cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մայքլ Գրեյվս
Կենսագրություն
Ծնվել է Ինդիանա նահանգուում, որտեղ էլ ավարտել է միջնակարգ դպրոցը։ Մանկուց սիրել է նկարչություն։ Գրեյվսը բակալավրի կոչում է ստացել Ցինցինատիի համալսարանում, իսկ մագիստրոսի կոչումը՝ Հարվարդի համալսարանում, որից հետո երկու տարի անցկացրել է Հռոմում։ 1964 թվականին ճարտարապետը մեկնել է Փրինսթոնում, որտեղ նա հիմնեց բյուրո և այնուհետև սկսեց դասավանդել։ Պիթեր Էյզենմանի, Ռիչարդ Մեյերի և այլոց հետ նա մաս էր կազմում «Նյու Յորքի հնգյակին», որը ձգտում էր ստեղծել «մաքուր մոդեռնիզմ»՝ հիմնված Շառլ Էդուար լը Կորբյուզիեի վաղ շրջանի գործերի վրա։
Գրեյվսը շատ բեղմնավոր է և՛ որպես ճարտարապետ, և՛ որպես դիզայներ։ Նրա ծառայություններից օգտվել են «Target» և «Alessi» ընկերությունները, Վիրջինիայի համալսարանը և Դետրոյթի Արվեստների ինստիտուտը, Walt Disney Studios-ը և Նիդեռլանդների առողջապահության վարչությունը։
2003 թվականին նա մասնակի կաթվածահար է եղել, սակայն նա շարունակել է աշխատել։ Մահացել է 2015 թվականի մարտի 12-ին Փրինսթոնի իր տանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիզայներներ Կատեգորիա:Ճարտարապետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի ճարտարապետներ
Սատուրն (հրթիռներ)
«Սատուրն» (Saturn), կրող հրթիռների ամերիկյան սերիայի («Սատուրն-1», «Սատուրն-1 Բ», «Սատուրն-5») անվանում։ «Սատուրն-1» կրող հրթիոները նախատեսված էին «Ապոլլոն» տիեզերանավերի մակետները և Երկրի «Պեգաս» արհեստական արբանյակները տիեզերք դուրս բերելու համար։ Առանց օգտակար բեռի ստարտային զանգվածը 502 տ է, տրամագիծը՝ 6,58 մ, երկարությունը՝ 43,3 մ «Սատուրն-1 Բ»-ները նախատեսված են անօդաչու և օդաչուավոր «Ապոլլոն» տիեզերանավերը շուրջերկրյա ուղեծիր դուրս բերելու, տիեզերագնացներին «Սքայլաբ» ուղեծրակայան հասցնելու, ինչպես նաև «Ապոլլոն–Սոյուզ» ծրագրով տիեզերանավեր արձակելու համար։ Ստարտային զանգվածը մոտ 570 տ է, տրամագիծը՝ 6,6 մ, երկարությունը՝ 43,3 մ։ «Սատուրն-1» և «Սատուրն-1 Բ» կրող հրթիռները երկաստիճան են։ Եռաստիճան «Սատուրն-5»-ը ծառայում է լուսնախցիկով «Ապոլլոն» տիեզերանավեր՝ երկրակենտրոն ուղեծիր և դեպի Լուսին արձակելու համար։ Երկաստիճան «Սատուրն-5» կրող հրթիռներով երկրակենտրոն ուղեծիր են դուրս բերվում «Սքայլաբ» ուղեծրակայանները։ Առանց օգտակար բեռի ստարտային զանգվածը մոտ 3000 տ է, երկարությունը՝ 86 մ, տրամագիծը՝ 10 մ։ «Սատուրն»-ներն աշխատում են հեղուկ վառելիքով։
Կատեգորիա:Հրթիռներ Կատեգորիա:1958 Կատեգորիա:ՆԱՍԱ Կատեգորիա:Ապոլոն ծրագիր
Մամիկոն Զարգարյան
Մամիկոն Ջահանի Զարգարյան, Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկ, Գեղարքունիքի մարզի Վահան գյուղի ինքնապաշտպանության նվիրյալ և մասնակից։
Կենսագրություն
Ծնվել է Կրասնոսելսկի այժմ՝ Ճամբարակի շրջանի Օրջոնիկիձե այժմ՝ Վահան (գյուղ)։ Ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը, ապա զորակոչվել խորհրդային բանակ։ Զորացրվելուց հետո՝ 1973-ին ընդունվել է Նոր Հաճընի գյուղատնտեսական տեխնիկումը։ 1976 թ. այն ավարտելով՝ աշխատանքի է ընդունվել Ճամբարակի «Պտուղ բանջառում»։ Այնուհետև տեղափոխվել է Ճամբարակի պետապտեսչություն, աշխատել որպես ավագ տեսուչ մինչև իր կյանքի վերջը՝ 1992 թ. դեկտեմբերի 30-ը։
Երբ Վահան գյուղի անդորրը խախտվեց և արկերը պայթում էին տների մոտ, Մամիկոնն առաջինների շարքում գնաց պաշտպանելու հայրենիքի սահմանները և հերոսի մահով ընկավ դարանակալած թուրքի գնդակից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ
Վլադիմիր Կանիվեց
Վլադիմիր Կանիվեց (Канівець Володимир Васильович, ), ուկրաինացի խորհրդային գրող, դրամատուրգ։ ՈւԽՍՀ Տարաս Շևչենկոյի անվան պետական մրցանակի դափնեկիր (1970)։
Կենսագրություն
Վլադիմիր Կանիվեցը ծնվել է 1923 թվականին Գլոբինոյի շրջանի Պոլտավայի մարզի Վեսելայա Դոլինա գյուղում, երկրագործի ընտանիքում։ 1939 թվականին տեղափոխվել է Դոնբաս, աշխատել երկաթգծում։ Մասնակցել է հայրենական պատերազմին, պարգևատրվել է շքանշաններով ու մեդալներով։ 1952 թվականին ավարտել է Լատվիայի համալսարանի բանասիրության ֆակուլտետը։ 1953-1963 թվականներին աշխատել է Ռիգայի և Կիևի տարբեր խմբագրություններում ու պարբերական հրատարակչություններում, «Սովետսկայա մոլոդյոժ» հանրապետական թերթում, որտեղ և տպագրել է իր առաջին ֆելիետոններն ու ակնարկները։ 1966-1981 թվականներին ղեկավարել է Ուկրաինայի գրողների միության Ժիտոմիրի միավորումը, եղել է Ուկրաինայի գրողների ազգային միության պատասխանատու քարտուղարը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Դմիտրո Գորիցվիտ
Դմիտրո Գորիցվիտ, ռեժիսոր Նիկոլայ Մակարենկոյի գեղարվեստական ֆիլմը ։ Ֆիլմի նկարիչը Օլեգ Ստեպանենկոն է։ Ֆիլմի սյուժեի հիմք է հանդիսացել Միխայիլ Ստելմախի «Մեծ բարեկամություն» վեպը։ Եռագրության երկրորդ ֆիլմն է։ Առաջինը եղել է «Մարդկային արյունը ջուր չէ», իսկ երրորդը՝ «Մարդիկ ամեն ինչ չգիտեն» ֆիլմերը։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է մի ուկրաինական գյուղի կյանքի մասին, որտեղ ձևավորվել էր առաջին կոլտնտեսություններից մեկը։
Յադվի
Յադվի  (Ядвий), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Զինյարսկայա Եժուգա գետի ձախ ափին՝ 67 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը՝ 37 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Տիրուհի Գյուլնազարյան
Տիրուհի Գյուլնազարյան, Գարեգին Նժդեհի մայրը։
Գարեգին Նժդեհը եղել է հայազգի ռազմական և պետական գործիչ, իմաստասեր, հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ, «Ցեղակրոն» ազգային գաղափարախոսության հիմնադիր, Հայաստանի առաջին հանրապետության ռազմական և պետական գործիչ, Լեռնահայաստանի հանրապետության առաջնորդ, թուրքական և ռուսական զինված ուժերի դեմ տեղի ունեցած մի շարք պատերազմների ակտիվ մասնակից-հրամանատար։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1850-ականներին Նախիջևանի Կզնուտ գյուղում՝ դարբին Գյուլնազարի ընտանիքում ու եղել է նրա 7 դուստրերից մեկը։ Գյուղացիները Տիրուհուն երբեմն կոչում էին Խաթայի։ Ամուսնացել է նույն գյուղի՝ Կզնուտի հոգևորական Տեր Սահակ Տեր-Հարությունյանի որդի Եղիշեի հետ։ Նրանց ամուսնությունից ծնվում են 4 երեխա. 2 դուստրերը՝ Անիկն ու Ցոլինեն, և 2 որդի՝ Լևոնն ու Գարեգինը։ 1888 թվականին, երբ երեխաներից ավագը՝ Անիկը 11, իսկ կրտսերը՝ Գարեգինը 2 տարեկան էր, մահանում է ընտանիքի հայրը։
Կիսաորբ երեխաներին մեծացնում է մայրը։ Գարեգին Տեր-Հարությունյանին բարձրագույն ռազմական կրթություն օգնում է ստանալ նրա ազգականներից մեկը՝ Ցոլակը, որը այդ ժամանակ ցարական բանակի սպա էր։ Երբ աղջիկներն ամուսնանում են, Տիրուհին ապրում է ավագ որդու՝ Լևոնի հետ, որը Ջուղայում ուսուցիչ էր։
1920-ականներին, երբ Գարեգինը արդեն արտասահմանում էր, իսկ երկրում իշխանության էին եկել բոլշևիկները, Լևոնին մոր հետ աքսորում են Սիբիր։ 3 տարի անց նրանց թույլատրում են վերադառնալ, բայց Վլադիկավկազ։
1937 թվականի աշնանը Լևոնի ավագ դուստրը՝ Օլգա Տեր-Հարությունյանը, գնում է հանգստանալու Դիլիջան ու Տիրուհուն տանում է իր հետ։ Բայց մի քանի ամիս անց Տիրուհու առողջությունը կտրուկ վատանում է ու 1938 թվականի փետրվարի 21-ին նա մահանում է։
Թաղման վայրը
Այն վայրը, որտեղ ամփոփված է եղել Տիրուհի Գյուլնազարյանի աճյունը, երկար տարիներ անհայտ է եղել և միայն 2001 թվականին, Գարեգին Նժդեհի ծննդյան 115-ամյակի առթիվ Դիլիջանի քաղաքապետարանի ու «Նախիջևան» միության նախաձեռնությամբ գտնվեց Նժդեհի մոր գերեզմանը, որն այսօր ուխտատեղի է դարձել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կզնուտ գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:1838 մահեր Կատեգորիա:Փետրվարի 21 մահեր Կատեգորիա:Գարեգին Նժդեհի ընտանիք
Էպլեսիե
Էպլեսիե (Éplessier), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 377 մարդ, բնակչության խտությունը` 26.76 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 14.09 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 110 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 28 կմ հարավ-արևմուտք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 244 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 190-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 54։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,9 %։ 190 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 179 անձ (93 տղամարդ և 86 կին)։ Գործազուրկ են եղել 11 անձ (3 տղամարդ և 8 կին)։ 54 անաշխատունակներից 21-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 14-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Դվինի եկեղեցական ժողով (719-720)
Դվինի եկեղեցական ժողով 719 կամ 720 թվականին Արմինիա կուսակալության մայրաքաղաք Դվինում Հովհաննես Գ Օձնեցու կաթողիկոսի գլխավորությամբ հրավիրված ազգային-եկեղեցական ժողով։ Ժողովը հետապնդել է երկու նպատակ։ Դվինի Զ ժողովն ընդունել է նաև 32 հոդվածից կազմված մի կանոնախումբ, որը հայտնի է «Կանոնք տեառն Յովհաննիսի Իմաստասիրի Հայոց կաթողիկոսի» անունով։ Այդ կանոններով որոշվել է Հայ եկեղեցու ժամերգության կարգը (նշելով առավոտյան, երեկոյան, գիշերային պաշտամունքները, կիրակնօրյա ժամերգությունները), ի մի են ժողովվել Գրիգոր Ա Լուսավորչի, Սահակ Ա Պարթևի, Հովհաննես Ա Մանդակունու բոլոր կանոնները և կարգերը (կանոն ԻԱ–ԻԵ)։
Ի կանոնով որոշվել են «Սուրբ Աստված» երգի «խաչեցարի» հավելման, ԻԶ և Լ կանոններով՝ Քրիստոսի Ծննդյան և Մկրտության տոնը հունվարի 6-ին կատարելու, Ը կանոնով՝ անապակ գինու և անխմոր հացի գործածության վերջնական խնդիրները։ ԼԲ կանոնով խստիվ արգելվել է օթևան տալ կամ հաղորդակցվել պավլիկյան աղանդավորների հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայոց եկեղեցական ժողովներ Կատեգորիա:Արմինիա կուսակալություն Կատեգորիա:8-րդ դար
Էպենանկուր
Էպենանկուր (Épénancourt), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 102 մարդ, բնակչության խտությունը` 29.14 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.5 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 120 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 50 կմ արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 84 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 66-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 18։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,6 %։ 66 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 54 անձ (32 տղամարդ և 22 կին)։ Գործազուրկ են եղել 12 անձ (2 տղամարդ և 10 կին)։ 18 անաշխատունակներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 10-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Սան Բենեդետո Վալ դի Սամբրո
Սան Բենեդետո Վալ դի Սամբրո (San Benedetto Val di Sambro), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Բոլոնյա գավառում ։
Բնակչությունը՝ 4372 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 66 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 66 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 40048։ Հեռախոսային կոդը՝ 0534։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Dr. Jekyll and Mr. Mouse
Dr. Jekyll and Mr. Mouse, «Թոմն ու Ջերին» կարճամետրաժ մուլտֆիլմերի 30-րդ սերիան, որը թողարկվել է 1947 թվականի հունիսի 14 ին։ 1948 թվականին «Օսկար» մրցանակին հավակնողներից էր և առաջադրվել է Օսկար լավագույն անիմացիոն կարճամետրաժ ֆիլմի համար անվանակարգում, սակայն չի ստացել մրցանակը։ Այդպիսով ընդհատվել է այդ անվանակարգում «Թոմն ու Ջերին» մուլտֆիլմերի անընդմեջ 4 անգամ հաղթանակն այս անվանակարգում։
Սյուժե
Կաթնավաճառը երկու շիշ կաթ է բերում Թոմի և Ջերիի տուն։ Նկուղի պատուհանից Թոմը մի ձեռքով վերցնում է մի շիշ կաթ և վազում է դեպի հյուրասենյակ։ Թոմն ամբողջ շշի պարունակությունը լցնում է իր ամանի մեջ և դատարկ շիշը պահում է։ Երբ Թոմը խմում է կաթը, տեսնում է, որ Ջերին նույնպես վայելում է ըմպելիքը։ Թոմը փորձում է ազատվել Ջերիից, սակայն հաջողության չի հասնում և վերջ ի վերջո գնում է այնպիսի քայլի...
Լաբորատորիայում Թոմն իր կաթի եհտ խառնում է տարբեր քիմիական նյութեր, ինչպիսին օրինակ` նաֆթալին, ամոնիակ և այլն։ Թոմը գդալը ընկղմում է թույնի մեջ, և վերջույթն ածխանում է։ Թույնի մոտով թռչում էր ճանճը, և երբ նա փորձում է կաթը, միանգամից սատկում է։ Գոհ Թոմն էլիքսիրը տանում է Ջերիի բույնի մոտ և թաքնվում է։ Ջերին խմում է կաթը և Թոմի կարծիքով մահանում է, սակայն մկան հետ ինչ-որ բան է կատարվում և նա տրանսֆորմացվում է և դառնում է գերհզոր։ Հզոր մուկն ահեղ կերպով շարժվում է դեպ Թոմը։ Նա փորձում է կանգնեցնել հրեշին բառարանով և կրակխառնիչով և նույնիսկ թաքնվում է դռան ետևում, հետո` սեյֆում, սակայն ամեն ինչ ապարդյուն էր։ Ջերին, բռնելով Թոմի կրծքավանդակից, խփում է նրան սեյֆի դռանը։
Բայց այդտեղ տրանսֆորմացիան ավարտվում է, և Ջերին նորից դառնում է առաջվանը։ Մուկը նորից է ցանկանում խմել կաթը, սակայն Թոմը չի թողնում։ Բայց Մկնիկը հասցնում է մի կում անել։ Նա էլի դառնում է հզոր, բռնում է Թոմի բեղերից և սկսում է աջ ու ձախ խփել։ Բայց շատ քիչ խմելու պատճառով նրա տրանսֆորմացին ավարտվում է մի քանի վայրկյանից, և Ջերին նորից առաջվանն է դառնում։ Մուկը նորից է վազում ամանի մոտ, սակայն այս անգամ Թոմը տապալում է նրան ոտքով։ Այդպես նրանք հասնում են խոհանոց։ Ջերին փորձում է կանգնեցնել Թոմին, Թոմի պոչը դնելով ջեռոցի մեջ, իսկ դրանից հետո կատվին փակում է սառնարանում։ Մինչ Թոմը ուզում էր դուրս գալ, Ջերին վազում է նկուղ և թուրմ է պատրաստում, ճիշտ է` ուրիշ նյութերով և ավելացնելով կոշիկի սպիտակ կրեմ։ Թոմն ազատվում է և վազելով գնում է նկուղ։ Մուկ փորձում է փախչել, բայց թոմը բռնում է նրան թաթով և պոչը կապում աթոռին, կատուն վերցնում է ամանը և ագահաբար խմում ողջ էլեկսիրը։ Սկզբում նա մեծանում է մի քանի անգամ, բայց 3 վայրկյանից այնքան է փոքրանում, որ նույնիսկ Ջերիից փոքր է դառնում թուրմի սխալ բաղադրության պատճառով։ Ջերին հարվածում է փոքրիկ կատվի դեմքին, ինչ-որ ռեակցիա է կատարվում, և Թոմը դառնում է լուի չափ։ Մուկը օգտվում է այդ առիթից և պատժում է փոքրիկ Թոմին` Թոմի հետևից ամբողջ տնով մեկ ճանճասպանով վազելով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր
Բուենոս Այրես (պրովինցիա)
Բուենոս Այրես (Provincia de Buenos Aires, Բարի Քամիների պրովինցիա), պրովինցիա Արգենտինայում։ Մակերեսը կազմում է 307 571 կմ²։ Բնակչությունը կազմում է 15 625 084 մարդ (2010 թվական)։ Ադմինիստրատիվ կենտրոն, քաղաք Լա-Պլատա։
Աշխարհագրություն
Պրովինցիայի մեծ մասը կազմում են Պամպայի գորշ սևահողերը։ Կլիման մեղմ է, հարավում տեղումները կազմում է 250 մմ, իսկ հյուսիս-արևելքում 1000 մմ։
Բնակչություն
Բուենոս-Այրեսը ամենաբնակեցված և ուրբանիզացված պրովինցիան է երկրում։
Վարչական բաժանումներ
Բուենոս-Այրես պրովինցիան կազմված է 135 տեղական ինքնակառավարման մարմիններից։
Տնտեսություն
Պրովինցիայի քաղաքներում կան երկրի խոշոր արդյունաբերական ձեռնարկությունները։ Գյուղատնտեսությունը զարգացածներից մեկն է։ Անասնապահությունը առավել զարգացած է հատկապես թռչնաբուծությունը։ Բուսականությունը զարգացած է ցորենով, սոյաով, եգիպտացորենով և արևածաղիկով։ Ինչպես նաև զարգացած է ծովային տուրիզմը։
Հղումներ
Կատեգորիա:1816 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Աուստրիա Նետո համացուցակ
«Աուստրիա Նետո» (կամ «Աուստրիա Նետո Կատալոգ» Austria Netto Katalog, նախկինում՝ «Աուստրիա-կատալոգ» ), ավստրիական ամենահայտնի մասնագիտացված համացուցակները (կատալոգները) հավաքածուներով հետաքրքրվողների համար ։ Կատալոգները կանոնավոր կերպով հրատարակվում են 20-րդ դարի սկզբներից։ Ֆիլատելիստների, դրամների և հեռախոսային քարտերի հավաքագրումով զբաղվողների շրջանում այս կատալոգները համարվում են հեղինակավոր։ Համացուցակի պաշտոնական կայքն է www.ank.at-ը ։
Պատմություն և նկարագրություն
«Աուստրիա Նետո» կատալոգների շարքում ամենահայտնիները նվիրված են ֆիլատելիային։ Այնտեղ նկարագրված է Ավստրիայի փոստային նամականիշների և երկրի փոստային հաստատությունների պատմությունն ու գործունեությունը։ Լույս է տեսնում յուրաքանչյուր տարի. Ամենահինը համարվում է «Ավստրիայի մասնագիտացված կատալոգը», որը նախկինում հրատարակվում էր Վիեննայում «Ռիտա Ռոզներ»}} ընկերության կողմից ։ 1975 թվականին լույս տեսավ այդ կատալոգի 31-րդ համարը։ Այն ընդգրկում էր 1850-1899 և 1945 թվականներին տպագրված ավստրիական դասական նամականիշների նկարագրությունը։ Կատալոգում ներկայացված էին ծրարների վրայի դասական նամականիշների և թերթերի վրայի թերթային նամականիշների գները։ Կատալոգում թվարկված էին նաև սև տպագրերը, որոնք փոստային հաստատությունը օգտագործել էր գովազդային արշավների ժամանակ՝ նշելով խմբաքանակը։ Հրատարակությունը ներառում էր նաև 1848 թվականից ի վեր հատվող ավստրիական մետաղադրամների ցանկը ։ 2015 թվականի դրությամբ կատալոգը ունի արդեն 70 հրատարակություն ։ Յուրաքանչյուր տարի հրատարակվում է նաև «Ավստրիայի ստանդարտ կատալոգը» և «Չոր երկրների կատալոգը» : Վերջինում նկարագրվում է չորս գերմանախոս երկրներում՝ Ավստրիայում, Գերմանիայում, Լիխտենշտայնում և Շվեյցարիայում թողարկված բոլոր փոստային նամականիշները  ։
Բովանդակություն
«Ավստրիայի մասնագիտացված կատալոգի» բովանդակությունը էապես ավելի ծավալուն է, քան «Ավստրիայի ստանդարտ կատալոգի» բովանդակությունը և ներառում է հետևյալ լրացուցիչ բաժինները ՝ • 2
Այլ կատալոգներ
Փոստային նամականիշների կատալոգներից բացի «Աուստրիա Նետո»-ն յուրաքանչյուր տարի հրատարակում է ավստրիական մետաղադրամներին և ավստրիական հեռախոսային քարտերին նվիրված կատալոգներ։ Կատալոգի հրատարակիչը թողարկում է նաև հատուկ մարման կատալոգներ ։
Հրատարակիչ եւ գլխավոր խմբագիր
Նախկինում՝ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին, «Աուստրիա Նետո» կատալոգի հրատարակիչն ու գլխավոր խմբագիրը հանդիսանում էր Ռիտա Ռոզները ։ 2016 թվականի դրությամբ տվյալ պաշտոնը զբաղեցնում է Քրիստինե Սթեյրերը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Փոստային նամականիշների համացուցակներ Կատեգորիա:Ավստրիացի հրատարակիչներ Կատեգորիա:Ավստրիայի ընկերություններ Կատեգորիա:Դրամագիտական հրատարակություններ Կատեգորիա:Ֆիլատելիստական հրատարակություններ
Ֆրանկլին Դ. Ռուզվելտ
Ռուզվելտը ծնվել է Հայդ Փարկում ԱՄՆ-ի 26-րդ նախագահ Թեոդոր Ռուզվելտի ընտանիքում։ Սովորել է Գրոթոնի դպրոցում, այնուհետև Հարվարդի քոլեջում, իսկ ավարտելով Կոլումբիայի իրավաբանական դպրոցը՝ Նյու Յորքում իրավաբանական գործունեություն է ծավալել։ 1905 թվականին ամուսնացել է իր բարեկամուհու՝ Էլեոնոր Ռուզվելտի հետ և ունեցել վեց երեխա։ 1910 թվականին հաղթանակ է տարել Նյու Յորքի սենատորական ընտրությունների ժամանակ, այնուհետև Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ Վուդրո Վիլսոնի նախագահության ժամանակ, ստանձնել է ռազմածովային ուժերի օգնականի պաշտոնը։ 1920 թվականին Ռուզվելտը եղել է Ջեյմս Քոքսի օգնականը։ 1921 թվականին Ռուզվելտի մոտ ախտորոշվել է լուծանք, որն այդ ժամանակ հայտնի էր պոլիոմիելիտ անվամբ։ Հիվանդության հետևանքով Ռուզվելտի ոտքերը վերջնականապես կաթվածահար են եղել։ Նա ամեն կերպ փորձել է վերականգնել իր առողջությունը և այդ նպատակով Ջորջիա նահանգում հիմնել է առողջապահական կենտրոն, որտեղ կարող էին բուժում ստանալ նմանատիպ հիվանդությամբ տառապող մարդիկ։ Չնայած այն հանգամանքին, որ Ռուզվելտն առանց կողմնակի օգնության չի կարողացել տեղաշարժվել, 1928 թվականին կրկին վերադարձել է հանրային պաշտոնի՝ հաղթելով Նյու Յորքի նահանգապետի ընտրություններում։ 1929-1933 թվականներին զբաղեցնելով նահանգապետի պաշտոնը՝ տվյալ ժամանակաշրջանի տնտեսական ճգնաժամից ԱՄՆ-ին դուրս բերելու համար իրականացնում է մի շարք բարեփոխումներ։
1932 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ Ռուզվելտը հաղթել է հանրապետական Հերբերտ Հուվերին և նախագահել ԱՄՆ-ի պատմության ամենամեծ տնտեսական ճգնաժամի տարիներին։ Միացյալ Նահանգների 73-րդ Կոնգրեսի առաջին 100 օրերի ընթացքում մշակել է աննախադեպ դաշնային օրենսդրություն և հաստատել նոր գործառույթներ, որոնք հիմք են հանդիսացել նոր կուրսի համար։ Տնտեսությունը վերականգնելու նպատակով Ազգային վերականգնողական վարչակազմի հետ միասին գործազուրկներին և գյուղատնտեսներին օգնելու բազմաթիվ ծրագրեր է մշակել։ Հիմնադիր կարգավորիչ բարեփոխումներ է իրականացրել ֆինանսական, աշխատանքային, կապի ոլորտում։ Նրա նախագահության տարիներին ուժը կորցրել է ոգելից խմիչքներն արգելող օրենքը։
1933-1936 թվականներին ԱՄՆ-ի տնտեսությունն արագորեն վերականգնվել է։ 1936 թվականին Ռուզվելտը վերընտրվել է նախագահի պաշտոնում։ Այդուհանդերձ, 1937-1938 թվականներին տնտեսությունը կրկին խորը անկում է ապրել։ 1936 թվականի ընտրություններում հաղթելով ընդդիմությանը՝ դատական համակարգի վերակազմավորման մասին օրինագիծ է մշակում, որի շնորհիվ ընդլայնվել են ԱՄՆ-ի Գերագույն դատարանի լիազորությունները։ 1937 թվականին ձևավորված երկկուսակցական Պահպանողական կոալիցիային հաջողվել է կանխել այդ օրինագծի ընդունումը։ Ռուզվելտի կողմից իրականացրած ծրագրերն ու օրենսդրական փոփոխությունները հիմնականում վերաբերվում էին Բորսաների և արժեթղթերի հանձնաժողովին, Աշխատանքային հարաբերությունների մասին ազգային օրենքին, Ավանդների ապահովագրության դաշնային կորպորացիային և սոցիալական ապահովագրությանը։
1940 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ Ռուզվելտը կրկին հաջողություն է ունեցել։ Այս հաղթանակի շնորհիվ ԱՄՆ-ի պատմության մեջ դարձել է առաջին նախագահը, որը 2 անգամից ավել վերընտրվել է որպես նախագահ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո իր չեզոքությանը զուգահեռ ԱՄՆ-ն դիվանագիտական և ֆինանսական մեծ աջակցություն է ցուցաբերել ինչպես Չինաստանին, այնպես էլ Միացյալ Թագավորությանը և ԽՍՀՄ-ին։
1941 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Փերլ-Հարբորի վրա Ճապոնիայի հարձակումից հետո ԱՄՆ-ն պատերազմ է հայտարարել Ճապոնիային, Գերմանիային և Իտալիային։ Ռուզվելտն ունեցել է իր գլխավոր խորհրդական Հարրի Հոփկինսի և ժողովրդի հզոր աջակցությունը։ Սերտ համագործակցել է Բրիտանիայի վարչապետ Ուինսթոն Չերչիլի, սոցիալիստական ճամբարի առաջնորդ Իոսիֆ Ստալինի և Չինաստանի գեներալիսիմուս Չիան Կայշեկի հետ։ Ռուզվելտն անձամբ է վերահսկել ԱՄՆ-ի տնտեսության մոբիլիզացիան, որը նպատակ էր հետապնդում աջակցել պատերազմական գործողություններին, ինչպես նաև իրականացնել Եվրոպայի առջև դրված ռազմավարությունը՝ նախապատվությունը տալով Գերմանիայի պարտությանը։ Նա նաև ձեռնամուխ է եղել առաջին ատոմային ռումբի ստեղծմանը։ 1944 թվականին Ռուզվելտը չորրորդ անգամ է վերընտրվել նախագահի պաշտոնում, սակայն իր առողջական և ֆիզիկական լուրջ խնդիրների պատճառով 1945 թվականի ապրիլին մահացել է։
Կրթություն
Ռուզվելտը ծնվել է 1882 թվականի հունվարի 30-ին Նյու Յորքի Հայդ Պարկի Հուդզոն Վելլիում, գործարար Ջեյմս Ռուզվելտ Առաջինի (1828-1900) և նրա երկրորդ կնոջ՝ Սառա Աննա Դելանոյի ընտանիքում։ Ռուզվելտի ծնողները հարուստ նյույորքյան ընտանիքներից էին։ 17-րդ դարում Ռուզվելտի նախնիները տեղափոխվում են Նոր Ամստերդամ, որտեղ էլ սկսում են զբաղվել առևտրով և հողագործությամբ։ Դելանո ընտանիքի նախնիները տեղափոխվելով «Նոր աշխարհ»՝ Մասաչուսեթսում սկսեցին զբաղվել առևտրով և նավաշինությամբ։ Ֆրանկլինը ուներ խորթ եղբայր՝ Ջեյմս Ռոզի Ռուզվելտը, որը նրա հոր նախորդ ամուսնությունից էր։
Ֆրանկլին Դելանո Ռուզվելտը մեծացել է հարուստ ընտանիքում։ 1851 թվականին Ջեյմս Ռուզվելտ Առաջինն ավարտել էր Հարվարդի իրավաբանական դպրոցը, սակայն իր պապից՝ Ջեյմս Ռուզվելտից (1760-1847) ժառանգություն ստանալուց հետո որոշել էր իրավաբանակն ոլորտում գործունեություն չծավալել։ Ջեյմսը հայտնի բուրբոն դեմոկրատ էր, որը մի անգամ որդուն` Ֆրանկլինին իր հետ վերցրեց Սպիտակ տանը նախագահ Գրովեր Կլիվլանդի հետ հանդիպման համար։
Սառան Ֆրանկլինի պատանեկության շրջանում մեծ ազդեցություն է ունեցել։ Նա մի անգամ նշել է․ «Իմ որդի Ֆրանկլինը Դելանո է, ոչ թե Ռուզվելտ»։ Ջեյմսը 54 տարեկան էր, երբ Ֆրանկլինը ծնվեց։ Զեյմս Ռուզվելտը հաճախ էր լինում Եվրոպայում։ Ֆրանկլինն առաջին անգամ ճամփորդել է 2 տարեկան հասակում, իսկ 7-16 տարեկանում իր ծնողների հետ ամեն տարի  մեկնում էր Եվրոպա, ինչն էլ նպաստում է նրա՝ ֆրանսերենի և գերմաներենի լավ իմացությանը։ Նա սովորել է վարել, կրակել, խաղալ պոլո և փոքր թենիս։
Ռուզվելտը մինչև 14 տարեկանը ուսուցանվել է տնային ուսուցիչների կողմից։ Այնուհետև նա հաճախել է Գրոտոնի եպիսկոպոսական գիշերօթիկ դպրոց։ Այն գտնվում էր Մասաչուսեթսում և հայտնի էր նրանով, որ այստեղ այցելում էին հարուստ և ազդեցիկ ընտանիքների երեխաները․ սովորողների 90%-ը սոցիալական ռեգիստրում հաշվառվածներն էին։ Այս ընթացքում նրա վրա մեծ ազդեցություն է ունենում գլխավոր տնօրենը՝ Էնդիկոտ Փիբոդին, որը քարոզում էր, որ քրիստոնյայի պարտքն է օգնել առավել քիչ հաջողակներին և օգնում իր ուսանողներին աշխատանքի անցնել պետական ծառայությունում։ Տնօրենը Ռուզվելտի ամբողջ կյանքում ունեցել է մեծ ազդեցություն, մասնակցել է նրա ամուսնական արարողությանը և հանդիպել նրան նախագահության տարիներին։
Գրոտոնի դասընկերների մեծ մասի նման Ռուզվելտը ընդունվում է Քեմբրիջի մոտակայքում գտնվող Հարվարդի քոլեջը։ Այդ ժամանակ նա ստանում է միջնակարգ ակադեմիական կրթություն և ավելի ուշ ասել է․ «Ես 4 տարի քոլեջում անցել եմ տնտեսագիտությանը վերաբերվող դասընթացներ և այն, ինչ սովորել եմ, սուտ է»։ Նա Ալֆա Դեկտա Պի եղբայրության և օդագնացների ակումբի անդամ էր ։ Նա աչքի չէր ընկնում ոչ՛ որպես ուսանող, ոչ՛ որպես մարզիկ, սակայն նա զբաղեցրեց Հարվարդ Քրիմսոն օրաթերթի գլխավոր խմբագրի պաշտոնը, որը պահանջում էր ունենալ մեծ էներգիա և ուրիշներին կառավարելու ունակություն։
1900 թվականին մահանում է Ռուզվելտի հայրը։ Հաջորդ տարի Ռուզվելտի հինգերորդ զարմիկ Թեոդոր Ռուզվելտը ընտրվում է ԱՄՆ նախագահի պաշտոնում։ Նա իր ուժեղ առաջնորդության ոճի  և կատարած բարեփոխումների շնորհիվ Ռուզվելտի համար դարձավ վառ օրինակ։ 1903 թվականին Ռուզվելտն ավարտում է Հարվարդի համալսարանը, իսկ 1904 թվականին ընդունվում Կոլումբիայի իրավաբանական դպրոց, որտեղից սակայն, 1907 թվականին Նյու Յորքում տեղի ունեցած քննությունից հետո դուրս է գալիս։ 1908 թվականին ընդունվում է աշխատանքի հեղինակավոր ամերիկյան Ուոլ Սթրիթ իրավաբանական ընկերությունում։
Ամուսնություն, ընտանիք և արտամուսնական կապեր
1902 թվականի կեսերից սկսած Ֆրանկլինը հետաքրքրություն էր տածում իր ապագա կնոջ նկատմամբ, ում ճանաչում էր դեռ փոքր հասակից ։ 1902 թվականից սկսած Ռուզվելտը և Էլեոնորը սկսում են հանդիպել, իսկ 1904 թվականի հոկտեմբերին Ֆրանկլինը ամուսնության առաջարկություն է անում նրան։ Այդ ժամանակ նա 22 տարեկան էր, իսկ նրա կինը՝ 19-ը ։ 1905 թվականի մարտի 17-ին Նյու Յորքում տեղի է ունենում նրանց ամուսնության արարողությունը։ Ռուզվելտի մայրը չէր համակրում Էլեոնորին և կարծում էր, որ դեռ վաղ է ամուսնության համար։ Նա նույնիսկ մի քանի անգամ փորձել է չեղարկել նշանադրությունը։ Երիտասարդ զույգը տեղափոխվում է Հայդ Փարք՝ Ռուզվելտի ընտանեկան կալվածք։
Կենսագիր Ջեյմս ՄաքԳրեգոր Բըրնսը պատմել է, որ երիտասարդ Ռուզվելտը բավական ինքնավստահ էր և անկաշկանդ։ Ի տարբերություն նրան, Էլեոնորը ամաչկոտ էր և չէր սիրում հասարակական կյանքը․ նա նախընտրում էր մնալ տանը և դաստիարակել երեխաներին։ Նրանք ունեցան վեց երեխա։ Աննան, Ջեյմսը և Էլիոտը ծնվել են համապատասխանաբար 1906, 1907, 1910 թվականներին։ Զույգի երկրորդ տղան՝ Ֆրանկլինը, 1909 թվականին մանուկ հասակում մահացավ։ Մյուս որդին՝ Ֆրանկլինը, ծնվեց 1914 թվականին, իսկ Ջոնը՝ 1916 թվականին ։
Ռուզվելտը արտամուսնական կապի մեջ է եղել Էլեոնորի սոցիալական հարցերով քարտուղար Լյուսի Մերկերի հետ, ինչը սկսվեց այն բանից հետո, երբ նա աշխատանքի անցավ տվյալ պաշտոնում։ 1918 թվականի սեպտեմբերին Էլեոնորը Ռուզվելտի ուղեբեռում այդ կապը բացահայտող նամակ է գտնում։ Ֆրանկլինն ուներ ամուսնալուծվելու մտադրություն, սակայն Սառան կտրականապես դեմ էր, իսկ Լյուսին համաձայն չէր ամուսնանալ ամուսնալուծված և հինգ երեխա ունեցող տղամարդու հետ։ Ամուսնալուծություն այդպես էլ չեղավ, և Ռուզվելտը խոստացավ այլևս չհանդիպել Լյուսիի հետ։ Միևնույն է, Էլեոնորը երբեք էլ չներեց Ռուզվելտին, և այդ միջադեպից հետո նրանց ամուսնությունը դարձավ զուտ քաղաքական համագործակցություն։ Շուտով Էլեոնորը հեռանում է տնից և բնակվում Վալ Քիլում։ Նրանց միջև հարաբերություններն այնքան էին սառել, որ երբ առողջական խնդիրների պատճառով Ռուզվելտը Էլեոնորին խնդրեց վերադառնալ տուն և շարունակել համատեղ կյանքը, վերջինս կտրականապես մերժեց: Իրավիճակն այնպիսին էր, որ նա այլևս տեղյակ չէր լինում, թե երբ է Էլեոնորը գալիս Սպիտակ տուն։ Ֆալան, որը Ռուզվելտի հայտնի շունն էր և Սպիտակ Տանը եղած ժամանակ նրա ուղեկիցներից մեկը, «աշխարհում ամենաշատ լուսանկարված» շունը անվանումն էր ստացել։
Ֆրանկլինը դրժում է իր խոստումը և վերականգնում սիրավեպը Լյուսիի հետ ։ Հենց նա էլ լինում է Ռուզվելտի կողքին մահվան ժամանակ։ Ռուզվելտի որդի Էլիոտը պնդում էր, որ իր հայրը քսանամյա սիրավեպ է ունեցել  իր քարտուղարուհու` Մարգարիտ Լեհանդի հետ։ Մյուս որդին` Ջեյմսը, հայտարարում է, որ իր հայրը սիրավեպ կարող էր ունենալ նաև Շվեդիայի արքայադուստր Մարթայի հետ, որը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ բնակվել է Սպիտակ տանը։
Նահանգային սենատոր ⟨1910-1920⟩ և Թեմմանի ախոյան
Ռուզվելտն իր ընկերներին հավաստիացնում էր, որ նա վերջնականապես որոշում է կայացրել մտնել քաղաքականություն: Մինչ 1910 թվականի ընտրությունների անցկացումը, տեղական Դեմոկրատական կուսակցությունը Ռուզվելտին առաջադրում է Նյու Յորք նահանգի պետական համագումարում։ Կուսակցության համար Ռուզվելտը բավական մեծ կարևորություն ուներ, քանի որ այդ ժամանակ նա դեռ երկրի ամենահայտնի քաղաքական գործիչներից մեկն էր, իսկ ժողովրդավարական Ռուզվելտը բավականին լավ համբավ ուներ: Նրա կողմից իրականացվող քարոզարշավն ավարտվեց այն ժամանակ, երբ ժողովրդավարական գործող նախագահ Լյուիս Ստյուվեսանտ Չանլերը վերընտրվելու փորձ կատարեց։
Իր քաղաքական հույսերը արդարացնելու նպատակով Ռուզվելտը պայքարում է նահանգային սենատում հայտնվելու համար։ Սենատում, որն ներառում էր Դաչես, Կոլումբիա և Փաթնեմ շրջանները, մեծամասնություն էին կազմում հանրապետականները: Ռուզվելտը մտավախություն ուներ, որ իր զարմիկ Թեոդորի դեմ ակնհայտ ընդդիմությունը կարող է խոչընդոտ հանդիսանալ իր քարոզարշավի համար, սակայն Թեոդորն իր հերթին առաջ էր քաշում նրա թեկնածությունը, չնայած կուսակցական պատկանելիության տարբերություններին: Ողջ ընտրական տարածքում Ռուզվելտն իր քարոզարշավն իրականացրեց մեքենայով, մինչդեռ շատերը իրենց նմանատիպ ճոխություն չէին կարող թույլ տալ: Իր ագրեսիվ և արդյունավետ քարոզչության շնորհիվ Ռուզվելտն ընտրություններում հաղթանակ է ունենում` զարմացնելով գրեթե բոլորին:
1911 թվականի հունվարի 1-ին զբաղեցնելով պաշտոնը` Ռուզվելտն անմիջապես դառնում է «Ապստամբների» խմբի ղեկավար, ովքեր դեմ էին Դեմոկրատական կուսակցությանը հակակշիռ Թեմմանի Հոլլ քաղաքական կազմակեպության խամաճիկային քաղաքականությանը։ 1911 թվականին ԱՄՆ-ի Սենատի ընտրությունների ժամանակ Ռուզվելտն այլ տասնյոթ դեմոկրատների հետ միասին ստեղծեց խոչընդոտներ Թեմմանի մի շարք թեկնածուների համար: Ի վերջո, Թեմմանի Հոլլը աջակցություն է ցույց տալիս մեծ հեղինակություն ունեցող դատավոր Ջեյմս Օգորմանին, որի արդյունքում վերջինս հաղթում է ընտրություններում։ Շուտով Ռուզվելտը Նյու Յորքի դեմոկրատների շրջանում մեծ համբավ է ձեռք բերում:
Ռուզվելտը կրկին Թեմմանի Հոլլի դեմ է դուրս գալիս, երբ 1912 թվականին «Ժողովրդավարություն» անվանակարգում հաղթանակ ունենալու համար աջակցություն է ցույց տալիս Նյու Ջերսիի նահանգապետ Վուդրո Վիլսոնին: Ընտրությունները եռակողմ բնույթ էին կրում, քանի որ Թեոդորը դուրս էր եկել հանրապետականների շարքերից և սկսել էր քարոզարշավ ընդդեմ Վիլսոնի և հանրապետական նախագահ Ուիլյամ Հովարդ Տաֆտի: Համընդհանուր ընտրություններում Վիլսոնին աջակցելու Ռուզվելտի որոշման հետևանքով ընտանիքի որոշ անդամներ օտարվեցին, թեև Թեոդորն ինքը վիրավորված չէր։ Այսպիսով, Վիլսոնը հաղթանակ ունենալով պառակտված հանրապետականների նկատմամբ` դարձավ առաջին դեմոկրատ նախագահը։ Միաժամանակ մենամարտելով տիֆի դեմ 1912 թվականին, Լուի Մքհենրի Հոուի օգնությամբ, ով վարում էր նրա քարոզարշավը, Ռուզվելտը վերընտրվում է նահանգապետի ընտրություններում և զբաղեցնում Գյուղատնտեսական կոմիտեի նախագահի պաշտոնը։
Ռազմածովային նավատորմի քարտուղարի օգնական
1913 թվականի մարտին Ռուզվելտը նշանակվում է ռազմածովային նավատորմի քարտուղարի օգնականի պաշտոնին. պաշտոնով երկրորդը ռազմածովային նավատորմի քարտուղար Ջոզեֆուս Դանիելից հետո: Ռուզվելտն իր ողջ կյանքի ընթացքում մեծ կարևորություն է տվել ռազմածովային նավատորմին, դրա վերաբերյալ հավաքել գրեթե 10 000 գիրք և կարդացել բոլորը, բացառությամբ մեկի: Վիլսոնի աջակցությամբ Դանիելը և Ռուզվելտը ստեղծում են մի համակարգ, որտեղ իրականցնում են մի շարք բարեփոխումներ ընդլայնելու համար քաղաքացիական հասարակության ազդեցությունը ռազմածովային նավատորմի վրա: Ռուզվելտի վերահսկողության ներքո էին գտնվում նավատորմի քաղաքացիական աշխատակիցները: 7 տարի լինելով տվյալ պաշտոնում` ոչ մի գործադուլ տեղի չի ունենում:
1914 թվականին Ռուզվելտը չմտածված որոշում է կայացնում` առաջադրելով իր թեկնածությունը Նյու Յորքի հանրապետական սենատոր Էլիհու Ռութի փոխարեն։ Թեև նա հաղթեց գանձապետարանի քարտուղար Ուիլյամ Գիբս Մքադուին և կառավարիչ Մարտին Գլինին, նրա համար առաջնային մրցակից էր հանդիսանում Թեմմանի կողմից աջակցություն ստացած Ջեյմս Ջերարդը: Նա ուներ նաև Վիլսոնի օգնության կարիքը: Նա այս ընտրություններում պարտություն է կրում` զիջելով դիրքերը դեմոկրատ Ջերարդին։ Այսպիսով, Ռուզվելտը կարևոր դաս է քաղում, որ առանց Սպիտակ տան օգնության նա ոչ մի հաղթանակ չի կարող ունենալ:
Առաջին անգամ Սենատում պարտություն կրելուց հետո Ռուզվելտը վերադառնում է ռազմածովային նավատորմ: 1914 թվականի հուլիսին սկսվում է Առաջին համաշխարհային պատերազմը, որտեղ Գերմանիայի կենտրոնական իշխանությունները, Ավստրո-Հունգարիան և Օսմանյան կայսրությունը ձգտում էին պարտության մատնել Մեծ Բրիտանիային, Ֆրանսիային և Ռուսաստանին։ Երբ 1917 թվականի ապրիլին Գերմանիան հայտարարեց սուզանավային պատերազմում իր մասնակցության մասին, Վիլսոնի վարչակազմը Կոնգրեսին խնդրեց պատերազմ հայտարարել։ Վերջինս հավանություն տվեց, և ապրիլի 6-ին ԱՄՆ-ն պատերազմ հայտարարեց Գերմանիային։
Ռուզվելտը խնդրեց, որ իրեն թույլատրեն ծառայել որպես ռազմածովային սպա, սակայն Վիլսոնը պնդեց, որ շարունակի նավատորմի քարտուղարի օգնականի պաշտոնում։ Հաջորդ տարի Ռուզվելտը մնաց Վաշինգտոնում համակարգելու և տեղակայելու համար ռազմածովային նավերը։ ԱՄՆ-ի պատերազմի մեջ մտնելուց հետո ռազմածովային նավատորմը ընդարձակվեց 4 անգամ։ 1918 թվականի ամռանը Ռուզվելտը մեկնում է Եվրոպա` ուսումնասիրելու նավատորմի տեղադրման վայրերն ու հանդիպելու ֆրանսիացի և բրիտանացի պաշտոնյաների հետ։ Սեպտեմբերին նա վերադառնում է ԱՄ-ը Leviathan նավով։ 11-օրյա ճանապարհորդության ընթացքում իսպանական գրիպի համաճարակից տուժեցին և մահացան նավի վրա գտնվող շատերը։ Ռուզվելտը հիվանդացավ գրիպով և բարդացած թոքաբորբով, բայց ապաքինվեց, Նյու Յորք հասնելիս։ 1918 թվականի նոյեմբերին Գերմանիան ստորագրում է զինադադարի համաձայնագիրը` դադարեցնելով ռազմական գործողությունները։ Վիլսոնի վարչակազմի ժամկետի ավարտին զուգահեռ Ռուզվելտը ծրագրում էր իր հաջորդ քայլը Հերբերտ Հուվերի օգնությամբ
Քարոզարշավ փոխնախագահի պաշտոնի համար, 1920
1920 թվականին Ռուզվելտը որոշում է իր թեկնածությունը առաջադրել ԱՄՆ-ի փոխնախագահի պաշտոնում։ Այն բանից հետո, երբ Օհայո նահանգի նահանգապետ Ջեյմս Մ. Քոքսը ստանձնում է կուսակցության ղեկավարի պաշտոնը, նա Ռուզվելտին ընտրում է որպես իր օգնական, և կուսակցությունը օվացիայով պաշտոնապես նշանակում է նրան տվյալ պաշտոնում։ Չնայած նրա առաջադրումը զարմացրեց մարդկանց մեծամասնությանը, սակայն նա հայտնի էր իր հավասարակշռությամբ, Վիլսոնի և չափավորության մասին օրենքի կողմնակից լինելով: Ռուզվելտը նոր էր դարձել 38 տարեկան և լինելով 4 տարի ավելի երիտասարդ Թեոդորից` կուսակցության կողմից ստացավ նույն պաշտոնի թեկնածությունը։
Նախընտրական քարոզարշավի ընթացքում Քոքսը և Ռուզվելտը հանդես էին գալիս Վիլսոնի վարչակազմի և Ազգերի լիգայի պաշտպանությամբ, որոնցից երկուսն էլ 1920 թվականին այդքան էլ մեծ համակրանք չէին վայելում։ Ռուզվելտն իր ներդրումն է ունեցել ԱՄՆ-ի Ազգերի լիգայի անդամակցության գործում, սակայն ի տարբերություն Վիլսոնի, նա կոչ էր անում սենատոր Հենրի Քաբոտ Լոջի հետ փոխզիջման գնալ։ Սակայն ընտրություններում հաղթանակ տարավ հանրապետական Ուորեն Հարդինգը, իսկ Ռուզվելտը վերադարձավ Նյու Յորք՝ իրավագիտությամբ զբաղվելու և միացավ նորաստեղծ նյույորքյան Սիվիտան ակումբին։ 1920 թվականի ընտրություններում նաև ներկայացավ Էլեոնոր Ռուզվելտն իր առաջին հանրային մասնակցությամբ. նա հանդես եկավ Լուի Հաուի աջակցությամբ և հաստատվեց որպես արժեքավոր քաղաքական խաղացող։
Պոլիոմիելիտ հիվանդություն
Ընտրություններից հետո Ռուզվելտը վերադառնում է Նյու Յորք, որտեղ նա զբաղվում է իրավագիտությամբ։ Նա անում էր ամեն ինչ մասնակցելու համար 1922 թվականին տեղի ունեցող ընտրություններին, սակայն հիվանդությունը վերջ դրեց նրա քաղաքական կարիերային։ 1921 թվականի օգոստոսին Ռուզվելտը մեկնում է Կամփոբելո կղզի հանգստանալու, որտեղ էլ և հիվանդանում է։ Նրա հիմնական ախտանշաններն էին` ջերմություն, դեմքի կաթված, աղիքային դիսֆունկցիա, թմրություն և գերզգայունություն։ Ռուզվելտը մնաց կաթվածահար վիճակում։ Այդ ժամանակ նրա մոտ ախտորոշվեց պոլիոմիելիտ, սակայն նրա ախտանիշներն ավելի շատ համապատասխանում էին Գուլիյեն-Բարրի սինդրոմին։
Չնայած նրան, որ Ռուզվելտի մայրը կողմ էր որդու քաղաքական կյանքից հեռանալուն, սակայն նրա կինը և մոտ ընկեր ու խորհրդական Լուի Հովը համոզված էին, որ նա կշարունակի իր գործունեությունը քաղաքական ոլորտում։ Ռուզվելտը շատերին համոզում էր, որ առողջանում է, ինչը չափազանց կարևոր էր հանրային պաշտոն զբաղեցնելու համար։ Նա դժվարությամբ կարողացավ նորից քայլել։ Ավելի ուշ նա արդեն ձեռնափայտ և անվասայլակ էր գործածում, սակայն ոչ հասարակության մեջ։ Մեծ ուշադրություն էր հատկացվում այն փաստին, որ նրան չլուսանկարեն անվասայլակին նստած՝ թերթերի համար։ Միայն երկու նմանատիպ լուսանկար գոյություն ունի, որտեղ նա նստած է անվասայլակին։
Սկսած 1925 թվականից Ռուզվելտը իր ժամանակի մեծ մասը անցկացրեց ԱՄՆ-ի հարավում։ Հետաքրքրված լինելով ջրային թերապիայով` 1926 թվականին նա Ջորջիա նահանգում հիմնում է վերականգնողական կենտրոն։ 1938 թվականին նա հիմնադրում է Մանկական կաթվածի ազգային հիմնադրամը, որն էլ նպաստում է պոլիոմիոլոգիական պատվաստանյութերի զարգացմանը։ 1920-ական թվականներին Ռուզվելտը շարունակում էր կապ պահել դեմոկրատների հետ և ակտիվ քաղաքական գործունեություն էր իրականացնում Նյու Յորքում։
Նյու Յորքի կառավարիչ, 1929-1932
1928 թվականի ընտրություններում լինելով Դեմոկրատական կուսակցության նախագահի թեկնածու` Սմիթը հերթական անգամ Ռուզվելտին խնդրեց առաջադրվել կառավարչի պաշտոնում: Սկզբում Ռուզվելտը չէր համաձայնում։ Նա համաձայնվեց միայն այն ժամանակ, երբ կուսակցական առաջնորդները համոզեցին, որ միայն նա կարող է հաղթել հանրապետական թեկնածու` Նյու Յորքի Գլխավոր դատախազ Ալբերտ Օթինգերին։ Ռուզվելտը հաղթանակ է ունենում ընտրություններում և քարոզարշավը գլխավորելու համար կրկին դիմում է Լուի Հովին։ Քարոզարշավի ժամանակ Ռուզվելտը միանում է Սամուել Ռոզենմանին, Ֆրանչես Պերկինսին և Ջեյմս Ֆարլիին։ Մինչ Սմիթը նախագահական ընտրությունների ժամանակ պարտություն կրեց, չհաղթելով նույնիսկ իր հարազատ նահանգում, Ռուզվելտը 1% տարբերությամբ հաղթանակ տոնեց նահանգապետի պաշտոնում: Դառնալով ամենախիտ բնակեցված նահանգի նահանգապետ` Ռուզվելտն անմիջապես առաջադրվեց հերթական նախագահական ընտրություններում։
Զբաղեցնելով պաշտոնը` Ռուզվելտն առաջարկում է կառուցել մի շարք հիդրոէլեկտրակայաններ և հաղթահարել 1920-ական թվականների ֆերմերային ճգնաժամը։ Ռուզվելտ և Էլեոնորը եկել էին քաղաքական համաձայնության, որը շարունակվելու էր մինչև նրա քաղաքական կարիերայի ավարտը. Էլեոնորը ուենալով նահանգապետի կնոջ պարտականություններ` ազատ էր իր սեփական օրակարգն ու հետաքրքրությունները մշակելու հարցում։ Նրա պաշտոնավարման ժամանակ տեղի ունեցավ Ուոլ Սթրիթի բախումը և երկիրն ընկավ Մեծ ճգնաժամի մեջ։ Մինչ նախագահ Հուվերը և շատ նահանգապետեր կարծում էին, որ տնտեսական ճգնաժամը գնալով թուլանում է, Ռուզվելտը հասկանում էր իրավիճակի լրջությունը և ստեղծում է Զբաղվածության պետական հանձնաժողով։ Նա նաև դարձավ առաջին նահանգապետը, ով հրապարակայնորեն հաստատեց գործազրկության ապահովագրության գաղափարը։
Նախագահական ընտրություններ, 1932
1932 թվականի ընտրություններին ընդառաջ Ռուզվելտը սկսեց ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել հասարակական քաղաքականությանը։ Հոուի և Ֆառլիի գլխավորությամբ ստեղծում է քարոզչական թիմ։ Տնտեսական ծանր իրավիճակում շատ դեմոկրատներ հույս ունեին, որ 1932 թվականի ընտրությունների արդյունքում նրանք Վուդրո Վիլսոնից հետո կտեսնեն առաջին դեմոկրատ նախագահին։ Ռուզվելտի վերընտրվելը նպաստեց նրան, որ 1932 թվականին դեմոկրատական ընտրական ցուցակներում լինի առաջատար։ Ռուզվելտը կարողացավ միավորել ոչ միայն Վիլսոնի վարչակազմի առաջատար ներկայացուցիչների, այլ նաև համոզել մի շարք պահպանողականների, որ նա առաջատար թեկնածու է հարավում և արևմուտքում։ Ռուզվելտի թեկնածության գլխավոր ընդդիմությունը հյուսիսարևմտյան պահպանողականներն էին, մասնավորապես 1928 թվականին նախագահական ընտրությունների ժամանակ դեմոկրատական թեկնածու Ալ Սմիթը։ Նա հույս ուներ, որ 1932 թվականին Չիկագոյում անցկացվող Դեմոկրատական ազգային կոնվենցիայում կկարողանար ձայների 2/3 պարտության մատնել Ռուզվելտին։ 1932 թվականին դեմոկրատական սկզբունքների նկատմամբ ունեցած հաջողությունների շնորհիվ Ռուզվելտը միացավ կոնվենցիային։ Կոնվենցիայի առաջին նախագահական ընտրությունների ժամանակ Ռուզվելտը ստանում է ձայների մեծամասնությունը, բայց ոչ 2/3-ը, իսկ Սմիթը զբաղեցնում է երկրորդ տեղը։ Սպիտակ տան խոսնակ Ջոն Նանսի Գարները, ով վերահսկում էր Տեխասի և Կալիֆոռնիայի ձայները, երրորդ ընտրությունից հետո աջակցություն ցույց տվեց Ռուզվելտին և վերջինս առաջադրեց իր թեկնածությունը չորրորդ ընտրության ժամանակ։ Ռուզվելտի փոքր աջակցության շնորհիվ Գարները ստանձնեց փոխնախագահի պաշտոնը։
Ռուզվելտն իր ողջույնի խոսքում հայտարարում է․«Ես խոստանում եմ ձեզ, ես խոստանում եմ նոր գործարք ամերիկյան ժողովրդի համար․․․Սա ավելին է, քան քաղաքական քարոզարշավը։ Սա կոչ Է զինվորներին»։ Ռուզվելտը խոստացավ բարեփոխումներ անվտանգության ոլորտում, տարիֆային նվազեցում, օգնություն ֆերմերներին և Մեծ ճգնաժամից դուրս գալու համար այլ կառավարական որոշումներ։ Կոնվենցիայից հետո Ռուզվելտը հաղթանակ է տանում է մի քանի առաջատար հանրապետականների, այդ թվում Ջորջ Նորիսի, Հիրամ Ջոնսոնի և Ռոբերտ լա Ֆոլլետտեի նկատմամբ։ Նա նաև հաշտվում է կուսակցության պահպանողական թևի հետ և նույնիսկ Ալ Սմիթն էր համոզված, որ անհրաժեշտ է աջակցել դեմոկրատական կողմին։ Հուվերի բանակի վերակազմավորման մասին որոշումը հետագայում վնասեց գործող նախագահի ժողովրդավարությանը, քանի որ երկրում թերթերը քննադատում էին վետերաններին ցրելու համար ուժի կիրառումը։
Ռուզվելտը ձայների 57% հաղթանակ է տոնում բոլոր նահանգներում, բացառությամբ վեցի։ Պատմաբաններն ու քաղաքագետները 1932-1936 թվականների ընտրությունները համարում են քաղաքական համակարգի կտրուկ փոփոխության պատճառ հանդիսացող ընտրություններ։ Ռուզվելտի հաղթանակը պատճառ հանդիսացավ Նոր գործարք կոալիցիայի ստեղծման համար, որի մեջ մտան փոքր ֆերմերներ, հարավի գիտնականներ, կաթոլիկներ, արհեստակցական միություններ, հյուսիսաֆրիկյան ամերիկացիներ (հարավայինները դեռ անտարբեր էին), հրեաներ, մտավորականներ, քաղաքական լիբերալներ։ Նոր գործարք կոալիցիայի ստեղծումը վերափոխեց ամերիկյան քաղաքականությունը և սկսվեց այն, ինչ քաղաքագետներն անվանում են «Նոր գործարք քաղաքական համակարգ»։ 1932 թվականից մինչև 1979 թվականը դեմոկրատները տասներկու նախագահական ընտրություններից ութում հաղթանակ են ունենում։
1932 թվականի նորեմբերի Ռուզվելտն ընտրվում է, սակայն ինչպես և իր նախորդները, չէր կարող պաշտոնավարել մինչև հաջորդ մարտ ամիսը։ Ընտրություններից հետո Հուվերը փորձում էր համոզել Ռուզվելտին հրաժարվել քարոզարշավի մեծ մասից և ընդունել հուվերի վարչակազմի քաղաքականությունը։ Ռուզվելտը հրաժարվեց ընդունել միացյալ ծրագիր ստեղծելու Հուվերի առաջարկից, որպեսզի վերացնեն տնտեսության ցածր մակարդակը` պնդելով, որ այն կկապի իր ձեռքերը: Տնտեսությունը գնալով քայքայվում էր: Ռուզվելտն օգտագործեց անցումային ժամանակաշրջանը ընտրելու համար իր ապագա վարչակազմի անդամներին և ընտրեց Հուվերին որպես աշխատակազմի ղեկավար, Ֆարլիին` գլխավոր փոստատար, Ֆրանչես Պերկինսին` քարտուղար։ Ուիլյամ Հ. Վուդինը, ով Ռուզվելտի մոտ հանրապետական էր, ընտրվեց գանձապետարանի քարտուղար, իսկ Թենեսի սենատոր Կորդել Հալլը` պետքարտուղար։ Երկու առաջատար հանրապետականներ Հարոլդ Լ. Իկեսը և Հենրի Ա. Ուոլասը նշանակվեցին համապատասխանաբար ներքին գործերի և գյուղատնտեսության նախարարներ։ 1933 թվականի փետրվարին Ջուզեպպե  Զանգարին, ով ատում էր բոլոր իշխանավորներին, մահափորձ է կատարում։ Մահացու գնդակը Ռուզվելտի փոխարեն դիպում է Չիկագոյի քաղաքապետ Անտոն Չերմակը, ով նստած էր Ռուզվելտի կողքին :
Նախագահություն, 1933-1945
Ռուզվելտը բարձր պաշտոններում նշանակեց ուժեղ, հզոր անձանց, սակայն ընդունում էր բոլոր հիմնական որոշումները` անկախ ձգձգումներից և անարդյունավետությունից։ Նախագահի վարչակազմի գործունեությունը վերլուծելով` պատմաբան Ջեյմս ՄաքԳրեգոր Բերնսն ասել է.
Առաջին և երկրորդ կառավարման ժամանակաշրջան (1933-1941)
Երբ 1933 թվականի մարտին տեղի ունեցավ Ռուզվելտի երդմնակալության արարողակարգը, ԱՄՆ-ը գտնվում էր իր պատմության ամենածայրահեղ վատ վիճակում։ Աշխատուժի մեկ քառորդը գործազուրկ էր։ Ֆերմերները խորը մտահոգության մեջ էին, քանի որ գները նվազել էին 60%-ով։ Սկսած 1929 թվականից արդյունաբերական արտադրանքի կեսից ավելին նվազել էր։ Երկու միլիոն մարդ անօթևան էր։ Մարտի 4-ի երեկոյան 48 նահանգներից 32-ը, ինչպես նաև Կոլումբիայի շրջանը, փակեցին իրենց բանկերը։
Պատմաբանները Ռուզվելտի ծրագրերը դասակարգեցին որպես "Օգնություն, վերականգնում և բարեփոխումներ": Տասնյակ միլիոնավոր գործազուրկներ օգնության կարիք ունեին։ Բարեփոխումների տակ հասկանում էին երկարաժամկետ փոփոխություններ, հատկապես ֆինանսական և բանկային համակարգերում։ Ռուզվելտի, ռադիոյով հնչող անընդմեջ ելույթների ընթացքում, որոնք հայտնի են «Զրույցներ բուխարու մոտ», ուղղակիորեն ներկայացնում էր իր առաջարկները ամերիկյան հասարակությանը: Ազգային ոգու նորացման համար նա ապավինում էր իր համառ լավատեսությանը և ակտիվությանը։
Առաջին Նոր Գործարքը, 1933- 1934
Ռուզվելտը ղեկավարեց մի քանի գործակալությունների ստեղծումը և միջոցներ ձեռնարկեց օգնելու համար կարիքավորներին և գործազուրկներին։ Հարրի Հոփկինսի կողմից ղեկավարության ներքո գտնվող Արտակարգ իրավիճակների օգնության պետական վարչությունը ստեղծվեց նահանգների կառավարություններին օգնություն տրամադրելու համար:Լայնամասշտաբ հանրային աշխատանքներ իրականացնելու համար, ինչպիսիք են ջրամբարների, դպրոցների և կամուրջների կառուցումը, ներքին գործերի նախարար  Հարոլդ Լ. Իկեսի ղեկավարությամբ ստեղծվում է Հանրային աշխատանքների վարչությունը։ Նոր գործարք կոալիցիայի ամենահայտնի և Ռուզվելտի սիրած վարչություններից մեկը Քաղաքացիական պաշտպանության կորպուսն էր, որը տեղական գյուղական նախագծերում աշխատելու համար աշխատանքի ընդունեց 250,000 գործազուրկ երիտասարդների։ Ռուզվելտը ընդլայնեց նաև Հուվերի «Վերակառուցում» ֆինանսական կորպորացիան` դարձնելով այն երկաթուղային և արդյունաբերական ֆինանսավորման հիմնական աղբյուր։ Կոնգրեսը պետական  առևտրային հանձնաժողովին տվեց ավելի լայն նորմատիվային լիազորություններ և տրամադրեց հիպոտեկային վարկեր միլիոնավոր ֆերմերների և տանտերերի։ Ռուզվելտը իրականացնում է առաջնային բարեփոխումներ գյուղատնտեսության ոլորտում և ստեղծում Գյուղատնտեսության կարգավորման վարչություն։
Ռուզվելտը փորձեց իրականացնել քարոզարշավի ժամանակ տված իր խոստումը` կրճատելով պետական բյուդջեն, ներառյալ 1932 թվականին կրճատելով ռազմական ծախսերը 752 մլն դոլարով, 1934 թվականին` 531 մլն դոլարով, իսկ վետերանների նպաստների ծախսերը` 40%, ինչպես նաև պետական աշխատողների աշխատավարձերի և հետազոտությունների ու կրթության համար հատկացվող ծախսերի կրճատմամբ։ Սակայն վետերանները իրականցրեցին կազմակեպված բողոք և 1934 թվականին նպաստները մեծ մասամբ վերականգնվեցին:
Երկրորդ Նոր Գործարքը, 1935-1936
Ռուզվելտը սպասում էր, որ իր կուսակցությունը 1934 թվականի Կոնգրեսի ընտրություններում նույն հաջողությունը չի ունենա, քանի որ նախագահական կուսակցությունը բավականին մեծ գործունեություն էր ծավալել ընտրությունների միջանկյալ հատվածում, սակայն դեմոկրատները Կոնգրեսի երկու պալատներում էլ տեղեր ստացան։ Հանրության կողմից իր վարչակազմի նկատմամբ վստահության ակնհայտ քվեարկության շնորհիվ Ռուզվելտի օրակարգի առաջին կետն էր 74-րդ Կոնգրեսում ստեղծել սոցիալական ապահովագրության ծրագիր։ Սոցիալական ապահովագրության ակտը սահմանեց սոցիալական ապահովագրություն, իսկ տարեցների, աղքատների ու հիվանդների համար խոստացավ տնտեսական անվտանգություն։ Ռուզվելտը պնդում էր, որ այն պետք է ֆինանսավորվի աշխատավարձերից ստացվող հարկերից, այլ ոչ թե ընդհանուր բյուջեից և նշում էր. «Մենք ներդրումներ ենք կատարում այնտեղ, որպեսզի ներդրողներին տրամադրենք իրավական, բարոյական և քաղաքական իրավունք իրենց գործազրկության կենաթոշակներն ու նպաստները ստանալու համար։ Այնտեղ եղած հարկերի շնորհիվ ոչ մի քաղաքական գործիչ երբևէ չի զրկվի իմ սոցիալական ապահովագրության ծրագրից» ։ Համեմատելով Արևմտյան Եվրոպայի երկրների սոցիալական ապահովագրության ծրագրերի հետ` 1935 թվականի Սոցիալական ապահովագրության ակտը բավականին պահպանողական էր։ Առաջին անգամ դաշնային կառավարությունը պատասխանատվություն ստանձնեց տարեցների, ժամանակավոր գործազուրկների, երեխաների և հաշմանդամների տնտեսական ապահովագրության համար։ Ի տարբերություն Ռուզվելտի նախնական տարբերակի, ակտը վերաբերվում էր աշխատուժի մոտ 60%, քանի որ դրա մեջ չէին մտնում ֆերմերները, տնային աշխատողները և այլ խմբեր։
Ռուզվելտը միավորեց օգնություն տրամադրող տարբեր կազմակերպությունների, թեև նրանցից որոշները շարունակում էին գոյատևել։ Ստանալով օգնություն տրամադրելու համար հետագա ֆինանսավորման վերաբերյալ Կոնգրեսի համաձայնությունը` Ռուզվելտը ստեղծում է Աշխատանքի առաջընթացի վարչությունը։ Հարրի Հոփկինսի ղեկավարության ներքո ստեղծման առաջին տարում ԱԱՎ-ում աշխատում էր ավելի քան երեք միլիոն մարդ։ ԱԱՎ ձեռնարկում է բազմաթիվ շինարարական ծրագրեր և տրամադրում ֆինանսական աջակցություն Ազգային երիտասարդական վարչությանը և արվեստի կազմակերպություններին։