cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լեոնի թագավորություն
11-րդ դար
1072 թվականին Սանչոն և Ալֆոնսո VI-ը կրկին ընդհարվում են։ Սանչոն Սիդ Կամպեադորի օգնությամբ, Գալպեհարի ճակատամարտում նորից հաղթում է Ալֆոնսոին։ Վերջինս գերի է ընկնում և եղբայրը նրան փակում է իր ամրոցներից մեկում։ Սանչոն թագադրվում է Լեոնի թագով և այդպիսով դառնում է հոր տիրույթների մեծ մասի կառավարիչը (բացի քույրերի տիրույթներից)։ Էլվիրան, որ տիրում էր Տորոն, ճանաչում է եղբոր ավատատիրությունը։
Շնորտիվ քրոջ՝ Ուրակայի, Ալֆոնսոն փախչում է Տոլեդո, էմիր Մամունի մոտ։ Սանչոն զորքը շարժում է դեպի Սամորա, որտեղ ապաստանել էր Ուրական։ Երկարատև պաշարումից հետո Սամորայի բնակիչները երկյուղում էին նրա անկումից։ Դասալիքի անվան տակ քաղաքից Սանչոյի ճամբար է գալիս Վելիդո Ալֆոնսոն, ով 1072 թվականի հոկտեմբերի 7-ին սպանում է Սանչոյին։
Սանչոի մահից հետո Գարսիան կրկին դառնում է Գալիսիայի արքա, իսկ Ալֆոնսո VI-ը ժառանգում է ավագ եղբոր տիրույթները։ Կաստիլցիների միմասը Ալֆոնսոյին մեղավոր էին համարում Սանչոյի մահվան համար և այդ պատճառով վերջինս, Կաստիլիայի արքա դառնալու համար, երդում է տալիս, որ զերծ է դրանից։ Այսպիսով, Լեոնի և Կաստիլիայի թագավորությունները միավորվում են մեկ միասնական գավազանի տակ երկրորդ անգամ։
Սակայն Ալֆոնսոն չի բավարարվում դրանով։ 1073 թվականին նա խաբեությամբ գերում է Գարսիային և նրան աքսորում է Լունա ամրոց, որտեղ վերջինս բանտարկվում է մինչև մահ, որը տեղի է ունենում տասնյոթ տարի անց։ Այսպիսով, Ալֆոնսոն տիրում է հոր ամբողջ պետությանը՝ Կաստիլիային, Լեոնին և Գալիսիային։
Օգտվելով նրանից, որ Սևիլյաի էմիր ալ-Մութամիդը օգնում էր Գարսիային, Ալֆոնսոն նրա դեմ պատերազմ է սկսում։ Էմիրին հաջողվում է կանխել քրիստոնյաների ներխուժումը միայն մեծ հարկ վճարելու խոստումով։ 1082 թվականին, ահմեդականներին մեղադրելով հարկի վճարման ուշացման համար, Ալֆոնսոն շարժվում է դեպի Սևիլյա և երեք օր պաշարում է այն։
Դրանից քիչ անց տոլեդցիները իրենց քաղաքից վտարում են իրենց էմիր ալ-Քադիրին։ 1084 թվականին Ալֆոնսոն նրան է վերադարձնում Տոլեդոն նրանից պահանջելով ավելացնել հարկը և մի քանի ամրոցների հանձնումը։ Հաջորդ տարի, հավաքելով մեծաքանակ բանակ, Ալֆոնսոն երկրորդ անգամ շարժվում է դեպի Տոլեդո։ Կարճատև պաշարումից հետո ալ-Քադիրը համաձայնվում է հանձնվել։ 1085 թվականի մայիսի 25-ին Ալֆոնսոն հանդիսավորապես մտնում է վեստգոթերի հինավուրց մայրաքաղաք։
Վախեցած Ալֆոնսոի հաջողություններով, իբերիական էմիրները օգնության են կանչում աֆրիկյան Ալ-Մորավիների պետության առաջնորդ Յուսուֆին։ 1086 թվականի հոկտեմբերին, Զալակի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտում նա Ալֆոնսոյին ծանր պարտության է մատնում։ Քրիստոնյաները հսկայական կորուստներ են ուենում։ 1090 թվականին ալմորավիդները կաստիլիացիներին ստիպում են հեռանալ Ալեդոյից։
1108 թվականին Յուսուֆի որդի Ալին ջախջախում է կաստիլցիներին ուկլեսեի մոտի ճակատամատում։ Այդ մարտում զոհվում է Սանչոն՝ Ալֆոնսոյի միակ որդին։ Այդ կորուստը այնպես է ցնցում ծերունուն, որ նա հիվանդանում է և շուտով մահանում Տոլեդոյում։ Մահից առաջ նա Կաստիլիայի և Լեոնի գահի ժառանգորդուհի է դարձնում իր դստերը՝ Ուրակային։ Սակայն, չցանկանալով, որ կնոջ ձեռքում հայտնվի միանձնյա իշխանությունը, մահացող արքան և կաստիլիական ազնվականութունը պնդում են նրանում, որ Ուրական ամուսնանա իր զարմիկ, ոչ հարազատ եղբայր, Արագոնի և Նավառայի արքա Ալֆոնսո I Ռազմիկի հետ։
12-րդ դար
Կատարելով հոր ցանկությունը, նոր թագուհին մահացածի մնացորդները տեղափոխում է Լեոն, իսկ նույն թվականի հոկտեմբերի 1-ին ժամանում է Բուրգոս, որտեղ ամուսնանում է Ալֆոնսո I Ռազմիկի հետ։ Ամուսինները ամուսնական պայմանագիր են ստորագրում, համաձայն որի նրանց միավորված տիրույթը պետք է ժառանգի նրանց ապագա որդին։ Այդ պայմանագիրը ժառանգությունից զրկում էր Ալֆոնսոյին, Ուրակայի որդուն նախկին ամուսին Ռայմունդ Բուրգունդացուց՝ հոր ռազմիկից, ով վերջինիս կողմից 1092 թվականին նշանակվել էր Գալիսիայի և Կոիմբրիի կոմս։ Այդ պայմանագիրը դժգոհություն է առաջացնում Գալիսիայի ազնվականության շրջանում, հետևում է ապստամբություն։ Ապստամբության ղեկավարներ Պեդրո Ֆրոյլասը, կոմս Տրավան և Կոմպոստելայի եպիսկոպոս Դիեգո Հելմիրեսը իրենց հայտարարում են ինֆանտի (արքայազնի) իրավունքների պաշտպաններ։ Նրանք ռազմական պարտություն են կրում Արագոնի աքայից, սակայն չեն հաշտվում և 1111 թվականին Հելմիրեսը Սանտիագո դե Կոմպոստելա հայրենի եկեղեցում թգադրում է ինֆանտ Ալֆոնսոյին (Ուրակայի համաձայնությամբ) որպես Գալիսիայի արքա։
Բացի այդ, 1110 թվականին Հռոմի պապ Պասքալիս II-ը, եկեղեցուց վտարման սպառնալիքի տակ, լեղարկում է Ուրակայի և Ալֆոնսո I Ռազմիկի ամուսնությունը՝ մտերիմ հարազատության պատճառով, երկու ամուիններն էլ Սանչո III Նավառացու ծոռներն էին։ Այնուամենայնիվ, Ալֆոնսոն հավակնում էր Կաստիլիայի իշխանությանը, Կաստիլիայի նշանակալից պաշտոններին ներդնելով իր մարդկանց, ինչը տաղական ազնվականության շրջանում դժգոհություն և նոր բախումներ է առաջացնում։
1126 թվականի սկզբին Ուրական, դստեր ուղեկցությամբ, ժամանում է Սալդանիա, որտեղ նրա առողջությունը վատթարանում է և մարտի 8-ին՝ քառասունհինգ տարեկան հասակում, նա մահանում է։
Սեսել (Էն)
Կոմունայի կոդը՝ 01407։
Լեոնի թագավորություն
12-րդ դար
1126 թվականի մարտի 9-ին, մոր մահից մեկ օր անց, Ալֆոնսո VII-ը, արդեն լինելով Գալիսիայի արքա, ժամանում է Լեոն, որտեղ 19 տարեկան հասակում, Սանտա Մարիա եկեղեցում, հռչակվում է Լեոնի արքա։ Թագադրումից հետո նրա խնդիրն է դառնում Կամստիլիայի նկատմամբ իրական իշխանության վերականգնումը, որը վերահսկում էր Ալֆոնսո I Ռազմիկը։ Երկու արքաների զորքերը հանդիպում են Տամարա հովտում, սակայն մարտ չի կայանում և 1127 թվականի հունիսին Կաստիլիայի և Արագոնի միջև կնքվում է Տամարայի հաշտության պայմանագիրը, որը արձանագրում էր այդ պետությունների սահմանները։
Դրանից հետո Ալֆոնսո VII-ը շարժվում է Պորտուգալիա, որպեսզի հնազանդության հարկադրի մորաքույրին՝ Թերեզա Լեոնցուն, Պորտուգալիայի կոմսուհուն։ 1128 թվականին ջախջախելով նրա բանակը, նա հարկադրում է ճանաչել իրեն որպես սենյոր։ Չնայած, նույն թվականին Թերեզան կորցնում է իշխանությունը, պարտություն կրելով Գիմարաեշի մոտ գտնվող Սան Մամեդեում, հարազատ որդի Աֆոնսու Էնրիկեշից, որն էլ, իր հերթին, 1130 թվականին ներխուժում է Գալիսիա և հակամարտությունը վերսկսվում է։
1128 թվականին Ալֆոնսոն ամուսնանում է Բերենգելի՝ Բարսելոնայի կոմս Ռամոն Բերենգեր III-ի դստեր հետ, իսկ 1130 թվականին պաշտոնից հեռացնում է Լեոնի, Սալամանկի և Օվիեդոյի եպիսկոպոսներին, ովքեր դժգոհ էին այդ ամուսնությունից։ Դա ազնվականության խռովություն է առաջացնում Պալենսիտայում՝ Պեդրո Գոնսալես դե Լարայի գլխավորությամբ, որը ճնշվում է արքայի կողմից։
1134 թվականին Ալֆոնսո I Ռազմիկը մահանում է, ժառանգներ չթողնելով։ Ալֆոնսո VII-ը անմիջապես հավակնություններ է ներկայացնում Արագոնի և Նավառայի գահին՝ որպես Սանչո III Նավառացու ծոռ։ Սակայն արագոնական ազնվականությունը հանդես է գալիս մահացած արքայի եղբայր Ռամիրոյի կողմում, ով պատմության մեջ մտել է որպես Ռամիրո II Միապետ, իսկ նավրրացիները առաջադրում են Գարսիա Ռամիրեսի թեկնածությունը, ով դառնում է Նավառայի արքա Գարսիա IV։ Այդպիսով, Ալֆոնսո VII-ը այլևս թագ չի ստանում, սակայն գրվում է լայնածավալ տարածքներ մինչև Էբրո գետը, այդ թվում Սարագոսան, որը Գարսիա Նավառացուն է հանձնում վասալային երդման փոխարեն։
1135 թվականի մայիսի 26-ին, որպեսզի ամրապնդի Իսպանիայի ուժեղագույն միապետի հավակնությունները, Ալֆոնսո VII-ը թագադրվում է Լեոնի մայր տաճարում, որպես համայն Իսպանիայի կայսր։ Թագադրումը իրականացնում է պապ Իննովկենտիոս II-ի պատվիրակը, նրանում ներկա են գտնվում և նոր կայսրին երդում են տալիս նրա աներ, Բարսելոնայի կոմս Ռամոն Բերենգեր IV-ը, նրա ազգական, Նավառայի արքա Գարսիա IV-ը, Թուլուզի կոմս Ալֆոնս I Հորդանը, Հարավայի Ֆրանսիայի մի շարք սենյորներ, Ուրխելի կոմս Արմենգոլ VI-ը և նույնիսկ մի քանի արաբական էմիրներ, այդ թվում Սաֆադոլի (Սաիֆ ադ-Դաուլ) «արքա», նույն ինքը Բենի Հուդ ալ-Մուստանսիրը, Ռուեդի կառավարիչը։ Ոչ Աֆոնսու Էնրիկեշը՝ Պորտուգալիայի կոմսը, ոչ Արագոնի արքա Ռամիրո II-ը, չեն ներկայանում։ Պորտուգալացին իրեն վերջնականապես ճանաչում է կայսերական վասալ միայն 1143 թվականին, ըստ Սամորայում կայացած համաձայնագրի, արդեն որպես Պորտուգալիայի արքա Աֆոնսու I, որից հետո կայսրը նրան ճանաչում է որպես արքա (կայսրի վասալը կարող էր լինել արքա)։
Սեսել (Էն)
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 420 կմ հարավ-արևելք, դեպի արևելք՝ Լիոն քաղաք, 80 կմ է և 55 կմ հարավ-արևելք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կոմունայի արևելյան մասում հոսում է Ռոնա գետը։
Լեոնի թագավորություն
12-րդ դար
1139 թվականից Ալֆոնսո VII-ը պայքար է սկսում ալմորավիդների հետ Հարավային Իսպանիայում, կազմակերպելով կողոպտչական արշավանքներ և սադրելով դաշնակից արաբական առաջնորդներին, որոնցից էին, Վալենսիայի և Մուրսիայի էմիրները, Սաֆադոլայի էմիրը և իբն Մարդանիշը։ 1139 թվականին նա գրավում է Կոլմենար դե Օրեխա ամրոցը, որտեղից մավրերը կարող էին սպառնալ Տոլեդոյին, 1142 թվականին՝ Կորիան, 1144 թվականին՝ Հաենը և Կորդովան, չնայած վերջինս երկար պահել չի կարողանում։
1146 թվականին Իսպանիա են ներխուժում ալ-Մոհադները, որոնք օգնության էին եկել ալ-Մորավիներին։ Ալֆոնսո VII-ը նրանց դեմ դաշինք է կնքում Ռամոն Բերենգեր IV-ի հետ, այդ ժամանակ արդեն Արագոնի խնամակալ՝ կնոջ անունից, Նավառայի արքա Գարսիա IV-ի հետ, ինչպես նաև արաբական մի շարք իշխանների հետ, առաջին հերթին Բանու Գանիա տոհմի հետ։ Ջենովացիների, պիզացիների և Բարսելոնայի կոմսի օգնությամբ նրան հաջողվում է 1147 թվականին գրավել Ալմերիան։ Չնայած, 1157 թվականին ալ-Մոհդները կարողանում են իրենց վերադարձնել այդ քաղաքը։
1157 թվականին, մահից առաջ, Ալֆոնսո VII-ը հերթական անգամ տիրույթները բաժանում է որդիների մեջ, Կաստիլիայի թագավորությունը թողնելով ավագ որդի Սանչոյին, իսկ Լեոնի և Գալիսիայի թագավորությունները՝ Ֆերդինանտին։
Հոր մահից հետո եղբայրների մեջ երկպառակություն է տեղի ունենում։ 1158 թվականին երկու եղբայրները հանդիպում են Սահագունում և խաղաղությամբ լուծում ժառանգության հարցերը։ Սակայն Սանչոն մահանում է նույն թվականին, ժառանգորդ թողնելով իր մանկահասակ որդի Ալֆոնսո VIII-ին։ Այդ ժամանակ Ֆերդինանտը բռնագրավում է Կաստիլիայի շրջանների որոշ մասը, որոնք պահպանում էր մինչև 1164 թվականը, երբ Լարա ընտանիքի հետ բանաւկցութունների ընթացքում, որոնք ներկայացնում էին Ալֆոնսո VIII-ին, պայմանավորվածություն է ձեռք բերվում ալ-Մորավիների դեմ համատեղ գործողությունների հարցում, որոնց պատկանում էր Իսպանիայի հարավի մեծ մասը։
Սեսել (Էն)
Կլիմա
Կլիման ցամաքային է ՝ ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 942 մարդ։
Լեոնի թագավորություն
12-րդ դար
Ռեկոնկիստայի ընթացքում Ֆերդինանտը գրավում է Ալբուկերկեն և Ալկանտարան։ այդ նույն ժամանակ արքան պարտության է մատնում պորտուգալական արքա Աֆոնսու I-ին, ով 1163 թվականին գրավում է Սալամանկան՝ ի հատուցումն Լեոնի արքայի կարգադրությամբ շրջանի բնակեցման։ 1165 թվականին Ֆերդինանտը ամուսնանում է Ուրակայի՝ Աֆոնսուի դստեր հետ, սակայն դրանից հետո Պորտուգալիայի հետ պայքարը չի դադարում։ 1168 թվականին Աֆոնսուն, դժգոհ Սիուդադ Ռոդրիգոյի բնակեցումից, հարձակվում է Գալիսիայի վրա։ Սակայն, երբ Աֆոնսուն պաշարում էր Բադախոս միջնաբերդը, Ֆերդինետը սկզբում պորտուգալացիներին վտարում է Գալիսիայից, իսկ այնուհետև իր բանակն ուղղում է այդ քաղաքի վրա։ Աֆոնսուն փորձում է փախչել, սակայն ձիուց վայր ընկնելու ժամանակ կոտրում է ոտքը և գերի է ընկնում։ Հաջորդ տարի Պոնտևերդայում, Պորտուգալիայի և Լեոնի կառավարիչների միջև հաշտություն է կնքվում, ըստ որի Աֆոնսուն ճանաչում է Գալիսիայում գրաված իր տիրույթների կորուստը։ Երբ մի քանի տարի անց արաբները պաշարում են պորտուգալական Սանտարեն քաղաքը, Ֆերդինանտը օգնության է գալիս իր անորը և քաղաքը ազատում է պաշարումից։
Սեսել (Էն)
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 617 մարդկանցից 485-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 132-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 78,6% է, 1999 թվականին՝ 72,4%)։ 485 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 422-ը (242 տղամարդ, 180 կին), գործազուրկ է եղել 63 մարդ (32 տղամարդ և 31 կին)։ 132 պասիվներից 31 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 51-ը՝ թոշակառու, 50 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Լեոնի թագավորություն
12-րդ դար
1175 թվականին Հռոմի պապ Ալեքսանդր III-ը որոշում է ընդունում, որ Ֆերդինանտ II-ը և Ուրական Պորտուգալացին հանդիսանում են բավականին մերձավոր հարազատներ և նրանց ստիպում է բաժանվել։ Այդ ժամանակ արքան ամուսնանում է Թերեզա Նունիես դե Լարաի՝ Նունո դե Լարա կոմսի դստեր հետ։
Սեսել (Էն)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Լեոնի թագավորություն
12-րդ դար
1178 թվականին նոր պատերազմ է սկսվում Կաստիլիայի հետ։ Ֆերդինանտը գրավում է Կաստրոհերիսը և Դուենյասը։ Ռազմական գործողությունները ավարտվում են 1180 թվականին Տորդեսիլյասի խաղաղության պայմանագրի կնքումից հետո։ Նույն թվականին, ծննդաբերության ժամանակ, մահանում է Ֆերդինանտի երկրորդ կինը։
Ֆերդինանտ II-ը մահանում է 1188 թվականին Բենավենտեում, Սամորա, Սանտիագո դե Կոմպոստելա ուխտագնացությունից վերադառնալու ժամանակ։ Նրա ժառանգորդ է դառնում նրա առաջնեկ Ալֆոնսո IX-ը։
Դառնալով Լեոնի կառավարիչ, Ալֆոնսո IX-ը ակտիվ մասնակցություն է ունենում Ռեկոնկիստային։ նրա կառավարման ժամանակ ամենավառ իրադարձություններից է լինում 1188 թվականին Լեոնի Կորտեսի գումարումը՝ եվրոպական խորհրդարաններից առաջիններից մեկը։ Արքային այդ քայլին դիմելում ստիպում է դժվարին տնտեսական իրավիճակը նրա թագավորության սկզբում և հարկերի ավելացման անհրաժեշտությունը։ Անհրաժեշտ էր բարձրացնել հարկերը ընչազուրկ դասակարգի վրա, ովքեր բողոքում էին։ Այդ ժամանակ Ալֆոնսոն գումարում է ազնվականների, հոգևորականների և քաղաքների ներկայացուցիչների համագումար, որոնք պահանջում են փոխհատուցում և գահի ծախսերի վերահսկողություն։
Քանի որ ամուսինները գտնվում էին մերձավոր հարազատության մեջ, արքաի և թագավորության վրա Կելեստինոս III պապի կողմից եկեղեցական գործողությունների ժամանակավոր արգեք է դրվում, իսկ ամուսնություն չեղարկվում է։ Հետագայում պապը փոխում է որոշումը, միայն Ալֆոնսոյին թողնելով Եկեղեցուց վտարված, ինչը, սակայն, շատ չէր անհանգստացնում արքային, ով ուներ սեփական հոգևորականության աջակցությունը։
1212 թվականին Ալֆոնսոն հիմնադրում է համալսարան Սալամանկում, հնագույնը Իսպանիայում։
1217 թվականին Կաստիլիայի արքա Էնրիկե I-ի մահից հետո, ով օրինածին զավակներ չի թողնում, Կաստիլիան ժառանգում է Ալֆոնսոյի նախկին կին Բերենգարիան, ով թագավորության կառավարումը հանձնում է իրենց ընդհանուր որդի Ֆերդինանտին։
Ալֆոնսո IX-ը նույնպես Կատիլիայի նկատմամբ իր իրավունքներն է ներկայացնում, ցանկանալով Կաստիլիան միավորել իր տիրույթներին։ Սակայն Ալֆոնսոյի բանակը ջախջախվում է Բուրգոսի մոտ։ Իսկ 1218 թվականի օգոստոսի 26-ին Ֆերդինանտը և Ալֆոնսոն հաշտության պայմանագիր են կնքում Տորոյում, որում նույնպես պայմանավորվում են մավրերի դեմ իրենց ուժերի միավորման մասին։
Անկում
Իր կյանքի վերջում Լեոնի արքան ուղևորվում է Սանտիագո դե Կոմպոստելա՝ այցելելու Սուրբ Հակոբի մասունքները, որոնց շատ էր պաշտում։ Ճանապարհին իրեն վատ է զգում և կանգ է առնում Վիլյանուեվա դե Սարիայում, որտեղ և մահանում է 1230 թվականի սեպտեմբերի 23-ին կամ 24-ին։ Համաձայն իր կտակի, Ալֆոնսո IX-ը իր թագավորությունը թողնում է առաջին ամուսնությունից երկու դուստրերին՝ Սանչային և Դուլսեին, սակայն Ֆերդինանտը այդ կտակը վիճարկում է, պատճառաբանելով գահաժառանգման մասին Լեոնոմ ընդունված օրենքները, համաձայն որոնց ժառանգման ժամանակ առավելությունը տրվում էր արական ժառանգին։ Արդյունքում, Ֆերդինանտին հաջողվում է հարթեցնել արյունակից քույրերի հետ վեճը։ Նա նրանց տրամադրում է զգալի դրամական փոխհատուցում, իսկ քույրերը հրաժարվում են Լեոնի նկատմամբ իրավունքներից։ Արդյունքում, Ֆերդինանտը ճանաչվում է Լեոնի և Գալիսիայի արքա, կրկին միավորելով նրանք Կաստիլիայի հետ։ Կազմավորված միասնական Կաստիլիայի և Լեոնի թագավորությունը այլևս երբեք չի բաժանվում։ Կաստիլիայի հետագա արքաները շարունակում էին անվանվել նաև Լեոնի արքա և առյուծին ներառել իրենց դրոշների խորհրդանիշների մեջ։
Ժամանակակից Լեոնի նահանգը հիմնվել է 1833 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեոնի թագավորություն Կատեգորիա:Եվրոպայի նախկին միապետություններ Կատեգորիա:Ռեկոնկիստա Կատեգորիա:Պիրենեյան թերակղզու պատմական երկրներ
Ջոյ Լին Քինգ
Ջոյ Լին Քինգ (Joey Lynn King, ), ամերիկացի դերասանուհի, հայտնի է «Ռամոնա և Բիզուս» ֆիլմի գլխավոր դերակատարումից, որտեղ նա խաղացել է Սելենա Գոմես ի հետ։
Կենսագրություն
Քինգը ծնվել է 1999 թվականի հուլիսի 30-ին Կալիֆոռնիա նահանգի Լոս Անջելես քաղաքում։ Նրա ավագ քույրերը՝ Հանթեր Քինգն ու Քելի Քինգը հայտնի դերասաններ են։ Ջոյն իր դերասանական կարիերան սկսել է 7 տարեկան հասակում։ Նրա առաջին ֆիլմը՝ «Գրեյս»-ը (Grace) ներկայացվել է  Էմմի մրցանակաբախշության։ Նա Ադամ Սենդլերի հետ խաղացել է «Դատարկված քաղաքը» և «Կարանտին» ֆիլմերում։ Նրա ձայնը հնչյունավորվել է «Հորթոն» և «Սառցե դարաշրջան 3։ Դինոզավրերի դարաշրջան» անիմացիոն ֆիլմերում։ 2010 թվականին Ջոյը նկարահանվել է «Ուրվականների հետ խոսողը» սերիալի մի քանի սերիաներում։ «The Hollywood Reporter» ամսագրին տված հարցազրույցում, Պատրիկ Հիպսը նշել է, որ Ջոյ Քինգը, Քորբին Բլուն և Սելենա Գոմեսը նոր սերնդի տաղանդներ են։ Ջոյը նկարահանվել է «Ամեն ինչ թիփ թոփ կամ Զակի և Քոդիի կյանքը» սերիալի երկու սերիաներում։ 2009 և 2010 թվականներին Ջոյը երեք անգամ անվանակարգվել է «Երիտասարդ դերասան» մրցանակի, իսկ 2011 թվականին ստացալ այդ մրցանակը՝ Ռամոնա և Բիզուս ֆիլմի գլխավոր դերի համար ։ 2010 թվականին Ջոյը սկսեց իր երաժշտական կարիերան` երգելով «Ռամոնա Կապույտ», իսկ 2011 թվականին նա թողարկեց իր առաջին ունեցավ `« Anything at All » վերնագրով։ Նույն թվականին նա նկարահանվեց Թեյլոր Սվիֆտ ի «Միտք» երգի երաժշտական տեսահոլովակում։ 2013 թվականին նա հայտնվեց «Օզ` մեծ և սարսափելի» և «Խավարի ասպետը։ Լեգենդի վերածնունդը» ֆիլմերում։ 2016 թվականին «Ֆլեշ» հեռուստատեսային շարքի երրորդ եթերաշրջանում նա ստացել է Մանդանթսի դերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Երիտասարդ դերասան» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Ես, տատիկը, Իլիկոն և Իլարիոնը (վեպ)
«Ես, տատիկը, Իլիկոն և Իլարիոնը» (მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი), Նոդար Դումբաձեի վեպը՝ տպագրված 1960 թվականին վրացերենով։
1964 թվականին Թբիլիսիի «Լիտերատուրա դա խելովնեբա» հրատարակչությունում հրատարակվել է ռուսերեն թարգմանությունը՝ արված Զուրաբ Ախվլեդիանիի կողմից, որից հետո վեպը ոչ միայն Վրաստանում է մեծ ճանաչում ստացել, այլև ողջ ԽՍՀՄ-ում։ 1966 թվականին Դումբաձեն ստացել է Լենինյան կոմերիտմիության մրցանակը «Ես տեսնում եմ արևը» և «Ես, տատիկը, Իլիկոն և Իլարիոնը» ստեղծագործությունների համար ։
Սյուժե
Վեպը պատմում է Զուրիկոյի՝ վրացական գյուղի մի տղայի կյանքի մասին։ Գործողությունները տեղի են ունենում նախապատերազմական Վրաստանում, որտեղ Զուրիկոն սովորում է դպրոցում, առաջին անգամ սիրահարվում է, ապա պատերազմ է ճանապարհում համագյուղացիներին և Հաղթանակի է հանդիպում։ Զուրիկոն ավարտում է դպրոցը և մեկնում սովորելու Թբիլիսի, սակայն ուսումն ավարտելուց հետո կրկին վերադառնում է իր գյուղը՝ առաջին սիրո և ընկերների մոտ։
Վերամշակումներ
1963 թվականին վեպի հիման վրա ռեժիսոր Թենգիզ Աբուլաձեն նկարահանում է «Ես, տատիկը, Իլիկոն և Իլարիոնը» ֆիլմը «Վրացֆիլմ» կինոստուդիայում ։
Վեպի հիման վրա ներկայացումներ են բեմադրվել, մասնավորապես՝ Մոսսովետի անվան թատրոնում, որտեղ Իլիկոյի դերը խաղացել է Սերգեյ Յուրսկին և Ալեքսանդր Լենկովը, իսկ տատիկի դերը՝ Օլգա Օստրոումովան ։ Ստեղծագործության հիման վրա ներկայացում է բեմադրվել նաև Մոսկովյան ՏՅՈՒԶ-ում, որտեղ տատիկի դերը կատարում էր Լիա Ախեջակովան (1973 թվականին) ։
Սեն Լորան դու Պապ
Սեն Լորան դու Պապ (Saint-Laurent-du-Pape), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1527 մարդ, բնակչության խտությունը` 75.97 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 20.1 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 490 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 105 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 17 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Նախիջևանի գավառ
Նախիջևանի գավառ, վարչաքաղաքական միավոր Ռուսական կայսրության կազմում։ 1840-1846 թվականներին մտել է Վրացա-Իմերեթական, 1846-1849 թվականներին՝ Թիֆլիսի, 1849-1918՝ Երևանի նահանգի կազմում։ Գավառի կենտրոնը Նախիջևան քաղաքն էր։
Ներառել է հիմնականում ժամանակակից Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության տարածքի մեծ մասը, ինչպես նաև՝ Մեղրու շրջանի մի քանի գյուղեր։
Պատմություն
Գավառն այդպիսի սահմաններով կազմվել է 1840 թվականին ։ Այդ ժամանակ ամբողջ Անդրկովկասը բաժանված էր երկու վարչաքաղաքական միավորի՝ Վրացա-Իմերեթական նահանգ և Կասպիական մարզ։ 1846 թվականին Անդրկովկասում տեղի են ունենում վարչական փոփոխություններ, և ստեղծվում են Թիֆլիսի, Քութայիսի, Շամախիի ու Դերբենդի նահանգները։
1849 թվականին կայսերական հատուկ հրովարտակով կազմվում է Երևանի նահանգը։ Այն ներառում էր 1840 թվականին լուծարված Հայկական մարզի և Ալեքսանդրապոլի գավառի տարածքը՝ հանդիսանալով ժամանակակից Հայաստանի հիմքը։ 1918-1920 թվականներին մտել է Հայաստանի առաջին հանրապետության, իսկ 1920 թվականից՝ Խորհրդային Ադրբեջանի կազմի մեջ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի վերջին տարում՝ 1918 թվականին, ինչպես նաև թուրք-հայկական պատերազմի ժամանակ (1920) օկուպացվել է թուրքական զորքերի կողմից։ Վերջիններս հենվում էին տեղի թյուրքախոս բնակչության՝ կովկասյան թաթարների ռազմական, նյութական ու տնտեսական աջակցության վրա, ովքեր կազմում էին գավառի բնակչության մոտ երկու երրորդը։ Այդ տարիներին նրանք ստեղծել էին «Արաքսի հանրապետություն» խամաճիկ կառույցը, որը ղեկավարվում էր Մուսավաթական Ադրբեջանի կողմից։
1921 թվականից լուծարվել է, և Երևանի նահանգի մեկ այլ՝ Շարուր-Դարալագյազի գավառի մի մասի հետ վերակազմավորվել որպես Նախիջևանի Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն։
Բնակչություն
1897 թվականին գավառի բնակչությունը կազմել էր 100 771 մարդ, այդ թվում՝
Գավառի կենտրոն Նախիջևան քաղաքում բնակվել է 8790, իսկ Օրդուբադ քաղաքում՝ 4611 մարդ։
Վարչական բաժանում
1913 թվականին գավառի կազմում եղել են 23 գյուղական համայնքներ ՝
Լեյլա Ֆարսախ
Լեյլա Ֆարսախ (ليلى فرسخ, ), պաղեստինցի քաղաքական տնտեսագետ։
Կենսագրություն և գործունեություն
Ծնվել է Հորդանանում, Մասաչուսեթսի Բոստոնի համալսարանի քաղաքական գիտությունների պրոֆեսոր է ։ Նրա ուսումնասիրությունների թեման են Միջին Արևելքի քաղաքականությունը, համեմատական քաղաքականությունը և Արաբա-իսրայելական հակամարտության քաղաքականությունը։ Ֆարսախը Քեմբրիջի համալսարանի փիլիսոփայության մագիստրոս է (1990) և Լոնդոնի համալսարանի դոկտոր (2003) ։ Ֆարսախը հետդոկտորական ուսումնասիրություն է արել Հարվարդի համալսարանի Միջին Արևելքի ուսումնասիրությունների կենտրոնի համար, ինչպես նաև` մեկ այլ ուսումնասիրություն Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի միջազգային հետազոտությունների կենտրոնում ։
Աշխատել է մի շարք կազմակերպությունների հետ, ներառյալ` Տնտեսական համագործակցության և զարգացման կազմակերպությունը Փարիզում (1993-1996) և Պաղեստինի տնտեսական քաղաքականության հետազոտությունների ինստիտուտը Ռամալլահում (1998-1999) ։
2001 թվականին արժանացել է Խաղաղության և արդարության մրցանակի Մասաչուսենթսի Քեմբրիջից ։ Ֆարսախը Երուսաղեմ 2050-ի համաղեկավարն է (խնդիրների լուծման նախագիծ, որը հովանավորվում է Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի, Քաղաքային հետազոտությունների և նախագծման և Միջազգային հետազոտությունների կենտրոնի կողմից) ։ Հոդվածներ է գրում Պաղեստինի տնտեսության և Օսլոյի խաղաղության գործընթացի, միջազգային միգրացիայի և տարածաշրջանային ինտեգրացիայի վերաբերյալ ։
Ֆարսախը նաև RESIST հասարակական կազմակերպության անդամ է, որը հիմնադրվել է 1967 թվականին` միջոցներ գտնելու և տրամադրելու սոցիալական փոփոխություններ բերող շարժումներին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Քեմբրիջի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պաղեստինցի կին գրողներ
Դիու (Ալյեի գավառ)
Դիու (Diou), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Մուլեն շրջանում։ Մտնում է Դոմպիեր սյուր Բեբր կանտոնի կազմի մեջ։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 1510 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 966 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 725-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 241-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 75,1 %, 1999 թվականին եղել է՝ 67,2 %)։ 725 աշխատունակ բնակիչներից 653-ը աշխատում էին (413 տղամարդ և 240 կին), անաշխատանք էին 72-ը (18 տղամարդ և 54 կին)։ 41 անգործունակ մարդկանցից 50-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 67-ը թոշակառու, 124-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ֆալա
Ֆալա, ԱՄՆ-ի նախագահ Ֆրանկլին Դելանո Ռուզվելտի շոտլանդական ցեղատեսակին պատկանող շուն, Ռուզվելտի պաշտոնավարման ընթացքում ապրել է նրա հետ Սպիտակ տանը։ Ֆալան Ռուզվելտին ուղեկցել է մի շարք պաշտոնական ուղևորությունների և որոշակի պահից սկսած դարձել է նրա իմիջի անբաժանելի մասը ։ ԶԼՄ-ներում լայնորեն լուսաբանվել է շան տարբեր գործողություններ և հնարքներ։
Պատճառականության սկզբունք
Պատճառականության սկզբունք, ֆիզիկայի ամենաընդհանուր սկզբունքներից, որը հաստատում է իրադարձությունների՝ միմյանց վրա ազդելու թույլատրելի սահմանները ։
Ֆալա
Վաշինգտոնում գտնվող Ֆալայի արձանը կազմում է Ֆրանկլին Դելանո Ռուզվելտի հուշահամալիրի մի մասը։
Պատճառականության սկզբունք
Այս պնդումը դասական ֆիզիկայում նշանակում է, որ t, \ պահին տեղի ունեցող ցանկացած A(t) պատահար կարող է ազդել t' պահին տեղի ունեցող B(t') պատահարի վրա միայն եթե տեղի ունի պայմանը։ Այսպիսով դասական ֆիզիկան թույլ է տալիս փոխազդեցությունների հաղորդման կամայական մեծ արագություն։
Ֆալա
Կենսագրություն
Ֆալան ծնվել է 1940 թվականի ապրիլի 7-ին և բերվել է որպես նախագահ Ռուզվելտի սուրբծննդյան նվեր։ 1940 թվականի նոյեմբերի 10-ին շունը տեղափոխվել է Սպիտակ տուն, որտեղ ապրել է մինչև Ռուզվելտի մահը ։ Ռուզվելտը շատ հոգատար էր իր սիրելիի առողջության համար, դրա համար արգելել էր որևէ մեկին կերակրել նրան և միշտ դա անում էր ինքնուրույն։
Սպիտակ տան վերաբերյալ Metro-Goldwyn-Mayer-ի նկարահանած ֆիլմում Ֆալան դարձել է գլխավոր հերոսներից մեկը, հետագայում ճանաչվել է որպես ԱՄՆ-ի բանակի պատվավոր շարքային, ռազմական կարիքների համար 1 դոլար նվիրաբերելու համար։ Ֆալան Ռուզվելտին ուղեկցել է նրա մի շարք ճանապարհորդությունների ժամանակ, ինչպես նաև ինքնաթիռով և նավով, այդ թվում նաև նրա հետ մասնակցել է Քվեբեկի համաժողովին, որտեղ կնքվել է Ատլանտյան հրովարտակը։ 1944 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Ռուզվելտը իր նախընտրական խոսքի ժամանակ հիշատակել է Ֆալային՝ պաշտպանվելով Հանրապետական կուսակցության հարձակումներից ։
Պատճառականության սկզբունք
Քվանտային տեսություն
Քվանտային տեսության մեջ պատճառականության սկզբունքը արտահայտվում է որպես տարածանման ինտերվալներով բաժանված կետերում չափման արդյունքների հարաբերակցության (կոռելյացիա) բացակայություն։ Սովորական մեկնաբանությամբ դա պայման է դնում քվանտացված դաշտերի օպերատորների վրա. այդ կետերի համար նրանք փոխատեղվում են (կոմուտացվում են), այսպիսով, նրանցից կախված ֆիզիկական մեծությունները կարող են չափվել միաժամանակ՝ առանց փոխադարձ խոտորումների։ Ցրման մատրիցների տեսության մեջ մենք գործ չունենք անվերջ հեռավոր անցյալից մինչև անվերջ հեռավոր ապագա չափելի մեծությունների հետ, այնպես որ պատճառականության սկզբունքի ձևակերպումը ավելի բարդ է և արտահայտվում է Բոգոլյուբովի միկրոպատճառականության պայմանով։
Ֆալա
Կենսագրություն
Ֆալան եղել է Ալան Ֆոսթերի «Պարոն Ֆալան Սպիտակ տնից» մուլտսերիալի գլխավոր հերոսը։ Դրանից բացի, նրա անունը ԱՄՆ-ի բանակի զինվորներն Արդենների գործողության ժամանակ օգտագործել են որպես գաղտնաբառ։
Պատճառականության սկզբունք
Քվանտային տեսություն
Քվանտային գրավիտացիայի տեսություններից մեկում՝ պատճառականային դինամիկ եռանկյունավորման մեջ պատճառականության սկզբունքը տարրական սիմպլեքսների համալուծության վրա դրվող պայմաններից մեկն է, և հենց դրա շնորհիվ մակրոսկոպիկ մասշտաբներում տարածաժամանակը քառաչափ է դառնում։
Ֆալա
Կենսագրություն
Ֆալան մահացել է 1952 թվականի ապրիլի 5-ին և թաղվել է Ռուզվելտի կողքին։
Պատճառականության սկզբունք
Քվանտային տեսություն
Կարևոր է նշել, որ նույնիսկ մի B իրադարձության վրա մեկ ուրիշ A իրադարձության պատճառական ազդեցության բացակայության դեպքում այդ երկու իրադարձությունները կարող են լինել հարաբերակցված պատճառական իրադարձությունների երրորդ C իրադարձության համար, ոչը գտնվում է А-ի և B-ի բացարձակ անցյալի հատման տիրույթում. այս դեպքում СА և СВ ինտերվալները ժամանականման են, АВ-ն՝ տարածանման։ Այսպես, էլեկտրամագնիսական ալիքի փուլային արագությունը կարող է գերազանցել վակուումում լույսի արագությանը, ինչի արդյունքում դաշտի տատանումները տարածանման ինտերվալներով բաժանված տարածաժամանակի կետերում հարաբերակցված են լինում։ Քվանտային մեխանիկայում տարածանման ինտերվալով բաժանված քվանտային համակարգերի վիճակները նույնպես պարտադիր չէ լինեն անկախ (տես Էյնշտեյն-Պոդոլսկի-Ռոզենի պարադոքսը)։ Սակայն այս օրինակները չեն հակասում պատճառականության սկզբունքին, քանի որ նման էֆեկտները անհնար է կիրառել փոխազդեցությունների գերլուսային հաղորդման համար։ Կարելի է ասել, որ պատճառականության սկզբունքը արգելում է տեղեկություն հաղորդել գերլուսային արագությամբ։
Ֆալա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանկլին Դելանո Ռուզվելտ
Պատճառականության սկզբունք
Քվանտային տեսություն
Պատճառականության սկզբունքը էմպիրիկորեն սահմանված սկզբունք է, որի ունիվերսալությունը մինչ օրս անհերքելի է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆիզիկայի օրենքներ Կատեգորիա:Ֆիզիկայի հասկացություններ
Քաշվեթի եկեղեցի
Քաշվեթի եկեղեցին կառուցվել է 1904-1910 թվականներին թիֆլիսցի ճարտարապետ Լեոպոլդ Բիլֆելդի նախագծով և միջնադարյան Սամթավիսի տաճարի օրինակով։ Եկեղեցին կառուցվել է 1753 թվականին Ամիլախվարի ընտանիքի պատվերով կառուցված աղյուսաշեն եկեղեցու տեղում, որն արդեն խարխլված էր։ Եկեղեցու որմնանկարներն արվել են 1974 թվականին Լադո Գուդիաշվիլիի կողմից։
Եկեղեցու «Քաշվեթի» անուն առաջացել է վրացերեն կվա («քար») և շվա («ծննդաբերել»). Ըստ լեգենդի՝ 6-րդ դարում թբիլիսիից մի կին Դավիթ Գարեջինսկուն մեղադրում է, որ նրանից հղի է։ Դավիթը գուշակել է, որ նրա կեղծիքը կբացահայտվի, երբ նա քար ծննդաբերի։ Այն բանից հետո, երբ դա տեղի ունեցավ, այդ վայրը ստացավ «Կ(վ)աշվեթի» անունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թբիլիսիի եկեղեցիներ Կատեգորիա:1910 հիմնադրումներ
Քամուց քշվածները (վեպ)
Քամուց քշվածները, վեպ գրված ամերիկացի գրող՝ Մարգարետ Միտչելի կողմից, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1936 թվականին։ Գործողությունները տեղի են ունենում Ջորջիա նահանգի Քլեյտոնի շրջանում և Ատլանտա քաղաքում՝ Ամերիկայի քաղաքացիական պատերազմի և վերակառուցման դարաշրջանի ընթացքում։ Այն նկարագրում է պլանտացիաների հարուստ սեփականատիրոջ երես առած աղջկա՝ Սքարլեթ Օ՛Հարայի պայքարը՝ ունեցվածքի սեփականատեր դառնալու համար ։
Քամուց քշվածները հայտնի է եղել ամերիկյան ընթերցողների շարքում հենց սկզբից և եղել է ամերիկյան բեսթսելլերում 1936 և 1937 թվականներին։ 2014 թվականին Harris poll-ի կողմից ճանաչվեց երկրորդ սիրելի գիրքն ամերիկյան ընթերցողների շարքում Աստվածաշնչից հետո։ Ավելի քան 30 միլիոն կրկնօրինակ է տպագրվել ամբողջ աշխարհում։
Գրված լինելով ստրկատիրոջ հեռանկարից «Քամուց քշվածները» հարավային գեղարվեստական վեպ է։ Ստրկության և աֆրոամերիկացիների նկարագրությունը վիճաբանական էր համարվում հատկապես սերունդների վերափոխումով։ Գիտնականերն ամերիկյան համալսարաններում կատարում են հղումներ, թարգմանություններ և ուսումնասիրություններ իրենց գրական գործերում։ Վեպը դարձավ ամերիկյան հայտնի մշակույթի մի մասը։
Միտչելը 1937 թվականին գրքի համար ստացել է Պուլիցերյան մրցանակ։ Գրքի հիման վրա 1939 թվականին նկարահանվել է ֆիլմ։ Քամուց քշվածները վեպը Միտչելի միակ աշխատանքն է, որ տպագրվել է իր կենդանության օրոք ։
Միտչելը, որպես գունային խորհրդանիշներ օգտագործել է կարմիրն ու կանաչը, որոնք կապված են Սքարլեթ Օ՛Հարայի հետ։ Միտչելն ընթերցողին մտածելու տեղիք է տվել։ Նրան հաճախ հարցնում են, թե ինչ է դարձել Ռեթի և Սքարլեթի հետ։ Նա պատասխանել է, որ իր իմանալով Ռեթը կարող է գտած լինել մեկ ուրիշին, որ տարբերվում է իր տեսակով ։ Գրքի երկու շարունակությունները հրատակվել են ավելի քան կես դար հետո։ Ստեղծվել է նաև ծաղրանմանություն գրքի հիման վրա։
Միտչելի ազդեցությունը և գրքի հրատարակում
Միտչելը երիտասարդ տարիքում սիրահարվել է բանակում ծառայող լեյտենանտին, սակայն նա սպանվել է Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ և այդ տղամարդը միշտ մնացել է նրա հիշողության մեջ։ Սմիս քոլեջում մեկ տարի սովորելուց հետո, որի ժամանակ մահացել էր նրա մայրը իսպանական համաճարակից, Միտչելը վերադարձել է Ատլանտա։ Նա ամուսնացել է, բայց նրա ամուսինը վտանագավոր մաքսանենգ էր։ Միտչելը Ատլանտայի ամսագրի համար ակնարկներ էր գրում։ Իր առաջին ամուսնուց բաժանվելուց հետո նա նորից ամուսնացավ, այս անգամ մի տղամարդու հետ, որը կիսում էր իր հետաքրքրությունները գրականության մեջ։ Նա Միտչելի առաջին ամուսնության ժամանակ խաչեղբայր էր։
Մարգարետ Միտչելը սկսել է գրել «Քամուց քշվածները» վեպը 1926 թվականին, երբ բուժվում էր ավտովթարի ժամանակ ստացված վնասվածքից ։ 1935 թվականի ապրիլին Մակմիլլանում ապրող խմբագրող՝ Հարոլդ Լատամը նոր վիպագրություն էր փնտրում և նա կարդալով Միտչելի աշխատանքները հասկացավ, որ այն կարող է դառնալ բեսթսելլեր։ Լաթամը համաձայնվեց հրատարակել գիրքը, իսկ Միտչելը վեց ամիս շարունակ վերանայեց գրքի բովանդակությունը և ուղղումներ մտցրեց ։ Միտչելլի ամուսինը խմբագրող՝ Ջոն Մարշը խմբագրեց վեպի վերջնական տարբերակը։ Միտչելն առաջին հերթին գրել է գրքի վերջին մասը, այնուհետև այն իրադարձությունները, որոնք բերել են դրան ։ «Քամուց քշվածները» վեպը հրատակվել է 1936 թվականի հունիսին ։
Սյուժե
«Քամուց քշվածները» վեպի գործողությունները տեղի են ունենում Միացյալ Նահանգների հարավային մասում գտնվող Ջորջիա նահանգում Ամերիկայի քաղաքացիական պատերազմի և Վերակառուցման դարաշրջանի ընթացքում։ Վեպը նկարագրվում է ապստամբության ետնաբեմին, թե ինչպես են հարավային 7 նահանգներ (ներառյալ Ջորջիա նահանգը) սկզբնապես հայտարարել իրենց անջատումը Միացյալ Նահանգներից և ձևավորել Ամերիկայի Համադաշնային Նահանգներ պետությունը, որից հետո Աբրահամ Լինքոլնն ընտրվել է որպես նախագահ։ Միությունը կտրականապես դեմ է այդ առանձնացմանը և ոչ մի փոխզիջման չի գնում, երբ պատերազմ է սկսվում։
Մաս առաջին
Վեպը սկսվում է 1861 թվականի ապրիլի 15-ով Տառայում բնակվող պլանտացիաների սեփականատեր իռլանդացի ներգաղթյալ Ջերալդ Օ՛Հարայով, որը ֆրանսիական ծագումով արիստոկրատ ընտանիքից էր ։ Նրա 16-ամյա աղջիկը գեղեցիկ չէր, բայց տղամարդիկ չէին նկատում դա և միանգամից սիրահարվում էին նրան ։
Հարավի նկարագրությունները ճիշտ է կարճ են, բայց ներկայացված են վառ գույներով և զարդարում են կերպարների ետնաբեմը։ Սքարլեթը իմանում է, որ իր երկրպագուներից մեկը՝ Էշլի Վիլքսը շուտով կնշանվի իր զարմուհու՝ Մելանի Համիլտոնի հետ։ Նա մինչև իր հոգու խորքը ցնցված էր։ Հաջորդ օրը նա այցելում է Վիլքսերի տուն և Էշլիին սեր է խոստովանում, իսկ Էշլին խոստովանում է, որ հոգ է տանում իր մասին ։ Ինչևէ նա գիտեր, որ եթե նույնիսկ ամուսնանար Սկաքլետի հետ, ապա երջանիկ չէր լինի, քանի որ նրանք շատ տարբեր են։
Ռեթ Բաթլերը, որ խորամանկի համբավ ուներ, մենակ էր գրադարանում այն պահին, երբ Սքարլեթը և Էշլին ներս մտան։ Ռեթը ծափահարեց «ոչ կնոջը հարիր» ոգու համար, որը նա ցուցաբերել է Էշլիի նկատմամբ։ Կատաղած և նվաստացած՝ նա ասում է Ռեթին. «Դու արժանի չես նույնիսկ մաքրել նրա կոշիկները» ։
Միանալով խնջույքի հյուրերին՝ նա իմացավ, որ պատերազմ էր հայտարարվել և տղամարդիկ գնում են զորակոչվելու։ Վրեժի ծարավով լեցուն Սքարլեթն ընդունում է ամուսնության առաջարկը Մելանիի եղբայր՝ Չարլզ Համիլտոնից։ Նրանք երկու շաբաթ անց ամուսնանում են։ Չարլզը պատերազմը սկսելուց երկու ամիս անց մահանում է թոքախտից, որին նախորդել էր կարմրուկը։ Երիտասարդ այրի Սքարլեթը ծնունդ է տալիս իր առաջին երեխային՝ Վեյդ Համպտոն Հեմիլտոնին, ում կոչել էին իր հոր գեներալի պատվին ։ Նա սովորության համաձայն սև էր կրում և չէր խոսում տղամարդկանց հետ։ Սքարլեթն իրեն ճնշված էր զգում այս պայմաններից և կարոտում էր իր երիտասարդ, ազատ կնոջ կյանքը։
Մաս երկրորդ
Մորաքույր Փիթիփեթը Մելենիի հետ ապրում է Ատլանտայում և Սքարլեթին նույնպես հրավիրում է մնալու իրենց հետ։ Ատլանտայում Սքարլեթը զբաղված է հիվանդանոցային գործերով և հագուստներ է կարում դաշնակից բանակի համար։ Սքարլեթը բարեգործական խնջույքի ժամանակ պատահական բախվում է բավականին շքեղ հագնված Ռեթ Բաթլերի հետ ։ Կանանց պարի հրավիրելու համար տղամարդիկ պետք է ինչ-որ բան անեն և Ռեթն առաջարկում է հարյուր հիսուն դոլլար ոսկի՝ Սքարլեթին պարի հրավիրելու համար ։
Նրանք վալս են պարում «Երբ այս դաժան պատերազմը կավարտվի երգի տակ» և Սքարլեթը կամաց արտաբերում է երգի բառերը ։
Մյուսներն ապշել էին, որ Ռեթը պարի է հրավիրել այրի կնոջ և, որ նա կընդուներ նրա հրավերը դեռևս սև հագուստ կրելով։ Մելանին պաշտպանում է նրան, ասելով, որ ինքն աջակցում է այն գործը, որի համար Մելանիի ամուսինը՝ Էշլին պայքարում է։
Սուրբ ծննդի օրերը Էշլիին արձակուրդ է տրվում բանակից։ Մելանին սպասում է իրենց առաջին բալիկին։
Մաս երրորդ
Պատերազմը վատ է ընթանում Դաշնության համար։ 1864 թվականի սեպտեմբերին Ատլանտան երեք կողմից պաշարվում է ։ Քաղաքն առանձնանում է հարյուրավոր վիրավոր զինվորներով։ Երիտասարդ ստրուկ Փրիսին հուսահատված և սահմռկած գոչում է. «Յանկինները գալիս ե՜ն» ։ Այդ քաոսի մեջ Սքարլեթը թողնում է ամեն ինչ, իր, մոր և Տառայի մասին հոգ տանելու համար։
Մելանին տղա է ունենում կնքելով Բո՝ Սքարլեթի առաջարկությամբ։ Սքարլեթը հետո գտնում է Ռեթին և աղաչում է նրան, որպեսզի իրեն, Վեյդին, Մելանիին, Բոյին և Փրիսիին իր հետ տանի Տառա։ Ռեթը ծիծաղում է այդ գաղափարի վրա, բայց գողանում է մի վտիտ ձի և փոքրիկ վագոն և նրանք հետևում են նահանջող բանակին։
Տառայի կես ճանապարհին Ռեթը լքում է Սքարլեթին՝ անդամգրվելու բանակին։ Սքարլեթը հեռանում է Տառա, որտեղ նրան դիմավորում է իր հայրը՝ Ջերալդը։ Ամեն ինչ կտրուկ փոփոխվել է. Սքարլեթի մայրը մահացել էր, նրա հայրը վշտից կորցրել էր իր գլուխը, քույրերը հիվանդ են որովայնային տիֆով, դաշտային ստրուկները լքել են ազատագրությունից հետո, յանկինները այրել են ողջ բամբակը և տանը սնունդ չկա։ Սքարլեթը հայտարարում է, որ այդ օրվանից ևեթ նա և իր ընտանիքը կգոյատևեն և երբեք սոված չեն մնա։
Գոյատևման համար երկար տանջալից պայքար է սկսվում։ Մարդիկ սոված են և սնունդը չի բավարարում։ Յանկիները սպառնալով գողանում են ու այրում ամեն ինչ։ Յանկի զինվորը նախատեսում էր գողություն անել և բռնաբարել Սկարլետին և Մելանիին։ Սկարլետը սպանում է նրան՝ Չարլզի ատրճանակով և տեսնում է, որ Մելանին նույնպես պատրաստվել էր կռվել թրով։
Երկար ետպատերազմյան ճանապարհին դաշնակից զորքերը կանգ են առնում՝ հանգստանալու և սնունդ որոնելու։ Վերջապես Էշլին վերադառնում է պատերազմից փլուզված աշխարհի մասին իդեալական հեռանկարով։
Մաս չորրորդ
Կյանքը Թառայում վերադառնում է իր բնականոն հունին, բայց նոր հարկեր են ավելանում պլանտացիայի վրա։ Սկարլետի կարծիքով միակ մարդը, ով կարող էր նրանց օգնել այդ դժվարին պահին Ռետ Բատլերն էր։ Նա փնտրում է նրան Ատլանտայում և հայտնաբերում է, որ նա բանտարկված է։ Ռետը հրաժարվում է գումար տալ Սկարլետին։ Սկարլետը կատաղի դուրս է վազում բանտից և շտապում Ֆրանկ Քենեդիի մոտ, որը նշանված է Սկարլետտի քրոջ՝ Սուելենի հետ։ Տեսնելով, որ Ֆրանկը նույնպես փող ունի, Սկարլետը տեղում մի բան է մոգոնում ասելով, որ Սուելենը չի ամուսնանա նրա հետ։ Ֆրանկը գերված էր Սկարլետի հմայքով և դա բերում է նրան, որ երկու շաբաթ անց ամուսնանում է նրա հետ և Ֆրանկը կարծիքով առաջին անգամ իր կյանքում նա գնացել է մի հուզիչ և ռոմանտիկ քայլի ։ Միշտ ցանկանալով Սկարլետին երջանիկ ու շողացող տեսնել Ֆրանկը նրան գումար է տալիս հարկերը վճարելու համար։
Մինչ Ֆրանկը հիվանդ էր և խնամվում էր իր մորաքրոջ կողմից, Սկարլետին հաջողվում է ներխուժել իր խանութ և հայտնաբերել, որ շատերը նրան պարտք են։ Սկարլետը սարսափած էր վարկերից և ցանկանում էր վերցնել այնտեղ գտնվող փողի մեծ մասը։ Նա իր ուսերին է վերցնում խանութի ողջ պատասխանատվությունը և շատ ատլանտացիներ դժգոհ են մնում նրանից։ Ռետից վարկ վերցնելով՝ նա գնում է սղոցարան և ինքն էլ գործի է դնում։ Սկարլետը պարզում է, որ հղի է, որն էլ սահմանափակում է նրա ազատությունը։ Նա համոզում է Էշլիին գալ Ատլանտա և ղեկավարել սղոցարանը։ Նա դեռ սիրահարված էր Էշլիին։ Մելանին այնքան շտապեցրեց նրան, որ Էշլին ժամանեց և սկսեց զբաղվել գործով։ Մելանին հայտնվում է Ատլանտայի հասարակության կենտրոնում և Սկարլետը ծննդաբերում է Էլլա Լորենային՝ Էլլա իր տատիկի անվանմբ և Լորենա, քանի որ այն այդ ժամանակաշրջանի ամենանորաձև անուններից էր ։
Ջորջիան գործում է ռազմական օրենքի հիման վրա և կյանքը ավելի նոր և վախենալի գույներ է ստացել։ Պաշտպանության համար Սկարլետն իր մոտ պահում է Ֆրանկի ատրճանակը։ Մի անգամ տուն գնալիս երկու տղամարդ հարձակվում են նրա վրա, բայց նրան հաջողվում է փախչել Թառայի նախկին աշղեկ՝ սևամորթ Բիգ Սեմի օգնությամբ։ Փորձելով վրեժ առնել իր կնոջից՝ Ֆրանկը և Կու Կլու Կլանը հարձակվում են աղքատ թաղամասերի վրա, որից հետո Ֆրանկը մահացու վերք է ստանում։ Սկարլետը նորից այրիանում է։
Առևանգիչներին չբռնելու համար Ռետը մի պատմություն է մոգոնում։ Նա գնում է Վիլկսների տուն Հուգ Էլսինգի և Էշլիի հետ միասին երգելով և խմած ձևանալով։ Յանկի սպաները դրսում հարցաքննում են Ռետին և նա ասում է, որ ինքը և մյուս տղամարդիկ երեկոյան եղել են հասարակած տանը, իսկ դրա տնօրենը հաստատում է այդ։ Այդ մարդիկ պարտք են մնում Ռետին և նրա հեղինակությունը մի քանի աստիճան բարձրանում է նրանց կողքին, իսկ այդ մարդկանց կանայք բացառությամբ Մելանիի ցնցված էին այն լուրից, որ իրենց ամուսինները եղել են հասարակած տանը։
Ֆրանկ Քենեդին իր հանգիստն է վայելում մորաքույր Փիտեփեթի հյուրասենյակում տեղակայված տախտակամածի վրա։ Սկարլետտին համակում է կարեկցանքի զգացողությունը։ Այն պահին երբ Ռետը զանգեց դուռը, նա մեղմում էր իր ցավը մորաքույր Փիթիի տված կոնյակով։ Սկարլետ.տը արցունքները մի կերպ զսպելով ասում է նրան, որ վախենում է մահանալ և դժոխք ընկնել, իսկ նա պատասխանում է, որ միգուցե դճոխք գոյություն չունի ։ Մինչ նա կսկսեր էլ ավելի ուժգին լացել, Ռետը նրան ամուսնության առաջարկ է անում ասելով, որ ինքը միշտ համակրում էր Սկարլետին, իսկ Սկարլետը պատասխանում է, որ իրենց սերը փոխադարձ չէ և չի ցանակնում նորից ամուսնանալ ։ Այնուամենայնիվ Ռետը նրան համբուրում է և այդ պահին նա համաձայնվում է ամուսնանալ նրա հետ։ Մի տարի անց Սկարլետը և Ռետը հայտարարում են իրենց նշանդրեքի մասին և քաղաքին նոր խոսակցությունների առիթ են տալիս։
Մաս հինգերորդ
Պրն և տկն Բաթլերնեի մեղրամիսը շքեղ կերպով անց է կացվում Նոր Օրլեանում։ Վերադառնալով Ատլանտա նրանք մնում են հատուկ նորապսակների համար նախատեսված հյուրանոցում մինչ նրանց նոր տունը կառուցվում է։ Սկարլետը ընտրում է ժամանակակից շվեյցարայկան ոճով տուն կարմիր առաստաղով և սև ընկուզենու փայտից շինած կահույքով։ Ռետը այդ ամենը նկարագում է որպես «ճարտարապետական աղետ» ։ Կարճ ժամանակ անց նրանք տեղափոխվում են իրենց նոր տուն։ Սկարլետին հետաքրքրում էր, թե ինչու Ռետը ամուսնացավ նրա հետ։ Իր աչքերում կուտակված ատելությամբ նա հայտնում է Ռետին, որ երեխայի է սպասում և ցանկանում է ազատվել նրանից ։
Վեյդը յոթ տարեկան է լինում այն ժամանակ, երբ ծնվում է նրա խորթ քույրը՝ Եվգենի Վերոնիկան, ում կոչել էին երկու թագուհիների անուններով։ Նա Գերալդ Օ հարայի նման ունի կապույտ աչքեր և Մելանին նրան մականուն է դնում Բոնի Բլու անվամբ։
Երբ Սկարլետը իրեն նորից լավ է զգում, վերադառնում է սղոցարան և խոսում է Էշլիի հետ։ Իրենց խոսակցության ժամանակ Սկարլետը զգում է, որ Էշլին դեռ սիրում է իրեն և խանդում է իրեն Ռետի նկատմամբ, որը հուզմունքի առիթ է տալիս Սկարլետին։ նա վերադառնում է տուն և հայտնում Ռետին, որ այլևս չի ցանկանում երեխաներ ունենալ։
Մելանին անակնկալ ծնունդ է կազմակերպում Էշլիի համար։ Սկարլետը գնում է սղոցարան Էշլին այնտեղ տեսնելու նպատակով։ Երբ նա տեսնում է Էշլիին, նա իրեն նորից տասնվեց տարեկան է զգում՝ զգալով սրտի բաբախյունը և հուզմունքը ։ Էշլին նրան կոմպլիմենտ է անում ասելով, որ շատ գեղեցիկ տեսք ունի և նրանք հիշում են իրենց երիտասարդ և ներկայիս օրերը։ Հանկարծ Սկարլետի աչքերը լցվում են արցունքով և Էշլին ամուր սեղմում է նրան։ Էշլին տեսնում է, որ իր քույրը՝ Ինդիա Վիլկսը կանգնած է դռան մոտ։ Մինչ խնջույքի սկսելը լուրեր են տարածվում Սկարլետի և Էշլիի մասին, որոնց մասին  տեղեկանում են նաև Ռետն ու Մելանին։ Մելանին որևէ բամբասանք չի ընդունում իր տալի հասցեին և Ինդիա Վիլկսին վռնդում է տնից իրենց ընտանիքի անդորրը խախտելու համար։
Ռետը խնջույքից հետո վերադառնում է տուն հարբած վիճակում։ Նրան այդքան հարբած Սկարլետը դեռևս չէր տեսել։ Նրա աչքերը արնագույն տեսք էին ընդունել և նրա տրամադրությունը մռայլ էր ու կատաղի։ Չցանկանալով, որպեսզի Ռետը տեսնի իր վախեցած դեմքը, Սկարլետը անմիջապես վեր է կենում իր տեղից և գնում ննջասենյակ։ Ռետը կանգնեցնում է նրան և ուսերը հրում պատին։ Սկարլետը ասում է նրան, որ պարզապես խանդում է իրեն, իսկ Ռետտը մեղադրում է Սկարլետին այդ ամենի համար ։ Նա ասում  է Սկարլետին որ նրանք կարող էին միասին երջանիկ լինել, քանի որ «ես սիրում էի ու թվում էր թե ճանաչում էի քեզ»։
Հաջորդ առավոտ Ռետը մեկնում է Չառլստոն և Նոր Օրլեան Բոնիի հետ։ Սկարլետը հասկանում է, որ կարոտում է Ռետին, այնուամենայնիվ կասկածելով արդյոք Ռետը սիրում է նրան, թե հարբած է եղել ու այդպես է ասել։ Շուտով իմանում է որ սպասում է իր չորրորդ երեխային։
Երբ Ռետը վերադառնում է, Սկարլետը սպասում է նրան աստիճանների վրա։ Նրան հետաքրքիր էր արդյոք Ռետը կհամբուրի նրան, բայց ի զարմանս իրեն նա չի համբուրում։ Ռետը ասում է Սկարլետին, որ նրա դեմքին գույն չկա։ Իսկ նա պատասխանում է, որ հղիության պատճառով է։ Նա հեգնորեն հարցնում է, արդյոք հայրը Էշլին է։ Սկարլետը Ռետին կոչում է անտաշ մարդ և որ ոչ մի կին իրենից երեխա չէր ցանկանա ։ Սկարլետը հրում է նրան, բայց նա դիմակայում է և Սկարլետին գցում է աստիճաններից ցած։ Նա կորցնում է իր երեխային և կոտրում է իր կողերը։ Ռետը փոշմանում է իր արածի համար կարծելով, որ սպանել է նրան։ Հարբած վիճակում նա փորձում է իր ցավերը մեղմել Մելանիի գրկում՝ խոստովանելով որ նա խանդոտ սրիկա էր։
Սկարլետը նիհար և գունատ գնում է Թառա իր հետ միասին վերցնելով Վեյդին և Էլլային՝ նորից վերականգնելու իր ուժերը և նախկին կենսունակությունը ։ Երբ նա կազդուրվում է, վերադառնում է Ատլանտա՝ վաճառելով իր սղացարանները Էշլիին։ Նա տեսնում է, որ Ռետտի վերաբերմունքը զգալիորեն փոխվել է։ Նա ավելի սթափ է, քաղաքավարի ու բարի։ Չնայած նա կարոտում է հին Ռետին, Սկարլետը վճռում է ամեն ինչ թողնել այնպես ինչպես կա։
Բոնին 1873 թվականի դրությամբ չորս տարեկան է։ Նա անընդհատ իր հոր ուշադրության կենտրոնում է և հայրը նրան ապահովվում է ամեն ինչով, բայց Սկարլետը երբեմն խանդում է նրան։ Ռետը Բոնիին սովորեցնում է ձի քշել, իսկ մայրը պնդում է, որ դա սազական չէ աղջկան։ Ռետը անտեսում է նրա բառերը և Բոնիի համար պոնի է գնում, որին անվանում է Պրն Բաթլեր։
Կրելով իր կապույտ թավշյա հագուստը Բոնին աղաչում է հորը իրեն մենակ բաց թողնել՝ հեծնելու ձին։ Նա զիջում է՝ զգուշացնելով նրան չլացել եթե ընկնի։ Բոնին բղավում է մորը «Նայի՜ր, թե ինչ եմ անում» ։ Բոնին ընկնում է ձիուց՝ կոտրելով իր վիզը և մահանում է։
Բոնիի մահից ամիսիներ անց Ռետը հաճախակի սկսում է խմել և լրիվությամբ հյուծվել, իսկ Սկարլետը չնայած նույնպես որբացած, թվում է թե վերջապես կյանք է վերադառնում։ Մելանի Վիլկսի վաղաժամ մահվանից հետո, որը նորից հղի էր, կարճ ժամանակ անց Ռետը միայն ցանկանում է այն արժանապատվությունը, որ մի ժամանակ ուներ իր երիտասարդության ճամանակ և լքում է Ատլանտան փնտրելու այն։ Միևնույն ժամանակ նա երազում է այն սիրո մասին, որը խուսափում է իրենից այդքան երկար ժամանակ։ Այնուամենայնիվ նա դեռ կարող էր վերադառնալ Թառա՝ իմանալով որ կարող է Ռետին հետ վերադարձնել որովհետև «վաղը նոր օր է սկսվում» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլերեն վեպեր Կատեգորիա:1936 վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն Կատեգորիա:Newmag հրատարակչության գրքեր
Վալերի Պարանյան
Վալերի Սուրենի Պարանյան, արձակագիր, գրող, մանկավարժ, ներքին գործերի ծառայության գնդապետ, Հայաստանի գրողների միության անդամ` սկսած 2012 թվականից։ Գրել է երկեր, բանաստեղծություններ, կատարել թարգմանություններ և փոխադրություններ (արևելահայերենի)։ Մասնակցել է «Թատերական Լոռի» միջազգային փառատոնի կազմակերպմանը ։
Կենսագրություն
Վ. Պարանյանը ծնվել է 1949 թվականի փետրվարի 4-ին Ալավերդի քաղաքում։
Գրական գործունեությունն սկսել է 1976 թվականից։
1997-2010 թվականներին եղել է «Դար» հրատարակչության հիմնադիր տնօրենը։ Պարանյանը Ալավերդիում ստեղծել է «Հայկենք» քառաձայն երգչախումբը, որը մասնակցել է Լատվիայում (1985), Դոնի Ռոստովում (1986), Լիտվայում (1987), Ֆրանսիայում (1992) կայացած միջազգային երգչախմբային արվեստի փառատոներին, արժանացել մրցանակների ։
Պարանյանի համար «ուսուցիչ-հսկողներ» են եղել Վիլյամ Սարոյանը, Էռնեստ Հեմինգուեյը, Վասիլի Շուկշինը։ Վալերի Պարանյանի բնորոշմամբ՝ Հրանտը «անեզր և զգաստացնող հեղինակություն է»։ Պարանյանը բարձր է գնահատում Աղասի Այվազյանի խրախուսանքը, և հայոց գրականության գլուխգործոց է համարում Այվազյանի «Պրոբլեմա» գիրքը ։
Աշխարհայացք
Պարանյանի բնութագրմամբ` հային հատուկ է հյուրասիրությունը և երեխաներին ուսման տալը։ Հայի ամենակարևոր հատկանիշը նա համարում է ջերմությունը։
Հեղինակը մարդկության ամենամեծ հայտագործությունը նյութական աշխարհում համարում է էլեկտրականությունը, իսկ հոգևոր արժեքների մեջ՝ լեզուն, ընտանիքը և մարդկայնությունը` «մսուրում ծնվածին (Քրիստոսին) Աստված հռչակելը»։
Պարանյանի կարծիքով տղամարդը կնոջ մեջ փնտրում է անձնազոհության սուբյեկտ, որի համար արժե անձնազոհության գնալ։