cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յակ Պոմ Իոլ
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Արամուս
Արամուս, գյուղ Հայաստանի Կոտայքի մարզում, մարզկենտրոնից 43 կմ հարավ-արևմուտք, Գետառի ձախափնյակում։
Տեղագրություն
Արամուս գյուղը մտել է պատմական Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգի Կոտայք գավառի մեջ։ Ներկայումս այն ՀՀ Կոտայքի մարզի կազմում է` Երևան քաղաքից 25 կմ հեռավորության վրա`  Երևան- Սևան ավտոմայրուղուց արևելք, ամենամոտ քաղաքը Աբովյանն է։ Արամուսը սահմանակից է Կոտայքի մարզի Մայակովսկի, Նոր Գյուղ, Կոտայք, Ակունք, Կաթնաղբյուր, Կամարիս, Զովք, Ձորաղբյուր համայնքների հետ։Արամուսը տեղակայված է Կոտայքի հրաբխային սարահարթի վրա, ծովի մակարդակից 1420 մետր բարձրության վրա։ Արամուսի արևելյան մասում վեր է խոյանում Գեղամա հրաբխային լեռնավահանը, հյուսիս-արևելքից՝ Հատիս հրաբխային լեռնազանգվածը։ Տարածքում գերակշռում են լեռնատափաստանային լանդշաֆտները` ծածկված բերի սևահողերով։ Մթնոլորտային տեղումները՝ մոտ 500 մմ։ Տարվա բոլոր եղանակները լավ արտահայտված են։ Գյուղի ընդերքը հարուստ է հրաբխային շինաքարերով՝ բազալտի, տուֆի պաշարներով։
Անվան ծագում
Արամուս գյուղի անվան բացատրությունը կապում են Արա Գեղեցիկի հետ։ Ըստ ավանդույթի Արա Գեղեցիկի և Շամիրամի միջև ճակատամարտը տեղի է ունեցել Արամուս գյուղի տարածքում։ Այն լեռան վրա, որի լանջից Շամիրամը դիտել է ճակատամարտը իր անունով կոչվել է Շամիրամի լեռ։ Ճակատամարտի ժամանակ Արա Գեղեցիկը վիրավորվում է ուսից, և այդ օրվանից այդ տարածքը կոչվել է Արամի ուս, ապա` Արամուս։ Հնագույն այդ գյուղը հայ մատենագրության մեջ հիշատակվում է սկսած 5-րդ դարից՝ Արամոնք, Երամոնս, Արախույզ կամ Արախուս անուններով։
Մ․թ․ա․ առաջին հազարմյակի մշակությաին շերտեր
Արամուս գյուղը և շրջակայքն աչքի են ընկնում հնագիտական ու պատմաճարտարապետական հուշարձաններով։ Մեծաքանակ համալիրները վերաբերվում են մ․թ․ա․ առաջին հազարմյակից մինչև միջնադար ընկած ժամանակաշրջանին։ Դրանց մեջ առանձնանում է հատկապես Արամուս գյուղի տարածքի հսկայական ամրոց- բնակավայրը` «Նոխուտ թափայը», որի պեղումները սկսվել են դեռևս 1980-ական թվականներին, Երևանի պետական համալսարանի հնագիտական արշավախմբի ջանքերով։ Սպիտակի երկրաշարժի և ԽՍՀՄ կազմալուծման  հետևանքով  հուշարձանի  տարածքում  կատարվող պեղումները ժամանակավորապես դադարեցին։ Կանոնավոր  պեղումները  շարունակվեցին  2004 թվականից ամրոցի  արևելյան  ծայրամասի  հյուսիսային  հատվածում։ Հնագիտական-հետազոտական հնգամյա ծրագիր են իրականացնելու ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետի դեկան Հայկ Ավետիսյանի, ավստրիական կողմից` հնագիտության պրոֆեսոր Փիթըր Հաիդրի և հնագիտության դոկտոր Վիլֆրիդ Ալինգերի և բանասիրության դոկտոր Ժասմին Դում-Դրագութի ղեկավարությամբ։   Մինչ  դարավանդը  առանձնացվեց  պեղման  հրապարակ`  շուրջ  250  քմ մակերեսով։ Շարունակելով  պեղումները`  արշավախումբը  նպատակ  ուներ ճշտելու  ամրոցի  կառուցապատման  փուլերը,  հստակեցնելու ժամանակագրական  խնդիրները,  շերտագրական իրողությունները և  այլն։  Պեղման  աշխատանքների  ընթացքում ուսումնասիրվող  տարածքը  ընդարձակվեց։  Մաքրվեց  միջնաբերդի արևելյան   մուտքին  կից   կառուցված   հյուսիսային  աշտարակը, առաջին պարսպապատը։ Հատկապես կարևոր է դարավանդի  վրա  կատարված,  բացվածքում  հայտնաբերված պարիսպի  մնացորդը։  Ամենայն  հավանականությամբ  այս պարսպապատը  վերաբերվում  է  մինչուրարտական ժամանակաշրջանին  և  բնորոշվում  է  որպես  կիկլոպյան  ամրոցի մնացորդ` բնակեցված բրոնզե դարից։  Վերջինս  վերաբերում  է  Վանի թագավորության  ժամանակաշրջանին  և  միջնաբերդի  արևելյան հատվածում միանում է հզոր աշտարակի մնացորդներին։ Այս պարսպապատը,   իր  կառուցողական  առանձնահատկությամբ,   կրկնում  է  Վանի  թագավորության նմանօրինակ  շինությունները։ Ուսումնասիրությունները  ցույց տվեցին, որ միջնաբերդն օղակող վերջին պարսպագիծը հետուրարտական ժամանակաշրջանի համակարգ է, որը գոյատևել է նաև  վաղ  միջնադարում։  Այսպիսով,  Արամուսի  ամրոցն ունի  ժամանակագրական  երեք հիմնական  փուլ՝ մինչուրարտական, ուրարտական, հետուրարտական։ Այս փուլերը ներկայացված են համապատասխան շերտագրական և շինարարական հորիզոններով։
Վաղ քրիստոնեական շրջան
IV դարում գյուղը պատկանել է Էջմիածնի կաթողիկոսական աթոռին։ Հայոց Հովհան Օձնեցի կաթողիկոսին է վերագրվում 6-րդ դարի վերջում այստեղ կառուցված եկեղեցին, որից այսօր մնացել են միայն ավերակները։
Արամուսում է ծնվել Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Դավիթ Ա. Արամոնեցին։ Հայրապետական աթոռին Հովհան Օձնեցուն 728 թ. հաջորդեց Դավիթ կաթողիկոսը, որն Այրարատի Կոտայք գավառի Արամոնք (ներկայումս՝ Արամուս) գյուղից էր։ Արամոնքը քրիստոնեության պետական կրոն հռչակելու ժամանակներից, Հովհաննես Դրասխանակերտցու տեղեկությամբ, եղել է կաթողիկոսական կալվածք կամ ձեռական երկիր, որը Մ. Օրմանյանին ենթադրել է տվել, թե ապագա կաթողիկոսը մանուկ հասակից մեծացել է կաթողիկոսարանում։ Հովվապետել է 12 և կես կամ 13 տարի, որով նրա մահն ընկնում է 741 թվականը։ Հենց նա էլ իր հայրենի գյուղում ավարտին է հասցրել Սուրբ Նշան Ծիրանավոր եկեղեցու կառուցումը և դարձրել կաթողիկոսանիստ։ Արամուսի եկեղեցին բնականաբար եղել է եկեղեցական կարևոր կենտրոն։ Այդ եկեղեցին համարվում է հատակագծային հորինվածքով հայկական ճարտարապետության հնագույն նմուշներից մեկը։ Վերականգնվել է մասամբ։ Դավիթ Ա Արամոնեցու օրոք գործել են Եփրեմ, Խաչիկ, Անաստաս վարդապետները։ Նա իր մահկանացուն կնքեց 741 թվականին և ըստ երևույթին՝ թաղվեց իր ծննդավայր Արամոնք գյուղում, որը ժամանակավորապես նա դարձրեց Հայոց Եկեղեցու հայրապետանոց։
Միջին դարեր
Գյուղի շրջակայքում կան պեղված միջնադարյան շինությունների մնացորդները և խաչքարերը, որոնք վերաբերում են 13-14-րդ դարերին։ Այդ դարաշրջանին է վերաբերվում գյուղի հարավային բլրի վրա գտնվող Սուրբ Մարիամ Աստվածածին մատուռը, որտեղ ամեն տարի մայիսին կատարվում է ուխտագնացություն։
Գյուղի վերահիմնադրման մասին
Արամուսը վերաբնակեցվել է 1828-1970 թթ հիմնակում Խոյից գաղթած հայությունից։Գյուղի առաջին տանուտերը եղել է Խոյեցի իշխան Ատոմի սերնդից Ասատուրը,1861 թվականին Գևորգ Ե կաթողիկոսի և Ալեքսանդր Նիկոլաևիչ Ռոմանով ցարի Ակունք գյուղ գալու կապակցությամբ, հիմնովին վերկառուցվել է Սուրբ Հակոբ եկեղեցին ,որոշ ժամանակ հետո ցարի հրահանգով Ակունքի ջուրը խողովակաշարով տեղափոխվեց Երևան ։ Այդ է վկայում եկեղեցու հարավային դռան վրա թողնված արձանագրությունը։ Եկեղեցին կառուցվել է բազիլիկ ոճով, Արամուսի կարմիր տուֆով։ Համայնքի ղեկավար Հրայր Նիկողոսյանի անմիջական ջանքերով վերանորոգվել է եկեղեցու տանիքը, կատարվել ներքին հարդարում։ Խորանում տեղադրվել է Մարիամ Աստվածածնի և մանուկ Հիսուսի նկարը, որի հեղինակը  նկարիչ տեղաբնակ Միշա Ալոյանն։ Վերակառուցումից հետո եկեղեցին մեծ հանդիսությամբ 2012 թվականին վերաօծվեց Կոտայքի թեմի առաջնորդ Առաքել Սրբազանի կողմից։ 2015 թվականի ապրիլի 24-ին Հայոց Մեծ եղեռնի 100-րդ տարելիցին Հրայր Նիկողոսյանի հովանավորությամբ Սուրբ Հակոբ եկեղեցու բակում տեղադրվեց խաչքար, որի քանդակագործ  խաչքարագործ Պարույր Պարույրյանն է։
Աղայենց Խաչատուրի ազգատոհմ
Ազգատոհմի հիմնադիրը եղել է աղա Խաչատուրը, ով Ռուս-պարսկական պատերազմից (1826-1828) հետո ընտանիքի հետ գաղթել է Իրանի Խոյ քաղաքից։ Այդ տարիներին Իրանից միայն դուրս էին գալիս այն ընտանիքները, ովքեր որևէ աջակցություն էին իրականացրել ռուսական զորքերին։ Արտագաղթը կանխելու նպատակով շահը հրովարտակ գրեց՝ ազատություն շնորհելով ռուսական կողմի հետ համագործակցողներին, սակայն հետապնդման վտանգը մեծ էր։ Աղա Խաչատուրը ունեցել է Հակոբ, Գրիգոր և Վաղարշ անունով որդիներին։ Վաղարշը կրտսեր որդին էր, ով մահացել է երիտասարդ հասակում, հավանաբար ինչ-որ պատահարի հետևանքով ։
Ազգի մեծերի հիշողություններում կա մի այսպիսի ողբերգական պատմություն։ Այս մասին միշտ պատմել է Հայաստան Հակոբյանը; «գյուղի տանուտերը, ով Գեղաշենցի Սայադի պապն էր, վեճի է բռնվում Աղա Խաչատուրի հետ, և տանուտերի հարվածից մահանում է Խաչատուրը» ։ Ամենայն հավանականությամբ այդ ողբերգական վեճի զոհ է դառնում աղայի կրտսեր որդին՝ Վաղարշը։
Ըստ ավանդազրույցի, Աղա խաչատուրը որդու մահվան ցավի հետ չի համակերպվում, և ցավը մեղմելու նպատակով ուխտագնացություն է կատարում դեպի Երուսաղեմ։ Ընդունված էր, որ հարուստներն էին կատարում ուխտագնացություն, և ուխտագնացությունից առաջ կազմում էին ժառանգության կտակ, քանի որ ճանապարհորդությունը տևում էր մեկ տարի, և այն խիստ վտանգավոր էր։ Աղա Խաչատուրը թողնում է իր կալվածքը, միանում ուխտավորներին և ճանապարհվում Երուսաղեմ։ Ըստ ազգատոհմի ավանդազրույցի, աղա Խաչատուրը հետ չի վերադառնում ։ Աղա Խաչատուրի որդիներից ողջ են լինում Հակոբը և Գրիգորը։ Տոհմի երկու ճյուղերը մնացել են գյուղում, մյուս երկու ճյուղերը տեղափոխվել են քաղաք։ Գյուղում մնացածները կրում են Հակոբյան և Գրիգորյան ազգանունները, իսկ Երևան տեղափոխվածները՝ Աղայան ազգանունը։ Ազգի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից են բանաստեղծ Հոպոս Ապերը, բժիշկ Աղայան Աղասին ։
Աղայանների ճյուղը
Գրիգորի որդի Աղասին և Լիպարիտի որդի Ռուբիկը կրում են Աղայան ազգանունը։
Հակոբյանների ճյուղը
Աղա Խաչատուրի որդին՝ Հակոբը, իր որդու անունը, ի պատիվ իր հոր, դնում է Խաչատուր (Սմբատ)։ Հակոբի անունով, տոհմի մի ճյուղը կրում է Հակոբյան ազգանունը։
Մշակույթի պալատ
Արամուսի մշակույթի պալատը կառուցվել է 1970-ական թվականներին։ Այնտեղ գործում է երաժշտական դպրոց, գրադարան, զանազան խմբակներ։ 1985 ականներին տնօրեն է աշխատել Մանվել Ազատի Հակոբյանը։
Գյուղի ավանդապատումներ
1915/1 6թթ զորակոչվում է ցարական բանակ, 1917 թ․ հայտնվում է հեղափոխական թոհ ու բոհի մեջ։  Սմբատ Խաչատուրի Հակոբյանը մեկ երկու գիշեր  անցկանցում է Կրեմլի բակում դրված հայտնի զանգի՝ Կոլոկլի մեջ։ 1917 թ աշնանը մտնում է գեներալ  Անդրանիկի զոքի մեջ,1919 թվականին տեղափոխվում է Երևան և նշանակվում է Երևանի բանտի հսկիչ։1921 թ․ մայիսին Հայաստանի Փրկության Կոմիտեի հրամանով Զանգեզուր է հասցնում կոմիտեի ֆինանսական միջոցները։ Հրաժարվում է օգոստոսին կոմիտեի հետ անցել Արաքսը,կոմիտեի հրահանգով ազատ են արձակում։ 1921 թ․ զորացրվում է բանակից և վերադառնում է Արամուս։1930-ականներին ծանր հիվանդանում է և 1936 թ ին Ստալինի հրամանով Սմբատ Խաչատուրի Հակոբյանը վեց ամսով ուղարկում է բուժման ք․Սակի։
1943 թ կովկասյան ճակատում վիրավորվելուց հետո Սմբատ Խաչատուրի Հակոբյանը վերադառնում է Արամուս։Որշ ժամանակ անց դառնում է գյուղի կատարածուն,աշխատանքի բերումով տեղեկանում է,որ Երևանից հրահանգ է եկել հավաքել գյուղի բոլոր պղնձե իրերը նաև իջեցնել եկեկղեցու պղնձե զանգը և հանձել զենք զինամթերք ձուլման նպատակով։Սմբատը գիշերով բարձրանում է եկեղեցու զանգակատուն հանում է զանգը, բերում իր տուն և թաղում է տան մեջ՝ հողի տակ։ Առավօտյան գյուղում լուր է տարածվում,որ գիշերով գողացել են եկեղեցու զանգը ։ Սմբատին էլ են հարցաքննում ,բայց քանի ,որ Սմբատը ձեռքից վիրավոր էր,նա դուրս է մնում կասկածից։Քննողները հասկանում էին ,որ զանգը մեկ ձեռքով հանել և իջեցնել վիրավոր մարդու համար անհնար էր։ Այս գաղտնիքի մասին Սմբատը պատմում է 1979 թ․, մահանալուց առաջ, իր որդի Բելերեֆոն Հակոբյանին։ Վերջինս պահում է գաղտնիքը և այդ մասին միայն բարձրաձայնում է 1987 թ․ 1988 թ․զանգը հանում են տան հատակի տակից և կախում են նորից եկեղեցու զանգակատանը՝ Էջմիածնի օրհնությամբ։
Գյուղում մի մարդ է ապրել Ավո անունեվ, մի օր գյուղի նախագահը հանձնարարում է գյուղի կատարածու Սմբատին տեղեկացնել Ավոին,որ Ավոն առավօտ շուտով պետք է գնա Առինջ։ Սմբատը կատարում է հանձարարությունը և այդ մասին տեղեկացնում է Ավոին ։ Հաջորդ առավօտյան Ավոն չի գալիս նախագահի մոտ , նախագահը ուղարկում է Սմբատին Ավոենց  տուն ,որ իմանա   թե որտեղ է Ավոն։ Տանեցիք ասում են ,որ Ավոն առավօտ կանուխ դուրս է եկել տանից,իսկ թե ուր է գնացել  իրենք չգիտեն։ Երեկոյան Սմբատը նորից է գնում Ավոենց տուն ,տեսնում է Ավոն նստած է բակում հարցնում է- Ավո ի՞նչու չեկար նախագահի մոտ ,Ավոն ել թե,- բա դու չասացի՞ր ,որ նախագահը ասել է առավօտ շուտ գնամ Առինջ, ես էլ առավօտ շուտ գնացել եմ ու նոր էլ վերադարձել եմ։Այդ տարիներին երբ որևէ մեկը չմտածված գործ էր անում նրան ասում էին «Առինջ Ավո» ։
Բնակչություն
Նախնիների մի մասը 1829-1830 թվականներին գաղթել են Պարսկահայաստանի Խոյ գավառի Կըռս և Շաբանլու գյուղերից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի գյուղեր
(885) Ուլրիկե
(885) Ուլրիկե (Ulrike), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1917 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Սերգեյ Բելյավսկու կողմից Սիմեիզում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,091356 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5094 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6733 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1985,28 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,181335 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,3° անկյուն։
Ուլրիկե աստերոիդը պատկանում է Ֆեմիսի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի 535 անդամներ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 3,08 ա. մ., իսկ արտաքին սահմանը՝ 3,24 ա. մ. հեռավորության վրա։ Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:Ֆեմիսի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1917 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սերգեյ Բելյավսկու կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սիենֆուեգոս
Աշխարհագրական դիրք
Գտնվում է Կարիբյան ծովի ափին՝ Սիենֆուեգոս ծովախորշի արևելյան ափին, Հավանայից 250 կմ հարավ-արևելք ։
Պատմություն
Քաղաքը 1819 թվականին հիմնադրել են ֆրանսիացի ներգաղթյալները, կոչվել է Ֆերնարդինա դե Խագուան (Fernardina de Jagua)։ Քաղաքը ժամանակաից անվանումը ստացել է 1829 թվականին։ Հաճախ սխալմամբ համարվում է, որ վերանվանվել է ի պատիվ Կամիլո Սիենֆուգոսի, սակայն իրականում կոչվել է Կուբայի իսպանացի գեներալ-կապիտան (նահանգապետ) Խոսե Սիենֆուեգոս Հովելյանոսի պատվին։
1887-1889 թվականներին այստեղ կառուցվել է «Թերի» թատրոնը (ճարտարապետ՝ Լ․Սենչես Մարմոլ) ։
Իսպանա-ամերիկյան պատերազմ>ից հետո 1898 թվականի մայիսի 11-ին ԱՄՆ զորքերը մարտով գրավել են Սիենֆուեգոսը։ 1924 թվականին քաղաքի բնակչության թիվը կազմում էր 73 480 մարդ ։
1925 թվականին Սիենֆուեգոսի Ազգային աշխատանքային կոնգրեսում ստեղծվել է Կուբայի աշխատավորների ազգային կոնֆեդերացիան ։
1956 թվականի սեպտեմբերի 5-ին քաղաքում սկսվել է ռազմածովային կայազորի ապստամբությունը Ֆ.Բատիստայի դիկտատուրայի դեմ, սակայն այն ճնշվել է։ 1958 թվականի սեպտեմբերին Սիենֆուեգոսում նոր ապստամբություն է սկսվել ։
1959 թվականին Կուբայի հեղափոխության հաղթանակից հետո այստեղ սկսվել է զարգանալ արդյունաբերությունը։ 1964 թվականի հոկտեմբերին իր աշխատանքն է սկսել «José Gregorio Martínez» դիզելային շարժիչների արտադրության գործարանը ։ Կառուցվել է նաև «Պունտա Գորդա» հանգստի գոտին ։
1970 թվականին բնակչության թիվը կազմում էր 85,2 հազար բնակիչ, քաղաքը քիմիական, սննդի (այդ թվում՝ պտղահումքային), ծխախոտի, կաշվի-կոշիկի և տեքստիլ արդյունաբերության, շինանյութերի արտադրության և նավաշինության կենտրոն էր։ Այստեղ գործում էին ՋԷԿ և խեցգետին որսալու ֆլոտիլիա ։
1980-ականների սկզբին քաղաքն իրենից ներկայացնում էր վարչական, կրթական և առևտրաարդյունաբերական կենտրոն՝ 100 հազար բնակչությամբ։ Բացի սննդարդյունաբերական ձեռնարկություններից, այստեղ կառուցվել են ազոտական պարարտանյութերի արտադրության գործարան, կերային խմորիչների արտադրության գործարան, գլյուկոզայի արտադրության գործարան, ձկնաբուծական կոմբինատ, ցեմենտի գործարան, մի քանի մեքենաշինական գործարաններ։ Միևնույն ժամանակ սկսվել է կղզու խոշորագույն նավթավերամշակման գործարանի և առաջին ԱԷԿ-ի շինարարության նախապատրաստումը ։
2005 թվականին քաղաքի պատմական կենտրոնը մտցվել է Համաշխարհային ժառանգության ցանկ։
Ժամանակակից դրություն
Ներկայումս Սիենֆուեգոսը խոշոր ծովային նավահանգիստ է, շաքարի, ծխախոտի և սուրճի վաճառքի կենտրոն։ Քաղաքում կա նավթարդյունաբերական գործարան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կուբայի քաղաքներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Կուբայում Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կուբայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1819 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ցեզարիա Բոդուեն դե Կուրտենե
Ցեզարիա Բոդուեն դե Կուրտենե կամ Բոդուեն դե Կուրտենե Էրենկրեյց և Բոդուեն դե Կուրտենե Էրենկրեյց Էնջեևիչ (Cezaria Baudouin de Courtenay Ehrenkreutz Jędrzejewiczowa, ), լեհ էթնոլոգ և ազգագրագետ, Իվան Բոդուեն դե Կուրտենեի դուստրը։
(886) Վոշինգտոնիա
(886) Վոշինգտոնիա (Washingtonia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1917 թվականի նոյեմբերի 16-ին Ջորջ Պետերսի կողմից Վաշինգտոնում ։
Ցեզարիա Բոդուեն դե Կուրտենե
Կյանք և գործունեություն
Բոդուեն դե Կուրտենեն սկզբում ստացել է տնային կրթություն, 1893 թվականին ընտանիքով Կրակով տեղափոխվելուց հետո նա սկսել է սովորել գիմնազիայում ։ 1900 թվականից ուսումը շարունակել է Սանկտ Պետերբուրգում, սովորել կանանց բարձրագույն դասընթացներում, այնուհետև՝ որպես կամավոր Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի պատմաբանասիրական բաժնում, որն ավարտել է այն 1911 թվականին և պաշտպանել ատենախոսություն Պտաշիցկիի հրատարակած 16-րդ դարի լեհական աղոթագրքի լեզվի վերաբերյալ։ Ավարտելուց հետո նա դասավանդել է Վարշավայում մասնավոր գիմնազիաներում ։ 1922 թվականին պաշտպանել է իր դոկտորական ատենախոսությունը Վարշավայի համալսարանում Սուրբ Սեսիլիա Św. Cecylia – przyczynek do genezy apokryfów ապոկրիֆների ծագման հարցի շուրջ ։ 1924 թվականից ազգագրություն և էթնոլոգիա է դասավանդել Վիլնյուսի Ստեֆան Բատորիի անվան համալսարանում։ 1929 թվականից եղել է պրոֆեսոր ։ 1933 թվականին նա նույն պաշտոնով տեղափոխվել է Վարշավայի համալսարանում։ Բոդուեն դե Կուրտենեն 1935 թվականին դարձել է Վարշավայի Ազգագրական թանգարանի հիմնադիրներից մեկը ։
(886) Վոշինգտոնիա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,176682 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3386 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 4,0148 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2068,04 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,174078 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 16,84° անկյուն։
Ցեզարիա Բոդուեն դե Կուրտենե
Կյանք և գործունեություն
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկման հետ նա փախել է Լեհաստանից և հայտնվել Պաղեստինում, որտեղ դարձել է Լեհաստանի գիտական ​​ինստիտուտի հիմնադիրներից մեկը։ Այնտեղ կազմակերպվել է Լեհաստանի 2-րդ կորպուսի զինվորականների պատրաստումը։ 1947 թվականից ապրել և աշխատել է Լոնդոնում, որտեղ դարձել է արտերկրի լեհական գիտական ​​ընկերության համահիմնադիրներից մեկը։ Նա դասավանդել է արտերկրի լեհական համալսարանում, իսկ 1958 թվականից նշանակվել է ռեկտոր ։
(886) Վոշինգտոնիա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1917 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ջորջ Պետերսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ցեզարիա Բոդուեն դե Կուրտենե
Անձնական կյանք
Բոդուեն դե Կուրտենեն սկզբում ամուսնացած էր իր հոր աշակերտ Մաքս Վասմերի հետ, նա բաժանվեց նրանից և նորից ամուսնացավ իրավագիտության պրոֆեսոր և Լեհաստանի սենատոր Ստեֆան Էրենկրոյցի հետ։ Նրանից նույնպես բաժանվել է և ամուսնացել երրորդ անգամ։ Նրա ամուսինը՝ Յանուշ Յեդժեևիչը, Լեհաստանի նախկին վարչապետն էր ։
Մահ
Բոդուեն դե Կուրտենեն մահացել է 1967 թվականի փետրվարի 28-ին Լոնդոնում 82 տարեկան հասակում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհ ազգագրագետներ Կատեգորիա:Կին լեզվաբաններ Կատեգորիա:Ազգագրագետներ Կատեգորիա:Լեհ կին գրողներ Կատեգորիա:Լեհ կանայք Կատեգորիա:Լեհ գրողներ
Գետաթաղի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Սյունիքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Սյունիքի մարզի Գետաթաղ գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թվականին հաստատվել է ՀՀ կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 21 հուշարձան (9 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Յալմաս
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Կաթնաշոռային պանրիկ
Կաթնաշոռային պանրիկ կամ ջնարակած պանրիկ (լրիվ անվանումը՝ շոկոլադով ջնարակած կաթնաշոռային պանրիկ), շոկոլադեպատ, շաքարի, աղի, կարագի, չրերի, վանիլինի և այլ հավելումներով կաթնաշոռից պատրաստված, բաժիններով կաթնաթթվային մթերք, կաթնամթերքի ապրանքային անուն։ Այն սառն ուտեստ է։
Նկարագրություն
Պանրիկի քաշը կազմում է 40-ից մինչև 250 գրամ։
Երկարությունը կարող է լինել 7-10 և ավելի սանտիմետր։
Ջնարակած պանրիկները տարածված են ԱՊՀ երկրներում, Բալթյան երկրներում, Հունգարիայում («Տուրո Ռուդի» անվանումով)։
Ըստ ջնարակած պանրիկների թանգարանի տվյալների՝ աշխարհի ավելի քան 15 երկրներում շոկոլադապատ պանրիկներ են արտադրվում ։
Պատմություն
Պանրիկները առաջին անգամ սկսեցին արտադրվել ԽՍՀՄ-ում՝ 1930-ական թվականներին (կա տարբերակ, ըստ որի՝ պանրիկները պատրաստվել են դեռևս XIX դարում՝ Ալթայում) ։
Խորհրդային խանութներում պանրիկները հայտնվել են 1950-ականներին և արագ դարձել են հայտնի։ Քաղցր վանիլային համը շատ էր դուր գալիս երեխաներին, իսկ փխրուն շոկոլադե գլազուրը իրենից ներկայացնում էր ինքնուրույն քաղցրավենիք, որը շատ երեխաներ կծում էին, իսկ հետո ուտում էին պանրիկային զանգվածը։ Որոշ ծնողներ փորձել են ջնարակած պանրիկը ներկայացնել որպես Էսկիմո, հատկապես, երբ երեխաները հիվանդ էին (տաք պաղպաղակ)։
1980-ականների վերջին ԽՍՀՄ-ում ջնարակած պանրիկները դեֆիցիտ էին, ինչպես շատ կաթնամթերքները։
1990-ականների սկզբին պանրիկները կրկին հայտնվեցին վաճառասեղաններին, տեսականին բաղկացած էր երկու տեսակներից՝ վանիլային և կակաոյի։
1995 թվականից հետո կտրուկ ավելացավ արտադրողների թիվը, և պանրիկների ընտրությունը նույնպես զգալիորեն ընդլայնվեց. հայտնվեցին լցոնումներով (Խտացրած կաթ և այլն), շերտերով, խաշխաշով և թխվածքաբլիթով պանրիկներ։
Առաջին ջնարակած պանրիկները փաթեթավորվում էին փայլաթիթեղի մեջ, որը չէր ապահովում արտադրանքի հերմետիկությունը, ուստի նման պանրիկների պիտանելիության ժամկետը չէր գերազանցում 3 օրը։ Հերմետիկ փաթեթավորման ներդրումից հետո հնարավոր է դարձել առանց կոնսերվանտների օգտագործման պանրիկի պահպանման ժամկետը երկարացնել մինչև 15 օր՝ սառնարանում և 60 օր՝ սառեցված վիճակում պահելու դեպքում։
Դասակարգում
Կաթնաշոռային պանրիկները կարող են լինել մի քանի տեսակների.
Գրականություն
Կատեգորիա:Աղանդեր Կատեգորիա:Կաթնաթթվային մթերք
Էլենի Բուկուրա-Ալտամուրա
Էլենի Բուկուրա Ալտամուրա (Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα, ), 19-րդ դարի 2-րդ կեսի հույն նկարչուհի։ Հիշատակվում է նաև որպես ժամանակակից Հունաստանի առաջին պրոֆեսիոնալ կին նկարչուհի, ֆեմինիստ ։ Էլենի Բուկուրա Ալտամուրան հույն գրող Ռեա Գալանակիի «Էլենին կամ ոչ ոք» վեպի գրական հերոսի և հույն դրամատուրգ Կոստաս Ասիմակոպուլոսի «Կայծակ անտառներում - Բաց տարածք - Էլենի Ալտամուրա» թատերական եռագրության նախատիպն է ։
Կենսագրություն
Էլենի Բուկուրան ծնվել է 1821 թվականին Սպեցե կղզում։ Նույն թվականին սկսվել է Հունաստանի անկախության պատերազմը և Սպեցեն, Իդրա և Ֆսարա կղզիների հետ միասին դարձել է հեղափոխական հունական նավատորմի երեք հենարաններից մեկը։ Էլենիի հայրը՝ Յաննիս Բուկուրասը, նավապետ էր և մասնակցել է պատերազմին, սակայն հունական պետության վերակազմակերպումից հետո դարձել է Աթենքի առաջին թատերական հովանավորը։ Էլենիի մոտ գեղանկարչական հակումները դրսևորվել են մանուկ հասակից, և հայրը տեսնելով նրա տաղանդը, նրա համար վարձել է Արվեստի դպրոցի իտալացի ուսուցիչ Ռաֆայելո Չեկոլիին, որի երաշխավորական նամակով Էլենին 1848 թվականին մեկնել է ուսանելու Իտալիայում։
Իտալիա
Իտալիայում Էլենին նկարչություն է սովորել Նեապոլում և Հռոմում։ Կան հիմնավորումներ, ըստ որոնց, քանի որ կանանց թույլ չէին տալիս սովորելու իտալական ակադեմիաներում, Էլենին սովորել է՝ հագնվելով որպես երիտասարդ տղա, ինչին նպաստել է նրա կառուցվածքը ։ Էլենին սիրահարվել և համատեղ ապրել է իտալացի նկարիչ և հեղափոխական Ֆրանչեսկո Սավերիո Ալտամուրայի հետ (1822-1897 թթ.), որից, առանց ամուսնության, ունեցել է երեք երեխա`Իոաննիսը, Սոֆիան և Ալեքսանդրոսը։ Ալտամուրայի հետ հարաբերությունները օրինականացնելու համար Էլենին դարձել է կաթոլիկ և ամուսնացել նրա հետ։ Սակայն 1857 թվականին ամուսինը թողել է նրան և հեռացել նոր սիրուհու`անգլիացի նկարչուհի Ջեյն Բենհման Հեյի հետ՝ տանելով նաև կրտսեր որդուն՝ Ալեքսանդրոսին ։
Հունաստան
Էլենի Բուկուրա-Ալտամուրան վերադարձել է Հունաստան որդու՝ յոթամյա Իոանիսի և դստեր՝ Սոֆիայի հետ։ Ընտանիքի կարիքները հոգալու համար դասեր է տվել Աթենքի երիտասարդ կանանց։ 1872 թվականին դուստրը հիվանդացել է տուբերկուլյոզով։ Դստեր առողջության համար Էլենին ստիպված տեղափոխվել է իր հայրենի կղզի՝ եղբոր տուն։ Սոֆիան մահացել է 1872 թվականին՝ 18 տարեկանում։ Դստեր մահից հետո Էլենին վերադարձել է Աթենք։
1876 ​​թվականին Էլենիի որդին՝ հունական գեղանկարչության աստղ Իոաննիս Ալտամուրան ավարտել է ուսումը Կոպենհագենում և վերադարձել Աթենք։ Սակայն մոր ուրախությունը կարճատև է եղել։ Շուտով Իոաննիսը նույնպես հիվանդացել է տուբերկուլյոզով և մահացել 1878 թվականի մայիսին։ Երեխաների մահը հանգեցրեց նյարդային խանգարման և խելագարության։ 60 տարեկան հասակում Էլենին վերադարձավ Սպեցե, որտեղ այրեց իր գրեթե բոլոր աշխատանքները։
Մահ
Էլենին մահացել է իր կղզում, մոռացված գրեթե բոլորի կողմից, 1900 թվականին։ Թաղվել է Սպեցեում, Սուրբ Աննայի գերեզմանատանը։ Ավելի ուշ, նրա, ինչպես նաև Սոֆիայի և Իոաննեսի մասունքները նրանց սերունդները վերաթաղել են Աթենքի առաջին գերեզմանատանը Բուկուրա-Ալտամուրա ընտանիքի մյուս անդամների կողքին ։
Հիշատակ
2011 թվականին հույն կինոռեժիսոր Կլեոնի Ֆլեսսան Էլենի Բուկուրա-Ալտամուրայի կյանքի մասին նկարահանել է վավերագրական ֆիլմ ։
Բորիսով (քաղաք)
Բորիսով (նաև Borisov; պաշտոնապես թարգմանվել է որպես Barysaŭ, Бары́саў; Бори́сов, Borysów) քաղաք Բելառուսում, որը գտնվում է Մինսկի մարզի Բերեզինա գետի մերձակայքում։ Մոտ 145000 բնակչությամբ քաղաքը գտնվում է Մինսկից շուրջ 74 կմ դեպի հյուսիս-արևելք։
Միջնադար և ժամանակակից դարաշրջանի սկիզբ
Բորիսովն առաջին անգամ հիշատակվում է Լորենյան օրենսգրքում, որը հիմնադրվել է (որպես Բորիսով) 1102 թվականին, Պոլոցկի իշխան Ռոգվոլոդ Վսեսլավիչի կողմից, որն ուներ Բորիս մկրտության անունը (քաղաքի անվանումը բառացիորեն նշանակում է Բորիս)։ Հաջորդ մի քանի դարերի ընթացքում այն այրվել, այնուհետև վերակառուցվել է իր սկզբնական վայրից մի փոքր հարավ։
13-րդ դարի վերջին այն դարձել է Լիտվական մեծ իշխանության մաս, Կիևյան Ունիայից հետո՝ (1385) լեհ-լիտվական միության մաս։ 1500 թվականին ռուս-լիտվական պատերազմի ընթացքում, Ալեքսանդր Յագելոնը բնակվել է Բորիսով ամրոցում։ 1563 թվականին Սիգիզմունդ II Օգոստոս թագավորի կոողմից նրան տրվել է Մագդեբուրգյան իրավունք։ 1569 թվականին (Լյուբլինյան ունիայից հետո) այն դարձել է Ռեչ Պոսպոլիտաի մի մասը, այնուհետև 1793 թվականին Լեհաստանի երկրորդ բաժանման արդյունքում այն դարձել է Ռուսական կայսրության մի մասը։ Լեհ-լիտվական միության հաջորդ տարիներին այստեղ տեղակայվել են զորքեր, իսկ թագավոր Ստանիսլավ Օգոստոսը ստեղծել է քաղաքի զինանշանը (որոշում #17435), որի առաջին կեսը պարունակում էր Մինսկի զինանշանը, մինչդեռ երկրորդ կեսն ուներ երկու աշտարակներ արծաթե ֆոնի վրա, իսկ աշտարակների վերևում գտնվում էր Պետրոս առաքյալը՝ ձեռքում բռնած բանալի։
19-րդ դար
Լեհաստանի բաժանումներից հետո Բորիսովը Մինսկի նահանգում գտնվող ասմինիստրաըիվ քաղաք էր։
1812 թվականին դարձել է վճռորոշ վայր, երբ Նապոլեոնի զորքերը հատել են Բերենզինա գետը։ Ֆրանսիացիները ցանկանում էին անցնել քաղաքը, բայց հաջողությամբ ազատվեցին հետապնդող զորքերից՝ կառուցելով երկու փայտե կամուրջներ քաղաքից հյուսիս։ Նապոլեոնյան դարաշրջանի թնդանոթ է պահվում քաղաքի թանգարանում։
1871 թվականին Բրեստի և Մոսկվայի միջև ընկած երկաթուղին անցնում էր Բորիսովի մոտով և այնտեղ կայարան էր կառուցվել։ 1900 թվականին կայարանի տարածքը միացրել են քաղաքին։
20-րդ դար
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում, ցարական Ռուսաստանի անկումից հետո կռիվներ են սկսվել քաղաքը կառավարելու համար և այն մի քանի ղեկավար է փոխել։ 1917 թվականի նոյեմբերին տարածքը դարձել է Ռուսաստանի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետության մի մաս, 1918 թվականի սկզբին Գերմանական կայսրությունը գրավել է այն, 1919-1920 թվականներին՝ երկրորդ անգամ ԽՍՀՄ կազմի մեջ մտնելուց առաջ այն կառավարում էր Լեհաստանը։ 1921 թվականին Ռիգայի պայմանագրով ճանաչվել է ԽՍՀՄ իշխանությունը և քաղաքը մտել է Բելառուսական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության կազմի մեջ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում 1941 թվականի հուլիսի 2-1944 թվականի հուլիսի 1-ը Նացիստական Գերմանիան գրավել է Բորիսովն ու քաղաքի մեծ մասը ոչնչացվել է։ Ավելի քան 33,000 մարդ զոհվել է վեց ճամբարներում, որոնք կառուցվել էին քաղաքի շուրջ։
1948 թվականի մայիսից քաղաքը հանդիսացել է 7-րդ տանկային բանակի շտաբը, որը վերափոխվել է 65-րդ բանակային կորպուսի, իսկ այնուհետև 2001 թվականին Բելառուսի զինված ուժերի 7-րդ տանկային բանակ։ 2000-ականներին քաղաքապետարանի ղեկավարը կամ քաղաքապետը եղել է Վասիլի Բուրգունը ։
Արդյունաբերություն
Արդյունաբերության բնագավառում աշխատողների ընդհանուր թիվը հասնում է 31 019 մարդու ։
Խոշոր գործարաններից են՝
Ժամանակակից կյանք
Քաղաքը գետով բաժանվում է հին և նոր մասերի, որոնք միացված են երկու կամուրջներով։ Երկաթուղային կայարանը, միջազգային ճանապարհը, քաղաքապետարանը, շտաբը և կենտրոնական հրապարակը գտնվում են նոր մասում։ Սովորաբար այս շրջանում ընտանիքները հիմնականում ապրում են մեծ բնակարաններում, ժամանակակից բնակելի շենքերում, բայց ծայրամասում կան մի քանի սեփական տներ, որոնց մի մասը դեռ ներսում չունի ջրմուղներ։ Ջուրը գալիս է արտեզյան ջրհորից և շատ մաքուր ու առողջարար է։
Սպորտ
Հիմնական մարզադաշտերը. 2 մարզադաշտ, 3 լողավազան, 14 հրաձգարան, 8 մարզադաշտ
ԲԱՏԷ ՖԱ ֆուտբոլային թիմը գտնվում է քաղաքում։ Նրանք 15 անգամ նվաճել են Բելառուսի չեմպիոնների լիգան և մրցել ՈւԵՖԱ Եվրոպայի Լիգա գավաթի համար և ՈւԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգայում։ Այն նաև հայտնի է Berezina-RCOR բասկետբոլային թիմով։ Բորիսոույում կազմակերպվել է կանանց բասկետբոլի Եվրոպայի առաջնություն (B դիվիզիոն)։
Զույգ քաղաքներ — Քույր քաղաքներ
Բորիսոուի քույր քաղաքներն են․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուսի քաղաքներ
Ալֆրեդ Խաչատրյան
Ալֆրեդ Անդրանիկի Խաչատրյան, գյուղատնտես։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1938 թվականի մայիսի 3-ին Երևան քաղաքում, ծառայողի ընտանիքում։ Ավարտել է Երևանի հ. 72 միջնակարգ դպրոցը։ 1957 թվականին ընդունվել է Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտ և ավարտել է 1962 թվականին՝ ստանալով «Գիտնական ագրոնոմ» կոչում։
1962-1967 թվականներին աշխատել է նախկին Թալինի շրջանի Արտենիի խորհտնտեսության գյուղատնտես՝ նոր իրացվող հողերի վրա հիմնելով հարյուրավոր հեկտար խաղողի և պտղատու այգիներ։
1969-1971 թվականներին աշխատել է նախկին Մասիսի շրջանի Ենգիջայի խորհտնտեսության տնօրեն։
1971-1974 թվականներին աշխատել է նույն շրջանի 22-րդ կուսհամագումարի անվան խորհտնտեսության տնօրեն։
1974-1978 թվականներին աշխատել է Հանրապետության գյուղատնտեսության նախարարության խաղողագործության և պտղաբուծության գլխավոր վարչության պետ։ Այդ տարիներին նրա գլխավորությամբ ու անմիջական մասնակցությամբ Աշտարակի, Նաիրիի և Հրազդանի շրջաններում հիմնվեցին ավելի քան 1500 հա ինտենսիվ տիպի պտղատու այգիներ։ Խաղողի այգետարածքները Հանրապետությունում հասցվեցին 36.000, իսկ պտղատու այգիների տարածքները՝ 52.000 հեկտարի։
1978 թվականի օգոստոսից մինչև 1979 թվականի սեպտեմբեր ամիսն աշխատել է Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեում՝ որպես գյուղատնտեսության բաժնի սեկտորի վարիչ։
1979-1982 թվականներին աշխատել է ՀԿԿ Մասիսի շրջանային կոմիտեի երկրորդ քարտուղար։
1982-1985 թվականներին աշխատել է պտուղբանջարեղենի և մթերումների աշխատողների արհմիությունների հանրապետական կոմիտեի նախագահ և ագրոարդյունաբերական համալիրի հարցերով բաժնի պետ։
1985 թվականի հունվարից մինչև 1986 թվականի հունվարն աշխատել է Հայկական ՍՍՀ պտուղբանջարեղենի տնտեսության նախարարի տեղակալ։
1986-1989 թվականներին աշխատել է Հայկական ՍՍՀ «Պետագրոարդ»-ի «Հայջերմարդ» ՀԱՄ գլխավոր տնօրեն։
1990 թվականի մարտից աշխատել է Հայաստանի գյուղատնտեսության նախարարության բուսաբուծության գլխավոր վարչության պետ՝ գյուղատնտեսության ենթակառուցվածքների զարգացման գլխավոր վարչության պետ, իսկ 2002 թվականից՝ գյուղատնտեսության վարչության պետ։
1990 թվականից մինչև 2019 թվականն աշխատել է «Ագրիկո» հայ-հոլանդական ընկերության տնօրեն։ Նշված ընկերությունն առ այսօր Հայաստան է ներմուծում կարտոֆիլի սերմնացուներ։
1972 թվականին պարգևատրվել է «Աշխատանքային կարմիր դրոշի» շքանշանով, ինչպես նաև աշխատանքի գերազանցության մեդալով։ Անընդմեջ ընտրվել է գյուղական և շրջանային խորհրդի պատգամավոր, եղել է շրջանային կուսակցական կոմիտեի անդամ, Հայաստանի ԿԿ Մասիսի շրջանային կոմիտեի բյուրոյի անդամ, ՀՀ գյուղատնտեսության նախարարության կոլեգիայի անդամ։
2013 թվականի մայիսի 3-ին Ալֆրեդ Խաչատրյանը ՀՀ գյուղատնտեսության զարգացման ոլորտում ունեցած բեղմնավոր աշխատանքի և բացառիկ ներդրման համար պարգևատրվել է «Գյուղատնտեսական նվաճումների համար» ոսկե մեդալով ։
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
2010 թվականին կայացած MTV Video Music Awards մրցանակաբաշխության ժամանակ ամերիկացի երգչուհի Լեդի Գագայի հագած հում տավարի մսից պատրաստված հռչակավոր զգեստ, որին ԶԼՄ-ները տվել են «մսային զգեստ» անվանումը ։ Զգեստի ձևավորման հեղինակը Ֆրենկ Ֆերնանդեսն է, իսկ ոճավորողը՝ Նիկոլա Ֆորմիչետին ։ Հագուստը քննադատությունների է ենթարկվել կենդանիների իրավունքների պաշտպանության խմբերի կողմից, իսկ Թայմ ամսագիրն անվանել է այն որպես 2010 թվականի նորաձևության լավագույն հայտարարություն։
Ալֆրեդ Խաչատրյան
Կենսագրություն
Եղել է ԱՊՀ երկրների սերմնաբուծության հարցերի գծով միջպետական կոորդինացիոն խորհրդի Հայաստանի ներկայացուցիչ ։
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
Լրատվամիջոցները վիճարկել են մսային հագուստի մտահղացման յուրօրինակությունը՝ համեմատելով զգեստը նմանատիպ նկարների հետ, որոնք մինչ այդ արդեն գոյություն են ունեցել ժամանակակից արվեստում և մասսայական մշակույթում։ Իր նախորդ զգեստների նման, այս մեկը նույնպես արխիվացվել է, բայց ցուցադրվել է 2011 թվականին Ռոքնռոլի փառքի սրահում, քանի որ կոլեկցիոներները պահպանել են այն ապխտած տեսքով։ Մրցանակաբաշխության արարողությունից հետո՝ Գագան բացատրել է, որ զգեստը հայտարարություն է այն մասին, որ պետք է պայքարել այն ամենի համար՝ ինչին հավատում ես և ընդգծել է իր զզվանքը ամերիկացի ռազմական գործիչների «Մի՛ հարցրու, մի՛ խոսիր» քաղաքականության վերաբերյալ։
Ալֆրեդ Խաչատրյան
Կենսագրություն
Գյուղատնտեսական ոլորտում Ալֆրեդ Խաչատրյանի ծավալած գործունեության մասին հանգամանալից տեղեկատվություն են պարունակում «Հավաքական ուժ» (հեղ.՝ Ռուդիկ Գևորգյան), ինչպես նաև «Գյուղատնտեսության հայ նշանավորները» (հեղ.՝ Սերգեյ Ավագյան) գրքերը։
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
Նախապատմություն
2010 թվականի Video Music Awards մրցանակաբաշխության ժամանակ Գագան եղել է ամենաշատ անվանակարգերում առաջադրված մասնակիցը՝ ռեկորդային 13 մրցանակով, ներառյալ երկու տարվա տեսահոլովակերը (դրանով դարձել է առաջին կին արտիստը, որը հասել է այդպիսի հաջողության) ։ Նա եկել է Ալեքսանդր Մակքուինի կողմից ստեղծված զգեստով, հետո հագել է Ջորջիո Արմանի, իսկ ամենավերջում հագել է երրորդ և վերջին զգեստը՝ հում մսից պատրաստված զգեստ, գլխարկ, կոշիկներ և պայուսակ։ Գագան կրել է մսային հագուստ՝ «Տարվա տեսահոլովակ» անվանակարգում «Bad Romance» հաղթած երգի համար մրցանակ ստանալու համար։ Երբ նա ստացել է մրցանակը վարող Շերից, նա կատակել է ասելով՝ «Ես երբեք չէի մտածի, որ կխնդրեմ Շերին բռնել իմ մսային պայուսակը» ։ Գագան շարունակել է կրել զգեստը լրատվամիջոցների լուսանկարահանումներից և Էլեն Դեջեներեսին հարցազրույց տալուց հետո ։ Գագան բացատրել է իր զգեստի իմաստը Դեջեներեսին, ասելով՝ «Եթե մենք չպաշտպանենք, այն ինչին հավատում ենք և չպայքարենք մեր իրավունքների համար, բավականին շուտով, մենք այնքան իրավունքներ կունենանք, ինչքան մեր սեփական ոսկորների վրա միսը» ։ «Հիմա ես սիրում եմ Լեդի Գագային, բայց որպես կենդանիների նկատմամբ բռնություն չհանդուրժող մարդ, իմ համար շատ ծանր էր նստել նրա կողքին, երբ նա այդպիսի զգեստով էր», գրել է Դեջեներեսը, որը բուսակեր է, ավելի ուշ ավելացնելով՝ «Բայց դա ինձ ստիպեց մտածել, թե ինչումն է կայանում նրա հագուստի և կաշվից պատրաստված հագուստի մեջ տարբերությունը» ։
Ալֆրեդ Խաչատրյան
Կենսագրություն
Ալֆրեդ Խաչատրյանը մահացել է 2022 թվականի նոյեմբերի 7-ին Երևան քաղաքում։
Ալֆրեդ Խաչատրյանն ամուսնացած էր, ունի երեք զավակ։
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
Ձևավորում
Ֆերնանդեսը ասել է զգեստի ձևավորման մասին՝ «Ես գիտեի, որ այդ զգեստը կլինի այն զարմանալի իրերից մեկը, որը Գագան կրում էր այդ երեկոյի ընթացքում։ Ես գիտեի, որ այդ զգեստը կարող է լինել այն, ինչ նա արել էր այդ երեկոյի ընթացքում։ Նա շատ լավ է պատրաստված և իրականում ունի այնպիսի տեսք, ինչպին տեսախցիկում է։ Մենք հնարավորություն չունեինք անգամ չափերը փորձելու համար։ Նա հագնում է դա միայն VMAs-ի համար։ Միայն այն ժամանակ, երբ ես տեսա այն մոնիտորի վրա, ես հասկացա, որ այն մեծ կլինի» ։
Խաչմերուկ (ֆիլմ, 1998)
«Խաչմերուկ» («Перекрёсток»), 1998 թվականի ռուսական քնարական կինոկատակերգություն, որը նկարահանել է ռեժիսոր Դմիտրի Աստրախանը  ։ Հեռուստատեսային պրեմիերան տեղի է ունեցել 1999 թվականի մարտի 8-ին ОРТ ալիքով։
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
Ձևավորում
Ֆերնանդեսը՝ հաղորդելով Գագայի կարծիքը հարցազրույցում ասել է, որ Գագան ինքն է ասել, որ զգեստից լավ հոտ է գալիս, իսկ զգեստից մսի հոտ էր գալիս ։ Դիզայները պատմել է այն մասին, թե ինչ պետք է տեղի ունենար զգեստի հետ պարգևատրումից հետո։ «Զգեստը կտեղադրվի արխիվում՝ իր բոլոր հանդերձանքների հետ միասին։ Դա երկար չի տևի, ահա թե ինչում է կայանում ամբողջ հմայքը։ Ես սիրում եմ այն միտքը, որ այն փոխվում է և վերածվում է ինչ-որ այլ բանի» ։ Ավելի ուշ նա բացատրել է, որ զգեստը կպահպանվի ապխտած մսի տեսքով՝ նախքան սառեցնելը ։
Խաչմերուկ (ֆիլմ, 1998)
Սյուժե
1990-ականների վերջ, Ռուսաստան։ Անգլերենի ուսուցչուհի Ելենա Մորոզովան իր ընկերուհու՝ Նատաշայի օգնությամբ հնարավորություն է ստանում բարձր վարձատրվող աշխատանք կատարել խոշոր նավթային ընկերությունում։ Սակայն պարտադիր պայման է, որ թեկնածուն պետք է ամուսնացած լինի, և այժմ Լյալյան պետք է շտապ ամուսնանա։ Կիրիլը, որի հետ հարաբերություններ ունի Լյալյան, շտապ ամուսնանալու խնդրանքին ի պատասխան միայն վրդովվում է։
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
Ձևավորում
Ռոքնռոլի փառքի սրահը 6000 դոլար է վճարել տաքսիդերմիստ Սերջիո Վիջիլատոյին՝ զգեստը պահպանելու համար։ Այն սառեցվել է երկու հեռուստատեսային ելույթներից հետո, թեև Վիջիլատոն հայտնաբերել է զգեստի տարրալուծման նշաններ, որոնք տեղի են ունեցել մինչև այն սառեցնելը և նշել, որ դրանից հոտ է գալիս, երբ այն սառեցվել է։ Հագուստը մշակվել է քլորի կրաքարի և բակտերիաների սպանելու ախտահանիչով և վերականգնվել է մուգ կարմիր գույնով ներկված, երբ այն նույն տեսքը ստացավ, ինչպիսին եղել է երգչուհու առաջին ելույթի ժամանակ։ Սակայն կոնսերվացումից հետո մնացել են տավարի մսի մի քանի կտորներ, որոնք չեն մտել վերամշակված զգեստի մեջ ։
Խաչմերուկ (ֆիլմ, 1998)
Սյուժե
Օլեգ Սևոստյանովը 15 տարի առաջ երկրում շատ մեծ ճանաչում ունեցած «Քեռի Ալիկ» ռոք խմբի առաջատարն է։ Այժմ նրանց մասին քչերն են հիշում, և նախկին հայտնիները հանդես են գալիս ակումբներում և գումար վաստակում այնտեղ, որտեղ հաջողվում է։ Մի օր Ալիկին գտնում է նրանց նախկին ադմինիստրատոր Մայքլը, որն այժմ ապրում է ԱՄՆ-ում և առաջարկում է համերգներ կազմակերպել Ամերիկայում. դա մեծ գումար վաստակելու և նորից հայտնի դառնալու հնարավորություն է։ Սակայն կա միայն մեկ խոչընդոտ. նա ամուսնալուծված է, իսկ դեսպանատանը չեն սիրում վիզաներ տրամադրել նրանց, ում հայրենիքում ոչինչ չի պահում։ Միխայիլը պնդում է, որ Ալիկն շտապ ամուսնանա։ Լյուսյան՝ Ալիկի սիրուհին, պաշտոնապես ամուսնանալու առաջարկը կտրականապես մերժում է։
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
Ձևավորում
Գագան զգեստը կրել է՝ կատարելով «Americano» և «Poker Face» երգերը ։
Խաչմերուկ (ֆիլմ, 1998)
Սյուժե
Ալիկն ու Լյալյան պատահաբար ծանոթանում են գետնանցումում, որտեղ «Քեռի Ալիկ» խումբն աշխատում է։ Նրանք ակնհայտորեն համակրում են միմյանց, և մոտակա կրպակից գնված աստղագուշակը նրանց համար կանխատեսում է «սեր և հավատարմություն ամբողջ կյանքի համար»։ Ալիկի՝ ամուսնությունների գրանցման գրասենյակ գնալու և դիմում ներկայացնելու առաջարկն ապշեցնում է Լյալյային, բայց նա պատասխանում է համաձայնությամբ։ Ամուսնությունների գրանցման պալատում խմբի երաժիշտները նվագում են գրանցումների ժամանակ, այնպես որ նրանց ծանոթությունների շնորհիվ Ալիկի ու Լյալյայի դիմումը միանգամից ընդունվում է, և ամուսնության գրանցումը նշանակվում է հենց հաջորդ օրը։ Ընդ որում՝ դիմում ընդունող «Մաշա մորաքույրը» կասկած է հայտնում, թե արդյոք արժի այդպես վարվել. նրան համոզելու համար գրանցվողներից յուրաքանչյուրը բացատրում է դիմում ներկայացնելու իրական դրդապատճառը, բայց դա հնչում է այնպես, որ յուրաքանչյուրը կատակ է ընդունում մյուսի միանգամայն ճշմարիտ բացատրությունը։
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
Ազդեցություն
Նախկինում նա մսից պատրաստված բիկինի էր կրում Վոգ պարբերականի ճապոնական հրատարակության շապիկին ։ Ի սկզբանե Գագան կրում էր այն 2010 թվականի MTV երաժշտական տեսահոլովակի մրցանակաբաշխության ժամանակ՝ իր «Տարվա տեսահոլովակ» անվակարգում մրցանակ ստանալու համար ։ Թեև դա եղել է երեկոյան ընթացքում Գագայի կոստյումի արդեն երրորդ փոփոխումը, Մսային զգեստն անմիջապես անվանվել է երեկոյի «ամենազավեշտալի նորձևության ակնթարթը» ։ Ֆերնանդեսն այդ զգեստն անվանում է իր կարիերայի վերելքն՝ ասելով․ «Ես զգում եմ, որ հիմա ձայն ունեմ որպես նկարիչ և դիզայներ» ։ Ավելի վաղ նա արդեն Գագայի համար տարբեր իրեր էր ստեղծել, այդ թվում՝ «Bad Romance» երգի երաժշտական տեսահոլովակի զգեստ ։ Նա նաև ստեղծել է գլխարկը, որը Գագան կրում էր 2011-ի փետրվարին տեղի ունեցած «Գրեմմի» 53-րդ մրցանակաբաշխության ժամանակ ։ Այս զգեստը ցուցադրվել է Ռոքնռոլի փառքի սրահում և թանգարանում 2011-ին «Կանայք, ովքեր ռոք են նվագում․ Տեսլական, կիրք, ուժ» (Women Who Rock: Vision, Passion, Power) խորագրով ցուցահանդեսի շրջանակներում ։
MyCelebrityFashion.co.uk կայքի հարցումն անվանել է Գագայի զգեստը սա 2010 թվականի ամենաճանաչված զգեստ, որը շրջանցել է Քեյթ Միդլթոնի նշանադրության զգեստը ։ Ամփոփելով 2010 թվականի արդյունքները մի շարք ցուցակների միջոցով՝ Թայմը մսային զգեստն անվանել է 2010 թվականի գլխավոր նորաձևության հայտարարությունը ։
Խաչմերուկ (ֆիլմ, 1998)
Սյուժե
Անցնում է որոշ ժամանակ։ Լյալյան իր ուսանողների հետ վերադառնում է էքսկուրսիայից. ըստ ամենայնի, նա երբեք չի աշխատել նոր աշխատանքի վայրում։ Գետնանցումում նա տեսնում է «Քեռի Ալիկ» խումբը՝ նույն Ալիկի գլխավորությամբ, որը նույն կերպ նվագում է անցորդների համար։ Նա նույնպես ոչ մի հյուրախաղերի չի մեկնել։ Երկուսն էլ ակնհայտորեն ուրախ են հանդիպել։ Ալիկը Լյալյայի համար երգում է եզրափակիչ երգը։
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
Ազդեցություն
«Տարօրինակ Էլ» Յանկովիչը ստեղծել է Գագայի «Born This Way» երգի պարոդիան, որի անվանումն էր «Perform This Way», որտեղ նա ներառել է տողեր մսային զգեստի մասին (I strap prime rib to my feet / Cover myself with raw meat / I'll bet you've never seen a skirt steak worn this way) ։ Երգի տեսահոլովակում պարող է ներառվել, ով մսային զգեստ էր կրում ։
Խաչմերուկ (ֆիլմ, 1998)
Սաունդթրեք
Ֆիլմի սաունդթրեքի վրա աշխատելու մասին Անդրեյ Մակարևիչն ասել է.
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
Ընդունելություն
MTV երաժշտական տեսահոլովակի մրցանակաբաշխությունից հետո ԶԼՄ-ները փորձել են վերլուծել այս զգեստի նշանակությունը BBC News-ի առաջարկների միջոցով, սկսած հականորաձևությունից, մինչև ֆեմինիզմ, ծերացում և քայքայում, ինչպես նաև հասարակության վերաբերմունք մսի նկատմամբ։ Շեֆ խոհարար Ֆերգյուս Հենդերսոնը բացատրել է մսի նկատմամբ նման վերաբերմունքը, որպես «Մարդիկ հաճախ չեն ցանկանում, որ միսը նման լինի մսի։ Նրանք ցանկանում են, որ այն նրբորեն փաթաթված լինի սուպերմարկետների պլաստիկի մեջ» ։ Մարդիկ կենդանիների հետ բարոյական վերաբերմունքի համար (People for the Ethical Treatment of Animals; PETA) կազմակերպությունը քննադատել է զգեստը, հայտարարելով, որ «մեռած կովերի կտրվածքներից պատրաստված զգեստը հագնելը բավականին վիրավորական մեկնաբանություններ է առաջացնում, բայց ինչ-որ մեկը պետք է ասի նրա ականջին, որ շատ մարդիկ ավելի հիասթափված են սպանդանոցից, քան տպավորված»  ։ Բուսակերների հասարակությունը նույնպես քննադատել է այդ զգեստը  ՝ հանդես գալով հայտարարությամբ, որում ասվում է. «Որքան էլ այն գեղեցիկ ներկայացվի, տանջված կենդանու մարմինը տանջված կենդանու մարմին է մնում։ Շատ կենդանիներ մահանում են սննդի համար, և նրանք չպետք է սպանվեն նաև այսպիսի հնարքների համար» ։
Խաչմերուկ (ֆիլմ, 1998)
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:1998 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Բելառուսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Բելառուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր
Լեդի Գագայի մսային զգեստ
Ընդունելություն
Զգեստի շուրջ մեկ այլ վիճելի հարց է առաջացել՝ ինքնատիպության վերաբերյալ։ Բրուքս Բարնսը Նյու Յորք Թայմսից գրել է, որ այս զգեստը «վերցվել է» Ինկարնացիայից (Incarnation)՝ նկարիչ Մարկ Ռայդենի նկարից, որը պատկերում է սպիտակ մազերով աղջկան՝ մսային զգեստով ։ MTV-ից Շարոն Քլոթը նաև նշել է Գագայի զգեստի և Ռայդենի նկարի միջև նմանությունը ։ Ռայդենը, ինչպես հաղորդվում է, հիասթափված էր, որ Գագան չի ընդունել, որ ոգեշնչվել է իր աշխատանքից ։ Գեղարվեստական և նորաձև մամուլի որոշ ներկայացուցիչներ նշում էին այս զգեստի նմանությունը «Vanitas․ Ալբինո անորեքտիկ մսային զգեստ»-ին՝ կանադացի քանդակագործ Յանա Ստերբակի կողմից 1987 թվականին պատրաստված մսային զգեստին, որը ցուցադրվել է Կանադայի ազգային պատկերասրահում 1991 թվականին   ։ Քարեն Ռոզենբերգը Նյու Յորք Թայմսից համեմատել է զգեստը Ֆրենսիս Բեկոնի՝ 1952 թվականի լուսանկարների շարքի հետ, որոնց վրա թոռին ամրացված տավարի կողերեն էին պատկերված ։ Իսկ The Daily Telegraph-ը համեմատել է զգեստը The Beatles-ի 1966 թվականի «Yesterday and Today» ալբոմի բնօրինակ շապիկի հետ, և նշել է նմանությունը The Undertones խմբի՝ 1984 թվականի «All Wrapped Up» ալբոմի շապիկի հետ, որը ցուցադրում էր մի կին մոդելի, որը հագել է մսի կտորներից (հիմնականում բեկոնից) պատրաստված զգեստ և ձեռնոցներ և երշիկից պատրաստված վզնոց ։ Ճարտարապետներ Դիլեր Սքոֆիդիոն + Ռենֆրոն նույնպես մսային զգեստի դիզայն են պատրաստել 2006 թվականին ։ Մսից պատրաստած և նմանատիպ դիզայնով հագուստի ավելի վաղ օրինակը կրում էին Անգլիայի մայրաքաղաք Լոնդոնի Սլեյդի արվեստի դպրոցի ասպիրանտուրայի ցուցահանդեսի ժամանակ՝ 1979 թվականի հուլիսին, երբ փերֆորմանս արտիստ Ռոբերթ Քոնոլին հագել է սալյամիից պատրաստված կոստյում ։
Որոշ աղբյուրներ ենթադրում են, որ այս զգեստը կարող է մեկնաբանվել որպես հակավեգանություն ։ Բուսակեր երգիչ Մորիսին հայտարարել է, որ իր կարծիքով այս զգեստը համարվում է ընդունելի, եթե այն հասարակական կամ քաղաքական հայտարարություն է, այլ ոչ թե պարզապես «խենթ գաղափար», նշելով, որ նկարիչ Լինդեր Ստերլինգը նախկինում՝ 1982 թվականին, մսային զգեստ էր հագնում՝ բողոքելու այն բանի դեմ, ինչը նա համարում էր կանանց ընկալումը տղամարդկանց կողմից ։ Էլեն Դեջեներեսը Գագային բանջարեղենից բիկինի է նվիրել, երբ երգչուհին մասնակցել է նրա թոք շոուին, և Լեդի Գագան օգտագործել է այս հարթակը զգեստի շուրջ վեճերին պատասխանելու համար, ասելով, որ «․․․այն բազմաթիվ մեկնաբանություններ ունի։ Եթե մենք չպաշտպանենք, այն ինչին հավատում ենք և չպայքարենք մեր իրավունքների համար, բավականին շուտով, մենք այնքան իրավունքներ կունենանք, ինչքան մեր սեփական ոսկորների վրա միսը։ Իսկ ես մսի կտոր չեմ» ։ Հետագայում նա պարզաբանել է, որ նաև օգտագործել է այդ զգեստը, որպեսզի ընդգծի ամերիկացի զինվորականների՝ «մի հարցրու, մի ասա» քաղաքականության հանդեպ իր զզվանքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեդի Գագա Կատեգորիա:MTV երաժշտական տեսահոլովակի մրցանակաբաշխություն Կատեգորիա:Հագուստ
Դոգադա (մուլտֆիլմ)
Դոգադա (Догада), ռեժիսոր Ստանիսլավ Սոկոլովի տիկնիկային մուլտիպլիկացիոն ֆիլմը։ Ֆիլմում պահպանվել է ռուսական ժողովրդական արվեստի ավանդույթների ոգին ։ Ֆիլմի լուսագրում մուլտֆիլմի վերնագիրը գրված է «Догада. Народные потешки» («Դոգադա։ Ժողովրդական կատակներ»)։ Ֆիլմը թողարկվել է 1977 թվականին «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի կողմից։
Սյուժե
Տարօրինակ ծաղրածու Պոտեշնիկը հանրությանն է ներկայացնում իր տիկնիկային ներկայացումը և դրա օգնությամբ ուսուցողական պատմություն է պատմում երիտասարդ Դորոնի արկածների ու ամուսնության մասին։ Դորոնյան, որ շրջապատված էր ինքնաբավ հասարակ գյուղացիներով, համարձակ էր և խելացի, ինչի համար էլ արդյունքում ստանում է պատվավոր Դոգադա կոչումը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր
Civilization VI
Խաղային գործընթացը
Sid Meier' ' s Civilization VI  — համակարգչային խաղ, սերիայի Civilization ժանրի շրջադարձային ռազմավարություն, որը մշակվել Firaxis Խաղեր-ի կողմից և թողարկված է եղել հոկտեմբերի 21 - 2016 թ. ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Windows տեսախաղեր Կատեգորիա:Համակարգչային խաղեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:IOS խաղեր
Հիդասե հէկ
Հիդասե հէկ (ታላቁ የኢትዮጵያ ሕዳሴ ግድብ), ծանրաբեռնված հէկ Եթովպիայի Կապույտ Նեղոսի վրա, որի կառուցումը սկսվել է 2011 թվականին։ Այն գտնվում է Եթովպիայի Բենիշանգուլ-Գումմ շրջանում, Սուդանի սահմանից մոտ 15 կիլոմետր հեռավորության վրա ։ Հիդրոէլեկտրոկայանը իր 6,450 մվտ հզորությամբ կլինի Աֆրիկայի ամենամեծ հիդրոէլեկտրակայանը, իսկ աշխարհում՝ 7-րդը ։ 2017 թվականի օգոստոսի դրությամբ ՀԷԿ-ի շինարարության աշխատանքը կատարվել է 60%-ով  ։
Նախապատմություն
1956-1964-ական թվականներին Միացյալ Նահանգների վերականգնման բյուրոն Եթովպիան հայտնաբերեց Կապույտ Նեղոսի հետազոտության ժամանակ ։ Եթիոպիայի Կառավարությունը 2011 թվականի մարտի 31-ին, նախագիծը հրապարակելուց հետո 4,8 միլիարդ ԱՄՆ դոլար արժողությամբ պայմանագիր է կնքել ՀԷԿ-ի շինարարության համար։ Նախատեսվում է, որ առաջին երկու գեներատորները կգործեն շինարարությունից 44 ամիս հետո ։ Եգիպտոսը, որը գտնվում է Եթովպիայի վերևի մասում, դեմ է ՀԷԿ-ի կառուցմանը, քանի որ կարծում է, որ ՀԷԿ-ը վնաս կհասցնի ջրի քանակին, որը ստանում է Նեղոսից ։ Եթովպիայի նախագահը՝ Զենավին պնդեց, որ պատնեշը չի նվազեցնի Նեղոսի ջրի չափը ։