cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բիմը, Բամը, Բոմը և գայլը
Սյուժե
Մուլտֆիլմի հիմքում ընկած է երեխաների և մեծահասակների համար ստեղծված «Երեք խոզուկները» ամենահայտնի մանկական հեքիաթը։
Ստեղծողներ
Թողարկվել է 1974 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Էկրան» ստեղծագործական միության մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1974 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր խոզերի մասին Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Lalala
Lalala, ամերիկացի երաժշտական պրոդյուսեր Y2K-ի և կանադահայ ռեփեր bbno$-ի երգը, որը թողարկվել է որպես սինգլ 2019 թվականի հունիսի 7-ին։ Երաժշտական տեսահոլովակը թողարկվել է 2019 թվականի օգոստոսի 20-ին ։
Երգը լայն ճանաչում է ստացել Tik Tok վիդեոպլատֆորմում ։
Կոմերցիոն հաջողություն
Սա երկու կատարողների առաջին երգն է, որը Billboard Hot 100-ում զբաղեցրել է 84-րդ հորիզոնականը, իսկ հետո հասել 55-րդ հորիզոնականին։ 2020 թվականի դեկտեմբերի 1-ին երգը հավաստագրվել է Ձայնագրող ընկերությունների ամերիկյան ասոցիացիայի կողմից որպես կրկնակի պլատինե ԱՄՆ-ում 2 000 000 միավոր վաճառքների համարժեք ծավալի համար ։
Երաժշտական տեսահոլովակ
Պաշտոնական երաժշտական տեսահոլովակը թողարկվել է YouTube-ում՝ Y2K-ի ալիքում 2019 թվականի օգոստոսի 20-ին ։ Տեսահոլովակում երգիչները գտնվում են մանկական հեռուստաշոուի դեկորացիաներով ստուդիայում ։
(4941) Յահագի
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,186943 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6233 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7506 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2078,07 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,173238 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,87° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կենձո Սուզուկիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Տակեշի Ուրատայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Գուլևցի (այլ կիրառումներ)
Գուլևցի, կարող է վերաբերել՝
Գուլի (այլ կիրառումներ)
Գուլի, կարող է վերաբերել՝
Մարինա Կուրչևսկայա
Մարինա Վադիմովնա Կուրչևսկայա (Марина Вадимовна Курчевская, ), խորհրդային և ռուս նկարիչ, բեմադրող նկարիչ։ ՌԴ նկարիչների միության, «Նիկա» կինեմատոգրաֆիական արվեստների ակադեմիայի անդամ։
Կենսագրություն
Մարինա Կուրչևսկայան ծնվել է 1956 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Մոսկվայում։ 1976 թվականին ավարտել է 1905 թվականի հիշատակի գեղարվեստի ուսումնարանը։ 1977 թվականից մինչև 1982 թվականը սովորել է ՎԳԻԿ-ում (Իվան Իվանով-Վանոյի արվեստանոց)։
1982 թվականից աշխատել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում, 2000 թվականից՝ «Մարդը և ժամանակը» («Человек и время»), 2002 թվականից՝ «Անիմոս» ստուդիայում։ Սկսել է աշխատել իր հոր՝ Վադիմ Կուրչևսկու ֆիլմերում («Զինվորական կապա», «Նապաստակի պոչ», «Լեգենդ Սալիերիի մասին», «Ազատագրված Դոն Կիխոտը»)։ Աշխատել է տիկնիկային անիմացիայի բնագավառում, ակտիվորեն մասնակցել է ամենատարբեր ցուցահանդեսների ու փառատոնների, համերգների ու պարահանդեսների։ Աշխատել է գրքային գրաֆիկայի ոլորտում, մասնակցել է տիկնիկային ներկայացումների բեմադրությունների։ Եղել է մի շարք անիմացիոն փառատոնների դիզայներ-ձևավորող Նինա Վինոգրադովայի հետ միասին, ինչպիսիք են՝ Անիմացիոն կինոյի ռուսական բաց փառատոն, «Крок» անիմացիոն կինոյի միջազգային փառատոն։
Ընտանիք
Հայրը՝ Վադիմ Կուրչևսկի
Ամուսինը՝ Վադիմ Ժուկ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Ռուս մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:ՎԳԻԿ-ի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս բեմանկարիչներ
Իվանովկա (գյուղ, Զիանչուրինսկի շրջան)
Իվանովկա (Ивановка, Ивановка), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Զիանչուրինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 12 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Զիանչուրինսկի շրջանի բնակավայրեր
Գուլյայպոլե (այլ կիրառումներ)
Գուլյայպոլե, կարող է վերաբերել՝
Լուկաշ Ցիբորովսկի
Լուկաշ Ցիբորովսկի (լեհ.՝ Łukasz Cyborowski, ), լեհ շախմատիստ, գրոսմայստեր։ Լեհաստանի հավաքականի կազմում մասնակցել է Կալվիում կայացած Շախմատի օլիմպիադային։ 2001 թվականին կայացած Լեհաստանի շախմատի առաջնության ժամանակ Լուկաշը դարձել է բրոնզե մեդալակիր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ շախմատիստներ Կատեգորիա:Լեհ գրոսմայստերներ Կատեգորիա:Շախմատի գրոսմայստերներ Կատեգորիա:Շախմատիստներ այբբենական կարգով
Չոռնայա (գյուղ, Ստարոկոնստանտինովի շրջան)
Չոռնայա (Чорна), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Ստարոկոնստանտինովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Չոռնայա գյուղում բնակվում էր 448 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2062 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 217,26 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Ստարոկոնստանտինովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Կիրա Գրյունբերգ
Կիրա Գրյունբերգ, Ավստրիայի քաղաքական գործիչ և ձողացատկում մասնագիտացած նախկին մարզիկ ։ Իր կարիերայի ընթացքում Գրյունբերգը, որն ունի 1.70 մ հասակ և կշռում էր 56 կգ (123 ֆունտ), ներկայացրել է իր երկիրը բազմաթիվ միջազգային մրցույթներում։ Նրա լավագույն ելույթները 2012 թվականի աշխարհի պատանեկան առաջնությունում և 2015 թվականի Եվրոպայի U23 առաջնությունում չորրորդ տեղն էին։ Բացի այդ, նա հասավ եզրափակիչ՝ 2014 թվականի Եվրոպայի առաջնությունում, որտեղ նա, սակայն, ոչ մի նվաճում չի արձանագրել։
2015 թվականի հուլիսի 30-ին Գրյունբերգը ողնաշարի լուրջ վնասվածք է ստացել հարազատ Ինսբրուքում։ Հերթական ցատկի ընթացքում նա վայրէջք է կատարել գլխի և պարանոցի վրա մարզագորգի կողքին՝ կոտրելով պարանոցի հինգերորդ ողը։ Վնասված ստորին վերջույթների պատճառով նա դարձավ հաշմանդամ ։
Նրա արտասահմանյան և երկրում լավագույն անհատական ցուցանիշները կազմում են համապատասխանաբար 4,45 մետր, համապատասխանաբար, 2014 և 2015 թվականներին։ Սրանք պատմական ազգային ռեկորդներ են։
2017 թվականի Ազգային խորհրդի ընտրություններում նա ընտրվեց ÖVP-ի դաշնային ցուցակի տասներորդ տեղով և պաշտոնի անցավ 2017 թվականի նոյեմբերի 9-ին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարզուհիներ ըստ մարզաձևի և ազգության Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ավստրիացի կանայք Կատեգորիա:Հաշմանդամություն ունեցող անձինք ըստ ազգության Կատեգորիա:Ինսբրուք
Գումենցի (այլ կիրառումներ)
Գումենցի, կարող է վերաբերել՝
Կոմպիլյատոր
Կոմպիլյատորը (compiler) ծրագիր է, որը փոխակերպում է ծրագրավորման լեզվով գրված սկզբանական կոդը ( source code) այլ ծրագրային լեզվով(ելքային լեզվի, target language) կոդի, որը հիմնականում ունի բինար տեսք և հայտնի է օբյեկտային կոդ (object code) անվանմամբ։ Սկզբնական կոդի փոխակերպման ամենատարածված պատճառը այն է որ ստեղծվի կատարվող ծրագիր (executable program). Կոմպիլյատոր բառը հիմնականում օգտագործվում է այն ծրագրերի համար, որոնք  սկզբնական կոդը բարձր մակարդակի ծրագրավորման լեզվից թարգմանում են ցածր մակարդակի լեզվի (օրինակ՝  ասսեմբլեր լեզվի կամ մեքենայական կոդի)։
Եթե կոմպիլյացված ծրագիրը կարող է աշխատել այնպիսի համակարգչում, որի համար պրոցեսորը կամ օպերացիոն համակարգը տարբեր է այն պրոցեսորից կամ օպերացիոն համակարգից որով կոմպիլյատորն է աշխատում, ապա այդպիսի կոմպիլյատորին անվանում են քրոսս-կոմպիլյատոր ( cross-compiler)։
Ծրագիրը կարող է օգտագործել օպերացիոն համակարգի կողմից տրամադրված ծառայություններ (օրինակ գրադարաններ՝ ֆայլերի հետ աշխատելու համար, գրադարաններ՝ գրաֆիկական ինտերֆեյս ստեղծելու համար)։ Մեքենայական կոդի օբյեկտային ֆայլերը այլ օբյեկտային ֆայլերից ավելացնելու և դինամիկ գրադարանի մասին ինֆորմացիայի համար կատարվում է միացում (link)։ Միացում կատարվում է կապերի խմբագրիչով։ Կապերի խմբագրիչը կարող է լինել առանձին ծրագիր կամ կոմպիլյատորի մաս։ Այն ստեղծում է կատարվող ֆայլ ( executable file) և իրականացվում է հետևյալ ձևով՝ Կոմպիլյատորի առավելությունները՝ Կոմպիլյատորի թերությունները՝
Կոմպիլյացիա
Կոմպիլյատորը թույլատրում է մշակել ծրագիր, որը մեքենայից անկախ է (machine-independent)։ Քանի դեռ չկար FORTRAN-ը՝ առաջին բարձր-մակարդակի լեզուն, 1950-ականներին մեքենայից կախված ասսեմբլեր լեզուն լայն տարածում ոըներ։ Քանի որ ասսեմբլեր լեզուն ավելի շատ աբստրակցիա է և չի կարող աշխատել նույն ճարտարապետությունում մեքենայական կոդի նման, դրա համար այն պետք է փոխվի կամ վերագրվի, որպեսզի ծրագիրը կատարվի այլ համակարգչի ճարտարապետությունում։
Բարձր մակարդակի լեզուների առաջացման հետ՝ FORTRAN-ին հաջորդող, ինչպիսիք են COBOL, C, և BASIC ծրագրերը կարող են գրել մեքենայից անկախ սկզբնական ծրագրեր։ Կոպիլյատորը թարգմանում է բարձր մակարդակի սկզբնական ծրագիրը ելքային ծրագիրը մեքենայական լեզվի՝ հատուկ հարդվերի համար։ Երբ ելքային ծրագիրը (target program) գեներացված է, օգտագործողը կարող է ծրագիրը կատարել։
Կոմպիլյատորի կառուցվածքը
Կոմպիլյատորը ստուգում է կոդի շարահյուսությունը, գեներացնում է էֆեկտիվ օբյեկտային կոդ, կատարում է run-time օրգանիզացիա և  ձևավորում է ելքը համապատասխան ասսեմբլերի և դինամիկ կապերի խմբագրիչի կոնվենցիաների։ Կոմպիլյատորը բաղկացած է՝
Կոմպիլյատորի ելքը ( Compiler output )
Կոմպիլյատորի դասկարգումնեիրց մեկը դա պլատֆորմն է, որում գեներացվում է կատարվող կոդը։ Դա հայտնի է որպես ելքային(նշանակային) պլատֆորմ ( target platform) անվանմամբ։
Հարազատ կոմպիլյատորի ելքը նախատեսված է անմիջապես նույն համակարգչի և օպերացիոն համակարգում աշխատելու համար։ Կրոսս կոմպիլյատորի ելքը նախատեսված է տարբեր պլատֆորմներում աշխատելու համար։
Ցածր մակարդակի լեզուն, որը կոմպիլյատորի ելքն է, կարող է ինքնին լինել բարձր մակարդակի լեզու։ C-ն հաճախ դիտարկվում է փողադրելի ասսեմբլեր, որը կարող է լինել կոմպիլյատորի ելքային լեզու։
Կոմպիլյատորների և ինտերպրետատորների համեմատումը
Բարձր մակարդակի լեզուներով գրված ծրագրերը, կամ ուղղակիորեն իրականցվում են ինտերպրետատորի ինչ-որ մի տեսակով, կամ կոմպիլյատորի կողմից ձևափոխվում են մեքենայական կոդի՝ պրոցեսորի համար, որպեսզի այն կատարի։ Չնայած կոմպիլյատորների հիմանկան արդյունքը հարդվերի կողմից գործարկվող մեքենայական կոդն է, դրանց արդյունքը հաճախ կարող է ընդունել միջանկյալ տեսք՝ օբյեկտային կոդ (object code ) անվանմամբ։ Կոմպիլյացվող ծրագիրը սովորաբար օգտագործում է կառուցվող բլոկներ (ֆունկցիաներ) գրադարանում պահված այդպիսի օբյեկտային կոդի մոդուլներ.Կապերի խմբագրիչը (linker ) օգտագործում է գրադարանային ֆայլերը օբյեկտային ֆայլերի հետ միավորելու համար մեկ գործարկվող ( executable ) ֆայլում։
Կոմպիլյատորը գեներացնում է միջանկյալ օբյեկտային ծրագիր, մինչդեռ ինտերպրետատորը միջանկյալ օբյեկտային ծրագիր չի գեներացնում։
Կոմպիլյատորը փոխակերպում է միանգամից ամբողջ սկզբնական կոդը։ Արդյունքը ստացվում է մեկ կամ մի քանի օբյեկտային կոդի ֆայլեր։ Ինտերպրետատորը նույնպես փոխակերպում է սկզբնական կոդը,սակայն տող առ տող։ Երբ առաջին տողը արդեն փոխակերպված է, այն միանգամից կատարվում է։ Մեկ անգամ կոմպիլյացնել և կատարել ցանկացած ժամանակ։ Կոմպիլյացվող ծրագիրերն ամեն անգամ չեն կոմպիլյացվում։ Ինտերպրետացվող ծրագրերը ինտերպրետացվում են տող առ տող ամեն անգամ, երբ դրանք կատարում են։ Կոմպիլյաորը չի թույլատրում գործարկել ծրագիրը, քանի դեռ այն լիովին անսխալ է։ Ինտերպրետատորը կատարում է ծրագիրը առաջին տողից սկսած և դադարում է միայն այն դեպքում, երբ հանդիպում է սխալ։
Բաշխման սկզբունք
Կոմպիլյատորը սկզբնական կոդը փոխակերպում է բինար ինստրուկցիաների, հատուկ պրոցեսսորի համար, դարձնելով այն ավելի քիչ տեղափոխելի( portable)։ Այդ փոխակերպումը տեղի է ունենում միայն մեկ անգամ և դրանից հետո նույն բինար ինստրուկցիաները տեղաբաշխում են օգտագործողի մեքենայում, որտեղ այն կարողանում է կատարվել առանց հետգա թարգմանությունների։Կրոսս կոմպիլյատորները կարողանում են գեներացնել բինար կոդ օգտագործողի մեքենայի համար, անգամ եթե այն ունի այլ պրոցոսսոր քան մեքենան, որտեղ կոդը կոմպիլյացվում է։ Ինտերպրետացվող ծրագրերը կարող են բաշխվել սկզբնական կոդի տեսքով։ Այն պետք է թարգմանված լինի յուրաքանչյուր ելքային մեքենայում, որը շատ ժամանակ է տևում, բայց ծրագիրը տեղաբաշխում է անկախ մեքենայի ճարտարապետությունից։
Դինամիկ կոմպիլյացիա
Դինամիկ կոմպիլյացիան  (Dynamic compilation) պրոցեսս է, որն օգտագործում է ծրագրավորման լեզուների որոշ իրականացումներ, որպեսզի ծրագրի կատարման ժամանակ բարձրացնի արդյունավետությունը։ Չնայած նրան, որ ծագել է ինքնածրագրավորման լեզուներում (Self programming language), լավագույն հաըտնի լեզուն, որն օգտագործում է այս մեթոդը դա Java-ն է։ Քանի որ մեքենայական կոդը դինամիկ կոմպիլյատորի արդյունքն է, այն կառուցված է օպտիմիզացված ծրագրի կատարման ժամանակ, դինամիկ կոմպիլյացիայի օգտագործումը թույլ է տալիս օպտիմիզացիա, էֆեկտիվության բարձրացման համար՝ անհասանելի կոմպիլյացաված լեզուներին, բացառությամբ պատծճենված կոդի (code duplication) կամ մետածրագրավորման (metaprogramming)։
Կրոս կոմպիլյատորներ
Cross compiler-ը (միջկոմպիլյատորը) կոմպիլյատոր է, որը ստեղծում է կատարվող կոդ այնպիսի պլատֆորմի համար, որը տարբեր է այն պլատֆորմից, որի վրա աշխատում է այդ կոմպիլյատորը։ Միջկոմպիլյատորի գործիքներն օգտագործվում են ներդրվող համակարգերի կատարվող կոդեր գեներացնելու համար։ Այն օգտագործվում է այնպիսի պլատֆորմների համար, որոնք չեն կարող ապահովել այս գործողությունների իրականացումը (օր․ միկրոկոնտրոլերները)։
JIT կոմպիլյացիա
JIT-կոմպիլյացիան (Just-in-time compilation), դինամիկ կոմպիլայցիան ( dynamic translation) ծրագրի կատարման ժամանակ արված կոմպիլյացիա է՝ այլ ոչ թե մինչև ծրագրի կատարումը։ Շատ հաճախ այն բաղկացած է մեքենայական կոդի թարգմանությունից, բայց կարող է վերաբերվել նաև այլ ֆորմատի թարգմանությանը։ JIT-կոմպիլյացիան մեքենայակն կոդը թարգմանելու երկու ավանդական գաղափարների կոմբինացիա է՝ AOT-կոմպիլյացիա և ինտերպրետացիա, և իր մեջ համատեղում է երկուսի որոշ առավելություններ և թերություններ։ Կոպիտ ասած, JIT-կոմպիլյացիան համատեղում է կոմպիլյացված կոդի արագությունը ինտերպրետացիայի ճկունության հետ, ինտերպրետատորի հավելյալ ծախսերի հետ և լրացուցիչ կոմպիլյացիայի ծախսերը (ոչ միայն իներպրետացիայի)։ JIT-կոմպիլյացիան դինամիկ կոմպիլյացիայի տեսակ է, այդպիսով JIT-կոմպիլյացիայի տեսությունում կարող է տալ ավելի արագ կատարում քան ստատիկ կոմպիլացիան։ Ինտերպրետացիան և JIT-կոմպիլյացիան հատկապես համապատասխանում են դինամիկ ծրագրավորման լեզուների համար, այդ դեպքում runtime համակարգը կարող է կարգավորել late-bound տվյալների տիպերը և երաշխավորել կատարման անվտանգությունը։
AOT-կոմպիլյացիա
AOT-կոմպիլյացիան (Ahead-of-time (AOT) compilation) կոմպիլյացիայի տեսակ է, որը օգտագործում է Ahead of Time Compilation (իրականացում կոմպիլյացիայից առաջ)։ Օգտագործվում է ինչպես բարձր մակարդակի լեզուների համար, ինչպիսին են C-ն և С++-ը կամ Pascal-ը, այնպես էլ միջանկյալ լեզունների կոմպիլյացիայի համար, ինչպիսին են բայթկոդ Java, .NET Common, Intermediate Language (CIL), IBM System/38, IBM System i։
Դեկոմպիլյացիա
Գոյություն ունեն ծրագրեր, որոնք լուծում են հակառակ խնդիրը՝ ցածր մակարդակի լեզվից բարձրմակարդակային լեզվի թարգմանությունը։ Այդպիսի գործընթացը կոչվում է դեկոմպիլյացիա, ինչպես նաև դեկոմպիլյատոր։ քանի որ կոմպիլյացիան կորուստներով գործընթաց է, սկզբանակն կոդը ճշգրիտ վերականգնել ընդհանուր դեպքում հնարավոր չէ։ Ավելի արդյունավետ է բայթկոդում դեկոմպիլյացնել ծրագիրը։
Առնչվող մեթոդներ
Ասսեմբլեր լեզու (անգլ.՝ assembly language)՝ ցածր մակարդակի ծրագրավորման լեզու, մեքենայական լեզվի սիմվոլիկ ներկայացնում։ Ասսեմբլերը թույլ է տալիս գրել կարճ և արագ կատարվող ծրագրեր, մեծ մասամբ ասսեմբլերով գրվում են այնպիսի ծրագրեր, որոնք ապահովում են մեքենայական մասի արդյունավետությունը
Ծրագիրը, որը թարգմանում է ցածր մակարդակի լեզուն բարձր մակարդակի կոչվում է դեկոմպիլյատոր (decompiler) :
Ծրագիրը որը կատարում է թարգմանում բարձր մակարդակի լեզուների միջև, կոչվում են source to source կոմպիյատոր (source to source translator, language converter կամ language rewriter)։
Հղումներ
Կատեգորիա:Կազմարկիչներ Կատեգորիա:Ծրագրային գրադարաններ Կատեգորիա:Ամերիկյան հայտնագործություններ
Ջեյն Օսթին
Ջեյն Օսթին (Jane Austen, ), անգլիացի վիպագիր, հայտնի է իր վեց հիմնական վեպերով, որոնցով հեղինակը փորձում է ներկայացնել, նաև քննադատել 18-րդ դարի վերջի Բրիտանական ազնվականությանը։ Օսթինի ստեղծագործությունները հիմնականում միտված են բացահայտելու կանանց կախվածությունը ամուսնությունից` սոցիալական և տնտեսական ապահովություն ստանալու նպատակով։ Նրա ստեղծագործությունները քննադատում են 18-րդ դարի վերջի սենտիմենտալ վեպերը և 19-րդ դարում գրական իրապաշտության անցման մասն են կազմում : Սուր հեգնանքը, իրապաշտությունը, հումորը և սոցիալական խավերի նկարագրություններըը օգնել են նրան համբավ ձեռք բերել քննադատների, գիտնականների և ժամանակակից հանդիսատեսի շրջանում ։
«Զգացում և զգացմունքայնություն» (անգլերեն՝ Sense and Sensibility, 1811), «Հպարտություն և նախապաշարմունք» (անգլերեն՝ Pride and Prejudice, 1813), «Մենսֆիլդ պարկ» (անգլ.՝ Mansfield Park, 1814), «Էմմա» (անգլերեն՝ Emma, 1816) վեպերի հրատարակությունների շնորհիվ Օսթինը ձեռք է բերել գրողի համբավ։
1833 թվականին, արդեն իսկ հետմահու, նրա հանրաճանաչությունը մեծապես աճեց, երբ նրա վեպերը վերահրատարակվեցին Ռիչարդ Բենտլիի «Ստանդարտ վեպերի շարք»-ում (անգլ.՝ Standard Novels series), որը նկարազարդել էր Ֆերդինանդ Պիկերինգը, և վաճառվում էին որպես ժողովածու ։ 1869 թվականին, նրա մահից 52 տարի անց, Օսթինի զարմիկ Ջեյմսի (անգլ.՝ James Edward Austen-Leigh) «Ջեյն Օսթինի հուշագրություններ» (անգլ.՝ A Memoir of Jane Austen) հրատարակությունը ամբողջությամբ ներկայացրեց նրա գրական կարիերայի և թվացյալ անհետաքրքիր կյանքի ազդեցիկ տարբերակը։
Օսթինի ստեղծագործությունները եղել են բազմաթիվ քննադատական էսսեների, գրական անթոլոգիաների և ֆիլմերի հիմք, 1940 ականների «Հպարտություն և նախապաշարմունք» - ից (անգլ.՝ Pride and Prejudice) մինչև «Զգացում և զգացմունքայնություն» (անգլ.՝ Sense and Sensibility, 1995), «Էմմա» (անգլ.՝ Emma, 1996), «Մենսֆիլդ պարկ» (անգլ.՝ Mansfield Park, 1999), «Հպարտություն և նախապաշարմունք» - ից (անգլ.՝ Pride and Prejudice, 2005), «Սեր և ընկերություն» (անգլ․՝ Love & Friendship, 2016)։
Կենսագրական աղբյուրներ
Ջեյն Օսթինի մասին կենսագրական տեղեկությունները շատ քիչ են և հայտնի են հիմնականում մի քանի պահպանված նամակներից և ընտանիքի անդամների կատարած կենսագրական տվյալների գրառումներից։ [6] Օսթինը իր կյանքի ընթացքում գրել է ավելի քան 3000 նամակ, որից մեզ են հասել միայն 161ը ։ Նամակների մեծ մասը ուղղված է Օսթինի ավագ քրոջը՝ Կասանդրային, ով 1843 թվականին այրել է դրանց մեծ մասը, իսկ մյուս մասը՝ պատռել։ Հավանաբար, Կասանդրան ոչնչացրել է նամակները, որպեսզի դրանք չհայտնվեին հարազատների կամ այլոց ձեռքերում, և որ «փոքր զարմիկները չկարդան Օսթինի անկեղծ կամ թթու մտքերը հարևանների կամ ընտանիքի անդամների մասին» ։ Օսթինի կյանքի մասին գրառությունների պակասությունը նվազեցնում է ժամանակակից կենսագիրների աշխատելու հնարավորությունը։
Ընտանիքը
Ջեյն Օսթինը ծնվել է 1775 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Սթիվենթոն, Համփշիրում (անգլ.՝ Steventon, Hampshire): Նա ծնողների ակնկալած ժամանակից 1 ամիս ուշ է ծնվել, և նրա հայրը նամակում գրել է, որ նրա մայրը «սպասում էր, որ անկողինը կբերեն դեռ մեկ ամիս առաջ»։ Նա նաև հավելել է, որ նրա գալուստը որպես «իր քրոջ ապագա ուղեկից» հատկապես բարի էր ։ Ձմեռը առանձնակի խիստ էր 1776 թ․-ին, և միայն ապրիլի 5-ին նա մկրտվեց տեղի եկեղեցում և ստացավ Ջեյն անունը ։ Ջեյնի հայր Ջորջ Օսթինը (անգլ.՝  George Austen, 1731–1805 թթ․) եղել է Սթիվենթոնի անգլիական ծխական դպրոցի ռեկտորը : Նա սերում էր հարգված և հարուստ փայտամշակների ընտանիքից։ Քանի որ դարեր շարունակ հարստությունը ժառանգում էին ընտանիքի ավագ որդիները, Ջորջի ընտանիքի ճյուղը հայտնվում է աղքատության մեջ։  Նա և երկու քույրերը որբ էին և պետք է որդեգրվեին հարազատների կողմից։ Նրա քույր Ֆիլադելֆիան մեկնեց Հնդկաստան, որպեսզի ամուսնանա, իսկ Ջորջը ընդունվեց Օքսֆորդի սուրբ Ջոնի քոլեջ (անգլ.՝  St John's College, Oxford), որտեղ էլ հանդիպեց Կասսանդրա Լեյին (1739–1827 թթ․) : Նա սերում էր նշանավոր Լեյ ընտանիքից։ Նրա հայրը «Բոլոր հոգիների քոլեջ»-ի (անգլ.՝  The Warden and the College of the Souls of All Faithful People Deceased in the University of Oxford, England) ռեկտորն էր, որտեղ էլ նա մեծացել էր ազնվականների միջավայրում։ Նրա ամենամեծ եղբայր Ջեյմսը հսկայական կալվածքներ էր ժառանգել իր հորեղբայր Պերոտից՝ իր անունը Լեյ-Պերոտ փոխելու պայմանով ։
Ջորջն ու Կասսանդրան նշանադրվեցին 1763 թ․-ին ։ Կասսանդրայի հոր մահից 2 ամիս անց 1764 թվականի ապրիլի 26-ին նրանք Բաթումում ամուսնացան հասարակ արարողակարգով Բաթի (անգլ.՝ Bath) եկեղեցում և նույն օրը մեկնեցին Համփշիր ։ Նրանց համեստ ապրուստը Ջորջի տարեկան փոքրիկ եկամուտն էր։ Կասանդրան մոր մահից հետո ստացավ փոքրիկ ժառանգություն ։ Օսթինները ժամանակավոր կացարան գտան մոտակա Դեանում մինչ 16-րդ դարի Սթիվենթոնի բնակարանի վերանորոգումը։ Այդտեղ ապրելու տարիներին Կասանդրան 3 երեխա ունեցավ՝ Ջեյմսը 1765 թվականին, Ջորջը 1766 թվականին, և Էդվարդը 1767 թվականին ։ Նա խնամում էր նորածիններին մի քանի ամիս, հետո նրանց տալիս հարևանությամբ ապրող բուժքույր Էլիզաբեթ Լիթլհուդին, ով խնամում էր երեխաներին մինչ 18 ամսական դառնալը ։
Սթիվենթոն
1768-ին ընտանիքը տեղափոխվեց Սթեվենթոն, իսկ 1771-ին ծնվեց նրանց առաջնեկը՝ Հենրին ։ Հենց այս ժամանակ Կասսանդրան փոքրիկ Ջորջի մոտ նկատատեց թերզարգացվածության նշաններ։ Նա ագրեսիվ էր, միգուցե խուլ կամ համր, և Կասսանդրան որոշեց հանձնել երեխային հատուկ խնամքի ։ 1773-ին ծնվեց Կասսանդրան, 1774-ին ծնվեց Ֆրանսիսը, իսկ 1775 թվականին՝ Ջեյնը ։
Ըստ Հոնանի, Օսթինների ընտանիքում տիրում էր բաց, զվարճալի, ինտելեկտուալ մթնոլորտ, որտեղ քննարկվում էին այն անհատների գաղափարները, որոնց հետ Օսթինը կարող էր քաղաքական կամ հասարակական տարակարծություն ունենալ ։ Ընտանիքը ապավինում էր ազգականների հովանավորությանը և հյուրընկալում տարբեր ընտանիքների ։ Կասսանդրա Օսթինը 1770 թվականի ամառը անցկացրեց Լոնդոնում, Ջորջի քրոջ` Ֆիլադեֆիայի և նրա դուստր Էլիզայի հետ : Ըստ Լե Ֆայեի, Ֆիլադելֆիա և Էլիզա Հանքոքները «գյուղական Համփշիրի խաղաղ երկնքում փայլող պայծառ աստղեր էին, արտագնա ճանափարհորդությունների և Լոնդոնյան նորաձև կյանքի ներկայացուցիչներից, ովքեր օգնել են Ջեյնին ընդլայնել մտահորիզոնը և իրենց ուրույն ազդեցությունն են ունեցել նրա հետագա կյանքի ու աշխատանքների վրա» ։
1770-1780-ական թվականներին Կասսանդրա Օսթենի զարմիկ Թոմաս Լեյը հաճախ էր այցելում նրանց՝ հրավիրելով երիտասարդ Կասսիին այցելելու նրանց Բաթում 1781 թվականին։ Ջեյնի մասին առաջին հիշատակումները հայտնվում են ընտանեկան փաստաթղթերում իր վերադարձի մասին․ «նրանք արդեն տուն էին հասնում, երբ տեսան Ջեյնին ու Չարլզին, ընտանիքի երկու փոքրերին, ովքեր միասին պետք է հասնեին Նյու Դաուն և կառքով վերադառնային տուն» ։ Լե Ֆաեն գրում է. «Օսթինի կանխատեսումերը աղջկա մասին իրականացան։ Քույրերը երբեք այդքան մոտ չեն եղել, որքան Կասսանդրան ու Ջեյնը։ Յուրահատուկ կապվածություն ունեին նաև Կասսանդրան և Էդվրդը ,Ջեյնն ու Հարրին» ։
1773-ից 1796 թվականներին Ջորջ Օսթինը ավելացրեց իր եկամուտը հողագործությամբ և 3 կամ 4 տղաների հետ տանը պարապելով ։ Օսթինների եկամուտը մոտ 200 եվրո էր, որը բավականին համեստ եկամուտ էր այդ ժամանակների համար ։ Համեմատության համար նշենք, որ բարձր խավի պատկանող ընտանիքի եկամուտը 1000- ից 5000 եվրո էր, իսկ դարբինի կամ գորգագործի եկամուտը՝ 100 եվրո ։
Կյանքի այս հատվածում Օսթինը հաճախ էր այցելում եկեղեցի, շփվում հարևանների և ընկերների հետ, կարդում իր հեղինակած վեպերը ընտանեկան երեկույթների ժամանակ։ Հարևանների հետ շփվելը ենթադրում էր պարել՝ որևէ մեկի տանը կամ քաղաքային սրահում կազմակերպած երեկույթներին ։ Նրա եղբայր Հենրին ասում էր. «Ջեյնը պաշտում էր պարելը ու պարում էր գերազանց» ։
Կրթությունը
1783 թվականին Օսթինին և քրոջը՝ Կասանդրային, ուղարկեցին Օքսֆորդ՝ տիկին Աննա Քոլեի մոտ կրթվելու, ով մեկ տարի անց տեղափոխվեց Սաութհեմփթոն և քույրերին տարավ իր հետ։ Աշնանը 2 քույրերին ուղարկեցին տուն, քանի որ նրանք վարակվել էին տիֆով, և Օսթինը մահամերձ էր ։ Այդուհետ Օսթինը շարունակեց կրթություն ստանալ տանը, հետո 1785-ից քրոջ հետ սկսեց հաճախել դպրոց, որը ղեկավարում էր տիկին Լա Տորնելը ։ Դպրոցի ուսումնական ծրագիրը ներառում էր ֆրանսերեն, ուղղագրություն, ասեղնագործություն, պար, երաժշտություն, թատրոն։ 1786 թվականի դեկտեմբերին աղջիկները տուն վերադարձան, քանի որ 2 աղջիկների վարձը վճարելը Օսթինների ընտանիքի համար ծանր էր ։ 1786 թվականից հետո Օսթինը «իր ընտանիքի սահմաններից դուրս այլևս ոչ մի տեղ չապրեց» ։
Կրթության բաց մնացած հատվածը նա լրացրեց ընթերցանության շնորհիվ՝ հոր և եղբայրների՝ Հենրիի և Ջեյմսի ուղղորդմամբ ։ Ըստ Իռեն Կոլինսի, «Օսթինը ինչպես և տղաները օգտվում էին նույն գրքերից», որոնցով իր հայրը դասավանդում էր ։ Հոր և ընտանիքի բարեկամ Վարեն Հասթինգի գրադարանները բաց էին Օսթինի առաջ։ Այս գրքերի հավաքածուն հսկայական ու բազմաբնույթ գրադարան էր կազմում։ Նրա հայրը քաջալերում էր Օսթինի` երբեմն համարձակ գրելու փորձերը և երկու քրոջն էլ ապահովում էր թղթերով և գրելու ու նկարելու համար անհրաժեշտ այլ իրերով ։
Ջուվենիլիա (անգլ․՝ Juvenilia) (1787–1793)
11 տարեկանից, գուցե նաև ավելի շուտ, Օսթինը պատմություններ ու պոեմներ էր գրում իր ու ընտանիքի զվարճանքի համար ։ Այս աշխատանքներում ամենօրյա կյանքի մանրամասները չափազանցված էին, ըստ Ջանետ Թոդի, «պատմությունները լի են կանանց հզորության, արտոնությունների, անօրինական պահվածքի, ընդհանուր բարձր ոգու մասին երևակայությամբ» ։ Հետագայում Օսթինը համախմբեց 1787-ից 1793 թվականներին գրված իր 29 վաղ գործերի պատճեները 3 տետրերում, որոնք ներկայումս հայտնի են «Ջուվենիլիա» (անգլ.՝ Juvenilia) անվամբ։ Նա 3 տետրերը կոչում էր «Առաջին հատոր», «Երկրորդ հատոր», «Երրորդ հատոր», և նրանք պահպանում էին այդ թվականներին Օսթինի գրած 90․000 բառեր ։ Գիտնական Ռիչարդ Ջենկինսը «Ջուվենիլիա»-ն (անգլ.՝ Juvenilia) որակում է որպես մոլեգին ու անարխիկ և համեմատում այն 18-րդ դարի վիպագիր Լաուրենս Ստերենի աշխատանքների հետ ։
Այս աշխատանքների մեջ կա նաև 1790 թվականին գրված «Սեր ու ընկերություն» (անգլ.՝ Love and Friendship) երգիծական վեպը, որտեղ նա ծաղրում է հանրահայտ սենտիմենտալիզմի էլեմենտներով հագեցած վեպերը ։ Հաջորդ տարի նա գրեց «Անգլիայի պատմությունը» (անգլ.՝ The History of England)՝ նրա քրոջ Կասանդրայի կողմից արված 34 էջանոց ջրաներկով մանրանկարի ձեռագիր տարբերակը։ Օսթինի գրած պատմությունը նմանակում է հանրաճանաչ պատմական ստեղծագործությունները, մասնավորապես Օլիվեր Գոլդսմիթի «Անգլիայի պատմությունը» (անգլ.՝ The History of England) (1764) : Հոնանը պնդում է, որ «Սեր և ընկերություն»-ը(անգլ.՝ Love and Friendship) գրելուց հետո Օսթինը որոշեց գրել գումարի համար` գրելը դարձնելով իր հիմնական աշխատանքը, այլ կերպ ասած, որոշեց դառնալ պրոֆեսիոնալ գրող։ 18 տարեկանում Օսթինը սկսեց գրել ավելի երկար և բարդ ու մտածված ստեղծագործություններ ։
1792 թվականի օգոստոսին՝ 17 տարեկանում, Օսթինը սկսեց գրել «Կատերին կամ Բոուերը» (անգլ.՝ Catharine or the Bower), որը նրա հասուն աշխատանքների սկիզբն էր ։ Մեկ տարի անց նա սկսեց, բայց անավարտ թողեց «Պարոն Չառլ Գրադիսոն կամ երջանիկ մարդը, կատակերգություն 6 մասով» (անգլ.՝ Sir Charles Grandison or the happy Man, a comedy in 6 acts) կատակերգությունը ։
Երբ 18 տարեկանում, առաջին անգամ, Օսթինը դարձավ հորաքույր, նա նորածին զարմիկին ուղարկեց 5 կարճ պիեսներ «Ջուվենիլիա»-ից (անգլ.՝ Juvenilia) ,որոնք ներկայումս հայտնի են «Հատվածներ» (անգլ.՝ Scraps), և ներկայացնում են «Երիտասարդ կնոջ վարքի մասին կարծիքները և նկատողությունները»։ 1793 թվականին մեկ այլ զարմուհու համար Օսթինը գրեց ևս 2 պիես։ Սրանք ձեռագիր վկայություններ էին, որոնց վրա Օսթինը շարունակեց աշխատել 1811թվականին, իսկ 1814 թվականին զարմիկները հավելումներ կատարեցին ։
1793-ից 1795 թվականներին Օսթինը գրեց «Լեդի Սյուզան» (անգլ.՝ Lady Susan) էպիզոդիկ վեպը, որը հաճախ համարվում է նրա ամենանպատակային և խորը ստեղծագործություններից մեկը ։ Այն նման չէ Օսթինի մյուս գործերին։ Օսթինի կենսագիր Քլարի Թոմարին նկարագրում է վեպի հերոսուհուն որպես «գիշատիչ, ով օգտագործում է իր խելքն ու հմայքը՝ խաբելու, օգտագործելու և գայթակղելու իրեն սիրողներին, ընկերներին, ընտանիքի անդամներին»։
Թոմ Լեֆրոյ
Օսթինը իր քրոջն ուղղված առաջին պահպանված նամակում գրել էր, որ Լեֆրոյը «շատ կնամեծար, գեղեցիկ և հաճելի երիտասարդ է» ։
Հինգ օր հետո մեկ այլ նամակում Օսթինը գրել էր, որ նա իր «ընկերոջից» այլ «առաջարկ» էր ակնկալում. «Ես պետք է մերժեմ նրան, քանի դեռ նա չի խոստացել նվիրել իր սպիտակ վերարկուն», ինչից հետո շարունակում է. «Ես կապավինեմ պարոն Թոմ Լեֆրոյին, ով ինձ չի հետաքրքրում» և կմերժի մնացածին ։ Հաջորդ օրը Օսթինը գրեց. «Կգա այդ օրը, երբ ես վերջին անգամ կսիրաբանեմ Թոմ Լեֆրոյի հետ, և երբ դու ստանաս այս նամակը, այն արդեն ավարտված կլինի։ Արցունքներս հոսում են, երբ ես գրում եմ այս մելամաղձոտ միտքը» ։
Հոլփերինը զգուշացնում էր, որ Օսթինը հաճախ ծաղրում էր հայտնի սենտիմենտալ գրականությունը իր նամակներում, և Լեֆրոյի մասին որոշ արտահայտություններ հեգնական են եղել։ Համենայն դեպս պարզ է, որ Օսթինը տարված է եղել Լեֆրոյով, և իր ոչ մի երկրպագու չի կարողացել համեմատվել նրա հետ ։
Հետո Լեֆրոյների ընտանիքը միջամտեց և Թոմին հեռու ուղարկեցին հունվարի վերջին։ Ամուսնությունը անարդյունավետ էր, և թե՛ Լեֆրոյը, թե՛ Օսթինը դա գիտակցում էին։ Նրանցից ոչ մեկը գումար չուներ, Թոմը ֆինանսական կախում ուներ իր պապիկի եղբորից, ով ապրում էր Իռլանդիայում։ Երբ Թոմ Լեֆրոյը այցելում էր Հեմփշիր, հեռու էր մնում Օսթիներից, և Ջեյն Օսթինը այլևս երբեք չի տեսնում նրան ։ 1798 թվականի նոյեմբերին Լեֆրոյը դեռ Օսթինի մտքում էր, քանի որ քրոջն ուղղված նամակում գրել էր, որ Թոմի բարեկամներից մեկի հետ էր թեյում և ցանկանում էր հարցնել նրա մասին, սակայն չհամարձակվեց հարցնել ։
Վաղ շրջանի ձեռագրերը (1796֊1798 թթ.)
«Լեդի Սյուզան»֊ն (անգլ.՝ Lady Susan) ավարտելուց հետո Օսթինը սկսեց իր առաջին մեծածավալ վեպը՝ «Էլիանոր և Մարիաննա»֊ն (անգլ.՝ Elinor and Marianne)։ Նրա քույրը մտաբերում էր, որ Օսթինը այն կարդացել էր ընտանիքի համար մինչև 1796 թվականը և պատմել էր դրա մասին նամակների միջոցով։ Առանց պահպանված ձեռագրերի անհնար կլիներ հասկանալ, թե սկզբնական ձեռագրերից որքանն է պահպանվել 1811 թվականին անանուն տպագրված «Զգացում և զգացմունքայնություն» (անգլ.՝ Sense and Sensibility) վեպում ։
1976 թվականին Օսթինը սկսեց իր երկրորդ վեպը, «Առաջին տպավորություններ» (անգլ.՝ First Impressions), որը հետագայում տպագրվեց «Հպարտություն և նախապաշարմունք» (անգլ.՝ Pride and Prejudice) վերնագրով։ Նա ավարտեց սկզբնական տարբերակը 1797 թվականի օգոստոսին, 21 տարեկանում։ Այս վեպը, ինչպես մյուս բոլոր վեպերը, Օսթինը կարդում էր իր ընտանիքի համար դեռ անավարտ վիճակում ։ Այդ ժամանակ նրա հայրը արեց Օսթինի վեպերը տպագրելու առաջին փորձը։ 1797 թվականի նոյեմբերին Ջորջ Օսթինը գրեց Լոնդոնում աշխատող տպագրիչ Թոմաս Քեդելին, որպեսզի նա տպագրի «Առաջին տպավորություններ» (անգլ.՝  First Impressions) վեպը։ Քեդելը հետ ուղարկեց պարոն Օսթինի նամակը՝ նշելով, որ այն մերժվել է։ Օսթինը միգուցե չիմացավ էլ իր հոր թափած ջանքերի մասին ։ «Առաջին տպավորություններ» (անգլ.՝  First Impressions) վեպի ավարտից հետո Օսթինը վերադարձավ «Էլիանոր և Մարիաննա» (անգլ.՝  Elinor and Marianne) վեպին, և 1797 թվականի նոյեմբերից մինչև 1798 թվականի երկրորդ կեսը վերանայեց այն ամբողջությամբ՝ հեռացնելով էպիզոդիկ վեպի ձևաչափը, ավելացնելով երրորդ կերպարին և վեպը մոտեցնելով «Զգացում և զգացմունքայնություն» (անգլ.՝  Sense and Sensibility) վեպին ։ 1797 թվականին Օսթինը հանդիպում է իր զարմուհի Էլիզա դե Ֆոլիդին, ում առաջին ամուսնուն գլխատել էին, ինչի պատճառով նա ստիպված էր փախչել Անգլիա, որտեղ էլ նա ամուսնացել էր Հենրի Օսթինի հետ ։ Ամուսնու մահապատժի նկարագրությունը Օսթինի մեջ վախ սերմանեց Ֆրանսիական Հեղափոխության նկատմամբ, որը շարունակվեց իր ամբողջ կյանքում ։
1798 թվականին «Էլիանոր և Մարիաննա» (անգլ.՝ Elinor and Marianne) վեպի վերանայումից հետո Օսթինը սկսեց գրել իր երրորդ վեպը, որի նախնական վերնագիրը «Սյուզան» (անգլ.՝ Susan) էր (հետագայում «Նորթենգերի աբբայություն» (անգլ.՝ Northanger Abbey)։ Այն հայտնի Գոթական վեպի երգիծանք էր ։ Օսթինը ավարտեց իր ստեղծագործությունը մեկ տարի անց։ 1803 թվականի սկզբին Հենրի Օսթինը առաջարկեց «Սյուզան» (անգլ.՝ Susan) վեպը Լոնդոնում աշխատող հրատարակիչ Բենջամին Քրոսբիին, ով վճարեց 10 ֆունտ ստերլինգ հեղինակայի իրավունքի համար։ Քրոսբին խոստացավ վաղ հրատարակում և գովազդեց, որ գիրքը մամուլում էր, բայց ոչինչ ավելին ։ Ձեռագիրը մնաց Քրոսբիի մոտ չհրատարակված վիճակում, սակայն 1816 թվականին Օսթինը վերագնեց հեղինակային իրավունքը նրանից ։
Բաթ և Սաութհեմփթոն (անգլ.՝ Bath and Southampton)
1800 թվականի դեկտեմբերին Ջորջ Օսթինը հանկարծակի հայտարարեց թոշակի անցնելու և Բաթ տեղափոխվելու որոշման մասին ։ Թոշակի անցնելն ու ճամփորդելը օգտակար էին տարեց Օսթինների համար, սակայն Ջեյն Օսթինը ապշած էր իր միակ հարազատ տնից հեռանալու մասին լուրից ։ Բաթում ապրելու տարիները արդյունավետ չեղան գրող Օսթինի համար։ Այնտեղ ապրելու տարիներին նա վերանայեց «Սյուզան» (անգլ.՝ Susan) վեպը, սկսեց «Ուոթսոնները» (անգլ.՝ The Watsons) վեպը, սակայն անավարտ թողեց։ Օսթինի համար արդյունավետ էին 1795֊1799 թվականները ։ Հաճախ պնդում են, որ Օսթինը Բաթում երջանիկ չէր, ինչն էլ պատճառ էր հանդիսացել, որ նա կորցնի գրելու նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Սակայն նույնքան հավանական է, որ հանրային ակտիվ կյանքն էր նրան հետ պահում շատ գրելուց ։ Այս ընթացքում Օսթինը շատ էր ճանապարհորդում հարավային Անգլիայով, ինչը բարդացնում էր ծավալուն վեպ գրելը ։ Օսթինը վաճառեց «Սյուզան» (անգլ.՝  Susan) վեպի հեղինակային իրավունքը հրատարակիչ Քրոսբիին 10 ֆունտ ստերլինգով ։ Սակայն ընկերությունը երբեք չհրատարակեց վեպը ։
1801-1804 թվականների Կասանդրային ուղղված բոլոր նամակները վերացվել էին անհայտ պատճառներով ։ 1802 թվականի դեկտեմբերին Օսթինը ստացավ մեզ հայտնի միակ ամուսնության առաջարկությունը Հարիս Բիգ֊Ուիթերից, ով Օսթինի և իր քրոջ ընկերների փոքր եղբայրն էր։ Բիգ֊Ուիթերը նոր էր ավարտել Օքսֆորդում ուսումը և վերադարձել Բասինգսթոն։ Օսթինը ընդունեց ամուսնության առաջարկությունը։ Ջեյնի զարմուհի Քերոլայնը նշում էր, որ Հարիսը գրավիչ տղամարդ չէր, խոսում էր շատ քիչ, ագրեսիվ էր և անքաղաքավարի։ Սակայն Ջեյնը ճանաչում էր նրան երիտասարդ տարիներից, և այս ամուսնությունը օգտակար էր իր և իր ընտանիքի համար։ Հարիսը հարուստ ընտանիքի ժառանգ էր, և այդ ունեցվածքով Օսթինը կարող էր օգնել իր ընտանիքին։ Սակայն հաջորդ առավոտյան Օսթինը գիտակցում է իր սխալը և մերժում առաջարկը ։ Ոչ մի նամակ կամ օրագիր չի պահպանվել, որով հնարավոր է հասկանալ, թե Օսթինը ինչպես էր վերաբերվում այս առաջարկին ։ Իրվինը բնութագրում էր Բիգ֊Ուիթերին որպես մարդ …ում դժվար էր հավանել, առավել ևս սիրել :
1814 թվականին Օսթինը իր զարմուհի Ֆանի Նայթին ուղղված պատասխան նամակում նրան խորհուրդ էր տալիս չընդունել առաջարկությունը, եթե չի հավանում նրան։ «Ցանկացած բան ավելի գերադասելի է, քան առանց սիրո ամուսնությունը» ։ Անգլիացի գիտնական Դուգլաս Բուշը գրել էր, որ Օսթինը «ամուսինների միջև սիրո մեծ տեսլական ուներ» ։ Հնարավոր է, որ «Զգացում և զգացմունքայնություն» (անգլ.՝ Sense and Sensibility) վեպում ինքնակենսագրական մաս կա, երբ Էլինոր Դաշվուդը ասում է. «վատագույնը և անուղղելին բոլոր չարիքներից՝ սխալ մարդու հետ կապն է» ։ 1804 թվականին Օսթինը սկսել, սակայն անավարտ էր թողել «Ուոթսոնները» (անգլ.՝ The Watsons) վեպը, որը պատմում էր աղքատ հոգևորականի և նրա չորս չամուսնացած աղջիկների մասին։ Սազերլենդը նշում է, որ վեպը «կախվածություն ունեցող կանանց կյանքի ծանր տնտեսական իրականության նկարագրությունն է» ։
Հոր հանկարծակի մահը Ջեյնին, Կասանդրային և նրանց մորը թողեց անհույս ֆինանսական դրության մեջ։ Էդվարդ, Ջեյմս, Հենրի և Ֆրենսիս (Ֆրենկ) Օսթինները խոստացան ֆինանսապես աջակցել իրենց մորն ու քույրերին ։ 1805 թվականի հունիսին Օսթիները այցելեցին Սթիվենթոն և Գոդմերշեմ։ Աշնանը նրանք տեղափոխվեցին ծովափնյա Ուորթինգ` Սասեքս ափի մոտ, որտեղ էլ ապրում էին Ստենֆորդ Քոթեջում։[h] Այստեց էլ Օսթինը ավարտեց «Լեդի Սյուզան» (անգլ.՝ Lady Susan) վեպը։ 1806 թվականին ընտանիքը տեղափոխվեց Սաութհեմփթոն, որտեղ ապրում էին Ֆրենկ Օսթինի և նրա կնոջ տանը ։
1809 թվականի ապրիլի 5֊ին Օսթինը նամակ գրեց Ռիչարդ Քրոսբիին. առաջարկեց «Սյուզան» (անգլ.՝ Susan) վեպի նոր տարբերակը և խնդրեց, որ վերադարձնի նախնական տարբերակը։ Քրոսբին պատասխանեց, որ նա չէր խոստացել հրատարակել գիրքը հստակ ժամկետում, և որ Օսթինը կարող է վերագնել ձեռագիրը 10 ֆունտ ստերլինգով։ Այդ ժամանակ Օսթինը հնարավորություն չուներ գնելու հեղինակային իրավունքը, սակայն 1816 թվականին նա կարողացավ գնել այն ։
Չոութոն (անգլ.՝ Chawton)
1809 թվականին Էդվարդը մորն ու քույրերին առաջարկեց Չոութոն քոթեջը։ Ջեյնը, Կասանդրան և նրանց մայրը տեղափոխվեցին քոթեջ 1809 թվականի հուլիսի 7֊ին ։ Այստեղ կյանքն ավելի հանդարտ էր, քան Բաթում 1800 թվականին։ Ջեյնի զարմուհի Աննան ընտանիքի կյանքը նկարագրելիս ասում էր. «շատ հանգիստ կյանք էր, մեր մորաքույրները ոչ միայն տնային տնտեսուհիներ էին, այլ նաև աղքատների հետ էին աշխատում և գրել կամ կարդալ էին սովորեցնում երեխաներին» ։
Տպագրված հեղինակ
Ջեյն Օսթինի տարիներին ամուսնացած կանայք իրավունք չունեին պայմանագրեր կնքել, և տարածված տարբերակ էր, երբ կանայք իրենց ստեղծագործությունները տպագրում էին արական սեռի ներկայացուցիչ բարեկամի անունով ։ Ինչպես շատերը, այնպես էլ Օսթինը, ստիպված էր իր գրքերը տպագրել անանուն ։ Այդ ժամանակ հասարակությունն ընկալում էր կնոջը որպես կին և մայր, իսկ գրողները, ովքեր իրենց օրվա մեծ մասը գրում էին, չէին համարվում կանացի։ Հետևաբար կանանց գրքերը հիմնականում տպագրվում էին անանուն ։
Չոութոնում ապրելու տարիներին Ջեյն Օսթինը հրատարակեց չորս վեպ, որոնք լավ ընդունվեցին հասարակության կողմից։ Եղբոր շնորհիվ հրատարակիչ Թոմաս Էգերթոնը համաձայնեց հրատարակել «Զգացում և զգացմունքայնություն» (անգլ.՝ Sense and Sensibility) վեպը կոմիսիոն վճարման պայմանով։ Այս տարբերակում գրողն ինքն էր պարտավոր վճարել չվաճառված գրքի տպագրության ծախսերը, ինչպես նաև պետք է վաճառքից ստացված գումարի որոշ մասը հատկացվեր հրատարակչությանը։
Տպագրման մեկ այլ միջոց էր հեղինակային իրավունքի վաճառքը, որից Օսթինն օգտվեց «Հպարտություն և նախապաշարմունք» (անգլ.՝ Pride and Prejudice) վեպի տպագրության ժամանակ ։ «Զգացում և զգացմունքայնություն» (անգլ.՝ Sense and Sensibility) վեպը տպագրվեց 1811 թվականի հոկտեմբերին և նշված էր, որ գիրքը գրվել է «մի Լեդիի կողմից» ։ Քանի որ կոմիսիոն վճարում էր, Էգերթոնը օգտագործել էր թանկ թուղթ և գինը որոշված էր 15 շիլինգ ։ Գրախոսությունները բավական բարեխոսական էին և վեպը լայն մասսայականություն էր վայելում երիտասարդության շրջանում ։ Օսթինի գրքերը սկսեցին տպագրվել ավելի մեծ ծավալներով, որը արտասովոր էր այդ ժամանակահատվածի համար։ Վեպերը հրատարակվում էին 750 («Զգացում և զգացմունքայնություն» (անգլ.՝ Sense and Sensibility)) ֊ 2000 («Էմմա» (անգլ.՝  Emma)) օրինակով։ Քանի որ Օսթինի գրքերը տպագրվում էին կոմիսիոն վճարումով, հրատարակչությունը պատրաստ էր տպագրել ավելի մեծ ծավալներով ։
«Զգացում և զգացմունքայնություն» (անգլ.՝ Sense and Sensibility) վեպի վաճառքից Օսթինը ստացավ 140 ֆունտ ստերլինգ, ինչը նրան տվեց որոշակի ֆինանսական և հոգեբանական անկախություն ։ Այս վեպից հետո հրատարակված գրքերում արդեն նշվում էր, որ գիրքը գրված է «Զգացում և զգացմունքայնություն» (անգլ.՝ Sense and Sensibility) վեպի հեղինակի կողմից։ Օսթինի օրոք ոչ մի գիրք չի կրել իր անունը ։ 1813 թվականի հունվարին Էգերթոնը տպագրեց «Հպարտություն և նախապաշարմունք» (անգլ.՝ Pride and Prejudice) վեպը։ Օսթինը այս ստեղծագործության հեղինակային իրավունքը վաճառեց Էգերթոնին 110 ֆունտ ստերլինգով ։ Շահույթն ավելացնելու համար Էգերթոնը էժան թուղթ էր օգտագործում և վաճառում 18 շիլինգով ։ Եթե Օսթինը չվաճառեր գրքի հեղինակային իրավունքը, նա կաշխատեր 475 ֆունտ ստերլինգ, ինչը իր հոր տարեկան աշխատավարձի կրկնակին էր ։ 1813 թվականի հոկտեմբերին Էգերթոնը սկսեց վաճառել երկրորդ հրատարակությունը, և ամբողջ տպաքանակը վաճառվում էր վեց ամսվա ընթացքում։ Այս վեպի վաճառքը ամենամեծն էր իր ծավալներով ։
Օսթինի վեպերը թարգմանվում և տպագրվում էին ֆրանսերեն առանց նրա իմացության ։ Գրաքննադատ Նոել Քինգը նշում էր, որ Ֆրանսիայում Օսթինի գրքերը թարգնանողը ունի անգլերեն լեզվի սահմանափակ գիտելիքներ, և երբեմն Օսթինի գրածների բովանդակությունն ու հերոսները տարբերվում են ։ 1821 թվականին Ֆրանսիայում առաջին անգամ թարգմանվեց Օսթինի «Բանականության փաստարկներ» (անգլ.՝ Persuasion) վեպը, որտեղ նա նշված էր գրքի հեղինակ ։
1815 թվականի նոյեմբերին արքայազն Ռեգենտի գրադարանավար Ջեյմս Քլարկը հրավիրեց Օսթինին Լոնդոն։ Թեև Օսթինը չէր համակրում արքայազնին, նա չէր կարող մերժել հրավերը ։ Հետագայում նա գրեց «Վեպի Ծրագիրը» (անգլ.՝ Plan of a Novel) երգիծական ստեղծագործությունը, որը հիմնված էր իր ստեղծագործությունների վերաբերյալ արված գրադարանավարի առաջարկների վրա, և սա կարծես վրեժ լիներ գրադարանավարի նյարդայնացնող նամակների համար ։
1815 թվականին Օսթինը իր աշխատանքը տեղափոխեց Էգերթոն մոտից Ջոն Մուրեյի մոտ, ով 1815 թվականի դեկտեմբերին տպագրեց «Էմմա» (անգլ.՝ Emma) վեպը, իսկ 1816 թվականի փետրվարին՝ «Մենսֆիլդ պարկ» (անգլ.՝ Mansfield Park) վեպը։ «Էմմա» (անգլ.՝ Emma) վեպը բավականին լավ վաճառվեց, սակայն «Մենսֆիլդ պարկ» (անգլ.՝  Mansfield Park) վեպը ոչ այնքան։ Սրանք Ջեյն Օսթինի օրոք տպագրված վերջին վեպերն էին ։
Մինչ Մուրեյը պատրաստում էր «Էմմա» (անգլ.՝ Emma) վեպի տպագրությունը, Օսթինը սկսեց «Էլիոթները» (անգլ.՝ The Elliots) վեպը, որը հետագայում տպագրվեց «Բանականության փաստարկներ» (անգլ.՝ Persuasion) անվանումով։ Օսթինը առաջին տարբերակը ավարտեց 1816 թվականի հուլիսին։ «Էմմա» (անգլ.՝  Emma) վեպի տպագրությունից հետո Հենրի Օսթինը վերագնեց «Սյուզան» (անգլ.՝  Susan) վեպի հեղինակային իրավունքը Քրոսբիից, սակայն ֆինանսական խնդիրների պատճառով Օսթինը ի վիճակի չէր տպագրել այս վեպերից և ոչ մեկը։ Հենրի Օսթինի բանկը սննկացավ 1816 թվականի մարտին, ինչի պատճառով նա և իր եղբայրները մեծ գումարներ կորցրին։ Հենրին և Ֆրենկը այլևս ի վիճակի չէին օգնել մորն ու քույրերին ։
Հիվանդությունն ու մահը
1816 թվականին Օսթինը վատառողջ էր, սակայն արհամարհում էր բոլոր նախանշանները։ Բժիշկ Վինսենտ Քոփը ախտորոշում է Էդիսոնի հիվանդությունը որպես մահվան պատճառ, սակայն Օսթինի վերջնական հիվանդությունը համարվում էր Հոջկինի լիմֆոմա (անգլ.՝ Hodgkin's lymphoma) հիվանդության արդյունք ։
Նա շարունակում էր գրել անկախ իր հիվանդությունից։ «Էլիոթները» (անգլ.՝ The Elliots) վեպի ավարտից դժգոհ՝ նա վերանայում է վերջին երկու գլուխները, որոնք ավարտեց 1816 թվականի օգոստոսի 6֊ին ։ 1817 թվականի հունվարին Օսթինը սկսեց «Եղբայրները» (անգլ.՝ The Brothers) վեպը, որը հրատարակվեց «Սենդիթոն» (անգլ.՝  Sanditon) անվանումով 1925 թվականին։ Օսթինը գրեց միայն տասներկու գլուխը և դադարեցրեց այն հիվանդության պատճառով ։ Օսթինը իր գրիչը վայր դրեց 1817 թվականի մարտի 18֊ին ։
Օսթինի հիվանդությունը գնալով զարգանում էր, ինչի հետևանքով նա էներգիայի պակաս էր զգում և քայլելու բարդություններ, իսկ ապրիլ ամսին արդեն գամվեց անկողնուն։ Մայիսին Կասանդրան և Հենրին բուժման նպատակով նրան բերեցին Վինչեսթեր, սակայն այդ ժամանակ Օսթինն արդեն հոգեվարքի մեջ էր ։ 1817 թվականի հուլիսի 18֊ին 41֊ամյա Ջեյն Օսթինը վախճանվեց Վինչեսթերում։ Հենրիի կապերի շնորհիվ նրան թաղեցին Վինչեսթերի Գերեզմանոցում ։
Հետմահու հրատարակումներ
Օսթինի մահից հետո Կասանդրան, Հենրին և Մուրեյը կազմակերպեցին «Բանականության փաստարկներ» (անգլերեն՝ Persuasion) և «Նորթենգերի աբբայություն» (անգլերեն՝ Northanger Abbey) վեպերի հրատարակումը ։ Հենրի Օսթինի շնորհիվ առաջին անգամ Ջեյն Օսթինը համարվեց վեպերի հեղինակ ։ Վաճառքը բավականին հաջող էր, և մինչև 1818 թվականի վերջը միայն 321 օրինակ էր մնացել չվաճառված :
Նշումներ
<references group="Ն" />
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:18-րդ դարի անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ
Պոսյոլոկ Տուրկովսկոգո Տորֆոպրեդպրիյատիյա
Պոսյոլոկ Տուրկովսկոգո Տորֆոպրեդպրիյատիյա (Посёлок Турковского Торфопредприятия), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 182 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Գուսարովկա (այլ կիրառումներ)
Գուսարովկա, կարող է վերաբերել՝
Լեգենդ Քորայի մասին
«Լեգենդ Քորայի մասին» (ի սկզբանե «Ավատար. Լեգենդ Քորայի մասին», The Legend of Korra), ամերիկյան անիմացիոն հեռուստասերիալ, ստեղծված Մայքլ Դանթե Դիմարտինոյի և Բրայան Կոնիեցկոյի կողմից, ովքեր նաև հանդիսանում են մուլտֆիլմի պրոդյուսերները։ «Ավատար. Լեգենդ Աանգի մասին» հեռուստասերիալի շարունակություն։
Իրադարձությունները տեղի են ունենում Ավատարի հորինված աշխարհում, որտեղ չորս ազգերի որոշ ներկայացուցիչներ կարողանում են կառավարել ջրի, կրակի, հողի և օդի տարերքներն ու նրանց ենթատեսակներն։ Միայն Ավատարը, պահպանելով չորս տարերքների միջև հավասարակշռությունը, կարող է ունենալ բոլոր տարերքներն կառավարելու հատկություն։ Աանգից հետո ավատարի հաջորդ մարմնացումը դարձավ Քորան՝ մուլտֆիլմի գլխավոր հերոսուհին։
Սերիալն ներառում է արևելաասիական, հարավասիական և արևմտյան մշակույթների տարրեր՝ անիմեի հետ միասին՝ խառնուրդ պատրաստելով ԱՄՆ-ի ավանդական մուլտֆիլմների տարբեր կատեգորիաներից։
Ստեղծում
Հարցազրույց Ավատարի ստեղծողների հետ (Մայքլ Դանթե Դիմարտինո և Բրայան Կոնիեցկո). Բրայան. Երբ Մայքն ու ես ստեղծեցինք Ավատարը, մենք գիտեինք, որ այն ունենալու է վերջ, վերջ հենց այս պատմությանը։ Բայց երբ սերիալն ամբողջ աշխարհից հավաքեց դիտողներ, մենք հասկացանք, որ անկախ մեր ցանկությունից Nickelodeon հեռուստաալիքը շուտով կպատվիրի նոր սերիաներ։ Այդ ժամանակ հենց այդպես էլ եղավ և մենք որոշոցինք պատմել հաջորդ ավատարի՝ Քորայի մասին։
Գուսյատին (այլ կիրառումներ)
Գուսյատին, կարող է վերաբերել՝
Լեգենդ Քորայի մասին
Ստեղծում
Nickelodeon ընկերությունը նոր ծրագիր սկսեց «Լեգենդ Քորայի մասին» անվանմամբ և սկսեց հավաքել անձնակազմ 2010 թվականի մայիսին։ Բայց պաշտոնական հաստատումը եղել է 2010 թվականի հունիսին՝ «Տարերքների տիրակալ» ֆիլմի թողարկումից առաջ։ Comic-Con 2010 Ցուցադրության ժամանակ թողարկվեց պաշտոնական պրեսս-ռելիզը, որում հրապարակվեց, որ նոր մուլտֆիլմը ավելի մեծ տարիքի հանդիսատեսի համար է լինելու։ Այնտեղ նաև ասվեց, որ «Լեգենդ Քորայի մասին»-ը կլինի մինիսերիալ՝ բաղկացած 12 սերիաներից։
2011 թվականի մարտին Nickelodeon ընկերությունը հրապարակեց գլխավոր հերոսուհու՝ Քորայի տեսքը, և հայտարարեց մուլտֆիլմի անվանափոխության մասին՝ «Օդի վերջին կախարդը. Լեգենդ Քորայի մասին» (The Last Airbender: Legend of Korra) ու պրեմիերայի թվականի փոփոխման մասին՝ 2011-2012 թվականներ։ 2011 թվականի մարտի 8-ին սերիալի ստեղծողներ Մայքլ Դանթե Դիմարտինոն և Բրայան Կոնիեցկոն հարցազրույց տվեցին The Wall Street Journal թերթին, որում նրանք պատմեցին Քորայի կերպարի մասին, Ավատարի փոփոխված աշխարհի և այն, որ սերիալը բաղկացած կլինի 26, ոչ թե 12 սերիաներից։ Այդ հարցազրույցում Մայքլ Դանթե Դիմարտինոն հայտարարեց, որ առաջին 12 սերիաների համար արդեն ամբորջովին արված է ձայնագրությունը, դրանք տրված անիմատորներին, իսկ մյուս 14 սերիաներն, ինչպես ասվեց, դեռ ստեղծման գործընթացում էին։
2011 թվականի հուլսիսի վերջին, իսկ ավելի կոնկրետ 21-24 ընկած ժամանակահատվածում, Comic-Con 2011 ցուցադրության ժամանակ ցույց տրվեց մուլտֆիլմի մեկ րոպեանոց թրեյլերը, բացահայտվեցին սյուժետային մանրամասնություններ և մուլտֆիլմի շատ կերպարների երեսներ։ Ինչպես նաև ցուցադրությանը ասվեց, որ 26 սերիաների փոխարեն երկրպագուներն կտեսնեն երկու մինի եթերաշրջան՝ 12 և 14 սերիանանոց։
Աանգ Ավատարի արկածների կրկնությունից խուսափելու համար՝ ստեղծողներն իրադարձությունների վայրը դարձրին մի վայր, որ անվանվում էր Հանրապետական քաղաք, որը մեգապոլիս է դիզելպանկ ոճում և որտեղ ապրում են բոլոր ազգերի ներկայացուցիչներ, կախարդներ և սովորական մարդիկ։ Քանաքի տեսքը վերցված է 1920-ական և 1930-ական թվականների Շանհայից, Հոնկոնգից, Մանհեթենից և Վանկուվեր (քաղաք)ից։ Քորայի և այլ հերոսների վերջնական տեսքն և առաջին թրեյլերն ցուցադրվել են San Diego Comic-Con International ցուցադրության ժամանակ 2011 թվականի հուլիսի 23-ին և 24-ին։ Այդտեղ նաև առաջին անգամ ցուցադրվել է Քորայի հող-պահապանը՝ Նագա անունով շուն-արջը ։ 2012 թվականի ապրիլի 14-ին տեղի ունեցավ ֆիլմի պրեմիերան Nickelodeon ալիքով (առաջին եթերաշրջան)։ Ռուսաստանում ցուցադրությունը սկսվել է 2012 թվականի սեպտեմբերի 2-ին՝ նույն ալիքով։ Երկրորդ եթերաշրջանի պրեմիերան եղել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ին։ Երրորդ եթերաշրջանի պրեմիերան եղել է 2014 թվականի հունիսի 27-ին։ Երրորդ եթերաշրջանի վերջին երկու սերիաներն ցուցադրվել են 2014 թվականի օգոստոսի 22-ին։ Ռուսաստանում երրորդ եթերաշրջանի ցուցադրությունը սկսվել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 1-ից՝ Nickelodeon հեռուստաալիքով։ Չորրորդ եթերաշրջանի պրեմիերան եղել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 3-ին։ Սերիալի վերջին սերիաներն ցուցադրվել են 2014 թվականի դեկտեմբերի 19-ին։
Սյուժե
Ֆիլմի իրադարձությունները տեղի են ունենում Հանրապետական քաղաքում, որը հիմնադրվել էր 70 տարի առաջ՝ Աանգ Ավատարի և կրակի պարոն Զուկոյի կողմից հարյուրամյա պատերազմի ավարտից հետո, որի վերջին դեպքերն ցուցադրվել են «Ավատար. Լեգենդ Աանգի մասին» մուլտֆիլմի ժամանակ։ Այն մտածված է եղել որպես քաղաք, որտեղ մարդիկ, ունակ լինելով կախարդել, և չորս ազգերի սովորական մարդիկ կապրեն ներդաշնակության և խաղաղության մեջ։ Բայց ժամանակի ընթացքում ի հայտ եկան տարբեր խնդիրներ, որոնց հետ բախվեց նոր ավատարը՝ 17- ամյա մի աղջիկ՝ Ջրի հարավային տոհմից՝ Քորա անունով։
Առաջին եթերաշրջան (Առաջին գիրք. Օդ)
Քորան տիրապետում էր ջրի, հողի և կրակի կախարդանքներին և հիմա նրա առաջադրանքն էր տիրապետել օդին։ Այդ հարցում նրան կարող է օգնել Թենզին՝ Աանգի և Կատարայի որդին ։ Քորային և նրա նոր ընկերներին կխանգարեն տարբեր քրեական խմբեր։ Բացի դրանից, նրանք հանդիպում են Հավասարարներին, ովքեր ատում են կախարդներին և տիրապետում էներգիային, որը ազատում է մարդկանց կախարդանքից։ Այդ խմբի գլխավերևում կանգնած է Ամոն անունով գաղտնի մարդը։
Երկրորդ եթերաշրջան (Երկրորդ գիրք. Ոգիներ)
Հավասարարների հեղափոխությունից վեց ամիս անց, Քորան, տիրապետելով բոլոր չորս տարերքներին, էներգիայի կախարդանքին և Ավատարի վիճակում գտնվելով, պետք է իմանա ավելին Ոգիների աշխարհի մասին։ Դրա համար նա թողնում է իր Թենզին ուսուցչին և օգնություն է խնդրում իր հորեղբորից՝ Ունալակից՝ Ջրի Հյուսիսային տոհմի առաջնորդից։ Սակայն Ունալակն ունի իր պլաններն Ավատարի համար, և շուտով Քորան հանդիսանում է Ջրի տոհմերի պատերազմի մասնակից և լույսի ու խավարի մեծագույն դիմակայությունը։