cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(2525) Օ՛Ստին
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,146122 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,567 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7252 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2038,27 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,17662 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,77° անկյուն։
Արա Երեցյան
Արա Երեցյան, հայ բժիշկ, մարդասեր։ 1981 թվականին դարձել է առաջինն այն 20 հայերից, որոնց անուններն ընդգրկված են «Աշխարհի արդարակյացների» ցանկում ։
Կենսագրություն
Արա Երեցյանը ծնվել է 1918 թվականին Կոստանդնուպոլսում, հայկական ընտանիքում։ Այնուհետև ընտանիքի հետ գաղթել է Հունգարիա։ Տանը նրան կոչել են Գեորգի։ 1930-ականների սկզբին Երեցյանը միացել է «Խաչված նետեր» (Arrow Cross) կուսակցության երիտասարդական շարժմանը, սակայն դուրս է եկել կուսակցության շարքերից, քանի որ հավանություն չէր տալիս կուսակցության դաժան քաղաքականությանը ընդդեմ հրեաների։ Սկսել է զբաղվել դերձակությամբ։ 1944 թվականին Երեցյանը նշանակվել է Բուդապեշտի 6-րդ շրջանի քաղաքացիական պաշտպանության հրամանատար։ «Խաչված նետերի» կառավարման ընթացքում նա օգտագործել է իր դիրքը՝ փրկելու շատ հրեաների։ Շվեդիայի դեսպանատան հովհանու ներքո՝ Զիխի Յենո փողոցի թիվ 1 շենքի նկուղային հարկում Ֆերենց Վյոլգյեսիի հետ Երեցյանը հիվանդանոց է բացել, որտեղ վիրավոր քաղաքացիներն ու զինվորները բուժվել են անվճար։ Կլինիկայում աշխատում և իրենց ընտանիքների հետ ապրում էին հրեա բժիշկներ, որոնց Երեցյանը կեղծ արիական փաստաթղթեր էր տրամադրել։ Օգտագործելով իր հին կապերը «Խաչված նետեր» կուսակցությունում՝ նա թույլտվություն և արտոնագիր էր ստանում, ինչպես նաև կեղծ փաստաթղթեր ու կնիքներ՝ «իր» կլինիկայի համար սարքավորումներ և նյութեր պատվիրելու նպատակով։ Նա կարողացել է փրկել 440 հրեայի, այդ թվում՝ 40 բժշկի ։
1945 թվականի փետրվարի 13-ին, երբ Բուդապեշտը գրավվեց Խորհրդային բանակի կողմից, սկսեցին ձերբակալել նացիստներին և նրանց համագործակիցներին։ Քաղաքի ազատագրումից հետո Արա Երեցյանը նույնպես ձերբակալվեց և վեց ամիս անցկացրեց խորհրդային հետախուզական ծառայության կալանավայրում ։
1960-ականներին Երեցյանը հեռացել է Հունգարիայից և բնակություն հաստատել Վիեննայում ։
Պարգևներ
1982 թվականին Ավստրիայում Իսրայելի դեսպանն ու Հայ եկեղեցու եպիսկոպոսը Վիեննայի հայկական եկեղեցում տեղի ունեցած արարողության ժամանակ Արա Երեցյանին շնորհել են Յադ Վաշեմի հուշամեդալ ։
Մահ
Արա Երեցյանը մահացել է 2010 թվականի հունվարի 1-ին՝ 92 տարեկան հասակում։
Զուար (գյուղ, Շահումյանի շրջան)
Զուար, գյուղ Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանի Զուար համայնքում     , որը ներկայում գտնվում է Ադրբեջանի Հանրապետության զինված ուժերի վերահսկողության ներքո    ։ Ըստ Արցախի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման՝ այն հանդիսանում է Շահումյանի շրջանի բնակավայր  , իսկ ըստ Ադրբեջանի վարչաատարածքային բաժանման՝ համարվում է Քելբաջարի շրջանի բնակավայր ։
Անուն
Բնակավայրի հայկական անունը Զուար է ։ Պատմամշակութային շրջանակներում որպես բնակավայրի առավել հին հայկական անուն ներկայացվում է Զվար տարբերակը ։ Ադրբեջանցիները գյուղն անվանում են Զիլֆիղարլը, ինչպես նաև Զլփըղարլը ։
Ուսումնասիրողներից Ա․ Հակոբյանը  գտնում է, որ Զուարն ու Զուլֆուգարլուն  համադրելի են ։ Ս․ Սարգսյանի  կարծիքով    հնարավոր է Զուլֆուգարլուն  Դուտխու գետի հովտի  վանքապատական բնականավայր լինի ։
Աշխարհագրություն
Գյուղը գտնվում է Արցախի Հանրապետությունում  հյուսիսարևմտյան՝ հատվածում Շահումյանի շրջանում  Արցախի  նախկին  Վայկունքի,  միջնադդարում ՝ Ծար  գավառում ։ Բնակավայրը  տեղաբաշխված է Տրտու-Թառթառի  վտակի Դուտխու (Թութխու) գետի ձախափնյակում։
Համայնքը բարձր լեռնային է, ունի մոտ 450,0 հա տարածք։ Զուարում կա նաև «Տաք ջուր» կոչվող հանքային ջրի աղբյուր։ Զուար համայնքի սահմանային գոտով հուսում է Տրտու գետի վտակը։ Համայնքի տարածքում կան քիչ քանակությամբ բնական անանուն սեզոնային աղբյուրներ՝ առվակների տեսքով։
Առկա են գաբրո-պորֆիրիտի և սերպենտինտների հանքային պաշարներ։
Պատմություն
Զուարը Արցախի  հնագույն բնակավայրերից է։ 1661 թվականին  ձեռագրերից մեկում խոսվում է  Դուտխու գետահովտի  վանքապատկան  բնակավայրերից մեկի՝ Զուար  գյուղի մասին ։
18-րդ դարում  ապրած և  գործած  կաթողիկոսի  Սիմեոն Երևանցին իր աշխատության  մեջ  Զուարը  ներկայացրել է որպես Խութավանքի (Դադիվանք) արևելյան հատվածում  գտնվող վանքապատկան  բնակավայր։
Բնակավայրի տարածքում հայտնաբերվել են 13-18-րդ դարերի մի քանի խաչքարերի  բեկորներ ։
Զուարից Դուտխուի հովիտն ի վեր  տեղաբաշխված են ևս  հայկական  միջնադարյան  մի քանի գյուղեր, որտեղ պահպանվել են  հին գերեզմանոցների  մնացորդներ, իսկ  Մոս գյուղի հարևանությամբ՝ Կարմիր  վանքի  ավերակները։
Գյուղից 3 կմ   հեռավորության  վրա  են հանքային  բուժիչ աղբյուրները։ Վերոհիշյալ ջեմաջուր կամ «բաղնիք արքունական»-ը  վաղ միջնադարից եղել է  Հայոց արևելից կողմանց  թագավորների  և բանակի  ամառային հանգստավայր ։
19-րդ դարերի վերջերին  և 20-րդ դարի սկզբներին  Զուարը բնակացվել  է քրդերով։ Գյուղը  ստացել է  Զուլֆիգարլի  անվանումը։
1921 թվականին Դուտխուի հովիտը հայկական գյուղերի տարածքներով  բռնակցվել էր  խորհրդային  Ադրբեջանին ։
1923-1930 թվականներին Զուլֆիգարլին գտնվում էր Կարմիր  Քուրդիստան օկրուգի կազմում,  իսկ 1930 թվականին այն Քելբաջարի նորաստեղծ շրջանի  բնակավայրերից մեկն էր։
1993 թվականին մարտի 27-ից մինչև  ապրիլի 5-ը  հայկական բանակի  ռազմագործողության  շնորհիվ  ազատագրվեկ  է նաև  Զուլֆիգարլի գյուղը։
Դեռևս մինչև  Շահումյանի  վառչական շրջանի կազմավորումը՝ 1996 թվականին սկսվել էր բնակավայրի վերաբնակեցման գործընթացը։ Հետագա տարիներին այդտեղ հաստատվել են նոր վերաբնակներ ՀՀ և ԱՀ բնակավայրերից, մասնավորապես՝ Ջերմուկից, Վաղարշապատից, Արմավիրից, Հրազդանից, Վարդենիսից ։
Հիմնադրվել է 1997 թվականին, հիմնականում Տիգրան Կյուրեղյանի ջանքերով։ Բնակիչների մեծ մասը փախստականներ են Բաքվից, Մարտակերտի շրջանից, ինչպես նաև Վայոց ձորից։ Գյուղը ունի միջնակարգ դպրոց։ Տնտեսության հիմնական ճյուղերն են մեղվապահությունը և անասնապահությունը։
2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի արդյունքում գյուղը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ ։
Պատմամշակութային հուշարձաններ
Զուարի տարածքում չեն պահպանվել պատմամշակութային այնպիսի ամբողջական հուշարձաններ ինչպիսիք են վանքերը, եկեղեցիները, ամրաշինական կառույցները և այլն։ Ըստ Հայկական ճարտարապետությունն ուսումնասիրող կազմակերպության կատարված ուսումնասիրությունների՝ մինչև 18-րդ դարի կեսերին Քարվաճառի շրջանի տարածք թյուրք-քրդական մահմեդական ցեղերի ներթափանցելը և հայերի հեռանալը եղել են հայկական պատմամշակութային հուշարձաններ։ Դրանք ժամանակի ընթացքում ոչնչացվել են վերաբնակ թուրք և քուրդ բնակիչների կողմից։ Արցախյան ազատամարտի ընթացքում՝ 1993 թվականին տեղի ունեցած Քարվաճառի ազատագրումից և գյուղի վերաբնակեցումից հետո տեղի բնակիչները տարբեր տարիներին հայտնաբերել են բնակավայրի հին պատմությանն առնչվող պատմամշակութային նյութական հետքեր։ Մասնավորապես, գյուղի ներսում և հարակից տարածքներում հայտնաբերվել են ամբողջական և կոտրված խաչքարեր, որոնք տեղափոխվել են գյուղի դպրոցի շենքի բակ կամ շենքի ներս ։ Պահպանվել են նաև հին գյուղատեղիների հետքեր ։
Հայտնաբերված խաչքարի բեկորներից մեկը, որը թվագրվում է 1304 թվականով, տեղափոխվել էր դպրոցի շենքի ներս։ Բեկորի վրա պահպանվել էր հայատառ արձանագրություն։ Մեկ այլ խաչքար հայտնաբերվել էր թուրքերի կողմից Աբդուլլաուշաղը անվանված հայկական գյուղատեղիի տարածքի գոմի դիմացից, որտեղ օգտագործվում էր որպես կենդանիներին աղով կերակրելու հարթակ։ Հայտնաբերված խաչքարը թվագրվում է 1240 թվականով, ունի յոթտողանի հայատառ արձանագրություն և 90x63x23 չափեր։ 2015 թվականի դրությամբ տեղադրված էր Զուարի գյուղապետարանի դիմաց ։
Զվարի տարածքում պահպանվել է նաև մահմեդական գերեզմանոցը, որտեղ առկա տապանաքարերից ամենահները թվագրվում է 1903 և 1904 թվականներով։ Տապանաքարերի վրայի արձանագրությունները արաբատառ են։ Գերեզմանոցի տարածքում պահպանված է նաև 1957 թվականին կառուցված թուրքական դամբարան ։
Բնակչություն
Դեռևս հին դարերից Զուարի բնակիչները եղել են հայեր։ 18-րդ դարի կեսերին գյուղի բնակիչները շրջանի մյուս բնակավայրերի բնակչության նման ստիպված են եղել աստիճանաբար հեռանալ իրենց բնակավայրից թյուրքական, մահմեդական ցեղերի արշավանքների, լեզգիների թալանչիական արշավանքների հետևանքով։ Հայ ազգաբնակչության հեռացումից հետո այստեղ են հաստատվել քոչվոր թյուրք-քրդական ցեղերը և աստիճանաբար նստակյաց կյանքի անցել։ 1993 թվականին տեղի ունեցած Քարվաճառի ազատագրմամբ ադրբեջանցիները (նախկին թյուրք-քրդական ցեղերի հետնորդները) հեռացել են, որից հետո բնակավայրում վերաբնակվել են հայեր ։
Ստորև պատկերված աղյուսակով ներկայացված է Նոր Բրաջուր բնակավայրի բնակչության վիճակագրական տվյալներն ըստ տարիների՝
2020 թվականի հայ-ադրբեջանական պատերազմի ընթացքում Ադրբեջանի Հանրապետության նախագահ Իլհամ Ալիևի, Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Վլադիմիր Պուտինի համատեղ ստորագրված համաձայնագրով Զուարը Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանի այլ բնակավայրերի նման հայաթափվել և 2020 թվականի նոյեմբերի 25-ին հանձնվել է Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողությանը   ։
Համայնքային կյանք
Զուար գյուղն ընդգրկված է Զուար համայնքի մեջ, որի կազմում են ներառված նաև Թաթխուն, Զարկունի և Հավախաղաց գյուղերը    ։
Զուարում գործում էին գյուղապետարան, միջնակարգ դպրոց ։ Գյուղն ուներ բուժաշխատող ։ Առկա էր ջրամատակարարման համակարգ, որն իրականացվում էր ինքնահոս եղանակով ։
Կրթություն
1998 թվականին Զուարում հիմնադրվել է միջնակարգ դպրոց, որը կոչվում է Շահեն Նազարյանի անունով ։ Հիմնադրման ուսումնական տարում ունեցել է 45 աշակերտ, իսկ 2015/2016 ուսումնական տարում՝ 20 աշակերտ և 9 ուսուցիչ ։ Տարբեր տարիների դպրոցը ղեկավարել են Ս․ Ղարագյոզյանը, Ա. Արզոյանը, Ծ. Մակարյանը, Մ. Պողոսյանը, Տ. Բարսեղյանը ։
Տնտեսություն
Բնակչությունը հիմնականում զբաղված էր գյուղատնտեսական ոլորտում, մասնավորապես՝ հողագործությամբ և անասնապահությամբ ։
Բնակավայրի շրջակայքում առկա են սերպենտինտների և գաբրո-պորֆիրիտի հանքային պաշարներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի կողմի բռնազավթված տարածքներ
Կոնգոյի Հանրապետություն
Կոնգոյի Հանրապետություն, պետություն Կենտրոնական Աֆրիկայում։ Սահմանակից է Գաբոնին, Կամերունին, Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետությանը, Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությանը և Անգոլային։ Հարավ-արևմուտքում ողողվում է Ատլանտյան օվկիանոսի ջրերով։ Տարածությունը 342 հզ. կմ² է, բնակչությունը՝ 4,754,653 մարդ (2015), մայրաքաղաքը՝ Բրազավիլ։ Վարչականորեն բաժանվում է 9 մարզի և Բրազավիլ ինքնավար օկրուգի։
Պատմություն
Կոնգոյի պատմությունը մինչև եվրոպական գաղութացումը քիչ է ուսումնասիրված։ Եվրոպացիների այստեղ երևալու ժամանակ (XV դարի վերջ) Կոնգոյի տարածքում ապրող ցեղերը գտնվել են տոհմատիրական կարգերի քայքայման տարբեր աստիճանների վրա։ Կոնգոյի հարավարևմտյան մասը XIV—XVI դդ. մտել է Կոնգո պետության կազմի մեջ։ XIX դարի վերջին քառորդին սկսվել է Կոնգո գետի ավազանի գաղութացումը։ 1886 թվականին Կոնգոն դարձել է ֆրանսիական գաղութ։ 1910 թվականին Կոնգոյի տարածքը մտել է Ֆրանսիական Հասարակածային Աֆրիկայի ֆեդերացիայի մեջ։ Կոնգոյի ժողովուրդների դիմադրությունը գաղութարարներին ժամանակ առ ժամանակ ընդունել է զանգվածային ելույթների բնույթ (1924, 1928, 1930-ական թթ.)։ 20-ական թթ. վերջին Կոնգոյում տարածվեց հակա գաղութային քաղաքական-կրոնական շարժում (շարժման ղեկավարի՝ Ա. Մատսուայի անունով կոչվեց մատսուականություն), որը շարունակվեց նաև երկրորդ համաշխարհային պատերազմից (1939—1945) հետո։ 1946-ին տեղական բնակչությունը կուսակցություններ և արհմիություններ ունենալու իրավունք նվաճեց։ 1957-ին ընդլայնվեցին աֆրիկացիների ընտրական իրավունքները։ 1958-ին Կոնգոն հայտարարվեց ֆրանսիական Համագործակցության անդամ «ինքնավար պետություն»՝ Կոնգոյի Հանրապետություն անվամբ։ 1960 թվականի օգոստոսի 15-ին Կոնգոն հռչակվեց անկախ պետություն։ 1960-ի սեպտեմբերի 20-ին Կոնգոն ընդունվեց ՄԱԿ-ի մեջ։ Սակայն Ֆրանսիան վերահսկում էր Կոնգոյի պաշտպանությունը, արտաքին քաղաքականությունը, տնտեսությունը և բարձրագույն կրթությունը։ 1961 թվականի մարտի 2-ին ընդունվեց սահմանադրություն, նախագահ ընտրվեց Ֆ. Ցուլուն։ Ցուլուի կառավարության հակաժողովրդական արտաքին և ներքին քաղաքականությունը առաջ բերեց դժգոհություն, և այն տապալվեց (1963)։ Ստեղծվեց ժամանակավոր կառավարություն՝ վարչապետ Ա. Մասամբա-Դեբայի գլխավորությամբ, որն արձակեց խորհրդարանը, ներում շնորհեց քաղբանտարկյալներին։ 1963 թվականի դեկտեմբերի 8-ի հանրաքվեով հավանություն տրվեց նոր սահմանադրությանը, նախագահ ընտրվեց Ա. Մասամբա-Դեբան։ 1964 թվականին ազգային հեղափոխական շարժում (ԱՀՇ) կուսակցությունը հայտարարվեց միակը երկրում։ ԱՀՇ հիմնադիր համագումարը նշեց, որ Կոնգոն զարգանալու է «գիտական սոցիալիզմի սկզբունքների հիման վրա»։ 1964-ին ընդունվեց զարգացման առաջին հնգամյա պլանը (1964—1968)։ Կառավարությունն ազգայնացրեց մի շարք ձեռնարկություններ։ 1964-ի դեկտեմբերին Կոնգոյից դուրս բերվեցին երկրում մնացած ֆրանսիական զորքերը։ Կուսակցության ծրագրի անհետևողական իրագործումը, անձնական իշխանություն հաստատելու միտումները, առաջադեմ գործիչների հետապնդումն առաջ բերեցին հասարակական լայն շրջանների դժգոհությունը։ Ձախ ուժերի (այդ թվում՝ առաջադեմ սպայության) համատեղ ելույթը հանգեցրեց Մասամբա-Դեբայի կառավարության հրաժարականին (1968 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր), ստեղծվեց Հեղափոխության ազգային խորհուրդ (ՀԱԽ)՝ Մ. Նգուաբիի գլխավորությամբ։ 1969 թվականին Մ. Նգուաբին նշանակվեց նախագահ։ Նոր ղեկավարությունը հաստատեց երկրի սոցիալիստական կողմնորոշումը։ 1969 թվականի դեկտեմբերին ԱՀՇ վերակազմվեց Կոնգոյի աշխատանքի կուսակցության (ԿԱԿ), որը դարձավ երկրի ղեկավար ուժը։ 1969-ի դեկտեմբերի 30-ի սահմանադրությամբ Կոնգոն հռչակվեց ժողովրդական հանրապետություն։ 1969—1972-ին անցկացվեցին դեմոկրատական նոր վերափոխումներ։ Ազգայնացվեցին տնտեսության բազմաթիվ կարևոր ճյուղեր։ 1973 թվականին ուժի մեջ մտավ նոր սահմանադրությունը։
Պետական կարգ
1977-ի հեղաշրջումից հետո երկրում ողջ իշխանությունն անցել է Կոնգոյի աշխատանքի կուսակցության զինվորական կոմիտեին։ Նրա նախագահը (նաև պետության ղեկավարն է) չեղյալ է հայտարարել սահմանադրությունը։ Օրենսդրական մարմինը Ազգային ժողովրդական ժողովն է։
Աշխարհագրություն
Կոնգոն գտնվում է Կոնգոյի իջվածքի և Հարավ-Գվինեական բարձրության շրջանում։ Ափերը հարթ են՝ ծովալճակներով ու ավազային ցամաքալեզվակներով։ Ծովափնյա կուտակումային նեղ դաշտավայրին զուգահեռ 40—50 կմ երկարությամբ ձգվում են Մայոմբե լեռները (բարձրությունը՝ մինչև 930 մ)։ Կենտրոնական մասում բարձրանում է Բատեկե բլրային սարավանդը։ Հյուսիս-արևելքում (Կոնգոյի իջվածք) տափարակ, ճահճակալած ալյուվիալ հարթավայրեր են։
Օգտակար հանածոներ
Օգտակար հանածոներից կան նավթ, գազ, կապար, ցինկ, կալիումական աղ, ոսկի, ֆոսֆորիտներ։
Ներքին ջրեր և հողեր
Գետերը ջրառատ են, հաճախ՝ սահանքավոր։ Մեծ գետերն են Կոնգոն և Կվիլուն (Նիարի)։ Նավարկելի է Կոնգոն։ Կոնգոյի կարմրադեղնավուն հողերի վրա տարածված են խոնավ հասարակածային և մերձհասարակածային անտառներ, կարմրավուն հողերի վրա՝ բարձրախոտ սավաննաներ։
Կենդանական Աշխարհ
Կենդանիներից կան կապիկներ, փղեր, գետաձի, ընձառյուծ։ Բազմազան է թռչնաշխարհը, շատ են սողունները (կոկորդիլոսներ, օձեր) ու միջատները (այդ թվում՝ ցեցե ճանճը)։
Բնակչություն
85%-ը բանտու լեզվաընտանիքի ժողովուրդներ են, բնակվում են նաև պիգմեյներ, Կենտրոնական և Արևելյան Սուդանի ժողովուրդներ։ Պաշտոնական լեզուն ֆրանսերենն է, տոմարը՝ Գրիգորյանը։ Բնակչության մեծ մասը հետևում է տեղական սովորութային հավատալիքներին, 40%-ը քրիստոնյաներ են, 1%-ը՝ մուսուլմաններ։ Բնական աճը 2.49 % է, միջին խտությունը 1 կմ2 վրա՝ 14 մարդ, քաղաքային բնակչությունը՝ 30%: Խոշոր քաղաքներն են Բրազավիլը, Փուենտ Նուարը, Գոլիզին, Ժակոբը։
Տնտեսություն
Կոնգոն ագրարային երկիր է։ Գյուղատնտեսության մեջ գերակշռող դեր ունեն մանր, մեծ մասամբ՝ սպառողական տնտեսությունները։ Նիարիի հովտում գաղութարարների պլանտացիաներն ու ֆերմաներն են։ Մշակում են մանիոկ, կորեկ, բանան, յամս, տարո, բատատ, բրինձ, արտահանության համար՝ յուղատու արմավենի, գետնընկույզ, շաքարեղեգ, սուրճ, կակաո, բանան, ցիտրուսներ, հեեա։ Անասնապահությունը թույլ է զարգացած։ Արդյունաբերության առաջատար ճյուղը անտառարդյունաբերությունն է (ձեռնարկությունների 20%-ը գտնվում է Փուենտ Նուարում)։ 1971-ին ազգայնացվել են անտառամթերման օտարերկրյա ընկերությունները։ 1977-ին մթերվել է 280 հզ. մ3 փայտանյութ։ Արդյունահանում են նավթ (էմերոդ և Ագաթ), Բրազավիլ տանող երկաթուղին Գետնընկույզի պլանտացիայում Ուրանի հանքանյութի հետախուզական աշխատանքներ քիչ քանակությամբ՝ բնական գազ, կապար, ցինկ (Մպասա), պղինձ (Մինդուլի), կալիումական աղ։ Հեռանկարային նշանակություն ունեն Զանագայի երկաթի հանքերը, Չիվուլայի ֆոսֆորիտներն ու բազմամեաաղները։ 1977-ին արտադրվել է 110,1 կվտ/Ժ էլեկտրաէներգիա։ Մշակող արդյունաբերությունը թույլ է զարգացած։ Կարևոր նշանակություն ունի սննդի (հատկապես շաքարի և յուղի) արդյունաբերությունը։ Կա տեքստիլ, քիմիական արդյունաբերություն, կաթսաների արտադրություն, գործում են ցեմենտի, ապակետարաների գործարաններ, նավաշինարաններ, երկաթուղային տրանսպորտի նորոգման արհեստանոցներ։ Երկաթուղիների երկարությունը 802 կմ է, ավտոճանապարհներինը՝ 12 հզ. կմ (1977)։ Ծովային միակ նավահանգիստը Փուենտ Նուարն է։ Բրազավիլում և Փուենտ Նուարում կան օդանավակայաններ։ Արտաքին առևտրի հաշվեկշիռը բացասական է։
Արտաքին առևտուր
Արտահանում է անտառանյութ, կալիումական աղ, ալմաստ, բուսական յուղ, սուրճ, կակաո, ծխախոտ, շաքար, հանքանյութ։ Ներմուծում է մեքենաներ և սարքավորում, տրանսպորտային միջոցներ, նավթամթերք, պարեն, լայն սպառման ապրանքներ։ Առևտրական գործընկերներն են Ֆրանսիան, Գերմանիան, Մեծ Բրիտանիան և ԱՄՆ-ը։
Կրթություն
Անկախության հռչակումից հետո հատուկ ուշադրություն է դարձվել ժողկրթության զարգացմանը։ 1965 թվականից պետական են դարձել բոլոր մասնավոր (միսիոներական)
Ուսումնական հաստատություններ
Կրթական համակարգի մեջ մտնում են տարրական (6-ամյա), լրիվ միջնակարգ հանրակրթական (7-ամյա), ոչ լրիվ՝ հանրակրթական (4 տարի) ուսումնական հաստատությունները։ Պրոֆտեխնիկական ուսումնական հաստատությունների ցանցում ընդգրկված են մասնագիտական նախապատրաստական կենտրոնները, տեխնիկական կոլեջները և տեխնիկական լիցեյները։ Տարրական դպրոցի ուսուցիչներ են պատրաստում մանկավարժական ուսումնարանները, միջնակարգ դպրոցի համար՝ Բրազավիլի Բարձրագույն նորմալ դպրոցը։ Առաջին բարձրագույն ուսումնական հաստատությունը Բարձրագույն կրթության կենտրոնն է Բրազավիլում, բացվել է 1961 թվականին, որի հիման վրա (1972 թվականին) ստեղծվել է Ազգային համալսարանը։ Բազմաթիվ կոնգոցիներ բարձրագույն և հատուկ մասնագիտական կրթություն են ստանում արտասահմանում (այդ թվում՝ ԽՍՀՄ-ում)։ 1965 թվականին Բրազավիլում բացվել է Ազգային թանգարան։
Գիտական հիմնարկներ
Գիտական հետազոտությունները ղեկավարում է Գիտական և տեխնիկական հետազոտությունների ազգային խորհուրդը (հիմնվել է 1966-ին), որին կից ստեղծվել են բժշկագիտության, աստղագիտության, անտառագիտության, ձկնորսության, ջրաբանության, երկրաբանության, տեխնիկայի և այլ հանձնաժողովներ։ Կան բամբակի և մանրաթելային կուլտուրաների հետազոտման, եթերայուղային կուլտուրաների ինստիտուտներ, Արևադարձայիև անտառագիտության կենտրոն։ Աֆրիկագիտության խնդիրներն ուսումնասիրվում են Աֆրիկայի ինստիտուտում։
Մամուլ, ռադիո, հեռուստատեսություն
Լույս է տեսնում շուրջ 10 ֆրանսիական թերթ, հիմնականում՝ Բրազավիլում. «էտումբա» («Eumba», 1965-ից), շաբաթաթերթ, «Ամեն» (La Semaine», 1952-ից), կիրակնօրյա կաթոլիկական թերթ։ Կոնգոյի ինֆորմացիոն գործակալությունը (կառավարական) հիմնվել է 1962-ին։ «Կոնգոյի հեղափոխության ձայն» կառավարական ռադիոկայանը ստեղծվել է 1963-ին։ 1963-ից գործում է Կոնգոյի ազգային հեռուստատեսությունը։
Գրականություն
Կոնգոն ունի հարուստ և ինքնատիպ բանահյուսություն։ Գրավոր գրականությունն ստեղծվել է 1939—1945 թվականների համաշխարհային պատերազմից հետո։ Գրական լեզուներն են ֆրանսերենն ու լինգալան։ Կոնգոյի առաջին բանաստեղծը Ժ. Չիկայյան է (ծնվել է 1931, ապրում է Փարիզում)։ Հրատարակել է «Սև արյուն» (1955), «Հոգուն մեղք անելով», «Ամփոփում։ Ողջամիտ խոսքեր մոլության վերլուծման համար» (1960), «Որովայն» (1964) բանաստեղծությունների ժողովածուները, «Աֆրիկյան առասպելներ» (1968) և այլն։ 1956 թվականին լույս է տեսել Մ. Սինդայի «Մեկնումի առաջին երգը», 1968 թվականին՝ Ժ. Տատի Լուտարի «Կոնգոյան արմատներ» բանաստեղծությունների ժողովածուն։ Կոնգոյի արձակը ներկայացված է վիպագիր Մալոնգայի (ծն. 1907) ստեղծագործությամբ («Լեգենդ Մֆումու Մա Մազոնոյի մասին», 1955, «Արիուհու սիրտը», 1955, վեպեր)։ Ա. Լոպեսը «Տրիբալիզմ» պատմվածքների ժողովածուն նվիրել է ցեղային թշնամության խնդիրներին։ Պ. Լոնին հրատարակել է «Մտրիկուլ 22» վեպը և առասպելների, պատմվածքների, առածների, ասացվածքների ժողովածու։ Դրամատուրգիան կապված է Ֆ. Մուանգասսայի անվան հետ։
Ճարտարապետություն
Ժողովրդական բնակելի տան հիմնական տիպը ուղղանկյուն հատակագծով, երկլանջ տանիքով խրճիթներն են, որ ուղիղ շարքերով տեղադրված են գլխավոր փողոցի երկայնքով։ XIX դ. II կեսից քաղաքներում կառուցվում են եվրոպական տիպի շենքեր։ Կերպարվեստում գերակշռում են փայտե քանդակներն ու դիմակները, որոնք Կոնգոյի տարբեր ժողովուրդների մոտ կերտվում են տարբեր արտահայտչամիջոցներով։ Գեղարվեստական արհեստների հիմնական տեսակը փորագրությունն է, որով զարդարվում են զանազան փայտե առարկաներ, դդումից պատրաստված անոթներ և կավե ամաններ։ ժամանակակից արվեստում նշանակալի են Պոտո-Պոտո գեղանկարչական դպրոց-արվեստանոցի (1951-ին Բրազավիլի շրջաններից մեկի անունով հիմնել է ֆրանսիացի գեղանկարիչ և ազգագրագետ Պ. Լոդսը) աշխատանքները։ Պոտո-Պոտոյի վարպետները, հետեելով տեղական ավանդույթներին, ստեղծել են ժողովրդական կյանքը պատկերելու յուրօրինակ ոճ (գուաշ, ջրաներկ), որի գծանկարի հստակությունը, շարժումների խիստ արտահայտչականությունը, վերձիգ համաչափություններով ֆիգուրների դինամիկ ուրվագծերը գեղարվեստորեն փոխկապակցվում են գույնի դեկորատիվ հագեցվածությամբ։
Երաժշտություն
Կոնգոյում բնակվող ժողովուրդների երաժշտական մշակույթի ժանրերը և ոճական առանձնահատկությունները ծագել են հնագույն ժամանակներում և ձևավորվել մինչև գաղութացումը։ Գյուղատնտեսական աշխատանքների և որսի ժամանակ կատարվող պարերը իմպրովիզացիոն բնույթի են։ XX դ., քաղաքների աճին զուգընթաց, զարգացել է քաղաքային երաժշտական ֆոլկլորը (ձևավորվել է ֆրանսիական մշակույթի ուժեղ ազդեցությամբ)։ Անկախության հռչակումից (1960) հետո աճել է աֆրիկյան ժողովրդական երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Երաժշտական գործիքներից տարածված են բազմազան թմբուկները (տոկոլ, լոկոլկա, լինգունգու են)։ Օգտագործվում են նաև քսիլոֆոններ (լինզի, էնդարա, մանզա և այլն), աֆրիկյան դաշնամուրներ (սանսա, մարիբուլա, կիզանզի են), քնար, տավիղ, երաժշտական աղեղ, եղջերափողեր, սրինգներ են։ Կոնգոյի ժամանակակից երաժշտությանը բնորոշ է երաժշտական նոր ձևերի առաջացումը, որոնք խարսխված են աֆրիկյան երաժշտության հիմունքների զարգացման, եվրոպական նվագարանների օգտագործման վրա, կրում են ամերիկյան ջազի և լատինա-ամերիկյան երաժշտության ազդեցությունը։
Թատրոն
Հնուց տարածված են պարային ներկայացումները, որոնք հաճախ սյուժետային բնույթ ունեն, պատկերում են հունձ, ձկնորսություն, որսորդություն և այլն։ Անկախության հաստատումից (1960) հետո սկսվել է թատրոնի զարգացումը, որը մոտ է ժամանակակից եվրոպականին։ Ստեղծվել են սիրողական կոլեկտիվներ, որոնցից ամենանշանավորը 1965-ին Բրազավիլի Ազգային կոնգոյական թատրոնն է (ղեկավար՝ Պ. Մայենգա)։ 1960-ական թթ. վերջի հայտնի դրամատուրգներից է Լ. Ամբիլին. նրա «Մեղադրյալ Եվրոպա» (1969) պիեսը դատապարտում է իմպերիալիզմի քաղաքականությունը։ 1966-ին ստեղծվել է ավանդական ժողովրդական պարեր կատարող Ազգային կոնգոյական բալետը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոնգոյի Հանրապետություն Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Աֆրիկյան միության անդամ երկրներ Կատեգորիա:Ֆրանսախոս երկրներ Կատեգորիա:Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպության անդամ երկրներ Կատեգորիա:Հանրապետություններ
Աստերոիդների ցանկ (303601-303700)
Աստերոիդների ցանկ (303501-303600) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (303701-303800)
Թույլատրական մարքեթինգ
Թույլատրական մարքեթինգ, եզրույթ, որը օգտագործվում է ինտերնետ մարքեթինգում, երբ մինչ իրենց գովազդ ներկայացնելը պոտենցիալ հաճախորդներից թույլատվություն են խնդրում։ Թույլատրական մարքեթինգը օգտագործվում է շուկայի մի քանի մասնակցիների կողմից, մասնավորապես՝ е-mail-ի, համացանցի կամ էլ հեռախոսի միջոցով վաճառողների։ Այն բանի համար, որ հաճախորդը գովազդ ստանա անհրաժեշտ է, որ նա նախ և առաջ «բաժանորդագրվի» այդ գովազդին։
Մարքեթոլոգները աստիճանաբար հանգում են նրան, որ այդպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս ավելի արդյունավետ օգտագործել իրենց իսկ ռեսուրսները․ քանի որ գովազդը ստանում են հենց այն մարդիկ, ովքեր որ ցանկանում են տեսնել դա։ Սա այն մեթոդներից մեկն է, որը օգտագործվում է մարքեթինգի անձնային կոնցեպցիայով շարժվող մարքեթոլոգների կողմից, երբ հենք դրվում է ոչ թե ընդհանուր հասկացությունների՝ «շուկայի սեգմենտի» և «թիրախային լսարանի», այլ առանձին ու կոնկրետ գնորդի վրա։
Մեծ Բրիտանիայում բաժանորդագրումը գովազդների համար համարվում է պարտադիր պայման համաձայն՝ The Privacy and Electronic Communications (EC Directive) Regulations 2003-ի, որը ուժի մեջ է մտել 2003 թվականի դեկտեմբերի 11-ին։
Համարվում է, որ թույլատրական մարքեթինգը հնարվել է Սեթ Գոդինի կողմից, ով 21-րդ դարի սկզբի ինտերնետ-մարքեթինգի գուրուներից է։ թույլատրական մարքեթինգի առանցքային կետը այն է, որ դուք ըստ էության գնում եք ինչ-որ մեկի ժամանակը և գրավում եք ինչ-որ մեկի ուշադրությունը, ինչն էլ կարելի է անվանել «90 վայրկյանի տնտեսում»։
Պատմություն
Մարքեթինգի ավանդական մեթոդները հաճախ պտտվում են ընդհատման մտքի շուրջ, օրինակ՝ հեռուստատեսային գովազդը, որը հաղորդվում է հեռուստահաղորդման ընթացքում, կամ ակամա բացվող պատուհանը համացանցում, որը խանգարում է վեբ կայքի դիտմանը։ Սեթ Գոդինի խոսքերով, այդպիսի մեթոդները (հաճախ կոչելի՝ «ընդհատման մարքեթինգ») դարձել են պակաս արդյունավետ ժամանակակից աշխարհում, որտեղ սպառողները բարդված են տեղեկություններով ։
Ընդհատվող մարքեթինգը ըստ էության մրցակցություն է, որը գրավում է մարդկանց ուշադրությունը ։ Մասսայական մարքեթինգի ժամանակակից աշխարհում մարդիկ բարդված են գովազդներով, որոնք զբաղեցնում է իրենց սահմանափակ ուշադրությունը և ժամանակը ։ Վիճակագրությունը փաստում է, որ միջին օգտատերը տարեկան հանդիպում է մեկ միլիոն գովազդի, կամ համարյա 3000-ի օրական ։ Նմանատիպ մարքեթինգային մեթոդները համարվում են ավելի բարդ և թանկարժեք նույն արդյունքին հասնելու դեպքում ։
1999 թվականին Գոդինը նկատում է, որ հաջողված մարքեթինգային ընկերությունները պահանջում էին հաճախորդի համաձայնությունը։ Նմանատիպ դեպքերից ելնելով Գոդինը համարում էր, որ մարքեթինգային ռազմավարությունները պետք է հիմնվեն հետևյալ տարրերի վրա․
Այս տարրերը միավորվել են, որպեսզի որոշեն մարքեթինգային թույլտվությունը, որոնք առաջին անգամ հրապարակվել են Գոդինի «Թույլատրական մարքեթինգ․ ինչպես անծանոթի հետ ընկերանալ և դառձնել նրան գնորդ» գրքում՝ 1999 թվականի մայիսի 6-ին ։
Այն բանից հետո, երբ 1999 թվականին առաջին անգամ ներկայացվում է թույլատրական մարքեթինգը, այն գրավում է մեծաքանակ կազմակերպությունների և ֆիրմաների ։ Այն նույնպես ազդում է սոցիալական ցանցերի զարգացման վրա, որոնցում լայնորեն օգտագործվում են թույլատրական մարքեթինգի մեթոդները․ «ընկերասիրություն», «համակրանք», «հետևելու հատկություն»։ Սրանք խորապես կապված են թույլատրական մարքեթինգի գաղափարների հետ։
Առավելություններ
Թույլատրական մարքեթինգը թույլ է տալիս սպառողին ընտրել։ Այդ ընտրությունը կարող է հանգեցնել լավագույն մասնակցության։ Օրինակ՝ սպառողները մեծ հավանականությամբ կբացեն մարքեթինգային հաղորդագրությունը էլեկտրոնային փոստում, եթե այն իրենից ներկայացնում է կրկնակի բաժանաորդագրության շրջանակներում այլ ոչ թե միակողմանի բաժանորդագրության շրջանակներում ուղարկված հաղորդագրություն։ Կամավորների վրա կողմնորոշվելով թույլատրական մարքեթինգը բարձրացնում է հավանականությունը այն բանի, որ սպառողները մեծ ուշադրության են արժանացնելու մարքեթինգային հաղորդագրությունները։ Թույլատրական մարքեթինգը այդպիսով արթնացնում է ցանկություն երկարատև «համագործակցության» ։
Չերվոնոսյոլկա (գյուղ, Օվրուչի շրջան)
Չերվոնոսյոլկա (Червоносілка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանում։
Թույլատրական մարքեթինգ
Օրինակներ
Facebook-ը համարվում է վառ օրինակ․ կտեղադրի արդյոք այն, կկիսվի կամ կտարածի գովազդ մարքեթոլոգը պետք է ընկերանալու հարցում ուղարկի իր պոտենցիալ հաճախորդներին ։
Չերվոնոսյոլկա (գյուղ, Օվրուչի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնոսյոլկա գյուղում բնակվում էր 22 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,284 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 77,46 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Թույլատրական մարքեթինգ
Օրինակներ
Բաժանորդագրության վերաբերյալ հաղորդագրությունը համարվում է թույլատրական մարքեթինգի օրինակներից մեկը, երբ համացանցի օգտատերը հարցում է կատարում որոշակի ապրանքի կամ ծառայության վերաբերյալ ։ Մարքեթոլոգները թույլտվությունները հաստատում են, որ նա արդյունավետ է, քանի որ պոտենցիալ հաճախորդը ավելի հետաքրքրված կլինի այն տեղեկություններով, որը իր կողմից նախապես հարցման էր ենթարկվել։ Սա նույնպես ավելի շահութաբեր է ավանդական մարքեթինգային մեթոդների հետ համեմատությամբ, քանի որ ձեռնարկությանը հարկավոր է կողմնորոշվել այն սպառողների հարցում, որոնք հետաքրքրություն են դրսևորում իրենց ապրանքի կամ ծառայության նկատմամբ ։
Huffington Post նորությունների և բլոգների ամերիկյան առցանց ագրեգատոր, որը առաջարկում է ինքնօրինակ կոնտենտ ի թիվս քաղաքականության, բիզնեսի, ժամանցի, շրջակա միջավայրի, տեխնոլոգիաների և այլնի։ Ընկերությունը ունի ճշգրիտ մոտեցում, որը հիմնված է թույլատրական մարքեթինգի վրա․ կարդացողները պետք է գրանցվեն կայքում օգտոգործելով իրենց սոցիալական ցանցերը, ինչն էլ ենթադրում է, որ կարդացողը տվել է իր համաձայնությունը առցանց ագրեգատորին ուղարկել իրենց մարքեթինգային տեղեկությունները՝ տեղեկութային հրապարակումների միջոցով ։
YouTube-ը վեբ կայք է տեսահոլովակների փոխարկման համար, որը թույլ է տալիս օգտատիրոջը վերբեռնել, տեսնել և փոխանակվել տեսահոլովակներով։ Շատ ֆիրմաներ օգտագործում են կայքը որպես իրենց սոցիալական ցանցերում մարքեթինգային ռազմավարության մի մաս իրենց ապրանքները կամ էլ ծառայությունները գովազդելու նպատակով։ Ֆիրմաները մասնավորապես օգտագործում են բաժանորդագրվել գործառույթը թույլատվության հիմքով հարաբերություններ մեկնարկելու նպատակով։ Բաժանորդագրումը ենթադրում է, որ դիտորդները թույլ են տվել բիզնեսին վաճառել իրենց թարմացվող տեղեկություններով ։
Sundance Vacations-ը տուրիստական ընկերություն է, որը թույլ է տալիս հաճախորդներին գնել մեծածախ հանգիստ։ Ընկերությունը օգտագործում է թույլատրական մարքեթինգի մեթոդները այցելելով սպորտային միջոցառումների, հաղորդումների և այլնի և ստիպում է մարդկանց բաժանորդագրվել իրենց տարեկան վիճակախաղերում հաղթանակ գրանցելու նպատակով։ Հայտի լրացված տարբերակը պարունակում է համաձայնություն, որում խոսվում է այն մասին, որ ընկերությունը թույլտվություն ունի կապնվել հայտը լրացնողի հետ իրենց իսկ կողմից ներկայացված ձևերից մեկով։ Պոտենցիալ հաճախորդի բաժանորդագրումը համարվում է համաձայնության հասնելու տարբերակ, ինչն էլ այնուհետև հնարավորություն է տալիս ընկերությանը ուղարկել հայտեր էլեկտրոնային փոստին և զանգահարել ։
Ա Ին
Ա Ին (չին.` 阿英, իրական անունը - Ցյան Սին-ցուն (չին.` 钱杏邨), ), չինացի դրամատուրգ, գրականագետ, գրող և քննադատ։ Հեղինակ է պատմական դրամաների և չինական նոր և նորագույն գրականության պատմության վերաբերյալ աշխատությունների։ Չինական գրականության կարկառուն ներկայացուցիչներից է։
Կենսագրություն
Ծնվել է Ուհու քաղաքում։ Երիտասարդ տարիքում մասնակցել է մայիսչորսյան շարժմանը։ 1926 թվականին անդամագրվել է Չինաստանի Կոմկուսին։ 1927 թվականին փախել է Ուհան, այնտեղից էլ Շանհայ, որտեղ բանաստեղծ Ցզյան Հուան-ցիի (蒋光慈, 1901-1931) հետ կազմակերպել է «Արև» (太阳) միությունը` դառնալով Չինաստանում պրոլետարական գրականության առաջատարներից։ 1930 թվականի ձմռանը մասնակցել է «Ձախ գրողների ընկերակցության» (左翼作家同盟) նախապատրաստական աշխատանքներին, ընտրվել վարչության անդամ։ 1930-ականների վերջերին չին-ճապոնական պատերազմի ժամանակ եղել է Շանհայի «Փրկություն» (救亡 日报) օրաթերթի գրական խմբագիր։ 1941 թվականին ղեկավարել է 4-րդ նոր բանակի քարոզչական աշխատանքները։ Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության հիմնումնից հետո աշխատել է մշակույթի կառավարման ոլորտում` միաժամանակ կատարելով մեծ ծավալի գրական հետազոտություններ։ Մահացել է քաղցկեղից 1977 թվականի հունիսի 17-ին։
Ստեղծագործությունը
Գրական ասպարեզ է մտել որպես նովելագիր («Գերեզմաններ», «Հեղափոխության պատմություն», «Սպիտակ ծխի» և այլ ժողովածուներ), և բանաստեղծ («Սոված մարդիկ ու սոված արծիվ» ժողովածու), սակայն ամենամեծ ճանաչում է ստացել որպես դրամատուրգ։ 1920-ականների վերջերից հանդես է գալիս նաև որպես գրական քննադատ և գրականության պատմաբան։ Բացի ժամանակակից չին հեղինակներից, ուշադրություն է դարձրել նաև Մաքսիմ Գորկու, Ալեքսանդր Պուշկինի, Բերնարդ Շոուի, Ալեքսանդր Դյումայի և այլ արտասահմանյան հեղինակների ստեղծագործություններին։ Գրել է արժեքավոր աշխատություններ XIX-XX դդ. Չինական գրականության մասին. «Ժամանակակից չին գրողների» (1928 ), «Պատմական նյութերի ցուցիչ» (1935), «Չինական նոր գրականության մեծ անթոլոգիան», «Զրույցներ արձակի մասին» (1936) «Ցինի ուշ շրջանի արձակը» (1937), «Ցինի ուշ շրջանի դրամատիկական և արձակ ստեղծագործությունների վերջին գրացուցակ» (1954), «Ափիոնային պատերազմի ժամանակահատվածի ստեղծագործությունների հավաքածու» (1957), «Ֆրանս-չինական պատերազմի ժամանակահատվածի ստեղծագործությունների հավաքածու» (1957) և այլն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուհու քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Չինացի գրականագետներ Կատեգորիա:Չինացի քննադատներ Կատեգորիա:Չինացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Չինացի լրագրողներ Կատեգորիա:Չինացի գրողներ Կատեգորիա:Չինացի բանաստեղծներ
Բավլենի
Բավլենի (Бавлены), գյուղ Ռուսաստանի Վլադիմիրի մարզի Կոլչուգինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2540 մարդ։
Վիսսի (գյուղ, Վալգյեռվե շրջան)
Վիսսի (Vissi), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վալգյեռվե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 61 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վալգյեռվե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Թելխան
Թելխան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում ։ Գտնվում էր Զորբա գետի ափին, Սղերդ քաղաքից 26 կմ հարավ-արևելք ։
Կլարա Էմիլիա Սմիթ
Կլարա Էմիլիա Սմիթ, շվեդ բժիշկ և հեղինակ ։ 1896-1902 թվականներին Սալթշոբադենում ղեկավարել է Սալթշոբադենի առողջարանը ։
Թելխան
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Կլարա Էմիլիա Սմիթ
Վաղ կյանք և կրթություն
Կլարա Սմիթը ծնվել է Ստոկհոլմում, մեծացել է Կլարա Ջոզեֆինա Գուստաֆսոնը որպես խորթ երեխա, որն աշխատել է սպասուհի և 1890 թվականին նա գրանցվել է որպես ուսանող ։ Նա վերապատրաստվել է որպես բուժքույր և 1892 թվականին ավարտել կուրսը ։ 1895 թվականին տեղափոխվել է Նաքայի շրջանի նորակառույց Սալցջաբադեն քաղաք, որտեղ մայիսի 1-ին Մալմսկկա Վիլայում բացել է Սալցջոբադենսի առողջարանը ։ Ավելի ուշ՝ 1897 թվականի հունա-թուրքական պատերազմի ժամանակ աշխատում էր բուժքույր և 1899 թվականին պարգևատրվել է Կարմիր խաչի մեդալով՝ պատերազմի ընթացքում կատարած աշխատանքի շնորհիվ ։ Մրցանակը ստացել է Հունաստանի թագուհուց ։
Կլարա Սմիթը հանձնել էր հիդրոթերապիայի քննություն և հետագայում դասընթացներ էր անցել ավստրիացի բժիշկ Վիլհելմ Վինթերնիցից ։ Նաև բժշկություն է սովորել արտերկրում, որտեղ սկսել է հետաքրքրվել առողջության ժամանակակից մեթոդներով, ներառյալ ջուրը և լուսային թերապիան։ Նա ցանկանում էր իր գիտելիքներն օգտագործել Շվեդիայում՝ համարելով, որ հիվանդությունները կարող են բուժվել ոչ միայն դեղերով, այլև առողջ կյանքով, ինչպիսիք են դիետաները, ֆիզիկական վարժությունները և տարբեր ձևերի լոգանքները ։
Թելխան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Կլարա Էմիլիա Սմիթ
Կարիերա
Նա նաև Շվեդիայի կանանց իրավունքների ամենավաղ պաշտպաններից էր և այդ թեմայով հոդվածներ էր գրում Idun ամսագրի համար  ։ 1897 թվականին հրապարակել է «Կանանց դիրքը հասարակության մեջ։ Մի քանի նշում ժամանակակից սոցիալական հարցերի վերաբերյալ» (Kvinnans ställning i samhället: några inlägg i nutidens sociala spörsmål (Women's position in society: a few notes about contemporary social questions ։ 1898 թվականին հրատարակել է Helios հոգևոր և նյութական բարեկեցության ամսագիրը, որը թողարկվել է յոթ հրատարակությունների համար։ 1898 թվականին ամուսնացել է Էրլանդ Դրիսելիուսի հետ, այնուհետև փոխել է անունը՝ Կլարա Սմիթ-Դրիսելիուս։
Տնտեսական դժվարությունները պատճառ են հանդիսացել, որ 1902 թվականին ավարտի Սալթշոբադենում իր աշխատանքը ։ Այդ տարվա դեկտեմբերին զույգը տեղափոխվել է Սոդերմանլանդ շրջանի Վինգակեր, որտեղ սկսել են գործարկել առողջարան, որը կոչվում էր Բայլ-Վարիշոֆեն ։ 1903 թվականին Ստոկհոլմում սկսել է լույսերի թերապիայի ինստիտուտը։ 1911 թվականին Dagny ամսագրում հայտարարել է, որ ինքը «Էլեկտրական լույս» ինստիտուտում լոգանքի/լողի բժիշկ է ։ 1918 թվականին Ռասունդայում ղեկավարում էր մերսման և լույսի կլինիկան։ Նա մահացել է 1928 թվականի հունվարի 13-ին և թաղվել 1928 թվականի հունվարի 20-ին ։
Ալբաներենի այբուբեն
Ժամանակակից ալբաներենի գրելաձևը հիմնված է լատիներենի վրա, վաղ շրջանում փորձեր են եղել արևելահունական գրի հիման վրա այբուբեն ստեղծել, սակայն այն տարածում չի գտել ։ Ալբաներենի այբուբենը բաղկացած է 36 տառերից։ Նրանցից 29-ը բաղաձայն են, իսկ 7-ը՝ ձայնավոր։ Ալբանական այբուբենի 9 տառեր համարվում են դիգրաֆ, 2-ը գրվում են դիակրիտիկներով։ w տառը չի մտնում այբուբենի մեջ, օգտագործվում է միայն փոխառյալ բառերում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատիներենի հիման վրա այբուբեններ Կատեգորիա:Ալբաներեն
Կուկուևկա (գյուղ, Խիսլավիչսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 28 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի բնակավայրեր
Ջողազ
Ջողազ, Ջողագ, Ջոգաս, Ջողաս, գետ Հայաստանի Տավուշի մարզում (ստորին հոսանքը Ադրբեջանում)։ Գոյանում է Ոսկեպար և Քարահան գետերի միախառնումից և ձախից թափվում Աղստևի մեջ։ Երկարությունը՝ 20 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տավուշի մարզի գետեր Կատեգորիա:Աղստև գետի վտակներ Կատեգորիա:Ադրբեջանի գետեր
Ռադիոերկրաբանություն
Ռադիոերկրաբանություն, միջուկային երկրաբանություն, երկրաբանության ճյուղ, ուսումնասիրում է բոլոր այն երկրաբանական պրոցեսները և երևույթները, որոնցում տեղի է ունենում բնական ռադիոակտիվ տրոհման պրոցես։ Կապված է միջուկային ֆիզիկայի երկրաքիմիայի և տիեզերաքիմիայի հետ։ Բաժանվում է բուն ռադիոերկրաբանությունյան, իզոտոպային երկրաբանության և բացարձակ երկրաժամանակագրության։ Ռադիոերկրաբանությունը ուսումնասիրում է բնական տարրերի էվոլյուցիան և իզոտոպային կազմության փոփոխությունները։ Ռադիոակտիվ տրոհման արագությամբ որոշվում է միներալների և ապարների բացարձակ հասակը, երկրի վրա տեղի ունեցած երկրաբանական պրոցեսների հաջորդականությունը։
Կատեգորիա:Ֆիզիկա Կատեգորիա:Միջուկային ֆիզիկա Կատեգորիա:Երկրաբանություն
Ջորջ Մայքլի դիսկոգրաֆիան
Twenty Five (2006)
Disc 1 Disc 2 Disc 3
Հղում
Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության մշակույթ
Չաբանովո (ավան, Պեսչանկայի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Չաբանովո ավանում բնակվում էր 175 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,391 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 447,57 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Պեսչանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Երկրի լավագույն քաղաքը (երգ)
«Երկրի լավագույն քաղաքը» («Лучший город Земли»), էստրադային ստեղծագործություն փոփ երաժշտության ժանրում։ Երաժշտության հեղինակը կոմպոզիտոր Առնո Բաբաջանյանն է, տեքստի հեղինակը՝ բանաստեղծ Լեոնիդ Դերբենյովը։ Երգը լայն ճանաչում է ստացել Մուսլիմ Մագոմաևի կատարումից հետո ։
Պատմություն
Առաջին կատարողը եղել է Ժան Թաթլյանը ։
«Երկրի լավագույն քաղաքը» երգը Մուսլիմ Մագոմաևի կատարմամբ մեկ ամսվա ընթացքում հաղորդվել է ռադիոյով, սակայն այն հանկարծակի արգելվել է։  Արգելքի նախաձեռնողը եղել է Նիկիտա Խրուշչովը. «Թվի՞ստ Մոսկվայի մասին։ Արգելե՛լ»։ Մի քանի ամիս անց՝ 1964 թվականի հոկտեմբերին, Խրուշչովին պաշտոնանկ են արել։ Ըստ ավանդության՝ բանաստեղծ Լեոնիդ Դերբենյովը մի անգամ գնացել է ռադիոյ և ասել. «Ահա, Մագոմաևն արեց այն ամենը, ինչ կարող էր։ Խրուշչյովին հանեցին։ Հիմա մեր երգը եթեր հաղորդելո՞ւ եք»։ Պատասխանը եղել է երգի «ռեաբիլիտացիան» ։
«Բրավո» խումբը 1994 թվականին Մուսլիմ Մագոմաևի հետ միասին ձայնագրել է երգի իր տարբերակը «Дорога в облака» ալբոմի համար։
2013 թվականին Մոսկվայի 866-ամյակի տոնակատարության ժամանակ տոնի լեյտմոտիվ է դարձել Մուսլիմ Մագոմաևի «Երկրի լավագույն քաղաքը» շլյագերը ։
Թելխուկ
Թելխուկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում ։ Գտնվում էր Զորբա գետի ափին, Սղերդ քաղաքից 28 կմ հարավ-արևելք ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Արտակ Բեգլարյան
Կենսագրություն
Արտակ Բեգլարյանը ծնվել է Ստեփանակերտում։ 1995 թվականի ապրիլի 7-ին Ստեփանակերտի իրենց բակում խաղալիս՝ ականի պայթյունից կորցրել է տեսողությունը։ Այդ իսկ պատճառով ընդունվել է Երևանի տեսողության խանգարումներ ունեցող երեխաների №14 հատուկ դպրոցը։ Այնուհետև Հայաստանում և մի շարք այլ երկրներում կրթություն ստանալով՝ վերադարձել է Արցախ և զբաղվում է քաղաքական ու հասարակական ակտիվ գործունեությամբ ։
Կրթություն
Ա. Բեգլարյանը 1994-1995 թվականներին հաճախել է Ստեփանակերտի №6 միջնակարգ դպրոցի նախապատրաստական դասարան։ Դպրոցն ավարտելուց հետո՝ 1995 թվականի սեպտեմբերին, ընդունվել է Երևանի տեսողության խանգարումներ ունեցող երեխաների №14 հատուկ դպրոցը, որը 2006 թվականին ավարտել է գերազանցությամբ։ Նույն թվականին ընդունվել է ԵՊՀ Միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետի «Քաղաքագիտության» բաժնի բակալավրիատ և 2010 թվականին ավարտել այն գերազանցությամբ։ 2010-2011 թվականներին ԵՄ «Էրասմուս Մունդուս» ուսանողական փոխանակման ծրագրով սովորել է բիզնեսի կառավարում Ալեքսանդրի տեխնոլոգիական կրթական ինստիտուտում, Սալոնիկի, Հունաստան 2010-2011 թվականներին ուսանել է Կոնֆլիկտաբանության բաժնի մագիստրատուրայում, Երևանի Պետական Համալսարան։ 2011-2012 թվականներին՝ Քաղաքականություն, անվտանգություն և ինտեգրացիա մասնագիտացմամբ մագիստրատուրա, Լոնդոնի Համալսարանական քոլեջ, Մեծ Բրիտանիա։ 2013 թվականի հունվար - հունիս ամիսներին «Տավիտյան» կրթաթոշակով ուսանել է «Հանրային կառավարում և վարչարարություն» Ֆլեթչերի իրավունքի և դիվանագիտության դպրոցում, Թաֆթս համալսարան, ԱՄՆ։ 2013 թվականի հուլիս - օգոստոս ամիսներին մասնակցել է «Քաղաքական և տնտեսական համակարգերի ամերիկյան ինստիտուտ» ամառային դպրոցին, Չարլզ համալսարան, Պրահա, Չեխիա։ 2013 թվականից քաղաքագիտության ասպիրանտ ՀՀ պաշտպանության նախարարությանը կից՝ Դրաստամատ Կանայանի անվան ազգային ռազմավարական հետազոտության ինստիտուտում։ Թեկնածուականի թեմա՝ «Ժողովրդավարական քաղաքական համակարգի կայացման գործընթացի առանձնահատկությունները Արցախի Հանրապետությունում» ։
Քաղաքական կարիերա
Ա. Բեգլարիանը 2011-2012 թվականներին աշխատել է որպես սյունակագիր «Օրակարգ» թերթում։ 2012 թվական՝ վերլուծաբան «Արցախթըդեյ» լրատվական-վերլուծական կենտրոնում։ 2012-2013 թվականներին եղել է Արցախի Հանրապետության վարչապետի օգնականը։ 2014-2015 թվականներին դասավանդում էր Արցախի պետական համալսարանում, որպես «քաղաքական տարածաշրջանայնություն» առարկայի դասախոս։ 2015-2017 թվականներին նույն համալսարանի «քաղաքական իմիջ» առարկայի դասախոսն էր։ 2013 -2017 թվականներին Արցախի Հանրապետության վարչապետի մամուլի քարտուղարն էր ։ 2017 թվականի նոյեմբերի 1-ից՝ Արցախի Հանրապետության պետական նախարարի որոշմամբ՝ նշանակվել է պետական նախարարի խորհրդական ։ 2018 թվականի փետրվարի 1-ից՝ ԱՀ Մարդու իրավունքների պաշտպան Ռուբեն Մելիքյանի հրամանով՝ Արտակ Բեգլարյանը նշանակվել է ԱՀ ՄԻՊ աշխատակազմի դեպարտամենտի ղեկավար։ 2018 թվականի հոկտեմբերի 31-ին ԼՂՀ 6-րդ գումարման նիստում ընտրվել է, որպես ԱՀ Մարդու իրավունքների պաշտպան ։ Զբաղեցրել է ԱՀ նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի պաշտոնը։ ԱՀ նախագահի հրամանագրով նշանակվել է ԱՀ պետական նախարար։
Հասարակական գործունեություն
Արտակ Բեգլարյանը 2009-2010 թվականներին մասնակցել է Երիտասարդ Առաջնորդների Դպրոցի ամբողջական ծրագրին՝ դրա շրջանակներում համահիմնադրելով «Ճանաչենք Հայաստանը» նախաձեռնությունը ։ 2009-2013 թվականներ՝ ՀՀ նախագահին կից գործող «Հանրային խորհրդի» անդամ էր։ 2011-2012 թվականներ՝ ՀՀ ԱԺ-ին կից գործող երիտասարդական խորհրդարանի անդամ։ 2012 թվականից «Արցախակերտում» հասարակական կազմակերպության համանախագահ ։
Մծղնեություն
Մծղնեություն, աղանդավորական շարժում Հայաստանում, V դարում։ Անունը հավանաբար առաջացել է Ասորիքում տարածված «մսալյանա» (աղոթողներ) աղանդից։ Մծղնեություն դատապարտվել է Շահապիվանի եկեղեցական ժողովում (444)։ Ժողովի կանոններից երևում է, որ Մծղնեությանը հարել են ոչ միայն ժողողովրդական խավերը, այլև հոգևորականներ ու իշխանավորներ։ Մծղնեության մեջ մեղադրվողների նկատմամբ գործադրված դաժան պատիժներն ու խոշտանգումները ցույց են տալիս, որ շարժումն ունեցել է հակաեկեղեցական և հակաֆեոդալական բնույթ։ Հետագայում մծղնեները ձուլվել կամ հարել են պավլիկյաններին։
Արտակ Բեգլարյան
Գիտական գործունեություն
Արտակ Բեգլարյանը հեղինակել է գիտական մի շարք հոդվածներ՝ դրանք ներկայացնելով տարբեր միջազգային գիտաժողովներում և հրապարակելով թե՛ միջազգային, և թե՛ հայաստանյան հանդեսներում։ Նրա հոդվածները վերաբերում են քաղաքական համակարգերին, տեղեկատվական անվտանգությանը, հայկական լոբբիին, ղարաբաղյան հակամարտությանը և հարավկովկասյան աշխարհաքաղաքականությանը։ Պարբերաբար հանդես է գալիս նաև հրապարակախոսական և վերլուծական հրապարակումներով և հարցազրույցներով։
Արտաքին աղբյուրներ
Կատեգորիա:1988 ծնունդներ Կատեգորիա:Ստեփանակերտ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հուլիսի 5 ծնունդներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքագետներ Կատեգորիա:Թաֆթս համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ
Աստերոիդների ցանկ (126301-126400)
Աստերոիդների ցանկ (126201-126300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (126401-126500)
Փասիաններ
Փասիաններ (Phasianus), փասիանների ընտանիքի հավազգիների կարգի թռչունների սեռ։ Մարմնի երկարությունը մինչև 85 սմ է, զանգվածը՝ 1,7–2 կգ, էգերն արուներից փոքր են։ Պոչը երկար է, սուր ծայրով։ Արուները վառ, մետաղական փայլով գունավորում ունեն, էգերը մոխրագույն են։ Հայտնի է Փասիանների 2 տեսակ։ Սովորական փասիանը (Ph․ colchicus) գունավորմամբ միմյանցից տարբերվող շուրջ 30 աշխարհագրական ձևեր ունի։ Տարածված է Կովկասից մինչև Խաղաղ օվկիանոս, անտառներում, ջրամերձ մացառուտներում և դաշտային թփուտներում։ Նստակյաց է, բնադրում է գետնին, դնում 8–10 ձու։ Թխսում և ձագերին խնամում է միայն էգը։ Սնվում է սերմերով, պտուղներով, ընձյուղներով, մանր անողնաշարավորներով։ Որսորդության կարևոր օբյեկտ է և շատ երկրներում այդ նպատակով բազմացվում է։ Սովորական փասիաններից ՀԽՍՀ–ում տարածված էր անդրկովկասյան փասիանը (Ph․ colchicus), որը փոքր քանակությամբ հանդիպում էր Ղափանի շրջանում։ Արուները կարմրանարնջագույն են՝ սև բծերով, զանգվածը 900–1300 գ է։ Կանաչ փասիանը (Ph․ vesicolor) տարածված է Ճապոնիայում։
Կատեգորիա:Թռչունների ցեղեր Կատեգորիա:Փասիաններ
Բավտուգայ
Բավտուգայ (Бавтугай), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Դաղստան հանրապետության Կիզիլյուրտ մունիցիպալ շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4765 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաղստան հանրապետության Կիզիլյուրտ մունիցիպալ շրջանի բնակավայրեր
Շիո Մղվիմե վանք
Շիո Մղվիմի վանքը (վրացերեն՝ შიომღვიმე, Շիոմղվիմե) միջնադարյան վանականյան ճարտարապետրական համալիր է Վրաստանում, Մցխեթ քաղաքի մոտակայքում։ Գտնվում է նեղ կրաքարային կորճում Քուռ գետի հյուսիսային ափին, մոտովրապես 30 կմ հեռավորության վրա Թբիլիսիից։
Պատմություն
Շիո Մղվիմե վանքը իր հիմնադրումից հետո շուտով դարձավ Վրաստանի ամենամեծ վանակաների համայնքը, և VI դարի վերջին նրան բնակեցնում էին ավելի քան 2000 վանականներ։ Տաճարը դարձել էր մշակութային և կրոնական գործունեության աշխույժ կենտրոն և եղել է Վրաստանի Կաթողիոկսի անձնական հովանավորություն տակ։ Դավիթ Դ Շինարարը դարձրել է Շիո Մգվիմի կոթողը արքայական կալվածք և 1123 թվականում թելադրել է վանքին իր կանոնները։ Միացյալ վրացական թագավորության թուլացումը և անվերջ օտարերկրյա զավթիչների ներխուժումները վանքի անկման են բերել։ Որոշակի աշխուժություն է ունելցել վանքը էր որ վրաց թագավոր Գեորգի Է-ն (ղեկավարում էր 1446-1465 թթ.) տրամադրել է Շիո Մգվիմի վանքը Զեվդգինիձե-Ամիլախվարի ազնիվ ընտանիքին, որոնք մինչև 1810 թվականները օգտագործել են վանքի որպես ընտանեկան գերեզմանատուն։
1614-1616 թվականների պարսկական ներխուժման ժամանակ վանքը դատարկված է եղել պարսից շահ Աբբաս Ա կողմից։ Իշխան Գիվի Ամիլախվարին վերանորոգել է կոթողը 1678 թվականում, սակայն 1720 թ. օսմանյան գրավումը բերել է վանքի նաև մեկ անկման ժամանակաշրջանի։ Ամիլախվարու վերանորոգած վանքը, նորից ջարդված է եղել 1733, բայց արդեն պարիկների կողմից։ Հետագայում, վանքը վերանորոգվել է, ներսակողմը ձևափոխած է եղել XIX դարում, սակայն Շիո Մգվիմի վանք չի կարողացել վերադարյնել իր նախկին կարևոր դիրքը Վրաստանի հոգևոր կյանքում։ Խորհրդային ժամանակներում վանքը փակված է եղել, իսկ այսօր նա ձգում է բազմաթիվ զբոսաշրջիկների և ուխտագնացների։
Գրագանություն
Կատեգորիա:Վրաստանի վանքեր Կատեգորիա:Մցխեթ-Մթիանեթի մարզի շենքեր և կառույցներ
Հակոբի Շեն
Հակոբի Շեն (այժմ կոչվում է Յաղուբլու Yaqublu), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Վարդաշենի (Օղուզի) շրջանում։ Գտնվում է շրջկենտրոնից շուրջ 20 կմ հարավ, Վարդաշեն–Եվլախ մայրուղու ձախ կողմում ։
Պատմություն
Գյուղի վերաբերյալ մատենագրական տեղեկություններ չեն պահպանվել, սակայն պահպանված հուշարձանների ուսումնասիրությունից պարզվում է, որ այն առնվազն միջնադարից արդեն գավառի խոշոր ու ծաղկուն բնակավայրերից էր։ Հակոբի Շենը ծննդավայրն է ճալեթի վանքում նստած Աղվանից Արիստակես կաթողիկոսի ։