Ռուսական_կայսրության_արտաքին_պարտք
Պարտքերի կարգավորման հարցը Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի հետ 1986 և 1996 թվականներին
Ավելի վաղ պայմանավորվածություն էր ձեռք բերվել, որ բրիտանական «Barings» բանկում պահվող Նիկոլայ II-ի 5,5 տոննա անձնական ոսկու դիմաց Մեծ Բրիտանիան պարտավորություններ ստանձնեց մարել Հոկտեմբերյան հեղափոխության հետևանքով ֆինանսական կորուստներ կրած բրիտանացի քաղաքացիների պարտքերը։ 1996 թվականի նոյեմբերին Փարիզում ստորագրվեց փոխըմբռնման հուշագիր Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության և Ֆրանսիայի Հանրապետության կառավարության միջև՝ Ռուսաստանի և Ֆրանսիայի միջև փոխադարձ պահանջների վերջնական կարգավորման վերաբերյալ, որոնք ծագել էին մինչև 1945 թվականի մայիսի 9-ը։ Այն նախատեսում էր, որ Ռուսաստանը չորս տարվա ընթացքում Ֆրանսիային պետք է վճարեր 400 միլիոն դոլար, որից 280 միլիոնը ուղղվելու էր ցարական պարտատոմսերի վճարմանը, իսկ 120 միլիոն դոլարը՝ փոխհատուցելու էին ռուսական անշարժ գույքի ֆրանսիացի սեփականատերերին, որոնք այն կորցրել էին ազգայնացման ժամանակ։ Ռուսաստանը նաև պարտավորվում էր չաջակցել 1918-1922 թվականներին միջամտությունից հասցված վնասի հետ կապված պահանջներին, որոնք վերաբերում են Ֆրանսիայում գտնվող բոլոր ակտիվներին, ներառյալ ոսկու այն մասին, որը ՌՍՖՍՀ կառավարությունը փոխանցել էր Գերմանիային Բրեստ-Լիտովսկի պայմանագրի ավարտին և այն ոսկուն, որը փոխանցել էր Ֆրանսիային ծովակալ Կոլչակը։ Փոխարենը ֆրանսիական կողմը խոստացավ, որ չի աջակցելու այն ֆինանսական պահանջներին, որոնք վերաբերվում էին վարկերին ու պարտատոմսերին՝ թողարկված կամ երաշխավորված Ռուսաստանի կառավարության կողմից մինչև 1917 թվականի նոյեմբերի 7-ը, ինչպես նաև ֆրանսիացի ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց գույքի վերադարձի պահանջներին վերաբերող ֆինանսական պարտավորվածությունները։ Ռուսաստանը կատարել էր իր պարտավորությունները. Ֆրանսիային, 1997-2000 թվականներին 8 անգամ՝ 50 միլիոն դոլարի չափով, փոխհատուցում էր տվել։ Սակայն Ռուսաստանի 400 միլիոն դոլարի պարտավորությունները ծածկում էին ողջ հնարավոր պարտքի միայն 1-2%-ը, ուստի շատ կազմակերպություններ, որոնք ռուսական պարտատոմսերի սեփականատերեր էին, համաձայն չէին պահանջների կարգավորման ռուս-ֆրանսիական հուշագրի հետ ։ Ամենաակտիվ կզմակերպություններից մեկը՝ Ռուսաստանի վարկատուների ֆրանսիական ասոցիացիան, 1999 թվականին հայց է ներկայացրել դատարան՝ պահանջելով Ռուսաստանին ստիպել վերադարձնել 138 միլիոն ոսկի ֆրանկ կամ 1,5 միլիարդ դոլար։ Ֆրանսիական դատարանը չի բավարարում Ասոցիացիայի հայցը, ուստի վերջինս դիմում է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարան։ Սակայն 2001 թվականի մայիսին ՄԻԵԴ-ը նույնպես մերժեց բավարարել նրա պահանջները «անընդունելի ձևակերպումների պատճառով»։ ՄԻԵԴ-ը նշել է, որ ստացված գումարը, եթե նույնիսկ գումարի չափը չի բավարարում հայցվորի ակնկալիքները, պետք է համարվի որպես նրա գույքին պատճառված վնասի փոխհատուցում, որի համար Ֆրանսիան պատասխանատվություն չի կրել և չի կարող կրել։ Ռուսական արժեթղթերը ցուցակվել էին Ֆրանսիայի ֆոնդային բորսայում 1882-ից 1996 թվականներին, սակայն 1996 թվականի պայմանագրի կնքման նախօրեին գնանշումը կասեցվել էր։ 2005 թվականին ռուսական վարկերի փոխադրողների ասոցիացիաներից մեկը դատական ​​հայց է ներկայացնում Փարիզի ապրանքային բորսայի իրավահաջորդ «Euronext Paris» Փարիզի ֆոնդային բորսայի դեմ՝ պահանջելով վերսկսել գնանշումները։ Սակայն դատարանը մերժեց այդ հայցը ։ Պարտատոմսերի սեփականատերերը նաև հայցեր են ներկայացրել Ռուսաստանի կառավարության դեմ ֆրանսիական դատարաններում, սակայն դատարանները մերժել են դրանք՝ պատճառաբանելով Ռուսաստանի ինքնիշխանության անձեռնմխելիության փաստը։ Նրանք բազմիցս փորձել են միջանկյալ միջոցներ կիրառել Ֆրանսիայում ռուսական գույքի նկատմամբ, օրինակ՝ Կենտրոնական բանկի Փարիզի մասնաճյուղի բաժնետոմսերի նկատմամբ, սակայն նորից՝ անհաջող ։