Կլոնդայքի_ոսկե_տենդ
Ոսկու արտահանման եղանակներ
Կլոդայքում ոսկին հատիկ-հատիկ թափված էր և դրա արտահանման համար հատուկ սարքավորումներ հարկավոր չէին, բավական էին միայն բահը և հանքաշերեփը։ Շատերը հենց հանքաշերեփոց Կլոդայքի առվակներում լվանում էին ոսկին և անգամ չէին էլ փորձում ոսկի փնտրել ցամաքում։ Իսկ նրանք, ովքեր ցանկանում էին հետազոտել հանքատեսակը, բախվում էին հավերժական սառածության։ Այդ իսկ պատճառով Կլոդայքում ոսկու արտահանման համար ջրաբաշխական մեքենաներ չէին օգտագործում, որոնք դրանից առաջ լայն տարածում ունեին Կալիֆորնիայում։ Նախքան Կլոդայքի հայտնաբերումը, ոչ մեկ չէր էլ կարող ենթադրել, որ ոսկի կարելի է արտահանել նաև ձմռանը։ 1896 թվականի աշնանը մի խումբ ոսկեխույզներ սկսեցին հանքահորեր փորել։ Նրանք խարույկների միջոցով տաքացնում էին սառած գետինը։ Հոկտեմբերի 3-ին Լուի Ռոդեսը (Louis Rhodes) 15 ֆունտ խորությունից ապար հանեց։ Միանգամից նա ընկավ ոսկե «երակների» վրա` կավի և քարերի միջից երևաց ոսկին։ Դրանից հետո ոսկեխույզները սկսեցին տաքացնել և փորել գետինը։ Պիեր Բերթոնի խոսքերով ողջ Կլոդայքը խարույկների մեջ էր և նման էր դժոխքի («the valleys looked like the inferno itself »): Գիշերվա ընթացքում բնահողը 8-14 դյույմ հալվում էր, օրվա ընթացքում հալված բնահողը հավաքվում էր և հետո գործողությունը կրկնվում էր։ Հավերժական սառածության պայմաններում պեղումները շատ ծանր էին, ինչը ձմռանն էլ ավելի էր սաստկանում։ Այդ ժամանակ ոսկեխույզները հողը տաքացնելու ավելի էֆեկտիվ մեթոդներ էին փնտրում։ Հիմնական գաղափարներից մեկը գոլորշու օգտագործումն էր, ինչպես նաև նավթով կամ գազով հրկիզումը։ Գազի օգտագործումը ավելի արդյունավետ էր, սակայն գազը փայտից թանկ էր, այդ իսկ պատճառով գոլորշով տաքացնելը համարվում էր ավելի տեղին։ Բացի այդ, ուսումնասիրությունների ժամանակ պարզվեց, որ գազով տաքացումը ավելի դանդաղ և լոկալ։ Այսպիսով Կլոդայքում սկսեցին աշխատել շոգեմեքենաներ։ Հանքանյութերի հետ աշխատանքների վերջնական փուլը անցնում էր երկու եղանակներով։ Առաջին եղանակը` ձեռքով կատարվողը, իրենից ներկայացնում էր հիմնականում երկաթե կամ պղնձե հանքաշերեփով աշխատանք։ Հանքանյութը հանքաշերեփով իջեցնում էին գետի հոսանքի մեջ, ոսկեխույզները շրջանաձև շարժումներ էին կատարում` ձգտելով գետում առաջացնել պտույտագոյացում։ Ծանր մետաղները, որոնց մեջ էր մտնում նաև ոսկին, նստում էին հատակում։ Թեթև հանքանյութերը հանքաշերեփից դուրս էր գալիս հանքաշերեփից, իսկ ոսկե մնացորդը տեղավորում էին ջրով և սնդիկով լի տակառում։ Ոսկին սնդիկի հետ միացություն էր կազմում, որից հետո այդ միացությունը անցնում էր եղնիկի մորթու միջով։ Մորթու միջով անցնում էր հետագայում օգտագործման համար անհրաժեշտ սնդիկը, իսկ մնացած ոսկին տեղափոխում էին թորանոթում կամ պարզապես թողնում էին արևի տակ։ Երկրորդ եղանակը կայանում է դժվար կառուցվածք ունեցող ստացիոնար հանքաշերեփի օգտագործման մեջ։ Հանքաշերեփը 3 ոտնաչափ երկարություն և 2 ոտնաչափ լայնություն ուներ և կազմված էր 2 մասերից։ Վերին հատվածը իրենից ներկայացնում էր մեկ քառորդ դյույմ շրջանագծով անցքերով երկաթյա թիթեղ։ Մեծ զտաբեկոր մետաղները մնում էին հանքաշերեփի այս մակարդակում։ Ստորին հատվածը կազմված էր զատման համար նախատեսված թեքված ակոսիկով արկղից։ Այն բանից հետո, երբ հանքանյութը ընկնում էր հանքաշերեփի մեջ, ոսկեխույզը մի ձեռքով լցնում էր ջուրը, իսկ մյուսով` ճոճում կառուցվածքը։ Ոսկին մնում էր ակոսիկում, իսկավազը և դատարկ հանքանյութը դուրս էր մնում հանքաշերեփից։ Վերջինիս ամենաստորին հատվածում ոսկու փոքր կտորտանքների լվացումը կանխելու համար տեղադրվում էր սնդիկ։ Ձմռանը ոսկեխույզները հաճախ սնդիկը թողնում էին դրսում` որպես ջերմաչափ։ Եթե առավոտյան սնդիկը սառած էր լինում, նրանք համարում էին, որ դրոսում շատ ցուրտ է, և չէին աշխատում այդ օրը։ Ոսկե տենդից առաջ քննարկվում էր հունափորերով ոսկու արտահանման հարցը։ Սակայն Սենթ-Միխայիլով անցնող դժվար երթուղու պատճառով, ինչը թույլ չէր տալիս աշխատանքներ սկսել այդ սեզոնում, այդ եղանակը համարվեց անձեռնտու։ Կլուդայքի ոսկին ստիպեց այս հարցը վերանայել և 1898 թվականին այդ շրջանում հայտնվեց առաջին հունափորը։ Շինարարության համար անհրաժեշտ նյութերը հասցվեցին Բեննեթ լճի մոտ, այդտեղից էլ հունափորը անցավ Բիգ-Սալմոն գետով։ Շինարարները տարբեր պատճառներով էին կարողանում օգտագործել հունափորերը, և դրանք բաժին հասան Բոնանզա-Քրիք գետի ներքին հատվածում աշխատող ոսկեխույզներին։ Վերջիններիս մոտ, չնայած սառած հողի, հունափորը օգտագործվոց 2 տարի։