Հաղորդակցային_գործընթաց
Հաղորդակցությունը կապ է, որի միջոցով իրականանում է տեղեկատվության փոխանակում կենդանի և անկենդան բնության համակարգերի միջև։ Տրանսպորտային հաղորդակցությունը, հեռագրային կապը, հավատքի աղոթքները, երգերը, ողջույնները, ժպիտը, գրքեր-թերթեր կարդալը, կրթական դասախոսությունները, հանրային ներկայացումները, ֆիլմերի դիտումը, սեր  բացատրելը, բջջային հեռախոսով զրուցելը, գովազդային հոլովակի նկարահանումը և տարածումը, վեճերը և հաշտությունները, պետությունների առաջնորդների բանակցությունները, էլեկտրոնային փոստը, սոցիալական միֆերի ստեղծումը, քաղաքական գործչի և պետության  իմիջի ձևավորումը սրանք բոլորը հաղորդակցության գործընթացի օրինակներ են։ Առաջին անգամ գիտական անդրադարձ հաղորդակցություն, < > (և զանգվածային հաղորդակցություն, < >) հասկացությանը կատարել է ամերիկացի սոցիոլոգ Չարլզ  Հորտոն  Քուլին՝ XX դարի  20-ական  թթ., որից  հետո  սկսվեց  ինտենսիվ  գործընթաց՝  ուղղված  հաղորդակցության էության, ձևերի, տեսակների  գործընթացի  ուսումնասիրմանն  ու  բացահայտմանը։  Քուլին  նկարագրում  էր  հաղորդակցությունը, որպես <<մեխանիզմ, որի  միջոցով  ապահովվում  է  մարդկային  հարաբերությունների  էությունն  ու  զարգացումը>>: Այդ  մեխանիզմը  իր  մեջ  ներառում  է  նաև   սիմվոլներ  և  այն  կապի  միջոցները, որոնց  օգնությամբ  տեղեկատվությունը  տարածվում  է։ Հաղորդակցությունը  լայն  իմաստով  ներառում  է  իր  մեջ  դեմքի  արտահայտություն, դիրքեր  և  ժեստեր, ձայնի  տոնը, բառերը, գրավոր  փաստաթղթերը, տրանսպորտային  միջոցները, հեռագիրը, հեռախոսը  և  այլն։ Ըստ  Ն. Լումանի  հաղորդակցությունը  տեղի  է  ունենում  երեք  տարբեր  ընտրությունների  սինթեզից, մասնավորապես   տեղեկատվության  ընտրություն, այդ  տեղեկատվության  հաղորդագրության  ընտրություն  և  հասկացվածություն կամ  չհասկացվածություն  հաղորդագրությանը  և  նրա  տեղեկատվությանը։ Այս 3 բաղադրիչներից  որևէ  մեկը  չի  կարող  առանձին  գոյություն  ունենալ։ Միայն  միասին  են  նրանք  իրականացնում  հաղորդակցությունը։ Հաղորդակցության  կարևոր  3  կոմպետենտներից  են՝  տեղեկատվությունը, հաղորդագրությունը  և  ընկալումը։ Հարոլդ  Դ. Լասսվելի տեսության համաձայն  հաղորդակցության  գործընթացը  նկարագրելու  համար  հարկավոր  է  պատասխանել  հետևյալ  հարցերին. ո՞վ, ի՞նչ է  ասում, ի՞նչ  եղանակով, ու՞մ, ի՞նչ  ազդեցություն  ունի։ Գիտական  ուսումնասիրություններում  փորձում  են  բացահայտել հետևյալ  հարցերի  պատասխանները։ Ո՞վ  ասելով  հասկանում  ենք  ուղարկողին, ի՞նչ  է ասում հասկանում  ենք  բովանդակության  վերլուծությունը, ի՞նչ  եղանակով՝  հաղորդակցության  փոխանցման  ուղիները՝  գրավոր, բանավոր, ռադիո, հեռուստատեսություն։ Ի՞նչ  ազդեցություն  ունեցավ  այդ  գործընթացը, որո՞նք  են  հետևանքները,  ի՞նչ  արդյունքով  և  արդյունավետությամբ։ Գերմանացի  փիլիսոփա  և  սոցիոլոգ  Յ. Հաբերմասը կարծում  էր, որ  հաղորդակցային  գործընթացները, այնպիսի  փոխազդեցություններ  են, որի  ժամանակ  նրա  մասնակիցները  համաձայնվում  և  կոորդինացնում  են  իրենց  գործողությունների  պլանը,  ձգտում  հասնել  իրենց  պահանջմունքների  բավարարմանը։ Հաղորդակցության  տեսությունը  հանդիսանում  է  տեսական  հիմք  հասարակայնության  հետ  կապերի  տեսության  և  պրակտիկան  ուսումնասիրելու  համար։ Հասարակայնության  հետ  կապերի  հասկացության  դասական  նկարագրությունը  եղել  է  ամերիկացի  հետազոտողներ  Դ. Ֆորրեստոլի և  Ռ. Դիլենշնայդերի կողմից. <<PR-ը տեղեկատվության  օգտագործումն  է՝  հասարակական  կարծիքի  վրա  ազդեցություն  ունենալու  համար>>: PR գործընթացը  ներառում  է  որոշակի  գործողությունների  շարք, որն  ուղղված  է  բարձրացնելու  այդ  գործընթացը  նախաձեռնողի  վերաբերյալ  հասարակության  տեղեկացվածությունը, ապահովվել  նրա  լավագույնս  ճանաչելիությունը (իդենտիֆիկացիա) և  ավելի  շատ  դրական  ընկալումներ  նրա  կերպարին (իմիջին)։ Հասարակայնության  հետ  կապերը  գիտական  գիտելիքների  հաղորդակցական-կառավարչական, սոցիալական-հումանիտար  միջդիսցիպլինար  ոլորտ  է։ Հաճախ  PR-ը  նկարագրվում  է  որպես  սոցիալական-  հաղորդակցային կառավարչական  երևույթ։ PR-ը  որպես  սոցիալական  ինստիտուտ  որոշակի  կարգավիճակների  և  դերերի  գործընթաց  է,  որն  ապահովում  է  սոցիալական  սուբյեկտների  արդյունավետ  հանրային  հաղորդակցություններ  և  ուղղված  է  օպտիմալացնելու  հասարակայնության  հետ  իր  հարաբերությունները։ PR-ը  գործառնում  է  բոլոր  ոլորտներում՝  տնտեսագիտական, քաղաքական,  մշակութային, սոցիալական  և  այլն։ Նորագույն  տեխնոլոգիական  առաջընթացի  պայմաններում, համացանցի   կարևոր դերի  ու  նշանակության  առկայությամբ  ավելի  ընդգրկուն  և  լայնամասշտաբ  ձևով  են  ընթանում  հաղորդակցային  գործընթացները։ Համացանցը  դարձել  է  յուրաքանչյուրի  կյանքի  անբաժան  մասը։ Այս  ամենը  նոր  հնարավորություններ  են  ստեղծում  կիրառելու  մանիպուլյացիոն  հնարքներ,  որոնք  կարող  են  մեծ  ազդեցություն  ունենալ  զանգվածային  գիտակցության  վրա։ Հաղորդակցումը  այն   հիմնական  ու  անբաժան  գործընթացն  է, որի  միջոցով   իրականանում  է   մարդկանց  և  կազմակերպությունների  փոխադարձ  շփումը։ Ժամանակակից  կազմակերպությունները  այսօր  փորձում  են  օգտագործել  նաև  հաղորդակցման  նորագույն  եղանակներ։ Համացանցը  դարձել այնպիսի  հարթակ,  որտեղ  յուրաքանչյուր  անհատի  կամ  կազմակերպության  վերաբերյալ  անհրաժեշտ   տեղեկատվություն  ստանալը  բավական  պարզ  և  մատչելի  է  դարձել։