cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էռնեստ Հեմինգուեյ
Փարիզ
Փարիզում անցկացրած իր տարիներին Հեմինգուեյը բարձրահասակ լայն ուսերով շագանակագույն աչքերով տղամարդ էր։ Նա ու Հեդլին ապրում էին փոքրիկ տանը 74-րդ Կարդինալ Լեմոին փողոցում, որը տեղակայված էր Լատինական թաղամասում, նա աշխատում էր մոտակայքում գտնվող վարձով տանը։ Սթեյնը, ով Փարիզում մոդեռնիզմի բաստիոնն էր, դառնում է Հեմինգուեյի ուսուցիչը և նրա տղայի՝ Ջեքի կնքամայրը։ Սթեյնը Հեմինգուեյին ծանոթացնում է Մոնպառնասի արտասահմանցի նկարիչների և գրողների հետ, որոնց նա անվանել է «Կորուսյալ սերունդ»։ Հեմինգուեյը իր  ուսուցիչի Սթեյնի սալոնում հանդիպումներ է ունեցել Պաբլո Պիկասոյի, Խոան Միրոյի և Խուան Գրիսի նման ազդեցիկ նկարիչների հետ։ Նա, ի վերջո, դուրս է եկել Սթեյնի ազդեցությունից, և նրանց փոխհարաբերությունները վատթարացել են տասնամյակների ընթացքում՝ գրական վեճերի պատճառով։ Էզրա ֆունտը հանդիպել է Հեմինգուեյին 1922 թվականին, Սիլվիա լողափի «Շեքսպիր և ընկերություն» գրախանութում։ Նրանք երկուսով 1923 թվականին շրջագայել են Իտալիայում, այնուհետև ապրել նույն փողոցում 1924 թվականին։
Փարիզում գտնվելու առաջին 20 ամիսների ընթացքում Հեմինգուեյը 88 պատմություն է ներկայացրել «Տորոնտո սթար» թերթին։ Նա գրել է հույն-թուրքական պատերազմի մասին, որտեղ ինքը ականատես է եղել Զմյուռնիայի այրմանը և գրել է ճանապարհորդական երկեր՝ «Թունա ձկան որսը Իսպանիայում» և «Կամրախայտի որսով ողջ Եվրոպայում, լավագույնը Իսպանիան է, հետո Գերմանիան»։
Հեմինգուեյը կոտրվեց, երբ իմացավ, որ Հեդլին կորցրել է իր ձեռագրերով լի ճամպրուկը 1922 թվականի դեկտեմբերին Ժնև ճանապարհորդելիս կորցրել է Լիոնյան կայարանում։ Հաջորդ սեպտեմբերին, զույգը վերադառնում է Տորոնտո, որտեղ 1923 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ծնվում է նրանց որդին՝ Ջոն Հեդլի Նիքանորը։ Նրանց բացակայության ընթացքում տպագրվել է Հեմինգուեյի առաջին գիրքը «Երեք պատմություն և տասը պեոմ»  վերնագրով։ Երեքից երկուսը այն պատմություններն էին, որոնք մնացել էին ճամպրուկի կորստից հետո, իսկ երրորդ հատվածը գրել էր նախորդ տարվա սկզբին Իտալիայում։ Հետագա մի քանի ամիսների ընթացքում լույս է տեսել «Մեր ժամանակները» ժողովածուի երկրորդ հատորը։ Փոքր հատորը ներառում էր վեց վինետներ և տասնյակ պատմություններ, որոնք Հեմինգուեյը գրել էր նախորդ ամառվա ընթացքում, երբ առաջին անգամ այցելել էր Իսպանիա, որտեղ էլ իր համար բացահայտել էր ցլամարտի ոգին։ Նա կարոտում էր Փարիզը, Տորոնտոն ձանձրալի համարելով, և ցանկանում էր վերադառնալ գրողի կյանքին, այլ ոչ թե ապրել լրագրողի կյանքով։
Հեմինգուեյն իր կնոջ Հեդլիի հետ առաջին անգամ այցելել է Պամպլոնայի Սան Ֆերմինի փառատոնին (Իսպանիա) 1923 թվականին, որտեղ և նա տարվել է ցլարամտով։ Այս ժամանակաշրջանում նրան սկսել են կանչել «հայրիկ», նույնիսկ տարիքով ավելի մեծ ընկերները։ Հեմինգուեյները վերադարձել են Պամպլոնա 1924 թվականին, երրորդ անգամ 1925 թվականի հունիսին։ Այդ տարի նրանք իրենց հետ բերել էին մի խումբ ամերիկացի և բրիտանացի արտասահմանցիների՝ Հեմինգուեյի միչիգանցի պատանեկության ընկեր Բիլ Սմիթին, Դոնալդ Օգդեն Ստյուարտին, Տիկին Դաֆֆ Թվայսդենին, ով վերջերս էր ամուսնալուծվել, նրա սիրեկան Փաթ Գյութրիին և Հարոլդ Լոբին։ «Ֆիեստայի» ավարտից մի քանի օր հետո, իր ծննդյան օրը՝ հուլիսի 21-ին, նա սկսել է գրել «Եվ ծագում է արևը», որն ավարտել է ութ շաբաթ անց։ Մի քանի ամիս անց, 1925 թվականի դեկտեմբերին, Հեմինգուեյները տեղափոխվել են Ավստրայի Շղունց քաղաք ձմեռն անցկացնելու, որտեղ Հեմինգուեյը սկսել է լրջորեն աշխատել գրվածքի վրա։ Պոլինե Պֆեյֆերը նրանց միացել է հունվարին և Հեդլիի խորհրդին հակառակ հորդորել է Հեմինգուեյին ստորագրել Սքրիբներսի հետ պայմանագիրը։ Հեմինգուեյը մեկնել է Ասվտրիայից, գնացել Նյու Յորք կարճատև ճամփորդության հրատարակիչների հետ հանդիպելու համար։ Փարիզում կանգ առած ժամանակ՝ մինչ Շղունց վերադառնալը նա սիրային կապ է սկսել Պֆեյֆերի հետ։ Գրվածքն ավարտել է մարտին։ Ձեռագիրը Նյու Յորք է հասել ապրիլին և վերջնական ուղղումները արվել են 1926 թվականի օգոստոսին Փարիզում։ Սքրիբներսը հոկտեմբերին տպագրել է վեպը։
Հեմինգուեյի ամուսնական հարաբերությունները Հեդլիի հետ վատթարացել էին վեպի վրա աշխատանքների ընթացքում։ 1926 թվականի սկզբին Հեդլին բացահայտել է Հեմինգուեյի և Պֆեյֆերի կապը։ Փարիզ վերադառնալիս նա բաժանություն է խնդրել Հեմինգուեյից, իսկ նոյեմբերին պաշտոնապես ամուսնալուծություն պահանջել։ Նրանք կիսել են ունեցվածքը և Հեդլին ընդունել է Հեմինգուեյի վեպի եկամուտը։ Զույգը բաժանվել է 1927 թվականի հունվարին և Հեմինգուեյը մայիսին ամուսնացել է Պֆեյֆերի հետ։
Պֆեյֆերը` ով արմատներով Արկանզասում բնակվող ունևոր կաթոլիկ ընտանիքից էր սերում, տեղափոխվեց Փարիզ` «Վոգ» ամսագրում աշխատելու համար։ Մինչ նրա և Հեմինգուեյի ամուսնությունը Հեմինգուեյը նույնպես կաթոլիկ դարձավ։ Զույգը մեղրամիսն անցկացրեց Լե Գրո-դյու-Ռուայում, որտեղ Հեմինգուեյը վարակվեց սիբիրախտով, և որտեղ նա նաև պլանավորում էր հրատարակել իր նոր պատմվածքների ժողովածուն, որն հետագայում անվանվեց «Տղամարդիկ առանց կանանց» և լույս տեսավ 1927 թվականի հոկտեմբերին` ընդգրկելով նաև իր բռնցքամարտի մասին պատմող «Հիսուն հազար դոլար» պատմվածքը։ «Կոսմոպոլիտան» (Cosmopolitan) ամսագրի գլխավոր հրատարակիչ Ռեյ Լոնգը հաճոյախոսությունների արժանացրեց այդ պատմվածքը` դրա մասին գրելով. «Լավագույն պատմվածքներից մեկը, որին ես երբևէ հանդիպել եմ... Բռնցքամարտի մասին իմ կարդացած լավագույն պատմությունը... Ռեալիզմի ուշագրավ գործ»։
Պաուլինան` ով հղի էր, տարեվերջին ուզեց վերադառնալ Միացյալ Նահանգներ։ Ջոն Դոս Պասսոսը խորհուրդ տվեց հանգրվանել Քի Ուեսթում, ու նրանք լքեցին Փարիզը 1928 թվականի մարտին։ Հեմինգուեյը բավականին ծանր վնասվածք ստացավ Փարիզի իրենց լոգարանում, անզգուշաբար գցելով գլխի վրա զուգարանի շղթան` մտածելով, որ այն լուսավորություն ապահովող կոճակն է։ Հենց այս պատահարն է Հեմինգուեյի ճակատի վրա տեղ գտած սպիի պատճառը, սպիի, որով նա անցկացրեց իր կյանքի գերակշռող տարիները։ Հեմինգուեյը դժկամությամբ էր պատասխանում այդ սպիի մասին հաճախ տրվող հարցերին։ Փարիզը լքելուց հետո, Հեմինգուեյը, ասել է. «Այլևս երբեք չեմ ապրի մեծ քաղաքներում»։
Քի Ուեսթ և Կարիբյան ավազան
Հեմինգուեյն ու Պոլինին մեկնում են Կանզաս Սիթի, որտեղ ծնվում է նրանց որդին՝ Պատրիկը, 1928 թվականի հունիսի 28-ին։ Պաուլինը ունեցավ ծանր ծննդաբերություն, որը Հեմինգուեյը արտացոլել է իր «Հրաժեշտ զենքին» վեպում։ Պատրիկի ծնունդից հետո Պոլինին և Հեմինգուեյը այցելեցին Վայոմինգ, Մասաչուսեթս և Նյու Յորք։ Ձմռանը նա Նյու Յորքում էր, երբ հեռագիր ստացավ, որը տեղեկացնում էր հոր ինքնասպանության մասին։ Հեմինգուեյը իրեն կործանված էր զգում, քանի որ ընդամենը միառժամանակ առաջ էր նամակ գրել հորը տեղեկացնելու, որ նա չանհանգստանա ֆինանսական դժվարություների մասին, բայց նամակը հորը հասել էր ինքնասպանությունից րոպեներ հետո։
Նրա երրորդ որդին, Գրիգորի Հանկոկ Հեմինգուեյը, ծնվել է 1931 թվականի նոյեմբերի 12-ին, Կանզաս Սիթիում։ Պոլինեի հորեղբայրը զույգի համար Քի Ուեսթում գտնվող մի տուն է գնում, որի երկրորդ հարկը Հեմինգուեյը վերափոխում է գրական ստուդիայի։
1933 թվականին Հեմինգուեյը և Պոլինը ուղևորության են մեկնում են Արևելյան Աֆրիկա։ 10-շաբաթյա այս ուղևորությունը հիմք հանդիսացավ «Աֆրիկայի Կանաչ լեռներ», ինչպես նաև «Կիլիմանջարոյի ձյուները» և «Ֆրենսիս Մակոմբերի կարճատև կյանքը» պատմվածքների ստեղծման համար։ Զույգը այցելել է Մոմբասա, Նայրոբի և Մաչաքոս, ապա շարունակել դեպի Տանգանիկա։ Այս ճանապարհորդությունների ընթացքում Հեմինգուեյը վարակվում է ամեոբիկ դիզենտերիայով, և նրանք ինքնաթիռով տարհանվել են Նայրոբի։
Հեմինգուեյը նավ է գնում 1934 թվականին և անվանում է Պիլար։ Դրանից հետո նա սկսում է նավարկել Կարիբյան ավազանը։ 1935 թվականին, առաջին անգամ ժամանելով Բիմինի,  զգալի ժամանակ է անցկացնում այս վայրում։ Այս ժամանակահատվածում նա աշխատում է իր «Ունենալ և չունենալ» վեպի վրա, որը հեղինակի 1930-ականներին գրված միակ վեպն է։
Իսպանական քաղաքացիական պատերազմ
1937 թվականին Հեմինգուեյը համաձայնության եկավ Հյուսիսամերիկյան լրագրական միության հետ, Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմը լուսաբանելու համար, և վերադառնալով Իսպանիա հանդիպեց գերմանացի կինոռեժիսոր Յորիս Իվենսին։ Իվենսը այդ ժամանակ զբաղվում էր «Իսպանական հող» անունը կրող ֆիլմի նկարահանումներով, որը փաստացիորեն տեղի հանրապետական կուսակցության քարոզչության գործիքներից մեկն էր։ Իվենսը ցանկանում էր փոխարինել նախկին սցենարիստ Ջոն Դոս Պասսոսին Հեմինգուեյով, քանզի Դոս Պասսոսը ստիպված էր եղել լքել նկարահանումները իր ընկեր Խոսե Ռոբլեսի կալանավորման, ապա մահվան դատապարտման պատճառով։ Այդ միջադեպը կտրուկ փոխեց հանրապետականների մասին Դոս Պասսոսի ունեցած դրական կարծիքը, նպաստելով իր ու Հեմինգուեյի մեջ հակամարտության առաջմանը, հարկադրելով վերջինիս, Դոն Պասսոսի` Իսպանիան լքելու կեղծ պատճառների տարածմանը, մասնավորապես տածած վախը։
Լրագրող և գրող Մարթա Գելլհորնը, ում Հեմինգուեյը հանդիպել էր մինչ այդ Քի Ուեսթ իր նախորդ այցի ժամանակ` (1936) միացավ իրեն Իսպանիայում։ Հեդլիի պես` Մարթան ծնվել ու մեծացել էր Սենթ Լուիսում, և Պաուլինայի պես աշխատել էր «Վոգ»-ի Փարիզի մասնաճյուղում։ 1937 թվականին, երբ Հեմինգուեյը Մարթաjի հետ Մադրիդում էր, քանի որ քաղաքը ֆրանսիական զորքերի հետ պատերազմի կիզակետում էր, նրան հաջողվեց գրել «Հինգերորդ սյունակը»։ Մի քանի ամսով նա վերադարձավ Քի Ուեսթ, ապա 1938 թվականին երկու անգամ նորից Իսպանիա, որտեղ նա ամերիկացի և բրիտանացի լրագրողների շարքերում էր, որոնք վերջիններն էին, ում հաջողվեց լքել Էբրոյի ճակատամարտը, որը հանրապետականների վերջին ապավենն էր։
Կուբա
1939 թվականի սկզբին Հեմինգուեյը իր նավակով անցավ Կուբան` ապրելու Հավանայում գտնվող Ամբոս Մունդոս հյուրանոցում։ Հեմինգուեյը հանդիպել էր Մարթա Գելլհորնին։ Մարթան շուտով նրան միացավ Կուբայում, և նրանք վարձակալեցին Հավանա քաղաքից 24 կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող Ֆինկա Վիխիա կալվածքը։ Պաուլինն ու երեխաները հեռացան Հեմինգուեյից ամռանը, և երբ Հեմինգուեյի ամուսնալուծության գործընթացն ավարտվեց, նա և Մարթան ամուսնացան 1940 թվականի նոյեմբերի 20-ին՝ Շայենում (Վայոմինգ)։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
1944 թվականի մայիսից մինչև 1945 թվականի մարտը Հեմինգուեյը Եվրոպայում էր։ Երբ նա առաջին անգամ ժամանեց Լոնդոն, հանդիպեց «Time» ամսագրի թղթակից Մերի Ուելշին, ումով հրապուրվեց։ Մարթան ստիպված էր անցնել Ատլանտյան օվկիանոսը պայթուցիկներով լի նավով, քանի որ Հեմինգուեյը հրաժարվել էր օգնել նրան ինքնաթիռի անցաթուղթը ստանալ, և ժամանելով Լոնդոն, նա իմացավ, որ Հեմինգուեյը ավտովթարից ստացած ցնցումով հոսպիտալացված է։ Անկարեկից լինելով նրա ծանր դրությանը՝ Մարթան մեղադրեց Հեմինգուեյին խուլիգան լինելու մեջ և ասաց, որ ինքը ամբողջովին ավարտին է հասցրել իր անելիքները։ Վերջին անգամ Հեմինգուեյը Մարթային տեսել է 1945 թվականի մարտին, երբ պատրաստվում էր վերադառնալ Կուբա։ Նրանք ամուսնալուծվեցին ավելի ուշ՝ այդ նույն տարում։ Մինչդեռ նա ամուսնության առաջարկություն արեց Մերի Ուելշին՝ իրենց երրորդ հանդիպման ժամանակ։
Կուբան և Նոբելյան Մրցանակը
1942 թվականից 1945 թվականներին Կուբայում բնակության ընթացքում Հեմինգուեյը ասաց, որ որպես գրող դուրս է գալիս բիզնեսից։ 1946 թվականին նա ամուսնացավ Մարիի հետ, ով  հինգ ամիս անց արտարգանդային հղիություն ունեցավ։ Հեմինգուեյի ընտանիքը պատերազմին հաջորդող տարիներին տուժել է մի շարք պատահարներից և առողջական խնդիրներից` 1945 թվականին ավտովթարի ընթացքում նա կոտրեց իր ծունկը և ամրապնդեց ևս մեկ «խորը վերք իր ճակատին», Մարին դահուկով սահելու ժամանակ  սկզբում կոտրեց իր աջ կոճը, ապա ձախը։ 1947 թվականին, ավտովթարի պատճառով Պատրիկը ստացավ գլխի վնասվածք և լրջորեն հիվանդացավ։ Հեմինգուեյն ընկավ խորը դեպրեսիայի մեջ, որովհետև իր գրող ընկերները սկսեցին մահանալ. 1941 թվականին ՈՒիլյամ Բաթլեր Եյթսն ու Ֆորդ Մադոքա Ֆորդը, 1940 թվականին Սքոթ Ֆիցջերալդը, 1941 թվականին Շերվուդ Անդերսոնն ու Ջեյմս Ջոյսը, 1946-ին Գերտրուդ Սթայնը, և հաջորդ տարի, 1947 թվականին Մաքս Պերկինսը, Հեմինգուեյի Սքրիբների երկարատև խմբագիրն ու ընկերը։ Այս ժամանակահատվածում նա տառապում էր ուժգին գլխացավերից, արյան բարձր ճնշումից, քաշի խնդիրներից, որոնց մեծ մասը նախորդ պատահարների և երկար տարիների խմելու արդյունք են։ Այնուամենայնիվ, 1946 թվականի հունվարին, նա սկսեց իր աշխատանքը «Եդեմի պարտեզ» գրքի վրա՝ մինչև հունիս ամիսը գրելով 800 էջ։ Հետպատերազմյան տարիների ընթացքում, նա նաև սկսեց իր աշխատանքը մի եռահատորյակի վրա՝ մոտավորապես անվանվող «Հողը», «Ծովը» և « Օդը», որոնք նա ցանկանում էր միավորել մեկ վեպի մեջ, անվանելով այն «Ծովի գիրքը»։ Սակայն երկու նախագիծն էլ դադարեցվեցին, և Մելլոուն ասում էր, որ Հեմինգուեյի շարունակելու անկարողությունը «նրա խնդիրների ախտանիշն էր» այդ տարիների ընթացքում։
1948 թվականին, Հեմինգուեյն ու Մերին ուղևորվեցին Եվրոպա՝ մի քանի ամիս մնալով Վենետիկում։ Այնտեղ գտնվելով՝ Հեմինգուեյը սիրահարվում է տասնիննամյա Ադրիանա Իվանչիչին։ Այս անմեղ սիրավեպը ոգեշնչում է «Գետի և ծառերի միջով» վեպը, որը գրվել է Կուբայում Մերիի հետ վեճերի ժամանակ և հրատարակվել 1950 թվականին բացասական գնահատանքներով։ Հաջորդ տարի, կատաղած «Գետի և ծառերի միջով» վեպի քննադատական ընդունման վրա, նա 8 շաբաթում գրում է «Ծերունին և ծովը» վեպի նախնական տարբերակը, ասելով, որ «սա լավագույնն է, ինչ ես կարող էի գրել իմ կյանքում»։ «Ծերունին և ծովը» դարձավ ամսվա գիրքը, Հեմինգուեյին համաշխարհային ճանաչում բերեց։ Նա 1952 թվականին՝ երկրորդ անգամ Աֆրիկա մեկնելուց մեկ ամիս առաջ, Պուլիցերյան մրցանակ ստացավ։
1954 թվականի հոկտեմբերին Հեմինգուեյը Նոբելյան մրցանակի արժանացավ գրականության բնագավառում։ Նա մամուլին տեղեկացրեց, որ Կարլ Սանդբուրգը, Իսակ Դինեսենը և Բերնարդ Բերզսոնը նույնպես արժանի էին մրցանակին, բայց ուրախությամբ է ընդունում այն։
1955 թվականի վերջից մինչև 1956-ի սկիզբը, Հեմինգուեյը անկողնային հիվանդ էր։
Նրան հանձնարարվել էր խուսափել ալկոհոլի օգտագործումից լյարդի վնասը նվազեցնելու համար։ Հեմինգուեյը սկզբում հետևեց խորհրդին, բայց հետո անտեսեց այն։ 1956 թվականի հոկտեմբերին նա վերադարձավ Եվրոպա և հանդիպեց բասկ գրող Պիո Բարոխայի հետ, որը լուրջ հիվանդ էր ու մահացավ շաբաթներ անց։ Ճանապարհորդության ընթացքում Հեմինգուեյը նորից հիվանդացավ և բուժում էր ստանում արյան բարձր ճնշման, լյարդի հիվանդության և աթերոսկլերոզի դեմ։
Ստեղծագործական կյանք
Դպրոցն ավարտելուց հետո աշխատել է որպես լրագրող։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին մեկնելով Եվրոպա՝ դարձել է պատերազմի կամավոր մասնակից և ծանր վիրավորվել։ Ապաքինվելուց հետո սկսել է զբաղվել գրական գործունեությամբ և Փարիզում լույս է ընծայել «Մեր Ժամանակներում» կոչվող պատմվածքների առաջին ժողովածուն, որտեղ մանկության ու պատանեկության տարիների հուշերի կողքին տեղ են գտել նաև պատերազմի թեմաներով գրված պատմվածքներ։ Պատերազմի թեման իր արտացոլումն է գտել նաև Հեմինգուեյի հետագա ստեղծագործություններում։ Այդ գործերից ամենանշանակալիցը նրա «Հրաժեշտ զենքին» վեպն էր, որը լայն տարածում գտավ աշխարհի բազմահազար ընթերցողների շրջանում՝ մեծ հռչակ բերելով գրողին։ Ուշագրավ են նաև նրա «Կիլիմանջարոյի ձյուները», «Մադրիդի վարորդները», «Կղզի օվկիանոսում» ստեղծագործություները։ Իր ստեղծած գրականության ոճով և արծարծած խնդիրներով նա նոր երևույթ էր։ Գրում էր սեղմ, ազդեցիկ ու պատկերավոր, պարզ, բայց և խորը։ Ազատ ժամերին Հեմինգուեյը սիրում էր զբաղվել որսորդությամբ, հատկապես ձկնորսությամբ։ Եվրոպայում ապրելու տարիներին նա մասնակցում է նաև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին։ Կյանքի և պատերազմների բովով անցած, ստեղծագործելու անսպառ եռանդով լցված գրողը Եվրոպայից վերադարձել է Կուբա՝ իր նախնիների հայրենիքը։ Այստեղ է նա գրել է իր հանրահայտ վիպակը՝ Ծերունին և ծովը։ Այս և մյուս ստեղծագործությունների համար 1954 թվականին նրան շնորհվում է նոբելյան մրցանակ։
Հետաքրքիր փաստեր
Մի անգամ Հեմինգուեյը գրազ եկավ, որ վեց բառանոց պատմվածք կհորինի, որը նախկինում բոլոր գրվածներից կլինի ամենահուզիչը։ Նա հաղթեց գրազը։
«Վաճառվում են մանկական կոշիկներ՝ երբեք չհագած» (անգլերեն՝ «For sale: baby shoes, never used.»)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Պուլիտցերյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ռազմական թղթակիցներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Բրոնզե աստղի մեդալակիրներ (ԱՄՆ)
Իտալիայի գետերի ցանկ
Իտալիայի գետերը խիտ ջրառատ ցանց են կազմում, որով հոսում է Իտալիայի ամենամեծ գետը` Պոն, որը իր վտակներով և ջրանցքներով կազմում է խոշոր տրանսպորտային համակարգ։ Պադանի հարթավայրի արևելյան մասով հոսում են Ադիջե, Բրենտա,Պյավե, Ռենո և այլ գետեր։ Գետերի հուները հազվադեպ են գտնվում հարթավայրի մակարդակից բարձր, ջրհեղեղներից խուսափելու համար գետերի մոտ կառուցված են դամբեր, որոնց ճեղքումը հանգեցնում է խոշոր ջրհեղեղների (վերջին անգամ դա տեղի է ունեցել 2000 և 2006 թվականներին)։ Իտալիայի հյուսիսում գտնվող գետերը անձրևից բացի սնվում են ձյան և սառույցների հաշվին, նրանց համար բնութագրական են գարնանային և աշնանային վարարումները, գետերի ջրերն օգտագործվում են նաև ոռոգման նպատակով։ Ալպիական գետերը հիդրոէներգիայի աղբյուր են հանդիսանում։ Ապենինյան թերակղզու և կղզիների գետերն ավելի ջրառատ են, ունեն հիմնականում անձրևային սնունդ, գարնանային և աշնանային հորդացում, ամռանը հաճախ չորանում են։ Առավել խոշոր գետերն են Առնոն և Տիբրը.
Խոշոր գետերի ցանկ ըստ երկարության
Իտալիայի խոշոր գետերի ցանկն ըստ երկարության.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գետերի ցանկեր ըստ երկրի Կատեգորիա:Իտալիայի գետեր
Ալբի (Կալաբրիա)
Ալբի  (Albi)՝ կոմունա Իտալիայում, Կալաբրիա մարզի Կատանձարո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1105 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 39 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 28 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 88055։ Հեռախոսային կոդը՝ 0961։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մայն-Տաունուս (շրջան)
Մայն-Տաունուս  (Main-Taunus-Kreis), շրջան Գերմանիայում։ Շրջկենտրոնն է Հոֆհայմ քաղաքը։ Զբաղեցնում է 222,39 կմ2։ Բնակչությունը՝ 227 055 մարդ։ Բնակչության խտությունը՝ 1021 մարդ/կմ2։
Շրջանի պաշտոնական կոդը՝ 06 4 36։ Շրջանում 12 համայնք կա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի շրջաններ
Ուղղի անկյունային գործակից
Ուղղի անկյունային գործակից, ուղղի զառիվայր կամ զառիվեր լինելու չափում։ Նկարագրում է գծի և՛ ուղղությունը, և՛ թեքությունը ։ Մաթեմատիկորեն անկյունային գործակիցը սահմանվում է որպես y-ի և x-ի փոփոխության քանորդ։ Հաճախ նշվում է m տառով։
Ուղղի գծային հավասարման մեջ «y = mx + b», m-ը անկյունային գործակիցն է, իսկ b-ն այն կետն է, ոտեղ գիծը հատում է y առանցքը (0, b) ։
Ուղղի անկյունային գործակիցը հաշվարկվում է՝ գտնելով «ուղղահայաց փոփոխության» և «հորիզոնական փոփոխության» հարաբերակցությունը գծի ցանկացած երկու տարբեր կետերի միջև։
Ուղղի անկյունային գործակիցը չափվում է բացարձակ արժեքով և ցույց է տալիս գծի ուղղությունը, որը կա՛մ աճում է, կա՛մ նվազում, կա՛մ հորիզոնական է, կա՛մ ուղղահայաց ։
Մաթեմատիկայում ուղիղի անկյունային գործակիցը հավասար է
Եռանկյունաչափության մեջ գծի m անկյունային գործակիցը կապված է նրա θ անկյան հետ շոշափող ֆունկցիայի միջոցով ։
Այսպիսով, 45° բարձրացող գիծը ունի +1 անկյունային գործակից, իսկ 45° անկման գիծը՝ −1:
Սահմանում
Ուղղի անկյունային գործակիցը սովորաբար ներկայացված է m տառով և սահմանվում է որպես y կոորդինատի փոփոխություն՝ բաժանված x կոորդինատի համապատասխան փոփոխությամբ։ Տրված երկու կետից և (x_2,y_2), x-ի փոփոխությունն է x_2-x_1(վազքը), մինչդեռ y-ի փոփոխությունը y_2-y_1 է։
Սա նկարագրվում է հետևյալ հավասարմամբ.
(Հունարեն դելտա տառը՝ Δ, մաթեմատիկայի մեջ նշանակում է «տարբերություն» կամ «փոփոխություն»:)
Երբ գիծն ուղղահայաց է, այդ գծի անկյունային գործակիցն անորոշ է, քանի որ հորիզոնական աճը 0 է (Բաժանում զրոյի վրա)
Բալ (չափման միավոր)
Բալ, հաշվվող մեծության սանդղակի ցուցմունքն արտահայտող միավոր ։ «Բալ» բառը թարգմանվում է որպես «գունդ»՝ առարկա, որը կիրառվում էր քվեարկություններում, ընդ որում սև գունդը նշանակում էր քվարկության որոշմանը դեմ, իսկ սպիտակ գունդը որոշման կողմից։ Բալային գնահատականները հիմնականում շատ են հումանիտար առարկաներում, հիմնականում հոգեբանության մեջ, հասարակագիտությունում և բժշկությունում, որտեղ բարդ է կամ էլ անհնար է մտցնել հաստատուն բացարձակ միավորները։
Բալը տարբերվում է մյուս միավորներից հաստատուն չափերի բացակայությամբ։ Տարբեր դեպքերում միավորների սանդղակի բաժանման արժեքը և միավորը կարող է լինել տարբեր։ Դրանց վերաբերվում է՝ երկրաշարժերի հզորությունը, փոթորկի ուժը, աշակերտի կամ ուսանողի գիտելիքները։ Սանդղակում յուրաքանչյուր բալի աճը կապված է չափվող մեծության աճի հետ, և ընդհակառակը։ Բալային սանդղակում միշտ շարվում են աճով, յուրաքանչյուր նշանակությանը տրվում է մանրամասն և համարժեք նկարագրություն, կոտորակային իմաստ ունեցող միավորները բալային աղյուսակներում չեն պահվում։ Սանդղակի պարունակության անհրաժեշտ ճշտման դեպքում, բալերի քանակը ավելանում է ։ Չնայած իմաստի որակյալ բնավորությանը բալերում, նրանց հետ կարելի է կիրառել որոշ թվաբանական գործողություններ՝ գումարել, շտկել, գտնել միջին թվաբանականը, առավելագույն կամ նվազագույն նշանակություն։ Բաժանել կամ բազմապատկել բալերը սովորաբար չի կատարվում։ Երկրաշարժագիտությունում երկրաշաժերի հզորությունը ճշտվում է ինժեներական սեյսմահետախուզության շնորհիվ։
Քննությունների հանձման ժամանակ կան նաև «տուգանային միավորներ», որոնք հանվում են ամբողջ գնահատականից։
Բալերով արտահայտվում են հաջորդ մեծությունները։
• Երկրաշարժի ուժգնություն, որակական նկարագրում է երկրաշարժի ազդեցությունը սեյսմոլոգիական գործիքների, մարկանց, կենդանիների վրա, իսկ ոհզոր երկրաշարժերի դեպքում՝գետերի և ռեիլեֆի վրա։ Ռուսաստանում օգտագործվում է ՄՍԿ 64 Մեդվեդեվի, Շպոնխոյերի, Կարնիկի սանդղակը։
• Քամու արագություն, մեծությունը մոտավոր որոշվում է մերձերկրյան ընտրված առարկաների և բաց ծովի ալեկոծությունների 10մ բարձրության վրա:Այս մեծությունը չափվում է Բոֆորտի սադղակով։ Մեկ բալը համապատասխանում է ծովի խաղաղությանը, եթե քամու արագությունը 20սմ/վ է։ Ցունամիին (արագությունը 117կմ/ժ-ից ցածր չէ) տրվում է 12 բալ։
• Գիտություն ուսումնասիրվող առարկայի գնահատական, Ռուսական ուսուցման մեջ օգտագործվում է հինգ միավորանոց սանդղակ։ 1 միավորը նշանակում է առարկայի չիմացություն, իսկ 5 միավորը, գերազանց իմացություն։
• Խցանումները ճանապարհներին, 1 միավորը նշանակում է, որ ճանապարհները բաց են, իսկ 10 միավորը - խցանում է ։
• Սննդի որակի ցուցանիշ, գինու, պանրի միավորները հիմնականում չափվում են զգացմամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չափման միավորներ
Աղանձուգետ
Աղանձուգետ, Աղանձ, Տաթև, գետ Սյունիքի մարզում, Որոտանի աջ վտակը։ Սկիզբ է առնում Բարգուշատի լեռնաշղթայի Արամազդ լեռնագագաթի հյուսիսային լանջից՝ 3000 մ բարձրությունից։ Երկարությունը 13 կմ է, ջրհավաք ավազանը՝ 85 կմ²։ Գետահովիտը V-աձև է, Տաթևի վանքի մոտ առաջացնում է նեղ և խորը կիրճ։ Սնումը ձնաանձրևային է, վարարումը՝ գարնանը։ Տարեկան միջին ծախսը 1,1 մ³/վ է։ Ջրերն օգտագործվում են ոռոգման նպատակով ։
Ըստ Ղևոնդ Ալիշանի մեկնաբանության հնում գետը կոչվել է Գինական, իսկ Տաթևի վանքի կառուցումից հետո կոչվել է վերջինիս անունով ։
Վերին հոսանքը կոչվում է Գազբոյլի ձոր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Որոտան գետի վտակներ գ
Բոլիվար (գլխարկ)
Բոլիվար (bolívar ), ցիլինդր-գլխարկի տեսակ, Սիմոն Բոլիվարի անունից (1783-1830 թվականներ), ով 19-րդ դարի 10-20-ական տարիների Լատինական Ամերիայի ազգային ազատարարն է։
Նմանատիպ գլխարկները ստեղծվել են 1810-ական թվականներին, իսկ իրենց հայտնիության գագաթնակետին հասել են 1820-ական թվականներին։ «Մոսկովյան տելեգրաֆ»-ի № 2-ում ասվում է, որ « Նորաձևությունից դուրս են գալիս սև ատլասե գլխարկները, որոնք կոչվում են «Բոլիվար» գլխարկներ, որոնց փոխարեն կրում են սպիտակ գրոս դե Նեապոլ գլխարկներ. նրանք նույնպես լայնեզր են»։ Բոլիվար գլխարկները կրել են նաև կանայք։ Կանացի «սպիտակ ատլասից» գլխարկների մասին նույնպես նշվում է «Մոսկովյան տոլոգրաֆ»-ում (1825 թվական, № 5)։
Գրականության մեջ
Բոլիվարը հայտնվել է Ալեքսանդր Պուշկինի « Եվգենի Օնեգին » վեպում (1823-1831 թվականներ)։ Покамест в утреннем уборе,
Надев широкий боливар,
Онегин едет на бульвар
Սիմոնա Տաններ Շոմե
Սիմոնա Տաններ Շոմե, բնիկ ֆրանսիացի,  խաղաղության համար պայքարի ակտիվիստ և SCI-ի  (Միջազգային քաղաքացիական ծառայության) կամավորական։ Նա ակտիվ գործունեություն է ծավալել Ֆրանսիայում 1943-1945 թվականներին և Ալժիրում՝ 1951 թվականից 1956 թվականներին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ հրեա երեխաներին փրկելու գործողությունների համար 2011 թվականին Իսրայելը նրան շնորհել է «Աշխարհի արդարակյացներ» կոչում։
Բոլիվար (գլխարկ)
Գրականության մեջ
И там гуляет на просторе,
Սիմոնա Տաններ Շոմե
Կյանքի վաղ տարիներ
Սիմոնա Շոմեն ծնվել է 1914-1918 թվականների պատերազմի ժամանակ, սակայն ծննդյան ճշգրիտ ամսաթիվը և վայրը անհայտ են։ Նա իր հորը չի ճանաչել, ինչն էլ վաղ տարիներին ազդել է նրա վրա։ Նրա մայրը երկրորդ անգամ է ամուսնացել, և խորթ հայրը ամբողջ ընտանիքը տեղափոխել է Կանն։ Շոմեի և նրա խորթ հոր միջև հարաբերությունները եղել են լարված։ 1942 թվականին նա ընկերուհու հետ միասին միացել է CLAJ երիտասարդական ակումբին (Club loisirs action jeunesse), իսկ 1943 թվականին դարձել նրա քարտուղարը։ Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին շարունակել է աշխատել ակումբում և փրկել հրեա երեխաների կյանքը Ֆրանսիայում։
Բոլիվար (գլխարկ)
Գրականության մեջ
Пока недремлющий брегет
Սիմոնա Տաններ Շոմե
Շոմեն և SCI-ն
SCI-ն շատ կարևոր է եղել Շոմեի և նրա կյանքի համար։ SCI կազմակերպությունը կապ է հաստատել նրա հետ, և նա որոշել է կազմակերպության անունից հանդես եկող կամավորական դառնալ։ 1945-1950 թվականների ընթացքում ակտիվ գործունեություն է ծավալել Ֆրանսիայում, իսկ 1951-1956 թվականներին երկարաժամկետ կամավորական է եղել Ալժիրում։ Իր ամուսնուն՝ Էմիլ Տաններին, նույնպես հանդիպել է SCI-ում, որտեղ ինքն աշխատել է որպես քարտուղար ։ SCI-ի կամավորության ընթացքում Շոմեն ուսումնասիրել է կրթության օգտակար կողմերը, այնուհետև Բուզարեայում հիմնել է դպրոց։ Նա ցանկացել է օգնել այն մարդկանց, ովքեր չգիտեին կարդալ և գրել, ինչպես նաև այն երեխաներին, ովքեր կրթության կարիք ունեին ։
Մահ և ժառանգություն
Շոմեն սպանվել է 1962 թվականի մայիսի 25-ին՝ Ալժիրի Անկախության պատերազմի ժամանակ։ Այն երեխաները, որոնց կյանքը Շոմեն փրկել է, Ֆրանսուա Գելբերտը, Գիլբերտը և Մաքսիմ Ալլուշը, որպես հարգանքի տուրք մասնակցել են նրա հիշատակի արարողությանը։
Բոլիվար (գլխարկ)
Գրականության մեջ
Не прозвонит ему обед. Պուշկինի մեկնաբանությունը․ Գլխարկ à la Bolívar։ Թարգմանություն՝ գլխարկ ինչպես Լատինական Ամերիկայի Ազատարարի մոտ։
« Թշվառները » վեպում Վ. Հյուգոն գրում է, որ Բոլիվարի և Մորիլոյի պայքարի ժամանակ ռոյալիստները կրում էին նեղ եզրերով գլխարկներ, այսպես կոչված «մորիլո», իսկ լիբերալները՝ լայն եզրերով գլխարկներ՝ «բոլիվարներ» ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գլխարկներ Կատեգորիա:1810-ականների հիմնադրումներ
Հրեաների և նրանց ստի մասին
«Հրեաների և նրանց ստի մասին» (Von den Juden und ihren Lügen), 1543 թվականին Մարտին Լյութերի կողմից գրված և Վիտենբերգում հրապարակված պարսավագիր։ Կազմված է 394 համարակալված հատվածներից և բաժանված է չորս մասի։ Ծավալով աշխատությունը համապատասխանում է A4 ֆորմատի 85 էջի։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մարտին Լյութեր Կատեգորիա:Հակասեմության քարոզչություն Կատեգորիա:Հակասեմական գրականություն Կատեգորիա:Պարսավագրեր Կատեգորիա:Հակասեմականությունը Գերմանիայում
Պատմություն Լուի Պաստյորի մասին
«Պատմություն Լուի Պաստյորի մասին» (The Story of Louis Pasteur), 1935 թվականին նկարահանված կենսագրական դրամա ֆրանսիացի մանրէաբան և քիմիկոս Լուի Պաստյորի մասին։
Սյուժե
Ֆրանսիա։ 19-րդ դար։ Քիմիկոս Լուի Պաստյորի՝ բժշկության բնագավառում նորարարական գաղափարները մերժվում են բժիշկների մեծամասնության կողմից։ Նախքան վիրահատության սկսվելը, ձեռքերը լվանալու և գործիքներն ախտահանելու բժիշկներին ուղղված կոչը ծաղրուծանակի է ենթարկվում։ Սակայն իր փոքրաթիվ կողմնակիցների օգնությամբ Պաստյորին հաջողվում է կարևոր գյուտ անել, և չնայած հալածանքներին՝ դառնալ հանրահայտ։
Մրցանակներ և անվանակարգեր
Մրցանակների ու անվանակարգերի ամբողջական ցանկը զետեղված է Internet Movie Database կայքում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:1935 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ֆրանսիայում Կատեգորիա:Ամերիկյան սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր
Միջին Լևաժ
Միջին Լևաժ (Средний Леваж), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Լեմա գետի ձախ ափին՝ 21 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 25 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Տաշիրի ջրանցք
Տաշիրի ջրանցք, ջրանցք Հայաստանի Լոռու մարզում։ Սկիզբ է առնում Ձորագետի աջ ափից, անցնում Նովոսելցովո գյուղի հյուսիսով, ձգվում մինչև Սարատովկա գյուղ։ Շահագործման է հանձնվել 1958 թվականին՝ Լոռու ջրանցքին Տաշիր գետով լրացուցիչ ջուր տալու նպատակով։ Երկարությունը 54 կմ է, ջրթողունակությունը՝ 2 մ³/վ։ Ջրառը կատարվում է պատվարային եղանակով։ Ոռոգում է 700 հեկտար հողատարածք։
Կատեգորիա:Լոռու մարզի ջրանցքներ Կատեգորիա:Կալինինոյի շրջան
Խափանման միջոց (ֆիլմ)
«Խափանման միջոց» («Мера пресечения»), 1983 թվականի խորհրդային հեռուստատեսային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Լև Ցուցուլկովսկին Վլադիմիր Դոբրովոլսկու համանուն պատմվածքի հիման վրա։
Սյուժե
Կոմբինատում կատարված յուրացումները քննող դատավարության ընթացքում պարզվում է, որ ամբողջ մեղքը իր վրա վերցրած գլխավոր ինժեներ Չիստուխինն իրականում անմեղ է։ Հանցագործությունը կատարել է կոմբինատի ղեկավար Մուրավյովան։ Նա մեղքը բարդել է անմեղ գլխավոր ինժեների վրա այն մարդկանց օգնությամբ, ովքեր նստած են ամբաստանյալի աթոռին։ Չիստուխինը ժամանակին սիրահարված է եղել նրան, և այժմ Մուրավյովան փորձում է օգտվել դրանից։
Այս դատավարության շատ մասնակիցների հոգեբանական դիմանկարները բացահայտվում են դատավարության ընթացքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1983 ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Պալամոս
Պալամոս (Palamós, Palamos), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Ժիրոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Բաշ Էմպորդա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 13,98 կմ²։ Բնակչությունը՝ 18057 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
(8565) 1995 WB6
(8565) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1995 թվականի նոյեմբերի 24-ին Ցունեո Նիջիմայի և Տակեշի Ուրատայի կողմից Օջիմայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,790132 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,375 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2053 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1702,3 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,211479 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,55° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1995 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ցունեո Նիջիմայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Տակեշի Ուրատայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Դոբրինովո
Դոբրինովո (Добриново), գյուղ Բուլղարիայի Բուրգասի մարզում։ Վարչականորեն մտնում է Կարնոբատի համայնքի կազմի մեջ։ Համայնքի կենտրոն Կարնոբատ քաղաքից գտնվում է 21 կմ դեպի հարավ։ 2011 թվականի Բուլղարիայի մարդահամարի տվյալների համաձայն՝ գյուղում բնակվել է 135 մարդ, բնակչությունում գերակշռողը բուլղարներն են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի գյուղեր Կատեգորիա:Բուրգասի մարզի գյուղեր
Էնդրյու Ջոնսոն
Էնդրյու Ջոնսոն (Andrew Johnson, ), 1865-1869 թվականների Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների 17-րդ նախագահ, սկզբում ներկայացրել է Դեմոկրատական կուսակցությունը, 1864 թվականին ընտրվել է հանրապետական նախագահ Ա. Լինքոլնի փոխնախագահ (այդ ժամանակ այն ճյուղը, որը նրանք ներկայացնում էին, անվանափոխվեց «Ազգային միություն» անվան)։ Դառնալով Լինքոլնին հաջորդողը՝ Ջոնսոնը, չնայած Ալյասկայի գնմանը, կորցրեց իր ժողովրդականությունը և նրան հակառակ ԱՄՆ-ի սենատը իպիչմենթի գործ հարուցեց։
Գործունեություն
Ծնվել է Հյուսիսային Կարոլինայում։ Հայրը՝ Ջոնսոն Ջեյքոբը, եղել է աղքատ հողատեր, բայց հարգված էր Ռոլիում և ընտրվեց ոստիկան։ Նրա մահից հետո ընտանիքը պահում էր մայրը և աշխատում էր որպես լվացարարուհի։ Նա տվեց իր որդուն դերձակի ենթավարպետ Ջեյմս Սելբիին, որտեղ Ջոնսոնը սովորեց գրագիտություն։ Հետագայում, որպես նախագահ, Ջոնսոնը ինքն էր կարում իր վերնահագուստը, նրա մասնագիտությունը հետո ծաղրանկարիչ Թոմաստ Նաստը օգտագործել է իր ծաղրանկարներում։ Տեղափոխվելով Գրենվիլլ, Թենեսի, որտեղ նա բացում է արհեստանոց և ամուսնանում կոշկակար Էլզ Մակարդլի դստեր հետ (հետաքրքիր է, որ նրա ամուսնությունը գրանցել է դատավոր Մորդեկայ Լինքոլնը՝ ապագա նախագահի հորեղբայրը)։ Կնոջ նախաձեռնությամբ Ջոնսոնը սովորել է և ակտիվ զբաղվել է ինքնակրթությամբ։ Ջոնսոնը հաջողությամբ զարգացրել է դերձակի բիզնեսը և կարող էր զբաղվել իր ներդրումներով, հաճախ էր կարդում և այցելում տեղական քոլեջներ, որտեղ մասնակցում էր բանավեճերի։ Գրենվիլում Ջոնսոնը ընդունվել է որպես վիգ, իսկ հետո՝ որպես դեմոկրատական և Ջեքսոնի ջերմ երկրպագու։ 1933 թվականին իր նահանգի պետական օրենսդիր ժողովի անդամ, 1843-1853 թվականներին՝ կոնգրեսի անդամ, 1853-1857 թվականներին՝ Թենեսիի նահանգապետ, իսկ հետո՝ սենատոր։ 1861 թվականին՝ մինչ Քաղաքացիական պատերազմի սկսելը, Ջոնսոնը միակ հարավային սենատորն էր, որը մնալով իր պաշտոնում, անձեռնմխելի կանգնած էր միության հետ։ 1861 թվականի փետրվարի 5-ին իր ելույթով տպավորում է բոլորին, որի ժամանակ, թեպետ լինելով ծայրահեղ դեմոկրատ, ճնշում գործադրեց անջատողականների վրա։ Նույն թվականի ապրիլին նա դարձավ Կրիտենդեն Ջոնսոնի բանաձևի առաջին ստեղծողներից մեկը, որում հաստատվեց, որ Խորհուրդը վարում է պատերազմը հանուն միացյալ երկրի, ոչ թե հանուն ստրկատիրության վերացման։
Պատերազմի սկզբին Ջոնսոնը վերադարձավ հայրենիք և 1862 թվականի գարնանը նշանակվեց Թենեսիի ռազմական նահանգապետ՝ ստանալով բրիգադի գեներալի կոչում։ 1864 թվականին ընտրվել է Միության փոխնախագահ, այդ պաշտոնն ստացել է 1865 թվականի մարտի 4-ին։ Որպես փոխնախագահ երդման ընդունման ժամանակ Ջոնսոնը հարբած էր և արտասանում է անմիտ ճառ, որտեղ գովաբանում է իր «ժողովրդական» ծագումը և նույնիսկ բացասական է արձագանքում Ռուսաստանի ինքնակալության մասին, որը, նրա կարծիքով, ամերիկյան դեմոկրատիայի հակապատկերն էր։ Լինքոլնի պնդմամբ նա լքել է գահակալության արարողությունը։ Լինքոլնի սպանությունից (1865 թվականի ապրիլի 12-ին) ոչ ավելի, քան մեկ ամիս անց Ջոնսոնը դարձավ նախագահ (1865—1869): Դավադիրները ծրագրել էին մինչև Լինկոլնի մահափորձից հետո սպանել նաև Ջոնսոնին և պետքարտուղար Ուիլյամ Սյուարդին, բայց նրանց հաջողում է միայն վերջինիս թեթև վնասվածք հասցնել։
Անհաջող կառավարում, ինպիչմենթի փորձեր
Որպես նախագահ Ջոնսոնը խզեց հարաբերություններն իր կուսակցության հետ։ Նա արգելք դրեց Կոնգրեսում գրեթե միաձայն ընտրված օրինագծին, որով միավորվում էին Միավորման հարավային նահանգները, ինչպես նաև սևամորթների քաղաքացիական հավասարությանը։ Կոնֆլիկտին ներգրավվեցին նաև նախարարները։ Նախագահը հեռացրեց ռազմական նախարար Ստենթոնին, բայց Սենատը նրա հեռացման պատճառները համարեց ոչ հարգալից, և Ստենթոնը նորից դարձավ ռազմական նախարարության ղեկավարը։ Այնուհետև Ջոնսոնը ժամանակավորապես նշանակեց գեներալ Թոմասին ռազմական նախարար և Ստենթոնին հրամայեց հանձնել նրա մոտ գտնվող ամբողջ հանրային սեփականությունը։ Ստենթոնը հրաժարվեց կատարել նրա հրամանը, Սենատը նորից նրա հեռացումը ճանաչեց սխալ։ Ներկայացուցիչների պալատը քվեարկեց և մեծամասնության քվեներով՝ 126 ձայնն ընդդեմ 47-ի, դատական գործ սկսեցին նախագահի դեմ և իմպիչմենթի գործընթաց։ ԱՄՆ Սենատի երկու երրորդը կողմ չեղավ, ինչը անհրաժեշտ էր մեղադրական գործ սկսելու համար (1868 թվականի մարտ)։
Ջոնսոնի նախագահության ժամանակ ԱՄՆ-ը Ռուսական կայսրությունից գնեց Ալյասկա տարածքը (1867). այդ ձեռքբերման նշանակությունը ժամանակակիցների կողմից թերահավատությամբ ընդունվեց։
1874 թվականին Ջոնսոնը նորից ընտրվեց Թենեսի նահանգի սենատոր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի նախագահներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի փոխնախագահներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերձակներ
Կաբան լճեր
Կաբան լճեր (Кабан күле; Кабан), լճերի համակարգ Ռուսաստանի Թաթարստան հանրապետության Կազան քաղաքում։ Ներառում է Նիժնի (Բլիժնի) Կաբան, Վերխնի Կաբան և Սրեդնի Կաբան լճերը՝ 1.86 կիլոմետր քառակուսի (0,72 քառակուսի մետր) ընդհանուր մակերեսով։ Դրանք կազմում են Թաթարստանի ամենամեծ լճերը ։
Լճերը Կազանկա գետի հետ կապված են Բոլակի ջրանցքով և Բոլակ-Կազանսուից ստորգետնյա ջրանցքով։ Դրանք կապված են նաև Վոլգա գետի հետ՝ քաղաքի կոյուղու համակարգով։
Պատմություն
Վոլգյան Բուլղարիայի բնակիչների գերեզմանները 12-13-րդ դարերին հիմնադրվել են Արու Կաբան գետի ափին։
Լեգենդներից մեկը պնդում է, որ Կազանի խանության անկումից մի քանի օր առաջ խաները իրենց բոլոր արժեքավոր իրերը նետել են լճերը։
Լճերի անունների ծագման մասին մեկ այլ լեգենդ պնդում է, որ մոնղոլների կողմից Վոլգա Բուլղարիա ներխուժելիս բուլղարացի իշխան Քաբանբյուկը, փախչելով Բիլյար քաղաքից (կամ Բոլղարում), գնացել է լճի ափերը և ամրոց կառուցել։ Մեկ այլ տարբերակի համաձայն՝ նա հիմնադրել է Իսկե Քազանը։
Ընդհանուր բնութագիր
Լճային համակարգի ընդհանուր մակերեսը 186 հա է։ Ջրանցքով միացված Ստորին (Մերձավոր) և Հեռավոր (Միջին) լճերի երկարությունը 5575 մետր է, իսկ Վերին (Բորիսկովսկի) լճերը 1030 մետր են։ Ամենամեծ խորությունը 19,0 մետր է ։ Ջրերի ընդհանուր ծավալը 11,8 միլիոն խորանարդ մետր է ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուսաստանի լճեր Կատեգորիա:Թաթարստան Կատեգորիա:Լճեր այբբենական կարգով
Մարուա
Մարուա (Մարվա, Maroua), քաղաք Կամերունի հյուսիսում։ Ծայրհյուսիսային շրջանի և Դիամարեի դեպարտամենտի վարչական կենտրոնն է։ Բնակչությունը 330 410 մարդ՝ 2010 թվականի տվյալներով ։
Աշխարհագրություն
Քաղաքը գտնվում է երկրի Ծայրհյուսիսային շրջանում՝ Մանդարա լեռան ստորոտում։ Մարուան փռված է Կալյաո գետի երկայնքով։
Էկոնոմիկան
Մարուան կարևոր առևտրի կենտրոն է, որը տեղակայված է ճանապարհների խաչմերուկում։ Քաղաքի շրջակայքում արտադրված գյուղատնտեսական մթերքները հասցվում են Գարուա, իսկ այնուհետև Բենուե գետի երկյանքով Նիգերիա։
Տեքստիլ արդյունաբերությունը լավ զարգացած է։ Գործում է գյուղատնտեսական ուսումնարան։ Զարգացած են արհեստները՝ ասեղնագործությունը, կաշվի մշակումը, մետաղագործությունը, ոսկերչությունը և խեցեգործությունը։
Քաղաքին սպասարկում է հարևան Սալակում տեղակայված օդանավակայանը ։
Ժամանակակից քաղաք
Քաղաքը ունի գործող բողոքական տաճար և մի քանի մզկիթներ։
Գործում է հիվանդանոց և անասնաբուժական կայան։ «Վազա» ազգային արգելոցը գտնվում է քաղաքի հյուսիսային ծայրամասում։
Լեյդենի թանգարան
Լեյդենի թանգարան կամ Հնագիտության պետական թանգարան (Rijksmuseum van Oudheden) — ազգային հնագիտական թանգարան Լեյդենում՝ Նիդերլանդներ։ Թանգարանը առաջացել է Լեյդենի համալսարանի հնագիտաության ֆակուլտետի հավաքածուի շնորհիվ, որը մինչև հիմա էլ համագործակցում է թանգարանի հետ։ Թանգարանը իր տեղն է զբաղեցնում որպես Ազգային հնագիտական կենտրոն, կենտրոնանալով Հին Եգիպտոսի, Հնագույն Մերձավոր Արևելքի, անտիկ աշխարհի Հին Հունաստանի, էտրուսկների, Հին Հռոմի և Նիդեռլանդների պատմության (նախապատմական, հռոմեական և միջնադարյան դարաշրջաններում) ։ Թանգարանը կրում է «2003 թվականի Եվրոպական թանգարան» անունը ։
Հավաքածուներ
Թանգարանը ունի հետեւյալ բաժինները՝ մշտական ցուցադրություններով.
Հին Եգիպտական բաժին
Լեյդենի Եգիպտական հավաքածուն համարվում է աշխարհում ամնեամեծը։ Թանգարանի կենտրոնական մասում կանգնած է օրիգինալ եգիպտական Տաֆիսի տաճարը (մոտավոր մ.թ.ա. 25 թ.), որը հավաքվել է թանգարանում ։ Երախտագիտություն նրանց, ովքեր օգնել են պահպանելու մի շարք բուրգեր, որոնք կարող էին անցնել Նասեր լճի  ջրերի տակ՝ Ասուանի ջրամբարը կառուցելու ժամանակ։ Եգիպտական կառավարությունը տաճարը նվիրել է Նիդերլանդներին։ Բաժանմունքի նշանավոր արտեֆակտների շարքում սարկոֆագն է (արտաքինից գրանիտ, իսկ ներսից կրաքար) Հնագույն թագավորության վեզիրի,  V դինաստիայի Խետեպխերաշեթի Մաստաբան , Մայայի և Մերեթի պատկերներով երեք հավաքածու (մ.թ.ա. XIV դ.) ։
Հին Արևելքի բաժին
Հին Արևելքի գտածոները դրված են թանգարանի առաջին հարկում և վերագրվում են տարբեր մշակութային շերտերի սկսած մ.թ.ա. 3000 թվականից մինչև մ.թ.ա. 301 թվականների ժողովովուրդներին՝ Շումերներին, աքադացիներին, բաբելոնցիներին, ասորսետանցիներին, խեթերին և պարսիկներին։ Հատկանշական է Գուդեա՝ Լագաշի տիրակալը, շումերական աղոթողների արձանիկները (մ.թ.ա. 2200 թվական)։
Անտիկ բաժին
Բաժինը ընդգրկում է հունական վազեր, արձաններ, կերամիկա, համազգեստ մ.թ.ա. IV դարի։
էտրուսկների արվեստը ներկայացված է բրոնզով (շարքով տղան, 37 սմ ռազմիկ) և Աստվածային պատկերներով, ոսկյա ճարմանդներով, խեցեղենով, կավե կուվշիններ (բուկերո), անտեֆիկսներով, Թաղման կարասներ, Բաբելոնի մշակույթ, կավե սարկոֆագներով։ Ոչ բոլոր էտրուսկյան հավաքածուներն են վերականգնված, շատերը  գտնվում են պահեստում։
Հռոմեական արվեստը զբաղեցնում է երկու հարկ՝ առաջինում արտեֆագներն են Հռոմից, իսկ երկրորդում՝ ժամանակակից Նիդերլանդների տարածքում հռոմեական տիրապետության ժամանակաշրջանից հայտնաբերված իրերն են։ Այստեղ է գտնվում Պոմպեյ քաղաքի հարուսներից մեկի տան մակետը, Տրայանոս կայսրի աճյունասափորը, որը հայտնաբերվել է Թունիսի հարևանությամբ գտնվող Ուտիկա քաղաքից։
Նիդեռլանդների պատմության բաժին
Նյութական մշակույթը պատմում է Հոլանդիայի պատմությանը հնագույն ժամանակներից մինչև միջնադար։ Այստեղ ներկայացված են Վիլլեմստադի մարդը մոտավոր 6500 տարեկան, Հարդինքսվելդ-Խիսենդամի  Տրայնչե (Trijntje) կնոջ վերականգնված մնացորդները, որը Միդեռլանդների տարածքում հնագույն մարդու մնացորդներն է, ինչես նաև Օսս և Վիխեն առաջնորդների գերեզմանները։ Նիդերլանդների հռոմեական պատմության բաժինը բաժանված է երեք մասի՝ զենքերը, ռազմական առարկաներ, Նեխալեննի աստվածուհու աստվածաշունչը գտնված Զեյլանդիայի արվարձաններում։ Նիդերլանդների պատմության միջնադարյան բաժինը պարունակում է վիկինգների արծաթյա առարկաներ, գտնված Վիրինգենում, ինչպես նաև  թանկարժեք ճարմանդը Դորեստադից։
Ռուվենսի ուղեցույց
1743 թվականին Հերարդ վան Պապենբուրկի մահից հետո, հնագիտական 150 իրեր նրա կտակով անցավ Լեյդենի համալսարանին։ Այն ցուցադրվել է հասարակությանը, բայց միայն կես դար անց նա ստացել է պատշաճ խնամք ։Նրա խնամակլը դարձավ հնագիտության պրոֆեսոր Կասպար Ռուվենսը (1793—1835)։ Ռուվենսը գտածուների շարքը համալրել է Նիդեռլանդներից և նրա տարածքից գտնվածներով ։ Որոշ նմուշներ 1825 թվականի Ամստերդամի Ռեյկսմյուզեումից վաճառվել է և փախանցվել Լեյդենի հավաքածու։ Դե Թոմսի հավաքածուներից մի քանիսը եղել են Ամստերդամի թանգարանի տնօրեններից մեկի ամենասիրած նմուշները, ուստի նրանք 1844 թ. տեղափոխվել են Լեյդեն։ 1826 թվականին հավաքաշուն համալրվել է անտիկ գտածոներով բնական պատմության Թանգարանից։
Ռոտտերի հավաքածուն
Թանգարանը աճել է նաև արտասահմանից գնված հավաքածուների հաշվին։ Նրանցից առաջինը եղել է Ռոտտերի հավաքաշուն որը պատկանել է ֆլամանդացի գնդապետին։ Նա դրանք հավաքել է Աթենքում և 1820 թվականի առաջարկել է փոխանցել բենիլյուքսի երկրներին։ Ռուբենսը գնացել է ճշտելու հավաքածուի արժեքը, որը իր հին եգիպտական արձանիկներով և կավով կլրացնել թանգարանի կիսատ բաժինը։ Հաշվի չառնելով կառավարության զգուշացումները, որ հավաքածուն թանկ գնով չառնել, Ռուբենսը այն փեռք բերեց 12 հազար դուլդենով։ 1822 թվականին Ռոտտերը վաճառել է հավաքածուի երկրորդ մասը, որի ամնեալավ առարկան մարմարյա գլուխն էր, որը պարզվեց կեղծված էր։ Նրա առջացման պատմությունը շատ մութ է։ Ռոտտերը և նրա որդիները հաստատում էին, որ իրենք են փորել և գտել հավաքածուի մի մասը, սկայան ավելի հավանական է, որն դա նրանք գնել էին։ Ռոտտերը հետագայում խոստովանել է, որ երտասարդ ժամանակ ինքը կրկնօրինակներ է վաճառել, սկաայն խոստացել էր Ռուվենսի հետ անկեղծ լինել։ 1824-1826 թվականներին Ռոտտերը նախարարության հաշվին շրջագայել է Միջերկրական ծովով, որպեսի հագտական նյութեր հավաքեր։ Գաղափարը լավ արդյունքներ չէր տվել։ Միլոսում Ռոտտերը պեղումներ է սկսել, Հռոդոսում գծագրել է միջերկրածովային ճարտարապետությունը, որոնց մեծ մասը հետագայում ոչնչացվել են, պահպանվել են միայն Ռոտտերի նկարներում։ 1826 թվականի մարտին և սեպտեմբերն թանգարանը Ռոտտերի հնություններից ստացել է առանց նկարագրությունների։ Ռովենսը դժգոհությամբ նկարագրել է թանգարանի ձեռքբերումները ։
Խումբերտի ներդրումը
Երբ Ռոտտերը գտածոներ էր հավաքում արևելյան միջերկրածովային ավազանում, Ժոն Էմիլ Խումբերտը 1822-1824 թվականներին պեղումներ է կատարել Թունիսի տարածքում։ Այս առաջին արշավախմբի ժամանակ Խումբերտը բերել է 8 արձանիկ, որունք այսօր զարդարում են Լեյդենի թանգարանը։ Երկրորդ արշավախմբի ժամանակ Խումբերտը կրկին մեկնել էր Թունիս, սակայն ճանապարհին կանգ էր առել Իտալիայում։ Չնայած պայմանագրի կոպիտ խախտմանը, այդ արշավախումբը նշանակալի արդյունքներ է տվել։ Էտրուսկների գտածոների հավաքածուն, հայտնի որպես Museo Corazzi, թանգարանը ձեռք է բերել 30 հազար գիլդենով։ Նախկինում էտրուսկայն հնությունները Իտալիայի տարածքից դուրս հայտնի չէին։ Կարևոր ձեռքբերում հանդիսացավ եգիպտական հավաքածուն Джованни Анастаси (Գերմաներեն) ։Հռոմում Հոլանդիայի դեսպանի և Խումբերտի միջև Անաստասիի ներկայացուցիչների հետ երկար բանակցություններից հետո հավաքածուն վաճառվեց մոտավորապես 115 հազար գուլդենով։ Այս գործարքը համարվում է ամենամեծը ոչ միայն Խումբերտի և Ռուվենսի կարիերայի մեջ, այլ նաև թանգարանների մեջ, որոնք ձեռք են բերել եգիպտական հնությունները։
Ռուվենսի մահը
Կյանքի վերջին տարիներին պետական ֆինանսավորման զգալի անկում էր նկատվել։ 1830 թվականի ապստամբությունը և Բելգիայի առանձնացումը գանձարանին մեծ վնաս են հասցրել։ Ռուբենսը մահացել է 1835 թվականին ուղեղի կաթվածից, ինրենից հետո թողնելով թանգարան գեղեցիկ ցուցադրությամբ, լրացված Պապենբրուկի հավաքածույով, էտրուսկների, եեգիպտական, հռոմեական, հունական, կարթագենի և այլ գտածոներով։
Լեյմանսի ղեկավարությունը
Ռուվենսի մահից հետո թանգարանը ղեկավարել է նրա աշակերտ Կոնռադուս Լեյմանսը։ Նրա օրոք թանգարանի հատկացվել է առանձին շենք։ Նախկին հավաքաշուների քանակը հնարավոր չեղավ ավելացնել և Լեյմանսը թերթի միջոցով դիմեց անհատական կոլեկցիոներներին, հոլանդական դեսպանին և հյուպատոսին։ Այս հայտարարության շնորհիվ ամբողջ աշխարհից թանգարան բերվեցին հգտածոներ։ 1839 թվականին Լեյմանսի տնօրինության ժամանակ թանգարանը ձեռք բերեց 100 իտալական սկահակ Լյուսեն Բոնապարտին պատկանող հավաքածուից։ 1839 թվականից Լեյմանսը հրատարակել է թանգարանի հավաքածուների նկարագրությունը, նշելով, որ «անհանգիստ տարիների որոնումներից հետո կարգավորելու ժամանակաշրջան» ։
Ռեյվենսից առաջ և հետո
Հնագիտական հավաքածուի համար հարմար շենքի հարցը Ռեյվենսի, թանգարանի հոգաբարձուների և Նիդեռլանդների իշխանությունների միջև մշտական վեճերի առարկա էր։ Պապենբուրկի հավաքածուն  տեղադրվել էր համալսարանի բուսաբանական այգու շենքում, որտեղ խոնավությունը վնասել էր արձանիկները։ Դրա հետ մեկտեղ արձանիկների քանակը ավելանում էր  և ստիպված դրանց դնաում էին բաց երկնքի տակ։
1821 թվականի Բնական պատմության թանգարանի նոր թև տեղափոխվեց հնագիտական բաժինը, որտեղ բավականին լուսավորություն և տարածք չկար ավելացող հավաքածուի համար։ 1824 թվականին Ռեյվենսի խնդրանդրեց Հնագիտության ազգային թանգարանում հատկացնել առանձին կորպուս՝ առանձին սենյակներով, ցուցադրման դահլիճով և այլ անհրաժեշտ տարածքով, որը մերժվեց ծապսատար լինելու պատճառով։ Առաջարկությունների շարքում հնչեցրեց թանգարանը մեկ այլ քաղաք տեղափոխելու տարբերակը՝ Բրյուսել, Ամստերդամ կամ էլ Հաագա։ Ռեյվենսը կտրականապես դեմ էր, բողոքելով Լեյդենի ակադեմիկական մթնոլորտին, որպես հենարան հումանիտար գիտություան։ Ամբողջ Բելգիայից միչև Նիդեռլանդենր Բրյուսել տեղափոխելու հրաժավելուց հետո միակ թկնածուն մնաց քաղք իրավահաջորդ Ամստերդամը։ Երիտասարդ Ռեյվենսի հանկարծակի մահը ցնցեց գիտական աշխարհը և դադարեցվեց տեղափախման հարցի քննարկումները։
Լեյմանսի օրոք
Լեյմանսը, ինչպես իր ուսուցիչը, դժգոհեց հանգիտական նյութերի վիճակի մասին, սահմանափակ ֆինանսավորմանև  տարածության բացակայության պատճառով։ 1835 թվականի նոյեմբերիից համալսարանը ձեռք է բերել XVIII դարի կալվածքները։ Լեյմանսը ղեկավարեց վերանորոգման աշխատանքներն ու հավաքածուներ տեղափոխեց նոր շենք։ 1838 թվականի օգաստոսին տեղի ունեցավ Լեյդենի թանգարանի բացման հանդիսավոր  արարողությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նիդերլանդների թանգարաններ Կատեգորիա:1818 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Հին Հունաստանի թանգարաններ
Սփյուռքահայության հետ մշակութային կապի կոմիտե
Սփյուռքահայության հետ մշակութային կապի կոմիտե, հասարակական կազմակերպություն։ Ստեղծվել է 1964 թվականին, Երևանում։ Գլխավոր խնդիրներն էին սփյուռքահայության շրջանում հայրենասիրական աշխատանքի կազմակերպումը, Խորհրդային Հայաստանի քաղաքական և տնտեսական նվաճումների լուսաբանումը, արտերկրի «առաջադիմական կազմակերպությունների» և հայրենակցական միությունների հետ կապերի հաստատումը։ Մինչ կոմիտեի ստեղծումը սփյուռքի հարցերով զբաղվել են ՀԽՍՀ ժողկոմխորհի ներգաղթի հանձնաժողովը (1931), ՀՕԿ-ը (1921-1937), Ներգաղթի կոմիտեն (1931-1944) և Արտասահմանյան երկրների հետ բարեկամության և մշակութային կապի հայկական ընկերությունը (1944-ից)։