cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դեմք (ֆիլմ)
Սյուժե
Գլխավոր հերոսը գյուղացի մի երիտասարդ տղա է՝ Յացեկը, որը մասնակցում է Հիսուս Քրիստոսի՝ աշխարհի ամենաբարձր արձանի կանգնեցման աշխատանքներին։ Տեղի է ունենում դժբախտ պատահար, որի ժամանակ Յացեկն ընկնում է արձանի մեջ։ Յացեկը վիրահատվում է, որի ժամանակ կատարվում է դեմքի ամբողջական փոխպատվաստում, որը Եվրոպայում անցկացվում էր առաջին անգամ։ Յացեկը պետք է դիմակայի բազմաթիվ դժվարությունների և շրջապատողների կողմից չհասկացված լինելուն։ Հարսնացուն լքում է նրան, իսկ մոտիկ մարդիկ երես են թեքում, այդ թվում նրա մայրը։
Կարծիքներ
«Սեանս» ամսագրից Եգոր Սեննիկովը դրական գնահատական է տվել ֆիլմին և գրել․ «Շումովսկայայի ֆիլմը անցնում է ազգային սահմաններից. սա հեշտությամբ կարող է տեղի ունենալ ռուսական, դանիական կամ ամերիկյան հեռավոր գավառներում» ։
«Սոբեսեդնիկ» թերթից Քսենիա Իլյինանն նշել է, որ ռեժիսորը «գտնում է ճիշտ հավասարակշռություն, խոսեկու համար ժամանակակից Լեհաստանի խնդիրների մասին, որպեսզի դրանք լսվեն՝ հասցնելով դրանք անհեթեթության աստիճանի» ։
Մեծբրիտանական The Guardian պարբերականի վերլուծաբան Փիթեր Բրեդշոն գրել է, որ «Դեմքն» «իր մեջ համատեղում է առողջ ռեալիզմը և ֆենթեզի-կատակերգությունը» և կոչվում է «անվայել և անսովոր հուզիչ դրամա» ։
«The Hollywood Reporter» ամերիկյան ամսագրից Դեբորա Յանգը դրական է արձագանքել ֆիլմին և դրա ժանրն անվանել է արտհաուսային ողբերգակատակերգություն ։
«Variety» ամսագրից Ջեսիկա Կիանգը ֆիլմն անվանել է «առասպել երեսի դեֆորմացիայի մասին, որը բացահայտում է գավառական Լեհաստանի խառնաշփոթությանը և կեղծավորությունը» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2018 ֆիլմեր Կատեգորիա:2018 դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Լեհական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր
Շոգենավը եգիպտացորենի դաշտում
Շոգենավը եգիպտացորենի դաշտում (Steamboat in a Cornfield), մանկական նկարազարդ գիրք, հեղինակը ամերիկացի հայտնի երաժիշտ և օդաչու Ջոն Հարտֆորդն է։ Անգլերեն հրատարակությունն առաջին անգամ լույս է տեսել 1916 թվականի հոկտեմբերի 14-ին։
Սյուժե
Հրատարակության ենթավերնագրում հեղինակը գրել է. «մանկական գիրք բոլոր տարիքային երեխաների համար» ։
Իր գրքում Ջոն Հարտֆորդը պատմում է մի գրավիչ, իրական պատմություն Օհայո գետի հայտնի շոգենավի կյանքում տեղի ունեցած քիչ հայտնի մի դեպքի մասին, որը կատարվել է մոտ 1910 թվականին։ Գրքի սյուժեի համաձայն՝ Օհայո գետի հեղեղման պատճառով «Վիրջինիա» շոգենավը (The Virginia) մի անգամ հայտնվել է եգիպտացորենի դաշտում։ Ջրի հետ քաշվելուց հետո շոգենավը մնում է ափին և հետագայում դառնում տեսարժան վայր, ժողովրդական պատմությունների և փողոցային հին երգերի օբյեկտ։
Գիրքը ներառում է մեծ թվով հին լուսանկարներ և տարբեր քարտեզներ, որպեսզի ընթերցողին հնարավորություն տրվի պատկերացում կազմել շոգենավի տեսքի վերաբերյալ և  հնարավորինս հետևել դրա երթուղուն։ Գրքի սյուժեն ավարտվում է գրական կոդով, որում հեղինակը նկարագրում է այս անսովոր պատմության հերոսների ճակատագիրը ։
Հրատարակություն և գրական նշանակություն
Գիրքը հասցեագրված է ընթերցողներին, որոնք հետաքրքրվում են գետերով և ծովագնացությամբ։ Տեքստի փոքր ձևաչափը գործին վերաբերող հազվագյուտ փաստեր պարունակող տեքստի հետ միասին կարող է գրավել պատմության պատանի սիրահարներին։ Ընդհանուր առմամբ, սա հետաքրքիր անդրադարձ է երկրի պատմության՝ նախկինում չլուսաբանված միջադեպին ։
«Շոգենավը եգիպտացորենի դաշտում» գիրքը հրատարակվել է 1986 թվականի «Crown Publishing Group» հրատարակչության կողմից։ Ներկայում այն նմուշահավաքների հետաքրքրության առարկա և համացանցային աճուրդում մեկ օրինակի արժեքը կարող է հասնել 30 դոլարի ։
1991 թվականի մայիսին Gasoline Alley կոմիքսն օգտագործել է Ջոն Հարտֆորդի «Շոգենավը եգիպտացորենի դաշտում» գրքի հիմնական սյուժետային գիծը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Ռոազիո
Ռոազիո (Roasio), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզում։ Մտնում է Վերչելի գավառի կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 28 կմ² տարածք։ Բնակչությունը 2008 թվականի տվյալներով 2474 մարդ է։ Հեռախոսային կոդը՝ 0163։ Փոստային ինդեքս 13060։ Խտությունը՝ 88 մարդ/կմ²։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճ.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բելի տաճար (Պալմիրա)
Բելի տաճար (معبد بل‎), տաճար Սիրիայի Պալմիրա քաղաքում՝ նվիրված գերագույն աստված Բելին։ Մտնում է Պալմիրայի ավերակների համակարգի մեջ, համարվում է քաղաքի գլխավոր սրբավայրը։ Ավերվել է 2015 թվականին։ Տաճարը արևելյան և անտիկ արևմտյան ճարտարապետության յուրօրինակ համադրություն է. նախագծվել է Մերձավոր Արևելքի ճարտարապետական սկզբունքների համաձայն, սակայն ճակատային մասը կառուցվել է հունական և հռոմեական տաճարների օրինակով։ Կառուցվել է Ք. հ. 32 թվականին (քաղաքի ամենահին շինություններից է)։
2015 թվականի օգոստոսի 30-ին «Իսլամական պետություն» ահաբեկչական խմբավորման անդամները տաճարի տարածքում պայթյուն են իրականացրել՝ գրեթե ամբողջությամբ ավերելով տաճարի կենտրոնական շինությունը ։
Էքստերիեր
Բելի տաճարը գտնվել է սրբավայրի ընդարձակ բակի կենտրոնում։ Այն զբաղեցրել է 64.050 մ² մակերեսով տարածք։ Պատերը զարդարված են եղել ոչ մեծ սյուներով։ Բակը բոլոր կողմերից շրջապատված է եղել ծածկած տարածքներով, որոնք հենվել են երկու շարք սյուների վրա։ Արևմտյան մասում գտնվել են գլխավոր դարպասները՝ զարդարված քանդակներով։
Ինտերիեր
Գլխավոր տաճարի ներքին տարածքը մեծ սրահ է եղել, որը չի բաժանվել պատերով կամ սյուներով։ Տաճարը լուսավորվել է հենց տանիքի տակ տեղադրված ուղղանկյունաձև բացվածքներից։ Կենտրոնում տեղադրված են եղել աստվածների արձաններ։ Նախկինում տաճարը ծածկված է եղել հարթ ծածկով, որից մինչ տաճարի վերջնական կործանումը ոչինչ չէր պահպանվել։ Պահպանվել էին միայն տանիք տանող անկյունային աստիճաններից հատվածներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սիրիայի ճարտարապետություն
Վարդակակաչի մոլուցք
Վարդակակաչի մոլուցք (tulpenmanie, ինչպես նաև tulpomanie, tulpenwoede, tulpengekte, bollengekte, bollenrazernij), բորսային կարճաժամկետ իրարանցում, որը բռնկվել է վարդակակաչի սոխուկների պահանջարկից՝ 1636-1637 թվականին Նիդերլանդներում։ Վարդակակաչի հազվագյուտ տեսակների՝ հատկապես բազմագույն-ծաղկաթերթային, գները դեռևս 1620-ական թվականներին հասան հազարավոր գուլդենների մեկ սոխուկի համար։ Սակայն, մինչև 1630-ական թվականների կեսերը, այդպիսի սոխուկները վերավաճառվում էին ծաղկավաճառների և հարուստ գիտակների նեղ շրջանակում։ 1636 թվականի ամռանը վարդակակաչների եկամտաբեր ֆյուչերսային վաճառքին միացան նաև ոչ պրոֆեսիոնալ սպեկուլյանտները։ Կես տարում հազվագյուտ տեսակի վարդակակաչների սոխուկների գները կտրուկ աճեցին, իսկ 1636 թվականի նոյեմբերին սկսվեց նաև սովորական, բոլորին հասանելի տեսակի վարդակակաչների գների աճը։ 1637 թվականի փետրվարին այդ «շիկացած» շուկան փլվեց, սկսվեցին գնորդների և վաճառողների միջև երկարամյա դատավեճերը։ Վարդակակաչի մոլուցքի մասնակիցների շրջանում սկսվեց անվստահություն։ Այսօրվա բարոյախոսները վարդակակաչի մոլուցքն անվանել են ընչաքաղցության չարդարացված դրսևորում։
Արդեն իսկ 1650-ական թվականներին վարդակակաչի սպեկուլյացիաների կամայականություններն առասպել համարվեցին՝ պատմության հետ ընդհանրություններ սակավ ունեցող։ Յոհան Բեքմանը վարդակակաչի մոլուցքը որակել է որպես «ժամանակակից պատմության տնտեսական պղպջակ»։ Չարլզ Մաքեյի՝ 1841 թվականին գրված «Ամբոխի ամենատարածված մոլորություններն ու խելագարությունը» աշխատանքում վարդակակաչի մոլուցքը որակվել է որպես լայնամասշտաբ տնտեսական ճգնաժամ, որը երկար ժամանակ քայքայել է Նիդերլանդների տնտեսությունը։ 21-րդ դարի պատմաբաններն ու տնտեսագետները այդ տեսակետը հակադարձել են, նշելով, որ վարդակակաչի մոլուցքը չի դանդաղեցրել Նիդերլանդների տնտեսական աճը։ Գիտության մեջ տարատեսակ կարծիքներ կան այս երևույթի մասին, սակայն աղբյուրների սակավության և վկայությունների քիչ լինելու պարագայով պայմանավորված, իրական պատճառները հնարավոր չէ լիովին վերականգնել։ Հետազոտողները միայն համաձայնվում են, որ 1636-1637 թվականների ձմռանը Հոլանդիայում ինչ-որ արտակարգ, պատմության մեջ նմանը չունեցող երևույթ է պատահել։
Հոլանդիայի առաջին վարդակակաչներ
XVI դարի կեսերին վարդակակաչը, որն աճեցվում էր մինչ այդ միայն Պարսկաստանում և Օսմանյան կայսրությունում, հասավ Արևմտյան Եվրոպա։ 1559 թվականի գարնանը Աուգսբուրգում ծաղկեց առաջին վարդակակաչը։ 1562 թվականին վաճառականներն առաջին անգամ վարդակակաչի սոխուկները տարան Անտվերպեն։ Կառլ Կլուզիուսի ջանքերով և հեղինակությամբ այս «նորույթ» բույսի հետ ծանոթացան եվրոպական միապետերը։ Վարդակակաչը դարձավ ֆրանսիական և գերմանական ազնվականության սիրելի ծաղիկը։ Դարավերջին ծաղիկը սկսեցին մշակել ողջ Հյուսիսային և Կենտրոնական Եվրոպայում՝ Ֆլորենցիայից ու Բոլոնյայից մինչև Անգլիա և Շվեդիայի հյուսիս։ Լավագույն պայմանները ծաղկի աճեցման համար դարձավ Հռենոսի ավազանը՝ Ֆրանսիայի արևելքը, Գերմանիայի հյուսիսը և Հոլանդիան։ Հատկապես համապատասխանեցին Հարավային Հոլանդիայի թեթև մերձափնյա հողերը՝ ավազային դյուների շերտընդմիջությունները և տորֆաճահիճները Լեյդենի և Հաառլեմի միջև։ Հենց այդ տարածաշրջանում էլ հիբրիդացրել են տասնչորս տեսակի վայրի և անհայտ քանակության թուրքական տեսակի վարդակակաչ։ Ստեղծվեց նոր՝ «ձեռագործ» վարդակակաչ՝ Գենսերի վարդակակաչը, կամ ուղղակի սովորական, այգու վարդակակաչը։
XVI դարավերջին վարդակակաչաբուծության կենտրոնը դարձել էր Ֆրանսիայի հյուսիս-արևելքը։ Ֆրանսիական այգիների վարդակակաչների սոխուկները ձեռք էին բերում Անգլիայի, Նիդերլանդների և Գերմանիայի հարուստ գնորդները։ Հենց Ֆրանսիայում կայացավ Եվրոպայի պատմության մեջ տեղի ունեցած առաջին՝ բորսայական սպեկուլյացիաներից առաջացած վարդակակաչի աննախադեպ գնաճը, որի մասին միայն անեկդոտային վկայություններ են մնացել. 1608 թվականին ջրաղացպանն իր ջրաղացը փոխանակել է մեկ սոխուկի հետ։ Հոլանդիան վարդակակաչներով լրջորեն սկսել է հետաքրքրվել ընդամենը XVII դարասկզբին՝ իտալացիներից առաջ, սակայն ավելի ուշ, քան ֆրանսիացիներն ու գերմանացիները։ Հնարավոր է, որ դրա պատճառը Նիդերլանդական հեղափոխությունն էր, որի ընթացքում տեղի ազնվականությունը կորցրեց իր դիրքերը։ Նիդերլանդական ոսկեդարն արդեն սկսվում էր, բայց հոլանդացի առևտրականները զբաղված էի կապիտալի կուտակմամբ։ Երկիրը հարստացավ, սակայն իրական հարուստ մարդիկ, ովքեր ունակ ու պատրաստ էին վճարել թանկ զբաղմունքի համար, շատ քիչ էին։ Հոլանդացի սիրողական ծաղկաբույծների (liefhebbers) ընկերությունը և սոխուկների սպեկուլյանտները (bloemisten) դեռևս չէին ձևավորվել, սակայն նրանց փոխարեն գործունեություն էին սկսել ծավալել առանձին-առանձին խմբեր՝ բաժանված ըստ դասերի, ինչպես նաև միմյանց չվստահող մարդկանց խմբերը։ Բարձր դասում ընդգրկված էին սակավաթիվ հարուստ գիտակները, որոնք Լեյդեն էին եկել Կլուզիուսի գլխավորությամբ։ Սոցիալական աստիճանի ավելի ցածր սանդղակում կանգնած էին այգեգործներն ու դեղագործները. Կլուզիուսն ու նրա մարդիկ առաջին խմբին արհամարհում էին անքաղաքավարության ու անկիրթ լինելու համար, իսկ երկրորդ խմբին՝ խաբեբայության և սպիրտային խմիչքների ապօրինի առևտրի համար։ Ավելի ցածրում կանգնած էին թափառաշրջիկ «գիշատիչ-, որոնք հետախուզում էին Ֆրանսիայի այգիների հազվագյուտ սոխուկները։ Կլուզիուսի այգիները գտնվում էին Վիեննայում, Ֆրանկֆուրտում և Լեյդենում. դրանք նույնպես քանիցս թալանվել են: Նա նույնպես, անթաքույց կերպով, օգտվել է ռիզոտոմների «ծառայությունից»։
XVII դարի սկզբին «անքաղաքավարի ու անկիրթ» հոլանդացի այգեգործները յուրացրին վարդակակաչների ագրոտեխնիկան։ XVII դարի երկրորդ տասնամյակում վարդակակաչների բուծումը և դրանց սոխուկների առևտուրը վերածվեց լիարժեք եկամտաբեր զբաղմունքի։ Վարդակակաչի ֆերմաները գտնվում էին Հաառլեմին մոտ Վագենվեգի մայրուղուն կից։ Հաառլեմից հետո վարդակակաչ սկսեցին մշակել Ալկմար, Դելֆտ, Գաուդա, Ռոտերդամ, Ուտրեխտ և Հորն բնակավայրերում։ 1610 թվականին հոլանդացիները սկսեցին հազվագյուտ սոխուկների արտահանումը դեպի Հարավային Նիդերլանդներ, Գերմանիա և Ֆրանսիա, որտեղ 1610-1615 թվականներին նորաձև էր համարվում կանանց մոտ, երբ դեկոլտեների վրա թարմ վարդակակաչներ էին ամրացնում։ Այդ տարիների ամենահայտնի ծաղկաբույծը Կլուզիուսի ընկեր Էմանուել Սվեերթն էր, որը Ֆրանկֆուրտի տոնավաճառում առևտրով էր նաև զբաղվում. նրա հովանավորը Ռուդոլֆ II-ն էր, որը ոչ միայն գնել է սոխուկներ, այլև ֆինանսավորել է «Ֆլորիլեգիում» շքեղ գրքի հրատարակումը։ Գերմանացի ազնվականները վճարում էին առատորեն, բայց անկանոն՝ հաճախակի պատերազմների և ապստամբությունների պատճառով։ Այդ պատճառով էր նաև, որ դեպի Նիդերլանդներ հազարավոր փախստականներ էին մեկնում բոլոր դասակարգերից, նրանց մեջ նաև վարդակակաչներ գնահատող հարուստ մարդիկ Ֆլանդրիայից։ Հենց նրանց հետ էլ երկրում հայտնվեցին ֆլանդրիական և ֆրանսիական սելեկցիայով ստացված վարդակակաչների սոխուկներ, որոնք գաղթականների համար ծառայում էին որպես վստահելի «անցաթուղթ»։ Բույսի քանակն ու տեսակը մեծացավ. 1620-ականներին վարդակակաչը հազվագյուտ տեսակից դարձավ թանկ, սակայն հասանելի «ապրանք»։ Նախկինում սիրողական ծաղկաբույծները սոխուկները փոխանակում էին, իսկ 1620-ականներից սկսեցին դրանք գնել։ 1620-ական թվականների տնտեսական ճգնաժամի ավարտից հետո և «ոսկե քսանամյակի» (1620-ականներ և 1630-ականներ) գալուստով երկրում ձևավորվեց վարդակակաչների կայուն ներքին շուկա։
Վարդակակաչի տարածված, սովորական տեսակները համեմատաբար էժան էին. երկու հարյուր սոխուկ, որոնք ուղարկվեցին 1612 թվականին Թուրքիայի սուլթան Ահմեդ I-ին, գնահատվել է ընդամենը 57 գուլդեն։ Ամենամեծ եկամուտն ապահովում էին նորագույն, դեռևս չբազմացրած տեսակները։ Դրա համար էլ այգեգործները զբաղված էին վարդակակաչների հիբրիդացմամբ ու սելեկցիայով, իսկ առևտրականները՝ նուրույթների վաճառքով հարուստ գնորդներին։ Ցայսօր պահպանված հոլանդական սելեկցիայի հնագույն վարդակակաչներից են «Duc van Thol» և «Lac van Rijn» տեսակները, որոնք ստեղծվել են համապատասխանաբար 1595 և 1620 թվականներին և տարածվել են ողջ Եվրոպայով (արտասահմանում դրանց անվանումները փոխվել են. «Lac van Rijn» անվանումը Ֆրանսիայում դարձավ «Lacq Verein», իսկ «Otto de Man» անվանումը ունեցող վարդակակաչը Իտալիայում անվանափոխվեց և դարձավ «Otto d’Amante»): XVII դարասկզբին սովորական վարդակակաչները՝ երկգույն, դեղին («դյուկ», Duc) կամ սպիտակ («լաք», Lac) ծաղկով և եզրանախշերով, շուտով դուրս եկան նորաձևությունից։ Ավելի վաղ տեսակներին՝ ցածրահասակ, նրբահոտ, Շրենկի վարդակակաչից առաջացած տեսակներին փոխարինելու եկան խոշոր, վայրի բնության մեջ հանդես չեկող, անհոտ հիբրիդները։ Գիտակներն ափսոսացին կորսված բույրի համար։ Այդ առիթով ճիզվիտ Էթիեն Բինեն նշել է, որ եթե «բնությունը վարդակակաչներին պարգևեր բացի գեղեցկությունից նաև բույր, ապա մարդիկ վերջնականապես կկորցնեին բանականությունը»:
Խայտաբղետ ծաղկաթերթերով սորտի ստեղծում
1580 թվականին Կլուզիուսն առաջին անգամ հետևել է վիրուսով պայմանավորված վարդակակաչների խայտաբղետության առաջացման երևույթը: Ամեն տարի՝ հարյուր սոխուկից մեկը կամ երկուսն այսպես կոչված «վերածնվում» էին. ծաղկաթերթիկների գույները, որոնք մինչ այդ երկգույն էին (սպիտակ կամ դեղին հատակով և մուգ կարմիր կամ ծիրանագույն թերթիկներով), խառնվում էին և ստեղծում անսովոր նախշեր։ Այդ ծաղիկները, փաստորեն, անկենսունակ էին, մյուսները՝ արատավոր տեսքով, սակայն ամենաուժեղները ապշեցնում էին տվյալ ժամանակաշրջանում չտեսնված գեղեցկությամբ։ Այդպիսի վարդակակաչների բազմացման ժամանակ, երբ սերմով էին բազմացնում, աճում էին սովորական, երկգույն վարդակակաչներ. խայտաբղետությունը վերարտադրվում էր միայն վեգետատիվ բազմացման շնորհիվ։ Այգու առողջ վարդակակաչի սոխուկը ամեն տարի ստեղծում է երեք-չորս դուստր սոխուկ. լավ պայմանների դեպքում վարդակակաչի պոպուլյացիան կարող է ամեն տարի եռապատկվել։ Վիրուսից թուլացած խայտաբղետ վարդակակաչները ավելի դանդաղ էին բազմանում, ինչի պատճառով երկար ժամանակ մնում էին ցանկալի և անհասանելի շատերի համար։
Ծաղկաբույծները, փորձելով բացահայտել խայտաբղետության պատճառները, կատարեցին մի շարք փորձեր։ Ոմանք նույնիսկ փորձեցին միասին պատվաստել կարմիր և սպիտակ վարդակակաչների սոխուկները, հույս ունենալով, որ կստանան կարմրասպիտակ «քիմեռներ»։ 1928 թվականին Դորոթի Քեյլին հենց այդ եղանակով ապացուցեց, որ խայտաբղետությունը փոխանցվում է հիվանդ բույսերի հյութով, սակայն փորձերը XVII դարում ավարտվեցին անհաջողությամբ։ Խայտաբղետության փոխանցման մեխանիզմները մնացին գաղտնի. միայն այն էր պարզ, որ դրա հայտնվելը կարելի էր արագացնել՝ խայտաբղետ վարդակակաչները տնկելով սովորականների հարևանությամբ։ Խայտաբղետ վարդակակաչների նոր սորտերի ստացման հիմնական եղանակը ավելի ու ավելի մեծ տարածքներում ցանելն էր՝ սովորական վարդակակաչ-բրիդերների հարևանությամբ՝ այն հույսով, որ պատահականորեն «կվերածնվի» նոր սորտ և մեծ եկամուտ կբերի։ Ծաղկաբուծությունը վերածվեց մոլախաղի, որը կարող էր սկսել ցանկացած ոք, ով ուներ հողակտոր և և մի քանի սովորական, էժան սոխուկներ։ 1633 թվականին Նիդերլանդներում արդեն հաշվվում էր մոտավորապես հինգ հարյուր տեսակի ու ձևի վարդակակաչ։ Խայտաբղետ տերևներով վարդակակաչների սորտերի նոմենկլատուրան տարածվեց արագ և անկանոն։ Քեննեմերլանդի տանուտերերի «թեթև ձեռքով» ամենաշքեղ խայտաբղետ վարդակակաչներին սկսեցին անվանել «ադմիրալներ»՝ ավելացնելով սելեկցիոների կամ վաճառողի ազգանունը («Ադմիրալ Լիֆկենս», «Ադմիրալ վան Էնքհյոյզեն» և այլն, այսպես շարունակ մոտ հիսուն տեսակ) և «գեներալներ»: Երբ այդ անվանումները տարածվեցին բնակչության շրջանում, դրանք անվանափոխվեցին «գեներալիսիմուսներ», «գեներալների գեներալներ» և «ադմիրալների ադմիրալներ»։
Խայտաբղետ վարդակակաչի ամենահայտնի սորտը, որը հենց մարմնավորում է վարդակակաչի տենդը, դարձավ կարմրաճերմակ Semper Augustus տեսակը («Հավերժ Օգոստոս»): Չնայած այդ վարդակակաչի բազմաթիվ գեղեցկագույն նկարների առատության և պատմական անեկդոտների, որոնք ներառված են Բեքմանի գրքում, այդ սորտի պատմությունը կցկտուր է, թերի։ Համաձայն Նիկոլաս վան Վասենայերի ժամանակագրության, առաջին «Semper Augustus» ստեղծվել է Ֆրանսիայում. 1614 թվականին ծաղկի սեփականատերը այն խելահեղ գնով վաճառեց Հոլիանդիային։ Տասը տարի անց Հոլանդիայում արդեն գրեթե մեկ դյուժին «Semper Augustus» սորտի վարդակակաչի սոխուկ կար, որոնք պատկանում էին ոմն գիտակ-սիրողական ծաղկաբույծի, ում անունն անհայտ էր (հնարավոր է, նա մեծ պենսիոնար Ադրիան Պաուվն էր)։ 1623 թվականին նրան առաջարկել են քսան հազար գուլդեն՝ տասը սոխուկի համար, 1624 թվականին՝ երեք հազար գուլդեն մեկ սոխուկի համար, սակայն ամեն անգամ սեփականատերը մերժում էր։ Գոյություն ունի վկայություն, որ 1625 թվականին «Semper Augustus» սոխուկի համար առաջարկել են 1200 գուլդեն, սակայն չկա վստահություն, որ այդպիսի գումարը վճարվել է։ Միակ վստահելի գործարքը, որի ժամանակ մեկ մեծ և երկու դուստր սոխուկ է վաճառվել, այն է, որ դրանց համար գնորդը վճարել է հազար գուլդեն։
Խաղացողներ
Հազար գուլդենը, որն, իբր թե առաջարկել են 1620-ական թվականներին մեկ սոխուկի համար, կազմել է 10,28 կգ արծաթ կամ 856 գրամ ոսկի։ Որակավորված արհեստավորի եկամուտն այդ ժամանակ չէր գերազանցում երեք հարյուր գուլդենը տարեկան։ Ռեմբրանդ վան Ռեյնի առաջին ուսուցիչը՝ Յակոբ վան Սվանենբուրգը, որպեսզի աշխատեր մեկ գուլդեն, պետք է նկարեր երեք հատ վարդակակաչ պատկերող նկար։ Միջին վաճառականը տարեկան աշխատում էր հազարից երեք հազար գուլդեն։ Միայն շատ քչերը, որոնք հաջողակակ ձեռնարկատերեր էին, վաստակում էին տարեկան տասը հազարից ավել գուլդեն։ «Ծիծաղելի չէ՞ ոսկով վճարել անպետք կոճղարմատի համար»,- մեկուկես դար անց հարցրել է Յոհան Բեքմանը։ XXI դարում Նիդերլանդների համար վարդակակաչը սովորական, առօրեկան, բայց միևնույն ժամանակ խորհրդանշական բույս է, սակայն XVI-XVII դարերում հոլանդացիներն այլ կերպ էին վերաբերում վարդակակաչներին։  Հեռավոր արևելքի քմահաճ և փոփոխական ծաղիկը նորի, անկանխատեսելիության խորհրդանիշ էր, որը հիացմունք և դրան տիրելու ցանկություն էր առաջացնում։ Այդպիսի հարաբերություններ արձանագրվել են և՛ ֆրանսիական, և՛ անգլիական աղբյուրներում, սակայն միայն Հոլանդիայում էր, որ հազվագյուտ վարդակակաչները հասարակության գիտակցության մեջ զբաղեցնում էին ամենաթանկի գիտակցում, որը հավասար է ոսկուն և թանկարժեք քարերին։ Ընդ որում, վարդակակաչը, ի տարբերություն քարի, կարելի էր բազմացնել. այն ոչ միայն գանձ էր, այլև կապիտալի եկամտաբեր ներդրում։
Լուսավորված եվրոպացու համար հազվագյուտ վարդակակաչը արվեստի ստեղծագործության նման մի բան էր։ Այն յուրօրինակ էր՝ միաժամանակ և՛ բնության (naturalia) պարգև, և՛ մարդու ձեռքի աշխատանք (artificialia): Վարդակակաչներ գնահատողների և արվեստի հովանավորների շրջանակները շատ հաճախ են խաչվել. պատվիրատուները գնում էին և՛ արվեստի գործեր, և՛ հազվագյուտ սոխուկներ։ Վարդակակաչների առաջին աճուրդին, որի մասին պահպանվել են մանրամասն գրառումներ (1625 թվական), քսանմեկ մասնակցից միայն հինգն էին մասնագիտորեն զբաղվում վարդակակաչներով, իսկ տասնչորս գնորդները հայտնի էին որպես նկարների կոլեկցիոներ։ Գեղանկարչության մեջ ստեղծվեց հատուկ ժանր՝ «վարդակակաչի դիմանակար». հեղինակները հիմնականում նկարում էին ջրաներկերով՝ վալենյան թղթի (կաշվեփայլ) վրա։ Այդպիսի «դիմանկարներից» ալբոմներ և կատալոգներ էին կազմում (tulpenboek): Սվանենբուրգը, Յուդիթ Լեյստերը, Յակոբ Մարելը և տասնյակ այլ նկարիչներ այդպիսի ալբոմներ էին նկարազարդում ոչ այնքան վարդակակաչների վաճառականների համար, այլ խանդավառ-սիրողականների. գեղանկարչությունն ավելի էժան էր, քան սոխուկը։
Այն մարդկանց շրջանակը, որոնք ունակ էին վճարել այդ թանկարժեք հետաքրքրության համար, 1630-թվականներից սկսեցին շատանալ։ «Գարթրուդի և Վարմոնդտի զրույցը» գրքի ժամանակներից գրականությունում տիրապետող էր այն թյուր կարծիքը, որ վարդակակաչի մոլուցքին մասնակցել են հասարակ մարդկանց բազմություն։ Նախկին ջուլհակ Գարթրուդն, իբր, հարստացել է հաջող սպեկուլյացիայի շնորհիվ: Մաքեյը, կրկնելով Բեքմանին, գրել է.
Հոլանդական արխիվների հետազոտություններն այդ կարծիքը չեն հաստատում. Հաառլեմում, Եվրոպայի վարդակակաչային մայրաքաղաքում, վարդակակաչի մոլուցքի ժամանակ մասնակցել է 285 անուն առ անուն հայտնի մարդիկ. Ամստերդամում ընդամենը 60, Էնկհաուզենում՝ 25: Բոլոր այդ մարդիկ ունևորներ էին, որոնք զբաղվում էին առևտրով։ Նրանց շարքում չկային ոչ մի ազնվական, ոչ մի լակեյ, ոչ էլ լեգենդար ծխնելույզ մաքրողներ. այդ ցուցակի մեջ առաջավորները ձեռնարկատերերն էին։ Նրանց մեջ չկային նաև օլիգարխիայի ներկայացուցիչներ. սիրողական ծաղկաբույծ Ադրիան Պաուվը, որն օլիգարխ էր, գերադասում էր մնալ ստվերում և չմասնակցել սպեկուլյացիաներին։ Միջին դասի ծաղկաբույծները, հակառակ, ակտիվորեն մասնակցում էին սոխուկների վերավաճառությամբ։ Նրանցից մեկը, որին անմահացրել է Ռեմբրանդն իր կտավում, նույնիսկ ազգանունը{{{efn|Հոլանդացիները XVII դարասկզբին հիմնականում ազգանուններ չունեին. լրիվ անունը կազմված էր ավազանի (մկրտության) անունով և հայրանունով։}} դարձրել է Տուլպ (Tulp, վարդակակաչ) և տունը զարդարել իր նկարած «վարդակակաչե» գերբով։
Վարդակակաչի մոլուցքով ակտիվորեն զբաղվողների (bloemisten) ցուցակը մանրամասնորեն նայելուց երևում են մի քանի միմյանց հետո միահյուսված ցանցեր կամ «բներ»։ Վարդակակաչների հանդեպ մոլուցքը սովորաբար միավորում էր մարդականց ոչ միայն միևնույն շրջանակից, այլև իրար լավ ճանաչող մարդկանց՝ մոտ և հեռու բարեկամներ, միևնույն փողոցում ապրողներ, միևնույն եկեղեցու ծխականներ և այլն։ Գրականության ժամանակակից հեղինակները ընթերցողին հռետորական հարց են տալիս. «Ինչու՞ է կալվինականության խիստ համայնքը խրախուսել այդ խելացնորությունը», հաշվի չառնելով, որ վարդակակաչի մոլուցքով զբաղվողների շարքում եղել են շատ մեննոնականներ, որոնք կալվինիզմի ընդդիմությունն էին. 1620-ականներին տեղի ունեցած հայտնի վարդակակաչների աճուրդը Ամստերդամում կայացել է «Մենոննականների ամուսնություն» (De Menniste Bruyloft) պանդոկում։ Իրավիճակն այնպես էր դասավորվել, որ հոլանդացին չէր վստահում այլ քաղաքի մրցակցին, սակայն հարևանների և բաժակակիցների կարծիքը նրա համար դառնում էր անվիճելի հեղինակություն։
Պատմաբանների տեսանկյունից՝ նրանք, որոնք այլ հռետորական հարց են տալիս՝ «Ինչպե՞ս պատահեց, որ ռացիոնալ և տնտեսող հոլանդացիները անսպասելի մասնակից դարձան վարդակակաչային սպեկուլյացիաներին», կամա թե ակամա XVII դարի մարդկանց վերագրում են Վիկտորյական դարաշրջանի վարքի ստերեոտիպներ։ 1630-ական թվականների հոլանդացիները, որոնք կես դար պայքարում էին Իսպանիայի դեմ անկախության և կրոնական ազատության համար, քիչ էին նման XIX դարի բուրժուաներին։ Իրականում, բոլոր դասի հոլանդացիներին բնորոշ էր խնայողության մոլուցքը և հարստության կուտակումը. նույնիսկ աղքատ արհեստավորները ամեն տարի մի քանի տասնյակ գուլդեն էին առանձնացնում։ Ամստերդամի բանկի հարուստ ավանդատուները հընթացս հինգ տարիների՝ 1633-1638 թվականների, ոսկու և արծաթի դեպոզիտների քանակն ավելացրին 60 %-ով։ Սակայն խնայողությունը տարօրեն կերպով զուգակցվում էր նաև հոլանդացիների՝ մոլեխաղերի հանդեպ մոլուցքով և ընդհանրապես խիզախելու պատրաստակամությունով։ Հոլանդական համայնքը երիտասարդ էր ոչ միայն պատմականորեն, այլ նաև ֆիզիկապես. ժողովրդագրական կառուցվածքում տիրապետող էր երիտասարդությունը՝ պետության հիմնադիրների երեխաներն ու թոռները և բազմաթիվ ներգաղթյալները։ Հազարավոր հոլանդացիներ ամեն տարի ուղևորվում էին ծովից անդին, հարուստ առևտրականները ֆինանսավորում էին գաղութային արշավներն ու պոլդերների չորացման ռիսկային նախագծերը, Երեսնամյա պատերազմի ողջ ընթացքում մեկուկես միլիոն բնակչություն ունեցող ազգն ուներ հարյուրհազարանոց բանակ։ Վարդակակաչի մոլուցքի բռնկման պահին երկրի տնտեսությունն աննախադեպ աճ էր արձանագրել, սակայն յուրաքանչյուր հոլանդացու կյանքը, ինչպես որ միջին դարերում, վտանգի տակ էր։ 1623-1625 թվականներին Նիդերլանդներում բռնկվեց ժանտախտի համաճարակ, 1635 թվականին ժանտախտը կրկին վերադարձավ գերմանական զորքերի հետ։ Այդ թվականին Լեյդենում մահացավ 14 502 մարդ՝ բնակչության մեկ երրորդը, իսկ Հաառլեմում ժանտախտից մահացությունն իր բարձրակետին հասավ 1636 թվականին։ Համաճարակի և վարդակակաչի մոլուցքի զուգադիպությունը պատահական չէր։ Պատերազմը և ժանտախտը, մոտակա մահվան սպառնալիքը հոլանդացուն դարձրին ռիսկին դիմակայող. հանվեցին բարոյական վերջին արգելքները, որոնք զսպում էին նրանց անխելամիտ սպեկուլյացիայից:
Առևտուր օդով
Վարդակակաչի մոլուցքի առաջին նշանները հայտնվեցին 1633 թվականին Արևմտյան Ֆրիսլանդիայում, Հաառլեմի վարդակակաչի ֆերմաներից և Ամստերդամի մեծ փողերից հեռու։ 1633 թվականի ամռանը, ինչպես գրում է ժամանակագիր Թեոդոր Վելիուսը, վարդակակաչի գներն այնքան աճեցին, որ Հորնի բնակիչներից մեկը փոխանակել է իր քարաշեն տունը վարդակակաչի երեք սոխուկի հետ, իսկ դրանից հետո տեղի ֆերմերներից մեկը սոխուկներով է փոխանակել իր տնտեսությունը։ Ամեն գործարքում անշարժ գույքի արժեքը կազմում էր ոչ ավելին՝ քան հինգ հարյուր գուլդենը։ Նախկինում հոլանդացիները սոխուկներ էին գնում գումարով, իսկ 1633 թվականից որպես գումար սկսեցին հենց սոխուկները ծառայել։ Տնտեսագետ Էռլ Թոմփսոնը գրում է, որ հնարավոր է, որ շուկան լարված է եղել ներքին պահանջարկից, իսկ 1632 թվականի ապրիլին Յոհան Տիլիի մահից հետո գերմանական հողերում կրկին ժամանակավոր անդորր ստեղծվեց և գերմանացի ազնվականները վերստին սկսեցին հոլանդացիներից շքեղության իրեր գնել։ Բրիտանաամերիկացի պատմաբան Սայմոն Շաման հնարավոր է համարում, որ բորսայական սպեկուլյացիան բորբոքել են այգեգործ-սելեկցիոներները, որոնք 1634 թվականին շատ նորույթներ ստեղծեցին։ Շուկայի նախկին ֆավորիտների գները իջան. իջավ նաև շուկա մուտք գործող նոր մասնակիցների շեմը։ Առևտրականների քանակը կտրուկ մեծացավ, երկու տարվա ընթացքում վարդակակաչի բիզնեսը որակական փոփոխության ենթարկվեց։
1634-1635 թվականների կարևոր նորամուծություններից էր գնում-վաճառում գործարքից անցումը դեպի ֆյուչերսային առևտուր։ Նիդերլանդների պայմաններում վարդակակաչները ծաղկում են ապրիլ-մայիսին. ամռան սկզբին ծաղկաթափ եղած վարդակակաչների սոխուկները նոր սերունդ են տալիս և մահանում։ Երիտասարդ սոխուկները ամռան կեսերին հանում են և ցանում նոր տեղում ուշ աշնանը։ Գնորդը կարող է ձեռք բերել երիտասարդ սոխուկներ հուլիսից հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում. փորել և ցանել արմատակալած սոխուկները չի կարելի: Որպեսզի շրջանցեն բնության սահմանափակումները, 1634 թվականի աշնանը հոլանդացի այգեգործները սկսեցին հողի մեջ գտնվող վարդակակաչների սոխուկների վաճառքով զբաղվել՝ պարտավորվելով գնորդին հաջորդ ամռանը հանձնել հողից հանված սոխուկները։ Հաջորդ սեզոնին, 1635 թվականի աշնանը, հոլանդացիներն անցում կատարեցին սոխուկներով գործարքներից դեպի պայմանագրով գործարքների։ Սպեկուլյանտները միմյանց վերավաճառեցին նույն սոխուկների անդորրագրերը. ըստ ժամանակակցի՝ «առևտրականները վաճառում էին այն սոխուկները, որոնք իրենց չէին պատկանում»։ Անընդհատ գնաճի հետևանքով այդ գործարքները վաճառականներին մեծ շահույթ էր ապահովում։ Այդ անդորրագրերի վաճառքը հնարավոր էր միայն հաջորդ տարում այն պայմանով, որ վերավաճառած սոխուկները կաճեին և չէին վերասերվի, ինչպես նաև գործարքների բոլոր մասնակիցները կկատարեին իրենց պարտավորությունները։ Նույնիսկ մեկ մասնակցի հրաժարումը գործարքից՝ կհանգեցներ ամբողջ շղթայի փլուզմանը։ Գործարքների ապահովումն իրականացնում էր նոտարը և հարգված քաղաքացիների (borgen) երաշխավորումը։ Հաճախ վաճառականները գնորդներից կանխավճար էին վերցնում՝ կամ գումարի տեսքով, կամ՝ բնամթերքի։ Որպեսզի խուսափեին գործարքների չկատարելուց, որպես պաշտպանություն էր ծառայում «ընտանիքների» գործնական էթիկան։
Հոլանդացիները նման սպեկուլյացիաներն անվանել են windhandel ծովային տերմինով, որը թարգմանաբար նշանակում է «առևտուր օդով»: Ֆյուչերսները հոլանդացիներին լավ ծանոթ էին. ձկան և ցորենի ֆյուչերսային գնումները հայտնի էին դեռևս XVI դարի կեսերից։ XVII դարի սկզբին ֆյուչերսները գյուղատնտեսական և գաղութային ապրանքների առևտրով իրենց դիրքերն ամրապնդեցին Ամստերդամի բորսայում, սակայն խոշոր խաղացողների ստվերում էին միշտ մնում։ 1609-ից 1610 թվականներին արկածախնդիր Իսաակ լը Մերը ֆյուչերսային գործարքներով փորձ ձեռնարկեց կազմաքանդել Հոլանդական արևելահնդկական կազմակերպության արժեթղթերի կուրսը։ Լը Մերի խարդախության ձախողումից հետո պետությունը հայտարարեց, որ գումարով չերաշխավորած արժեթղթերով գործարքներն ապօրինի են, իսկ հետո, մի քանի անգամ, կրկին երկարաձգեց արգելքը հատուկ ցուցումներով։ Հայտնի չէ, տարածվել է՞ այդ արգելքը կենդանի բույսերի առևտրի վրա, թե չէ, սակայն ընդհուպ մինչև 1637 թվականի գարունը պետությունը չի խառնվել այդ վաճառքին։
1634 թվականի դեկտեմբերին տարեգրքերը արձանագրել են, որ տեղի է ունեցել անցում վարդակակաչի ամբողջական սոխուկների վաճառքից դեպի ասերով (aas, հոգն. թիվ՝ azen, 1 աս = մոտավորապես 0,05 գրամ) վաճառքը։ Սկզբից ծաղկաբույծները կիրառում էին ասերով գնագոյուցումը, որպեսզի եկամուտ ստանային սոխուկների տարեկան աճից (հայտնի է դեպք, երբ թանկարժեք սոխուկը մեկ սեզոնի ընթացքում մեծացել է՝ 81 ասից հասնելով մինչև 416 ասի)։ 1635 թվականի աշնանը սոխուկների հետ կապված գրեթե բոլոր գործարքները կատարվել են ասերով, իսկ հետո այդ պայմանական միավորը սկսեց իր «ինքնուրույն կյանքը»։ Հայտնվեցին «հազար ասով» գործարքներ դուստր սոխուկների համար, ինչպես նաև գործարքներ սոխուկների փայով՝ արտահայտված ասերով և ածանցյալ գործիքներով։ Երբեմն վարդակակաչային պայմանագրերը դառնում էին ըստ էության ապահովագրական գործարքներ։
1636 թվականի ամռանը առևտրի հին համակարգը, որն իրականացվում էր ծաղկաբույծների և պատկառելի սիրողականների կողմից, լրացվեց և սպեկուլյացիա կատարող նոր մասնակիցները շատացան (նրան թիվը, ինչպես նշվում է «Զրույցներում», նույնպես մեծ չէր): Հաառլեմում, Լեյդենում և մոտ տասը այլ քաղաքներում ստեղծվեցին «կոլեգիաներ» (collegien)՝ տեղի վարդակակաչամանների ակումբներ, որոնք ստեղծվեցին տարերայնորեն և Ամստերդամի բորսայի ծաղրապատկերումն էին։ Հնարավոր է, որ առաջին կոլեգիաները գործում էին ծխական եկեղեցիների տանիքի տակ, իսկ հետո վարդակակաչամաններն իրենց դիրքերն ամրապնդեցին հյուրանոցներում և պանդոկներում, ինչպես նաև Հաառլեմի արվարձանների պոռնկատներում: Սիրողական հարուստները կոլեգիաներում հազվադեպ էին հանդես գալիս. հիմնական անդամները տեղի աղքատ բնակչությունն էր, որոնք իբրև թե եկամտաբեր խաղի մեջ էին ուզում մտնել փորձառու սպեկուլյանտների հետ։ Հազվագյուտ ու թանկ սոխուկները նրանց գրպանի համար չէր, ուստի կոլեգիաներում առևտուր էին անում հիմնականում շարքային, ոչ թանկ սորտերով (vodderij, բառացի՝ աղբ)։ Հենց կոլեգիաների շուրջ էլ 1636-1637 թվականների ձմռանը ձևավորվեց ոչնչով չհիմնավորված աժիոտաժը, որը, ըստ Փիթեր Գարբերի, Մայքլ Դեշի և այլոց կարծիքի՝ իսկական «մանիա» էր։
Առևտուրը տեղի անհրաժեշտություն էր պահանջում, ուստի կոլեգիաները հիմնվում էին միայն խոշոր, մարդաշատ հաստատություններում, ինչպես օրինակ՝ ամստերդամյան «Մենոնիթյան ամուսնությունը» կամ հաառլեմյան «Ոսկե խաղողահատիկը» (De Gulde Druyf): Կոլեգիաները հավաքվում էին շաբաթական երկու-երեք անգամ. վարդակակաչամանիայի սկզբից ամեն մի «առևտրային սեսիա» տևում էր մեկ ժամ, իսկ 1636-1637 թվականների ձմռանը կոլեգիաները տևում էին գրեթե շուրջօրյա։ Կոլեգիաների բոլոր գործողություններն ուղեկցվում էին ճոխ գինարբուքներով, Մաքեյի հիշատակած «Ամբոխի ամենատարածված մոլորություններն ու խելագարությունը» ձևավորվում էին վարդակակաչամանների մշտական հարբեցողության հետևանքով։ Առևտրի ընթացակարգ ծաղրանմանակում էր Ամստերդամի բորսային։ Գնորդները «հավաստագրում» էին ստորագրված պայմանագրերը վաճառողների հետ խորհրդանշական՝ «գինու համար նախատեսնված» (wijnkoopsgeld, երեք գուլդենից ոչ բարձր) գումարով։ Վաճառողները, որպեսզի հրապուրեին գնորդներին ակնհայտ ստրկական գործարքներին, կարող էին գնորդներին «խրախուսադրամ» վճարել՝ յուրօրինակ մի կաշառք, որը մի քանի անգամ գերազանցում էր նախնական գինը։ Շատ հաճախ էին գնորդները գործարքներ կատարում հենց այդ «պարգևավճարի» համար՝ չմտածելով հետևանքների մասին։ Կոլեգիաներում ոչ ոք չէր հետաքրքրվում գնորդների վճարունակության և ապրանքները ներկայացնելու ունակության մասին. այստեղ գործում էր բաց, ոչ մեկի կողմից չվերահսկվող «օդի վաճառք»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նիդերլանդների պատմություն Կատեգորիա:Քաղաքային լեգենդներ Կատեգորիա:Ծաղկաբուծություն
Իսոսի ճակատամարտ (194)
Նախապատմություն
Պեսցենիոս Նիգերը Սիրիայի հռոմեական կառավարիչն էր, որը Պերտինաքսի սպանությունից հետո իր զորքերի կողմից հռչակվել էր կայսր, ինչպես տեղի էր ունեցել Սևերոսի դեպքում։
Կիզիկոսի և Նիկեայի ճակատամարտերում 193 թվականին պարտություն կրելուց հետո Նիգերի զորքը հաջողությամբ նահանջել է դեպի Տավրոսյան լեռնահամակարգ, որտեղ սկսել է պաշտպանել Կիլիկիայի դարպասները։ Այդ ժամանակ Սևերոսի զորքերի հրամանատար Տիբերիոս Կլաուդիոս Կանդիդոսին փոխարինեց Պուբլիոս Կոռնելիոս Անուլինոսը, քանի որ Տիբերիոսը չէր կարողացել թույլ չտալ հակառակորդի հաջող նահանջ ։
Ճակատամարտ
Մինչև Նիգերի զորքերը քարանետ մեքենաների միջոցով հարվածներ էր հասցնում, Սևերոսի զորքերը նախահարձակ են լինում։ Ըստ Դիոն Կասսիոսի՝ Սևերոսի լեգեոնները օգտագործում էին «կրիա» ռազմավարությունը՝ վահանները միացնելով պաշտպանում էին և՛ իրենց, և՛ իրենց քարանետներին (ամեն դեպքում, թվում է, որ դա իրական «կրիա» չէր, որն օգտագործվում էր պաշարումների ժամանակ)։ Նույն պահին Սևերոսի հեծելազորը թիկունքից հարվածում է հակառակորդին ։ Ճակատամարտը բարդ էր, սակայն այն ավարտվեց Սևերոսի հաղթանակով, Նիգերը փախավ Անտիոք։ Հանկարծակի սկսված ամպրոպը որոշակի դեր է ունեցել Նիգերի զինվորների մարտական ոգու անկման գործում, քանի որ այն վերագրվում էր աստվածային միջատությանը ։
Ճակատամարտի վայրում կանգնեցվել է հաղթական կամար, որը խորհրդանշում է Սևերոսի հաղթանակը ։
Արդյունք
Եթե Արևելքի իշխանության համար պայքարող երկու հակառակորդների թշնամանքը ավարտվեց ռազմի դաշտում, ապա Բյուզանդիոն քաղաքը Սևերոսի ուժերի պաշարմանը դիմադրեց մինչև 196 թվականը` հույս ունենալով, որ Սևերոսի մյուս հակառակորդը՝ Բրիտանիայի, Գալլիայի ու Իսպանիայի կառավարիչը՝ Կլոդիոս Ալբինոսը, Արևմուտքում հաղթանակ կտանի ընդդեմ Սևերոսի։ Սակայն Լուգդունիումի ճակատամարտում տեղի է ունենում հակառակը։ Արդյունքում Սևերոս Սեպտիմիոսը ավարտում է քաղաքացիական պատերազմները և դառնում միահեծան կայսր։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:194 Կատեգորիա:Հին Հռոմի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Հռոմեական կայսրության ճակատամարտեր Կատեգորիա:190-ականները Հռոմեական կայսրությունում Կատեգորիա:Սեպտիմիոս Սևերոս Կատեգորիա:Պեսցենիոս Նիգեր
Ի՞նչ կոչել այս սերը 2
Ի՞նչ կոչել այս սերը 2 (इस प्यार को क्या नाम दूं?-एक बार फिर), հնդկական հեռուստասերիալ, որը ցուցադրվել է 2013 թվականի օգոստոսի 26-ից մինչև 2015 թվականի հունիսի 13-ը հնդկական Star Plus հեռուստաընկերության եթերում։ Այն «Ի՞նչ կոչել այս սերը» հեռուստասերիալի շարունակությունն է, սակայն նոր սյուժեով, նոր դերասանական կազմով և կերպարներով։
Սյուժե
Թեթևամիտ Աստղան մի աղջիկ է, ով պատրաստ է ամեն ինչ անել իր սիրելիների և նրանց միջև լավ հարաբերությունների համար։ Մյուս կողմից Շլոկը ավելի շատ հավատում է հարստությանը, քան հարաբերություններին ։ Նա ունի վատ անցյալ, որը ստիպում է ատել աղջիկներին և իր մորը։ Միջոցառման ժամանակ Աստղան տոմսեր է ստանում Շլոկի աշխատողի կողմից, ով նրան շփոթել էր մեկ ուրիշի հետ։ Շոուի վերջում Շլոկը մեղադրում է նրան։ Շլոկը մի շարք իրադարձություններից հետո վերադառնում է տուն և նորից հանդիպում Աստղային։ Աստղայի հայրը նրան ստիպում է ներողություն խնդրել։
Աստղան հասկանում է, որ սիրում է Շլոկին և ցանկանում է, որ նա նույնպես սեր խոստովանի։ Աստղան մտածում է, որ նրանք ստեղծված են իրար համար, բայց ավելի ուշ` Անջալիի դիտողություններից հետո, նա որոշում է թաքցնել իր սերը և հեռու մնալ Շլոկից։ Ավելի ուշ Շլոկը խոստովանում է, որ սիրում է Աստղային։ Նրանք ամուսնանում են, երբ Շլոկը հայտարարում է, որ Աստղան իր ապագա կինն է։ Շլոկի մայրը, խիստ կին լինելով, փորձում է հարսնացուին փոխել այնպես, որ ենթարկվի իր բոլոր հրամաններին։ Բայց իրենց առաջին ամուսնական գիշերը Շլոկը հասկանում է, որ չի սիրում Աստղային։ Նա չի կարող այդ մասին պատմել իր ծնողներին։ Շլոկը մեղադրում է Աստղայի հորը կաշառակերության մեջ, ինչի արդյունքում Աստղայի հորը ձերբակալում են։ Աստղան կարծում է, որ հորը ձերբակալել են Շլոկի դավադրության պատճառով։ Աստղան բոլորին հայտնում է, որ Շլոկը ամիսներ շարունակ նրան շանտաժի է ենթարկել։ Նա բարկանում է և դիմում դատարան` ամուսնալուծության դիմումով։ Բայց Շլոկի հայրը կաշառում է դատավորին։ Դատավորը հաջորդ նիստը նշանակում է վեց ամիս հետո, իսկ այդ ընթացքում Աստղային հրամայում ապրել Շլոկի հետ։
Աստղան որոշ ժամանակ անց հասկանում է, որ Շլոկը լավ մարդ է, ում անցյալը ստիպել է նրան դառնալ գոռոզ։ Աստղան փորձում է փոխել նրան։ Շուտով նա իմանում է, որ Շլոկը սիրահարված է եղել Սվաթի անունով մի աղջկա։ Նրանք ինչ-ինչ պատճառներով բաժանվել են և դրանից հետո Շլոկը ատում է և չի հավատում կանանց։ Աստղան ցանկանում է իմանալ նրանց սիրո պատմության մասին և հարցնում է Անջալիին ու Վարադին` Սվաթիի մասին։ Նրանք Աստղային ասում են, որ նա չփորփրի այդ պատմությունը, քանի որ դրանից Շլոկը ցավ է ապրում։ Նամակ է գալիս Նիրանջանի մտերիմ ընկերոջ աղջկա՝ Ադիթիից։ Սկզբում թվում է, թե նա ակտիվ և նազելի աղջիկ է, հետո պարզվում է, որ նա եկել է Շլոկից վրեժ լուծելու։ Նա ցանկանում է վնասել Շլոկին և տարբեր ճանապարհներով փորձում է սպանել Աստղային, սակայն Շլոկը փրկում է նրան։
Շուտով Աստղան հասկանում է, որ Ադիթին է սպանության փորձերի հեղինակը, բայց չի հասկանում պատճառը։ Ադիթին նույնպես հասկանում է, որ Աստղան գիտի, թե ով է սպանության փորձերի հեղինակը։ Աստղան փաստեր է հավաքում Ադիթիի դեմ և փորձում է բացահայտել նրա իրական դեմքը։ Բայց Ադիթին ձախողում է նրա պլանները։ Ոչ ոք չի հավատում Աստղային, այդ թվում նաև Շլոկը։ Ադիթին շարունակում է նրան սպանելու ծրագիրը և ի վերջո առևանգում է Աստղային։ Շլոկը շատ է մտահոգվում Աստղայի համար և Վարադի հետ փորձում է գտնել նրան։ Այդ ժամանակ Ագնիհոթրի ընտանիքի մնացած անդամները իմանում են, որ այդ ամենի հետևում կանգնած է Ադիթին։ Շլոկը գնում է նրա հեռախոսի հետևից և հասնում այնտեղ, որտեղ պահում էին Աստղային։ Այն պահին, երբ Ադիթին հրացանը պահել էր Աստղայի վրա և պատրաստվում էր քաշել ձգանը, Շլոկը գալիս ու փրկում է նրան։ Նա հարցնում է Ադիթիին, թե ինչու՞ է նա այդպես վարվում։ Նա խնդրում է Աստղային և Շլոկին, որ հետևեն իրեն և Շլոկը շոկի է ենթարկվում տեսնելով մի կողմում պառկած անդամալույծ Սվաթիին։ Ադիթին ասում է, որ նա Սվաթիի քույր Գայաթրին է և վրեժ է ուզում լուծել նրանից, քանի որ նա է մեղավոր Սվաթիի այս վիճակի համար։ Ոստիկանները ժամանակին հասնում և ձերբակալում են Գայաթրիին, բայց Աստղան ասում է, որ ազատ արձակեն նրան։ Հետո Սվաթին մահանում է, քանի որ նրա առողջական վիճակը ծանրացել էր։
Շուտով Շլոկը հասկանում է, որ սիրում է Աստղային և խոստովանում է իր սերը։ Նրանք երջանիկ լինելով` օրինականացնում են իրենց ամուսնությունը։ Շուտով Աստղան իմանում է, որ Նիրանջանը իսկական չարագործ է, ով ստիպում է Անջալիին անել այն ամենը, ինչ նա կասի։ Նա երդվում է ինքն իրեն, որ ջրի երես կհանի նրա մասին ճշմարտությունը։ Վարադը հարաբերությունների մեջ է Մանսի անունով աղջկա հետ, ով չի հավատում ամուսնությանը, բայց հավատում է ընկերությանն ու սիրուն։ Շլոկը և Աստղան ռոմանտիկ կյանք են վարում, ինչը բարկացնում է Նիրանջանին։ Շլոկը նորից սկսում է հաճախ բարկանալ Աստղայի վրա, քանի որ կուրորեն հավատում է հոր խոսքերին։ Աստղան բացահայտում է Նիրանջանի մասին ճշմարտությունը Շլոկին, սակայն նրան չի հաջողվում ապացուցել այդ։ Շլոկը բորբոքվում է Աստղայի դեմ և բաժանում տունը երկու մասի ու հրամայում է նրան մնալ տան մի մասում։ Այս ժամանակ Անջալին նույնպես միանում է Աստղային։
Կալինդին ամուսնացած է եղել Փրաբհակար Ջոշի անունով մարդու հետ և Անկուշ անունով տղա է ունեցել, ում մասին ոչինչ չգիտի։ Փրաբհակարն իր ամբողջ ունեցվածքը գրել է Կալինդիի անունով՝ իր մահից առաջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հնդկական կինեմատոգրաֆիա
Ստեֆան Ժերոմսկի
Ստեֆան Ժերոմսկի (Stefan Żeromski, ), լեհ գրող, թատերագիր, հրապարակախոս
Կենսագրություն
Ստեֆան Ժերոմսկին ծնվել է Ստրովչինա գյուղում։ Մանկության տարիներն անց է կացրել 1863 թվականի ապստամբության ավանդույթներով լի վայրերում, որոնք իրենց ազդեցությունն են թողել նրա գրական առաջին գործերի վրա։ Միջնակարգ կրթությունն ստացել է Կելցեի ռուսական դպրոցում, որը նկարագրել է իր «Սիզիֆյան աշխատանք» վեպում։ Այնուհետև սովորել է Վարշավայի անասնաբուժական ինստիտուտում։ 1889 թվականից աշխատել է որպես մասնավոր ուսուցիչ։ 1880-ական թվականներին սկսել է գրական գործունեությունը։ 1892 թվականին ճամփորդել է Վիեննայում, Ցյուրիխում, Մյունխենում։ 1892-1896 թվականներին աշխատել է որպես գրադարանավար, եղել է Ռապերսվիլի լեհական ազգային թանգարանի (Շվեյցարիա) գրադարանավարը, 1897-1904 թվականներին աշխատել է Վարշավայի Զամոյսկիների գրադարանում։ Պոեզիայի առաջին ժողովածուները հրատարակել է 1895 թվականին ։ 1906 թվականին ուղևորվել է Իտալիա, 1908 թվականին ձերբակալվել է ագիտացիոն գործունեության համար։ Ազատ արձակվելուց հետո՝ 1912 թվականին, բնակվել է Փարիզում։ Լեհաստան վերադառնալով՝ ապրել է Կրակովում և Զակոպանեում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում միացել է Յուզեֆ Պիլսուդսկու լեգիոնին, սակայն շուտով լքել է այն։ 1914 թվականին Յան Կասպրովիչի հետ միասին Զակոպանեում հիմնադրել է գաղտնի քաղաքական կազմակերպություն, որը քարոզել է բոլոր լեհական հողերի միավորման գաղափարը։ Մասնակցել է տարբեր քաղաքական, հասարակական, մշակութային արշավների, նախաձեռնել է Լեհաստանի գրականության ակադեմիայի ստեղծումը, հիմնադրել է Լեհաստանի Գրական ակումբը (Polski Klub Literacki)։
1924 թվականին առաջադրվել է Գրականության Նոբելյան մրցանակի, որը ստացել է Վլադիսլավ Ստանիսլավ Ռայմոնտը։ 1925 թվականին ստացել է պետական գրական մրցանակ «Քամին ու ծովը („Wiatr od morza“) ստեղծագործության համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ գրողներ Կատեգորիա:Լեհ թատերագիրներ Կատեգորիա:Լեհ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Լեհ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Լեհ հեղափոխականներ
Բադի մուվի
Ինչպես նշում է կինոյին նվիրված բացատրական բառարանի հեղինակ Իրա Կյոնիգսբերգը, «այս ֆիլմերը փառաբանում են տղամարդկանց ընկերության ուժն ու ազնվությունը և միևնույն ժամանակ նվազեցնում կանանց միջև առկա ընկերական հարաբերությունների կարևորությունը։ Զանգվածային մշակույթում տղամարդկանց ընկերության թեմային միշտ առանձին ուշադրություն է դարձվել սկսած Ջեյմս Ֆենիմոր Կուպերի վեպերից և վերջացրած գարեջրի գովազդային հոլովակներով» ։
Ըստ Journal of Popular Film and Television ամսագրի մեկնաբան Ֆիլիպ Գեյթսի՝ ընկերության մասին ֆիլմը ծնվել է 1970-ական թվականներին, որպես պատասխան ֆեմինիստական շարժմանը։ «Հավասարության ձգտելու համար կանանց պատժելու նպատակով ընկերական ֆիլմը զրկում է նրանց պատմության մեջ կենտրոնական դերից՝ տղամարդու և կնոջ միջև ավանդական ռոմանտիկ փոխհարաբերությունները փոխարինելով երկու տղամարդու միջև բարեկամական հարաբերություններով։ Կինը՝ որպես սիրային հետաքրքրության օբյեկտ, բոլորովին անհետանում է պատմության կառուցվածքից» ։
Բադի մուվի ժանրի լավագույն նմուշներ են այնպիսի ֆիլմեր, ինչպիսիք են ոստիկան ընկերների մասին պատմող «Տանգոն և Քեշը», «Պիկ ժամ» (1998), «Վերջին բոյսկաուտը» (1991) , «Վատ տղաները» (1995) , «Մահացու զենք», «Բացեք, ոստիկանությունն է»։ Երբեմն ֆիլմում կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում հանցագործ ընկերները, օրինակ՝ «Բուտչ Կեսսիդին և Սանդենս Քիդը», «Խարդախություն» (1973), «Կորցնելու ոչինչ չկա» (1997), «Ավազակները», «Մեծ խաղագումար» (2000)։ Սակայն բադի մուվի ժանրի ֆիլմերի շրջանակը չի սահմանափակվում, ընկերական ֆիլմի տարրեր առկա են կատակերգություններում («Անհաջողակ» (1981), «Հիմարը և ավելի հիմարը» (1994) , «Անհաջողակները» (2003), «Հայրիկները», «Փախստականները» (1986), «Ա՜խ, այս գիտությունը», «Որտեղ է իմ մեքենան, տղա», «Superbad») և դրամաներում («Մի շղթայով կապվածները», «Փախուստ Շոուշենկից», «Բախելով երկնքի դռները», «Կեսգիշերային կովբոյ», «Անձրևի մարդը») և նույնիսկ մուլտֆիլմերում «Բոլոր շներն ընկնում են դրախտ», «Խաղալիքների պատմություն», «Կար-չկար մի շուն», «Սպունգ Բոբ Քառակուսի Տաբատիկ» ։ Խորհրդային ​​և ռուսական կինոյի նմուշներից շատերը կարող են դասակարգվել նաև բարեկամական կինոյի ժանրում. առավել հայտնի օրինակներից են՝ «Զգուշացիր ավտոմեքենայից», «Հանդիպման վայրը փոխել չի կարելի», «Բրիգադա», «Երկու մարտիկ», «Կազանի որբուկը»:''
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կինոյի ժանրեր
1–ին գվարդիական հետևակային դիվիզիա (Գերմանական կայսրություն)
1–ին գվարդիական հետևակային դիվիզիան (1. Garde-Infanterie-Division) Պրուսական թագավորության, իսկ հետագայում ՝ Գերմանական կայսրության բանակի զորամիավորում էր։ Այն տեղակայված էր Բեռլինում։
Մարտական ուղին
Ստեղծվել է 1818 թվականի սեպտեմբերի 5–ին։ Այդ ժամանակ Պրուսական բանակի բրիգադները, որոնք նախկինում խմբավորված էին կորպուսների մեջ, վերածվում էին դիվիզիաների։ Պրուսական գվարդիայի հետևակային գնդերը և հրետանային մարտկոցները միավորվեցին Գվարդիական դիվիզիայի մեջ ։
Կայսերական Գերմանական բանակը մինչև 1918 թ․
Դիվիզիան մտնում էր Գերմանական կայսերական գվարդիայի կորպուսի մեջ։ I Համաշխարհային պատերազմի սկսվելու պահին դիվիզիայի հրամանատարն էր գեներալ–լեյտենանտ Օսկար ֆոն Հուտիերը։
Դիվիզիայի անձնակազմի թիվը կազմում էր 18․000 զինծառայող։ Դիվիզիան ենթակա էր Գերմանական կայսրության գվարդիական կորպուսին։ Այս դիվիզիան մտնում էր Բեռլինի կայազորի մեջ։
Դիվիզիան մասնակցել է I Համաշխարհային պատերազմին։
Կազմացրվել–լուծարվել է 1919 թվականի ապրիլի 30–ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի հետևակային դիվիզիաներ I համաշխարհային պատերազմում Կատեգորիա:1818 թվականին ստեղծված զորամիավորումներ
Հիմելքրոն
Գտնվում է Վերին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Մտնում է Կուլմբախ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 3496 մարդ է (2009 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով )։ Զբաղեցնում է 23,05 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 4 77 121։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 3 գյուղական համայնքների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Տղամարդը խոհանոցում
Տղամարդը խոհանոցում (Հանգըլ밥상 차리는 남자,ԿնՌ Bapsang Charineun Namja, Man in the Kitchen)ՙ 2017 թվականին հրապարակված Հարավկորեական հեռուստասերիալ է Չհվե Սու Յոնգի, Օն Ջու-վանի, Սի Հյո-րիմի և Պարկ Ջին-վուի մասնակցությամբ։ Սերաները հրապարակվում են ամեն կիրակի MBC ալիքով ժամը 8:45 p.m. միինչև 10:00 p.m.։ Նոյեմբերի 12-ից այն հրապարակվում է ամեն կիրակի ժամը 8:45 p.m. մինչև 11:00 p.m։
Սինոփսիս
Լի Րու-րին (Չհվե Սու Յոնգ) փորձում էր աշխատանք գտնել խոշոր ընկերությունում, սակայն նրան դա չէր հաջողվում։ Նա այդքան էլ լավ հարաբերություների մեջ չէր իր խիստ հայրիկի հետ։ Լի Րու-րին որոշում է հեռանալ և գնալ Գուամ։ Այստեղ նա հանդիպում է Ջունգ Տա-յունգին (Օն Ջու-վան), ով հայտնի էր YOLO մականունով։ Նա շրջագայել էր ամբողջ աշխարհով և իր համար կարևոր էր միայն իր երջանկությունը, սակայն նա ուներ իր զգացմունքային վերքերը։ Ջունգ Տա-յունգին հանդիպելուց հետո Լի Րու-րի կյանքը փոխվում է։
Դորոթի Արզներ
Դորոթի Էմմա Արզներ (Dorothy Emma Arzner, ), ամերիկացի ռեժիսոր։ Նրա ռեժիսորական կարիերան գեղարվեստական լիամետրաժ ֆիլմերում ընդգրկում է 1921-ական թվականների վերջից 1940-ական թվականների սկզբի շրջանը։ Այս ամբողջ ընթացքում եղել է միակ կինը, որն աշխատել է այս ոլորտում։
Վաղ կյանք և կարիերա
Դորոթի Արզները ծնվել է Սան Ֆրանցիսկոյում, մեծացել Լոս Անջելեսում, որտեղ նրա հայրն ունեցել է ռեստորան, ուր այցելել են բազմաթիվ հոլիվուդյան նշանավոր մարդիկ։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Հարավային Կալիֆոռնիայի համալսարան՝ բժիշկ դառնալու մտադրությամբ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, սահմանագծում բուժքույր աշխատելու համար թողել է ուսումը։ Պատերազմի ավարտից հետո, Դորոթին որոշել է չշարունակել ուսումը, և, կինոստուդիա կատարած այցից հետո որոշել է սկսել ռեժիսորի կարիերա։
«Paramount»-ում Արզները նկարահանել է իր առաջին ձայնային ֆիլմը՝ «Բուռն երեկույթը», որի գլխավոր դերը կատարել է Կլարա Բոուն։ Որպեսզի Բոուն կարողանա ազատ տեղաշարժվել նկարահանման հրապարակում, Արզները բարձրախոս է դրել գավազանի վրա, ստեղծելով առաջին բարձրախոսային բումը։ «Բուռն երեկույթը» հաջողություն է ունեցել քննադատների շրջանում և զբաղեցրել 3-րդ հորիզոնականը 1929 թվականի ամենաշահութաբեր ֆիլմերի շարքում։ Ֆիլմը, որի գործողությունը ծավալվում է օրիորդաց քոլեջում, բովանդակել է լեսբիական դրդապատճառներ՝ այս ենթատեքստը հաճախ է օգտագործվել Արզների աշխատանքներում։ Հաջորդ երեք տարիների նրա ֆիլմերը ակնհայտորեն չեն համապատասխանում Հեյսի օրենսգրքի սկզբունքներին։
1932 թվականին Արզները թողել է «Paramount»-ը, որպեսզի սկսի մի քանի ստուդիաների համար աշխատել որպես անկախ պրոդյուսեր։ Այս ժամանակահատվածում նկարահանված ֆիլմերը նրա ամենահայտնի նկարներից են։ Դրանք կարիերայի մեկնարկ են դարձել բազմաթիվ դերասանուհիների, այդ թվում՝ Քեթրին Հեփբըրնի, Ռոզալինդ Ռասելի, Սիլվիա Սիդնի ի և Բոլ Լյուսիլի համար։ 1936 թվականին Արզները դարձել է առաջին կինը, որը միացել է Ամերիկայի ռեժիսորների նորաստեղծ գիլդիային։