cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հապետ Արշակյան
Հապետ Արշակյան ։ 1988 թվականին սովորել է Նովոռոսիյսկի (ՌԴ Կրասնոդարի երկրամաս) ռազմական բարձրագույն ուսումնարանում, 1988 թվականի օգոստոսից՝ Երևանի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի հեռակա բաժնում։ 1988-1992 թվականներին՝ Էջմիածնի կամավորական ջոկատի ազատամարտիկ, 1992 թվականից՝ Էջմիածնի 5-րդ կամավորական բրիգադի վաշտի հրամանատար։ 1988-1994 թվականներին մասնակցել է ԼՂՀ Հադարթի (Հախլլու, Էդիլլու), Մարտակերտի (Դրմբոն, Կիչան, Հաթերք, Մաղաղիս, Չլդրան, Մաղավուզ, Հակոբ Կամարի) շրջանների, Հադարթ-Ֆիզուլի-Հորադիզ ուղղության ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։
Կատեգորիա:1970 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ
Լիսկովցի
2001 թվականի տվյալներով Լիսկովցի գյուղում բնակվում էր 278 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1054 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 263,76 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կամենեց-Պոդոլսկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Օտտոն II
Օտտոն II, թագավոր և կայսր 973 թվականից։
Օտտոն I-ի որդին։
Շարունակել էր կենտրոնական իշխանության ամրապնդման քաղաքականությունը, 976 թվականին ճնշել էր Բավարիայի դքսի անջատողական խռովությունը։ 981 թվականին ներխուժել էր Հարավային Իտալիա՝ փորձելով նվաճել այն (իբրև կնոջ՝ բյուզադիական արքայադուստր Թեոփանոյի «օժիտ»), սակայն հանդիպել էր բյուզանդացիների և արաբների դիմադրությանը և 982 թվակյանին Կալաբրիայում պարտություն կրել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի թագավորներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմություն
Պի թիվ
Պի թիվ կամ \pi~, մաթեմատիկական հաստատուն, որը ցույց է տալիս շրջանագծի երկարության հարաբերությունը տրամագծին։ Նշանակվում է հունական այբուբենի \pi~ (պի) տառով։ Հին անվանումը՝ Լուդոլֆյան թիվ։
Ներկայացման ձևերը
\pi թիվն ունի ներկայացման բազմապիսի ձևեր՝
Շղթայական կոտորակներ
Որպես իռացիոնալ թիվ, \pi-ն չի կարող ներկայացվել հասարակ կոտորակի ձեով։ Սակայն, մյուս իռացիոնալ թվերի նման, \pi-ն նույնպես կարող է ներկայացվել շղթայական կոտորակի տեսքով՝
Ռացիոնալ մոտավորություններ
Տարբեր ժամանակներում արվել են \pi թիվը հասարակ կոտորակների միջոցով ներկայացնելու փորձեր։ Դրանցից մի քանիսը ունեն հետևյալ տեսքը (կոտրակի տասնորդական արժեքի՝ \pi-ին համապատասխանող մասը բերված է թավ տեսքով)՝
π թվի արժեքը
\pi=3,1415926535 8979323846 2643383279 5028841971 6939937510 5820974944 5923078164 0628620899 8628034825 3421170679 8214808651 3282306647 0938446095 5058223172 5359408128 4811174502 8410270193 8521105559 6446229489 5493038196 4428810975 6659334461 2847564823 3786783165 2712019091 4564856692 3460348610 4543266482 1339360726 0249141273 7245870066 0631558817 4881520920 9628292540 9171536436 7892590360 0113305305 4882046652 1384146951 9415116094 3305727036 5759591953 0921861173 8193261179 3105118548 0744623799 6274956735 1885752724 8912279381 8301194912 9833673362 4406566430 8602139494 6395224737 1907021798 6094370277 0539217176 2931767523 8467481846 7669405132 0005681271 4526356082 7785771342 7577896091 7363717872 1468440901 2249534301 4654958537 1050792279 6892589235 4201995611 2129021960 8640344181 5981362977 4771309960 5187072113 4999999837 2978049951 0597317328 1609631859 5024459455 3469083026 4252230825 3344685035 2619311881 7101000313 7838752886 5875332083 8142061717 7669147303 5982534904 2875546873 1159562863 8823537875 9375195778 1857780532 1712268066 1300192787 6611195909 2164201989
Ստորակետից հետո \pi~ թվի առաջին 1000 նիշերը ։
Պատմություն
Առաջին անգամ հունարեն \pi~ տառով այս թիվը նշանակել է բրիտանացի մաթեմատիկոս Վիլյամ Ջոնսը 1706 թվականին, իսկ այն համընդհանուր օգտագործման դրվեց 1737 թվականին Լեոնարդ Էյլերի աշխատությունից հետո։
Այս նշանակումը առաջացել է (շրջանագիծ) և περίμετρος (պարագիծ) բառերի առաջին տառից։
\pi~ թվի պատմությունն ընթացավ ամբողջ մաթեմատիկայի զարգացմանը զուգահեռ։ Որոշ հեղինակներ այդ գործընթացը բաժանեցին երեք ժամանակաշրջանների՝ հնագույն ժամանակաշրջան, որի ժամանակ \pi~-ն ուսումնասիրվում էր երկրաչափության տեսանկյունից, դասական դարաշրջան, որը հաջորդեց 17-րդ դարում մաթեմատիկական անալիզի զարգացմանը Եվրոպայում, և թվային համակարգիչների դարաշրջան։
Երկրաչափական ժամանակաշրջան
Այն փաստը, որ ցանկացած շրջանագծի համար նրա երկարության հարաբերությունը տրամագծին նույնն է, և այդ հարաբերությանը մի փոքր մեծ է 3-ից, դեռ հայտնի էր հին եգիպտական, հին հնդկական և հին հունական երկրաչափներին։ Ամենաշուտ հայտնի մոտարկումը թվարկվում է մ.թ.ա. 1900 թվականին, այն հավասար էր 25/8 (Բաբելոն) և 256/81 (Եգիպտոս), որոնք իրական արժեքից տարբերվում են ոչ ավել, քան 1%-ը։ Վեդայական «Շատապատխա-բրախմանա» տեքստը տալիս է \pi~-ի արժեքը հավասար 339/108 ≈ 3,139 ։ Հավանաբար Արքիմեդն է առաջինը տվել \pi թվի հաշվման մաթեմատիկական եղանակը։ Դրա համար նա շրջանագծին ներգծում և արտագծում էր կանոնավոր բազմանկյուններ։ Ընդունելով շրջանագծի տրամագիծը հավասար մեկ միավորի, Արքիմեդը դիտարկում էր ներգծած բազմանկյան պարագիծը որպես շրջանագծի երկարության ստորին գնահատական, իսկ արտագծած բազմանկյան պարագիծը՝ որպես վերին գնահատական։ Դիտարկելով կանոնավոր 96-անկյունը Արքիմեդը ստացավ հետևյալ գնահատականը՝ և առաջարկեց, որ \pi-ն մոտավորապես հավասար է 22/7 ≈ 3,142857142857143։
Չժան Խեն 2-րդ դարում հստակեցրել է \pi թվի արժեքը, առաջարկելով նրա երկու համարժեքները՝ 1) 92/29 ≈ 3,1724…,2) \sqrt{10} ≈ 3,1622։
Հնդկաստանում Արիաբխատան և Բխասկարան օգտագործում էին 3,1416 մոտավոր արժեքը։ Վարախամիխիրան 6-րդ դարում «Պանչա-սիդդխանտիկեում» օգտվում էր \sqrt{10} մոտավոր արժեքից։
Մոտավորապես մեր թվարկության 265 թվին Վեյ թագավորության մաթեմատիկոս Լյու Խուեյը ներկայացրեց ցանկացած աստիճանի ճշտության \pi թվի հաշվման պարզ և ճշգրիտ իտերատիվ ալգորիթմ (Liu Hui's π algorithm)։ Նա ինքնուրույն կատարեց հաշվարկ 3072-անկյունի համար և ստացավ \pi-ի համար հետևյալ սկզբունքը՝
Հետագայում Լյու Խուեյը մտածեց \pi-ի հաշվման արագ մեթոդ և ստացավ 3,1416 մոտավոր արժեքը միայն 96-անկյունով, օգտագործելով այն փաստի առավելությունը, որ իրար հաջորդող բազմանկյունների մակերեսների տարբերությունն իրենից ներկայացնում է երկրաչափական պրոգրեսիա 4 հայտարարով։
480-ական թվականներին չինացի մաթեմատիկոս Ցզյու Չունչժին ներկայացրեց, որ \pi ≈ 355/113 և ցույց տվեց, որ 3,1415926 < \pi < 3,1415927, օգտվելով Լյու Խուեի ալգորիթմից 12288-անկյունի համար։ Այս արժեքը մնացել է \pi թվի ճշգրիտ մոտարկումն անցած 900 տարիների համար։
Դասական ժամանակաշրջան
Մինչև 2-րդ հազարամյակը հայտնի էր \pi թվի ոչ ավել 10 թվանշան։ Հետագայում \pi թվի ուսումնասիրման մեծ հաջողությունները կապվել են մաթեմատիկական անալիզի զարգացման հետ, հատկապես կապված շարքերի բացահայտման հետ, որը հնարավորություն է տալիս հաշվել \pi –ն ցանկացած ճշտությամբ, գումարելով շարքի ցանկալի թվով անդամները։ 1400-ական թվականներին Սանգամագրամայից Մադխավան գտավ այդպիսի շարքերից մեկը՝
Այս արդյունքը հայտնի է որպես Մադխավա-Լեյբնիցի շարք, կամ Գրեգորի-Լեյբնիցի շարք (այն բանից հետո, երբ այն նորից հայտնաբերվեց Ջեյմս Գրեգորիի և Գոտֆրիդ Լեյբնիցի կողմից 17-րդ դարում)։ Սակայն այս շարքը ձգտում է \pi-ին ավելի դանդաղ, որը բերում է մեծ թվով թվանշանների հաշվմանը պրակտիկայում, այսպես, անհրաժեշտ է հաշվել շարքի մոտավորապես 4000 անդամի գումար, որպեսզի Արքիմեդի արժեքի ճշտությունը բարելավվի։ Սակայն այն ձևափոխելով Մադխավան կարողացավ հաշվել \pi–ն որպես 3, 14159265359, ճշգրտորեն հաշվելով թվի մեջ 11 թվանշան։ Այս ռեկորդը կարողացավ հաղթահարել պարսիկ մաթեմատիկոս Ջամաշիդ ալ Կաշին 1424 թվականին, ով իր «Շրջանագծի մասին տրակտատում» բերեց 17 նիշ, որից 16-ը ճիշտ են։
Առաջին խոշոր եվրոպական ներդրումը Արքիմեդի ժամանակներից ի վեր կատարել է հոլանդացի մաթեմատիկոս Լյուդոլֆ վան Ցեյլենը, ով շուրջ տաս տարի է ծախսել \pi թվի 20 տասական նիշերով հաշվարկելու համար (այս արդյունքը հրապարակվել է 1596 թվականին)։ Օգտագործելով Արքիմեդի մեթոդը նա հասցրեց մինչև n-անկյան կրկնապատկումը, որտեղ n = 60•229։ Ներկայացնելով իր արդյունքները «Շրջանագծի մասին» («Van den Circkel») աշխատությունում Լուդոլֆը ավարտել է այն հետևյալ բառերով՝ «Ով ունի ցանկություն, թող գնա առաջ»։ Մահից հետո նրա ձեռագրերում հայտնաբերվել են \pi թվի ևս 15 ճշգրիտ թվանշան։ Լուդոլֆը կտակեց, որ իր գտած թվանշանները փորագրվեն իր տապանաքարի վրա։ Ի պատիվ իրեն երբեմն \pi թիվը անվանում էին «լուդոլֆյան թիվ» կամ «Լուդոլֆի հաստատուն»։
Մոտավորապես այդ նույն ժամանակ Եվրոպայում սկսեցին զարգանալ անալիզի մեթոդները և անվերջ շարքերի հաշվումը։ Առաջին այդպիսի ներկայացումը եղել է Վիետի բանաձևը՝
Մյուս հայտնի արդյունքը հանդիսացավ Վալլիսի բանաձևը՝
Նմանատիպ արտադրյալներ են՝
Արտադրյալ, որն ապացուցում է Էյլերի թվի (e) հետ կապի նմանությունը՝
Ներկա ժամանակներում \pi-ի հաշվման համար օգտագործում են անալիտիկ մեթոդները, հիմնված նույնությունների վրա։ Վերևում թվարկված բանաձևերը հաշվարկային նպատակների համար քիչ ընդունելի են, քանի որ կամ օգտագործում են դանդաղ ձգտող շարքեր, կամ պահանջում են քառակուսի արմատի դուրս բերման բարդ գործողություններ։
Առաջին արդյունավետ բանաձևը 1706 թվականին ստացավ Ջոն Մեչին (John Machin)՝
Արկտանգենսը ներկայացնելով Թեյլորի շարքով՝
Նմանատիպ բանաձևեր ներկայումս հայտնի են որպես Մեչինի բանաձևերը (Machin-like formula), որոնք օգտագործվել են վերջին մի քանի ռեկորդների սահմանման համար և մնացին լավագույնները համակարգչային դարաշրջանում \pi թվի արագ հաշվման համար հայտնի մեթոդներից։ Նշանավոր ռեկորդը սահմանվել է Իոհան Դազեի (Johann Dase) ֆենոմենալ հաշվիչով, որը 1844 թվականին Գաուսի կարգադրությամբ կիրառվել է Մեչինի բանաձևը մտքում \pi-ն 200 թվանշանով հաշվելու համար։ Լավագույն արդյունքը 19-րդ դարի վերջում ստացվել է անգլիացի Վիլյամ Շենկսի (William Shanks) կողմից, ով 15 տարի ծախսեց նրա համար, որ հաշվի 707 թվանշան, թեև սխալի պատճառով միայն առաջին 527-ն էին ճշգրիտ։ Որպեսզի խուսափեն այդպիսի սխալներից նման կարգի ժամանակակից հաշվարկները կատարվում են երկու անգամ։ Եթե արդյունքները համընկնում են, ապա նրանք մեծ հավանականությամբ ճշգրիտ են։ 1948 թվականին Շենկսի սխալը հայտնաբերեց առաջին համակարգիչներից մեկը, այն մի քանի ժամվա ընթացքում հաշվեց \pi-ն 808 թվանշանով։
Տեսական հաջողության 18-րդ դարում բերեց \pi թվի միջավայրի ընկալումը, որը հնարավոր չէր հասնել միայն թվային հաշվարկի օգնությամբ։ Իոհան Գենրիխ Լամբերտը ապացուցեց \pi թվի իռացիոնալությունը 1761 թվականին, իսկ Ադրիեն Մարի Լեժանդրը 1774 թվականին ապացուցեց \pi ^2-ի իռացիոնալությունը։ 1735 թվին կապ է հաստատվել պարզ թվերի և \pi-ի միջև, երբ Լեոնարդ Էյլերը լուծեց հանրահայտ Բազելյան խնդիրը (Basel problem)՝
Համարվում է, որ Վիլյամ Ջոնսի «Նոր ներդրում մաթեմատիկայում» գիրքը 1706 թվականից առաջին անգամ օգտագործման մեջ դրեց հունարեն \pi տառը այդ հաստատունի նշանակման համար, բայց այդ գրառումն առավել հանրահայտ դարձավ նրանից հետո, երբ Լեոնարդ Էյլերը այն ընդունեց 1737 թվականին։ Նա գրեց. «Գոյություն ունեն բազմաթիվ այլ եղանականեր համապատասխան կորի երկարության կամ մակերեսի կամ հարթ պատկերի որոշման համար, որը զգալիորեն կհեշտացնի փորձը, օրինակ, շրջանում տրամագիծը հարաբերվում է շրջանագծի երկարությանը, ինչպես 1-ը »։
Համակարգչային հաշվարկների դարաշրջանը
Թվային տեխնիկայի դարաշրջանում 20-րդ դարում բերեցին հաշվարկային նոր ռեկորդների ի հայտ գալուն։ Ջոն ֆոն Նեյմանը և այլք 1949 թվականին օգտագործեցին ԷԹԻՀ (էլեկտրոնային թվային ինտեգրատոր և հաշվարկիչ) \pi թվի 2037 թվանշանի հաշվարկման համար, որը տևեց 70 ժամ։ Եվս մեկ հազար թվանշանով ավել ստացվեց հաջորդ տասնամյակում, իսկ միլիոներորդ նշագիծը գերազանցվեց 1973 թվականին։ Այս գործընթացը տեղի ունեցավ ոչ միայն էլ ավելի արագագործ ապարատային ապահովման շնորհիվ, այլ նաև ալգորիթմների շնորհիվ։ Կարևորագույն արդյունքներից մեկն էլ 1960 թվականին Ֆուրիեի արագ ձևափոխման ստացումն էր, որը հնարավորություն տվեց արագ կատարել թվաբանական գործողություններ շատ մեծ թվերի հետ։ 20-րդ դարի սկզբներին հնդիկ մաթեմատիկոս Սրինիվասա Ռամանուջան հայտնաբերեց բազմաթիվ նոր բանաձևեր \pi-ի համար, որոնցից մի քանիսը հայտնի դարձան իրենց էլեգանտությամբ և մաթեմատիկական խորությամբ։ Դրանցից մի բանաձևն է հետևյալ շարքը՝
Չուդնովսկի եղբայրները 1987 թվականին գտան նմանատիպ մեկ այլ բանաձև՝
որը տալիս է մոտավորապես 14 թվանշան շարքի յուրաքանչյուր անդամի համար։ Չուդնովսկիները 1980-ական թվականների վերջերին օգտագործեցին այդ բանաձևերը նրա համար, որպեսզի սահմանեն մի քանի ռեկորդներ \pi թվի հաշվարկման համար, հաշվի առնելով այն, որ 1989 թվականին արդեն ստացվել էր նրա տասական ներկայացման 1 011 196 691 թվանշան։ Այս բանաձևը օգտագործվում է ծրագրերում, որոնք հաշվում են \pi-ն անհատական համակարգիչների վրա, ի տարբերություն գերարագ համակարգիչների, որոնք սահմանում են ժամանակակից ռեկորդները։
Այդ առումով մեծ առաջընթաց կատարվեց 1975 թվականին, երբ Ռիչարդ Բրենտը և Յուջին Սալամին (Eugene Salamin (mathematician)) իրարից անկախ հայտնաբերեցին Բրենտ-Սալամինի ալգորիթմը (Gauss–Legendre algorithm), որը օգտագործելով միայն թվաբանությունը, յուրաքանչյուր քայլում կրկնապատկում է հայտնի նշանների քանակը ։ Ալգորիթմը կազմվում է սկզբնական արժեքների տեղադրումից
և իտերացիայից՝
քանի դեռ an և bn չեն դառնում բավականին մոտիկ։ Այդ դեպքում \pi-ի գնահատականը տրվում է հետևյալ բանաձևով՝
Այս սխեմայի օգտագործմամբ 25 իտերացիան բավական է 45 միլիոն տասական նշանների ստացման համար։
Յուրաքանչյուր քայլում ճշտությունը չորս անգամ մեծացնելու համար նմանատիպ ալգորիթմ գտնվել է Ջոնաթան Բորուեյնի (Jonathan Borwein) և Պիտեր Բորուեյնի (Peter Borwein) կողմից։ Այդ մեթոդների օգնությամբ Յասումասա Կանադան և իր խումբը սկսած 1980 թվականից սահմանեցին \pi թվի հաշվման բազմաթիվ ռեկորդներ մինչև 206 158 430 000 նշան 1999 թվականին։ 2002 թվականին Կանադան և իր խումբը սահմանեցին նոր ռեկորդ՝ 1 241 100 000 000 տասական նիշ։ Թերևս Կանադայի բազմաթիվ նախորդ ռեկորդները սահմանվել են Բրենտ-Սալամինի ալգորիթմի օգնությամբ, 2002 թվականի հաշվարկում օգտագործվել են մեչինովսկիների երկու բանաձևերը, որոնք աշխատում էին դանդաղ, սակայն կտրուկ նվազեցնում են հիշողության օգտագործումը։ Հաշվարկները կատարվել են 64 հանգույցով Hitachi գերարագ համակարգչով 1 տերաբայտ օպերատիվ հիշողությամբ, որն ընդունակ էր կատարելու 2 տրիլիոն գործողություն վայրկյանում։
Վերջին ժամանակներում կարևորագույն զարգացում ստացավ Բեյլ-Բորուեյն-Պլաֆֆի բանաձևը՝ ստեղծված 1997 թվականին Սայմոն Պլաֆֆի կողմից (Simon Plouffe) և կոչվեց հոդվածի հեղինակի անունով, որում նա առաջին անգամ էր հրապարակվել։ Այդ բանաձևն էր՝
հատկանշական է այն, որ այն հնարավորություն է տալիս առանձնացնել \pi թվի ցանկացած կոնկրետ տասնվեցական կամ երկուական թիվ առանց նախորդների հաշվման։ 1998-ից 2000 թվականներին PiHex-ի բաժանված պրոյեկտը օգտագործեց Ֆաբրիս Բելարի ձևափոխված բանաձևը \pi թվի կվադրիլիոններորդ բիտի հաշվան համար, որը պարզվեց զրո էր ։
և այլ տեսքի որտեղ q = eπ,, k–ն կենտ թիվ է, և a, b, c-ն ռացիոնալ թվեր են։ Եթե k-ն 4m+3 տեսքի է, ապա այդ բանաձևը ունի բավականին պարզ տեսք՝
ռացիոնալ p-ի համար, որի հայտարարը թիվ է, լավ ներկայացված արտադրիչների տեսքով, թերևս ճշգրիտ ապացույցը ներկայացված չէ։
2009 թվականի օգոստոսին ճապոնական Ցուկուբո համալսարանի գիտնականները հաշվարկեցին տասական կարգի 2 576 980 377 524-ից հաջորդականություն ։
2009 թվականի դեկտեմբերի 31-ին ֆրանսիացի ծրագրավորող Ֆաբրիս Բելլարը անհատական համակարգչի վրա հաշվարկեց տասական կարգի 2 699 999 990 000-ից հաջորդականություն ։
2010 թվականի օգոստոսի 2-ին ամերիկացի ուսանող Ալեկսանդր Յին և ճապոնացի հետազոտոզ Սիգերու Կոնդոն հաշվեցին ստորակետից հետո 5 տրիլիոն թվանշանների ճշտության հաջորդականություն ։
2011 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Ալեկսանդր Յին և Սիգերու Կոնդոն հաշվեցին ստորակետից հետո 10 տրիլիոն թվանշանների ճշտության հաջորդականություն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մաթեմատիկական հաստատուններ
Կլուեյն (ազգային պարկ)
Կլուեյն (Kluane National Park and Reserve, Parc national et réserve de parc national de Kluane, ազգային պարկ Կանադայում։ Գտնվում է Յուկոնի տարածքում` Բրիտանական Կոլումբիայի և Ալյասկայի սահմանին։ Հանդիսանում է համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ Կլուենի, Ռանգել Սենտ Էլայասի, Գլեյշեր Բեյի և Թաթշենշինի Ալսեկի պարկերի մաս։
Պատմություն
Պարկի տարածքում տասը հազար տարուց ավել ապրել են հարավային տուտչոնների հնդկացիական ցեղերը։ Հնդկացիների մշակույթը սերտորեն կապված է այդ շրջանի կլիմայական առանձնահատկությունների հետ։ Սերնդեսերունդ բանավոր փոխանցվում են տեղեկություններ, որոնք վերաբերում են ջերմաստիճանի սեզոնային տատանումներին, կենդանիների թվաքանակի փոփոխությանը, հարմարվողականությանը։ Հարավային տուտչոնները Ալյասկայի հարավում բնակվող տլինգիտների հետ զբաղվել են առևտրով, ինչը, եվրոպացիների հայտնվելով, ավելի է աշխուժացել։ 1903 թվականին պարկի տարածքում ոսկու տենդ է սկսվում` կապված Շիպ Կրիկ (Sheep Creek) և Բուլիոն Կրիկ (Bullion Creek) գետերի ափերին ոսկու հայտնաբերման հետ ։
Այս տարածքում պարկի ստեղծման գաղափարը ծագել է այն բանից հետո, երբ կառուցվել է ալյասկյան մայրուղին։ 1943 թվականին տարածքում հիմնվում է վայրի բնության արգելոցը, իսկ տեղի բնիկներին վերաբնակեցնում են նրա տարածքից դուրս։ 1972 թվականին ավարտվում են ազգային պարկ հիմնելու ուղղությամբ տարվող աշխատանքները, ինչը ենթադրում էր բնիկների ներառում։ 1995 թվականին Շամպեյն և Էյշիխիկ միավորված համայնքի, իսկ 2004 թվականին Կլուեն համայնքների հետ կնքվում է համաձայնություն։ Ներկայումս հնդկացիական համայնքները մասնակցում են պարկի կառավարմանը ։
Պարկի անունը ծագել է Կլուեն լճի անունից, որ Յուկոնի ամենամեծ լիճն է։ Լճում շատ ձկներ կան, ինչն էլ արտացոլված է լճի անվանման մեջ. այն նշանակում է «լիճ, որտեղ շատ ձկներ կան» ։
Ֆիզիկա-աշխարհագրական բնութագիր
Պարկի տարածքում են գտնվում Կանադայի ամենաբարձր ու զանգվածեղ լեռները, այդ թվում երկրի բարձրագույն լեռնագագաթը` Լոգանը։ Պարկի տարածքի կեսը զբաղեցնում են սառցադաշտերը, որ սառույցի` մինչև բևեռային սահմանն ընկած ամենամեծ կուտակումներն են ։
Հսկայական չափերի, ջերմաստիճանի տատանման, օվկիանոսին մոտ լինելու հանգամանքներով պայմանավորված` պարկի կլիման բազմազան է։ Պարկի տարածքում գերիշխում է չափավոր ցամաքային կլիման, որ պայմանավորված է Սուրբ Իլյայի լեռնաշղթայով։ Պարկի հարավային մասը, լինելով օվկիանոսի ազդեցության շրջանում, սովորաբար աչքի է ընկնում տեղումների մեծ քանակով ։
Կենդանական և բուսական աշխարհ
Պարկը պահպանում է Ափամերձ լեռների հյուսիսային մասը (Northern Coastal Mountains Natural Region), արկտիկական Կորդիլերների էկոտարածքները և Խաղաղ օվկիանոսի ափամերձ շրջանները ։
Բուսական աշխարհը ներկայանում է օվկիանոսի ափերին, արևմտյան լեռներին, հյուսիսային տափաստանների բնորոշ տեսակներով։ Լեռնալանջերն ու ցածրադիր հովիտները պատված են անտառներով, որտեղ աճում են կանադական եղևնի, կաղամախի, խոշորատերև բարդի։ Անտառներն ավարտվում են 1050-1200 մ բարձրություններում, որից վերև հանդիպում են միայն ուռենի, լաստենի, գաճաճ կեչի։ 1.400 մ բարձրությունից վերև բուսական աշխարհը ներկայանում է ալպյան տունդրային բնորոշ ավելի քան 200 տեսակներով։ Ամռանը մարգագետիններում կարելի է տեսնել ծաղկած կակաչներ, քարբեկներ, հավամրգիներ, ծվծվուկներ և այլ բուսատեսակներ ։
Պարկի տարածքում կաթնասունների շատ տեսակներ կան` լեռնային այծ, խոյ, հյուսիսային եղջերու, գրիզլի, ամերիկյան սև արջ, գայլ, կուղխ, մշկառնետ, արջամուկ, լուսան, կոյոտ, կուղբ և այլն։ Բացի այդ` պարկի տարածքում ապրում է ավելի քան 150 տեսակ թռչուն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազգային պարկեր Կատեգորիա:Կանադայի ազգային պարկեր Կատեգորիա:Բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն ԱՄՆ-ում
Ադեսա
Ադեսա, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Գյումուշխանեի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Դիմիտրովի փողոց (Կրասնի Սուլին)
Դիմիտրովի փողոց (Улица Димитрова), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքի Մալովլասովսկի ավան միկրոշրջանում։ Անվանվել է բուլղարացի քաղաքական գործիչ, կոմունիստ Գեորգի Դիմիտրով Միխայլովի (1882-1949) պատվին։ Սկիզբ է առնում Կունդրյուչյա գետի ափի մոտից և ավարտվում թիվ 49 և 60 շենքերի արանքում։ Երկարությունը 560 մետր է։
Նկարագրություն
Կրասնի Սուլին քաղաքի Դիմիտրովի փողոցը սկսվում է Կունդրյուչյա գետի ափի մոտից և ավարտվում թիվ 49 և 60 շենքերի արանքում։ Կարճ փողոց է. երկարությունն ընդամենը 560 մետր է։ Փողոցում կա համարակալված 48 շինություն. ձախ կողմում (կենտ համարներ)՝ 25 և աջ կողմում (զույգ համարներ)՝ 23 շենք։
Դիմիտրովի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346353։
Փողոցն անվանվել է բուլղարացի քաղաքական գործիչ, կոմունիստ Գեորգի Դիմիտրով Միխայլովի (1882-1949) պատվին։ 1921 թվականին նա մասնակցել է Կոմինտերնի III կոնգրեսին, հանդիպել բոլշևիկյան պարագլուխ Վլադիմիր Լենինի հետ։ 1923 թվականին Վասիլ Կոլարովի հետ ղեկավարել է նացիստական ուժերի դեմ սեպտեմբերյան ապստամբությունը, որի պարտությունից հետո մեկնել է Խորհրդային Միություն։ 1933 թվականին Բեռլինում ձերբակալվել է Ռայխստագի հրկիզման մեղադրանքով։ Բանտից ազատվելուց հետո (1934 թվական) ապրել է ԽՍՀՄ-ում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնի Սուլինի փողոցներ
Սիրանույշ
Սիրանույշ (Մերոպե Սահակի Գանթարճյան), դերասանուհի, հայ բեմի տաղանդավոր դեմքերից և հայ թատերական մշակույթի գագաթներից մեկը։
Հանդես է եկել Պոլսի, Թիֆլիսի, Բաքվի դերասանական խմբերի հետ, խաղացել շուրջ 300 դեր, որոնց գլուխգործոցը եղել է Մեդեայի և Համլետի դերը Շեքսպիրի նույնանուն ողբերգությունից։ 1912 թվականին Հովհաննես Աբելյանի հետ հյուրախաղերով հանդես է եկել նաև Մոսկվայում և Պետերբուրգում։
Կենսագրություն
Սիրանույշը (իսկական անուն-ազգանունը՝ Մերոպե Գանթարճյան) սկզբնական կրթությունն ստացել է Կոստանդնուպոլսում։ 1873 թվականից խաղացել է Պետրոս Մաղաքյանի «Արևելյան թատրոնում» (Կեկել՝ Սունդուկյանի «Պեպո», Ամալյա՝ Ֆրիդրիխ Շիլլերի «Ավազակները», և այլն), 1874 թվականից՝ Թովմաս Ֆասուլաճյանի խմբում, ապա՝ Հակոբ Վարդովյանի « Օսմանյան թատրոնում ». հիմնականում հանդես է եկել որպես օպերետային երգչուհի՝ հայկական և թուրքական ներկայացումներում։ 1878 թվականին Սերովբե Պենկլյանի օպերետային խմբի դերասանուհի էր ։ 1879-1881 և 1891-1892 թվականներին Հայոց թատերական կոմիտեի հրավերով Սիրանույշը խաղացել է Թիֆլիսի հայկական մշտական թատերախմբում. ստեղծագործաբար կիրառելով հայ և ռուսական թատրոնների ռեալիստական ավանդույթները՝ անձնավորել է դրամատիկական կերպարներ՝ Կատարինա (Վիկտոր Հյուգոյի «Անջելո»), Օֆելյա (Ուիլյամ Շեքսպիրի «Համլետ»), Յուլինկա (Ալեքսանդր Օստրովսկու «Եկամտաբեր պաշտոն»), Անանի (Գաբրիել Սունդուկյանի «Էլի մեկ զոհ») և այլն։ 1881 թվականին մասնակցել է Կոստանդնուպոլսի թատերական ընկերության ներկայացումներին, 1882 թվականին կրկին հրավիրվել է Սերովբե Պենկլյանի օպերետային խումբ, որի հետ հյուրախաղերի է մեկնել Հունաստան և Եգիպտոս. հռչակվել է Ֆաթիմեի (Տիգրան Չուխաջյանի «Լեբլեբիջի Հոր-հոր աղա») դերակատարմամբ։
Սիրանույշն անձնավորել է շուրջ 300 դեր՝ Մարգարիտ Գոթիե (Ալեքսանդր Դյումա-որդու «Կամելիազարդ տիկինը»), Թերեզա (Լուիջի Կամոլետտիի «Քույր Թերեզա»), Ռուզան (Մուրացանի «Ռուզան»), Հովհաննա, Մարի Ստյուարտ (Ֆրիդրիխ Շիլլերի «Օռլեանի կույսը»), Մեդեա (Ալեքսեյ Սուվորինի և Վիկտոր Բուրենինի «Մեդեա»), Կրուչինինա (Ալեքսանդր Օստրովսկու «Անմեղ մեղավորներ»), Իզեիլ (Արման Սիլվեստրի և Էռնեստ Մորանի «Իզեիլ»), Զեյնաբ (Ալեքսանդր Յուժին-Սումբատովի «Դավաճանություն»), Պորցիա (Ուիլյամ Շեքսպիրի «Վենետիկի վաճառականը»), Իշխանուհի (Լևոն Շանթի «Հին աստվածներ»), Մարգարիտ (Գաբրիել Սունդուկյանի «Ամուսիններ») և այլն։ Սիրանույշի դերերից շատերը (Օֆելյա, Մարգարիտ Գոթիե, Մեդեա, Իզեիլ և այլն) հայ դերասանական արվեստի գլուխգործոցներից են։ Նա հյուրախաղերով հանդես է եկել Նոր Նախիջևանում, Երևանում, Ալեքսանդրապոլում, Կարսում, Շուշիում, Հյուսիսային Կովկասի և Միջին Ասիայի, 1907–08 թվականներին՝ Բուլղարիայի, Եգիպտոսի քաղաքներում, 1910 թվականին՝ Կոստանդնուպոլսում։ 1912 թվականին Թիֆլիսի հայ թատրոնի լավագույն դերասանները, Հովհաննես Աբելյանի և Սիրանույշի գլխավորությամբ, ելույթներ են ունեցել Մոսկվայում և Սանկտ Պետերբուրգում, որտեղ Սիրանույշին համեմատել են իտալացի նշանավոր դերասանուհի Էլեոնորա Դուզեի հետ։ 1918-1921 թվականներին շրջագայել է Պարսկաստանում, 1922 թվականին հրաժեշտի ներկայացումներով հանդես եկել Թիֆլիսում։ Վերջին անգամ բեմ է բարձրացել 1932 թվականին, Ալեքսանդրիայում՝ Մարգարիտ Գոթիեի դերով։
Մահացել է տունդարձի ճանապարհին։
Սիրանույշի արվեստն ըմբոստության և անհաշտության կոչ էր։ Ունենալով սուր միտք և հզոր ներուժ՝ բեմում հասել է ցնցող ազդեցության։ Սիրանույշն իր ստեղծագործությամբ մեծ ներդրում է ունեցել 20-րդ դարի առաջին երկու տասնամյակների հայ դերասանական արվեստում։ Հայոց լեզվի ուսուցման ու մայրենիի պահպանման հարցերի շուրջ հանդես է եկել մամուլում. նրա կարծիքով՝ մայրենի լեզվի պահպանման հարցը պետք է ստանձնի նաև թատրոնը։
Նրա մասին մենագրություն է գրել Ռուբեն Զարյանը 1956 թվականին։
Մեծանուն դերասանուհու և թատերարվեստի անցողիկության դրամայի մասին մոնոդրամա է գրել Լ. Շանթի անվան մրցանակի դափնեկիր, դրամատուրգ Էլֆիք Զոհրաբյանը «Տիկին Սիրանույշ վերնագրով (2006 թ.), որը հաջողությամբ բեմադրվել է Թբիլիսիի Պ. Ադամյանի անվան հայկական (2023 թ.) և Գորիսի Վ. Վաղարշյանի անվան պետթատրոններում (2020 թ.): «Տիկին Սիրանույշ» մոնոդրաման 2010-ին տպագրվել է Թեհրանի Նայիրի տարեգրքում։ Պիեսում օգտագործվել են անձամբ դերասանուհու ձեռքով խմբագրված դերահատվածներ ևս։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում
Օվլոչին
Օվլոչին (Овлочин), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Տուրիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1545 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Օվլոչին գյուղում բնակվում էր 581 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4441 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 130,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Տուրիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1545 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պողպատե մարդը (ֆիլմ)
Պողպատե մարդը (անգլերեն Man of Steel), 2013 թվականին նկարահանված ամերիկյան ֆիլմ, որի գլխավոր դերերում հանդես են գալիս Հենրի Քավիլը և Էմի Ադամսը։ Ֆիլմի ռեժիսորն է Զակ Սնայդերը, իսկ սցենարի հեղինակներն են՝ Քրիստոֆեր Նոլանը և Դևիդ Ս. Գոյերը։
Սյուժե
Քլարկ Կենտը մի երիտասարդ լրագրող է, ով օժտված է անհավանական ուժով։ Նրան երկիր մոլորակ են ուղարկվել Կրիպտոն մոլորակից։ Նա պետք է դառնա «Սուպերմեն» որպեսզի կարողանա վերականգել խաղաղությունը և պաշտպանել մարդկանց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:2013 ֆիլմեր Կատեգորիա:Զակ Սնայդերի ֆիլմեր Կատեգորիա:Legendary Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:DC-ի ընդարձակ տիեզերքի ֆիլմեր Կատեգորիա:IMAX ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Վանկուվերում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Կալիֆոռնիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ էքշն ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր հասունացման տարիքի մասին Կատեգորիա:2010-ականների գիտաֆանտաստիկ էքշն ֆիլմեր Կատեգորիա:Չիկագոյում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2013 դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:DC-ի կինեմատոգրաֆիական տիեզերք Կատեգորիա:Ֆիլմեր սուպերհերոսների մասին Կատեգորիա:3D ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:DC կոմիքսների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Բրիտանական արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր այլմոլորակայինների մասին Կատեգորիա:Պեպլումներ Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆիլմեր սուպերհերոսների մասին
Միլուոքի
Միլուոքի (Milwaukee), քաղաք ԱՄՆ-ի հյուսիսային մասում, Վիսկոնսին նահանգում։ Վիսկոնսինի ամենամեծ քաղաքն է։ Գտնվում է Միչիգան լճի ափին։ 2005 թվականի տվյալներով քաղաքի բնակչությունը կազմում է 579000 մարդ։
Քույր քաղաքներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքներ Կատեգորիա:1846 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
(4472) Նավաշին
(4472) Նավաշին (Navashin), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1980 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,241144 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,913 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5693 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1225,47 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,293765 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,83° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1980 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Քերիմ Բագրատունի
Քերիմ Բագրատունի (նաև՝ Քարիմ Բագրատունի, ), հայկական ծագմամբ լիբանանցի քաղաքական գործիչ, քաղաքագետ և իրավաբան։ Լիբանանի նախագահներ Էլիաս Սարկիսի և Էմիլ Լահուդի խորհրդական։ Աջ քրիստոնեական ուժերի կողմից քաղաքացիական պատերազմի ակտիվ մասնակից։ 2001-2007 թվականներին եղել է Քաթայիբ կուսակցության նախագահ։ Ներկայացնում է Լիբանանի քրիստոնեական համայնքի «արաբական» և սիրիամետ շրջանակները։
Լատինացված հայ
Քերիմ Բագրատունին ծնվել է Բեյրութում՝ Բուրջ Համուդ հայկական թաղամասում։ Քարիմ Բագրատունու հայրը ազգությամբ հայ է և Հայ առաքելական եկեղեցու ծխական, մայրը՝ լիբանանցի և մարոնիտ ։ Մինաս Բագրատունի ավագը Սիրիայով Լիբանան է տեղափոխվել Թուրքիայից։ Ընտանիքը կապ չի ունեցել տեղի քաղաքական շրջանակների հետ ։
Քարիմ Բագրատունին ընդունել է մոր կրոնը և համարվել լատինացված հայ ։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է ֆրանսախոս ճիզվիտական Նոտր Դամ դե Ջամհուր քոլեջում։ 1968 թվականին ավարտել է Սուրբ Հովսեփի համալսարանը։ Սովորել է իրավագիտություն, պատմություն և քաղաքագիտություն։ Մասնագիտությամբ իրավաբան և քաղաքագետ է։
Ֆալանգայի անդամ - «արաբագետ»
1959 թվականին՝ դեռևս անչափահաս տարիքում, Քարիմ Բագրատունին անդամագրվել է «Քաթայիբ» ֆալանգիստական կուսակցությանը, արագորեն առաջադրվել է կուսակցության ակտիվում, 1968 թվականին ղեկավարել է ֆալանգիստների ուսանողական կազմակերպությունը, 1970 թվականից եղել է կուսակցության բարձրագույն ղեկավար կազմի անդամ։
Քաթայիբում Բագրատունին զբաղեցրել է հատուկ քաղաքական պաշտոն, որը հիմնականում բնորոշ չէր «Ժմայելների» կուսակցությանը։ Լինելով կիսահայ՝ լիբանանցի ազգայնական և մարոնիտ կաթոլիկ, նա հանդես է եկել արաբական քաղաքական ուժերի հետ ակտիվ երկխոսության և համագործակցության օգտին` աջ արմատականության և հակակոմունիզմի ընդհանուր պլատֆորմի վրա։ 1969 թվականին, ղեկավարելով Քաթայիբի ուսանողական պատվիրակությունը, Բագրատունին Հորդանանում հանդիպել է Յասեր Արաֆաթի հետ ։ Բագրատունու քաղաքական գիծը բնութագրվել է որպես «արաբական»։
Քաղաքացիական պատերազմում
Քարիմ Բագրատունին ակտիվորեն մասնակցել է Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին՝ որպես Աջ քրիստոնեական ֆալանգիստական կազմավորումների հրամանատար։ Եղել է Լիբանանի ճակատ կոալիցիայի քաղաքական ղեկավարությունում և լիբանանյան ուժերի միավորված քրիստոնեական միլիցիայի ռազմական հրամանատարությունում։ Մարտերի ընթացքում սերտորեն համագործակցել է հայկական ջոկատների հետ, շատ բան է արել նրանց աջ քրիստոնյաների կողմը գրավելու համար։ Եղել է Ֆալանգիստական միլիցիայի և լիբանանյան ուժերի հրամանատար Բաշիր Ժմայելի օպերատիվ խորհրդականը։ Ժմայելի օրոք վերահսկել է հայերի հետ ռազմական համագործակցությունը և օտար արաբական շրջանակների հետ քաղաքական շփումները։ Եղել է Լիբանանի նախագահ Էլիաս Սարկիսի (1976-1982) քաղաքական խորհրդականը, որը նույնպես լիբանանահայ էր։ Ենթադրվում է, որ Բագրատունին նման պաշտոն պետք է ստանձներ ընտրված նախագահ Բաշիր Ժմայելի օրոք, բայց նա մահացել է ահաբեկչական գործողության արդյունքում՝ նախքան պաշտոնը ստանձնելը։ Պաղեստինյան աղբյուրները համարել են, որ Քարիմ Բագրատունին մասնակցել է Սաբրայում և Շաթիլայում տեղի ունեցած կոտորածներին։ Սակայն Բագրատունին կտրականապես հերքել է դա ։
1980-ականների կեսերին Քարիմ Բագրատունին կարևոր դեր է խաղացել լիբանանյան ուժերի հրամանատարների երկպառակտչական պայքարում։ 1985 թվականին նա սատարել է Էլիաս Հոբեյկի և Սամիր Ջաաջայի կողմից Ֆուադ Աբու Նադերի դեմ կազմակերպված խռովությանը։ Այնուհետև, 1986 թվականի սկզբին, Հոբեյկայի հետ զինված բախումներում նա անցել է Ջաաջայի կողմը։ Հաջորդ մի քանի տարիներին, մինչև քաղաքացիական պատերազմի ավարտը, Բագրատունին գործել է Ջաաջայի հետ դաշինքում ։
Քաթայիբի սիրիամետ նախագահ
1990 թվականին քաղաքացիական պատերազմի ավարտից հետո Լիբանանում հաստատվել է սիրիական օկուպացիան։ Որպես «արաբագետ»՝ Քարիմ Բագրատունին նրա հակառակորդը չի եղել (հետաքրքիր է, որ հակասիրիական դիրքորոշում ընդունեց Բագրատունու դաշնակից Ջաաջան, մինչդեռ նրանց հակառակորդ Հոբեյկան ակտիվորեն գործում էր սիրիական կողմում)։ 1994 թվականին, Սամիր Ջաաջայի ձերբակալությունից հետո, Բագրատունին ստիպված է եղել մի քանի տարի հեռանալ քաղաքականությունից։ Նա իր քաղաքական գործունեությունը վերսկսել է 1990-ականների վերջին, երբ սիրիական իշխանությունները լիովին համոզվել են նրա հավատարմության մեջ։ 1998 թվականին Բագրատունին նշանակալի դեր է խաղացել լիբանանահայ ծագմամբ Էմիլ Լահուդի՝ Լիբանանի նախագահ ընտրվելու հարցում։ Եղել է նախագահ Լահուդի քաղաքական խորհրդականը և ինչ որ չափով որոշել պետական քաղաքականությունը։
2001 թվականին Սիրիայի ակտիվ աջակցությամբ Քարիմ Բագրատունին ընտրվել է «Քաթայիբ»-ի նախագահ։ Նրա ղեկավարությամբ Քաթայիբը բացահայտորեն կողմնորոշվել է Դամասկոսի ուղղությամբ։ Սա հակասել է Պիեռ և Բաշիր Ժեմայելների քաղաքական ավանդույթներին, ինչը առաջացրել է բազմաթիվ ֆալանգիստների դժգոհությունը։ Միևնույն ժամանակ, 2001-2007 թվականները ընկած ժամանակահատվածը Լիբանանում հայ համայնքի ամենամեծ ազդեցության ժամանակաշրջանն է եղել․ հայերը զբաղեցրել են պետության ղեկավարի և խոշոր քրիստոնեական կուսակցության ղեկավարի պաշտոնները։ 2003-2004 թվականներին Քարիմ Բագրատունին Ռաֆիկ Հարիրիի կառավարությունում զբաղեցրել է վարչական զարգացման հարցերի գծով պետական նախարարի պաշտոնը։
2005 թվականին Մայրու հեղափոխությունը Լիբանանում վերջ է դրել սիրիական օկուպացիային։ Քաթայիբում ուժեղացել են կուսակցության ավանդական կուրսը ներկայացնող Ամին Ժմայելի կողմնակիցները։ Կուսակցության անդամներն ու ակտիվիստները պահանջել են հեռացնել սիրիամետ Բագրատունուն։ Սուր բախում է առաջացել, և դիտորդները նկատել են Բագրատունու ակնհայտ շփոթվածությունը նոր քաղաքական պայմաններում ։ Արդյունքում, ձեռք է բերվել համաձայնություն, որը ձևակերպել է Պիեռ Ժմայել կրտսերը․ Ամին Ժմայելը նշանակվել է Քաթայիբի նախագահ (պատվավոր նախագահ), Քարիմ Բագրատունին մնացել է նախագահ մինչև 2007 թվականի վերընտրությունը։
Իր կուսակցական ղեկավարության վերջին փուլում Բագրատունին պահպանել է սիրիամետ և հակաիսրայելական կողմնորոշումը։ 2006 թվականի Լիբանանյան պատերազմի ժամանակ նա իրականում համերաշխություն է հաստատել իսլամիստական «Հեզբոլլահի» հետ՝ դատապարտելով «Իսրայելի աջ ուժերին»։ Մեղադրել է Իսրայելին Լիբանանի և ամբողջ Մերձավոր Արևելքի ապակայունացման համար ։ Ավելի ուշ՝ 2008 թվականին, Բագրատունին վրդովմունք է հայտնել Իսրայելի նախարար Բենյամին Բեն-Էլիազերի կողմից Հեզբոլլահի առաջնորդ Հասան Նասրալլահին ֆիզիկապես վերացնելու կոչին ։
2007 թվականի վերջից Ամին Ժեմայելը դարձել է Քաթայիբի նախագահ ։ 2015 թվականին նրան փոխարինել է Սամի Ժեմայելը։ Ֆալանգիստական ղեկավարությունը կրկին գլխավորել են հիմնադիրների կլանի ներկայացուցիչները՝ Պիեռի և Բաշիրի ավանդույթների շարունակողները ։ Քաթայիբի քաղաքական կուրսն ամբողջությամբ փոխվել է՝ ընդունելով հակասիրիական ուղղվածություն։ Քարիմ Բագրատունին դուրս է եկել կուսակցական քաղաքականությունից։
«Կյանքը ֆալանգից հետո»
Կուսակցական հրաժարականից հետո, Քարիմ Բագրատունու հիմնական զբաղմունքը դարձել է Լիբանանի քաղաքական պատմության մասին դասախոսություններ կարդալը։ 2012 թվականին Բագրատունին հրատարակեց «Դիմադրության տարիներ. Լիբանանի նախկին նախագահ Էմիլ Լահուդի մանդատը» (անգլերեն՝ Years of Resistance: The Mandate of Émile Lahood, the Former President of Lebanon) :
Իր հուշերում Քարիմ Բագրատունին գնահատում է շատ քաղաքական գործիչների՝ մասնավորապես նա նշում է Պիեռ Ժմայելի ավտորիտար ոճը և բարձր է գնահատում իր զարմիկ Մորիսին։ Նա մեծ ափսոսանքով է խոսել քաղաքացիական պատերազմի սոցիալական ոչնչացման մասին, իսկ դրա արհավիրքները բացատրել է «ժողովրդավարության բացակայությամբ»։ Նա բավականին քննադատաբար է վերաբերվել Քաթայիբի դիրքորոշմանը։ Պնդել է, որ նույնիսկ այդ օրերին «ինքը մտքով աջերի կողմնակից էր, բայց սրտով՝ ձախերի», անհրաժեշտ է համարել սոցիալական վերափոխումները։
Բագրատունին պարբերաբար հարցազրույցներ է տվել և քաղաքական բնույթի հայտարարություններ արել։ Լրագրողի «ֆալանգից հետո կյանքի» մասին հարցին Բագրատունին պատասխանել է, որ ինքը շարունակում է իր քաղաքական գործունեությունը ։ Նա առաջարկել է հարցազրույց մարտի 14-ին՝ հակասիրիական կոալիցիայի և մարտի 8-ին՝ սիրիամետ կոալիցիայի, քրիստոնյա և մահմեդական համայնքների մասին։ Աջակցում է նախագահ Միշել Աունին, լիբանանյան բանակը համարում է ազգային շահերի և երկրի ամբողջականության երաշխավորը ։ Մասնակցում է Լիբանանի հայ համայնքի միջոցառումներին , պնդում է, որ ապրիլի 24-ը պաշտոնապես ճանաչվի՝ որպես Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակի օր ։
Սիրիական հակամարտությունում Բագրատունին դեմ է արտահայտվում Բաշար Ասադի ռեժիմի վրա ռազմա- քաղաքական ճնշմանը ։
Ընտանիք
1968 թվականին, կրթությունն ավարտելուց հետո, Քարիմ Բագրատունին ամուսնացել է հայտնի քաղաքական գործիչ և գործարար Սալեմ Աբդելնուրի զարմուհու՝ Մոնա ալ-Նաշիֆի հետ։ Նրանք ունեն երկու որդի՝ Ջիհադ և Ջավադ։ Կնոջ հետ բնակվում է Բեյրութի Աշրաֆիա քրիստոնեական թաղամասում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիբանանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Լիբանանահայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սփյուռքահայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սփյուռքահայ քաղաքագետներ Կատեգորիա:Սփյուռքահայ իրավաբաններ Կատեգորիա:Լիբանանցիներ հայկական սերմամբ
Մանդելո դել Լարիո
Մանդելլո դել Լարիո (Mandello del Lario), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Լեքո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 10 290 մարդ բնակչության խտությունը կազմում է՝ 246 մարդ/կմ²։ Մակերեսը՝ 41,77 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 23826։ Հեռախոսային կոդ՝ 0341.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Իսահակ Ալիխանյան
Իսահակ Սիմոնի Ալիխանյան, ՎԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1941)։
Կենսագրություն
Իսահակ Ալիխանյանը ծնվել է Վրաստանի Դուշեթ գավառական քաղաքում, որը մեծ մասամբ հայաբնակ էր, բայց վրացախոս։ Նույնիսկ քաղաքի քահանան հայերեն չի իմացել։ 1896 թվականին ավարտել է Ներսիսյան դպրոցը ։ Ապագա դերասանն ապրել է ծանր, զրկանքներով լի մանկություն։ Ներսիսյան դպրոցն ավարտելուն պես քսանամյա երիտասարդը, ով իր դերասանական հակումները ցույց էր տվել դպրոցում ուսանելիս, ընդունվում է Գրիգոր Ավետյանի ղեկավարած խումբը։ Այդ, հետագայում և ուրիշ խմբերի հետ երիտասարդ դերասանը շրջում է Անդրկովկասի և Հյուսիսային Կովկասի հայաշատ քաղաքներում։ Նրա խաղընկերներն են եղել Սիրանույշը, Ա. Աբելյանը, Հ. Թրյանցը, Պետրոսյանը և ուրիշներ։
Ալիխանյանը հյուրախաղերով հանդես է եկել Բաքվում (1902-1903 թթ.), Նոր Նախիջևանում (1906-1907 թթ.), Մոսկվայում (1912), մնացած գրեթե ամբողջ ժամանակ՝ Թիֆլիսում. ամենուրեք Ալիխանյանը գտել է համակրանք ու ճանաչում։ Սակայն նա եղել է հայ թատրոնի «դժգոհներից» մեկը, ում չի գոհացրել ազգային թատրոնի և հայ դերասանի վիճակը՝ բարոյական և նյութական զրկանքներ, հեռանկարի անորոշություն և այլն։ Նա եղավ Երևանի Առաջին պետթատրոնի հիմնադիր կազմում, խաղաց մի քանի դեր, ապա նաև հանդես եկավ իբրև ռեժիսոր։ Բեմադրեց թատրոնը բացող ներկայացումը՝ «Պեպոն», ապա նաև՝ Հ. Իբսենի «Ուրվականները», Ֆուլդայի «Հիմարը», Մաքսիմ Գորկու «Հատակումը»։
1922 թվականին Ալիխանյանը վերադարձավ Թիֆլիս։ Հետագայում նա միայն մի թատերաշրջան (1926-1927 թթ.) խաղաց Բաքվի հայկական թատրոնում՝ վերստին դառնալով Թբիլիսի Հայ դրամա՝ այստեղ մինչև կյանքի վերջն աշխատելու համար։
Բեմադրել է շուրջ 25 ներկայացում։ Իսահակ Ալիխանյանը Արտեմ Ալիխանյանի, Աբրահամ Ալիխանովի և Սոս Ալիխանյանի հայրն էր ։ Թաղված է Թբլիսիի Խոջիվանքի գերեզմանատանը։ Նրա անունն է կրում փողոց Հավլաբարում (Թբիլիսի) ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Հայ թատերական ռեժիսորներ
Երկու տարի արձակուրդ
Երկու տարի արձակուրդ (Deux ans de vacances), ֆրանսիացի գրող Ժյուլ Վեռնի արկածային վեպը, որը մտնում է «Անսովոր ճանապարհորդություններ» շարքի մեջ։ Վեպի առաջին հրատարակությունը կայացել է Պիեռ Ժյուլ Էտցելի «Magasin d’Éducation et de Récréation» ամսագրում 1888 թվականի հունվարի 1-ից (№ 553) մինչև դեկտեմբերի 15-ը (№ 576)։ Առանձին գրքով հրատարակությունը լույս է տեսել երկու հատորով։ Առաջին հատորը հրատարակվել է 1888 թվականի հունիսի 18-ին, իսկ երկրորդ հատորը՝ նույն թվականի նոյեմբերի 8-ին։ Նկարազարդումները կատարվել են Լեոն Բենետտի կողմից։
Սյուժե
Պատմությունը 8-ից 14 տարեկան 14 դպրոցականների մասին է, որոնք սովորում են Նոր Զելանդիայի Օքլենդ քաղաքի «Նախագահ» անունը կրող ինտերնատում։ 1860 թվականին, որպես խրախուսանք, նրանց հարուստ ծնողները կազմակերպում են վեց շաբաթով ճանապարհորդություն ամբողջ Նոր Զելանդիայով։ Երեխաներից տարիքով մեծը Գորդոնն է, որը 14 տարեկան է և ազգությամբ ամերիկացի։ Բրայանը և Ջեկը ֆրանսիացի եղբայրներ են, իսկ ճանապարհորդության մյուս մասնակիցները անգլիացիներ են։ նավի վրա կա ևս մեկ պատանի՝ սևամորթ յունգա Մոկոն։
Քսաներկու օր անց նրանք ցամաքի են հանդիպում, որը, պարզվում է, անմարդաբնակ կղզի է Խաղաղ օվկիանոսում։ Բարեբախտաբար նավի վրա բավականին սննդամթերքի, հագուստի և զենքի պաշարներ կան։ Կղզուն նրանք տալիս են «Նախագահի կղզի» անվանումը։ Որոնումների արդյունքում նրանք գտնում են մի քարանձավ, որտեղ բնակություն են հաստատում, որսում են վայրի կենդանիներ։ Քարանձավում նրանք պարզում են, որ իրենցից առաջ այս կղզում ուրիշ բնակիչներ էլ են եղել, քանի որ քարանձավում նրանք գտնում են կղզու մանրամասն քարտեզը։ Քարտեզը գծագրել էր կղզու նախկին բնակիչը՝ ֆրանսիացի մի նավաբեկյալ՝ Ֆրանսուա Բոդուենը, որի կմախքը նրանք շուտով հայտնաբերում են քարանձավից մի քանի քայլ հեռու։ Այդ քարտեզը բավականին հեշտացնում է նրանց կյանքը։ Մեծահասակները նավից գրքերը տեղափոխում են ցամաք և սկսում են զբաղվել մնացածների կրթությամբ։
Կղզում երեխաները ընտրություն են կազմակերպում և քվեարկության արդյունքում Գորդոնը ընտրվում է որպես առաջնորդ։ Սակայն երեխաների մի խումբ՝ անգլիացիներ Դոնիֆանի, Ուեբբի, Ուիլկոկսի և Կրոսսի գլխավորությամբ, դժգոհ են դրանից։ Այս երկու ճամբարների առաջացումը որոշակի դժվարություններ է առաջացնում նրանց համատեղ բնակության ժամանակաշրջանում։ Սակայն նրանց նոր փորձություն է սպասվում։ Կողոպտիչների մի ավազակախումբ գրավել է «Սևեռն» առևտրանավը, սպանել անձնակազմի անդամներին և նավը վեր ածել ծովահենային նավի։ Նավի վրա գտնվող անդամներից ողջ են մնացել միայն Էվանսը և Քեյթ անունով մի կին։ Ծովահենները խարիսխ են գցում կղզու մոտ և ափ են իջնում։
Երեխաները, նավի նախկին անդամներից ողջ մնացած երկու մեծահասակների՝ Էվանսի և Քեյթի հետ միասին, պայքար են սկսում ծովահենների դեմ։ Վերջ ի վերջո, այդ հակամարտությունը ավարտվում է երեխաների հաղթանակով, որոնք այդ պայքարի ընթացքում համախմբվում են։ Այնուհետև Էվանսը նրանց հայտնում է, որ իրենք գտնվում են Հաննովեր կղզում, որը այնքան էլ հեռու չէ Չիլիի ափերից։ Էվանսի օգնությամբ նրանք վերանորոգում են նավը և որոշում են լքել կղզին։ Նրանք ճանապարհ են ընկնում դեպի Նոր Զելանդիա։ Ավստրալիայի ափերի մոտով անցնելիս նրանց է միանում «Կրաֆթոն» շոգենավը, որում գտնվում էին ինտերնատի սովորողները։ Բոլորը նրանց համարում էին մահացած և այժմ նրանք հանրահայտ են ամբողջ աշխարհում։
Ընդհանուր առմամբ, նրանց «արձակուրդը» տևում է երկու տարի։ Նրանք Օքլենդի նավահանգստից դուրս էին եկել 1860 թվականի փետրվարի 16-ին, կղզի էին հասել մարտի 10-ին և, վերջապես, Նոր Զելանդիա՝ նույն Օքլենդ, վերադարձել են 1862 թվականի փետրվարի 25-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1888 վեպեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն վեպեր Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր
Արմեն Օհանյան (քաղաքական գործիչ)
Արմեն Հրանտի Օհանյան, ԼՂՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։
Կենսագրություն և գործունեություն
Ծնվել է 1967 թ. հոկտեմբերի 1-ին՝ Լեռնային Ղարաբաղի Հադրութի շրջանի Ուխտաձոր գյուղում։ 1984 թ. ավարտել է հայրենի գյուղի միջնակարգ դպրոցը։ 1984-1985 թթ. սովորել է Երևանի թիվ 7 պրոֆտեխուսումնարանում։ 1985-1987 թթ. ծառայել է խորհրդային բանակում։
1987-1989 թթ. աշխատել է Ուխտաձորի Դրուժբա սովխոզում որպես բանվոր, կաթնամթերքի լաբորանտ։
1989 թ. ընդունվել է Հադրութի շրջանի ՆԳԲ՝ օպերատիվ հերթապահի օգնական։ Ղարաբաղյան շարժման սկզբից մասնակցել է Ուխտաձորի ենթաշրջանի ինքնապաշտպանությանը։ 1992-1995 թթ. ծառայել է ԼՂՀ Պաշտպանության բանակում՝ վաշտի հրամանատար, մասնակցել է մարտական գործողություններին։
1995 թ.՝ զորացրվելուց հետո, հիմնադրել է «Աշոտիկ» ՍՊԸ։ 1997 թ. և 2000 թ. ընտրվել Ուխտաձորի գյուղական համայնքի ղեկավար։
2002 թ. ավարտել է ՀՀ Աբովյանի Գրիգոր Նարեկացու անվան համալսարանի էկոնոմիկայի և կառավարման բաժինը՝ ստանալով տնտեսագետ-մենեջերի մասնագիտություն։
2002 թ.-ից «Աշոտիկ» ՍՊԸ հիմնադիր-գործադիր տնօրենն է։
2005 թ. հունիսի 19-ի խորհրդարանական ընտրություններում ընտրվել է ԼՂՀ չորրորդ գումարման Ազգային Ժողովի պատգամավոր՝ մեծամասնական ընտրակարգով, թիվ 12 ընտրատարածքից։ Եղել է Ազգային Ժողովի արտադրության և արտադրական ենթակառուցվածքների հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։ 2010 թ. մայիսի 23-ի խորհրդարանական ընտրություններում ընտրվել է ԼՂՀ հինգերորդ գումարման Ազգային Ժողովի պատգամավոր՝ համամասնական ընտրակարգով, «Ազատ Հայրենիք» կուսակցության ընտրացուցակով։ Ազգային Ժողովի արտադրության և արտադրական ենթակառուցվածքների հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ է։
«Ազատ Հայրենիք» կուսակցության անդամ է։ Ազգային Ժողովի «Հայրենիք» խմբակցության անդամ է։
Արտաքին հղումներ
http://www.cec.am/?p_ID=41
Կատեգորիա:ԼՂՀ Ազգային ժողովի պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ
Արևշատ (Հադրութի շրջան)
Արևշատ, գյուղական համայնք Արցախի Հանրապետության Հադրութի շրջանում։ Տեղաբաշխված է հանրապետության հարավային հատվածում։ Հադրութ շրջկենտրոնից գտնվում է 62 կմ հեռավորության վրա, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից՝ 135 կմ հեռավորութան վրա։
Աշխարհագրություն
Համայնքը լեռնային է, ունի 3085,1 հա տարածք, որից 739,54 հա գյուղատնտեսական նշանակություն, 2261,29 հա անտառային հողեր։
Բնակչություն
Արևշատ համայնքի բնակչության թիվը կազմում է 211 մարդ, կա 47 տնտեսություն։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ՝ անասնապահությամբ և հողագործությամբ։
Պատմամշակութային հուշարձաններ
Կան պատմամշակութային հուշարձաններ՝ «Հանգած եղցի» եկեղեցի (9-10-րդ դարեր), գերեզմանոց (9-10-րդ դարեր), խաչքար (12-13-րդ դարեր)։
Սուրբծննդյան օրացույց
Սուրբծննդյան օրացույց (Adventskalender), հատուկ օրացույց եվրոպական երկրներում, որով հաշվում են մինչ Սուրբ Ծնունդը մնացած օրերը։ Սովորաբար օրացույցն սկսվում է դեկտեմբերի մեկից (կամ Սուրբ Ծննդյանը նախորդող չորս կիրակիներից մեկից), բաղկացած է քսանչորս օրից և ավարտվում է Սուրբ Ծննդյան նախորդ օրը։ Ըստ սովորության՝ սուրբծննդյան օրացույցը բացիկ է կամ ստվարաթղթից պատրաստված տնակ՝ բացվող պատուհաններով. դրանցից յուրաքանչյուրի հետևում որևէ փոքրիկ նվեր է, մաղթանք-գրություն կամ հերթականությամբ դրված են որևէ պատմության հատվածներ (օրինակ՝ Հիսուսի ծննդյան պատմությունը)։ Սուրբծննդյան օրացույցը կարող կազմված լինել թելի վրա կախված փոքրիկ պարկերից, առանձին տուփերից, ծրարներից, գուլպաներից և այլն։
Սուրբծննդյան օրացույցի մասին առաջին հիշատակումները վերաբերում են XIX դարի առաջին կեսին։ Ավանդույթը սկիզբ է առել Գերմանիայում. առաջին օրացույցները պատրաստել են Լյութերական եկեղեցու հետևորդները ։ Դրանք սովորաբար ուղղանկյուն ստվարաթղթեր էին՝ վրան ամրացված «պատուհաններ» ։ Սուրբծննդյան առաջին մանկական օրացույցը պատրաստել է Գերհարդ Լանգն իր "Reichhold & Lang" տպագրատանը (Մյունխեն)։ 1908 թվականին նրա ընկերությունն առաջին անգամ ներկայացրեց իր Սուրբծննդյան օրացույցը, որ կազմված էր ստվարաթղթի վրա սոսնձված 24 գունավոր քարտեր։ 20-րդ դարի 30-ական թվականներին տպագրատունը փակվել է, սակայն մինչ օրս երեխաների համար պատրաստվում են Սուրբծննդյան տարատեսակ օրացույցներ։
Կարճ ժամանակում սովորույթը տարածվում է նաև գերմանալեզու մյուս երկրներում (Ավստրիայում, Շվեյցարիայի որոշ հատվածներում), իսկ XX դարում սուրբծննդյան օրացույցներ պատրաստվում են արդեն ողջ Եվրոպայում։