cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հին Սարայ
Գրականություն
''․ Ա.Վ. Պաչկալով Հին գոմի գտնվելու վայրի մասին `« Ոսկե հորդան »մայրաքաղաքը // XV համառուսական գիտաժողով։ Ամփոփագրեր և զեկույցներ։ - Մ., 2009. - էջ 73-74:''
''․Պաչկալով Ա.Վ.,. Կասպից ծովի օրինազանցությունը և Հյուսիսային Կասպյան Ոսկե հորդան քաղաքների պատմությունը // Արևելք-Արևմուտք. Եվրասիայի մշակույթների և քաղաքակրթությունների երկխոսություն։ - Կազան, 2007. – հ․ 8. - էջ. 171-180:''
''․ Պաչկալով Ա.Վ. Ստորին Վոլգայի և Հյուսիսային Կովկասի միջնադարյան քաղաքները։ - Մ., 2018:''
''․ Պաչկալով Ա.Վ., Սկիսով Ս. Յու.Նումիզմական գտածոները Աստրախանի շրջանում Կրասնոյարսկի ամրոցի վրա // XV համառուսական նումիզմական կոնֆերանս։ Զեկույցների և հաղորդագրությունների ամփոփագրեր։ - Մ., 2009 .—էջ․ 75-76:''
Հին եգիպտացիների ծագումնաբանության հարց
Հին եգիպտացիների ծագումնաբանության հարց, հին եգիպտացիների ռասայական պատկանելիության հարց, որը ծագել է 18-19-րդ դարերում Եվրոպայում՝ մարդաբանության և ռասսայական դասակարգման նկատմամբ մեծացող հետաքրքրությունների ֆոնին։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Տարբեր մարդաբաններ և եգիպտագետներ Հին Եգիպտոսի բնակչության ռասսայական պատկանելիության վերաբերյալ արտահայտել են հակադարձ տեսակետներ։ Այսպես, գիտնականների մի խումբ առաջ է քաշել տեսություն, համաձայն որի եգիպտացիները առաջացել են աֆրասիական և մերձավորարևելյան մշակույթների միախառնումից։ Գիտնականների մյուս խումբը կարծում է, որ հին եգիպտացիներն ունեն նուբիական, անգամ նույնիսկ եվրոպական ծագումնաբանություն։
Ռասսայական պատկանելիության ուսումնասիրությունները բարդանում են նրանով, որ եգիպտական մշակույթն ներառել է աֆրիկյան և մերձավորարևելյան ժողովուրդների մշակույթները, ինչը, հավանաբար, խոսում է այն մասին, որ եգիպտական ժողովուրդը ձևավորվել է Նեղոս գետի ափին բնակվող ժողովուրդների մետիսացման արդյունքում կամ էլ հանդիսանում է միջանկյալ հատուկ ռասսա, որը ձևավորվել է վաղ նեոլիթի ժամանակաշրջանում՝ դեպի հյուսիս-արևելք ժողովուրդների միգրացիայի ժամանակ։
Բացի այդ, այս հարցը կարող է քննարկվել նաև գաղափարախոսական և քաղաքական մոտիվների շրջանակներում։ Օրինակ, 19-րդ դարում եվրոցենտրիստները և սև ստրկության կողմնակիցները պնդում էին, որ եգիպտացիները եղել են սպիտակ ռասսայի ներկայացուցիչներ։ Սկսած 20-րդ դարի կեսերից, հակադարձ գաղափարը, այսինքն, եգիպտական քաղաքակրթության սև լինելը դարձել է ավելի պոպուլյար՝ ԱՄՆ-ում սևամորթների քաղաքացիական իրավունքների շարժման շրջանակներում։ Այն մինչ օրս համարվում է սև ազգայնականության (նեգրիտյուդ) հիմնասյուներից մեկը։
Պատմություն
Մինչ ռասսայական տեսությունների առաջացումը, եգիպտացիներին ընդունված է եղել համարել բիբլիական հերոս Քամի հետնորդներ։ Եգիպտոսը հաճախ պատկերվել է Ծննդոցի տեսարանների միջնադարյան նկարազարդումներում։ Մինչև 18-րդ դարը եվրոպացիները հին եգիպտացիներին և նրանց քաղաքակրթությունը պատկերել են հույների նման։ Միջնադարյան բիբլիական նկարազարդումներում եգիպտացիները պատկերվել են եվրոպական հագուստներով։
Հին եգիպտացիների ռասսայական պատկանելիության վերաբերյալ վաղ շրջանի բանավեճերը կարելի է գտնել 19-րդ դարի եվրոպական և ամերիկյան աշխատություններում։ Օրինակներից մեկը կարելի է համարել 1833 թվականին «The New-England Magazine» ամսագրում տպագրված հոդվածը, որտեղ նկարագրվում է մի քանի գիտնականների բանավեճերը։ Գիտնականներից մեկը եգիպտացիներին անվանում է սևամորթներ, իսկ մյուսը ժխտում նրա տեսակետը՝ նշելով, որ եգիպտացիները իրենց որմնանկարներում պատկերված են կարմիրով․ իսկ կանայք՝ դեղինով, սակայն ոչ մի դեպքում սևով։ Բացի այդ, որմնանկարներում մարդկանց դիմագծերը և արտաքին տեսքը ընդհանուր ոչինչ չունեն աֆրիկացիների հետ ։
18-րդ դարում Կոնստանտեն Ֆրանսուա դե Շասբյոֆը հաստատել է եգիպտացիների ծագումնաբանության նոր տեսությունը՝ նշելով, որ ղպտիները համարվում են նրանց ուղղակի հետնորդները, ինչը ենթադրում է, որ նրանք պետք է ժառանգած լինեին նաև եգիպտացիների արտաքին տեսքը։ Այսպես, Շասբյոֆը ղպտիներին նկարագրում էր որպես դեղնավուն երանգով թուխ մաշկով մարդկանց, ովքեր ունեն լայն դեմք և տափակ քիթ։ Ըստ Շասբյոֆի, հին եգիպտացիները նման չեն եղել ոչ սևամորթներին, ոչ հույներին և ոչ էլ արաբներին։ Միաժամանակ գիտնականը պնդում է, որ հնում ռասսայական այդ տիպը տարածված է եղել Հյուսիսային Աֆրիկայում և համարվում է էնդեմիկ։
Եգիպտացիների ծագման վերաբերյալ բանավեճերը առավել թեժացան ԱՄՆ քաղաքացիական պատերազմի ֆոնին։ Այդ գործընթացը համընկավ սև ստրկության չեղարկման բանավեճերի հետ։ Այսպես, օրինակ, պահպանողականները, ինչպես օրինակ Ջոզիա Քլարք Նոթը, առաջ են քաշել գաղափարներ, որ եգիպտացիները եղել են սպիտակներ, քանիոր սևերը ֆիզիկապես ընդունակ չեն ստեղծել քաղաքակրթություն։ Հայտնի բժիշկ և բնագետ Սեմուել Ջորջ Մորթոնը նույնպես եղել է սպիտակ եգիպտացիների տեսության կողմնակից և պնդել, որ եգիպտական հասարակությունում սևերը եղել են ստրուկներ և ունեցել ավելի ցածր կարգավիճակ, քան մինչ լյութերքինգյան ամերիկյան հասարակությունում։
20-րդ դարի սկզբին Լոնդոնի համալսարանի եգիպտագիտության պրոֆեսոր Ֆլինդերս Պիտրին, իր հերթին, նշել է, որ եգիպտական մտավորականության ներկայացուցիչները, մասնավորապես 18-րդ դինաստիայից Ահմոս Նեֆերտարին, ունեցել են ընդգծված նուբիական դիմագծեր և երկար նեղ արծվաքթեր։
Ժամանակակից գիտնականների ուսումնասիրություններ
Ժամանակակից գիտնականները համոզված են, որ եգիպտացիների ռասսայական պատկանելիության մասին բանավեճերի մեծ մասը չնչին կապ ունեն գիտական հետազոտությունների հետ և պայմանավորված են գաղափարախոսական ու քաղաքական մոտիվներով ։ Այն պատճառով, որ ռասսայական պատկանելիության հարցը կարող էր նաև օգտագործվել սև կամ սպիտակ ռասիզմի կոնտեքստում, սկսած 1970-ական թվականներից, այս թեման գիտնականների շրջանում դարձել է տաբու ։
Գիտական գրականության մեջ խառը տիպի ազգերի մասին ընդունված է ասել կամ էլ եգիպտացիներին դասել մեծ սև ռասսայի փոքր ենթառասսայի մեջ՝ ճանաչելով աֆրիկյան ազգերի ռասսայական կազմի բազմազանությունը։ Ֆրենկ Սնոուդենը ընդգծել է, որ հին եգիպտացիները, հռոմեացիները և հույները մարդկանց չեն դասակարգել ըստ ռասսայական պատկանելիության, ինչպես դա անում էին եվրոպական հասարակությունում։ Բացի այդ, այս ազգերը մարդկանց չէին դասակարգում բարձր և ցածր դասակարգների ։
Ամենատարածված տարբերակներից մեկի համաձայն եգիպտացիները ձևավորվել են Նեղոս գետի ափին բնակվող բնիկ ժողովուրդներից, ովքեր այստեղ էին եկել Սահարայի չորացումից 5000 առաջ։ Այս տարբերակի համաձայն, եգիպտացիների ձևավորմանը մասնակցել են նաև Մերձավոր Արևելքի բնակիչները, ովքեր հյուսիսից և արևելքից եկել էին Նեղոսի ափեր՝ իրենց հետ բերելով ցորեն, գարի, ոչխարներ, այծեր և, հավանաբար, ընտանի անասուններ ։ Այս տարածաշրջանում տարբեր ժամանակներում գոյություն են ունեցել տարբեր քաղաքակրթություններ։ Այսպես, մ․թ․ա․ 4800-4300 թվականներին հյուսիսում՝ Ստորին Եգիպտոսում ծաղկել է Մերիմդե մշակույթը, որը մշակութային տեսանկյունից կապված է եղել Լևանտի երկրների հետ ։ Մադի քաղաքի հնագիտական պեղումների արդյունքում պարզ է դարձել, որ քաղաքի բնակչությունը մշակութային տեսանկյունից կապված է եղել Մերձավոր Արևելքի ժողովուրդների հետ ։ Միևնույն ժամանակ Եգիպտոսի արևմուտքում՝ Վերին Եգիպտոսում կատարված հնագիտական պեղումներից պարզ է դարձել, որ բնակչությունը կապված է եղել նեգադական մշակույթի հետ։ Վերջինս մոտ է եղել նուբիական մշակույթին և շատ քիչ կապ ունեցել Ստորին Եգիպտոսի մշակույթի հետ ։ Այդպիսով, եգիպտացիները որոշ դեպքերում ընդհանուր կապեր են ունեցել նուբիական ժողովուրդների հետ։ Այդուհանդերձ, եգիպտացիներին չի կարելի համարել սևեր, քանի որ նրանց բնորոշ է եղել նաև սեմա-քամյան ժողովուրդներին բնորոշ դիմագծերը  ։ Օրինակ, մնացորդների մեծ մասի ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ եգիպտացիները ունեցել են ոչ մեծ ծնոտ և ատամներ, որը բնորոշ է եվրոպեոիդ ռասսայի ներկայացուցիչներին , սակայն նրանց մարմնի ձևը մոտ է սև ռասսայի ներկայացուցիչներին ։ Առավել մանրամասն դիտարկելուց հետո կարելի է նշել, որ եգիպտացիները մարմնի ձևը բնորոշ է, այսպես կոչված, արևադարձային մարմնի կառուցվածքին, որն ունեն արևադարձային անտառների աֆրիկյան բնակչությանը։ Սա խոսում է այն մասին, որ հին եգիպտացիների ռասսայական կերպարի ձևավորման մեջ մասնակցություն է ունեցել արևադարձային անտառների բնակչությունը, ինչը լրիվ հավանական է՝ հաշվի առնելով, որ նեոլիթյան սուբպլյուվիալի ժամանակ Հյուսիսային Աֆրիկայում իշխել է խոնավ և անձրևային կլիման ։ Ընդհանուր առմամբ, ռասսայական տեսանկյունից եգիպտացիներն ունեցել են եվրոպեոիդ և նեգրոիդ ռասսաներին բնորոշ հատկանիշներ։ Գիտնականների մեծ մասի կարծիքով, ներգրոիդ ռասսային բնորոշ հատկանիշները գերակշիռ են եղել եվրոպեոիդի նկատմամբ ։ ԱՄՆ ռասսայական տարբեր խմբերի հետ հին եգիպտացիների գենետիկ պատկերի համեմատություններից պարզ է դարձել, որ աֆրոամերիկացիները ի համեմատություն սպիտակների, գենետիկ տեսանկյունից ավելի մոտ են եղել եգիպտացիներին, սակայն գենետիկական նմանությունները ամեն դեպքում մեծ չեն ։
Իր աշխարհագրական տեղակայման պատճառով, Եգիպտոսի հողերը բազմիցս ենթարկվել են հարձակումների Քանանի բնակիչների (հիքսոսներ), հին լիբիացիների, նուբիացիների, ասորիների, բաբելոնացիների, պարսիկների, մակեդոնացի հույների, հռոմեացիների և արաբների կողմից։ Եգիպտական քաղաքակրթության աշխարհագրական դիրքը կարող էր նպաստել բնակչության մշտական խաչավորմանը։ Օրինակ, մինչդինաստիական ժամանակաշրջանում և Հռոմի կողմից Եգիպտոսի բռնազավթման ժամանակ ապրած մարդկանց մնացորդների ուսումնասիրության արդյունքում պարզվել է, որ բնակչության արտաքին և գենետիկ կերպարը կրել է էական փոփոխություններ ։ Մասնավորապես, Եգիպտոսի պատմության վաղ շրջանում եգիպտացիներն ունեցել են ավելի վառ արտահայտված նուբիական դիմագծեր, իսկ նրանց արտաքին տեսքը բնորոշ էր Արևելյան Աֆրիկայի ժողովուրդներին։ Տարբերակներից մեկի համաձայն, հին եգիպտացիները կարող էին ժառանգել այն մարդկանց արտաքին տեսքը, ովքեր հոլոցենի դարաշրջանում ներգաղթել էին հյուսիսից ։
Մնացորդների ուսումնասիրությունը և ժամանակակից Եգիպտոսի բնակչության հետ համեմատությունը ցույց է տվել, որ նրանք, հատկապես ղպտիները, ազգակցական կապեր են ունեցել հին եգիպտացիների հետ։ Սակայն, հռոմեական, այնուհետև արաբական հարձակումների արդյունքում ժամանակակից եգիպտացիների ռասսայական կերպարը էապես փոխվել է եվրոպեոիդ/սեմական ռասսայի կողմը և կորցրել նեգրոիդ/նուբիական ռասսային բնորոշ դիմագծերը ։
1975 թվականին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի միջազգային գիտական համախորհրդակցության (սիմպոզիումի) ժամանակ քննադատվել է հին եգիպտացիների սևամորթ լինելու տեսությունը՝ նշելով, որ նրանք ձևավորվել են Նեղոսի և Սահարայի բնիկ ժողովուրդների միախառնման արդյունքում, ովքեր ունեին մաշկի տարբեր գույներ ։
Մումիաների հետազոտություններ
Հին եգիպտացիների ռասսայական պատկերի վերականգնման համար, գիտնականները ձգտում էին վերստեղծել նրանց արտաքին տեսքը՝ ուսումնասիրելով եգիպտական դամբարաններից հայտնաբերված մումիաները։ Շոգ կլիման, բարձր խոնավությունը, սոդայի օգտագործումը և քիմիական մյուս նյութերի կիրառումը մումիացման ժամանակ վնասել են գենետիկ նյութը, որը պիտանի էր ԴՆԹ անալիզի ժամանակ ։
Ամերիկացի և ֆրանսիացի գիտնականների կողմից վերականգնված Թութանհամոնի արտաքին տեսքը ցույց է տվել, որ փարավոնի կմախքի ձևը մոտ է եղել աֆրիկացիներին, սակայն միևնույն ժամանակ ունեցել է նեղ քիթ, որը բնորոշ է սպիտակ ռասսայի ներկայացուցիչներին ։ Մի շարք փորձագետներ քննադատորեն են մոտեցել այդ ենթադրություններին՝ պնդելով, որ ոչ կմախքի ձևերը, ոչ քթի չափսը չեն համարվում կոնկրետ ռասսային բնորոշ գործոններ ։
Ժամանակակից տոպոգրաֆիկ կառուցվածքները մեծ ճշգրտությամբ հնարավորություն են տալիս վերականգնել դիմագծերի կառուցվածքը, սակայն այդպիսի հետազոտությունները հնարավորություն չեն որոշելու մաշկի երանգը և աչքերի գույնը։ Հետազոտությունների իրականացման համար վերցվեց միջինվիճակագրական եգիպտացու արտաքին տեսքը։ Հաշվի առնելով Նեղոսի ափի բնակիչների մաշկի գույնը՝ այն կարող է տարբերվել սպիտակից մինչև սև ։
Բանավեճերի առարկա է դարձել նաև Կլեոպատրան ։ Օրինակ, աֆրոցենտրիստները տպագրել են իրենց հետազոտությունները «St. Louis Post-Dispatch» և Ebony ամսագրերում, որտեղ պնդում են, որ Կլեոպատրան եղել է նեգրուհի ։ Սակայն, համաձայն պատմական բոլոր աղբյուրների, Կլեոպատրան ունեցել է հունա-մակեդոնական ծագումնաբանություն։ Կլեոպատրան սերել է Ալեքսանդր Մակեդոնացու զորահրամանատարներից մեկի Պտղոմեոսի դինաստիայից։ Դինաստիայի ներկայացուցիչների կանայք եղել է Ալեքսանդրի մյուս զորահրամանատարների (Անտիպատրոս, Լիսիմաքոս և Սելևկոս I Նիկատոր) և Կիրենայի հունական թագավորների հետնորդները։ Գիտնականների մեծ մասի կարծիքով, Կլեոպատրայի նախնիների մեջ չի եղել մեկը, ով չի ունեցել հունական կամ մակեդոնական ծագումնաբանություն։ Սակայն, նրա մոր ծագումնաբանությունը մինչ օրս մնում է անհայտ։ Ամենայն հավանականությամբ նա հարճ է եղել ։ Ծագումնաբանության հարցը մի քանի անգամ դարձել է թեժ բանավեճերի առարկա, որոնք ծավալվել են գիտնականների և աֆրոցենտրիստների միջև, ինչպես օրինակ, Մերի Լեֆկովիցի և Մոլեֆի Քեթե Ասանտեի միջև։ Ինքը Ասենտեն, սակայն, իր «Ռասսաները հնում. աֆրիկյան ճշմարտություն» աշխատության մեջ խոսում է դավադրության մասին՝ պնդելով, որ բազմաթիվ հին դեմքեր, այդ թվում նաև Կլեոպատրան և Սոկրատեսը, եղել են սևամորթներ ։
Կլեոպատրայի սևամորթ լինելու փաստի օգտին են խոսում նաև նրա փոքր քրոջ՝ Արսինոյա IV-ի մումիայի ուսումնասիրությունները, ով ունեցել է ընդգծված աֆրիկյան դիմագծեր ։ Այդուհանդերձ, տեղեկատվությունը չի կարելի համարել հիմնավոր, քանի որ Կլեոպատրան և Արսինոյան ունեցել են տարբեր մայրեր։ Սրանից կարելի է ենթադրել, որ Կլեոպատրայի կրտսեր քույրը կիսով չափ եղել է սևամորթ ։
Գերմանացի հայտնի հնեագետ Կարլ Լիխարդ Լեփսիուսը իր Denkmäler aus Aegypten und Aethiopien աշխատության մեջ հրապարակել է եգիպտական դամբարանների մի շարք որմնանկարներ։ 1913 թվականին, Լեփսիուսի մահվանից հետո, թողարկվել է այդ աշխատության լրամշակված տարբերակը՝ Կուրտ Սետի խմբագրությամբ։ Այնտեղ ավելացվել էր Ergänzungsband գլուխը, որտեղ առկա էին մի շարք լրացուցիչ պատկերներ։ 48 համարի ներքո գտնվող նկարում պատկերված են «ժողովուրդների սանդղակի» բոլոր չորս ռասսաների պատկերները։ Ընդորում, եգիպտացու և նուբիացու մաշկի գույնը և հագուստը համընկնում էին։ Մ․ Ամպիմի կարծիքով, այդ պատկերազարդումը հանդիսանում է որմնանկարի ճշգրիտ պատկերում և վկայում է այն մասին, որ հին եգիպտացիները նման են եղել նուբիացիներին։ Այդուհանդերձ, նա ընդունում է, որ այդ որմնանկարի մյուս օրինակներում այդ նմանությունն առկա չէ։ Նա մի անգամ չէ, որ քննադատել է «եվրո-ամերիկյան գրողներին»՝ մեղադրելով նրանց այդ հարցում հանրությանը մոլորության մեջ գցելու համար ։
1975 թվականին Ռամզես II-ի մումիան տեղափոխվել է Ֆրանսիա, որտեղ մարմինը ուսումնասիրվել է Փարիզի քրեական լաբորատորիայի աշխատակիցների կողմից։ Արդյունքում, գիտնականները հանգել են անսպասելի եզրակացության, որ Ռամզեսը եղել է բաց մաշկ ունեցող տղամարդ, ով տառապել է վիտիլիգոյով և ունեցել շեկ ալիքաձև մազեր ։ Սակայն գիտնականները կարծում են, որ այդ ինֆորմացիայի հիման վրա չի կարելի ենթադրություններ կատարել եգիպտացիների ռասսայական ծագումնաբանության վերաբերյալ, հատկապես հիմք ընդունելով հարուստ դասակարգի ներկայացուցչի արտաքին տեսքը։ Անհրաժեշտ է նաև ուշադրության կենտրոնում պահել այն հանգամանքը, որ Նեղոսի ափի ժողովուրդների շրջանում տարածված է եղել ռասսայական բազմազանությունը ։
Աբուսիրի 151 մումիաների (մ․թ․ա․ 1388 թվականից մինչև մ․թ․ 426 թվական) վերջին գենետիկ հետազոտություններն իրականացրել են Մաքս Պլանկի ինստիտուտի և Թյուբինգենի համալսարանի գիտնականները։ Հետազոտությունները ցույց են տվել եգիպտացիների գենետիկ նյութերի կայունությունը՝ չնայած նվաճումների բուռն պատմությանը։ Գիտնականները կարողացել են սեքվենացնել 90 միտոքոնդրիալ (H13 հապլոխումբ, J1d հապլոխումբ, M1a1 հապլոխումբ, U հապլոխումբ) և երեք ամբողջական գենոմներ (երկու մերձավորարևելյան Y քրոմոսոմային հապլոխմբեր (J1 հապլոխումբ և J2 հապլոխումբ) և երեք Y քրոմոսոմային E1b1b1 հապլոխումբ։ Իր ծագումնաբանության պատճառով փոխվել է ղեկավարող վերնախավը, այլ ոչ թե հասարակ մարդիկ։ Հին Եգիպտոսի բնակչության գենոտիպը մոտ է եղել Հին և ժամանակակից Մերձավոր Արևելքի բնակչության գենոտիպին։ Վերջին 1500 տարիներին Եգիպտոսը դարձել է ավելի աֆրիկյան։ Ժամանակակից եգիպտացիների գենոմները շարժվել են դեպի հարավ՝ Սահարայի հարավային սահմաններ  ։
Եգիպտական արվեստ
Եգիպտական դամբարաններում և վանքերում պահպանվում են հազարավոր պատկերներ, արձաններ և տեքստեր, որոնք կարող են տալ համընդհանուր տեղեկատվություն այն ժամանակ բնակված մարդկանց մասին։ Սակայն եգիպտական գեղանկարչությունը բավականին աբստրակտ է և ավելի շուտ ցույց է տալիս գեղեցկության իդեալը, այդ իսկ պատճառով չի փոխանցում հին եգիպտացիների արտաքին տեսքի իրական պատկերը։ Այն հաճախ տալիս է հակասական տեղեկատվություն՝ տարբեր դինաստիաների ժամանակաշրջանների բնակչության ռասսայական կերպարի մասին ։
Այդ պատճառով գիտնականները և եգիպտագետները ձգտում էին վերստեղծել եգիպտացիների կերպարը՝ իրականացնելով համեմատական վերլուծություններ։ Այսպես, Ժան Ֆրանսուա Շամպոլյոնը նշում էր, որ եգիպտական և նուբիական քաղաքակրթություններն ունեցել են մեծ նմանություններ՝ ռելիեֆների կարգի և դամբարանների պատկերների ձևերում։ Իրենք՝ եգիպտացիները նուբիացիներին տարբեր ձևերով էին պատկերում։ Երբեմն նրանց պատկերում էին իրենց տեսքով կամ էլ հաճախ ընդգծում էին նրանց շագանակագույն մաշկը և սև աչքերը ։ Սակայն, որմնանկարների մեծ մասում տեսանելի է եգիպտացիների և նուբիացիների միջև առկա հստակ տարբերությունը։ Վերջիններիս մոտ ընդգծված է սև մաշկը, այն դեպքում, երբ եգիպտացիների մոտ մաշկը պատկերվում է շիկակարմրավուն գույնով ։
Մերիթի քոլեջի պրոֆեսոր Մանու Ամպիմը, ով ուսումնասիրում էր Աֆրիկայի և Ամերիկայի պատմությունը, իր « Ժամանակակից խաբեբայություն․ Ռահոտեպի և Նոֆրեթի հին եգիպտական արձանները» աշխատության մեջ ընդգծում էր, որ ռասսայական պլանում եգիպտացիները մոտ են եղել նուբիացիներին, սակայն ինչպես ժամանակակիցները, եգիպտացիներն ունեին բաց մաշկ՝ բնորոշ ազգության որոշ ներկայացուցիչների։ Ընդորում, մաշկի բաց գույնը վկայում էր նրանց բարձր կարգավիճակի վերաբերյալ։ Հին Եգիպտոսում ընդունված էր, որ միայն բաց մաշկ ունեցողները կարող էին ունենալ բարձր կարգավիճակ։ Հենց դա է պատճառը, որ իրենց արձաններում և որմնանկարներում եգիպտացիները մշտապես ձգտել են նվազեցնել մարդկանց սև դիմագծերը։ Նա նույնիսկ վստահ էր նրանում, որ Եգիպտոսի քաղաքական գործիչները և բարձրաշխարհիկ հասարակությունը մշտապես ձգտել են կրճատել եգիպտացիների աֆրիկյան ծագումնաբանությունը՝ շատ հաճախ դիմելով որմնանկարների ոչնչացման պրակտիկային։ Այդուհանդերձ, հենց ինքը՝ պրոֆեսորը համարվում է աֆրոցենտրիզմի կողմնակից և նույնիսկ մեղադրել է 19-րդ դարի հայտնի եգիպտագետներին դավադրության և վկայությունների վերացման մեջ, որոնք վկայում էին եգիպտացիների սև ծագումնաբանության մասին։ Նրա աշխատանքները և ենթադրությունները չի կարելի համարել անաչառ ։
Մասնավորապես, Ամպիմին հետաքրքրում է, այսպես կոչված, «ազգերի սանդղակի» որմնանկարը, որը գտնվում է Ռամզես III-ի դամբարանում (KV11) ։ Համանման սանդղակ հանդիպում է նաև մյուս դամբարաններում։ Պատկերված մարդիկ պետք է ուղեկցեին մահացածի հոգուն։ Որմնանկարում պատկերված են չորս ռասսաների ներկայացուցիչներ, որոնց առանձնացրել էին եգիպտացիները։ Այդ չորս ռասսաներն են եգիպտացիները (Ռեթ), Հյուսիսային Աֆրիկայի քոչվորները (Աամու), աֆրիկացիները (Նեհեսու) և լիբիացիները (Տեմեխու)։ Քոչվորները պատկերված էին բաց դեղնավուն մաշկով, իսկ լիբիացիները՝ սպիտակ։ Եգիպտացիները ունեցել են կարմիր, իսկ աֆրիկացիները՝ սև մաշկ ։
Գերմանացի հայտնի հնեագետ Կարլ Լիխարդ Լեփսիուսը իր Denkmäler aus Aegypten und Aethiopien աշխատության մեջ հրապարակել է եգիպտական դամբարանների մի շարք որմնանկարներ։ 1913 թվականին, Լեփսիուսի մահվանից հետո, թողարկվել է այդ աշխատության լրամշակված տարբերակը՝ Կուրտ Սետի խմբագրությամբ։ Այնտեղ ավելացվել էր Ergänzungsband գլուխը, որտեղ առկա էին մի շարք լրացուցիչ պատկերներ։ 48 համարի ներքո գտնվող նկարում պատկերված են «ժողովուրդների սանդղակի» բոլոր չորս ռասսաների պատկերները։ Ընդորում, եգիպտացու և նուբիացու մաշկի գույնը և հագուստը համընկնում էին։ Մ․ Ամպիմի կարծիքով, այդ պատկերազարդումը հանդիսանում է որմնանկարի ճշգրիտ պատկերում և վկայում է այն մասին, որ հին եգիպտացիները նման են եղել նուբիացիներին։ Այդուհանդերձ, նա ընդունում է, որ այդ որմնանկարի մյուս օրինակներում այդ նմանությունն առկա չէ։ Նա մի անգամ չէ, որ քննադատել է «եվրո-ամերիկյան գրողներին»՝ մեղադրելով նրանց այդ հարցում հանրությանը մոլորության մեջ գցելու համար ։
1996 թվականին մեկ այլ եգիպտագետ Ֆրանկ Յուրկոն, լինելով Ռամզեսի դամբարանում, հայտարարել է այն մասին, որ դամբարանի որմնանկարը էականորեն տարբերվում է 48 որմնանկարից։ Նրա կարծիքով, որմնանկարը իրենից ենթադրում է պատկերների խառնուրդ, որը վերցված է Լեփսիուսի մահվանից հետո վերջինիս գրառումներից, իսկ նուբիացու պատկերը շփոթմամբ ընդունվել է եգիպտացու պատկերի փոխարեն։ Որմնանկարների առավել ճշգրիտ վերարտադրությունը, ըստ Յուրկոյի, համարվում են դոկտոր Էրիկ Հորնուգի նկարները, որոնք հրապարակվել են նրա «Արքաների հովիտը․ հավերժության հորիզոն» գրքում (1990) ։ Մանու Ամպիմը, որպես աֆրոցենտրիզմի կողմնակից, պնդում է, որ 48 որմնանկարը ճիշտ է և մեղադրում է Հորնուգին և Յուրկոյին մտածված խաբեության մեջ։ Վերջինիս նպատակը հասարակության մոտ հին եգիպտացիների իրական ծագումնաբանության հիմքերի վերաբերյալ շփոթության տարածումն է ։
Ռասսայական տեսություններ
Ստորև ներկայացված են հին եգիպտացիների ծագումնաբանության վերաբերյալ մի քանի տեսություններ, որոնց հավաստիությունը, դրված է հարցականի տակ կամ պայմանավորված է այս կամ այն կրոնական, քաղաքական կամ ազգային շարժումներով։
Սև ծագումնաբանություն
Հին եգիպտացիների նեգրոիդ ծագումնաբանության վերաբերյալ գաղափարը սև ազգայնականության կարևորագույն տարրերից մեկն է։ Այն համահավասար է Հիսուս Քրիստոսի նեգրոիդ ռասսային պատկանելու վարկածին։ Վարկածը շարունակում է մնալ մի շարք սև ակտիվիստների քարոզչության օբյեկտ, ովքեր ձգտում են ժխտել հնացած կարծիքները և ապացուցել, որ սևերը չեն եղել միայն վայրենիներ և նույնպես ունակ են եղել ստեղծել բարձր զարգացվածության քաղաքակրթություն։
Եգիպտացիների սև ծագումնաբանության վերաբերյալ հիպոթեզը պաշտպանվում է ժամանակակից մի շարք հեղինակների և գիտնականների կողմից, ովքեր կարծում են, որ եգիպտացիները եղել են Աֆրիկայի հյուսիս-արևելքի բնիկ ժողովուրդներից մեկը։ Բացի այդ, վերջիններս եղլ են աֆրիկյան ժողովուրդների, մասնավորապես Սահարայի, կազմում գտնվող փոքր ռասսա  ։ Մումիաների ուսումնասիրությունը, ինչպես օրինակ Թութանհամոնի և Կլեոպատրայի, ցույց է տվել, որ նրանք ունեցել են նշաններ, որոնք բնորոշ են եղել աֆրիկյան ռասսային ։ Այդ նշանները առկա են եղել նաև Մեծ Սֆինքսի հայտնի արձանի դեմքին  ։ Սակայն, սկսած 20-րդ դարի կեսերից ներգրոիդ ծագումնաբանության տեսությունը սկսել է ավելի շատ քննադատվել և մերժվել ավելի մեծ թվով գիտնականների կողմից։ Այսօր դպրոցների մեծ մասի կողմից այն ճանաչվել է որպես անախրոնիզմ   ։
Արտաքին տեսքի վերաբերյալ ամենավաղ աղբյուրներն առկա են հույն պատմիչների և փիլիսոփաների մոտ, որոնց շարքում են Ստրաբոնը, Դիոդորոս Սիցիլիացին և Հերոդոտոսը։ Վերջինները եգիպտացիներին բնորոշում էին որպես մարդկանց, ովքեր ունեն մելանքրոյի գունի մաշկ և խիտ մազեր ։ «Մելանքրո» բառը կարելի է թարգմանել որպես «թուխ» կամ «սև» ։ Սակայն, գիտնական Ֆրենկ Սնոուդենի պնդմամբ, այս նկարագրությունը չի կարելի համարել ճշմարտացի, քանի որ նկարագրությունն ունի համեմատական բնույթ և հնարավոր չի բացատրել, թե արդյոք խոսքը զտարյուն սևամորթների կամ էլ մարդկանց մասին է, որոնք մասամբ ունեն այդ նշանները ։
Սև եգիպտացիների կողմնակիցները, որպես փաստարկ, առաջ են քաշում եգիպտական մումիաների ուսումնասիրությունների արդյունքները, որոնք ցույց տվեցին եգիպտական մաշկում մելանինի մեծ թվաքանակը։ Սակայն, սա նույնպես չի կարելի օգտագործել որպես ճշմարտացի փաստարկ, քանի որ կենդանության ժամանակ այս մարդիկ կարող էին երկար ժամանակ անցկացնել արևի տակ և արդյունքում ձեռք բերել մաշկի մուգ երանգ։ Մեկ այլ փաստարկ էլ հանդիսանում է այն հիպոթեզը, որ հին եգիպտերենը ազգակից է Վոլոֆ ազգի լեզվին, ովքեր բնակվում են Սենեգալում և Գամբիայում ։ Ազգությունն իրեն անվանում է «Կմտ», որը համահունչ է «Կեմետ» անվանը։ Վերջինս հին եգիպտացիների ինքնանվանումն է ։ Սև ծագումնաբանության օգտին խոսող մյուս փաստարկը եղել են եգիպտացիների որոշ պատկերները, որոնց մոտ տարածված է եղել կանանց թլպատման ավանդույթը, մայրիշխանությունը, տոտեմիզմը , մազերի փետումը և փարավոնի պաշտամունքը ։ Գտածոները, որոնք հայտնաբերվել ին 1960-64 թվականներին անտիկ Կուստուլ քաղաքում, ցույց են տվել հին եգիպտացիների և նուբիական մշակույթների մշակութային համընկնումները, ովքեր ապրել են Նեղոսի ափին   ։ Այդուհանդերձ, հետագա գտածոները ցույց տվեցին, որ ավելի շուտ նուբիացիները կարող էին նմանեցնել կամ կրկնօրինակել եգիպտական փարավոնների խորհրդանշանները  ։
Բիբլիական տեսություն
Հին եգիպտացիների բիբլիական կամ ասիական ծագումնաբանությունը հիմնվում է այն լեգենդի վրա, համաձայն որի հին եգիպտացիները եղել են Քամի որդի Միզրաիմի ուղիղ հետնորդները։ Այս տեսությունը ճանաչվել է վաղ միջնադարյան ժամանակաշրջանում և ունեցել մեծ հեղինակություն ընդհուպ մինչև 19-րդ դարի սկիզբը ։ Քամի հետնորդները ավանդաբար համարվել են մուգ՝ «Քամի անեծքի» պատճառով ։ Գաստոն Մասպերոն եղել է այս տեսության կողմնակիցներից մեկը՝ պնդելով, որ «Աստվածաշունչը վկայում է, որ Քամի որդի, Քուշի և Քանանի եղբայր Միզրաիմը ժամանել է Միջագետքից, որպեսզի իր երեխաների հետ հաստատվի Նեղոսի ափին» ։
Սկսած 20-րդ դարի սկզբից սույն տեսությունը կորցրել է իր նշանակությունը, սակայն ազդել է սպիտակ ծագումնաբանության տեսության վրա, մասնավորապես, քամական ծագումնաբանության և Դինաստիաների տեսության վրա, համաձայն որի Եգիպտոսում քաղաքակրթությունը ծագել է Միջագետքի կողմից նվաճման արդյունքում։ Վերջինս դարձել է եգիպտական դինաստիաների սկիզբը։ Մերձավորարևելյան տեսությունը ժխտում է եգիպտացիների՝ Նեղոսի բնիկ ժողովուրդներին շարքին դասվելու պնդումը ։
Սպիտակ/սեմական ծագումնաբանություն
Բազմաթիվ տեսաբաններ հին եգիպտացիներին դասում են եվրոպեոիդ ռասսայի ներկայացուցիչների շարքում՝ հիմնվելով ժամանակակից Եգիպտոսի բնակչության արտաքին տեսքի վրա։ Օրինակ, եգիպտացի ազգայնականները կամ, այսպես կոչված, փարավոնիստները այս կամ այն ժամանակաշրջանում ձգտել են և շարունակում են ձգտել իրենց ներկայացնել «փարավոնի ազգության ժառանգներ» ։ Այն միաժամանակ չի ընդունվում աֆրոցենտրիստների և արաբական իսլամիստների կողմից, քանի որ փարավոնիստները ձգտում էին հակադրվել մեծ արաբական աշխարհին։ Իսլամիստների տեսանկյունից փարավոնիստները նախապատվությունը տալիս էին անհավատների մշակույթին, շիրկի հետևորդ էին։ Վերջինս իսլամի ամենածանր մեղքերից մեկն է։ Որոշ արմատական փարավոնիստներ համոզված էին, որ ժամանակակից եգիպտացիները կապ չունեն արաբական մշակույթի հետ և պարտավոր են վերադառնալ իրենց արմատներին ։ Փարավոնիստների, արաբիստների և իսլամիստների հակադրություններն համարվում են Եգիպտոսի քաղաքական ամենաթեժ բանավեճերից մեկը։ Նույնիսկ եղել են բռնաճնշումներ, որոնք կապված են եղել այս կամ այն տեսակետին նախապատվություն տալուն։ Ընդհանուր առմամբ, երկրում առկա է եղել այսպիսի տեսակետ, համաձայն որի փարավոնիզմի հետևորդները միաժամանակ հակադրվել են իմպերիալիզմին։ Նրանք եղել են առաջադեմ հայացքների տեր մարդիկ, ովքեր կողմ էին հասարակության աշխարհիկ ձևին և կրոնից քաղաքականության տարանջատմանը։ Ի հակադրություն, արաբիստները և իսլամիստները ունեին կրոնական և իրավապահպանողական հայացքներ ։ Օրինակ, փարավոնիզմի հակառակորդներից է եղել Նասերի ռեժիմը, որի պաշտոնական գաղափարախոսությունը եղել է արաբական ազգայնականությունը։ Հակառակորդներից են եղել նաև Մուսուլման եղբայրները, որի անդամները առաջարկում էին ոչնչացնել եգիպտական բուրգերը։ Այսօր ժամանակակից եգիպտացիները հակված են իրենց դիտարկելու արաբական և եգիպտական մշակույթների կրող ։
Այն տեսությունը, որ հին եգիպտացիները պատկանել են սպիտակ ռասսային, ծագել է Արևմուտքում՝ Ամերիկայում սև ստրկության արգելման համար պայքարի շրջանակներում։ Տեսությունն օգտագործվել է պահպանողականների կողմից, հատկապես, Սեմույել Ջորջ Մորտոնի կողմից, ով պնդում էր, որ Նեղոսը բնակեցված է եղել սպիտակ մարդկանցով, իսկ սևամորթները այնտեղ ապրել են ստրուկների և ծառաների կարգավիճակով ։ Եգիպտագետ Ջորջ Գլիդոնը պնդում էր, որ եգիպտացիները եղել են արաբներից, հրեաներից և փյունիկցիներից ոչ թուխ ։
20-րդ դարի սկզբին հեղինակություն սկսեց ձեռք բերել եգիպտացիների ծագումնաբանության քամական տեսությունը, որի ծագել է բիբլիական տեսության հիման վրա։ Համաձայն այս տեսության եգիպտացիները համարվում են հինսեմական ժողովուրդների հետնորդներ, ովքեր բնակվում էին Աֆրիկյան եղջյուրում՝ մինչ այդ տարածքներում սևամորթների բնակության հաստատման ։ Այդ ազգերն իրենց հետ բերել են գյուղատնտեսական գործունեության հմտությունները։ Բրիտանացի ազգագրագետ Չարլզ Գաբրիել Զելիգմանը իր աշխատության մեջ ժխտել է այս տեսությունը՝ նշելով, որ նոր պեղումները ապացուցել են, որ գյուղատնտեսության պարզ ձևերը այդ ժամանակ արդեն իսկ ծանոթ էին Նեղոսի բնիկ ժողովուրդներին ։
Իտալացի մարդաբան Ջուզեպե Սերգին համոզված էր, որ հին եգիպտացիները ծագել են քամիտներից, ովքեր իրենց հերթին պատկանել են միջերկրածովյան ռասսային։ Սերգին այս ռասսայի ներկայացուցիչներին անվանել է «եվրոաֆրիկացիներ»։ Համաձայն մարդաբանի տեսության, եվրոաֆրիկացիները բաժանվել են երեք փոքր ռասսաների՝ քամիտների, միջերկածովցիների և նորդիդների (բաց մաշկավորների) ։ Եվրոաֆրիկացիները (բացի նորդիդներից), Սերգիի վկայմամբ, ուղիղ իմաստով չեն եղել սպիտակներ, այլ կրել են սպիտակ և սև ռասսաներին բնորոշ գծերը։ Նրանք ունեցել են մաշկի պղնձագույն երանգ ։ Սույն տեսությունը զարգացրել է Գրեֆթոն Էլիոթ Սմիթը՝ նշելով, որ հին եգիպտացիները եղել են միջանկյալ ռասսայի ներկայացուցիչներ ։ Վերջինս ձևավորվել է վաղ նեոլիթի ժամանակաշրջանում, երբ ժողովուրդների դեպի Եվրոպա և Ասիա առաջին միգրացիոն հոսքի ժամանակ ։ Չնայած այդ մարդիկ ունեցել են թուխ մաշկ և սև վարսեր, նրանք չեն պատկանել նեգրոիդ ռասսային ։
Քամական տեսությունը հեղինակավոր է եղել 1960-ական թվականներին, իսկ 70-ական թվականներին աջակցվել Էնթոնի Ջոն Արքելի և Ջորջ Փիթեր Մերդոքի կողմից ։
Դինաստիական տեսություն
Տեսությունը ծագել է 20-րդ դարի սկզբին, երբ հայտնի եգիպտագետ Էլիոթ Գրեֆթոն Սմիթը պեղումների ուսումնասիրությունների արդյունքում իր ուշադրությունը կենտրոնացրել է մինչդինաստիական և հետդինաստիական Եգիպտոսի ժամանակներում թաղված մարդկանց ոսկորների ձևերի տարբերությանը։ Եթե, օրինակ, մինչդինաստիական թաղումների նկարները բավականին պարզ էին և օգտագործվում էին աբստրակտ խորհրդանիշներ և կերպարներ, ապա դինաստիական ժամանակաշրջանում հարուստների կմախքները և գանգերը ունեցել են ուրիշ կառուցվածք։ Բացի այդ առկա են եղել նաև բազմաթիվ օտար գտածոներ, որոնք իրենց ոճով նման էին միջագետքյան ոճին։ Ուսումնասիրելով ճարտարապետությունը, կերամիկան, արձանները և մի շարք այլ օբյեկտներ՝ եգիպտագետը եկավ այն եզրակացության, որ Եգիպտոսի կառավարիչների առաջին դինաստիան ձևավորվել է Միջագետքի բնակիչների ներխուժման և Նեղոսի հովտի բնիկ ժողովուրդների հպատակեցման արդյունքում։ Միաժամանակ նվաճողները իրենց հետ բերել էին իրենց քաղաքակրթության նվաճումները՝ խթանելով նոր քաղաքակրթության ծնունդը։ Այդպիսով, միջագետքյան մշակույթի և տեղացի բնակիչների ավանդույթների հիման վրա ձևավորվել է եգիպտական մշակույթը՝ իր ավանդական ընկալմամբ ։ 1950 թվականին դինաստիական տեսությունը դարձել է հիմնական ընդունելի տեսությունը և մեծապես մերժվել աֆրոցենտրիստների կողմից, ով մշտապես ձգտում էին ժխտել այն և նույնիսկ մեղադրում գիտնականներին՝ եգիպտական քաղաքակրթության վրա սևերի ազդեցության միտումնավոր կրճատման մեջ ։
Բացի այդ, գիտնականների մի խումբ կասկած է հայտնում դինաստիական տեսությանը՝ պաշտպանելով այն կարծիքը, որ Եգիպտոսի բնակչությունը բաղկացած է եղել Նեղոսի բնիկ ժողովուրդներից՝ իր վրա կրելով ավելի զարգացած Միջագետքի առևտրային և մշակութային ազդեցությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին Եգիպտոս Կատեգորիա:Պատմության խեղաթյուրում Կատեգորիա:Գիտական բանավեճեր Կատեգորիա:Քաղաքականություն և ռասա Կատեգորիա:Ռասաներ Կատեգորիա:Հին եգիպտացիներ
Տրանսցենդենտալ
Բնութագիր
Նշանակում էր կեցության մետաֆիզիկական-մտահասանելի տեսանկյուններին՝ տրանսցենդենտալիաներին վերաբերող։ Նկատի ունենալով «տրանսցենդենտալիա» տերմինի վերկատեգորիական-մտահայեցողական իմաստը։
Իմանուիլ Կանտը տրանսցենդենտալ է անվանել իր իմացաբանական տրամաբանական ուսմունքը, քանի որ դրանում հետազոտվում է ոչ թե բանականության կոնկրետ գործունեությունը, այլ հայեցողության ու բանախոհության ապրիորի ձևերը, որոնք հնարավոր են դարձնում փորձն ու նրա վրա հիմնված գիտելիքը, ինչպես նաև այն ձևական պայմանները, որոնք համակարգված տեսքի են բերում բանականությունը։ Նորականտականության մարբուրգյան դպրոցը բնութագրվում է որպես տրանսցենդենտալ տրամաբանական, որքանով որ այն հետազոտում է գիտական գիտելիքի (մաթեմատիկայի և տեսական բնագիտության) օբյեկտիվ տրամաբանական վերջնական նախադրյալները։
Գործածություն
«Տրանսցենդենտալ» տերմինը նույն իմաստով իր ֆենոմենոլոգիայում գործածում է Հուսեռլը, երբ խոսքը վերաբերում է գիտակցության արտափորձային ու վերպատմական առաջնային կառուցվածքների վերհանմանը, որոնք ապահովում են գիտակցության իրական, առկա գործունեությունը։
Կատեգորիա:Փիլիսոփայական տերմինաբանություն Կատեգորիա:Իմացաբանություն Կատեգորիա:Ֆենոմենոլոգիա
Տրանսցենդենտալիաներ
Տրանսցենդենտալիաներ, միջնադարյան սխոլաստիկական փիլիսոփայության մեջ՝ այն եզրային հասկացությունները, որոնք արտահայտում են ինքնին վերցրած կեցությունն ու նրա էական հատկությունները («միակը», «ճշմարիտը», «բարին» և այլն)։
Տրանսցենդենտալիաները դասվում էին փիլիսոփայության կատեգորիաներից բարձր, եթե կատեգորիաներն անմիջական գործառնություն ունեն աշխարհի նկարագրության մեջ՝ որպես կեցության ընդհանրական ձևեր, և տրամաբանության մեջ՝ որպես ստորոգություններ, ապա տրանսցենդենտալիաները նկատի ունեն մետաֆիզիկական-մտահայեցողական ճանաչողության առարկան՝ վերացական կեցությունն ու նրա նույնքան վերացական բնութագրությունները։ Դրանք առավել հարմարված էին աստվածային կեցության նկարագրության համար։
Կատեգորիա:Փիլիսոփայություն Կատեգորիա:Գոյաբանություն Կատեգորիա:Մետաֆիզիկայի հասկացություններ
Պակ Չու Հո
Պակ Չու Հո (հանգըլ՝ 박주호, ), հարավկորեացի ֆուտբոլիստ, Ուլսան Հյոնդսի և Հարավային Կորեայի հավաքականի ձախ պաշտպան։ 2015 թվականի հուլիսի 1-ի դրությամբ տրանսֆերային արժեքը կազմում է 2.5 միլիոն եվրո։
«Բազել»
2011 թվականի հունիսին Պակ Չու Հոն քառամյա պայմանագիր է կնքում Շվեյցարական Սուպերլիգայի չեմպիոն «Բազելի» հետ։ Իր առաջին մրցանակը կարմրակապտավունների հետ նա նվաճել է 2011 թվականին, իր գալուց անմիջապես հետո։ Նա դարձավ առաջին կազմի հիմնական խաղացող, առաջին անգամ հանդես եկավ Չեմպիոնների լիգայում, իսկ մրցաշրջանի ավարտին իր թիմի հետ նվաճեց երկրի չեմպիոնությունը և գավաթը։
«Մայնց 05»
2013 թվականի հուլիսի 17-ին Պակը երկու տարով պայմանագիր կնքեց գերմանական «Մայնց 05-ի» հետ։
«Բորուսիա» (Դորտմունդ)
2015 թվականի օգոստոսի 29-ին տեղափոխվեց Դորտմունդի «Բորուսիա», կնքելով պայմանագիր մինչև 2018 թվականը։ Տրանսֆերային գործարքի արժեքը կազմում էր 3.5 միլիոն € ։
Կարիերան հավաքականում
2010 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Պակը հավաքականի կազմում առաջին հանդիպումն է անցկացնում Ֆինլանդիայի դեմ։ Հավաքականում անցկացրել է 26 հանդիպում, չդառնալով ոչ մի գոլի հեղինակ։
Ձեռքբերումներ
Կասիմա Անտլերս
Ջուբիլո Իվատա
Բազել
Նադեժդա Կրուպսկայա
Նադեժդա Կոնստանտինովնա Կրուպսկայա (Ուլյանովա) (Надежда Константиновна Крупская, ), ռուս բոլշևիկ հեղափոխական, խորհրդային կուսակցական գործիչ, մանկավարժական գիտությունների դոկտոր (1936), ԽՍՀՄ ԳԱ պատվավոր անդամ (1931)։ Կոմունիստական կուսակցության անդամ (1898 թվականից), Վլադիմիր Իլյիչ Լենինի կինը։
Գործունեություն
1890 թվականից մասնակցել է կոմունիստական շարժմանը։ 1895 թվականին մասնակցել է Պետերբուրգի «Բանվոր դասակարգի ազատագրության պայքարի միության» ստեղծմանը և աշխատանքներին։ 1896 թվականին ձերբակալվել է, իսկ 1898 թվականին երեք տարով աքսորվել Ենիսեյի նահանգի Շուշենսկոյե գյուղը, որտեղ աքսորված էր նաև Լենինը։ Այստեղ նրանք ամուսնացել են։ Աքսորի ժամկետը լրանալուց հետո (1901) Կրուպսկայան մեկնել է Մյունխեն՝ Լենինի մոտ։ Աշխատել է որպես քարտուղար «Իսկրա», 1904 թվականի դեկտեմբերից՝ «Վպերյոդ» թերթերի խմբագրություններում, 1905 թվականի մայիսին ստանձնել է ՌՍԴԲԿ ԿԿ-ի արտասահմանյան բյուրոյի քարտուղարի պաշտոնը։ 1905 թվականին Լենինի հետ վերադարձել է Ռուսաստան։ 1907 թվականին ամուսինները նորից տարագրվել են։ Ժնևում Կրուպսկայան եղել է «Պրոլետարի» այնուհետև «Սոցիալդեմոկրատ» թերթերի քարտուղարը։ 1912 թվականից Կրակովում օգնել է Լենինին՝ կապ պահպանելու «Պրավդայի» և չորրորդ Պետական դումայի բոլշևիկյան ֆրակցիայի հետ։
Մասնակցել է բոլշևիկյան «Ռաբոտնիցա» ամսագրի հրատարակության կազմակերպմանը։ Եղել է ՌՍԴԲԿ երկրորդից չորրորդ համագումարների պատգամավոր, մինչև 1917 թվականը մասնակցել է կուսակցական կոնֆերանսներին և ժողովներին։ 1917 թվականի ապրիլի 3-ին (16-ին) Լենինի հետ վերադարձել է Ռուսաստան։ Ակտիվ մասնակցել է Հոկտեմբերյան հեղափոխությանը։
Խմբագրել է «Նարոդնոյե պրոսվեշչենիե», «Նարոդնի ուչիտել», «Կրասնի բիբլիոտեկար» և այլ ամսագրեր։ Լենինի և կուսակցության, ժող. կրթության հարցերի ու կոմունիստական դաստիարակության մասին աշխատությունների հեղինակ է։ Պարգևատրվել է Լենինի, աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշաններով։
Մահացել է 1939 թվականին։ Աճյունն ամփոփված է Կրեմլի պատի մեջ։
Պուերտո Մադերո
Պուերտո Մադերո (Puerto Madero), Բուենոս Այրեսի շրջան՝ տեղակայված Լա Պլատայի ափին։ Բուենոս Այրեսի ամենահեղինակավոր վայրերից է ։
19-րդ դար
Իր հիմնադրման պահից ի վեր Բուենոս Այրեսը խնդիր է ունեցել խոշոր բեռնատար նավերի տեղակայման հետ, քանի որ Լա Պլատայի սակավ ջուրը արգելք էր հանդիսանում նավերի հանգրվելու համար։ Այդ պատճառով վերջիններս խարիխս էին գցում ափից հեռու, իսկ ուղևորներն ու ապրանքներն ափ էին տեղափոխվում լաստանավերով և բեռնանավերով։
1882 թվականին Ազգային կառավարությունը պայմանագիր է կնքում տեղացի ձեռնարկատեր Էդուարդո Մադերոյի հետ, որը ձեռնամուխ է լինում նոր նավահանգստի կառուցմանը։ Դրա շնորհիվ պետք է լուծվեր այդ խնդիրը։ Բազմաթիվ նախագծերից ընտրվում է բրիտանացի ինժեներ Ջոն Հոկշոուի կողմից մշակված «Մադերոյի նախագիծ»-ը։
Կառավարության առջև կրկին ծառացավ նոր նավահանգիստ կառուցելու անհրաժեշտություն։ Այս անգամ պայմանագիրը կնքվեց ինժեներ Լուիս Ուերգոյի հետ։ Նրա նախագծերը, ըստ որոնց նավահանգիստը պետք է կառուցվեր գետի վրա, մերժվեցին 1880 թվականների սկզբին։ Այժմ նրա նախագիծը իրականացվել է Պուերտո-Նուեվոյում, որն էլ գործում է մինչ օրս։ Պուերտո Նուեվոյի առաջին հատվածը բացվել է 1911 թվականին։
20-րդ դարի վերականգնում
Բուենոս Այրեսի նոր նավահանգստի կառուցումն ավարտվել է 1926 թվականին։ Արդյունքում առկա նավահանգիստը դարձավ ավելորդ, բայց և այնպես շարունակեց աշխատել որպես օժանդակ կառույց։ Շուտով Պուերտո Մադերոն, որի տարածքը մասնակիորեն կառուցապատվել էր պահեստներով, իսկ հողատարածքների մեծ մասը յուրացված չէր, դարձավ քաղաքի ամենաքրեականացված շրջաններից մեկը։ 1925, 1940, 1960, 1969, 1971, 1981 և 1985 թվականներին առաջարկներ էին հնչում կամ վերաբնակեցնել հին նավահանգիստը, կամ էլ քանդել այն։ Սակայն այդ ծրագրերից ոչ մեկը չիրականացվեց։
Ստորագրված համաձայնագիրը ենթադրում էր, որ ողջ տարածքի կառավարումը պետք է փոխանցվեր «Հին Պուերտո-Մադերո» ընկերությանը, միևնույն ժամանակ քաղաքային կառավարության իրավասության տակ էր մնում քաղաքային զարգացման ռազմավարությունը։
11-րդ դար
Պուերտո Մադերոյի տարածքում աշխատել են բազմաթիվ հայտնի ճարտարապետներ, ինչպիսիք են Սանտիագո Կալատրավան, Նորման Ֆոսթերը, Սեզար Պելլին, Ալան Ֆաենան, Ֆիլիպ Սթարքը և ուրիշներ։ Այսօր Պուերտո Մադերոն Բուենոս Այրեսի ամենահանրաճանաչ վայրերից մեկն է և նախընտրելի բնակութան վայր է մեծաքանակ երիտասարդ մասնագետների և հարուստ թոշակառուների համար։ Անշարժ գույքի գների աճը հետաքրքրություն է առաջացրել օտարերկրյա գնորդների շրջանում, հատկապես այն անձանց, ովքեր եկամուտ են ստանում պրեմիում դասի անշարժ գույքի ներդրումների շուկայում։
Շրջանի ճանապարհային ցանցը ամբողջությամբ վերակառուցվել է, հատկապես՝ արևելյան մասում։ Այն բաղկացած է երեք լայն ճեմուղիներից, որոնք ձգվում են արևելքից արևմուտք՝ հատելով Խուան Մանսո պողոտան։ Տարածքում կան նաև այլ պողոտաներ և երկրորդային փողոցներ՝ արևելքից արևմուտք, հյուսիսից հարավ, և մի քանի հետիոտնային փողոցներ։
Պուերտո Մադերոյի արևմտյան հատվածի փողոցները կրում են հայտնի լատինամերիկացի կանանց անուններ։ Իսպանացի ճարտարապետ Սանտիագո Կալատրավայի կողմից կառուցված «Կնոջ կամուրջը» կապում է Պուերտո Մադերոյի արևելյան և արևմտյան մասերը։ Բացվել է 2001 թվականին։ Ստեղծվել է Արգենտինայի ամենահարուստ կնոջ` Մարիա Ամալիա Լակրոսե դե Ֆորտաբատի նախաձեռնությամբ։
Պուերտո Մադերոն ներկայումս համարվում է Բուենոս Այրեսի քաղաքաշինական խոշորագույն նախագծերի առաջատարներից մեկը։ Այն աշխարհի ամենահաջողված նախագծերից մեկն է ։
Նոր բարձրահարկ շենք
2000 թվականից ի վեր Ռիո դե լա Պլատայի առջև կառուցվել են բազմաթիվ նոր բնակելի շենքեր։ Դրանց թվում են Պուերտո Մադերոյի Էլ Միրադոր աշտարակները, Ռենուար Թաուերսը, Տոռես Էլ Ֆարո, Պուերտո Մադերոյի Շատո և Մուլիերիս աշտարակները և այլն։ Վերջերս կառուցվել են շատ այլ շենքեր, ինչպիսիք են Լե Պարկ Թաուերը և Հիլթոն հյուրանոցը։ Բացի դրանցից կառուցվել են նաև գրասենյակային և հյուրանոցային երկնաքերներ, ինչպիսիք են՝ Repsol-YPF Tower-ը և Conrad Buenos Aires Hotel & Resort-ը, որի շինարարությունը սկսվել է 2008 թվականի վերջին և ավարտվել 2010 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուենոս Այրեսի բնակավայրեր Կատեգորիա:1996 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սոլիերա
Սոլիերա (Soliera), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Մոդենա գավառում ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Եվգենի Շևալովսկի
Հանդես է եկել Գորշկովա Նադեժդայի հետ ։ Նրանց մարզում էր Ալեքսանդր Գորելիկը և Ստանիսլավ Ժուկը։ Զույգը երկու անգամ հաղթել է «Московские новости» թերթի մրցանակի համար մրցաշարում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ սպորտի վարպետներ
Բուտրուս ալ-Բուսթանի
Բուտրուս ալ-Բուսթանի, լիբանանցի քրիստոնյա գրող և մանկավարժ, ժամանակակից արաբական գրականության կարկառուն ներկայացուցիչներից մեկը։
Կենսագրություն
Բուտրուս ալ-Բուսթանին ծնվել է 1819 թվականին Լեռնալիբանանի ալ-Դուբիյե գյուղում, որոշ աղբյուրների համաձայն՝ հայ կաթոլիկ ընտանիքում։ Հոգևորական հոր՝ Միխաիլ ալ-Բուստանիի մոտ սովորել է գրել և կարդալ արաբերեն ու արամեերեն, ապա ընդունվել «Այն Վարկա» դպրոցը։ Այստեղ նա կատարելագործել է արաբերենը և արամեերենը, ինչպես նաև սովորում լատիներեն, իտալերեն ու անգլերեն, փիլիսոփայություն, աստվածաբանություն և մուսուլմանական իրավունք։
1840 թվականին նա տեղափոխվում է Բեյրութ։ Սա համընկնում է Թուրքիայի համախոհների՝ եվրոպական վերնախավերի ռազմական նավերի Բեյրութ ժամանման հետ, որոնք, իրենց նավերը տեղավորելով Լիբանանի ափին, պատրաստվում էին հարված հասցնել Իբրահիմ փաշայի զորքերին և ստիպել նրանց լքել Լիբանանը։ Անգլիացիները ընդունում են Բուտրուսին իրենց մոտ՝ որպես թարգմանիչ։ Այդ տարիներին Բուտրուսը մտերմանում է ամերիկյան միսիոներների հետ, սովորեցնում է նրանց արաբերեն և նրանց պատվերով արաբերեն է թարգմանում որոշ գրքեր։
1846 թվականին Բուտրուսը օգնում է Կորնելիուս Վան-Դեյկին հիմնել դպրոց Աբեյհում, որտեղ էլ դասավանդում է 2 տարի։ Այդ տարիներին նա գրում է թվաբանության և քերականության դասագրքեր։ Նա ամերիկյան դեսպանատանը զբաղեցնում է թարգմանչի պաշտոն։ Նա ուսումնասիրում է հունարենը և հին եբրայերենը, մասնակցում է տարբեր հասարակությունների գործունեությանը, օգնում է դոկտոր Սմիթին Աստվածաշնչի թարգմանության գործում։ Ալ-Բուսթանին սկսում է կազմել «Օվկիանոսների օվկիանոս» (محيط المحيط՝ մուհիտ ալ-մուհիտ) և «Օվկիանի երկիր» (قطر المحيط՝ կուտր ալ-մուհիտ) բառարանները։ Հիմնում է «Սիրիայի բանբեր» (نافر سوريا՝ նաֆիր Սուրիյա) ամսագիրը։
1863 թվականին Բուտրուս ալ-Բուսթանին հիմնում է ազգային դպրոց, որի խնդիրն էր դաստիարակել երիտասարդ սերնդին պետությանն ու հայրենիքին նվիրվածության ոգով։ 1870 թվականին նա սկսում է հրատարակել երկշաբաթյա ամսագիր «Պարտեզ» (الجنن՝ ալ-ջինան) և «Դրախտ» (الجنة՝ ալ-ջաննա) թերթը։ Բութրուսը սկսում է «Գիտելիքների շղթա» (دائرة المعارف՝ դաիրաթ ալ-մաարիֆ) հանրագիտարանի կազման աշխատանքները, ինչում նրան օգնում է իր որդին՝Սալիմը։ Մահացել է 1883 թվականին։
Գաղափարներ
Բուտրուս ալ-Բուսթանին իրենից հետո թողել է բազմաքանակ գործեր։ Նա զբաղվել է լրագրողական գործունեությամբ, մասնակցել է Աստվածաշունչի թարգմանությանը, գրել է շատ աշխատություններ մաթեմատիկայի, սոցիոլոգիայի, բանասիրության բնագավառներում։ Նա ձգտում էր իր հասարակական գործունեությամբ մաքսիմալ օգուտ տալ իր ազգին։ Նա կազմում էր բառարաններ և դասագրքեր, որոնք ունեին ավելի շատ մշակութա-լուսավորական նշանակություն։ Աշխատում էր գիտական ընկերություններում, դասախոսում էր, ելույթ էր ունենում ճառերով։ Հասարակական խնդիրներից նրան ամենաշատը անհանգստացնում էր կնոջ կրթության հարցը։
Ջիրջի Նիկուլա Բասը նրա մասին գրում է, որ նա առաջինն էր Սիրիայում, ով հրապարակավ հանդես եկավ որպես կնոջ իրավունքների պաշտպան, նա պայքարում էր կանանց կրթության համար, երազում էր բացել կանանց համար հատուկ դպրոց, սակայն նրա երազանքներին վիճակված չէր իրականանալ։ Բուտրուս ալ-Բուսթանին կարծում էր, որ պետք է կանանց հնարավորություն տալ կրթություն և դաստիարակություն ստանալ, ինչը նրանց հնարավորություն կտա մասնակցել հասարակության կյանքին։ Անցնելով կնոջ կարգավիճակին արաբական երկրներում՝ նա ասում է, որ արաբները այս հարցում դեռ շատ հեռու են քաղաքակիրթ ազգերից։
Դա հետամնացության և ազգի ցածր հասարակական գիտակցության ցուցանիշ է։ Նա մի շարք փաստարկներ է բերում կանանց կրթություն ստանալու անհրաժեշտության օգտին, որոնցից ամենահիմնականը այն է, որ կինը ստեղծված չէ խոնարհման և շքեղության առարկա լինելու համար, որը պահվում է տանը զվարճանքի համար, Աստված ստեղծել է նրան որպես մայր, դրա համար նա կարիք ունի կրթության և դաստիարակության, որպեսզի կարողանա տալ իր երեխաներին ճիշտ դաստիարակություն։
Նա կարծում էր, որ կնոջ կրթվածությունը տղամարդու կրթվածության պայմաններից մեկն է և որ դրանից օգուտը հսկայական կլինի։ Կրթված կինը կարող է ուղղել իր ամուսնու թերությունները, օրինակ ծառայել իր երեխաների համար։ Իսկ անիրազեկությունը միայն փչացնում է ամեն ինչ։ Բուտրուս ալ-Բուսթանիի գործերը թույլ են տալիս նրան զբաղեցնել առաջին տեղը արաբական լուսավորականների շարքում։ Ջիրջի Զեյդանի խոսքերով նա գլխավորում էր այդ դարաշրջանում Սիրիայի մշակութային վերելքի շարժումը բոլոր բնագավառներում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արաբ գիտնականներ Կատեգորիա:Արաբ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Արաբ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի արաբներ Կատեգորիա:19-րդ դարի Օսմանյան կայսրության գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:Լիբանանցի գրողներ
Թորոս Ռոսլին
Թորոս Ռոսլին, 13-րդ դարի 2-րդ կեսի հայ կիլիկյան դպրոցի մանրանկարիչ և գրիչ։ Ստեղծագործել է Հռոմկլայում և արվեստագետների կողմից անվանվել է «Վերածնության նախակարապետ», «Զարդանկարի վիրտուոզ»։
Կյանքն ու գործունեություն
Ռոսլինի ստեղծագործական ողջ գործունեությունն ընթացել է Հռոմկլայում, որտեղ այդ ժամանակ գտնվում էր կաթողիկոսական աթոռանիստը։ Հռոմկլայում պաշտոնավարած կաթողիկոսները մեծ ուշադրություն էին հատկացնում ձեռագրական մշակույթին, գրչության և մատենական նկարչության զարգացմանը։ Կաթողիկոսական ձեռագրատանը ձևավորված մանրանկարչության դպրոցը գլխավորն էր մյուս դպրոցների մեջ ու վճռական ազդեցություն ունեցավ կիլիկյան և ոչ միայն կիլիկյան գրքարվեստի հետագա զարգացման վրա։ Հռոմկլան իր ծաղկման բարձրակետին հասավ Կոստանդին Ա Բարձրբերդցի կաթողիկոսի (1221–1267 թթ.) օրոք, որի հովվապետությամբ էլ ծավալվում էր Թորոս Ռոսլինի գործունեությունը։
Նկարիչը բարձր համբավ ուներ իր կենդանության օրոք. նա աշխատում էր արքայական ընտանիքի, իշխանների և բարձրաստիճան հոգևորականների պատվերով, բայց Ռոսլինի անունը չի հանդիպում ժամանակակից հայկական աղբյուրներում, բացի իր գրած հիշատակարաններից։ Դրա պատճառներից մեկը նկարիչների անունները չտալու միջնադարյան տարեգիրների սովորությունն էր․
Ռոսլինի ժամանակակից Հովհաննես Երզնկացին հաղորդում է, որ արքայական ընտանիքի անդամները (նկատի ունի Կիլիկիայի թագավորներին) սովորություն ունեին պատվիրել իրենց նկարները տարբեր տարիքներում.
Կաթողիկոսական նստավայրի ավերումը 1292 թվականին, որտեղ անցել էր Ռոսլինի կյանքը, և 1375 թվականին Կիլիկյան թագավորության դիվանի կործանումը մայրաքաղաքի գրավման ժամանակ զրկեցին նոր ժամանակի պատմաբաններին, այդ թվում արվեստի պատմաբաններին, ոչ միայն քաղաքական բնույթի մեծարժեք նյութերից, այլև մշակույթի գործիչների հետ կապված վավերագրերից։
Ռոսլինի կենսագրության միակ աղբյուրը դարձան նրա ձեռագրերի հիշատակարանները։ Նկարչի ստորագրությամբ այսօր հայտնի յոթ աշխատանքը արվել են 13 տարում` 1256 թվականից 1268 թվականը ընկած ժամանակահատվածում։ Այդ ձեռագրերի հիշատակարաններում նա իրեն անվանում է Թորոս «մականուն Ռաւսլին կոչեցելոյ», խնդրում է հիշել իր մտերիմներին և ուսուցիչներին։
Ռոսլինի ստեղծագործական ողջ գործունեությունն անցել է Հռոմկլայում և, անշուշտ, այստեղ էլ նա կրթություն է ստացել։ Հիշատակարաններում նկարիչը շնորհակալությամբ է հիշում իր ուսուցիչներին, որոնք պետք է լինեին Հռոմկլայի 1240-1250-ական թվականների խոշորագույն վարպետներ Հովհաննեսը և Կիրակոսը ։