cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռոժեր II (Սիցիլիայի արքա)
Սիցիլիական թագավորության հիմնում (1121—1130)
Վիլյամի մահվան լուրն ստանալուց անմիջապես հետո Ռոժերն իր նավատորմի գլուխն անցած՝ ուղևորվեց դեպի Ապուլիայի մայրաքաղաք Սալեռնոյի պարիսպները։ Սալեռնոն ի սկզբանե հրաժարվեց ճանաչել Ռոժերին, և Ռոժերը ստիպված էր քաղաքի համաձայնությունը գնել մի շարք կարևոր փոխզիջումներով։ Այնուհետև, Ռոժերը գնեց իր փեսայի՝Ռայնուլֆ Ալիֆանեցու հավատարմությունը, ինչը թույլ տվեց նրան ընդարձակել իր կալվածքները հարևան Արիանոյի կոմսի հաշվին։ Նույն ձևով վարվելով մյուս խոշոր քաղաքների և բարոնների հետ՝ Ռոժեր II-ը հասավ իրեն դուքս ճանաչելուն և 1127-1128 թվականների ձմռան սկզբին վերադարձավ Սիցիլիա ։
Օգտվելով Ռոժերի հեռանալուց՝ Հոնորիոս II Պապը կազմավորեց նոր դքսից դժգոհող իշխանների միություն, որի մեջ մտան Տրոյա քաղաքը, Ռայնուլֆ Ալիֆանեցին, Ռոբերտ II Կապուացին և մի շարք խոշոր ֆեոդալներ, իսկ հետո Ռոժերին բաժանեց Եկեղեցուց։ 1128 թվականի մայիսին Ռոժեր II-ը ստիպված եղավ կրկին իրեն ենթարկեցնել Հարավային Իտալիան։ Նա հանգրվանեց Կալաբրիայի իր ժառանգական հողերում և կայծակնային արագությամբ այդտեղից անցավ Ապուլիա։ 1128 թվականի հուլիսին Ռոժերի և պապի զորքերը հանդիպեցին Բրադանոյի մոտ, Ռոժերը նախընտրեց խուսափել կռվից, և հակառակորդները երկու ամիս մնացին իրար դիմաց գտնվող ճամբարներում։ Այս ընթացքում Հռոմի Պապի դաշնակիցներ վիճեցին, իսկ նրա վարձկանները հրաժարվեցին շարունակել պատերազմը։ Հոնորիոս II-ը առաջարկեց սկսել բանակցություններ և 1128 թվականի օգոստոսի 22-ին Բենեվենտոյում պապը Ռոժեր II-ին ճանաչեց Ապուլիայի դուքս։ Ռոժեր II-ը պապին վասալական երդում տվեց, հաստատեց Բենեվենտոյի պատկանելիությունը պապին և ճանաչեց Կապուայի անկախությունը ։
1129 թվականին Ռոժեր II-ը հաջողությամբ հնազանդեցրեց մնացած ապստամբ բարոններին, հաստատեց Տրոյայի անցումը Ռայնուլֆ Ալֆիանեցուն, իսկ վերջինս կրկին ենթարկվում էր Ռոժերի II-ին։ Այդ նույն թվականին Ռոբերտ II Կապուացին ինքնակամ իրեն ճանաչեց որպես Ռոժերի վասալ։ 1129 թվականի սեպտեմբերին Ռոժեր II-ը Մելֆիում Ապուլիայի բարձրաստիճան կաթոլիկների ու բարոնների մեծ ժողով գումարեց, որտեղ նրանք դքսին և նրա որդիներին հավատարմության երդում տվեցին։ Ռոժերի կարևոր հաջողություններից մեկը դարձավ «դքսական խաղաղության» հայտարարությունը՝ ներիշխանական պատերազմների արգելումը ։
1130 թվականի փետրվարի 14-ին Հռոմում սկսվեց հերթական պառակտումը. պապական գահի համար միանգամից ընտրվեցին Ինոկենտիոս II-ը և Անակլետ II-ը։ Ինոկենտիոս II-ը շուտով ստիպված եղավ փախչել Հռոմից, սակայն Եվրոպական միապետերից շատերը, Բեռնար դը Կլերվոյի ազդեցության տակ պապ ճանաչեցին հենց նրան։ Թեկուզ և Անակլետ II-ը վերահսկում էր Հռոմը, նա հայտնվեց մեկուսացման մեջ։ Ռոժեր II-ը օգտվելով իրավիճակից, Անակլետին իրեն թագադրելու դիմաց առաջարկեց իր աջակցությունը։ 1127 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Անակլետ II-ը իր կոչով Ռոժեր II-ին և նրա սերունդներին թագավորական իշխանություն տվեց Սիցիլիայի, Ապուլայի և Կալաբրիայի, ինքնիշխանություն՝ Կապուայի, «հարգանք»` Նեապոլի նկատմամբ, բայց նույնիսկ որպես թագավորություն, այն շարունակում էր մնալ պապական գահի վասալը։ Սալեռնոյում հարավիտալական բարոնների մեծ ժողովին Ռոժեր II-ը նրանցից հավանություն ստացավ իր գործողությունների համար։ 1130 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Պալերմոյի Մայր տաճարում Անակլետ II-ի պատվիրակ կարդինալ Կոսման Ռոժեր II-ին սիցիլիական գահին թագավոր օծեց։
Երկպառակչական պատերազմ Հարավային Իտալիայում (1131-1134)
Ռոժերի թագադրումը և Սիցիլիայի թագավորության ստեղծումը ներքին և արտաքին թշնամիների դժգոհություն առաջացրեց։ Նորմանական բարոնները և հարավիտալական ազատ քաղաքները չէին ցանկանում հզոր սյուզերեն ունենալ։ Երկու հռոմեական կայսրեր`գերմանացի Լոթար II-ը և բյուզանդացի Հովհաննես II Կոմնենոսը Հարավային Իտալիան իրենց կայսրության մի մասն էին համարում։ Եվրոպական միապետերը, աջակցելով Ինոկենտիոս II պապին, չէին ճանաչում պապի հակառակորդ Անակլետ II-ից թագ ստացած նոր թագավորին։
1131 թվականին Թանկրեդ դը Կոնվերսանոն և իշխան Գրիմոալդը Բարիում խռովություն բարձրացրեցին թագավորի դեմ և գրավեցին Բրինդիզին։ Ռայնուլֆ Ալիֆանեցու եղբայր Ռիկարդոն` Ավելինոյի կոմսը, հայտարարեց իր անկախության մասին ։ 1132 թվականի մարտին Ռոժեր II-ը կրկին Սիցիլիայից ժամանեց Իտալիայի թերակղզի և երկու ամսվա ընթացքում ճնշեց խռովությունները։ Ավելինոն միացվեց թագավորական դոմենին, Բարիում տեղակայվեց արքայական կայազոր։ Գրիմոալդը և նրա ընտանիքը գերի ընկան և ուղարկվեցին Սիցիլիա, իսկ Տանկրեդ դը Կոնվերսանոյին, պայմանով, որ անհապաղ կհեռանա Պաղեստին, ազատ թողեցին ։ Խռովության ժամանակ երկիմաստ դիրքորաշման համար Ռոբերտ II Կապուացուն և Ռայնուլֆ Ալիֆանեցուն թագավորն ուղարկեց Հռոմ՝ հակապապ Անակլետին աջակցելու համար ։
1132 թվականի մայիսին Ռոժեր II-ը կրկին հանդիպեց խռովության։ Թագավորի քույրը՝ Մաթիլդան, Ռայնուլֆ Ալիֆանեցու կինը, ամուսնուց փախավ Սիցիլիա, եղբորից պաշտպանություն խնդրելով ամուսնու դաժանությունների դեմ։ Ռայնուլֆ Ալիֆանեցին ինքնակամ թողեց Հռոմը և վերադարձավ իր կալվածքները, պահանջելով թագավորից վերադարձնել կնոջը։ Ռայնուլֆին աջակցում էր Ռոբերտ Կապուացին, ով նույնպես վերադարձել էր Կապուա ։ Ռոժեր II-ը շարժվեց դեպի խռովարարները, սակայն, իմանալով խռովարարների կողմն անցած Բենեվենտո քաղաքի մասին, գիշերվա քողի տակ՝ լեռներով նահանջեց դեպի Նոչերա` նշանակությամբ Կապուայի իշխանության երկրորդ քաղաքը։ 1132 թվականի հուլիսի 24-ին խռովարարները գլխովին ջախջախեցին Ռոժեր II-ին, ինքը թագավորը ընդամենը չորս զինվորներների ուղեկցությամբ փախավ կռվի դաշտից ։ Թագավորական բանակի պարտության և Ռոժերի Սիցիլիա փախուստի լուրը, դարձան ազդանշան Ապուլիայում համընդհանուր շարժման համար։ Տարեվերջին Ռոժեր II-ը գործնականում կորցրեց Ապենինյան թերակղզու բոլոր կալվածքները ։
Մինչդեռ Գերմանիայի արքա Լոթար II-ը նախաձեռնեց վաղուց հետաձգված արշավը դեպի Իտալիա` հռոմեական կայսրի կողմից թագադրվելու համար։ 1133 թվականի ապրիլի 30-ին Լոթար կայսրը և Ինոկենտիոս պապը մտան Հռոմ, պապի հակառակորդ Անակլետի ձեռքերում մնաց միայն Տիբրի աջ ափը՝ Սուրբ Պետրոս մայր տաճարով և Սուրբ Հրեշտակի ամրոցով։ Անակլետ II-ին Հռոմից վռնդելու Լոթար II-ի փորձը ապարդյուն էր և չունենալով հնարավորություն մտնել Սուրբ Պետրոսի Տաճար, նա թագադրվեց 1133 թվականի հունիսի 4-ին Սան-Ջովանին-Լատերանո եկեղեցում իր հովանավորյալի՝ Ինոկենտիոս II-ի կողմից, որից հետո վերադարձավ Գերմանիա։ Նրա հետևից Պիզա էր փախչում Ինոկենտիոս II-ը։ Հարավիտալական խռովարարները գերմանական արքայի միջամտությունը ակնկալելով, հուսալքվեցին ։
1133 թվականի գարնանը կայսրի և պապի Հռոմից հեռանալու լուրը լսելով, Ռոժեր II-ը՝ հիմնականում սիցիլական մուսուլմաններից բաղկացած նոր զորքով, կրկին հանգրվանեց Իտալական թերակղզում։ Այս անգամ Ռոժեր II-ը գործում էր անխնա դաժանությամբ, ոչնչացնելով ապստամբ քաղաքները, մահապատժի ենթարկելով խռովարար բարոններին ։ Հաջորդ տարի, արդեն չհանդիպելով ոչ մի խոչընդոտի, նա թերակղզում ամբողջությամբ վերականգնեց վերահսկողությունը իր կալվածքներում։ Ռոբերտ Կապուացին փախավ Պիզա, նրա կալվածքները առգրավված էին Ռոժերի կողմից, իսկ Ռայնուլֆ Ալիֆանցին և Նեապոլի դուքս Սերջիո VII-ը, ի ողորմածություն թագավորի, երդվեցին նրան հավատարմության մեջ և ներվեցին ։ Բենեվենտոն կրկին անցավ Անակլետ II-ի վերահսկողության տակ, որին ենթարկվում էր ողջ Պապական մարզը ։ Որպեսզի թերակղզում ստորադասներին ցույց տա իր իշխանության անձեռմխելիությունը, Ռոժեր II-ը 1134 թվականին իր երեք տղաներին դարձրեց իշխաններ. Ռոժեր III-ին Ապուլիայում, Թանկրեդին` Բարիում, Ալֆոնսոյին` Կապուայում ։
Լոթար II-ի ներխուժում և նոր երկպառակչական պատերազմ (1135-1137)
Ռոժեր II-ի հիվանդությունը և նրա մահվան մասին խոսակցությունները 1135 թվականի սկզբին նորից հանդիսացան բարոնների գործողությունները։ Ռոբերտ Կապուացին Պիզայի նավատորմի հետ 1135 թվականի ապրիլին ժամանեց Նեապոլ, որտեղի դուքս Սերգեյ VII-ը անցավ Ռոբերտի կողմ։ Խռովարարներին միացավ Ռայնուլֆ Ալիֆանեցին։ Միասին նրանք փորձեցին վերցնել Կապուան, բայց, հասնելով անհաջողության, Սերգեյ VII-ը և Ռոբերտ II-ը նահանջեցին Նեապոլ ։ Ռայնուլֆը մտադիր էր Ավերսան պաշտպանել Ռոժեր II-ից, բայց ստիպված էր նահանջել Նեապոլ։ Ռոժեր II-ը այրեց Ավերսան, իսկ հետո ցամաքից և ծովից պաշարեց Նեապոլը։ Ապստամբները օգնություն խնդրեցին Ինոկենտիոս II-ից և Լոթար II-ից ։
1136 թվականի օգոստոսին Լոթար II-ը, Գերմանիայում հասնելով անխախտ իշխանության, մասնակցեց իտալական երկրորդ արշավանքին։ 1137 թվականի փետրվարին Լոթար II-ը ժամանեց Բոլոնյա, որտեղ նրա բանակը բաժանվեց։ Ինքը կայսրը պապի հետ միասին շարունակեց Ադրիատիկ ծովի ափի երկայնքով արշավանքը, իսկ իր փեսա Հենրիխ Հպարտը Տոսկանայով և Պապական մարզով պետք է գնար Նեապոլ, որից հետո Բարիում պետք է միանար Լոթար II-ին ։ Լոթար II-ի առաջխաղացումը շեշտակի էր։ Հենրիխ Հպարտին չհաջողվեց ազատել Հռոմը, իսկ Բենեվենտոն և Մոնտե-Կասսինոն նրան անցան միայն զիջումների գնով։ Ռոբերտ Կապուացին կայսերական զորքերի օգնությամբ իրեն վերադարձրեց Կապուան և պիզացիների հետ միասին պաշարեց Սալերնոն։ 1137 թվականի մայիսին Լոթար II-ի և Հենրիխ Հպարտի զորքրեը Բարիում միացան։ Դեպի Կալաբրիա և Սիցիլիա հեռավոր արշավանքը թվում էր անհնարին, քանի որ գերմանացի վասսալները պահանջում էին վերադառնալ տուն։ 1137 թվականի օգոստոսին Ինոկենտիոս II-ը և Լոթար II-ը միասին բարձրացրեցին Ռայնուլֆ Ալիֆանցու կոչումը՝ Ապուլիայի դուքս, որից հետո լքեցին Հարավային Իտալիան ։
Սիցիլիական թագավորության վերականգնում և ճանաչում (1137-1139)
Այժմ Ինոկենտիանոս II պապը ստիպված էր միայնակ պայքարել Ռոժեր II-ի հետ։ 1139 թվականի հուլիսի 22-ին Գալուչչոյի մոտ պայքարում պապի զորքերը ջախջախվեցին, իսկ ինքը Ինոկենտիոս II-ը գերի ընկավ։ 1139 թվականի հուլիսի 25-ին Ինոկենտիոս II-ը հանդիսավորությամբ Ռոժեր II-ին պաշտոնապես ճանաչեց Սիցիլիայի թագավոր, նրա ավագ որդուն՝ Ռոժերին, Ապուլիայի դուքս, երրորդին՝ Ալֆոնսոյին, Կապուայի իշխան։ Փոխարենը Ռոժեր II-ը ճանաչեց պապական գահի սյուզերենը Սիցիլիական թագավորության վրա ։
Պապի հետ հաշտությունից հետո Ռոժերի ձեռքերը ազատվեցին վերջին ապսամբներին պատժելու համար։ Տրոյան հայտարարեց իր զինադադարի մասին, բայց այժմ արդեն Ռոժեր II-ը հրաժարվեց ընդունել հանձնումը, քանի դեռ Ռայնուլֆ Ալիֆանեցու մարմինը թաղված էր քաղաքում։ Տրոյայի բնակիչները ստիպված էին ենթարկվել թագավորին. Ռայնուլֆի աճյունը հանեցին նկուղից, սավանի մեջ փաթաթած անցացրեցին քաղաքի փողոցներով և նետեցին ջրանցքը։ Հետագայում Ռոժեր II-ը իր որդու՝ Ռոժերի խնդրանքով, թուլ տվեց հուղարկավորել Ռայնուլֆին։ Հաշտությունից երկար հրաժարված Բարիի բնակիչներին Ռոժեր II-ը դեռևս շնորհում էր հանձնման պատվավոր պայմաններ, իսկ հետո փոխեց որոշումը։ Բարիի իշխանը և նրա մերձավոր համախոհները, ինչպես նաև մի շարք քաղաքացիներ կուրացվեցին և նետվեցին զնդան ։
Սիցիլիայի պետական կառուցվածքը Ռոժեր II-ի օրոք
Նորաստեղծ Սիցիլիական թագավորությունը կենտրոնացման ոլորտում զգալի չափով որոշակիացրեց իրեն ժամանակակից միապետությունը և ուժեղ թագավորական իշխանության ձևավորումը։ Կարևոր նշանակությունը թագավորությունում պատկանում էր Ռոժեր II-ի ժառանգական իշխանությանը։ Շարունակելով իր հոր՝ Ռոժեր I-ի քաղաքականությունը, Ռոժեր II-ը բացառիկ հանդուրժող միապետ էր։ Կաթոլիկները, ուղղափառները և մուսուլմանները օգտվում էին նույն իրավունքներից։ Ռոժեր II-ը հավասարապես էր հովանավորում լատինական և հունական վանքերին։ Վերջիններս փաստացի ենթարկվում էին լատինական նվիրապետությանը, բայց պահպանում էին լեզուն և ծեսերը։ Մուսուլմանները քրիստոնյաների հետ հավասար իրավունքով զբաղեցնում էին պետական կառավարական դիրքեր և հանդիսանում էին սիցիլական բանակի միջուկը ։
Արքայական վարչակազմի ղեկավարը՝ էմիրների էմիրը, տիտղոսով հունական համայնքի ներկայացուցիչն էր։ Նա և թագավորի մերձավոր խորհրդականները կազմում էին արքունիքը, գործադիր մարմինների գործառույթներ և աշխարհիկ դատական իշխանություն իրականացնողները։ Ընտրախավին էին ենթարկվում լորդերի տան երկու հողատարածքներ՝ «դիվաններ», որոնք հիմնականում կազմված մուսուլմաններից և իրականացնում էին առևտրական հարկերի հավաքումն ու ֆեոդալական տուրքերը։ Եվս մեկ կառավարման մարմին՝ «գրասենյակը», կազմված էր հույն քաղաքացիներից։ Մարզերի կառավարումը գտնվում էր գրասենյակի ձեռքում, որին ենթարկվում էին տեղի իշխանավորները։ Դրա հետ մեկտեղ՝ տեղական մարմինները նշանակվում էին նույն այն կրոնական համայնքից, որն այդ շրջանում տիրապետողն էր, և ղեկավարում էին համապատասխան այդ համայնքի ավանդույթներով։ Կաշառակերության և մահապատժի դեմ պայքարի նպատակով, նույնիսկ ամենացածր խավի պաշտոնյաներին թույլ էր տրվում դիմել և' արքունիքին, և' ընտրախավին։ Քրեական դատավարույթն իրականանում էր շրջիկ դատավորների կողմից՝ արդարադատություն boni homines-ի ներկայությամբ՝ երդվյալ ատենակալներ` ընտրված տեղի բնակիչներից, ինչպես քրիստոնյա, այնպես էլ մուսուլման ։
Ռոժեր II-ի մեկ այլ կարևոր մտահոգությունը դարձավ շինարարությունը և ռազմական նավատորմին զգալիորեն աջակցելը, որը թյուլ տվեց արքային 1139 թվականից հետո ակտիվորեն միջամտել հարևան միջերկրածովյան երկրների գործերին։ Ի տարբերություն Սիցիլիայի, թագավորության մայրցամաքային հատվածների ներքին կառույցները, հատկապես Կամպանիայինը և Ապուլիայինը, բարդ էին։ Երկար տարիների անիշխանությունից հետո Ռոժեր II-ը ջանում էր այդ շրջանների վրա տարածել իր ներքին քաղաքականության կարևոր դրույթները։
Թագավորական օրենսդրության գագաթնակետը դարձան Արիանական արտագնա ժողովները, հաստատված Ռոժեր II-ի կողմից 1140 թվականի հուլիսին, Արիանոյում, իր վասալների մեծ ժողովի ժամանակ։ Արիանոյի նիստերից պահպանված երկու կրկնօրինակներ հայտնաբերվել են 19-րդ դարի կեսերին Վատիկանի և Մոնտե-Կասսինոյի արխիվներում։ Արիանոյի արտագնա նիստերը հայտարարել էին օրենքների վավերականությունը այդ պահին առկա թագավորության ենթակա բոլոր ժողովուրդներին։ Տեղական օրենքները կորցնում էին իրենց ուժն այն դեպքում, եթե անտեսում էին թագավորական հրամաններին ։ Արիանական արտագնա նիստերը պնդում էին, որ միայն թագավորը, որպես Աստվածային իշխանության կրող, իրավունք ունի ստեղծել, չեղարկել և քննարկել օրենքները ։ Միաժամանակ նաև սրբապղծություն և պետության դավաճանություն էր համարվում օրենքներն անտեսելն ու դրանց ընդդիմանալը։ Դավաճանության տակ հասկացվում էր ոչ միայն հանցագործությունները և դավադրությունները թագավորական անձի, այլ նաև դավադրությունը ընտրախավի ցանկացած անդամի նկատմամբ, վախկոտությունը պատերազմում, ամբոխի զինումը, թագավորական բանակին և նրա դաշնակիցներին չաջակցելը ։ Արևմտյան Եվրոպայում օրենքների և ոչ մի շարք պետական դավաճանությունը այսպես լայնատարած չի մեկնաբանել։ Մասամբ Արիանական նիստերը աբսոլյուտիզմի դարաշրջանի հիացմունքն էին ։
Ռոժեր II-ը դաստիարակված լինելով Սիցիլիայում հույների և մուսուլմանների շրջապատում, Արևելքի համար միապետի Աստվածային իշխանության ավանդական հայեցակարգ սահմանեց։ Պաշտոնական փաստաթղթերում, մետաղադրամների վրա և պատկերներում Ռոժեր II-ը անվանափոխվում էր Ռեքս, որը Սիցիլիայում լատիներենից թարգմանված հասկացվում էր որպես բյուզանդական կայսերական բասիլևսի տիտղոս։ Ռոժեր II-ը, ինչպես և նրա հայրը՝ Ռոժեր I-ը, Սիցիլիայում հանդիսանում էր որպես պապական պատվիրակ և օգտագործում էր այդ կարգավիճակը միանձնյա կառավարման սկզբունքով նոր վանքեր և թեմեր հիմնելու համար։ Նրա մետաղադրամների դիմերեսին, ի տարբերություն իր նախորդների, հատվում էր ոչ թե Պետրոս Առաքյալը, որն ընդգծում էր կախվածությունը պապից, այլ ինքը Քրիստոսը։ Մարտորանայի հայտնի խճանկարում պատկերված է Քրիստոսի ձեռքից թագ ստացող Ռոժերը ։
Ռոժեր II-ը և խաչակիրները
Ռոժեր II-ն ակնհայտորեն հավակնում էր Առաջին խաչակրաց արշավանքների արդյունքում ձևավորված պետությունների վերահսկողությանը։ Ռոժերի մայրը՝ Ադելաիդա Սավոնացին 1112 թվականին ամուսնացել է Բալդուին I Երուսաղեմցու հետ։ Ամուսնական պայմանագրով Բալդուին I-ը, որը մինչ այդ տղաներ չուներ, Ռոժերին ճանաչում է Երուսաղեմի թագավորության ժառանգորդ, այն դեպքում եթե նա Ադելաիդայից երեխաներ չունենա։ Ադելաիդայի և Բալդուինի ամուսնությունը չեղարկվեց 1117 թվականին, քանի որ Բալդուինը ամուսնացել էր, չլուծարելով նախորդ ամուսնությունը։ Ադելաիդան Սիցիլիա վերադարձավ խայտառակ եղած, օժիտը նրան չվերադարձրին, իսկ Բալդուին I-ի մահից հետո Երուսաղեմի բարոններն իրենց ուրիշ արքա ընտրեցին։ Արքայական այս հակամարտությունը պարզորոշ բացատրում է Ռոժերի պահպանողական վերաբերմունքը Երուսաղեմյան արքայատոհմին և սառը վերաբերմուքը Խաչակրաց երկրորդ արշավանքին։
Այլապես իրավիճակը կապված էր Անտիոքի դքսության հետ։ Անտիոքի դուքս Բոհեմունդ II-ը Ռոբերտ Գվիսկարի թոռն էր գալիս և հանդիսանում էր Ռոժերի մոտ բարեկամը։ Այդ պատճառով 1130 թվականին Բոհեմունդ II-ի մահվանից հետո, որն իրենից հետո թողնել էր փոքրիկ աղջնակ Կոնստանցիային, Ռոժերն սկսեց հավակնել Անտիոքի գահին։ Նա 1135 թվականին փորձում է գերի վերցնել Իտալիայից Արևմուտք գնացող Ռայմունդ դը Պուատիեին, Կոսնստանսի փեսացուին, իսկ 1138 թվականին բռնեց Հռոմ ուղևորված Անտիոքի լատինացի պատրիարքին ։
Անտիոքի նկատմամբ հավակնությունը ավելի շատ փչացրեցին հարաբերությունները Բյուզանդիայի հետ, կայսրերը, որոնք համարվում էին այդ դքսության ավատաիշխանները ։ Այդ պատճառով Խաչակրաց երկրորդ արշավանքի ղեկավարներ Լյուդովիկ VII-ը և Կոնրադ III-ը հրաժարվեցին օգտվել սիցիլական նավատորմի ծառայություններից՝ իրենց զորքերը Արևմուտք տեղափոխելու համար, որը հետագայում դարձավ արշավախմբի ձախողման պատճառներից մեկը։ Այնուամենայնիվ, Ռոժեր II-ը Լյուդովիկոսին ուղղված իր նամակում ոչ միայն օգնություն էր առաջարկում ֆրանսիացիներին Լևանտ տեղափոխելու հարցում, նույնիսկ խոսեց խաչակիրներին միանալու իր մտադրության մասին ։ Երկրորդ խաչակարց արշավանքի ձախողումը հանգեցրեց Սիցիլայի թագավորությանը երկու նոր թշնամական կայսրությունների միավորմանը։ Կոնրադ III-ը երկար ժամանակ ապրելով Կոստանդնուպոլսում, դաշինք կնքեց Մանուիլ I Կոմնենոսի-ի հետ, ուղղված Հարավային Իտալիան միասնական գրավելուն ։
Փոխհարաբերությունները Բյուզանդիայի հետ
Սիցիլիայի և Բյուզանդիայի փոխհարաբերություններն ի սկզբանե լարված էին։ Ապուլիան և Կալաբրիան, որոնք 11-րդ դարում գրավվել էին նորմանների կողմից և 1128 թվականին Ռոժեր II-ի տիրապետության մի մասն էին կազմում, մինչ այդ բյուզանդական գաղութներ էին հունական բնակչության զգալի հատվածով։ Բյուզանդական կայսրեր Հովհաննես II Կոմնենոսը և նրա որդի Մանուիլ I-ը չէին դադարում պլաններ կազմել Հարավային Իտալիան վերանվաճելու համար։ Այս պլանների հետ կապված, Բյուզանդիան, մոռանալով նախկին տարաձայնությունները, բազմիցս դաշինքներ էր կնքում Արևմտյան կայսրության հետ։
1147 թվականին, երբ Կոնրադ III-ը ներգրավված էր խաչակրաց արշավանքում, իսկ Մանուիլ I-ը մեծ դժվարությունների էր հանդիպում Բալկանիայով խաչակիրների անցման հետ կապված, Ռոժեր II-ը նախազգուշական հարված հասցրեց։ Սիցիլիական նավատորմը Ջորջ Անտիոքցու գլխավորությամբ գրավեց Կորնթոսը (Կերկիրան), ոչնչացրեց Աթենքը, Թեբեն և Կորնթոսը։ Խաչակիրներից ազատվելով, Մանուել I-ը դաշինք կնքեց Վենետիկի հետ և ստանալով նրա նավատորմի աջակցությունը, պատրաստ էր 1148 թվականի ապրիլին հարված հասցնել Սիցիլիական թագավորությանը։ Հարձակումը կումանների կայսրության վրա, անսպասելի փոթորկումներն ու դոժի մահը հանգեցրեցին ռազմական գործողությունների կանխարգելմանը։ Արդյունքում բյուզանդական և վենետիկյան նավատորմերը միացան Ադրիատիկում և միայն 1148 թվականի աշնանը սկսեցին սիցիլիացիների կողմից գրավված Կորֆայի պաշարումը։ Բյուզանդացիների ցամաքային արշավը հետաձգվեց հաջորդ տարի։ Բյուզանդացիներին և վենետիկցիներին միայն 1149 թվականի օգոստոսին հաջողվեց վերցնել Կորֆան, իսկ Սերբիայում Հունգարիայի կողմից աջակցված շարժումը՝ սկսված բյուզանդական տիրապետության դեմ, բյուզանդական բանակին շեղեց Իտալիա արշավելուց։ Նույն 1149 թվականի ամռանը Ջորջ Անտիոքցու սիցիլական նավատորմը ավազակային ասպատակություն կատարեցին Դարդանելից մինչև Կոստանդնուպոլսի պարիսպները ։
1152 թվականի սկզբներին Սիցիլիական թագավորության շուրջ արտաքին քաղաքական իրավիճակը կրկին սրվեց։ Մանուել I-ը և Կոնարդ III-ը, հաղթահարելով իրենց ներքին դժվարությունները, պատրաստ էին միաժամանակ հարձակվել Հարավային Իտալիայի վրա, Հռոմի պապ Եվգենի III-ը առանց երկմտելու նրանց կողմն անցավ։ Վենետիկը նույնպես միացավ երկու կայսրերի դաշինքին։ Սակայն Կոնարդ III-ի հանկարծակի մահը, նրան հաջորդած Հռոմի Սրբազան կայսրության համար պայքարը, Գերմանիային դուրս թողեցին խաղից։ Բյուզանդիայի և Սիցիլիայի պատերազմը կասեցվեց, որպեսզի վերսկսեն արդեն Ռոժեր II-ի որդի Վիլյամ I-ի թագավորությունում ։
Այսպիսով, Ռոժեր II-ին հաջողվեց պահպանել իր թագավորությունը, որին սպառնում էր Արևմտյան և Արևելյան կայսրությունների դաշինքը։ Սիցիլիան այդ պատերազմից դուրս եկավ որպես միջերկրածովյան առավել ուժեղ տերություն։
Հյուսիսային Աֆրիկայի նվաճում
Երկրորդ խաչակրաց արշավանքի և Բյուզանդական պատերազմի հետ միաժամանակ Սիցիլիական թագավորությունը գրավեց մի շարք հյուսիսաֆրիկյան ափամերձ մի շարք քաղաքներ. Տրիպոլի (1146 թ.), Գաբես (1147 թ.), Մահդիա (1148 թ.), Սուս (1148 թ.), Սֆաքս (1148 թ.)։ Այս քաղաքների գրավումը սիցիլյան նավատորմին ապահովեց կենտրոնական Միջերկրածովյան իշխանության, իսկ երկրին բերեց զգալի հարստություն, քանի որ այդ քաղաքներում ձևավորվել էին առևտրական երթուղիներ դեպի Աֆրիկայի ներքին հատվածներ ։
Ռոժեր II-ը գիտության և արվեստի մեջ
Դաստիարակված Պալերմոյի տիեզերաքաղաքական մթնոլորտում, մանկությունից շրջապատված հույներով և արաբներով, Ռոժեր II-ը էապես տարբերվում էր իր ժամանակակի միջնադարյան արքաներից։ Նա գերազանց խոսում էր արաբերեն և հունարեն, որոնք այդ ժամանակ համարվում էին մշակույթի հարազատ լեզուները։ 1140-ական թվականներին Ռոժեր II-ը արաբական աշխարհից և Եվրոպայից Պալերմո էր հրավիրում շատ փիլիսոփաների, մաթեմատիկոսների, աշխարհագրագետների, բժիշկների, որոնց շրջապատում նա անցկացնում էր իր ազատ ժամանակը պետական գործերից։ Նրանցից առավել հայտնի էր արքայի մտերիմ ընկեր Ալ-Իդրիսին, ով միապետի հրամանով ղեկավարում էր աշխարհագրական տեղեկությունների համակարգման հանձնաժողովը։ Այս հանձնաժողովի գործունեության արդյունքը եղավ «Զվարճալիքներ մարդու համար, ով տենչում է աշխարհի տարբեր երկրների ամբողջական իմացությանը» ամբողջական վերնագրով գիրքը, որն ավելի հայտնի է «Ռոժերի գիրքը» անվանումով, մինչկոլումբյան դարաշրջանի առավել ճշգրիտ և նշանակալից աշխարհագրական աշխատանք։ Ռոժեր II-ի գիտակների մեկ այլ, իրականում չպահպանված, աշխարհագրական հուշարձան կառուցված է եղել պլանիսֆերային արծաթից, որն իրենից ներկայացնում էր այն ժամանակների հայտնի երկրների ու ծովերի նկարագիր ։
Ալ-Իդրիսին Ռոժեր II-ի մասին վկայում է, որ «նրա գիտելիքները մաթեմատիկական և քաղաքական ասպարեզում անչափելի լայնածավալ են եղել։ Նրա իմացությունը այլ գիտություններում ևս անսահման են եղել, որոնք նա ուսումնասիրում էր այդչափ խորը և իմաստուն կերպով, առավել մանրամասնորեն»։ Նրան են պատկանում անհավանական բացահայտումներ ու հրաշալի հայտնագործություններ, ինչպիսիք մինչ այդ ոչ մի միապետ չի գործել։ Ռոժերի օրոք Սիցիլիան դարձավ այն գլխավոր գիտական կենտրոններից մեկը, որտեղ Հարավային Եվրոպան կարող էր նորից իր համար հունական և արաբական գիտական մտքերի ձեռքբերումներ բացել ։
Ռոժեր II-ը զգալի հետք է թողել նաև արվեստում։ Նրա միջոցներով և նրա անմիջական մասնակցությամբ կառուցված խոշարգույն ճարտարապետական կառույցներից են Չոֆալուի տաճարը, Սան Ջովանի դելի Էրեմիտի վանքը և Պալերմոյի Պալատական կաթողիկոսական մատուռը, որոնք ներկայացնում են ռոմանական ճարտարապետության, հունական խճանակարչության և արաբական կիրակառական արվեստի եզակի համադրում։ Իր ժամանակաշրջանում ծովակալ Ջորջ Անտիոքեցու ներքո Պալերմոյում կառուցվել է Մարտորանան (սկզբնապես սբ. Մարիա Ծովակալ). հունական եկեղեցի, որի խճանակարների շարքում գտնվում է Ռոժեր II-ի ամենահայտնի պատկերը՝ իր թագադրումը Քրիստոսի կողմից։
Ռոժեր II-ի վերջին տարիներ։ Ընտանիք և երեխաներ
Ռոժեր II-ի կյանքի վերջին տարիների մասին ժամանակագրության բացակայության պատճառով բավարար տվյալներ չկան։ Հայտնի է, որ 1151 թվականի Զատկի ժամանակ Ռոժեր II-ը ամուսնացրել է այդ ժամանակ իր միակ ողջ որդուն՝ Վիլյամին, որը, ըստ երևույթին, Ռոժեր II-ի կյանքի վերջին տարիներին երկրի կառավարման մեջ մեծ դեր է խաղացել ։
Ռոժեր II-ը ամուսնացել է երեք անգամ.
Առաջինը ամուսնացել է Ալֆոնսո Կաստիլացու դուստր Էլվիրա Կաստիլացու հետ, նրանք ունեցել են նվազագույնը հինգ որդի.
1149 թվականին Ռոժեր II-ը ամուսնացավ երկրորդ անգամ, Բուգունդիայի դուքս Սիբիլ Բուրգունդացու հետ, բայց այն տևեց շատ կարճ՝ հաջորդ տարի ծննդաբերության ժամանակ նա մահացավ։ 1151 թվականին նրա երրորդ կինը դարձավ Երուսաղեմի թագավոր Բալդուին II-ի եղբոր ծոռնուհի Բեատրիսա դը Ռետելը։ Բեատրիսան արդեն ամուսնու մահից հետո ունեցավ աղջիկ՝ Կոնստացիային, 1186 թվականից Հենրիխ VI կայսեր կին, որը 1189 թվականից դարձավ Սիցիլիայի թագավորության ժառանգորդուհին՝ Հոտվիլների արական սերնդի օրինական ժառանգորդ չլինելու պատճառով։
Ռոժեր II-ը մահացել է 1154 թվականի փետրվարի 26-ին Պալերմոյում և թաղվել է իր մայրաքաղաքի մայր տաճարում, գեղեցիկ պորֆիրային սարկոֆագում։ Հետագայում նրա կողքին թաղվել են աղջիկը՝ Կոնստացիան, փեսան՝ Հենրիխ VI-ը և թոռը՝ կայսր Ֆրիդրիխ II-ը (նա նաև Սիցիլիայի արքա Ֆեդերիկո I-ն է)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սիցիլիայում ծնվածներ Կատեգորիա:Պալերմո քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Օտվիլներ Կատեգորիա:Սիցիլիայի պատմություն Կատեգորիա:Սիցիլիայի արքաներ Կատեգորիա:Խաչակրաց երրորդ արշավանքի մասնակիցներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ Կատեգորիա:Միջնադարյան երեխա կառավարիչներ
Life Is Good
«Life Is Good», ամերիկացի ռեփեր Future-ի երգը՝ կանադացի ռեփեր Դրեյքի մասնակցությամբ։ Այն թողարկվել է 2020 թվականի հունվարի 10-ին։ Future-ը և Դրեյքը ձայնագրել էին համատեղ միքսթեյփ՝ «What a Time to Be Alive» (2015)։ Սպասվում է, որ այս երգը կդառնա նրանց միքսթեյփի սիքվելի առաջատար սինգլը ։ Այն դեբյուտել է Billboard Hot 100 չարթի երկրորդ հորիզոնականին և դարձել է ամբողջ պատմության մեջ առաջին երգը, որն 8 շաբաթ շարունակ մնացել է այդ հորիզոնականին ։ Այն Future-ի ամենաբարձր հորիզոնական զբաղեցրած երգն է ։ Երգն 8 շաբաթ շարունակ անցկացրել է Roddy Rich-ի «The Box»-ից հետո՝ 2-րդ հորիզոնականին։
Նախարտադրություն և տեսահոլովակ
2019 թվականի դեկտեմբերի վերջին, Future-ին և Դրեյքին նկատել է Ջորջիա նահանգի Ատլանտա քաղաքում՝ McDonald's-ում տեսահոլովակ նկարահանելիս ։ Նկարահանումներին մասնակցել են այնպիսի արտիստներ, ինչպիսիք են 21 Savage-ը, Mike Will Made-It-ը, Lil Yachty-ն, Ժանել Մոնեն և Big Bank-ը։ Տեսահոլովակի մասին լուրը տարածվել է այն ժամանակ, երբ DJ Akademiks-ը հրապարակել է այդ տեսանյութի համար քասթինգի կոչ։ Futute-ն ավելի վաղ հրապարակել էր մի հատված, որի վրա աշխատել է դուետը, ինստագրամյան իր կայքէջի պատմության մեջ ։
Երգը և տեսահոլովակը, որի ռեժիսորը Ջուլիեն Քրիսթիան Լութցն էր, թողարկվել են հունվարի 10-ի կեսգիշերին։ Երաժշտական տեսահոլովակը պատկերում է Future-ին և Դրեյքին որպես սովորական աշխատանք ունեցող մարդկանց, այդ թվում արագ սննդի աշխատողների, մեխանիկների, ՏՏ աշխատողների, Apple Store-ի ոչ բրենդային աշխատակիցների, աղբահանների, խոհարարների, սկսնակ ռեփերների և ռեժիսորների օգնականների ։
Ռեմիքս
2020 թվականի փետրվարի 15-ին երգի ռեմիքսը թողարկվել է Future-ի կողմից՝ Դրեյքի և ամերիկացի ռեփերներ DaBaby-ի և Lil Baby-ի մասնակցությամբ ։ Թողարկումից երեք օր առաջ, Future-ը ծաղրել է DaBaby-ի և Lil Baby-ի վոկալը իր ինստագրամյան կայքէջում։
Ընդունելություն
Ջեյսոն Լիփշութցը Billboard-ից գրել է, որ երգի կառուցվածքը բաժանված է երկու մասերի՝ առաջինում ելույթ է ունենում Դրեյքը, իսկ երկրորդում՝ Futute-ը; ամեն մասը տարբեր բիթ ունի։ Սա հիշեցնում է Դրեյքի նախորդ մասնակցությունը Թրևիս Սքոթի 2018 թվականի «Sicko Mode» հիթում։ The review-ն բարձր է գնահատել այն, թե ինչպես են արտիստների ոճերը համալրում միմյանց այնպես, ինչպես նրանց նախորդ աշխատանքի ժամանակ ։ XXL-ը նկարագրել է արտադրությունը և գործիքավորումը որպես «երազական» ։
Անձնակազմ
Իրավունքներն ադապտացվել են Tider-ից ․
Մագնուս Մալան
Մագնուս Անդրե դե  Մերինդոլ  Մալան (Magnus André de Merindol Malan,  ), ապարտհեյդի  ժամանակաշրջանի հարավաֆրիկացի ռազմական, քաղաքական և պետական գործիչ։ Եղել է ՀԱՀ զինված ուժերի (1973-1976 թթ.) և ցամաքային զորքերի (1976-1980 թթ.) հրամանատար, պաշտպանության նախարար Պիտեր Վիլլեմ Բոտայի (1980-1989 թթ.) կառավարությունում և Ֆրեդերիկ Վիլլեմ դե Կլերկի (1989-1993 թթ.) կառավարության անդամ։ Բոտայի մերձավոր զինակիցն է, նրա կառավարության ռազմաքաղաքական ռազմավարության հեղինակը։ Նա աֆրիկաներյան ազգայնական է, ակտիվ հակակոմունիստ, Ազգային կուսակցության նշանավոր գործիչ, նա հրաժարական տվեց ապարտհեյդի համակարգի կործանումից հետո։
Life Is Good
Չարթեր
Ռեմիքս
Մագնուս Մալան
Ծագում
Սերվել է ֆրանսիացի հուգենոտների տոհմից, որոնք 17-րդ դարի վերջին տեղափոխվել էին Հարավային Աֆրիկա կրոնական հալածանքների պատճառով։ Ծնվել է հայտնի կենսաքիմիկոս, հետագայում հարավաֆրիկյան խորհրդարանի ստորին պալատի խոսնակ Ավրիլ դե Մերինդոլի ընտանիքում։ Մագնուս Մալանի մայրը՝ Էլիզաբեթ Ֆրեդերիկ Մալանը, պատկանում էր ՀԱՀ աֆրիկաներ համայնքի ազդեցիկ կլաններից մեկին և ազգակցական կապի մեջ էր ապարտհեյդի հիմնադիր Դանիել Ֆրանսուա Մալանի հետ։ Չափահաս տարիքում Մագնուս Անդրեն երկու ազգանուն վերցրեց հորից և մորից, բայց հիմնականը դարձավ երկրորդը։
Life Is Good
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դրեյքի երգեր Կատեգորիա:2020 երգեր Կատեգորիա:Future երգեր
Մագնուս Մալան
Ռազմական կարիերա
Զինվորական ծառայությունը սկսել է նավատորմից։ Ծառայել է ծովային հետևակում Ռոբբենայլենդում գտնվող ռազմածովային բազայում։ Լեյտենանտի կոչումով տեղափոխվել է ցամաքային զորքեր։ 1962-1963 թվականներին ուսուցում է անցել ԱՄՆ-ում։ Վերադառնալով ՀԱՀ՝ նա արագ հրամանատարական կարիերա սկսեց ։ 1973 թվականին Մագնուս Մալանը գեներալի կոչումով նշանակվեց ՀԱՀ զինված ուժերի հրամանատար : Վարչապետ Բալթազար Ֆորսթերի հետ տարաձայնությունների պատճառով 1976 թվականին տեղափոխվեց ցամաքային զորքերի հրամանատարություն ։ Սերտորեն համագործակցում էր պաշտպանության նախարար Պիտեր Բոտայի հետ։ ՀԱՀ-ի բանակը Մագնուս Մալանի գլխավորությամբ համարվում էր ուժեղագույնն Աֆրիկայում։ 1980 թվականի հոկտեմբերին վարչապետ Պիտեր Բոտան Մագնուս Մալանին նշանակում է պաշտպանության նախարար։ Բոտայի և Մալանի դաշինքը մեծապես որոշեց ՀԱՀ քաղաքականությունը 1980-ական թվականներին ։
Բոտի կառավարությունում։ ՀԱՀ պաշտպանական ռազմավարություն
Բոտա-Մալանի ռազմական դոկտրինը նախատեսում էր հակահարված ՀԱՀ քաղաքական ռեժիմի տապալման ցանկացած փորձի։ Ցանկացած հակակառավարական գործողություն և ապարտհեյդի դեմ ուղղված հարձակում կամ «համապարփակ  ճնշում» հավասարեցվում էր կոմունիստական ագրեսիայի և դիտարկվում որպես ԽՍՀՄ մեքենայություններ։ Համապատասխանաբար Մալանի կողմից մշակված ՀԱՀ պաշտպանական ռազմավարությունը ելնում է Սառը պատերազմի համատեքստից և համարվում գլոբալ հակակոմունիստական առճակատման տարր։
1975-1976 թվականներին Մալանը և Բոտան հանդես եկան Անգոլայի քաղաքացիական պատերազմին լայնածավալ մասնակցության և Անգոլայի ազատագրության ժողովրդական շարժման ռեժիմի ուժային կարգով տապալման օգտին՝ այն դիտարկելով ՀԱՀ-ի համար վտանգավոր։ Սակայն վարչապետ Բալթազարը և քաղաքական ոստիկանության ղեկավար Հենդրիկ վան դեն Բերգը պնդում էին սահմանափակ միջամտության մասին, որն էլ ավարտվեց պարտությամբ։
Ակադեմիկոս Իվանով
«Ակադեմիկոս Իվանով», 1986 թվականին նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, հումորային ֆիլմ-օպերա՝ ստեղծված Էդուարդ Ուսպենսկու բանաստեղծության հիման վրա։ Ռեժիսոր Վլադիմիր Պոպովի վերջին աշխատանքն է ։
Մագնուս Մալան
Բոտի կառավարությունում։ ՀԱՀ պաշտպանական ռազմավարություն
Հենց այդ հակամարտությունների պատճառով էլ Մագնուս Մալանը 1976 թվականին զինված ուժերի հրամանատարությունից փոխադրվեց ցամաքային զորքերի հրամանատարություն։ Բոտան և Մալանն ակտիվորեն աջակցում էին Անգոլայում գործող ՈւՆԻՏԱ հակակոմունիստական ապստամբական շարժմանը։ ՀԱՀ ռազմական հետախուզությունը օժանդակում էր նաև Մոզամբիկի ազգային դիմադրությանը։ Արտաքին ռազմական քաղաքականության բնագավառում Մալանը հանդես էր բերում հատուկ հարձակողականություն։ Հակառակ Բոտայի կառավարության պաշտոնական դիրքորոշմանը, նա հանդես եկավ հայտարարությամբ, աջակցելով Մոզամբիկի ազգային դիմադրությանը։ Օկուպացված Նամիբիայում ակտիվ գործողություններ էին իրականացվում Հարավարևմտյան Աֆրիկայի ժողովուրդների կազմակերպության դեմ։ Աֆրիկյան ազգային կոնգրեսի ռազմակայանների դեմ հարձակումներ էին իրականացվում Մոզամբիկում, Զիմբաբվեում, Զամբիայում և Լեսոտոյում գտնվող հարավաֆրիկյան զորքերի կողմից։ 1980-ականների կեսերից բանակային ստորաբաժանումները ոստիկանության հետ միասին սկսում էին օգտագործվել ՀԱՀ-ում ներքին անկարգությունների ճնշման նպատակով։
Ակադեմիկոս Իվանով
Սյուժե
Մուլտֆիլմը պատմում է այն մասին, թե ինչպես Ակադեմիկոս Իվանովը, որ միջազգային մրույթների հաղթող էր, վախենում էր բժիշկներից, բայց պարզվում է, որ բուժումը այդքան էլ սարսափելի չէ, եթե բուժում են ազնվամորու մուրաբայով, մեղրով և թխվածքաբլիթով։
Մագնուս Մալան
Քաղաքական կուրսի առանձնահատկություններ
Մագնուս Մալանը համոզված աֆրիկաներ ազգայնական էր, աջակողմյան պահպանողական և ապարտհեյդի կողմնակից։ Նա ղեկավար պաշտոններ էր զբաղեցնում Ազգային կուսակցությունում։ Մալանին հաճախ համարում էին ՀԱՀ անդրկուլիսյան ղեկավար, ով ուղղորդում էր Բոտայի գործողությունները։ Դրա հետ կապված մտահոգություններ կային, որ ՀԱՀ-ում կհաստատվի բաց ռազմական դիկտատուրա։
Ակադեմիկոս Իվանով
Սյուժե
Մուլտֆիլմը Էդուարդ Ուսպենսկու համանուն բանաստեղծության էկրանավորումն է։
Մագնուս Մալան
Քաղաքական կուրսի առանձնահատկություններ
Որպես քաղաքական գործիչ և կառավարության անդամ Մագնուս Մալանը հասկանում էր ՀԱՀ-ում սոցիալ քաղաքական դրության բարդությունը։ Նա ավելի պրագմատիկ դիրք էր զբաղեցնում, քան Ջիմմի Կրյուգերի և Հենդրիկ վան դեն Բերգի նման սպիտակ ռասիստները (որոնք հեռացել էին Բոտոյից)։ Նա հրապարակավ հայտարարում էր, որ Ապարտհեյդի պետությունը պետք է հաշվի առնի սևամորթ մեծամասնության սոցիալական կարիքները, միայն այս կերպ է հնարավոր ապստամբ մասսաներին հանել «հեղափոխական էլիտայի» ազդեցության տակից։ Մալանը հատուկ ուսումնասիրում էր Մաո Ցզե Դունի ստեղծագործությունները, որպեսզի հասկանա կոմունիստական պայքարի ստրատեգիան  և գտնի դիմադրության համապատասխան մեթոդներ ։ Մալանը քաղաքական ազատականացման և ժողովրդավարացման հակառակորդ էր, բայց հանդես էր գալիս սոցիալական քաղաքականության ամրապնդման օգտին։ Նրա խոսքերով ՀԱՀ աֆրիկացիներն ավելի շատ կարիք ունեին բնակարանային պայմանների բարելավման, պարենային մատակարարման, կրթության և աշխատանքով ապահովման, քան քաղաքական իրավունքների։ Նա նախաձեռնում էր «քաղաքականապես անբարենպաստ» շրջաններում բնակարանային շինարարության ծրագիր, այն կոչելով «պայքար սևամորթների սրտի և մտքի համար»։ Սակայն այս նախագիծը զարգացում չստացավ, Պաշտպանության նախարարության և տնտեսական գերատեսչությունների միջև տարաձայնությունների պատճառով։
Ակադեմիկոս Իվանով
Սյուժե
Всем известный математик Академик Иванов Не боялся ни буранов, Ни обвалов, ни слонов.
Он мог погладить тигра По шкуре полосатой. Он не боялся встретиться На озере с пиратами.
Մագնուս Մալան
Քաղաքական կուրսի առանձնահատկություններ
Մալանը ձգտում էր նաև հանել զինվորական պաշտոններում երկրորդական ռասսայական սահմանափակումները (ինչպես օրինակ նեգրերին սրճարան, ռեստորան, հյուրանոց և այլ վայրեր այցելելու արգելքը ), հատկապես միջին դասի նեգրերի ներկայացուցիչների համար։ Պաշտպանության նախարարությունը 1976 թվականին թողարկեց հատուկ գրքույկ զինվորականների համար, պահանջելով հարգանքով վերաբերվել սևամորթների հանդեպ և արգելելով ռասիստական վիրավորանքները։ Նշվում էր, սակայն, որ այդ սահմանափակ զիջումները իրականացվեցին Անգոլայում պարտության ազդեցության ներքո ։
Ակադեմիկոս Իվանով
Սյուժե
Он только улыбался Под дулом пистолета, Он запросто выдерживал Два действия балета.
Մագնուս Մալան
Քաղաքական կուրսի առանձնահատկություններ
1988 թվականին Ֆրեդերիկ Բոտան և Մագնուս Մալանը ներկայացնում էին ՀԱՀ-ը Կաբո Վերդեում և Բրազավիլում, նամիբիական կարգավորման վերաբերյալ անցկացվող բանակցություններում։ Համաձայնություն է ձեռք բերվում Նամիբիային անկախություն տրամադրելու վերաբերյալ, կուբայական էքսպեդիցիոն կորպուսի Անգոլայից դուրս բերելու պայմանով։ Համաձայնագիրն իրականացվեց 1990 թվականին։
ՀԱՀ սպիտակ համայնքում Մագնուս Մալանը և Բոտայի ողջ կառավարությունը քննադատության էին ենթարկվում երկու ուղղությամբ։ Աֆրիկաներների դիմադրության ծայրահեղ աջ շարժումը (Էժեն Տերբլանշ) նրան մեղադրում էր «ազատամտության» և ԱԱԿ-ին զիջումների մեջ։ Անգլախոս լիբերալների (Հելեն Սազման, Հարրի Շվարց) առաջադեմ դաշնային կուսակցությունը մեղադրվում էր կոնսերվատիզմի և ռասիզմի մեջ։ Այնուամենայնիվ ՀԱՀ սպիտակ քաղաքացիների մեծամասնության համար, հատկապես աֆրիկաներ ֆերմերների, փոքր ձեռնարկատերերի և բանվորների համար Մալանը մնաց բարձր քաղաքական հեղինակություն։
Ակադեմիկոս Իվանով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր
Մագնուս Մալան
Տարաձայնություններ դե Կլերկի հետ։ Պաշտոնաթողություն
1989 թվականի հունվարին Պիտեր Բոտան առողջական վիճակի պատճառով հրաժարական տվեց Ազգային կուսակցության նախագահի պաշտոնից։ Նրան փոխարինեց Ֆրեդերիկ դե Կլերկը, որը 1989 թվականի օգոստոսին զբաղեցրեց նախագահի պաշտոնը։ Նոր առաջնորդի հետ Մագնուս Մալանը լուրջ քաղաքական հակամարտություններ ունեցավ։ Մալանը Ապարտհեյդի արագացված դեմոնտաժի հակառակորդներից էր, դեմ էր ԱԱԿ-ի հետ  ուղղակի բանակցություններին  և Հարավաֆրիկյան կոմունիստական կուսակցության օրինականացմանը։
Նոր պայմաններում Մալանը ապավինում էր սպիտակ պահպանողականների և սևամորթ հակակոմունիստների դաշինքին, հիմնականում Ինկատ կուսակցության միջոցով։ Բանակային ուսումնական ճամբարները Մանգոսուտո Բուտելեզիի զուլուսական զինյալների համար կազմակերպվում էին Պաշտպանության նախարարության կողմից դեռևս մինչև 1989 թվականը ։ Ինկատի աջակողմյան ակտիվիստների և ԱԱԿ-ի ձախակողմյան կողմնակիցների միջև տեղի էին ունենում արյունալի բախումներ։ Քաղաքական հակասությունները բարդացնում էին միջէթնիկական թշնամանքը կոսաների (հիմնականում ԱԱԿ-ին սատարող) և զուլուների (Ինկատի զանգվածային բազան) միջև։
Պաշտպանության նախարարի նման գործողություններն աջակցություն չեն ստանում նախագահ դե Կլերկի կողմից։ 1991 թվականին նա Մալանին նշանակեց ջրային և անտառային տնտեսության նախարարի պաշտոնին։ 1993 թվականի փետրվարի 3-ին Մագնուս Մալանը հայտարարեց կառավարությունից իր պաշտոնաթողության մասին։ Նա վերադարձրեց նաև խորհրդարանական մանդատը և դուրս եկավ Ազգային կուսակցությունից։
Ապարտհեյդից հետո
Շուտով Ապարտհեյդի վերջնական ապամոնտաժումից և 1994 թվականի ընտրությունների արդյունքում  Նելսոն Մանդելայի կառավարության իշխանության գալուց հետո, Մագնուս Մալանը 20 զորացրված զինվորականների խմբի հետ դատապարտվեց 1987 թվականին Դուրբանի մոտ կազմակերպված անկարգությունների ընթացքում ԱԱԿ-ի 13 աջակիցների սպանության կազմակերպման մեղադրանքով։ Դատական գործընթացի արդյունքում Մալանը արդարացվեց։ 1997 թվականին նա ցուցմունքներ տվեց ճշմարտության և հաշտեցման հանձնաժողովին։
2008 թվականին հրապարակվեց Մագնուս Մալանի ծրագրային հարցազրույցը։ Նա նշում էր, որ իր ճամբարը ռազմական հաղթանակ տարավ, բայց քաղաքական պարտություն կրեց։ Մալանը գտնում էր, որ «մեծամասնության իշխանության» ժողովրդավարական սկզբունքը ՀԱՀ-ում դեռևս վաղաժամ է։ Նրա խոսքերով, կուսակցությունը, որն այս կամ այն ձևով ընտրություններում ստացել է ձայների մեծամասնություն, տվյալ պահին խոսքը կարող է գնալ ԱԱԿ-ի մասին, սահմանելով իր լիակատար իշխանությունը ճնշում է այլախոհ և օպոզիցիոն սոցիալական խմբերին։
Վախճան և հիշատակ
Մագնուս Մալանը մահացել է սեփական տանը 81 տարեկան հասակում։ Ընտանիքին ցավակցություն հայտնեց Հարավաֆրիկյան Հանրապետության նախագահ, ԱԱԿ-ի առաջնորդ, Հարավաֆրիկյան կոմունիստական կուսակցության նախկին ակտիվիստ, Մալանի անհաշտ քաղաքական հակառակորդ Ջեյկոբ Զուման։ Զուման Մալանին կոչեց «մարդ, ով յուրովի է ծառայել Հարավային Աֆրիկային»։ Ցավակցական ուղերձ է հղել և կուսակցական հատուկ հայտարարություն է ընդունել ԱԱԿ ղեկավարությունը։ Հայտարարության մեջ նշվում էր, որ «ի վերջո Մալանը հասկացավ երկրում փոփոխությունների անհրաժեշտությունը» ։
Մալանի մահվանն արձագանքեց նաև Ֆրեդերիկ դե Կլերկը։ Նա նշեց հանգուցյալի վաստակը հարավաֆրիկյան բանակի ամրապնդման գործում, ինչը թույլ տվեց ՀԱՀ-ին գոյատևել մինչև այն պահը, երբ «խորհրդային կոմունիստական համակարգի անկումը հնարավորություն տվեց գնալ բանակցությունների և անցում կատարել ժողովրդավարության»։
Զինվորական ծառայության և կառավարությունում գործունեության տարիներին Մագնուս Մալանը պարգևատրվել է ութ պետական բարձրագույն պարգևներով։ 1986 թվականին նրա անունով կոչվեց ռազմանավը, որը 1997 թվականին վերանվանվեց կոսա ցեղի մարտիկ, հակագաղութային շարժման պայքարի մասնակից Մականդի պատվին։ Շուրջ կես դար Մագնուս Մալանն ամուսնացած էր Մարգարիտա Յոհաննա վան դեր Վալտի հետ։ Նրանք ունեին երկու որդի մեկ դուստր և ինը թոռ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:ՀԱՀ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ապարտհեյդ Կատեգորիա:Հակակոմունիստներ
Բի մուվի։ Մեղրային դավադրություն
'''«Բի Մուվի. Մեղրային դավադրություն» (Bee Movie, վերնագրի բառացի թարգմանություն՝ «Մեղվային ֆիլմ'''», ակնարկում է B movie-ի երկիմաստությունը), կատակերգական անիմացիոն ֆիլմ։
Կարգախոսը՝ «Թռեք քաղցրի վրա»
Սյուժե
Բարի Բի Բենսոնը մեղու է, որը նոր է ավարտել քոլեջը և շատ է հիասթափված իր ապագա կարիերայի հեռանկարից, քանի որ միակ ընտրությունը, որը բացվում է «մեղվի» առաջ, մեղր հավաքելն է։ Ուղևորվելով ուր պատահի, նա բացահայտում է աշխարհը մեղվանոցից դուրս։ Բարին հայտնվում է գռվռտոցի մեջ, որից նրան դուրս է բերում Վանեսսան, ով ծաղկավաճառ էր Նյու Յորքից։ Երբ Բարին իմանում է, որ մարդիկ ուտում են մեղրը, որոնք արտադրում են մեղուները, նա որոշում է մարդկանց դատի տալ, բայց դրանով իսկ դուրս է բերում աշխարհը անկայուն բալանսից։
Դերերում
Դերասաններ, որոնք հնչյունավորել են հերոսներին
Ռուսական կրկնօրինակում
Ֆիլմը կրկնօրինակվել է «Пифагор» ստուդիայի կողմից «Dreamworks Animation» և «Paramount Pictures» ընկերությունների պատվերով 2007 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր
Քարթլիի թագավորություն
Քարթլիի թագավորություն (Քարթալինիա, Քարթլի), ավատատիրական պետություն Արևելյան Վրաստանում, որ ձևավորվել է XV դարի երկրորդ կեսին Վրացական միասնական թագավորության անկումից հետո։ Քարթլիի առաջին թագավոր է դարձել Կոնստանտին II-ը։
Մայրաքաղաքը եղել է Թբիլիսին։
1518 թվականից Քարթլիի թագավորության անկախության համար հիմնական ու մշտական վտանգ էին ներկայացնում Իրանում հաստատված ռազմատենչ ղըզըլբաշները։ Մյուս կողմից վտանգ էին ներկայացնում նաև հզորացող օսմանյան թուրքերը։
1555 թվականին օսմանյան թուրքերն ու ղըզըլբաշները պայմանագիր են կնքել՝ Կովկասը բաժանելով ազդեցության գոտիների։ Իմերեթի թագավորությունն ընկել է թուրքական (օսմանյան) տիրապետության տակ, Քարթլին ու Կախեթը՝ Պարսկաստանի (ղըզըլբաշների)։ Սակայն այս բաժանումը երկար չտևեց. Քարթլիի բնակիչները (այդ թվում նաև Գեորգի Սաակաձեն), ղըզըլբաշների ու օսմանյան թուրքերի հաշտությունը դիտելով որպես անխուսափելի չարիք, մշտապես պայքարել է հանուն անկախության։ Գեորգի Սաակաձեն, 1620 թվականին շահի կողմից նշանակվելով Քարթլիի մանկահասակ թագավոր Սիմոն II-ի խնամակալ, փաստորեն դարձել է Քարթլիի կառավարիչը։ Սաակաձեն գլխավորել Քարթլիի ու Կախեթի՝ Պարսկաստանի դեմ ապստամբած բնակիչներին։ 1625 թվականի հուլիսի 1-ի Մարաբդայի ճակատամարտում պարտվելուց հետո ապստամբները պարտիզանական պայքար են սկսել։ Արդյունքում պարսիկները հարկադրված Թեյմուրազ I-ին թագավոր ճանաչել են Քարթլի-Կախեթում թագավորությունում։
Գեորգի XI (1675-1709) թագավորը փորձել է թոթափել ղըզըլբաշների լուծը, սակայն դա նրան չի հաջողվել։ Իր կյանքի վերջին տարիները Գեորգի XI-ն անցկացրել է գերության մեջ։ 1722 թվականի օգոստոսից նոյեմբեր ամիսներին Քարթլիի թագավորությունը ղեկավարում էր արքայազն Վախուշտի Բագրատիոնին, որ հայտնի էնցիկլոպեդիստ է։
Իրակլի II թագավորի օրոք՝ 1762 թվականին՝ Քարթլիի թագավորությունը միացվեց Կախեթի թագավորությանը, և ձևավորվեց Քարթլի-Կախեթի թագավորությունը։
1800 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Ռուսաստանի Պավել I ցարը մանիֆեստ ստորագրեց Վրաստանը Ռուսաստանին միացնելու մասին (Գեորգի XII-ի կտակի համաձայն)։ 1801 թվականի սկզբին Պավել I-ը նախատեսում էր Վրաստանի հետ ձևակերպել դինաստիաների ունիա։ Վրաստանը վերջնականապես Ռուսական կայսրությանը միացվեց 1801 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Պավել I-ի սպանությունից հետո, ինչն ամրագրվել է 1813 թվականին կնքված Գյուլիստանի պայմանագրով ։
Քարթլիի թագավորներ
Կատեգորիա:Քարթլիի թագավորություն
Մարայ ան Օթ
Մարայ ան Օթ (Maraye-en-Othe), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 501 մարդ, բնակչության խտությունը` 11.84 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 42.32 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 135 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 100 կմ հարավ-արևմուտք, Տրուա քաղաքից` 22 կմ հարավ-արևմուտք։
Հովհաննես Դադալով
Կենսագրություն
Ծնվել է Դերբենտում, շուշեցու ընտանիքում։ Ընտանիքը տեղափոխվել է Արմավիր, այնուհետև` Պյատիգորսկ։ Հովհաննեսը սովորել է նախ Արմավիրում, այնուհետև միջնակարգ դպրոցն ավարտել է Պյատիգորսկում ։ 1941 թվականին ավարտել է Կրասնոդարի բժշկական ինստիտուտը և զորակոչվել է բանակ։
Դոդիկ (այլ կիրառումներ)
Դոդիկ անվանումը կարող է ունենալ հետևյալ կիրառումները․
Հովհաննես Դադալով
Ռազմական կարիերա
Բրյամի ռազմաճակատում նշանակվել է բատալյոնի բժիշկ 204-րդ զորամասում։ Այդ օրերին գերմանական զորքերը անցկացրին պաշտպանական գիծ Կուրսկ-Լվով-Ռիլսկ ուղղությամբ։ Այդ մարտերում Դադալովը ստացավ մարտական մկրտություն` մասնակցելով Միխայպոկվի մոտակայքում տեղի ունեցած մարտերին։ Հատուկ նշանակության խմբում մասնակցել է Վորոնեժի պաշտպանությանը, հետո մասնակցել է Ռանենբուրգում և Կուզնեցովում գերմանական զորքերի հետ մղման հերոսական մարտերին։ Հովհաննես Դադալովն առանձնանում էր ղեկավարի ու կազմակերպիչի հատկանիշներով։ 1942 թվականին նրան նշանակեցին 338-րդ կրակային դիվիզիայի սանիտարա-բժշկական վաշտի հրամանատար։ Նա հաջող էր կազմակերպում հարձակվողական մարտերի ժամանակ անհրաժեշտ սանիտարա-բժշկական սպասարկումը։ 1943 թվականի օգոստոսին Սմոլենսկի շրջանի Ռոսլավլ քաղաքի ազատագրման մարտերից մեկի ժամանակ Դադալովը ծանր վիրավորում է ստացել և մոտ չորս ամիս բուժվել է Մոսկվայում։ Ապաքինումից հետո նա մենկում է Ուկրաինական առաջին ռազմաճակատ որպես երրորդ բանակային կորպուսի բժիշկ։ Մարտերի ժամանակ Դադալովի գլխավորությամբ լավ էր կազմակերպվում բժշկական սպասարկումը։
Մարայ ան Օթ
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Հովհաննես Դադալով
Պատերազմից հետո
Պատերազմի ավարտից հետո Դադալովը շարունակեց իր ռազմական ծառայությունն Արևմտյան Եվրոպայում։ 1945 թվականից հետո նա մեկ տարվա ընթացքում իրականացնում էր պատասխանատու աշխատանք Խորհրդային բանակի բժշկական հանգստավայրի կենտրոնական խմբում։ 1946 թվականի օգոստոսին ծառայում էր Գերմանիայի զորքերում, այնուհետև` Պոտսդամի բժշկական հանգստավայրում։ Վերադառնալով հայրենիք` Դադալովը 1950-1953 թվականներին ծառայում էր Անդրկովկասյան ռազմական շրջանի բժշկական հանգստավայրում։ 1953 թվականին նորից մեկնում է Բեռլին` ծառայության անցնելու զորքերի սանիտարա-բժշկական խմբում։ Այս աշխատանքը նա գլխավորել է ութ տարի։ 1961-1966 թվականներին ծառայել է Միջինասիական ռազմական շրջանի սանիտարա-բժշկական ստորաբաժանումում։ Երկար ժամանակ Հ. Դադալովը ղեկավարել է Ս. Մ. Կիրովի անվան ռազմական բժշկության ակադեմիան Լենինգրադում (Սանկտ-Պետերբուրգ)։ 1960 թվականին Դադալովն ստացել է բժշկական ծառայության գեներալ-մայորի կոչում։ Հինգ շքանշանի ասպետ է և ունի բազմաթիվ մեդալներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ռազմական բժիշկներ
Սինիստեր (ֆիլմ)
Սինիստեր (Sinister), ֆիլմի ռեժիսոր՝ Սկոտ Դերրիկսոն, գլխավոր դերերում՝ Իտան Հոուկ, Ջեյմս Ռենսոն, Վինսենտ Դե Օնոֆրիո, ֆիլմի պրեմիերան եղել է 2012 թվականի մարտի 11-ին։ Ռուսաստանում՝ 2012 թվական, հոկտեմբերի 11 ։
Մարայ ան Օթ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 293 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 230-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 63։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,5 %։ 230 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 210 անձ (115 տղամարդ և 95 կին)։ Գործազուրկ են եղել 20 անձ (9 տղամարդ և 11 կին)։ 63 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 39-ը` թոշակառուներ, իսկ 17-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Սինիստեր (ֆիլմ)
Սյուժե
Ընտանիքի հետ դետեկտիվի հեղինակը տեղափոխվեց ոչ մեծ քաղաք, մի տանը որտեղ նորությունները 1 տարի առաջ շրջվել է սառը հոգին ողբերգությամբ։ Սպանվել են բոլոր բնակիչները բացի փոքրիկ աղջկանից, նա անհայտ կորել է։ Գրողը հանկարծակի գտնում է վիդեոներ, որոնք հանդիսանում են գաղտնի հանցագործության բանալին։ Նա պարզում է, որ ամեն սպանված ընտանիքից կորել է անհայտ մեկ երեխա։ Տանը սկսվում է տեղի ունենալ տարօրինակ բաներ և հիմա վտանգի տակ է իր հարազատների կյանքը։ Նրանք հանդիպել են մի բանի, որից փրկություն չկար․․․
Մարայ ան Օթ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սինիստեր (ֆիլմ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2012 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Սարսափ ֆիլմեր գերբնական ուժով տների մասին Կատեգորիա:Ֆիլմեր դևերի մասին Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոս Անջելեսում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Summit Entertainment ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական քրեական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դետեկտիվ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր ուրվականների մասին Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հելոուինի մասին
Հեփեստոսի տաճար
Հեփեստոսի տաճար կամ Հեփեստեոն (հուն՝. Ναός Ηφαίστου) - տաճար հին Աթենքում՝ աթենական ագորայի արևմտյան մասում, Ագորայոս կոլոնոս բլրի գագաթին։ Ագորայում լավագույնս պահպանված շինությունն է։ Նախկինում անվանել են նաև Թեսեոն (հուն՝. Θήσειον)՝ սխալմամբ ենթադրելով, թե Կիմոնը հենց այս տաճարում է ամփոփել Թեսևսի՝ իր կողմից տեղափոխված աճյունը .: