cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պորտալ
Տեխնիկական եզր
Պորտալ են կոչվում նաև «П»-աձև մետաղական կոնստրուկցիաները, որոնք մտնում են ամբարձիչ կռունկների կառուցվածքի մեջ։ Պորտալ կոչվող հարմարանքն օգտագործում են մեքենայի աշխատանքային մասը կայուն բարձրության վրա ամրացնելու համար։ Նման մեքենայական պորտալները կարող են լինել անշարժ կամ կարող են շարժվել ուղղորդող կամ երկաթգծային ուղիներով։
Համակարգչային խաղ
Կան «Portal» և «Portal 2» անունով համակարգչային խաղեր, որոնք մշակվել են Valve Corporation ընկերության ծրագրավորողների կողմից։ Խաղը այսպես կոչված «փազլ/էքշըն» ժանրի է։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ճարտարապետություն Կատեգորիա:Համացանց Կատեգորիա:Տեխնիկական եզրեր Կատեգորիա:Գիտական ֆանտաստիկա Կատեգորիա:Ռոմանական ճարտարապետություն
Վահագն Ստեփանյան
Վահագն Ստեփանյան,, երաժշտական պրոդյուսեր, գործիքավորող, երգահան, կոմպոզիտոր և ստեղնահար, Գրեմմիի քվեարկող անդամ։ Աշխատել է մի շարք նշանավոր երաժիշտների հետ, ներգրավվել է 30-ից ավելի ալբոլմերի ստեղծման մեջ որպես երաժշտական գործիքավորող, երգահան կամ ստեղնահար։ 2015 թ․ թողարկվել է իր առաջին ձանասկավառակը՝ Moonlight-ը ։ Հեղինակել է երաժշտություն 10-ից ավելի ֆիլմերի համար։
Կրթություն
Վահագն Ստեփանյանը ծնվել է Երևանում։ Նրա երաժշտական ուղին սկսվել է ութ տարեկան հասակից, երբ ընդունվեց երաժշտական դպրոց` դաշնամուրի դասական բաժին։ Ավարտելով Երևանի Չայկովսկու անվան ավագ դպրոցը՝ ընդունվում է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիա, որտեղ ստանում է դասական երաժշտության բակալավրի աստիճան։ Կոնսերվատորիան ավարտելուց հետո սկսում է ստեղծագործել և գործիքավորել թե՛ ֆիլմերի երաժշտություն, թե՛ այլ երաժշտություններ տարբերի երգիչների ու երգչուհիների համար։
Գործունեություն
Որպես երաժշտական պրոդյուսեր, գործիքավորող, երգահան, կոմպոզիտոր և/կամ ստեղնահար՝ մասնակցել է ավելի քան 200 նախագծերի և աշխատել երաժիշտների հետ ավելի քան 30 երկրներից, ներառյալ Daft Punk- ի "Get Lucky", բաս գիթարիստ Նաթան Իսթի, Էրիկ Մարիենթալի, Էրիկ Մուրի, Հենրիկ Լինդերի, Մելվին Լի Դեյվիսի, Մարկ Լեթիերիի, Իդա Նիլսենի, Փերսի Բեդիի, Ֆեոդոր Դոսումովի և շատ ուրիշների հետ։
Նա նաև համագործակցում է համաշխարհային կարգի ձայնային ռեժիսորների հետ, ինչպիսիք են Էվրեն Գյոքնարը (Capitol Studios), Լու Դիազը, Լյուք Պիմենտելը և Ռենդի Մերիլը (Sterling Sound):
2017 թ․ Waves Audio-ի պատվերով ստեղծեց պրեսեթներ սիրված ‘Renaissance’ փլագինի, ներառյալ RVerb-ի (REQ2; REQ4; REQ6), Clavinet-ի և Electric 200 Piano-ի համար ։
2017 թ․ գործիքային դեմոներով և ներկայացումներով հանդես է եկել NAMM Show-ում մի շարք նշանավոր պրոդյուսերների, երաժիշտների հետ, ինչպիսիք են Էնդրյու Շեպսը, Infected Mushrooms-ը, Էդդի Կրամմերը, Գրեգ Վելլսը, Լու Դիազը, Մենի Մարոքինը, Թոնի Մազերատին և Շոն Մարտինը և ուրիշներ։ NAMM շոուների ընթացքում Ստեփանյանը ներկայացումներով է հանդես եկել GruvGear-ի, Soundbrenner-ի, UVI-ի, Waves Audio-ի, 64Audio-ի համար և նվագել NAMM Nissan Grand Plaza բեմում։
Ալբոմներ
2013 թ․ գործիքավորել է առաջին բազմաէթնիկ/բազմամշակութային երաժշտության ձանյագրությունների առաջին հավաքածուի՝ The Ethnos Project Volume One-ի ստեղծմանը ։ Ալբոմի առաջին մասը թողարկվել է անգլերենով, տագալերենով, մանդարինով, սուահիլիով, պարսկերենով, ճապոներենով, իսպաներենով, կորեերենով և էստոներենով։ Ethnos Project-ը ձայնագրվել է 4 տարբեր երկրներում (Հայաստան, Վենեսուելա, Էստոնիա և Միացյալ Նահանգներ)։ 2014 թ․ ալբոմին անդրադարձ է կատարվել Worship Leader ամսագիրը։
2015 թ․ թողարկել է իր առաջին ձայնասկավառակը՝ Moonlight-ը ։
2020 թ․ համագործակցել է երգիչ, երգահան և պրոդյուսեր Փերսի Բեդիի հետ` կատարելով ստեղնաշարային գործիքների գործիքավորումը նրա “Whole World” երգի համար։
Ֆիլմի երաժշտություն
Հեղինակել է երաժշտություն և հնչունային ձևավորում 10-ից ավելի ֆիլմերի համար․
Պոկրովսկայա (գյուղ, Գրախովսկի շրջան)
Պոկրովսկայա (Покровская), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Գրախովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 1980 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Գրախովսկի շրջանի բնակավայրեր
Օֆյորդ
Օֆյորդ (նորվեգերեն Åfjord), Նորվեգիայի Սյոր-Տրյոնդելագի վարչական կենտրոն։ Օրնես քաղաքի ադմինիստրատիվ կենտրոն։ Վարչաշրջանի պաշտոնական լեզուն՝ չեզոք։ 2007 թվականին բնակչությունը կազմում էր 3232 մարդ։ Տարածքը՝ 953,71 կմ 2, ID կոդը 1630։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը վերջին 60 տարիների ընթացքում։
Տես նաև
Կատեգորիա:Սյոր Թրյոնդելագ կոմսության համայնքներ Կատեգորիա:1838 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Առուվալա
Առուվալա (Aruvalla), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Ռաե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 126 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Ռաե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ռասյոլ
Ռասյոլ (Расъёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Սեբիս գետի ձախ ափին՝ 9 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 13 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Երաժշտական լարվածք
Երաժշտական լարվածք, հնչյունային համակարգում աստիճանների հաճախության մաթեմատիկորեն արտահայտված հարաբերությունը։ Մ. թ. ա. տարբեր սկզբունքների լարվածքներ գործածել են Հին Չինաստանում, Հին Հնդկաստանում, Հին Եգիպտոսում և այլուր։ Եվրոպայում հնագույն լարվածքը պյութագորասյանն է, որը կազմվում է հաջորդական մաքուր կվինտաներով (2:3) ստացվող հնչյուններն օկտավայի սահմաններում ի մի բերելով։ Մաքուր լարվածքում, կվինտաներից և օկտավաներից բացի, հաշվի է առնվում նաև մաքուր մեծ տերցիան (4:5)։ Այս հնչյունաշարերում, էնհարմոնիզմի բացակայության հետևանքով, օկտավայի մի շարք աստիճաններ հանդես են գալիս մի քանի տարբերակներով, ուստի դրանք գործածելի չէին որոշակի բարձրության հնչյուններ արտաբերող երաժշտական գործիքներում։ 17-րդ դարից պրոֆեսիոնալ երաժշտության մեջ կիրառվում է էնհարմոնիզմի երևույթն օգտագործող 12-աստիճանանոց հավասարաչափ տեմպերացված լարվածք։
Լարվածք է կոչվում նաև կամերտոնի հնչյունների համար չափանմուշ ընդունված բացարձակ բարձրությունը, որի հիման վրա լարում են երաժշտական գործիքները (հիմքն օկտավայի լարվածքն է, վրկ-ում՝ 440 տատանում), ինչպես նաև մի շարք լարային գործիքների բաց լարերով ստացվող հնչյունների բարձրությունների հարաբերությունը։ Ջութակի, ալտի և թավջութակի լարվածքը կվինտաներով է, կոնտրաբասինը՝ կվարտաներով։
Կատեգորիա:Երաժշտական եզրույթներ Կատեգորիա:Երաժշտագիտություն
Վիլմոշ Ժիգմոնդ
Վիլմոշ Ժիգմոնդ (Zsigmond Vilmos, 16 հունիսի, 1930, Սեգեդ – 1 հունվարի, 2016, Բիգ Սուր), հունգարացի և ամերիկացի կինոօպերատոր։ Կինեմատոգրաֆիստների ամերիկյան միության անդամ, արժանացել է ազգային ու միջազգային բազմաթիվ մրցանակների, այդ թվում՝ «Օսկարի»։ 2003 թվականին Կինեմատոգրաֆիստների միջազգային գիլդիայի կողմից անցկացված հարցման արդյունքում ճանաչվել է պատմության տասը ամենաազդեցիկ կինեմատոգրաֆիստներից մեկը ։
Կենսագրություն
Վիլմոշ Ժիգմոնդը ծնվել է 1930 թվականի հունիսի 16-ին Հունգարիայի Սեգեդ քաղաքում, Բոժենա (օրիորդական ազգանունը՝ Իլիչման) և Վիլմոնշ Ժիգմոնդների ընտանիքում։ Հայրը եղել է հայտնի ֆուտբոլիստ և մարզիչ ։
1962 թվականին Վիլմոշ Ժիգմոնդն ստացեկ է ԱՄՆ քաղաքացիություն ։ Նա բնակություն է հաստատել Լոս Անջելեսում և աշխատել լուսանկարչական լաբորատորիաներում։ 1960-ական թվականներին նա աշխատել է փոքր բյուջե ունեցող մի շարք ֆիլմերի վրա՝ փորձելով իր տեղը գրավել կինոարտադրությունում ։ Այդ ժամանակ նա օգտագործել է Վիլյամ Ժիգմոնդ անունը։ Առաջին ֆիլմը, որի վրա նա աշխատել է ԱՄՆ-ում, եղել է «Սադիստը» կինոնկարը։
Վիլմոշ Ժիգմոնդը ճանաչում է ձեռք բերել 1970-ական թվականներին՝ Ռոբերտ Ալտմենի «Մաքքեյբն ու միսիս Միլլերը» ֆիլմը նկարահանելուց հետո։ Հետագայում հաջողություն են ունեցել Ալտմենի «Երկար հրաժեշտ», Ջոն Բուրմենի «Ազատում» և Սթիվեն Սփիլբերգի «Շուգարլանդի ճեպընթացը» և «Երրորդ մակարդակի մոտ կապեր» ֆիլմերը, որոնցից վերջինի համար Ժիգմոնդն արժանացել է «Օսկարի» օպերատորական լավագույն աշխատանք անվանակարգում։
2012 թվականին Վիլմոշ Ժիգմոնդը Յուրի Նեյմանի հետ Լոս Անջելեսում հիմնադրել է Կինեմատոգրաֆիայի գլոբալ ինստիտուտը ։
Վիլմոշ Ժիգմոնդը մահացել է 2016 թվականի հունվարի 1-ին Բիգ Սուրում (Կալիֆոռնիա), 85 տարեկան հասակում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարացի օպերատորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոօպերատորներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ
Յուրգեն Կլինսման
Յուրգեն Կլինսման (Jürgen Klinsmann; ), գերմանացի ֆուտբոլիստ, հարձակվող, բոլոր ժամանակների լավագույն գերմանացի ֆուտբոլիստներից մեկը։ Մազերի գույնի և գոլեր խփելու ունակության համար համար ստացել է «ոսկե ռմբարկու» մականունը։
Բլրակ (Բաբերդի գավառ)
Բլրակ, գյուղ Բարձր Հայքի Բաբերդ գավառում, իսկ ապա Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բաբերդի գավառակում ։ Գտնվում էր Բաբերդ քաղաքից 17 կմ արևմուտք, Բալախոռի դաշտում, Ճորոխ գետի ձախ ափին։
Յուրգեն Կլինսման
Ակումբային կարիերան
Ֆուտբոլ խաղալ սկսել է 8 տարեկանից, խաղալով բոլոր դիրքերում, նույնիսկ դարպասապահ։ Պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է 16 տարեկանից, հանդես գալով Գերմանիայի 2-րդ դիվիզիոնի «Շտուտգարտ Կիկերս» ակումբում։ 1984 թվականից սկսել է խաղալ արդեն բունդեսլիգայի «Շտուտգարտ» ավելի հեղինակավոր ակումբում։ Կլինսմանը հանդես է եկել նաև Մյունխենի Բավարիայի, Ինտերի, Մոնակոի, Սամպդորիայի և Տոտենհեմ Հոտսպուրի կազմում։
Հավաքականի կարիերան
Կլինսմանը Գերմանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում խաղալով ունեցել է փայլում կարիերա, խաղալով 108 խաղ և խփելով 47 գնդակ։ Իր խաղային լավագույն տարիներին համարվում էր հավաքանի առաջատար հարձակվողն ու գլխավոր հարվածային ուժը։ 1998 թվականին ավարտել է խաղային կարիերան որպես ֆուտբոլիստ և աշխատել է որպես մարզիչ։
Մարզչական կարիերան
2004 թվականի հուլիսի 26-ից եղել է Գերմանիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչը, փոխարինելով Ռուդի Ֆյոլլերին։ 2006 թվականի հուլիսի 12-ից նրան փոխարինել է Յոահիմ Լյովը։ 2008 թվականի հուլիսի 1-ից մինչև 2009 թվականի ապրիլի 27-ը մարզել է Բավարիա ակումբը։ 2010 թվականի նոյեմբերի 3-ից պաշտոնապես նշանակվել է «Տորոնտո» ակումբի մարզիչ-խորհրդատու։ 2011 թվականի հուլիսի 29-ից փոխարինել է Բոբ Բրեդլիին ԱՄՆ-ի ֆուտբոլի հավաքականի գլխավոր մարզչի պաշտոնում   ։ Իսկ 2011 թվականի օգոստոսին նրա մարզչությամբ ԱՄՆ-ն անցկացրել է 2 հանդիպում Մեքսիկայի և Ֆիլադելֆիայի հետ։
Անձնական կյանք և այլ գործունեություն
Կլինսմանը իր կարիերայի ընթացքում հանդես գալով արտասահմանյան երկրներում, իր մայրենի գերմաներենից բացի տիրապետել է նաև անգլերեն, ֆրանսերեն, իտալերեն և իսպաներեն լեզուներին ։ 1995 թվականին ամուսնացել է նախկին մոդել Դեբբի Չինի հետ (ծնունդով Սան-Խոսե քաղաքից), ունեն երկու երեխա` աղջիկը Լեյլա և տղան Ջոնաթան ։ 1998 թվականից բնակվում է ԱՄՆ-ի Կալիֆորնիա նահանգի Լոս-Անջելես քաղաքի Հանտինգտոն-Բիչ թաղամասում։ Մինչև ԱՄՆ-ի հավաքականի գլխավոր մարզիչ աշխատելը աշխատել է նաև Los Angeles Galaxy ակումբում որպես գլխավոր մարզչի օգնական։
Բլրակ (Բաբերդի գավառ)
Պատմություն
Բնակիչները բռնությամբ տեղահանվել են, իսկ գյուղն ավերվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Յուրգեն Կլինսման
Անձնական կյանք և այլ գործունեություն
Կլինսմանը 2000 թվականին ստեղծված Գերմանիայի երիտասարդական ֆուտբոլի ֆոնդի նախագահության անդամ է։ Ֆոնդը Գերմանիայում զբաղվում է պատանեկան և երիտասարդական, ինչպես նաև այսպես կոչված բակային ֆուտբոլի զարգացմանը։ Յուրգեն Կլինսմանը զբաղվում է նաև բարեգործական աշխատանքներով։ Նա հիմնել է Agapedia բարեգործական ընկերությունը, ով օգնում է հիվանդ երեխաներին։ 2001 թվականից նա ԱՄՆ-ի սպորտային խորհրդատվական ընկերության ֆուտբոլի բաժնի փոխնախագահն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոններ Կատեգորիա:1964 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 30 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Եվրոպայի չեմպիոններ Կատեգորիա:Տոտտենհեմ Հոտսպուրի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բավարիա Մյունխենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ինտեր Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Շտուտգարտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մոնակոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սամպդորիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Բլրակ (Բաբերդի գավառ)
Բնակչություն
Նախկինում եղել է մարդաշատ ու շեն գյուղ։ XIX դարի սկզբներին ուներ 700 տուն բնակիչ։ XX դարի սկզբին ուներ 35 տուն բնակիչ։
Տնտեսություն
Հողերը բարեբեր են։ Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահություն, երկրագործություն և արհեստներն էր։
Պատմամշակութային կառույցներ
Բլրակն ուներ Ս. Աստվածածին անունով եկեղեցի, որը կառուցված է 1864 թվականին։ Գյուղն ունեցել է հունական թաղամաս, որն ունեցել է հունական եկեղեցի։ Վերջինիս ավերակները գտնվում էին Հառոմի ժամատուն կոչված վայրում։
Գյուղի մոտ էին գտնվում Ս. Կյուրակե անունով բուժիչ աղբյուրը և Ս. Խաչ կոչվող վայրը, որտեղ ըստ ենթադրությունների գտնվում էր հին Բլրակ գյուղը։
Կրթություն
Գյուղն ուներ Ներսիսյան վարժարան, որտեղ սովորում էին 65 աշակերտներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր
Պելլա (քաղաք)
Պելլա, (Πέλλα), Հին Մակեդոնիայի մայրաքաղաքը  Ք․ա․ 400 թվականից մինչև Ք․ա․ 168 թվականի հռոմեական նվաճումները, Ալեքսանդր Մակեդոնացու  ծննդավայրը։
Պատմություն
Առաջին անգամ Պելլան հիշատակվել է Հերոդոտոսի մոտ Մ.թ.ա. 480 թվականին պարսից արքա Քսերքսեսի դեպի Հունաստան արշավանքի ժամանակ Հերոդոտոսը  Պելլան անվանում էր քաղաք, տեղակայված Բոթթիեայի շրջանում, բնակված  բոթթիական ցեղերով ։
Բյուզանդիացի Ստեփանը իր աշխարհագրական տրակտատում նշում էր, որ Մակեդոնիայում Պելլան սկզբում կոչվում էր Բոունումուս կամ Բոունոմեիա։ Մակեդոնական Ալեքսանդր 1-ին թագավորի (Ք․ա․ 498-454 թվականներին) ժամանակաշրջանում մակեդոնական հողերը շեշտակի ընդարձակվում են դեպի հյուսիս և արևելք ի հաշիվ թրակիական  և այլ ցեղերի հողերի միավորման։
Ալեքսանդր 1-ի որդի Պերեդիկե 2-րդի օրոք Պելլան արդեն անցել էր Մակեդոնիայի կազմի մեջ, իսկ բոթիե ցեղը վերաբնակեցրին Քաղկեդոնյան թերակղզում ։ Երբ թրակիական արքա Սիտտալկը  Ք․ա 5-րդ դարում ներխուժում է Մակեդոնիա, մակեդոնացիները թաքնվում են փոքրաթիվ ամրոցներում և սկսում են  պարտիզանական պայքար թշնամու դեմ։ Հավանաբար հենց այդ ժամանալ էլ Պերեդիկե 2-րդը որոշում է Պելլան դարձնել մայրաքաղաք, որը տեղակայված էր Էմմանտիի կենտրոնում։
Հայտնի չէ, թե ով և երբ է սրբազան Էգից մայրաքաղաքը տեղափոխել Պելլա, բայց ամենայն հավանականությամբ Պերեդիկեի որդի, Մակեդոնիայի արքա Արխալեյն ( Ք․ա․ 413-399 թթ) է այնտեղ կառուցել շքեղ դղյակ, որի նկարազարդման համար հրավիրվել է նշանավոր հույն նկարիչ Զեքսիսը ։ Այստեղ է ամփոփված նաև Եվրիպիդեսը։
Ք․ա․ 4-րդ դարի սկզբին Պելլան դառնում է Մակեդոնիայի ամենամեծ քաղաքաը,որտեղ ապրում էին նրա թագավորները, չնայած նախկին մայրաքաղաք Էգը շարունակում էր կատարել ծիսական գործառույթներ։ Մակեդոնացիները այդ ժամանակ քաղաք էին անվանում ոչ մեծ ամրոցները, իսկ իրենք ի տարբերություն մյուս հույների ապրում էին առավելապես գյուղական վայրերում։ Պելլայի ծաղկումը դատելով հնագիտական գտածոներից  թվագրվում է Ք․ա․ 4-րդ դարի  վերջին Ալեքսանդր Մեծի իրավահաջորդների ժամանակ։ Ինքը՝ Ալեքսանդր Մեծը գահ բարձրանալուց հետո հաշված ամիսներ է մնացել Մակեդոնիայում։
Քաղաքի միակ նկարագրությունը Մ.թ.ա. 2–րդ դար դարում թողել է Տիտոս Լիվիոսը:
Ք․ա․ 2-րդ դարում հռոմեացիների կողմից մակեդոնիայի գրավումից հետո Պելլան ինչ որ ժամանակ դարձավ հռոմեացիների կողմից բաժանված Մակեդոնիայի,  չորս ադմինիստրատիվ շրջաններից մեկի  կենտրոնը, բայց հետո կենտրոնը տեղափոխեցին ավելի հարմար տեղակայված քաղաք՝  Սալոնիկ, իսկ մակեդոնական արքաների նախկին մայրաքաղաքը մնաց լքված։ 180 թվականին Լուկիանոսը Պելլան անվանել է աննշան քաղաք փոքրաթիվ բնակիչներով։
Ճահճուտների մեջ տեղակայված քաղաքը չդիմացավ խաղաղ ժամանակների փորձությանը։ Ք․ա․ առաջին դարի սկզբոին երկրաշարժը ավերեց քաղաքը ։ Ք․հ․ 30 թվականին Օկտավիանոս Օգոստոս  գահակալման շրջանում ավերված քաղաքից արևմուտք ստեղծվեց հռոմեական գաղութ, ներկայիս Նոր-Պելլա գյուղի մոտ որը նույնացվել է Պրոկոպիոս Կեսարացու կողմից հիշատակված «Ամանտայի բազիլիկ»-ի հետ, որը վերականգնվել է Հուստինիանոս 1-ինի (527-565 թվականներին)  կողմից  ։
Լանդշաֆտի բնական փոփոխությունը նույնպես նպաստել է Պելլայի մոռացմանը։ Պելլան հիմնվել է որպես նավահանգստային քաղաք Թերմիկոսի ծոցի ափին։Գետերի կողմից բերված հսկայական քանակության բերուկը, հատկապես Աքսոս և Ալյանկա գետերի կողմից, փոքրիկ ծոցում երկար կուտակման արդյունքում ձևավորել է Սալոնիկի ընդարձակ հարթավայրը ։ Պելլան դարձել է նավահանգիստ Յնիցի լճի վրա և ուներ ելք դեպի Էգեյան ծով Լուդիաս գետի վրայով։ 1928-1932 թվականներին լիճը չորացվել է։ Ներկա ժամանակ Պելլան ծովից առանձնացված է 30 կմ ցամաքով ։
Հնագիտություն
Ներկա ժամանակներում Պելլայի գոյության մասին հիշեցնում է միայն Այա- Ապոստոլ (Սուրբ Առաքյալ) կոչվող փոքրիկ քաղաքի մոտ գտնվող հնագույն ավերակները, բայց, որ դա հենց նույն քաղաքն է՝ Ալեքսանդր Մեծի ծննդավայրը, վստահություն չկա։ 1926 թվականին Այա-Ապոստոլը (Սուրբ Առաքյալ),որը տեղակայված էր ավերակներից 40 կմ հեռավորությանվրա, Սալոնիկից հյուսիս -արևմուտք փոխեց անունը դարձնելով Պելլա ։
Պեղումները Հունաստանում՝ հնագույն Պելլայի ենթադրյալ վայրում սկսվեցին 1914 թվականին և շարունակվեցին մինչև 1954 թվականը։ 1957 թվականին հայտնաբերվեցին դեկորատիվ խեցիներ Պելլա մակագրությամբ, որոնք հաստատեում  էին հնագետների ճշմարտացիությունը։ Պեղումների ընթացքում գտնվեցին (Ք․ա․ 7-րդ հազարամյակին) վերաբերող  նեոլիթյան շրջանի բնակավայրեր 6 հեկտար տարածքով և ամրոց։ Ամրոցի պատերից մնացել էր միայն քարե հիմքը, աամրոցի պատերը շարված էին աղյուսով, որոնք ժամանակի ընթացքում դարձել էին հիմքը ծածկող աղբ։
Հնագույն քաղաքը 2 քառակուսի կիլոմետր տարածքով գտնվում էր պալատից հարավ,կենտրոնում տեղակայված էր մեծ հրապարակ՝ ագորա, իսկ քաղաքում պլանավորված էին ուղիղ անկյունով իրար հատվող փողոցներ, որոնք ուներին 9-10 մետր լայնություն։ Մոտովորապես 500-ի հասնող կառույցները մեկ կամ եկու հարկանի էին։
Խճանկար
Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում անդրոնի (հատուկ սենյակ խնջույքի, համար ուր թույլատրվում էր միայն տղամարդկանց մոուտքը ) «Դիոնիսոսի տան» հատակային խճանկարները  ( հովազին հեծած մերկ Դիոնիսոսի պատկերով) և  «Ելենայի առևանգման տան»  («Առյուծի որսը» և «Ելենայի առևանգումը» (պահպանված է  հատված  նաև  ամազոնոմախիայի  (Հին հունական հերոսների պայքարը ամազոնուհիների հետ)  պատկերով)։
Խճանակարների վրա պատկերված է Եղնիկներ որսի սյուժեն և դրված է ստորագրություն «Գնոսիսն է արել» («γνῶσις ἐποίεσεν»), որը  պատմության մեջ հեղինակաի կողմից թողնված առաջին ստորագրությունն էր։
Դա նոր էտապ էր խճանկարային արվեստի մեջ, որը չգիտեին թե դասական Հունաստանի վարպետները, և երկար ժամանակ դեռ չէին հասնի հելլենիզմի շրջանի վարպետները։ Այստեղ առաջին անգամ ի հայտ է գալիս իրապաշտությունը՝ ռեալիզմը,տարածությունը և չափը, ազատորեն գործածվում է նաև գույնը։ Տեխնիկայի մեջ մանրակրկիտ ընտրություն էր կատարվում քարերի ոչ միայան չափի այլ նաև ձևի մեջ։ Մանրակրկիտ աշխատանքի համար օգտագործում էին նոր նյութեր՝ կավի և կապարի շերտեր։ Դա բացատրվում էր նրանով, որ վարպետ  Գնոսիսը կողմնորոշվում էր իր արվեստի մեջ ռեալիստական գեղանկարչությամբ, մինչդեռ մյուսները, ինչպես հին, այնպես էլ ուշ շրջանի վարպետները իրենց ուշադրությունը դարձնում էին կարմրանկար խեցեգործության վրա և նրա առավելության՝ երկգույն  երանգների և հարթ գրաֆիկայի վրա։
Պելլայի խճանկարները խճանկարային արվեստի գլուխգործոցներ են և չնայած խիճը կօգտագործվի նաև  Ք.ա. 3-2-րդ դարերում, սակայն նա արդեն իրեն սպառել էր որպես գեղարվեստական աշխատանքի նյութ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նախկին մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:Հին Մակեդոնիա Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Անհետացած քաղաքներ
Կենաց ծառը
Կենաց ծառը (The Tree of Life), ֆիլմի ռեժիսորն է Թերենս Մալիքը։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է Կաննի կինոփառատոնի ժամանակ, որտեղ ստացել է գլխավոր մրցանակ՝ Ոսկե արմավենու ճյուղ, և առաջադրվել երեք Օսկարի։ Թերենս Մալիքը առաջին անգամ ֆիլմը ներկայացրել է 70-ական թվականներին «Q» անունով։ 2006 թվականին սկսում են պատրաստվել ֆիլմի նկարահանմանը, և նախնական տվյալներով ֆիլմում պետքէ հանդես գային Մել Գիբսոնը և Քոլին Ֆարելը։ 2007 թվականի հոկտեմբերին սկսեցին խորհրդակցությունները, որ ֆիլմում հանդես կգան Շոն Փենը և Հիթ Լեջերը։ Դեկտեմբերին Շոն Փենը հաստատեց իր մասնակցությունը ֆիլմում, իսկ Հիթ Լեջերին փոխարինեց Բրեդ Փիթը։
Դերասանական անձնակազմ
Ամբողջ դերասանական և նկարահանող անձնակազմի մասին անգլերեն լեզվով կարող եք իմանալ այստեղ
Տեխնիկական և այլ տվյալներ
Այլ երկրներում այն կայացել է
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թերենս Մալիքի ֆիլմեր Կատեգորիա:2011 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր կրոնի մասին Կատեգորիա:Fox Searchlight Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:«Ոսկե արմավենու ճյուղ» մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան անկախ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր հասունացման տարիքի մասին
Ծավալային ռեզոնատոր
Ծավալային ռեզոնատոր, գերբարձր հաճախականության տատանողական համակարգ։ Ծավալային ռեզոնատոր դիէլեկտրիկով (մեծ մասամբ՝ օդ) լցված ծավալ է, որը սահմանափակված է հաղորդիչ մակերևույթով կամ էլեկտրական և մագնիսական այլ հատկություններ ունեցող տարածությամբ։ Առավել տարածված են պարզագույն ձև ունեցող (գլան, ուղղանկյուն զուգահեռանիստ, գունդ) սնամեջ ծավալային ռեզոնատորները։
Ռեզոնատորի էլեկտրամագնիսական էներգիան
Ծավալային ռեզոնատորում էլեկտրամագնիսական էներգիայի կուտակումը կարելի է բացատրել հետևյալ օրինակով։ Եթե երկու անդրադարձնող զուգահեռ հարթությունների միջև որևէ եղանակով առաջանում է հարթություններին ուղղահայաց տարածվող հարթ ալիք, ապա, հասնելով հարթություններից որևէ մեկին, այն լրիվ անդրադառնում է։ Երկու հարթություններից բազմակի անդրադարձումներն առաջացնում են հակառակ ուղղություններով տարածվող և մեկը մյուսին ինտերֆերենցող ալիքներ։ Եթե հարթությունների միջև հեռավորությունը՝, (λ-ն ալիքի երկարությունն է, ո-ը՝ ամբողջ թիվ), ապա ալիքների ինտերֆերենցիան առաջացնում է կանգուն ալիք, որի ամպլիտուդը խիստ աճում է, և երկու հարթությունների միջև կուտակվում է էլեկտրամագնիսական էներգիա։
Ծավալային ռեզոնատորում կուտակված էներգիայի հարաբերությունը տատանումների ընթացքում կորսված գումարային էներգիային կոչվում է ծավալային ռեզոնատորի բարորակություն։ Որքան մեծ է բարորակությունը, այնքան ծավալային ռեզոնատորը որակյալ է։
Գլանաձև ծավալային ռեզոնատոր
Առավել տարածված գլանաձև ծավալային ռեզոնատորներում տատանումների տիպերը բնորոշվում են 3 ինդեքսով՝ m, ո, p, որոնք համապատասխանում են էլեկտրական կամ մագնիսական դաշտի կիսալիքների թվին։ Այդ կիսալիքները բաշխվում են ռեզոնատորի տրամագծով, շրջանագծով և երկարությամբ (օրինակ՝ E_{mnp} կամ H_{mnp})։ Տատանման տիպը (E կամ H) և ինդեքսները որոշում են էլեկտրական և մագնիսական դաշտերի կառուցվածքը ծավալային ռեզոնատորում։
Մետաղե ծավալային ռեզոնատոր
Մետաղե սնամեջ ծավալային ռեզոնատորները սովորաբար պատրաստում են բարձր էլեկտրահաղորդականության մետաղներից (Ag, Cu և դրանց համաձուլվածքները) կամ խոռոչը ներսից պատում են Ag-ի կամ Au-ի շերտով։ Որոշակի հաճախականության համար ծավալային ռեզոնատորները կարգավորում են ծավալը փոփոխելով։
Ծավալային ռեզոնատորները լայն կիրառություն ունեն տեխնիկայում։ Դրանք օգտագործում են որպես գեներատորների (կլիստրոն, մագնետրոն), ֆիլտրերի, հաճախականության էտալոնների տատանողական համակարգեր։ Այլ սարքերում դրանց օգնությամբ ուսումնասիրվում են նյութերի պինդ, հեղուկ և գազային վիճակները։ Ծավալային ռեզոնատորները կիրառելի են հց հաճախականությունների դեպքում։ Ավելի բարձր հաճախականությունների դեպքում օգտագործում են բաց ռեզոնատորներ, որոնք իրենցից ներկայացնում են հայելիների համակարգեր։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ակուստիկա Կատեգորիա:Էլեկտրադինամիկա Կատեգորիա:Ռադիոտեխնիկա
Իսահակ Շվարց
Հեղինակել է երաժշտություն 35 ներկայացումների և 125 ֆիլմերի, ինչպես նաև սիմֆոնիկ ստեղծագործությունների, 2 բալետի, 2 կվարտետի, ջութակի կոնցերտի, կանտատի, ռոմանսների համար։ Հանրաճանաչություն է ձեռք բերել որպես կինոկոմպոզիտոր, ում ռոմանտիկ մելոդրամաներում հնչած մեղեդիները հանդիսատեսին հաճախ ավելի լավ էին հիշվում, քան հենց ֆիլմերը։ Շվարցին ավելի մեծ ճանաչում է բերել Սերգեյ Սոլովյովի և Վլադիմիր Մոտիլի ֆիլմերում հնչած երաժշտությունը։ Շվարցի ստեղծագործությունների գագաթնակետն էին «Անապատի սպիտակ արևը», «Կարամազով եղբայրներ», «Կայարանային հսկիչը», «Հարյուր օր մանկությունից հետո», «Դյութիչ երջանկության աստղը», «Դերսու Ուզալա», «Սպիտակ գիշերվա մեղեդիները», «Օրինական ամուսնություն» ֆիլմերի երաժշտությունները   ։
Մանկություն և ստեղծագործական ուղու սկիզբ
Իսահակ Շվարցը ծնվել է 1923 թվականի մայիսի 13-ին Ռոմնիում (այժմ՝ Սումիի մարզ, Ուկրաինա) մտավորական հրեաների ընտանիքում, որտեղ նրան և ավագ քույրերին՝ Սոֆյային և Մարիային մանկուց սեր էին սերմանել ընթերցանության և երաժշտության հանդեպ։ Հորական կողմի պապը հոգևորական էր, 20-րդ դարի սկզբին Մերձբալթիկայից տեղափոխվեց Պոլտավայի նահանգ։ 1930 թվականին Շվարցի ընտանիքը տեղափոխվեց Լենինգրադ, որտեղ ապրում էր քաղաքի կենտրոնում՝ Նևայի պողոտայի մոտ։ Տղան, ում ընտանիքում չէին համարում օժտված Սոֆյայի և հատկապես Մարիայի հետ համեմատած, սկսեց դաշնամուրի դասերի հաճախել Գեղարվեստական դաստիարակության տանը՝ Ալեքսեյ Զամկովի մոտ։ Որոշ ժամանակ անց սկսեց պարապել պրոֆեսոր Լեոնիդ Նիկոլաևի մոտ։ 1935 թվականին Շվարցը, 12 տարեկան հասակում, հաղթեց Լենինգրադի ֆիլհարմոնիայի Մեծ սրահում կայացած երիտասարդ օժտվածների մրցույթում։ Սակայն նախնական ակադեմիական երաժշտական կրթություն, ինչպես նշել է Շվարցը, մանուկ ժամանակ չի ստացել ։
1936 թվականի գարնանը 13-ամյա Իսահակը նկարահանվում է «Բեթհովենի համերգը» ֆիլմում, մասնակցել է ընկերոջը՝ Լենինգրադի Մոսկվայի կայարանում երաժշտական մրցույթի ճանապարհելու տեսարանին․ անունը նշված է տիտրերում ։
Շվարցի ընտանիքի գլխավերևում սև ամպեր կուտակվեցին Կիրովի սպանությունից հետո, որն ազդարարեց Լենինգրադում բռնաճնշումների սկիզբը։ 1936 թվականի դեկտեմբերին հայրը, ում Իսահակը շատ էր սիրում, լեզվաբան-արաբագետ, Լենինգրադի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի պրոֆեսոր Իոսիֆ Շվարցը (1889-1938), որը գեղեցիկ, ուժեղ բարիտոն ուներ, ձերբակալվեց ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի կողմից։ Ինչպես հասուն տարիքում հիշում էր Շվարցը, «նա ամիսներ շարունակ ամեն գիշեր լացում էր վշտից» ։ Այնուհետև Իոսիֆ Եվսեևիչը դատապարտվում է ՌԽՖՍՀ ՔՕ 58-րդ հոդվածով և աքսորվում ճամբար, որտեղ 1938 թվականի ապրիլի 4-ին կրկին դատապարտվում է եռյակի կողմից և ապրիլի 11-ին գնդակահարվում Մագադանում։ Ամբողջ կյանքում Շվարցը հիշել է հոր հետ վերջին հանդիպման մասին Լենինգրադի աքսորական բանտում  ։
1938 թվականին Շվարցը Ղրղզստանի մայրաքաղաքում սկսում է կոմպոզիցիայի դասեր վերցնել մանկավարժ Վլադիմիր Ֆերեից։ Մինչպատերազմյան Ֆրունզեի ամառային կինոթատրոնում Իսահակը որպես իմպրովիզ դաշնակահար նվագակցում էր համր ֆիլմերին։ Այնտեղ «Քառասունմեկերորդը» ֆիլմի ցուցադրությունից հետո օժտված երիտասարդի վրա ուշադրություն դարձրեց և մեծ ապագա կանխագուշակեց կինոդերասան Իվան Կովալ-Սամբորսկին։ Երիտասարդ տարիների այս աշխատանքի հետ են կապում մասնագետները Շվարցի կինեմատոգրաֆիայի հանդեպ հատուկ զգացմունքը, որն ի հայտ եկավ հասուն տարիքում։ Պատերազմից առաջ Շվարցը կոնցերտմեյստեր էր աշխատում Ղրղզստանի պետական թատրոնում ։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին
Հայրենական մեծ պատերազմի սկզբին Շվարցը ղեկավարում էր Ֆրունզեի ռազմական շրջանի Կարմիր բանակի երգի և պարի համույթի երգչախումբն ու նվագախումբը ։
Ռազմաճակատում եղել է սակրավոր ։ 1942 թվականի գարնանը Խարկովի մոտ հրետանային գնդակակոծության արդյունքում կոնտուզիայի է ենթարկվել։ Վերականգնվել է Ալմա Աթայի հոսպիտալում։ 1943 թվականին 20-ամյա Շվարցն ամուսնանում է մանկության և երիտասարդության ընկերուհու՝ Սոնա Պոլոնսկայայի հետ․ շուտով ծնվում է նրանց միակ դուստրը՝ Գալինան ։
Լենինգրադի կոնսերվատորիա և մասնագիտական կայացում
1945 թվականին 22-ամյա Շվարցը, բանակից զորացրվելով, վերադառնում է Լենինգրադ և Դմիտրի Շոստակովիչի աջակցությամբ ընդունվում Լենինգրադի Ն․ Ռիմսկի-Կորսակովի անվան պետական կոնսերվատորիա։ Դեկանը, լսելով սկսնակ հորինողին, խորհում է և ասում․ «Գիտե՞ք, այնքան էլ վատ չէ, որքան թվում է» ։ Շվարցն ընկնում է Բորիս Արապովի դասարան, սակայն հաճախում էր նաև Շոստակովիչի դասերին, որն առաջիններից մեկն էր, ով արժանվույնս գնահատեց նրա կոմպոզիտորական ձիրքը։ Այդ տարիներին կոնսերվատորիայում ուսանելը վճարովի էր, սակայն տաղանդավոր ուսանողը՝ ծանրաբեռնված ընտանիքով և երեխայով, իրեն անհայտ պատճառներով ազատվել էր վճարից։ Միայն 1960 թվականին՝ Շվարցի «Նախօրեին» բալետի պրեմիերային, ռեկտոր Պավել Սերեբրյակովը վկայեց, որ Շոստակովիչն է գաղտնի վճարել Շվարցի ուսման վարձը։ Ուսանողական տարիներին Շվարցը, ինչպես նաև Շոստակովիչը կուսակցական մարմինների կողմից մեղադրվել են «երաժշտության ձևապաշտության մեջ», սակայն կտրուկ հրաժարվել է, ինչպես պահանջում էին, հրապարակայնորեն դատապարտել իր ուսուցչին ։
Ուսման տարիներին Շվարցը ջութակի և դաշնամուրի համար սոլ մինոր սոնատ, լարային կվարտետ, ռոմանսներ է գրել Պուշկինի, Տյուտչևի, Ֆետի, Պոլոնսկու, Հայնեի բանաստեղծությունների հիման վրա, գրել է նաև դաշնամուրի համար վարիացիաներ, արիա՝ ջութակի և դաշնամուրի համար։ Շվարցի ստեղծագործություններն առաջին անգամ գրավեցին երաժշտագետների ուշադրությունը․ երիտասարդ հեղինակի մոտ նշեցին քնարական և ժանրային երաժշտական կերպարների հյութեղ կոնտրաստներ, մեղեդայնության բնական թարմություն և ներդաշնակ լեզու։ Շվարցի ռոմանսները՝ գրված ուսանողական տարիներին, կատարում էին Լենինգրադի հայտնի երգիչներն իրենց համերգների ժամանակ՝ Սերգեյ Շապոշնիկովը, Նադեժդա Վելտերը և այլք։ Կոնսերվատորիայում սովորելու վերջին 2 տարիներին Շվարցը սովորում էր Օրեստ Եվլախովի մոտ։ Նրա ժամանակ Շվարցը Ալեքսանդր Չեպուրովի խոսքերի հիման վրա գրեց «Խորհ Հայրենիքի մասին» 3 մասանոց կանտատը բասի, երգչախմբի և սիմֆոնիկ նվագախմբի համար, Միխայիլ Սվետլովի խոսքերի հիման վրա՝ «Զինվորը և բուքը» բալլադը նվագախմբի բարիտոնի համար, Վլադիմիր Օռլովի, Ստեպան Շչիպաչյովի խոսքերի հիման վրա՝ ռոմանսներ ։
1946 թվականի ամռանը Շվարցը սովորեց ակորդեոն նվագել և կոնսերվատորիայի առաջին կուրսն ավարտելուց հետո սկսեց յուրաքանչյուր տարի արձակուրդներն անց կացնել Օրեդեժի ափին՝ Լենինգրադի հեռավոր հարավային քաղաքամերձ Սիվերսկի բնակավայրում ։ Այնտեղ նա նվագում էր հանգստի տներում, մանկական ճամբարներում և պարահրապարակներում, ինչպես նաև երաժշտություն էր սովորեցնում երեխաներին։ Սակայն երաժշտության ուսուցիչ Շվարցն այդպես էլ չդարձավ, իր կոմպոզիցիոն դպրոցն այդպես էլ չբացեց, չունեցավ հայտնի սաներ, իսկ կինոկոմպոզիտորի յուրօրինակ մեղեդայնական ձիրքը, Սերգեյ Սոլովյովի բնորոշմամբ, այդպես էլ մնաց յուրօրինակ, իր տեսակի մեջ եզակի ։
1954 թվականին Շվարցը գրեց իր առաջին խոշոր ստեղծագործությունը՝ «Ֆա մինոր սիմֆոնիա»-ն՝ չորս մասանոց քնարաէպիկական պատումը՝ մի երիտասարդ ժամանակակցի մասին։ Սիմֆոնիան հուսախաբ անող կոմպոզիտորին բերեց առաջին հաջողությունը։ Սիմֆոնիայի մեղեդայնությունը սահմանափակորեն կապված է խորհրդային զանգվածային երգերի և ժողովրդական երաժշտության պաթոսի հետ։ Պրեմիերան կայացավ 1954 թվականի նոյեմբերի 6-ին․ այդ օրվանից ստեղծագործությունը բազմիցս հնչել է Լենինգրադի ֆիլհարմոնիայի մեծ սրահում։ 1955 թվականին սիմֆոնիան կատարվել է ԽՍՀՄ կոմպոզիտորների միության վարչության 8-րդ համամիութենական պլենումին, որի ժամանակ Շվարցին ընդունեցին իրենց շարքերը ։
Ներկայացումներ և բալետներ
1956 թվականին Գեորգի Տովստոնոգովը Շվարցին առաջարկեց երաժշտություն գրել «Ապուշը» ներկայացման համար։ Կոմպոզիտորի առաջ խնդիր դրվեց երաժշտությունը կապել Դոստոևսկու դրամատուրգիայի հետ։ Առաջին հաջող փորձից հետո Շվարցը Գրիբոյեդովի «Խելքից պատուհաս» կատակերգության հիման վրա բեմադրած համանուն ներկայացման համար երաժշտություն գրեց, իսկ ընդհանուր առմամբ Մեծ դրամատիկական թատրոնում 6 ներկայացման համար երաժշտություն հեղինակեց, այդ թվում՝ Տովստոնոգովի բեմադրությամբ «Չխոնարհած գլուխները» և «Ամեն մի իմաստունին բավական է պարզություն», Ռաֆայիլ Սուսլովիչի «Եկամտաբեր պաշտոն»-ը։ Կոմպոզիտորը հատուկ նշել է թատերական ռեժիսորներ Գեորգի Տովստոնոգովի և Լեոնիդ Յակոբսոնի՝ իր ստեղծագործությունների վրա թողած ազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ երաժշտություն է գրել 35 ներկայացման համար ։
1950-ական թվականներին Շվարցը սիմֆոնիկ նվագախմբի համար կոլորիտային գործիքավորմամբ երիտասարդական ուվերտյուրա, 2 բալետ՝ «Նախօրեին» (1960) և «Հրաշքների երկրում» (196և) գրեց՝ բեմադրված Լ․ Յակոբսոնի կողմից Կիրովի օպերայի և բալետի թատրոնում ։
Կինոկոմպոզիտոր
1958 թվականին սկսվեց Շվարցի արգասաբեր գործունեությունը կինեմատոգրաֆիայում։ Նրա երաժշտությամբ առաջին ֆիլմերն են «Չվճարված պարտք», «Մեր թղթակիցը», «Բալթյան երկինք»։ Կոմպոզիտորը հաջողությամբ համագործակցել է տարբեր դպրոցների, ոճերի և սերունդների կինոռեժիսորներ Իվան Պիրևի, Միխայիլ Ռոմի, Իոսիֆ Խեյֆիցի, Վլադիմիր Վենգերովի, Միխայիլ Շվեյցերի, Յուլի Կարասիկի, Վլադիմիր Մոտիլի, Սերգեյ Սոլովյովի, Նիկոլայ Գուբենկոյի, Գրիգորի Արոնովի, Ալեքսեյ Գերմանի, Պյոտր Տոդորովսկու, Ռոդիոն Նահապետովի, Սերգեյ Բոդրով ավագի, Պավել Լունգինի, Վլադիմիր Բորտկոյի, Եվգենի Տատարսկու և այլոց հետ։ Տիրապետելով կոմպոզիտորական տեխնիկայի բազմաբնույթ ձևերի՝ Շվարցը կարողանում էր երաժշտություն գտնել ցանկացած, նույնիսկ ամենադժվար սցենարի համար, ամենից շատ երաժշտության մեջ գնահատում է մելոդիկ բնականությունը, պարզությունը և անկեղծությունը։ Ըստ քննադատների՝ կինոյի նրա երաժշտությունը հագեցած է կարեկցությամբ, էկրանի կերպարներին և հանդիսատեսին ապրումակցելու հազվագյուտ ձիրքով, բարությամբ և մարդասիրությամբ։ Ինքը Շվարցն իր երաժշտության և կոմպոզիտորական գործունեության առանձնահատկություններն էր համարում բարձր զգայունությունը և սենտիմենտալությունը․ այս հատկանիշները նա համարում էր անհրաժեշտ արվեստի մեջ, սակայն չափի մեջ` «ճաշակի սահմաններում» ։
Շվարցը երաժշտություն է գրել ավելի քան 125 ֆիլմերի համար, որոնց թվում կան ռուսական և համաշխարհային կինեմատոգրաֆիայի հայտնի գլուխգործոցներ։ Ավելի մեծ հաջողություն է կոմպոզիտորն ունեցել Մոտիլի և Սոլովյովի ֆիլմերում։ Շվարցի սիրելի ժանրը ռոմանտիկ մելոդրամաներն էին ։
Բորիս Կուշների գնահատմամբ Շվարցի և Բուլատ Օկուջավայի տաղանդները միանգամայն ներդաշնակ էին։ Վարպետները ոչ միայն նույն գեղարվեստական ճաշակն ունեին, այլև ճակատագիրը․ գրեթե հասակակիցներ Շվարցը և Օկուջավան «ժողովրդի թշնամու» որդիներ էին, նրանց հայրերը բռնաճնշվել և գնդակահարվել էին 1937-1938 թվականներին․ երկուսն էլ ստիպված էին ապրել հարազատ վայրերից հեռու, այնուհետև պատերազմել են, վիրավորվել ռազմաճակատում, երկուսին էլ ստեղծագործական ուղու սկզբում հանդիմանել են «ֆորմալիզմի» մեջ։ Մինչև Շվարցը Օկուջավայի տեքստերը երաժշտայնորեն մշակելու փորձեր կատարել է Մատվեյ Բլանտերը, սակայն նրա փորձերն անհաջողության մատնվեցին․ խորհրդային երգի դասականը չզգաց բարդի «պոեզիայի շունչը»։ Իսկ Շվարցի և Օկուջավայի համագործակցությունը 32 երգ ու ռոմանս ծնեց, որոնցից առավել հայտնիներն են Վերեշչագինի «Ваше благородие…» («Անապատի սպիտակ արևը»), «Песенка кавалергарда» («Դյութիչ երջանկության աստղը»), «Эта женщина в окне» («Օրինական ամուսնություն»), «Любовь и разлука» («Մեզ պսակել են ոչ եկեղեցում») ռոմանսները, ինչպես նաև «Ծղոտե գլխարկը» ֆիլմի երգերը ։ Սերտ համագործակցությունը երբեմն հանգեցնում էր Օկուջավայի պատմողական ստեղծագործությունների մեջ Շվարցի երաժշտության աննկատ ներթափանցմանը։ Վալերի Բալայանի փաստագրական ֆիլմում (2002) կոմպոզիտորը հիշատակել է, որ Օկաջավայի «После дождичка небеса просторней…» ռոմանսի մեղեդին, որը Բուլատն անկեղծորեն իրենն էր համարում, փաստացի համարվում է Շվարցի՝ «Սպիտակ գիշերվա մեղեդիները» ֆիլմի համար գրած սյուիտի քնարական թեմայի վարիացիան ։
Կինեմատոգրաֆիստներից ամենաշատը Շվարցն աշխատել է ռեժիսոր Սերգեյ Սոլովյովի հետ։ Կոմպոզիտորը երաժշտություն է գրել նրա «Ոչինչ չանելուց», «Առաջարկ», «Եգոր Բուլիչով», «Կայարանային հսկիչը», «Հարյուր օր մանկությունից հետո», «Սպիտակ գիշերվա մեղեդիները», «Փրկիչը», «Ուղղակի ժառանգորդուհի», «Ընտրյալները», Փոքր թատրոնի «Քեռի Վանյան» ներկայացման համար ։
Շվարցը երաժշտություն է գրել նաև խորհրդաճապոնական «Դերսու Ուզալա» ֆիլմի համար, որն արժանացել է Օսկարի (1976, ռեժիսոր՝ Ակիրա Կուրոսավա)։ Ժամանելով ԽՍՀՄ՝ ճապոնացի կինոռեժիսորն ուսումնասիրեց տարբեր խորհրդային կոմպոզիտորների՝ ֆիլմերի համար գրած երաժշտությունը և կանգնեց Շվարցի թեկնածության վրա․ Կուրոսավային գերեց նրա էլեգիան «Կայարանային հսկիչը» ֆիլմի համար ։
Շվարցի հայտնի ֆիլմերից են, որոնք ճանաչում են գտել նաև նրա քնարական երաժշտության շնորհիվ, «Կայարանային հսկիչը», «Օրինական ամուսնությունը» (1985 թվականի լավագույն խորհրդային ֆիլմ), «Կանաչ շղթաներ», «Հարյուր օր մանկությունից հետո», «Կարամազով եղբայրներ», «Դինգո վայրի շունը» (1962), «Ընտանեկան երջանկություն», «Միսթեր ՄակՔինլիի փախուստը», «Եգոր Բուլիչով», «Կենդանի դիակ», «Կարուսել», «Հանգստացողների կյանքից», «Մեզ պսակել են ոչ եկեղեցում», «Զառիթափը», «Շիկահերն անկյունում», «Ստուգում ճանապարհներին», «Կրոշի արձակուրդները», «Մի՛ կրակեք սպիտակ կարապների վրա», «Վերջին զոհը»։ Այս ֆիլմերի երաժշտությունը ձայնագրվել է նվագախմբով դիրիժորներ Յուրի Տեմիրկանովի, Էմին Խաչատուրյանի, Ալեքսանդր Լազարևի, Վլադիմիր Պոնկինի, Եվգենի Կոլոբովի, Մարկ Էրմլերի, Վախթանգ Ժորդանիայի գլխավորությամբ ։
Անուշավան Սոսանվեր
Անուշավանը Սոսանվեր էր կոչվում նրա համար, քանի որ մանկությունից նվիրվել էր Սոսյաց անտառին։ Հոր՝ Կարդոսի հետ միասին գերի է տարվել Նինվե, բայց իր իմաստությամբ պալատականների սիրտը շահելով՝ ազատվել և ձեռք է բերել իր գահը, մնալով հարկատու Ասորեստանին ։ Հաջորդել է հորը՝ Կարդոս Հայկազունուն։
Իսահակ Շվարց
Կինոկոմպոզիտոր
Շվարցի ընտանեկան դրամայի հետ է կապված ռեժիսոր Արկադի Կորդոնի «Դատապարտվածը» ֆիլմում նրա մասնակցությունը։ 1988 թվականին՝ վերակառուցման ընթացքում և ստալինիզմի հանցագործությունները գիտակցելու ժամանակ էկրան բարձրացած այս ողբերգության համար կոմպոզիտորը ստեղծեց սիմֆոնիկ երաժշտության հզոր գործ։ Ինչպես նշել է ռեժիսոր Ա․ Կորդոնը, Շվարցի սիմֆոնիայի առեղծվածային գունախաղում արտացոլվել է Կոլիմայի երկրամասի սառը կերպարը, միլիոնավոր տանջահարների հառաչանքները՝ «կոմպոզիտորի ստեղծած հնչյունների քաոսում լսվում էին նրանց մարող շնչառությունը»։ 1990-ական թվականների սկզբին թեման շարունակվեց «Անիծվի՛ր, Կոլիմա՛» փաստագրական ֆիլմում, որտեղ Շվարցը զարգացրեց նախկին երաժշտությունը վիրտուոզ իմպրովիզի՝ սինթեզատորի վրա ։
Շվարցը երեք անգամ արժանացել է ռուսական «Նիկա» կինոմրցանակի։ Առաջին անգամ կոմպոզիտորն այն ստացել է 1993 թվականին «Սպիտակ թագավոր, կարմիր թագուհի» և «Լունա պարկ» ֆիլմերի երաժշտության համար։ Երկրորդ անգամ՝ 2001 թվականին Տիմուր Զուլֆիկարովի խոսքերի հիման վրա գրած ռոմանսի համար «Լսի՛ր, թե արդյոք չի անձրևում» ֆիլմում։ Երրորդ անգամը՝ 2002 թվականին «Վայրենին» ֆիլմի երաժշտության համար, որն Ալեքսանդր Օստրովսկու պիեսի էկրանավորումն է ։
Անուշավան Սոսանվեր
Մովսես Խորենացին հաղորդում է, որ Արա Բ Կարդոսը թողնում է. «արու զավակ՝ շատ գործունյա հանճարախոս Անուշավան Սոսանվերին, որովհետև նա պաշտամունքի համաձայն նվիրված էր Արմենակի՝ Արմավիրում գտնվող սոսի ծառերին, որոնց տերևների սոսափյունից՝ նայելով քամու ուժին և ուղղությանը՝ մեր հայոց աշխարհում սովորեցին գուշակություններ անել և այն էլ երկար ժամանակ»։
Խորենացու պատմագրությունից ակնհայտ է, որ ստանձնելով նահապետի պաշտոնը (գահը), Անուշավանը իր առջև խնդիր է դնում նախ վերականգնել Հայքի տարածքային ամբողջականությունը, ապա վերջ դնել Ասորեստանից ունեցած կախմանը, որը կրկին Խորենացու վավերագրամբ, տեղի էր ունեցել Շամիրամի կողմից Արա Գեղեցիկի սպանությունից հետո, երբ երկրի հարավային տարածքները և Հայկյան Արամի կողմից նվաճված Ասորեստանյան դաշտը, անցել էր Նինվեի տիկնոջ՝ Շամիրամի տիրապետության տակ. «Այս Անուշավանը բավական ժամանակ արհամարհանք կրելով Զանեսից (սա՝ Շամիրամի որդին ու հաջորդն էր), տառապում էր արքունիքի դտանը. հետո բարեկամներից օգնություն գտնելով ձեռք է բերում մեր երկրի մի մասը՝ կառավարելու համար իբրև հակատու՝ վերջապես նաև ամբողջ երկիրը»։
Իսահակ Շվարց
Կինոկոմպոզիտոր
Շվարցը չէր սիրում հեռուստասերիալներ և ինքն էլ սովորաբար չէր դիտում։ Այդուհանդերձ ճակատագրի հեգնանքով նրա վերջին աշխատանքները կապված են նորաձևության մեջ մտած հենց այս կինոֆորմատի հետ․ կոմպոզիտորը երաժշտություն գրեց 12 սերիանոց «Շախմատիստը» (2004) հեռուստաֆիլմի և Յուրի Տրիֆոնովի արձակի հիման վրա նկարահանված 4 սերիանոց «Տունը ծովափին» սագայի համար (2007) ։
Շվարցն իր սիրելի աշխատանքներն է համարել «Կայարանային հսկիչը» և «Դյութիչ երջանկության աստղը» ֆիլմերի համար գրած երաժշտությունը ։
Անուշավան Սոսանվեր
Անուշավան Սոսանվերի օրոք էր, որ Եգիպտոսից հայերնիք վերադարձան հիքոսները՝ իրենց բանակով և բնակչությամբ։ Թեպետև Խորենացին այս մասին լռում է, բայց Անուշավան նահապետի հաջորդ նահապետ համարելով Պարետին, պետք է կարծել, որ Եգիպտոսից հայրենքի վերադարձած բնակչությանը Անուշավանը բնակության վայր էր հատկացրել «Արամի Միջագետը», որտեղ էլ կազմավորում է հայկական նոր պետական միավորում, որը հայտնի է Միտանի թագավորություն անվանումով։
Իսահակ Շվարց
«Դեղին աստղեր» կոնցերտ
Կոմպոզիտորի վերջին մեծ սիմֆոնիկ ստեղծագործությունը՝ «նվագախմբի համար գրված 7 մասանոց «Դեղին աստղեր» կոնցերտն էր»՝ նվիրված Պաուլ Վալենբերգի հիշատակին։ Լայնածավալ ստեղծագործության գաղափարը Շվարցի միտքը ծագեց Կաունաս առանձնաթաղի մի կալանավորի փաստագրական գրառումներից, որոնք ցնցեցին կոմպոզիտորին Պիրումի տոնման իրենց նկարագրությամբ, որը հրեական ուրախ տոն է մահվան ճամբարում, որը նշվում է նախքան մահապատիժը։ «Դեղին աստղեր»-ը գրախոսականներում անվանվում է որպես տղամարդկության, իմաստության, սեփական արժանապատվության զգացումի և անխուսափելի մահվան սարսափը հաղթահարած, դատապարտված մարդկանց միասնության քնարական հիմն։ Մոսկովյան պրեմիերան կայացավ 2000 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Չայկովսկու անվան համերգային դահլիճում և նվիրվեց կոմպոզիտորի ստեղծագործական գործունեության 60-ամյակին (Ռուսաստանի ազգային նվագախումբ, դիրիժոր՝ Պավել Սորոկին)․ կա նաև համերգի հեռուստատեսային տարբերակը (ТВЦ, ռեժիսոր՝ Օլգա Տրեգուբովա)։ 2002 թվականին կոնցերտը ձայնագրեց Ռուսաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը՝ Վլադիմիր Սպիվակովի գլխավորությամբ և թողարկվեց 2005 թվականին «Capriccio Records» ստուդիայի կողմից CD-ով և DVD-ով ։
Անուշավան Սոսանվեր
Ըստ Խորենացու Անուշավան նահապետին հաջորդել է Պարետ նահապետ Հայկազունին, որը համարվում է նաև Միտանի արքաներից մեկը։
Իսահակ Շվարց
«Սիվերսկյան ճգնավորը»
Կոմպոզիտորը 1964 թվականից մինչև կյանքի վերջը՝ ավելի քան 45 տարի, ապրել և աշխատել է Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի Կեզևո ամառանոցային միկրոշրջանի Սիվերսկի գյուղի իր սեփական տանը (երկաթգծի կայարան Սիվերսկայա, Սանկտ Պետերբուրգից 70 կմ հեռավորության վրա)։ Այստեղ Շվարցին (ում դեռ կենդանության օրոք անվանում էին «սիվերսկյան ճգնավոր») այցելում էին Վլադիմիր Վիսոցկին, Անդրեյ Միրոնովը, Ակիրա Կուրոսավան, Զինովի Գերդտը, Ինոկենտի Սմոկտունովսկին, Սերգեյ Սոլովյովը, Իոսիֆ Բրոդսկին, Բուլատ Օկուջավան, Վլադիմիր Մոտիլը, Ալեքսեյ Բատալովը, Օլեգ Բասիլաշվիլին և շատ այլ ստեղծագործական ընկերներ և գործիչներ։ 1964 թվականին Շվարցը Լենֆիլմում աշխատանքի անցնելու համար բարեխոսել է աքսորից նոր վերադարձած, գործազուրկ պոետ, հետագայում Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Բրոդսկու համար ։ Շվարցը հիանալի կոմպոզիտորներ էր համարում Ռոդիոն Շչեդրինին, Անդրեյ Էշպային, Անդրեյ Պետրովին, Միքայել Թարիվերդիևին, Նադեժդա Սիմոնյանին, Գենադի Գլադկովին և բարձր էր գնահատում վերջիններիս մեղեդայնության առատությունը և ստեղծագործական անհատականությունը ։
Անուշավան Սոսանվեր
Իրավիճակը Առաջավոր Ասիայում Անուշավան նահապետի օրոք
Անուշավանի օրոք, ինչպես իր հոր՝ Արա Բ Կարդոսի ժամանակ, շարունակվեց Կարդուների և Բաբելոնի հակամարտությունը։ Ընդ որում շուտով պարզվեց, որ Բաբելոնը այս կամ այն չափով հաջող պատերազմում էր միայն Սամսու-իլունայի շնորհիվ, որի մահվանից հետո նրա թողած թագավորությունը անկում ապրեց։ Մ.թ.ա. 1711 թվականին Կարդուները և Էլամի թագավորության բանակը լայնածավալ հարձակման անցան Կենտրոնական և Հարավային Միջագետքի ուղղությամբ և վերջակետ դրեցին Բաբելոնի տարածաշրջանային կարգավիճակին ։ Այսուհետ, չնայած նրան, որ Բաբելոնում արքայական իշխանությունը պահպանվեց, որևէ տարածաշրջանային դերի մասին վերջինս արդեն խոսել անգամ չէր կարող։ Դրանից հետո Բաբելոնի արքաների իշխանությունը տարածվում էր առավելագույնը միայն Բաբելոն քաղաքի ու հարակից տարածքների վրա։ Հենց այս ժամանակներից Բաբելոնի պետությունը սկսեց դանդաղորեն մահանալ և իր վերջը գտավ մ.թ.ա.1595 թվականին, երբ վերջնականապես ընկավ Կարդունիասի իշխանության գերիշխանության տակ։ Հատկանշական է, որ առաջինը իրեն Բաբելոնի արքա հայտարարած Կարդունիասի հերթական իշխան Ագում Բ Գթության սուրը (Գագրիմեր՝ mAg-gu-um) (մ.թ.ա. 1571-1549) ընդունվեց և իր հաջորդներին փոխանցեց մի տիտղոս, որում ընդգծված էր վերջինիս անբեկանելի կապը Հայաստանի հետ.
Իսահակ Շվարց
«Սիվերսկյան ճգնավորը»
Լենինգրադի իր բնակարանում Շվարցը հազվադեպ էր լինում, ստեղծագործական երեկոները սովորաբար կազմակերպում էր Սիվերսկիի Ա․ Մայկովի անվան գրադարանում ։ 1979 թվականին 56-ամյա կոմպոզիտորն ամուսնացավ իր տաղանդի 20-ամյա երկրպագու Անտոնինա Նագորնայայի հետ, ում հետ երջանիկ ապրեց 30 տարի ։
Անուշավան Սոսանվեր
Իրավիճակը Առաջավոր Ասիայում Անուշավան նահապետի օրոք
Արքայական այս տիտղոսը ցույց է տալիս, որ Կուտիումը, որը վաղուց արդեն հիմնավոր կերպով տեղադրվում է Հայաստանի հարավում՝ Կորճայքի ու Պարսկահայքի, ինչպես նաև Վասպուրականի հարավային գավառների տարածքում, ընդգրկվել է Կարդունիասի իշխանության տարածքում, ինչը լրացուցիչ անգամ ցույց է տալիս իշխանության անառարկելի կապը Հայաստանի հետ ։
Իսահակ Շվարց
«Սիվերսկյան ճգնավորը»
Իսահակ Շվարցը մահացել է 2009 թվականին դեկտեմբերի 27-ի երեկոյան, երբ դաշնամուրի առջև աշխատանքից հետո պառկեց նիրհելու ։ Թաղվել է դեկտեմբերի 30-ին Սանկտ Պետերբուրգի Վոլկովսկոյե գերեզմանոցում ։ Կոմպոզիտորի ցանկությամբ նրա թաղումն իրականացվել է հրեական թաղման ծիսակարգերի համաձայն։ Շվարցի մահախոսականը կարդացել է Սանկտ Պետերբուրգի հրեական կրոնական համայնքի ռաբբիներից մեկը ։
Ընտանիք և անձնական կյանք
Շվարցն ամուսնացել է երկու անգամ։ Առաջին կինը (1943 թվականից մինչև 1960-ականների կեսեր)՝ դաշնակահարուհի Սոնյա Պոլոնսկայան է։ Դուստրը՝ Գալինա Լապշովան է (ծնվ․՝ 1944)։ Տեղափոխվել է Իսրայել 1989 թվականին։ Թոռները՝ Կիրիլ և Մագդա, ծոռներն ապրում են Իսրայելում ։
1979 թվականին ամուսնացել է Անտոնինա Նագորնայայի հետ (ծնվ՝ 1959), մասնագիտությամբ տնտեսագետ է, 2011 թվականից՝ Սևերսկիի Ի․ Շվարցի տուն-թանգարանի տնօրենն է ։
Ռեժիսորների հետ համագործակցման մեթոդը, հայացքները և սկզբունքները
Շվարցն սկսում էր աշխատանքը ֆիլմի հիմքից՝ մտահղացումից և սցենարից՝ ռեժիսորի հետ քննարկելով ֆիլմի բարոյական և փիլիսոփայական իմաստի խոր կատեգորիաները։ Նշելով, որ իրեն և՛ մասնագիտապես, և՛ հոգեպես հարստացնում էր Կուրոսավայի հետ համագործակցությունը՝ Իսահակ Իոսիֆովիչը 1970-ականների կեսերին այդ միության փորձի հիման վրա ձևավորեց կինոկոմպոզիտորի ավելի վաղ գիտակցված ինտուիտիվ ստեղծագործական կրեդոն․ «Նրա հետ շփվելիս ես համոզվեցի իմ սկզբունքի ճշտության մեջ,- հիշում էր Շվարցը 2000-ական թվականներին։ - Կոմպոզիտորը կինոյում պետք է լիովին ենթարկվի ռեժիսորին։ Ոչ ոք ֆիլմն ավելի լավ չգիտի, քան ռեժիսորը։ Նա ապրում է նրանով։ Հաճախ չի կարող բառերով արտահայտել, թե ինչ է անհրաժեշտ, սակայն միշտ հստակ գիտի, թե ինչ պետք չէ երաժշտության մեջ։ Սակայն ռեժիսորը ևս պետք է հավատա կոմպոզիտորին, վստահի նրան և չխանգարի» ։
Հնարավոր է՝ Շվարցը մասնակցել է մոնտաժին, սակայն վերջնականապես ձայնագրում էր երաժշտությունը, երբ արդեն կար մոնտաժված պատկերը և էկրանին տեմպ կար։ Իսահակ Իոսիֆովիչը ենթադրում էր, որ երաժշտությունը ուժեղ միջոց է և այն պետք է զգույշ օգտագործել, միայն այն դեպքում, եթե պատկերի հետ միաձուլված երաժշտությունը նոր որակ է ստեղծում․ անհաջող ձուլման ժամանակ այն կարող է դրվագը և ամբողջ ֆիլմը զրկել ներքին ռիթմից։ Ինտիուտիվ Շվարցը խուսափում էր սովորական պատկերավորումից՝ խույս տալով շինծու «բարդություններից» (որը բնորոշ է, օրինակ Պրոկոֆևին), ստեղծում էր հիշվող մեղեդի։ Շվարցի համոզմամբ՝ «կինոն վատ է համաձայնեցվում բարդ երաժշտական ձևերի հետ, էկրանի համար շատ կարևոր է գրել մելոդիկ, պարզ, սակայն ոչ մի դեպքում ճղճիմ»։ Ֆիլմում գերիշխող մեղեդին՝ գլխավոր թեման, Շվարցն անվանում էր մոնոթեմա, որը, ձևափոխվելով, դրամատուրգիական գործառույթ է կատարում, ընդ որում կոմպոզիտորը զգալի ուշադրություն էր դարձնում գործիքավորմանը ։
Այս տեսական-փիլիսոփայական հայեցակետերը վառ դրսևորվեցին «Դյութիչ երջանկության աստղը» և «Սպիտակ գիշերվա մեղեդիները» ֆիլմերի երաժշտության մեջ։ Քննադատների գնահատմամբ՝ 1975-1976 թվականների այս 2 մելոդրամաների երաժշտությունը կոմպոզիտորի լավագույն գործերից են։ Սխրագործության և դեկաբրիստների դրամատիկական ճակատագրի մասին պատմող ֆիլմում Շվարցի երաժշտությունը, ինչպես գրում է Դմիտրի Բիկովը, «սկսվելով փայլուն և տոնական նվագախմբային նախաբանով, յուրաքանչյուր քառյակի հետ դառնում էր ավելի թախծոտ և կամերային, իսկ ավարտին՝ նաև տագնապալի։ Հիմնական թեման արդեն չէր հնչում տոնական ջութակի գործիքավորմամբ, այլ հնչում էր էլեկտրական կիթառով, հեռվից լսվում էին փողերը, երկրորդ քառյակում՝ մելանխոլիկ փողավորները, և այս ամենը՝ ռիթմ կիթառի ֆոնին, որն աննահանջ հնչում էր հետին պլանում» ։