cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արևմտասիբիրական հարթավայր
Տարածությունը ավելի քան 2, 6 մլն․ կմ2 է, երկարությունը՝ մոտ 2500 կմ, լայնությունը՝ 1000-1900 կմ, բարձրությունը՝ 50-300 մ։ Կազմված է մեզոզոյան ու կայնոզոյան հասակի ավազի ու կավի հզոր շերտերից, որոնց հիմքում պալեոզոյան հին ապարներ են։ Մակերևույթը միապաղաղ է, համարյա հորիզոնական, թույլ ցամաքուրդված։ Կտրտված է լայն ու ոչ խոր գետահովիտներով։ Միջգետային տարածությունները տափարակ են, ընդարձակ, մեծ մասամբ ճահճակալած։ Ճահիճները շատ են հատկապես Օբ-Իրտիշյան միջագետքում (Վասյուգանիե)։
Հարուստ է բնական գազի և նավթի պաշարներով։ Կլիման ցամաքային է (հուլիսին՝ 4-ից մինչև 22 °C, հունվարին՝ -28-ից մինչև -16 °C), վեգետացիոն շրջանը՝ 100-180 օր, ձնածածկի տևողությունը՝ 275-152 օր։ Տարեկան տեղումները՝ 200-600 մմ։ Արևմտա-սիբիրական հարթավայրի հյուսիսում լայն տարածում ունի հավերժական սառածությունը։ Խոշոր գետերն են Օբը, Ենիսեյը, Իրտիշը։ Հարուստ է լճերով (Չանի, Ուբայի, Կուլունդայի և այլն)։ Տեղանքի հարթությունն օժանդակել է բնական զոնաների լավ արտահայտվածությանը, հյուսիսում ձգվում է տունդրան, դեպի հարավ՝ անտառա-տունդրան, տայգան, խառը և լայնատերև անտառները, անտառատափաստանը և տափաստանը։
Արևմտա-սիբիրական հարթավայրի հարավի մեծ մասը հերկված է։ Մշակում են հացահատիկային և տեխնիկական կուլտուրաներ։ Զարգացած է անասնապահությունը, հյուսիսում՝ աղվամազ մոր թեղենի արդյունագործությունը, եղջերվաբուծությունը, ձկնորսությունը, տայգայի ենթազոնայում՝ անտառարդյունաբերությունը։
Կատեգորիա:Ռուսաստանի հարթավայրեր Կատեգորիա:Սիբիր
Սալիչե
Սալիչե (Salice), համայնք Ֆրանսիայում, Կորսիկա մարզի Հարավային Կորսիկայի գավառում։ Մտնում է Սևի Սորու Չինարկա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Այաչչո շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 2A266։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 89 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 44 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 23-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 21-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 52,3 %, 1999 թվականին եղել է՝ 24,1 %)։ 23 աշխատունակ բնակիչներից 17-ը աշխատում էին (10 տղամարդ և 7 կին), անաշխատանք էին 6-ը (3 տղամարդ և 3 կին)։ 21 անգործունակ մարդկանցից 1-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 8-ը թոշակառու, 12-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
2008 թվականին կոմունայում հաշվվել են 36 հարկատու տնտեսություններ, որտեղ ապրել է 70 մարդ։ Միջին եկամուտը մեկ մարդու հաշվով կազմել է 15 641 եվրո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Արվեստի աշխարհ (ամսագիր)
«Արվեստի աշխարհը»(Мир искусства), ամսական նկարազարդ ամսագիր է, որը 1898 թվականից մինչև 1904 թվականը տպագրվել է Սանկտ Պետերբուրգում, և այն ամբողջությամբ նվիրված է ռուս սիմվոլիստների ստեղծագործության քարոզչությանը։ Հանդիսացել է համանուն՝ «Արվեստի աշխարհը» սիմվոլիստ գրողների կազմակերպությունը։
Արքայադուստր Մ.Ք. Թենիշևան և Ս.Ի.Մամոնտովը սկզբում զբաղվում էին ամսագրի թողարկումով, բայց 1902 թվականից ի վեր այդ լիազորությունները փոխանցվել են Ս.Պ. Դիագիլևին, որը նաև աշխատել է որպես խմբագիր։ Աշխատանքի ծանրաբեռնվածությւոնը հանգեցրել է նրան, որ 1903 թվականից ամսագիրը սկսել է խմբագրվել Ա. Ն. Բենուի հետ միասին։ Այդ թափուր տեղը առաջարկվել է նաև Ա.Պ. Չեխովին, բայց նա հրաժարվել է. «Ամսագրում, ինչպես նկարում կամ պոեմում, պետք է լինի մեկ դեմք, և պետք է մեկ կամք զգացվի։ Սա մինչև հիմա էլ կար «Արվեստի աշխարհում», և լավ էր։ Եվ մենք պետք է դրան հավատարիմ մնանք» ։
Ամսագրի խմբագրությունը տեղակայված էր Դյագիլևի տանը։
Պատմություն
Ամսագրի առաջին համարը կրկնակի էր և թողարկվել էր 1898 թվականի նոյեմբերի 9-ին։ Այնուհետև ամսագիրը լույս է տեսել երկու շաբաթը մեկ անգամ (մինչև 1901 թվականը), իսկ 1901 թվականից`ամիսը մեկ անգամ։
Ամսագրի նախաձեռնողներն էին` Ա.Ն. Բենուան և Ս.Պ. Դիագիլևը (ովքեր մեծ ներդրում ունեցան արտերկրում ռուսական արվեստի ժողովորդականացման մեջ։ )
Սա որոշեց հրատարակության չափազանց բարձր գեղարվեստական և գեղագիտական մակարդակը։ Ամսագրի սեփական դիզայնի մեծ մասը հետագայում 19-րդ դարի վերջից և 20-րդ դարասկզբից, մեկնաբանվել է որպես ռուսական արվեստի դասական օրինակներ։
Մեծ թվով նյութեր նվիրված էին անկախ Ռուսաստանի արվեստի արդյունաբերության խնդիրներին, դեկորատիվ և կիրառական արվեստը ներառյալ։ 1819-րդ դարերի սկզբին հատուկ ուշադրություն է դարձվել հին ռուսական արվեստի նմուշներին։ Ամսագիրը առաջատար դիրքեր էր զբաղեցնում Ռուսաստանում «նոր արվեստի» ոլորտում և ընթերցողներին հնարավորություն էր ընձեռնել ծանոթանալու այդ տարիների համաշխարհային արվեստին։
«Արվեստի աշխարհում» գրական բաժինը չի հայտնվել հենց ամսագրի ստեղծման օրից, միայն 1900 թվականից ի վեր, մինչդեռ այն զրկվել էր գեղարվեստական գրականությունից և բաղկացած էր միայն հոդվածներից և ակնարկներից։
Այն ղեկավարում էր Դ. Վ. Ֆիլոսոֆովը։ Հիմնական աշխատակիցներից էին` Դ. Մերժկովսկին և Զ. Գիպիուսը, Վ. Ռոզանովը, Լ. Շեստովը, Ն. Մինսկին, Ֆ. Սոլոլուբը, Կ.Բալմոնտը, 1901 թվականի կեսերից` Վ. Բրյուսովը, 1902 թվականից` Անդրեյ Բելին։ Նույնիսկ նախքան պաշտոնական կազմակերպումը Վլ. Սոլովյովը երկրորդ անգամ կազմել էր «Արվեստի աշխարհ»-ը։ Ամսագրում հրատարակվում էին Դ. Ս. Մերոժկովսկիի (օրինակ` նրա «Լ. Տոլստոյ և Դոստաևսկի» ծավալուն հետազոտությունը), Զ. Ն. Գիպպիուսի, Ն. Մ. Մինսկի («Փիլիսոփայական նամակ»), Լ. Շեստովի, Վ. Վ. Ռոզանովի, Կ. Դ. Բելմոնտրի, Ս. Վ. Լուրի կրոնական-փիլիսոփայական շարադրությունները։ Յա. Բրյուսովի, Անդրեյ Բելիի, Ա. Պ. Նուրոկի գրականագիտական հոդվածները։ Ամենակարևորը ամսագրի նման հրապարակումներն էին, ինչպիսիք են Դ. Ս. Մերոժկովսկիի «Լ. Տոլստոյ և Դոստաևսկի» (տպագրվել է 1900-1901 թվականների ընթացքում), Ողբերգության փիլիսոփայությունը Լ. Շեստովի կողմից (1902), Ն.Մինսկի «Փիլիսոփայական խոսակցություններ»-ը (տպագրվել է 1901-1903 թվականներին)։ Ինչպես նաև Վ. Վ. Ռոզանովի զգալի թվով հոդվածներ։ Հատկանշական էր նաև Ս. Ա. Անդրևսկու «Ռիմի այլասերումը» հոդվածի վերաբերյալ քննարկումը, Վ. Բրյուսովի «Անտեղի ճշմարտություն` Մոսկվայի արվեստի թատրոնի վերաբերյալ» հոդվածը (1902, №4), ինչպես նաև Անդրեյ Բելի «Երգչուհի» հոդվածը։ (1902, № 11), «Արվեստի ձևեր» (1902, № 12) և «Սիմվոլիզմը որպես աշխարհ հասկացողություն» (1904, № 5)։ Հենց «Արվեստի աշխարհում» էր, որ ձևակերպվեցին սիմվոլիզմի համար շատ հիմնարար հարցեր, և առաջին փորձերը կատարվեցին դրանց պատասխանները տալու համար։
Ամսագրի գրական մասը, ձգվելով դեպի ռուսական սիմվոլիզմ, ի վերջո հանգեցրեց գաղափարական բախման իր գեղարվեստական ​​(պատկերագրական) մասի հետ։ Այն քարոզում էր «Նոր գեղագիտություն», որը հետագայում կոչվեց «Ժամանակակից»։ Բուռն ու բաց քննարկումների արդյունքում «Ֆիլոսոֆովա-Մերեժկովսկի» գրական խմբակցությունը լքեց հրատարակությունը, իսկ հետո հիմնեց` «Նոր ուղին»։
«Արվեստի աշխարհի» ունակությունը ոչ միայն առաջ նայելն էր, այլև հետադարձ հայացք ունենալն անցյալ, մինչև հեռավոր հնություն`հետևանք էր ինչպես իր մասնակիցների աշխարհընկալման տարբերությունների, այնպես էլ նրանց անհատական ճաշակների ու հետաքրքրությունների առանձնահատկությունների համար։ Ամսագրի և «Արվեստի աշխարհ»-ի շարժման ներքին հիմքում բաժանում էին «պահպանողականների» (այսինքն ՝ նրանց, ովքեր հիմնականում հետաքրքրված էին անցյալի արվեստով) և «արմատականներին»։ «Պահպանողականների» շարքում էին Ա. Բենուան, Ե. Լանսերը, Դ. Մերեժկովսկին, երբեմն ՝ Վ.Սերովովը, իսկ «արմատականները» Ա.Նուրոկը,Վ.Նուվելը, Լ.Բակստը, Զ.Գիպիոսը և նույն Սերովը:Հավասարակշռող դեր են խաղացել Դիաղիլևը և Ֆիլասոֆովը։ Շատ հաճախ տարաձայնությունները բերվում էին ամսագրի էջերին։ Ընդհանրապես, այս խիստ էկլեկտիկական հրատարակությունը յուրաքանչյուր հեղինակին լիակատար ազատություն էր տալիս իր տեսակետները արտահայտելու հարցում:Այս ազատությունն ի սկզբանե բերեց վճռական հեղափոխության ինչպես գրական, այնպես էլ գեղարվեստական համով։ «Արվեստի աշխարհը» ոչ միայն բացեց ընթերցողի աչքերը դեպի Սանկտ Պետերբուրգի դասական գեղեցկությունը և նրան շրջապատող պալատները, այլև Պավլայի և Ալեքսանդր 1-ինի թագավորության համար բնորոշ ռոմանտիկ շնորհը, և նրա համար միջնադարյան ճարտարապետության և ռուսական պատկերապատկերների գեղեցկությունը դժվար թե գնահատվեց։ 1900 թվականի ամռանը Ալեքսանդր Բենուային առաջարկվեց Արվեստի առաջխաղացման կայսերական հասարակության քարտուղարի թողարկված այս հասարակության կողմից։ Նրա նոր ամսագիրը, որը կոչվում էր «Ռուսաստանի գեղարվեստական գանձեր», վերածեց «Արվեստի աշխարհ»-ի։ Այնտեղ վերարտադրում էր ազգային մշակութային ժառանգության հուշարձանների պատմությունները և լուսանկարները, որոնք ուղեկցվում էին փաստական նոտացիաներով։ «Արվեստի աշխարհ»-ի աշխատակիցների միջև հարաբերությունների աճող լարվածությունը հանգեցրեց Մերերժկովսկու խմբավորման տարանջատմանը «Նոր ճանապարհ» առանձին ամսագրում, իսկ 1904 թվականին հայտնվեց «Կշեռք» ամսագիրը։ Ֆինանսական խնդիրները թույլ չէին տալիս շարունակելու «Արվեստի աշխարհը»։ Բացի այդ, արդեն ձևակերպվել են գեղարվեստական համարները, որոնք պատշաճ կերպով ստեղծվել են ամսագրի համար, որի համար ամսագիրն ի սկզբանե ստեղծվել էր, «հետևաբար, հետագա ընթացքը կլիներ միայն կրկնություն, տեղում ինչ-որ տեղ ոտնահարումով»։
Made of Stars
Եվրատեսիլ երգի մրցույթ
Իսրայելի մասնակիցը Եվրատեսիլ 2016 երգի մրցույթի համար ընտրվել է HaKokhav HaBa L'Eirovizion նախընտրական փուլի շնորհիվ։ Մրցույթը բաղկացած էր տասնհինգ շոուներից։ Մրցույթի եզրափակիչ փուլը տեղի է ունեցել 2016 թվականի մարտի 3-ին Երուսաղեմ քաղաքի G.G. Studios-ում։ Չորս արտիստներ կատարում էին Եվրատեսիլ 2016-ի համար գրված պոտենցիալ երգը, որն ուղարկված ավելի քան 100 հայտերից ընտրվել էր պրոֆեսիոնալ հանձնաժողովի կողմից։ Հաղթողն ընտրվեց երկու փուլից։ Առաջին փուլում չորս կատարողները մրցեցին միմյանց միջև և յուրաքանչյուրը կատարեց այլ հայտնի երգ։ Առաջին փուլի ժամանակ Հովի Սթարը կատարեց "Stay with Me" երգը, իսկ երկրորդ փուլում, որտեղ կատարեց իր Եվրատեսիլյան երգը, նա հաղթեց, հավաքելով հեռուստադիտողների քվեարկության միավորների 68%-ը։
Տեսահոլովակ
«Made of Stars» երգի տեսահոլովակը առաջին անգամ թողարկվել է Հովի Սթարի YouTube-յան ալիքում՝ 2016 թվականի մարտի 13-ին, երեք րոպե և տասնչորս վայրկյան ընդհանուր տևողությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2016 երգի մրցույթի երգեր Կատեգորիա:2016 սինգլներ Կատեգորիա:Եվրատեսիլ երգի մրցույթի երգեր
Milim
«Milim» (מילים; «Բառեր»), երգ, որով երգիչ Հարել Սկաթը ներկայացրել է Իսրայելը Եվրատեսիլ 2010 երգի մրցույթում։ Երգը զբաղեցրել է 14-րդ հորիզոնականը Եվրատեսիլ 2010-ի եղրափակչում ։ Երգի հեղինակներն են Թոմեր Ադադին և Նոամ Խորեվը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2010 երգի մրցույթի երգեր
Սերգեյ Դյոժկին
Սերգեյ Դյոժկին (Сергей Борисович Дёжкин, ), խորհրդային նկարիչ-մուլտիպլիկատոր, մասնակցել է ավելի քան 60 մուլտֆիլմերի ստեղծմանը։
Ռեժիսոր Բորիս Դյոժկինի որդին է։
Կենսագրություն
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ ընտանիքն էվակուացվել է։
1947 թվականին, մինչ էվակուցիայից վերադառնալը, Սերգեյն սկսել է դպրոց հաճախել։
1959 թվականին սկսել է հաճախել «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտիպլիկատորների դասընթացին (1959—1961):
1961 թվականին թողարկվել է Բորիս Դյոժկինի «Չիպոլինո» մուլտֆիլմը, որտեղ Սերգեյ Դյոժկինն առաջին անգամ հանդես է եկել որպես նկարիչ-մուլտիպլիկատոր։
Համագործակցել է Էդուարդ Նազարովի, Եֆիմ Գամբուրգի և այլ ռեժիսորների հետ։
Ռոզացիա
Համայնքի INSEE կոդ՝ 2A262։
Սերգեյ Դյոժկին
Կենսագրություն
1990-ականներին Սերգեյ Դյոժկինի կարիքը գործնականում ոչ ոք չուներ, նա որպես մուլտիպլիկատոր ավելի ու ավելի քիչ հրավերներ էր ստանում։
Ռոզացիա
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 29 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 17-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 12-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 58,6 %, 1999 թվականին եղել է՝ 30, %)։ 17 աշխատունակ բնակիչներից 15-ը աշխատում էին (11 տղամարդ և 4 կին), անաշխատանք էին 2-ը (1 տղամարդ և 1 կին)։ 12 անգործունակ մարդկանցից 2-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 5-ը թոշակառու, 5-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Սերգեյ Դյոժկին
Կենսագրություն
Մահացել է 2000 թվականի հունվարի 5-ին։ Գերեզմանի գտնվելու վայրն անհայտ է։
Ռոզացիա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սերգեյ Դյոժկին
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ
Հովսեփ Աթաբեկով
Իոսիֆ Գրիգորի Աթաբեկով, գյուղատնտես, բույսերի վիրուսների մոլեկուլային կենսաբանության դպրոցի հիմնադիրներից։ Կենսաբանական գիտությունների դոկտոր (1970): ՀամԳԳԱ (1983, 1992 թվականից՝ ՌԳԳԱ), ՌԳԱ (1992) ակադեմիկոս ։ ՌԴ բարձրագույն դպրոցի վաստակավոր գործիչ։ Ռուսաստանի մանրէաբանների ընկերության վիրուսաբանության բաժանմունքի նախագահ։
Կենսագրություն
Աշխատանքները վերաբերում են բույսերի վիրուսների մոլեկուլային կենսաբանության խնդիրներին։ Փորձարարական ժանապարհով հիմնավորել և զարգացրել է վարակված բույսերում վիրուսային գենետիկական նյութի միջբջջային փոխադրման հիմնադրույթը (վարակված բջիջներից վարակի փոխանցումն առողջներին մակաբույծների միջոցով)՝ որպես վիրուսային գենոմի մեջ ծածկագրված ակտիվ գործառույթ։ Նույնացրել է ծխախոտի խայտաբղետության վիրուսի 30К գենը և ցույց տվել, որ օտարածին վիրուսների փոխադրող սպիտակուցները փոխադարձաբար փոխարինելի են ։
Pidgin
Pidgin (նախկինում՝ Gaim)՝ libpurple գրադարանի վրա հիմնված նամակների վայրկենական փոխանակման մոդուլային կլիենտ։ Աջակցում է հայտնի պրոտոկոլների մեծամասնությունը։ Տարածվում է GNU General Public License-ի պայմաններով։ Թույլատրում է պահպանել կոնտակտների ցուցակի օգտատերերի մեկնաբանությունները։ Կարող է մեկ մետակոնտակտի մեջ մի քանի կոնտակտներ համատեղել։
Pidgin-ը բազմապլատֆորմ ծրագրային ապահովում է, որը օգտագործում է GTK+ գրադարանը։
2005 թվականի սեպտեմբերին Google-ը պրոյեկտի գլխավոր մշակողին՝ Շոն Իգանին, վարձեց և ներառեց Google Talk-ի թիմը։
404.city Jabber-սերվերի վիճակագրությամբ, 2017 թվականի ամառվա վրա Pidgin-ը XMPP-ի համար ամենահայտնի մեսենջերն է։
Անվանման պատմություն
Ծրագիրը գրված է եղել 1999 թվականին Մարկ Սպենսերի կողմից՝ որպես Լինուքսի համար GTK+-ի գործիքակազմի օգտագործմամբ AOL Instant Messenger ծրագրի էմուլատոր։ Այն անվանված է եղել «GTK+ AOL Instant Messenger»։ Երբ America Online ընկերությունը պահանջել է ծրագրի անվանումից հանել «AOL» հապավումը, այն փոխարինվել է «Gaim» կրճատմամբ։ Սակայն հետո «AIM» ապրանքանիշը նույնպես գրանցվել է AOL ընկերության կողմից, ինչը հանգեցրեց նոր պահանջների առաջացման։
AOL/Time Warner-ի կողմից հնարավոր վտանգների և համառամիտ նախազագուշացումների անալիզից հետո, Gaim մշակողների խումբը որոշել է լիովին հրաժարվել «Gaim» անվանման օգտագործումից։ Ծրագիրը անվանափոխվել է Pidgin, libgaim գրադարանը՝ libpurple, իսկ կոնսոլային կլիենտ gaim-text-ը՝ Finch:
Հերթական անվանափոխումից հետո ձգձգված բետա-տարբերակների շարանը ավարտվեց՝ 2007 թվականի մայիսի 3-ին թողարկվեց Pidgin 2.0.0 տարբերակը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազատ ծրագրային ապահովում Կատեգորիա:Լինուքսի ծրագրային ապահովում Կատեգորիա:Վինդոուզի ծրագրային ապահովում Կատեգորիա:C-ով գրված ծրագրաշարեր
Ալ-Աթարիբ
Ալ-Աթարիբ (الأتارب), քաղաք Սիրիայի Արաբական Հանրապետության հյուսիսում, Հալեպի մարզի Ալ-Աթարիբի գավառի Ալ-Աթարիբի շրջանում։ Հանդիսանում է համանուն շրջանի վարչական կենտրոնը։
Աշխարհագրական դիրք
Ալ-Աթարիբ քաղաքը տեղակայված է Հալեպի մարզի արևմուտքում, ծովի մակարդակից 282 մ բարձրության վրա ։ Այն Հալեպ քաղաքից հեռու է 21 կմ-ով, իսկ Դամասկոսից՝ 290 կմ-ով։
Բնակչություն
2004 թվականի Սիրիայի մարդահամարի տվյալների համաձայն քաղաքն ունի 10657 բնակիչ։
Տրանսպորտ
Ամենամոտ քաղաքացիական օդանավակայանը Հալեպի միջազգային օդանավակայանն (Aleppo International Airport) է, որը գտնվում է Հալեպ քաղաքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ալ-Աթարիբի գավառ
Սիլվիա Նայդ
Սիլվիա Նայդ (Silvia Neid, ), գերմանացի նախկին ֆուտբոլիստ, հանդես է եկել կիսապաշտպանի դերում, 2005-2016 թվականներին եղել է Գերմանիայի ազգային հավաքականի մարզիչը։ Աշխարհի փոխչեմպիոն (1995), Եվրոպայի եռակի չեմպիոն (1989, 1991 և 1995), գերմանական Բունդեսլիգայի յոթակի չեմպիոն, Գերմանիայի վեցակի գավաթակիր, երկու անգամ տարվա լավագույն մարզիչ ըստ ՖԻՖԱ-յի։ «Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետությանը ծառայությունների համար» շքանշանի դափնեկիր։
Ակումբային
Սիլվիա Նայդը իր գործունեությունն սկսել է «ՍՎ Շլիերստադտ» ակումբում, որը հետագայում անվանափոխվել է «Կլինգեի»։ 1983 թվականին նա տեղափոխվել է«Բերգիշ-Գլադբախ», իսկ 1985 թվականին՝ ԺՖԿ «Շպորտֆրոյնդե (Զիգեն)»։ Ակումբային գործունեության ընթացքում դարձել է գերմանական Բունդեսլիգայի յոթակի չեմպիոն (1983/84, 1986/87, 1989/90, 1990/91, 1991/92, 1993/94 և 1995/96) և Գերմանիայի գավաթի վեցակի դափնեկիր (1983/84, 1985/86, 1986/87, 1987/88, 1988/89 և 1992/93): 1996 թվականին ավարտել է պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստի կարիերան և սկսել է զբաղվել մարզչական գործով ։
Հավաքականի կազմում
Ազգային հավաքականի կազմում Նայդի առաջին հանդիպումը տեղի է ունեցել 1982 թվականի նոյեմբերի 10-ին Շվեյցարիայի դեմ խաղում։ Նայդը 41-րդ րոպեին դաշտ է դուրս եկել և խփել երկու գոլ ։ Հավաքականի կազմում նա դարձել է աշխարհի փոխչեմպիոն (1995) և Եվրոպայի եռակի չեմպիոն (1989, 1991 և 2005)։ 1991 թվականի Եվրոպայի առաջնության արդյունքում դարձել է մրցաշարի «ոսկե խաղացող» ։ Ազգային հավաքականի կազմում վերջին մրցաշարն անցկացրել է 1996 թվականին՝ Օլիմպիական խաղերի ժամանակ՝ մրցելով ընդդեմ Բրազիլիայի ։
Մարզչական
2005 թվականի հունիսի 20-ին Նայդը դարձել է Գերմանիայի կանանց հավաքականի գլխավոր մարզիչը։ Իր աշխատանքի ընթացքում հավաքականին հասցրել է Աշխարհի չեմպիոնի (2007), Եվրոպայի չեմպիոնի (2009, 2013) տիտղոսներին։ 2010 և 2013 թվականներին ՖԻՖԱ-ի վարկածով կրկնակի ճանաչվել է կանանց հավաքականի լավագույն մարզիչ։ 2016 թվակինին Ռիո դե Ժանեյրոյում տեղի ունեցած Օլիմիական մրցաշարի հաղթանակից հետո թողել է գլխավոր մարզչի պաշտոնը։
Յան վան Էյք
Կենսագրություն
Պահվանված տեղեկություններ վկայում են, որ Յան Վան Էյկը ծնվել է 1380-1390 ականներին Մաասեյկ քաղաքում։ Աշխատել է Valet de chambre-ում Ջոն Բավարիացու հետ, ում մահից հետո՝ 1425-1441 թվականներին աշխատել է Բուրգունդի դուքս Ֆիլիպ Բարեգութի մոտ։ Յան Էյկը ստեղծագործել է աշխարհիկ և կրոնական թեմաներով։ Նա լավ է վարձատրվել Ֆիլիպի կողմից, ապրել է բարեկեցիկ կյանքով և ստեղծագործել է, երբ ցանկացել է։ Նախնական ստեղծագործություննեերնրը գոթական ոճի են, այնուհետև անցում է կատարում դեպի նատուրալիզմ և ռեալիզմ։ Յան Էյկը օգտագործել է պատկերավորման նոր եղանակ՝ հիմնականաում օգտագործելով յուղաներկ։ Յան Էյկի ոճն ու տեխնիկան արագ տարածվեցին և յուրացվեցին տարբեր նկարիչների կողմից։
Հաջողություններ
Յան Վան Էյկը համարվել է իր ժամանակների հեղափոխական վարպետը։ Նրա դիզայնը և ոճը մեծապես կրկնօրինակվել են և արտապատկերվել։ Կտավներն ստորագրել է ‘Als Ik Kan’ (Аs I Can,) որը վկայում է նկարչի յուրօրինակ բնավորության մասին։ Այդ ստորագրությունն առաջին անգամ հայտնվել է իր «Portrait of a man in a turban» աշխատանքի մեջ 1433 թվականին։ 1434-1436 թվականները նրա կյանքի ամենաբեղուն տարիներն են եղել, և նա ստեղծել է իր հիմնական գործերը՝ «Madonna of Chancellor Rolin», «Lucca Madonna and Virgin» և «Կույսն ու երեխան Կանոնիկոս վան դեր Պաելի հետ» (Child with Canon van der Paele):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոլանդացի նկարիչներ Կատեգորիա:Հյուսիսային Վերածնունդ
Չարլզ Ֆրենսիս Ռիխտեր
Չարլզ Ֆրենսիս Ռիխտեր, (Charles Francis Richter, ), ամերիկացի սեյսմոլոգ, ով 1935 թվականին առաջարկել է երկրաշարժի ուժգնության գնահատման սանդղակ։ Այդ սանդղակի հիմնական տեսական բնութագրիչները Ռիխտերը մշակել է ամերիկացի սեյսմոլոգ Բենո Գուտենբերգի հետ համատեղ 1941-1945 թվականներին, որից հետո սանդղակը հայտնի է դարձել ամբողջ աշխարհում։
Կենսագրություն
Չարլզի ծնողները ֆերմերներ էին։ 1909 թվականին նրա ընտանիքը Օհայո նահանգից տեղափոխվեց ավելի ապահովված երկրամաս՝ Կալիֆոռնիա։ Դպրոցում փոքրիկ Չարլզն իր մեջ հակումներ բացահայտեց ֆիզիկայի նկատմամբ։ Ընդ որում, ոչ թե մեխանիկայի կամ ստատիկայի, այլ կոնկրետ ատոմային ֆիզիկայի նկատմամբ. նրան դուր էր գալիս մոլեկուլներից, ատոմներից, միջուկից կազմված այդ անհայտ աշխարհը, և այն ամենը, ինչ տեղի էր ունենում այնտեղ։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Ռիխտերն ընդունվեց Սթենֆորդի համալսարան, և չնայած երիտասարդ տարիքին՝ պաշտպանեց դոկտորական դիսերտացիան։ Նոբելյան մրցանակակիր Ռոբերտ Միլիկենը նկատեց Չարլզին և առաջարկեց աշխատել Սեյսմոլոգիական լաբորատորիայում ։ Չարլզն սկսեց զբաղվել սեյսմոլոգիական հետազոտություններով ։ Այն ժամանակ տարբեր գիտական դպրոցների կողմից սահմանված շատ գիտական հասկացություններ և եզրույթներ ոչ միայն իրար հակասում էին, այլև՝ հաճախ  իրարամերժ էին։ Նա գրեց երկու դասագիրք՝ շարադրված պարզ և հասկանալի լեզվով։ Այդ դասագրքերը  այսօր էլ չեն կորցրել իրենց արդիականությունը և շատ համալսարաններում դեռևս օգտագործվում են։
Այն ժամանակ սեյսմիկ լաբորատորրայի տնօրենը գերմանացի Բենո Գուտենբերգն էր։ Նրանք միասին մեծ աշխատանք կատարեցին, ուսումնասիրեցին երկրաշարժի վերաբերյալ ցանկացած տեղեկատվություն՝ փորձելով պարզել այդ բնական աղետներին բնորոշ օրինաչափությունները և դրանց վրա ազդելու հնարավոր ձևերը։ 1935 թվականին նրանք ստեղծեցին  լիարժեք և ամբողջական  համակարգ, որի հիմքում ընկած էին երկրագնդի ցնցումներն արձանագրող սեյսմոգրաֆ սարքերի ցուցմունքերը։ Ընդ որում, համակարգի հիմքը լոգարիթմական սկզբունքն էր։ Ըստ դրա, 3 բալ ուժգնության  դեպքում ցնցումների ուժը 10 անգամ ավելի թույլ էր, քան 4 բալ ուժգնության դեպքում և 100 անգամ ավելի քիչ՝ 5 բալի դեպքում։ Դա հնարավորություն էր տալիս ավելի օբյեկտիվ գնահատել ցնցումերի ուժը։
Իր անունով կոչված սանդղակի ստեղծումը Ռիխտերի գիտական աշխատանքի չնչին մասն էր։ Ամբողջ կյանքում նա պայքարում էր շինարարական նորմերի խստացման, ավելորդ ճարտարապետական կառույցները նախագծերում ընդգրկելու դեմ, օրինակ, դեմ էր բազմատոննանոց ծեփածո զարդարանքները շենքերի վերին ճակատային մասում տեղադրելուն։ Իհարկե, նրան միշտ չէր հաջողվում համոզել ճարտարապետներին, բայց նրա համառության շնորհիվ տասնյակ կյանքեր են փրկվել ուժեղ երկրաշարժերի ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սթենֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երկրաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Սեյսմոլոգներ Կատեգորիա:Ամերիկացի աթեիստներ
Լուի I Բարեպաշտ
Լուի I Բարեպաշտ (, Louis le Pieux, Ludwig der Fromme, ), Աքվիտանիայի արքա (781-814), ֆրանկների արքա և Արևմուտքի տիրակալ՝ Կարոլինգների դինաստիայից։
Լուի Բարեպաշտը դարձավ Ֆրանկյան թագավորության վերջին միանձնյա տիրակալը։ Հոր՝ Կառլոս Մեծ տիրակալի մահից հետո ժառանգելով գահը՝ Լուին հաջողությամբ շարունակեց հոր բարեփոխումների քաղաքականությունը, բայց նրա կառավարման վերջին տարիներն անցան սեփական որդիների և արտաքին թշնամու դեմ պատերազմներում։ Պետությունը հայտնվեց խորը ճգնաժամի մեջ, որը նրա մահվանից մի քանի տարի անց միապետությունը հասցրեց անկման և վերջինիս տեղում նոր պետությունների ձևավորման՝ ժամանակակից Գերմանիայի, Իտալիայի և Ֆրանսիայի նախակարապետների։
Լուիի ծնունդը և բնավորությունը
Լուիի ծննդյան մասին շատ քիչ բան է հայտնի։ «Ֆրանկյան թագավորության տարեգիրները», ֆիքսելով ընթացիկ տարվա բոլոր կարևորագույն իրադարձությունները, մեկ բառ անգամ չեն հիշատակում այս իրադարձության մասին։ Միայն ուշ քրիստոնեական քրոնիկներն են իրենց շարադրանքներում հիշատակում, որ դա տեղի է ունեցել 778 թվականին՝ Կառլոս Մեծի իսպանական արշավանքից վերադառնալուց շատ չանցած։ Լուին ծնվել է Կասսինոգիլում պերճատանը ։ Լուին երկվորյակ եղբայր ուներ, ով անվանակոչվեց Լոտար (Կարոլինգների մեջ առաջինն էր այդ անունով), բայց մանկահասակ էր, երբ մահացավ  ։
Հոր նման Լուին էլ հասարակ էր իր սովորությունների մեջ և զուսպ՝ ուտելիքի հարցում։ Նա խորը և համակողմանի գիտելիքներ ուներ աստվածապաշտության և ազատ գիտությունների բնագավառներում, ոչ միայն ռոմաներեն և գերմաներեն էր խոսում, այլև լատիներեն, իսկ հունարեն հասկանում էր։ Նրա կողմից Աքվիտանիայի ղեկավարումը ժամանակակիցները խոհեմ էին համարում, իսկ հարկերի իջեցման մասին նրա կողմից ընդունված կանոնները Կառլոս Մեծը տարածեց ամբողջ ֆրանսիական միապետությունում ։
Աստրոնոմի խոսքերով՝ Լուիի մեջ վաղ հայտնվեցին թերություններ, որոնք անբարենպաստ ազդեցություն թողեցին նրա վրա՝ որպես կառավարչի․ նա չէր կարողանում մարդկանց մասին ճիշտ դատողություններ անել, այդ իսկ պատճառով հաճախ էր լսում հիմար խորհրդատուներին, շատ առատաձեռն էր եկեղեցու նկատմամբ և մսխողաբար շռայլ՝ հոգևոր արժեքների հարցում, չէր կարողանում իրեն պահել որպես մեծատոհմիկ ազնվազարմ՝ ենթարկվելով ժողովրդի հալածանքներին։ Նա շատ քիչ որակներ ուներ, որոնք անհրաժեշտ էին այդպիսի ահռելի պետությունը ղեկավարելու համար, որը շրջափակված էր պատերազմող հարևաններով։ Նա ինքն էր զգում, որ ծնված չէ ղեկավար լինելու։ Եթե նրան չզսպեին ընկերներն ու կինը՝ Իրմենգարդան, ապա նա իր պապի՝ Կառլոմանի նման, կարող էր լքել գահը՝ հանուն եկեղեցականի կյանքով ապրելու։
Կառավարման սկիզբ
778 թվականին Ռոնսեվալում բաքսերի կողմից կրած պարտությունից հետո՝ պետության սահմաններն անվտանգ դարձնելու նպատակով Կառլոս Մեծը վերստեղծեց Աքվիտանյան թագավորությունը։ Նրա արքա նշանակեց իր նորածին որդուն՝ Լուիին։ 781 թվականին Ադրիանոս I֊ի կողմից Լուին Հռոմում թագադրվեց Աքվիտանիայի արքա։ Մանկահասակ թագավորի փոխարեն թագավորությունը կառավարելու նպատակով նշանակվեցին խնամակալներ  ։
Լուիի աքտիվանյան շրջապատը հիմնականում կազմում էին հոգևոր թեմի անձինք՝ եկեղեցական Բենեդիկտ Անիանցին ժամանակի ընթացքում դարձավ թագավորի՝ եկեղեցական հարցերով գլխավոր խորհրդականը, հոգևորական Էլիզաքարը դարձավ թագավորական դիվանատան ղեկավարը, Էբբոնը դարձավ թագավորական գրադարանավար՝ ավելի ուշ զբաղեցնելով Ռեյմսի արքեպիսկոպոսական ամբիոնը։
Կառլոսն ամեն կերպ ձգտում էր Լուիի մեջ հետաքրքրություն արթնացնել աշխարհիկ գործերի նկատմամբ․ նրան տվեց լավ կրթություն, ռազմական հիանալի պատրաստվածություն և ամեն տարի ստիպում էր մասնակցել սաքսոնների, մավրերի դեմ ռազմական արշավանքներին՝ հօգնություն եղբորը՝ Պիպինին։ Պատրաստվելով թագադրմանը՝ Լուին հոր կամքով ընդունեց դեսպանությունները ։
794 թվականին Կառլոսը որդուն ամուսնացրեց կոմս Ինգրամնի գեղեցկուհի դստեր՝ Իրմենգարդայի հետ ։
Մավրերի հետ պատերազմներ
793 թվականին Կորդովայի էմիր Խիշամ I֊ը արշավանք նախաձեռնեց դեպի Սիպտամանիա և Օրբ գետի ափին պարտության մատնեց Գիլոնին՝ 790 թվականին կոմս Տուլուզայի կողմից նշանակված։ Բայց հանդիպելով համառ դիմադրության՝ մավրերն ստիպված էին նահանջել։ 794 թվականին 16-ամյա Լուին Տուլուզայում ընդունեց Աստուրիայի թագավոր Ալֆոնս II֊ի դեսպաններին, որոնց հետ նա միություն կազմեց՝ ընդդեմ մավրերի։ Ինչպես նաև նա ընդունեց Բախալուկի դեսպաններին, սարակինոսների առաջնորդին և Աքվիտանիայի մոտ գտնվող լեռնային շրջանի ղեկավարին, որը խաղաղություն խնդրեց և պարգևներ ուղարկեց։ Միևնույն ժամանակ նա հոգ տարավ նաև Աքվիտանիայի վստահելի պահակախմբի համար․ ամրացրեց Վիկ քաղաքը, Կարդոնի դղյակները, Կարտասերան և մնացյալ քաղաքները, որոնք երբևէ լքել էին բնակիչները, վերաբնակեցրեց դրանք և դրանց պաշտպանությունը հանձնեց կոմս Բորելին։ 799 թվականին ֆրանկների ղեկավարությունը տարածվեց Բալեարյան կղզիներում ։
801 թվականին Լուիին հաջողվեց Բարսելոնայի ղեկավար Սաադունին խաբեությամբ դուրս բերել Նարբոն և ուժ կիրառելով` նրան ուղարկել միապետի մոտ։ Նա արդեն պատրաստվում էր շարժվել դեպի Բարսելոնա, երբ Վասկոնսիայի ապստամբությունը շեղեց նրան։ Ոչ սովորական ուժի գործադրմամբ ճնշելով ապստամբությունը՝ Լուին նորից շարժվեց դեպի Բարսելոնա․ այնտեղ նա զորքը բաժանեց 3 խմբի՝ մեկը թողնելով իր մոտ՝ Ռուսիլոնում, մյուսը թղեց քաղաքի վրա գրոհելու համար (վերջինս ղեկավարում էր Ռոստանը (Ռոստանգենը)՝ Ժիրոնայի կոմսը), դե իսկ երրորդ մասը թողեց Գիլոմի ենթակայության ներքո, որը Սարագոսայի կողմից պիտի փակեր սահմանը, որպեսզի մավրերը միամիտ չհարձակվեին պաշարողների վրա։ Քաղաքում պաշարվածներին օգնելու համր մի քանիսին ուղարկեցին Կորդովա։ Էմիր Խակամ I֊ը միանգամից զորք ուղարկեց նրանց օգնելու, բայց այն ջախջախվեց Գիլոմի կողմից, որը դրանից հետո միացավ պաշարված քաղաքին։ Շուտով զավթյալները սոսկալի քաղց զգացին։ Երբ ֆրանկներն զգացին, որ քաղաքը դեռ երկար ժամանակ զավթված կմնա և շուտով անկում կապրի, նրանք կանչեցին Լուիին, որ ինքն անձամբ կապիտուլյացիայի ենթարկի՝ անառիկ ամրոցի զավթմամբ փառաբանելով իր իսկ անունը։ Սակայն Բարսելոնայի պաշտպանները շարունակում էին համառորեն դիմանալ՝ հուսալով ձմեռային սառնամանիքին ֆրանկներին սպասվող բարդություններին։ Այդժամ ֆրանկներն էլ սկսեցին պատրաստվել ձմեռային պաշարմանը։ Դա տեսնելով՝ քաղաքի բնակիչները մատնեցին իրենց վալի Խարունին ՝ Սաադունի ազգականին, և հանձնեցին քաղաքը։ Այնտեղ պահպանության համար թողնելով Բերային՝ Գիլոմի որդուն, ով ստացել էր Բարսելոնայի կոմսի տիտղոս, Լուին վերադարձավ Աքվիտանիա։ Բարսելոնայի պաշարումն սկիզբ դրեց Իսպանական մարզի ստեղծման՝ սահմանային ֆորպոստի համար՝ կոչված լինելով պաշտպանելու Աքվիտանիայի բնակչությանը՝ մավրերի հարձակումներից ։
802 թվականի ամռանը Լուին նորից ներխուժեց Իսպանիա։ Գրավվեցին Տարագոն, Օրտոն և Լուցերա քաղաքները, ամբողջովին ավերվեց ողջ շրջանը՝ մինչև Տորտոսա քաղաքը։ Այնուհետև նա իր զորքը բաժանեց 2 մասի՝ դրանցից մեծն ինքն անձամբ ուղեկցեց դեպի Տորտոսա (այնտեղ որևէ արդյունքի չհասնելով), իսկ մնացյալ զորքին հրամայեց Էրբո գետն անցնելով՝ գաղտնի մտնել մավրերի թիկունքը և հանկարծակի հարձակվել նրանց վրա։ Այդ կերպ ֆրանկները հասան մինչև Վիլլա֊Ռւբեա քաղաք և թալանեցին այն, բայց շուտով մավրերը մեծ զորք հավաքեցին և փակեցին Վալլա֊Ռուբինայի դաշտով անցնող ֆրանկների նահանջի ճանապարհը, որի աշխարհագրական դիրքը հնարավորություն էր տալիս ոչնչացնելու ֆրանկյան ողջ զորքը։ Տեղացի բնակիչները ֆրանկներին ուղղորդեցին լեռնային շրջադարձով՝ դեպի մավրերի թիկունքը։ Մավրերը ջախջախվեցին և փախան ։ Սարակինոսների հետ պայքարում իրենց օգնելու համար Լուին 805 թվականին ազատության մեծ խարտիա (Magna Carta) պարգևեց Անդորրայի բնակիչների համայնքին
806 թվականին Պամպլոնայում տեղի ունեցավ խռովություն, որի նպատակը քաղաքը նորից մավրերի իշխանությանը հանձնելն էր։ Դրա հանձնման համար Լուին բանակ ուղարկեց քաղաք, որից հետո Պամպլոնայի ղեկավարը՝ կոմս Վելասկոն, ընդունեց ֆրանկների միապետի իշխանությունը, իսկ ինքը Պամպլոնան՝ կոմսության կարգավիճակով, միացվեց մուսուլմաններից պաշտպանվելու համար ստեղծվող Իսպանական մարզին ։
810 թվականին Լուին անձամբ գլխավորեց դեպի Տորտոսա արշավանքը։ Կառլոս Մեծը նրան օգնության ուղարկեց մեծ զորք։ Մուտք գործելով քաղաք՝ Լուին անընդհատ հարձակվում էր՝ կիրառելով խոյահարող ջոկատներ ու այլ պաշարողական զենքեր և փլուզելով պատերը՝ պաշարումից 40 օր անց վերցրեց քաղաքը։ Սարակինոսների համար Տորտոսայի անկումը նշանակալի կորուստ էր ։
811 թվականին Լուին հրամայեց զորք հավաքել և այն ուղարկեց Ուեսկիի դեմ։ Զորքն առաջնորդում էր Լուիի հոր կողմից ուղարկված զորահրամանատար Հերիբերտը։ Մինչ խոր աշուն նրանք զավթեցին Ուեսկին, բայց շոշափելի արդյունքների չհասան ։
Խռովություն Վասկոնիայում
1812 թվականի ամռանը Լուին պետք է ճնշեր բաքսերի ապստամբությունը, ովքեր ցանկանում էին ձերբազատվել իրենից։ Ավերելով Դաքս քաղաքի շրջակայքը՝ հասավ նրանց հնազանդեցմանը։ Հետո դժվարությամբ անցնելով Պիրենեյները՝ Լուին տեղակայվեց Պամպլոնայում, որտեղ անցկացրեց թագավորական խորհրդի նիստ և հստակեցրեց Իսպանական մարզի կառավարումը։ Նրա հետադարձ ճանապարհին բաքսերը, խախտելով հավատարմության երդումը, փորձեցին խաբելով ծուղակը գցել Լուիին, սակայն նրանց դավադրությունը բացահայտվեց։ Ֆրանկները գերեվարեցին բաքսերի կանանց և երեխաներին, և նրանց միջոցով թաքնվելով՝ հասան հայրենիք։ Այդ նույն տարում ֆրանկներն Իսպանիայի արաբների հետ խաղաղություն կնքեցին ։
Լուիի արշավանքների արդյունքում՝ արաբներից պաշտպանվելու նպատակով հարավում ստեղծվեց Իսպանական մարզը, որը տարածվում էր մինչև Էրբո գետը և ներառում էր Կատալոնիան, Նավառուն և Արագոնի մի հատվածը։ Մայրաքաղաքը Բարսելոնան էր, իսկ ինքը մարզը տարածվում էր 10-12 կոմսություններում։ Այս նվաճումը հանգեցրեց Աքվիտանիայի՝ արաբների հարձակումներից պաշտպանությանը։ Իսպանիայի քրիստոնյա բնակիչներին աջակցություն էին ցուցաբերում մուսուլման ղեկավարների դեմ պայքարում ։
Կառավարման սկիզբ
Լուին, դառնալով կայսր, ընդունեց կանոններ՝ անօրինականության և չինովնիկների կամայականության դադարեցման համար, անցկացրեց ընդհանուր խորհրդակցություն, որի ժամանակ ընդունեց մեծաթիվ օտարերկրյա դեսպանություններ, անցկացրեց ավելի վաղ եկեղեցու օգտին կատարված նվիրաբերությունների հաստատում ։
816 թվականի հունիսին մահացավ Լևոն III Հռոմի պապ]]ը։ 10 օրից ընտրվեց նոր պապ՝ Ստեփան IV (V)֊ը։ Քանի որ նա ընտրվել էր առանց Լուիի համաձայնության, այդ իսկ պատճառով կայսերն ուղարկեց իր ընտրվելու մասին ծանուցագիր՝ հռոմեացիներին հրամայելով կայսերը հավատարմության երդում տալ։ Ցանկանալով անձամբ տեսնել Արևմուտքի նոր կայսերը՝ Հռոմի պապը ժամանեց ֆրանկյան պետություն։ Լուին հանդիսավոր կերպով ընդունեց նրան Ռեյմսում և նրա առջև 3 անգամ ընկավ գետնին։ 816 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Հռոմի պապ Ստեփանը հանդիսավոր կերպով իր հետ բերված ոսկե թագով թագադրեց Լուիին և նրա կնոջը՝ Իմենգարդային։ Լուին դարձավ առաջին միապետը, ով թագադրվել էր Ռեյմսի տաճարում, որը հաջորդ 1000 տարիների ընթացքում (1825 թվականը ներառյալ) դառնալու էր ֆրանսիացի ղեկավարների թագադրման ավանդական վայրը ։
Ordinatio imperii և Բեռնարդ Իտալացու ապստամբությունը
Լուի I Բարեպաշտը, ցանկանալով ամրապնդել իր որդիների իրավունքները, 817 թվականի հուլիսին Աախանում հրապարակեց «Կարգուկանոնը կայսրությունում» (Ordinatio imperii) ակտը։ Դրա մեջ հրապարակվում էր կայսեր կրտսեր որդիների սեփական տիրույթների առանձնացման մասին․ Պիպինն ստացավ Աքվիտանիան, Վասկոնիան և Իսպանական մարզը, իսկ Լուին՝ Բավարիան և Կարինտիան։ Լուի Բարեպաշտի ավագ որդին՝ Լոտարը, հայտարարվեց հոր կառավարչակիցը՝ համակայսր տիտղոսով։ Ժամանակակից պատմագիրների կարծիքով՝ այն տարածքները, որոնք պիտի անցնեին Լոտարին, կազմում էին Ֆրանկյան թագավորության նշանակալի մասը․ դրանք ներառում էին Նեյստրիայի, Ավստրազիայի, Սաքսոնիայի, Թյուրինգիայի, Ալեմանիայի, Սեպտիմանիայի, Պրովանսի և Իտալիայի հողերը։ Իտալիայի Բեռնարդ արքայի մասին ակտի մեջ ոչ մի խոսք չկար ։
Որպես Իտալիայի կառավարիչ՝ Բեռնարդի իրավունքներն արհամարհելն առաջացրեց վերջինիս դժգոհությունը, և 817 թվականի աշնանը նա կայսեր դեմ խռովություն բարձրացրեց։ Լուին զորքի հետ միասին անհապաղ մեկնեց Իտալիա։ Չկարողանալով դիմակայել կայսերական բանակին՝ Բեռնարդն շտապեց Լուիի մոտ՝ արդարանալու և նրա ներողամտությունը հայցելու, բայց ձերբակալվեց բոլոր այն անձանց հետ, ովքեր կասկածվում էին խռովության ալիք բարձրացնելու մեջ (այդ թվում նաև՝ կայսեր զարմիկներ Դրոգոն և Գուգոն)։ 818 թվականի ապրիլին Աախենի դատարանը Բեռնարդին մահապատժի ենթարկեց, բայց Լուին այն փոխարինեց կուրացմամբ, որն այնքան դաժան իրականացվեց, որ դրանից 2 օր անց (ապրիլի 17-ին) Բեռնարդը մահացավ։ Խռովության մնացյալ մասնակիցներն ստացան ավելի մեղմ պատիժներ (մի մասը հոգևորական ձեռնադրվեց, իսկ մյուս մասը զրկվեց ունեցվածքից և լիազորություններից) ։
Թագավորական ընտանիքի անդամի փաստացի մահապատիժը ծանր ազդեցություն ունեցավ ֆրանկյան ազնվականության վրա։ Նրանք սկսեցին կայսերը մեղադրել Բեռնարդի նկատմամբ ավելորդ դաժանության մեջ։ Շուտով Լուի Բարեպաշտը փոխեց իր կարծիքը խռովության հանգամանքների մասին, 821 թվականի հոկտեմբերին Տիոնվիլայում հայտատրարվեց դրա մասնակիցների համաներման մասին։ Նրանց վերադարձվեցին ունեցվածքն ու լիազորությունները, սակայն հոգևորական ձեռնադրվածները (այդ թվում նաև՝ կայսեր եղբայրները), այդպես էլ մնացին հոգևորականի կոչմամբ։ Լուին անկեղծորոն ցավում էր, որ մեղավոր էր դարձել զարմիկի մահվան մեջ և 822 թվականի օգոստոսին Ատտինիայի թագավորական արքունիքում թագավորական դղյակի անդամների ներկայությամբ հրապարակայնորեն ապաշխարեց Բեռնարդի մահվան պատճառ դառնալու համար՝ Աստծուց արցունքախառն, ծնկաչոք ներողություն խնդրելով։ Սակայն կայսեր մերձավորներից շատերը այդ քայլը գնահատեցին որպես հոգևոր զղջման արարք, իսկ որպես միապետ՝ անթույլատրելի թուլության առաջացում, ինչը նրանց աչքերում նսեմացրեց Լուիի հեղինակությունը ։
Ապստամբություն 818 թվականին
818 թվականին բրետոնացիները իրենց առաջնորդ հռչակեցին Մորվանին (Մուրկոմանին)՝ «Բրետանի թիկունք» մականվամբ (Lez-Breizh), որը սկսեց պայքարել թագավորական տիտղոսի համար։ Սկզբնական շրջանում Լուին ցանկանում էր այդ գործը հեռացնել խաղաղ ճանապարհով և որպես դեսպան նրա մոտ ուղարկեց Վիտշար աբբային, որը պետք էբրետոնացիներից պահանջեր կայսեր իշխանությանը հնազանդվել և սկսել դանիի վճարումը։ Մորվանի պատասխանը բացասական էր։ Ի պատասխան՝ Լուի կայսրը մեծ զորք հավաքեց, հավաքի վայր նշանակեց Վաննը և այդ քաղաքում անցկացնելով ռազմական խորհուրդ՝ գրոհեց ապստամբած Բրետանի վրա։ Ֆրանկներն իրենց ճանապարհին ամայացնում և այրում էին ամեն ինչ, բրետանացիները պատասխանում էին գրոհներով և դարանակալություններով։ Ի վերջո Լյուդովիկը նվաճեց հակառակորդի հենակետը, իսկ Մորվանն սպանվեց թագավորական ձիապանի կողմից՝ բանակցությունների ժամանակ։ Դրանից հետո բրետոնացիները նորից նվաճվեցին և հավատարմության երդում տվեցին։ Խաղաղության պայմաններից մեկը կայսեր զորքում բրետոնացիների զինվորական ծառայության վերականգնումն էր ։
Ապստամբություն 822-825 թվականներին
Ամեն դեպքում Բրետանիայում իրավիճակը շարունակեց նույնը մնալ։ 822 թվականին անհնազանդ բրետոնացիները նոր առաջնորդ ընտրեցին Գվիոմարխին (Վիոմարկին)։ Այն ուժերը, որոնք ուղղվում էին Բրետոնական մարզի կոմսերի դեմ, պարզվեց՝ բավական չէին, և 824 թվականի աշնանը Լուի Բարեպաշտը նորից մեկնեց Բրետան։ Կայսեր հետ միասին արշավանքին մասնակցեցին նաև իր որդիները՝ Պիպինը և Լուին։ Ֆրանկները այն նույն համակազմով էին, ինչ և 818 թվականին, ի դեպ՝ նաև նույն արդյունքներով։ սակայն Գվիոմարխը խուսափեց մահից՝ 825 թվականին հավատարմության երդում տալով Կարոլինգներին։ Լուին, ինչպես միշտ, հանդես եկավ գթասրտությամբ, գրկաբաց ընդունեց նրան, շռայլորեն պարգևատրեց և թույլ տվեց վերադառնալ հայրենիք։ Սակայն Գվիոմարխը դրժեց հավատարմության երդումը և չդադարեց հարձակվել իր հարևան կալվածքների վրա, որոնք կայսերը հավատարիմ էին։ Արդյունքում նրան բռնեցին հենց իր տանը և սպանեցին ։
Նոմինոեի բարձրացումը
Լուին, ընկղմված լինելով բրետոնացիների հետ մշտական պատերազմների մեջ, որոշեց, որ նրանք ավելի արդյունավետ կենթարկվեն իրենց հայրենակցին և Բրետոնական մարզի կոմսություններից մեկը հանձնեց տեղական ավագանու ներկայացուցչին՝ Նոմինոեին։ Այսպես․ մոտ մինչ 830 թվականը ֆրանկների կայսրը, այդքան ուժ ու եռանդ գործադրելով Բրետանի անկախության դեմ, սկիզբ դրեց բրետոնական թագավորության հիմնողի կարիերային։ Սակայն Լուի Բարեպաշտի օրոք Նոմինոեն, 831 թվականին դառնալով Վաննական կոմսության միանձնյա ղեկավարը, հավատարիմ մնաց երդմանը, որը տվել էր կայսերը և նույնիսկ օգնեց ֆրանկներին՝ 836-837 թվականներին, երբ պաշարել էին Բրետանը ։
Կրոնական բարեփոխումներ
Դեռևս Աքվիտանիայում ծանոթանալով Բենեդիկտ Անիանցու գաղափարներին, որոնք կապված էին մենաստանի կանոնների բարեփոխման հետ, Լուի Բարեպաշտը հովանավորչությամբ հանդես եկավ՝ դրանց իրականացման նպատակով։ Դառնալով կայսր՝ նա որոշեց Ֆրանկյան պետության ամբողջ տարածքում տարածել Բենեդիկտի կողմից մշակված կանոնները։ Դրա համար 816-819 թվականներին անցկացվեցին 3 եկեղեցական ժողովներ, որոնք ընդունեցին մի շարք փաստաթղթեր՝ եկեղեցականնների կանոնիկների վարքագծի կանոնների և նորմաների կանոնակարգման համար, ինչպես նաև որոշ մենաստանների համար աբբա ինքնուրույն ընտրելու իրավունքի մասին ։ Հաստատվեցին նաև կանոններ նրանց դեմ, ովքեր կհրաժարվեին ենթարկվել այդ կանոններին։ Ավելի ուշ (826 թվականին) հրապարակվեց նաև կանոնիկների կյանքը կարգավորող մեծ կապիտուլյարիա։ Բենեդիկտ Անիանցու գաղափարների ազդեցությամբ, որոնք վերաբերում էին եկեղեցական կանոնակարգի ամրապնդմանը, 826֊830֊ական թվականներին վերջնականապես հովանավորեց մենաստանների բարեփոխումները։
Ֆրանկյան պետություն և սլավոնացիներ
Լուի Բարեպաշտի օրոք Ֆրանկյան պետության և սլավոնացիների փոխհարաբերությունները զարգանում էին 3 ուղղություններով․ նախ՝ Ֆրանկյան պետությանը ենթակա դեռևս չանկախացած սլավոնական ժողովուրդների, երկրորդը՝ այն սլավոնացիների ֆեոդալացումը, որոնք արդեն ընդունել էին ֆրանկների իշխանությունն իրենց նկատմամբ, և երրորդը՝ սլավոնական հողերի քրիստոնեացումը։ Հիմնական սլավոնական ժողովուրդների մեջ, որոնց հետ ֆրանկները գործ ունեին, խորվաթներն էին, կարանտանացիները, օբոդրիտները և սերբերը, ինչպես նաև մերօրյա բուլղարացիների նախնիները ։
Խորվաթական հողերը ենթարկեցնելու փորձերը 819-822 թվականներին հանգեցրին ֆրանկների դեմ լայնամասշտաբ ապստամբության, որը գլխավորում էր իշխան Լյուդևիտ Պոսավցին։ Սլավոնացի այլ ժողովուրդների հետ միություն կազմելով՝ Լյուդևիտը հրաժարվեց ընդունել կայսեր իշխանությունը։ Ի պատասխան՝ ֆրանկներն 819 թվականին արշավանք սկսեցին դեպի ենթակա Խորվաթիա, սակայն չկարողացան ռազմական վնաս հասցնել։ Դա ստիպեց Լուիին խորվաթական մյուս իշխանի՝ Բորնայի հետ միություն կազմել, ինչի արդյունքում Լյուդևիտը լուրջ կորուստներ կրեց։ Հաջորդ արշավանքների ժամանակ (820 և 821 թվականներին) ֆրանկները քայքայման հասցրին Լյուդևիտի բոլոր տարածքները՝ նրան ստիպելով անցնել պաշտպանության։ Նրանց հաջողվեց նաև վերահսկողություն հաստատել Լյուդևիտի դաշնակիցներ կարնիոլացիների և կարանտանացների նկատմամբ։ Ֆրանկների այս հաջողությունների արդյունքում Լյուդևիտ Պոսավցին ստիպված եղավ փախչել իր կալվածքներից և շուտով մահացավ։ Ապստամբությունը ճնշվեց ։
817 թվականին Ֆրիուլական կոմսության մարկկոմս Կադոլագը Կարանտանիայի սլավոնների նկատմամբ սահմանեց ֆրանկների վերահսկողությունը։ 828 թվականին ՝ Լյուդևիտ Պոսաբցու ապստամբությունը ճնշելուց հետո, Լուի կայսրը որոշում ընդունեց ֆրանկներից կախվածության մեջ գտնվող Կարանտինիայի իշխանության և մի քանի այլ մանր կալվածքների լիկվիդացիայի մասին։ Տեղացի առաջնորդները զրկվեցին իշխանությունից, իշխանությունները կազմալուծվեցին և նրանց տեղերում ձևավորվեցին ֆրանկյան 3 մարզեր՝ Արևմտյան մարզ, Կարանտանական մարզ (արդյունքում դարձավ Կարինտիայի հերցոգություն) և Կրայնական մարզ ։
Ֆրանկների մեծամասնության կողմից խրախուսված Լուի Բարեպաշտի գործողությունների մեծ մասը խաղաղ հարաբերություններ էին, որոնք մթագնեցին միայն 817-819 թվականների խռովության ժամանակ, ինչի արդյունքում դանաների հետ դաշինք կազմած իշխան Սլավոմիրը տապալվեց և գերեվարվեց ֆրանկների կողմից։ Սակայն շատ շուտով ադոբրիտները նորից դարձան ֆրանկների դաշնակիցները՝ ընդունելով Լուիի հեղինակությունը և ազդեցությունը, 823 և 826 թվականներին նրանց խնդրանքով դիմեցին, որպեսզի թույլ տան ներժողովրդական վեճեր՝ իշխանության մասին, որոնք կայսրը հանգուցալուծեց հօգուտ Ցեդրագ  իշխանի։
827֊830 թվականներին ֆրանկները պատերազմ էին վարում բուլղարացիների հետ։ Դեռևս 818 թվականին Լուիի մոտ եկան սլավոնական ժողովուրդներից ադոբրիտների (ադոբրիտների արևմտյան ճյուղից), գոդուսկանների և տիմոչանների դեսպանները, որոնք ոչ վաղ անցյալում անջատվել էին բուլղարացիներից, հովանավորչության խնդրանքով դիմեցին Լուիին, ինչին կայսրը համաձայնեց։ Բուլղարացի Օմուրտագ խանը, ցանկանալով վերականգնել վերահսկողությունն այդ ժողովուրդների նկատմամբ, 825 թվականին Լուիի հետ բանակցություններ ունեցավ, սակայն դրանք ոչնչի չբերեցին։ Արդյունքում 827 և 829 թվականներին բուլղարացիները արշավանքներ սկսեցին Միջին Պոդունավիայի սլավոնացիների դեմ և նրանց նկատմամբ հաստատեցին իրենց իշխանությունը։ 830 թվականին ֆրանկների և բուլղարացիների միջև խաղաղություն կնքվեց՝ ստատուս քվոյի պայմաններում, Օմուրտագ խանի մահվանից և դրան հաջորդած Բուլղարիայի թուլացումից հետո՝ 838 թվականին, ֆրանկներին հաջողվեց Պաննոնիայի սլավոնացիների նկատմամբ վերականգնել իշխանությունը ։
Սլավոնացիների նկատմամբ Լուի Բարեպաշտի քաղաքականության հիմնական ուղղություններից մեկը քրիստոնեացումն էր։ Հիմնականում նրա կողմից վնասվեցին այն տարածքները, որոնք ընդունում էին Արևմուտքի կայսեր իշխանությունը։ Բյուզանդական կայսրության Կոստանդին Ծիրանածին կայսեր մասին պատմաբանների մեկնությունների համաձայն՝ Դալմաթինական Խորվաթիայի իշխան Բորնն ընդունեց քրիստոնեությունը և մկրտեց բազմաթիվ խորվաթների։ Ֆրանկների մոտ գերի լինելով՝ ադոբրիտների իշխան Սլավոմիրը 821 թվականին մկրտվեց։ Պասսաու եպիսկոպոսի փաստաթղթերում կա տեղեկատվություն, հավանաբար, լիովին չափազանցված, այն մասին, որ Ռեգինխար եպիսկոպոսը մկրտել է «բոլոր մարովաններին»։ 830 թվականից շատ չանցած Նիտրանական իշխանության իշխան Պրիբինն իր մայրաքաղաք Նիտրեում եկեղեցի կառուցեց, իսկ 833 թվականին ինքը մկրտվեց։ Զալցբուրգի արքեպիսկոպոսները Պաննոնիայում ակտիվորեն քարոզում էին քրիստոնեությունը։ Ավելի մեծ արդյունքների հասան Կարանտանիայում՝ գտնվելով Ֆրանկյան պետության անմիջական ենթակայության ներքո։ Հետագայում Լուի կայսեր՝ սլավոնացիների մեջ քրիստոնեությունը տարածելու քաղաքականությունը հաջողությամբ շարունակեց նրա որդի Լուի II Գերմանացին ։
Հարավային սահմաններ և Իսպանիա
Իրավիճակը շարունակում էր լարված մնալ Ֆրանկյան պետության հարավային մասում, որտեղ Վասկոնիայի և Իսպանական մարզի մշտական ապստամբությունները, ինչպես նաև Կորդովայի ամիրայության հետ պատերազմները սպառնալիքի տակ դրեցին ֆրանկների իշխանությունը։
Լուի Բարեպաշտը, փորձելով կայսրության համընդհանուր ունիֆիկացիայի միջոցով որոշակի շրջանակների մեջ դնել կայսրության կենտրոնի՝ տարբեր մասերի հետ ունեցած փոխհարաբերությունները, 815 թվականին Պադերբորնում հրապարակեց այսպես կոչված Constitutio Hispanis֊ը, որում հաստատվում էին իսպանական պետության սահմանամերձ շրջանների իրավունքներն ու պարտականությունները։ Սակայն այդ ակտի ընդունումը շրջանում չբերեց իրավիճակի ստաբիլացման։ Արդեն 818-820 թվականներին Վասկոնիայում տեղի ունեցավ ապստամբություն, որը մեծ դժվարությամբ ճնշվեց Տուլուզայի կոմսության հերցոգ Բերենգարի կողմից։ Այդ ժամանակվանից սկսվում է նախկինում Իսպանական մարզի մեջ մտնող Պամպլոնայի և Արագոնի առանձնացումը․ 820 թվականին Պամպլոնայի կոմս Ինիգո Արիստը Արագոնայից արտաքսեց ֆրանկյան դրածոյին և այստեղ կառավարիչ նշանակեց իր դաշնակից Գարսիա I Չարին։ 824 թվականին նավառացիները և արագոնացիները, դաշնակից լինելով մուսուլմանների հետ, Ռոնսեվալյան կիրճում ջախջախեցին իրենց դեմ ուղարկված ֆրանկյան զորքին, ինչից հետո Ինիգո Արիստն ընդունեց թագավորական տիտղոսը ։
Մավրերի հետ ֆրանկներն իրենք խզեցին 815 թվականին կնքված հաշտեցումը։ 822 թվականին ֆրանկյան զորքը՝ Բարսելոնայի Ռամպո կոմսի հրամանատարությամբ, հարձակում գործեց մուսուլման Բանու Քասիի կլանի հողերի վրա։ Ի պատասխան՝ տեղացի կառավարիչ Մուսա II իբն Մուսան ավերեց Սերդանը և Նարբոնայի շրջանը, իսկ բաքսերը կայսրության դեմ պայքարում դաշնակից ստացան։ Երբ 826 թվականին Իսպանական մարզում Աիսսայի նախաձեռնությամբ ապստամբություն բարձրացավ, ապստամբներն օգնություն ստացան մուսուլմաններից․ 827 թվականին մավրերը ներխուժեցին ֆրանկյան կալվածքներ և պաշարեցին Բարսելոնան։ Բարսելոնայի Նեռնար կոմսի շնորհիվ հարձակումը կասեցվեց, սակայն Գուգո Տուրայեցի և Մարթֆրիդ Օռլեանցի կոմսերի անհաջող գործողությունները, ովքեր օգնության էին ուղարկվել Լուի կայսեր կոմից, հանգեցրին իրենց լիազորություններից զրկման։ Այդպես սկսեց ձևավորվել Լուի Բարեպաշտի դեմ հանդես եկող ֆրանկյան ընդդիմադիր ավագանին։ Իսպանական մուսուլմանների հետ պատերազմները շարունակվում էին մինչև 831 թվականը, երբ Ֆրանկյան պետության և Կորդովայի ամիրայության միջև հաշտություն կնքվեց ։
836 թվականին Վասկոնիայում տեղի ունեցավ հերթական ապստամբությունը, որը ճնշվեց Աքվիտանիայի Պիպին I թագավորի կողմից, սակայն խռովություններն այստեղ շարունակվեցին մինչև Լուի կայսեր կառավարման վերջը ։
Այդ կերպ Լուի կայսեր կառավարման վերջին շրջանում Ֆրանկյան պետությունը կորցրեց անկախ դարձած Պամպլոնան և Արագոնը, իսկ Վասկոնիայի ապստամբությունները հանգեցրին այդ շրջանում ֆրանկների իշխանության նշանակալի թուլացման ։
Ֆրանկյան պետության նոր բաժանում
Երբ 818 թվականի հոկտեմբերի 3-ին մահացավ Լուի Բարեպաշտի կինը՝ Իրմենգարդան, կայսրը ցանկություն հայտնեց մենաստան հեռանալու, բայց նրա խորհրդականները նրան համոզեցին մնալ գահին և իր համար ընտրել այլ կին։ Նրա երկրորդ կինը դարձավ գեղեցկուհի Յուդիֆը՝ բավարիական կոմս Վելֆի դուստրը։ Լուին ուժգին սիրեց նրան, և նրա կիրքը կնոջ հանդեպ ավելացավ 823 թվականի հունիսին, երբ ծնվեց նրանց որդի Կառլոսը։ Շուտով Յուդիֆն սկսեց համառել, որ Լուին ապահովի իրենց որդու ապագան՝ առանձնացնելով նրա համար հողաբաժին՝ ինչպես դա եղել էր նրա ավագ որդիների դեպքում։ Ենթարկվելով կնոջ հորդորներին՝ 829 թվականին կայսրը հայտարարեց,որ Կառլոս Ալեմանիային տալիս է Ռեցիան և Բուրգունդիայի մի հատվածը։ Այդ ժամանակ Լուի Բարեպաշտի որդիների՝ Լոտարի և Պիպինի շուրջը, հավաքվեց հանրահայտ անձանց մի խումբ՝Լուիի քաղաքականությունից դժգոհ կամ Յուդիֆի ինտրիգաների պատճառով արքունիքից հեռացած։ Սկզբում նրանք փորձեցին կայսեր մեջ կասկած հարուցել Յուդիֆի հավատարմության հետ կապված՝ նրան մեղադրելով կայսերական սենեկապետ Բեռնար Սեպտիմանցու հետ դավաճանության մեջ, իսկ այն բանից հետո, երբ դա նրանց չհաջողվեց, և Յուդիֆը պահպանեց իր ազդեցությունը Լուիի նկատմամբ, սկսեցին կայսեր որդիներին հրահրել խռովության ։
830 թվականի իրադարձություններ
Եղբայրներից առաջինն Աքվիտանիայի արքա Պիպին I֊ը խռովության ալիք բարձրացրեց։ Օգտվելով Լուի կայսեր՝ Բրետան կատարած արշավանքից, նա զորքով շարժվեց դեպի Փարիզ։ Կայսերական զորքն անցավ նրա կողմը, նրան սատարելու մասին հայտարարեցին Լոտարն ու Լուի Բավարիացին։ Կայսրուհի Յուդիֆը ձերբակալվեց և այն բանից հետո, երբ չկարողացավ ամուսնուն համոզել, որ նա ինքնակամ հրաժարվի գահից, ձեռնադրվեց որպես միանձնուհի։ Լուի Բարեպաշտի և իր որդիների մասնակցությամբ 830 թվականին Կոմպիենում անցկացված սեյմը որոշեց կայսերը զրկել գահից և ողջ իշխանությունը հանձնել Լոտարին։ Ի դեպ՝ Պիպինն ու Լուին, դժգոհ մնալով Լոտարի դիրքերի հանկարծակի ուժեղացումից, որոշեցին հորը վերադարձնել գլխավոր իշխանությունը։ Նրանց կողմից Նիմվեգենում անցկացված սեյմի ժամանակ, որից բացակայում էին Լոտարի բազմաթիվ կողմնակիցներ, որոշում կայացվեց Լուի Բարեպաշտին վերադարձնել կայսերական թագը, ինչպես նաև իր կնոջը։ Տեսնելով, որ ավագանու մեծ մասը հանդես է եկել ի սատարումն Լուիի՝ Լոտարը որոշեց նրանց հետ պատերազմ չսկսել, ժամանեց հոր մոտ և հայցեց նրա ներողամտությունը ։
Տապալում
831 թվականին Լուի Բարեպաշտ արքան համաներում շնորհեց բոլոր այն անձանց, ովքեր խառնված էին նախորդ տարվա խռովության մեջ։ Աախենում տեղի ունեցած գլխավոր սեյմի ժամանակ Յուդիֆը երդվեց, որ հավատարիմ է եղել իր ամուսնուն, և արդարացվեց։ Այդ նույն տարում Լուին հրապարակեց կայսրության բաժնին վերեբերող նոր պայմաններ, որի արդյունքում Լոտարին մնաց միայն Իտալիան, իսկ Կառլոսն ստացավ թագավորի տիտղոս և ի հավելումն ավելի վաղ ստացած շրջանների՝ տիրացավ ողջ Բուրգունդային, Պրովանսին, Սեպտամանիային և Նեյստրիայի հողերին՝ Լան և Ռեյմս քաղաքների հետ միասին։