ավերված ամրոցները։ Բայց հնագիտական պեղումները ցույց են տվել, որ այդ ամրոցները աստիճանաբար են լքվել, այլ ոչ թե 1200-1350 թվականների ապստամբության ժամանակ։ Միության հիմնադիր պատմական շրջանի «ապադիցաբանացումը» իր գագաթնակետին է հասել և 15-րդ դարի վերջի մատենագիրների ստանդարտ տեսակետն է դարձել այդ պատմություններին լեգենդար բնույթ տալը։ 1970-ականների վերջից Կենտրոնական Շվեյցարիայի միջնադարյան ամրոցների համակարգված հետազոտությունները ցույց են տվել, որ մի շարք ամրոցներ իսկապես ավերվել են 14-րդ դարի սկզբին, այնպես որ տարեգրության հնարավոր պատմական տեսակետը կարող է ճանաչվել, նույնիսկ եթե այդ ամրոցների ավերումն ինքնին ունեցել է սահմանափակ ռազմական նշանակություն և չի կարողացել հանգեցնել տևական քաղաքական փոփոխությունների ։
Ընդլայնում մինչև ութի միություն
Eidgenossenschaft-ը 1352 թվականին Գլարուսի և Ցուգի հետ կնքել է «հավերժական» դաշնագրեր և նույնիսկ, եթե այդ դաշնագրերը մի քանի տարի անց չեղյալ են հայտարարվել, սակայն դա հաճախ համարվել է այդ երկու կանտոնների համադաշնության կազմ ընդունվելու տարեթիվ, թեև նրանք մնացել են Հաբսբուրգների տիրապետության տակ ևս մի քանի տարի ։
1323 թվականին արևմուտքում Վիր Վալդշտետենն արդեն դաշինք է կնքել Բեռն քաղաքի հետ և նույնիսկ ջոկատ է ուղարկել՝ օգնելու բեռնյան զորքերին իրենց տարածքային նվաճումների հարցում Սավոյի դքսերի և Հաբսբուրգների դեմ 1339 թվականի Լաուպենի ճակատամարտում ։ 1353 թվականին Բեռնը մտել է «հավերժական» միության մեջ համադաշնության հետ՝ ավարտին հասցնելով «Ութ կանտոնների միության» (Bund der Acht Orte) կազմավորումը ։
Այդ դաշինքը միատարր պետություն չէր, այլ ավելի շուտ ութ անկախ քաղաքների և շրջանների կոնգլոմերատ, որոնք միավորված էին ոչ թե մեկ դաշնագրով, այլ վեց տարբեր «հավերժական» դաշնագրերի ցանցով, որոնցից և ոչ մեկը չէր ներառում բոլոր ութ կողմերին որպես ստորագրողներ (միայն Waldstätten-ը, Ուրին, Շվիցը և Ունտերվալդենն էին համարվում բոլոր այդ պայմանագրերի կողմեր)։ Բոլոր ութ կողմերը շարունակել են հետապնդել իրենց շահերը, հատկապես ուժեղ քաղաքների՝ Ցյուրիխի և Բեռնի պարագայում։ Ցյուրիխը նաև Բոդենի լճի շրջակայքում գտնվող քաղաքների դաշինքի մաս էր կազմում, որը ներառում էր նաև Կոնստանցը, Լինդաուն և Շաֆֆհաուզենը, իսկ  որոշ ժամանակ ներառել է Ռոթվայլ կամ Ուլմ հեռավոր քաղաքներ, մինչդեռ Բեռնը վարել է իր սեփական հեգեմոն քաղաքականությունը՝ հաջորդաբար մասնակցելով տարբեր քաղաքների դաշինքների, այդ թվում Ֆրիբուրգի, Մուրթենի, Բիլի կամ Զոլոտուրնի հետ։ Բեռնյան այս «Բուրգունդյան համադաշնությունը» տարբեր դաշինքների ավելի փոփոխական կառուցվածք ուներ, և 1339 թվականին Լաուպենի ճակատամարտում Ֆրիբուրգը նույնիսկ անցել է Բեռնի կողմը ։ Այդ ճակատամարտից հետո Բեռնի դիրքերը բավականին ամուր են եղել, և այդպիսի դաշինքները հաճախ ավարտվել են նրանով, որ մյուս կողմը կախվածության մեջ է եղել Բեռնից, ինչպես դա  եղավ, օրինակ, Բուրգդորֆի կամ կամ Պայերնի հետ ։
Այդ ժամանակ արտաքին վտանգ առաջացավ հանձինս գուգլերների՝ Անգլիայից և Ֆրանսիայից բերված կողոպտիչ վարձկան ասպետների, որոնք ձևավորվել էին Հարյուրամյա պատերազմի արդյունքում և պարտություն են կրել 1375 թվականի դեկտեմբերին Բեռնի առաջնորդությամբ ։
Կոնսոլիդացիա
Միության ընդարձակ դաշնային հիմքն ամրապնդվել է նրա մասնակիցների միջև կնքված լրացուցիչ համաձայնագրերով։ 1370 թվականին Pfaffenbrief-ում ստորագրած վեց կանտոնների համաձայնագիրը (բացառությամբ Բեռնի և Գլարուսի) առաջին անգամ նրանց բնութագրել է որպես տարածքային միաբանություն (unser Eydgnosschaft): Այդ փաստաթղթով նրանք ստանձնել են իշխանությունը եկեղեցու վրա՝ այն ենթարկելով իրենց աշխարհիկ օրենքներին։ Pfaffenbrief-ն արգելել է երկպառակությունը և կողմերը պարտավորվել են երաշխավորել խաղաղությունը Ցյուրիխից դեպի Սեն Գոթարդի լեռնանցք տանող ճանապարհին։ Միության բոլոր ութ անդամների կողմից (ներառյալ նրանց հետ կապված Զոլոտուրնը), 1393 թվականին ստորագրված Sempacherbrief-ով  որոշում է կայացվել, որ նրանցից ոչ մեկը չպետք է միակողմանի պատերազմ սկսի առանց մյուսների ընդհանուր համաձայնության։
Սկսած 1401 թվականից, Կոնֆեդերացիաներն աջակցեցին Ապենցելի ապստամբությանը Սանկտ Գալենի աբբայության և Առաջավոր Ավստրիայի դուքս ու Տիրոլի կոմս Ֆրեդերիկ IV-ի դեմ։ 1411 թվականին Ապենցելը դարձել է միության պրոտեկտորատը, մեկ տարի անց դուքսի հետ կնքվել է հաշտության պայմանագիր 50 տարով։
1415 թվականին կայսր Սիգիզմունդը հայտարարել է Ֆրիդրիխ IV-ի շնորհազրկման մասին՝ Կոնստանցիայի ժողովում Հակապապ Հովհաննես XXIII-ին աջակցելու համար վրիժառությունից դրդված։ Նա նաև կոչ է արել մյուս տիրակալներին խլել նրա ունեցվածքը, այդ թվում էր Աարգաուն։ Այն բանից հետո, երբ Սիգիզմունդը ութ կանտոններին շնորհել է reichsfrei-ի կարգավիճակ և հրամանագիր է հրապարակել 1412 թվականի հաշտության պայմանագրի արգելքի մասին, դաշինքը նվաճել է Արգաուն ։ Տարածքի մեծ մասը բաժին է հասել Բեռնին, իսկ Բադենի կոմսություն ը հետագայում կառավարվել է համադաշնության կողմից որպես ընդհանուր սեփականություն մինչև 1798 թվականը։ Հաբսբուրգներին մնացել է միայն Ֆրիկտալը։
Վալեում կրկին հակամարտություն է սկսվել Սիոնի եպիսկոպոսի և Սավոյի դքսության միջև, որը 1301 թվականին հանգեցրել է տարածաշրջանի ազդեցության գոտիների բաժանմանը (եպիսկոպոսը վերահսկել է վերին Վալեն, իսկ Սավոյը՝ ստորին մասը)։ Երկու անգամ սավոյացիները ժամանակավորապես գրավել են ամբողջ Վալեն, բայց երկու անգամ էլ վերջնականապես ջախջախվել են։ 1361 և 1391 թվականների երկու հաշտության պայմանագրերը վերականգնել են 1301 թվականի ստատուս քվոն։ Այդ պայքարի արդյունքում՝ մոտ 1355 թվականին, վերին Վալեի գյուղերը կազմակերպվեցին Յոթ տասներորդականների դաշինքի մեջ՝ այդ պատերազմներից հետո դառնալով հիմնականում անկախ, ինչպես Eidgenossenschaft-ի կանտոնները։ Գրաուբյունդենում, որն այդ ժամանակ կոչվում էր Չուրվալհեն, Կուրի եպիսկոպոսը և բազմաթիվ տեղացի ազնվական ընտանիքներ պայքարում էին տարածաշրջանի վերահսկողության համար՝ իր բազմաթիվ ալպյան լեռնանցքներով։ 14-րդ դարի ընթացքում առաջացել են ազատ կոմունաների երեք լիգաներ՝
Հետագա ընդլայնում
15-րդ դարի երկրորդ կեսին կոնֆեդերացիան էլ ավելի է ընդլայնել իր տարածքը։ Հյուսիսում նախկին հաբսբուրգյան քաղաքները՝ Շաֆֆհաուզենը և Շտայն ամ Ռայնը, դարձել են ռեյխսֆրեյններ 1415 թվականին Ֆրիդրիխ IV-ի արգելքից հետո։ Խաղալով ռազմավարական կարևոր դեր (նրանք վերահսկում էին Հռենոսի երկու ամրացված կամուրջները Կոնստանցիայի և Բազելի միջև), նրանք կռվել են ոչ միայն հարևան Հեգաուի ավազակ բարոնների հետ, այլև ենթարկվել են Հաբսբուրգների ճնշմանը, ովքեր ձգտել են վերադարձնել կորցրածը։ 1454 թվականի հունիսի 1-ին Շաֆֆհաուզենը դարձել է համադաշնության ասոցիացված անդամ (Zugewandter Ort)՝ դաշինքի մեջ մտնելով ութ կանտոններից վեցի հետ (Ուրին և Ունտերվալդենը չմասնակցեցին պայմանագրի ստորագրմանը)։ Շվեյցարացիների օգնությամբ շուրջ 2000 հոգանոց հաբսբուրգյան բանակը հետ է մղվել Թայնգենից արևելք։ Շտայն-ամ-Ռայնը նմանատիպ դաշինք է կնքել 1459 թվականի դեկտեմբերի 6-ին։
Սանկտ Գալլեն քաղաքն իր ազատությունն է ստացել 1415 թվականին, բայց բախման մեջ է եղել վանահոր հետ, ով ձգտել է ենթարկել իր իշխանությանը։ Բայց Հաբսբուրգների դուքսերը ոչ մի կերպ չեն կարողացել աջակցել դրան և 1451 թվականի օգոստոսի 17-ին աբբայությունը դարձավ համադաշնության պրոտեկտորատ ։ Քաղաքը որպես ասոցացված պետություն ընդունվել է 1454 թվականի հունիսի 13-ին։ Ֆրիբուրգը 1440-ական թվականներին անցել է Սավոյի դուքսի տիրապետության տակ, 1452 թվականին նա վերջնականապես ճանաչել է նրան որպես իր տիրակալ։ Բայց երկու տարի անց նա դաշինք է կնքել Բեռնի հետ և դարձել միության ասոցացված անդամ։ Հաբսբուրգներին պատկանող Ռոթվայլը և Մյուլուզը նույնպես դիմել են Eidgenossen-ին օգնության համար՝ Ռոթվայլը դարձել է նրա դաշնակիցը 1463 թվականի հունիսի 18-ին, իսկ Մյուլուզը՝ 1466 թվականի հունիսի 17-ին՝ դաշինք կնքելով Բեռնի և Զոլոտուրնի հետ)։ Ռապպերսվիլը, որը նախկինում Հաբսբուրգների անկլավն է եղել միության տարածքում և գտնվել է Ցյուրիխ լճի ափին, վերապրել է 1458 թվականի պետական հեղաշրջումը, որի արդյունքում 1464 թվականին դարձել է Շվեյցարիայի պրոտեկտորատ։
1460 թվականին Ավստրիայի դուքս Սիգիզմունդը պայքարի մեջ էր մտել Պիոս II պապի հետ Տիրոլում եպիսկոպոսի նշանակման համար։ Երբ դուքսը վտարվել է պապի կողմից, համադաշնություններն այդ տարվա աշնանը գրավեցին Թուրգաուն և Զարգանսը, որոնք դարձել են Ցյուրիխի, Լյուցեռնի, Ուրիի, Շվիցի, Ունտերվալդենի, Ցուգի և Գլարուսի կանտոնների համատեղ սեփականությունը։
Շվեյցարացիները նույնպես շահագրգռված են եղել ընդլայնել իրենց ազդեցությունը Ալպերից հարավ, որպեսզի ապահովեն առևտրային ճանապարհը Սեն Գոթարդի լեռնանցքով դեպի Միլան։ 1331 թվականից նրանք փորձել են ազդեցություն ունենալ խաղաղ առևտրային պայմանագրերի միջոցով, սակայն 15-րդ դարում սկսվել են ռազմական գործողություններ։ 1403 թվականին լեռնանցքից հարավ գտնվող Լևենտինա հովտի վերին մասը դարձել է Ուրիի պրոտեկտորատը։ Մեկ դար շարունակ փոփոխական պայքար է սկսվել Շվեյցարիայի և Միլանի դքսության միջև, որի արդյունքում Լևենտինան մնացել է միության կազմում։
Բուրգունդյան պատերազմներ
Բուրգունդիայի դուքս Կարլոս Խիզախի ագրեսիվ արտաքին քաղաքականությունը նրան մղել է պատերազմի Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս XI-ի և կայսր Ֆրիդրիխ III-ի հետ։ Նրանց կողմն է անցել նաև Շվեյցարական միությունը, ինչին նպաստել է Բազելի, Ստրասբուրգի և Մյուլուզի դեմ բուրգունդյան էմբարգոյի քաղաքականությունը և 1469 թվականին դուքսի և էրցհերցոգ Սիգիզմունդի միջև կնքված Սենտ Օմերյան պայմանագիրը, որի համաձայն վերջինս վաճառել է Առաջավոր Ավստրիայում իր ունեցվածքի մեծ մասը 50 հազար գուլդենի դիմաց։
Դավլետկուլովո (գյուղ, Մելեուզովսկի շրջան)
Դավլետկուլովո (Давлеткулово, Дәүләтҡол), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի կազմում, պատկանում է Կորնեևսկի գյուղխորհրդին։
Շվեյցարական միության ընդլայնում
Բուրգունդյան պատերազմներ
Հակամարտության գագաթնակետը ծավալվել է 1474 թվականին, երբ ավստրիական դուքս Սիգիզմունդը Կոնստանցում կնքել է հաշտության պայմանագիր համադաշնությունների հետ (հետագայում կոչվեց Ewige Richtung): Շվեյցարացիների, էլզասցի քաղաքաբնակների և Սիգիզմունդի զինվորների միացյալ բանակը նվաճել է Բուրգունդյան Յուրան (Ֆրանշ Կոնտե), իսկ մեկ տարի անց Բեռնը Սավոյի դուքսից իր կողմն է գրավել Վոն, որը դաշնակցել է բուրգունդացիների հետ։ Յոթ տասներորդը, 1475 թվականի նոյեմբերից հետո, բեռնացիների և այլ համադաշնությունների օգնությամբ, սավոյացիներին դուրս մղեց ստորին Վալեից։ Կառլ Համարձակը շվեյցարացիների հետ դիմակայությունում կրել է երեք պարտություն (Գրանդսոնից, Մուրտենից և Նանսիից, որոնցից վերջինում նա սպանվեց)։ Շվեյցարացիների մոտ այդ իրադարձությունն իր արտացոլումն է գտել հետևյալ ասացվածքում․ «Կարլոս Խիզախը կորցրել է իր ունեցվածքը Գրանսոնում, իր քաջությունը՝ Մուրտենում, իսկ արյունը՝ Նանսիում» («Bi Grandson s’Guet, bi Murte de Muet, bi Nancy s’Bluet» (hät de Karl de Küeni verloore)).
Դավլետկուլովո (գյուղ, Մելեուզովսկի շրջան)
Աշխարհագրություն
Հեռավորությունը մինչև ՝
Շվեյցարական միության ընդլայնում
Բուրգունդյան պատերազմներ
Պատերազմի արդյունքում Բուրգունդիայի դքսությունը դադարել է գոյություն ունենալ՝ բաժանվելով Ֆրանսիայի և Սուրբ Հռոմեական կայսրության միջև։ Արդեն 1476 թվականին Բեռնը Վոն վերադարձրել է Սավոյի դուքսին՝ 50 000 գուլդեն փրկագնի դիմաց, իսկ երեք տարի անց Ֆրանշ Կոնտեի նկատմամբ իր իրավունքները վաճառել է Լյուդովիկոս XI-ին՝ 150 000 գուլդենի դիմաց։ Համադաշնությունները պահպանեցին միայն փոքր տարածքներ Յուրա լեռներից դեպի արևելք, հատկապես Գրանսոն և Մուրտեն քաղաքները, որոնք ենթակա են եղել Բեռնին և Ֆրիբուրգին։ Այնուամենայնիվ, ամբողջ Վոն մնացել է անկախ, միայն 1536 թվականին Բեռնը կրկին նվաճել է այն։ Թեև Բուրգունդյան պատերազմները Շվեյցարիայի Համադաշնությանը փոքր տարածքային նվաճումներ են տվել, դրանք ընդգծել են շվեյցարացի վարձկանների աճող արժեքը Եվրոպայի ժողովուրդների համար։
Դավլետկուլովո (գյուղ, Մելեուզովսկի շրջան)
Բնակչություն
2002 թվականի մարդահամարի տվյալներով, գերակշռող ազգը բաշկիրներն են՝ 93% : 2002 թվականի դրությամբ բնակչության թիվը կազմում էր 144 մարդ, 2009 թվականին՝ 167 մարդ, իսկ 2010 թվականին՝ 145 մարդ ։
Շվեյցարական միության ընդլայնում
Վարձկանություն
Բուրգունդյան պատերազմներից անմիջապես հետո առանձին կանտոններ կնքել են վարձկանության պայմանագրեր, այսպես կոչված, «կապիտուլյացիաներ», բազմաթիվ կողմերի հետ, այդ թվում՝ Հռոմի պապի հետ՝ Շվեյցարիայի պապական գվարդիան հիմնադրվել է 1505 թվականին և սկսել գործել հաջորդ տարվանից ։ Լրացուցիչ պայմանագրեր են կնքվել եվրոպական շատ երկրների հետ, այդ թվում՝ Ֆրանսիայի (շվեյցարական գվարդիա), Սավոյի դքսության և Ավստրիայի հետ։ Շվեյցարացի վարձկանները սկզբում կարևոր, իսկ հետո երկրորդական դեր են խաղացել եվրոպական մարտադաշտերում մինչև 18-րդ դարը ։
Դավլետկուլովո (գյուղ, Մելեուզովսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի բնակավայրեր
Բորմուխոս
Բորմուխոս (իսպ․՝ Bormujos), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Սևիլյա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Մեծ Սևիլյա շրջանում։ Տարածքը կազմում է՝ 12 կմ2։ Բնակչությունը՝ 19110 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ 8 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սևիլյա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Զարեչիե (գյուղ, Կովելի շրջան)
Զարեչիե (Заріччя), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կովելի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1577 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Զարեչիե գյուղում բնակվում էր 359 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 172,6 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2,08 մարդ/կմ²։
Շվեյցարական միության ընդլայնում
Վարձկանություն
Շվեյցարական զորքերը շուտով ներգրավվել են Վալուայի և Հաբսբուրգների միջև հյուսիսային Իտալիայի վերահսկողության համար մղվող իտալական պատերազմների մեջ։ 1500 թվականին Կոնֆեդերացիաները գրավել են ռազմավարական նշանակություն ունեցող Բելինցոնա ամրոցը, որը Միլանը կառավարող Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս XII-ը վերջնականապես զիջել է նրանց 1503 թվականին։ 1512 թվականից Կոնֆեդերացիաները Հռոմի պապ Հուլիոս II-ի և նրա դաշնակիցների կողմից կռվել են ֆրանսիացիների դեմ Ալպերից հարավ գտնվող տարածքներում։ Նախնական հաջողություններից և Միլանի տարածքի զգալի մասը գրավելուց հետո նրանք լիովին ջախջախվել են ֆրանսիական բանակից 1515 թվականին Մարինյանոյի ճակատամարտում, որն էլ վերջ է դրել Շվեյցարական միության ռազմական արշավներին։ Դրա հետևանքն է եղել Տիչինոյի գրավումը որպես համադաշնության ընդհանուր վարչական շրջան և Ադդա հովիտի (Վալտելլինա, Բորմիո և Կիավենա) օկուպացումը, որը կախման մեջ է եղել Գրաուբյունդենից մինչև 1797 թվականը, Երեսնամյա պատերազմի ընթացքում կարճ ընդմիջումով։
Տասներեք կանտոններ
Բուրգունդյան պատերազմներին մասնակցած Ֆրիբուրգը և Զոլոտուրնը պատերազմի ավարտից հետո ցանկացել են միանալ կոնֆեդերացիային, որը կշեռքի նժարը թեքել է քաղաքային կանտոնների օգտին։ 1477 թվականին գյուղական կանտոնները ի նշան բողոքի արշավել են քաղաքներ։
Շտանսում 1481 թվականին տեղի է ունեցել Tagsatzung՝ խնդիրները լուծելու համար, սակայն պատերազմն անխուսափելի է թվացել։ Որոշվել է խորհուրդ ստանալ Ֆլյուեցի ճգնավոր՝ Նիկոլայից, որը խնդրել է իր անունից հաղորդագրություն փոխանցել Tagsatzung-ի անդամներին։ Մանրամասները մինչ օրս անհայտ են մնում, բայց հաղորդագրությունը հանգստացրել է տրամադրությունը և հանգեցրել Շտանսի պայմանագրի մշակմանը Ֆրիբուրգի և Սոլոտուրնի համադաշնություն ընդունելու վերաբերյալ։ Գրաուբունդենի լիգաների և կոնֆեդերացիայի որոշ կանտոնների միջև առանձին երկկողմանի պայմանագրերից հետո, որոնք գոյություն են ունեցել 15-րդ դարի սկզբից, Երեք լիգաների ֆեդերացիան, որպես ամբողջություն, դարձել է համադաշնության ասոցացված պետություն՝ 1498 թվականին ամենաարևելյան յոթ կանտոնների հետ դաշնակցային պայմանագրեր կնքելով։ Երբ Կոնֆեդերացիաները հրաժարվել են ընդունել Վորմսի Ռեյխստագի որոշումը կայսերական բարեփոխում իրականացնելու մասին 1495 թվականին, չորս տարի անց պատերազմ է սկսվել նրանց և Շվաբյան լիգայի ու ՍՀԿ միության միջև։ Շաֆֆհաուզենում, ավստրիական Ֆորարլբերգում և Գրաուբյունդենում մարտական գործողություններն ավարտվել են Դորնախի մոտ տեղի ունեցած  գլխավոր ճակատամարտով, որտեղ կայսերական զորքերը ջախջախվել են։ 1499 թվականի սեպտեմբերին Բազելում կնքվել է հաշտության պայմանագիր, որը հաստատել է միության փաստացի անկախությունը կայսրությունից (1500 թվականին այն ներառված չի եղել կայսերական օկրուգների համակարգում), թեև անունով այն շարունակել է մնալ Սուրբ Հռոմի կայսրության մաս, մինչև երեսնամյա պատերազմի ավարտը։ Որպես Շվաբյան պատերազմի անմիջական հետևանք՝ 1501 թվականին նախկինում ասոցացված քաղաք-պետությունները՝ Բազելը և Շաֆֆհաուզենը միացել են համադաշնությանը ։ 1513 թվականին Ապենցելի կանտոնը հետևել է այդ օրինակին՝ դառնալով միության տասներեքերորդ անդամը ։ Համադաշնության (Zugewandte Orte) գործընկերներն են եղել Սանկտ Գալլեն, Բիլ, Մյուլուզ և Ռոտվայլ քաղաքները, ինչպես նաև Գրաուբյուդենի երեք լիգաները, Վալեն ասոցացված անդամ է դարձել 1529 թվականին։
Տիչինոյի և Վալտելլինայի գրավում
Տիչինոյի տարածաշրջանը բաղկացած է եղել մի քանի քաղաք-պետություններից, որոնք գտնվել են համանուն գետի առափնյա հատվածում։ Նվաճումից հետո այն բաժանվել է Տիչինոյի չորս բեյլիվիկի (Վալլե դի Մաջիա, Լոկառնո, Լուգանո և Մենդրիզիո), որոնք 1512 թվականից հետո գտնվել են 13 կանտոնների համատեղ կառավարման ներքո։ Այդ շրջանը ներառել է նաև մի քանի այլ տարածքներ, որոնք պատկանել են մեկ կամ մի քանի կանտոնների։ Դրանք ներառել են Բելինցոնի, Բլենիոյի և Ռիվեի (պատկանում են Ուրիին, Շվիցին և Նիդվալդենին), ինչպես նաև Լևենտինի (պատկանում է Ուրին) և Վալ դ'Օսոլայի բեյլիվիկները։ Գոյություն են ունեցել նաև երեք լիգաների իտալախոս երեք մարզեր (Բորմիո, Վալտելինա և Կյավեննա), որոնք ներառված չեն եղել Տիչինոյի բեյլվիկների մեջ ։
1403-1422 թվականներին այդ հողերից մի քանիսը գրավվել են Ուրիի զորքերի կողմից, սակայն հետագայում Արբեդոյի ճակատամարտից հետո դրանք հետ են վերցվել, որից հետո շվեյցարական էքսպանսիան ժամանակավորապես դադարեցվել է, բայց տարածքում պահպանվել է դաշնային ազդեցությունը։ Ուրի կանտոնը 1440 թվականին նվաճել է Լևենտինայի հովիտը ։ Երկրորդ նվաճման ժամանակ Ուրին, Շվիցը և Նիդվալդենը 1500 թվականին ստացել են Բելինցոնա քաղաքը և Ռիվիերան ։ Երրորդ նվաճումն իրականացրել են ամբողջ Համադաշնության (այն ժամանակ 12 կանտոններից բաղկացած) զորքերը։ 1512 թվականին միացվել են Լոկառնոն, Մաջիա հովիտը, Լուգանոն և Մենդրիզիոն։ Հետագայում Տիչինո գետի վերին հովիտը, Սեն Գոթարդից մինչև Բիասկա քաղաքը (Լևենտինի հովիտ), մտել են Ուրի կանտոնի մեջ։
Մնացած տարածքըները (Baliaggi Ultramontani, Ennetbergische Vogteien, Bailiwicks Beyond the Mountains) գտնվել են Տասներկու Կանտոնների կառավարման ներքո։ Այդ շրջանները կառավարվել են դատական կարգադրիչների կողմից, որոնք պաշտոնավարել են երկու տարի և դրանք գնել Լիգայի անդամներից ։
Որոշ հողեր և Բելինցոնա քաղաքը բռնակցվել են Ուրիին 1419 թվականին, բայց 1422 թվականին դրանք հետ են վերցվել։ 1499 թվականին Բելինցոնայում միլանցիների տիրապետության գրեթե մեկուկես դարն ավարտվել է Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս XII-ի Միլան ներխուժմամբ։ Նա գրավել է քաղաքը, սակայն վախենալով շվեյցարացիների հարձակումից, հազար հոգանոց կայազորով ամրացրել է Կաստելգրանդը ։ 1499 և 1500 թվականների ամբողջ ձմռանը Բելինցոնայում անկարգություններ սկսվեցին մինչև ապստամբ բնակչությունը վտարեց ֆրանսիացիներին։ Լոդովիկո Սֆորցայի գերությունից և մահապատժից հետո ապրիլի 14-ին Բելինցոնան միացավ համադաշնությանը։ Բելինցոնան մնաց Ուրիի, Շվիցի և Նիդվալդենի համատեղ կառավարման ներքո մինչև 1798 թվականը՝ Հելվետական Հանրապետության ստեղծումը։
1433-1438 թվականներին Միլանի դուքս Ալոիզիո Սանսվերինոն վերահսկոել են Լուգանոն իր հետնորդների միջոցով, մինչև 1499 թվականի ֆրանսիական արշավանքը, երբ ապստամբություններն ու խռովությունները ցնցել են տարածաշրջանը ։
Սոցիալական զարգացում
Մոտավորապես 13-րդ դարում սկսված իրադարձությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հասարակության վրա։ Աստիճանաբար ճորտ բնակչությունը վերածվել է ազատ գյուղացիների և քաղաքաբնակների։ Ժամանակակից չափանիշներով փոքր քաղաքներում (Բազելն ունեցել է մոտ 10000 բնակիչ, Ցյուրիխը, Բեռնը, Լոզանը և Ֆրիբորգը՝ յուրաքանչյուրը մոտ 5000 հազար) զարգացումը բնական է եղել, քանի որ շատ շուտով տերերը քաղաքներին որոշակի ինքնավարություն են շնորհել, մասնավորապես, ներքին կառավարումը։ Այդ ընթացքում աճել է նաև քաղաքների թիվը։ 1200 թվականին եղել է մոտ 30 քաղաք։ Մեկ դար անց՝ 1300 թվականին, եղել են ավելի քան 190 փոխկապակցված քաղաքներ ։ 14-րդ դարի սկզբին քաղաքներում արհեստավորները սկսել են ստեղծել գիլդիաներ, որոնք հաճախ իրենց վրա են վերցրել քաղաքական վերահսկողությունը, հատկապես Հռենոս գետի երկայնքով գտնվող քաղաքներում, ինչպիսիք են Էլզասը, Բազելը, Շաֆֆհաուզենը, Ցյուրիխը կամ Քուրը (բայց ոչ Բեռնում, Լյուցեռնում կամ գերմանական Ֆրանկֆուրտում, որտեղ ավելի հզոր և ուժեղ արիստոկրատիան կանխել է նման զարգացումը)։ Գիլդիաների կողմից ղեկավարվող քաղաքներն ունեցել են համեմատաբար ժողովրդավարական կառուցվածք՝ քաղաքային խորհուրդներ ընտրված քաղաքացիների կողմից։
Գյուղական վայրերում տեղի բնակչությունը ավելի քիչ ազատություն է ունեցել, սակայն որոշ տեղական ֆեոդալներ նպաստել են հեռավոր շրջանների գաղութացմանը՝ որոշակի արտոնությունների տրամադրման միջոցով ։ Հայտնիներից է եղել 14-րդ դարի որոշ հովիտների գաղութատիրական շարժումը Վալեից մինչև Գրաուբյունդեն։ Շուտով լեռնաշխարհում զարգացել է ընդհանուր դաշտերի, լեռների և անտառների համայնքային կառավարումը (վերջինս կարևոր դեր է խաղացել ձնահոսքերից պաշտպանվելու գործում), իսկ հովիտներում գտնվող համայնքները սկսել են սերտորեն համագործակցել և գնել ազնվական հողատերերի ունեցվածքը կամ պարզապես զրկել նրանց իրավունքներից։ Landsgemeinden-ի տարածքային խորհրդարանները ստեղծվել են ընդհանուր համայնքները կառավարելու համար։ Նրանք նաև ծառայել են որպես բարձրագույն դատարան և ընտրել են ներկայացուցիչներ (Landmanan)։
Չնայած և՛ աղքատ, և՛ հարուստ քաղաքացիները կամ գյուղացիներն ունեցել են նույն իրավունքները (թեև ոչ նույն կարգավիճակը), բայց ոչ բոլոր մարդիկ են եղել հավասար։ Գյուղում կամ քաղաքում ներգաղթյալները քաղաքական իրավունքներ չեն ունեցել և կոչվել են Hintersassen։ Գյուղական բնակավայրերում նրանք ստիպված են եղել վճարել համայնքային հողերի օգտագործման համար։ Նրանց հավասար իրավունքներ են տրվել միայն քաղաքացիություն ստանալուց հետո, ինչը հարստության և ժամանակի խնդիր է եղել ։
Քաղաքները վարել են էքսպանսիոնիստական տարածքային քաղաքականություն գյուղական շրջանների նկատմամբ վերահսկողություն ձեռք բերելու համար՝ օգտագործելով ռազմական հզորություն կամ ավելի նուրբ միջոցներ, ինչպիսիք են՝ փրկագին վճարելը կամ ընդունել նոր հպատակների, որպես իրենց քաղաքացիներ (և դրանով իսկ ազատելով նրանց սենյորների իշխանությունից)։ Քաղաքները կուսակալներ են նշանակել վարչակազմը ղեկավարելու համար, բայց դա միայն հանգեցրել է գյուղերի համայնքային ինքնավարության սահմանափակմանը։ Գյուղացիները տնօրինել են իրենց հողերը, գյուղերը շարունակել են տնօրինել իրենց ունեցվածքը, իսկ գյուղացիները մասնակցել են քաղաքային արբիտրաժային դատարանի ժյուրիի կազմում։ Սակայն նրանք պետք է զինվորական ծառայություն կատարեին քաղաքում, որը, մյուս կողմից, ներառել է զենք ունենալու և կրելու իրավունքը։
15-րդ դարի երկրորդ կեսին Բազելը դարձել է բարձրագույն կրթության և գիտության կենտրոն։ 1431-1447 թվականներին քաղաքը հյուրընկալել է Ֆերրարո Ֆլորենցիայի տաճարի թեմականներին, իսկ 1460 թվականին հիմնադրվել է համալսարան, որը ժամանակի ընթացքում իր կողմն է գրավել բազմաթիվ հայտնի մտածողների, ինչպիսիք են Էրազմ Ռոտերդամցին կամ Պարացելսը։
Քաղաքական կառուցվածք
Սկզբում Eidgenossenschaft-ը միավորված չի եղել մեկ դաշնագրով, այլ ավելի շուտ համընկնող դաշնագրերի և տարբեր մասնակիցների միջև կնքված նվազագույն պարտավորություններով երկկողմանի պայմանագրերի մի ամբողջ շարքով։ Կողմերը, ընդհանուր առմամբ, պայմանավորվել են պահպանել խաղաղությունն իրենց տարածքներում, օգնել միմյանց պատերազմական պայմաններում և ստեղծել են արբիտրաժ՝ վեճերի առաջացման դեպքում դրանց լուծման նպատակով։ 1393 թվականի Sempacherbrief-ն առաջին պայմանագիրն է, որը միավորել է բոլոր ութ կանտոնները, որը հետագայում դարձել է յուրահատուկ դաշնային համաձայնագիր։ Երկրորդ միավորող պայմանագիրը դարձել է 1481 թվականին ստորագրված Stanser Verkommnis-ը։
15-րդ դարում սկսել է գործել Tagsatzung դաշնային խորհրդարանը, որը գումարվել է տարին մի քանի անգամ։ Յուրաքանչյուր կանտոն պատվիրակել է երկու ներկայացուցիչ, սովորաբար դա ընդգրկել է նաև ասոցիացված իրավիճակները։ Սկզբում ժողովը նախագահել է կանտոնը, որտեղ հավաքվել են պատվիրակները, սակայն 16-րդ դարում Ցյուրիխը դարձել է մշտական նախագահ («Vorort») և և Բադենը դարձել է նստաշրջանային ծով ։ Tagsatzung-ը վարել է բոլոր միջկանտոնային գործերը, ինչպես նաև ծառայում որպես վերջնական արբիտրաժային դատարան՝ անդամ պետությունների միջև վեճերը լուծելու կամ որոշում կայացնելու պատժամիջոցների մասին անդամների անհամաձայնության դեպքում, ինչպես եղեղել է Հին ցյուրիխյան պատերազմի ժամանակ։ Նա կազմակերպել և վերահսկել է նաև այնպիսի համայնքների կառավարումը, ինչպիսիք են Բադենի կոմսությունը, Ֆրայամտը, Թուրգաուն Հռենոսի հովտում Բոդենի լճի և Քուրի միջև կամ Տիչինոյում։ Այդ համայնքների կառավարիչները պատվիրակվել են երկու տարով, ամեն անգամ նշանակումը կատարվել է տարբեր կանտոնների կողմից։
Չնայած իր ոչ պաշտոնական բնույթին, «Tagsatzung»-ը կարևոր գործիք է եղել խնդիրների լուծման համար և կարևոր դեր խաղացել կանտոնների միջև միասնության զարգացման գործում, որոնք աստիճանաբար իրենց դրսևորել են որպես «Eidgenossenschaft»:
Տնտեսություն
Կանտոնների բնակչությունը 15-րդ դարում կազմել է մոտ 600 հազար մարդ, իսկ 16-րդ դարում այն հասել է 800 հազարի։ Միայն որոշ ցածրադիր շրջաններ են ապահովված եղել իրենց սեփական հացահատիկով, շրջանների մեծ մասը կախված է եղել վարսակի, գարու կամ ցորենի ներմուծումից։ Ալպերում, որտեղ հացահատիկի բերքատվությունը կլիմայական պայմանների պատճառով միշտ ցածր է եղել, հողագործությունից անցում է կատարվել կովի կաթից պանրի և կարագի արտադրությանը։ Երբ ճանապարհներն ավելի բարեկարգ ու անվտանգ են դարձել, առևտուրը քաղաքների հետ բուռն զարգացում ապրեց։
Քաղաքները եղել են առևտրի կարևոր կենտրոններ, որոնք գտնվել են Ալպերի գլխավոր ճանապարհների վրա։ Զարգացել է նաև տեքստիլ արտադրությունը, որի կենտրոնն է եղել Սանկտ Գալլենը։ Պանիրը նույնպես համարվել է արտահանվող հիմնական ապրանքներից մեկը։ Շվեյցարական քաղաքների արտահանումը հասել է Լևանտ կամ Լեհաստան։
15-րդ դարի վերջում վարձկանությունը նույնպես դարձել է կարևոր տնտեսական գործոն։ Reisläuferei-ն, ինչպես կոչվել է վարձկանների ծառայությունը, գրավել է բազմաթիվ երիտասարդ արկածախնդիրների, ովքեր դա համարել են հարաբերական աղքատությունից փրկվելու միջոց։ Ծառայությունները վճարվել են ոչ միայն վարձկանների համար, այլև նրանց ներքին կանտոնների համար և ընթացակարգը, որն այդ ժամանակ արդեն լրջորեն քննադատվել է մարդկային ռեսուրսների լուրջ սպառման համար, ավելի տարածված է եղել գյուղական կանտոնների երիտասարդ գյուղացիների շրջանում։
Առասպելներ և լեգենդներ
Իրադարձությունները, որոնք ներկայացվում են Վիլյամ Տել սագայում, որոնք ենթադրաբար տեղի են ունեցել 1307 թվականին, չեն հաստատվում պատմական ապացույցներով։ Այդ պատմությունը, ինչպես նաև դրա հետ կապված Rütlischwur-ի պատմությունը (Ռյութլիի երդում, Լյուցեռն լճի վերևում գտնվող մարգագետնում), կարծես թե իր սկիզբն է առնում 1470 թվականի ժողովրդական հեքիաթների ժողովածուից՝ Weisse Buch von Sarnen-ից ։
Առնոլդ ֆոն Վինկելրիդի մասին լեգենդը, ով Զեմպախի ճակատամարտի ժամանակ նետվել է ավստրիական հետևակի նիզակների դեմ և դրանով իսկ ճեղքել նրանց շարքերը, նույնպես առաջին անգամ հիշատակվում է 16-րդ դարում ։ Ճակատամարտի վերաբերյալ ավելի վաղ գրառումներում նրա սխրանքի մասին չի նշվում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի քաղաքական պատմություն Կատեգորիա:Հին շվեյցարական համադաշնությունը 14-րդ դարում Կատեգորիա:Հին շվեյցարական համադաշնությունը 15-րդ դարում Կատեգորիա:Հին շվեյցարական համադաշնությունը 16-րդ դարում Կատեգորիա:Շվեյցարիայի պատմություն Կատեգորիա:Տարածքային փոփոխություն
(3813) Ֆորտով
(3813) Ֆորտով (Fortov), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1970 թվականի օգոստոսի 30-ին Տամարա Սմիռնովայի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,190971 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8074 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5746 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1184,55 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,303913 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,15° անկյուն։
Ֆորտով աստերոիդը պատկանում է Աուգուստայի աստերոիդների ընտանիքին, որը տեղաբաշխված է հիմնական աստերոիդների գոտում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աուգուստայի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1970 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տամարա Սմիռնովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Աբել Բալբո
Աբել Էդուարդո Բալբո (Abel Eduardo Balbo, հունիսի 1, 1966, Էմպալմե, Արգենտինա), Արգենտինացի նախկին ֆուտբոլիստ, ով հանդես է եկել իտալական և իսպանական մի շարք ակումբներում, ինչպես նաև Արգենտինայի ազգային հավաքականում։ 1997-ից մինչև 1998-ը եղել է Ռոմայի ավագը։
Միջազգային առաջնություն
ՈՒԵՖԱ-ի գավաթ (1)՝
Ազգային
Արգենտինա՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արգենտինացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արգենտինայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հունիսի 1 ծնունդներ Կատեգորիա:1966 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Ռիվեր Փլեյթի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ուդինեզեի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռոմայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պարմայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆիորենտինայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բոկա Խունիորսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Նյուելս Օլդ Բոյզի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Փչացած հեռախոս
« Կոտրված հեռախոսը » (փչացած հեռախոս, խուլ հեռախոս ) սրահային խաղ է,  գործածվում է նաև որպես հոգե- վերապատրաստման հոգեուսուցման գործիքներից մեկը:գործիքակազմերից մեկը։ Խաղի էությունը` բանավոր հաղորդագրության նպատակային փոխանցման կազմակերպումն է` բաղկացած, որքան հնարավոր է շատ մարդկանցից և բացահայտելու դրա սկզբնական բովանդակության աղավաղումները։
Փոխաբերական իմաստով, "փչացած հեռախոս", երբեմն անվանում են ցանկացած իրավիճակ , երբ տեղեկատվության չմտածված աղավաղումը տեղի է ունենում ուրիշի խոսքերի, տեքստի, դեպքերի հիշողությամբ վերապատմելու ընթացքում։
Չինական շշուկներ ( Commonwealth English ) կամ հեռախոս ( ամերիկյան անգլերեն ) միջազգային հանրաճանաչ մանկական խաղ է ։
Խաղի տարբերակները
Հիմնականում խաղը վարվում է հետևյալ կերպ։
Մեծ Բրիտանիայի և Ավստրալիայի օգտագործումը
Մեծ Բրիտանիայում, Ավստրալիայում և Նոր Զելանդիայում խաղը սովորաբար կոչվում է «չինական շշուկներ»; Մեծ Բրիտանիայում սա փաստագրված է 1964 թվականից
Խաղը չինացու անունով անվանակոչելու համար տարբեր պատճառներ են առաջարկվել, սակայն կոնկրետ բացատրություն չկա։ Առաջարկվող պատճառներից մեկը 18-րդ և 19-րդ դարերում չինական մշակույթով անգլիական տարածված հրապուրումն է, ներառյալ այն, ինչ այժմ հայտնի է որպես արևելագետ ։  Հետագա տեսությունն այն է, որ խաղը բխում է ենթադրյալ շփոթված հաղորդագրություններից, որոնք ստեղծվել են, երբ հաղորդագրությունը բանավոր կերպով փոխանցվում էր աշտարակից աշտարակ Չինական Մեծ պատի երկայնքով ։
Տերմինի օգտագործումը պաշտպանվել է որպես նման այլ արտահայտությունների, ինչպիսիք են « Ինձ համար ամեն ինչ հունարեն է » և « կրկնակի հոլանդերենը »։
Այլընտրանքային անուններ
Քանի որ խաղը տարածված է երեխաների շրջանում ամբողջ աշխարհում, այն նաև հայտնի է տարբեր անվանումներով՝ կախված տեղանքից, օրինակ՝ ռուսական սկանդալ, շշուկով ներքև, կոտրված հեռախոս, օպերատոր, խաղողի վազ, բամբասանք, գաղտնի հաղորդագրություն, մեսենջեր խաղ, և փոխանցեք հաղորդագրությունը, ի թիվս այլոց։ Թուրքիայում այս խաղը կոչվում է kulaktan kulağa, որը նշանակում է (մեկ) ականջից (մյուս) ականջ ։ Ֆրանսիայում այն կոչվում է téléphone arabe (արաբերեն հեռախոս) կամ téléphone sans fil (անլար հեռախոս)։ Գերմանիայում խաղը հայտնի է որպես Stille Post (Լուռ փոստ)։ Մալայզիայում այս խաղը սովորաբար անվանում են telefon rosak, Իսրայելում՝ telefon shavur (טלפון שבור), Ֆինլանդիայում rikkinäinen puhelin, իսկ Հունաստանում՝ spazmeno tilefono (σπασμένο τηλέφωνο), որոնք բոլորը թարգմանվում են որպես «կոտրված հեռախոս»։ Լեհաստանում այն կոչվում է głuchy telefon, որը նշանակում է խուլ հեռախոս ։ Մեդիչի ժամանակաշրջանի Ֆլորենցիայում այն կոչվում էր «ականջի խաղ»։
Խաղը անգլերենում հայտնի է նաև ռուսերեն սկանդալ, ռուսական բամբասանք և ռուսերեն հեռախոս անուններով։
Հյուսիսային Ամերիկայում խաղը հայտնի է հեռախոս անունով։ Այլընտրանքային անունները, որոնք օգտագործվում են Միացյալ Նահանգներում, ներառում են Broken Telephone, Gossip և Rumors :
Խաղ
Խաղը հաղթող չունի. ժամանցը գալիս է սկզբնական և վերջնական հաղորդագրությունների համեմատությունից։ Միջանկյալ հաղորդագրությունները կարող են նաև համեմատվել. որոշ հաղորդագրություններ անճանաչելի կդառնան ընդամենը մի քանի քայլից հետո։
Զվարճանք տրամադրելուց բացի, խաղը կարող է դաստիարակչական նշանակություն ունենալ։ Այն ցույց է տալիս, թե որքան հեշտությամբ տեղեկատվությունը կարող է կոռումպացվել անուղղակի հաղորդակցության արդյունքում։ Խաղը օգտագործվել է դպրոցներում՝ բամբասանքի տարածումը և դրա հնարավոր վնասակար հետևանքները մոդելավորելու համար։ Այն կարող է օգտագործվել նաև փոքր երեխաներին սովորեցնելու չափավորել իրենց ձայնի բարձրությունը և ինչպես ուշադիր լսել։ այս դեպքում խաղը հաջողված է, եթե հաղորդագրությունը փոխանցվում է ճշգրիտ՝ յուրաքանչյուր երեխայի շշուկով, քան բղավելով։ Այն կարող է օգտագործվել նաև օտար լեզվի տարեց կամ չափահաս սովորողների համար, որտեղ ըմբռնելի խոսելու և հասկանալու խնդիրն ավելի դժվար է ցածր ձայնի պատճառով, և, հետևաբար, պահանջվում է ավելի լավ տիրապետել արտասանության նուրբ կետերին։
Տարբերակներ
Չինական շշուկների մեկ այլ տարբերակ ցուցադրվում է Էլենի Խաղերի խաղում՝ Say Whaaat?. Այնուամենայնիվ, տարբերությունն այն է, որ չորս խաղացողները ականջակալներ են կրելու. հետևաբար խաղացողները պետք է կարդան իրենց շուրթերը
Հղումներ
Կատեգորիա:Խաղեր
Verax
Verax (լատ., ճշմարտությունն ասող, ճշմարտախոս), 2013 թվականի հինգրոպեանոց կարճամետրաժ ֆիլմ, որը պատմում է Էդվարդ Սնոուդենի և այն բացահայտումների մասին, որ նա արել է Հոնկոնգում գտնվելու ժամանակ ։ Ֆիլմը ստեղծվել է Հոնկոնգի սիրողական ռեժիսորների կողմից և տեղադրվել է նրանց YouTube-ի ալիքում 2013 թվականի հունիսին ։
Ֆիլմն իր անվանումը ստացել է verax մականունից, որը վերցրել էր Սնոուդենը լրագրողների հետ շփման և բացահայտումներ կատարելու ժամանակ ։
Ֆիլմը ստեղծվել է Ավստրալիայի, Կանադայի, Իռլանդիայի և ԱՄՆ-ի բնակիչների կողմից։ Չորս ռեժիսորներ և պրոդյուսերներ են հանդես եկել՝ Ջեֆ Ֆլորոուն, Էդվին Լին , Շոն Սեն և Մարկուս Ցույը :