cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прыгну со скалы (երգ)
Մրցանակներ
Երգը հաճախակի գեռարձակվում է «Наше радио»-ում։ 2000 թվականի արդյունքներով նա զբաղեցրել է «Чартова дюжина» հիթ փառատոնի առաջին տեղը ։ 2008 թվականին «Прыгну со скалы» երգը դարձավ տասնամյակի լավագույն երգը, «Наше радио»-ի ռադիոլսողների տարբերակով, իսկ 2013 թվականին դարձավ տասնինն ռադիոկայանին 500 ամենահայտնի երգերի մեջ ։
Վերլուծություն
Երգի բառերը խաղում են ընկնելու շարժառիթով, որը ամենատարածվածներից է ռուսական ռոք պոեզիայում, որը կապված է, այս դեպքում, դեռահասներին բնորոշ ինքնասպանության տրամադրությունների , «աշխարհին ուղղված դեռահասների ինքնասպանության սպառնալիքների» և անձնական կարծիքով. Սամարայից Ե․ Ա․ Եգորովան իր գրամոլության, «փոփ» գրական կլիշեների հավաքածու է դժբախտ սիրո և ինքնասպանության թեմայով, որը փրկում է միայն Կարոլ ի Շուտ խմբի հեղինակությունը և «С головы сорвал / Ветер мой колпак», թույլ տալով երգը դասակարգել որպես «դերային» լիրիկա ։
Մինչդեռ Ալեքսանդր «Չաչա» Իվանովը՝ ՆԱԻՎ խմբի առաջնորդը, պատմելով «Կարոլ ի Շուտի» հաջողության մասին բնութագրել է երգը, որպես ժանրի տրանսցենդենտ և այն անվանել «սերնդի հիմներից» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսերեն երգեր
Յուխարի Ջամի
Յուխարի Ջամի մզկիթ (Ղրիմի թաթարերենից թարգմանաբար՝ «Վերին մզկիթ», Юхари-Джами, Юхари-Джамі, Юкъары Джами), մզկիթ Ղրիմի թերակղզում, որը գտնվում է Կրեպոստնայա բլրի գագաթին, Ալուշտա քաղաքի պատմական կենտրոնում, Ծովափնյա զբոսայգու մոտ և պատկանում է Ղրիմի մուսուլմանների հոգևոր կառավարման համայնքին ։
Նկարագրություն
Յուխարի Ջամի մզկիթը կառուցվել է մուսուլմանական կրոնական կառույցների ոճով, գտնվում է Ալուշտայի Վերին փողոցում, որը սկիզբ է առնում Վ. Խրոմիխի փողոցից ։
Մինչև 1930-ական թվականները համալիրը բաղկացած էր կցակառուցված միջնադարյան Օրտա Կուլե աշտարակով երկհարկանի շենքից, հարևանությամբ կառուցված էր շատրվան։ Ներքին դեկորը ավանդական ոճով էր՝ բնորոշ շքեղությամբ և վայելչությամբ, պատուհաններում ապակենախշեր էին, պատերը պատված էին վարպետորեն արված որմնանկարներով, իսկ ներսույթի բազմաթիվ տարրեր արված էին փորագրովի փայտից ։
Գոյության ընթացքում Յուխարի Ջամի մզկիթը մի քանի անգամ փակվել է, շենքը գտնվել է տարբեր ծառայությունների իրավասության ներքո։ 1962 թվականից շենքը տրվել է մանկապատանեկան մարզադպրոցին ։
1986 թվականի գարնանը մզկիթի շենքը վերցվել է պետական վերահսկողության ներքո որպես ճարտարապետության տեղական նշանակության հուշարձան։
1994 թվականի մայիսին Յուխարի Ջամին («Վերին ուրբաթյա մզկիթ») վերադարձվել է «Ալուշտա» մուսուլմանական համայնքին ներսում բացարձակ դատարկ ճարտարապետական արկղի տեսքով. նախկին ներքին շքեղությունից ոչինչ չէր մնացել ։
1996 թվականից յուրաքանչյուր ուրբաթ այստեղ տեղի է ունենում նամազ։
Արխիվային լուսանկարներով և հուշերով մուսուլմանական համայնքը վերականգնել է մզկիթի ներքին ձևավորումը. աղոթասրահի պատերը պատվել են որմնանկարներով, փայտե պատշգամբները զարդարվել են փորագրվածքով։ Շենքին կցակառուցվել է նոր, դեպի երկինքը ձգտող, մինարե։ Կրկին կառուցվել են լվացման և մահացածներին հրաժեշտ տալու համար նախատեսված սենյակներ։
Շրջանում այլ մզկիթների բացակայության պատճառով Յուխարի Ջամին մեծ նշանակություն ունի Մեծ Ալուշտայի տարածաշրջանի ղրիմաթաթարական ողջ բնակչության համար։
1181
Մահեր
Կատեգորիա:1181 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Շաստովո (գյուղ, Գագարինսկի շրջան)
Շաստովո (Шастово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի բնակավայրեր
Մոսկովյան Կրեմլ
Մոսկովյան Կրեմլ (Моско́вский Кре́мль), Մոսկվայի հնագույն մասը, մայրաքաղաքի գլխավոր հասարակա-քաղաքական, կրոնական և պատմական համալիր, Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի պաշտոնական նստավայրը։ Գտնվում է Բորովիցկիի բլրի վրա, Մոսկվա գետի ձախ ափին, որտեղ դրա մեջ է թափվում Նեգլիննայա գետը։
Արտաքին հղումներ
* Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ռուսաստանում Կատեգորիա:Կրեմլներ Կատեգորիա:Պաշտոնական նստավայրեր Կատեգորիա:Մոսկվայի թանգարաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
Ցուցակում ներկայացված են 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարասկզբի Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրերը ըստ գավառների։
Սեբաստիայի գավառակ
Ակկայա, Բրգինք, Դավրա, Թորսուլու, (Թորոսի), Իշխանի, Կալդի, Կողալի, Սաֆրաճի, Սեբաստիա։
Խաֆիքի (Հաֆիգի) գավառակ
Ակկոյու, Աղտք, Բարջին, Բյուրակն (Բինգյոլ), Բոքա, Բռաբերդ, Դդմաճ, Դևօձա (Տևեքսե), Թավշանլու, Թորդորակ, Խանծառ, Խավրազ, Խորասան, Խորոխոն, Կամիս, Կովտուն, Ճանճի, Շժղենիկ, Ողնովուտ, Չիֆթլիկ (Էմին աղա Չիֆթլիկ), Պարտիզակ, Պետրոսի (Քոչհիսար), Սարի Հասան, Սթանոս (Չիմեն Ենիջե), Քյոթու Ենիջե, Քոթնի։
Տևրիկի (Դիվրիգի) գավառակ
Արշուշան, Արտամետ, Բագրատուն, Բալամաղա, Բարղամ, Բինկյան (Բենկան), Զմառա, Խուռնավիլ, Կասման, Կրասոն, Մրվանա, Շիկիմ, Սինջան, Սուրբ Հակոբ, Տանձիկ, Տևրիկ, Օտուռ։
Թոնոսի (Թոնուսի գավառակ)
Ալաքիլիսե, Ակչակալե, Բավրոզ (Պավրոզ), Բարդին, Բուրհան, Գազի-Մաղարա, Դենդիլ (Տենտիլ), Թեմեջյու, Թեքմեն, Թոնուս, Թոփաճ (Իսքյան-Թոփաճ), Լիսանլի, Կայափունար, Կանթարոս, Կարագյոլ, Կարահիսար, Կեմերեկ, Կիկի, Կուրթլուկայա, Մաղարա, Յափալթուն, Չաթ, Չեփնի, Սարը օղլան, Սըվղըն, Սիքանթ, Փաշագյուղ։
Կոչգիրի (Քոչգիրի) գավառակ
Ալաքիլիսե, Զարա, Կավաք, Կարաբողազ, Միատուն, Չայքուրդ, Քարհատ, Քեչայուրդ։
Կյուրինի գավառակ
Դանիելի, Ելքեն, Կավաք, Կյուրին, Կպին, Չախըրընքյոյ, Սաղիձոր, Քրիստիանօրեն։
Նոր Խանի (Ենիխանի) գավառակ
Բալահոր (Պալախոռ), Բորազիտ (Բորազուտ), Կավաք, Նոր խան, Շնքուրակ, Սիվրի։
Ազիզիեի գավառակ
Ագարակ, Ազիզիե, Բյունյան, Չեք, Սաղլի։
Տարենտեի (Դերենդեի) գավառակ
Աշոտի, Տարենտե։
Շապին Գարահիսարի գավառ
Աբանա, Ալամոնիկ (Արամանյակ), Ախշար (Աշխարհաբերդ), Աղվանիս, Աղրավիս, Անդրեաս, Անեղի (Աներղի), Աֆսունդու, Բեդրի, Բուսեիդ, Բուրգ (Բուրք), Գոմեշտուն, Դեմիջիլիք, Դիշքյոյ, Դմլուճ, Զաղափա, Էսքիշեհիր, Թամզարա, Թանդրջիկ, Լթառիճ, Խյուտուկ (Ղուրտիկ), Ծիպեռի, Կամնի (Համամ), Կթանոց (Քրթանոց), Կոյլուհիսար (Կոլոնիա), Ղավազ, Ղրաճ, Մադեն, Մահմուդ, Մասուդիե (Ալուջրա), Մելեթ, Մելիք Շերիֆ, Մշկանոց, Մուշազ, Յաղբասան, Նոր գյուղ (Վարի և Վերի), Շապին Գարահիսար, Չամլըջա, Չարբախ, Չիֆթլիկ, Չորախ, Չորլու (Չոնլու), Պալատիզ, Ջրտակ (Չրդախ), Սեվինդիկ, Սիս (I), Սիս (II), Ուզկենի, Վարի Ածպտեր, Վերի Ածպտեր, Քեչելի, Քեչեյուրդ, Օրեյբիլ։
Ամասիայի գավառ
Ամասիա, Գեչելի, Գյումուշ (Մադեն), Ենիջեքյոյ, Լաոդիկեա (Լադիկ), Լիճ (Քյորքյոյ), Հաջի քյոյ, Հավզա (Խավսա), Մարզվան, Մեջիդօզու, Յարըմջա, Սիմ-Հաջիքյոյ, Վեզիր քյոփրու։
Կատեգորիա:Սեբաստիայի մարզի հայաբնակ բնակավայրեր
Իսրայելա-շվեյցարական հարաբերություններ
Իսրայելա-շվեյցարական հարաբերություններ, Իսրայելի պետության և Շվեյցարիայի Համադաշնության միջև միջազգային հարաբերություններ։ Շվեյցարիան ճանաչեց Իսրայելը 1949 թվականի հունվարի 25-ին և հյուպատոսություն բացեց Թել Ավիվում։ Իսրայելը դեսպանատուն ունի Բեռնում։ 1958 թվականից ի վեր Շվեյցարիան ունեցել է դեսպանություն Թել Ավիվում և պատվավոր հյուպատոսություն Էյլաթում։
Պատմություն
Սիոնիստական առաջին համագումարը տեղի է ունեցել Բազելում 1897 թվականին, այնուհետև 22 համագումարներից 15-ը անցկացվել են Շվեյցարիայում։ Իսրայել պետության հիմնադրումից առաջ Շվեյցարիան ուներ Երուսաղեմում հյուպատոսություն և հյուպատոսական գործակալություն Թել Ավիվում։ Համադաշնությունը երիտասարդ պետությունը ճանաչեց 1949 թվականին և Թել Ավիվում հյուպատոսություն բացեց։ Իսրայելում շվեյցարական կոմունան ամենամեծն է Ասիայում՝ մոտավորապես 12000 բնակչությամբ ։
Մերձավոր Արևելքի հակամարտության սրումից հետո Շվեյցարիան դադարեցրել է զենքի վաճառքը և Իսրայելի հետ ռազմական համագործակցությունը 2002 թվականից մինչև 2005 թվականը։ 2004 թվականից ի վեր երկու երկրների միջև շարունակվում է շարունակական քաղաքական բանակցությունները ։
Շվեյցարիան ներկայացրեց Իսրայելի շահերը բազմաթիվ երկրներում (Հունգարիա (1967-1989), Գվինեա (1967-1973), Ցեյլոն/ Շրի Լանկա (1970-1976), Մադագասկար (1973-1994), Լիբերիա (1973-1983) և Գանա (1973-2002))։ Մյուս կողմից, նա ներկայացնում էր Իսրայելում Իրանի (1958-1987) և Կոտ դ 'Իվուարի (1973-1986) շահերը։ Նա նաև լոբբինգ է իրականացրել Մագեն Դեյվիդ Ադոմի հաջող ընդգրկման համար Միջազգային Կարմիր խաչի և Կարմիր մահիկի շարժման մեջ ։
2009 թվականի ապրիլի 21-ին Իսրայելը հետ կանչեց իր դեսպան Իլան Էլգարին «խորհրդակցության համար»` կապված Ժնևում ՄԱԿ-ի ռասիզմի դեմ պայքարի խորհրդաժողովում տեղի ունեցած իրադարձությունների հետ։ Իսրայելի ղեկավարությունը վրդովված էր Շվեյցարիայի նախագահ Հանս-Ռուդոլֆ Մերցի և Իրանի նախագահի հանդիպումից ։
2014 թվականի դեկտեմբերին Իսրայելը բողոքեց ընդդեմ Շվեյցարիայի՝ հայտարարելով այն մասին, որ ցանկանում է անցկացնել Ժնևի չորրորդ կոնվենցիայի ստորագրող երկրների ներկայացուցիչների հանդիպում ՝ քննարկելու Գազայի հատվածում, Արևմտյան ափին և Երուսաղեմում տիրող իրավիճակը ։
Հավատարմագրերի հանձնում 2016 թվականին
2016 թվականի նոյեմբերին Շվեյցարիայի նոր դեսպանն իր հավատարմագրերը հանձնեց Իսրայելի նախագահ Ռեուվեն Ռիվլինին։ Իր խոսքում Ռիվլինը հիշեցրել է, որ 2018 թվականին իսրայելացիները կնշեն Սիոնիստական առաջին համագումարի 120-ամյակը, որն անցկացվեց Բազելում, որտեղ Թեոդոր Հերցլն իր օրագրում գրեց. «Բազելում ես գտա (հայտնաբերեցի) հրեական պետություն»։ Հրեաների համար Բազելը խորհրդանշում է Հրեայի վերածնունդը, ասել է նախագահը:Բացի այդ, Ռիվլինը նշել է դաշնակցության դերը պաղեստինա-իսրայելական հակամարտության կարգավորման գործում։ Դեսպան Ռուխը պատասխանեց՝ ասելով, որ ուրախ կլինի «հնարավոր ամեն ինչ անել հրեական ժողովրդին խաղաղություն բերելու համար»։ Բացի այդ, նա նշել է, որ Իսրայելում գտնվում են Շվեյցարիայի 20,000 քաղաքացիներ։ Այն Եվրոպայի արևելքում գտնվող շվեյցարական ամենամեծ համայնքն է և աշխարհի 9-րդ խոշոր շվեյցարական համայնքը։ Քննարկվեց նաև փախստականների խնդիրը. Դեսպան Ռուչը ասաց, որ Բալկանյան պատերազմներից հետո Շվեյցարիան Բալկանյան շրջանից եկել են բազմաթիվ ներգաղթյալներ, և այսօր, օրինակ, Բազելում, բնակչության 61%-ի առնվազն մեկ ծնողը չի ծնվել Շվեյցարիայում։ Համադաշնությունը կարողացավ հաջողությամբ ինտեգրել այդ մարդկանց, և դրա լավագույն օրինակը, ըստ դեսպանի, ֆուտբոլի ազգային հավաքականն է ։
Համագործակցություն ֆինանսական ոլորտում
2017 թվականի առաջին կեսին տեղի է ունեցել Իսրայելի ֆինանսների նախարարի տեղակալ Իցհակ Քոենի և միջազգային ֆինանսական հարցերով պետքարտուղար Յորգ Գասերի հանդիպումը։ Այդ հանդիպման ընթացքում շվեյցարական կողմին ներկայացվել է իսրայելական տնտեսության վիճակի մասին մանրամասն հաշվետվություն։ Այդ հանդիպման արդյունքներով նույն թվականի սեպտեմբերի 4-ին երկու երկրների միջև ստորագրվել է փոխըմբռնման հուշագիր՝ ֆինանսական ծառայությունների մի շարք ուղղություններով համագործակցությունն ընդլայնելու նպատակով ։
Առևտրային հարաբերություններ
2018 թվականի նոյեմբերին Իսրայելի էկոնոմիկայի նախարար Էլի Քոենն այցելեց Շվեյցարիա, որտեղ, ի թիվս այլ բաների, նա ստորագրեց համաձայնագիր՝ ընդլայնելու ազատ առևտրի մասին պայմանագիրը Ազատ առևտրի եվրոպական ասոցիացիայի (ԱԱԵԱ) երկրների` Շվեյցարիայի, Նորվեգիայի, Իսլանդիայի և Լիխտենշտեյնի երկրների հետ։ Իսրայելի և ԱԱԵԱ-ի միջև առաջին համաձայնագիրը ստորագրվել է 1992 թվականին, և ներկայիս ընդլայնումը տարածվում է թարմ և վերամշակված սննդի վերաբերյալ տուրքերի մարման և վերացման վրա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսրայելի երկկողմանի հարաբերություններ Կատեգորիա:Շվեյցարիայի երկկողմ հարաբերություններ
Ուրալի դաշնային շրջան (ՌԴ)
Ուրալյան դաշնային շրջան, վարչական միավորում Ռուսաստանի հյուսիսարևմտյան մասում։ Կազմավորվել է ՌԴ նախագահի 2000 թվականի մայիսի 13-ի հրամանով։
Ներառում է 6 մարզեր և մեկ դաշնային նշանակության քաղաք՝ Եկատերինբուրգ։
Ծանոթագրություններ
*
Օրդանովկա
Օրդանովկա (Орданівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օրդանովկա գյուղում բնակվում էր 726 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2258 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 321,52 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մարտուն Մանուչարյան
Մարտուն Արշակի Մանուչարյան, հայ գյուղատնտես, կենսաբանական գիտությունների դոկտոր (1984), պրոֆեսոր (1989)։
Կենսագրություն
Մարտուն Մանուչարյանը ծնվել է 1925 թվականի հուլիսի 8-ին Գորիսում։
1958 թվականին ավարտել է Հայաստանի ազգային ագրարային համալսարանը։ 1969-1985 թվականներին եղել է Արմավիրի խորդենու գիտահետազոտական կայանի հիմնադիր-տնօրեն, իսկ 1985-1990 թվականներին՝ Ռուսաստանի Տյումեն քաղաքի գյուղատնտեսական ինստիտուտի երկրագործության ամբիոնի վարիչ։
Մարտուն Մանուչարյանի աշխատանքները վերաբերում են խորդենու մշակության տեխնոլոգիայի կատարելագործման և բերքատվության բարձրացման խնդիրներին։
Մահացել է 1990 թվականին Տյումենում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ գյուղատնտեսներ Կատեգորիա:Գյուղատնտեսներ ըստ ազգության Կատեգորիա:Կենսաբանական գիտությունների դոկտորներ
Լամբլիաներ
Կատեգորիա:Կենդանիներ Կատեգորիա:Զոոնոզ
Ավագ Հարությունյան
Ավագ Ֆրունզիկի Հարությունյան, գինեգործ։
Կենսագրությունը
Ծնվել է 1959 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, Եղեգիս գյուղում (ներկայումս՝ Արտաբույնք, Վայոց ձորի մարզ)։ 1976-1981 թթ. սովորել է Հայաստանի ազգային ագրարային համալսարանում, ավարտել այն և ստացել գինու արտադրության ինժեներ-տեխնոլոգի որակավորում։ 1981-1984 թթ. սովորել է Խաղաղագործության և գինեգործության համամիութենական Մագարաչ գիտահետազոտական ինստիտուտի (Յալթա, Ղրիմ) առկա ասպիրանտուրայում (գիտական ղեկավար՝ Գ.Գ.Վալույկո)։ 1985 թ. պաշտպանել է գիտական թեզ և ստացել տեխնիկական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան։ 1985-1986 թթ. աշխատել է նույն ինստիտուտում որպես գիտաշխատող։ 1986 թ. վերադարձել է Հայաստան և անցել աշխատանքի Խաղողագործության, գինեգործության և պտղաբուծության գիտահետազոտական ինստիտուտի (այժմ՝ Խաղողապտղագինեգործության գիտական կենտրոն) գինու և կոնյակի տեխնոլոգիայի բաժնում, ուր մինչ այսօր զբաղեցնում է ավագ գիտաշխատողի պաշտոնը։
Գիտական հետազոտությունները
Ուսումնասիրել է գինիներում ածխաթթու գազի գոյության կարևորագույն վիճակները, մշակել դրանց հայտնաբերման մեթոդները։ Հետազոտել է հեղուկ ածխածնի երկօքսիդի կիրառմաբ գինիների գազացման և ստացված խմիչքների դեգազացման քիմիզմը և կինետիկան, մշակել է գազացման արդյունավետ տեխնոլոգիաներ և դրանց իրականացման սարքավորումներ։ 2000-ական թթ. սկզբից զբաղվում է աշխարհագրական նշումով հայկական գինու որակի կազմավորման միջավայրի հասարակական (պատմաիրավական և աշխարհաքաղաքական), բնակլիմայական (հողային ծածկույթ, մեզո- և միկրոկլիմա) և անտրոպոգեն (ագրո- և էնոտեխնոլոգիական) բաղադրիչների փոխադարձ կապերի ուսումնասիրմամբ։ Հասարակական բաղադրիչի տեսանկյունից ուսումնասիրել և ընդհանրացրել է Հայաստանի խաղողագործության, գինեգործության և գինու իրավունքի պատմության հայտնի տվյալները։ Որպես բնակլիմայական բաղադրիչ դիտարկել է գինեգործության տեսանկյունից հետաքրքրություն ներկայացնող տարածքների մեզո- և միկրոկլիման, ինչպես նաև դրանց հողային ծածկույթը։ Մոտ 40 կարևորագույն ցուցանիշների օգնությամբ ի հայտ է բերել դրանց առանձնահատկություններն ըստ հիմնական հողատիպերի:Հետազոտություններն ընդգրկել են հանրապետության բոլոր խաղողագործական շրջաններում գտնվող 3100 տիպիկ հողային զանգվածներ։ Տվել է աշխարհագրական նշումով գինու մոդելային միջավայրի նկարագիրը։ Որպես այդպիսին դիտարկել է Վայոց ձորը։ Ուսումնասիրել է խաղողագործական այդ շրջանի էթնոպատմական, ուվո- և էնոմիջավայրերի առանձնահակությունների, ագրո- և էնոտեխնոլոգիական գործոնների փոխադարձ կապի որոշ ասպեկտներ։ Համակարգել է խաղողի հայկական տեղածին և նոր սելեկցիոն 1300-ից ավելի սորտերի գենոֆոնդը։ Այն ներառել է Հայաստանի Հանրապետության, ինչպես նաև հարևան երկրների երբեմնի և ներկա հայաշատ շրջանների տարածքները։ Տվել է Արևմտյան Հայաստանի, Նախիջևանի, Լեռնային և Դաշտային Ղարաբաղի խաղողի հայկական սորտերի որոշ տեխնոլոգիական և ամպելոգրաֆիական ցուցանիշները, մշակության արեալներն ու հայտնաբերման վայրերը։
Հեղինակ է 3 մենագրությունների, 6 հեղինակային իրավունքների և 72 գիտական հոդվածների։
Հասարակական գործունեությունը
1998թ. Հայ գինեգործների միության նախագահն է։ Մշակվել է “Խաղողի հումքով ոգելից խմիչքների մասին” Հայաստանի հանրապետության օրենքի, դրա կիրարկման մեխանիզմներն ապահովող կառավարության որոշումների, ճյուղի գործնեությանն առնչվող իրավական այլ ակտերի նախագծերը։ Տվել է նաև ճյուղի ինդուստրիալ զարգացման վերջին երկու հարյուր տարվա հիմնական միտումները և մերօրյա խնդիրների առանձնահատկությունները։
Մանկավարժական գործունեությունը
1993-2015թթ. Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտում դասավանդել է “Գինու տեխնոլոգիա” առարկան, իսկ 2015թ.-ից “Գինու մշակույթ” առարկան՝ Վ.Բրյուսովի անվան Երևանի պետական լեզվահասարակագիտական համալսարանում։ Հեղինակն է ՝ “Ասք հայոց գինու մասին” եռալեզու փաստա-վավերագրական ֆիլմի։
Արտադրական գործունեությունը
Զբաղվում է գինու և խաղողի արտադրությամբ։
Ընտանիքը
Ամուսնացած է։ Ունի երկու որդի։
Ջովո
Ջովո (Giovo), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզի Տրենտո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2392 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 120 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 20 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 38030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0461։
Կոմունայում հատկապես նշվում է Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի Վերափոխումը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մերձվոլգյան դաշնային շրջան (ՌԴ)
Մերձվոլգյան դաշնային շրջան (Приволжский федеральный округ), վարչական միավորում Ռուսաստանի հյուսիսարևմտյան մասում։ Կազմավորվել է ՌԴ նախագահի 2000 թվականի մայիսի 13-ի հրամանով։
Ներառում է 14 մարզեր և մեկ դաշնային նշանակության քաղաք՝ Նիժնի Նովգորոդ։
Արտաքին հղումներ
*
Աստերոիդների ցանկ (68001-68100)
Աստերոիդների ցանկ (67901-68000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (68101-68200)
Գոմսուռ
Գոմսուռ, գյուղ պատմական Փոքր Հայքում, իսկ ապա Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Ղանղալի գավառակում ։
Պատմություն
Գյուղն ավերվել, իսկ բնակչության մի մասը կոտորվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Ողջ մնացածները տարագրվել են տարբեր երկրներ։
Բնակչություն
1915 թվականին ուներ 50 տուն՝ 460 հայ բանկչով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ֆեդորովկա (գյուղ, Դիկանկայի շրջան)
Ֆեդորովկա (Федорівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ֆեդորովկա գյուղում բնակվում էր 23 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,563 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 40,85 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մինայ
Մինայ (Минай), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Ուժգորոդի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մինայ գյուղում բնակվում էր 3 088 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3882 կմ²։
Գյուղի մուտքի մոտ է գտնվում Թեոդոր Ռոմժայի աստվածաբանական ակադեմիան, որը Ռուսինյան հունական կաթոլիկ եկեղեցու բարձրագույն ուսումնական հաստատությունն է։
«Մինայ» ֆուտբոլային ակումբը հանդես է գալիս Ուկրաինայի առաջնությունում։
Ձագարոլո
Ձագարոլո (Zagarolo), քաղաք Իտալիայում, տեղակայված է Լացիո մարզի Հռոմ գավառում ։
Մինայ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Ուժգորոդի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ձագարոլո
Բնակչությունը կազմում է 14 620 մարդ (2004 թվական), խտությունը կազմում է 425 մարդ/քառ. կմ։ Զբաղեցնում է 28 քառ. կմ։ Փոստային ինդեքս — 039, հեռախոսային կոդ — 06։
Զագարոլոն գտնվում է Հռոմից 34 կիլոմետր (21 մղոն) հարավ-արևելք, և սահմանակից է Կոլոնա, Գալիկանո նել Լացիո, Մոնտե Կոմպատրի, Պալեստրինա, Հռոմ, Սան Չեզարեո (Զագարոլոյի նախկին խմբակցություն) մունիցիպալիտետներին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
(7963) Ֆալսինելի
(7963) Ֆալսինելի (Falcinelli), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1995 թվականի փետրվարի 1-ին Սանտա Լյուչիա Ստրոնկոնե աստղադիտարանի կողմից Ստրոնկոնեյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,58954 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1248 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0542 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1522,06 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,236521 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 12,75° անկյուն։
Հակոբ Մեղապարտ
Հակոբ Մեղապարտ, հայ առաջին տպագրիչ, հայկական տպագրության սկզբնավորող և հիմնադիր։
Գործունեությունը
Մեղապարտի սարքավորած առաջին հայկական տպարանը գործել է 1512–13 թթ. և լույս է ընծայել հավանաբար 6 գիրք (պահպանվել են 5-ը)։ Տպագիր գրքերից առաջինը՝ «Ուրբաթագիրքը», աղոթքների ու մաղթանքների ժողովածու է, ընդգրկված են ընդարձակ հատվածներ Ավետարանից, մի հատված Գրիգոր Նարեկացու «Մատյան ողբերգության» պոեմից։ Այնուհետև տպագրել է «Պատարագատետր» , «Աղթարք» , «Պարզատումար» , «Տաղարան» գրքերը, որոնցից միայն «Պատարագատետրն» ունի հրատարակության թվականը, վայրն ու տպագրիչի անունը նշող հիշատակարան՝ «Այս սուրբ տառերը գրվեցին 1513-ին Վենեժ աստվածապահ քաղաքում, որ է Վենետիկ՝ Ֆրանկստան, Մեղապարտ Հակոբի ձեռքով»։ Այն ներկայացնում է պատարագի կարգը Հայ եկեղեցում։
«Աղթարք»-ում ընդգրկված են հետաքրքրաշարժ զրույցներ, երազների և աստղագուշակության մեկնություններ։ «Պարզատումարը», 1512 թվականից սկսած, հաջորդ 36 տարվա անշարժ տոմարացույցն է։ «Տաղարանը» հայ միջնադարյան տաղերգության ժողովածու է, որտեղ ընդգրկված են Ներսես Շնորհալու, Ֆրիկի, Հովհաննես Թլկուրանցու, Մկրտիչ Նաղաշի ստեղծագործություններից։
Հակոբ Մեղապարտի տպագրած գրքերի էջերը գեղեցիկ զարդանախշված են. դրոշմված են 4 մեծ և 24 փոքր զարդեր, մի շարք պատկերներ, զարդագրեր։ Տպագրությունը երկգույն է՝ սև ու կարմիր։ Գրքերը փոքր են՝ կաշվե զարդանկար կազմերով։ Վերջին էջերին Հակոբ Մեղապարտի տպանշանն է՝ լատիներեն D. I. Z. A. տառերով. Dei Servus հայերեն նշանակում է Աստծու ծառա, Iakobus՝ Հակոբ, Zanni՝ Ծաննի՝ Հովհաննես (յան), Armenius՝ Հայ։ Մեղապարտյան հրատարակությունների տպաքանակի մասին ոչինչ հայտնի չէ։ Այս գրքերը Վենետիկից հայրենիք և հայաբնակ այլ վայրեր են հասցրել հայ վաճառականները։
Հակոբ Մեղապարտի տպագրությունը հետագայում դարձել է հայկական գրատպության զարգացման հիմքը։ Նրա տպագրական արվեստի ավանդները (տպատառերի, զարդագրերի ու զարդերի ձևերը, տպագիր էջի չափը և այլն) օգտագործել են հայ տպագրիչներ Աբգար Թոխաթեցին, Սուլթանշահը, ռուս առաջին տպագրիչ Իվան Ֆեոդորովը, եվրոպացի շատ տպագրիչներ։
Հակոբ Մեղապարտի անունով Երևանում կոչվել է տպագրատուն, կանգնեցվել է նրա հուշարձանը (1987 թ., քանդակագործ՝ Խաչատուր Իսկանդարյան)։
Հիշատակ
Երևանում 1987 թվականին Իսահակյան փողոցի վրա կանգնեցվել է Հակոբ Մեղապարտի հուշարձանը, քանդակագործ Հ. Իսկանդարյան։ Գտնվում է Գրքի պալատի և «Արմենպրես» լրատվական գործակալության շենքի դիմաց ։
Հակոբ Մեղապարտին նվիրված հուշարձան կա նաև Զմմառ գյուղի (Լիբանան) հայկական վանքում, (հեղինակ՝ Ր. Ետալյան), տեղադրվել է 2012 թվականին, հայ գրատպության 500-ամյակի առթիվ ։
Հյուսիսկովկասյան դաշնային շրջան
Հյուսիսկովկասյան դաշնային շրջան, վարչական միավորում Ռուսաստանի հյուսիսարևմտյան մասում։ Կազմավորվել է ՌԴ նախագահի 2010 թվականի փետրվարի 19-ի հրամանով։
Ներառում է 11 մարզեր և մեկ դաշնային նշանակության քաղաք՝ Պյատիգորսկ։
Վերա Նազինա
Վերա Իվանովնա Նազինա (Вера Ивановна Назина, ), ռուս նկարիչ, գեղանկարիչ, գրաֆիկ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1992 թվականը՝ ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպության) ։
Կենսագրություն
Վերա Նազինան ծնվել է 1931 թվականի ապրիլի 26-ին Լենինգրադում։ 1945-1946 թվականներին զբաղվել է Դերժինսկի շրջանի պիոներների և դպրոցականների տան իզոստուդիայում։ 1947 թվականին ընդունվել է Վ. Մուխինայի անվան բարձրագույն գեղարվեստական-արդյունաբերական ուսումնարանի կերամիկայի ֆակուլտետը։ 1950 թվականին տեղափոխվել է մոնումենտալ-դեկորատիվ գեղանկարչության բաժանմունք։ Սովորել է Իվան Ստեպաշկինի, Պյոտր Բուչկինի, Գլեբ Սավինովի մոտ։ 1955 թվականին ավարտել է Վ. Մուխինայի անվան բարձրագույն գեղարվեստական-արդյունաբերական ուսումնարանի՝ ներկայացնելով դիպլոմային աշխատանք՝ Լենինգրադի «Հայրենիք» կինոթատրոնի համար «Պատանի միչուրինականներ» պաննոյի էսքիզը, որն իրականացվել է Ի. Ստեպաշկինի և Կ. Իոգանսենի ղեկավարությամբ ։
Մասնակցել է ցուցահանդեսների 1958 թվականից՝ ցուցադրելով իր աշխատանքները Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների ստեղծագործությունների հետ միասին։ 1960 թվականին դարձել է Լենինգրադի նկարիչների միության (1992 թվականից՝ Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության) անդամ։ Ստեղծել է դիմանկարներ, բնանկարներ, ինտերիերներ, նատյուրմորտներ, ժանրային նկարներ։ Աշխատել է տեմպերային և յուղանկարչական տեխնիկայի մեջ։ Աշխատանքների անհատական ցուցահանդեսը Լենինգրադի նկարիչների միությունում ցուցադրվել է 1984 թվականին։
Վերա Նազինայի ստեղծագործության առաջատար թեմաներն են մանկական կերպարները, Հյուսիսային ռուսական գյուղի մարդիկ և կենցաղը։ Նազինայի ստեղծած ստեղծագործությունների թվում են՝ «Սպիտակ գիշեր։ Շրջանավարտներ» («Белая ночь. Выпускники») (1959), «Նադենկա» (1960), «В театр», «Սպիտակ գիշերներ» , «Նախաճաշ» (բոլորը 1961), «Հովանոցով» («С зонтиком») (1962), «Առավոտյան» (1963), «Դստեր դիմանկարը» , «Սաշա Ախալինի դիմանկարը» (երկուսն էլ 1964), «Մեր այգին» (1967), «Ամառային նատյուրմորտ» (1968), «Գ. Լ. Դյաչենկոն՝ «Маяк» սովխոզի հովիվն իր թոռնուհու հետ» (1969), «Սանդղամուտքում», «Երեխաներ» (երկուսն էլ 1970), «Հինածաղիկներ» , «Ծաղիկներ ու շնիկ» , «Լենա» , «Գլոքսինիա» (բոլորը 1971), «Գ. Ի. Իլյինան՝ առաջին կոլտնտեսուհիներից մեկն Օյատիում» (1972), «Ագրոնոմ Ռայա Դրաննիկովա», «Լյուդա Ն.-ի դիմանկարը» (обе 1973), «Առաջին բողկը» , «Ելույթից առաջ» , «Վետերան Վ. Մ. Բիտյուգինն ու նրա մայրը» (բոլորը 1975), «Անտառում» (1976), «Պատուհան» (1978), «Счастливая пора» (1980), «Իմ արվեստանոցը» (1987), «Տատիկի մոտ» (1997) և այլն։
Ծանոթագրություններ
<!--
Выставки
-->
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս բնանկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս նկարչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս արվեստագետներ Կատեգորիա:Ռուս գրաֆիկներ
Շավեևո
Շավեևո (Шавеево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 98 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Մեթին Աքդյուլգեր
Կենսագրություն
Մեթինը ծնվել է 1988 թվականի ապրիլի 10-ին Բուրսայում։ Նրա նախնիները Սալոնիկից գաղթած հույներ են եղել։ Հաջողությամբ ավարտելով միջնակարգ դպրոցը՝ ընդունվել է Քոչի համալսարանի միջազգային հարաբերությունների բաժին։ Համալսարանում հետաքրքրվել է ֆուտբոլով, սակայն աստիճանաբար սկսել է ներգրավվել համալսարանական թատրոնի ներկայացումներում։ Մեթինը թատերական կուրսերի է հաճախել ։
Կարիերա
Դերասանը խաղացել է թատերական չորս ներկայացումներում և կինոյի և հեռուստատեսության վեց դերերում։ 2016 թվականին մարմնավորում է օսմանյան սուլթան Մուրադ IV-ին՝ «Հոյակապ Դար։ Քյոսեմ սուլթան» հեռուստասերիալում ։
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
Ցուցակում ներկայացված են 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարասկզբի Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրերը ըստ գավառների։
Մեթին Աքդյուլգեր
Անձնական կյանք
Մեթին Աքդյուլերը զբաղվում է բռնցքամարտով, սիրում դահուկավարել, հետաքրքրված է քայթսերֆինգով և լողով։ Կատարյալ տիրապետում է անգլերենի ։
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
Էրզրումի (Կարինի) գավառակ
Էրզրում (վարչական կենտրոն), Ալաջա, Աղա Խաշըխը Բերեվեր, Աղավեր, Ադդաշ, Աղորեն, Ամրաջուկ, Այնալըկալա, Աշկալա, Ապլհնտի, Առնքար, Արծաթի, Արշունի, Բագնի (միավորված յոթ գյուղեր են), Բազկառիճ, Բենիկ (Բինկա), Բերձոր, Բլուր, Բռնակապան, Բրդոնք, Գառվըր, Գարդապատ, Գեղախոռ, Գմբեթ (Կյումպեթ), Գոմեր, Գոմք, Գրչիք, Դավթա, Դինարիգոմ, Դվնիկ, Դերեզճուկ (Թավրիզճուկ), Երկան Մասուր, Երկնիստ, Զերեվանք (Ծիրանավանք), Զերտիկե, Էսեվանք, Էվրենլի, Ըղտաձոր, Թազա գյուղ (Թեփե գյուղ), Թեքեդերեսի (Թեքահովիտ), Թիթկիր (Դիդկիր) Թոսիկ, Թորդան, Թոփալ-Չավուշ, Թվանջ, Թուզջի (Տուսճի), Իլիջա (Ջերմուկ), Լիճ, Խանակե, Խաչկավանք, Խառակյոպեկ (Ղարակյոպեկ), Խառապեկ (Խառապեխ), Ծաղկի, Ծղկանց (Ծաղկանց), Ծվանց, Կամպիր, Կան, Կարարս (Կար Արծն, Ղարարզ), Կենեփե (Կանեփ), Կես (Կեզ, Կերզ), Կըզըլքիլիսե, Կիրակոսակ, Կյոլեորեն, Կյունկեորմեզ, Կտավերանք, Կրճնկոց, Հայտարի, Հասան Մասուր, Հինծիկ, Հինձք, Ձիթհանք, Ձիթհող, Ղայաճա (Կայափա), Ղարահասան (Կարահասան), Ղուշչի (Խուշչի), Մեծ Մանսուր, Մեծ Գաղտառիճ, Մճրոնք, Մյուրտյուլուկ, Մյուլք, Մուխանտա, Մուտուրկու, Յարըմջա, Յոզբեկ, Յոնջալի, Նարդիվան, Նորաշեն, Շակավ, Շահ Մանսուր, Շիփեկ (Շեփիկ), Շխնոց, Շողիկ, Շոչիկ (Շաչեն), Չըրըքլի, Չիֆլիկ, Պատիշեն, Պալեն Բերդիկ (Գալըմբերդիկ), Ջիբաղ, Ջինիս, Ջրմուտ (Չըմըտ), Սաբդորան, Սալաձոր, Սարչամի (Սերչեմի), Սնկառիճ, Սոգյուտլու, Սոս, Սովուկ, Ջերմուկ, Տանձիկ, Տանձուտ, Ումուտում, Փոչիկ (Փոչջիկ), Փոքր Գաղտառիճ, Քարվոր, Քելեջուտ (Գայլահովիտ), Քյոշք (Քոշք), Քյոսե-Մեհմետ, Քևկիրի, Օձնի, Օրան, Օրթիզի։
Կուկլիա
Կուկլիա (Κούκλια), ծովափնյա գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Պաֆոսի շրջանում։ Ըստ 2001 թվականի տվյալների բնակչությունը կազմում է 892 մարդ։ Տեղակայված է Պաֆոս քաղաքից 16 կմ դեպի արևմուտք։ Գյուղը կառուցվել է սիրո և գեղեցկության աստվածուհի Աֆրոդիտեի ծննդավայրում։ Գյուղի բերրի հողերում աճեցնում են ծիրան, կիվի, ձիթապտուղ, բանան, տարբեր ցիտրուսային մրգեր, ավոկադո և բանջարեղեններ։ Գյուղում լավ է զարգացած անասնաբուծությունը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
Դերջանի գավառակ
Դերջան (Մամախաթուն, վարչական կենտրոն), Աբաղձոր (Աբեղաձոր), Ակ-Դոկան, Աղադիր, Ապրանք, Աստոյի գոմ, Բագառիճ, Բեղրան, Բրիչ, Բուլք, Բուն, Գառնբերդան, Գյոքդաղ, Գոմձոր, Գոնկա, Դավո, Դվնիկ, Էգրիկ (Ագարակ), Էսպիվերիկ, Թառու, Թոխլան, Խազ, Խաչ, Խաչիկ Օղլու Գոմ, Խամլար, Խաչիկորդի, Խաչողներ Վերին, Խաչողներ Ստորին, Խառխին, Խարախուրախ (Ղարայդուլախ), Խնձորի, Խումլար, Ծաղկարին, Կոնչա, Կոտուր, Հայաշեն (Աուշեն), Հերանի Վերին, Հերանի Ստորին, Հողակ, Ղաչախ, Ղարաբազար, Ղարահուսեիններ, Ղարուղոյ, Մանթարա, Մանց, Մեղուս, Միատուն, Մոս, Մոտոյին գոմ, Նորշեն, Չամուռդերե, Չանախչի, Չխլնոց, Ռաբատ, Սարիղայա, Վարդուկ, Վժան, Ցախավել, Քալմզի, Քիսմիձոր։
Ստորին Բասենի գավառակ
Խորասան (վարչական կենտրոն), Աղափ, Արմուտլու, Արտոստ, Եզերմեկ, Զարս (Հարս), Ծանծաղ (Զանզախ), Կարաուրկան, Կերեք, Ձիթհանք, Ղարաբունղար Վերին, Ղարաչուխա, Ղարաքիլիսա, Ճռասուն, Մժնկերտ, Չուրուկ (Ձորուկ), Պաշգեղ, Պետրեվանք, Սանամեր, Սյուլիսկի, Տոտի, Փիրալի (Բիրալի), Փորիկ (Բորիկ), Փոփխարա։
Քըղիի գավառակ
Քըղի (վարչական կենտրոն), Ագբունդար, Ագրակ, Ակինեվանք, Աղբզուտ, Ամառիճ, Ապուղնակ (Ապուզնակ), Առեկ, Առինձ (Առուզ), Աստղաբերդ, Ավըրդի (Ավըրտնիկ), Արք, Բիլիջա, Դարման, Զոկան, Թաթկիլան (Տատկիլան), Թզմորի, Ինախ, Լեք, Լիճիկ (Լճիկ), Խաչատուր, Խաշգեղ (Խաչգեղ), Խասգյուղ, Խոլանք, Խոլխոլ, Խոյուզ, Խոշքար, Խովաս, Խոփձոր (Խուփձոր), Խուբս, Խուպեկ, Ծերմակ, Կըզըլ Չիբուխ, Կոճակ, Հագըստուն, Հարկապ, Հարտիվ (Հարթիվ), Հյոլենք, Հողեկ (Հողես), Ղազի, Ղարաբեկ, Ճերմակ, Ճըպըռգեղ, Մասրում, Մելիքան, Մեծ Գառկալ, Մեծ Կարակայկան, Միրզա, Մոզիկ Վերին, Մոզիկ Ստորին, Յոլմեզ, Շուրուկ, Շեն, Չան, Չանախչի, Չարիբաշ (Չերբաշ), Չեթման, Չելեբի, Չիֆթլիկ, Չոմագ, Պնախ (Փնախ), Ջերման, Ջիբեր, Սագաձոր, Սեղանք, Սերկևլիկ, Վիմաձոր, Տինեկ, Փոքր Գառկալ, Փոքր Կարակայկան, Քերբոս, Օսնակ (Հոսնակ), Օրոր (Խորխոր)։
Երզնկա գավառակ
Երզնկա (Էրզինջան, վարչական կենտրոն), Ախոռճուկ, Աղճաքենդ, Աջըկբաշ, Բալանկա (Բուլանկա), Բալանկա Պաղ (Բուլանկա Պաղ), Բզվան, Բթառիճ (Փթառիճ), Բյուր, Գերթաղ, Գի (Այգի), Գյոլչեքեն, Գյուլիջե, Էրկան (Երկան), էրմենի (Արմենի), Թիլ, Խախ, Խեզութի, Խեյրեբեթ, Խնձորիկ, Խոզնցիկ, Խորոնթաղ, Ծագթեղ, Ծաթեր, Կարմրի, Կեչուտեկ, Կյոլնցիկ, Կոմբիզ, Հարապետի (Հայրապետի), Հոռոմագրակ (Հոռոմոց Ագարակ), Ձորբերան, Ղարաթուշ, Ղարատիկին, Ղարաքիլիսե, Ճանճիկ (Ճենճիկե), Ճիմին (Ճմին), Մահմուտցիք, Մահսուդլի, Մաղաջուր (Մեղրաջուր), Մեծ Ագրակ, Մեղուցիկ, Մերթեկլի, Մթննի, Մոլլագեղ, Յալընըզ Պաղ, Շխլի, Շոխտ (Շող), Չարտագլը Փոքր, Պահիկ, Պարկոսեր, Պրաստիկ, Սուրբ Կիրակոս, Սուրբ Նիկողայոսի վանք, Սուրբ Օհան (Սրբիհան), Վաղավեր, Վասկաթիլ, Վասկերտ, Վարդանշահ, Չիֆթլիկ Վերին, Չիֆթլիկ Ստորին, Վաղավեր Վերին, Տաճրակ, Տնկենեկ, Փոքր Ուռեկ, Ուռեկ, Փրկչի թաղ, Քիլիջի։
Բոլոմոր (Գուզուջան, Գուզիջան) գյուղախումբ
Ալթուն Հուսեին, Բերկրի, Բոլոմոր (վարչական կենտրոն), Դանչեկ, Կարմիր Մեջիդ (Կըզըլ Մեջիդ), Քիրունուդ։
Կամախ գավառակ
Կամախ (վարչական կենտրոն). Ավշեն, Բադնիք, Բասլի (Վասլի, Թագավոր), Բոստի, Բուռաս, Գառնի, Գոմեր, Եզնձոր, Զաքարի, էրմենիք (Արմենիք), Թան, Թավկներ, Թոնուր (Թոնիր), Թորդան, Թռչտի, Լիճ, Խանգեղ, Խնձորի, Խուտի, Կարդաք, Կետիք, Հազարք, Հողիսիկ (Հողիս), Ճինառիճ, Մարիք, Մեծ Բագառիճ, Ոսկեբերդ (Ուսկուբուրդ), Պահաձոր, Սալոր, Սաղի, Սուրբ Նշան վանք, Վանքդերեսի (Հովտավանք), Տետեկ (Տետիկ), Ուխտիք, Ուռի, Փեկարի (Բեկարի), Փոքր Բագառիճ։
Ղուրուչայի գավառակ
Գուրուչայ (Հասանովա) գյուղախումբ. Ապուշտա, Դարսակի, Թողուտ (Թեղուտ), Խարախայա (Ղարաղայա), Հասանովա (վարչական կենտրոն), Մեծ Արմտան, Տանձի, Փոքր Արմտան։
Բաբերդի գավառակ
Բաբերդ (վարչական կենտրոն), Ադե, Ալմշկա, Աղբանոց, Անահիտ, Առուծնկա, Ավերակ, Արմանա (Էրմենե), Արտոստ, Արքանիստ (էրքենիստ), Արևզղա, Բալախոռ, Բաղձոր, Բեռնա (Բեռնակ), Բլրակ, Բլուր, Բոբղա, Բոչի, Գլխոնց, Երկուն, Թոլմա (Դոլմա), Լուսոնք (Լուսհոնք), Խաձյուկ, Խայեք, Խանջուր, Խարթ, Խնձավերակ, Խոփուր (Խոփուզ), Խուփս (Խուբս), Ծիրանի (Ջիրանի), Կարավանք (Քարավանք), Կոբ, Կորնջուր, Հավնոց (Հավուկ), Հինտի (Խինտի), Հնձավերակ, Ձորակ, Մազկակրակ, Մալասա (Մազարա, Մալառա), Մահաջուր, Մամ, Մեծ Գրչի, Մեծ Լոռի, Մշակնոց, Նիվ, Նշավերակ, Ջահմանք, Ռուշտի (Ուրիշտի), Սարաջիլ (Սարաջիկ), Սինկարոս (Սնկարոս), Սինոռ (Սյունուր), Սղրջիկ, Սուրբ Թորոս, Սևքար, Վանշեն (Վանք, Քրիստոսի վանք), Վարդանոց, Վարդենիկ, Վարազահան, Վարի գյուղ, Տանձուտ, Փնջըրկա (Փնջրիկ, Բինչիրկե), Փշավերակ, Փոքր Գրչի (Փոքր Քըզի), Փոքր Լոռի, Քառոր, Քարավեր, Քարավերակ, Քելաղբյուր, Քեստեսիկ, Քիվ (Կիվ), Քսանթա (Կիսանդու), Ցրտանոց, Օլմեղա, Օձտեղ։
Սպերի գավառակ
Սպեր (վարչական կենտրոն), Ակնտոս, Աղբնոց, Աղբուրիկ, Անկեճիկ, Ավտձոր, Բախչավանք, Բակիս, Գանձ, Գեղնաձոր, Գող (Կող), Գողոնց (Կողոնց), Գոշմշատ, Դարբնի, Դրախտ, Զագոս, Էգեձոր, Էշկենց, Թափձոր, Խաչաղբյուր, Խարթիկ, Խժթար, Խոզաղբյուր, Ծաղկոց, Կայ, Կարագյավուր, Կարախաչ, Կարմրիք, Կոշմաշատ, Հիզպա, Հիշենց, Հնգամակ, Հողեկ, Հունուտ, Ձկնաջուր, Ղազենց, Ճիպոտ, Ճիտկունս, Մանց (Մացուցանց), Մեծ Ագրակ (Մեզգրիկ, Մեզեգրեկ), Մողոշեն, Նախնծիր, Նշենուտ, Շահրիստանց, Ծիկունց, Չափանց, Ջերաիս, Ջուրակենց, Սալաչոր, Սեմեկրիկ, Սիթահանք, Վագշեն, Վահնաս, Վարգուռ, Վարդենիկ, Վարիզոնց, Տանկես, Տանձուտ, Տղանց, Տշաձոր, Տուփ, Քալկունց, Քաղոնոս, Քարափ, Քարձոր, Քրեոզ, Օձուտ, Օրսոր։
Օվաճըգ (Հովտիկ) գյուղախումբ, Ագրակ, Ախոռճուկ, Արաբքենդ, Բաշ Օվաջիկ (Հովտագլուխ), Բաշքենդ (Պաշ գյուղ), Էրիզա (Երիզա), Թոփրակկալե, Ճիպոտ, Չաթաղ, Պզտիկանց, Սոգյուտլու, Վեքեխաս, Ուչքիլիսա։
Խամուրի գավառ
Խամուր (վարչական կենտրոն), Աբդալաղի, Աղա Դավա, Բադիրխան, Բուրջի Մանսուր (Պոճի Մանսուր), Գյառգյառ, Գորգո, Խանըռշիկ, Խոջի, Կյոլասոր, Կրիգոլ (Գրակոլ), Ղազարի, Ճըմկան, Մալխաս, Մամզեցիք, Մարղա (Մարդղա), Միրզախան, Շորվերան, Պիկան, Սոֆիան, Տամբատ (Տանբատ), Տիտան (Դիդիմ), Քեշկ (Քյոշկ)։
Դիադինի գավառակ
Դիադին (վարչական կենտրոն), Ալիկոր, Աղաբազար, Ատաքենդ, Բոտի Վերին, Բոտի Ստորին, Բուդաղի, Գորանի, Գումբեթ (Գմբեթ), Դաշկեսան (Քարկտուր), Դաշլիչայ Վերին, Դաշլիչայ Ստորին, Դավթի (Դավութի), Թոխլուջա (Թախլաջան), Լաշկոյի (Լաշկո), Խլֆոյի, Կուբիկ (Կոբիկ, Գուբեկ), Ղարաբազար, Ղումլուպուճաղ, Ղումլուջա, Մայեա (Մայա), Մարտիկ, Միրզաջան (Միրզաքյանդ), Մոլլաղայա, Նավրուզի, Շահվելետ, Պրումի, Ջանախըզ, Ջուջան, Սահմանղուլի, Սեյտո, Սորան, Ուլուքենդ, Ուչքիլիսա (Բագավան, Վանքի գյուղ), Քարվչուր, Քյալտոշ։
Ալաշկերտի գավառակ
Ալաշկերտ (Թոփրակկալե, վարչական կենտրոն), Աբաս, Աբուզեթ, Ալեքսան, Ալի, Ամատ (Համամա), Աշխալա, Ատաղալեն, Արապադայի, Արղ, Բավ, Բլուր (Յահնիթեփե), Բյուլուկբաշի, Բյուրապատ, Դամուրսըղան, Դավոյի գեղ, Դավոն, Դարափի Վերին, Դարափի Ստորին, Եզտոյի, Ելիզայի, Եկմալ, Երանոս, Զատո (Զատոն), Զետկան, Զիրո, Թորգոմներ, Իրիցու գեղ (Սև Իրիցու գեղ), Խալբեկ, Խաչիթափ, Խաչլու, Խաստուր (Հացտուր), Խարաբա, Խըտըր (Խըտրի գեղ), Խլա, Խոշիան, Կարաքիլիսե, Կոբալ, Հաջի Սաֆար, Հասան փաշա, Ղազի Վերին, Ղազի Ստորին, Ղալենտեր, Ղայաբեկ, Ղարասու (Կարասու), Ճմիկան, Մազրա (Մսուրցիկ), Մուրուխան, Յազճուգեղ, Յամար, Յոնջալու, Նանաջան, Նավիկ, Մուրադխան Ստորին, Շահնազար, Շամիան, Չաթ, Չաղլու, Չամուռլու, Չլկահանի, Չուրուկ, Պեդր (Բեդիր), Պոզ Մեզին, Պոշեկ (Բոշիկ), Ջաջուռ (Ջաջուռ Իրիցու գեղ), Ռեմկան (Համոկան), Սևիկ, Վարանցիկ (Ֆերան), Տաշճին, Տոմա, Տոտիկան, Տոտոյի (Տոտո), Տումարսալ, Տրմրլու, Փոխանցիկ (Փոխան), Քարձոր, Քարսիփան (Կարսիփան), Քյոլու (Կոլա), Քյուփղրան, Քյուփղրան Վերին։
Ղարաքիլիսայի գավառակ
Ղարաքիլիսա (վարչական կենտրոն)
Այնթափի գավառակ
Այնթափ (վարչական կենտրոն)
Մեթին Աքդյուլգեր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրք դերասաններ Կատեգորիա:Թուրք կինոդերասաններ Կատեգորիա:Թուրք հեռուստադերասաններ Կատեգորիա:Թուրք տղամարդ մոդելներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Թուրք մոդելներ
Quavo
Քուեյվիուս Քեյաթե Մարշալ, հայտնի է որպես Quavo , ամերիկացի ռեփեր, երգիչ, երգերի հեղինակ և ձայնային պրոդյուսեր։ Նա հայտնի է որպես հիփ հոփ և թրեպ ժանրերի Migos երաժշտական տրիոյի անդամ։ Quavo-ն ազգակցական կապեր ունի Migos-ի անդամների հետ, լինելով Takeoff-ի հորեղբայրը և Offset-ի եղբայրը ։
Migos-ից դուրս, Quavo-ն մասնակցել է չորս սինգլների, որոնք եղել են Billboard Hot 100 չարթի առաջին տասնյակում, ներառյալ DJ Khaled-ի «I’m the One» և «No Brainer» երգերը։ Երկու երգերն էլ ներառում են Ջասթին Բիբերի, Quavo-ի և Chance the Rapper-ի վոկալները։ 2018 թվականի հոկտեմբերի 12-ին նա թողարկել է իր դեբյուտային ալբոմը՝ «Quavo Huncho»-ն, որը զբաղեցրել է երկրորդ հորիզոնականը Billboard 200 չարթում։
Անձնական կյանք
Քուեյվիուս Քեյաթե Մարշալը ծնվել է 1991 թվականի ապրիլի 2-ին Ջորջիա նահանգի Աթենս քաղաքում ։ Մարշալի մայրը՝ Էդնա Մարշալը, աշխատում է որպես վարսավիր, իսկ նրա հայրը մահացել է, երբ նա 4 տարեկան էր ։ Migos-ի երեք անդամներն էլ միասին են մեծացել հիմնականում Ատլանտայի հյուսիսարևելյան մասում ։
Մարշալը հաճախում էր Berkmar ավագ դպրոցը և եղել է դրա ֆուտբոլային թիմի հիմնական կազմում 2009 թվականին ։ Այդ թիմի կազմում նա մի քանի ռեկորդներ է սահմանել ։
Երաժշտական կարիերա
Միգոսի «Culture» ալբոմից հետո, որը գլխավորել է Billboard 200 չարթը, Quavo-ն մասնակցել է մի շարք հայտնի երգերի ձայնագրմանը, ներառյալ «Congratulations», «I'm the One», «Portland», «Strip That Down», և «No Brainer» երգերը ։
2017 թվականի ապրիլին Quavo-ն մասնակցել է «The Fate of the Furious: The Album» ալբոմի «Go Off» երգի ձայնագրմանը՝ Lil Uzi Vert-ի և Թրևիս Սքոթի հետ ։ Երգը RIAA-ի կողմից ոսկե է հավաստագրվել։ Quavo-ն նաև թողարկել է «Ice Tray» երգը Lil Yachty-ի հետ 2017 թվականի դեկտեմբերի 14-ին ։ Երգը 74-րդ հորիզոնական է զբաղեցրել Billboard Hot 100 չարթում։
2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Quavo-ն հայտարարել է իր դեբյուտային՝ «Huncho Jack, Jack Huncho» ալբոմի մասին Թրևիս Սքոթի մասնակցությամբ առանց որևէ նախնական գովազդի ։ Ալբոմն ութ երգեր է ներառել, որոնք ընգրկվել են Billboard Hot 100 չարթում։
2018 թվականի հունվարի 26-ին Migos-ը թողարկել է «Culture II» ալբոմը։ Quavo-ն թողարկել է երեք սինգլ իր սպասվող ալբոմի համար ՝ «Workin Me», «Lamb Talk» և «Bubble Gum»։ «Workin Me» երգը 52-րդ հորիզոնական է զբաղեցրել Billboard Hot 100 չարթում, ինչը դեռևս Quavo-ի բարձրագույն արդյունքն է։
2019 թվականի մայիսի 18-ին Quavo-ն Մադոննայի հետ միասին ելույթ է ունեցել 2019 թվականի Եվրատեսիլի ժամանակ՝ «Future» երգով ։
Խնդիրներ օրենքի հետ
2015 թվականի ապրիլի 8-ին ոստիկանությունն ընդհատել է Migos-ի համերգը Ջորջիայի Southern University-ում և ձերբակալել է խմբի բոլոր երեք անդամներին։ Նրանց մեղադրանք է ներկայացվել թմրանյութեր օգտագործելու համար ։ Նա գրավի դիմաց ազատ է արձակվել, սակայն հետո ժխտել իր մեղավորությունն այդ հանցանքում։ Դրա համար դատարանն որոշել է ձերբակալել նրան 12 ամիս ժամանակահատվածով, սակայն, քանի որ նա վճարել է բոլոր տուգանքները, նրան ազատ են արձակել ։
Սկավառակագրություն
Ստուդիական ալբոմներ
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
Այնթափի գավառակ
Կատեգորիա:Էրզրումի նահանգ
Quavo
Սկավառակագրություն
Համագործակցական ալբոմներ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեփերներ Կատեգորիա:Հիփ հոփ երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հիփ հոփ երգիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի ռեփերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժշտական պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Կարա օրեն
Կարա օրեն, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Ղանղալի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Քարվաճառի ազատագրում
Քարվաճառի ազատագրում, Արցախյան ազատամարտի շրջանակներում Արցախի պաշտպանության բանակի իրականացրած ռազմագործողություն ընդդեմ Ադրբեջանի Հանրապետության զինված ուժերի, որն իրականացվել է 1993 թվականի մարտի 27-ից ապրիլի 2-ը  ։
Այս ռազմագործողությունը համարվում է Արցախյան ազատամարտի բեկումնային և վճոռորոշ ճակատամարտերից մեկը ։
Քարվաճառի ազատագրման գործողության արդյունքում Արցախի Հանրապետության կենտրոնական մասը (նախկին Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի տարածքը), որը գտնվում էր հայկական ուժերի վերահսկողության ներքո, ցամաքային երկրորդ կապն ապահովվեց Հայաստանի Հանրապետության հետ, մասնավորապես Սյունիքի, Վայոց ձորի և Գեղարքունիքի հետ ։
Տարածքի պատկանելության խնդիր
Ներկայիս Քարվաճառի շրջանի տարածքը բնակեցված է եղել դեռևս վաղնջական ժամանակներից։ Մ.թ.ա. 9-ից 6-րդ դարերում Քարվաճառի շրջանի տարածքն ընդգրկված է եղել Վանի թագավորության կազմում։ Մ․թ․ա․ 4-ից մ․թ․ 5-րդ դարերում՝ Մեծ Հայքի թագավորության ժամանակաշրջանում, Քարվաճառը եղել Արցախ նահանգի Վայկունիք գավառի տարածք։ Շրջանը եղել է քրիստոնեության տարածման առաջին կենտրոններից մեկը և պատահական չէ, որ այդտեղ է գտնվում Հիսուս Քրիստոսի 12 առաքյալներից Թադեոս առաքյալի յոթանասուն աշակերտներից մեկի՝ 1-ին դարում քարոզչական գործունեություն իրականացրած Դադիի գերեզմանը, որի վրա կառուցվել է Դադիվանքը։ 5-ից 7-րդ դարերում եղել է Պարսկաստանից կախում ունեցող Հայկական մարզպանության կազմում  ։
9-րդ դարի սկզբներից գավառին տիրող հայ իշխանական և թագավորական Առանշահիկներ տոհմը սկսել է հզորանալ։ Առանշահիկների ներկայացուցիչները ակտիվ կերպով մասնակցել են հակաարաբական պայքարին՝ միաժամանակ նորոգելով ու կառուցելով իրենց տիրույթներում գտնվող պաշտպանական ամրություններ, բերդեր ։ Մինչև Հայաստանում մոնղոլների տիրապետության շրջանը Վայկունիք-Ծարի իշխանության ներկայացուցիչները խնամիական կապերով բարեկամացած էին Զաքարյան զորապետերի հետ և վայելում էին վերջիններիս հովանավորությունը։ Մասնավորապես՝ Զաքարե և Իվանե իշխանների քույրը՝ Դոփը, ամուսնացել էր Առանշահիկների տոհմի տեղական իշխան Հասանի հետ ։ 12-ից 13-րդ դարերում Ծարի կամ ինչպես երբեմն ասում են՝ Վերին Խաչենի իշխանության սահմանները (Խաչենի իշխանական տուն) զգալի ընդարձակվել էին, ինչը, ըստ պնդումների, պայմանավորված էր Իվանե Զաքարյանից որպես օժիտ իշխանուհի Դոփի ստացած կալվածներով։ Այդպիսով, Ծարի կամ Վերին Խաչենի տիրույթները հյուսիս-արևմուտքում ձգվում էին Սևանա լճի հարավային ափի ողջ երկարությամբ՝ ներկայիս Գեղարքունիքի մարզի Սոդքից մինչև Շողվագա (Ձորագյուղ) բնակավայրերի հատվածը, իսկ արևելքում՝ հասնում մինչև ներկայիս Մարտակերտի շրջանի Ականաբերդ բնակավայրը, հյուսիսում՝ Հանդաբերդի հատվածը, հարավում՝ Բերձոր, Հին Շեն, Եղցահող բնակավայրերի հատվածը։ Այդ մասին է վկայում Խաչակապ գյուղի Թարգմանչաց վանքում 1312 թվականին գրված ավետարանի հիշատակարանում։ Այս սահմանների մեջ Առանշահիկների ենթաճյուղ Դոփյան իշխանությունը մնաց մինչև 14-րդ դարի սկզբները։ Դոփյանների իշխանական տունը մեծ կորուստներ կրեց Լենկթեմուրի արշավանքի ժամանակ՝ 1387 թվականին։ Շրջանի բնակչության շրջանում տեղի ունեցան կոտորածներ։ Զոհվեցին նաև իշխան Հասանն ու կինը՝ Խոնձան, նրանց որդիներ Գրիգորը, Սարգսը, Ջհանշեյը, Շանշեն, Շրվանն ու Աղբուղան։ Այնուամենայնիվ, Դոփյանների իշխանությանը հաջողվեց անկախությունը կամ կիսանկախությունը պահպանել մինչև 18-րդ դարի սկզբները։ Այդ ընթացքում Արևելյան Հայաստանի որոշ գավառներ արդեն ներթափանցել էր թյուրքական տարրը, որը սակայն չէր կարողացել մտնել Ծարի գավառի սահմաններից ներս։ Թուրք-պարսկական պատերազմների հետևանքով այլ գավառներից տեղահան արված հայ բնակչությունը պատսպարվում էր Ծար գավառում, քանի որ այն դարձել էր լավ պաշտպանված շրջան      ։
16-րդ դարի վերջերից ամբողջ Արևելյան Հայաստանը, այդ թվում՝ Քարվաճառի շրջանը, որը կոչվում էր Ծար գավառ, գտնվում էր Սեֆյան Պարսկաստանի տիրապետության ներքո։ 1603 թվականին Դոփյան Հասանի որդի Ջհանշեի սերունդները պարսից շահ Աբբաս I Սեֆիից ստացել են գավառի վրա օրինական մելիքության վավերացումը։ Չնայած 17-րդ դարի վերջին Ծարի մելիքությունը լուծարվեց և բաժանվեց հարևան Սոթքի և Ջրաբերդի մելիքությունների մեջ, այնուամենայնիվ այն կարողացավ պահպանել իր գոյությունը մինչև 18-րդ դարի սկզբները։ Այդ ընթացքում գավառի համար շինարարության և նորոգույան ժամանակաշրջան էր. մելիքների նախաձեռնությամբ ստեղծվեցին նորոգվեցին գավառի մի շարք բնակավայրերի եկեղեցիներ, կառուցվեցին նորերը, բազմաթիվ հասարակական նշանակության կառույցներ՝ կամուրջներ, աղբյուրներ և այլն   ։
Արդեն 18-րդ դարի սկզբներին ավելի հաճախակի էին դառնում թյուրքական ցեղերի հարձակումներն ու ներխուժումները Քարվաճառի շրջանի տարածք։ Այդ դժվարություններին ավելանում էր նաև պարսկական իշխանությունների սահմանած բարձր հարկերը։ Ստեղծված իրավիճակը դժվարին կացության մեջ էին դրել Ծար գավառի մելիքներին և ազգաբնակչությանը ։ 1720-ական թվականների սկզբներին Ծարի գավառը դեռևս ուներ միատար հայ բնակչություն, սակայն նրանց համար ստեղծվել էր օրհասական դրություն։ Կովկասյան լեռնականները, մասնավորապես՝ լեզգիները սկսել էին կազմակերպել իրար հաջորդող թալանչիական արշավանքներ, իսկ շրջանի հարուստ արոտավայրերը ամառային ամիսներին սկսել էին զբաղեցնել Կուր և Արաքս գետերի ափամերձ տափաստաններ վաղուց տեղափոխված թուրք և քուրդ քոչվորական խաշնարած տարբեր ցեղեր ։
1813 թվականին շրջանի տարածքը վերջնականապես միացվեց Ռուսաստանի կայսրությանը։ 1869 թվականին այն ներառվեց նորաստեղծ Ջիվանշիրի գավառի (ուեզդի) մեջ, որն էլ նորաստեղծ Ելիզավետպոլի նահանգի մաս էր կազմում։ Ռուսաստանին միացվելուց հետո կառավարության պահանջով քոչվոր բնակչության որոշ խմբեր սկսեցին աստիճանաբար հաստատվել հայկական լքված գյուղատեղիներ դարձած մի քանի բնակավայրերում։ Այնուամենայնիվ, մինչև 1850-ական թվականները շրջանի տարածքում մահմեդական բնակչությունը խիստ սակավաթիվ էր։ Հայտնի է, որ 1861 թվականին շրջանի ամբողջ տարածքում ապրում էին շուրջ 100 տուն «ալիանլուեցի բարբարոս քոլանիներ», որոնք կազմում էին 14 փոքրիկ գյուղ։ Այս տեղեկատվությունը ուսումնասիրողները թերահավատությամբ են վերաբերվում։ Առավել վստահելի է այն տեղեկությունը, որ 1865 թվականին շրջանի տարածքում գոյություն ունեին ընդամենը 9 նորաստեղծ գյուղ՝ 102 տուն բնակչությամբ։ Որոշ ժամանակ անց, Արցախի հոգևորականությունը Բաղդասար մետրոպոլիտի գլխավորությամբ հին կալվածագրերով վավերացված Դադիվանքին պատկանած երբեմնի կալվածները օրենքի ուժով քոչվոր բնակչությունից ետ վերադարձնելու ուղղությամբ ակտիվ գործընթաց սկսեց։ Մի քանի տարվա ակտիվ աշխատանքի արդյունքում Դադիվանքին վերադարձվեցին վանքապատկան տարածքներից 140000 դեսյատին (1526 կմ2) հողատարածք։ Վերադարձված տարածքը կազմում էր ներկայիս Քարվաճառի շրջանի գրեթե կեսը և Մարտակերտի շրջանի արևմտյան որոշ տարածքներ։ Մինչև Հարավային Կովկասում խորհրդային կարգերի հաստատումը՝ Դադիվանքը հանդիսանում էր այդ կալվածքների սեփականատերը, որից ստացված եկամուտներով գոյատևում էր։ Հայ բնակչության նկատմամբ հարձակումների և ճնշումների պատճառով 1900 թվականին հայ բնակչության թվաքանակը նվազել էր հասնելով մինչև 30%-ի     ։