cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սոնատային ձև
Սոնատային ձև, գործիքային երաժշտության ամենազարգացած ոչ ցիկլային ձևը։ Նրա երկարատև պատմական զարգացումը 18-րդ դարի վերջին հանգեցրեց վիեննական դասականների՝ Ցո․ Հայդնի, Վ․ Ա․ Մոցարտի և Լ․ Բեթհովենի ստեղծագործության մեջ կոմպոզիցիոն խիստ չափանիշների բյուրեղացմանը։ Դրանց համաձայն, Սոնատային ձևը կազմավորվում է 3 խոշոր բաժիններից՝ էքսպոզիցիա, մշակում և ռեպրիզ։ Էքսպոզիցիան բաղկացած է 4 պարտիայից՝ գլխավոր, կապող, օժանդակ և եզրափակիչ։ Գլխավորի մեջ շարադրվում է առաջին թեման՝ հիմնական տոնայնությամբ։ Կապողը նախապատրաստում է երկրորդ՝ օժանդակ պարտիայի թեման, որը հնչում է դոմինանտային կամ զուգահեռ տոնայնությամբ։ Եզրափակիչ պարտիան եզրափակող բնույթի նոր թեմա է կամ մոտիվների և ֆրազների շարք։ Սոնատային ձևի երկրորդ՝ մշակման բաժնում զարգանում և մշակվում է Էքսպոզիցիայի թեմատիկ նյութը, միմյանց հաջորդում են մի շարք տոնայնություններ։ Երրորդ բաժնում՝ ռեպրիզում, կրկին անցնում է Էքսպոզիցիայի նյութը, սակայն գլխավոր և օժանդակ պարտիաները շարադրվում են միևնույն (հիմնական) տոնայնությամբ։ Սոնատային ձևում հաճախ հանդիպում են նաե ոչ պարտադիր բաժիններ՝ նախաբան և կոդա (ընդհանուր եզրափակում)։ Սոնատային ձևի այդ նորմատիվ պլանը պատմական զարգացման ընթացքում փոփոխվել Է, բայց նրա առանձին գծեր՝ երեք խոշոր բաժինների առկայությունը, երկու կամ ավելի թեմաների հակադրման սկզբունքը, մնում են որպես կարևորագույն հատկանիշներ։ Սոնատային ձևը կիրառվում է սոնատային-ցիկլային ստեղծագործությունների (սիմֆոնիա, սոնատ, տրիո, կվարտետ և այլն) առաջին մասերում, ինչպես նաև առանձին, ինքնուրույն երկերում՝ նախերգանք, պոեմ և այլն։
Նովոդևիչի վանք
Նովոդևիչի վանք (Новоде́вичий монасты́рь կամ Новоде́вичий Богородице-Смоленский монасты́рь), Ռուս ուղղափառ եկեղեցու իգական վանք Մոսկվայում։ Վանքը հիմնադրել է մեծ իշխան Վասիլի Գ-ն 1524 թվականին ի պատիվ «Օդիգիտրիա» Սմոլենսկի Աստվածամոր սրբապատկերի, որը հանդիսանում է որպես Սմոլենսկի գլխավոր սրբություն, որպես շնորհակալություն Սմոլենսկը 1514 թվականին գրավելու համար։
Նովոդևիչի վանքը գտնվում է Դևիչյե պոլե կոչվող վայրում, Մոսկվա գետի գալարում, Լուժնիկիի մոտ, պատմական Պրեչիստենկա փողոցի (այժմ՝ Բոլշայա Պիրոգովսակայա փողոցի) ամենավերջում։ Վանքը միաժամանակ Ռուսաստանի պետական պատմական թանգարանի գործող վանք և մասնաճյուղ է, իսկ 2010 թվականից՝ ՌՈւԵ Մոսկվայի թեմի եկեղեցական թանգարան։
Կանադայի գրողների միություն
Միությունն ապահովում է հրապարակումներ, մասնագիտական զարգացման ծրագրեր, պայմանագրային խորհրդատվություն, դժգոհությունների աջակցություն, ձեռագրերի գնահատման ծառայություն, խմբային առողջապահական նպաստներ, հանրային և դպրոցական ընթերցումների ֆինանսավորում և հաղորդակցման բազմաթիվ հնարավորություններ։
Միությունը շնորհում է Danuta Gleed գրական մրցանակը Կանադայում լույս տեսած անգլերեն կարճ պատմվածքների լավագույն առաջին ժողովածուի համար։ Միությունը նաև ղեկավարում է «Մանկական գրքերի» մրցույթ, «Բացիկների պատմություն» մրցույթ և կարճ արձակի մրցույթ։
Յուրաքանչյուր տարի միությունը հանձնում է «Ընթեցանության ազատություն» մրցանակը, որին արժանացել են Դերեք Ֆինքլը, Չարլզ Մոնպետիտը, ընդգրկել են հեղինակներ Դերեկ Ֆինկլը և Չարլզ Մոնպտինիտը, պատգամավոր Ուենդի Լիլը (1997-2004 թթ.), իրավաբան Կլայտոն Ռուբին և Վանկուվերի Little Sisters գրախանութի սեփականատեր Ջենին Ֆուլլերը, Վանկուվերի հսկիչ Little Sisters գրախանութի սեփականատերը։
Կանադայի Գրողների միության նախագահը Հեդեր Մենզեսն է, գործադիր տնօրենը` Ջոն Դեգեն։ Միության նախկին նախագահներից են եղել հեղինակներ Մարիան Էնգելը, Մարգարետ Էտվուդը, Պիեր Բերտոնը, Ջուն Քելվուդը, Թիմոթի Ֆինդլինը, Գրեմ Գիբսոնը, Սյուզան Մուսգրեյվը, Պոլ Քորինգթոնը, Մեգի Սիգինսը, Սյուզան Մաքքասլինը և Սյուզան Սվոնը։
Կանադայի գրողների միությունը տեղակայված է Տորոնտոյում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանադայի կազմակերպություններ Կատեգորիա:1973 հիմնադրումներ Կանադայում
Տալցևո
Տալցևո (Тальцево), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Օկուլովսկի շրջանի կազմում։
Աստերոիդների ցանկ (33601-33700)
Աստերոիդների ցանկ (33501-33600) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (33701-33800)
Տալցևո
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 15 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Օկուլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սմեժնոե
Սմեժնոե (Суміжне, Mollalar), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Ջանկոյի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Մոլլալար։
2001 թվականի տվյալներով Սմեժնոե գյուղում բնակվում էր 107 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Ջանկոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Տրնգոզի
Տրնգոզի , արասնգի, երկար, նեղ տախտակ, որն ունի մեկ հենման կետ՝ հիմնականում տեղակայված երկու ծայրերի մեջտեղում՝ ստիպելով մի ծայրին բարձրանալ, երբ մյուսն իջնում է։ Առավել հաճախ հանդիպում են այգիներում և դպրոցական խաղահրապարակներում։
Մեխանիկա
Մեխանիկորեն տրնգոզին լծակ է՝ բաղկացած հեծանից և հենակետից և երկու կողմերում տեղ գտած լարումից ու բեռներից ։
Տեսակներ
Խաղահրապարակներում հանդիպող ամենատարածված տրնգոզիները ունեն կենտրոնում հավասարակշռված տախտակ։ Յուրաքանչյուր ծայրում նստում է մեկ մարդ. նրանք հերթով ոտքերը սեղմում են գետնին, որպեսզի իրենց կողմն օդ բարձրացնեն։ Խաղահրապարակի տրնգոզիները սովորաբար ունենում են բռնակներ, որպեսզի հեծյալները միմյանց դիմաց նստելու ժամանակ բռնվեն դրանցից։ Տրնգոզին կառուցվածքի մեջ հիմնական բացթողումն այն է, որ եթե երեխաներից մեկը ցատկելուց հետո շեշտակի հարվածի գետնին կամ ցած իջնի տրնգոզիից, երբ իր մասը գտնվում է ներքևում, մյուս երեխան կարող է ընկնել և վնասվել։ Այս պատճառով տրնգոզիները տեղադրվում են փափուկ մակերևույթների վրա, ինչպիսիք են փայտի կտորները կամ ավազը։
Տրնգոզիները նաև արտադրվում են այլ առարկաների տեսքով՝ ինքնաթիռների, ուղղաթիռների և կենդանիների։
Տրնգոզիները և երեխաների դրանց հետ խաղալու բուռն ցանկությունը երբեմն օգտագործվում են մեխանիկական գործընթացներին օգնելու համար։ Օրինակ, Կոլումբիայի Գավիոտաս համայնքում երեխաների համար նախատեսված տրնգոզին միացված է ջրի պոմպի ։
Անվան ծագում և տարբերակներ
Ամբողջ աշխարհում տրնգոզիներն անվանում են մի քանի տարբեր անուններով։ Seesaw-ը կամ see-saw-ը ֆրանսիական ci-ça-ի ուղղակի անգլիականացումն է, որը բառացիորեն նշանակում է այս-այն՝ կարծես մարմնավորելով հետ ու առաջ շարժումը, որով հայտնի է տրնգոզին։ Տերմինը կարող է վերագրվել նաև տրնգոզիի կրկնվող շարժմանը։ Այն ծագում է «scie» բառի համակցումից՝ ֆրանսերեն «saw» բառի հետ անգլո-սաքսոնական «saw» տերմինով։ Այսպիսով «scie-saw»-ը դարձավ «see-saw»: Մեկ այլ հնարավոր տարբերակ է իրար դիմաց նստած անձանց անհետացումն ու նորից հայտնվելու ընթացքը, քանի որ նրանք կարծես «բարձրանում» և «իջնում» են փոփոխվող, տատանվող ֆոնի վրա, հետևաբար. «Ես տեսնում եմ քեզ», որին հաջորդում է «Ես քեզ տեսա»։
Միացյալ Նահանգների մեծ մասում տրնգոզին նաև անվանում են «թիթը թոթը» (teeter-totter): Ըստ լեզվաբան Փիթեր Թրուդգիլի՝ տերմինը առաջացել է սկանդինավյան լեզվի tittermatorter բառից ։ «Teeter-totter»-ը կարող է նաև վերաբերել երկտեղանի ճոճանակի, որի վրա երեխաները նստում են դեմ առ դեմ, իսկ ճաճանակը ճոճվում է ետ ու առաջ։
Ե՛վ teeter-totter-ը (teeter բայից) և՛ seesaw-ը (save բայից) ցույց են տալիս գործընթացի լեզվական կրկնապատկում, որտեղ բառը կամ վանկը կրկնապատկվում է, հաճախ այլ ձայնավորով։ Կրկնօրինակումը բնորոշ է այն բառերին, որոնք ցույց են տալիս կրկնվող գործողություններ, ինչպես օրինակ՝ տրնգոզիի վեր ու վար ճոճվելը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճոճանակներ Կատեգորիա:Մանկական խաղահրապարակ
Սոլոմինո (գյուղ, Պիժանսկի շրջան)
Սոլոմինո (Соломино), գյուղ Ռուսաստանի Կիրովի մարզի Պիժանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 136 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կիրովի մարզի Պիժանսկի շրջանի բնակավայրեր
Ռոգատիցա (այլ կիրառումներ)
Ռոգատիցա կարող է վերաբերվել.
Իզաբել Դյուշենե
Իզաբել Դյուշենե, ֆրանս-կանադական գեղասահորդուհի, հանդես էր գալիս պարեր սառույցի վրա ձևում մեծ եղբոր՝ Պոլ Դյուշենեի հետ։ Նրանք դարձել են 1991 թվականի աշխարհի չեմպիոններ և 1992 թվականի Օլիմպիադայի արծաթե մեդալակիրներ։
Կարիերա
Իզաբելը ծնվել է Կանադայում և չմուշկներով սկսել է սահել վաղ տարիքից։ Առաջին նշանակալից հաջողությանը եղբոր հետ հասել են 1982 թվականին, երբ Կանադայի առաջնությանը դարձել են երկրորդը պատանիների կարգում։
Հանդիսատեսի կողմից հիմնականում հիշվում է 1987/88թթ. մրցաշրջանի ազատ ծրագրի անսովոր պարը, որը ոգեշնչումով կազմված էր ջունգլիների հնչյուններով և թմբուկների հարվածներով։ Դատավորների մի մասը արդարացիորեն կարծում էր, որ Քրիստոֆեր Դինայի խորեոգրաֆիան և երաժշտությունը չեն համապատասխանում կանոններին։ Այդ պատճառով էլ գնահատականներում առաջին անգամ նկատվեցին ռեկորդային տարբերություններ։ Եվրոպայի առաջնությունում Լեհաստանի դատավոր Մարիա Միլլերը անսպասելիորեն երկու գնահատականներն էլ մյուս դատավորներից մեկ միավորով ցածր դրեց (վիճաբանությունը դատավորի հետ ուշացրեց մրցույթը 3 րոպե)։ 1988 թվականի օլիմպիական խաղերում արդեն երեք դատավորներ իջեցրին երկրորդ գնահատականը 0,5 միավորով, իսկ կանադական դատավորը, ընդհակառակը, բարձրացրեց այն 0,6-ով։ Արդյունքում գնահատականները արտիստիզմի համար տարբերվեցին 0,8 միավորով։ Այնուամենայնիվ, Դյուշեները շարունակեցին սահել իրենց նորարարական ոճով։
Անուհետև մրցույթներին մասնակցում էին որպես պրոֆեսիոնալներ՝ մինչև Պոլի հետ լուրջ պատահարը 1996 թվականին։
1991 թվականին Իզաբել Դյուշենեն ամուսնացել է հայտնի գեղասահորդ Քրիստոֆեր Դինայի հետ։ 1993 թվականին նրանք ամուսնալուծվեցին։
Այժմ Իզաբելն աշխատում է ֆրանսիական հեռուստատեսությունում՝ որպես սպորտային մեկնաբան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աշխարհի չեմպիոններ
Ռուդո (այլ կիրառումներ)
Ռուդո կարող է վերաբերվել.
(6287) Լենհամ
(6287) Լենհամ (Lenham), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1984 թվականի հունվարի 8-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,14189 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,755 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5288 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2034,16 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,176977 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,09° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1984 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սրբաց (այլ կիրառումներ)
Սրբաց կարող է վերաբերվել.
Միկի Արիսոն
Միկի Արիսոն (Micky Arison, ), իսրայելական ծագմամբ ամերիկացի ձեռնարկատեր, աշխարհի խոշորագույն կրուիզ օպերատորի՝ «Carnival Corporation»-ի գլխավոր գործադիր տնօրեն, ինչպես նաև Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի «Մայամի Հիթ» թիմի սեփականատեր։
Կենսագրություն
Միկի Արիսոնը Թեդ Արիսոնի որդին է, որը Մեշուլամ Ռիքլիսի հետ համատեղ հիմնադրել է «Carnival Corporation» ընկերությունը։ Նրա քույրը Շարի Արիսոնն է։ Բնակվում է Ֆլորիդայում՝ Բելլ Հարբոր քաղաքում ։ Ունի երկու 200 ֆուտ կշռող զբոսանավ, որոնց վրա էլ ապրում է։ Սովորել է Մայամիի համալսարանում, սակայն ուսումը չի ավարտել։
2011 թվականին «Ֆորբս» ամսագիրը նրա կարողությունը գնահատել է 5,9 մլրդ դոլար՝ 169-րդ տեղը դնելով աշխարհի ամենահարուստ մարդկանց ցուցակում։
1995 թվականին Արիսոնը դարձել է «Մայամի Հիթ» բասկետբոլային թիմի սեփականատերը։ Նրա գնման պահից ակումբը երեք անգամ՝ 2006, 2012 և 2013 թվականներին, դարձել է «NBA»-ի չեմպիոն ։
Միկին ամուսնացած է Մեդելին Արիսոնի հետ, ունեն երկու երեխա ։ Նրանցից մեկը՝ Նիկը, զբաղեցնում է «Մայամիի Հիթի» գլխավոր տնօրենի պաշտոնը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի միլիարդատերեր Կատեգորիա:Իսրայելի հրեաներ
Մեցակյուլա (գյուղ, Կիհելկոննա շրջան)
Մեցակյուլա (Metsaküla), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կիհելկոննա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 1 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կիհելկոննա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Սրեբրենիցա (այլ կիրառումներ)
Սրեբրենիցա կարող է վերաբերվել.
Ազգային կրթության հանձնաժողով
Ազգային կրթության հանձնաժողով (Komisja Edukacji Narodowej, հապավված՝ KEN, Edukacinė komisija, Адукацыйная камісія), լեհերեն ամբողջական անվանումը՝ „Komisja nad Edukacją Młodzi Szlacheckiej Dozór Mająca“), կրթական համակարգի ղեկավար մարմին Ռեչ Պոսպոլիտայում։ Գործել է 1773—1794 թվականներին։ Եղել է իր գործառույթներով համապետական լուսավորության նախարարությանը համանման առաջին գերատեսչությունը Եվրոպայում  ։ Ստեղծվել է 1773 թվականի հոկտեմբերի 14-ին թագավորի՝ Ստանիսլավ Ավգուստի առաջարկությամբ և Հուգո Կոլոնտայի նախաձեռնությամբ  ։ Համարվում է լեհական Լուսավորության կարևոր նվաճումներից մեկը։ Հանձնաժողովի խնդիրն ու նպատակն էր հասարակության բոլոր խավերի երեխաների համընդհանուր և պարտադիր կրթության կազմակերպումը և լուսավորության միջոցով երկրի վերածննդի ապահովումը։ Կրթության հանձնաժողովի ծրագրային ու մեթոդական հանձնարարականների հիմքում դրվել են Ջոն Լոկի ու Դեյվիդ Հյումի էմպիրիզմի սկզբունքները և Ժան-Ժակ Ռուսսոյի ու ֆիզիոկրատների գաղափարները։
Սկզբնավորում
Ազգային կրթության հանձնաժողովի ստեղծման խթան է հանդիսացել Հռոմի պապ Կղեմես Տասնչորսերորդի 1773 թվականի հրովարտակը ճիզվիտական օրդենը վերացնելու մասին։ Բանն այն է, որ Ռեչ Պոսպոլիտայում ճիզվիտներն ստեղծել ու վարում էին կրթական մի ընդարձակ, թեկուզ որոշակի չափով պահպանողական, այդուհանդերձ բարվոք համակարգ, որը Հռոմի պապի վերոհիշյալ հրովարտակից հետո կանգնել էր վերացման եզրին։ Երկրում կրթական գործի տապալումը թույլ չտալու նպատակով հանձնաժողովը, որը պաշտոնապես ձևավորվել էր 1773 թվականի հոկտեմբերի 14-ին, առաջին հերթին ձեռնամուխ եղավ լուծարված ճիզվիտական օրդենի գույքը տնօրինելուն և այն, առաջվա պես, կրթության նպատակներին ծառայեցնելուն։
Հանձնաժողովի կազմում գլխավոր դեմքը կաթոլիկ եկեղեցական Հուգո Կոլոնտայն էր։ Մյուս նշանավոր անդամներն էին Իգնացի Պոտոցկին և Ադամ Չարտոռիյսկին։ Ղեկավար այդ մարմինը սկզբնապես բաղկացած էր չորս սենատորից և սեյմի չորս անդամից։ Ընդ որում՝ նրանց ուղիղ կեսը ներկայացնում էին արևելյան վոևոդությունները՝ Լիտվայի մեծ իշխանությունը։ Հանձնաժողովի առաջին ղեկավարը Վիլնոյի եպիսկոպոս Իգնացի Յակուբ Մասալսկին էր, որն այդ պաշտոնում չարաշահումներ թույլ տալու պատճառով կարճ ժամանակ անց հեռացվեց, և նրան փոխարինեց Միխալ Իրժի Պոնյատովսկին։ Իսկ գլխավոր հիմնադիրները դարաշրջանի լեհ ու լիտվացի անվանի գրողներ ու գիտնականներ էին՝ Ֆրանցիշեկ Բիլենսկին, Յուլիան Նիմցևիչը, Ֆելիքս Օրաչևսկին, Անջեյ Գավրոնսկին, Դավիդ Պիլչովսկին, Հիերոնիմ Ստրոյնովսկին և լեհահայ Գժեգոժ Պիրամովիչը (Գրիգոր Փիրումյան)։ Հանձնաժողովի աշխատանքները համակարգում էր հատուկ այդ նպատակով Ֆրանսիայից հրավիրված և թագավորի քարտուղարի պաշտոնում նշանակված Պիեռ Սամուել դյու Պոն դը Նեմուրը՝ աշխարհահռչակ «Դյուպոն» ֆիրմայի ապագա հիմնադիր Էլետեր Իրենե դյու Պոնի հայրը։
Սկզբնական շրջանում հանձնաժողովի նախաձեռնությունները զորեղ դիմադրության էին հանդիպում սեյմում, սակայն թագավորի և լեհական Familia կուսակցության աջակցությամբ խոչընդոտներն աստիճանաբար հաղթահարվում էին, ապահովվում էր գրեթե լիակատար անկախությունը գործելու, կառավարելու ասպարեզում։
Վաղ (կազմավորման) փուլ (1773–1780)
1773 թվականին հանձնաժողովի տնօրինմանը հանձնվեցին ճիզվիտական օրդենին նախկինում պատկանած դպրոցները, պալատները, եկեղեցապատկան գյուղերը։ Այդպիսով՝ կրթական ղեկավար մարմինը կարող էր տնօրինել ոչ միայն շնորհված, այլև սեփական միջոցները։
Համեմատաբար կարճ ժամանակամիջոցում Հուգո Կոլոնտայը նախապատրաստել է եռաաստիճան կրթության պլան.
Քանի որ նախկինում ուսուցումը տարվել էր լատիներենով, հանձնաժողովը հարկադրված էր առաջնահերթ կարգով լուծել լեհերեն դասագրքիր ու ձեռնարկներ հրատարակելու հիմնախնդիրը։ Այդ նպատակով շատ կարճ ժամանակում հիմնադրվել է «Տարրական գրքերի ընկերություն» (Towarzystwo Ksiąg Elementarnych), որը հովանավորել է նոր դասագրքերի ստեղծման համար հայտարարված մրցույթները։ Դասագրքերի հեղինակներն իրենց ստեղծագործական աշխատանքի ընթացքում հորինում էին բազմաթին գիտական եզրույթներ, որոնցից շատերը մինչև օրս էլ գործածվում են քիմիայի, ֆիզիկայի, մաթեմատիկայի, լեզվաբանության և գիտական այլ բնագավառներում։
Հանձնաժողովը միաժամանակ նախապատրաստել է կրթական գործի կազմակերպման համար անհրաժեշտ մի շարք փաստաթղթեր, որոնցում արտացոլում գտած նոր սկզբունքներից մի քանիսը թերևս չափազանց նոր էին այդ ժամանակների համար և մերժվել են սեյմի կողմից, ինչպես, օրինակ, կրթության ասպարեզում երկու սեռերի հավասարության սկզբունքը; 1780 թվականին ընդդիմությունը հրաժարվել է հաստատել նաև տարրական դպրոցների կարգավիճակի վերաբերյալ փաստաթուղթը, որը նախապատրաստել էր Հուգո Կոլոնտայը։
1774 թվականին հանձնաժողովի տնօրինմանն է հանձնվել Զալուսկի /Załuski/ գրադարանը։
Երկրորդ փուլ (1781–1788)
Կազմավորման փուլում արդեն հստակեցվել էին հանձնաժողովի գործունեության առաջնահերթությունները, և 1781 թվականից սկսեցին գործնական քայլեր ձեռնարկել դպրոցներում աշխատանքները վերափոխելու, նոր մոդելի դպրոցներ ստեղծելու ուղղությամբ։ Վերոնշյալ երեք համալսարաններին իրավունք շնորհվեց համակարգելու դպրոցների աշխատանքները։ Դասավանդող նախկին ճիզվիտ քահանաներին աստիճանաբար փոխարինեցին այդ համալսարանների երիտասարդ շրջանավարտները, որի շնորհիվ կոտրվեց տեղերում նորին, առաջավորին ցույց տրվող դիմադրությունը, և նոր շունչ հաղորդվեց կրթական գործին։
Ուսման բարձր առաջադիմությամբ և օրինակելի վարքով աչքի ընկած սովորողները մյուսներից տարբերվող գլխարկ էին կրում, իսկ գերազանցիկ շրջանավարտները պարգևատրվում էին թագավորի կարգադրությամբ հատված ոսկե կամ արծաթե մեդալով։ Ուսուցիչ կարող էին աշխատել միայն համապատասխան դասընթացներ անցած և քննությունները հաջողությամբ հանձնած անձինք։ Յուրաքանչյուր տարի նրանց աշխատավարձին հավելվում էր որոշակի գումար։ Իսկ առանձնապես աչքի ընկնելու, ինչպես, օրինակ, ուսումնական մի լավ ձեռնարկ գրելու, գիտության կամ արվեստի բնագավառում գյուտ անելու, մշտապես ուսման բարձր մակարդակ ապահովելու դեպքում կարող էին խրախուսվել դրամական խոշոր պարգևով, կենսաթոշակի անցնելու համար անհրաժեշտ ժամկետի կրճատումով, հանձնաժողովի հաշվին արտասահմանում վերապատրաստում անցնելու, մասնագիտության մեջ կատարալագործվելու հնարավորությամբ...
Երրորդ փուլ (1788–1794)
1789 թվականից հետո լեհական սեյմում աստիճանաբար նվազեց բարեփոխումներին աջակցողների թիվը, հետևաբար՝ նաև նրանց ազդեցությունը որոշումների կայացման գործում։ Ու, որպես հետևանք, կրթության ազգային հանձնաժողովը ժամանակի ընթացքում զրկվեց նախկինում իրեն շնորհված շատ ու շատ արտոնություններից։ Sejm Wielki-ի (Մեծ սեյմի) ժամանակներում բարեփոխիչները զոհաբերեցին իրենց արտոնություններից շատերը հանուն այն բանի, որ ձեռք բերեն Մայիսյան սահմանադրության աջակցությունը։ Ի վերջո, նոր սահմանադրությունից դժգոհ լեհ ազնվականների աջակցությամբ ռուսական զորքերի Լեհաստան ներխուժումից հետո, որը տեղի ունեցավ Տարգովիցայի համադաշնության (կոնֆեդերացիայի) արդյունքում, կրթության ազգային հանձնաժողովը զրկվեց դպրոցները ղեկավարելու հնարավորությունից, և նրա անդամներից ու աջակիցներից շատերը, հարկադրված, լքեցին հայրենիքն ու ապաստան գտան արտասահմանում։ Վերջիններիս թվում էր հանձնաժողովի նախագահ Հուգո Կոլոնտայը, ով փրկություն գտավ՝ ապաստանելով Դրեզդենում։
Ժառանգություն
Թեև հանձնաժողովը գործեց ընդամենը երկու տասնամյակ, այդուհանդերձ, կարողացավ էականորեն փոխել կրթության դրվածքը Լեհաստանում; Լուսավորության դարաշրջանի սկզբունքներով ստեղծված ծրագրերն ու գրքերը իրենց ազդեցությունը գործեցին լեհերի նաև հետագա սերունդների վրա։ Կրթությունը թեկուզև դեռ չէր դարձել համընդհանուր, այնուամենայնիվ, մատչելի էր դարձել ժողովրդի ավելի լայն խավերի, ներառյալ՝ գյուղացիների համար։ Ուսուցիչների պատրաստման ու վերապատրաստման ճեմարանները դարձան լեհական գիտության ողնաշարը Լեհաստանի բաժանումների ծանր ժամանակներում, հանձնաժողովի ջանքերով վերափոխված, նորացված դպրոցներում կրթված ու դաստիարակված սերունդները տասնիններորդ դարում տվեցին լեհական ապստամբությունների և Կենտրոնական Եվրոպայի քաղաքականության ականավոր բազմաթիվ գործիչներ։ Ի հավելում այս ամենի՝ հանձնաժողովի հրատարակած շուրջ երեք տասնյակ դասագրքերը հիմք հանդիսացան քիմիայի, ֆիզիկայի, տրամաբանության, քերականության, մաթեմատիկայի և այլ գիտությունների բնագավառներում լեհերեն տերմինաբանության ստեղծման ու զարգացման համար։ Դրանք գործածվեցին տասնիններորդ դարի լեհ բոլոր ականավոր գիտնականների, գրողների կողմից՝ Ադամ Միցկևիչից մինչև Բոլեսլավ Պրուս և մաթեմատիկոսների լվովյան դպրոցից մինչև պատմաբանների Լվով-Վարշավյան Աշկենազի դպրոց։
Սամվել Ադամյան (այլ կիրառումներ)
Սամվել Ադամյան անունը կարող է վերաբերել
Այվաթցիք
Այվաթցիք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Չարսանջակի գավառակում ։
Բնակչություն
1872-1873 թվականներին ուներ 7 տուն հայ և 5 տուն թուրք բնակիչ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Այվաթցիքն ուներ Ս. Մինաս անունով եկեղեցի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մուրսի (լեզու)
Մուրսի (նաև՝ դամա, մերդու, մերիտու, մուրզի, մուրզու), Նեղոսա-սահարյան մակրոընտանիքի արևելասուդանական լեզվաընտանիքի լեզու։ Այս լեզվով խոսում է Եթովպիայի հարավ-արևմուտքում՝ Օմո գետի կենտրոնական ավազանում գտնվող մուրսիների էթնիկ խումբը։ Ընդհանրություններ ունի սուրի լեզվի հետ, որով խոսում է այդ տարածաշրջանի բնակչության մեծ մասը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եթովպիայի լեզուներ Կատեգորիա:Եթովպիա
Աղջակալա (Արդահանի գավառ, թրքաբնակ)
Աղջակալա, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Արդահանի գավառում։ Գտնվում էր Չլդըրի տեղամասում։
Բնակչություն
1907 թվականին Աղջակալան ուներ 217 բնակիչ՝ մեծամասամբ կարափափախ թուրքեր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր
Տախաևո
Տախաևո (Тахаево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի (Արագվա)
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի, Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցի, գտնվում է Վրաստանի Ախալքալաքի մունիցիպալիտետում, Ախալքալաք–Բակարիանի խճուղու վրա, Արագվա գյուղում, կառուցվեծ է 19-րդ դարում։
Արագվաի Սուրբ Գևորգ եկեղեցի հիմնադրվել է 1830-ական թվականների, ըստ Վրաստանի հայոց թեմի և Իմերեթի թեմի 1840-1841-ական թվականների տեղեկագրերի եկեղեցին եղել է փայտաշեն կառույց, որը ունեցել է 354 ծխական։
Գրիգոր քահանա Տեր-Ավետիսյանի միջոցներով և ճարտարապետ Գրիգոր Կիրակոսյանի նախագծով եկեղեցին հիմնովին վերակառուցվել է։
Եկեղեցու տանիքը կանգնած էր 12 սյուների վրա, իսկ յուրաքանչյուր սյունին պատկերված էր 12 առաքյալներից մեկը։ 1890-ական թվականներին եկեղեցին փակվում է, որի մասին կան վկայություններ այդ ժամանակվա մամուլի հրապարակումներում։
1903-ից 1905 թվականը եկեղեցին հիմնանորոգվում է, որից հետո 1909 թվականին վերաօծվում է։
Եկեղեցին կառուցված է մոխրագույն բազալտից և սև ու կարմիր տուֆից, խաչաձև-գմբեթավոր կառույց է, որի չափսերն են (24.21 x 13.44) մետր։ Եկեղեցին ունի 3 մուտք՝ հյուսիսից, արևմուտքից և հարավից։ Ունի նաև զանգակատուն, որը գտնվում է եկեղեցու արևմտյան մասում։ Եկեղեցու խորանի աջ և ձախ կողմերում կան ավանդատներ։, իսկ մկրտության ավազանը,  գտնվում է հյուսիսաին պատին։
Տարածքում կա նաև գերեզմանոց, որտեղ պահպանվել են 19-րդ դարի տապանաքարեր։
Եկեղեցու հոգևոր կազմն է՝ Գրիգոր քահ. Տեր-Ավետիսյանը, Կարապետ քահ. Դավթյանը և Գրիգոր քահ. Տեր-Կարապետյանը։
Խորհրդային անաստվածության տարիներ եկեղեցին փակվել է և վերածվել է պահեստի, իսկ քահանան աքսորվել է։
2000 թվականին եկեղեցին վերանորոգվում է։ Վերանորոգմանը մասնակցում են բարերար Մերուժան Թութունջյանի և Արագվա գյուղ ներկա ու նախկին գյուղացիների ջանքերով։
2006 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի օրհնությամբ, Վիրահայոց թեմի առաջնորդ Տ. Վազգեն եպիսկոպոս Միրզախանյանի ձեռամբ և մասնակցությամբ՝ Սամցխե-Ջավախքի և Ծալկայի ընդհանուր առաջնորդական փոխանորդ Տ. Բաբգէն աբեղա Սալբիյանի և տեղի քահանայաց դասի, եկեղեցին վերաօծվում է։
2017 թվականի հունիսի 10-ին օծվում է եկեղեցու նորակառույց խորանը։
Եկեղեցուն կից կա նաև «Խրիմյան Հայրիկ» նախակրթարան, որը այսօր գործում է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եկեղեցիներ Կատեգորիա:Վանքեր Կատեգորիա:Հայ Առաքելական Եկեղեցի Կատեգորիա:Վրաստանի հայոց թեմ Կատեգորիա:Ախալքալաքի շրջան
Սոլյոնոե Օզերո (գյուղ, Ջանկոյի շրջան)
Սոլյոնոե Օզերո (Солоне Озеро, Toğanaş), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Ջանկոյի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Տագանաշ։
2001 թվականի տվյալներով Սոլյոնոե Օզերո գյուղում բնակվում էր 1 033 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Ջանկոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ստանարի (այլ կիրառումներ)
Ստանարի կարող է վերաբերվել.
Բիդհյա Դևի Բհանդարի
Բիդհյա Դևի Բհանդարի (विद्यादेवी भण्डारी, ), նեպալցի պետական գործիչ, Կոմունիստական կուսակցության (միացյալ մարքսիստ-լենինիստ) անդամ։ 1997 թվականի մարտի 25-ից մինչև հոկտեմբերի 5-ը եղել է Նեպալի շրջակա միջավայրի և բնապահպանության հարցերով նախարար, 2009 թվականի մայիսի 25-ից մինչև 2011 թվականի փետրվարի 6-ը՝ Նեպալի պաշտպանության նախարար, 2015 թվականի հոկտեմբերի 29-ից Նեպալի նախագահն է։
Կրթություն և քաղաքական գործունեության սկիզբ
Մինչ նրա սերնդի աղջիկները հնարավորություն չունեին սովորելու, Բիդհյա Դևին պապի պահանջով ընդունվել է Բեհերեշվարայի տարրական դպրոց, այնուհետև Բիբհիոդայնի միջնակարգ մասնագիտական դպրոց, որն ատեստատով ավարտել է 1979 թվականին։ Յոթերորդ դասարանում սովորելիս քաղաքականության մասին նա իմացել է պապի և հորեղբոր՝ Նեպալի ուսանողների միության և Համայն Նեպալի ազգային ազատ ուսանողական միության ակտիվիստ Հանենդրա Պանդեյի խոսակցություններից, որոնք քննարկում էին կոմունիստական ​​ապստամբությունը կալվածատերերի դեմ և Ջհապա շրջանում բոլոր տեսակի անհավասարություններն Արևելյան Հնդկաստանում նակսալիտների պայքարի և Չինաստանում մշակութային հեղափոխության ազդեցության տակ ։ Դրանից հետո Բիդհյա Դևին սկսել է քաղաքական գործունեությունը ձախակողմյան միջավայրում, և ութերորդ դասարանում ընդունվել է Ջհապայի ապստամբությունից հետո ստեղծված Կոորդինացիոն կոմիտե՝ սկսելով թռուցիկներ բաժանել կալվածատերերի դեմ, չնայած նրա պապը համարվել է ֆեոդալ, բայց քաղաքական հարաբերություններում նրանից արմատական էր ։
1978 թվականին ընդունվել է «Բհոջպուր Կամպուս»՝ հումանիտար գիտությունների կուրս, նույն թվականին Կատմանդուում սկսվել են ուսանողական անհանգստություններ, որը տարածվել է ամբողջ երկրում։ Դրանից հետո Բիդհյան ուղարկվել է մայրաքաղաք, որտեղ դարձել է Համայն Նեպալի ազգային ազատ ուսանողական միության անդամ, մի շարք ուղևորություններ կատարել հեռավոր գյուղեր՝ տեղի ակտիվիստների հետ հանդիպելու համար, իսկ այնուհետև ընտրվել է Արևելյան շրջանի նրա կոմիտեի նախագահ, որն զբաղեցրել է 1979 թվականից մինչև 1987 թվականը։ 1978 թվականին Բհանդարին միացել է Նեպալի կոմունիստական կուսակցության (մարքսիստ-լենինիստական) Երիտասարդական միության Բհոջպուրի մասնաճյուղին։ Բակալավրի աստիճանով ավարտելով Բիրատնագարի «Մահենդրա Մորանգ Կամպուսը», որը կապված է Կատմանդուի Տրիբհուվան համալսարանի հետ՝ ընտրվել է Համայն Նեպալի ազգային ազատ ուսանողական միության գանձապահ, ինչպես նաև սկսել է մասնակցել Նեպալի կոմունիստական կուսակցության քաղկոմի և Համայն Նեպալի կանանց ասոցիացիայի գործունեությանը  ։ 1980 թվականին Բհանդարին դարձել է Նեպալի կոմունիստական կուսակցության (մարքսիստ-լենինիստական) անդամ  ։ Իր բարձր ծագման պատճառով չհանդիպելով գենդերային խտրականության ՝ Բհանդարին դարձել է փոքրամասնությունների և կանանց իրավունքների ակտիվ ջատագով Նեպալում առկա ավանդական հասարակության պայմաններում , երբ կանայք հիմնականում զբաղված էին տան կամ ֆերմայի աշխատանքներով ։
1979 և 1980 թվականների ընդամենը երկու հանդիպումներից հետո Բիդհյա Դևին սիրահարվել է այլ կաստայի ներկայացուցիչ Մադան Կումար Բհանդարիին և 1982 թվականին ամուսնացել նրա հետ ։ Վերցնելով ամուսնու ազգանունը՝ նա դարձել է լավ կին՝ կուսակցական աշխատանքը զոհաբերելով հանուն ընտանիքի  և ունենալով երկու դուստր՝ Նիշակուսուկ (ծնվել է 1982 թվականի հունիսի 29-ին) և Ուշակիրան (ծնվել է 1986 թվականի օգոստոսի 16-ին) ։ Պանչայատի համակարգի անկումից և 1990 թվականին բազմակուսակցական դեմոկրատիայի վերականգնումից հետո Նեպալի կոմուսնիստական (մարքսիստ-լենինիստական) և Նեպալի կոմունիստական կուսակցությունները միավորվել են Կոմունիստական կուսակցության (միացյալ մարքսիստ-լենինիստական) մեջ, որի նախագահ է ընտրվել Մադան Բհանդարին, որն առաջ է քաշել «ժողովրդական բազմակուսակցական ժողովրդավարության» հիմնարար կուսակցական սկզբունքը և ժողովրդականացրել կոմունիստական շարժումը  ։ Այդ ժամանակ էլ Բիդհյա Դևին ընդունվել է Նեպալի կոմունիստական կուսակցություն (միացյալ մարքսիստ-լենինիստական) ։ Նա 1993 թվականին այրիացել է, երբ Մադանը Դասդհունգում (Չիտվանի շրջան) մահացել է խորհրդավոր ավտովթարի հետևանքով, որը կարող էր լինել բեմականացված սպանություն    նախքան Նեպալում միապետության անկումը ։
Կարիերա
1994 թվականին՝ ամուսնու մահից և Կատմանդու-1 ընտրատարածքից խորհրդարանում տեղ ազատվելուց հետո, Բհանդարին օգտվել է իր քաղաքական կապիտալից և առաջին անգամ հաղթել ընտրություններում՝ ավելի շատ ձայներ հավաքելով, քան նախկին վարչապետ և Նեպալի կոնգրեսի նախագահ Կրիշնա Պրասադ Բհատարաին, բայց ստորին պալատի անդամ է եղել միայն մեկ տարի    ։ 1993 թվականից նա եղել է Նեպալի արհմիությունների համընդհանուր ֆեդերացիայի կանանց թևի նախագահ, իսկ 1998 թվականին Նեպալի կոմունիստական կուսակցության (ՀՄԼ) 6-րդ համագումարում դարձել է նրա Կենտրոնական կոմիտեի անդամ ։ Մնալով Բիրատնագարի, Մորանգի շրջանի և Կոսիի բաժանմունքների նախագահ՝ նույն թվականին Բհանդարին ընտրվել է Համայն Նեպալի կանանց ասոցիացիայի նախագահ ։ 1999 թվականին նա նորից պատգամավոր է ընտրվել Կատմանդու-2 շրջանից՝ հաղթելով Ներկայացուցիչների պալատի նախկին խոսնակ և Նեպալի կոնգրեսի առաջնորդ Դամանատ Դհունգանին   ։
1997 թվականի մարտի 25-ից մինչև հոկտեմբերի 5-ը Բհանդարին զբաղեցրել է շրջակա միջավայրի և ազգաբնակչության հարցերով նախարարի պաշտոնը և եղել Լոկենդրա Բահադուր Չանդի կոալիցիոն կառավարության միակ կինը՝ այդ պաշտոնին մնալով յոթ ամիս  ։
2003 թվականին Բհանդարին վերընտրվել է ՆԿԿ (ՀՄԼ) Կենտկոմի անդամ ։ 2006 թվականին մասնակցել է Գյանենդրա թագավորի տիրապետության դեմ բազմաթիվ ցույցերի, որը հանգեցրել է նրա ավտորիտար կառավարման ավարտին, 240-ամյա միապետության վերացմանը և սահմանադրական ժողովրդավարության վերականգնմանը ։ Նույն թվականին Բհանդարին դարձել է ժամանակավոր խորհրդարանի անդամ ։ Նույն թվականին մի քանի կին պատգամավորների աջակցությամբ ընդունվել է Բհանդարիի ներկայացրած օրինագիծը, համաձայն որի Նեպալի պատմության մեջ առաջին անգամ կանայք խորհրդարանում ստացել են տեղերի 33 % քվոտան, ծնողների ունեցվածքը ժառանգելու իրավունք և երեխայի՝ մոր քաղաքացիությունը ժառանգելու իրավունք ։ 2008 թվականին Նեպալը դարձել է հանրապետություն, որի նախագահ է ընտրվել է Ռամ Բարան Յադավը, իսկ Բհանդարին պարտվել է Հիմնադիր ժողովի ընտրություններում Կատմանդու-4 ընտրատարածքում՝ զիջելով Նեպալի կոնգրեսի թեկնածու Սուպրաբհե Գիմիրին  ։ 2009 թվականին ՆԿԿ (ՀՄԼ) 8-րդ համագումարում Բհանդարին ընտրվել է կուսակցության երեք փոխնախագահներից մեկը  ։
2009 թվականի մայիսի 25-ից մինչև 2011 թվականի փետրվարի 6-ը Բհանդարին Մադհավ Կումար Նեպալի կառավարությունում զբաղեցրել է պաշտպանության նախարարի պաշտոնը ։ Այդ ժամանակահատվածում նա կոնֆլիկտի մեջ է մտել վարչապետի հետ (վարչապետն իր կուսակցությունից էր)՝ դեմ լինելով Նեպալի զինված ուժերում 6500 մաոիստական ​​կոմբատանտների ընդգրկմանը  ։ Դրանից հետո Բհանդարին դեմ է արտահայտվել Միացյալ կոմունիստական ​​կուսակցության (մաոիստական, ՆՄԿԿ (Մ)) վարչապետ Բաբուրամ Բհատտարաիի կառավարությանը, ինչպես նաև ֆեդերալիզմի անունով մարդկանց ազգային և աշխարհագրական գծերով բաժանելու փորձերին ։
2013 թվականին Բհանդարին համամասնական ընտրակարգով ընտրվել է Հիմնադիր ժողով անդամ ։ 2014 թվականին ՆԿԿ (ՀՄԿ) 9-րդ համագումարում նա վերընտրվել է նրա փոխնախագահ, իսկ նախագահ է դարձել նրա հավատարիմ զինակից Կհադգա Պրասադ Շարմա Օլին  ։
Նեպալի պաշտոնի նախագահ
Յոթ տարվա աշխատանքից և 2015-ի սեպտեմբերի 20-ին նոր սահմանադրության ընդունումից հետո, որը Նեպալին դարձրել է աշխարհիկ հանրապետություն, և որի մեջ Բհանդարիի ջանքերի շնորհիվ ապահովվել են դրույթներ կանանց իրավունքների ապահովման համար, ինչպես նաև այն, որ խորհրդարանում տեղերի մեկ երրորդը, նախագահի կամ փոխնախագահի պաշտոնները պետք է զբաղեցնեն կանայք, հրահանգել են նոր ընտրություններ ։ Հոկտեմբերի 11-ին Կհադգա Պրասադ Շարմա Օլին ընտրվել է Նեպալի վարչապետ և ստեղծել կոալիցիոն կառավարություն , իսկ հոկտեմբերի 16-ին Նեպալի խորհրդարանի նախագահ է ընտրվել Օնսարի Գհարտի Մագարը՝ դառնալով առաջին կինն այդ պաշտոնում  ։
Հոկտեմբերի 26-ին Բալուվատարում ՆԿԿ (ՀՄԼ) Մշտական հանձնաժողովի հանդիպման ժամանակ Բհանդարին Նեպալի նախագահի թեկնածու է առաջադրվել խորհրդարանական 14 այլ կուսակցությունների աջակցությամբ, ներառյալ կոալիցիոն գործընկերներ ՆՄԿԿ (Մ) և Ազգային դեմոկրատական ​​կուսակցության ։ Հոկտեմբերի 29-ի առավոտյան ժամը 5-ին խորհրդարանի նախագահ Օնսարի Գհարտա Մագարը հայտարարել էԲհանդարիի՝ Նեպալի նախագահի պաշտոնում ընտրվելու մասին գաղտնի քվեարկության եղանակով, որն անցկացվել է հոկտեմբերի 28-ի առավոտյան ժամը 11-ից մինչև հոկտեմբերի 29-ի գիշերվա ժամը 2-ը։ 601 տեղանոց խորհրդարանի 597 օրենսդիրներից նիստին մասնակցել է 549 պատգամավոր, 48-ը բացակա է եղել, իսկ 8 քվեաթերթիկ անվավեր է ճանաչվել։ Բհանդարիի օգտին քվեարկել է 327 պատգամավոր, ինչը 28 կետով ավելին է, քան 299 ձայնով ընտրվելու շեմը, որի արդյունքում նա հաղթել է Նեպալի կոնգրեսից 214 ձայն հավաքած Կուլ Բահադուր Գուրունգին     ։
Դրանից հետո Մանե Բհանջիյանգ գյուղի բնակիչները վառած մոմերով հավաքվել են կուսակցության մասնաճյուղի մոտ՝ նշելու Բհանդարիի ընտրվելը, իսկ վերջինս ինքնակամ հրաժարական է տվել պառլամենտի անդամի և կուսակցության փոխնախագահի պաշտոններից՝ շնորհակալություն հայտնելով բոլորին աջակցության համար և նշել, որ «ես ընտրվել եմ առաջին կին նախագահ ինչպես ներառական, այնպես էլ համամասնական սկզբունքներով, և մենք իրականացրինք սահմանադրությունը» ։ Ընտրվելու առթիվ նրան շնորհավորել են Հնդկաստանի դեսպան Ռանջիտ Ռայը և Չինաստանի դեսպան Վու Չունտայը , ինչպես նաև ԱՄՆ Ազգային անվտանգության խորհրդի խոսնակ Նեդ Պրայսը ։ Շնորհավորանքներ են ստացվել Հնդկաստանի նախագահ Փրանաբ Կումար Մուխերջիից , ՉԺՀ նախագահ Սի Ցզինպինից , Մալդիվների նախագահ Աբդուլլա Յամինից , Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոյից ։ Վարչապետ Կհադգա Պրասադ Շարմա Օլին ասել է, որ Բհանդարիի ընտրությունը վկայում է քաղաքականության մեջ կանանց դերի կարևորության մասին, ՆՄԿԿ (Մ) նախագահ Պուշպա Քամալ Դահալը՝ որպես կոալիցիայի ներկայացուցիչ, նշել է այդ պահի կարևորությունը բոլոր համայնքների իրավունքների համար սահմանադրական հարգանքի շրջանակներում, իսկ Նեպալի կոնգրեսի նախագահ Սուշիլ Կոիրալան ընտրություններն անվանել է ժողովրդավարական գործընթացի դրսևորում ։
Հոկտեմբերի 29-ին Բհանդարին նախագահական երդում է տվել Կատմանդուի «Շիտալ Նիվաս» նստավայրում ։ Դրանից հետո պատվո պահակախմբի ուղեկցությամբ և վարչապետ Կհադգա Պրասադ Շարմա Օլիի, Նեպալի փոխնախագահ Պարմանանդ Ջայի և խորհրդարանի խոսնակ Օնսարի Գհարտիի մասնակցությամբ տեղի է ունեցել լիազորությունների փոխանցման և հեռացող նախագահ Ռամ Բարան Յադավի հրաժեշտի արարողությունը, որն ավարտվել է Նեպալի բանակի թնդանոթային 21-արկանի ողջույնով ։ Այդպիսով՝ 54 տարեկան հասակում Բհանդարին դարձել է երկրորդ նախագահը և գլխավոր գերագույն հրամանատարը, ինչպես նաև առաջին կինը, որն զբաղեցրել է այդ պաշտոնները , չնայած այն հանգամանքին, որ նախագահը հանդիսավոր պաշտոն է, իսկ վարչապետը՝ ազգի առաջնորդը ։ 2015 թվականի հոկտեմբերի 31-ին երկրորդ փոխնախագահ է ընտրվել Նանդա Կիշոր Պունը ։
Անձնական կյանք
Իր տունն ունի Կատմանդուի Նյու Բանեշվորե շրջանում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պետության կին ղեկավարներ Կատեգորիա:Պետության գործող ղեկավարներ Կատեգորիա:Նեպալի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Պաշտպանության կին նախարարներ Կատեգորիա:Կին նախագահներ
Իսրայելա-լիբանանյան հարաբերություններ
Իսրայելա-լիբանանյան հարաբերությունները վերելքներ ու վայրէջքներ են ապրել 1940-ական թվականներին դրանց հաստատումից ի վեր։ Լիբանանը պաշտոնապես մասնակցել է 1948 թվականի արաբա-իսրայելական պատերազմին Իսրայելի դեմ, սակայն Լիբանանը Արաբական պետությունների լիգայի առաջին երկիրն էր, որը ազդարարեց Իսրայելի հետ զինադադարի պայմանագիր կնքելու ցանկությունը 1949 թվականին։ Լիբանանը չի մասնակցել 1967թվական-ի վեցօրյա պատերազմին, ոչ էլ 1973 թվականի Յոմ Կիպուրի պատերազմին, և մինչև 1970-ականների սկիզբը Լիբանանի սահմանը Իսրայելի հետ ամենահանգիստ սահմանն էր Իսրայելի և Արաբական պետությունների լիգայի հարակից որևէ այլ պետության միջև։ Երկկողմ հարաբերություններում ամենաբուռն ժամանակաշրջանը 1970-ական և 1980-ական թվականներն էին` Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։ Պատերազմի առաջին փուլերում Իսրայելը դաշնակցեց քրիստոնյա լիբանանյան զինյալների հետ, որոնք ղեկավարում էին Լիբանանի կառավարությունը 1980-ականների սկզբին։ Երկրները փաստացիորեն կարգավորեցին հարաբերությունները ԱՄՆ-ի միջնորդությամբ ստորագրված մայիսի 17-ի համաձայնագրով 1983 թվականին, սակայն այն չեղարկվեց Լիբանանի կողմից 1984 թվականի սկզբին դրուզների և շիա աշխարհազորայինների կողմից իշխանության գրավումից հետո։ Իսրայելը նաև 1979-1984 թվականներին աջակցել է անջատողական Ազատ Լիբանան պետությանը և նրա իրավահաջորդ Հարավային Լիբանանի բանակին։ Իսրայելի իրավապահները Լիբանանին վերաբերվում են՝ որպես «թշնամի պետության» ։ Իսրայելի քաղաքացիներին կամ ցանկացած այլ անձի, ով ունի Իսրայելի կողմից տրված կնիք կամ վիզա ունեցող անձնագիր, խստիվ արգելվում է մուտք գործել Լիբանան և կարող է ձերբակալվել կամ կալանավորվել հետագա քննության համար  ։ 2008 թվականին Pew Research Center-ի հետազոտությունը ցույց տվեց, որ հրեաների վերաբերյալ բացասական տեսակետներն առավել տարածված են Լիբանանում, որտեղ լիբանանցիների 97%-ը բացասական կարծիք ունի հրեաների մասին ։ 2011 թվականին Pew Research Center-ի կողմից կրկին անցկացված հարցման ժամանակ, որը անցկացվել էր մուսուլմանական մեծամասնություն ունեցող Մերձավոր Արևելքի երկրներիում, հարցվածները հրեաների նկատմամբ խիստ բացասական հայացքներ ունեին։ Հարցաշարում լիբանանցիների միայն 3%-ն է հայտնել, որ դրական է վերաբերվում հրեաներին ։
1940-1975 թվականներ
Լիբանանը փոքր մասնակցություն ունեցավ 1948 թվականի արաբա-իսրայելական պատերազմին, որտեղ նրա բանակը մասնակցեց միայն ալ-Մալիքիայի ճակատամարտին 1948 թվականի հունիսի 5-6-ին։ «Հիրամ» գործողության ընթացքում Իսրայելը գրավեց 15 գյուղ Հարավային Լիբանանում մինչև Լիտանի գետը։ Մինչ իսրայելցի գեներալներից մեկն առաջարկեց գրավել Բեյրութը, ինչը, նրա պնդմամբ, կարող էր իրականացվել տասներկու ժամում, Իսրայելի վարչապետ Դավիդ բեն Գուրիոնը մերժեց առաջարկը։ Լիբանանի և Իսրայելի միջև զինադադարի պայմանագիրը համեմատաբար պարզ էր։ Ի տարբերություն այլ զինադադարի համաձայնագրերի, չկար որևէ կետ, որը մերժում էր Կապույտ գիծը որպես միջազգային սահման Լիբանանի և Պաղեստինի նախկին բրիտանական մանդատը միջև (կապված չէ Պաղեստինի ներկայիս կառավարության հետ), որը շարունակվում է դիտարկվել՝ որպես դե յուրե միջազգային սահման։ Արդյունքում իսրայելական ուժերը նահանջեցին այն գյուղերից, որոնք գրավել էին 1948 թվականի հոկտեմբերին հարձակողական գործողությունների ժամանակ։
Ի տարբերություն արաբական այլ պետությունների՝ Լիբանանի հրեական բնակչությունն աճել է 1948 թվականին Իսրայել պետության հիմնադրումից հետո, հիմնականում Լիբանանում մեծ թվով քրիստոնյա բնակչության շնորհիվ։
Յոմ Կիպուրի պատերազմի ժամանակ Լիբանանը ռադիոլոկացիոն ստորաբաժանումներ ուղարկեց Սիրիա՝ հակաօդային պաշտպանության համար, սակայն ձեռնպահ մնաց պատերազմին մասնակցելուց ։
1970–1971 թվականներին Հորդանանում «Սև սեպտեմբերից» հետո ՊԱԿ-ը Հորդանանից տեղափոխվեց Հարավային Լիբանան, որտեղից հարձակումներ էր իրականացրել Իսրայելի դեմ։ Իսրայելը զերծ չմնաց լիբանանյան ենթակառուցվածքների թիրախավորումից, երբ վրեժխնդիր էր լինում ֆիդայինների հարձակումներին, հատկապես 1968 թվականին Բեյրութի օդանավակայանի գրոհի ժամանակ ։ Սա Լիբանանին, որը հիմնականում դուրս էր մնացել արաբա-իսրայելական զինված հակամարտություններից, վերածեց Իսրայելի և պաղեստինյան ֆիդայիների միջև մարտադաշտի։
Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմ (1975–1990 թվականներ)
Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմը սկսվել է 1975 թվականին, երբ քաթայիբական զինյալները դարանակալել էին ավտոբուսի վրա՝ սպանելով ինքնաթիռում գտնվող 27 պաղեստինցի ուղևորներին։ Պատերազմի բարդությունները կապված էին Լիբանանի բաժանված քաղաքական կառուցվածքի հետ, որը բաժանում էր շիա ու սուննի մահմեդականներին և քրիստոնյաներին։
Ընդդիմադիր խմբավորումների կողմից Լիբանանի նախագահի սպանությունից հետո իսրայելական բանակը գրավեց Բեյրութը և թույլ տվեց լիբանանյան ուժերին մտնել Սաբրա և Շատիլա փախստականների ճամբարներ, որտեղ նրանք իրականացրել են հիմնականում պաղեստինցիների և լիբանանցի շիաների կոտորած։ Կոտորվել է 1390-3500 խաղաղ բնակիչ ։ Այն առաջացրեց միջազգային զայրույթ Իսրայելի գործողությունների հանդեպ, հատկապես այն պատճառով, որ ՊԱԿ-ն արդեն հեռացվել էր Լիբանանից։ Իսրայելի կառավարության Կահանի հանձնաժողովը արյունահեղության համար անձամբ պատասխանատու է համարել պաշտպանության նախարար Արիել Շարոնին։ Միջադեպը հանգեցրեց նրան, որ նա հրաժարական տվեց պաշտպանության նախարարի պաշտոնից, սակայն նա մնաց Իսրայելի նախարարների կաբինետում, հետագայում՝ 2001 թվականին, դարձավ Իսրայելի վարչապետ։
Իսրայելը և Լիբանանը 1983 թվականի մայիսի 17-ին ստորագրեցին համաձայնագիր, որը խաղաղության պայմանագիր էր ։ Լիբանանը պայմանագիրը ստորագրել է ամերիկյան և իսրայելական ճնշման ներքո, սակայն դրան դեմ է եղել Սիրիան։ Համաձայնագիրը պայմանավորված էր սիրիական ուժերի դուրսբերմամբ, ինչը տեղի ունեցավ միայն 2005 թվականի ապրիլին։ Պայմանագրի բովանդակության մեծ մասը պարունակվում էր գաղտնի արձանագրություններում և հուշագրերում, և այն չարժանացավ Հորդանանի և Սաուդյան Արաբիայի ակնկալվող հավանությանը։ Լիբանանի օրենսդիր մարմինը վավերացրեց պայմանագիրը 80 ձայների տարբերությամբ, սակայն շատ թույլ և անկայուն ներքին դիրքերում գտնվող նախագահ Ամին Գեմայելը չեղյալ հայտարարեց խաղաղության պայմանագիրը 1984 թվականի մարտի 5-ին սիրիական անդադար ճնշման և դրուզների և շիա աշխարհազորայինների կողմից Արևմտյան Բեյրութի գրավման տակ։ ԱՄՆ ծովայինները նահանջեցին այն բանից հետո, երբ Իսրայելը սկսեց դուրս գալ Լիբանանից։
1990-ական թվականներ
Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմը աստիճանաբար կանգ առավ 1989 թվականի Թաիֆի համաձայնագրից հետո։ Ավելին, 1991 թվականի Իրաք-քուվեյթյան պատերազմի հաջողությունը նոր հնարավորություններ ստեղծեց Մերձավոր Արևելքում խաղաղության հաստատման համար։ 1991 թվականի հոկտեմբերին, Միացյալ Նահանգների և այն ժամանակվա Խորհրդային Միության հովանավորությամբ, Մադրիդում տեղի ունեցան Մերձավոր Արևելքի խաղաղ բանակցություններ, որտեղ Իսրայելը և նրա արաբ հարևանների մեծամասնությունը ուղիղ երկկողմ բանակցություններ վարեցին՝ հասնելու համար արդար, երկարատև և համապարփակ խաղաղության՝ հիմնված ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 242 եւ 338 (և 425՝ Լիբանանի հետ) բանաձևերի եւ «հող խաղաղության դիմաց» հայեցակարգի վրա։ Լիբանանը, Հորդանանը, Սիրիան և պաղեստինցիների ներկայացուցիչները շարունակել են բանակցությունները մինչև 1993 թվականի սեպտեմբերին Իսրայելի և պաղեստինցիների միջև Օսլոյի միջանկյալ խաղաղության համաձայնագրերի կնքումը, իսկ 1994 թվականի հոկտեմբերին Հորդանանն ու Իսրայելը համաձայնագիր ստորագրեցին։ 1996 թվականի մարտին Սիրիան և Իսրայելը մադրիդյան բանակցությունների ևս մեկ փուլ անցկացրեցին. Լիբանանի հետ բանակցությունները չշարունակվեցին։
Այս ընթացքում Իսրայելը շարունակում էր ռազմական ճանապարհով գրավել լիբանանյան հողերի 10%-ը հարավային գոտում, որը կոչվում էր Հարավային Լիբանանի անվտանգության գոտի։ Ի պատասխան՝ Սիրիայի և Իրանի աջակցությամբ ստեղծվեց «Հեզբոլլահ» շիա խմբավորումը։ Նրանք պարտիզանական պատերազմ վարեցին Իսրայելի դեմ՝ օկուպացիային դիմակայելու համար։ 1990 թվականին իսրայելական բանակը այրեց ձիթապտղի այգիները՝ «Հեզբոլլահի պարտիզաններին թաքնվելուց զրկելու համար» ։ Իսրայելական բանակը մոտ 130,000 ական է տեղադրել ամբողջ գոտում, ինչը մահացու է դարձնում գյուղատնտեսությամբ զբաղվելը ։ Մինչ լարվածությունը շարունակվում էր աճել, 1993 թվականին Իսրայելի վարչապետ Իցհակ Ռաբինը սկսեց «Հաշվետվություն» գործողությունը՝ նպատակ ունենալով կտրել Հեզբոլլահի մատակարարման գծերը, ոչնչացնել նրա ճամբարները և ստիպել լիբանանցի խաղաղ բնակիչներին փախչել հյուսիս ։ 1996 թվականի ապրիլի սկզբին Իսրայելը իրականացրեց «Ցասման ողկույզ» ռազմական գործողությունը՝ ի պատասխան Լիբանանի հարավում իսրայելական ռազմակայանների վրա Հեզբոլլահի գործողությունների։ 16 օր տևած գործողությունը պատճառ է դարձել, որ Հարավային Լիբանանի հարյուր հազարավոր խաղաղ բնակիչներ լքել են իրենց տները։ Ապրիլի 18-ին իսրայելական մի քանի արկերը հարվածել են փախստականների բնակավայրերին, ինչի հետևանքով զոհվել է այնտեղ ապաստանած 102 խաղաղ բնակիչ։
1990-ականների ընթացքում Իսրայելում մեծանում էր դժգոհությունը Լիբանանի որոշ մասերի օկուպացիայի վերաբերյալ։ Դժգոհությունը մեծացավ 1997 թվականին ուղղաթիռի կործանման պատճառով, որի հետևանքով զոհվեցին 73 իսրայելցի զինվորներ, որոնք մեկնում էին Լիբանան։ Էհուդ Բարաքը վարչապետի նախընտրական քարոզչություն է իրականացրել՝ առաջ քաշելով Լիբանանից զորքերի դուրս բերումը։ 1999 թվականի հունիսի 28-ին ԱՄՆ-ում Լիբանանի դեսպան Ֆարիդ Աբաուդը դիմեց Լոս Անջելեսի Համաշխարհային գործերի խորհրդին՝ խաղաղության գործընթացին նոր թափ հաղորդելու համար ։ Ի վերջո, 2000 թվականի մայիսի 23-ին իսրայելացի զինվորականները իրականացրել են իսրայելական զորքերի դուրսբերում հարավից և Բեքաայի հովտից՝ փաստացիորեն վերջ տալով 22 տարվա օկուպացիային։ Հարավային Լիբանանի բանակը (ՀԼԲ) փլուզվեց և մոտ 6000 ՀԼԲ անդամներ և նրանց ընտանիքները լքեցին երկիրը, թեև ավելի քան 2200-ը վերադարձել էին մինչև 2001 թվականի դեկտեմբերը։ Իսրայելական զորքերի դուրսբերումից հետո Լիբանանում շատերը սկսեցին կոչ անել վերանայել սիրիական զորքերի շարունակական ներկայությունը, որը 2001 թվականի վերջին գնահատվում էր մոտավորապես 25,000։
Լիբանանի ենթակառուցվածքների ավերակները, որոնք թողել են իսրայելացի զինվորականները, մասնավորապես ջրային ենթակառուցվածքների, կործանարար են եղել Հարավային Լիբանանի համար։ Լիբանանի կառավարությունը դիմեց այնպիսի կազմակերպությունների, ինչպիսիք են Արաբական հիմնադրամը, Քուվեյթի հիմնադրամը և Զարգացման ու վերակառուցման խորհուրդը, որոնք մոտ 50 միլիոն դոլար են ներդրել ջրային ցանցերի վերականգնման համար, և 63 միլիոն դոլար՝ վերակառուցելու ավերված դպրոցների, հիվանդանոցների և էլեկտրակայանների ենթակառուցվածքները ։
Հարաբերությունները զորքերի դուրս բերումից հետո (2000-ականներ)
2000 թվականի հունիսի 16-ին ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդն ընդունեց Գլխավոր քարտուղարի զեկույցը, որը ստուգում էր Իսրայելի համապատասխանությունը ՄԱԿ-ի Անվտանգության Խորհրդի 425 բանաձևին և իսրայելական զորքերի դուրսբերումը սահմանազատված լիբանանյան-իսրայելական բաժանման գծից («Կապույտ գիծ»), որը գծվել էր ՄԱԿ-ի քարտեզագիրների կողմից։ (Լիբանանի և Իսրայելի միջև միջազգային սահմանը դեռ պետք է որոշվի խաղաղության համաձայնագրի շրջանակներում։) Օգոստոսին Լիբանանի կառավարությունը ավելի քան 1000 ոստիկան և զինվոր է տեղակայել նախկին անվտանգության գոտում, սակայն Հեզբոլլահը նաև դիտորդական կետեր է պահպանել և պարեկություն է իրականացրել Կապույտ գծի երկայնքով։ Մինչ Լիբանանն ու Սիրիան համաձայնել են հարգել Կապույտ գիծը, երկուսն էլ առարկություններ են գրանցել և շարունակում են պնդել, որ Իսրայելն ամբողջությամբ դուրս չի եկել լիբանանյան հողից։ Երբ 2000 թվականի սեպտեմբերին պաղեստինյան ինթիֆադայի հետ տարածաշրջանային լարվածությունը սրվեց, Հեզբոլլահը վկայակոչեց Կապույտ գծի անհամապատասխանությունները, երբ հոկտեմբերի 7-ին կրկին ներխուժեց Իսրայելի տարածք՝ գերի վերցնելով երեք իսրայելցի զինվորների Շեբայի դաշտեր կոչվող տարածքում։ Լիբանանի և Սիրիայի միջև սահմանի երկայնքով Իսրայելի կողմից վերահսկվող այս հիմնականում անբնակ տարածքին հավակնում է Լիբանանը, թեև ՄԱԿ-ը և Իսրայելը համաձայն են, որ Շեբայի դաշտերը Սիրիայի մի մասն է ։ Հեզբոլլահը ձգտում էր գերիներին օգտագործել՝ որպես լծակներ լիբանանցի բանտարկյալներին ազատելու համար։
Մայրիների հեղափոխություն
Մայրիների հեղափոխության սկզբից ի վեր հույսերը մեծացել էին իսրայելա-լիբանանյան խաղաղության պայմանագրի կնքման վերաբերյալ։ 2005 թվականի մայիսին Newsweek-ի հարցազրույցում Սաադ Հարիրին ասել է. «Մենք կցանկանայինք խաղաղություն հաստատել Իսրայելի հետ։ Մենք պատերազմներ չենք ուզում։ Մենք հուսով ենք, որ խաղաղ գործընթացն առաջ է ընթանում մեր, սիրիացիների, արաբական բոլոր երկրների հետ», բայց նա ավելացրեց, որ Լիբանանը չի ստորագրի առանձին խաղաղության պայմանագիր, ինչպես դա արել են Հորդանանն ու Եգիպտոսը։ Լիբանանի մյուս առաջնորդները էլ ավելի կոշտ էին արձագանքում։
2006 թվականի լիբանանյան պատերազմ
Լիբանանի վարչապետ Ֆուադ Սինիորան 2006 թվականի օգոստոսին ասել էր, որ Լիբանանը կլինի «վերջին արաբական երկիրը, որը խաղաղություն կկնքի Իսրայելի հետ», քանի որ 2006 թվականին լիբանանյան պատերազմի ժամանակ զոհվել են մեծ թվով խաղաղ բնակիչներ ։ Հեզբոլլահի առաջնորդ Հասան Նասրալլահը հայտարարեց «Մահ Իսրայելին» և խոստացավ «ազատագրել» Երուսաղեմը։