cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դաշնակահարը
Սյուժե
Շփիլմանը քաղաք է գալիս և սկսում որպես բանվոր աշխատել շինարարությունում։ Այդ շինարարությունն ավելի շատ համակենտրոնացման ճամբարի է նման, որտեղ նացիստական զինվորները բռնի ուժով աշխատեցնում են գերիներին։ Մի քանի անգամ Վլադիսլավը հրաշքով փրկվում է նացիստների վայրագություններից։ Մի օր պատահականորեն հանդիպում է այստեղ իր հին ընկերոջը՝ Մայորեքին, որը առանձին խոսակցության մեջ հասկացնում է Վլադիսլավին, որ ֆաշիստների նպատակն է ամբողջովին բնաջնջել հրեաներին։ Մայորեքը կարծում է, որ փրկվելու միակ ձևը զինված պայքար սկսելն է։ Երբ նացիստները հրաման են արձակում, որ աշխատողներն իրավունք ունեն իրենց մոտ երեք կիլոգրամ կարտոֆիլ ու մեկ հատ հաց պահել, Մայորեքն ու Վլադիսլավը խորամանկության են դիմում։ Նրանք քաղաքից զենք են հայթայթում և հրեական գետտոյի պատերի կողքով անցելիս նետում են գետտոյի տարածք, որպեսզի հրեաները զինվեն և մասնակցեն ապագա պայքարին։
Մի անգամ Վլադիսլավը խնդրում է Մայորեքին, որ նա այցելի իր երկու ծանոթ երաժիշտներին և խնդրի, որպեսզի վերջիններս կազմակերպեն Շփիլմանի փախուստը։ Մյուս երեկո Մայորեքը հայտնում է, որ երաժիշտ կինն ու ամուսինը փոխել են իրենց հասցեն և նա չի կարողացել գտնել նրանց։ Այդ ժամանակ Վլադիսլավը զգուշորեն փախչում է շինարարությունից և գտնում հին ծանոթին և նրա կնոջը։ Վերջիններս կերակրում են Վլադիսլավին և ուղարկում վստահված անձ Գիբժինսկու մոտ, որը ապահով տեղում գիշերվա օթևան է տալիս Շփիլմանին։
Հաջորդ օրը Գիբժինսկին թաքցնում է Շփիլմանին մի բնակարանում, որը գտնում էր հենց գետտոյի կողքին։ Որոշ ժամանակով Վլադիսլավն այստեղ է մնում, ընդհանրապես բնակարանից դուրս չգալով։ Իր լուսամուտից նա ամեն օր ականատես է լինում հրեաների ու նացիստների ռազմական ընդհարումներին։ Վերջ ի վերջո ֆաշիստներին հաջողվում է ոչնչացնել բոլոր ըմբոստներին։
Շուտով Վլադիսլավի կերակուրը սպառվում է և կերակուր փնտրելով, նա պատահաբար ջարդուփշուր է անում ամանեղենը՝ մեծ աղմուկ առաջացնելով։ Կողքի բնակարանում ապրող հարևանուհին դուրս է գալիս սենյակից ու աղմուկ բարձրացնում։ Վլադիսլավը ստիպված փախչում է այստեղից։ Այս անգամ նա այցելում է իր հին ծանոթ երաժշտուհուն՝ Դորոթային ու նրա ամուսնուն՝ Ջոքևիջին։ Շփիլմանն ասում է, որ Գիբժինսկու խորհրդով է եկել և իրեն օգնություն է հարկավոր։ Ջոքևիջը թաքցնում է Վլադիսլավին մի ուրիշ բնակարանում, ծանոթացնում ոմն Շալլազի հետ, ով պետք է ամեն շաբաթ կերակուր հասցներ Շփիլմանին։
Այդ բնակարանում, Վլադիսլավը երկար ժամանակ դիմանում է ցրտին ու սովին։ Ի վերջո նա ծանր հիվանդանում է։ Դորոթան ու Ջոքևիչը բժշկի են դիմում։ Վլադիսլավն ապաքինվում է և դարձյալ մնում այդ բնակարանում։ Երբ Խորհրդային զորքերը մտնում են Լեհաստան, քաղաքում ռազմական գործողություններ են սկսվում, իսկ հասարակ ժողովուրդը ապստամբում է։ Ռազմական բախումները սկսում են հաճախակի տեղի ունենալ, և մի օր Շփիլմանի շենքը պայթեցնում են։ Վերջինս խուճապահար դուրս է փախչում և թաքնվում տարբեր թաքստոցներում։ Ամենուրեք պատերազմ է, կրակոցներ, սպանություններ, պայթեցված շենքեր և այլն... Շփիլմանը օր ու գիշեր թաքնվում է տարբեր շենքերի փլատակների մեջ կամ էլ փախչում նացիստներից։ Սովից նա շատ է թուլանում։
Մի երեկո Շփիլմանը մի գերմանացի կապիտանի է հանդիպում։ Վերջինիս տեսնում է, որ Վլադիսլավը փրկվելու հույսը կորցնում է։ Կապիտանը զարմացած հարցնում է, թե ով է կանգնած իր առջև և լսելով, որ անծանոթը դաշնակահար է եղել, նրան տանում է մի դաշնամուրի մոտ և համոզվելու համար խնդրում է նվագել։ Վլադիսլավը վարպետորեն նվագում է Ֆրեդերիկ Շոպենի երաժշտությունը։ Կապիտանը հաճույքով լսում է և առանց ոչ մի խոսք ասելու հեռանում։ Հաջորդ օրը նա այցելում է դաշնակահարին և իր հետ կերակուր բերում։ Այդպիսով կապիտանը ամեն օր կերակուր է հասցնում Վլադիսլավին և փրկում սովամահ լինելուց։ Նա նույնիսկ իր թիկնոցն է հանում ու տալիս խեղճացած դաշնակահարին, որպեսզի վերջինս չմրսի։
Օրեր են անցնում... Վլադիսլավը չի դիմանում ու դուրս է գալիս իր թաքստոցից։ Հանկարծ նա նկատում է ռուս զինվորների, որոնք տեսնելով նացիստական թիկնոց հագած անծանոթի, սկսում են կրակել նրա ուղղությամբ։ Վլադիսլավը վախեցած թաքնվում է, իսկ հետո բացականչում, որ գերմանացի չէ, այլ Լեհաստանից է։ Շուտով ռուսները դրանում համոզվում են։
Գերմանացի կապիտանը, որը երկար ժամանակ օգնում էր Շփիլմանին, հայտնվում է գերիների շարքում։ Երբ կողքով երաժիշտների խումբ է անցնում, կապիտանը կանչում է մեկին և համոզվելով, որ վերջինս ճանաչում է դաշնակահար Վլադիսլավ Շփիլմանին, խնդրում է, որ երաժիշտը այստեղ բերի Շփիլմանին, որովհետև նա հաստատ օգնության ձեռք կմեկնի։ Երաժիշտը չի հասցնում լսել գերմանացու անունը, բայց միևնույն է, գնում է Վլադիսլավի ետևից։ Շփիլմանն արդեն ազատ է և փրկված։ Անցյալում են տառապանքը, վայրագությունները, ցավը, վախը և այլն... Նա դարձյալ աշխատում է ռադիոյում, երբ հանկարծ գալիս է իր երաժիշտ ընկերն ու պատմում գերմանացի գերու մասին։ Սակայն երբ նրանք երկուսով գնում են այնտեղ, գերիներին արդեն տարած են լինում։
Հետագա տեսարաններից հանդիսատեսը իմանում է, որ Վլադիսլավ Շփիլմանը երկար ու հետաքրքիր կյանք ունեցավ, իսկ այն գերմանացի կապիտանը վախճանվեց ռուսական համակենտրոնացման ճամբարում։
Գլխավոր դերը
Սկզբում Վլադիսլավ Շփիլմանի դերում պետք է հանդես գար ամերիկացի հայտնի դերասան Ջոզեֆ Ֆայնսը ։ Վերջինս ֆիլմի ռեժիսոր Ռոման Պոլանսկու առաջին ընտրությունն էր գլխավոր դերի համար։ Սակայն Ֆայնսը հրաժարվեց ֆիլմում խաղալուց՝ թատրոնում պարտավորվածություն ունենալու պատճառով։ Գլխավոր դերի համար Լոնդոնյան քասթինգին պայքարում էին ավելի քան 1400 դերասաններ։ Ոչ ոքից գոհ չլինելով՝ Պոլանսկին վերջ ի վերջո որոշեց գլխավոր դերը հանձնել պատանի դերասան Էդրիան Բրոուդիին։ Փարիզում իրենց հանդիպման ժամանակ Պոլանսկին նկատել էր, թե ինչ իդեալական է Բրոուդին համապատասխանում Շփիլմանի դերի համար։
Նկարահանումներ
Ֆիլմի հիմնական նկարահանումներն սկսվել են 2001 թվականի փետրվարի 6-ին Գերմանիայի Պոտսդամ քաղաքի Բեյբելսբերգ նկարահանման հրապարակում։ Շրջակա քաղաքը և հրեական գետտոն ամբողջովին վերակառուցվել էին Բեյբելսբերգ նկարահանման հրապարակում։ Վերակառուցվել էին այն տեսքով, ինչպիսին էին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին։ Հին խորհրդային զորանոցները օգտագործվել են քանդված քաղաքին թարմ տեսք տալու համար, քանի որ դրանք ամեն դեպքում ոչնչացվելու էին։
Ֆիլմի առաջին տեսարանները նկարահանվեցին այդ զորանոցներում։ Դրանից հետո նկարահանող անձնակազմը տեղափոխվեց Պոտսդամի վիլլա։ Այստեղ ստեղծվեց այն տեսարանը, որտեղ Շփիլմանը հանդիպում է գերմանացի կապիտան Վիլյամ Հոզենֆելդին։ Այնուհետև՝ 2001 թվականի մարտի 2-ին, անձնակազմը տեղափոխվեց խորհրդային բանակի լքված հիվանդանոց, որը գտնվում էր Գերմանիայում։ Տեսարանները, որտեղ գերմանացիները հրանետով այրում են հիվանդանոցը, նկարահանվում են այստեղ։ Մարտի 15-ին նկարահանումները վերջապես տեղափոխվում են Բեյբելսբերգ նկարահանման հրապարակ։ Առաջինը նկարահանվում է այն տեսարանը, որտեղ Շփիլմանը ականատես է լինում հրեական գետտոյի բնակիչների ու գերմանացիների ռազմական բախումներին, որոնք ի վերջո ավարտվում են նացիստների հաղթանակով։ Տեսարանը շատ բարդ էր ստեղծվում, ներառում էր բարդ տեխնիկական հնարքներ և ուղեկցվում պայթյուններով։ Այս նկարահանման հրապարակում նկարահանումներն ավարտվեցին մարտի 26-ին, որից հետո՝ մարտի 29-ին, անձնակազմը տեղափոխվեց Վարշավա։ Նկարահանումների համար օգտագործվեց նաև Պրահայի մի թաղամաս, որտեղ յուրօրինակ շենքեր կային։ Գեղարվեստական բաժինը ստեղծվել է այս շենքերի շնորհիվ, որոնք արտացոլում էին պատերազմի տարիների Վարշավան։ Տեսարանը, որտեղ Շփիլմանը, իր ընտանիքը և հարյուրավոր հրեաներ սպասում են, թե երբ են ուղարկվելու մահվան համակենտրոնացման ճամբար, նկարահանվել է Վարշավայի պաշտպանության ազգային համալսարանում։
Հիմնական նկարահանումներն ավարտվել են 2001 թվականի հուլիսին։
Բյուջե և շահույթ
Ըստ պաշտոնական տվյալների, «Դաշնակահարը» ֆիլմի բյուջեն կազմել է $35.000.000 (ընդհանուր ծախսերի 77,8%-ը)։ Ըստ մարքեթինգային տվյալների՝ կազմել է $10.000.000 (ընդհանուր ծախսերի 22,2%-ը)։ Արդյունքում ֆիլմի ընդհանուր ծախսերը կազմել են $45.000.000 :
Ֆիլմի հասույթն ԱՄՆ-ում կազմել է $32.572.577 (ընդհանուր հասույթի 27,1%-ը), այլ երկրներում՝ $87.500.000 (ընդհանուր հասույթի 72,9%-ը)։ Ընդհանուր հասույթը կազմել է $120.072.577 :
Մրցանակներ և անվանակարգեր
«Դաշնակահարը» ֆիլմն արժանացել ու ներկայացվել է բազմաթիվ մրցանակների ։ Դրանցից ամենանշանավորներն են հետևյալները. «Սեզարի» անվանակարգեր. «Bafta»-ի անվանակարգեր. «Օսկարի» անվանակարգեր.
Քննադատություն
«Դաշնակահարը» ֆիլմը լավ ընդունվեց կինոքննադատների և հանդիսատեսների կողմից ։ Այն բուռն քննարկումներ առաջացրեց ինչպես տարբեր հեռուստատեսային վայրերում, այնպես էլ տարբեր համացանցային կայքերում ։ Ամերիկացի հանրահայտ կինոքննադատ Ռոջեր Էբերթը, այսպես է գրել ֆիլմի մասին.
Երաժշտություն
Ֆիլմում հիմնականում հնչում է լեհ հայտնի կոմպոզիտոր Ֆրեդերիկ Շոպենի երաժշտությունը, ինչը պայմանավորված է նաև ֆիլմի սյուժեով։
Ֆիլմում հնչած երաժշտության ամբողջական շարքը.
Այն դրվագում, որտեղ Շփիլմանը լքված տան ձեղնահարկում գտնում է թաքստոց, հետին ֆոնին է հնչում Բեթհովենի 14-րդ սոնատը (Լուսնի սոնատը)։ Ավելի ուշ հայտնի է դառնում, որ նվագողը գերմանացի կապիտան Վիլմ Հոզենֆելդն էր։ Ֆիլմում գերակշռող լեհական երաժշտության ֆոնին գերմանական երաժշտությունը զգալիորեն առանձնանում է։
Վլադիսլավ Շփիլմանի կերպարը
Ֆիլմը նկարահանված է իրական փաստերի հիման վրա ։ Վլադիսլավ Շփիլմանը իրական պատմական դեմք է, որի ինքնակենսագրության հիման վրա ստեղծվել է այս ֆիլմը ։ Պատերազմից հետո Շփիլմանը գրեց այն ամենի մասին, ինչին ականատես էր եղել ։ Ի սկզբանե նրա աշխատությունը վերնագրված էր «Քաղաքի անկումը», որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1946 թ. Լեհաստանում։ 1998 թ. այն վերահրատարակվել է և ստացել նոր անվանում՝ «Դաշնակահարը. արտահերթ և ճշմարիտ պատմություն մի մարդու գոյատևման մասին, Վարշավայում 1939-1945»։ Այս տպագրությունը թարգմանվել է աշխարհի 38 լեզուներով։
Վլադիսլավ Շփիլմանը 1930-ական թվականներին Լեհաստանում հայտնի ու փայլուն դաշնակահար էր ։ Նա հրեաների ընտանիքից էր, և հենց դա հետագայում նրա տանջանքների ու չարչարանքների պատճառը դարձավ։ Երբ 1939 թվականին, Գերմանիան գրավեց Լեհաստանը, Շփիլմանների ընտանիքը, իր կամքին հակառակ, տեղափոխվեց հրեաների գետտո։ 1942 թվականին օգոստոսի 16-ին, Վլադիսլավն ու իր ընտանիքի անդամները ոչ պիտանի համարվեցին աշխատանքի համար։ Դրա պատճառով նրանք ուղարկվում են մի համակենտրոնացման ճամբար, որտեղից գնացքով պետք է ոչնչացման ուղարկվեին, ուրիշ հրեաների հետ։ Վերջին պահին, Վլադիսլավին փրկում է իր հին ծանոթ Իցհաք Քելլերը, որը նացիստական զինվոր էր։ Նա առանձնացնում է Վլադիսլավին ամբոխից և հրամայում է փախչել։
Հետագայում նա թաքնվում է տարբեր փլուզված շենքերի տանիքներում և ոչ հեռու գտնվող հիվանդանոցում։ Թերսնուցման պատճառով քիչ է մնում մահանա։ Վերջապես նոյեմբերին, Վլադիսլավը բնակություն է հաստատում մի շենքում, որտեղ նրան հանկարծակի գտնում է մի գերմանացի կապիտան՝ Վիլյամ Հոզենֆելդ անունով։ Վերջինս ցանկանում էր այդ շենքում Վարշավայի պաշտպանության աշխատակազմ հաստատել։ Հոզենֆելդը թաքցնում է Շփիլմանին մի ապահով տեղամասում և, ընդհուպ մինչև պատերազմի ավարտը, կերակուր հասցնում դաշնակահարին։ Կապիտանը փրկում է վերջինիս կյանքը։ Հոզենֆելդը վախճանվել է 1952 թվականին, Ստալինյան ճամբարներում։ Իսկ Վլադիսլավ Շփիլմանն ապրեց 88 տարի և վախճանվեց 2000 թվականին։ Նա շուրջ քսան տարի աշխատում էր լեհական ռադիոյում, իսկ հետագայում սկսեց գրել տարբեր երգեր ու ստեղծագործություններ, որոնց շնորհիվ հայտնի դարձավ որպես կոմպոզիտոր։
Ռոման Պոլանսկու սեփական փորձը
«Դաշնակահարը» ֆիլմի ռեժիսոր Ռոման Պոլանսկու մանկությունը ինչ-որ չափով կարելի է նմանեցնել ֆիլմի գլխավոր հերոսի կյանքին և ընդհանրապես ֆիլմի թեմային ։
Ռոման Պոլանսկին ծնվել է 1933 թվականի օգոստոսի 18-ին, Ֆրանսիայի մայրաքաղաք Փարիզում, հրեաների ընտանիքում ։ Երբ նա երեք տարեկան էր, ծնողները վերադարձան Լեհաստան։ Ֆաշիստական հալածանքների ժամանակ նրա մայրը զոհվում է Օսվենցիմ համակենտրոնացման ճամբարում։ Հորը հաջողվում է ողջ մնալ մի այլ՝ Մաութհաուզեն համակենտրոնացման ճամբարում։ Տղային ապաստան էին տալիս լեհական ընտանիքները։ Ըստ Պոլանսկու խոսքերի՝ ռազմական ընդհարումների ժամանակ ֆաշիստներն օգտագործում էին իրեն որպես թիրախ։ Գոյատևելով Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում և ողջ մնալով Կրակովյան գետտոյում՝ Պոլանսկին իր տեղն է գտնում արվեստում։ 1945 թվականին նա գտնում է իր հորը։ Վերջինս ուղղորդում է որդուն սովորել տեխնիկական դպրոցում, սակայն շուտով Ռոմանը սկսում է աշխատել մանկական հեռուստատեսությունում, խաղում է ռադիոբեմադրություններում և թատրոնում։ Նա խաղացել է գլխավոր դեր Վալենտին Կատաևի «Գնդի որդին» նովելում (1948, Վարշավայի պատանի հանդիսատեսի թատրոն)։
Վարկած կա, որ ֆիլմի այս թեման՝ Երկրորդ աշխարհամարտի, հրեաների ցեղասպանության, ֆաշիստական դաժան կառավարության մասին, շատ հոգեհարազատ էր Պոլանսկուն և հենց նա պետք է նկարահաներ այս ֆիլմը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանական կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Լեհական կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Լեհական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Լեհական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Լեհական ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Լեհերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմաներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2002 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռոման Պոլանսկու ֆիլմեր Կատեգորիա:«Ոսկե արմավենու ճյուղ» մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Օսկարակիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հոլոքոստի մասին Կատեգորիա:Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Universal Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:StudioCanal ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1940-ականներին Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1930-ականներին Կատեգորիա:Իրական դեպքերի վրա հիմնված դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների պատմական ֆիլմեր Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ
Կիսապաշտպան (ֆուտբոլ)
Կիսապաշտպան, ֆուտբոլային դիրք ։ Կիսապաշտպանները սովորաբար դաշտում զբաղեցնում են թիմի պաշտպանների և հարձակվողների միջև դիրքը։ Որոշ կիսապաշտպաններ խաղում են պաշտպանվողական դեր` փորձելով խափանել մրցակցի գրոհները և նրանց հաճախ անվանում են հենակետային կիսապաշտպաններ։ Մյուսները ավելի շարժուն են և արդյունավետ փոխանցումներ են կատարում, այս կիսապաշտպաններին հաճախ անվանում են խորքից գործող, փլեյ մեյքերներ և այլն։ Կիսապաշտպանների քանակը և նրանց դերը որոշվում է յուրաքանչյուր թիմի տակտիկական դասավորվածությամբ, կիսապաշտպաններից բաղկացած խմբին հաճախ անվանում են թիմի կիսապաշտպանություն ։
Շատ մարզիչներ առնվազն մեկ կիսապաշտպանի տալիս են գրոհներին մասնակցելու դեր, կամ պաշտպանվելու և գրոհելու հավասար դերեր։ Կիսապաշտպանները հիմնականում ամենաշատն են վազում դաշտում ։
Կենտրոնական կիսապաշտպան
Կենտրոնական կիսապաշտպանը այն ֆուտբոլիստն է, որում հավասարապես բաշխված է հարձակվողի և պաշտպանվողի պարտականությունները։ Այս ֆուտբոլիստները պետք է փորձեն գնդակը փոխանցել հարձակվողական ոճի կիսապաշտպաններին և հարձակվողներին, բացի այդ պետք է օգնեն իրենց թիմին գրոհների ժամանակ հասնելով մրցակցի տուգանային հրապարակ, շատ դեպքերում փորձելով հարվածել դարպասին։
Երբ գնդակը մրցակցի մոտ է կենտրոնական կիսապաշտպանը պետք է ձգտի օգնել պաշտպաններին, ճնշման միջոցով խլի գնդակը մրցակցից։ Կենտրոնական կիսապաշտպանը պաշտպանության ժամանակ պետք է գործի սեփական տուգանային հրապարակի մատույցներում և փորձի փակել մրցակցի հարվածները և փոխանցումները։
4-3-3 և 4-5-1 մարտավարություններից յուրաքանչյուրը օգտագործում են առնվազն երեք կենտրոնական կիսապաշտպան։ 4-2-2 մարավարության ժամանակ կարող է օգտագործվել երկու կենտրոնական կիսապաշտպան և 4-2-3-1 մարտավարության ժամանակ մեկ կամ երկու ավելի ետ քաշված կիսապաշտպանները կարող են կատարել կենտրոնական կիսապաշտպանի դեր։
BOX TO BOX
նաև կա կենտրոնական կիսապաշտպանի մեկ այլ տեսակ որը կոչվում է BOX TO BOX, որը բառացի նշանակում է տուգանայինից տուգանային։ Նրանց գործն է խլել գնդակը սեփական տուգանային հրապարակում, դրիբլինգի շնօրհիվ անցկացնել գնդակը ամբողջ դաշտով և տալ վերջին փոխանցում կամ ինքնուրույն խփել գնդակ։
Այս ոճի կիսապաշտպանները լինում են ավելի դեպի պաշտպանության միտված(Արթուրո Վիդալ) և ավելի դեպի հարձակման միտված(Յայա Տուրե):Նաև մեր հայազգի ֆուտբոլիստներից Հենրիխ Մխիթարյանն էլ է համարվում կենտրոնական Box To Box կիսապաշտպան։
Եզրային կիսապաշտպաններ (վինգերներ)
Եզրային կիսապաշտպանների պարտականություններն են գնդակ ստանալ պաշտպաններից, եզրով առաջ շարժվել և կատարել բարձրից փոփանցում տուգանային հրապարակ կամ մի փոքր տեղափոխվելով դեպի կենտրոն հարվածել դարպասի ուղությամբ։ Այդպիսի ֆուդբոլիստներին անվանում են նաև լատերալներ
Հենակետային պլեյմեյկեր
Հենակետային պլեյմեյկերի լավագույն օրինական է Անդրեա Պիռլոն, ով երկար փոխանցումների միջոցով խորքից կառավարում էր թե Միլանի թե Յուվենտուսի և թե իտալիայի հավակականի գրոհները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դիրքեր Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Փետրվարի 20
Փետրվարի 20, տարվա 51-րդ օրն է։
(8002) 1986 XF5
(8002) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Անտոնին Մրկոսի կողմից Կլետում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,407131 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,976 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8382 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1364,11 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,263909 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,87° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անտոնին Մրկոսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Շելկանովո (գյուղ, Բիրսկի շրջան)
Շելկանովո (Шелканово, Шалҡан), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիրսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիրսկի շրջանի բնակավայրեր
Վրացական ազգայնականություն
Վրացական ազգայնականությունը սկիզբ է առնում 19-րդ դարի կեսից, երբ Վրաստանը հանդիսանում էր Ռուսական կայսրության մասը։ Ռուսական կայսրության և խորհրդային բռնազավթման տարիներին կենտրոնացած լինելով առավելապես մշակույթի շուրջ, վրացական ազգայնականությունը ունեցել է մի քանի ժամանակաշրջան՝ 1980-ականների վերջից մինչև հետխորհրդային շրջանի անկախության վերականգնումը դարձել է ծայրահեղական էթնոկենտրոն, իսկ 1990-ականների վերջից ձևափոխվել է ազգայնական ավելի ընդգրկուն և քաղաքացիական տեսակի։ Այնուամենայնիվ, էթնիկ ազգայնականության մնացորդները դեռ պահպանվել են բազմաթիվ վրացիների մոտ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Վրացական ազգայնականություն
Գրիգոր Մանասարյան
Գրիգոր Հենրիկի Մանասարյան, հայ ճարտարագետ-մեխանիկ, տեխնիկական գիտություների դոկտոր (1999), պրոֆեսոր (2012) ։
Կենսագրություն
Գրիգոր Մանասարյանը 2002 թվականին նշանակվել է ՀՀ առևտրի և տնտեսական զարգացման նախարարության ռազմաարդյունաբերության համալիրի և ռազմատնտնտեսական ծրագրերի վարչությունների պետ, 2003 թվականին՝ Գիտության և առաջատար տեխնոլոգիաների ազգային հիմնադրամի ծրագրի տնօրեն։ 1989 թվականից Գրիգոր Մանասարյանը միաժամանակ դասախոսել է Հայաստանի ազգային ագրարային համալսարանում։
Նրա աշխատանքները վերաբերում են թրթուրավոր և անվավոր մեքենաների արագացված փորձարկումներին, թրթուրավոր մեքենաների ընթացքի կայունացման ապահովմանը և նոր շարժահաղորդների մշակմանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ Կատեգորիա:Ճարտարագետներ ըստ ազգության Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ
Ջոզեֆ Շիլդքրաուտ
Ջոզեֆ Շիլդքրաուտ ավստրիացի-ամերիկացի դերասան ։ Արժանացել է Օսկարի կապիտան՝ Ալֆրեդ Դրեյֆուսի դերի համար «Էմիլ Զոլայի կյանքը» (1937) ֆիլմում։ Ավելի ուշ առաջադրվել է «Ոսկե գլոբուսի» «Աննա Ֆրանկի օրագիրը» (1959) ֆիլմում Օտտո Ֆրանկի դերակատարման համար և «Փրայմթայմ Էմմի»՝ Ռաբբի Գոթլիբի դերակատարման համար 1962 թվականին Սեմ Բենեդիկտ հեռուստասերիալի դրվագում։
Վաղ կյանք
Շիլդքրաուտը ծնվել է Վիեննայում, Էռնայի (ծնունդը՝ Վայնշտեյն) և բեմի (իսկ ավելի ուշ՝ կինոյի) դերասան Ռուդոլֆ Շիլդքրաուտի որդին ։ Նրա ընտանիքը հրեա էր ։
1910 թվականին նա ուղեկցեց իր հորը ԱՄՆ շրջագայության ժամանակ և վերադարձավ Եվրոպա 1913 թվականին։ Կարճ ժամանակ անց Բեռլինում սկսեց բեմական պարապմունքներ Մաքս Ռայնհարդի հետ, սկսեց իր կարիերան Գերմանիայի և Ավստրիայի բեմերում, այնուհետև անցում կատարեց կինոյի։ Շիլդքրաուտը տեղափոխվեց ԱՄՆ 1920 թվականին և հայտնվեց Բրոդվեյի բազմաթիվ բեմադրություններում։ Այն պիեսների թվում, որոնցում նա խաղացել է, եղել է Պեր Գյունտի նշանավոր բեմադրությունը ։
Կարիերա
1921 թվականին Շիլդքրաուտը խաղաց առաջին ամերիկյան բեմական բեմադրության մեջ՝ Ֆերենց Մոլնարի «Լիլիոմը», պիեսը, որն ի վերջո հիմք դարձավ Ռոջերսի և Համերսթայնի «Կարուսելի» համար ։ Այնուհետև նա սկսեց աշխատել համր ֆիլմերում, բայց երբեմն վերադառնում էր բեմ ։ Նա վաղ հաջողություններ ունեցավ կինոյում՝ որպես Վոդրիի ասպետ՝ Դ.Վ. Գրիֆիթի «Փոթորկի որբերը» Լիլիան Գիշի հետ  ։ Ավելի ուշ նա նկարահանվեց Սեսիլ Բ. դե Միլլի 1927 թվականի «Թագավորների թագավորը» էպիկական ֆիլմում որպես Հուդա Իսկարիովտացի։ Շիլդքրաուտի հայրը՝ Ռուդոլֆը, նույնպես նկարահանվեց ֆիլմում ։ Ջոզեֆ Շիլդքրաուտը նաև խաղաց վիեննական առոգանությամբ, չերգող Գեյլորդ Ռավենալի դերը՝ 1919 թվականին Էդնա Ֆերբերի «Լողացող Թատրոն»-ի կինոտարբերակում ։ 1929 թվականի ֆիլմում գրված կերպարը շատ ավելի մոտ էր Ֆերբերի բնօրինակին, քան նրա կերպարին Քերնի և Համերսթայնի դասական երաժշտական պիեսում, որը հիմնված է վեպի վրա, ինչպես նաև 1936 և 1951 թվականների ֆիլմերի մյուզիքլի տարբերակները, բայց 1929 թվականի ֆիլմը քննադատական կամ կինովարձույթում հաջողություն չունեցավ։
Շիլդքրաուտն ստացել է Օսկար մրցանակ՝ երկրորդ պլանի լավագույն դերասանի համար՝ «Էմիլ Զոլայի կյանքը» (1937) ֆիլմում Ալֆրեդ Դրեյֆուսի դերի համար ։ Լրացուցիչ պարգևներ ստացավ Օռլեանի հավակնոտ դոկտորին մարմնավորելու համար Մարի Անտուանետա պատմական էպոսում (1938), և նա նշանավոր կատարում էր չարագործ Նիկոլա Ֆուկեի դերը «Մարդը երկաթե դիմակով» (1939) ֆիլմում ։
Շիլդքրաուտը, հավանաբար, այսօր ամենալավն է հիշվում Օտտո Ֆրանկի դերը խաղալու և՛ «Աննա Ֆրանկի օրագիրը» (1959) ֆիլմի բնօրինակ բեմական արտադրության մեջ և՛ կինոտարբերակում ։ Նա նաև ակտիվ բնավորության դերասան էր և հանդես եկավ հյուրի դերերում մի քանի վաղ հեռուստատեսային շոուներում, այդ թվում՝ «Հոլմարք փառքի սրահ»-ում, որտեղ նա մարմնավորում էր Կլաուդիուսին 1953 թվականի Համլետի հեռուստատեսային արտադրության մեջ, իսկ գլխավոր դերում Մորիս Էվանսն էր ։ Շիլդքրաուտը նաև վարել և նկարահանվել է Ջոզեֆ Շիլդքրաուտը ներկայում, կարճատև սերիալը Դումոն հեռուստատեսային ցանցում 1953 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1954 թվականի հունվարը ։
1961 թվականին «Մթնշաղի գոտի» սերիալի երրորդ սեզոնի ընթացքում նա իր առաջին ելույթն ունեցավ «Մահվան գլուխը վերանայվեց» ֆիլմում ։ Հետագայում նա տարեց տղամարդու դեր է խաղացել «Առևտրի ծակուծուկը» նույն շոուի 31-րդ եթերաշրջանի 3-րդ տեսարանում ։ 1963 թվականին նա առաջադրվել է Էմմի մրցանակ՝ որպես լավագույն դերասան՝ Սեմ Բենեդիկտում հրավիրված դերի համար ։
Անձնական կյանք
Կինոյի արդյունաբերության մեջ իր ներդրման համար Շիլդքրաուտը աստղ ունի Հոլիվուդյան փառքի ծառուղիում, 6780 Հոլիվուդ զբոսայգում ։ Նա թաղված է Հոլիվուդի Ֆորեվեր գերեզմանատանը ։
Հետագա ընթերցում
Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Անկախության օր (Ուկրաինա)
Ուկրաինայի անկախության օր (День Незалежності України), ամենամյա պետական տոն Ուկրաինայում, նշվում է օգոստոսի 24-ին Ուկրաինայի Գերագույն խորհրդի կողմից Ուկրաինայի անկախության հռչակագրի ընդունման պատվին, ինչը ընդունված է համարել Ուկրաինայի պետության կազմավորման օր ։
Պատմության
Առաջին անգամ Ուկրաինայի անկախության օրը նշվել է 1991 թվականի հուլիսի 16-ին՝ ի պատիվ նրա, որ 1 տարի առաջ՝ 1990 թվականի հուլիսի 21-ին, ՈւԽՍՀ Գերագույն խորհուրդն ընդունել էր Ուկրաինայի պետական ինքնիշխանության մասին հռչակագիրը։ Նաև1990 թվականի հուլիսի 16-ին ՈւԽՍՀ Գերագույն խորհուրդն ընդունել է «Ուկրաինայի անկախության հռչակման օրվա մասին որոշումը» (Про День проголошення Незалежності України): Այնտեղ նշված է․
Արդյունքում, 1991 թվականի հունիսի 18-ին համապատասխան փոփոխություններ են կատարվել Ուկրաինական ԽՍՀ աշխատանքային օրենսգրքի 73-րդ հոդվածում, ինչի հետևանքով տոնական օրերի ցանկում հայտնվել է գրառում. «Հուլիսի 16՝ Ուկրաինայի անկախության օր» (16 липня — День Незалежності України)։
Քանի որ 1991 թվականի օգոստոսի 24-ին Ուկրաինական ԽՍՀ Գերագույն խորհուրդը որոշում ընդունեց Ուկրաինայի անկախության հռչակման մասին, որն ուժի մեջ է մտել ընդունումից անմիջապես հետո, ինչպես նաև Ուկրաինայի անկախության հռչակագրի ակտը, որը 1991-ի դեկտեմբերի 1-ին ժողովուրդը հաստատեց համաուկրաինական հանրաքվեով, անհրաժեշտություն առաջացավ փոխել Ուկրաինայի Անկախության օրվա տոնակատարության օրը։ Հետևաբար, 1992 թվականի փետրվարի 20-ին Ուկրաինայի Գերագույն ռադան ընդունեց «Ուկրաինայի անկախության օրը» բանաձևը (Про День незалежності України) ։ Այնտեղ նշված է․
Սրա համաձայն՝ 1992 թվականի հունիսի 5-ին Ուկրաինայի Գերագույն ռադան որոշել է. Ուկրաինայի աշխատանքային օրենսգրքի 73-րդ հոդվածի առաջին մասում «Հուլիսի 16՝ Ուկրաինայի անկախության օր» (16 липня — День Незалежності України) գրառումը փոխել բառերով «Օգոստոսի 24՝ Ուկրաինայի անկախության օր (24 серпня — День Незалежності України) գրառմամբ։ Այդ պատճառով 1992-ից սկսած՝ Ուկրաինայի անկախության օրը ամեն տարի նշվում է օգոստոսի 24-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի տոներ Կատեգորիա:Անկախության օրեր Կատեգորիա:Ուկրաինա Կատեգորիա:Օգոստոսի 24 Կատեգորիա:Ուկրաինայի պատմություն Կատեգորիա:Ուկրաինական մշակույթ Կատեգորիա:Օգոստոսի տոներ Կատեգորիա:Ազգային օրեր Կատեգորիա:Հուլիսի 16 Կատեգորիա:Ուկրաինայի մշակույթ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Օլաֆուր Էլիասսոն
Օլաֆուր Էլիասսոն (Ólafur Elíasson, ) իսլանդացի-դանիացի նկարիչ է, որը հայտնի է քանդակագործական և լայնածավալ ինստալացիոն արվեստով, որն օգտագործում է տարրական նյութեր, ինչպիսիք են լույսը, ջուրը և օդի ջերմաստիճանը՝ դիտողի փորձը բարձրացնելու համար։ 1995 թվականին Բեռլինում հիմնել է «Studio Olafur Eliasson»՝ տարածական հետազոտությունների լաբորատորիա։ 2014 թվականին Էլիասսոնը և նրա երկարամյա գործընկեր, գերմանացի ճարտարապետ Սեբաստիան Բեհմանը հիմնեցին «Studio Other Spaces» գրասենյակը ճարտարապետության և արվեստի համար։ Օլաֆուրը ներկայացրել է Դանիան Վենետիկի 50-րդ բիենալեում 2003 թվականին, իսկ ավելի ուշ՝ նույն տարում, տեղադրեց The Weather Project-ը, որը նկարագրվել է որպես «ժամանակակից արվեստի կարևոր իրադարձություն» Լոնդոնի Թեյթ Մոդեռնի Տուրբինի սրահում։
Օլաֆուրը Բեռլինի Արվեստների Համալսարանի պրոֆեսոր էր 2009-ից 2014 թվականներին և 2014 թվականից Ադիս Աբեբայի Գեղարվեստի և դիզայնի Alle դպրոցի դոցենտ պրոֆեսոր է։ Նրա ստուդիան գտնվում է Բեռլինում, Գերմանիա ։
Կյանք և կարիերա
Early life and education
Օլաֆուր Էլիասոնը ծնվել է Կոպենհագենում 1967 թվականին Էլիաս Հյորլեյֆսոնի և Ինգիբյորգ Օլաֆսդոտտիրի ընտանիքում ։ Նրա ծնողները գաղթել էին Կոպենհագեն Իսլանդիայից 1966 թվականին, նա խոհարար աշխատանք գտնելու համար, իսկ ինքը՝ դերձակուհի ։ Նա 8 տարեկան էր, երբ ծնողները բաժանվեցին ։ Նա ապրում էր մոր և խորթ հոր հետ, որը բորսային միջնորդ էր ։ Նրա հայրը, որն այն ժամանակ նկարիչ էր, վերադարձավ Իսլանդիա, որտեղ նրանց ընտանիքն անցկացրեց ամառներն ու արձակուրդները ։ 15 տարեկանում նա ունեցել է իր առաջին անհատական ցուցադրությունը՝ ցուցադրելով լանդշաֆտային գծանկարներ և գուաշներ Դանիայի փոքրիկ այլընտրանքային պատկերասրահում ։ Այնուամենայնիվ, Օլաֆուրը 1980-ականների կեսերին իր «բրեյք-դանսը» համարում էր իր առաջին արվեստի գործերը ։ Դպրոցական երկու ընկերների հետ նա ստեղծեց խումբ՝ իրենց անվանելով Harlem Gun Crew, և նրանք չորս տարի ելույթ ունեցան ակումբներում և պարասրահներում՝ ի վերջո հաղթելով Սկանդինավիայի առաջնությունում ։
Օլաֆուրը սովորել է Դանիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում 1989-1995 թվականներին։ 1990 թվականին, երբ նրան շնորհվեց Դանիայի թագավորական ակադեմիայի կողմից ճանապարհորդական բյուջե, Օլաֆուրը մեկնեց Նյու Յորք, որտեղ սկսեց աշխատել որպես նկարիչ Քրիստիան Էքարտի արվեստանոցի օգնական Ուիլյամսբուրգում, Բրուքլին և ֆենոմենոլոգիայի և գեշտալտ հոգեբանության տեքստերի ընթերցում ։
Գեղարվեստական կարիերա
Օլաֆուրը ակադեմիայից ստացել է իր գիտական աստիճանը 1995 թվականին՝ 1993 թվականին մեկ տարի տեղափոխվելով Քյոլն, այնուհետև՝ Բեռլին, որտեղ նա այդ ժամանակվանից ստուդիա է վարում ։ Սկզբում տեղակայված եռահարկ գնացքի նախկին պահեստում, հենց Hamburger Bahnhof-ի հարևանությամբ, ստուդիան 2008 թվականին տեղափոխվեց Պրենցլաուեր Բերգի նախկին գարեջրի գործարան։
1996 թվականին Օլաֆուրը սկսեց աշխատել Էյնար Թորշտայնի հետ՝ իրենից 25 տարով մեծ ճարտարապետ և երկրաչափության փորձագետ, ինչպես նաև Բաքմինստեր Ֆուլերի նախկին ընկերոջ հետ ։ Առաջին կտորը, որը նրանք ստեղծեցին, կոչվում էր 8900054, չժանգոտվող պողպատից գմբեթ էր 30 ոտնաչափ (9,1 մ) լայնությամբ և 7 ոտնաչափ (2,1 մ) բարձրությամբ, որը նախատեսված էր այնպես, կարծես այն աճում էր գետնից։ Թեև էֆեկտը պատրանք է, միտքը դժվարանում է հավատալ, որ կառուցվածքը շատ ավելի մեծ կառուցվածքի մաս չէ, որը զարգանում է մակերեսի խորքից։ Երկրաչափության և տարածության մասին Թորշտայնի գիտելիքները ինտեգրվել են Օլաֆուրի գեղարվեստական արտադրության մեջ, որը հաճախ երևում է նրա երկրաչափական լամպերի աշխատանքներում, ինչպես նաև նրա տաղավարներում, թունելներում և տեսախցիկի օբսկուրա նախագծերում ։
Որպես Բեռլինի Արվեստի Համալսարանի պրոֆեսոր՝ Օլաֆուր Էլիասոնը հիմնադրել է Տարածական փորձերի ինստիտուտը (Institut für Raumexperimente, IfREX), որը բացվել է իր ստուդիայի շենքում 2009թ. ապրիլին։ Huffington Post-ը Էլիասոնին անվանել է «18 կանաչ արվեստագետներից, ովքեր ստեղծում են կլիմա»։ Փոփոխություն և պահպանում առաջնահերթություն»  ։
Ընտրված աշխատանքներ և նախագծեր
Նադին Վոյչիկը, 2019 թվականին «Իրական կյանքում» ցուցահանդեսին մասնակցելուց հետո, անվանեց «Գեղեցկություն» (1993 թ.) «պարզ, բայց հզոր ջրային ինստալացիա, որը ծիածանը արթնացնում է լուսարձակների միջոցով» ։ Աննա Սաութերը ստեղծագործությունն անվանել է «բնական աշխարհի և դրա տարրերի խիստ փխրուն գեղեցկության հիշեցում, բնական աշխարհը և դրա տարրերը. [...] դա պարզապես և հիանալի գեղեցիկ է» ։
Օլաֆուրի վաղ աշխատանքները բաղկացած են առաստաղից կախված տատանվող էլեկտրական օդափոխիչներից։ Օդափոխիչը (1997) ճոճվում է ետ ու առաջ և շուրջը՝ պտտվելով իր առանցքի շուրջ ։ Քառյակ լուսային օդափոխիչ շարժական (2002–2007) պտտվող էլեկտրական սնուցմամբ շարժական սարք է, որը բաղկացած է լուսարձակից և չորս օդափոխիչներից, որոնք օդ են փչում ցուցասրահի շուրջը և սկանավորում այն լուսային կոնով ։ 2008 թվականին «Take Your Time» ռետրոսպեկտիվ (Ժամանակակից արվեստի թանգարանում) վերանայման ժամանակ Պիտեր Շջելդալն անվանել է «Օդափոխիչը» «MOMA ատրիումի տիեզերական շքեղության սրամիտ նրբագեղություն»։
Եղանակային նախագիծ
Եղանակային նախագիծը տեղադրվել է Լոնդոնի Tate Modern-ում 2003 թվականին՝ հանրահայտ Unilever շարքի շրջանակներում։ Տեղադրումը լրացրեց պատկերասրահի Տուրբինային սրահի բաց տարածքը։
Օլաֆուրն օգտագործել է խոնավացուցիչներ՝ շաքարավազի և ջրի խառնուրդի միջոցով օդում բարակ մառախուղ ստեղծելու համար, ինչպես նաև կիսաշրջանաձև սկավառակ (առաստաղի հայելիով արտացոլված՝ շրջանաձև տեսք ունենալու համար), որը բաղկացած է հարյուրավոր միագույն լամպերից, որոնք դեղին լույս են արձակում։ Դահլիճի առաստաղը ծածկված էր հսկայական հայելիով, որում այցելուները կարող էին իրենց տեսնել որպես փոքրիկ սև ստվերներ արևը խորհրդանշող նարնջագույն լույսի զանգվածի դեմ ։ Շատ այցելուներ արձագանքեցին այս ցուցահանդեսին՝ պառկելով մեջքի վրա և թափահարելով ձեռքերն ու ոտքերը։ Արվեստաբան Բրայան Օ'Դոհերթին սա նկարագրել է որպես հեռուստադիտողների «հարբած սեփական նարցիսիզմով, երբ նրանք խորհում են իրենց բարձրացրած երկինք» ։ Եղանակային նախագիծը մեծ հաջողություն ունեցավ:. Վեց ամիս բացված աշխատանքը, ըստ տեղեկությունների, գրավեց երկու միլիոն այցելու, որոնցից շատերը կրկնակի այցելուներ էին ։ Օ'Դոհերթին դրական էր վերաբերվում այդ ստեղծագործությանը, երբ խոսում էր Frieze ամսագրի հետ 2003 թվականին, ասելով, որ դա «առաջին անգամն էր, որ ես տեսնում եմ հսկայական անմխիթար տարածությունը, ինչպես դագաղը հսկայի համար, որը սոցիալականացված է արդյունավետ ձևով»։ The Telegraph-ի լրագրող Ռիչարդ Դորմենթը բարձր է գնահատել նրա «գեղեցկությունն ու ուժը» ։ Այն շարունակում է մնալ նրա ամենահայտնի աշխատանքը  և 2000 թվականից ի վեր «The Guardian»-ի կողմից անցկացված հարցման մեջ զբաղեցրել է 11-րդ տեղը, որտեղ Ջոնաթան Ջոնսը Օլաֆուրին նկարագրել է որպես «դարի ամենանշանակալի արվեստագետներից մեկը» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դանիացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Անձինք Կոպենհագենից Կատեգորիա:Իսլանդացիներ ըստ մասնագիտության Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ֆրանսիական շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Դաննեբերգի ասպետական շքանշանակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դանիացիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քանդակագործներ Կատեգորիա:Դանիացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Կոնցեպտուալ արվեստ Կատեգորիա:Իսլանդիայի մշակույթ
Զավբուչ
Զավբուչ (Завбуч), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Պերոչինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զավբուչ գյուղում բնակվում էր 307 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10,04 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Պերոչինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Գոշքար Թահմազլի
Գոշքար Իլահի Թահմազլի (Qoşqar İlahi oğlu Təhməzli, ), Ադրբեջանի պետական գործիչ, Ադրբեջանի Հանրապետության սննդամթերքի անվտանգության գործակալության նախագահ  ։
Կենսագրություն
Գոշգար Թահմազլին ծնվել է 1970 թվականի մայիսի 29-ին Զանգիլանի շրջանի Վեժնալի գյուղում։ 1977-1987 թվականներին սովորել է Նասիմի շրջանի թիվ 5 միջնակարգ դպրոցում։ 1988 թվականին ընդունվել է Ն.Նարիմանովի անվան Ադրբեջանի պետական ​​բժշկական ինստիտուտի սանիտարահիգիենիկ ֆակուլտետը։ 1994 թվականին նա ավարտել է նույն ինստիտուտը։ Նույն թվականին ընդունվել է Արևմտյան համալսարանի մարդկային քաղաքականության և տնտեսագիտության ֆակուլտետ։ Ավարտել է 1996 թվականին ՛ ստանալով քաղաքագիտության բակալավրի աստիճան։
Նա բժշկական գիտությունների փիլիսոփայության դոկտոր է։ Գ.Թահմազլին պարգևատրվել է «Թարագգի» մեդալով ՝ Ադրբեջանի առողջապահության ոլորտում կատարած ծառայությունների համար ։
1994 թվականին նա սկսել է աշխատել որպես բժիշկ ԱՀ Առողջապահության նախարարության Բաքվի քաղաքային հիգիենայի և համաճարակաբանության կենտրոնում։ 1997-2004 թվականներին աշխատել է որպես Կենտրոնի սննդի բաժնի վարիչ։ 2004-2005 թվականներին եղել է «Նաբզ» բժշկական կենտրոնի գլխավոր տնօրեն, իսկ 2008-2016 թվականներին ՝ «Մեդեքս»-ի գլխավոր տնօրեն։
Նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել 1992 թվականին Ղարաբաղում ընթացող մարտերին և արժանացել «Պատերազմի վետերանի» կարգավիճակի։
2017 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, Ադրբեջանի Հանրապետության Նախագահի հրամանով, նա նշանակվել է ԱՀ սննդամթերքի անվտանգության գործակալության նախագահ։
Մասուդա Ձյունիտի
Ձյունիտի Մասուդա (増田 順一), ), խաղային կոմպոզիտոր, խաղերի մշակման դիրեկտոր, գեյմնադեյզեր, խաղային պրոդյուսեր և ծրագրավորող, հայտնի է իր «Պոկեմոն» սերիայի խաղերով։ Նա համարվում է Game Freak կազմակերպչության դիրեկտորների խորհրդի անդամ, որտեղ նա աշխատում է 1989 թվականից։ Մինչ Pokémon սերիայի խաղերի մշակումը սկսելը՝ նա օգնել է գրել Mendel Palace և Smart Ball խաղերի երաժշտությունը։ Սերիայի առաջին խաղի մշակման ժամանակ, Pokémon Red և Green, նա մասնակցել է որպես կոմոզիտոր և ձայնային էֆեկտների ստեղծող, նաև նա ծրագրավորել այդ խաղը։
Նոր խաղերի մշակման ժամանակ Մասուդան իր վրա պատասխանատվություն է վերցնում նաև ուրիշ դերերում։ Նա նաև զբաղվում է խաղերի առաջընթացքով և ծրագրավորությամբ, ինչպես նաև նա է ստուգում և փոփոխում պոկեմոնների վերջնական դիզայնը։ Խաղերի մշակման ժամանակ նա փորձում է պահել նրանց տիրապետման համար, բայց նույն ժամանակ նա ուզում է բարձրացնել խաղի դժվարությունը։ Աշխատանքի ժամանակ նա փորձում է պահպանել ինդուստրիայի կլասիկան, կողմնորոշվելով 2D գրաֆիկայով։ Երաժշտությունը ստեղծելու ժամանակ նա ոգեշնչվում է նորօրյա կոմպոզիտորների կողմից, որոնցից են Դմիտրիյ Շոստակովիչը, սակայն համակարգչային խաղերը ստեղծելու ժամանակ, նա լավագույն խաղերից է համարում Mario-ի խաղերի ցանկը։ Ըստ ժամանակակիցների համակարգչային խաղերի մտքերը վերցված են նրա կյանքից և առօրյա փորձերից։
Կյանք
Ձյունիտի Մասուդան ծնվել է 1968 թվականի հունվարի 12-ին Իոկոգամեյում, որը գտնվում է Ճապոնիայում ։ Լինելով երեխա, նա շատ անգամ ծնողների հետ գնում հանգստանալ Կյուսույում, որտեղ մինչև հիմա ապրում է նրա ազգականների մեծ մասը։ Նա այնտեղ շատ ժամանակ էր անցկացնում ձուկ և միջտներ բռնելու համար, որը հետագայում ազդեց նրա գործունեության վրա։ Ձևավորելով Հոեն տարածքը, որը Pokémon սերիայի խաղերի տարածքն էր, Մասուդան ոգեշնչվեց Կյուսույի մասին մանկական հիշողություններով, և փորձում էր այդ խաղային տարածքը ինչքան կարելի է ավելի նմանեցնել Կյուսույի հետ ։ Ավագ դպրոցում Մասուդան սկսեց տրոմբոններ խաղալ ։ Նա շուտով ծանոթացավ կլասիկ երաժշտության հետ, հետաքրքրվելով տարբեր ստեղծագործություններով, որոնցից են «Սուրբ գարուն» և Շոստակովիչի «Սիմֆոնյա № 5» :
Մասուդան սովորում էր Ճապոնիայի էլեկտրոնիկայի բուհում, որը գտնվում էր Սինձյուկույում, որտեղ նա սովորում էր համակարգչային գրաֆիկան և ծրագրավորումը Սի լեզվով, օգտագործելով DEC Professional համակարգիչը ։ 2002 թվականի սեպտեմբերին Մասուդայի մոտ աղջիկ ծնվեց, որին նա անվանեց Կիրի ի պատիվ Pokémon Ruby և Sapphire խաղերի կերպարներից մեկի ։
Կարիերա
Մասուդա Ձյունիտին աշխատում է Game Freak-ում 1989 թվականից, որը այդ կազմակերպչության բացման տարեթիվն է ։ Մասուդան ներգրավված էր իր ստեղծագործություններից յուրաքանչյուրով, և եղել է կազմակերպիչների ցանկում, որոնք ստեղծել էին Pokémon Red և Green օրիգինալ խաղը ։ Այն ժամանակվանից նա մասնակցում է Pokémon սերիայի յուրաքանչյուր խաղի մշակմանը։ Բացի դրանից, հիմա նա համարվում է Game Freak կազմակերպչության դիրեկտորների խորհրդի անդամ ։
Առաջին անգամ Մասուդային վարձել էին աշխատանքի, որպեսզի նա գրի ծրագրեր և համակարգչային խաղեր ։ Game Freak-ում նրա առաջին խաղը եղել է Mendel Palace խաղը, խաղ-գգլուխգործոց Nintendo Entertainment System խաղային կրիչի համար ։ Այդ խաղից հետո նա աշխատում էր Smart Ball խաղի շուրջ, իսկ հետո Yoshi խաղի շուրջ, որը դարձավ առաջին խաղը, որը հրատարակվեց Nintendo կազմակերպչության համագործակցությամբ ։ Երբ կազմակերպչությունը սկսեց հրատարակել Pokémon սերիայի խաղերը, Մասուդան հիմնականում աշխատում էր որպես կոմպոզիտոր, սակայն նա նաև կատարում թէր փոքրիկ ծրագրավորման աշխատանքներ, սակայն հետագայում նա սկսեց աշխատել խաղերի պրոդյուսերությամբ ։ Մասուդայի դերը սահմանափակվում էր նրանով, որ նա գրում էր խաղերի երաժշտության և ձայնային էֆեկտների ստեղծագործությունների ալգորիտմներ։ Նա երաժշտություն է գրել Pokémon Diamond և Pearl խաղի համար, և պրոդյուսերությամբ է զբաղվել Pokémon Platinum, HeartGold և SoulSilver խաղերում ։
Մասուդան մասնակցում է տարբեր պոկեմոնների դիզայնը ստեղծելուն։ Նա ասում է, որ դիզայնի ամենադժվար ասպեկտն հիմնվում է նրա վրա, որ պետք է վստահ լինել, որ նոր պոկեմոնի անվանումը և ատրիբուտները կհավանի մեծ լսարանը ։ Սկսած Pokémon Ruby և Sapphire խաղերից, Մասուդան համարվում է ստեղծագործությունների հիմնական մասնակիցներից, որոնք ընդունում կամ չեն ընդունում նոր պոկեմոնների դիզայնը։ Բազմաթիվ կեպարների դիզայնի մշակումը տևում է կես տարի, երբ գլխավոր հերոսի կերպարի դիզայնը տևում է մոտ մեկ տարի ։ Նաև Մասուդան գրել է Super Smash Bros. Brawl խաղի երաժշտությունը ։
Ազդեցություն և ոճ
Խաղերը ստեղծելու ընթացքում Մասուդան առաջ է գնում նրանով, որ անգամ սկսնակը պետք հնարավորություն ունենա ազատ խաղալ ։ Դրա համար նա ավելացնում է նոր խաղային ֆունկցիաներ մեկը մյուսի հետևից խաղի ընթացքում, նրանց ներկայացնելով խաղացողին պարզ ձևով, որ նրան հնարավորություն է տալիս հեշտ սովորել նոր խաղային ֆունկցիաները ։ Մասուդան համարում է, որ խաղային համակարգերը հնարավորություն է ստեղծում հատուկ համագործակցության համար, որոնք բացակայում է ընտանեկան խաղային կրիչների մոտ ։ Նա հայտարարեց, որ 2D գրաֆիկայի օգտագործության շարունակումը համարվում է Pokémon սերիայի խաղերի հաջողության անբաժանելի մասը ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Համակարգչային խաղերի մշակողներ Կատեգորիա:Ճապոնացի ծրագրավորողներ Կատեգորիա:Ճապոնացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Համակարգչային խաղեր արտադրողներ
Խրապաչով Յար (գյուղ, Զենկովի շրջան)
Խրապաչով Յար (Храпачів Яр), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Զենկովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Խրապաչով Յար գյուղում բնակվում էր 21 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,703 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 29,87 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Զենկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կինն Իսլադենից
Կինն Իսլադենից (Isdalskvinnen), անձը չպարզված կին, ում մարմինը հայտնաբերվել է Իսլադենի դաշտում՝ նորվեգական Բերգեն քաղաքի մոտ 1970թ.-ի նոյեմբերի 29-ին ։ Շնորհիվ «Տաման Շուդի» գործը հիշեցնող անհասկանալի նրա մահվան հանգամանքների՝ այդ կնոջ և նրա հնարավոր մահվան պատճառների պատմությունը մինչ օրս էլ հետաքրքրություն է առաջացնում։
Կնոջ ինքնությունը պարզելու գործընթացից պարզվել է, որ նա ակտիվորեն շրջագայել է Նորվեգիայում և այլ եվրոպական երկրներում՝ օգտագործելով առնվազն 9 տարբեր կեղծանուններ։ Բացի այդ նրա հագուստի բոլոր տարբերանշանները պոկված էին։ Նրա անձը բացահայտելուն ուղղված բոլոր հնարավոր հանգամանքները վերացնելը թույլ է տվել եզրակացնել, որ նրա մահը կարող է կապված լինել հետախուզության հետ ։
Հայտնաբերման հանգամանքները
1970թ.-ի նոյեմբերի 29-ին մոտավորապես ժամը 13:15-ին, Իսլադեն դաշտավայրում՝ Ուլրիկեն լեռան մոտ հանգստացող բուհի դասախոսի և նրա երկու աղջիկների կողմից հայտնաբերվեց մասամբ այրված կնոջ մարմին՝ առանց որևէ հագուստի։ Նրա կողքին հայտնաբերվել է լիկյորի շիշ, 2 պլաստմասե շշեր, որոնցից բենզինի հոտ էր գալիս, մեծ քանակությամբ «Fenemal» ֆիրմայի քնաբեր դեղահաբերով տուփ, արծաթյա գդալ և այրված անձնագրի կտորներ։
Մեծ քանակությամբ քնաբեր հաբերի հայտնաբերելու հետ պայմանավորված` ոստիկանությունը պաշտոնական հաղորդագրությունում նշել է, որ մահվան հանգամանքները կապված են ինքնասպանության հետ։ Սակայն հայտնաբերված իրերը, ինչպես նաև մարմնի դիահերձման ընթացքում պարզված հանգամանքները, որով պարզվել է, որ վզի վրա առկա են հարվածների հետքեր, կասկածի տակ դրեցին ինքնասպանության վարկածը։
Հետաքննությունը
Երկաթուղային կայարանի աշխատակիցները հայտնեցին, որ կնոջը ճանաչում են որպես 2 ճամպրուկների սեփականատեր, որոնք պահվում են կայարանի պահեստում նոյեմբերի 23-ից։ Ճամպրուկներում հայտնաբերվեցին իտալական ոճի հագուստի հավաքածու պոկված պիտակներով, կեղծամ, մի քանի արծաթե գդալներ, մի քանի զույգ ակնոցներ, 500 գերմանական մարկ, 130 նորվեգական կրոն, սև նոթատետր ծածկագրերի հավաքածույով։ Հետագայում հետաքննիչներին հաջողվեց կարդալ ծածկագրերը, որոնց առկա է եղել տեղեկություններ այն վայրերի մասին, ուր այցելել է կինը։ Պարզվել է, որ 1970 թ.-ին նա ճանապարհորդել է Եվրոպայում առնվազն 9 հորինովի անունով, ինչպես նաև օգտագործել է պարիկներ, որպեսզի դժվարացնին իրեն ճանաչելը։
Պարզվել է նաև, որ մահվանից որոշ ժամանակ առաջ նա գիշերել է Բերգենի մի քանի հյուրանոցներում՝ կրկին հորինովի անուններով, ներկայացել է որպես ճանապարհորդ, հնություններ հավաքող։ Վկաները նրան նկարագրել են որպես լավ տեսք ունեցող 30-40 տարեկան կնոջ, մոտ 164 սմ հասակով, լայն կոնքերով։ Նա բազմաթիվ անգամ փոխել է հյուրանոցի սենյակները՝ պահանջելով պատշգամբով սենյակ և դատելով նրա կատարած պատվերներից՝ շատ է սիրել կաթով ապուր։ Իսլադենի կինը խոսել է գերմաներեն, անգլերեն, ֆլամանդերեն և ֆրանսերեն ակցենտով, որը վկաներից ոչ ոք միանշանակ չի կարողացել հասկանալ։ Վերջին անգամ նրան տեսել են նոյեմբերի 23-ի առավոտյան հյուրանոցից հեռանալիս։ Վկաներից մեկը պատմել է, որ լսել է, թե ինչպես է կինը հյուրանոցի սրահում գերմաներենով անծանոթ տղամարդուն ասում, որ շուտով կգա։
Սպանվածի լուսանկարները հրապարակվել են թերթերում և Ինտերպոլի միջոցով ուղարրկվել եվրոպական տարբեր երկրներ։ Սակայնչնայած իրականացված ջանքերին` նրա ինքնությունը պարզել չհաջողվեց։ Նրա մատների ծայրերի կաշին քայքայված է եղել, որպեսզի մատնահետքերով նույնպես չբացահայտվի նրա ինքնությունը։ Այնուամենայնիվ, հաջողվեց հայտնաբերել մատնահետքերը մարմնից քիչ հեռու գտնվող ապակու կտորի վրա, բայց ոստիկանությունը վստահ չէր, որ հայտնաբերվածը հենց Իսլադենի կնոջ մատնահետքերն են։ Ատամների անալիզը նույնպես որևէ տեղեկություն չտվեց, բացի այն, որ նա Լատինական Ամերիկայում ինչ որ տեղ այցելել է ատամնաբույժի։
Այս քրեական գործի ժամկետը ավարտվել է 1995թ.-ին։
Լրացուցիչ փաստեր
1970թ.-ի նոյեմբերի 24-ին՝ Իսլադենի կնոջ մարմնի հայտնաբերելուց 5 օր առաջ 26-ամյա տեղացի բնակիչը իր ընկերների հետ մեկնել է Իսլադենի դաշտի տվյալ հատվածը զբոսանքի։ Այնտեղ նա տեսել է կնոջ, ում դեմքին երևում էր սարսափ։ Կինը գտնվում էր միջերկրյածովյան մարդու արտաքինով 2 տղամարդու հետ, ովքեր հագնված էին սև վերարկուներ։ Երբ նա տեսել է վկաներին, փորձել է ինչ-որ բան ասել, սակայն հավանաբար վախեցել է և լռել։ Բոլոր երեքն էլ ունեին արտասահմանցու տեսք, ընդ որում, կինը հագնված էր բարձրաշխարհիկ ձևով, բայց հստակ ոչ բնության գրկում զբոսնելու համար։
Երբ 26-ամյա երիտասարդը իմացել է Իսլադենում հայտնաբերված մարմնի մասին, միանգամից հայտնել է իր տեսածը ոստիկանությանը։ Բայց իր խոսքերի համաձայն` ոստիկանները իրեն ասել են, որ մոռանա այս պատմությունը, այս գործը երբեք չի բացահայտվի։ Արդյունքում երիտասարդը որոշել է իր պատմությունը հայտնել միայն 32 տարի անց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1970 մահեր Կատեգորիա:Բերգենում մահացածներ Կատեգորիա:Սպանությունների զոհեր Կատեգորիա:Չբացահայտված սպանություններ Նորվեգիայում Կատեգորիա:Չճանաչված դիակներ Կատեգորիա:Չնույնականացված մարդիկ
(8003) Կելվին
(8003) Կելվին (Kelvin), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Էրիկ Էլստի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,222842 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9563 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,4894 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1210,49 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,2974 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,84° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1987 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էրիկ Էլստի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Խարանալեր
Խարանալեր, լեռնագագաթ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում, Վարդենիսի լեռներում, Ելփին գետի աջ կողմում, Ելփին գյուղից 1,5 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Բարձրություն 1898 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի լեռներ
1772
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1772 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Բեն Հարդի
Կենսագրություն և կարիերա
Երեխա ժամանակ նա նույնիսկ չէր մտածում դերասանի մասնագիտության մասին։ Նրա հայրը ապահովագրական գործակալ էր աշխատում, իսկ մայրը տնային տնտեսուհի էր։ Հարդին չորս երեխաներից ավագն է։ Ավելի ուշ նրա ծնողները բաժանվեցին, և մանկության մեծ մասը նա անցկացնում էր տատիկի հետ՝ անգլիական Sherborne քաղաքում, որտեղ հաճախում էր Sherborne School-ը։ Միջնակարգ՝ The Gryphon School անգլիական եկեղեցական դպրոցում Բենը սկսեց հետաքրքրվել դերասանական վարպետությամբ և երգեցողությամբ, մասնակել է դպրոցական ներկայացմանը, որը բեմադրվել է անգլիական գրող Թոմաս Հարդիի՝ «Հեռու խելագարված ամբոխից» (անգլ. Far from the Madding Crowd) վեպի հիման վրա, որտեղ խաղացել է Ֆրենսիս Թրոյայի դերը ։ Ավարտել է London's Royal Central School of Speech & Drama-ն՝ «դերասանական արվեստ»-ի մասնագիտությունով։ Ունի բակալավրի աստիճան։ Նրա գլխավոր դեբյուտը տեղի է ունեցել 2012 թվականին՝ Լոնդոնի Hampstead Theatre-ում, որտեղ Հարդին կատարել է Արթուր Ուելսլիի դերը՝ «Իուդայի համբույրը» ներկայացմանը ։ 2013 թվականին Բենին հաստատել են Փիթեր Բիլի դերում՝ «EastEnders» soap opera-յում՝ BBC հեռուստաալիքով։ Հարդին նկարահանումներին մասնակցել է մինչև 2015 թվականը ։ «Բոհեմական ռապսոդիա» կենսագրական ֆիլմում Հարդին իր դերը ստացել է, կապվելով ֆիլմի ռեժիսորի՝ Բրայան Սինգերի հետ, ով արդեն ծանոթ էր դերասանի ստեղծագորթությանը, քանի որ անձամբ է նրան նկարահանել է՝ «Իքս մարդիկ։ Ապոկալիպսիս» ֆիլմում ։
Ներկա պահին Բենը նկարահանվում է Netflix-ի՝ «Six Underground» ֆիլմում՝ Ռայան Ռեյնոլդսի հետ միասին։ Հարցազրույցներից մեկի ժամանակ Հարդին հաղորդել է, որ նա կատարում է պարկուրի մասնագետի դերը։
Անձնական կյանք
Քոլեջի տարիներից հանդիպում էր դերասանուհի Կատրինա Փերետիի հետ, սակայն 2018 թվականի ամռանը զույգը բաժանվել է։ Կլառնետ է նվագում, «Բոհեմական ռապսոդիա» ֆիլմում Ռոջեր Թեյլորի դերի համար սովորել է հարվածային գործիքներ նվագել։ Շաբաթվա ընթացքում հինգ անգամ հաճախում է մարզասրահ և զբաղվում է լողով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոդերասաններ