cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հուբերտ Օգունդե
Ցելուլոիդային տարիներ
Ֆիլմը ֆինանսավորելու համար Օգունդեն վաճառեց իր ունեցվածքի մի մասը։ Օգունդեի հաջորդ ֆիլմը «Յայեսինմին» էր, որը Այեի շարունակությունն էր, գրված Օյգունդեի և Ֆրեդի Գուդիի կողմից։ Նրա երրորդ ֆիլմը Aropin N'Tenia-ն էր՝ բեմադրության ներկայացման մեկ այլ ադապտացիա, որի պրեմիերան կայացել էր 1964 թվականին։ Ֆիլմում ավելի քիչ առեղծվածային կերպարներ կային, քան նրանցում,որոնք նրան նախորդում էին ։ Օգունդեն առանց որևէ բացառության միջոցներ է տրամադրել իր բոլոր ֆիլմերի արտադրության համար։ Նրա չորրորդ ֆիլմը «Այանմո»-ն էր, որն ի սկզբանե ադապտացված էր պիեսից, որը նվիրված էր նախկինում մահացած կնոջը՝ Ադեշևային։
1982 թվականին Օգունդեն ստեղծեց կինո գյուղ իր հայրենի Օսոսա քաղաքում, որը ծառայելու էր որպես ֆիլմերի նկարահանման ստուդիա։ Նրա վերջին երկու ֆիլմերը՝ Արոպին Էնթենիան և Այանմոն, նկարահանվել են Օգունդե կինո-գյուղում։
Երաժշտական ալբոմներ
Իր կարիերայի ընթացքում Օգունդեն թողարկել է բազմաթիվ երաժշտական ալբոմներ։ Նրա տարբերակիչ ձայնը նշանավորեց այս ալբոմների երգերը, որոնք, ինպես և նրա պիեսներն ու ֆիլմերը, ցուցադրում էին յորուբայական էթնոսի իմացությունը ։ Ալբոմները ներառում էին Էկունա Օնիվոգբեն (մարդկային խղճի մասին), Անիմոտոն (մոտոցիկլավարների մասին) և Ադեշևը (նրա կնոջ կորստի և այլ աստեղության մասին, որոնք զոհվել են ողբերգական վթարի հետևանքով)։ Նրա ալբոմներից ամենահայտնին Յորուբա Ռոնուն է՝ համանուն պիեսի սաունդթրեքը ։ Նա իր ստեղծագործական կյանքում, որը ձգվում էր 1950-ականների վերջից մինչև 1988 թվականը ստեղծել է ավելի քան 90 երգ։ 1960-ական թվականներից սկսած նա յուրաքանչյուր պիեսի համար ստեղծեց սաունդթրեքի ալբոմ։
Օգունդեի կալվածքներ ու ազգային թատերախումբ
1986 թվականին Նիգերիայի կառավարությունը նրան հրավիրել էր ստեղծելու ազգային դրամատիկական թատերախումբ ։ Այս ընթացքում նա ներկայացրեց Նիգերիան Արվեստների համագործակցության փառատոնում՝ բեմադրելով «Destiny» անվանումը կրող ներկայացում (որը վերակազմակերպված Այանմո էր, որը նա թողարկել էր ավելի վաղ՝ 1970-ին) ։ Destiny-ն երեսուն պարողներով ներկայացում էր:Ներկայացման մեջ Օգունդեն ներառեց իր սիրելի պարային որոշ քայլեր՝ Իջո-Էլեխա (կամ ձկնորսների պարը), Ասան Ուբո-Իկպան Իբիբիո մշակույթից և Կվագ-հիրը Տիվլանդից։
Օգունդեն կալվածք էր հիմնել Օսոսայում։ Վայրը ծառայել է որպես ազգային թատերախմբի փորձերի կենտրոն մինչև նրա մահը՝ 1990 թվականը։
Անձնական կյանք և ժառանգություն
Օգունդեն ամուսնացել է տասից ավելի կանանց հետ և ունեցել շատ երեխաներ։ Օգունդե թատրոնը հիմնականում ընտանեկան բիզնես էր, և բոլոր կանայք և երեխաները ժամանակին մասնակցում էին ներկայացումներին։ Երեխաներից ոմանք դերասաններ և դերասանուհիներ էին, իսկ մյուսները՝ թմբկահարներ, երգիչներ և տոմսավաճառներ։ Իր բոլոր կանայք թատրոնի պատմության տարբեր կետերում բեմը կիսում էին ամուսնու հետ։
Օգունդե թատրոնի մենեջերը, որը նույնպես պատահաբար կանանցից մեկն էր, նախկին միսս Կլեմենտինա Օգունտիմիրինն էր։ Հետագայում նա հայտնի դարձավ որպես Ադեշևա Կլեմենտինա Օգունդե կամ Մայր Էկո` վերցնելով 1960-ականների համանուն պիեսից, որտեղ նա նկարահանվեց։ Նրա մյուս կանայք էին Իբիսոմի Օգունդեն, Ռիսիկատ Օգունդեն և Էմիլի Քեհինդե Օլուկոգա-Օգունդեն։
Օգունդեն դարձավ Յորուբայի ցելյուլոիդ ֆիլմերի առաջատար պրոդյուսերը՝ J'ayesinmi (Թող աշխարհը հանգստանա) և Aiye (Կյանք) ֆիլմերի հետքերով։ Նա «Պարոն Ջոնսոն» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ հիվանդ էր։ Օգունդեն մահացել է 1990 թվականի ապրիլի 4-ին, Լոնդոնի Քրոմվելի հիվանդանոցում՝ կարճատև հիվանդությունից հետո ։
Օգունդեի դիմանկարը կախված է Լագոսի Ժամանակակից արվեստի Ազգային պատկերասրահում ։
Իր կյանքի ընթացքում նա արժանացել է առաջնորդի տիտղոսի, ինչը նրան դարձրել է Յորուբայի ժողովրդի Օլոյա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նիգերիացի դերասաններ Կատեգորիա:Նիգերիացիներ Կատեգորիա:Անգլիայում մահացածներ
Թրաֆիքինգ
Թրաֆիքինգը, մարդկանց՝ ստրկական, սեռական, բռնի և չնչին վարձատրությամբ աշխատանքի տեսքով անօրինական շահագործումն է։ Այն ծանր, անդրսահմանային, կազմակերպված հանցագործություն է և նույնչափ շահութաբեր է, ինչ թմրամիջոցների և զենքի ապօրինի վաճառքը։ Անձանց, հատկապես կանանց և երեխաների թրաֆիքինգը կանխարգելելու, զսպելու և պատժելու մասին արձանագրությունը ընդունվել է Միավորված ազգերի կազմակերպության կողմից 2000 թ., Իտալիայի Պալերմո քաղաքում և այն ՄԱԿ-ի՝ «Անդրազգային կազմակերպված հանցագործությունների դեմ» կոնվենցիայի մաս կազմող միջազգային համաձայնագիր է։ Թրաֆիքինգի մասին արձանագրությունն այդ կոնվենցիայում հավելված երեք արձանագրություններից մեկն է։
Այս արձանագրությունն ավելի քան կես դարվա մեջ առաջին գլոբալ օրինական փաստաթուղթն էր թրաֆիքինգի դեմ։ Այն նաև հանդիսանում է թրաֆիքինգի զոհերի իրավունքների պաշտպանության փաստաթուղթ։ Արձանագրությունը տալիս է հետևյալ սահմանումները.
Թրաֆիքինգի մասին արձանագրությունն օրինականացվել է և ուժի մեջ է 2003 թ. դեկտեմբերի 25-ից։ Թրաֆիքինգը Հայաստանում «փակ թեմա» է համարվում, մինչդեռ հայ աղջիկները նույնպես դառնում են դրա զոհը։ Թրաֆիքինգի մասին է սփյուռքահայ գրող-բանաստեղծ Վահան Զանոյանի «Հեռավոր մի տեղ» վեպը, որը գրվել է անգլերենով, ապա թարգմանվել է հայերեն.մեծ արձագանք է ստացել ամբողջ աշխարհում, այդ թվում՝ Ամերիկայում, Հայաստանում և Չիանաստանում։ Հեղինակը շատ ծավալուն աշխատանք է տարել գրքի ստեղծման համար։ Նա հանդիպել է Դուբայում գտնվող հայ աղջիկների հետ, ինչը շատ վտանգավոր էր և գրեթե անհնար։ Գրքի վաճառքից ստացված ամբողջ հասույթը տրամադրվում է երկու կազմակերպությունների, որոնցից մեկը զբաղվում է թրաֆիքինգի զոհերի վերադարձմամբ և վերաինտեգրմամբ, իսկ մյուսը հավաքագրում է փողոցներից թափառական, մուրացկան երեխաներին, որոնք և թրաֆիքինգի պոտենցյալ զոհերն են։
Ակնարկ
Թրաֆիքինգը շահութաբեր արտադրություն է։ Համարվում է ամենաարագ աճող հանցավոր բիզնեսն աշխարհում։ Թմրավաճառքին հաջորդելով՝ համարվում է երկրորդ ամենաշահաբեր հանցավոր բիզնեսը։ 2004թվականին ամբողջ աշխարհում թրաֆիքինգից ստացած տարեկան եկամուտը գնահատվել է 5-9 միլիարդ ամերիկյան դոլլար։ 2005 թ. Պատրիկ Բելսերը տարեկան շահույթը գնահատել է 31.6 միլիարդ ամերիկյան դոլլար։
Ըստ 2008 թվականի ՄԱԿ-ի գնահատականների՝ մոտավորապես 2.5 միլիոն մարդ՝ 137 երկրներից ենթարկվում են թրաֆիքինգի 127 երկրներում։ Սակայն այս տվյալները չեն կարող հստակ լինել, դրանք միայն գնահատականներ են և կարող են անընդհատ փոփոխվել, քանի որ թրաֆիքինգը շարունակաբար կատարվող գործողություն է և ոչ թե որոշակի ակտ։
Մարդկանց թրաֆիքինգը տարբերվում է մարդկանց մաքսանենգությունից։ Վերջինում մարդիկ կամավոր են դիմում մաքսանենգների՝ իրենց գաղտնի, անօրինական ձևով մի վայրից մյուսը տեղափոխելու համար։ Այստեղ անօրինական փաստաթղթերի մեջ խարդախություններ, սխալ տվյալներ կարող են նաև չլինել, իսկ ժամանումից հետո մաքսանենգված անձը կարող է ինքն ընտրել իր ճանապարհը։
Մինչդեռ թրաֆիքինգի զոհերին թույլ չի տրվում ժամանումից հետո հասնել իրենց նպատակային վայրը, նրանք իրենց կամքից անկախ, բռնի պահվում են և կատարում հարկադրական աշխատանք։ Վերջինիս բնույթը նկարագրված է Թրաֆիքինգի մասին արձանագրության (1) կետում, և շատ հաճախ զոհերը ընդհանրապես վարձատրություն չեն ստանում, կամ ստանում են շատ չնչին գումար՝ կատարած աշխատանքի դիմաց։
Թրաֆիքինգի զոհ դարձած մարդը հարկադրված այսպիսի աշխատանք կատարում է մի քանի «ոլորտներում». Ճիշտ է, բուն թրաֆիքինգի համար մի վայրից մյուսը գնալն անհրաժեշտ պայման չէ, բայց զոհերի համար «աշխատատեղեր» գտնող հանցագործները սփռված են տարբեր երկրներում և ճանապարհորդում են նշված նպատակով։ Խարդախությամբ, խաբեությամբ նրանք աշխատանքի են տեղավորում զոհերին, ովքեր շատ ավելի ուշ են տեղեկանում իրենց իրական աշխատանքի բնույթի և իրական աշխատավարձի չափի մասին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների խախտում Կատեգորիա:Սեռական բռնություն Կատեգորիա:Մարդկության դեմ ուղղված հանցագործություններ
Լուի վան Գալ
«Այաքս»
1968 թվականին Լուի Վան Գալը վերադառնում է «Այաքս» որպես մարզչի օգնական։ 1991 թվականին Լուին դառնում է ակումբի գլխավոր մարզիչ՝ փոխարինելով Լեո Բենհակերին։ Նոր մարզչի գլխավորությամբ առաջին իսկ մրցաշրջանում «Այաքսը» հաղթում է ՈւԵՖԱ-ի գավաթի առաջնությունում՝ երկու հանդիպումների միավորների գումարով առաջ անցնելով իտալական «Տորինո» ակումբից։ Եզրափակիչ երկու խաղերն ավարտվել են ոչ-ոքի, սակայն հակառակորդի դաշտում ավելի շատ գոլեր խփած լինելու շնորհիվ գավաթին արժանանում է «Այաքսը»։ Հաջորդ մրցաշրջանում Վան Գալի ակումբը հաղթում է Նիդեռլանդների գավաթի առաջնությունում, որտեղ չէր կարողացել հաղթել 1987 թվականից ի վեր։ 1993/1994 մրցաշրջանում «Այաքսը» վերադարձնում է չեմպիոնական տիտղոսը, որ կորցրել էր 1991 թվականին։ Հաջորդ մրցաշրջանում Վան Գալն ավելի մեծ հաջողության հասավ. նրա թիմը կրկրին դարձավ չեմպիոն, ինչպես նաև հաղթեց Չեմպիոների լիգայում՝ եզրափակչում հաղթելով ներկա չեմպիոն «Միլանին»։ Եզրափակիչ խաղում միակ գոլը խփեց Պատրիկ Կլյուվերտը։ Դրանից բացի «Այաքսը» հաղթեց Միջմայրցամաքային գավաթի առաջնությունում (11 մետրանոց հարվածների շնորհիվ «Գրեմիո» ակումբին) և ՈՒԵՖԱ-ի սուպեր գավաթը։ Մեկ տարի անց ակումբը մոտ էր կրկնելու այդ հաջողությունը. «Այաքսը» երրորդ անգամ դարձավ Նիդեռլանդների չեմպիոմ, ինչպես նաև հասավ Չեմպիոնների լիգայի եզրափակիչ, սակայն այս անգամ 11 մետրանոց հարվածներով զիջեց «Յուվենտուսին»։ Մյուս տարի «Այաքսը» չկարողացավ նվաճել ոչ մի տիտղոս, և Վան Գալը հրաժարվեց մարզչի պաշտոնից։
Բարսելոնա
1997 թվականին Վան Գալը գլխավորեց «Բարսելոնան»՝ փոխարինելով Բոբբի Ռոբսոնին։ Իսպանիայում հոլանդացու վաստակած առաջին մրցանակը եղել է ՈՒԵՖԱ-ի Սուպեր գավաթը, որ «Բարսելոնան» դարձավ Չեմպիոնների լիգայի հաղթող՝ պարտության մատնելով Դորմունդի «Բորուսիային»։ Առաջին իսկ մրցաշրջանում «Բարսելոնան» կատարեց ոսկե դուբլ, սակայն Չեմպիոնների լիգայում կատալոնացիները հանդես եկան ծայրահեղ անհաջողությամբ և չկարողացան դուրս գալ փլեյ-օֆ՝ խմբում զբաղեցնելով վերջին տեղը։ Հաջորդ տարին «Բարսելոնան» կրկին դարձավ չեմպիոն, բայց Չեմպիոնների լիգայում նորից անհաջողություն կրեց. Իսպանական ակումբն այս անգամ ևս չկարողացավ դուրս գալ փլեյ օֆ։ Իսպանիայում աշխատող Լուի վան Գալը պարբերաբար քննադատության էր ենթարկվում մամուլի ու ակումբի երկրպագուների կողմից։ Մարզիչն ասել է, թե ինքը չի կարողացել իր ֆուտբոլային փիլիսոփայությունը ցույց տալ «Բարսելոնայում», քանի որ որոշ խաղացողներ չեն ցանկացել ենթարկվել իրեն։ Օրինակ՝ Լուի վան Գալը կարծում էր, որ Ռիվալդոն պիտի խաղա հարձակման ձախ թևում, սակայն Ռիվալդոն ուզում էր խաղալ կենտրոնում։ Այն բանից հետո, երբ 2000 թվականին չեմպիոնի տիտղոսը անցավ «Դեպորտիվոյին», Լուի վան Գալը հեռացավ «Բարսելոնայից»՝ ասելով հայտնի խոսքերը. «Մամուլում աշխատող ընկերներ։ Ես հեռանում եմ։ Շնորհավորում եմ»։ 2002 թվականին «Բարսելոնայի» նախագահ Ժոան Գասպարտը Լուի վան Գալին հրավիրեց կրկին գլխավորելու ակումբը, սակայն կապտանռնագույների՝ 12-րդ տեղում հայտնվելուց հետո՝ 2003 թվականի հունվարին, Վան Գալը հրաժարվեց մարզչի պաշտոնից։
Կատեգորիա:1951 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 8 ծնունդներ Կատեգորիա:Այաքսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հոլանդացի ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Հոլանդացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Այաքս ՖԱ մարզիչներ Կատեգորիա:Բարսելոնա ՖԱ մարզիչներ Կատեգորիա:Բավարիա Մյունխեն ՖԱ մարզիչներ Կատեգորիա:Մանչեսթեր Յունայթեդ ՖԱ մարզիչներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սպարտա Ռոտերդամի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի մարզիչներ
Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկ (Լ)
Այստեղ ներկայացված են Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկի Լ տառով սկսվող ազգանունները։
Տես նաև
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկեր
Քյունտիպեկ
Քյունտիպեկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բրոծլեթի
Բրոծլեթի (ბროწლეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Գորիի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 805 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Գորիից հեռու է 28 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 527 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գորիի շրջան
Ուֆֆիցի
Ուֆֆիցի պատկերասրահ (Galleria degli Uffizi, Uffizi՝ գրասենյակ), պետական պատկերասրահ Ֆլորենցիայում, կառավարական գրասենյակների համար կառուցված շենքում (1560-1585)։
Պատմություն
Ուֆֆիցի պատկերասրահի շենքի պատմությունը սկսել է 1559 թվականին, երբ Կոզիմո I Մեդիչին որոշում է քաղաքով մեկ տարածված գրասենյակները համախմբել մեկ շենքում։ Նախագիծը իրականացնելու համար հրավիրվում է Ջորջո Վազարին, որը սկսում է աշխատանքները 1560 թվականին։ 1574 թվականին Վազարին մահանում է և նրա գործը շարունակում է Բերնարդո Բուոնտալենտին։ Սակայն շենքը չծառայեց իր բուն նպատակին և 1575 թվականից Մեդիչի ընտանիքին պատկանող արվեստի ստեղծագործությունների հավաքածուի հիման վրա կազմավորվում ու հիմնադրվում է Ուֆֆիցի պատկերասրահը ։
Հավաքածուն
Սկզբում այստեղ պահպանվել են բնագիտական և այլ հուշարձաններ, որոնք 18-րդ դարի վերջին և 19-րդ դարում փոխադրվել են այլ թանգարաններ։ Ուֆֆիցին ունի XIII-1XVIII դարերի իտալական գեղանկարչության՝ աշխարհում ամենահարուստ հավաքածուն (հատկապես մեծ տեղ են գրավում Վենետիկի և Ֆլորենցիայի գեղանկարչական դպրոցների գործերը)։ Ուֆֆիցիում պահվում են Սանդրո Բոտիչելլիի, Լեոնարդո դա Վինչիի, Ռաֆայելի, Ջորջոնեի, Տիցիանի և այլ վարպետների աշխատանքներ։
Հիանալի նմուշներ են ներկայացված անտիկ, ֆրանսիական, գերմանական, նիդերլանդական, հոլանդական և ֆլամանդական արվեստներից։
Եզակի է եվրոպական նկարիչների ինքնանկարների (այդ թվում նաև Հ. Այվազովսկու) հավաքածուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆլորենցիայի թանգարաններ Կատեգորիա:Իտալիայի պատկերասրահներ Կատեգորիա:Իտալիայի ազգային թանգարաններ Կատեգորիա:1581 հիմնադրված թանգարաններ
Ֆելիքս Բլյումենֆելդ
Կենսագրություն
Ծնվել է Ելիզավետգրադկաում երաժշտության և ֆրանսերենի ուսուցչի ընտանիքում։ Նա սովորել է Գուստավ Նեյգաուզի հետ, ամուսնացել է իր ավագ քրոջ հետ (այսպիսով, Գենրիխ Նեյգաուզի հորեղբայրն է եղել, բացի այդ, ընտանեկան հարաբերությունները Բլումենֆելդը կապել է Կարոլ Շիմանովսկու հետ, որը նրա զարմիկն էր)։ 1880 թվականին ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիա Ֆյոդոր Շտեյնի դասարան, կոմպոզիցիայով զբաղվել Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովի մոտ։ Դեռևս ուսանողական տարիներին նա համբավ է ձեռք բերել որպես վիրտուոզ կատարող, որը փայլուն ունակություն ունի լիստից նոր գործեր նվագելու, ինչի շնորհիվ Բլումենֆելդը դարձել է Պյոտր Չայկովսկու, Միլի Բալակիրևի, Ալեքսանդր Գլազունովի և այլ ժամանակակից կոմպոզիտորների դաշնամուրային բազմաթիվ ստեղծագործությունների առաջին կատարողը Սանկտ Պետերբուրգում կայացվող կիսաանձնական երաժշտական ​​երեկոներին։ 1883 թվականին Ռիմսկի-Կորսակովը Սանկտ Պետերբուրգի կայսերական թատրոնների թատերական կոմիտեի նիստում ներկայացրել է Մոդեստ Մուսորգսկու «Խովանշչինա» օպերայի իր ավարտած խմբագրությունը ՝ Բլումենֆելդի դաշնամուրային նվագակցությամբ։ 1885 թվականին ավարտել է կոնսերվատորիան ոսկե մեդալով, քննական խորհրդի փաստաթղթերում պահպանվել է ակնարկ, ըստ որի՝ «Աչքի ընկնող է բոլոր առումներով. բացի այդ, հաճելի, հետաքրքիր և համակրելի անձնավորություն է»։
1897 թվականին՝ դասընթացի ավարտից անմիջապես հետո, նրան հրավիրել են դասավանդելու կոնսերվատորիայում։ 1905 թվականին նա հեռացել է կոնսերվատորիայից՝ ի նշան համերաշխության աշխատանքից հեռացված Ռիմսկի-Կորսակովի հետ։ Միաժամանակ նա լայնորեն պարապել է որպես դաշնակահար և դիրիժոր։ Բացի այդ, 1908 թվականին՝ Բլումենֆելդի ղեկավարությամբ և Ֆեոդոր Շալյապինի հետ, Մուսորգսկու «Բորիս Գոդունով» օպերայի փարիզյան պրեմիերան տեղի է ունեցել հիմնական մասում, ինչը արժանացել է ֆրանսիական մամուլի խանդավառ արձագանքին։ Սակայն նույն թվականին Բլումենֆելդը ինսուլտ է տարել, որը հանգեցրել է աջ ձեռքի կաթվածի և ստիպված է եղել հետագայում սահմանափակվել միայն դասախոսական աշխատանքով։ 1911 թվականին վերադարձել է Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիա։
1918 թվականին տեղափոխվել է Կիև և դարձել Կիևի կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր (1920-1922 թվականներին՝ ռեկտոր ), իսկ 1922 թվականից եղել է Մոսկվայի կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր։
Սանկտ Պետերբուրգի շրջանի Բլումենֆելդի աշակերտների թվում եղել են Սիմոն Բարերը, կիևցի Վլադիմիր Հորովիցը, Նաթան Պերելմանը, Գլեբ Տարանովը, Ալեքսանդր Գաուկը, մոսկվացի Ալեքսանդր Ցեֆասմանը. Մարիա Յուդինան մասնավոր դասեր է վերցրել Բլումենֆելդի հետ։ Բլումենֆելդի հետագա ուսանողներից են Մարիա Գրինբերգը և Վլադիմիր Բելովը, որոնք Բլումենֆելդի կյանքի վերջին տարիներին աշխատել են նրա օգնական։
Ավելի քան հարյուր դաշնամուրային ստեղծագործությունների, հիսուն ռոմանսների հեղինակ է։ Ավելի մասշտաբային ստեղծագործություններից է «Allegro de concert op 7»-ը և «Սիմֆոնիա c-moll op. 39»-ը։
Թաղված է Մոսկվայում՝ Դոնի գերեզմանատան թիվ 1 Կոլումբարիումում (տաճարի շենքում)։
Ջեռուցում
Ջեռուցում, շենքերի արհեստական տաքացում՝ մարդու նորմալ ինքնազգացողությունը, տեխնոլոգիական պրոցեսների նորմալ ընթացքը, սարքավորումների, նկարների, նյութերի ու արտադրանքի պահպանումն ապահովելու համար (բնակելի շենքերում ջերմաստիճանը պետք է լինի 18°—20°С, հանդիսասրահներում՝ 16°С, վիրահատարաններում՝ 25°С, մսի, կաթի արտադրությունում՝ 5° С)։ Ջեռուցման համակարգից շենքին մատուցվող ջերմության քանակը (որոշվում է շենքի ջերմության կորուստների և շենքում անջատվող ջերմության քանակների տարբերությամբ) կարգավորվում է ջեռուցման համակարգերի ավտոմատացմամբ և ջեռուցիչ սարքերի վրա տեղադրված կարգավորիչ ծորակներով։
Առավել մեծ տարածում է ստացել (բնակելի, հասարակական և արդիական որոշ շենքերում) ջրային ջեռուցումը։ Լայնորեն կիրառվում է նաև օդային ջեռուցումը, որի դեպքում ջեռուցումը համատեղվում է օդափոխության կամ օդի կոնդիցիոնման հետ։ Բնակելի, հասարակական և որոշ արդիական շենքերում (որտեղ պահանջվում է օդի բարձր մաքրություն) ընդլայնվում է պանելային ջեռուցման (ջերմությունը ջեռուցվող շենք է հաղորդվում պատերում և միջնորմերում տեղադրված հարթ ջեռուցիչ պանելներով) և ճառագայթային ջեռուցման կիրառումը։ Որոշ թերությունների պատճառով ժամանակակից շինարարության մեջ շոգեջեռուցման կիրառումը զգալիորեն կրճատվել է։
Սակավահարկ շենքերում սովորաբար կիրառվում են ջեռուցման տեղական համակարգեր, որոնցում ջերմության աղբյուրները և ջերմատու մակերևույթը միավորված են։ Այստեղ ջերմությունն արտադրվում է ջեռուցվող սենյակներում։ Տեղական ջեռուցման տարածված տեսակ է համարվում վառարանային ջեռուցումը, որը փոխարինվել է առավել կատարյալ և շահավետ համարվող կենտրոնական ջեռուցման, ինչպես նաև տեղական ջեռուցման այլ տեսակներով՝ գազային և էլեկտրական ջեռուցումով։
Ջեռուցման տեխնիկան ունի բազմադարյան պատմություն։ Առաջին ջեռուցիչ սարքավորումները հայտնի էին դեռևս քարի դարում։ Մ․թ․ սկզբին ի հայտ եկան ծխնելույզներով ջեռուցիչ վառարանները։ Ջեռուցման տեխնիկայի զարգացման կարևոր փուլ էր կենտրոնական համակարգերի ստեղծումը։ 15-րդ դարում սկսեցին կիրառվել օդային, իսկ 19-րդ դարում՝ ջրային ջեռուցումը և շոգեջեռուցումը։ 20-րդ դարի սկզբին ստեղծվեց ճառագայթային և պանելային ջեռուցումը, զարգացում ստացան ջերմամատակարարման, ջերմաֆիկացման և կենտրոնական ջեռուցման համակարգերը։
Կատեգորիա:Կոմունալ տնտեսություն Կատեգորիա:Ջերմաէներգետիկա
Նովոպետրովսկոե (գյուղ, Զիանչուրինսկի շրջան)
Նովոպետրովսկոե (Новопетровское, Яңы Петровка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Զիանչուրինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 678 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Զիանչուրինսկի շրջանի բնակավայրեր
Սողքի տեսություն
Սողքի տեսություն, հոծ միջավայրի մեխանիկայի բաժին, որն ուսումնասիրում է պինդ մարմինների շատ դանդաղ հոսքը։ Միաչափ սողքի տեսության խնդիրը՝ չափվող մեծությունների (լարման, դեֆորմացիայի, ջերմաստիճանի, ժամանակի) միջև կապ հաստատելն է։ Սողքի տեսությունը հարում է պլաստիկության տեսությանը, սակայն պինդ մարմինների մեխանիկական հատկությունների բազմազանության պատճառով գոյություն չունի սողքի միասնական տեսություն։ Առավել մեծ տարածում է ստացել մետաղների և բետոնի սողքի տեսությունը։
Մետաղների սողքի տեսություն
Մետաղների համար մեծ մասամբ օգտվում են հոսքի տեսությունից, սողքի դեֆորմացիայի արագությունը՝ որտեղ σ-ն լարումն է, t-ն՝ ժամանակը։ Այս տեսությունը բավարար կերպով է նկարագրում սողքը դանդաղ և մոնոտոն փոփոխվող լարումների դեպքում, սակայն σ-ից -ի կախումն ունի ոչ գծային բնույթ։ Սողքի առավել լրիվ նկարագրությունը տալիս է ամրացման տեսությունը․ որը հարմար է լարման բարձր մակարդակի դեպքում կարճատև սողքի մոտավոր վերլուծության համար։ Այս տեսությունը լավ է հաստատվում փորձի արդյունքներով։
Պոլիմերների մեխանիկայի սողքի տեսություն
Պոլիմերների մեխանիկայում սովորաբար օգտվում են ժառանգականության տեսությունից․
Մեխանիկական մոդելների սողքի տեսություններ
Բացի թվարկած տեսություններից, կան մեխանիկական մոդելների (Մաքսվելի մոդել, Ֆոյգտի մոդել) վրա հիմնված տեսություններ, որոնք տալիս են նյութերի դեֆորմացման բարդ պրոցեսների որակական վերլուծությունը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նյութագիտություն Կատեգորիա:Դեֆորմացիա
Ползучесть материалов
Բագնի (գյուղ, Գլոբինոյի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Բագնի գյուղում բնակվում էր 26 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,288 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 90,28 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գլոբինոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Երկնագույն այր
Երկնագույն այր (Modra špilja), ծովային, զբոսաշրջային քարանձավ (այր), որը գտնվում է Խորվաթիայի Սպլիտսկո Դալմատինսկայի Բիշևո կղզու արևելյան հատվածի Բալուն ծովախորշում։ Այրը լցված է Ադրիատիկ ծովի ջրերով։ Այրը հայտնի զբոսաշրջային վայր է դարձել շնորհիվ այն հանգամանքի, որ արևային եղանակներին, ջրի հանդարտ լինելու պարագայում, օրվա ընթացքում մոտ երեք ժամ, ամբողջությամբ պատվում է փայլուն, կապույտ թափանցիկ գույնովː
Երկնագույն այրն ունի 24 մետր երկարություն, 10-ից 20 մետր լայնություն, կամարի բարձրությունը ջրի մակարդակից մինչև 15 մետր է, խորությունը կազմում է 3-ից 20 մետր։ Վերջրյա մուտքն ունի 1,5 մետր բարձրություն և 2,5 մետր լայնությունː Ներս կարելի մտնել ոչ ավել քան 10 հոգի տեղափոխող, մինչև 5 մետր երկարությամբ և 1 մետր բարձրությամբ նավակներով ։ Այս արհեստական մուտքն ոչ մի ազդեցություն չունի լուսավորության վրա, լույսն այստեղ թափանցում է ջրի մակարդակից ներքև գտնվող, ավելի մեծ բնական մուտքից։ Քարանձավը, ինչպես նաև ողջ Բիշևո կղզին կազմված է կրաքարից, այն հազարամյակների ընթացքում ողողվել է ծովի ալիքներով։ Քարանձավը մոտավորապես երկու մասի է բաժանում քարե «պահանգը», որն անցնում է պատից պատ 6 մետր խորության վրա ։
Տեղացի ձկնորսները դեռ շատ վաղուց գիտեյին այս այրի մասին, սակայն այն առավել հայտնի դարձավ 1884 թվականին, երբ այրը նկարագրեց և նկարեց բարոն Յուջին ֆոն Ռանսոնետը ։ Այն ժամանակ այրն ուներ միակ բնական մուտքը, որը գտնվում էր ծովի մակարդակից ներքև, բայց շուտով բացվեց երկրորդ մուտք, որտեղից կարող էին ներս մտնել ոչ մեծ նավակներ ։
Մոսեևսկայա Պալուգա
Մոսեևսկայա Պալուգա (Мосеевская Палуга), գետ Ռուսաստանում, հոսում Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պեզա գետի ձախ ափին՝ 156 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 44 կմ է։
Երկնագույն այր
Լույսն առավել ուժեղ է թափանցում այր բնական ստորջրյա մուտքից, 10-ից 13-ն ընկած ժամանակահատվածում ։ Արևի ճառագայթներն անցնում են ջրի ստվարաշերտից և անդրադառնում են սպիտակ հատակից՝ քարանձավը լցնելով պայծառ փայլով, բաց ծովակնագույնից մինչև հագեցած երկնագույն, և ընդհուպ մինչև արծաթագույն ։ Տարվա ընթացքում ավելի քան 10 հազար զբոսաշրջիկ է այցելում հիանալու այս անսովոր տեսարանովː Որպես կանոն, նրանք նաև այցելում են մոտակայքում գտնվող Կանաչ այրը։
Մոսեևսկայա Պալուգա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Երկնագույն այր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Քարանձավներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորվաթիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Սպլիտսկո Դալմատինսկա
Մոսեևսկայա Պալուգա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Քուլիկ
Քուլիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գոնցոշ
Գոնցոշ (Гонцош), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Խուստի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գոնցոշ գյուղում բնակվում էր 58 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Խուստի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Լայնույթ (հագուստի մաս)
Լայնույթ, տաբատի կամ ներքնազգեստի դիմացի հատվածի բացվածքն է, որը փակվում է կայծակաճարմանդով կամ կոճակներով։ Տղամարդկանց հագուստի վրա լայնույթը միշտ բացվում է դեպի աջ, իսկ կանացի հագուստի վրա այն կարող է բացվել կամ դեպի ձախ կամ աջ ։
Պատմություն
Ի սկզբանե տաբատը առանց հանելու՝ ֆիզիոլոգիական կարիքը հոգալու համար չի ունեցել լայնույթ կամ այլ բացվածքներ։ Տաբատին ամրացված առանձին ծածկույթի օգտագործումը հայտնի է դարձել 16-րդ դարի Եվրոպայում՝ ի վերջո վերածվել է տաբատին կցված բացվող հատվածի։ Լայնույթի տաբատի մաս կազմող և բացվող տարբերակը հայտնվել է ավելի ուշ< ։ Արևմտաեվրոպական պատմական տարազում լայնույթը գոտու առջևի մասում ամրացված փականի տեսք է ունեցել և ծածկել է տաբատի ճեղքը։ Սա դեռ օգտագործվում է որոշ ժողովրդական հագուստներում, օրինակ՝ գերմանական լեդերհոզե (Lederhose) զգեստում ։
13-14-րդ դարերից տղամարդիկ սկսել են հագնել զուգագուլպանե, որոնց հետ մեկտեղ կրում էին եռանկյունաձև լայնույթ-փական՝ զարդարված ժապավեններով և ծոպերով ։ 15-րդ դարի սկզբին լայնույթ-փականը վերածվե լէ աճուկը ծածկող ծավալուն պարկի. այս ձևը տարածված է մնացել մինչև 16-րդ դարի վերջը ։ 16-րդ դարից տղամարդկանց զուգագուլպաները վերափոխվեցին բրիջ-տաբատների, որոնք ունեին դիմացից ճարմանդ ունեին ։
18-րդ դարում ժիլետները կարճանալու պատճառով տաբատների վերին մասը բացվել է, և 1730-ական թվականներին արտաքին տեսքը բարելավելու համար տաբատի բացվածքը փակող լայն փեղկ է հայտնվել, որը ամրացվում էր գոտուն։ Չծածկված կոճակներով ճարմանդները պահպանվել են մինչ մեր օրերը, բայց նորաձևությունից դուրս են ։
1820-ական թվականներին հայտնվել է արդիականին նմանվող կոճակներով լայնույթը՝ գործվածքի շերտով ծածկված տաբատի կոճակներով։ Որոշ հետազոտողներ տաբատի նման լայնույթի տեսքը վերագրում են 1823 թվականին, մյուսները՝ «ամերիկյան» շալվարակալների ի հայտ գալու՝ 1787 թվականին ։ Սկզբում նոր լայնույթը հանդիպեց դիմադրության՝ 1830 թվականին The Gentleman's Magazine of Fashion ամսագիրը այն անվանել է «անտակտ և զզվելի» ։ Փականով լայնույթը գոյատևել է մինչև 1840-ական թվականները, իսկ ձիավարության հագուստում մինչև 19-րդ դարի վերջը ։ Նոր ոճը չեն ընդունել բնակչության որոշ խավեր, օրինակ՝  հին կարգերի հետևորդ ամիշները ։
Լայնույթներում կայծակաճարմանդների օգտագործման տարածումը կապված է 1930-ականների կեսերին ամերիկյան ճարմանդներ արտադրողների կողմից ակտիվ գովազդային արշավի հետ, որը դրա ստեղծողներից մեկը՝ Սեմ Քիննին նկարագրել է որպես «ճակատամարտ լայնույթի համար» ։ Գովազդային արշավում ակտիվորեն գովազդում էին, որ կայծակաճարմանդները վերացնում են կոճակների միջև մնացած բացերը, օդի, լույսի և անհամեստ աչքերի անցանկալի մուտքը մարմին ։
Դիրք
Ավանդաբար, լայնույթը ծածկող գործվածքի շերտը տղամարդկանց տաբատի կայծակաճարմանդը ձախից աջ է փակում։ Ժամանակակից կանացի տաբատները սովորաբար օգտագործում են հակառակ ուղղությունը՝ աջից ձախ, սակայն թույլատրվում է նաև ամրացման «արական» տարբերակը և նույնիսկ ծածկույթի բացակայությունը Մինչև 20-րդ դարի կեսերը կանացի տաբատներում ճարմանդը սովորաբար օգտագործվել են ոչ թե դիմացից, այլ տաբատի հետևի կամ կողքի մասում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հագուստ Կատեգորիա:Հագուստի պատմություն
Բելիե Կոպանի
Բելիե Կոպանի (Белые Копани), գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Ստավրոպոլի երկրամասի Ապանասենկովսկոեի շրջանի կազմում։ Կազմավորում է «Գյուղ Բելիե Կոպանի» գյուղական համայնքը։
Գյուղի միջով է անցնում է Ջալգա-Դունդա գետը։ Գյուղը տեղակայված է Ստավրոպոլից 130 կմ հեռավորության վրա։
Բնակչությունը 2015 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 637 մարդ ։ 2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով այստեղ բնակվում են հետևյալ ազգությունները ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ստավրոպոլի երկրամասի Ապանասենկովսկոեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1867 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նովոպետրովսկոե (գյուղ, Խայբուլինսկի շրջան)
Նովոպետրովսկոե (Новопетровское, Яңы Петровка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Խայբուլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 335 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Խայբուլինսկի շրջանի բնակավայրեր
Իրադարձություն (հարաբերականության տեսություն)
Իրադարձություն, ֆիզիկայում և մասնավորապես հարաբերականության տեսության մեջ տարածաժամանակում (որը տրված իներցիալ հաշվարկման համակարգում է) որոշարկված կետ և այդ կետին զուգակցվող ֆիզիկական իրադրությունը կամ պատահարը։ Օրինակ, հատակին բախվող բաժակն իրադարձություն է. այն տեղի է ունենում եզակի վայրում և եզակի պահին, տրված հաշվարկման համակարգում ։
Խստորեն ասած, իրադարձության մասին նշումն իդեալականացված է այն իմաստով, որ այն հատկորոշում է հստակ ժամանակ և տարածություն, մինչդեռ ցանկացած ֆիզիկական իրադարձություն սահմանափակ ընդգրկում ունի տարածության և ժամանակի մեջ ։ Հարաբերականության տեսության նպատակներից մեկը մի իրադարձության կողմից մյուսի վրա ազդելու հնարավորությունը որոշելն է։ Դա արվում է մետրիկ թենզորի միջոցով, որը թույլ է տալիս որոշել տարածաժամանակի պատճառական կառուցվածքը։ Երկու իրադարձությունների տարբերությունը (կամ ինտերվալը) կարելի է դասակարգել տարածանմանի, լուսանմանի և ժամանականմանի։ Երկու իրադարձություններ ազդում են միմյանց վրա միայն այն դեպքում, երբ բաժանված են լուսանման կամ ժամանականման ինտերվալներով։
Հարաբերականության հատուկ տեսությունում իրադարձությունը Մինկովսկու հարթ տարածության տարր է, իսկ հարաբերականության ընդհանուր տեսությունում՝ կորացած պսևդոռիմանյան տարածաժամանակի տարր։
Ցանկացած իրադարձություն կարելի է միարժեքորեն նշել որոշակի հաշվարկման համակարգում տրված xi = (x0, x1, x2, x3) չորս տարաժածամանակային կոորդինատների օգնությամբ (իրադարձության x0 ժամանակ կոորդինատ և եռաչափ տարածության x1, x2, x3 կոորդինատներ)։ Այլ հաշվարկման համակարգում իրադարձության կոորդինատներն այն կլինեն, սակայն նոր x'i կոորդինատները կարող են հաշվարկվել կոորդինատների ձևափոխության բանաձևերի օգնությամբ։ Հատուկ հարաբերականության տեսության մեջ դա Լորենցի ձևափոխություններն են. x'i = Λijxj, որտեղ Λij-ն լորենցյան ձևափոխության մատրիցն է, և ըստ կրկնվող ինդեքսների գումարում է կատարվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարաբերականության տեսություն
Կոռնելիս Սխալկեր
Յոհաննես Պիտեր Սխալկեր (Johannes Pieter Schalker, ), հոլանդացի կոմունիստ։ 1914 թվականից՝ սոցիալ-դեմոկրատ բանվորական, 1916 թվականից՝ ձախ սոցիալդեմոկրատական, Նիդերլանդների կոմունիստական կուսակցության (ՆԿԿ) անդամ (1918)։
1925 թվականին դարձել է ՆԿԿ ԿԿ անդամ։ 1929 թվականին՝ ՆԿԿ Հարավային Հոլանդիա գավառի օկրուգային կոմիտեի քարտուղար, 1930 թվականին՝ ՆԿԿ ԿԿ քաղ․ քարտուղար։ 1933-37 թվականներին եղել է խորհրդարանի պատգամավոր։ Կոմինտերնի VII կոնգրեսում 1935 թվականին ընտրվել է ԿԻԳԿ անդամության թեկնածու։ 1937 թվականին նշանակվել է ՆԿԿ ներկայացուցիչը ԿԻԳԿ-ում։ 1938 թվականին ՆԿԿ ԿԿ քարտուղար։ Նացիստական Գերմանիայի զորքերի կողմից երկրի օկուպացումից (1940) հետո մտել է կուսակցության անլեգալ ղեկավարության կազմ։
1943 թվականի նոյեմբերին գնդակահարվել է նացիստական ուժերի կողմից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոլանդացի քաղաքական գործիչներ
Քոմագ
Քոմագ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր Կատեգորիա:Ադըյամանի մարզի բնակավայրեր
Բալաբուշինի Վերբի (գյուղ, Գլոբինոյի շրջան)
Բալաբուշինի Վերբի (Балабушині Верби), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գլոբինոյի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Բալաբուշինի Վերբի։
2001 թվականի տվյալներով Բալաբուշինի Վերբի գյուղում բնակվում էր 218 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,947 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 230,2 մարդ/կմ²։
Ինգվար Ամբյորնսեն
Ինգվար Էվեն Ամբյորնսեն Հեֆս (Ingvar Even Ambjørnsen-Haefs, ),  նորվեգացի գրող։ Սկսած 1985 թվականից ապրում և ստեղծագործում է գերմանական Համբուրգ քաղաքում։ Այստեղ հաստատվել է կնոջ՝ Գաբրիելե Հեֆսի հետ, ով մասնագիտությամբ թարգմանչուհի է։
Կենսագրություն
Ինգվար Ամբյորնսենը ծնվել է 1956 թվականի մայիսի 20-ին նորվեգական Տյոնսբերգ քաղաքում և մեծացել Լարվիկում։ Ինգվարի առաջին վեպն իրենից ներկայացնում է կիսակենսագրական մի ստեղծագործություն, որը կոչվում է «23-րդ շարք»։ Այս գրքում ներկայացված է նորվեգական քաղաքական կյանքի մասին. գրողը քննադատում և ծաղրում է քաղաքականության և հգեկան խանգարումով հիվանդի հետ անառողջ կապը։ Իր հաջորդ վեպերում նույնպես Էվեն Ամբյորսենը պաշտպանել է անտեսված ու լքված մարդկանց. դրա վառ վկայությունը աղմուկ հանած «Սպիտակ նեգրերը» (Hvite Niggere, 1986) սկանդալային վեպն է։
Ռուսաստանում Ինգվար Ամբյորնսենը հայտնի դարձավ հատկապես «Սամսոն և Ռոբերտո եռագրության շնորհիվ, որը պատմվածքների շարք էր երեխաների մասին։ Գրքերում նկարազարդել է Նիկոլայ Վորոնցովը։
Ստեղծագործություններ
Արևմտյան տարածաշրջանում Ինգվար Ամբյորնսենը հայտնի է հատկապես իր քառահատորյակի շնորհիվ։ Այդ քառահատորյակը կոչվում է «Էլլինգ» և պարունակում է հետևյալ վեպերը՝ «Արյունակից եղբայրներ» վեպի մոտիվներով 2001 թվականին նկարահանվել է «Էլլինգ» ֆիլմը։ Այն նույն թվականին առաջադրվել է « Օսկար »-ի որպես «լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ»։
Ինգվար Ամբյորնսենը գրել է նաև մեծ տարիքի երեխաների համար։ Օրինակ՝ «Պելեն և Պրոֆենը» («en:Pelle og Proffen») գրքերի շարքը։ Սա երկու պատանին-դետեկտիվների մասին է, ովքեր հետամուտ են լինում բացահայտելու զանազան հանցագործություններ, որոնք հատկապես կապված են թմրանյութերի, շրջակա միջավայրի աղտոտման և ազգայնամոլության հարցերի հետ։ Ներքոհիշյալ գրքերի սյուժեները նույնպես բարեհաջող կերպով էկրաններ են բարձրացվել։ Դրանք են՝ «Մահը Осло-S-ում» (Døden på Oslo S), «Թունավոր սուտ» (Giftige Løgner), «Կապույտ գայլեր» (De Blå Ulvene):
2005 թվականին լույս տեսավ նրա «Սպանություն Բարկվիկում» (Drapene i Barkvik) գիրքը, որի գլխավոր հերոսը պատանի Ֆիլիպ Մոբերգն է. վերջինս փորձում է բացահայտել նորվեգական գյուղերից մեկում կացինով կատարված սպանությունը։
Ինգվար Ամբյորնսենը Բրագի մրցանակի դափնեկիր է։ Շատ պարգևներ է ստացել նաև ՌԴ կողմի (1, 2, 3 4)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգացի գրողներ Կատեգորիա:Նորվեգացի մանկագիրներ Կատեգորիա:Նորվեգացի վիպասաններ
Քրիստինա Էհին
Քրիստինա Էհին (Kristiina Ehin, ), էստոնացի բանաստեղծուհի, արձակագիր և թարգմանչուհի։
Կենսագրություն
Քրիստինա Էհինը ծնվել է 1977 թվականի հուլիսի 18-ին Ռապլա քաղաքում, էստոնացի բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ Անդրես Էհինի (1940—2011) և բանաստեղծուհի Լի Սեպելի (ծնվել է 1943 թվականին) ընտանիքում ։
Նա սովորել է Տարտուի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում, մասնագիտացել է «համեմատական ժողովրդական բանահյուսության» մեջ, զբաղվել է էստոնական ժողովրդական երգերի ուսումնասիրությամբ։ 2004 թվականին ստացել է մագիստրոսի աստիճան։ 1997-1998 թվականներին նա զուգահեռ սովորել է Տարտուի նկարչական քոլեջում։
1995 թվականից 2000 թվականներին նա աշխատել է պարուսույց, 1996 թվականից արդեն ազատ գրող էր։ Ապրում է Տարտուում։
Նրա բանաստեղծությունները սկսել են հրատարակվել Տարտուի համալսարանում սովորելու ժամանակներից։ Եղել է "Erakkond" ուսանողական գրական խմբակի անդամ։ "Kaitseala" («Արգելավայր») բանաստեղծությունների հավաքածուն հրատարակվել է 2005 թվականին, այն գրել է Էստոնիայի հյուսիսային ափերի մոտ գտնվող Մոհնի անմարդաբնակ կղզու վրա մեկ տարի գտնվելու ընթացքում, որտեղ նա աշխատել է որպես արգելոցի վերակացու ։ Նա նույնպես մի շարք գրքեր է թարգմանել անգլերենից։ Նա նաև հեքիաթների գրքերի և պիեսների հեղինակ է ։
2008 թվականին իր ծնողների աջակցությամբ կազմակերպել է բանաստեղծական միջազգային փառատոն, որին մասնակցում էին Էստոնիայից և արտասահմանից 24 բանաստեղծներ, երգիչներ և երգահաններ ։ Էստոնիայի XXVI երգի փառատոնի համար նա գրել է "Puudutus" («Հպում») գլխավոր երգը։
Քրիստինա Էհինի բանաստեղծությունները թարգմանվել են մի շարք լեզուներով, այդ թվում անգլերեն, ռուսերեն, վեդերեն, սլովերեն, իսլանդերեն, ֆիններեն, սլովակերեն, ուդմուրտերեն, կոմի, գերմաներեն, իռլանդերեն և ուելսերեն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տարտուի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Էստոնացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Էստոնացի կին գրողներ Կատեգորիա:Էստոնացի բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Էստոնացի արձակագիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
(7840) Հենրիկա
(7840) Հենրիկա (Hendrika), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Քրիստոֆեր Այկմանի կողմից Դոմինիոնում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,275637 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0176 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5337 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1253,87 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,287111 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,27° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Քրիստոֆեր Այկմանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Քրիստոս Փրկիչ տաճար (Մոսկվա)
Մոսկվայի Քրիստոս Փրկիչ տաճար (Кафедра́льный Собо́рный храм Христа́ Спаси́теля), Ռուս ուղղափառ եկեղեցու մայր տաճար Մոսկվայում, Կրեմլի մոտ, Մոսկվա գետի ձախ ափին, գտնվում է նախկինում Չերտոլյե (Վոլոխոնկա փող., 15-17 ) կոչված վայրում։ 1990-ականների ժամանակակից շինությունը 19-րդ դարի նույն տեղում քանդված տաճարի արտաքին վերականգնումն է։ Տաճարի պատերին փորագրված են 1812 թվականի ռուս-ֆրանսիական պատերազմում և այդ ժամանակաշրջանի այլ արշավանքներում ռուսական բանակի զոհված սպաների անունները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի տաճարներ Կատեգորիա:Ռուս-ֆրանսիական պատերազմը (1812) հուշարձաններով Կատեգորիա:Քանդված կառույցներ Կատեգորիա:Մոսկվայի կորցրած տաճարներ Կատեգորիա:Մոսկվայի ուղղափառ տաճարներ Կատեգորիա:Վերաստեղծված տաճարներ Կատեգորիա:1883 կառուցումն ավարտված եկեղեցիներ Կատեգորիա:1883 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության նախնական ցանկ Կատեգորիա:Մոսկվայի թանգարաններ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մոսկովյան Կրեմլ
Ափանայ մզկիթ
Ափանայ մզկիթ (Apanay məçete, Апанай мәчете, Ազատաբնակների երկրորդ ավան, Բայսկայա, Քարանձավային), մզկիթ Կազանում, թաթարական կրոնական ճարտարապետության հուշարձան։ Գտնվում է Ստարո-Թաթարսկի ազատաբնակների ավանում։
Ճարտարապետություն
Կառուցվել է 1768-1771 թվականներին վաճառական Յակուբ Սուլթանհալեևի միջոցներով, երբ Կազանի մուսուլմանական համայնքի ղեկավարները կայսրուհի Եկատերինա II-ից թույլտվություն են ստացել կառուցելու երկու քարե մզկիթներ կայսրուհի Աննա Յոհանովնայի հրամանով ավերված և այրված մզկիթի փոխարեն։
Ստուգաբանություն
Մզկիթն իր անունը ստացել է առևտրականներ Ապանաևների անունից, որոնք բնակվել են մահալում։ Սրա հետ է կապված նաև մզկիթի մեկ այլ անուն` «Բայսկայա» (Байлар) հետ։ «Քարանձավային» անունը (Тау тишеге), հավանաբար, կապված է բլուրոտ ռելիեֆի և կտրուկ ափի հարևանության հետ։
Ճարտարապետական ոճ
Շենքի արտաքին տեսքում նկատելի են ռուսական «մոսկովյան» բարոկկոյի և թաթարական դեկորատիվ արվեստի տարրեր։ Ճարտարապետն անհայտ է։ Սկզբում մզկիթն ուներ մեկ սրահ՝ ութանկյունային մինարեթով։ 1872 թվականին ճարտարապետ Պ. Ի. Ռոմանովի նախագծով շենքի հյուսիսային մասից մզկիթին կցվել է երկհարկանի կառույց՝ բնօրինակ կառույցի ոճով։ 1882 թվականին մզկիթի շուրջ կառուցվել է աղյուսե պատ, որի վրա կառուցվել է մեկ հարկանի կրպակ։ 1887 թվականին կրպակն ընդլայնվել է, կառուցվել է երկրորդ հարկ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Կազանի մզկիթներ Կատեգորիա:Թաթարական ճարտարապետություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Կիլիկիա
Կիլիկիա (Κιλικία,, միջին պարսկերեն՝ Klikiyā, պարթևերեն՝ Kilikiyā, Kilikya), Փոքր Ասիայի հարավարևելյան հատվածն ընդգրկող շրջան։ Որպես վարչաքաղաքական հատված՝ եղել է առանձին միավոր՝ Խեթական թագավորության ժամանակներից մինչև Բյուզանդական կայսրություն՝ ավելի քան երկու հազար հինգ հարյուր տարի։ Այժմ գրեթե ամբողջությամբ պատկանում է Թուրքիայի Հանրապետությանը, բացի Քեսաբի շրջանից (Սիրիայի Արաբական Հանրապետություն)։
Անվանում
«Կիլիկիա» անվանումն առաջին անգամ հանդիպում է աքքադական արձանագրություններում՝ Hilakku ձևով։ Ոմանք ենթադրում են, որ «Կիլիկիա» անվանումն առաջացել է եբրայերեն ֆելկիմ, ֆաչեկ կամ հունարեն կալիս, կալիկա ― «քարքարոտ» բառերից։
Կիլիկիայի հայկական պետության դարաշրջանի հայկական աղբյուրներում Կիլիկիան անվանվում էր աշխարհ կամ տուն, Աշխարհ Կիլիկիո կամ Աշխարհ Հայոց։ Արաբների օրինակով, որոնք Կիլիկիան անվանում էին Սիսի երկիր, 7-րդ դարի հայ մատենագիրներից մեկը՝ Գրիգոր Տղան (1173-1193), Կիլիկիան անվանում էր Սիսվան կամ Սիսուան անուններով, հայկական պետության մայրաքաղաք Սիսի անունով։ Ղևոնդ Ալիշանը Կիլիկիայի պատմությանն ու աշխարհագրությանը նվիրված իր աշխատությունում ևս անվանել է Սիսվան (Սիսի աշխարհ) ։ 19-20-րդ դարերի հայ մի քանի հեղինակներ, որոնց թվում և Ալիշանը, հայկական պետության գոյության դարաշրջանի (11-14-րդ դարեր) Կիլիկիան անվանում էին Հայկական Կիլիկիա։ Ակադեմիկոս Հ. Օրբելին իր աշխատաույթուններում օգտագործում էր Կիլիկյան Հայաստան տերմինը։ Այս տերմինը ավելի ճիշտ է, քանի որ այն վերացնում էր առաջացած խառնաշփոթը, որը պայմանավորված էր նրանով, որ որոշ պատմաբաններ Կիլիկիան համեմատում էին Փոքր Հայքի հետ՝ ենթադրելով, թե Փոքր Հայքը գոյություն է ունեցել Միջերկրական ծովի ափերին՝ Հուստինիանոսի ժամանակներից սկսած։
Սահմաններ
Կիլիկիայի հայկական պետության տարածքը կազմվել է բուն Կիլիկիայից և հարակից մարզերից։ Կիլիկիայի սահմանները որոշվում էին հետևյալ կերպ. 1. արևմուտքից սահմանակից էր Պամփիլիային, Իսավրիային և Պիսիդիային 2. հյուսիսից սահմանակից էր Լիկաոնիային ու Կապադովկիային 3. արևելքից սահմանակից էր Կատաոնիային ու Կոմագենեին 4. հարավ-արևելքից սահմանակից էր Սիրիային
Բուն Կիլիկիայի սահմանները փոփոխվում էին։ Հին ժամանակներում Կիլիկիայի սահմանները շատ ավելի ընդարձակ էին՝ հասնում էին մինչև Հալիս գետի միջին հոսանքներ։ Այդ մարզը, որի կենտրոնը Մաժակ քաղաքն է եղել (Մազակա, այժմ՝ Կեսարիա), անվանվում էր Կիլիկիա (ավելի հին Կիլակուից), որից և այս անվանումը տարածվել է ամբողջ տարածքի վրա։ Արևելքում Կիլիկիան տարածվում է մինչև Եփրատ։
Աշխարհագրություն
Կիլիկիան գտնվում է Փոքր Ասիայի հարավարևելյան մասում։ Նրա հարավում Միջերկրական ծովն է, հյուսիսում՝ Հայկական (Արևելյան) Տավրոս լեռնաշղթան։ Նրա կենտրոնական մասով հոսում են Սարոս (այժմ՝ Սեյհան), Ջեյհան և այլ գետեր, որոնք սկիզբ են առնում Հայկական լեռնաշխարհից։ Կիլիկիան անմիջապես հարևան է պատմական Հայաստանի գավառներին՝ սահմանակցում է Փոքր Հայքին։
Կիլիկիան վաղնջական ժամանակներից բնակեցված է եղել հայերով, խեթերով, հուրիներով, հույներով, ասորիներով և սեմական այլ ժողովուրդներով։ Այս ժողովուրդներին, առաջին հերթին՝ հույներին է վերագրվում Կիլիկիայի բաժանումը երեք խոշոր հատվածների՝ Լեռնային Կիլիկիա, Դաշտային Կիլիկիա և Բլրոտ Կիլիկիա։ Հայտնի քաղաքներից էին Տարսոնը, Ադանան, Զեյթունը, Սիսը, Այասը։ Վերջինս գտնվում էր Սարոս գետի երկու ափերին՝ համանուն Այասի ծոցում։ Կիլիկիայի թագավորության գոյության դարաշրջանում և դրանից հետո այն կոչվում էր Հայկական ծոց (այժմ՝ Իսքենդերունի ծոց, İskenderun Körfezi)։ Այժմ Ադանա քաղաքը Թուրքիայի խոշորագույն քաղաքներից է, թվով չորրորդը՝ Ստամբուլից (, Կոնստանդինուպոլիս), մայրաքաղաք Անկարայից (, նախկին Անգորա) և Իզմիրից հետո (, Զմյուռնիա)։ Արևմտյան հատվածում Անթալիայի ծովածոցն է՝ համանուն նավահանգստով, իսկ արևելքում՝ Իսքենդերուն ռազմական նավահանգիստը (, Ալեքսանդրետտա)։ Թուրքիայի կազմի մեջ է մտնում նաև հնագույն քաղաքներից Անտիոքը Ἀντιόχεια, ), որն այժմ վերանվանվել է Անթաքյա (Antakya), որը Սիրիայից, Ալեքսանդրետի շրջանի հետ 1923 թվականին Ֆրանսիան բռնակցել էր Թուրքիային։
Պատմություն
Կիլիկիայի մասին առաջին վկայությունները հասնում են նախնադար՝ մեզանից ավելի քան տասը հազար տարի առաջ՝ նոր քարի դարի, պղնձի և բրոնզի դարաշրջաններ։ Հայտնաբերվել են բազմաթիվ բերդեր ու ամրոցներ, հոգևոր շինություններ, քաղաքների ու գյուղերի մնացորդներ։ Առաջին հիշատակումը թվագրվում է մ.թ.ա. II հազարամյակին, երբ այն նվաճվում է Խեթական թագավորության կազմի մեջ։ Մինչ այդ Կիլիկիայի տարածքը մտել է Մերձավոր Արևելքի այլ պետությունների կազմում՝ Հին Եգիպտոսի թագավորություն, Աքքադ, Էբլա, Ասորեստան։ Խաթթիի անկումից հետո՝ մ.թ.ա. XII դարից սկսած, Կիլիկիայի տարածքում կային մի քանի անկախ թագավորություններ։ Դրանք հիմնադրվում էին գլխավորապես արամեացիների, փյունիկեցիների կամ հույների կողմից։ Պետության ամենահայտնի մայրաքաղաքներից էր Ադանան, որն այն ժամանակվա տեքստերում կոչվում է Ադանավանա։ Կիլիկիայի քաղաքները աշխույժ առևտրական կապեր էին հաստատել Արևելյան Միջերկրականի (Փյունիկիա, Քանաան) քաղաք–պետությունների հետ։ Կիսանկախ այս վիճակը տևում է մինչև մ.թ.ա. VI դարը, երբ Կիլիկիան մտնում է Աքեմենյանների թագավորության կազմի մեջ։ Մ.թ.ա. 333 թվականին Կիլիկիան նվաճվում է Ալեքսանդր Մակեդոնացու կողմից։ Վերջինիս մահից հետո տերությունը բաժանվում է երեք մասի՝ Մակեդոնիան արևմուտքում՝ Հունաստանի հետ միասին, Եգիպտոսը՝ հարավում՝ Պտղոմեոս զորավարի ենթակայության տակ, իսկ մնացած ամբողջ տարածքները անցնում են Սելևկոս Նիկատոր զորավարին, ով հիմնում է Սելևկյան տերությունը (մ.թ.ա. 297 - մ.թ.ա. 84)։ Մ.թ.ա. 84 թվականին Դաշտային Կիլիկիան մտնում է Տիգրան Մեծի հայկական աշխարհակալ տերության կազմի մեջ։ Շուտով հայոց թագավորը կործանում է Արևելքի ժողովուրդներին բռնությամբ զավթած այդ կայսրությունը։ Մյուս կողմից, նա թուլացրել էր Պարթևական թագավորությանը։ Սակայն այս իրավիճակը երկար չի տևում և տարածաշրջանում հայտնվում է նոր բռնապետական կայսրություն։ Արտաշատի պայմանագրի համաձայն, մ.թ.ա. 66 թվականին Կիլիկիան անցում է Հռոմի հանրապետությանը և նրա կազմում մնում շուրջ կես հազարամյակ։ 395 թվականին, Հռոմեական կայսրության բաժանման հետևանքով, Կիլիկիան հայտնվում է Բյուզանդիայի կազմի մեջ։ Հետագայում այն դառնում է կռվախնձոր արաբների և Բյուզանդիայի միջև, մինչև 965 թվականին Նիկեփորոս Փոկաս կայսրն այն վերջնականապես ազատագրում է մուսուլմանների լծից։ Արդեն 11-րդ դարի վերջում, սելջուկ թուրքերից Մանազկերտում կրած պարտության հետևանքով Բյուզանդիան կորցնում է վերահսկողությունը Կիլիկիայի նկատմամբ, որտեղ 1080 թվականին Ռուբեն Ա-ն հիմնում է հայկական իշխանություն։ Այն հետագայում վերածվում է թագավորության։ Սակայն շուտով Կիլիկիան ենթարկվում է Եգիպտոսի մամլուքների ավերիչ հարձակումներին, մինչև որ նվաճվում է նրանց կողմից 1375 թվականին։ Չնայած դրան լեռնային որոշ շրջաններում իրենց անկախությունը պահպանեցին մի քանի հայկական իշխանություններ։ Դրանցից Զեյթունը պահպանեց իր կիսանկախ վիճակը մինչև 1915 թվականը։ 1515 թվականին Կիլիկիան նվաճվում է Օսմանյան կայսրության կողմից։ Չնայած դարավոր օտար տիրապետությանը, մինչև 1915 թվականը Կիլիկիայում հայ ժողովուրդը մեծ քանակ էր կազմում։ 1909 թվականին Կիլիկիայում տեղի է ունենում Երիտթուքերի կողմից կազմակերպված Կիլիկիայի հայության կոտորած։
Վեց տարի անց Կիլիկիան հայաթափ է արվում է Հայոց Ցեղասպանության հետևանքով։ Չնայած ծանր կորուստներին, Հայոց Ցեղասպանությունը վերապրած շատ հայեր շուտով սկսում են վերադառնալ Կիլիկիա, որն ըստ Սևրի պայմանգրի անցնելու էր Ֆրանսիային։
Կիլիկիայի Հայկական Կառավարությունը և նրա զինված ուժերի ղեկավարը
1920 թվականի մայիսի 4-ին հայերը հռչակում են Կիլիկիայի անկախությունը՝ Ֆրանսիայի մանդատի ներքո։
Կիլիկիայի գրավումը քեմալականների կողմից՝ Ռուսաստանի օգնությամբ և Լեգիոնի լուծարումը
1920-1921 թթ. տեղի ունեցավ Կիլիկիայի գրավումը քեմալականների կողմից՝ Ռուսաստանի օգնությամբ։ Դրանից հետո՝ Ֆրանսիայի արևելյան քաղաքականության մեջ տեղի ունեցած շրջադարձից հետո լեգեոնը ենթարկվեց մասնակի, իսկ 1920 թվականի օգոստոսին՝ վերջնական լուծարման ։
1920 թվականի վերջին և 1921 թվականի սկզբին լեգեոնականները հեռացան Կիլիկիայից։ Մի մասն էլ մնաց և տարեվերջին կիլիկիահայության հետ բռնեց վերջին տարագրության դժվարին ճանապարհը։ Կիլիկիայում մեր վերջին զորասյունը՝ Օսմանյան Թուրքիայի, ապա քեմալական բանակների դեմ որևէ պարտություն չկրած Հայկական լեգեոնը, արևմտահայության՝ իր հողի վրա մարող կանթեղի վերջին առկայծումն էր՝ պայծառ, բարձր, հզոր, և կամավորների մեղքը չէր, որ իրենց ազատագրած Կիլիկիան վերստին մնաց թշնամուն ...
Սակայն թուրքական գրոհների ներքո, Ֆրանսիան միայնակ է թողնում հայ գաղթականներին։ Չնայած հերոսական դիմադրությանը գերակշռող ու զինված թուրք հրոսակներին, հայ ժողովուրդը կրկին թողնում է Կիլիկիան։ Իսկ 1921 թ-ին կնքված Անկարայի պայմանագրով Ֆրանսիան հանձնում է Կիլիկիան Թուրքիային։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիլիկիա Կատեգորիա:Հին Հունաստանի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Թուրքիայի հին հունական հնավայրեր Կատեգորիա:Թուրքիայի Միջերկրածովյան տարածաշրջան Կատեգորիա:Պատմական մարզեր Կատեգորիա:Փոքր Ասիայի պատմական շրջաններ Կատեգորիա:Փոքր Ասիա Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Մերձավոր Արևելքի պատմական պետություններ Կատեգորիա:Արևմտյան Ասիայի նախկին պետություններ Կատեգորիա:Ադանայի նահանգի պատմություն
Գորինչովո
Գորինչովո (Горінчово), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Խուստի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Զելյոնոե։
2001 թվականի տվյալներով Գորինչովո գյուղում բնակվում էր 3 071 մարդ։