cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Քերիլ Ֆյուգեյթ
Կենսագրություն
2013 թվականի օգոստոսի 5-ին Քերիլը ամուսնու հետ վթարի է ենթարկվել, որտեղ ամուսինը մահացել է, իսկ նա լրջորեն տուժել է, բայց ողջ է մնացել։
Քերիլ Ֆյուգեյթի չարտոնված կենսագրությունը, որը կոչվում է «Քերիլ» (Caril), գրվել է Նինեթ Բիվերի կողմից (Ninette Beaver) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի մարդասպաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սերիական մարդասպաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի հանցագործներ
Աննա Չերտկովա
Աննա Կոնստանտինովնա Չերտկովա (օրիորդական ազգանունը՝ Դիտերիխս, Анна Константиновна Черткова, Дитерихс, ), մանկագիր, հասարակական գործիչ, բանահավաք, հուշագիր, Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության ռուս նկարիչների բնորդուհի։ Գրական կեղծանունները եղել են «Ա. Չ.» և «Ա. Չ-վա» («А. Ч.» и «А. Ч-ва») ։
Աննա Դիտերիխսը ծնվել է պրոֆեսիոնալ զինվորականի ընտանիքում, ամուսնացել է ռուսական իշխանության խոշոր ընդդիմադիր, հրատարակիչ և հասարակական գործիչ Վլադիմիր Չերտկովի հետ։ Եղել է Լև Տոլստոյի մտերիմը, ժամանակակիցների շրջանում հայտնի է եղել «տոլստոյականության» և բուսակերության ակտիվ տարածմամբ։ Ակտիվորեն համագործակցել է «Միջնորդ» («Посредник») հրատարակչության հետ, ինչպես նաև իր ժամանակի հայտնի «Ազատ խոսք» և «Ազատ խոսքի թերթիկներ» հայտնի հանդեսների հետ։ Աննա Չերտկովայի գրչին են պատկանում փոքր գրական ստեղծագործություններ (դրանցից մեկը 24 տարվա մեջ վերահրատարակվել է 12 անգամ), Լև Տոլստոյի մասին հուշագրություններ և գրականագիտական հոդվածներ։ Նա հրապարակել է ռուս աղանդավորների հոգևոր երգերի որոշ հրատարակումներ։
Աննա Չերտկովային պատկերել է Նիկոլայ Յարոշենկոն իր հայտնի «Ուսանողուհի» (1883) և «Տաք երկրներում» (1890) նկարներում։ Աննա Չերտկովան ամուսնու և Լև Տոլստոյի հետ պատկերված է նաև Միխայիլ Նեստերովի՝ նկարիչների համար ծրագրային «Ռուսաստանում։ Ժողովրդի ոգին» (1916) նկարում։
Կենսագրություն
Աննա Դիտերիխսը ծնվել է Կիևում, պրոֆեսիոնալ զինվորական (այդ ժամանակ՝ գնդապետ-հրետանավոր) Կոնստանտին Ալեքսանդրովիչ Դիտերիխսի (1823-1899) ընտանիքում, որը ծառայելով հասել է մինչև գեներալի աստիճանի։ Կովկասյան պատերազմի տարիներին Դիտերիխսը ծանոթացել է Լև Տոլստոյի հետ, որն օգտագործել էր Դիտերիխսի «Գրառումներ Կովկասյան պատերազմի մասին» գիրքը «Հաջի Մուրադ» գրքի ստեղծման համար։ Աննայի մայրը ազնվականուհի Օլգա Իոսիֆովնա Մուսնիցկայան էր (1840-1893)։ Աննան ընտանիքի երկրորդ երեխան էր և ավագ դուստրը։ 1860-ական թվականների սկզբին Աննան ապրել է Վոլգայի մոտ` Դուբովկա քաղաքում` երկհարկանի փայտե, կիսավերնահարկով և ճաղապատ փոքրիկ պարտեզով տանը։ 1861-1862 թվականներին տեղի ունեցած հրդեհների ուժեղ տպավորությունը և այդպես էլ չհայտնաբերված հրձիգներից վախը նա հետագայում նկարագրել է մանկության մասին իր հիշողություններում։ Աղջիկը նախընտրել է բոբիկ քայլել և նշանակություն չի տվել հագուստին, հատկապես չի սիրել դրանում վառ գույները։ Հետագայում նա հիշել է, որ մանուկ ժամանակ ցանկացել է տղա լինել։ Մանկության ամենահաճելի տպավորություններից նա առանձնացրել է երաժշտությունը և առաջին հերթին երգեցողությունը։ Դիտերիխսի խոսքերով` երաժշտությունը «հիպնոսացնում էր» իրեն։ Ընտանիքում աղջկան անվանում էին Գալյա, ոչ թե Աննա, այդպիսի կանոն էր դրել մորական պապը՝ գեներալ Օսիպ Մուսնիցկին, որը հուշագրուհու խոսքերով՝ կիսով չափ լեհ էր, կիսով չափ լիտվացի։ Մայրը թունդ հավատացյալ էր, ուղղափառության ջերմեռանդ կողմնակից։ Հայրը, որը երկար ժամանակ ապրել էր Կովկասում, հետաքրքրվում էր իսլամով, ինչպես նաև քրիստոնեական աղանդներով՝ մոլոկանների և դուխոբորների ուսմունքներով։ Աննա Դիտերիխսի հարազատները Դուբովկայում
Կիևում աղջիկը սովորել է գիմնազիայում և լրջորեն զբաղվել է երաժշտությամբ։ 1878 թվականին Աննան ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի Բեստուժևի կանանց բարձր կուրսերի բանահյուսության բաժին, սակայն երկու տարի անց տեղափոխվել է բնական բաժանմունք։ 1886 թվականին այն ավարտելուց հետո Դիտերիխսին այդպես էլ չի հաջողվել դիպլոմ ստանալ։ Սովորելով չորս տարի՝ նա ծանր հիվանդացել է և բաց թողել վերջին քննությունը։ Ուսումնառության տարիներին տարվել է մատերիալիզմով, պոզիտիվիզմով, Յոհան Գոթլիբ Ֆիխտեի ուսմունքով։
Կա ռուս կրոնական փիլիսոփա Նիկոլակ Լոսսկու հաղորդագրությունը այն մասին, որ որոշ ժամանակ Աննա Դիտերիխսն ուսուցչուհի է աշխատել Սանկտ Պետերբուրգի կանանց մասնավոր ուսումնական հաստատություններից մեկում՝ Մ. Ն. Ստոյունինայի գիմնազիայում, որտեղ այդ ժամանակ սովորել են նրա կրտսեր քույրերը՝ Օլգան և Մարիան։
1885 թվականից Դիտերիխսն սկսել է մասնակցել «Միջնորդ» հրատարակչության աշխատանքներին, որտեղ նրան տարել էր հասարակական գործիչ և հրապարակախոս Պավել Բիրյուկովը։ «Շատ հիվանդոտ և թուլակազմ, ծանր է տանում յուրաքանչյուր նոր տպավորություն, իր հանդեպ խստապահանջ է և լուրջ, Ա. Կ. Դիտերիխսը դեպի իրեն է գրավել մարդկանց և շուտով դարձել է անփոխարինելի աշխատակից մեր հրատարակչությունում»,- նրա մասին գրել է Միխայիլ Մուրատովը։
1897 թվականին Չերտկովը վտարվել է Ռուսաստանից։ Ամուսինները հեռացել են «ամբողջ տնով»։ Նրանց հետ տեղափոխվել են նաև Վլադիմիր Չերտկովի մայրը, երկու աղախիններ՝ նրանց հետ երկար տարիիներ ապրած Աննան և վաղ երիտասարդությունից նրանց տանն աշխատող, նրանց որդու դայակ Կատյան, ինչպես նաև ընտանեկան բժիշկ Ալբերտ Շկարվանը, որը ավստրահպատակ էր, ազգությամբ սլովակ։ 1897-1908 թվականներին Մեծ Բրիտանիայում ապրելու ժամանակ Աննա Չերտկովան ամուսնու հետ աշխատել է «Ազատ խոսք» հրատարակչությունում։ Իր ինքնակենսագրականում նա գրել է, որ թեպետ «համարվում էր այն հրատարակիչներից, որոնք իրոք կատարում էին սրբագրիչի, գրասենյակային ծառայողի, բանահավաքի և խմբագրի օգնականի պարտականությունները, կատարել է խմբագրական գրառումներ, կազմել է «Ազատ խոսք» թերթի համարները, վարել է տպարանի հետ հաղորդակցություն և այլն»։ Երբ Բիրյուկովը «Ազատ խոսք» հրատարակչությունը տեղափոխել է Շվեյցարիա, Չերտկովները կենտրոնացել են «Ազատ խոսքի թերթիկներ» հրատարակչության վրա։
Տակտոն հաուսը, որտեղ ապրել են Չերտկովները Կրայստչյորչ քաղաքում, ժամանակակիցները նկարագրել են որպես շատ տարօրինակ և անհարմար։ Որոշ տեղերում այն երեք, որոշներում էլ չորս հարկանի էր, կառուցված էր աղյուսով և ամբողջությամբ պատված էր բաղեղով։ Կենտրոնում գտնվում էր սանդուղք, աջ և ձախ կաղմերից բացվում էին բազմաթիվ սենյակների դռները։ Հատուկ պողպատե մթերանոցը նախատեսված էր Տոլստոյի ձեռագրերի պահպանման համար։ Այն սարքավորված էր ազդանշանային համակարգով։ Բոլոր սենյակները մեկուսացված էին և չէին հաղորդակցվում մեկը մյուսի հետ, բացի բուխարիներից որևէ այլ տաքացում չկար, ձմռանը Աննա Չերտկովան տառապում էր ցրտից։ Տանը միաժամանակ ապրում էին 30-40 մարդ՝ ռուսներ, լատիշներ, էստոնացիներ, անգլիացիներ, որոնք ունեին տարբեր դավանանքներ. կային տոլստոյականներ, սոցիալ-դեմոկրատներ, սոցալիստ-հեղափոխականներ. «բոլոր նրանք անում էին ինչ-որ բան, աշխատում էին, և կյանքը հագեցած և հետաքրքիր էր»։ Շաբաթվա հատուկ որոշված օրեր Չերտկովները կերակրում էին անգլիացի անտուններին։ Տակտոն հաուսի մոտ գտնվում էր «Ազատ խոսքի» տպագրությունը։
Մեծ Բրիտանիայից վերադառնալուց հետո Չերտկովները հիմնվել են Տուլայի նահանգում։ Տելյատինկիում նրանց տունը դարձել է տոլստոյականներին ձգող կենտրոն։ Վլադիմիրի որդին մտերմացել է գեղջուկ պատանիների հետ։ Չերտկովները արագորեն գրավել են տեղական ղեկավարության ուշադրությունը, նրանց գաղտնի ամբաստանել են։ 1908 թվականի հոկտեմբերին Չերտկովների վրա գաղտնի հսկողություն է սահմանվել։ Յասնայա Պոլյանայից երեք կիլոմետր հեռավորության վրա Չերտկովների կառուցած տունը փայտից էր, երկհարկանի և ժամանակակիցների տվյալներով անհարմար։ Տոլստոյը անվանել է այն «գարեջրի գործարան»։ Ներքևի հարկում մեծ ճաշասենյակն էր, որի երկու կողմերով միջանցքներ էին, որոնցից յուրաքանչյուրով բացվում էին չորս փոքր սենյակներ։ Երկրորդ հարկի կենտրոնում գտնվում էր սրահը՝ սիրողական ներկայացումների համար բեմով։ Ընդհանուր հաշվվում էր 34 սենյակ։ Գրեթե բոլորը զբաղված էին լինում հյուրերով։ Տան շուրջը չկար կալվածքի համար բնութագրական երկարավուն պատշգամբ, ծաղկաթմբեր գետ կամ լճակ։
Գրական և հրատարակչական գործունեություն
Աննա Չերտկովայի մինչհեղափոխական շրջանի ստեղծագործությունների շարքում էր «Ֆիլարետ Ողորմածի վարքագրության» վերապատմությունը (1886)։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր Աննա Գրոդեցկայան պնդել է, որ Տոլստոյի և Ա. Դիտերիխսի նամակագրությունը՝ կապված վարքագրության տպագրման քննադատական թույլտվության հետ, դրդել է գրողին ստեղծել «Կյանքի մասին» տրակտատը։ Աննան նաև նշել է, որ Ֆիլարետ Ողորմածի հոգատարությունը մտերիմների և կնոջ, ընտանիքի հանդեպ Տոլստոյի մտորումների արտացոլանքն է այդ ժամանակ։ Այդ խնդրին նա նվիրել է իր տրակտատի 23-րդ գլուխը։ Լև Տոլստոյը ծանոթացել է Աննա Չերտկովայի ձեռագիր աշխատանքի հետ տպագրությունից մեկ տարի առաջ։ Պահպանվել է նրա գնահատականը Վլադիմիր Չերտկովին ուղղված նամակում. «Ստացել եմ Ֆիլարետ Ողորմածի վարքագրութունը։ Հիասքանչ է։ Ես ձեռք չեմ տա։ Շատ լավն է»։ Իր նամակներից մեկում նա հաստատել է. «Դիտերիխսը այդտեղ իր ներքին զգացմունքներից շատ բան է ներդրել, և ստացվել է հուզիչ և համոզիչ»։ Աննա Չերտկովային է պատկանում երեխաների համար նախատեսված «Քաջագործություն (Արևելյան զրույց)» փոքրիկ վիպակը (առաջին հրատարակություն 1888, մինչև 1912 թվականը հրատարկվել է ևս 12 անգամ)։ Սյուժեի համաձայն հարուստ առևտրական Մահմեդ Ալին երկու որդի ունի։ Նրանցից ավագը պատերազմ է գնում և դառնում հզոր զորավար, սակայն հայրը մերժում է նրա փառքը։ Հետագայում նա չի ընդունում նրան որպես գիտնական, գրող և դերվիշ։ Մահմեդ Ալիի կրտսեր որդին Նուրեթդինը գերի է ընկնում, իսկ ինքը կորցնում է հարստությունը։ Ջաֆարը գնում է թշնամիների մոտ, որոնց նկատմամբ ժամանակին հաղթություն էր տարել, և հայտնում է իր ցանկությունը՝ կրտսեր եղբոր փոխարեն իրեն վերցնելու։ Նրանք բաց են թողնում Նուրեթդինին, իսկ Ջաֆարին բանտ են ուղարկում, սակայն պահպանում են նրա կյանքը։ Նուրեթդինից իմանալով նրա ազատման պատմությունը՝ հայրը բացականչում է. «Միայն այժմ դու [Ջաֆար] հասար իրական հզորության և անմահության. դու արեցիր դա հանուն ուրիշների՝ մոռանալով քո մասին»։
1900 թվականին Աննա Չերտկովան գրել է «Անգլերենի գործնական դասագիրք՝ նախատեսված Ամերիկայի ռուս բնակիչների համար» գիրքը։ Նա կազմել է ռուս աղանդավորների կրոնական երգերի մի քանի ժողովածուներ՝ «Ազատ քրիստոնյաների երգերի և հիմների ժողովածու» (1904-1905, երեք հրատարակություն, նախաբանում Աննա Չերտկովան նշել է, որ հրատարակված տեքստերից մեկը իրոք պատկանում է ազատ քրիստոնյայի, իսկ մյուսները «կոչված են բավարարելու նրանց պահանջները» «հոգևոր երգերում», որոնք համապատասխանում են նրանց «կենսաըմբռնմանը», դրա համար էլ երգերի տեքստերի մեծ մասն իրականում գրել են ռուս բանաստեղծներ՝ Ալեքսեյ Տոլստոյը, Ալեքսանդր Պուշկինը, Ալեքսեյ Խոմյակովը։ Մեղեդիները վերցված են ռուսական բանահյուսությունից կամ արևմտյան կոմպոզիտորների հայտնի ստեղծագործություններ են, ինչպես՝ Լյուդվիգ վան Բեթհովեն և Ֆրեդերիկ Շոպեն։ Երգերը հրատարակված են երգեցողության և կլավիրի երկու ձեռքով նվագելու տարբերակներով), «Ինչ են երգում ռուս աղանդավորները» (երեք հրատարակություն, 1910-1912, ժողովածուում հրատարակվել են ռուս աղանդավորների բուն երգեցողությունը, Չերտկովայի հաստատմամբ նա ստացել է յուրաքանչյուր ձայնագրության հավանությունը), ինչպես նաև երգերի ու կանոնների «Մեղեդի» (չորս հրատարակություն, մոտ 1910), «Գյուղական ձայներ» (մոտ 1910), «Սերմնացան» (1922) ժողովածուները։ Նա եղել է տոլստոյականների շրջանում հայտնի «Լսիր խոսքը, լույսը բացվում է» և «Ազատության օրը գալիս է» երգերի երաժշտության և խոսքերի հեղինակն է։
Վալենտին Բուլգակովը ժողովածուներում ներառված պատարագն անվանել է «միատոն և վհատ», որոնցում «նույնիսկ եղբայրության և ազատության կոչերը հնչում էին որպես լալկան մինոր»։ Ամեն դեպքում նա բարձր է գնահատել Աննա Չերտկովայի կատարողական կարողությունները, դրա մեջ գտել է «խիտ, գեղեցիկ տեմբր և լավ դրված կոնտրալտո»։ Նրա «ամենահաջողված» ստեղծագործությունները եղել են Քրիստոֆ Վիլիբալդ Գլյուկի «Իփիգենիայի» դերերգը և Ալֆրեդ Թեննիսոնի խոսքերով Ալեքսեյ Պլեշչևի թարգմանությամբ երգն են, որին նա ինքը համակցել էր Բեթհովենի երաժշտությունը։
Աննա Չերտկովան գրել է գրական ակնարկներ, որոնք նվիրված էին Տոլստոյի ստեղծագործությունների տարբեր ոլորտների աշխատանքներին՝ «Լ. Ն. Տոլստոյը և նրա ծանոթությունը հոգևոր-բարոյական գրականության հետ։ Նրա նամակների և դրա մասին անձնական հիշողությունների հիման վրա» (1913, այդ հոդվածում Աննա Չերտկովան հերքել է լայն տարածված կարծիքը, որ Լև Տոլստոյը կանխակալ վերաբերմունք է ունեցել ուղղափառության հանդեպ, այդ իսկ պատճառով չի փորձել լրջորեն ուսումնասիրել եկեղեցու հայրերի գրությունները) և «Մտածողական աշխատանքի արտացոլումը «Երիտասարդության օրագրում»» (1917)։ Արդեն խորհրդային ժամանակներում հրատարակվել են գրողի մասին նրա հուշագրությունները՝ «Լ. Ն. Տոլստոյի մասին հուշերից» վերնագրով (1926, այդ աշխատանքում Չերտկովան հիշել է գրողների հետ իր հանդիպումները, որոնք վերաբերում են 1886 թվականին, մանրամասն պատմել է այն մասին, թե ինչպես է Տոլստոյի համար կատարել Գեորգ Ֆրիդրիխ Հենդելի, Ալեսանդրո Ստրադելլայի, Պյոտր Իլյիչ Չայկովսկու, Գլյուկի վոկալային ստեղծագործությունները, իսկ մի անգամ Տոլստոյն ինքն է նվագակցել նրան հին ռուսական ռոմանսների կատարման ժամանակ) և «Լ. Ն. Տոլստոյի վերաբերյալ առաջին հիշողություններ» (1928)։
Աննա Չերտկովայի ընտանիք
Աննա Դիտերիխսին առաջարկություն անելուց առաջ Վլադիմիր Չերտկովն իր որոշման մասին ասել է Տոլստոյին, որը լավ գիտեր աղջկան և հավանություն է տվել ամուսնությանը։ 1886 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Աննա Դիտերիխսը դարձել է Վլադիմիր Չերտկովի կինը։ Նրանց պսակադրությունը տեղի է ունեցել Սանկտ Պետերբուրգի Կազանի Աստվածամոր տաճարում։ Կարճ ժամանակ անց Տոլստոյը գրել է ամուսիններին. «Սիրում եմ ձեզ և ուրախանում եմ ձեզ համար»։ Վլադիմիր Չերտկովը պատասխանել է, որ «իր կնոջ հետ լիարժեք միասնություն է զգում, նրա հետ դառնում է ավելի լավը և ավելի հաջող է առաջ գնում, քան առանց նրա»։ Ամուսնու կենսագրության բնօրինակ տեքստում, որը Աննան գրել է Ալեքսեյ Սերգեենկոյի համահեղինակությամբ, ասվում էր.
Հետագայում Չերտկովան բաց է թողել տեքստի այդ հատվածը հետևյալ հավելմամբ. «Ընդհանրապես տեղին չէ։ Ա. Չ.»։ Ինքը Վլադիմիր Չերտկովը գրել է կնոջ մասին. «Ես միշտ ամաչել եմ այն երջանկության համար, որը չգիտես ինչու բաժին է հասել ինձ. երջանիկ ապրելու կնոջ հետ, որը հոգու քույր է, ընկեր և օգնական այն ամենի մեջ, ինչ ես եմ, եթե չիրագործեմ, ապա կյանքը կտեսնեմ»։
Չերտկովներն ամուսնության արդյունքում ունեցել են երկու երեխա.
Ժամանակակիցների գնահատական
Աննա Չերտկովայի անձը ժամանակակիցները բնութագրել և գնահատել են տարբեր կերպ։ Պավել Բիրյուկովը, որը «Միջնորդ» հանդեսի բազմամյա աշխատակիցն էր, գրել է. «Նա մի երիտասարդ աղջիկ է՝ հեզաբարո, նրբակազմ… նա ծանոթացավ ինձ հետ… միայն նրա համար, որպեսզի օգնի մեզ և իրոք օգնեց»։ Գրականության և արվեստի ռուսական պետական արխիվում պահպանվում է Լև Տոլստոյի կարծիքի ձեռագիրը. «Աննա Կոնստանտինովնան և Վլադիմիր Գրիգորևիչ Չերտկովները իմ ամենամտերիմ ընկերներն են, և նրանց ամբողջ գործունեությունը, որոնք վերաբերում են ինձ և իմ աշխատություններին, ոչ միայն միշտ հաստատվում են, այլև իմ մեջ առաջացնում են նրանց հանդեպ ամենաանկեղծ և խորին երախտագիտությունը։ Լև Տոլստոյ։ 1909 թվականի հունվարի 28» (Ф 552. Оп. 1. Д 2863. Отзыв Л. Толстого о Чертковых. Л. 1)։
Լև Տոլստոյի քարտուղար Վալենտին Բուլգակովը Աննա Չերտկովայի արտաքինը բնորոշել է որպես «փոքրիկ, նիհար կին խելացի և բարի, սակայն անհանգիստ ու տագանապալի (վստահաբար նա հոգում թաքցնում էր ինչ-որ ցավ կամ վախ) սև աչքերով և գլխին կպած կարճ սանրվածքով և մի թեթև ճերմակին տվող սև մազերով»։ Նա կարծել է, որ Աննան ամուսնու լրիվ հակապատկերն է եղել. «բնավորության փափկությունը և նույնիսկ գրեթե թուլությունը, կամքի անհաստատությունը, սրտակցությունը, համեստությունը, զգայունությունը, մտերիմների հետաքրքրությունների, կարիքների և ցավերի հանդեպ ուշադիր կարեկցությունը, ջերմ հյուրընկալությունը, կենդանի հետաքրքրվածությունը բոլորի հանդեպ (թեկուզ կանացի) և հարցասիրությունը, որը դուրս էր գալիս «տոլստոյական» հորիզոնի սահմաններից։ Աննա Չերտկովան նրա կարծիքով ինքնուրույն դեր չէր խաղում, չնայած խելքով և զարգացվածությամբ նշանակալիորեն գերազանցում էր ամուսնուն։ Նա համակարծիք էր Տոլստոյին, եղել է Վլադիմիր Չերտկովի հավատարիմ օգնականը և ընկերուհին։ Բուլգակովը նրան անվանել է «հաճելի… սակայն վախեցած կյանքից ու ամուսնուց», «արտասովոր և հետաքրքիր» անհատականություն։ Աննա Չերտկովան երկուղ էր զգում ամուսնուց։ Նա հրաժարվել է նրան մեղավոր ճանաչել իր կամ մեկ ուրիշի հետ կապված, ինչ-որ բանում սխալ, միշտ աջակցել է նրա կարծիքին։ Բուլգակովը նշել է, որ եթե Վլադիմիր Չերտկովից վախենում էր շրջապատը, ապա նրա կնոջը սիրում էին բոլորը, նրա հետ ստեղծում էին «պարզ, վստահելի, ընկերական հարաբերություններ»։ Միխայիլ Նեստերովը ևս ափսոսացել է, որ Վլադիմիր Չերտկովը ճնշել է կնոջը «իր բութ կամքով»։
Բուլգակովը գրել է, որ Աննան ձանձրացել է, քանի որ տնային տնտեսությունը վարել է տնտեսուհին։ Այդ իսկ պատճառով նա փորձել է ինչ-որ ձևով լցնել իր առօրյան՝ թղթակցության ընթերցանությամբ, «տոլստոյականներին» պատասխանելով, բարձր կարդալով, սրբագրություն կատարելով, շաղակրատությամբ։ Աննա Չերտկովայի հիվանդության մասին նա պնդել է, որ «90 %-ով» այն «հորինված է»։ Նրա կարևորությունը Բուլգակովը նկարագրել է որպես «իր [Վլադիմիր Չերտկովի] ծանր բնավորության մյուսների համար քիչ թե շատ ընդունելի, անվտանգ բնույթ հաղորդելու կարողությունը, ինչպես նաև հեշտացնել նրա հասանելիությունը այլ մարդկանց համար, նաև նրանց համար, ովքեր ապրում էին նրա հետ նույն տանիքի տակ, և նրանց համար, ովքեր առաջին անգամ էին իրենց տանը»։
Ընդհակառակը, հուշագիր Սոֆյա Մոտովիլովան Աննա Չերտկովայի մասին խիստ բացասական կարծիք է հայտնել։ Մոտովիլովան գրել է.
Նիկոլայ Յարոշենկոյի նկարներում
Նիկոլայ Յարոշենկոն մոտիկից գիտեր Աննա Չերտկովային և նրա հետ նամակագրության մեջ էր։ Հրապարակվել են Չերտկովային ուղղված Յարոշենկոյի երկու նամակ՝ 1894 թվականի նոյեմբերի 8-ին Կիսլովոդսկից և 1896 թվականի հունվարի 9-ին Սանկտ Պետերբուրգից, ինչպես նաև նամակ, որը հասցեագրված է եղել միաժամանակ երկու ամուսիններին էլ 1897 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Սանկտ Պետերբուրգից։ Վլադիմիր Չերտկովին ուղղված բազմաթիվ նամակներում նկարիչը հետաքրքրվել է կնոջ առողջությամբ և որդու հաջողություններով։ Ն. Ա. Յարոշենկոյի թանգարան-կալվածքի հավաքածուի մեջ գտնվում է լուսանկար, որ կատարվել է 1890 թվականին Կիսլովոդսկում նկարչի ամառանոցում Վլադիմիր և Աննա Չերտկովների հետ։ Նաև պահպանվում են նկարներ, որոնք ստեղծել է նկարիչը այդ նույն թվականին Աննա Չերտկովայի մասնակցությամբ՝ «Ա. Կ. Չերտկովան պատշգամբում» (թուղթ, գրաֆիկական իտալական մատիտ, 17,5 × 13,3 սմ, նկարի վրա Վլադիմիրի որդու ձեռքով գրություն կա. «Յարոշենկոյի ուրվանկարը իմ մոր մասնակցությամբ») և «Չերտկովների ընտանիքի ընկերական ծաղրանկար» (թուղթ, ստվարաթուղթ, գրաֆիկական մատիտ, 20 × 23 սմ)։
«Ուսանողուհին»
Աննա Չերտկովան պատկերված է Նիկոլայ Յարոշենկոյի «Ուսանողուհին» նկարում՝ ստեղծված 1883 թվականին։ Այդ նկարի մի տարբերակը գտնվում է Կալուժի կերպարվեստի թանգարանի հավաքածուի և ցուցադրության կազմում (գույքային համար՝ Ж 0167 ), որն ստեղծված է կտավի վրա յուղաներկով գեղանկարչության տեխնիկայով։ Դրա չափերն են՝ 131 × 81 սմ։ Նկարի մեկ այլ տարբերակ, որը գտնվում է «Կիևի նկարների պատկերասրահ» ազգային թանգարանի հավաքածուի և ցուցադրության կազմում (գույքային համար՝ Ж-154), ստեղծված է նույն տեխնիկայով։ Դրա չափերն են՝ 133 × 82,5 սմ (մեկ այլ տվյալի համաձայն՝ 134 × 83 սմ)։ Այն ստորագրված է «Ն. Յարոշենկո 1883»։
Այն մասին, թե ինչքանով է նկարն արտացոլում Աննա Չերտկովայի անհատականությունը և արտաքինը, կան տարբեր տեսակետեր։ Արվեստագիտության թեկնածու Վլադիմիր Պրիտկովը քննարկման ենթական չի համարել այն կասկածը, թե նկարիչը կտավում պատկերել է Աննա Կոնստանտինովնա Դիտերիխսին։ Ամեն դեպքում նա ուշադրություն է դարձրել այն փաստին, որ Յարոշենկոն երիտասարդացրել է իր բնորդուհուն։ Իրական 24 տարեկանի փոխարեն աղջկան նկարում կարելի է կարծել 17-18 տարեկան։ Այդպիսի կարծիք է հայտնել նաև արվեստագիտության դոկտոր, Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի ակադեմիկոս Ալլա Վերեշչագինան։ Նա գրել է, որ նկարիչը պահպանել է Աննա Չերտկովայի ամենաընդհանուր դիմագծերը, սակայն դարձրել է նրան բավականին ավելի երիտասարդ։ Այլ կերպ է գնահատել Դիտերիխսի դերը Ն. Ա. Յարոշենկոյի թանգարան-կալվածքի ավագ գիտաշխատող Իրինա Պոլենովան։ Նա գրել է, որ Դիտերիխսը տվել է միայն «մի քանի, ընդ որում նշանակալիորեն փոխված, դիմագծեր «Ուսանողուհուն»»։ Իր 2018 թվականի հոդվածում նա նույնիսկ չի հիշատակել Դիտերիխսին, գրել է «հազարավոր ժամանակակիցների իրական նկարագրի մասին», որը նրա կարծիքով ընկած է հերոսուհու կյանքի հիմքում»։
Նկարում պատկերված կերպարում մշակույթի պատմաբան Վլադիմիր Պորուդոմինսկին միաժամանակ տեսել է մի քանի իրական կանանց արտացոլանք՝ Մարիա Նևրոտինայի՝ նկարչի կնոջ, որը անցել է Բեստուժևի դասընթացները, նկարչի մտերմուհի, հասարակական գործիչ Նադեժդա Ստասովայի, որը երաժշտական և գեղարվեստական քննադատ Վլադիմիր Ստասովի քույրն էր, Յարոշենկոյի եղբոր՝ Վասիլի կնոջ՝ կրթությամբ իրավաբան Ելիզավետա Շլիտերի, որն ավարտել էր Բեռնի համալսարանը, և առաջին հերթին Աննա Դիտերիխսի, որին նա համարել է նկարի հերոսուհու նախատիպը։ Պորուդոմինսկու կարծիքով նկարիչը, ստեղծելով կտավը, աստիճանաբար հեռացել է իր հերոսուհի Դիտերիխսի դիմանկարային նմանությունից՝ նախատիպը փոխակերպելով տեսակի։ Արվեստաբանը նշել է, որ Աննա Չերտկովայի հետ ծանոթ ժամանակակիցները չեն ճանաչել նրա պատկերը «Ուսանողուհին» նկարում։
«Տաք երկրներում»
1890 թվականին նկարիչը պատկերել է Աննա Չերտկովային «Տաք երկրներում» նկարում (Ռուսական թանգարան, գույքային համար՝ Ж-2500, կտավ, յուղաներկ, 107,5 × 81 սմ, ներքևի աջ անկյունում հեղինակը ստորագրել և թվագրել է. «Ն. Յարոշենկո. 1890»)։ Այդ նկարի ևս մեկ տարբերակ գտնվում է Եկատերինբուրգի կերպարվեստի թանգարանի հավաքածուում։ «Տաք երկրներում» նկարը Նիկոլայ Յարոշենկոն ստեղծել է Կիսլովոդսկի Սպիտակ վիլլայում։ Աննա Չերտկովան պատկերված է գունատ, տխուր և հիվանդ կնոջ կերպարանքով, որը միայնության մեջ թախծում է հարավային բնության մեջ։ Այդ ժամանակ Յարոշենկոն ինքը տառապում էր կոկորդային սուր տուբերկուլոզից։ Աննա Չերտկովային ուղղված նամակում նա հաղորդել է. «Մեկուկես ամիս ինձնից ներկայացնում էի գրեթե անշարժ և ոչ պիտանի մարմին, կարող էի միայն պառկել կամ նստել աթոռին, բարձերի մեջ… ինչպես Դուք այն նկարում, որտեղ Ձեզ նկարել եմ»։ Խորհրդային արվեստաբան Վլադիմիր Պորուդոմինսկին գրել է, որ նկարի հերոսուհին «ստացվել է դեմքի նրբագեղ, ճիշտ գծերով գեղեցիկ տիկին (որում արտահայտվել է ոչ այնքան նրա կամ նկարչի տառապանքը, որքան ցանկությունը, որ «հուզիչ» ստացվի), նուրբ, նրբին ձեռքերով, որոնք նա պահում է ցուցադրաբար…»
Աննա Չերտկովայի հետ ծանոթ ժամանակակիցները «Տաք երկրներում» նկարն ընկալել են որպես ավանդական դիմանկար (թեպետ Պորուդոմինսկու կարծիքով այդտեղ կա ավելի բարդ սյուժե)։ Իլյա Ռեպինը գրել է Չերտկովին. «Այստեղ ցուցահանդեսում ապաքինվող Աննա Կոնստանտինովնայի պատկերն է (Յարոշենկոյի աշխատանքը), ինձ շատ է դուր եկել։ Արտահայտիչ և նուրբ է արված։ Հիասքանչ աշխատանք է»։ Լև Տոլստոյը տեսել է «Տաք երկրներում» կտավը Յարոշենկոյի հետմահու ցուցահանդեսի ժամանակ, անվանել է այն «Գալյան Կիսլովոդսկում»։ Ցուցահանդեսի այցելուները, որոնք անծանոթ էին Աննա Չերտկովային, գթացել են գեղեցիկ տիկնոջը, որին նրանց կարծիքով վիճակված էր լքել երկրային աշխարհը։
Լև Տոլստոյի պետական թանգարանում պահպանվում է Վլադիմիր Չերտկովի մատիտով նկարը (1890, թուղթ, մատիտ, գտնվում է Վլադիմիր Չերտկովի նկարների ալբոմում), որտեղ նա պատկերել է Նիկոլայ Յարոշենկոյին «Տաք երկրներում» նկարի վրա աշխատելիս։ Ն. Զայցևն իր հոդվածում հիշատակել է, որ Չերտկովն արել է նաև նկարի, ինչպես և կնոջ ուրվանկարները։
1890 թվականի ուրվանկարներ
Նադեժդա Զայցևան Աննայի դիմանկարներից մեկը և նկարչի կողմից Կիսլովոդսկում կատարված նրա ամուսնու նկարներից մեկը զույգ է համարել։ Նույն ձևաչափը, գունաբանությունը, կոմպոզիցիան (դիմանկարները դեմքով ուղղված են իրար), ինչպես նաև հերոսների միջև երկխոսության հոգեբանությունը։ Չերտկովայի սանրվածքը անփույթ է, աչքերի տակ ստվերներ են, շուրթերը բացված են, ասես աղոթք է շշնջում, աչքերը կարծես լի են արցունքներով։ Նկարիչը, ըստ Զայցևայի, փոխանցել է աղոթքի կամ էքստազի մեջ գտնվող վիճակ։ Ամուսնու դիմանկարում Նեստերովը փոխանցել է մոլեռանդ քարոզչի ուժն ու իշխանությունը։ Աննա Չերտկովան կարծես թե ենթարկվում է ամուսնու կամքին (այդ մասին Նեստերովը գրել է իր նամակներից մեկում)։ Աննա Չերտկովայի դիմանկարներ, Միխայիլ Նեստերով, ստեղծված 1890 թվականին
«Ռուսաստանում։ Ժողովրդի ոգին»
«Ռուսաստանում։ Ժողովրդի ոգին» նկարը (կտավ, յուղաներկ, 206 × 484 սմ, Տրետյակովի պետական թանգարան), որի վրա նկարիչն աշխատել է 1914-1916 թվականներին, իրենից ներկայացնում է ռուսական կյանքի պատկեր, ինչպիսին տեսել էր Նեստերովը իր ժամանակներում։ Կտավում դիտողի առաջ պատկերանում է Վոլգայի ափը Վոլժսկի մոտ (վայրը, որտեղ Վոլգան ոլորվում է Ժիգուլիի մոտ)։ Դրա մոտ դանդաղ շարժվում է մարդկանց ամբոխը։ Կտավը տալիս է ռուս ժողովրդի համայնապատկերը, որտեղ առկա են սոցիալական բոլոր շերտավորումները և դասերը՝ ցարից մինչև պակասամիտ և կույր զինվոր։ Այդ ամբոխում պատկերված են Ֆեոդոր Դոստոևսկին, Լև Տոլստոյը, Վլադիմիր Սոլովյովը։ Առջևից գնում է գեղջկական հագուստով և մեջքին մախաղով տղա՝ ձեռքին կեղևատուփ։ Նկարիչն ստեղծել է մարդկանց խմբակային դիմանկար, որոնք փնտրում են ճշմարտություն և գնում դրան տարբեր ճանապարհներով։ Իրինա Նիկոնովան ենթադրել է, որ Նեստերովը հենվել է այդ ժամանակ փիլիսոփայական շրջանակներում լայն տարածում ունեցող հայացքների վրա, որոնք կոչ են անում հասարակական աշխարհայեցության հիմքում դնել «անհատի գաղափար և ազգի գաղափար՝ մտավորականության և դասերի գաղափարի փոխարեն»։ Նկարը սուր վեճեր է առաջացրել Մոսկվայի համալսարանի հոգեբանական ընկերությունում և Վլադիմիր Սոլովյովի հիշատակի ընկերությունում։ Աննա Չերտկովան կտավում պատկերված է ամուսնու և Լև Տոլստոյի կողքին։
Նադեժդա Զայցևան ընդգծել է, որ Նեստերովը Աննա Չետկովային պատկերել է որպես լիիրավ հերոսուհի, մարդ, որը փնտրում է իր Աստծուն, իր իդեալները։ Պատկերման համար նկարիչն օգտագործել է 1890 թվականի ուրվանկարները։ Զայցևան հատկանշական է համարել, որ Վլադիմիր Չերտկովը կտավին չի հայտնվել «նույնիսկ «մոլորվածների» շարքում», նա ենթադրել է, որ նկարիչը նրան չի վերաբերվել որպես «կենդանի հավատքի» մարդու։
Այլ դիմանկարներում
1881 թվականին շրջիկ նկարիչ Գրիգորի Մյասոեդովը ստեղծել է երիտասարդ Աննա Դիտերիխսի դիմանկարը։ Աննան այդ ժամանակ սովորում էր Բեստուժևի դասընթացներում (կտավ, յուղաներկ, 49,0 × 38,0 սմ, Լ» Տոլստոյի «Յասնայա Պոլյանա» կալվածք-թանգարան, գույքային համար՝ Ж-195)։ Աղջիկը պատկերված է սպիտակ օձիք ունեցող մուգ մոխրագույն զգեստով, դրա վրա ամրացված է կարճ շղթայով մուգ կարմիր փոքրիկ մետաղազարդ։ Հաստ սև մազերը սանրված են թեք բաժուկով, դրանք թափված են ուսերին։ Աղջիկը բարձր ճակատ ունի, մուգ աչքեր և կեռ հաստ ունքեր, այտերը թեթևակիորեն սնգուրված են ։
Լև Տոլստոյի պետական թանգարանում պահվում են Վլադիմիր Չերտկովի ուրվանկարների խումբը, որտեղ պատկերված է նրա կինը։ Դրանցից մեկը (թուղթ, մատիտ, 33 × 23 սմ, գույքային համար՝ АИГ-858/6) արվել է 1890-ական թվականներին Չերտկովի ալբոմում, ենթադրաբար Կիսլովոդսկում։ Թղթի կենտրոնական մասում սիրողական նկարիչը պատկերել է կնոջ գլխաշորով դիմահայացը, մինչև ուսեր։ Դիմանկարի տակ՝ ձախ ներքևի անկյունում, պատկերված է դեմքը, որի վրա նկարված են միայն աչքերը և հոնքերը ։
Վլադիմիր Չերտկովի այդ նույն ալբոմի մեկ այլ էջում գտնվում է «Ա. Կ. Չերտկովայի դիմանկարի երկու ուրվանկար» (ամսաթիվն անհայտ է, թուղթ, մատիտ, 23 × 33 սմ, գույքային համար՝ АИГ-858/8)։ Կնոջ դեմքի երկու պատկերները գտնվում են թղթի կենտրոնական հատվածում և տեղակայված են մեկը մյուսի տակ։ Երկու նկարներում էլ կինը պատկերված է մինչև ուսերը, ունի առատ վարսեր, սակայն կարճ սանրվածք։ Վերևինը կիսադեմով է, իսկ ներքևինը երեք քառորդով աջ է շրջված, այդ նկարում լավ է երևում շապիկի ծալովի օձիքը ։
Աննա Չերտկովայի մեկ այլ դիմանկար պատկանում է գրաֆիկ նկարիչ Միխայիլ Ռունդալցովին։ Աննան պատկերված է «Տոլստոյի գլուխը՝ գրասեղանին դրված Տոլստոյի և Ա. Կ. Չերտկովայի դիմանկարի հետ» (1908, 55 × 45,5 սմ, Լ. Տոլստոյի պետական թանգարան, գույքային համար՝ АИГ-1197) օֆորտի ներքևի աջ անկյունում՝ գրողի հետ զրուցելիս ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ռուս մանկագիրներ Կատեգորիա:Ռուս բանահավաքներ Կատեգորիա:Բնորդուհիներ Կատեգորիա:Ռուս հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Կեղծանուններ
Հակոբ (այլ կիրառումներ)
Հակոբ, կարող է վերաբերել՝
1439
Մահեր
Կատեգորիա:1439 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Շահրիկներ
Շահրիկներ, ճնճղուկանմանների կարգի թռչունների ընտանիք։ Հայտնի է 400, Հայաստանում՝ 27 տեսակ՝ գեղգեղիկներ, եղեգնաթռչնակներ, մորեհավեր, այգու շահրիկ, երգող շահրիկ, մորու շահրիկ, ճուռականման շահրիկ, սևագլուխ շահրիկ, սպիտակաբեղ շահրիկ և այլն։ Որոշ տեսակների (սովորական, գետային, սոխականման ճռիկահավեր և այլն) կենսակերպն ուսումնասիրված է մասնակի։ Հիմնականում չվող, անտառաբնակ ու թփուտաբնակ թռչուններ են։
Կատեգորիա:Ճնճղուկանմաններ
Պալանգա
Պալանգա (Palangà), առողջարանային քաղաք Լիտվայի արևմտյան մասում՝ Բալթիկ ծովի ափին։ Մտնում է Կլայպեդայի կոմսության կազմում։
Անվանում
Քաղաքի անվանումը, ըստ ժողովրդական մեկնաբանության, ծագում է po langą` «պատուհանի տակ» բառերից։ Ներկայացվում է խառնաշփոթ պատմություն ավազի մասին, որով իբր ծածկվել է Պալանգայի առաջին բնակիչներից մեկի տունը մինչև պատուհանները։ Իրականում անունը ծագում է բալթյան արմատից, որ նշանակում է «ցածր, ճահճուտ վայր»։
Մինչ 1917 թվականը բնակավայրը պաշտոնապես կոչվել է Պոլանգեն (Polangen)։
Դիրք և ընդհանուր բնութագիր
Քաղաքը ձգվում է Բալթիկ ծովի ափով՝ զբաղեցնելով 25 կմ ափամերձ տարածք։ Գտնվում է Կլայպեդայից 26 կմ հյուսիս, Վիլնյուսից 331 կմ հյուսիս-արևմուտք և Լատվիայի սահմանից 19կմ հեռավորության վրա։ Ավտոմայրուղիներով կապված է Վիլնյուսին և Կաունասին։ Երկաթուղային մոտակա կայարանները գտնվում են Կլայպեդայում և Կրետինգում։ Ծովով կապվում է Զասնիցին, Կարլսհամնին, Քիլին, Օրհուսին, Տրավեմյունդեին։ Պալանգայի և Կլայպեդայի միջև կա հեծանվային ուղի ։
Պալանգայում գործում են միջազգային օդանավակայան, ավտոբուսային կայարան, հյուրանոցներ, հանգստյան տներ, երեք առողջարաններ, սաթին նվիրված թանգարան, բուսաբանական այգի, նոր գոթիկայի ոճով եկեղեցի (1907) ։
Զինանշան
Զինանշանին պատկերված է կապույտ վահան, որի վրա՝ սաթե վզնոցից վերև, թագ է պատկերված։
Պատմություն
1824 թվականից Պալանգան պատկանում էր Տիշկևիչ կոմսերին։ Տիշկևիչները շատ միջոցներ են ներդրել բնակավայրը որպես առողջարան զարգացնելու գործում։ 1877-1880 թվականներին նրանց միջոցներով կառուցվել են առաջին հյուրանոցն ու ռեստորանը, ապա նաև թատրոնը; 1886 թվականին բացվել է գիմնազիա։ 1893-1897 թվականներին կոմս Ֆելիքս Տիշկևիչի օրոք քաղաքի հարավային մասում կառուցվել է պալատ՝ շրջապատված անգլիական այգով։ 20-րդ դարի առաջին կեսին Պալանգայում բացվել է մեծ հիվանդանոց, որ հատկապես մասնագիտացված էր հենաշարժողական հիվանդությունների բուժման գծով։
1915 թվականի մարտի 23-ին Պալանգան օկուպացվել է գերմանական զորքերից։ 1919-1921 թվականներին քաղաքը եղել է Լատվիայի կազմում։ Այդ ժամանակ էլ Լատվիայի և Լիտվայի միջև վեճ է առաջանում այս տարածքների (Պալանգա և Շվյանտոյի) պատկանելության շուրջ։ 1921 թվականի մարտի 21-ին միջազգային դատարանի որոշմամբ տարածքները վերադարձվում են Լիտվային։ Նույն թվականի մարտի 31-ին լատվիական զորքերը թողնում են տարածքները ։
1933 թվականին Պալանգան ստանում է քաղաքի կարգավիճակ։ 1930-ական թվականներին Տիշկևիչներից գնված տարածքներում կառուցվում են շքեղ վիլլաներ։ Պալանգան դառնում է Լիտվայի ամառային ոչ պաշտոնական մայրաքաղաքը. ամառային արձակուրդն այնտեղ էին անցկացնում նախարարներ, հանրապետությունների նախագահներ, լիտվական մտավորականությունը։ Քաղաք-առողջարանը խիստ տուժել է 1938 թվականի մայիսի 10-ի հրդեհից;
1941 թվականի հունիսի 22-ին գերմանական զորքերը գրավում են Պալանգան, իսկ 1944 թվականին հոկտեմբերի 10-ին՝ խորհրդային կարմիր բանակը։
Խորհրդային տարիներին առողջարանը նկատելիորեն ընդարձակվում է, պետականացված վիլլաները վերածվում են հանգստյան տների, կառուցվում են նորերը։ 1963 թվականին բացվում է օդանավակայան։ Պալանգան դանում է խորհրդային Մերձբալթիկայի խոշորագույն առողջարաններից մեկը։
1992 թվականին, երբ Լիտվան անկախանում է, Պալանգայից դուրս են բերվում խորհրդային զորքերը։ Քաղաք-առողջարանը շարունակում է զարգանալ։ 1999 թվականին բացվում է լիտվացի նկարիչ և քանդակագործ Անտանաս Մոնչիսի թանգարանը։ 1999 թվականին քաղաքին մեծ վնաս է հասցրել «Անատոլի» փոթորիկը։
Տնտեսություն
Քաղաքի տնտեսության հիմքը զբոսաշրջությունն է։ Քաղաքի հյուրանոցները կարող են միաժամանակ ընդունել 3.000 մարդ (2013)։ Զբոսաշրջիկների մի զգալի մաս էլ նախընտրում է մասնավոր բնակարաններ վարձել, ինչն ավելի մատչելի է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիտվայի քաղաքներ
Հակոբ Արապյան (այլ կիրառումներ)
Հակոբ Արապյան, կարող է վերաբերել՝
Animalize
Animalize, ամերիկյան Kiss ռոք ֊խմբի ալբոմը՝ թողարկված 1984 թվականին։
Ալբոմի մասին
Ի շարունակություն առևտրային վերածննդի, որ սկսվել է Lick It Up սկավառակով, Animalize-ն պլատինե դարձավ 1977 թվականի դեկտեմբերի 12֊ին։ Animalize-ն Kiss խմբի ամենաշատ վաճառված ալբոմն է՝ 1977 թվականին թողարկված Alive II֊ից հետո։ Ալբոմի արտաքին տեսքը ներկայացնում է կիթառահար Մարկ Սբ․ Ջոնը, ում 1984 թվականի ապրիլին փոխարինել էր Վինի Վինսեթը։ Սբ․ Ջոնը թողել էր Kiss֊ը, երբ շրջագայություններից մեկից հետո իր մոտ հիվանդություն էր ախտորոշվել։ 1984 թվականին նա թողեց խումբը․ նա երրորդ կիթառահարն էր, ով վերջին երկու տարիների ընթացքում թողել էր խումբը։ Երբ Kiss խմբի անդամներին հարցրեցին, թե ինչ է նշանակում Animalize, Սթենլին ասաց, որ մարդիկ սկսել են ավելի շատ ժամանակ տրամադրել համակարգիչներին. «լսել երաժշտություն սեղմելով մեկ կոճակ»՝ հաճույք չի բերում։
Տարիների ընթացքում «Heaven’s on Fire» երգը եղել է միակը այդ ալբոմից, որ միշտ երգել են բոլոր համերգների ժամանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1984 ալբոմներ Կատեգորիա:Անգլալեզու ալբոմներ
1440
Մահեր
Կատեգորիա:1440 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ալիտա Դանագուլյան
Կենսագրություն
Ալիտա Դանագուլյանը ծնվել է 1937 թվականի հունվարի 4-ին, Նոր Բայազետ քաղաքում (այժմ՝ Գավառ)։ 1958 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը։ 1964 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական դիսերտացիա՝ «Որոշ սֆերիկ և դեֆորմացված միջուկների տրոհման սխեմաներ» թեմայով, 1993 թվականին դոկտորական դիսերտացիա՝ «Ֆոտամիջուկային ռեակցիաների հետազոտությունը միջուկների 24≤A≤130 զանգվածային տիրույթում» թեմայով և ստացել  Ֆիզիկա-մաթեմատիկական գիտությունների դոկտորի աստիճան։ 1961 թվականից աշխատում է Երևանի պետական համալսարանում, 2002 թվականին՝ միջուկային ֆիզիկայի ամբիոնի վարիչ, 2002 թվականին` Կանայք ֆիզիկայում միջազգային կազմակերպության հայ ֆիզիկոս կանանց խմբի ղեկավար ։
Աշխատանքները վերաբերում են ֆոտոն-միջուկային, պրոտոն-միջուկային և միջուկ-միջուկային ռեակցիաների մեխանիզմների ուսումնասիրություններին։ Համահեղինակ է ուսումնական մեթոդական ձեռնարկների ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ
Վոնսան
Վոնսան (원산시 - Վոնսանսի), քաղաք Կորեայի Ժողովրդա-Դեմոկրատական Հանրապետությունում։ Խոշոր նավահանգիստ է Ճապոնական ծովի ափին, ձկնորսական բազա։ Կանվոնդո նահանգի վարչական կենտրոնն է։
Մեծ Իրան
Մեծ Իրան ( - Iran-e bozorg,  - Iranzamin), «Իրանի մշակութային մայրցամաք», պատմական մարզ, որը գնտվում կամ գտնվել է պարսկական մշակույթի զգալի ազդեցության տակ։ Իրան տերմինը օգտագործվել է ոչ թե Իրան պետությունը, այլ աճող բազմազգ տերությունը նշելու համար ։ Մեծ Իրանը ներառում է ժամանակակից Իրանի տարածքը, Անդրկովկասի, Կենտրոնական Ասիայի, Աֆղանստանի, Պակիստանի և Թուրքիայի Հանրապետությունները։ XIX դարի իրանագիտությանը բնորոշ է «Մեծ Իրան» և ուղղակի «Իրան» տերմինների միավորումը .:
Վոնսան
2000 թվականի տվյալներով ունի 94 003 բնակիչ։
Մեծ Իրան
Հասկացություն
«Մեծ Իրան» հասկացությունը կրում է զուտ պատմա-մշակութային բնույթ և չի համապատասխանում ոչ մի ժամանակակից քաղաքական կազմավորումներին։ Մեծ Իրանն սկսեց առաջանալ է մեր թվարկության III դարում Սասանյան պարսկական կայսրության լայնածավալ մշակութային ընդարձակման հետ միաժամանակ։
Վոնսան
Տնտեսություն
Զարգացած են մեքենաշինությունը, քիմիական, տեքստիլ, սննդի արդյունաբերությունը։
Մեծ Իրան
Հասկացություն
Այն ժամանակ, երբ պարսիկները տարածում էին իրենց ազդեցությունը այս մարզում, նրանց ազդեցության տակ էին մտնում շատ նոր ազգեր, և «Իրան» հասկացությունը նրանց կողմից օգտագործվում էր շատացող բազմազգ տերությունը անվանելու համար, որը քաղաքական և բարոյական մի քանի ալիքներ էր վերապրել ։ 1935 թվականից հետո, երբ պարսկական տերությունը պաշտոնապես վերանվանվեց «Իրան», «Իրան»-ի և «Մեծ Իրան» -ի տերմինաբանական սահմանազատումը դարձավ պարտադիր։
Վոնսան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հյուսիսային Կորեայի քաղաքներ Կատեգորիա:1800 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մեծ Իրան
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Իրանական ազգայնականություն Կատեգորիա:Մշակութային տարածաշրջաններ Կատեգորիա:Իրանի պատմական տարածաշրջաններ Կատեգորիա:Մերձավոր Արևելք Կատեգորիա:Կենտրոնական Ասիա Կատեգորիա:Արևմտյան Ասիա Կատեգորիա:Պատմական մարզեր Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն
Հակոբ Մանուկյան (այլ կիրառումներ)
Հակոբ Մանուկյան, կարող է վերաբերել՝
Ղազարոսի կանայք
«Ղազարոսի կանայք» (Женщины Лазаря), ժամանակակից ռուս գրող Մարինա Ստեպնովայի վեպը։ 2012 թվականի «Մեծ գրքի» հաղթող (երրորդ մրցանակ), «Ազգային բեսթսելլեր 2012» թվականի հավակնորդ, «Ռուսական Բուկեր-2012»-ի հավակնորդ։
Ընդհանուր տեղեկություններ
«Ղազարոսի կանայք» վեպն առաջին անգամ լույս է տեսել 2011 թվականին «AST» հրատարակչության կողմից Մոսկվայում, այնուհետև գիրքը մշտապես տպագրվել է առանձին տպաքանակով։ Վեպը ժամանակակից ընթերցողների շրջանում մեծ ժողովրդականություն է վայելում ռուսերենով և թարգմանվել է 25 այլ լեզուներով ։
Գրականագետների կարծիքով վեպը լավ է գրված, բայց հնաոճ է։ Տեքստը բավականաչափ մաքրված չէ, առկա է բառապաշարի ժամանակագրական անհամատեղելիություն։
Սյուժե
Նոր ռուսական գրականության մեջ Մարինա Ստեպնովայի «Ղազարոսի կանայք» ստեղծագործությունը անսովոր ընտանեկան սագա է, որն ընդգրկում է բավականին երկար ժամանակահատված` 20-րդ դարի սկզբից մինչև մեր օրերը, այն մեծ սիրո և միաժամանակ հակակրանքի մասին է։ Հերոսներից մեկը՝ Ղազարոս Լինդտը, վեպում ներկայացվում է որպես հանճարեղ գիտնական, միաժամանակ մեծ երեխա։ Նա կապող օղակ է բոլոր երեք կանանց ճակատագրերի համար, որոնց մասին պատմվում է ստեղծագործության էջերում ։
Առաջին կինը անզավակ Մարուսյան է՝ իր ավագ ընկերոջ կինը, որին Ղազարոսը սիրահարվել է որդիական սիրով։ Երկրորդը` երիտասարդ Գալինան է, որին նա սիրահարվել է պատերազմից հետո` գտնվելով փակ քաղաքում։ Ղազարոսի մյուս կինը որբ թոռնուհի Լիդան է, ով առանձնանում է հանճարեղ բնույթով, բայց ունի աշխարհիկ երազներ իր սեփական աներևակայելի տան մասին` լի ջերմությամբ և հատակի իրական ճռռոցով։ Գրքի առանձին գործող անձ է հին տունը՝ «Մարուսյաի տունը», որը Ղազարոսի առաջին կնոջից՝ Մարուսյայից մի ամբողջ դարաշրջանից հետո, անցնում է Լիդային և դրանով ավարտում սյուժեների շղթան ։
Քննադատություն
Ժամանակակից գրական գործիչ Մաքսիմ Լավրենտեևը «Ղազարոսի կանայք» վեպի մասին այսպես է արտահայտվել.
Վիկտոր Տոպորովը նույնպես ուշադրություն է դարձրել այս գրական հրատարակության վրա և արտահայտվել է այսպես.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարինա Ստեպնովայի վեպեր Կատեգորիա:2011 վեպեր
Կուսարմատ սովորական
Կուսարմատ սովորական, դիոսկորեազգիների ընտանիքին պատկանող դեղաբույս։
Նարագրություն
Երկար ու բարակ փաթաթվող ցողունով մինչև 20 սմ երկարությամբ հաստ պալարավոր արմատով բազմամյա երկտուն խոտաբույս է։ Խոշոր հերթադիր տերևները սրտաձև և երկար կոթուններով են։ Անութային ողկույզներում հավաքված են միասեռ դեղնականաչավուն ծաղիկները։ Պտուղները մի քանի գնդաձև սերմերով կարմիր մսալի գնդաձև հատապտուղներ են ։
Տարածվածություն
Աճում է թփուտներում, նախալեռնային, ստորին և միջին լեռնային գոտիներում և անտառներում։ Հանդիպում է Սյունիքի, Տավուշի մարզերում։ Գեղազարդային թունավոր բույս է ։ Աճում է նաև Հարավային և Հյուսիսային Եվրոպայում, Հյուսիսային Աֆրիկայում, Հարավարևմտյան Ասիայում, Ռուսաստանում, Ղրիմի և Կովկասի լեռների ստորին անտառային գոտիներում ։
Նշանակություն
Բուժական նպատակներով հաճախ օգտագործվում են սապոնիններ, գլիկոզիդներ (բրիոնին), դաբաղանյութեր, պեկտիններ, ճարպային յուղ, օրգանական թթուներ (մրջնաթթու, թրթնջուկաթթու), լորձանյութեր, կարոտինոիդներ կուտակող կոճղարմատները։ Արմատների եփուկն օգնում է հազի դեպքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Դիոսկորեազգիներ Կատեգորիա:Միամյա բույսեր Կատեգորիա:Դեկորատիվ բույսեր Կատեգորիա:Թունավոր բույսեր Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր
Պարթևերեն
Պարթևերեն, մեռած իրանական լեզու, որը պատկանում է հյուսիսարևմտյան ենթախմբին և տարածված է եղել Պարթևստանում (այժմ՝ Խորասան)։ Պետական լեզու է եղել Պարթև Արշակունիների և Սասանյան կայսրության սկզբնական ժամանակի (Ք.ա. 248 թվական — Ք.հ. 224 թվական) համար։ Այն Կենտրոնական Ասիայի մանիքեության հիմնական գրականության լեզուն էր, որով կատարվում էին նաև քարոզներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մեռած լեզուներ Կատեգորիա:Պարթևստան
Answer to the Master
Answer to the Master, ամերիկական հևի-մետալ Impellitteri խմբի երրորդ ստուդիական ալբոմ։ Լույս է տեսել սեպտեմբերի 7-ին 1994 թվականին․ Victor Entertainment լեյբլի կողմից ։
1442
Մահեր
Կատեգորիա:1442 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Answer to the Master
Ստեղծագործությունների ցուցակ
Կոմպոզիցիաների բոլոր ստեղծագործությունները գրված են Քրիս Իմպելլիտտերի կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 ալբոմներ
Աքս լը Թերմ (կանտոն)
Աքս լը Թերմ (Ax-les-Thermes), կանտոն Ֆրանսիայում։ Գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ դեպարտամենտում։ Մտնում է Ֆուա շրջանի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 0901։
Աքս լը Թերմ կանտոնի մեջ հաշվվում է 14 կոմունա, որից գլխավորն է Աքսը։
Բնակչություն
Կանտոնի բնակչությունը 2006 թվականին կազմում էր 3 060 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մուջիրեթ
Մուջիրեթ (მუჯირეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Թերջոլայի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 79 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թերջոլայի շրջան
Սևագլխիկ բազմաբեղուն
Սևագլխիկ բազմաբեղուն, վարդազգիների ընտանիքին պատկանող դեղաբույս։
Նկարագրություն
40-80 սմ բարձրությամբ փետրաձև կոթունավոր տերևներով և մանր ծաղիկներով, մերկ, բազմամյա խոտաբույս է։ Ձվաձև-երկարավուն փոքր տերևիկները ատամնաեզր են։ Էլիպսաձև գլխիկանման ծաղկաբույլերում հավաքված են կանաչավուն, դեղնավուն կամ կարմրավուն ծաղիկները։ Ծաղիկն ունի երկու թեփուկանման ծաղկակիցներ և չորս բաժակաթերթիկներ։ Բազմաթիվ առէջներով արական ծաղիկները խմբված են ծաղկաբույլի ստորին մասում, իգականները՝ վերին մասում, իսկ երկսեռ ծաղիկները գտնվում են միջին մասում։ Պտուղները ատամնեզր թևերով մերկ քառակող երկարավուն ընկուզիկներ են ։
Տարածվածություն
Աճում է լեռնային գոտիների չոր քարքարոտ լանջերին, կավային հողերի վրա, թփուտներում և անտառաեզրերին։ Տարածված է բոլոր մարզերում։ Լավ մեղրատու բույս է ։
Նշանակություն
Բուժական նպատակներով օգտագործում են վերգետնյա զանգվածն ու արմատները։ Վարունգի համ ունեցող տերևները որպես բանջարեղեն կիրառում են ապուրներում և աղցաններում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Խոտաբույսեր Կատեգորիա:Մեղրատու բույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Բազմամյա բույսեր Կատեգորիա:Վարդազգիներ Կատեգորիա:Եվրոպայի բուսական աշխարհ
Մարիա Չեկա
Մարիա Չեկա (Maria Checa, ), կոլումբիացի և ամերիկացի ֆոտոմոդել ու դերասանուհի։
Կենսագրություն
Մարիան ծնվել է 1970 թվականի հուլիսի 29-ին Բոգոտայում, Կոլումբիա։ Մանուկ հասակում ընտանիքով տեղափոխվել է Ֆլորիդա, ԱՄՆ։ Ավարտել է Մայամիի գեղարվեստի դպրոցը։
1999 թվականին նկարահանվել է «Մայրամուտից մինչև լուսաբաց 2։ Տեխասի արյունոտ փողերը» ֆիլմում, որտեղ խաղացել է Լյուպի դերը։
2000-ական թվականների սկզբին Playboy ամսագրի լատինամերիկյան ալիքի հաղորդավար է աշխատել ։
2008 թվականի դեկտեմբերին Մարիան բռնվել է իր նախկին ընկեր Ջամիլ Բուչարեբի հետ առևտրային անօրինական գործողությունների մեջ, սակայն դատարանի մեղադրանք նրան չի հարուցվել։ Գործը մեծ աղմուկ է բարձրացրել ամերիկյան ԶԼՄ-ում         ։
Ներկայումս Մարիան ապրում է Գրինսբորո քաղաքում, Հյուսիսային Կարոլինա, ԱՄՆ։ Motives Cosmetics ընկերությունում աշխատում է ստեղծարար խորհրդական    ։ Կանանց լողազգեստների Ritchie Swimwear բրենդի համասեփականատերն է ։
Քաղաքացիական ամուսնության մեջ է Մարկ Էշլիի հետ  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կոլումբիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կոլումբիացի մոդելներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ
Սուլթան Մուհամեդ
Սուլթան Մուհամեդ (1470-ական թվականների վերջ, Թավրիզ —1555, Թավրիզ), մանրանկարիչ, Թավրիզի մանրանկարչության դպրոցի ներկայացուցիչ։ Աշակերտել է Աղա Միրաբին։ Աշխատել է շահի գրադարանում։ Եղել Թահմասպ I շահի դաստիարակը։ Սուլթան Մուհամեդի ստեղծագործությունները (ձեռագրերում՝ Հաֆիզի «Դիվան», 1520-ական թվականների վերջ, Ֆոգ թանգարան, Քեմբրիջ, ԱՄՆ, Ֆիրդուսու «Շահնամե», 1526-1527 թթ., Հաուտոնի հավաքածու, ԱՄՆ, Նիզամիի «Խամսե», 1539-1543 թթ., Բրիտանական թանգարան, Լոնդոն և առանձին մանրանկարներ, որ պահվում են Մ․ Ե․ Սալտիկով- Շչեդրինի անվան հանրային գրադարանում, Լենինգրադ) աչքի են ընկնում կոմպոզիցիայի դինամիկությամբ և նուրբ ներդաշնակությամբ, կոլորիտի նրբագույն դեկորատիվությամբ, բնապատկերի մարդկանց և կենդանիների կեցվածքների ու շարժումների պատկերման ռեալիստական գծերով։
Կատեգորիա:Մանրանկարիչներ
Զրույց (պար)
«Զրույց» (չեխերեն՝ beseda), ազգային երգերի մոտիվներով ստեղծված չեխական պարային սյուիտ։ Այն 4 ֆիգուրներից կազմված, իրար դեմ դիմաց կանգնած խաչաձև մակերեսային պար է, որը կատարում են պարողների 4 զույգ։ Ստեղծվել է Յան Ներուդայի խնդրանքով 1863 թվականին պարուսույց Կարել Լինքի (Karel Link) կողմից՝ մի քանի չեխական ազգային պարերը միացնելով մեկ նրբագեղ պալատական կադրիլի ներքո։ Ֆիգուրներից յուրաքանչյուրը կազմված է երկու մասերից, որոնից առաջինը ավարտվում է ֆուրիանտով (furiant), բացի դրանից զրույցի մեջ մտնում են՝ polka (Պոլկա),sousedská, rejdovák (рейдовак) и rejdovačka, obkročák, řezanka, dvojpolka, kalamajka, hulán, kuželka (Կեգլի) и strašák (խրտվիլակ)։ Այս պարերի համար օրիգինալ ազգային երաժշտությունը մշակել է Ֆերդիանտ Հելլերը (Ferdinand Heller): Ավելի ուշ ի հայտ եկան Քարել Քլեպիշի (Karel Klepš), Ա.Յա. Սվոբոդայի (A. Jan Svoboda) և Վ.Բ. Յանդայի «զրույցները»։ Դրանք ևս կազմված էին չեխական և սլովակյան ազգային երգերի հիման վրա, սակայն չստացան այնպիսի համբավ, ինչպես Հելլերի «զրույցը»։ Առաջին անգամ «զրույցը» կատարվել է 1863 թվականի նոյեմբերի 24-ին Պրագայի Կոնվիկտ դահլիճում և արագորեն տարածվեց Չեխիայի տարածքով՝ շնորհիվ իր գեղեցիկ և տարատեսակ ֆիգուրներով։
Գրականություն
Կատեգորիա:Պարեր
The One That Got Away (երգ)
The One That Got Away, ամերիկյան երգչուհի Քեթի Փերրիի երգն է իր երրորդ ստուդիային ալբոմի՝ Teenage Dream (2010)-ի համար։ Երգի պրոդյուսերներն են Դր․ Լյուքը և Մաքս Մարտին, որոնց հետ երգի ստեղծմանը մասնակցել է նաև Քեթի Փերրին։ Այս երգը միջին տեմպով փոփ բալլադ է կորցրած սիրո մասին։ Այն պարունակում է նաև Radiohead խմբին նմանվող հատվածներ, ինչպես նաև Ջոննի Քեշի և Ջուն Քարթեր Քաշի հարաբերություհը՝ ցույց տալու հարաբերությունների ուժեղությունը։ Երգը հիմնականում քննադատների կողմից դրական գնահատականի է արժանացել, ովքեր հաճոյախոսել են Քեթթիի սարսափելի տոնին։ Երգը հրապարակվել է 2011 թվականի հոկտեմբերին Capitol Records-ում՝ որպես ալբոմի 6-րդ սինգլ։
«The One That Got Away»-ը հասավ երրորդ հորիզոնականին Billboard Hot 100, իսկ ալբոմը դարձավ 53 տարվա պատմության մեջ յոթերորդը, որ ամենաքիչը 6 անգամ հայտնվեց թոփ տասում։ Երգը Բիլլբորդի Hot Dance Club Songs-ում, Adult Top 40-ում և Mainstream Top 40 charts-ում հասավ գագաթնակետին։
Երգի հիման վրա տեսահոլովակի ստեղծման աշխատանքները ղեկավարել է Ֆլորիա Սիգիսմոնդին, պրեմիերան կայացել է 2011 թ․ նոյեմբերին, այնտեղ խաղում է դերասան Դիեգո Լունան։ Ռեփեր B.o.B-ի կողմից արված օրիգինալ ռեմիքսը հրապարակվեց 2011 թ․ դեկտեմբերի 20-ին ։ Պաշտոնական ակուստիկ տարբերակը հրապարակվեց 2012 թ․ հունվարի 16-ին․ այս տարբերակը ներառվեց Teenage Dream: The Complete Confection edition-ում։ Երգի քովերներ են արել բազմաթիվ արտիստներ՝ ներառյալ Ռիչարդ Մարքսը, Ջորդան Փրուիթթը և Սելենա Գոմեսը ։
Ստեղծման հիմքը
2011 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Նյու Յորքի Irving Plaza-ն և Capitol Records-ը հայտարարեցին Billboard-ին, որ The One That Got Away երգը կլինի Teenage Dream ալբոմի 6-րդ սինգլը ։ Փերրին այս առիթով ասաց․
Քննադատական արձագանքը
The One That Got Away երգը շահեց քննադատների համակրանքը։ Քերրի Մեսոնը Billboard-ից երգը նկարագրեց որպես «գրավիչ», այն շատ ավելի լավն էր քան Փերրիի նախորդ՝ One of the Boys ալբոմի ցանկացած երգ ։ Նմանապես, Քիթթի Իմփայրը ասաց, որ Քեթթին իրեն ավելի հարմար է զգում այս ռոմանսային երգում։ Նմանատիպ կարծիք հայտնեց նաև գրեգ Քոթը Chicago Tribune-ից, ով նշեց, որ Քեթթին ավելի ներառված է հնչում ալբոմի ավելի լուրջ երգերում, ինչպիսին է The One That Got Away-ը"։ Ինչևէ, նա ավելացրել է, որ սա նույնն է, ինչ Քեթթին փորձեր համադրել երիտասարդների ամառային եռանդը մեծահասակների լրջության հետ։ Լիհ Գրինբլեթը Entertainment Weekly-ից բավարարվաց չէր երգի ընտրությունից որպես 6-րդ սինգլ՝ նշելով, որ ալբոմում ավելի լավ երգեր էլ կային, որ կարող էին նրա փոխարեն ընտրել դրա փոխարեն։ Ռոբերտ Քոփսին Digital Spy կայքից երգը պարգևատրեց 5 աստղից 4-ով և ասաց։
Հիմքը
Փերրին տեսահոլովակի համար սկսել է նկարահանվել 2011 թվականի սեպտեմբերի 30-ին։ Նկարահանումներն ավարտվել են հոկտեմբերի 2-ին ։ Վիդեոն նկարահանվել է Լիմա նստավայրում՝ Կալաբասասում՝ Լոս Անջելեսին մոտ մի քաղաքում տեղակայված մի տանը։ Մեքսիկացի դերասան Դիեգո Լունան խաղում է Փերրիի ընկերոջ դերը հոլովակում ։ Տեսահոլովակի ռեժիսորն է Ֆլորիա Սիգիսմոնդին, ով նախկինում ստեղծել էր նաև "E.T."-ի տեսահոլովակը ։ Պրեմիերան տեղի է ունեցել 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ին։
2011 թվականի նոյեմբերի 4-ին հրապարակվեց հոլովակի թրիլերը՝ Սթիվ Նիքսի ստեղծմամբ ։ Նիքսը ցույց է տալիս ծեր կնոջ ձայնը, որ խոսում է իր անցյալի մասին և տենչում գեթ մեկ օրով հետ գնալ։ Հոլովակում տեսարաններ կան, որտեղ նա և իր նախկին ընկերը վիճում են, ինչպես նաև տեսարաններ նրանց սիրո պատմությունից։ Ապա նրան տեսնում են որպես նոստալջիկ ծեր կին՝ կանգնած հեռուն նայելիս։ Տեսահոլովակի յոթրոպեանոց ընդարձակ տարբերակը հրապարակվեց 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ին։ 2015 թվականի հունիսի տվյալներով հոլովակը youtube-ում ունի ավելի քան 310 միլիոն դիտում։