Միջազգային_ահաբեկչություն
Միջազգային ահաբեկչության դերը միջպետական հարաբերություններում
Ոչ միայն ահաբեկչական կազմավորումները, այլ նաև անհատ ահաբեկիչները կարող են իրենց ուրույն դերը խաղալ երկրների միջև հարաբերություններում, ինչպես օրինակ՝ երբ 2008 թ. հոկտեմբերի վերջին գերմանական հետախուզությունը տագնապ հայտարարեց Էրիկ Բրայնինգերի հայրենիք հնարավոր վերադարձի կապակցությամբ։ Գերմանիայում ծնված 21-ամյա Բրայնինգերը, որն իսլամ էր ընդունել և մարզումներ անցել Պակիստանի և Աֆղանստանի սահմանին գտնվող ահաբեկչական ճամբարներից մեկում, հայտարարել էր, որ պատրաստվում է ինքնասպան-ահաբեկիչ դառնալ։ Իսլամական ջիհադի միության կայքում տեղադրված տեսահաղորդագրության մեջ նա հանդես եկավ Գերմանիայում սպասվող ահաբեկչական գործողությունների նախազգուշացումով, քանի դեռ Բեռլինը դուրս չի բերել զորքերը Իրաքից և Աֆղանստանից։ Սա առաջին դեպքը չէր, երբ Եվրոպան դեմ դիմաց էր հայտնվում ահաբեկչական գործողությունների մեջ ներգրավված նորադարձ մուսուլմանների հետ։ Իսկ ինչ է նորադարձությունը (պրոզելիտիզմ), այն գրեթե բոլոր համաշխարհային կրոններին բնորոշ երևույթ է։ Յուրաքանչյուր կրոն ձգտում է հնարավորին չափ շատ հետևորդներ ձեռք բերել և երբեմն դիմում է այլադավաններին հավաքագրելու հնարքին։ Քրիստոնեության մեջ շատ է տարածված կրոնադարձությունն ըստ հավատքի. դրա համար բավական է ընդամենը Հիսուսի Փրկչագործական առաքելության ընդունումը և մկրտության ծեսի անցկացումը։ Սակայն միշտ չէ, որ քրիստոնեական համայնքը հեշտությամբ ընդունում է նորադարձներին։ Օրինակ, մորիսկները (մկրտված մուսուլմանները) կամ մարրաները (մկրտված հրեաները) Իսպանիայում կամ քրիստոնեացված հրեաները նացիստական Գերմանիայում այդպես էլ չդարձան տեղական հասարակությունների մասը։ 2003 թվականին Ջորջ Բուշն ու իր դաշնակիցները պատերազմ սկսեցին Իրաքի դեմ։ Պատերազմի հիմնական դրդապատճառներից էր՝ սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչությունը։ Պատերազմը իր ազդեցությունը ունեցավ ԱՄՆ-ի ու իր դաշնակիցների հարաբերությունների վրա՝ հատկապես արաբական աշխարհի հետ ունեցած հարաբերությունների վրա։ Իրաքի դեմ ԱՄՆ-ի պատերազմը ավելի է սրել նրա հարաբերությունները իսլամական աշխարհի հետ ու խթան հանդիսացել մուսուլմանական ծայրահեղական կազմակերպությունների ակտիվացման համար։ Ահաբեկչությական գործողությունների թիվն այսօր այնքան է աճել, որ անհանգստացնում է գրեթե բոլոր պետություններին։ Իսկ քանի որ ահաբեկչական շարժումը լինելով գլոբալ բնույթի, չի սահմանափակվում մեկ երկրի սահմաններով, ուստի ԱՄՆ-ի և նրա դաշնակիցների հայտարարած պատերազմը համաշխարհային բնույթ է կրում, որտեղ անտեսվում են երկրների պետական սահմանները, որոնցից ներս տարածվում է նրանց բացարձակ ինքնիշխանությունը։ Այս ամենին նպաստում են նաև գլոբալիզացիան ու դրա հետևանքով ստեղծված վերազգային կազմակերպությունները։ Պետությունները փորձեր են կատարում համատեղ պայքարելու ահաբեկչության դեմ հենց այդ միջազգային կազմակերպությունների շրջանակներում։ Այսպես, ՄԱԿ-ի գլխավոր մարմիններից մեկը՝ Անվտանգության խորհուրդը, նույնպես բազմիցս քննարկել է այս հարցը։ «Անվտանգության խորհուրդը,  գիտակցելով  ահաբեկչական  գործողությունների  հետևանքները  միջազգային  անվտանգության  համար,  խորապես  մտահոգվելով  միջազգային  հանրության  նկատմամբ  անօրինական  ոտնձգության  բոլոր  գործողություններով,  գիտակցելով  ահաբեկչական  բոլոր  գործողությունների  կանխարգելմանը  և  վերացմանն  ուղղված  բոլոր  պետությունների  և միջկառավարական  կազմակերպությունների  ջանքերին  աջակցելու  ու  խրախուսելու  գործում  Միավորված  ազգերի  կազմակերպության  կարևոր  դերը,  լի  վճռականությամբ  աջակցություն  ցույց  տալ  ահաբեկչական  գործողությունների  կանխարգելման  արդյունավետ  միջոցների  ընդունմանը,  մտահոգվելով  այն  դյուրինությամբ,  որ  ներկայիս  տեխնիկական  զարգացման  պայմաններում  կան  այնպիսի  զինատեսակներ,  որոնք  կարող են  օգտագործվել  ահաբեկչական  գործողություներում` առանց հայտնաբերման ռիսկի՝ անվերապահորեն դատապարտում է ահաբեկչական բոլոր գործողությունները, մեթոդները և պրակտիկան որպես հանցավոր ու արդարացում չունեցող, անկախ դրանց շարժառիթներից, դրանց բոլոր ձևերից և դրսևորումներից, որտեղ և ում կողմից էլ կատարվեն, հատկապես նրանք, որոնք կարող են սպառնալ միջազգային խաղաղությանը և անվտանգությանըե։ Անվտանգության խորհուրդը կոչ է անում բոլոր պետություներին լիակատար կերպով կատարել միջազգային հակաահաբեկչական կոնվենցիաները, որոնք մասնակից են նրանք հանդիսանում, և առաջարկում է բոլոր պետություններին առաջնահերթ կերպով քննարկել այն կանվենցիաներին միանալու վերաբերյալ հարցը, որոնց մասնակիցներ նրանք չեն հանդիսանում, և հնարավորինս արագ ընդունել դեռևս չընդունված կոնվենցիաները։ Պետք է հատուկ ուշադրություն դարձնել Միավորված ազգերի կազմակերպության կենսական նշանակությանը ահաբեկչության դեմ պայքարում միջազգային համգործակցության ամրապնդման գործում և ընդգծել պետությունների, միջազգային և տարածաշրջանային կազմակերպությունների միջև առավել լայն համակարգման կարևորությունը։ Ըստ Անվտանգության խորհրդի՝ ահաբեկչության դեմ առավել արդյունավետ պայքար մղելու համար պետությունները պետք է համագործակցության և համակարգման համատեքստում ընդունեն համապատասխան միջոցներ. փոխադարձ համագործակցություն, հատկապես երկկողմ և բազմակողմ համաձայնագրերի ու կառուցակարգերի հիման վրա, ահաբեկչական գործողությունների կանխարգելման և կանխման, ահաբեկիչների ոտնձգություններից իրենց քաղաքացիներին և մյուս անձանց պաշտպանության, նման գործողություների կատարման մեջ մեղադրվող անձանց պատասխանատվության ենթարկելու նպատակով, իր տարածքում բոլոր օրինական միջոցներով ահաբեկչական գործողությունների նախապատրաստման և ֆինանսավորման գործունեությունը կանխարգելելու և կանխելու քայլերի ձեռնարկում, ահաբեկչական գործողություններ ծրագրած, ֆինանսավորած և կատարած անձանց դատական կարգով հետապնդում և ձերբակալում, մինչև փախստականի կարգավիճակ տրամադրելը պատշաճ միջոցների ընդունում՝ ներպետական օրենսդրության և միջազգային իրավունքի համապատասխան դրույթների համաձայն, ներառյալ՝ մարդու իրավունքների ոլորտում միջազգային չափորոշիչները, որպեսզի հաստատի, որ ապաստան խնդրող անձը չի մասնակցել ահաբեկչական գործողությունների, ներպետական օրենսդրությանը և միջազգային իրավունքին համապատասխան տեղեկատվության փոխանակման և ահաբեկչական գործողությունների կանխարգելման նպատակներով վարչական և դատական հարցերով համագործակցություն։