cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սուպերհերոսային գեղարվեստական գրականություն
Ժանրային ճկունություն
Կոմիքսների ժանրի պատմության ընթացքում գլխավոր հերոսների շարքի գրողներից պահանջվում էր նյութ պատրաստել խիստ կանոնավոր հրատարակությունների ժամանակացույցով, որը հաճախ տարիներ էր տևում։ Որպես այդպիսին՝ այս ծանր ստեղծագործական պահանջը կատարելու համար, սուպերհերոսների պատմություններն օգտագործել են պատմվածքի ժանրերի լայն տեսականի, ինչպիսիք են ֆանտաստիկ, գիտաֆանտաստիկ, առեղծվածային, սարսափ, հանցավոր գեղարվեստական գրականություն և այլն, որոնք սուպերհերոսների կերպարներին դնում են պատմվածքի և գեղարվեստական ժանրերի հսկայական բազմազանության մեջ՝ նրանց ներկայությամբ որպես հիմնական ընդհանուր տարր։ Այսպիսով, սուպերհերոսների գեղարվեստական գրականության մեջ այն դարձել է սպասված տարր գրեթե ցանկացած սյուժետային իրավիճակում, այդ թվում՝ համեմատաբար առօրյա դրամայի՝ իրենց անձնական կյանքով՝ առանց զգեստների ։
Օրինակ, «The New Teen Titans»-ը հանրահայտ սուպերհերոսային սերիալ էր, որտեղ հերոսները ֆանտաստիկայի («Raven», «Wonder Girl»), գիտաֆանտաստիկայի («Cyborg», «Starfire», «Changeling», «Kid Flash») և քրեական ֆանտաստիկայի («Robin») խառնուրդ էին։ Բացի այդ, նրանց շարքում կային պատմությունների այնպիսի բազմազանություն, ինչպիսին էր 1982-1983 թվականների մեկ ամյա ժամանակահատվածում, երբ թիմը արագ հաջորդաբար կհանդիպեր «Brother Blood»-ին, գերչարագործների պաշտամունքի առաջնորդին, ապա անմիջապես կունենար տիեզերական օպերային պատմություն, որտեղ թիմը գնում է մեկ այլ մոլորակ՝ ընդդիմանալու «Blackfire»-ի կայսերական ուժերին, այնուհետև վերադառնում Երկիր միայն փախածների մասին համեմատաբար իրատեսական քաղաքային հանցագործության պատմության մեջ ներգրավվելու համար։
Ոսկե դար
1938 թվականին գրող Ջերի Սիգելը և նկարիչ Ջո Շուստերը, ովքեր նախկինում աշխատել էին գիտաֆանտաստիկ ամսագրերում, ներկայացրեցին Սուպերմենը։ (Սիգելը, որպես գրող, իրականում ստեղծել է կենտրոնական և օժանդակ կերպարները, իսկ Շուստերը, որպես նկարիչ, ձևավորել է այդ կերպարները և տվել Սուպերմենին իր այժմյան համազգեստի առաջին տարբերակը)։ Կերպարն ուներ սուպերհերոսին բնորոշող շատ գծեր՝ գաղտնի ինքնություն, գերմարդկային ունակություններ և գունագեղ հագուստ, որը ներառում է խորհրդանիշ և թիկնոց։ Նրա անունը նույնպես «սուպերհերոս» տերմինի ծագումն է, չնայած վաղ կոմիքսների հերոսներին երբեմն անվանում էին նաև առեղծվածային մարդիկ կամ դիմակավորված հերոսներ։ Այն ժամանակ հրապարակված «National» և «All-American» անվանումներով՝ DC Comics-ը ճնշող արձագանք ստացավ Սուպերմենի շնորհիվ, իսկ հետագա տարիներին ներկայացրեց «Batman», «Wonder Woman», «Green Lantern», «The Flash», «Hawkman», «Aquaman», «Green Arrow» և այլ ֆիլմեր։ Առաջին սուպերհերոս թիմը եղել է «D.C. American Justice Society»-ն, որտեղ ներկայացված էին վերոհիշյալ կերպարների մեծ մասը։ Մինչ «DC»-ն այդ ժամանակ գերիշխում էր սուպերհերոսների շուկայում, մեծ ու փոքր ընկերությունները ստեղծեցին հարյուրավոր սուպերհերոսներ։ «The Golden Age Human Torch»-ը և «Submariner»-ը «Marvel Comics»-ից (այնուհետև կոչվում էր «Timely Comics» և հետագայում վերանվանվեց «Atlas Comics»), իսկ «Plastic Man»-ը և «Phantom Lady»-ը՝ «Quality Comics»-ից։
Բալվաներա
Բալվաներա (Barrio Balvanera), Արգենտինայի մայրաքաղաք և խոշորագույն բնակավայր Բուենոս Այրեսի շրջաններից մեկը, նրա արևմուտքում գտնվող քաղաքական, ֆինանսական կենտրոնը։ Անվանումը ծագել է նախկինում այս վայրում գոյություն ունեցած Nuestra Señora de Balvanera եկեղեցական ծխի անունից, վերջինս էլ իր հերթին առնչվում է Իսպանիայի Լա Ռիոխա քաղաքի Վալվաներա վանքի հետ։ Մայրաքաղաքային այս շրջանի Բալվաներա անվանումը հաստատվել է համայնքապետարանի 1972 թվականի մայիսի 4-ի № 26607 որոշմամբ    ։ Բալվաներան սահմանակցում Բուենոս Այրեսի Ռեկոլետա, Սան Նիկոլաս, Մոնսեռատ, Սան Կրիստոբալ, Ալմագրո շրջաններին ։ Զբաղեցնում է շուրջ 4,34 քառակուսի կիլոմետր տարածք, 2001 թվականի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 137 521, խտությունը՝ 31.686,8 մարդ / km² : Այս շրջանի կենտրոնում է ընկած Պլասա Միսերերե հրապարակը՝ Արգենտինայի առաջին նախագահ Բեռնարդինո Ռիվադավիայի դամբարանով հանդերձ։ Շրջանի արևելյան հատվածում է Արգենտինայի Ազգային կոնգրեսի շենքը, որի շուրջն ընկած թաղամասը երբեմն կոչում են Congreso: Բալվաներայի հյուսիսարևմտյան հատվածում գործում է առևտրի խոշոր կենտրոն, որը նախկինում այդտեղ գործած հին շուկայի անունով կոչվել է Abasto:
Սուպերհերոսային գեղարվեստական գրականություն
Ոսկե դար
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ սուպերհերոսները մեծ ժողովրդականություն էին վայելում, գոյատևելով թղթի չափաբաժինների և շատ գրողների և նկարազարդողների կորուստը զինված ուժերում ծառայելու համար։ Չարի դեմ բարու հաղթանակի մասին պարզ հեքիաթների անհրաժեշտությունը կարող է բացատրել սուպերհերոսների ժողովրդականությունը պատերազմի ժամանակ։ Հրատարակիչները պատասխանել են պատմություններով, որոնցում սուպերհերոսները կռվում են առանցքային ուժերի և հայրենասիրական թեմաներով սուպերհերոսների դեմ, հատկապես «Marvel»-ի «Captain America»-ն և «DC»-ի «Wonder Woman»-ը։
Բալվաներա
Պատմություն
Մինչև 1900 թվականը Բալվաներան եղել է Բուենոս Այրեսի արվարձան, որը համբավվել էր բռնության առատ դեպքերով, բնակչության բողոքի ցույցերով, Խունին ի Լավալ թաղամասում գործած հասարակաց տներով, թաղամաս, որտեղ, Բորխեսի բառերով ասած, տանգոն ձեռք է բերել առավելագույն էրոտիկ երանգավորումներ ու դրսևորումներ։ Շրջանի հետագա բուռն զարգացման գործում կարևորագույն դեր է խաղացել երկաթուղու կառուցումն ու շահագործումը։
Սուպերհերոսային գեղարվեստական գրականություն
Ոսկե դար
Ինչպես ժամանակի փոփ մշակույթի մյուս գործիչներին, սուպերհերոսներին ևս օգտագործում էին ներքին պատերազմի ժամանակ քարոզչությունը խթանելու համար՝ սկսած պատերազմի պարտատոմսեր գնելուց։ Այս ընթացքում սուպերհերոսների հանրաճանաչությունից հետո, հետպատերազմյան դարաշրջանում այդ կերպարների գրավչությունը սկսեց նվազել ։
Բալվաներա
Պատմություն
20-րդ դարի առաջին տասնամյակներին Կորիենտես պողոտայի շուրջը կազմավորված շրջանը դարձել է Բուենոս Այրեսի հրեական համայնքի միջուկը։ Այդտեղ է կենտրոնացած եղել տեքստիլ արտադրանքի վաճառքը, ինչն այստեղ է գրավել նաև մեծ թվով արաբների ու հայերի։ Չնայած ներգաղթյալների մեծ թվին՝ Բալվաներայի համբավը՝ որպես տանգոյի հետ սերտորեն առնչվող շրջանի, երբեք չի խամրել։
Սուպերհերոսային գեղարվեստական գրականություն
Ոսկե դար
Կոմիքսների հրատարակիչները, որոնք զբաղվում էին նոր թեմաներով և ժանրերով, հաջողության են հասել հատկապես քրեական գեղարվեստական գրականության մեջ, որոնցից ամենահայտնին «Lev Gleason Publications»-ի «Crime Does Not Pay»-ն է ։ Այս ժանրերից բռնկվեց բարոյական խաչակրաց արշավանք, որտեղ կոմիքսներին մեղադրեցին անչափահասների հանցագործության մեջ, և սկսվեց ԱՄՆ Սենատի անչափահասների հանցագործության ենթահանձնաժողովը։ Շարժումը ղեկավարում էր հոգեբույժ Ֆրեդրիկ Վերթհեմը, ով իր «Seduction of the Innocent» գրքում պնդում էր, որ «շեղված» սեռական ենթատեքստերը տարածված են սուպերհերոսների կոմիքսներում ։ 2012 թվականին նրա մեթոդաբանությունը վերանայվել է, և արդյունքները ապակողմնորոշիչ են, եթե չասենք՝ կեղծված։
Բալվաներա
Գարդելը
Կառլոս Գարդելը՝ արգենտինական տանգոյի ամենահռչակավոր ու ամենասիրված կատարողը, ապրել է Աբաստո շուկայի մերձակայքում, որի արտ դեկո ոճով կառուցված շենքը շարք է մտել 1930-ական թվականներին։ Այս թաղամասի սրճարաններում, տներում երգելով է նա ճանաչում ու համբավ ձեռք բերել։ Տունը, որտեղ ապրել է նա իր ֆրանսուհի մոր հետ, ստացել է պատմության հուշարձանի կարգավիճակ (գտնվում է Jean Jaurés 835 հասցեում)։
Սուպերհերոսային գեղարվեստական գրականություն
Ոսկե դար
Ի պատասխան՝ կոմիքսների ինդուստրիան ընդունեց Կոմիքսի խիստ օրենսգիրքը։ 1950-ականների կեսերին միայն «Superman»-ը, «Batman»-ը և «Wonder Woman»-ը պահպանեցին իրենց նախկին ժողովրդականությունը, թեև կատարյալ անվրդովության համար ջանքերը հանգեցրին պատմությունների, որոնք շատերը համարում են հիմարություն, հատկապես ժամանակակից չափանիշներով։ Սրանով ավարտվեց այն, ինչ պատմաբաններն անվանել են կոմիքսների ոսկե դար։
Բալվաներա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բուենոս Այրես
Սուպերհերոսային գեղարվեստական գրականություն
Արծաթե դար
1950-ական թվականներին «DC Comics»-ը, Հուլիուս Շվարցի խմբագրությամբ, վերստեղծեց 1940-ականների շատ հայտնի հերոսներ՝ սկիզբ դնելով մի դարաշրջանի, որը հետագայում համարվեց կոմիքսների արծաթե դարաշրջան։ «Flash»-ը, «Green Lantern»-ը, «Hawkman»-ը և մի քանի ուրիշներ վերստեղծվել են ծագման նոր պատմություններով։ Մինչ անցյալի սուպերհերոսներն իրենց ծագմամբ և կարողություններով նման էին դիցաբանական հերոսներին, այս հերոսները ոգեշնչված էին ժամանակակից գիտաֆանտաստիկ գրականությունից։
1960 թվականին «DC»-ն միավորեց իր ամենահայտնի հերոսներին Ամերիկայի արդարադատության լիգայում, որը դարձավ վաճառքի ֆենոմեն։ Ոգեշնչված «DC»-ի սուպերհերոսների վերադարձով՝ «Marvel Comics»-ի խմբագիր և գրող Սթեն Լին և արտիստներ ու համահեղինակներ Ջեք Քիրբին, Սթիվ Դիտկոն և Բիլ Էվերեթը թողարկեցին սուպերհերոսների կոմիքսների նոր շարք՝ սկսած 1961 թվականին «The Fantastic Four»-ից և շարունակելով «The Incredible Hulk», «Spiderman», «Iron Man», «Thor», «X-Men» և «Daredevil» ֆիլմերով։ Այս կոմիքսներում «DC»-ն շարունակում էր օգտագործել գիտաֆանտաստիկ գաղափարներ (ճառագայթումը գերտերությունների ընդհանուր աղբյուր էր), բայց ավելի շատ շեշտը դրեց անձնական կոնֆլիկտների և կերպարների զարգացման վրա։ Սա հանգեցրեց բազմաթիվ սուպերհերոսների ստեղծմանը, որոնք տարբերվում էին իրենց նախորդներից ավելի դրամատիկ ներուժով։ Օրինակ, «Fantastic Four»-ը գերհերոսների ընտանիք էր, որոնք կռվում էին և նույնիսկ որոշ չլուծված թշնամություն ունեին միմյանց նկատմամբ, իսկ «Spider-Man»-ը դեռահաս էր, ով պայքարում էր գումար վաստակելու և սոցիալական կյանքը պահպանելու համար, ի լրումն հագուստի սխրագործությունների։
Դեկոնստրուկցիոնիզմ
1970-ական թվականներին «DC Comics»-ը զուգորդեց «Green Lantern»-ը «Green Arrow»-ի հետ «Green Lantern» սերիալում, որտեղ գլխավոր դերը կատարում էր «Green Arrow»-ը։ Գրող Դենիս Օ'Նիլը «Green Arrow»-ին ներկայացրել է որպես չար, փողոցային պոպուլիստի և «Green Lantern»-ին որպես բարեսիրտ, բայց անհեռատես հեղինակության կերպարի։ Սա առաջին դեպքն է, երբ սուպերհերոսները բաժանվում են երկու առանձին խմբերի՝ «դասական» սուպերհերոսների և ավելի վատ հակահերոսների։ Նմանապես «Marvel Comics»-ում Կապիտան Ամերիկան վերածնվեց Արծաթե դարում՝ որպես իր ժամանակից դուրս մնացած հերոս՝ տասնամյակներ դադարեցված անիմացիայի մեջ անցկացնելուց հետո։ Հերոսը սկսեց կասկածի տակ դնել իր հայրենասիրական իդեալները, մինչև նա տրավմատիկ ցնցում ստացավ մի արկածի վերջում, որը «Marvel Universe»-ի անալոգիան էր Ուոթերգեյթի սկանդալի հետ։ Հիասթափված՝ կապիտանը հրաժարվեց իր անձից՝ հօգուտ «Nomad»-ի, մինչև հասավ այն բանին, որ նա կարող էր նորից դառնալ Կապիտան Ամերիկա և միայնակ պաշտպանել Ամերիկայի իդեալները։
«DC Comics»-ը նաև վերադարձրեց Բեթմենին իր արմատներին՝ որպես կասկածելի աչալուրջ, և «Marvel Comics»-ը ներկայացրեց մի քանի հանրաճանաչ հակահերոսների, այդ թվում՝ «Punisher»-ը, «Wolverine»-ը և գրող և նկարիչ Ֆրենկ Միլլերի կողմից ստեղծված երկարամյա հերոս «Daredevil»-ի մութ տարբերակը։ «Batman»-ը, «The Punisher»-ը և «Daredevil»-ը դրդված էին իրենց ընտանիքի անդամների հանցագործության հետ կապված մահով և շարունակական ենթարկվելով տնակային կյանքին, մինչդեռ «X-Men's Wolverine»-ին տանջում էին հազիվ կառավարելի վայրի բնազդները։ «Iron Man»-ը, ով արդեն սրտի փոխպատվաստման էր ենթարկվել և երբեմն սրտի կաթված էր ստանում, այժմ նույնպես պայքարում էր թուլացնող ալկոհոլիզմի դեմ։ Այս միտումը նկատվեց նաև գրող Ալան Մուրի և նկարիչ Դեյվ Գիբոնսի 1986 թվականի «Watchmen» մինի սերիալում, որը հրատարակվել էր «DC»-ի կողմից, բայց տեղի է ունեցել «DC Universe»-ից դուրս՝ նոր կերպարներով։ «Watchmen»-ի սուպերհերոսներից ոմանք եղել են զգացմունքային առումով անկատար, հոգեբանորեն հետ քաշված, սեռական անորոշությամբ և նույնիսկ սոցիոպաթ։ «Watchmen»-ը ուսումնասիրել է նաև սուպերհերոսների առասպելների ենթադրյալ թերությունները, ինչպիսիք են զգոն մարդու անմեղությունը և միջուկային հոլոքոստով սպառնացող աշխարհում հանցագործության դեմ պայքարի ենթադրյալ վերջնական անտեղիությունը։
Մեկ այլ պատմություն՝ «The Dark Knight Returns» (1985–1986), շարունակեց Բեթմենի նորացումը/վերապատկերումը։ Ֆրենկ Միլլերի կողմից գրված և նկարազարդված այս մինի սերիալը ներկայացնում է Բեթմենին այլընտրանքային/անկայուն ապագայից, որը վերադառնում է թոշակի անցնելուց։ Սերիալը հերոսին ներկայացնում էր որպես մոլի աչալուրջ, որն անպայմանորեն հակասում է պաշտոնական սոցիալական հեղինակություններին, ինչը ցույց է տրված թե՛ Բեթմենի և պաշտոնաթող ոստիկան Ջեյմս Գորդոնի հարաբերություններով, այնպես էլ Խավարի ասպետի և Սուպերմենի միջև խորհրդանշական սլագֆեստի միջոցով, որն այժմ հանդիսանում է Միացյալ Նահանգների դաշնային կառավարության գործակալ/գաղտնի զենքը։
Միլլերը շարունակեց իր մշակումը Բեթմենի կերպարի նկատմամբ 1987 թվականի «Batman: Year One» (Բեթմենի թողարկումներ #404–407) և 2001 թվականի «The Dark Knight Strikes Again» (նաև հայտնի է որպես DK2) ֆիլմերում։ «DK2»-ը՝ «The Dark Knight Returns»-ի շատ սպասված շարունակությունը, հակադրում է ավանդական հանցագործության դեմ պայքարող սուպերհերոսի կերպարը քաղաքականացված կերպարների հետ, որոնք ձևավորվել են 1990-ականներին։ Սա, հավանաբար, մարմնավորված է բրիտանացի գրող Ուորեն Էլիսի «Power» և «Planetarium» գրքերում։ «DK2»-ում Սուպերմենի թշնամին Լեքս Լյուտորը գահի հետևում գտնվող իշխանությունն է, որը վերահսկում է բռնակալ ամերիկյան կառավարությունը, ինչպես նաև ինքը՝ Սուպերմենը։ Սուպերմենի ենթարկվելը Լյուտորի խեղված ուժային կառուցվածքին՝ հանուն կյանքեր փրկելու, հակադրվում է Բեթմենի վճռական հարձակմանը կոռումպացված պետական հաստատությունների վրա։ Երկակի ուղերձը մեկնաբանվել է այնպես, որ հանցագործությունը կարող է տեղի ունենալ հասարակության բոլոր մակարդակներում, և որ հերոսները պատասխանատու են հասարակության դիսֆունկցիայի և կոռուպցիայի թե՛ ախտանիշների, թե՛ պատճառների դեմ պայքարելու համար։
1990-ական թվականների պայքարներ
1990-ականների սկզբին հակահերոսները դարձել էին ոչ թե բացառություն, այլ կանոն, քանի որ «The Punisher»-ը, «Wolverine»-ը և «The grimmer Batman»-ը դարձան հանրաճանաչ և պահանջված կերպարներ։ Հակահերոսները, ինչպիսիք են «X-Men Gambit»-ը և «Bishop»-ը, «X-Force Cable»-ը և «Spider-Man»-ի հակառակորդ «Venom»-ը, դարձան 1990-ականների սկզբի ամենահայտնի նոր կերպարներից։ Սա ֆինանսական բում էր ինդուստրիայի համար, երբ նոր կերպարը կարող էր արագորեն լայն ճանաչում ձեռք բերել, և շատ երկրպագուների կարծիքով, ոճական հմայքը ստվերում էր կերպարների զարգացումը։
1992 թվականին «Marvel»-ի նկարազարդողներ Թոդ Մաքֆարլեյնը, Ջիմ Լին և Ռոբ Լիֆելդը, որոնք բոլորն էլ օգնեցին հանրահռչակել «Սարդ-մարդը» և «Իքս մարդիկ» ֆրանչայզերի հակահերոսները, թողեցին «Marvel»-ը՝ ստեղծելով «Image Comics: Image»-ը փոխեց կոմիքսների ինդուստրիան՝ որպես հանգրվան ստեղծողներին պատկանող հերոսների համար և վերջին երեսուն տարվա ընթացքում առաջին նշանակալից մրցակիցը «Marvel»-ի և «DC»-ի համար։ Պատկերային սուպերհերոսների թիմերը, ինչպիսիք են Լիի «WildC.A.Ts»-ը և «Gen»-ը, և Լիֆելդի «Youngblood»-ը, դարձել էին շատ հայտնի, բայց քննադատվում էին որպես շատ մկանուտ, չափազանց առնական, չափազանց դաժան և եզակի անհատականություն չունեցող։ Մաքֆարլեյնի օկուլտիզմի հերոս Սփաունը որոշ չափով ավելի լավ էր դրսևորվում քննադատական հարգանքով և երկարաժամկետ վաճառքով։
Այս տասնամյակում «Marvel»-ը և «DC»-ն ժամանակավոր կտրուկ փոփոխություններ են կատարել խորհրդանշական կերպարներում։ «DC»-ի «Սուպերմենի մահը» պատմվածքի աղեղը Սուպերմենի բազմաթիվ տիտղոսներում գտավ հերոսին սպանված և հարություն առած, մինչդեռ Բեթմենը ֆիզիկապես խեղված էր «KnightFall» սյուժեում։ «Marvel»-ում «Spider-Man»-ի կլոնը մրցում էր բնորինակ հերոսի հետ ավելի քան մեկ տարի մի քանի սերիաների պատմություններով։ Ամեն ինչ ի վերջո վերադարձավ ստատուս քվոյին։
1990-ականների ընթացքում մի քանի ստեղծագործողներ շեղվեցին դաժան հակահերոսների և սենսացիոն լայնածավալ պատմություններ ստեղծելու միտումից։ Նկարիչ Ալեքս Ռոսը, գրող Կուրտ Բուսիեկը և ինքը՝ Ալան Մուրը, փորձել են «վերանախագծել» սուպերհերոսի կառուցվածքը։ Հատկանշական տիտղոսները, ինչպիսիք են Բուսիեկը, Ռոսը և Բրենտ Անդերսոնի «Astro City»-ն և Մորի «Tom Strong»-ը, միավորել են գեղարվեստական նրբագեղությունն ու իդեալիզմը՝ վերածելով ռետրո-ֆուտուրիզմի սուպերհերոսական տարբերակի։ Ռոսը նաև գրել է երկու բարձր հեղինակություն վայելող մինի-սերիալներ՝ «Marvels»-ը (գրել է Բուսիեկը) «Marvel Comics»-ի համար և «Kingdom Come»-ը «DC»-ի համար, որոնք դասական սուպերհերոսներին ավելի գրական համատեքստում են ներկայացնում և հակահերոսներին երգիծական։ «Magog»-ը՝ Սուպերմենի մրցակիցը «Kingdom Come»-ում, մասամբ ստեղծվել է Քեյբլի օրինակով։
Ֆիլմ
Սուպերհերոսների մասին պատմող ֆիլմերը սկսվեցին որպես շաբաթօրյա սերիալներ, որոնք ուղղված էին երեխաներին 1940-ականներին, կոմիքսների սուպերհերոսի առաջին կինոադապտացիան էր «The Adventures of Captain Marvel» 1941 թվականին։ Այս սերիալների անկումը նշանակում էր սուպերհերոսների ֆիլմերի մահը մինչև 1978 թվականի Սուպերմենի թողարկումը, որը քննադատական և կոմերցիոն հաջողություն ունեցավ։ 1980-ականներին հաջորդեցին մի քանի շարունակություններ։ 1989-ի «Բեթմենը» նույնպես մեծ հաջողություն ունեցավ, որին հաջորդեցին մի քանի շարունակություններ 1990-ականներին։ Այնուամենայնիվ, թեև երկու ֆրանչայզերն էլ սկզբում հաջողակ էին, երկու սերիաների հետագա շարունակությունները վատ դրսևորվեցին ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ ֆինանսապես՝ որոշ ժամանակով կասեցնելով սուպերհերոսների ֆիլմերի աճը։ Հանրաճանաչ ֆիլմերը, ինչպիսիք են 1998-ի «Blade», 2000-ի «X-Men»-ը և «Unbreakable»-ը և 2002-ի «Spider-Man»-ը, հանգեցրել են շարունակությունների, ինչպես նաև խթանել են բազմաթիվ սուպերհերոսների ֆիլմերի զարգացումը մինչև 21-րդ դար, երկուսն էլ հաջողակ (օրինակ, «Batman Begins» 2005 թ. , Բեթմենի ֆիլմաշարի վերաբեռնում) և անհաջող (ինչպես, օրինակ, 2004 թվականի «Catwoman»-ը)։ Հանրաճանաչ ֆիլմերը, ինչպիսիք են 1998-ի «Blade», 2000-ի «X-Men»-ը և «Unbreakable»-ը և 2002-ի «Spider-Man»-ը, հանգեցրել են շարունակությունների, ինչպես նաև խթանել են բազմաթիվ սուպերհերոսների ֆիլմերի զարգացումը մինչև 21-րդ դար, երկուսն էլ հաջողակ (օրինակ, «Batman Begins» 2005 թ. , Բեթմենի ֆիլմաշարի վերաբեռնում) և անհաջող (ինչպես, օրինակ, 2004 թվականի «Catwoman»-ը)։ Այս վերածնունդով ենթաժանրը դարձել է հիմնական ֆիլմարտադրության հիմնական մասը՝ ունենալով ուշագրավ հաջողություններ, ինչպիսիք են՝ 2008-ի «The Dark Knight»-ը, 2012-ի «The Avengers»-ը և «The Dark Knight Rises»-ը, 2013-ի «Iron Man 3»-ը և 2015-ի «Avengers»: 2015 թվականի «Avengers: Age of Ultron»-ը գրավում է մեծ եկամուտներ և քննադատները գովեստները։ Այս միտումը ամրապնդվեց 2016-ին քննադատների կողմից ճանաչված «Deadpool»-ի ահռելի հաջողությամբ՝ «Marvel Comics»-ի համեմատաբար փոքր կերպարի ադապտացիա, որը բացվեց փետրվարին ավելի քան 100 միլիոն դոլարով, տարվա մի եղանակ, որը սովորաբար վատ է համարվում կինոդիտողների համար ։ Դա մի դիտարկում էր, որը հետագայում հաստատվեց 2018 թվականին, երբ «Black Panther»-ը նույնիսկ ավելի հաջողություն ունեցավ՝ 235 միլիոն դոլար արժողությամբ դեբյուտով տարվա նույն ժամանակաշրջանում, և ավելի ուշ դարձավ առաջին սուպերհերոս ֆիլմը, որը առաջադրվեց «Օսկար» մրցանակաբաշխության «Լավագույն ֆիլմ» անվանակարգում։ «Avengers: Endgame»-ը դարձավ բոլոր ժամանակների ամենաշատ եկամուտ ստացած ֆիլմը։ 2017 թվականին «Sign Gene» ֆիլմը ներկայացնում էր խուլ սուպերհերոսների մասին, ովքեր օգտագործում են ժեստերի լեզուն։
Ուղիղ եթերային հեռուստասերիալ
Սուպերհերոսների կենդանի գործողությունների մի քանի հաղորդումներ հեռարձակվել են 1950-ականների սկզբից մինչև 1970-ականների վերջը։ Դրանք ներառում էին «Սուպերմենի արկածները» ՝ Ջորջ Ռիվզի մասնակցությամբ, 1960-ականների «Բեթմենի» մարտա-կատակերգական սերիալը (հաճախ մեկնաբանվում է որպես ճամբարային) Ադամ Ուեսթի և Բերթ Ուորդի մասնակցությամբ։ Այնուամենայնիվ, 1970-ականներին ժանրը նոր վստահություն ձեռք բերեց մեդիայում, քանի որ օրիգինալ սերիալը՝ «Վեց միլիոն դոլար արժողությամբ տղամարդը» և դրա սպինոֆը՝ «Բիոնիկ կինը», կայուն հաջողություններ ունեցան։ Սա հանգեցրեց կոմիքսների սուպերհերոսների ուղղակի ադապտացիաներին, ինչպիսիք են «ABC/CBS»-ի դրամատիկական սերիալը 1970-ականների «Wonder Woman»-ը ՝ Լինդա Քարթերի մասնակցությամբ։ 1970-ականների վերջի և 1980-ականների սկզբի «Incredible Hulk»-ը , այնուամենայնիվ, ավելի մուգ երանգ ուներ։
«Superboy»-ն աշխատել է 1988-ից 1992 թվականներին սինդիկացիոն համակարգով։ 1990-ականներին «Power Rangers»-ը, որը վերամշակված էր ճապոնական «Super Sentai»-ից, հայտնի դարձավ ։ Այդ տասնամյակի դեռահասների և երիտասարդների համար նախատեսված այլ շոուներ ներառում էին «Lois and Clark: The New Adventures of Superman»-ը ։ 2001 թվականին Սմոլվիլը Սուպերմենի ծագումը վերածեց դեռահասների դրամայի ։ «NBC»-ի 2006 թվականի «Heroes» սերիալը պատմում է մի քանի սովորական մարդկանց մասին, որոնցից յուրաքանչյուրը հանկարծակի հայտնաբերում է գերմարդկային ուժեր ։ Բրիտանական «Misfits» հեռուստասերիալը միավորում է գերմարդկային ունակությունները սոցիալապես անցանկալի մարդկանց հետ ։ Այս դեպքում համայնքային ծառայության մեջ ներգրավված երիտասարդ իրավախախտները գերհզոր ուժեր ունեն, և բոլորն օգտագործում են դրանք բոլոր տեսակի չարագործների դեմ պայքարելու համար։ 1980-ականներին անհաջող փորձ կատարվեց այս վերջին հայեցակարգը կյանքի կոչելու Միացյալ Նահանգներում կարճատև «Misfits of Science» կատակերգությամբ ։ 2010-ականներին «Warner Brothers»-ը ստեղծեց «Green Arrow», «Arrow»-ի հաջող ադապտացիան , որը սկիզբ դրեց Arrowverse հեռուստատեսային ֆրանշիզայի հաջողությանը։ Միևնույն ժամանակ, Marvel-ն ունեցավ իր «Marvel Cinematic Universe» ֆրանշիզայի «Agents of SHIELD»-ի հաջող հեռուստատեսային սփին-օֆֆը, մինչ Netflix հոսքային ծառայության վրա մի շարք սերիաներ էր ստեղծում, նախքան իրենց ունեցվածքի մեծ մասը հեղինակային իրավունքի սեփականատիրոջը՝ Դիսնեյ, իր սեփական հոսքային ծառայություն տեղափոխելը, «Disney+»:
DC սերիալները ներառում են՝ «Shazam!» ,«The Secrets of Isis» ,«The Flash» (1990 TV series)» «Swamp Thing» (1990 TV series), «Birds of Prey» , Gotham , «Gotham», «Legends of the Superheroes» , «Human Target» (1992 TV series), «Human Target» (2010 TV series) «Krypton» , Human Target (2010 TV series) «Watchmen» and «Powerless»։ «Arrowverse»-ը ներառում է «The Flash» (2014 TV series) , «Supergirl» , «Legends of Tomorrow» , «Batwoman», «Black Lightning» , «Superman & Lois»  և «Constantine» սերիալները ։ «DC Universe»-ը հեռարձակել է «Titans» , «Swamp Thing» (2019 TV series) , «Stargirl» , «Doom Patrol» և «Peacemaker» սերիալները ։
Անիմացիա
1940-ականներին «Fleischer/Famous Studios»-ը թողարկեց մի շարք բեկումնային Սուպերմենի մասին պատմող մուլտֆիլմեր, որոնք դարձան սուպերհերոսների առաջին օրինակները անիմացիայի մեջ։ 1960-ականներից սուպերհերոսների մուլտֆիլմերը մանկական հեռուստատեսության հիմնական տարրերն են, հատկապես ԱՄՆ-ում։ Այնուամենայնիվ, 1970-ականների սկզբին ԱՄՆ-ում մանկական ժամանցային ծրագրերում բռնության հեռարձակման սահմանափակումները հանգեցրին նրան, որ սերիալները չափազանց մեղմ էին, մի միտում, որը դրսևորվում է «Super Friends» սերիալի կողմից։ Միևնույն ժամանակ, ճապոնական անիմե ինդուստրիան հաջողությամբ ներդրեց սուպերհերոսների սեփական ոճը, ինչպիսին է «Science Ninja Team Gatchaman»-ը։ 1980-ականներին շաբաթ առավոտյան «Spider-Man and His Amazing Friends» մուլտֆիլմը միավորեց Սարդ-մարդուն, Սառցե մարդուն և Հրշեջ աստղին։ Հաջորդ տասնամյակում «Batman: The Animated Series»-ը, որը նախատեսված էր փոքր-ինչ ավելի մեծ լսարանի համար, քննադատական հաջողություն ունեցավ հիմնական հրատարակություններում ։ Այս շարքը հանգեցրեց հաջողակ «DC Animated Universe» ֆրանշիզային և այլ ադապտացիաների, ինչպիսիք են «Marvel's Teen Titans»-ը, որոնք ընդօրինակում էին «X-Men»-ը և «Spider-Man: The Animated Series»-ը։ Կոմիքսների սուպերհերոսների առասպելներն ինքնին նոստալգիկ վերաբերմունքի են արժանացել 2004 թվականին Disney/Pixar The Incredibles թողարկումում, որն օգտագործում էր համակարգչային անիմացիա։ Հեռուստատեսության համար ստեղծվել են նաև հին միտումների վրա հիմնված օրիգինալ սուպերհերոսներ, ինչպիսիք են Գրեգ Վայսմանի «Disney's Gargoyles»-ը և «Cartoon Network»-ի «Ben 10» ֆրանշիզը և «Nickelodeon»-ի «Danny Phantom»-ը և «Mattel»-ի «Max Steel»-ը (2013 TV series), որը հեռարձակվել է «Disney XD»-ով։
Ադապտացիաներ
Սուպերհերոսները երբեմն ադապտացվել են արձակի մեջ՝ սկսած «Random House»-ի 1942 թվականին Ջորջ Լոութերի «Սուպերմենի արկածները» վեպից։ 1970-ականներին Էլիոթ Ս. Մեգինը գրել է Սուպերմենի «Կրիպտոնի վերջին որդին» (1978) և «Հրաշք երկուշաբթի» վեպերը, որոնք համընկնում են Սուպերմենի ֆիլմի հետ, բայց չեն հարմարեցնում ։ Մյուս վաղ ադապտացիաները ներառում են վեպեր, որոնք ներկայացնում են «Ուրվական» կոմիքսների հերոսը՝ սկսած 1943 թվականի «Ուրվականի որդին» ֆիլմից։ Հերոսը նաև վերադարձավ 1970-ականների գրքերում «Avon Books»-ից 15 մասից բաղկացած մի շարք, որը գրվել էր 1972-ին «Phantom»-ի ստեղծող Լի Ֆոլքի, Ռոն Գուլարտի և այլոց կողմից։ Նաև 1970-ականներին «Pocket Books»-ը հրատարակեց 11 վեպ՝ հիմնված «Marvel»-ի կոմիքսների հերոսների վրա։ Հրատարակվել են մանկական վեպեր «Marvel Comics»-ի և «DC Comics»-ի կերպարներով, այդ թվում՝ «Batman»-ը, «Spider-Man»-ը, «X-Men»-ը և «Justice League»-ը, որոնք հաճախ վաճառվում են հեռուստասերիալների հետ կապված, ինչպես նաև «Big Little Books»-ը, որտեղ ներկայացված են «Fantastic Four»-ը և այլն։ 1990-ականներին և 2000-ականներին Marvel-ը և DC-ն թողարկեցին վեպեր, որոնք ադապտացված էին այնպիսի պատմվածքների, ինչպիսիք են «The Death of Superman»-ը և Բեթմենի «No Man's Land»-ը։
Օրիգինալ
Սուպերհերոսների կամ գերմարդկային էակների մասին օրիգինալ գեղարվեստական գրականություն հայտնվել է ինչպես վեպերում, այնպես էլ պատմվածքների տպագիր ձևերում, որոնք կապ չունեն կոմիքսների խոշոր ընկերությունների ադապտացիաների հետ։ Այն հանդես է եկել նաև պոեզիայում։ Տպագիր ամսագրերը, որոնք կենտրոնանում են նման պատմությունների վրա, ներառում են «A Thousand Faces: A Quarterly Journal of Superhuman Fiction» հրատարակված 2007 թվականից տպագիր և էլեկտրոնային ձևով և առցանց միայն 2011 թվականից, և «This Mutant Life: Superhero Fiction» տպագիր հրատարակություն Ավստրալիայից, 2010 թվականից երկու ամսական պարբերականությամբ ։ Վերջին ամսագիրը այն քչերից էր, որը տպագրում էր նաև սուպերհերոսական պոեզիա՝ դադարեցնելով դա անել 2011 թվականին։ Սուպերհերոսական բանաստեղծությունները ներառում էին Ֆիլիպ Լ. Թիթի «Brittle Lives»-ը, Մարկ Ֆլոյդի «Nemeses»-ը և Ջեյ ՄաքԼեոդի «All Our Children»-ը։ Օրիգինալ գերմարդկային պատմություններով վեպերը ներառում են Ռոբերտ Մայերի «Superfolks» (St. Martin's Griffin, 9 մարտի, 2005 թ.), Ջեյմս Մաքսեյի «Nobody Gets the Girl» (Phobos Books, 2003), Ռոբ Ռոջերսի «Devil's Cape» (Wizards of the Coast Discoveries imprint, 2008 թ.), Օսթին Գրոսմանի «Soon I Will Be Invincible» (Pantheon Books, 2007), «Lavie Tidhar»-ի «The Violent Century» (Hodder & Stoughton, 2013), David J. Schwart-ի «Superpowers: A Novel» (Three Rivers Press, 2008); Մեթյու Կոդիի «Powerless» (Knopf, 2009) և Van Allen Plexico-ի «Sentinels»-ի սուպերհերոսների վեպերի շարքը (Swarm/Permuted Press, սկսած 2008թ.): Գերմարդկային պատմությունների հավաքածուները ներառում են՝ Ո՞վ կարող է փրկել մեզ հիմա. բոլորովին նոր սուպերհերոսները և նրանց զարմանահրաշ (կարճ) պատմությունները, խմբագրված Օուեն Քինգի և Ջոն ՄաքՆալիի կողմից (Ազատ մամուլ, 2008) և Դիմակավորված, խմբագրված Լու Անդերսի կողմից (Պատկերասրահ, 2010)։ Էլեկտրոնային գրքերի ընթերցողների աճով, ինչպիսիք են Kindle-ը և Nook-ը, շատ սուպերհերոսների պատմություններ են ինքնահրատարակվել, այդ թվում՝ ''«R. R. Haywood's Extracted (2017)», «R. T. Leone's Invincible (2017 .)» և «Self-Destructive by Mike Wago (2018)»''
Վիդեո Խաղեր
Թեև շատ հայտնի սուպերհերոսներ հայտնվել են արտոնագրված տեսախաղերում, մինչև վերջերս քչերն են եղել, որ պտտվել են հատուկ խաղի համար ստեղծված հերոսների շուրջ։ Սա փոխվել է հանրաճանաչ ֆրանչայզների հետ՝ արծաթե դարից ոգեշնչված «Freedom Force» (2002), «City of Heroes» (2004), «The Infamous» շարքը և «Champions Online» (2009), մասսայական բազմախաղացող առցանց դերային խաղ (կամ «MMORPG»), որոնք թույլ են տալիս խաղացողներին ստեղծել իրենց սուպերհերոսներին և/կամ չարագործներին։
Համացանց
1980-ականներին և 1990-ականներին ինտերնետը թույլ տվեց երկրպագուների և սիրողական գրողների համաշխարհային հանրությանը ներկայացնել իրենց սեփական սուպերհերոսների ստեղծագործությունները։ Առաջին օրիգինալ գլխավոր համօգտագործվող սուպերհերոսների տիեզերքը, որը զարգանում էր համացանցում, «Superguy»-ն էր, որն առաջին անգամ հայտնվեց UMNEWS-ի փոստային ցուցակում 1989 թվականին։ 1992 թվականին «USENET rec.arts.comics» լրատվական գործնթացը ստեղծեց Համացանցի լեգեոնը։ Հերոսների ընդհանուր տիեզերք։ 1994 թվականին «LNH»-ի գրողները նպաստեցին «rec.arts.comics.creative» նորությունների խմբի ստեղծմանը, որի շնորհիվ ստեղծվեց մի շարք բնօրինակ սուպերհերոսների ընդհանուր տիեզերք։ Սուպերհերոսների գեղարվեստական գրականություն հրատարակող ամսագրերի ոճի կայքերը ներառում են «Metahuman Press»-ը, որը գործում է 2005 թվականից և «Freedom Fiction Journal»-ը ։ Գերմարդկային գեղարվեստական գրականությունը հայտնվել է նաև ընդհանուր գիտաֆանտաստիկ/սպեկուլյատիվ գեղարվեստական վեբ հրատարակություններում, ինչպիսիք են «Strange Horizons» շաբաթաթերթը, հրատարակություն, որը վճարում է իր գրողներին ։ Երկու օրինակներ են Փոլ Մելկոյի «Դոկտոր Մայթին և ձանձրույթի դեպքը» և Սալադին Ահմեդի «Դոկտոր Դիաբլոն առաջ է շարժվում»։ Worm վեբ շարքը սկսեց հրատարակվել 2011 թվականին և ավարտվեց 2013 թվականին, մինչդեռ դրա շարունակությունը «Ward»-ը սկսվեց 2017 թվականի նոյեմբերին և ավարտվեց 2020 թվականի մայիսին։
Միացյալ Նահանգներից դուրս
Հաջողված սուպերհերոսական գործեր են եղել նաև այլ երկրներում, որոնցից շատերը կիսում են ամերիկյան մոդելի պայմանականությունները։ Օրինակները ներառում են «Cybersix»-ը Արգենտինայից, «Captain Canuck»-ը Կանադայից և «AK Comics»-ի հերոսները Եգիպտոսից։ Ճապոնիան միակ երկիրն է, որը մոտ է ԱՄՆ-ին սուպերհերոսների արտադրությամբ։ Դրանցից ավելի վաղ շարֆեր էին կրում կա՛մ թիկնոցներից բացի, կա՛մ դրանց փոխարեն, իսկ շատերը սաղավարտների փոխարեն դիմակներ էին կրում։
Այլ երկրներ
1947 թվականին ֆիլիպինցի գրող և ծաղրանկարիչ Մարս Ռավելոն ներկայացրեց ասիական սուպերհերոսուհի Դառնային՝ երիտասարդ ֆիլիպինցի գյուղացի աղջկան, ով գտավ միստիկական քարե թալիսման մեկ այլ մոլորակից, որը թույլ տվեց նրան վերածվել չափահաս կին մարտիկի։ Նա նկարահանվել է իր սեփական գեղարվեստական ֆիլմում 1951 թվականին և դարձել Ֆիլիպիններում մշակութային հաստատություն։ Բրիտանացի սուպերհերոսները սկսեցին հայտնվել Ոսկե դարում այն բանից անմիջապես հետո, երբ առաջին ամերիկացի հերոսները հայտնի դարձան Մեծ Բրիտանիայում : Բրիտանական բնօրինակ հերոսների մեծ մասը սահմանափակված էր անթոլոգիայի կոմիքսներով, ինչպիսիք են «Lion», «Valiant», «Warrior» և «2000 AD: Marvelman»-ը, որը Հյուսիսային Ամերիկայում հայտնի է որպես «Miracleman», բնօրինակ բրիտանացի սուպերհերոս է (չնայած հիմնված է Կապիտան Մարվելի վրա)։ Նա հայտնի էր 1960-ականներին, բրիտանացի ընթերցողները սիրում էին նրան, իսկ ժամանակակից բրիտանացի կոմիքսներ գրողներ Ալան Մուրը և Նիլ Գեյմանը վերածնեցին «Marvelman»-ին մի շարքում, որը վերափոխեց կերպարները ավելի լուրջ ձևով, ինչը բնորոշ է Զենիթի նման նոր բրիտանացի հերոսներին։ «Judge Dredd»-ը նույնպես հայտնի բրիտանական կոմիքսների հերոս է։
Ֆրանսիայում, որտեղ կոմիքսները հայտնի են որպես «bande dessinée» (բառացիորեն «գծված ժապավեն») և համարվում են արվեստի իսկական ձև, «Editions Lug»-ը սկսեց թարգմանել և հրատարակել «Marvel» կոմիքսներ անթոլոգիայի ամսագրերում 1969 թվականին։ Շուտով Լագը սկսեց ներկայացնել իր հերոսներին «Marvel»-ի պատմությունների կողքին։ Ոմանք սերտորեն կրկնօրինակել են իրենց ամերիկացի գործընկերներին (օրինակ՝ Հարվարդի օլիմպիական միջատաբաններ Միկրոսին, Սալտարելլային և Քրաբին «SHIELD»-ի նման «C.L.A.S.H.» սագայից), իսկ մյուսները ներառում են ձևափոխվող այլմոլորակային «Wumpus»-ը։ Շատերը կարճատև էին, մինչդեռ մյուսները մրցակցում էին երկարակեցության իրենց ոգեշնչման հետ և դարձան վերահրատարակումների և վերածնումների առարկա։
1980-ականների վերջին «Raj Comics»-ը ներկայացրեց սուպերհերոսների ժանրը Հնդկաստանում և այդ ընթացքում դարձավ Հնդկաստանի կոմիքսների ամենամեծ հրատարակչություններից մեկը։ «Raj» կոմիքսների տիեզերքը շատ հնդիկ սուպերհերոսների տունն է, որոնցից առավել նշանավոր են Նագրաջը, Սուպեր Կոմանդո Դհրուվան և Դոգան։ Հնդիկ սուպերհերոսները տարիների ընթացքում նաև զգացել են իրենց ներկայությունը այլ մեդիաներում, ներառյալ հեռուստատեսությունը և ֆիլմերը։ Դրանցից նշանավոր են Շակտիման, Միստր Ինդիան, Կրիշը, Չիտտին և Գ.Օնը։
Մերձավոր Արևելքում Քուվեյթում տեղակայված «Teshkeel Comics» ընկերությունը ամերիկյան կոմիքսները թարգմանելուց հետո հրատարակեց նաև սուպերհերոսների համար նախատեսված «The 99» կոմիքսների օրիգինալ շարքը։ «The 99»-ի դեբյուտը տեղի ունեցավ 2006 թվականի մայիսին և շարունակվեց հրատարակվել մինչև 2013 թվականի սեպտեմբեր։ «Teshkeel»-ը հրատարակեց «The 99»-ը անգլերեն, արաբերեն և բահասա ինդոնեզերեն, ի թիվս այլ լեզուների ։ «The 99»-ը տարածվել է Հյուսիսային Ամերիկայում՝ «Diamond Comic Distributors»-ի միջոցով ։
«Cat Claw»-ը սուպերհերոսուհի է, որը ստեղծվել է սերբ կոմիքսիստների և գրողների կողմից։
Բիալի Օրզելը (Սպիտակ արծիվ) հայտնի լեհ սուպերհերոս է, որը ստեղծվել է Ադամ և Մաչիեյ Կմիոլեկ եղբայրների կողմից (և գունավորվել է Ռեքս Լոկուսի կողմից, ով նաև աշխատում է «DC»-ի և «Marvel»-ի համար)։ Լեհաստանում սուպերհերոսների կոնվենցիան իրականացնելու ավելի վաղ փորձերը ներառում են Լեոպոլդ Տիրմանդի «Չարը» վեպը, որը կոչվում է «Սպիտակ աչքերով մարդը», Անջեյ Կոնդրատյուկի «Hydro Riddle» պարոդիական ֆիլմը, որը պատմում է Սուպերմեն Էյսի («Ace») պարոդիայի մասին, որը Բոնդի ոճի տիեզերական գերլրտեսական Թայֆունն է ստեղծել («Typhoon») : Թադեուշ Ռաչկևիչ և Ռիսզարդ Դաբրովսկու հետ-անդրագետնյա փանկի խորհրդանշական «Likwidator» (Լիկվիդատոր) մասին էկո-ահաբեկիչ-անարխիստական աչալուրջ հակահերոսի մասին, որը համեմատելի է Լոբոյի և Պատժիչի հետ ։
Մալայզիան նաև ստեղծեց մի քանի նշանավոր սուպերհերոսներ, ինչպիսիք են Կելուանգ Մանը (ով շատ նման է Բեթմենին և նկարահանվել է իր սեփական անիմացիոն սերիալում) և Չիչակ-մարդը (ով նկարահանվել է երկու հաջող կատակերգական սուպերհերոս ֆիլմերում)։
Ավստրալիայում տպագիր «This Mutant Life: Superhero Fiction» ամսագիրը թողարկվել է խմբագիր Բեն Լենգդոնի կողմից որպես երկամսյա ամսագիր՝ տպագրելու արձակ և որոշ պոեզիա (այն դադարեց ընդունել պոեզիան 2011 թվականին) բնօրինակ գերմարդկային գեղարվեստական գրականության մասին։
Քննադատություններ
Կոմիքսներում գրեթե սուպերհերոսների ստեղծման օրվանից այս հայեցակարգը հայտնվել է քննադատների ուշադրության կենտրոնում։ Ամենահայտնին հոգեբույժ Ֆրեդրիկ Վերթեմի «Seduction of the Innocent» (1954) աշխատությունը պնդում էր, որ սուպերհերոսների կոմիքսներում գոյություն ունի սեռական ենթատեքստ, և ներառում էր մեղադրանքներ, որ Բեթմենն ու Ռոբինը գեյ են, իսկ Հրաշք Կինը խրախուսում է կանանց գերակայության ֆետիշները և լեսբիականությունը։ Հարգանք վայելող մանկական հեռուստահաղորդավար և պրոդյուսեր Ֆրեդ Ռոջերսը այս տեսակի ֆանտազիան համարում էր խաբուսիկ և վնասակար երեխաների համար, հատկապես Սուպերմենի նման բարդ տեսողական էֆեկտներով նկարահանված ֆիլմերում, որոնք կարող էին համոզել երեխային վտանգի ենթարկել իրեն՝ նմանակելու համար, գոնե առանց համապատասխան իրազեկված լինելու, թե ինչպես են ստեղծվել ֆանտաստիկ վիզուալները:։ Այդ նպատակով Ռոջերսը երկու դրվագ ունեցավ, երբ նա գնաց «Universal Studios», որտեղ արտադրվում էր «The Incredible Hulk» հեռուստասերիալը։ Այնտեղ նա հարցազրույց վերցրեց աստղերից՝ Բիլ Բիքսբիից և Լու Ֆերինյոյից՝ միաժամանակ ցույց տալով, թե ինչպես են ստեղծվել սերիալի վիզուալ էֆեկտները և Ֆերինոյի դիմահարդարումը։
Գրող Արիել Դորֆմանը քննադատել է ենթադրյալ դասակարգային կողմնակալությունը բազմաթիվ սուպերհերոսների պատմվածքներում իր մի քանի գրքերում, այդ թվում՝ «The Empire's Old Clothes: What the Lone Ranger, Babar, and Other Innocent Heroes Do to Our Mind» (1980), և միայնակ չէ դա անում։ Մարքսիստ քննադատները, ինչպիսիք են Մեթյու Վոլֆ-Մեյերը («The World Ozymandias Made») և Ջեյսոն Դիտմերը («The Tyranny of the Serial») հաճախ նշվում է, որ ոչ միայն սուպերհերոսները, հնարավոր է, կազմում են իշխող դասը, այլ պարզապես պաշտպանելով աշխարհն այնպիսին, ինչպիսին այն կա, արդյունավետորեն զերծ պահելով նրան փոփոխություններից և դրանով իսկ փակելով այն ստատուս քվոյի մեջ։ Որոշ ժամանակակից քննադատներ ավելի շատ կենտրոնացած են սուպերհերոսի հայեցակարգի պատմության և զարգացող բնույթի վրա, ինչպես Փիթեր Քուգանի «Superhero: The Secret Origin of a Genre» (2006) ֆիլմում։
Տալագանտե
Տալագանտե (Talagante), քաղաք Չիլիում։ Համանուն կոմունայի և Տալագանտե պրովինցիայի վարչական կենտրոնն է։ Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 49 957 մարդ (2002)։ Քաղաքը և կոմունան մտնում են Տալագանտե նահանգի և մայրաքաղաքային շրջանի կազմի մեջ։
Կոմունայի տարածքը կազմում է 128,1 կմ², բնակչությունը՝ 74 237 մարդ (2017)։ Բնակչության խտությունը 579,72 մարդ/կմ² է ։
Տեղագրություն
Քաղաքը գտնվում է Չիլիի մայրաքաղաք Սանտյագո քաղաքից 35 կմ հարավ-արևմուտք։
Կոմունան սահմանակից է․
Ժողովրդագրություն
2012 թվականի մարդահամարի ընթացքում Վիճակագրության ազգային ինստիտուտի (INE) կողմից հավաքված տեղեկությունների համաձայն՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է ։ == Կարևոր բնակավայրեր ==
Արտաքին հղումեր
Կատեգորիա:Չիլիի քաղաքներ
Պիցցայի թանգարան
Պիցցայի թանգարան (The Museum of Pizza), պիցցայի թեմայով արվեստի փոփ ցուցահանդես է, որը տեղի է ունեցել Բրուքլինում, Նյու Յորքում, 2018 թվականի հոկտեմբերի 13-ից մինչև նոյեմբերի 16-ը։ Պիցցայի թանգարանը, որն այլ կերպ հայտնի է MoPi անվամբ, 6 շաբաթում ընդունել է ավելի քան 25.000 այցելու։ Պիցցայի թանգարանում ցուցադրված են պիցցայի ավելի քան 25 տարբեր սիրահարների ստեղծած արվեստի գործեր։ «Պիցցայի փսիխոդելիկ սրահ» վերնագրով ցուցադրությունը համակարգվել է RJ Supa of Yours, Mine, and Ours պատկերասրահի կողմից և ներառել է Սառա Բահբահի, Հեյն Քոհնի, Ադամ Փարքեր Սմիթի աշխատանքներից։ Ցուցադրվել է նաև Էնդրյու Վ. Ք.-ի պատրաստած պիցցան` կիթառի տեսքով։ Թանգարանում ցուցադրվում են պիցցայի 70 տուփեր` Գինեսի աշխարհի ռեկորդակիր Սքոթ Վիեներսի պիցցայի տուփերի հավաքածուից ։
Պիցցայի թանգարանը Բրոքլինում լուսաբանվում էր Nameless Network լրատվամիջոցի կողմից : Քարիմ Րահման ոգեշնչվել է Լիբանանի քարանձավային համակարգից, որն իր հերթին ներշնչանք էր դարձել թանգարանի «Պանրի քարանձավ». :
Ցուցադրությանը նախորդած միջոցառումը տեղի է ունեցել Նոր թանգարանում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պիցցա
Աերոբիկա
Աերոբիկա, արագ քայլք, վազք, լող, հեծանվազբոսանք և այլ վարժաձևերի ու վարժությունների հատուկ համակարգ, որը նպաստում է մարդու առողջության ամրապնդմանն ու պահպանմանը։ Կարճ ժամանակամիջոցում աերոբիկան դարձել է ամենատարածված վարժաձևը։ «Աերոբիկա» տերմինը շրջանառության մեջ է դրել ամերիկացի նախկին վարորդ և ճանաչված բժիշկ Քենետ Կուպերը, որի «Նոր աերոբիկա» գիրքը ունեցել է մի քանի հրատարակություն, թարգմանվել բազմաթիվ լեզուներով։ Քենետ Կուպերի հետազոտությունների արդյունքների համաձայն մարդու օրգանիզմի վրա աերոբիկան դրական է ներգործում երեք հիմնական պահանջների բավարարման աերոբային ֆիզիկական բեռնվածության (երբ երկար ժամանակ անհրաժեշտություն է առաջանում առավել շատ թթվածին օգտագործել), ռացիոնալ սննդի և հուզականության ապահովման շնորհիվ։ Ներկայումս գոյություն ունեն նաև Սիդնեյ Ռոմի, Ջեյն Ֆոնդայի, Մառլեն Շարելի, Մոնիկա Միլդենբերգ Շվիտցի, Մերիի մեծ ճանաչում գտած ծրագրերը։ աերոբիկայի ծրագրերը հիմնականում կազմված են 10 բաղադրիչներից նախավար ժանք, ոտքերի, այնուհետև ձեռքերի և ուսագոտու դիմադրությամբ, իրանի, հատակի վրա պառկած դրությամբ, ող նաշարը ձգելուն ուղղված նստելատեղի մկանների և մկանների լարվածությունը թուլացնող վարժություններ։ Աերոբիկայի համալիրը կազմելիս անհրաժեշտ է հստակորեն պլանավորել օրգանիզմի վրա մեկ շաբաթվա ընթացքում ներգործող ֆիզիկական բեռնվածության ու հանգստի չափը։ Պարապմունքները (30-40 րոպե) նպատակահարմար է անցկացնել շաբաթական առնվազն 3 անգամ, վարժություններն սկսելով և ավարտելով դանդաղ տեմպով։ Ինքնազգացողությունը վատանալու դեպքում ծրագիրն անհրաժեշտ է պարզեցնել-թեթևացնել կամ որոշ ժամանակ ընդհատել պարապմունքները։ Հարկավոր է մշտական բժշկական ինքնավերահսկողություն չափել երակազարկի հաճախությունը։ Սնունդը հարկավոր է ընդունել պարապմունքից առնվազն 1-1,5 ժամ առաջ։
Կատեգորիա:Մարմնամարզություն
Մալտինյանո
Մալտինյանո  (Maltignano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մարկե մարզի Ասկոլի Պիչենո գավառում ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ռովերե Վերոնեզե
Ռովերե Վերոնեզե (Roveré Veronese), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վերոնա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2131 մարդ։ Խտությունը կազմում է 58 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 36 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝37028։ Հեռախոսային կոդ՝ 045։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ֆուետե
Ֆուետե (fouetté, fouetter` խփել, մտրակել բառից), դասական վիրտուոզ պարի շարժման համընդհանուր կրճատ անվանում, որը կատարվում է կրկնվող պարաշրջանների հաջորդականությամբ, արագ տեմպով, մնալով նույն տեղում, որի կատարման ընթացքում աշխատող ոտքը յուրաքանչյուր 360° պտույտի ավարտին հստակ բացվում է կողքի` 45-90° բարձրության վրա (à la seconde, երկրորդ դիրքի ուղղությամբ)։ Կա նաև այլ արևմտյան կատարման եղանակ, որի ժամանակ աշխատող ոտքը կատարում է rond de jambe en l’air 45° կամ ավելի բարձրության վրա ։
Դասական ժառանգության ներկայացումներում ֆուետեն սովորաբար կատարում է պուանտներով բալետի պարուհին, Pa de deux կոդայում։ «Ծովահեն», «Պակիտա», «Դոն Կիխոտ» և «Կարապի լիճ» բալետներում գլխավոր դերակատարը կատարում է առանց ընդհատման 32 ֆուետե։ Բացառություն է «Բայադերկա» բալետը (խորեոգրաֆիան՝ Մարիուս Պետիպայի, Վախթանգ Ճաբուկիանիի և Վլ. Պոնոմարևի խմբագրությամբ), որտեղ երկրորդ գործողության Grand pas d’action-ում Համզեթի դերակատարն «իտալական» ֆուետեներից հետո կատարել է 20 ֆուետե։
Դասական պարի տերմինաբանության համաձայն ֆուետե պտույտը ճիշտ է անվանել պարաշրջան ֆուետե կամ ան տուռնան ֆուետե (Tours fouettés, Fouettés en tournant): Բեմում այս շարժումը միշտ կատարվում է en dehors ուղղությամբ։ Որպես ավելի բեմական տարբերակ կարող է օգտագործվել մեկ tour fouetté դեպի en dehors և մեկը դեպի en dedans: Մեկական ցանկացած ուղղությամբ պարաշրջանային ֆուետեները կարող են օգտագործվել ինչ-որ կեցվածքի անցման ժամանակ և կարող են օգտագործվել բազմաթիվ համակցություններում` կապված լինելով դասական պարի այլ շարժումների հետ։
Բալետային տերմինաբանության մեջ գոյություն ունեն մի խումբ շարժումներ, որոնց անվան մեջ կա «ֆուետե» բառը, դրանք հնարավոր բոլոր պտույտներ և բատմաններ պարունակող շարժումներն են, կեցվածքից կեցվածք grand fouetté-ն (որին վերաբերում է նաև իտալական ֆուետեն` կազմված բատմաններից, ecarté առաջ մեծ կեցվածքում և attitude croisé կեցվածքում հաջորդող պտույտից) կատարվում է աշխատող ոտքով, որի թաթը ձգված վիճակում գտնվում է հատակին կամ 45°-ից 170° բարձրության վրա և թռիչքով (fouetté sauté): Այս բոլոր շարժումները տարբերվում են իրենց կատարման եղանակով և չեն պատկանում պտույտների շարքին։
Հնարավոր է, որ հենց այդպիսի մի շարժում է նկարագրել Ա. Պուշկինը «Եվգենի Օնեգին» վեպում։
Լ. Բլոկը իր «Դասական պար։ Պատմություն և այժմեականություն» հիմնարար աշխատությունում Պուշկինի տողերի իմաստը բցաատրել է այսպես. «Իստոմինան կանգնած է. նա մեկ ոտքով դիպչելով հատակին, մյուսով դանդաղ պտտվում է...», հնարավոր է, որ դա Grand fouetté de face է։ «Դիպչելով» ակնհայտորեն բարձր կիսամատների վրա, «դանդաղ պտտվում է», տեղափոխելով ոտքը առջևից դեպի հետ, լայն կիսաշրջանով հնարավորություն էր տալիս Իստոմինային կատարել գեղեցիկ ապլոմբ, որը մշակվել էր Դիդլոյի կողմից։
Կատարման նկարագրություն
Շարժումը սկսվում է préparation-ից` IV դիրքով, որտեղից էլ սկսվում է մեկական կամ կրկնակի pirouette en dehors-ը, որի ավարտին աշխատող ոտքը չի իջնում հատակին` IV կամ V դիրքով, այլ կողքի է բացվում` à la seconde դրության 60-90° բարձրության վրա, միաժամանակ հաջորդող հրման ժամանակ կատարվում է ծնկածալում (plié) հենվող ոտքի վրա, որից հետո կատարվում է սեփական առանցքի շուրջը հաջորդ պտույտը։
Պտույտի սկզբում աշխատող ոտքը ծալվում է և մոտենում է հենվող ոտքին` ստանալով passé դրությունը հետևից (մի ոտքի թաթը դիպչում է մյուս ոտքի սրնքամսին կամ ծնկին` հետևից), միաժամանակ, հրող ոտքը, ձգվելով ծնկի մասում, բարձրանում է կիսամատների կամ մատների (պուանտների) վրա։ Պտույտի ժամանակ ոտնաթաթն արագ շարժումով կատարելով petit battement` տեղափոխվում է passé առջևի դրություն, petit battement-ը կատարվում է միայն ոտնաթաթի ներքևի հատվածով, ազդրը մնում է անշարժ։
Պտույտի ժամանակ ձեռքերն անընդհատ բացվելով կողքի և հավաքվելով առաջին դիրքում` օգնում են մարմնին թափ հավաքել։ Այն բալետի պարուհին, որը լավ տիրապետում է ֆուետեի կատարման եղանակին, կարող է այլաձևել շարժումը` բարձրացնելով մի ձեռքը երրորդ դիրք, բացելով և փակելով հովհարը (ինչպես դա անում է Կիտրին «Դոն Կիխոտ» բալետում), սպիտակ թափքը կատարվում է մեկ ձեռքով, իսկ մյուս ձեռքը գեղեցիկ բռնում է պարաշորը կամ ընդհանրապես չի օգնում իրեն ձեռքերով և երկու ձեռքերն էլ պահում է գոտկատեղին։
Շարժումը կարող է բարդանալ զանազան միջոցներով, համակցության սկզբում և վերջում ավելացնելով կրկնակի պարաշրջաններ` պտույտի ընթացքում անընդմեջ փոխելով հայացքի ֆիքսման կետը (առանձին պտույտները կատարվում են 1 և 1/4 պտույտով կամ 1 և 1/2 պտույտով), ավելացնելով պիրուետներ այլ կեցվածքներում (à la seconde, attitude առաջ), ավելացնելով pas de bourrée en tournant, en dehors և en dedans, ինչպես նաև` պտույտներից մեկը թռիչքով կատարելով կամ, ինչն ավելի հազվադեպ է հանդիպում, պուանտներից չիջնելով (այս հմուտ հնարքը կիրառել է բալետմաստեր Ջորջ Բալանչինն իր «Սիմֆոնիա դո մաժոր» բալետի վերջնախաղում)։ Տարբեր դպրոցներում կան ֆուետեի կատարման տարբեր ձևեր, մասնավորապես որոշ արևմտյան դպրոցներում աշխատող ոտքը կատարման ընթացքում բացվում է passé դրությունից ոչ թե հստակ կողք, այլ գործնականորեն առաջ, ինչը հնարավորություն է տալիս կատարել demi-rond de jambe, որն էլ հավելյալ թափ է տալիս պտույտին։ Կա նաև այլ կատարման ձև, երբ յուրաքանչյուր ֆուետե փաստացի սկսվում է à la seconde կեցվածքից։ Այս դեպքում աշխատող ոտքը պտույտի կատարման սկզբում միաժամանակ ծնկում չի ծալվում, այլ հետ է ընկնում և մոտենում է ծնկին արդեն պտույտի կատարման ժամանակ, երբ կատարողի մարմնի բոլոր դիրքերը պտույտի ընթացքում տեղափոխվել են շրջանի որևէ հատված։
Ժամանակակից բալետի պարուհիները զգալիորեն բարդացրել են ֆուետեն։ Օրինակ, «Դոն Կիխոտ» ներկայացումից տպավորված «Կոմերսանտ» թերթը Նատալի Օսիպովայի ֆուետեն նկարագրել է այսպես.
«Երրորդ ակտի համար չտեսնված մի բան էր պահել` ֆուետե։ Այդպիսի բան ոչ ոք և երբեք չէր արել. առաջին տասնհինգը բոլորը կրկնակի էր, տասվեցը` եռակի (այսինքն` պտույտը 1080 աստիճան), մնացած տասնվեցը` երկու մեկական ու մեկ կրկնակի պտույտներով։ Եվ այդ ամբողջը` խելահեղ ռիթմով, բարձր պահած «աշխատող» ոտքով, առավելագույնը կես մետր առաջ մղելով ։
Երկար ժամանակ ֆուետեն պարտադիր բալետային տարրերի շարքում չէր. բալետային յուրահատուկ հնարք լինելով` պարտադիր չէր բալետային ներկայացումների խորեոգրաֆիկ հենքում և օգտագործվում էր միայն պրիմա-բալերինաներին փայլ տալու համար։ Այդ պատճառով բալետմաստեր, բալետի բարեփոխիչ Միխայիլ Ֆոկինը և մեծ բալերինա Աննա Պավլովան ֆուետեն չէին սիրում։
Մեր օրերում ֆուետեն մտնում է խորեոգրաֆիկ ուսումնարանների պարտադիր ծրագրի մեջ, օգտագործվում է դասական պարի պետական քննությունների ժամանակ և բալետային դպրոցի յուրաքանչյուր շրջանավարտ որոշ չափով տիրապետում է դրա կատարման եղանակին։
Շարժումների պատմությունից
Առաջին անգամ ֆուետեն հայտնվել է իտալացի վիրտուոզ բալենինաների զինանոցում։
32 ֆուետե առաջին անգամ կատարել է իտալացի հրավիրված պրիմա-բալերինա Պերինա Լենյանին։ Դա տեղի է ունեցել «Մոխրոտ» բալետի պրեմիերայի ժամանակ, Մարիինյան թատրոնի բեմում, 1893 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, երաժշտությունը` ըստ Բորիս Ֆիտինգով-Շելի (բալետմաստերներ` Էնրիկո Չեկետի, Մարիուս Պետիպա և Լև Իվանով)։ Հանրությունը այնպես է ծափահարել Լենյանիին, որ նա կրկնել է 28 ֆուետե ևս։
Բալերինան 32 ֆուետե կատարել է նաև 1895 թվականի հունվարի 15-ին, «Կարապի լիճ» բալետի պրեմիերայի ամբողջական տարբերակում։
Շարժման գաղտնիքը բացահայտել է բալետմաստեր և ականավոր մանկավարժ Էնրիկո Չեկետին։
Բալերինան սկսելով ֆուետե կատարել` պետք է ընտրի դիտման կետ և պահի հայացքը կետի վրա։ Պտույտի ժամանակ գլուխը հետ է մնում մարմնից, այնուհետև շրջվում է` «առաջ անցնելով»։ Հակառակ դեպքում կատարողի մոտ կսկսվի գլխապտույտ և նա կարող է կորցնել հավասարակշռությունը։ Ֆուետե տարրը մեծ դեր է խաղացել բալետային պարաշորի հայտնվելու գործում. կատարման համար պահանջվում էր օսլայած կարճ «տյունիկ», որը կանգնում էր հորիզոնական և չէր խանգարում ոտքերի շարժմանը։
20-րդ դարի սկզբին դասական բալետում 32 ֆուետե կատարելը դարձել է պարտադիր պայման։
Հետաքրքիր փաստեր և առասպելներ
Գոյություն ունի առասպել այն մասին, որ որոշ բալերինաներ երբեք բեմում ֆուետե չեն կատարել։ Բորիս Էյֆմանը «Վեստնիկ» ամսագրին տված հարցազրույցի ժամանակ պատմել է.
«Ուլյանովան և Պլիսեցկայան «Կարապի լիճ» բալետում երբեք 32 ֆուետե չեն կատարել, նույնիսկ մեկ ուղղությամբ։ Դա կատարում էին ավելի հնարամիտ պարողները» ։ Միաժամանակ բոլորին հայտնի է, որ Մայա Պլիսեցկայան այս շարժումը կատարել է այլ բալետում, սակայն «Կարապի լիճ» բալետում Օդիլիայի դերը կատարելու ժամանակ նախընտրել է կոդայում կատարել պա դե դե շրջան` կազմված տոր պիկեներից (tours piqué), որն ավելի է համապատասխանում հերոսուհու բնավորությանը։
Մեր օրերում առանձին վիրտուոզ մենակատարները ոչ միայն բեմում կարող են կատարել որոշ քանակությամբ փոքր ֆուետե պտույտներ կիսամատների վրա, այլ նաև` ամբողջական «32 ֆուետե»։