cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ինտեգրված կրթություն
Հատուկ մանկավարժություն
Ինտեգրված ուսուցման տերմինը օգտագործվում է գիտնականներ՝ Լ․ Ս․Վոլկովայի, Ն․Ն․ Մալոֆեևի, Ն․Մ․ Նազարովայի և ուրիշների հատուկ կրթության ոլորտին վերաբերող աշխատանքներում։ Դրա հետ մեկտեղ, այդ տերմինը օգտագործվում է ժամկետով ինտեգրված ուսուցման և կրթության, ինտեգրված կրթության ոլորտում։ Սակայն, հեղինակները դնում են բովանդակային նման իմաստ։ Վերլուծելով մոտեցումներն ինտեգրման և ինտեգրված կրթության, հատուկ կրթության գրավոր շրջանակներում կան մենագրական, ընդհանուր մանկավարժության, սոցիոլոգիայի կրթության ուսումնասիրություններ նվիրված այս թեմային․ Դ․ Վ․ Շամսուդինովան օգտագործում է սոցիալ-մշակութային ինտեգրման հայեցակարգը, որի բովանդակությունը օգտագործվում է հատուկ կրթության բնագավառում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրթություն Կատեգորիա:Մանկավարժական հոգեբանություն
Վահան Թեքեյանի հուշարձան (Կարբի)
Վահան Թեքեյանի հուշարձան, հայ բանաստեղծ Վահան Թեքեյանին նվիրված հուշարձան Արագածոտնի մարզի Կարբի գյուղի համանուն դպրոցի առջև։ Հուշարձանը տեղադրվել է 1991 թվականին։ Ընդգրկված է Կարբիի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:Լևոն Թոքմաջյանի քանդակներ
Գևորգ Չաուշ
Գևորգ Չաուշ (Գևորգ Չավուշ, Գէորգ Ղազարեան), հայ ազգային ազատագրական շարժման հերոս, հայդուկապետ, ՀՅԴ անդամ։ Գևորգ Չաուշը համիդյան արյունոտ վարչակարգի դեմ ոտքի ելած հայ ֆիդայական շարժման առաջին սերնդի ակնառու դեմքերից է, իր ժողովրդի ազատագրման գործին նվիրված անձնազոհ մարտիկ։
Գևորգ Չաուշը եղել է այնպիսի հայտնի ֆիդայիների զինակիցը, ինչպիսիք են Արաբոն, Դժոխք Հրայրը, Աղբյուր Սերոբը, Անդրանիկը։ Առաջին անգամ աչքի է ընկել Սասունի 1891-1893 թվականների ինքնապաշտպանական կռիվներին։
Կռվում աչքի է ընկել իր մարտավարությամբ և կազմակերպչական ձիրքով։ Դա է վկայում Բերդակ գյուղում բազմաթիվ թշնամու դեմ ընդամենը 4 հայդուկով մղված մարտի տակտիկան։ Երկուսը կրակում էին, իսկ մյուս երկուսը նահանջում։ Քիչ անց ֆիդայիները մյուս զույգն էր սկսում կռվել, իսկ նախորդները նահանջում էին։ Ֆիդայիներն այդպիսով նահանջում են շուրջ 20 կմ և հասնում Ծիր-Կատար ։
Պևերանիո
Պևերանիո  (իտալ․՝ Peveragno) կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Գևորգ Չաուշ
Գևորգ Չաուշը Անդրանիկի հետ միասին վրեժ է լուծել Աղբյուր Սերոբի մահվան համար։ Սերոբի մահից հետո շատերն առաջարկում էին, որ Գևորգը գլխավորի ֆիդայիներին, բայց Գևորգը, համեստ մարդ լինելով, իր տեղը զիջում է Անդրանիկին։
Պևերանիո
Բնակչությունը կազմում է 5351 (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 79 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 68կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12016։ Հեռախոսային կոդ՝ 0171։
Գևորգ Չաուշ
Չաուշի ամենահայտնի մարտերից մեկը Առաքելոց վանքի կռիվն է, որը կազմակերպել էր Անդրանիկը։ Գևորգն անձամբ ղեկավարել է Իշխանաձոր գյուղի պաշտպանությունը և այնտեղ ունեցել է ֆիդայիների ջոկատ։ Թուրքական կառավարությունը ստիպված է եղել սասունցիներին ուշադրության կենտրոնում պահելու համար այդ գյուղում զորանոց կառուցել ։
Գևորգը գտնում էր, որ պետք էր դաշնակից լինել քրդերի հետ։ Դրա համար էլ նա մեծ հարգանք է վայելել քրդերի մոտ։ Բացի այդ Չաուշը դաժանաբար պատժում էր այն քրդերին, ովքեր թալանում էին հայ գյուղացու ինչքը։
Պևերանիո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գևորգ Չաուշ
Վաղ տարիներ
Ծնվել է 1870 թվականին Սասունի Փսանաց գավառի Մկթենք գյուղում։ Չաուշի հոր անունը Արո էր, իսկ նրա հորեղբայրը՝ իշխան Ղզրոն էր։ Գևորգն իր ընտանիքի միջնեկ զավակն էր։ Նրա եղբայրների անունները Մինաս և Օհան էին ։
Դեռ վաղ տարիներից Գևորգը չի կարողացել անտարբեր լինել հայ ազգի թշվառ ճակատագրով։ Այդ է վկայում այն, որ 14 տարեկան հասակում Գևորգը տեսնելով թե ինչպես 4-5 քուրդ հայ գյուղացիներին թալանում, քարեր է շպրտում թալանչիների վրա, իսկ հայերին կոչ անում պաշտպանվել։ Ճիշտ է, նրան ոչ ոք չեն արձագանքում, իսկ քրդերն էլ ոտնատակ են տալիս պատանի Գևորգին ։
Ուսման տարիները և Արաբոն
Այնուհետև տանեցիները որոշում են տղային ուսման տալ և տանում են Մշո Առաքելոց վանքի դպրոց։ Վանքում Չաուշն ընկերանում է Ադամի հետ։ Վարդապետից Արաբոյի մասին պատմություններ լսելով՝ Գևորգը ոգևորվում է և որոշում է անցնել նրա ջոկատ։ Արաբոն սկզբում չի ուզում նրանց ընդունել՝ պատճառաբանելով, որ շատ երիտասարդ են, բայց, տեսնելով նրանց հաստատակամությունը, ընդունում է իր ջոկատ ։
1892 թ.-ին Արաբոն իր խմբով մտնում է Բերդակ գյուղ։ Բերդակում Արաբոն մնում է միմիայն Մխոյի հետ, իսկ հայդուկներին ուղարկում է հարակից գյուղեր։ Սակայն Արաբոն չգիտեր, որ դավադրության զոհ էր դառնալու։ Ալիզռնանի գյուղապետ Կրպոն մատնել էր մեծ հայդուկի գտնվելու վայրի մասին։ Թուրքերը զգալի զոհեր են տալիս, բայց կարողանում են Արաբոյին գերի վերցնել։
Գևորգի առաջին ռազմական հանձնարարությունը լինում է դավաճան Կրպոյին պատժելը։ Նա Գալշո Մանուկի և Լևոնի հետ գնում է Ալիզռնան։ Գևորգը միանգամից ներխուժում է Կրպոյի տուն և վերջինիս գտնում է բակում նստած վիճակում։ Դանակի երկու հարվածով նա սպանում է դավաճանին։
Արաբոյի բանտարկությունից հետո Գևորգը կապվում է Մուրադ Պոյաճյանի հետ։ 1888 թ.-ի մայիսի 7-ին Գևորգը հրաժարվում է ուսումից և մեկ ամիս անց լքում է վանքը։
Արաբոն կարողանում է բանտից փախչել, սակայն Գևորգին խնդրում է լուր տարածել, որ Արաբոն գնացել է։ Հակառակ դեպքում թուրքերը Արաբոյին բռնելու պատրվակով կհարձակվեն անմեղ ժողովրդի վրա։ Արաբոն մեկնում է Կովկաս, որպեսզի հետո այնտեղից նոր ուժերով վերադառնա և պաշտպանի խեղճուկրակ գյուղացիներին։ Սակայն վերադառնալիս հայդուկապետը որոշում է լուսաբացով ճանապարհ ընկնել։ Գյոլ Առաշ ձորում նա իր ջոկատով ընկնում է շրջափակման մեջ։ Քրդերը գլխի են ընկնում, որ Արաբոն հայ է, և զինված ընդհարում է սկսվում։ Արաբոն իր ջոկատով զոհվում է։ Կենդանի է մնում միայն մի երիտասարդ ։
Առաջին մարտերը
1893 թ.-ի հունիս 17-ին ժամը 3-ին Տալվորիկում ահեղ պատերազմ է սկսվում։ Մեկ հայը կռվում էր 40-50 թշնամու դեմ։ Ժամանակին հասցնում են օգնության հասնել Հրայրը, Պետոն և Գրգոն։ Կռվում տղամարդկանց հետ հավասարը հավասարին կռվում էին նաև կանայք։
Գևորգն իր հուշերում նշել է.
Նույն թվականին Հրայրը մեկնում է Կովկաս, որպեսզի այնտեղից նոր ուժերով վերադառնա։ Իսկ Սասունի ինքնապաշտպանության ղեկավարությունն իր վրա է վերցնում Մուրադը։
1894 թ.-ի հուլիսի 15-ին Տալվորիկ Հարք թաղում ֆիդայիները ժողով են գումարում։ Նրանք որոշում են մինչև արյան վերջին կաթիլը կռվել և չհանձնել Տալվորիկը։ Գևորգ Չաուշն իր վրա է վերցնում Սատանի կամրջի պաշտպանությունը։ Այն քանդված վիճակում էր գտնվում և օսմանյան կառավարությունը Բաղեշից 16 քարտաշ է բերում։ Գևորգը հարձակվում է 15 թուրք զինվորների վրա, որի արդյունքում թուրքերից 7-ը զոհվում են, իսկ մյուսները փախչում են Մուշ։
Սակայն թշնամին մեծաքանակ էր, և հայերը չէին կարող դիմադրություն ցույց տալ։ Ստիպված աշխատում էին փրկել բնակչությանը զանգվածային կոտորածից։ Միայն Շենիկի վրա թուրքական բանակը 150 թնդանոթ էր գործածում։ Գևորգը օգնություն շտապեց իշխան Գրգոյին, բայց վերջինս ստիպված էր նահանջել։
1894 թ.-ն հայերի համար եղավ արյունոտ տարի։ Թուրքական բանակը և քրդական խուժանը կոտորում էր բոլորին՝ ծերերին, կանանց, երեխաներին։ Ողջ-ողջ այրում էին հայերին։
Օգոստոսի 3-ին թուրքերը գրավում են Գելին և այն հրդեհի վերածում։ Հրդեհում են նաև Գելիի Պետոյի տունը։ Այդ տեսնելով՝ Պետոն իր հրացանով սպանում է 27 հոգու, իսկ վառոդի վերջանալուց հետո անցնում է սրամարտի։ Պետոն մահանում է 13 խոցելի հարվածներից։
Օգոստոսի 27-ին թուրքերը մտնում են Տալվորիկ, բայց տալվորիկցիները կարողանում են հետ շպրտել թշնամուն և երեկոյան հեռանալ։ Այսպիսով հաջորդ օրը Տալվորիկն անցնում է թշնամու ձեռքը ։
Ձերբակալություն
1894 թ. օգոստոսի վերջին Գևորգ Չաուշը Մեծն Մուրադի հետ փոքրաթիվ խմբով ընկնում է պաշարման մեջ։ Նրանք կարողանում են երեք օր դիմադրություն ցույց տալ, իսկ հետո ձերբակալվում են։ Կռվողների շարքերում էին նաև Գասպարը և Ադամը։
Գասպարն առաջարկում է իր վրա վերցնել թշնամու հարվածը, սակայն Մուրադն ու Գևորգը դա կտրականապես մերժում են։ Արդյունքում հայդուկները գերի են ընկնում։
Հայդուկներին տանում են Մուշ, որտեղ նրանց 4 օր տանջանքների են ենթարկում։ Տղաներից մեկն անգամ մահանում է։ Դրանից հետո հայդուկներին տեղափոխում են Բաղեշի բանտ ։
Աղբյուր Սերոբի ջոկատում
1898 թ.-ի Բաբշենի կռվից հետո Աղբյուր Սերոբը ստիպված էր հեռանալ իր հայրենի բնակավայրից։ Նա վաճառեց իր տունը և նրանով զենք գնեց։ Այնուհետև իր ընտանիքի հետ եկավ Սասուն։ Ֆիդայիները մեծ ոգևորությամբ ընդունեցին Սերոբին, որին խլաթցիները Աղբյուր անունն էին տվել, քանի որ նրա շնորհիվ խուսափել էին կոտորածներից։
Գևորգ Չաուշն իր խմբով միանում է Սերոբի խմբին։ Սերոբի խմբին է միանում նաև Անդրանիկը։
Սերոբն առաջինն էր, որ սկսեց ֆիդայական օրենքներ մտցնել հայդուկների մոտ։ Օրենքներից առաջինն այն էր, որ ֆիդային ամուսնացած էր զենքի հետ։ Իսկ հետագայում Սերոբը, տեսնելով, որ հայկական գյուղերը միմյանց հետ թշնամանում են աղջիկ փախցնելու պատճառով, հայտարարում է, որ աղջիկ փախցնողը դաժան կերպով պետք է պատժվի։
Այդ կարգադրությունից որոշ ժամանակ անց աղջիկ փախցնելու համար Տալվորիկն ու Աղբրիկը թշնամանում են Փսանաց գավառի հետ։ Պատճառն այն էր, որ Գևորգի հորեղբայր Ավեն փախցրել էր Առաքելոց վանքի տնտեսուհի Հերմոյին։
Սերոբը կարգադրում է, որ Գևորգն արժանի պատիժ տա իր հորեղբորը, քանի որ վերջինս նման բան չէր համարձակվի անել, եթե Գևորգն այդքան մեծ հեղինակություն չվայելեր հայդուկների շրջանում։ Գևորգը ստիպված սպանում է հորեղբորը։ Բայց դրանից հետո նա լքում է Սերոբի ջոկատը և մի քանի օր միայնակ է մնում ։
Աղբյուր Սերոբի մահը
2000 թուրք զինվորներ ու քրդեր պաշարում են Գելիեգուզան գյուղը։ Անհավասար կռվում զոհվում են Աղբյուր Սերոբը, որդին՝ Հակոբը, եղբայրները՝ Մխեն և Զաքարը։ Սերոբի կինը՝ Սոսեն, վերցնելով ամուսնու հրացանը, շարունակում է քաջաբար մարտնչել։ Թշնամու գնդակներից վիրավորված՝ Սոսեն այլևս անկարող է լինում շարունակել մարտը։ Թուրք զինվորները ուզում են սպանել վիրավոր Սոսեին, բայց Բշարե Խալիլը չի թողնում։ Խալիլը կտրում է Սերոբի գլուխը և գերեվարում Սոսեին։
Մեծ հայդուկի մահվանից հետո Անդրանիկն ու Գևորգ Չաուշը հետամուտ են լինում, որ բոլոր դավաճանները կրեն իրենց արժանի պատիժը։ Առաջինը որոշվում է պատժել դավաճան ռես Ավեին, ով թունավորել էր Սերոբին։ Երբ վերջնականորեն համոզվում են Ավեի դավաճանության մեջ, 1900 թվականի ապրիլ ամսին Գևորգ Չաուշը շենիկցի Մանուկի և Ղազարի հետ մտնում է Ավեի տուն և նրանից իմանում բոլոր դավաճանների անունները, իսկ այնուհետև սպանում նրան։ Ավեից հետո ոչնչացնում են բոլոր մյուս դավաճաններին, ովքեր կապ էին ունեցել Սերոբի մահվան հետ։
1900 թ.-ի նոյեմբերին Անդրանիկի, Գևորգ Չաուշի, Մակարի և Գալեի հետ 25 հայդուկներ դարան են մտնում Մառիկի կիրճում, որտեղով պետք է անցներ Խալիլ բեյը։ Նա իր 40 զինված հեծյալների հետ էր։ Երբ հեծյալները բավականին մոտեցան, հայդուկները կրակ բացեցին։ Բազմաթիվ թշնամիներ զոհվեցին, սատկեց Խալիլի ձին։ Խալիլին խուզարկեցին և գտան 13 հայ դավաճանների անուններ։ Դրանից հետո Խալիլի գլուխը կտրեցին ։
Առաքելոց վանքի կռիվը
1901 թ.-ի նոյեմբերի 3-ին Անդրանիկը Գևորգ Չաուշի և 25-27 հայդուկների հետ փակվում են Մշո Սուրբ Առաքելոց վանքում, որը նաև կոչվում էր Թարգմանչաց վանք։ Անդրանիկը նախoրոք լավ մշակել էր իր գործունեությունը և վանքը ընտրել էր մի քանի նկատառումներով։ Նախ այն հայտնի վանք էր և հաստատ օտարերկրացիները ուշադրություն կդարձնեին այս կռվին։ Վանքի բակում էին թաղված Փավստոս Բուզանդն ու Մովսես Խորենացին։ Բացի այդ վանքն ուներ ամուր պարիսպներ և ջրի աղբյուր։ Իսկ սնունդն ու ռազմամթերքը ֆիդայիները նախօրոք էին բերել։
Դեպքի 4-րդ օրը թուրքական կառավարությունը առաջարկում է կա՛մ անձնատուր լինել, կա՛մ թողնել վանքը։ Անդրանիկը 3 օր մտածելու ժամանակ է ուզում, բայց թուրքերը չեն համաձայնվում և հարձակման են անցնում՝ այդպես էլ ոչ մի արդյունքի չհասնելով։
Անդրանիկն ուզում էր իր կամքը թելադրել սուլթանին, որը պետք է ստիպված լիներ զիջումների գնալ։ Սակայն նոյեմբերի 7-ին թուրքերը պաշարեցին վանքը 3000-անոց բանակով։ Պաշարումը տևեց օրեր։ Թուրքական բանակում 20 օրվա ընթացքում տիֆից ահագին զինվորներ մահացան։ Թուրքերը բանակցություններ սկսեցին պաշարման 17-րդ օրը։
1901 թվականի նոյեմբերի 27-ի գիշերը ֆիդայիները սպիտակ սավանների օգնությամբ աննկատ ճեղքում են վանքի պաշարումը և հեռանում ։
Գևորգը չի լքում Սասունը
Գևորգ Չաուշի մարտական խումբը 1905-1907 թվականներին Կարս գյուղում, Աստղում, Արքավանքում և այլուր հերոսական մարտեր է մղել թուրքական գերազանցող ուժերի հետ։
Սուլուխ
1907 թվականի մայիսի 27-ին թուրքական զորքերին հաջողվում է շրջապատել Գևորգ Չաուշի զորաջոկատը։ Սուլուխը մարտ վարելու համար նպատակահարմար վայր չէր, քանի որ ոչ մի սար չկար, այլ ամբողջը հարթավայր էր։ Ֆիդայիները ստիպված էին մարտնչել։ Գևորգը Հագոյին և մի քանի ֆիդայիների կարգադրում է կյանքի գնով պահել Սուլուխ կամուրջը։ Անհավասար կռիվ է սկսվում։ Գևորգը Գալեի հետ բարձրանում է տան տանիք և այնտեղից է կռվում։ Օրվա առաջին կեսը հայերը լավ դիրքերում էին։ Նույնիսկ տապալվել էր թուրքական զորքի հրամանատար Քյոսա Բինբաշին։ Կռվի ընթացքում զոհվեց Գալեն, իսկ քիչ անց փչացավ Գևորգի հրացանի զսպանակը։ Մինչ Գևորգը հրացանը կարգի էր բերում, թշնամու գնդակը դիպավ նրա ծնկին և անցավ թիկունքի միջով։
Թուրքերը այդ օրը 150 սպանված և 250 վիրավոր տվեցին։ Նրանք Մուշից թնդանոթ ուզեցին։ Հայերը հեռացան Սուլուխից։ Գալեի և Հագոյի դիակներն իջեցրեցին Մուրադ գետի մեջ։ Իսկ Գևորգին թողեցին Արածանիի ափին՝ կամրջի մոտ և երկու սուլուխցու կարգադրեցին հսկել։ Հաջորդ օրը՝ մայիսի 28-ին Գևորգին մահամերձ վիճակում գտնում է քուրդ ցեղապետ Զայնալ բեյը։ Գևորգը ջուր է խնդրում և ջուր խմելուց հետո մահանում է բեկի ձեռքերի վրա ։
Անձնական կյանքը
Գևորգ Չաուշը դեռևս 16 տարեկան հասակում ճանաչում էր Եղսոյին (Հեղինե), որը Հեղինի իշխան Վարդանի մինուճար դուստրն էր։ Եղսոն այն ժամանակ 11 տարեկան էր։ Երբ Գևորգն ընդունում է հայդուկության ուղին, Եղսոյին կանչում է իր մոտ և ասում, որ իրենց միջև ամեն ինչ վերջացած է, քանի որ ինքն ամուսնացած է զենքի հետ։ Աղջիկը չի դադարում Գևորգին սիրելուց, անգամ այն ժամանակ, երբ նրան հարազատները բռնի ուժով ամունսացնում են։
1905 թ.-ին Եղսոն փախչում է իր տանից և Ստեփան վարդապետին ուղարկում է Գևորգի հետ հանդիպման։ Եղսոն որոշել էր կյանքին վերջ տալ, քանի որ առանց Գևորգի իր կյանքն իմաստ չուներ, բայց ուզում էր մինչ կյանքին վերջ տալը տեսնել Գևորգին։ Գևորգը միանգամից մերժում է առաջարկը, բայց Գալեն ու Հագեն խնդրում են տեղի տալ աղջկան։ Գևորգն համաձայնվում է, ու հենց այդ օրն էլ հարսանիք են անում։ Բոլոր ֆիդայական օրենքներին հակառակ Գևորգն ամուսնանում է այն աղջկա հետ, որին սիրում էր դեռ շատ վաղուց։
Եղսոյին որպես հարսանեկան նվեր Գալեն ատրճանակ է նվիրում։ Իսկ Գևորգը ավելացնում է.
Եղսոն ու Գևորգը որդի են ունենում, որին կնքում են Վարդգես անունով։ Գևորգի մահից հետո թուրքերն ամեն կերպ ջանում են սպասնել Եղսոյին և Վարդգեսին։ Մանուկը և ծերունի Մակարն իրենց կյանքը զոհելով կարողանում են փրկել Գևորգի ընտանիքին ։
Գևորգ Չաուշն արվեստում
Գևորգ Չավուշի մասին առաջին վեպը եղել է Կարո Սասունու «Սարերու ասլանը» սփյուռքում լայնորեն հայտնի վեպը։ Այս վեպի վրա հեղինակն աշխատել է շուրջ 40 տարի։ Այն առաջին անգամ հրատարակվել է 1966 թվականի Բեյրութում, իսկ երկրորդ անգամ՝ 1983 թվականին Թեհրանում։ Վեպը հասկանալի պատճառներով արգելված էր Խորհրդային Հայաստանում։ Ամբողջությամբ Գևորգ Չաուշի կյանքին է նվիրված նաև հայր և որդի Ստեփան և Կարո Պողոսյանների հեղինակած «Ինձ բահ տվեք... (Գևորգ Չաուշ)» փաստավավերագրական գիրքը։ Գևորգ Չաուշը նաև գործող անձ է Խաչիկ Դաշտենցի «Ռանչպարների կանչը» վեպում։ Վեպի գլխավոր հերոսը հանդիսանում էր մեկ այլ անվանի հայդուկ՝ Մախլուտոն (Զորավար Սմբատ)։ Գևորգ Չավուշի մասին պատում է գրել նաև արձակագիր Սուրեն Սահակյանը իր «Հերոսապատում» (Երևան, 1990) գրքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օրվա հոդված Կատեգորիա:1907 մահեր Կատեգորիա:Հայ ֆիդայիներ Կատեգորիա:Ֆիդայական կեղծանուններ Կատեգորիա:Մայիսի 27 մահեր Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:Հայ հեղափոխականներ Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ
Սանտա Էլենա (այլ կիրառումներ)
Սանտա Էլենա, կարող է վերաբերել՝
Սանտա Լուզիա (այլ կիրառումներ)
Սանտա Լուզիա, կարող է վերաբերել՝
Էլեոնորա դը Վերմանդուա
Էլեոնորա դը Վերմանդուա(ֆր. Éléonore de Vermandois, 1148/1149, մահ 19/21 հունիսի 1213, ), վերջին ինքնիշխան ֆրանսիական Վերմանդուա և Վալուա կոմսուհին։
Կենսագրություն
Էլեոնորայի հայրը՝ Ֆրանսիայի սենեշալ Ռաուլ I դը Վերմանդուան, եղել է Կեպետինգների կողային ճյուղի ներկայացուցիչ, Հենրիխ I-ի և Աննա Յարոսլավնայի թոռնիկը։ Նրա մայրը Պետրանիլլան (Ալիքսն) էր՝ Ալիենորա Ակվիտանացի թագուհու քույրը։
Կոմսուհի Էլեոնորան ամուսնացած է եղել առնվազն չորս անգամ։
Էլեոնորան իր տիրապետության տակ ստացավ ներքին Վալուան և Վերմանդուան, իհարկե, առանց  Սեն-Կանտեն, Պերրոն և Գամ տարածքների, որոնք պատկանեցին Ֆլանդրիայի կոմսին։
Կոմս Ֆիլիպ I-ի մահվանից հետո (1 հուլիսի 1191 թվական), Բովեսյան պայմանագրի համաձայն, Ֆրանսիայի թագավորը իր ենթակայության տակ է վերցնում Արտուան։
Հենց այդ ժամանակ էլ նա Էլյոնորային է փոխանցում Սեն-Կոնտեն և Պերրոնը, ժառանգության մնացած մասով մերժում է։ Համաձայն հետագա կարգավորումների և տարածքների փոխանակումների, Էլեոնորան թագավորության ենթակայությանը  փոխանցեց Պերրոնը և Ամյենուան, փոխարենը ստանալով Օրինյան, Լասսինյան և այլն։ Լինելով խոր հավատքով և բարեպաշտ տիրուհի, Էլեոնորան Կրեպում հիմնում է Պարկ-ո-դամ աբբայությունը։ Նա բանաստեղծական արվեստի մեծ սիրահար էր։
1213 թվականին, 60 տարեկան հասակում, չթողնելով ժառանգորդներ, Էլեոնորան մահացավ և հողարկավորվեց Պիկարդիի Լանպոնյան աբբայությունում։ Այդ նույն տարվա մեջ, Ֆիլիպ II Օգոստոս թագավորը վերջնականապես իր ենթակայության տակ վերցրեց Վերմանդուա և Վալուա կոմսությունները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միջնադարյան կանայք
Ռուդոլֆ Աթամալյան
Ռուդոլֆ Սերգեյի Աթամալյան, հայ խորհրդային ֆուտբոլիստ և մարզիչ։ Խաղացել է հարձակվողի դիրքում։ Սպորտի վարպետ (1973 թվականից)։ 1971 թվականին եղել է Մոսկվայի «Լոկոմոտիվի» ավագը ։
Կարիերան
Ռուդոլֆ Աթամալյանը Բաքվի «Տրուդովիե ռեզերվի» ակումբի սան է։ 1965 թվականին նա սկսել է իր կարիերան Սումգայիթի «Խազար» ակումբում։ Հետո վերադարձել է Բաքու և խաղացել է «Նեֆտյանիկ» ակումբում։ 1966 թվականին Աթամալյանը տեղափոխվել է Երևանի «Արարատ» ակումբ, որտեղ խաղացել է փոխարինողների կազմում։
« Լոկոմոտիվի» կազմում Աթամալյանը խաղացել է 5 տարի։ Գրեթե բոլոր տարիներին նա աչքի է ընկել իր ուժգին հարվածներով և հակառակորդի սարսափը լինելով ։ Ռուդոլֆը լավ էր խաղում գլխով։ 1971 թվականին Աթամալյանը դարձել է ակումբի ավագը, բայց խաղաշրջանի սկզբում նա վնասվածք է ստացել, որը նրան ֆուտբոլից հեռու է պահել գրեթե մեկ տարով ։
1972 թվականի ամռանը Աթամալյանը տեղափոխվել է «Ուրալմաշ», որտեղից էլ կես տարի անց՝ «Նիստրու»։ Առաջին իսկ տարում նա ակումբին օգնել է տեղափոխվել բարձրագույն խումբ, որտեղ Ռուդոլֆը 11 խաղում խփել է 1 գոլ՝ գրավելով Կիևի «Դինամոյի» դարպասը և իր ակումբին պարգևելով հաղթանակ ։ Աթամալյանի կարիերայի վերջին ակումբը եղել է Տյումենի «Նեֆտյանիկը»։
Ավարտելով ֆուտբոլիստի կարիերան՝ Աթամալյանը մնացել է Տյումենում և աշխատանքի անցել տեղի Օլիմպիական հերթափոխի մանկապատանեկան դպրոցում։ 1981 թվականին Աթամալյանը դարձել է Վորոնեժի «Ֆակել» ակումբի մարզչի օգնական։ Այդտեղ նա աշխատել է 2 տարի։ Ավարտել է մարզչական դպրոցը և երրորդ անգամ տեղափոխվել Տյումեն, սակայն այս անգամ արդեն որպես մարզիչ։ 1988 թվականին Աթամալյանը գլխավորել է Տյումենի «Գեոլոգ» ակումբը և ակումբին մարզել է 3 տարի։ Դրանից հետո նա մարզել է Տյումենի մեկ այլ ակումբ՝ «Իրտիշը»։ 2009 թվականին Աթամլյանը մարզել է «Լոկոմոտիվ-Սոչի» ակումբի 12-13 տարեկան ֆուտբոլիստներին ։
Անձնական կյանք
Աթամալյանին ունի մեկ դուստր՝ Մարիաննան ։
Սանտա Կատալինա (այլ կիրառումներ)
Սանտա Կատալինա, կարող է վերաբերել՝
Սանտա Կրուս շրջան (այլ կիրառումներ)
Սանտա Կրուս շրջան, կարող է վերաբերել՝
Հնագիտության և արվեստագիտության ինստիտուտ
Հնագիտության և արվեստագիտության ինստիտուտ, խորհրդային գիտահետազոտական հաստատություն, որը նախ գտնվել է Մոսկվայի պետական համալսարանի հասարակագիտության ֆակուլտետի ենթակայության տակ, ապա՝ Ռուսաստանի հասարակական գիտությունների գիտահետազոտական ինստիտուտների ասոցիացիայի ։
1921 թվականի օգոստոսի 5-ին Պետական գիտական խորհրդի գիտա-քաղաքական բաժանմունքի նիստում, ի թիվս այլ գիտահետազոտական ինստիտուտների, Մոսկվայի պետական համալսարանին առընթեր հիմնադրվել է Արվեստագիտության ինստիտուտը, և մինույն ժամանակ հաստատվել են նրա կառուցվածքն ու հաստիքացուցակը։ Հոկտեմբերի 18-ին ինստիտուտի կազմում ներառվել է հնագիտության բաժինը, և այն վերանվանվել է Հնագիտության և արվեստագիտության ինստիտուտ։
Կառուցվածք
1921-1924 թվականներին ինստիտուտը բաժանվել է յոթ բաժինների․
Սկզբում տնօրենն նշանակվել է Իգոր Գրաբարը, սակայն արդեն 1921 թվականի նոյեմբերին նրան փոխարինել է Բորիս Վիպերը։
1924 թվականին Ռուսաստանի հասարակական գիտությունների գիտահետազոտական ինստիտուտների ասոցիացիայի հիմնադրումից հետո ինստիտուտը վերակազմավորվել է, և այն սկսել է գլխավորել կոլեգիան․
1931 թվականի ապրիլի 10-ին ինստիտուտը լուծարվել է Ռուսաստանի հասարակական գիտությունների գիտահետազոտական ինստիտուտների ասոցիացիայի հետ միասին։
Գրականություն
Կատեգորիա:1921 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտահետազոտական ինստիտուտներ Կատեգորիա:Հնագիտությունը Ռուսաստանում
Ֆեոդորովսկի շրջան (Բաշկորտոստան)
Ֆյոդորովսկի շրջան (Фёдоровский район, Федоровка районы), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ֆեդորովկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1691 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 19675 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 11,64 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բաշկորտոստան Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ֆյոդորովսկի շրջանի բնակավայրեր
Կոնդենսատորների միացումներ
Հաջորդական միացում
Կոնդենսատորների լիցքը նույնն է, երբ միացումը հաջորդական է։ Իրոք, C1 ունակությամբ կոնդենսատորի ներքևի շրջադիրը և C2 ունակությամբ կոնդենսատորի վերևի շրջադիրը, միացված լինելով հաղորդալարով, ունեն միևնույն φ′ պոտենցիալը։ Այդ շրջադիրները, շրջապատված լինելով մեկուսիչ միջավայրով, կազմում են լիցքավորված հաղորդիչների փակ համակարգ։ Ուստի՝ նշված շրջադիրների ընդհանուր լիցքը զրո է. մեկի բացասական և մյուսի դրական լիցքերը մոդուլով նույնն են։ Հետևաբար՝ C1 և C2 ունակություններով կոնդենսատորներն ունեն նույն q լիցքը։ գրելով հետևյալ ակնհայտ հավասարությունը՝ φ1-φ2=(φ1-φ′)+(φ′-φ2), և նկատի ունենալով, որ (φ1-φ2)/q=1/C, որտեղ C-ն համարժեք կոնդենսատորի ունակությունն է, իսկ (φ1-φ′)/q=1/C1, (φ′-φ2)/q=1/C2, կստանանք՝ 1/C=1/C1+1/C2։ Այստեղից՝ C=C1C2/(C1+C2), որը կարող ենք ընդհանրացնել կամայական թվով կոնդենսատորների համար։
Զուգահեռ միացում
Կոնդենսատորների զուգահեռ միացման դեպքում երկու կոնդենսատորների վերևի շրջադիրները միացվում են φ1 պոտենցիալ ունեցող կետին, իսկ ներքևի շրջադիրները՝ φ2 պոտենցիալ ունեցող կետին։ Հետևաբար երկու կոնդենսատորների վերևի և ներքևի շրջադիրների միջև պոտենցիալների տարբերությունը (յուրաքանչյուր կոնդենսատորի լարումը) նույնն է։ Նշանակելով համարժեք կոնդենսատորի լարումը U-ով, առանձին կոնդենսատորներինը՝ U1-ով և U2-ով, կարող ենք գրել՝ U1=U2=U=φ1-φ2։ Հասկանալի է, որ այս դեպքում մարտկոցի՝ համարժեք կոնդենսատորի ընդհանուր լիցքն առանձին կոնդենսատորների լիցքերի գումարն է՝ q=q1+q2։ Այս հավասարության մեջ տեղադրելով q=CU, q1=C1U, q2=C2U, կստանանք համարժեք կոնդենսատորի ունակությունը՝ C=C1+C2, որը կարելի է ընդհանրացնել կամայական թվով կոնդենսատորների համար։
Կատեգորիա:Էլեկտրոնիկա
Ալեքսեևսկի շրջան (Բելգորոդի մարզ)
Ալեքսեևսկի շրջան (Алексеевский район и город Алексеевка), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բելգորոդի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ալեքսեևկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1765 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 64451 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 36,52 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգորոդի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Պարոլդո
Պարոլդո  (իտալ․՝ Paroldo) կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 239(2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 20 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 12կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12070։ Հեռախոսային կոդ՝ 0174։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Մարիա Ադդոլորատան։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ալիմի Բալլարդ
Ալիմի Բալլարդ (Alimi Ballard, ), ամերիկացի հեռուստատեսային դերասան։ Լայն ճանաչման ու համբավի հիմքը դրել է 2005-2010 թվականներին հեռուստատեսությամբ ցուցադրված Numbers սերիալում հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի գործակալ Դեյվիդ Սինքլերի դերի տպավորիչ կատարումով ։
Կենսագրություն
Ալիմի Բալլարդը ծնվել է 1977 թվականի հոկտեմբերի 17-ին ԱՄՆ-ի Նյու Յորք քաղաքում, որտեղ և հաճախել է տեղի ավագ դպրոցը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ
Կլարիս Պետաչչի
Կլարիս Պետաչչի (Clarice Petacci, հայտնի է նաև որպես Կլարետա կամ Կլարա (Claretta, Clara), ), իտալացի ազնվական կին։
Բենիտո Մուսոլինիի վերջին սիրուհին։ Զոհվել է նրա հետ միասին։
Ծագում և կապ Մուսոլինիի հետ
Ծնվել է բժիշկ Ֆրանչեսկո Պետաչչիի ընտանիքում, որը գլխավորել է Հռոմի կլինիկաներից մեկը և միաժամանակ եղել է Հռոմի Պիոս XI պապի անձնական բժիշկը։ Վաղ մանկությունից դարձել է Մուսոլինիի մոլեռանդ երկրպագուն։ Աղջիկը գրել է նրան նամակներ, որոնք, սակայն, Մուսոլինիին չեն հասել՝ մնալով քարտուղարությունում։ 1932 թվականի ապրիլի 24-ին ավտոմոբիլային զբոսանքի ժամանակ նա հանդիպել է Մուսոլինիին և ամեն ինչ արել նրա ուշադրությունը գրվելու համար, դրանից հետո նրանց միջև հարաբերություներ են սկսվել։ Նա այդ ժամանակ նշանված է եղել ռազմաօդային ակադեմիայի լեյտենանտ Ռիկարդո Ֆեդերիչեի հետ (բաժանվել է նրանից 1936 թվականին), Մուսոլինին ևս ամուսնացած էր Ռաքել Մուսոլինիի հետ։ Կլարայի և Մուսոլինիի տարիքային տարբերությունը մոտ 30 տարի էր։
Նրանց մտերմությունը բարձրացրեց Պետաչչի ընտանիքի վարկանիշը, մասնավորապես նրա եղբայրը` Մարչելո Պետաչչին մեծ հովանավորություն է ստացել։ 1939 թվականին Կլարան շքեղ «Կամիլուչչա» կալվածքն է ստացել Հռոմի կենտրոնում։
1943-1945 թվականներ
Մուսոլինիի տապալումից հետո Կլարան ձերբակալվել է (1943 թվականի հուլիսի 25-ին) և պահվել կալանքի տակ, ազատ է արձակվել սեպտեմբերի 8-ին այն բանից հետո, երբ Կասիբիլում կնքվել է զինդադար։ Դրանից հետո ընտանիքը տեղափոխվել է Հյուսիսիային Իտալիա, որը գտնվում էր գերմանական զորքերի վերահսկողության տակ։ Կլարային տրամադրվեց կալվածք Գարոդոնում՝ մոտիկ Մուսոլինիի «մայրաքաղաք» Սալոյին։
Ապրիլի 23-ին Պետաչչի ընտանիքը (բացառությամբ Կլարայի և Մարչելոյի) գտնվում էր Միլանում և ինքնաթիռով տեղափոխվել է Մադրիդ։
Մահ
1945 թվականի ապրիլի 27-ին Մուսոլինին, Կլարան և մի քանի ֆաշիստ առաջնորդներ փորձել են դուրս գալ Իտալիայից՝ գերմանական բեռնատար մեքենաների շարասյան մեջ թաքնվելով։ Սակայն պահակախումբը կանգնեցվել է 52-րդ գարիբալդիական խմբի կողմից։ Երկկողմանի կրակոցներից հետո պարտիազնները համաձայնվել են, որ գերմանացիներն անցնեն միայն մեկ պայմանով` իտալացի ֆաշիստներին հանձնելու դեպքում։ Մուսոլինիին փորձել են անցկացնել որպես գերմանացի` ենթասպայի համազգեստ հագցնելով, ինչի պատճառով էլ Մուսոլինին և Կլարան ստիպված էին բաժանվել։ Սակայն կոմիսար Բիլը և պարտիզան-կոմունիստ Դ. Նեգրին ճանաչել են Մուսոլինիին ու նրան ձերբակալել, իսկ Կլարան կրկին ինքնակամ միացել է նրան։ Ֆաշիստները հատուկ խումբ են ստեղծել Մուսոլինիին ազատելու համար, բայց պարտիզան-կոմունիստները այդ խմբին բացահայտել և ձերբակալել են։ Մուսոլինին և Կլարան տեղափոխվել են Մեձեգրա գյուղ և այնտեղ խիստ գաղտնի պայմաններում ապրել մի գյուղացու տանը։ Ընդ որում՝ դաշնակից հրամանատարները, իմանալով Մուսոլինիի ձերբակալության մասին, պնդում էին և պահանջում էին ազատադիմական կոմիտեից՝ ազատել իրենց դիկտատորին։ Չցանկանալով Մուսոլինիին փոխանցել ամերիկացիներին՝ որոշում է կայացվել նրան մահապատժի ենթարկել։ Այդ նպատակով Մեձեգրա է ուղարկվել գնդապետ Վալերիոյի (Վալտեր Աուդիզիո) ջոկատը։ Մուսոլինիին և Կլարային տեղափոխել են Բելմոնտե կալվածք, որի ցանկապատի մոտ էլ որոշվել է գնդակահարել Մուսոլինիին։ Կլարային առաջարկել են մի կողմ քաշվել, սակայն նա կառչել է Մուսոլինիի թևից և փորձել իր մարմնով պաշտպանել նրան։ Արդյունքում նա մահանում է Մուսոլինիի հետ։
Մուսոլինիի և Կլարայի դիակները բերվել է Միլան, որտեղ նրանց Պյացցա Լորետո հրապարակի բենզալցակայնում գլխիվայր կախել են ոտքերից։ Նրանց հետ կախվել են նաև Սալոյի Հանրապետության՝ պարտիզանների սպանած մի քանի առաջնորդների մարմիններ։ Դրանից հետո պարանները կտրել են, և մարմինները որոշ ժամանակ էլ մնացել են կեղտաջրի առվի մեջ։ Մայիսի 1-ին Մուսոլինիին և Կլարային թաղել են աղքատների համար նախատեսված միլանյան Չիմիտերո Մաջիորե գերեզմանոցում։
Մարչելո Պետաչչին սպանվել է քրոջ հետ նույն օրը՝ պարտիզանների հետ փոխհրաձգության ժամանակ, երբ մեծ գումարով և թանկարժեք իրերով փորձել էր փախչել Շվեյցարիա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Պանյո
Պանյո  (իտալ․՝ Pagno), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 579 (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 72 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 8 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0175։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Կալումբան։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Մինադոր դու Նեգրան
Մինադոր դու Նեգրան (Minador do Negrão), համայնք Բրազիլիայում՝ Ալագոաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ալագոաս նահանգի գյուղատնտեսական շրջանում։ Մտնում է Պալմեյրա դուզ Ինդիուսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 5160 մարդ՝ 2007 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 167,3 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 30,84 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1949 թվականին։
Աշխարհագրություն
Կլիման արևադարձային է, ամառային անձրևների ուղեկցությամբ։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ալագոաս նահանգի բնակավայրեր
Cowboy Bebop Movie – Ask DNA
Cowboy Bebop Movie – Ask DNA՝ երրորդ մինի ալբոմը, որը թողարկվել է 2001 թվականին The Seatbelts խմբի կողմից։ Այն ներառում է մի քանի երգեր լիամետրաժ անիմացիոն Cowboy Bebop The Movie ֆիլմից։ Ի տարբերություն The Seatbelts խմբի մյուս սաունդրեկներից այս մեկն առավել փոփ կողմնորոշում ունի։
Ստեղծագործությունների ցանկ
Կատեգորիա:2001 ալբոմներ Կատեգորիա:Ալբոմներ ըստ ժանրերի
Սանտա Ռոսա (այլ կիրառումներ)
Սանտա Ռոսա, կարող է վերաբերել՝
Սթիվեն Մաքհեթի
Սթիվեն Մաքհեթի (Stephen McHattie, ի ծնե՝ Սթիվեն Մաքհեթի Սմիթ, Stephen McHattie Smith, ), կանադացի դերասան ։
Կյանքը և կարիերան
Սթիվեն Մաքհեթին ծնվել է Նոր Շոտլանդիայի Անտիգոնիշ քաղաքում։ վարդել է Դրամատիկ մշակույթի ամերիկյան ակադեմիան։ Հայտնվել է մի շարք ֆիլմերում և սերիալներում, որոնցից են «Աստղային ճանապարհ։ Խոր տիեզերք 9», «Աստղային ճանապարհ։ Էնթերփրայզ», «Լեռնականը» և «Կյանքը ջրի տակ» ֆիլմերում։ Դերեր է կատարել նաև «300 սպարտացիներ», «Արդարացված դաժանություն», «Շատրվանը», «Քարտուղարուհին», «Գնդակահարիր նրանց», «Ոստիկանը Բևերլի Հիլզից 3» ֆիլերում։
Կանադական «Կանադա։ Մարդկաց պատմությունը» հեռուստասերիալում կատարել է կանադացի գեներալ-մայոր Այզեք Բրոքի դերը, իսկ «Հրթիռը» ֆիլմում՝ լեգենդար Դիք Իրվինի դերը։
1976 թվականին Մաքհեթին «Ջեյմս Դին։ Ընկերոջ դիմանկարը» ֆիլմում կատարել է Ջեյմս Դինի դերը։ Ֆիլմը հիմնված է Դինի կենսագրության վրա, որը գրել է իր ընկեր Բիլ Բասթը։
Մաքհեթին նկարահանվել է «Սայնֆելդ» հեռուստասերիալի մի քանի էպիզոդներում (սկսած «Քայլ» էպիզոդից), որտեղ կատարել է բժիշկ Ռեսթոնի դերը, ով իրեն էր ենթարկեցնում հոգեբույժ Էլեյն Բենիսին։ Նա նաև նկարահանվել է «Գաղտնի փաստաթղթեր» հեռուստասերիալի երկու էպիզոդում։ 1998-ից 2000 թվականներին կանադական «Էմիլին Նյու Մունից» հեռուստասերիալում կատարել է երկրորդական դեր, սերիալը նկարահանվել է 1923 թվականին Լյուսի Մոդ Մոնթհոմերի կողմից գրված վեպի հիման վրա։ 2005 թվականից կատարել է կապիտա Հիլիի դերը Ջեսի Ջեյմսի մասին բոլոր ութ ֆիլմերում, որոնց նկարահանվել են Ռոբերտ Բ. Փարքերի գրած վեպերի հիման վրա։ 2014 թվականին «Լարվածություն» հեռուստասերիալում կատարել է Վանի դերը։
Մաքհեթին հնչյունավորել է Ստվերին՝ «Արդարացիության լիգա» մուլտսերիալում և կատարել է Հոլիս Մեյսոնի՝ առաջին Գիշերային բվի դերը «Պահապանները» ֆիլմում ։
Անձնական կյանքը
Մաքհեթին ամուսնացել է Լիզա Հոուլի հետ։ Նրանք ունեն երեք երեխա։ Մինչ այդ ամուսնությունը դերասանը ամուսնացած է եղել Մեգ Ֆոսթեր հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանադացի դերասաններ Կատեգորիա:Կանադացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Սանտա Տերեզինիա (այլ կիրառումներ)
Սանտա Տերեզինիա, կարող է վերաբերել՝
Իվան Պանաև
Իվան Իվանովիչ Պանաև (Ива́н Ива́нович Пана́ев, ), ռուս գրող, գրականագետ, քննադատ, լրագրող, խմբագիր։
Կենսագրություն
Ծնվել է Սանկտ Պետերբուրգում ազնվականի ընտանիքում ։ Ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի գիշերօթիկ դպրոցը՝ 1830 թվականին։ Մինչև 1845 թվականը անցել է ծառայության։ Սկսել է տպագրվել 1834 թվականի։ Իր առաջին ռոմանտիկական վեպերն են՝ «Հանրային կնոջ անկողնում», տպագրվել է 1834 թվականին, «Նա կլինի երջանիկ», տպագրվել է 1836 թվականին ։ Կինը Ավդոտյա Յակովլենա Պանաևան է՝ հեղինակ մի շարք վեպերի, «Հիշողություններ» վեպի հեղինակ։ Պանաևը մահացել է 1862 թվականին փետրվարի 18 սրտի կաթվածից՝ կնոջ ձեռքերի վրա։
Ստեղծագործություն
Գրական դաշտում Պանաևը հանդես է եկել 1834 թվականից։ Նա հեղինակել է մի շարք վեպեր՝ «Սպիտակ տենդ», «Նա կլինի երջանիկ», «Հիանալի մարդը», «Մոր որդին», «Հարազատները», «Հանդիպում կայարանում», «Առյուծները մարզերում», (միակ մեծածավալ գործը, որը տպագրվում է առանձին պարբերականում՝ Սանկտ Պետերբուրգում), «Ռուս միլիոնատիրոջ թոռը»։ 1830 թվականների երկրորդ կեսին Պանաևը հաճախ է գնում Մոսկվա, որտեղ էլ ծանոթանում է տեղական նշանավոր գրողների հետ։ Մտերմանում է հատկապես Բելինսկու հետ, որի օգնությամբ էլ սկսում է մասնակցել Հայրենական գրառումներ (ամսագիր) խմբագրությանը և ակտիվորեն կատարել գրական աշխատանքներ։ Սկզբնական շրջանում ստեղծագործում է ռոմանտիկական ոճում, իսկ հետագայում Բելինսկու ստեղծագործությունների ազդեցության տակ գրում է նաև ռեալիստական ստեղծագործություններ, որոնք, սակայն, այդքան էլ տարածում չեն գտնում։
Լրագրողական գործունեություն
Պանաևի լրագրողական գործերը մեծ ներդրում ունեն ռուսական լրագրության պատմության մեջ։ Նա Նեկրասովի հետ գլխավորել է «Սովրեմեննիկ (ամսագիր)»։ Նրանք կարողացան իրենց կողմը գրավել լավագույն գրական ուժերին, որոնք այդ ընթացքում կանգնած էին ռուսական գրականության բարձունքում։ «Սովրեմեննիկ (ամսագիր)» Պանաևը հանդես է եկել «Նոր պոետ» գրական կեղծանվամբ։ Ամեն ամիս տպագրվում էին պարբերականում Պանաևի խելացի ֆելիետոնները, որոնք սկզբում քննադատվում էին։ Այստեղ տպագրում է նաև բանաստեղծություններ։ Իր մահից առաջ՝ Պանաևը մտադիր էր տպագրել նաև իր հիշողությունները։
Մոնտեյրոպոլիս
Մոնտեյրոպոլիս (Monteirópolis), համայնք Բրազիլիայում՝ Ալագոաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ալագոաս նահանգի Սերտանի մարզում։ Մտնում է Բատալյայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 6 935 մարդ՝ 2010 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 86,104 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 80,54 մարդ/կմ²։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ալագոաս նահանգի բնակավայրեր
Բելգորոդի շրջան
Բելգորոդի շրջան (Белгородский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բելգորոդի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Մայսկիյ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1400 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 104571 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 74,69 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգորոդի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սանտա Ֆե (այլ կիրառումներ)
Սանտա Ֆե, կարող է վերաբերել՝
Մայրիկ (մուլտֆիլմ)
«Մայրիկ», Ռոման Կաչանովի տիկնիկային մուլտիպլիկացիոն ֆիլմը, որը նկարահանվել է բանաստեղծ Սերգեյ Միխալկովի սցենարով, «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի կողմից, 1972 թվականին։
Սյուժե
Մուլտֆիլմը պատմում է այն մասին, թե ինչպես է մայրիկը թողնում 5-6 տարեկան քնած երեխային և գնում խանութ՝ մթերք գնելու։ Այնտեղ նա հերթում կանգնած պատկերացնում է, թե ինչպես է իրենց տուն գող մտնում և գողություն անելիս մոռանում ատրճանակը։ Նրա երեխան սկսում է դրանով խաղալ և անկանոն կրակել։ Հետո նա պատկերացնում է, որ տղան պատրաստվում է սափրվել «վտանգավոր» ածելիով։ Հետո պատկերացնում է, թե ինչպես է որդին որոշում լուցկիներով այրել գրքերի էջերը, փայտե ափսեները, իսկ հետո աղավնու հետևից բարձրանում է քիվի վրա և մնում ամենածայրում կանգնած։ Մայրը շտապում է տուն, իսկ նրա կողքով սլանում են հրշեջ ծառայության և շտապ օգնության մեքենաները։ Երբ մայրը տուն է վերադառնում, պարզվում է, որ տղան դեռ քնած է։ Մայրը նստում է նրա կողքին։
Սովորական և պարզ ձևով այս մուլտֆիլմը պատմում է այն մասին, թե ինչ է մայրական սերն ու վախն իր երեխայի համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ռոման Կաչանովի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Տիկնիկային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր երեխաների մասին Կատեգորիա:1972 մուլտֆիլմեր
Բիլլի Լուրդ
Բիլլի Քեթրին Լուրդ (Billie Catherine Lourd, ), ամերիկացի դերասանուհի։ Առավել հայտնի է «Ճիչերի թագուհիները» հեռուստասերիալում կատարած Շանել №3-ի դերի շնորհիվ։
Վաղ տարիներ
Լուրդը ծնվել է Լոս Անջելեսում, Կալիֆորնիա, դերասանուհի Քերրի Ֆիշերի և գործակալ Բրայան Լուրդի ընտանիքում ։ Բիլլին ունի անգլիական, հրեական, շոտլանդական և իռլանդական արմատներ  ։ Բիլլին դերասանուհի Դեբբի Ռեյնոլդսի և երգիչ Էդդի Ֆիշերի թոռնուհին է, ինչպես նաև Թոդդ Ֆիշերի, Ջոելի Ֆիշերի և Տրիշա Լի Ֆիշերի զարմուհին։
Գործունեություն
2014 թվականի հունիսին հրապարակվեց, որ Լուրդը հայտնվելու է «Աստղային պատերազմներ։ Էպիզոդ VII։ Ուժի արթնացում»-ում՝ երիտասարդ Լեյա Օրգանայի դերում։ Հետագայում Բիլլին հաստատեց, որ կհայտնվի ֆիլմում, սակայն ոչ թե Լեյայի, այլ իր աղջկա դերում ։ 2015 թվականին տեղի ունեցավ ֆիլմի պրեմիերան, որտեղ դերասանուհին կատարեց լեյտենանտ Քոնիքսի դերը ։ Բիլլին նաև հայտնվեց «Աստղային պատերազմներ»-ի հաջորդ դրվագում ։
2015 թվականի փետրվարին հայտնվեց «Ճիչերի թագուհիները» հեռուստասերիալում, որտեղ նա կատարում է հարուստ ժառանգորդի, Ուոլլեսկյան համալսարանի ուսանող, Շանել №3-ի դերը ։ Նրա դերակատարը միշտ կրում է մորթե ականջակալներ։ Ինչպես նաև Լուրդը հայտնվել է հեռուստասերիալի երկրորդ եթերաշրջոնում ։
2015 թվականի դեկտեմբերին Variety ամսագիրը հայտնել է, որ Լուրդը միացել է «Միլիարդատերների խումբ» ֆիլմին, որի պրեմիերան տեղիկունենա 2017 թվականին։ Բիլլի հետ աշխատելու է նաև Էմմա Ռոբերթսը, որի հետ արդեն աշխատել է «Ճիչերի թագուհիները» ֆիլմում ։
Անձնական կյանք
2016 թվականին Բիլլին «Ճիչերի թագուհիները» հեռուստասերիալի նկարահանումների ընթացքում ծանոթացել է դերասան Թեյլոր Լոթների հետ։ Նույն թվականի դեկտեմբերին հայտարարվել է, որ նրանք հանդիպում են իրական կյանքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ
Սանտյագո (այլ կիրառումներ)
Սանտյագո, կարող է վերաբերել՝
Պամպարատո
Պամպարատո  (իտալ․՝ Pamparato), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 372(2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 11 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 35 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12087։ Հեռախոսային կոդ՝ 0174։
Կոմունայի հովանավորն է Նահատակ սուրբ Վլաս Սեբաստացին։ Տոնակատարությունը փետրվարի 3-ին է։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սաո (այլ կիրառումներ)
Սաո, կարող է վերաբերել՝
Սաուգա (այլ կիրառումներ)
Սաուգա, կարող է վերաբերել՝
Սաուե (այլ կիրառումներ)
Սաուե, կարող է վերաբերել՝
Սառնակունք (այլ կիրառումներ)
Սառնակունք, կարող է վերաբերել՝
Հրաշալի էակներ
«Հրաշալի էակներ» (Beautiful Creatures), ռեժիսոր Ռիչարդ Լագրավենեզեի ֆենտեզի մելոդրամա, նկարահանված Քամի Հարիսի և Մարգարետ Շթոլի համանուն վեպի հիման վրա, գլխավոր դերերում Օլդեն Էյրենրայք և Էլիս Էնգլերթ։ Առաջին անգամ ցուցադրվել է ԱՄՆ-ում 2013թ. փետրվարի 13-ին, իսկ Ռուսաստանում՝ 2013 թվականի փետրվարի 14-ին ։
Սյուժե
Գենթլինը միապաղաղ քաղաք է։ Լենա Դյուքեյնը տարբերվում է այդ փոքրիկ քաղաքի տեսած բոլոր մարդկանցից։ Նա պայքարում է ինքն իր դեմ՝ փորձելով զսպել իր՝ դարեր շարունակ իր ընտանիքին հետապնդող ուժն ու կախարդանքը։ Սակայն նույնիսկ տապալված այգիներում, մռայլ ճահիճներում և մոռացված Հարավի ավերված գերեզմաններում գաղտնիքը հավիտյան չի ապրի։ Գենթլինից իր փախչելու օրերը հաշվող Իթան Ուեյթանին անըդնհատ հետապնդում է նույն երազը, որտեղ նա տեսնում է մի աղջկա, ում երբեք չէր հանդիպել։ Երբ Լենան գալիս է ապրելու քաղաքի հողատարածքներից մեկում գտնվող ամենահին և ամենազզվելի տանը, Իթանը անպատասխան սիրահարվում է աղջկան և ամեն կերպ փորձում է բացահայտել նրանց զարմանալի կապի գաղտնիքը։ Տաղտկալի քաղաքում մեկ գաղտնիքը կարող է փոխել ամեն ինչ։
Մշակում
Warner Bros 2009 թվականին ձեռք բերեց իրավունք «Հրաշալի Էակներ» ֆիլիմի նկարահանումները սկսելու համար, իսկ ռեժիսոր Ռիչարդ Լանգրավենզեն զբաղված էր ֆիլմի սցենարով և նկարահանոմներով ։ Ֆիլմի քասթինգը սկսվել է 2011 թվականի վերջում ։ Փետրվարին Վիոլա Դենիսը ստացավ Ամմիի դերը։ Շուտով հայտարարվեց գլխավոր դերերը՝ Իթան Ույեթին և Լենա Դյուքեյնին կմարմնավորեն Ջեք Օ'Քոննելը և Էլիս Էնգլերթը։ Օ’Քոննելը որոշ ժամանակ անց դուրս եկավ նախագծից կոնֆլիկտի պատճառով, և Իթան Ուեյթի դերը հանձնեցին Օլդեն Էյրենրայքին։ Քիչ ուշ դերասանական կազմին միացավ Էմմա Թոմփսոնը, ով ստանձնեց տիկին Մևիս Լինքոլնի և Սառաֆինայի դերը, իսկ Ջերեմի Աիյրոնսը՝ Մեյկան Ռավենվուդի՝ Լենայի մորեղբոր դերը։
Նկարահանումներ
Ֆիլմի նկարահանումներն սկսվել են 2012 թվականի մայիսին Նոր Օռլեանում և ավարտվել հուլիսի վերջին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆենտեզի ֆիլմեր ըստ երկրի Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Նոր Օռլեանում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ռոմանտիկ դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Alcon Entertainment ֆիլմեր Կատեգորիա:2013 դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2013 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր վհուկների մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր դեռահասների համար Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Summit Entertainment ֆիլմեր
Սվուշ
Սվուշ (Swoosh) — Nike արտադրության սպորտային կոշիկների և հագուստեղենի խորհրդանշան։ Այն աշխարհում ամենաշատ ճանաչված խորհրդանշանն է ։
Պատմություն
«Սվուշ» խորհրդանշանը ստեղծվել է 1971 թվականին Պորտլենդսկի համալսարանի ուսանող դիզայներ Քերոլին Դեվիդսոնի կողմից։ Նա ծանոթացել էր Ֆիլ Նայթի հետ, երբ այնտեղ դասավանդում էր հաշվապահություն և սկզբում զբաղվում էր իր Blue Ribbon Sports (BRS) ընկերությունում որպես ազատ աշխատակից։ «Սվուշն» ստեղծվեց այն պահին, երբ Քերոլինը բարկացած հերթական անհաջող փորձեր էր անում՝ ստեղծելու «նոր» ու «թարմ» խորհրդանշան և թղթի վրա խազի պես քաշեց այդ սուրանկյուն նշումը։ 1964 թվականից՝ իր հիմնադրման օրվանից ի վեր յոթ տարվա ընթացքում, BRS ընկերությունը ներմուծել է վազքակոշիկներ Onitsuka Tiger անվամբ։ 1971 թվականին ընկերությունը որոշեց թողարկել իր սեփական բրենդը Nike անվանումով։ Դեվիդսոնն ընդունեց Նայթի առաջարկը զբաղվել նոր բրենդի ձևավորմամբ։ Ապագա խորհրդանշանի համար Նայթը կարևորեց  հարաճունությունը, ընդգծվածությունը կոշիկների վրա և տարբերությունը այլ հայտնի բրենդներից։
1971 թվականի գարնանը Դեվիդսոնը Նայթին և BRS-ի մյուս ղեկավարներին ներկայացրեց խորհրդանշանների մի շարք, և վերջին հաշվով նրանք ընտրեցին այն խորհրդանշանը, որն այսօր մեզ հայտնի «սվուշ»-ն է։ Դեվիդսոնն իր աշխատանքից տրամադրեց երեսունհինգ դոլար։ 1983 թվականին  Նայթը Դեվիդսոնին նվիրեց ադամանդե մատանի՝ «սվուշ» խորհրդանշանի տեսքով, և Nike-ի հինգ հարյուր զեղչի ծրար՝ որպես շնորհակալություն։
«Սվուշ» անվանումը հիշեցնում է մեծ արագությամբ սլացող քամու սուլոց․ այն դարձավ արագ ու անընդհատ շարժման խորհրդանշան։ Ինչ վերաբերում է խորհրդանշանի անցած ճանապարհին, Քերոլին Դեվիդսոնը վկայում է, որ նշանի գիծը պատկերում է Նիկ աստվածուհու աստվածուհու թևը՝ որպես նվեր այս բրենդին։ Անվան գաղափարը պատկանում է Նայթի գործընկեր Ջեֆ Ջոնսոնին ․ նրան երազում երևացել է Նիկ աստվածուհին։  Հին Հունաստանում Նիկ աստվածուհին խորհրդանշել է հաղթանակը և հովանավորել է մարզիկներին։
«Սվուշ» մակնիշով առաջին վազքակոշիկները ներկայացվեցին 1972 թվականին Օրեգոն նահանգի Յուջին քաղաքում  կազմակերպվող օլիմպիական խաղերի թեթև ատլետիկայի ծամանակ, երբ անց էին կացվում ընտրող մրցություններ։  Nike ընկերությունը մինչև հիմա շարունակում է լայնորեն կիրառել այս խորհրդանշանը։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Կատեգորիա:Պատկերանիշներ Կատեգորիա:1971 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Սպորտային հագուստ
Սառցե դարաշրջան (այլ կիրառումներ)
Սառցե դարաշրջան, կարող է վերաբերել՝
Հոգեգենետիկա
Հոգեգենետիկա (psychе — հոգի և genesis — ծագում), գիտություն է ժառանգականության և հոգեբանական ժառանգական փոփոխականության ու հոգեֆիզիոլոգիական հատկությունների մասին, որն առաջացել է հոգեբանության և գենետիկայի միավորումից ։ Արևմտյան գրականության մեջ հաճախ կիրառվում է «վարքի գենետիկա» (behavioral genetics) տերմինը ։
Բորիսովկայի շրջան (Բելգորոդի մարզ)
Բորիսովկայի շրջան (Борисовский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բելգորոդի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բորիսովկա ։
Մուրիսի
Մուրիսի (Murici), համայնք Բրազիլիայում՝ Ալագոաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ալագոաս նահանգի արևելյան մարզում։ Մտնում է Մատա Ալագոանայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 26 710 մարդ՝ 2010 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 425,8 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 62,58 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1872 թվականին։
Հոգեգենետիկա
Հոգեգենետիկայի առարկան
Հոգեգենետիկայի կողմից ուսումնասիրվում են առաջին հերթին մարդու այն հոգեկան և հոգեֆիզիոլոգիական հատկությունները, որոնք կարելի է հավաստի կերպով գնահատել և ուսումնասիրել։ Մասնավորապես, ուսումնասիրման առարկան հաճախ դառնում է ժառանգելիությունը և ժառանգական փոփոխականությունը.
Սասեքս շրջան (այլ կիրառումներ)
Սասեքս շրջան, կարող է վերաբերել՝
Բորիսովկայի շրջան (Բելգորոդի մարզ)
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 650 կմ²։
Հոգեգենետիկա
Հոգեգենետիկայի մեթոդներ
Հոգեգենետիկական են անվանում այն մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս որոշել ժառանգական գործոնների և միջավայրի ազդեցությունը մարդու այս կամ այն հոգեբանական առանձնահատկությունների ձևավորման գործում։ Հոգեգենետիկայի հիմնական մեթոդներից են. ծագումնաբնական մեթոդը, որդեգրված երեխաների մեթոդը և երկվորյակների մեթոդը։
Հիմնավորվում է նրանով, որ մոնոզիգոտ երկվորյակները ունեն նույնական գենոտիպ, դիզիգոտ (երկձվային) երկվորյակները՝ ոչ նույնական։
Բորիսովկայի շրջան (Բելգորոդի մարզ)
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 26340 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 40,52 մարդ/կմ²։
Հոգեգենետիկա
Հոգեգենետիկայի մեթոդներ
Դրա հետ մեկտեղ ցանկացած տիպի երկվորյակներ պիտի ունենան դաստիարակության նման միջավայր, այդ ժամանակ մոնոզիգոտ երկվորյակների զույգի ներսում նմանությունը՝ համեմատած դիզիգոտի հետ կարող է վկայել ժառանգական ազդեցությունների առկայության մասին։
Մուրիսի
Աշխարհագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ալագոաս նահանգի բնակավայրեր
Բորիսովկայի շրջան (Բելգորոդի մարզ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգորոդի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ներքին Մծարա
Բնակչությունը
1959 թվականի տվյալներով, գյուղում բնակվում էր 348 մարդ, հիմնականում հայեր, իսկ 1989 թվականին` 254 մարդ , կրկին հայեր ։
Բնակիչներն զբաղվում են ծխախոտի և եգիպտացորենի մշակությամբ, այգեգործությամբ, անասնապահությամբ և մեղվաբուծությամբ։ Գյուղն ունի հայկական տարրական դպրոց։
Հիմնադրել են Սամսունից և նրա շրջակա գյուղերից եկած հայերը` 1879 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր