cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
All in the Silence (ալբոմ)
Մասուդան հեղինակել է հայտնի դիզայներ Յոհջի Յամամոտոյի «Փարիզի Femme Autumn Winter 2011-2012 նորաձևության շաբաթի» երաժշտությունը, որտեղ ներկայացված էին նրա «Hands» և «Little Tokyo Poetry» ստեղծագործությունները այս ալբոմից ։ Նրանք շարունակեցին աշխատել Մասուդայի «Godsend Rondo» կարճամետրաժ երաժշտական ​​ֆիլմի վրա, որը նկարահանվել է ռեժիսոր Թոմո Օյայի կողմից Հոկայդոյում ։
Մովսես Կարապետյան
Մովսես Կարապետյան, հունահռոմեական ոճի հայ ըմբիշ, 1996 և 1997 թվականների Եվրոպայի պատանիների առաջնությունների բրոնզե մեդալակիր, Եվրոպայի առաջնությունների չեմպիոն և մրցանակակիր։ Հանդես է եկել կիսամիջին (մինչև 69 կգ) և միջին (մինչև 74 կգ) քաշային կարգերում։ Մարզվել է Էդուարդ Սահակյանի գլխավորությամբ։ 2000 թվականին Մոսկվայում և 2001 թվականին Ստամբուլում կայացած Եվրոպայի առաջնությունների բրոնզե մեդալակիր, 2005 թվականին Վառնայում կայացած Եվրոպայի առաջնության հաղթող ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ըմբշամարտիկներ
Տովարնիցա
Տովարնիցա (Товарниця), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Պուտիլայի շրջանում։
Նովոե Ազմեևո
Նովոե Ազմեևո (Новое Азмеево, Яңы Әзмей), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բակալինսկի շրջանի կազմում։
Տովարնիցա
2001 թվականի տվյալներով Տովարնիցա գյուղում բնակվում էր 256 մարդ։
Նովոե Ազմեևո
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 85 մարդ։
Տովարնիցա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Պուտիլայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սեմյոն Սմիրենսկի
Սեմյոն Միխայլովիչ Սմիրենսկի (Семен Михайлович Смиренский, ), ռուս անասնաբույժ-անատոմ։ Կենսաբանական գիտությունների դոկտոր (1946), պրոֆեսոր (1926)։ ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1948)։
Կենսագրություն
Ավարտել է Կազանի անասնաբուժական ինստիտուտը (1908 թ.)։ Մասնակցել է 1905-1907 թվականների հեղափոխական շարժումներին։ 1908 թվականից աշխատել է Վարշավայի, Մոսկվայի (1920-1925 թթ.), Լենինգրադի (1925-1926 թթ.), Վիտեբսկի (1926-1928 թթ.), 1928-1963 թվականները՝ Անդրկովկասի (այժմ՝ Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական) ինստիտուտներում։ Սեյմոնի գիտական աշխատանքները վերաբերում են գյուղատնտեսական կենդանիների անատոմիայի հարցերին։ Ուսումնասիրել է Անդրկովկասում տարածված գոմեշի համեմատական անատոմիան, Հայաստանի բնաշխարհիկ միասմբակավորների, մսակերների, խոշոր ու մանր եղջերավորների ոսկրակազմը, մազեխ և բալբաս ցեղի ոչխարների պոչի մակաճարպի (դմակ) անատոմիան, խոշոր եղջերավորների և ընտանի թռչունների վեգետատիվ նյարդային համակարգը, խնամքի ու կերակրման տարբեր պայմաններում բուծվող տեղական, խառնածին և մաքրող կենդանիների մարմնամասերի մորֆոլոգիան ևն։ Նրա նախաձեռնությամբ ՀԽՍՀ-ում ստեղծվել են առաջին անասնաբուժաանատոմիական և ուսումնական թանգարաններ։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի 2 շքանշանով։
Կատեգորիա:Ռուս բժիշկներ Կատեգորիա:Ռուս կենսաբաններ Կատեգորիա:Անասնաբույժներ Կատեգորիա:Կենսաբանական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ
Alfa Romeo Giulietta
Alfa Romeo Giulietta (750 և 101 շարքի), կոմպակտ դասի ավտոմեքենա, որն արտադրվել է իտալական Alfa Romeo ավտոմոբիլային ընկերության կողմից 1954-1965 թվականներին։ Giulietta-ն առաջին անգամ ներկայացվել է Թուրինի ավտոսրահում 1954 թվականին։ Ընդհանուր առմամբ, գրեթե 132,000 մեքենա է արտադրվել Միլանի Պորտելոյի գործարանում ։
Առաջին Giulietta-ն թողարկվել է Giulietta Sprint անունով և ներկայացվել 1954 թվականի վերջին։ Այնուհետև,1955 թվականի ամռանը հաջորդել է սեդանի տարբերակը, իսկ 1955 թվականի կեսերին՝ Giulietta Spider կրկնակի բաց կաբրիոլետը, որի առանձնահատկությունը դարձավ Pininfarina թյունինգ-ատելիեի թափքային աշխատանքը։ 1957 թվականին ներկայացվել է Berlina սեդանի ավելի հզոր տարբերակը, որը կոչվում է Giulietta Ti (Turismo Internazionale)։ Այն թողարկվել է ավտոմեքենայի առջևի, գլխային և հետևի լուսարձակների նվազագույն կոսմետիկ փոփոխություններով։
Իտալական Carrozzeria Colli ընկերությունը Giulietta մոդելի տարբերակը մշակել է Giulietta Promiscua անունով ։ Ընդհանուր առմամբ հավաքվել է տվյալ Մոդիֆիկացիայի 91 օրինակ։ Իսկ իտալական մեկ այլ ընկերություն՝ Carrozzeria Boneschi-ն հրապարակել է մի քանի օրինակներ, որոնք կոչվում են weekendina :
1959 թվականի վերարտադրում
Giulietta-ի նոր տարբերակը ներկայացվել է 1959 թվականին Ֆրանկֆուրտի ավտոսրահում։ Վառելիքի բաքը այժմ տեղադրվել է հետևի աջ թևի մեջ և հագեցած էր դռնակով։ Մեքենայի առջևի հատվածը ներկայացվել է ավելի կլորացված թևերով, լուսարձակներով, նոր գլխաշորով և ռադիատորի ճաղերով, որտեղ օղակների տակ ձևակերպումը փոխարինվել է հորիզոնական շերտերով։ Ինտերիերը ավելի խճճված էր, գործիքի վահանակը խորը անցքեր ուներ, ներառյալ տախոմետրը։ Մեքենայի սերիական համարը փոխվել է 750/753-ից մինչև 101 սերիա։
1961 թվականի վերարտադրում
1961 թվականի Ti տարբերակը արդիականացվել է 74 ձիաուժով (54 կվտ)։ Նոր շարժիչով այս մեքենան կարող էր հասցնել արագությունը մինչև 160 կմ/ժ (99 մղոն)։ Berlina-ի ստանդարտ տարբերակի արտադրությունը շարունակվել է մինչև 1963 թվականը, իսկ Ti-ի տատանումները մեկ տարով ավելի երկար են վաճառվել։ Ընդհանուր առմամբ, թողարկվել է հետևյալ մեքենաների քանակը.
Շարժիչներ
Giulietta-ի վրա օգտագործվել են 1290 սմ3 ծավալով Alfa Romeo Twin Cam չորս գլանային շարժիչներ՝ գլանների թեթևաձույլ բլոկով և երկու շառավղով բլոկների թեթևաձույլ գլխիկով։ Giulietta-ի օրիգինալ շարժիչը արտադրվել է 62 ձիաուժով (46 կվտ) Սեդան թափքում և 80 ձիաուժով (60 կվտ) Giulietta Sprint մոդիֆիկացիայում ։ Արդիականացումից հետո շարժիչը թողարկել է արդեն 100 ձիաուժով (75 կվտ)։ Իսկ վերջին սպորտային մոդելների, ինչպիսիք են Giulietta Sprint Speciale և Giulietta Sprint Zagato 1.3 լիտր շարժիչը ուներ գլան՝ տրամագիծը 74 մմ, իսկ մխոցի գլուխը՝ 75 մմ ։
Նոր Giulietta
1977 թվականին Alfa Romeo-ն ներկայացրել է նոր Giulietta մոդելը։ Այն բնօրինակ՝ Giulietta 1954-1965-ի շարունակությունը չէր։ Այս մոդելի դիզայնը հիմնված է Alfa Romeo Alfetta-ի վրա, որի շասսին ներառում էր հետևի սկավառակը։
Բարբիանելլո
Բարբիանելլո (Barbianello), կոմունա Իտալիայի Լոմբարդիա մարզի Պավիա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 849 մարդ (2004 թվական)։ Խտությունը կազմում է 72 մարդ/կմ²։ Տարածքը 12 կմ² է։ Փոստային ինդեքս՝ 27041։ Հեռախոսային կոդ՝ 0385։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լոմժա
Լոմժա (Lomzhe, Lumbsee), Վարշավայից մոտ 150 կմ դեպի հյուսիս-արևելք, իսկ Բելոստոկից 80 կմ դեպի արևմուտք ընկած քաղաք հյուսիսարևմտյան Լեհաստանում։ Գտնվում է Նարև գետի ափին և 1999 թվականից համարվում է Պոդլասկիե Պրովինսի մաս։ 1975-1998 թթ. այն եղել է Լոմժա նահանգի մայրաքաղաքը։ Այժմ այն Լոմժայի Կոմսության մայրաքաղաքն է, իսկ 1925 թվականից եղել է Լոմժայի կաթոլիկ թեմի նստավայրը։
Լոմժան արևելյան Մազովիայի տնտեսական, կրթական և մշակութային հիմնական կենտրոններից է, ինչպես նաև Պոդլաշյե Վոյվոդշիփի (վարչատարածքային միավոր) երեք գլխավոր քաղաքներից մեկը ( Բելոստոկի և Սուվալկիի հետ միասին)։ Լոմժա համանունն է կրում նաև Բնության հատուկ պահպանվող տարածք համարվող Լոմժա բնապահպանական այգին։ Այս քաղաքում է գտնվում Լոմժա գարեջրատունը։
Պատմություն
Լոմժան հիմնադրվել է 10-րդ դարում նեկայումս գոյություն ունեցող Ստարա Լոմժա (Հին Լոմժա) գյուղի տարածքում։ Այն առաջին անգամ հիշատակվել է 14-րդ դարի պաշտոնական արձանագրություններում։ Լոմժան իր տեղական ինքնավարության իրավունքները ստացել է 1416թ․-ին և 16-րդ դարի կեսերին դարձել քաղաքական և տնտեսական նշանավոր կենտրոն ։ Լոմժան եղել է լոմժա Լենդի մայրաքաղաք, արքայական քաղաք Լեհաստանում, ինչպես նաև մինչև 1795թ․-ին իր անկախության ընդունումը եղել է Լեհաստանի Թագավորությունում գտնվող Մազովյան Վոյվոդշիփի վարչական միավոր (Երկիր (Լեհաստան)։
Լեհաստանի դուքս Բոլեսլավ 4-րդ Գանգրահերը 12-րդ դարում այնտեղ մի պալատ է կառուցել։ 1444թ․-ին քաղաքն ազատվեց Նարև գետի անցակետային ծախսերից, որն էլ հիմք հանդիսացավ դրա հետագա զարգացման հաամար։ 16-րդ դարում Սիգիզմունդ II Օգոստոս թաագվորը Լոմժային հնարավորություն տվեց տարին երեք անգամ մեծ տոնավաճառներ կազմակերպել, ինչպես Վարշավայում և Պլոցկում էր լինում։ 1614թ.-ին Հիսուսի Միաբանության անդամները հիմնադրեցին Հիսուսյանների Քոլեջ, որը՝ որպես Լեհաստանի ներկայիս հանրակրթական ավագ դպրոց, երկրի ամենահին ավագ դպրոցներից է։ 1618թ․-ին խոշոր հրդեհը կործանեց քաղաքի մեծ մասը, իսկ վեց տարի անց համաճարակի պատճառով մահացավ 5021 մարդ՝ հանգեցնելով բնակչության կտրուկ նվազման։ Մի շարք աղետներ (այդ թվում՝ Շվեդական ներխուժումը և Կազակական արշավանքները) քաղաքի կործանման պատճառ դարձան  ։
Լեհաստանի Բաժանումների արդյունքում 1795թ․-ին Լոմժան միացավ Պրուսիային։ 1807թ.-ին այն միացավ Վարշավայի դքսությանը։ 1815թ.-ին Լոմժան միացավ Լեհական թագավորությանը, որը 1902թ.-ին ստիպողաբար դարձավ Ռուսական Կայսրության մաս։ 1892թ.-ին Կիլինովսկի ընտանիքի մի քանի անդամներ իրենց ապրուստը վաստակում էին՝ առանց անձնագրի մնացած և աղքատության մատնված ռուսներին օգնելով ստվարախիտ անտառի միջով հասնել Գերմանիա։ Անտառի՝ համեմատաբար ավելի ստվարախիտ մասին հասնելուն պես, Կիլինովսկի ընտանիքը սպանում էր նրանց։ Մյուս առաջնորդները, անտառի այդ հատվածներում տեսնելով թաքցրած դիակները, տեղեկացնում են իշխանություններին։ Կիլինովսկի ընտանիքը մահվան է դատապարտվում ։
1919-1921թթ.-ին տեղի ունեցած Լեհ-Սովետական պատերազմի ընթացքում Վարշավայի ճակատամարտի ժամանակ Լոմժան պարտության մատնեց ռուսական բանակին։ 1920թ.-ի օգոստոսի 15-ին սովետական Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի գեներալ Ավգուստ Կորկը, նախքան դեպի արևելք նահանջելը, գեներալ Լեոնարդ Սկերսկիի ղեկավարած բանակի դեմ քաղաքը պաշտպանելու մի անհաջող փորձ արեց ։
1939թ.-ի սեպտեմբերին Լոմժայի ճակատամարտի ժամանակ, միաժամանակ և՛ սովետական բանակի, և՛ գերմանացիների գրոհման ընթացքում Լոմժան մեծ վնասներ կրեց նացիստների կողմից, հետո անցավ Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակին ։ Լոմժան մնաց սովետական տիրապետության տակ մինչև Բարբարոսա (ռազմական գործողություն) օպերացիան։ 1941թ.-ի հունիսին Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ նացիստները գրավեցին Լոմժան ։ Ռուսական բանակը պատասխան հարվածներ հասցրեց ընդդեմ նացիստական հարձակումների և 1944թ.-ի սեպտեմբերի 13-ին հաջողությամբ գրավեց Լոմժան ։
1946-1947թթ.-ի ընթացքում վերակառուցվեց քաղաքի ամենահին մասը։ Նոր կառույցներ հայտնվեցին այնպիսի արդյունաբերական գործարանների կողքին, ինչպիսիք են Լոմժայի բամբակի և կահույքի գործարանները, օսլա արտադրող «ՊԻՊԻԻՍԸ», ինչպես նաև համայնքային ջերմաէլեկտրակայանը։ Այս ժամանակաշրջանում հիմնադրվեց նաև քաղաքի տրանզիտային համակարգը։ Մինչև 1970-ականների սկիզբը քաղաքի բնակչությունն արդեն հասել էր 30.000-ի ։
Հրեական համայնք
Լոմժայում հրեաների բնակության վերաբերյալ հիշատակությունները պատկանում են 1494թ.-ին։ 1808թ.-ին քաղաքում պաշտոնապես ապրում էր 157 հրեա։ 1881թ.-ին Ռաբբի Էլիեզեր-Սիմչա Ռաբինովիչի նախաձեռնությամբ այնտեղ մի հսկայական քարե Սինագոգ կառուցվեց։ Հենրիկ Մարկոնիի կողմից նախագծված Մեծ Սինագոգը (Լոմժա) դարձավ Սիոնիզմի կենտրոնը ։ 1931թ.-ին քաղաքում արդեն ապրում էր 8,912 հրեա բնակիչ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմը շատ ծանր էր Լոմժայի հրեա համայնքի համար, քանի որ այն գերմանական զորքերի դեմ կռվելու գլխավոր կետն էր    ։ 1915թ.-ին Հրեաների Օժանդակության կազմակերպության հաշվարկներով պատերազմի պատճառով 22.000 հրեա մնացել էր անտուն ։ 1936թ.-ի փետրվարին Կաշրութ կենդանիների մորթը (շխիտա) արգելվեց Պոզնանում, նաև առաջարկ կար այդ արգելքը տարածել ամբողջ Լեհաստանում։ Պոզնանի հրեաները միասնական կերպով որոշեցին միս չուտել, քանի որ արգելվել էր կաշերային մսի օգտագործումը։ Հայմ Էբստայնը՝ Լոմժայի հրեական համայնքի նախագահը, Լեհաստանում ընդունված այդ նոր օրենքի պատճառով ինքնասպանություն գործեց ։
1941թ.-ի հոկտեմբերի 29-ին նացիստական զորքերը 1000 հրեացիների ստիպեցին խրամատներում ծնկի գալ ու բոլորին գնդացիրներով սպանեցին ։ Նացիստները սպանում էին ընտանիքների՝ չխնայելով ընտանիքի անդամներից որևէ մեկի կյանքը ։
1941թ.-ի օգոստոսի 12-ին Հին Շուկայի Հրապարակի (Ստարի Ռինեկ) հարևանությամբ Լոմժա Գետո ստեղծվեց։ Հերման Շափերի գլխավորությամբ Նացիստական մահվան դաատպարտող ջոկատը ( Einsatzkommando) մի քանի օր անց մասսայական սպանություն իրականացրեց ենթադրյալ սովետական աշխատակիցների նկատմամբ։ Շրջակա գյուղերից ու քաղաքներից՝ Յեդվաբնեից, Ստավիսկիից, Պյենտնիցայից, Ռոտկիից, Վիզնայից, Լոմժայից և այլ վայրերից Լոմժա Գետոյում հավաքված հրեաների թիվը 10․000-18․000 էր։ Ավելի քան երկու հազար մարդ սպանվեց քաղաքին կից Գելչին անտառում։ Շատ հրեաներ մահացան թերսնման պատճառով կամ այնպիսի հիվանդություններից, ինչպիսիք են Դիզենտերիան և Բծավոր տիֆը։ Իսկ հրեաների մյուս մասն էլ տեղափոխվեց Օսվենցիմ։ Լոմժայի սինագոգը կործանվեց։ Գետոն 1942թ.-ի նոյեմբերի 1-ի վերջնական տեղահանությամբ լուծարվեց  ։ Հրեաներից շատ քչերը ողջ մնացին Հոլոքոստից հետո. որոշները ապաստան գտան լեհական կաթոլիկ ընտանիքներում։ 1944թ.-ի վերջին ռուսական բանակը կրկին գրավեց տարածքը։ Ղրիմի կոնֆերանսից (1945) հետո ռուսները Լեհաստանին վերադարձրին տարածքը, որի բնաչության թիվը նվազել էր՝ դառնալով 12․500. նրանցից և ոչ մեկը հրեա չէր ։
Քաղաքում մնացած միակ բանը, որ հիշեցնում է հրեաների մասին, հրեական գերեզմանոցն է ։ 1999թ.-ին գերեզմանոցը վերականգնելու նպատակով պաշտոնապես հիմնադրվեց Լոմժա-հրեական Գերեզմանատան հիմնադրամը՝ այնտեղ հանգչողներին հարգանք տուրք մատուցելու, ինչպես նաև լեհ-հրեական հարաբերությունները բարելավելու համար ։ Լոմժան հայտարարեց, որ հրեական գերեզմանատունը պատմական տարածք է և, որ դրան հասցված յուրաքանչյուր վնաս կպատժվի համաձայն Պատմական վայրերի պահպանման մասին օրենքի ։ Քաղաքը նաև որոշում կայացրեց դռներ և տանիք տեղադրել գերեզմանատներից մեկում ։
1997թ.-ին Լոմժայի տներից մեկում Երկրորդ Համաշխարհային Պատերազմից մնացած Թորա (գիրք) հայտնաբերվեց ։ Գիրքը հայտնաբերվեց այն ժամանակ, երբ տունը քանդվում էր՝ նոր կառույց շինելու համար ։ Թորան գնեց ԱՄՆ-ի Իլինոյս նահանգից Ջերալդ Բենդեր անունով մի մարդ, որի հայրը ծնվել ու մեծացել էր Լոմժայում ։ Բենդերն այն գնեց, որ նվիրաբերի Սինագոգին ։
Ժողովրդագրություն
Լոմժան իր 63․036 բնակչով Պոդլասկիե Վոկվոդշիփի երրորդ ամենամեծ քաղաքն է։ 2006թ.-ի վերջին բնակչության թվում դրական աճ նկատվեց, սակայն արտագաղթի ցուցանիշը բարձր էր ։ 2008թ.-ի մայիսին գործազրկության ցուացնիշը 10․2% էր ։ Ըստ 2006թ.-ի ցուցանիշների ՝ յուրաքանչյուր բնակչի միջին եկամուտը կազմում էր 2․942․31 զլոտի ։
Լոմժայի պատմական բնակչություն, 1808-1931 թթ.
Հիմնական բնակչությունը՝ կապույտով։ Հրեական հավատքին պատկանող լեհերի թիվը՝ կանաչով ։
Կրոն
Բնակիչների մեծ մասը կաթոլիկ է, սակայն դարերի ընթացքում բացի կաթոլիկներից այնտեղ բնակություն են հաստատել նաև այլ կրոնների հետևորդներ։ Լոմժայի գերեզմանատներում հրեական և Բողոքական եկեղեցուն պատկանող գերեզմանաքարեր են հայտնաբերվել, մասնավորապես հրեական երկու քանդված գերեզամնոցներում։
Կրթություն
Լոմժայում կրթական կյանքին վերաբերող հիշատակությունները պատկանում են 15-րդ դարին, երբ հիմնադրվեց առաջին ծխական դպրոցը։ 1614թ.-ին Հիսուսի Միաբանության անդամները հիմնադրեցին քոլեջ, որի ծխական քահանաներից մեկը Էնդրյու Բոբոլան էր։
Ներկայումս Լոմժայում գործում է պետական և մասնավոր դպրոցների ճկուն համակարգ։ Քաղաքում գործում են յոթ հիմնական դպրոց, տասը միջնակարգ դպրոց, վեց համալսարան և երկու արվեստի դպրոց։
Տնտեսություն
Լոմժայի տնտեսության մեջ մեծ դեր ունի քաղաքի բնական միջավայրը՝ իր գյուղատնտեսական և անտառաբուծական արդյունաբերություններով։ Տնտեսությունը բարենպաստ վիճակում է իր բոլոր ճյուղերում՝ սննդի արդյունաբերություն, գինեգործություն, էլեկտրաէներգիա, շինանյութերի ու կահույքի արտադրություն, գյուղմթերքի արտադրություն և մշակում, ինչպես նաև զբոսաշրջություն և ագրոտուրիզմ։ Նույնիսկ ամենամեծ գործարաններում աշխատում է 1000-ից քիչ աշխատող, չնայած, որ մի շարք ընկերություններ դասված են Պոդլաշյեի թոփ հարյուր ձեռնարկատիրությունների շարքում ։ Դրանց թվում են Լոմժայի գինու գործարանը, Ապակիների գործարանը (DOMEL), Լոմժայի կահույքի գործարանը, Պաստառագործական ընկերրոթյունը (FARGOTEX), Կոնրադը (գյուղացիական կենդանիների ներմուծող), Լոմժայի կահույքի գործարանը, Օսլայի գօրծարանը (PEPEES): Քաղաքը նաև գրանցված է Գյուղատնտեսության վերակազմակերպման և արդիականացման Պոդլաշյեի գործակալությունում։ 2007թ.-ի վերջին Լոմժայում կայուն աշխատանք ունեցող մարդկանց թիվը 13,408 էր, որոնցից 7,170-ը կանայք էին, բայց 2009թ.-ի դրությամբ գործազրկությունը շարունակում էր համեմատաբար բարձր մակարդակում մնալ։ Մինչև 2008թ.-ի վերջ գրանցված բիզնեսների թիվը 6,280 էր, որոնցից 6.280-ը անահտ ձեռներեցներին էին պատկանում ։
Սպորտ
Լոմժայում սպաորտային կյանքը սկսվել է 19-րդ դարի վերջից, երբ 1897թ.-ին կազմակերպվում էին առաջին սիրողական ձիավազքերը։ Երկու տարի անց հիմնադրվեց Լոմժայի Թիավարական կազմակերպությունը, որը սկսեց գործունեություն ծավալել 1902թ.-ի հունվարի 26-ից։
Առաջին ֆուտբոլային ակումբը, որը ներկայիս հայտնի «ԷԼԿԱԷՍ Լոմժա»-ն է, հիմնադրվել է 1926թ.-ի ապրիլի 16-ին։ Այս ակումբը քաղաքի ամենահաջողակ ֆուտբոլային ակումբն է, որը 1930-ականներին, 1940-ականներին և 2000-ականներին խաղացել է Լեհաստանի առաջին ֆուտբոլային լիգայում։
Քաղաքում կան նաև մի շարք այլ սպորտային ակումբներ՝ վոլեյբոլ, բասկետբոլ, աթլետիկա և մարտարվեստ։ 1998թ.-ին ազգային և միջազգային սպորտային իրադարձությունների համար սպորտային փակ մարզադաշտ բացվեց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոլոքոստ Կատեգորիա:Լեհաստանի քաղաքներ
Պլիսովսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Պլիսովսկի գյուղական խորհուրդ  (Плисівська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Լոզովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Պլիսովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 537 մարդ։ Տարածքը՝ 32.69 կմ²։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 16.43 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 1 բնակավայր։ Հիմնվել է 1920 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1920 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Հաբուսի
Հաբուսի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խարբերդի գավառում ։ Գտնվում էր Խարբերդ քաղաքից 21 կմ արևելք, Արածանիի ձախ կողմում, այգեվետ վայրում։
Պատմություն
1895 թվալանին գյուղում ոչնչացվել են մեծ թվով հայեր։ Հայերից մոտ 2800 հոգի զոհվել են 1915 թվականին, Մեծ եղեռնի ժամանակ, Դեյր Էզ-Զոր անապատում։ Փրկվածները բնակություն են հաստատել տարբեր երկրներում։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 190 տուն հայ բնակիչ։ 1914 թվականին ուներ մոտ 3000 հայ բնակիչ։
Տնտեսություն
Հայ բնակչությունը զբաղվում էին երկրագործությամբ, անասնապահությամբ և արհեստներով։
Պատմամշակութային կառույցներ
Հաբուսին ուներ Ս. Աստվածածին անունով եկեղեցի։
Կրթություն
Գյուղն ուներ 2 հայկական դպրոց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Հե՞շտ է երիտասարդ լինել (ֆիլմ)
Հե՞շտ է երիտասարդ լինել (Vai viegli būt jaunam?), 1986 թվականին նկարահանված լատվիական խորհրդային վավերագրական ֆիլմ։ Ռեժիսորը Յուրիս Պոդնիեկսն է։ Ֆիլմը պատմում է «Վերակառուցման» տարիներին խորհրդային երիտասարդների ունեցած խնդիրների մասին։
Արփենիի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Շիրակի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Շիրակի մարզի Արփենի գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 5 հուշարձան (8 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Հե՞շտ է երիտասարդ լինել (ֆիլմ)
«Հե՞շտ է երիտասարդ լինել» արտահայտությունը դարձել է թևավոր ։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է 80-ական թվականների երիտասարդ մարդկանց խնդիրների, ծնողների և հասարակության հետ ունեցած նրանց հակամարտությունների, իրենց տեղը և կյանքի իմաստը փնտրելու, նրանց երազանքների և ցանկությունների մասին։
Ֆիլմը սկսվում է ռոք համերգի տեսարանով և ընդմիջվում է դեռահասների դատավարության կադրերով, որոնք այս համերգից վերադառնալիս ջարդել էին մի քանի վագոններ։ Այնուհետև երիտասարդը, որ հերթապահություն էր անցկացնում լատվիացի հրաձիգների հուշարձանի մոտ, խոսում է այն գաղափարների բացակայության մասին, որոնց համար անհրաժեշտ է ապրել և պայքարել, քննարկում է հասարակության «ոսկրացած լինելը»։ Երիտասարդ փանքն ասում է, որ իրենց` փանքերին և մետալիստներին, ծնում է հենց նույն հասարակությունն իր երկերեսանիությամբ։ Երիտասարդները միանում են այդ շարժումներին` առօրյայից հեռանալու և «իրենց թատրոնը» խաղալու համար։ Էկրանին երևում է դիահերձարանի երիտասարդ աշխատողը, աղջիկը, որ որոշել է վերջ տալ իր կյանքին, կրիշնաիստ տղան։ Երկար մազերով մարդը պատմում է, թե ինչու են իրեն ձերբակալել։ Արծածվում է թմրամոլության թեման, որն արդիական էր դարձել հակաալկոհոլային արշավի ժամանակ։ Երիտասարդ մայրիկն անհանգստացած է իր աղջկա ապագայի համար` Չեռնոբիլի ատոմակայանի վթարից հետո, իսկ աֆղանցի զինվորներն իրենց օտար են զգում իրենց տանն ու 20 տարեկանում խիստ «ծերացած» են զգում իրենց։ Ֆիլմն ավարտվում է խորհրդանշական կադրերով. «հույսի կապույտ ծովում»` երիտասարդ լատվիացի ռեժիսորի սիրողական ֆիլմում կանգնած մարդկանց տեսարանով։
Շարունակություն
Յուրիս Պոդնիեկսը մտադիր էր վերադառնալ իր հերոսներին 10 տարի անց։ 1992 թվականին ամռանը Յուրիսը մահանում է։ Ֆիլմի շարունակությունը 1997 թվականին թողարկում է առաջին ֆիլմի մոնտաժող Անտրա Ցիլինսկան։ Ֆիլմը հրապարակվել է Յուրիս Պոդնևվսկու ստուդիայում «Հե՞շտ է լինել... 10 տարի անց» («Vai viegli?.. Pēc 20 gadiem») անվանումով։ Նոր ֆիլմում առաջին ֆիլմի դերասաններն արդեն 40 տարեկան են և ավելի, նրանց երեխաներն այն նույն տարիքին են, որքան իրենք էին խորհրդային ֆիլմում  ։ 2010 թվականին Անտա Ցիլինսկան թողարկում է այս ցիկլի նոր` «Արդյո՞ք հեշտ է ... 20 տարի անց» ֆիլմը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային վավերագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:1987 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Լատիշերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռիգայի կինոստուդիայի ֆիլմեր
Վեդրեբա
Վեդրեբա (ვედრება), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 182 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քարելի շրջան
Վիսոկե Միտո
Վիսոկե Միտո (Vysoké Mýto), քաղաք Չեխիայի հյուսիսարևելյան մասում՝ Պարդուբիցե երկրամասի Ուստի նադ Օռլիցի շրջանում, Էլբայի վտակ Լուչնա գետի ափին, Լեհաստանի հետ Չեխիայի ունեցած պետական սահմանի մերձակայքում ։ Զբաղեցնում է 42,07 կմ² տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2010 թվականի տվյալներով եղել է 12 669: Քաղաքի պատմական կենտրոնում պահպանվել են միջնադարյան ճարտարապետության բազմաթիվ հուշարձաններ, որոնք գտնվում են պետության պահպանության ներքո։ Կենտրոնական հրապարակը, որն ունի 150 մետր երկարություն և 130 մետր լայնություն, համարվում է ամենաընդարձակ հրապարակներից մեկը Չեխիայում ։
Պատմություն
Քաղաքի ներկայիս տարածքում ու նրա շրջակայքում իրականացված հնագիտական պեղումների արդյունքում հայտնաբերվել են քարեդարյան բնակավայրերի հետքեր։ Մեր թվականությունից առաջ IV դարից այստեղ բնակություն են հաստատել կելտեր, այնուհետև գերմանացիներ։ ІХ դարում տարածքում հայտնվել են սլավոնները։ XI դարում չեխերի Վրատիսլավ II իշխանը կառուցել է Վրացլավ ամրոցը։
1262 թվականին Օտակար II թագավորը հիմնադրել է Վիսոկե Միտոն՝ որպես առևտրային կենտրոններից մեկը Բոհեմիայից Մորավիա տանող ճանապարհին։ 1265 թվականին քաղաքի շուրջը պարիսպ է կառուցվել։ XIV դարում Վիսոկե Միտոն տնտեսական բուռն ծաղկում է ապրել, սակայն հետագայում՝ Երեսնամյա պատերազմի ժամանակներում բազմիցս հարձակման է ենթարկվել, ավերվել։ Տնտեսական նոր վերելքն սկսվել է XVIII դարում։
XVI դարից մինչև 1918 թվականը քաղաքը կրել է Հոհենմաուտ (Hohenmauth) անունը, բնակչության գերակշիռ մասը կազմել են գերմանացիները։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո վերջիններիս արտաքսել են Գերմանիա։
1968—1991 թվականներին Վիսոկե Միտոյում է գտնվել խորհրդային զորքերի կենտրոնական խմբավորումը (Центральная группа войск):
Քույր քաղաքներ
Վիսոկե Միտոն բարեկամական ու գործընկերային սերտ կապեր է հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ.
Գիրլիգյոլ
Գիրլիգյոլ, լեռ Հայաստանի Սյունիքի մարզում։ Աղջկասար (Լեգլի) լեռան մեկ հատվածը ։
Վիսոկե Միտո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեխիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Չեխիայի բնակավայրեր
Գիրլիգյոլ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի լեռներ
Վելեեբի
Վելեեբի (ველეები), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 890 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 9 կմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քարելի շրջան
Էլչին Սաֆարլի
Էլչին Սաֆարլի (Elçin Səfərli, ), ժամանակակից գրող, լրագրող ։ Նա իր գրքերում պատմում է արևելյան ավանդույթների, մշակույթի, կյանքի ու սիրո մասին։ Տասը վեպերի հեղինակ է  ։
Կենսագրություն
12 տարեկանում դեռևս աշակերտական նստարանից կեղծանունով փոքր պատմություններ է տպագրել երիտասարդական ամսագրերում։ 16 տարեկանում աշխատել է տպագիր ԶԼՄ-ում և ընդունվել համալսարանի լրագրության ֆակուլտետ։ Վերջին մի քանի տարիների ընթացքում զբաղվել է հեռուստատեսային լրագրությամբ։ Համագործակցում է թուրքական հեռուստաալիքների հետ։
Սաֆարլին փորձառու լրագրող է, ստացել է մի շարք երիտասարդական գրական մրցանակներ։
2001 թվականին Սաֆարլիի մասին նկարահանվել է կարճամետրաժ ֆիլմ` «Մենակ բոլորի հետ» (ռեժիսոր` Սերգեյ Սարախանով) վերնագրով.
Արվեստի արձագանքներ և քննադատություններ
Եկատերինա Ալեևան իր «Եզրագծային քարտեզներ մեծահասակների համար» ժողովածուում գրել է.
«Բոսֆորի քաղցր աղը» վեպը գովեստի է արժանացել գրականության ասպարեզում Նոբելյան մրցանակակիր Օրհան Փամուկի կողմից։ Թուրք հայտնի գրողը, որի հետ Սաֆարլին ծանոթացել է Ադրբեջանի Գրողների միության 11-րդ համագումարում, գրքին տվեց իր առաջին արձագանքը. «Երբ ես զրուցում եմ այս տաղանդավոր երիտասարդի հետ, ես համոզվում եմ, որ համաշխարհային գրականությունն ունի ապագա»։
Սաֆարլիի բավականին լուրջ կիրքը խոհարարության նկատմամբ ոչ միայն իր ազդեցությունն ունի նրա ստեղծագործությունների վրա, այլև Леди@Mail.ru. կայքում վարում է իր հեղինակային խոհարարական բաժինը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի գրողներ Կատեգորիա:Ադրբեջանցի լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Տորակի
Տորակի (Тораки), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Պուտիլայի շրջանում։
Տոպոլոգիա
Տեղաբանությունը կամ տոպոլոգիան (որը գալիս է հունարեն՝ տոպոս (τόπος - տեղ) և լոգոս (λόγος - գիտություն) բառերից), մաթեմատիկայի ընդարձակ բաժին է, ուսումնասիրում է ձևերը և տարածությունը։
Տորակի
2001 թվականի տվյալներով Տորակի գյուղում բնակվում էր 150 մարդ։
Տոպոլոգիա
Տեղաբանության մասնագետ մաթեմատիկոսին ասում են տեղաբան կան տոպոլոգիստ։
Տորակի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Պուտիլայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Տոպոլոգիա
Պատմություն
Այն մաթեմատիկական մտքերը որ այժմ ընդունված են որպես տեղաբանություն, քննարկվել են դեռևս 1736 թվականից, իսկ պատշաճորեն դա հիմնվել է 19-րդ դարավերջի մոտ ժամանակներում, իբրև «տեղի երկրաչափություն» (լատիներեն՝ geometria situs) և «տեղի վերլուծություն» (լատիներեն՝ analysis situs)։ Մոտավորապես 1925-ից մինչև 1975 թվականները մաթեմատիկայի մեջ տեղաբանություն համար կարևոր աճի շրջան էին։
Տեղաբանությունը աճեց երկրաչափությունից և հավաքածու տեսությունից, և տիեզերքի թե նուրբ կառուցվածքի և թե համընդհանուր կառուցվածքի առարկա է։
Առաջին անգամ «Տեղաբանության» սահմանումը 1847 թ. տվել է գերմանացի մաթեմատիկոս Յոհան Լիստինգը (1808-1882 թթ.) Vorstudien zur Topologie աշխատության մեջ ։
Քյոնիգսբերգի յոթ կամուրջները
Քյոնիգսբերգի յոթ կամուրջները Լեոնարդ Էյլերի 1736 թ. առաջարկած խնդիրն է, որը համարվում է ժամանակակից տեղաբանության առաջին գիտական շարադրանքը։ Խնդրի պահանջով հարկավոր է անցնել բոլոր յոթ կամուրջների վրայով այնպես, որպեսզի ոչ մի կամրջի վրայով երկրորդ անգամ անցնելու անհրաժեշտություն չլինի։
Շարլոտայի սարդոստայնը (գիրք)
Շարլոտայի սարդոստայնը (Паутина Шарлотты), ամերիկացի գրող Էլվին Բրուքս Ուայթի մանկական գիրքը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1952 թվականին։
Ստեղծագործությունն էկրանավորվել է երկու անգամ, մուլտիպլիկացիոն տարբերակը ստացել է շարունակություն` «Շարլոտայի սարդոստայնը. Ուիլբուրի մեծ արկածները», որի սյուժեն նախնական պատմվածքի հետ շատ ընդհանրություններ չունի։ Ուայթի գրքի սյուժեն դարձել է նաև Ռիչարդ և Ռոբերտ Շերմանների նույնանուն մյուզիքլի հիմքը ։
Սյուժե
Գրքի հերոսը Կուզմա անունով խոզուկն է, ում մահվանից փրկել է Ֆերն անունով աղջիկը։ Խոզուկն ընկնում է մի գոմ, որտեղ մյուս կենդանիները նրան հասկացնում են, որ ինքը երկար ժամանակ չի ապրի։ Սակայն Շարլոտա սարդն իր սարդոստայնի վրա հյուսում է բառեր, որոնք պետք է համոզեին ագարակատիրոջը, որ խոզուկն արժանի է ապրելու։
«Շարլոտայի սարոստայնը» լավ է ընդունվել քննադատների կողմից։ Հատկապես Յուդորա Ուելթին, գրքի մասին գրախոսելով The New York Times-ում, նշում է. «Այն գրեթե կատարյալ է արված, և արված է համարյա թե հրաշագործությամբ» ։
Էկրանավորում
Ստեղծագործության մոտիվներով նկարահանվել է երեք ֆիլմ.
Վալերի Մասադյան
Կենսագրություն
Վալերի Մասադյանը ծնվել է ֆրանսիայում հայկական ընտանիքում ։ Նրա հայրը՝ Ժակ Մասադյանը եղել է «Actuel[fr]» թերթի և «Ռադիո Նովա»֊ի հիմնադիրներից մեկը։ Մինչ նա կհայտնվեր ֆիլմում նա եղել է դիզայներ, լուսանկարիչ և խմբագիր։ 2009 թվականին նա խաղացել է կարճամետաժ «Փախստական» ֆիլմում, որտեղ նա խաղացել է Էլենի կերպարում։ Մեկ տարի անց նա խաղացել է «Չինաստան» ֆիլմում, որտեղ նա խաղացել է Վալերիի կերպարում։ 2011 թվականին նա նկարահանում է «Նանա» ֆիլմը, դա իր առաջին ռեժիսորական ֆիլմն է, որը դարձավ այդ թվականի դեբյուտային ֆիլմերից մեկը ։ Հենց այդ թվականին նկարահանվեց կարճամետրժա «Նանա» ֆիլմը։ 2011֊2012 թվականներին «Նանա» ֆիլմը մասնակցեց միջազգային կինոփառատոնների շարքի և ստացավ անվանակարգեր և մրցանակներ։ Լոկառնո կինփառատոնին ֆիլմը հաղթեց լավագույն դեբյուտ անվանակարգում ։ Երևանյան «Ոսկե ծիրան 2012» կինոփառատոնին ֆիլմը «Հայկական պանորամա» անվանակարգում ստացավ արծաթե ծիրան։
15-րդ «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի և Հայաստանում Ֆրանսիայի Հանրապետության դեսպանության հետ համատեղ 2018 թվականի հուլիսի 10-ին Մասադյանի «Միլա» ֆիլմը ցուցադրվել է «Ֆրանկոֆոն երկրների կինոն» ծրագրի շրջանակում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասաններ Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոռեժիսորներ
Շարլոտայի սարդոստայնը (գիրք)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էկրանավորված ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:1954 գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Լուկա Պաչոլի
Ֆրա Լուկա Բարտոլոմեո դե Պաչոլի (հնացած գրելաձևեր․ Պաչիոլի կամ Պաչոլո, Fra Luca Bartolomeo de Pacioli, Բորգո Սան Սեպոլկրո, ), իտալացի մաթեմատիկոս, ժամանակակից հաշվապահության սկզբունքների հիմնադիր։ 15-րդ դարի խոշորագույն եվրոպական հանրահաշվագետ։
Կենսագրություն
Պաչոլին ծնվել է մոտավորապես 1445 թվականին Տոսկանայի և Ումբրիայի սահմանում գտնվող Բորգո Սան Սեպոլկրո ոչ մեծ քաղաքում։ Դեռահասության շրջանում աշակերտում էր հայտնի նկարիչ Պիեռա Դելլա Ֆրանչեսկայի մոտ։ Այստեղ նրան նկատում է հանրահայտ իտալացի ճարտարապետ Լեոն Բատիստա Ալբերտին, ով 1464 թվականին երիտասարդին երաշխավորում է մեծահարուստ վենետիկյան վաճառական Անտոնիո դե Ռոմպիազիին՝ որպես տնային ուսուցիչ։ Վենետիկում Պաչոլին լսում է մեծ մաթեմատիկոս Դոմենիկո Բրագադինոյի դասախոսությունները Ռիալտոյի դպրոցում։ 1470 թվականին նա ավարտում է իր առաջին գիրքը՝ առևտրական թվաբանության դասագիրքը, որը գրել էր իր սաների համար։ Նույն թվականին նա թողնում է Վենետիկն ու տեղափոխվում Հռոմ, որտեղ նրան ընդունում է Ալբերտին և բնակատեղ հաստկացնում իր իսկ տանը։ Երկու տարի անց նա թողեց նաև Հռոմը, կուսակրոնություն ընդունեց և դարձավ Ֆրանցիսկյան միաբանության անդամ։
Գործունեությունը Պերուջայի համալսարանում
1477 թվականի հոկտեմբերի 14-ից մինչև 1480 թվականի դեկտեմբերի 11-ը պրոֆեսոր էր Պերուջայի համալսարանում, կարդում էր հանրահաշվի ու երկրաչափության դասախոսություններ։ Երկու կուրսերի՝ «Հանրահաշվի» և «Պլատոնի հինգ օրենքների» ծավալուն համառոտագրությունները ընդհանրացնում է մեկ առանձին գրքում, որը նվիրում է «իր սիրալիր ուսանողներին՝ Պերուջայի փառավոր երիտասարդներին»։ Այնուհետև մոտ ութ տարի ապրում է Զարայում (այժմ՝ Զադար Խորվաթիայում), որտեղ զբաղվում է մաթեմատիկայով ու տեսաբանությամբ, երբեմն գործնական նպատակներով ճանապարհորդելով Իտալիայի այլ քաղաքներում։
«Թվաբանության, երկրաչափության, հարաբերությունների ու մասնաբաժինների գումար»
1494 թվականին Պաչոլին հրապարակում է իր «Թվաբանության, երկրաչափության, հարաբերությունների ու մասնաբաժինների գումար» («Summa de arithmetica, geometria, proportioni et proportionalità») մաթեմատիկակակն աշխատությունը, որը նվիրված էր դուքս Գվիդոբալդո դա Մոնտեֆելտրո Ուրբինացուն։ Այդ աշխատությունում տրվում են ամբողջ և կոտորակային թվերի հետ թվաբանական գործողությունների կանոններն ու օրենքները, մասնաբաժինները, բարդ տոկոսի խնդիրներ, գծային, քառակուսային և որոշ տեսակների երկքառակուսային հավասումների լուծումներ։ Հարկ է նշել, որ գիրքը գրված էր ոչ թե այդ ժամանակ գիտական աշխատությունների համար սովորաբար օգտագործվող լատիներենով, այլ՝ իտալերենով։
Գործունեությունը Միլանի համալսարանում
1496 թվականին դուքս Լոդովիկո Սֆորցի հրավերով տեղափոխվում է Միլան, որտեղ ղեկավարում է Միլանի համալսարանի նորաբաց մաթեմատիկայի ամբիոնը։ Միլանում ծանոթանում է Լեոնարդո դա Վինչիի հետ, որի հետ հետագայում ընկերանում է։ Միլանում Պաչոլին գրում է «Աստվածային մասնաբաժնի մասին» աշխատության վերաբերյալ հաղորդագրություն հասցեավորված դուքս Լոդովիկո Սֆորցին, իսկ դա Վինչին այն հարստացնում է նկարազարդումներով։ Աշխատությունն ավարտում է 1498 թվականի դեկտեմբերի 14-ին։ Աշխատության մի քանի ձեռագիր կրկնօրինակներին, որոնք ստեղծվել էին տեղի ազդեցիկ մարդկան համար, կցված էր կանոնավոր բազմանիստերի և այլ երկրաչափական մարմինների հավաքածու, որը Պաչոլին պատրաստել էր սեփական ձեռքերով։ Պահպանվել են այդ աշխատության երկու ձեռագիր․ դրանցից առաջինը գտնվում է Ժնևի Հասարակական գրադարանում, մյուսը՝ Միլանի Ամբրոզիան գրադարանում։
Այլ
1499 թվականին ֆրանսիական զորքերի կողմից Միլանի գրավումից հետո Լուկա Պաչոլին ու Լեոնարդո դա Վինչին տեղափոխվում են Ֆլորենցիա, որից հետո նրանց ճանապարհները բաժանվում են։ Հաջորդ տարիներին Պաչոլին դասախոսություններ է կարդում Պիզայում (1500), Պերուջայում (1500), Բոլոնյեում (1501—1502) և Ֆլորենցիայում (1502—1505)։
1508 թվականին Վենետիկում Պաչոլին հրապարակում է Էվկլիդեսի «Սկզբեր»-ի լատիներեն թարգմանությունը, որը պատկանում էր Ջովաննի Կամպանոյին։ Այդ թարգմանությունը, որը կատարվել էր դեռևս 1259 թվականին արաբերենից, արդեն մեկ անգամ հրապարակվել էր 1482 թվականին, որից հետո մի քանի անգամ վերահրապարակվել է, սակայն ամեն անգամ ունեցել է որոշակի վրիպակներ ու սխալներ։ Պաչոլին վերախմբագրում է թարգմանությունը, ավելացնում իր մեկնաբանությունները և իր հետագա համալսարանական դասախոսույթուններում բազմիցս օգտվում դրանից։
1509 թվականին Վենետիկում հրատարակվում է Պաչոլիի ևս մի գիրք․ «Աստվածային մասնաբաժին։ Աշխատություն, որը բավականին օգտակար է ցանկացած խորաթափանց ու հետաքրքրասեր մարդու, որից փիլիսոփայություն, գեղանկարչություն, քանդակագործություն, ճարտարապետություն, երաժշտություն կամ այլ մաթեմատիկական առարկաներ ուսումնասիրող ցանկացած մարդ կարող է քաղել հաճելի, սրամիտ և հետաքրքիր ինֆորմացիա և ինքն իրեն հետաքրքրացնել գիտության վերաբերյալ ամենանվիրական հարցերով»։
Հոգևորական գործունեությունը
1514 թվականին Պաչոլին որոշ ժամանակով տեղափոխվում է Հռոմ նորընտիր Հռոմի Պապ Լեո X-ի հրավերով։ Այնուհետև վերադառնում է հայրենի Սան Սեպոլկրո, որտեղ էլ մահանում է 1517 թվականին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Իտալացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալացի տնտեսագետներ
Յաղուբցիք
Յաղուբցիք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Ակնի գավառակում ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղում և նրա շրջակայքում կային հայկական հնություններ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ադիբեկ Գրիգորյան
Ադիբեկ Բալաբեկի Գրիգորյան, հայ քանդակագործ, ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ (1972)։
Կենսագրություն
Ադիբեկ Բալաբեկի Գրիգորյանը ծնվել է 1922 թվականին Ապարանի շրջանի Թթուջուր գյուղում։ 9 տարեկանում ընտանիքի հետ տեղափոխվել է բնակվելու Երևան։ Հաճախել է մայրաքաղաքի Մաքսիմ Գորկու անվան դպրոց (1930-1938) և զուգահեռ սկսել է հաճախել Պիոներ պալատի նկարչական խմբակ։ Հետագայում մասնագիտական կրթությունն ստացել է մայրաքաղաքի «Գեղարդ» ուսումնարանի գունանկարի բաժնում (1938-1942)։ Այնուհետև Հայրենական պատերազմի տարիներին ծառայել է Սովետական բանակի շարքերում (1942-1945)։ Պատերազմից հետո ուսանել է Երևանի գեղարվեստի ինստիտուտուտի (1945-1951) քանդակի նորաբաց ամբիոնում Արա Սարգսյանի և Սուրեն Ստեփանյանի մոտ։ Ուսման տարիների ընթացքում (1946-1951) աշխատել է նաև Երևանի Տիկնիկային թատրոնում, որպես բեմադրող նկարիչ ։ Ուսումը ավարտելուց հետո դասավանդել է Փանոս Թերլեմեզյանի անվան նկարչական ուսումնարանի քանդակի ամբիոնում, որպես քանդակի և կոմպոզիցիայի դասատու ընդհուպ մինչև մահվան օրը (1951-1996)։ 1972 թվականին արժանացել է ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարչի կոչմանը։ Ստեղծագործել է կոմպոզիցիայի, դիմաքանդակի և մոնումենտալ քանդակի բնագավառներում ։
Ստեղծագործական գործունեություն
Ադիբեկ Բալաբեկի Գրիգորյանն իր երկարատև տարիների ստեղծագործական գործունեությունը սկսել է 1948 թվականից՝ դեռ լինելով Երևանի գեղարվեստի ինստիտուտի 3֊րդ կուրսի ուսանող, մասնակցելով բոլոր հանրապետական և համիամիութենական ցուցահանդեսներին՝ նեկայացնելով բազմաթիվ ստեղծագործություններ, արժանանալով բարձր գնահատականների և մրցանակների։ Նրա աշխատանքները բազմիցս ցուցադրվել են Խորհրդային միության տարբեր հանրապետություններում, Եվրոպական մայրաքաղաքներում, Հավանայում (Կուբա), Մոնրեալում (Կանադա) և Տոկիոյում (Ճապոնիա)։
50-ականներ
1951 թվականին ավարտելով Գեղարվեստի Ինստիտուտը՝ ներկայացրել է դիպլոմային աշխատանք «Թենիսիստուհի» կոմպոզիցիա, որը արժանացել է բարձր գնահատականի և տպագրվել է Կոմունիստ համահանրապետական թերթի ապրիլի 25ի համարում (Հայաստանի ազգային պատկերասրահ)։
1952 թվականին քանդակել է «Երկրաբաններ» երկֆիգուր կոմպոզիցիան։ Այն այժմ գտնվում է Հայաստանի ազգային պատկերասրահի պահոցում։
1953 թվականին քանդակել է «Սեր» երկֆիգուր քանդակային կոմպոզիցիան։ Այն ցուցադրվել է հանրապետական ցուցահանդեսում, այնուհետև՝ Մոսկվայում։ Տպագրվել է նամակի բացիկների վրա (1955 “Любовь”) և արժանացել մամուլի ուշադրությանը։ Այժմ գտնվում է Հայաստանի ազգային պատկերասրահի պահոցում։
1955 թվականին մասնակցել և հաղթել է Խաչատուր Աբովյանի հուշարձանին նվիրված մրցույթում՝ քանդակելով Աբովյանի՝ բրոնզից ձուլված 2.5 նատուրա մեծությամբ կիսանդրին։ Այն մինչ այսօր տեղադրված է Երևանի համանուն մանկավարժական ինստիտուտի մուտքի առջև։
1956 թվականին քանդակել է Խորհրդային Միության հերոս Վահիկ (Հայկ) Լևոնյանի բազալտե կիսանդրին։ Այն տեղադրված է հերոսի ծննդավայր Գնիշիկ գյուղում (ՀՀ Վայոց ձորի մարզ)։
Նույն 1956 թվականին մասնակցել է Միքայել Նալբանդյանի հուշարձանի մրցույթին և «Պայքար» և «Լուսաբաց» ստեղծագործությունների համար արժանացել է երկրորդ ու երրորդ տեղերի մրցանակներին։ Առաջինի հեղինակը Ադիբեկ Գրիգորյանն է, իսկ երկրորդի հեղինակներն էին Ադիբեկ Գրիգորյանը և Խաչատուր Իսկանդարյանը (Коммунист, 25.11.1956 )։ Քանդակները գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահի պահոցում։
1957 թվականին համահեղինակ Սուրեն Ստեփանյանի հետ համատեղ քանդակել է Ստեփան Շահումյանի հուշարձանը Ստեփանակերտ քաղաքում տեղադրելու համար։ Հուշարձանը հանդիսավոր արարողությամբ բացվել է 1957 թվականի մայիսի 1֊ին (Սովետական Հայաստան 19.05.1957, N 10 11027 )։ Ցավոք, ներկայումս հայտնի չէ հուշարձանի գտնման վայրը։
Նույն 1957 թվականին քանդակել է հայ մեծանուն գրող Պետրոս Դուրյանի մարմարե կիսանդրին, որը ցուցադրվել է հանրապետական ցուցահանդեսում և արժանացել է հասարակության և մամուլի գովասանքին։ Քանդակի մասին հոդվածներ տպագրվել են ինչպես սովետական մամուլում, գրքերում, այնպես էլ արտասահմանյան մամուլում (Սովետական Հայաստան, 7.01.1958, N 5 11227 )։ 2021 թվականից այն այժմ գտնվում է Դիլիջանի Երկրագիտական թանգարան–պատկերասրահում։
1958 թվականին Մեղրի քաղաքի N1 միջնակարգ դպրոցի համար քանդակել է Ստեփան Շահումյանի բրոնզե կիսանդրին։
60-ականներ
1960 թվականին Գյումրի քաղաքի կենտրոնական հրապարակի համար քանդակել է Ստեփան Շահումյանի մոնումենտալ հուշարձանը, որի համար ստացել է պատվոգիր Գյումրիի քաղաքապետարանից։
1961 թվականին Գյումրի քաղաքի համար քանդակել է երկու բրոնզե դեկորատիվ կոմպոզիցիաներ՝ «Աշխատանք» և «Գիտություն»։ Քանդակները 1988 թվականի երկրաշարժից հետո չեն պահպանվել։
1966 թվականին մասնակցել է Մատենադարանի համար հայտարարված մրցույթին, որտեղ շահել է Գրիգոր Տաթևացու հուշարձանը պատրաստելու իրավունքը։ Քանդակը կերտված է բազալտից և տեղադրված է Մատենադարանի քանդակաշարքում՝ ձախից երկրորդը։
Նույն 1966 թվականին քանդակել է Արմավիրի (Հոկտեմբերյան) քաղաքի Հայրենական պատերազմում զոհված մարտիկների հիշատակին նվիրված մոնումենտալ հուշարձան՝ հղկված գրանիտից։
Նույն 1966 թվականին քանդակել է Շուշանիկ Կուրղինյանի կիսանդրին՝ Գյումրի քաղաքի համանուն դպրոցի համար։
1967 թվականի ցուցահանդեսին մասնակցել է «Կոլտնտեսուհին» կոմպոզիցիայով՝ հղկված բազալտից։ Երևանում այն արժանացել է երրորդ մրցանակին, իսկ Մոսկվայում ցուցադրվել և արժանացել մամուլի, քննադատների և ժողովրդի հավանությանը։ Սկզբում տեղադրվել է Երևանի Կայարանում, այժմ տեղահանված է։
Նույն 1967 թվականին Գորիսի (այժմ Սյունիքի մարզ) Կոռնիձոր՝ գյուղում բացվել է բազալտե երեք մետրանոց հուշարձանը նվիրված Հայրենական պատերազմի զոհված մարտիկներին։ Այս հուշարձանում Ադիբեկ Գրիգորյանը քանդակել է Խորհրդային բանակի զինվորին, ով ոտքով տրորում է վիշապին։
70-ականներ
1970 թվականին Տավուշի Բարեկամավան (Դոստլու) գյուղում բացվել է հայրենական պատերազմի զոհված մարտիկներին նվիրված բազալտե հուշարձանը։
1974 թվականին քանդակել է դեկորատիվ առյուծներ, որոնք տեղադրված են Էջմիածին քաղաքի Կոմիտասի հուշարձանի հարևանությամբ գտնվող պուրակում։
1976 թվականին քանդակել է «Մայր Հայաստան» կամ «Արևիկ» 10 մետրանոց ալյումինե կոմպոզիցիան, որը տեղադրվել է Ադրբեջանից Հայաստան եկող ճանապարհին, Այգեհովիտ (ՀՀ Տավուշի շրջան) գյուղի Կայան թաղամասի մոտակայքում, դեպի սահման տանող ճանապարհի եզրին ։ Երիզող շրջանակը 2014 թվականի հոկտեմբերին քանդվել է ուժեղ քամուց ։
Նույն 1976 թվականին քանդակել է Արթիկ քաղաքի զոհված մարտիկների հիշատակին նվիրված գրանիտե հուշարձանը։
1978 թվականին մասնակցել է «Մայրություն» հանրապետական ցուցահանդեսին՝ բազալտե քանդակով։
80-ականներ
1985 թվականին կերտել է «Մտորումներ» մարմարե քանդակը։
Կերտել է նաև մի շարք այլ քանդակներ, որոնց մասին շատ քիչ տվյալներ են պահպանվել.
Մրցանակներ, պատվոգրեր
Ադիբեկ Գրիգորյանն իր երկարատև բեղմնավոր մանկավարժական աշխատանքի համար արժանացել է մի շարք պատվոգրերի, որոնց շարքում են.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Նովոե Բայբատիրևո
Նովոե Բայբատիրևո (Новое Байбатырево), գյուղ Ռուսաստանի Չուվաշիա հանրապետության Յալչիկսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Չուվաշիա հանրապետության Յալչիկսկի շրջանի բնակավայրեր
Ցարեդարովսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Ցարեդարովսկի գյուղական խորհուրդ  (Царедарівська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Լոզովսկի շրջանում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1987 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Արևիկի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Շիրակի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Շիրակի մարզի Արևիկ գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 4 հուշարձան (6 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Բասկապե
Բասկապե (Bascapè), կոմունա Իտալիայի Լոմբարդիա մարզի Պավիա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1743 մարդ (2004 թվական)։ Խտությունը կազմում է 134 մարդ/կմ²։ Տարածքը 13 կմ² է։ Փոստային ինդեքս՝ 27010։ Հեռախոսային կոդ՝ 0382։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Միքայել Հրեշտակապետը։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի 29-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
(7600) Վակչի
(7600) Վակչի (Vacchi), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Վինչենցո Կազուլիի կողմից Կոլևերդեյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,709735 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6467 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7728 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1629,25 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,22096 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,58° անկյուն։
Զեմո Ամբրեթի
Զեմո Ամբրեթի (ზემო ამბრეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քարելի շրջան
Բլդան (գետ)
Բլդան, գետ Կուրի ավազանում։ Աղստև գետի ձախ վտակն է։ Երկարությունը 17 կմ է, ջրհավաքի մակերեսը՝ 75 կմ²։ Սկիզբ է առնում Հալաբի լեռնաշղթայի հարավային լանջից, 2500 մետր բարձրությունից։ Սնումը ձնա-անձրևային է, հորդացումը՝ ապրիլ-մայիս ամիսներին։ Հոսում է անտառապատ խոր ձորով հյուսի-արևմուտքից հարավ-արևելք ուղղությամր։ Բլդանի կիրճում, Դիլիջանից 5 կմ հս-արմ գտնվում է Բլդան հանքային աղբյուրը, որի վրա կառուցված է «Դիլիջանի հանքային ջրի գործարանը ։
Սամանտա Կրիստոֆորետտի
Սամանտա Կրիստոֆորետտի (Samantha Cristoforetti, ), իտալացի տիեզերագնաց։ Եվրոպական տիեզերական գործակալության երրորդ և իտալական տիեզերական գործակալության առաջին կին տիեզերագնացը։ Կանանց միջև թռիչքի տևողության ռեկորդակիր՝ 199 օր 16 ժամ 42 րոպե, ինչպես նաև ԵՏԳ տիեզերագնացների միջև թռչքի տևողության ռեկորդակիր։ Այս ռեկորդը գերազանցել է ամերիկացի կին տիեզերագնաց Փեգի Ուիթսոնը, որը գտնվել է ուղեծրում 289 օր։
Կենսագրություն
Սամանտա Կրիստոֆորետտին ծնվել է 1977 թվականի ապրիլի 26-ին Միլանում։ Մանկությունն անցկացրել է Տրենտոյի գավառի Մալե փոքրիկ բնակավայրում։ Երեք տարի սովորել է Բոլցանոյի լիցեում, որոշ ժամանակ անց՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում և վերջապես միջնակարգ կրթությունն ավարտել է Տրենտոյում ։
2001 թվականին ավարտել է Մյունխենի տեխնիկական գիտությունների համալսարանը, որտեղ ստացել է մագիստրոսի աստիճան՝ «հրթիռաշարժիչային համակարգերի և թեթև սարքավորումների» մասնագետի որակավորմամբ ։
2005 թվականին բալերի ամենաբարձր քանակով ավարտել է Իտալիայի ռազմաօդային ուժերի ռազմական ավիացիայի դպրոցը (Accademia Aeronautica) Պոցուոլի քաղաքում՝ օդաչուի մասնագիտացմամբ ։ Այս տարիներին բազմիցս մասնակցել էր Եվրոպական Միության և Հյուսիսատլանտյան դաշինքի նախաձեռնությամբ կազմակերպված օդային զորավարժություններին։ Ուսուցումը անցել է օդաչուների նախապատրաստման Euro-Nato Joint Jet Pilot Training ծրագրով Տեխաս նահանգի Ուիչիտո Ֆոլս քաղաքի Շեպարդ ավիացիոն բազայում, 2007-2009 թվականներին ծառայել է իտալական ավիացիոն մասերում ։
2009 թվականի մայիսին չորրորդ հավաքագրման ժամանակ ընտրվել է Եվրոպական տիեզերական գործակալության տիեզերագնացների խմբի մեջ։ Ընդհանուր տիեզերական վերապատրաստման դասընթացները ավարտելուց հետո 2010 թվականի նոյեմբերին ստացել է ԵՏԳ տիեզերագնացի հավաստագիր։
2012 թվականի հուլիսի 3-ին հայտարարվել է ԵՏԳ-ով նրա թռիչքի մասին 6-7 ամիս ժամկետով ։ Նշանակվել է Սոյուզ ՏՄԱ-15Մ տիեզերանավի փոխարինող կազմի ինժեներ, որի մեկնարկը Էքսպեդիցիա-40/Էքսպեդիցիա-41 ծրագրով իրականացվել է 2014 թվականի մայիսին։
2014 թվականի նոյեմբերի 24-ին Սամանտա Կրիստոֆորետտին Սոյուզ ՏՄԱ-15Մ տիեզերանավով կատարել է իր առաջին թռիչքը դեպի բաց տիեզերք։ 2015 թվականի հունիսի 11-ին 10:20 UTC-ին տիեզերանավը անջատվել է կայանից: 13:44:02 UTC-ին ՏՊԿ «Սոյուզ ՏՄԱ-15Մ» տիեզերանավ բարեհաջող վայրէջք է կատարել Ղազախստանի հարավային շրջանում ։
Ընդհանուր հաշվով՝ Սամանտան ուղեծրում անցկացրել է 199 օր՝ գերազանցելով ՆԱՍԱ-ի տիեզերագնաց Սունիտա Ուիլյամսի (195 օր) գրանցած կանանց միջև ուղեծրում անդադար մնալու ռեկորդը ։ Այս ռեկորդը գերազանցել է ամերիկացի կին տիեզերագնաց Փեգի Ուիթսոնը, որը գտնվել է ուղեծրում 289 օր։
Վիճակագրություն
Գանձակի գետ (գետակ)
Գանձակի գետ, գետակ Սևանա լճի ավազանում, Գավառագետի ձախակողմյան վտակը։ Մայր գետին է միանում Կամո քաղաքից հարավ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Գավառագետ գետի վտակներ
Տանգո անդունդի վրա
«Տանգո անդունդի վրա» («Танго над пропастью»), 1997 թվականի ռուս-մոլդովական գեղարվեստական ֆիլմ։ Ունի շարունակություն՝ «Տղամարդկային բնավորություն, կամ Տանգո անդունդի վրա 2»։
Սյուժե
Ֆիլմի գործողություններն սկսվում են 1995 թվականին Ռումինիայում՝ Բրաշով քաղաքում։ Վադիմն իր հարսնացուի՝ Յուլիայի հետ հանգստանում է հանգստավայրում։ Այնտեղ նրանք ականատես են լինում ծեր սպայի ինքնասպանության։ Այնուհետև, վերադառնալով հայրենիք՝ ԱՊՀ երկրներից մեկը, Յուլիան ու Վադիմն ականատես են լինում ավտոբուսի կողոպուտի ավազակային խմբավորման կողմից։ Ավելի ուշ ավազակները ծեծում են Վադիմին ու բռնաբարում Յուլիային։ Վադիմը՝ որպես նախկին սպա, սկսում է վրեժխնդիր լինել։ Դրա համար նա արժանանում է հանցագործների խմբավորման պատվիրատուների ընտանիքի վստահությանը։ Բայց օրինական ճանապարհով հանցագործներին պատժելն այնքան էլ հեշտ չէ ։
Մրցանակներ և անվանակարգեր
Ֆիլմը մասնակցել է Մոսկվայի միջազգային կինոփառատոնին 1997 թվականին, ԱՊՀ ֆորումին, «Գրականություն և կինո-98» կինոփառատոնի մրցութային ծրագրին (Գատչինա)։
Նույնիսկ շատ լավ, իրատեսական և տեղ-տեղ սարսափելի ֆիլմ է ուժեղ սյուժեով և հարակից երկխոսություններով, որ դիտվում է մեկ շնչով։ Դրանում գլխավորը ոչ թե արդար վրեժխնդրությունն է, այլ ահարկու հանգամանքների բավականին ճշգրիտ պատկերը, որոնցում մեր մարդիկ ստիպված են փնտրել իրենց ճակատագիրը։ Ցավոք, իրականությունը ստիպում է նրանց չհավատալ օրենքին, այլ միայն իրենց։ Չնայած որոշ թերություններին, ժապավենը կգնահատեն նաև նրանք, ում ճակատագիրը ստիպել է դառնալ ավազակ։