cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սթիվ Ջոբս (ֆիլմ)
Սթիվ Վոզնյակ
2015 թվականի փետրվարին Սթիվ Վոզնյակը հայտարարեց, որ նախքան ֆիլմը նկարահանելն ինքը ֆիլմի մանրամասները մի քանի անգամ քննարկել է Սեթ Ռոգենի հետ, ինչպես նաև պատմում է, որ Ռոգենի մեկնաբանության և ֆիլմի այլ ասպեկտների վրա չի ազդել։ Վոզնյակը վստահեցնում էր, որ Ռոգենը գլուխ կհանի իր դերից ։ Սակայն Վոզնյակը խոստովանեց, որ հուլիսի 1-ին ներկայացված ֆիլմի թրեյլերը իր մեջ հակադիր զգացողություններ է առաջացրել։ Ծրագրավորողին հիմնականում շփոթացրել էր, թե ինչպես է իր դերը կատարում Սեթ Ռոգենը։ «Ես այլ կերպ եմ խոսում։ Մյուս կողմից, չնայած ես չեմ ասել այն բառերը, որոնք հնչեցնում է Ռոգենը, բայց դրանց իմաստը, գոնե մասամբ, ճշմարտացի է։ Թրեյլերում զգացվում է ջոբսյան ոգին` չնայած որ չափազանցրած է»,-հայտարարում է Վոզնյակը։ Ինչպես նաև նշում է, որ ֆիմլի սցենարիստ Արոն Սորկինին խորհուրդ է տվել և ընթրել է իր դերը մարմնավորած Ռոգենի հետ, հավելեց նաև, որ սցենարիստին խնդրել է ցույց չտալ սցենարը։ 1970-ական թվականների համակարգչային հեղափոխության ռահվիրաներից մեկի խոսքերով, Վոզնյակը նմանատիպ խնդրանքները անվայել էր համարում և գիտակցում էր, որ այդպիսի ֆիլմերում «փաստացի ճշմարտությունը զվարճանքից հետո երկրորդ տեղում է» ։ Ինչպես նաև Վոզնակին դուր չէր եկել, որ ֆիլմում անդրադարձ է կատարվել իր և Ջոբսի հակադրության թեմային, որը, ըստ Վոզնյակի, չէր էլ եղել։ «Ես երբեք ոչ մեկի չեմ մեղադրել գրաֆիկական ինտերֆեյսի գողության մեջ։ Եվ երբեք դիտողություն չեմ արել այն մասին, որ ինչ-որ մեկը գողացել է իմ մտահղացումները»,-բարկությամբ ասել է ծրագրավորողը ։
Այնուամենայնիվ, ֆիլմի սևագրական տարբերակը դիտելուց հետո, ընկերության համահիմնադիրը դրական արտահայտվեց։ Նա նշեց, որ ի տարբերություն նախորդ ժապավենի, որտեղ գլխավոր դերը խաղում էր Էշթոն Կութչերը` Մայքլ Ֆասբենդերի դերակատարմամբ տեսարանները ավելի ճշմարտացի են։ «Ես դիտել եմ ֆիլմի սևագիր տարբերակը և զգացի, որ տեսնում եմ ոչ թե դերասաններին, այլ կենդանի մարդկանց` այդ թվում նաև Ջոբսին»,-մեկնաբանում է Վոզնյակը ։
Սկանդալ Sony շուրջ
Sony Pictures կինոընկերության գործընկերների նամակագրության գողությունից հետո ֆիլմը դարձավ սկանդալի հիմնական մեղադրյալներից մեկը։ Ստուդիան մշակել էր կենսագրական ֆիլմ այն ակնկալիքներով, որ Սթիվ Ջոբսի դերակատարությունը կտրվի Քրիստիան Բեյլին, իսկ ռեժիսորը կլինի Դեյվիդ Ֆինչերը։ Երկու կինոընկերությունները` Sony Pictures և Universal Picture շահեցին նախագիծը։ Սակայն, այն բանից հետո, երբ Sony ընկերության ղեկավարների` ֆիլմի շուրջ վեճերը դարձան հանրության սեփականություն, պրոդյուսեր Սքոթ Ռուդինը պայմանագիր կնքեց Universal Pictures կինոընկերության հետ ։
Ալեքսանդր Բաժբեուկ-Մելիքյան
Ալեքսանդր Ալեքսանդրի Բաժբեուկ-Մելիքյան, վրացահայ նկարիչ, Վրաստանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության վաստակավոր նկարիչ (1961)։ Հայտնի է որպես դիմանկարի վարպետ։
Սթիվ Ջոբս (ֆիլմ)
Տես նաև
Սթիվ Ջոբս
Ալեքսանդր Բաժբեուկ-Մելիքյան
Նկարիչներ Լավինիա, Զուլեյկա և Վազգեն Բաժբեուկ-Մելիքյանների հայրն է։
Սթիվ Ջոբս (ֆիլմ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Legendary Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Universal Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Կալիֆոռնիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:2015 ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի վրա հիմնված դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2015 դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների կենսագրական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Բրիտանական կենսագրական դրամա ֆիլմեր
Ալեքսանդր Բաժբեուկ-Մելիքյան
Ստեղծագործություններ
Ստեղծել է հատուկ մշակված գունածածկույթով փոքրածավալ գեղանկարչական երկեր։ Վաղ շրջանի գործերին («Երեք կին», «Տեսողական պատրանք», երկուսն էլ՝ 1928 թ.) բնորոշ են մուգ կոլորիտը և նուրբ ձևերը։ 1930-1940-ական թթ. Բաժբեուկ-Մելիքյանն ուսումնասիրել է դասական գեղանկարիչների գործերը, հրաժարվել ժամանակակից ձևերից՝ աստիճանաբար երանգապնակը հարստացնելով լույսով, գույնով՝ հասել է ոսկեգույնին մոտեցող շողշողուն գունաշարի ։ «Բակ Պեսկիում», «Ջրաղաց Օրթաճալայում», «Լավինիան իսպանական գլխարկով», «Մերկ Լիդան» նկարներում իշխում են վարդագույնը, բաց կանաչավունը, դեղինը, վառ կարմիրը։ Բաժբեուկ-Մելիքյանի 1940-ական թվականներին ավելի են պայծառացել նկարչի գույները՝ հասնելով ոսկեգույնին մոտեցող շողշողուն գունաշարի՝ «Մերկ կին», «Ձեռնածու կին», «Ձեռքերը բարձրացրած Լիդան» և այլն։ 1950-ական թվականներին Բաժբեուկ-Մելիքյանի նկարների գուներանգը դարձել է նյութական ու կենսալից՝ «Ճոճ», «Աճպարարուհին», «Քրդական պար»։ Ուշագրավ են նաև նրա հայաստանյան բնանկարները՝ «Տանիքի վրա», «Զանգեզուր» և այլն։
Բաժբեուկ-Մելիքյանը ստեղծել է նաև հայաստանյան բնանկարներ («Զանգեզուր», 1965 թ.)։ Գործերը պահվում են Վրաստանի կերպարվեստի թանգարանում, Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, անհատական հավաքածուներում ։
Բաժբեուկ-Մելիքյանի գործերը պահվում են Վրաստանի կերպարվեստի թանգարանում, Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, անհատական հավաքածուներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիրահայ նկարիչներ Կատեգորիա:Վրացական ԽՍՀ վաստակավոր նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ նկարիչներ
Դալեկարլիական ձի
Դալեկարլիական ձի կամ Դալարնյան փայտե ձի (Dalahäst), ոճավորված փայտե ձիու պատկերաքանդակ, խաղալիք, որը Շվեդիայի Թագավորության ազգային խորհրդանիշն է։ Դալեկարլիական փայտե ձին համարվում է Դալարնա նահանգի ժողովրդական արհեստի արտադրանք։ Մարզի շատ բնակավայրերում են խաղալիքներ պատրաստում, բայց ամենամեծ և ամենահին արտադրությունը տեղակայված է Նուսնես (Nusnäs) գյուղի Մուրա (Mora) կոմունայում։ Ավանդաբար, ձիու պատկերը կերտվում է միացած ականջներով և առանց պոչի։ Այն ներկված է կարմիրով, իսկ ձիասարքը ներկված է սպիտակ և կապույտ նախշերով կուրբից (kurbits) ոճով։ 20-րդ դարի առաջին կեսին խաղալիքների երկու նոր գույները դարձան հանրաճանաչ՝ կարմիր-շագանակագույն և բաց մոխրագույն բծերով (ձին խնձորներով), կապույտ նրբերանգներով։ Խաղալիք-հուշանվերների չափերը տատանվում են մեկ սանտիմետրից մինչև կես մետր երկարության սահմաններում ։
Պատմություն
Ենթադրվում է, որ առաջին խաղալիքը պատրաստել է անհայտ փայտագործը, որը, ավարտելով հերթական աթոռի պատրաստումը, մնացած նյութից երեխաների համար ձի է փորագրել։ Փայտե ձիերի մասին առաջին հիշատակումը հանդիպում է 1624 թվականին, երբ Վեստերոսի եպիսկոպոս Յոհաննես Ռուդբեքը իր քարոզում գրել է թեթևամտության մասին, ինչը հանգեցնում է հպարտության մեղքի, չարության և հիմարների խաբեության, որպես «անառակության գործիք» բացահայտում է քարտերը, ոսկորները, տիկնիկները, փայտե ձիերը և սիրային երգերը ։ Եպիսկոպոսն արգելում է խաղալիքների արտադրությունը, բայց «մեղքը» արմատախիլ անելու փորձը ձախողվում է։ 1660-ականներին՝ «կախարդների որս»-ի ժամանակաշրջանում, շատ շվեդ կանայք դատապարտվեցին փայտե ձիեր փորագրելու համար։ Նրանք մեղադրվում էին կախարդված խաղալիքներով երեխաներին գայթակղելու և լերկ լեռներ տանելու համար ։
Չնայած այդ ամենին, դալեկարլիական փայտե ձին մնում էր շվեդ երեխաների սիրված խաղալիքը։ Փոքր խրճիթներում երկար ձմեռային երեկոներին ծնողները փորագրում էին փայտե ձիեր իրենց ընտանիքներին հաճույք պատճառելու համար։ Առևտրականները գնում էին փայտե ձիերը, այնուհետև այն գավառներում, որտեղ այդպիսի խաղալիքները դեռ անհայտ էին, վաճառում կամ փոխանակում էին սննդի հետ։ Այսպիսով, 18-րդ դարում դալեկարլիական փայտե ձիերը սկսեցին իրենց ճամփորդությունն ամբողջ Շվեդիայում ՝ ստանալով իրենց երկրորդ ծնունդը։ Խաղալիքները սկսեցին նկարազարդվել, նրանց արտաքին տեսքը դարձավ տոնական և պայծառ։ 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին արդեն խաղալիքների արտադրությամբ սկսեցին զբաղվել բազմաթիվ ընտանիքներ Մուրա (Mora) կոմունայի բնակավայրերում` Ռիսայում (Risa), Բերիկարլոսում (Bergkarlås) և Վաթնեսում (Vattnäs):  Սովորաբար ընտանիքում ամուսինը փորագրում էր փայտե ձիերին, իսկ կինը նկարազարդում էր դրանք։ Չնայած բազմազանությանը, ձիերի մեծ մասը ունին երկար վզեր և փարթամ բաշեր, ինչը նրանց նմանեցնում էր նորվեգական փայտե ձիերին։ Որոշ մարդիկ խաղալիքներին կցում էին կաշվե սանձափոկեր ։
1920 թվականին 24-ամյա Գրաննաս Անդերս Օլսսոնը (Grannas Anders Olsson) Նուսնեսից (Nusnäs) սկսեց փայտե ձիեր փորագրել հոր հացի փռում։ Դրանք սև-սպիտակ խաղալիքներ էին անվավոր հարթակի վրա։ 1922 թվականին նա բացեց «Grannas A Olsson Hemslöjd AB» արհեստանոցը։ Գրաննասը 9 երեխաների մեջ ամենամեծն էր, նրա եղբայրներից ևս երկուսը՝ Նիլսը և Յաննեսը, դպրոցից հետո օգնում էին նրան փայտե ձիեր պատրաստելու գործում։ Մեծ եղբայրը՝ Նիլսը, այդ ժամանակ 9 տարեկան էր, իսկ կրտսերը՝ 7 տարեկան։ 1928 թվականին կրտսեր եղբայրները բացեցին իրենց արհեստանոցը՝ «Nils Olsson Hemslöjd AB» անվամբ ։
1937 թվականին՝ Փարիզի Համաշխարհային ցուցահանդեսում, կարմիր փայտե ձին դարձավ շվեդական հանրահայտ հուշանվեր։ Եվ արդեն 1939 թվականին, դալեկարլիական փայտե ձին Նյու Յորքի Համաշխարհային ցուցահանդեսում ներկայացվեց որպես Շվեդիայի խորհրդանիշ։
1999 թվականին Մարգոն և Թոմաս Հոլստը բացեցին աշխարհի առաջին դալեկարլինյան փայտե ձիերի թանգարանը Դալա Յարնում՝ հավաքելով ավելի քան 150 ցուցանմուշ ամբողջ Դալարայից։ Բայց դրանից բացի, Թոմաս Հոլստը աշխարհում ճանաչվեց իր ստեղծած ամենափոքր դալեկարլինյան ձիով, որի բարձրությունը կազմում է ընդամենը 3,4 մմ, իսկ երկարությունը՝ 2,2 մմ ։
Մոդելային շարք
Մոդելներից շատերը տարբերվում են միայն գույնով և զարդանկարի ձևով։
Սվարտնեսհեստեն (Svartnäshästen), սև փայտե ձի, կապույտ ծաղիկների փոխարեն, թամբի փոխարեն, կապույտ և դեղին նախշեր։ Ստեղծվել է Դալարնայի Սվարտնես (Svartnäs) գյուղում։ Խաղալիքի գույները պատահական չեն, սև գույնը մարմնավորում է Սվարտնես բնակավայրը (svart - «սև»), սպիտակ և կապույտ գույները` Ֆինլանդիան (ֆինները հին ժամանակներից ի վեր բնակություն էին հաստատել Դալարնայի անտառային շրջաններում), իսկ դեղին և կապույտ գույները հենց Շվեդիայի գույներն են։
Սվարդշյոհստենը (Svärdsjöhästen), սև բաշով նարնջագույն փայտե ձի է, արտադրվում է Սվարդշյո (Svärdsjö) քաղաքում 1983 թվականից։
Լյուդվիկահեստեն (Ludvikahästen), կապույտ (կամ սև) փայտե ձի, սպիտակ թափվող ծաղիկներով, հեծելասարքի  փոխարեն, կամ դրա հակապատկերը` սպիտակ  ձի կապույտ ծաղիկներով։ Խաղալիքը ստեղծվել է Լյուդվիկա քաղաքում 20-րդ դարի 80-ականներին ։
Լեկսանդհաստեն (Leksandshästen), դեղին, նարնջագույն կամ մոխրագույն-կապտագույն փայտե ձի, սև բաշով և ձվաձև թամբով; նախշերը պարզ են ՝ ծաղիկների նմանությամբ հավաքված սպիտակ կետերի տեսքով, ինչը նկարիչը փոխառել էր պաստառից։ Նախատիպը գտնվել է 1948 թվականին։ Այն պատրաստվում է Լեքսանդ (Leksand) քաղաքում։
Ռետտվիկսհեստենը (Rättvikshästen), մոխրագույն փայտե ձի է` առանց թամբի, սև և սպիտակ բաշով, մարմնի վրա սպիտակ կետերով և ութանիստ աստղերով։ Խաղալիքը  պատրաստվում է Ռետտվիկ (Rättvik) քաղաքում։ Մոդելը վերստեղծվել է 1950 թվականին, Ստումսնես (Stumsnäs) քաղաքում 1850 թվականին պատրաստված բնօրինակից։ Որոշ մոդելներում փոփոխությունները վերաբերվում են նաև պատկերի ձևին։
Բարբարոսա (վեպ)
«Բարբարոսա» («Барбаросса»), Վալենտին Պիկուլի պատմական վեպը, նախատեսված «Ընկած մարտիկների հրապարակ» երկերգության առաջին մասը ։ Վեպը չի ավարտվել հեղինակի մահվան պատճառով ։ Հրապարակվել է 1991 թվականին «Սովետսկի վոին» ամսագրում և մեկ տարի անց վերատպվել է «Роман-газета» թերթում ։
Դալեկարլիական ձի
Մոդելային շարք
Սիլյանսհեստ (Siljanshäst), փայտե ձին կարող է լինել տարբեր գույների (մոխրագույն-կապույտ կամ կարմիր), տարբերակիչ առանձնահատկությունը փոքր-ինչ վեր ձգված տեսքն է, շանֆրոնի և ձվաձև թամբի առկայություն։ Խաղալիքը Ռետտվիկից է, իսկ անունը տրվել է ի պատիվ Սիլյանսնես (Siljansnäs) քաղաքի, որտեղ ստեղծվել է նախատիպը։
Բարբարոսա (վեպ)
Սյուժե
Գիրքն ունի մի քանի սյուժետային գծեր։ Հիմնականը ներկայացնում է Ֆրիդրիխ Պաուլյուսի կյանքը, Ստալինգրադը պատերազմի ժամանակ և ԽՍՀՄ բարձրագույն ղեկավարությունը։
Դալեկարլիական ձի
Մոդելային շարք
Սյոդերբերկեհեստեն (Söderbärkehästen), փորագրված պոչով դեղին ձի (դալեկարլինյան փայտե ձիերի մոտ հազվադեպ հանդիպող), կապույտ ձվաձև թամբով և ձյան փաթիլների տեսքով։ Այն արտադրվում է Սյոդերբերկե (Söderbärke) քաղաքում 1984 թվականից։
Բարբարոսա (վեպ)
Սյուժե
Ֆրիդրիխ Պաուլյուսը՝ Կասելի բանտային հաշվետարի որդին, Վերմախտի գեներալ-ֆելդմարշալ է, սովորում է, կարիերա է անում և ավարտում կյանքը խորհրդային գերության մեջ։ Վեպում բավականին մանրամասն նկարագրված է Պաուլյուսի աշխատանքը ԽՍՀՄ-ի վրա Գերմանիայի հարձակման պլանի` Բարբարոսա պլանի ստեղծման վրա։
Դալեկարլիական ձի
Մոդելային շարք
Ֆոգելշյոհեստենը (Fogelsjöhästen), սպիտակ փայտե ձի է կապույտ խնձորներով, կապույտ բաշով, առանց թամբի։ Հոյակապ բաշը ցուցադրելու  համար ձիու պարանոցը բավականին հաստ է պատրաստվել։ Այն պատրաստվել է Ֆոգելշյո (Fågelsjö) գյուղում, իսկ ոճով  նման է նորվեգական փայտե ձիերին ։
Բարբարոսա (վեպ)
Սյուժե
Ստալինգրադի ղեկավար Չույանովը զբաղվում է սպառազինության պատրաստման, քաղաքի պաշտպանության և բնակչության սովի խնդիրներով։
Դալեկարլիական ձի
Մոդելային շարք
Կան մոդելներ, որոնք ամենևին էլ նման չեն դալեկարլինյան փայտե ձիուն, որտեղ նկարչի երևակայությունը երբեմն պատկերին տվել է արտասովոր ձև։ Սունդբրունսհեստեն (Sundbornshästen), բնօրինակ փայտե ձի՝ կուբիզմի ոճով, կապույտ նուրբ պատկերով եզրանախշերով, փորագրված պոչով, պոչը և բաշը նարնջագույն են։ Խաղալիքը ստեղծվել է  Սունդբրուն (Sundborn) քաղաքում, բայց արտադրվում է Սվերդշյո  քաղաքում ։
Տյունահեստեն (Tunahästen), կապույտ փայտե ձի կարմիր բաշով և կարմիր-դեղնականաչավուն թամբով։ Ի տարբերություն այլ մոդելների՝ Տյունահեստեն փայտե ձին կարծես քարացել է արագ վազքի ընթացքում։ Խաղալիքը  պատրաստում են Բուրլենգ քաղաքի համանուն կոմունայում, որը նախկինում կոչվում էր Ստուրա Տյունա, որտեղից փայտե  ձին ստացել է իր անվանումը։
Բարբարոսա (վեպ)
Սյուժե
Բացի երեք հիմնական սյուժեային գծերից, վեպում բավականին մեծ տեղ է հատկացված հիտլերյան Գերմանիայի հրամանատարությունում ներքին փոխգործակցության նկարագրին, ֆաշիստական Իտալիայի և Բենիտո Մուսոլինիի նկարագրությանը, նախապատերազմական Ստալինգրադ քաղաքի նկարագրությանը։
Դալեկարլիական ձի
Մոդելային շարք
Ստաֆֆանսհեստ (Staffanshäst), ևս մեկ գլուխգործոց Ռետտվիկ (Rättvik) քաղաքից, փայտե ձի կորացված վզով և փորագրված պոչով, կարող է լինել ցանկացած գույնի պոչի և բաշի ալիքաձը գծերով նախշազարդերով։ Առաջին խաղալիքը հայտնվել է 1954 թվականին և այն կարմիր գույն ուներ։ Կոչվել է ի պատիվ սուրբ Ստեփանոսի (Staffan), որը բնակվել է Հելսինգլանդի գավառում 1150-ական թվականներին ։
Բարբարոսա (վեպ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1991 գրքեր Կատեգորիա:Անավարտ վեպեր Կատեգորիա:Գրքեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով
Դալեկարլիական ձի
Մոդելային շարք
Ստուրա Սկեդվիհեստեն (Stora Skedvihästen), ամբողջովին սև, վիթխարի փայտե  ձի, կորացած պարանոցով, իր նմանակիցներից առանձնանում է կոկիկ փորագրված բաշով և պոչով։ Բաշի և պոչի երկայնքով անցնում է ալիքաձև դեղին նախշազարդը,  կլոր դեղին թամբը զարդարված է ծաղիկներով, սանձը սպիտակ է։ Հրաշք  փայտե ձին գտնվում է Ստուրա Սկեդվիի (Stora Skedvi landskommun) համայնքի Սետեր (Säters kommun) կոմունայում։
Ինշյոպոլլեն (Insjöpållen), յուրահատուկ սև փայտե ձի, փորագրված բաշով և պոչով։ Փարթամ ալիքաձև բաշն ու պոչը ներկված չեն, հակադրություն ստեղծելով սև մարմնի հետ։ Այս փայտե ձին կարելի է Ինշյոն (Insjön) քաղաքի Լեկսանդ (Leksand) կոմունայում։
Հեդեմուրարիտտարեն (Hedemoraryttaren), միակ փայտե ձին է հեծյալով։ Այս մոդելը որոշ չափով նման է դասական դալեկարլիական փայտե ձիուն, որի մեջքին շիկահեր շվեդ է նստած։ Կապույտ կոստյումով հեծյալը  ողջունում է հանելով գլխարկը։ Այս փայտե ձին Հեդեմուրա (Hedemora) քաղաքում տեղադրված հուշարձանի վերարտադրությունն է։
Եվ սրանք Դալարնա գավառի փայտե ձիերի հարուստ մշակույթի դեռ բոլոր մոդելները չեն։ Վարպետները անընդհատ փնտրում են նոր ոճեր և ընդգծում են իրենց բնակավայրերի յուրահատկությունը՝ նոր զբոսաշրջիկներ ներգրավելու համար։
Պատրաստման գործընթաց
Դալեկարլիական փայտե ձիերի արտադրության կենտրոնը համարվում է Նուսնես (Nusnäs) գյուղը, որտեղ տեղակայված են երկու արհեստանոցներ` Նիլս Օլսսոնի (Nils Olsson) և Գրաննաս Օլսսոնի (Grannas Olsson): «Գրաննաս Օլսսոնի արհեստանոցը» (Grannas A. Olssons Hemslöjd) հիմնադրվել է 1922 թվականին և այսօրվա դրությամբ համարվում է դալեկարլյան փայտե ձիերի հնագույն և ամենախոշոր արտադրությունը ։ Ֆաբրիկայում աշխատում են շուրջ 80 մարդ, որոնցից 15–ը նկարիչներ են ։ «Նիլս Օլսսոնի արհեստանոցը» (Nils Olsson Hemslöjd) հիմնադրվել է 1928 թվականին։
Այսօր յուրաքանչյուր փայտե ձի, ինչպես տարիներ առաջ, փորագրվում և նկարվում է ձեռքով։ Առավել հաճախ օգտագործվող նյութը սոճին է, որն առատորեն աճում է Սիլյան լճի (շվեդ.) շրջակայքում։ Փոքր, 5 սմ-ից պակաս, պատկերաքանդակների համար օգտագործվում է լաստենի ։ Վարպետները շատ լուրջ են վերաբերվում նյութի որակին, մթերման ենթակա ծառերը ընտրելով ուղղակի անտառում։ Այնուհետև գերանները կտրվում են անհրաժեշտ չափի չորսուների ձևով։ Փայտանյութը պահվում է չորացման խցերում երկու-երեք շաբաթ։ 25 սմ-ից մեծ հուշանվերների համար օգտագործվում են սոսնձված չորսուներ։
Զարդակաղապարի միջոցով և ժապավենային սղոցի օգնությամբ չորսուները կտրվում են փայտե ձիու պատկերով, որն էլ համարվում է արտադրության միակ ավտոմատացման, գործընթացը։ Այնուհետև ձեռքով և դանակով պատկերը մշակվում է համապատասխան ձևով և ընկղմվում ներկի լուծույթի մեջ (առաջին շերտ, նախաներկում)։ Հաջորդ երկու փուլերում ծեփամածիկով մշակում և հղկում են, վերացնում խաղալիքի բոլոր թերությունները։ Այնուհետև մշակված մակերեսը ներկվում է փայտե ձիերի համար ավանդական գույներով` կարմիր, կապույտ, վարդագույն և սև։ Ներկված պատկերները երկու օր են մնում, մինչև ամբողջովին չորանան։ Վրա է հասնում պատկերի գեղարվեստական գեղանկարչության հերթը։ Հին գույնզգույն պատկերների նկարելը վստահում են միայն կանանց։ Խաղալիքի հիմնական մասերը` բաշը, թամբը և սանձափոկը ներկվում են կանաչ, սպիտակ, կապույտ, դեղին և շագանակագույն գույներով։ Նկարիչները անընդհատ փորձեր են կատարում դալեկարլյան փայտե ձիերի ձևի և գեղանկարչության վերաբերյալ, բայց հասարակ հին ոճը մնում է նորաձևության մեջ։
Նախշազարդերը նկարելուց հետո փայտե ձիերը բազմաթիվ  շարքերով շարելով՝ երեք օր չորանում են, և միայն դրանից հետո ծածկվում են թափանցիկ լաքով ։
Քանդակագործության բնագառավում
Ժամանակակից քանդակագործներն ավելի ու ավելի են դիմում դալեկարլիական ձիու թեմային։ Դասական կամ ազատ զարդանկարչության ոճով շվեդական խորհրդանիշը սկսեց հայտնվել Շվեդիայի և այլ երկրների տարբեր քաղաքների փողոցներում։ Առաջին անգամ խաղալիքը մարմնավորվել է 1939 թվականին Նյու Յորքի Համաշխարհային ցուցահանդեսում երեք մետրանոց պատկերաքանդակով ։
1971 թվականին Մինեսոտա նահանգի (ԱՄՆ) Մորա քաղաքում տեղադրվեց դալեկարլիական ձիու արձանը, որը հիշեցում էր առաջին տեղաբնակների շվեդական արմատների մասին։ Այն պատրաստված էր ապակե մանրաթելային խառնուրդից, քանդակի բարձրությունը՝ 6,7 մետր էր, իսկ քաշը՝ 1,3 տոննա ։
Մինչ օրս ամենամեծ արձանը բացվել է 1989 թվականի դեկտեմբերին՝ Շվեդիայի Ավեստա քաղաքի մոտակայքում գտնվող արագընթաց մայրուղու կողքին։ Արձանի գտնվելու վայրը պատահական չի ընտրվել, Դալարնա նահանգ մեկնողներին առաջինը դիմավորում է նրա խորհրդանիշը և ողջ երկրի հպարտությունը։ Այս բետոնե «խաղալիքի» բարձրությունը 13 մետր է, այն կշռում է ավելի քան 65 տոննա ։ Հսկա ձիու արձանի նկատմամբ ամենամեծ հետաքրքրությունը դրսևորեցին Մինեսոտայի ամերիկացիները։ Նրանք գնեցին նախագիծը, գծանկարները և արձանի կրկնօրինակը կառուցելու իրավունքը։ Շվեդների կողմից միակ պայմանը չափերի սահմանափակումն էր՝ Ամերիկյան կրկնօրինակը չպետք է բարձր լինի շվեդականից։
2000 թվականի հոկտեմբերին Շվեդիայի ժառանգության ասոցիացիան արձանի 9-մետրանոց կրկնօրինակը նվիրեց ԱՄՆ-ի Հյուսիսային Դակոտա նահանգի Մայնոտ քաղաքին ։
Շվեդական խորհրդանիշը զարդարում է ԱՄՆ-ի այլ քաղաքների փողոցները, դալեկարլիական ձիեր կան Իլինոյս նահանգի Չիկագո քաղաքում, Մինեսոտայի Քլոկեյ քաղաքում, Կանզասի Լինդսբորգանգ քաղաքում և Նեբրասկայի Օքլենդանգ քաղաքում։ Լինդսբորգը պարծենում է դալեկարլիական ձիերի եզակի հավաքածուով, որը ստեղծվել է «Վայրի դալայի որոնումները» նշանաբանով և տեղադրվել ամբողջ քաղաքում։
Արձանների բարձրությունը մեկ մետրից մի փոքր ավելին է, որոնք զարդարված են աբստրակտ մոտիվներով, նվիրված են պարին, երաժշտությանը, ֆուտբոլին կամ նույնիսկ պարզապես հեռախոսին։ Իհարկե, կան նաև դասական կարմիր քանդակներ։
Գրականության մեջ
Աշխույժ դալեկարլյան կարմիր փայտե ձին ամերիկյան գրող Ուրսուլա Լե Գինի «A Ride on the Red Mare's Back» (1992) երեխաների համար գրված հեքիաթի հերոսն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդիայի մշակույթ Կատեգորիա:Ձիեր մշակույթում
Սան Բենեդիկտոսի վանք
Սան Բենեդիկտոսի վանք (Monastero di San Benedetto di Norcia), կաթոլիկ վանք, որը գտնվում է կենտրոնական Իտալիայում՝ Ումբրիամարզի Նորչա փոքրիկ քաղաքում ։
Ներկայիս տեսքը ստացել է 1998 թվականին ։
Պատմություն
Դեռևս X դարում բենեդիկտյան վարդապետները հաստատված են եղել Նորսիա բնակավայրում, և բենեդիկտյան կաթոլիկ հոգևորականները դարեր շարունակ պահպանել են նվիրվածությունը «սուրբ բազիլիկի»՝ Սան Բենեդիկտոսի վանքի նկատմամբ։ Սակայն 1810 թվականին՝ Նապոլեոնյան պատերազմների ընթացքում, իտալացի բենեդիկտյան հոգևորականները արտաքսվել են քաղաքից։ 1988 թվականին մի խումբ ամերիկյան հոգևորականներ, այդ թվում՝ վարդապետներ ժամանել են Իտալիա՝ գտնելով իրենց սեփական կրոնական համայնքը։ 2000 թվականին Նորչայում կրկին հաստատվել են վանականներ, իսկ լքված վանքը սկսել է գործել 2008 թվականին։ Կրոնական կառույցի վերականգնման աշխատանքները գնահատվել են € 6,000,000: 2011 թվականի հուլիսին վանքը համալրվել է 19 վարդապետներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի վանքեր Կատեգորիա:Կաթոլիկ վանքեր
Կարլ Ալնոր
Կարլ Ալնոր (Karl Alnor, ), պատմության գերմանացի մանկավարժ, մանկավարժական կրթության նացիստական քոլեջի պրոֆեսոր Քիլում,  ՆՍԳԲԿ  և Գրոհային ջոկատների անդամ (1933 թվականից)։
Գեբիտկոմիսար Վալտեր Ալնորի եղբայրը։
Կենսագրություն
Կարլ Ալնորը ծնվել է 1891 թվականի փետրվարի 7-ին Քիլում, ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը («Gaarden» շրջանի), դրանից հետո սովորել է Քիլի համալսարանում, որտեղ 1914 թվականին պաշտպանել է Ֆլենսբուրգի պատմության վերաբերյալ ատենախոսություն և դարձել պատմական գիտությունների թեկնածու։ 1914 թվականի օգոստոսի 4-ին նա կամավոր մեկնել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ճակատ՝ լեյտենանտի կոչումով, 1914 թվականի հոկտեմբերին Արևմտյան Ֆլանդրիայի Լանգեմարկայի շրջանում մղված մարտում ծանր վիրավորվել էր։
Կարլ Ալնորը ավարտել է իր ստաժավորումը Քիլում 1919 թվականին և դարձել դասախոս՝ այդ պաշտոնը զբաղեցնելով մինչև 1933 թվականը։ Այդ ընթացքում նա մոտ է եղել «Volks- und Kulturbodenforschung» էթնոկենտրոն խմբին, որը զբաղվում էր աշխարհաքաղաքական խնդիրների և սոցիալական քաղաքականության հարցերի ուսումնասիրությամբ։ Նրան հատկապես հետաքրքրում էին սահմանային հարցերն ու Հյուսիսային Շլեզվիգում ազգային փոքրամասնությունների վերաբերող հարցերը։ 1933 թվականի հուլիսին Ալնորը դարձել է գերմանական պատմության, պատմության դասավանդման մեթոդաբանության և սահմանների ուսումնասիրման պրոֆեսոր (Professor für Deutsche Geschichte, Methodik des Geschichtsunterrichts und Grenzlandkunde) Քիլի մանկավարժական համալսարանում։
1933 թվականին Ալնորը միացել է Գերմանիայի նացիոնալ-սոցիալիստական բանվորական կուսակցությանը և Գրոհային ջոկատներին, ապա դարձել է ուսուցիչների ազգային-սոցիալիստական միության անդամ։ 1933 թվականի նոյեմբերի 11-ին եղել է գերմանական համալսարանների և բուհերի ավելի քան 900 գիտնականների և դասախոսների թվում, որոնք ստորագրել են «պրոֆեսորների հայտարարությունը Ադոլֆ Հիտլերին և նացիոնալ-սոցիալիստական պետությանը աջակցելու մասին»։ Ալնորը աշխատել է «Ազգային-Սոցիալիստական կրթական գաղափարը դպրոցական կրթության մեջ» գրքի վրա (Die nationalsozialistische Erziehungsidee im Schulunterricht) և գրել է պատմության դասերի մասին երկու հատոր, ինչպես նաև մշակել է ուսումնական պլան տարրական դպրոցներում պատմության դասերի համար։ Հավանաբար, նրա ծրագիրը համալսարանում կյանքի է կոչվել 1937 թվականին։ Իր հայեցակարգի շրջանակներում Ալնորը գերմանական պատմությունը բաժանել է նոր փուլերի՝ դրանց տալով այնպիսի վերնագրեր, ինչպիսիք են՝ «Արյուն և հող», «Ռասա, տարածություն, ռեյխ» և այլն։ 1937 թվականից Ալնորը, Կարլ Մորից Ալեքսանդր Էդելմանի (1891-1973) հետ համատեղ խմբագրել է «Vergangenheit und Gegenwart» («Անցյալ և Ներկա») պատմա-դիդակտիկ ամսագիրը։
Որպես պահեստային սպա՝ Ալնորը Երկրորդ աշխարհամարտի սկզբում եղել է 1940 թվականի ֆրանսիական արշավի մասնակից։ Մահացել է հունիսի 8-ին Ֆրանսիայում։
Ընտանիք
Կարլ Ալնորի կրտսեր եղբայրը՝ Վալտեր Ալնորը (1892-1972 թվականներ), եղել է Շլեզվիգ-Գոլշտեյնի տարածաշրջանի շրջանային ադմինիստրատոր (լանդրատի անդամ), ինչպես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ, այնպես էլ հետո, ինչպես նաև գեբիտկոմիսար «Օսթլանդ» Ռեյխսկոմիսարիատում (Լիեպայա, Լատվիա)՝ 1941-1943 թվականներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Գերմանացի մանկավարժներ
Սպայական հավաքատեղի (Վիբորգ)
Սպայական հավաքատեղի, պատմական շենք Վիբորգում, որը կառուցվել է 19-րդ դարի սկզբին ռուսական կլասիցիզմի ոճով։ Եղել է Վիբորգի կայազորի ավագ սպաների համար նախատեսված բնակատեղի, 1870-ականներին վերակառուցումից հետո այն դարձել է սպաների հավաքատեղի։ Պետրովսկայա հրապարակի անկյունում գտնվող երկհարկանի շենքն ընդգրկված է ճարտարապետական հուշարձանների ցանկում։
Պատմություն
Սպայական տան առաջին հարկում, որը վերակառուցվել է սպաների (զինվորականների) հավաքների անցկացման համար, եղել է հյուրասենյակ, ճաշասենյակ, բուֆետ, գրադարան և ընթերցարան, երկրորդ հարկում՝ մեծ դահլիճ՝  նախատեսված համերգների և պարահանդեսների համար, որին կից գործել է բիլիարդի սենյակը, խաղասրահը և խոհանոցը։
Սպաների հավաքատեղիի շենքի ընդլայնման և վերակառուցման նախագծի համաձայն, որը հաստատվել է 1902 թվականին, կառուցվել են «կանանց զուգարաններ», հանդիպումների սենյակ և հատուկ սենյակ երաժիշտների համար։ Համերգային ելույթների համար օգտագործվել է Պետրովսկի զբոսայգու շենքին կից փայտե բեմը։
Վիբորգի սպաների հավաքատեղին գործել է վարչության խորհրդի կողմից մշակված և կայազորի պետի կողմից հաստատված կանոնների հիման վրա։ Գործել են տարբեր հանձնաժողովներ, որոնք կազմակերպել են սպորտային մրցումներ, պարահանդեսներ, պարային երեկոներ, ինչպես նաև բուժման, հուղարկավորության, բնակարանային պայմանների բարելավման և ֆինանսական աջակցության հետ կապված միջոցառումներ։
Փետրվարյան հեղափոխության հետ կապված սպաների հավաքատեղիի  աշխատանքները դադարել են, և 1917 թվականի մարտի 2-ից մինչև 1918 թվականի մարտի 15-ը շենքում տեղակայվել է աշխատավորների և զինվորների պատգամավորների Վիբորգի առաջին խորհուրդը ։ Իրենց ակտիվությամբ աչքի են ընկել պատգամավորներ Իվան Ակուլովը, Գեորգի Զաոնեգինը, Ի. Ն. Պոլովովը, Ալեքսանդր Ռակովը, Միխայիլ Սվինցովը ։
Ֆինլանդիայի անկախության հռչակումից հետո տունն անցել է Ֆինլանդիայի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո և մինչև խորհրդա-ֆիննական պատերազմները (1939-1944) այնտեղ տեղակայված է եղել ֆիննական կայազորի սպաների հավաքատեղին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին քաղաքի կենտրոնում գտնվող շենքը հանձնվել է Վիբորգի կայազորի սպաների տանը, իսկ սպաների հավաքատեղիի նախկին շենքը հարմարեցվել է բնակարանների համար (սկզբում՝ ԽՍՀՄ ՊՆ զինծառայողների, ապա՝ «Մայակ» կարի ֆաբրիկայի աշխատողների)։
Դրա վրա հայտնվել է հետպատերազմյան Վիբորգի առաջին հուշատախտակներից մեկը՝ նվիրված Վիբորգի առաջին խորհրդի գործունեությանը։ 1959 թվականին, Լենինգրադի մարզի գործկոմի որոշմամբ, նախկին սպաների հավաքատեղին առաջիններից էր, որ ընդգրկվել է պահպանության ենթակա պատմության և արվեստի հուշարձանների ցանկում։ Բայց 1990-ականներին, կարի ֆաբրիկայի սնանկության պատճառով, տունը վերաբնակեցվել է վթարային վիճակի պատճառով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ Կատեգորիա:1809 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Կլասիցիզմի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Վիբորգի կազմակերպություններ Կատեգորիա:Վիբորգի ճարտարապետական հուշարձաններ
Զահարիրա Հարիֆայ
Զահարիրա Հարիֆայ (זהרירה חריפאי, ), կինոյի և թատրոնի իսրայելցի դերասանուհի։ 2003 թվականին արժանացել է Իսրայելի թատերական մրցանակին ։ The Jerusalem Post-ը նրան անվանել է «Իսրայելի ամենահայտնի դերասանուհիներից մեկը» ։
Կենսագրություն
Զահարիրա Հարիֆայը ծնվել և մեծացել է Յաֆֆայում ։ Հայրը` Հաիմ Լեյբ Հարիֆայը, 1924 թվականին ներգաղթել է Ռուսաստանից։ Եղել է լրագրող, սակայն մահացել է, երբ Հարիֆայը չորս տարեկան էր ։ 1946 թվականին Հարիֆայն ավարտել է Միկվե Իսրայել գյուղատնտեսական դպրոցը և դարձել Պալմախի առաջին գումարտակի անդամ։ Թատերական խաղ և դերասանություն սովորել է Կամերի թատրոնի «Հադրամատի» դրամատիկ դպրոցում ։ 1968 թվականին միացել է Կամերի թատրոնի համույթին և մնացել թատրոնում մինչև մահը՝ 2013 թվականը ։
Մրցանակներ
2003 թվականին Հարիֆայն արժանացել է Իսրայելի թատերական մրցանակին ։ 2011 թվականին Անատ Գովի «Լավ ավարտ» պիեսում մարմնավորած դերի համար արժանացել է թատերական «Լավագույն դերասանուհի» մրցանակին ։
Մահ
Զահարիրա Հարիֆայը մահացել է Թել Ավիվում 83 տարեկան հասակում ։ Թաղված է Գիվատ հա Շլոշա կիբուցի գերեզմանատանը ։ Ամուսնացած է եղել գրող Շլոմո Շվայի հետ։ Դուստրը՝ Այա Շվան, ռեժիսոր և դերասանուհի է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հրեա դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իսրայելի մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ
Հրեշտակները ընկնում են
Հրեշտակները ընկնում են (Angels Fall), ամերիկյան Lifetime հեռուստաալիքով հեռարձակված հեռուստաֆիլմ,որի ռեժիսորը Ռալֆ Հեմեկերն է։ Ֆիլմի սյուժեն հիմնված է Նորա Ռոբերթսի «Հրեշտակները ընկնում են» վեպի վրա ։
Սյուժե
Տիկին Ռիս Գիլմորին խուսափում է իր անցյալից, քանի որ նա մի հոգեկան հիվանդի զոհ է դարձել, ով սպանել էր իր գործընկերներին։ Ռիսը հրաշքով ողջ է մնացել, սակայն այդ ամենը նրա վրա հոգեբանական ծանր հետք է թողել։ Նա փորձում է իր հանգստությունը գտնել Անջելս-Ֆոլ փոքրիկ քաղաքում, և կարծես թե նրան հաջողվում է, բայց անսպասելիորոն այնտեղ սկսում են առեղծվածային սպանություններ տեղի ունենալ։ Եվ Ռիսի համար ամենասարսափելին այն է, որ նա այդ սպանությունների մեջ սկսում է կասկածել Բրոուդիին՝ այն մարդուն, ում նա աստիճանաբար սիրահարվում է։
Սատանայական տաճար
«Սատանայական տաճար» (անգլ.՝ The Satanic Temple)՝ քաղաքացիական ակտիվիստների ամերիկյան խումբ, որը կրոնական կազմակերպության կարգավիճակ ունի և օգտագործում է սատանայական սիմվոլիկան հավասարապաշտության, սոցիալական արդարության և աշխարհիկության քարոզչության համար։ Խումբը զբաղվում է հասարակական գործունեությամբ, քաղաքական լոբբինգով և պետության ու քրիստոնեական կազմակերպությունների միջև ունեցած հարաբերությունները ծաղրի ենթարկելով։ «Սատանայական տաճար»-ի անդամները հայտարարում են, որ Սատանան իրենց համար չի հանդիսանում գերբնական արարած, այլ գրական կերպար, բռնապետության և սոցիալական նորմերի դեմ «հավերժական խռովարարի» խորհրդանիշ ։
Ստեղծում
«Սատանայական տաճար»-ը ստեղծվել է 2013 թվականին Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտների կողմից, որոնք վերցրել են Մալքոլմ Ջարիի և Լյուսիեն Գրիվզի կեղծանունները, որպեսզի վարկաբեկեին պետության կողմից քրիստոնեական կազմակերպությունների աջակցության ծրագրերը, ինչի մասին նրանք ծրագրում էին վավերագրական ֆիլմ նկարահանել։ Որպես խորհրդատու հրավիրված էր անդեգրաունդյան ներկայացուցիչ, լրագրող և կինոռեժիսոր Շեյն Բագբին, որը նախկինում հանդիսացել էր Սատանայի եկեղեցու անդամ ։
Ուսմունք
«Սատանայական տաճար»-ի գաղափարախոսությունը ամրագրված է «Յոթ հիմնարար սկզբունքներ» փաստաթղթում և կառուցվում է աշխարհիկ մարդասիրության դրույթների հիման վրա՝ կարեկցանք մարդկանց հանդեպ, պայքար հանուն արդարության, մարդու մարմնի անձեռնմխելիության, աշխարհն ընկալելու գիտական մեթոդի և հարգանք ուրիշների ազատությունների հանդեպ ։
Կազմակերպության անդամների համար պաշտամունքի գիրքը հանդիսանում է Անատոլ Ֆրանսի «Հրեշտակների ապստամբություն» գիրքը (1914):
Ցուցադրություն Ֆլորիդայի Կապիտոլիումում
«Սատանայական տաճար»-ի առաջին հրապարակային ակցիան, որը գրավեց լրատվամիջոցների ուշադրությունը, տեղի է ունեցել 2013 թվականի հունվարի 25-ին, երբ կազմակերպության մի խումբ ներկայացուցիչներ սև թիկնոցներով ներկայացել են Ֆլորիդա նահանգի Կապիտոլիում, որպեսզի ցույց տան իրենց աջակցությունը նահանգապետ Ռիք Սքոթին, այն օրինագծի համար, որով ուսանողներին թույլատրվում է դպրոցական ժողովներում աղոթք ընթերցել։ Եվ քանի որ օրինագծում կոնկրետ կրոն չի հիշատակվել, սատանիստները հայտարարեցին, որ աղոթքը կարող է ուղված լինել «ինչպես Հիսուսին, այնպես էլ Սատանային»։ Այս միջոցառմանը «սատանայական տաճարի» անդամների դերը ստանձնել էին հրավիրված դերասանները ։
Վարդագույն պատարագ
2013 թվականի հուլիսին Լյուսեն Գրիվզի գլխավորությամբ «սատանայական տաճար»-ի ներկայացուցիչները Քեթրին Ջոնսթոնի (անգլ.՝ Catherine Johnston), որը համարվում էր Վեստբորոյի Բապտիստական եկեղեցու հիմնադիր, Ֆրեդ Ֆելփսի (հայտնի էր միասեռականների դեմ պայքարի ակցիաներով) մայրը, գերեզմանի մոտ «վարդագույն պատարագ» անվանմամբ ծիսակարգ անցկացրին (Լոդերդեյլ, Միսսիսիպի)։ Ծիսակարգի ընթացքում երկու միասեռական զույգեր «արտահայտելով իրենց սերը» համբուրվել են գերեզմանի մոտ, իսկ Գրիվզն իր հերթին սեռական օրգանները դրել է տապանաքարին ու ընթերցել այն կախարդանքն, ըստ որի Ջոհնսթոնը հանդերձյալ աշխարհում պետք է փոխեր իր սեռն ու դառնար նույնասեռական  ։
Լյուսիեն Գրիվզը բազմիցս իրեն ներկայացրել է որպես ԼԳԲՏ իրավունքների պաշտպան։ «Սատանայական տաճար»-ի անդամները նույնասեռ ամուսնությունը դիտարկում են որպես կրոնական խորհուրդ և պնդում են, որ արգելքը խախտում է նրանց կրոնական ազատությունը ։ Հարցազրույցներից մեկում Գրիվզը նշել է կազմակերպության, հպարտության շքերթի մշտական մասնակցության և այն մասին, որ իր կազմակերպության «մոտավորապես 50%-ը պատկանում են ԼԳԲՏ համայնքին» ։
Բաֆոմետի արձան
2014 թվականին «սատանայական տաճար»-ը Indiegogo քրաուդֆանդինգային կայքի միջոցով սկսել է հանգանակություն հավաքել, Սատանայի կերպարը Բաֆոմետի տեսքով (որի կողքին կլինեն երկու՝ նրան երկրպագող երեխաներ) արձան կառուցելու համար։ Ի սկզբանե արձանը նախատեսվում էր տեղադրել Օկլահոմա նահանգի Կապիտոլիումում, այնտեղ կանգնեցված Տասնաբանյայի կողքին «որպես նվիրում ամերիկյան կրոնի ազատության և հանդուրժողականությանը», բայց արձանի տեղադրման թույլտվություն չի ստացվել։ Բաֆոմետի բրոնզե արձանը, որը ուներ 2.7 մետր բարձրություն և մեկ տոննա քաշ ի ցույց դրվեց 2015 թվականի հուլիսի 25-ին Դետրոյթի արդյունաբերական շենքում ։ Արարողությանը մասնակցել է մոտավորապես 700 մարդ, որոնցից յուրաքանչյուրը մասնակցության տոմս ստանալու համար պետք է «հոգին վաճառեր Սատանային» ։
Դեմ աբորտի սահմանափակմանը
«Սատանայական տաճար»-ը բազմիցս աջակցություն է հայտնել «ընտանիքի պլանավորման ամերիկյան ֆեդերացիային», քանի որ կազմակերպության հիմնարար սկզբունքներից մեկն ասում է, որ՝ «մարդու մարմինն անձեռնմխելի է և պատկանում է միայն իրեն»։ Միսսուրի նահանգում «սատանայական տաճարի» ներկայացուցիչները տարիներ շարունակ մասնակցում էին դատական գործընթացների, դեմ արտահայտվելով աբորտներ կատարելու գործող սահմանափակումներին ի նշան այն բանի, որ դա խախտում է իրենց կրոնական ազատությունը։ Մասնավորապես, սատանիստները պահանջել են վերացնել հղի կանանց հակաաբորտային գրականության պարտադիր ծանոթացումը և հղիության արհեստական ընդհատումից առաջ 72-ժամյա սպասման շրջանը ։ «Սատանայական տաճարը» ձգտում է հասնել նրան, որ Միսսուրիում և Տեխասում մարդկային սաղմերի մնացորդների հետ վարվելու նոր կանոնները չեղարկվեն, որոնք իրենցից ենթադրում են դրանց դիակիզում կամ թաղում ։
Ի պատասխան կյանքի պաշտպանության շարժման ակտիվիստների բողոքի, որոնք «Ընտանիքի պլանավորմանը» մեղադրել են հղիության արհեստական ընդհատման արդյունքում առաջացած աճյունների վաճառքի մեջ, «սատանայական տաճարը» 2016 թվականի ապրիլի 23-ին Դետրոյթում անցկացրել է ակցիա, որի ընթացքում մասնակիցները նորածինների դիմակներով, տակդիրներով և ֆետիշ հագուստի տարրերով ինքնախարազանում են կազմակերպել լրագրողների տեսախցիկների առջև։ Պերֆորմանսը նպատակ էր հետապնդում «հանդիմանել սաղմերի և դրանց մնացորդների ֆետիշացմանը» ։
Դպրոցներում
2016 թվականին «սատանայական տաճար»-ը, հիմք ընդունելով ԱՄՆ Գերագույն դատարանի որոշումը, որտեղ ասվում է, որ «պետական դպրոցը, որը թույլ է տալիս օգտագործել իր շինությունները աշխարհիկ խմբերի համար, իրավունք չունի խտրականություն կիրառել կրոնական խմբերի հանդեպ», տարրական դասարանների աշակերտներին և նրանց ծնողներին երկար օրվա համար առաջարկել է իր նոր խումբը՝ «Սատանայի ակումբը դասերից հետո» բոլոր այն դպրոցներում, որտեղ բացվել է Ավետարանական «բարի լուրերի ակումբ»։ Ըստ սատանիստների, իրենց կրթական ծրագիրը կենտրոնացած է «քննադատական մտածողության, ուրախ ժամանցի և ազատամտության» վրա ։ «Սատանայի ակումբը դասերից հետո»-ն գործում է Ատլանտայի, Լոս Անջելեսի, Սոլթ Լեյք Սիթիի, Փենսակոլայի, Վաշինգտոնի, Թուսոնի, Սփրինգֆիլդի, Սիեթլի և Պորտլենդի դպրոցներում, որոշ դպրոցներում էլ ակումբը փակվել է ռեսուրսների և կամավորների ամբավարար քանակի պատճառով ։
«Սատանայական տաճարը» հանդես է եկել նաև դպրոցականների հանդեպ մարմնական պատիժների և ֆիզիկական սահմանափակումների դեմ հայտարարություններով ։
Ընտրություններում
2016 թվականի հուլիսին դեմոկրատ աֆրոամերիկացի, Լոս Անջելեսում «սատանայական տաճարի» բաժանմունքի հիմնադիր՝ Սթիվ Հիլը, որն իրեն համարում է աթեիստ, ով պայքարում է կրոնական ազատության համար, առաջադրվել է Կալիֆոռնիա նահանգի Սենատում և ստացել է ձայների 12%-ը ։
Բաժանմունքներ
«Սատանայական տաճար»-ի շտաբ-բնակարանը գտնվում է Մասաչուսեթս նահանգի Սալեմ քաղաքում ։ Կազմակերպությունն ունի 18 բաժանմունք Միացյալ Նահանգների տարածքում և 4-ը՝ Եվրոպայում։ Ամենամեծ և ակտիվ խմբերը գտնվում են Դետրոյթում և Լոս Անջելեսում։
«Սատանայական տաճար»-ի անդամ է հանդիսանում նաև պաշտամունքային կինոռեժիսոր Ջոն Ուոթերսը ։
ԼաՎեյան սատանիզմի քննադատություն
Լյուսիեն Գրիվզն արտահայտվել Է ԼաՎեյան ուսմունքի մասին որպես սատանիզմի հնացած տարբերակ՝ քննադատելով նրան ավտորիտարիզմի և հիերարխիկության, քաղաքական լոբբինգի բացակայության, սոցիալ-դարվինիզմի և նիցշեանիզմի տարրերի առկայության համար, որոնք անհամատեղելի են խաղերի տեսության, փոխադարձ ալտրուիզմի և ճանաչողական գիտության հետ։
Բացի այդ, «սատանայական տաճար»-ը զերծ է մնում գերբնականի հանդեպ հավատքից և մոգությունից, որոնք ԼաՎեյան սատանիզմի անբաժանելի մաս են կազմում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աթեիզմ Կատեգորիա:Կրոնական նոր շարժումներ Կատեգորիա:Սատանիզմ Կատեգորիա:Աշխարհիկություն
Վոլոդինո (գյուղ, Վելիկոնովոսյոլկովսկի շրջան)
Վոլոդինո (Володине), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վելիկոնովոսյոլկովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վոլոդինո գյուղում բնակվում էր 285 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վելիկոնովոսյոլկովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
(895) Հելիո
(895) Հելիո (Helio), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1918 թվականի հուլիսի 11-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,203854 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7317 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,676 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Հելիո աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,7483 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2094,63 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,171868 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 26,08° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է F դասին ։
Մարտին Օպիցի անվան գրադարան
Պատմություն և նկարագիր
Հերնե քաղաքի «Արևելյան Եվրոպայում գերմանական մշակույթի» պատմության մասին աղբյուրներ հավաքող գրադարան, որն իր անունն ստացել է ի պատիվ բանաստեղծ-գրականագետ Մարտին Օպիցի (1597—1639)։ 1989 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Հյուսիսային Ռայն-Վեստֆալիա վարչական տարածքը և Հերնե քաղաքը, Գերմանիայի կենտրոնական կառավարության ֆինանսական մասնակցությամբ, ստեղծում են «Մարտին Օպիցի» հիմնադրամը, որը 1948 թվականին հիմնադրված Արևելյան Գերմանիայի գրադարանից 80 000 հատոր վերցնում է պահպանության ։
20-րդ դարի սկզբին հավաքածուն ընդլայնվում է հասնելով 300 000 անուն գրքի, ներառյալ 10 000 պարբերականները և 7800 քարտեզները։ Արդյունքում Օպիցի գրադարանը դառնում է Գերմանիայի մեծագույն որակավորված գրադարանը։ Գերմաներեն գրքերից բացի հավաքածուի մեջ են մտնում ռուսերեն, լեհերեն և տարածաշրջանային այլ լեզուներով գրքեր ։ Ֆոնդի օգտագործումն անվճար է այցելուների համար, քանի որ գրադարանը ֆինանսավորվում է քաղաքային իշխանության կողմից, իսկ նրա բյուջեի 70 % կազմում են դաշնային կառավարության տրամադրած միջոցները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրադարաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գերմանիայի գրադարաններ Կատեգորիա:1989 հիմնադրումներ
Acclaim Studios London
Acclaim Studios London, ստուդիա, որը զբաղվում է համակարգչային խաղերի մշակմամբ, հիմնադրվել է 1984 թվականին Լոնդոնում, 1995 թվականից համարվում է Acclaim Entertainment ընկերության ենթակառուցվածքը։ 2000 թվականին փակվեց մայր ընկերությունը, ինչի համար պատճառ հանդիսացան ֆինանսական դժվարությունները։
Պատմություն
Ընկերությունը հիմնադրվել է 1984 թվականին Ֆերգյուս Մակգովերնի և Վակիս Պարասկևի կողմից Probe Software անվան ներքո, հետագայում ընկերությունը անվանվափոխվել է Probe Entertainment-ի ։
1995 թվականի հոկտեմբերին ստուդիան գնվեց Acclaim Entertainment ընկերության կողմից ։ Վաճառքից հետո Մակգովերինը լքեց ստուդիան հիմնադրելով HotGen-ը ։
1999 թվականին Acclaim-ը իրականացրեց գլոբալ փոփոխություններ, որի արդյունքում՝ իրեն պատկանող բոլոր ստուդիաները սկսեցին կրել անվանումներ համաձայն տեղակայման վայրին, այսպիսով Probe Entertainment-ը փոխեց անունը դառնալով՝ Acclaim Studios London ։ 2000 թվականին, ելնելով ֆինանսական ծանր իրավիճակից Acclaim ընկերությունը փակեց մի շարք ստուդիաները, այդ թվում նաև Acclaim Studios London-ը։ Ստուդիայի աշխատակիցների մի մասը տեղափոխվեց նոր բացված Acclaim Studios Cheltenham ստուդիա, որը տեղակայված էր Չելթնհեմում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ընկերություններ Կատեգորիա:Ընկերություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Համակարգչային խաղեր Կատեգորիա:Ստուդիաներ
Ջաջուռ
Անվան ստուգաբանություն
Ջաջուռ անվանումը մինչև գյուղին անցնելը հիշատակվում է դեռևս մ.թ.ա 1-ին դարից ։ Այն օգտագործվել է որպես արական անուն, և նշանակում է՝ նորածիլ բույս ։ Գյուղը նախկինում ունեցել է Ճաճուռ, Շատջուր անվանումները ։
Աշխարհագրություն
Գյուղը տեղակայված է Շիրակի լեռնաշղթայի արևմտյան ստորոտում՝ ծովի մակարդակից 1700 մ բարձրության վրա։
Կլիմա
Ունի ցուրտ կլիմա, սակավ տեղումներ։ Լինում են ուժեղ քամիներ, հաճախակի են մառախուղները և ձնաբքերը։ Ամառը տաք է, համեմատաբար խոնավ։ Տարեկան տեղումների քանակը 600-700 մմ։ Բնական լանդշաֆտները սևահողային լեռնատափաստաններն են։ Ունի կրաքարի, սև տուֆի պաշարներ,որոնք ունեն արդյունաբերական նշանակություն, կան նաև գորշ ածխի պաշարներ։
Պատմություն
Գտնվում է Գյումրիի տարածաշրջանում, մարզկենտրոնից 12 կմ հեռավորության վրա։ Հիմնադրվել է 1828 թվականին։ 1896-1898թ. կառուցվել է Ջաջուռի թունելը։ Նախկինում ունեցել է Ճաճուռ, Շատջուր անվանումները։
Գյուղում գործում է Մինաս Ավետիսյանի տուն–թանգարանը Ջաջուռում։ 1988 թվականի երկրաշարժից գյուղը հիմնովին ավերվեց, զոհվեցին 3 ուսուցիչ և 6 աշակերտ։ Քանդվեց նաև տուն–թանգարանը, որը վերաբացվեց 2005թ.–ին։ Ջաջուռի միջնակարգ դպրոցը կրում է Մինաս Ավետիսյանի անունը։
Բնակչություն
Նախնիները 1828 թ.-ին գաղթել են Արևմտյան Հայաստանի Մուշ, Կարս, Էրզրում, Խնուս բնակավայրերից։
Իրու Խեչանովի
Իրինա «Իրու» Խեչանովի (ირინა "ირუ" ხეჩანოვი, ), հայտնի է նաև Իրու բեմական անունով, հայկական ծագումով վրացի երգչուհի և երգահան։ Որպես աղջիկների «Քենդի» խմբի անդամ նա «Candy Music» երգով հաղթել է Երևանում կայացած Մանկական Եվրատեսիլ 2011 երգի մրցույթում ։ 2023 թվականին նա հաղթել է The Voice Georgia-ի հինգերորդ եթերաշրջանում՝ շահելով Վրաստանը Մեծ Բրիտանիայի Լիվերպուլ քաղաքում կայացած Եվրատեսիլ 2023 երգի մրցույթում ներկայացնելու իրավունքը ։
Կենսագրություն
Իրինա Խեչանովին ծնվել է 2000 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Թբիլիսիում ։ Նա ծագումով հայ է ։ Մանուկ հասակում մասնակցել է երգի տարբեր մրցույթների ։ 2011 թվականին՝ իր տասնմեկերորդ տարեդարձի օրը, նա Վրաստանը ներկայացրել է Երևանում կայացած Մանկական Եվրատեսիլ 2011 երգի մրցույթում՝ որպես աղջիկների  «Քենդի» խմբի անդամ  ։ Խումբը 108 միավորով հաղթել է այդ մրցույթում ։
2019 թվականին Խեչանովին եղել է Georgian Idol-ի մասնակից ։ 2021 թվականին նա թողարկել է իր դեբյուտային «No Jerk Around Me» սինգլը։
2022 թվականին Խեչանովին ելույթ է ունեցել «Մանկական Եվրատեսիլ 2022» երգի մրցույթում՝ նախորդ մրցույթների հաղթողների խմբի կազմում ։ Նա նաև եղել է այդ տարվա մրցույթում Վրաստանը ներկայացրած երգի՝ Մարիամ Բիգվավայի «I Believe»-ի համահեղինակը ։ Երկիրն այդ մրցույթում զբաղեցրել է երրորդ տեղը։
Ավելի ուշ այդ տարի Խեչանովին մասնակցել է The Voice Georgia-ի հինգերորդ եթերաշրջանին։ Նա հաղթել է այդ մրցույթում 2023 թվականի փետրվարի 2-ին՝ այդպիսով շահելով Եվրատեսիլ 2023 երգի մրցույթում Վրաստանը ներկայացնելու իրավունքը ։ Նրա «Echo» երգը թողարկվել է 2023 թվականի մարտի 16-ին։ Նա ելույթ է ունեցել մրցույթի երկրորդ կիսաեզրափակչում՝ 2023 թվականի մայիսի 11-ին, սակայն չի կարողացել նվաճել եզրափակիչ փուլի ուղեգիր՝ զբաղեցնելով 12-րդ տեղը ։
{| class="wikitable collapsible collapsed" style="width:70%; margin:1em auto 1em auto; text-align:center;" ! colspan="4" |The Voice Georgia-ի կատարումներն ու արդյունքները ! scope="col" |
Փուլ
! scope="col" | Երգ ! scope="col" | Օրիգինալ կատարող ! scope="col" | Արդյունք
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիրահայեր Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Վրացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Վրացի երգահաններ Կատեգորիա:Վրաստանը Եվրատեսիլ երգի մրցույթում
Ջաջուռ
Բնակչություն
Ըստ ազգային վիճակագրական ծառայության տվյալների համայնքը 2013 թ-ի հունվարի 1-ի դրությամբ ունեցել է 712 մարդ։ Սեռային կազմում տղամարդիկ կազմում են 49%, կանայք՝ 51%։ Տարիքային խմբերը բաշխված են հետևյալ կերպ.
Ջաջուռի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ, հացահատիկի, կերային կուլտուրաների մշակությամբ և բանջարաբուծությամբ։ Ունի 103 տնտեսություն։
Գյուղատնտեսություն
Գյուղատնտեսության մասնագիտացման ուղղությունը երկրագործությունն է։ Գյուղատնտեսական հողահանդակները գրեթե ամբողջությամբ օգտագործվում են որպես վարելահողեր՝ կազմելով 347 հա։ Պետական հողերը գլխավորապես օգտագործվում են որպես վարելահողեր, խոտհարքեր, արոտավայրեր՝ կազմելով համապատասխանաբար 70, 72, 1183 հեկտար։ Մշակում են հացահատիկային, բանջարաբոստանային, կերային կուլտուրաներ, պտուղներ։ Նախկինում համեմատաբար մեծ մակերես են զբաղեցրել շաքարի ճակնդեղի ցանքերը, որոնք կրճատվել են երկրաշարժի արդյունքում Սպիտակի գործարանի փլուզման պատճառով։ Զբաղվում են նաև անասնապահությամբ, թռչնաբուծությամբ։
Համայնքի հիմնախնդիրների մեջ կարևորվում են դպրոցական գույքի նորացումը, խմելու ջրագծերի վերանորոգումը, գյուղամիջյան ճանապարհների վերանորոգումը, գյուղատնտեսական մթերքի իրացումը, գազաֆիկացումը։
Պատմամշակութային կառույցներ
Ջաջուռում կա XIX-րդ դարի գերեզմանոց և XX-րդ դարի կիսակառույց եկեղեցի։
Ռամզես X
Ռամզես X, Հին Եգիպտոսի XX դինաստիայի փարավոն (Ռամեսիդա), մոտավորապես կառավարել է մ.թ.ա. 1108-1105 թվականներին։
Ջաջուռ
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղում կա XIII-րդ դարի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի։ Գյուղը զգալի տուժել է 1988 թ.-ի դեկտեմբերի 7-ի երկրաշարժից։
Ռամզես X
Կենսագրություն
Հնարավոր է Ռամզես X-ը եղել է Ռամզես IX-ի որդին կամ նրա փեսան, ինչպես նաև թագուհի Թիթիի ամուսինը, բայց դա առանց ապացույցի է։ Ամեն դեպքում, Թիթին, որը հայտնի է որպես «փարավոնի դուստր, փարավոնի կին և փարավոնի մայր», ավելի քան համապատասխանում է Ռամզես X-ի կնոջ դերին։ Եթե Ռամզես X-ը ճանաչեր Ռամզես IX-ին՝ որպես հայր, ապա նրա մայրը կլիներ թագուհի Բակենվերելը։
Այս փարավոնի մասին գրեթե ոչինչ հայտնի չէ, բացառությամբ այն բանի, որ նրա կառավարման ժամանակ երկրում խառնաշփոթ էր տիրում և շարունակվում էր դամբարանների թալանը։ Թալանվել են Սեթի I-ի կանանցից մեկի գերեզմանը, Ամենհոտեպա III-ինը և այլն։ Նույնիսկ նրա կառավարաման տևողությունը հստակ հայտնի չէ։ Նրա կառավարման առաջին և երկրորդ տարվա վկայությունները հայտնաբերվել են Թուրինյան պապիրուսի վրա 1932-1939 թվականներին։ Կառավարման երրորդ տարվա մասին պահպանվել է արքայական բնակավայրի աշխատողների գյուղում հայտնաբերված Դեյր ալ-Մեդինա գերեզմանատան գրառումները։
Գրառումները ցույց են տալիս, որ Ռամզես X-ի կառավարման 3-րդ տարում Պերետի սեզոնի (այսինքն, «Կրակոցներ») 3-րդ ամսվա 6-րդ, 9-րդ, 11-րդ, 12-րդ, 18-րդ, 21-րդ և 24-րդ օրերը աշխատողները ստիպված էին ոչինչ չանել և չեն գնացել աշխատանքի «անապատի բնակիչներից» (այսինքն, լիբիացիներից) վախի պատճառով։ Սա ակնհայտորեն ցույց է տալիս, որ լիբիական հրոսակախմբերի վայրագությունները ընդգրկել էր ամբողջ երկիրը և նրանց հարձակումները հասնում էին մինչև Թեբե։
Ջաջուռ
Հայտնի մարդիկ
Ջաջուռ գյուղում ծնվել են նկարիչ Մինաս Ավետիսյանը, և բանաստեղծ Աշոտ Ավդալյանը։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղում կա՝ միջնակարգ դպրոց, մշակույթի տուն, գրադարան, պոլիկլինիկա, բուժկետ, կապի հանգույց, արհեստական ջրամբար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գյումրիի (Ախուրյանի) տարածաշրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Շիրակի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:1828 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռամզես X
Կենսագրություն
Արքաների հովտում (KV18) գտնվող Ռամզես X-ի գերեզմանը անավարտ է և կասկածելի է, որ նա այնտեղ երբևէ թաղված է եղել։ Այս գերեզմանից հայտնաբերված թաղման պարագաների մասին տվյալներ չկան։ Մինչև վերջերս, այն ծածկված էր կեղտով. միայն առաջին միջանցքն էր մատչելի։ 1998-2000 թվականներին կատարված աշխատանքի ընթացքում այն ամբողջովին և մանրակրկիտ կերպով փաստաթղթավորվեց։ Ռամզես X-ի մումիան չի հայտնաբերվել և չի նույնականացվել։ Թագուհի Թիթին թաղվել է արքաների հովտում, որտեղ հայտնաբերվել է նրա գերեզմանը (QV52): Ըստ երևույթին, Ռամզես X-ը կառավարել է 3 կամ առավելագույնը 4 տարի, և ոչ թե 9-10։