cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մխիթարյան միաբանություն
Հիմնադրում
1701 թվականի սեպտեմեբրի 8-ին՝ Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի ծննդյան տոնին, Մխիթարը և իր շուրջ համախմբված երիտասարդները Կ. Պոլսում հիմնում են Սուրբ Անտոն Աբբայի միաբանությունը։ Շուտով Կ. Պոլսի հայ առաքելական և կաթոլիկ համայնքների միջև հարաբերությունները լարվում են՝ հասնելով արյունալի բախումների։ Կ. Պոլսի ղեկավարությունը դիմում է ոստիկանության աջակցությանը՝ ձերբակալելու Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու համակիրներին՝ Մխիթարին, Խաչատուր Առաքելյանին, Պետրոս Մսխեթցուն և Սարգիս Եվդոկացուն։ Մխիթարը փախուստի է դիմում։ Նրա պաշտպանություն է գտնում հիսուսյան հայրերի մոտ, ապա՝ Բերայի Կապուչին հայրերի միաբանությունում։ Մխիթարն ու մյուս միաբանները որոշում են տեղափոխվել Մորեա թերակղզի, որ գտնվում էր Վենետիկի իշխանության տակ՝ օսմանյան հետապնդումներից խուսափելու նպատակով։ Այս առիթով ծնվեց «Որդեգիր Կուսի-Վարդապետ Ապաշխարութեան» նշանաբանը, որի սկզբնատառերը հայտնվեցին Միաբանության զինանշանի վրա։ Հիմնադրման ժամանակ միաբանությունում կար 12 վանական, որոնցից 4-ը՝ վարդապետ։ Հետապնդումների հետևանքնով Մխիթարն իր աշակերտներով գաղտնի մեկնում է Հունաստանի Մորեայի (Պելոպոնես) շրջանի Մեթոն բերդաքաղաք։ 1705 թվականին Միաբանությունում գումարվում է ժողով, որի ընթացքում մշակվում է Միաբանության Կանոնադրության նախագիծը։ Այն հիմնված էր Բենեդիկտյան միաբանության հայրերի կանոնադրության վրա և քաղված էր սուրբ Անտոն Աբբայի վարքի կանոններից, նաև այլ հոգևոր հայրերի խրատներից, վկայագրերից և տեղական իշխանների հանձանարականներից։ Ժողովից հետո Մխիթարն իր աշակերտներին՝ հայր Եղիային և հայր Հովհաննեսին է հանձնում Հռոմի Պապ Կղեմես XI-ին ու Հավատքի տարածման կուսակալ կարդինալ Ֆաբրիոնիին ուղղված նամակները, մշակված կանոնադրության նախագիծը և ուղարկում նրանց Պապի մոտ։ 1705 թվականի սեպտեմբերի սկզբներին աշակերտները հասնում են Հռոմ, ուր արժանանում են Հավատքի տարածման կուսակալ, կարդինալ Ջուզեպպե Սակրիպանտեի, այնուհետև Պապի ընդունելությանը։ Վերջինս կրոնական Հավատասփյուռ ժողովին է ներկայացնում Մխիթարի «Հայ կաթողիկե վանականների հիմնադրած Սուրբ Անտոն աբբայի Միաբանությունը» հաստատելու մասին խնդրագիրը։ Սուրբ Անտոնի կանոնները լիարժեք չէին, այդուհանդերձ կրոնական Հավատասփյուռ ժողովը Մխիթարին առաջարկում է ընտրել ս. Բարսեղի, ս. Օգոստինոսի կամ ս. Բենեդիկտոսի կանոններից մեկը։ Մխիթարն ընտրում է ս. Բենեդիկտոսի կանոնները և 1711 թվականի մայիսի 12-ին իր կանոնադրությունը ներկայացնում է Հռոմի Պապի հաստատմանը։ 1717 թվականին Կղեմես XI Պապը հաստատում է միաբանության կանոնադրությունը և Մխիթարին շնորհում աբբահոր տիտղոսը։
Եկեղեցու և վանքի շինարարություն
1706 թվականին Մխիթարը Վենետիկի կառավարության օգնությամբ Մեթոնում սկսում է եկեղեցու շինարարությունը։ 1714 թվականի դեկտեմբերի 3-ին թուրքերը պատերազմ են հայտարարում վենետիկցիներին։ Պատերազմի վտանգը ստիպում է Մխիթարին և միաբանների մեծ մասին լքել Մեթոնը և տեղափոխվել Վենետիկ, որն էլ ծառայում է միաբանությանը որպես մշտական հանգրվան։ Մխիթարյան միաբանները իրենց ծրագրերն իրականացնելու համար առանձին մենաստանի ու վանատան կարիք ունեին։ Միևնույն ժամանակ նրանց համար ժամանակը խիստ աննպաստ էր. Սենատը նոր օրենք էր ընդունել, որով արգելվում էր քաղաքում որևէ նոր կրոնական միաբանության կառուցել։ Այնուամենայնիվ, Սենատի նկատի է առնվում Մխիթարի խնդրանքը և քննում այն։ Սենատը Աբբահորն առաջարկում է քաղաքից դուրս միաբանության համար մի վայր ընտրել։ Մխիթարն ընտրում է Սուրբ Ղազար կղզին, որը պատկանում էր Մենդիկանտի միաբանությանը։ 1716 թվականի ամռանը նա այցելում է կղզի։ Հայ առաքելական եկեղեցու Կ. Պոլսի պատրիարքարանի հոգևորականները փորձում են ամբաստանել և խոչընդոտել նրա գործունեությունը, սակայն 1717 թվականի օգոստոսի 26-ին Սենատը, այնուամենայնիվ, Մխիթարյաններին մշտական բնակության իրավունքով շնորհում է Սուրբ Ղազար կղզին, ուր Մխիթարն ու իր միաբանները հաստատվում են սեպտեմբերի 8-ին՝ Միաբանության հիմնադրման տարեդարձի օրը։
1723 թվականին ավարտվում են եկեղեցու վերանորոգման աշխատանքները։ 1724 թվականին Մխիթարը սկսում է իրագործել նոր վանքի շինարարության իր նախագիծը և ավարտին է հասցնում այն 1740 թվականին՝ գրադարանով և սեղանատնով։ 1749 թվականի ապրիլի 27-ին Մխիթարը մահացավ և թաղվեց Սուրբ Ղազար կղզու ավագ խորանի առջև։ Նրա գերեզմանը դարձավ ուխտատեղի։ 1990-ականների սկզբին Վիեննայի Մխիթարյանների միաբանությունը վարձակալության հիմունքով Հայաստանի Հանրապետության դեսպանությանը տրամադրում է մասնաշենք և դրա դիմաց Հայաստանի Հանրապետությունում ստանում մի հողակտոր և շինություն՝ Ավան համայնքում վարժարան հիմնելու նպատակով։ Այսպիսով, 1994 թվականին Երևանում բացվում է Մխիթարյանների կենտրոնը, ուր գործում է ժառանգավորաց դպրոց, կա նաև մատուռ և գրադարան։
2000 թվականին Իտալիայի իշխանությունները ֆինանսական հատուկ միջոցներ են հատկացնում Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության վանական համալիրի շինությունների և ծածկերի ընդհանուր վերանորոգման համար։
2002-2004 թվականներին Վենետիկի քաղաքային իշխանությունների աջակցությամբ վերանորոգվել են կղզու ափերը, շրջապատող պարիսպները, նավամատույցն ու հրապարակը։
Մխիթարեան Վարժարաններ
Մինչև Մխիթարեան միաբանութեան հիմնադրումը Մխիթար Սեբաստացին դպրոցներ է բացել տարբեր հայաբնակ քաղաքներում։ Աշխարհի տարբեր մասերում 1736 թվականից մինչ մեր օրերը գործել է շուրջ 100 Մխիթարեան վարժարան։
Պէյրութ ապա Հազմիէ-ի վարժարան 1936-2018 (82 տարի) Նորակարոյց արդիական Ռաուտայի Մխիթարեան վարժարան 21 Մայիս 2018։ Mekhitarist School ֊ Rawda / Մխիթարեան Վարժարան - Ռաուտա
Բուենոս Այրես, Արգենտինա՝ 1956-ից ցայսօր
Ներկայումս գործում են Մխիթարյանների Բուենոս Այրեսի, Հալեպի, Բեյրութի, Ստամբուլի, Փարիզի և Լոս Անջելեսի վարժարանները։
Ժառանգավորաց դպրոցներից ներկայումս գործում են երկուսը՝ Լիբանանի և Հայաստանի ժառանգավորաց դպրոցները, որոնց վերապահված է միաբանությունը նոր վարդապետ-միաբաններով համալրելու առաքելությունը։
Մխիթարյան միաբանության վարժարաններում են ուսանել և աշխատել Միքայել Չամչյանը, Ղևոնդ Ալիշանը, Ծերենցը, Մկրտիչ Պեշիկթաշլյանը, Դանիել Վարուժանը, Արփիար Արփիարյանը, Պետրոս Ադամյանը, Վահրամ Փափազյանը, ինչպես նաև Ջորջ Բայրոնը, Վալտեր Սկոտը, Ալֆրեդ դը Մյուսեն, Ստենդալը, Հայնրիխ Պետերմանը և այլք։
Աբբահայրեր
1921 թ. Կյուրեղյանի մահից հետո միաբանությունը մտնում է անցումային նոր շրջան՝ Հայր Հովհաննես վարդապետ Թորոսյանի ղեկավարությամբ, իսկ աբբահոր պաշտոնը մնում է թափուր։ 1928 թ. ընդունվում է միաբանության՝ նոր օրենսգրքով վերանայված կանոնադրությունը։
Կրոնական-կաթոլիկական աշխատություններ
Մխիթարյան միաբանության հիմնադրման սկզբնական շրջանում Վատիկանի աջակցություն ստանալու նպատակով թարգմանվեցին և հրատարակվեցին մի շարք աշխատություններ։ Դրանցից էին Ալբերտ Մեծի «Համառօտութիւն Աստուածաբանութեան» /1715/, Մխիթար Սեբաստացու «Մեկնութիւն սրբոյ աւետարանին Տեառն մերոյ Յիսուս Քրիստոսի որ ըստ Մատթէոսի» /1737/, Ալփոնսոս Ռոտրիկվեցու «Կրթութիւն կատարելութեան և կրօնաւորականի առաքինութեան» եռահատոր աշխատությունը /1741-1742/: Նշանավոր էր հատկապես Մ. Չամչյանի «Մեկնութիւն Սաղմոսաց» տաս հատից բաղկացած աշխատությունը, ուր ներկայացված էին Դավիթ թագավորի սաղմոսների քննական ուսումնասիրությունն ու մեկնությունները։ Լույս են տեսնում նաև Չամչյանի «Պատկեր Տօնից» ճառերը, «Նուագարան օրհնութեան» մեկնությունը և «Սեղան Խնկոց» աղոթագիրքը՝ նախատեսված տարվա տարբեր տոների համար։ 1810-1815 թթ. լույս է տեսնում Մ. Ավգերյանի «Լիակատար վարք և վկայաբանութիւն սրբոց» աստվածաբանական աշխատությունը։ Այս տարիներին Մխիթարյանները լույս են ընծայում բազմաթիվ «վարք սրբոցներ» և «մեկնողական» գրականություն, այդ թվում նաև Աստվածաշունչ։
Պատմական աշխատություններ
Լույս են տեսնում Ագաթանգեղոսի «Պատմութիւն», Եղիշեի «Մատենագրութիւնք» /1838/, Եզնիկ Կողբացու «Եղծ աղանդոց», Փավստոս Բուզանդի «Պատմութիւն հայոց» /1832/, Մովսես Խորենացու «Գիրք պիտոյից», Ղազար Փարպեցու «Պատմութիւն» աշխատությունները, ինչպես նաև հունա-հռոմեական մատենագրության թարգմանություններ, որոնց թվում էին Պլուտարքոսի «Զուգակշիռներ»-ը՝ վեց հատորով, Քսենոֆոնի «Կիւրոսի խրոտու պատմութիւնքը», Մարկոս Ավրելիոսի ճառերը, Հոմերոսի «Իլիականն» ու «Ոդիսականը»։
Այս ամենից բացի, սակայն, Մխիթարյանները հանդես են եկել իրենց ինքնուրույն աշխատություններով։ Դրանցից ամենանշանավորը Մ. Չամչյանի «Պատմութիւն Հայոցն» է, որ լույս տեսավ 1784-1786 թթ. Վենետիկում։ 1865-1878 թթ. լույս է տեսնում Գ. Զարբհանալյանի «Պատմութիւն հայերեն դպրութեանց» աշխատությունը։
Պատմա-աշխարհագրական աշխատություններ
Խոսելով աշխարհագրությանն առնչվող գործերի մասին՝ առաջին հերթին հարկ է հիշատակել Ղուկաս Ինճիճյանի և Ստեփանոս Ագոնցի ջանքերով հրատարակված «Աշխարհագրութիւն չորից մասանց աշխարհի» աշխատությունը։ 1802-1808 թթ. լույս տեսած այս աշխատությունը բաղկացած էր 11 հատորից, «բոլորն էլ ոսկեզօծ ու կաշվեկազմ»։ «Մոտ 8000 էջից բաղկացա այս աշխատության մեջ նկարագրվում են Ասիայի, Եվրոպայի, Աֆրիկայի և Ամերիկայի բոլոր երկրները, նրանց աշխարհագրական դիրքը, բուսականությունը, վաճառականությունը, տեղագրությունը…» /«Հայ ժողովրդի պատմություն», 1974/: Լույս են տեսնում Ղևոնդ Ալիշանի «Քաղաքական աշխարհագրութիւն» /1853/, «Սիսուան» /1885/, «Այրարատ» /1890/ և «Սիսական» /1893/ աշխատությունները։ Տպագրվել են նաև մի շարք աշխարհագրական քարտեզներ՝ Իգնատիոս Խաչատրյանի և Եղիա Էնտազյանի փորագրությամբ։ Դրանք են «Համատարած աշխարհացույց», «Հայաստանեայց», «Երկրին աւետեաց», «Չորից մասանց աշխարհի», «Օսմանեան տէրութեան», «Սեաւ ծովու և շրջակայիցն» և «Նեղուցին Կ. Պոլսոյ»։
Լեզվաբանական և բառարանագիտական աշխատություններ
1749 թվականին լույս է տեսնում Մխիթար Սեբաստացու «Բառգիրք Հայկազեան Լեզուի» գործը։ Հայկական բառարանագիտության մեջ այն համարվում է առաջին լիարժեք հայերեն բառարանը։ Մխիթար աբբան և իր աշակերտները սկսել էին աշխատել այս բացատրական բառարանի վրա դեռևս 1727 թվականից և ավարտին հասցրին այն 1745 թվականին։ Նախկինում չկային հայկական բառարաններ, որոնք կարող էին ծառայել որպես աղբյուր Մխիթարի աբբայի բառարանի համար։ Կային միայն լատին վարդապետների կողմից հրատարակված լատիներեն-հայերեն մի քանի փոքր բառարաններ։ Կար նաև Աստվածաշնչյան բառարան, որում տրված մեկնությունները նույնպես անօգուտ էին Մխիթարին։ «Բառգիրք Հայկազեան Լեզուի» ստեղծման համար աղբյուր են հանդիսացել հայկական հին ձեռագրեր, գրքեր և ամենահայտնի հայ հեղինակների աշխատությունները։ Մխիթար աբբան դիմում էր հիմնականում վստահվելի աղբյուրների, մեծապես օգտվում Աստվածաշնչի հայերեն թարգմանությունից՝ ձեռքի տակ ունենալով նաև հունարեն բնագրերը։ Մխիթար Սեբաստացու գրչին է պատկանում նաև 1730 թվականին լույս տեսած «Քերականութիւն Գրաբարի Լեզուի Հայկազեան սեռի» աշխատությունը։ Այս աշխատության նպատակն էր մաքրել հայերենը լատինամոլություններից։
1836-1837 թվականներին Գ. Ավետիքյանը, Մ. Ավգերյանն ու Խ. Սյուրմելյանը Վենետիկում հրատարակում են «Նոր Բառգիրք Հայկազեան լեզուի» երկհատոր բառարանը։ Այն ցայսօր համարվում է հայ բառարանագրության արժեքավոր գործերից մեկը և չի կորցրել իր արդիականությունը։ Բառարանում տեղ են գտել մինչև այդ թվականները հայ մատենագրության մեջ գործածված գրաբարյան բառերի բացատրությունները, ստուգաբանությունը։ Բառարանի առանձնահատկություններից մեկն այն էր, որ այնտեղ ընդգրկվել են նաև մի շարք բառեր, որոնք համեմատվել են հունարեն, լատիներեն, պարսկերեն, ասորերեն և այլ լեզվական համարժեքների հետ։ 1846 թվականին Մկրտիչ Ավգերյանը հրատարակում է «Առձեռն բառարան հայկազեան լեզուի»՝ վերոնշյալ բառարանի համառոտ խմբագրությունը։ 1865 սոյն բառարանը վերահրատակուեցաւ և պարունակում էր նախորդ հրատարակությունից դուրս մնացած 5000 լրացուցիչ բառային միավոր։
Հիշատակված բառարաններիվ բացի լույս են տեսել նաև տարբեր լեզուներով այլ բառարաններ կամ, ինչպես Մխիթարյաններն էին կոչում, «առաջնորդներ»։ Դրանցից են, օրինակ, 1804 թվականին Մ. Ջախջախյանի հրատարակած «Բառարան յիտալական լեզուէ ի հայ և ի տաճիկ բարբառ» աշխատությունը, Հարություն Ավգերյանի ֆրանսերեն-հայերեն և անգլերեն-հայերեն բառարանները։ 1820-կաններին Հ. Ավգերյանը հրատարակում է անգլերեն-հայերեն բառարաններ և քերականություն՝ Սուրբ Ղազար կղզում հայերեն ուսանող Ջորջ Գորդոն Բայրոնի օժանդակությամբ։ Հիշատակության արժանի են նաև Մ. Չամչյանի «Քերականութիւն Հայկազեան լեզուի» /1779/, Պ. Հովհաննիսյանի «Մարդկային լեզուին սկզբան» /1857/, Ա. Այտընյանի «Քննական քերականութիւն աշխարհաբար կամ արդի հայերէն լեզուի» /1866/, Ս. Տերվիշյանի «Հնդեվրոպական նախալեզու» /1885/ և այլ աշխատությունները։
Գրական-գեղարվեստական աշխատություններ
Կատարվել են նաև մի շարք գեղարվեստական թարգմանություններ՝ Ժ. Ռասինի «Երգ վասն կրոնից», Ժ. Լաֆոնտենի «Առակք» և այլ ստեղծագործություններ։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսին կլասիցիզմը զիջեց ռոմանտիզմին։ Վերջինիս հիմնադիրն էր Ղ. Ալիշանն իր «Հայոց աշխարհիկ», «Պլպուլն Ավարայրի», «Հրազդան», չափածո, նաև «Յուշիկք հայրենեաց հայոց» ստեղծագործություններով։
Բնագիտական աշխատություններ
Մխիթարյանների գործունեությունը նպաստել է նաև բնագիտության զարգացմանը։ «Բազմավեպ»-ի էջերում տպագրվում են մի շարք աշխատություններ, ինչպիսիք են «Սկզբունք բուսաբանության» /1846/, «Տարերք բուսաբանության» /1883/, Հ Քավտաջյանի «Տարերք կենդանաբանության» /1885/, Ս. Երեմյանի «Նմույշ հայ կենդանաբանության» /1879/ և այլն։
Տնտեսագիտական աշխատություններ
Մխիթարյանները «Բազմավեպ» պարբերականում նաև տեղ են հատկացրել տնտեսագիտությանը։ Ղ. Տերտերյանն անդրադառնում է տնտեսական գործունեության դասակարգմանը, առաջ քաշում մի շարք տեսություններ, անդրադառնում ապրանքի արժեքին և գնի կատեգորիաներին՝ մոտենալով արժեքի գիտական բնութագրությանը։ Մեկ այլ հոդվածագրի՝ Տ. Թնկրյանի աշխատությունում կարելի է նկատել Ադամ Սմիթի անմիջական ազդեցությունը։ Նա անդրադառնում է ապրանքի, փողի, արժեքի և գնի խնդիրներին, փորձում ստեղծել արտադրության տարրերի մասին ամբողջական ուսմունք և դիտել այն որպես եկամտի երեք գլխավոր աղբյուրներ։
Տետրակներ և տարեգրքեր
1798 թվականին Մխիթարյանները հրատարակեցին «Տարեգրություն» փոքրիկ տետրակները։ 1803 թվականին դադարում է «Տարեգրության» տպագրությունը և դրա փոխարեն լույս է տեսնում «Եղանակ Բյուզանդյան» տարեգիրքը։ Քանի որ «Եղանակ Բյուզանդյանի» ընթերցողը հիմնականում եվրոպական քաղաքների հետ առնչություն ունեցող վաճառականներն էին, տարեգիրքը լայն տեղ էր հատկացնում աշխարհագրական, տեղագրական գիտելիքներին, անդրադառնում տարբեր գյուտերի, ժողովուրդների կենցաղին, առևտրին, քաղաքական դեպքերին և այլնին։ Այս տարեգիրքը շարունակվում է լույս տեսնել մինչև 1810 թվականը։
Պարբերականներ
1812-1826 թվականներին Վենետիկում լույս է տեսնում «Դիտակ Բյուզանդյան» պարբերականը։ Այնուհետև ավելի քան երկու տասնամյակ Մխիթարյանները պարբերական չեն ունեցել։ Այդ ժամանակաընթացքում հրատարակվել են «Դարապատում» ժողովածուները։ Բոլոր հրատարակությունների խմբագիրը եղել է Ղուկաս Ինճիճյանը։
Շաբաթաթերթեր
1847-1863 թվականներին Մխիթարյանները հրատարակել են նաև «Եվրոպա» շաբաթաթերթը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մխիթարյան միաբանություն Կատեգորիա:Հայ կաթողիկե եկեղեցի
Գյոլջյուք
Գյոլջյուք (Gölcük), շրջան և քաղաք Թուրքիայի հյուսիսարևմտյան հատվածում, Քոջայելիի մարզի հարավային հատվածում։ Քաղաքը գտնվում է Թուրքիայի Մարմարածովյան տարածաշրջանում։ Քաղաքը գտնվում է Արմութլու թերակղզու հյուսիսային հատվածում՝ Մարմարա ծովի ափին։ 2016 թվականի տվյալներով, քաղաքի բնակչությունը կազմում է 156 901 մարդ ։
1999 թվականի Իզմիթի երկրաշարժի էպիկենտրոնը գտնվել է հենց այս շրջանում։ Գյոլջյուքում է տեղակայված Թուրքիայի ռազմածովային ուժերի ծովային գլխավոր ռազմաբազաներից մեկը։ Գյոլջյուքում է գտնվում նաև «Ford Otosan» ավտոգործարանը։ Ներկայումս քաղաքի քաղաքապետն է Մեհմետ Էլիբեշը, որը ներկայացնում է Արդարություն և զարգացում կուսակցությունը։
Ջորջ Կրամ
Ջորջ Կրամ (George Crum), ), Moon’s Lake House ռեստորանի խոհարարը (Սարատոգա Սփրինգս քաղաքի մոտ գտնվող լճի հարավային մասում տեղակայված հանգստավայրում, Նյու Յորք, ԱՄՆ)։ Հայտնի է է որպես չիպսի գյուտարար  ։
Կենսագրություն
Ջորջ Կրամը ծնվել է 1824 թվականի հուլիսի 15-ին ։ Աշխատել է Moon's Lake House ամերիկյան թանկարժեք ռեստորանում որպես շեֆ-խոհարար.
Վարկածներից մեկի համաձայն՝ հաճախորդներից մեկը (հավանաբար՝ Վանդերբիլտ ) 1853 թվականի օգոստոսի 24-ին բողոքել է (այլ վարկածով, այցելուներից մեկը Կրամի ֆրանսիական կարտոֆիլը միշտ հետ է ուղարկել խոհանոց՝ ասելով, որ այն շատ հաստ է կտրված), որ իր ֆրի կարտոֆիլը շատ հաստ է կտրվել (վերադարձրել է ուտեստը հետ և հրապարակավ զեկուցել շեֆ-խոհարարին)։ Ի պատասխան, Կրամը կարտոֆիլը կտրել է այնպես, որ այն անցկացնում էր լույսը, տապակել այն յուղի մեջ մինչև ճռճռոցը և ներկայացրել հաճախորդին։ Նա գոհ է մնացել։ Ճաշատեսակը ճաշացանկում ներկայացվել է «Սարատոգայի չիպս» անվանումով (անգլ.՝ թարգմանաբար «չիպս» - «կտոր», Սարատոգա - քաղաքը, որտեղ գտնվում էր ռեստորանը) ։
Այնուամենայնիվ, չիպսերի նման տապակած կարտոֆիլի բաղադրատոմսը ԱՄՆ-ում տպագրվել է 1832 թվականի մի խոհարարական գրքում, ինչը ստիպում է որոշակի թերահավատությամբ վերաբերվել 1853 թվականին Սարատոգա Սփրինգսում չիպսի գյուտի վերաբերյալ պնդմանը.
Ջերջ Կրամը մահացել է 1914 թվականի հուլիսի 22-ին, 90 տարեկանում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ամերիկացի խոհարարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գյուտարարներ
Չինչինի անկյունային աններդաշնակություն
Չինչինի անկյունային աններդաշնակություն, բնության հուշարձան Հայաստանի Հանրապետությունում։ Բնության հուշարձանը գտնվում է Տավուշի մարզի Չինչին գյուղի հարավ-արևելքում։ Այն գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Բնապահպանության նախարարության բնության պետական հուշարձանների ցանկում։ Բնության պետական հուշարձանների ցանկում ներառվել է 2008 թվականի օգոստոսի 14-ին ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության բնության հուշարձանների ցանկը հաստատելու մասին» ՀՀ Կառավարության որոշման համաձայն ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Բնության հուշարձաններ Տավուշի մարզում
Բաժեր
Բաժեր, լեռներ Թուրքիայում, Կուտուր Զագրոշյան լեռնահամակարգի արևմտյան կողմում, ձգվում են հյուսիս֊հարավ ուղղությամբ 4 կմ երկարությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռնաշղթաներ Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռնաշղթաներ
Գայ (գյուղ, Նովոսելիցայի շրջան)
Գայ (Гай), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Նովոսելիցայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գայ գյուղում բնակվում էր 351 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Նովոսելիցայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կարլ Հենրիխ Ուլրիխ
Հետագա տարիներ
Կարլ Հենրիխ Ուլրիխսը 1846 թվականին ստացել է իրավագիտության և աստվածաբանության բակալավրի աստիճան Գյոթինգենի համալսարանից։ 1846-1848 թվականներին ուսումնասիրել է պատմություն Բեռլինի համալսարանում և իր մագիստրոսական թեզը գրել լատիներեն՝ Վեստֆալիայի խաղաղության մասին։ 1849-1857 թվականներին աշխատել է որպես Հիլդեսհայմի շրջանային դատարանի իրավախորհրդատու։ Աշխատանքից հեռացվել է համասեռամոլության համար։ 1866 թվականի՝ Հաննովերին Պրուսիային միանալուց հետո Ուլրիխսը բանտարկվել է հակառուսական գործունեության համար։
Ժուդիտ Գոդրեշ
Ժուդիտ Գոդրեշ (Judith Godrèche, ), ֆրանսիացի դերասանուհի, սցենարիստ և ռեժիսոր։ Նա երեք անգամ պարգևատրվել է «Սեզար» կինոմրցանակով։
Կարլ Հենրիխ Ուլրիխ
Ուլրիխսի ելույթները՝ ի պաշտպանություն համասեռամոլության ապաքրեականացմանը
1860-ական և 1870-ական թվականներին գրված «Մարդկանց միջև սիրո առեղծվածի ուսումնասիրություն» գրքերի շարքում Կառլ Հայնրիխ Ուլրիխսը ստեղծել է ուրանիզմ տերմինը` համասեռամոլությունը նշելու համար։
Ժուդիտ Գոդրեշ
Կարիերա
Ժուդիտ Գոդրեշը ծնվել է Փարիզում հոգեվերլուծաբանի ընտանիքում։ Նա դերասանուհի դարձավ պատանի հասակում - ութ տարեկանում խաղում էր «Էմիլի Ժոլի» դպրոցական բեմադրության մեջ, իսկ տասը տարեկանում ելույթ ունեցավ մեծ էկրաններին՝ Նադին Տրենթինյանի «Ապագա ամառը» ֆիլմում, որտեղ խաղացել է Կլաուդիա Կարդինալեի աղջկա դերը ։ Տասնչորս տարեկանում Գոդրեշը խաղաց իր առաջին գլխավոր դերը Բենուա Ժակոյի «Աղքատները» ֆիլմում։ Մեկ տարի անց նա լքեց հայրական տունը՝ կինոյում նկարահանվելու և թատրոնում աշխատելու համար ։
Կարլ Հենրիխ Ուլրիխ
Ուլրիխսի ելույթները՝ ի պաշտպանություն համասեռամոլության ապաքրեականացմանը
Ուլրիխը կարծել է, որ ուրանիզմը մարդու բնածին սեփականությունն է, և պնդում էր, որ համասեռամոլները չպետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության։ 1867 թվականի օգոստոսի 29-ին, ելույթ ունենալով Մյունխենում գերմանացի իրավաբանների համագումարում, Ուլրիխը հայտարարել է, որ պետք է վերացնել հակասեռասեռ օրենսդրությունը։ Այդ ժամանակ նման առաջարկը չէր բխում փաստաբանների ըմբռնումից։
Ժուդիտ Գոդրեշ
Կարիերա
Գոդրեշը նկարահանվեց Ժակ Դուայոնի «Տասնհինգամյա» ֆիլմում, որտեղ խաղացել է պատանի աղջկա գլխավոր դերը։ «Հուսախաբվածը» ֆիլմում Ժուդիտը վերամիավորվեց ռեժիսոր Բենուա Ժակոյի հետ, ում օգնեց գրել սցենարը, և կատարեց մի երիտասարդ աղջկա Բետի դերը, որը իր երջանկությունն էր որոնում ։ Այդ դերի համար Գոդրեշը արժանացել է «Սեզար» կինոմրցանակին «ամենախոստումնալից դերասանուհի» կատեգորիայում ։ 1991 թվականին Ժուդիտը եղել է Բեռլինյան միջազգային 41-րորդ կինոփառատոնի ժյուրիի անդամ ։
Կարլ Հենրիխ Ուլրիխ
Ուլրիխսի ելույթները՝ ի պաշտպանություն համասեռամոլության ապաքրեականացմանը
Ուլրիխը երկու տարի բանտարկվել է «Ուրանիստների միությունը» ստեղծելու համար։
Մուշեղկա
Մուշեղկա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Ակնի գավառակում ։ Գտնվում էր Ակն քաղաքի և Ձորակ գյուղի մոտ, Եփրատ գետի ձախ կողմում, Ակսագոմեր լեռան լանջին։
Ժուդիտ Գոդրեշ
Կարիերա
Հետագայում Գոդրեշի կարիերայում հաջորդեցին նշանակալից դերեր Օլիվյե Ասսայասի ֆիլմերում «Փարիզն արթնանում է» (1991) և «Նոր կյանք» (1993), ինչպես նաև բարձր գնահատման արժանացավ նրա աշխատանքը «Մեծ պստլիկը» կինոնկարում քննադտնեերի կողմից (1994)։ 1995 թվականին Ժուդիտը հրատարակեց «Կողմնային կար» (Point de côté) սիրավեպը ։ Գոդրեշը Սոֆի Մարսոյի կարճամետրաժ «Շրջոնք լուսաբաց» ֆիլմում կատարել է գլխավոր դերը, որը ցուցադրվել է Կաննի կինոփառատոն-ին 1995 թվականին «Հատուկ հայացք» ծրագրի սահմաաններում ։
Կարլ Հենրիխ Ուլրիխ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի իրավաբաններ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գերմանացի լրագրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ իրավունքների ակտիվիստներ
Մուշեղկա
Աշխարհագրություն
Գյուղի մոտակայքում գտնվում էր Ներսես անապատն ու Խոսթա անունով կիրճը։
Ժուդիտ Գոդրեշ
Կարիերա
Լայնածավալ հանդիսատեսներին Գոդրեշը հայտնի դարձավ Պատրիս Լեկոնտի պատմական «Ծաղրանք» ֆիլմից, որը ստացել է «Սեզար»-ի մի քանի մրցանակ (այդ թվում նաև որպես 1996 թվականի լավագույն ֆիլմ) և «Օսկար»-ի մրցանակաբաշխությանը ներկայացված որպես «լավագույն ֆիլմ օտարերկրյա լեզվով»։ Այն նույն 1996 թվականին մեծ էկրաններին է հայտնվել մեկ այլ հաջող պատմական ֆիլմ, «Բոմարշե», որտեղ Գոդրեշը խաղաց Մարիա Անտուանետտային։ Առաջին միջազգային հաջողությունից հետո դերասանուհին վերադարձավ թատերական բեմ Էդվարդ Օլբիի «Երեք բարձրահասակ կանայք» պիեսի բեմադրության մեջ ։ Շուտով Ժուդիտը հրավեր ստացավ ամերիկյան արկածային ֆիլմ Ալեկսանդր Դյումայի սիրավեպերի հիման վրա «Մարդը երկաթյա դիմակով» , որում հավաքված էր ուժեղ միջազգային դերասանական խումբ — Լեոնարդո ԴիԿապրիո, Դժերեմի Այրոնս, Ջոն Մալկովիչ, Ժերար Դեպարդիե։ Այս կինոնկարում, էկրաններին դուրս եկած 1998 թվականին, Գոդրեշը կաատարեց Ատոսի որդի Րաուլի սիրեցյալի դերը։ Այս ֆիլմից սկսեց Ժուդիտի աշխատանքի անվերջանալի փուլն արտերկրյա կինոյում, որի ժամանակ նա նկարահանվեց «Էնտրոպիա» (1999), «Հարավային Կենսինգտոն» (2001) և «Սորուն ավազներ» (2003) ֆիլմերում։
Մուշեղկա
Պատմություն
Մուշեղկայի մասին հիշտակվել է 1210 և 1270 թվականների հայերեն ձեռագիր հիշատակարաններում։ Գյուղն ավերվել, իսկ հայերը կոտորվել կամ բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Ժուդիտ Գոդրեշ
Կարիերա
1998 թվականին «Գեղեցկուհիներ» ֆիլմում Գոդրեշը թողեց իրեն սովոր դրամատիկական դերերը և անցավ ռոմանտիկ կատակերգության ժանրին։ Կատակերգական դերը կատարյալ խաղալու համար «Իսպանուհին» (2002) կինոնկարում Ժուդիտն արժանացավ «Սեզար» մրցանակին լավագույն կանացի դերի համար երկրորդ պլանում ։ 2002 թվականին Գոդրեշը վերադարձավ Սոֆի Մարսոյի հետ համագործակցությանը, խաղալով վերջինիս առաջին լիամետրաժ «Ասա ինձ սիրո մասին» ֆիլմում գլխավոր դերը։
Մուշեղկա
Բնակչություն
1880 թվականին ուներ 62 կաթոլիկ հայ և 132 թուրք բնակիչ։
Ժուդիտ Գոդրեշ
Կարիերա
2010 թվականին Ժուդիտը ներկայացրեց «Բոլոր աղջիկներն են լացում» կինոնկարը, որում կատարեց երգչուհու դերը, որտեղ հենց ինքը կատարեց երգերը, գրված հատուկ ֆիլմի համար Բենժամին Բիոլայի և Ժուլյեն Դորեյի կողմից։ Ֆիլմը հիմնականում հանդիսանում է ինքնակենսագրական, հիմնված դերասանուհու կյանքի սեեփական փորձից ։
Մուշեղկա
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու հողագործությունն էր։ Հայերի մի մասը պանդխտում էր Կոստանդնուպոլիս։
Ժուդիտ Գոդրեշ
Անձնական կյանք
Ժուդիտ Գոդրեշը ամուսնացած է եղել կատակերգական դերասան Դանի Բունի հետ, ումից ունեցավ որդի՝ Նոյին։ «Հայր» ֆիլմի նկարահանումներին նա ծանոթացավ կոմիկ Մարիս Բարտելեմի հետ, ումից ունի դուստր՝ Թեսս, 2005 թվական ։
Մուշեղկա
Պատմամշակութային կառույցներ
Մուշեղկան ուներ Ս. Գևորգ (ըստ Ղ. Ինճիճյանի՝ Ս. Հովհան Ոսկեբերան) անունով եկեղեցի։
Ժուդիտ Գոդրեշ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ
Մուշեղկա
Կրթույթուն
Գյուղն ուներ ուսումնարան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Իդֆու
Իդֆու, (Էդֆու , եգիպտ. Բեհդետ (bḥd.t) կամ Ջեբա (ḏb3), հուն. Ἀπόλλωνος πόλις μεγάλη), քաղաք Նեղոսի արևմտյան ափին, Լուքսորից 100 կիլոմետր դեպի հարավ։
Հնագիտական հետազոտություն
Արևմտյան եվրոպացիներից առաջինը Իդֆու է այցելել Կլոդ Սիկարը։
Ֆրանսիացիների (1921-1933 թվականներ) և ֆրանկո-լեհացիների (1936 - 1939 թվականներ) պեղումները հայտնաբերեցին հնագույն քաղաքի մեծ մասը և մեծ գերեզեմանատուն (տես նաև՝ Իդֆուն Կազիմեժ Միխալովսկիի հոդվածում)։ Այստեղ հայտնաբերվել են 6-րդ դինաստիայի ժամանակաշրջանի բազմաթիվ մաստաբաներ, այդ թվում աստվածացրած Իզին, II նոմի ղեկավար՝ Ջեդկար Իսեսի և Պեպի առաջին թագավորների ժամանակ։ Իր կենդանության օրոք նա եղել է վեզիր, դատավոր, թագավորական արխիվի և «մեծագույն Հարավի Տասնյակի» կառավարիչ, մահվանից հետո արժանացել է տեղական սրբի կոչման։ Գտնվել են նաև Առաջին անցումային և Միջին թագավորական գերեզմանատան հետքեր։
Հորի տաճար
Ի պատիվ Հոր Բեխդետսկովո Աստծու կառուցվել է հսկայական տաճար, որն այժմ հանդիսանում է լավագույն պահպանված եգիպտական տաճարային շենքերից մեկը։ 137 մետր երկարությամբ, 79 մետր լայնությամբ, 36 մետր բարձրությամբ քանդակազարդ սյուներով, նա համարվում է Կառնակից հետո երկրորդ խոշոր տաճարը։ Շինարարությունը սկսվել է մ. թ. ա. 237 թվականին Պտղոմեոս 3-րդ Էվերգետի օրոք և ավարտվել է մ. թ. ա. 47 թվականին Պտղոմեոս 12-րդ Նեոս Դիոնիսոսի օրոք։ Տաճարը բացվել է Պտղոմեոս 10-րդ Ալեքսանդրի ժամանակաշրջանում (մ. թ. ա. 107-88 թվականներ) ։
էդֆու տաճարի արձանագրությունները մեծ նշանակություն ունեն եգիպտական բանասիրության համար, քանի որ դրանք ներկայացնում են հունահռոմեական ժամանակի հիերոգլիֆ տեքստերի ամենամեծ հավաքածուներից մեկը։
Վավերացում (ինֆորմատիկայի ոլորտ)
Վավերացումը - (անգլ. Authentication) մի միջոց է, որով ինֆորմատիկայի ոլորտում ճշգրտում են մուտքի՝ անձանց կամ համակարգիչների, համապատասխանելիությունը, որպեսզի թույլ տան այդ մուտքը տարբեր միջոցներին՝ ցանցային, սիստեմային և այլ միջոցներին։ Վավերացումը օրինականացնում է վերոհիշյալ մուտքը։
Այսպիսով նույնականացումը (անգլ. Identification) թույլ է տալիս ճանաչել մուտքի համապատասխանելիությունը, մինչ դեռ վավերացումը ճշգրտում է այն։
Դերը
Վավերացման շնորհիվ հնարավոր է դառնում՝
Վավերացման տեխնոլոգիաները ամենակարևոր մասն են այսօր տեխնոլոգիական ոլորտում։ Ֆրանսիայում, 2010 թ-ի տեխնոլոգիական հաշվետվության մեջ այն ամենակարևվոր հարցերից մեկն է։ Մեծ ջանքեր են գործադրում ինտերնետային ծառայություներ մատակարարող կազմակոպություները ինչպես օր՝ Ebay, Yahoo, PayPal-ը, որպեսզի ամուր վավերացման համակարգեր ստեղծեն։ Այս ամենից կարելի է եզրականացնել, որ վավերացումը ապակայի կարևոր խնդիր է։
Փաստարկներ
Անհատի դեպքում վավերացմամբ սովորաբար ճշգրտում են, թե արդյոք տվյալ անհատը ունի իր ինքնությունը կամ իր կարգավիճակը հաստատող մի ապացույց։ Այս դեպքում վավերացումը կարող է հանդես գալ տարբեր ձևերով՝
Ճշգրտման մեթոդները
Ճշգրտման փուլը կատարվում է պրորոկոլային վավերացմամբ։
Գոյություն ունեն երկու տեսակի պրորոկոլային վավերացում՝
Ահա պրոտոկալային վավերացման մի քանի օրինակներ՝
Կատեգորիա:Վավերացում Կատեգորիա:Տեղեկատվական անվտանգություն
Բրջո Ղլիճ
Բրջո Ղլիճ, լեռնաճյուղ Հայկական լեռնաշխարհում։ Կենտրոնական մասում՝ Ծաղկանց լեռնահամակարգը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհի լեռներ Կատեգորիա:Թուրքիայի լեռներ
(7537) Սոլվեյ
(7537) Սոլվեյ (Solvay), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1996 թվականի ապրիլի 17-ին Էրիկ Էլստի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,127798 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6262 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6294 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2020,49 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,178175 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,83° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1996 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էրիկ Էլստի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Տիգրան Պետրոսյան (քաղաքական գործիչ)
Տիգրան Գուրգենի Պետրոսյան (մարտի 11, 1979 թվական, Լենինական, ԽՍՀՄ), ՀՀ Շիրակի մարզպետ ։
Կենսագրություն
Տիգրան Պետրոսյանը ծնվել է 1979 թվականի մարտի 11-ին Լենինական քաղաքում։
Կրթություն
1996 թվականին ավարտել է Գյումրու՝ Ղևոնդ Ալիշանի անվան թիվ 8 միջնակարգ դպրոցը։
1996-2004 թվականներին սովորել և ավարտել է Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարանի «Կենսաբժշկական սարքեր, սարքավորումներ և համակարգեր» բաժինը։
2005 թվականին պաշտպանել է գիտական թեզը։ Տեխնիկական գիտությունների թեկնածու է։
2016-2017 թվականներին մասնակցել է Կարիտաս Եվրոպա Ակադեմիայի (Բրյուսել) «Շահերի պաշտպանությունը և լոբբինգը տեղական, ազգային և ԵՄ մակարդակներում» ուսումնական դասընթացին ։
Նովո (գյուղ, Պավլովսկի շրջան)
Նովո (Ново), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պավլովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պավլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Տիգրան Պետրոսյան (քաղաքական գործիչ)
Աշխատանքային գործունեություն
1998-2000 թվականներին աշխատել է ՀԱՊՀ Գյումրու մասնաճյուղում՝ որպես համակարգչային կուրսերի դասընթացավար։
2003-2013 թվականներին աշխատել է Շանթ ՀՌԸ-ում՝ որպես «Ո՞վ է ուզում դառնալ միլիոնատեր» հեռուստախաղի խմբագիր (2005-2008 թվականների դադարով)։
2002-2017 թվականներին դասախոսել է Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարանի Գյումրու մասնաճյուղում։
2013-2016 թվականներին աշխատել է «Հայկական Կարիտաս» բարեսիրական հասարակական կազմակերպությունում՝ որպես «Էմիլի Արեգակ» հաշմանդամություն ունեցող երեխաների ցերեկային խնամքի կենտրոնի կառուցապատման ծրագրի համակարգող։
2014 թվականից «Հայկական Կարիտաս» բարեսիրական հասարակական կազմակերպության շահերի պաշտպանության և լոբբինգի պատասխանատուն է։
2018 թվականից դասախոսում է Շիրակի պետական համալսարանում։
Մաշագո Պրիմո
Մաշագո Պրիմո (Masciago Primo), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզում՝ Վարեզե գավառում ։
Տիգրան Պետրոսյան (քաղաքական գործիչ)
Հասարակական և հանրային գործունեություն
1998 թվականից «Արամազդ» ինտելեկտուալ ակումբի անդամ է։
2002-2005 թվականներին եղել է «ՀԱՊՀ ինտելեկտուալ ակումբ»-ի հիմնադիր նախագահը։
Մաշագո Պրիմո
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Տիգրան Պետրոսյան (քաղաքական գործիչ)
Հասարակական և հանրային գործունեություն
2005 թվականից ՀԱՊՀ Ուսանողական խորհրդի պատվավոր անդամ է։
Մաշագո Պրիմո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Տիգրան Պետրոսյան (քաղաքական գործիչ)
Հասարակական և հանրային գործունեություն
2006-2013 թվականներին մի շարք տեղական հասարակական կազմակերպություններում իրականացրել է տարբեր ծրագրային գործառույթներ։
2012-2014 թվականներին աշխատել է որպես ՀՀ սպորտի և երիտասարդության հարցերի նախարարության «Երիտասարդական միջոցառումների իրականացման» ՊՈԱԿ-ի առցանց դրամաշնորհների համակարգի փորձագետ։
2012 թվականից «Կայտբորդինգի զարգացման կենտրոն» հասարակական կազմակերպության հիմնադիր նախագահն է։
2014-2015 թվականներին Գյումրիում հաշմանդամություն ունեցող անձանց հիմնախնդիրներով զբաղվող կազմակերպությունների ցանցի համակարգողն է եղել։
2015-2016 թվականներին եղել է «Գյումրին առանց տնակների» հիմնադրամի խորհրդի անդամ։
2016 թվականից «Տարեցների պաշտպանության ցանց»-ի խորհրդի անդամ է։
2016 թվականից «Երեխաների պաշտպանության ցանց» հասարակական կազմակերպության խորհրդի անդամ է։
2016 թվականից ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարին կից հասարակական խորհրդի անդամ է։
2016 թվականից «Կոմպասս» գիտահետազոտական, կրթական և խորհրդատվական կենտրոն» հասարակական կազմակերպության խորհրդի անդամ է ։
Անձնական տվյալներ
Ամուսնացած է, ունի երկու դուստր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մարտի 11 ծնունդներ Կատեգորիա:1979 ծնունդներ Կատեգորիա:Շիրակի մարզպետներ
Յուլյա Գրիգորյանց
Յուլյա Գրիգորյանց, հայազգի վավերագրող, լուսանկարիչ, պրոդյուսեր։
Կենսագրություն
Յուլյա Գրիգորյանցը ծնվել է 1984 թվականին, Ադրբեջանի մայրաքաղաք Բաքվում։ 1988 թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Երևան։ Մեծացել է Հայաստանում։
Գրիգորյանցի անհատական լուսանկարչական նախագծերը սահմանամերձ շրջանների, ազգային փոքրամասնությունների կյանքի, երկրում առկա սոցիալական խնդիրների մասին է։
Նկարչուհու ստեղծագործությունները ցուցադրվել և տպագրվել են «Վաշինգտոն Փոստ», «L՛oeil de la Photographie», «Life Force Magazine», «Life Framer», «Fotodoc», «Հետք» , ՄեդիաՄաքս և այլ պարբերականներում։
Յուլյա Գրիգորյանցի լուսանկարները 2015 թվականին երկու անգամ ցուցադրվել են ՄԱԿ-ի Երևանյան տանը` խմբակային ցուցահանդեսներում ։ Նույն թվականին Հայաստանի սահմանամերձ շրջաններում կազմակերպել է անհատական ցուցահանդես ։
2016 թվականին Միջազգային Լուսանկարչական Մրցաբաշխությունում Յուլյան արժանացել է «Լավագույն նոր տաղանդ» մրցանակի և առաջին աստիճանի կոչման (IPA–CIS) «լուսանկարչական խմբագրում» բաժնում։
Յուլյայի աշխատանքները ցուցադրվել են Ֆրանսիայում (Եվրոպայի խորհրդի տուն Ստրասբուրգում), Ռուսաստանում, Չինաստանում, ՄԱԿ-ի պալատում ։
«Sony World Photography Awards» լուսանկարչական մրցույթում Յուլյա Գրիգորյանցի «Դատարկության բնակիչները» («Inhabitants of the Empty») խորագրով ֆոտոշարքը տեղ է գտել «Professional Daily Life» անվակարգի լավագույն տասնյակում ։
Վաշինգտոնում Հայաստանի դեսպանություն
Վաշինգտոնում Հայաստանի դեսպանությունը Հայաստանի դիվանագիտական առաքելությունն է Միացյալ Նահանգներում, որը գտնվում է Վաշինգտոնի «Embassy Row» գոտում։ Դեսպանությունը գտնվում է Շերիդան-Կալորամա թաղամասի 2225 R Street հասցեում ։
Յուլյա Գրիգորյանց
Կենսագրություն
Ապրում է Ֆրանսիայում ։
Վաշինգտոնում Հայաստանի դեսպանություն
1991 թվականին անկախության հռչակումից հետո Հայաստանը դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատեց Միացյալ Նահանգների հետ և 1993 թվականի փետրվարին բացեց իր դեսպանությունը։ ԱՄՆ-ում Հայաստանի առաջին դեսպանը Ռուբեն Շուգարյանն էր։ Գործող դեսպան Լիլիթ Մակունցը նշանակվել է 2021 թվականի օգոստոսին։
Յուլյա Գրիգորյանց
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Պրոդյուսերներ
Վաշինգտոնում Հայաստանի դեսպանություն
Դեսպաններ
ԱՄՆ-ում Հայաստանի դեսպանները.
Շենքի պատմություն
Տեղացի ճարտարապետ Ջորջ Օքլի Տոտենի միջերկրածովյան վերածննդի ճարտարապետության ոճով 1909 թվականին նախագծած շենքը սկզբնապես ծառայել է որպես Ամարիլիս Ջիլետի նստավայր։ Հետագա սեփականատերերի թվում էին կոնգրեսական Գիլբերտ Մ. Հիչքոքը և Ինտերիերի դիզայնի միջազգային ինստիտուտը (ԻԴՄԻ)։ Այն բանից հետո, երբ 1990 թվականին ԻԴՄԻ-ն միաձուլվեց Մերիմաունթի համալսարանի հետ, շենքը մնաց թափուր։ 1995 թվականին այն գնեց Հայաստանի կառավարությունը։ Կառույցի 2,3 միլիոն դոլար գնման և հետագա վերանորոգման ծախսերը մասամբ վճարվել են ամերիկահայ համայնքի զգալի նվիրատվություններով։ Հայաստանի դեսպանատան 2009 թվականի գույքի արժեքը կազմում է 3 675 890 ԱՄՆ դոլար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ-ամերիկյան հարաբերություններ Կատեգորիա:Հայաստանի դիվանագիտական ներկայացուցչություններ
Սլակբաշ (այլ կիրառումներ)
Սլակբաշ, կարող է վերաբերել՝
Արամայիս Ավագյան
Արամայիս Ռուստամի Ավագյան, հայ աշխարհագրագետ։ Աշխարհագրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, Երևանի պետական համալսարանի աշխարհագրության և երկրաբանության ֆակուլտետի դասախոս։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1942 թվականի մայիսի 17-ին, Իրանի Արաք քաղաքում։ 1946 թվականին տեղափոխվել է Հայաստան։
Կամենսկ Ուրալսկի
Կամենսկ Ուրալսկի (Ка́менск-Ура́льский), քաղաք Սվերդլովսկի մարզում, Հարավային վարչական շրջանի կենտրոնն է։ Համայնքային կազմավորումներ Կամենսկ Ուրալսկի քաղաքի և Կամենսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոնն էց մտնելու՝ թեև չի մտնում վերջինիս կազմի մեջ ։
Արամայիս Ավագյան
Կրթություն
1960 թվականին ավարտել է Արտաշատ քաղաքի թիվ 2 միջնակարգ դպրոցը։ 1961 թվականին ընդունվել և 1966 թվականին ավարտել է ԵՊՀ աշխարհագրության և երկրաբանության ֆակուլտետը։
Կամենսկ Ուրալսկի
Միջին Ուրալի խոշոր արդյունաբերական և մշակութային կենտրոն ։
Արամայիս Ավագյան
Աշխատանքային փորձը
Աշխատել է ՀՀ երկրաբանության վարչությունում, որպես գեոմորֆոլոգ։ 1969 թվականից մինչ օրս աշխատում է ԵՊՀ սոցիալ-տնտեսական աշխարհագրության ամբիոնում ։
Կամենսկ Ուրալսկի
Սվերդլովսկի մարզում բնակչության թվաքանակով և տնտեսական ներուժով երրորդ քաղաքն է  ։ Մտնում է երկրի ամենախոշոր երկաթուղային տրանսպորտային հանգույցների տասնյակի մեջ ։ Այստեղ հատվում են Սերով-Չելյաբինսկ և Եկատերինբուրգ-Կուրգան ավտոճանապարհները, ելք կա դեպի Եկատերինբուրգ-Տյումեն ավտոմայրուղի ։
Արամայիս Ավագյան
Գիտական գործունեությունը
1975 թվականին ստացել է թեկնածուի գիտական աստիճան, 1982 թվականին՝ դոցենտի կոչում, 2001 թվականին՝ դոկտորի գիտական աստիճան, 2007 թվականին՝ պրոֆեսորի կոչում։ 2006-2013 թվականներին եղել է ԵՊՀ սոցիալ-տնտեսական աշխարհագրության ամբիոնի վարիչը։
Կամենսկ Ուրալսկի
Բնակավայրը հիմնադրվել է ցար Ֆյոդոր Ալեքսեևիչի 1682 թվականի փետրվարի 3-ի հրամանով   ։ Քաղաքի կարգավիճակը պաշտոնապես շնորհվել է 1940 թվականին ։
Արամայիս Ավագյան
Գիտական գործունեությունը
Հեղինակ է դպրոցական աշխարհագրության չորս դասագրքերի (7-րդ, 8-րդ դասարաններ)։ Գրել է «Ռեգիոնալ աշխարհագրություն, մաս I, Եվրոպա», «Արտասահմանյան երկրների սոցիալ-տնտեսական աշխարհագրություն, մաս II, Ասիա» բուհական դասագրքերը, «ՀՀ ընդերքի ռեսուրսների աշխարհագրական գնահատականը» և մի շարք այլ մենագրություններ, շուրջ չորս տասնյակ գիտական հոդվածներ։
Գիտական աշխատանքների զգալի մասը վերաբերվում է բնական ռեսուրսների գնահատման, բնօգտագործման և բնապահպանության, աշխարհագրական գիտությունների հումանիզացման հիմնահարցերին։
Կամենսկ Ուրալսկի
Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության «Մեծ քաղաքների ցանկի հաստատման մասին» 29.07.2014 № 1398-ո (խմբ. 24.11.2015), ընդգրկվել է Ռուսաստանի Դաշնության առավել բարդ սոցիալ-տնտեսական իրավիճակով մեծ քաղաքների ցանկում ։
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը գտնվում է Արևմտյան Սիբիրի հետ Միջին Ուրալի արևելյան լանջի հարթավայրի սահմանին, Թուրինյան հարթավայրի հարավարևմտյան մասում, Կամենկի և Իսետի գետերի միաձուլման մոտ, Եկատերինբուրգից 96 կիլոմետր հարավ-արևելք։ Իսետ գետը քաղաքը բաժանում է երկու վարչական շրջանի՝ Սինարսկի և Կրասնոգորսկի։ Քաղաքի սահմաններում Կամենկա գետը թափվում է Իսետի մեջ՝ միաձուլման ժամանակ ձևավորելով մի փոքր լճակ։ Բացի այդ, Կամենկա գետը հոսանքին հակառակ ձևավորում է քաղաքային Կամենսկի լճակ ։
Արամայիս Ավագյան
Գիտական գործունեությունը
Դասավանդում է հետևյալ առարկաները.
Կամենսկ Ուրալսկի
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքի ձգվածությունը հյուսիսից հարավ կազմում է մոտավորապես 27 կմ, արևմուտքից դեպի արևելք՝ 15 կմ։ Ներկայումս Կամենսկ Ուրալսկիի տարածքը կազմում է մոտ 142 կմ²։ Կամենս-Ուրալսկին գտնվում է ծովի մակարդակից 167մ բարձրության վրա։ Տեղանքը թույլ կտրտված հարթավայր է։ Քաղաքում նաև տեղակայված են Վոլկովսկի ջրամբարը, Մազուլյա լիճը, Սիլիկատնոմ գյուղում գտնվող հանքերը ։
Անմիջապես Կամենսկ Ուրալսկի քաղաքի միջով անցնում է Ուրալի և Արևմտյան Սիբիրի սահմանը, և Սինարի շրջանի մեծ մասը հայտնվում է Արևմտյան Սիբիրում, իսկ Կրասնոգորսկի շրջանը, Հին Կամենսկը և Լենինի շրջանը գտնվում են Ուրալում ։
Արձանիկ՝ տապիր (մ․թ․ա․ 15-14-րդ դարեր, Նոյեմբերյան)
Արձանի՝ տիպիր, բրոնզաձույլ արձանիկ, հնագիտական օբյեկտ, որը պահվում է Երևանում գտնվող Հայաստանի պատմության թանգարանում և գրանցված է 2908-1 համարի տակ։
Կամենսկ Ուրալսկի
Կլիմա
Տարածքի կլիման չափավոր մայրցամաքային է։ Ձմռանը հիմնականում մեծ ազդեցություն է թողնում սիբիրյան անտիցիկլոնը՝ պայմանավորելով կայուն ցրտաշունչ եղանակ։ Հյուսիսից նկատվում են սառը օդային զանգվածների և հարավից՝ տաք օդային զանգվածների հաճախակի ներխուժում, որոնց հետ կապված են եղանակային փոփոխությունները։ Ամռանը ցուրտ եղանակ հաճախ բերում են Բարենցի և Կարայի ծովերի օդային զանգվածները ։
Արամայիս Ավագյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ աշխարհագրագետներ Կատեգորիա:Աշխարհագրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ
Արձանիկ՝ տապիր (մ․թ․ա․ 15-14-րդ դարեր, Նոյեմբերյան)
Այս աձանիկը համարվում է մ.թ.ա. 15-14-րդ դարերի հնություն։ Հայտնաբերվել է Հայաստանի Տավուշի մարզի Նոյեմբերյան քաղաքի տարածքում ։
Նկարագրություն
Քառանկյունի հարթակին կանգնած տապիրի՝ ձիու ոճավորված ֆիգուրա է։ Հաստամարմին է և երկարադունչ:Ականջները կարճ ու ցից են։ Աչքերը տրված են ռելիեֆով, ակնախոռոչները՝ փոսորակով։ Իրանի առաջամասը գոտեվորած է սանձափոկերով, իսկ կողերին ունի մեկական եռակյունաձև կտրվածքներ։
Կամենսկ Ուրալսկի
Կլիմա
Բազմամյա միջին տարեկան ջերմաստիճանը կազմում է +2,4 °C,ամենաշոգ ամսվա միջին ջերմաստիճանը (հուլիս) +19,3 °C է, և ամենացուրտ ամսվանը (հունվարի)՝ -13,5 °C: Գերակշռող քամիները՝ հյուսիսարևմտյան, արևմտյան և հարավարևմտյան ։
Արձանիկ՝ տապիր (մ․թ․ա․ 15-14-րդ դարեր, Նոյեմբերյան)
Նկարագրություն
Պատվանդանը ուղղահայաց գծազարդ սյուներ են, որ ավարտվում են եռանկյունի ծակոտիներով հարդարված տակառաձև հավելվածքով։
Պատվանդանի հիմքի ծայրերին պատկերված են ոճավորված թռչնագլուխներ։ Ֆիգուրան սնամեջ է, իսկ մակերեսը պատված է կանաչավուն պատինայով։ Պոչը կոտրված է ։
Կամենսկ Ուրալսկի
Ջրագրություն
Հյուսիս-արևմուտքից ամբողջ քաղաքով հոսում է Իսետ գետը։ Կամենկա գետը հոսում է Սինարի շրջանում։
Արձանիկ՝ տապիր (մ․թ․ա․ 15-14-րդ դարեր, Նոյեմբերյան)
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հնագիտություն Կատեգորիա:Հնագիտական գտածոներ Կատեգորիա:Հայաստանի պատմության թանգարանի նմուշներ
Կամենսկ Ուրալսկի
Ջրագրություն
Քաղաքից հարավ-արևմուտք ուղղությամբ լճերի շղթա է ձգվում՝ Մեծ և Փոքր Սունգուլ, Չերվյանոե, Շաբլիշ ։ Սրանք տափաստանային ջրամբարներ են ցածր ավազոտ ափերով, որոշ լճեր ունեն աղի ջուր ։
Բուսական և կենդանական աշխարհ
Քաղաքի շուրջ գտնվող տարածքը մտնում է անտառապատ գոտու մեջ։ Գերակշռում են բորերը, սոճու անտառները սոճի-կաղամախիները, որոնք զուգորդվում են մարգագետնային տափաստանով։ Ընդ որում, ամբողջ անտառը երիտասարդ է, դյուրանցելի։ Տայգան, որը 18-19 դարերում շրջափակել է Կամենսկի գործարանին, հատվել է փայտածուխի պատրաստման համար։ Թփերից կան կալինա, գիհ, ալոճենի, ռակիտնիկի, մասուրի, իսկ հարավում՝ տափաստանային բալ։
Կենդանական աշխարհը բավականին բազմազան է, հանդիպում են նապաստակ, այծյամ, կուղբ, մշկառնետ, սկյուռիկ, աղվես, փորսուկ, ոզնի։ Քաղաքի մերձակայքում կան մոտ 250 տեսակի թռչուններ ։ Քաղաքում հանդիպում են աղավնի, ճնճղուկ, ագռավ, կաչաղակ, հրաչ, խաղտտնիկ, փայտփորիկ, ծիծեռնակ, ճայ, սինիցա, խածկտիկ, բադ և այլն։
Էկոլոգիա
Սվերդլովսկի մարզի բնական պաշարների և բնապահպանության նախարարության զեկույցների համաձայն՝ քաղաքում մթնոլորտային օդի աղտոտման բարձր մակարդակ է ։ Մթնոլորտ աղտոտող նյութերի ամենամեծ արտանետումը բաժին է ընկնում ավտոտրանսպորտին (արտանետումների տեսակարար կշիռը կազմում է 40,7%), ջերմության և էլեկտրաէներգիայի արտադրությանը, սիլիցիումի և կավահողի արտադրությանը ։
Քաղաքի գլխավոր գետը՝ Իսետը, աղտոտված է արդյունաբերական ձեռնարկությունների արտահոսքով, նույնիսկ մինչև Կամենսկ Ուրալսկի։ Գետի ջուրը քաղաքի տարածքում պիտանի չէ լողալու համար ։ Գետն ու դրա վտակներն օգտագործում են քաղաքի 13 ձեռնարկություններ։ Աղտոտված կեղտաջրերի արտահոսքի ամենամեծ ծավալներն իրականացնում են «ՍինԹԶ» ՓԲԸ-ն, «ՈՒԱԶ-ՍՈՒԱԼ»-ի մասնաճյուղ «ՍՈՒԱԼ» ԲԸ-ն, «ԿՈՒՄԶ» ԲԲԸ-ն։ Արտանետվող նյութերից են՝ նավթամթերքներ, կշռադատված նյութեր, սուլֆատներ, քլորիդներ, ամոնիումի ազոտ, ալյումին, երկաթ, մանգան, պղինձ, ֆտոր, ֆոսֆատներ, կալցիում և այլն։ Քաղաքի տարածքում գործում է մաքրման 11 համալիր՝ 59,0 մլն մ³/տարի գումարային նախագծային հզորությամբ ։
2003 թվականին Կամենսկ Ուրալսկի տարածքում վերցված հողերի 28,2%-ում հայտնաբերվել է ծանր մետաղներով բարձր աղտոտում (այդ թվում՝ Mn, Zn, Ni, Cr, Cu, Cd, Co, Pb) ։ Սակայն, հողի աղտոտման մակարդակը բնութագրվում է որպես թույլատրելի ։
2005 թվականին ձեռնարկությունները հրաձգարաններ են դուրս բերել 255,61 հազար մ³ պինդ թափոններ, ինչը կազմում է մարզի թափոնների գոյացման ընդհանուր ծավալի 0,47 տոկոսը։ Քաղաքի հողերը գտնվում են աղտոտող նյութերի ազդեցության տակ, ինչպիսիք են բենզինը, կադմիումը, մկնդեղը, սնդիկը, սելենը, ցինկը և այլն։ Քաղաքի տարածքում տեղակայված է թափոնների տեղաբաշխման 20 օբյեկտ՝ 547,1 հա ընդհանուր մակերեսով։ 2016 թվականին կատարվել է թափված տիղմերի ռեկուլտիվացիա։
Ժամային գոտի
Կամենսկ Ուրալսկին տեղակայված է UTC+5 ժամային գոտում ։
Հիմնական բնակատեղիներ
Ապագա քաղաքի տարածքում առաջին մշտական բնակատեղին հայտնվել է այն բանից հետո, երբ Կամենկիի և Իսետի ափերին երկաթի հանքաքար է հայտնաբերվել ։ Հանքաքարը հայտնվել է հենց մակերեսի մոտ, հեշտությամբ արդյունահանել են ձեռքով։ Դրանից որոշել է օգտվել Դալմատովի վանքը և գանձարանից խնդրել այդ հողերը, որպես ոչ ոքի կողմից չբռնազավթված և չօգտագործած։ 1682 թվականին դուրս է եկել հրամանագիրը, որի համաձայն՝ այդ հողներն անցել են վանքի տիրապետման տակ ։ Վանքը Կամենկիի ափերին վերաբնակեցրել է իր գյուղացիների մի մասը՝ այստեղ հիմնելով Ժելեզենսկոե բնակատեղին, և փոքր վառարաններում երկաթ են ձուլել սեփական կարիքների համար։
1700 թվականին Նարվայի ճակատամարտի արդյունքում, ռուսական բանակը կորցրել է գրեթե ամբողջ հրետանին։ Որակյալ երկաթն այն ժամանակ գնվում էր արտասահմանից, բայց պատերազմն խզել էր առևտրային կապերը։ Պետրոսը ուշադրություն է դարձրել հարուստ, բայց դեռևս ամբողջովին չուսումնասիրված Ուրալի հանքերին։ Կամենկիի և Իսետի ափերով հանքաքարն այնքան լավ է եղել, որ հողերը ետ են վերցվել գանձարան։ 1701 թվականին դուրս է եկել Պետրոս Առաջինի հրամանագիրը, որի համաձայն՝ այստեղ կառուցվելու է երկաթի գործարան՝ ապագա քաղաքի հիմքը, 1701 թվականի հոկտեմբերի 15-ին ձուլվել է առաջին չուգունը։ Դա Ուրալի չուգունի առաջին ձուլարանն էր ։ 18-19 դարերում նոր մոտ գտնվող բնակավայրը կոչվել է Կամենսկիի գործարան։
1774 թվականի հունվարին Կամենսկիի գործարանը հայտնվել է խոշոր գյուղացիական ապստամբության գոտում՝ Եմելյան Պուգաչովի ղեկավարությամբ։ 500 հոգուց բաղկացած ջոկատը, որը կազմավորվել է ատաման Չիրի կողմից, ապստամբների աջակցությամբ 1774 թվականի հունվարի 10-ին գրավել է գործարանը։ Կամենսկի զինվորները պուգաչևցիների համար ձուլել են տասը թնդանոթ և մոտ երեք հարյուր փութ արկեր ։ 1774 թվականի մարտի 3-ին թագավորական գունդը ջախջախել է ապստամբների երկհազարանոց ջոկատը և վերադարձրել է գանձարանի գործարանը։ Քաղաքում փողոցներից մեկը կոչվում է Պուգաչովի անունով, իսկ Օվսյաննիկովի փողոցի և «Երեք քարանձավներ» ճամբարի միջև Հին Կամենսկում տեղակայված է Չիրով ձորակը, որտեղ տեղակայված է եղել ատաման Չիրի ջոկատը ։ Ձորի ելանցքը բնության պատմական հուշարձան է։
Բնակատեղիների զարգացումը 19-րդ դարում
1825-1829 թվականներին ապագա քաղաքի կերպարը արմատապես փոխվել է ։ Քաղաք ժամանած Ուրալի լեռնագործների գլխավոր ճարտարապետ Մ. Պ. Մալախովի նախագծերով իրականացվել է Կամենսկի գործարանի վերակառուցումը. կառուցվել են երկու նոր դոմեններ, գործարանային կառավարման շենք, պահեստներ, հիվանդանոց, վերակառուցվել է քաղաքի գլխավոր տաճարը։
Գործարանի աշխատակիցներն ընդմիշտ ամրագրվել են գործարաններին և իրավունք չեն ունեցել լքել դրանք։ Գործարանի աշխտակիցների համար ճորտատիրական իրավունքի չեղարկումը տեղի է ունեցել երկու տարի ավելի ուշ, քան Ռուսաստանում, 1863 թվականի նոյեմբերի 30-ին, երբ լույս է տեսել «Պերմի մարզի և Կամիշլովի նահանգի Կամենսկի շրջանի կանոնագիրը և նրան վերագրվող Բայնովսկու և Կրասնոգորսկու երկու գյուղերը »:
1885 թվականին Կամենսկի գործարանը երկաթուղային հաղորդումով միացվել է Տրանսսիբիրյան մայրուղի կառուցող Բոգդանովիչի կայանի հետ։ Սկզբնապես կայանը կոչվոել է Օստրովսկայա՝ ի պատիվ Ուրալի երկաթուղու առաջին ղեկավար Ն. Ս. Օստրովսկու, ապա վերանվանվել է Սինարի։
1903 թվականին տեղի է ունեցել առաջին էլեկտրաֆիկացումը ։