cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օսմանյան կայսրություն
Գրականություն
Թանզիմաթի շրջանի տարբեր հեղինակներ ստեղծագործում էին միաժամանակ տարբեր ժանրերում՝ Նամըք Քեմալը 1876 թվականին գրում է İntibâh («Արթնացում») նովելը, Իբրահիմ Շինասին 1860 թվականին գրում է թուրքական առաջին պիեսը՝ "Şair Evlenmesi" («Պոետի ամուսնությունը»)։ Արձակագիր Ահմեդ Միդհատ էֆենդին գրել է կարևոր շարժումների մասին նովելներ՝ ռոմանտիզմ («Նավաստի Հասան կամ գաղտնիք գաղտնիքի մեջ», 1873), ռեալիզմ («Դեռևս 17 տարեկան», 1881), նատուրալիզմ («Դիտարկումներ», 1891)։ Այս բազմազանությունը այն պատճառով էր ձևավորվել, որ թանզիմաթի գրողները աշխատում էին տարածել նոր գրականությունը այն հույսով՝ թե դա կարող է օգնել օսմանյան հասարակական կառուցվածքի վերականգնմանը ։
Ճարտարապետություն
Օսմանյան ճարտարապետությունը իր վրա կրել է պարսկական, բյուզանդա-հունական և իսլամական ճարտարապետությունների ազդեցությունը։ Օսմանյան ճարտարապետությունը բավականին երկար ժամանակ գտնվում էր նոր գաղափարների փնտրտուքների մեջ։ Կայսրության վերելքի տարիներին ճարտարապետությունը, ինչպես և արվեստի մյուս ճյուղերը աչքի էին ընկնում իրենց յուրօրինակությամբ։ Արդեն լճացման տարիներին օսմանյան ճարտարապետությունը կորցնում է իր յուրօրինակությունը։
Կակաչների ժամանակաշրջանում օսմանյան ճարտարապետության մեջ գերիշխում էր Արևմտյան Եվրոպայի զարդաքանդակներով հարուստ ոճը՝ ռոկոկո, բարոկկո, ամպիր։ Օսմանյան ճարտարապետությունը հիմնականում կենտրոնանում էր մզկիթների կառուցման վրա, իհարկե կան նաև ճաշարանների, թուրքական բաղնիքների, աստվածաբանական դպրոցների նմուշներ։
Դասական շրջանի օսմանյան ճարտարապետության օրինակներ կարելի է տեսնել ոչ միայն Ստամբուլում և Էդիրնեում, այլև Եգիպտոսում, Էրիթրեայում, Թունիսում, Ալժիրում, Բալկաններում, Ռումինիայում, որտեղ կառուցվել են դպրոցներ, կամուրջներ, շատրվաններ և մզկիթներ։ Օսմանյան կայսրությունում ապրող տարբեր էթնիկ խմբերի պատկանող մարդիկ իրենց յուրահատուկ ազդեցությունն են ունեցել օսմանյան արվեստի զարգացման վրա։
Դեկորատիվ արվեստ
Գորգագործությունը ևս կարևոր տեղ էր զբաղեցնում օսմանյան արվեստում. դրանք իրենցից ներկայացնում էին ինչպես զուտ դեկորատիվ տարրեր, այնպես էլ հարուստ էին կրոնական սիմվոլիզմով, սակայն դրանք գործնական նշանակություն ունեին, քանի որ այցելուները իրենց կոշիկներն էին հանում և թողնում դրանց վրա ։ Գորգագործությունը առհասարակ շատ տարածված էր Փոքր Ասիայում ապրող ժողովուրդների մոտ, ուստի կարելի է տեսնել հենց բնիկ ժողովուրդների ազդեցությունը օսմանյան արվեստի այս ճյուղի վրա։ Գորգերը օգտագործվում էին ոչ միայն հատակը ծածկելու համար, այլև կախվում էին պատերին՝ տան ջերմությունը պահպանելու համար։
Երաժշտություն և կատարողական արվեստ
Շատ օսմանյան սուլթաններ ունեցել են երաժշտական տաղանդ, օրինակ՝ Սելիմ III-ը։ Օսմանյան դասական երաժշտությունը ևս իր վրա կրել է բյուզանդական, հայկական, արաբական և պարսկական երաժշտության ազդեցությունը։ Ռիթմական միավորները կոչվում էին ուսուլ և դրանք նման էին արևմտյան երաժշտության մեջ տարածված մետրին, իսկ մեղեդային միավորները կոչվում էին մաքամ և նման էին արևմտյան երաժշտական լադին։
Օսմանյան կայսրությունում գոյություն ուներ նաև ստվերային թատրոն՝ Քարագյոզ և Հաջիվաթ, որտեղ ներկայացվում էր կայսրության էթնիկ և սոցիալական տարբեր խմբերի մշակույթը ։ Ներկայացումը կատարվում էր մեկ անձի կողմից, որն էլ խաղացնում էր տիկնիկներին և ձայնավորում էր բոլոր կերպարները։ Ներկայացումները կատարվում էին դափի ուղեկցությամբ։ Այս թատրոնի ծագումը հստակ հայտնի չէ։
Խոհանոց
Օսմանյան խոհանոց ասելով հասկանում են Ստամբուլում և մոտակա այլ քաղաքներում տարածված տարբեր մշակույթների պատկանող ուտելիքների ամբողջությունը, որը բնորոշ էր դառնում կայսրությունում ապրող բոլոր ժողովուրդների համար անկախ էթնիկ պատկանելությունից։ Կայսրության տարբեր հատվածներից բերված բաղադրատոմսերը փորձարկվում էին կայսերական պալատի խոհանոցներում։ Օսմանյան խոհանոցի վրա մեծ ազդեցություն են ունեցել հունական, բալկանյան, հայկական և մերձավորարևելյան խոհանոցները ։ Այսօր տարածաշրջանում առկա բանավեճերը, թե որ ուտելիքը իրականում որ ազգին է պատկանում, հենց ծագում է այստեղից, օրինակ՝ տոլմա, շաուրմա, փախլավա, լահմաջո, քյուֆթա, սուջուխ։
Գիտություն և տեխնոլոգիա
Օսմանյան պատմության ընթացքում օսմանցիները ստեղծել են գրադարաններ՝ հարուստ թարգմանական գրականությամբ, ինչպես նաև օրիգինալ ձեռագրերով ։ Տեղական և օտարագիր ձեռագրերի անհրաժեշտությունը առաջացավ 15-րդ դարում։ Սուլթան Մեհմեդ II հրամայեց Տրապիզոնից հույն գիտնական Գեորգիս Ամիրոտզիսին թարգմանել Պտղոմեոսի աշխարհագրության դասագիրքը և այն հասանելի դարձնել կրթական հաստատությունների համար։ Սամարղանդից Ալի Քուշչին՝ աստղագետ, մաթեմատիկոս և ֆիզիկոս, պրոֆեսոր էր դարձել երկու մեդրեսեներում և իր ազդեցությունն էր թողել օսմանյան շրջանակների վրա իր ձեռագրերով և իր աշակերտների գործունեությամբ ։
1660 թվականին օսմանյան գիտնական Իբրահիմ էֆենդի ազ-Զիգեթվարի Թեզքիրեջին արաբերեն է թարգմանել Նոել Դուրեթի ֆրանսիական աստղագիտական աշխատանքը ։ Իսլամական աշխարհի բժշկական հանրագիտարանի հեղինակն է Սերաֆեդդին Սաբունջուօղլուն, որը հեղինակել է նաև վիրաբուժական ատլաս։
Սպորտ
Օսմանյան կասյրության հիմնական սպորտաձևերն էին ըմբշամարտը, որսորդությունը, նետաձգությունը, ձիավարությունը, լողը, բազկամարտը և ձիով նիզականետությունը։ Արդեն 19-րդ դարի վերջերին արևմտյան ազդեցությամբ ֆուտբոլը տարածում գտավ Կ.Պոլսում։ Հայտնի սպորտային ակումբներն էին Բեշիքթաշի գիմնաստիկայի ակումբը (1903 թ.), Գալաթասարայի սպորտային ակումբը (1905 թ.), Ֆեներբահչեի սպորտային ակումբը (1907 թ.): Ֆուտբոլային ակումբներ ստեղծվում էին նաև այլ քաղաքներում, օրինակ Իզմիրի Թուրքական ազգային սպորտային ակումբը (1914 թ.), Քարշըքայայի և Ալթայի սպորտային ակումբները և այլն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմական երկրներ Կատեգորիա:Ասիայի պատմական երկրներ Կատեգորիա:Աֆրիկայի պատմական երկրներ Կատեգորիա:Պատմական թյուրքական պետություններ Կատեգորիա:Պատմական մարզեր Կատեգորիա:Փոքր Ասիա Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Մերձավոր Արևելքի պատմական պետություններ Կատեգորիա:Փոքր Ասիայի միջնադարյան պետություններ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պատմություն
Վարդ և խաչ
«Վարդ և խաչ» («Роза и Крест»), ռուս բանաստեղծ Ալեքսանդր Բլոկի պիեսը, որը գրվել է 1912-1913 թվականներին։ Հերոսներից մեկի՝ Բերտրանի անունը ասոցացվում է պրովանսալյան տրուբադուր Բերտրան դը Բորնի հետ։ Բլոկի ամենամեծ դրամատիկական ստեղծագործությունն է ։
Սյուժե
Պիեսի գործողությունները տեղի են ունենում 13-րդ դարի Ֆրանսիայում՝ Լանգեդոկում և Բրետանում, որտեղ բռնկվում է ալբիգոյցիների ապստամբությունը, որոնց դեմ Հռոմի պապը կազմակերպում է խաչակրաց արշավանք։ Հյուիսս Սյուզերեններին օգնության շտապող զորքը գալիս է հյուսիսից։
Պիեսն սկսվում է ամրոցի բակում տեղի ունեցող տեսարանով, որտեղ պահակ Բերտրանը, որը կոչվում է Ասպետ-Դժբախտություն, երգում է եկվոր աճպարարից լսած մի երգ, որը պատմում է կյանքի անուրախ ու մռայլ լինելու մասին, որից միայն մի ելք կա՝ դառնալ խաչակիր։
Ալիսան՝ պալատական տիկինը, խնդրում է Բերտրանին դադարեցնել երգելը. ամրոցի տիրոջ կինը՝ 17-ամյա Իզորան, ում երակներում իսպանական արյուն է հոսում, անառողջ է։
Կապելլան սիրահետում է Ալիսային անպարկեշտ առաջարկներով։ Աղջիկը վրդովվմունքով մերժում է նրան, բայց ինքը դեմ չէ, որ Ալիսկանի հետ սիրախաղին, սակայն վերջինս մերժում է նրան։
Բժիշկը Իզորայի մոտ ախտորոշում է մելանխոլիա։ Նա երգում է մի երգ ուրախություն-տառապանքի մասին՝ տառապանքը ընկալելով որպես «ուրախություն սիրելիի հետ»։ Ամրոցի տերը՝ Արչիմբաուտը, Բերտրանին (որին վերաբերում է առանց որևէ հարգանքի) ուղարկում է ստուգելու, թե արդյոք հեռու է զորքը, որը շտապում է օգնության։ Կապելլանն այդ ժամանակ ակնարկում է տիկնոջ վատ հակումների՝ սիրային վեպեր կարդալու մասին։ Բժիշկը հայտնում է, որ նրա մոտ ախտորոշվել է մելանխոլիա։
Իզորան Բերտրանին խնդրում է իր ճանապարհորդության ժամանակ գտնել երգի հեղինակին, և նա համաձայնում է։ Կոմսը կնոջը փակում է Անմխիթար այրու աշտարակում։
Կոմս Բերտրանը բերում ուրախ լուր․ նա տեսել է զորքերին։ Որպես պարգև նա խնդրում է իր հետ եկած աճպարարին թույլ տալ երգել տոնի ժամանակ և ազատել կոմսի կնոջը աշտարակից, որտեղ նրան, դատելով խոհանոցում լսված խոսակցություններից, պահում են շատ խիստ հսկողությամբ։ Իզորան փակի տակ դիմանում է միայն ասպետի մասին երազանքների շնորհիվ։ Նրա հույսն ավելի է ամրապնդվում այն բանից հետո, երբ իրեն ուղղված է համարում Ալիսկանի՝ Ալիսային ուղղված սիրային նամակը, որում նա ժամադրություն էր նշանակում լուսնի դուրս գալու ժամանակ։ Միևնույն ժամանակ Բերտրանը Գաետանի հետ զրույցում փորձում է հասկանալ, թե ինչպես կարող է տառապանքը դառնալ ուրախություն։ Իզորան, որն սպասում էր պատուհանի մոտ, հանկարծ տեսնում է Գաետանին և նրան է նետում սև վարդ, ապա բուռն զգացմունքների հետևանքով կորցնում է գիտակցությունը։ Կոմսը, մտածելով, որ դրա պատճառը բանտարկությունն է, հրամայում է ազատել նրան։ Բերտրանն ամրոցի բակում աղոթում է դժբախտ կնոջ առողջության համար։
Լուսաբացին ծաղկած մարգագետնում Ալիսկանը զայրանում է Ալիսայի վրա, որը չի եկել ժամադրության, և կրկին տրվում է Իզորայի մասին երազանքներին։ Գաետանի համար բերելով աճպարարի հագուստ՝ Բերտրանը տեսնում է սև վարդը և խնդրում այն տալ իրեն։ Մայիսյան տոնին Ալիսկանին ձեռնադրում են ասպետ։ Մենեստրելները մրցում են երգեցողությամբ․ պատերազմի մասին երգը մերժվում է կոմսի կողմից, աղջիկների և հարազատ երկրի հանդեպ սիրուն նվիրված երգը պարգև է ստանում։ Գալիս է Գաետանի հերթը։ Ուրախություն-տառապանքի մասին նրա երգից հետո Իզորայի կորցնում է գիտակցությունը։ Գաետանը կորչում է ամբոխի մեջ։ Ուշքի գալով՝ Իզորան իր ուշադրությունը հրավիրում է Ալիսկանի վրա։ Այդ ժամանակ ամրոցին են մոտենում ապստամբները։ Բերտրանը բոլորից լավ է կռվում. հաղթանակի համար բերդի պաշտպանները պարտական են հենց նրան։ Բայց կոմսը հրաժարվում է ընդունել ակնհայտը, թեև ազատում է վիրավոր Բերտրանին գիշերային պահակությունից։ Անհավատարիմ Ալիսան կապելլայի հետ պայմանավորվում է կեսգիշերին բակում հանդիպման մասին, իսկ Իզորան խնդրում է պահակին զգուշացնել անցանկալի հյուրերի ժամանման մասին իր սիրեցյալի հետ հանդիպման ժամանակ։ Որպես այդպիսին անսպասելիորեն հանդես է գալիս Ալիսկանը։ Բայց նրանց տեսնում են Ալիսան ու կապելլանը, և վերջինս կանչում է կոմսին։ Այդ պահին վերքերից հյուծված Բերտրանը մահացած ընկնում է, և նրա ընկնող սրի ձայնը վախեցնում է Ալիսկանին։ Երիտասարդ սիրեկանը փախչում է, և կնոջ սենյակը մտած կոմսը ոչ ոքի չի տեսնում։
Ստեղծման պատմություն
Սկզբում Բլոկը ծրագրել է «Վարդ և խաչ» ստեղծագործությունը գրել որպես պրովանսալյան շեփորահարների կյանքի մասին պատմող բալետի սցենար, այնուհետև՝ օպերայի լիբրետո։ Սակայն աստիճանաբար բանաստեղծը հասկացել է, որ իր հորինած սյուժեի ամբողջ բարդ կառուցվածքը չի տեղավորվում այդքան սեղմ շրջանակներում։
Պիեսը գրելիս Բլոկն օգտագործել է պրովանսալյան «Ֆլամենկա» ասպետական վեպը, որտեղից վերցված է ֆաբուլան, դրամայի կենցաղային միջավայրը և որոշ հերոսների անուններ։ Բացի այդ, Բլոկն օգտագործել է Միջնադարի ու Վերածննդի այլ վեպեր, սակայն նշել է, որ «Վարդ և խաչ» տեղծագործությունը պատմական դրամա չէ։ Բլոկը գրել է. «... Բանն այն չէ, որ գործողությունը տեղի է ունենում 1208 թվականին հարավային և հյուսիսային Ֆրանսիայում, այլ այն, որ արևմտյան ֆեոդալների կյանքը, որն իր բնույթով, գույներով, մանրամասնություններով, ռիթմով ամենևին չտարբերվի ցանկացած երկրի և ցանկացած դարի կալվածատիրոջ կյանքից» ։ Պիեսի հերոս Բերտրանը քիչ ընդհանրություններ ունի պատմական անձի՝ Պրովանսի ամենահայտնի տրուբադուրներից մեկի՝ Բերտրան դը Բորնի հետ։ Այնուամենայնիվ, դրամայում ներառված է բանաստեղծի Be·m platz lo gais temps de pascor (080,008a ; XXXVII) սիրվենտան, չնայած Բլոկի ոչ լիարժեք թարգմանությամբ (ենեստրելի երգը III տեսարանի IV գործողությունից)։
Դրամայում լայնորեն արտացոլվել են 1911 թվականի ամռանը Բրետանում կատարած ճամփորդությունից բանաստեղծի տպավորությունները, և դա ավելի արժանահավատ է դարձրել նրա բնապատկերային ֆոնը ։ Պիեսի վրա աշխատանքը շարունակվել է գրեթե ամբողջ 1912 թվականին․ պիեսն ավարտվել է 1913 թվականի հունվարի 19-ին.
1914 թվականին Միխայիլ Գնեսինը երաժշտություն է գրել «Պաժ Ալեկսանի երգի», «Աղջիկների երգի» և «Գաետանի երգի» համար ։
Մտածելով իր դրամայի բեմադրության մասին՝ Բլոկը երազել է Գեղարվեստական թատրոնում բեմադրության մասին։ Պիեսը կարդալուց հետո կայացել է զրույց Կոնստանտին Ստանիսլավսկու հետ, բայց նա պիեսը համարել է բեմադրման համար քիչ պիտանի։
1915 թվականի մայիսին Բլոկը գրել է իր պիեսի անոտացիան կոմպոզիտոր Յու. Պ. Բազիլևսկու համար, որն աշխատում էր «Վարդ և խաչ» բեմադրության համար երաժշտության վրա, որտեղ բացահայտում է իր տեսակետն ու պիեսի իմաստը։ Անոտացիան տպագրվել է 1916 թվականի ապրիլի 3-ին «Утро России» թերթում ։
1915 թվականի նոյեմբերին Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի նախաձեռնությամբ Գեղարվեստական թատրոնը դիմել է Բլոկին՝ առաջարկելով բեմադրել պիեսը։ Բլոկն ուրախությամբ է արձագանքել այդ առաջարկին՝ ընդհատելով Ալեքսանդր Թաիրովի հետ արդեն սկսված բանակցությունները Կամերային թատրոնում բեմադրության վերաբերյալ։ 1916 թվականի գարնանը սկսվել է Կ. Ս. Ստանիսլավսկու և Վ. ի. Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի համատեղ աշխատանքը ներկայացման վրա, որտեղ Իզորային պետք է մարմնավորել սկզբում Օ. Գզովսկայան, ավելի ուշ նրան փոխարինել են Լ. Կորենևը, Բերտրանին՝ Ն. Մասալիտինովը, իսկ Գաետանին՝ Վ. Կաչալովը։ Թատրոնն անցկացրել է ավելի քան 200 փորձ, սակայն բեմադրությունն այդպես էլ չի իրականացվել ։
Միայն Կոստրոմայում 1920-1921 թվականների սեզոնին տեղի է ունեցել «Վարդ և խաչ» պիեսի տասնհինգ ներկայացում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալեքսանդր Բլոկի ստեղծագործություններ
Կրասնոարմեյսկոե (գյուղ, Սլավյանսկի շրջան)
Կրասնոարմեյսկոե (Красноармійське), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Սլավյանսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Կրասնոարմեյսկոե գյուղում բնակվում էր 861 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Սլավյանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
(709) Ֆրինգիլա
(709) Ֆրինգիլա (Fringilla), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1911 թվականի փետրվարի 3-ին Ջոզեֆ Հելֆրիչի կողմից Հայդելբերգում ։
Հասան Դաքաք
Ծնվել է 1956 թվականին, Դամասկոսում։ Ավարտել է Դամասկոսի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ 1982 թվականին միացել է Սիրիայի արվեստագետների միությանը։ Մահացել է Դամասկոսում, 2011 թվականի հուլիսի 13-ին ։
(709) Ֆրինգիլա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,915108 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,586 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2443 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Ֆրինգիլա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,5797 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1817,94 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,198026 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 16,29° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1911 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ջոզեֆ Հելֆրիչի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Հասան Դաքաք
Մահը
Մահացել է 2011 թվականի հուլիսի 13-ին, Դամասկոսում՝ սրտի անսպասելի կաթվածի պատճառով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիացի դերասաններ Կատեգորիա:Դամասկոսի համալսարանի շրջանավարտներ
Մայքլ Փարքս
Մայքլ Փարքս ((Michael Parks), ծննդյան անունը՝ Հարրի Սեմուել Փարքս (Harry Samuel Parks) ), ամերիկացի դերասան և երգիչ, Քվենտին Տարանտինոյի և Ռոբերտ Ռոդրիգեսի ֆիլմերում կատարել է շերիֆ Էրլ Մակգրոուի դերը։
Կենսագրություն
Մայքլ Փարքսը ծնվել է 1940 թվականի ապրիլի 24-ին Կալիֆոռնիայի Կորոնա քաղաքում ։ Եղել է ընտանիքի հինգ երեխաներից մեկը։ Մինչ դերասան դառնալը զբաղվել է մրգեր հավաքելով, ջրանցքներ փորելով, բեռնատարներ վարելով և անտառային հրդեհներ մարելով։
1960 թվականից սկսել է նկարահանվել հեռուստասերիալներում։ 1960-ական թվականների վերջին 1970-ական թվականների սկզբին քանթրի, բլյուզ և ջազ ոճերով ձայնագրել է մի քանի ալբոմ։ Ամենահայտնի դերը շերիֆ Էրլ Մակգրոուի կերպարն է, որը խաղացել է «Մայրամուտից մինչև լուսաբաց» (1996), «Սպանել Բիլլին։ Ֆիլմ 1» (2003), «Մահվան ապացույց» (2007) և «Վախի մոլորակ» (2007) ֆիլմերում։
Անձնական կյանք և մահ
1956-1958 թվականներին Մայքլ Փարքսը ամուսնացած է եղել Լուիզա Ջոնսոնի հետ. ամուսնությունից ծնվել է մեկ երեխա։ Երկրորդ անգամ ամուսնացել է 1964 թվականի հունվարի 11-ին դերասանուհի Ջեյն Մորիարտիի հետ․ գրեթե երկու ամիս անց նա մահացել է դեղահաբերի չափից մեծ դոզայից։ 1969-1977 թվականներին ամուսնացած է եղել Քարոլին Քեյ Քարսոնի հետ։ Արդյունքում ծնվել է Ջեյմս Փարքսը, որը դարձել է դերասան։ 1997 թվականից մինչև մահ ամուսնացած է եղել իր չորրորդ կնոջ՝ Օրիանայի հետ։
Մայքլ Փարքսը մահացել է 2017 թվականի մայիսի 9-ին 77 տարեկան հասակում իր տանը՝ Լոս Անջելեսում ։ Նրա մահվան պատճառը այդպես էլ չի նշվել։ Հանգուցյալի կամքի համաձայն՝ նրա մարմինը թաղվել է ծովում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ապրիլի 24 ծնունդներ Կատեգորիա:1940 ծնունդներ Կատեգորիա:Մայիսի 9 մահեր Կատեգորիա:2017 մահեր Կատեգորիա:Լոս Անջելես քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ
Միշել Բորտ
Միշել Բորտ (Michelle Borth, ), կինոյի և հեռուստատեսության ամերիկացի դերասանուհի։ Առավել հայտնի է «Ասա, որ ինձ սիրում ես», «Մոռացվածները», «Հավայներ 5.0» և «Զինվորական հոսպիտալ» հեռուստասերիալներում խաղացած դերերով։
Կենսագրություն
Միշելը ծնվել է 1978 թվականի օգոստոսի 19-ին Նյու Յորք քաղաքում, որտեղ անցկացրել է ողջ մանկությունը։ Միշելի իտալոամերիկուհի մայրը տան բարեկարգման բիզնեսի սեփականատեր է, իսկ հայրը՝ The New York Times-ի աշխատակից։ Նրանք ունեցել են երեք երեխա (Միշելն ունի երկու կրտսեր եղբայր)։ 2001 թվականին Բորտը ավարտել է Ուեսթչեսթեր (Նյու Յորք) շրջանի Փեյսի համալսարանը (Pace University), որտեղ ստացել է թատրոնի դերասանական վարպետության և պատմության բակալավրի աստիճան։
Դարվինի քոլեջ (Քեմբրիջ)
Քոլեջում սովորում են 600-ից 700 ուսանողներ, հիմնականում մագիստրի կամ փիլիսոփայության դոկտորի աստիճանի համար։ Ուսանողների մոտավորապես կեսը օտարերկրացիներ են։ 2016 թվականին քոլեջում սովորում էին ուսանողներ՝ 80 ազգություններից։ Դարվինի քոլեջը համարվում է Քեմբրիջի համալսարանի մեծագույն ավարտական քոլեջը ։
Միշել Բորտ
Կենսագրություն
Ուսումն ավարտելուց հետո Միշելը մասնակցել է Նյու Յորքի մի քանի թատերական բեմադրություններին, իսկ հետո գնացել է Լոս Անջելես։ 2003-2006 թվականներին Բորտը բացառապես խաղացել է սարսափ ֆիլմերում ։
Դարվինի քոլեջ (Քեմբրիջ)
Պատմություն
Պատերազմից հետո ասպիրանտուրան ավարտածների քանակը ցույց է տվել, որ Քեմբրիջում անհրաժեշտ է ավարտական քոլեջը։ 1963 թվականին Քեմբրիջի առավել հին երեք քոլեջները (Տրինիտի քոլեջ, Իոաննի քոլեջ, Գոնվիլի և Կայի քոլեջ) հայտարարեցին նոր քոլեջ ձևավորելու համատեղ որոշումը։ 1964 թվականի հուլիսի 28-ին Կամի ափին՝ Կունզի դիմաց, կառուցվեց նոր քոլեջը։ 1965 թվականի հունվարի 29-ին քոլեջը ստացավ գաղտնի ժողովի հավանությունն ու ֆինանսական հովանավորությունը։ 1976 թվականին Դարվինի քոլեջը դարձավ անկախ՝ Քեմբրիջի մնացած քոլեջներից ։
Միշել Բորտ
Կենսագրություն
2005 թվականին Միշելը խաղացել է «Ասա, որ ինձ սիրում ես» դրամատիկական սերիալի օդաչուի դերը, իսկ 2007 թվականին սկսել է առաջին եթերաշրջանի նկարահանումները։ Միշելը խաղացել է Ջեյմիի՝ սերիալում նկարագրվող երեք ամուսնական զույգերից ամենաերիտասարդի դերը, որը երիտասարդ մարդու հետ հարաբերություններում խճճվել է սեր և կիրք հասկացությունների միջև։ Ըստ «Թայմ» ամսագրի՝ «Ասա, որ ինձ սիրում ես» սերիալը 2007 թվականի լավագույն սերիալների վարկանիշում զբաղեցրել է 3-րդ տեղը ։
Դարվինի քոլեջ (Քեմբրիջ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1964 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Քեմբրիջի համալսարան
Միշել Բորտ
Կենսագրություն
2009 թվականին American Broadcasting Company-ի (ABC) համար Միշելը մասնակցել է «Մոռացվածները» հեռուստասերիալի նկարահանումներին, որում կատարել է Ճանաչում-Քենդես խմբի անդամի դերը։ 2010 թվականին Միշել Բորտը որպես կինոպրոդյուսեր առաջնաելույթ է կատարել «Ամեն ինչ կարող է տեղի ունենալ մահից առաջ» ֆիլմում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 19 ծնունդներ Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ
Ֆարիդ Գայիբով
Ֆարիդ Ֆազիլ օկլի Գայիբով (Fərid Fazil oğlu Qayıbov, ), ադրբեջանցի պետական գործիչ, Ադրբեջանի Հանրապետության երիտասարդների և սպորտի նախարար ։
Կրթություն
Ֆարիդ Գայիբովը 1995 թվականին ավարտել է Բաքվի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցը։ Նույն թվականին նա ընդունվել է Ադրբեջանի Հանրապետության Նախարարների կաբինետին առընթեր Ադրբեջանի ժողովրդական տնտեսության կառավարման ինստիտուտի բիզնեսի կազմակերպման և կառավարման ֆակուլտետ ։
1999 թվականին ստացել է բակալավրի, իսկ 2001 թվականին՝ մագիստրոսի աստիճան։
Գիտական ​​գործունեություն
2014 թվականին ստացել է մանկավարժության դոկտորի կոչում Լեսգաֆտի անվան պետական ​​ֆիզիկական կուլտուրայի, սպորտի և առողջության համալսարանից (Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան)։ 2021 թվականին նա ընդունվել է XXIV MEMOS գործադիր մագիստրոսական ծրագրին (սպորտային կազմակերպությունների կառավարման գործադիր մագիստրոս)։ Ծրագիրն աջակցվում է Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի, Օլիմպիական համերաշխության և Եվրոպական օլիմպիական կոմիտեների կողմից։
Տյալովա
Տյալովա (Тялова), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պյանդա գետի աջ ափին՝53 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Կնոջ արձանիկ-կուռք
Կնոջ արձանիկ-կուռք, կավե արձանիկ, հնագիտական օբյեկտ, որը պահվում է Երևանում գտնվող Հայաստանի պատմության թանգարանում և գրանցված է 2233-84 համարի տակ։
Այս արձանիկը համարվում է մ.թ.ա. 13-12-րդ դարերի հնություն։ Հայտնաբերվել է Հայաստանի Հանրապետության Արմավիրի մարզի Մեծամոր քաղաքի տարածքում։
Նկարագրություն
Այն իրենից ներկայացնում է նստած հեթանոսական աստվածուհու քանդակ։ Գլուխը փոքր է, դեմքը՝ օվալաձև և տափակ։ Ճակատի հատվածը նեղ է, քիթը՝ մեծ և ցցված։ Աչքերը նշված են կլոր փոսորակներով, բերանը՝ փոքր ճեղքով։ Կարճ պարանոցի շուրջը ոլորուն մանյակի նմանակած ռելիեֆ գծազարդ է։ Կրծքամասին կրում է հորիզոնական ուլունքաշարերով զարդ (10 շար)։ Կնոջ ուսերն ու թիկունքը ծածկող թիկնոցը եզրավորված է ջուրը և հացահատիկը խորհրդանշող ակոսներով և հատիկաձև զարդանախշերով։
Ներկայացված է պտղաբերության հովանավոր աստվածուհի։ Նման արձանիկներն օգտագործվել են ծիսական որոշակի արարողություններում՝ հմայական նաև մոգական նզովքի և անեծքի նպատակով ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հնագիտություն Կատեգորիա:Հնագիտական գտածոներ Կատեգորիա:Հայաստանի պատմության թանգարանի նմուշներ
Ֆրեյա Մեյվոր
Ֆրեյա Մեյվոր (Freya Mavor, ), շոտլանդացի դերասանուհի, որն առավել հայտնի է դարձել «Կաթնակերներ» երիտասարդական սերիալում Մինի Մաքգինեսի դերը խաղալուց հետո։
Կենսագրություն
Ֆրեյա Մեյվորը ծնվել է 1993 թվականի օգոստոսի 13-ին Մեծ Բրիտանիայի Գլազգո քաղաքում ։ Հայրը՝ տիտղոսավոր դրամատուրգ Ջեյմս Մեյվորը, Նեպերայի էդինբուրգյան համալսարանում վարում է սցենարիստների դասընթաց։ Նրա պապը՝ Ռոնալդ Բինգո Մեյվորը, նախքան Շոնտլանդիայի արվեստի խորհրդի ղեկավար դառնալը, 1960-ական թվականներից «The Scotsman»-ում աշխատել է որպես թատերական քննադատ ։ Ֆրեյայի նախապապը՝ Ջեյմս Բրայդին (իսկական անունը՝ Օսբորն Մեյվոր   ), 1950 թվականին դրամայի քոլեջի ստեղծման ճանապարհով վերափոխել է շոտլանդական թատերական կացութաձևը՝ հանդիսանալով Շոտլանդիայի երաժշտության և դրամայի ակադեմիայի առաջատարը։ Ֆրեյայի մայրն ունի իռլանդական և դանիական արմատներ  ։
Կարիերա
Ֆրայան եղել է Pringle of Scotland ընկերության 2011 թվականի գարուն-ամառ հավաքածուի դեմքը ։
2013 թվականին Not Another Happy Ending ռոմանտիկ կատակերգությունում Մեյվորը խաղացել է Նիկոլա Բոլլի դերը։ Ֆիլմն առաջին անգամ ցուցադրվել է 2013 թվականին Էդինբուրգյան կինոփառատոնի եզրափակիչ երեկոյի ժամանակ ։ Նույն թվականին Լիզի դերով նկարահանվել է «Արևածագը Լիթում» ֆիլմում․ մյուզիքլը վերամշակվել է «The Proclaimers» բանաստեղծության հիման վրա։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2013 թվականին Տորոնտոյի կինոփառատոնում ։ 2015 թվականին Մեյվորը նկարահանվել է ֆրանսիական «Ակնոցներով և հրացանով տիկինը ավտոմոբիլում» ֆիլմում ։
Մեյվորը 2011 թվականին հեռուստատեսությամբ BBC One հեռուստաալիքի թողարկած «Սպիտակ թագուհին» դրամայում խաղացել է Ելիզավետա Յորսկիի դերը ։ Ֆրեյան հաջորդ հեռուստատեսային դերը խաղացել է XVII դարում Մեծ Բրիտանիայում և ԱՄՆ-ում տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին պատմող Channel 4 հեռուստաալիքի «Նոր աշխարհ» պատմական մինի-սերիալում ։
Անձնական կյանք
Ֆրեյան ունի երկու եղբայր՝ Հյուգո և Ալեքս ։ Նա ազատ տիրապետում է ֆրանսերենին և նվագում է դաշնամուր։ 2005 թվականին Շոտլանդիայի ազգային երիտասարդական երգչախմբում հանդես է եկել որպես մեցցո-սոպրանո ։ 2012 թվականին նա, ըստ FHM ամսագրի բրիտանական հրատարակության տարբերակի, տարվա 100 ամենասեքսուալ կանանց ցուցակում գրավել է 78-րդ տեղը ։ 2013 թվականին Screen International ամսագիրը նրան անվանել է «Մեծ Բրիտանիայի ապագա աստղ» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օգոստոսի 13 ծնունդներ Կատեգորիա:1993 ծնունդներ Կատեգորիա:Գլազգո քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Շոտլանդացի դերասաններ Կատեգորիա:Մոդելներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Շոտլանդացի դերասանուհիներ
Յոթ սամուրայներ
«Յոթ սամուրայներ» (七人の侍, Շիչինին նո սամուրայ, 1954 թ.), ճապոնական գեղարվեստական ֆիլմ։ Հռչակավոր Ակիրա Կուրոսավայի դասական դարձած փիլիսոփայական դրաման։
Սյուժե
XVI դարի երկրորդ կես։ Ճապոնական գյուղերից մեկի բնակիչները պատահմամբ տեղեկանում են, որ թափառական բանդիտները պատրաստվում են հարձակվել իրենց գյուղի վրա և խլել բերքը։ Գյուղացիներն իրենցից երեք հոգու ուղարկում են քաղաք, որպեսզի նրանք մարդիկ վարձեն գյուղը պաշտպանելու և որ վերջիններս համաձայնեն աշխատել միայն ուտելիքի դիմաց, որովհետև գյուղացիները նրանց առաջարկելու ուրիշ բան չունեն։ Գյուղացիները ականատես են դառնում, թե ինչպես է փորձառու մարտիկ Կամբեյը անզեն ձեռքերով վնասազերծում և սպանում մի երեխայի պատանդ վերցրած ավազակին։ Նրանք սամուրային պատմում են իրենց դժբախտության մասին, և Կամբեյը համաձայնում է օգնել գյուղացիներին։
Կամաց-կամաց Կամբեյը հավաքում է փորձառու մարտիկներից կազմված մի փոքր ջոկատ, նրանց են միանում նաև երիտասարդ սամուրայ Կացուսիրոն, ով ուզում է դառնալ Կամբեյի աշակերտը, և Կիկուտիյոն, ով իրեն ներկայացնում է որպես սամուրայ, բայց իրականում մի սովորական թափառաշրջիկ է։
Ջոկատը ժամանում է գյուղ, որի բնակիչները վախով ու զգուշությամբ են դիմավորում սամուրայներին։ Սակայն Կիկուտիյոն, ով շատ լավ էր ճանաչում գյուղացիներին, կարողանում է համոզել գյուղացիներին, որ սամուրայներն իրականում եկել են գյուղը պաշտպանելու, այլ ոչ թե թալանելու։ Սամուրայները սկսում են գյուղացիների հետ միասին կազմակերպել գյուղի պաշտպանությունը։
Երբ բանդիտները հարձակվում են, գյուղացիները նրանց փոքր խմբերին ներս են թողնում գյուղի տարածք և ոչնչացնում։ Վերջին հարձակման ժամանակ գյուղի տարածք են թողնում բանդիտների վերջին ու ամենամեծ խմբին և ոչնչացնում նրանց։ Սակայն կռիվների ժամանակ զոհվում են նաև սամուրայներ։ Ողջ են մնում միայն Կամբեյը, Սիտիրոձին և Կացուսիրոն։
Կամբեյը, Սիտիրոձին և Կացուսիրոն լքում են գյուղը, նրանք արդեն պետք չեն գյուղացիներին, ովքեր սկսում են իրենց խաղաղ կյանքը։
Պարգևներ
Ֆիլմը ստացել է 5 մրցանակ, ներկյացաված է եղել ևս 4-ի, որոնց թվում՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1954 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ակիրա Կուրոսավայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ճապոնական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ճապոներեն ֆիլմեր
Ռիխարդ Վագներ
Ռիխարդ Վագներ (Richard Wagner. ), գերմանացի կոմպոզիտոր, դիրիժոր, երաժշտական տեսաբան և ակնարկագիր։ Հիմնականում հայտնի է իր օպերաներով (կամ ինչպես հայտնի են նրա ավելի ուշ շրջանի գործերը` «երաժշտական դրամա»)։ Ի տարբերություն օպերային կոմպոզիտորների մեծ մասի` Վագները բացի երաժշտությունից գրել է նաև լիբրետո՝ բեմի համար նախատեսված իր յուրաքանչյուր գործի համար։ Ի սկզբանե որպես կոմպոզիտոր ճանաչվելով Կարլ Մարիա ֆոն Վեբերի և Ջակոմո Մեյերբերի նմանողությամբ ռոմանտիկ ոգով ստեղծագործություններով` Վագները հեղաշրջում է կատարել օպերային արվեստում` համաձայն Գեզամկունստվերկի (արվեստի լիակատար ստեղծագործություններ), որտեղ նա ձգտել է երաժշտությանը միավորել բանաստեղծական, տեսողական և դրամատիկ արվեստները։ Նա այս տեսությունը շարադրել է էսսեների շարքում, որոնք հրապարակվել են 1849-1852 թվականների միջակայքում։ Վագներն առավել ամբողջական ձևով այս գաղափարներն իրականացրել է չորս օպերաներից բաղկացած «Նիբելունգի մատանին» օպերայում։
Վագների կոմպոզիցիան հատկապես ուշ շրջանում տարբերվում է բարդ կառուցվածքով, հարուստ հարմոնիայով և նվագախմբային գործիքավորմամբ, ինչպես նաև լեյտմոտիվների կիրառմամբ, որոնք առանձին կերպարների, տեղանքի, գաղափարի և սյուժետային տարրերի հետ կապված երաժշտական ֆրազներ են։ Նրա հաջողությունները երաժշտական լեզվում (ծայրաստիճան խրոմատիզմ, տոնային կենտրոնների արագ վերադասավորում) մեծ ազդեցություն են թողել դասական երաժշտության զարգացման գործում։ Նրա «Տրիստան և Իզոլդան» հաճախ համարում են ժամանակակից երաժշտության սկիզբ։
Վագներն ունեցել է սեփական օպերային թատրոն՝ Բայրոյթի թատրոնը (Bayreuth Festspielhaus), որը ներառել է դիզայներական շատ նոր գործառույթներ։ Այստեղ են կայացել «Մատանի» և «Պարսիֆալ» ստեղծագործությունների առաջնելույթները, իսկ նրա կարևորագույն գործերն ամեն տարի շարունակվում են ներկայացվել Բայրոյթի թատրոնում։
Մինչև վերջին տարիները Վագների կյանքը բնութագրվել է քաղաքական հալածանքով, բուռն սիրավեպերով, աղքատությամբ։ Երաժշտության, դրամայի, քաղաքականության մասին նրա վիճելի ստեղծագործություններն ընդհանուր մեկնաբանությունների տեղիք են տվել մասնավորապես 20-րդ դարի վերջին, որտեղ նրանք արտահայտում են հակասեմական տրամադրություններ։ Նրա գաղափարների ազդեցությունը նկատելի է 20-րդ դարի արվեստի շատ հոսանքներում. Վագների ազդեցությունը տարածվել է իր կոմպոզիցիայի սահմաններից դուրս` փիլիսոփայության, դիրիժորության, կիրառական արվեստի, թատրոնի, գրականության մեջ։
Վաղ տարիներ
Ռիխարդ Վագները ծնվել է 1813 թվականի մայիսի 22-ին Լայպցիգում, որտեղ նրա ընտանիքը ապրել է հրեական թաղամասի Բրյուլ 3 հասցեում։ Հայրը` Կարլ Ֆրիդրիխը, աստիճանավոր է եղել ոստիկանական ծառայությունում, իսկ մայրը` Ջոանա Ռոզինեն (ծնունդով` Պաետց), եղել է հացթուխի աղջիկ ։ Մկրտվել է Սուրբ Ֆոմայի եկեղեցում։ Ռիխարդը եղել է ընտանիքի իններորդ երեխան։ Նրա հայրը մահացել է տիֆից, երբ տղան ընդամենը վեց ամսական էր։ Մայրը դրանից հետո ապրել է Կարլի ընկերոջ` դերասան, դրամատուրգ Լյուդվիգ Հայերի հետ ։ 1814 թվականի օգոստոսին նրանք հավանաբար ամուսնացել են, չնայած այդ մասին տեղեկություն չի պահպանվել Լայպցիգի եկեղեցական փաստաթղթերում ։ Ռիխարդի մայրն ու նրա ընտանիքը տեղափոխվում են Հայերի մոտ` Դրեզդեն։ Մինչև 14 տարեկան հասակը Վագները հայտնի է եղել որպես Վիլհելմ Ռիչարդ Հայեր։ Նա գրեթե կասկած չուներ, որ Հայերը իր կենսաբանական հայրն է ։
1827 թվականին ընտանիքը վերադառնում է Լայպցիգ։ Վագները երաժշտություն է սկսում սովորել 1828 թվականից. 1828-1831 թվականներին նա հարմոնիայի դասեր է առնում Քրիստիան Գոթլիբ Մյուլլերից ։ 1828 թվականի հունվարին նա առաջին անգամ լսում է Բեթհովենի 7-րդ սիմֆոնիան, իսկ մարտին նույն կոմպոզիտորի 9-րդ սիմֆոնիան։ Բեթհովենը դառնում է նրա ներշնչանքի հիմնական աղբյուրը, և Վագները սկսում է գրել 9-րդ սիմֆոնիայի դաշնամուրային տարբերակը ։ Նա նաև տպավորված էր Մոցարտի «Ռեքվիեմով» ։ Վագների դաշնամուրային վաղ սոնատները և նվագախմբի ուվերտյուրաների առաջին փորձերը հենց այս շրջանին են վերաբերում ։
1829 թվականին նա դիտում է ներկայացում` դրամատիկ սոպրանո Վիլհելմինա Շրյոդեր-Դևրիենտի մասնակցությամբ, ինչը դառնում է օպերայում դրամայի ու երաժշտության միաձուլման իր գաղափարի հիմքը։ Ինքնակենսագրության մեջ Վագները գրել է. «Երբ ես հետ եմ նայում իմ անցկացրած ողջ կյանքին, չեմ գտնում որևէ իրադարձություն, որը կհավասարվեր այն տպավորությանը, որն թողել էր ինձ վրա ներկայացումը»։ Նա պնդում էր, որ անկրկնելի այդ արտիստի մարդկային խոր ելույթը իր մեջ վառել է գրեթե դիվային կրակ ։
1831 թվականին Վագներն ընդունվել է Լայպցիգի համալսարան, որտեղ ունկնդրել է փիլիսոփայության և գեղագիտության դասախոսություններ։ Այնտեղ նա դառնում է սաքսոնական ուսանողական եղբայրության անդամ ։ Նա կոմպոզիցիայի դասեր է վերցնում Թեոդոր Վայնլիգից ։ Վերջինս այնպես է տպավորվում Վագների երաժշտական ընդունակություններով, որ հրաժարվում է իր դասերի դիմաց գումար ընդունելուց։ Նա մշակում է իր աշակերտի B-flat major դաշնամուրային սոնատը (այն նվիրվում է հենց ուսուցչին)։ Մեկ տարի անց Վագները գրում է իր Դո մաժոր սիմֆոնիան, որը ներկայացվում է 1832 թվականին Պրահայում և 1833 թվականին Լայպցիգի Գևանդհաուսում ։ Այնուհետև նա սկսել է աշխատել «Հարսանիք» («Die Hochzeit») օպերայի շուրջ, որն այդպես էլ ավարտին չի հասցրել ։
Վաղ կարիերա և ամուսնություն (1833-1842)
1833 թվականին Վագների եղբորը` Ալբերտին, հաջողվում է նրա համար պաշտոն ստանալ Վյուրցբուրգում ։ Մեկ ամիս անց նա ստանում է Վյուրցբուրգի օպերային թատրոնի խմբավարի պաշտոնը՝ զուգակցելով աշխատանքը կոմպոզիցիայի ուսման հետ։ Մամուլում են հայտնվում Վագների երաժշտական քննադատական առաջին հոդվածները։ Նույն թվականին 20 տարեկան Ռիխարդ Վագները ստեղծում է իր առաջին ամբողջական օպերան` «Փերիները» (Die Feen)։ Այս գործը, որը Վեբերի ոճի նմանությամբ էր, ներկայացվել է միայն կես դար անց` 1883 թվականին` կոմպոզիտորի մահից հետո Մյունխենում ։ Վերադառնալով Լայպցիգ` Վագները 1834 թվականին կարճ ժամանակով ստանձնում է Մագդեբուրգի օպերային թատրոնի երաժշտական տնօրենի պաշտոնը ։ Այս ընթացքում նա գրում է «Սիրելու արգելք» օպերան (Das Liebesverbot, ըստ Շեքսպիրի «Չափ ընդդեմ չափի» կատակերգության), որի բեմադրությունը կատարվում է 1836 թվականին Մագդեբուրգում, սակայն փակվում է երկրորդ ելույթից առաջ. ճգնաժամ ապրող թատերական ընկերությունը սնանկացման եզրին է հասցնում նաև կոմպոզիտորին ։ Վագները ընկնում է Մագդեբուրգի առաջատար դերասանուհիներից մեկի` Վիլհելմինա (Մինա) Պլաների ազդեցության տակ և օպերայի ձախողումից հետո մեկնում Մագդեբուրգից` տեղափոխվելով Քյոնիգսբերգ, որտեղ Մինան օգնում է նրան թատրոնում աշխատանք գտնելու ։ Երկու ամուսնություններից հետո (նոյեմբերի 24, 1863 թվական և մայիս, 1837) Մինան լքում է Վագներին. դա բուռն ամուսնության առաջին դրվագն էր միայն։ 1837 թվականին Վագները տեղափոխվում է Ռիգա (այնուհետև` Ռուսական կայսրություն)` ստանձնելով տեղի օպերայի երաժշտական տնօրենի պաշտոնը։ Այս պաշտոնում նա առնչվում է Մինայի քրոջ` Ամալիի հետ, ով նույնպես երգչուհի էր, իսկ 1838 թվականին վերականգնում է իր հարաբերությունները Մինայի հետ ։
1839 թվականի ամռանը, կուտակած մեծ պարտքերից խուսափելով, Ռիգայից կնոջ հետ ծովով մեկնում է Փարիզ՝ Ֆրանսիայում ապրելով շուրջ երկուսուկես տարի (1839 թվականի օգոստոսի 20-ից մինչև 1842 թվականի ապրիլի 7-ը) ։ Սկզբում նրանք ծովային ճանապարհով հասնում են Լոնդոն` ինչից ոգեշնչվելով Վագները գրում է «Թռչող հոլանդացի» օպերան, որի սյուժեն հիմնված է Հայնրիխ Հայնեի ստեղծագործությունների վրա ։ 1839 թվականի սեպտեմբերի Վագները հաստատվում է Փարիզում` այնտեղ մնալով մինչև 1842 թվականը։ Չնայած զրկանքներին և մշտական եկամուտի բացակայությանը` Փարիզում Վագները որոշակի ճանաչման է հասնում երաժշտական շրջանակներում՝ ծանոթանալով Հայնրիխ Հայնեի, Հեկտոր Բեռլիոզի, Ջակոմո Մեյերբերի և մշակութային այլ գործիչների հետ ։ Ֆրանսիայի մայրաքաղաքում ապրելու տարիներին Վագները գրում է «Ֆաուստի» նախերգանքը, ավարտին է հասցնում «Ռիենցի» օպերան, գրում «Թռչող հոլանդացի» օպերայի լիբրետտոն։ 1841 թվականի հունիսին Մեյերբերի աջակցությամբ «Ռիենցի» օպերան ընդունվում է բեմադրության Դրեզդեն քաղաքում ։
Դրեզդեն (1842-1849)
Վագները Դրեզդենում ապրում է հետագա վեց տարիներին` նշանակվելով Արքայական սաքսոնական թատրոնի դիրիժոր ։ 1843 թվականի հունվարի 2-ին Դրեզդենում բեմադրվում է Վագների հաջորդ՝ «Թռչող հոլանդացի» օպերան, որն ամրապնդում է երգահանի հռչակը, իսկ 1845 թվականի հոկտեմբերի 19-ին` «Տանհոյզեր» օպերան ։ Վագները նույն տարվա փետրվարին նշանակվում է Դրեզդենի օպերային թատրոնի երաժշտական ղեկավար։ Վագների օպերաները սկսվում են բեմադրվել Գերմանիայի այլ քաղաքներում՝ «Ռիենցին»՝ Համբուրգում և Բեռլինում, «Թռչող հոլլանդացին»՝ Կասսելում, Ռիգայում և Բեռլինում։ 1845 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Դրեզդենում կայանում է «Տանհոյզեր» օպերայի առաջին ներկայացումը։ Վագները առնչվում է Դրեզդենի գեղարվեստական շրջանակներին, ծանոթանում կոմպոզիտոր Ֆերդինանդ Հիլլերի և ճարտարապետ Գոդֆրիդ Զեմպերի հետ  ։
1849 թվականին Վագները մասնակցում է Դրեզդենյան ապստամբությանը։ Նա ակտիվ էր գերմանացի նացիոնալ-սոցիալիստների շրջանում` պարբերաբար ընդունելով այնպիսի հյուրերի, ինչպիսիք են դիրիժոր և ռադիկալ խմբագիր Ավգուստ Ռյոկելը և ռուս անարխիստ Միխայիլ Բակունինը ։ Նրա վրա ազդեցություն են թողել նաև Պիեռ Ժոզեֆ Պրուդոնի և Լյուդվիգ Ֆոյերբախի գաղափարները ։ Վագները երկրորդական դեր է խաղացել մայիսյան ապստամբության մեջ, որի պարտությունից հետո հեղափոխականներին կալանելու հրաման է տրվել։ Վագները փախչում է Ցյուրիխ, որտեղ սկզբնական շրջանում պատսպարվում է իր ընկերոջ` Ալեքսանդր Մյուլլերի մոտ ։ Ցյուրիխում նա անցկացնում է իր կյանքի հաջորդ տասը տարիները ։
Աքսորի տարիներ։ Շվեյցարիա (1849-1858)
Վագները հաջորդ 12 տարիներն անցկացնում է Գերմանիայից աքսորված։ Նա ավարտին է հասցնում «Լոհենգրին» օպերան, որը վերջինն էր միջին շրջանի օպերաներից Դրեզդենի ապստամբությանը նախորդող շրջանում։ Նա հուսահատ գրում էր Ֆերենց Լիստին, որ վերջինս իր բացակայության պայմաններում կազմակերպի բեմադրությունը։ Լիստն օպերայի առաջնախաղը կազմակերպում է 1850 թվականի օգոստոսին Վայմարում ։
Աքսորի տարիներին, կտրված լինելով գերամանական երաժշտական միջավայրից և առանց կանոնավոր եկամտի, Վագները մռայլ հոգեվիճակում էր։ 1850 թվականից մինչև 1859 թվականը նրա ընկերոջ` Կառլ Ռիտերի կինը` Ջուլյան, նրան ոչ մեծ թոշակ է վճարում։ Իր ընկերուհու` Ջեսի Լաուսոտի աջակցությամբ` այն տարեկան կազմում էր 3.000 թալեր, սակայն այս ծրագիրը դադարեցվում է, երբ Վագները սիրավեպ է սկսում տիկին Լաուսոտի հետ ։ Վագները նույնիսկ ծրագրում է 1850 թվականին նրա հետ փախչել, ինչը կանխում է նրա ամուսինը։ Այդ ընթացքում Վագների կինը` Մինան, ով չէր սիրում «Ռիենցիից» հետո գրված օպերաները, ընկնում է խոր ճգնաժամի մեջ։ Էռնեստ Նյումենի խոսքերով Վագները դառնում է վատ առողջության գերին, ինչը «մեծ առումով գերլարված նյարդերի խնդիր էր» ։
Ցյուրիխում լինելու առաջին տարիներին Վագները գրում է իր գլխավոր գրական երկերը, որոնք հիմնականում էսսեներ էին։ Դրանց թվում են «Արվեստը և հեղափոխությունը» (Die Kunst und die Revolution), «Ապագայի գեղարվեստական ստեղծագործությունը» (Das Kunstwerk der Zukunft, 1849), «Օպերա և դրամա» (Oper und Drama, 1851), ինչպես նաև «Հուդայականությունը երաժշտության մեջ» (Das Judenthum in Musik, 1850) պամֆլետը, որում իշխում էին հակասեմական հայացքները ։ Այս գործում Վագները պնդում էր, որ չարաշահելով հակասեմական տրամադրությունները` հրեաները ոչ մի առնչություն չեն ունեցել գերմանական ոգու հետ և ստեղծել են միայն չնչին ու արհեստական երաժշտություն ։ Նրա խոսքերով հրեաները երաժշտություն են ստեղծում ճանաչում, դրա միջոցով էլ` ֆինանսական հաջողություն ձեռք բերելու համար, ոչ թե արվեստի իսկական գործ արարելու նպատակով ։
«Օպերա և դրամա» էսսեում Վագները ներկայացրել է դրամայի գեղագիտությունը, որը նա կիրառել է «Մատանիների» շարքը ստեղծելիս։ Դրեզդենից մեկնելուց առաջ Վագները մշակել է սցենար, որը հետագայում իրականացվել է «Նիբելունգի երգը» չորս մասից բաղկացած շարքում։ Սկզբում նա գրել է «Զիգֆիդի մահը» օպերայի լիբրետոն։ Ցյուրիխ գալով` նա ընդարձակում է Զիգֆրիդի մասին օպերայի սյուժեն, ավարտում է «Վալկիրիայի» և «Հռենոսի ոսկին» օպերաների լիբրետոները, վերանայում է այլ լիբրետոներ` համաձայնության գալով նոր կոնցեպցիայի շուրջ, այն ավարտելով 1852 թվականին ։ «Օպերա և դրամա» էսսեում հեղինակը փաստորեն հրաժարվում է մինչ այդ գրած օպերաների սկզբունքից` ներառյալ «Լոհենգրինը»։ Իր տեսակետների փոփոխությունը մեկնաբանելու համար Վագները 1851 թվականին հրապարակում է ինքնակենսագրական «Հաղորդակցություն ընկերներիս հետ» հոդվածը, որը պարունակում էր նրա առաջին հրապարակային հայտարարությունն այն մասին, որ «Մատանիների» շարքի հիմքն էր հանդիսանում ։
Վագները 1853 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1854 թվականի նույն ամիսը աշխատում է «Հռենոսի ոսկու» երաժշտության շուրջ, իսկ դրանից հետո` «Վալկիրիայի» (1854 թվականի հունիսից 1856 թվականի մայիս) ։ Նա սկսում է աշխատանքը «Մատանիների» երրորդ օպերայի շուրջ, որը նա այդ ժամանակ ուղղակի Զիգֆրիդ էր անվանում։ 1856-1857 թվականներին, հնարավոր է, նա մշակել է միայն երկու գործողությունները։ Կոմպոզիտորը որոշում է մի կողմ թողնել այդ աշխատանքը, որպեսզի կենտրոնանա նոր գաղափարի շուրջ` անցնելով «Տրիստան և Իզոլդա» օպերայի ստեղծմանը (1857-1859 թվականներ) ։ Նոր օպերայի համար ներշնչանքի աղբյուր էր Արթուր Շոպենհաուերի փիլիսոփայությունը, մասնավորապես նրա «Կյանքը որպես կամք և ներկայացում» ստեղծագործությունը, որին Վագներն առնչվել է 1854 թվականին իր բանաստեղծ ընկեր Գեորգ Հերվեգի միջոցով։ Ավելի ուշ Վագներն այն անվանել է իր կյանքի կարևորագույն իրադարձությունը։ Հանգամանքները, որոնցում հայտնվել էր Վագների անձը, որոշակի ներգործությունն ունեցան Շոպենհաուերի փիլիսոփայությունը յուրովի ըմբռնելու հարցում, որն աչքի էր ընկնում մարդու նկատմամբ ունեցած հոռետեսական հայացքներով։ Նա Շոպենհաուերի երկրպագուն մնաց իր հետագա ողջ կյանքում ։
Շոպենհաուերի դրույթներից մեկի համաձայն` երաժշտությունն արվեստում բարձրագույն դեր ունի` որպես կյանքի էության ուղղակի արատահայտություն, նրա կույր կամքի դրսևորում ։ Այս դրույթը հակասում էր Վագների պատկերացումներին, որոնք արտահայտված էին «Օպերա և դրամա» էսսեում. այնտեղ նշվում էր, որ երաժշտությունը պետք է ենթարկվի դրամային ։ Սակայն Շոպենհաուերի ազդեցությունը ստիպում է Վագներին իր ուշ շրջանի օպերաներում, ներառյալ «Մատանիների» շարքի երկրորդ կեսը, ավելի կարևոր դեր հատկացնել երաժշտությանը։ Շոպենհաուերի ուսմունքի ազդեցությունն իր տեղն է գտել Վագների հետագա լիբրետոներում։
Ներշնչանքի մեկ այլ աղբյուր էլ բանաստեղծ, գրող Մաթիլդա Վեզենդոկն էր, ով մետաքսի առևտրական Օտտո Վեզենդոկի կինն էր։ Վագները 1852 թվականին Ցյուրիխում հանդիպել է Վեզենդոկներին, ովքեր իր երաժշտության մեծ երկրպագուներն էինref>Newman (1976) II, 415–8, 516–8 ։ 1853 թվականին Վեզենդոկները հոգացել են Վագների որոշ ծախսեր Ցյուրիխում, իսկ 1857 թվականին իրենց կալվածքում Վագներին տնակ են հատկացրել, որը հայտնի է դարձել Ասիլ («պատսպարան» կամ «հանգստի վայր») անունով ։ Այս ընթացքում Վագների կիրքը իր հովանավորի կնոջ հանդեպ դրդում է նրան հրաժարվելու «Մատանիների» շարքի վրա աշխատելուց (հետագա 12 տարիներին Վագները չի աշխատում այս շարքի շուրջ) և սկսել «Տրիստանի» աշխատանքները ։ Օպերայի շրջանակներում Վագները Մաթիլդայի բանաստեղծությունների հիման վրա հինգ երգ է ստեղծել ձայնի և դաշնամուրի համար ։
1855 թվականին Վագները, որպես նախնական ստուգահանդես, «Լոնդոնի ֆիլհարմոնիկ հասարակության» հետ մի քանի համերգ է տալիս, ընդ որում մեկը թագուհի Վիկտորյայի համար ։ Թագուհին հիացել է «Տանհոյզերի» ուվերտյուրայով և համերգից հետո խոսել Վագների հետ` այդ մասին իր օրագրում գրելով, որ նա «կարճահասակ, շատ հանգիստ մարդ է, կրում է ակնոց, ունի լայն ճակատ, կեռ քիթ և առաջ եկած կզակ» ։
Աքսորի տարիներ։ Վիեննա և Փարիզ (1858-1862)
Վագների և Մաթիլդայի սիրավեպը փլուզվում է 1858 թվականին, երբ Մինան Ռիխարդի մոտ հայտնաբերում է Մաթիլդայի նամակները ։ Մինայի հետ առճակատումից հետո Վագները լքում է Ցյուրիխը` ուղևորվելով Վենետիկ, որտեղ վարձակալում է Հուստինիանի պալացոն, իսկ Մինան վերադառնում է Գերմանիա ։ Վագների վերաբերմունքը Մինայի նկատմամբ փոխվում է. նրա հետ նամակագրական կապի խմբագիր Ջոն Բուրկը նշում է, որ Վագների համար Մինան «հաշմանդամ էր, որին վերաբերում են բարությամբ ու հոգատարությամբ, բայց նույնիսկ հեռավորությունից նա հոգեկան հանգստի վտանգ ուներ» ։
Վագները շարունակում է նամակագրական կապը Մաթիլդայի և մտերմիկ հարաբերությունները նրա ամուսնու` Օտտոյի հետ, ով դեռ շարունակում էր ֆինանսապես աջակցել կոմպոզիտորին։ 1859 թվականին Մաթիլդային ուղղված նամակում Վագները հումորով գրել է «Տրիստանի» մասին. «Երեխա՜... Այս Տրիստանը վերածվում է ինչ-որ ահարկու երևույթի։ Այս վերջին տեսարանը... վախենում եմ, որ օպերան կարգելեն, միայն միջակ ներկայացումները կարող են օգնել. բացարձակ լավ ներկայացումները կարող են մարդկանց խելքահան անել» ։
1859 թվականի նոյեմբերին Վագները կրկին վերադառնում է Փարիզ, որպեսզի հետևի «Տանհոյզերի» նոր բեմադրությանը, ինչը կազմակերպվում էր արքայադուստր Պոլինա ֆոն Մետերնիխի ջանքերով (նրա ամուսինը Փարիզում Ավստրիայի դեսպանն էր)։ Սակայն անհաջողությամբ է ավարտվում Ֆրանսիայի մայրաքաղաքը նվաճելու նրա երկրորդ փորձը. 1860 թվականին Փարիզում տված նրա երեք համերգները վատ ընդունելության են արժանանում, իսկ 1861 թվականին «Գրանդ-օպերա» թատրոնում «Տանհոյզերի» բեմադրությունը տապալվում է։ Դա մասամբ հետևանք էր Ժոքեյ ակումբի (Jockey-Club de Paris) պահպանողական ճաշակի, որը բողոքի ակցիա էր կազմակերպել թատրոնում` ի նշան առաջին ակտում բալետային գծի ներառման, ինչը ավանդաբար արվում էր երկրորդ ակտում։ Սակայն դա կարող էր նաև քողարկված քաղաքական բողոքի նշան լինել` ընդդեմ Նապոլեոն III-ի վարած ավստրիամետ քաղաքականության ։ Հենց այս ընթացքում է Վագները հանդիպում ֆրանսիացի բանաստեղծ Շառլ Բոդլերին, ով հրատարակել էր «Ռիխարդ Վագները և Տանհոյզերը Փարիզում» հոդվածը` դրական արտահայտվելով ներկայացման մասին ։ Երրորդ ներկայացումից հետո օպերայի բեմադրությունը հանվում է, և Վագները շուտով լքում է Փարիզը ։
Ձգտելով բարելավել իր նյութական վիճակը՝ 1862–1863 թվականներին Վագները հանդես է գալիս համերգներով Վիեննայում, Պրահայում, Պետերբուրգում և այլ քաղաքներում։ Չնայած դրան` ծախսերի մեջ անզուսպ երգահանը շարունակում է խճճվել պարտքերի մեջ։
Վերադարձ ու վերածնունդ (1862-1871)
1862 թվականին Վագների վրայից լիովին հանվում է քաղաքական արգելքը։ Կոմպոզիտորը հաստատվում է Հեսսենի երկրամասի Բիբրիխ քաղաքում` Վիսբադենից ոչ հեռու ։ Այստեղ Մինան նրան այցելում է վերջին անգամ. նրանք անվերադարձ բաժանվում են, չնայած Վագները շարունակում էր նրան ֆինանսապես աջակցել Մինայի` Դրեզդենում ապրելու տարիներին մինչև 1866 թվականին նրա մահը ։
«Տրիստան և Իզոլդայի» փորձերի դժվարություններից հետո առաջին ներկայացումը կայանում է 1865 թվականի հունիսի 10-ին Մյունխենի ազգային թատրոնում. դա վերջին 15 տարիներին Վագների առաջին պրեմիերան էր (Պրեմիերան պետք է կայանար մայիսի 15-ին, բայց Վագների պարտապանները դատական կատարածուի միջոցով չեղարկում են այն։ Հետաձգման պատճառ էր նաև Իզոլդայի դերակատար Շնոր ֆոն Քերոլսֆելդի հիվադությունը) ։ Ներկայացման դիրիժորը Հանս ֆոն Բյուլովն էր, ում կինը` Ֆերենց Լիստի դուստր Կոզիման, նույն թվականի ապրիլին դուստր է ունենում, ում անվանում է Իզոլդա։ Աղջկա հայրը ոչ թե Բյուլովն էր, այլ Վագները ։
Վագները իր կյանքն է կապում Կոզիմայի հետ, ով 24 տարով փոքր էր կոմպոզիտորից, և ինքն էլ Լիստի ապօրինի դուստրն էր Մարի դե Ագուլից ։ Նա երգահանի հետ լինելու համար հեռանում է իր առաջին ամուսնուց՝ անվանի դիրիժոր Հանս ֆոն Բյուլովից։ Լիստը սկզբում չի խրախուսում աղջկա միությունը Վագների հետ, չնայած որ երկու տղամարդիկ ընկերներ էին ։ Այս սկանդալային հանգամանքը, ինչպես նաև Վագների կողմից Բավարիայի կառավարման գործերի մեջ խառնվելու համար Լյուդվիգ II-ի վրա իր ազդեցությունն օգտագործելու փորձերը թույլ տվեցին Բավարիայում նրա քաղաքական ընդդիմախոսներին պնդել երգահանին Մյունխենից հեռացնելու միտքը ։ 1865 թվականին Լյուդվիգն ինքն է ստիպված խնդրում, որ Վագները լքի Մյունխենը, սակայն Վագներին հաջողվում է նրան տարհամոզել ։
Լյուդվիգ II-ը Վագներին տեղավորում է Շվեյցարիա՝ Լյուցեռնի լճի ափին գտնվող Տրիբշեն բնակավայրում, որտեղ կոմպոզիտորն անցկացնում է վեց տարի ։
Տրիբշենում նա 1867 թվականին ավարտին է հասցնում «Նյուրնբերգի մեյսթերզինգերներ» օպերան, որի առաջնելույթը կազմակերպվում է հաջորդ տարվա հունիսի 21-ին Մյունխենում։ Լյուդվիգ Բավարացու պնդմամբ «Մատանիների» առաջին երկու մասերի բեմականացումները կատարվում են Մյունխենում 1869 և 1870 թվականներին, սակայն Վագները պահպանում է իր վաղեմի երազանքը, որն արտահայտել էր դեռևս «Հաղորդակցություն իմ ընկերների հետ» հոդվածում, որ ամբողջական շարքը հատուկ փառատոնով ներկայացվի նոր օպերային թատրոնում ։ Նա ավարտում է նաև «Նիբելունգի մատանին» շարքի վերջին երկու օպերաները՝ «Զիգֆրիդը» և «Աստվածների մթնշաղը», գրում է մի շարք գրական երկեր, այդ թվում՝ «Դիրիժորության մասին» (Über das Dirigieren, 1869) և «Բեթհովեն» (1870)։
Կայունություն հաղորդելով նոր կյանքին` Վագները իր էներգիան կենտրոնացնում է «Մատանիների» շարքն ավարտելու վրա։ Նա չի հրաժարվում իր հայացքներից. 1869 թվականին վերահրատարակում է 1850-ական թվականներին իր կեղծանվամբ հրատարակած «Հուդայականությունը երաժշտության մեջ» գրքույկը։ Նա ընդարձակում է նախաբանը` ավելացնելով նաև լրացուցիչ ամփոփիչ հատված։ Հրապարակումը հանգեցնում է հասարակական որոշ բողոքի Վիեննայում և Մանհայմում ։
Բայրոյթ (1871-1876)
Լյուդվիգ Բավարացին, թեև հիասթափվել էր Վագներից` որպես մարդուց, այնուամենայնիվ մնում էր նրա երաժշտության ջերմ երկրպագուն։ 1860-ական թվականների վերջերին 70-ական թվականների սկզբներին Մյունխենում բեմադրվում են երգահանի «Մեյսթերզինգերներ», «Հռենոսի ոսկին», «Վալկիրիա» օպերաները։ Վագները դառնում է եվրոպական երաժշտության առաջնորդներից մեկը, նրա օպերաները բեմադրվում են եվրոպական երկրների օպերային թատրոններում, հրատարակվում են նրա երաժշտագիտական և քննադատական երկերը։ Սակայն Վագները երազում էր ստեղծել օպերային նոր թատրոն, որտեղ հնարավոր կլիներ լիարժեք կերպով կյանքի կոչել իր երաժշտական ստեղծագործությունները՝ երաժշտական դրամաները։