cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ամառային օլիմպիական խաղեր 1968
Սոցիալ-քաղաքական նշանակություն
XIX ամառային Օլիմպիական խաղերը Մեխիկոյում հանրային բողոքի պատճառ են հանդիսացել ինչպես մեքսիկացի երիտասարդների, այնպես էլ մարդու իրավունքների համար պայքարող ակտիվիստների համար։ Լայն տարածում էր գտել ինքնաբոյկոտը։ Մեքսիկայի ուսանողական կազմակերպությունները փորձում էին գրավել համաշխարհային հասարակության ուշադրությունը։ Նրանք բողոքում էին Մեքսիկայի կառավարության դեմ, որը ղեկավարվում էր ԱՄՆ-ի իշխանությունների ցուցումներով։ Հոկտեմբերի 2-ին` օլիմպիական իրադարձություններից 10 օր առաջ, նրանք քաղաքով երթ են կազմակերպել և երկրի արհմիությունների աջակցությամբ Երեք մշակույթների հրապարակ են դուրս բերել 15 հազար մարդ։ Ցուցարարների հիմնական կարգախոսն էր «Մենք չենք ուզում Օլիմպիական խաղեր, մենք հեղափոխություն ենք ուզում» (¡No queremos olimpiadas, queremos revolución!): Երկրի իշխանությունները` հույս դնելով ԱՄՆ-ի տնտեսական հզորության վրա, մայրաքաղաք զորքեր են մտցրել, իրականացրել զանգվածային ձերբակալություններ և ուժ գործադրել ամբոխը ցրելու համար։ Արդյունքում պաշտոնական տեղեկություններով զոհվել է չորս մարդ, իսկ ուսանողների տեղեկություններով` 200-300-ից մինչև մի քանի հազար մարդ։ Չնայած դրան ոչ մի պատժամիջոցներ չեն հետևել, քանի որ ՄՕԿ-ը բոլոր իրադարձությունները ճանաչեց որպես Մեքսիկայի ներքին գործեր։
Արտաքին հղումներ
Диафильм Олимпийские игры в Мехико-1968
Կատեգորիա:Ամառային օլիմպիական խաղեր
Ամպլուա
Ամպլուա, (emploi - կիրառում, պաշտոն), նույնատիպ դերեր, որոնց կատարման համար պահանջվում են դերասանի որոշակի խառնվածք և մասնագիտացում։ Ամպլուա սաղմնավորվել է անտիկ և միջնադարյան թատրոնում։ Իտալական Կոմեդիա դելլ՝ արտեն դերասանի մասնագիտացումը հասցրեց մեկ հաստատուն տիպի դերեր (Առլեկին, Պանտալոնե և այլն) կատարելու աստիճանին։ Գործող անձերի որոշակի հասարակական դրությամբ և կերպարների հստակ դասդասումով կայուն ամպլուաներ (արքաներ, բռնակալներ, հայրեր, սիրահարներ և այլն) ստեղծեց 17-րդ դարի ֆրանսիական կլասիցիստական թատրոնը։ Այս ամպլուաների փոփոխակները մտան 18-րդ դարի եվրոպական մյուս երկրների թատրոնները։ Հայաստանում նույնպես ամպլուաները սաղմնավորվել են շատ վաղ (ողբերգու գուսան, կատակագուսան, միմոս, ծաղրածու, այլաբանական, խորհրդանշային կերպարներ ու դիմակներ և այլն)։ Նախախորհրդային ինչպես ռուս, այնպես Էլ հայ թատրոնում կային բազմաթիվ ամպլուաներ (առաջին սիրահար, կատակերգակ, հակառակորդ, բարոյախոս, պճնամոլ, սուբրետ, ինժենյու, տրավեստի ևն)։ Թատերարվեստի զարգացման որոշակի փուլերում Ա. նպաստեց դերասանի պրոֆեսիոնալ վարպետության բարձրացմանը։ Սակայն, ժամանակի ընթացքում, ամպլուաների համակարգը առաջ բերեց կատարողական ստանդարտներ, շտամպներ։ 19-րդ դարի վերջին ամպլուաի դեմ պայքար ծավալեցին եվրոպական, ռուսական, ինչպես և հայ թատրոնի խոշոր գործիչները՝ նպաստելով ռեալիստական դրամատուրգիայի և խաղաոճի, անսամբլային բեմարվեստի զարգացմանը։ Սովետական թատրոնը չի ընդունում ամպլուաները և ձգտում է դաստիարակել ստեղծագործական լայն ընդգրկումի դերասաններ։
Կատեգորիա:Թատերական եզրեր
Ինի Աշաու
Ինի Աշաու (Aschau am Inn), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Բավարիա երկրամասին։ Գտնվում է Իննեի Մյուլդորֆ շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 2757 մարդ (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով։ Տարածքը 20,79 կմ² է։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 1 83 113։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Պետրովսկոե (գյուղ, Վելիկա-Պիսարևկայի շրջան)
Պետրովսկոե (Петрівське), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Վելիկա-Պիսարևկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պետրովսկոե գյուղում բնակվում էր 87 մարդ։
Էնկհաուզեն
Էնկհաուզեն (Enkhuizen ), համայնք Նիդերլանդների Հյուսիսային Հոլանդիա մարզում։ Տարածքը 12,42 կմ² է, բնակչությունը՝ 18.196 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 12.900 եվրո է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հյուսիսային Հոլանդիայի համայնքներ
Բարբատե
Բարբատե (Barbate), քաղաք և համայնք Իսպանիայի հարավում՝ Անդալուսիայի մաս հանդիսացող Կադիս պրովինցիայի Լա Խանդա շրջանում (կոմարկայում)։ Զբաղեցնում է 142 կմ² տարածք; 2016 թվականի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 22 720 ։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ Կադիս քաղաքից հեռավորությունը 64 կիլոմետր է ։
1930-ական թվականներից քաղաքը հայտնի էր Բարբատե դե Ֆրանկո անվանումով, քանի որ գեներալ Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի սիրած ժամանցավայրն էր։ 1998 թվականին Անդալուսիայի խորհրդի որոշմամբ Ֆրանկո բառը հեռացվեց քաղաքի անվանումից ։
Բարբատեի բնակիչները վաղնջական ժամանակներից զբաղվել են ձկնորսությամբ ու ձկնեղենի վաճառքով։ Տնտեսության այդ ճյուղը բուռն ծաղկում է ապրել հատկապես հին հռոմեական ժամանակներում։ Ներկայումս քաղաքի տնտեսության կարևոր ճյուղերից մեկն էլ զբոսաշրջությունն է. զբոսաշրջիկների բացարձակ մեծամասնությունը Իսպանիայի զանազան մարզերից է, և միայն մի չնչին մասն է արտասահմանյան երկրներից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կադիս պրովինցիայի բնակավայրեր
Վելիկիե Յունաչկի
Վելիկիե Յունաչկի (Великі Юначки), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վելիկիե Յունաչկի գյուղում բնակվում էր 274 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1024 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 267,58 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պերվոմայսկոե (գյուղ, Ստերլիտամակսկի շրջան)
Պերվոմայսկոե (Первомайское, Первомайский), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիտամակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 986 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիտամակսկի շրջանի բնակավայրեր
ILOVEYOU
Վիրուսը տարածվել է էլեկտրոնային փոստի միջոցով 2000 թվականի մայիսի 3-ին Ֆիլիպիններից, պարունակելով նամակ «ILoveYou» տեքստով, իսկ նամակին կցված է եղել «LOVE-LETTER-FOR-YOU.TXT.vbs» սկրիպտը, որտեղ «.vbs» ընդլայնումը թաքնված է եղել, և այն բեռնողներին թվացել միայն .txt ընդլայնում ունեցող ֆայլ։ Մոտավոր հաշվարկներով վիրուսը վարակել է 3 միլիոն համակարգիչ ամբողջ աշխարհում, իսկ նրա հասցրած վնասը համաշխարհային էկոնոմիկային կազմել է 5-8 միլիարդ դոլար ։
Վիրուսը գրանցվել է Գինեսի ռեկորդների գրքում որպես ամենաշատ վնաս պատճառած վիրուսային ծրագիր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Համակարգչային վիրուսներ
Սուրբ Աստվածածնի Ավետման եկեղեցի (Սանկտ Պետերբուրգ, Վասիլևսկի կղզի)
Սուրբ Աստվածածնի ավետման եկեղեցի (ռուս. Благовещения Пресвятой Богородицы), գտնվում է Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքի Վասիլևսկի կղզու վրա։
Եկեղեցին պատկանում է Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցու Սանկտ Պետերբուրգի թեմին և հանդիսանում է Պետրոգրադի ծխական շրջանի անդամ։
Պատմություն
Առաջին փայտե եկեղեցին Վասիլեվսկի կղզու վրա կանգնեցվել է 1741-1742 թվականներին Ջուզեպպե Տեռզինիի պրոեկտով և գլխավորությամբ։ Եկեղեցին կանգուն է եղել մինչև 1763 թվականը։ Ժամանակ անց անհայտ հարուստ առևտրականներ Ի.Ս. և Ի.Ի. Չիրկինները որոշեցին կառուցել նոր և երկհարկ քարե եկեղեցի։ Կառուցվեց այն 1750 թվականի Մայիսի 24-ին փայտյա եկեղեցու կողքին։ Պատվիրատուների ցանկությամբ նա պետք է արտաքինից նման լիներ Պայծառակերպման (Преображенский) տաճարին։ Եկեղեցու կառուցումը երկարատև էր իսկ ծառայությունը այնտեղ սկսեց միայն 1758 թվականից։ Օծումը տեղի ունեցավ 1762 թվականի Սեպտեմբերի 15-ին։ 1780-ականներին կառուցվեց նաև չորս յարուսանի զանգակատուն։ 1844-1854 թվականներին եկեղեցին պատկանել է Նովոդևիչի վանքին։ Եկեղեցին նկարներով ներկվել է 1859-ին նկարիչ Ռ.Ֆ. Վինոգրադովի կողմից։ 1862 թվականին եկեղեցու հարյուրամյակի պատվին բացվեց քաղաքում առաջին ծխական աղքատների օգնության տունը։ Այն աղքատներին տալիս էր տներ և կազմակերպում կացարաններ։ 1936 թվականի մարտին եկեղեցին փակվեց և տարածքը տրվեց օգտագործման որպես պահեստ։ Եկեղեցում գտնվող իկոնոստասը 1946 թվականին փոխանցվեց Սուրբ Երրորդության ("Кулич и Пасха") եկեղեցուն և տեղադրվեց կենտրոնական մասում։ 1992 թվականին Ավետիս Եկեղեցին վերադարձվեց հավատացյալներին։ Այնտեղ կատարվում են վերականգնողական աշխատանքներ։
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի տաճարներ
Սոսե լե Պեն
Սոսե լե Պեն (Sausset-les-Pins), համայնք Ֆրանսիայի Պրովանս Ալպեր Լազուր ափ մարզի Բուշ դյու Ռոն գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 7333 մարդ, բնակչության խտությունը` 606.03 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12.1 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 650 կմ հարավ, Մարսել քաղաքից` 22 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 4736 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 3338-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 1398։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,5 %։ 3338 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 2999 անձ (1587 տղամարդ և 1412 կին)։ Գործազուրկ են եղել 339 անձ (158 տղամարդ և 181 կին)։ 1398 անաշխատունակներից 373-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 645-ը` թոշակառուներ, իսկ 380-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ամպլիտուդ
Ամպլիտուդ ( - մեծություն), տատանման թափ, հավասարակշռության դիրքից ամենամեծ շեղումը ներդաշնակ տատանումների դեպքում։ Եթե տատանումը հաջորդական իմպուլսներով է, ապա ամպլիտուդ անվանվում է ամենամեծ շեղումը իմպուլսի տևողության ընթացքում։ Ամպլիտուդ տերմինը հաճախ օգտագործում են նաև ավելի լայն առումով՝ որոշ չափով ներդաշնակին մոտ օրենքով փոփոխվող մեծությունների արժեքների, իսկ երբեմն էլ՝ նրանից բոլորովին տարբեր տատանումների նկատմամբ։
Կատեգորիա:Տատանումների տեսություն Կատեգորիա:Ալիքային տեսություն
Պոնտիս ի Լասերդա
Պոնտիս ի Լասերդա (Pontes e Lacerda), համայնք Բրազիլիայում՝ Մատու Գրոսու նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մատու Գրոսու նահանգի հյուսիսարևելյան մարզում։ Բնակչությունը կազմում է 45.774 մարդ՝ 2020 թվականի տվյալներով ։ Գրավում է 8 423,347 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 5,0 մարդ/կմ2։
Համայնքի սահմաններում է գտնվում 1997 թվականին հիմնված Սեռա դի Սանտա Բարբարա ազգային պարկի ընդհանուր տարածքի 73 տոկոսը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մատու Գրոսու նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:1979 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ժողովածու (784)
Ժողովածու (784), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 784 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1641 թվականին Մանթեոս (ծածկագրով) գրիչի կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 26×19,8 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 385 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգիրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակը ունի 2 էջ, գրված է՝ մագաղաթի վրա՝ ուղղագիծ երկաթագրով։ Կազմը` կաշվեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ դրոշմազարդ կտավ։ Հիշատակարաններ՝ 75ա, 231ա, 249բ, 159բ, վերանորոգողի՝ 385բ (1675թ․) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Վիբորգի հաուպտվախտ
Վիբորգյան զինվորական կալանատուն (Выборгская гауптвахта), ՎիբորգիՀին ռատուշայի հրապարակում տեղակայված շենք։ Գտնվում է քաղաքի հին մասում՝ Ամրոցային և Հարավային պատվար փողոցների անկյունում։ Ներկայիս հասցեն է Հարավային պատվարի փողոց, տուն 2։
Նկարագրություն
Շենքը կառուցվել է կլասիցիզմի ոճով 1776 թվականին ճարտարապետ Կարլ Շպեկլեի նախագծով,  բայց նախկինում նրա տեղում եղել է մի շինություն, որը նախատեսված է եղել Վիբորգի ամրոցի կայազորի գլխավոր պահակախմբի համար։ Զինվորական կալանատները, որոնք Ռուսաստանում հայտնվել են Պետրոս I-ի օրոք, ոչ միայն պահականոցներ էին, այլև օգտագործվում էին զինվորականների և քաղաքացիների ժամանակավոր ազատազրկման համար։
Մշտական պահականոցը տեղակայված էր քաղաքի դարպասների մոտ, որը դուրս էր գալիս բացովի կամրջի մոտ։ Նույնիսկ Ղրիմի պատերազմի ժամանակ գլխավոր ամրոցի դարպասները գիշերը փակ էին լինում, իսկ զինվորական կալանատան մոտ գտնվող ժամապահները պահանջում էին անցաթուղթ քաղաքային պատերին մոտեցող բոլոր անձանցից ։ Բայց պատերազմի ավարտից անմիջապես հետո որոշվեց քանդել քաղաքի հնացած ամրությունները։ 19-րդ դարի վերջին քարե պատերը ապամոնտաժվեցին, պահպանության օբյեկտ հանդիսացող քաղաքային դարպասները նույնպես հանվեցին։ Սակայն զինվորական կալանատան մոտ տեղակայված պահակետը պահպանվեց։ Ավելին, 1857 թվականին պահակախմբի շինությունն ընդլայնվեց սրագագաթ կամարասրահի կառուցմամբ, ինչը զինվորական կալանատան շենքին տվեց նեոգոթիկա տեսք։ Փոխվեց նաև տանիքի ձևը. այն դարձավ ավելի ցածր։ Զինվորական կալանատունն իր տեսքը պահպանել է նաև այսօր, փոքր մեկ հարկանի ուղղանկյուն շինություն՝ երեք մասից բաղկացած կամարասրահով և ճակատային մասից երկու սիմետրիկ պատուհաններով։
Շենքը Վիբորգի պատմության մեջ մտավ որպես հեղափոխական ժամանակի ինքնադատաստանի դրվագ, երբ, Կորնիլովյան ապստամբության արդյունքում Վիբորգի խորհրդի հրամանագրով ձերբակալվեցին և ելույթներին օժանդակելու կասկածանքով զինվորական կալանատուն տեղափոխվեցին քաղաքում տեղակայված զորամասերի հրամանատարները` գեներալ Վլադիմիր Օրանովսկին, գեներալ-մայոր Վիկտոր Վասիլևը, գեներալ-մայոր  Ֆ. Վ. Ստեպանովը և փոխգնդապետ Կյուրենիուսը։ 1917 թվականի օգոստոսի 29-ին նրանց գերի վերցրեցին ապստամբ զինվորների ամբոխը, դուրս հանեցին զինվորական կալանատնից, այլ սպաների հետ միասին սպանեցին և կամրջից ցած նետեցին դեպի ծոց ։
Ֆինլանդիայի անկախության հռչակումից հետո ռուսական զորքերը լքեցին քաղաքը, բայց պահակախմբի բաժանման տպավորիչ տեսարանը մնաց որպես հուշ։
Կլայնհոյբախ
Կլայնհոյբախ (Kleinheubach), կոմունա Գերմանիայում։ Գտնվում է Բավարիա երկրամասում։
Վիբորգի հաուպտվախտ
Նկարագրություն
Խորհրդա-ֆիննական պատերազմների ավարտից (1939-1944) հետո զինվորական կալանատան շենքը զբաղեցրեց շրջանային Կինովարձույթի գրասենյակը, որը մշակութային հաստատություններին կինոֆիլմեր էր մատակարարում։ 20-րդ դարի ութսունական թվականներին շենքը գտնվում էր անմխիթար վիճակում, բայց 1992 թվականին այն վերականգնվեց և հարմարեցվեց զբոսաշրջային կարիքների համար։ Ներկայումս այնտեղ գործում է տուրիստական գործակալություն, սրճարան և հուշանվերների խանութ։
Կլայնհոյբախ
Ենթարկվում է Ներքին Ֆրակոնիա վարչական շրջանին։ Մտնում է Միլտենբերգ շրջանի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3522 մարդ (2010 թվական, դեկտեմբերի 10) ։ Զբաղեցնում է 9, 49 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդն է 09 6 76 132։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Վիբորգի հաուպտվախտ
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ Կատեգորիա:Ռուսական կայսրության զինված ուժեր Կատեգորիա:Վիբորգի ճարտարապետական հուշարձաններ Կատեգորիա:Նեոգոթիկա Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Զուբովո (գյուղ, Ելնինսկի շրջան)
Զուբովո (Зубово), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 36 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Գաբալայի երաժշտական միջազգային փառատոն
Գաբալայի երաժշտական միջազգային փառատոն (Qəbələ Beynəlxalq Musiqi Festivalı), Գաբալայում տեղի ունեցող երաժշտական ամենամյա փառատոն։ 2009 թվականից փառատոնը անցկացվում է ամեն ամառ ։
Կազմակերպիչներ
Փառատոնի կազմակերպիչը Հեյդար Ալիևի հիմնադրամն է։ Փառատոնը կազմակերպում է Բաքվի երաժշտական ակադեմիայի ռեկտոր Ֆարհադ Բեդելբեկլիի և դիրիժոր Դմիտրի Յաբլոնսկու նախաձեռնությամբ։ Փառատոնին մասնակցում են նախկին ԽՍՀՄ հանրապետությունների երաժիշտները, ինչպես նաև եվրոպական, ամերիկացի և իսրայելցի երաժիշտները։ 2009 թվականին երիտասարդ դաշնակահարների մրցույթը միաժամանակ անցկացվեց երաժշտական փառատոնի հետ։
Պատմություն
Գաբալայի առաջին փառատոնը տեղի է ունեցել 2009 թվականին։
2010 թվականին փառատոնը բացել է Ադրբեջանի առաջին տիկին Մեհրիբան Ալիևան։ Փառատոնը անցկացվեց Լոնդոնի Թագավորական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի մասնակցությամբ։ Փառատոնին են մասնակցել Յուրի Բաշմետը, Չլո Հանսլիպը, դաշնակահար Բորիս Բերեզովսկին և շատ այլ ադրբեջանցի և օտարազգի երաժիշտներ։
2011 թվականի փառատոնը տեղի է ունեցել հուլիսի 15-ից օգոստոսի 5-ը։ Փառատոնին են մասնակցել Դենիս Մացուևը, Շլոմո Մինց, Սերգեյ Լեյֆերքուս, Ալյոնա Բաևա ՛«Նոր Ռուսաստան» պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի ուղեկցությամբ ։
Չորրորդ փառատոնը տեղի է ունեցել 2012 թվականի հուլիսի 22-ից մինչև օգոստոսի 5-ը, որը միավորում էր աշխարհի շուրջ 10 երկրներից 350 երաժիշտը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի փառատոներ
Պոժնյա (գյուղ, Վելիկա-Պիսարևկայի շրջան)
Պոժնյա (Пожня), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Վելիկա-Պիսարևկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1628 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Վելիկա-Պիսարևկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1628 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Էնսխեդե
Էնշխեյդե (Enschede ), համայնք Նիդերլանդների Օվերեյսել մարզում։ Տարածքը 141,09 կմ² է, բնակչությունը՝ 157.587 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 11.500 եվրո է։
Կատեգորիա:Օվերեյսելի համայնքներ
Գարագայա
Գարագայա, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Ջանիկի գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Եղիշե Թադևոսյան
Եղիշե Մարտիրոսի Թադևոսյան, հայ գեղանկարիչ։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1935)։ Վրաստանի գեղարվեստական ակադեմիայի հիմնադիրներից (1923) և առաջին պրոֆեսորներից։
Վաղ շրջան
1879–1894 թվականներին սովորել է Թիֆլիսի Տեր-Հակոբյան պանսիոնում, Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում, Գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում։ 1894–1895 թվականներին դասավանդել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում, ապա վերադարձել է Մոսկվա։ 1896 թվականին Թադևոսյանը մասնակցել է «Պերեդվիժնիկների» 24-րդ ցուցահանդեսին, 1898 թվականին Մոսկվայի արվեստագետների ընկերության մրցույթում նրա «Կեսօրյա ճաշ» (1896 թվական) և «Քարոզ ուղղադավաններին» (1896) կտավներն արժանացել են մրցանակների։ 1898 թվականին իր ուսուցչի՝ ռուս նկարիչ Վասիլի Պոլենովի հետ մեկնել է Պաղեստին, գրեթե ամեն տարի ճամփորդել Մերձավոր Արևելքի ու Եվրոպայի երկրներում (մինչև 1914 թվականը), Ռուսաստանում և Հայաստանում, ստեղծել մի շարք գործեր։
Գործունեությունը Թիֆլիսում և Երևանում
1901 թվականից Թադևոսյանը բնակվել է Թիֆլիսում, մասնակցել տեղի և ռուսաստանյան ցուցահանդեսներին։ 1916 թվականին Թիֆլիսում աջակցել է Հայ արվեստագետների միության ստեղծմանը, ընտրվել է նախագահ, 1921 թվականին Երևանում կազմակերպել է միության ցուցահանդեսը, մասնակցել է Թիֆլիսի «Հայարտտուն» մշակութային կենտրոնի աշխատանքներին։ Վրաստանի Գեղարվեստի ակադեմիայի հիմնադիրներից և առաջին պրոֆեսորներից էր։
Աշխատանքները
Նկարիչն աշխատել է կերպարվեստի գրեթե բոլոր բնագավառներում. ստեղծել է գրաֆիկական, կիրառական արվեստի, բեմանկարչական գործեր, խճանկարներ, մանրաքանդակներ։ Թադևոսյանի առաջին իսկ գործերն արտահայտում են նկարչի խոր գունազգացողությունը, ամուր գծանկարը, կատարման բարձր մակարդակը։ Նրա որոշ գործերում («Դեպի պանդխտություն», 1895, «Երկրպագություն խաչին», 1901, և այլն) զգացվում է Վարդգես Սուրենյանցի արվեստի ազդեցությունը։
Թադևոսյանի բնանկարները երբեմն ներառում են մեծ կամ փոքր սյուժեներ՝ «Կոմիտասը Էջմիածնի լճի մոտ» (1893 թ.), «Մեր փողոցը Վաղարշապատում» (1921) և այլն։ Մեծ վարպետությամբ է պատկերել «Ալեքսանդր Շիրվանզադե» (1929), «Հովհաննես Թումանյան» (1933), «Կոմիտաս» (1935) և այլ դիմանկարներ։ Նրա արվեստում կարևոր տեղ ունեն հայ գյուղը, կենցաղը, գեղջկական կերպարները՝ «Հովիվն ու ոչխարները» (1895), «Խնձոր ունեմ խածած է» (1930) և այլն։ Թադևոսյանը մի շարք գործերում անդրադարձել է հայերի կոտորածների ու պանդխտության թեմաներին («Դեպի պանդխտություն», 1895, «Կեսօրյա ճաշ», 1896 և այլն), հայ ժողովրդի անցյալին և ավանդույթներին. ստեղծել է նկարաշար՝ «Հոգեհաց. Արտաշեսի մահը» (1910), «Տորք Անգեղ» (1910), «Արշակ և Փառանձեմ» (1921), «XI դարի աղջիկը» (1921), նաև հին հայկական հուշարձանները պատկերող բազմաթիվ բնանկարներ։
Թադևոսյանի գործերից պահվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի, Մոսկվայի Արևելքի ժողովուրդների արվեստի պետական և այլ թանգարաններում։
Հետահայաց ցուցադրություն
2015 թվականին Հայաստանի ազգային պատկերասրահում բացվել է «Եղիշե Թադևոսյան. Ռետրոսպեկտիվ. Հայաստանի ազգային պատկերասրահի և Վահագն Գրիգորյանի հավաքածուներից» ցուցահանդեսը՝ նվիրված նկարչի ծննդյան 145-ամյակին ։
Հիշատակ
Թադևոսյանի անունով Երևանում կոչվել է փողոց, Էջմիածնում՝ Գեղարվեստի դպրոց, 2015 թվականին Երևանի Շենգավիթ վարչական համայնքում բացվել է գեղանկարչի կիսանդրին ։
Լեգենդ (այլ կիրառումներ)
Լեգենդ, կարող է վերաբերել՝
Մեդուզա լաստ
«″Մեդուզա″ լաստ» (Le Radeau de La Méduse)` ֆրանսիացի նկարիչ Թեոդոր Ժերիկոյի նկար, ռոմանտիզմի դարաշրջանի ամենահայտնի կտավներից։ Նկարի ստեղծման առիթ է հանդիսացել 1816 թվականի հուլիսին «Մեդուզա» ֆրեգատի ուղևորների և անձնակազմի հետ պատահած ծովային աղետը, ծանծաղուտի մեջ խրված նավի անձնակազմը այն լքեց լաստով։ «″Մեդուզայի″ լաստ» կտավը ցուցադրվեց 1819 թվականին փարիզյան Սալոնում և հասարակության ու քննադատների կողմից արժանացավ ոչ միատեսակ գնահատականի։ Որոշ ժամանակ անց փոփոխակի հաջողություններով կտավը ցուցադրվեց Մեծ Բրիտանիայում` նկարի ցուցահանդեսը կազմակերպել էր գործարար Ուիլյամ Բուլլոկը։ Ժերիկոյի մահից հետո նկարը ձեռք բերվեց Լուվրի թանգարանի կողմից`  նկարչի ընկեր Դեդրե Դորսիի միջնորդությամբ։ Ներկայումս «″Մեդուզա″ լաստ» կտավը գտնվում է 77-րդ սրահում` Լուվրի Դենոն պատկերասրահի առաջին հարկում (INV. 4884) ռոմանտիզմի դարաշրջանի ֆրանսիական գեղանկարչության այլ աշխատանքների հետ միասին։
Սյուժեի հիմքը
Նկարի սյուժեի հիմքում ընկած է իրական դեպք, որը տեղի է ունեցել 1816 թվականի հուլիսի 2-ին Սենեգալի ափերին։ Այդ ժամանակ Արգենի առափնյա ծանծաղուտում, աֆրիկյան ափից ոչ շատ հեռու, «Մեդուզա» ֆրեգատը վթարի է ենթարկվել։ Ուղևորներին տարհանելու  նպատակով նախատեսել էին  օգտագործել ֆրեգատ նավակներ, որի համար անհրաժեշտ էր իրականացնել երկու երթ։ Ենթադրվում էր լաստ կառուցել, որի օգնությամբ կկարողանային  նավից բեռը փոխադրել  և դրանով նպաստել ծանծաղուտից նավի դուրս բերելուն։ Լաստը` 20 մետր երկարությամբ և 7 մետր լայնությամբ, կառուցվել էր աշխարհագրագետ Ալեքսանդր Կորրեարի հսկողությամբ։ Ժամանակի ընթացքում քամին ուժգնանում էր, իսկ նավի մարմնի վրա ճեղք էր առաջացել։ Մտածելով, որ նավը կարող է կոտրվել`  ուղևորները և անձնակազմը խուճապի էին մատնվել, և նավապետը որոշում կայացրեց անմիջապես լքել նավը։ Տասնյոթ մարդ մնաց ֆրեգատի վրա, 147 մարդ անցավ լաստի վրա։ Գերբեռնված  լաստի վրա քիչ տեղ կար և ոչ մի կառավարող միջոց ու նավիգացիա։
Բախտի քմհաճույքին թողնված լաստը վթարի ենթարկվեց։ Փրկվածները բաժանվեցին հակամարտող խմբերի` սպաները և ուղևորները մի կողմում, նավաստիներն ու զինվորները` մյուս։ Դրեյֆի հենց առաջին գիշերը 20 մարդ արդեն սպանվել կամ ինքնասպան էին եղել։ Փոթորիկի ժամանակ տասնյակ մարդիկ զոհվեցին նավակայմի կենտրոնական մասում (որը համեմատաբար ավելի ապահով էր) տեղավորվելու համար մղվող պայքարում, որտեղ պահվում էին ջրի և սննդամթերքի սակավ պաշարներ, կամ էլ  ալիքը նավակողմից նրանց ջուրն էր նետել։ Չորրորդ օրը ողջ էին մնացել միայն 67 մարդ, նրանցից շատերը, սովից տանջահար, սկսեցին ուտել մահացածների դիակները։ Ութերորդ օրը ողջ մնացած առավել ուժեղները նավակողմից դուրս էին նետում վիրավորներին և թույլերին, ապա` բոլոր զենքերը, որպեսզի միմյանց չխփեին ։ Լողի մանրամասները ցնցեցին ժամանակակից  հասարակության կարծիքը։ Ֆրեգատի կապիտան Հյուգո Դյուրոյ Դե Շոմարեյը, նախկին էմիգրանտ, որի վրա դրվեց լաստի ուղևորների մահվան մեղավորության զգալի մասը, նշանակվել էր հովանավորությամբ (հետագայում նա դատապարտվեց, դատապարտվեց պայմանական ազատազրկման, սակայն այդ մասին հասարակությունից գաղտնի է պահվել) ։  Ընդիմադիրները տեղի ունեցածի մեջ մեղադրում էին կառավարությանը։ Ծովային նախարարությունը, փորձելով զերծ մնալ սկանդալից, ամեն կերպ խոչընդոտում էր վթարի վերաբերյալ տպագիր մամուլում ինֆորմացիայի հայտնվելուն ։
1817 թվականի աշնանը լույս տեսավ «″Մեդուզա″ ֆրեգատի կործանումը»։ Իրադարձությունների ականատեսներ Ալեքսանդր Կորրեարը և բժիշկ Անրի Սավինին նկարագրում էին լաստի 13 օրյա թափառումը։ Գիրքը (հավանաբար գրքի երկրորդ հրատարակությունն էր, 1818 թվական) Ժերիկոյի ձեռքն ընկավ, ով պատմության մեջ գտավ այն, ինչ փնտրում էր երկար տարիներ` իր մեծ կտավի սյուժեն: «Մեդուզայի» դրաման, ի տարբերություն շատ ժամանակակիցների, այդ թվում նաև իր մոտ բարեկամների, նկարիչը ընկալեց որպես համամարդկային պատմություն։
Աշխատանք նկարի վրա
«Լաստին ... » յուրօրինակ նախաբան է դարձել «Ջրհեղեղ» կտավը (Պուսենի համանուն նկարի ազդեցության տակ), որը Ժերիկոն նկարել էր 1814 թվականին։ Արդեն իսկ այդ ժամանակ նա ընտրել էր խիստ սև-սպիտակ գունային գամման, մշակելով «բնանկար-դրաման», ինչը հետագայում ֆրանսիական գեղանկարչության մեջ զարգացում չստացավ (բացառությամբ Յուեի և Իզաբեի)։
Ժերիկոն իրադարձությունները վերստեղծել է իրեն հասանելի նյութերի ուսումնասիրության և ականատեսների, դրամայի մասնակիցների  հետ ունեցած հանդիպումների հիման վրա։ Նրա կենսագիր Շարլ Կլեմանի խոսքերով նկարիչը կազմել է «ցուցմունքների և փաստաթղթերի գործ»։ Նա ծանոթացավ Կորրեարի և Սավինի հետ, զրուցեց նրանց հետ, նույնիսկ, հավանական է, նրանց դիմանկարները ևս պատկերել է։ Նա ուշադիր կարդաց նրանց գիրքը, հնարավոր է, նրա ձեռում հայտնվել է 1818 թվականի հրատարակությունը վիմագրություններով, բավականին ստույգ հաղորդվում է լաստի ուղևորների պատմությունը։ Ֆրեգատի վրա ծառայող ատաղձագործը Ժերիկոյի համար  կառուցել էր լաստի փոքրացված կրկնօրինակը: Նկարիչը պատրաստել էր մարդկանց մոմե արձանիկներ և, դրանք տեղավորելով լաստի մոդելի վրա, տարբեր դիրքերից ուսումնասիրել է կոմպոզիցիան, հնարավոր է, դիմել է նաև տեսախցիկի օգնությանը։ Ժերիկոն եվրոպական նկարիչների շարքում առաջիններից էր, ով զբաղվել է պլաստիկայում կերպարվեստի մոտիվացիայի մշակմամբ։
Հետազոտողների կարծիքով, հնարավոր է, որ Ժերիկոն ծանոթ է եղել Սավինի «Սովի և ծարավի ազդեցությունը ″Մեդուզա″ ֆրեգատի խորտակումից հետո» տեսությանը (1818)։ Նա այցելել է դիահերձարաններ, կատարել է մահացածների գլուխների, կոտրված վերջույթների էտյուդներ, նկարիչ Օ. Ռաֆֆեյի վկայությամբ նա իր արհեստանոցում ստեղծել էր անատոմիական թատրոնի նմանությամբ ինչ որ բան։ Նախկինում ոչ ոք այդպիսի ուշադրությամբ չէր մոտեցել մահվան պատկերին։ Նախապատրաստական աշխատանքները ավարտեց ուղևորվելով Հավր, որտեղ Ժերիկոն պատկերեց ծովի և երկնքի էտյուդները (չեն պահպանվել)։ Արվեստագետ Լորենց Էյթները առանձնացրել է մի քանի գլխավոր սյուժեներ, որոնց վրա Ժերիկոն ուշադրություն է դարձրել իր որոնումների ժամանակ` «Տուժածների փրկությունը», «Պայքար լաստի վրա», « Մարդակերություն », «″Արգուսի″ առաջացումը»: Սյուժեի ընտրության ամբողջ ընթացքում նկարիչը ստեղծել է մոտ հարյուր շտուդիա, հատկապես հետաքրքրական է ողջ մնացած ուղևորների փրկության և լաստի վրա մարդակերության սցենարները։
Վերջապես, Ժերիկոն կանգ առավ պատմության մեջ ամենալարված պահերից մեկի վրա` լաստի դրեյֆը վերջին օրվա առավոտյան, երբ ողջ մնացածները հորիզոնում տեսան «Արգուս» նավը ։ Ժերիկոն ստուդիա վերցրեց, որտեղ կարող էր տեղավորվել իր պատկերացրած վիթխարի կտավը (իր սեփական արհեստանոցի չափերը չէր համապատասխանում), ու աշխատեց 8 ամիս՝ գրեթե չլքելով արհեստանոցը։
Ժերիկոյի ընկեր և աշակերտ Անտուան Մոնֆորի վկայությամբ Թեոդորը նկարել է հենց անմշակ կտավի վրա («սպիտակ հարթության վրա», առանց նախանկարի և գունավոր ֆոնի), որի վրա միայն նախապատրաստական նկար է արվել։ Այնուամենայնիվ, նրա ձեռքը ամուր էր` «Ես հետևում էի, ինչ ուշադրությամբ էր նա նայում մոդելին, մինչ վրձնով կհպվեր կտավին` թվում էր, նա ծայրահեղ դանդաղ էր, չնայած, իրականում, արագ էր գործում` նրա  վրձնահարվածը կատարվում էր ճիշտ տեղում, այնպես որ թերությունների շտկման անհրաժեշտություն չառաջացավ»։ Ժամանակին նույն կերպ պատկերել է Դավիթը, ում մեթոդը ծանոթ էր Ժերիկոյին` Գերենի աշակերտության ժամանակներից։
Հասնելով արտահայտչականության մեծ ծավալների, ձգտելով ֆիգուրները միավորել ընդհանուր տոնով, նկարիչը ավելի շատ մգացրեց դրանք, իսկ ստվերները կատարեց գրեթե սևով։ Խստացնելով լույսի և ստվերի միջև հակադրությունը, նա դիմեց բիտումայի` թափանցիկ նյութ մուգ շագանակագույն տոնով, լաքի օգնությանը։ Բիտումի և Ժերիկոյի կողմից ակտիվորեն գործածվող յուղը սիկատիվների հետ հանգեցրեցին նկարի մգեցման, կուլ տալով վառ գույների «ալեցայտը», նկարի կոլորիտը դարձրեցին ավելի սառը, գունավոր շերտում ի հայտ եկան կրակելյուրներ։
Կոմպոզիցիա
Ժերիկոն ստեղծեց կերպարների չորս խմբից բաղկացած կոմպոզիցիա, հրաժարվելով դասական կառուցվածքից, նա ձևավորեց էներգետիկ դիագոնալ։ Դիտողի հայացքը մահացածների մարմիններից («″մահվան ֆրիզ″ վեց պարտված հսկաների») և որդու առջև խոնարհված հոր կերպարից ուղղվում է նավակայմի չորս կերպարներին։
Առաջին պլանում մերկ մահացածներն էին։ Դիմելով եվրոպական մշակույթի «Մահվան պար» և «Մահվան տրիումֆ» ավանդական թեմաներին` մահացած մարդու մերկությունը մեկնաբանվում է որպես «բոլոր բարիքների բացակայություն» և մերկությանը հակադրվում է «բնականը», «աստվածայինն» ու «հանցավորը»։ Մահը ավելի զարհուրելի է, երբ այն ոչ ոք չի նկատում, երբ ոչ ոք մահացածների համար չի լացում։ Մարդկանց մարմինները, որոնք երկու շաբաթ անցկացրել էին գրեթե առանց սննդի և ջրի, պետք է ավելի հոգնատանջ լինեին, սակայն նկարիչը պատկերել էր հիանալի աթլետների։ Այդ կերպ նա հասնում է մեծ ունիվերսալիզմի, մասնավոր դրաման վերածելով համամարդկային ողբերգության ։
Հսկայական կտավը տպավորում է իր արտահայտված հզորությամբ։ Ժերիկոյին հաջողվեց ստեղծել վառ կերպար` մեկ նկարում միավորելով մահացածներին և ողջ մնացածներին, հույսը և հուսահատությունը։ Այստեղ չկա գլխավոր հերոս, իր մտադրությունը նկարիչը բացահայտում է լաստի յուրաքանչյուր ուղևորի գործողությունների և էմոցիաների միջոցով։ Ժերիկոն, ի տարբերություն իր մյուս աշխատանքների, կողմնորոշվել էր դեպի մուգ մոնոխրոմային երանգները, ընդգծելով ողբերգական միջավայրը։ Հնարավոր է, սկզբնական գույները առավել ինտենսիվ էին, իսկ ավելի ուշ, գույները խիստ խավարեցին։ Նկարիչը կերպարները ներկայացրել է կրկնակի լույսի ներքո, որպեսզի խուսափի լուսավոր երկնքի ֆոնի վրա ստվերային պատկերներից, կերտել մարդկային մարմնի ծավալները, նա լաստի ստորին ձախ անկյունից դեպի վերին աջ անկյունը լցրեց լույսի հոսքով, կրկնելով մարդկանց ընդհանուր շարժը։
Նկարը ավարտեց 1819 թվականի հուլիսին։ Մեծ կտավները հավաքել էին Իտալական թատրոնի նախասրահում։ Այստեղ Ժերիկոն նոր ձևով տեսավ իր ստեղծագործությունը և որոշեց հենց այդտեղ փոփոխել կտավի ստորին ձախ հատվածը, որը իրեն համոզիչ չէր թվում` որպես հիմք բրգաձև կոմպոզիցիայի համար։ Հենց թատրոնի նախասրահում նկարիչը փոփոխեց նկարը, ավելացնելով երկու նոր կերպարներ` ծովի մեջ լողացող մարմին և մարդ, որը կանգնած էր մահացած զավակի հոր հետ։ Փոփոխման ենթարկվեց լաստի կենտրոնի լայնադիր գերանները, իսկ լաստը երկարացվեց ձախից` այդ կերպ ստեղծվում էր տպավորություն, որ մարդիկ խմբվել էին լաստի այն հատվածի վրա, որը մոտ էր հանդիսատեսին։
Քննադատություն. Հասարակության կարծիքը
Ժերիկոն «″Մեդուզա″ լաստ» կտավը Սալոնում ցուցադրեց 1819 թվականին, ինչպես Վ. Տուրչինն է նշել, «զարմանալի է», որ այդ կտավը թույլատրվեց ցուցադրել։ 1819 թվականին Սալոնը լի էր միապետությունը փառաբանող ստեղծագործություններով` նրանում հիմնականում պատմական ժանրն էր, նաև լայնորեն ներկայացվում էր այլաբանական և կրոնական սյուժեները։ Կրոնական գեղանկարչությունը հովանավորվում էր հատուկ ծրագրով և հեշտությամբ շրջանցեց հայտնի դիցաբանական սյուժեները։ Հնարավոր է, Ժերիկոյի նկարը Սալոնում հայտնվեց նրա ընկերների ջանքերի շնորհիվ։ Կտավի օրախնդրականությունը նվազեցնելու համար այն ցուցադրվեց «Նավաբեկության տեսարան» անվամբ։
«Լաստ» կտավը ցուցադրվում էր Քառակուսի սրահում, Մեծ պատկերասրահի դռան վերևում։ Տեղը պատվավոր էր, սակայն նկարը այն տպավորությունը չթողեց, ինչ սպասում էին նրա արհեստանոցում և թատրոնի նախասրահում կտավը տեսնողները։ Հանդիսատեսի և կտավի միջև առկա մեծ հեռավորությունը թույլ չէր տալիս զգալ այն, ինչ նկարիչը արտահայտել էր նրանում, այլ այն դիտում էին որպես «անառողջ երևակայություն Ժիրոդեյի ոճով»։ Դեդրե-Դորսեյի ջանքերով երկու ամիս անց նկարը ցուցադրվեց այլ, առավել հարմարավետ վայրում` ներքևի շարքում ։
«″Մեդուզա″ լաստ» կտավին ուշադրություն դարձրեց Լուի XVIII արքան, այսպես արտահայտվելով նկարի մասին` «Ահա, գ.Ժերիկո, աղետ, որը կարող էր դառնալ աղետ այն պատկերող նկարչի համար»։ Պաշտոնական տպագիր մամուլում` «Լե Մոնիտյոր» ամսագրում, հրապարակված այդ բառերը առաջին հայացքից ընդունվեցին որպես Ժերիկոյի հաջողության ընդունում, և կրկնվեցին տարբեր ձևերով։ Որոշ ժամանակ անց «Լե Մոնիտյորի» թղթակից էմերիկ Դյուվալը վերլուծելով նկարը, նշեց «մի քանի վերացական ոգևորություն», որը, այնուամենայնիվ, քննադատի կարծիքով «հիանալի կերպով արտահայտում է նրա ողջ սարսափը»։
Օգյուստ Իլարիոնը հարց էր տալիս, արժեր արդյոք ընդհանրապես հանձն առնել այդպիսի «անարժան» սյուժե։ Շ. Պոլ Լանդոնը տարակուսում էր, ինչի համար է Ժերիկոն իր նկարի համար վերցրել խոշոր ֆորմատ։ Նրա կարծիքով, այդպիսի կտավ հարմար չէ ոչ հասարակական կառույցի, ոչ «միապետի պալատի» և ոչ էլ  «մշակույթի սիրահարի գրասենյակի» համար, նրա ճակատագիրն է մնալ նկարչի արվեստանոցում: Լանդոնը մատնանշում էր նաև կոմպոզիցիայի կառուցվածքային թերությունները` «միաձևությունը», «մոխրագույն և միատոն լուսավորությունը»։
Էթյեն Դելեկլյուզը, Դավիթի դպրոցի ներկայացուցիչ, ինչպիսին նաև Լանդոնն էր, նշում է, որ Ժերիկոն մեծ հույսեր է ունեցել, սակայն մատնանշում է, որ նա հրապուրվել է «թեթև էֆեկտներով» և համամիտ է եղել նկարի քննադատների հետ։ Սակայն նա նշել է նաև նկարի առանձնահատկությունները, «դա` ուժեղ գաղափարն է, լավ արտահայտչականությունը, որը միավորում է բոլոր կերպարներին, դա` դժբախտությունների աստիճանական զարգացումն է, բայց բավականին միօրինակ։ Կարելի է ափսոսել, որ նկարիչը կանգ է առել այդպիսի սյուժեյի վրա...»:
Հանդիսատեսը` ընդդիմադիրները` հավանությամբ, իսկ ռոյալիստները` վրդովմունքով, նշում էին, որ նկարը քաղաքական ուղղվածություն ունի, կառավարության մեղքով զոհվեցին «Մեդուզայի» ուղևորները։ Ինչ որ մեկը, ինչպես օրինակ «1819 թվականին Սալոնում ցուցադրված առավել ուշագրավ ստեղծագործությունների» գրքույքի հեղինակ Գո դե Սեն-Ժերմենը, տեսնում էր բացառապես քաղաքական ուղղվածություն։
Շրջագայություն Անգլիայով
Հոյակերտ կտավի վրա աշխատանքը հյուծել էր Ժերիկոյին, նա ցանկանում էր մեկնել Արևելք, որպեսզի կտրվեր հիվանդությունից և անձնական կյանքում ունեցած դժվարություններից, սակայն ընկերները նրան տարհամոզեցին։ Շուտով նկարիչը ծանոթացավ անգլիացի ձեռնարկատեր Ուիլյամ Բուլլոկի հետ, Լոնդոնի մի քանի ցուցասրահների վարձակալ, որոնք հայտնի են Ռոմանական պատկերասրահ անվամբ։ Բուլլոկը Ժերիկոյի հետ ունեցած հանդիպումից առաջ կազմակերպել էր այլ նկարի հաջողված ցուցահանդես` Գիյոմ Լետիերի կտավները «Բրուտ, դատապարտված իր որդիների մահվամ համար» (Անգլիայում, ակադեմիական շրջանակների թելադրանքից ազատ, արմատավորվել էր առանձին ստեղծագործությունների մասնավոր ցուցադրությունները)։ Ժերիկոն ցանկանալով կարգավորել իր ֆինանսական գործերը(մուտքի վճարի մի մասը ստանում էր նկարիչը), Բուլլոկին համոզեց Լոնդոնում ցուցադրել «″Մեդուզա″ լաստը»։ Ժերիկոն հույս էր փայփայում, որ ծովային ավանդույթներ ունեցող երկրում իր ստեղծագործությունը հասկանալի կլինի։ Իր կտավի հիմքում ընկած սյուժեն հայտնի էր բրիտանական հասարակությանը ի շնորհիվ 1818 թվականին կատարված Կորրեարի և Սավինի գրքի  թարգմանությանը։
Գաղափարը Բուլլոկը ընդունեց ոգևորությամբ և սկսեց մամուլում գովազդել։ 1820 թվականի հունիսի 10-ին ընտրված այցելուները` արիստոկրատիան և տեղի նկարիչները` հնարավորություն ունեցան տեսնելու  կտավը մասնավոր ցուցադրությունում, իսկ հունիսի 12-ին ցուցադրությունը բաց էր հասարակության համար։ Նկարը ցուցադրվեց մինչև դեկտեմբերի 30-ը, և այն տեսան շուրջ 50 հազար մարդ։
Նկարի հետագա ճակատագիրը
Նկարչի մահից հետո 1824 թվականին նկարը Ժերիկոյի այլ ստեղծագործությունների հետ աճուրդի հանվեց։ Մշակույթի դեպարտամենի ղեկավար վիկոնտ դե Լարոշֆուկոն, որին կտավը ձեռք բերելու խնդրանքով դիմել էր Լուվրի տնօրեն դե Ֆորբեն, կտավի համար առաջարկում էր 4-5 հազար ֆրանկ, չնայած այն գնահատվում էր 6 հազար ֆրանկ։ Երկյուղ առաջացավ, որ «Մեդուզան» ձեռք կբերեն կոլեկցիոներները, որոնք պատրաստվում էին հոյակերտ  կտավը բաժանել չորս մասի։ Նկարը ձեռք բերեց Դեդրե Դորսին 6005 ֆրանկով, հանդես գալով որպես գործարքի միջնորդ ։ 1825 թվականին դե Ֆորբենին հաջողվեց հավաքել անհրաժեշտ գումարը, և Ժերիկոյի գլխավոր ստեղծագործությունը իր տեղը գտավ Լուվրում ։
Ազդեցություն
Ժերիկոյի կտավի նկատմամբ հետաքրքրությունը ուժեղացավ քաղաքական ճգնաժամի և հեղափոխության տարիներին։ Գ.Լավիրոնի և Բ.Գալբաչչոյի («1833 թվականի Սալոն») կարծիքով նկարը «մոտեցրեց հեղափոխությունը »: «Լաստի» հրապարակախոսական պաթոսը մեծ էր Ֆրանսիայի երկրորդ հանրապետության անկման ժամանակաշրջանում։ Ժերիկոյի գլուխգործոցին հաճախ անդրադառնում էին 1960-ական և 1970-ական թվականներին, այն կապելով տվյալ ժամանակի գաղափարների հետ (այսպես օրինակ,«Մալասսիս» խմբի մասնակիցները Գրենոբլում առևտրի կենտրոնի համար կատարեցին պաննո այդ ստեղծագործության մոտիվներով)։ Սյուրռեալիստ Լուիս Բունյուելը «Կործանիչ հրեշտակ» (1962) ֆիլմը ստեղծելիս ոգեշնչվել է այդ նկարով, ֆիլմում ռոքը մի խումբ մարդկանց մեկուսացրել էր շրջակա աշխարհից` ոչ թե լաստի վրա, այլ շքեղ առանձնատան հյուրասենյակում։ 1968 թվականին գերմանացի կոմպոզիտոր Հանս Վերները գրեց «″Մեդուզայի″ լաստ» օրատերիան, որի բեմադրությունը (Հանսը այն իրականացրել էր Էրնեստ Շնաբելի հետ) քաղաքական սկանդալ բարձրացրեց` օրատերիան նվիրված էր Էրնեստո Չե Գևարային։ Մեկ տարի անց լույս տեսավ Վերկորի «″Մեդուզա″ լաստ» վեպը (Le radeau de la Meduse):
2002 թվականին նկարահանեց «Ողբերգության գեղեցկությունը», որը նվիրված էր Ժերիկոյի նկարին։
Ջուլիան Բարնսի «Աշխարհի պատմությունը 10½ գլուխներում» գրքի 5 գլուխ նվիրված է Ժերիկոյի նկարին։
2048 (թիվ)
2048 (երկու հազար քառասունութ), բնական թիվ, որը գտնվում է 2047-ի և 2049-ի միջև։
Էռնստ Կշենեկ
Կրշենեկ Էռնստ (Ernst Krenek, ), ավստրիացի կոմպոզիտոր, երաժշտագետ, մանկավարժ։
Կենսագրություն
Սովորել է Վիեննայի երաժշտական ակադեմիայում և Բեռլինի երաժշտական բարձրագույն դպրոցում։ 1938 թվականից ստեղծագործել է ԱՄՆ-ում։ Կրեշնեկի առաջին օպերաներից է՝ «Թռիչք ստվերի վրայով» (բեմ.՝ 1924)։ Կրշենեկը ապրել է ստեղծագործական էվոլյուցիա՝ ուշ ռոմանտիկական ոճ, ապա՝ ուրբանիզմի և կոնստրուկտիվիզմի նկատմամբ հետաքրքրությունից դեպի դոդեկաֆոն տեխնիկայի յուրացում։ Առաջին դոդեկաֆոն խոշոր ստեղծագործությունը «Կարլոս 5րդ» օպերան է (բեմ.՝ 1938)։ Գրել է 15 օպերա, 5 սիմֆոնիա և այլ ժանրի երկեր։ Հանդես է գալիս նաև որպես տեսաբան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Օպերային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ավստրիացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Ավստրիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ավստրիացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Ավստրիացի երաժշտագետներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Էլեկտրական երաժշտության ժանրի երաժիշտներ Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ավստրիական «Գիտության և արվեստի համար» պատվո խաչի ասպետներ
Վելիկիե Օրլինցի
Վելիկիե Օրլինցի (Великі Орлинці), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վելիկիե Օրլինցի գյուղում բնակվում էր 625 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2251 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 277,65 մարդ/կմ²։
Լեդենգա (այլ կիրառումներ)
Լեդենգա, կարող է վերաբերել՝
Վելիկիե Օրլինցի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Էստոնական սառցե ճանապարհներ
Սառցե ճանապարհներին երթևեկելու թույլատրելի արագությունը 25 կմ/ժ է։
Բացի երթևեկության օբյեկտ հանդիսանալուց, այն նաև գրավում է հազարավոր զբոսաշրջիկների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիա
Չառլզ Հարելսոն
Չառլզ Վոյդ Հարելսոն (Charles Voyde Harrelson; հուլիսի 23, 1938, Հանստվիլ, Տեխաս, ԱՄՆ - մարտի 15, 2007, ADX Florence բանտ, Կոլորադո), ամերիկացի վարձու մարդասպան, դատապարտվել է ցմահ ազատազրկման դաշնային դատավոր Ջոնաթան Վուդի սպանության համար, հոլիվուդյան դերասան Վուդի Հարելսոնի հայրը ։
1979 թ. մայիսի 29-ին Չառլզ Հարելսոնը սպանել էր դատավոր Ջոնաթան Վուդին նրա տան մոտ՝ կրակելով նրա թիկունքին։ Ավելի ուշ պարզվել է, որ նրան վարձել էր թմրաբարոն Ջամիլ Չագրան։ Դատավոր Վուդը, ով ստացել էր «մաքսիմալ Ջոն» մականունը, նշանավոր էր նրանով, որ թմրանյութերի հետ կապված հանցագործությունների դեպքում ամբաստանյալներին դատապարտում էր երկարաժամկետ բանտարկության։
Հենց այդ օրը Վուդը պետք է լսեր Ջամիլ Չագրայի գործը։ Այդ սպանության համար նրան դատապարտեցին երկու ցմահ ժամկետով ազատազրկման (ԱՄՆ-ի օրենքով նախատեսված է նման պատիժ) և նա պատիժը պետք է կրեր Ատլանտայի դաշնային բանտում։
Հարելսոնը մեկ անգամ արդեն կանգնել էր դատարանի առաջ սպանության մեղադրանքով, սակայն նրան անմեղ էին ճանաչել։
1996 թվականին Հարելսոնը Ատլանտայի բանտից փախուստի փորձ էր կատարվել և տեղափոխվել էր Կոլորադոյում գտնվող ADX Florence խիստ ռեժիմի գաղութ։ 2007 թ. մարտի 15-ին նրան մահացած էին գտել իր խցում, ամենայն հավանականությամբ նա մահացել էր բնական մահով ։
Վուդի Հարելսոնը հոր մահից հետո փորձել է վիճարկել դատարանի որոշումը և հոր վրայից հանել մեղադրանքը, սակայն դա նրան չի հաջողվել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի մարդասպաններ Կատեգորիա:Վարձու մարդասպաններ Կատեգորիա:1938 ծնունդներ Կատեգորիա:2007 մահեր Կատեգորիա:Հուլիսի 23 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 15 մահեր
Էյպե (համայնք)
Էյպե (Epe ), համայնք Նիդերլանդների Խելդերլանդ մարզում։ Տարածքը 156,21 կմ² է, բնակչությունը՝ 32.747 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 13.100 եվրո է։
Կատեգորիա:Խելդերլանդի համայնքներ
Պերվոմայսկոե (գյուղ, Տույմազինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 987 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Տույմազինսկի շրջանի բնակավայրեր
Վանասորա
Վանասորա (Ванасора), գետ Ռուսաստանում, հոսում Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է կոմա գետի աջ ափին՝ 10 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Պոպովկա (գյուղ, Վելիկա-Պիսարևկայի շրջան)
Պոպովկա (Попівка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Վելիկա-Պիսարևկայի շրջանում։
Լելե (այլ կիրառումներ)
Լելե, կարող է վերաբերել՝
Պոպովկա (գյուղ, Վելիկա-Պիսարևկայի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Պոպովկա գյուղում բնակվում էր 1 082 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Վելիկա-Պիսարևկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Զուբովո (գյուղ, Խոլմ-Ժիրովսկի շրջան)
Զուբովո (Зубово), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 27 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սոլո (գետ)
Սոլո (Bengawan Solo), գետ Ինդոնեզիայում, ամենախոշոր գետը Ճավա կղզում։ Գետի երկարությունը 548 կմ է, ավազանի մակերեսը՝ 16100 կմ²։
Սկիզբ է առնում Լավու և Մեշալի հրաբուխների լանջերից, հոսում է հիմնականում լայն, հաճախ ճահճոտ հովիտով, ստորին հոսանքում դառնում է գալարվող։ Թափվում է Ճավայի ծովը։ Սոլո գետի 200 կիլոմետրը նավարկելի է։
Առատ է հոկտեմբերից մայիս ամիսներին, երբ այն բավականին տարածվում է։ Գետի հովիտը խիտ բնակեցված է։ Սոլո գետի վրա ամենախոշոր քաղաքներն են՝ Սուրակարտա, Չեպու, Բոջոնեգերո։
Գետի հովտում են գտնվում Սանգիրանը և Տրինիլը, որոնք հայտնի են հնագիտական պեղումներով և պիթեկանթրոպոսների (կապիկ-մարդ) գտածոներով ։ Սոլոյի ափին, Նգանդոնգ բնակավայրի մոտ 1931—1933 թվականներին գտնվել են ճավանթրոպոսների մնացորդներներ (Homo soloensis) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճավայի ծով Կատեգորիա:Ինդոնեզիայի գետեր
Լեխի Լանդսբերգ (այլ կիրառումներ)
Լեխի Լանդսբերգ, կարող է վերաբերել՝
Ակաբայի ամրոց
Ակաբայի դղյակ կամ Ակաբայի մամլուքյան ամրոց (قلعة العقبة), պաշտպանական ամրություն՝ ամրոց, որը գտնվում է Հորդանանի թագավորության Ակաբա նավահանգստային քաղաքում։
Համարվում է Ակաբայի գլխավոր տեսարժան վայրերից մեկը։ Ակաբայի ամրոցի հարևանությամբ գտնվում է Հորդանանի դրոշակաձող, որի վրա պատկերված է Օսմանյան Թուրքիայի դեմ կազմակերպված Արաբական մեծ հեղափոխության խորհրդանշական դրոշը։
Ակաբայի ամրոցին կից գործում է նաև Աքաբայի հնագիտական թանգարանը և Մեքքայի շերիֆ և էմիր, Հեջազի թագավոր Ալ-Հուսեյն իբն Ալի ալ-Հաշիմիի ամառային նստավայրը։
Պատմություն
Ակաբայի ամրոցը կառուցվել է խաչակիրների կողմից՝ Խաչակրաց արշավանքների շրջանում։ 14-րդ դարում այն լրջորեն վերակառուցվել է Եգիպտոսի մամլուքյան կառավարիչների կողմից։
1587 թվականին Ակաբայի ամրոցը վերակառուցվել է Սալադ ալ-Դինի կառավարման տարիներին։ Ամրոցի մուտքի պատերի մոտ մեզ են հասել արձանագրություններ և փորագրություններ՝ արաբերեն լեզվով։
Ակաբայի ամրոցի պատերին կան նաև արձանագրություններ Ղուրանից։ 16-րդ դարում Աքաբա քաղաքը և գրեթե ամբողջ Արաբական թերակղզին գրավվել է 1299 թվականից պատմության թատերաբեմում հայտնված Օսմանյան կայսրության կողմից ։ Օսմանյան կայսրության տիրապետության տարիներին քաղաքի կարգավիճակը կտրուկ անկում ապրեց և Ակաբան վերածվեց ձկնորսական նշանակության փոքրիկ գյուղի։
Այս կարգավիճակում Ակաբան մնաց 400 տարի։ Մանդատային կարգավիճակի հանձնումից հետո ամրոցը վերակառուցվեց՝ Մեծ Բրիտանիայի հովանավորությամբ։
Ակաբայի ամրոցը ծառայել է, որպես կարևոր ռազմական կայանք և հենակետ Արաբական հեղափոխության տարիներին ։
Վեսելին Հանչև
Վեսելին Սիմեոնով Հանչև (Веселин Симеонов Ханчев, ), բուլղարացի բանաստեղծ, հրապարակախոս, թարգմանիչ և քննադատ։
Կենսագրություն
Վեսելին Հանչևը ծնվել է 1919 թվականի ապրիլի 4-ին Ստարա Զագորայում, Բուլղարիա։ Ստարա Զագորայում ավարտելով գիմնազիան՝ նա 1941-1943 թվականներին սովորել է Սոֆիայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում։ 1944 թվականից Վեսելինը մտել է Բուլղարիայի կոմունիստական կուսակցություն ։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին (1944-45), «Литературен глас» («Գրական ձայն») թերթում զբաղեցրել է խմբագրի օգնականի պաշտոնը (1938-1943), «Радио „София“»-ում՝ արվեստի և գրական բաժնի ղեկավարի պաշտոնը (1945), «Пламък» («Կրակ») ամսագրում՝ խմբագրի պաշտոնը և Ազգային օպերայում (1949-51) և Սոֆիայի օպերայում՝ դրամատուրգի պաշտոնը։ Վարշավայի (1962-64) և Փարիզի (1964-66) բուլղարական դեսպանատանը աշխատել է որպես մշակույթի հարցերով խորհրդական։ 1963 թվականին նրան շնորհել են Բուլղարիայի մշակույթի պատվավոր գործչի կոչում։ Երկու անգամ դարձել է Դիմիտրովյան մրցանակի դափնեկիր (1959 և 1962 թվականներին) ։
Կյանքի վերջին տարիներին շատ ծանր հիվանդ է եղել, բայց գրել է բանաստեղծություններ մինչև վերջ։ Վեսելին Հանչևը մահացել է 1966 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Սոֆիայում՝ 47 տարեկան հասակում։
Ստեղծագործություն
Առաջին ստեղծագործությունները հրապարակվել են 1934 թվականին, երբ Հանչևը 15 տարեկան էր։ Համագործակցել է «Час» («Ժամանակ»), «Литературен глас» («Գրական ձայն») թերթերի, իսկ 1944 թվականից հետո՝ բոլոր գրական պարբերական հրատարակչությունների հետ։ Բանաստեղծությունների իր առաջին «Испания на кръст» («Իսպանիան խաչի վրա») հավաքածուում՝ նվիրված Իսպանիայում քաղաքացիական պատերազմին, գերակշռում են պացիֆիստական տրամադրությունները, բողոք պատերազմի դեմ ։
Մրցանակներ
Ստարա Զագորայում և Սոֆիայում Վեսելին Հանչև անունով կոչվել են № 9 և № 142 միջնակարգ դպրոցները, ինչպես նաև փողոցներ այդ քաղաքներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի գրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բուլղարացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բուլղարացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Սոֆիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Դիմիտրովյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Դիվանագետներ Կատեգորիա:Բուլղարացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Բուլղարացի դիվանագետներ
Սկորպիոս
1962 թվականին կղզին ձեռք է բերել Արիստոտել Օնասիսը 3,5 միլիոն դրախմայով։ 1968 թվականին միլիարդատերը կղզում ամուսնացել է Ժակլին Քենեդիի հետ, որը եղել է Ջոն Քենեդիի կինը։ 1975 թվականին Արիստոտել Օնասիսի մահվանից հետո նրա մարմինը թաղվել է կղզում։ Այստեղ նաև թաղված է նրա դուստր Քրիստինան (Աֆինայի թոռան մայրը, ում մինչև վերջին ժամանակները պատկանում էր կղզին) և ողբերգական ավարտ ունեցած որդին՝ Ալեքսանդրը։ Կղզին պահելու համար տարեկան ծախսվում է 1,5 միլիոն եվրո։ 2013 թվականի ապրիլին Եկատերինա Ռիբոլովլևան 99 տարով վարձակալել է Հունաստանի արևմտյան կղզիները՝ այդ թվում նաև Սկորպիոսը։ Ռիբոլովլևան կղզու համար ԱՄՆ-ին վճարել է 126 միլիոն դոլար ։
Յաո Մինգ
Յաո Մինգ (չին.` 姚明, ), չին նախկին բասկետբոլիստ, կենտրոնական։ Ողջ մասնագիտական կարիերայի ընթացքում հանդես է եկել Չինաստանի բասկետբոլի ասոցիացիայի (CBA) «Շանհայ Շարքս» և Բասկետբոլի ազգային ասոցիացիայի (NBA) «Հյուստոն Ռոքեթս» ակումբներում։ Ակտիվ տարիներին համարվել է NBA-ի ամենաբարձրահասակ բասկետբոլիստը (229 սմ)։
Ծնվել է Շանհայում։ Դեռահաս տարիներից սկսել է պրոֆեսիոնալ կերպով հանդես գալ Չինաստանի բասկետբոլի ասոցիացիայի (CBA) «Շանհայ Շարքս» ակումբում, որտեղ անցակացրած վերջին մրցաշրջանում հաղթել է CBA-ի առաջնությունը, որից հետո բանակցության մեջ է մտել ակումբի նախագահական կազմի և ասոցացիայի հետ՝ ակումբի կազմից դուրս գալու համար։ CBA-ից հեռանալուց հետո հետո կարողացել է մասնակցության հայտ ներկայացնել NBA-ի 2002 թվականի դրաֆթ, որտեղ ընտրվել է առաջին ռաունդի առաջին իսկ ընտրությամբ՝ «Հյուստոն Ռոքեթսի» կողմից։
Լեմա (այլ կիրառումներ)
Լեմա, կարող է վերաբերել՝
Յաո Մինգ
NBA-ում անցկացրած կարիերայի ընթացքում ութ անգամ ճանաչվել է աստղ (NBA All-Star) բոլոր աստղերի խաղում, ինչպես նաև 5 անգամ ընդգրկվել է «All-NBA» խորհրդանշական հավաքականներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բասկետբոլիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1980 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:Չինացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Հյուստոն Ռոքեթսի բասկետբոլիստներ
Բեռուեկո (քաղաք)
Բեռուեկո (Berrueco), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Սարագոսա պրովինցիայի կազմում (Արագոն)։
Համայնքը գտնվում է Կամպո-դե-Դարոկա գավառի կազմում։ Տարածքը՝ 19,48 կմ2։ Բնակչությունը՝ 43 մարդ (ըստ 2010 թվականի մարդահամարի)։