cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լայնէկրան կինո
Սև-սպիտակ ժապավենի վրա նկարահանված առաջին լայնէկրան ֆիլմը ցուցադրվել է Փարիզում, 1937 թվականին։ Գունավոր պատկերով և ստերեոֆոնային ձայնահաղորդմամբ ժամանակակից Լայնէկրան կինոն ստեղծվել է 1953 թվականին։ Առավել տարածված է Լայնէկրան կինոյի անամորֆոտային (<հուն. ava|iop(p6to—ձեափոխել, այստեղ՝ աղավաղել) համակարգը։ Այս համակարգում ֆիլմի նկարահանումը կատարվում է անամորֆոտային հատուկ օբյեկտիվով, որը կինոկադրի պատկերը հորիզոնական ուղղությամբ «սեղմում» է։ Սեղմման գործակիցը հավասար է 2-ի, որը թույլ է տալիս 35 մմ ստանդարտ կինոժապավենի վրա պատկերը ստանալ կողմերի 1։2,55 հարաբերությամբ։ Լայնէկրան ֆիլմը ցուցադրելիս պրոյեկցիոն օբյեկտիվի վրա դրվում է անամորֆոտային գլխադիր, որը միևնույն գործակցով հորիզոնական ուղղությամբ պատկերը «ձգում» է։ Կինոթատրոններում պատկերը պրոյեկտվում է մեծացված չափերով (լայնությունը՝ մինչև 15—22 մ) էկրանի վրա։ Նկարահանելիս տեսադաշտի անկյան լայնացումը, կինոթատրոններում էկրանների չափերի մեծացումը, ստերեոֆոնային ձայնահաղորդումը բարձրացնում են Լայնէկրան կինոյի ցուցադրման որակը և մեծացնում դրա ազդեցությունը հանդիսատեսի վրա։ Լայնէկրան կինոն զգալիորեն հարստացրել է կինոարվեստի գեղարվեստական-ստեղծագործական հնարավորությունները։ Լայնէկրան կինոյի զարգացման հաջորդ փուլը պանորամային կինոն է։
Կատեգորիա:Կինեմատոգրաֆիա
Նանա Թոգոշվիլի
Կենսագրություն
Նանա Թոգոշվիլին ծնվել է 1962 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Գորիսում։ Բանասեր լրագրողի որակավորմամբ ավարտել է Գորիսի մանկավարժական ինստիուտը։ 1989 թվականից եղել է Երևանի պետական համալսարանի գիտահետազոտական բաժնի գիտաշխատող, իսկ 1994 թվականից՝ «Արմենպրես»-ի թղթակից։
1995 թվականից մինչև 1999 թվականը եղել է ՀՀ ԱԺ 1-ին գումարման պատգամավոր։ ՀՀ ԱԺ-ում ծավալած գործունեության ընթացքում եղել է պետական-իրավական հարցերի մշտական հանձնաժողովի, ինչպես նաև «Շամիրամ» խմբակցության անդամ։ Եղել է Ազգային Ժողովի «Շամիրամ» հասարակական-քաղաքական կազմակերպության անդամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 1-ին գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Վրացի լրագրողներ
Վերգատո
Վերգատո (Vergato), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Բոլոնյա գավառում ։ Բնակչությունը՝7352 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 114 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 59 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 40038։ Հեռախոսային կոդը՝ 051։
Բոլոզոն
Բոլոզոն (Bolozon)՝ կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Իզերնոր կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Նանտյուան է։
Կոմունայի INSEE կոդը՝ 01051։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 380 կմ հարավ-արևելք, Դեպի հյուսիս-արևելք՝ Լիոն քաղաք, 70 կմ է և 19 կմ արևելք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կոմունայի տարածքով հոսում է Էն գետը։
Կլիմա
Կլիման ցամաքային է ՝ ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 94 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 66 մարդկանցից 50-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 16-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 75,8% է, 1999 թվականին՝ 66,1%)։ 50 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 46-ը (25 տղամարդ, 21 կին), գործազուրկ եղել են 4-ը (1 տղամարդ, 3 կին)։ 16 պասիվներից 5 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 9-ը՝ թոշակառու, 2 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նուբար Փաշայի հուշարձան (Եգիպտոս)
Նուբար Փաշայի հուշարձանը գտնվում է Ալեքսանդրիայի ազգային օպերային թատրոնի բակում։
Պատմություն
Նուբար Փաշայի անունով են կոչվել երկու փողոց, մեկը Կահիրեում, մյուսը՝ Ալեքսանդրիայում։ Նրա անունով է կոչվում նաև Երևան քաղաքի Նուբարաշեն թաղամասը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եգիպտոսի հուշարձաններ
Դունդագայի շրջան
Դունդագայի շրջան (Dundagas novads), վարչատարածքային միավոր Լատվիայի հյուսիս-արևմուտքում, գտնվում է պատմական Կուրզեմե մարզում։ Երկրամասը բաղկացած է երկու շրջաններից, իսկ վարչական կենտրոնը համարվում է Դունդագա գյուղը։
Տարածաշրջանը կազմավորվել է 2009 թվականի հուլիսի 1-ին Լատվիայի Տալսիի շրջանի վարչական բարեփոխումների ավարտից հետո։
Սահմանակից է Վենտսպիլսի, Տալսիի և Ռոյայի շրջաններին։
Բնակչություն
2010 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով բնակչությունը կազմել է 4767 մարդ ։ Տարածքի մակերեսը կազմում է 1683.3 կմ² ։
2011 թվականի Լատվիայի մարդահամարի տվյալներով բնակչության ազգային կազմը բաշխվել է հետևյալ կերպ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի շրջաններ Կատեգորիա:Լատվիայի բնակչություն Կատեգորիա:Լատվիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:2009 հիմնադրումներ Լատվիայում
Լայպցիգի դատավարություն
Լայպցիգի դատավարություն, գերմանական ֆաշիստների կողմից իրականացված պրովոկացիոն դատավարություն կոմունիստների դեմ, որոնք մեղադրվում էին Ռայխստագը հրկիզելու մեջ։
Տեղի է ունեցել 1933 թվականի սեպտեմբերի 21-ից դեկտեմբերի 23-ը, Լայպցիգում։ Նպատակն էր լուծարել գերմանական կոմունիստական կուսակցությունը։ Գլխավոր մեղադրյալը Գեորգի Դիմիտրովն էր, ով դատարանի ամբիոնն օգտագործեց ֆաշիստական գաղափարախոսության դեմ խոսելու համար։
Կատեգորիա:Քաղաքական դատեր
Թուրք-քրդական հակամարտություն
21-րդ դարի սկզբին քրդերը մնում են ամենամեծ ժողովուրդներից մեկը առանց իրենց սեփական պետականության։ Թուրքիայի և Անտանտի միջև կնքված (1920) Սևրի պայմանագրով նախատեսվում էր ստեղծել Անկախ Քուրդիստան։ Սակայն այդ պայմանագիրը այդպես էլ չմտավ ուժի մեջ և զրոյացվեց Լոզանի պայմանագով (1923): 1920—1930-ական թվականներին քրդերը մի քան անգամ անհաջող ապստամբեցին թուրքական իշխանությունների դեմ։
1961 թվականին սկսվեց քրդական ապստամբությունը Իրաքում, որը ընդմիջումներով շարունակվեց մի քանի տասնամյակ։ Քրդական ազգայնականության աճը 1978 թվականին հանգեցրեց Քուրդիստանի բանվորական կուսակցության (ՔԲԿ)-ի՝ ռազմա-քաղաքական կազմակերպության ստեղծմանը, իր պայքարի սկզբնական շրջանում (1984—1993) նպատակ դրեց ստեղծել քրդերի ինքնիշխան պետություն Թուրքիայում, սակայն 1993 թվականից փոխելով ուղղությունը ստեղծել քրդական ինքնակառավարություն Թուրքիայի կազմում։ Հենց այդ ժամանակ թուրքական քրդերը ենթարկվեցին հալածանքների՝ քրդական լեզվի օգտագործումը արգելվեց, իսկ քրդական ազգայնությունը չճանաչվեց (պաշտոնական իշխանությունները սկսեցին անվանել քրդերին «լեռնային թուրքեր»)։
1984 թվականի օգոստոսի 15-ին ՔԲԿ-ն սկսեց պարտիզանական պատերազմ Թուրքիայի արևելյան և հարավարևելյան նահանգներում։ Պարտիզանների դեմ պայքարելու համար ներգրավվեցին թուրքական կանոնավոր բանակը, 1987 թվականին այդ շրջանում մցվեց արտակարգ դրություն։ Հիմնական քրդական բազաները տեղակայված էին Իրաքի հյուսիսում։ Երկու կառավարական երկրների համաձայնությամբ, թուրքական անվտանգության ուժերը իրավունք ունեին հետաբնդելով պարտիզանական ջոկատներին ներխուժել Իրաքի տարածք ։ 1990-ական թվականներին Թուրքիան Իրաքում անցկացրեց ռազմական գործողությունների շարք (առավել խոշոր 1995 և 1997 թվականներին)։
ՔԲԿ-ի դեմ պայքարում Թուրքիայի ամենախոշոր հաջողությունը դարձավ ամերիկական և իսրայելական հատուկ ծառայությունների կողմից այդ կազմակերպության առաջնորդի՝ Աբդուլլահ Օջալանի հափշտակումը Քենիայում (1999 թվականի փետրվարի 15)։ Իր հափշտակումից քիչ առաջ (1998 թվականի սեպտեմբերի 1-ին) Աբդուլլա Օջալանը կոչ արեց ՔԲԿ-ին հաշտություն կնքել, իսկ հափշտակումից հետո՝ զինված ուժերը կենտրոնացնել Իրաքի հյուսիսում։ Այդ պահից ՔԲԿ-ի պարտիզանական պայքարը անկում ապրեց։ 2000-ական թվականներին զինված գործողությունները Թուրքիայի հարավ-արևելքում գրեթե դադարեցին, սակայն 2005—2006 թվականներին պարտիզանները կրկին ակտիվացան։ Ինչպես և ավելի շուտ, նրանք գործում էին Իրաքի հյուսիսի բազայից։ 2008 թվականի փետրվարին թուրքական բանակը այդ բազաների դեմ վերջին տասնամյակում անցկացրեց ամենախոշոր ռազմական գործողությունը։
2008 թվականին ռազմական գործողություններում զոհերի թիվը գնահատվեց մոտավորապես 40 հազ. մարդ ։
2011 թվականի օգոստոսին թուրքական բանակը անցկացրեց մի շարք անհաջող օդային ասպատակություններ Իրաքյան Քուրդիստանի տարածքում։
2011 թվականի սեպտեմբերի 13 Թուրքիայի ներքին գործերի նախարար՝ Նահիմ Շահին հայտարարեց թուրքական զորքերը Իրաքյան Քուրդիստանի տարածք մտցնելու մտադրության մասին։
2011 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Իրաքյան Քուրդիստանում ՔԲԿ-ի բազաներից մեկի վրա ավիահարվածի արդյունքում զոհվեցին 14 քուրդ պարտիզան, նրանց շարքում ՔԲԿ-ի ղեկավարության ներկայացուցիչներ։
2011 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Հաքյարի գավառի Չուկուրջա շրջանում քուրդ պարտիզանները հարված հասցրին այդ շրջանում տեղաբաշխված 19 ռազմական օբյեկտների, ինչի հետևանքով, համաձայն Թուրքիայի գլխավոր շտաբի պաշտոնական հայտարարություն, թուրքական բանակի կորուստները կազմեցին 26 զինվոր ։ ՔԲԿ-ի տվյալներին մոտ տեղեկատվական Firat գործակալության տվյալների, թուրքական կողմը կորցրել է 87 զինվոր և գրեթե 60 վիրավոր, քրդական կողմը՝ 7 պարտիզան ։
2011 թվականի 21—հոկտեմբերի 23-ին Չուքրուջա տարաշաշրջանի պարտիզանական քրդական խմբերի ենթադրյալ վայրերի շարունակական ավիահարվածների արդյունքում զոհվեցին 36 քուրդ զինյալներ։ Քրդական կողմը և ողջ մնացած ականատեսները հայտարարեցին, որ քրդերի դեմ կիրառվել է քիմական զենք ։ Թուրքական ռազմական հրամանատարությունը հերքեց մեղադրանքները։ Կատարվում է հետաքննություն անկախ գերմանացի փորձագետների մասնակցությամբ ։
2015 թվականի հուլիսի 25-ին Քրդական բանվորական կուսակցությունը հայտարարեց Թուրքիայի հետ հետագա հրադադարի կնքման անհնարինության մասին։ Դա դարձավ Իրաքի տարածքում թուրքական զինուժի ռմբակոծության արդյունքը։ Ռմբակոծության հետևանքով վնասվել են ինչպես Իսլամական պետության վերահսկողության ներքո գտնվող տարածքները, այնպես էլ քրդերի տիրույթները ։ Զինադադարը գործում է 2013 թվականից կապված Իսլամական պետության դեմ համատեղ գործողություններով։
2015 թվականի դեկտեմբերի 21-ին սկսվեց լայնամասշտաբ ուժային գործողություն ՔԲԿ-ի զինյալների դեմ Ջիզրե և Սիլոպի քաղաքներում։ Այն անցկացվեց գրեթե 10 հազ. թուրքական ոստիկանների և զինվորական տանկերի աջակցությամբ։ ՔԲԿ-ի ապստամբները Ջիզրե քաղաքում արգելափակեցին մուտքը մի շարք թաղամասեր, կառուցեցին բարիկադներ և փորել խրամատներ։ ՔԲԿ անդամները կրակակետերը տեղակայեցին բնակելի տներում, գրոհը հետ մղելու նպատակով։ Տանկերը, որոնք տեղակայված էին լեռներում և շրջափակել էին Ջիզրե շրջանը։ Միաժամանակ 30 զրահամեքենաներից բաղկացած շարասյունը հարձակվեց շրջաններից մեկի վրա։ Հունվարի 19-ին հայտարարվեց Սիլոպի քաղաքում ընթացող հակաահաբեկչական գործողությունների ավարտի մասին։ 2016 թվականի փետրվարի 1-ին ՄԱԿ-ի մարդու իրավունքների գլխավոր կոմիսար՝ Զեյդ ալ-Հուսեյնը հայտնեց լուրջ մտահոգություն Ջիզրե քաղաքում տանկերի կողմից մի խումբ խաղաղ բնակիչների ռմբակոծման վերաբերյալ, ովքեր սպիտակ դրոշներով տանում էին զոհերի դիերը, և եւ Թուրքիայի իշխանություններին կոչ է արել անցկացնել մանրակրկիտ հետաքննություն։ Ջիզրե գավառում գործողությունը ավարտվեց 2016 թվականի փետրվարի 11-ին   ։
Սոֆյա Թամամշյան
Սոֆյա Թամամշյան, խորհրդային հայ գիտնական-բուսաբան, կազմաբանության, հովանոցավորների և բարդածաղկավորների մասնագետ։
Կենսագրություն
1936 թվականին Սոֆյա Թամաշյանը, առանց դեսերտացիայի պաշտպանման դարձել է կենսաբանական գիտությունների թեկնածու։ 1946 թվականից նա աշխատել և սովորել է Լենինգրադի Վլադիմիր Կոմարովի անվան Բուսաբանական ինստիտուտում, զբաղվել՝ «Հովանոցավորների ընտանիքի նախահայրերն ու սերունդները» դոկտորական դեսերտացիայով։
Մասնակցել է «ԽՍՀՄ-ի ֆլորա», «Կովկասի ֆլորա», նաև Flora iranica մենագրությունների համար տարբեր տեսակաների մշակմամբ։ 1952 թվականին Թամամշյանը դարձել է բուսական ռեսուրսների բաժնի կրտսեր գիտաշխատող, 1954 թվականին՝ բույսերի սիստեմատիկայի և աշխարհագրության ավագ գիտաշխատող։
1954 թվականին Սոֆյա Թամամշյանը գլխավորել է դեպի հարավային Կովկաս գիտական արշավը, որպեսզի ուսումնասիրեն թունդ բուրմունքով ու համով բույսերին։
Սոֆյա Թամամշյանը «Բուսաբանական ամսագրում», «Խորհրդային բուսաբանությունում» հրատարակել է բազմաթիվ հոդվածներ։ Հրապարակել է Astrodaucus, Phlojodicarpus, Stenocoelium, Grammosciadium տեսակնրի սիստեմատիկայի տարբերակներ։
Տիգրան Թոքմաջյան
Տիգրան Արմենակի Թոքմաջյան, հայ նկարիչ։ ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ (1985)
Կենսագրություն
Ստեղծել է բնապատկերներ, պատմամշակութային թեմաներով կոմպոզիցիաներ, որմնանկարներ, գրաֆիկական գործեր։ Կոմպոզիցիաներ՝
Ձևավորել է գրքեր։ Գործերից պահվում են ՀԱՊ-ում, Մարտունու պատկերասրահում, Սուրբ Էջմիածնի վանքում, Օշականի Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոց թանգարանում և այլուր։
Ցուցահանդեսներ
Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Երևանում (1995, 2000, 2003)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Սիմոն Բուդնի
Սիմոն Բուդնի, նաև՝ Շիմոն Բուդնի (Сымон Будны, Szymon Budny, Симеон Будный, լատիներեն՝ Budnius և Budnaeus, ) ,, լեհ-բելառուսական հումանիստ, մանկավարժ, եբրայագետ, Աստվածաշնչի թարգմանիչ, փիլիսոփա, հասարակագետ, պատմաբան, գրող, աստվածաբան, բողոքական բարեփոխիչ, Ռեֆորմացիայի գործիչ Ռեչ Պոսպոլիտայում ։ Եղել է «Լեհ եղբայրներ» շարժման առաջնորդներից, Աստվածաշնչի գիտական քննադատության հիմնադիրներից, սուրբ երրորդության գաղափարը ժխտողներից մեկը։ Առաջ է քաշել քաղաքականության մեջ ժողովրդավարության ներմուծման գաղափարներ, հանդես եկել մահապատիժը վերացնելու օգտին։ Գրել է լեհերեն, բելառուսերեն (բելառուսերեն հրատարակված առաջին երկու գրքերի հեղինակն է կամ համահեղինակը), ինչպես նաև լատիներեն։
Պատմաբան Նորման Դևիսը Սիմոն Բուդնուն բնորոշել է որպես «16-րդ դարի մեծագույն եբրայագետի» ։ Բուդնին առաջինն է եղել, ով իրականացրել է Աստվածաշնչի ամբողջական թարգմանությունը բնագրից լեհերեն, ընդ որում՝ առաջինն է այդ գործը գլուխ բերել միայնակ ։ Եբրայերենի մասին նրա ուսումնասիրությունները զգալի ազդեցություն են գործել հրեա հետագա գիտնականների վրա ։ 1603 թվականին Սիմոն Բուդնու անունը ներառվել է արգելված հեղինակների ու գրքերի լեհական առաջին ցուցակում, որը կազմվել էր եպիսկոպոս Բեռնարդ Մացիևսկու նախաձեռնությամբ։
Աստվածաշնչի թարգմանությունները
Աստվածաշնչի լեհերեն իր թարգմանությունները Բուդնին, Լիտվայի մեծ իշխանության պետական գործիչ Նիկոլայ Ռաձիվիլի հովանավորությամբ, 1570 և 1572 թվականին հրատարակել է Նեսվիժում։ Ընդ որում՝ Սուրբ գիրքը թարգմանելիս «իր հայեցողությամբ ընդարձակել կամ կրճատել է ավետարանչական տեքստը և, ընդհանրապես, մեծ ճարպկությամբ այնպես է փոփոխել, որ հարմարեցնի իրեն հոգեհարազատ կալվինիստական ուսմունքին» ։ Բուդնին Նոր կտակարանը հրատարակել է նաև, այսպես կոչված՝ արևմտառուսական գրական լեզվով՝ բելառուսերեն, և դարձյալ՝ այնպիսի մեկնաբանություններով ու դիտողություններով, որ այդ հրատարակությունը դարձել է Ավետարանի արմատական ու ռացիոնալ քննադատության առաջին փորձերից մեկը Արևելյան Եվրոպայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուս գրողներ Կատեգորիա:Լեհ գրողներ Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թարգմանիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լեհ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Լեհ մանկավարժներ Կատեգորիա:Լեհ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Լեհ պատմաբաններ
Հալինա Սկիբնիևսկա
Հալինա Սկիբնիևսկա, (10 հունվարի 1921 թվական - 20 ապրիլի 2011 թվական) լեհ ճարտարապետ, Վարշավայի տեխնոլոգիական համալսարանի ճարտարապետության դասախոս, 1965 մինչև 1985 թվականներին ծառայել է Լեհաստանի սեյմում։ Իր կարիերայի ընթացքում, նա եղել է առաջին կինը, ով ծառայել է Սեյմում, որպես Մարշալի տեղակալ, պաշտոն, որը նա զբաղեցնում էր 1971 թվականից մինչև 1985 թվականը, առաջին ճարտարապետն է, որը նախագծել է հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար անկախ բնակարան և նախագծել է իր օրերի առավել պահանջված բնակելի համալիրները։
Վաղ կյանք
Հալինա Էրենցը ծնվել է 1921 թվականի հունվարի 10- ին Լեհաստանի մայրաքաղաք Վարշավայում՝ Էվելինա և Վակտավ Էրենցների ընտանիքում։ Պատերազմի ընթացքում, Էրենցը աշխատում էր դիմադրության շարժումում և անդամակցել է Զեգոտա հրեաների օգնության խորհրդին։ Ընդունվելով Վարշավայի տեխնոլոգիական համալսարան, նա սկսել է աշխատել Ռոմուալդ Գուտի համար, ով եղել է նախապատերազմյան ականավոր ճարտարապետ, 1946 թվականին իր դպրոցական գործունեության ընթացքում։ Նա աշխատել է Կենտրոնական վիճակագրական գրասենյակի շենքի նախագծման վրա, 1948 թվականին, երբ նա խնամակալության տակ էր մինչև համալսարանն ավարտելը։
Կարիերա
Ուսումն ավարտելուց հետո, Էրենցը սկսեց աշխատել Վարշավայի վերակառուցման գրասենյակում և նշանակվեց որպես Ազգային Թատրոնի վերակառուցման թիմի անդամ։ 1951 թվականին, Էրենցը ամուսնացավ հայրենակից ճարտարապետ Զիգմունտ Սկիբնևսկի հետ։ Զիգմունտը հետագայում ծառայեց որպես լեհական քաղաքաշինարարների միության նախագահ։ Զույգը հետագայում աշխատեց միասին, քանի որ Սկիբնեւսկայան իր աշխատանքը կենտրոնացրել էր բնակելի ճարտարապետության վրա, հույս ունենալով լուծելու քաղաքային խնդիրները, ինչպիսիք են՝ հարմարությունների բացակայությունը և պատշաճ սանիտարական պահպանումը, ինչպես նաև գերբնակեցումը։ 1960- ականներին, նա աշխատեց մի շարք նախագծերի վրա, ինչպիսիք են՝ Պոզնանի Վինոգրադի շրջանը (1963-1964 թվականներին) և Վոլսկա IV-ը(1965 թվականին)։
Սկիբնիևսկայի ամենահայտնի աշխատանքներից մեկը Szwoleżerów շենքն է, որտեղ նա նախագծել է հայտնի բնակելի նախագիծ, որը հայտնի է որպես ժոլիբոժայի Այգիներ(Sady Żoliborskie, 1958–1963)։ Վերականգնման նախագիծը օգտագործեց զարդարանքներ, աղյուս և գույքի վրա քողարկված պատմական կառույցներից վերցրած փայտ, ինչպես բնորոշ էր նրա գործին։ Այն ժամանակվա տնտեսական պայմաններում, նա գտավ ճանապարհներ տնտեսելու, առանց վարկաբեկելու նրա կառուցվածքների ձևավորումը կամ ամբողջականությունը, օգտագործելով էկոլոգիական հավասարակշռության միջդիսցիպլինար մոտեցում, տնտեսական և սոցիալական մոտեցումներ։ Կենտրոնական բակի շուրջ հինգհարկանի շենքերի կազմակերպումը, որը նախկինում եղել էր այգի, Սկիբինևսկայի նախագիծը ներառում էր հողամասի ազդեցիկ զարգացում։ Շինությունների միջև տարածքները նախագծվել էին, որպես այգիներ՝ տեղացիների և ծայրամասի բնակիչների համար, նա ներառեց մանկապարտեզ, երեխաների խնամքի հաստատություն և դպրոց։ Նա շարունակեց աշխատել այդ նախագծի վրա 1973 թվականի ընթացքում և ընդլակնեց այն 1974- 1976 թվականների ընթացքում՝ ներառելով Szwoleżerów- ի համալիրը։
Նրա նվիրվածությունը սոցիալական պատասխանատու ճարտարապետությանը նրա ներառում է Վարշավայի բնակարանաշինության նախագիծ Սադիբա թաղամասում(1972–1975 թվականներ), որը եղել է առաջին անկախ բնակելի հաստատությունը հաշմանդամների համար։ Այդ նույն թաղամասում, նա կառուցեց դպրոց (1971 թվական), ցերեկային խնամքի և կրթական կենտրոն։ 1974 թվականին նա վերջացրեց ZETO շինությունը Վարշավայում, Sokółka մանկապարտեզը 1975 թվականին և 1975- 1986 թվականներին նա աշխատել է հայտնի բնակարանային նախագծի՝ Białołęka Dworska-ի վրա։
1965 թվականին Սկիբնիևսկան ընտվում է Սեյմում ծառայելու համար, որը լեհական օրենսդիր մարմին է, և 1971 թվականին դարձել է Մարշալի առաջին կին տեղակալը։ Վերընտրվելով շատ անգամ, նա ծառայեց մինչև 1985 թվականը։ 1981- 1983 թվականների ռազմական դրության ժամանակաշրջանում, ազդեցություն է ունեցել քաղաքական բանտարկյալների և ստուգման ծրագրի շրջանակներում ներկալված կամ զինվորական տրիբունալի առջև կանգնած անձանց օգնության ցուցաբերման վրա։ Այդ նույն ժամանակաշրջանում, նա 1971 թվականին միացավ իր բուհի ֆակուլտետին, և 1975- 1985 թվականներին աշխատել է որպես դասախոս ճարտարապետության ֆակուլտետում (Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej (WAPW))։ Նա 1975- 1991 թվականներին գլխավորեց Նախագծային ինստիտուտի բնակարաշինության բաժինը, 1975- 1989 թվականներին աշխատել է բնակարանների միջդիսցիպլինար ավարտական դպրոցում և 1986- 1990 թվականներին կառավարել է քաղաքային բնապահպանության վերաբերյալ կառավարության նախագիծը։ Երբ նա հեռացավ WAPW-ից, 1991- 2000 թվականներին Սկիբնիևսկան աշխատել է Վարշավայի բնակարանային միջավայրի լաբորատորիաում։
Սկիբնիևսկան հաղթել է շատ մրցանակներ իր դիզայնի և սոցիալական ջանքերի համար, ներառյալ առաջին մրցանակը 1962 թվականին Wroclaw-Południe բնակարանային նախագծի մրցույթում և 1972 թվականին «Վարշավայի վարպետ» մրցանակը՝ Սադիբայի դպրոցի նախագծման համար։ Այդ նույն տարում նա պարգևատրվել է Ֆրանսիայի Պատվո լեգեոնի մեծ սպայի պատվավոր կոչումով և 1978 թվականին ստացել է SARP պատվավոր մրցանակ լեհ ճարտարապետների ասոցիացիայի կողմից(Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP))։ 1979 թվականին նա պարգևատրվել է Լենինի Խաղաղության մրցանակով՝ 1977- 1978 թվականներին ազգերի միջև խաղաղություն ստեղծելու ջանքերի համար և 2000 թվականին նա ստացել է Վարշավայի տեխնոլոգիական համալսարանի մեդալ։
Մահ ու ժառանգություն
Սկիբնիևսկան մահացել է 2011 թվականի ապրիլի 20-ին Վարշավայում։
Կենսագրություն
Կատեգորիա:Լեհ ճարտարապետներ
Ալբերտ Բիրշտադտ
Ալբերտ Բիրշտադտ (Albert Bierstadt, ), 19-րդ դարի ամերիկացի բնանկարիչ, Դյուսելդորֆի գեղարվեստական դպրոցի ներկայացուցիչ։ Որպես նեոռոմանտիզմի ներկայացուցիչ` Բիրշտադտը իր գործերում ներկայացրել է Վայրի արևմուտքն ու հնդկացիներին։ Եղել է նաև Հուդզոն գետի դպրոցի ներկայացուցիչ։
Կենսագրություն
Ալբերտ Բիրշտադտը ծնվել է 1830 թվականին Զոլինգենում։ Նկարչի ծնունդից մեկ տարի անց նրա ընտանիքը տեղափոխվել է Ամերիկա։ Հետագայում նկարիչը ճամփորդել է Եվրոպայում, մասնավորապես Իտալիայում։ Բազմաթիվ նկարներում պատկերել է Ալպերը։
1863 թվականին քաղաքական գործիչ Ուիլյամ Բայերսի հետ, առաջիններից մեկը լինելով, հաղթահարել է Կոլորադոյում գտնվող 4348 մ բարձրությամբ լեռը, որին գրող և լրագրող Ֆիտց Հյու Լադլոուի կնոջ պատվին տվել է Ռոզալի անունը (երիտասարդ ամուսնու մահից հետո կինը շուտով ամուսնացել է Բիրշտադտի հետ)։ 1895 թվականին լեռան Ռոզալի անվանումը փոխարինվել է Էվանսով։
Նույն 1863 թվականին Նկարիչը հաղթահարել է 4287 մ բարձրությամբ մի բարձունք ևս, որն իր պատվին ստացել է Բիրշտադտ անունը։
Աշխատանքներ
Որոշ ժամանակ նկարիչը մեծ հեղինակություն է վայելել. նրա նկարներից մեկը նկարչի կենդանության օրոք վաճառվել է 25.000 դոլարով։ Ավելի ուշ, սակայն, նա կորցրել է իր համբավը, ինչից հետո ուշադրությունը կենտրոնացրել է իր առավել հայտնի աշխատանքների ավելի ցածրորակ կրկնօրինակները ստեղծելու վրա։ Ալբերտ Բիրշտադտի շատ գործեր գտնվում են Հեգին թանգարանում (Haggin Museum):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ռոմանտիստ նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ռոմանտիստ արվեստագետներ Կատեգորիա:19-րդ դարի նկարիչներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում թաղվածներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի արվեստագետներ Կատեգորիա:19-րդ դարի գերմանացիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լուսանկարիչներ
Միսեն Վիլհամս
Միսեն Վիլհամս (գերմաներեն՝ Missen-Wilhams), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Շվաբիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Վերին Ալգոյ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 1410 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) Տարածքը կազմում է 34,96 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 80 127։
Կումանը բաժանվում է 7 գյուղական համայնքների
Ժողվրդավարություն
Ըստ 2010 թվականի մարդահամարի Միսեն Վիլհամսի բնակչությունը կազմում է 1410 մարդ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Վազգեն Ա Բուխարեստցի
Վազգեն Ա (ռումինահայ, աշխարհիկ անունն է՝ Լևոն Կարապետ Աբրահամի Պալճյան), Հայ Առաքելական Եկեղեցու 130-րդ Կաթողիկոս, հայագետ և Հայաստանի ազգային հերոս։
Կենսագրություն
Վազգեն Ա (ավազանի անունը՝ Լևոն-Կարապետ) Պալճյանը նախնական կրթությունն ստացել է Օդեսայի (Առաջին աշխարհամարտի (1914-1918 թվականներ) տարիներին այնտեղ էր հաստատվել Պալճյանների ընտանիքը) հայկական նախակրթարանում։ Ռումինիայում վերահաստատվելուց հետո սովորել է Բուխարեստի Միսաքյան-Քեսիմյան ազգային, 1924-1926 թվականներին՝ Բուխարեստի առևտրական բարձրագույն վարժարանում։ 1936 թվականին ավարտել է Բուխարեստի պետական համալսարանի գրականության և փիլիսոփայության ֆակուլտետը, 1937 թվականին՝ գործնական մանկավարժության բաժինը։
1930-ական թվականներից ռումինահայ գաղութի խնդիրներն արծարծել է «Մարտկոց» թերթում (1933 թվական, Փարիզ), ապա՝ Բուխարեստում իր հիմնած «Հերկ» ամսագրի 12 համարներում (1937 թվականի հունիսից 1938 թվականի մայիս)։ 1929–1943 թթ-ին դասավանդել է Բուխարեստի հայկական դպրոցներում, եղել հայ ռազմագերիներին օգնող կոմիտեի (1942-1944 թվականներ) կազմում։ 1943 թվականի սեպտեմբերին ռումինահայ թեմական խորհրդի որոշմամբ մեկնել է Աթենք, որտեղ Սբ Կարապետ եկեղեցում ձեռնադրվել է կուսակրոն քահանա։ Նույն թվականի նոյեմբերին ընտրվել է Ռումինիայի հայոց թեմի առաջնորդական տեղապահ, ապա՝ թեմի առաջնորդ (1947–1955 թվականներ)։ 1948 թվականի մայիսի 23-ին Սբ Էջմիածնի Մայր Տաճարում Ամենայն հայոց կաթողիկոս Գևորգ Զ Չորեքչյանը նրան օծել է ծայրագույն վարդապետ, 1951 թվականի մայիսին՝ եպիսկոպոս։ 1954 թվականի դեկտեմբերի 31-ին ստանձնել է նաև Բուլղարիայի հայոց թեմի առաջնորդի պարտականությունները։ 1955 թվականին ընտրվել է Ամենայն հայոց կաթողիկոս։
Եկեղեցական գործունեություն
Սովետական Միության փլուզումից հետո նա լայն գործունեություն ծավալեց Հայ Առաքելական Եկեղեցու Էջմիածնի և Կիլիկիո ճյուղերի միավորման համար։ Մեծ է Վազգեն Ա-ի ավանդը Հայ եկեղեցու միասնության հաստատման, միջեկեղեցական հարաբերությունների ընդլայնման ասպարեզում։ 1962 թվականին Հայ եկեղեցին դարձել է Եկեղեցիների համաշխարհային խորհրդի, այնուհետև՝ Եվրոպական եկեղեցիների համաժողովի անդամ։
Ամենայն հայոց կաթողիկոս ընտրվելուց հետո, սփյուռքի համախմբվածությունը զորացնելու և հայրենիքի հետ կապերն ամրապնդելու նպատակով, շուրջ 30 հովվապետական այցելություններ է կատարել Հայ եկեղեցու թեմեր, միջեկեղեցական շրջանակներում հանդիպումներ ունեցել քույր եկեղեցիների հովվապետների հետ, արտերկրում ներկայացրել Հայ եկեղեցին ու հայ ժողովրդին։ Վեհափառ հայրապետի շնորհիվ փրկվել ու Երևանի Մատենադարանին են հանձնվել «Վեհափառի» և «Վեհամոր» անուններով կնքված երկու Ավետարանները, Թորոս Ռոսլինի ծաղկած «Զեյթունի Ավետարանը» և «Մալաթիայի Ավետարանը», Թովմա Արծրունու «Պատմություն Արծրունյաց տան» աշխատության պահպանված միակ ձեռագիր օրինակը և բազմաթիվ այլ ձեռագրեր, արժեքավոր վավերագրեր։
Դեռևս 1988 թվականի փետրվարի 25-ին Արցախը Հայաստանի հետ վերամիավորելու հարցով դիմել է ԽՍՀՄ նախագահ Մ. Գորբաչովին, Արցախյան շարժման ընթացքում խորհրդային և միջազգային ամենաբարձր ատյաններում լսելի է դարձրել արցախահայության ձայնը։ Հայրապետական առանձին տնօրինությամբ վերահաստատել է Հայ եկեղեցու Արցախի թեմը (1989), ձեռնարկել Արցախի մի շարք եկեղեցիների ու վանքերի վերաբացումն ու վերանորոգումը։
Եկեղեցաշեն գործունեություն
Վազգեն Ա Կաթողիկոսը ծավալել է եկեղեցաշին-վերականգնողական մեծ աշխատանքներ։ Վերանորոգվել են Մայր տաճարը, Էջմիածնի Սբ. Հռիփսիմե, Սբ. Գայանե, Սբ. Շողակաթ վանքերը, Գեղարդավանքը, Խոր Վիրապի վանքը, Օշականի Սբ. Մեսրոպ Մաշտոց, Երևանի Սբ. Սարգիս, Սբ. Զորավոր, Սբ. Հովհաննես, Բաքվի, Մոսկվայի, Դոնի Ռոստովի և Արմավիրի եկեղեցիները։ Մայրավանքի շրջակայքում կառուցվել են Նահատակաց հուշարձանը, Խրիմյան Հայրիկին նվիրված աղբյուր-կոթողը, Գալուստ Կյուլպենկյան վանատունը, Ալեք և Մարի Մանուկյան գանձատունը։ Վազգեն Ա-ի նախաձեռնությամբ և սփյուռքահայերի նվիրատվությամբ ժամանակակից սարքավորումներով վերազինվել է Մայր աթոռի տպարանը։
Վեհափառ հայրապետի շնորհիվ փրկվել ու Մատենադարանին են հանձնվել «Վեհափառի Ավետարանը», «Վեհամոր Ավետարանը», Թորոս Ռոսլինի ծաղկած «Զեյթունի Ավետարանը» և «Մալաթիայի Ավետարանը», Թովմա Արծրունու «Պատմություն Արծրունյաց տան» աշխատության պահպանված միակ օրինակը և բազմաթիվ այլ ձեռագրեր ու արժեքավոր վավերագրեր։ 1962 թվականին Հայ եկեղեցին դարձել է Եկեղեցիների համաշխարհային խորհրդի, ապա՝ Եվրոպական եկեղեցիների համաժողովի անդամ։ Վազգեն Ա-ն մասնակցել է կրոնական գործիչների՝ Հանուն խաղաղության, զինաթափման և ժողովուրդների միջև արդար հարաբերությունների հաստատման համաշխարհային համաժողովներին (Մոսկվա, Բեռլին, Հելսինկի)։
Կարևոր են նաև Վազգեն Ա-ի իմաստասիրական և հրապարակախոսական երկերն ու հայրապետական գրությունները, որտեղ, սկսած առաջին՝ «Նոր սերունդին համար» («Մարտկոց», 1933 թվական) հոդվածից, արծարծել է սփյուռքահայությանը հուզող խնդիրներ, Հայրենիք-Սփյուռք հարաբերությունները և հայ ժողովրդի կյանքում Հայ եկեղեցու դերի ու առաքելության հարցերը։ Նրա գործերում նրբին անդրադարձ կա նաև մարդու ներանձնական ու հոգևոր-իմացական աշխարհին («Մուսա լեռան հայերը Ֆրանց Վերֆելի վեպին մեջ», «Խրիմյան Հայրիկ որպես դաստիարակ»)։ Հայաստանի աստիճանական վերականգնմանը նվիրված ձոն է «Հայրենի արևին տակ» ուղեգրական ակնարկաշարը։ Պատարագի արարողության ընթացքն ու խորհուրդը մատչելի բացատրություններով ներկայացված և ազգային տեսանկյունից վերիմաստավորված են «Մեր Պատարագը» գրքույկում։
Դեռևս 1988 թվականի փետրվարի 25-ին Հայաստանի հետ Արցախի վերամիավորման հարցով Վազգեն Ա-ն դիմել է ԽՄԿԿ կենտկոմի գլխավոր քարտուղար Միխայիլ Գորբաչովին, Արցախյան շարժման ընթացքում խորհրդային և միջազգային բարձր ատյաններում լսելի է դարձրել արցախահայության ձայնը։ Հայրապետական առանձին տնօրինությամբ 1989 թվականին վերահաստատել է Հայ եկեղեցու Արցախի թեմը, ձեռնարկել Արցախի մի շարք եկեղեցիների ու վանքերի վերաբացումն ու վերանորոգումը։ Նրա ջանքերով վերստին սկսել են գործել Սյունիքի և Գուգարքի թեմերը։ Վեհափառ հայրապետն օրհնել է Հայաստանի նորոգ անկախությունը։
1992 թվականի մայիսի 28-ին հատուկ կոչով դիմել է Հայ եկեղեցու թեմակալ առաջնորդներին՝ սատարելու «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի ստեղծմանը։ Վազգեն Ա-ն իր օրհնած վերջին՝ վեցերորդ մյուռոնը (1991 թվականի սեպտեմբերի 29-ին) անվանել է Անկախության մյուռոն, որով և օծել է Մայր տաճարի Ավագ խորանի «Տիրամայրը Մանկան հետ» (նկարիչ՝ Գրիգոր Խանջյան) պատկերը՝ այն անվանելով Անկախության Տիրամայր։ 2008 թվականին «Վավերագրեր Հայ եկեղեցու պատմության» մատենաշարով (գիրք ԺԶ) լույս է տեսել «Վազգեն Ա Պալճյան. Ամենայն հայոց կաթողիկոս (1908–1994)» փաստաթղթերի և վավերագրերի ժողովածուն։
Վազգեն Ա-ն պարգևատրվել է Խաղաղության համաշխարհային խորհրդի Ժոլիո Կյուրիի անվան (1962 թվական) և Խաղաղության պաշտպանության կոմիտեի (1968 թվական) ոսկե մեդալներով, Ռումինիայի «Հանրապետության աստղ» (1952 թվական), ԽՍՀՄ «Պատվո նշան» (1968 թվական) և Ժողովուրդների բարեկամության (1978 թվական) շքանշաններով։ Վազգեն Ա-ն ընտրվել է ՀՀ ԳԱԱ պատվավոր անդամ (1991 թվական), Հայաստանում առաջինն է արժանացել Ազգային հերոսի կոչմանը (1994 թվական)։ Վազգեն Ա-ի անունով կոչվել են Սևանի հոգևոր դպրանոցը և դպրոց՝ Վանաձորում, հուշարձաններ են կանգնեցվել Վազգենյան հոգևոր դպրանոցի բակում (2008 թվական) և Մայր աթոռ Աբ Էջմիածնում (2010 թվական, քանդակագործ՝ Ֆրիդ Սողոյան)։
2008 թվականի մայիսի 12-ին Երևանի Աջափնյակ վարչական շրջանի հ.168 միջնակարգ դպրոցն անվանակոչվել է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Վազգեն Առաջինի անվամբ։ 2014 թվականի սեպտեմբերի 19-ին դպրոցում հանդիսավոր կերպով տեղի ունեցավ երջանկահիշատակ Վազգեն Առաջինի կիսանդրու բացումը, որի հեղինակն է քանդակագործ Կարապետ Մխիթարյանը։ http://vazgen-a.net/
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ հայագետներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ
Գաջո Մոնտանո
Գաջո Մոնտանո (Gaggio Montano), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Բոլոնյա գավառում ։ Բնակչությունը՝4760 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 82 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 58 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 40041։ Հեռախոսային կոդը՝ 0534։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Silk Road
Silk Road, անանուն առևտրային առանց-հարթակ, որը գտնվում է ․оnion անանուն Tor ցանցում և աշխատել է 2011-2013 թվականներին ։ Բազմաթիվ վաճառվող ապրանքների շարքում հիմնականում անօրինական են, սակայն կայքի տերերի կողմից արգելված է այստեղ կրեդիտային քարտերի, կեղծ փողերի, մանկական պոռնոգրաֆիայի, անձնական տվյալների, մարդասպանի ծառայության և զենքերի վաճառքը։ Կայքը ավելի հայտնի է ինչպես առևտրային հարթակ, որտեղ վաճառվում են հոգեմետ նյութեր, որոքն կազմում են ընդհանուր ապրանքների 70%, բացի դրանից վաճառվում են նաև օրինական ապրանքներ օրինակ՝ գրքրերի էլեկտրոնային տարբերակներ։
Հարթակի տերը Ռոսս Ուիլյամ Ուլբերխտն է, ով հայտարարել էր իր լիբերիստական հայացնելի մասին և քննադատում էր տնտեսության պետական ղեկավարումը ։
Նկարագիր
Գնորդները ապրանքի համար վճարումները կատարում են Bitcoin-ով, որը Tor ցանցում թույլ է տալիս թաքցնել փոխանցողի տվյալները և չկա գործարքի արգելափակման հնարավորություն։ Silk Road-ում գնորդի համար գրանցումը անվճար է, իսկ վաճառողները պետք է աճուրդից գնեն հաշիվ, ինչը թույլ է տալիս նվազեցնել խարդախության ռիսկերը ։
Ապրանքներ
2013 թվականի մարտի տվյալներով խանութում վաճառվել է ավելի քան 10 հազար ապրանք, որոնցից 70 % մի շարք երկրերում արգելված հոգեմետ նյութեր են եղել (340 տեսակ), որոնցից ամենաշատ վաճառվածներից են՝ MDMA, LCD և մարիխուանա ։ Ափիոնատիպ նյութեր (օրինակ՝ հերոին) խանութում ևս առակ են եղել , սակայն նրանց համար հարցումներ շատ քիչ են եղել ։
Կայքում նաև վաճավում է ոչ մեծ քանակությամբ ապրանքաքանակ, որի վաճառքը չի արգելվում ոչ մի տեղ օրինակ՝ գրքեր և այլն ։
Silk Road-ի տեր սրանից առաջ բացել է «The Armory» կայքը, որը նախատեսված է եղել զենքերի վաճառքի համար, սակայն այն փակվել է քանի-որ քիչ է եղել հարցումները ։
Շրջանառություն
2012-2013 թվականներին Silk Road-ից տարեկան կատարվում է 14-15 միլլիոն դոլլարի գնումներ ։ Կայքում գնումները կատարվում է Bitcoin-ի միջոցով, որի ընթացքում փոխանցումները կատարվում են անանուն։
Silk Road-ը հաճախ անվանում են անօրինական ապրանքների Аmazon.com կամ eBay :
ԱԱԾ-ի հրապարակած տվյալներով՝ Ուլբրիխտի ձեռբակալումից հետո, կայքի միջոցով երկուս ու կես տարվա ընթացքում կայքի միջոցով կատարվել է 1,2 մլն գործարք, որը արժեցել է 9,4 միլլիոն բիթքոին  ։ Կայքի միջնորդավճարից (8-10 % ամեն գործարքից) մնացել էր ավելի քան 600 հազար բիթքոին ։
Ուլբրիխտոնի դատական գործի թղթերով, Silk Road օգտագործել է մի քանի հազար թմրանյութեր վաճառողներ և ավելի քան 100 հազար գնորդ ։
Փակում
2013 թվականի հոկտեմբերի 2-ին Սան Ֆրանցիսկոյում ձեռբակալվեց Ռոսս Ուիլյամ Ուլբրիխտը։ Նա մեղադրվում էր թմրանյութերի վաճաեքի և հաքերային գործունեության մեջ, ինչպես նաև փողերի լվացման։ Հատուկ գործակալները նրան կարողացան հայտնաբերել կանադական իրավապահ մարմինների միջոցով, ովքեր գտնել էին ճամպրուկ, որում եղել է 9 կեղծ անձնագրեր և այն ուղարկված է եղել Սան Ֆրանցիսկո ։
2015 թվականի մայիսի 29-ին դատարանը Ուլբրիխտին դատապարտեց ցմահ ազատազրման ։
Շարունակություն
2013 թվականի նոյեմբերի 7-ին բացվեց նոր խանութ, որը կրում էր SilkRoad 2.0 անունը  ։ ԱՄՆ կառավարությունը հերքում է, որ կայքը ստեղծեվել իրենց կողմից և որ այն կեղծ է ։
6 տարի անց՝ 2014 թվականի նոյեմբերի 6-ին, ԱԱԾ-ն ձեռբակալեց կայքի սեփականատիրոջը և կայքը փակվեց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թմրավաճառություն Կատեգորիա:Կայքեր Կատեգորիա:Համացանց Կատեգորիա:Էլեկտրոնային առևտուր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի կայքեր Կատեգորիա:2011 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Կրիպտոարժույթներ Կատեգորիա:Համացանցային մշակույթ Կատեգորիա:Դեղեր
Մեջքի վրա պառկած ծովախեցգետինը
«Մեջքի վրա պառկած ծովախեցգետինը» (Een op zijn rug liggende krab), հոլանդացի նկարիչ, պոստիմպրեսիոնիզմի և էքսպրեսիոնիզմի ներկայացուցիչ Վինսենթ վան Գոգի նկարներից։ Այս ստեղծագործությունը հեղինակը վրձնել է 1887 կամ 1890 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 38 × 46,5 սմ։
Այսօր «Մեջքի վրա պառկած ծովախեցգետինը» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Վան Գոգի թանգարանում (Ամստերդամ, Նիդերլանդներ)։
Պատմություն
«Մեջքի վրա պառկած ծովախեցգետինը» ստեղծագործությունն իրենից ներկայացնում է նատյուրմորտ։ Վան Գոգի թանգարանն այս կտավը թվագրում է 1887 թվականի օգոստոս-սեպտեմբերին, սակայն որոշ աղբյուրներ էլ նշում են, որ այն ստեղծվել է 1889 թվականին ։
Նկարագիր
Այս նկարը ստեղծելիս Վինսենթը ոգեշնչվել է ճապոնական փորագրանկարներից։ Ինքն ու եղբայրը՝ Թեոն, այդպիսի փորագրություններ էին անում փայտի վրա։ Ըստ էության, նկարիչը ոգեշնչվել է ճապոնացի նկարիչ Կացուշիքա Հոքուսայից, որի նկարազարդումները Գոգը տեսել է «Le Japon Artistique» ամսագրում ։
Նկարիչը կարմրի վառ երանգներով է նկարել ծովախեցգետնին՝ կանաչ ֆոնին։
Բացի այս նկարից՝ Վինսենթ վան Գոգը նմանատիպ նատյուրմորտ էլի է նկարել՝ «Երկու ծովախեցգետին» անվանումով, որտեղ ծովախեցգետիններից մեկը կրկին մեջքի վրա է պառկած ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1887 նկարներ Կատեգորիա:1889 նկարներ Կատեգորիա:Վինսենթ վան Գոգի նկարներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների արվեստ
Բոլիվարական առաքելություններ
Բոլիվարական առաքելություններ, սոցիալական ծրագրերի շարք, որոնք ներդրել է Վենեսուելայի նախկին նախագահ Ուգո Չավեսը և շարունակել վերջինիս հաջորդած Նիկոլաս Մադուրոն։ Ծրագրերը կենտրոնացված են սոցիալական արդարության, սոցիալական ապահովության վրա, աղքատության դեմ, կրթական և ռազմական համակարգերի բարելավման վրա։ Շարքն իր անվանումն ստացել է հարավամերիկացի հերոս Սիմոն Բոլիվարի անունից։
2000-ական թվականներից օգտագործելով նավթի բարձր գները՝ Չավեսը ստեղծեց «Բոլիվարական առաքելությունները», որոնք հանգեցրին կառավարության կողմից աղքատության դեմ ուղղված նախաձեռնություններին , աղքատների համար հազարավոր անվճար բժշկական կլինիկաների կառուցմանը , տեղաբնիկների իրավունքներին , կրթական քարոզարշավների համակարգին , սննդի գնի իջեցմանը , բնակարանային նպաստներին ։ Բոլիվարական առաքելությունները վերահսկվում են լայնատարած փորձարկմամբ, որը Չավեսին սատարողները կոչում են «քաղաքացիների և բանվորների կողմից վերահսկվող կառավարում» ։
Ամենակարևոր առաքելությունների թվում են Ռոբինսոնի առաքելությունը (գրագիտությունը), Բառիո Ադենտրո առաքելությունը (անվճար բժշկություն) և Մերկալ առաքելությունը (մատչելի սնունդ) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բոլիվարական առաքելություններ Կատեգորիա:Վենեսուելայի քաղաքականություն
Ռոքվիլ
Ռոքվիլ (Rockville), քաղաք ԱՄՆ-ի Մերիլենդ նահանգում։ Մոնտգոմերի շրջանի վարչական կենտրոնն է։ Քաղաքը Բալթիմոր-Վաշինգտոն ագլոմերացիայի մասն է կազմում։
ԱՄՆ մարդահամարի բյուրոյի կողմից 2008 թվականի հուլիսի 1-ին ավարտված 12 ամիսների գնահատման համաձայն՝ քաղաքի բնակչույթունը կազմում է 60 734 մարդ, որը քաղաքը դարձնում է Մերիլենդ նահանգում մեծությամբ երկրորդը` Բալթիմորից հետո ։
Բնակչություն
Բնակչության խտությունը կազմում է 1360,7 մարդ մեկ քառակուսի կիլոմետրի վրա։ 17.786 բնակարանային ստորաբաժանումներից 510,7-ի միջին խտությունը մեկ քառակուսի կիլոմետր է։
Բնակչության ռասսայական կազմը` 67,78 % սպիտակամորթ, 9,11 % աֆրոամերիկացիներ, 0,34 % բնիկ ամերիկացիներ, 14,83 % ասիացիներ, 0,03 % խաղաղօվկիանոսյան կղզիների բնակիչներ, 4,78 % այլ ռասսայի ներկայացուցիչներ և 3,13 % երկուսից ավելի ռասսաներ։ Բնակչության 11,67 %-ը ցանկացած ռասսայի իսպանախոսներ կամ լատինոամերիկացիներ են։
Ռոքվիլը նաև հանդիսանում է հրեա ժողովրդի կենտրոնը Բալթիմոր-Վաշինգտոն երկրամասում, ունի մի քանի սինագոգեր, և հրեական համայնքի երեք մաենամեծ շրջանային կենտրոնը։ Կենտրոնը ներառում է հրեաների ծերանոց, ցերեկային դպրոցներ, թատրոն և ուսումնական հաստատություններ։ Քաղաքում գործում են կորեական և հնդկական մեծ համայքներ։
Տնտեսություն
Քաղաքում գտնվում է «Novick Group»-ի շտաբկայանը։
Քույր քաղաքներ
2009 թվականի դեկտեմբերի տվյալներով Ռոքվիլը ունի 2 քույր քաղաքներ.
Գրանալիոնե
Գրանալիոնե  (Granaglione), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Բոլոնյա գավառում ։ Բնակչությունը՝ 2089 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 54 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 39 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 40030։ Հեռախոսային կոդը՝ 0534։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Իսպանա-կանադական հարաբերություններ
Իսպանա-կանադական հարաբերություններ, երկկողմանի հարաբերություններ են Իսպանիայի և Կանադայի միջև։ Դիվանագիտական հարաբերությունները պետությունների միջև հաստատվել է՝ 1959 թվականին ։
Օլիմպիա (մարզադաշտ, Վոլգոգրադ)
Նկարագրություն
Մարզադաշտը կառուցված է գերմանական նախագծով և նախատեսված է ֆուտբոլային խաղերի համար։ Դաշտի կողային գծերի մոտ կան դիտորդների համար նախատեսված առանձին տրիբունաներ վերնածածկով՝ «Արևելյան» (բացվել է 1999 թվականին, 1200 հանդիսատեսի համար) և «Արևմտյան» (բացվել է 2000 թվականին 2000 հանդիսատեսի համար)։
Իսպանա-կանադական հարաբերություններ
Պատմություն
1774 թվականի հուլիսին իսպանացի ծովագնաց Խուան Խոսե Պերես Էռնանդեսը դարձավ առաջին եվրոպացին, որն եղավ Հայդ-Գուայ արշեպիլագում դեպի Ալյասկա ուղևորվելիս ։ Այս արշեպիլագի բացահայտումից հետո, մի քանի այլ իսպանական հետազոտական արշավախմբեր անցան Բրիտանական Կոլումբիայի առափնյա հատվածներով։ 1789 թվականին Իսպանիան հիմնեց երկու բնակավայր Նուտկա կղզու վրա՝ Սանտա Կրուզ դե Նուտկա և Ֆորտ Սան-Միգել։ Իսպանական կայսրությունը այդ պահի դրությամբ վերահսկում էր Ամերիկայից մինչև Արգենտինա ընկած տարածքները, այդ թվում Ալբերտայից մինչև Սասկաչևան ընկած տարածքները ։
Օլիմպիա (մարզադաշտ, Վոլգոգրադ)
Նկարագրություն
Մարզադաշտում չկա արհեստական լուսավորություն, հանդիպումներն անցկացվում են ցերեկային ժամերին։ Տեղադրվել է էլեկտրոնային ցուցատախտակ, թիմերի անունները, հաշիվը, ժամանակը ցույց տալու համար։ Վազքուղիներ չկան։ Դաշտում կա խոտածածկ առանց ջեռուցման։
Իսպանա-կանադական հարաբերություններ
Պատմություն
1936 թվականից մինչև 1939 թվականը Իսպանիայում բռնկվել էր քաղաքացիական պատերազմ հանրապետականների ու ազգայնականների միջև։ Կանադան պաշտոնապես պահպանում էր չեզոքություն հակամարտության ժամանակ, բայց ավելի քան 1700 կանադացի կամավորներ կռվում էին Հանրապետականների կողքին ։ Կանադացի կամավորականները միացան ամերիկյան՝ Լինքոլն-Վաշինգտոն գումարտակին, իսկ հետո ստեղծեցին իրենց սեփական կանադական գումարտակը, որն անվանվեց՝ Մաքքենզի-Պապինո։ 1937 թվականին Կանադայի խորհրդարանը օրենք ընդունեց, որով արգելվում էր կանադացիներին որպես վարձկաններ մասնակցել այլ պետությունների պատերազմներին։ Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ մահացավ մոտավորապես 700 կանադացի։ 1939 թվականի ապրիլին վերջին կանադացի կամավորականները լքեցին Իսպանիան և վերադարձան Կանադա, երբ Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի ուժերը վերջնական հաղթանակ տարան ։
Օլիմպիա (մարզադաշտ, Վոլգոգրադ)
Նկարագրություն
Ենթատրիբունային տարածքում բացի հանդերձարանները տեղակայված է «Օլիմպիա» հյուրանոցը և մարզադահլիճները։ Մարզադաշտի տարածքում կան առանձին շենքեր դատավորների և տեսուչների համար, սրճարաններ, զուգարաններ հանդիսատեսի համար։
Իսպանա-կանադական հարաբերություններ
Պատմություն
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Կանադան և Իսպանիան հաստատեցին երկկողմանի դիվանագիտական հարաբերություններ, իսկ 1959 թվականի դեկտեմբերին վերացրեցին վիզային ռեժիմը ։ 1995 թվականի մարտին երկու պետությունների միջև հարաբերությունները կտրուկ վատթարացան, երբ իսպանական ձկնորսական «Estai» նավը, անձնակազմի հետ՝ 45 մարդկանցով գրավվեց կանադացիների կողմից Կանադայի բացառիկ տնտեսական գոտուց դուրս, քանի որ այդ պետության կառավարությունը մեղադրեց Իսպանիային առավել շատ ձուկ բռենլու մեջ, քան նախատեսված էր  ։ Ճգնաժամի ընթացքում Իսպանիան մտցրեց վիզային ռեժիմ Կանադայի քաղաքացիների համար, որոնք այցելում էին Իսպանիա և սպառնում էր խզել դիվանագիտական հարաբերությունները ։ Հաջորդ քայլը դարձավ այն, որ Իսպանիան ուղարկեց ռազմական նավ, որն պետք է պաշտպաներ իր ձկնորսական նավերը, իսկ Կանադան էլ սկսեց  կտրել իսպանական ձկնորսական նավերի ցանցերը։ Եվրոպական Միությունը այս ճգնաժամում անորոշ դիրքորոշում զբաղեցրեց․ Մեծ Բրիտանիան ու Իռլանդիան աջակցում էին Կանադային, իսկ մայրցամաքային Եվրոպայի երկրները և Իսլանդիան՝ Իսպանիային։ Արդյունքում «Estai» անձնակազմը ազատ արձակվեց կանադացիների կողմից 500000 դոլար գրավի դիմաց և վերադարձան Իսպանիա։ Վերջիվերջո պետությունները կնքեցին խաղաղության համաձայնագիր, որի համաձայն իսպանական նավերը լքելու էին վիճելի գոտին, որն սահմանակցում էր Կանադային ծովային տնտեսական գոտուն, իսկ կանադացիները վերադարձնում էին 500000 դոլար գրավը ։ Ճգնաժամի ավարտից հետո իսպանա-կանադական հարաբերությունները լավացան, իսկ 2007 թվականին պետությունների միջև կնքվեց հուշագիր, որով նրանք պետք է համագործակցեն և փոխըմբռմամբ մոտենան ձկնորսության ոլորտում միմյանց նկատմամբ ։
Առևտուր
2014 թվականին Իսպանիայի և Կանադայի միջև ընդհանուր առևտրային ծավալը կազմել է ավելի քան 2 մլրդ ամերիկյան դոլար։ Կանադան արտահանում է Իսպանիա՝ ինքնաթիռներ ու պահեստամասեր, մեքենաների սարքավորումներ։ Իսպանաին էլ արտահանում է Կանադա՝ դեղորայքներ, վառելանյութեր, յուղեր ու հանքային նյութեր, խմիչքներ և էլեկտրական սարքավորումներ ։ Կանադական վերազգային կազմակերպությունները, ինչպիսիք են՝ Bombardier-ը, BlackBerry-ին և Thomson Reuters-ն ունեն իրենց ներկայացուցչությունները Իսպանիայում, իսկ իսպանական Զառա ընկերությունը իր գործունեություն է ծավալու Կանադայում։ 2014 թվականին Կանադան և Եվրամիությունը, այդ թվում Իսպանիան կնքեցին համաձայնագիր ազատ առևտրի վերաբերյալ, որն հայտնի է՝ «Համատեղ տնտեսական և առևտրաի համաձայնագիր» անվամբ ։
Օլիմպիա (մարզադաշտ, Վոլգոգրադ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1999 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռուսաստանի ֆուտբոլային մարզասրահներ Կատեգորիա:1999 կառուցված մարզադաշտեր
Իսպանա-կանադական հարաբերություններ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կանադայի երկկողմ հարաբերություններ Կատեգորիա:Իսպանիայի երկկողմ հարաբերություններ
Անձամբ ճանաչում եմ (ֆիլմ)
Անձամբ ճանաչում եմ (Կամո), 1957 թվականին Հայֆիլմ կինոստուդիայի նկարահանած ֆիլմ։
Սյուժե
Ֆիլմը հեղափոխական բոլշևիկ Կամոյի մասին է։ Նրա հնարամտության, անվախության շնորհիվ իրագործվում էին անհավանական թվացող առաջադրանքները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1957 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրիգոր Բալասանյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ստեփան Կևորկովի ֆիլմեր Կատեգորիա:Էրազմ Քարամյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Գարեգին Ա Քեսաբցի
Գարեգին Ա (Քեսապցի, աշխարհիկ՝ Նշան Հակոբի Սարգիսյան, ), հայ հոգևոր գործիչ, Հայ Առաքելական Եկեղեցու 131-րդ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս 1995-1999 թվականներին։ Նախկինում եղել է ՀԱԵ Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոս որպես Գարեգին Բ 1983-1994 թվականներին։
Կենսագրություն
Գարեգին Ա-ն ծնվել է Նշան Սարգիսեան անունով Սիրիայի Քեսաբ գյուղաքաղաքում։
Նախնական կրթությունն ստացել է Քեսաբի Ուսումնասիրաց միացյալ վարժարանում, ապա ուսումնառությունը շարունակել է Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոսության Դպրեվանքում (1946–1952)։
1949 թվականին ձեռնադրվել է սարկավագ, 1952 թվականին՝ կուսակրոն քահանա, վերակոչվել Գարեգին աբեղա՝ ի հիշատակ Կիլիկիո կաթողիկոս Գարեգին Ա Հովսեփյանի, դարձել Կիլիկիո միաբանության ուխտի անդամ։
Պաշտպանելով վարդապետական ավարտաճառը «Հայաստանեայց ԵկեղեցՒոյ աստվածաբանութիւնը ըստ հայ շարականներու» թեմայով՝ 1955 թվականին ստացել է վարդապետական աստիճան։ Նույն թվականին պաշտոնավարել է Դպրեվանքում՝ որպես ուսուցիչ և վերակացու, 1956 թվականին ստանձնել Դպրեվանքի տեսչի պաշտոնը։ 1957-1959 թվականներին Գարեգին վարդապետն ուսումնառությունը շարունակել է Օքսֆորդի համալսարանում՝ ավարտաճառ ներկայացնելով «Քաղկեդոնի ժողովը և Հայ եկեղեցին» (հրտ. 1965, անգլ., ունեցել է մի շարք վերահրատարակություններ) խորագրով աշխատությունը, ստացել գրականության բակալավրի աստիճան։
1960 թվականին կրկին ստանձնել է Դպրեվանքի տեսչի պաշտոնը։
1963 թվականին ստացել է ծայրագույն վարդապետի աստիճան, 1964-ին ձեռնադրվել է եպիսկոպոս, 1973 թվականին նրան շնորհվել է արքության պատիվ և տիտղոս։
1971–1973 թվականներին վարել է Կիլիկիո կաթողիկոսության Սպահանի (Նոր Ջուղա) թեմի, 1973–1977 թվականներին՝ Հյուսիսային Ամերիկայի Արևելյան նահանգների և Կանադայի թեմի առաջնորդի պաշտոնը։
1977 թվականի մայիսի 2-ին, Խորեն Ա Բարոյանի կաթողիկոսության շրջանում, ընտրվել է Մեծի Տանն Կիլիկիո աթոռակից կաթողիկոս, 1983 թվականին՝ Մեծի Տանն Կիլիկիո Գարեգին Բ կաթողիկոս։
1992 թվականից եղել է «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ։
Եղել է ՀՀ ԳԱԱ պատվավոր անդամ, աշխարհի մի շարք կրոնական ու գիտական հաստատությունների և համալսարանների պատվավոր դոկտոր։
Գարեգին Ա Ամենայն Հայոց Հայրապետը մահացել է 1999 թվականի հունիսի 29-ին, Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում։
Եկեղեցական գործունեություն
1960 թվականին ստանձնելով Դպրեվանքի տեսչի պաշտոնը՝ Գարեգին վարդապետը, որպես Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոսության ներկայացուցիչ, գործուն մասնակցություն է ունեցել միջեկեղեցական մի շարք համագումարների ու ժողովների, Եկեղեցիների համաշխարհային խորհրդի (ԵՀԽ) միջեկեղեցական համաժողովների։
Մեծ է նրա ավանդը 1965 թվականին Ադիս Աբեբայում (Եթովպիա) Արևելյան ուղղափառ քույր եկեղեցիների պետերի համաժողովի կազմակերպման, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի եկեղեցիների խորհրդաժողովի ստեղծման գործում։ Դիտորդի կարգավիճակով մասնակցել է Վատիկանի II ժողովի երեք հաջորդական նիստերին (1963-65) և Անգլիկան եկեղեցու Լամբեթի համաժողովին (1968)։
ԵՀԽ-ում վարել է մի շարք պատասխանատու պաշտոններ, 1968 թվականին ընտրվել է ԵՀԽ Կենտրոնական և Գործադիր վարչությունների անդամ, իսկ 1975 թվականի Նայրոբիի (Քենիա) համաժողովում՝ փոխատենապետ։ Այդ շրջանում աստվածաբանության, գրականության, պատմության և մշակույթի թեմաներով դասախոսել է ՀԲԸՄ Դարուհի Հակոբյան երկրորդական վարժարանում, Բեյրութի Համազգայինի Նշան Փալանճյան ճեմարանում, Հայկազյան քոլեջում, Ամերիկյան համալսարանում։
1976-1977 թվականներին Լիբանանում բռնկած քաղաքացիական պատերազմի տարիներին մեծ դեր է խաղացել լիբանանահայությանն օժանդակելու գործում։
1983 թվականին ընտրվելով Մեծի Տանն Կիլիկիո Գարեգին Բ կաթողիկոս՝ զարկ է տվել ազգ-կրոնական, մշակութային և շինարարական աշխատանքներին։