cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մաշո (Արդենների գավառ)
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 308 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 231-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 77։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,0 %։ 231 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 208 անձ (119 տղամարդ և 89 կին)։ Գործազուրկ են եղել 23 անձ (11 տղամարդ և 12 կին)։ 77 անաշխատունակներից 16-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 31-ը` թոշակառուներ, իսկ 30-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Սերգեյ Պոնոմարենկո
Սերգեյ Պոնոմարենկո (Серге́й Владиле́нович Пономаре́нко, ), խորհրդային գեղասահորդ։ Պարեր սառույցի վրա ձևում հանդես է եկել Մարինա Կլիմովայի հետ։ 1992 թվականի Օլիմպիական չեմպիոն, 1988 թվականի Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր, Օլիմպիադա-84-ի բրոնզե մեդալակիր։ Աշխարհի եռակի չեմպիոն (1989, 1990, 1992 թթ.), Եվրոպայի քառակի չեմպիոն (1989-1992 թթ.): Ս. Տ. Դուրասովայի հետ` աշխարհի չեմպիոն պատանիների կարգում (1978 և 1979 թվականներ)։
Կարիերա
Սահել սկսել է Տ. Դուրասովայի հետ՝ «Սպարտակում»։ Առաջին խոշոր մրցույթը նրանց համար Սվերդլովսկում 1978 թվականին կայացած ԽՍՀՄ ժողովուրդների Ձմեռային սպարտակիադան էր, որտեղ զույգը պատանիների կարգում գրավել է 1-ին հորիզոնականը ։ Մինչև 1991 թվականը Կլիմովա/Պոնոմարենկո զույգը մարզիչ Նատալյա Դուբովայի ղեկավարությամբ հանդես է եկել ընդգծված դասական ոճում՝ հասնելով բացառիկ գեղեցկության և թեթև տեղաշարժի։
1983 թվականին կայացավ նրանց դեբյուտը մեծահասակների առաջնությունում, և Եվրոպայի առաջնությունում նրանք գրավեցին 4-րդ հորիզոնականը։ Արդեն հաջորդ մրցաշրջանում Կլիմովա/Պոնոմարենկո զույգը Սարաևոյում կայացած օլիմպիական խաղերում և Բուդապեշտում՝ Եվրոպայի առաջնությանը նվաճում է բրոնզե մեդալներ։ 1986 թվականին զույգի մարզիչ Նատալյա Դուբովան նրանց համար բեմադրում է ոսկե վալս, ինչը դառնում է գեղասահքի ֆենոմեն։ Ծրագիրը հատուկ մշակված էր հենց Կլիմովա/Պոնոմարենկո զույգի համար, ովքեր չմուշկին իդեալականորեն տիրապետում էին դեռ մեծահասակների կարիերայի սկզբին։ Այսօր ոսկե վալսը պարեր սառույցի վրա ձևում մեջ դարձել է պարտադիր ծրագիր։ 1985 թվականից 1988 թվականը միջազգային ասպարեզում ամուր կերպով № 2-ն էր՝ հետելով մեկ այլ խորհրդային զույգի՝ Բեստեմյանովա/Բուկին։ Այս շրջանի բոլոր կարևոր մրցաշարերում նրանք նվաճում են արծաթե մեդալներ։ Բացառություն է կազմում 1985 թվականին Դնեպրոպետրովսկում կայացած ԽՍՀՄ առաջնությունը, որտեղ երկու առաջատար զույգեր փոխվում են իրենց տեղերով։ Ընդհանուր առմամբ, Կլիմովա/Պոնոմարենկո զույգը նվաճել է 4 ոսկե մեդալ ազգային առաջնություններում (1985, 1986, 1989, 1990 թթ.):
Օլիմպիական մրցաշրջան-1988 թ.-ից հետո Բեստեմյանովա/Բուկին զույգը լքում է սիրողական սպորտը, և Կլիմովա/Պոնոմարենկո զույգը դառնում է անվիճելի համաշխարհային առաջնորդը և ԽՍՀՄ գեղասահքի ուժեղ հավաքականի համար առաջինը։ Այնուամենայնիվ, նրանց հիմնական մրցակիցները ոչ թե հայրենակից զույգերն էին, այլ իրենց նորարարական սահքով ֆրանսիական Իզաբել/Պոլ Դյուշեներ զույգը։ Ի տարբերություն խորհրդային (հետո նաև՝ ռուսական) զույգերի դասական սահքի, ֆրանսիացիները 1988 թվականին իրենց ավանգարդ ոճով բավականին հստակ հայտարարեցին իրենց մասին՝ կատարելով իսկական հեղափոխություն գեղասահքի պահպանողական ձևում։ Չնայած ռուսական զույգի առաջատարությանը և նրանց տեխնիկական առումով, արտիստիզմով ու օրիգինալությամբ կատարյալ լինելը, այնուամենայնիվ ֆրանսիացիները սկսում են գերազանցել Կլիմովա/Պոնոմարենկո զույգին։ 1991 թվականին Իզաբել/Պոլ Դյուշեները Մյունխենում կայացած աշխարհի առաջնությունում նվաճում են ոսկե մեդալ՝ Կլիմովա/Պոնոմարենկո զույգին մղելով երկրորդ հորիզոնական։ Ռուս զույգի նոր մարզիչ Տատյանա Տարասովան որոշում է արմատապես փոխել մարզիկների ոճը՝ մոտեցնելով նրանց ֆրանսիական Դյուշեներ զույգի ինքնատիպությանը։ Կատարյալ տեխնիկայով և նոր պարային մոտիվներով զուգորդված՝ Կլիմովա/Պոնոմարենկո զույգը 1992 թվականին հաղթականորեն վերադարձնում է իր առաջատարությունը՝ հաղթելով բոլոր խոշոր մրցաշարերը, այդ թվում՝ Ալբերվիլում կայացած օլիմպիական խաղերում։ Օլիմպիական խաղերում ֆրանսիացիների հետ մրցակցությունը հասավ իր գագաթնակետին։  Իզաբել/Պոլ Դյուշեները իրենց հայրենիքում նախորդ տարվա աշխարհի առաջնության ոսկուց հետո համարվում էին ֆավորիտներ։ Չորս դատավորներ ֆրանսիացիներից խլեցին ոսկին, հինգը նախընտրեցին ռուսական զույգին։ Մրցույթն այդպես էլ ավարտվեց՝ 5-4 հաշվով Կլիմովայի և Պոնոմարերենկոյի օգտին։ Նրանք դարձան օլիմպիական չեմպիոններ։ Բրոնզը նվաճեց մեկ այլ ռուսական զույգ՝ Ուսովա/Ժուլին։
Կլիմովա/Պոնոմարենկո զույգի ամենամեծ՝ օլիմպիական հաջողության մասին անվանի մարզիչ Տատյանա Տարասովան հետևյալն է ասել.
«...Կլիմովայի և Պոնոմարենկոյի հաղթանակն Օլիմպիադայում ամենայուրահատուկ հաղթանակն էր պարերում, քանի որ պարային զույգերը առաջին հորիզոնականից իջնելուց հետո երբեք չեն բարձրանում պատվանդանի ամենաբարձր աստիճանի վրա։ Պարերի պատմության մեջ նման օրինակներ չեն արձանագրվել։ Իսկ նրանք ոչ միայն բարձրացան, այլ բարձրացան բոլորից շատ տարիներով, ես կասեի՝ մնացած ամբողջ կյանքի համար։ Նրանք այնքան ստեղծագործ մարդիկ են, որ չեն կորցրել հետաքրքրությունը ինքնակազմակերպման, մարզման, ամեն ինչի նկատմամբ, երաժշտության, պարապմունքների, արվեստի, ինչը սովորաբար բարձունքների հասած պրոֆեսիանալների մոտ է, նման բան համարյա չես հանդիպի...»:
1992 թվականի փայլուն մրցաշրջանից հետո Կլիմովա/Պոնոմարենկո զույգը անցավ պրոֆեսիոնալ սպորտ։
Սպորտից հետո
1992 թվականի Աշխարհի առաջնությունից հետո հրաժեշտ տվեցին սիրողական սպորտաձևին։ Հանդես են եկել շոուներին, երկու անգամ զբաղեցրել են երկրորդ տեղը պրոֆեսիանալների միջև աշխարհի առաջնություններում։ 2003 թվականին նրանց անունները ներառվել են համաշխարհային գեղասահքի փառքի սրահում ։
Ներկա պահին Սերգեյ Պոնոմարենկոն ընտանիքի հետ բնակվում է ԱՄՆ-ում՝ Կալիֆորնիայում։ Աշխատում է Սան Խոսեում և բացի դրանից հանդիսանում է Չմշկասահորդների միջազգային խորհրդի տեխնիկական մասնագետը ։
2007 թվականին Սերգեյը կնոջ հետ մասնակցել է Ռոսիա 1-ի կազմակերպած հեռուստաշոուին՝ «Պարեր սառույցի վրա։ Թավշյա շրջան», որտեղ զույգ էր կազմել գեղալողի օլիմպիական եռակի չեմպիոն Օլգա Բրուսնիկինայի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գեղասահորդներ Կատեգորիա:Օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետներ Կատեգորիա:Գեղասահքի Եվրոպայի չեմպիոններ Կատեգորիա:Գեղասահքի աշխարհի չեմպիոններ
Ն. Կասատկինայի և Վ. Վասիլյովի դասական բալետի թատրոն
'''Ն. Կասատկինայի և Վ. Վասիլյովի դասական բալետի թատրոն''', Մոսկվայի բալետի թատրոնը, որն ունի ազգային ուսումնական հաստատության կարգավիճակ։
Թատրոնը իր սեփական շենքը չունի։ Մոսկվայում այն հանդես է գալիս տարբեր բեմային տարածքներում։ Այդ բեմային տարածքներից են Նոր օպերա թատրոնի, Պետական Կրեմլի պալատի, «Ռոսիա» պետական նվագախմբի դահլիճի բեմերը։ Նախկինում նաև հանդես է եկել Մոսկովյան նկարչական թատրոնում ։ Թատրոնն ակտիվորեն շրջագայություններ է իրականացնում Ռուսաստանում և այլ երկրներում։
Պատմություն
Թատրոնը ստեղծվել է 1966 թվականին Իգոր Մոիսեևի կողմից որպես պարարվեստի նվագախմբի անսամբլ «Երիտասարդ բալետ» անունով։ Խմբի առաջին տնօրենը դարձել է Մեծ թատրոնի նախկին պարուհի Իրինա Վիկտորովնան։ Առաջին նախագիծը ցուցադրվել է 1968 թվականին։
1971 թվականին խումբը ստացել է նոր անվանում՝ «ԽՍՀՄ նվագարկչական անսամբլ «Դասական բալետ» և նոր նկարչական ղեկավար, որի անունը Յուրի Ժդանով էր։ Նրա ղեկավարությամբ խաղացանկը լրացվեց ժառանգության դասական բալետի ֆրագմենտներով և Ժդանովի սեփական բեմադրումներով։
1978 թվականին խումբը վերանվանվեց «ԽՍՀՄ համերգային անսամբլ «Մոսկովյան դասական բալետ», իսկ 1986 թվականին ստացել է թատրոնի կարգավիճակ։ 1992 թվականից կրում է նորօրյա անվանումը։
Ղեկավար կազմ
Թատրոնի անփոփոխ նկարչական ղեկավարներն են Ն. Կասատկինան և Վ. Վասիլյովը։ Ներկյում տնօրենի պարտականությունը կատարում է Ի. Վասիլյովը, որը նրանց տղան է։ Բալետային խմբի վարիչի գործառույթները կատարում է Սերգեյ Բելորիբկինը [http://www.classicalballet.ru/about/stars/belorybk/ С. Белорыбкин на сайте ГАТКБ] :
Խումբ
Թատրոնում իրենց ճանապարհն են սկսել բազմաթիվ հայտնի դերասաններ, որոնցից են՝
Ներկայում թատրոնն ունի 75 դերասան։ Ղեկավարներից են՝
Ուսուցիչներ, որոնք թատրոնում աշխատել են տարբեր տարիներ՝
Ռեպերտուար
Սկզբից կոլեկտիվը որոշել էր ստեղծել յուրահատուկ ռեպերտուար, որի մեջ ներառում էր Ն. Կասատկինի և Վ. Վասիլյովի փառատոնները և որոշ բալետի պարուսուցիչների ստեղծագործությունները։
1980-ական թվականների վերջին թատրոնի քաղաքականությունը փոխվում է, և սկսվում է բեմադրվել դասական բալետներ ։
Այսօր թատրոնի ռեպերտուարը ներառում է դասական ժառանգության հիմնական թատերաբեմները և իրենց սեփական ստեղծագործությունները։
Չակ-չակ
Պատրաստման եղանակ
Չակ-չակը պատրաստում են փափուկ խմորից, բարձր տեսակի ցորենի ալյուրից և հում ձվերից, ձևավորված բարակ, կարճ ձողիկներով, որոնք հիշեցնում են վերմիշել, կամ սոճու ընկույզի չափ գնդիկներ, տապակում են հալած ճարպի մեջ հետո թաթախում են մեղրի հիմքով պատրաստված տաք զանգվածով։ Ուտեստին տալիս են անհրաժեշտ տեսք (հաճախ բլուրի տեսքով)։ Լիովին պատրաստ է սառչելուց հետո։ Երբեմն մինչև մեղրի լցնելը ավելացնում են չրեր։ Այդ նույն մթերքները երբեմն կոնֆետների հետ օգտագործում են որպես չակ-չակի զարդարանք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան քաղցրավենիքներ Կատեգորիա:Բաշկիրական խոհանոց Կատեգորիա:Թաթարական խոհանոց Կատեգորիա:Ուզբեկական խոհանոց Կատեգորիա:Ղրղզական խոհանոց Կատեգորիա:Ղազախական խոհանոց Կատեգորիա:Ղրիմաթաթարական խոհանոց
Կիզների շրջան
Կիզների շրջան (Кизнерский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ուդմուրթական հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1939 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կիզներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուդմուրթական հանրապետություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների Կատեգորիա:1939 հիմնադրումներ
Անա Պլասիդո
Անա Աուգուշտա Վիեյրա Պլասիդո (Ana Augusta Vieira Plácido, կամ Անա  Օգուստա, ), պորտուգալացի գրող։
Կենսագրություն
Աննա Պլասիդոն Անտոնիո Հոդե Պլասիդո Բրագայի և Անա Օգոստա Վիիրայի դուստրն էր։ Երբ Աննան 19 տարեկան էր, հայրը ստիպեց նրան ամուսնանալ 43-ամյա վաճառական Մանուել Պինհեյրո Ալվեսի հետ, որը ներգաղթել էր Բրազիլական կայսրությունից, որտեղ էլ ստեղծել էր իր կարողությունը։ Նրանք բնակություն հաստատեցին Ռուա դե Ալմադայում՝ Պորտուում։ 1856 թվականին Աննա Պլասիդոն, ով չէր առանձնանում արտաքին գեղեցկությամբ, բայց հմայիչ և հետաքրքիր անձնավորություն էր, հանդիպեց Կամիլլու Կաշտելու Բրանկույին։ 1858 թվականին Աննան ունեցավ իր որդուն՝ Մանուել Պլասիդոյին, որի հայր ճանաչվեց գրողի ամուսինը` Պինհեյրո Ալվեսը, բայց շատ հեղինակներ կարծում են, որ նա Կամիլլուի որդին էր։ Այն բանից հետո, երբ Մանուել Պլասիդոն իմացավ կնոջ դավաճանության մասին, Աննա Պլասիդոն ձերբակալվեց 1860 թվականի հունիսի 6-ին, սակայն Կամիլլուն որոշ ժամանակ խուսափում էր արդարադատությունից, մինչև 1860 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ձերբակալվեց։ Երկուսին էլ պահում էին Պորտոյի Cadeia da Relação բանտում, որտեղ նրանք սպասում էին դատավարությանը։
1861 թվականի հոկտեմբերի 16-ին դատարանը ամբաստանյալների վերաբերյալ արդարացման վճիռ կայացրեց, որից հետո Կամիլլուն և Աննա Պլասիդոն սկսեցին միասին ապրել։ Նրանք ունեցան երկու երեխա՝ 1863 թվականին Ժորժ Կամիլուին, 1864 թվականին՝ Նունու Պլասիդոյին։
Գրական կարիերա
Համագործակցել է մի շարք հրատարակչությունների հետ, մասնավորապես՝ «Ժամանակակից Պորտուգալիա և Բրազիլիա» ամսագիրը (1859-1865) և «Պորտու» գրական թերթը (1868), որը պարբերաբար հրատարակվում է O Nacional, O Futuro-ում (Ռիո դա Ժանեյրո), A Esperança - Semanário de Recreio Literário և այլն; թարգմանել է տեքստեր, որոշ աշխատություններում օգնել է Կամիլլուին, նաև նվիրվել է բանաստեղծություններին։ Գրական կարիերայի ընթացքում նա մի քանի անգամ ստորագրել է կեղծանուններով, որոնցից ամենահայտնիներն էին Գաստոն Վիդալ դե Նեգրեյրուշը և Լոպո դե Սոուզան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պորտուգալացի կին գրողներ Կատեգորիա:Պորտուգալացի վիպասաններ
Սեթ Նիկոլսոն
Ծնվել և մեծացել է Իլինոյսի գյուղական համայնքում, հետագայում սովորել է Դրեյկի համալսարանում, որտեղ և տարվել է աստղագիտությամբ։ 1914 թվականին Կալիֆոռնիայի համալսարանի Լիկի աստղադիտարանում դիտարկելով այն ժամանակ նոր հայտնաբերված Յուպիտերի արբանյակը (որը հետագայում կոչվեց Պասիֆե) հայտնաբերեց Յուպիտերի մեկ այլ արբանյակ, որը ստացավ ժամանակավոր Յուպիտեր IX նշանակումը և հետագայում անվանվեց Սինոպե։ Իր դիսերտացիայում, 1915 թվականին, Նիկոլսոնը հաշվարկեց այս արբանյակի ուղեծիրը։ 1916 թվականին նա հայտնաբերեց նաև (878) Միլդրեդ աստերոիդը։
Նիկոլսոնի հետագա մասնագիտական գործունեությունը անցավ Մաունթ Վիլսոնի աստղադիտարանում, որտեղ նա հայտնաբերեց Յուպիտերի հաջորդ արբանակները՝ 1938 թվականին Լիսիստեյա և Կարմեն, 1951 թվականին Անանկեն, ինչպես նաև տրոյացի աստերոիդ (1647) Մենելաուսը։ Բացի դա նա հաշվարկել է բազմաթիվ գիսաստղերի և գաճաճ մոլորակ Պլուտոնի ուղեծրերը։ Նիկոլսոնի հայտնաբերած Յուպիտերի արբանյակները սկզբում ստացել էին «Յուպիտեր IX» - «Յուպիտեր XII» նշանակումները։ 1975 թվականին Միջազգային աստղագիտական միությունը այս արբանյակներին շնորհեց Սինոպե, Լիսիստեա, Կարմե և Անանկե անունները, ինքը Նիկոլսոնը դեմ է հանդես եկել այս անվանումներին։
Որպես հիմնական խնդիր Մաունթ-Վիլսոն աստղադիտարանում Նիկոլսոնը զբաղվել է Արեգակի ակտիվության ուսումնասիրություններով, ընդ որում տասնամյակների ընթացքում պարվերական հրապարակումներ է կատարել Արեգակի բծերի ակտիվության մասին։ Նա նաև մասնակցել է Արեգակի խավարումների ուսումնասիրման բազմաթիվ արշավախմբերի, որպեսզի պարզի Արեգակի թագի ջերմաստիճանը։
1920-ականների սկզբում Էդիսոն Պետիի հետ համատեղ նա իրականացրել է երկնային մարմինների առաջին կանոնավոր հետազոտությունները ինֆրակարմիր սպեկտրում։ Լուսնի մակերևույթի ջերմաստիճանի որոշումը հիմնվելով ինֆրակարմիր լուսանկարների վրա թույլ տվեց իրավացիորեն ենթադրել, որ այն ծածկված է փոշու բարակ շերտով, որը ունի ջերմամեկուսիչ առանձնահատկություն։ Կարմիր հսկաների ջերմաստիճանի չափումը թույլ տվեց որոշել աստղերի տրամագիծը։
1943-ից 1955 թվականները Նիկոլսոնը աշխատել է որպես Խաղաղօվկիանոսյան աստղագիտական միության փոխ-նախագահ, ինչպես նաև հրատարակչության խմբագիր։ Հանդիսացել է ԱՄՆ ազգային գիտությունների ակադեմիայի անդամ։ 1963 թվականին պարգևատրվել է Բրյուսի մեդալով։
Նրա պատվին են անվանվել (1831) Նիկոլսոն աստերոիդը, խառնարաններ Լուսնի և Մարսի վրա, ինչպես նաև շրջան Գանիմեդի վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի աստղագետներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ
Ալուզ
Ալուզ, իշխան Ծաղկոտն և Կոգովիտ գավառների, նստում էր Ծաղկոտն գավառի Անգղ բերդում։ Ալուզի որդին էր արևելյան տուկ (դուքս) Գրիգորը, որի դուստր Մարիամը Ամյուկի իշխան Աբդլմսեհ Բ-ի կինն էր։ Ալուզի դուստրը (անունը անհայտ) հայոց սպարապետ Վասակ Հոլումի կինն էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ իշխաններ Կատեգորիա:Կոմսաձագեր Կատեգորիա:11-րդ դարի բյուզանդացիներ Կատեգորիա:Բյուզանդիայի զորավարներ
Ֆրանսուա Գոնեսիատ
Աշխատել է Լիոնի աստղադիտարանում։ 1889 թվականին նրան պարգևատրել են Ֆրանսիական գիտությունների ակադեմիայի Լալանդի մրցանակով։
1901 թվականին դարձել է Քուինտոյի աստղադիտարանի (Էկվադոր) տնօրեն։
1908-ից 1931 թվականները աշխատել է որպես Ալժիրի աստղադիտարանի տնօրեն, որտեղ նրա գործընկերներից մեկն էր Վենիամին Ժեխովսկին։
Հիմնականում Գոնեսիատը զբաղվել է գիսաստղերի դիտարկումներվ, ինչպես նաև հայտնաբերել է աստերոիդներ։ Նրա պատվին է անվանվել (1177) Գոնեսսիա աստերոիդը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի աստղագետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ
Էլիզաբեթ Ֆրայ
Էլիզաբեթ Ֆրայ (ի ծնե՝ Էլիզաբեթ Գուրնի ), անգլիացի սոցիալական ակտիվիստ, Անգլիայի բանտային համակարգի բարեփոխիչ, որը հայտնի է որպես «բանտերի հրեշտակ»։ Էլիզաբեթ Ֆրայի անունով կոչվել են բազմաթիվ բարեգործական ընկերություններ Մեծ Բրիտանիայում և համագործակցության այլ երկրներում։
Կենսագրություն
Էլիզաբեթ Գուրնին ծնվել է Նորիջում Քվակերների ընտանիքում, տասնմեկ երեխաներից հինգերորդն էր։ Հայրը՝ Ջոն Գուրնին, հաջողակ ձեռնարկատեր էր, բանկիր, մայրը նույնպես եղել է բանկիրների ընտանիքից՝ Բարքլեյսի բանկի հիմնադիրներից, սակայն մահացել է, երբ Էլիզաբեթը ընդամենը 12 տարեկան էր։ 1800 թվականի օգոստոսին նա ամուսնացել է լոնդոնյան բանկիր և գործարար Ժոզեֆ Ֆրայի հետ (1777-1861)։ Ամուսնության ընթացքում նրանք ունեցել են 11 երեխա։
Էլիզաբեթ Ֆրայը 1827 թվականին հիվանդանոցներ և բանտեր է այցելել նաև Իռլանդիայում, որտեղ հոգ է տարել հոգեկան հիվանդներին պահելու պայմանների մասին։ Ֆրայը այցելել է դատապարտված հանցագործներին Ավստրալիա տեղափոխող յուրաքանչյուր նավ և պնդել, որ բանտարկյալներին տեղափոխելու ավելի լավ պայմաններ կան։ 1838 թվականին Ֆրանսիա կատարած այցի ընթացքում նա հանդիպել է երկրի քրեակատարողական համակարգի պաշտոնատար անձանց հետ, ստացել է Ֆրանսիայի բոլոր բանտերը այցելելու թույլտվություն, այնուհետև պատրաստել է մանրամասն զեկույց և բարեփոխումների առաջարկներ։ 1840 թվականին Էլիզաբեթ Ֆրայը բացել է ծերանոց։ Նա մահացել է 1845 թվականի հոկտեմբերի 12-ին ։
Կարևորություն
Կենդանության օրոք Էլիզաբեթ Ֆրայի բարեգործական գործունեությունը լայնորեն հայտնի էր հասարակությանը։ Վիկտորյա թագուհին մի քանի անգամ հանդիպել է նրա հետ և միջոցներ նվիրաբերել նրա նախագծերի համար։
Ֆրայի մահից հետո Լոնդոնի քաղաքապետարանի նախաձեռնությամբ բացվել է Էլիզաբեթ Ֆրայի առաջին ընկերությունը՝ գիշերային ապաստարան, որբերի համար նախատեսված դպրոց և բարեգործական հաստատություններ։ Էլիզաբեթ Ֆրայի անվան բարեգործական ասոցիացիաներ են հիմնադրվել Մեծ Բրիտանիայի, Կանադայի և այլ երկրների քաղաքներում։ Անգլիացի բանաստեղծուհի Էլիզաբեթ Ռիչարդսը 1918 թվականին նրան է նվիրել «Էլիզաբեթ Ֆրայ, բանտերի հրեշտակ» բանաստեղծությունը։ Էլիզաբեթ Ֆրայի դիմանկարը տեղադրվել է Մեծ Բրիտանիայի 5 ֆունտանոց թղթադրամների վրա, որոնք թողարկվել են 1975-1992 և 2002 թվականներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի գրողներ
Ալեքսանդրա (ֆիլմ, 2007)
«Ալեքսանդրա» (Александра), ռուսական գեղարվեստական դրամա կինոնկար՝ նկարահանված 2007 թվականին։ Ռեժիսոր Ալեքսանդր Սոկուրովի տասնվեցերորդ ֆիլմն է։ Կինոնկարը մասնակցել է Կաննի 60-րդ կինոփառատոնին 2007 թվականի մայիսի 24-ին։
Սյուժե
Ալեքսանդրա Նիկոլաևնա անունով տատիկը գալիս է Չեչնիայի Հանրապետություն։ Այցի նպատակն էր թոռանը՝ զինվորական սպային տեսնելը։ Ալեքսանդրան Չեչնիայում ապրում է ռազմական թաղամասում, շփվում է զինվորականների հետ։ Նրա առաջ բացվում է զինվորականների ներքին կենցաղավարությունը. կանանց բացակայություն, եղած պայմանների անվերապահորեն կատարում, էմոցիոնալ անարտահայտչություն։ Այս աշխարհն անվերջ օտար է այն աշխարհի համեմատ, որին ծանոթ է եղել նախկինում։ Իսկ մարդն այդ պայմաններում՝ չհաշված դժվարությունները, փորձում է «մարդ» մնալ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2007 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2000-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ռազմական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ալեքսանդր Սոկուրովի ֆիլմեր
Գյոքգուլի
Գյոքգուլի, լեռ Թուրքիայի Էրզինջանի մարզում, Անտիպոնտական լեռներում, Երզնկայից հարավ-արևելք, Արևմտյան Եփրատի աջակողմյան վտակ Ջեբիջեի աջակողմյան օժանդակներից մեկի վերին հոսանքի շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ Կատեգորիա:Էրզինջանի մարզի լեռներ
Սյուզաննա Բլոխի դիմանկարը
Պատմություն և նկարագրություն
Նկարում պատկերված է օպերայի երգչուհի, Ռիխարդ Վագների ստեղծագործությունները կատարող Սյուզաննա Բլոխը։ Նկարը պատկերվել է Պիկասոյի արվեստանոցում, որը գտնվում էր Մոնմարտրի Ռավինյան փողոցի համար տասներեք տանը։ Դիմանկարը պատկերվել է «կապույտ շրջանին հատուկ» սառը երանգներով։ Սյուզաննայի հագին կապույտ զգեստ է։ Նրա խոշոր մուգ խոպոպները հարդարված են։ Նկարի զուսպ գունային ներկապնակը և վրձնի թեթև շարժումներն դեմքին արտահայտչականություն են տալիս և ուշադրությունը կենտրոնացնում են սև աչքերի վրա։ Լուսաստվերի խաղը դեմքը խոշոր է դարձնում։
Արվեստի հայտնի բրազիլացի պատմաբան Լուիս Մարկեսը Սյուզաննա Բլոխի դիմանկարը անվանել է կապույտ շրջանի վերջին նկարը։ Չնայած բանավիճային որոշ հակադրություններին` ընդհանուր դիրքորոշումն այն է, որ շատ առումներով դիմանկարը բնորոշում է Պիկասոյի կապույտ շրջանի փակումը ։
Ի սկզբանե դիմանկարը պատկանել է հենց Սյուզաննա Բլոխին, նրա մահից հետո այն ձեռք է բերվել Մյունխենի Տաննխաուզեր ժամանակակից արվեստի պատկերասրահի կողմից։ Այնուհետև նկարը գտնվել է արքայադուստր Մեհթիլդա Լիխովսկու մասնավոր հավաքածուում, Լոնդոնում, այնուհետև Բիբերների ընտանիքում, Լուգանոյում, Շվեյցարիայում։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նկարը պահվել է Վաշինգտոնի Արվեստի ազգային պատկերասրահում։ 1947 թվականին այն ձեռք է բերվել բրազիլացի բանկիր Վոլտեր Մորեյրա Սալեսի կողմից և նվիրվել է Սան Պաուլոյի գեղարվեստի թանգարանին։ 2007 թվականի դեկտեմբերին «Սյուզաննա Բլոխի դիմանկարը» Կանդիդու Պորտինարի «Սուրճ հավաքողը» նկարի հետ գողացվել է թանգարանից։ Մի քանի շաբաթ անց նկարները գտնվել են և վերադարձվել թանգարան։ Երեք տղամարդիկ, մեղադրվելով գողության համար, ձերբակալվել են։ Բարեբախտաբար, նկարները չեն վնասվել և լավ են պահպանվել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սան Պաուլոյի արվեստի թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:1904 նկարներ Կատեգորիա:Պաբլո Պիկասոյի նկարներ Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Ռուժրի
Ռուժրի  (Rougeries), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Մարլ կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Վերվեն։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02657:
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 228 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Կիյասովսկի շրջան
Կիյասովսկի շրջան (Киясовский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ուդմուրթական հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կիյասովո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 821,3 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 11583 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 14,1 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուդմուրթական հանրապետություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Առլ (շրջան)
Առլ (Arles), շրջան (Arrondissement) Ֆրանսիայի Պրովանս Ալպեր Լազուր ափ մարզում։ Շրջանի դեպարտամենտ՝ Բուշ դյու Ռոն։ Սուպրեֆեկտուրա՝ Առլ։ Շրջանի բնակչությունը 2006 թվականին կազմել է 192 034 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում է 84 մարդ/կմ²։ Շրջանի տարածքը կազմում է 2284 կմ²։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի շրջաններ
Մանոլո (քանդակագործ)
Մանուել Մարտինես Հուգո (կատալոնական արտասանությամբ՝ Ուգե), առավել հայտնի է  Մանոլո  անունով (Manuel Martinez Hugué ), կատալոնացի նկարիչ և քանդակագործ, նովեսենտիզմ շարժման ականավոր ներկայացուցիչ ։ Եղել է մեծահամբավ նկարիչ Պաբլո Պիկասոյի մտերիմներից, սակայն իր արվեստով առավել հոգեհարազատ է Արիստիդ Մայոլին   ։
Կենսագրություն
Մանոլոն ծնվել է 1872 թվականին, Բարսելոնում, բարձրաստիճան զինվորականի ընտանիքում։ Երբ սկսվել է Տասնամյա պատերազմը, գեներալ հայրը մեկնել է ռազմաճակատ ։ Վաղ մանկական տարիքում տղան զրկվել է մորից, ապրել է դժվարին մանկություն։
Երիտասարդությունն անց է կացրել բոհեմական կյանքով. եղել է Կատալոնիայի մայրաքաղաքի նշանավոր «Չորս կատու» սրճարանի մշտական հաճախորդներից, մտերմացել այդ սրճարանն իրենց հանդիպատեղի դարձրած արվեստագետների՝ Պաբլո Պիկասոյի, Սանտյագո Ռուսինյոլի, Ժոակին Միրի, Իսիդրո Նոնելի հետ։ 1900 թվականին մեկնել է Փարիզ, որտեղ անց է կացրել շուրջ տասը տարի։ Այստեղ նա ծանոթացել ու մտերմացել է Ժան Մորեասի, Գիյոմ Ապոլիների հետ, սկսել է արձանիկներ պատրաստել, ոսկերչական աշխատանքներ կատարել՝ այդ կերպ վաստակելով ապրուստի միջոցներ։ Մանոլոն այն արվեստագետների շարքում էր, ովքեր ողջունել են Պիկասոյի ժամանումը Փարիզ և օգնել, որ նա մուտք գործի արվեստագետների շրջան :. Այդ ընթացքում ավելի է սերտացել նրա մտերմությունը Պիկասոյի, ինչպես նաև Ապոլիների ու Մաքս Ժակոբի հետ։
1910 թվականին նա ամուսնացել է Ժաննա դը Ռոշետի հետ, ով ավելի հայտնի է Տոտոտ անունով (ամուսինները որդեգրած մի աղջիկ են ունեցել՝ Ռոզիտան). Ի դեպ, 1954 թվականին Պիկասոն նկարել է Ռոզիտային ու Տոտոտին ։
1932 թվականին կազմակերպվել է Մանոլոյի աշխատանքների մեծ ցուցահանդեսը Փարիզի Մեծ պալատում։ Տաղանդավոր արվեստագետը մահացել է Կալդես դե Մոնբուիում, 1945 թվականի նոյեմբերի 17-ին ։ Կալդեսում գտնվող նրա տունը վերածվել է թանգարանի, որը կրում է Thermalia անվանումը։ Այս թանգարանում է պահվում Մանոլոյի ֆոնդը, որը, արվեստագետի աշխատանքների հետ մեկտեղ, իր մեջ ամփոփում է տեղեկություններ նրա կյանքի մասին, ինչպես նաև՝ Պիկասոյի հեղինակած շուրջ հարյուր աշխատանք ։ Իսկ փաստաթղթերն ու անձնական բնույթի այլ թղթեր, այդ թվում՝ նամակները, պահպանության են հանձնվել Կատալոնիայի գրադարանին։
Աղբյուրներ
Notices d'autoritéVoir et modifier les données sur Wikidata : Fichier d’autorité international virtuel • International Standard Name Identifier • Union List of Artist Names • Bibliothèque nationale de France (données) • Système universitaire de documentation • Bibliothèque du Congrès • Gemeinsame Normdatei • Service bibliothécaire national • Bibliothèque nationale d’Espagne • Bibliothèque royale des Pays-Bas • Bibliothèque nationale de Catalogne • Id RKDartists • WorldCat
Կատեգորիա:Կատալոնացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Կատալոնացի նկարիչներ
Ալկի Զեի
Ալկի Զեի (Άλκη Ζέη, ), հույն բանաստեղծուհի և դրամատուրգ, երեխաների և մեծահասակների համար պատմվածքների և վիպակների հեղինակ։ Արվեստի և գրականության շքանշանի կոմանդոր։
Կենսագրություն
Ամբողջական անունը Անգելիկա (Αγγελική) է։ Հայրը` Զինոն Զեիսը (Ζήνων Ζέης), աշխատել է որպես բանկային ծառայող։ Նա մեծացել էր Կրետեում, սակայն իր ընտանիքը կղզուց տեղափոխել է Անդրոս։ Մայրը` Էլլին, Սամոս կղզուց էր, սակայն իր մանկությունն անց էր կացրել Զմյուռնիայում։ Ալկի Զեիի մանկությունն անցել է Սամոսում` իր ավագ քրոջ հետ։ Այդ ժամանակ նրանց մայրը տուբերկուլյոզից բուժվում էր Աթենքից հյուսիս գտնվող Պառնիս լեռան առողջարանում։ 1937 թվականին ընտանիքի հետ Աթենք վերադառնալով` Ալկին սկսել է սովորել մասնավոր դպրոցում, որտեղ ծանոթացել է իր ընկերուհու` Գերոգիա Սարիվակսևանի Կարակոստայի հետ, որը հետագայում դառնալու էր գրող Ժորժ Սարին։ Միջնակարգ դպրոցի երեք ավագ դասարանները Ալկի Զեին ավարտել է Սխոլի Աիդոնոպուլու մասնավոր դպրոցում։ Գրական առաջին քայլերն անել նրան օգնել է գրող Դիդի Սոտիրիուն` նրա քեռու` Պլատոն Սոտիրիուի կինը։ Դեռևս միջնակարգ դպրոցի աշակերտ լինելու ժամանակ Ալկին մասնացկել է թատերական ստուդիայի տիկնիկային խմբի գործունեությանը։ Այդ ժամանակ սկսել է պիեսներ գրել տիկնիկային թատրոնի համար։ Այդ ժամանակ նրա ստեղծած կերպարներից մեկը` «Նեխածը», արդյունքում դարձել է Աթենքի «Բարբա Միտուսիս» (Μπάρμπα Μυτούσης) տիկնիկային թատրոնի գլխավոր հերոսների մեկը։
Ավարտել է Աթենքի համալսարանի փիլիսոփայության և Աթենքի կոնսերվատորիայի դրամատիկական ֆակուլտետները։ Ամուսնացել է թատերական գրող և ռեժիսոր Գեորգիոս Սևաստիկողլուի հետ։ Ամուսինը, որ Հունական դիմադրության, այնուհետև` Հունաստանում 1946-1949 թվականների քաղաքացիական պատերազմի մասնակից էր, երկիրը լքել է 1949 թվականին և քաղաքական ապաստարան է գտել Խորհրդային Միությունում։ Ալկի Զեին ևս լքել է Հունաստանը` ամուսնուն միանալու համար։ Նախ որոշ ժամանակ ապրել է Իտալիայում, որտեղ սովորել է Էդուարդո դե Ֆիլիպոյի մոտ։ Կյանքի այդ շրջանի մասին նա ավելի ուշ պատմել է Մոսկվայում գրած «Իմ ուսուցիչ Էդուարդո դե Ֆիլիպո» ակնարկում։ 1954 թվականին նրան հաջողվել է Ֆրանսիայով հասնել ԽՍՀՄ։ Որոշ ժամանակ Տաշքենդում ապրելով` Զեին ամուսնու հետ տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ ավարտել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետը։
1964 թվականին ընտանիքի հետ վերադարձել է Հունաստան։
Ավելի ուշ շարունակել է գրել` մի շարք հոդվածներ հրապարակելով «Երիտասարդական ձայն» ամսագրում, որի խմբագրակազմում էին Մարիոս Պլորիտիսը, Տասոս Լիգնադիսը, Կոստիս Սկալիորասը։
Հունական գրականության մեջ առաջին անգամ հայտնվել է 1963 թվականին, մինչև երկիր վերադառնալը։ «Ընձայռուծն ապակու հետևում» վեպը հունական մանկական գրականության մեջ ժամանակաշրջան է որոշել, քանի որ առաջին անգամ անչափահաս ընթերցողի համար լուսաբանել է քաղաքական թեմաներ։ Սա պատմական վեպ էր, որի գործողությունները տեղի էին ունենում բռնապետ գեներալ Մետակսասի օրոք։
1971 թվականին Զեին գրել է «Պետրոսի մեծ զբոսանքը» գիրքը, այս անգամ նկարագրելով շրջափակման ու ազատագրման տարիների իրադարձությունները ։
Նրա պատմավեպերում նշանակալի է այն, որ դրանք ուղղակի պատմական իրադարձությունների նկարագրություն չեն, այլ պարունակում են հերոսների ինքնակենսագրական տարրեր։
«Պետրոսի մեծ զբոսանքը» գիրքը պիեսի տեսքով թարգմանվել է մի շարք լեզուներով և տարածվել է «Պետրոսի պատերազմը» վերնագրով ։
Նրա «Ընձայռուծը ապակու հետևում» գիրքը ներառվել է ֆրանսիական դպրոցների ուսումնական ծրագրում ։
«Վիշապի ոտքերի դոփյունը» վեպի գործողությունները տեղի են ունենում նախահեղափոխական Ռուսաստանում, սակայն այստեղ հղում կա Հունաստանում Մետակսասի բռնապետության ժամանակշրջանին, ինչպես նաև` 1973 թվականի Պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ցույցին։ Այս վեպում գրողը ցույց է տալիս որոշակի պատմական իրադարձությունների ու որոշակի գաղափարների` ազատության, ժողովրդավարության, դիմադրության, համընդհանուր լինելը։ Նա այսպիսով վերացնում է ժամանակի ու տարածքի սահմանները` տեքստը հասանելի դարձնելով ցանկացած պատմամշակութային միջավայրի համար։ Նույնը վերաբերում է նաև նրա մյուս պատմավեպերին։ Այս բոլոր երեք գրքերն արժանացել են Mildred Batchelder Prize մրցանակին (l970, l974, 1980), որոնք հանձնվել են ԱՄՆ-ում ALSC -ի կողմից` որպես անգլերեն լավագույն թարգմանված արտասահմանյան գրքեր։
Գրող Ժորժ Սարիի հետ, ում նա ծանոթ էր դեռ դպրոցական տարիներից, Զեին նոր սկզբունք է բերել մանկապատանեկան վեպ` ինչպես ինքնակենսագրական ոճով, այնպես էլ` ժանրում քաղաքական, հասարակական և պատմական տարրեր մտցնելով։
2010 թվականին Ալկի Զեին պարգևատրվել է Աթենքի ակադեմիայի կողմից ։
2015 թվականին պարգևատրվել է Արվետսի և գրականության ֆրանսիական շքանշանով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աթենքի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հույն դերասանուհիներ Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հույն բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հույն գրողներ Կատեգորիա:Հույն դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հույն կին մանկագիրներ
Պայա Յովանովիչ
Պայա Յովանովիչ (Պավել) (սերբ. Պավլե "Паја" Јовановић, ), սերբ նկարիչ, իր ստեղծագործության մեջ մարմնավորել է նկարչության իրատեսական ոճը։ Որպես ակադեմիական ռեալիզմի ներկայացուցիչ Պայա Յովանովիչը աջակցել է գեղանկարչության ակադեմիական դպրոցի ավանդույթները, չնայած, որ նրա շուրջը տեղի էին ունենում գլոբալ փոփոխություններ, համաշխարհային պատերազմներ, սոցիալական աղետներ՝ վերանում էր կայսրությունների աշխարհը և առաջ էին գալիս հեղափոխական, իսկ այնուհետև սոցիալիստական պետությունների նոր կարգեր։ Պայա Յովանովիչը եղել և մնում է հայտնի սերբ արվեստագետներից մեկը։ Նրա հետաքրքրությունն ազգի կյանքի, պատմական թեմաների նկատմամբ ազդեցություն է ունեցել մշակույթի և արվեստի ոլորտում նրա ձևավորման վրա, սերբերի ազգային ինքնագիտակցության, նրանց հայրենասիրության վրա ։
Կենսագրություն
Ապագա նկարիչը ծնվել է Հարավ-Բանատյան շրջանի (այժմ Վոյեվոդինա, Սերբիա) Վրշաց քաղաքում, որն այն ժամանակ պատկանում էր Հաբսբուրգների միապետությանը, որը 1867 թվականին սկսել է կոչվել Ավստրո-Հունգարիա։ Հայրը՝ Ստեֆան Յովանովիչը, առաջին անգամ ամուսնացած է եղել Էռնեստինա Դեոտի հետ։ 1863 թվականին նա մահացել է, թողնելով երեք որդի՝ Պայային (Պաուլ կամ Պավլե), Սվետիսլավին և Միլանին։ Հաջորդ տարի Ստեֆան Յովանովիչն ամուսնացել է երկրորդ անգամ Մարիա դե Պոնտիի հետ, որն ունեցել է ևս հինգ զավակ՝ չորս որդի (Ալեքսանդր, Զուրու, Իվան, Տինկի) և դուստր՝ Սոֆյային, որը նորածին հասակում մահացել է։ Երիտասարդ տարիքում առևտրով զբաղվող հայրը այժմ մեծ ընտանիքի տեր լինելով բացել է լուսանկարչական արվեստանոց Վրշացի կենտրոնում։ Պայան դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է տեղական վարժարան, բայց աչքի չի ընկել մեծ ջանասիրությամբ։ Նա մեծ հաճույքով մնում էր հոր լուսանկարչական արվեստանոցում, որտեղ էլ ծանոթացել է լուսանկարելու և ռետուշի հնարքներին։
Այդ ժամանակ Վրշացում նա նկարիչների աշխատանքներ տեսնելու հնարավորություն ուներ, ինչպիսիններից էին սրբանկարիչ Արսենի Թեոդորովիչը (1767-1826), Պավել Զուրկովիչը, որը նկարազարդել է Վրշեցի Մայր տաճարի եկեղեցու իկոնոստասը  (1772-1830), Յովան Պոլովիչը (1810-1864)։ Պայան ընկերացավ վերջինիս որդու հետ, նրանք միասին սկսեցին կրկնօրինակել հին վարպետների աշխատանքերը, գեղանկարչություն ուսումնասիրել, սկզբում գաղտնի՝ ժամերով Տաճարի եկեղեցում մնալով։ Շուտով նրա համար իր տաղանդը դրսևորելու առիթ եղավ։ Վրշացի համայնքը որոշվել էր զանգերը նորից ձուլել, և պետք էր եկեղեցու սրբապատկերի պատճենը նկարել՝ զանգի մակերևույթի վրա ռելիեֆ ստեղծելու նպատակով։ Պայան փայլուն կատարեց  հանձնարարությունը և այդ պատվերը դեպի գեղանկարչության աշխարհ յուրօրինակ անցաթուղթ եղավ և առանց առարկության Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիա ընդունվելու թույլտվություն։ Նա 14 տարեկան էր։
Պայա Յովանովիչը շատ է ճանապարհորդել։ Բալկաններով իր ճամփորդությունները նրա աշխատանքների համար ոգեշնչման աղբյուրներ են եղել։ Լինելով Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայի ուսանող նա ճանապարհորդել է Չեռնոգորիայի, Ալբանիայի, Բոսնիայի, արևելյան և հարավային Սերբիայի ափերով։ Նա շատ է աշխատել էսքիզների վրա և հետաքրքրվել է բալկանյան ժողովուրդների առօրյա կյանքով և սովորույթներով։ Նա փորձել է մանրամասն գծագրել հագուստները, զարդերը, զենքերը։ Մեծ ուշադրություն է դարձրել և իրեն շրջապատող բնապատկերներին։ Մյուլլերի դասարանում ուսանելու առաջին տարին ավարտելուց հետո «Վիրավոր չեռնոգորցին» նկարը ցուցադրվեց հաշվետու ցուցահանդեսում և Պայա Յովանովիչը երկրորդ մրցանակ ստացավ։ Հաջորդ տարի Պայա Յովանովիչը ներկայացրեց «Գուսլյար» նկարը և կրկին մրցանակ ստացավ։
Նկարչական կարիերա և ճանաչում
Ակադեմիայի ավարտից հետո նա կանգնեց ընտրության առաջ, ինչպես հետագայում տնօրինել իր ճակատագիրը, նա կարող էր վերադառնալ հարազատ երկրամաս, օրինակ՝ Ուրոշա Պրեդիչա։ Սակայն այդ դեպքում նա կմնար բալկանյան ժողովուրդների և Գաբսբուրգների միապետության տարածաշրջանային նկարիչ, 19-րդ դարի վերջում սերբական գեղանկարչությունը հիմնականում հանգում էր կրոնական գեղանկարչության։ Հետևաբար, այստեղ հիմնական ժանրերն էին դիմանկարը և սրբապատկերը։ Մյուս ճանապարհն էր՝ մնալ գեղանկարչության եվրոպական մայրաքաղաքում և ակադեմիական նկարչի կարիերա ստեղծել։ Ուսանման  վերջին տարիների Յովանովիչի հաջողությունները, ինչպես նաև նրա փառասիրությունը պայմանավորեցին ընտրությունը։ Պայա Յովանովիչն աշխատել է Վիեննայում, Մյունխենում, Փարիզում, Լոնդոնում, որտեղ ստեղծել է բազմաթիվ դիմանկարներ ։
Լոնդոնում Յովանովիչը ծանոթացել է галерист (ժամանակակից արվեստերի պատկերասրահների նկարներ ընտրող) Թոմաս Ուոլիսի հետ, որի հետ համագործակցել է մինչև 1889 թվականը։ Ուոլիսի առաջարկությամբ նկարիը կրկին մեկնել է Բալկաններ ճանապարհորդության։ 1885 թվականին նա այցելել է Չեռնոգորիա, իսկ 1886 թվականին ուղևորվել է ավելի հեռու՝ այցելելով հյուսիսային Աֆրիկա, Մարոկկո և Եգիպտոս։ Այնուհետև Յովանովիչը լինելով Փարիզում տեղափոխվել է այլ գալերիստ Արթուր Տուտուի մոտ։ Նկարչի կտավները ժողովրդականություն էին վայելում, նա ցուցահանդեսներում հաջողություններ ուներ։ Պայա Յովանովիչը պարգևատրություններ էր ստանում։ 1889 թվականին Վիեննայի ցուցահանդեսում «Աքլորակռիվ» նկարը ստացել է Ոսկե մեդալ։ Փարիզի Պետական ցուցահանդեսում «Ցար Դուշանի թագադրումը» կտավը Ոսկե մեդալի է արժանացել։ 1908 թվականին Վիեննայում կայացած հոբելյանական ցուցահանդեսում Պայա Յովանովիչը ստացել է Ավստրիայի մշակույթի նախարարության պատվավոր դիպլոմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիեննա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Սերբ նկարիչներ Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ
Մավրեր
«Մավր» տերմինը վերաբերվում էր Մաղրիբի, Պիրենեյան թերակղզու, Սիցիլիայի, Սարդինիայի, Կորսիկայի և Մալթայի մուսուլման բնակչությանը Միջնադարում։ Մավրերը սկզբնական շրջանում եղել են Մաղրիբի եկվոր բերբերները ։ Անվանումը հետագայում տրվել է նաև արաբներին ։
Տերմինը նաև օգտագործվում է Եվրոպայում ավելի լայն իմաստով, այն այսպես հաճախ կոչում էին հիմնականում մուսուլմաններին, հատկապես նրանց, ովքեր ունեին արաբական կամ բերբերական ծագում և ապրում էին Իսպանիայում կամ Հյուսիսային Աֆրիկայում ։ Գաղութատիրական ժամանակաշրջանում պորտուգալերենում ներմուծվեց նոր տերմին` «Ցեյլոնի մավրեր» և «Հնդկական մավրեր» Շրի Լանկայում, Բենգալյան մուսուլմաններին նույնպես կոչում էին մավրեր ։
827 թվականին մավրերը նվաճեցին Մաձարա դել Վալոն Սիցիլիայում` զարգացնելով այն որպես նավահանգիստ ։ Դրանից հետո նրանք նվաճեցին կղզու մնացած մասը և հարավային Իտալիայի որոշ հատված։ Մշակութային և կրոնական տարբերությունները բերեցին երկարամյա հակամարտությունների եվրոպական քրիստոնեական թագավորությունների հետ, որոնք փորձեցին վերադարձնել մուսուլմաններին անցած տարածքները, այս հակամարտությունները հայտնի էին Ռեկոնկիստա անվամբ։ 1224 թվականներին մուսուլմանները դուրս մղվեցին Սիցիլիայից Լուչերա, որը ավերվեց քրիստոնյաների կողմից 1300 թվականին։
1492 թվականին Գրանադայի անկմամբ վերջ դրվեց մուսուլմանական տիրապետությանը Պիրենեյան թերակղզում ։
Իմաստաբանություն
Դասական շրջանում հռոմեացիները նվաճեցին Մավրիտանիաի մի մասը, որը գտնվում էր ժամանակակից Մարոկկոյի հյուսիսում, Ալժիրի արևմուտքում և իսպանական քաղաքներ Սեուտա ու Մելիլյա քաղաքներում ։ Տեղաբնիկ բերբեր ցեղերին Անտիկ գրականության մեջ անվանում էին «Մաուրի», որի առաջացել է հայերենով «Մավր» տերմինը ։ Մաուրի (Μαῦροι) տերմինը գրվել է Ստրաբոնի կողմից 1-ին դարում։ Անվանումը նաև թարգմանվել է լատիներենով, որով ցեղերին կոչել են Մաուրուսիի (Μαυρούσιοι). : Մավրերը հիշատակվել են նաև Տակիտոսի կողմից որպես Հռոմեական կայսրության դեմ ապստամբած ցեղեր մեր թվարկության 24 թվականին :
Լատինական Միջնադարում Մաուրի կոչել են Հյուսիսարևմտյան Աֆրիկայի արաբներին և բերբերներին ։ 16-րդ դարում գիտնական Լեո Աֆրիկանուսը (1494–1554) բնորոշել է մավրերին (Մաուրի), որպես նախկին Հռոմեական կայսրության Աֆրիկա պրովինցիայի բնիկ բերբերներ։ Նա մավրերին դասեց հինգ հինական ազգերի դասին եգիպտացիների, աբբասյանների, արաբների և կաֆրիների հետ միասին ։
Տերմինը նաև օգտագործվում է արմատական միավորումների կողմից մուգ մաշկով կամ սևամորթներին անվանելու համար, այն օգտագործվել է Անգլիայում տասնչորսերորդ դարից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արաբներ Կատեգորիա:Մավրեր
Սայմոն Սթարլինգ
Սայմոն Սթարլինգ (Simon Starling, ), անգլիացի նկարիչ-կոնցեպտուալիստ։ Թերների մրցանակի դափնեկիր (2005) ։
Կենսագրություն
Նկարչական կրթությունն ստացել է Գլազգոյի արվեստի դպրոցում։ Այնուհետև աշխատել է որպես լուսանկարիչ Շոտլանդիայի տարբեր թանգարանների և արվեստի պատկերասրահների համար։ 2005 թվականին արժանացել է Թերներ մրցանակի «Shedboatshed» («Մարագ-նավակ-մարագ») նախագծի համար։ 1990 թվականին Սայմոն Սթարլինգը եղել է առաջինը, որ արջանացել է Բլինքի Պալերմո Գրանտ մրցանակի ։
Աշխատանքներ
Սթարլինգն աշխատում է հայեցակարգային արվեստի բնագավառում։ Նրա գեղարվեստական հետաքրքրությունները ներառում են այնպիսի հասկացություններ, ինչպիսիք են ՝ նյութերի հատկությունները, համատեքստայնացումը, գաղափարների հատկություններն արդյունավետության և արտադրողական գործունության (cycle efficiency) տեսանկյունից։
Այս հայեցակարգն իր արտացոլումն է գտել նրա Tabernas Desert Run աշխատանքում։ Սթարլինգը սովորական հեծանիվի վրա տեղադրում է ջրածնային շարժիչ և դրանով հատում Տաբեռնաս անապատը։ Ընդհանուր երթուղին կազմել է մոտ 66 կմ։ Այդ ուղևորության ընթացքում դեպի շրջակա միջավայր միակ արտանետումը եղել է ջուրը։ Սթարլինգն այդ ջուրն օգտագործել է ջրաներկի համար, որով նկարել է ճանապարհորդության ընթացքում իրեն հանդիպած կակտուս։ Tabernas Desert Run-ը եղել է Թերներ Փրայզ ցուցահանդեսի ցուցանմուշներից մեկը։
2005 թվականի Shedboatshed, Mobile Architecture No. 2 (Մարագ-Նավակ-Մարագ) նախագծի շնորհիվ Սթարլինգն արժանացել է լրատվամիջոցների ուշադրությանը։ Սթարլինգը Ռայնի ափին գտնվող սովորական մարագը վերածել է սովորական լաստանավակի, որով իջել է գետի հոսանքն ի վար մինչև Բազել, որտեղ այն նորից վերածել է մարագի ։
One Ton II աշխատանքում Սթարլինգը կենտրոնանում է պլատինի արտադրության ժամանակ տեղի ունեցող արտադրական և էներգիայի ծախսերի վրա։ Սթարլինգը ցուցադրում է պլատինե բյուրեղներից պատրաստված հարավաֆրիկյան հանքերի հինգ նույնական լուսանկարներ։ Տասը տոննա հանքաքարից արդյունահանվում է ընդամենը 0,28 գրամ պլատին։
Ուսուցողական գործունեություն
Սայմոն Սթարլինգը դասավանդում է Շտեդելշուլի արվեստի ակադեմիայում (Մայնի Ֆրանկֆուրտ, Գերմանիա) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Գլազգոյի արվեստի դպրոցի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Անգլիացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Անգլիացի լուսանկարիչներ
Վոտչա (Ստարայա Տոտմայի վտակ)
Վոտչա (Вотча), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ստարայա Տոտմա գետի ձախ ափին՝ 49 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 85 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Մեզոնսե է Վիլեր
Մեզոնսե է Վիլեր (Maisoncelle-et-Villers), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 74 մարդ, բնակչության խտությունը` 6.68 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.08 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 210 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 85 կմ հյուսիս-արևելք, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 24 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ինֆիրտել
Ինֆիրտել (Innviertel, բառացի՝ Իննի քառորդ), պատմական մաս Ավստրիայում՝ Ինն գետի հարավ-արևելքում։ Վերին Ավստրիայի արևմտյան մասն է, սահմանակցում է գերմանական Բավարիայի հետ։ Վերին Ավստրիայի պատմական չորս ենթաշրջաններից չորրորդն է։ Մյուս երեք մասերն են Հաուսրուկֆիրտել, Մյուլֆիրտել և Տրաունֆիրտել։
Աշխարհագրություն և ժողովրդագրություն
Շրջանն իր մեջ ներառում է Շերդինգ, Դիդ իմ Իննկրայս, Բրաունաու ամ Ինն շրջանները։ Ինֆիրտելի մակերեսը 2,250 կմ² է։ Բնակչությունը մոտ 215,000 մարդ է։
Պատմություն
Վաղ միջնադարից շրջանը պատկանել է գերմանական Բավարիայի հերցոգությանը և կոչվել Իննբաերն (Innbaiern)։ Բավարական ժառանգության համար մղվող պատերազմի արդյունքում 1779 թվականին այն անցել է Ավստրիային ։ Նապոլեոնյան պատերազմների ժամանակ Ինֆիրտելը 1809 թվականի Շենբրունի պայմանագրով Հաուսրուկֆիրտելի հետ դարձյալ հանձնվել է Բավարիային, սակայն ի վերջո 1816 թվականին Վիեննայի կոնգրեսի որոշմամբ միացվել է Ավստրիական կայրությանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վերին Ավստրիա
Լի Դա Չժաո
Լի Դա-Չժաո, մարքսիզմի առաջին պրոպագանդիստը Չինաստանում, Չինաստանի կոմունիստական կուսակցության (ՉԿԿ) հիմնադիրներից ։ 1907—13-ին սովորել է Բեյյանի քաղիրավագիտական դպրոցում, 1913—16-ին՝ Տոկիոյի Վասեդա համալսարանում։ 1918-ից եղել է Պեկինի համալսարանի գրադարանի վարիչ, միաժամանակ՝ դասախոս, տնտեսագիտության ամբիոնի պրոֆեսոր ։ Ողջունել է Հոկտեմբերյան հեղափոխության հաղթանակը (1917) Ռուսաստանում, որի ազդեցության տակ էլ դարձել է մարքսիստ։ 1918—20-ին ակտիվ աշխատանքներ է տարել երկրում ուսանողական-դեմոկրատա֊կան կազմակերպություններ, մարքսիզմը ուսումնասիրողների ընկերություններ և կոմունիստական խմբեր հիմնելու ուղղությամբ։ Եղել է ՉԿԿ հյուսիս-չինական կազմակերպության ղեկավար։ ՉԿԿ II համագումարում (1922) ընտրվել է ԿԿ-ի անդամ։ Գլխավորել է ՉԿԿ պատվիրակությունը Կոմինտերնի V կոնգրեսում (1924, Մոսկվա)։ 1927-ին ձերբակալվել և մահապատժի է ենթարկվել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չինացի հեղափոխականներ Կատեգորիա:Չինաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Մահապատժի ենթարկված անձինք Կատեգորիա:Չինացի գրողներ Կատեգորիա:Չինացի փիլիսոփաներ
Ջերալդ Մեյոն ընդդեմ Սատանայի և իր օգնականների
«Ջերալդ Մեյոն ընդդեմ Սատանայի և իր օգնականների» (Gerald Mayo v. Satan and His Staff), դաշնային դատական գործ, որը քննվել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Փենսիլվանիա նահանգի արևմտյան շրջանային դատարանում՝ ըստ հայցի բանտարկյալ Ջերալդ Մեյոն (և մի շարք փենսիլվանիացիներ) ընդդեմ Սատանայի և իր օգնականների ։
Ջերալդ Մեյոն պնդում էր, որ Սատանան՝ իր օգնականների օժանդակությամբ, կանխամտածված կերպով խոչընդոտներ է ստեղծում իր կյանքում և ոտնահարում իր կամքի ինքնավարության իրավունքը։ Հայցվորը դատարանից պահանջում էր վերականգնել իր սահմանադրական իրավունքները։ Մեյոյի կողմից ներկայացված հայցապահանջներից երեքը բավարարվում է, սակայն դատավարական հիմքերով գործը կարճվում է։ Մասնավորապես, դատարանը հայտնում է, որ Սատանայի բնակության վայրը հստակորեն հայտնի չէ, ուստի Փենսիլվանիայի արևմտյան նահանգային դատարանն իրավասու չէ քննել վերջինիս մասնակցությամբ դատական գործը։
Դատավարական նախապատմություն
Միացյալ Նահանգների Փենսիլվանիա նահանգի արևմտյան շրջանային դատարան դիմած անձը եղել է Ջերալդ Մեյոն, որը քննարկվող դատավարության ընթացքում հանդիսացել է հայցվոր կողմ։ Վերջինս 22-ամյա բանտարկյալ էր, որն իր պատիժը կրում էր Փիթսբուրգի նահանգային ուղղիչ աշխատանքային հիմնարկում ։ Անազատության պայմաններում 1971 թվականի դեկտեմբերին վերջինս դիմում է դատարան՝ նշելով, որ Սատանան իր կամքից անկախ իրեն մղում է չարիքի ու փորձության։
Այսպիսով, Մեյոյի գանգատի համաձայն ոտնահարվել է իր՝ կամքի ազատության սահմանադրական իրավունքը, որը արգելված է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների մի շարք օրենքներով։ Հարկ է ընդգծել, որ Ջերալդ Մեյոյի ներկայացրած հայցի համաձայն քննարկվող դատական գործում որպես պատասխանող կողմ ներգրավվում են Սատանան և վերջինիս կրտսեր օգնականները, այլ ոչ թե ԱՄՆ դատաիրավական համակարգի որևէ ստորաբաժանում կամ մարմին։ Այնուամենայնիվ, Մեյոն հայց է ներկայացրել արտաքին ուժերի դեմ, որոնց նկատմամբ ԱՄՆ պետական ապարատը վերահսկողություն չունի։
Դատավճիռ
Իր որոշման, այն է՝ իրավական դիրքորոշման մեջ, ԱՄՆ շրջանային դատարանի դատավոր Ջերալդ Ջ․ Ուիբերը ընդգծել է, որ գործի բնույթը բավականին անհասկանալի է։ Սույն գործով պատասխանող կողմ հանդիսացող Սատանան երբևէ չի հանդիսացել իրավահարաբերության սուբյեկտ, ինչպես և չի մասնակցել որևէ դատական գործընթացի։ Այնուամենայնիվ, ամերիկացի գրող Սթիվեն Վինսենթ Բենեն իր հայտնի պատմվածքներից մեկում հավաստել է, որ Դանիել Ուեբսթեր անունով քաղաքացին անմիջական շփման մեջ է եղել Սատանայի հետ, ինչպես նաև Նյու Հեմփշիրում կնքել առուվաճառքի պայմանագիր (պայմանագրի համաձայն՝ նշյալ անձը Սատանային վաճառում էր իր հոգին)։
Ի հակադրություն հայցվոր պնդումների, առ այն, որ Սատանան ամերիկացի է, դատավոր Ուիբերը նշում է, որ պատասխանողի անձնական տվյալները բացակայում են, և որ վերջինս չունի բնակության գրանցված վայր կամ քաղաքացիություն ։
Այսպիսով, Ջերալդ Մեյոյի ներկայացրած հայցադիմումի չորս պահանջներից երեք բավարարվում են, սակայն գործը կարճվում է և վարույթ չի ընդունվում։ Դատարանը կասկածի տակ է դնում հայցադիմումի գործողության անհրաժեշտությունը` վկայակոչելով հայցվորի հայցադիմումում բնակության մասին տեղեկությունների բացակայության հանգամանքին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի շրջանային դատարանի նախադեպային գործեր
Ալեքսեյ Ֆեդոտով (նկարիչ)
Ալեքսեյ Ֆեդոտով (Федотов, Алексей Ефимович, ), խորհրդային բեմադրող նկարիչ։ Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր նկարիչ (1994 թվական)։ Ն. Կրուպսկայայի անվան ՌԴԽՍՀ-ի պետական ​​մրցանակի դափնեկիր (1981 թվական)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1923 թվականի օգոստոսի 6-ին։
Ազատության փողոց (Տագանրոգ)
Ազատության փողոց (Улица Свободы), փողոց ՌԴ Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Ինստրումենտալնայա և Տրանսպորտնայա փողոցների միջև։ Երկարությունը 2120 մ է։ Շինությունների համարակալումը սկսվում է Ինստրումենտալնայա փողոցից։
Ալեքսեյ Ֆեդոտով (նկարիչ)
Կենսագրություն
1953 թվականից աշխատել է որպես բեմադրող նկարիչ «Լենֆիլմ» կինոստուդիայում։
Ազատության փողոց (Տագանրոգ)
Պատմություն
Վերանվանվել է Ազատության փողոց 1957 թվականին։ Մինչ այդ կոչվել է Մոլոկովի փողոց` ի պատիվ Խորհրդային Միության հերոս, բևեռային օդաչու Վասիլի Մոլոկովի ։
Ալեքսեյ Ֆեդոտով (նկարիչ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության անդամներ
Ազատության փողոց (Տագանրոգ)
Պատմություն
Ներկայումս քաղաքում միակողմանի երթևեկության փուլային ներդրման կապակցությամբ Ազատության փողոցը մասամբ անցել է այդպիսի երթևեկության։ Միակողմանի երթևեկությունը մտցվել է 2009 թվականի օգոստոսի 1-ին Ինստրումենտալնայա փողոցից մինչև Կոլխոզնի նրբանցք ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Տագանրոգի փողոցներ
Վենիամին Ժեխովսկի
Վենիամին Ժեխովսկի (Вениамин Павлович Жеховский, ), ֆրանսիացի և ռուս աստղագետ, աշխատել է Փարիզի և Ալժիրի աստղադիտարաններում։
Ծագումով մեծ ազնվական ընտանիքից է, նրա հայրը Պավել Վասիլևիչ Ժեխովսկին ծառայել է Վարշավյան երկաթգծում որպես չինովնիկ։
Մոսկվայի համալսարանը ավարտելուց հետո 1912 թվականից աշխատել է Փարիզի աստղադիտարանում։ 1934 թվականից հետո իր հեղինակած հոդվածները ստորագրում էր Benjamin de Jekhowsky: Փոքր մոլորակների կենտրոնը հրատարակում էր նրա հայտնագործությունները «B. Jekhovsky» անվան տակ։
Ավելի ուշ աշխատել է Ալժիրի աստղադիտարանում, որտեղ նա հայտնի է դարձել որպես աստղագիտական մեխանիկայի մասնագետ։ Հայտնաբերել է բազմաթիվ աստերոիդներ, հրատարակել է մոտ 190 գիտական աշխատանքներ։ Ժեխովսկու պատվին է անվանվել (1606) Ժեխովսկի աստերոիդը ։