cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալիքները պլազմայում
Լայնական ալիքներ
Անբացատրելի պլազմայում լայանական ալիքների համար, որում էլեկտրոնների ջերմաստիճանը հաշվի չի առնվում, դիէլեկտրիկական թափանցելիությունը ունի այս տեսքը։
Քանի որ իոնների զանգվածը էականորեն ավելի մեծ է քան էլեկտրոններինը, փակագծերի միջի երկրորդ անդամը կարելի է անտեսել։Այսպիսով, այս ալիքները համանման են վակուումում էլեկտրամագնիսական ալիքներին, բայց տարբերվում են նրանցից դիսպերսիայի առկայությունով։Դիսպերսային հարաբերակցությունը ալիքների համար ունի այս տեսքը։ Աիդտեղից դժվար չէ որոշել ալիքների փուլային և խմբային արագությունները՝
Այսպիսով, միշտ իրագործվում է հարաբերակցությունը։ Իզոտոպ միջավայրում լայնական ալիքների առանձնահատկություններից մեկն էլ նրանցում հաճախությունների դիապազոնի առկայությունն է, որում դիէլեկտրիկական թափանցելիությունը բացասական է, իսկ բեկման ցուցիչը զութ թվացյալ։Այս հաճախություններով ալիքները չեն կարող տարածվել պլազմայում։Պլազմային շերտի վրա էլեկտրամագնիսական այն ալիքի անկման ժամանակ, որի հաճախությունը փոքր է էլեկտրոնային պլազմային հաճախությունից, առաջանում է սկին շերտ, իսկ ալիքը ամբողջովին անդրադառնում է։
Ռիչարդ Կլայդերման
Ռիչարդ Կլայդերման (Richard Clayderman, Ֆրանսիայում նրան անվանում են Ռիշար Կլայդերման, իրական անունն է Ֆիլիպ Պաժես (Philippe Pagès), ), ֆրանսիացի դաշնակահար, գործիքավորող, դասական և համաշխարհային երաժշտությունների կատարող, ինչպես նաև ֆիլմերի՝ երաժշտությունների կատարող։
Ալիքները պլազմայում
Լայնական ալիքներ
Կինետիկ էֆեկտների հաշվարկը, այդ թվում էլեկտրոնների ջերմաստիճանը (ոչ ռեյլատիվիստիկ ջերմաստիճանների դեպքում), բերում էլայնական ալիքների դիսպերսիոն հարաբերակցության միայն ոչ մեծ ուղղման, բայց չի առաջացնում նոր հատկություններ կամ էֆեկտներ։Սա բացատրվում է նրանուվ, որ լայնական ալիքների արագությունները զգալիորեն մեծ են քան էլեկտրոնների ջերմային շարժման արագությունը։
Երկայնական ալիքներ
Երկայնական կամ լենգմյուրովյան ալիքները հանդիսանում են ալիքների հատուկ տեսակ, որոնք հատուկ են միայն պլազմային ու պլազմանման միջավայրերին։Այս ալիքները կոչվում են երկայնակի, որովհետև նրանց մեջ էլեկտրական դաշտի վեկտորը համուղղված է ալիքի վեկտորին։ Բնութագրական հատկանիշներից է էլ է, որ դաշտի տատանումների հետ մեկտեղ տատնվում է նաև էլեկտրական խտությունը։Լենգմյուրովյան ալիքները առաջին անգամ ուսումնասիրվել են 1929 թվականին Իրվինգ Լենգմյուրի և Լևի Թոնքսի կողմից։
Ռիչարդ Կլայդերման
Կենսագրություն
Ռիչարդ Կլայդերմանը դաշնամուր նվագել սովորել է վաղ տարիքում իր հոր հետ, ով երաժշտության ուսուցիչ էր։ 12 տարեկանում նա ընդունվել է կոնսերվատորիա, որտեղ նա գրավել է առաջին տեղը 16 տարեկան իր ընկերների շարքում։ Իր ուսման վարձը վճարելու համար նա սկսում է նվագել դաշնամուր։ Աշխատել է Միշել Սարդի, Թիերի Լելյուրոնի և Ջոնի Հալիդեյի մոտ։ 1976 թվականին ձայնագրություններ թողարկող ընկերության կողմից 20 այլ դաշնակահարների հետ հրավիրվել է լսումների բալլադ ձայնագրելու համար։ Արդյունքում ընտրվել է Ռիչարդ Կլայդերմանը, և այդ ժամանակից նա էլ ավելի մեծ ճանաչման է արժանացել։
Ալիքները պլազմայում
Երկայնական ալիքներ
Լենգմյուրովյան ալիքների կարևոր հատկություններից է այսպես կոչված Լանդաուի մարումը՝անբացատրելի մարումը, կապված պլազմայի մասնիկների էներգիայի փոխանցման հետ։Մարման գործակիցը կախված է ալիքի երկարությունից և երկայնաալիքային մոտեցմամբ, այնպես որ կիռարվում է ՝ (где v_{Te} (որտեղ էլեկտրոնների ջերմային շարժման արագությունն է), և հավասար է [5]։ արտեղ էլեկտրոնների դեբաևյան շառավիղն է r_{De} —։
Այդ մոտեցման դեպքում դիսպերսային հարաբերակցությունը երկայնական ալիքների համար ունի այս տեսքը[5]; Այսպիսով, կարճալիքային խոտորումը, որի համար, շուտ մարում է, որովհետև հաճախության մեծությունը մոտենում է մարման գործակցի արժեքին, այսինքն ալիքը, փաստորեն դադարում է լինել տարածվող և մարում է մի փուլում։Դրա հետ մեկտեղ, այն միջավայրում, որտեղ ալիքը մարում է ավելի թույլ, նրա հաճախությունը համարյա չի փոխվում և մոտավորապես հավասար է էլեկտրոնների պլազմային հաճախությանը։Դա թույլ է տալիս խոսել այն մասին, որ տվյալ ալիքը հանդիսանում է էլեկտրոնների ջերմային շարժման հաշվին տարածության մեջ տարածվող ուղղակի պլազմային տատանում։Էլեկտրոններիջերմաստիճանը զրոյական ջերմաստիճանին մոտենալիս լենգմյուրովյան ալիքների արագությունը հավասարվում է զրոյի, իսկ դիսպերսիոն հարաբերակցությունը նրանց համար ունի այս տեսքըվ;
Ռիչարդ Կլայդերման
Ստեղծագործություններ
Ռիչարդ Կլայդերմանն հայտնի է դարձել «Ադելինայի սերը» (Ballade pour Adeline) աշխարհահռչակ ստեղծագործության շնորհիվ, որ գրել է Պոլ դե Սենևիլը, (Paule de Senneville)։ Վաճառվել է ավելի քան 22 միլիոն օրինակով ավելի քան 30 երկրներում։
Ալիքները պլազմայում
Երկայնական ալիքներ
Քանի որ լենգմյուովյան ալիքները կապված են էլեկտրոնային խտության տատանումների հետ, որոնք տեղի են ունենում բարձր հաճախություններում, իոնների շարժումը թույլ արտահայտվում է երկայնական ալիքների բնութագրության վրա։Փաստորեն, իոնների շարժումը միայն փոքրիկ ուղղում է տալիս պլազմային հաճախության մեջ[7]:
Իոնաձայնային ալիքներ
Վերը քննարկված լայնական և երկայնական ալիքները վերաբերվում են բարձրհաճախային ալիքներին, և իոնների շարժումը չունեն որոշակի ազդեցություն նրանց բնութագրման վրա։Ցածրհաճախային տիրույթում, սակայն, պլազմային ալիքների գոյությունը հնարավոր է, որոնց վրա արդեն իոնների շարժումը ունի էական նշանակություն։Այս ալիքները կոչվում են իոնաձայնային և կրում են երկայնական բնութագիր և շատ բաներում համանման են ոչպլազմային միջավայրում ձայնային ալիքներին։Վերադարձնող ուժի դերը այս ալիքներում, սակայն, խաղում ենոչ թե ճնշման ուժերը, այլ լիցքերի բաժանման էլեկտրամագնիսական ուժերը։
Ռիչարդ Կլայդերման
Ստեղծագործություններ
Կլայդերմանը ձայնագրել է ավելի քան 1200 երաժշտական ստեղծագործություն, թողարկել ավելի քան 100 ձայնասկավառակ 90 միլիոն ընդհանուր տպաքանակով։
Ալիքները պլազմայում
Իոնաձայնային ալիքներ
Իոնաձայնային ալիքների գոյությունը հնարավոր է միայն խիստ չհավասարակշռված պլազմայում, որտեղէլեկտրոնների ջերմաստիճանը էականորեն բարձր է իոնների ջերմաստիճանից՝ T_e \gg T_i
Իոնաձայնային ալիքներիփուլային արագությաւններ, ընդ որում իրականացվում է հետևյալ հավասարումը՝:
Ռիչարդ Կլայդերման
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Գինեսի գրքի ռեկորդակիրներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Ալիքները պլազմայում
Իոնաձայնային ալիքներ
Այս ենթադրություններում իոնաձայնային ալիքների հավասարումները կարող է ստացվել պլազմայի հիդրոդինամիկ նկարագրության հիման վրա։ Դրանցից գծային մոտեցման դեպքում կարող է ստացվել հետևյալ տեսքի դիսպերսիոն հավասարում ։ Լենգմյուրովյան ալիքներին համանման իոնաձայնային ալիքները ենթարկվում են Լանդաուի մարմանը, անբացատրելի մարում, ռեզոնանսային մասնիկների՝ էլեկտրոնների և իոնների փոխազդեցության հետ։ Այդ փոխազդեցությունները կտրուկ ուժեղանում են, երբ իոնային ձայնի փուլային արագությունը մոտենում է իոնների ջերմային արագությանը։ Այդ պատճառով իոնաձայնային ալիքները չեն կարող տարածվել հավասարակշռված պլազմայում, որի համար T_e = T_i և, հետևաբար ։ Հետաքրքրական են իոնաձայնային ալիքների սահմանային դեպքերը։ Երկայնալիք սահմանում դիսպերսիոն համապատասխանությունը ընդունում է այս տեսքը Կարճալիքային սահմանում դիսպերսիոն համապատասխանությունը ունի հետևյալ տեսքը
Գրականություն
Կատեգորիա:Ալիքները պլազմայում
Սուրեն Պարթևյան
Սուրեն Պարթևյան (Սիսակ Պարտիզպանյան, ), հայ գրող, հրապարակախոս։
Կենսագրություն
Սովորել է Կ․ Պոլսի Պերպերյան և Կեդրոնական վարժարաններում։ 1895 թվականին անցել է Եվրոպա, 1903 թվականին՝ ԱՄՆ, 1908 թվականին՝ Թուրքիա, ապա՝ Եգիպտոս։ Այդ տարիներին խմբագրել է «Ազգ», «Դաշինք», «Անապատին հուշարձանը» և այլ պարբերականներ։ Հրապարակախոսական երկերում արծարծել է ազգային-ազատագրական շարժման հարցեր։ Գրել է տպավորությունների մի շարք՝ կապված Ադանայի կոտորածի հետ («Կիլիկյան արհավիրքը», 1909)։ Պարթևյանի պատմվածքների, նովելների ու վիպակների թեման 1894-1896 թվականների կոտորածների, Մեծ եղեռնի իրադարձությունների, հայ ժողովրդի ընդվզումի ու պայքարի դրվագներն են։ Պարթևյանը գործածել է Տերտունի, Մ․ Պարթեյանի գրական ծածկանունները։
Կատեգորիա:Հայ տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Զավեն Բախշինյան
Զավեն Տիգրանի Բախշինյան, հայ ճարտարապետ, ՀԽՍՀ վաստակավոր շինարար (1957), վաստակավոր և ժողովրդական (1987) ճարտարապետ։
Կենսագրություն
1930 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի տեխնիկական ֆակուլտետի ճարտարապետություն բաժինը։1930-1939 թվականներին դասավանդել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում։ 1944-1949 թվականներին՝ Հայպետնախագիծ ինստիտուտի գլխավոր ճարտարապետ, 1951-1961 թվականներին՝ Հայարդնախագիծ, 1961-1983 թվականներին՝ Հայպետնախագիծ ինստիտուտների ճարտարապետական արվեստանոցների ղեկավար ։
Ստեղծագործական գործունեություն
Զավեն Բախշինյանի նախագծերով են կառուցվել Երևանի օրթոպեդիկ ինստիտուտը (1936), բնակելի տների համալիրներ Սայաթ-Նովայի, Թումանյան, Աբովյան, Մաշտոցի, Բաղրամյան փողոցներում, ՀՊՄՀ գլխավոր մասնաշենքը, Վանաձորում և Գյումրիում՝ հասարակական շենքեր, Դիլիջանի «Լեռնային Հայաստան» առողջարանը (1963-1972 թվականներ) և այլն։
Հեղինակ է «Խորհրդային Հայաստանի ճարտարապետությունը» գրքի (ռուսերեն, 1951 թվական)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ ժողովրդական ճարտարապետներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր շինարարներ
Վերա Պանովա
Վերա Ֆեոդորովնա Պանովա (Ве́ра Фёдоровна Пано́ва, ), ռուս խորհրդային գրող։
1940 թվականից ապրել է Լենինգրադում (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ)։ 1941-1945 թվականներին աշխատել է Պերմում։ Հայտնի է դարձել «Ուղեկիցներ» (1946 թվականին, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1947 թվականին, հայկական հրատարակչության 1948 թվական, կինոնկար՝ «Գթության գնացք», 1964 թվական) վիպակով։ Պենևայի առավել հայտնի ստեղծագործությունները ստեղծվել են ետպատերազմյան տարիներին․ «Կրուժիլիխա» (1947 թվականին, ԽԱՀՄ պետական մրցանակ, 1948 թվականին, հայկական հրատարակչություն 1950 թվական), «Տարվա եղանակները» (1953 թվական, կինոնկար՝ «Նահանջ տարի», 1962 թվական), «Սենտիմենտալ վեպ» (1958 թվական) վեպերը, «Պայծառ ափ» (1949 թվականին, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1950 թվականին, հայկական հրատարակչություն 1951 թվական), «Սերյոժա» (1955 թվական, հայկական հրատարակչություն 1957 թվական), համանուն կինոնկար, 1960 թվական, 12-րդ միջազգային կինոփառատոնի (Կարլովի Վարի) «Բյուրեղապակյա գլոբուս» գլխավոր մրցանակ, 1960 թվական] վիպակները։ Երիտասարդ մարդու դաստիարակության թեմային են նվիրված «Վալյա» և «Վոլոդյա» (1960 թվական, կինոնկար՝ «Մուտք», 1962 թվական), «Երեք տղա դարպասի մոտ» և այլ պատմվածքներ։ Պանևայի ստեղծագործությանը բնորոշ են ճշմարտացիությունը, արդիականության սուր զգացումը, կյանքի բախումների դրամատիզմը վերարտադրելու կարողությունը։ 1960-ական թվականներին Պանևան դիմել է պատմական ժանրին «Ով է մեռնում», 1965 թվականին, «Ասք Օլգայի մասին», 1966 թվականին, «Ասք Թեոդոսիայի մասին», 1966 թվականին, «Տրեդյակովսկին և Վոլինսկին», 1968 թվականին և այլն։ Պանևաի ստեղծագործություններից թարգմանվել են շատ լեզուներով։ Պարգևատրվել է 2 շքանշանով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս կին գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Կոմունիստ կին գրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Կին դրամատուրգներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմվածքագիրներ
Դենիս Գլուշակով
Դենիս Բորիսովիչ Գլուշակով (Денис Борисович Глушаков, ), ռուս ֆուտբոլիստ, կենտրոնական կիսապաշտպան, Մոսկվայի «Սպարտակ» ակումբի թիմի նախկին ավագ, Ռուսաստանի ազգային հավաքականի նախկին խաղացող։
Կենսագրություն
Դենիս Գլուշակովը ծնվել է 1987 թվականի հունվարի 27-ին Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Միլլերովո քաղաքում։ Նրա ծնողներն ամուսնալուծվել են, երբ նա եղել է մեկ տարեկան։ Մեծացել է ոչ հարուստ ընտանիքում ։
Ակումբային կարիերա
Դենիս Գլուշակովն իր ֆուտբոլային կարիերան սկսել է Միլլերովո քաղաքի մանկապատանեկան մարզադպրոցում ։ 1998 թվականին իր հորեղբոր՝ Վալերի Գլուշակովի շնորհիվ սկսել է մարզվել ԲԿՄԱ-ի մանկապատանեկան մարզական դպրոցում ։ Սկզբում Դենիսն ապրել է իր հորեղբոր մոտ, ապա տեղափոխվել է ֆուտբոլային ինտերնատ, որտեղ մի որոշ ժամանակ նույն սենյակում է ապրել Սոսլան Ջանաևի հետ։ 1999 թվականին Սերգեյ Գլուշակովը, այլևս չընդգրկվելով ԲԿՄԱ-ի հիմնական կազմում, տեղափոխվել է «Նիկա», որտեղ խաղացել է մինչև 2005 թվականը ։
Հետագայում նա ընդունվել է Մոսկվայի «Լոկոմոտիվի» երկրորդ թիմում հանդես գալու առաջարկը։ 2007 թվականին նա վարձրավճարով ուղարկվել է Իրկուտսկի «Զվեզդա», որի կազմում անցկացրել է 34 խաղ և խփել 8 գոլ։ 2008 թվականի հուլիսի 13-ին կայացած «Դինամո» — «Լոկոմոտիվ» խաղում Դենիս Գլուշակովն առաջին անգամ «Լոկոմոտիվի» հիմնական կազմում խաղադաշտում անցկացրել է հանդիպման բոլոր 90 րոպեները։ 2008 թվականի հուլիսի 27-ին կայացած «Մոսկվա» ակումբի դեմ խաղում նա խփել է իր առաջին գոլը Պրեմիեր լիգայում։ Նույն խաղում նա ճանաչվել է հանդիպման լավագույն խաղացող, ինչից հետո սկսել է պարբերաբար խաղալ հիմնական կազմում։ Մրցաշրջանի վերջում նա երկրպագուների կողմից ճանաչվել է մրցաշրջանի լավագույն խաղացող՝ հավաքելով ձայների 24%-ն ու առաջ անցնելով Սերգեյ Գուրենկոյից ու Դմիտրի Տորբինսկուց ։ 2011 թվականի մարտին նա ակումբի հետ կնքված պայմանագրի ժամկետը երկարացրել է 4,5 տարով։ Մրցաշրջանի առաջին մասի ավարտից հետո արժանացել է «Տարվա խաղացող» կոչման։
2013 թվականի հունիսի 18-ին «Սպարտակը» պաշտոնապես հաստատել է Գլուշակովի տրանսֆերը և հայտարարել Ռուսաստանի հավաքականի կիսապաշտպանի հետ պայմանագիր կքնելու մասին ։ Տրանսֆերի արժեքը կազմել է շուրջ 8 մլն դոլար ։ Ռուսաստանի ֆուտբոլային միության վեճերի լուծման պալատը որոշել է, որ «Լոկոմոտիվը» պարտավոր է որպես փոխհատուցում «Նիկային» վճարել կիսապաշտպանի՝ «Սպարտակ» տեղափոխվելու դիմաց ստացած գումարի 15%-ը, «երկաթուղայինները» բողոքարկել են (պնդելով, որ խաղացողը 2006 թվականին ազատ գործակալի կարգավիճակով առաջին անգամ տեղափոխվել է Ռոստովի ՍԿԱ) և գործը քննող Լոզանի մարզական իրավարար դատարանը որոշում է կայացրել հօգուտ «Նիկայի» ։
2013 թվականի հուլիսի 16-ին Դենիս Գլուշակովը կատարել է իր նորամուտը «Սպատակի» կազմում՝ մասնակցելով Ռուսաստանի առաջնության՝ «Կռիլյա Սովետով» ակումբի դեմ արտագնա խաղին։ Առաջին խաղակեսում Գլուշակովը փոխանցում է կատարել Սերգեյ Պարշիվլյուկին, որի փոխանցումից հետո թիմի մեկ այլ նորեկ՝ Տինո Կոստան, բացել է խաղի հաշիվը։ «Սպարտակի» կազմում իր առաջին գոլը Գլուշակովը խփել է 2013 թվականի նոյեմբերի 10-ին՝ ձևակերպելով Ռուսաստանի առաջնության՝ «Զենիթ» ակումբի դեմ հաղթական խաղի վերջնական հաշիվը (4։2)։
2016 թվականի հուլիսի 21-ին «Սպարտակի» ֆուտբոլիստներն ու մարզիչները Դենիս Գլուշակովին ընտրել են թիմի ավագ ։
Հավաքականում
2008 թվականին Դենիս Գլուշակովը խաղացել է Ռուսաստանի երիտասարդական հավաքականում, սակայն վերջինս չի կարողացել անցնել 2009 թվականի Եվրոպայի երիտասարդական առաջնության փլեյ օֆֆի փուլը։ 2008 թվականի հոկտեմբերին հրավիրվել է Ռուսաստանի ազգային հավաքական, սակայն խաղալու հնարավորություն այդպես էլ չի ստացել։ 2011 թվականի մարտին կրկին հրավիրվել է հավաքական՝ մասնակցելու Հայաստանի և Կատարի հավաքականների դեմ խաղերին։ Կատարի դեմ խաղում Դենիս Գլուշակովը կատարել է իր նորամուտը հավաքականում։ 2011 թվականի հոկտեմբերին կայացած Անդորրայի հավաքականի դեմ խաղում նա խփել է իր առաջին գոլը հավաքականի կազմում։ Դենիս Գլուշակովն ընդգրկվել է Եվրո-2012-ի հայտացուցակում՝ թիմի հիմնական կազմում մասնակցելով Հունաստանի հավաքականի դեմ խաղին (0։1)։
2014 թվականի աշխարհի առաջնության նախընտարական փուլում Դենիս Գլուշակովը խփել է երկու գոլ՝ գրավելով Լյուքսեմբուրգի ու Իսրայելի հավաքականների դարպասները։ Մասնակցել է 2014 թվականի աշխարհի առաջնության եզրափակիչ փուլին, որ անցկացվել է Բրազիլիայում. հիմնական կազմում մասնակցել է Ռուսաստանի հավաքականի բոլոր երեք խաղերին և Բելգիայի դեմ խաղում ստացել դեղին քարտ։
2016 թվականի Եվրոպայի առաջնության նախընտրական փուլում մասնակցել է յոթ խաղի։ Ընդգրկվել է Ռուսաստանի հավաքականի հայտացուցակում՝ մասնակցելու Ֆրանսիայում կայանալիք եզրափակիչ փուլին։ Անգլիայի հավաքականի դեմ առաջին խաղում փոխարինման է դուրս եկել հանդիպման 80-րդ րոպեին, ինչից հետո ռուսները հավասարեցրել են հաշիվն ավելացված ժամանակում (1։1)։ Առաջնության երկրորդ՝ Սլովակիայի հավաքականի դեմ խաղում փոխարինման է դուրս եկել ընդմիջման ժամանակ, երբ հաշիվը 0։2 էր, և հանդիպման 80-րդ րոպեին գլխով գոլ խփել, սակայն արդյունքում Ռուսաստանի հավաքականը պարտություն է կրել (1։2)։
Անձնական կյանք
Հայրը՝ Բորիս, մայրը՝ Գալինա Նիկոլաևնա։ Հորեղբայրը ֆուտբոլիստ Վալերի Գլուշակովն է ։
2009 թվականի հունիսի 19-ին Դենիս Գլուշակովն ամուսնացելէ Դարյայի հետ, որ սովորում էր ատամնաբուժություն ։ Հարսանիքը կայացել է նրանց հայրենի քաղաքում՝ Միլլերովոյում։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 26-ին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Վալերիան ։ 2016 թվականի դեկտեմբերի 15-ին ծնվել է Գլուշակովների երկրորդ դուստրը ։
Ելույթները հավաքականում
Ընդհանուր՝ 49 խաղ / 5 գոլ, 22 հաղթանակ, 17 ոչ-ոքի, 10 պարտություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Լոկոմոտիվ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սպարտակ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի սպորտի վարպետներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2016-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2012-ի ֆուտբոլիստներ
Անմոռուկ ազորյան
Անմոռուկ ազորյան, ։ Պատկանում են գաղտրիկազգիների ընտանիքին։
Բնութագիր
Անմոռուկները միամյա, երկամյա և բազմամյա բույսեր են։ Գարնանային ամենագեղեցիկ ծաղիկներից մեկն է համարվում, առանձնապես գեղեցկությունը երևում է մասսայական տնկման դեպքում։ Ծաղկի գեղեցկությունը պայմանավորված է փիրուզի նման նուրբ երկնագույն, սպիտակ և բաց վարդագույն ծաղիկների շնորհիվ։ Շատ են անմոռուկի տեսակները նաև մեր հանրապետությունում, բոլորն էլ գեղեցիկ, բարձր դեկորատիվ բույսեր են և մեծ ուշադրության են արժանի։
Ավելի մեծ տարածում ունեն մշակության մեջ անմոռուկի ճահճային, երկարավուն, ազորյան և ալպիական տեսակները։ Ազորյան անմոռուկը բազմամյա է, սական մշակվում է միամյա բույս, որի բարձրությունը հասնում է մինչև 30 սմ-ի։ Ամռան ընթացքում ծաղիկները ամբողջությամբ ծաղկում են։
Բազմացում
Մարտի սկզբին ծաղկի սերմերը ցանում են ջերմատներում, որից հետո սերմնաբույսերը վերատնկում են արկղերում։
Արդեն մայիսին վերատնկում են թաղարներում, իսկ հունիսին արդեն դաշտ են տեղափոխում։ Բազմացումը կատարվում է նաև ինքնացանով։ Դա ավելի լավ է կատարվում կիսաստվերոտ վայրերում որտեղ առկա է խոնավություն, սննդանյութերով հարուստ հող։ Անմոռուկը ամբողջ ամռան ընթացքում պահանջում է առատ ոռոգում։
Օգտագործում
Օգտագործվում է ծաղկաթմբերի, եզրաշերտերի, ալպինարիաների ձևավորման համար։ Ծաղիկն օգտագործվում է ծաղկեփնջերի պատրաստման մեջ հատկապես ճահճային անմոռուկը, ընդ որում ծաղիկները ջրի մեջ երկար են պահպանվում։
Գոյություն ունեն անմոռուկի բազմաթիվ սորտեր հատկապես՝ արժեքավոր։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գաղտրիկազգիներ
Արփի լիճ ազգային պարկ
Արփի լիճ ազգային պարկ, ստեղծվել է 2009 թվականին։ Գտնվում է Շիրակի մարզում, Ամասիայի և Աշոցքի տարածաշրջաններում, Եղնախաղի լեռնաշղթայի արևելյան և Ջավախքի լեռնաշղթայի հարավարևմտյան լանջերին։ Ազգային պարկն զբաղեցնում է մոտ 25 000 հա տարածք ։
Ազգային պարկն ստեղծվել է Ջավախք-Շիրակ բարձրավանդակի ուրույն կենսաբազմազանության պահպանման համար։ Այստեղ է գտնվում հայկական որորի ամենամեծ գաղութը աշխարհում և գանգրափետուր հավալուսնի միակ բնակավայրը Հայաստանում։
Տարածքում կան մոտ 670 տեսակի բույսեր՝ (խոլորձ, թրաշուշան, հիրիկ, կակաչ, շուշան), որոնցից 25-ը ներառված են ՀՀ Կարմիր գրքում։ Դրանցից 22-ը էնդեմիկ տեսակներ են։ Պարկում կան կաթնասունների 30 տեսակ (եվրոպական ջրասամույր, խայտաքիս)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի ազգային պարկեր Կատեգորիա:Շիրակի մարզ Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II
100 ամենաազդեցիկ մարդկանց ցանկ
Պատմության մեջ 100 ամենաազդեցիկ մարդկանց ցանկ (The 100: A Ranking of the Most Influential Persons in History), ամերիկացի աստղաֆիզիկոս Մայքլ Հարթի (անգլ. Michael H. Hart) գրքերի անվանումը, հրատարակված՝ 1978 և 1992 թվականներին։ Գրքերը կարճ կենսագրությունների հավաքածուներ են։
1992 թվականի տարբերակում ավելացվել են Միխայիլ Գորբաչովը, Էռնեստ Ռեզերֆորդը և Հենրի Ֆորդը, հեռացվել են Պաբլո Պիկասոն, Նիլս Բորը, Անրի Բեքերելը, Ուիլյամ Շեքսպիրը փոխարինվել է Էդուարդ դե Վերով։ Մարդկանց այսպիսի դասակարգումն ըստ իրենց ազդեցության (Մուհամմադն առաջին տեղում) շատ հակասություններ է առաջացրել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թոփ անձանց ցանկեր
Գեորգ Վիլհելմ Պաբստ
Գեորգ Վիլհելմ Պաբստ (Georg Wilhelm Pabst, ), գերմանացի կինոռեժիսոր։
Աշխատանքներ
1931 թվականին ստեղծել է «Երեք գրոշանոց օպերա» (ըստ Բրեխտի) և «Համերաշխություն» (նվիրված ֆրանսիական և գերմանական հանքափորների պրոլետարական եղբայրությանը) ֆիլմերը։ 1933 թ. նացիստների հետապնդումից փախել է Գերմանիայից, աշխատել Ֆրանսիայում, ԱՄՆ-ում, 1939 թ. տեղափոխվել Ավստրիա։ Նկարահանել է «Խեղկատակներ» (1941), «Դատավարություն» (1948), «Լռության տուն» (1950) և այլ կինոնկարներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ավստրիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ավստրիացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Գերմանացի դերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Թատերական ռեժիսորներ
Բեթ Ֆանտասկի
Բեթ Ֆանտասկի (Beth Fantaskey, ), ամերիկացի մանկագիր և դեռահասների համար նախատեսված գրականության հեղինակ։
Կենսագրություն
Հաճախել է Շիփենսփերգի համալսարան, որտեղ ստացել է անգլերենի մասնագետի դիպլոմ ։ Մեդիայի պատմության ոլորտի գիտությունների թեկնածու է, Փենսիլվանիայի պետական համալսարանում : Քոլեջից հետո աշխատել է որպես հրապարակախոս և հետագայում դարձել է լրագրող ։
Նրա դեբյուտային` Jessica's Guide to Dating on the Dark Side պատմվածքը վաճառվել է 45.000 օրինակով, տպագրության առաջին մի քանի ամսում ։
Ապրում է Լևիսբուրգում, Փենսիլվանիայում ։ Դասավանդում է Սասքվեանայի համալսարանում։
Ընդունելություն
Jessica's Guide to Dating on the Dark Side ևBuzz Kill աստղով նշված ակնարներ են ստացել Publishers Weekly-ում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի մանկագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ
Անչեկրակ
Անչեկրակ (Анчекрак), գետ Կամչատկա թերակղզի Ռուսաստանում։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։ Թափվում է Կամչատկա գետի ձախ ափին՝ 303 կմ հեռավորության վրա։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ապոլլոդորոս Դամասկոսցի
Ապոլլոդորոս Դամասկոսցի (՚Άπολλόδωρος) (ծննդյան և մահվան թվականները անհայտ են), 2-րդ դարի առաջին կեսի հռոմեական ճարտարապետ և ինժեներ  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հույն ճարտարապետներ Կատեգորիա:Հույն ճարտարագետներ Կատեգորիա:Հույն գրողներ
Անավայամ
Անավայամ (Аниваям), գետ Կամչատսկի երկրամասում։ Գետի երկարությունը 40 կմ է։ Հոսում է Օլյուտորսկի շրջանում և Կամչատսկի երկրամասում ։ Թափվում է Բերինգի ծով։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ռիչարդ Յուել
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ
Կվալիանո
Կվալիանո (Qualiano), քաղաք Իտալիայում՝ Կամպանիա մարզի Նեապոլի գավառում։ Սահմանակից է Կալվիցանո, Ջուլիանո ին Կամպանիա, Վիլլարիկա համայնքներին ։
Բնակչությունը կազմում է 25 452 մարդ (2004 թվական), բնակչության խտությունը կազմում է 3505 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 7 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 80019, հեռախոսային կոդ՝ 081:
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լուսբիքա
Լուսբիքա, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն լույս և թաթարերեն bika՝ «տիկին» բառերից։ Համապատասխանում է թաթարերեն Նյուրպիքե անվանը, որը կազմված է արաբերեն nūr՝ լույս և թաթարերեն bika բառերից։ Լուսպիքե ձևով հիշատակված է 1695 թվականին ։ Քիչ գործածական անձնանուն է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Այրասկա
Այրասկա (Airasca), կոմունա Իտալիայում՝ Պիեմոնտ մարզի Թուրինի գավառում։ Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների՝ 3636 մարդ։ Զբաղեցնում է 15,7 կմ² տարածք ։ Խտությունը կազմում է 209 մարդ/կմ²։ Փոստային ինդեքս՝10010 ։ Հեռախոսային կոդը 00011։
Այրասկան սահմանակից է Քումյանա, Վոլվերա, Նոնե, Պիսկինա և Սկալենգե մունիցիպալիտետներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Կարիկ Պասմաճյան
Կարիկ (Կարապետ) Գրիգորիի Պասմաճյան, հայ բանաստեղծ, թարգմանիչ, արվեստի գործերի հավաքորդ, միլիոնատեր։
Կենսագրություն
Սովորել է Երուսաղեմի Թարգմանչաց դպրոցում։ 1966 թվականին տեղափոխվում է Երևան։ 1972 թվականին ավարտում է ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետը և մեկնում Փարիզ ու հաստատվում այնտեղ։ Մինչև 1969 թվականը նա չի գրել հայերենով։ 1967 թվականին Գուրգեն Մահարին թարգմանել է իր բանաստեղծությունները, հրատարակել «Գրական թերթ»-ում։ Երկու տարի անց իր առաջին հայալեզու գրվածքները տպագրվում են նույն շաբաթաթերթում, և նա ստանում է հայ բանաստեղծի կոչում։ Կատարել է բազմաթիվ թարգմանություններ անգլերենից ու արաբերենից՝ ներկայացնելով իր ժամանակաշրջանի անգլոամերիկյան ու արաբական բանաստեղծների աշխատանքները։ Անգլերեն թարգմանել է Պարույր Սևակի ու Եղիշե Չարենցի բանաստեղծությունները ու հրատարակել անգլագիր հանդեսներում։ Գրական ակնարկներով, բանաստեղծություններով թղթակցել է Հայաստանի, սփյուռքի և անգլիական պարբերականներին։ Գրել է նաև հոդվածներ արվեստի մասին և արվեստի մասին գործեր հավաքել։ Փարիզում գտնվող Ռասպայ բուլվարի վրա նա բացել էր Galerie Garig Basmadjan պատկերասրահը։ 1988 թվականին նրա հավաքածուից որոշ նմուշներ ցուցադրվում էին Մոսկվայի Տրետյակովյան պատկերասրահում և Պետերբուրգի Էրմիտաժում։ 1989 թվականին Մոսկվայում անհայտ պայմաններում անհետանում է հայ միլիոնատեր Կարիկ Պասմաճյանը։ Նա Մոսկվա էր գնացել ԽՍՀՄ Մշակույթի նախարարության հրավերով` տանելով իր հետ ավելի քան 100 մլն դոլար արժողությամբ կտավների հավաքածու։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ հավաքորդներ
Սերխիո Մարգարյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուրուգվայցի ֆուտբոլային մարզիչներ
Ռիմա Խալաֆ
Ռիմա Խալաֆ (ريما خلف, ), հորդանանցի պետական և քաղաքական գործիչ։ 2010-2017 թվականներին եղել է Արևմտյան Ասիայի հարցերով Միավորված ազգերի կազմակերպության տնտեսական և սոցիալական հանձնաժողովի գլխավոր քարտուղար ։ Պաշտոնից հրաժարական է տվել 2017 թվականի մարտին, երբ ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղար Անտոնիու Գուտեռեշը խնդրել է նրան հեռացնել Իսրայելը որպես ապարտհեյդ ռեժիմ ունեցող երկիր բնութագրող զեկույցը, որը ՄԱԿ-ի կայքում տեղադրվել էր առանց նրա հավանության, Խալաֆը հրաժարվել է։
Կենսագրություն
Ռիմա Խալաֆը ծնվել է 1953 թվականին Հորդանանում։ Տնտեսագիտություն է ուսանել Բեյրութի ամերիկյան համալսարանում, Սիստեմոլոգիայի թեկնածու կոչում ստացել է Փորթլենդի պետական համալսարանից։ Ռիմա Խալաֆ Հունաիդին Հորդանանում մի քանի բարձրաստիճան նախարարական պաշտոններ է զբաղեցրել, այդ թվում՝ 1993-1995 թվականներին եղել է Արդյունաբերության և առևտրի նախարար, 1995-1998 թվականներին՝ Պլանավորման նախարար, 1999-2000 թվականներին՝ փոխվարչապետ և Պլանավորման նախարար ։
Որպես փոխվարչապետ և նախարարական տնտեսական թիմի ղեկավար՝ Խալաֆը Հորդանանում իրականացրել է տնտեսական բարեփոխումներ՝ մարդկային կապիտալի կառուցման միջոցով խթանելով սոցիալական զարգացումը, աղքատության կրճատումը՝ ամրապնդելով սոցիալական ապահովության ցանցերը։
2000-2006 թվականներին Խալաֆը զբաղեցրել է ՄԱԿ-ի Զարգացման ծրագրի (ՄԱԶԾ) գլխավոր քարտուղարի օգնականի և Արաբական երկրների տարածքային բյուրոյի տնօրենի (RBAS) պաշտոնները։ Խալաֆը ղեկավարել է կրթության, գիտելիքների ձեռքբերման և տնտեսական աճի վերաբերյալ տարածաշրջանային կարևոր նախաձեռնություններ Արաբական պետություններում։ Մարդկային զարգացման արաբական զեկույցի հիմնադիրն է։ Շարքի առաջին զեկույցը կոչվում է «Ապագա սերունդների համար հնարավորությունների ստեղծում», որը 2003 թվականին արժանացել է արքայազն Կլաուսի մրցանակին։ Երրորդ զեկույցը, որը կոչվում է «Ազատություն Արաբական աշխարհում», 2005 թվականին ստացել է թագավոր Հուսեյնի Առաջնորդության մրցանակ։
Խալաֆը պարբերաբար նպաստում է արաբական աշխարհում զարգացումների հետ կապված տարածաշրջանային և միջազգային քաղաքականության ձևաչափերին։ Նա մասնակցել է մի շարք միջազգային հանձնաժողովների աշխատանքներին, այդ թվում Համաշխարհային բանկի խմբի կառավարման համակարգի արդիականացման բարձր մակարդակի հանձնաժողովների աշխատանքներին, եղել է ՄԱԿ-ի Ժողովրդավարության հիմնադրամի խորհրդատվական խորհրդի նախագահ (2006-2007), Հարվարդի համալսարանի այցելու գիտնական (2009-2010), Մոհամմեդ բեն Ռաշիդ ալ Մաքթում հիմնադրամի գործադիր տնօրեն (2008-2009) ։
2017 թվականի մարտի 17-ին Ռիմա Խալաֆը հրաժարական է տվել ՄԱԿ-ում իր պաշտոնից՝ ասելով, որ ՄԱԿ-ը ճնշում է գործադրում իր վրա՝  Արևմտյան Ասիայի հարցերով Միավորված ազգերի կազմակերպության տնտեսական և սոցիալական հանձնաժողովի կողմից Իսրայելին որպես ապարտհեյդ ռեժիմ ունեցող երկիր բնութագրող զեկույցը հեռացնելու համար  ։ ՄԱԿ-ի Գլխավոր քարտուղար Անտոնիու Գուտեռեշը ՄԱԿ-ին խնդրել է զեկույցը հեռացնել ՄԱԿ-ի կայքէջից։
Իսրայելը նրան որակավորել է որպես հակասեմական։ «Մի քանի շաբաթ առաջ ... մեր ամերիկացի ընկերների հետ միասին պարզեցինք, որ ՄԱԿ-ի սրահներում չպետք է հանդուրժեն հակասեմական Ռիմա Խալաֆին», - ասել է ՄԱԿ-ում Իսրայելի դեսպան Դենի Դանոնը ։
Մրցանակներ
2005 թվականին Խալաֆն արժանացել է Արաբական պետությունների լիգայի մրցանակին՝ որպես «Միջազգային կազմակերպությունների ամենահեղինակավոր արաբ կին», 2009 թվականին՝ Կահիրեի ամերիկյան համալսարանի մարդասեր հումանիտար դոկտոր։ 2009 թվականի դեկտեմբերին Financial Times-ը Խալաֆին ներառել է տասնամյակի 50 կանանց շարքում։
Ընտանիք
Ամուսնացած է։ Ունի երկու երեխա։
Նոդար Ջալաղոնիա
Կենսագրություն
1960 թվականին ավարտել է Բաթումի Շոթա Ռուսթավելու անվան մանկավարժական ինստիտուտը, 1969 թվականին՝ Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի երկամյա դասընթացները։ Բանաստեղծությունների անդրանիկ ժողովածուն լույս է ընծայել 1959 թվականին, երկրորդը՝ 1964 թվականին։ Ստեղծագործությունները թարգմանվել են ռուսերեն, ուկրաիներեն, հայերեն, օսերեն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրացի գրողներ Կատեգորիա:1934 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 16 ծնունդներ
Տիգրան Ծամհուր
Տիգրան Ծամհուր (իրական անունը՝ Տիգրան Ամսեյան, ), հայ քաղաքական և պետական գործիչ, Հայաստանի Հանրապետության Խորհրդարանի 2-րդ գումարման պատգամավոր, «Կիլիկիա» թերթի խմբագիր։ ՀՅԴ անդամ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1885 թվականին Սղերդում։ Ավարտել է Կարինի Սանասարյան վարժարանը ։ Ավարտելուց հետո աշխատել է որպես ուսուցիչ։ Եղել է «Կիլիկիա» թերթի խմբագիր։ 1915 թվականին՝ Մեծ Եղեռնի ժամանակ աքսորվում է Կոնյա, որտեղից նրան հաջողվում է փախչել : Զինադադարի ժամանակ անցնում է Հայաստան։ 1919 թվականին մասնակցում է ՀՅԴ 9-րդ Ընդհանուր ժողովին։ Ընտրվում է Հայաստանի Հանրապետության Խորհրդարանի պատգամավոր։ 1921 թվականին փետրվարի 18-ին՝ ապստամբության ժամանակ սպանվում է այն պահին, երբ Հայաստանի Հանրապետության եռագույն դրոշը պարզում է խորհրդարանի շենքի վրա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի Հանրապետության Խորհրդարանի (1918-1920) 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Խորհրդային Ռուսաստանի կողմից Հայաստանի օկուպացիայի ժամանակ սպանված հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ՀՅԴ անդամներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ
Մայքլ Ջոն Գեմբոն
Սըր Մայքլ Ջոն Գեմբոն (Sir Michael John Gambon, ), բրիտանական թատրոնի, կինոյի և հեռուստատեսության, ինչպես նաև BAFTA-ի քառակի մրցանակակիր (1987, 2000, 2001, 2002), առաջադրվել է «Էմմի» (2002) «Ոսկե Գլոբուս» (2003) և ստացել է բազմաթիվ մրցանակներ կինոմատոգրաֆիկայի գիլդիայի կողմից։
Կենսագրություն
Մայքլ Գեմբոնը ծնվել է 1940 թվականի՝ հոկտեմբերի 19-ին Իռլանդիայում։ Երբ դերասանը ընդունվեց Բրիտանիայի Ազգային թատրոն, իր կարիերան վերելք ապրեց։ Այդ ժամանակ թատրոնը ղեկավարում էր սըր Լոուրենս Օլիվյեն, իսկ Գեմբոնը մասնակցում էր Ալան Այկբուրնայի պիեսի բեմադրությանը։ Գեմբոնը հայտնի դարձավ 1980-ականներին, երբ խաղացել էր «Գալիլեյի կյանքը» բեմադրությունում։
Այդ ժամանակից սկսած, դերասանը պարբերաբար հայտնվում էր Ազգային թատրոնի Թագավորության բեմում, որտեղ մարմնավորում էր կերպարներ ինչպես՝ Թագավոր Լիրը, Օթելլոն և Մարկ Անտոնիյը։ Ներկա ժամանակաշրջանում ամենահարգված բրիտանական դերասաններից է։ Բրիտանական կայսրության և միաբանության Կոմանդորը։
Անձնական կյանքը
Մայքլն ամուսնացել էր բրիտանացի դերասանուհի Էննի Միլլերի հետ, այդ ամուսնությունից 1967 թվականին ծնվեց Ֆերգյուսը։ 2004 թվականից նա ապրում է Ֆիլիպա Հարտի հետ, ով նրանից երիտասարդ է 25 տարով։ 2007 թվականին ծնվեց Մայքլի որդին, ում անվանեցին հոր պատվին։ 2009 թվականի՝ հունիսի 23-ին ծնվեց նրանց երկրորդ որդին։
Հետաքրքիր փաստեր
Top Gear ճանապարհի վերջին շրջանցումն անվանեցին Մայքլի պատվին, որտեղ նա մասնակցում էր «Բյուջետային մեքենայով աստղը» ֆիլմի նկարահանումներին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լոուրենս Օլիվիեի մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Դրամատիկական արվեստի թագավորական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոդերասաններ
Ապրանքային պաշարներ
Ապրանքային պաշարներ, իրացման համար նախատեսված պատրաստի արտադրանք, որ գտնվում է ձեռնարկությունների և վաճառահանող ու մթերող առևտրական կազմակերպությունների պահեստներում։
Կապիտալիզմի ժամանակ ապրանքային պաշարներ ապրանքաշրջանառության անհրաժեշտ տարրերն են։ Սովորաբար ապրանքային պաշարների մեծությունը գերազանցում է այդ մակարդակը՝ վաճառահանման դժվարությունների և որոշ հակասությունների պատճառով։ Սոցիալիզմի գլխավոր տնտեսական խնդիրը եղել է պլանավորման ապարատի առկայությունը՝ արտադրության և բաշխման արդյունավետ համակարգումը։ Ժամանակակից քննադատները պնդում են, որ պլանավորված տնտեսությունն անհնարին է, այսինքն՝ անխուսափելիորեն կդառնա անկառավարելի քաոսային։
Իգոր Պրոնին
Կենսագրություն
Ծնվել է Մոսկվայում։ Ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Ավարտել է Համառուսական հեռակա ֆինասա-տնտեսական ինստիտուտը, որտեղ ձեռք է բերել տնտեսագետի մասնագիտություն։ Ինստիտուտն ավարտելուց հետո աշխատել է Մոսկվայի բանկային համակարգում։ 2000-ական թվականների սկզբին պրոֆեսիոնալ զբաղվել է գրականությամբ և լրագրողական գործունեությամբ։ Մահացել է 2015 թվականին։
Ստեղծագործություն
Պրոնինն իր դեբյուտն է նշել «Մաո» պատմվածքով (2002 թվական), որը գրավել է ինչպես քննադատների, այնպես էլ ընթերցողների ուշադրությունը։ Գրողը եղել է գիտական ֆանտաստիկայի «նոր ալիք» առաջնորդ մտավորականների թվում։ Պրոնինը հրատարակել է մի շարք խոշոր հեքիաթներ և պատմվածքներ պարբերականներում, անթոլոգիաներում և հավաքածուներում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆանտաստ գրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ
Աբխազիա (մարզ)
Աբխազիա (Аԥсны [Апсны́], აფხაზეთი [Апхазети]), մարզ Մեծ Կովկաս լեռնաշղթայի հյուսիսարևմտյան և Սև ծովի հյուսիսարևելյան հատվածում։ Ներառում է յոթ պատմական տարածք՝ Փոքր Աբխազիան, Բզիպինը, Գումուն, Սամուրզականոն, Ապսիլիան և Փսխի-Աիբգան ։ Փաստացի վերահսկվում է չճանաչված կամ մասամբ ճանաչված Աբխազիայի Հանրապետության կողմից։ Միավորված ազգերի կազմակերպության փաստաթղթերում Աբխազիան համարվում է Վրաստանի տարածք։
Անվան ստուգաբանություն
Աբխազիա տեղանունը՝ որպես տարածաշրջանի անվանում նշող անուն՝ ռուսաց լեզու է մտել վաղ աբխազական ցեղերից մեկի «Աբազգիա» և «աբազգներ» վրացական անունից։ Այդ ցեղը Աբխազիայի տարածքում հիշատակվում է մ.թ.ա II դարում ։
Մինչև XIX դարի կեսերը, շատ օտար աղբյուրներում Աբխազիան կոչվում էր «Աբազայի երկիր» ։ Ռուսական աղբյուրներում Աբխազիան հիշատակվում է «Աբեզ» անվանմամբ։ Բայց հետագայում այդ անվանումները փոխարինվել են Աբխազիա անվանմամբ։ Անգլերեն կոչվում է «Abkhazia», ֆրանսերեն՝ Abkhazie, գերմաներեն՝ Abchasien:
Ֆիզիկա-աշխարհագրական բնութագիր
Աբխազիան տեղակայված է Անդրկովկասի հյուսիս-արևմտյան մասում՝ Պսոու և Էնգուրի գետերի միջև և Սև ծովի հարավ-արևմուտքում։ 210 կմ-ից ավել երկարություն ունեցող ափը փոքր-ինչ կտրտված է։ Հաճախ են հանդիպում քարքարոտ լողափերը։ Գեղատեսիլ լողափերը, մերձարևադարձային բուսականությունը, գետերն ու գագաթները Աբխազիային տալիս են չքնաղ բնապատեր։ Հյուսիսում և հյուսիս-արևելքում Աբխազիան սահմանակից է Կրասնոդարի երկրամասին և Կարաչայ-Չերքեզիային (Ռուսաստան), հարավ-արևելքում և հարավում` Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ վրացական շրջանների հետ։
Կլիմա
Աբխազիայի կլիման պայմանավորված է նրա առափնյա դիրքով և բարձր լեռնաշղթաների առկայությամբ։ Ծովի ափին կլիման խոնավ է՝ մերձարևադարձային։ Անձրևները՝ տարեկան 1300-2400 մմ։ Տարեկան միջին ջերմաստիճանը +15 °C է։ Լեռներում մերձարևադարձային կլիման տարածվում է մոտավորապես 400 մ-ի վրա։ Հավերժական ձյունը ընկած է 2700-3000 մ բարձրությունների վրա։ Հունվարին միջին ջերմաստիճանը հասնում է +4…+7° С,  դաշտավայրերում՝ +2…−2 °С, հուլիսին՝ լեռներում՝ +22…+24 °: Ցրտահարության տևողականությունը ափերին՝ 250—300 օր է։ Լեռներում առկա է ձյան հաստ շերտ, լեռնաշղթաների տարածքում առկա է շուրջ 170 սառցադաշտ, ընդհանուր մակերեսը շուրջ 70 կմ։
Ջրագրություն
Գետերը համեմատաբար կարճ են, բոլորը պատկանում են Սև ծովի ավազանին։ Կոդոր, Բզիբ Գումիստան և այլ գետեր համեմատաբար ջրառատ են և հիդրոէներգետիկ ռեսուրսները գերազանցում են 3,5 միլիոն Կիլովատտ-ժամը։ Գետերը հիմնականում սնվում են անձրևաջրերով և ձնհալներով, կան գարնանային և ամառայի վարարումներ։ Գագրայի շրջանում է գտնվում աշխարհի ամենակարճ գետերից մեկը՝ Ռեպուրան ։ Երկարությունը ընդամենը 18 մետր է։ Լեռներում կան գեղատեսիլ լճեր Ռիցան և Ամթկելին։ Գեգսկու ջրվեժը հիացնում է զբոսաշրջիկներին։
Ֆլորա և ֆաունա
Ֆլորան ներառում է ավելի քան 3500 բուսատեսակ, որից 180 տեսակ ներկայացված են ծառի և թփերի ձևերով, մնացածը՝ խոտածածկ տարածք է։ Մոտ 400 տեսակ Կովկասում էնդեմիկ են, իսկ ավելի քան 100 տեսակ հանդիպում են միայն Աբխազիայում։ Անտառները կազմում են հանրապետության ավելի քան 55% -ը։ Սևծովյան շրջաններում առավել զարգացած բուսականություն կան (արևադարձային մրգեր, տեխնիկական, հացահատիկային, դեկորատիվ բույսեր և այլն)։ Անտառային շրջաններում զարգացած տեսակներ են բոխին, արևելյան բոխին, կաղնին, շագանակենին, լաստենին և այլ տեսակներ։ Պիցունդայի շրջանում պահպանվել է պիցունդական սոսի ծառի տեսակը։ Անտառները տեղ տեղ ծածկված են եղևնիներով։ 2000 մետրից սկսում է ենթալպյան անտառների և ալպյան մարգագետիների գոտին։ Անտառներում հանդիպող կենդանիներից են արջերը, վարազը, լուսանը, ազնիվ եղջերուն։ Բարձր գոտիներում առավել տարածված են սովորական շնագայլը, քարայծը և այլն։ Գետերում և լճերում հայտնի ձկնատեսակներից են կարմրախայտը, անտլանտյան սաղմոնը, գետածածանը, շիղաձուկը և այլն։
Հնագույն ժամանակաշրջան
Հնագիտական գտածոները ցույց են տալիս, որ Աբխազիայի տարածքում մարդը գոյություն է ունեցել դեռևս վերին պալեոլիթյան դարաշրջանում (Աշելյան և Մուստիերյան մշակույթի գտածոներ են հայտնաբերվել)։ Ուշ պալեոլիթյան և միջին քարեդարյան հայտնի վայրերից են Լեչկովի և Ապիանչայի տեղանքները ։ Նորքարեդարյան հայտնի վայրերից են Կիստրիքը և Լեմսան։ Ինչպես ցույց են տալիս հնագիտական հետազոտությունները, մ.թ.ա. VI հազարամյակում տեղի բնակչությունը զբաղվում էր ոչ միայն գյուղատնտեսությամբ և անասնապահությամբ, այլև տիրապետում էր արհեստների ՝ կերամիկա, մետաղագործություն և այլն։ Ըստ ռուս պատմիչ Վլադիմիր Էրլիխի տեղական մշակույթը հավանաբար ձևավորվել է կուր-արաքսյան և Մայկոպյան մշակույթների հետ համագործակցության արդյունքում։ Մ.թ.ա III-րդ հազարամյակի վերջին և մ.թ.ա II-րդ հազարամյակի սկզբին Աբխազիայի հարավ-արևելքում գոյություն ուներ Օչամյիրյան մշակույթը։ Հայտնաբերվել են այդ մշակույթին ենթակա մի շարք գտածոներ։ Իսկ մ.թ.ա I հազարամյակի կեսերին Աբխազիա էր թափանցել կոլխիդական մշակույթը ։ Մ.թ.ա. VI դարում ժամանակակից Աբխազիայի տարածքը գաղութացվել է հույների կողմից, ինչի մասին վկայում են Գուենոսի և Էշերի ամրոցոներոի հնագիտական ժամանակների հունական կերամիկայի գտածոները։ Հույների կողմից հիմնադրվել են նավահանգստային մի շարք քաղաներ՝ Դիոսկուրադան, Գուենոսը և այլն։ Աբխազիան հույների կողմից անվանվել է Հենիոխիա, իսկ բնակիչները հենիոխներ։ Ստրաբոնը և ուրիշ այլ հույներ իրենց աշխատություններում գրել են, որ ժամանակակից Աբխազիայի տարածքում ապրել են  բազմաթիվ ցեղեր։ Մ.թ.ա III–I դարերում Աբխազիա է ներթափանցել հելլենիստական մշակույթը։ Առավել զարգացած հելլենիստական կենտրոն էր Դիոսկուրադան։ II-րդ դարի վերջին և I-ին դարի սկզբներին Դիոսկուրադա քաղաքում էր տեղակայված Պոնտոսի թագավորության ամենահզոր ամրոցներից մեկը։ Մ.թ.ա 63 թվականին Աբխազիան նվաճվել է հռոմեացիների կողմից։ Դիոկղետիանոս կայսեր օրոք Աբխազիան ծառայում էր որպես տարածք աքսորյալ քրիստոնյաների համար։ IV-րդ դարում Քրիստոնեությունը լայն տարածում է ստանում Աբխազիայում։ Տեղի եպիսկոպոս Պիտունտան 325 թվականին մասնակցել է Նիկիայի առաջին տիեզերական ժողովին։
Միջին դարեր IV—VI դարերում Աբխազիայի տարածքում հաստատվեց Բյուզանդական կայսրության տիրապետությունը։ VI -րդ դարի առաջին կեսին Քրիստոնեությունը հռչակվել է պաշտոնական կրոն։ Կառուցվել են բազմաթիվ քրիստոնեական եկեղեցիներ, տաճարներ և այլն։ Աբխազական եպիսկոպոսությունը ենթարկվում էր Կոստանդնուպոլսի պատրիարքին։ VI դարի կեսի բյուզանդա-պարսկական բախումների արդյունքում Աբխազիան վերջնականապես ենթարկվել է Բյուզանդական կասյսրությանը։ VII – VIII  դարերում Աբխազիա են արշավել արաբները։ Լեոն II թագավորի օրոք՝ VIII  դարի վերջին Աբխազիան անկախություն է ձեռք բերել Բյուզանդիայից։ Ձևավորվել է Աբխազաց թագավորություն։ Նրա տարածքում ներառված էին Աբխազիան և  Արևմտյան Վրաստանը։ Հիմնական բնակչությունը կազմում էին աբխազները, սակայն որոշ մաս էին կազմում ռաճացիները, գուրիացիները, իմերեթցիները, մեգրելները և սվանները։ Կային նաև շատ հայեր։ Արաբական խալիֆայության տիրապետությունից հետո արաբները բնակվում էին  Էգրիսի (Լազիկե) տարածքում և Ապսիլիայի հարավում։ Աբխազական թագավորությունում կային բազմաթիվ քաղաքներ, բերդեր և տաճարներ։ Բնակչությունը զբաղված էր առևտրով  հարևան պետությունների, Միջին Արևելքի և Միջերկրական ծովի երկրների հետ։ Մայրաքաղաքը սկզբնական շրջանում Անակոպիա (Նոր Աֆոն) քաղաքն էր, իսկ 806 թվականին մայրաքաղաքը տեղափոխվել է Քութայիս։ 975 թվականին Անոսիդյան դինաստիային տապալվելուց հետո հաստատվում է Վրաց Բագրատունիների թագավորական հարստությունը։ Մինչև XV դարը Աբխազիան մնացել է վրացական իշխանությունների կազմում։ Այդ ժամանակահատվածում բյուզանդական մշակութային ազդեցությունը  իր տեղը զիջեց վրացական մշակույթին։ Թերևս այդ ժամանակահատվածին բնորոշ եկեղեցիներից է Իլորի Սուրբ Գեորգիի վանքը։ Բացի տաճարային և մշակութային շինություններից կան նաև այլ կառույցներ՝ Բագրատի ամրոցը Սուխումում, Անակոփիա ամրոցը, Նապր լեռան սրվաբայրը և այլն։ Երբ մոնղոլները գրավեցին Վրաստանը, այն բաժանեցին ութ ռազմա-վարչական հատվածների։ Ներկայիս Աբխազիայի տարածքը մտնում էր «Դուման» հատվածի մեջ և կառավարվում էր Ցոնտե Դադիանիի կողմից։ XIII դարում առաջին անգամ հիշատակվել է Աբխազաց կաթողիկոսությունը։ XVI-XIX դարեր
XV-րդ դարի վերջին Աբխազիա թափանցեցին թուրքերը։ XVI-րդ դարի երկրորդ կեսին կաթողիկոսական աթոռը Պիցունդայից տեղափոխվեց Գելաթի վանք, Իմերեթի մարզ։ XVI-րդ դարի երկրորդ կեսին Աբխազիայի և Արևմտյան Վրաստանի կախվածությունը Օսմանյան Թուրքիայից ավելի ուժեղացավ։ Թուրքերի քաղաքական, մշակութային և տնտեսական հեգեմոնիայի շրջանի ընթացքում Սև ծովի ափերին կառուցվել են ծովային քաղաքներ՝ Անապան, Փոթին, Սուխումն և այլն։ Թուրքական բռնատիրության ժամանակաշրջանում Աբխազիայի բնակչությունը ենթարկվել է նաև կրոնական բռնաճնշումների։ Բնակչության զգալի մասը կրոնափոխվել է Սուննի Իսլամի։ Աբխազները իրենց հոգևոր և նյութական արժեքների ոչնչացման հանդեպ կազմակերպել են հակաթուրքական ապստամբություններ (1725, 1733, 1771, 1806 թվականներին և այլն)։ XVII-րդ դարից ի վեր աբխազական իշխանությունները օգնություն էին փնտրում՝ օսմանյան բռնաճնշումներիից և այն գտան Ռուսաստանի հովանավորության ներքո։ 1803 թվականին, Քելեշբեյը իշխանը, խնդրել է Ռուսաստանին իրեն տրամադրել քաղաքացիություն։ Այդ պատճառով էլ 1808 թվականին սպանվել է սեփական որդու՝  Ասլանբեյի բարձրացրած թուրքամետ դավադրության արդյունքում։ Քելեշբեյի մյուս որդին՝ Սաֆարբեյը (Գեորգի), 1809 թվականին ճնշել է թուրքամետ դավադրությունը և օգնության խնդրանքով դիմել է Ռուսաստանին։ 1810 թվականի փետրվարի 17-ին (մարտի 1-ին) հրապարակվել է Ալեքսանդր I ցարի հրովարտակը՝ Աբխազիայի իշխանությունը Ռուսաստական կայսրությանը միացնելու վերաբերյալ ։ Ռուսաստանին միանալը խթան է հանդիսացել Աբխազիայի ինտենսիվ տնտեսական, սոցիալական և մշակութային կյանքի արդիականացման համար։ Աբխազիան դարձել է համառուսաստանյան շուկայի մի մասը, զարգացել են ապրանքային փոխհարաբերությունները, առաջացել են  արդյունաբերական փոքր ձեռնարկություններ, տեղի ունեցան ճանապարհաշինություն։ Ամրապնդվել է կապերը ռուսական մշակույթի հետ, ձևավորել է աբխազական մտավորականությունը։ 1862 թվականին ստեղծվել է աբխազական այբուբենը։  1864 թվականին Աբխազիայի իշխանությունը վերացվել է  ռուսական կառավարության կողմից։ Դրա փոխարեն ձևավորվել է Սուխումի ռազմական շրջանը։ Ռազմական կառավարման ներդրումը և Աբխազիայի վարչատարածքային կառավարման համառուսաստանյան համակարգին անդամակցելը զանգվածային անկարգությունների հանգեցրեցին (ամենամեծը 1866 թ. Լիխնայի ապստամբությունն էր)։
XX—XXI դարեր
1917 թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունից անմիջապես հետո Սուխումի շրջանում իշխանությունը ընկել է վրաց սոցիալ-դեմոկրատների (մենշևիկների) ձեռքը։ Բոլշևիկների Սուխումի շրջկոմը ձևավորվել է միայն 1917 թվականի մայիսին։ 1917-ի նոյեմբերից Սուխումի շրջանը գտնվում էր Անդրկովկասյան կոմիսարիատ վերահսկողության տակ։ 1918-ի մարտին Սուխումում բոլշևիկները կազմակերպեցին զինված ապստամբություն՝ Անդրկովկասի Կոմիսարիատի իշխանության դեմ։ Ապրիլի 8-ին Սուխումի գրավմամբ և Սովումի օկուպացիայի միջոցով հռչակվեց խորհրդային իշխանությունը, որը երկար չտևեց, արդեն մայիսի 17-ին Անդրկովկասյան Սեյմի զորքերը մտան Սուխում։ 1918 թվականի մայիսի 26-ից Աբխազիան Վրաստանի դեմոկրատական հանրապետություն մաս էր կազմում։ 1920 թվականի մայիսի 7-ին՝ Մոսկվայի  խորհրդա-վրացական խաղաղության պայմանագրով՝ Աբխազիան ճանաչվել է Վրաստանի անբաժանաելի մաս։ 1921 թվականի փետրվարին Կարմիր բանակի ստորաբաժանումները մտել են  Աբխազիա։ Նույն թվականի մարտի 4-ին Խորհրդային իշխանությունը վերահաստատվել է Սուխումի շրջանում։ 1921 թվականի մարտի 28-ին, Աբխազիայի տարածքի վրա  հռչակվել է Աբխազիայի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունը։ ՌՍՖՍՀ-ի և այդ ժամանակվա Վրացական Ժողովրդավարական Հանրապետության միջև խաղաղության առանձին համաձայնագրի ստորագրումից մեկ տարի անց՝ 1921 թվականի դեկտեմբերի 16-ին, Աբխազիայի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության և Վրաստանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության միջև, որպես հավասար երկու սուբյեկտ՝ կնքվել է դաշինք։ 1922 թվականին մյուս խորհրդային հանրապետությունների հետ հավասար Աբխազական ԽՍՀ-ն նույնպես մասնակցել է ԽՍՀՄ-ի կազմավորմանը։ 1922-ի դեկտեմբերի 13-ին հռչակվել է ԽՍՀՄ առաջին Սահմանադրությունը, նույն թվականի դեկտեմբերի 30-ին Աբխազիան մտել է ԽՍՀՄ կազմի մեջ։ Դրանից հետո Աբխազական ԽՍՀ-ի Կենտրոնական գործադիր կոմիտեն սկսել է մանրամասն համաձայնագիր մշակել Վրացական ԽՍՀ-ի հետ։ 1925 թվականի ապրիլի 1-ին ընդունվել է Աբխազական  ԽՍՀ-ի առաջին Սահմանադրությունը, որը ամրապնդել է Աբխազիայի ինքնիշխանությունը՝ Աբխազիայի ամբողջ տարածքի վրա։ Միևնույն ժամանակ, Սահմանադրությունը պարունակում էր դրույթներ, որ Աբխազական ԽՍՀ-ն մտնում է ԱԽՖՍՀ-ի կազմի մեջ (Անդրկովկասի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետություն)։ Աբխազական ԽՍՀ-ի և Վրացական ԽՍՀ-ի սահմանադրություններում ներառված էին գլուխներ, որոնք ամբողջովին համընկնում էին ֆեդերատիվ պետական իրավափոխհարաբերությունների պայմանագրերի գլուխների հետ։ Այդ կերպ, մինչև 1931 թվականը Աբխազական ԽՍՀ-ն և Վրացական ԽՍՀ-ն եղել են հավասար իրավունք ունեցող սուբյեկտներ, կապված միութենական պայմանագրով։
1931 թվականին Աբխազիայի կարգավիճակը փոխվել է։ Աբխազական ԽՍՀ-ն դարձավ ինքնավար հանրապետություն (Աբխազական ԽՍՀ) Վրացական ԽՍՀ-ի կազմում և դուրս եկավ ԱԽՖՍՀ-ի կազմից։ 1989 թվականի մարդահամարի տվյալներով ՝ 535,6 հազար մարդ էր բնակվում Աբխազիայում ։ Էթնիկական կազմը հետևյալն էր՝ 45 % աբխազներ, 18 % հայեր, 15 % ռուսներ, 14% հույներ և այլն ։ 1990 թվականին Աբխազական ԽՍՀ-ն հռչակվել է ինքնիշխան Աբխազական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն, իսկ Աբխազիայի ժամանակակից անվանումը պաշտոնապես ընդունվել է 1992 թվականի հուլիսի 23-ին ։ 1992 թվականի ամռավնից Աբխազիայի և Վրաստանի ղեկավարությունների միջև տարածայնությունները ակտիվացել են, հիմնականում սահմանադրության շուրջ։ Ի պատասխան վրացական ռազմական խորհրդի՝ 1921 թվականի Վրացական Ժողովրդավարական Հանրապետության Սահմանադրությանը վերադառնալու որոշման, Աբխազիայի Գերագույն խորհուրդը անվավեր ճանաչեց Աբխազայան  ԽՍՀ  1978-ի Սահմանադրությունը, և մինչև Աբխազիայի նոր Սահմանադրության ընդունումը, հայտարարվեց 1925-ին Աբխազական ԽՍՀ Սահմանադրության վերականգնման մասին, որը ցույց էր տալիս Աբխազիայի և Վրաստանի պայմանագրային հարաբերությունները։ Անհամաձայնությունները հանգեցրին զինված հակամարտության։ 1993 թվականի սեպտեմբերի 30-ին վրացական ուժերը դուրս բերվեցին Աբխազիայի տարածքից՝ դեպի Ինգուր գետը։ Խաղաղ կարգավորման վերաբերյալ բանակցությունները շարունակվում են 1993 թվականից ի վեր ՝ ՄԱԿ-ի հովանու ներքո։ Աբխազիայի տարածք են մտնում ԱՊՀ-ի խաղաղապահ զորքերը, որը հիմնականում բաղկացած էր ռուսական զինվորներից։ 1994 թվականի ապրիլին Աբխազիայի և Վրաստանի ներկայացուցիչները Մոսկվայում ստորագրեցին համաձայնագիր՝ խաղաղ կարգավորման վերաբերյալ։ 1994 թվականի նոյեմբերի 26-ին Աբխազիայի Գերագույն խորհրդի կողմից հռչակվել է Հանրապետության անկախությունը նոր սահմանադրության մեջ և 1999 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ակտում ՝ նախորդ հանրաքվեի արդյունքների համաձայն։ Աբխազիայի անկախությունը չի ճանաչվել հարևան Վրաստանի կողմից, այլև այն համարում են Վրաստանի տարածք։ Միևնույն ժամանակ անկախությունը չի ճանաչվել ՄԱԿ-ի անդամ պետությունների կողմից մինչև այսօր։ 2008 թվականի ռուս-վրացական պատերազմից հետո Ռուսաստանը, ՄԱԿ-ի անդամ հինգ երկրներ ճանաչել են Աբխազիայի անկախությունը։