cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մալգոբեկի շրջան
Մալգոբեկի շրջան (Малгобекский район, МагIалбика шахьар), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ինգուշեթիա հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1991 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Մալգոբեկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 670 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 67685 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 101,02 մարդ/կմ²։
Սեստինո
Սեստինո (Sestino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տոսկանա մարզի Արեցո գավառում ։
Բնակչությունը՝ 1506 մարդ (2008 թվականի մարդահամար տվյալների)։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 19 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 80 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 52038։ Հեռախոսային կոդը՝ +39 0575։
Բնակավայրի հովանավոր սուրբը սուրբ Պանկրատին է։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մխիթար Գոշ
Մխիթար Գոշ, հայ մտածող–գիտնական, օրենսդիր, առակագիր, հոգևորական, մանկավարժ, հասարակական գործիչ։
Մխիթար Գոշի առակներով 12–րդ դարի հայ գրականության մեջ մուտք է գործել ժողովրդական բանարվեստի տեսակը՝ առակը։
Մ. Գոշի իմաստության համբավն այնքան է հռչակվել, որ շատերը հեռավոր վայրերից եկել են աշակերտելու նրան։ Նա մեծ հեղինակություն է վայելել ոչ միայն մտավորականների, այլև ժամանակի քաղաքական ու պետական գործիչների շրջանում, եղել է Զաքարե Երկայնաբազուկի խոստովանահայրն ու խորհրդատուն։ Միջնադարում նրա մասին պատմվել են ավանդություններ, որոնց մեջ նա սրբացվել է։ Ամերիկյան հանրագիտարանը համարում է, որ Գոշը հայկական վերածնունդի հիմնական ներկայացուցիչներից մեկն է։ Բրիտանացի մտավորական Դեյվիդ Լենգը Գոշին համեմատում է հայտնի առակագիրներ Եզոպոսի և Լաֆոնտենի հետ։
Կենսագրություն
Մխիթար Գոշի (Գոշ բառը նշանակում է սակավամազ) կենսագրական տվյալները հիմնականում պահպանվել են Կիրակոս Գանձակեցու մոտ։ Մխիթար Գոշը ծնվել է Գանձակում՝ թյուրքերի տիրապետության շրջանում։
Գոշի ծննդյան թվականը հայտնի չէ, սակայն, հիմք ընդունելով, որ նա մահացել է խոր ծերության ժամանակ՝ 1213 թվականին, գիտնականները ենթադրում են, որ նա ծնվել 1120-30-ական թվականներին։ Կրթվել է ծննդավայրում։ Չափահաս դառնալով՝ ձեռնադրվել է կուսակրոն քահանա։ Աշակերտել է Հովհաննես Տավուշեցուն և ստացել վարդապետի կոչում։ Այնուհետև Մխիթար Գոշը մեկնել է Կիլիկիա։ Թաքցնելով վարդապետական աստիճան ունենալը՝ ուսանել է Սև լեռան երևելի գիտնականների մոտ և վերստին ստացել վարդապետի աստիճան։ Դրանից հետո որոշ ժամանակ տեղափոխվել է Կարին, որտեղ ընկերացել է Քուրդ Արծրունու հետ։ Վերադառնալով հայրենիք՝ սկզբում ապրել է Գանձակում, սակայն նրա և Աղվանից Ստեփանոս կաթողիկոսի հարաբերությունները սրվել են։ Այդ մասին վկայում է նաև Մխիթար Գոշը ։
Մխիթար Գոշը տեղափոխվել է Հաթերքի իշխան Վախթանգի մոտ՝ Խաչեն, այստեղից էլ՝ Հին Գետիկի վանքը։ Որոշ ժամանակ անց երկրաշարժից ավերվել են վանքն ու շրջակա գյուղերը։ Ամիրսպասալար Զաքարե և Իվանե Զաքարյան իշխանների հովանավորությամբ Գետիկից ոչ հեռու՝ Տանձուտա ձորում, կառուցել է Նոր Գետիկ վանքը և հանգրվանել այնտեղ։ Նոր Գետիկի վանքը գտնվում է Այրարատ նահագնից հյուսիս-արևելք, այժմ Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի մարզում։ Այնտեղ նա բացել է իր դպրոցը։ 1196-1198 գնացել է Երուսաղեմ ուխտագնացության։ Մասնակցել է 1205-ի Լոռեի և 1207-ի Անիի եկեղեցական ժողովներին։ 1207 թվականին Զաքարե ամիրսպասալարը Անի քաղաքում Արևելյան Հայաստանի եկեղեցական ժողով է գումարում՝ հաստատելու Սիսի ժողովի կանոնները շարժական սեղանի թույլտվության մասին, որպեսզի զինվորականները ևս պատարագի հնարավորություն ունենան։ Մխիթար Գոշը չի գալիս հիվանդության պատճառով, սակայն այն հոգևորականները, ովքեր դեմ էին այս որոշմանը, դիմեցին Մխիթարին՝ նրա ներկայություն ապահովելու համար։ Վերջինս, տեղի տալով հոգևորականների խնդրանքին, ներկա գտնվեց Անիի եկեղեցական ժողովին։ Զաքարեն անձամբ է դիմավորում Գոշին՝ ասելով․ «Քանի որ դու եկար, այլևս նրանք փույթ չեն»։
Մխիթար Գոշի մահվանից հետո իր կողմից հիմնված Նոր Գետիկի վանքը վերանվանվել է Գոշավանք (Գոշի վանք)։ Վանաձոր քաղաքում գործում է Մխիթար Գոշի անվան հայ-ռուսական միջազգային համալսարան։
Մատենագրություն
Մ. Գոշի գրչին են պատկանում մատենագրության զանազան ճյուղերին վերաբերող մոտ մեկ տասնյակ աշխատություններ. «Համառօտ մեկնութիւն մարգարեութեանն Երեմիայի», «Ողբք ի վերայ բնութեանս՝ ի դիմաց Ադամայ առ որդիս նորա», «Յայտարարութիւն ուղղափառութեան հաւատոյ ընդդէմ ամենայն հերձուածողաց՝ ի խնդրոյ մեծ զօրավարին Զաքարէի և եղբօր իւրոյ», «Թուղթ խրատականք», «Շարք հայրապետացն Աղուանից», աղոթքներ, առակներ։
Մխիթար Գոշի գրչին պատկանող ստեղծագործությունները համեմված ժամանակի շունչով և նրա կողմից կատարված ահռելի աշխատանքի արդյունքում ծնվեց նրա հիրավի ամենից կարևոր աշխատությունը, որը հետագա սերունդների և իր ժամանակակիցների համար հիմք հանդիսացավ հայ իրավական մտքի զարգացման համար։ Մխիթար Գոշի աշխատություններում ամբողջապես արտացոլված է նրա վերաբերմունքը պետական իրավական համակարգի առկայության կարևորության մասին իր պատկերացումները։ Մխիթար Գոշը կարևորում էր հասարակական կյանքում հզոր և կենտրոնացված պետության առկայությունը։ Այս ամենին զուգահեռ Գոշը շատ լավ էր հասկանում սեփական սովորութային օրենքների և այլ օրենսդրությունների ներգրավվումը ժողովրդի հասարակական կյանքում, որի արդյունքում ձևավորվեց նրա առակների և օրենքների ժողովածուն։ Առակների միջոցով Գոշը ձգտում էր ժողովրդի մեջ տարածել բարոյականության և հասարակության մասին իր պատկերացումները, իսկ ահա նրա դատաստանագիրքը, ոչ միայն հայ, այլև աշխարհի շատ ժողովուրդների մոտ ընդունվեց որպես ժամանակի լավագույն օրենքների ժողովածու։ Գոշի դատաստանագիրքը ներառում է բազմաթիվ անխախտ օրենքների ժողովածուներ, սակայն ամենից կարևոր հանգամանքն այն է, որ Գոշի կատարած աշխատանքի արդյունքում հայոց իրավական միտքը ապրեց իր ծաղկուն ժամանակներից մեկը։ Գոշի դատաստանագիրքը գրելու ժամանակ (1184 թվականին Գոշը սկսեց դատաստանագիրքը) չկար հայոց անկախ պետականություն, անգամ իշխանությունները գտնվում էին սելջուկյան ամիրայությունների իշխանության ներքո։ Իրավագիտության պատմության մեջ սա այն եզակի դեպքերից է, երբ չունենալով պետականություն՝ որևէ հասարակության մեջ ստեղծվում է նմանատիպ օրենքների ժողովածու։
Դատաստանագիրք
Հայ իրավունքի հուշարձանն է Դատաստանագիրքը։ Ճիշտ անվանումն է «Գիրք Դատաստանի»։ Գյանջայի մուսուլման ամիրաները թույլատրում էին քրիստոնյաներին ունենալ սեփական օրենքները, սակայն նրանց օրենքները ամբողջական չէին, այսպիսով նրանք շատ հաճախ դիմում էին մուսուլմանական դատարաններ։ Այս հանգամանքը հաճախ ունենում էր վատ հետևանքներ, և Գոշն սկսեց իր հայտնի դատաստանագրքի աշխատանքները, որպեսզի կանխի մուսուլմանական դատարանների ոտնձգությունները քրիստոնյաների նկատմամբ։ 1184 թվական գրված այս աշխատությունը անվանվեց Դատաստանագիրք Մխիթար Գոշի կամ Հայկական դատաստանագիրք, այն դարձավ հայերի համար գլխավոր օրենսդրություն։ Դատաստանագրքում արտացոլված են միջնադարյան Հայաստանին համապատասխան օրենսդրություն, ժամանակի ընթացքում Դատաստանագիրքը դարձավ հայոց մեջ հիմնական օրենսդրական ակտը, որը տարծվեց նաև սփյուռքի հայկական գաղթօջախներում։ Դատաստանագիրքը կազմված է Ա, Բ, Գ խմբագրություններից։ Ա խմբագրությունը բաղկացած է նախադրությունից և բուն դատաստանագրքից, որը կազմված է 251 հոդվածից։ Գ խմբագրությունը նույնանում է Ա-ի հետ, սակայն համառոտ է և տարբերվում է ըստ էության։ Համաձայն Գոշի իրավագրքի՝ պետությունը և եկեղեցին հասարակության երկու կարևոր հիմնասյուներն են։ Բ խմբագրությունը բաժանվում է աշխարհական (130 հոդված) և եկեղեցական մասերի (124 հոդված)։ Գրքում մեղավորությունը բաժանվում է երկու առանձին բաղադրիչների՝ եկեղեցական և աշխարհական, սրան համապատասխան Գոշը առանձնացնում է պատժի երկու ձև՝ մարմնական-նյութական և եկեղեցահոգևորականական (մահապատիժ, ձերբակալություն, նյութական, ֆինանսական տույժեր)։ Պատիժը, համաձայն նրա, չպետք է հետապնդի ֆիզիկական նպատականեր կամ վրեժի նպատակ, այլ պետք է ուղղված լինի զղջման, ուղղման և մարդու վերադաստիարակման։ Համաձայն Գոշի՝ ամեն մարդ տիրապետում է իր բնական իրավունքին, որի հիմնական պատճառ է համարում աստծո կողմից շնորհված մարդկային գիտակցությունը։ Գոշի առաջադիմական հայացքն այն է, որ նա մահապատժի փոխարեն առաջարկում է հանցագործին մարմնական պատիժների ենթարկել։ Դատաստանագրքի գրման ժամանակ Գոշը ուսումնասիրել և օգտագործել է մովսիսական օրենքները, հայոց կանոնական իրավունքը, հայ սովորութային իրավունքը։ Առաջին անգամ որպես պարտադիր օրենք այն օգտագործվել է Կիլիկյան Հայաստանում։ « Գիրք դատաստանի»-ն առաջին անգամ հայերեն հրատարակվել է Վ. Բաստամյանցը՝ 1880-ին։ Դարերի ընթացքում Գոշի այս աշխատությունը օգտագործվել է ոչ միայն Հայաստանում և Կիլիկիայի հայակական թագավորությունում, այլև հայկական գաղթօջախներում, Լեհաստանում, Հնդկաստանում, Վրաստանում։ 18-րդ դարում Վրաստանում Մխիթար Գոշի կանոնները օգտագործվել են Վախթանգի կանոնների մեջ և դրանում արտացոլվել են առանձին գլխով՝ կոչվելով հայկական օրենքներ։ Մատենադարանում պահպանվել են Գոշի Դատաստանագրքի 40-ից ավելի օրենքներ։
Դեռևս Միջնադարում Դատաստանագիրքը թարգմանվել է լատիներեն, լեհերեն և վրացերեն լեզուներով, կիրառվել է հայ գաղթօջախներում։
Պետությունը Գոշի աշխատություններում
Մխիթար Գոշի կողմից առաջ քաշված գաղափարները պետականության վերստեղծման մասին խիստ կարևոր էին։ Նույն ժամանակներում Կիլիկյան Հայաստանում գործունեություն էր ծավալում Տարսոնի եպիսկոպոս Ներսես Լամբրոնացին, ով ևս աչքի էր ընկնում նմանատիպ գաղափարներով։ Լամբրոնացին ևս ձգտում էր Կիլիկիայում հայկական թագավորություն ստեղծել, այսպիսով նա սերտորեն համագործակցում է Լևոն Բ Մեծի հետ, ով հետագայում բազմեց Կիլիկիայի հայկական թագավորության գահին։ Լամբրոնացին և Գոշը լավագույնս ներկայացնում էին պետականության վերստեղծման ուղիները։ Ի տարբերություն Լամբրոնացու՝ հայ և կաթոլիկ եկեղեցիների սերտ համագործակցության գաղափարների՝ Գոշը խոսում էր եկեղեցու և օրենքների գերակայության և անկախության մասին։ Գոշի Դատաստանագիրքը վկայում է այն մասին, որ նա կողմ էր անկախ պետության, որը հնարավորություն կտար հայկական գործոնի հզորացմանը։ Այս նպատակաով նա իրականացրեց որոշակի միջոցառումներ։ Լամբրոնացին իր նպատակների իրականացման համար նախաձեռնեց հայ և կաթոլիկ եկեղեցիների միավորման գործընթացը։ Ներսեսը նախաձեռնեց օրենքների ժողովածու, որի նպատակն էր հասնել հայ և լատին եկեղեցու միարարությանը։ Լամբրոնացու աշխատությունը հիմնականում նպատակաուղղված էր կրոնական խնդիրների կարգավորմանը։ Սրան հակառակ Գոշի աշխատանքի նպատակն էր հասնել այն բանին, որ Հայաստանում ստեղծվի հայկական անկախ թագավորություն, որը կունենա սեփական օրենքների ժողովածուն և այդպիսով կախված չի լինի արտաքին միջամտության վտանգից։ Սրան զուգահեռ Մխիթարը չի անտեսում արտաքին գործոնները, բայց շեշտը դնում է ներքին ուժերի համախմբանը և հզորացմանը մեկ ճշմարիտ գաղափարի շուրջ։ Ըստ Մխիթար Գոշի՝ պետք է միավորել բոլոր ներքին ուժերը։ Ավատատերերին պետք է ստիպել հեռու վանել իրենց ավատական ընչաքաղցությունը և ձգտել հզորացնել սեփական տիրույթները։ Գոշը իր աշխատանքում խոսում է մեկ ընդհանուր պետության ստեղծման անհրաժեշտության մասին։ Այս հանգամանքները հաշվի առնելով է, որ Մխիթարի այս ձեռնարկը համարվում է պահանջների բավարարման լավագույն մեխանիզմներից մեկը։ Դատաստանագիրքը փաստացի ապահովում է և՛ ներքին, և՛ վերին խավի պահանջները, որը կարևոր նշանակություն ունի ցանակացած իրավական համակարգում։
Առակներ
Նրա առակների նյութը հիմնականում հասարակական և կենցաղային խնդիրներն են, դասակարգերի, դասերի ու խավերի, անհատների փոխհարաբերության հարցերը, որոնք նոր էին հայ գրականության մեջ։ Այստեղ բազմազան գծերով արտացոլված է դարաշրջանի հասարակության պատկերը։ Առակագիրը շոշափում է խնդիրներ, որով նրա ժողովածուն առանձին կարևորություն է ստանում ժամանակի սոցիալ–պատմական իրադրության պարզաբանման համար։ Մի շարք առակներում երևում է հասարակական շերտավորումը և սոցիալական պայքարի առկայությունը։ Մարդիկ դատում ու դատապարտում են իշխաններին, տրտնջում թագավորներից, նույնիսկ՝ Աստծուց։ Սակայն, հեղինակի կարծիքով, ժողովուրդը պետք է հնազանդվի իշխողներին, իսկ վերջիններս պարտավոր են նրանց պահպանել օտար կեղեքիչներից ու վտանգից։ Առակներում ևս Մ. Գոշը կենտրոնացած ուժեղ պետականության գաղափարն է արծածում։ Այստեղ այլաբանորեն կոնկրետ մարդն է նկարագրվում՝ իբրև գյուղացի, քաղաքացի, ազնվական–իշխան, արհեստավոր, կրոնավոր, թագավոր և այլն՝ իր կեցության առանձնահատկություններով։ Մ. Գոշը իր ժողովածուն կազմել է ուսուցողական նպատակներով։ Նրա համար առակը հրապարակախոսության միջոց է՝ դրվատելու առաքինությունները, ծաղրելու պակասությունները, հիմարությունն ու տգիտությունը, խարազանելու չարիքը։ Ժողովածուն ունի կուռ կառուցվածք. պարունակում է 190 առակ, որոնք երեք բաժիններում դասավորված են որոշակի կարգով, ըստ գործող անձանց կամ նյութի՝ երկնային մարմիններ ու երկիր, տնկիներ ու ծառեր, բույսեր ու ծաղիկներ, մրգեր, լեռ, գետ, աղբյուր, ջրային ու ցամաքային կենդանիներ, թռչուններ, մարդիկ։ Բարոյականք կոչված առակների նյութը բույսերի և կենդանիների հատկություններն են, բարքը, որ հեղինակը դնում է իբրև առակի պատմողական մաս և դրանից հանում բարոյախոսական եզրակացություն։ Այդ պատճառով էլ այս խմբի առակները մեծ մասամբ սակավ գործողությամբ այլաբանական համեմատություններ են։ Գործողությունն ուժեղ է առասպելական և ստեղծական կոչված առակներում, որոնց նյութը քաղված է կենդանիների ու մարդկանց կյանքից։ Բոլոր դեպքերում պատմվածքի մասը ծավալուն չէ։ Առասպելական, մասամբ և ստեղծական առակներում Մ. Գոշը վերցնում է այնպիսի գործող անձինք, որոնց սոսկ անունները պատրաստի հասկացություններ են. աղվես՝ խորամանկություն, նապաստակ՝ վախկոտություն, արջ՝ միամտություն–հիմարություն ևն։ Նրա առակների ժողովածուն առաջին արձակ ստեղծագործությունն է հայ գրականության մեջ, որ գրված է իբրև գրական–գեղարվեստական երկ։ Այս իմաստով Մ. Գոշը գեղարվեստական արձակի հիմնադիրն է հայ գրականության մեջ։
Մ. Գոշի առակներն առաջին անգամ հրատարակվել են 1790 թվականին Վենետիկում, թարգմանվել են ֆրանսերեն և ռուսերեն։ Մխիթար Գոշի Դատաստանագիրքը հայոց և միջազգային իրավունքի պատմության մեջ մեծ իրադարձություն է եղել։ Այն պարունակել է այնպիսի դրույթներ, որոնք տեղ են գտել այժմյան բազմաթիվ իրավական ակտերում։ Գոշը այնպիսի գաղափարների հեղինակ է, որոնք բխել են անմիջականորեն մարդու բնական իրավունքներից։ Դատաստանագիրքը պարունակել է քրեական, քաղաքացիական և այլ կարևոր հարաբերություններ կարգավորող դրույթներ։
Ժամանակագրություն
Համարվում է ժամանակագրության հեղինակ։ Այս հիշատակության բնօրինակ տեքստը անվերնագիր է։ Ղևոնդ Ալիշանը XIX-XX դարերում այս աշախատությունն անվանել է Աղվանից երկրի իրադարձությունները XII դարում։ 1958 թվական առաջին անգամ հայտնի հայագետ Դոուսենը այն անվանել է Աղվանական ժամանակագրություն։ Աղվանքը Միջնադարում կրել է հայկական իշխանությունների ազդեցությունը։ Դոուսետը նաև նկարագրում է այդ պատմական աշխատությունը՝ իբրև հայկական պատմագրության աղբյուրներից մեկը։
Մխիթար Գոշի տնտեսագիտական հայացքները
Մխիթար Գոշը, լինելով ֆեոդալական հասարակարգի գաղափարախոս, այդ տնտեսակարգի հիմքը համարել է ֆեոդալական սեփականությունը և բնական է, որ հանդես է եկել նրա պաշտպանությամբ։ Նա հողի և ունեցվածքի ֆեոդալական սեփականության ռացիոնալ օգտագործումը համարել է այդ տնտեսակարգի ամրապնդման և զարգացման հիմք և այդ տեսանկյունից էլ քննարկել է ֆեոդալական տնտեսությունների կազմակերպման և զարգացման հետ կապված սոցիալ-տնտեսական հարաքբերությունները։ Մխիթար Գոշը ֆեոդալական աստիճանակարգված ենթակայության հիմքը համարել է սեփականատիրական հարաբերությունները։ Իշխանների տեղը հասարակական աստիճանակարգում որոշվում է ըստ նրանց ունեցվածքի և բնական ու հասարակական հարստությունների նկատմամբ ունեցած իրավունքների։
Գոշի տնտեսագիտական ուսմունքում զգալի տեղ է հատկացված աշխատանքային հարաբերությունների կարգավորման հարցերին։ Հեղինական առանձնացրել է աշխատանքային հարաբերությունների երկու տեսակ՝ ճորտային և վարձու աշխատանքներ՝ տարբեր վերաբերմունք դրսևորելով դրանց նկատմամբ։ Նա գտնում էր, որ վարձու աշխատողները պետք է նյութական պատասխանատվություն կրեն արտադրության միջոցների և արտադրանքի անվնաս պահպանման ու ռացիոնալ օգտագործման, ինչպես նաև իրենց տնօրինության տակ գտնվող նյութական բարիքների ու արտադրանքի որակի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միջնադարյան հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Միջնադարի հայ առակագիրներ Կատեգորիա:Հայ քահանաներ Կատեգորիա:Հայ իրավագետներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ գրողներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Հայ հոգևորականներ Կատեգորիա:Հայ առակագիրներ
Նաթաժ
Նաթաժ (Nattages) կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Բելլե կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բելլեն է։
Կոմունայի կոդը՝ 01271։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 564 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Գոհարշահ
Գոհարշահ, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն գոհար և պարսկերեն sāh՝ շահ բառերից։ Նշանակում է «գոհարների թագավոր, թագավորական գոհար»։ Գործածվել է 16-րդ դարում Գուհարշայ ձևով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Կենտրոնական Աթենք
Կենտրոնական Աթենք (Περιφερειακή Ενότητα Κεντρικού Τομέα Αθηνών), Հունաստանի ծայրամասային միավորներից մեկը։ Հանդիսանում է տեղական ինքնակառավարման մարմինների շրջանային օրգան և վարչական բաժանման մաս։ Կալիկրատիսի ծրագրով 2011 թվականից մտնում է Ատտիկա (պերիֆերիա)յի մեջ. Իր մեջ է ներառում Աթենքի նախկին նոմարխիան և Աթենքի քաղաքային ագլոմերացիայի կենտրոնական մասը՝ սահմանապակված ավտոմայրուղի 1-ով, Տուրկովունիա և Իմիտոս լեռներով, Իլիսոս գետով։ Սահմանակից է Արևմտյան Աթենքի, Հյուսիսային Աթենքի և Հարավային Աթենքի ծայրամասային միավորների հետ։
Աբալակով
Աբալակով (Абала́ков), ռուսական ազգանուն։
Ազգանունը կրողներ
Կատեգորիա:Ռուսական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Կենտրոնական Աթենք
Վարչական կենտրոնը Աթենք համայնքն է։
Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Կենտրոնական Աթենքի բնակչության թիվը 1029520 մարդ է, մակերեսը՝ 87,276 կմ², խտությունը՝ 11796,14 մարդ/կմ²։
Վարչական բաժանումներ
Կենտրոնական Աթենքի ծայրամասային միավորը բաժանվում է 8 համայնքի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կենտրոնական Աթենք
Աբգար և ընկ.
«Աբգար և ընկ.» (Apcar and Company), ընկերությունը հիմնադրվել է 1819 թվականին Հնդկաստանում, որը զբաղվում էր բեռնափոխադրմամբ, բեռների ներմուծմամբ և արտահանմամբ։ Առավել եկամտաբեր առևտուրը ափիոնն էր, որը Հնդկաստանից տեղափոխվում էր Հոնկոնգ և Կանտոնյան գետ։ «Apcar Line»-ը նաև տեղափոխում էր հնդիկ և չինացի բանվորներ՝ Մալայայում և Սինգապուրում աշխատելու համար։ «Apcar Line»-ը վաճառվել է բրիտանահնդկական «Steam» նավիգացիոն ընկերությանը 1912 թվականին։
Ծագումը
Արաթուն (Յարութիւն.- անգլ. տառադարձվել է՝ Arratoon, Aratoon կամ Arrathoon ձևերով) Աբգարը ազգությամբ հայ էր, ծնվել է 1779 թվականին, Պարսկաստանի Սպահանի Նոր Ջուղայում։ Նա ընտանիքի նախահոր երկրորդ որդին էր։ Արաթուն Աբգարը եկավ Մումբայ, երբ տասնվեց տարեկան էր, և այնտեղ աշխատանք գտավ, մի հայ առևտրականի հետ՝ առևտուր անելով Չինաստանի և Մանիլայի հետ։ Իր հովանավորի մահից հետո, նա ինքնուրույ շարունակեց այդ առևտուրը։ Նրա եղբայրը՝  Գրիգոր Աբգարը, 1808 թվականին եկավ Հնդկաստան և Մումբայում միացավ Արաթունին։ «Աբգար և ընկերություն» առևտրային ֆիրման  հիմնադրվել է 1819 թվականին Արաթուն Աբգարի կողմից։
Զարգացումը
Արաթուն Աբգարն իր ընկերությունը տեղափոխեց Կալկաթա 1830 թվականի վերջին։ Կալկաթայում ընկերությունը կատարում էր բեռնափոխադրումներ՝ փոխադրելով ինչպես ուղևորներին, այնպես էլ բեռնափոխադրողներին։ Առավել եկամտաբեր էր ափիոնը։ Մինչև «P&O» կազմակերպությունը սկսեց 1851-ին Կալկաթայից առաքել ափիոն, առևտուրը բաժանվեց «Jardine Skinner» և «Apcar Line» կազմակերպությունների միջև։ Նույնիսկ այդ ժամանակ «P&O» կազմակերպությունն ուներ բեռնափոխադրման սահմանափակ կարողություն։ Մինչ «Jardine Skinner» կազմակերպությունը ափիոն էր տանում ավելի մեծ մատակարարների համար, Աբգարները իրենց Արաթուն Աբգար և Քեթրին Աբգար առագաստանավերով նավակներ ուղարկեցին շատ ավելի փոքր տեղացի գործարարների։ Աբգարները կարող էին մասնավոր պայմանավորվածություններ ունենալ այն գործարարների հետ, որոնք նրանց արգելափակել էին Աբգարի ծառայություններից օգտվելիս։
«Apcar Line» նավատորմը մեծ հռչակ վայելեց՝  արդյունավետորեն փոխադրելով ինչպես բեռները, այնպես էլ չինացի բանվորներին, հիմնականում Սինգապուր, Հոնկոնգ և Սյամին, բայց նաև կանոնավոր ճանապարհորդություններ կատարեց դեպի Ճապոնիա։ 1855 թվականից «Apcar & Co.»-ն սկսեց իրենց նավատորմը վերածել շոգենավի։ «Apcar Line»-ը 1856 թվականից կանոնավոր ծառայություններ էր մատուցում Սինգապուրին։ Մինչև 1870-ական թվականները գերակշռում էր ափիոնի առևտուրը, բեռները տեղափոխում էին Մումբայից կամ Կալկաթայից, դեպի Հոնկոնգ կամ Կանտոնյան գետ՝  ավարտվում Սինգապուրում։ 1865 թվին հաշվառվել են Չինաստանի ափիոնային նավերի 43 ճանապարհորդություններ, որոնցից 17-ը Աբգարի նավերն էին։ Աբգարները և «Jardine Skinner»- ը ափիոն են արտահանել Սինգապուր՝  չինացիների կողմից, Մալայական թերակղզում օգտագործելու կամ հարավարևելյան Ասիայի այլ վայրեր բաշխելու համար։ Վերջիվերջո, Աբգարները բռնի պաշտպանողականության միջոցներով դուրս հանվեցին Հոլանդական արևելահնդկական ընկերությունից։ 1875–1880 թվականների կապիտան Ջեյմս Քլերը (1853–1940) ծառայում էր «Apcar & Co»– ի համար, որը առևտուր էր անում Հոնկոնգի և Կալկաթայի միջև։
1880-ական թվականներին «Apcar Line»- ը ամեն օր նավարկում էր Կալկաթայից Հոնկոնգ։ 1888 թվականի մայիսի 22-ին, Արաթուն Աբգար շոգենավը բախվեց Մալակկայի նեղուցում գտնվող Հեբեի հետ և նավերը զգալի վնասներ կրեցին։ Երկուսն էլ մեղավոր էին։ 1901 թվականին David Sassoon, Sons & Co ընկերությունը շարունակում էր մնալ հաստատուն իբրև Հոնկոնգում «Apcar Line»- ի ներկայացուցիչ։ «Apcar Line»- ի ձեռքբերումից հետո նրանք պահպանվել են։
Ընտանեկան շահերը
1843 թվականին Արաթուն Աբգարը հիմնում է Հայոց հայրենասիրական դպրոցը Պարսկաստանի Սպահանի իր հայրենի Նոր Ջուղա քաղաքում։ Դպրոցն ամբողջությամբ ֆինանսավորվել է «Apcar & Co.»- ի կողմից ։ Աբգարները պատկանել են քարածխահանքերին։ Սիտարամպուրի քարածխահանքը բացվել է «Apcar & Company»- ի կողմից 1846 թ.-ին։ 1865 թվականին Աբգարն աշխատում էր Չարանպուրի մոտակայքում գտնվող ածխահանքում։ Նրանք մեկ այլ հանք ունեին Սիտարանպուրում, որի խորությունը հասնում էր 3,7 մետրի։
Գրիգորի Աբգարը աշխատել է «Apcar & Co.»-ում մինչև իր մահը՝ 1847 թվականի հունիսի 23-ը, 52 տարեկան հասակում։ Արաթուն Աբգարը մահացել է 1863 թվականի մայիսի 16-ին, 85 տարեկան հասակում։ Աբգար Ալեքսանդր Աբգարը (1850-1913), Արաթուն Աբգարի թոռը, իր երեք ավագ եղբայրների ՝ Աբգարի, Սեթի և Թոմասի մահից հետո դարձավ ընտանիքի գլխավորը։ Նա շարունակեց ընտանեկան առևտրի բիզնեսը՝ ապրելով իրենց տանը՝ Ռասելի փողոցում, որտեղ զվարճացրեց շատ մարդկանց։ Նա 1903 թվականից Բենգալիայի առևտրաարդյունաբերական պալատի փոխնախագահն էր, իսկ նախագահը՝ 1904-ից մինչև 1907 թվականը։ Նա ներկայացնում էր առևտրի պալատը՝ Փոխկենտրոնական օրենսդրական խորհրդում 1900 թվականից 1909 թվականներին, Բենգալիայի օրենսդրական խորհրդում և նավահանգստում։
Հովհաննես Սարկավագ
Հովհաննես Սարկավագ (նաև՝ Հովհաննես Իմաստասեր, 1045, Փիփ, Տաշիր-Ձորագետի թագավորություն - 1129, Հաղպատ, Վրաց թագավորություն), հայ մատենագիր, փիլիսոփա, գիտնական, մանկավարժ ։
Աբգար և ընկ.
Ընտանեկան շահերը
1912 թվականի փետրվարի 27-ին «Apcar & Co»-ն, նավերը, արտադրամասերն ու ականները վաճառվել են բրիտանահնդկական British-India Steam Navigation ընկերությանը 800․000 ռուբլու դիմաց։
Հովհաննես Սարկավագ
Կենսագրություն
Ծնվել է քահանայի ընտանիքում։ Սովորել է Հաղպատի վանքում, ապա՝ Գևորգ Ուռճացի վարդապետի մոտ։ Ստացել է բազմակողմանի կրթություն։ Երկար տարիներ ապրել ու գործել է Անիում, ղեկավարել է Անիի բարձրագույն դպրոցը, որը ձեռք է բերել գիտական–փիլիսոփայական ուղղվածություն։ Աստվածաբանությունից բացի նրա ղեկավարած դպրոցում ուսուցանվել են քերականություն, մաթեմատիկա, փիլիսոփայություն, տոմարագիտություն, տիեզերագիտություն և այլ առարկաներ։ Հետագայում գլխավորել է Հաղպատի դպրոցը, որը նրա շնորհիվ դարձել է գիտության և մշակույթի նշանավոր կենտրոն։ Մեծ համբավ է վայելել նաև վրաց եպիսկոպոսների շրջանում և արքունիքում։ Վերականգնել և զարգացրել է «ամենայն նսեմացեալ և խամրացեալ գիտութիւնք»։ Բազմակողմանի և խոր գիտելիքների համար Հովհաննես Սարկավագը հռչակվել է որպես «Սոփեստոս», «Իմաստասեր», «Վարդապէտն մեծ», «Պոետիկոս»։ Պահպանվել է Հովհաննես Սարկավագի շիրմաքարը՝ «Արձանս այս սեմական է Սոփեստոսի Սարկաւագին» մակագրությամբ։
Աշխատություններ
Հովհաննես Սարկավագը թողել է գրական հարուստ ժառանգություն։ Մեկնել է անտիկ և քրիստոնյա հեղինակների մի շարք երկեր։ Գրել է նաև փիլիսոփայական, բնագիտական, տոմարագիտական, գեղագիտական, գեղարվեստական, բարոյագիտական, աստվածաբանական բնույթի ինքնուրույն աշխատություններ։ Կորել է նրա պատմական երկը, որից մեջբերումներ է կատարել Սամուել Անեցին։ Հովհաննես Սարկավագը մեծ ուշադրություն է դարձրել անցյալի գրավոր ժառանգությանը։ Նա սրբագրել, խմբագրել և արտագրել է աղճատված և անընթեռնելի դարձած բազում բնագիր աշխատություններ։
Գաղափարներ
Հովհաննես Սարկավագը կրոնական բնույթի իդեալիզմի դիրքերից քննադատել է աշխարհի առաջացման մոնիստական–մատերիալիստական և դուալիզմին մոտեցող ըմբռնումները։ Ըստ նրա սկզբնականն Աստվածն է. այն ինչ որ կա, նախապես եղել է Աստծու մտքում և նրա կամքով դարձել է իրականություն։ Արարված բնությունն ինքը ևս հանդես է գալիս որպես ստեղծագործող։ Քանի որ յուրաքանչյուր առարկա ենթակա է փոփոխման, անցման՝ մի վիճակից մյուսին, ապա ողջ բնությունն ունի գոյության երկակի ձև՝ որպես իրականություն և որպես հնարավորություն։ Վերջինս իրականության մեջ թաքնված արմատն ու սկիզբն է այն ամենի, հետագայում փոփոխության միջոցով վերածվում է իրականի։ Հնարավորությունն ու իրականությունն անխզելիորեն կապված են ու պայմանավորվում են միմյանց։ Նա փոփոխության պրոցեսը ընկալում է մետաֆիզիկորեն, կարծելով, որ բնության մեջ նորը չի առաջանում։ Սակայն, անդրադառնալով բնության առանձին իրերի ու երևույթների շարժման պատճառների հարցերին, նա ցուցաբերել է դիալեկտիկական մտածողության որոշ տարրեր։ Բարձր գնահատելով մարդկային ճանաչողական հնարավորությունները՝ նա հանդես է եկել բնության երևույթների գերբնականացման ու սնոտիապաշտության դեմ, պահանջել է թափանցել բնության գաղտնիքների մեջ, ճանաչել շրջապատող աշխարհը, որն իր ժամանակին առաջադիմական պահանջ էր։ Նա կարծում էր, որ կոնկրետ–զգայական աշխարհը հասանելի է մարդկային իմացությանը։ Ճանաչողությունը չիմացությունից դեպի իմացություն, թերի իմացությունից դեպի առավել լրիվ իմացություն ընթացող երկարատև պրոցես է. այն անցնում է զգայական՝ առաջին և անհրաժեշտ աստիճանը, որին հաջորդում է բնական իմացությունը։ Բացառիկ երևույթ էին գիտելիքների ձեռքբերման և նրանց հավաստիությունը ստուգելու խնդրում փորձի դերի մասին նրա դատողությունները, ճշմարտության մասին առաջ քաշած գաղափարները, նոմինալիստական մտածելակերպի առանձին արտահայտությունները և այլն։ Հովհաննես Սարկավագը ընդունել է երկրի գնդաձևությունը։
Մաթեմատիկա
Պահպանվել է Հովհաննես Սարկավագի մաթեմատիկական մի աշխատություն՝ «Յաղագս անկիւնաւոր թուոց» վերնագրով, որտեղ տրված են այսպես կոչված եռանկյուն, քառանկյուն, մինչև 14–անկյուն թվերը։ Աշխատության ընդօրինակություններից մեկը պարունակում է նաև պյութագորասյան բազմապատկման աղյուսակի հայկական տարբերակը։
Արվեստ
Արվեստի տեսության բնագավառում նոր խոսք է «Բան իմաստութեան ի պատճառս...» 188–տողանոց չափածո երկը, որը երկխոսություն է բանաստեղծի ու «սարեկի» միջև։ Թեման արվեստի ակունքների խնդիրն է։ Հովհաննես Սարկավագը արվեստի աղբյուրը տեսնում է բնության մեջ։ Ըստ նրա՝ որքան արվեստը մոտենա բնությանը, այնքան ավելի կատարյալ կլինի։ Բանականությունն է արվեստի բարձրագույն վիճակը։ Նա գտնում էր, որ բարձր արվեստի հասնելու համար անհրաժեշտ է տաղանդի առկայություն և համառ ու նպատակասլաց աշխատանք։ Նա պահանջում էր խոսքի ստեղծագործության ազատություն։
Տոմար
Հովհաննես Սարկավագը զբաղվել է հայկական տոմարի կարգավորման հարցով։ 1080 թվականին, երբ լրացել է հայոց Մեծ թվականի առաջին պարբերաշրջանը, նա կազմել է հետագա 532 տարիների (մինչև 1616 թվականը) աղյուսակը, որը կոչվել է Սարկավագագիր տոմար։ Իսկ 1084 թվականին ստեղծել է Հայոց փոքր թվականը, որը կոչվել է «Սարկավագագիր»։
Երաժշտություն
Հովհաննես Սարկավագը XI—XII դդ. երևելի երաժշտագետներից ու երգահաններից է, որ նշանակելի ավանդ է մուծել Անիի և Հաղպատի գիտական ավանդությունների զարգացման մեջ և ուղի հարթել դեպի Կիլիկիա անցումն իրագործող հայկական երաժշտական մշակույթի հետագա ծաղկման համար։ Հովհաննես Սարկավագի, որպես երաժշտի, գործունեությունը կապված է երաժշտական գեղագիտության, գիտական ու գործնական տեսության, կատարողական արվեստի և ստեղծագործության հետ։ Անեղծանելի հետքեր է թողել հայ միջնադարյան արվեստի փիլիսոփայության, այդ թվում և ուղղակի՝ երաժշտական գեղագիտության զարգացման մեջ։ «Բան իմաստութեան» քերթվածում, մասնավորապես, երաժշտությունը համարում է սովորովի գեղարվեստ, որ ծագում և զարգանում է որպես բնությանը նմանվելու և բնությունից սովորելու մարդկային ձգտման անմիջական արդյունք։ Եվ ի դեմս բնության, ունենալով գեղեցկության ու բարձրագույն ներդաշնակության հավերժական, իր համապարփակությամբ անհասանալի, մի տիպար, վերջինիս հասնելու ձգտման մեջ ձեռք է բերում կատարելագործման հավիտենապես գործող հզոր ազդակներ։ Ինչպես պարզվում է, ուսման և կրթության ասպարեզում Գրիգոր Մագիստրոսի բարենորոգումները շարունակելով դրանք ի կատար ածած Հովհաննես Սարկավագը, քերականության տոմարի և թվաբանության շարքում դաս է տվել նաև ընդհանրապես «քառյակ արվեստները», որոնցից մեկն էր երաժշտագիտությունը։ Նմանապես՝ պարզվում է, որ Հովհաննես Սարկավագը իրեն աշակերտած հոգևորականներին ուսուցանել է նաև երաժշտության նշագրության հիմունքները, ինչպես և ծիսական մատյանների երաժշտանշանագրական բովանդակությունը բացահայտելու՝ ընթերցելու–վերծանելու սկզբունքները։ Հայտնի է Հովհաննես Սարկավագի կատարած նշանակալի գործը սաղմոսերգության նորոգության ասպարեզում։ Որպես ստեղծագործող, նա նշանակալի ավանդ է մուծել աղոթքի ժանրի զարգացման մեջ, լծվել է գանձարան ժողովածուի նյութերի կուտակմանը և էապես հարստացրել շարականների հորինման փորձը։ Ղևոնդյանց հիշատակին նվիրված նրա «Անճառելի բանդ Աստուած» մանկունքը բարձրարվեստ մի կոթող է, որ նշանակալի չափով զարգացնելով Կոմիտաս կաթողիկոսի «Անձինք նուիրեալք» շարականի գրական ու երաժշտական բաղադրիչների կառուցվածքային լավագույն հատկանիշները, անմիջականորեն նախապատրաստում է Ներսես Շնորհալու՝ Ավարայրի ճակատամարտի հերոսներին ոգեկոչող «Նորահրաշ պսակաւոր» ստեղծագործությունը։
Հիշատակ
Հովհաննես Իմաստասերը 1129 թվականին Հաղպատ գյուղում։ Գերեզմանը գտնվում է Հաղպատի վանական համալիրի զանգակատան հյուսիս-արևմտյան կողմում ։ Նրա տապանաքարը ընդգրկված է Հաղպատի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում որպես հանրապետական նշանակության հուշարձան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մատենագիրներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հայ մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայ գրողներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Հայ երաժշտագետներ Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ
Աբգար և ընկ.
Նավատորմ
Արաթուն Աբգարը՝ 275 տոննա նավապետի կամրջակով, սկսեց կանոնավոր ճանապարհորդություններ կատարել 1840-ականների կեսերին՝ Կալկաթայի, Պինանգի, Սինգապուրի և Չինաստանի միջև, յուրաքանչյուր ճանապարհ անցնելով մոտ երկու ամիս։ Մի քանի տարի անց ընկերությունը ավելացրեց Արարատը և 400 տոննա Քեթրին Աբգարը, որը կրում էր Արատուն Աբգարայի կնոջ անունը։ 1846 թվականին «Apcar & Co.»- ն ուներ Կալկաթայում գործող 11 բուքսիրային նավերից երեքը, մեկը 120 ձիաուժով և երկուսը 150 ձիաուժով։ Դրան հաջորդեց 938 տոննա Արաթուն Աբգարը և Հայաստանը 1858 թվականին։ 1861 թվականին 204-տոննա «Thunder»-ը, պտուտակահանված շոգենավով, ընդամենը հինգ օրվա ընթացքում ճանապարհորդեց Հոնկոնգից Սինգապուր։Մի մեծ ցիկլոն հարվածեց Կալկաթային 1864 թվականի հոկտեմբերի 4-ին։ Դա մեծ վնաս պատճառեց նավահանգստում բեռնափոխադրմանը։ «Apcar & Co.» - ի «Thunder» - ը «Hastings Street» - ի ստորոտ տեղափոխվեց «Strand» - ը։
Արաթուն Աբգարը երկաթգիծ շոգենավ էր՝ 1,480 տոննա ջրատարողունակությամբ, որը կառուցվել էր Շոտլանդիայի Ռենֆրու քաղաքում (1861),որը 1872 թվականին վաճառվեց «H.F. Swan Company»-ին։
1019 տոննա շոգենավ Քեթրին Աբգարը կառուցվել է 1865 թվականին, և շուտով ավելացան 1476-տոննա Հինդուստանը և 1471-տոննա Չինաստանը։ Ճապոնիան շահագործման հանձնվեց 1872 թվականին։ 1873 թվականին կառուցվեց 2153 տոննա Արաթուն Աբգարը։ 1891 թվականին «Apcar Line»- ը ձեռք բերեց 3,250 տոննա նոր Առկայծող կայանը։ Նավը, որպես տախտակամած, հնդիկ և չինացի բանվորներ էր տեղափոխում Սինգապուր և Պինանգ։ 1893 թվականի հուլիսին Ճապոնիան դուրս եկավ գործածությունից՝ փոխարինելով 2750 տոննա Քեթրին Աբգարը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդկաստանի ընկերություններ
Պոնտելոնգո
Պոնտելոնգո (Pontelongo), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Պադովա գավառում ։ Բնակչությունը 3773 մարդ, բնակչության խտությունը 377 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 10 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝35029։ Հեռախոսային կոդ՝049։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Պակ Ջին Յոնգ (երգիչ)
Պակ Ջին Յոնգ (박진영, 朴珍榮,, ավելի հայտնի է որպես Ջինյոնգ), հարավկորեացի երգիչ և դերասան ։ Համարվում է JJ Project զույգերգի և GOT7 բոյ բենդ անդամ, որոնք գտնվում են JYP Entertainment-ի ենթակայության տակ։ Փակը առաջնաելույթ է կատարել որպես դերասան «Դեպի երազանք» (2012 թվական) դորամայում, հետագայում մասնակցել է «Երբ սիրահարվում է տղամարդը» (2013) և «Իմ սեր՝ Ըն Դոնգ» (2015) դորամանների նկարահանումներին։ 2016 թվականին նկարահանվել է «Անտուն այծ» լիամետրաժ ֆիլմի գլխավոր դերում, որի պրեմիերան կայացել է 2017 թվականի մարտի 1-ին։
Ի սկզբանե Ջինյոնգը առաջնաելույթ է կատարել Jr. բեմական կեղծանունով, քանի որ նրա և Պակ Ջին Յոնգի (JYP հիմնադիրը) անունները նույն են։ 2015 թվականի մայիսին դարձել է Ջունիոր, մականվան արտասանությանը բարդության ինչպես երկրպագուների, այնպես էլ ՍՄիների մոտ ։
Երաժշտական կարիերա
2012 թվականի մայիսին Ջին Յոնգ և ՋեյԲին առաջնաելույթ են կատարել, որպես զույգերգ JJ Project-ում «JJ Project Slot Machine» ալբոմով ։ Մայիսի 19-ին թողարկվել է տեսահոլովակ «Bounce» սինգլի համար, և նրանք սկսելեն առաջխաղացման ծրագրերըմայիսի 24-ից M! Countdown-ի եթերում:2013 թվականի դեկտեմբերի 24-ին նրանք դարձել են նոր բոյ բենդի՝ GOT7-ի անդամ։ Առաջնաելույթը կայացել է 2014 թվականի հունվարի 14-ին «Got It?» մինի ալբոմով։
Դերասանական կարիերա
2011 թվականի Ջին Յոնգը մասնակցել է «Դեպի երազանք 2» դորամայում՝ Չոնգ Յու Բոնգի դերում ։ 2013 թվականի մարտի 11-ին հայտնի է դարձել, որ Ջեյ Բիի հետ նա նկարահանվելու է «Երբ սիրահարվում է տղամարդը» դորամայում, որի ցուցադրումը սկսվել է ապրիլի 3-ից ։ 2015 թվականին հաստատվել է «Իմ սեր՝ Ըն Դոնգը» հեռուստասերիալի երկրորդական դերում, որի ցուցադրումը կայացել է մայիսի 29-ից մինչ հուլիսի 18-ը։
2016 թվականին Փակը նկարահանվել է «Անտուն այծ» լիամետրաժ ֆիլմում, որտեղ խաղացել է գլխավոր հերոսի դերում։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է Ջոնգջույի միջազգային փառատոնի ժամանակ։ 2017 թվականի մարտի 1-ին տեղի է ունեցել ֆիլմի պրեմիերան Կորեայի կինոթատրոններում։ Ինչպես նաև, 2016 թվականին նա խաղացել է Լի Մին Հոյի հերոսի երիտասարդ նմանակին «Կապույտ ծովի լեգենդը» հեռուստասերիալում։
Հաղորդավարի կարիերա
2015 թվականին Ջին Յոնգը ԲեմԲեմի և Լի Ջոնգ Շինի հետ դարձել է M! Countdown հեռուստահաղորդման հաղորդավար ։ 2016 թվականին նա լքել է հաղորդումը, որպեսզի կենտրոնանա խմբի գործունեության վրա և պատրաստվի համաշխարհային շրջագայությանը ։
2017 թվականի փետրվարի 1-ին նշանակվել է Inkigayo հեռուստահաղորդման հաղորդավար NCT խմբի անդամ Դոյոնի և Blackpink խմբի անդամ Ջիսույի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգիչներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի դերասաններ
Մոնտ Օրիոլ
Մոնտ Օրիոլ (Mont-Oriol), ֆրանսիացի գրող Գի դը Մոպասանի երրորդ վեպը՝ հրապարակված 1887 թվականին։ Ստեղծագործության հիմքում ընկած է Քրիստիանա Անդերմատի և Փոլեմ Բրետինի սիրո պատմությունը։ 1886 թվականի դեկտեմբերի 23-ից մինչև 1887 թվականի փետրվարի 6-ը տպագրվել է «Ժիլ Բլաս» (Gil Blas) թերթում՝ որպես ֆելիետոն, իսկ հետո՝ առանձին գրքի տեսքով։ Գրողն այս ստեղծագործության վրա աշխատել է 1885 թվականին՝ Շատել-Գիյոն առողջարանում։ 1885 թվականի օգոստոսին իր մորն ուղղված նամակում գրում է. «Ես միայն զբաղված եմ իմ վեպի աշխատանքներով... Դա լինելու է բավականին կարճ և շատ պարզ մի պատմություն, որ ծավալվում է այս հանգիստ և փառահեղ բնապատկերի ֆոնի վրա; “Սիրելի ընկերոջ ” հետ ոչ մի առնչություն չի ունենա»։ Վեպն ավարտել է 1886 թվականի դեկտեմբերին Անթիբում ։
Ինչպես նշել է Գի դը Մոպասանի ստեղծագործություններն ուսումնասիրող ֆրանսիացի Անդրե Վիալը՝ գրողը ճշտորեն նկարագրել է Շատել-Գյույոնում առողջարանային կյանքը և երկու բուժական ձեռնարկությունների միջև տեղի ունեցող իրական պայքարը։ Ըստ Վիալի՝ ծեր գյուղացի Օրիոլի նախատիպ է հանդիսացել Շատել-Գյույոնի բնակիչ, գյուղացի Պրե-Լիժյոն ։
Դիպաշար
21-ամյա Քրիստիանան մարկիզ դե Ռավենելի դուստրն է, որն ամուսնացած է հրեա հարուստ բանկիր Վիլիամ Անդերմանտի հետ։ Անդերմանտը ամուսնացել է նրա հետ, որպեսզի մուտք գործի բարձրաշխարհիկ հասարակություն։ Փողի օգնությամբ նրան հաջողվում է հաղթահարել Ռավենելի ընտանիքի նախապաշարմունքները՝ հրեայի հետ Քրիստիանայի ամուսնության հետ կապված։ Սակայն մոտ 3 տարի ամուսինները երեխաներ չունեին և Անդերմանտը կնոջը բերում է բուժավայր, հուսով, որ բժիշկներն ու հանքային ջրերը կօգնեն երեխայի բեղմնավորմանը։
Անդերմանտի ուշադրությունը գրավում է հանքաղբյուրը, ժայռի պայթյունից բացված, որը խանգարում էր մշակել գյուղացի Օրիոլի խաղողի հողը։ Անդերմատի մոտ հայտնվում է նոր խոշոր բուժավայրի շինարարության գաղափար և նա առաջակում է Օրիոլին իր հողամասի մեծ մասը վաճառել իրեն։ Հայրը և որդին որոշում են խորամանկել և գինը բարձրացնել։ Նրանք կաշառում են մի ծեր թափառաշրջիկի, որը պետք է ձևանար անդամալուծ (բայց իրականում նա առողջ էր), որպեսզի նա հանքաղբյուրում վաննա ընդուներ և հետո իր առողջության լավացման մասին տեղեկացներ։ Անդերմանտը ամրապնդվում է իր վստահության մեջ և սկսում է Օրիոլի դուստրերին ուշադրություն դարձնել, որպեսզի առաջացնի նրա բարեհաճությունը։
Քրիստիանան ծանոթանում է իր եղբայր Հոնտրանի ընկերոջ՝ Պոլ Բրետինի հետ, և ամուսնու բացակայության ընթացքում, որը ժամանակն անցկացնում էր բուժավայրի և Փարիզի միջև գործուղումներով, սկսում է մտերմանալ նրա հետ։ Քրիստիանայի և Պոլի միջև փոխադարձ համակրանքը վերածվում է ավելի մեծ զգացմունքի, և նրանք դառնում են սիրեկաններ։ Քրիստիանան հղիանում է, սակայն ոչինչ չկասկածող ամուսինը դա վերագրում է բուժավայրի ազդեցությանը։
Օրիոլը, մուտք գործելով ստեղծված բաժնետիրական ընկերության կազմի մեջ և հողի մի մասը որպես ներդրում տալով, ամենալավ մասերը թողնում է աղջիկներին՝ որպես օժիտ։ Անդերմատը Գոնտրանին խորհուրդ է տալիս սիրահետել Օրիոլի աղջիկներից մեկին՝ Շարլոտային, որպեսզի ամուսնանա նրա հետ, և, որպես օժիտ, ստանա բուժավայրի համար իրեն անհրաժեշտ հողամասը։ Գոնտրանը ստիպված համաձայնվում է, քանի որ նա եկամուտ չուներ և ապրում էր Անդերամտի փողերով։ Շարլոտայի քույրը՝ Լուիզը, սկսում է խանդել նրան։ Բանկիրը Գոնտրանին խորհուրդ է տալիս ուշադրություն դարձնել Լուիզին, որի համար Օրիոլը նախատեսել էր իր ամենալավ հողերը։ Դժգոհ Գոնտրանը, որին ավելի շատ դուր էր գալիս Շարլոտան, նորից ենթարկվում է։ Քույրերի միջև լուռ պատերազմ է սկսվում, Շարլոտան փորձում էր ցույց չտալ, որ շատ է տանջվում։
Մոտ կես տարի անց բուժավայրը բացվում է և մեծ հաջողություն է ձեռք բերում։ Այն բանից հետո, երբ Պոլյան իմանում է Քրիստիանայի հղիության մասին,նրանց հարաբերություններում սկսում է տիրել աններդաշնակություն։ Կարեկցելով Շարլոտայի վշտին՝ Պոլը փորձում է հանգստացնել նրան և աստիճանաբար նրա հանդեպ զգում է տենչանք։ Օրիոլը նրանց բռնում է պատահական համբույրի ժամանակ, սկանդալ է սկսում և Պոլին մեղադրում իր ընկերուհուն գայթակղելու մեջ։ Պոլը հայտարարում է ամուսնանալու իր պատրաստակամության մասին։ Անդերմատը գոհ էր. մյուս հողամասերը ևս անցնելու էին իր հսկողության տակ, քանի որ բուժավայրի բաժնետերերից մեկն էլ Պոլն էր։
Քրիստիանան շատ ծանր է տանում Պոլի դավաճանությունը, նրա ամուսնության մասին լուրից հետո ուշաթափվում է, նրա մոտ սկսվում են երկունքի ցավեր։ 15 ժամ տևած ծննդաբերությունից հետո ծնվում է աղջիկը՝ Պոլի երեխան։ Անդերամտը շատ ուրախ էր երկար սպասված երեխայի ծնունդով՝ նրան իրենը համարելով։ Հասարակության մեջ նա մեկնաբանում է այդ փաստը (անդամալույծի բուժմանը զուգահեռ) որպես առողջարանի բուժիչ հատկությունների հաստատում։ Պոլի՝ Քրիստիանային այցելության ժամանակ, նա շատ սառնությամբ է դիմավորում նրան, հասկացնելով, որ նրանց հարաբերությունները ավարտված են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսերեն գրքեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական գրականություն Կատեգորիա:Ֆրանսերեն վեպեր Կատեգորիա:1887 վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված վեպեր
Էսպլուգա Կալվա
Էսպլուգա Կալվա (Espluga Calva, բասկ.՝ L'Espluga Calba, կատ.՝ L'Espluga Calba), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում՝ Լեյդայի ենթարկման տակ՝ Կատալոնիա համայնքի տարածքում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Գառիգես շրջանում։ Տարածքը կազմում է 21.34 կմ2։ Բնակչությունը 2010 թվականի տվյալներով կազմել է 427 մարդ։
Տակարանա
Տակարանա  (Taquarana), համայնք Բրազիլիայում՝ Ալագոաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ալագոաս նահանգի գյուղատնտեսական շրջանում։ Մտնում է Արապիրակայի գավառի կազմի մեջ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ալագոաս նահանգի բնակավայրեր
Adobe Dreamweaver
Տարբերակներ
Ծրագիրը մասսայական ճանաչում է ստացել MX տարբերակով, որը հրապարակվել է Macromedia- ի կողմից 2002 թվականին։ Մինչ այդ թողարկված են եղել 1-4 տարբերակները, իսկ տարբերակ 5-ը ընկերությունը բաց թողեց։ 7-րդ տարվերակն ստացավ Dreamweaver MX 2004 անվանումը, որից հետո, 2005 թվականին թողարկվեց Dreamweaver 8 տարբերակը։  2007 թվականի ապրիլի 20-ին արդեն Adobe ընկերությունն առաջարկեց նոր տարբերակ՝  Dreamweaver CS3:
Այս պահի դրությամբ վերջին տարբերակ համարվում է Dreamweaver CC 2018-ը։
Սկսած 6-րդ տարբերակից, Dreamweaver խմբագրիչն աշխատում է հետևյալ լեզուների հետ.
Օգտվողները կարող են կիրառել նաև իր նախընտրած շարահյուսությունը (синтаксис):Բացի այդ, շատ լեզուներ թույլատրում են կոդի ավտոմատ հավելում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Adobe ծրագրային ապահովումներ Կատեգորիա:C++-ով գրված ծրագրեր Կատեգորիա:Adobe Creative Suite Կատեգորիա:Գրաֆիկական դիզայն Կատեգորիա:Վինդոուզի ծրագրային ապահովում Կատեգորիա:Ծրագրավորման գործիքներ Կատեգորիա:Գրաֆիկական ծրագրային ապահովումներ
Սրեչկո Կատանեց
Սրեչկո Կատանեց (Srečko Katanec, ), հարավսլավացի և սլովենացի ֆուտբոլիստ և մարզիչ, 2013 թվականից մինչև 2017 թվականը գլխավորել է Սլովենիայի հավաքականը ։ 2018 թվականի սեպտեմբերին դարձել է Իրաքի հավաքականի մարզիչ։
Ֆուտբոլային կարիերա
Նա իր կարիերան սկսել է լյուբլյանական ակումբում։ 1981 թվականից մինչև 1988 թվականը ելույթ է ունեցել հարավսլավյան ակումբներում՝ «Օլիմպիա», «Դինամո» և «Պարտիզան»։ 1988-ին տեղափոխվեց արևմտյան գերմանական «Շտուտգարտ», որտեղ անցկացրեց ընդամենը մեկ մրցաշրջան։ Սվաբիացիների հետ Կատանեցը դարձավ ՈւԵՖԱ-ի գավաթի խաղարկության եզրափակիչ։ Մրցաշրջանի ավարտից հետո նա մեկնել է Իտալիա՝ Սամպդորիա։ Իտալական ակումբի հետ նա նվաճեց իր բոլոր տիտղոսները՝ չեմպիոնություն, գավաթ և սուպերգավաթ։ Նա նաև շահեց գավաթակիրների գավաթը։ 1991/92 մրցաշրջանում նա վերջին Չեմպիոնների գավաթի խաղարկության եզրափակիչն էր, որտեղ իր թիմը 0-1 լրացուցիչ ժամանակում պարտվեց «Բարսելոնային»։
Մարզչական կարիերա
Կարիերան ավարտելուց հետո նա աշխատել է որպես մարզիչ։ Նա աշխատել է «Գորիցա» և «Օլիմպիակոս» ակումբներում։ Նա ղեկավարեց նաև Սլովենիայի, Մակեդոնիայի և ԱՄԷ-ի թիմերը ։ Սլովեներներն իրենց պատմության մեջ առաջին անգամ բերեցին Եվրոպայի առաջնությանը և Աշխարհի գավաթին ։ Սակայն աշխարհի առաջնությունում սլովենացիները պարտվեցին բոլոր խաղերն ու Կատանեցին հեռացվեցին։
Յոժեֆ Սաբոյի և Օլեգ Ռոմանցեւի խոսքով՝ Սլովենիայի հավաքականի տնային հաղթանակները Սրեչկո Կատանցեի օրոք պայմանավորված էին սուբյեկտիվ մրցավարությամբ. արձանագրության խախտմամբ Կատանեցը ընդմիջումների ժամանակ կարող էր այցելել մրցավարական սենյակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հարավսլավացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սլովենացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սլովենիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դինամո Զագրեբի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պարտիզան Բելգրադի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Շտուտգարտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սամպդորիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Օվիլե լե Ֆորժ
Օվիլե լե Ֆորժ (Auvillers-les-Forges), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում :
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 897 մարդ, բնակչության խտությունը` 109.52 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.19 կմ² տարածք:
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 185 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 105 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 28 կմ արևմուտք:
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 569 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 376-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 193: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 66,1 %: 376 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 322 անձ (183 տղամարդ և 139 կին): Գործազուրկ են եղել 54 անձ (26 տղամարդ և 28 կին): 193 անաշխատունակներից 37-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 34-ը` թոշակառուներ, իսկ 122-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նազրանի շրջան
Նազրանի շրջան (Назрановский район, Наьсарен шахьар), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ինգուշեթիա հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1991 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նազրան ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 700 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 92575 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 132,25 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ինգուշիա Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Գրիգորիս Աղթամարցի
Գրիգորիս Ա Աղթամարցի, հայ բանաստեղծ, Աղթամարի կաթողիկոս (1512-1544)։
Սերվում է Արծրունիների թագավորական տոհմից (Սեֆեդինյաններ), Հայոց վերջին արքա Սմբատ Արծրունու թոռն է և Իսկենդեր Սեֆեդինյան-Արծրունու որդին ։
Կենսագրություն
Արճեշի վանքի վարդապետ Գրիգոր Րաբունուն աշակերտելու տարիներին գրված բանաստեղծության մեջ նա նշում է.
Ըստ Ներսես Շնորհալու «Թուղթ ընդհանրական»-ի` «տեսուչ» էին անվանվում եպիսկոպոսները, իսկ ըստ Ներսես Ակինյանի՝ դա Գրիգորիս Աղթամարցու համեստ ակնարկն էր իր կաթողիկոս լինելու մասին։ Ձեռագրական տվյալները ճշգրտում են նրա կաթողիկոսական գահ բարձրանալու տարեթիվը՝ 1512 թվականը։ Այդ փաստը հիշատակվում է նրա բանաստեղծությունների վերնագրերում՝ «Ի Գրիգորիս Աղթամարցի կաթողիկոսէ ասացեալ», «Տաղ Աստուածատուր Խաթայեցուն ի Գրիգորիս կաթողիկոսէ ասացեալ», «Ի Գրիգորիս կաթողիկոսէ Աղթամարոյ ըստ անունն երգողին» և այլն։ Երկերի ստեղծման առանձին տարեթվեր են պահպանված բուն ստեղծագործությունների վերջերում։ Օրինակ՝
Երկրի անհանգիստ վիճակը Աղթամարցուն ստիպել է ապաստանել Արճեշ, Մեծոփ, Վարագ, Ուռնկար վանքերում, որտեղ և գրել է տաղեր, գանձեր, ընդօրինակել ու ծաղկել ձեռագրեր։ Աղթամարցու տաղերի մեծ մասը գրել է երիտասարդ տարիներին (1515-24)։
Ստեղծագործություններ
Վաղ շրջանի ստեղծագործություններն արտահայտում են միջնադարյան մարդու մտածողությանը բնորոշ գաղափարներ ու զգացումներ՝ մեղսականություն, վարքագրական հերոսների մեծարում, անձնական–քնարական պոռթկումներ ևն։ Հետագայում միևնույն զգացմունքներն ստանում են բանաստեղծական նոր որակ՝ ուղղակի պատկերների խորքում թաքնված ենթիմաստ, որն ընդլայնում է թեմայի ընկալման սահմանները։ Արտաքուստ սիրային թվացող «Գովեմ զքեզ մարմնով հրեշտակ», «Արեգակնափայլ գեղով լի լուսին» և այլ տաղերում օգտագործված պատկերները, բնութագրումները, զուգորդությունները դադարում են սոսկ կնոջ նկատմամբ տածած սիրո արտահայտություն լինելուց. դրանք մարդուն ձոնված ներբողական դրսևորումներ են՝ ոճավորմամբ սկիզբ առած գանձագրական կամ շարականային ակունքներից։ Սակայն դարաշրջանի սիրային տաղերգության ծաղկման պայմաններում այդ տաղերն ընկալվել են իբրև սիրո երգեր և լայն տարածում գտել ձեռագրի ժողովածուներում։ Աղթամարացու ստեղծագործություններին հատուկ է կանոնական գրքերից եկող և միջնադարում սիրված այլաբանությունը։ Նրա տաղերից մի քանիսը («Ծաղկունքն ասեն՝ հերիք արա», «Յետ գնալոյ վարդին») գարնան, վարդ ու սոխակի պատկերի տակ այլաբանել են տարաբնույթ գաղափարներ՝ տերունական տոներ կամ ըմբռնումներ, հայրենի երկրի վիճակը, հայրենիքից հեռու գտնվող մարդու ողբն ու կսկիծը։ Սակայն հետագայում տաղն ընկալվել է իր թեմատիկ հստակությամբ՝ իբրև գարնան գովեստ, սիրային մորմոք կամ կարոտ։ Այդ առումով բնորոշ է «Յամէն առաւօտ և լոյս» ժողովրդականացած տաղը։ Աղթամարցու ստեղծագործությանը հատուկ է բազմաձայնությունը, ոչ թե մեկ թեմա, այլ հույզերի ու թեմաների մի խաչաձև միահյուսում, որ զորեղացնում է զգացածը և ներգործությունը։ Աղթամարցու ստեղծագործության ինքնատիպությունը թելադրել է բանաստեղծական ձևի բազմազանություն։ Օգտագործելով անցյալի ժառանգությունը` նա հարստացրել է այն լեզվի, կառուցվածքի, արտահայտչամիջոցների նոր հնարանքներով՝ չափի, ռիթմի, կրկնակների բազմերանգությամբ, արվեստագետի խորաթափանցությամբ արձագանքելով ժամանակի գրականության ժողովորդական ոգուն։ Գրիգոր Աղթամարցու անվան հետ են կապված նաև «Աղեքսանդրի վարք» ու «Պղնձե քաղաքի պատմություն» կաֆաների շարքեր ու նկարազարդումներ։
Ջեյրախի շրջան
Ջեյրախի շրջան (Джейрахский район, ЖIайраха шахьар), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ինգուշեթիա հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1993 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ջեյրախ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 628,14 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 2743 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 4,37 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ինգուշիա Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության նախնական ցանկ
Նյովիլ լե Դամ
Նյովիլ լե Դամ (Neuville-les-Dames) կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Շատիյոն Սյուր Շալարոն կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի կոդը՝ 01272։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 360 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս՝ Լիոն քաղաք, 50 կմ է և 19 կմ արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կլիմա
Կլիման ցամաքային է ՝ ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1504 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 964 մարդկանցից 748-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 216-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 77,6% է, 1999 թվականին՝ 77,6%)։ 748 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 748-ը (366 տղամարդ, 312 կին), գործազուրկ է եղել 70 մարդ (32 տղամարդ և 38 կին)։ 216 պասիվներից 74 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 91-ը՝ թոշակառու, 51 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Տեսարժան վայրեր
Շևինեի դղյակը (XVIII դար) ։