cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արևմտյան արվեստի ազգային թանգարան
Պատմություն
Թանգարանն արևմտյան արվեստին նվիրված Ճապոնիայի միակ ազգային հաստատությունն է։ Հիմնադրումից ի վեր այստեղ կազմակերպվում են ցուցահանդեսներ, արվեստի ստեղծագործությունների և փաստաթղթերի ձեռքբերում, հետազոտություն, վերականգնում և պահպանում, ուսուցում, ինչպես նաև արևմտյան արվեստի հետ կապված նյութերի հրապարակում ։
Թանգարանն ամեն տարի ներառվում է զարգացման և կազմակերպման հատուկ ցուցահանդեսների շարքում, որոնց ընթացքում աշխատանքները Ճապոնիայի և նրա շրջանակներից դուրս մասնավոր հավաքածուներից և թանգարաններից փոխառվում և ցուցադրվում են ։ 1963 թվականին թանգարանը ներկայացրեց Մարկ Շագալի 450 աշխատանքներ, որի ընթացքում գործերը բերվեցին 15 երկրներից, այդ թվում 8 կտավ Խորհրդային Միությունից ։
Հավաքածուներ
Մշտական հավաքածուի ձևավորման և զարգացման համար հիմնադրումից ի վեր թանգարանն ամեն տարի ձեռք է բերում արվեստի գործեր ։ Հավաքածուն ներառում է շուրջ 4500 աշխատանք, այդ թվում 14-20-րդ դարերի գեղանկարներ, քանդակներ ։
Գեղանկարներ, վաղ 18-րդ դար Գլխավոր շենքում ներկայացված են նախա 18-րդ դարի աշխատանքներ, այդ թվում Պաոլո Վերոնեզեի, Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի Պիտեր Բրեյգելի և Ֆրանգոնարդի աշխատանքները ։ Կտավների մեծ մասը կրոնական թեմաներով աշխատանքներ են։
Գեղանկարներ, 19-20-րդ դդ. Թանգարանի մասնաշենքի նոր թևում ներկայացված է 19-20-րդ դդ. ֆրանսիացի նկարիչների աշխատանքներ, այդ թվում՝ Էժեն Դելակրուայի, Գյուստավ Կուրբեի, Էդուարդ Մանեի, Պիեռ-Օգյուստ Ռենուարի, Կլոդ Մոնեի, Վինսենթ վան Գոգի, Պոլ Գոգենի աշխատանքները ։ Պատկերասրահը ցուցադրում է նաև հաջորդ սերնդի արվեստագետների գործերից՝ Ալբեր Մարքե, Պիկասո, Խայիմ Սուտին, Էրնստ, Միրո, Ժան Դյուբուֆֆե, Պոլոք
Գծանկարներ Գծանկարների հավաքածուում ներկայացված են 18-19-րդ դդ. ֆրանսիացի արվեստագետներ Ֆրանսուա Բուշեն, Ֆրանգոնարդը, Էժեն Դելակրուան, Գյուստավ Մորոն, Օգյուստ Ռոդենը, Պոլ Սեզանը։
Տպագրություն Տպագրական հավաքածուում ներկայացված են 15-20-րդ դդ. աշխատանքներ, այդ թվում՝ Ալբրեխտ Դյուրերի, Հանս Հոլբեյնի, Ռեմբրանդի, Ջովաննի Բատիստա Պիրանեզիի, Ֆրանցիսկո Գոյայի աշխատանքներ ։
Ընդհանուր կատալոգ
«Ճապոնիայի ազգային արվեստի հավաքածուի ընդհանուր կատալոգը» ճապոնական ազգային արվեստի 4 թանգարանների համախմբված կատալոգ է ՝
լը Կորբյուզիե շենք
Թանգարանի հիմնական շենքը նախագծել է շվեյցարացի ճարտարապետ Շառլ Էդուար լը Կորբյուզիեն (1887-1965), ով ավելի հայտնի է որպես լը Կորբյուզիե։ Սա Հեռավոր Արևելքում նրա միակ կառույցն է ։ Բազմահարկ, երկաթբետոնյա շենքի կառուցումն ավարտվել է 1959 թվականի մարտին՝ որպես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Ճապոնիայի և Ֆրանսիայի միջև դիվանագիտական հարաբերությունների վերսկսման խորհրդանիշ ։
Շենքի լրացուցիչ աշխատանքներ
Ֆրանսիական կառավարության խնդրանքով 2007 թվականին Ճապոնիան շենքը որպես Ճապոնիայի մշակութային արժեք, պայմանականորեն ներառեց ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգությունների ցանկում։
2016 թվականի հուլիսին ՅՈՒՆԵՍՕ-ն լը Կորբյուզիեի 17 աշխատանքներ ներառեց համաշխարհային ժառանգության ցանկում, այդ թվում նաև 1959 թվականին կառուցված Արևմտյան արվեստի ազգային թանգարանի շենքը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի թանգարաններ Կատեգորիա:1959 հիմնադրումներ Ճապոնիայում
Սան Խաիմե դե Ֆրոնտանիա
Սան Խաիմե դե Ֆրոնտանիա (San Jaime de Frontanyá, Sant Jaume de Frontanyà), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Կատալոնիա ինքնավար համայնքի մեջ՝ Բարսելոնա պրովինցիայում։ Գտնվում է Բերգեդա շրջանում։ Զբաղեցնում է 21,3 կմ² մակեերես։ Բնակչությունը կազմում է 24 (2007 թվական)։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Իրինդ (լեռ)
Իրինդ, Բերգլու, Բերքլու, լեռ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում, Արագած լեռնազանգվածի հարավարևմտյան ստորոտին, Իրինդ գյուղից 1 կմ հարավ-արևելք։ Բարձրությունը 2051 մ է ։ Անվանումը ծագումով հայասական է՝ Իրիթ Հրաբխային ծագում ունեցող կոնաձեւ բարձրությունն է
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի լեռներ
Նինետ դը Վալուա
Նինետ դը Իդրիս Վալուա (Ninette de Valois, իսկական անուն՝ Իդրիս Ստանուս [Edris Stannus], ), բալետի բրիտանացի արտիստուհի, բալետմայստեր։
Բեմելը 1914 թվականին, Լոնդոնի «Լիցեում» թատրոնում։ 1923-1926 թվականներին հանդես է եկել Ս․ Պ․ Դյագիլևի թատերախմբում։ 1926 թվականին Լոնդոնում կազմակերպել է Պարարվեստի ակադեմիա, որի հիման վրա, 1931 թվականին, Ն. Բեյլիսի հետ «Օլդ Վիկ» թատրոնին կից ստեղծել է բալետային դպրոց, ավելի ուշ կազմակերպել «Սեդլերս Ուէլս» (1957 թվականից՝ Թագավորական բալետ) թատերախումբը և ղեկավարել մինչև 1963 թվականը, այնուհետև՝ Թագավորական բալետի դպրոցը։ Վալուաի բեմադրություններից են՝ Բլիսի «Շախմատ» (1937 թվական), Չայկովսկու «Կարապի լիճը» (1952 թվական) են։ Հեղինակ է բալետի մասին գրքերի։ Օքսֆորդի համալսարանի գրականության (1950 թվական) և Լոնդոնի համալսարանի երաժշտության (1947 թվական) պատվավոր տնօրեն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի բալետի արտիստներ Կատեգորիա:Լոնդոն քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Լոուրենս Օլիվիեի մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրիտանացի խորեոգրաֆներ Կատեգորիա:Անգլիացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ
Շաուշակ
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կարաիդելսկի շրջանի բնակավայրեր
Պավել Մազմանյան
Պավել Արտյոմի Մազմանյան (օգոստոսի 14, 1965, Սուխումի), հայ բժիշկ, Հայաստանի առողջապահության նախարարության նեոնատոլոգիայի գծով խորհրդատու, Երևանի պետական բժշկական համալսարանի նեոնատոլոգիայի ամբիոնի վարիչ, բժշկական գիտությունների թեկնածու, «Էրեբունի» բժշկական կենտրոնի ծննդատան նորածնային ծառայության ղեկավար, պրոֆեսոր, Երևան քաղաքի ավագանու անդամ (Իմ քայլը դաշինք) ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1965 թվականին Աբխազիայի Սուխում քաղաքում, բժիշկ-մանկաբույժի ընտանիքում ։ 1982 թվականին ընդունվել է Ուկրաինայի Զապորոժե քաղաքի Պետական բժշկական ինստիտուտը և 1988 թվականին ավարտել այն։ 1992 թվականին մանկական ռեանիմացիա և անեստեզիոլոգիա մասնագիտությամբ ավարտել է կլինիկական օրդինատուրան։ 1994 թվականին Օլբան քաղաքի նորածնային ինտենսիվ թերապիայի բժշկական կենտրոնում ստացել է նեոնատոլոգիա մասնագետի որակավորում։ 1999 թվականից  Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության կարճաժամկետ խորհրդատու է։ 2002-2007 թվականներին եղել է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության  ՄԱԿ-ի հայաստանյան գրասենյակի ղեկավարը։ 2002 թվականին  Միացյալ Թագավորության մանկաբուժության և Երեխայի առողջության թագավորական քոլեջի կողմից արժանացել է դրամաշնորհի՝ կատարելագործման և գիտահետազոտական աշխատանքների համար։ 2004 թվականին  ստանացել բժշկական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան։ 2011 թվականից  Երևանի պետական բժշկական համալսարանի նեոնատոլոգիայի ամբիոնի վարիչն է, 2013 թվականից՝ ՀՀ առողջապահության նախարարության նեոնատոլոգիայի գծով խորհրդատու։ 2014 թվականին պաշտպանել է դոկտորական թեզ։
Ամուսնացած է, ունի 2 աղջիկ և 1 թոռ։
Աշխատություններ
Մոտ 60 տպագրված աշխատանքի և 2 ուսումնական ձեռնարկի հեղինակ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սուխում քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Պրոֆեսորներ Կատեգորիա:1965 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 14 ծնունդներ
Նյուրի
Նյուրի (Newry, Iúr Cinn Trá), Հյուսիսային Իռլանդիայում մեծությամբ 4-րդ և Իռլանդիա կղզում 8-րդ քաղաքը (city)։ Գտնվում է Բելֆաստից 60 կմ և Դուբլինից 100 կմ հեռավորության վրա։ Քաղաքի միջով հոսում է Կլանրայ գետը։ Քաղաքը հիմնադրվել է 1144 թվականի բերնարդյան վանքի մոտ և Հյուսիսային Իռլանդիայի ամենահին քաղաքներից է։ 2008 թվականի տվյալներով այնտեղ ապրում է 29 946 մարդ ։ Նյուրին քաղաքային համայնքի կարգավիճակ է ստացել 2002 թվականին Էլիզաբեթ 2-րդ թագուհու գահակալման գահակալման հոբելյանական՝ 50-րդ տարեդարձի ժամանակ։
ՌԴ Մուրմանսկի մարզի Կիրովսկ քաղաքի եղբայր-քաղաք է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հյուսիսային Իռլանդիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:12-րդ դարում հիմնադրված բնակավայրեր
Յամալ-Նենեցյան ինքնավար օկրուգ
Յամալ-Նենեցյան ինքնավար օկրուգ (Ямало-Ненецкий автономный округ), ինքնավար օկրուգ Ռուսաստանի կազմում, Ռուսաստանի ֆեդերացիայի միավոր։ Մայրաքաղաքն է Սալեխարդ քաղաքը։
Սահմանակից է Ռուսաստանի Նենեցյան և Խանտի-Մանսիական ինքնավար օկրուգների, Կոմի Հանրապետության և Կրասնոյարսկի երկրամասի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Յամալ-Նենեցյան ինքնավար օկրուգ Կատեգորիա:Ռուսաստանի դաշնային բաժանում Կատեգորիա:Սիբիր
Թրոմսյոյի կամուրջ
Թրոմսյոյի կամուրջ (Tromsøbrua), ավտոմոբիլային կամուրջ Tromsøysundet ծոցի և նորվեգական Թրոմսյո քաղաքի միջև։ Նորվեգիայի առաջին կոնսերֆացված կամուրջն է և հանդիսանում է Թրոմսյոի տեսարժան վայրերից մեկը։
Պատմություն
Նախքան կամրջի կառուցումը տրանսպորտային փոխադրումները իրականացվել են լաստանավային փոխադրամիջոցներով։ Կամրջի կամ թունելի շինարարության մասին սկսել են մտածել 1948 թվականին ։ Վերջնական նախագիծը քննարկվել է և հաստատվել 1955 թվականին խորհրդարանի կողմից։ Նախագիծը մշակվել է հայտնի նորվեգացի ճարտարապետ Էրլինգ Վիկշեի (Erling Viksjø) կողմի։
Շինարարությունը սկսվեց 1958 թվականին և տևեց 2 տարի։ Երթևեկության համար կամուրջը բացվեց 1960 թվականին Նորվեգիայի այն ժամանակվա վարչապետի կողմից ։ 1963 թվականին կամրջին շնորհվեց հեղինակավոր Betongtavlen մրցանակ։
Կառուցման ժամանակ այն եղել է Հյուսիսային Եվրոպայի ամենաերկար կամուրջը։ Արժեքը եղել է 14.5 միլիոն նորվեգական կռոն ։ Կամրջից 3 կմ հեռավորության վրա կառուցվեց թունել, որը որոշակի չափով թեթևացրել է շինության ծանրաբեռնվածությունը։
Այն կամուրջը համարվել է ինքնասպանների ամենահայտնի վայրը, որտեղ նրանք վերջ են տվել կյանքին ։ 2005թ.-ին կամրջի ամբողջ երկայնքով տեղադրվել են ճաղավանդակ՝ կանխելու համար ինքնասպանությունները ։
2008 թվականին ապրիլի 17-ին Թրոմսյոյի կամուրջը ընդգրկվել է Նորվեգիայի պատմական հուշարձանների ցանկում ։
Կառուցվածք
Կամուրջը երկաթբետոնյա է, ունի 58 թռիչք։ Ամբողջական երկարությունը 1036 մ է։ Կենտրոնական թռիչքը ունի 58 մ երկարություն։ Ծովի մակարդակից ունի 38 մ բարձրություն։ Ունի 2 երթևեկելի գոտի և 2 հետիոտնային արահետ։ Ընդհանուր լայնությունը 8,3 մ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շենքեր և շինություններ կառուցված 1958 թվականին Կատեգորիա:Նորվեգիայի կամուրջներ
The Wretched Spawn
The Wretched Spawn (Мерзкое Отродье), ամերիկական Cannibal Corpse խմբի իններորդ ալբոմն է, թողարկվել է 2004 թվականին, Metal Blade Records լեյբլում։
Ալբոմում
Wretched Spawn-ը ձայնագրվել է Sonic Ranch ստուդիայում, պրոդյուսերը Նեյիլ Կերնոլն է (Nevermore, Judas Priest) ։
Ըստ Nielsen SoundScan֊ի տվայալների՝ ԱՄՆ֊ում "Wretched Spawn" ալբոմի թողարկումից մեկ շաբաթ հետո, վաճառվել էր 4224 օրինակով ։
Գերմանական Media Control Charts չարթերում ալբոմը զբաղեցրել է 74-րդ տեղը ։
Ալբոմի "Decency Defied" երգի համար նկարահանվել է տեսահոլովակ ։ Գրեթե բոլոր կադրերը նկարահանվել են Club Venom-ում, մյուս կադրերը նկարահանվել են Էլ Պասոում։ Տեսահոլովակի ռեժիսորը Աուսթին Ռոդեսն է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2004 ալբոմներ
Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի (Կամենեց-Պոդոլսկ)
Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի, քանդված հայկական եկեղեցի Ուկրաինայի արևմտյան հատվածում՝ Կամենեց-Պոդոլսկ քաղաքում։ Սկզբնական շրջանում գտնվում էր հայ առաքելական եկեղեցու վերահսկողության և տնօրինության տակ և ծառայում առաքելական համայնքին։ 17-րդ դարից այն վերածվում է կաթոլիկ եկեղեցու։ Նույն դարում եկեղեցուն կից կառուցվել է զանգաշտարակ։
1767-1920 թվականներին կաթոլիկ և առաքելական հայերը այստեղ պահպանել էին հայկական սուրբ Տիրամոր սրբապատկերը։ Այն ստեղծվել է Բագրատունյաց Հայաստանի մայրաքաղաք Անիում և այնտեղ են տարել Լեհաստան և Ուկրաինա արտագաղթած հայերը։ Սրբապատկերը կարևոր է ոչ միայն հայերի,այլև լեհերի, ուկրաինացիների, մոլդավների, ռուսների և այլոց համար։ Այն այժմ գտնվում է Կիևի Բոգդանի և Վարվարայի թանգարանում։ Այդ առթիվ եկեղեցին երբեմն կոչում էին սուրբ Աստվածամայր :
Հայրենական Մեծ պատերազմից հետո Արևմտյան Ուկրաինան միանում է Ուկրաինական ԽՍՀ-ին։ Խորհրդային Միության տարիներին եկեղեցին պայթեցվում է։ Կանգուն է մնում միայն 17-րդ դարում կառուցված զանգաշտարակը և եկեղեցու մուտքի կամարները։
Պատմություն
Կամենեց-Պոդոլսկում հայկական գաղթավայրի հիմնադրման հստակ տարեթիվը հայտնի չէ։ Տարբեր գնահատումներով՝ հայերը այստեղ հաստատվել են 11-րդ դարից սկսած, երբ կործանվել է Բագրատունիների հայկական թագավորությունը ։ Դեպի Ուկրաինա և Լեհաստան հայկական նոր խմբեր են հաստատվում Զաքարյան Հայաստանի անկումից հետո՝ 13-րդ դարում ։
17-րդ դարում քաղաքում կար 1200 հայկական ընտանիք ։ Կազմելով Կամենեց-Պոդոլսկի բնակչության զգալի մասը ՝, հայերը կարևոր դեր են խաղում նրա մշակութային, տնտեսական և ռազմական կյանքում։ Նրանք բնակվում են գլխավորապես քաղաքի հարավարևմտյան հատվածում։ Մինչ այժմ պահպանվում է հայկական թաղամասը որը հայտնի է որպես «Армянский»։ Այստեղ գտնվում էր հայկական շուկան՝ «Армянский рынок», ինչպես նաև հայկական վանքեր ու դպրանոց, որոնք չեն պահպանվել մինչև մեր օրերը ։
Հայկական շուկայից բացի հայ համայնքի հետ քաղաքը կապված է այնպիսի տեսարժան վայրերով, ինչպիսիք են Հայկական միջնաբերդն ու Հայկական ջրհորը։
Եկեղեցու պատմություն
Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցին (13-14-րդ դարեր), որը Կամենեց-Պոդոլսկի ամենաառաջին հայկական եկեղեցին էր, չէր կարողանում բավարարել հայկական աճող համայնքի հոգևոր կարիքները։ Այն չափերով փոքր եկեղեցի էր, և հայերը փորձում են կառուցել նոր եկեղեցի։ 15-րդ դարում հայկական թաղամասի կենտրոնում՝ որտեղ խաչվում էին երկու հայաբնակ փողոցներ, կառուցվում է հայկական նոր եկեղեցի, որին դարձյալ տրվում է հրաշագործ սուրբ Նիկողայոսի անունը։
Եկեղեցու վրա գրված էր.
Եկեղեցու գոյության ընթացքում այն պարբերաբար վերակառուցվել ու վերանորոգվել է։ 1565 թվականին կառուցվում է Սուրբ Ստեփանոս զանգակատունը կամ ժամատունը, որը այդպես էր կոչվում՝ համանուն հայկական եկեղեցու շնորհիվ։ Այն ուներ երկու մեծ զանգ, որոնցից մեկը եկեղեցուն էր նվիրել Խաչատուր եպիսկոպոսը, իսկ մյուսը՝ Գրիգորը, ով շարունակում էր զանգակատան կառուցումը։ 1577 թվականին Միհնո անունով դատավորը Կաֆայի հայ վաճառական Անդրեաս խոջայի և Գրիգոր վարդապետ Վարագեցու միջոցներով կառուցում է տաճար՝ ներքին պատկերասրահով ու քահանայի կացարանով։ 1601 թվականին ընդլայնվում են եկեղեցու տարածքները ու շինությունները։ Մեկ տարի անց եկեղեցու շուրջ քարե պատնեշ է շարվում ։ 1602 թվականին քաղաքում տեղի է ունենում մեծ հրդեհ, որը այրում է գրեթե ամբողջ Կամենեց-Պոդոլսկը։ Դրա արդյունքում ավերածություններ է կրում նաև հայկական եկեղեցին։ Հայկական համայնքի միջոցներով եկեղեցին շուտով վերականգնվում է։ Բարեգործ հայերի անունները փորվում են մարմարե սալիկների վրա, որոնք ամրացվել են եկեղեցու պատերին։ Որպես նվիրատվություն հանձնվել են ոչ միայն խաչեր ու զարդեր, այլև ոսկյա իրեր ու սրբապատկերներ։ Եկեղեցուն նվիրվում են նաև ձեռագիր գրքեր, որոնք հարստացնում են նրա գրադարանը ։
1666 թվականին Լեհաստանում տարածվող կաթոլիկացման քաղաքականության հետևանքով եկեղեցին անցնում է հայ կաթոլիկներին ։ 1672 թվականին քաղաքը գրավում են թուրքերը։ Թուրքական տիրապետությունը տևում է ավելի քան քառորդ դար՝ մինչև 1699 թվականը, որի ընթացքում հայկական եկեղեցին լրջորեն տուժում է։ Վերականգնողական աշխատանքները սկսվում են 1756 թվականի հունիսի 28-ին և ավարտվում 1767 թվականի հուլիսի 1-ին։ Հայկական տարբեր համայնքների միջոցներով վերակառուցված եկեղեցին տեղացի հայ եպիսկոպոս Յակով Թումանցին 1791 թվականի հուլիսի 27-ին եկեղեցին որպես կաթոլիկ է օծում։
Եկեղեցին ուներ ութանկյուն գմբեթ, գլխավոր խորանը գտնվում էր արևելյան մասում։ Այն զարդարված էր հունահռոմեական ոճով։ Եկեղեցու շենքը երեք կողմից շրջապատված էր փակ պատկերասրահով, որը միաժամանակ տեղի հայերի հավաքատեղին էր։
Այստեղ պահվում են համայնական նշանակության կարևոր փաստաթղթեր, լեհական թագավորների կողմից ստացած պատվոգրեր, ձեռագիր մատյաններ, որոնք 1891 թվականին տեղափոխվում են Ռուսական կայսրության մայրաքաղաք Սանկտ Պետերբուրգ ։
Խորհրդային իշխանությունների ժամանակ եկեղեցին պայթեցվում է, և թողնվում են միայն զանգաշտարակը և կամարները ։
Կամենիցա (գյուղ, Ուժգորոդի շրջան)
Կամենիցա (Камяниця), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Ուժգորոդի շրջանում։
Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի (Կամենեց-Պոդոլսկ)
Եկեղեցու պատմություն
2014 թվականի հունիսի 27-ին կայացել է Ուկրաինայի հայերի միության կոնֆերանս, որտեղ քննարկվել են կազմակերպության մի շարք կարևոր հարցեր։ Կոնֆերանսի ընթացքում տեղի է ունեցել Սուրբ Նիկողայոսի մայր տաճարի հանձնումը հայկական կրոնական համայնքին։ Հայ Առաքելական Եկեղեցու ուկրաինական թեմի առաջնորդ Գրիգորիս Բունիաթյանը Սուրբ Ստեփանոս զանգակատանը մատուռի օծման արարողություն է անցկացրել ։
Կամենիցա (գյուղ, Ուժգորոդի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Կամենիցա գյուղում բնակվում էր 1 886 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,12 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Ուժգորոդի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1350 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի (Կամենեց-Պոդոլսկ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի հայկական եկեղեցիներ ն Կատեգորիա:Հայկական մշակութային ժառանգություն Ուկրաինայում
Հայաստանի Հանրապետության գլխավոր տոնածառ
Հայաստանի Հանրապետության գլխավոր տոնածառ, ամանորյա տոնածառ, որը յուրաքանչյուր տարվա դեկտեմբերին տեղադրվում է Հայաստանի Հանրապետության մայրաքաղաք Երևանում՝ Հանրապետության հրապարակում։
Նկարագրություն
Հայաստանի ներկայիս գլխավոր տոնածառն արհեստական եղևնի է, ունի 35 մ բարձրություն (+2 մ վերնամաս) ։ Զարդարված է 200 մետր երկարությամբ լուսատու շղթաներով և 1500 խաղալիքներով ։ 2020 թվականին այն չի տեղադրվել 44-օրյա պատերազմի հետևանքների պատճառով, փոխարենը տեղադրվեց 2021 թվականին։
Ընդգրկված է ԱՊՀ երկրների մայրաքաղաքների 2020-ի Ամանորի 3 ամենաբարձր տոնածառերի թվում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տոնածառեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հանրահայտ եղևնիներ Կատեգորիա:Երևան
Մերի Ստյուարտ, Առանի կոմսուհի
Մերի Ստյուարտ, Առանի կոմսուհի (13 մայիսի, 1453 – մայիս, 1488) Շոտլանդիայի թագավոր Ջեյմս II-ի ու Մերի Գուելդերսի ավագ դուստր։ Եղբայրը Շոտլանդիայի թագավոր Ջեյմս III-ն էր։ Ամուսնացել է երկու անգամ․ նախ՝ Առանի առաջին կոմս Թոմաս Բոյդի հետ, ապա՝ Հեմիլթոնի 1-ին լորդ Ջեյմս Հեմիլթոնի հետ։ Երկրորդ ամուսնությունից ունեցած երեխաների միջոցով է, որ Առանի Հեմիլթոն կոմսերն ու Լենոքսի Ստյուարտ կոմսերը պահանջ էին ներկայացնում Շոտլանդիայի թագավորությանը ։
Ընտանիք
Մերին ծնվել է 1453 թ. մայիսի 13-ին Ստիրլինգի ամրոցում, Շոտլանդիայի թագավոր Ջեյմս II-ի և Մերի Գուելդերսի ավագ դուստրն էր։ Ունեցել է հինգ եղբայր, այդ թվում Ջեյմս III-ը, որը 1460 թվականին Շոտլանդիայի գահ է բարձրացել  հոր պատահական մահից հետո, երբ պայթել էր  թնդանոթը ։ Մերիի  մայրը մահացել է 1463 թվականին, նրան որբ թողնելով տասը տարեկանում։
Ամուսնություն ու զավակներ
Մերիին ամուսնացրել են իր առաջին ամուսնու՝ Առանի կոմս Թոմաս Բոյդի հետ 1467 թ. ապրիլի 26-ից առաջ, երբ նա գրեթե տասնչորս տարեկան էր։ Առանի կղզին որպես օժիտ տրվել է նրան ամուսնության առթիվ Հյուսիսային Այրշայրում Լոու ամրոցը կառուցվել է զույգի համար։ 1467 թվականին Մերիի ամուսին Թոմասը ուղարկվել է Դանիա `ուղեկցելու Ջեյմս III-ի հարսնացու  Մարգարեթ Դանիացուն։ Նրա բացակայության ժամանակ Մերիի եղբայրը՝ թագավորը, Մերիիի ամուսնուց օտարացվել է Կլան Բոյդի թշնամիների կողմից, որոնք դավաճանության  կեղծ մեղադրանք են առաջադրել Թոմասին ու նրա հորը՝ Բոյդի 1-ին լորդ Ռոբերտ Բոյդին։ Մերին, լսելով, որ ամուսինը պետք է հրավիրվի թագավորի ու պառլամենտի առջև մեղադրանքներին պատասխանելու, անմիջապես գնացել է Լեյթ նավահանգստը, երբ Թոմասի նավը խարիսխ է գցել հուլիսին, նրան նախազգուշացնելու համար։ Մերին  և Թոմասը արագորեն մեկնել են Դանիա ։ 1469 թվականի նոյեմբերի 22-ին Մերիի ամուսինը դատապարտվել է ու  նրա կոչումը, պատիվներն ու կալվածքները բռնագրավվել են գահի կողմից։  Հետագայում նա վերադարձել է Շոտլանդիա՝ փորձելով ամուսնուն մաքրել իրեն ուղղված  բոլոր մեղադրանքներից։ Շոտլանդիա ժամանելուն պես նրա  եղբայր Ջեյմսը նրան կալանքի տակ է դրել Քիլմարնոքի Դին ամրոցում մինչև նրա ամուսնության չեղյալ հայտարարվելը։ Մերիի ամուսնությունը Թոմասի հետ այնուհետև անվավեր է ճանաչվել 1473 թվականին, և  նրան  ստիպել են ամուսնանալ Հեմիլթոնի 1-ին լորդ Ջեյմս Հեմիլթոնի հետ։
Թոմասն ու Մերին միասին ունեցել են երկու երեխա․
1474 թվականի սկզբին Մերին  երկրորդ անգամ ամուսնացել է Հեմիլթոնի 1-ին լորդ Ջեյմս Հեմիլթոնի հետ, որն իրենից  գրեթե քառասուն տարով մեծ  էր։ Նրանք 1476 թվականի  ապրիլի 26-ին ստացել են Հռոմի պապի թողությունը,  այսպիսով օրինականացնելով  արդեն ծնված երկու երեխաներին։ Միասին Ջեյմսն ու Մերին ունեցել են  երեք երեխա․
Առաջին ամուսնու որդին՝ Քիլմարնոքի 2-րդ լորդ Ջեյմս Բոյդը, սպանվել է տասնհինգ տարեկան հասակում լորդ Մոնտգոմերիի կողմից, որից թշնամանք է առաջացել, որն էլ տևել է ավելի քան յոթանասուն տարի։ Թոմասից նրա դուստր լեյդի Մարգարեթ Բոյդը ապրել է մինչև քառասունութ տարեկան։ Թեև ամուսնացել է երկու անգամ, ոչ մի ամուսնությունից երեխա չի ունեցել։
Մերին մահացել է 1488 թվականին երեսունհինգ տարեկան հասակում։
Գահին իրենց ազգակցության շնորհիվ, Մերիի ժառանգները, Առանի Հեմիլթոններն ու Լենոքսի Ստյուարտները զգալի ուժ կստանան և 16-րդ դարի շոտլանդական քաղաքականության մեջ զգալի դերեր կխաղան, հատկապես ազդելով  Շոտլանդիայի թագուհի Մերիի՝  նրա եղբայր Ջեյմս III-ի ծոռնուհու կյանքի ու իշխանության վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շոտլանդիայի թագավորություն Կատեգորիա:Շոտլանդիայի արքայադուստրեր Կատեգորիա:Ստյուարտներ
Ճանճի գյուղ
Ճանճի գյուղ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Քոչհիսարի գավառակում ։ Գտնվում էր Սեբաստիա քաղաքի մոտակայքում։
Ֆելիքս Քեֆչիյան
Ֆելիքս Արտավազդի Քեֆչիյան, խորհրդային և ռուս կինոօպերատոր, ով աշխատել է նաև հեռուստատեսությունում։
Ճանճի գյուղ
Պատմություն
Բնակչությունը բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Ֆելիքս Քեֆչիյան
Կենսագրություն
Ֆելիքս Քեֆչիյանը ծնվել է դերասան Արտավազդ Քեֆչիյանի ընտանիքում։ Ավարտել է Կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտի օպերատորական ֆակուլտետը։ Կանգնած է եղել հայրենի հեռուստատեսության ակունքներում, ղեկավարել է Առաջին ալիքով գունավոր հեռարձակման աշխատանքները։ Աշխատել է «Էկրան» հեռուստատեսային միավորումում։ Նկարահանել է ավելի քան 20 գեղարվեստական ֆիլմեր («Արտոնյալ սեր», «Գրեթե ծիծաղելի պատմություն», «Վտանգավոր տարիք» և այլն), եղել է НТВ հեռուստաալիքի հայտնի հեռուստատեսային նախագծերի բեմադրող-ռեժիսոր («Նավերը մտան մեր նավահանգիստ», «Ժողովրդի ձայն»), «Արդյունքներ», «Երգեր Ֆոմենկոյի հետ», «Ֆուտբոլային ակումբ», «Խոսքի ազատություն», «Անկախ հետաքննություն», «Առերեսում» և այլն)։
Եղել է ՀՌՀԻ-ի պրոֆեսոր։ Իր կյանքի վերջին 15 տարիներին զբաղեցրել է Մ. Ա. Լիտովչինի անվան Հեռուստատեսության և ռադիոհաղորդումների հումանիտար ինստիտուտի կինոհեռուստաօպերատորական ֆակուլտետի դեկանի պաշտոնը։ Մահացել է 2008 թվականի փետրվարի 29-ին Մոսկվայում։ Թաղված է Մոսկվայի հայկական գերեզմանատան 5-րդ տեղամասում, հոր՝ դերասան Արտավազդ Քեֆչիյանի կողքին։
Ճանճի գյուղ
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը երկրագործություն, անասնապահությունն ու այգեգործությունն էր։
Ֆելիքս Քեֆչիյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության անդամներ Կատեգորիա:Մոսկվայի հայկական գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս կինոօպերատորներ Կատեգորիա:Խորհրդային կինոօպերատորներ
Ճանճի գյուղ
Պատմամշակութային կառույցներ
Ճանճին ուներ '''Ս. Խաչ''' անունով եկեղեցի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ֆաբերժեի թանգարան
Ֆաբերժեի թանգարան (Музей Фаберже), մասնավոր թանգարան ՌԴ Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում։ Տեղակայված է Նարիշկինների և Շուվալովների պալատում։ Թանգարանում պահվում են XIX-XX դարերի ռուսական ոսկերչական և դեկորատիվ-կիրառական արվեստի նմուշներ։ Ամենաթանկ և հայտնի նմուշները Ֆաբերժեի ձվերն են։
Թանգարանի բացումը տեղի է ունեցել 2013 թվականի նոյեմբերի 19-ին։ Հանրության համար թանգարանը սկսել է գործել 2014 թվականի ապրիլից։ Ֆաբերժեի թանգարանը աշխատում է ամեն օր 10:00-21:00. դրամարկղը բացվում է 9:30։
Թանգարանը պատկանում է Վիկտոր Վեկսելբերգին։
Ֆաբերժեի թանգարանը բաղկացած է տասնմեկ սրահից՝ Ասպետական սրահ, Կարմիր հյուրասենյակ, Կապույտ հյուրասենյակ, Ոսկյա հյուրասենյակ, Նախասրահ, Սպիտակ հյուրասենյակ, Երկնագույն հյուրասենյակ, Ցուցահանդեսային սրահ, Գոթական սրահ, Վերին բուֆետային, Բեժագույն սրահ ։
2019 թվականին մուտքի տոմսի գումարը կազմել է 700 ռուբլի՝ էքսկուրսիոն ծրագրով և անհատական՝ 450 ռուբլի ։
Ստեղծման պատմություն
Թանգարան ձևավորելուն նպաստեց այն հանգամանքը, երբ Վիկտոր Վեկսելբերգը 2004 թվականին ամերիկացի միլիարդատեր Մալկոլմ Ֆորբսի հավաքածուից գնեց Կառլ Ֆաբերժեի ստեղծագործություններից։ Ֆորբսը Ֆաբերժեի ստեղծագործությունների մեծ սիրահար էր և զանազան աճուրդներից ձեռք էր բերել Ֆաբերժեի ֆիրմայում պատրաստված իրեր։ 2004 թվականին պետք է աճուրդում Ֆորբսի հավաքածուն վաճառվեր տարբեր լոտերի ներքո, սակայն Վեկսելբերգի ներկայացուցիչները հասան նրան, որ Ֆորբսի հավաքածուն մեկ լոտով վաճառվի։ Այդպիսով Ֆաբերժեի գլուխգործոցները գնվեցին ու միանգամից տեղափոխվեցին Ռուսաստան ։
Հավաքածուն ցուցադրելու նպատակով ընտրվել է Սանկտ Պետերբուրգում գտնվող Նարիշկինների և Շուվալովների պալատը, որտեղ նախկինում տեղակայված էր «Բարեկամության տունը»։ Սանկտ Պետերբուրգի վարչությունը Նարիշկինների և Շուվալովների պալատը վարձակալության հանձնեց Վեկսելբերգի ֆոնդին 50 տարի ժամկետով։ 2006 թվականին պալատը ռեստավրացիայի են ենթարկել՝ ծախսելով 1,2 միլիարդ ռուբլի։
Թանգարանի հավաքածու
Թանգարանում պահվում են 4000 նմուշ, որոնցից ամենահայտնիները կայսերական ձվերն են, ինչպես նաև արծաթյա սպասք, ինտերիերի իրեր, ոսկերչական զարդեր՝ պատրաստված Ֆաբերժեի ֆիրմայում։ Թանգարանում ցուցադրվում են նաև Ֆաբերժեի մրցակիցների կողմից պատրաստված իրերը։ Ցուցադրական սրահում նաև կտավներ են ցուցադրվում, որոնք վրձնել են՝ Հովհաննես Այվազովսկին, Կոնստանտին Մակովսկին, Կառլ Բրյուլովը, Վլադիմիր Ամմոնը, Վասիլի Պոլենովը, Հ ենրիկ Սեմրիրադսկին։
Վերին բուֆետային սրահում ցուցադրված են Ռենուարի, Լուի Վալտայի, Անրի Մատիսի, Կորովինի, Կոնստանտին Գորբատովի նկարները։
Թանգարանի կայսերական ձվերն են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2013 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի թանգարաններ Կատեգորիա:Ֆաբերժե
Գրական-գեղարվեստական խմբակ (Մոսկվա)
Գրական-գեղարվեստական խմբակ (Литературно-художественный кружок), ակումբ մտավորականների համար Մոսկվայում։ Մտավորականների առաջին ակումբներից մեկը Մոսկվայում։
Պատմական տեղագրություն
1899 թվականից մինչև 1905 թվականը ակումբը գտնվում էր Վոզդվիժենկա փողոցի վրա։
1905 թվականից մինչև 1919 թվականը գտնվում էր Բոլշայա Դմիտրովկա փողոցի վրա, տուն 15ա։ 1909 թվականից նրա սենյակներից մեկում անցկացվում էին նաև «Սռեդա» գրական խմբակի անդամների միջև հանդիպումներ։
1914 թվականին Մոսկովյան ճարտարապետական ընկերակցությունը անցկացրեց Գրական-գեղարվեստական խմբակի սեփական տան շինարարության նախագծի մրցույթ Մոսկվայի Մալայա Դմիտրովկայում։ Առաջին մրցանակը շնորհվեց ճարտարապետ Ս․ Ե․ Չեռնիշովին, այնուամենայնիվ շենքի կառուցումը այդպես էլ չի սկսվել ։
Պատմություն
Ակումբը հիմնադրվել է 1899 թվականին ` գրող Ա. Պ. Չեխովի, թատրոնի ռեժիսոր Կ. Ս. Ստանիսլավսկու, Մ. Ն. Երմոլովայի, Ա. Ի. Յուժին-Սումբատովի, Ա. Ֆ. Կոնիի առաջարկով։ 1899 թվականից մինչև 1908 թվականը խորհրդի նախագահն էր Ա․ Ի․ Յուժին-Սումբատովը։
Խմբակի կազմը բաղկացած էր 3 մասից․ լիիրավ անդամներ, թեկնածուներ՝ արվեստագետներ, հասարակական գործիչներ և գիտնականներ, մրցակից անդամներ՝ փաստաբաններ, բանկիրներ, բժիշկներ, ինժեներներ և արտադրողներ։
Ակումբը պարունակում էր մեծ գրադարան, արվեստագետների դիմանկարների հավաքածու՝ պատկերված նկարիչների ՝ Ի․ Ե․ Ռեպինի, Վ․ Ա․ Սեռովի, Ն․ Պ․ Ուլյանովի, Ա․ Յ․ Գոլովինի, Ս․ Վ․ Մալյուտինի կողմից։ Խմբակը հայտնի էր իր երեքշաբթիներով, երբ հանդես էին գալիս ռուս և արտասահմանցի գրողներ, արվեստագետներ, ընթերցվում էին զեկույցներ և դասախոսություններ, տոնվում էին հոբելյաններ։ Կ․ Դ․ Բալմոնտի, Ա․ Բելովի, Մ․ Ա․ Վոլոշինի, Վ․ Ի․ Իվանովի ելույթները մեծագույն ազդեցությունն էին թողնում ունկնդիրների վրա։
Խմբակը իրականացնում էր բարեգործական աշխատանք և 1906 թվականին ֆինանսավորում է ՄԳԹ-ի ելույթները արտասահմանում։
1908 թվականից մինչև 1920 թվականը խորհրի նախագահն էր Վ․ Յ․ Բրյուսովը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ շենքում տեղակայվեց հոսպիտալ, ակումբի ֆինանսական միջոցներով Սոկոլինյան սարի վրա կառուցվեց հիվանդանոց։
1920 թվականին ակումբը փակվեց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գրական կազմակերպություններ
Շապարովկա (գյուղ, Չիշմինսկի շրջան)
Շապարովկա (Шапаровка, Шапаровка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չիշմինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 21 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չիշմինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ծաղկաճանճեր
Ծաղկաճանճեր, կարճաբեղիկ երկթևանի ճանճերի ընտանիք։ ՀՀ բոլոր լանդշաֆտներում լայնորեն տարածված են ճակնդեղի ճանճը (Pegomiahyosciami), գարնանային կաղամբաճանճը (Chortophila brassicae), սոխի ճանճը (Hylemia antiqua) և այլ տեսակներ։ Զարգանում են տերևների, ծիլերի, սերմերի և ցողունների մեջ։ Ձմեռում է կեղծ հարսնյակը՝ հողում։ Տարեկան տալիս են 2-3 սերունդ։ Միջին մեծության ճանճեր են։ Թևերի վրա անալ ջիղը ծալքի ձևով հասնում է մինչև հետին եզրը։ Գլխի վրա ճակատի խոզանները «ծառուղու» նման են։ Կրծքի կողքերին հիպոպլեուրալ խոզաններ չկան։ Թրթուրների գլխային հատվածը վատ է զարգացած, միայն երևում են ծնոտները։ Հիմնականում բուսակեր են. մեծ վնաս են հասցնում շաքարի ճակնդեղին, սոխին, կաղամբին, վարունգին և այլ մշակաբույսերի։
(7957) Անտոնելլա
(7957) Անտոնելլա (Antonella), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի հունվարի 17-ին Անդրեա Բոատինիի և Մաուրա Տոմբելիի կողմից Սիմա Էկարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,773169 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,46 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0863 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1686,8 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,213422 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,03° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անդրեա Բոատինիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Մաուրա Տոմբելիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ամերիկայի պատմություն
ԱՄՆ
Ենթադրվում է, որ մի քանի հազար տարի առաջ այստեղի բնիկները Ամերիկա են ժամանել Ասիայից, 15-ից 50 հազար տարի առաջ ընկած ժամանակահատվածում, երբ ժամանակակից Բերինգի նեղուցի տեղում եղել է երկիր, որը կապել է երկու մայրցամաքները։ ԱՄՆ-ում նրանց գտնվելու հավաստի վկայությունը եկել է արտեֆակտների գտածոներից, որոնց տարիքը մոտ 14 հազար է։ 1492 թվականեերին Ամերիկայի գոյության մասին հայտնի է դարձել միջնադարյան Եվրոպայում այն բանից հետո, երբ Քրիստոֆեր Կոլումբոսը այցելել է Արևմտյան Հնդկաստանի կղզիներ և 1493 թվականին իր երկրորդ ճանապարհորդության ընթացքում անձամբ հայտնվել է Պուերտո Ռիկո կղզում, որն այժմ պատկանում է ԱՄՆ-ին։ 1498 թվականին առաջին բրիտանացի հետազոտող Ջոն Կաբոտը ծովային ճանապարհորդություն է կատարել դեպի ժամանակակից Նոր Անգլիայի ափեր, իսկ 1513 թվականին իսպանացի նավարկող Խուան Պոնսե դե Լեոնը հասել է Ֆլորիդայի ափեր։ Ամերիկայի գաղութային պատմությունը սկսվել է եվրոպացիների ժամանակ։
Անկախության պատերազմի ավարտից անմիջապես հետո սկսվել է Միացյալ Նահանգների ընդլայնումը արևմտյան ուղղությամբ, որին աջակցել է բացահայտ ճակատագրի հանդեպ ամերիկացիների հավատը, համաձայն որի Աստված կանխորոշել է Ամերիկայում իրենց պետության գոյությունը Ատլանտիկայից մինչև Խաղաղ օվկիանոս։ Միացյալ Նահանգների հիմնական տարածքը կազմավորվել է 1912 թվականին, երբ նրա մայրցամաքային մասում կազմավորվել է վերջին նահանգը՝ Արիզոնա։ Այդ ժամանակ Ալյասկա և Հավայան նահանգների տարածքը նույնպես պատկանել է ԱՄՆ-ին, բայց որպես պետություն այն ընդունվել է միայն 1959 թվականին։
ԱՄՆ Սահմանադրության հիմքը 1788 թվականին հաստատած տեքստն է, որն ընդգրկել է ԱՄՆ անկախության հռչակագիր։ ԱՄՆ-ում սահմանադրական օրենքը պահպանող կառավարության բարձրագույն մարմինը գերագույն դատարանն է։ Հետագայում հիմնական օրենքում ընդունվել են մի շարք փոփոխություններ, որոնք, մասնավորապես, արգելում էին ստրկությունը (ԱՄՆ Սահմանադրության տասներեքերորդ փոփոխություն, 1865 թվական) և կանանց ձայնի իրավունք էին տալիս (19-րդ ուղղում, 1920 թվական)։
Ստրկության արգելքը ցավալի գործընթաց էր, որը հարվածել է շատ քաղաքացիների և Ամերիկայի հարավի խոշոր շրջանների շահերին, ինչը հրահրել է 1861-1865 թվականներին պետության փլուզմանը և քաղաքացիական պատերազմին։ Դրան հաջորդել են վերակառուցման երկար ժամանակահատվածը։ Չնայած ստրկության արգելքին, վերակառուցման արդյունքները փոխզիջումային էին, մինչև քսաներորդ դարի կեսերը։ Միացյալ Նահանգները մնաց մի երկիր, որտեղ գերակշռել է ռասայական տարանջատումը։
Քաղաքացիական պատերազմից հետո Միացյալ Նահանգները ունեցել է տնտեսական պայթյունավտանգ աճ, կենսամակարդակի բարձրացում և առաջադիմականության դարաշրջան։ Այն ավարտվել է 1929 թվականին Մեծ դեպրեսիայով։ Կառավարության ձեռնարկած միջոցառումները սատարել են տնտեսական անկման ընթացքում տուժած քաղաքացիներին, ինչը նշանավորել է Միացյալ Նահանգներում սոցիալական պետության ստեղծման նոր փուլով։ Կառավարության ռազմական հրամանները, որոնք կտրուկ աճել են Երկրորդ աշխարհամարտի և ապա Սառը պատերազմի բռնկմամբ, նպաստել են ամերիկյան տնտեսության վերականգնմանը, ինչը հանգեցրել է ԱՄՆ-ի վերափոխմանը համաշխարհային գերտերության։
Կանադա
Կանադայի տարածքում առաջին մարդկային բնակավայրերը թվագրվել են մ.թ.ա. մոտ 25 հազար տարի առաջ։ Յուկոնի հյուսիսում և մ.թ.ա. 9500 թ Օնտարիոյի հարավում։ Այսպիսով, Կանադայի որոշ հատվածներ անհիշելի ժամանակներից բնակվել են հնդիկներներով և ինուիտներով։ Ալյասկայից և Արևելյան Սիբիրից միգրացիայի արդյունքում մարդկանց խմբեր են հայտնվել Կանադայում։ Այս ժամանակահատվածում Հյուսիսային Ամերիկայի բնակչության վերաբերյալ մարդաբանների գնահատականները տատանվել են երկուսից տասնութ միլիոն մարդու սահմաններում։ Կանադայի բնիկ ժողովուրդը հիմնականում զբաղվել էր որսորդությամբ և ձկնորսությամբ։
Ըստ XVI դարում ժամանումը եվրոպացիների, տեղական ցեղերը էին մասնատված ազգությունների։ Ընթացքում կային բազմաթիվ լեզուներ, չկային կապի գործոններ։ Առավել տարածված են եղել ալգոնկինյան և աթապասկերեն լեզուները։ Ցեղերը հիմնականում զբաղվել են որսով և քոչել են եղջերուների հոտերից հետո։ Արևմտյան ափին հայտնաբերվել են ցեղեր, որոնք քիչ թե շատ նստակյաց ապրելակերպ են վարել գյուղատնտեսության մեծ դերով։ Արևմտյան ափի որոշ ցեղեր սեզոնային միգրացիա են ձեռնարկել, որպեսզի որսան ձուկ (սաղմոն, Սպիտակ պալտուս, ծովատառեխ) և որսան կնիքների վրա։ Նյուֆաունդլենդի բեոտուկի ցեղերը, բեոտուկը դարձել է առաջին ցեղերը, որոնք շփման մեջ են մտել եվրոպացիների հետ, ովքեր եկել են յուրացնել Ամերիկան։ Հենց այստեղից է ստացվել «կարմրամորթներ» արտահայտությունը, որոնք հետագայում մատնանշԵԼ ԵՆ Հյուսիսային Ամերիկայի բոլոր բնիկ բնակիչներին։
Ֆրանսիացի հետազոտող Ժակ Կարտիեն երկու նավերում և 61 հոգանոց թիմի հետ դուրս է եկել Ամերիկայի կողմը և այցելել Նյուֆաունդլենդ, Սուրբ Լավրենտի ծովածոց, Մադլեն կղզիներ և Էդուարդ արքայազնի կղզի։ Այնուհետև 1534 թվականին Կարտյեն վայրէջք է կատարել Գասպե թերակղզում (կոչվում է «ֆրանսիական Կանադայի օրրան»), որտեղ խաչ է տեղադրել՝ ի նշան այն բանի, որ այդ հողերն այսուհետ պատկանել են ֆրանսիական թագին։ 1598-1603 թվականների միջև Հենրիկ IV-ը Տրուալ դե լա Ռոշե Դե Մեգա-ին շնորհել է Կանադայի, Նյուֆաունդլենդի և Լաբրադորի գեներալ-լեյտենանտի կոչում, ինչպես նաև նոր պաշտոն է ստեղծվել մի քանի տասնյակ նորաբնակներով հետագա գաղութացման համար։ 1608 թվականին հիմնադրվել է Քվեբեկ քաղաքը, որի անվանումը ծագել է «այն վայրը, որտեղ գետը նեղանում է» եզրույթից, քաղաքը դարձել է Նոր Ֆրանսիայի մայրաքաղաքը, որը նաև կոչվել է «Կանադա»։
18-րդ դարում Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի մրցակցությունը կտրուկ սրվեԼ Է, և 1763 թվականին Փարիզի պայմանագրով Նոր Ֆրանսիան անցԵԼ Է Մեծ Բրիտանիայի տիրապետության տակ։ 1867 թվականի հուլիսի 1-ին Կանադան իրավունք է ստացել ձևավորելու սեփական կառավարությունը՝ դուրս չգալով Բրիտանական կայսրության կազմից ։
Վեսթմինսթերյան ստատուտի (1931) համաձայն, Կանադայի կառավարության (ինչպես նաև այլ բրիտանական դոմինիոնների) իրավասությունը ընդլայնվել է միջազգային և ներքին գործերում։
Մեքսկիա
Իր առաջին վերաբնակիչներից ի վեր, Մեքսիկան եղել է որսորդների հավաքատեղի։ Մոտ 9 հազար տարի առաջ տեղի է ունեցել գյուղատնտեսական հեղափոխություն, որը հանգեցրել է խոշոր քաղաքների, ապա հնագույն պետությունների առաջացմանը, ինչպիսիք են ացտեկները և մայաների նահանգները։
16-րդ դարում Մեքսիկան գաղութացել է իսպանացիների կողմից։ 300 տարի տևած գաղութային կառավարումն ավարտվել է ազատագրական պատերազմով և մեքսիկական միապետության, ապա հանրապետության հաստատմամբ։ Մեքսիկայի պատմությունը գիտի քաղաքացիական պատերազմների, միջամտությունների և բռնապետությունների շրջաններ։ Վերջին պատմությունն աչքի է ընկել տնտեսական վերականգնմամբ և մի քանի ճգնաժամերով, ինչպես նաև մեկ կուսակցության քաղաքական հեգեմոնայով։ XX դարի վերջին ժողովրդավարացման միտում կար, և XXI դարում երկիրը տեղափոխվել է իսկապես բազմակուսակցական համակարգ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հարավային Ամերիկայի պատմություն Կատեգորիա:Հյուսիսային Ամերիկայի պատմություն Կատեգորիա:Համաշխարհային պատմություն Կատեգորիա:Պատմություն ըստ մայրցամաքի Կատեգորիա:Կանադայի պատմություն
Dr. Stone
Dr. Stone (, Դոկուտա Սուտոն, Դոկտոր Սթոուն), ճապոնական գիտաֆանտաստիկ ոճի շոնեն մանգա, որը ստեղծել են Ռիտիտո Ինիգակին և Բոիտին։ Սերիան 10 հատորներով առաջին անգամ հրապարակվել է 2017 թվականի մարտի 6-ից մինչ 2019 թվականի ապրիլ ամիսը, ճապոնակա Shueisha C հրատարակչության Weekly Shonen Jump շաբաթաթերթում։
Viz Media-ն լիցենզավորել է մանգան հեռարձակել Հյուսիսային Ամերիկայում։ 2019 թվականի հունվարից Shueisha-ն անգլերեն լեզվով միաժամանակ սկսել է սերիան հրապարակել իր կայքում և Manga Plus հավելվածում։
TMS Entertainment-ը Անիմե-ադապտացիան եթեր է հեռարձակվել 2019 թվականի հուլիսից մինչև 2019 թվականի դեկտեմբերը։ Առաջին եթերաշրջանի եզրափակիչ և 24-րդ էպիզոդի վերջում հայտարարվում է մանգայի շարքից «քարե պատերազմներ» կամարին նվիրված անիմե սերիալի երկրորդ եթերաշրջանի թողարկման մասին։
Սյուժե
Թայձուն սովորական ուսանող է։ Նա իր լավագույն ընկերոջը՝ հանճար Սենկուին, պատմում է Յուձուրիհային սեր խոստովանելու իր պլանների մասին ։ Նրանք հանդիպում են ծառի տակ, բայց անսպասելիորեն տարօրինակ լույսը լուսավորում է ամեն ինչ։ Թայձյուն Յուձուրիհային հրում է ծառի տակ և փորձում պաշտպանել աղջկան, բայց լույսը ուժեղանում է և բոլոր մարդկանց քարացնում։ Մարդկությունը կանգ առավ, քաղաքակրթության հետքը կամաց-կամաց սկսեցանհետանալ։ Սակայն Թայձյուն, մոտիվացվելով Յուձուրիհիին փրկելու ցանկությամբ, պահպանում է բանականությունը։ Ի վերջո, Թայձյուն կարողանում է դուրս գալ քարացումից։ Նա իմանում է, որ Սենկուն, հաշվելով իր գոյության ամեն վայրկյանը պահպանել է իր բանականությունը և նույնպես դուրս գալ քարացումից։ Ընդ որում, պարզվում է, որ աշխարհում այդժամ 5738 թվականի հոկտեմբերի 5-ն է ։
Օգտագործելով գիտությունը՝ Նրանք միասին սկսում են վերականգնել մարդկային քաղաքակրթությունը։ Նրանք կարողանում են ստեղծել մի նետիլ՝ լուծիչ, որը ոչնչացնում է մոտ 4000 տարի առաջ տեղի ունեցած միջադեպի ժամանակ առաջացած մարդկանց քարե պատյանները։ Առաջին հերթին նրանք որոշում են ազատել Յուձուրիհային, սակայն բախվում են կենդանաբանական այգուց փախած առյուծների ժառանգներին։ Արդյունքում նրանք ստիպված են լինում օգտագործել արտասովոր ուժեղ ավագ դասարանցի Ցուկասա Սիսիոյին։ Նետելով քարե պատյանը՝ Ցուկասան անմիջապես գիտակցում է իրավիճակը և հաղթում առյուծներին։ Ավելի ուշ Սենկուն ավելի շատ նետիլ է սինթեզում և ազատում Յուձուրիհային։ Սենկուն տեսնում է, որ Ցուկասան մանկական հոգեբանական վնասվածքի պատճառով ոչնչացնում է մեծահասակների քարե արձանները, դրանով իսկ սպանելով նրանց։ Նա համոզված էր, որ փրկության արժանի են միայն դեռահասներն ու երեխաները։ Այսպիսով սկսվում է երկու տոհմերի՝ Սենկուի գիտության թագավորության և Ցուկասայի հզոր կայսրության միջև հակամարտույունը ։
Կերպարներ
Սենկու Իշիգամի (, Իշիգամի Սենկու), գլխավոր հերոսների մեկը։ Նա անսովոր խելացի և գիտության տարբեր ոլորտներից տեղյակ ուսանող է, թեև հաճախ դժվարանում է դրանք կիրառել գործնականում։
Թայձյու Օկի (, Օկի Թայձյու), Սենկուի լավագույն ընկերը։ Սենկուն բարձր էգնահատում Թայձյուին նրա համառության և հաստատակամության համար։
Յուձուրիհա Օգավա (, Օգավա Յուձուրիհա), աղջիկը, ում սիրահարված էր Թայձյուն։ Նա շատ կենսուրախ է և ձգտում է օգնել ուրիշներին։
Ցուկասա Սիսիո (, Սիսիո Ցուկասա), պատմության հակամարտիկ, ով ոչնչացնում է բոլոր չափահաս մարդկանց և ուզում է ստեղծել առանց տեխնոլոգիաների և գիտության աշխարհ։
Քրոմ (, Կուռոմու), Իշիգամի գյուղի դեռահասներից մեկը, ով սովորել գիտության հիմունքները՝ հաշվի առնելով դրա հմայքը։ Իմանալով գիտական գյուտերի մասին ՝ դառնում է Սենկուի օգնականը, և նրանք միասին աշխատում են գիտության բոլոր հրաշալիքները վերագտնելու ուղղությամբ։
Կոհակու (, Կոհակու), Իշիգամի գյուղի ամենաուժեղ մարտիկը։ Ունի անհավատալի ճարպկություն և սուր աչք։ Նա առաջինն է, ով հանդիպում է Սենկուին և անցնում նրա կողմը։
Մանգա
Ռիտիտո Ինիգակիի և Բոիտիի Boiti manga dr. Stone իլուստրացիան առաջին անգամ հրապարակվել է 2017 թվականի մարտի 6-ին, Shueisha հրատարակչության Shonen Jump Weekly-ի շաբաթաթերթում ։
Ավելի ուշ VIZ Media-ն հայտարարել է, որ լիցենզավել է մանգան հեռարձակել ԱՄՆ-ում։ Մանգաի առաջին հատորը վաճառքի է հանվել 2018 թվականի սեպտեմբերին ։ 2019 թվականի հունվարին մանգան սկսել է հրապարակվել Manga Plus բջջային հավելվածում ։
2019 թվականի հոկտեմբերին հայտարարվեց, որ Ռիիտիրո Ինագակիի պատմությամբ և Բոիտիի նկարազարդմամբ սփին-օֆֆը՝ Dr։ Stone Reboot: Byakuya 9 գլուխներով թողարվելու 2019 թվականին, Jump Shueisha Shueisha շաբաթաթերթի 48-րդ թողարկման մեջ ։ Ինչպես և հիմնական սերիալը, սփին-օֆֆը նույնպես թողարկվել է Shueisha Manga Plus ծառայությունում, իսկ Viz Media-ն սերիալ է հրապարակել իր Shonen Jump թվային հարթակում ։
Անիմե
Մանգայի անիմե-ադապտացիան տեղ է Weekly Shonen Jump-ի 51-րդ համարում, որը թողարկվել է 2018 թվականի նոյեմբերի 19-ին ։ Դրա արտադրությամբ զբաղվում է TMS Entertainment ստուդիան ։ Թողարկվել է 2019 թվականի հուլիսի 5-ին ։ Սերիալի առաջին եթերաշրջանի տևողությունը 24 դրվագ է ։ Առաջին բացումը՝ «Good Morning World!»-ը կատարել է Burnout Syndromes-ը, իսկ «LIFE»՝ առաջին փակող թեման՝ Rude-α-ը ։ Երկրորդ բացումը «Sangenshoku» կատարել է հավալուսն PELICAN FANCLUB-ը, իսկ երկրորդ փակումը՝ «Yume no You»-ը՝ YouthK Saeki-ն։ Ճապոնիայում հեռարձակումը կատարում է Tokyo MX-ը և այլ հեռուստաալիքներ։ Ռուսաստանում յուրաքանչյուր դրվագի Crunchyrol-ը տրամադրում է ռուսերեն ենթագրեր։
2019 թվականի դեկտեմբերի 13-ին, վերջին դրվագի թողարկմամբ, ազդարարվում է Dr. Stone. Stone Wars անունը ստացած երկրորդ սեզոնի մասին։ Պրեմիերան տեղի ունեցել 2021 թվականի հունվարին։
Քննադատություն
Սերիան Kono Manga ga Sugoi-ի երիտասարդ ընթերցողների համար կազմակերպած Eizkenken ni wa Te wo Dasuna! 2018 թվականի լավագույն մանգա մրցույթում զբաղեցրել է 15-րդ տեղը։ Սերիան Sweat and Soap և Heterogenia Linguistico ~Ishuzoku Gengogaku Nyūmon~ աղուսյակների Kono Manga ga Sugoi! 2019 թվականի լավագույն անիմե անվանակարգում զբաղեցրել է 17-րդ տեղը ։
2019 թվականին Dr. Stone-ը ստացել է մանգայի Shogakukan սենեն անվանակարգի 64-րդ մրցանակը ։
Crunchyrol-ը 2019 թվականին Dr. Stone անիմեն ավելացրել է «2010- մեր օրերի լավագույն 25 անիմեների» ցանկում  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անիմեներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մանգաներ Կատեգորիա:Ճապոներեն ֆիլմեր
Ալեքսանդր Ռոմանիչև
Ալեքսանդր Դմիտրիևիչ Ռոմանիչև (Александр Дмитриевич Романычев, ), ռուս խորհրդային գեղանկարիչ, գրաֆիկ և մանկավարժ, ՌԽՖՍՀ ժողովրդական նկարիչ, Լենինգրադի Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի պրոֆեսոր, Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ ։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Դմիտրիևիչ Ռոմանիչևը ծնվել է 1919 թվականի սեպտեմբերի 18-ին, Սիմբիրսկի նահանգի Ռուսսկիե Գորենկի գյուղում։ 1937-1938 թվականներին սովորել է Դոնի Ռոստովի Մ. Գրեկովի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում։ 1939 թվականին զորակոչվել է Կարմիր բանակ։ Մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին։ Ռազմածովային ավիացիոն ուսումնարանն ավարտելուց հետո ծառայել է որպես ռազմածովային օդաչու։
Զորացրվելուց հետո վերադարձել է կրթությանը Ռոստովի ուսումնարանում, որն ավարտել է 1948 թվականին։ Նույն թվականին ընդունվել է Լենինգրադի Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի գեղանկարչական ֆակուլտետը, որն ավարտել է 1954 թվականին Միխայիլ Ավիլովի և Յուրի Նեպրինցևի արվեստանոցում՝ գեղանկարչության նկարչի որակավորմամբ։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «25-հազարանոցի ժամանումը գյուղ» («Приезд 25-тысячника в деревню») ։
1960-1980 թվականներին Ռոմանիչևը երկար ժամանակ ապրել և աշխատել է «Ակադեմիչկայում»։ Այստեղ նա էտյուդային նյութ է հավաքել իր բազմաթիվ նկարների համար, իսկ երբեմն մտածել է որոշ ստեղծագործություններ։ Այս աշխատանքը տեղի է ունեցել հիմնականում Կիշարինո գյուղի մերձակայքում, որտեղ Ռոմանիչևը տուն ուներ, որը նկարիչն իր ձեռքերով էր կառուցել ։
1965 թվականին Ալեքսանդր Ռոմանիչևը արժանացել է ՌԽՖՍՀ վաստակավոր նկարչի պատվավոր կոչման, 1980 թվականին՝ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական նկարչի պատվավոր կոչման։ Եղել է «Կիրովի գործարան» միավորման դափնեկիր, ԽՍՀՄ Գեղարվեստի ակադեմիայի արծաթե մեդալի դափնեկիր, պարգևատրվել է Մ. Բ. Գրեկովի անվան մեդալով։ 1960-1980 թվականներին ստեղծագործական ուղևորություններ է կատարել դեպի Լեհաստան, Իտալիա, Իսպանիա, Հունգարիա, Գերմանիա, Հարավսլավիա ։ Նկարչի ստեղծագործությունների անհատական ցուցահանդեսը 1986 թվականին տեղի է ունեցել Լենինգրադի գեղարվեստի ակադեմիայի թանգարանում։ 1989-1992 թվականներին արդեն նկարչի մահից հետո նրա աշխատանքները հաջողությամբ ներկայացվել են Ֆրանսիայում L' Ecole de Leningrad ռուսական գեղանկարչության ցուցահանդեսներում և աճուրդներում ։
Մահացել է 1989 թվականի օգոստոսի 21-ին Լենինգրադում՝ կյանքի 70-րդ տարում։
Ա. Դ. Ռոմանիչևի ստեղծագործությունները գտնվում են Ռուսական պետական թանգարանում, թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում, Իտալիայում, Մեծ Բրիտանիայում , Ֆրանսիայում , Իսպանիայում և այլ երկրներում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուս գրաֆիկներ Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ
Մարյան Կրուշելնիցկի
Մարյան Միխայլովիչ Կրուշելնիցկի (Мар’ян Михайлович Крушельницький, ), ուկրաինացի խորհրդային դերասան և ռեժիսոր։ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1944)։
Աշխատել է «Բերենզիլ» (1924 թ.-ից՝ դերասան, 1933 թ.-ից՝ գլխավոր ռեժիսոր), Իվան Ֆրանկոյի անվան ուկրաինական (Կիև, 1952 թ.-ից՝ դերասան, 1954 թ.-ից՝ գլխավոր ռեժիսոր) թատրոններում։ Լավագույն դերերից են՝ Տարաս (Կուլիշի «Սինա Մազայլո»), Գավրիլա (Կոռնեյչուկի «Բոգդան Խմելնիցկի»), Արկաշկա (Ա. Օստրովսկու «Անտառ»)։
Բեմադրել է Կոչերգայի «Տուր սրտին ազատություն...», Կոռնեյչուկի «Դնեպրի վրա» և այլ գործեր։ 1926 թ.-ից նկարահանվել է կինոյում։ Դասավանդել է Խարկովի (1946 թ.-ից, 1947 թ.-ից՝ պրոֆեսոր) և Կիևի (1952 թ.-ից) թատերական ինստիտուտներում։ Արժանացել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակների (1947, 1948)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Խորհրդային կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:1897 ծնունդներ Կատեգորիա:Ապրիլի 18 ծնունդներ Կատեգորիա:1963 մահեր Կատեգորիա:Ապրիլի 5 մահեր Կատեգորիա:Կիև քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Կարլի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Խորհրդային թատերական մանկավարժներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի դերասաններ
Ողնովիտ
Ողնովիտ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Քոչհիսարի գավառակում ։ Գտնվում էր Սեբաստիա քաղաքի մոտ։
Պատմություն
Գյուղն ավերվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
Հայաբնակ գյուղ էր։ XIX դարի 70-ական թվականներին ուներ 758 հայ բնակիչ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Ողնովիտն ուներ Ս. Հակոբ անունով եկեղեցի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Նորվեգիայի արվեստ
Նորվեգիայի մշակույթ , Նորվեգիայի կերպարվեստ և գեղեցիկ արվեստներ։
Պատմություն
Նորվեգիայի մշակույթը բնութագրող հուշարձաններից մեկը վերաբերում է 8-9-րդ դարերին, այսպես կոչված վիկինգների դարաշրջանին։ 9-րդ դարին է պատկանում Ուսեբերգից հայտնի թաղման մակույկի հնագիտական կոմպլեքսում հայտնաբերված զարդաքանդակների ծաղկումը (մոտ 850 թ.):