cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ծաղկաշատ (գյուղ, Լոռու մարզ)
Աշխարհագրություն
Ունի գեղատեսիլ բնություն, շրջապատված է անտառներով ։
Պատմություն
Ծաղկաշատը Հայաստանի պատմական բնակավայրերից է ։
Պատմամշակութային հուշարձաններ
Ծաղկաշատում առկա են բազմաթիվ պատմամշակութային կառույցներ ու կոթողներ։ 2004 թվականի դրությամբ գյուղում և շրջակա տարածքներում հաշվառվել և պետական գրանցում են ստացել թվով 17 հուշարձան, որոնցից են գյուղից 3 կմ դեպի հյուսիս-արևմուտք գտնվող և մ․թ․ա․ 12-10 դարերով թվագրվող դամբարանադաշտը, գյուղից 4 կմ դեպի հարավ-արևմուտք գտնվող և մ․թ․ա․ 8-ից 7-րդ դարերով թվագրվող դամբարանադաշտը, գյուղի մեջ գտնվող 9-ից 20-րդ դարերով թվագրվող գերեզմանոցը, նույն տեղում գտնվող  13-րդ դարով թվագրվող եկեղեցի, վերջինին կից գտնվող 11-ից 13-րդ դարերով թվագրվող խաչքարեր, թևավոր խաչ, եկեղեցու կողքին գտնվող 17-րդ դարով թվագրվող շինություն, գյուղից 2 կմ հեռու գտնվող միջնադարյան գյուղատեղին, 13-րդ դարով թվագրվող գերեզմանոցը, գյուղից 3 կմ դեպի հարավ-արևմուտք գտնվող եկեղեցին, գյուղի հարավում գտնվող և 13-րդ դարով թվագրվող Սուրբ Սարգիս մատուռը ։
Բնակչություն
Ստորև աղյուսակի տեսքով ներկայացված է Ծաղկաշատ գյուղի բնակչության վիճակագրական տվյալներն ըստ տարիների.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ ։ 2012 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ գյուղում եղել է 560 խոշոր եղջերավոր կենդանի ։ Զբաղվում են նաև խոզաբուծությամբ ։
Խորհրդային Միության ժամանակաշրջանում գյուղի վարելահողերում աճեցվել է ցորեն ու գարի, սակայն Հայաստանի Հանրապետության անկախությունից հետո ոռոգման ջրի չլինելու պատճառով այդ աշխատանքները դադարեցվել են ։
2012 թվականի դրությամբ Ծաղկաշատի շուրջ 25 բնակիչ աշխատել է Թեղուտի պղնձա-մոլիբդենային հանքավայրում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի գյուղեր
Վարվարովսկի գյուղական խորհուրդ (Կարլովսկի շրջան)
Վարվարովսկի գյուղական խորհուրդ  (Варварівська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կարլովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Վարվարովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1912 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 82,15 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 23,27 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 1 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1943 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կենդանի հերթ
Կենդանի հերթն ինչ-որ բանի սպասող մարդկանց հաջորդականությունն է (օրինակ՝ խանութից գնումներ կատարելու հնարավորություն, բնակելի տարածքի տրամադրում և այլն)։ Կան հերթերի տարբեր տեսակներ՝ սկսած իրականում ոտքերի վրա կանգնած մարդկանց շարքից մինչև համակարգչի վրա գրանցված անունների հաջորդականություն ։
Հերթի մեջ կանգնած մարդկանց առաջին գրավոր նկարագրությունը կարելի է գտնել 1837 թվականին՝ Թոմաս Կարլայլի «Ֆրանսիական հեղափոխություն. պատմություն» գրքում Ռուսաստանում առաջին հերթերը ի հայտ եկան Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, երբ տարբեր ապրանքների պակաս կար։ 1915-16թթ. հերթերը կոչվում էին պոչեր, նույնիսկ կար «պոչ» բայ, այսինքն՝ հերթ կանգնել։ Սակավ ապրանքների համար հերթերը բնորոշ էին խորհրդային կյանքին։
Ծառայություններ հերթերում
Հերթում սպասելու ծառայությունը լայն տարածում է գտել։ Հերթում կանգնած մարդիկ, հաճախ փողի համար, ուրիշի փոխարեն էին հերթ կանգնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարդկային վարք Կատեգորիա:Լոգիստիկա Կատեգորիա:Հասարակագիտություն Կատեգորիա:Մշակույթ Կատեգորիա:Վարք Կատեգորիա:Հասարակություն
Գետավան (Լոռու մարզ)
Գետավան, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Տաշիր համայնքում ։
Տաշիր քաղաքից մոտ 3 կմ հարավ-արևելք` Տաշիր գետի աջ ափին։ Գյուղը տեղակայված է ծովի մակերևույթից 1470 մ բարձրության վրա։ Վերանվանվել է Գետավան 1978 թվականի հունվարի 25-ին ։ 2017 թվականից մտնում է Տաշիր համայնքի կազմի մեջ։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թվական մարդահամարի արդյունքների` Գետավանի մշտական բնակչությունը կազմել է 80, առկա բնակչությունը` 75 մարդ ։ Նախկինում եղել է ռուսաբնակ, 1930-ականներից բնակեցված է հայերով ։
Գետավանի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի գյուղեր
Մակովո (գյուղ, Շոստկայի շրջան)
Մակովո (Макове), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Շոստկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մակովո գյուղում բնակվում էր 499 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Շոստկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ժողովածու (1723)
Ժողովածու (1723), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1723 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 17-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 16,1x2,5 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 103 թերթից։ Գրված է բոլորգիր, նոտրգիրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ ձեռագիր պատառիկ, դրոշմազարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Կարլեն Աբգարյան (մաթեմատիկոս)
Կարլեն Արամի Աբգարյան, հայ խորհրդային մաթեմատիկոս, մեխանիկ, տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1966), պրոֆեսոր (1968), Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ (1987)։
Կենսագրություն
Ծնվել է Ամասիա գյուղում (այժմ՝ Շիրակի մարզ)։ Ավարտել է Մոսկվայի ավիացիայի ինստիտուտը (1952), Մոսկվայի պետական համալսարանը (1964)։ 1977-1979 թթ.՝ ՀՀ ԳԱԱ Մեխանիկայի ինստիտուտի, 1979-1986 թթ.՝ ՀՀ ԳԱԱ և ԵՊՀ հաշվողական կենտրոնի տնօրեն։ 1986-1994 թթ. աշխատել է Մոսկվայի ավիացիայի ինստիտուտում։
Աշխատանքները վերաբերում են մատրիցաների տեսությանը, դիֆերենցիալ և ինտեգրալ-դիֆերենցիալ հավասարումների ասիմպտոտիկ ինտեգրման և մեխանիկայի տարբեր խնդիրներում (շարժման կայունություն և կառավարվող համակարգերի դինամիկա) դրանց կառավարման հարցերին։ Մահացել է Սանկտ Պետերբուրգում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ամասիա (Շիրակի մարզ) գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ մեխանիկոսներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ
Յուլիուս Պոկոռնի
Յուլիուս Պոկոռնի, գերմանացի (ԳՖՀ) լեզվաբան, կելտագետ հնդեվրոպաբան։
Ծագումով չեխ, սովորել է Վիեննայի համալսարանում։ Եղել է Վիեննայի (1914-1920 թվականներ), Բեռլինի (1920-1936 թվականներ, պրոֆեսոր), ապա Բեռնի և Ցյուրիխի, 1955 թվականից՝ Մյունխենի համալսարանների դասախոս։ 1925 թվականից՝ Իռլանդիայի Ազգային համալսարանի, իսկ 1966 թվականից՝ Ուելսի և էդինբուրգի համալսարանների պատվավոր դոկտոր։ Ունի հնդեվրոպական լեզուների ստուգաբանությանը, Արևմտյան Եվրոպայի ժողովուրդների ծագմանն ու նախապատմությանը, կելտական լեզուների պատմությանն ու գրականությանը վերաբերող շատ աշխատություններ։ Հնդեվրոպացիների նախահայրենիքի հարցի առնչությամբ մշակել է ենթաշերտի (սուբստրատ) տեսությունը։ «Թոխարերենի տեղը հնդեվրոպական լեզուների շրջանում» (1969 թ.) հոդվածում մերձավոր կապեր է տեսել թոխարերենի և թրակա-փռյուգիական լեզուների միջև՝ վերջիններիս հետ սերտորեն կապել նաև հայերենը։ Հնդեվրոպական լեզուների նորագույն համեմատական բառարանի հեղինակն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Չեխ լեզվաբաններ Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանացի գիտնականներ Կատեգորիա:Հնդեվրոպագետներ
Հափուկ գնդապտուղ
Հափուկ գնդապտուղ, հափուկազգիների ընտանքին պատկանող ծածկասերմ բույս։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։
Նկարագրություն
Երկամյա կամ միամյա բույս է։ Ցողունները մերկ են։ Տերևները հնգաբլթակ են, բլթակները նեղ թիաձև, փնջով հեռացող, տերևի վերին կեսում։ Ծաղկաբույլի ճյուղիկները դեպի վերև սեղմված են։ Բաժակաթերթերը գծային են, պտղի ժամանակ՝ պահպանվող և համարյա չմեծացող։ Տուփիկը գնդաձև տափակացած է, երկարությունից լայն ։
Տարածվածություն
Աճում է Մեղրու (Ագարակ, Նյուվադի) ֆլորիստիկական շրջանում։ Աճում է նաև Նախակովկասում, Մեծ Կովկասյան լեռների վրա, Կենտրոնական և Արևելյան Անդրկովկասում ։
(3964) Դանիլևսկի
(3964) Դանիլևսկի (Danilevskij), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1974 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Լյուդմիլա Ժուրավլյովայի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,755522 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2919 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2192 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1670,72 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,215476 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,66° անկյուն։
Հափուկ գնդապտուղ
Պահպանություն
Անհրաժեշտ է ստեղծել նոր ԲՀՊՏ Մեղրու շրջանի Ագարակ ավանի շրջակայքում ։
(3964) Դանիլևսկի
Դանիլևսկի աստերոիդը պատկանում է Գեֆյոնի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի 766 անդամներ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 2,74 ա. մ. հեռավորության վրա Արեգակից, իսկ արտաքին սահմանը՝ 2,82 ա. մ.-ի վրա։
Հափուկ գնդապտուղ
Պահպանություն
Պահպանության գործողություններ չեն իրականացվում ։
(3964) Դանիլևսկի
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:Գեֆյոնի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1974 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լյուդմիլա Ժուրավլյովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Հափուկ գնդապտուղ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրիտիկական վիճակում գտնվող տեսակներ Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Հափուկազգիներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված բույսեր
Ռիդ Հասթինգս
Ուիլմոթ Ռիդ Հասթինգս, ամերիկացի միլիարդատեր։ Նեթֆլիքս ընկերության համահիմնադիրն է, նախագահն ու տնօրենը, մի շարք ոչ առևտրային կազմակերպությունների անդամ է։ Որպես Կալիֆոռնիայի նահանգի կրթության հարցերով խորհրդի նախկին անդամ՝ Հասթինգսը հանդես է գալիս կրթության համակարգում բարեփոխումների և չարտերային դպրոցների ստեղծման օգտին ։
Վաղ տարիներ և կրթություն
Ռիդ Հասթինգսը ծնվել է Մասաչուսեթս նահանգի Բոստոն քաղաքում՝ Ջոան Էմորի (Լումիս) և Ուիլմոթ Ռիդ Հասթինգսի ընտանիքում ։ Հայրը Նիքսոնի վարչակազմի փաստաբանն էր, իսկ նախապապը՝ Ալֆրեդ Լի Լումիսը, եղել է փաստաբան, ֆինանսիստ, գիտնական, գյուտարար և գործադիր պրոդյուսեր ։
1983 թվականին՝ քոլեջն ավարտելուց հետո, նա միացել է Խաղաղության կորպուսին և 1985-1985 թվականներին բարձրագույն մաթեմատիկա է դասավանդել Էսվատինիում։ Հասթինգսը կարծում է, որ աշխարհի կորպուսում անցկացրած ժամանակն օգնել է իրեն տիրապետել ձեռնարկատիրության հմտություններին ։ «Եթե դուք, գրպանում տասը դոլար ունենալով, Աֆրիկայում ճանապարհորդում եք ավտոստոպով, բիզնեսի բացումն այդքան վախեցնող չի թվա» ։
Էսվատինիից վերադառնալուց հետո նա ուսումը շարունակել է Սթենֆորդում և 1988 թվականին ստացել ինֆորմատիկայի մագիստրոսի աստիճան։ Հասթինգսը համալսարանում մասնագիտացել է արհեստական ինտելեկտի ոլորտում ։
Pure Software-ի ստեղծում
Մեկ տարի աշխատելով «Adaptive Technology»-ում՝ Հասթինգսը որոշել է սկսել իր սեփական բիզնեսը։ 1991 թվականին նա հիմնադրել է «Pure Software» ընկերությունը։ Այն մասնագիտացած է ծրագրային ապահովման դիագնոստիկայի ոլորտում։ Երբ ընկերությունն սկսել է ընդլայնվել, Հասթինգսը դժվարություններ է ունեցել, քանի որ նա չուներ կառավարման փորձ։ Նրա համար հեշտ չէր հարմարվել աշխատակիցների թվի արագ ավելացման հետ, ուստի խորհրդից խնդրել է տնօրենի պաշտոնում փոխարինել իրեն։ Հանձնաժողովը մերժել է նրան ։ 1995 թվականին ընկերությունն անցել է «Morgan Stanley» սեփականությանը, իսկ երկու տարի անց այն գնել է «Rational Software»-ը։ Գործարքի հայտարարումից հետո երկու ընկերությունների բաժնետոմսերն ընկել են 42 տոկոսով։ Հասթինգսը նշանակվել է գլխավոր տեխնիկական տնօրեն, սակայն շուտով հեռացել է պաշտոնից ։
Նեթֆլիքսի հիմնադրում
Նեթֆլիքսի ստեղծման գաղափարը Հասթինգսը հղացել է «Pure Software»-ից հեռանալուց անմիջապես հետո։ Նա 6 շաբաթով հետաձգել է «Ապոլոն-13» տեսաերիզների վերադարձը և 40 դոլար պարտք վերցրել։ Այսպես նա ապագա հարթակի համար բիզնես մոդել է ստեղծել. գնորդը ամսական բաժանորդագրություն է ձևակերպում, ամսական վճարում է 30-40 դոլար և դիտում է անսահմանափակ քանակությամբ ֆիլմեր ։ 1997 թվականին Ռիդ Հասթինգսը և «Pure Software»-ի նախկին աշխատակից Մարկ Ռենդոլֆը հիմնադրել են Նեթֆլիքս ընկերությունը՝ ֆիլմերի վարձակալության ծառայությունը։ Գնորդները պատվերներ են կատարել կայքում, իսկ հետո փոստով ստացել DVD-ն։ 1998 թվականին Հասթինգսը դարձել է ընկերության գլխավոր տնօրենը ։ Մի անգամ նա նշել է, որ չէր կարող պատկերացնել, որ ծառայությունը կդառնա այդչափ հայտնի ։ 2021 թվականին ընկերության բաժանորդների թիվն ամբողջ աշխարհում հասել է ավելի քան 200 միլիոնի ։
Նեթֆլիքսի մշակույթ
Նեթֆլիքս ընկերությունում աշխատանքը կառուցվում է ազատության և պատասխանատվության սկզբունքների վրա ։ Արձակուրդների, այդ թվում՝ հիվանդանոցային արձակուրդի փոխարեն աշխատողներին հանգստյան նպաստ են առաջարկում, այնպես որ նրանք կարող են ինքնուրույն կառավարել սեփական ժամանակը ։ Բացի այդ՝ Հասթինգսը կազմել է Նեթֆլիքսի ներքին մշակույթի օրենսգիրքը։ Նա հանդիպել է աշխատակիցների հետ, նրանց հետ քննարկել ընկերության մթնոլորտը և լսել նրանց գաղափարները։ 2009 թվականի օգոստոսին Հասթինգսը տեղադրել է այս օրենսգիրքը կայքէջում, ինչն օգնել է բազմաթիվ գործատուների աշխատակիցներին վարձելու ժամանակ ։
Ինտերնետ-հեռուստատեսություն
Հասթինգսը ինտերնետ հեռուստատեսության կողմնակից է և ապագան տեսնում է դրանում։ Նա ասում է, որ YouTube-ը ոգեշնչել է իրեն ստեղծել հոսքային մուլտիմեդիա ծառայություն։ 2007 թվականին Նեթֆլիքսն սկսել է համացանցի միջոցով ֆիլմերի և հեռուստահաղորդումների սթրիմինգային հեռարձակում ։
Կրթական և քաղաքական գործունեություն
«Pure Software»-ի վաճառքից հետո Հասթինգսը չէր կարողանում գտնել իր կյանքի նպատակը։ Նա սկսել է հետաքրքրվել Կալիֆոռնիայում կրթության բարեփոխմամբ և ընդունվել է Սթենֆորդի բարձրագույն դպրոց։ 2000 թվականին նահանգապետ Գրեյ Դևիսը Հասթինգսին ընդունել է Կրթության հարցերով խորհուրդ։ 2001 թվականին դարձել է խորհրդի նախագահ և այդ պաշտոնը զբաղեցրել երեք տարի ։ 2000 թվականի նոյեմբերին Ռիդ Հասթինգսը ներդրող Ջոն Դոյերի հետ 7 միլիոն դոլար է ներդրել Սահմանադրության 39-րդ վերափոխման զարգացման համար ։ Այս միջոցառումը նախատեսված էր տեղական դպրոցներին պարտատոմսերի վարկեր տրամադրելու համար ընտրողների կողմից պահանջվող ձայների քանակի նվազեցման համար ։ Կալիֆոռնիայի սենատի կանոնների կոմիտեն հրաժարվել է հաստատել Հասթինգսին որպես խորհրդի նախագահ։ Կալիֆոռնիա նահանգի օրենսդիր ժողովը մերժել է նրան 2005 թվականի հունվարին։ Նահանգապետ Առնոլդ Շվարցենեգերը, որը երկրորդ ժամկետով վերընտրել է գործարարին, հայտարարել է, որ հիասթափված է կոմիտեի որոշումից։ Հասթինգսն ազատվել է աշխատանքից ։ Ավելի ուշ Ռիդը 100 հազար դոլար է նվիրաբերել Շվարցենեգերի «Voters First» նախընտրական քարոզարշավին։
Չարտերային դպրոցներ
Հասթինգսը մեծ ջանքեր է ներդնում կրթական համակարգում և քաղաքականությունում։ Կարևորագույն հարցերից մեկը նրա համար չարտերային դպրոցներն են։ Դրանք պետական տարրական և միջնակարգ դպրոցներն են, որոնք ազատված են որոշ կանոններից և օրենքներից, և որոնց ենթարկվում են այլ պետական կրթական հաստատություններ ։ 2014 թվականի մարտի 4-ին նա հանդես է եկել ընտրովի դպրոցական խորհուրդների վերացման օգտին ։ Բացի այդ՝ Հասթինգսը ստեղծել է իր հիմնադրամը և 100 միլիոն դոլար փոխանցել երեխաների կրթության համար ։
Քաղաքականություն
2007 թվականի օգոստոսի 1-ին «The Los Angeles Times» թերթը գրել է, որ Հասթինգսը 1 միլիոն դոլար է նվիրաբերել այն կոմիտեին, որն ստեղծվել է 2010 թվականին Կալիֆոռնիայի նահանգապետի ընտրություններում Կալիֆոռնիայի դպրոցների տնօրեն Ջեք Օ'Քոնելի թեկնածությանն աջակցելու համար ։ 2019 թվականի ապրիլի 12-ին Հասթինգսն ավելի քան 250 հազար դոլար է նվիրաբերել «Budget Reform Now» դաշինքին ։ Հասթինգսը 2016 թվականի նախագահական ընտրություններին աջակցել է Հիլարի Քլինթոնին ։
Անձնական կյանք
Հասթինգսն ապրում է Սան Ֆրանցիսկոյում ։ Ամուսնացած է Պատրիսիա Էնն Քվիլանի հետ, ունի երկու երեխա ։
Ռոբերտ Չեմբերս
Ռոբերտ Ուիլյամ Չեմբերս, (Robert W. Chambers ), ամերիկացի նկարիչ և գեղարվեստական գրող, առավել հայտնի է 1895 թվականին լույս տեսած «Թագավորը, որը կրում էր դեղին հանդերձանք» կարճ պատմվածքների իր ժողովածուով։
Կենսագրություն
Նա ծնվել է Բրուքլինում, Նյու Յորք, կորպորատիվ իրավունքի և սնանկության հարցերով իրավաբան Ուիլյամ Պ. Չեմբերսի (1827–1911) և Քերոլայն Սմիթ Բաութոնի (1842–1913) ընտանիքում։ Նրա ծնողները ծանոթացել են, երբ Քերոլայնը տասներկու տարեկան էր, իսկ Ուիլյամ Պ.-ն պրակտիկա էր անցնում նրա հոր՝ Ջոզեֆ Բաութոնի՝ կորպորատիվ իրավունքով զբաղվող հայտնի փաստաբանի մոտ։ Ի վերջո, նրանք ստեղծեցին «Չեմբերս և Բաութոն» փաստաբանական գրասենյակը, որը շարունակեց զարգանալ նույնիսկ Ջոզեֆի մահից հետո (1861 թվական)։ Ռոբերտի նախապապ Ուիլյամ Չեմբերսը (ծնունդն անհայտ է)՝ Մեծ Բրիտանիայի թագավորական նավատորմի լեյտենանտ, ամուսնացած էր Ամելիա Սոնդերսի հետ (1765–1822), որը Ուեսթերլիից (Ռոդ Այլենդ նահանգ) Թըբայըս Սոնդերսի թոռնուհին էր։ Զույգը տեղափոխվեց Ուեսթերլիից Գրինֆիլդ, Մասաչուսեթս, ապա Գալվեյ, Նյու Յորք, որտեղ ծնվեց նրանց որդին՝ նույնպես Ուիլյամ Չեմբերսը (1798–1874): Ուիլյամ կրտսերը 18 տարեկան հասակում ավարտեց Յունիոն քոլեջը, այնուհետև գնաց Բոստոնի քոլեջ, որտեղ սովորեց բժշկություն։ Ավարտելուց հետո նա և իր կինը՝ Էլիզա Պ. Ալլենը (1793–1880)՝ Ռոջեր Ուիլյամսի անմիջական ժառանգը (Ռոդ Այլենդ նահանգի Պրովիդենս քաղաքի հիմնադիր), Նյու Յորքի Բրոդալբինի առաջին վերաբնակիչներից էին։ Նրա եղբայրը ճարտարապետ Ուոլտեր Բաութոն Չեմբերսն էր։
Ռոբերտը նախ կրթություն է ստացել Բրուքլինի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում, իսկ հետո մտել է Արվեստի ուսանողների լիգա մոտ 20 տարեկան հասակում, որտեղ նկարիչ Չարլզ Դանա Գիբսոնը նրա համակուրսեցին էր։ Չեմբերսը սովորում էր Գեղարվեստի դպրոցում (École des Beaux-Arts) և Ժուլիանի ակադեմիայում (Académie Julian)` Փարիզում 1886-1893 թվականներին, և նրա աշխատանքը ցուցադրվում էր Սալոն-ում արդեն 1889 թվականից։ Նյու Յորք վերադառնալուն պես նրան հաջողվեց վաճառել իր նկարները «Life», «Truth», «Vogue» ամսագրերին։ Ապա, անհասկանալի պատճառներով, նա իր ժամանակը նվիրեց գրավոր աշխատանքներին՝ ստեղծելով իր առաջին վեպը՝ In the Quarter (գրված է 1887 թվականին Մյունխենում)։ Նրա ամենահայտնի և, թերևս, առավել վաստակաշատ աշխատանքը «Թագավորը, որը կրում էր դեղին հանդերձանք»  (The King in Yellow) աշխատությունն է, որը Արտ Նուվո (մոդեռն) պատմվածքների ժողովածու է, որը հրատարակվել է 1895 թվականին։ Սա ներառում էր մի քանի հայտնի տարօրինակ ֆանտաստիկային պատկանող (weird fiction) պատմվածքներ, որոնք կապված են նույն խորագրով հորինված դրամայի թեմայի շուրջ, որը խելագարեցնում է այն կարդացողներին ։ Է.Ֆ. Բլեյլերը «Թագավորը, որը կրում էր դեղին հանդերձանքը» նկարագրեց որպես ամերիկյան գերբնական արձակագրության կարևորագույն գործերից մեկը ։ Այն նույնպես մեծ հիացմունք է պատճառել Հովարդ Ֆիլիպս Լավքրաֆտին և նրա շրջապատին։
Չեմբերսը վերադարձավ տարօրինակ ժանրին իր առավել ուշ պատմվածաշարերում՝ «Լուսիններ ստեղծողը», «Ընտրության առեղծվածը» և «Երկնքի ծառը», բայց ոչ մեկը նրան այնքան հաջողություն չբերեց, որքան «Թագավորը, որը կրում էր դեղին հանդերձանքը» աշխատանքը։ Չեմբերսի որոշ աշխատանքներ պարունակում են գիտական ֆանտաստիկայի տարրեր, ինչպիսիք են «Անհայտի փնտրտուքները» և «ՈՍՏԻԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ» (Police!!!), մի կենդանաբանի մասին, որը հանդիպում է հրեշների ։
Չեմբերսի պատմական գեղարվեստական գրականության գլխավոր աշխատանքը Ֆրանս-պրուսական պատերազմի ընթացքում տեղ գտած վեպերի եռագրությունն էր։ Այս վեպերն էին՝ «Կարմիր հանրապետությունը» (1895, կենտրոնը՝ Փարիզի կոմունա, «Լորեյնը» (1898) և «Կայսրության մոխիրը» (1898) ։ Չեմբերսը գրել է նաև Cardigan (1901) պատմական վեպը, որում գործողությունները տեղին են ունենում Ամերիկյան հեղափոխության բռնկման ժամանակ ։ Ավելի ուշ Չեմբերսը գումար վաստակելու համար սկսեց գրել ռոմանտիկ գեղարվեստական երկեր։ Ըստ որոշ գնահատականների՝ Չեմբերսն ունեցել է իր ժամանակաշրջանի ամենահաջողակ գրական կարիերաներից մեկը։ Նրա հետագա վեպերը լավ են վաճառվել և շատերը հասել լավագույն վաճառվող գրքիի կարգավիճակի։ Նրա շատ աշխատանքներ սերիական տեսքով տպագրվեցին նաև ամսագրերում։
Նրա «Մարդը, որին կախեցին» վեպը կապիտան Քիդի մասին էր. և պնդում էր, որ Քիդը ծովահեն չէ, և իրեն քավության նոխազ էր դարձրել բրիտանական կառավարությունը ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նա գրում էր արկածային վեպեր և պատերազմական պատմություններ, որոնցից մի քանիսում երևում էր վերադարձն իր հին տարօրինակ ֆանտաստիկայի ոճին, ինչպիսին է «Լքվածը» «Բարբարոսների» մեջ (1917)։ 1924 թվականից հետո նա նվիրվեց բացառապես պատմական գեղարվեստական գրականությանը։
Մի քանի տարի շարունակ Չեմբերսը Նյու Յորքի Բրոդալբին քաղաքը դարձրեց իր ամառանոցը։ Նրա որոշ վեպերում խոսվում է Բրոդալբինում և Ջոնսթաունում գաղութային կյանքի մասին։
1898 թվականի հուլիսի 12-ին նա ամուսնացավ Էլզա (Էլզի) Վոն Մոլլերի հետ (1872–1939): Նրանք որդի ունեցան՝ Ռոբերտ Էդվարդ Ստյուարտ Չեմբերսը (1899–1955) (որը երբեմն օգտագործում էր Ռոբերտ Հասթիդ Չեմբերս անունը)։
Ռոբերտ Ու. Չեմբերսը մահացավ 1933 թվականի դեկտեմբերի 16-ին։ Դրանից երեք օր շուտ նա ունեցել էր աղիքային վիրահատություն ։
Քննադատություն և ժառանգություն
Քլարկ Էշթոն Սմիթին ուղղված մի նամակում Հ.Պ.Լավքրաֆտն ասել է Չեմբերսի մասին.
"Չեմբերսը նման են Ռուպերտ Հյուզին և մի քանի այլ ընկած տիտանների . իր զինանոցում նա ունի համապատասխան ուղեղ և կրթություն, սակայն նրանց մոտ բացառապես բացակայում է դրանք կիրառելու սովորությունը ։"Չնայած այն բանի, որ ավելի ուշ Չեմբերսը վճռականորեն հրաժարվել է տարօրինակ գերբնական պատմություններից, այս վաղ ստեղծագործություններն այն ամենն է, ինչ տպագրվել է 20-րդ դարի մեծ մասի ընթացքում՝ շնորհիվ այն բանի, որ Լավքրաֆտը ներառեց դրանք «Գերբնական սարսափը գրականության մեջ» իր քննադատական հետազոտության մեջ։
Ֆրեդերիկ Թաբեր Կուպերը նշել է.
"Պրն. Չեմբերսի այնքան շատ աշխատանքներ զայրացնում են, քանի որ մենք զգում ենք, որ նա դրանք հեշտությամբ կարող էր ավելի լավը դարձնել ։"Չեմբերսի սարսափների և ֆանտազիայի քննադատական ուսումնասիրությունները ներառում են Լի Վայնշտայնի «Գերբնական ֆանտաստիկայի ոճով ստեղծագործող գրողներ» վերնագրով, էսսեն Բրայան Սթեյբլֆորդի էսսեն «Սենթ Ջեյմսի ուղեցույց սարսափի, ուրվականների և գոթական ոճերում ստեղծագործող գրողների մասին» և Ս.Թ. Ջոշիի «Տարօրինակ ֆանտաստիկայի էվոլյուցիան» (2004) գրքի մի գլուխ։
Չեմբերսի «Կորած մարդկանց հետքով գնացողը» վեպի հիման վրա հեռուստասերիալների արտադրողներ Ֆրենկ և Աննա Համերթները ստեղծել են ռադիոյով երկար ժամանակ հեռարձակվող (1937–1954) քրեական դրաման՝ «Միստր Քին՝ կորած մարդկանց հետքով գնացողը» ։
Չեմբերսի «Թագավորը, որը կրում էր դեղին հանդերձանքը» աշխատանքը ոգեշնչել է ժամանակակից մի շարք հեղինակների, այդ թվում՝ Կարլ Էդվարդ Վագներին, Ջոզեֆ Ս. Պուլվերին, Լին Քարթերին, Ջեյմս Բլիշին, Նիկ Պիցոլատտոյին, Մայքլ Ցիսկոյին, Սթիվեն Քինգին, Էն Ք. Շվադերին, Ռոբերտ Մ. Փրայսին, Գալադ Էլֆլանդսոնին և Չարլզ Սթրոսին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Փարիզի գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ
Սալոնիկ
Սալոնիկ (Θεσσαλονίκη, հունական անվանումն է Թեսալոնի՛կի, հայկականը՝ Թեսաղոնիկե), նավահանգստային քաղաք Հունաստանում, Եգեյան ծովի Թերմաիկոս ծոցի ափին։ Կենտրոնական Մակեդոնիա նահանգի վարչական կենտրոնն է։ Բնակչության թվով երկրի երկրորդ քաղաքն է. առանց արվարձանների բնակչությունը կազմում է 365.000 մարդ (2011), իսկ արվարձանների բնակչության հետ՝ 1.104.460 (2011) ։ Հիմնվել է մ.թ.ա. 315։
Անվան ծագում
Տարբեր ժամանակաշրջաններում քաղաքի անվանումը տարբեր փոփոխությունների է ենթարկվել՝ հատկապես հնչյունական։ Այսպես, Ստրաբոնը հելլենիզմի շրջանում քաղաքն անվանել է Թեսալոնիկեա՝ ի պատիվ Թեսալոնիկա թագուհու ։ Հելլենիզմի շրջանում ընդհանրապես սովորություն է եղել աշխարհագրական անուններ ստեղծել միապետների անունով։ Այսպես, Փիլիպոս II-ի անունով է կոչվել հին մակեդոնական Ֆիլիպի քաղաքը, Սելևկոս I Նիկատորի անունով՝ Սելևկիա քաղաքը, Ալեքսանդր Մեծի անունով՝ Ալեքսանդրիան, Կասանդրա Մակեդոնացու անունով՝ Կասանդրիա թերակղզին։ Բացի Թեսալոնիկա տարբերակից հելլենիզմի շրջանում կիրառվել է նաև Թետալոնիկի (Θετταλονίκη) անունը, իսկ հռոմեական ժամանակաշրջանում առաջացել է Թեսալոնիկեոն տարբերակը, ինչի մասին վկայում են այդ ժամանակի մետաղադրամների գրությունները, որ մատնանշեն պոլիսը։ Հետբյուզանդական դարաշրջանում աշխարհագրագետները, ճանապարհորդներն ու քաղաքական գործիչները միաժամանակ  կիրառել են քաղաքի անվանման մի քանի տարբերակներ՝ Սելանիկ (Selanik), Սոլուն (սլավոնական տարբերակ)։
Անտիկ շրջան
Սալոնիկ քաղաքը հիմնադրվել է Մակեդոնիայի արքա Կասանդրի կողմից մ․ թ․ ա․ 315 թվականին։ Կասանդրի կինը Ալեքսանդր Մակեդոնացու հարազատ քույրն էր՝ Թեսալոնիկան, ում անունով էլ արքան անվանել է քաղաքը՝ միավորելով մոտ 26 առավել փոքր բնակավայրեր, որոնք գոյություն ունեին Թերմաիկոս ծովածոցի ափերին։ Հենց այդ ժամանակ էլ քաղաքը ստանում է իր հելլենիստական կերպարանքը, որն ընդհանուր գծերով պահպանվել է մինչև 15-րդ դարի վերջերը։ Մ․ թ․ ա․ 146 թվականին Թեսալոնիկան նվաճել են հռոմեացիները ։
Թեոդոսիոս Ա Մեծը, ի պատասխան քաղաքում իր ներկայացուցիչների սպանության, այնտեղ զանգվածային սպանություններ է կազմակերպել, որի արդյունքում մահացել է մի քանի հազար մարդ։
Բյուզանդական շրջան
Հռոմեական կայսրության փլուզումով ու Բյուզանդիայի ձևավորումով Սալոնիկը աշխարհաքաղաքական նպաստավոր պայմաններում է հայտնվել, քանի որ գտնվում էր Կոստանդնուպոլսից Հռոմ և Աթենքից միջերկրածովյան ճանապարհների խաչմերուկում։ Արաբների կողմից Անտիոքն ու Ալեքսանդրիան նվաճելուց հետո Սալոնիկը դարձել է կայսրության՝ մեծությամբ ու նշանակությամբ երկրորդ քաղաքը։ Աստիճանաբար քաղաքի ազգային կազմը դարձել է ավելի բազմատարր․ այդտեղ բնակություն են հաստատել հարավային սլավոնները, ռոմանալեզու վալախները, հյուսիսային լեռնային տեղանքներից արտագաղթածները, հետագայում նաև գնչուները։ Տեղի բնակիչներից են եղել քրիստոնեական մարտիրոս Դիմիտրի Սոլունացին (մահացել է 306 թվականին), Կյուրեղը և Մեթոդիոսը։
6-7-րդ դարերում գոթերն ու սլավոնները մի քանի անգամ փորձել են գրավել Թեսալոնիկին։ 904 թվականի քաղաքը ավարի են մատնել սարակինոս ծովահենները, 22,000 բնակիչ վաճառվել է ստրկության։ 995 թվականին կարճ ժամանակով քաղաքին տիրացել են բուլղարները։ 1185 թվականի քաղաքը նվաճել են սիցիլիական նորմանները։
1204 թվականից Սալոնիկը դարձել է լատինական պետության՝ Թեսալոնիայի թագավորության մայրաքաղաք, որ համարվում էր Լատինական կայսրության մաս։ 1224 թվականին Էպիրոս Թեոդոր Կոմնին Դուկան հետ է նվաճել քաղաքը լատինացիներից՝ վերահսկողության տակ գտնվող տարածքում ձևավորելով Թեսալոնիայի կայսրությունը։ Սակայն արդեն 1246 թվականին նորահայտ կայսրության մայրաքաղաքը գրավում են Նիկիայի կայսր Հովհաննես III Դուկա Վատացի զորքերը։ 1342-1349 թվականներին քաղաքում իշխել են զիլոտները։ 1383-1387 թվականներին քաղաքի բնակիչները Մանուիլ II-ի գլխավորությամբ հերոսաբար պաշտպանել են շրջապատված քաղաքը թուրքերից, սակայն 1387 թվականին քաղաքը հանձնվել է։
1387-1402 թվականներին քաղաքը գտվել է թուրքերի վերահսկողության տակ։ Լենկթեմուրի կողմից պարտություն կրելուց հետո թուրքերը քաղաքը հանձնել են Բյուզանդիային։ 1423 թվականին մասնատված քաղաքը հանձնվել է Վենետիկին, որը ձգտում էր վերահսկողության տակ պահել միջերկրածովյան տարածքը և նրա առևտրա-տնտեսական հատվածը։
Թուրքերը քաղաքը դարձյալ գրավել են 1426-1430 թվականների ընթացքում, իսկ 1430 թվականին այն վերջնականապես անցել է Օսմանյան կայսրությանը։ Հունական վերնախավը բարոյական ու հոգեբանական լիակատար անկում է ունեցել․ հույները զանգվածաբար իսլամ են ընդունել, նրանց կյանքն ու կենցաղը թուրքականացվել է։ Քաղաքը դարձել է Օսմանյան կայսրության մաս։
Օսմանյան կայսրության շրջան
Օսմանյան կայսրության ծաղկման շրջանում քաղաքը, ինչպես նաև նրա բնակչության էթնիկական-կրոնական կազմը մեծ կերպարանափոխություն է ապրել։ Բյուզանդական կայսրության ժամանակաշրջանում հունա-սլավոնական այս քաղաքն ունեցել է մոտ 200,000 բնակիչ և Կոստանդնուպոլսից հետո կայսրության քրիստոնեական երկրորդ կենտրոնն է եղել։ 19-րդ դարի վերջին հունական նախկին հզորությունից հետք չէր մնացել․ բնակչության կեսը կազմում էին իսպանական հրեաները (սեֆարդներ), իսկ քաղաքի հիմնական լեզուն սեֆարդների լեզուն էր՝ լադինոն։ Հունական բնակչությունը կազմում էր քաղաքի բնակչության մեկ հինգերորդ մասը միայն, և այն էլ հույները դուրս էին մղված կարևոր ոլորտներից։ Հույների զգալի մասը ոչնչացել էր միջնադարյան բախումների ընթացքում։ Շատերը ստրկության էին վաճառվել Անատոլիա, որտեղ նրանք ձուլվել էին։ Հունական վերանախավի մեծ մասը և միջին դասը ընդունել էին իսլամ և յուրացրել թուրքերենը։ Շատ հույներ, այդպես էլ չընդունելով թուրքական տիրապետությունը, ուղղակի հեռացել են լեռներ։ Քաղաքում մեծացել էր մուսուլմանների թաղամասը, որտեղ ապրում էին հիմնականում թուրքերն ու թուրքական ցեղերի ներկայացուցիչները։ Ծագումով այստեղից է եղել Աթաթուրքը։ 1821 թվականի մայիսին՝ համահունական ապստամբության ժամանակ, թուրքերը քաղաքում կախաղան են հանել մոտ 3,000 բնակչի։ Հակահունական ահաբեկչությունը շարունակվել է 1821-1823 թվականներին։ Ռուս պատմաբան Վիկտոր Գրիգորովիչը, 1845 թվականին քաղաք այցելելով, նշել է, որ բնակիչների հիմնական մասը կազմում են հրեաներն ու թուրքերը, ապա նրանց հաջորդում են մակեդոնական վալախները, հույները, գնչուները։ Չնայած բուլղարական բնակավայրերի մոտ լինելուն՝ Սալոնիկում համեմատաբար քիչ թվով բուլղարներ են մշտական բնակություն հաստատել ։
1912 թվականին հունական ուժերի կողմից քաղաքը գրավելու պահին հույները կազմել են բնակչության 25,3 %-ը։
!Տարեթիվ !Սալոնիկի ընդհանուր բնակչություն !Հուդայականներ !Մուսուլմաններ !Հույն ուղղափառներ !Բուլղարներ !Գնչուներ !Այլ
Վերահունականացում
Հունաստանի անկախության պատերազմի հենց սկզբում՝ 1821 թվականին, ապստամբ հույները, որոնց ղեկավարն էր Ստամատոիս Կապսասը, փորձել են կռվով գրավել Սալոնիկը, սակայն ապարդյուն։ Քաղաքը հույները վերանվաճել են միայն Առաջին Բալկանյան պատերազմի ընթացքում։ 1912 թվականի հոկտեմբերի 25-ին (նոյեմբերի 7) հունական դիվիզիաներն անցել են Ակսիոսը (Վարդար) և բանակել Տեկելիում (Սինդոս)։ Նույն օրը բանակցություններ են սկսվել Տեկելի երկաթուղային կայարանում և Տոպսին գյուղում Սալոնիկը հանձնելու մասին։ Հոկտեմբերի 27-ին (նոյեմբերի 9) հունական զորքերը մտել են քաղաք։ Հոկտեմբերի 28-ի (նոյեմբերի 10) առավոտյան արքայազն Կոնստանտինոս I-ը եկել է Սալոնիկ և Կառավարման շենքի վրա բարձրացրել հունական դրոշը ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Հունաստանում հրեաների ցեղասպանության և և այնտեղից թուրքական բնակչության արտահոսքի արդյունքում Սալոնիկը դարձել է գրեթե ամբողջությամբ հունաբնակ քաղաք։ 1917 թվականի հրդեհի հետևանքով քաղաքի արտաքին տեսքն ամբողջությամբ փոխվել է, առանց արյան է մնացել շուրջ 70,000 մարդ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին քաղաքն օկուպացվել է գերմանական զորքերի կողմից։ 1943 թվականին Գերմանիան պատրաստվել է քաղաքը հանձնել իր դաշնակից Բուլղարիային, որպեսզի զորքերն ազատի Արևելյան ռազմաճակատ ուղարկելու համար, սակայն չի համարձակվել այդ քայլին գնալ, քանի որ ամբողջ Հունաստանում զանգվածային բողոքներ են եղել, և առանց այդ էլ պարտիազանական շարժումը լայն տարածում է ունեցել։ Քաղաքն ազատագրվել է 1944 թվականի հոկտեմբերի 27-ին՝ քաղաքի հովանավոր սուրբ Դիմիտրի Սոլունացու հիշատակի օրը։
Սլավոնական փոքրամասնություն
Տեղի սլավոնական բնակչության լեզվում, ինչպես նաև բուլղարերենում ու սերբերենում Սալոնիկ քաղաքը կոչվում է Սոլուն։
Կլիմա
Սալոնիկի կլիման միջերկրածովյան է, որ սահմանակցում է չափավոր ցամաքային ու կիսաանապատային կլիմաներին։ Ընդհանուր առմամբ բնութագրվում է արևային օրերի առատությամբ։ Ամենաբարձր ջերմաստիճանը գրանցվել է 2007 թվականի հուլիսի 25-ին․ «Մակեդոնիա» օդանավակայանի օդաբանական կայանում գրանցվել է 44 °C ջերմաստիճան։ Ամենացածր ջերմաստիճանը գրանցվել է 1963 թվականի հունվարի 26-ին, երբ ջերմաստիճանը հասել է -14 °C-ի ։ Ձյուն կարող է տեղալ դեկտեմբերի սկզբից մարտն ընկած ժամանակահատվածում, չնայած ձյան ծածկույթի բարձրությունը մեծ չէ և կարող է հալվել ժամերի ընթացքում։ Հաճախ լինում է մառախուղ․ տարվա կտրվածքով այդպիսի օրերի թիվը միջինում 193 է ։
Տնտեսություն
Սալոնիկը բնակչության թվաքանակով ու տնտեսական նշանակությամբ Հունաստանի երկրորդ քաղաքն է։ Այն արդյունաբերական ու առևտրական կենտրոն է։ Մեծ Սալոնիկի տարածքում տեղակայված են նավթաքիմիայի, մետալուրգիայի, մետաղամշակման ու մեքենաշինության՝ այդ թվում էլեկտրատեխնիկայի, նավաշինության նավավերանորոգման խոշոր ձեռնարկություններ։ Սալոնիկը երկրի տեքստիլ արդյունաբերության գլխավոր կենտրոնն է։ Այստեղ գործում են նաև դեղագործական, ծխախոտի, սննդի արդյունաբերության բազմաթիվ ձեռնարկություններ։ 1890 թվականին Սալոնիկում Ցանտալիս ընտանիքի կողմից հիմնադրվել է գինեգործական Tsantali ընկերությունը, իսկ 1968 թվականին՝ Mythos գինեգործական ընկերությունը ։ Ամեն տարի՝ սկսած սեպտեմբերից, կազմակերպվում են Սալոնիկի միջազգային ցուցահանդեսները ։
Սալոնիկի նավահանգիստը բեռնաշրջանառությամբ երկրորդն է Հունաստանում՝ զիջելով միայն Պիրեյոսին։ Այն կարևոր դեր ունի քաղաքի կյանքում։ Օգտվելով ազատ նավահանգստի իր կարգավիճակից՝ Սալոնիկի նավահանգիստը, բացի հունական բեռներից, տեղափոխում է նաև Բալկանյան թերակզու և Հարավարևելյան Եվրոպայի այլ երկրնեերի բեռներ։ 2000-ականների սկզբին բացվել է ուղևորների նոր տերմինալ, ինչը մեծացրել է նրա թողունակության հնարավորությունը ։
Տրանսպորտ
«Մակեդոնիա» միջազգային օդանավակայանը գտնվում է քաղաքից 12 կմ հարավ։ Բացի միջազգային ու տեղական թռիչքներից՝ այն հարյուր հազարավոր զբոսաշրջիկների համար իրականացնում է նաև չարտերային չվերթեր։
Սալոնիկը Հունաստանի երկաթուղային խոշորագույն հանգույցն է։ Բացի բեռների տեղափոխումից՝ Սալոնիկն ուղևորատար գծերով կապված է Աթենքին, Բելգրադին, Ստամբուլին, Բուխարեստին, Սոֆիային և Սկոպյեին։
Մերձքաղաքային գնացքները Սալոնիկը կապում են Լարիսա և Էդեսո քաղաքներին։ Ավտոբուսային երթուղիներով քաղաքը կապված է Հունաստանի հյուսիսային ու կենտրոնական շրջաններին։
2006 թվականից քաղաքում կառուցվում է մետրոպոլիտեն։ Նրա շահագործման ավարտ է մատնանշվում 2020 թվականը։
Քաղաքի հեծանվային ուղիների երկարությունը կազմում է 12 կմ․ դրանք հիմնականում ձգվում են մերձափնյա տարածքներում։
Իր աշխարհագրական դիրքի շնորհիվ՝ Սալոնիկն իր ողջ պատմության ընթացքում միշտ մտել է երեք կայսրությունների կարևորագույն հինգ քաղաքների ցանկում։ Սառը պատերազմի և Եվրոպայի մասնատվածության տարիներին, երբ Հունաստանը պահպանել է իր ավանդական հույն-սերբական բարեկամական հարաբերությունները միայն Հարավսլավիայի հետ, քաղաքի՝ որպես առևտրային ու տրանսպորտային կենտրոնի նշանակությունը սահմանափակվել է։ Հունաստանի և հարևան երկրների՝ նոր միություն մուտքով Սալոնիկի դերը կրկին աճել է։
Մշակույթ
1960 թվականին առաջին անգամ կայացել է Սալոնիկի միջազգային կինոփառատոնը։ 1999 թվականին այդ փառատոնի շրջանակներում բացվել է Վարերագրական ֆիլմերի միջազգային կինոփառատոնը ։ Նոյեմբերի վերջին ցուցադրական կետրոնի հիմքի վրա բացվում է «Ծննդյան քաղաք» տոնահանդեսը, որը գործում է մինչև հաջորդ տարվա հուվարի սկիզբը ։
Սալոնիկում է անցկացվում ամենամյա Միջազգային առևտրական տոնավաճառը։
Քաղաքում գործում են Հյուսիսային Հունաստանի ազգային թատրոնը, «Սալոնիկ» համերգասրահը, որը բացվել է 1997 թվականի սկզբին, երբ Սալոնիկը դարձել է Եվրոպայի մշակութային մայրաքաղաք ։
2011 թվականին Սալոնիկը սկսել է պայքարը «ԵՄ-ի երիտասարդական մայրաքաղաք-2014» տիտղոսի համար ։
2013 թվականին Եվրատեսիլ մրցույթում Հունաստանը ներկայացրել է Koza Mostra խումբը, որի մասնակիցները Սալոնիկից էին։ Նրանք մրցույթում զբաղեցրել են 6-րդ տեղը։
Տեսարժան վայրեր
Սալոնիկը հարուստ է վաղ քրիստոնեական ու բյուզանդական շրջանի հուշարձաններով, որոնք ընդգրկված են ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ Դրանցից են․
Քաղաքի ճարտարապետական գլխավոր խորհրդանիշը Սպիտակ աշտարակն է, որ կառուցվել է ծովածոցի ափին՝ 16-րդ դարի առավել վաղ շինությունների հիմքում։ Աշտարակի վրա պարզված հունական դրոշի դրոշակաձողը թուրքական «Ֆետիխ Բուլետ» զրահանավի կայմն է, որ խորտակվել է 1912 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ Բալկանյան պատերազմների հենց սկզբին, հունական «Ավիակիր-11»-ի կողմից, որին հաջողվել էր մայրամուտին մտնել Սալոնիկի նավահանգիստ։ Երեք համազարկերը, որոնցից երկուսը հասել են թիրախին, կատարել է Դիմիտրիոս Էլևսինիոտիսը։ Ավիակիրի հրամանատարի՝ Նիկոլաս Վոցիսի (հետագայում դարձել է ծովակալ) կիսանդրին կանգնեցվել է Սպիտակ աշտարակի առաջ։
Ամրոցն ու աշտարակը, որոնք իշխող դիրք ունեն քաղաքի պատմական հատվածի նկատմամբ, կառուցվել են 14-րդ դարում։
Սպորտ
Սալոնիկն ունի իրադարձություններով հարուստ մարզական կյանք։ Քաղաքի ակումբները դարձել են պատմության մեջ առաջին համահունական խաղերում ֆուտբոլի, ինչպես նաև բասկետբոլի ու ջրագնդակի հաղթող ։
Սալոնիկի խոշոր մարզադաշտերից են «Տումբան», «Կլեանտիս Վիկելիդասը» և «Կաֆտանզոգլիո» ազգային մարզադաշտը, որոնք «ՊԱՕԿ ՖԱ», «Արիս», «Իրակլիս» թիմերի տնային մարզադաշտերն են։ Նրանք բոլորը Հունաստանի Սուպերլիգայի անդամ թիմեր են։ Ֆուտբոլային թիմերի մեջ առանձնանում է «Ապոլլոնը», որի բազան Սալոնիկի Կալամարիա արվարձանում է։
Սալոնիկի բասկետբոլային խոշոր մրցասրահներն են «Ալեքսանդրիո Մելատրոնը», որը «Արիս» թիմի տնային մրցասրահն է։ Հունաստանի բասկետբոլի առաջնությանը մասնակցում են նաև «ՊԱՕԿ», «Իրակլիս» թիմերը։ Վերջինս դարձել է Հունաստանի առաջնության առաջին հաղթողը։
Սալոնիկում անցկացվող թեթև ատլետիկայի առավել կարևոր իրադարձություններից է «Ալեքսանդր Մեծ» մարաթոնը։ Այն ավարտվում է քաղաքի պատմական կենտրոնում՝ ցույց տալու համար Հին Մակեդոնիայի հետնորդ լինելը ։
Երկու անգամ՝ 1984 և 1988 թվականներին, Սալոնիկում է անցկացվել Շախմատի համաշխարհային օլիմպիադան ինչպես տղամարդկանց, այնպես էլ կանանց թիմերի համար։
Հրեական համայնք
Սալոնիկում հրեական համայնքը զարգացել է 1492 թվականին Իսպանիայից արտաքսվել են հրեաների և նրանց հետագա սերունդների (սեֆարդներ) հաշվին։ 16-րդ դարից սկսած՝ Սալոնիկում եղել է հրեական ամենամեծ համայնքը Հունաստանում։ Հրեաները Սալոնիկն անվանում էին «մայր Իսրայել» (la madre de Israel) և «բալկանյան Երուսաղեմ»։ Սալոնիկի հրեաների հիմնական լեզուն եղել է լադինոն՝ սեֆարդ հրեաների լեզուն ։
Օտտոմանյան կառավարման ժամանակաշրջանում հրեաները կազմել են քաղաքի բնակչության կեսը, և քաղաքի առևտրի մեծ մասը կենտրոնացած է եղել նրանց ձեռքերում։ Քաղաքում եղել է նաև իսլամ ընդունած հրեաների համայնք, որոնք Սալոնիկում հաստատվել են 1680 թվականին և հիմնականում զբաղվել են առևտրով ։
Անկախ Հունաստանին քաղաքի միավորումից հետո 1912 թվականին Սալոնիկում ապրում էր մոտ 61,000 հրեա։ 1917 թվականի մեծ հրդեհը ոչնչացրել է քաղաքի կենտրոնը՝ այդ թվում 50,000 հրեայի տուն։ Տուժածներից շատերն արտագաղթել են ԱՄՆ, Պաղեստին ու Ֆրանսիա ։
1922 թվականին Հունաստանի կառավարությունը հրեաներին Հունաստանի քաղաքացու լիարժեք իրավունքներով է օժտել և 1926 թվականին կրկին հաստատել նրանց լիարժեք քաղաքացիությունը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբին քաղաքում ապրում էր մոտ 50,000 հրեա։ Տեղի բնակչությունը և իտալացի զինվորականները փորձել են նրանց պաշտպանել նացիստներից։ 1943 թվականին նացիստները սկսել են միջոցառումներ ձեռնարկել քաղաքից հրեաներին չեզոքացնելու համար։ Նրանք քշվել են գետտո, որ գտնվել է գլխավոր կայարանի մոտ, որտեղից էլ նրանց ուղարկել են մահվան ճամբարներ։ Պատերազմի ավարտին ոչնչացել է Սալոնիկի հրեական բնակչության 96 %-ը ։
Պատերազմից հետո համայնքը վերածնվել է։ 2000 թվականին քաղաքում ապրում էր արդեն 2,000 հրեա։ Սալոնիկից դուրս եկած շատ հրեաներ տեղափոխվել են Իսրայել և ԱՄՆ, իսկ իսրայելցի երգիչ Յեուդա Պոլիկերը, ի պատիվ քաղաքի, նույնիսկ երգ է գրել՝ «Սպասի՛ր ինձ, Սալոնի՛կ»։
1997 թվականին այն նույն տեղում, որտեղ նացիստները հավաքում էին հրեաներին՝ մահվան ճամբարներ ուղարկելու համար, բացվել է հուշահամալիր՝ նվիրված պատերազմի զոհերին ։ 2002, 2003 թվականներին համալիրը պղծվել է նացիստական խորհրդանիշերով ։
2010 թվականի մայիսի 13-ին հրեական դամբարանում մի քանի տապանաքարեր նույնպես պղծվել են նացիստական խորհրդանշաններով ու գրություններով՝ «վառե՛լ հրեաներին», «Juden raus», մեկ տապանաքար այրվել է։ Ոստիկանությունը ձերբակալել է գործողություն հետ առնչություն ունեցող երեք ազգայնամոլների ։
Սալոնիկի քաղաքապետներ
2010 թվականի ընտրություններում քաղաքապետ Վասիլիս Պապագեորգոպուլոսը, որ «Նոր ժողովրդավարություն» կուսակցության անդամ էր, իր տեղը զիջել է «Համահունական սոցիալիստական շարժման» ներկայացուցիչ Յանիս Բուտարիսին ։ Նոր քաղաքապետը իր լիազորություններին է անցել 2011 թվականի հունվարի 1-ից ։
Արտաքին հղումներ
* Կատեգորիա:Հունաստանի նոմերի մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Բերդաքաղաքներ Կատեգորիա:Հունաստանի Միջերկրական ծովի նավահանգստային քաղաքներ Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 315 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Բյուզանդիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Նոր Կտակարանի քաղաքներ Կատեգորիա:Շախմատային օլիմպիադաներ հյուրընկալած քաղաքներ
Անգլիական պաշտպանության լիգա
Անգլիական պաշտպանության լիգա, ԱՊԼ (English Defence League, EDL), ոչ կառավաական աջ ռադիկալ շարժում, որը հանդես է գալիս Մեծ Բրիտանիայի մուսուլմանացման, շարիաթի և իսլամական ծայրահեղականության դեմ։ ԱՊԼ-ն ճանաչվել է հակաիսլամական կազմակերպություն։ Համաձայն ոստիկանության տեղեկություններ ակտիվ անդամների թիվը կազմում է շուրջ 3 հազար մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության կուսակցություններ
Ջիբութիի քաղաքների ցանկ
Սա Ջիբութի պետության քաղաքների ցանկն է ըստ բնակչության թվաքանակի։
Տես նաև
Djibouti
Դոբրուն (գյուղ, Բրյանսկի շրջան)
Դոբրուն (Добрунь), գյուղ Ռուսաստանի Բրյանսկի մարզի Բրյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4516 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բրյանսկի մարզի Բրյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Նեպալի դրոշ
Նեպալի դրոշ (նեպալերեն՝ नेपालको झण्डा), Նեպալի պետական խորհրդանիշերից մեկը։ Ընդունվել է 1662 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ։ Նեպալի դրոշը միակ պետական դրոշն է, որ ուղղանկյուն չէ։ Դրոշի կապույտ եզրերը խորհրդանշում են խաղաղությունը, իսկ մուգ կարմիրը Նեպալի ազգային գույնն է։ Դրոշի վրայի թագավորական երկու սպիտակ սիմվոլներն արտացոլում են հույսը, թե Նեպալը գոյություն կունենա այնքան երկար, որքան արևն ու լուսինը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Նեպալի պետական խորհրդանիշեր Կատեգորիա:Ազգային դրոշներ Կատեգորիա:1962 դրոշներ
Մուտնիցա (Վելիկայայի վտակ)
Մուտնիցա (Мутница), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Օռլովսկի շրջանում Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վելիկայա գետի աջ ափին՝ 24 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 19 կմ է, ավազանի տարածքը 104 կմ2։
Գետի ակունքը գտնվում է Օսինովո գյուղում, Օռլով քաղաքից 25 կմ հյուսիս։ Գետը հոսում է հյուսիս-արևելք։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կամա, գետի ենթաավազանը՝ Կամից մինչև Սպիտակ գետի վտակները։ Գետի ավազանը՝ Կամա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Սան Վիտո
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ունիտար պետություն
Պետությունների տեսակներ
Ըստ պետական կարգի պետությունները լինում են․
Մասնագիտական գրականության մեջ առանձնացվում են նաև կոնֆեդերացիաներ կամ համադաշնություններ, որոնք, կարելի է ասել, ոչ թե պետություններ են, այլ պետությունների համագործակցության ձևեր։ Ունիտար պետությունները ծագումնաբանորեն ավելի վաղ են հանդես եկել։ Ունիտար պետությունները, որպես կանոն, ձևավորվում են մոնոէթնիկ տարածքների վրա։ Այստեղ վարչատարածքային բոլոր սուբյեկտները հավասար են իրենց քաղաքական և իրավական կարգավիճակով։ Ունիտար պետություններում գործում է 1 սահմանադրություն, միասնական օրենսդրություն, միասնական օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների մարմիններ։ Ունիտար պետություններում վարչատարածքային միավորները չեն կարող ունենալ սեփական կառավարությունը, սեփական պառլամենտը կամ դատական իշխանության կառույցները։ Ունիտար պետությունները տարանջատվում են՝
Կենտրոնացված ունիտար պետությունների օրինակ է ՀՀ-ը, իսկ ապակենտրոնացվածի՝ Ֆրանսիան, Վրաստանը և այլն։ Ունիտար կամ միացյալ է համարվում այն պետությունը, որտեղ առկա է մեկ միասնական սահմանադրություն և որի ամբողջ տարածքում գործում են կենտրոնացված պետական իշխանություն և կառավարման միասնական համակարգ։ Այստեղ ներքին տարածական բաժանումը ընդունված է անվանել վարչատարածքային բաժանում, իսկ միավորները՝ վարչատարածքային միավորներ։ Աշխարհի պետությունների մեծ մասն ունիտար են, օրինակ՝, որն ունի երկաստիճան կառուցվածք։ Այն բաղկացած է և մարզերին ենթական համայնքներից ։
Կատեգորիա:Քաղաքական աշխարհագրություն
Շոշ (քաղաք, Իրան)
Շոշ (, Շուշ, שושן, Շուշան), հնագույն քաղաք, հնագույն Էլամ պետության մայրաքաղաքը։ Ավերակները գտնվում են Իրանում՝ Դեզֆուլ քաղաքից 20 կմ հարավ-արևելք, Կերքեի Շաուր վտակի ստորին հոսանքի աջ ափին (Խուժիստանի նահանգ)։ Պեղել են ֆրանսիացի հնագետները (1884-1886 թթ. Մ․ Դյոլաֆուան, 1889-1913 թթ.՝ Ժակ դը Մորգանը, 1946 թվականից՝ Ռ․ Գիրշմանը)։ Քաղաքատեղին հիմնականում ընդգրկում է չորս զանգվածեղ կավե բլուր՝ տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային շերտերով։ Ամենավաղ՝ էնեոլիթյան շերտում (մեր թվարկությունից առաջ 4-րդ հազարամյակի 1-ին կես) հայտնաբերվել են պարսպապատ երկրագործական բնակավայրի մնացորդներ, զարդանկարներով (թևավոր առյուծ, գառնանգղ, գիշատիչ թռչուն, քարայծ և այլն) խեցեղեն, քարե և պղնձե առարկաներ, կնիքներ։ Հաջորդ շերտերի ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս բնակավայրի անընդմեջ աճը, մետաղամշակության առաջընթացը, նախաելամական պատկերային գրության և մոնումենտալ ճարտարապետության առաջացումը։ Թագավորների դամբարանները, աշխատանքի բազմաթիվ գործիքները, ոսկե առարկաները վկայում են, որ մեր թվարկությունից առաջ հազարամյակում Շոշը եղել է առևտրական և քաղաքական նշանավոր կենտրոն՝ կազմավորված վաղ դասակարգային հասարակությամբ։ Մեր թվարկությունից առաջ 3-րդ հազարամյակի 2-րդ կեսից մինչև մեր թվարկությունից առաջ 7-րդ դարի վերջը Շոշը եղել է Էլամի մայրաքաղաքը։ Այդ շրջանին են վերաբերում էլամական արվեստի նշանավոր ստեղծագործություններ և Միջագետք կատարած արշավանքի ընթացքում ավարառված մի շարք հուշարձաններ (Համմուրաբիի օրենքները և Նարամսինի կոթողները)։ Գլուխգործոց է Ունտուշ-Նապիրիշ թագավորի (մ.թ.ա. 13-րդ դարում) կնոջ՝ Նապիր-Ասուի բրոնզե անդրին (1800 կիլոգրամ)։ Մ.թ.ա. 645 թ. Շոշը կողոպտել և տաճարներն ավերել են ասորեստանցիները։ Էլամի նվաճումից (մ.թ.ա. 538 թ.) հետո Շոշը դարձել է Աքեմենյանների ձմեռային նստավայրը։ Ալեքսանդր Մակեդոնացու նվաճումներից հետո (մ.թ.ա.4-րդ դարում) Շոշն ստացել է հունական պոլիսի կառուցվածք։ Շոշում հետագա հայտնագործությունները վերաբերում են 9-10-րդ դարերին։ Գիտական կարևոր արժեք ունեն Շոշում հայտնաբերված սեպագիր արձանագրությունները (աքքադական Նարամսին թագավորի հետ կնքված պայմանագիրը, էլամական թագավորների արձանագրությունները, տնտեսական և իրավական բնույթի փաստաթղթեր)։
Կատեգորիա:Իրանի քաղաքներ Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 4000 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Մետաքսի ճանապարհի բնակավայրեր
Ժողովածու (1857)
Ժողովածու (1857), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1857 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1727 թվականին Ստեփանոս Ստեփանյան (Ստ. Ռոշքա) գրիչի կողմից, Ստանիսլավովում (Լեհաստան)։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 19,3×15,5 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 124 թերթից։ Գրված է երկսյուն, նոտրգրով։ Ունի կիսախորան մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ ստվարաթուղթ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ՝ 2ա, 2բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Յումակովո
Յումակովո (Юмаково, Йомаҡ), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 235 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի բնակավայրեր
Վերխնելանովսկի գյուղական խորհուրդ (Կարլովսկի շրջան)
Վերխնելանովսկի գյուղական խորհուրդ  (Верхньоланнівська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կարլովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Վերխնելանովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 951 մարդ։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1943 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նելա Հասանբեգովիչ
Նելա Հասանբեգովիչ (բոսնիերեն՝ Nela Hasanbegović, ), բոսնիացի քանդակագործուհի ։
Կենսագրություն
Նելա Հասանբեգովիչն արժանացել է մի շարք մրցանակների, բարձր պատիվների։ 2007 թվականից Բոսնիա և Հերցեգովինայի նկարիչների ընկերակցության անդամ է, 2011 թվականից՝ մշակույթի և կարմիր արվեստի ընկերակցության անդամ ։ Անդամակցում է նաև արտասահմանյան նկարչական մի շարք ընկերությունների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նկարչուհիներ Կատեգորիա:Քանդակագործներ Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի արվեստ Կատեգորիա:Կին գիտնականներ Կատեգորիա:Կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Սոֆիյանովկա
Սոֆիյանովկա (Софіянівка), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Մանևիչի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սոֆիյանովկա գյուղում բնակվում էր 72 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,37 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 194,59 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Մանևիչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մեձոլդո
Մեձոլդո(Mezzoldo), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Բերգամոյի գավառում ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր