cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տուրմալին
Հատկություններ
Տարբեր գունավորումների պատճառով առաջին հայացքից տուրմալինը կարելի է շփոթել շատ այլ միներալների հետ, դրանցից են ամեթիստը, անդալուզիտը, վեզուվիանը, քրիզոլիտը, ծխագույն քվարցը, զմրուխտը, պրազիոլիտը, ռուբինը, քրիզոբերիլը, ցիրկոնը, ցիտրինը, կանաչ շպինելը և այլն։
Պյոտր Պավլենսկի
«Կար» ակցիան
Պավլենսկուն նշանավոր դարձրեց «Pussy Riot» պանկ-խմբին աջակցող ակցիան։ 2012 թվականի հուլիսի 23-ին նկարիչը թելով կարված բերանով պիկետի էր կանգնած Կազանսկի տաճարի մոտ՝ ձեռքին պաստառ։ Պավլենսկին նշում է, որ ուզում էր ցույց տալ ժամանակակից նկարչի վիճակը Ռուսաստանում` ազատ խոսքի արգելքը ։
Տուրմալին
Բյուրեղագոյացման պայմանները
Ծագումը՝ էնդոգեն, բարձրջերմաստիճանային, պեգմատիտային մետամորֆիկ, հիդրոթերմալ, մետասոմատիկ։ Տուրմալինի շատ տարատեսակներ կապված են թթվային բնույթի հրաբխային հանքատեսակների հետ։ Այստեղ տուրմալինը գոյանում է ինտրուզիայի սառեցման վերջին էտապում։ հանդիպում են նաև պնևմատոլիտային հիդրոթերմալ հանքատեսակներում, դաշտային սփաթ քվարցային հանքերակներում կասիտերիտի, վոլֆրամիտի, բերիլի, տոպազի հետ միասին։
Պյոտր Պավլենսկի
«Կար» ակցիան
Այլ նշանավոր ակցիաներն են՝ «Մսացու», «Ֆիքսացիա», «Ազատություն» և «Անջատում»։
Տուրմալին
Բյուրեղագոյացման պայմանները
Հանդիպում է գրեյզենների մեջ (էլբայիտ), բարձրջերմաստիճանային հիդրոթերմալ սուլֆիդքվարցային հանքերակներում և լեռնային ապարների հարերակային փոփոխությունների գոտիներում։ Փոքր քանակներով հանդիպում է կոնտակտային փոխակերպված ապարներում՝ թթվային գրանիտների, սկառնի, դաշտաքարի հետ կապված։
Պյոտր Պավլենսկի
«Վտանգ» ակցիան
2015 թ. նոյեմբերի 9-ի գիշերը Պավլենսկին բենզին լցրեց և այրեց Լուբյանկայում ՌԴ Անվտանգության դաշնային ծառայության գլխավոր դուռը։ Երեսուն վայրկյան անց նա ձերբակալվեց։ Ըստ Պավլենսկու՝ «Լուբյանկայի այրվող դուռը ձեռնոց է, որը հասարակությունը նետում է ահաբեկչական վտանգին»։
Տուրմալին
Բյուրեղագոյացման պայմանները
Այս միներալը կայուն է ֆիզիկական հողմահարման, վերանստվածքավորման նկատմամբ, որի հետևանքով կուտակվում է քվարցային նստվածքների փխրուն հանքաշերտերում, հեմատիտի, կորունդի, ցիրկոնի, շպինելների հետ համակցված։
Պյոտր Պավլենսկի
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:Քաղաքական արվեստագետներ Կատեգորիա:Ռուս ժամանակակից արվեստագետներ
Տուրմալին
Հանքավայրեր
Ակնագործական տուրմալին կա նաև Ավղանստանում (Նուրիստան), Դարաե Պիչ, Կանոկան, Ջաբո, Չորմակս, Կանտիվա, Մանդանեշա, Ցոցում, Մուալեվի, Պապրու հանքավայրերում։
Կիրառում
Ոսկերչական քարերի որակի գնահատումը հաշվի է առնում բյուրեղի անթերիությունը և պայծառ, հագեցած գույնը։ Ոսկերչական շուկայում ավելի շատ պահանջված են 2 կարատից ավելի մեծ, երեսակված քարերը։
Սոոռիննա
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 25 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կուուսալու շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Հեյդի Լամար
Հեյդի Լամար (Hedy Lamarr, ծննդյան անունը՝ Հեդվիգ Եվա Մարիա Քիզլեր (Hedwig Eva Maria Kiesler), ), Ավստրիայում ծնված ամերիկացի կինոդերասանուհի և գյուտարար ։ Գերմանիայում վաղ և կարճատև կարիերայից հետո, որը ընդգրկում էր «Էքստազ» (1933) ֆիլմի սիրային տեսարանում նրա հակասական դերը, Հեյդին գաղտնի փախչում է ամուսնուց և տեղափոխվում Փարիզ։ Այնտեղ նա հանդիպում է Մետրո Գոլդվին Մայերի տնօրեն՝ Լուիս Բ․ Մայերին, որն առաջարկում է նրան պայմանագիր կնքել Հոլիվուդում, որտեղ էլ Հեյդին 1930-ականներից 1950-ականները դառնում է կինոաստղ ։
Իր առաջին ամուսնության ընթացքում Լամարը, ձանձրացած իր դերասանական գործունեությունից, հետաքրքրվում է կիրառական գիտությամբ և սկսում գյուտարարությամբ զբաղվել։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբում, նպատակ ունենալով օգնել հակահիտլերյան խմբավորմանը, նա համաշխարհային պատերազմի առանցքային ուժերի հետ հաղորդակցման ռադիո ազդանշանային համակարգի խլացումը կարևորելով՝ կոմպոզիտոր Ջորջ Անթեյլի հետ մշակում է սպեկտրի լայնացման և հաճախականության պատահական փոփոխման համակարգերը ։ Այս տեխնոլոգիան, սակայն, ԱՄՆ ռազմածովային ուժերը չեն կիրառում մինչև 1960-ականները։ Աշխատանքի այս նույն մեթոդիկան կիրառվում է Wi-Fi մոդեմներում, CDMA և Bluetooth տեխնոլոգիաներում  ։ Այս հայտնագործությունների համար Հեյդի Լամարի անունը 2014 թվականին ավելացվել է Գյուտարարների ազգային փառքի դահլիճում ։
Անձնական կյանք և նկարահանումներ կինոյում
Հեդվիգ Եվա Քիզլերը ծնվել է 1914 թվականի նոյեմբերի 9-ին Վիեննայում։ Նա Գերտրուդ և Էմիլ Քիզլերի միակ երեխան էր։ Հայրը՝ Էմիլ Քիզլերը (դեկտեմբերի 27, 1880 – փետրվարի 14, 1935), ծնունդով Լվովից էր և կառավարում էր բանկ։ Մայրը՝ Գերտրուդ Լիխտվիցը (փետրվարի 3, 1894 – փետրվարի 27, 1977), Բուդապեշտի հարուստ հրեական ընտանիքից էր և դաշնակահարուհի։ 16 տարեկանում Հեդվիգը հեռացել է տնից, ընդունվել թատերական դպրոց և սկսել նկարահանվել կինոյում։ Առաջնաելույթը տեղի է ունեցել «Աղջիկը գիշերային ակումբում» գերմանական ֆիլմում (1930)։
1920-ական թվականների վերջին Մաքս Ռայնհարդը նրան՝ որպես դորասանուհու, հրավիրել է Բեռլին։ Նրան համաշխարհային ճանաչում է բերել Գուստավ Մահաթիի «Էքստազ» (Եվա, 1933) չեխոսլովա-ավստրիական ֆիլմը։ Անտառային լճում մերկ լողանալու տասը րոպեանոց տեսարանը 21-րդ դարի չափանիշներով միանգամայն անմեղ է, բայց 1933 թվականին այն հույզերի փոթորիկ է առաջացրել։ Ֆիլմը մի շարք երկրներում արգելվել է ցուցադրության համար և վարձույթի է տրվել գրաքննությամբ մի քանի տարի անց։ Նույն թվականին Հեդվիգն ամուսնացել է զենք արտադրող, ավստրիացի միլիոնատեր Ֆրից Մանդլի հետ։ Մանդլը փորձել է վիեննական վարձույթից հետ գնել «Էքստազ» ֆիլմի բոլոր պատճենները ։
1937 թվականի ամռանը՝ չորս տարվա անհաջող ամուսնությունից հետո, Հեդվիգ Մանդլը փակված տեղից դիմել է դասական փախուստի՝ աղախնին քնաբեր տալով։ «Նորմանդիա» շոգենավով նա Լոնդոնից մեկնել է Նյու Յորք։ Դերասանուհին ստիպված չէր Հոլիվուդի շեմքերը մաշել. «Էքստազ» ֆիլմի արձագանքը չափազանց բարձր էր եղել կինեմատոգրաֆիստների կողմից մոռացվելու համար։ Հենց «Նորմանդիայում» նա պայմանագիր է կնքել «MGM» ստուդիայի հիմնադիր Լուիս Բարտ Մայերի հետ։ Որպեսզի ԱՄՆ-ի պուրիտանամետ հասարակության մոտ ավելորդ զուգորդումներ չառաջացներ, Մայերի խորհրդով վերցրել է մականուն։ Հեդվիգ Քիզլերը դարձել է Հեյդի Լամար (մականունը փոխառվել է «MGM» մեդիաընկերության դերասանուհի, Մայերի նախկին սիրելի Բարբարա լա Մարից, որը մահացել էր 1926 թվականին թմրադեղերի չարաշահման արդյունքում առաջացած սրտի պայթումից) ։ Կարիերայի նոր փուլը հաջողությամբ է ընթացել։ Ընդհանուր առմամբ Հեյդի Լամարը կինոնկարահանումներից վաստակել է 30 միլիոն դոլար։
Հոլիվուդում իր կարիերայի ընթացքում դերասանուհին խաղացել է հանրաճանաչ այնիպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Ալժիր» (1938, Գաբիի դերակատար), «Տիկինն արևադարձներից» (1939, Մանոն դե Վերնեի դերակատար) ֆիլմերը, Ջոն Ստայնբեքի «Տորտիլա-Ֆլետ» (1942, ռեժիսոր՝ Վիկտոր Ֆլեմինգ, Դոլորես Ռամիրեսի դերակատար), «Վտանգավոր փորձ» (1944), «Տարօրինակ կին» (1946) էկրանավորումները և Սեսիլ Բլաունտ դե Միլլի «Սամսոն և Դալիլա» էպիկական ֆիլմը (1949)։ Էկրանին վերջին անգամ հայտնվել է «The Female Animal» ֆիլմում (1958, Վանեսա Վինձորի դերակատար)։
Հեյդին ամուսնացած է եղել վեց անգամ, ունեցել է երեք երեխա։
1966 թվականին 52-ամյա դերասանուհին փորձել է վերադառնալ էկրան, բայց դրան խանգարել են նրա դեմ ծավալված հետապնդումները։ Կտրուկ, անհաշտ բնավորությունը, Հոլիվուդի մասին վիրավորական կարծիք բացեիբաց արտահայտելու սովորությունն ու բնույթը Հեյդի Լամարի համար ստեղծել էին բազմաթիվ ազդեցիկ թշնամիներ։ Մի անգամ նրան մեղադրել են Ֆլորիդայի խանութից կոշիկ գողանալու մեջ, որն արժեցել է 100 դոլարից քիչ։ Չնայած դատարանը ժխտել է այդ մեղադրանքը, բայց այդ միջադեպի գիծը երկար է մնացել։ Նրա հեղինակությանն ավելի մեծ վնաս է հասցրել դերասանուհու «Էքստազն ու ես» վերնագրով ինքնակենսագրությունը (1966), որը գրվել էր Լեո Գիլդի (Leo Guild) և Սայ Ռայսի (Cy Rice) համահեղինակությամբ։ Այդ գրքում գրվել է, որ դերասանուհին տառապում է հեշտամոլությամբ։ Լամարը հրատարակչին դատի է տվել՝ պնդելով, որ գրքում նկարագրված իրադարձություններից շատերը հորինվել են համահեղինակների կողմից ։ Գիրքը պարունակել է նաև հեղինակային իրավունքով պաշտպանված նյութեր, որը Լամարի մասին հոդվածում գրել էր Ջին Ռինգոլդը (Gene Ringgold) և 1965 թվականին տպագրվել էր «Screen Facts» ամսագրում։ Դրա հետ կապված դատական գործընթաց է տեղի ունեցել ։
1998 թվականին Հեյդի Լամարը դատական հայց է ներկայացրել Corel ընկերության դեմ՝ 1997 թվականի վերջին CorelDRAW գրաֆիկական խմբագրի փաթեթավորման տուփերի վրա իր պատկերը տեղադրելու համար՝ պահանջելով 15 միլիոն դոլար փոխհատուցում բարոյական վնասի համար։ Դատական ​​հայցը Corel ընկերության կողմից առարկվել է, քանի որ նա չէր օգտագործել դերասանուհու լուսանկարները. այն պատկերը, որը դարձել էր ընկերության կողմից անցկացվող ամենամյա մրցույթի հաղթողը, CorelDRAW ծրագրի միջոցով թվային եղանակով ստեղծվել էր ոմն Ջոն կորկերի կողմից, և հետևաբար, ըստ ընկերության փաստաբանների, չի պատկանում Հեյդի Լամարին։ Ըստ դերասանուհու փաստաբան Մայքլ Մակդոննելի՝ կողմերը եկել են փոխշահավետ համաձայնության, սակայն Մակդոննելը հրաժարվել է բացահայտել Լամարի կողմից ստացված փոխհատուցման չափը։ Գործարքի արդյունքում Corel ընկերությունն իր արտադրանքը գովազդելիս Հեյդի Լամարի նկարն օգտագործելու համար ստացել է հինգ տարվա լիցենզիա ։
Հեյդի Լամարը մահացել է 2000 թվականի հունվարի 19-ին Ֆլորիդայի Օռլանդո քաղաքում կյանքի 86-րդ տարում։ Դերասանուհու աճյունի մոխիրը, ըստ նրա կամքի, ցրված է նրա հայրենիքում, Ավստրիայում, Վիեննական անտառում։
Գիտական գործունեություն
Բացի կինոյից, Հեյդի Լամարը զբաղվել է գյուտարարական գործունեությամբ։ 1942 թվականին նա Ջորջ Անտեյլի հետ համատեղ արտոնագրել է տորպեդները դիստանցիոն կերպով կառավարող համակարգ ։
Գյուտի խթան է հանդիսացել 1940 թվականի սեպտեմբերի 17-ին էվակուացիոն նավի խեղդվածների մասին հաղորդագրությունը (զոհվել էր 77 երեխա) ։ Ճշգրիտ գիտությունների բնագավառում նրա արտառոց ունակությունները նրան հնարավորություն են տվել վերարտադրել զենքի մասին խոսակցությունների տեխնիկական մանրամասները, որոնք նրա առաջին ամուսինը վարել էր գործընկերների հետ։ Նա ցանկացել է իր երկրին ռազմական առավելություն տալ։ Մերձակայքում ապրող իր ընկերոջ՝ ավանգարդ կոմպոզիտոր Ջորջ Անտեյլի հետ Հեյդի Լամարն սկսել է հնարել ռադիոկառավարվող տորպեդներ, որոնց հսկողությունը հնարավոր չէր ընդհատել կամ դադարեցնել։ Լամարն Անտեյլի հետ կիսվել է մի շատ կարևոր գաղափարով. եթե հեռավորության վրա թիրախային կոորդինատները փոխանցում ենք վերահսկվող տորպեդին մեկ հաճախականությամբ, ապա թշնամին կարող է հեշտությամբ ընդհատել ազդանշանը, խցկել այն կամ դադարեցնել այն կամ տորպեդը վերաուղղել մեկ այլ նպատակի, իսկ եթե փոխանցիչով օգտագործում ենք պատահական կոդ, որը կփոխի փոխանցման ալիքը, ապա հնարավոր է համաժամյա դարձնել նույն հաճախականության անցումները ստացողի վրա։ Կապի ուղիների նման փոփոխությունն ապահովում է տեղեկատվության անվտանգ փոխանցումը։ Մինչ այդ կեղծ, պատահական ծածկագրերն օգտագործվում էին չփոխվող, բաց հաղորդակցման ուղիների միջոցով փոխանցվող տեղեկությունները գաղտնագրելու համար։ Այստեղ տեղի ունեցավ մի քայլ առաջ. գաղտնի բանալին սկսվեց օգտագործվել տեղեկատվության փոխանցման ուղիներն արագ փոխելու համար։
1942 թվականի օգոստոսին Լամարը և Անտեյլն ստացել են «Գաղտնի հաղորդակցության համակարգ (Secret Communication System)» 2 292 387 համարի արտոնագիր։ Արտոնագիրը, որն ուժի մեջ էր մինչև 1955 թվականը, նկարագրում էր գաղտնի հաղորդակցման համակարգերը, ներառյալ կեղծ ալիքների փոխանցումը տարբեր հաճախականությամբ։ Սակայն ԱՄՆ նավատորմն այդ ժամանակ նախագիծը մերժել է իրականացման դժվարությունների պատճառով, և միայն 1962 թվականին այն սկսել են օգտագործել սահմանափակումներով, այնպես որ գյուտարարները դրա համար վարձատրություն չեն ստացել։ Բայց կես դար անց այդ արտոնագիրը դարձել է ընդլայնված սպեկտրի հետ հաղորդակցության հիմք, որն այժմ օգտագործվում է ամենուրեք՝ բջջային հեռախոսներից մինչև Wi-Fi:
2014 թվականի սկզբին Հեյդի Լամարը դարձել է ԱՄՆ գյուտարարների ազգային փառքի սրահի անդամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գյուտարարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ավստրիացիներ Կատեգորիա:Կին գյուտարարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Կին ինքնակենսագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գիտնականներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին ճարտարագետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ավստրիացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Լոբաչև (Օբլիվսկի շրջան)
Լոբաչև (Лобачев), գյուղ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Օբլիվսկի շրջանում։ Մտնում է Օբլիվսկոյե գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օբլիվսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Հովերլա
Գովերլա, ավելի ճիշտ Հովերլա (Говерла), լեռ Ուկրաինայում, երկրի ամենաբարձր կետը։ Գովերլան գտնվում է Իվանո-Ֆրանկովսկի և Անդրկարպատյան մարզերի սահմանին, Ռումինիայի հետ Ուկրաինայի սահմանից մոտ 17 կմ հեռավորության վրա։ Պատկանում է Արևելյան Կարպատների Չեռնոգորա լեռնաշղթային։ Գագաթի բարձրությունը կազմում է ծովի մակերևույթից 2061 մ։
Լեռան ստորոտում է գտնվում Պրուտ գետի աղբյուրներից մեկը։ Լեռան վրա բարձրանալու առաջին տուրիստական ուղեգիծը բացվել է 1880 թվականին։ Մոտակայքում գտնվող խոշոր բնակավայրերն են Ռախովը, Յասինյան և Վորոխտան։
Գովերլան և Պրուտը
Գովերլայի և Պրուտի մասին կան մի քանի իրար նման առասպելներ։ Դրանցից մեկի համաձայն, նրանք մի ժամանակ եղել են տղա և աղջիկ, որոնք սիրել են միմյանց։ Այդ մասին իմացել է աղջկա հայրը՝ Լեռնային Արքան։ Որպեսզի Պրուտը չգտնի Գովերլային, հայրը թաքցրել է նրան դարձնելով լեռ։ Պրուտը իմացավ, որ իր սիրած աղջկան ապակախարդելու համար անհրաժեշտ է բարձրանալ լեռան գագաթը արևածագին։ Սակայն նա չհասցրեց դա անել, և մինչ այսօր Պրուտ գետը լացում է Գովերլայի ստորոտին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի լեռներ Կատեգորիա:Արևելյան Կարպատներ Կատեգորիա:Պետության ամենաբարձր կետեր
Գոհար Գասպարյան
Գոհար Միքայելի Գասպարյան (օրիորդական ազգանունը՝ Խաչատուրյան, ),օպերային արվեստի մեծագույն հայ վարպետ, քնարակոլորատուրային սոպրանո, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստուհի, սոցիալիստական աշխատանքի հերոս։
Ընտանիքը
Գոհար Գասպարյանը ծնվել է 1924 թվականին Կահիրեում, Միքայել և Արուսյակ Խաչատուրյանների երաժշտասեր ընտանիքում։ Նա լույս աշխարհ էր եկել յոթ ամսական տարիքում։ Այն տարիներին բժշկությունը դեռևս անկարող էր ապահովել անհաս նորածինների առողջությունը։ «Չի ապրի, երեխան չափից շատ նվազ է ու թույլ»,- ցավով նշում էին ընտանիքի անդամները։ Սակայն նրա տատը հակառակն էր պնդել՝ ասելով. «Կապրի և բոլորիս հպարտությունը կդառնա»։
Հայրը մասնագիտությամբ իրավաբան էր։ Եղել է Կոմիտասի սաներից մեկը և տիրապետում էր ֆլեյտա գործիքին։ Մայրը հայոց լեզվի ուսուցչուհի էր և նվագում էր դաշնամուր։ Ուներ մի եղբայր, որը մահացել էր տիֆից։
19-րդ դարի սկզբին ծագած թուրք-եգիպտական առաջին պատերազմին եգիպտացի զորավար Մուհամմադ Ալին (1769-1849), օսմանների դեմ պատերազմելով, հասնում է մինչև Խարբերդ, Չնքուշ գյուղ։ Եգիպտացի զինվորների շրջանում սկսվում է տիֆի համաճարակ։ Մուհամմադ Ալիի զորքին օգնության է հասնում տեղացի մեծահարուստ Խաչատուր էֆենդիի տղաներից մեկը՝ Միշել Խաչատուրյանը։ Գերմանիայում ուսանած երիտասարդ բժիշկը, ով Գոհար Գասպարյանի հոր պապն էր, կարողանում է բուժել հիվանդ զինվորներին։ Օսմանյան կայսրության և Եգիպտոսի միջև կնքվում է հաշտության պայմանագիր, ինչից հետո եգիպտական բանակը վերադառնում է հայրենիք։ Մուհամմադ Ալին ցանկանում էր պարգևատրել երիտասարդ բժշկին իր կատարած ծառայությունների դիմաց, սակայն նա հրաժարվում է՝ խնդրելով իրեն և իր ընտանիքը իրենց հետ տանել Կահիրե։ Այնուհետև նա ծառայության է անցնում որպես պալատական բժիշկ և ամուսնանում սուլթան Հուսեյնի քրոջ՝ Ջավհարի հետ ։
Գոհար Գասպարյանի մանկությունն անցել է Նեղոսի ափամերձ Շարկիա գյուղաքաղաքի հենց այն տանը, որը սուլթան Հուսեյնը կառուցել էր իր քրոջ համար և որպես օժիտ տվել էր 30 ուղտ։ Եռահարկ շքեղ տունը՝ իր 100 հա կալվածքով, բամբակի պլանտացիաներով, 200-ի չափ ծառաներով ու բանվորներով հանդերձ, մնացին Գոհարի մանկության հիշողության անբաժանելի մասը ։
Ազգակցական կապեր է ունեցել գրող, փիլիսոփա, բառարանագիր Եղիա Տեմիրճիպաշյանի հետ։
1948 թվականին իր առաջին ամուսնու՝ բանասեր Հայկ Գասպարյանի հետ հայրենադարձվել է Խորհրդային Հայաստան։ 1949 թվականին Երևանում ծնվել է նրանց դուստրը՝ Սեդա Գասպարյանը։ 1956 թվականին նրանք ամուսնալուծվել են և նույն թվականի հունիսի 9-ին Մոսկվայում նա ամուսնացել է անվանի օպերային երգիչ, ռեժիսոր Տիգրան Լևոնյանի հետ։ 1958 թվականին ծնվել է նրանց որդին, ով մեկն է դառնում այն 11 երեխաներից, որոնք մահանում են այդ նույն օրը բժիշկների անփութության պատճառով։ Գոհար Գասպարյանը խոստովանել է, որ ամեն անգամ օրորոցային երգելիս որդուն է հիշել ու արցունքներով հեռացել բեմից։
Կրթություն
Ինը տարեկանից երգել է Կահիրեի հայոց եկեղեցում։ Նախնական կրթությունը ստացել է Կահիրեի Գալուստյան ազգային վարժարանում։ Այնուհետև սովորել է Կահիրեի երաժշտական ակադեմիայում՝ ուսանելով եվրոպացի վարպետներ Էլիզ Ֆելդմանի և Վինչենցո Կարրոյի դասարաններում։ Աշակերտել է նաև աշխարհահռչակ դիրիժորներ Ֆրանչեսկո Մոլինարիին և Հյուտտելին, որոնք պատերազմի տարիներին շուրջ հինգ տարի ապրեցին և ստեղծագործեցին Կահիրեում ։ Դաշնամուրի դասեր է վերցրել հույն դաշնակահար Ժորժ Թեմելիից։
Կատարողական գործունեություն
1940 թվականից դեռևս կոնսերվատորիայում ուսանելու տարիներին ելույթներ է ունեցել Կահիրեում։ Երգել է Եգիպտոսի ռադիոյում՝ որպես մեներգչուհի։ Ռադիոյի ղեկավարությունը բացառության կարգով խախտեց ռադիոյի կանոնադրությունը, ըստ որի մեներգիչներ կարող էին լինել բացառապես մահմեդականները։ 1948 թվականին հրավեր է ստանում Միլանի «Լա Սկալա» օպերային թատրոնից, սակայն նա ոչ միայն մերժել է այդ առաջարկը, այլև նույն թվականին 24 տարեկան հասակում հայրենադարձվել Հայաստան։ 1949 թվականից Հայաստանի օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի մեներգչուհի է։ Երևանյան թատրոնում նրա առաջին բեմելը նշանավորվել է «Լակմե»-ի դերերգով համանուն օպերայից։ Հանդես է եկել 23 օպերաների գլխավոր դերերում։ Նրա երգացանկում տեղ են գտել ավելի քան 500 ստեղծագործություններ։
Ելույթներ է ունեցել Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Իսպանիայում, Հունգարիայում, Թուրքիայում, Ճապոնիայում, ԱՄՆ-ում, Բրազիլիայում, Ուրուգվայում, Սիրիայում, Լիբանանում, Իրանում, ԽՍՀՄ նախկին հանրապետություններում և այլուր։ Նրան ծափահարել են աշխարհի նշանավոր թատրոններում՝ Նյու Յորքի «Carnegie Hall», Փարիզի «Grand Opéra», Մոսկվայի «Bolshoi Théâtre» և այլուր։ Նրան անվանել են «Հայաստանի սոխակ»։
Երկար տարիներ նրան նվագակցել են Էլեոնորա Ոսկանյանը, Լևոն Աբրահամյանը, ինչպես նաև Հարություն Փափազյանը։
Դերերգերը
Հարուստ է եղել Գոհար Գասպարյանի երգացանկը՝ հայ, ռուս և արևմտաեվրոպացի կոմպոզիտորների մեծակտավ ու փոքրածավալ ստեղծագործություններ, հոգևոր ու ժողովրդական երգեր։
Հասարակական գործունեություն
Երեք անգամ ընտրվել է ԽՍՀՄ Գերագույն սովետի և Հայկական ԽՍՀ Գերագույն սովետի դեպուտատ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:Հայ սոպրանոներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 7-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 8-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային օպերային երգիչներ և երգչուհիներ
(9610) Վիշեր
(9610) Վիշեր (Vischer), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Ֆրեյմուտ Բորնգենի և Լուց Շմադելի կողմից Տաուտենբուրգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,165161 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3544 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,9759 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2056,8 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,175029 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,54° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Լուց Շմադելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Միսաք (Ամասիայի գավառ)
Միսաք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Ամասիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մաշինսկի (Օբլիվսկի շրջան)
Մաշինսկի (Машинский), գյուղ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Օբլիվսկի շրջանում։ Մտնում է Ալեքսեևսկոյե գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Օբլիվսկի շրջանի բնակավայրեր
Պարսկական երկրորդ ներխուժում Հունաստան
Պարսկական երկրորդ ներխուժում Հունաստան (մ․թ․ա․ 480-479 թվականներ), Հույն-պարսկական պատերազմների մաս, որի ժամանակ Քսերքսես I-ը ձգտում էր գրավել ամբողջ Հունաստանը։ Ուշացած արշավանքը թերևս պարսկական առաջին ներխուժման (մ․թ․ա․ 492–490 թվականներ) ժամանակ Մարաթոնի ճակատամարտում կրած պարտության պատասխանն էր, որը ավարտվել էր Դարեհ I-ի՝ Հունաստանը հպատակեցնելու փորձերը։ Դարեհի մահից հետո նրա որդի Քսերքսեսը մի քանի տարի շարունակ պլանավորել է երկրորդ ներխուժումը Հունաստան՝ հավաքագրելով հսկայական բանակ և նավատորմ։ Հույների դիմադրության կազմակերպիչները աթենացիներն ու սպարտացիներն էին։ Հունական քաղաք-պետությունների շուրջ մեկ տասներորդ մասն էր միայն միացել դաշնակցային ուժերին, իսկ մեծամասնությունը կամ հայտարարել էր իր չեզոքության, կամ էլ Քսերքսեսին հպատակվելու մասին։
Արշավանքը սկսել է մ․թ․ա․ 480 թվականին, երբ պարսից բանակը անցել է Հելլեսպոնտոսը և Թրակիայի ու Մակեդոնիայի միջով ուղղություն վերցրել դեպի Թեսալիա։ Պարսից բանակի առաջխաղացմանը խոչընդոտել է Լեոնիդաս I-ը՝ Սպարտայի արքան, որը փոքրաթիվ ուժերով փակել էր Թերմոպիլեի կիրճի՝ պարսիկների անցման մուտքը, իսկ նույն ժամանակ պարսկական նավատորմը հույների կողմից արգելափակվել էր Արտեմիսիոնի նեղուցում։ Հանրահայտ Թերմոպիլեի ճակատամարտի արդյունքում հունական ուժերը պարսիկներին երեք օր շարունակ հետ են մղել, սակայն պարսիկները կարողացել են լեռնային ճանապարհով շրջանցել նրանց, ինչի արդյունքում հունական փոքրաթիվ զորքը հայտնվել է թակարդում և ամբողջովին ոչնչացվել։ Հունական նավատորմը Արտեմիսիոնի ճակատամարտում ևս կարողացել է երկու օր շարունակ դիմակայել պարսկական հարձակումներին, սակայն երբ լուր է ստացել Թերմոպիլեի ճակատամարտում կրած անհաջողության մասին, նահանջել է Սալամին։
Թերմոպիլեի ճակատամարտից հետո ամբողջ Եվբեան, Փոկիսը, Բեոտիա\ն և Ատտիկան ընկել է պարսիկների ձեռքը, որոնք գրավել և հրդեհել են Աթենքը։ Այնուամենայնիվ, մեծաքանակ հունական բանակը ամրացրել է Կորնթոսի պարանոցը՝ փորձելով պաշտպանել Պելոպոնեսը պարսիկների գրավումից։ Երկու կողմերն էլ ձգտում էին ծովային հաղթանակի, որը կարող էր վճռականորեն փոխել պատերազմի ընթացքը։ Աթենացի հրամանատար Թեմիստոկլեսը կարողացել է պարսից նավատորմին հաջողությամբ ներքաշել Սալամինի նեղուց, որտեղ պարսից մեծաքանակ նավերը դարձել են անկազմակերպ և պարտություն կրել հունական նավատորմի կողմից։ Այս հաղթանակի արդյունքում կանխվել է արշավանքի արագ եզրափակումը։ Քսերքսեսը, վախենալով, որ Եվրոպայում թակարդի մեջ կհայտնվի, զորքի ղեկավարությունը թողել է Մարդոնիոսին և հեռացել Ասիա։
Հաջորդ գարնանը հունական ուժերը հավաքագրել են հոպլիտներից կազմավորված հսկայական զորք և Կորնթոսի պարանոցից շարժել դեպի հյուսիս՝ դեմ առ դեմ ճակատամարտելու Մարդոնիոսի հետ։ Տեղի ունեցած Պլատեայի ճակատամարտում պարսկական բանակին ծանր պարտության մատնելով և ճակատամարտի ժամանակ սպանելով նաև Մարդոնիոսին՝ հույն հետևակայինները նորից ապացուցել են իրենց գերազանցությունը։ Նույն օրը Եգեյան ծովի մյուս ափին հունական ուժերը հաղթանակ են տարել նաև Միկալեի ճակատամարտում։ Այս երկու պարտությունների հետևանքով Պարսիկների երկրորդ արշավանքը դեպի Հունաստան ավարտվել է, իսկ պարսիկների ազդեցությունը Եգեյան ավազանում լուրջ անկում ապրել։ Այս ամենից հետո հույներն անցել են հակագրոհի և պարսիկներին դուրս մղել Եվրոպայից, Եգեյան կղզիներից, Հոնիայից։ Մ․թ․ա․ 479 թվականին պատերազմը վերջապես ավարտվել է։
Հիմնական աղբյուրներ
Հույն-պարսկական պատերազմների հիմնական սկզբնաղբյուրը հույն պատմիչ Հերոդոտոսն է։ Նա, ում անվանում են «Պատմության հայր», ծնվել է մ․թ․ա․ 484 թվականին Փոքր Ասիայում՝ Հալիկառնասում (այդ ժամանակ պարսից տիրապետության տակ)։ Նա իր «Պատմությունը» գրել է մոտ մ․թ․ա 440-430 թվականներին՝ փորձելով ցույց տալ հույն-պարսկական պատերազմները սկսած ակունքներից․ այսինքն նա գրել է համեմատաբար վերջերս տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին (պատերազմն ավարտվել է մ․թ․ա․ 450 թվականին) ։ Հերոդոտոսի մոտեցումներն ամբողջովին նորարարական էին․ նա Արևմտյան հասարակության մեջ հայտնագործել է պատմագրությունն այնպես, ինչպես այն ծանոթ է մեզ ։ Բրիտանացի հեղինակ Թոմ Հոլանդն այդ առիթով ասել է․ «Առաջին անգամ ժամանակագիրը ձեռնամուխ է եղել հակամարտության ակունքների մասին պատմելուն, ոչ այնքան հեռավոր անցյալի մասին, որ լիովին հեքիաթային լինի, ոչ որևէ աստծո քմահաճույքներին ու ցանկությունների մասին և ոչ էլ ժողովրդի՝ ճակատագիրը բացահայտելու պահանջների մասին, այլ ավելի շուտ մեկնաբանություններ, որոնք նա կարող էր անձամբ հաստատել» ։Հետագա որոշ հին պատմիչներ՝ սկսած Թուկիդիդեսից, չնայած նույնպես գնացել են Հերոդոտոսի հետքերով, այնուամենայնիվ, քննադատել են նրան ։ Այնուամենայնիվ, Թուկիդիդեսն իր պատմությունը սկսել է այն տեղից, որտեղ ավարտել է Հերոդոտոսը (Սեստոսի պաշարում), ինչը ցույց է տալիս, որ Հերոդոտոսի պատմությունն այնքան ճշգրիտ է, որ կարիք չկար վերաշարադրելու կամ ուղղելու ։ Պլուտարքոսն իր ակնարկի մեջ նույնպես քննադատել է Հերոդոտոսին՝ անվանելով նրան՝ «Philobarbaros», ինչը նշանակում է «բարբարոսներին սիրող»․ նա կարծում էր, որ Հերոդոտոսը չի եղել բավականաչափ հունամետ, ինչից կարելի է ենթադրել, որ Հերոդոտոսն իսկապես ստեղծել է անաչառ և անկողմնակալ աշխատություն ։ Հերոդոտոսի մասին բացասական կարծիք էր տիրում նաև Վերածննդի Եվրոպայում, սակայն նրա աշխատությունը շարունակում էին շատ կարդացվող մնալ ։ Այնուամենայնիվ, 19-րդ դարից ի վեր պատմիչի հեղինակությունը վերականգնվել է, քանի որ մի շարք հնագիտական բացահայտումներ հաստատել են, որ իրադարձությունների մասին տված իր նկարագրությունը ճիշտ է ։ ժամանակակից գերակշռող տեսակետն այն է, որ Հերոդոտոսը, ընդհանուր առմամբ, ուշագրավ աշխատանք է կատարել իր «Պատմության» մեջ, բայց նրա հաղորդած որոշ մանրամասների (հիմնականում տարեթվեր, ամսաթվեր և զորքերի թվաքանակներ) պետք է թերահավատորեն նայել ։ Այնուամենայնիվ, դեռևս կան որոշ պատմաբաններ, որոնք հավատում են, որ Հերոդոտոսը հորինել է իր պատմության մեծ մասը ։
Սիկիլիացի պատմիչ Դիոդորոսը, որը մ․թ․ա․ 1-ին դարում գրել է իր «Պատմական գրադարանը», նույնպես նկարագրում է հույն-պարսկական պատերազմների իրադարձությունները՝ մասամբ օգտվելով առավել վաղ ժամանակներում ապրած հույն պատմիչ Էֆորոսից։ Այս աղբյուրի հայտնած տեղեկությունները միանգամայն համընկնում են Հերոդոտոսի տեղեկությունների հետ ։ Հույն-պարսկական պատերազմներն ավելի մակերեսայնորեն նկարագրվում են նաև մի շարք այլ անտիկ պատմիչների կողմից, որոնց թվում են Պլուտարքոսը, Կտեսիաս Կնիդացին։ Նույն թեմայի մասին իր ստեղծագործությունների մեջ հիշատակում է նաև հույն ողբերգակ Էսքիլեսը։ Հնագիտական ապացույցները, որոնցից է, օրինակ, Օձերի սյունը, նույնպես պաշտպանում են Հերոդոտոսի որոշ պնդումներ ։
Նախապատմություն
Հունական քաղաք-պետություններից Աթենքը և Երետրիան աջակցել էին մ․թ․ա․ 499-494 թվականներին ընթացած Հոնիական անհաջող ապստամբությանը ընդդեմ Աքեմենյան տերության արքա Դարեհ I-ի։ Աքեմենյան տերությունը դեռևս համեմատաբար երիտասարդ էր և ի վիճակի էր ճնշել իր հպատակների ապստամբությունները ։ Ավելին, Դարեհը բռնակալ էր և իր իշխանության ժամանակի զգալի մասը անց էր կացրել իր դեմ ապստամբությունները ճնշելով։ Հոնիական ապստամբությունը սպառնացել էր իր տերության ամբողջականությանը, ինչի հետևանքով էլ Դարեհը երդվել էր վրեժ լուծել և պատժել նրանց, որոնք դեռևս իր տերության մաս չէին կազմում և օգնել էին ապստամբությանը ։ Նա նաև այդ արշանքի միջոցով ցանկանում էր իր տերության սահամնները ընդարձակել դեպի Հին Հունաստան ։ Նախնական արշավանքը ղեկավարվում էր Մարդոնիոսի կողմից։ Այն տեղի ունեցավ մ․թ․ա․ 492 թվականին և ավաևտվեց Թրակիայի վերանվաճմամբ ու Մակեդոնիայի ամբողջապես հպատակեցմամաբ, որը մ․թ․ա․ 6-րդ դարի սկզբից եղել էր աքեմենյան վասալ, սակայն պահանել էր իր ներքին ինքնիշխանությունը և ամբոջղությամբ չէր հպատակվել։
Մ․թ․ա․ 491 թվականին Դարեհը դեսպանություններ է ուղարկում դեպի հունական մի շարք քաղաք-պետություններ՝ պահանջելով իրեն հող և ջուր հանձնել, ինչը հնազանդության նշան էր ։ Քանի որ նախորդ տարի Դարեհը ցուցարդել էր իր ուժը, հունական քաղաք-պետությունների մեծ մասը ընդունում է նրա պահանջը։ Այնուամենայնիվ, Աթենքում բանագնացները դատարանի առջև են կանգնեցվում և մահապատժի ենթարկվում, իսկ Սպարտայում նրանք ուղղակի նետվում են հորի մեջ ։ Սա նշանակում էր, որ Սպարտան նույնպես Աքեմենյան տերության դեմ սպասվող պատերազմի կողմ էր լինելու ։ Այնուամենայնիվ, հետագայում Աքեմենյան տիրակալին հանդարտեցնելու համար երկու սպարտացիներ կամավոր կերպով մեկնեցին Շոշ՝ որպես պարսիկ դեսպանների սպանության մեղքի քավություն ։
Դարեհը մ․թ․ա․ 490 թվականին արշավանքի հրամանատարությունը հանձնում է Դատիսին և Արտափրենեսին, որոնք հարձակվում են Նաքսոսի վրա, ապա հպատակեցնում նաև Կիկլադների մնացած կղզիները։ Դրանից հետո աքեմենյան զորքը շարժվում է Երետրիա, որը պաշարվում և ավերվում է ։ Ի վերջո պարսիկները սկսում են շարժվել դեպի Աթենք․ նրանք ափ են իջնում Մարաթոնում, որտեղ հանդիպում են աթենական բանակին։ Աթենական բանակը նշանավոր հաղթանակ է տանում, ինչը հանգեցնում է պարսկական բանակի նահանջին դեպի հետ՝ Ասիա ։
Այս ամենից հետո Դարեհը սկսում է հավաքել մի հսկայական նոր բանակ, որի նպատակը Հունաստանը ամբողջությամբ հպատակեցնելն էր։ Այնուամենյնիվ, մ․թ․ա․ 486 թվականին ապստամբում է աքեմենյան հպատակ Եգիպտոսը՝ անորոշ ժամանակով հետաձգելով հունական նոր արշավանքը ։ Դարեհը մահանում է Եգիպտոսի դեմ ուղղվելիք արշավանքին նախապատրաստվելու ժամանակ՝ աքեմենայն գահը թողնելով Քսերքսես I-ին ։ Վերջինս ճնշում է եգիպտական ապստամբությունը և արագորեն վերսկսում հունական արշավանքի նախապատրաստությունները ։
Պարսիկներ
Քանի որ հարձակումը լինելու էր լայնամասշտաբ, դրա նախապատրաստության՝ նախագծման, պարենավորման և զորահավաքի համար անհրաժեշտ էր երկար ժամանակ ։ Քսերքսեսը որոշել էր կամրջանավերով աքեմենյան զորքը անց կացնել Հելլեսպոնտոսի վրայով, ինչպես նաև Աթոսի պարանոցի շուրջ փորել ջրանցք (որտեղ մ․թ․ա․ 492 թվականին կործանվել էր պարսկական նավատորմը) ։ Այս երկուսն էլ բացառիկ փառասիրական ձգտումներ էին, որոնց իրականացումը նույնիսկ վեր է ժամանակակից պետությունների ուժերից ։ Այնուամենայնիվ, արշավանքը հետաձգվեց ևս մեկ տարով, ինչի պատճառը Եգիպտոսում և Բաբելոնում բարձրացված մեկ այլ ապստամբությունն էր ։
Մ․թ․ա․ 481 թվականին՝ նախապատրաստությունների սկզբից մոտ 4 տարի անց, Քսերքսեսը սկսում է Եվրոպա ներխուժելու համար պատրաստվող զորքի հավաքագրումը ։ Հերոդոտոսը տաիս է 46 ազգերի անուններ, որոնցից հավաքագրվել են զինվորներ։ Աքեմենյան բանակը մ․թ․ա․ 481 թվականի ամռանը և աշնանը հավաքվել է Փոքր Ասիայում։ Արևելյան սատրապությունների զորքերը հավաքագրվել են Կապադովկիայի Կրիտալլա քաղաքում, ինչից հետո Քսերքսեսի ղեկավարությմաբ այն մեկնել է Սարդես և ձմեռել այնտեղ ։ Հաջորդ տարի վաղ գարնանը զորքը մեկնել է Աբիդոս, միացել արևմտյան սատրապությունների զորքերին ։ Այնուհետև աքեմենյան զորքը, երկու կամրջանավերի միջոցով անցնելով Հելլեսպոնտոսը, ներխուժել է Եվրոպա ։
Ցամաքային զորք
Քսերքսեսի դեպի Հունաստան կատարած արշավանքի համար հավաքած զորքերի թիվ անվեր բանավեճերի տեղիք է տալիս, քանի որ անտիկ սկզբնաղբյուրներում տրվող թվերը շատ մեծ են։ Հերոդոտոսը պնդում է, որ զորքի թիվը եղել է 2,5 միլիոն զինվոր, որոնք ուղեկցվում էր համարժեք թվով օժանդակ անձնակազմի կողմից ։ Բանաստեղծ Սիմոնիդես Քիոսացին, որը դեպքերի ժամանակակիցն է, խոսում է 4 միլիոնի մասին, իսկ Կտեսիաս Կնիդացին, հիմնվելով պարսից աղբյուրների վրա, Քսերքսեսի հավաքագրած ընդհանուր զորքի համար տալիս է 800 հազար թիվը (բացի օժանդակ անձնակազմը) ։ Ենթադրվում է, որ Հերդոտոսը կամ նրա աղբյուրները թույլտվություն են ունեցել օգտվել պարսից պաշտոնական արձանագրություններից, այնուամենայնիվ, ժամանակակից պատմաբանները հակված են ժխտել այս թվերը՝ հիմնվելով պարսկական ռազմական համակարգերի, նրանց նյութատեխնիկական կարողությունների, Հունաստանի ծայրամաս լինելու և արշավանքի ընթացքում պարենի մատակարարման մասին ունեցած տեղեկությունների վրա ։
Ժամանակակից գիտնականները այս թվերը համարում են անտիկ սկզբնաղբյուրներում հաղթողների կողմից բերված սխալ հաշվարկներ կամ չափազանցեցված թվեր, կամ պարսկական կողմի ապատեղեկատվություն, որը տարածվել է պատերազմի նախօրեին ։ Թեման թեժ քննարկումների առարկա է դարձել, սակայն ժամանակակից համաձայնությունը մոտ 200 հազար կամ 300-500 հազար զինվորներից կազմված զորքի թվաքանակի շուրջ է։ Այնուամենայնիվ, ակնառու է, որ Քսերքսեսը, հավաքելով անհամեմատ ավելի մեծ ցամաքային և ռազմածովային զորք, ձգտում էր ապահովել արշավանքի հաջող ելքը։ Այդ բանակի մեծ մասը մահացել է սովից ու հիվանդություններից՝ այդպես էլ չվերադառնալով Ասիա ։
Ուսիլյոս
Ուսիլյոս (Husillos), ազգային կենտրոն և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Պալենսիա պրովինցիայի Կաստիլիա ի Լեոն ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Տեռա դե Կամպոս շրջանում։ Բնակչությունը՝ 235 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Պարսկական երկրորդ ներխուժում Հունաստան
Ցամաքային զորք
Հերոդոտոսը մեզ հայտնում է զորքերի հետևյալ թվաքանակի մասին․
Ուսիլյոս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Պարսկական երկրորդ ներխուժում Հունաստան
Ցամաքային զորք
Հերոդոտոսը կրկնապատկում է այս թիվը և ավելացնում դրան նույնքան օժանդակ անձնակազմ։ Նա ամբողջ զորքի թիվը համարում է 5,283,220 զինվոր ։ Այլ անտիկ սկզբնաղբյուրներ նույնպես նշում են նման հսկայական թվեր։ Բանաստեղծ Սիմոնիդես Քիոսացին, որը գրեթե ժամանակակից է դեպքերին, խոսում է 4 միլիոնի մասին, իսկ Կտեսիաս Կնիդացին Դորիսկոսում հավաքված զորքի համար հայտնում է 800 հազար թիվը ։
Վաղ ժամանակաշրջանի ազդեցիկ և ժամանակակից պատմաբան Ջորջ Գրոտը սկիզբ դրեց Հերոդոտոսի հայտնած թվերի հանդեպ անվստահությանը․ նա ասել է․ «Այս հսկայական թվերը կամ դրան մոտ ինչ-որ բան ընդունելը ակնհայտորեն անհնար է» ։ Գրոտի հիմնական առարկությունը պարենի մատակարարման հետ կապված խնդիրն էր, սակայն նա մանրամասնորեն չէր վերլուծել խնդիրը։ Նա չէր մերժում Հերոդոտոսի բոլոր հաշվարկները՝ հղում անելով վերջինիս՝ պարսիկների մասին տված հաշվետվություններին, որտեղ ասվում է, որ պարսիկները 3 տարվա ընթացքում հետևողական կերպով անց էին կացնում զորքի հաշվառում և պատրաստում էին մթերային պահեստներ, այնուամենայինվ, նա ուշադրություն էր դարձնում անտիկ սկզբնաղբյուրներում տեղ գտած հակասություններին ։ Ավելի ուշ ժամանակների ազդեցիկ պատմաբան Ջոն Բագնել Բյուրին Հերոդոտոսի հայտնած թվերը անվանում է «ամբողջությամբ առասպելական» և կարծիք է հայտնում, որ աքեմենյան զորքը կարող է եղած լինել 180 հազար ։ Աքեմենյան բանակի թվաքանակի գլխավոր սահմանափակող գործոնը, որն առաջին անգամ առաջ է քաշվել սըր Ֆրեդերիկ Մորիսի (բրիտանացի տրանսպորտային սպայի) կողմից, ջրի մատակարարման խնդիրն է ։ Մորիսը կարծում էր, որ Հոնաստանի գետերի միջոցով կարող էին ջրի սեփական կարիքները բավարարել 200 հազար մարդ և 70 հազար կենդանի։ Հետագայում նա կարծիք է հայտնել, որ Հերոդոտոսը կարող է շփոթած լինել պարսկական «chiliarchy» (հազար զինվոր) և «myriarchy» (տաս հազար զինվոր) տերմինները, ինչի արդյունքում թվերը 10 անգամ մեծացել են ։ Այլ վաղ ժամանակաշրջանի ժամանակակից պատմաբաններ կարծում են, որ ցամաքային զորքի զինվորների թիվը եղել է 100 հազար կամ ավելի քիչ՝ հիմնվելով անտիկ նյութատեխնիկական համակարգերի հասանելիության վրա     ։
Մունրոն և Մականը նշում են, որ Հերոդոտոսը տալիս է 6 հիմնական հրամանատարների և 29 բյուրապետերի անուններ (հետևակի 10 հազարանոց գնդերի հրամանատարներ ), ինչից կարելի է ենթադրել, որ ցամաքային զորքերը եղել են մոտավորապես 300 հազար մարդ  ։ Մեծ թվերին հակված այլ գիտնականներ կարծում են, որ այդ թիվը տատանվում է 250-700 հազարի միջակայքում  ։
Նավատորմ
Աքմենյան նավատորմի թվաքանակը նույնպես վիճարկելի են, թեև ավելի քիչ ։ Ըստ Հերոդոտոսի՝ աքեմենյան նավատորմը կազմված է եղել 1207 տրիերաներից և 3000 փոխադրական և պարենավորման համար նախատեսված նավերից, որոնք իրենց մեջ ներառում էին 50 թիականի գալերաներ (պենտեկոնտորներ, ) ։ Հերոդոտոսը տալիս է մանրամասն տեղեկութուններ նավատորմի քանակի և ազգությունների մասին ․
Չնայած Սեպիասի և Եվբեայի մոտ տեղի ունեցած փոթորիկների ժամանակ և Արտեմիսիոնի ճակատամարտում կրած կորուստներին՝ Հորոդոտոսը նույն թվաքանակի մասին է հայտնում նաև Սալամինի ճակատամարտը նկարագրելիս։ Նա պնդում է, որ վնասված կամ կորսված նավերի փոխարեն նավատորմը համալրվել է նոր նավերով՝ չնայած նա նշում է Թարակիայի հույների կողմից տրամադրված միայն 120 տրիերաների և հունական կղզիներից անորոշ թվաքանակով նավերի մասին։ Էսքիլեսը, որը նույնպես մասնակցել է Սալամինի ճակատամարտին, նույնպես նշում է 1207 նավերի մասին, որոնցից 1000-ը տրիերաներ էին, իսկ 207-ը՝ արագընթաց նավեր ։ Դիոդորոսը և Լիսիասը անկախորեն պնդում են, որ Դորիսկոսում եղել են 1200 նավեր։ Էֆորոսը արշավանքի սկզբում եղած նավերի թվաքանակի մասին հայտնում է 1207 թիվը, իսկ նրա ուսուցիչ Իսոկրատեսը հայտնում է Դորիսկոսի մոտ 1300 և Սալամինի մոտ 1200 նավերի մասին ։ Կտեսիաս Կնիդացին տալիս է մեկ այլ թիվ՝ 1000 նավ , իսկ Պլատոնը՝ 1000 և ավելի նավ ։
Անտիկ աղբյուրներում բերված այս թվաքանակները նույնանման և կայուն են, ինչից ենթադրվում է, որ մոտ 1200 նավերի թվաքանակը ճշմարիտ է։ Ժամանակակից գիտնականներից ոմանք ընդունում են այս թիվը, թեև ենթադրվում է, որ Սալամինի ճակատամարտում այդ թիվը պետք է ավելի փոքր եղած լինի ։  Հույն-պարսկական պատերազմներին նվիրված ժամանակակից որոշ հետազոտություններ ժխտում են 1207 նավեր ունենալու մասին պնդումը՝ այն համարելով Իլիական պոեմում նկարագրված միասնական հունական նավատորմի թվաքանակ։ Այդ աշխատություններում պնդվում է նաև, որ պարսիկները Եգեյան ծով կարող էին դուրս բերել 600-ից ոչ ավել նավ  ։
Հույներ
Աթենացիները պարսիկների հետ պատերազմին նախապատրաստվում էին մ․թ․ա․ 480-ական թվականների կեսից, իսկ մ․թ․ա․ 482 թվականին որոշվել էր քաղաքական գործիչ Թեմոստոկլեսի գլխավորությամբ կառուցել տրիերաներից կազմված խոշոր նավատորմ, որը կօգտագործվեր պարսիկների դեմ պատերազմի ժամանակ ։ Աթենացիները բավականաչափ մարդկային ուժ չունեին, որպեսզի պայքարեին ցամաքում և ծովում, դրա պատճառով պարսիկների դեմ պայքարելու համար նրանց պետք էր գալու մի քանի հունական քաղաք-պետությունների դաշինք։ Մ․թ․ա․ 481 թվականին Քսերքսեսը դեպի Հունաստանի տարբեր շրջաններ է ուղարկել դեսպաններ և պահանջել իրեն հանձնել հող և ջուր, սկայան գիտակցաբար անտեսել է Աթենքին և Սպարտային ։ Այսպիսով պաշտպանողական կողմը սկսում է համախմբվել այդ երկու պետությունների շուրջ։
Հունական դաշինք
Մնացած քաղաք-պետությունների մեծամասնությունը պատերազմական գործողությունների ժամանակ քիչ թե շատ չեզոք է մնացել՝ սպասելով դիմակայության ելքին ։ Թեբեն հիմնական բացակայող ուժերից մեկն էր և կասկածվում էր պարսիկների ժամանելու դեպքում նրանց օժանդակելու պատրաստակամություն ունենալու մեջ ։ Ոչ բոլոր թեբեացիներն էին համաձայն այս քաղաքականության հետ, ինչի ապացույց է այն, որ 400 «հավատարիմ» հոպլիտենր միացան դաշնակիներին Թերմոպիլեի ճակատամարտի ժամանակ ։ Պարսիկներին օգնություն ցույց տվող ամենանշանավոր քաղաքն էր Արգոսը, որը գտնվում էր Պելոպոնեսում, որտեղ գերիշում էին սպարտացիները ։ Այնուամենայնիվ, արգոսցիները մ․թ․ա․ 494 թվականից հետո շատ էին թուլացել, քանի որ Կլոմենես I-ը սպարտական բանակով արշավել էր նրանց դեմ, Սեպեի ճակատամարտում ոչնչացվեց արգոսյան բանակը, ապա նաև դասալիքներին ։
Դաշնակից զորքերի թվաքանակ
Հույն դաշնակիցները չունեին մշտական բանակ և կարիք էլ չկար այն ձևավորելու, քանի որ նրանք կռվում էին իրենց հայրենիքում․ անհրաժեշտության դեպքում նրանք կարող էին զորք հավաքագրել։ Այսպիսով, ամբողջ ներխուժման ժամանակ ի հայտ են եկել հույների տարբեր թվաքանակ ունեցող զորքեր։ Այս թվաքանակները ներկայացված են հոդվածի յուրաքանչյուր ճակատամարտի բաժնում։
Մ․թ․ա․ 480 թվականի գարուն․ Թրակիա, Մակեդոնիա և Թեսալիա
Հույն դաշնակիցների կոնգրեսը մ․թ․ա․ 480 թվականի գարնանը նորից խորհուրդ է գումարել։ Թեսալիական պատվիրակությունը առաջարկել էր, որ դաշնակից զորքերը հավաքվեն Թեմպե կիրճում՝ Թեսալիայի սահմանին, և փակեն Քսերքսեսի անցումը դրանով ։ Հույն դաշնակիցների 10 հազրանոց զորքը, որը ղեկավարվում էր սպարտացի պոլեմարքոս Եվայնետոսը և աթենացի Թեմիստոկլեսը, փակեց անցումը։ Այնուամենայնիվ, նրանք շուտով զգուշացում ստացան Ալեքսանդր I Մակեդոնացու կողմից, որ աքեմենյան բանակը շրջանցելու է իրենց, և որ Քսերքսեսի բանակը հսկայական է, ուստի հույները որոշում են նահանջել ։ Հենց այս ամենից որոշ ժամանակ անց էլ հայտնի է դառնում, որ Քսերքսեսը անցել է Հելլեսպոնտոսը ։ Թեմպե կիրճից նահանջելու արդյունքում ամբողջ Թեսալիան հպատակցում է պարսիկներին․ նույնը տեղի ունեցավ նաև Թերմոպիլեի կիրճից հյուսիսում գտնվող մի շարք քաղաքների դեպքում, քանի որ թվում էր, որ օգնություն չի գալու ։
Այդժամ Թեմիստոկլեսը առաջարկում է երկրորդ ռազմավարությունը։ Հարավային Հունաստան՝ Բեոտիա, Ատտիկա և Պելոպոնես, հասնելու համար Քսերքսեսը ստիպված էր լինելու անցնել Թերմոպիլեի շատ նեղ կիրճով։ Այդ կիրճը հեշտությամբ կարող էր արգելափակվել հույն դաշնակիցների կողմից՝ չնայած հակառակորդի ճնշող մեծաքանակությանը։ Բացի այդ, Թերմոպիլեի կիրճը ծովով շրջանցել թույլ չտալու համար դաշնակիները կարող էին արգելափակել նաև Արտեմիսիոնի նեղուցը։ Այս երկակի ռազմավարությունը ընդունվել է կոնգրեսում ։ Այնուամենայնիվ, Պելոպոնեսի քաղաքները ունեին պահեստային պլան․ ըստ դրա՝ պետք էր ամրացնել Կորնթոսի պարանոցը, իսկ Աթենքի կանանց և երեխաներին տարհանել Տրեզեն ։
Մ․թ․ա․ 480 օգոստոս․ Թերմոպիլե և Արտեմիսիոն
Երբ հույն դաշնակիցները իմացան, որ Քսերքսեսը մաքրում է Օլիմպոսի լեռան շուրջ գտնվող ուղիները և պատրաստվում է շարժվել դեպի Թերմոպիլե, օլիմպիական խաղերի և Սպարտայի Կարնեի տոնակատարության ժամանակաշրջանն էր, որոնց ժամանակ պատերազմելը համարվում էր սրբապղծություն ։ Այնուամենայնիվ, սպարտացիները սպառնալիքը այնքան լուրջ համարեցին, որ Լեոնիդաս I-ը և իր՝ 300 հոգուց բաղկացած անձնական պահակախումբը մեկնում է հակառակորդին ընդառաջ՝ մինչ այդ երիտասարդ զինվորներին փոխարինելով վետերաններով, որոնք ունեին իրենց սերունդը շարունակողներ ։ Լեոնիդասի անձնական պահակախմբին միանում են նաև Պելոպոնեսի մնացած քաղաքների որոշ զորախմբեր, Թերմոպիլեի ճանապարհին հավաքագրվում են նաև այլ զորքեր, ինչի արդյունքում դաշնակիցների թիվը հասնում է շուրջ 4000 զինվորի։ Հույները զբաղեցնում են անցումը, վերակառուցում այն պատը, որը փոկայացիները կառուցել էին անցման ամենանեղ հատվածում, և սկսում են սպասել Քսերքսեսի ժամանելուն ։
Երբ պարսիկները օգոստոսի կեսին ժամանում են Թերմոպիլե, նրանք սկզբնապես սպասում են 3 օր՝ հուսալով որ հույները կցրվեն։ Երբ Քսերքսեսը ի վերջո համոզվեց, որ դաշնակիցները շարունակելու են պաշտպանել անցումը, նա իր զորքերին ուղարկում է գրավելու այն ։ Այնուամենայնիվ, հույների դիրքը իդեալական էր հոպլիտների կողմից մարտ վարելու համար, քանի որ պարսից զորամասերը ստիպված էին հոպլիտների դեմ մարտեր մղել նեղ տարածքում ։ Ուստի հույները կարողանում են երկու ամբողջական օր դիմակայել հակառակորդին, իսկ Քսերքսեսը իր ձեռքի տակ ունեցած բոլոր միջոցներով շարունակում էր փորձել գրավել անցումը։ Այնուամենայնիվ, երկրորդ օրվա ավարտին հույներից մեկը՝ Էֆիալթեսը դավաճանում է իր հայրենակիցներին և Քսերքսեսին ցույց տալիս լեռնային մի ճանապարհ, որով հնարավոր էր շրջանցել կիրճը և դուրս գալ հույների թիկունք։ Քսերքսեսը ուղարկում է իր էլիտար ջոկատին՝ անմահների գնդին, որը գիշերը անցնում է լեռնային ճանապարհը և դուրս գալիս հույների թիկունք։ Երբ անմահների գունդը դեռևս ճանապարհին էր, Լեոնիդասը իմանում է այդ մասին և ազատ արձակում դաշանակից զորքի հիմնական մասին՝ իր մոտ պահելով միայն 300 սպարտացիներ, 700 թեսպիացիներ, 400 թեբեացիներ և մի քանի այլ հարյուր զինվորներ։ Ճակատամարտի երրորդ օրը հույների մնացած զորքերը պատի մոտից դուրս եկան հակառակորդին ընդառաջ և հնարավորինս շատ թշնամի սպանեցին ։ Ի վերջո հույները ամբողջովին ոչնչացվել են, ինչից հետո պարսիկների դիմաց բացվել է Թերմոպիլեի կիրճը ։
Թերմոպիլեի ճակատամարտին զուգահեռ 271 տրիերաներից բաղկացած հունական նավատորմը պարսիկներից պաշտպանում էր Արտեմիսիոնի նեղուցը ։ Անմիջապես Արտեմիսիոնից առաջ պարսկական նավատորմը Մագնեսիայի ափերի մոտ ընկել էր փոթորիկի մեջ՝ կորցնելով մեծ թվով նավեր, բայց ճակատամարտի սկզբում կարողացել էր հավաքագրել ավելի քան 800 նավ ։ Ծովային ճակատամարտի առաջին օրը (զուգահեռաբար նաև Թերմոպիլեի ճակատամարտի առաջին օրը) պարսիկները 200 նավ են առանձնացրել և դրանք ուղարկել են Եվբեայի արևելյան ափի շուրջ նավարկության։ Այս նավատորմին հանձնարարված էր շրջանցել Եվբեան և արգելափակել հունական նավատորմի նահանջի ուղին ։ Միևնույն ժամանակ հունական և պարսկական նավատորմները երեկոյան սկսել են ճակատամարտել միմյանց դեմ, ինչի արդյունքում հույները հաջողություն են ունենում և գրավում 30 նավ ։ Երեկոյան մեկ այլ փոթորիկ է բարձրանում և խորտակում պարսկական նավատորմը, որն ուղարկվել էր Եվբեա ։
Ճակատամարտի երկրորդ օրը հույները իմանում են, որ իրենց նահանջի ուղին այլևս վտանգի տակ չէ, ինչից հետո որոշում են պահպանել իրենց դիրքերը։ Նրանք հանկարծակի հարձակում են իրականացնում կիլիկյան նավերի վրա՝ գրավելով և ոչնչացնելով դրանք ։ Երրորդ օրը պարսկական նավատորմը իր ամբողջ ուժերով հարձակվում է հույների վրա։ Դաժան մարտերի ժամանակ հույները կարողացել են պահպանել իրենց դիրքը, սակայն ծանր կորուստներ են կրել (վնասվել էր աթենական նավատորմի կեսը ), այնուամենայնիվ, հունական նավատորմը պարսիկներին պատճառել էր հավասարազոր վնասներ ։ Երեկոյան հույներին լուրեր են հասնում Լեոնիդասի ճակատագրի և Թերմոպիլեի ճակատամարտի ելքի մասին։ Քանի որ նավատորմը ծանրորեն վնասվել էր, և այլևս անհրաժեշտ չէր պաշտպանել Թերմոպիլեի կիրճը շրջանցելու ուղիները, հունական նավատորմը Արտեմիսիոնից նահանջում է դեպի Սալամին կղզի ։
Մ․թ․ա․ 480 սեպտեմբեր․ Աթենքի գրավում և Սալամինի ճակատամարտ
Թերմոպիլեի ճակատամարտում տարած հաղթանակից հետո պարսիկների ձեռքն ընկավ ամբողջ Բեոտիան․ երկու քաղաքները, որոնք դիմադրում էին Քսերքսեսին՝ Թեսպիան և Պլատեան գրավվում են և հրդեհվում։ Դեպի Ատտիկա տանող ճանապահը նույնպես բաց էր պարսիկների համար։ Աթենքի մնացյալ բնակչությունը հունական նավատորմի օգնությամբ հիմնականում տարհանվում է Սալամին ։ Պելոպոնեսի հույները սկսում են պատրաստվել և ամրացնել Կորնթոսի պարանոցը՝ կառուցելով պատ և քանդելով Մեգարայից եկող ճանապարհը։ Այս ամենի արդյունքում Աթենքը ամբողջությամբ թողնվում է պարսիկներին ։
Աթենքը առաջին անգամ գրավվում է մ․թ․ա․ 480 թվականի սեպտեմբերին ։ Փոքրաթիվ աթենացիներ, որոնք մնացել էին Ակրոպոլիսում, որպեսզի պաշտպանեն այն, վերջ ի վերջո պարտություն են կրում, ինչից հետո Քսերքսեսը հրամայում է հրդեհել Աթենքը ։ Ավերվել են Ակրոպոլիսը և Հին Պարթենոնը ։
Չնայած պարսիկների մոտենալուն՝ հունական նավատորմը դեռևս գտնվում էր Սալամինի ափերի մոտ։ Նույնիսկ Աթենքի անկումից հետո հունական նավատորմը շարունակում էր պահպանել իր դիրքը Սալամինի ափերի մոտ՝ փորձելով պարսիկներին ներքաշել ծովային ճակատամարտի մեջ ։ Մասամբ Թեմիստոկլեսի խորամանկության արդյունքում պարսկական նավատորմը վերջապես մտել Է Սալամինի նեղուց ։ Այստեղ պարսից նավատորմի մեծաթիվ լինելը լուրջ խոչընդոտ էր, քանի որ նրանք չէին կարողանում մանևրել և դառնում էին անկազմակերպ ։ Օգտվելով առիթից՝ հունական նավատորմը գրոհում և վճռական հաղթանակ է տանում՝ խորտակելով կամ գրավելով առնվազն 200 պարսկական նավ և այսպիսով ապահովելով, որ պարսիկները չկարողանան շրջանցել Պելոպոնեսը ։
Ըստ Հերոդոտոսի՝ կրած կորուստներից հետո Քսերքսեսը փորձել է հողապատնեշ բարձրացնել ցամաքից դեպի Սալամին (չնայած Ստրաբոնը և Կտեսիաս Կնիդացին նշում են, որ դա տեղի է ունեցել ճակատամարտից առաջ)։ Այնուամենայնիվ, այս նախագիծը իրականություն չի դարձել։ Քանի որ պարսկական ծովային գերիշխանութունը այլևս կորսված էր, Քսերքսեսը մտավախություն ուներ, որ հույները կնավարկեին դեպի Հելլեսպոնտոս և կոչնչացնեին իր կամուրջները, ինչից հետո ինքը Ասիայից կտրված կմնար Եվրոպայում ։ Ըստ Հերոդոտոսի՝ Մարդոնիոսը կամավոր կերպով առաջարկել է, որ ինքը ընտրյալ զորքերով մնա Հունաստանում և ավարտի երկրի հպատակեցումը, ինչպես նաև խորհուրդ է տվել Քսերքսեսին զորքերի հիմնական մասով հեռանալ Ասիա ։ Պարսկական զորքերը լքեցին Ատտիկան, իսկ Մարդոնիոսը իր զորքերի հետ ձմեռեց Բեոտիայում և Թեսալիայում ։ Այսպիսով, որոշ աթենացիներ կարողանում են ձմռանը վերադառնալ իրենց այրված քաղաք ։ Հետագայում՝ մ.թ.ա. 479 թվականի հունիսին, երբ Մարդոնիոսը պատրաստվում էր նորից հարձակվել Աթենքի վրա, նրանք պետք է կրկին տարահանվեին ։
Պոտիդեայի պաշարում
Ըստ Հերոդոտոսի՝ պարսից հրամանատար Արտաբազոսը 60 հազար զինվորներով ուղեկցել է Քսերքսեսին մինչև Հելլեսպոնտոս։ Թեսալիա վերադարձի ճանապարհին, երբ նա գտնվում էր Պալլենե երկրում, «չուզեց բաց թողնել արքայի դեմ ապստամբած պոտիդեացիներին ստրկության վաճառելու հնարավորությունը» ։ Չնայած Պոտիդեան դավաճանության միջոցով գրավելու փորձերին ՝ պարսիկները ստիպված էին 3 ամիս շարունակ պաշարած պահել քաղաքը ։ Այնուհետև պարսիկները փորձում են օգտագործել անսովոր ցածր մակընթացությունը, որպեսզի ծովի կողմից հարձակվեն քաղաքի վրա, սակայն պարսից բանակը կործանվում է հանկարծակի սկսված ուժեղ մակընթացության հետևանքով։ Շատերը խեղդվում են, իսկ ողջ մնացածների վրա հարձակվում են նավակներով վրա հասած պոտիդեացիները ։ Այս ամենից հետո Արտաբազոսը ստիպված թողնում է քաղաքի պաշարումը և վերադառնում Թեսալիա՝ Մարդոնիոսի մոտ՝ իր հետ տանելով ողջ մնացածներին ։
Օլինթոսի պաշարում
Պոտիդեայի պաշարման ընթացքում Արտաբազոսը որոշում է պաշարել նաև Օլինթոսը, որը նույնպես ապստամբել էր ։ Այդ քաղաքին տիրում էին բոտտիացիները, որոնց մակեդոնացիները քշել էին Թերմեյան ծոցի ափերից ։ Գրավելով քաղաքը՝ նա պաշարվածներին տանում է լճի մոտ և սրի քաշում բոլորին, իսկ քաղաքը հանձնում քաղկիսցիներին ։