cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ծնկածալ ողջույն
Ողջույնի այս ձևը կիրառելի է առավել բարձր սոցիալական կարգավիճակ ունեցողին ողջունելիս։ Եվրոպական մշակույթում կանայք ավանդաբար խոնարհվել են արիստոկրատների կամ թագավորական ընտանիքի անդամների առջև։ Ինչպես նաև պարային էթիկետը պահանջում է, որ կինը խոնարհվի պարի սկզբում` պատասխանելով զուգընկերոջ խոնարհմանը։
Պարուհիները բեմի վրա ռևերանս են անում իրենց ելույթի վերջում, որպեսզի ցույց տան իրենց շնորհակալությունը և / կամ հանդիսատեսի ծափողջույններին ի պատասխան` հաճախ այդ ընթացքում իրար հետևից մի քանի ռևերանսներ են բեմի տարբեր կողմերում։ Ինչպես նաև բալետի աշակերտները ավանդաբար ռևերանս են անում ուսուցչին և դաշնակահարին պարապմունքների սկզբում և վերջում։
Խոնարհումը մեր օրերում
Ներկայումս կենցաղում ոչ ռևերանս, ոչ ծնկածալ խոնարհում գրեթե չի օգտագործվում։ Սակայն արիստոկրատական շրջանակներում խոնարհվելը (որպես «արքունական խորնարհում») դեռևս օգտագործվում է ավելի բարձր աստիճան ունեցողների նկատմամբ։ Նաև դեռևս պահպանվում է թագավորական ընտանիքի անդամների առջև ռևերանս անելու ավանդույթը։ Մինչև 2003 թվականը Ուիմբլդոնի առաջնության կին խաղացողներից ակնկալվում էր, որ առաջնության մրցանակաբաշխության ժամանակ պետք է խոնարհվեն արքունական օթյակի առջև։ Այժմ դա թողնված է խաղացողների հայեցողությանը ։
Նմանապես, եկեղեցական միջավայրում դեռևս առկա է կանանց ռևերանսը հոգևորականների առջև, նաև տղամարդիկ երբեմն ծնկի են գալիս որպես եկեղեցու խոնարհ ծառա (ենթադրվում է), օրինակ՝ Հռոմի պապի առջև` միաժամանակ Ձկնորսի մատանին համբուրելով ։
Խոնարհվելը երբեմն կիրառվում է, օրինակ՝ (դպրոցական) թատերական ներկայացումներում վերջին ծափերի ժամանակ կամ պարահանդեսների ժամանակ։
Խոնարհվելը դեռ տարածված է ասիական հասարակություններում (մասնավորապես Հարավային Կորեայում և Ճապոնիայում)։ Մալայզիայում, Ինդոնեզիայում և Թաիլանդում, բայց նաև Թուրքիայում, հատուկ իրավիճակներում ռևերանսը համակցվում է ձեռքի համբույրով, որը կոչված է արտահայտելու հարգանք և երախտագիտություն։
Պարահանդեսային պարերում պարուհին նախքան վիեննական վալսը սկսելը խոնարհվում է իր զուգընկերոջը։
Ռևերանսի էքստրեմալ տեսակ է «Տեխաս դիփը», որը կատարում է տեխասցի դեբյուտանտը։ Երիտասարդ կինը խաչելով կոճերը, ապա ծալելով ծնկները և խոնարհվում է` դանդաղորեն իր ճակատն իջեցնելով դեպի հատակը։ Ռևերանսի ժամանակ ուղեկցուհու ձեռքը պահում է զուգընկերը։ Դեբյուտանտը գլուխը թեքում է հատակին մոտեցնելու պահից առաջ՝ խուսափելով զգեստը շրթներկով կեղտոտելուց  ։
Սելեֆրուեն
Սելեֆրուեն (Cellefrouin), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 532 մարդ, բնակչության խտությունը` 13.27 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 40.09 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 370 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 80 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 33 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 331 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 231-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 100։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,8 %։ 231 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 207 անձ (115 տղամարդ և 92 կին)։ Գործազուրկ են եղել 24 անձ (11 տղամարդ և 13 կին)։ 100 անաշխատունակներից 15-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 51-ը` թոշակառուներ, իսկ 34-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Յան Հայր-Բաբամյան
Յան Ալեքսեյի Հայր-Բաբայան, խորհրդային ճարտարապետ, ՌՍՖՍՀ վաստակավոր շինարար (1967 թվականին)։
Կենսագրություն
Ավարտել է Մոսկվայի ճարտարապետության ինստիտուտի քաղաքների հատակագծման ֆակուլտետը (1935 թվական)։ Աշխատել է Մոսկվայում որպես նախագծող ճարտարապետ, եղել է ԽՍՀՄ ճարտարապետների ակադեմիայի փոխպրեզիդենտ (1950-1951 թվականներ), Քաղաքների հատակագծման պետական ինստիտուտի տնօրեն (1954-1960 թվականներ), գլխավոր ճարտարապետ (1960-1974 թվականներ), 1974 թվականից՝ գլխավոր մասնագետ։ Հեղինակ է Շուշենսկոյե գյուղի, Գուբախի քաղաքի, Ղրիմի հարավային ափի կառուցապատման գլխավոր հատակագծերի։ Նրա նախագծերով կառուցվել են Տաշքենդի կենտրոնում բնակելի թաղամաս, Մոսկվայում՝ բնակելի տներ, Եվպատորիայում՝ երկաթուղային կայարան և այլն։ ԽՍՀՄ Մինիստրների խորհրդի մրցանակի դափնեկիր է (1971 թվական)։ ԽՄԿԿ անդամ 1931 թվականից։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է 2 շքանշանով։ ԽՍՀՄ Մինիստրների խորհրդի մրցանակի դափնեկիր է (1971 թվական)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ
Ռիոլունատո
Ռիոլունատո (Riolunato), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Մոդենա գավառում ։
Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների կազմում է 734 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 16 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 45 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 41020։ Հեռախոսային կոդը՝ 0536։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Ռևնա (Սնովի վտակ)
Ռևնա  (Ревна (приток Снова)), գետ Ռուսաստանում, հոսում Բելորեցկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Օկա գետի ձախ ափին 6 մ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 81 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Սավինյանո սուլ Պանարո
Սավինյանո սուլ Պանարո (Savignano sul Panaro), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Մոդենա գավառում ։
Բնակչությունը ըստ 2004 թվականի տվյալների կազմում է 8307 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 332 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 25 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 41056։ Հեռախոսային կոդը՝ 059։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Չեդ Լինդբերգ
Չեդ Թայլեր Լինդբերգ (Chad Tyler Lindberg, ), ամերիկացի դերասան։
Կենսագրություն
Չեդ Թայլեր Լինդբերգը ծնվել է 1976 թվականի նոյեմբերի 1-ին, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Վաշինգտոն նահանգի Մաունտ Վերնոն քաղաքում։ Սովորել է Մաունտ Վերնոն համալսարանում։ 1995 թվականին ուսումն ավարտելուց հետո եկել է Հոլիվուդ ։
Կարիերա
Չեդը իր առաջին դերը խաղացել է 1995 թվականին «Ազատ ծնվածը» գեղարվեստական ֆիլմում ։ Հետագայում դերասանը մասնակցություն է ունեցել տարբեր ֆիլմերում և սերիալներում, ինչպիսիք են «Ֆորսաժ»-ը (Ջեսսի դերում ) և «Գերբնականները» հեռուստասերալում (Էշայի դերում )։ Դերասանին հայտնիություն է բերել նաև «Ես թքում եմ ձեր գերեզմաններին» ֆիլմում կերտած գլխավոր դերը  ։
2009 թվականին Չեդ Լինդբերգը դարձել է «My Big Break» վավերագրական ֆիլմի հերոսը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ
Դավիթ Թուխմանով
Դավիթ Ֆեոդորովիչ Թուխմանով (Давид Фёдорович Тухманов, ), խորհրդային և ռուսական կոմպոզիտոր։ Արժանացել է Լենինյան կոմերիտմիության մրցանակին (1977թ.) և Ռուսաստանի Դաշնության Պետական մրցանակին (2003թ.): Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստ (2000թ.) :
Կենսագրությունը
Դավիթ Թուխմանովը ծնվել է 1940 թվականի հուլիսի 20-ին` Մոսկվայում։ Նրա հայրը` ճարտարագետ Ֆեոդոր Դավիթի Թուխմանովը ազգությամբ հայ էր, իսկ մայրը` Վերա Կարասյովան երաժիշտ էր, կոմպոզիտոր ։ Իր երաժշտական կրթությունը Դավիթ Թուխմանովն ստացել է վաղ մանկությունից` իր մոր անմիջական ղեկավարությամբ, իսկ հետո ընդունվել է Գնեսինների անվան երաժշտական դպրոցի դաշնամուրի բաժինը։ Անձամբ Ելենա Գնեսինան ամեն կերպ խրախուսում էր Դավիթի` երաժշտություն ստեղծելու ձգտումը։ Նրա առաջին փորձերը` դաշնամուրի համար ստեղծված երաժշտական պիեսներ էին, ռոմանսներ և երաժշտական բալլադներ։ Երաժշտական կոմպոզիցիաների և երաժշտության տեսության հիմունքները նա սովորել է հայտնի երաժիշտ և մանկավարժ Լև Նաումովի դասընթացներից։
1958 թվականին Դավիթ Թուխմանովն ընդունվել է Գնեսինների անվան մանկավարժական պետական ինստիտուտի կոմպոզիտորական բաժինը և այն ավարտել 1963 թվականին, որից հետո զորակոչվել է բանակ և ծառայել Ալեքսանդր Ալեքսանդրովի անվան երգի և պարի անսամբլում` ղեկավարելով նվագախումբը։
Ստեղծագործությունները
Երգարվեստի ժանրում Դավիթ Թուխմանովն սկսել է աշխատել 1960-ական թվականներից։ Առաջին ձայնապնակը թողարկվել է 1965 թվականին` «Մելոդիա» ստուդիայի կողմից, որտեղ Դավիթ Թուխմանովը հանդես էր գալիս որպես Բուլատ Օկուջավայի և Յուրի Վիզբորի երգերի վերադաշնակող։ Դավիթ Թուխմանովն իր առաջին էստրադային հիթը` «Последняя электричка» («Վերջին էլեկտրագնացքը»), գրել էր դեռևս ուսանողական տարիներին։ Այն 1966 թվականին կատարել է երգիչ Վլադիմիր Մակարովը։ Երգը հետագայում նա կատարել է հեռուստաեթերով, այդպիսով հեռուստատեսությունում ճանապարհ հարթելով Թուխմանովի երգերի համար։
1968 թվականին Դավիթ Թուխմանովի երաժշտությամբ ստեղծվել է «Восточная песня» («Արևելյան երգ») երգը։ Այդ երգով հայտնի է դարձել երգի առաջին կատարող Վալերի Օբոձինսկին, ում հետ Թուխմանովը համագործակցել է մինչև 1974 թվականը։ Իր կողմից ստեղծված մի շարք երգերի համար, 1972 թվականին Դավիթ Թուխմանովն արժանացել է Մոսկովյան կոմերիտմիության մրցանակին։ Նույն թվականին թողարկվել է նրա առաջին հեղինակային «Как прекрасен мир» («Որքան հիասքանչ է աշխարհը») ձայնասկավառակը, որտեղ Թուխմանովն առաջին անգամ փորձել է միավորել իր երգերը` մեկ ընդհանուր երաժշտական ալբոմում։ Միաժամանակ նա համագործակցում էր այնպիսի երաժշտական խմբերի հետ, ինչպիսիք էին «Весёлые ребята», «Самоцветы», «Лейся, песня» վոկալ-գործիքային խմբերը, որտեղ բարդացնելով էստրադային երգերի վերադաշնակումը, դրանք մոտեցնում էր արտ-ռոքին։ Հետագայում Դավիթ Թուխմանովն սկսեց ստեղծել հայրենասիրական երգերի շարք, որոնցից բավականին հայտնի դարձան «Я люблю тебя, Россия» («Ես սիրում եմ քեզ, Ռուսաստան»), «Мой адрес — Советский Союз» («Իմ հասցեն - Խորհրդային Միություն»), «Мы — большая семья» («Մենք` մեծ ընտանիք ենք») և այլն։
1975 թվականը նշանավորվեց «День Победы» («Հաղթանակի օրը») երգի ստեղծմամբ, որի բառերի հեղինակը Վլադիմիր Խարիտոնովն էր։ Սկզբում երգն արգելում էին հնչեցնել հեռուստատեսությամբ և ռադիոյով, համարելով, որ Թուխմանովի երաժշտությունը ֆոքստրոտ է, իսկ Խարիտոնովի բառերը` թեթևամիտ։ Այնուամենայնիվ Լև Լեշչենկոն առանց որևէ թույլտվության, երգը կատարեց միլիցիայի օրվան նվիրված համերգի ժամանակ, որով ապահովեց ժողովրդի կողմից երգի ընդունելությունը։ Երգը նրա կողմից հնչեց նաև 1975 և 1976 թվականների «Տարվա երգ» փառատոնում։
1976 թվականին թողարկվեց «По волне моей памяти» («Իմ հիշողության ալիքի վրայով») ձայնասկավառակը, որտեղ երգերի բառերը գրված էին դասական համարվող բանաստեղծների կողմից։ Երգերը կատարում էին երիտասարդ և այն ժամանակ ոչ հայտնի երգիչները։ Ձայնասկավառակը թողարկվել էր 2,5 միլիոն տպաքանակով և արագորեն վաճառվեց ։
1982 թվականին թողարկվեց «НЛО» («ՉԹՕ») ձայնասկավառակը, որը ձայնագրվել էր «Москва» ռոք-խմբի կողմից։ Խմբի մեներգիչ Նիկոլայ Նոսկովի համար Թուխմանովն ստեղծել էր «Ночь» («Գիշեր») կոմպոզիցիան, որը գրված էր Վլադիմիր Մայակովսկու` 1915 թվականին գրված բանաստեղծությունների բառերով։ Սակայն դա չփրկեց «Москва» խմբին` հետապնդումներից և շուտով խումբը լուծարվեց ։
1986 թվականին Թուխմանովին առաջարկվել է ղեկավարել «Электроклуб» նախագիծը, որտեղ երգում էին Իրինա Ալլեգրովան և Իգոր Տալկովը։ Չնայած հիանալի երգերին, Դավիթ Թուխմանովը այն համարում էր կոմերցիոն նախագիծ։ Վիկտոր Սալտիկովի ջանքերով «Электроклуб» խումբը առավել հայտնի էր երիտասարդության շրջանում։
Աստիճանաբար Դավիթ Թուխմանովը հեռացավ էստրադայից, հիմնականում աշխատելով կամերային երաժշտության ասպարեզում։ 1989 թվականին համագործակցելով մանկագիր Յուրի Էնտինի հետ, Թուխմանովը ստեղծել է «Багдадский вор» («Բաղդադի գողը») մյուզիքլը։ 1991 թվականին Թուխմանովը մեկնել է Գերմանիա և բնակություն հաստատել այնտեղ։ 1995 թվականից աշխատել է մանկական երաժշտական նախագծերի վրա` ստեղծելով երգեր մանկական խմբերի, երգչախմբերի և թատերական շոուների համար։ Նա գրել է նաև «Ոսկե ձկնիկ» մուլտֆիլմերի մանկական փառատոնի օրհներգը։
Մոսկվայում կայանալիք Պատանեկան խաղերի համաշխարհային օլիմպիադայի շրջանակներում, 1998 թվականին Դավիթ Թուխմանովը հրավիրվել է երաժշտական ձևավորման աշխատանքները ղեկավարելու համար։ Նմանատիպ աշխատանք նա կատարել է նաև 2002 թվականին։ 2001 թվականին կայացել է «Մադլեն, հանգիստ» բեմադրության առաջին ներկայացումը, որի երաժշտությունը Դավիթ Թուխմանովը գրել էր հատուկ Լյուդմիլա Գուրչենկոյի համար։ 2002 թվականին, Նովոսիբիրսկում կայանալիք Սլավոնական մատենագրությանն ու մշակույթին նվիրված օրվա տոնակատարության համար, Դավիթ Թուխմանովը ստեղծել է «Լեգենդ Երմակի մասին» օրատորիան` մեծ երգչախմբի, մենակատարների և նվագախմբի համար։
2003 թվականին, Մոսկվայի երգիծանքի թատրոնում կայացել է «Չափից դուրս ամուսնացած տաքսիստը» ներկայացումը, որի երաժշտությունը նույնպես ստեղծել էր Դավիթ Թուխմանովը։ Նա ստեղծել է նաև 2003-2004 թվականներին Կարմիր հրապարակում Ռուսաստանի օրվան նվիրված տոնակատարությունների երաժշտական ձևավորումը։ 2005 թվականին ավարտել է «Царица» («Կայսրուհին») օպերայի աշխատանքները, որի առաջին բեմադրությունը կայացել է 2009 թվականին` Սանկտ Պետերբուրգում։ 2010 թվականի հուլիսի 30-ին, Յուրմալայում կայացած «Նոր Ալիք» մրցույթ-փառատոնի երեկոն նվիրված էր Դավիթ Թուխմանովի հոբելյանին։ Այնտեղ նրան հանձնվել է «Հայրենիքի հանդեպ ծառայությունների համար» շքանշանը ։
2005 թվականից Դավիթ Թուխմանովը բնակվում է Իսրայելում, մերթընդմերթ բնակվելով նաև Գերմանիայում և Ռուսաստանում։
Անձնական կյանքը
1960-ական թվականների կեսերից Դավիթ Թուխմանովը շուրջ 20 տարի ամուսնացած է եղել երգչուհի, բանաստեղծ-երգահան Տատյանա Սաշկոյի հետ, ով այդ ամբողջ ընթացքում եղել է Թուխմանովի պրոդյուսերը։ Այդ ամուսնությունից ծնվել է կոմպոզիտորի միակ դուստրը։
Ամուսնալուծությունից հետո Թուխմանովն ամուսնացել է երկրորդ անգամ։ Գերմանիայում գտնվելու տարիներին, նրա երկրորդ կինը կոմպոզիտորին դուրս էր գրել Մոսկվայում գտնվող հինգսենյականոց բնակարանի հաշվառումից։ Թուխմանովը դիմել էր դատարան, որտեղ նրա անունից, որպես լիազորված անձ, հանդես էր գալիս նրա առաջին կինը` Տատյանա Սաշկոն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Լուսանկարչական հայտածում
Լուսանկարչական հայտածում, լուսակինոնյութերի լուսազգայուն շերտում լույսի կամ այլ ճառագայթների ազդեցությամբ առաջացած լուսանկարչական քողարկված պատկերի փոխարկումը տեսանելիի։ Արծաթհալոգենիդային լուսազգայուն նյութերի հայտածման դեպքում լուսազգայուն նյութի արծաթի իոնները հայտածիչի ազդեցությամբ վերականգնվում են մինչև մետաղական արծաթի մանրադիսպերս փոշու։
Տեսակներ
Տարբերում են «քիմիական» և «ֆիզիկական» (անվանումը պայմանական է)։
«Քիմիական» հայտածման դեպքում արծաթը վերականգնվում է լուսազգայուն շերտի էմուլսիոն բյուրեղների արծաթի հալոգենիդներից, իսկ «ֆիզիկական»-ի դեպքում՝ հայտածիչի բաղադրության մեջ մտնող արծաթի լուծելի աղից (սովորաբար AgNO3)։ Հայտածման պրոցեսում ծախսվում են հայտածիչ նյութը, նատրիումի սուլֆիտը և հայտածիչի հիմքը։ «Քիմիական» հայտածման պրոցեսը (օրինակ, հիդրոքինոնով) կարելի է պատկերել.
4AgBr+2Na2S03+C6H4 (OH)2+2NaOH->4Ag+4NaBr+C6H2 (0H)2 (S03Na)2+H20։
Տես նաև
Կատեգորիա:Լուսանկարչություն
Հասմիկ Ղազարյան
Հասմիկ Արմենի Ղազարյան, հայ նկարչուհի-գոբելենագործ։
Կենսագրություն
1962-1964 թվականներին սովորել է Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի պետական ուսումնարանում։ 1969 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Ստրոգոնովի անվան պետական գեղարվեստա-արդյունաբերական ակադեմիայի ինտերիերի ֆակուլտետը։ 1970 թվականից դասավանդում է Երևանի գեղարվեստի ուսումնարանում, 1989-1994 թվականներին՝ ՀՊՄԻ-ում, 2003 թվականից՝ Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայում։ 1979 թվականից Հայաստանի նկարիչների միության անդամ է։
Հասմիկ Ղազարյանի աշխատանքները գտնվում են Սարդարապատի թանգարանում, Մոսկվայի Ռուսական դեկորատիվ արվեստների թանգարանում, մասնավոր հավաքածուներում (Երևան, Մոսկվա, Սանկտ Պետերբուրգ, Նյու Յորք, Լոս Անջելես, Կիև և այլն)։
Ստեղծագործություններ
Հասմիկ Ղազարյանի «Հայաստանի քարեր» (1987), «Ճանապարհորդություն» (1991) շարքերը, «Երևան» (2002) եռանկարը, «Զանգեզուր» (1976), «Ժամանակակից Հայաստան» (շարք, 1981 թվականից, ՌԴ Գեղարվեստի ակադեմիայի դիպլոմ, 1987), «Ուռենիներ » (1997), «Վարդեր» (2001) աշխատանքներն արժևորվում են նրանով, որ հաստատում են ժամանակակից որմնագորգի (tapestry) ազգային ձևը։
Կարապետ Եղիազարյանի հետ ստեղծել է «Երգ Հայաստանի» (1984) գոբելենը (Գյումրիի դրամատիկ. թատրոն), «Շախմատ» շարքը (1985, Երևանի շախմատի տուն), Թեղենիք գյուղի Սրբոց Նահատակաց եկեղեցու խորանի (2003), «Ծաղկիր իմ երկիր» (Ուստ Կամենոգորսկ քաղաքի թատրոն, ՌԴ գեղարվեստի ակադեմիայի դիպլոմ, 1979) վարագույրները, մասնակցել (Գրիգոր Խանջյանի, Կարապետ Եղիազարյանի հետ) «Վերածնունդ» գոբելենային վարագույրի (1986, Երևանի Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիր) ստեղծմանը ։
Ցուցահանդեսներ
1970 թվականից Ղազարյանը մասնակցում է ցուցահանդեսների Հայաստանում և արտերկրում (Մոսկվա, Սանկտ Պետերբուրգ, Թիֆլիս, Ռիգա, Լոս Անջելես, Հնդկաստան, Գերմանիա, Շվեդիա և այլն)։
Ղազարյանը մասնակցել է մի շարք ցուցահանդեսների Հայաստանում, ինչպես նաև միջազգային սիմպոզիումների /Էրֆուրտ (1978), Լոզան (1979), Սոմբատհեյ (Հունգարիա, 1983), տեքստիլ ցուցահանդեսների (Քյոսեգ, Բուդապեշտ 1983), 1984 թվականին Ռիգայում կայացած 2-րդ միջազգային տեքստիլ արվեստի սիմպոզիումին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ նկարչուհիներ Կատեգորիա:Հայ գոբելենագործներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի շրջանավարտներ
Հայտնագործություն
Հայտնագործություն,  գիտական նոր նվաճում բնության և հասարակության գիտական ճանաչման պրոցեսում։ Ընկած է գիտատեխնիկական հեղափոխության հիմքում՝ սկզբունքային նոր ուղղություններ հաղորդելով գիտության ու տեխնիկայի զարգացմանը և հեղափոխելով հասարակական արտադրությունը։ Սովետական օրենսդրությամբ հայտնագործության նյութական աշխարհի նախկինում անհայտ օբյեկտիվ օրինաչափությունների, հատկանիշների և երևույթների այնպիսի հայտնագործումն է, որն արմատապես փոփոխում է ճանաչողության մակարդակը։
Աշխարհագրության, հնագիտության և հնէաբանության բնագավառում, հանքային հարստությունների հայտնաբերման կապակցությամբ, ինչպես նաև հասարակական գիտությունների բնագավառում կատարված աշխատանքների համար, դիպլոմ չի տրվում։
Մտավոր սեփականության համաշխարհային կազմակերպություն (WIPO) հիմնելու մասին կոնվենցիայի համապատասխան, հայտնագործությունը դիտվել է իրավունքի հատուկ օբյեկտ, որով իրավական պաշտպանության նախադրյալ է ստեղծվել նաև մյուս երկրներում։
Քյութահյա
Քյութահյա (նախկինում Kotyaion)  (Kütahya) կամ Կուտինա, քաղաք Թուրքիայի արևմտյան հատվածում։ Բնակչությունը կազմում է 237,804 մարդ (2011)։ Քաղաքով հոսում է Պորսուկ գետը։ Ծովի մակարդակից գտնվում է 969 մետր բարձրության վրա։ Քյութահյայի մարզկենտրոնն է։ Տարաշածրջանն հայտնի է զառիթափերով, գյուղատնտեսական հողատարածքներով և հյուսիսից արևմուտք ձգվող բարձրադիր լեռնագագաթներով ։
Հայտնագործություն
Տես նաև
Կատեգորիա:Հետազոտություն
Քյութահյա
Պատմական ակնարկ
Փոքր Ասիայում, պատմական Փռյուգիայի տարածքում, Կ.Պոլսից 125 մղոն տարածության վրա, դեռ անտիկ շրջանում գոյություն է ունեցել Kotyaion քաղաքը, որն այժմ կոչվում է Քյութահյա, և այստեղ հայեր այլևս չեն ապրում։ Բայց միջնադարում Քյութահյայում աշխույժ և հարուստ հայկական համայնք է եղել, որտեղ էլ 14-15-րդ դդ. աստիճանաբար թափ է հավաքել և զարգացել հախճապակյա սալիկներ պատրաստելու արհեստը, և ձևավորվել է Քյութահյայի հայկական սալիկների դպրոցը։ Ամենավաղ պահպանված նմուշները թվագրվում են 16-րդ դարին։
Վաղ քյութահյական հայկական սալիկները երկգույն են՝ սպիտակ և կապույտ, և միայն 17-րդ դարում հայ վարպետները սկսում են օգտագործել դեղին, կանաչ և հայտնի հայկական կարմիր (tomato-red color armenian) գույները։ Քյութահյան դարձավ հայկական հախճապակու արտադրության կենտրոն, և Օսմանյան կայսրության մեջ նրա հիմնական մրցակիցը Իզնիկն էր, որի արտադրանքն, ի տարբերություն հայ վարպետների "քրիստոնեական" սալիկների, "իսլամական" թեմատիկայով էր։
Կուտինայի խեցեգործության մեջ առաջնահերթ էր դեկորատիվ սալիկների պատրաստումը, որոնք կիրառվել են հայկական և հունական եկեղեցիները, օսմանյան մզկիթները հարդարելու համար։ Նշանավոր են Երուսաղեմի Ս. Հակոբյանց վանքի Հարության տաճարի (1719 թ.), Կեսարիայի Ս. Կարապետ վանքի Ս. Հրեշտակապետ եկեղեցու (1797 թ.), Ս. Կարապետի գերեզմանի մատուռի (1757 թ.), Կ. Պոլսի մի շարք եկեղեցիների ներքնամասը գարդարող՝ կուտինահայերի պատրաստած հախճապակիները։ Իշխողը կապույտ և սպիտակ երկրաչափական զարդանախշն է։ Կուտինայի խեցեգործական կարևոր արտադրանքը կենցաղային իրերն էին, որոնք դուրս էին գալիս համաշխարհային շուկա, սափորներ, ամաններ, պնակներ, որոնք աչքի էին ընկնում նրբագեղ ուրվագծով, բուսական և երկրաչափական զարդանախշով, կանաչի, կապույտի, դեղինի և սպիտակի մաքուր համադրություններով։ Կուտինայում արտադրված բազմաթիվ իրեր պահվում են աշխարհի խոշորագույն թանգարաններում (Լոնդոն, Լենինգրադ, Փարիզ, Բրյուսել, Ստամբուլ, Վենետիկ, Երուսաղեմ), որոնցից մի քանիսի վրա պահպանվել են «Այվազ», «Աբրահամ» և այլ վարպետների անունները։
1869 թվականին Քյութահյայում է ծնվել Կոմիտասը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Քյութահյայի մարզ
Օլգա Սավաստյանովա
Օլգա Սավաստյանովա (Ольга Викторовна Савастьянова, ), ռուս հասարակական և քաղաքական գործիչ, VII գումարման Պետական դումայի պատգամավոր, Միասնական Ռուսաստան խմբակցության անդամ, Պետդումայի վերահսկողության և կանոնակարգման կոմիտեի նախագահ ։
Կենսագրություն
1983 թվականին Կոմի պետական մանկավարժական ինստիտուտի օտար լեզուների ֆակուլտետում ստացել է բարձրագույն մանկավարժական կրթություն «գերմաներեն և անգլերեն լեզուների ուսուցիչ» մասնագիտությամբ։ 1988 թվականին ուղղությամբ ավարտել է ՀամԼԿԵՄ Կենտկոմին կից կոմերիտական բարձրագույն դպրոցը։ 1996 թվականին սովորել է ՌԴ նախագահին առընթեր Պետական ծառայության ակադեմիայի ասպիրանտուրայում։ 1983-1991 թվականներին աշխատել է կուսակցական և կոմերիտական պաշտոններում, աշխատել է կոմերիտմիության շրջկոմի քարտուղար, Համառուսաստանյան Լենինի երիտասարդական կոմունիստական միության (ՀամԼԿԵՄ) մարզային կոմիտեի քարտուղար։ 1991-1992 թվականներին աշխատել է փոքր ձեռնարկությունների զարգացման միջազգային կենտրոնում՝ որպես փոխտնօրեն։ 1992- 1997 թվականներից աշխատել է որակավորման բարձրացման ինստիտուտում՝ որպես փոխտնօրեն ։
1997 թվականից մինչև 1998 թվականն աշխատել է «KomiTEK» նավթային ընկերություն ՍՊԸ-ում որպես հասարակայնության հետ կապերի բաժնի պետ։ 1998 թվականից մինչև 1999 թվականն աշխատել է «Տեբուկնեֆտ» կառավարող ընկերություն ՍՊԸ-ում՝ որպես ընկերության գլխավոր տնօրենի տեղակալ ։
1999 թվականից մինչև 2002 թվականն աշխատել է Ռուսաստանի Դաշնությունում ՄԱԿ-ի Զարգացման ծրագրի կանանց կառավարման կենտրոնում՝ որպես տնօրենի տեղակալ, 2002 թվականից մինչև 2006 թվականը՝ կենտրոնի տնօրեն ։
2003 թվականի մարտին ընտրվել է Կոմիի Հանրապետության պետական խորհրդի № 4 ընտրատարածքի պատգամավոր ։ 2007 թվականի մարտին կրկին ընտրվել է Կոմիի Հանրապետության պետական խորհրդի № 2 ընտրատարածքի պատգամավոր։ Եղել է Միասնական Ռուսաստան խմբակցության անդամ, ընտրվել է Պետական խորհրդի սոցիալական քաղաքականության կոմիտեի նախագահ ։
2012 թվականի ապրիլի 26- ին նշանակվել է Կոմիում մարդու իրավունքների լիազոր։ 2014 թվականին ընտրվել է Համառուսաստանյան ժողովրդական ճակատի դաշնային կազմկոմիտեի կազմում։ 2016 թվականի փետրվարին ընտրվել է Կոմիի տարածաշրջանային գործկոմի նախագահ ։
2016 թվականի սեպտեմբերին Պետդումա է առաջադրվել Միասնական Ռուսաստան կուսակցության ցուցակներով, մանդատների բաշխման արդյունքներով ընտրվել Է ՌԴ 7-րդ գումարման Պետդումայի պատգամավոր ։
Օրինաստեղծ գործունեություն
2016 թվականից մինչև 2019 թվականը, VII գումարման Պետական դումայի պատգամավորի լիազորությունների կատարման ընթացքում, հանդես է եկել դաշնային օրենքների նախագծերի 48 օրենսդրական նախաձեռնությունների և փոփոխությունների համահեղինակությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:«Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս հասարակական գործիչներ
Շաբանե
Շաբանե (Chabanais), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1879 մարդ, բնակչության խտությունը` 125.18 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 15.01 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 360 կմ հարավ, Պուատիե քաղաքից` 85 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 55 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1037 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 725-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 312։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,9 %։ 725 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 641 անձ (336 տղամարդ և 305 կին)։ Գործազուրկ են եղել 84 անձ (35 տղամարդ և 49 կին)։ 312 անաշխատունակներից 73-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 140-ը` թոշակառուներ, իսկ 99-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գուրգեն Հայրապետյան
Գուրգեն (Գրիգոր) Միքայելի Հայրապետյան, Խորհրդային Միության հերոս, փոխգնդապետ, ԽՄԿԿ անդամ (1942)։ 1936 թվականին զորակոչվել է կարմիր բանակ։ 1938-1939 թվականներին սովորել է հրամանատարական դասընթացներում, Խորհրդա-ֆիննական պատերազմի տարիներին մասնակցել է Հյուսիս-արևմտյան ուղղությամբ Ֆինլանդիայի դեմ մղած խորհրդային ագրեսիային և, ըստ խորհրդային աղբյուրների, «աչքի ընկել Մաներհայմի գծի ճեղքման ժամանակ»։ Նրա հրամանատարությամբ գործող ջոկատը գրավել է հակառակորդի երկու դզօտ և պատճառել 200 զինվորի ու սպայի մարդկային կորուստ։
Հրամանատարության առաջադրանքները հաջող կատարելու համար Հայրապետյանին շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում։ Հայրենական մեծ պատերազմի գործողությունների առաջին օրերին կամավոր մեկնել է առաջնագիծ և կռվել Ուկրաինայի ազատագրման համար։ 409-րդ հայկական հրաձգային դիվիզիայի կազմում աչքի է ընկել Կիրովգրադ քաղաքի ազատագրման մարտերում։
1948-1951 թվականներին հեռակա կերպով ավարտել է Մ. Վ. Ֆրունզեի անվան ռազմական ակադեմիան։ 1955 թվականից աշխատել է Երևանի Կարլ Մարքսի անվան պոլիտեխնիկական ինստիտուտում (այժմ՝ Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարան)։
Պարգևատրվել է Լենինի, Կարմիր դրոշի և այլ շքանշաններով ու մեդալներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բոլշևիկներ Կատեգորիա:Հայ ռազմական գործիչներ
Շվեդագոն պագոդա
Շվեդագոն , հսկայական բուդդիստական սրբավայր՝ ստուպա, Մյանմայի (նախկինում Բիրմա) ամենամեծ քաղաքում՝ Յանգոնում։ Անգլիացի գրող Սոմերսեթ Մոեմը նրան տվել է այսպիսի նկարագիր․ «Փառահեղորեն վեր բարձրացող, ինչպես հույսը հոգու մութ գիշերում»։
Պատմություն
Շվեդագոնը համարվում է Մյանմայի ամենասրբազան վայրերից մեկը, որովհետև այստեղ են գտնվում նախկին չորս բուդդաների մասունքները՝ ներառյալ բուդդիզմի հիմնադիր Սիդհարթա Գաուտամայի ութ մազերը։ Դարերի ընթացքում ստուպան վերակառուցվել և ընդարձակվել է; Պատմաբաններն ու հնագետներն նշում են, որ մեհյանը կառուցվել է եղբայրների կողմից 6-10-րդ դարերում ։ Սակայն ավանդույթի համաձայն՝ Շվեդագոն մեհյանը կառուցվել է 2600 տարի առաջ, որը եղել է աշխարհի հնագույն բուդդիստական տաճարը ։ Ըստ ավանդույթի՝ Տրապուսան և Բահալիկան երկու եղբայրներ էին հյուսիսից, որոնք կենդանության օրոք հանդիպել էին բուդդային և նրանից ստացել նրա ութ մազերը։ Դրանից հետո նրանք վերադարձել էին Բիրմա և տեղական կառավարչի օգնությամբ գտել Սինգյուտար Հիլլը, որտեղ ամփոփված էին Հաութամա Բուդդային նախորդող բուդդաների մասունքները։
Նկարագրություն
1451 թվականին կառույցը պատվել է ոսկով, իսկ 1775 թվականին՝ Ինվայի Սինբյուշին թագավորի օրոք, կառույցը բարձրացվել է մինչև ներկայի 300 ոտնաչափ 100 մ բարձրության։ Ստուպայի արտաքին տեսքը ստեղծվել է ավելի քան 20000 հազար հոծ ձուլակտորներից։ Ստուպայի գագաթը ծածկված է ավելի քան 5000 ադամանդներով և 2000 սուտակներով, շափյուղաներով։ Ներկայումս հիմնական ստուպան շրջապատված է ավելի փոքր ութ ստուպաներով, ինչպես նաև բազմաթիվ փոքրաքանդակներ ունեցող աճյունասափորներով, արձաններով և պերճաշուք, լաքապատ տաղավարներով՝ ներառյալ այնտեղ պահպանվող երեք ձայներանգ ունեցող Մահա Թիթհագանդա զանգը։ Այն աշխարհի ամենածանր զանգերից մեկն է և կշռում է 42 տոննա ։
Սան Պոսիդոնիո
Սան Պոսիդոնիո (San Possidonio), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Մոդենա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3495 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝206 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 17 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 41039։ Հեռախոսային կոդը՝ 0535։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Հրիթիկ Ռոշան
Հրիթիկ Ռոշան (հինդի` हृथिक रोशन, ամբողջ անունը` Հրիթիկ Նագրաթհ Ռոշան, ), հնդիկ կինոդերասան։ Բազմիցս արժանացել է Filmfare Awards մրցանակի՝ տղամարդու լավագույն դերի համար։ Հնդկական կինոյի սեքս-խորհրդանիշ համարվող դերասաններից մեկն է։
Կենսագրություն
Հրիթիկ Ռոշանը ծնվել է հինդուիստական ընտանիքում։ Նրա հայրը դերասան և ռեժիսոր Ռաքեշ Ռոշանն է, իսկ հորեղբայրը՝ կոմպոզիտոր Ռաջեշ Ռոշանը։ Մայրական կողմից նրա պապը ռեժիսոր Ջ. Օմ Պրակաշն է։
Մանկության տարիներին Հրիթիկ Ռոշանը մեծանում էր բարդույթներով՝ կակազելու և իր արտաքին տեսքի համար, քանի որ նրա աջ ձեռքն ունի երկու բթամատ (պոլիդակտիլիա)։ 14 տարեկանում հատուկ բուժում անցնելուց հետո՝ խոսքի հետ կապված խնդիրները լուծվեցին։ Նա ավարտել է Բոմբեյի շոտլանդական դպրոցը։
Առաջին անգամ ֆիլմում նկարահանվել է 1980 թվականին, երբ դեռ երեխա էր։ Նրա մեծահասակ տարիների կինոդեբյուտը կայացել է 2000 թվականին՝ իր հոր «Ասա, որ սիրում ես» ֆիլմում։ Այդ ֆիլմում նկարահանվելու համար Հրիթիկ Ռոշանն ստացել է Filmfare Award մրցանակ՝ լավագույն դեբյուտի և տղամարդու լավագույն դերի համար։ Հետագայում նկարահանվել է «Եվ թախծի, և ուրախության մեջ» (2001 թ.), «Դու մենակ չես» (2003 թ.), «Երբ մեկ կյանքը քիչ է» (2007 թ.), «Կյանքը ձանձրալի չի կարող լինել» (2011 թ.) և այլ ֆիլմերում։
Անձնական կյանքը
Հրիթիկ Ռոշանը 2000 թվականին ամուսնացել էր դերասան և ռեժիսոր Սանջայ Խանի դստեր՝ Սյուզաննա Խանի հետ։ Այդ ամուսնությունից ունեցել է երկու որդի, սակայն շուրջ 13 տարի տևողությամբ համատեղ կյանքից հետո, 2014 թվականին նրանք ամուսնալուծվել են։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդիկ դերասաններ Կատեգորիա:Հնդիկ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Պարողներ
Զինվորական գերեզմանատուն № 129 (Գրիբուվ)
Փոքրլեհական վոյեվոդության մշակութային հուշարձան ։ Գրանցման համար՝ A-467/M
Զինվորական գերեզմանատուն № 129 (Գրիբուվ) (Cmentarz wojenny nr 129 - Grybów), զինվորական գերեզմանատուն, որը գտնվում է Գրիբուվ գյուղի շրջակայքում (Նովոսոնչենսկի շրջան, Փոքրլեհական վոյեվոդություն)։ Գերեզմանատունը մտնում է Առաջին աշխարհամարտի տարիների Արևմտագալիցյան զինվորական դամբարանների խմբի մեջ։  Գերեզմանատանը թաղված են Ավստրո-Հունգարիայի և Ռուսաստանի բանակների՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ 1914 թվականի դեկտեմբերին,  զոհված զինծառայողներ։ Փոքրլեհական վոևոդության պահպանվող հուշարձան է։
Պատմություն
Գերեզմանատունը կառուցվել է Կրակովի զինվորական դամբարանների և ռազմական պարետատան դեպարտամենտի կողմից 1914 թվականին, ավստրիացի ճարտարապետ Հանս Մայրի նախագծով։ 150 քմ մակերեսով գերեզմանատանը գտնվում են 24 անհատական գերեզմաններ, որտեղ թաղված են 19 ավստրիացի և 5 ռուս զինվորներ։
1974 թվականին գերեզմանատան տարածքը և գերեզմանների հուշարձանները կարգի են բերվել և վերականգնվել են։
2009 թվականի ապրիլի 16-ին գերեզմանատունը ներառվել է Փոքրլեհական վոյեվոդության հուշարձանների ռեեստրի մեջ (№ А-467/M):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի հուշարձաններ
Յուրի Հայրապետյան (դաշնակահար)
Յուրի Սուրենի Հայրապետյան, հայ խորհրդային դաշնակահար , ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1976), պրոֆեսոր (1975)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դաշնակահարներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Խորհրդային դաշնակահարներ
Սիմետրիա (ֆիզիկա)
Սիմետրիա, ֆիզիկայում ֆիզիկական համակարգի հատկություն, որը պահպանվում է կամ անփոփոխ է մնում որոշակի ձևափոխությունների նկատմամբ։ Սիմետրիան ժամանակակից ֆիզիկայի հիմնարար հասկացություններից է, որը կարևորագույն դեր ունի ֆիզիկական տեսությունների ձևակերպման մեջ։ Ֆիզիկայում քննարկվող սիմետրիաները բազմազան են, սկսած սովորական եռաչափ ֆիզիկական տարածության սիմետրիայից (ինչպես, օրինակ, հայելային սիմետրիան), վերջացրած ավելի աբստրակտ և պակաս ակնհայտ սիմետրիաներով (օրինակ՝ տրամաչափային ինվարիանտությունը)։
Ժամանակակից ֆիզիկայում որոշ սիմետրիաներ ճշգրիտ են համարվում, մյուսները՝ մոտավոր։ Կարևորագույն դեր ունի սիմետրիայի ինքնակամ խախտման հասկացությունը։
Պատմականորեն սիմետրիայի կիրառումը ֆիզիկայում գալիս է հին ժամանակներից, սակայն ֆիզիկայի համար առավելապես հեղաափոխական էր սիմետրիայի այնպիսի սկզբունքի կիրառությունը, ինչպես հարաբերականության սկզբունքը (թե Գալիլեյի, թե Պուանկարե-Լորենց-Այնշտայնի), որն այնուհետև ներմուծման և կիրառման օրինակ դարձավ տեսական ֆիզիկայում սիմետրիայի այլ սկզբունքների կիրառության համար (որոնցից առաջինը՝ ընդհանուր կովարիանտության սկզբունքը, հարաբերականության սկզբունքի ուղղակի ընդլայնումն է և հանգում է հարաբերականության ընդհանուր տեսությանը)։
Նյոթերի թեորեմ
1918 թվականին գերմանացի մաթեմատիկոս Էմմի Նյոթերն ապացուցեց թեորեմ, ըստ որի՝ ֆիզիկական համակարգի յուրաքանչյուր անընդհատ սիմետրիային համապատասխանում է որոշակի պահպանման օրենք։ Այս թեորեմը թույլ է տալիս ֆիզիկական համակարգի ունեցած սիմետրիաների վերաբերյալ եղած տվյալների հիման վրա վերլուծել այդ համակարգը։ Դրանից, օրինակ, բխում է, որ ժամանակի ընթացքում մարմնի շարժման հավասարումների ինվարիանտությունը հանգում է էներգիայի պահպանման օրենքին, տարածության մեջ տեղափոխության նկատմամբ համասեռությունը՝ իմպուլսի պահպանման օրենքին, պտույտների նկատմամբ ինվարիանտությունը՝ իմպուլսի մոմենտի պահպանման օրենքին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆիզիկայի հիմնարար հասկացություններ Կատեգորիա:Սիմետրիա
Բրյանսկ
Բրյանսկ, քաղաք Ռուսաստանում։ Այն Բրյանսկի մարզի վարչական կենտրոնն է։ Տարածաշրջանային նշանակություն ունեցող այս քաղաքը ձևավորում է քաղաքային միավոր Բրյանսկ քաղաքում` քաղաքային թաղամասի կարգավիճակով։
Գտնվում է Միջին ռուսական բարձրության արևմտյան եզրին, Դեսնա գետի երկու ափին՝ Բոլվա և Սնեժետ գետերի միախառնման վայրում։ Ունի 406553 բնակիչ (ըստ 2017 թվականի մարդահամարի տվյալների)։
2010 թվականի մարտի 25-ի Ռուսաստանի նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևի որոշմամբ Բրյանսկին տրվեց «Զինվորական փառքի քաղաք» պատվավոր կոչումը ։
Պատմություն
Բրյանսկ քաղաքն առաջին անգամ հիշատակվել է 1146 թվականին Հիպադյան ձեռագրերում «Դեբրյանսկ» ձևով ։ Ավելի ուշ հիշատակվել է Հարության, Լավրենտյան ձեռագրերում և այլ աղբյուրներում։ Բրյանսկ քաղաքի անունը ծագել է դիաբր բառից ձևավորված հին ռուսական «Դիաբրյանսկ» բառից։ Հին ռուսական դիաբր/դեբր բառը նշանակում է «ծառերով ու թփերով աճած լեռան լանջ, կիրճ, հովիտ, հարթավայր» ։ Հնչյունափոխական օրենքի համաձայն՝ դ և բ տառերի միջև եղած փափուկ տառը (Ь) սղվել է, իսկ դբ-ի բարդ արտասանությունը պարզեցվել՝ դառնալով բ։
Բրյանսկի հիմնադրման ճշգրիտ ամսաթիվը հայտնի չէ։ 1976-1979 թվականների հին բնակավայր Չաշին կուրգանում կատարված հնագիտական պեղումները վկայում են, որ ներկայիս Բրյանսկի տարածքում գտնվող քաղաքը հիմնվել է X դարի վերջին քառորդին ։ Հիմնվելով այս տվյալների վրա Բրյանսկի հիմնադրման տարին համարում են 985 թվականը։ Միայն Կիևի իշխան Վլադիմիր Մոնոմախի ժամանակ նրանց միջև կառուցվեց «ուղիղ ճանապարհ», ինչը նպաստեց հյուսիսրևելյան Ռուսաստանի սլավոնական գաղութացման ամրապնդմանը։
Հին Բրյանսկը մտնում էր Չեռնիգովյան իշխանության կազմի մեջ։ Մոնղոլ-թաթարների ոչնչացումից հետո, 1239 թվականին Չեռնիգովը, Նովգորոդ-Սևերսկին և Չեռնիգովյան իշխանության կազմում գտնվող այլ քաղաքների կենտրոնը 1246 թվականին տեղափոխվել է Բրյանսկ ։ Հենց այդ պատճառով էլ ձևավորվեց Բրյանսկի իշխանությունը, իսկ առաջին իշխան դարձավ Ռոման Միխայիլովիչը, ում որդի Օլեգը պետք է դառնար նրա ժառանգը։ Սակայն վանականի խոստումներից հետո Բրյանսկի և Չեռնիգովի գահը մնում են թափուր և Բրյանսկն անցնում է Սմոլենսկյան իշխանության տիրապետության տակ։ 1310 թվականին Բրյանսկն ավերվել է թաթարների կողմից Վասիլի Ալեքսանդրովիչի կողմից, ընդդեմ իր հորեղբոր՝ Սվյատոսլավ Գլեբովիչի։
1356 թվականին Լիտվայի իշխան Օլգերդը Բրյանսկը միացրեց Լիտվական մեծ իշխանությանը։ 1500 թվականին քաղաքը գրավվել է Իվան III-ի կողմից և միացվել Ռուսական պետությանը։ XVI դարի սկզբին սկսվում է նոր պատերազմ Լիտվայի հետ, որի ընթացքում Բրյանսկ քաղաքը հանդես էր գալիս որպես ռուսական զորքերի ամրոց։ Երկար տարիներ Բրյանսկը կռվախնձոր է եղել Ռեչ Պոսպոլիտայի և Ռուսական թագավորության միջև։ Քաղաքի անունը հիշատակվում էր գրեթե բոլոր հաշտության պայմանագրերում։
1607 թվականին քաղաքը երկու անգամ հարձակման է ենթարկվել Կեղծ Դմիտրի II-ի կողմից։ Առաջին անգամ քաղաքն այրվում է, որպեսզի «գող» չլիներ։ Տարվա վերջում այն գրեթե ամբողջությամբ վերակառուցվեց և հաջողությամբ դիմակայեց խաբեբաների աշարմանը։ Չնայած մշտական ռազմական սպառնալիքին՝ քաղաքն ծաղկեց, բնակչությունն աճեց։ 1616 թվականին քաղաքն ուներ 497 բնակիչ, իսկ 1622 թվականին իշխան Գրիգորի Դանիելովիչը գրում է, որ քաղաքում արդեն 1069 մարդ կարող է զենք կրել։
XVII դարից սկսած Բրյանսկը հայտվել էր ամենակարևոր առևտրական ճանապարհների խաչմերուկում՝ կապելով Փոքր Ռուսաստանը Մոսկվայի հետ։ Այս ժամանակից սկսվում է առևտրի զարգացումը քաղաքում։ Պետրոս I-ի օրոք ևս քաղաքն ամրապնդվեց։ Դեսնայի վրա կառուցվում է նավաշինական հենակետ, որի վրա կառուցվել են Բրյանսկի նավատորմի նավերը, Թուրքիայի դեմ արշավելու համար։ 1783 թվականին Բրյանսկում պաշարման և հրետանու արտադրության համար նախատեսված զինանոց է կառուցվում։
1709 թվականին քաղաքն անցավ Կիևի նահանգի տիրապետության տակ, 1727 թվականից Սևսկի պրովինցիայի կազմից անցնում է Բելգորոդ նահանգի տիրապետության տակ, իսկ 1778 թվականից մտավ նորաստեղծ Օրյոլ նահանգի կազմ։ XIX դարում Բրյանսկը դառնում է այսպես կոչված Բրյանսկյան արդյունաբերական տարածաշրջանի կենտրոն։ XIX դարի վերջին քառորդին Բրյանսկում ձևավորվում է խոշոր երկաթուղային հանգույց։
1920-1929 թվականներին եղել է Բրյանսկի նահանգի կենտրոնը, 1930 թվականից՝ մարզային ենթակայության քաղաք (Արևմտյան շրջանի կազմի մեջ)։
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ՝ 1941 թվականի հոկտեմբերի 6-ից սկսած, քաղաքը գրավվել է գերմանական զորքերի կողմից։ Բրյանսկի անտառներում գործում էին մինչև 60 հազար մարդ կազմող կուսակցական ջոկատներ։ Քաղաքացիական բնակչության զգալի մասը բնաջնջվեց։
1943 թվականի սեպտեմբերի 17-ին Բրյանսկն ազատագրվեց խորհրդային զորքերի կողմից։ Այսօր այդ օրը նշվում է որպես Քաղաքի օր։
1944 թվականի հուլիսի 5-ին ձևավորվեց Բրյանսկի տարածաշրջանը, իսկ Բրյանսկը դարձավ նրա վարչական կենտրոնը։
1950 թվականին Բրյանսկի կազմի մեջ ընդգրկվեցին Ուրիցկիի և գյուղ Կարաչիժի աշխատավոր բնակչությունը, իսկ 1956 թվականին՝ քաղաք Բեժիցան։
Վարչական բաժանում
Բրյանսկը բաժանված է 4 քաղաքային շրջանների.
Քաղաքի բնակչությունը
2017 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ քաղաքը բնակչության թվով Ռուսաստանի Դաշնության 1112 քաղաքներում 50-րդն է։
Ժամային գոտի
Աշխարհագրորեն Բրյանսկը գտնվում է երրորդ ժամային գոտու հենց կենտրոնում՝ (45°00′00″) և ընդգրկված է այն ժամային գոտում, որը միջազգային ստանդարտներով նախատեսված է որպես Moscow Time Zone (MSK)։ Հարաբերական տեղաշարժը միջազգային UTC կոորդինատային ժամանակից կազմում է +3։00։
Համաձայն կիրառելի ժամանակի և աշխարհագրական երկայնության՝ Բրյանսկի միջին արևոտ կեսօրը կսկսվում է 12:43-ից :
Կլիմա
Բրյանսկի կլիման չափավոր ցամաքային է։ Ձմեռը առանձնանում է անկայուն եղանակով. սաստիկ ցրտի պատճառով մինչև երկարատև հալոցքներ, ամառը տաք է ու ջերմ, սակայն բարձր ջերմաստիճան հազվադեպ է գրանցվում։
Արդյունաբերություն
Բրյանսկը խոշոր արդյունաբերական կենտրոն է։ Արդյունաբերության հիմնական ոլորտներն են.` մեքենաշինությունը և մետաղամշակությունն է։ Զարգացած է նաև քիմիական, էլեկտատեխնիկական, էլեկտրոնային, տեքստիլ, փայտամշակման, սննդի արդյունաբերությունը։ Ավելի քան 1200 ձեռնարկություն արտադրում են բեռնատար վագոններ, շոգեքարշեր, ասֆալտապատման մեքենաներ և այլ ճանապարհային մեքենաներ, գյուղատնտեսական մեքենաներ, շինարարական նյութեր և այլն։
2009 թվականին, ըստ արտադրական ձեռնարկությունների՝ սեփական արտադրության առաքվող ապրանքների, սեփական ուժերով իրականացրած աշխատանքների ու ծառայությունների ծավալը կազմել է 28.33 միլիարդ ռուբլի ։
Տրանսպորտ
Բրյանսկ քաղաքը խոշոր երկաթուղային հանգույց է. քաղաքի միջով անցնում են ուղիներ դեպի Մոսկվա, Կիև, Խարկով, Գոմել, Օրյոլ, Սմոլենսկ, Վյազմա։ Այս քաղաքների համար իրականացվում են ուղևորափոխադրումներ և բեռնափոխադրումներ։ Նախատեսվում է Կիևի երկաթուղով երթևեկություն։ 2016 թվականի մայիսի 26-ից Մոսկվայից Բրյանսկ է գնում ամենօրյա ցերեկային գնացք։
Դաշնային մայրուղիների հանգույցներն են.` M3 Մոսկվա - Կիև, M13 Բրյանսկ - Նովոզիբկով - Կոբրին, A141 Օրյոլ - Ռոսլավլ - Ռուդնյա։
Բրյանսկի միջով են անցնում նավթատար Դրուժբան, Դաշավա-Մոսկվա, Շեբելինկա-Մոսկվա գազատարները։
Քաղաքում կան երկաթուղային կայարաններ. Բրյանսկ-Օրյոլ, Բրյանսկ-Լգով, ավտոկայանատեղի Բեժիցայում։ Քաղաքից 14 կմ արևմուտք գտնվում է Բրյանսկի միջազգային օդանավակայանը։
Ուղևորափոխադրումներն իրականացվում են Երթուղային տաքսիների (ավելի քան 1400 մեքենա 54 մշտական քաղաքային երկաթուղիների վրա), 10 կանոնավոր երթուղիների վրա գտնվող տրոլեյբուսների, ավտոբուսների (36 մեքենա), ինչպես նաև՝ էլեկտրական գնացքների և երկաթուղային մեքենաների միջոցով։ Հասարակական տրանսպորտի (տրոլեյբուս, ավտոբուս) ուղեվարձը կազմում է 14 ռուբլի, երթուղային տաքսիներինը՝ 18 ռուբլի, իսկ ժամը 20:00-ից հետո՝ 22 ռուբլի (2016 թվականի մարտի տվյալներով)։
Համացանց
Բրյանսկում համացանցի լայն ցանց տրամադրվում է հետևյալ պրովայդերների կողմից.`
Կրթություն
Քաղաքային կրթական համակարգը բաղկացած է 187 ուսումնական ուսումնական հաստատություններից.
Մասնագիտական բարձրագույն կրթությունը տրամադրվում է 5 համալսարանների կողմից.`
Բացի այդ, Բրյանսկում բացվել են հետևյալ բուհերի մասնաճյուղերը.
Միջնակարգ մասնագիտական կրթությունը տրամադրվում է պետական և ոչ պետական հաստատությունների կողմից. Քաղաքում աշխատում է 168 տարբեր գրադարաններ։ Դրանցից ամենամեծը Բրյանսկի Տյուտչևի անվան գիտական համընդհանուր գրադարանն է։
Հեռուստատեսություն
Անալոգային հեռարձակում.
Թվային հեռարձակում.
Տեղական հեռուստաալիքներ.
Տեսարժան վայրեր
Քաղաքում քիչ չեն ճարտարապետական քանդված հուշարձանները։ Քաղաքի քաղաքացիները տարբեր ձևերով փորձում են իշխանությունների ուշադրությանը հրավիրել այդ խնդիրը.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:985 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Զինվորական փառքի քաղաքներ
Սան Սեկոնդո Պարմենսե
Սան Սեկոնդո Պարմենսե (San Secondo Parmense), կոմունա Իտալիայում, Գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզում՝ Պարմա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 5047 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 132 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 38.20 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 43017։ Հեռախոսային կոդը՝ 0521։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Աբանա (այլ կիրառումներ)
Աբանա, կարող է վերաբերել՝
Մադրիդյան կոնֆերանս (1991)
Մադրիդյան խաղաղության կոնֆերանսը Իսրայելի, պաղեստինցիների և արաբական երկրների ներկայացուցիչների մասնակցությամբ տեղի է ունեցել 1991 թվականի հոկտեմբերի 30-ից նոյեմբերի 1-ը ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ-ի համատեղ նախաձեռնությամբ՝ ՄԱԿ-ի հետ որպես դիտորդ։ Խորհրդաժողովի նպատակն էր մեկ տարվա ընթացքում ձեռք բերել արաբա-իսրայելական հակամարտության ժամանակավոր կարգավորման վերաբերյալ, մասնավորապես, Պաղեստինյան ինքնավարության մասին համաձայնագրեր, իսկ հինգ տարվա ընթացքում՝ ՄԱԿ–ի Անվտանգության խորհրդի 242–րդ և 338–րդ Բանաձևերի հիման վրա մշտական կարգավորման մասին համաձայնագրեր։ Խորհրդաժողովը ցանկալի արդյունքների չի հասել, բայց դրանից կարճ ժամանակ անց սկսվել են իսրայելա-պաղեստինյան գաղտնի բանակցությունները, որոնք հանգեցրել են Օսլոյում համաձայնագրերի ստորագրմանը։
Կոնֆերանսի նախապատրաստում
Պարսից ծոցում պատերազմի ավարտից և 1991 թվականի փետրվարին Իրաքի օկուպացիայից Քուվեյթի ազատագրումից հետո ԱՄՆ նախագահ Ջորջ Բուշի վարչակազմը սկսեց ինտենսիվ նախապատրաստվել արաբա-իսրայելական խաղաղ բանակցություններին։ Մարտի 6-ին Կոնգրեսի առջև ունեցած ելույթում նախագահ Բուշը հայտարարեց, որ պատերազմի ավարտը դիտարկում է որպես Իսրայելի և արաբական երկրների միջև խաղաղության հաստատման հեռանկար՝ «պատմության մեջ առաջին անգամ հանդես գալով ընդհանուր ագրեսորի դեմ» ։ Բուշն ընդգծեց, որ ահաբեկչության մարտավարությունը չի կարող արդյունք տալ, և որ դիվանագիտությունը միակ տարբերակն է։ Ութ ամսվա ընթացքում, սկսած 1991 թվականի մարտից, տարածաշրջան բազմիցս այցելեց պետքարտուղար Ջեյմս Բեյքերը։ Այդ այցերի շրջանակներում մշակվեցին որոշ նախնական պայմաններ, մասնավորապես, որ բանակցությունները կլինեն բազմակողմանի (հակառակ առանձին արաբական երկրների հետ բանակցություններ վարելու Իսրայելի ցանկության՝ նրանց ավելի հեշտ առաջխաղացման հաշվարկով ) և որ պաղեստինցիներին չի ներկայացնի Պաղեստինի ազատագրման կազմակերպությունը՝ ՊԱԿ–ը (ըստ Իսրայելի պահանջի ՝ պաղեստինցիների ներկայացուցիչներն ընտրվել են այն անձանց թվից, որոնք կանոնավոր կերպով բնակվում էին Հորդանանի Արևմտյան ափին և Գազայի հատվածում, չնայած իրականում պատվիրակությունը մշտական կապ է պահպանել ՊԱԿ-ի հետ՝ Մադրիդում գտնվող ոչ պաշտոնական «կոորդինացիոն կոմիտեի» միջոցով, որի վեց անդամների թվում էին ՊԱԿ-ի ականավոր գործիչներ Հանան Աշրավին և Ֆեյսալ Հուսեյնին, ինչպես նաև Առաջին պաղեստինյան ինթիֆադայի գաղափարախոս Սարի Նուսեյբեն )։ Այս մաքոքային դիվանագիտությանն ակտիվորեն մասնակցեց նաև ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարար Ալեքսանդր Բեսմերտնիխը , մասնավորապես՝ դառնալով պատմության մեջ առաջին խորհրդային արտաքին գործերի նախարարը, ով այցելել է Իսրայել ։
Կոնֆերանսի հրավեր
Կոնֆերանսի ենթադրյալ մասնակիցներին հրավեր է ուղարկվել ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ-ի ղեկավարության անունից։ Հրավերի մեջ ասվում էր՝Արաբական պետությունների, Իսրայելի և պաղեստինցիների հետ լայնածավալ խորհրդակցություններից հետո Միացյալ Նահանգները և Խորհրդային Միությունը հանգել են այն եզրակացության, որ տարածաշրջանում լիարժեք խաղաղության հասնելու համար պատմական հնարավորություն կա։ Միացյալ Նահանգները և Խորհրդային Միությունը պատրաստ են օգնել կողմերին արդար, երկարատև և համապարփակ խաղաղ համաձայնության հասնելու հարցում, ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 242–րդ եւ 33–րդ բանաձևերի վրա հիմնված՝ ուղղակի բանակցությունների միջոցով, երկու ուղղություններով՝ Իսրայելի ու արաբական երկրների և Իսրայելի ու պաղեստինցիների միջև ... Այդ նպատակով [լիարժեք խաղաղության հասնելու համար] Միացյալ Նահանգները և Խորհրդային Միությունը հրավիրում են ձեզ խաղաղության կոնֆերանսին, որը տեղի կունենա նրանց համատեղ աջակցությամբ և որից անմիջապես հետո կսկսվեն ուղիղ բանակցությունները. Այնուհետև հրավերքում նշվում էր, որ կոնֆերանսում ներկայացուցչությունը պետք է լինի նախարարների մակարդակով։ Ենթադրվում էր, որ ուղիղ բանակցությունները պետք է սկսվեն կոնֆերանսի մեկնարկից չորս օր անց, իսկ երկու շաբաթից կսկսվեն բազմակողմանի բանակցություններ ջրային ռեսուրսների կարգավիճակի, փախստականների խնդրի, տնտեսական զարգացման, բնապահպանության և մասնակիցների համար ընդհանուր հետաքրքրություն ներկայացնող այլ թեմաների շուրջ։ Մասնակցեցին Իսրայելը, Հորդանանը, Սիրիան և Լիբանանը։ Պաղեստինցիները պետք է ներկայացվեին Հորդանանի հետ համատեղ պատվիրակության կողմից։ Եվրոպական միության ներկայացուցիչը պետք է դառնար կոնֆերանսի համանախագահ, որին հրավիրված էին նաև Եգիպտոսի, ՄԱԿ-ի և Պարսից ծոցի համագործակցության խորհրդի ներկայացուցիչները (վերջին երկուսը՝ որպես դիտորդներ) ։
Հրավերում ընդգծված էր, որ կոնֆերանսի կազմակերպիչները լիազորված չեն մասնակիցներին պարտադրել որևէ որոշում, և որ այն նախապատրաստական փուլ է երկկողմ բանակցությունների համար, որոնք մեկ տարվա ընթացքում, ինչպես ենթադրվում էր, պետք է հանգեցնեն Պաղեստինյան ինքնիշխանության մասին միջանկյալ համաձայնության, իսկ հինգ տարվա ընթացքում վերջնական կարգավորման՝ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 242–րդ և 338–րդ բանաձևերի շրջանակներում ։
Հրավերը ստորագրվել է ԱՄՆ պետքարտուղար Բեյքերի և ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նոր նախարար Բորիս Պանկինի կողմից։
Կոնֆերանսի ընթացք
Համաժողովի առաջին օրը ելույթներով հանդես են եկել՝
Երկրորդ օրը ելույթներով հանդես են եկել համաժողովի մասնակից երկրների ներկայացուցիչները՝
Կոնֆերանսի երրորդ օրը պատվիրակությունների նախագահները, Եգիպտոսի արտաքին գործերի նախարարը, ԱՄՆ պետքարտուղարը, ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարը և Նիդերլանդների արտաքին գործերի նախարարը հանդես եկան եզրափակիչ ելույթներով։