Դերեկ_Պրինս
Վաղ տարիները
Դերեք Փրինսը ծնվել է Բանգալորում, Հնդկաստան, 1915 թ-ին, մի աշխարհում, որի կերպարն այլևս գոյություն չունի։ Թագավորները, թագուհիները և միապետերը կառավարում էին հսկայական տարածություններ, իսկ Բրիտանական Կայսրությունը գերազանցում էր նրանց բոլորին։ Բրիտանական բանակը և քաղաքացիական/ պետական ծառայողները կառավարում էին այդ գաղութները, իսկ Հնդակստանը ամենապայծառ մարգարիտն էր արքայական թագի վրա։ Դերեքն ասում է. «Ես ծնվել եմ «կայսրության շինարարների» ընտանիքում։ Հայրս՝ Փոլ Էրնեստ Փրինսը, Թագուհու Մադրասի անձնական ռազմական ինժեներն էր, նրա հանձնարարականը/լիազորագիրը ստորագրվել է անձամբ Վիկտորիայի ձեռքով։ Մայրս՝ Գվենդոկենը, ով նույնպես ծնվել է Հնդկաստանում, գեներալ–մայոր Էդվարդ Վոգհանի դուստրն էր։ Նրա եղբայրը՝ Փունջաբ Լանսերը, հետագայում դարձավ բրիգադի գեներալ»։ Ինչպես ընդունված էր այդ հասարակությունում, Դերեքն անհապաղ հանձնվեց հնդկուհի դայակի, կամ այահի խնամքին։ Դերեքն ու իր այյահը ուղեկցում էին նրա ծնողներին՝ Հնդկաստանում նրանց ճամփորդությունների ժամանակ, չնայած որ դեռ երեխան փոքր էր, նրան տեղավորում էին թիֆֆինի կամ պիկնիկի զամբյուղում։ Նրանք ճանապարհորդում էին գնացքով, ձիով և կառքով, իսկ երբեմն էլ ռիկշայով։ Անգամ այն ժամանակ, երբ մարդատար մեքենաներն ու ինքնաթիռները ավելի տարածված էին Արևմուտքում, սա շատ նորմալ փոխադրամիջոց էր հանդիսանում Հնդկաստանում։ Զինվորականները ձիեր էին վարում իսկ մարդկանց մեծ մասը ոտքով էր ճամփորդում։ Այստեղ կյանքի տեմպը շատ դանդաղ էր։ Մարդիկ նամակներ էի գրում և ուղարկում էին Անգլիա, երբեմն շաբաթներ էին անցնում պատասխանի սպասման մեջ։ Հույժ հրատապ դեպքերում հեռագիր էին ուղարկում, սակայն Դերեքին իր հայրենի Անգլիան մի շատ հեռավոր վայր էր թվում։ Դեռևս հինգ տարեկան հասակում Դերեքը հրաժեշտ տվեց հորը, այյահին-դայակին և իր հնդիկ խաղընկերներին և նստեց տուն մեկնող նավը։ Մյուս ուղևորների նման, նա նույնպես նավից դուրս նետեց իր արևապաշտպան արևդարձային սաղավարտը և նայում էր դրան, մինչև դրա սուզվելը՝ որպես հրաժեշտի նշան Հնդկաստանին։ Մայրը տարավ նրան իր ծնողների տուն, որը գտնվում էր Սուսեքսում, որից հետո ինքն էլ մեկնեց՝ թողելով Դերեքին այնտեղ մինչև իրենց հաջորդ արձակուրդային ժամանումը։ Այն վաղ տարիներին ձևավորվեցին Դերեքի բնավորությունը, նրա կյանքի ուղղվածությունը։ Թեև նա միակ որդի և միակ թոռ էր, նա շարժուձևը և կյանքը նման էր զինվորական կյանքի։ Նրա տատն ու պապը շատ լավ էին վերաբերվում, շատ էին սիրում իրենց թոռանը, սակայն միևնույն ժամանակ վարժեցնում էին նրան աչքի ընկնել ամեն բանում, իր ամեն ձեռնարկներում և պատրաստում էին նրան՝ շարունակելու ընտանեկան զինվորական ավանդույթները։ Դեռ վաղ մանկական հասակից նա սովոր էր զբաղեցնել ինքն իրեն։ Նա գրում է. «Ես միշտ ունեի ընկերներ, սակայն ես ամենից շատ նախընտրում էի իմ սեփական ընկերակցությունը»։ Երբ նա իր համար բացահայտեց գրքերի աշխարհը, նա սկսեց կյանքի իմաստի իր փնտրտուքները։ Ինը տարեկան հասակում Դերեքը, թողելով իր սիրելի տատիկին և պապիկին, մեկնեց գիշերօթիկ դպրոց։ Այդ պահից սկսած նրա բոլոր ուսուցիչներն ու շրջապատը արական սեռի ներկայացուցիչներ էին։ Այն ժամանակվա դպրոցական համակարգում ինչպես դասարանական աշխատանքները, այնպես էլ սպորտային պարապմունքերը բարձր մրցակցային էին համարվում։ Նա մեծ խանդավառությամբ և հաջողությամբ էր մասնակցում սպորտային վարժանքներին, ինչ վերաբերում է կրթական մակարդակին, ապա նա մշտապես իր դասարանի լավագույններից մեկն էր հանդիսանում։ Մանուկ հասակից վարժված լինելով ցուցաբերել աշխատասիրություն և տոկունություն, նա կարողանում էր պահպանել իր առաջատար դիրքը։ Երբ նա տասներեք տարեկան էր, նրա դասարանական ղեկավարը Դերեքի անունը մտցրեց Էթոն Քոլեջի համար տարվող քննական ցուցակում, և նա դարձավ մեկն այն իր հասակակից տասնչորս տղաներից, ով ընդունվեց 1929 թ. թագավորական գիտնականների շարքերը։ Ինչպես իր հասակակից մյուս տղաները, նա սկսել էր ուսումնասիրել լատիներենը իննը տարեկան հասակում և հունարենը՝ տասը տարեկանից, և արդեն իսկ տասներկու տարեկանում կարողանում էր վարժ ու ազատ գրել և կատարել թարգմանություններ այդ երկու լեզուներով։ Ուսումնասիրելով դասականներին, նա ավելի ու ավելի էր տարվում գաղափարների/իդեաների աշխարհով և նրա հետաքրքրությունները ուղղորդում էին նրան դեպի փիլիսոփայությունը։ Հոգու խորքում մշտապես Դերեքին մի հարց էր տանջում, թե որն է կյանքի իրական իմաստն ու նպատակը։