cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կուզմա Չորնի
Կենսագրություն
Ծնվել է 1900 թվականի հունիսի 11-ին (24-ին) գյուղացու ընտանիքում։ Ավարտելէ Տիմկովիչիի ժողովրդական դպրոցը, 1916-1919 թվականներին սովորել է Նեսվիժի ուսուցչական սեմինարիայում։ 1923 թվականին ընդունվել է Բելառուսի պետական համալսարանի մանկավարժական ֆակուլտետի գրականության բաժին, և նույն թվականին «Савецкая Беларусь» թերթում տպագրվել է նրա առաջին ստեղծագործությունը Կուզմա Չորնի գրական կեղծանունով։ 1923 թվականից «Մալադնյակ» գրական միության անդամ է, իսկ 1926 թվականին անցել է «Ուզվիշաա» գրական միություն։ 1925 թվականին լույս են տեսել Կուզմա Չորնիի ստեղծագործությունների երկու ժողովածուներ։ 1920-ական թվականներին արդեն քննադատները նրա համար կանխագուշակում էին «բելառուսական Դոստոևսկու» ճակատագիր։ 1938 թվականի հոկտեմբերի 14-ին ձերբակալվել է ու բանտարկվել Մինսկի բանտում, որտեղ անցկացրել է 8 ամիս։ Դրանցից վեցն անցկացրել է մենախցում։ 1941 թվականից գտնվել է արտաքսման մեջ ու աշխատել «Раздавим фашистскую гадину» թերթում։ 1944 թվականին վերադարձել է Մինսկ, որտեղ մահացել է 1944 թվականի նոյեմբերի 22-ին ։
Ստեղծագործությունը
Կուզմա Չորնին համարվում է բելառուսական վեպի հիմնադիրներից մեկը։ 1927 թվականին հրատարակվել է նրա առաջին վեպը՝ «Сястра», իսկ 1928 թվականին՝ «Зямля», 1931 թվականին՝ «Бацькаўшчына» («Հայրենիք»), 1935 թվականին՝ «Трэцяе пакаленне»։ 1941-1944 թվականներին գրել է «Вялікі дзень» վեպը, 1943 թվականին՝ «Пошукі будучыні» («Ապագայի որոնումներ»), 1944 թվականին գրել է իր վերջին վեպը՝ «Млечны Шлях» («Ծիր Կաթին»)։ Եվս երեք վեպերի ձեռագրեր այրվել են Հայրենական Մեծ պատերազմի տարիներին, իսկ մի քանի վեպեր էլ մնացել են անավարտ։ Բացի դրանից՝ Կուզմա Չորնին գրել է նաև բազմաթիվ պատմվածքներ։
Կուզմա Չորնին հայտնի է նաև իր պիեսներով ու թարգամանություններով։ Նա թարգմանել է Ալեքսանդր Պուշկինի, Վլադիմիր Կորոլենկոյի, Նիկոլայ Գոգոլի, Մաքսիմ Գորկու, Յարոսլավ Հաշեկի ստեղծագործություններից։
Էնթոնի Ջորջ
Էնթոնի Կոնռադ Ջորջ (Anthony Conrad George, ծնվել է 1938 թվականի հունվարի 7-ին, Գրենադայի Կարրիակո կղզում), գրենադացի արվեստագետ, առավել հայտնի է որպես Գրենադայի դրոշի ստեղծող։ Գրենադայի անկախության հռչակումից մեկ տարի առաջ նա մասնակցեց ազգային խորհրդանիշների ձևավորման մրցույթին։ Նա ներկայացրեց Ազգային դրոշի և զինանշանի իր տարբերակները և հաղթեց երկու մրցույթներում։
Այնուամենայնիվ նրա ստեղծած զինանշանը և դրոշը ամբողջությամբ ճանաչեցին միայն մոտ 30 տարի հետո։
Վաղ կյանք և կրթություն
Էնթոնին ծնվել է Ֆլորենս Ստիելի և Ջոն Սոլոմանի ընտանիքում Լ'Էստերեում, փոքր կղզի Գրենադայի ափամերձ տարածքում։ Էնթոնին հինգ երեխաներից երկրորդն էր։
Աշխատանք
1973 թվականի սեպտեմբերին նա աշխատանքի անցավ անկախության խորհրդում, որտեղ պետք է նախապատրաստական աշխատանքներ տաներ 1974 թվականին Գրենադայի անկախության համար։
Ռամոն Սամպեդրո
Ռամոն Սամպեդրո (Ramón Sampedro, ), իսպանացի նավաստի, 25 տարեկանում ափամերձ ժայռից ծովը անհաջող ցատկելու հետևանքով ստացած վնասվածքի արդյունքում կաթվածահար է եղել։
Էնթոնի Ջորջ
Աշխատանք
1991 թվականին Էնթոնին նշանակվեց Գրենադայում Միացյալ թագավորության և Եվրոպայի առևտրային ներկայացուցիչ։
Ռամոն Սամպեդրո
Դրանից հետո շուրջ 30 տարի պայքարել է էֆտանազիայի իրավունքի համար և դիմել դատարան, սակայն մերժում ստացել։ Ի վերջո՝ ընկերների օգնությամբ պատրաստած թույն է խմել և ինքնասպան եղել։
Էնթոնի Ջորջ
Հիշողություն
2009 թվականին Գրենադայի ֆինանսների նախարարության կողմից և Գրենադայի փոստային ծառայության կողմից թողարկվեցին փոստային նամականիշներ ի պատիվ Էնթոնի Ջորջ, Գրանադայի անկախության 35-րդ տարելիցի նախաշեմին ։
Ռամոն Սամպեդրո
Ռամոն Սամպեդրոն 2 գրքի հեղինակ է, նրա կյանքի ու մահվան պատմության հիման վրա 2004 թվականին իսպանացի ռեժիսոր Ալեխանդրո Ամենաբարը նկարահանել է «Ծովը ներսում» ֆիլմը, որտեղ Ռամոնին մարմնավորել է Խավիեր Բարդեմը։ Ֆիլմը մեծ հաջողություն է ունեցել և շահել է մոտ 60 կինոմրցանակ։
Էնթոնի Ջորջ
Հիշողություն
2012 թվականի փետրվարի 6-ին Գրենադայում Էնթոնիի անունով առանձին փողեց անվանվեց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գրենադայում ծնվածներ Կատեգորիա:Դրոշ ստեղծողներ
Ռամոն Սամպեդրո
Ինքնասպանության իրավունքի պահանջ
Ռամոն Սամպեդրոն ծնվել է Հյուսիսային Իսպանիայի Գալիսիա շրջանում գտնվող մի փոքրիկ ձկնորսական ավանում և 19 տարեկանում որպես նավաստի-մեխանիկ աշխատանքի անցել առևտրային նավատորմում՝ երազելով տեսնել ամբողջ աշխարհը, քանի որ, ինչպես ինքն էր կատակել, «դա անվճար ճանապարհորդելու լավագույն միջոցն է»։ Սակայն, 1968 թվականի օգոստոսի 23-ին, 25 տարեկան հասակում հայրենի Պորտո դո Սոնում ջրացատկ է կատարում և բախվում առափնյա ժայռերին։ Դժբախտ պատահարի հետևանքով նա գլուխը հարվածում է ժայռերին և ողնաշարի ամբողջական վնասվածք է ստանում, որի հետևանքով՝ պարանոցից ներքև ամբողջովին անդամալույծ է դառնում ։ Սամպեդրոն Իսպանիայի ստորին և վերին դատական ատյաններին, անգամ Ստրասբուրգի մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանին բազմիցս դիմել է ինքնասպանության իրավունքի համար, սակայն ապարդյուն։ Նրա փաստարկները հիմնվում էին այն փաստի վրա, որ ինքը վստահ է մեռնելու իր որոշման համար։ Մինչդեռ իր անդամալույծ լինելու պատճառով նա չէր կարող ինքնասպանությունն ինքնուրույն, առանց կողմնակի օգնության կատարել։ Էֆտանազիան Իսպանիայում անօրինական էր և պատժվում էր 6-ից 10 տարվա ազատազրկմամբ ։ Այդ պատճառով էլ նա պայքար սկսեց «մահվան իրավունքի» համար։ Նա պնդում էր, որ ինքնասպանության պահանջը ևս իրավունք է, և փնտրում էր օրինական կերպով դրան հասնելու ուղիներ՝ նախ Իսպանիայում, որտեղ նրա գործը գրավեց հասարակական լայն խավերի ուշադրությունը։ Ի վերջո, ամբողջ աշխարհին հայտնի դարձավ նրա պայքարը։
Մահ և հետագա դեպքեր
Սամպեդրոն մահացավ 1998 թվականի հունվարի 12-ին, Իսպանիայի Բոյրո քաղաքում, կալիումի ցիանիդի թունավորումից։ Մի քանի օր անց ձերբակալվեց նրա մտերիմ ընկերներից մեկը՝ Ռամոնա Մանեյրոն, նրա մահվանը աջակցելու մեղադրանքով։ Սամպեդրոն իր ինքնասպանությունն իրականացնելու համար պահանջվող դերակատարումները առանձին-առանձին բաժանել էր, այնպես, որ ոչ-ոք չէր կարող մեղադրվել ինքնասպանության գործընթացին ամբողջովին աջակցելու մեջ։ Մանեյրոն ազատ արձակվեց հանցանշանների բացակայության պատճառով։ Որևէ այլ գործ, կապված Սամպեդրոյի մահվան հետ, չհարուցվեց։ Յոթ տարի անց, վաղեմության ժամկետի լրանալուն պես Մանեյրոն իսպանալեզու մի հաղորդման ժամանակ ընդունեց, որ ինքն է Սամպեդրոյին տվել թունավորված ըմպելիքը և ծղոտ։ Նա ավելացրել է. «Ես դա արեցի հանուն սիրո»։ Նա նաև ասել է, որ տեսանկարահանել է Սամպեդրոյի վերջին բառերը՝ մինչև նրա թույն խմելը և որ ինքը սենյակում է եղել՝ տեսախցիկի ետևում։ Սամպեդրոն բաց նամակ էր թողել դատավորներին և իսպանական հասարակությանը։ Բաց նամակի հետևանքով 1999 թվականին կազմվեց էֆտանազիան ընդունող սենատորական կոմիտե։
«Ծովը ներսում»
Սամպեդրոյի կյանքի և մահվան պատմության հիման վրա 2004 թվականին նկարահանվել է «Ծովը ներսում» (Mar adentro) ֆիլմը, որտեղ նրան մարմնավորել է Խավիեր Բարդեմը։ Ֆիլմը միջազգային ճանաչում ձեռք բերեց և Օսկարի 77-րդ մրցանակաբաշխության ժամանակ արժանացավ Օսկարի՝ լավագույն օտարալեզու ֆիլմ անվանակարգում։ Մահից առաջ նա գիրք է գրել «Նամակներ դժոխքից» (Cartas desde el infierno), որը բանաստեղծությունների և էսսեների ժողովածու է Սամպեդրոյի աշխարհընկալման տեսանկյունից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Էֆթանազիա Կատեգորիա:Հաշմանդամություն ունեցող իսպանացիներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Մարգարետա Ալստրյոմեր
Մարգարետա Հեդվիգ Ալստրյոմեր (Margareta Alströmer, ), շվեդ նկարչուհի և երգչուհի, Շվեդիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի և Շվեդիայի թագավորական երաժշտական ակադեմիայի անդամ ։
Կենսագրություն
Մարգարետա Ալստրյոմերը ծնվել է պետական գործիչ և սիրողական երաժիշտ բարոն Պատրիկ Ալստրյոմերի և Կրիստինա Մարիա Օլոնբերգի ընտանիքում։ Հայրական կողմից նրա պապը Յունաս Ալստրյոմերը Շվեդիայում հայտնի էր որպես ժամանակակից գյուղատնտեսության և արդյունաբերության ռահվիրա։ Աղջիկը դաստիարակվել է մշակութային միջավայրում։ Նրա հայրն իր տունը դարձրել էր Գյոթեբորգ քաղաքի մշակութային կյանքի կենտրոն և հայտնի էր որպես Comediehuset թատրոնի (1779) հիմնադիր։ Մարգարետա Ալստրյոմերը և նրա քույրերը՝ Քրիստինան ու Աննան, ինչպես նաև նրանց եղբայրը՝ Ջոնասը, որպես երգիչներ և դերասաններ մասնակցում էին Գյոթեբորգի և Ստոկհոլմի սիրողական թատրոններում կազմակերպվող համերգներին և ներկայացումներին։ Մարգարետա Ալստրյոմերը երգում էր նաև մասնավոր համեգներում, հասարակական բարեգործական համերգներում և նույն տարում ընտրվեց Երաժշտության ակադեմիայում, որտեղ մինչ այդ ընտրվում էին միայն պրոֆեսիոնալ երգիչները, ինչպիսիք են շվեդական օպերային երգչուհի և կոմպոզիտոր Էլիզաբեթ Օլին (1782, Elisabeth Olin), երգչուհի Քրիստինա Ֆրեդենհեյմը (1762-1841, Christina Fredenheim) երգչուհի Աննա Բրիտա Վենդելիուսը (1741-1804, Anna Brita Wendelius), այնուհետև 1801 թվականին քույրեր Սոֆիա (1773-1858) և Էմիլի (1780-1863) Բրենդելները, Ուլրիկա Բուկը, ջութակահար և երգչուհի Մարիա Անտուանետա Պետերսենը (1771-1855)։ 1797 թվականին Գեղարվեստի Ակադեմիա ընդունվեց ևս մեկ ոչ պրոֆեսիոնալ նկարչուհի՝ Վենդելա Գուստավա Սպարրին (1772-1855, Wendela Gustafva Sparre): 1799 թվականին Մարգարետա Ալստրյոմերը ստոկհոլմյան համերգին մասնակցեց երգչուհիներ Քրիստոֆեր Քրիստիան Կարստենի,  Մարիաննա Էրենստրյոմի և Քրիստինա Ֆրեդենհայմի հետ միասին։ Ալստրյոմերը նվագում էր կլավիկորդ։
Ալստրյոմերը հայտնի էր որպես «կերպարվեստի հմուտ սիրահար» և 1795 թվականին ձայների մեծամասնությամբ ընտրվեց Գեղարվեստի Ակադեմիայի անդամ։ Աշխատանքները ներկայացված են Շվեդիայի ազգային թանգարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Շվեդ նկարչուհիներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Շվեդիայի երաժշտության թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Շվեդ երգչուհիներ
Ձկան կրեկեր
Ձկան կրեկեր, խորը տապակված կրեկեր։ Պատրաստվում է ձկից և ինդոնեզական համեմունքներից, որոնք ծառայում են որպես բույր։ Կրեկերների մեջ լցնում են նաև տապիոկայի ալյուր և / կամ սագոյի ալյուր՝ որպես հիմնական բաղադրամասեր, և աղ, շաքար, նատրիումի գլուտամատ՝ որպես համեմունքներ ։ Ձկան կրեկերներ կարելի է գտնել Հարավարևելյան և Արևելյան Ասիաներում։ Ինչևէ, դրանք ավելի բազմազան և հեշտ գտնվող են Ինդոնեզիայում և Մալայզիայում։
Ինդոնեզիա
Ինչպես կրուպուկ ուդանգը (խեցգետնային կրեկերը), կրուպուկ իկանը (ձկան կրեկերը) ևս սիրելի խորտիկ է, քանի որ երկուսն էլ հայտնի են Ինդոնեզիայում։ Թենգիրին (վահուն) և կակալանգը (գծավոր թյուննոսը) հավանաբար կրեկերի համար օգտագործվող ամենահայտնի ձկներն են։ Այնուամենայնիվ այլ ուտելի ձկներ, ինչպիսիք են բավալը (բրամը) և էկոր կունինգը, ևս կարող են օգտագործվել։
Արևմտյան Ջավայում Չիրեբոնը և Հարավային Սումատրայում Պալեմբանգը հայտնի են իրենց եզակի ձկան կրեկերներով, որոնցում օգտագործվում է տենգիրի ։ Ինդոնեզիայում ձկնորսությամբ զբաղվող ափամերձ որոշ քաղաքներ ստեղծել են իրենց սեփական բաղադրատոմսերը և տեսակները։ Օրինակ կեմպլանգ ասոցացվում է Հարավային Սումատրայի շրջանի հետ՝ Լամպունգից, Պալեմբանգից մինչև Բանգկա կղզին։ Մինչ ամպլանգը ասոցացվում է մերձափնյա Կալիմանտանի հետ՝ Սամարինդայից, Բալիկպապանից, Բանջարմասինից մինչև Պոնտիանակ։ Պալեմբանգում ձկան կրեկերները սովորաբար ուտում են պեմպեկ ձկան թխվածքով, կծու և թթու քացախի սոուսով։
Ձկնորսությամբ զբաղվող ափամերձ քաղաքները ավանդականորեն հայտնի են որպես ձկան կրեկերների արտադրական կենտրոններ։ Ինդոնեզիայում ձկան կրեկերներ արտադրվում են Բանգկա և Բելիտունգ կղզիներում, Արևմտյան Ջավայում՝ Չիրեբոնում, Կենտրոնական Ջավայում՝ Ջուվանայում և Արևելյան Ջավայում՝ Սիդոարջոյում ։ Ափամերձ հիմնական քաղաքներում, ինչպիսիք են Պալեմբանգը, Բանդար Լամպունգը, Մեդանը, Մակասարը, Պոնտիանակը և Սամարինդան ևս համարվում են արտադրական հիմնական կենտրոններ։
Մալայզիա
Այն Մալայզիայում և հարևան երկրներում սիրված խորտիկ է։ Կան ձկան կրկերների մի քանի արտադրողներ, որոնք համագործակցում են Կելանտանի, Տերենգանուի, Պահանգի, Ջոհորի, Կեդահի, Սաբահի, Սարավակի ափամերձ շրջանների հետ :Ձկան կրեկերի պատրաստման համար սովորաբար օգտագործվող ձկների հիմնական տեսակներն են ծովատառեխը (իկան պարանգը), սարդինան (իկան տամբանը), կլոր ստավրիդները (իկան սելայանգը) և շատ այլ ձկներ ։
Պետական քաղաքականություն
Պետական (հրապարակային) քաղաքականություն, պետական իշխանության մարմինների, նախևառաջ գործադիր իշխանության մարմինների համար գործելու սկզբունքային ուղեցույց, որը վերաբերում է նրանց գործունեության որոշակի ուղղություններին, որոնք համապատասխանում են օրենքներին և սոցիալական սովորույթներին։ Պետական (հրապարակային) քաղաքականության հիմքերն են սահմանադրական օրենքներն ու կանոնները, օրենքների մեկնաբանությունը և իրավական կարգավորումը։
Պետական (հրապարակային) քաղաքականությունը սահմանում է նաև որպես գործողությունների, կարգավորիչ միջոցների, օրենքների և այս կամ այն ուղղությամբ ֆինանսական առաջնահերթությունների համակարգ, որը հռչակվել է պետական իշխանության մարմնի կամ նրա ներկայացուցիչների կողմից ։ Պետական (հրապարակային) քաղաքականությունը սովորաբար իրականացվում է սահմանադրություններում, օրենսդրական ակտերում և դատական որոշումներում ։
Ռուսական գիտության համար ավանդական պետական քաղաքականություն հասկացության մեջ ընդգծվում Է պետության ակտիվ դերը պետական կառավարման նպատակների ձևավորման և իրականացման գործում. Դրանում տեղի է ունենում պետական կառավարման նպատակների համակարգի հիմնական քաղաքական սուբյեկտների հետ մշակում և համաձայնեցում, ինչպես նաև այդ համակարգի նպատակները պետական կառավարում իրականացնող սուբյեկտներին հասցնելը (Կարա-Մուրզա Ս. Գ.) ։
Հանրային քաղաքականություն հասկացության մեջ, առանձնանում է պետության կողմնորոշումը քաղաքացիների անձնական և հասարակական շահերի իրագործման համար․ այն գործունեություն է, որը բնութագրվում է պետության, մասնավոր հատվածի, քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների, բազմատեսակ սոցիալական, մասնագիտական խմբերի և  շերտերի, հասարակական միավորումների համակարգային փոխազդեցությամբ՝ անձնական և հասարակական շահերի իրացման, հանրային ռեսուրսների արտադրության, բաշխման և օգտագործման և բարիքների իրականացման վերաբերյալ՝ հաշվի առնելով ժողովրդի կամ որոշակի տարածքների բնակչության կամարտահայտությունը  (Միխեև Վ. Ա.) ։
Պետական (հանրային) քաղաքականության ձևավորում
Հանրային խնդիրները հայտնաբերվում և լուծվում են նոր պետական քաղաքականություն ստեղծելու կամ գոյություն ունեցող պետական քաղաքականությունը բարեփոխելու միջոցով. Հանրային խնդիրները առաջանում են տարբեր ձևերով և պահանջում են տարբեր պատասխան միջոցներ (օրինակ` կանոնակարգեր, սուբսիդիաներ, քվոտաներ և օրենքներ) տեղական, ազգային կամ միջազգային մակարդակով ։
Պետական քաղաքականության մշակումը հետադարձ կապի մեխանիզմների հետ շարունակական գործընթաց է։ Ստուգումը և գնահատումը կարևոր են այս համակարգի գործունեության համար. Հանրային խնդիրները, որոնք ազդում են պետական քաղաքականության ձևավորման վրա, կարող են լինել տնտեսական, սոցիալական կամ քաղաքական բնույթ ։ Յուրաքանչյուր համակարգ գտնվում է տարբեր հասարակական խնդիրների ազդեցության տակ և հետևաբար պահանջում է տարբեր պետական քաղաքականություն ։
Պետական քաղաքականության մշակման մեջ բազմաթիվ անհատներ և շահերի խմբեր մրցակցում և համագործակցում են քաղաքական գործիչների վրա ազդելու և նրանց որոշակի ձևով գործելու դրդելու համար ։ Պետական քաղաքականության մշակման գործընթացին մասնակցում են տարբեր գործոններ, ինչպիսիք են քաղաքական գործիչները, պետական ծառայողները, լոբբիստները, առարկայական ոլորտի մասնագետները և արդյունաբերության ներկայացուցիչները։ Նրանք օգտագործում են տարբեր մարտավարություն և գործիքներ իրենց նպատակներին հասնելու համար, այդ թվում՝ հրապարակայնորեն պաշտպանելով իրենց դիրքերը, փորձում են ազդել կողմնակիցների և հակառակորդների վրա և մոբիլիզացնել դաշնակիցներին այս կամ այն հարցում ։ Շատ գործոններ կարող են կարևոր դեր խաղալ պետական քաղաքականության մշակման գործընթացում, այնուամենայնիվ, վերջին խոսքը մնում է պետական պաշտոնյաների ետևում։ Ընդ որում, ենթադրվում է, որ պետական պաշտոնյաները պահպանում են պետական հատվածում ընդունված էթիկական նորմերը և հաշվի են առնում բոլոր շահագրգիռ կողմերի պահանջները ։
Պետական (հրապարակային) քաղաքականությունը համարվում է ուժեղ, երբ այն խնդիրները լուծում է որակապես և արդյունավետ, ծառայում է արդարությանը, աջակցում է կառավարական հաստատություններին և նրանց գործունեությանը, և խթանում է ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշումը ։
Վերջին տասնամյակների ընթացքում հասարակության մեջ տեղի ունեցած փոփոխությունները հանգեցրել են նաև պետական քաղաքականության ձևավորման ոլորտում փոփոխությունների։ Այսօր պետական քաղաքականությունը դառնում է ավելի նպատակասլաց, նպատակաուղղված չափելի արդյունքների և նպատակների, շեշտադրելով այն որոշումները, որոնք պետք է ընդունվեն անմիջապես ։ Բացի այդ, զանգվածային հաղորդակցությունները և տեխնոլոգիական փոփոխությունները հանգեցրել են նրան, որ պետական քաղաքականության համակարգը դառնում է ավելի բարդ և փոխկապակցված ։ Այս բոլոր փոփոխությունները նոր խնդիրներ են դնում ընթացիկ պետական քաղաքականության համար և ճնշում են գործադրում նրա վրա, որպեսզի այն զարգանա և մնա արդյունավետ ու գործուն ։
Որպես ուսումնական կարգապահություն
Որպես կրթական կարգապահություն, պետական (հանրային) քաղաքականությունը կրում է բազմաթիվ հասարակական գիտությունների, այդ թվում, տնտեսագիտության, հասարակագիտության, քաղաքատնտեսության, ծրագրերի գնահատման, քաղաքական վերլուծության և հանրային կառավարման տարրեր։ Միևնույն ժամանակ, հանրային քաղաքականության ուսումնասիրությունը տարբերվում է քաղաքագիտությունից կամ տնտեսական գիտությունից, քանի որ այն հիմնականում կենտրոնանում է տեսության կիրառման պրակտիկայի վրա։ Թեև սովորաբար համալսարաններ առաջարկում են մագիստրոսական և դոկտորական աստիճանի վերաբերյալ հրապարակային քաղաքականության մեջ, որոշ համալսարաններ նաև առաջարկում է բակալավրի կրթական ծրագրեր
Հանրային քաղաքականության դպրոցները տարբեր կերպ են մոտենում քաղաքական վերլուծությանը։ Չիկագոյի համալսարանի Հանրային քաղաքականության Հարրիսի դպրոցում ավելի շատ օգտագործվում է քանակական մոտեցում տնտեսության և քաղաքականության նկատմամբ, Հայնցի քոլեջը Կարնեգի Մելոն համալսարանում օգտագործում է հաշվողական և էմպիրիկ մեթոդներ, մինչդեռ Հարվարդի համալսարանի Ջոն Ֆ. Քենեդիի կառավարական դպրոցում ավելի շատ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական գիտությունների և առաջնորդության վրա։ Ինդիանայի համալսարանի հանրային և բնապահպանական քաղաքականության դպրոցում իրականացվում է հանրային քաղաքականության ավանդական ուսուցում՝ կենտրոնանալով շրջակա միջավայրի գիտությունների և շահույթ չհետապնդող կազմակերպությունների կառավարման միջդիսցիպլինար մոտեցման վրա։ Բացի այդ, Չիկագոյի Իլինոյսի համալսարանը հանրային քաղաքականության ոլորտում կադրերի պատրաստման ժամանակ ընդգծում է քաղաքականության մշակման ժամանակ որոշումների կայացման փուլերը (օրինակ՝ օրակարգի սահմանումը), ինչպես նաև քաղաքականության ձևավորման գործընթացում ֆրեյմինգի և ճանաչողական սահմանափակումների ազդեցության կարևորությունը։
Ավանդաբար հրապարակային քաղաքականությունը, ինչպես նաև ուսումնական կարգապահությունը կենտրոնացած է ներքին քաղաքականության մեջ։ Սակայն 21-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին տեղի ունեցած տնտեսական գլոբալիզացիայի ալիքը գլոբալ կառավարմանն ուղղված հանրային քաղաքականության ուսումնասիրության անհրաժեշտություն է առաջացրել, հատկապես, քանի որ դա վերաբերում է այն հարցերին, որոնք դուրս են գալիս պետական սահմաններից, ինչպիսիք են կլիմայի փոփոխությունը, ահաբեկչությունը, միջուկային զենքի տարածումը և տնտեսական զարգացումը ։ Հանրային քաղաքականության շատ ավանդական դպրոցներ ստիպված են եղել հարմարեցնել իրենց ուսումնական ծրագրերը և մշակել նոր ծրագրեր, որպեսզի հարմարվեն հանրային քաղաքականության նոր լանդշաֆտին։ Փենսիլվանիայի պետական համալսարանի Միջազգային հարաբերությունների դպրոցը ստեղծվել է որպես միջազգային նոր պայմանների պատասխան ։
Հանրային քաղաքականությունը և քաղաքական վերլուծությունը, որպես ուսումնական առարկաներ, տարածվել են Ռուսաստանի և ԱՊՀ երկրների բուհերում ։
Ֆեմինիզմն ու հանրային քաղաքականությունը
Գենդերային վերլուծությունը նպաստում է պետական քաղաքականության մշակմանը՝ մակերևույթի վրա դնելով այն հարցերը, որոնց բախվում են կանայք հանրային ոլորտում, ինչպիսիք են աշխատավարձի հավասարությունը, մայրությունը և ծննդաբերության արձակուրդը, երեխաների խնամքը, ընտանեկան բռնությունը և սեռական բռնությունը, որոնցից յուրաքանչյուրը հասարակական հնչեղություն է առաջացնում ։ 2015 թվականին Մեծ Բրիտանիայում ուժի մեջ մտած քաղաքականությունը մորն ու հորը թույլ է տալիս միասին կամ հերթով արձակուրդ վերցնել և աշխատանքի հարմարունակ ժամանակացույց խնդրել ։ Դրանով իսկ ճանաչվում է հնարավորություն ընձեռելու անհրաժեշտությունը, որպեսզի հայրերը մեծ դեր խաղան իրենց երեխաների խնամքի գործում։ Այս քաղաքականությունը թույլ է տալիս կանանց շարունակել իրենց գործունեությունը աշխատավայրում, չնայած մայրության հաշվին պոտենցիալ գործատուի և սպառողի։
Գրականություն
Կատեգորիա:Քաղաքագիտություն Կատեգորիա:Սոցիալական քաղաքականություն
Դվնիկ (Դերջանի գավառ)
Դվնիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Դերջանի գավառակում ։ Գտնվում էր Էրզրում քաղաքից 15-16 կմ արևմուտք։
Պատմություն
Գյուղի հայկական թաղերն ավերվել, իսկ հայ բնակչությունը զանգվածային բնաջնջվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Քչերին հաջողվել է փրկվել կոտորածից և գաղթել այլ երկրներ։
Բնակչություն
1878 թվականին ուներ 70 տուն` 692 բնակչով։ Բնակչության մեծ մասը հայեր էին։ 1913 թվականին հայերը կազմում էին 60 տուն։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու երկրագործությունն էր։
Պատմամշակութային կառույցներ
Բնակավայրի մոտ է գտնվում Արևմտյան Եփրատի հին կամուրջներից մեկը` Դվնիկի կամուրջը, որը հավանաբար կառուցվել է IV դարում։
Կրթություն
1870-ական թվականներից գյուղում գործում էր հայկական երկսեռ դպրոց։
Գրչություն
Դվնիկում 1587 թվականին Հակոբ Ծաղկողը նկարազարդել է ավետարան, որը ներկայումս գտնվում է Մատենադարանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Դերջանի շրջանի համայնքներ
Սամարայի ֆուտբոլի թանգարան
Սամարայի ֆուտբոլի թանգարան, Սամարայի ֆուտբոլի թանգարան-կենտրոն (Музей самарского футбола, Музей-центр самарского футбола), ֆուտբոլին նվիրված Ռուսաստանի առաջին հանրային թանգարանը։
Թանգարանի հավաքածուի մեծ մասը նվիրված է «Կռիլյա Սովետով» (հիմնադրվել է 1942 թվականին) ֆուտբոլային ակումբին։ Թանգարանում ներկայացված է Սամարայի ֆուտբոլի, որի 100-ամյակը նշվել է 2011 թվականի ամբողջ ընթացքում, և տարածաշրջանային ակումբների, այդ թվում՝ կույբիշևյան «Մետալուրգ», «Լոկոմոտիվ», «Դինամո», Տոլյատինի «Լադա», Սամարայի «Յունիտա», «Սիզրանի-2003» և Յուրի Կոնոպլյովի անվան ֆուտբոլի ակադեմիայի պատմությանը։ Թանգարանի ցուցանմուշները հիմնականում «Կռիլյա Սովետով» ֆուտբոլային ակումբի բազմաթիվ երկրպագուների, վետերանների, մարզիչների և գործող տարածաշրջանային թիմերի խաղացողների, ինչպես նաև մի շարք արտասահմանյան և Ռուսաստանի Պրեմիեր լիգայի առաջին և երկրորդ ակումբների նվիրատվություններ են ։
2009 թվականի նոյեմբերի 15-ին Սամարայի ֆուտբոլի թանգարան-կենտրոնը «Տարվա բացահայտում» անվանակարգում արժանացել է Վոլգայի եզրափակիչ մրցույթի «Տարվա մշակութային հերոս» կոչմանը։
Պատմություն
Թանգարանը ստեղծվել է 2007 թվականի հոկտեմբերին Սամարայում, Սամարայի սպորտային լիցեյի շենքի առանձին «թևում» (Վոլժսկի պողոտա 49), բանաստեղծ և հեռուստահաղորդավար Սերգեյ Լեյբգրադի և «Волжский бастион» երկրպագուների հանրային կազմակերպության նախագահ Ալեքսանդր Չերնիշևի կողմից։ 2014 թվականի հոկտեմբերի 1-ից թանգարանը գտնվում է մշակութային ժառանգություն հանդիսացող շենքի նկուղային հարկում` Մոլոդոգվարդեյսկայա 148 հասցեում (Կույբիշևի հրապարակի հարևանությամբ)։
Թանգարանի տարածքը հատկացրել է Սամարայի քաղաքային վարչությունը։ Թանգարան-կենտրոնն ունի յուրօրինակ դիզայն. բացի ավանդական թանգարանի ցուցադրությունից, կան ֆուտբոլային մարզադաշտի հատվածներ, դարպասներ, արհեստական մարգագետիններ, գեղարվեստական և լուսանկարչական արվեստի գործեր և ֆուտբոլային թեմաներով ինստալյացիաներ։
Սամարայի ֆուտբոլի հանրային թանգարանի բացման հանդիսավոր արարողությունը տեղի է ունեցել միջոցառումների շարքի ընթացքում՝ Կռիլյա Սովետով ֆուտբոլային ակումբի վետերանների և երիտասարդ ֆուտբոլիստների մասնակցությամբ (2008 թ. ապրիլ-մայիս), այն ժամանակ գլխավոր մարզիչ Լեոնիդ Սլուցկիի և «Крыльев»-ի գործող ֆուտբոլիստների մասնակցությամբ (2008 թ. հուլիս), թիմի նախկին գլխավոր մարզիչ Գ. Գաջիևի, խաղացողներ Ալեքսնադր Ցիգանկովի, Անդրեյ Գուսինի և Ալեքսնադր Մակարովի (օգոստոս, 2008 թ.) մասնակցությամբ։
Մեքենաշինական տեխնոլոգիաները Հայաստանում
Մեքենաշինական տեխնոլոգիաները Հայաստանում, Հայաստանում նյութերի մշակման և կտրման բնագավառի առաջին հետազոտությունները կատարվել են տարբեր քարատեսակների (գրանիտ, մարմար, բազալտ և այլն) համար։ Բացահայտվել է կտրման պարամետրերի ու կտրող գործիքի մաշման շարժընթացի կապը, ստացվել են կտրման դինամիկական ցուցանիշները և տարբեր քարերի համար կտրման լավագույն արագությունները։ Այդ հետազոտությունների արդյունքները հիմք են ծառայել կտրման տեսության հիմունքների ձևավորման (Մ. Կասյան, Տեր-Ազարև) և բազային քարաֆրեզիչ հաստոցի ստեղծման համար։
Սամարայի ֆուտբոլի թանգարան
Ցուցանմուշներ
Ցուցանմուշների շարքում են «Կռիլևի» հիմնադիր Ալեքսանդր Աբրամովի անձնական իրերը, ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետներ Վիկտոր Կարպովի և Գալիզման Հուսինովի ֆուտբոլային կոշիկները, 1960-ական թվականների սկզբին «Կռիլևի» խաղացող Անատոլի Կիկինի շապիկը, բուլղարացի ֆուտբոլային «լեգիոներ» Տենյո Մինչևի համազգեստը, Մեթյու Բուտի, Յան Կոլլերի, Անդրեյ Վալերևիչ Տիխոնովի, Զուրաբ Ցիկլաուրի, ԱնդրեյԿարյակայի, Ալեքսանդր Անյուկովի, Ներիուս Բարասայի, Վիկտոր Բուլատովի, Պատրիկ Օվիեի, Գաուշու Ռոժերիոյի, Եվգենիա Բուշմանովի, Անդրեյ Գուսինի, Անտոն Բոբյորի, Օմարի Թեթրաձեի, Մարկո Տոպիչի, Էդուարդո Լոբոսի և ներկա և նախկին մրցավարների և մարզիչների ֆուտբոլային կոշիկներն ու սպորտային համազգեստը, կրծքանշաններ, հուշամեդալներ, տոմսեր, ծրագրեր (1946 թվականից առ այսօր), փաստաթղթեր, գավաթներ, պաստառներ, նշաններ (1943 թվականից առ այսօր), տեղեկագրքեր (1954-2009 թթ.), գրքեր, պոստերներ, լուսանկարներ, ինքնագրեր, թերթեր, բուկլետներ ու ալբոմներ։
Էքսկուրսիաներ
Թանգարան-կենտրոնում անցկացվում են անվճար և վճարովի շրջայցեր Սամարայի բնակիչների և զբոսաշրջիկների համար, ինչպես նաև գործում է ֆուտբոլասերների մշտական ​​շտաբը՝ «Կռիլյա Սովետով» ՖԱ երկրպագուների միությունը, կազմակերպվում են կանոնավոր հանդիպումներ, «կլոր սեղաններ», կոնֆերանսներ, ֆուտբոլային խաղերի և պատմական ֆիլմերի տեսադիտումներ։
Մեքենաշինական տեխնոլոգիաները Հայաստանում
Հետազոտությունները
Կատեգորիա:Գիտությունը Հայաստանում Կատեգորիա:Մեքենաշինություն
Սամարայի ֆուտբոլի թանգարան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սամարայի թանգարաններ Կատեգորիա:2007 հիմնադրումներ
Ալանդյան կղզիների դրոշ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալանդյան կղզիների պետական խորհրդանիշներ Կատեգորիա:Ազգային դրոշներ Կատեգորիա:1954 դրոշներ
Հովհաննես Հախվերդյան
Հովհաննես Բարսեղի Հախվերդյան (Иван Васильевич Ахвердов, ), հայ ականավոր ռազմական գործիչ, ռուսական բանակի գեներալ-մայոր, հայկական բանակի գեներալ-լեյտենանտ։ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության առաջին ռազմական նախարար։ Անկուսակցական։ 1931 թվականին գնդակահարվել է։ Արդարացվել է հետմահու 1989 թվականին ։
Ընտանիք
Հովհաննես Հախվերդյանը ծնվել է Սանկտ-Պետերբուրգում 1873 թվականի հունիսի 29-ին ազնվական Բարսեղ Ֆյոդորովիչ Հախվերդյանի ընտանիքում, որը հանդիսացել է պետական խորհրդատու։ Հախվերդյանը ունեցել է երկու եղբայր, որոնք նույնպես զինվորական էին. Գաբրիել Հախվերդյան՝ գեներալ-մայոր ու Գևորգ Հախվերդյան՝ փոխգնդապետ ։
Ամուսնացել է Կոլեգիալ խորհրդատուի դստեր Նադեժդա Էդմունդի Վելմանի հետ ։
Ուսում
Կրթություն է ստացել Սանկտ-Պետերբուրգի 1-ին կադետային կորպուսում, որն ավարտել է 1890 թվականին՝ սեպտեմբերի 1-ից անցնելով ծառայության։
1897 թվականի օգոստոսին հանձնել է ընդունելության քննությունը Գլխավոր շտաբի Նիկոլաևյան ակադեմիա, նոյեմբերի 2-ին մեկնարկել է ուսուցումը, սակայն 1898 թվականի ապրիլի 20-ին քննությունը չհանձնելու պատճառով դուրս է մնացել ու վերադարձել ծառայության։ 1899 թվականի օգոստոսի 21-ին կրկին ընդունվել է Նիկոլաևյան ակադեմիա, որն ավարտել է՝ ներառյալ երկու կուրսերը ու լրացուցիչ դասընթացները 1902 թվականին՝ մինչ այդ 1900 թվականի մայիսի 6-ին ստանալով շտաբս-կապիտանի կոչում ։
Ծառայությունը Ռուսական կայսերական բանակում
Վերադառնալով ծառայության վայր 1902 թվականին մասնակցել է Պետերբուրգյան ռազմական օկրուգում ռազմական հավաքի։ Նույն թվականին կցվել է ծառայության Գլխավոր շտաբին՝ մայիսի 28-ին ստանալով կապիտանի կոչում։ 1902 թվականի հոկտեմբերի 17-ից 1904 թվականի փետրվարի 17-ը եղել է Սամարայի հետևակային 147-րդ գնդում վաշտի հրամանատար։ Փետրվարի 17-ին տեղափոխվել է Գլխավոր շտաբ։
Ռուս-Ճապոնական պատերազմի ժամանակ եղել է Հատուկ ծառայությունների Ավագ սպա Առաջին Սիբիրյան ռազմական կորպուսում մինչև 1906 թվականի փետրվարի 27-ը, այնուհետև հատուկ ծառակությունների սպա Սեմիրեչենսկի շրջանի ռազմական շտաբում մինչև 1909 թվականի հունիսի 27-ը՝ մինչ այդ 1906 ապրիլի 2-ին ստանալով փոխգնդապետի կոչում։ 1909 թվականի հունիսի 1-ից սեպտեմբերի 27-ը եղել է Վիբորգյան գնդի գումարտակի հրամանատար։ 1909 թվականի հոկտեմբերի 9-ից 1913 թվականի հուլիսի 23-ը եղել է Թուրքեստանի ռազմական շրջանի ավագ ադյուտանտ, իսկ 1910 թվականի ապրիլի 18-ին ստանում է գնդապետի կոչում՝ «գերազանց ծառայության համար» հիմնավորմամբ։ Հուլիսի 23-ից 1914 թվականի հուլիսի 18-ը եղել է Թուրքեստանի 1-ին կոզակային դիվիզիայի շտաբի պետ։ 1914 թվականի հուլիսի 18-ին նշանակվել է Սվեաբորգի ամրոցի շտաբի պետ ։
Առաջին Համաշխարհային պատերազմ
1915 թվականի մայիսի 1-ից 1916 թվականի մայիսի 11-ը հանդիսացել է Լվովում տեղակայված 3-րդ ֆինլանդական հրաձգային գնդի հրամանատար՝ 1915 թվականի հոկտեմբերի 22-ին 42 տարեկան հասակում ստանալով գեներալ-մայորի կոչում։ Նույն թվականի մայիսի 11-ից հուլիսի 26-ը Տրապիզոնի 127-րդ հետևակային դիվիզիայի շտաբի պետ։ 1916 թվականի հուլիսի 26-ից մինչև 1917 թվականի փետրվար եղել է Երկրորդ Կովկասյան հեծելազորային կորպուսի շտաբի պետ, որը տեղակայված էր Պարսկաստանում։
1917 թվականի հունիսին՝ 5-րդ ֆինլանդական, ապա՝ 3-րդ հրաձգային դիվիզիաների հրամանատար (Հարավ-Արևմտյան ռազմաճակատ)։ 1917 թ.-ի վերջից թողել է ծառայությունը և տեղափոխվել Կովկաս։
Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն
1918 թվականի հունիսի 15-ից՝ Հայաստանի Հանրապետության առաջին զինվորական նախարարն է։ Չլինելով որևէ կուսակցության անդամ՝ Հախվերդյանը ստանում է աջակցություն տարբեր քաղաքական ուժերի կողմից։
1920 թվականի մայիսյան ապստամբությունից ու Համո Օհանջանյանի կառավարության օրոք եղել է ռազմական նախարարի տեղակալ։
Խորհրդային շրջան
Ըստ որոշ աղբյուրների Հայաստանի Հանրապետության անկման արդյունքում ձերբակալվել է բոլշևիկների կողմից ու եղել է այն շուրջ 1500 հայ զինվորականների շարքում, ում ոտքով ստիպել են հասնել Ռյազան՝ Թովմաս Նազարբյեկյանի ու Մովսես Սիլիկյանի հետ։
Ըստ այլ աղբյուրների արտագաղթել է, այնուհետև վերադարձել Հայրենիք ։
Ծառայել է սովետական բանակում։ Այնուհետև աշխատել է Լենինգրադում որպես «Արմենտորգ»-ի հաշվապահ։ Բնակվել է Լենինգրադում Մոխովայա փողոց, 27 շենք, բն. 26 հասցեով ։
1930 թվականի դեկտեմբերի 23-ին ձերբակալվել է՝ «Վեսնա»-ի գործով Ժողկոմիսարների խորհուրդի Միավորված պետական քաղաքական վարչության կողմից, որի ղեկավարն էր Վյաչեսլավ Մենժինսկին։ Դատավճռում նշվել է, որ Հախվերդյանը «հակահեղափոխական միապետական սպայական խմբավորման անդամ է հանդիսացել, մասնակցել է խմբի հավաքներին, անհանդուրժող է եղել սովետական իշխանության նկատմամբ»։ Դատապարտվել է ԽՍՀՄ Քրեական Օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 11 ենթակետով՝ որպես հակահեղափոխական գործունեություն ծավալած անձ։ Գնդակահարվել է 1931 թվականի ապրիլի 28-ին ։ 1930-1931 թվականներին միայն Լենինգրադում «Վեսնա»-ի գործի շրջանակներում գնդակահարվել է ավելի քան հազար նախկին ռուսական բանակի սպա։
1930 թվականին ձերբակալելու փորձ էր արել նաև Հախվերդյանի ավագ եղբորը՝ գեներալ-մայոր Գաբրիել Հախվերդյանին, սակայն վերջինս մահամերձ է եղել իր տանը Լենինգրադում։ Ձերբակալողները փաստել են, որ Գաբրիել Հախվերդյանը մահամերձ է ու ազատ են թողել նրան ։
Հետմահու արդարացվել է 1989 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ։
=Պարգևներ=
=Արտաքին հղումներ=
Կատեգորիա:Հայ գեներալներ Կատեգորիա:Ստալինյան բռնաճնշումների հայ զոհեր Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած ռուսական ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Ստալինյան բռնաճնշումների զոհեր Ռուսաստանում Կատեգորիա:ԽՍՀՄ-ում գնդակահարվածներ
Պլոսկովո (գյուղ, Ռոսլավլսկի շրջան)
Պլոսկովո (Плосково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 35 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի բնակավայրեր
Մալքոլմ Իքս
Մալքոլմ Իքս (Հաջ Մալիք ալ-Շաբազ, ի ծնե՝ Մալքոլմ Լիթլ) (Malcolm X, ), աֆրոամերիկացի մուսուլման հոգևոր առաջնորդ, սևամորթների իրավունքների համար պայքարող ակտիվիստ, ԱՄՆ-ի սևամորթ բնակիչների իրավունքների պաշտպան, եվրոպական ծագումով ամերիկացիների կոշտ քննադատ։ Մալքոլմ Իքսի կարծիքով ամերիկացիները մեղավոր են աֆրոամերիկացիների դեմ հանցագործությունների մեջ։ Նա ճանաչվել է պատմության մեջ որպես ամենաազդեցիկ աֆրոամերիկացիներից մեկը։
Վեց տարեկանում Մալքոլմ Իքսը կորցրել է իր հորը, որն ըստ լուրերի սպանվել է սպիտակամորթ ռասիստների կողմից։ Յոթ տարի հետո Մալքոլմի մայրը տեղափոխվել է հոգեբուժարան, ինչից հետո տղան հայտնվել է խորթ ընտանիքում։ Քսան տարեկանում նա ազատազրկման է դատապարտվել է բնակարանային գողության համար։ Կալանավայրում նա միացել է «Իսլամի ազգ» կրոնական կազմակերպությանը և 1952 թվականին ազատ արձակվելուց հետո անմիջապես դարձել նրա առաջնորդներից մեկը։ Տասներկու տարի նա եղել է այդ խմբի ակտիվ անդամներից մեկը։
1964 թվականի մարտին Մալքոլմ Իքսը հիասթափվել է «Իսլամի ազգ» կազմակերպությունից, նրա ղեկավար Էլայջա Մուհամադի գործունեությունից՝ արդյունքում հրաժարվել կազմակերպությունից և նրա ուսմունքից։ Շուտով նա ընդունել է սուննի իսլամ և ճանապարհորդել Աֆրիկա և Մերձավոր Արևելք։
ԱՄՆ վերադառնալուց հետո Մալքոլմ Իքսը ձևավորել է «Աֆրոամերիկյան միասնություն» կազմակերպությունը և քննադատել «Իսլամի ազգ» կազմակերպությունը ։
1965 թվականի փետրվարին Մալքոլմ Իքսը սպանվել է «Իսլամի ազգ» կազմակերպության անդամների կողմից։ Կազմակերպության երեք անդամներ մեղադրվել են սպանության մեջ և դատապարտվել ցմահ ազատազրկման։ 2021 թվականին դատապարտյալներից երկուսն արդարացվել են։
Վաղ տարիեր
Մալքոլմ Լիթլը ծնվել է 1925 թվականի մայիսի 19-ին, Նեբրասկա նահանգի ամենամեծ քաղաքում՝ Օմահայում։ Եղել է յոթ երեխաներից չորրորդը։ Նրա հայրը եղել է բապտիստական աշխարհիկ քարոզիչ, ճարտասան և քաղաքական ակտիվիստ Մարկուս Գարվիի երկրպագուն։ Հայրը մանկուց սովորեցրել է իր երեխաներին, որ հույսները դնեն իրենց վրա և նրանց մեջ սերմանել է հպարտության զգացում՝ իրենց ցեղի նկատմամբ։ Հետագայում Իքսը նշել է, որ իր հոր երեք եղբայրները սպիտակամորթների կողմից բռնության զոհ են դարձել։ Հոր վարած գործունեությունը գրավել է ամերիկյան Կու-կլուքս-կլան ռասիստական-ահաբեկչական գաղտնի կազմակերպության ուշադրությունը, ինչի պատճառով ընտանիքը ստիպված է եղել լքել տունը։ 1926 թվականին Լիթլի ընտանիքը տեղափոխվել է Միլուոքի քաղաք, որտեղից էլ՝ Լենսինգ քաղաք։ Լենսինգում ընտանիքը հետապնդվել է սպիտակամորթների կողմից։ 1929 թվականին Լիթլների տունը այրվել է, Էրլը տեղի ունեցածի համար մեղադրել է սպիտակամորթներին։
Վեց տարեկանում Մալքոլմը կորցրել է հորը։ Ըստ պաշտոնական վարկածի՝ մահը տեղի է ունեցել դժբախտ պատահարի հետևանքով (Էռլին հարվածել է տրամվայը), սակայն ըստ Լուիզ Լիթլի՝ իր ամուսնուն սպանել են սպիտակամորթների «Սև լեգիոն» կազմակերպության անդամները։ Հետագայում Մալքոլմը հակասական դատողություններ է արել հոր մահվան պատճառի մասին։
Լիթլին հասանելիք ապահովագրական վճարի գումարը պայմանագրերից մեկում կազմել է հազար դոլար, սակայն վարկատուների հետ վիճելուց հետո Մալքոլմի մորը վճարել են ամսական ընդամենը տասնութ դոլար։ Մեկ այլ ապահովագրական կազմակերպություն հրաժարվել է վճարել այրուն՝ պնդելով, որ Էռլը ինքնասպան է եղել։ Ընտանիքի ծախսերը հոգալու համար Լուիզան վարձակալության է տվել իր այգու մի մասը, իսկ որդիները զբաղվել են որսով։ 1937 թվականին Լուիզան հղիացել է, իսկ իր կողքի տղամարդն անհետացել է։ Փոքր երեխաների խնամքով զբաղվել են տարբեր ընտանիքներ։
Ավագ դպրոցի առաջին տարիներին Մալքոլմը ցուցաբերել է առաջադիմություն։ Հետագայում Մալքոլմը թողել է դպրոցն այն պատճառով, որ սպիտակամորթ ուսուցիչներից մեկն ասել է, որ փաստաբանի աշխատանքը, որի մասին այդ ժամանակ երազում էր Մալքոլմը, «նեգրերի համար անիրատեսական նպատակ է»։
14-ից 21 տարեկան հասակում Մալքոլմը կատարել է եկամուտ ձեռք բերելու տարբեր տեսակի աշպատանքներ։ Որոշ ժամանակ նա անցկացրել է իր խորթ քրոջ՝ Էլլա Լիթլ Քոլինսի հետ, Բոստոնի արվարձանում, որտեղ մեծ թվով սևամորթ բնակչներ են ապրել։ Միչիգան նահանգի Ֆլինտ քաղաքում որոշ ժամանակ ապրելուց հետո Մալքոլմը տեղափոխվել է Նյու Յորք քաղաքի Հարլեմ թաղամաս, որտեղ զբաղվել է թմրանյութի վաճառքով, կավատությամբ, ռեկետով ու գողությամբ։ Որոշ կենսագիրների աշխատություններում Իքսը հիշատակվում է տղամարդկանց հետ իր անկանոն սեռական հարաբերություններ ունենալու մասին, որոնց համար նա հաճախ է գումար վերցրել։  Սակայն նման հիշատակումները որևէ ապացույցներ չունեն՝ այդ կենսագրությունների հեղինակները քննադատության են ենթարկվել իրենց գրքերը սենսացիոն դարձնելու  համար։ Քննադատների կարծիքով կենսագիրները Մալքոլմի անձնական կյանքի բոլոր հարցերում ավելի շատ հիմնվել են ասեկոսեների և տեղեկատվության շահարկումների վրա, քան վստահելի աղբյուրների ։
Մալքոլմը ստացել է Մալքոլմ «Դետրոյթի կարմիր» մականունը՝ մազերի կարմրավուն երանգի համար, որը նա ժառանգել է մոր շոտլանդացի հորից։
1946 թվականին հերթական գողության ժամանակ Մալքոլմը ձերբակալվել է է և դատապարտվել։ Նա պատիժը կրել է Բոստոնի արվարձանում գտվող բանտում։ Բանտում նա հանդիպել է Ջոն Բեմբրիին, որին Մալքոլմն անվանել է «առաջին մարդը, որի խոսքերը համընդհանուր հարգանք են առաջացրել»։ Բեմբրիի ազդեցության տակ Մալքոլմը սկսել է ընթերցել։
«Իսլամի ազգ»
Բանտում գտնվելու ընթացքում Մալքոլմը նամակագրություն է հաստատել իր եղբայրների և քույրերի հետ, որոնցից նա իմացել է «Իսլամ ազգ» նոր կրոնական շարժման կազմակերպության մասին, որն աջակցում է սևամորթների ինքնորոշմանն ու սևամորթների վերամիավորմանը։ Սկզբում Մալքոլմն այնքան էլ  հետաքրքրված չի եղել շարժման գաղափարներով, բայց 1948 թվականի նամակնեից մեկում եղբայրը կոչ է արել նրան հրաժարվել ալկոհոլից, մոլախաղից, ծխելուց ու խոզի միս ուտելուց, ինչի դիմաց նա խոստացել է Մալքոլմին ժամկետից շուտ ազատ արձակել բանտից։ Մալքոլմը հետևել է եղբոր կոչին։
1948 թվականին Մալքոլմը նամակ է գրել «Իսլամի ազգ» կազմակերպության առաջնորդ Էլյա Մուհամադին։ Վերջինս իր նամակի մեջ խորհուրդ է  տվել բանտարկյալին հրաժարվել իր անցյալից,  խոնարհվել Ալլահի առաջ։ Հետագայում նրանց նամակագրությունը դարձել է կանոնավոր։ 1950 թվականից Մալքոլմ Լիթլը ստորագրել է «Մալքոլմ Իքս» կեղծանունը։
1952 թվականի օգոստոսին Մալքոլմ Իքսը պայմանական վաղաժամկետ դուրս է եկել բանտից և մեկնել Չիկագո՝ Էլյա Մուհամադին տեսակցության։ Հաջորդ տարի Մալքոլմը դարձել է քահանայի օգնական Դեթրոյթի իսլամի տաճարում։ Այդպես սկսվել է նրա կրոնական ու քաղաքական կարիերան։
1953 թվականին նա Բոստոնում հիմնել է Տասնմեկերորդ տաճարը, իսկ 1954 թվականի մարտին՝ Տասներկուերորդ տաճարը Ֆիլադելֆիայում։ Երկու ամիս անց նա ընտրվել է Հարլեմի Յոթերորդ տաճարի առաջնորդ, որտեղ նա նոր  անդամներ է ներգրավել կազմակերպության մեջ։ 1955 թվականի ընթացքում Մալքոլմ Իքսը շարունակել է ընդլայնել կազմակերպության անդամների թիվը։ Նա մի քանի տաճար է հիմել տարբեր քաղաքներում։
1955 թվականին Մալքոլմ Իքսի հերթական ելույթին մասնակցել է ամերիկացի մանկավարժ և քաղաքացիական իրավունքների պաշտպան Բեթի Շաբազը։ 1958 թվականին նրանք ամուսնացել են և հետագայում ունեցել վեց դուստր։
1950-ական թվականների վերջին Մալքոլմ Իքսը սկսել է ներկայանալ Մալքոլմ Շաբազ, կամ Մալիք ալ-Շաբազ անվամբ, մինչդեռ լայն շրջանակներում նա հայտնի էր իր հին կեղծանվամբ։ 1959 թվականին Նյու Յորքի հեռուստատեսությունը հանդիսատեսին է ներկայացրել «Ատելություն ծնված ատելությամբ» վավերագրական ֆիլմը։ Մալքոլմ Իքսը դարձել է ֆիլմի գլխավոր հերոսներից մեկը։
1960 թվականի սեպտեմբերին Կուբայի առաջնորդ Ֆիդել Կաստրոն այցելել է Նյու Յորք՝ մասնակցելու ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի ժողովին։ Մալքոլմը եղել է հասարակական գործիչներից կազմված հանձնաժողովի անդամ։ Վերջինս այնպիսի ուժեղ տպավորություն թողնել Կուբայի նախագահի վրա, որ անձնական հանդիպման հրավեր է ստացել։ Երկու ժամ անց Կաստրոն Մալքոլմին հրավիրել է Կուբա։
Գլխավոր ասամբլեայի նստաշրջանի շրջանակներում Մալքոլմը հրավիրվել է աֆրիկյան մի շարք պատվիրակությունների պաշտոնական միջոցառումներին․ նրան հաջողվել է հանդիպել Եգիպտոսի առաջնորդ Գամալ Աբդել Նասերին, Գվինեայի նախագահ Ահմեդ Սեկու Տուրեին և Զամբիայի Աֆրիկյան ազգային կոնգրեսի ներկայացուցիչ Քեննետ Կաունդայի հետ։
Հռետորական աշխատանք
1952-1964 թվականներին Իքսը որպես «Իսլամի ազգի» անդամ, ելույթներ է ունեցել հանրության առջև և լուսաբանել իր տեսակետները։ Հատկապես նա տարածել է այն կարծիքը, որ սևամորթներն աշխարհի առաջին բնակիչներն են, եվրոպեոիդներին անվանել է «սատանաներ»։ Նա նաև պնդել է, որ սևամորթները գերազանցում են սպիտակամորթներին, ինչպես նաև կանխագուշակել է ողջ սպիտակ ռասայի մոտալուտ մահ։ Սևամորթների իրավունքների համար պայքարի ընթացքում Իքսը պայքարել է Միացյալ Նահանգներում ռասայական տարանջատման դեմ և սևամորթների համար պետություն ստեղծելու օգտին, որը ըստ նրա, պետք է տեղակայված լինի ԱՄՆ-ում։ Այդ պետությունն աֆրիկացիների համար կծառայեր որպես անցակետ։ Իքսը դեմ է եղել աֆրոամերիկացիների քաղաքացիական իրավունքների համար պայքարի ոչ բռնի գործողություններին և աջակցել է սևամորթ քաղաքացիների կողմից ինքնապաշտպանության ցանկացած անհրաժեշտ քայլերի իրագործմանը։ Նրա ելույթները մեծ ազդեցություն է թողել համախոհերի վրա, որի ստվար զանգվածը կազմել են ԱՄՆ-ի հյուսիսային և արևմտյան քաղաքների սևամորթ բնակիչները, որոք կարծում էին, որ Մալքոլմը կարողանում է ավելի ճշգրիտ արտահայտել իրենց դժգոհությունը, քան սևամորթ քաղաքացիական իրավունքների շարժման այլ ներկայացուցիչներ։ Շատերը Իքսին համարում են «Իսլամի ազգի» ամենաազդեցիկ խոսնակ՝ Էլյա Մուհամադից հետո։ 1960-ականների սկզբին «Իսլամի ազգի» կողմնակիցների թիվը հասել է մոտ 75 հազարի և շարունակել աճել։ Նրանց թվում է եղել նաև պատմության ամենահայտնի բռնցքամարտիկներից մեկը՝ Կասիուս Մարցելուս Քլեյ կրտսերը, որը հետագայում փոխել է իր անունը Մուհամեդ Ալիի ։
Բազմաթիվ սպիտակամորթ ամերիկացիների և որոշ սևամորթների դուր չի եկել Իքսի և նրա կազմակերպության վարած գործունեությունը, ատելություն հրահրման մեջ մեղադրել են Իքսին և նրան անվանել են հակասեմիտ։ Իր հերթին Իքսը քննադատել է սևամորթների Երթ դեպի Վաշինգտոն բողոքի խաղաղ ակցիան, որը տեղի է ունեցել Վաշինգտոնում, 1963 թվականի օգոստոսի 28-ին։ Նա երթի կազմակերպիչ Մարտին Լյութեր Քինգին անվանել է «հիմար», շարժման մյուս առաջնորդներին՝ «խամաճիկներ», իսկ երթին՝ «Զավեշտախաղ դեպի Վաշինգտոն» (the farce on Washington)։ Իքսը նաև հավելել է, թե ինչու են այդքան շատ սևամորթ մարդիկ ոգեշնչված սպիտակամորթների կողմից ընտրված նախագահի արձանի առջև տեղի ունեցող ցույցից, որը մեռած է հարյուր տարի, և որը կենդանության օրոք մեզ չի սիրել։
Կազմակերպության լքում
1963 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Իքսին խնդրել են մեկնաբանել մի քանի օր առաջ տեղի ունեցած Ջոն Քենեդո ւ սպանությունը, որին նա պատասխանել է այսպես՝ «Հավերը թառ են եղել» (այսինքն «ինչ ցանես, այն էլ կհնձես»)։ Միևնույն ժամանակ նա հավելել է, որ «թառած հավերը երբեք իրեն չեն տխրեցրել, նրանք միշտ ուրախություն են պատճառել նրան»։ Մալքոլմի խոսքերը բողոքի տեղիք է տվել ամերիկյան հասարակության լայն շերտերի մոտ։ «Իսլամի ազգը», ցավակցակել է Քենեդիների ընտանիքին և հորդորել իր ադամներին չմեկնաբանել սպանությունը և հրապարակայնորեն դատապարտել է իր ամենահայտնի անդամներից մեկին՝ Մալքոլմ Իքսին և 90 օրով կասեցվել նրա հանդիպումները հասարակության հետ։ Մուհամադի և Մալքոլմի հարաբերությունները աստիճանաբար սկսել են սրվել։
1964 թվականի մարտի 8-ին Իքսը հրապարակավ հայտարարել է կազմակերպությունից հեռանալու մասին։
Հետագա գործունեություն
«Իսլամի ազգից» հեռանալուց հետո Մալքոլմը հիմնել է «Մուսուլմանական մզկիթ» կրոնական կազմակերպությունը և «Աֆրոամերիկյան միասնություն» աշխարհիկ խումբ կազմակերպությունը։ 1964 թվականի մարտի 26-ին Վաշինգտոնում նա առաջին և վերջին անգամ հանդիպել է Մարտին Լյութեր Քինգին։ Հանդիպումը տևել է շատ կարճ։ Մինչ այդ հասարակական գործիչները Սենատում ներկա են եղել Քաղաքացիական իրավունքների մասին օրենքի քննարկմանը։
Ապրիլին Մալքոլմը «Քվեաթերթիկ կամ փամփուշտ» (The Ballot or the Bullet) խորագրով ելույթ է ունեցել, որում աֆրոամերիկացիներին կոչ է արել արդար կերպով կիրառել իրենց ընտրական իրավունքը ։
Սպառնալիքներ և սպանություն
Ամբողջ 1964 թվականի ընթացքում Մալքոլմն «Իսլամի ազգի» ներկայացուցիչների կողմից հանրային և մասնավոր սպառնալիքներ է ստացել։ Փետրվարին  Յոթերորդ տաճարի առաջնորդը հրամայել է կազմակերպության  անդամին պայթուցիկ տեղադրել  Մալքոլմի մեքենայում։ Մարտի 23-ին Էլյա Մուհամադը Բոստոնի քահանա Լուի X-ի հետ զրույցում ասել է, որ Մալքոլմի նման կեղծավորները պետք է գլխատվեն։ «Իսլամի ազգի» պաշտոնական թերթի՝ «Muhammad Speaks»-ի ապրիլի 10-ի համարում հրապարակվել է ծաղրանկար՝ Մալքոլմը կտրված գլխով ։ Մալքոլմի դեմ ուղղված սպառնալիքններից որոշները եղել են անանուն։
1965 թվականի փետրվարի 19-ին տված հարցազրույցում նա հայտարարել է, որ «Իսլամական ազգ» շարժումը ցանկանում է սպանել իրեն։
Ժաքի Ներսեսյան
Ժաքի Ներսեսյան (Աբրահամ Ժակի Ներսիսյան, ), ֆրանսահայ դերասան։ Հայտնի դերերից է Աբգարը Անրի Վեռնոյի «Մայրիկ» ֆիլմում։
Մալքոլմ Իքս
Սպառնալիքներ և սպանություն
1965 թվականի փետրվարի 21-ին Մանհեթենի «Օդյուբոն» դահլիճում, որտեղ Մալքոլմը պատրաստվում էր ելույթ ունենալ, մի տղամարդ երկփողանի որսորդական հրացանից կրակել է Իքսի կրծքին։ Եվս երկու այլ տղամարդ ձեռքի կիսաավտոմատ զենքերից մի քանի անգամ կրակել են Մալքոլմի վրա։ Ժամը 15։30-ին Մալքոլմին տեղափոխել են հիվանդանոց, որտեղ բժիշկներն արձանագրել են նրա մահը։
Ժաքի Ներսեսյան
Կենսագրություն
Ժաքի Ներսեսյանը ծնվել է Սեն Էտյենում։ Մանկությունն անցել է Սեն Էտյենում։ Հայրը՝ Բարսեղը, հինգ եղբայրներից և քույրերից կրտսերն է եղել, ծնվել է Յոզղաթում 1912 թվականի հունվարի 1-ին։ Մայրը՝ սովորական ատաղձագործի դուստր Լյուսի Բարտևյանը, ծնվել է 1918 թվականի հուլիսի 15-ին՝ Գալիպոլիում` Անրի Վերնոյի հայրենիքում, մեծացել է Հունաստանում։ Փախչելով հունական քաղաքացիական պատերազմից (1945-1949)` Լյուսին, ծնողների հետ հասնում է Ֆրանսիա։ Բարսեղի հետ նրան ծանոթացնում է իր զարմիկներից մեկը ։
(4683) Վերատար
(4683) Վերատար (Veratar), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1976 թվականի ապրիլի 1-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Մալքոլմ Իքս
Սպառնալիքներ և սպանություն
Դիահերձման փորձաքննության արդյունքում Իքսի մարմնում հայտնաբերվել է 21 հրազենային փամփուշտ, որոնք դիպել են կրծքավանդակին, ձախ ուսին և վերջույթներին։
Ժաքի Ներսեսյան
Գործունեություն
Անգլիայում ավարտել է աստվածաբանության ֆակուլտետը՝ պաստոր դառնալու համար և օծում ստացել Սենտ-Էտիենում։ Աշխատել է որպես պաստոր։
(4683) Վերատար
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,110389 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,608 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6127 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2003,64 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,179673 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,22° անկյուն։
Ժաքի Ներսեսյան
Գործունեություն
Նկարահանվել է ավելի քան 60 ֆիլմում, աշխատել է աշխարհահռչակ այնպիսի ռեժիսորների հետ, ինչպիսիք են Կլոդ Շաբրոլը, Անրի Վերնոյը, Լյուկ Բեսոնը ։ Խաղում է նաև թատրոնում։ «Ռենեսանս» թատրոնում խաղացել է մեկ թատերաշրջան և շրջագայության է մեկնել «Վերջին կանչը» ներկայացմամբ։ 2009 թվականին «Սպլենդիդ» թատրոնում խաղացել է Ժոզիան Բալասկոյի «Բոլորը սիրում են Ջուլիետին» բեմադրության մեջ։
(4683) Վերատար
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1976 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ժաքի Ներսեսյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսահայ դերասաններ Կատեգորիա:1950 ծնունդներ
Մալքոլմ Իքս
Սպառնալիքներ և սպանություն
Մարդասպաններից մեկը՝ «Իսլամ ազգի» անդամ Թալմաջ Հայերը, որը հայտնի է նաև որպես Թոմաս Հագան, ոստիկանների ժամանելուց մի քանի րոպե առաջ բռնվել և ծեծի է ենթարկվել ամբոխի կողմից ։
1965 թվականի փետրվարի 26-ին սպանության մեղսակցության մեղադրանքով ձերբակալվել է Նորման Բաթլերը, իսկ մարտի 3֊ին նույն մեղադրանքով՝ Թոմաս Ջոնսոնը։ Սպանության ականատեսները ճանաչել են նրանց, նրանք երկուսն էլ եղել են «Իսլամի ազգի» անդամներ։ Թալմաջ Հայերը դատարանում իրեն մեղավոր է ճանաչել, սակայն հրաժարվել է նշել մյուս հարձակվողների անունները։ Երեքն էլ մեղավոր են ճանաչվել և դատապարտվել ցմահ ազատազրկման ։
Բաթլերը, որը հետագայում փոխվել է իր անունը Մուհամմադ Աբդուլ Ազիզի, պայմանական վաղաժամկետ ազատ արձակվել 1985 թվականին, իսկ 1998 թվականին նա դարձել է Հարլեմի յոթերորդ մզկիթի ղեկավարը։ Նա երբեք չի ընդունել իր մեղքը։ Բաթլերը, որը հետագայում վերցրել Մուհամմադ Աբդուլ Ազիզ անունը, պայմանական վաղաժամկետ ազատ է արձակվել 1985 թվականին, իսկ 1998 թվականին նա դարձել է Հարլեմի յոթերորդ մզկիթի ղեկավարը։ Նա երբեք չի ընդունել իր մեղքը։ Ջոնսոնը, որը փոխել իր անունը Խալիլ Իսլամ, բանտում հրաժարվել է «Իսլամ ազգի» ուսմունքից և դարձել սուննի մահմեդական։ 1987 թվականին նա ազատ է արձակվել, նա նույնպես հրաժարվել է  իրեն մեղավոր ճանաչելուց։ Մահացել է 2009 թվականի օգոստոսին ։ Հայերը, որը հետագայում անվանվել է Մուջահիդ Հալիմ, ազատվել է բանտից 2010 թվականին։