cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Քլայվ Օուեն
Կենսագրություն
Մեծ Բրիտանիայում Քլայվին ճանաչում բերած առաջին գործը եղել է 1990-1991 թվականներին ITV հեռուստաընկերության Chancer հեռուստասերիալի գլխավոր հերոսի մարմնավորումը։ Իսկ միջազգային ճանաչման ասպարեզում Օուենի առաջին հաջողությունը քննադատները համարել են Croupier (1998) ֆիլմում մարտնչող գրողի դերի կատարումը։ 2004 թվականին նկարահանված Closer դրամա-ֆիլմում տպավորիչ դերակատարումով հանդես գալու համար նա հաջորդ տարում արժանացել է «Ոսկե գլոբուս» և BAFTA մրցանակների, ինչպես նաև առաջադրվել ամերիկյան կինոակադեմիայի Օսկար մրցանակի։ 2012 թվականին «Գլխավոր դերի արտակարգ կատարում» (Outstanding Lead Actor) անվանակարգում «Էմմի» (Primetime Emmy Award) մրցանակ է ստացել «Հեմինգուեյ և Գելհորն» (Hemingway & Gellhorn) ֆիլմում Հեմինգուեյին մարմնավորելու համար։ «Լավագույն դերասան» անվանակարգում առաջադրվել է ևս մեկ հեղինակավոր պարգևի՝ «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի՝ The Knick հեռուստասերիալում դոկտոր Ջոն Թեքերիին մարմնավորելու համար։ 2017 թվականին Կարա Դելևինի, Դեյն ԴեՀաանի, Ռիաննայի ընկերակցությմբ խաղացել է «Վալերիանն ու հազարավոր մոլորակների քաղաքը» ֆիլմում, որը նկարահանվել է Պիեռ Քրիստինի և Ժան-Կլոդ Մեզիերի բեսթսելլեր կոմիքսների հիման վրա։ 2021 թվականին էլ American Crime Story սերիալի երրորդ եթերաշրջանում հանդես է եկել ԱՄՆ-ի նախկին նախագահներից Բիլ Քլինթոնի դերի կատարումով։
Օուենը գլխավոր դերերի կատարմամբ հանդես է եկել նաև «Մեղքերի քաղաքը» (Sin City, 2005), Derailed (2005), «Ներսի մարդը» (Inside Man, 2006), «Տղամարդկանց երեխաները» (Children of Men, 2006), «Ինտերնացիոնալը» (The International 2009) և այլ կինոնկարներում ու սերիալներում։
Ճանաչված դերասանը կամավոր ստանձնել է Էսեքսի Հարվիչ քաղաքի Electric Palace Cinema-ի պատմական շենքի վերականգնման հովանավորությունը  ։
Նա աջակցում է նաև «Լիվերպուլ» ֆուտբոլային թիմին, մասնակցել է Being: Liverpool վավերագրական ֆիլմաշարի հնչյունավորմանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի անգլիացի դերասաններ Կատեգորիա:Կինոդերասաններ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասաններ
Ջոն Լավերի
Ջոն Լավերի, (John Lavery, ), իռլանդացի և շոտլանդացի նկարիչ, դիմանկարային և բնանկարային գեղանկարչության վարպետ։
Կենսագրություն
Լավերին գեղանկարչություն ուսումնասիրել է Հալդենի ակադեմիայում Գլազգոյում, իսկ 1879 թվականից` Հեթերլիի արվեստի դպրոցում, Վիլյամ Ուայթի հետ։ 1891 թվականին իր ուսուցիչների խորհրդով Լավերին մեկնել է Փարիզ և ընդունվել է Ժյուլիանի ակադեմիա, Տոնի Ռոբեր Ֆլյորիի դասարան։ Ամռան ամիսների Լավերին Շոտլանդիայում նկարել է բնանկարներ, ձմռան ամիսներն անց է կացրել Ակադեմիայի պարապմունքներով։ 1880–ական թվականների առաջին կեսին նա ապրել է նաև ֆրանսիական Գրեզ սու Լուան քաղաքի նկարիչների գաղութում, որտեղ նկարել է մի քանի հիանալի կտավներ։ Այդ շրջանում նկարիչը գտնվել է Ժյուլ Բաստիեն Լըպաժի ստեղծագործական ազդեցության տակ։ 1883 թվականներին նա առաջին անգամ ցուցադրել է իր աշխատանքները Փարիզյան սալոնում։
Մեծ Բրիտանիա վերադառնալուց հետո նկարիչն ապրել է Գլազգոյում, որտեղ դարձել է Գլազգո Բոյս խմբի ամենախոշոր ներկայացուցիչներից մեկը։ 1886 թվականից Լավերին պարբերաբար մասնակցել է Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի ցուցահանդեսներին։ Նակարիչներ Ջեյմս Գուտրիի և Ալեքսանդր Ռոշեի հետ համատեղ նա ցուցադրել է իր աշխատանքները Լոնդոնի ամենամեծ պատկերասրահներից մեկում` Գրոսվենորում, ինչպես նաև` Մյունխենի Ապակե պալատում։ 20–րդ դարի սկզբին Լավերին կնոջ մահից հետո երկար ժամանակ ապրել է Միջերկրական ծովի ափին և Հյուսիսայի Աֆրիկայում, ձմռան ամիսներն անց է կացրել Տանժերում, որտեղ շատ է նկարել։
1897-1898 թվականներին Լավերին Ուիսթլերի հետ ստեղծել է Քանդագագործների, գեղանկարիչների և գծանկարիչների միջազգային ընկերություն, որի փոխտնօրենն է եղել մինչև 1908 թվականը։ 1911 թվականին դարձել է Գեղարվեստական թագավորական ակադեմիայի թղթղակից-անդամ։ 1913 թվականին ստացել է ասպետի կոչում։ 1921 թվականին դարձել է Գեղարվեստական թագավորական ակադեմիայի իսկական անդամ։ Ուինսթոն Չերչիլը Լավերիին հիշատակել է որպես գեղանկարչության մեջ իր ուսուցիչ։
Նկարչի ամենահայտնի կտավներից մեկը «Շախմատիստուհիները» նկարն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ժյուլիանի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Իռլանդացի նկարիչներ Կատեգորիա:Շոտլանդացի նկարիչներ
Լինա Մեդինա
Լինա Վանեսսա Մեդինա (Lina Vanessa Medina, ), բժշկության պատմության մեջ ամենափոքրիկ մայրը, ով երեխա է ունեցել, երբ ընդամենը 5 տարեկան էր։
Երեխայի ծնունդ և անձնական կյանք
Լինան տեղափոխվում է հիվանդանոց ծնողների կողմից 5 տարեկանում, որովհետև նրա մարմինը տարօրինակ ձևով գիրանում էր։ Սկզբում ենթադրվում էր, որ նա խոց ունի, սակայն բժիշկները շուտով հայտնաբերում են, որ նա հղիության 7-րդ ամսում է։
Նրա բժիշկ Ժերարդո Լոզոդան նրան տեղափոխում է մայրաքաղաք Լիմա, որպեսզի ուրիշ բժիշկներ նույնպես հաստատեն նրա հղիության փաստը։ 1,5 ամիս անց 1939 թ. մայիսի 14-ին, Լինան կեսարյան հատումի միջոցով տղա է ունենում (իսկ կեսարյան հատումը պարտադիր էր, քանի որ դեռ ձևավորված չէր նրա մարմինը)։ Ծննդաբերությունը կատարում են բժիշկներ Լոզադոն, Բուսոլլեուն և Կոլարետան։
Այս դեպքի մասին առաջին անգամ հրատարակվել է La Presse Médicale թերթում։ Երեխան կշռում էր 2,7 կգ և Լինայի բժշկի պատվին նրան կոչում են Ժերարդո։ Ժերարդոն դաստիարակվում էր Լինայի կողմից, բայց միայն տասը տարեկանում է նա իմանում որ Լինան իր մայրն է, քանի որ մինչ այդ Լինան ներկայացել էր որպես նրա ավագ քույր։ Ընդհանուր առմամբ Ժերարդոն առողջ էր մեծանում, սակայն 1979 թ. 40 տարեկան հասակում նա մահանում է ոսկրային ուղեղի հիվանդությունից։
Լինայի հղիացման մասին ոչ մի տվյալներ չկան և չեն արձանագրվել, նա երբեք չի խոսել այդ մասին։ Ավելի ուշ Լինան ամուսնանում է Ռաուլ Ժուրադոյի հետ, ումից 1972 թ. ունենում է երկրորդ տղան։ Նրանք ներկայումս ապրում են Լիմայի աղքատ շրջաններից մեկում։
Կատեգորիա:Պերուացիներ
Ամերիկյան բալետի թատրոն
Ամերիկյան բալետի թատրոնը (անգլ.՝ American Ballet Theatre) գտնվում է Նյու Յորք քաղաքում, 20-րդ դարի գլխավոր բալետային կենտրոններից էր և դեռևս շարունակում է մնալ աշխարհի առաջատար պարային թատրոննեից մեկը։ Լոնդոնյան «The Observer» թերթի լրագրողը նշում է, որ «Ամերիկյան բալետի թատրոնը» Նյու Յորքի և Սան Ֆրանցիսկոյի բալետի թատրոնների հետ միասին հանդիսանում են «մեծ դասական թատերախմբեր, որոնք այսօր սահմանում են ամերիկյան ոճը համաշխարհային բեմում» ։ Թատրոնում գործում են 3 մակարդակի պարողներ՝ բալետախումբ (կորդեբալետ), մենակատարներ , և առաջատար պարող , գործում է նաև այլ խումբ, որը նախկինում հայտնի էր որպես Ամերիկյան բալետի թատրոնի ստուդիա ։
Թատրոնի պատմությունը
Միխայիլ Մորդկինը՝ Բոլշոյ բալետի նախկին պարողը, ռուսական հեղափոխության ընթացքում տեղափոխվեց արևմուտք և 1924 թ հաստատվեց Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։ Մորդկինն առաջինն էր, ով բեմադրեց «Կարապի լիճը» 1924 թ ԱՄՆ-ում։ 1937 թ նա ստեղծեց «Մորդկին բալետ»-ը՝ Լյուսիա Չեյզի՝ իր ուսանողուհու հետ, ով դարձավ թատրոնի առաջատար պարուհին։ 1939 թ նախկին հոլիվուդյան ագենտ Ռիչարդ Փլեզանթը ժամանեց Նյու Յորք որպեսզի ղեկավարի թատրոնը։ 1939 թ ամռանը Չեյզը և Փլեզանթը մեծ գաղափարներ առաջ քաշեցին, թե ինչպես թատրոնը դարձնեն լիարժեք բալետային թատրոն։ Ավելի ուշ Մորդկինը հեռացավ թատրոնից՝ զգալով իրեն միայնակ այնտեղ։
Չեյզը սկսեց զարգացնել թատրոնի խաղացանկը լիամետրաժ բալետներով մինչև 1945 թ Օլիվեր Սմիթը միացավ թատրոնին և Չեյզի հետ դարձավ թատրոնի համաղեկավարը։ 1957 թ թատրոնը կոչվեց «Ամերիկյան բալետի թատրոն», շարունակեց կենտրոնանալ դասական բալետային ներկայացումների վրա, սակայն ի հայտ եկան ֆինանսական խնդիրներ։ 1960-1970-ական թվականներին թատրոնի ֆինանսական վիճակը փոքր-ինչ բարելավվեց մասնավոր ֆինանսավորման շնորհիվ։ 1960 թ թատրոնը դարձավ առաջին ամերիկյան բալետային խումբը, ում հրավիրեցին ԽՍՀՄ։
1977 թ թատրոնը բացեց առաջին խաղաշրջանը Մետրոպոլիտեն օպերայի բեմում։ 1980 թ Միխայիլ Բարիշնիկովը դարձավ թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարը։ Բարիշնիկովին փոխարինեցին Ջեյն Հերմանը և Օլիվեր Սմիթը 1989 թ, ովքեր մնացին իրենց պաշտոններում մինչև 1992 թ, երբ այդ պաշտոնը ստանձնեց Կևին Մակկենզին։ Նա 2004 թ հիմնեց Ժակլին Քենեդի Օնասիսի դպրոցը և որպես պարուսույց նշանակեց Ալեքսեյ Ռատմանսկուն։
Թատրոնը կազմավորվել է 1937 թ որպես Միխայիլ Մորդկինի բալետ, այնուհետև վերակազմավորվել է 1940 թ նոր անվամբ՝ որպես բալետի թատրոն։ 40 տարի շարունակ թատրոնը ղեկավարել է Լյուսիա Չեյզը՝ աշխատելով բազմաթիվ պարուսույցների և բալետի վարպետների հետ։ 1956 թ թատրոնը անվանվեց «Ամերիկյան բալետի թատրոն» և մինչ այժմ գործում է այդ անվանումով։ Թատրոնը հանդես է գալիս Մետրոպոլիտեն օպերայի բեմում։ 1960 թ թատրոնը դարձավ առաջին ամերիկյան բալետային խումբը, ում հրավիրեցին ԽՍՀՄ։
Գուլ (կոմունա)
Գուլ (Gol), կոմունա Նորվեգիայի Բուսկերուդ ֆյուլքեյում։ Կոմունայի վարչական կենտրոնը Գուլ քաղաքն է։ Պաշտոնական լեզուն նյունորսկն է։ Զբաղեցնում է 532.51 կմ² տարածք։ Որպես Նորվեգիայի ֆյուլքե՝ ստեղծվել է 1838 թվականի հունվարի 1-ին ։
Գուլի զինանշանը
Գուլ կոմունայի զինանշանը հաստատվել է 1985 թվականի սեպտեմբերի 13-ին և իրենից ներկայացնում է դեղին գույնով ներկված վահան, ներքևի մասը սուր, որի վրա պատկերված են սև գույնի երեք բանալիներ։ Բանալիները խորհրդանշում են Գուլի հին եկեղեցու բանալիները, որոնք հայտնաբերվել են պեղումների ժամանակ ։
Տեսարժան վայրեր
Գուլ կոմունայում են գտնվում բազմաթիվ եկեղեցիներ, այդ թվում՝ նաև 1157–1216 թվականներին կառուցված Գուլի եկեղեցին, որոնք հանդիսանում են կոմունայի տեսարժան վայրերից։
Գուլ գյուղում կառուցվել է բացօթյա թանգարան, որը նվիրված է կոմունայի պատմության, սոցիալ-կենցաղային կյանքի պատկերավոր ներկայացմանը։ Այստեղ կարելի է տեսնել, թե ինչպես են հին ժամանակներում տարածաշրջանի բնակիչները կազմակերպել իրենց առօրյան։ Առկա բազմաթիվ շինություններից ամենահինը թվագրվում է 17-րդ դարով։
Բնակչություն
Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Գուլ կոմունայում բնակվում է 4439 մարդ։ Կոմունայի բնակչության քանակը վերջին 60 տարում աճ է գրանցել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուսկերուդ ֆյուլքեի կոմունաներ
Դիջեյ
Դիջեյ (անգլ.` disc jockey - դիսկ ջոկեյ, կրճատ` DJ, ԴՋ), հատուկ երաժշտական հաղորդավար, ով ունկնդիրներին փոփոխված ձևով կամ վերակատարմամբ մատուցում է ձայնագրված երաժշտություն։ Դիջեյը կարող է լինել ակումբային, եթե նա ակումբային հասարակության համար վերատադրում է մատուցվող երաժշտությունը, կամ ռադիո դիջեյներ (երաժշտավարներ), ովքեր ռադիոհաղորդումների ժամանակ ընտրում և հանրության դատին են հանձնում ձայնագրված կատարումներ։
Դիջեյները բաժանվում են նաև ըստ երաժշտական ժանրերի, օրինակներ՝
Հերակլես: Լեգենդի սկիզբը
Սյուժե
Հին Հունաստան, մեր թվարկությունից 1300 տարի առաջ։ Թագուհի Ալկմենան աղերսում է աստվածներին, որպեսզի փրկեն հին աշխարհը իր ամուսնու՝ տիրանյան արքա Ամֆիտրիոնի ձեռքից։ Գերա աստվածուհին, լսելով նրա աղերսանքները, թույլ է տալիս իր ամուսնուն՝ Զևսին անցկացնել մեկ գիշեր թագուհու հետ, որպեսզի նա հետագայում ունենա զավակ, ով, համաձայն մարգարեության, կտապալի տիրանյան արքային և կվերականգնի խաղաղությունը աշխարհում։ Սակայն արքայազն Հերակլը ոչինչ չգիտեր իր իրական ծագման և իր ճակատագրի մասին։ Նա միայն ցանկանում էր վայելել Կրետեի արաքայադուստր Գեբիի սերը, ով պետք էր ամուսնանար Հերակլի հարազատ եղբոր հետ։ Երբ Հերակլը պարզում է իր իրական ծագման մասին, նա այդժամ պետք էր կայացներ որոշում, փախչել իր իրական սիրու հետևից, թե իրականացներ իր ճակատագիրը և դառնար իր ժամանակվա իրական հերոսը ։
Նկարահանումներ
Ֆիլմի նկարահանումները անցկացվել են Սոֆիա քաղաքում ։
Նոմինացիաներ
«Ոսկե ազնվամորի» 2015
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:2014 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Lionsgate ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Summit Entertainment ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռեննի Հարլինի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:3D ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ ֆիլմեր Կատեգորիա:Պեպլումներ
Պետրոս I-ի տուն-թանգարան (Էստոնիա)
Պետրոս I-ի տուն-թանգարան (Peeter I majamuuseum), թանգարան Էստոնիայի մայրաքաղաք Տալլինի Կադրիորգ զբոսայգում։ Տալլինի քաղաքային թանգարանի յոթ մասնաճյուղերից մեկն է ։
Պատմություն
Թանգարանը բացվել է այն շենքում, որտեղ Շվեդիայի հետ Հյուսիսային պատերազմի ընթացքում 11 անգամ կանգ է առել Պետրոս I ռուսական ցարը։ 17-րդ դարում կառուցված այս տունը պատկանել է ռատման Հերման ֆոն Դրենտելնին։ Պետրոսն առաջին անգամ այստեղ եկել է 1714 թվականին, իսկ 1715 թվականին տունը 1400 ռուբլով գնել է նախորդ սեփականատիրոջ այրուց ։
Թանգարանը բացվել է 1806 թվականին՝ Ռուսաստանի կայսր Ալեքսանդր I-ի հրամանով, որն այդ վայրերն այցելել է 1804 թվականին ։
1941 թվականից Պետրոս I-ի տուն-թանգարանը Տալլինի քաղաքային թանգարանի մասնաճյուղն է ։
Ցուցադրություն
Ներքին հարդարանքը պահպանվել է Պետրոս Մեծի ժամանակներից։
Թանգարանի գեղարվեստական հավաքածուի ամենավաղ ստեղծագործությունը 1639 թվականին Սևագլուխների եղբայրությանը նվիրաբերված ռուսական ցար Միխայիլ Ֆեդորովիչ Ռոմանովի դիմանկարն է ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Պետրոս I Կատեգորիա:Տալլինի թանգարաններ Կատեգորիա:Թանգարաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1806 հիմնադրումներ Կատեգորիա:1806 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Մասրենի բազմածաղիկ
Մասրենի բազմածաղիկ, վարդազգիների ընտանիքի, մասրենու ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Տերևաթափ, մագլցող թուփ է մինչև 7 մ բարձրությամբ ընձյուղներով։ Ճյուղերը երկար են, դարչնագույն կամ կարմրականաչ, սկզբում թույլ մազմզուկապատ, կեռիկա նման ծռված զույգ փշերով։ Տերևները կենտ փետրաձև են, 4,5-10 սմ երկարությամբ, կազմված 5-7 էլիպսաձև կամ հակառակ ձվաձև տերևիկներից, ատամնաեզր, վերևի կողմից մերկ (կամ հատ ու կենտ մազմզուկներով ծածկված), ներքևի կողմից մազմզու կապատ, առանց գեղձիկների։ Տերևակոթունը աղվամազածածկ է։ Տերևակիցները նեղ են, խոր կտրատված, երբեմն' թարթիչաեզր։ Ծաղկաբույլերը բրգա-հուրանաձև են, բազմածաղիկ։ Ծաղիկների տրամագիծը հավասար է 1,5-2 սմ-ի, բաժակաթերթիկները կարճ են, սրածայր։ Պսակաթերթիկները սպիտակ են կամ վարդագույն։ Պտուղը կարմիր է, գնդաձև կամ ձվաձև։ Ծաղկում է մայիս-հունիս ամիսներին։ Պտուղները հասունանում են հոկտեմբերին։ Արագ է աճում, մեկ սեզոնում կարող է տալ մինչև 2 մ երկարությամբ շիվեր։ Լավ է բազմանում ամառային և ձմեռային կտրոններով։ Ամռան վերջում խորհուրդ է տրվում հատել ուժեղ աճ տված շիվերի ծայրերը։ Չափազանց զգայուն է մոլախոտային բուսականության մրցակցության նկատմամբ և անհրաժեշտ խնամքի բացակայության դեպքում կարող է ոչնչանալ։
Տարածվածություն
Տարածված է Կորեայում, Չինաստանում (Տայվան), Ճապոնիայում։ Հայաստանի պայմաններում մշակվում է գրեթե ամենուրեք, բացառությամբ բարձր լեռնային շրջանների։ Հատկապես լավ է աճում և առատորեն ծաղկում Արարատյան դաշտի պայմաններում, որտեղ լայնորեն է տարածված։ Այս կամ այն չափով ցրտահարվում է միայն բացառիկ ցուրտ և երկարատև ձմեռների դեպքում, երբ օդի նվազագույն ջերմաստիճանը երկար ժամանակ լինում է —20 —25 °C : Այնուամենայնիվ, միամյա շիվերի ցրտահարվելը այս բույսի դեկորատիվության վրա առանձնապես չի ազդում և նույն տարում սաղարթը ոչ միայն վերականգնվում, այլև առատորեն ծաղկում է։ Շիրակի դաշտում ցրտահարվում է գրեթե ամեն տարի, երբեմն բավականին լուրջ, այնուամենայնիվ, նույն սեզոնի ընթացքում արագորեն վերականգնվում և առատորեն ծաղկում է։ Ավելի լուրջ վնասվածքներ է ստանում ծովի մակերևույթից 1600-1700 մ-ից ավելի մեծ բարձրությունների վրա, որոշ դեպքերում իսպառ ցրտահարվելով։ Այնուամե նայնիվ, նույնիսկ մեծ բարձրությունների վրա. բայց տաք միկրոշրջաններում հաջողությամբ է աճում և դրսևորում դեկորատիվ բարձր հատկանիշներ (ք. Քաջարան, ծովի մակարդակից 2000 մ բարձրության վրա)։
Կիրառություն
Կարելի է օգտագործել ոչ բարձր պատերը, ցանկապատերը, պերգոլները, պատատավանդակները, տաղավարները ձևավորելու, ինչպես նաև դրասանգների և ձևավոր եզրաշերտերի համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վարդազգիներ Կատեգորիա:Ասիայի բուսական աշխարհ
Լա Կրուս (Չիլի)
Լա Կրուս (La Cruz), քաղաք Չիլիում։ Նույնանուն համայնքի վարչական կենտրոնն է։ Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 10611 մարդ (2002)։ Քաղաքն ու կոմունան մտնում են Կիլոտա նահանգի և Վալպարաիսո շրջանի կազմի մեջ։
Կոմունայի տարածքը կազմում է 78 կմ², բնակչությունը՝ 22 098 մարդ (2017)։ Բնակչության խտությունը 283,35 մարդ/կմ² է ։
Տեղագրություն
Քաղաքը գտնվում է շրջանի վարչական կենտրոն Վալպարաիսո քաղաքից 44 կմ դեպի արևելք և Կիլյոտա նահանգի վարչական կենտրոնից 6 կմ դեպի հյուսիս։
Կոմունան սահմանակից է․
Ժողովրդագրությոն
2012 թվականի մարդահամարի ընթացքում Վիճակագրության ազգային ինստիտուտի (INE) կողմից հավաքված տեղեկությունների համաձայն՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է ․
== Կարևոր բնակավայրեր ==
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չիլիի քաղաքներ
Վիլֆրանշ սյուր Մեր
Վիլֆրանշ սյուր Մեր (Villefranche-sur-Mer), համայնք Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում՝ Պրովանս-Ալպեր-Լազուրե ափ երկրամասի Ծովափնյա Ալպեր դեպարտամենտի Նիցցայի շրջանի Բոսոլեյ կանտոնում ։ Մինչև 2015 թվականի մարտը կոմունան վարչականորեն ընդգրկված էր Վիլֆրանշ սյուր Մեր կանտոնի կազմում (Գրաս շրջան)։
Կոմունայի տարածքը կազմում է 4,88 կմ², 2006 թվականին բնակչությունը կազմել է 6610 մարդ նվազման միտումով, իսկ 2012 թվականին՝ 5443 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 1115,4 մարդ/կմ²։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2011 թվականին կազմել է 5416 մարդ, 2012 թվականին՝ 5443 մարդ ։
Բնակչության թվաքանակի դինամիկան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կոմունաներ
Ռեֆորմացիայի պատ
Ռեֆորմացիայի պատ (Monument international de la Réformation, Mur des Réformateurs; Internationales Reformationsdenkmal), արձանների և հարթաքանդակների հուշարձան-պատ, որը կառուցվել է 1909 թվականին Ժնևում, Շվեյցարիա, ի պատիվ բողոքական ռեֆորմացիայի հիմնական գործող անձանց և իրադարձությունների ՝ ներկայացնելով նրանց արձաններն ու խորաքանդակները։
Ռեֆորմացիոն պատը գտնվում է Ժան Կալվինի կողմից հիմնադրված Ժնևի համալսարանի տարածքում։
1908 թվականին միջազգային մրցույթ է հայտարարվել Ռեֆորմացիայի գործիչների հուշարձանի ստեղծման համար։ Մրցույթին ներկայացվել է 71 առաջարկ ամբողջ աշխարհից, շահել են չորս շվեյցարացի ճարտարապետներ՝ Շառլ Դյուբուան, Ալֆոնս Լավերիերը, Էժեն Մոնոդը և Ժան Թայլենը ։ Քանդակները ստեղծել են ֆրանսիացի երկու քանդակագործներ՝ Փոլ Լանդովսկին և Անրի Բուշարը ։
Հուշապատը կառուցվել է 1909 թվականին՝ ի պատիվ Կալվինի ծննդյան 400-ամյակի և համալսարանի հիմնադրման 350-ամյակի։ Այն բացվել է 1917 թվականի հոկտեմբերին ։
Պատի երկարությունը 100 մետր է, որի վրա տեղադրված են ռեֆորմացիայի գործիչների 10 արձաններ։ Հուշարձանի կենտրոնում տեղադրված են կալվինիզմի գլխավոր դեմքերի չորս հինգ մետրանոց արձանները ․
Այս արձանները ստեղծվել են երկու ֆրանսիացի քանդակագործների՝ Փոլ Լանդովսկու և Անրի Բուշարի կողմից։
Կենտրոնից դեպի ձախ տեղադրված են հետևյալ անձանց երեք մետրանոց արձանները՝
Կենտրոնից  դեպի աջ տեղադրված են հետևյալ անձանց երեք մետրանոց արձանները՝
Պատի երկայնքով, կենտրոնական արձանի երկու կողմերում, փորագրված է Ռեֆորմացիայի և Ժնևի կարգախոսը՝ Post TenebrasLux (լատ. Լույս խավարից հետո)։ Կենտրոնական արձանի պատվանդանին փորագրված է քրիստոգրամ ՝ ΙΗΣ ։
Պատի եզրերի երկայնքով տեղադրված են երկու քարակոթողներ՝ ի հիշատակ Մարտին Լյութերի և Ուլրիխ Ցվինգլիի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի հուշարձաններ Կատեգորիա:Ռեֆորմացիա Կատեգորիա:Պատեր Կատեգորիա:Հսկայական արձաններ Կատեգորիա:Շվեյցարիայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Շվեյցարիայի մշակույթ Կատեգորիա:Շվեյցարիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Շվեյցարիայի պատմություն Կատեգորիա:Բողոքականության պատմություն
Ձայնապնակ
Ձայնապնակ, տափակ, սկավառակ, որի երկու կողմերը երաժշտական ձայնագրություն են պարունակում՝ սպիրալաձև, արտաքին եզրից դեպի ներս պտտվող ակոսիկի մեջ ստեղծված խազերի միջոցով։ Ձայնագրությունը հնչյունների է վերածվում պտտվող ձայնապնակի վրա դրվող ասեղի միջոցով, որը, կարել է ասել, «ընթերցում» է այս խազերը։
Հիմնականում լինում են երեք չափի. փոքր (18 սմ), միջին (25 սմ) և մեծ (30 սմ)։
Նախքան ձայնասկավառակի հայտնագործումը, ձայնապնակը ամենատարածված աուդիոկրիչն էր։ Այժմ դրանք շատ սահմանափակ գործածություն ունեն, հիմնականում օգտագործվում են դիսկո ակումբներում, քանի որ դիջեյները կարող են ձևափոխել երաժշտությունը։ Ռոք և մեթալ պարային երաժշտական ալբոմները հաճախ ձայնասկավառակից բացի, թողարկվում են նաև ձայնապնակներով։
Ձայնապնակը ստեղծել է Էմիլ Բերլիները (1858-1929)։ Նախքան դա օգտագործվում էին գլանաձև աուդիոկրիչներ։
Կատեգորիա:Ձայնագրություն Կատեգորիա:Ինֆորմացիոն կրիչներ
Դաստիարակչական վեպ
Դաստիարակչական վեպ (գեր. Bildungsroman ['bɪldʊŋs.ʁoˌmaːn]), վեպի տեսակ, որը տարածված է գերմանական Լուսավորության գրականության մեջ։ Դրա բովանդակությունը գլխավոր հերոսի հոգեբանական, բարոյական և սոցիալական ձևավորումն է։
Ծագում
Տերմինը ներկայացրել է բանասեր Կառլ Մորգենշտերնը 1820-ական թվականներին՝ «ձևավորվող» չափահաս մարդուն սահմանելու համար։ Տերմինը հայտնի է դարձել Վիլհելմ Դիլթայի 1870 թվականի հայտարարությունից հետո, որ Դաստիարակչական վեպի հիմքում ընկած է Յոհան Վոլֆգանգ ֆոն Գյոթեի «Վիլհելմ Մայստերի ուսմունքի տարիները» (1796) ստեղծագործությունը, որտեղ գլխավոր հերոսը ունի երկու խնդիր՝ ինքնաճանաչում և սոցիալականացում։ Ավելին, վեպի ձևը նման է ավելի վաղ ֆրանսիական փիլիսոփայական վեպերին, որոնցից են Վոլտերի «Կանդիդա» (1759) և Ժան-Ժակ Ռուսոյի «Էմիլյա» վեպերը։
XIX-XX դարեր
XIX դարի գրականության մեջ դաստիարակչական վեպի դասական օրինակներ տվել են Չարլզ Դիքենսը (« Դավիթ Կոպպերֆիլդ », 1849), Գյուստավ Ֆլոբերը («Զգացմունքների դաստիարակում», 1869), Իվան Գոնչարովը («Սովորական պատմություն», 1847), Ֆեոդոր Դոստոևսկին (« Նետոչկա Նեզվանովա », 1849; « Դեռահասը », 1875)։
Հետպատերազմյան շրջանում դաստիարակչական վեպը վերակենդանացել է և նոր հռչակ ձեռք բերել։ Համաշխարհային ռեզոնանս են ստացել պատերազմյան և հետպատերազմյան շրջանում պատանիների հասունացման մասին այնպիսի գրքեր, ինչպիսիք են Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջերի « Տարեկանի արտում՝ անդունդի եզրին » և Գյունտեր Գրասի «Դաժան թմբուկ» գրքերը։
Քննադատություն
Ըստ պատմաբան և հրապարակախոս Կոդի Դելիստրեյթիի (անգլ. Cody Delistraty), այս ժանրի գրական ստեղծագործությունները հնարավորություն են տալիս մեկընդմիշտ գտնել սեփական «ես»-ը, որը թաքցնված է մարդու ներսում, մինչդեռ այդ «ես»-ը անընդհատ փոխվում է։ Չափահաս տարիքում սեփական «ես»-ը գտնելու հավատը կեղծ է, քանի որ «ես գտա ինձ» հասկացողությունը ողջ կյանքի ընթացքում կայուն չէ։ Ժամանակակից հոգեբանությունը աջակցում է անհատականության փուլային զարգացման գաղափարը, հասունացման և սեփական փորձի կուտակման փոփոխականությունը (փոփոխական, անկայուն «ես») ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրական ժանրեր Կատեգորիա:Կինոյի ժանրեր Կատեգորիա:Գերմաներեն բառեր և արտահայտություններ
Պեստո
Պեստո (pesto՝ աղացած, տրորած), իտալական խոհանոցին պատկանող սոուս, որը պատրաստվում է ռեհանով, իտալական սոճու սերմերով, պանրով և ձիթապտղի յուղով։ Պեստոն ավելացնում են զանազան ուտեստների, այդ թվում՝ պիցցայի, մակարոնեղենի, ավոկադոյի կամ լոլիկի ապուր-խյուսերի վրա, կամ էլ քսում են հացին։
Դասական բաղադրատոմս
Պեստոն ունի հազարամյակների պատմություն։ Դեռևս Հին Հռոմում պատրաստել են նմանատիպ սոուս՝ մորետումը, որը համարվում է ժամանակակից պեստոյի նախահայրը։ Պեստոյի մասին առաջին գրավոր հիշատակությունը գտնվել է լիգուրացի նպարավաճառ Ջիո Բատա Ռատոյի և իր որդու՝ Ջովանիի «Ջենովայի խոհանոց» («La Cuciniera Genovese») գրքում, 1863 թվականին ։ Պեստոն առաջին անգամ պատրաստել են հյուսիսային Իտալիայի Լիգուրիա մարզում, մասնավորապես՝ Ջենովա քաղաքում։ Ջենովական դասական պեստոն (pesto alla genovese) պատրաստվում է մարմարե սանդի մեջ փայտե թիակով։ Սոուսի բաղադրատոմսը հետևյալն է. Ջենովայի շրջակա գյուղերում աճող ռեհանի տերևներ, իտալական սոճու սերմեր, ոչխարի կաթից պատրաստված կոշտ պանիր (պեկորինո և/ կամ պարմեզան), սխտոր, աղ, լիգուրական ձիթայուղ (չռաֆինացված, մեխանիկական զտմամբ)։
Տարատեսակներ
Պեստոն ունի յուրահատուկ, կանաչ գույն, սակայն Իտալիայի հարավում, Սիցիլիա կղզում, պատրաստում են կարմիր պեստոյի երկու տարատեսակ՝ պեստոյի հիմնական բաղադրիչներին ավելացնելով լոլիկ, կամ հանելով որևէ բաղադրիչ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալական խոհանոց Կատեգորիա:Սոուսներ
Էռնեստ Պինտոֆ
Էռնեստ Պինտոֆ, ամերիկյան ֆիլմերի և հեռուստահաղորդումների խմբագիր, սցենարիստ և պրոդյուսեր ։
Նա ստացել է «Օսկար» լավագույն կարճամետրաժ`«Քննադատը» ֆիլմի համար(1963 թվական), ժամանակակից արվեստի երգիծանք, որը պատմաում է Մել Բրուքսի մասին ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Ուեթրթաունում, բայց մեծացել է Նյու Յորքում։ Պինտոֆը սկզբում եղել է ջազ շեփորահար և հետո սովորել է Միչիգանի նկարչության և դիզայնի պետական համալսարանում։ Սակայն նա միշտ հետաքրքրություն է ցուցաբերել կինոյի անիմացիայի նկատմամբ և սկսել է գրել 1956 թվականին։
Կարիերա
Նրա կարիերան սկսվել է 1957 թվականին, երբ նա գրել է «Ֆլեբասի» սցենարը։ Այնուհետև 1959 թվականին հանդես է եկել որպես «ջութակահար» անիմացիոն կարճամետրաժ ֆիլմի պրոդյուսեր և ռեժիսոր։ Կարլ Ռայների պատմած ֆիլմը Պինտոֆին բերել է «Օսկարի» անվանակարգը և պատկերել ռեժիսորի խոստումնալից երիտասարդ կարիերան։
1963 թվականին Նա «Օսկար» Է ստացել 1963 թվականի «քննադատ» ֆիլմի ռեժիսուրայի համար։
Հեռուստատեսությունում Պինտոֆը նկարահանել է հանրաճանաչ հեռուստասերիալների բազմաթիվ դրվագներ, այդ թվում ՝ «Հավայներ հինգը ՝ Օ» (1968), «Կոջակ»(1968), «Մարդը ՝ վեց միլիոն դոլարով» (1974), «Վտանգի դուքսներ» (1979), «Բազե գեբեն» (1981) և «Վոյաջերներ» (1982)։ «NBC»-ի «հեռուստատեսության փորձարկումների» շրջանակներում 1960-ական թվականների վերջին նա նկարահանել է նաև «Դա Մարշալ Մքլուենն է» և «դա Շոլոմ-Ալեյհեմն է» վավերագրական ֆիլմերը։
Պինտոֆն արտադրել և նկարահանել է մի շարք ցածր բյուջետային անկախ ֆիլմեր, ինչպիսիք են «Harvey Middleman, Fireman» (1965),« Who Killed Mary what ' S Er Name?» (1971) և« Dynamite Chicken» (1972), մի ֆիլմ, օգտագործելով հավաքածուն հին տեսահոլովակների երաժշտության հետ կատարումներով Ջոն Լենոնի, Ռիչարդ Պրայորի և Էնդի Ուորհոլի, «Nel mirino del giaguaro» (1979):
Ավարտելով իր վերջին ֆիլմը 1985 թվականին, Պինտոֆը դասավանդել է ռեժիսուրա Դիտարվեստ դպրոցի, ամերիկյան կինոյի ինստիտուտի, դպրոցի համալսարանի Հարավային Կալիֆորնիայի Կինեմատոգրաֆիական արվեստի, Կալիֆորնիայի արվեստի ինստիտուտի և Լոս Անջելեսում։
He received the International Animated Film Society's Winsor McCay Award for prolific lifetime contributions to animation in 1998.
Գավառուհին (ֆիլմ, 2011)
Սյուժե
Նեբրասկից 13-ամյա աղջիկը` Լուլին (Քլոյե Մորեց), ով շատ ժամանակ էր անցկացնում նկարելով և երևակայելով, որոշելով գնալ Լաս Վեգաս փախչում է իր հարբեցող ծնողներից, տանելով իր հետ իր ատրճանակը, որը նվեր էր ստացել իր 13-րդ տարեդարձին։ Նա հանդիպում է խարդախ Գլենդին (Բլեիկ Լայվլի), ով վերցնում է իրեն իր հետ և օգտագործում որպես գողությունների մասնակից։ Այս ամենից առաջ Լուլին հանդիպում է Էդիին (Էդի Ռեդմեին), ով կաղ էր և ինչպես Լուլիին էր թվում հետապնդում էր իրեն։ Սակայն, հետո պարզվում է, որ նա հետապնդում է Գլենդին` ում կրքոտ սիրահարված էր, բայց Գլենդը չէր համակրում նրան, քանի որ նա կաղ, աղքատ բեռնատարի վարորդ էր։ Ավելի ուշ Էդին սիրահարվում է Լուլիին և երբ Լուլին մերժում է լինել իր հետ նա առևանգում է Լուլիին։ Սթափվելով` Լուլին իրեն գտնում է մահճակալին կապված և հասկանում է, որ փախչելն անհնար է։ Ավելի ուշ Էդին տուն է գալիս և հիշեցնում է նախորդ գիշերվա պատահածի մասին և երդվում, որ այդպիսի բան այլևս չի կրկնվի։ Արդյունքում Գլենդան մահանում է Լուլիի ատրճանակից, իսկ Լուլին սպանում է Էդիին։ Բոն`տանտերը, որտեղ ամեն ինչ կատարվեց, որոշում է օգնել իրեն։ Նա ատրճանակի փորձագետ է և խոստանում է այնպես անել, որ ասես կրկնակի սպանություն է տեղի ունեցել, իսկ երրորդ անձ ներկա չի եղել։ Բոն նաև ասում է, որ Լոս Անջելեսում նա քույր ունի, ով միշտ ցանկացել է սեփական երեխա ունենալ` կարող է հոգ տանել Լուլիի մասին։ Սակայն պարզվում է, որ Լուլին կարոտում է իր ծնողներին և որոշում է վերադառնալ տուն։ Երբ Լուլին զանգում է իր մայրիկին, նա իմանում է, որ իր հայրը գնացել է, իսկ մայրը թքած ունի իր վրա։ Ավտոբուսի մեջ նստելով, նա թերթում է իր ալբոմը և գտնում է նկար, որտեղ Բոն թողել էր իր քրոջ հասցեն։ Լուլին առանց վարանելու ուղևորվում է Լոս Անջելես։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2011 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կատակերգական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան պատանեկան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր հասունացման տարիքի մասին
Մեյ Մարթին
Մեյ Մարթին (Mae Martin;), կանադացի կատակերգու և դերասանուհի  ։ Մեյը երկու Canadian Comedy Awards մրցանակ ունի որպես «The Young and the Useless» խմբի անդամ  ։ Մարթինը Channel 4-ի և Նեթֆլիքսի «Լավ զգալ» (Feel Good) հեռուստասերիալի համահեղինակը և դերասանուհին է։
Կարիերա
Մարթինի կարիերան սկսել է Կանադայում, որտեղ Մեյն ընդգրկվել է «The Young and the Useless» կատակերգական խմբի կազմում ։ 16 տարեկանում Մեյը դարձել է երբևիցե ամենաերիտասարդ արտիստ, ով առաջադրվել է Թիմ Սիմսի Sims Encouragement Fund Award-ի համար ։
Մարթինի աշխատանքը Կանադայում ներառել է նաև «Բարոնուհի ֆոն Սքեթչ շոու» կատակերգական սերիալի սցենարը ։ Մեյը երկու անգամ հաղթել է Canadian Screen Award մրցանակն այն աշխատանքի համար, որը նա կատարել է այս սերիալի թիմի հետ միասին ։
2011 թվականին Մարթինը տեղափոխվել է Մեծ Բրիտանիա և այդ ժամանակից ի վեր շրջագայել է մի շարք շոուներով և մասնակցել Edinburgh Fringe փառատոնին ։ Մարթինի 2015 թվականի շոուն անվանվել է «Mae Martin:Us» ։
2020 թվականին Մեյը դարձել է Channel 4-ի և Նեթֆլիքսի «Լավ զգալ» (Feel Good) կատակերգական հեռուստասերիալի դերասանուհի և համահեղինակ ։
Անձնական կյանք
Մարթինի հայրը Ջեյմս Չաթոն է՝ նախկին մանկական դերասանն, ով հայտնվել է Փիթեր Բրուքի «Ճանճերի տիրակալ» ֆիլմում ։ Մեյը հանդիպել է ինչպես տղամարդկանց, այդպես էլ կանանց հետ, և ինքն իրեն բիսեքսուալ կամ լեսբուհի է համարում   ։ Մեյը նախկինում կախվածություն է ունեցել թմրանյութերից և մի քանի անգամ հայնտվել է վերակենդանացման բաժնում ։ Նա այս պատմություններն օգտագործում է որպես իր ստենդ-ափների հիմք ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կանադացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Կանադացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Կանադացի կին ակտիվիստներ Կատեգորիա:Կատակերգուներ Կատեգորիա:Լեսբուհի գրողներ
Մարիանո Բարբոսա
Մարիանո Դամիան Բարբոսա (Mariano Damián Barbosa, ), արգենտինացի ֆուտբոլիստ, իսպանական «Վիլյառեալ» ակումբի դարպասապահ։
Ակումբային կարիերա
Բարբոսան սկսել է իր պրոֆեսիոնալ կարիերան «Բանֆիլդ» ակումբի կազմում։ Նա հետզհետե տեղ գրավեց հիմնական կազմում և ակումբում անցկացրեց երեք մրցաշրջան։ 2005 թվականին Մարիանոն տեղափոխվել է իսպանական «Վիլյառեալ»։ Նրա տրանսֆերի արժեքը կազմել է 2 միլիոն եվրո։ Բարբոսան եղել է թիմի երկրորդ դարպասպահը Սեբաստիան Վիերայից հետո։ Օգոստոսի 28-ին «Օսասունայի» դեմ խաղում Մարիանոն կատարել է իր դեբյուտը Լա լիգայում ։ Դիեգո Լոպեսի՝ «Վիլյառեալ» տեղափոխվելուց հետո Բարբոսան որոշել է հեռանալ ակումբից և տեղափոխվել «Ռեկրեատիվո»։ Հիմնական դարպասապահ Ստեֆանո Սորենտինոյի լավ խաղի պատճառով Մարիանոն երբեք դուրս չի եկել դաշտ։
2008 թվականին Բարբոսան վերադարձել է հայրենի երկրի «Էստուդիանտես» ակումբ։  Նոյեմբերի 16-ին «Արգենտինոս Ջունիորսի» ակումբի դեմ հանդիպման ժամանակ նա կատարել է իր դեբյուտը արգենտինական Պրիմերայում ։ Խաղային պրակտիկա ստանալու համար Մարիանոն վարձակալական հիմունքներով 2009 թվականի սկզբին տեղափոխվել է «Ռիվեր Պլեյտ» ակումբ։ Մարտի 8-ին Սարանդիի «Արսենալի» դեմ խաղում նա կատարել է իր դեբյուտը նոր ակումբի կազմում ։
Նույն տարվա ամռանը Մարիանոն տեղափոխվել է մեքսիկական «Ատլաս» ակումբ։ Օգոստոսի 17-ին «Ամերիկա» ակումբի դեմ խաղում նա կատարել է իր դեբյուտը մեքսիկական Պրիմերայում ։ Մեքսիկայում կարիերան ավարտելուց հետո Բարբոսան վերադարձել է Իսպանիա։ 2010 թվականի ամռանը նա դարձել է «Լաս Պալմաս» ակումբի խաղացող։ Օգոստոսի 28-ին ակումբի կազմում նա մասնակցել է Տարագոնայի «Խիմնաստիկի» դեմ կայացած հանդիպմանը ։ Կանարյան կղզիների թիմի կազմում Բարբոսան խաղացել է չորս մրցաշրջան՝ մասնակցելով ավելի քան 150 հանդիպման։
2014 թվականին ավարտվել է ակումբի հետ Մարինոյի պայմանագրի ժամկետը, և նա տեղափոխվել է «Սևիլյա» որպես ազատ գործակալ ։ Օգոստոսի 23-ին «Վալենսիայի» դեմ խաղում նա կատարել է իր դեբյուտն ակումբիկազմում ։ Մրցաշրջանի ավարտին Բարբոսան դարձել է Եվրոպայի լիգայի հաղթողը «Սևիլյայի» կազմում։ 2015 թվականի ամռանը Բարբոսան վերադարձել է «Վիլյառեալ» ։
Միջազգային կարիերա
2003 թվականին Արգենտինայի երիտասարդական հավաքականի կազմում Բարբոսան ԱՄԷ-ում անցկացվող աշխարհի երիտասարդական առաջնությունում գրավել է չորրորդ տեղը։  Մրցաշարի 1/16 եզրափակչում նա մասնակցել է Եգիպտոսի երիտասարդական հավաքականի դեմ խաղն՝ փոխարինելով դարպասապահ Գուստավո Էբերտոին ։
Ձեռքբերումներ
Ակումբային
«Սևիլյա»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինացի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ Կատեգորիա:Բանֆիլդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վիլյառեալի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեկրեատիվոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռիվեր Փլեյթի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ատլասի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լաս Պալմասի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սևիլյայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արգենտինացի դապասապահներ Կատեգորիա:Էստուդիանտեսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Ստոպինյիի շրջան
Ստոպինյիի շրջան (Stopiņu novads), վարչատարածքային միավոր Լատվիայի կենտրոնական մասում։ Սահմանակից է Գարկալնեի, Ռոպաժիի, Սալասպիլսի շրջաններին և քաղաք Ռիգային։
Երկրամասի տարածքում ներքին բաժանումը բացակայում է։
2010 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով բնակչությունը կազմել է 9808 մարդ ։ Տարածքի մակերեսը կազմում է 53.5 կմ² ։
Տարածաշրջանը կազմավորվել է 2004 թվականին Ռիգայի շրջանի վարչական բարեփոխումների ավարտից հետո։ 2009 թվականին երկրամասը դարձել է առանձին վարչաշրջան։
Ազգային կազմ
2011 թվականի Լատվիայի մարդահամարի տվյալներով բնակչության ազգային կազմը բաշխվել է հետևյալ կերպ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի շրջաններ Կատեգորիա:Լատվիայի բնակչություն Կատեգորիա:Լատվիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:2009 հիմնադրումներ Լատվիայում
Անդրեյ Կոնչալովսկի
Անդրեյ Կոնչալովսկի ( ռուս.` Андрей Кончаловский, ամբողջ անունը` Անդրեյ Սերգեևիչ Միխալկով-Կոնչալովսկի (Андрей Сергеевич Михалков-Кончаловский), ), խորհրդային, ռուսական և ամերիկյան ռեժիսոր, սցենարիստ և պրոդյուսեր, հասարակական և քաղաքական գործիչ։ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1980 թ.), «Նիկա» կինոակադեմիայի նախագահ։ Երկու անգամ արժանացել է Վենետիկի կինոփառատոնի «Արծաթե առյուծ» մրցանակին։
Կենսագրությունը
Անդրեյ Կոնչալովսկին ծնվել է գրող Սերգեյ Միխալկովի և բանաստեղծուհի և թարգմանչուհի Նատալյա Կոնչալովսկայայի ընտանիքում։ Նրա կրտսեր եղբայրը Նիկիտա Միխալկովն է, իսկ պապը` հայտնի նկարիչ Պյոտր Կոնչալովսկին։ Մայրական կողմից նրա նախապապը` նկարիչ Վասիլի Սուրիկովն է։ Անդրեյի մանկությունն անցել է մերձմոսկովյան Նիկոլինա Գորա գյուղում։ Մինչև 1952 թվականը սովորել է Մոսկվայի Կենտրոնական երաժշտական դպրոցում, 1957 թվականին ավարտել է Մոսկվայի կոնսերվատորիային կից երաժշտական ուսումնարանը և ընդունվել Մոսկվայի Չայկովսկու անվան պետական կոնսերվատորիա, որը սակայն չի ավարտել։ 1964 թվականին ավարտել է ԿՀՊԻ-ի ռեժիսորական ֆակուլտետը։
Կինեմատոգրաֆում նրա դեբյուտը կայացել է 1965 թվականին` Չինգիզ Այթմատովի «Առաջին ուսուցիչը» պատմվածքի էկրանավորումով։ 1969 թվականին, Իվան Տուրգենևի համանուն վեպի մոտիվներով նկարահանել է «Ազնվականության բույնը» կինոնկարը, իսկ 1970 թվականին, Անտոն Չեխովի ստեղծագործության հիման վրա «Քեռի Վանյան» կինոնկարը։ Այս վերջին կինոնկարը նրան արտասահմանում բերեց առաջին հաջողությունը, որի արդյունքում Սան-Սեբաստիանի կինոփառատոնում արժանացել է մրցանակի։ Սակայն միջազգային ճանաչում Անդրեյ Կոնչալովսկին ստացավ 1974 թվականին, երբ նկարահանեց «Ռոմանս սիրահարների մասին» կինոնկարը, որը հատուկ մրցանակի է արժանացել Կառլովի Վարիի կինոփառատոնում, իսկ 1979 թվականին նկարահանած «Սիբիրիադա» կինոնկարը մրցանակի է արժանացել Կաննի կինոփառատոնում։ Մեծ հաջողություն է ունեցել նաև նրա սցենարով նկարահանված «Ատամանի վերջը» (1972) կինոնկարը։ Քննադատների կարծիքով, ստեղծագործական ազատության սահմանափակումների պայմաններում, Անդրեյ Կոնչալովսկին կարողացել է ստեղծել ազնիվ, անկեղծ, ճշմարտացի և իր ժամանակից առաջ անցած կինոնկարներ։
1980 թվականին, մեկնելով ԱՄՆ, Հոլիվուդում նկարահանել է մի քանի ֆիլմ, որոնցից արժե նշել «Տանգոն ու Կեշը» (1989թ.) կինոնկարը` Սիլվեստր Ստալոնեի և Կուրտ Ռասելի մասնակցությամբ։ Հետագայում հիասթափվելով ամերիկյան կինեմատոգրաֆից, 1990-ական թվականների սկզբին վերադարձել է հայրենիք։ Այդ տարիներին նկարահանած նրա ֆիլմերը որևէ լուրջ հաջողությունների չեն հասել։ Սակայն ԱՄՆ-ում 1997 թվականին նկարահանած «Ոդիսական» մինի-սերիալը մեծ հետաքրքրություն առաջացրեց հանդիսատեսի շրջանում և արժանացավ «Էմմի» հեռուստամրցանակին։ Հինգ տարվա ընդմիջումից հետո Անդրեյ Կոնչալովսկին 2002 թվականին թողարկել է «Հիմարների տունը», իսկ 2003 թվականին` «Առյուծը ձմռանը» կինոնկարները։
Անձնական կյանքը
Անդրեյ Կոնչալովսկին ամուսնացած է եղել հինգ անգամ.
Անդրեյ Կոնչալովսկին ունի յոթ երեխա։ Ավագ որդին` Եգոր Կոնչալովսկին, նույնպես ռեժիսոր է։ Բացի այդ, ունի նաև դուստր` դերասանուհի Իրինա Բրազգովկայից։ 1980-ական թվականների վերջերին կարճատև սիրավեպ է ունեցել ամերիկյան դերասանուհի Շիրլի Մակլեյնի հետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:«Ոսկե արծիվ» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուս հուշավիպագիրներ Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ Կատեգորիա:«Նիկա» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուս հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ Վասիլև եղբայրների անվան պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Նիկա» կինեմատոգրաֆիական արվեստների ակադեմիայի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի կինեմատոգրաֆիական արվեստների և գիտության ազգային ակադեմիայի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
1917 թվականի 194 մմ-անոց մեծ հզորությամբ Ֆիյու հրանոթ
1917 թվականի 194 մմ-անոց մեծ հզորությամբ Ֆիյու հրանոթ (Canon de 194 mle 1917 Grand Puissance Filloux (GPF)), առաջին ֆրանսիական ինքնագնաց թրթուրավոր հրանոթ։ Նախագծված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի վերջին, դա նորարարական զենք էր բազմաթիվ ժամանակակից ֆունկցիաներով (գործառույթներով) ։
Պատմություն
Ինքնագնաց հրետանային տեղադրումը նախագծվել է Կրյոզոյում գտնվող Շնեդերի գործարանում (Schneider's Le Creusot): Սկզբնապես պլանավորվել է այն զինել 155 մմ-անոց հրանոթով, բայց արդյունքում ընտրվել է 194 մմ-անոց տրամաչափ գործիքը։ Որոշ նմուշներ զինված են եղել 1914/15 թվականների 280-մմ Շնեդերայի հրասանդի մոդիֆիկացիոն պաշարումով, այս վարկածը հայտնի է «Թրթուրավոր М280» (M 280 sur chenilles) անվամբ։ Երկու գործիքներն էլ օգտագործել են նույն ամրաշրջանակը և օժտված էին Panhard SUK4 M2 շարժիչով՝ 120 ձիաուժ հզորությամբ (89 կ/Վտ)։ Տրամաչափի հրանոթը կարող էր կրակել րոպեում 2 արկ արագությամբ 22,5 կմ հեռավորության վրա, արկը կշռում էր 44,9 կգ։ Տրանսպորտա-լիցքավորման մեքենան հետևելով ինքնագնացությանը՝ ունեցել է 60 կրակոց։
Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո բոլոր М280 ամրաշրջանակները վերասարքավորված էին 194 մմ-անոց հրանոթի տակ։ Մոտավորապես 50 САУ դեռևս օգտագործվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, որոշները կիրառվել են ֆրանսիական ռազմագործողությունների ժամանակ։ Մնացած կարգավորված մեքենաները ընդունվեցին Վերմախտ և նշանակված էին որպես գերմանական 19.4 cm Kanone 485 (f) auf Selbstfahrlafette հաշվացուցակ։ Նրանցից մոտավորապես երեքը օգտագործվել են գերմանացիների կողմից՝ 1942 թվականին Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ, ծառայելով 84-րդ հրետանային գնդում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1917 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Զենք Կատեգորիա:Զինված ուժեր
«Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշան (Հայաստան)
1993-2006
1993 թ. ընդունված մայր օրենքով «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով պարգևատրվում են՝
ա) Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերի և այլ զորատեսակների զինծառայողները և ավագ հրամանատարները՝ մարտական առաջադրանքների հմուտ կատարման համար, ինչպես նաև այլ անձինք՝ դրանց կատարմանը բերած նշանակալի նպաստի համար.
2006-2014
2006 թ. օրենքում կատարվեց լրացում, ըստ որի շքանշանով կարող են պարգևատրվել նաև Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերի և այլ զորքերի զորամասերը՝ պաշտպանության գործին բերած նշանակալի նպաստի, ինչպես նաև մարտական գործողությունների ընթացքում ձեռք բերված նշանակալի հաջողությունների համար։
2014-ից
2014 թ. օգոստոսի 9-ին ուժի մեջ մտած «Հայաստանի Հանրապետության պետական պարգևների և պատվավոր կոչումների մասին» ՀՀ օրենքի համաձայն, շքանշանով պարգևատրվում են.
1993-2014 թթ.
1993-2014 թթ. «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով պարգևատրելու միջնորդությունը հարուցվում էր Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանության և տարածքային կառավարման, ոստիկանության, ազգային անվտանգության և մաքսային բնագավառների պետական լիազորված մարմինների կողմից։
Ներկայումս
2014 թ. օգոստոսի 9-ից Հանրապետության Նախագահը շքանշանով կարող է պարգևատրել ինչպես անձնական նախաձեռնությամբ, այնպես էլ պարգևատրման վերաբերյալ պաշտոնատար անձանց միջնորդությունների հիման վրա։ Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի 2014 թ. սեպտեմբերի 16-ի «Հայաստանի Հանրապետության պետական պարգևների և պատվավոր կոչումների հետ կապված հարաբերությունները կարգավորելու մասին» թիվ ՆՀ-396-Ն հրամանագրով սահմանվել է, որ «Մարտական խաչ» 1-ին աստիճանի շքանշանով պարգևատրելու միջնորդության ներկայացման իրավունքը պատկանում է Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանության, Հայաստանի Հանրապետության արտակարգ իրավիճակների, Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարներին, Հայաստանի Հանրապետության կառավարությանն առընթեր Հայաստանի Հանրապետության ոuտիկանության պետին և Հայաստանի Հանրապետության կառավարությանն առընթեր ազգային անվտանգության ծառայության տնօրենին ։
1993-2014 թթ.
1993-2014 թթ. հանձնվող շքանշանի նկարագրությունը և նմուշը հաստատվել են ՀՀ Կառավարության 1995 թ. հունվարի 11-ին ընդունված որոշմամբ, ըստ որի շքանշանն ունի քառաթև խաչի տեսք։ Խաչը պատրաստվում է ոսկեզօծված արծաթից։ Խաչի թևերի չորս անկյունների ճառագայթները պատրաստվում են արծաթից։ Խաչի թևերի երկարությունը կենտրոնից 14 մմ է։ Խաչն ամրացվում է շքանշանի ժապավենի ներքևի մասում։ Ժապավենը (երկարությունը՝ 70 մմ, բարձրությունը՝ 19 մմ) սպիտակ է՝ երիզված 2 կարմիր զոլերով (զոլերի երկարությունը՝ 70 մմ, լայնությունը՝ 4 մմ)։ Ժապավենի կարմիր գոտու վրա խաչից վեր 3 մմ բարձրությամբ ամրացվում է արծաթից պատրաստված Հայաստանի Հանրապետության զինանշանը։ Ժապավենը ձգվում է մետաղյա թերթիկի վրա, որի հակառակ երեսն ունի շքանշանը հագուստին ամրացնելու հարմարանք։ Շքանշանը փոխարինող շերտաձողիկը պատրաստվում է մետաղյա թերթիկից, որի չափերն են՝ 25 մմ x 10 մմ։ Յուրաքանչյուր շքանշանի համապատասխան աստիճանի շերտաձողիկի ժապավենը կրկնում է շքանշանի ժապավենային գունային նկարագիրը։ Շերտաձողիկի հակառակ երեսն ունի շերտաձողիկը հագուստին ամրացնելու հարմարանք։ Շքանշանի հակառակ երեսին փորագրվում է շքանշանի հերթական համարը։
Ներկայումս
2014 թ. օգոստոսի 9-ից հետո շքանշանի նկարագրությունը և նմուշը, դրա վկայականի նմուշը, մեդալի շերտաձողիկի նկարագրությունը և նմուշը հաստատում է Հայաստանի Հանրապետության Նախագահը։ 2014 թ. սեպտեմբերի 16-ի ՀՀ Նախագահի հրամանագրով սահմանվել է, որ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանը ունի քառաթև խաչի տեսք։ Խաչը պատրաստված է ոսկեզօծված արծաթից։ Խաչի թևերի չորս անկյունների ճառագայթները պատրաստված են արծաթից։ Խաչի թևերի երկարությունը կենտրոնից 14 մմ է։ Խաչն ամրացված է շքանշանի ժապավենի ներքևի մասում։ Ժապավենի երկարությունը՝ 70 մմ է, լայնությունը՝ 19 մմ, պատրաստված է սպիտակ գույնի մետաքսից՝ երիզված 2 կարմիր զոլերով։ Ժապավենի սպիտակ գոտու վրա՝ խաչից վերև,3 մմ բարձրությամբ ամրացված է Հայաստանի Հանրապետության արծաթագույն զինանշանը։ Ժապավենը ձգված է մետաղյա թերթիկի վրա։
Շքանշանը դարձերեսի կողմից համարակալված է։
Ամենամսյա պարգևավճարը
ՀՀ Կառավարության 2014 թ. մարտի 6-ի որոշմամբ սահմանվել է, որ Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանության ժամանակ, ինչպես նաև ծառայողական կամ պաշտոնեական պարտականությունները կատարելիս զոհված՝ հետմահու «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով պարգևատրված անձի ընտանիքին տրվում է պարգևավճար՝ 100.000 ՀՀ դրամի չափով։
Պարգևատրման վիճակագրությունը
ՀՀ Նախագահ Ս. Սարգսյանի կողմից (2008 թվականի ապրիլի 9-ից առ 2015 թ. հունվարի 29-ը ներառյալ) «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով պարգևատրվել է 13 անձ, որոնցից 2-ը՝ հետմահու։
13 պարգևատրվածներից 11-ը պարգևատրման օրվա դրությամբ հանդիսացել են զինծառայողներ։ Նրանցից 1-ը ունեցել է գեներալ-գնդապետի, 1-ը՝ գեներալ-լեյտենանտի, 2-ը՝ գնդապետի, 1-ը՝ կապիտանի, 3-ը՝ ավագ լեյտենանտի,, 3-ը՝ շարքայինի զինվորական կոչումներ։ Պարգևատրվել են նաև 1 ազատամարտիկ և ԵԿՄ 1 անդամ։
Ըստ տարեթվերի պարգևատրվել են.
«Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Հիմնական հոդված՝ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետների ցանկ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ շքանշաններ
Դարք
Դարք, լեռնագագաթ Հայաստանի Լոռու մարզում, Վիրահայոց լեռնաշղթայում, Սանահին գյուղից 4-5 կմ հյուսիսի-արևմուտք, Կաճաճկուտ գյուղից 1 կմ արևելք։ Բարձրություն 1414 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Լոռու մարզի լեռներ
Վազող ալիքներ
Վազող ալիքներ, ալիքներ, որոնք, ի տարբերություն կանգուն ալիքների, տարածվելիս փոխանցում են տատանումների փուլը-փուլի հետ միասին փոխանցվում է նաև էներգիան։ Վազող ալիքներ տարածվում են ինչպես ագատ տարածության մեջ, այնպես էլ ուղղորդիչ գծերի երկայնքով։ Օրինակ, առաձգական ալիքները տարածվում են ձողի, հեղուկի սյան երկայնքով, էլեկտրամագնիսական ալիքները՝ հաղորդալարի, ալիքատարի երկայնքով։ Առաձգական վազող ալիքներում տատանվող մասնիկների հավասարակշռության դիրքին համապատասխանում են միաժամանակ և՝ կինետիկ, և՝ պոտենցիալ էներգիաների մաքսիմումները։
Դդմասար (լեռնագագաթ)
Դդմասար, լեռնագագաթ Հայաստաննի Արագածոտնի մարզում, Արագածի լեռնահամակարգի հարավային կողմը, Արևուտ գյուղից 1,5 կմ հարավ-արևելք։ Տեղադրման կոորդինատներ 40.35833°N, 43.83056°W։ Բարձրություն 1618 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի լեռներ
Հեմսեդալ
Հեմսեդալ (Hemsedal), կոմունա Նորվեգիայի Բուսկերուդ ֆյուլքեյում։ Կոմունայի վարչական կենտրոնը Թրյոիմ քաղաքն է։ Պաշտոնական լեզուն նյունորսկն է։ Զբաղեցնում է 753.46 կմ² տարածք։ Մայրաքաղաք Օսլոյից հեռու է 220 կմ ։
Դդմասար (այլ կիրառումներ)
Դդմասար անվանումը կարող է վերաբերել.
Հեմսեդալ
Հեմսեդալն ունի բազմադարյան պատմություն։ Մարդիկ սկսել են այստեղ բնակություն հաստատել դեռևս 2500 տարի առաջ, ինչի մասին վկայում են հայտնաբերված հնագիտական առարկաները։ 13-րդ դարում այստեղ կառուցվել են եկեղեցիներ, ինբչը վկայում է, որ այդ ժամանակ կոմունայի տարածքում քրիստոնեությունը լայն տարածում էր արդեն գտել։
Հեմսեդալի զինանշանը
Հեմսեդալ կոմունայի զինանշանը հաստատվել է 1992 թվականի հոկտեմբերի 2-ին և իրենից ներկայացնում է կարմիր գույնով ներկված վահան, ներքևի մասը սուր, որի վրա պատկերված է դեղին գույնի լուսան։ Զինանշանի հեղինակն է Սթեին Դավիդսենը։ Զինանշանի վրա լուսանի պատկերումը կապված է այն հանգամանքով, որ կոմունայի տարածքում բնակվում են բազմաթիվ լուսաններ ։
Տնտեսություն
Հեմսեդալ կոմունայի տնտեսության առանցքային ճյուղերը գյուղատնտեսությունն ու զբոսաշրջությունն են։
Յուրաքանչյուր տարի այստեղ են ժամանում հազարավոր զբոսաշրջիկներ, որպեսզի վայրի բնության պայմաններում տեսնեն լուսանների։ Զբոսաշրջիկների ամենամեծ ներհոսքը ապահովում է Գերմանիան, Մեծ Բրիտանիան, Ռուսաստանը, Նիդերլանդները, Դանիան և Շվեդիան։ Տարածաշրջանը հայտնի է նաև որպես լեռնագնացության կենտրոն։ Այստեղ գտնվող բազմաթիվ լեռներ ունենում են հազարավոր այցելուներ, ովքեր ոչ միայն զբաղվում են լեռնագնացությամբ, այլև արշավային տուրիզմով։
Կոմունայի տարածքում զարգացած է նաև լեռնադահուկային սպորտաձևի ենթակառուցվածքները։
Կոմունայի տարածքում զարգացած են հիմնականում անասնապահությունն ու կարտոֆիլաբուծությունը։
Բնակչություն
Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Հեմսեդալ կոմունայում բնակվում է 1968 մարդ։ Կոմունայի բնակչության քանակը վերջին 60 տարում աճ է գրանցել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուսկերուդ ֆյուլքեի կոմունաներ