cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կոյ (Սիսոլայի վտակ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Հենրի Դեյվիդ Թորո
Հենրի Դեյվիդ Թորո (Henry David Thoreau, ), ամերիկացի գրող, փիլիսոփա, հասարակական գործիչ, նատուրալիստ։ 19-րդ դարի տրանսցենդենտալ իդեալիզմի կարկառուն ներկայացուցիչներից է։ Հատկապես նշանակալի են նրա «Ուոլդեն կամ կյանքն անտառում» գիրքը, որում հեղինակը ներկայացնում է առանձնության մեջ, բնության գրկում անցկացրած տարիների իր փորձառությունը և «Ընդդիմություն քաղաքացիական իշխանությանը» էսսեն, որում նա իր անհամաձայնությունն է հայտնում իշխանությունների որդեգրած կառավարման սկզբունքներին։
Կենսագրություն
Հենրի Դեյվիդ Թորոն ծնվել է Կոնկորդի ֆերմերային տնտեսություններից մեկում՝ մատիտագործ Ջոն Թորոյի և Սինդիա Դանբերի ընտանիքում (Թորոների առանձնատունն այժմ վերականգնված է և բաց այցելուների առջև)։ Հասակ առնելով իր ավագ եղբոր՝ Ջոնի և քույրեր Հելենի ու Սոֆիայի հետ, պատանի Թորոն 16 տարեկան հասակում ընդունվում է Հարվարդի համալսարան, որտեղ ուսանում է փիլիսոփայություն, հռետորություն, մաթեմատիկա և այլ գիտություններ։ Հրաժարվելով դիպլոմի ստացման համար դրամական տուրք վճարելուց Թորոն չի շարունակում ուսումը մագիստրատուրայում՝ նախընտրելով հասարակ ուսուցչությունը։
Թորոն 1837 թ.-ին սկսում է դասավանդել Կոնկորդի հանրային դպրոցում, սակայն մի քանի շաբաթ անց հեռացվում է աշխատանքից՝ աշակերտների նկատմամբ մարմնական պատժի կիրառումից հրաժարվելու պատճառով։ Եղբոր՝ Ջոնի հետ համատեղ ջանքերով բացված քերականական դպրոցը նույնպես երկար չի գոյատևում վերջինիս մահվան պատճառով, ուստի գրողը վերադառնում է իր ծննդավայր, ուր շարունակում է հոր աշխատանքը մատիտագործական արհեստանոցում և զբաղվում է ֆերմերային տնտեսությամբ։
19-րդ դարի 50-ականներին Թորոն մի շարք ճանապարհորդություններ է կատարում ԱՄՆ-ի տարածքով մեկ, տպագրվում է պատմա-բանասիրական և բնագիտական հանդեսներում, ստեղծագործում։
Թորոն վախճանվում է 1862 թ.-ի մայիսի 6-ին, 44 տարեկան հասակում՝ տարիներ տևած տուբերկուլյոզի և բրոնխիտի սրման պատճառով։ Գրողի մարմինն ամփոփվում է ընտանեկան գերեզմանոցում, սակայն տարիներ անց, համընդհանուր ճանաչումից հետո, վերջնական հանգրվան է ստանում Կոնկորդի քաղաքային պանթեոնում։
Գրական ժառանգությունը և հայացքների ազդեցությունը
Իբրև հասարակական գործիչ Թորոն եղել է Աբոլիցիոնիզմի ջատագով, բնապահպանական շարժման նախակարապետ, գաղափարներ է հայտնել հարկերի, զինված ուժերի ու իշխանական կառույցների վերացման, գիտա-տեխնիկական առաջընթացի արգելակման և քաղաքացիական ինքնագիտակցության վերականգնման վերաբերյալ, որոնք մեծ ազդեցություն են գործել Լև Տոլստոյի, Մահաթմա Գանդիի և Մարտին Լյութեր Քինգի հայացքների վրա։
Հայերեն հրատարակումներ
2019թվականին, «Սարգիս Խաչենց-Փրինթինֆո-Անտարես» հրատարակչական ծրագրի շրջանակներում, «Գրական կոթողներ» մատենաշարով, լույս է տեսել Թորոյի՝ «Ուոլդեն, կամ Կյանքն անտառում», «Քաղաքացիական անհնազանդություն» ծավալուն հատորը։ Գիրքն անգլերենից թարգմանել ու ծանոթագրել է Վարդան Ասլանյանը։ ՀՀ Գրողների միության «Արտասահմանյան գրականություն» եռամսյա պարբերականում (1/2022, էջ 2-43) թարգմանաբար հրատարակվել է Թորոյի ևս մեկ նշանավոր էսսե՝ «Քայլելու արվեստը» (Walking)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Քաղաքացիական անհնազանդություն Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ինքնակենսագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բնագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բնապահպաններ Կատեգորիա:Անարխիստ գրողներ
Կրասնի Գուլյայ
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3150 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1920 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուլյանովսկի մարզի Սինգիլեևսկի շրջանի բնակավայրեր
Բեսոկիրնոե (գյուղ, Բելոպոլիեի շրջան)
Բեսոկիրնոե (Безсокирне), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բեսոկիրնոե գյուղում բնակվում էր 57 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մոսկվայի Անտոն Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոն
Մոսկվայի Անտոն Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոն դրամատիկական թատրոն, որը ստեղծվել է 1987 թվականին ԽՍՀՄ-ի ՄԳԱԹ-ը երկու թատրոնի բաժանելուց հետո։ Անվանվել է ի պատիվ ռուս մեծ գրող Անտոն Չեխովի։ Ժամանակակից անվանումը թատրոնը ստացել է 1989 թվականին։ 2004 թվականին հրաժարվել է  ակադեմիական կոչումից և կոչվում է Չեխովի անվան Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոն ։
Թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար և տնօրեն Սերգեյ Ժենովաչ ։
Օլեգ Եֆրեմովին կից թատրոն (1987-2000)
ԽՍՀՄ ՄԳԱԹ-ը ստեղծվել է 1987 թվականին, Վասիլի Զախարովի № 383 հրամանի ստորագրումից հետո։
Ճիլիս (լեռնագագաթ)
Ճիլիս, լեռնագագաթ Տավուշի մարզում, Գուգարաց լեռների արևելյան ճյուղավորություններում, Ենոքավան գյուղից 9 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Բարձրությունը՝ 1916 մ ։
Մոսկվայի Անտոն Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոն
Օլեգ Եֆրեմովին կից թատրոն (1987-2000)
Ըստ այդ փաստաթղթի թատրոնը պաշտոնապես բաժանվեց երկու մասի։ Մաքսիմ Գորկու անվան ՄԳԱԹ, որը գտնվում էր Տվերսկի բուլվարում Տատյանա Դորոնինայի ղեկավարությամբ և Անտոն Չեխովի անվան ՄԳԱԹ (դեռ երկու տարի բաժանումից հետո այն նույնպես կրում է Գորկու անունը)՝ Կամերգերսկի նրբանցքում։ Դրա ղեկավար է նշանակվել թատերական ռեժիսոր Օլեգ Եֆրեմովը։ Նույն թվականին Եֆրեմովի բեմադրությամբ տեղի ունեցավ «Սադափե Զինաիդան» ներկայացման պրեմիերան ։
Ճիլիս (լեռնագագաթ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Տավուշի մարզի լեռներ
Մոսկվայի Անտոն Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոն
Օլեգ Եֆրեմովին կից թատրոն (1987-2000)
1989 թվականին ՄԳԱԹ-ը ստացավ Չեխովի անունը։ 1996 թվականին Ռուսաստանի նախագահի հրամանագրով ավելացվել է Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության ցանկում ։ 1997 թվականի հունիսի 16-ին Ռուսաստանի Կառավարությունը սահմանել է թատրոնի կանոնադրությունը և պաշտոնապես ՄԳԱԹ-ի գեղարվեստական ղեկավար է նշանակել Օլեգ Նիկոլայի Եֆրեմովին ։
Օլեգ Տաբակովին կից թատրոն
2000 թվականին Եֆրեմովի մահից հետո Չեխովի անվան ՄԳԱԹ-ի գեղարվեստական ղեկավար է դարձել դերասան Օլեգ Տաբակովը։ Նա որոշել է հավաքել նոր խումբ և թարմացնել դասական ստեղծագործությունների բեմադրությունները. «Սպիտակ գվարդիա», «Համլետ», «Բալի այգին», «Պարոնայք Գոլովլյովներ», «Լիր արքան», «Տարտյուֆ», «Իվանով», «Վասյա Ժելեզնովա», «Ամուսնություն», «Զոյկայի բնակարանը» ։
2001 թվականին Կամերգերսկի փողոցի 3-րդ տանը բացվել է  թատրոնի նոր բեմը, որը նախատեսված է փորձարարական ներկայացումների համար ։ 2004 թվականին թատրոնը անվանումից հանեց ակադեմիական բառը և սկսեց կոչվել Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոն (ՄԳԹ) ։ 2006-2007 թվականներին Օլեգ Տաբակովի նախաձեռնությամբ իրականացվել են հիմնական բեմի և դահլիճի լայնածավալ վերակառուցման աշխատանքներ, ինչի շնորհիվ ՄԳԹ-ը համարվում էր աշխարհի տեխնիկապես հագեցած թատրոններից մեկը։ Աշխատանքների ընթացքում թարմացվել են բեմի վերին և ստորին մեխանիզմները, աուդիո և լուսատեխնիկական սարքավորումները ։
2010 թվականին ՄԳԹ-ը պատվիրել է Չեխովի 150-ամյակին նվիրված հուշամեդալ։ Շքանշանը արտադրել են սահմանափակ տպաքանակով և տրվում էր նշանավոր արվեստագետներին արտասահմանյան երկրներում և Ռուսաստանում արվեստի զարգացման գործում ունեցած ավանդի և Չեխովի ստեղծագործությունների պահպանման համար ։
Դեռևս 1998 թվականի օգոստոսին Մոսկվայի քաղաքապետ Յուրի Լուժկովը ստորագրել է Չեխովի հուշարձանի շինարարության հրամանը՝ նվիրված ՄԳԹ-ի 100-ամյակին։ Ստեղծված է ըստ ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ Միխայիլ Անիկուշինի նախագծի, հուշարձանը տեղադրվել է Կամերգերսկի նրբանցքում թատրոնի դիմաց ։ 2014 թվականի սեպտեմբերին Տաբակովի նախաձեռնությամբ  թատրոնի շենքի առջև Կամերգերսկի նրբանցքում տեղադրվեց հուշարձան ՄԳԹ-ի հիմնադիրներ Վլադիմիր Նեմիրովիչ Դանչենկոյի և Կոնստանտին Ստանիսլավսկու համար՝ ստեղծված ճարտարապետ Ալեքսեյ Մորոզովի կողմից։ Հուշարձանն իրենից ներկայացնում է հուշակոթողով երկպատկերավոր կոմպոզիցիա պատվանդանի վրա։ Հուշակոթողի ներքևի մասում լատինական մակագրությամբ տախտակ է․ Չեխովի  «Ճայը» պիեսից Նինա Զարեչնայայի մենախոսության  թարգմանությունը՝  «Մարդիկ, առյուծները, արծիվները ու կաքավները, կոտոշավոր եղջերուները...»   ։ 2006 թվականին թատրոնը ֆինանսավորել է Գլինիշչևսկի նրբանցքի 5/7 տան հուշատախտակի տեղադրումը, որտեղ ապրել է ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Մարկ Պրուդկինը, որը թատրոնում աշխատել է 75 տարի   ։
Կոնստանտին Ստանիսլավսկու հոբելյանի կապակցությամբ  2012 թվականին Մշակույթի նախարարության աջակցությամբ մեկնարկել է Գեղարվեստական թատրոնի ժառանգությունը։ Էլեկտրոնային գրադարան խորագրով ինտերնետ-նախագիծը։ ՄԳԹ-ի դպրոց-ստուդիայի գրքերը ինչպես նաև հեռուստա - և կինո տարբերակների ներկայացումները, մի շարք հեռուստահաղորդումներ հասանելի են համացանցում։ Այս ամենը ցույց են տվել «Կուլտուրա» հեռուստաընկերությամբ 1990-2000 թվականներին ։
2018 թվականի մարտի 12-ին մահացել է թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար և տնօրեն Օլեգ Տաբակովը ։
2008 թվականի դեկտեմբերին Չեխովի անվան ՄԳԹ-ում նշում էին Վլադիմիր Նեմիրովիչ Դանչենկոյի 150-ամյակը ։ 2010 թվականին թատրոնում նշում էին Չեխովի 150-ամյակին նվիրված «Մեր Չեխովը» երեկոն, թատրոնն ընդունել է հաղթանակի 65-ամյակին նվիրված «Ռեքվիեմ» սիմֆոնիկ պերֆորմանսի բարեգործական նախագիծը ։ Նույն տարում անց է կացվել Կոնստանտին Ստանիսլավսկու տարին գեղարվեստական թատրոնում նախագիծը՝ նվիրված ՄԳԹ-ի հիմնադրի 150-ամյակին, Այստեղ և հիմա, Առաջին անգամ ռուսերենով, Նոր հեքիաթներ, Ֆրանսիական թատրոն։ Կատակերգություններ ռեժիսորական լաբորատորիա ։
Սերգեյ Ժենովաչին կից թատրոն (2018 թվականից)
Մշակույթի նախարարի 2018 թվականի մարտի 23-ի հրամանով նույն թվականի ապրիլի 23-ից թատրոնի տնօրեն և գեղարվեստական ղեկավար է  նշանակվել Սերգեյ Ժենովաչը ։
Գործունեություն
Թատրոնի ներկայացումներում ներգրավված են առաջատար ռեժիսորներ՝ Կիրիլ Սերեբրեննիկովը, Յուրի Բուտուսովը, Սերգեյ Ժենովաչը, Եվգենի Պիսարևը, Մինդաուգաս Կարբաուսկիսը, Կոնստանտին Բոգոմոլովը, Ադոլֆ Շապիրոնը, Վիկտոր Ռիժակովը, Վլադիմիր Մաշկովը, Մարինա Բրուսնիկինան, Վլադիմիր Պետրովը, Թեմուր Չխեիձեն, Դմիտրի Բրուսնիկինը, Լև Էրենբուրգը, Անտոն Յակովլևը, Մարատ Գացալովը, Վասիլի Բարխատովը, Սերգեյ Պուսկեպալիսը, Միխայիլ Ռոշչինը և ուրիշները ։ Եվ բեմադրությունները, և ռեժիսորները պարբերաբար մասնակցում են և դառնում հեղինակավոր թատերական փառատոնների մրցանակակիրներ, ինչպիսիք են Ոսկե դիմակ, Բյուրեղապակե Տուրանդոտը, Կեռասի անտառը, Կոնստանտին Ստանիսլավսկու հիմնադրամի փառատոնը, Ճայը մրցանակը և այլն  ։
Թանգարան
1923 թվականին բացվել է թատերական թանգարան։ Այնտեղ պահվում են պատմական փաստաթղթեր Կոնստանտին Ստանիսլավսկու, Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի և թատրոնի մյուս խոշոր գործիչների անձնական ֆոնդերի հետ։ 1987 թվականից մինչև 1930-ական թվականները թանգարանը գտնվում էր թատրոնի շենքում, 1939 թվականից թանգարանը տեղափոխվել է Կամերգերի նրբանցք։ Մինչև 1969 թվականը պատկերասրահը ղեկավարում էր թատրոնի տնօրինությունը, 1923-1952 թվականներին՝ ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Նիկոլայ Տելեշովը, 1952-1968 թվականներին՝ թատերական գործիչ Արթուր Միխալսկին։ 1969 թվականին  թանգարանը դարձել է պետական ։
Հաճկատար
Հաճկատար հայկական վանք է Ռումինիայի Մոարա համայնքում գտնվող Բուլայի բլրի վրա (Սուչավա նահանգ) և 2004 թվականին ներառվել է Սուչավայի պատմական հուշարձանների ցանկում։ Կառուցումը սկսել է 1513 թվականին։ Վանքի կառուցումն իրականացվել է 3 փուլերով՝ 1512-1513 թվականներին, 17-րդ դարի և 19-րդ դարերի երկրորդ կեսին։
Մոսկվայի Անտոն Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոն
Դպրոց-ստուդիա
1943 թվականին Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի նախաձեռնությամբ թատրոնին կից բացեցին դպրոց-ստուդիա։ Մանկավարժական հիմք դարձավ Ստանիսլավսկու համակարգը։ 1956 թվականին դպրոցում անցկացվեցին Սովրեմեննիկ թատրոնի առաջին ներկայացումները։ 1990-ականների սկզբին ստուդիայում առաջացավ նոր կրթական ուղղություն։ Ի սկզբանե աշակերտները ստացել են թատերագետի մասնագիտության դիպլոմ, այնուհետև առաջացել է լիարժեք պրոդյուսերական ֆակուլտետը։ 2000 թվականից ստուդիան ղեկավարել է արվեստագիտության դոկտոր Անատոլի Սմելյանսկին, իսկ 2013 թվականից դերասան Իգոր Զոլոտովիցկին ։
Մասնաճյուղեր
2018 թվականի ապրիլի 23-ին  Ռուսաստանի Դաշնության Մշակույթի նախարար Վլադիմիր Մեդինսկին հայտարարել է, որ գեղարվեստական ղեկավար Սերգեյ Ժենովիչի Թատերական արվեստի ստուդիան կդառնա  Չեխովի անվան ՄԳԹ-ի մասնաճյուղը ։
Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստներ
• 2
Հաճկատար
Կառուցման պատմությունը
Այնուհետև ասվում է, որ Դրագան Դանովակ անունով մի նախրապան Բոգդան Կույր իշխանի օրոք կառուցել է Հաճկատար հայկական վանքը։
Մոսկվայի Անտոն Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոն
Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստներ
• 2
Հաճկատար
Կառուցման պատմությունը
Հրաշքներ գործող Աստվածամոր պատկերի մասին ավանդությունը մեծ թվով ուղղափառ և կաթոլիկ ուխտավորների բերում է «Ցանկություների եկեղեցի», որտեղ նրանք աղոթում են որևէ գործ ձեռնարկելուց կամ շինարարություն սկսելուց առաջ կամ հայցում են հիվանդությունների ապաքինում՝ ծնկաչոք բարձրանալով դեպի վանքը տանող բլուրը ։
Մոսկվայի Անտոն Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոն
Մյուս արտիստները
• 2
Հաճկատար
Հաճկատարը ֆիլիատելիայում
2013 թվականին Հայփոստը և Ռումինիայի փոստը համատեղ ուժերով թողարկել են Հաճկատարի հիմնադրման 500-ամյակին նվիրված փոստային նամականիշ ։
Մոսկվայի Անտոն Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոն
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուսաստանի դրամատիկական ակադեմիական թատրոններ Կատեգորիա:Ա․ Չեխովի անվան գեղարվեստական ակադեմիական թատրոն Կատեգորիա:Մոսկվայի դրամատիկական թատրոններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի պետական դրամատիկական թատրոններ
Հաճկատար
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռումինիայի հայկական եկեղեցիներ Կատեգորիա:16-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ
Բումերանգ միգամածություն
Բումերանգ միգամածություն, նախամոլորակային միգամածություն, գտնվում է երկրից մոտ 5000 լուսատարի հեռավորության վրա, Կենտավրոս համաստեղությունում։
Միգամածությունում ջերմաստիճանը հասնում է 1 K, -272° C կամ −458° F, փաստորեն գրեթե մոտ Բացարձակ զրոին։ Այն Տիեզերքի ամենացուրտ վայրն է (2003 թ. դրությամբ) ։ Բումերանգի միգամածությունը առաջանում է նրա կենտրոնական մասի աստղի առաջացրած գազից, որը շարժվում է մոտ 164 կմ/վ (600 000 կմ/ժամ) արագությամբ և միաժամանակ ընդարձակվում է։ Այդ ընդարձակման հետևանքով հենց առաջանում է նման ցածր ջերմաստիճան ։ Բումերանգի միգամածությունը մանրամասն նկարահանվել է«Հաբբլ» աստղադիտակի միջոցով 1998 թվականին։ Քեյթ Թեյլորը (Keith Taylor) և Մայք Սքարոտը (Mike Scarrott) 1980 թվականին հայտնաբերված օբյեկտը կոչեցին «Բումերանգի միգամածություն», նրա բումերանգի նման կազմություն ունենալու համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միգամածություններ
Էլ Կամպիլյո (Վալյադոլիդ)
Էլ Կամպիլյո (El Campillo), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Վալյադոլիդ պրովինցիայում (Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Տիեռա դե Մեդինա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 32,84 կմ2։ Բնակչությունը՝ 235 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 9 կմ հեռավորության վրա։
Կատեգորիա:Վալյադոլիդ պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կաստիլիա և Լեոնի բնակավայրեր
Լա Տրամբլադ (կանտոն)
Լա Տրամբլադ (La Tremblade), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Պուատու Շարանտա շրջանում։ Ծովափնյա Շարանտ դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Ռոշֆոր օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2006 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 13741 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 1740 է։ Կանտոնում կա 6 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Նեյրոլեպտիկ դեղամիջոցներ
Նեյրոլեպտիկ դեղամիջոցներ (նեյրո․․․ և հուն․ληπίικός — ընկալունակ), նեյրոպլեգիկ դեղամիջոցներ, մեծ տրանկվիլիզատորներ, նյարդային համակարգի գործունեությունն ընկճող դեղանյութերի խումբ։ Օժտված են ընդհանուր հանգստացնող ազդեցությամբ․ հիվանդը շրջապատի նկատմամբ դառնում է անտարբեր, ընկնում է շարժողական ակտիվությունը, կմախքային մկանների տոնուսը, թուլանում վեգետատիվ նյարդային համակարգի ռեակտիվությունը։ Նեյրոլեպտիկ դեղամիջոցները ուժեղացնում են նարկոտիկ, քնաբեր, ցավը հանգստացնողն անզգայացնող դեղամիջոցների ազդեցությունը, թուլացնում նյարդային համակարգի խթանիչների (կոֆեին, ֆենամին և այլն) ներգործությունը։ Նեյրոլեպտիկ դեղամիջոցները հիմնականում օգտագործում են մի շարք հոգեկան հիվանդությունների (շիզոֆրենիա, պսիխոզներ, զառանցանք, հալյուցինացիա, վախ և այլն) դեպքում։ Նեյրոլեպտիկ դեղամիջոցների ազդեցության մեխանիզմը դեռես լրիվ ուսումնասիրված չէ, սակայն հայտնի է, որ դրանք ազդում են սինապսներում նյարդային ազդակների հաղորդման վրա, ընկճում են գլխուղեղի ցանցանման գոյացության ակտիվացնող ազդեցությունը կեղևի վրա, իջեցնում մեդիատորների ակտիվությունը և այլն։ Առավել կիրառական նեյրոլեպտիկ դեղամիջոցներն են ֆենոթիազինի (ամինազին, մեպազին, պրոպազին, տրիֆթազին, էտապերազին), բուտիրոֆենոնի (հալոպերիդոլ, դրոպերիդոլ), թիոքսանտենի, ինդոլի ածանցյալները և այլն։ Նեյրոլեպտիկ դեղամիջոցները լայնորեն կիրառվում են նաե անեսթեզիոլոգիայում, ներքին հիվանդությունների (հիպերտոնիկ, խոցային, հղիության թունավորումներ և այլն) բուժման նպատակով։
Կատեգորիա:Դեղամիջոցներ այբբենական կարգով
Խենդիվ
Խենդիվ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Պիրվելի Բալդա
Պիրվելի Բալդա (პირველი ბალდა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Մարտվիլի շրջան‎‎‎ում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 150 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Մարտվիլի շրջան‎‎‎
Դմիտրովկա (գյուղ, Բարվենկովոյի շրջան)
Դմիտրովկա (Дмитрівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1927 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Դմիտրովկա գյուղում բնակվում էր 533 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,62 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1927 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սուրբ Մարկոսի քառաձի (քանդակ)
Սուրբ Մարկոսի քառաձի (Cavalli di San Marco, Άλογα του Αγίου Μάρκου), ոսկեջրած բրոնզից ձիերի չորս քանդակ, որոնք իրենցից ներկայացնում են քառաձի մարտակառք։ Քանդակները գտնվում են Վենետիկի Սուրբ Մարկոսի հրապարակի համանուն տաճարի վրա։ Համարվում է յուրօրինակ քանդակային կոմպոզիցիա. այն ձիերի անտիկ միակ պահպանված կոմպոզիցիան է, որն ամբողջության հասել է մինչև մեր օրերը։ Քառաձին ստեղծել է հին հույն քանդակագործ Լիսիպոսը։ Ստեղծվել է մեր թվարկությունից առաջ 4-րդ դարում։
13-րդ դար
Սկզբնական շրջանում քառաձին զարդարում էր Կոստանդնուպոլսի հիպոդրոմը, որը ներկայումս Ստամբուլի Սուլթանահմեդ հրապարակն է՝ Ֆաթիհ շրջանում։ Այն բերվեց Վենետիկ 1204 թվականին Խաչակրաց չորրորդ արշավանքի ժամանակ՝ Վենետիկի հանրապետության դոժ Էնրիկո Դանդոլոյի կողմից։
Քառաձին տեղադրվեց Սուրբ Մարկոսի տաճարի լոջիայում՝ Ռենիերո Ձենոյի կառավարության տարիներին (1252-1268 թվականներ)։ Առաջին փաստագրական նյութը, որը պատմում է քառաձիու Վենետիկում հայտնվելու մասին, համարվում է Սանտ Ալիպիոյի կլոր նիշայի պորտալի խճանկարը՝ թվագրված 1265 թվականին։ Քառաձին հիացրել է ժամանակակիցներին իր կատարելության հասնող վարպետությամբ։ 1364 թվականին իտալացի պոետ, հումանիստ Ֆրանչեսկո Պետրարկան արձանների մասին գրել է.
Քառաձին դարձել է Վենետիկի ամենահայտնի խորհրդանիշներից մեկը։ 1370 թվականին վենետիկցիները առաջարկեցին խաղաղություն կնքել Ջենովայի հետ։ Ջենովացի ծովակալ Դորիա Պիետրոն պատասխանեց, որ նրանք «չեն տա խաղաղություն, մինչև Սուրբ Մարկոսի ձիերին չսանձեն...»:
20-րդ դար
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Սուրբ Մարկոսի քառաձին տեղահանվեց և պահվեց Դոլո քաղաքում։ 1970-ական թվականներին կատարվեցին վերականգնողական-ռեստավրացիոն աշխատանքներ։ Դրանից հետո որոշում կայացվեց, որ տաճարի լոջիայի վրա տեղադրվի նույն քառաձիու կրկնօրինակը, որպեսզի փրկվի անգին բնօրինակը աճող էկոլոգիական հիմնախնդիրներից ու շրջակա միջավայրի աղտոտումից։ 1982 թվականին բնօրինակ քառաձին տեղափոխվեց Սուրբ Մարկոս տաճարի թանգարան, որը գտնվում է եկեղեցու նարտեքսում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Քանդակներ Կատեգորիա:Կենդանիների քանդակներ Կատեգորիա:Իտալիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Բրոնզե արձաններ Կատեգորիա:Կոստանդնուպոլիս Կատեգորիա:Վենետիկի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Հելլենիստական մշակույթ Կատեգորիա:Քանդակներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Վենետիկ Կատեգորիա:Ձիեր մշակույթում
Բերյոզովկա (գյուղ, Ստերլիտամակսկի շրջան)
Բերյոզովկա (Берёзовка, Берёзовка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիտամակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 10 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիտամակսկի շրջանի բնակավայրեր
Կոնան (Սիգա)
Կոնան (湖南市), Ճապոնիայի Սիգա պրեֆեկտուրայում գտնվող քաղաք։ Քաղաքի մակերեսը կազմում է 70,49 կմ², բնակչությունը՝ 54 154 մարդ , բնակչության խտությունը՝ 768,25 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը տեղակայված է Հոնսյու կղզու վրա՝ Կինկի տարածաշրջանի Սիգա պրեֆեկտուրայում։ Այս քաղաքի հետ սահմանակցում են Յասու, Ռիտտո, Կոկա քաղաքները և Ռյուո ավանը։
Բնակչություն
Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 54 454 մարդ (2014 թվականի հուլիսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 768,25 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.
Սիմվոլիկա
Քաղաքը խորհրդանշող ծառ է համարվում Pnus densiflora f. umbraculifera-ն, ծաղիկը Rhododendron indicum-ն է, թռչունը Cettia diphone-ն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ
Իշխանուհին (պատմվածք)
«Իշխանուհին» (Княгиня), Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պատմվածքը` գրված 1889 թվականին։ Առաջին անգամ հրապարակվել է 1889 թվականի մարտի 26-ին «Նոր ժամանակ թերթի» № 4696 համարում։
Հրապարակումներ
«Իշխանուհին» պատմվածքը Չեխովը գրել է 1886 թվականին, առաջին անգամ հրատարակվել է 1889 թվականի մարտի 26-ի «Նոր ժամանակ թերթի» № 4696 համարում։ 1890 թվականին պատմվածքն ընդգրկվել է «Մռայլ մարդիկ» հավաքածուում, որը հետագայում ընդգրկվել է  Ադոլֆ Մարքսի կողմից տպագրված Ա. Չեխովի ստեղծագործությունների հավաքածուում։
Չեխովի կենդանության օրոք պատմվածքը թարգմանվել է ֆրանսերեն։
Քննադատություն
Անանուն քննադատը «Իշխանուհին» անվանել է «Մռայլ մարդիկ» հավաքածուի կարևորագույն աշխատանքներից ։ Ֆ. Ե. Պակտովսկին «Իշխանուհին» պատմվածքի հետ կապված նշել է շրջակա միջավայրի մարդկանց վրա «բաոյալքված ազդեցության» մասին, նույնիսկ մտավորական մարդկանց, ինչպիսին է բժիշկ Միխայիլ Իվանովիչը ։
Վ. Ալբովը պատմության հերոսուհու մեջ «կենդանական» սկիզբ է տեսնում. իշխանուհին «ճախրող թռչնակ է», որի համար ... բժիշկի խոսքերը որևէ մարդկային բան չկարողացան արթնացնել...» :
Սյուժե
Մի անգամ պատմության հերոսուհին՝ իշխանուհի Վերա Գավրիլովնան գնում է տղամարդկանց մենաստան։ Այնտեղ նա հանդիպում է վանականներին ու վարդապետին, որին մոտեցել էր օրհնություն ստանալու համար։ Նա երկար ժամանակ խոսում էր վարդապետի հետ, նրան ասում, որ գիշերելու է վանքում, հետո կտեսնվի ընկերուհու հետ և երեքուկես օր կմնա նրա մոտ։ Իշխանուհին հավանում էր մենաստանը և գրեթե ամեն ամառ գալիս էր այդտեղ։
Հանգստանալուց հետո իշխանուհին դուրս եկավ զբոսանքի։ Ծառուղում նա հանդիպեց բժիշկ Միխայիլ Իվանովիչին, որը նախկինում ծառայել էր իշխանուհու մոտ Դուբովկայում։ Նրանք զրուցեցին, իշխանուհին բժշկին պատմեց, որ ամուսնացել է, կոմսուհուց դարձել է իշխանուհի և արդեն ամուսնալուծվել է։ Հետո իշխանուհին դժգոհեց կյանքի սխալներից։ Բժիշկը, համամիտ լինելով նրա հետ, ասաց, որ նա իրոք շատ սխալներ է արել և պատմեց, թե ինչ է կատարվում իր հոգում։
Բժիշկը իշխանուհուն մատնացույց արեց իր տանը տիրող անհանդուրժողականությունը, անհարգալից վերաբերմունքը մարդկանց հանդեպ, այն փաստը, որ նա հասարակ մարդկանց չի համարում մարդ։ Իշխանուհու բարեգործական գործունեությունը բժիշկը համարում է տիկնիկային կատակերգություն։ Այդ ձևով օտարականին օթևան տվող տանը «վերմակներն ու սավանը պահում են կողպեքի տակ, այնպես, որ ծեր կանայք չփչացնեն, թող քնեն հատակին։ Ծեր կինը չի համարձակվում ոչ նստել անկողնուն, ոչ վերնաշապիկը հագնել կամ էլ քայլել հարթ մանրահատակի վրա։ Ամեն ինչ պահվում էր շքերթի համար և թաքցվում ծեր կանանցից, ինչպես գողերից»։ Իշխանուհու գյուղացիների երեխաներին ուսուցանելու ցանկությունը վերածվեց նրան, որ երեխաները փախան, ստիպված էին ճնշել նրանց, գումարով վարձել, որպեսզի դպրոց գնան։ Բժիշկը չէր կարող ներել իշխանունուն այն փաստի համար, որ նա «առանց պատճառի» աշխատանքից ազատել էր իրեն։
Այս և այլ օրինակներ վշտացրեցին իշխանուհուն, և բժիշկն արագ հեռացավ։ Հաջորդ օրը իշխանուհին պատրաստվեց հեռանալ։ Ուղեկցողների թվում էր նաև բժիշկը, ով խնդրում էր իշխանուհուն ներել իրեն երեկ բազմաթիվ հիմար բաներ ասելու համար։ Իշխանուհին «սիրալիր ժպտաց և ձեռքը մեկնեց դեպի նրա շուրթերը»։ Իշխանուհին հեռացավ՝ մտորելով, որ «չկա ավելի մեծ հաճույք, քան ամենուր իր հետ տանել ջերմություն, լույս և ուրախություն, ներել վիրավորանքները և սիրալիր ժպտալ թշնամիներին»։ Նա իրեն երջանիկ էր զգում։
Էկրանացում
Անտոն Չեխովի «Վրիժառություն», «Ոչխարն ու օրիորդը», «Խմբերգչուհին», «Իշխանուհին» պատմվածքների հիման վրա 1992 թվականին ռեժիսոր Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչը նկարահանել է «Ողորմած այրեր» հեռուստաֆիլմը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:1889 պատմվածքներ Կատեգորիա:Պատմվածքներ
Բալանզաս
Բալանզաս (Баланзас), գետ Ռուսաստանում, Կամչատկայի հյուսիս-արևմուտքում։ Հոսում է Կարագինսկի շրջանում, Կամչատկայի երկրամասում։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Կոկոշպասայոլ
Կոկոշպասայոլ  (Кокошпасаёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Նիբել գետի աջ ափից 59 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 25 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Հայկաձոր (Ռուսաստան)
Հայկաձոր (Гай-Кодзор - Գայ-Կոձոր), հայաբնակ գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Անապա քաղաքի մունիցիպալ կազմավորման մեջ։ Գտնվում է Անապայից 9 կմ հարավ-արևելք, ծովի մակարդակից 142 մ բարձրության վրա, նախալեռներում։ Հայկաձորի գյուղական օկրուգի վարչական կենտրոնն է։
Բնակչություն և տնտեսություն
Համաձայն 2002 թվականի տվյալների, գյուղն ուներ 2917 բնակիչ, իսկ 2010 թվականին, գյուղում արդեն ապրում էր 2968 մարդ, հիմնականում հայեր, ովքեր զբաղվում են հացահատիկային բույսերի և արևածաղկի մշակությամբ, այգեգործությամբ, խաղողագործությամբ և անասնապահությամբ։
Խորհրդային տարիներին գյուղի կոլտնտեսությունն ամենահարուստներից մեկն էր։ Ներկայումս զարգացած է հատկապես խաղողագործությունը, որը զբաղեցնում է շուրջ 70 հեկտար հողատարածք։ Խաղողի 14 տեսակներ բերվել են Ֆրանսիայից, որոնք նախկինում Ռուսաստանում չէին աճեցվում։ Գինեգործության փոքրածավալ արտադրությունը գյուղի տնտեսությանը թույլ է տալիս ստանալ բարձր որակի գինու տեսականի։
Պատմությունը
Գյուղի տարածքում 1908 թվականին առաջացած բնակավայրն ի սկզբանե կոչվել է Գալկինա Շչել` այդ տարածքը վարձակալությամբ տրամադրող կալվածատիրոջ անունով (Գալկին)։ Վերջինս հողատարածքը իր հերթին վարձակալել էր Ռաևսկայա ստանիցայի կազակներից` 1880-ական և 1915-1916 թվականներին։ Այդ նույն 1915-1916 թվականներին, այստեղ հաստատվել են մի քանի տասնյակ հայ ընտանիքներ, ովքեր գաղթել էին Տրապիզոնից։
Հայկաձորը հիմնադրվել է Գալկինա Շչել բնակավայրի հողատարածքի վրա, որտեղ հիմնադրվել էին նաև հինգ այլ հայկական փոքրիկ խուտորներ, որոնց թվում էր նաև Աշխատանքը։ Նշված գյուղերում բնակչության աճի արդյունքում և բնակավայրի մեծանալուն զուգընթաց, նպատակ է դրվել կառուցել դպրոց, մանկապարտեզ, ակումբ և բուժկայան։ 1925 թվականի հոկտեմբերի 8-ին, բնակիչների որոշմամբ գյուղն անվանափոխվել է և դարձել Հայկաձոր ։
Մշակույթը
Ներկայումս գյուղն ունի միջնակարգ դպրոց, մանկապարտեզ, ակումբ և բուժկայան։ Գործում է հայկական «Աղբյուր» պարի խմբակը, որը ելույթներ է ունենում Կրասնոդարի երկրամասում նշվող հայկական տոնախմբությունների, ինչպես նաև մունիցիպալ կազմավորման կողմից նշվող զանգվածային արարողությունների ժամանակ։ Պարի խմբակը ելույթներ է ունենում ազգային տարազով, ունի իր մեծածավալ պարացանկն ու երգացանկը։
Գյուղում գտնվում է նաև «Արին-Բերդ» հայկական մշակութային կենտրոնը։ Դա մշակութային համալիր է, որը ներառում է ռեստորան, հանդիսությունների սրահ, սրճարան, հայկական շուկա, ելույթների համար նախատեսված բացօթյա սրահ։ Համալիրը կառուցվել է 2008 թվականին` գյուղի 100-ամյա հոբելյանի տոնակատարության շրջանակներում։ Այն կառուցված է Տիգրան Մեծի ժամանակների ոգով, իսկ մուտքի մոտ հյուրերին դիմավորում են սեպուհների և ազատների ոճով հագնված աշխատակիցները։ Համալիրում, հայկական տոների առիթով մշտապես իրականացվում են տոնախմբություններ, ինչպես նաև կազմակերպվում են ցուցահանդեսներ։ Ելույթներ են ունենում նաև հայկական մշակութային համույթներն ու խմբերը։
Կրոն
Եկեղեցու կողքին կառուցվել է ժամատուն (Սուրբ Գևորգ), որն օծվել է 2016 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի Անապայի քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի գյուղական բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1908 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի առաջնություն 1977
Մրցաշարի ընթացքը
Մրցաշարի գլխավոր ֆավորիտն էր համարվում յի հավաքականը, որը բացի այդ, հանդիսանում էր նաև կազմակերպիչ երկիր։ Ենթադրվում էր, որ նրան լուրջ դիմադրություն կարող է տալ գործող չեմպիոն ի հավաքականը։ Սակայն մեքսիկացիները ոչ մի հնարավորություն չտվեցին իրենց մրցակիցներին՝ գրանցելով բացարձակ ցուցանիշ՝ հինգ հաղթանակ հինգ խաղում, ընդ որում իրենց հիմնական մրցակից հայիթցիները ջախջախեցին 4։1 հաշվով։ Մայրցամաքային երրորդ չեմպիոնական տիտղոսի հետ Մեքսիկան տիրեց նաև 1978 թ. աշխարհի առաջնության եզրափակիչ մրցաշարի՝ ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ին հատկացված ուղեգրին։ Հայիթին նվաճեց փոխչեմպիոնի կոչումը։ Մրցանակային երրորդ տեղը գրավեց ը, որն իրեն հաջորդող՝ մրցաշարի նորեկ յին խփած գոլերի ցուցանիշով միայն շրջանցեց։ Մրցաշարային աղյուսակը եզրափակեցին յի և մրցաշարի մեկ այլ նորեկ ի ազգային թիմերը։
Եզրափակիչ փուլ
Հանդիպումների արդյունքները
Գոլերի հեղինակները
5 գոլ`
3 գոլ`
Բազ Փարսոնս
Մարիո Ռոսաս
Ռեմի Օլմբերգ
2 գոլ`
Մարիո Ալֆարո Ֆելիքս ՄաքԴոնալդ  Խոսե Միտրովիչ  Սերխիո Ռիվերա
Մայք Բակիչ Լայնց Դոմինգո
Ալֆրեդո Խիմենես
1 գոլ`
Բրայան Բադ   Գի Դորսանվի  Ժիրալդ Ռոմուլուս
Ռաֆաել Չավես
Էրոլ Էմանուելսոն Ռայնիր Շալ  Դելանո Ռիխտերս
1 ինքնագոլ`
Մրցանակներ և նվաճումներ
Մրցաշարի լավագույն ռմբարկուի մրցանակը ստացավ Վիկտոր Ռանխելը։
Հղումներ
Կատեգորիա:ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնություն (ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ընտրական գոտի)
Խուան
Խուան ( իսպաներեն ` Juan)` աստվածաշնչային ծագումով իսպանական արական անուն է, համապատասխանում է հայկական Հովհաննես անվանը։ Իսպաներենախոս երկրների ամենատարածված անունն է։
Պիրվելի Գուրձեմի
Պիրվելի Գուրձեմի (პირველი გურძემი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Մարտվիլի շրջան‎‎‎ում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 475 մարդ ։
Աստերոիդների ցանկ (309801-309900)
Աստերոիդների ցանկ (309701-309800) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (309901-310000)
Կրասնի Դագեստան
Կրասնի Դագեստան (Красный Дагестан), խուտոր Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Ապշերոնսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի Ապշերոնսկի շրջանի բնակավայրեր
Հանս Պֆիցներ
Հանս Պֆիցներ (Hans Pfitzner, ), գերմանացի կոմպոզիտոր և դիրիժոր։ Ինքն իրեն բնութագրել է որպես հակամոդեռնիստ։ Պֆիցների ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Պալեստրինա» օպերան է, որի սյուժեն հիմնված է 16-րդ դարի իտալացի կոմպոզիտոր Ջովաննի Պիերլուիջի Պալեստրինայի կյանքից վերցված դրվագների վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Գերմանացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Գերմանացի դաշնակահարներ
Բոբրիկ (գյուղ, Բելոպոլիեի շրջան)
Բոբրիկ (Бобрик), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանում։ Հիմնադրվել է 19-րդ դարում։
2001 թվականի տվյալներով Բոբրիկ գյուղում բնակվում էր 547 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:19-րդ դարում հիմնադրված բնակավայրեր
Կաբիրաներ
Կաբիրաներ (Κάβειροι), հին հունական դիցաբանության ստորերկրյա աստվածությունները ։ Համարվել են պտղաբուծության, ստորգետնյա կրակի, ինչպես նաև նավաբեկյալների հովանավորներ։ Պաշտամունքը տարածված է եղել գլխավորապես Փոքր Ասիայի ծովամերձ շրջաններում։ Առավել հայտնի սրբավայրերը եղել են Թեբե քաղաքը (Բեովտիա), Սամոթրակիա և Լեմնոս կղզիները։ Սամոթրակիայում համարվում էին «մեծ աստվածներ», Լեմնոսում՝ Հեփեստոսի ուղեկիցներ ու օգնականներ։ Ենթադրվում է, որ կաբիրաների պաշտամունքը Հունաստան է թափանցել Արևելքից (Փռյուգիայից կամ Փյունիկիայից)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին հունական աստվածներ Կատեգորիա:Աստվածներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կրոնը Հին Հունաստանում
Կաղամախի
Կաղամախի, դողդոջուն բարդի (Pópulus trémula), ուռազգիների ընտանիքի բարդի ցեղի տերևաթափ երկտուն ծառ։
Կենսաբանկան նկարագիր
Բարձրությունը՝ մինչև 35 մ, տրամագիծը՝ 1 մ։ Տերևները պարզ են, հերթադիր, կլոր կամ լայն կոնաձև, խոշոր անհավասար ատամներով։ Տերևակոթունը երկու կողմից սեղմված է, տափակացած, որի պատճառով տերևներն անընդհատ շարժվում են (այստեղից՝ «դողդոշուն բարդի» անվանումը)։ Ծաղկում է մարտ-ապրիլին, մինչե տերևների բացվելը։ Ծաղիկները կատվիկներ են։ Պտուղը տուփիկ է։ Բազմանում է սերմերով, կտրոններով, արմատային մացառներով։ Աճում է արագ, ապրում 80-100 տարի։
Տարածումը
Տարածված է Եվրասիայում և Ասիայում, հատկապես ասեղնատերև և լայնատերև տեսակների խառն անտառներում։ Հայաստանում հանդիպում Է Մարմարիկի հովտում, Ապարանում, Գառնիի արգելանոցում, Վայք, Ախուրյանում, կաղնու, բոխու և մասամբ հաճարենու անտառներում։
Օգտագործումը
Օգտագործվում է պաշտպանական անտառաբուծության, կանաչապատման մեջ։ Բնափայտը դեղնասպիտակավուն է, թեթև, փափուկ, կիրառվում է լուցկու, թաղանթանյութի, թղթի արդյունաբերության, շինարարության մեջ։ Բարդին ունի բուժիչ հատկություն. կեղևը պարունակում է աղաղանյութեր, տերևը՝ վիտամիններ, բողբոջը՝ եթերայուղեր։ Աճեցվում է որպես գեղազարդիչ բույս, կիրառվում է փլվածքների, ձորակների, ավազուտների ամրացման և դաշտապաշտպան անտառաշերտեր ստեղծելու նպատակով։ Բնափայտը բնամիջուկ չունի, թեթև է, ամուր, կիրառվում է որպես շինանյութ և վառելանյութ, լուցկու արտադրության մեջ և այլն։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ուռազգիներ Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր Կատեգորիա:Եվրոպայի բուսական աշխարհ Կատեգորիա:Ասիայի բուսական աշխարհ
Տալլինի տեխնոլոգիական համալսարան
Տալլինի տեխնոլոգիական համալսարան (Tallinna Tehnikaülikool (TTÜ)), ինժեներա-տեխնոլագիական և պետական կառավարման առաջատար համալսարան Էստոնիայի մայրաքաղաք Տալլինում ։ Հիմնադրվել է 1918 թվականին։
Տալլինի համալսարանը և Տալլինի տեխնոլոգիական համալսարանը տարբեր կառույցներ են։
Պատմություն
Տալլինի տեխնոլոգիական համալսարանը հիմնադրվել է 1918 թվականին, որպես համալսարան գործելու իրավունք ստացել է 1936 թվականին։
1918 թվականի սեպտեմբերի 17-ից Էստոնական ճարտարագիտական հասարակության հենքի վրա գործել է Էստոնական ճարտարագիտական դպրոցը։ Դպրոցում ուսուցանվել է մեքենաշինություն, էլեկտրատեխնիկա, նավաշինություն, հիդրոտեխնիկա, շինարարություն և ճարտարապետություն։ 1919 թվականից դպրոցը կոչվել է Տալլինի տեխնիկում։ Բացվել են ագրոհողաբարելավում և տեխնիկական քիմիա բաժինները, Պաշտպանական ուժերի համար ստեղծվել են ծովային ինժեներության և մեխանիկայի բաժինները։ 1920 թվականին պետությունն ազգայնացրել է տեխնիկումը։ Դասընթացը բաժանվում էր նախապատրաստական դպրոցի, ավելի ցածր և ավելի բարձր աստիճանների։ Նախապատրաստական դպրոցը 1923 թվականին դարձավ անկախ տեխնիկական գիմնազիա, բարձրագույն աստիճան տրամադրող դպրոցը՝ անկախ բարձրագույն տեխնիկական դպրոց, որի շրջանավարտները ստանում էին Տարտուի համալսարանի ուսանողների հավասար իրավունքներ։
1923 թվականին Տալլինի տեխնիկումում գործել է Պետական թեսթավորման կենտրոնը, որը ուշադրությունը կենտրոնացնում էր տեղական շինարարական բնական ռեսուրսների, էներգետիկայի և քիմիական արդյունաբերության վրա։
1936 թվականի սեպտեմբերի 15-ին պետական որոշմամբ դպրոցին շնորհվեց համալսարանի կարգավիճակ և կոչվեց Տալլինի տեխնիկական ինստիտուտ, որն ուներ 2 ֆակուլտետ՝ քաղաքացիական ու մեքենաշինության և քիմիական ու հանքարդյունաբերության։ 1940 թվականին բացվել է տնտեսագիտական ֆակուլտետը, 1958 թվականին՝ էներգետիկայի ֆակուլտետը, 1965 թվականին՝ վերահսկիչ ճարտարագիտության ֆակուլտետը։ 2003 թվականից կառույցը հայտնի է որպես Տալլինի տեխնոլոգիական համալսարան (ՏՏՀ)։
2008 հուլիսի 1-ից International University Audentes (IUA) Տալլինի տեխնոլոգիական համալսարանի կազմում գործում է որպես մեկ կառուցվածքային միավոր։ 2014 թվականի օգոստոսի 1-ից Էստոնիայի ծովային ակադեմիան քոլեջի կարգավիճակով ընդգրկվել է ՏՏՀ կազմում ։
Շինարարական ֆակուլտետ
Բակալավր (3 տարի)
Ինժեներական կրթություն (5 տարի)
Մագիստրատուրա (2 տարի)
Դոկտորական (4 տարի)
Էներգետիկայի ֆակուլտետ
Բակալավր (3 տարի)
Մագիստրատուրա (2 տարի)
Սոցիալական ֆակուլտետ
Բակալավր (3 տարի)
Մագիստրատուրա (2 տարի)
Դոկտորական (4 տարի)
Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ֆակուլտետ
Բակալավր (3 տարի)
Մագիստրատուրա (2 տարի)
Դոկտորական (4 տարի)
Քիմիա և նյութերի տեխնոլոգիայի ֆակուլտետ
Մագիստրատուրա
Դոկտորական
Տնտեսագիտական ֆակուլտետ
Մագիստրատուրա
Դոկտորական
Մաթեմատիկայի և բնական գիտությունների ֆակուլտետ
Բակալավր
Մագիստրատուրա
Դոկտորական
Մեխանիկայի ֆակուլտետ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի համալսարաններ Կատեգորիա:1918 հիմնված կրթական հաստատություններ
Լա Ռոշել 3 (կանտոն)
Լա Ռոշել 3 (Canton de La Rochelle-3), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Պուատու Շարանտա շրջանում։ Ծովափնյա Շարանտ դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Լա Ռոշել օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2006 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 8433 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 1741 է։ Կանտոնում կա 1 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Խերբեքերա
Խերբեքերա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Նեյլիա Բայդեն
Նեյլիա Հանթեր Բայդեն (Neilia Hunter Biden, ), ամերիկացի ուսուցիչ և ԱՄՆ 46-րդ նախագահ Ջո Բայդենի առաջին կինը։ Մահացել է 1972 թվականին ավտովթարից իր փոքր դուստր Նաոմիի հետ։ Որդիները՝ Բոն և Հանթերը, ստացել են լուրջ վնասվածքներ, բայց ապրել են։
Կենսագրություն
Նեյլիա Հանթերը ծնվել է 1942 թվականի հուլիսի 28-ին Նյու Յորքի Սկանեատելես քաղաքում՝ Լուիզայի (մինչ ամուսնությունը՝ Բազել, 1915-1993) և Ռոբերտ Հանթերի (1914-1991) ընտանիքում ։ Սովորել է Փենսիլվանիայի դպրոց-ինտերնատում։ Ակտիվ մասնակցություն է ունեցել դպրոցի Ֆրանսերենի, հոկեյի, լողի ակումբներում և դպրոցական խորհրդում ։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Սիրաքյուսի համալսարան, ավելի ուշ եղել է Սիրաքյուսի դպրոցական շրջանի ուսուցիչ։ Նեյլիա Բայդենը Օբերնի քաղաքային խորհրդի անդամ Ռոբերտ Հանթերի բարեկամուհին էր ։
Ամուսնություն
Նեյլիա Հանթերը Ջո Բայդենի հետ ծանոթացել է Նասաուում, որտեղ Բայդենն անցկացնում էր իր գարնանային արձակուրդները ։ Քանի որ Բայդենը կաթոլիկ էր, իսկ Նեյլիայի ընտանիքը՝ երիցական, հայրը դեմ էր նրա և Բայդենի հարաբերություններին, բայց Նեյլիային հաջողվել է համոզել նրան ։ Կարճ ժամանակ անց նա տեղափոխվել է Սիրաքյուս և ընդունվել իրավաբանական դպրոց։ Զույգն ամուսնացել է 1966 թվականի օգոստոսի 27-ին ։ Հարսանիքից հետո Բայդենները տեղափոխվել են Ուիլմինգթոն, որտեղ Բայդենը Նյու Քասլ շրջանի խորհրդական էր։
Ունեցել են երեք երեխա՝ Ջոզեֆ Ռոբինետ «Բոն», Ռոբերտ Հանթերը և Նաոմի Քրիստինա «Էմին»։ Բայդենը ԱՄՆ սենատոր Ջեյ Քելեբ Բոգսին Դելավերից հեռացնելու կամպանիա է վարել։ «The News Journal»-ը Նեյլիային անվանել է իր կամպանիայի «ուղեղը»։
Մահ
1972 թվականի դեկտեմբերի 18-ին՝ ամուսնու՝ ԱՄՆ սենատոր ընտրվելուց հետո, Նեյլիան երեխաների հետ գնացել է տոնածառ գնելու ։ Նա Հոկեսինում Վելի Ռոուդով շարժվում էր դեպի արևմուտք, երբ Դելավեր Ռոութ 7 խաչմերուկում ավտոմեքենան դուրս է եկել հյուսիսային ուղղությամբ շարժվող կցորդով բեռնատարի առջև։ Ոստիկանությունը նշել է, որ հնարավոր է՝ Նեյլիան նայում էր այլ ուղղությամբ և խաչմերուկ հասնելով՝ չի նկատել մոտեցող բեռնատարը ։ Հետաքննությունը ցույց է տվել, որ բեռնատարի վարորդը մեղավոր չի եղել ավտովթարի մեջ, նա սթափ էր և միանգամից օգնություն է ցույց տվել տուժածներին ։ Նեյլիային և իր երեք երեխաներին տեղափոխել են Ուիլմինգթոնի հիվանդանոց։
Նեյլիան և Նաոմին մահացել են հիվանդանոց հասնելուց հետո, իսկ տղաները ողջ են մնացել՝ ստանալով լուրջ վնասվածքներ ։ Դժբախտ պատահարից հետո Բայդենը ի սկզբանե որոշել էր Սենատում տեղ չզբաղեցնել, սակայն կուսակցական գործընկերները նրան համոզել են շարունակել քաղաքական գործունեությունը ։ Բայդենը նախագահական երդում տվել է այն հիվանդանոցում, որտեղ բուժվում էին որդիները ։
Ժառանգություն
2015 թվականին՝ Եյլի համալսարանի բացման արարողության ժամանակ, Բայդենը պատմել է իր կնոջ մասին. Նրա պատվին անվանվել է Դելավեր նահանգի Նյու Քասլ շրջանի Ուիլմինգթոն քաղաքի արվարձանում գտնվող այգին ։ Օբերնի Կայուգայի քոլեջը, որտեղ Նեյլիայի հայրը երկար տարիներ ղեկավարել է սննդի վարչությունը, ամեն տարի «Նեյլիա Հանթեր Բայդեն» մրցանակ է շնորհում երկու շրջանավարտի՝ մեկը ժուռնալիստիկայի, մյուսը՝ անգլիական գրականության համար ։ Առաջին հաղթողներից էր Ուիլյամ (Բիլ) Ֆուլթոնը, որը հետագայում դարձել Է Կալիֆոռնիայի Վենտուրայի քաղաքապետ։
Նռնակ
Նռնակ, պայթյունի դեպքում առաջացող բեկորներով և հարվածային ալիքով հակառակորդի կենդանի ուժի ու մարտական տեխնիկայի ոչնչացման համար նախատեսված զենքի տեսակ։ Նռնակները արձակում են հրանոթից, նռնականետից կամ նետում են ձեռքով։ Նռնակը բաղկացած է մետաղական իրանից, պայթուցիկ նյութի լիցքից ն պայթուցիչից։ Տարբերում են հարվածային գործողության (խոչընդոտի հանդիպելիս պայթող) և դիստանցիոն (հետագծի որոշակի կետում պայթող) նռնակներ։ Ձեռքի նռնակները ունեն ձեռքի հակահետևակային նռնակներ 0,3—1,2 կգ զանգված պայթելիս գոյացնում են մինչև 3 հազար բեկոր։ Դրանց ոչնչացնող ազդեցության շառավիղը 5—200 մ է։ Ըստ նշանակման լինում են հակահետևակային, հակատանկային և հատուկ (քիմիական, ծխասփյուռ, հրկիզող) ձեռքի նռնակներ։ Հրետանային նռնակներին հաճախ անվանում են արկեր։ Հրացանային նռնականետերից արձակվող նռնակները (տրամաչափը՝ 60—80 մմ, զանգվածը՝ մինչև 1 կգ) բաժանվում են բեկորայինի և զրահահարի։ Ձեռքի նռնականետներից արձակվող նռնակները (տրամաչափը՝ 40—90 մմ, զանգվածը՝ 0,2— 5 կգ) բաժանվում են զրահահարի և բեկորաֆուգասայինի։ Կան ուսումնական նռնակներ։
Կատեգորիա:Զենք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Նռնակներ
Վանի թագավորության սեպագիր արձանագրություններ
Վանի թագավորության սեպագիր արձանագրություններ, ուրարտական սեպագիր արձանագրություններ, թվագրվում են մ.թ.ա. 9-6 դարերին։ Մինչև Իշպուինի (մ.թ.ա. 825-810) արքան արձանագրությունները գրված են նոր ասուրերեն լեզվով, իսկ Իշպուինիից սկսած՝ հիմնականում ուրարտերեն։ Երկլեզվյա՝ ուրարտերեն-ասուրերեն արձանագրությունները 2 հատ են, իսկ քվազի երկլեզվյաները 1-2 հատ։ Արձանագրությունների ընդհանուր քանակը մոտ 800 է, որոնցից մի մասը կամ կրկնություն է, կամ կազմված է ընդամենը մի քանի բառից։ Ուրարտական արձանագրություններն ունեն կաղապարային բնույթ, առկա բառապաշարը չի գերազանցում 500-ը, որոնցից 200-250-ի իմաստն է քիչ թէ շատ հասկանալի։ Սեպագիր նշանները վերցված են նոր ասուրական սեպագրերից, կան մի քանի զուտ ուրարտերենին բնորոշ սեպանշաններ։
Ուսումնասիրության պատմությունը
Արձանագրությունների մասին առաջին տեղեկությունները հայտնի են Մովսես Խորենացու «Հայոց Պատմություն» գրքից, որտեղ հայոց պատմահայրը դրանց ստեղծումը վերագրում է Ասորեստանի թագուհի Շամիրամին։ 1827 թվականին Վան ուղևորված ֆրանսիական-ասիական ընկերության անդամ Ֆ. Շուլցը ընդօրինակում է մոտ 40 արձանագրություն՝ որով հիմք է դնում Վանի սեպագիր արձանագրությունների ուսումնասիրմանը։ Ուսումնասիրման սկզբնական շրջանում գիտնականների կարծիքները արձանագրությունների լեզվի վերաբերյալ իրարամերժ էին. Ա.Մորտմանը համարում էր հայերենը իսկ Լ.դե Ռոբերը այն համարում էր սեմական լեզու։ 19-րդ դարի վերջում նշանավոր ասուրագետներ Ս.Գյույարը և Ա.Սեյսը ցույց են տալիս, որ արձանագրությունները գրված են ասուրական սեպագրերով, որոնք այդ ժամանակ արդեն բավական ժամանակ ուսումնուսիրվում էին։ Պարզվում է, որ հայտնաբերված արձանագրություններում առկա տեքսետերի մի մասը գրված է ասուրերենով, իսկ մեծամասնությունը մի անծանոթ լեզվով։ 1900 թվականին Հ.Սանդալջյանը փորձում է իր ժամանակ հայտնի ուրատերեն տեքստերը կարդալ հայերենով։ Այս տեսակետը մերժում են Սեյսը և Աճառյանը և ուրարտերենը սկսում են համարել մի առանձին անհայտ ծագման լեզու, որ ոչ-մի կապ չունի հայերենի հետ։ Հետագայում առաջանում է մի նոր տեսակետ, ըստ որի, ուրարտերենը և խուռիերենը ցեղակից լեզուներ են։ Այդ տեսակետը պաշտպանում էին Ի.Դյակոնովը և Մ.Խաչիկյանը։ Ռ. Իշխանյանը ուրարտերենը անվանում էր նոր խուռիերեն, քանի որ Վանի թագավորության ժամանակ խուռիերենը արդեն մեռած լեզու էր։ Հ.Սանդալջյանից հետո հայերեն և ուրարտերեն լեզուների ընդհանրություններ որոնելու աշխատանքներով զբաղվել են Գրիգոր Ղափանցյանը, Հրաչյա Աճառյանը, Գևորգ Ջահուկյանը, Ն.Հարությունյանը, Մ.Իսրայելյանը, Ի.Դյակոնովը, Հ.Կարագյոզյանը և այլ անվանի գիտնականներ։ Արդի ուրարտեգետների, մասնավորապես Ս. Այվազյանի ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ ուրատերենի հասկանալի բառապաշարում առկա բառարմատների 65%-ը և բառակազմական ածանցների 85-90%-ը ընդհանուր են հին հայերենի՝ գրաբարի հետ։ Այս ամենը թայլ է տալիս պնդել, որ ուրարտերենը վաղընջական հայերենն է։
Ժովտնևոե (գյուղ, Բարվենկովոյի շրջան)
Ժովտնևոե (Жовтневе), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1923 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ժովտնևոե գյուղում բնակվում էր 178 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,131 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1923 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Երևարք
Երևարք կամ Երիվարք, գրաբար՝ Երեւարք կամ Երիւարք, գավառ Մեծ Հայքի Տուրուբերան նահանգի կազմում ։
Պատմություն
Հիշատակվում է VII դ «Աշխարհացույց»ում։ Թովմա Արծրունու շարունակողը հիշում է «Երիվարկ» ձևով և գավառում դնում Պաղա բերդը։ Տեղադրվում է Վանա լճից հարավ, հետագայում Կարճկան գավառակի տեղում։ Ունի լեռնոտ մակերևույթ, բարեխառն կլիմա, հարուստ է անտառներով, արոտներով, ջրերով, վայրի կենդանիներով, աղքատ՝ մշակելի հողերով, պտղատու ծառերով։ Կան արծաթի, պղնձի, կապարի հանքեր։ 1909 թվականին ուներ 22 հայաբնակ գյուղ, որոնց բնակիչները զբաղվում էին խաղողագործությամբ և խաշնարածությամբ։ 1915 թվականին բնակչությունը տեղահանվեց և զոհվեց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տուրուբերանի գավառներ