cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռուալ Ամունդսեն
Ռուալ Ամունդսեն (Roald Engelbregt Gravning Amundsen, ), նորվեգացի ճանապարհորդ, հետախույզ, ըստ Ռոլանդ Հանթֆորդի՝ «բևեռային երկրների Նապոլեոն», բևեռեային հետազոտությունների ամենանշանավոր դեմքերից մեկը ։ Առաջին ճանապարհորդն է, որ կատարել է ծովային անցում Հյուսիսարևմտյան անցումով (Կանադական կղզեխմբի նեղուցներով), իսկ ավելի ուշ՝ Հյուսիսարևելյան ճանապարհով (Սիբիրի ափերի երկայնքով)՝ առաջին անգամ ավարտելով շուրջերկրյա տարածությունը Բևեռային շրջագծից այն կողմ։ Արկտիկական ճանապարհորդություններում ավիացիայի (հիդրոինքնաթիռներ և դիրիժաբլներ) կիրառման պիոներներից է։ 1903 թվականին կազմակերպել է իր առաջին արշավախումբը, որը բաղկացած էր 7 անդամներից։ Գիտարշավը տևել է 3 տարի. 1906 թվականին ճանապարհորդները վերադարձել են՝ գիտական հարուստ պաշարով։ Այնուհետև՝ 1910 թվականին, ուղևորվել է Հյուսիսային բևեռ, բայց այնտեղ նրանից առաջ արդեն եղել էր ամերիկացի Ռոբերտ Պիրին։ Ամունդսենը «Ֆրամ» նավով ճանապարհորդել է դեպի Անտարկտիկա. առաջին մարդն էր, որ 1911 թվականի դեկտեմբերի 14-ին հասավ Հարավային բևեռ. Օսկար Վիստինգի հետ եղել է Երկրի երկու աշխարհագրական բևեռներում։ Առաջինն էր, որ 1926 թվականին «Նորվեգիա» դիրիժաբլով Շպիցբերգեն կղզուց Հյուսիսային բևեռի վրայով անցավ մինչև Ալյասկա՝ ուսումնասիրելով Արկտիկայի օդային ուղիները։
Երբ 1928 թվականին Արկտիկայում աղետի էր ենթարկվել Ումբերտո Նոբիլեի «Իտալիա» դիրիժաբլը, օգնության շտապողներից մեկն էլ Ամունդսենն է եղել. նա թռչել է օդանավով և այդպես էլ չի վերադարձել։
Ազգային լեզու
Ազգային լեզու, ազգորեն կազմավորված ժողովրդի լեզուն, պատմականորեն ձևավորված լեզվական այն ընդհանրությունը, որը միավորում է տվյալ ժողովրդի լեզվական միջոցների ամբողջությունը՝ գրական լեզվի հետ ներառելով նաև բարբառները, խոսվածքները և սոցիալական ժարգոնները։ Ազգի գրական լեզուն դիտվում է որպես ազգային լեզվի բարձրագույն ձև, արտահայտություն, որ կարող է լինել նաև պետական լեզու, եթե պաշտոնական լեզվի ճանաչում է ստանում տվյալ ազգի, ժողովրդի պետականության սահմաններում։ Ըստ այդմ էլ հաճախ գործածում են ազգային-պետական լեզու, ազգային-գրական լեզու ։ Որոշակի տարածքում որպես առաջին լեզու խոսվող մեկ կամ ավելի լեզուները կարող են համարվել ազգային լեզուներ։ Ազգային կամ պետական լեզուների մասին նշված է ավելի քան 150 երկրների սահմանադրություններում ։
Կոնրադ Բրաննը հիմնականում նկատի ունենալով Աֆրիկան՝ ենթադրում է, որ կան չորս միմյանցից տարբերվող ազգային լեզվի իմաստներ Կենտրոնական լեզուն հաճախ անվանում են նաև պետական լեզու։ Ստանդարտացված լեզուները, օրինակ՝ ստանդարտ գերմաներենը, ֆրանսերենը և իսպաներենը կարող են լինել ազգային, տարածքային կամ միջազգային լեզուներ։
Ռուալ Ամունդսեն
Ծագում և ընտանիք
Ամունդսենի ծագումնաբանությունը կարելի է սկսել 17-րդ դարից. նախնիները գյուղացիներ էին՝ Նորվեգիայի և Շվեդիայի սահմանում գտնվող Ասմալեյ կղզուց։ Ռուալի նախապապը կարողացավ հող գնել մայրցամաքում՝ Շեբերգի մոտ, և տոհմում առաջինն էր, ով կրում էր Ամունդսեն ազգանունը, հայրը՝ Ենս Ամունդսենը (1820-1886), ընտանիքի 12 երեխաներից չորրորդն էր։ Ամունդսեն եղբայրները, զբաղվելով ծովային առևտրով, ընդհանուր առանձնատուն ունեին Բորգեում՝ Սարպսբորգից ոչ հեռու, որտեղ Գլոման թափվում էր Սկագերակ գետը։ 1880-ական թվականներին ընտանիքն ուներ 20 առագաստանավ և շոգենավ, նույնիսկ՝ սեփական նավահանգիստ ։
Ենս Ամունդսենը հարստացավ Ղրիմի (Արևելյան) պատերազմի (1853-1856) ժամանակ՝ բրիտանական և ֆրանսիական զորքերին հացահատիկ և հարդ մատակարարելով։ Նրա «Փյունիկ» առագաստանավը Սևաստոպոլի շրջափակման ժամանակ օգտագործվում էր անգլիական սպաներին տեղափոխելու նպատակով։ 1866 թվականին նա ուղերթ կատարեց Չինաստանից Կուբայի շաքարի պլանտացիաներ հասցնելով 300 չինացի կուլիների (էժան աշխատուժ)։ Ուղերթի ժամանակ կուլիներն ապստամբում են, բայց ամեն բան վերջանում է նրանով, որ Յ. Ամունդսենը հրամայում է կախաղան բարձրացնել նրանց առաջնորդին։ Այս միջադեպը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել նրա բնավորության մասին։
Ազգային լեզու
Ազգային լեզվի գաղափարը համընդանուր ընդունելի չէ։ Այսպես, Սամուիլ Բերնշտայնը մերժում էր հասկացության լեզվաբանական բովանդակությունը՝ համարելով այն զուտ գաղափարական կառույց ։ Դրան հակառակ՝ Վիկտոր Վինոգրադովը ազգային լեզուն համարում էր այն լեզվական իրականությունը, որի ներսում տեղի է ունենում լեզվական երևույթների վերախմբումը և հատկապես՝ բարբառների շարունակական տարբերակումը ։
Ռուալ Ամունդսեն
Ծագում և ընտանիք
1863 թվականին 43 տարեկանում նա ամուսնանում է մաքսային պաշտոնյայի դստեր՝ Հաննե Հենրիկե Գուստավե Սալկվիստի հետ։ Ընտանիքում ծնվում է 4 արու զավակ՝
Մանկություն և պատանեկություն
Ամունդսենի կյանքի վաղ տարիների մասին քիչ բան է հայտնի։ Նրա մանկությունն անցել է հայրական կալվածքը շրջապատող անտառներում՝ եղբայրների և դրկից երեխաների շրջապատում (մոտ 40 հոգի, որոնցից կրտսերը Ռուալն էր): Ամունդսեն եղբայրները հաճախ էին կռիվների մեջ ընկնում. Ռուալին այն ժամանակ բնորոշում էին որպես «գոռոզ տղա», որին շատ հեշտ էր զայրացնելը։ Նրա խաղընկերներից էր Արկտիկայի ապագա բնախույզ Կարստեն Բորխգրևինկը:
Ազգային լեզու
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեզվային քաղաքականություն Կատեգորիա:Լեզվական իրավունքներ
Ռուալ Ամունդսեն
Մանկություն և պատանեկություն
Ամունդսեն եղբայրներին վաղ տարիքից վարժեցնում էին սպորտին. նրանց տան բակում մարմնամարզական ձողափայտ էր տեղադրված. բոլոր չորսն էլ բավականին հմուտ մարզիկներ դարձան։ Հենց Ռուալն սկսեց քայլել, նրան դահուկ քշել սովորեցրին: Դպրոցում Ամունդսենը միշտ վատագույն աշակերտն էր, բայց առանձնանում էր համառությամբ և արդարության հանդեպ գերզգայունությամբ։ Դպրոցի տնօրենը նույնիսկ հրաժարվեց նրանից ավարտական քննություններ վերցնել՝ վախենալով վարկաբեկել հաստատությունը վատ սովորող աշակերտի պատճառով։ Ամունդսենն ստիպված էր առանձին՝ էքստեռն կարգով հանձնել ավարտական քննությունները, և 1890 թվականին նա մեծ դժվարությամբ վերջապես հասունության վկայական ստացավ:
Երկրորդ գործոնը Հյուսիսարևմտյան անցման նվաճման և կապիտան Ջոն Ֆրանկլինի ճակատագրի պատմությանը տեղեկանալն էր։ Ինքնակենսագրականում և ավելի վաղ գրված «Հյուսիսարևմտյան անցում» գրքում Ամունդսենը հակասական տեղեկություններ է հաղորդում իր այն տարիքի մասին, երբ գրում է, որ Ֆրանկլինի ճակատագիրը իր երևակայությունը գրավել էր 8 կամ 15 տարեկան հասակում:
15-16 տարեկանից սկսած՝ Ամունդսենն ինքն իր համար սահմանեց կյանքի սպարտայական ռեժիմ. խիստ դիետա, ֆիզիկական վարժություններ, քուն բաց երկնքի տակ՝ նույնիսկ ձմռանը, պարբերական դահուկային արշավներ՝ նոյեմբերից ապրիլ ընկած ժամանակաշրջանում։ Իր իսկ խոսքերով ասած՝ Ամունդսենը երբեք չի սիրել ֆուտբոլ, սակայն պարբերաբար խաղացել է, «որպեսզի մարզի մարմինը և զարգացնի դիմացկունությունը»։ 1892 թվականին Ամունդսենն անցավ բժշկական ստուգում, որի եզրակացության մեջ ասված էր. «Հասակը՝ 180 սմ, կրծքավանդակի շրջագիծը՝ շնչելիս՝ 98 սմ, արտաշնչելիս՝ 87 սմ»: Այն ժամանակ նրան տեսնողներից մեկն անվանել էր «վերջին վիկինգ»: Հարդանգերվիդ սարահարթը հաղթահարելուց հետո (դահուկորդ Լ. Ուրդալի ղեկավարությամբ) Ամունդսենը վարձու աշխատանքի անցավ «Մորգենեն» որսորդական նավի վրա, որպեսզի գործնականորեն նախապատրաստվի ղեկապետի պաշտոնը ստանձնելուն։ 1894 թվականին՝ իր առաջին ուղևորությունից վերադառնալուց հետո, Ամունդսենը դիմեց Ներքին գործերի նախարարություն՝ զեկուցագրով, որում դիտարկվում էր Նորվեգիայի հետաքրքրվածությունը Շպիցբերգեն կղզեխմբի նկատմամբ իրավասություն ստանալու հարցում: Ըստ Ռոլանդ Հանտֆորդի՝ 1894 թվականին Ամունդսենը նամակ է գրել Լոնդոն՝ խնդրանքով, որպեսզի իրեն ընդգրկեն Ջեքսոն-Հարմսվորդի արշավախմբում, սակայն մերժվել է:
Մոր մահից հետո Ամունդսենը բնակարան էր վարձել Օսլոյում։ Դեռ վաղ մանկությունից նրա մասին հոգ էր տանում շվեդուհի Էլիզաբեթ Գուստավսոնը, որը ծառայում էր նրա ծնողների մոտ 1865 թվականից։ Իր իսկ խոսքերով՝ Ամունդսենը նրան մոր պես էր վերաբերվում։ Երբևէ ընտանիք չունեցող ճանապարհորդի համար Բետտին (այդպես էր նրա ընտանեկան մականունը) ընտանեկան օջախի պահապանն էր:
Ամունդսենի կենսական պլանների որոշման գործում նշանակալից դեր է խաղացել ծանոթությունը նորվեգացի հայտնի բևեռախույզ Էյվին Աստրուպի հետ։ Առաջին անգամ նրա դասախոսությունն Ամունդսենը լսել է 1893 թվականի փետրվարի 25-ին, երբ դեռ համալսարանի փաստացի ուսանող էր: 1893 թվականի հունիսի 24-ին Ամունդսենն ամբոխի հետ ճանապարհում էր Նանսենի «Ֆրամը». նորվեգական ազգային արշավախումբն ուղևորվում էր Հյուսիսային բևեռ։ Բնորոշ է, որ բևեռային ուսումնասիրությունների հանդեպ Ամունդսենի հետաքրքրվածության մեջ տղայական երազանքների նշույլ անգամ չկար. որոշում կայացնելուց անմիջապես հետո Ամունդսենը գործի անցավ՝ ինքն իրեն նախապատրաստելով արկտիկական ճանապարհորդի կարիերային:
1895 թվականի գարնանը Ամունդսենը բարեհաջող հանձնեց ղեկապետի քննությունը և մասնակցեց ևս մեկ ծովային ուղևորության։ 1896 թվականի հունվարի 3-ին Ռուալն ու նրա եղբայր Լեոնը՝ որպես արկտիկական գիտարշավի նմանակում, որոշեցին արևելքից արևմուտք անցնել Հարդանգերվիդա սարահարթը, սակայն մոլորվեցին։ Չորրորդ օրը սննդի պաշարներն սպառվեցին։ «Ինքնակենսագրության» մեջ այս դրվագը նկարագրված է՝ որպես կյանքի ամենավտանգավոր իրադարձություն. քնած Ռուալին ծածկել էր ձյան հսկա շերտը, իսկ հոգնածությունից մկանները ջղաձգվել էին։ Եղբայրը, բարեբախտաբար, կարողանում է փորել-հանել նրան ձյան տակից։
Առաջին արշավախումբ
1896 թվականի օգոստոսի 7-ին Ամունդսենը՝ որպես վարձու նավաստի, ընդգրկվեց բելգիական անտարկտիկական արշավախմբում, որն իրականացվում էր «Բելջիկա» (Belgica) նավով՝ Ադրիեն դե Ժերլաշի հրամանատարությամբ։ Արշավախմբի կազմն ինտերնացիոնալ էր։ Դա միակ գիտարշավն էր, որին Ամունդսենը մասնակցում էր ստորադասի դերում։ Արշավի նպատակը Հարավային մագնիսական բևեռի նվաճումն էր, որին հնարավորինս մոտ պետք է իջեցնեին չորս ձմեռողների՝ մագնիսաչափիչ սարքավորումներով, որից հետո մատակարարող նավը պետք է մեկներ Ռիո դե Ժանեյրո և վերցներ ցամաքային անձնակազմին հաջորդ անտարկտիկական ամռանը։ 1896-1897 թվականներին ձմռանը ապագա բևեռախույզը տեղափոխվեց Անտվերպեն՝ ֆրանսերենի յուրացման և նորարարական կուրս անցնելու նպատակով։ Այստեղ նա սիրավեպ ունեցավ բնակարանի տիրուհու հետ, ով շուտով ինքնասպան եղավ, և Ամունդսենն ստիպված էր շտապ լքել քաղաքը։
Արշավախմբում թափուր տեղերի առկայության պատճառով՝ Ամունդսենի կոչումը բարձրացրին մինչև ղեկապետ և նրան տեղավորեցին սպայական մեկուսամասում։ Ինքնակենսագրության մեջ Ամունդսենը երբևէ չի նշել Ադրիեն դե Ժերլաշի անունը, այլ հիշատակել է միայն իր ավագ գործընկերոջը՝ նավի բժիշկ Ֆրեդերիկ Կուկին։ Ծով դուրս գալով 1897 թվականի օգոստոսի 16-ին՝ «Բելջիկան» Անտարկտիդա հասավ 1898 թվականի հունվարի 30-ին։ Ափ իջնելու առաջին իսկ օրը Ամունդսենն ափամերձյան դահուկային արշավ իրականացրեց Թու Հեմմոկ (Two Hummock Island) կղզում, Վ. Ս. Կորյակինի կարծիքով՝ առաջինը անտարկտիկական ուսումնասիրությունների պատմության մեջ։ Շարժվելով դեպի հարավ՝ մարտի 8-ին նավը սառույցների պատճառով պարտադրված կանգ առավ. սպասվում էր չնախատեսված ձմեռում։ Դրեյֆը շարունակվեց 13 ամիս Բելինգսհաուզեն ծովի այն հատվածում, որը մինչ այդ անանցանելի էր՝ ծայրահեղ բարդ սառցային իրավիճակի պատճառով։ Այստեղ խորությունն անցնում էր 1500 մետրից, այնպես որ խորաչափը հատակին չէր հասնում։ Անձնակազմի ձմեռելն Անտարկտիդայում նախատեսված չէր, ուստի նավի վրա ընդամենը չորս բևեռային համազգեստ կար՝ նախատեսված ձմեռողների ջոկատի համար։ Ամունդսենն առաջարկեց տաք հագուստ կարել նավի վրա եղած բավականաչափ քանակությամբ կարմիր բրդե ծածկոցներից։ Աշխատանքները ձեռնարկվեցին անհապաղ։
Բևեռային գիշերվա ընթացքում լնդախտը դարձավ անձնակազմի գլխավոր խնդիրը։ Ամունդսենն ու Կուկն սկսեցին փոկ և պինգվին որսալ՝ չսահմանափակելով իրենց սնունդը, արդյունքում մայիսին Ամունդսենը ռեկորդ սահմանեց՝ կշռելով 87,5 կգ։ Կուկի հետ միասին նրանք փորձարկում էին բևեռային սարքավորումները՝ գործնականում փորձելով նաև Պիրիի, Աստրուպի և Նանսենի ստեղծած քնապարկերի հատկությունները ։ Կուկն Ամունդսենի համար միաժամանակ և՛ ուսուցիչ էր, և՛ աշակերտ, մինչդեռ անձնակազմի մյուս անդամները թերահավատորեն էին մոտենում նրանց փորձարկումներին։ 1898 թվականի հունիսի 5-ին լնդախտից առաջացած սրտի բարդությունների պատճառով մահացավ մագնիտոլոգ Է. Դանկոն։ Շուտով նորվեգացի նավաստի Տոլեֆսենը, խելագարվելով, փորձեց ոտքով կտրել-հասնել Նորվեգիա։ Այնուամենայնիվ, իրադրությունը նավի վրա այնքան էլ անհուսալի չէր. ավագ օգնական Լեկուանն անցկացրեց «Կանացի գեղեցկության մեծ մրցույթ» և հրատարակեց անպարկեշտ բովանդակությամբ ձեռագիր ամսագիր։ Հենց նա էլ իր օրագրում նշել է քսանվեցամյա Ամունդսենի մոտ նկատվող մենակեցության կամ նույնիսկ կուսակրոնական հակումների մասին։
Անձնակազմի պառակտման և բարոյալքման պայմաններում հակամարտություն ծագեց Ժերլաշի և Ամունդսենի միջև։ Ժերլաշը չէր ընդունում նորվեգացու և ոչ մի խորհուրդ և հունիսին մոտ արդեն բոլորովին անշարժացել էր։ Սակայն գոյություն ուներ Ժերլաշի համաձայնությունը Բելգիայի Աշխարհագրական խորհրդի հետ, ըստ որի ցանկացած պարագայում գիտարշավը պետք է մնար բելգիացի սպայի հրամանատարության ներքո։ Արդյունքում Ամունդսենը, դառնալով հրամանատարի գլխավոր օգնական, կտրականապես հայտարարեց Ժերլաշին, որ «իր համար այլևս ոչ մի բելգիական գիտարշավ գոյություն չունի»։ Նա հայտարարեց նաև, որ «Բելջիկան» իր համար արդեն ոչ թե ծառայության վայր է, այլ սովորական նավ, ուստի իր պարտքն է այն դուրս բերել սառույցների միջից։ Քառորդ դար հետո հրապարակած իր ինքնակենսագրության մեջ Ամունդսենը կարճ հիշատակել է, որ նավի ղեկավարությունն անցել է իրեն։ Միայն 1899 թվականի մարտի 4-ին «Բելջիկան» ազատվեց սառցե գերությունից և նույն թվականի նոյեմբերի 5-ին հասավ Անտվերպեն։
Ամունդսենի՝ հայրենիք վերադառնալու թվականի մասին տեղեկությունները հակասական են։ Նա ափ է իջել Ռիո դե Ժանեյրոյում և այնուհետև առաջ շարժվել ինքնուրույն։ Լեոն Ամունդսենը հույս ուներ, որ եղբոր ճանապարհը կանցնի Կոնյակով, որտեղ նա այդ ժամանակ հաստատվել էր։ Սակայն Ռուալը գերադասեց անցնել Բրյուսելով, որտեղ նա ստացավ իր առաջին պարգևը՝ Լեոպոլդի ասպետական խաչ շքանշանը։ Նա հրաժարվեց որևէ բան գրել կամ հրապարակել Ժերլաշի գիտարշավի մասին, չնայած խոստովանեց, որ այդ ձեռնարկումն իր կյանքում բացառիկ նշանակություն ունեցավ։
Ռ. Հանտֆորդի կարծիքով՝ Ժերլաշի գիտարշավից Ամունդսենի քաղած կարևորագույն դասն այն եղավ, որ հետագայում նա սկսեց իր առաջնագնացության ծրագրերը քողարկել գիտական ուսումնասիրությունների անվան տակ։ Այդպիսով, Հյուսիսարևմտյան անցման մասին մանկական երազանքներն Ամունդսենը քողարկում էր Հյուսիսային մագնիսական բևեռի նվաճման գաղափարով։
Յոա
1902 թվականը Ամունդսենի համար լարված անցավ, քանի որ չէր հաջողվում արշվախմբի համար բավարար միջոցներ հայթայթել, իսկ նախնական 50000 կրոն բյուջեն չէր բավարարում։ Տարվա վերջում Ամունդսենն առաջին անգամ եղավ Լոնդոնում՝ Արքայական աշխարհագրական միությունում, սակայն ելույթն անհաջող ստացվեց. Ամունդսենը չէր տիրապետում անգլերենին։ 1903 թվականի սկզբին Ամունդսենի ֆինանսական դեֆիցիտը հասավ 70000 կրոնի։ Ֆինանսական խնդիրը հետապնդում էր բևեռախույզին ողջ կյանքի ընթացքում։ Այս և հաջորդ արշավախմբերի կազմակերպման հարցում Ամունդսենին զգալի օգնություն ցուցաբերեց Ֆրից Ցապֆեն՝ Տրոմսյոյից մի դեղագործ, որը նույնպես «Մորգենբլադետ» թերթի թղթակից էր։
Մինչև վերջին պահը արշավախմբի ուղևորությունը կասկածի տակ էր. ծախսերի ընդհանուր գումարը կազմում էր 150000 կրոն՝ չհաշված նավի արժեքը և պահածոյացնող ֆաբրիկանտների բնական նվիրատվությունները։ Ընդ որում, 14000 կրոնը պարտքով էր վերցվել եղբայրների՝ Գուստավի և Լեոնի երաշխավորությամբ, ուղևորությունից ընդամենը մի քանի օր առաջ։ Դրանից 22 տարի հետո հրապարակված ինքնակենսագրության մեջ Ամունդսենը արշավախմբի սկիզբը նկարագրելէ որպես գրեթե քրեական նախաձեռնություն. պարտատերերից խուսափելով՝ «Յոան» ճանապարհ ընկավ ուշ գիշերով, հորդառատ անձրևի ներքո։ Տուր Բուման-Լարսենը, որը տնօրինում էր բևեռախույզի՝ միայն 1900-ական թվականներին հանրությանը մատչելի դարձած անձնական նամակներն ու օրագրերը, գրում է, որ դա չի համապատասխանում իրականությանը. 1903 թվականի հունիսի 17-ին նավարկության մեկնելիս «Յոայի» վրա էին բոլոր չորս Ամունդսեն եղբայրները, իսկ հովանավորների ցանկը գլխավորում էին Շվեդիայի ու Նորվեգիայի թագավոր Օսկար 2-րդը և Ֆրիտյոֆ Նանսենը։ Մեկնելուց երկու օր առաջ Ամունդսենն իր բոլոր գործերի վարման լիազորագիրը հանձնեց եղբորը՝ Լեոնին։
Հյուսիսարևմտյան անցուղու հաղթահարում
Ամունդսենն անցավ Հյուսիսային Ատլանտիկայով, Բաֆինի ծովածոցը, Լանկաստեր, Բարրոու, Պիլ, Ֆրանկլինի, Ջեյմս Ռոսի նեղուցները և սեպտեմբերի 9-ին կանգ առավ ձմեռելու Քինգ Վիլյամ կղզու հարավարևելյան ափի մոտ, որն, ինչպես պարզվեց, պիտի տևեր երկու տարի։ Նավահանգիստն ստացավ Յոա-Հեյվեն անվանումը։ Տեղական նետսիլիկ ցեղի էսկիմոսները հայտնվեցին հոկտեմբերի 29-ին. հարաբերությունները նրանց հետ բավականին հաջող էին դասավորվում։ Սակայն ձմեռման ընթացքում պարզվեց, որ փոքր անձնակազմի ընտրությունը (ընդամենը 7 հոգի) սխալ էր. արդյունքում արդեն նոյեմբերին հակամարտություն ծագեց Ղեկավարի (ինչպես իրենց օրագրերի նշումներում Ամունդսենին անվանում էին արշավախմբի բոլոր անդամները) և մոտորիստ Պետեր Ռիստվեդտի միջև։ Նավի խոհարար Ադոլֆ Հենրիկ Լինդստրյոմը տառապում էր ալկոհոլիզմով։ Ժամանակի ընթացքում Ամունդսենը փչացրեց հարաբերությունները նաև արշավախմբի մյուս անդամների հետ։
1904 թվականի մարտի 1-ին Ամունդսենը, Հանսենը և Ռիստվեդտը, էսկիմոսների ոճով հանդերձավորված, սահնակներով ուղևորվեցին դեպի Հյուսիսային մագնիսական բևեռ։ Այդ օրը −53°С սառնամանիք էր։ Նույն օրվա երեկոյան արդեն ջերմաստիճանն իջավ մինչև −57°С: Արդյունքում արդեն մարտի 5-ի առավոտյան խումբը վերադարձավ Յոա, ընդ որում, վերադարձի ճանապարհին շները 4 ժամում հաղթահարեցին 10 մղոն, մինչդեռ այդ նույն ճանապարհն անցնելու համար պահանջվել էր 2½ օր։ Չնայած դրան, արդեն մարտի 18-ին Ամունդսենն ու Հանսենը երկրորդ անգամ ճանապարհ ընկան և ապրիլի 24-ին հասան Հյուսիսային մագնիսական բևեռի՝ 1831 թվականին Ջեյմս Կլարկ Ռոսի սահմանած կետին։ Քանի որ բևեռի դիրքը փոխվել էր, Ամունդսենը նավ վերադարձավ միայն 7 շաբաթ հետո։
Դրանից հետո, դատելով արշավախմբի անդամների օրագրերից՝ Ամունդսենը հրաժարվեց մագնիսական հետազոտություններից և անցավ էսկիմոսների ազգաբանությանը։ Ինչպես հետագայում պարզվեց, այդ բնագավառում նրա բացահայտումները նպաստեցին նրա գիտարշավի հաջողությանը։ 1905 թվականի սկզբին նա էսկիմոսների մոտ սիֆիլիս հայտնաբերեց և խստիվ արգելեց անձնակազմին շփվել տեղացի կանանց հետ։ Փետրվարին էսկիմոսների հետ հարաբերությունները վատացան. պատկերացում չունենալով մասնավոր սեփականության մասին՝ տեղի բնակիչները «Յոայի» պահեստից վերցրին կերակրի պաշարները, որից հետո Ղեկավարը դինամիտի օգնությամբ պայթեցրեց էսկիմոսների իգլուն և ընդհանրապես մարտականորեն տրամադրվեց բնիկների հանդեպ։
1905 թվականի օգոստոսի 13-ին «Յոան» շարունակեց նավարկությունը և արդեն օգոստոսի 26-ին հայտնվեց Մաքենզի ծոցում՝ Հերշել կղզու մոտ, կետորսական նավերի ձմեռման կայանում։ Ի զարմանս Ամունդսենի՝ բոլորը տեղյակ էին իր գիտարշավից. եղբայրը՝ Լեոնը, Նանսենի աջակցությամբ ԱՄՆ-ում մեծ գովազդային արշավ էր կազմակերպել : Ամունդսենը հարաբերություններն ամրապնդելու նպատակով ձմեռողների հետ կիսեց ալյուրից մթերքը, որը «Յոայի» վրա ավելի քան բավարար էր։ Չնայած այն բանին, որ կանադական ափը և Ալյասկայի հյուսիսային ափերը 1905 թվականի օգոստոս-սեպտեմբերին ազատ էին սառույցից, Ամունդսենը որոշեց դարձյալ ձմեռել։ Նրա ուղեկիցները չէին հասկանում այդ որոշման պատճառը, իսկ Ամունդսենն այն բացատրում էր հենց սառույցների բարդ վիճակով։ Տ. Բուման-Լարսենը գտնում է, որ գլխավոր պատճառն այն էր, որ Ղեկավարը երկամյա ճանապարհորդությունը չափազանց կարճ էր համարում, քանի որ Նանսենի և Սվերդրուպի դարի արշավանքները տևել էին համապատասխանաբար 3 և 4 տարի։
Քանի որ «Յոան» զրկված էր արտաքին աշխարհի հետ ուղիղ կապից, 1905 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Ամունդսենը, որպես ասիստենտ վերցնելով էսկիմոս ընտանեկան մի զույգի, 12 շներին լծված շնասայլակով ուղևորվեց 700 կիլոմետր ուղևորության՝ դեպի մոտակա հեռագրատունը Ալյասկայի Իգլ-Սիթի ավանում։ Սակայն հեռագրամեքենան չէր աշխատում, և միայն դեկտեմբերի 5-ին, հաղթահարելով 1300 կիլոմետր, բևեռախույզը հասավ Յուկոնում գտնվող, ոսկու արդյունաբերությամբ զբաղվող Ֆորտ-Էգբերտ քաղաքը։ Ցերեկային լավագույն անցումը կազմում էր 65 կմ 10 ժամում։ Առաջին հեռագիրն ուղարկվեց եղբորը՝ Լեոնին, դեկտեմբերի 9-ին հաջողվեց կապվել Նանսենի հետ։ Ամունդսենի բացակայության ընթացքում կտրուկ փոխվել էր քաղաքական իրավիճակը. Նորվեգիան անկախացել էր։ Նանսենի խորհրդով Ամունդսենն իր հաջողության մասին հայտնեց նոր՝ Խոկոն VII թագավորին։
1906 թվականի փետրվարի 3-ին Ամունդսենը բռնեց վերադարձի ուղին՝ դեպի Հերշել կղզի և «Յոա» հասավ մարտի 12-ին՝ 30 օրվա ընթացքում հաղթահարելով 1300 կմ։ Շուտով սկսվեցին տաքացումները. արդեն մարտի 12-ին ջերմաստիճանը բարձրացավ 0-ից բարձր, հիվանդացավ անձնակազմի ամենակրտսեր անդամը՝ Գուստավ Վիկը։ Նրա բուժմամբ զբաղվում էր Ամունդսենը. սկզբում վիճակը լավացավ, սակայն մարտի 30-ին հիվանդությունը սրվեց։ Կետորսական նավի բժշկին չափազանց ուշ դիմեցին, և մարտի 31-ին Վիկը մահացավ։
Միայն 1906 թվականի հուլիսի 1-ին «Յոան» կարողացավ տեղից շարժվել, օգոստոսի 30-ին ուժեղ փոթորկի պայմաններում հաղթահարեցին Բարրոու հրվանդանը։ Այսպիսով Հյուսիսարևմտյան անցուղու նվաճումն ավարտվեց։ Հոկտեմբերի 19-ին «Յոան» ժամանեց Սան Ֆրանցիսկո, որտեղ ֆինանսական նեղության մեջ գտնվող Ամունդսենը նավը վաճառեց նորվեգական հայրենակցական միությանը՝ հանրային ցուցադրության համար։ Նոյեմբերի 18-ին խումբը ժամանեց Քրիստիանիա։
Գիտարշավը Ամունդսենի վրա շատ թանկ նստեց։ Իր ինքնակենսագրականում նա գրել է.
Արշավից հետո
Ռոբերտ Հանթֆորդի խոսքով, Ֆրիտյոֆ Նանսենը, դառնալով Նորվեգիայի դեսպանը Մեծ Բրիտանիայում, «դարձավ քաղաքական քարոզչության մեջ քաղաքականության հետ կապ չունեցող հայտնիների ներգրավման գործի պիոները»։ Հյուսիսարևմտյան անցուղին նվաճողի փառքը պետք է օգտագործվեր աշխարհում Նորվեգիայի հեղինակության բարձրացման համար։ Նանսենն անընդհատ շտապեցնում էր Ամունդսենին՝ ԱՄՆ-ից վերադառնալու հարցում, սակայն Ամունդսենը ժամանեց անմիջապես Քրիստիանիա, որտեղ պետքարտուղար Կ. Միքելսենը 1906 թվականի նոյեմբերի 20-ին նրան շնորհեց Սուրբ Օլաֆի անվան Մեծ խաչ շքանշան. թագավորը գտնվում էր Լոնդոնում, իսկ այդ օրը դպրոցականներին ազատեցին դասերից։ Ամունդսենի զեկույցը Լոնդոնում՝ Թագավորական աշխարհագրական միության նիստում, տեղի ունեցավ 1907 թվականի փետրվարի 11-ին, բայց դրա արդյունքներն առավել քան համեստ էին, իսկ բևեռախույզի այցելությունը Բրիտանիա ընդհանրապես չազդարարվեց։ Ժամանակակիցների համար հանելուկ էր բրիտանացիների սառը վերաբերմունքը նորվեգացի հերոսի հանդեպ, ինչի մասին ասվում էր Նորվեգիայի գլխավոր հյուպատոսության՝ Ամունդսենին հասցեագրված նամակում։ Իսկ Եվրոպայի տարբեր երկրներով Ամունդսենի դասախոսական շրջագայությունն, ընդհակառակը, մեծ հաջողությամբ էր ընթանում։ Ամբողջ ամառ նախապատրաստվում էր գիտարշավի մասին գիրքը, որը թողարկվեց Նորվեգիայում 10 000 տպաքանակով։ 1907 թվականի ապրիլի 20-ին հրապարակվեց պաշտոնական որոշումը, ըստ որի «Յոայի» գիտարշավի բյուջեն գնահատվեց 160 000 կրոն, ընդ որում, այդ գումարը հայտարարվեց «չնչին՝ նորվեգական դրոշի ներքո Հյուսիսարևմտյան ծովային ուղին հաղթահարելու համար»։ Այդ պահի դրությամբ Ամունդսենի պարտքը կազմում էր 80 000 կրոն (գիտարշավի հարցերով հավատարմատարը Ալեքսանդր Նանսենն էր՝ Ֆրիտյոֆի կրտսեր եղբայրը)։ Նույն օրը բևեռախույզի ամենահրատապ պարտքերը մարելու համար հատկացվեց 40 000 կրոն, չնայած պաշտոնապես դա ձևակերպվեց որպես գիտարշավի համար նորվեգական պետության կողմից կատարված գիտական նյութերի ձեռքբերում։
1907 թվականի հունվարի 24-ին Ամունդսենը ճանաչվեց Ռուսաստանի աշխարհագրական միության պատվավոր անդամ ։
Նախապատմություն
Ինքնակենսագրականում Ամունդսենը գրել է.
Նամակագրությունից դատելով՝ Ամունդսենն իր հյուսիսբևեռյան պլանների մասին առաջին անգամ Նանսենի հետ խոսել է 1907 թվականի փետրվարին, երբ երկուսն էլ Լոնդոնում էին։ Իրադրությունը տանում էր դրան. 1906 թվականին Պիրին կարողացավ հասնել միայն հյուսիսային լայնության 87°-ին, Ամունդսենին ցամաքից բևեռային սառույցների վրայով սահնակներով շարժվելը թվում էր անհեռանկարային։ Տեսականորեն Հյուսիսային բևեռի նվաճման Ամունդսենի նախագիծը լիովին կառուցված էր Նանսենի հաշվարկների վրա։ Քանի որ նովոսիբիրսկյան կղզիներից սկիզբ առնող անդրբևեռյան հոսանքի ճյուղը չէր հասնում Հյուսիսային բևեռ, նախատեսվում էր շարժվել Բարրոու հրվանդանից. այդ դեպքում դրեյֆը միջին հաշվով պետք է տևեր 4-5 տարի։ Նանսենը, սակայն, ուղիղ պատասխան չէր տալիս։ Երեք ամիս անց Ամունդսենը նրան ուղարկեց հարգալից, բայց հաստատակամ մի նամակ, որում հիշեցնում էր իրենց փետրվարյան զրույցը և խնդրում պատասխանել աշնանից ոչ ուշ։ Ամունդսենի նոր պլանների մասին լուրերը մամուլում հայտնվեցին օգոստոսի վերջին, իսկ 1907 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Ամունդսենը սենսացիոն հարցազրույց տվեց «Աֆտենպոստեն» թերթին և հայտարարեց, որ պատրաստվում է սահնակներին սպիտակ արջեր լծել՝ առավել բորբոքելով իր նախաձեռնության շուրջը տիրող աժիոտաժը։
Թագավորական աշխարհագրական միության նախկին նախագահ և իր ընկեր սըր Կլեմենտ Մարկհեմին գրած նամակում Նանսենը հետևյալ կերպ է ներկայացնում իրավիճակը.
Ամունդսենը Նանսենի մոտ է եկել 1907 թվականի սեպտեմբերի վերջին կամ հոկտեմբերի սկզբին, այն պահին, երբ ականավոր բևեռախույզն ու գիտնականը ծանր բարոյական ճգնաժամի մեջ էր. կնոջ հետ սուր ընդհարումից հետո Նանսենն իրենց հարաբերություններն էր վերականգնում։ Ծնողների զրույցի վկան էր Նանսենի ավագ դուստրը՝ տասնչորսամյա Լիվը, ով 1955 թվականի իր հուշերում գրել է, որ Եվա Նանսենը միայն մեկ արտահայտություն է արել. «Ես գիտեմ՝ ինչով է այս ամենն ավարտվելու», որից հետո Նանսենն իջել է հյուրասենյակ՝ իրեն սպասող Ամունդսենի մոտ և կարճ ասել. «Դուք կստանաք «Ֆրամը»։
Նախապատրաստում
1908 թվականի ամռանն Ամունդսենը Նանսենի խորհրդով մասնակցեց օվկիանոսագիտության երկամսյա դասընթացի՝ Բյորն Հելանդ-Հանսենի մոտ՝ Բերգենում։ Նոյեմբերի 10-ին Ամունդսենը Նորվեգիայի Աշխարհագրական ընկերության նիստում, Նանսենի և դիվանագիտական կորպուսի ներկայությամբ, հրապարակեց իր նախագիծը։ Հաջորդ օրը՝ 1908 թվականի նոյեմբերի 11-ին, Հոկոն VII թագավորը և Մոդ թագուհին ապագա գիտարշավին նվիրաբերեցին 30000 կրոն։ Ամունդսենն սկսեց գիտարշավի մասնակցության հայտեր ստանալ. նոյեմբերի 24-ին նամակ ստացավ Շիենից՝ Ֆրեդերիկ Յալմար Յոհանսենից. խնդրագիրն անմիջապես դրական պատասխանի արժանացավ։ 1909 թվականի հունվարի 25-ին Ամունդսենը զեկույց կարդաց Լոնդոնի Թագավորական աշխարհագրական միության նիստում, որը մեծ ոգևորությամբ ընդունվեց։ Միության այն ժամանակվա քարտուղար Սքոթ Քելթին միաժամանակ լոնդոնյան «Թայմսում» լուսաբանում էր բևեռային հետազոտությունների նորությունները։ Նիստից առաջ Ամունդսենն արժանացավ Էդուարդ VII արքայի ընդունելությանը։
Ծրագրերի փոփոխում
1909 թվականի ամռանը Լոնդոն վերադարձավ Էռնեստ Շեքլթոնը, ով տարվա սկզբին փորձել էր հասնել Հարավային բևեռ, սակայն կանգ էր առել 180 կմ հեռավորության վրա։ 1909 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Ամունդսենի հին ընկեր և զինակից Ֆրեդերիկ Կուկը պաշտոնապես հայտարարեց 1908 թվականի ապրիլի 21-ին Հյուսիսային բևեռը նվաճելու մասին։ Նույն թվականի սեպտեմբերի 7-ին Հյուսիսային Բևեռի նվաճման մասին հայտարարեց նաև Ռոբերտ Պիրին. ըստ նրա հայտարարության՝ դա տեղի էր ունեցել 1909 թվականի ապրիլի 6-ին։ Մամուլում շրջանառվում էին լուրեր, որ Պիրիի, ինչպես նաև Կուկի, հաջորդ նպատակը կլինի Հարավային բևեռը։ Նման գիտարշավներ էին պատրաստում Ֆրանսիայում՝ Ժան Բատիստ Շարկոն, Գերմանիայում՝ Վիլհելմ Ֆիլխները, Ճապոնիայում՝ Նոբու Սիրասեն։ Գիտարշավներ էին պատրաստվում նաև Բելգիայում և Ավստրալիայում (Դուգլաս Մոուսոն)։ Նրանցից և ոչ մեկը, ներառյալ նաև Ռոբերտ Սքոթը, արշավի կոնկրետ ժամկետներ չէին նշում։
Ստեղծված պայմաններում Ամունդսենը ակնթարթային որոշում կայացրեց. նրա նպատակն այսուհետ հակառակ բևեռն էր։ Սեպտեմբերի 8-ի առավոտյան նա ժամանեց Կոպենհագեն, որտեղ գտնվում էր դոկտոր Կուկը։ Նրա հետ միաժամանակ Դանիայի մայրաքաղաքում էր նաև Օտտո Սվերդրուպը, որը հրապարակայնորեն հայտարարեց, որ «Պիրին ապարդյուն 26 տարի Հյուսիսային բևեռն էր փնտրում»։ Հավանաբար Ֆրեդերիկ Կուկի հետ զրույցից հետո՝ սեպտեմբերի 9-ին, Ամունդսենը «Գրենլանդական թագավորական առևտուր» կազմակերպությանը պատվիրեց 50 լծկան գրենլանդական լայկա, էսկիմոսական մորթե հագուստի 14 ամբողջական կոմպլեկտ, բևեռային կոշիկներ, դրանց վերանորոգման համար անհրաժեշտ հումք, եղջերուի չվերամշակված կաշի և այլն։ Նախատեսվում էր այդ ամենը ձեռք բերել Ալյասկայում։ Այսպիսով, պարզ դարձավ, որ, համենայն դեպս 1909 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Ամունդսենն արդեն որոշել էր գրոհել Հարավային Բևեռը։
Ծով դուրս գալու նախօրեին Ամունդսենի ֆինանսական սղաճը հասավ 150000 կրոնի, դրա հետ մեկտեղ չկար նաև «Ֆրամի» հետադարձի համար անհրաժեշտ գումարը։ Անակնկալ հովանավոր գտնվեց Արգենտինայում, որը անասնապահ-մագնատ դոն Պեդրո Քրիստոֆերսենն էր, որ 1871 թվականին տեղափոխվել էր Նոր երկիր։ Նրա եղբայր Քրիստոֆեր Քրիստոֆերսենը 1910 թվականին դարձավ Նորվեգիայի դեսպանը Արգենտինայում, իսկ մինչ այդ զբաղեցնում էր արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը (1908-1910) և լավ ծանոթ էր Նանսենին։ Դոն Պեդրոն անհատույց «Ֆրամն» ապահովեց վառելիքով և անհրաժեշտ պաշարով։ Այնուամենայնիվ, Ամունդսենն ընկավ պարտքերի տակ և ստիպված էր 25 հազար կրոնով գրավ դնել իր տունը։ Քրիստիանիայից «Ֆրամը» դուրս եկավ 1910 թվականի հունիսի 7-ին. նրա մեկնումին իր գրասենյակից հետևում էր Նանսենը, որն ավելի ուշ խոստովանեց որդուն՝ Օդին, որ դա իր կյանքի ամենատխուր պահն էր։
Ճանապարհ դեպի Անտարկտիդա
Իր բոլոր գործերի կառավարումը Ռուալ Ամունդսենը կրկին հանձնարարեց եղբորը՝ Լեոնին։ Նախքան Քրիստիանիայից «Ֆրամի» մեկնելը, Լեոն Ամունդսենն ուղևորվեց Մադեյրա, որտեղ ստուգեց եղբոր թիմի՝ Անտարկտիդա մեկնելու, հետագա ձմեռման և բևեռի գրոհման համար նախատեսված պաշարի քանակն ու որակը։ «Ֆրամը» Ֆունշալ ժամանեց 1910 թվականի սեպտեմբերի 6-ին։ Անձնակազմը մի քանի օրով ազատ արձակվեց։ Բոլորը, ներառյալ Լեոն Ամունդսենը, նավի վրա հավաքվեցին սեպտեմբերի 9-ին։ Ամունդսենն ընդամենը 15 րոպե առաջ իր թիմին տեղեկացրեց երթուղու կտրուկ փոփոխության մասին. անձնակազմը լավատեսորեն ընդունեց երկարամյա դրեյֆը կարճատև ուղևորությամբ փոխարինելու տեղեկությունը։ Լեոն Ամունդսենն ափ իջավ՝ տանելով թագավորին, Նանսենին և նորվեգացի ժողովրդին ուղղված եղբոր երեք նամակները։ Հատկանշական է, որ ո՛չ սթորթինգին, ո՛չ վարչապետին Ամունդսենը տեղյակ չպահեց իր որոշման մասին։ Թագավորին և Նանսենին ուղղված նամակները տեղ հասան հոկտեմբերի 1-ին։ Թագավորին նամակը հանձնեց անձամբ Լեոն Ամունդսենը, ով էլ տվեց անհրաժեշտ բացատրությունները։ Նանսենին ուղղված նամակը հանձնվեց Բ. Հելանդ-Հանսենին. Տ. Բուման-Լարսենը նշում է, որ այդ նամակը գրված էր աղերսական տոնով, միևնույն ժամանակ նկարագրում է Ամունդսենի յուրօրինակ ուղղագրությունը, որն առաջին անգամ ի հայտ եկավ նրա նամակներում և օրագրերում 1909 թվականի աշնանից։
Ռուալ Ամունդսենի նամակը՝ ուղղված նորվեգացի ժողովրդին (Լեոն Ամունդսենի սրբագրմամբ) տպագրվեց Նորվեգիայի շատ թերթերում հոկտեմբերի 2-ին։ Նույն օրը Լեոն Ամունդսենը եղբոր ստորագրությամբ անգլերեն հեռագիր ուղարկեց Ռոբերտ Սքոթին.
Հեռագիրը հասցեատիրոջը հասավ հոկտեմբերի 12-ին։ Նորվեգիայում նորությունները հանգիստ ընդունվեցին։ Ամունդսենի հայտարարությունը խնդրեցին մեկնաբանել Կարստեն Բորխգրևինկին։ Բևեռախույզը հայտարարեց, որ հյուսիսային եղջերուն լավագույն լծկան ուժն է, և ափսոսանք հայտնեց, որ ո՛չ Ամունդսենը, ո՛չ Սքոթը այն չեն օգտագործում։ Բացի այդ, նա պնդում էր, որ հենց սկզբից հասկացել է՝ դեպի ուր է ուղևորվում Ամունդսենը՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ անհրաժեշտ պիտույքների ցուցակում կար 100 շուն և մասնատված տնակ՝ վառարանով։ Վերջին փաստի մասին իր օրագրում գրել է նաև Յալմար Յոհանսենը՝ զարմանք հայտնելով, որ նույնիսկ Նանսենը գլխի չէր ընկել գիտարշավի իրական նպատակի մասին, չնայած տարակուսել է մեծաքանակ շների հաշվով։
Սքոթի գիտարշավի մասնակից Էփսլի Չերի-Հարարդը գրել է, որ, իմանալով Ամունդսենի ժամանման մասին նորությունը, անգլիական անձնակազմն այրվում էր անմիջապես Կետերի ծովախորշ հասնելու և նորվեգացիների հետ հաշվեհարդար տեսնելու ցանկությամբ։ Ավելի ուշ նա փոխեց կարծիքը.
Եթե Անգլիայում հակառակորդ անձնակազմերի հանդիպումը հասարակության մեջ հակասական զգացումներ առաջացրեց, ապա Նորվեգիայում այն հայրենասիրության և մրցակցության լայն ալիք բարձրացրեց. միաժամանակ գիտարշավի ֆոնդն սկսեց աճել՝ հարստանալով նվիրատվություններով։ 1911 թվականի հունիսի 5-ին Լեոն Ամունդսենն այցելեց Լոնդոն, որտեղ հանդիպեց Ֆրիտյոֆ Նանսենի իմպրեսարիոյի՝ Ջերալդ Քրիստիի, ինչպես նաև՝ Էռնեստ Շեքլտոնի և Դուգլաս Մաուսոնի հետ, որոնք ապագա տեղեկատվական պայքարում Ռուալ Ամունդսենի կողմն անցան։ Թագավորական աշխարհագրական միության նախագահ լորդ Քենզոնը Լեոն Ամունդսենի հետ հանդիպման ժամանակ հայտարարեց. «Թող հաղթի ուժեղագույնը»։
Ձմեռում
Դեպի Հարավային բևեռ արշավի մասնակիցների ցուցակն Ամունդսենը հրապարակեց 1910 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, երբ «Ֆրամը» դեռ բաց ծովում էր։ Ձմեռող ջոկատի կազմում ընդգրկվել էին հետևյալ անձինք.
Ամունդսենն անձնակազմն ընտրում էր՝ առաջնորդվելով հետևյալ չափանիշներով՝ ղեկավարին անձնական նվիրվածության և բևեռային փորձ։ Արդյունքում Պրեստրուդն ու Բյոլանդն առաջին անգամ հայտնվեցին բևեռային գիտարշավում։ Յոհանսենն ու Սվերե Հասելը խմբում ներկայացնում էին Նանսենին և Սվերդրուպին, որոնց հետ աշխատել էին նախկինում։
1911 թվականի փետրվարի 10-ին Ամունդսենը, Յոհանսենը, Հանսենը և Պրեստրուդը երեք սահնակներով ուղևորվեցին հ.լ. 80°՝ տեղ հասնելով ամսի 14-ին։ Նրանք պետք է բազային պահեստ հիմնեին՝ դեպի հարավ արշավի համար։ Վերադարձան փետրվարի 16-ին՝ «Ֆրամի»՝ Կետի ծովածոցը լքելուց մեկ օր առաջ։ Ամունդսենի խմբի դեպի հարավ հաջորդ արշավները հիմնվում էին 80° լայնության վրա գտնվող ճամբարի վրա։ Ճանապարհը նշագծվում էր սև դրոշներով հնդկեղեգի նշաձողերով. երբ նշաձողերը վերջացան, դրանց հաջողությամբ փոխարինեց չորացրած ձողաձուկը։ Ճամբարում մնացած անդամները ավելի քան 60 տոննա փոկի միս էին պատրաստել։ Երեք արշավների արդյունքում (մինչև ապրիլի 11-ը) պահեստներ էին դրվել ընդհուպ մինչև հ. լ. 82°-ը, ուր բերվել էր ավելի քան 3000 կգ պարեն, այդ թվում՝ 1200 կգ փոկի միս և վառելիք։ Վերջին (ապրիլյան) արշավին ղեկավարը չէր մասնակցում. նա տառապում էր ուղիղ աղիքից արյունահոսությամբ և կազդուրվեց միայն հունիսին։ Դա դեռևս «Յոայի» վրա ստացած վնասվածքի արդյունք էր։ Վերջին արշավը, որպես անձնակազմի ամենահմուտ բեևռախույզ, ղեկավարում էր Յոհանսենը։
«Ֆրամհեյմի» լայնության վրա բևեռային գիշերն սկսվեց 1911 թվականի ապրիլի 21-ին և տևեց մինչև օգոստոսի 24-ը։ Ձմեռումն անցնում էր բարենպաստ պայմաններում. անհրաժեշտ աշխատանքներն իրականացնելու համար նորվեգացիները ձյան տակ մի ամբողջ բնակավայր կառուցեցին, որտեղ նույնիսկ շոգեբաղնիք կար, և նրանք կարող էին օրվա ընթացքում գոնե մի քանի ժամ առանձնանալ։ Ձմեռողներն ունեին գրամոֆոն և ձայնասկավառակների հավաքածու՝ հիմնականում դասական ոճի։ Զվարճանում էին թղթախաղ և դարթս խաղալով, զբաղվում էին նաև ընթերցանությամբ (ունեին 80 գրքից բաղկացած փոքրիկ գրադարան)։ Ամունդսենը հիշում էր, որ «Ֆրամհեյմում» հատուկ ժողովրդականություն էր վայելում «Ճեպընթաց՝ Հռոմ-Փարիզ» դետեկտիվը։ Յալմար Յոհանսենն իր օրագրում գրել է.
Բևեռային ձմեռվա ողջ ընթացքում արշավի ինտենսիվ նախապատրաստական աշխատանքներ էին տարվում։ Բյոլանդը համոզվելով, որ սառցադաշտի արտաքին մակերևույթը հարթ է, նվազեցրեց սահնակների քաշը՝ 80 կգ-ից հասցնելով 30-ի։ Դրանք ի սկզբանե նախատեսված էին բարդ մակերևույթի համար։ Յոհանսենը ողջ ձմեռ զբաղված էր պարենի դասավորությամբ, որպեսզի ճանապարհին ժամանակ չկորցնեն կապոցներ քանդելու և կշռելու վրա։ Նա, ընդհանուր առմամբ, խիստ կարգով բաշխեց 42 000 վարսակե պաքսիմատ, բացեց 1321 բանկա պեմիկան, փոքրիկ մասերի բաժանեց 100 կգ շոկոլադ և չոր կաթով 203 «երշիկ» լցրեց։ Պարենային արկղի մեջ դասավորվում էր 5400 պաքսիմատ կամ 4 շարք պեմիկանի կտորներ։ Քանի որ դրանք պահածոյի բանկայի տեսք ունեին (12 սմ տրամագծով և 5 սմ բարձրությամբ), շեղանկյունաձև արանքները լցվում էին կաթե «երշիկներով», իսկ մնացած տարածությունը՝ շոկոլադի կտորներով։ Արշավի ընթացքում Ամունդսենի խմբի ստանդարտ օրաբաժինը կազմում էր՝ 40 պաքսիմատ (400 գ), 75 գ չոր կաթ, 125 գ շոկոլադ և 375 գ պեմիկան, ընդամենը՝ 975 գ պինդ կերակուր։ Դրան հարկ է ավելացնել փոկի և շան միսը, որոնք նույնպես պարբերաբար օգտագործվում էին։ Օրաբաժնի էներգետիկ արժեքը կազմում էր 4560 կիլոկալորիա (Ռ. Սքոթի անձնակազմինը՝ 4430)։ Ամունդսենի անձնակազմի անդամի օրական էներգետիկ ծախսը կազմում էր մոտ 4500 կիլոկալորիա (Ռ. Սքոթինը՝ 5500):
Անհաջող ելք դեպի բևեռ
Բևեռային օրվա մոտենալուն զուգահեռ Ամունդսենն ավելի անհամբեր էր դառնում. նրա արշավախումբը գտնվում էր Սքոթի խմբից 650 կմ հեռավորության վրա և 96 կմ-ով բևեռին ավելի մոտ, ուստի չէր կարելի դատել մրցակցի մոտ եղանակային պայմանների մասին (այն ժամանակ դեռ հայտնի չէր, որ «Ֆրամհեյմում» ավելի ցուրտ էր, քան Սքոթի բազայում. ձմեռվա միջին ջերմաստիճանը Ամունդսենի մոտ հասնում էր -38 °С-ի, իսկ Սքոթի մոտ՝ -27 °С-ի, բայց Սքոթի հիմնական լծկանները ձիերն էին, որը ենթադրում էր ելքի ավելի ուշ ժամկետներ)։ Ամունդսենին առավել անհանգստացնում էր Սքոթի մոտորասահնակների մասին լուրը, այդ պատճառով նա որոշեց առաջ շարժվել 1911 թվականի սեպտեմբերի 1-ին։ Սակայն մեկնումից նույնիսկ 4 օր առաջ ջերմաստիճանը չէր բարձրանում -57 °С-ից։ Միայն օգոստոսի 31-ին տաքացավ մինչև -26 °С, բայց հետո նորից ցրտեց։
Խումբը կազմվեց 8 հոգուց (Լինդստրոմը բազայի անփոխարինելի պահապանն էր)՝ ձմեռն անցկացրած բոլոր շներով, որոնք 86-ն էին։ Դեպի Հարավային բևեռ առաջին արշավը ձեռնարկվեց 1911 թվականի սեպտեմբերի 8-ին՝ -37 °С-ի պայմաններում։ Յոհանսենն այդ արշավը համարում էր վաղաժամ, բայց ստիպված էր ենթարկվել։ Արշավն անհաջող ստացվեց. ջերմաստիճանի մինչև -56 °С ընկնելու պատճառով դահուկները չէին սահում, իսկ շները չէին կարողանում քնել։ Արշավին վերցրած օղին սառել էր։
Բևեռախույզները որոշեցին հասնել հվ. լ. 80°-ում գտնվող իրենց պահեստին, այնտեղ բեռնաթափել շնասահնակները և վերադառնալ «Ֆրամհեյմ»։ Սեպտեմբերի 16-ին Ամունդսենը, ունենալով լավագույն շնասահնակը, վերադարձավ բազա՝ հոգ չտանելով ավելի բարդ պայմաններում գտնվող իր մարդկանց ապահովության մասին։ Վերադարձը վերածվեց անկազմակերպ փախուստի, որում յուրաքանչյուր բևեռախույզ միայն ինքն իր վրա կարող էր հույս դնել։ «Ֆրամհեյմ» վերադառնալու ժամային տարբերությունն արշավի անդամների միջև կազմեց մոտ 6 ժամ, բազայում նույնիսկ լամպ չէին վառել, որպեսզի հեշտացնեին հետ մնացողների՝ տարածության մեջ կողմնորոշվելը։ Այդ ճանապարհին Յոհանսենը ձնաբքի ու -60 °C ցրտի պայմաններում մահից փրկեց պակաս հմուտ Պրեստրուդին, ում շնասահնակը լրիվ քանդվել էր։ Յոհանսենը նույնիսկ վրան և նավթավառ չուներ, որոնք նրանց տրամադրեց Հասելը։ Այս ամենի արդյունքը եղավ խմբի երեք անդամների ոտքերի ցրտահարությունը, որոնց բուժումը ձգձգվեց։ Հատկանշական է, որ Յոհանսենին և Պրեստրուդին Ամունդսենը դիմավորեց «Ո՞ւր էիք կորել» հարցով։
«Ֆրամհեյմ» վերադառնալուց հետո, առավոտյան Յոհանսենը, հենվելով Նանսենի հետ իր բևեռային ճանապարհորդությունների փորձի վրա, խիստ քննադատության ենթարկեց Ամունդսենի գործելաոճը։ Դիմադրությունից բորբոքված՝ Ամունդսենը բևեռային խմբից հեռացրեց Յոհանսենին՝ չնայած որ վերջինս գիտարշավի ամենահմուտ գրաստապանն էր։ Հարաբերությունները վերջնականապես սրվեցին. Ամունդսենն ու Յոհանսենը չէին շփվում ընդհուպ մինչև հոկտեմբերի 28-ը։ Յոհանսենն իր համախոհներ Պրեստրուդի և Ստուբերուդի հետ դեպի աշխարհագրական բևեռ հեղինակավոր արշավի փոխարեն, Ամունդսենի կողմից ուղարկվեց դեպի Էդուարդ VII-ի երկիր՝ երկրորդական արշավի։ Բացի այդ, կապիտան Յոհանսենն այդուհետ ենթարկվում էր ակնհայտորեն ավելի քիչ պատրաստված երեսնամյա լեյտենանտ Պրեստրուդին։ Ռորբերտ Հանթֆորդը Ամունդսենի և Յոհանսենի հարաբերությունները համեմատեց «Դիսքավերիի» գիտարշավում Սքոթի ու Շեքլտոնի տարաձայնության հետ։
Հարավային բևեռի նվաճում
Միայն 1911 թվականի հոկտեմբերին ի հայտ եկան անտարկտիկական գարնան նշանները։ Այնուամենայնիվ, 1911/1912 սեզոնին եղանակն անսովոր սառն էր. ջերմաստիճանը տատանվում էր −30 °C-ից −20 °C-ի միջև՝ −15 °C - −10 °C նորմայի դեպքում ։
Հոկտեմբերի 20-ին ճանապարհ ընկան բևեռային արշավի հինգ մասնակիցներ։ Նրանք ունեին 4 շնասահնակ և 52 շուն։ Յոհանսենը գտնում էր, որ այդքանը բավական չէ հաջող վերադարձի համար։ Հ. լ. 80°-ում տեղակայված առաջին պահեստին հասան հոկտեմբերի 23-ին և երկօրյա հանգիստ կազմակերպեցին։ Հոկտեմբերի 26-ից սկսած սկսեցին մոտ 2 մ բարձրությամբ ձնե բուրգեր պատրաստել՝ տեղանքում կողմնորոշվելու համար (Անտարկտիդայի սառցադաշտի վրա հաճախակի տիրող ամպամած եղանակն ընդհանրապես տեղանքում ապակողմնորոշման էր բերում), դրանք կանգնեցնում էին ամեն 3 մղոնի վրա։ Սկզբնական 180 մղոնը նշում էին ձողերով, դրոշներով և այլ ուղենշաններով։ Նախապես պատրաստված պահեստներից վերջինին հասան նոյեմբերի 5-ին՝ թանձր մառախուղի պայմաններում։ Հետագա ուղին անցնում էր անծանոթ տարածքներով։ Նոյեմբերի 9-ին խումբը հասավ հ. լ. 83°-ին, որտեղ մեծ պահեստ հիմնվեց՝ հետադարձ ճանապարհի համար։ Այստեղ ստիպված գնդակահարեցին մի քանի հղի շների և որպես պաշար թաղեցին ձյան մեջ։ Նոյեմբերի 11-ին նշմարվեցին անդրհարավբևեռյան լեռները. ամենաբարձր կատարներն ստացան Ֆրիտյոֆ Նանսենի և Պեդրո Քրիստոֆերսենի անունները։ Այստեղ հավաքեցին և միջակա պահեստում թողեցին երկրաբանական նմուշներ։ Նոյեմբերի 17-ին խումբը մոտեցավ շարժվող սառցադաշտին. առջևում Բևեռային սարահարթն էր։ Մինչև բևեռ մնացել էր 550 կմ։
Սկզբում Ամունդսենը մտադիր էր արշավի ընթացքում կրճատել խումբը, որպեսզի բևեռ հասնեն միայն երկու հոգի։ Գործը հասավ աղմկոտ վիճաբանության. նոյեմբերի 19-ին ղեկավարը որոշեց հետ ուղարկել Հասելին և Բյոլանդին, որից հետո վերջինս ծնկի իջավ Ամունդսենի առաջ և, խիստ նվաստանալով, խնդրեց փոխել որոշումը։ Այս դեպքերի մասին տեղեկություններ պահպանվել են միայն Հասելի օրագրում. Ամունդսենն այդ օրը բավարարվեց լեռնային համայնապատկերի նկարագրությամբ։
Դեպի բևեռ վերջին ձգման ժամանակ Ամունդսենը վերցրեց 60 օրվա պարեն, 30 օրվա պաշար թողեց հ. լ. 84°-ում գտնվող պահեստում։ Այդ պահի դրությամբ մնացել էր 42 շուն։ Որոշվեց բարձրանալ սարահարթի վրա, սպանել 24 շուն և 18-ով շարժվել դեպի բևեռ։ Ճանապարհին նախատեսվում էր սպանել ևս վեց շուն, ճամբար պետք է վերադառնային միայն 12 կենդանի։ Ծրագրերը լիովին արդարացվեցին։
Դեպի սարահարթ վերելքն սկսվեց նոյեմբերի 18-ին՝ Բետի լեռան ստվերի ներքո (լեռն այդպես էր անվանվել Ամունդսենի ծեր դաստիարակ՝ շվեդուհի Էլիզաբեթ Գուստավսոնի պատվին)։ Առաջին օրը խումբն անցավ 18,5 կմ՝ բարձրանալով ծովի մակարդակից 600 մ բարձրության վրա։ Վիսթինգն ու Հանսենը հետախուզեցին դեպի 1300 մ բարձրությամբ սառցադաշտ տանող ճանապարհը, որի երկարությունը որոշել չհաջողվեց (այն ստացավ Ակսել Հեյբերգի անունը)։ Դրան հետևեցին մինչև 2400 մ բարձրությամբ այլ անցումներ։
Նոյեմբերի 21-ին արդեն անցել էին 31 կմ և հասել 1800 մ բարձրության։
Նոյեմբերի 21-ի ճամբարն ստացավ «Սպանդանոց» անվանումը. յուրաքանչյուր գրաստապան սպանում էր իր շներին, որոնք նախապես ընտրվել էին. Ամունդսենը դրան չէր մասնակցում՝ իր վրա վերցնելով խոհարարի պարտականությունները։ 24 շների մի մասին կերան, մի մասին էլ թաղեցին ձյան տակ։ Կարճ ժամանակով արև դուրս եկավ, որից հետո հաջողվեց որոշել, որ հասել են հ. լ. 85° 36’-ին։ Առատ սնունդով երկօրյա հանգիստը կազդուրեց շներին, սակայն հետո խումբը մեծ դժվարությունների հանդիպեց, որի մասին վկայում են այդ տեղանքին տրված անվանումները՝ Սատանայի դաշտ և Դևերի պարահրապարակ։ Դրանք ծովի մակերևույթից 3030 մ բարձրության վրա գտնվող, խորը ճեղքվածքներով և զառիթափ լանջերով տարածքներ էին։ Այնուհետև հայտնաբերված լեռներն անվանեցին Հելանդ-Հանսեն։ Ամունդսենն անհանգստանում էր. ալպինիստական սարքավորումները մնացել էին ներքևի պահեստում, բարձրանալու համար ավելի թեթև ուղի չգտնվեց։
Ալիս Բոներ
Ալիսա Բոներ, շվեյցարացի նկարիչ և քանդակագործ, արվեստի պատմաբան և հնդկագետ։ Իր նկարներում օգտագործել է մատիտ, ածուխ, սեպիա, կարմիր կավիճ, թանաք, երբեմն էլ՝ պաստել։ Նրա վաղ աշխատանքները կենտրոնացած են նկարների, քանդակների, դիմանկարների ուսումնասիրությունների, ամբողջ մարմնի, լանդշաֆտների և բնության ուսումնասիրությունների դիտարկումների վրա։ Նկարիչը հիացել է պարարվեստով և ստեղծել է երեք պարուհիների՝ Լիլիի, Ժաննայի և Լեոնի Բրաունի, ինչպես նաև հնդիկ պարուհու (Ուդայ Շանքար) շարժումները։ Նրա էսքիզները ինքնաբուխ են։ Մի շարք դիտարկումներ, որոնք սովորաբար կատարվում են ընդամենը մի քանի արագ հարվածների միջոցով, կենտրոնացած են եղել մարմնի հիմնական բնութագրերի վրա ։ 1926-1930 թվականներին Բոները պարուհի Ուդայ Շանքարի հետ ուղևորություն է կատարել Մարոկկոյում, Թունիսում և Հնդկաստանում։ 1935 թվականին նա որոշել է արտագաղթել Հնդկաստան ։
Ռուալ Ամունդսեն
Հարավային բևեռի նվաճում
Ջերմաստիճանն ամբողջ ժամանակ մոտ −20 °C էր, փոթորկոտ, շներն ու խմբի անդամները տառապում էին լեռնային հիվանդությունից։ Մշտական ուժեղ քամիները նոր խնդիրներ էին առաջացնում։ Ամունդսենը գրել է.
Դեկտեմբերի 6–ին նորվեգացիները հասան ճանապարհի ամենաբարձր կետին՝ 3260 մ բարձր ծովի մակարդակից, և նույն օրը գերազանցեցին Շեքլտոնի՝ 1909 թվականին սահմանած ռեկորդը։ Խմբի նյարդերը ծայրահեղ լարված էին. հաճախակի մանր վեճեր էին ծագում։ Սվերե Հասելն իր օրագրում ղեկավարին անկեղծորեն անվանում է «խառնակիչ», իսկ Վիսթինգին և Հանսենին՝ «նրա պնակալեզներ»։
Ամունդսենն ու ընկերները բևեռ հասան դեկտեմբերի 14-ին, «Ֆրամհեյմի» ժամանակով ժամը 15:00-ին։ Նրանց շրջապատող հարթավայրը Խոկոն VII անունն էր կրում (Շեքլտոնն այն այդպես էր անվանել Էդուարդ VII-ի պատվին)։ Բևեռի նվաճումը տոնեցին Բյոլանդի պահած սիգարները ծխելով։ Քանի որ սիգարները ութն էին, խմբի անդամների նախնական քանակով, երեքը բաժին հասան Ամունդսենին։
Ալիս Բոներ
Վաղ տարիներ
Էլիս Բոները ծնվել է Իտալիայում 1889 թվականին շվեյցարացի ծնողների ընտանիքում։ Անցնելով իտալական կրթական համակարգի՝ սովորել է նկարչություն և քանդակ Բրյուսելում, Մյունխենում և Բազելում 1907 թվականից մինչև 1911 թվականը։ 1911 թվականին նրա ընտանիքը վերադարձել է Շվեյցարիա, որտեղ սկսել է աշխատել որպես անկախ քանդակագործ։ 1916 թվականին նրա աշխատանքները ցուցադրվել են Ցյուրիխի կունստհաուսում (Ժամանակակից արվեստի թանգարան), իսկ 1925 թվականին նա սեփական ստուդիան է ունեցել Ռոկոկո տաղավարում՝ Ցյուրիխի համալսարանից ոչ հեռու ։
Ռուալ Ամունդսեն
Հարավային բևեռի նվաճում
Բևեռային գիտարշավների հաշվետվությունների, մասնավորապես, իրար հակառակորդ հանդիսացող Ֆրեդերիկ Կուկի և Ռոբերտ Պիրի՝ Հյուսիսային բևեռն առաջինը նվաճելու մասին պնդումների շուրջ սուր վեճերի պատճառով Ամունդսենն առավել մեծ պատասխանատվությամբ մոտեցավ աշխարհագրական դիրքի որոշման հարցին։ Նա գտնում էր, որ իր գործիքները կարող են տեղանքը որոշել լավագույնը՝ մեկ ծովային մղոնի ճշգրտությամբ, ուստի որոշեց բևեռի նշված կետից 10 մղոն հեռավորությամբ դահուկային «շրջան» գծել։
Քանի որ անկյունաչափը վնասված էր, դիտարկումներն անց էին կացվում սեքստանտի միջոցով։ Արևը 24 ժամվա ընթացքում մի շրջան կատարեց ճամբարի շուրջը՝ չթաքնվելով հորիզոնի հետևում։ Կատարելով չափումներն ու հաշվարկները՝ Ամունդսենը որոշեց, որ իրենց ներկայիս դիրքը մոտավորապես 5,5 մղոնով (8,5 կիլոմետրով) շեղված է Հարավային բևեռի մաթեմատիկական կետից։ Այդ տարածքը նույնպես «շրջագծվեց» դահուկներով։
Դեկտեմբերի 17-ին Ամունդսենը որոշեց, որ գտնվում է Հարավային բևեռի իրական կետում և 24-ժամյա նոր հաշվումների փուլ նախաձեռնեց, ընդ որում յուրաքանչյուր հաշվարկ կատարում էին երկուսով՝ նավագնացության մատյանում մանրամասն նշումներ անելով։ Հինգ ճանապարհորդներից չորսն ունեին նավագնացի որակավորում (բացի Օլաֆ Բյոլանդից)։
Ալիս Բոներ
Ուդայ Շանկար բալետի թատերախումբ
1926 թվականին Բոները տեսել է Ուդայ Շանքարի ելույթը Ցյուրիխի կուրզալում, և Շանքարի նրբաճաշակ պարային շարժումներն անմիջապես գրավել են նրան և Շանքարի համաձայնությամբ մի քանի էսքիզներ է արել թղթի վրա կավի օգնությամբ։
1928 թվականին Բոնները տեղափոխվել է Փարիզ և շարունակել է իր աշխատանքը որպես քանդակագործ։ Ներկայումս նրա քանդակները տեղադրվել են Ցյուրիխի, Ժնևի և Բադենի հասարակական այգիներում և տներում։ Բոները կրկին տեսել է Շանքարի Ուդային Փարիզում 1929 թվականին, և ցանկացել վերադառնալ Հնդկաստան՝ երաժիշտներ և պարողներ հավաքելու համար։ Բոնների համար, որը հիացած էր հնդկական պարով և երկար ժամանակ երազում էր գնալ Հնդկաստան, դա հնարավորություն էր, և նա առաջարկել է Շանքարին ուղեկցել Հնդկաստան ։
Ռուալ Ամունդսեն
Հարավային բևեռի նվաճում
Այս անգամ Ամունդսենի չափումներից հետևում էր, որ խումբը գտնվում է բևեռից 1,5 մղոն (մոտ 2,4 կիլոմետր) հեռավորության վրա, և երկու արշավականներ դրոշներով նշեցին և «շրջագծեցին» հաշվարկային տարածքը։ Այսպիսով, նվաճման արժանահավատության համար Հարավային բևեռը «շրջագծվեց» երեք անգամ։ Բևեռում թողնվեց նաև «Պուլհեյմ» մետաքսե վրանը՝ Ռոբերտ Սքոթին և Նորվեգիայի թագավորին ուղղված նամակներով։ Հասելն օրագրում գրեց, որ, եթե Սքոթը հասնի բևեռին, նրան տհաճ կլինի այնտեղ գտնել նորվեգական դրոշով և «Ֆրամի» պատվադրոշով վրանը։
Ամունդսենը Հարավային բևեռում թողեց հետևյալ բովանդակությամբ մի նամակ.
Ալիս Բոներ
Ուդայ Շանկար բալետի թատերախումբ
Բոները և Շանքարը երկուսն էլ Հնդկաստան են մեկնել 1929 թվականի դեկտեմբերին։ Նրանք ճամփորդել են Հնդկաստանից Շանքարի հոր՝ Պանդիտ Շյամ Շանքարի երաշխավորագիր նամակներով։ Այսպիսով, նրանք սովորաբար հյուրեր են եղել Հնդկաստանում իրենց ճամփորդությունների ժամանակ։ Չնայած նրան, որ Մահարաջամին հայտնել են Արևմուտքում հնդկական պար կատարելու իրենց պլանների մասին, սակայն բոլորը դժկամությամբ են աջակցել նրանց։ Երբ նրանք ժամանել են Կալկաթա, փոխել են իրենց ծրագրերը և հավաքել իրենց խմբի անդամների մեծ մասին Ուդայ Շանքարի ընտանիքից (այդ թվում էրնաև երիտասարդ [[Ռավի Շանքարը) ։
1930 թվականից սկսած՝ թատերախումբը շրջել է, և առաջին ելույթը տեղի է ունեցել Փարիզում 1931 թվականի մարտի 3-ին Ելիսեյան դաշտերի թատրոնում։ Բոները եղել է համառեժիսոր, գովազդել է թատերախումբը, նաև օգնել է տարազներով և նամակագրությամբ։ Հինգ տարի աշխատելուց հետո Բոները 1935 թվականին տեղափոխվել է Հնդկաստան։
Ռուալ Ամունդսեն
Հարավային բևեռի նվաճում
Վերադարձան արագ. Սատանայի սառցադաշտ հասան 1912 թվականի հունվարի 2-ին, վայրէջքը տևեց մեկ օր։ Եղանակը կտրուկ վատացավ. մառախուղ իջավ, որի պատճառով հունվարի 5-ին քիչ էր մնում չնկատեին «Սպանդանոցը», որը պատահական գտավ Վիսթինգը՝ դեմ առնելով իր իսկ կոտրված դահուկին։ Նույն օրը −23 °C-ի պայմաններում փոթորիկ բարձրացավ։ Ձեռք բերված հաջողությունը, սակայն, բարերար ազդեցություն չունեցավ խմբի անդամների փոխհարաբերությունների վրա. մի անգամ Բյոլանդն ու Հասելը խիստ նախատվեցին խռմփոցի համար։ Հասելն օրագրում դժգոհում էր, որ Ամունդսենը «միշտ նախատելու համար ամենաանբարյացակամ և ամենաամբարտավան տոնն է ընտրում»։ Այդ ընթացքում ղեկավարի հետ լավ հարաբերությունները պահպանել էր միայն Հ. Հանսենը։