cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ույազդովսկի ամրոց (Վարշավա)
Պատմություն
Ամրոցի դիզայնը հետագայում ձևափոխվեց Ստանիսլավ Օգոստոս II թագավորի կողմից, ով ՝ 1764 թվականին, պատվիրեց ճարտարապետներ Յակուբ Ֆոնտանային, Դոմինիկ Մերլինին, Ժան-Բատիստ Պիլմանին և Էֆրաիմ Շրոգերին վերակառուցել այն։ Դղյակի արևելյան և արևմտյան ճակատներն ավելի բարձրացվեցին ի հավելում երկրորդ հարկի, մինչդեռ նախկինում Գամերենի կառուցապատումները վերակառուցվում էին հիմնական շենքի բարձրության վրա ՝ մեծ բակեր ստեղծելով։ Պալատի վերակառուցման աշխատանքները գրեթե ամբողջովին ավարտվեցին 1784 թվականին, իսկ որոշ ժամանակ անց այն նվիրաբերեցին Լեհաստանի բանակին ։
1784 թվականից մինչև 1789 թվականները ամրոցը կրկին վերակառուցվեց, այս անգամ Ստանիսլավ Զավադզկիի կողմից, որը վերածեց այն ռազմական զորանոցների։ Շինարարական աշխատանքները զգալիորեն ընդլայնվեցին։
Լեհաստանի բաժանումներից հետո Վարշավայի Պրուսիայի օկուպացիայի ժամանակ շենքը կրկին լքվել էր։ Վարշավայի դքսության հռչակումից հետո, այն նորից վերականգնվեց և վերածվեց ռազմական հիվանդանոցի։ Սակայն Վիեննայի վեհաժողովի կողմից կառույցը ռազմական հիվանդանոց վերածելու ծրագրերը հետաձգվեցին և Լեհական թագավորությունը հանձնվեց Ռուսաստանին։ 1818 թվականի ապրիլի 1-ին պաշտոնապես հիվանդանոցը բացվեց։ Հիվանդանոցում կարող էին տեղավորել հազար վիրավոր զինվոր։ Նոյեմբերյան ապստամբության ժամանակ հիվանդանոցն ընդարձակվեց և ավելացվեց ավելի քան 1250 մահճակալ, իսկ 600 լրացուցիչ տեղ բացվեց մոտակա Լազենկիի համալիրում։ Ապստամբության անկումից հետո Վարշավայի ռուսական կայսրությունը զգալիորեն ամրապնդվեց, մինչդեռ լեհական զորքերը ցրվեցին։ Կառուցվեց մի նոր ռազմական հիվանդանոց Ույազդովսկի այգու մոտ, իսկ ամրոցը դարձավ ռուսական ռազմական անձնակազմի զորանոցը։ 1850- ական թվականներին ամրոցի շրջակայքը կրկին վերակառուցվեց Երզի Կարոլ Վոլկի կողմից, քանդվելուց շուրջ քսան տարի անց։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո շենքը կրկին փոխակերպվեց ռուսների կողմից ժամանակավոր հիվանդանոցի։ 1915 թվականին ամրոցը գրավվեց գերմանական բանակի կողմից։ 1917 թվականի ապրիլի 10-ին այն հանձնվեց Լեհական լեգեոնին և դարձավ հիմնական ռազմական հիվանդանոց։
Սան Կառլո
Պատմություն
1816 թվականի փետրվարի 13-ին թատրոնը հրդեհվել է։ Շենքը վերակառուցել է ճարտարապետ Անտոնիո Նիկոլինին, որը հետագայում զբաղեցրել է «Սան Կառլոյի» թատերական նկարչի պաշտոնը։
Շենքը վերանորոգվել է 1845 և 1854 թվականներին, ինչպես նաև 1943 թվականի պայթյունից հետո։ 18-րդ դարում «Սան Կառլոն» եղել է ամենամեծ թատրոնը Եվրոպայում (3285 տեղ) ։ 19-րդ և 20-րդ դարերի վերակառուցման արդյունքում նրա մասշտաբները մեծապես նվազել են։ Ներկայիս թատրոնը տեղավորում է 1386 հանդիսատես ։ Թատրոնում 2011 թվականին բացվել է պատմական փաստաթղթերի «Մեմուս» թանգարանը և արխիվը։
Ույազդովսկի ամրոց (Վարշավա)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վարշավայի պալատներ Կատեգորիա:Լեհաստանի արվեստ Կատեգորիա:Լեհաստանի ճարտարապետություն
Սան Կառլո
Պատմություն
Նվագախմբի գլխավոր դիրիժորները (և թատրոնի երաժշտական ռեժիսորները) եղել են Գաբրիել դի Կվերչիտան (1840), Նիկոլ Բոկսան (1844-45), Սալվատոր Ակարտոն (1993-95), Գաբրիել Ֆերրոն (1999—2004), Ջեֆրի Թեյտը (2005-10), Նիկոլա Լիվոտինը (2012 թվականից)։
«Սան Կառլոյի» բեմում երգել են Իտալիայի գրեթե բոլոր հայտնի եգիչները, այդ թվում Բենջամին Ջիլիին, Էնրիկո Կարուզոն, Իզաբելա Կոլբրանը, Ֆրանկո Կորելլին, Մարիա Մալիբրան, Մարիո Դել Մոնակոն, Ջուդիտա Պաստան, Ջովաննի Ռուբինին։
Օպերա
19-րդ դարում «Սան Կառլոյում» տեղի է ունեցել բազմաթիվ օպերաների համաշխարհային պրեմիերաներ, ներառյալ Սիմոն Մայրի (1813) «Մեդեան Կորնթոսում», Ջոակինո Ռոսսինիի (1815, 1818, 1819) «Ելիզավետա՝ անգլիայի թագուհին», «Մովսեսը Եգիպտոսում», «Լճակի կույսը», Գաետանո Դոնիցետի (1835, 1837, 1848) «Լյուչիա դի Լամերմուր», «Ռոբերտո Դևերո», «Պոլիեվկտ», Ջուզեպպե Վերդիի (1845, 1849) «Ալզիրա» և  «Լուիզա Միլլեր»։
Հետպատերազմյան շրջանի նշանակալի բեմադրություններից են Ալբան Բերգի (1949) «Վոցցեկ» և  Կառլ Օրֆի (1960) «Լուսին», Վերդիի (1984) «Մակբեթ», Իգոր Ստրավինսկի (2001) «Պերսեփոնե» և «Թագավոր Էդիպը», Բենջամին Բրիտտենի (2009) «Փիթեր Գրեյմս» իտալական օպերաների պրեմերիաները։
Գրականություն
Beranek L. Concert halls and opera houses. 2nd ed. New York: Springer, 2004. p. 350. ISBN 9780387955247.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի օպերային թատրոններ Կատեգորիա:18-րդ դարի հիմնադրումներ Իտալիայում Կատեգորիա:1730-ականների հիմնադրումներ Եվրոպայում Կատեգորիա:1817 կառուցումն ավարտված թատրոններ
Նեպի
Նեպի (Nepi), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո մարզի Վիտերբո գավառում ։
Ավետիք Հակոբյան
Ավետիք Հակոբյան (, հայտնի է նաև «Հավետ» անունով), հայ նկարիչ։ Հայաստանի նկարիչների միության անդամ (1974):
Կենսագրություն
Ավետիք Հակոբյանը ծնվել է 1944 թվականին Երևանում։ Ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ Դասավանդում է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական համալսարանում, պրոֆեսոր է։ 1964 թվականից մասնակցել է հանրապետական և միջազգային ցուցահանդեսների։ Միջազգային ցուցահանդեսների է մասնակցել Ֆրանսիայում, Դանիայում, Բուլղարիայում, Գերմանիայում, Բալթյան երկրներում և այլուր։ Աշխատանքները գտնվում են Հայաստանի տարբեր թանգարաններում, Մոսկվայի պետական թանգարանում, մասնավոր հավաքածուներում ։
Սոֆի Վեբեր
Մարիա Սոֆի Վեբեր (Maria Sophie Weber, ), 18-19-րդ դարերի երգչուհի, Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի կնոջ՝ Կոնստանցիա Մոցարտի կրտսեր քույրը։ Նրա զարմիկը կոմպոզիտոր Կարլ Մարիա ֆոն Վեբերն էր։ Հայտնի է նախևառաջ Մոցարտի կյանքի և մահվան մասին թողած վկայությամբ։
Կենսագրություն
Սոֆի Վեբերը ծնվել է Ֆրանց Ֆրիդոլին Վեբերի (1733-1779) և Սեսիլիա Վեբերի (1727-1793) երաժշտական ընտանիքում։ Ընտանիքում չորս քույրերից ամենափոքրն էր։ Նրանք բոլորն էլ կրթված երգչուհիներ էին։ Երկուսը հասել են մասնագիտական փառքի՝ Յոզեֆ Վեբերի ավագ քույրը և երկրորդ ավագ Ալոիզիա Վեբերը։ Նա ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Մյունխեն, ապա Վիեննա՝ Ալոիզիայի կարիերայի ծաղկումից հետո։ 1780-1781 թվականների խաղաշրջանում Սոֆին երգել է Բուրգ թատրոնում, բայց, ըստ երևույթին, որպես երգչուհի երկարատև հաջողություն չի ունեցել։
Երբ Մոցարտը 1781 թվականին տեղափոխվել է Վիեննա և որոշ ժամանակ ապրել Վեբերների ընտանիքում, նվագել է ինչպես Սոֆիի, այնպես էլ Կոնստանցիայի հետ (վերջինիս հետ նա ամուսնացել է)։ Այս շրջանում Մոցարտի գրած անավարտ Allegro si-Bemol KV 400 ստեղծագործությունը պարունակում է (ըստ Դին Սատկլիֆի) «սոլ մինոր ինքնավար մեղեդային դրվագ՝ գրված Սոֆի և Կոնստանցիա Վեբերների անվան նշաններով» ։
1781 թվականի դեկտեմբերի 15-ի նամակում Մոցարտը Սոֆիին նկարագրել է որպես «բարեհոգի, բայց թեթևամիտ» ։ 1782 թվականին, երբ Մոցարտը և Կոնստանցիան ամուսնացել են, Սոֆին Վեբեր քույրերից միակն էր, որը ներկա է եղել արարողությանը ։
1791 թվականի դեկտեմբերին 28-ամյա չամուսնացած Սոֆին ապրում էր Սեսիլիայի մոտ, բայց Մոցարտի վերջին հիվանդության ժամանակ հաճախ էր գտնվում կոմպոզիտորի տանը և օգնում Կոնստանցիային հոգ տանել մահացող ամուսնու մասին։
1807 թվականի հունվարի 7-ին Ջակովարում (այսօր տարածքը կոչվում է Դակովո, Խորվաթիա) նա ամուսնացել է երգիչ-տենոր, դերասան և կոմպոզիտոր Յակոբ Հայբելի (1762-1826) հետ։ Նա «Singspiel» ստեղծագործության հեղինակն է, որը բազմիցս կատարվել է Էմանուիլ Շիկանդերի թատերական խմբի կողմից։ Ըստ որոշ վկայությունների՝ Հայբելը հանուն Սոֆիի թողել է իր առաջին կնոջը, եղել է Ջակովարի տաճարի խմբավարը ։ Հայբելի մահից հետո՝ 1826 թվականին, Սոֆին տեղափոխվել է Զալցբուրգ, որտեղ ապրում էր երկրորդ անգամ այրիացած Կոնստանցիան։ 1831 թվականից հետո նրանց է միացել այրիացած քույրը՝ Ալոիզիան, որը մահացել է 1839 թվականին։ Քույրերն այնտեղ ապրել են մինչև Կոնստանցիայի մահը՝ 1842 թվականը ։ Սոֆին երկու տարի ապրել է իր կրտսեր քրոջ որդու՝ Ֆրանց Քսավեր Վոլֆգանգ Մոցարտի հետ, և մահացել է Զալցբուրգում 1846 թվականին՝ 83 տարեկան հասակում։
Հիշողություններ Մոցարտի մասին
Սոֆիի հիշողությունները Մոցարտի և նրա մահվան մասին վերցված են նամակից, որը նա գրել էր Կոնստանցիայի երկրորդ ամուսնուն՝ Գեորգ Նիկոլաուս ֆոն Նիսենին, որպեսզի օգնի Մոցարտի կենսագրությանը (պատրաստել են Նիսսենը և Կոնստանցիան)։ 1829 թվականին նա նաև հարցազրույց է տվել Վինսենթ Նովելոյին և Մերի Նովելոյին մի ճանապարհորդության ընթացքում, երբ նրանք գնացել էին Մոցարտի մասին տեղեկություններ հավաքելու։
Գրականություն
Կատեգորիա:19-րդ դարի ավստրիացիներ Կատեգորիա:Ավստրիացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտ Կատեգորիա:Ավստրիացի կին գրողներ
Պրիստեն
Պրիստեն (Пристін), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1675 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1675 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Միտկովո (գյուղ, Մեշչյորսկոե գյուղական բնակավայր)
Միտկովո (Митьково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի բնակավայրեր
Սևաքար
Սևաքար, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Սյունիքի մարզի Կապանի տարածաշրջանում, Կապան քաղաքից մոտ 7-8 կմ հյուսիս-արևելք, Բարգուշատի լեռնաճյուղերից մեկի լանջին, Սևաքար գետակի աջ ափին, ծովի մակարդակից 1000-1100 մ բարձրության վրա։
Նույն անվան տակ ընդգրկված է եղել Ցարական Ռուսաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում։ Խորհրդային տարիներին մասն է կազմել Հայկական ԽՍՀ Զանգեզուրի գավառի, իսկ 1930 թվականից` Կապանի շրջանի։ 1995 թվականից մտնում է ՀՀ Սյունիքի մարզի մեջ։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Սևաքարի մշտական բնակչությունը կազմել է 104, առկա բնակչությունը` 91 մարդ ։ Գյուղը բնակեցված է եղել հայերով, բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ, պտղաբուծությամբ, հացահատիկի և կերային կուլտուրաների մշակությամբ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղն ունի 17-րդ դարի սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, իսկ շրջակայքում երևում են գյուղատեղիների հետքեր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի բնակավայրեր
Նիդերասլակ
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 1435 մարդ, բնակչության խտությունը` 217.42 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.6 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 370 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 31 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ջերջեի
Ջերջեի (իտալ. Gergei), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Սարդինիա մարզի Կալիարի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1457 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 40 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 36 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 8030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0782:
Գնեզդիլովկա
Գնեզդիլովկա (Гнездиловка), գյուղ Ռուսաստանի Բելգորոդի մարզի Պրոխորովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բելգորոդի մարզի Պրոխորովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ջերջեի
Բնակավայրի հովանավոր համարվում է սուրբ Վիտուսը։ Տոնը նշվում է հունիսի 15-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ականց անապատ
Ականց անապատ, Ականց վանք, Ակներավանք, Ակների վանք, Ակներո վանք, Ակներս, Առաքելոց վանք, Կիլիկյան Հայաստանի գլխավոր վանքերից, գրչության, մանրանկարչության և գիտության խոշոր կենտրոն։ Գտնվել է Ցախուտ և Բարձրբերդ գավառների սահմանագլխին, Բարձրբերդ բերդի մերձակայքում, Ակներ գյուղի շրջակայքում, աղբյուրաշատ վայրում։ Անվանումը ծագել է «ակն», «ակներ», «ակունք» բառերից։ Վանքը կառուցել է Լևոն Բ թագավորը 1198–1203-ին, օծել է Հայոց կաթողիկոս Գրիգոր Զ Ապիրատը։ Գործելով Կիլիկիայի Հայկական թագավորության քաղաքական և ռազմական հզորության ժամանակաշրջանում՝ վանքը եղել է նաև պետության դիվանագիտական ու հոգևոր գործերի խորհրդարան։
Ականց անապատը եղել է XIII դ. կիլիկյան մանրանկարչության վերելքի շրջանի ինքնատիպ կենտրոններից մեկը, Գռների և Բարձրբերդի գրչատների հետ կազմել Հովհաննես Արքաեղբայր րաբունապետի մանրանկարչական «դպրոցը», որտեղ մշակվել է գրքի գեղարվեստական ձևավորման մի ոճ, որի առանձնահատուկ կողմերն են՝ մարդկային մարմնի համաչափությունների և զարդապատկերների առանձին դրվագների ճիշտ վերարտադրությունը, պատկերագրական որոշ կանոնների ինքնատիպ լուծման ձգտումը, կատարման յուրահատուկ գրաֆիկական տեխնիկայի կիրառումը։ Ականց անապատում ընդօրինակված և պատկերազարդված ձեռագրերից նշանավոր են 1287-ի Ավետարանը, «Վասակ իշխանի Ավետարանը», որոնց նախատիպն է եղել «Կեռան թագուհու ավետարանը» (1272)` նվիրված «Ի վանս որ կոչի Ակներ»։ Ականց անապատում են գործել Պողոս, Գրիգոր, Կարապետ, Հովհաննես ծաղկողները, Ռուբեն, Բարսեղ քահանա կազմողները և ուրիշներ։
Ականց անապատի միաբանությունը եռանդուն մասնակցություն է ունեցել Կիլիկյան Հայաստանի կրոնաեկեղեցական գործերին։ Հայոց Գրիգոր Է Անավարզեցի կաթողիկոսը 1306-ին Հեթում Բ-ին ուղղած մի թղթում հիշում է Ականց անապատի միաբանությունը՝ որպես պարկեշտ, կատարյալ և խելոք մարդկանցից կազմված հաստատություն։ 1307-ի Սսի եկեղեցական ժողովին մասնակցել են նաև Ակների պատգամավորները՝ հանձին Վարդան վարդապետի և Սարգիս վանահոր։ Գահից հրաժարվելուց հետո Ականց անապատում է առանձնացել Հեթում Ա թագավորը (1226–70)։ Այնտեղ է թաղված Լևոն Բ թագավորի սիրտը, ինչպես և Պաղտին մարաջախտը, իշխաններ, հոգևորականներ։
XIV դարից հետո Ականց անապատի անունն այլևս չի հիշատակվում (հավանաբար ավերել են եգիպտական զորքերը՝ 1375-ին Սիսը պաշարելու ժամանակ)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական առաքելական գոյություն չունեցող վանքեր և եկեղեցիներ (Թուրքիա) Կատեգորիա:13-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական կառույցներ Կատեգորիա:Թուրքիայի հայկական եկեղեցիներ Կատեգորիա:Թուրքիայի ավերված եկեղեցիներ Կատեգորիա:Կիլիկյան Հայաստան Կատեգորիա:Մուսուլմանների կողմից ավերված եկեղեցիներ
Ալկաուսին
Ալկաուսին (Alcaucín), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Մալագա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ակսարկիա Կոստա դել Սոլ շրջանում։ Տարածքը կազմում է 46 կմ2։ Բնակչությունը՝ 2668 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 56 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Մալագա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
(3523) Արինա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1975 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լյուդմիլա Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Խոտոմլյանսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Խոտոմլյանսկի գյուղական խորհուրդ  (Хотімлянська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վոլչանսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Խոտոմլյանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1373 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 72.75 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18.87 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 2 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1919 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գյուլագարակ
Գյուլագարակ, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Գյուլագարակ համայնքում ։
Գտնվում է Ձորագետի Գարգառ վտակի ձախ ափին՝ ծովի մակարդակից 1400 մ բարձրության վրա։ 2017 թվականին վարչատարածքային բաժանման բարեփոխումների արդյունքում Գյուլագարակը միավորվել է Ամրակից, Գարգառ, Կուրթան, Հոբարձի, Պուշկինո և Վարդաբլուր գյուղերի հետ՝ ձևավորելով համանուն խոշորացված համայնքը։
Գյուլագարակի ռելիեֆը նախալեռնային է, կլիման ձմռանը ցրտաշունչ է, ամռանը` զով։ Այն բավական խոնավ է, տաք ու առողջարար, ինչով էլ պայմանավորված համարվում է ամառանոցային հիանալի վայր։ Այստեղ են գտնվում Գյուլագարակի սոճու արգելավայրը, «Սոճուտ» մանկական առողջարանը և «Դենդրոպարկը», ինչը կարևոր նշանակություն ունի գյուղի զբոսաշրջային գրավչության համար։
Հայտնի է, որ Գյուլագարակ համայնքի այժմեական տարածքը բնակեցված է եղել նախքան 5-րդ դարը։ Գյուղից 2 կմ հարավ գտնվում է Տորմակադուռ գյուղատեղին իր Տորմակ եկեղեցով (6-րդ դար), իսկ 2 կմ արևմուտք՝ 4-5-րդ դարերի Սուրբ Գևորգ մատուռը։ Այնուամենայնիվ, գյուղը, որպես այդպիսին, հիմնադրվել է 1750 թվականին։ Գյուղի պատմամշակութային ժառանգության մաս է կազմում նաև 19-րդ դարի վերջին հիմնված Գյուլագարակի եկեղեցին, որը խորհրդային ժամանակաշրջանում օգտագործվել է որպես հացահատկի պահեստ։
Կլիմա
Կլիման ձմռանը ցրտաշունչ է, իսկ ամռանը՝ զով։ Այն բավական խոնավ է, տաք ու առողջարար։
Բնակչություն
Նախնիները եկել են Սպիտակի տարածաշրջանի գյուղերից։ Գյուլագարակի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ, հացահատիկի, կարտոֆիլի մշակությամբ, այգեգործությամբ և մեղվաբուծությամբ։
Հասարակական կառույցներ
Գյուղն ունի միջնակարգ դպրոց, գրադարան և առողջության առաջնային պահպանման կենտրոն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի բնակավայրեր Կատեգորիա:Լոռու մարզի գյուղեր Կատեգորիա:1750 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գուշար
Գուշար, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Փամբակ համայնքում ։
Գյուղը տեղակայված է ծովի մակարդակից 1950 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվել է անասնապահությամբ ու դաշտավարությամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի բնակավայրեր Կատեգորիա:Լոռու մարզի գյուղեր
Գլխարկի բարձրացում
Գլխարկի բարձրացում, օգտագործվում է երկու մարդկանց միջև ճանաչման, հարգանքի, երախտագիտության կամ հասարակ ողջույն արտահայտելու համար։
Ավանդական օգտագործում
19-րդ և 20-րդ դարասկզբին արևմտյան մշակույթում գլխարկների բարձրացումը սովորական ոչ վերբալ հաղորդակցություն էր ընկերների կամ ծանոթների միջև զբոսանքի կամ հանրային միջոցառումների ժամանակ։ Որպես կանոն, ողջույնի խոսքեր ասելու փոխարեն երկու տղամարդ (կանայք հազվադեպ էին գլխարկներ կրում) գլխարկները բարձրացրել կամ խոնարհել են իրար առաջ։ Այնտեղ, որտեղ ծիսակարգն օգտագործվում էր սոցիալական հեռավորությունը ընդգծելու համար, ենթական պարտավոր էր կատարել ավելի բարդ ժեստ, օրինակ, ամբողջությամբ հանել գլխարկը, իսկ ղեկավարը կարող է պարզապես դիպչել դրան։ Համարվում է, որ ռազմական ողջույնը առաջացել է որպես գլխարկի ոճավորված բարձրացում, մինչդեռ քաղաքացիական անձը կարող է պատասխանել գլխարկի իրական բարձրացումով ։ Ներկայումս գլխարկի բարձրացումը փոխարինվել է գլխով նշան անելով։ Եթե մի մարդ գլխով նշան է անում մյուսին, նա պետք է պատասխանի կամ սովորական գլխի դեպի վեր շարժումով կամ ձևական գլխի ներքև շարժումով։
Էրվինգ Գոֆմանը ընդգծել է գլխարկի բարձրացման դերը որպես տղամարդու և կնոջ միջև հանդիպումների դադարեցման և դրանով իսկ երկու կողմերի միջև քաղաքացիական անտեսման վիճակի վերահաստատման միջոց ։ Նա նաև ենթադրում էր, որ գլխարկը բարձրացնելը օգտագործվել է անծանոթներին ողջունելու համար, իսկ ծանոթների համար համարժեք ողջույնը եղել է խոնարհումը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ողջույն Կատեգորիա:Ժեստեր
Ալեքսանդր Պլեմեդյալե
Ալեքսանդր Պլեմեդյալե (Alexandru Plămădeală, ), բեսարաբիացի քանդակագործ, մանկավարժ։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Պլեմեդյալեն ծնվել է 1888 թվականի հոկտեմբերի 21-ին (հին տոմարով` հոկտեմբերի 9-ին) Քիշնևի մերձակայքում գտնվող Բոյուկանում (ներկայումս Քիշնևի մաս է կազմում) ։ Հայրը եղել է տեղի Միխայլովյան եկեղեցու քահանա Միխայիլ Պլեմեդյալեն, մայրը եղել է Եկատերինա Գեորգիևնան։
Սովորել է Քիշնևի նկարչության դպրոցում, ապա Մոսկվայի` Նկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության բարձրագույն դպրոցում, քանդակագործ Վոլնուխինի դասարանում։
1911 թվականին համագործակցել է «Բեսարաբիայի գեղարվեստի սիրահարների միության» ստեղծմանը, որպես միության ղեկավար կազմակերպել է գեղարվեստական 11 ցուցահանդես։
1916-1918 թվականներին աշխատել է Պետրոգրադի դրամային տանը։ 1919 թվականից ղեկավարել է կիրառական արվեստի Քիշնևի դպրոցը, որը 1916 թվականին հիմնադրել էր նկարիչ, մանկավարժ Շնեեր Կոգանը։
Ալեքսանդր Պլեմեդյալեն մահացել է 1940 թվականի ապրիլի 15-ին։ Թաղված է Քիշնևի Կենտրոնական (Հայկական) գերեզմանոցում ։
Պլեմեդյալեի կինը` բալետի պարուհի Օլգա Պլեդյալեն, հրատարակել է գիրք` «Ալեքսանդր Պլեմեդյալե կյանքը և ստեղծագործությունը (հուշագրություն)» վերնագրով։
Ստեղծագործություն
Ալեքսանդր Պլեմեդյալեն ավանդական ռեալիզմի կողմնակից է եղել։ Աշխատել է քանդակագործական շատ ժանրերում` դիմանկար, մոնումենտալ քանդակ, կիսանդրի, ժանրային կոմպոզիցիաներ, պլաստիկա։
Պլեմեդյալեի ամենից հայտնի աշխատանքը Շտեֆան Մեծին նվիրված հուշարձանն է (բրոնզ, 1927)։ Արձանի պատվանդանը պատրաստվել է ճարտարապետ Ալեքսանդր Բերնարդացիի նախագծով։ Հուշարձանը գտնվում է Շտեֆան չել Մարե այգում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մոլդովացի քանդակագործներ
Իլմենաու
Իլմենաուն ու նրա շրջակա բնակավայրերը ձմեռային օլիմպիական խաղերի բազմաթիվ չեմպիոններ են տվել սահնակային սպորտի, բոբսլեյի ու բիաթլոնի մրցաձևերում։
Քույր քաղաքներ
Իլմենաուի քույր քաղաքներն են ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Համալսարանական քաղաքներ
Փատնամ շրջան (Ջորջիա)
Փատնամ շրջան (Putnam County), ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 891 կմ² է, բնակչությունը՝ 18.812 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Իտոնտոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1807 թ.։
Կատեգորիա:Ջորջիայի շրջաններ
Էմմի Սիլման
Էմմի Սիլման (Amy Sillman, ), ամերիկացի նկարիչ։ Նրա ստեղծագործությունների ձևերը տարբեր են. դրանք նկարներ են, մուլտֆիլմեր, կոլաժները և տեսանյութերը iPhone-ի հետ ։ Սթիլմանը Բարդ քոլեջի Միլթոն Էյվերի անվան արվեստի բարձրագույն դպրոցում գեղանկարչության բաժնի համանախագահն է և Շտեդեշուլում կերպարվեստի պրոֆեսոր է ։
Կենսագրություն և ստեղծագործություն
Էմի Սիլմանը ծնվել է Միչիգան նահանգի Դեթրոյթ քաղաքում։ Մինչև Մանհեթենի գեղարվեստի դպրոցը ավարտելը 1979 թվականին նա աշխատել է ամենատարբեր վայրերում՝ Ալյասկայում գտնվող պահածոների գործարանում, Չիկագոյի մետաքսագործության ֆաբրիկայում, Նյու Յորքի համալսարանում սովորել է Միավորված ազգերի կազմակերպության համար ճապոներենից թարգմանություններ անել ։ Հայտնվելով գեղարվեստի դպրոցում՝ Սիլմանը մասնակցել է Heresies: A Feminist Publication on Art and Politics ֆեմինիստական ամսագրի հրատարակությանը ։ 1995 թվականին Բարդ քոլեջում ստացել է գեղարվեստի մագիստրոսի աստիճան ։
Սթիլմանը սկսել է ակտիվորեն զբաղվել գեղանկարչությամբ 1970-ական թվականների կեսերից։ Նա կրել է Նյու Յորքի դպրոցի և աբստրակտ էքսպրեսիոնիստների, մասնավորապես Վիլլեմ դե Կունինգի և Ֆիլիպ Գուստոնի ազդեցությունը ։ Սակայն նա ինքը իրեն չի համարում աբստրակտ էքսպրեսիոնիստ՝ հայտարարելով․ «Ես ուզում էի իմանալ աբստրակտ էքսպրեսիոնիզմի և հաստոցային գեղանկարչության քննադատության մասին ոչ այն բանի համար, որ նմանակեմ այն, այլ այն բանի համար, որ դրանք ինձ դուր չէին գալիս» ։
Սիլմանի աշխատանքները նույնքան ապստրակտ են, որքան ներկայացուցչական՝ դրանք ներառում են այնպիսի տարրեր, ինչպիսիք են կոլաժը և սխեմատիկ կերպարները ։ Artforum-ի 2006 թվականի հոդվածում գեղարվեստական քննադատ Յան Ավգիկոսը գրել է, որ Սիլմանի նկարները «շրջանցում են աբստրակցիայի եզրերը՝ խառնելով գույնի բծերը քաոսային գծի բռնկումներով և ցանցավոր կոմպոզիցիոն հիմնակմախքով»։ Նրա բազմամակարդակ աշխատանքն իր բովանդակությամբ հաճախ հումոր, վիզուալ կատակներ , մուլտֆիլմի դրվագներ, հոգեբանական տարրեր և ֆեմինիստական քննադատություն է պարունակում ։
The New York Times–ի հետազոտության մեջ Սիլմանի աշխատանքների ցուցահանդեսի համար 2006-ին Sikkema Jenkins & Co-ում, Կեն Ջոնսոնը գրել է. «նկարներն առավել հաճելի են, մասնավորապես, մոտիկից նայելուց, որտեղ դիտորդը կարող է ուսումնասիրել հարուստ և բարդ տեքստուրաներ և գույներ...»։ 2007 թվականին Սիլմանը Crown Point Press-ում կատարել է չորս փորագրություններ։ Այդ փորձի մասին նա ասել է. «այն ամենը, ինչ ես լույս աշխարհ եմ բերել իմ գեղանկարչությունում, տպագրության գործընթացում փշրվել է շերտերի։ Դուք վերցնում եք հարյուր շերտը մեկը մյուսից առանձին-առանձին, և պարզում եք, թե դրանցից որ վեցը կաշխատեն» ։ Արվեստագետ և արվեստի հոգաբարձու Հելեն Մոլեսվորտի կարծիքով «Սիլմանի ստեղծագործությունը բնութագրվում է արմատական տեղաշարժերով՝ ներկապնակում, քսուկում, մասշտաբում և մակարդակում, որի շրջանակներում ստեղծագործությունը կառուցված է նկարչության կամ գեղանկարչության տրամաբանությամբ» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Գուգենհայմի կրթաթոշակառուներ
Նոյս
Նոյս (Neuss), քաղաք, որը գտնվում է Գերմանիայի արևմուտքում՝ Հյուսիսային Հռենոս-Վեսթֆալիա երկրամասում։ Համարվում է Հռենոս Նոյս մարզի կենտրոնը և ամենախոշոր քաղաքը։ Այն տեղակայված է հին և նոր առևտրական ուղիների խաչման վայրում։ Նոյսը Գերմանիայի ամենահին քաղաքներից է։
Պատմություն
Նոյսը հիմնադրվել է մ․թ․ա․ 16 թվականին հռոմեցիների կողմից՝ որպես XIX լեգեոնի ճամբար։ Որոշ ժամանակ անց հռոմեական զորքերը, հին գերմանական ցեղերի ազդեցության ներքո, լքել են այս տարածքը։ IX դարում Եվրոպայի հյուսիսից դեպի հարավ տեղաշարժվել են վիկինգները։ Եվրոպացի շատ տարեգիրներ իրենց տարեգրությունների մեջ հիշատակել են վիկինգներին և հին գերմանական Նոյս քաղաքը ։
Արտաքին հղումներ
https://web.archive.org/web/20110928045301/http://www.it.nrw.de/statistik/a/daten/amtlichebevoelkerungszahlen/index.html http://www.neuss.de/
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Աստերոիդների ցանկ (329301-329400)
Աստերոիդների ցանկ (329201-329300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (329401-329500)
Յոկոզունա (այլ կիրառումներ)
Յոկոզունա, կարող է վերաբերել՝
Մոնտեֆյասկոնե
Մոնտեֆյասկոնե (Montefiascone), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո մարզի Վիտերբո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 13 102 մարդ (ըստ 2004 թվականի), բնակչության խտությունը կազմում է 2004 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 104 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 01027։ Հեռախոսային կոդ՝ 0761։
Քաղաքի հովանավոր սուրբը հանդիսանում է Սուրբ Մարգերիտա դը Անտիեխան (Santa Margherita d Antiochia), որի տոնը նշվում է ամեն տարի հուլիսի 20-ին։
Միտկովո (գյուղ, Վյազեմսկի շրջան)
Միտկովո (Митьково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 12 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի բնակավայրեր
Պրոկոպովկա (գյուղ, Կուպյանսկի շրջան)
Պրոկոպովկա (Прокопівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1894 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պրոկոպովկա գյուղում բնակվում էր 117 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,236 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 495,76 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1894 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
100 քայլ մինչ ավագ դպրոց
100 քայլ մինչ ավագ դպրոց (100 Things to Do Before High School), ամերիկյան Nickelodeon ալիքի հեռուստասերիալ։ ԱՄՆ-ում պրեմիերան կայացել է 2014 թվականի նոյեմբերի 11-ին։
Սյուժե
Երեք լավագույն ընկերներ մանկուց կազմում են 100 քայլից բաղկացած ցուցակ, որը պետք է հաղթահարել նախքան ավագ դպրոց փոխադրվելը։ Երկու տարվա ընթացքում նրանք իրականացնում են այդ քայլերը, նախապես ստանալով դպրոցի հոգեբանի օգնությունը, հաղթահարելով վերելքներ և անկումներ միջին դասարաններում սովորելիս։
Արտադրություն
Հեռուստասերիալը ստեղծել է Սքոթ Ֆելոուզը, որը նաև հանդիսանում է «Նեդի՝ դպրոցական գոյատևման գաղտնազերծված ղեկավարությունը» և «Առաջ դեպի հաջողություն» հեուստասերիալների ստեղծողը։ Նախնական էպիզոդը՝ «Special» նկարահանվել է 2014 թվականի մարտին։ Դրանից հետո Nickelodeon-ը հուլիսին պատվիրեց 26 էպիզոդ։ 1 եթերաշրջանը նկարահանվել է 2014 թվականի վերջին Լոս Անջելեսում։ 2015 թվականի մայիսին առաջին եթերաշրջանի նկարահանումները ավարտվեցին։
2016 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Լիզա Արչը իր թվիթթերում հայտարարեց, որ սերիալը չեղարկվել է։
Հեռարձակում
Սերիալը հեռարձակվել է Կանադայում YTV ալիքով 2015 թվականի հոկտեմբերի 8-ից, Ավստրալիայում և Նոր Զելանդիայում Nickelodeon ալիքով 2015 թվականի օգոստոսի 29-ից, Ռուսաստանում 2015 թվականի սեպտեմբերի 27-ից, իսկ Մեծ Բրիտանիայում 2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ից սկսած։
Քննադատություն
Hollywood Reporter-ի դիտորդի կարծիքով, սերիալը տառապում է նմանատիպ ցուցադրություններին բնորոշ սյուժետային գծերի նմանությունով, այն դժվար թե հետաքրքրի բարձր տարիքի հանդիսատեսին, բայց միջին դպրոցի աշակերտների համար կարող է դառնալ «քաղցր պատառիկ» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հեռուստասերիալներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:2010-ականների ամերիկյան հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Ամերիկյան սիթքոմներ Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ
Գնեզդցի
Գնեզդցի (Гнездцы), գյուղ Ռուսաստանի Տվերի մարզի Լիխոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Տվերի մարզի Լիխոսլավլսկի շրջանի բնակավայրեր
Վելիկի Օկորսկ
Վելիկի Օկորսկ (Великий Окорськ), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լոկաչինի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1545 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Վելիկի Օկորսկ գյուղում բնակվում էր 284 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 87 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,26 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լոկաչինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1545 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Քուիտման շրջան (Ջորջիա)
Քուիտման շրջան (Quitman County), ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 394 կմ² է, բնակչությունը՝ 2.598 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Ջորջթաուն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1858 թ.։
Կատեգորիա:Ջորջիայի շրջաններ
Գրիմալդի (Կալաբրիա)
Գրիմալդի (Grimaldi), կոմունա Իտալիայում, Կալաբրիա մարզում՝ Կոզենցա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1867 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 78 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 24 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 87034։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0984։
Կոմունայի հովանավորներն են սուրբ Պետրոս և Պողոս առաքյալները։ Տոնը նշվում է հունիսի 29-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Շուշաննա Թովմասյան
Շուշաննա Սաղաթելի Թովմասյան (նոյեմբերի 14, 1992, Ծաղկաձոր, Հրազդանի շրջան, Հայաստան), հայ դերասանուհի, հաղորդավարուհի։
Կենսագրություն
Ծնվել է է 1992 թ. նոյեմբերի 14-ին, Հայաստանի Ծաղկաձոր քաղաքում։ Ավարտել է Արիսյանի անվան միջնակարգ դպրոցը։ 2007-08 թթ սովորել է Հայաստանի երգի պետական թատրոնի հաղորդավարության բաժնում, 2011 թ.՝ Ա. Աբելյանի ղեկավարած «Առաջին պրոֆեսիոնալ» դերասանական ստուդիայում։ 2010 թ. ընդունվել է Երևանի Խ.Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական համալսարանի կուլտուրայի ֆակուլտետի մասսայական հանդիսությունների և ռեժիսուրայի բաժին։ 2012 թ-ից բարձրագույն ուսումը շարունակել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի հեռուստառեժիսուրայի բաժնում։ 2011-13 թթ նկարահանվել է «Արմենիա» հեռուստաընկերության «Դժվար ապրուստ» հեռուստասերիալում, 2013-15 թթ՝ «Տնփեսա» հումորային հեռուստանախագծում։ 2015 թ. «Թատրոն 32»-ում մարմնավորել է Կարմիր գլխարկին՝ «Կարմիր գլխարկ» մանկական ներկայացման մեջ։ Նկարահանվել է «Երանի» հեռուստասերիալում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ
Կոնստանտին Իգումնով
Կոնստանտին Նիկոլաևիչ Իգումնով (Константин Николаевич Игумнов, ), ռուս խորհրդային դաշնակահար, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1946), արվեստագիտության դոկտոր (1940)։
Ավարտել է Մոսկվայի կոնսերվատորիան (1894)։ Հայտնի են Պյոտր Չայկովսկու «Տարվա եղանակները» շարքի և դաշնամուրային այլ երկերի նրա մեկնաբանությունները։ Աշակերտներից են Նիկոլայ Օռլովը, Իսայ Դոբրովեյնը, Լև Օբորինը, Յակով Ֆլիերը։
1941–1945 թվականներին դասավանդել է Երևանի կոնսերվատորիայում, հանդես եկել համերգներով։ Իգումնովի հայ աշակերտներից են՝ Արաքսի Հարությունյանը, Առնո Բաբաջանյանը, Եկատերինա Մալխասյանը, Մարիա Ղամբարյանը, Աննա Ամբակումյան, Մ. Մխիթարյանը։
1946 թվականին արժանացել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոսկվայի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուս դաշնակահարներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ
Չերվոնոարմեյսկի պերվիյ գյուղական խորհուրդ (Վոլչանսկի շրջան)
Չերվոնոարմեյսկի պերվիյ գյուղական խորհուրդ (Червоноармійська Перша сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վոլչանսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնոարմեյսկի պերվիյ գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1911 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 71.99 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 26.55 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 8 բնակավայր։
Դիամանտինու
Դիամանտինու (Diamantino), համայնք Բրազիլիայում՝ Մատու Գրոսու նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մատու Գրոսու գավառի հարավարևմտյան մասում։ Բնակչությունը կազմում է 20 486 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 7 630,212 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 2,7 մարդ/կմ²։
Չերվոնոարմեյսկի պերվիյ գյուղական խորհուրդ (Վոլչանսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1943 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Դիամանտինու
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1729 թվականին։
Ալմարխեն
Ալմարխեն (Almargen), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Մալագա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Գվադալիտրեբա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 35 կմ2։ Բնակչությունը՝ 2137 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 96.4 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Մալագա պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Պոլոնեզ
Պոլոնեզ, (ֆրանսերեն` polonaise, polonais-լեհական), լեհական պար։ Զարգացել է հանդիսավոր բնույթի ժողովրդի երթպարի հիման վրա։ Չափը եռամաս է։ Պարողները շարժվում են սահուն, վեհորեն, յուրաքանչյուր տակտի երրորդ մասում թե թևակի ծնկածալումով։ Պոլոնեզը բավական տարածված էր 19-րդ դարում որպես պարահանդեսային պար։ «Պոլոնեզ» անվանումով գործիքային պիեսներ հանդիպել են դեռևս 18-րդ դարի սյուիտներում։ Պոլոնեզներ գրել են 6 Բախը, Մոցարտը, Օգինսկին, Վենյավսկին, Վեբերը, Լիստը, Գլինկան («Իվան Սուսանին» օպերայում), Չայկովսկին («Եվգենի Օնեգին»), Մուսորգսկին («Բորիս Դողունով») և ուրիշներ։ Շոպենի ստեղծագործություններում Պոլոնեզը հանդես է գալիս որպես երաժշտական ժանր, նրա Պոլոնեզները առանձնանում են զգացմունքային հարստությամբ և կանխորոշում այդ ժանրի զարգացման հետագա ուղին՝ պարից մինչև ռոմանտիկական պոեմ։
Միտյաևո (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)
Միտյաևո (Митяево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 126 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Շրվենանց
Շրվենանց, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Սյունիքի մարզում, Կապանից 7 կմ հյուսիս, Խոտանան գետի ձախափնյա լեռնալանջին, ծովի մակերևույթից 1100-1150 մ բարձրության վրա։
Դայմադաղլու անվան տակ ընդգրկված է եղել Ցարական Ռուսաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում ։ Խորհրդային տարիներին մասն է կազմել Հայկական ԽՍՀ Զանգեզուրի գավառի, իսկ 1930 թվականից` Կապանի շրջանի։ 1995 թվականից մտնում է ՀՀ Սյունիքի մարզի մեջ։
Տնտեսություն
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է անասնապահությամբ։ Տարեցտարի գյուղաբնակների թիվը պակասում է՝ կործանման եզրին հասցնելով գյուղը։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղում և շրջակայքում պահպանվել են 10-17-րդ դարերի գյուղատեղիներ և 10-20-րդ դարերի եկեղեցիների ավերակներ։ Ունի Սուրբ Սարգիս եկեղեցի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի բնակավայրեր
Հեքսակոսիոիհեքսեկոնտահեքսաֆոբիա
Հեքսակոսիոիհեքսեկոնտահեքսաֆոբիա, հիվանդագին վախ 666 թվից ։ Այն կոչվում է հեքսակոսիոիհեքսեկոնտահեքսաֆոբիա, քանի որ հունարեն վեց հարյուր վաթսուն վեց թիվը գրվում է «hexakosioi hexēkonta hex» (ἑξακόσιοι ἑξήκοντα ἕξ)։
Պատճառներ
Այս ֆոբիան կարող է ինչպես առաջանալ արտաքին իրադարձությունների (տրավմատիկ դեպքեր), այնպես էլ ներքին նախահակումների արդյունքում։ Կարող է առաջանալ հատկապես փոքր տարիքում տեղի ունեցած դեպքի արդյունքում ։
Սիմպտոմներ
Ինչպես յուրաքանչյուր ֆոբիայի դեպքում, հեքսակոսիոիհեքսեկոնտահեքսաֆոբիայի սիմպտոմները տարբեր մարդկանց մոտ կարող են տարբեր լինել, կախված վախի մակարդակից։ Ախտանիշները սովորաբար ներառում են ծայրահեղ անհանգստություն, ահ ու խուճապ, արագ շնչառություն, անկանոն սրտի աշխատանք, սրտխառնոց, չոր բերանի խոռոչ, նախադասությունները հստակ ձևակերպելու անկարողություն, դողէրոցք։
Փաստեր
666-ը Աստվածաշնչում, Նոր Կտակարանում հիշատակված է որպես գազանի կամ սատանայի թիվ։
Կա կարծիք, որ հավանաբար առաջին դարերում Սուրբ Հովհաննեսը Հայտնության արտագրությունների ժամանակ սխալ է թույլ տվել, քանի որ մի շարք ավելի հին աղբյուրներում (այդ թվում նաև պեղումների ժամանակ գտած Ապոկալիպսի պապիրուսե ցուցակում), գազանի թիվը ոչ թե 666 է, այլ 616։ Սակայն այս փաստը ճշտելը հնարավոր չէ ։
Հեքսակոսիոիհեքսեկոնտահեքսաֆոբիան շարժառիթ է եղել մի քանի սարսափ ֆիլմերում, օրինակ «Օմեն»-ում։ Այս հիվանդության նոպան ցույց է տրվել Ֆուտուրամա մուլտսերիալի «The Honking» դրվագում։ Մուլտսերիալի հերոս Բենդերը վախենում է «0101100101» (10100110102 = 66610) նիշերի հայելային արտացոլումից ։ Սատանայի թիվը հայտնվել է նաև «Քրեական ընթերցվածք», «DOOM սերունդը», «Աշխարհի վերջը», «Ցանկություններով կուրացածը» և «Օպերայի ուրվականը» ֆիլմերում։
2006 թվականի հունիսի 6-ը կամ 06.06.06-ը «ճակատագրական» օր էր և ճանաչում էր ստացել միայն այն բանի շնորհիվ, որ օր/ամիս/տարի ֆորմատով գրելու դեպքում՝ 6/6/06, նման էր գազանի թվին։ Այս փաստը լայն հասարակական ռեզոնանս ստացավ այն երկրներում, որտեղ քրիստոնեությունը լուրջ ազդեցություն էր ունեցել կուլտուրայի ձևավորման վրա։ Ուկրաինայի Գերագույն Ռադան տեղափոխեց իր նիստը 2006 թվականի հունիսի 6-ից - հունիսի 7-ը։ 06.06.06 ամսաթվից օգտվեցին Սատանայի Եկեղեցու անդամները և ԱՄՆ-ում պետականորեն գրանցված ու այլ երկրների սատանիստական կազմակերպությունները, որպեսզի տոնեն իրենց եկեղեցու հիմնադրման 40 ամյակը։ Ընդ որում, Սատանայի Եկեղեցու գերագույն քուրմ Պիտեր Գիլմորը հայտարարեց, որ իր կազմակերպության անդամների համար այս ամսաթիվը ոչ մի խորհրդանշական նշանակություն չունի և որ այդ փաստը պաշտոնապես տոնելու համար 2006 թվականի հունիսի 6-ը ընտրվել է միայն այն բանի համար, որ «ծաղրեն նախախնամությանը»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆոբիաներ Կատեգորիա:Հոգեբանական հասկացություններ
Ռաբուն շրջան (Ջորջիա)
Ռաբուն շրջան (Rabun County), ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 961 կմ² է, բնակչությունը՝ 15.050 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Քլեյտոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1819 թ.։
Կատեգորիա:Ջորջիայի շրջաններ Կատեգորիա:1819 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պեսչանկա (Օմուտնայայի վտակ)
Պեսչանկա (Песчанка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Օմուտինսկի շրջանում, Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Օմուտնայա գետի աջ ափին՝ 19 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 18 կմ է։
Գետի ակունքը գտնվում է 3 կմ հյուսիս-արևմուտք Ստրուգովսկի գյուղում, Օմուտնինսկ գյուղից 17 կմ հարավ-արևմուտք։ Գետը հոսում է դեպի հյուսիս։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վյատկա, գետի ենթաավազանը՝ Վյատկա։ Գետի ավազանը՝ Կամա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Սամվել Բալոյան
Սամվել Արամայիսի Բալոյան, հայ բուսաշխարհագետ։ Կենսաբանական գիտությունների դոկտոր (1992):
Կենսագրություն
Սամվել Բալոյանը ծնվել է 1954 թվականի ապրիլի 24-ին, Երևանում։ 1980 թվականին ավարտել Է Հայկական պետական մանկավարժական ինստիտուտի կենսաքիմիայի ֆակուլտետը։
1980-1991 թվականներին աշխատել Է ՀՀ ԳԱԱ բուսաբանության ինստիտուտում,
1985 թվ. պաշտպանել է կենսաբանական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսությունը ՙԱրագած լեռան ալպիական գոտու ֆլորան և բուսականությունը՚ թեմայով
1991-1995 թթ. աշխատել է ՀՀ Բնության և շրջակա միջավայրի պահպանության նախարարությունում՝ որպես վարչության պետ
1995-2000 թվականներին եղել է ՀՀ բնապահպանության նախարարի տեղակալ
1999 թվականից՝ «21-րդ դարի շրջակա միջավայրի և զարգացման առաջատարներ» միջազգային ծրագրի ԱՊՀ տարածաշրջանի կոմիտեի անդամ
2002 թվականին աշխատել է որպես բնական պաշարների կառավարման և չքավորության նվազեցման ծրագրի իրականացման գրասենյակի համակարգող
2002-2009 թթ. 'Բնական պաշարների կառավարման և չքավորության նվազեցման ծրագրի իրականացման գրասենյակ' պետական հիմնարկի կենսաբազմազանության պահպանության և պահպանվող տարածքների կառավարման բաղադրիչի համակարգողն է
2010-2021 թթ. 'Բնապահպանական ծրագրերի իրականացման գրասենյակ' պետական հիմնարկի տնօրենի տեղակալ։
Բազմաթիվ անգամ Հայաստանի Հանրապետությունը ներկայացրել է ՄԱԿ-ի բանակցային գործընթացներում, որոնք վերաբերվել են ՙԿենսաբանական բազմազանության մասին՚ և ՙԱնապատացման դեմ պայքարի…՚ Կոնվենցիաներին։ 1997-1998 թթ. եղել է ՄԱԿ-ի ՙԱնապատացման դեմ պայքարի…՚ Կոնվենցիայի Կողմ երկրների 1-ին և 2-րդ Կոնֆերանսների նախագահի տեղակալ։
1999-2005 թթ. հանդիսացել է ՙՇրջակա միջավայրի և զարգացման առաջատարներ՚ միջազգային ծրագրի ԱՊՀ տարածաշրջանային ղեկավար կոմիտեի անդամ։
54 գիտական հոդվածների, 52 հոդված ՙՀայաստանի բնաշխարհ՚
Հանրագիտարանում, 4 մենագրության և բազմաթիվ գրախոսությունների հեղինակ է։
Հրապարակված աշխատանքները վերաբերում են Հայաստանի ալպիական բուսական ծածկույթի առանձնահատկություններին, հանրապետության կենսաբանական բազմազանության պահպանության և արդյունավետ օգտագործման, անապատացման երևույթների հիմնախնդիրներին ու դրանց լուծմանը։
Պարգևատրվել է ՀԽՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Գովեստագրով – 1987 թ. կատարած լավագույն գիտական աշխատանքների համար
ՀՀ բնապահպանության նախարարության գերատեսչական ոսկե մեդալով –2008 թ։
Ամուսնացած է, ունի երեք զավակ` երկու որդի և մեկ դուստր։
Հրատարակված գիտական աշխատանքների ցանկ
1.	Արագածի ալպիական կայանը. ՙՀայաստանի բնություն՚, 1982, պրակ 3, էջ 15-17 /Ա.Ն.Զիրոյանի համահեղինակությամբ/.
2.	Հանքային պարարտանյութերի ազդեցությունը Արագած լեռան ալպիական գոտու տարախոտա-հացազգային համակեցության արդյունավետության վրա. Հայկական ԽՍՀ Գյուղատնտեսության մինիստրության գյուղատնտեսական գիտության տեղեկագիր, 1984, թիվ 7, էջ 70-75.
3.	Հայաստանի մարգագետինները և դրանց բարելավման հարցերը. ՙՀայաստանի ֆլորայի և բուսական ծածկույթի վիճակն ու պահպանությունը՚ ժողովածու. Երևան, 1984, էջ 165-177 /Ա.Ն.Զիրոյանի, Վ.Ե.Ոսկանյանի համահեղինակությամբ/.
4.	Արագած լեռան ալպիական գոտու գեղազարդային և հազվագյուտ խոտաբույսերը. ՙՀայաստանի բնություն՚, 1985, պրակ 1, էջ 23-25 /Ա.Ա.Գրիգորյանի համահեղինակությամբ/.
5.	Հայաստանի ալպիական բույսերի էկոլոգո-կենսաբանական առանձնահատկությունները. ՙՀայաստանի բնություն՚, 1986, պրակ 2, էջ 15-17 /Ա.Ն.Զիրոյանի համահեղինակությամբ/.
6.	Մեծ Իշխանասար լեռան ալպիական բուսական աշխարհը. ՙՀայաստանի բնություն՚, 1987, պրակ 3, էջ 11-12.
7.	Սեմինար խորհրդակցությունª նվիրված Զանգեզուրի բնության պահպանության հարցերին. ՙՀայաստանի բնություն՚, 1987, պրակ 3, էջ 23-24 / Ջ.Մ.Առուստամովայի համահեղինակությամբ/.
8.	Զանգեզուրի ալպիական բուսական աշխարհը. ՙՀայաստանի բնություն՚, 1988, պրակ 2, էջ 27-30.
9.	Զանգեզուրի լեռնաշղթայի և Արագած լեռան ալպիական ֆլորաները. ՙՀայաստանի բնություն՚, 1990, պրակ 2, էջ 23-24.
10.	Արագածի ալպիական բուսական աշխարհը. ՀՀ ԳԱ հրատարակչություն, Երևան, 1993, 88 էջ /Ա.Ն.Զիրոյանի համահեղինակությամբ/.
11.	Բնապահպանական բարեփոխումների քաղաքականությունը. Հայաստան, մարդկային զարգացման զեկույց, Երևան, 1996, էջ 29-30.
12.	Հայաստանի կենսաբազմազանության պահպանությունը որպես կայուն զար•ացման երաշխիք. ՙՌիո+5՚ Կայուն զար•ացումը և Հայաստանը՚ առաջին ազգային կոնֆերանսի նյութեր, Երևան, 1997, էջ 106-109 /Տ.Ս.Դանիելյանի և Ս.Գ.Շաշիկյանի համահեղինակությամբ/.
13.	Կենսաբանական բազմազանության մասին Կոնվենցիա. ՙՌիո+10՚-ի գնահատման գործընթացի վերաբերյալ ազգային զեկույց, Երևան, 2001, էջ 11-15.
14.	 Էկոլոգիական հիմնահարցերը ազգային անվտանգության խնդիր. Հայաստանի էկոլոգիական հանդես, 1, 2002, էջ 7-12.
15.	Նոր բուսատեսակներ կենտրոնական և հյուսիսային Հայաստանի ֆլորիստիկական շրջանների համար. Հայաստանի կենսաբանական հանդես, 1-2 /54/, 2002, էջ 149-152.
16.	 Բնապահպանություն. Հայաստանի զարգացման ուրվագծեր. Գերագույն Խորհուրդ պատգամավորական ակումբ, Երևան, 2002, էջ 103-106.
17.	Կենսաբանական բազմազանության պահպանությունը որպես գլոբալ էկոլոգիական հիմնախնդիր. Հայաստանի էկոլոգիական հանդես, 1, 2003, էջ 9-16.
18.	Կենսաբազմազանության պահպանման հիմնախնդիրները. Մարդկային զարգացման հիմունքներ. Ուսումնական ձեռնարկ մագիստրանտների համար. Նոյան Տապան, Երևան, 2004, էջ 132-139.
19.	Կառավարման պլանները որպես բնության հատուկ պահպանվող տարածքների արդյունավետ գործունեության երաշխիք. Հայաստանի էկոլոգիական հանդես, 1, 2004, էջ 66-75.
20.	Հայաստանի ալպիական բուսական ծածկույթը. Երևան, 2005, 200 էջ։
21.	Բնության հատուկ պահպանվող տարածքների կազմակերպման և կառավարման հայեցակար•ային հիմունքների ակնարկ. Աշխարհագրական գիտությունը Հայաստանում. Ներկան և ապագան. Երևան, 2006. էջ 331-335.
22.	ՙՀայաստանի բնաշխարհ՚ Հանրագիտարան. 52 հոդված, Երևան, 2006.
23.	Բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ. Հայաստանի ազգային ատլաս. Հատոր Ա, Երևան, 2007, էջ 87.
24.	Բնապահպանական նշանակության տերմինների և բառակապակցությունների բացատրական բառարան. ՀՀ ՙԲՊԿՉՆ ԾԻԳ՚ ՊՀ, Երևան, 2008, 152 էջ.
25.	ԼՂՀ ֆլորայում գերիշխող COMPOSITAE/ASTERACEAE ընտանիքի ներկայացուցիչների տարածվածությունը. ԼՂՀ կրթության և գիտության նախարարություն. Միջազգային գիտաժողովի նյութեր` նվիրված Արցախի պետական համալսարանի հիմնադրման 40-ամյակին. Պրակ 2, Ստեփանակերտ, 2009, էջ 108-109. /Կ.Բալայանի հետ համատեղ/.
26.	Հայատանի բնության հատուկ պահպանվող տարածքների բնական և մշակութային արժեքները. Երևան, 2019, 80 էջ./Ռ.Շահազիզյանի հետ համատեղ/.
27. Влияние минеральных удабрений на содержание сухого вещества в листьях некоторых альпийских растений горы Арагац. Тез. докл. Респ. конф. мол. научн. сотр. и аспирантов, посвящ. 60-летию образования СССР, Ереван, 1982, С. 9-10.
28.  Фитоценотические особенности и биопродуктивность основных альпийских фитоценозов горы Арагац. Тез. Докл. VIII Всесоюзн. совещ. «Изучение и освоение флоры и растительности высокогорий». Свердловск, 1982, 2, с. 32 (в соавт. с А.Н.Зирояном)
29. Численность и возростной состав популяции альпийских ковров горы Арагац. Биолог.журн.Армении, 1984, т.37, № 6, с. 472-476 (в соавт. с А.Н.Зирояном).
30. Растительность «кратера» горы Арагац. Биолог.журн.Армении, 1984, т.37, № 7, с.556-560.
31. История ботанических исследований массива горы Арагац. В сб. Научн. тр. Арм. отд. ВБО «Флора, растительность и растительные ресурсы Армянской ССР», 1985, вып. 9, с. 147-153.
32. Влияние минеральных удобрений на альпийскую растительность. Биолог.журн.Армении, 1985, т.38, № 7, с. 619-622 ( в соавт. с Р.К.Рафаеляном, Э.Г.Бабаян).
34. Сезонная динамика альпийских фитоценозов горы Арагац. Биолог.журн.Армении, 1987, т. 40, № 6, с.504-505 (полный текст деппонирован в ВИНИТИ).
36. Пути повышения производительности высокогорных пастбищ Армении. Мат. Научно-практической конференции – Природа, город, человек. Ереван, 1987, с. 70-73 ( в соавт. с А.Н.Зирояном).