cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մառան
Մառան, տնտեսական օժանդակ կառույց-մթերանոց ժողովրդական տան համալիրի մեջ, ուր պահվում են ուտելիք և ըմպելիք։ Մառանը լի է լինում հատկապես ձմռանը. կարասների, կճուճների, ակերի, տկճորների մեջ պահվում են կաթնամթերք, թթուներ, խմիչք, չոր և թարմ մրգեր, կախան, պահածո մսեղեն ու անուշեղեն, մեղր և այլն։ Ճարտարապետական առումով մառանը լեռնային նախալեռնային գոտում կազմել է տան համակառույցի անբաժան մասը, իսկ հովտային շրջաններում եղել է նույն համալիրին կից առանձին շինություն՝ հնձանի հետ համատեղ (հնձան-մառան)։ Հին և միջնադարյան Հայաստանում արքունական, իշխանական և վանքապատկան համակառույցների կազմում մառանը եղել է ոգելից խմիչքների տևական պահեստավորման բաժանմունք և ունեցել տնօրեն՝ մառանապետ։ Հետագայում, կապված ոգելից խմիչքների արդյունաբերական արտադրության հետ, մառանը դարձել է նաև գինու, կոնյակի պահեստավորման և հնացման համար նախատեսված կառույց՝ համապատասխան արտադրամասերին առընթեր։ Մառանը գեղջկական միջավայրում ձմռանը հաճախ ծառայել է նաև որպես նորապսակների ժամանակավոր կացարան՝ «մեղրամսի» ընթացքում։
Կատեգորիա:Էնոլոգիա
5 (այլ կիրառումներ)
5, կարող է վերաբերել.
Դանիել Ռոուզ Ռասել
Դանիել Ռոուզ Ռասել, (Danielle Rose Russell, ), ամերիկացի դերասանուհի է։ Հայտնի է «Ալոհա», «Պանդեմիկ» և «Հրաշք» ֆիլմերում ունեցած դերերով։ 2018 թվականին Ռասելը մարմնավորել է Հոուփ Մայքլսոնին  The CW հեռուստաալիքի «Առաջնածինները» հեռուստասերիալի հինգերորդ և վերջին եթերաշրջանում։
Վաղ կյանք
Ռասելը ծնվել է Նյու Ջերսի նահանգի Պեքանոք Թաունշիփ քաղաքում և մեծացել է Արևմտյան Միլֆորդում ։ Նրա մայրը՝ Ռոսեմարի Ռադոն, նախկինում պարուհի է եղել, իսկ հայրը՝ Ուոլթեր Ռասելը՝ երգիչ ։ Փոքր տարիքում նա նկարահանվել է գովազդներում, որից հետո հաճախել է թատրոն և մասնակցել իր դպրոցական բեմադրություններին։ 2018 թվականին նա ավարտում էր ավագ դպրոցը օնլայն տարբերակով։
Կարիերա
Ռասելը առաջին դերը եղել է «Զբոսանք գերեզմանների կողքով» ֆիլմում, որտեղ նա մարմնավորել է ռուս թմրավաճառի 14֊ամյա դստերը ։ Հաջորդ տարի «Ալոհա» ֆիլմում մարմնավորել է Ռեյչել ՄաքԱդամսի կերպարի դստերը։ 2016 թվականին նկարահանվել է «Վերջին մագնատը» հեռուստասերիալում, իսկ 2017 թվականին նկարահանվել է«Հրաշք» ֆիլում։
2017 թվականի հուլիսին նա ընտրվել է The CW հեռուստաալիքի «Առաջնածինները» հեռուստասերիալում` դեռահաս Հոուփ Մայքլսոնի դերը կատարելու համար ։ 2018 թվականի մայիսին հայտարարվեց, որ Ռասելը կրկին մարմնավորելու է Հոուփին «Ժառանգություններ» հեռուստասերիալում, որը լինելու է «Առաջնածինները» հեռուստասերիալի սփին֊օֆֆը  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Սոպոչնայա (գետ, թափվում է Օխոտի ծով)
Սոպոչնայա (Сопочная), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Տիգիլիսկի շրջանում,Կամչատկայի երկրամասում։ Գետի երկարությունը 176 կմ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Օխոտյան ծովի ավազանի գետեր
Հայկանուշ Մառք
Հայկանուշ Մարգարի Մառք (Հայկանուշ Թոփուզյան, ), հայ գրող, հասարակական գործիչ։
Մառք գրական անունը ստացել է հոր անվան առաջին վանկից։
Կենսագրություն
Հայկանուշ Թոփուզյանը ծնվել է Կոստանդնուպոլսի Այազփաշա թաղամասում, Մարգար և Եպրաքսե Թոփուզյանների ընտանիքում։ 1898 թվականին ավարտել է Եսայան միջնակարգ վարժարանը, այնուհետև մասնավոր դասեր է առել գրաբարագետ Հակոբ Գուրգենից, միաժամանակ դասավանդել Ազգային վարժարանի գիշերօթիկ որբանոցում։ Երկար տարիներ ուսուցչություն է արել Կ. Պոլսի հայկական դպրոցներում։ Այնուհետև ութ տարի դասավանդել է Նշանթաղի Նիկողոսյան աղջկանց բարձրագույն վարժարանում։ 1903 թվականին Հայկանուշ Մառքն արժանացել է «Մասիս» գրական թերթի երկրորդ մրցանակին։ Նույն թվականին տպագրել է «Աղջկան մը հոգին» վիպակը։ 1905 թվականին իր ամուսնու՝ «Մանզումեի էֆքյար» թերթի խմբագիր Վահան Թոշիկյանի հետ երկու տարի հրատարակել է «Ծաղիկ» հանդեսը։ Քանի որ ամուսինը հրավիրված էր խմբագրելու «Արշալույս» և «Արձագանք» թերթերը, 1907 թվականին մեկնել է Զմյուռնիա, աշխատակցել այդ թերթերին։ 1909 թվականին ամուսինները վերադարձել են Կ. Պոլիս։ Սիպիլը Մառքին հրավիրել է Ազգանվեր հայուհյաց ընկերություն, որտեղ վերջինս վարել է ատենադպիրի պաշտոնը։ Հետագայում նույն պաշտոնը վարել է նաև Հայ կանանց, Հայ տիկնանց ընկերություններում, Ազգային հիվանդանոցի օժանդակ հանձնախմբում և այլուր։ Արձակ ու չափածո գործերով հանդես եկել է «Բյուրակն», «Հայաստանի կոչնակ», «Ժամանակ», «Երիտասարդ հայուհի» և այլ պարբերականներում։ 1919-1932 թվականներին հրատարակել է «Հայ կին» կիսամսյա հանդեսը ։ 1921 թվականին լույս է տեսել նրա «Ծուլության պահերես» արձակ բանաստեղծությունների ժողովածուն ։ 1936 թվականին աշխատակցել է ամուսնու հրատարակած «Նոր լուր» թերթին, վարել կանանց բաժինը։ Թղթակցել է «Բյուրակն», «Հայաստանի կոչնակ», «Երիտասարդ հայուհի» պարբերականներին։ 1954 թվականին Կ․ Պոլսում մեծ շուքով տոնվել է Մառքի գրական գործունեության հիսնամյակը, որի առիթով հրատարակվել է նրա բանաստեղծական և հրապարակագրական գործերը՝ «Հայկանուշ Մառք. կեանքն ու գործը» խորագրով։
Հայ գրականության և հրապարակախոսության կնոջ ձայնը շնչավորող և հայ կանանց շարժումը ժողովրդականացնող նվիրյալը ապրեց մինչև խոր ծերություն ։ Կյանքի վերջին տարիներին Մառքի առողջական վիճակը վատթարացել է, և նա տեղափոխվել է Պոլսի ազգային հիվանդանոց, որտեղ վախճանվել է 1966 թվականի մարտի 7-ին։ Մառքն իր գրադարանը և բոլոր իրերը կտակել է Սուրբ Խաչի դպրեվանքին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ կին գրողներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:20-րդ դարի Օսմանյան կայսրության գրողներ Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Հայ արձակագիրներ
Դեկու
Դեկու (Deco, իսկական անուն՝ Անդերսոն Լուիս դե Սոուզա, Anderson Luiz de Sousa,, Բրազիլիա), բրազիլական ծագմամբ պորտուգալացի ֆուտբոլիստ, հանդես է եկել որպես հարձակվողական ոճի կիսապաշտպան։ Հանդես է եկել բրազիլական «Ֆլումինենսե»-ի և Պորտուգալիայի հավաքականի կազմում (2002 թվականին ստացել է Պորտուգալիայի քաղաքացիություն)։ 2000-ական թվականների կեսերին կիսապաշտպանական դիրքում համարվել է լավագույններից։ Դեկուն երկու անգամ ճանաչվել է Չեմպիոնների Լիգայի լավագույն կիսապաշտպան (2004 և 2006 թվականներին)։
Վաղ տարիներ
Դեկուն եկել է Պորտուգալիա 1997 թվականին՝ 19 տարեկան հասակում։ Լիսաբոնի «Բենֆիկա» նա տեղափոխվել է բրազիլական Կորինթիանսից ։ Դեկուն մարզումների ժամանակ շատ վստահ էր գործում և ցուցադրում էր գեղեցիկ խաղ, սակայն «Բենֆիկա»-ի տնօրինությունը որոշեց բրազիլացուն վարձավճարով տալ Պորտուգալիայի առաջնության երկրորդ դիվիզիոնում հանդես եկող «Ալվերկա» ակումբին ։ Այդ թիմում Դեկուն խաղաց մեկ մրցաշրջան ։ Դեկուն հաջող խաղ էր ցուցադրում և շատ մոտ էր Բենֆիկայի հետ որպես թիմի մեկնարկային կազմի ֆուտբոլիստ պայմանագիր կնքելուն, սակայն լիսաբոնական ակումբը և ֆուտբոլիստի գործակալը համաձայնության չեկան, քանի որ թիմի գլխավոր մարզիչ Գրեմ Սունեսը ֆուտբոլիստի մոտ հեռանկար չէր տեսնում ։ Դրանից հետո՝ 1998-1999 մրցաշրջանում Դեկուն վաճարվեց Պորտու քաղաքի «Սալգեյրուշ» ակումբին, որի կազմում սկսեց հանդես գալ դեկտեմբերից և 12 խաղում դարձավ 2 գոլի հեղինակ ։ Դեկուի խաղին մեծ ուշադրւթյուն էին դարձնում «Պորտու» ակումբի սկաուտները։ Եվ ի վերջո ձմեռային տրասֆերային պատուհանի ընթացքում Դեկուն տեղափոխվեց «Պորտու»։
«Պորտու»
«Պորտու»-ում վաղ տարիներին Դեկուն հանդես էր գալիս որպես տաղանդավոր «փլեյմեյքեր» և այդ պատճառով էլ երկրպագուներից ստացել է «Կախարդ» (Mágico) մականունը։ Դեկուի խաղի մեջ միավորվում էր «10 համար»-ի կարողությունները և պաշտպանությունում որոշակի հակումը կոշտ խաղին, որին «փլեյմեյքերների» հիմնական մասը ուշադրություն չէր դարձնում։ Այդ պատճառով էլ Դեկուի վիճակագրության մեջ դեղին և կարմիր քարտերի թիվը կազմում է այնքան՝ ինչքան գոլային փոխանցումների թիվը։ Նրա պահվածքը դաշտում շատ թանկ էր արժենում «Պորտու»-ի համար։ Խաղերում Դեկուն կամ հեռացվում էր խաղադաշտից կամ տրամադրված լինելով խաղին գործում էր շատ «մաքուր»։ Արդեն 3 տարի անց պորտուգալացին ակումբում ուներ շատ մեծ դերակատարում և 2000-ական թվականներին արդեն խոսվում էր Դեկուի «Բարսելոնա» տեղափոխվելու հնարավոր տարբերակի մասին։
Ժոզե Մոուրինյոյի կառավարման ժամանակահատվածում Դեկուին տրված էր թիմի առաջնորդի դերը։ 2002-03 մրցաշրջանում Դեկուն դարձավ թիմի առանցքային ֆուտբոլիստը։ Նա 30 խաղում դարձավ 10 գոլի հեղինակ և ստացավ 17 դեղին և 1 կարմիր քարտ։ Բացի դրանից Դեկուն 2003 թվականի ՈՒԵՖԱ գավաթի խաղարկությունում հաջողության համար ամենամեծ դերակատարումը ունեցավ։ Մյուս տարի Դեկուն օգնեց թիմին Պորտուգալիայի չեմպիոնական տիտղոսը վերադարձնելու մեջ, ինչպես նաև Չեմպիոնների Լիգայում հաղթանակի մեջ (նրանք եզրափակչում հաղթեցին ֆրանսիական «Մոնակո»-ին 3:0 հաշվով, իսկ Դեկուն այդ խաղում խփեց 2-րդ գոլը)։ «Պորտու»-ում վերջին մրցաշրջանը Դեկուին բերեց Չեմպիոնների Լիգայի ամենաօգտակար ֆուտբոլիստի կոչումը, ինչպես նաև առաջնության լավագույն կիսապաշտպանի տիտղոսը։
«Բարսելոնա»
Սակայն արդեն 2004 թվականի հունիսի 26-ին պորտուգալական O Jogo թերթը տարածեց Դեկուի «Բարսելոնա» տեղափոխվելու հնարավորության մասին լուրը, ինչպես նաև տեղեկացրեց, որ Մյունխենի «Բավարիա»-ն այլևս չի հետաքրքրվում Դեկուով։ Արդյունքում «Բարսա»-ին հաջողվեց կնքել պայմանագիր Դեկուի հետ (այդ նույն ժամանակահատվածում Բարսելոնան պայմանագիր կնքեց նաև պորտուգալական ֆուտբոլի ծագող աստղի՝ Կուարեժմայի հետ) ։ Դեկուի տրանսֆերը արժեցավ 15 միլիոն եվրո։ 2004 թվականի հուլիսի 6-ին Դեկուն դարձավ իսպանական գրանդի ֆուտբոլիստ։
Շատերը համարում էին, որ Դեկուն «Բարսելոնա»-յում «կմնա» բրազիլացի աստղի՝ Ռոնալդինյոյի շողքում, սակայն Դեկուն շատ վստահ էր գործում և ավելի շատ հանդես էր գալիս դաշտի կենտրոնական մասում (ի հաշիվ գնդակը խլելու իր մեծ վարպետության), այսինքն որպես կենտրոնական կիսապաշտպան։ 2004 թվականին Դեկուն «Ոսկե գնդակի» համար պայքար մղողների մեջ 2-րդ-ն էր։ Նա 6 քվեով առաջ էր Ռոնալդինյոյից, սակայն զիջում էր Անդրեյ Շևչենկոյին։
«Բարսելոնայի» կազմում Դեկուն լրացրեց իր մեդալների բացը։ Դեկուի տիտղոսներին գումարվեց երկու Իսպանիայի չեմպիոնական տիտղոս, Իսպանիայի երկու սուպերգավաթ և արդեն իր կարիերայի երկրորդ Չեմպիոնների Լիգայի գավաթը (2005-06) ։
2006-07 մրցաշրջանում Դեկուն Չեմպիոնների Լիգայի պատմությունում դարձավ ռեկորդի հեղինակ։ Նա Չեմպիոնների Լիգայի խաղարկությունում երեք անգամ ճանաչվեց խաղի լավագույն ֆուտբոլիստ (Vodafone Man of the Match)։ Ինչպես նաև Աշխարհի ակումբային առաջնությունում Դեկուն ճանաչվեց առաջնության լավագույն ֆուտբոլիստ, չնայած նրան, որ եզրափակչում «Բարսելոնա»-ն պարտություն էր կրել բրազիլական «Ինտերնասիոնալից» ։
2008 թվականի հուլիսի 1-ին անհաջող մրցաշրջանից հետո Դեկուն կնքելով 3 տարվա պայմանագիր 10 միլիոն եվրոյի դիմաց տեղափոխվեց «Չելսի» ։ «Բարսելոնայի» նոր մարզիչ՝ Խոսեպ Գվարդիոլան Դեկուին այլևս չէր տեսնում իր ակումբի կազմում։
Դեկուի «վերջին» խաղը
2014 թվականի հուլիսի 24-ին Դեկուն խաղաց իր պրոֆեսիոնալ կարիերայի վերջին խաղը՝ «Պորտու» - «Բարսելոնա» (4:4) խաղը։ Այդ խաղում Դեկուն մեկ գոլի հեղինակ դարձավ և «Պորտուի» կազմում և «Բարսելոնայի» կազմում խաղալիս։
Միջազգային կարիերա
Բրազիլիայի հավաքական չհրավիրված Դեկուն, համարվում էր Պորտուգալիայի հավաքականին հնարավոր ֆուտբոլսիտներից։ 2002 թվականին՝ Պորտուգալիայում 6 տարի ապրելուց հետո Դեկուն ստացավ Պորտուգալիայի քաղաքացիություն։ Ամիսներ տևած քննարկումներից հետո Դեկուն հրավիրվեց ազգային հավաքական իր առաջին խաղը անցկանցելու համար։ Ճակատագրի հեգնանքով նա 2003 թվականի մարտի 29-ին պետք է խաղար ընդդեմ Բրազիլիայի հավաքականի։ Իր առաջին խաղում Դեկուն խաղաց ընդամենը 8 րոպե, սակայն այդ ժամանակահատվածում նա հասցրեց տուգանային հարվածից գրավել մրցակցի դարպասը։ Դեկուի խփած գոլը շատ կարևոր էր և ի շնորհիվ այդ գոլի Պորտուգալիայի հավաքականը 2:1 հաշվով տարավ սենսացիոն հաղթանակ ։ Պորտուգալացիների այդ հաղթանակը առաջինն էր 1966 թվականի աշխարհի առաջնությունից հետո։ Չնայած մի քանի ֆուտբոլիստների Դեկուի հանդեպ բողոքների, ներառյալ հավաքականի առաջնորդի՝ Լուիշ Ֆիգույի բողոքի, այս խաղից հետո Դեկուին սկսեցին կանոնավոր կերպով հրավիրել հավաքական։ Անգամ այդպիսի ճնշման մեջ Դեկուին հաջողվեց դառնալ Պորտուգալիայի հավաքականի ամենավառ ֆուտբոլիստներից մեկը։
2003-04 մրցաշրջանում Դեկուն ազգային հավաքականում ամենատիտղոսակիր ֆուտբոլիստն էր։ Իսկ 2005-06 թվականին Չեմպիոնների Լիգայում հաղթանակի շնորհիվ Դեկուն ունեցավ ավելիշատ միջազգային տիտղոսներ, քան պուրտուգալացի սուպերաստղ Լուիշ Ֆիգուն։
2006 թվականի աշխարհի առաջնությանը Դեկուն հավաքականի պաշտոնական խաղերում խփեց իր երկրորդ գնդակը՝ Իրանի հավաքականի դեմ խաղում։ 1/8 եզրափակչում Դեկուն ստացավ երկու դեղին քարտ և հեռացվեց խաղադաշտից։ Նա բաց թողեց Անգլիայի հավաքականի դեմ կայանալիք 1/4 եզրափակչի խաղը, որում պորտուգալացիները հաղթանակ տարան։ 2006 թվականի հուլիսի 5-ին պորտուգալիայի հավաքական 0:1 հաշվով կիսաեզրափակչում զիջեց Ֆրանսիայի հավաքականին։
2010 թվականին հունիսի 30-ին՝ ՀԱՀ-ում անցկացվող աշխարհի առաջնության 1/8 եզրափակչում Իսպանիայի հավաքականից կրած պարտությունից հետո, Դեկուն որոշեց վերջ տալ միջազգային մակարդակի իր ելույթներին ։
Ձեռքբերումներ
Ակումբային
«Պորտու»
«Չելսի»
«Ֆլումինենսե»
Պորտուգալիայի հավաքական
Անձնական
Խաղաոճ
Դեկուն բազմակողմանի հզոր, տակտիկապես խելացի և ստեղծագործ կիսապաշտպան է, ով ունի դաշտը հիանալի տեսնելու և տեխնիկական կարողություններ ։ Դեկուն կիսապաշտպանական գծում ունիվերսալ է։ Նա ընդունակ է խաղալ որպես կենտրոնական կիսապաշտպան, այդ բանում բոլորը համոզվել են Ժոզե Մոուրինյոյի «Պորտու»-ում կառավարման շրջանում, ընդունակ է խաղալ որպես հարձակվողական ոճի կիսապաշտպան, և ընդունակ է խաղալ որպես լավ մշակված և կենտրոնացած «փլեյմեյքեր»։ Ինչպես նաև Դեկուն կարող էր հանդես գալ խաղադաշտի աջ թևում որպես վինգեր, չնայած նրան, որ նա ոչ այնքան արագ էր և տոկուն, չուներ զարգացված ֆիզիկական և պաշտպանական հմտություններ ։ Այդ ամենի փոխարեն նա օժտված էր հիանալի՝ գնդակի հետ աշխատելու հմտությամբ, դրիբլինգով, փոխանցումներ կատարելու վարպետությամբ և հարձակման հմտություններով, որը թույլ էր տալիս նրան շրջանցել հակառակորդի ֆուտբոլիստներին, գտնել հարմար դիրք և ստեղծել գոլային պահեր  ։ Այն, որ նա վերջին տարիներին կորցրել էր իր անկրկնելի արագացումը, հմտությունները և շարժունությունը՝ չէին խանգարում այն բանին, որ նա գրանցի ֆիզիկապես զարգանալու աճ, որի շնորհիվ էլ նա ուժային պայքարում կկարողանա պահպանել գնդակը իրենից ավելի ծանր և ֆիզիկապես ուժեղ հակառակորդների դեմ պայքարում։ Դեկուի ստեղծագործ խաղին գումարվում էր նաև այն, որ Դեկուն ի զորու էր աջակցել թիմին հազվադեպ գոլերով, որոնք նա հեղինակում էր ի շնորհիվ իր ճշգրիտ հարվածներ կատարելու հմտության և տուգանային հարվածները հմուտ կերպով իրացնելուն ։ Դեկուն վատ կողմեր ևս ուներ։ Նա ճանաչված էր նաև որպես շատ կոպիտ և «վնասվածքներ հասցնող» ֆուտբոլիստ։ Բացի այդ երբեմն Դեկուի մարզավիճակը «հարցի տակ» էր դրվում  ։ Դեկուն նաև հայտնի էր իր տակտիկական խախտումներ կատարելու սովորությունով , ինչպես նաև նա իր կարերայի ընթացքում երբեմն մեղադրվում էր «սիմուլացիայի» մեջ ։
Անձնական կյանք
Դեկուի առաջին ամուսնությունից հետո նրա աներորդիներն են Ալեկսանդրո («Վասկո դա Գամայի» ֆուտբոլիստ) և Ռիշարլիսոն («Ատլետիկո Մինեյրոյի» ֆուտբոլիստ) եղբայրները ։
Դեկուի հետ 1997 թվականին Եվրոպա եկավ նաև նրա կինը Սիլան, որի հետ ապրում էր շուրջ 3 տարի։ Դեկուն և Սիլան ունեն երկու որդի՝ Ժուան Էնրիկեն և Պեդրո Գաբրիելը։ Նրանք հիմա իրենց մոր հետ ապրում են Բրազիլիայում։ Պորտու գալուց մի քանի տարի հետո Դեկուն և Սիլան բաժանվեցին և Դեկուն 2005 թվականի ապրիլին ամուսնացավ Ժասիարայի հետ։ Դեկուն և Ժասիարան ունեցան երկու երեխա՝ մեկ տղա և մեկ աղջիկ։ 2008 թվականին հայտարարվեց Դեկուի և Ժասիարայի ամուսնալուծության մասին։ 2009 թվականին Դեկուի նախկին ընկերուհին ունեցել է նրա հինգերորդ երեխային՝ Սոֆիային։
Գամբիայի վարչական բաժանում
Աֆրիկայի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Գամբիայի Հանրապետությունը վարչականորեն բաժանված է 5 սովորական և մեկ քաղաքատիպ մարզի։
Մարզերը
Մարզերը յուրաքանչյուրն ունի իր մայրաքաղաքը և իրենց հերթին բաժանված են շրջաններից։
Բորա Ջորջևիչ
Բորա Ջորջևիչ (Սերբական կիրիլիցա՝ Борисав-Бора Ђорђевић, ), հայտնի է նաև Բորա Չորբա (Սերբական կիրիլիցա՝ Бора Чорба), Սերբիացի երգիչ, երգահան և գրող։ Նա հայտնի է որպես Սերբիացի լավագույն վոկալիստ, Րիբլյա չորբա ռոք խմբի գլխավորը։ Ռոք ասպարեզում նա համարվում է լավագույններից մեկը և ամենաազդեցիկ երգահաններից մեկը։
Վաղ կյանքը
Ջոջևիրը ծնվել է 1952 թվականին Չաչակ քաղաքում, հայրը եղել է հաստոցային բանվոր՝ Դրագոլյուբ, և մայրը՝ Ներանջա, սերբիացի պրոֆեսոր ։
13 տարեկանում նա ձևավորել է իր առաջին խումբը, որն անվանվել է Հերմելինի։ Խմբում եղել են Բորկո Լիչը(կիթառ), Պրվոսլավ Սավիչը(ռիթմ կիթառ) և Ասա Դիմիտրիյևիչ(հարվածային գործիքներ)։ Ջորջևիչը նաև նվագել է բաս կիթառ։ Երկու տարի անց Ջորջևիչը նվագել է ռիթմ կիթառ և գրել իր առաջին երգը։ Նրա առաջին գրված երգերից մեկը՝ «Moje tuge» դրանից հետո ձայնագրել է «Suncokret» երգը, «Moje tuge» ալբոմը։ Հերմելինի խմբից հետո Ջորջևիչը եղել է Չուչակի բազմաթիվ ռոք խմբերում, դրանցից են՝ Vesnici Ljubavi, Safiri, Dečaci sa Morave, Čačanski Plemići: Որոշ ժամանակ նա PORS (Poslednji Ostatak Romantičnog Sveta) խմբի անդամ է եղել, որի անդամն է եղել նաև Ռադոմիր Մահալովիչ Տոչակը։
Վաղ կարիերան
1970 թվականի սկզբին Ջորջևիչը ստեղծեց ակուստիկ ռոք խումբ՝ Զայեդրոն, խմբի վոկալիստները երեքն էին և նրանք իգական սեռի ներկայացուցիչներ էին, Իվանա Կաչուկովիչը և զույգեր Վուկիցա և Ջորդանա Ստեֆանովիչները։ Զայեդնոի անդամները գրում էին երգեր հանդես գալիս թատրոններում, նվագում Բոնտոն և սովորաբար ձայնագրում էին երգեր ռադիո շոուների համար։ Նրանց առաջին սինգլները «Վիզիյա» և «Գորո մոյա»-ն էին որոնք շատ հայտնիություն բերեցին խմբին։
Սոլո կարիերա
1987 թվականին Թերեզիջ թատրոնում Ջորջևիչի և Արսեն Դեդիչի անավարտ ներկայացումը հանգեցրեց Արսենի և Բորա Քոբրայի հայտնի Unplugged '87 բութլեգ ալբոմին, որը ձայնագրելով 1988 թվականին, նա կազմակերպում է իր պոեզիայի երեկոն։ 1996 թվականին նա թողարկվում է Նջիհովի Դանիինը, որով նա ցույց է տալիս իր հակա Միլոսևիչ վերաբերմունքը։
Գրական աշխատանքները
Ջորջևիչը իր առաջին բանաստեղծությունների գիրքը՝ «Ravnodušan prema plač» (Անտարբեր լացի հանդեպ) հրատարակել է 1985 թվականին։ 1987 թվականին գրում է իր երկրորդ՝ «Hej, Sloveni» գիրքը և 1988 թվականին դառնում է Սերբիայի գրողների միության անդամ (Udruženje književnika Srbije)։ Ջոջևիչը իր դիմումը գրում է սեղանի անձեոցիկի վրա։ Իր՝ Սերբիայ գրողների միություն ընդունվելը որոշ անդամների կողմից վատ է ընդունվել։ Հետագայում Ջորջևիչը գրում է ևս 7 գիրք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սերբ երգիչներ Կատեգորիա:Սերբ երաժիշտներ‎
Դանիել Վաս
Դանիել Վաս (Daniel Wass, ), դանիացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Վալենսիայի և Դանիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական կիսապաշտպանի և աջ պաշտպանի դիրքում ։
Բրոնդբյու
Պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստի կարիերան Վասը սկսել է Բրոնդբյուում։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2007 թվականի դեկտեմբերի 2-ին՝ Կոպենհագենի դեմ խաղում ։ Եվրոպական առաջնություններում իր առաջին հանդիպումը անցկացրեց 2008 թվականի հուլիսի 17-ին՝ ՈՒԵՖԱ Գավաթի որակավորման առաջին փուլի Բ36 Տորսխավնի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը պրոֆեսիոնալ կարիերայում խփեց հուլիսի 31-ին՝ Բ36 Տորսխավնի դեմ պատասխան խաղում ։ 2009 թվականի օգոստոսի 19-ին Վասը վարձավճարով միացավ նորվեգական Ֆրեդրիկստադին։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց օգոստոսի 21-ին՝ Ռուսենբորգի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը խփեց նոյեմբերի 1-ին՝ Լյունի դեմ խաղում ։ Ֆրեդրիկստադի կազմում Վասը անցկացրեց 3 հանդիպում՝ Բրոնդբյու վերադառնալով 2009 թվականի դեկտեմբերին։ 2010 թվականի հոկտեմբերի 24-ին դանիացին գոլի հեղինակ դարձավ Ռանդերսի կազմում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 2-1 հաշվով ։ Բրոնդբյուի առաջին թիմի կազմում Վասը անցկացրեց 99 հանդիպում՝ դառնալով 10 գոլի և 7 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Էվիան
2011 թվականի մայիսի 20-ին Վասը 5 տարվա պայմանագիր կնքեց Բենֆիկայի հետ, սակայն ակումբի կազմում չանցկացրեց ոչ մի պաշտոնական հանդիպում և հուլիսի 22-ին 1 տարվա վարձավճարով միացավ Էվիանին։ Իր դեբյուտը նշեց սեպտեմբերի 1-ին՝ Ֆրանսիայի լիգայի գավաթի Լանսի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը Լիգա 1-ում անցկացրեց հոկտեմբերի 15-ին՝ Սենտ Էտիենի դեմ խաղում՝ այս խաղում դառնալով գոլային փոխանցման հեղինակ ։ Իր առաջին գոլը խփեց նոյեմբերի 19-ին՝ Լորյանի դեմ խաղում ։ Դեկտեմբերի 18-ին դանիացին դուբլ ձևակերպեց Բաստիայի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 2-1 հաշվով ։ 2012 թվականի հունիսի 20-ին Էվիանը գնեց Վասի ամբողջ տրանսֆերը 2․5 միլիոն եվրոյի դիմաց  ։ 2014 թվականի մայիսի 17-ին նա դուբլի հեղինակ դարձավ Սոշոյի դեմ խաղում ։ Օգոստոսի 16-ին Վասը դուբլ ձևակերպեց Ռենի դեմ խաղում ։ Դեկտեմբերի 13-ին՝ Ռեյմսի դեմ խաղում նա դարձավ գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ, սակայն Էվիանը պարտվեց 3-2 հաշվով ։ Ակումբի կազմում Վասը անցկացրեց 147 հանդիպում բոլոր մրցաշարերում՝ դառնալով 27 գոլի և 13 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Սելտա Վիգո
2015 թվականի հունիսի 22-ին Վասը 4 տարվա պայմանագիր կնքեց Սելտա Վիգոյի հետ  ։ Իր դեբյուտը նշեց օգոստոսի 23-ին՝ Լևանտեի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը խփեց սեպտեմբերի 13-ին՝ Լաս Պալմասի դեմ խաղում ։ 2016 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Վասը գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Եվրոպայի Լիգայի Պանատինաիկոսի դեմ խաղում՝ 2-0 հաշվով հաղթանակ պարգևելով Սելտային ։ Դեկտեմբերի 4-ին նա 2 գոլային փոխանցում տվեց Բետիսի դեմ խաղում ։ 2017 թվականի սեպտեմբերի 29-ին՝ Ժիրոնայի դեմ խաղում Վասը դարձավ գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ, իսկ հանդիպումն ավարտվեց 3-3 հաշվով ։ Դեկտեմբերի 23-ին նա գոլ խփեց Դեպորտիվո Լա Կորունյայի դեմ խաղում ։ 2018 թվականի հունվարի 7-ին դանիացին գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Ռեալ Մադրիդի դեմ խաղում՝ փրկելով իր թիմին պարտությունից  ։ Սելտա Վիգոյի կազմում Վասը անցկացրեց 136 հանդիպում՝ դառնալով 14 գոլի և 20 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Վալենսիա
2018 թվականի հուլիսի 10-ին Վասը 4 տարվա պայմանագիր կնքեց Վալենսիայի հետ ։ Ակումբը նրա համար վճարեց 6 միլիոն եվրո  ։ Իր դեբյուտը նշեց օգոստոսի 20-ին՝ Ատլետիկո Մադրիդի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը Չեմպիոնների Լիգայում անցկացրեց սեպտեմբերի 19-ին՝ խմբային փուլի Յուվենտուսի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը Վալենսիայի կազմում խփեց 2019 թվականի ապրիլի 11-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի քառորդ եզրափակչի Վիլյառեալի դեմ խաղում ։ Մայիսի 5-ին Վասը գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Հուեսկայի դեմ խաղում ։ Մայիսի 25-ին դանիացին թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս եկավ Իսպանիայի գավաթի Բարսելոնայի դեմ խաղում ՝ օգնելով Վալենսիային հաղթել 2-1 հաշվով և նվաճել գավաթը ։ Իր առաջին մրցաշրջանում Վասը անցկացրեց 50 հանդիպում բոլոր մրցաշարերում՝ դառնալով 2 գոլի և 7 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
Միջազգային կարիերա
Վասը ներկայացրել է Դանիան բոլոր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ Դանիայի ազգային հավաքականում իր դեբյուտը նշեց 2011 թվականի փետրվարի 9-ին՝ փոխարինման մտնելով Անգլիայի դեմ ընկերական խաղում ։ Առաջին հանդիպումը հավաքականի մեկնարկային կազմում անցկացրեց նոյեմբերի 15-ին՝ Ֆինլանդիայի դեմ խաղում ։ 2012 թվականին Վասը մասնակցեց Եվրոպայի առաջնությանը, սակայն չանցկացրեց ոչ մի հանդիպում , իսկ Դանիան դուրս մնաց խմբային փուլից ։ 2018 թվականի մայիսին Վասը ներառվեց Դանիայի՝ աշխարհի առաջնության համար նախնական 35-հոգանոց թիմում  , սակայն դուրս մնաց վերջնական կազմից  ։
2019 թվականի հունիսին Վասը 3 տարվա դադարից հետո վերադարձավ Դանիայի հավաքական՝ փոխարինելով Ռոբերտ Սկովին Վրաստանի դեմ խաղում և այս խաղում դառնալով 2 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի օգոստոսի 19-ի դրությամբ
Բելկաստել է Բյուկ
Բելկաստել է Բյուկ (Belcastel-et-Buc), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Դանիել Վաս
Ակումբային
Վալենսիա
Բելկաստել է Բյուկ
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 68 մարդ, բնակչության խտությունը` 4.81 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 14.15 կմ² տարածք։
Դանիել Վաս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Դանիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրոնդբյուի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆրեդրիկստադի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բենֆիկայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էվիանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սելտա Վիգոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վալենսիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2012-ի ֆուտբոլիստներ
Բելկաստել է Բյուկ
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 650 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 140 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 20 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Անմահը (մուլտֆիլմ)
«Անմահը» (Бессмертный), ռուսական մուլտֆիլմ, ստեղծվել է «Պիլոտ» ստուդիայում 2012 թվականին։ «Գունագեղ քարերի սարը» շարքից է։
Սյուժե
Մուլտֆիլմն ստեղծվել է թաթերի «Անմահ մարդը» հեքիաթի մոտիվներով։ Նման սյուժե գոյություն ունի նաև վրացական և հունգարական բանահյուսության մեջ։ Հեքիաթի վրացական տարբերակն անվանվում է «Հողն իրենն է պահանջում», իսկ նույնատիպ հունգարական հեքիաթի վերնագիրն է «Արքայազնը, ով ուզում էր հավերժ ապրել»։
Մի ժամանակ ապրում էին երկու ընկեր` Նիսանը և Նեմուրումը։ Նիսանը ծանր հիվանդանում է և մահանում։ Դրանից հետո, Նեմուրումն առաջին անգամ լրջորեն մտածելով մահվան մասին, գնում է որոնելու մի երկիր, որտեղ ոչ ոք չի մահանում...
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2012 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական մուլտֆիլմեր
Հույները Բուլղարիայում
Հույները Բուլղարիայում (гърци Gǎrci, Έλληνες στη Βουλγαρία), Բուլղարիայում ապրող ութերորդ ամենախոշոր էթնիկական փոքրամասնությունները։
Ըստ 2011 թվականին Բուլղարիայի Հանրապետությունում անցկացված մարդահամարի տվյալների, Բուլղարիայում ապրում են շուրջ 25,000 հույներ։ Ըստ հունական աղբյուրների, այդ թիվը հասնում է 28,500-ի։
Այդ թիվը ներառում է նաև Բուլղարիայում ապրող այն հույները, որոնք Հունաստանի Հանրապետության քաղաքացիներ կամ երկքաղաքացիներ են։ Բուլղարիայի հույները հիմնականում բնակվում են մայրաքաղաք Սոֆիայում և Պլովդիվում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունական սփյուռք Կատեգորիա:Բուլղարիայի ազգեր
Մառն
Մառն (Marne, Matrona, Materna), գետ Ֆրանսիայի հյուսիսում, Սենի աջ վտակը։ Երկարությունը 525 կիլոմետր է, ավազանը՝ 12,7 հազար կմ2։ Սկիզբ է առնում Լանգր սարավանդից, Փարիզի մոտ միախառնվում Սենին։
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գետեր
Ջոյս Վինսենթ
Ջոյս Վինսենթ, բրիտանացի կին, ում մահը անցել է աննկատ։ Նրա դիակը հայտնաբերվել է մահվանից երկու տարի անց Լոնդոնի իր տանը։ Նախքան մահը Վինսենթը համարյա խզել էր իր ունեցած բոլոր կապերը։ 2001 թվականին հրաժարվել էր աշխատանքից, գնացել բռնությունից տուժածների համար ապաստան որոնելու։ Այդ ընթացքում նա նվազեցրել էր շփումները ընկերների և ընտանիքի հետ։
Վինսենթը 2003 թվականին մահացավ այնպես, որ դա չնկատեցին ո՛չ ընտանիքը, ո՛չ ընկերները, աշխատակիցներն ու հարևանները։ Նրա աճյունը հայտնաբերվեց 2006 թվականի հունվարի 25-ին, բացահայտվեցին նաև մահվան պատճառները՝ ասթմա, խոցային հիվանդություն։ Նրա կյանքն ու մահը նյութ դարձան 2011 թվականին նկարահանված դրամատիկական ֆիլմի համար։ Ֆիլմը և Վինսենթի կյանքը ոգեշնչեցին Ստեֆան Վիլսոնին՝ ստեղծելու «Ձեռքը չի կարող ջնջել» ալբոմը ։
Կյանք
Ջոյս Վինսենթը ծնվել է Համմերսմիթում 1965 թվականի հոկտեմբերի 19-ին և մեծացել Ֆուլհեմ Փելես Ռոուդում։ Նրա ծնողները վտարանդիներ են եղել. եկել են Գրենադայից։ Հայրը՝ Լավրենսը, աֆրիկական ծագում ուներ, ատաղձագործ էր, իսկ մայրը՝ հնդկական ։ Երբ վիրահատության ժամանակ մահացավ մայրը, Վինսենթը ընդամենը տասնմեկ տարեկան էր։ Նրան դաստիարակելու պատասխանատվությունն ընկավ ավագ քույրերի վրա։ Վինսենթն ունեցել է անբնական հարաբերություներ իր էմոցիոնալ հոր հետ  ։ Հաճախել է Մելքոմբ հիմնական դպրոցը, Ֆուլհեմի Գիլլիաթթ իգական դպրոցը, բայց 16 տարեկանում թողել է այն ։
1985 թվականին աշխատել է որպես քարտուղարուհի, ապա շարունակել է աշխատել Էռնստ & Յոնգ հիմնադրամում ։ Չորս տարի աշխատելուց հետո հեռացել է այնտեղից անհայտ պատճառով։ Որոշ ժամանակ անց Վինսենթը իրեն հանձնել է ընտանեկան բռնությունների զոհերի ապաստանին Հարինգեյում, միաժամանակ հյուրանոցում աշխատել է որպես հավաքարար։ Այս ընթացքում նա օտարված էր ընտանիքից ։ Հետաքննության արդյունքում նշվում է. «Նա իրեն կտրել է ր ընտանիքից, թեև ուներ գեղեցիկ ընտանիք։ Մենք հասկանում ենք, որ դա եղել է ընտանեկան բռնության հետևանք» ։ Այդ ենթադրել է տալիս, որ նա ամաչել է, որ շահարկվի բռնության փաստը, և ինքը տեսանելի լինի բռնակալին։ Դրա համար գնացել է ապրելու Վուդ Գրին Շոփինգ Սիթիում գտնվող բնակարանում, որը նախատեսված էր որպես սեփականություն ընտանեկան բռնության զոհ դարձածների համար ։
2003 թվականին նա հոսպիտալացվում է, քանի որ մարսողական համակարգում խոց ուներ և արյուն էր փսխում ։
Մահ
Վինսենթը մահացել է անհայտ պատճառներով 2003 թվականին ։ Պատճառը կարող էր լինել նրա հիվանդությունը ասթմայով և խոցային հիվանդությունը, որը ավելի հնարավոր պատճառ էր նրա մահվան համար։ Նրա աճյունի մնացորդների վերլուծությունը համապատասխանում է պաթալոգիստների եզրակացությանը։ Մնացել էր նաև պայուսակը՝ ամանորյա նվերներով, որոնք այդպես էլ չհանձնվեցին։ Հայտնի չէր նաև, թե ում էին հասցեագրված այդ նվերները ։
Հարևանները մտածում էին, որ սենյակը զբաղեցրած չէ, և նեխված մարմնի հոտը վերագրվում էր աղբարկղին։ Բնակարանի պատուհանները նույնպես ներսը դիտելու հնարավորություն չէին տալիս ։ Թմրամոլները հաճախակի էին այցելել այդ տարածքը, այդ պատճառով կասկածի տակ չէր առնվել հեռուստացույցի անընդհատ խշշոցը։ Տան վարձավճարի մի մասը ավտոմատ փոխանցվել էր Մետրոպոլիտան Հոուսթինգ Թրաստի կողմից գործակալության միջոցով, դրա համար ենթադրվել էր, որ նա կենդանի է։
Այսպես երկու տարի ի վեր կուտակվել էր չվճարված վարձավճարը ։ Նրա դիակը հայտնաբերվել է 2006 թվականին։ Մահվան ժամանակ նա ունեցել է ընկեր, բայց ոստիկանությունը անկարող է եղել գտնել նրան ։ Նրա քույրերը հետախույզ են վարձել գտնելու համար նրա կապերը, բայց դա անհաջողության է մատնվել։ Հետախուզությունը գտել է այն տունը, որտեղ ապրել է նա, ընտանիքից նամակներ ստացել։ Բայց երբ ընտանիքի անդամները այլևս իրենց նամակների պատասխաները չեն ստացել Վինսենթից, ենթադրել են, որ նա չի ուզում իրենց հետ կապեր ունենալ ։ Նրա ընկերները նշել են, որ նա անհանգիստ է եղել, դուրս է եկել աշխատանքից, հակասության մեջ է մտել աշխատակիցների հետ և Լոնդոնում տեղափոխվել է մի բնակարանից մյուսը։ Նա չէր պատասխանում քրոջ հեռախոսազանգին և չէր լինում սեփական ընկերների շրջանում, փոխարենը վստահում էր կողմնակի մարդու, ով նրա մոտ գալիս էր փաթեթով։
Ֆիլմ
Ֆիլմը Ջոյսի դրամատիկական կյանքի մասին՝ Կարոլ Մորլեյի ղեկավարությամբ, Ջոյսի դերում՝ Զավե Աշթոնը, թողարկվել է 2011 թվականին։ Մորլեյը զրուցել է Ջոյսին ծանոթ մարդկանց հետ։ Նրանք նկարագրել են գեղեցիկ, կիրթ հասարակական կյանքում ակտիվ կնոջը, որը եղել է ձգտող, շարժուն, զգույշ։ նրան տեսել են ամենուր։ Մարդկանց կարծիքով՝ նա ավելի լավ կյանքով է ապրել, քան իրենք ։ Իր կյանքի ընթացքում նա հանդիպել է այնպիսի մարդկանց հետ, ինչպիսիք էին Նելսոն Մանդելան և Բեն Քինգը, Ջիլ Սքոթ Հերոնը և Բեթթի Ռայթը, նախաճաշել է Սթիվի Ուանդերի հետ։
Սթեֆան Վիլսոնի ալբոմ
2014 թվականի նոյեմբերի 4-ին երաժիշտ Ստեփան Վիլսոնը թողարկեց «Ձեռքը չի կարող ջնջել» ալբոմը։ Վիլսոնի կարծիքով՝ իր ստեղծած համերգային ալբոմի հիմքում Վինսենթի դրամատիկական կյանքն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 15 ծնունդներ Կատեգորիա:1965 ծնունդներ Կատեգորիա:2003 մահեր
Մաոիզմ
Մաոիզմ (毛泽东思想, փինյին՝ Máo Zédōng sīxiǎng), Մաո Ցզե Դունի կողմից մշակված մարքսիզմ-լենինիզմի տարբերակ՝ Չինաստանի Հանրապետության և հետագայում Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության ագրարային և նախաարդյունաբերական հասարակությունում սոցիալիստական հեղափոխություն իրականացնելու համար։ կազմավորվել է 20-րդ դարի 50-ական թվականների վերջին։ Մաոիզմի առաջացումը անմիջականորեն կապված Է Մաո Ցզե Դունի գործունեության հետ։ ՉԿԿ IX համագումարում (1969) մաոիզմ պաշտոնապես հայտարարվեց որպես Չինաստանի կոմկուսի «տնտեսական-գաղափարական հիմք», «արդի դարաշրջանի մարքսիզմ-լենինիզմ»։ Տվյալ գնահատականը հաստատվեց նաև ՉԿԿ X (1973) և XI (1977) համագումարներում։
Գալլական աքաղաղ
Գալլական աքաղաղ (le coq gaulois), Ֆրանսիայի ոչ պաշտոնական ազգային խորհրդանիշը, որը խորհրդանշում է ազգին, ի տարբերություն Մարիաննայի որը Ֆրանսիայի պետականության խարհրդանիշն է։ Աքաղաղը նաև Բելգիայի Վալոնիա տարածաշրջանի խորհրդանիշն է։ Պաշտոնապես խորհրդանիշ է համարվում մեկ այլ կենդանի, որը Ֆրանսիական կայսերական արծիվն է, որը Ֆրանսիայի կայսրության խորհրդանիշն էր։
Մաոիզմ
Մաոիզմի և մարքսիզմ–լենինիզմի փիլիսոփայական տարբերությունն այն էր, որ նախաարդյունաբերական հասարակություններում պրոլետարիատի փոխարեն հեղափոխական ավանգարդ էր համարվում գյուղացիությունը։ Պնդում է, որ սոցիալիզմի պայմաններում, ներառյալ նրա հասուն փուլը, զարգացման կապիտալիստական ու սոցիալիստական ուղիների միջև տեղի է ունենում մշտական պայքար, ուր առկա է «կապիտալիզմի վերականգնման վտանգ», որը կանխելու համար անհրաժեշտ են «հեղափոխություններ»։ Նման «հեղափոխության» տիպար էր 60-ական թվականների 2-րդ կեսին Մաոի ղեկավարությամբ կազմակերպված այսպես կոչված կուլտուրական հեղափոխությունը։ Համաշխարհային սոցիալիստական հեղափոխության հաղթանակը մաոիզմը կապում էր համաշխարհային պատերազմի հետ։
Գալլական աքաղաղ
Ֆրանսիա
Հին Հռոմի ժամանականերում Գայոս Տրանքվիլլոս Սվետոնիոսը իր «Տասներկու կեսարները» աշխատությունում նշել է, որ Լատիներենով աքաղաղը (gallus) և գալլերը (Gallus) համանուններ են ։ Այնուամենայնից Գալլական աքաղաղին խորհրդանիշների դասման սկզբնաղբյուրը անհայտ է, քանի որ գալլերի մոտ աքաղաղը չի համարվել ոչ ազգային մարմնացում, ոչ էլ օգտագործվել է նրանց էպոսներում կամ առասպելներում։ Սակայն որոշ հնէաբաններ կարծում են, որ «Մերկուրի» աստվածը հաճախ պատկերվել է աքաղաղի տեսքով և համարվել է սուրբ կենդանի Մայրցամաքային կելտերի մետ ։ Հուլիոս Կեսարը իր գալլական պատերազմի մասին գրառություններում նշել է, որ գալլերը շատ ժամանակ գերադասում էին հռոմեական աստվածներին իրենց աստվածներից և Մերկուրի աստվծուն շատ էին հավատում Գալլիայում ։
Մաոիզմ
Կոմունիստական բանվորական կուսակցությունների 1969 թվականի Մոսկվայի միջազգային խորհրդակցության պատվիրակությունները դեմ արտահայտվեցին ուսմունքին։
Գալլական աքաղաղ
Ֆրանսիա
Ֆրանսիայի հետ աքաղաղի ասոցացումը գալիս է Միջնադարից և քանի որ Լատիներենով Gallus, որը նշանակում է Գալլիայի բնակիչ և gallus, որը նշանակում էր աքաղաղ տարբերություն չկար։ Այն հիմնականում օգտագործվում էր Ֆրանսիացիների թշնամիների կողմից վերջիններիս ծաղրելու համար, և այս ասոցացիան օգտագործեցին ֆրանսիական արքաները որպես քրիստոնեության խորհրդանիշ և համարեցին, որ Քրիստոսը ձերբակալվելուց առաջ ասել էր, որ մինչև աքաղաղը կկանչի հաջորդ առավոտ Պետրոսը իրեն երեք անգամ կուրանա։ Երբ աքաղաղը կանչեց, Պետրոսը հիշեց Հիսուսի խոսքերը։ Համարվում էր, որ ամեն առավոր, երբ աքաղաղը կանչում էր, ապա այդ օրը կլինի լուսավոր և հաղթանակների օր։
Մաոիզմ
Կատեգորիա:Չինաստանի կոմունիստական կուսակցություն Կատեգորիա:Մաոիզմ Կատեգորիա:Մարքսիզմ Կատեգորիա:Սոցիալիզմի տեսակներ Կատեգորիա:Հակաֆաշիզմ Կատեգորիա:Մարքսիզմ-լենինիզմ
Գալլական աքաղաղ
Ֆրանսիա
Գալլական աքաղաղի ժողովրդականությունը որպես ազգային խորհրդանիշ ընկավ մինչև Ֆրանսիական հեղափոխությունը (1789)։ Հանրապետական պատմագրությունը վերափոխվեց հրաժարվելով արքայական ավանդական պատմագրությունից, որոնք Ֆրանսիայի ծագումը համարում էին առաջին քրիստոնյա արքա Կլովիս I-ի գահակալումից սկսած` 496 թվականը։ Հանրապետականները համարեցին որ Ֆրանսիայի պատմությունը սկսվում է գալլական ժամանակաշրջանից, այդ պատճառով վերադարձրեցին հին խորհրդանիշները, այդ թվում նաև Գալլական աքաղաղին։
Գալլական աքաղաղին նաև անվանում են Chanteclair, որը դարձավ ազգային խորհրդանիշ հատկապես Երրորդ հանրապետության տարիներին։ Աքաղաղը նաև պատկերված էր 1899-ից 1914 թվականներին տպագրված 20 ֆրանկանոց ոսկե մետաղադրամին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո այն պատկերեցին նաև պատերազմի հուշահամալիրներում։
Ներկայումս այն հաճախ օգտագործվում է որպես ազգային խորհրդանիշ հատկապես սպորտային իրադարձությունների ժամանակ, ինչպիսիք են ֆուտբոլը և ռեգբին։ 1998 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության ժամանակ, որը անցկացվեց Ֆրանսիայում, խորհրդանիշն էր Ֆուտիքս անվանումով աքաղաղը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ազգային խորհրդանիշեր
Սոուլոչնայա
Սոուլոչնայա (Соулочная), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կամչատկայի թերակղզոում։ Գետի երկարությունը 21 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Բորիս Մասինո
Բորիս Գրիգորևիչ Մասինո, խորհրդային հելմինթոլոգ։ Կ. Ի. Սկրյարինի աշակերտը։ Պրոֆեսոր (1928)։ Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի հիմնադիրներից։ Ավարտել է Կազանի անասնաբուժական ինստիտուտը (1915)։ 1915-1928 թվականներին եղել է նույն ինստիտուտի մակաբուծաբանության ամբիոնի վարիչ։
1928-1939 թվականներին՝ Երևանի անասնաբուծականանասնաբուժական ինստիտուտի տնօրեն և միաժամանակ մակաբուծաբանության ամբիոնի վարիչ։ 1938 թվականից' Լենինգրադի անասնաբույծների կատարելագործման ինստիտուտի տնօրեն և մակաբուծաբանության ամբիոնի պրոֆեսոր։ Գիտական աշխատանքները նվիրված են մակաբուծական հիվանդությունների (մասնավորապես ՀԽՍՀ-ում տարածված) պատճառագիտության, բուժման և կանխարգելման հարցերին։
Կատեգորիա:Ռուս կենսաբաններ Կատեգորիա:Ռուս հելմինթոլոգներ Կատեգորիա:Ռուս բժիշկներ
Էդամ (պանիր)
Գլուխը հիմնականում ունի գնդաձև կառուցվածք, որի միջուկի գույնը թույլ դեղնավուն է։ Կեղևը պատված է պարաֆինով։
Պանրի այս տեսակի համը թեթև ընկուզահամ երանգավորում ունի։ Այդ հատուկ հոտը և համը հնանալու հետ միաժամանակ մեծանում է։ Չհանուսացած (երիտասարդ) էդամերը կծու չէ, թեթև քաղցրավուն հրապուրիչ համ ունի։ Հասունացած էդամերը առավել չոր է և աղի, իսկ առավել հնանալու դեպքում համուհոտը ուժեղանում է։ Այս պանրատեսակը անվանվել է ի պատիվ Հյուսիսային Հոլանդիա տարածաշրջանի Էդամ քաղաքի։ Այստեղ ավանդաբար պատրաստում են այս հոլանդական պանիրը։ Ի սկզբանե պանիր պատրաստվում էր հում կաթից, բայց հետագայում սկսեցին օգտագործել բացառապես պաստերիզացված կաթ։ Յուղայնությունը հիմնականում 40—50 % է, իսկ կալորիականությունը տատանվում է 300-ից մինչև 380 կկալ 100 գրամի մեջ ։
Էդամ պանրատեսակը շատ հեշտ արտահանելի տարատեսակներից է։ Այն չի տուժում երկար ճանապարհ գնալուց, միակ փոփոխությունն այն է, որ մի թեթև կարծրանում է այն։ Այս հատկության շնորհիվ այն XIV—XVIII դարերում ամենահայտնի պանրատեսակն էր ։
Արտաքին հղումներ
Պանիր «Էդամ»
Կատեգորիա:Պանիրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հոլանդական պանիրներ Կատեգորիա:Կովի կաթից պանիրներ
Քեթի Յան
Քեթի Յան (Cathy Yan, 阎羽茜, ), չինացի և ամերիկացի սցենարիստ, ռեժիսոր և պրոդյուսեր։
Վաղ կյանք
Յանը ծնվել է Չինաստանում և մեծացել է Հոնկոնգում և Վաշինգտոն քաղաքում։ 2008 թվականին մասնագիտական աստիճան է ստացել Փրինսթոնի համալսարանի Վուդրո Վիլսոնի անվան հասարակական և միջազգային հարաբերությունների դպրոցում ։ 2014 թվականին ավարտել է Նյու Յորքի համալսարանը՝ ստանալով մասնագիտացման աստիճան բիզնեսի ասպարեզում ։ 2016 թվականին ավարտել է Նյու Յորքի համալսարանի Արվեստի դպրոցը ։
Կարիերա
Մինչև կինարտադրությանը անցնելը, Յանը եղել է լրագրող «Լոս Անջելես Թայմս» և «The Wall Street Journal» թերթերի համար Նյու Յորքում, Հոնկոնգում և Շանհայում ։
Մի քանի կարճամետրաժ ֆիլմ նկարելուց հետո, Յանը եղել է «Մահացած խոզեր» ֆիլմի ռեժիսորը և սցենարիստը, որն եղել է իր դեբյուտային ֆիլմը և թողարկվել է Շանհայում։ Նա որոշել է նկարել այս ֆիլմը այն բանից հետո, երբ կարդացել է 16000 մահացած խոզերի մաիսն, որոնք խեղդվել էին Հուանպու գետում ։ Ֆիլմը մռայլ կատակերգությունը է։ Ֆիլմի ֆինանսավորել են չինացի ներդրողները և այն ունեցել է հրաշալի անձնակազմ, իսկ գործադիր տնօրենն է եղել Ցյա Չժանկեն ։ «Մահացած խոզեր» ֆիլմի պրեմիերան կայացել է Սոդենսի կինոփառատոնի ժամանակ և ստացել է հատուկ մրցանակ ժյուրիի կողմից՝ դերասանակն խաղի համար ։
2018 թվականի ապրիլից հանդիսանում է Հարլի Քուինի մասնակցությամբ DC-ի ընդարձակ տիեզերք-ի «Գիշատիչ թռչուններ» ֆիլմի ռեժիսորը։ Ֆիլմի սցենարիստն է Քրիստինա Հոդսոնը, իսկ գլխավոր դերակատարներից է Մարգո Ռոբին ։ Յանը լինելու է երրորդ կին և առաջին ասիացի կինը, ով լինելու է DC ֆիլմի ռեժիսոր (կամ որևէ այլ սուպերհերոսական ֆիլմի) ։ Ֆիլմը թողարկվելու է 2020 թվականի փետրվարի 20-ին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ
Բելֆլու
Բելֆլու (Belflou), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 106 մարդ, բնակչության խտությունը` 11.87 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.93 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 620 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 175 կմ արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 50 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 60 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 49-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 11։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 81,7 %։ 49 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 47 անձ (26 տղամարդ և 21 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (1 տղամարդ և 1 կին)։ 11 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 2-ը` թոշակառուներ, իսկ 8-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Աղվեսն ու գայլը (մուլտֆիլմ, 1936)
«Աղվես և Գայլ», խորհրդային գունավոր տիկնիկային մուլտֆիլմ, որը հիմնված է ռուս ժողովրդական հեքիաթի վրա։ Նկարահանվել է 1936 թվականին Սառա Մոկիլի «Մոսֆիլմում» ստուդիայում։ Խորհրդային կինոյի առաջին ստեղծագործություններից մեկը, ստեղծվել է Պավել Մերխինի երեք գունային մեթոդով ։ Մուլտֆիլմը ստեղծվել է 1936 թվականին «Մոսֆիլմ» ստուդիայում և մինչև պատերազմը հաջողությամբ ցուցադրվել է ողջ երկրում ։
Սյուժե
Աղվեսը խորամանկությամբ տատիկից ու պապիկից գողանում է կարկանդակը։ Այն փոխում է հովվի ցլիկի հետ և լծում է ինքնաշեն սայլակը։ Ճանապարհին նա հանդիպում է գայլին, ով խնդրում է իրեն տանել։ Գայլը կոտրում է սայլակի անիվը և մկինչ Աղվեսը վազում է անիվի ետևից, Գայլը ուտում է ցլին։
Մուլտֆիլմի վերջաբանը չի պահպանվել։
Վերականգնում
Ֆիլմը վերականգնվել է 2011 թվականին Ռուսաստանի Գոսֆիլմֆոնդի գունային նեգատիվ-բնագրից։
Ֆիլմի վերականգնման ժամանակ պարզվեց, որ վերջին գունավոր էպիզոդը չի պահպանվել։ Չհաջողվեց գնտել անգամ սև-սպիտակ պատճենը, բայց պահպանվել էին ձայնագրվածքն ու մոնտաժային թերթը։ Այս ձեռքբերումների շնորհիվ վերականգնման աշխատանքներով զբաղվող մասնագետները վերականգնեցին գունավոր տարբերակը և հեքիաթը համարյա հասցրին ավարտին ։
«Սպիտակ սյուներ» արխիվային կինոյի 17 Փառատոն Գոսֆիլմոֆոնդում ։
Հղումներ
Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր
Նունե Բադալյան
Նունե Հովհաննեսի Բադալյան, հայ օպերային երգչուհի (սոպրանո)։ ՀՀ վաստակավոր արտիստ (2014) ։
Երգիչ Հովհաննես Բադալյանի դուստրն է, դաշնակահար Անահիտ Բադալյանի քույրը։
Կենսագրություն
Նունե Բադալյանը ծնվել է Երևանում։ 1989 թվականին ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի վոկալ բաժինը, իսկ 1992 թվականին՝ ասպիրանտուրան ։
1996 թվականին Սանկտ-Պետերբուրգում մասնակցել է Ռիմսկի-Կորսակովի անվան միջազգային մրցույթին, որտեղ արժանացել է դիպլոմի և նույն թվականին առաջին մենահամերգն է ունեցել Մոսկվայում` Ռախմանինովի անվան համերգասրահում ։
1999 թվականից՝ Հայաստանի Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի թատրոնի երգչուհի։ 2001 թվականին 2 անգամ մենահամերգ է ունեցել Լոնդոնի Սբ․ Ջոն Սմիթ Սքվերում ։
2002 թվականին Ֆրանսիայի Կայն սյուղ Մեղ քաղաքում կատարել է Միքաելլայի դերերգը «Կարմեն» օպերայից ։
2003 թվականին Հայաստանի օպերային թատրոնի հետ միասին Մոսկվայի Մեծ թատրոնում կատարել է Ադալջիզայի դերերգը Բելլինիի «Նորմա» օպերայից ։
Մենահամերգներ է ունեցել Պարսկաստանում, Վրաստանում, Միացյալ Արաբական էմիրություններում, Լոնդոնում, Սան Ֆրանցիսկոյում, Ֆրեզնոյում, Ժնևում, Աթենքում, Սալոնիկում, Համբուրգում, Նյու Յորքում, Բոստոնում, Վաշինգտոնում, Լոս Անջելեսում, Սան Դիեգոյում, ինչպես նաև Կիպրոսում, Լիբանանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:ՀՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ
Ֆելիքս Շաքարյան
Ֆելիքս Պողոսի Շաքարյան (մարտի 14, 1939, Օձուն, Լոռու մարզ - դեկտեմբերի 29, 2015, Երևան ), հայ արձակագիր։ Հայաստանի գրողների միության անդամ (1971)։
Կենսագրություն
Ֆելիքս Շաքարյանը ծնվել է 1939 թվականին, Օձուն գյուղում։ Ավարտել է Երևանի գյուղատնտեսական ինստիտուտը, 1975 թվականին՝ Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի գրական բարձրագույն դասընթացները։ 1968-1973 թթ. եղել է հանրապետական ռադիոյի թղթակիցը Թումանյանի և Նոյեմբերյանի շրջաններում։ Աշխատել է Ալավերդի քաղաքի քաղսովետում, «Գիտելիք» ընկերությունում, «Լոռի» շրջանային թերթում՝ վարելով պատասխանատու պաշտոններ։ 1957 թվականից տպագրվել է մամուլում։ 1971 թվականից Հայաստանի Գրողների միության անդամ է։ 1991 թվականին հիմնադրել է «Գրական Լոռի» պարբերականը, որը գործել է մինչ 1997 թվականը։
Շաքարյանի պատմվածքները թարգմանվել են ռուսերեն, լիտվերեն։ Գրքերից են՝ «Իմ կանաչ պատուհանը» (1968), «Վարդազարն իջավ լեռներից» (1975), «Պարզկա գիշեր» (1982), «Լեռների թիկունքում» (1987), «Օջախի տերը» (1989), «Հանգույց» (2002), «49 թվական» (2004) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ արձակագիրներ Կատեգորիա:1939 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 14 ծնունդներ Կատեգորիա:2015 մահեր Կատեգորիա:Օձուն գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:ՀԱԱՀ շրջանավարտներ
Շաուրս (պանիր)
Շաուրս (Chaource), ֆրանսիական փափուկ պանիր՝ պատրաստված կովի կաթից։
Պատմություն
Պանիր այս տեսակը հայտնի է դեռևս XIV դարից։ Համաձայն լեգենդի, այն սկսել են պատրաստել Պոնտինի աբբայության վանական-ճգնավորները։ 1977 թվականի հունվարի 21-ին շաուրսը սերտիֆիկացվեց Appellation d'origine contrôlée կողմից։ Ըստ 2007 թվականի ցուցանիշների այդ տարի արտադրվել է ավելի քան 2446 տոննա պանիր ։ 2009 թվականին հաշվառվել է 90 կաթնային ֆերմաներ, որտեղ արտադրվել է շաուրս պանրատեսակից։
Պատրաստում
Այս պանրի հասունացումը տևում է շուրջ 2-ից 4 շաբաթ։ Բնական ճանապարհով հեռանում է շիճուկը։ Սկզբում մակարդը տեղավորում են հատուկ կաղապարների մեջ, որոնց պատերին արված են բացվածքներ, իսկ հատակը բացակայում է։ Որոշ ժամանակ անց, երբ պանիրը սկսում է կարծրանալ, հանում են այդ կաղապարներից և տեղափոխում փայտե վանդակների կամ հարդի մակերևույթի վրա։ Պանիրը հատուկ ջերմաստիճանային պայմաններում սկսում է շիճուկազատվել և հասունանալ։ Երբեմն, նոր համ տալու համար, պանիրը փաթաթում են սոսու ծառի տերևներով։
Շաուրսը արտադրում են ամբողջ տարվա ընթացքում։
Նկարագիր
Պանրի գլուխը պատված է penicillium candidum տեսակի սպիտակ բորբոսի շերտով։ Ունի գլանաձև տեսք, որի շառավիղը կազմում է 8 կամ 11 սմ. բարձրությունը 6 սմ է։ Քաշը կազմում է 200 կամ 450 գրամ։ Պանրի գլխի վրա միշտ թուղթ են քաշում։ Յուղայնությունը կազմում է 50 %։ Շաուրսն ունի նուրբ, թեթև թթվահամ։ Պարունակում է սունկի և անտառային ընկույզների բուրմունք։
Սովորաբար այս պանրատեսակը օգտագործում են նախքան աղանդերը մատուցելը։ Խորանարդաձը կտրատված կտորների հետ մատուցում են ապարատիվ։ Պանրի մատուցմանը լավագույնս համապատասխանում են բուրգունդական Chablis blanc և Irancy գինիները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կովի կաթից պանիրներ Կատեգորիա:Պանիրներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆրանսիական պանիրներ
Ոսկե մազ (մուլտֆիլմ)
«Ոսկե Մազ», խորհրդային տիկնիկային մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, նկարահանվել է Սվերդլովսկ կինոստուդիայում 1979 թվականին։ Հիմնված է Պավել Բաժովի համանուն հեքիաթի հիման վրա։ Ֆիլմը նկարահանվել է Կազանի «Տասմա» քիմիական գործարանի Ժապավենին։
Հետաքրքիր փաստեր
Մուլտֆիլմի երաժշտությունը Դավիթ Շտիլմանի ղեկավարարած ԽՍՀՄ Գոսկինոյի նվագախմբի կատարումն է։
Պավել Բաժովի հեքիաթների հիման վրա ստեղծված մուլտֆիլմեր
Պավել Բաժովի 100-ամյակի առթիվ Սլերդլովսկի կինստուդիայի տարբեր ռեժիսորները իր հեքիաթների մուլտիպլիկացիոն էկրանային տարբերակն են ներկայացրել, այդ թվում՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1979 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր
Սրտերի թագուհին
Սրտերի Թագուհին (Reina de corazones) իսպանալեզու հեռուստանովել է, նկարահանված Տելեմունդո հեռուստաընկերության կողմից։ Գլխավոր դերերում՝Պաոլա Նունյես և  Էուխենիո Սիլլեր, Խուան Սոլեր և Կատերին Սիաչոկ։ Նկարահանումները սկսվել են Փետրվարի 3-ին, 2014, և ավարտվել՝ օգոստոսի 10-ին, 2014: Տելեմունդոն հեռարձակել է հեռուստանովելը 2014 թ. եթերաշրջանում։ Ինչպես Տելեմունդոյի մնացած հեռուստանովելները, սա նույնպես կհեռարձակվի Անգլերեն ենթավերնեգրերով։(CC3)
Վերոնիկա Պոլոնսկայա
Վերոնիկա Վիտոլդովնա Պոլոնսկայա (Вероника Витольдовна Полонская, ), թատրոնի և կինոյի խորհրդային դերասանուհի։ Վլադիմիր Մայակովսկու վերջին սերն ու նրա ինքնասպանության միակ վկան։
Կենսագրություն
Վերոնիկա Պոլոնսկայան ծնվել է 1908 թվականի հունիսի 6-ին Մոսկվայում, Փոքր թատրոնի դերասանների՝ ռուսական նախահեղափոխական կինեմատոգրաֆիայի աստղ Վիտոլդ Պոլոնսկու և դերասանուհի Օլգա Գլադկովայի ընտանիքում ։ Տանը և ընկերների շրջապատում Վերոնիկային կոչել են Նորա։
Կարիերայի սկիզբ
Համր կինոյում առաջին անգամ նկարահանվել է հոր հետ միասին յոթ տարեկանում։ Դրանից բացի նա ունեցել է ևս մի քանի մանկական դերեր։
1918 թվականին Վիտոլդ Պոլոնսկին պայմանագիր է կնքել Հոլիվուդում և կնոջ ու դստեր հետ պետք է մեկներ (ամենայն հավանականությամբ՝ անվերադարձ) Միացյալ Նահանգներ։ Սակայն 1919 թվականի հունվարի 5-ին նա հանկարծամահ է եղել ։
Տասնվեցամյա Վերոնիկա Պոլոնսկայան 1924 թվականին Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոն և դպրոցն ավարտելուց հետո մնացել այնտեղ։ Սովորել է ստուդիայում Նիկոլայ Բատալովի, Յուրի Զավադսկու մոտ, իսկ դերասանական վարպետության դասեր տվել է Կոնստանտին Ստանիսլավսկին։ Խաղացել է Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի բեմադրած «Մեր երիտասարդությունը» («Наша молодость») ներկայացման մեջ։ Կինոյում նորամուտը նշել է ռեժիսորներ Լիլիա Բրիկի ու Վլադիմիր Ժեմչուժնիի «Ապակե աչք» («Стеклянный глаз») ֆիլմում։ Երկրորդ ֆիլմը, որում նկարահանվել է Վերոնիկա Պոլոնսկայան, եղել է Իվան Պիրևի «Մահվան կոնվեյեր» («Конвейер смерти», 1933) ֆիլմը, որում նրա խաղընկերներն են եղել Տամարա Մակարովան և Ադա Վոյցիկը։ Հաջորդը եղել է ռեժիսոր Սեմյոն Տիմոշենկոյի «Երեք ընկեր» (ռուս․՝ «Три товарища») ֆիլմը։