cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Եմոնա
Պատմություն
Գյուղի տարածքում հայտնաբերվել են ամրոցի մնացորդներ։ Կենտրոնական հատվածում վեր է խոյանում միջնադարից պահպանված վանք։ Ամենայն հավանականությամբ այդ վանքում ժամանակին գինի և այլ ոգելից խմիչքներ են եփել և առևտրային նավերի միջոցով մատակարարվել տարբեր շրջանների։
Կան գյուղի շուրջը հյուսված բազմաթիվ լեգենդներ։ Համաձայն դրանցից մեկի՝ Եմոնայի քարանձավներում մինչ օրս կան թաքնված գանձեր։ Հետաքրքիր պատմություն ունի նաև գյուղի մյուս եկեղեցին։ 1847 թվականին մի առևտրական նավ Հունաստանից ժամանել է Եմոնո, սակայն Սև ծովում ենթարկվել է նավաբեկության։ Ողջ մնացած միակ նավաստին, որպես երախտագիտություն գյուղում եկեղեցի է կառուցել։
Օսմանյան ժամանակահատվածում գյուղը եղել է հունաբնակ։ Այն բանից հետո, երբ գյուղը դարձավ Բուլղարիայի մաս, գյուղը վերստին բնակեցվեց բուլղարացիներով։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի գյուղեր Կատեգորիա:Բուրգասի մարզ
Պոժարսկի շրջան
Պոժարսկի շրջան (Пожарский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Պրիմորիեի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1939 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Լուչեգորսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 22670 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 30494 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1,35 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պրիմորիեի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Հենրի Ռեբոռն
Հենրի Ռեբոռն (Henry Raeburn, ), շոտլանդացի նկարիչ։ 1812 թվականից Էդինբուրգի նկարիչների ընկերության պրեզիդենտ, 1822 թվականից՝ պալատական նկարիչ։
Ստեղծել է շոտլանդացի ազնվականների, մշակույթի գործիչների և հասարակ մարդկանց դիմանկարներ, ձգտել է բացահայտել ազգային բնավորության առնականությունը, իր ժողովրդի ինքնատիպ կյանքը։ Աշխատանքներին բնորոշ են ձևերի ընդհանրացվածությունը, ազատ և հյութեղ նկարելակերպը, կոմպոզիցիայի և լուսավորության էֆեկտները «Ջոն և Ռոզմերի Քլարկ ամուսինները զբոսնելիս» (մոտ 1790 թ., Ա․ Բեյթի հավաքածու, Լոնդոն), գնդապետ Ա․ Մակդոննելլ օֆ Գլենգերիի (մոտ 1800-1812 թթ.) Մարգարիտ Ակոտ-Մոնկրիֆի (մոտ 1814 թ.) դիմանկարները, երկուսն էլ՝ Շոտլանդիայի ազգային պատկերասրահ, Էդինբուրգ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1756 ծնունդներ Կատեգորիա:1823 մահեր Կատեգորիա:Շոտլանդացի նկարիչներ
Սպասկի շրջան
Սպասկի շրջան (Спасский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Պրիմորիեի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սպասկ-Դալնիյ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 4140 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 29702 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 7,17 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պրիմորիեի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սեն Ժան լը Վյո (Էն)
Սեն Ժան լը Վյո (Saint-Jean-le-Vieux) կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Պոնսեն կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Նանտուան է։
Կոմունայի կոդը՝ 01363։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 390 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս-արևելք՝ Լիոն քաղաք, 55 կմ է և 23 կմ հարավ-արևելք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կոմունայի հյուսիսային մասում հոսում է Էն գետը։
Կլիմա
Կլիման ցամաքային է ՝ ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1609 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 1030 մարդկանցից 787-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 243-ը `պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 76,4% է, 1999 թվականին՝ 72,6%)։ 787 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 746-ը (411 տղամարդ, 335 կին), գործազուրկ է եղել 41 մարդ (15 տղամարդ և 26 կին)։ 243 պասիվներից 72 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 106-ը՝ թոշակառու, 65 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Աշոտ Ջազոյան
Աշոտ Եղիշի Ջազոյան (Ашот Егишеевич Джазоян, ), խորհրդային, հայ և ռուս լրագրող, վավերագրական ֆիլմի ռեժիսոր, պրոդյուսեր և սցենարիստ։
Կենսագրություն
1986-1990 թվականներին ղեկավարել է Հայաստանի Կենտկոմի մշակույթի բաժնի արվեստի ճյուղը, միաժամանակ եղել է Արմենպրես լրատվական գործակալության (Երևան) տնօրենի տեղակալը։ 1991-1996 թվականներին՝ Ռուսաստանի Արմենպրեսի սեփական թղթակից, Հայաստանի  հեռուստատեսության մոսկովյան թղթակցային կետի վարիչ։
1996 թվականից՝ քարտուղար, 1998 թվականից՝ Լրագրողների միության միջազգային կոնֆեդերացիայի գլխավոր քարտուղար։ 1998 թվականից  ղեկավարում է ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի միջազգային կուրսը։ 2001 թվականից՝ նրա նախաձեռնությամբ ստեղծված Եվրասիա-Մեդիա փորձագիտական-վերլուծական հետազոտությունների կենտրոնի գլխավոր տնօրեն։ 2002 թվականից հեռուստատեսության և ռադիոյի միջազգային ակադեմիայի վարչության համահիմնադիր և համանախագահ։ 2008 թվականի ապրիլի 22-ին ընտրվել է Ռուսաստանի Լրագրողների միության քարտուղար։
2008 թվականից միաժամանակ Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան բարձրագույն դպրոցի հեռուստատեսության ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ ։
Եվրոպայի և Ասիայի լրագրողների մեդիակոնգրեսի նախագահ։
Ուկրաինայի Անվտանգության ծառայությունն արգելել Է Աշոտ Ջազոյանի մուտքը պետության տարածք՝ Ղրիմ կատարած՝ նրա ուղեւորությունների պատճառով։
Ընտանիք
Ամուսնացած է, ունի տղա և աղջիկ։
Ստեղծագործական կյանք
1983-1985 թվականներին Հայաստանի հեռուստատեսության և ռադիոյի մի շարք ամանորյա ծրագրերի և հաղորդումների սցենարիստ, ռեժիսոր, պրոդյուսեր, ստեղծել է նաև գեղարվեստական ֆիլմեր։ Աշոտ Ջազոյանի ֆիլմերը միջազգային փառատոններում և մրցույթներում արժանացել են մրցանակների։
Աշոտ Ջազոյանի «Սիրով Էրմիտաժ» («Эрмитаж с любовью») վավերագրական ֆիլմը Յալթայում՝ «Միասին» («Вместе») ХVI միջազգային հեռուստա-կինոհամաժողովի շրջանակում, «Գաղափարի թարմության և փայլուն ռեժիսորական աշխատանքի համար» արժանացել էր ԱՊՀ մասնակից երկրների Միջխորհրդական վեհաժողովի հատուկ պարգևին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 1-ին աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 2-րդ աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ
Գրանդամ
Գրանդամ (Grandham), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 55 մարդ, բնակչության խտությունը` 9.31 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.91 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 190 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 55 կմ հյուսիս-արևելք, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 55 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 28 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 21-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 7։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,0 %։ 21 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 19 անձ (11 տղամարդ և 8 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (0 տղամարդ և 2 կին)։ 7 անաշխատունակներից 0-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 4-ը` թոշակառուներ, իսկ 3-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Սեն Ժան սյուր Վել
Սեն Ժան սյուր Վել (Saint-Jean-sur-Veyle), կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Պոն դե Վել կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի կոդը՝ 01365։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 350 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս՝ Լիոն քաղաք, 60 կմ է և 25 կմ արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կլիմա
Կլիման ցամաքային է ՝ ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1082 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Հայրենիք (այլ կիրառումներ)
Հայրենիք հասկացությունը կարող է վերաբերել.
Շիկաքար ամրոց
Շիկաքարի բերդ, բերդ Մեծ Հայքի Արցախ նահանգի Մեծ Առանք գավառում, ներկայումս Արցախի Հանրապետության Ասկերանի շրջանի Խրամորթ գյուղից 1.5 կմ արևմուտք, Կարկառ և Խաչեն գետերի միջև։
Հիշատակություն
Բերդի մասին պատմագիտական աղբյուրները միայն կցկտուր տեղեկություններ են հաղորդում։
Վկայակոչելով Քարագլխի հարավ-արևմտյան եզրի գերեզմանատան մի արձանագրաւթյունը, Մ. Բարխուտարյանցը հայտնում է բերդի հիմնադրման և պատկանելության հետ կապված որոշ մանրամասներ։ Նա գրում է.
Շիկաքարին անդրադարձած մի այլ տեղագրող, Ս. Ջալալյանցը, բերդին Չալաղանա անունն է տալիս՝ կապված Չալաղան հարյուրապետ իշխանի անվան հետ, որը մեծ ներդրում ունցեր բերդի պաշտպանությանը կազմակերպելու գործում ։
Շիկաքարի մասին տեղեկություններ են պահպանվել նաև արաբական աղբյուրներում, իսկ ասորական ժամանակագրության մեջ այն ներկայացված է որպես Սահակի բերդ.
Այդուհանդերձ, բերդի մասին ամենավաղ գրավոր հիշատակությունը վերաբերում է 9-րդ դարին։ Դա Մ. Կաղանկատվացու վկայությունն է բերդի պատմական անցյալի հերոսական մի դրվագի կապակցությամբ։ Պատմիչը գրում է.
Պատմություն
18-րդ դարի 20-ական թվականներին հայ ազատագրական շարժման մեջ խոշոր դեր էին խաղում Ղարաբաղի մելիքություններում տեղակայված սխնախները, որոնցից մեկը Շիկաքար-Քարագլուխ բնակավարն էր՝ Խաչենի մելիքության հիմնական կամ մեծ Սխնախը
Բերդի պատմական անցյալի հետ են առնչվում նաև մի քանի ռազմական ընդհարումներ' 19-րդ դարի սկզբի ռուս-պարսկական պատերազմի ժամանակ։
Այդ պատերազմում ռուսական զորքերին մեծ աջակցություն էր ցույց տվել Կուսապատ գյուղից Մելիք Վանի հարյուրապետը, որի խորհրդով 1805 թվականի հունիսին ռուսական զորքերը Կարյագինի հրամանատարությամբ ճիշտ ընտրեցին մարտավայրը՝ Ղարա-Ղաջի Բաբա գերեզմանոցի մոտ (այժմ այն Ասկերանի և Աղդամի միջև՝ Փանահ խանի տոհմական գերեզմանատունը) և իսպառ ոչնչացրին Փիր-ղուլի խանի գերակշռող ուժերին։ Իսկ երբ պարսից զորահրամանատարին օգնության եկավ Աբաս-Միրզափ 30 հազարանոց բանակը, ռուսական զորքերի համար ստեղծելով անելանելի վիճակ, Վանին գիշերը, վտանգելով կյանքը, հասավ Շիկաքար բերդի ստորոտին՝ Խրամորթ գյուղը, հանդիպեց Մելիք Ադամին, Ասրի բեկ Փիրումյանին և ուրիշների՝ լուծելու ռուսական զորքերին օժանդակելու հարցը ։
Նկարագրություն
Շիկաքար բերդը կառուցվել է ծովի մակերևույիթց 1000 մետր բարձրություն ունեցող սարահարթի վրա, իսկ մոտակա հարթավայրերի համեմատությամբ նրա բարձրությունը ավելի քան 500 մետր է։ Բերդի ամբողջ սարահարթը, որն ընդգրկում է մոտ 300 հեկտար տարածություն, ունի կենսական լավ պայմաններ, ջուր, ծաղկազարդ ու դալարագեղ լանջեր, բերրի վարելահողեր, խոտհարքի տեղեր, գեղեցկատես անտառներ։
Վերնամասում սարահարթի արևելյան, հյուսիս-արևելյան, արևմտյան և մասամբ հյուսիսային հատվածները հիմնականում հարթ են։ Սարահարթն արևելքից լեռնային գոգավորությամբ բաժանվում է երեք ճյուղերի, հյուսիսից և հարավից վերջանում է կտրվածքաձև, գրեթե անտառապատ ժայռապատնեշներով, իսկ արևմուտքից հարում է բուսածածկ լեռնալանջերին։ Գրեթե կենտրոնով ձգվում է լայնածավալ, բավականին խոր իջվածքը, որը հասնում է հարավ-արևելյսւն անդնդախոր կիրճին։
Բերդի կառուցողները վարպետորեն են օգտագործել տեղանքի անառիկությունը։ Այն երեք կողմերից շրջապատված է բնական դժվարամատչելի ու անհաղթահարելի վիհահերձ ժայռերով, որտեղ կան հինգ նշանավոր քարանձավներ։
Բերդն օղակող լեռնային գոգավորության առաջին քարանձավը, որը գտնվում է հարավ-արևելյան կողմում, իր չափերով բավականին մեծ է։ Այն թաքստոց լինելով հանդերձ, պարունակում է ջրի հարուստ պաշարներ, որոնցից օգտվել են բերդավանի պաշտպանները։ Կարևոր դեր են կատարել նաև մյուս քարանձավները, որոնք պատերազմական ընդհարումների ժամանակ օգտագործվել են որպես ապահով ապաստարաններ, թաքստոցներ ու կացարաններ։ Դրանք էլ ավելի են մեծացրել բերդի դիմադրողականությունը։
Հաջորդ նշանավոր քարանձավը տեղակայված է վերոհիշյալից մոտ 500 մետր դեպի հյուսիս։ Այն ծառայել է ոչ միայն բնակատեղի ու թաքստոց, այլև պաշտպանական դեր է խաղացել։ Ունի կլորավուն մուտք, որի ամրապնդման նպատակով ձախ դյուրաթափանցելի հատվածում կառուցվել է քառուկիր պատ, որի մնացորդներր պահպանվում են։ Քարանձավը շատ խորն է և դժվարամատչելի։ Երկարությունը ստույգ դժվար է ասել, շարունակվում է մոտ 2 կմ և հասնում մինչև սարահարթի հյուսիս-արևմտյան ժայոը։ Քարանձավի ներսում առկա է մի քանի ջրավազաններ։ Նրանց շրջակայքում հայտնաբերվել են տնային կահկարասի և մի դամբարան, որոնք վկայում են անձավի բնակատեղի լինելու մասին։
Բերդի արևելյան ժայռից բացվող երրորդ քարանձավը ամենադժվարամատչելի անձավներից է, որը հողածածկույթի հողմնահարման հետևանքով գրավել է բարձր դիրք և լիովին դժվարացրել դեպի այն տանող ուղին։
Չորրորդ և հինգերորդ քարանձավները գտնվում են բերդի հյուսիս-արնմտյան և հյուսիսային կողմերում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայկական բերդեր և ամրոցներ (Արցախ) Կատեգորիա:13-րդ դարի հայկական բերդեր և ամրոցներ Կատեգորիա:7-րդ դարի հայկական բերդեր և ամրոցներ Կատեգորիա:Ասկերանի շրջանի շենքեր և կառույցներ
Արամ Ռաֆայելյանց
Արամ Նազարի Ռաֆայելյանց, հայ խորհրդային ավիակոնստրուկտոր։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1953 թ.)։ ԽՄԿԿ անդամ 1920 թվականից։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային (1914-1918 թթ.) և քաղաքացիական (1918-1920 թթ.) պատերազմներին։ Եղել է առաջին հայկական հետախուզական ավիացիոն ջոկատի կոմիսարը (1920-1922 թթ.)։
Գործունեություն
Ավարտել է Ժուկովսկու անվան ինժեներական ակադեմիան (1927 թ.)։ 1932 թվականին նշանակվել է Ա․ Ն․ Ռաֆայելյանց գործարանի տնօրենի տեղակալ (փորձնական ինքնաթիռների սարքավորման գծով), 1933 թվականից՝ Քաղաքացիական օդային նավատորմի պետ, ԳՀԻ-ի փորձնական ինքնաթիռաշինության բաժնի պետի տեղակալ։ 1935 թվականից եղել է Աերոհիդրոդինամիկայի կենտրոնական ինստիւտուտի կոնստրուկտորական բյուրոյի՝ ուղղաձիգ թռիչքի ինքնաթիռների կառուցման գլխավոր կոնստրուկտորը։ 1933 թվականին Պ-5 ռազմական ինքնաթիռի բազայի վրա նախագծել ԷՊՌ-5 մարդատար ինքնաթիռը, որը մինչև 1940-ական թվականների սկիզբը ԽՍՀՄ-ում հիմնական մարդատար ինքնաթիռն էր։ Ստեղծել է Ռաֆ-1 (1925 թ.), Ռաֆ-11 (1937 թ.), ՊՌ-12 (1939 թ.) և այլ մակնիշի ինքնաթիռներ։ 1957 թվականին ստեղծել է աշխարհում առաջին ռեակտիվ ուղղաձիգ թռիչքի ինքնաթիռը։ Հայրենական մեծ պատերազմի (1941-1945 թթ.) տարիներին մեծ աշխատանք է կատարել ռազմական ինքնաթիռների արտադրության և ավիաարդյունաբերության բնագավառում։
Պարգևներ
Կատեգորիա:1887 ծնունդներ Կատեգորիա:1960 մահեր Կատեգորիա:Խորհրդային ավիակոնստրուկտորներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Հայ ավիակոնստրուկտորներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ
Տերնեյի շրջան
Տերնեյի շրջան (Тернейский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Պրիմորիեի երկրամասում։
Մոնտալե (Տոսկանա)
Մոնտալե  (Montale), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Պիստոիայի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 10 532 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 332 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 32 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 51037։ Հեռախոսային կոդ՝ +39 0573։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ռոմելիա Ալարկոն Ֆոլգար
Ռոմելիա Ալարկոն Ֆոլգար (Romelia Alarcón Folgar, ), գվատեմալացի բանաստեղծ, լրագրող և սուֆրաժիստ։ Իր գրվածքներում բազմիցս անդրադարձել է շրջակա միջավայրի և կանանց իրավունքների հարցերին։ Համարվում է Գվատեմալայում 20-րդ դարի ամենահայտնի բանաստեղծներից մեկը։
Կենսագրություն
Ռոմելիա Ալարկոն Ֆոլգարը ծնվել է 1900 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Գվատեմալայի Ալտա Վերապաս շրջանի Կոբան քաղաքում` Մարիա Բարրիոս Նորիգայի և Սալվադոր Ալարկոնի ընտանիքում ։ Ամուսնացել է Դոմինիկո Ֆոլգար Գառիդոյի հետ և ունեցել են 7 երեխա։ Ստեղծագործել սկսել է ամուսնանալուց հետո, և նրա բոլոր ստեղծագործությունները կրում են նրա ամուսնական ազգանունը։ Չունենալով ֆորմալ կրթություն, սակայն ունենալով լավ կապեր արվեստագետների և մտավորականների հետ, Ռոմելիան իրեն դրսևորում է լրագրության բնագավառում, ինչպես նաև հանդես է գալիս որպես բանաստեղծ` դառնալով 20-րդ դարի գվատեմալյան լավագույն բանաստեղծներից մեկը։ 1945 թվականին, ոգեշնչված Անգլիայում, Ֆրանսիայում և ԱՄՆ-ում սուֆրաժիստ կանանց հաջողություններով, Ալարկոնը միանում է Լաուրա Բենդֆելդտին, Մարիա Ալբերտինա Գալվեսին, Կլեմենսիա դե Էռարտեին, Գլորիա Մենենդես Մինային, Ադրիանա դե Պալարեային, Գրասիելա Քուանին և Մագդալենա Սպինոլային` ձևավորելու Comité Pro-Ciudadanía` հանուն Գվատեմալայի կանանց ընտրական իրավունքի պայքարելու համար։
Ալարկոն Ֆոլգարը ռադիոյում աշխատել է որպես լրագրող, երբեմն աշխատել է նաև թերթերում, տպագրվել է նաև ամսագրերում։ Հիմնադրել է Revista Minuto և որպես Revista Pan-Americana խմբագիր` ճանապարհորդել է տարբեր երկրներում։ Կենդանության օրոք նա տպագրել է 13 գիրք, իսկ մահից հետո նրա դուստրերից մեկը տպագրել է մոր ևս երկու գրքեր։ Ալարկոն Ֆոլգարը բանաստեղծություններ սկսել է տպագրել 1938 թվականից` Llamaradas (Բոց) վերնագրով։ Այս ստեղծագործությունում նա խոսում է որպես վաղ շրջակա միջավայրի և բնության պահպանման պարտավորության մասին, որպես մեստիզո բնակչության պաշտպանության միջոց։ Ի տարբերություն վերջին բանաստեղծությունների, որոնք հայտնի են իրենց սոցիալական մեկնաբանությամբ, Llamarades հավաքածուն միավորում է մեծ Մայա ծառի պաշտպանության հիմնական թեման։ Նրա վաղ գործերից մի քանիսը կենտրոնանում են ներքին թեմաների վրա, մյուս ստեղծագործություններում քննարկվում է ստեղծագործելու պայքարը։ Հետագա աշխատանքներում նա չի ընդունում  հասարակության մեջ կնոջ դիրքը. նրանցում առկա է ազատության պակաս ։
Ալարկոն Ֆոլգարը մահացել է 1971 թվականի հուլիսի 19-ին։ Թաղված է Գվատեմալա քաղաքի գլխավոր գերեզմանատանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գվատեմալացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գվատեմալացի լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ
Գրանպրե (Արդենների գավառ)
Բնակչությունը 2012 թվականի դրությամբ կազմում է 589 մարդ, բնակչության խտությունը` 13.85 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 42.54 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 195 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 60 կմ հյուսիս-արևելք, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 50 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 300 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 224-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 76։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,7 %։ 224 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 209 անձ (134 տղամարդ և 75 կին)։ Գործազուրկ են եղել 15 անձ (7 տղամարդ և 8 կին)։ 76 անաշխատունակներից 16-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 26-ը` թոշակառուներ, իսկ 34-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Օրջա
Օրջա (ორჯა), հայաբնակ գյուղ Ջավախքում, Վրաստանի Սամցխե-Ջավախք մարզի Ախալքալաքի շրջանում, Ախալքալաք քաղաքից 5 կմ հյուսիս, Փարվանա (Թափարվան) գետի աջափնյակում, Արագովա (Օրջա) վտակի ափին։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 1680 մ բարձրության վրա:
Բնակչությունը
Բնակիչները զբաղվում են անասնապահությամբ և հողագործությամբ։
Պատմությունը
Օրջայում պահպանվել է եկեղեցի (XIX դար)։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ախալքալաքի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Վրաստանի հայաբնակ գյուղեր
Կասկո Վիեխո (Պանամա)
Կասկո Վիեխո (Casco Viejo, Հին թաղամաս, հայտնի է նաև որպես անտիկ թաղամաս կամ Սան Ֆելիպե), Պանամա քաղաքի պատմական շրջանը։ Կառուցվել և բնակեցվել է 1673 թվականին։ Այն կառուցվել է 1671 թվականին Պանամա քաղաքի բնօրինակ Պանամա Վիեխոյի 1671 թվականի ավերումից հետո, երբ ծովահենները հարձակվեցին քաղաքի վրա։ 1997 թվականից այն ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում ։
Պատմություն
Պանամա քաղաքը հիմնադրվել է 1519 թվականի օգոստոսի 15-ին և գոյատևել է հարյուր հիսուներկու տարի։ 1671 թվականի հունվարին նահանգապետ Խուան Պերես դե Գուսմանը այն հրդեհել է նախքան ծովահեն Անրի Մորգանի հարձակումն ու թալանը։ 1672 թվականին Անտոնիո Ֆերնանդես դե Կորդոբան նախաձեռնել է նոր քաղաքի կառուցումը, որը հիմնվել է 1673 թվականի հունվարի 21-ին։ Այս քաղաքը կառուցվել է թերակղզում` ամբողջովին առանձնացած ծովով և պատերի պաշտպանական համակարգով ։ Այսօր այս վայրը պահպանում է Պանամա ժամանակակից քաղաքի առաջին հաստատություններն ու շենքերը ։ Այն հայտնի է որպես «Կասկո վիեխո» (հին քաղաք) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պանամայի պատմություն Կատեգորիա:ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգություն
Օլգայի շրջան
Օլգայի շրջան (Ольгинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Պրիմորիեի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Օլգա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 6415,98 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 10380 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1,62 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պրիմորիեի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Մոն Ռուայալի խաչ
Պատմությունբ
Մոնրեալի հիմնադիր Պոլ Շոմեդի դե Մեզոնյովը 1643 թվականին լեռան վրա տեղադրել է առաջին խաչը՝ այդպիսով կատարելով իր խոստումը Մարիամ Աստվածածնին, որպեսզի վերջ տա աղետալի ջրհեղեղին ։
Լուսավորված ժամանակակից պողպատե 31,4 մետր բարձրությամբ և 26 տոննա քաշով խաչը տեղադրվել է 1924 թվականին Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ ընկերության կողմից և քաղաքին է հանձնվել 1929 թվականին։ Չնայած քաղաքային իշխանությունները խաչի պահպանման և շահագործման պարտավորությունը ստանձնել են այդ ժամանակից ի վեր, մինչև 2004 թվականին գործարքին աջակցող փաստաթղթեր չկային։
Կատարված աշխատանքների ընթացքում բարելավվել է վայրի հասանելիությունը, այգում տեղադրվել են նոր հարմարություններ։ Վերանորոգման ծախսերը կազմել են 2 միլիոն դոլար, որը վճարել է Քաղաքային խորհուրդը և Մշակույթի, հեռահաղորդակցության և կանանց կարգավիճակի նախարարությունը ։
Խաչը պատրաստված է պողպատից և բաղկացած է 1830 կտորից, որոնք միացվում է 26 տոննա կշռող 6000 դուրգամերով։ Խաչն ունի 31,4 մետր բարձրություն, թևքային հատվածի բացվածքը 11 մետր է և գտնվում է Սուրբ Լավրենտիոս գետի բարձրությունից 252 մ բարձրության վրա։ Վերջին վերանորոգման արդյունքում այն լուսավորվել է 158 18-լուսադիոդային լամպերով ։
Խաչը սովորաբար լուսավորվում է սպիտակ, իսկ նոր լուսադիոդային համակարգը թույլ է տալիս այն լինել ցանկացած գույնի, այդ թվում ավանդաբար օգտագործվող մանուշակագույնը` նոր Պապի մահվան և ընտրության ընթացքում ։ Մոնրեալի հռոմեական կաթոլիկ արքեպիսկոպոսարանն այն մարմինն է, որը պատասխանատու է տեղեկացնելու Պապի մահվան մասին ։ Նախքան օպտիկամանրաթելային լուսավորության տեղադրումը, մանուշակագույն լուսավորությունը կատարվեց` բոլոր լամպերը փոխելու միջոցով։ Այն այժմ վերահսկվում է համակարգչի կողմից։ Տարբեր առիթներով խաչը կարմիր է դարձել ՁԻԱՀ-ի իրազեկման և կապույտ Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի օրվա համար։ Հռոմի Պապ Բենեդիկտոս XVI-ի հրաժարականը երկընտրանքի առջև կանգնեցրեց՝ ինչպես լուսավորել խաչը։ Այնուհետև հայտարարվեց, որ 2013 թվականի մարտի 13-ին Հռոմի պապ Ֆրանցիսկոսի ընտրությանը նախորդող ժամանակահատվածում խաչը կդառնա սպիտակ ։
2009 թվականի մարտի 28-ին խաչի լուսավորությունը մեկ ժամով անջատվել է «Երկրագնդի ժամը» նշելու համար ։
Ժամանակի պարկուճ
Խաչի կողքին տեղադրված հուշատախտակը նշվում է 1992 թվականին Մոնրեալի 350-ամյակի տոնակատարության ժամանակ թաղված ժամանակի պարկուճի մասին։ Այն պարունակում է 12000 երեխաների ուղերձներն ու նկարները, որոնք ներկայացնում են քաղաքի տեսլականը 2142 թվականին՝ պարկուճի բացման տարում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կանադայի հուշարձաններ Կատեգորիա:Մոնրեալի պատմություն
Ստյուարտ Լիթլ 3։ Բնության կանչը
Ստյուարտ Լիթլ 3։ Բնության կանչը (Stuart Little 3: Call of the Wild), 2005 թվականի համակարգչային մուլտֆիլմ, Ստյուարտ Լիթլ և Ստյուարտ Լիթլ 2 ֆիլմերի շարունակությունը։
Սյուժե
Լիթլների ընտանիքն ուղևորվում է զարմանահրաշ ճամփորդության։ Ջորջը և Ստյուարտը դառնում են սկաուտներ, բայց Ստյուարտն անընդհատ ձախողվում է։ Անտառում նա ծանոթանում է սկունս Ռիկոյի հետ, որը հմուտ ստախոս էր։ Բայց Ստյուարտին վտանգ էր սպառնում. անտառում ապրում էր մի անհայտ գիշատիչ, որին կոչում էին «գազան» և որի մասին լեգենդներ էին պատմվում։ Շուտով պարզվում է, որ գազանը սովորական պումա է։ Նա գողանում է Ձյունիկին, որին խաբել էր Ռիկոն և Ստյուարտը գնում է նրան փրկելու։ Ռիկոն հասկանում է իր սխալը և գնում է նրա ետևից։ Սկզբում Ստյուարտը փրկում է Ձյունիկին և նույնիսկ ջրվեժի մեջ է գցում պումային, բայց նա դուրս է գալիս և հետևում է նրանց։ Վերջինս ցանկանում է ուտել Ստյուարտին, բայց Ռիկոն փրկում է նրան։ Կենդանիներին հաջողվում է պումային գցել թակարդի մեջ։ Գալիս են Լիթլները և մյուս սկաուտները և պումային ուղարկում են կենդանաբանական այգի։ Իսկ Ստյուարտը դառնում է լավագույն սկաուտներից մեկը։
Մաքս Ռեգեր
Կենսագրություն
1890-1893 թվականներին կոմպոզիցիա է պարապել Հ. Ռիմանի մոտ։ Դասավանդել է Մյունխենում (1905 թվականից, երգեհոն և կոմպոզիցիա), Լայպցիգում (1907-1916, կոմպոզիցիա), Մայնինգենում ղեկավարել պալատական կապելլան (1911-1914)։ Ստեղծագործել է բոլոր ժանրերում, բացի երաժշտական-բեմականից։ Ռեգերի ոճը ձևավորվել է, գլխավորապես, Բախի (որին ձոնել է «Բախի հիշատակին» երգեհոնային սյուիտը, 1894-1895), Բրամսի երաժշտության, նաև Վագների հարմոնիայի ազդեցությամբ։ Ժանրերի և ձևերի ընտրության (հնագույն սյուիտ, պրելյուդ և ֆուգա, կոնչերտո գրոսսո), պոլիֆոնիկ մտածողության գերակշռության մեջ արտահայտվել են Ռեգերի նեոկլասիցիստական միտումները, հատկապես վերջին երկերում՝ Կոնցերտ նվագախմբի համար հնագույն ոճով (1912), Մոցարտի թեմայով վարիացիաներ և ֆուգա նվագախմբի համար (1914)։ Ռեգերի ստեղծագործությունը յուրատիպ կապող օղակ է արևմտաեվրոպական ուշ ռոմանտիզմի և 20-րդ դարի կլասիցիստական հոսանքների միջև։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Գերմանացի երգեհոնահարներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Գերմանացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Գերմանացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Գերմանացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Գերմանացի երաժշտագետներ Կատեգորիա:Գերմանացի մանկավարժներ
Համլետ Մաթևոսյան
Համլետ Շմավոնի Մաթևոսյան, Հայաստանի Հանրապետության ներքին գործերի նախարարության Ճգնաժամային կառավարման պետական ակադեմիայի հիմնադիր, փ/ծ գեներալ-մայոր, ռազմագիտության դոցենտ, ՌԴ մանկավարժական և սոցիալական գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ։
Աշխատանքային գործունեություն
1974 -1978 թվականներին Ատոմային էներգետիկայի գիտաարտադրական միավորման Երևանի մասնաճյուղում եղել է ինժեներ, 1978 -1980 թվականներին՝ Հայաստանի թեթև արդյունաբերության նախարարության հաշվողական կենտրոնում բաժնի վարիչ, 1980 - 1981 թվականներին՝ Մոսկվայի ինժեներաշինարարական ինստիտուտի Երևանի մասնաճյուղի լաբորատորիայի վարիչ, 1981 - 1983 թվականներին՝ ուսումնական բաժնի պետ, 1983 - 1992 թվականներին՝ ուսումնական գծով տնօրենի տեղակալ,1992-2023 թվականներին՝ Հայաստանի Հանրապետության արտակարգ իրավիճակների նախարարության Ճգնաժամային կառավարման պետական ակադեմիայի ռեկտոր ։
Գիտական գործունեություն
Գիտական գործունեությամբ զբաղվում է 1974 թվականից։ Ողջ գիտական գործունեությունն ուղղված է եղել կառավարման պրոբլեմների և աղետների ռիսկերի նվազեցման խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գիտական գործունեության ընթացքում հետազոտել է դիստանցիոն կառավարման համակարգերի, տնտեսական օբյեկտների կառավարման գործունեության կայունության բարձրացման, իսկ հետագայում ճգնաժամային կառավարման պրոբլեմներ։ Համահեղինակ է 3 գիտական հաշվետվությունների և թվով 3 օրենքների։ Հեղինակ է ավելի քան 190 գիտամեթոդական աշխատությունների։ Այդ թվում համահեղինակ է՝ Հեղինակ է՝
Համահեղինակ է՝
Գործունեություն միջազգային համագործակցության բնագավառում
Մասնակցել է բազմաթիվ միջազգային գիտական և գիտա-գործնական կոնֆերանսների՝ Ռուսաստանում (1984, 1986, 1988, 2016, 2018), Ուկրաինայում (Կիև, 1985), Իտալիայում (1995), Եգիպտոսում (Կահիրե 1996), Հայաստանում (1996, 1997, 1998, 2000, 2003-2018), Ֆրանսիայում (Փարիզ, 1997), Հունգարիայում (Բալատոնֆորվար, 1998), Բելգիայում, (Բրյուսել, 2000), Շվեդիայում (Շովդա, 2000), ԱՄՆ-ում (Վաշինգտոն, 2002), Ղրղզստանում (2010) Շվեյցարիայում (2006, 2010, 2013), Թուրքիայում (2011, 2013), Ղազախստանում (2013, 2014) և այլն։
Գիտական զեկուցումներով հանդես է եկել՝ Ռուսաստանի Դաշնությունում, Ֆրանսիայում, Հունգարիայում, Շվեդիայում, Բելգիայում, Շվեյցարիայում, Ճապոնիայում, Չինաստանում, Թուրքիայում, Ղրղզստանում, Ղազախստանում, Հայաստանում։ Նրա ղեկավարությամբ Ճգնաժամային կառավարման ինստիտուտը իրականացրել է միջազգային ծրագրեր ՄԱԿ-ի, Կարմիր Խաչի և Կարմիր մահիկի միջազգային ֆեդերացիայի, ՆԱՏՕ-ի PFP ծրագրի հետ և Իտալիայի, Գերմանիայի Դաշնության, Շվեդիայի, Ֆրանսիայի, Շվեյցարիայի, ԱՄՆ-ի, Էստոնիայի համապատասխան կառույցների հետ։
Կազմակերպական գործունեություն
Հանդիսանում է՝
Պոեզիա
Ունի հրատարակված բանաստեղծություններ 4 գրական լրագրերում, «Կամուրջներ» ալմանախում, բանաստեղծությունների 7 ժողովածու և մանկական ուսուցողական բանաստեղծությունների 13 ժողովածու։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարտական ծառայության մեդալակիրներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայ գեներալ-մայորներ Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ
Ռեակտիվային թղթեր
Ռեակտիվային թղթեր, քիմիական ինդիկատորների լուծույթով ներծծված ֆիլտրի թղթեր։ Օգտագործվում են լուծույթներում ջրածնային ցուցիչի (pH) որոշման, ինչպես նաև գազերում որոշ նյութերի արագ հայտնաբերման նպատակով։ Առավել հայտնի է լակմուսի թուղթը, որը թթու միջավայրում դառնում է կարմիր, հիմնայինում՝ կապույտ, չեզոքում՝ մանուշակագույն։ Կիրառվում են նաև օսլային, յոդօսլային և այլն ռեակտիվային թղթեր։
Ագուձերա
Ագուձերա (აგუძერა), գյուղ Աբխազիայի Գուլրիփշի շրջանում, Գուլրիփշից 2 կմ հյուսիս, ներկայումս մտնում է Գուլրիփշ քաղաքատիպ ավանի կազմի մեջ։
Բնակչություն
Բնակիչներն զբաղվում էին ծխախոտի, եգիպտացորենի, բանջարբոստանային ու ցիտրուսային կուլտուրաների մշակությամբ, պտղաբուծությամբ, անասնապահությամբ և մեղվաբուծությամբ։ Ագուձերայում կա միջնակարգ դպրոց, գրադարան, հիվանդանոց և հանգստյան տուն։ Այնտեղ է գտնվում Սուխումի ֆիզիկա-տեխնիկական ինստիտուտը, որը հիմնադրվել է 1950 թվականին։
XX դարի սկզբին կառուցվել են առողջարաններ, իսկ 1970-ական թվականներին կառուցվել է Լիտերատուրնայա գազետա («Գրական թերթ») պարբերականի ստեղծագործական տունը, որտեղ հանգստանում էին ԽՍՀՄ արվեստի և գրականության բազում ներկայացուցիչներ` նկարիչներ, գրողներ, բանաստեղծներ, դերասաններ և կոմպոզիտորներ ։ Ագուձերայում ամառանոցներ ունեին Կոնստանտին Սիմոնովը, Գեորգի Գուլիան, Եվգենի Եվտուշենկոն, Նոդար Դումբաձեն և այլք  ։
Հայերը Ագուձերայում ապրում են 1903 թվականից և եկել են Ծեբելդայից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր
Kansas (խումբ)
Kansas, ամերիկյան պրոգրեսիվ, հարդ ռոք խումբը ստեղծվել է 1970 թվականին Կանզաս նահանգի Տոպիկա քաղաքում և ռոքի պատմության մեջ մտել է, որպես «մարզադաշտային ռոքի» առաջին և առաջատար խմբերից մեկը։
Պատմություն
Kansas խմբի անդամները լքում են խումբը, երբ 1969 թվականին կիթառահար Կերրի Լիվգրենը հավաքեց The Reasons Why խումբը, որի կազմի մեջ մտան վոկալիստ Լինն Մերեդիտը, ստեղնահարներ Դոն Մոտրյոն և Դեն Ռայթը։ 1970 թվականին խումբը համալրվեց բաս կիթառահար Սքոթ Կեսլերով, հարվածող Զիկ Լոուով, որին հետագայում փոխարինեց Բրեդ Շուլցը, իսկ խումբը վերանվանվեց Saratoga։ Նույն թվականին նրանք կրկին փոխելով խմբի անունը Kansas-ով վերամիավորվում են White Clover խմբի հետ։ Այժմ խմբի կազմին ավելանում են նաև բաս կիթառահար Դեյվ Խոուպը, հարվածող Ֆիլ Էխարտը և դասական կրթություն ստացած ջութակահար Ռոբբի Ստեյնխարդը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռոք խմբեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոք խմբեր Կատեգորիա:1973 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Սուրբ Աստվածածնի ծննդյան եկեղեցի (այլ կիրառումներ)
Սուրբ Աստվածածնի ծննդյան եկեղեցի անունով հայտնի են հետևյալ տաճարները Ռուսաստանում.
Կարապենի
Կարապենի ՝ դա մահոգոնիա, Meliaceae, ընտանիքի ծաղկուն բույսերի ցեղատեսակ է։ Սրանք 30 մետր բարձրությամբ ծառեր են, տարածված արևադարձային Հարավային Ամերիկայում, Կենտրոնական Ամերիկայում, և Աֆրիկայում։
Բազմազանությունը և տարածվածությունը
Այս ցեղի տեսակները ցանկում դեռ քննարկման փուլում են։ Ընդհանրապես ճանաչված տեսակներ են՝
Առաջարկվող այլ տեսակներ.
Բնափայտը
Կարապենու փայտից պատրաստում են կահույք, տախտակներ և կայմեր։ Կարապենի procera D.C և Կարապենի Trichila Procera շատ հայտնի են իրենց գեղեցկության շնորհիվ։ Արևելյան Հնդկաստանի Moluccensis Lamk. (Xylocarpus obovatum Juss) կարապենու կեղևը շատ դառն է։
Կարապին
Կարապին կամ Touloucounine (Eugène Caventou) ՝ դա շատ կայուն բյուրեղացվածության չենթարկվող ռեզինոիդային էլեմենտ է, որը ստացվում է Ֆրանսիական Գվիանայի կարապենուց։ Կարապինը չի լուծվում ջրում, բևեկնախեժում (սկիպիդար), լուծվում է ալկոհոլում և քլորոֆորում, չեզոք է գունավոր ռեակտիվների նկատմամբ։
Օգտագործումը
Այդ ծառի փայտանյութը շատ կարևոր է, իսկ ձեթը ստացվում է սերմերից։ Andiroba անունը ծագում է Նեենգատու նհանդի (Nheengatu nhandi rob) լեզվից, որը նշանակում է «դառը յուղ»։
Carapa guianensis- ից ստացվում է neem oil-ին նմանվող յուղ։
Neem ձեթը ստացվում է Նիմ կամ Նիիմ կամ էլ Ազադիրախթա հնդկական ծառատեսակից (Azadirachta indica): Ձեթը, որը պարունակվում է կարապենու միջուկում՝ բաց դեղնավուն է և չափազանց դառն է։ 25 °C-ից ցածր ջերմաստիճանում այն պնդանում է, նմանվելով վացելինի կամ նավթային ժելեի։ Յուղը պարունակում է օլեին, պալմիթին և գլիցերին։
Կարապենու յուղը Ամազոնիայում ամենատարածված վաճառվող բժշկական յուղերից մեկն է։
Այն նաև օգտագործվում է մոծակների դեմ.պատրաստելով / ձևավորելով գնդիկներ, որոնք այրում են կամ պարզապես խառնելով աննատտոի հետ (Bixa orellana), ստանում են մածուկանման զանգված, որը և քսում են մաշկին ։
Աննատտո – դա նարնջագույն-կարմիր համեմունք է և սննդի ներկանյութ, որը ստանում են Ախիոտե ծառից (Bixa orellana): Կարապենու յուղը ստանում են բաց շագանակագույն սերմերից, որոնք հավաքվում են լողափերից կամ գետերից, որտեղ նրանք լողում են ծառից վայր ընկնելուց հետո։
Խոսե Անտոնիո Գարսա
Խոսե Անտոնիո Գարսա ի Օչոա (José Antonio Garza y Ochoa), մի շարք աղբյուրներում՝ Խոսե Անտոնիո Գարսիա (José Antonio Garcia), 1980-1990-ականների մեքսիկացի ֆուտբոլային մրցավար։ Մարզական կարիերայից հետո աշխատում է որպես իրավաբան։
ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի շրջանակներում վարել է 1 հանդիպում՝ 1991 թ. խաղարկությունում «-» (2-1)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մրցավարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մեքսիկացի ֆուտբոլային մրցավարներ
Coffee Lake
Coffee Lake — Intel Core պրոցեսորների ութերորդ սերնդի միկրոճարտարապետության կոդային անունը, որը հանդիսանում է Core միկրոճարտարապետության աննշան փոփոխութունը։ Ճարտարապետության հիմնական տարբերությունն է միջուկների քանակի ավելացումը մինչև վեց սեղանադիր (Coffee Lake-S) և բջջային (Coffee Lake-H) տարբերակների պրոցեսորներում:Ջերմային փաթեթը (TDP) սեղանադիր պրոցեսորների համար կկազմի 95 Վտ, բջջայինի համար՝ մինչև 45 Վտ, իսկ "ույտրաբուկային" կատեգորիայի՝ Coffee Lake-U՝ 28 Վտ ։ Բջջային տարբերակները կունենան ներկառուցված գրաֆիկա՝ GT3e eDRAM-ի հետ և DP 1.2 HDMI և 2.0 HDCP 2.2. աջակցությունը։ Սպասվում է, որ Coffee Lake պրոցեսորների արտադրողականությունը Kaby Lake-ի համեմատ կավելանա 15 տոկոսով ։
Իրենա Շևինսկա
Իրենա Շևինսկա (Irena Szewińska, հանդես է եկել օրիորդական ազգանունով՝ Կիրշենշտեյն, հետագայում՝ կրկնակի ազգանունով՝ Կիրշենշտեյն-Շևինսկա (Szewińska-Kirszenstein), ), լեհ թեթև ատլետ, ով հանդես է գալիս սպրինտ մարզաձևում՝ երկար և կարճ վազքատարածություններում, և հեռացատկում։ Օլիմպիական խաղերի եռակի չեմպիոն է և Եվրոպայի հնգակի չեմպիոն։ Չորս անգամ ճանաչվել է Լեհաստանի լավագույն մարզիկ (տղամարդկանց և կանանց մեջ) - 1965, 1966, 1974, 1976։ Երկու տասնամյակից ավելի եղել է աշխարհի լավագույն մարզիկների շարքում     ։
Coffee Lake
Intel ընկերությունը խոստանում է, Coffee Lake պրոցեսորների արտադրողականության 30 տոկոս աճ, SYSmark 2014 թեստում Skylake U-սերիաի համեմատ 15 Վտ TDP-ով:Չիպերը նախատեսվում են թողարկվել 2017 թվականի երկրորդ կեսին։ Coffee Lake Պրոցեսորները կօգտագործվեն չիպսեթների 300-րդ շարքի հետ ։
Իրենա Շևինսկա
Կենսագրություն
Իրենա Շևինսկան ծնվել է 1946 թվականի մայիսի 24-ին Լենինգրադում՝ հրեական ընտանիքում   ։ Նրա հայրն այդտեղ սովորելու էր եկել Վարշավայից, մայրը՝ Կիևից, 1947 թվականին նրանք ընտանիքով տեղափոխվել են Վարշավա ։
Coffee Lake
Չիպերը նախատեսվում են թողարկվել 2017 թվականի երկրորդ կեսին ։ Coffee Lake Պրոցեսորները կօգտագործվեն 300-րդ շարքի չիպսեթների հետ ։
Իրենա Շևինսկա
Կենսագրություն
1967 թվականին Իրենա Շևինսկան ամուսնացել է իր մարզչի՝ Յանուշ Շևինսկու հետ։ Նրան ունեն երկու որդի ։
Coffee Lake
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:X86
Իրենա Շևինսկա
Կենսագրություն
1970 թվականին Իրենա Շևինսկան ավարտել է Վարշավայի համալսարանը՝ ստանալով տնտեսագիտության մագիստրոսի կոչում ։
Մարզական կարիերա
1964 թվականից մինչև 1980 թվականը Իրենա Շևինսկան մասնակցել է հինգ Օլիմպիական խաղերի և արժանացել յոթ մեդալների, այդ թվում՝ երեք ոսկե մեդալի։ Նա սահմանել է աշխարհի վեց ռեկորդ և դարձել միակ ատլետը (տղամարդկանց և կանանց շարքում), որ աշխարհի ռեկորդ է սահմանել 100 մ, 200 մ և 400 մ վազքատարածություններում։ Եվրոպայի առաջնություններում Իրենա Շևինսկան վաստակել է 10 մեդալ։ 1965-1979 թվականներին Լեհաստանի ազգային մրցություններում նա արժանացել է 26 մրցանակի և սահմանել 38 ռեկորդ 100-400 մետր վազքատարածություններում ու հեռացատկում ։
1964 թվականին Տոկիոյում առաջին անգամ մասնակցելով Օլիմպիական խաղերին՝ Իրենա Շևինսկան արծաթե մեդալների է արժանացել հեռացատմում և 200 մետր վազքատարածությունում, ինչպես նաև առաջին տեղն է գրավել 4×100 փոխանցավազքում։ 1966 թվականի Եվրոպայի առաջնությունում նա վաստակել է երեք ոսկե մեդալ՝ 200 մետր վազքատարածությունում, հեռացատկում ու 4×100 մետր փոխանցավազքում, իսկ 100 մետր վազքատարածությունում արժանացել է արծաթե մեդալի։
1974 թվականին Իրենա Շևինսկան դարձել է առաջին կինը, որ 400 մետր վազքատարածությունն անցել է 50 վայրկյանից քիչ ժամանակում։ Նույն թվականին նա սահմանել է աշխարհի ռեկորդ՝ 200 մետր վազքատարածությունն անցնելով 22.21 վայրկյանում։ Այդ տարի Հռոմում անցկացվող Եվրոպայի առաջնությունում նա ոսկե մեդալների է արժանացել 100 և 200 մետր վազքատարածություններում, իսկ 4×100 մետր փոխանցավազքում նվաճել է բրոնզե մեդալ։
Իր վերջին օլիմպիական մեդալը Իրենա Շևինսկան վաստակել է 1978 թվականին Մոնրեալում անցկացված Օլիպիական խաղերի ժամանակ՝ առաջին տեղը գրավելով 400 մետր վազքատարածությունում։ Իսկ Եվրոպայի առաջնությանը նա վերջին անգամ մասնակցել է 1978 թվականին 32 տարեկան հասակում և բրոնզե մեդալներ է նվաճել 400 մետր վազքատարածությունում և 4×400 մետր փոխանցավազքում։
1998 թվականին նա դարձել է Օլիմպիական միջազգային կոմիտեի անդամ, իսկ 2004 թվականին՝ Լեհաստանի ատլետիկայի ֆեդերացիայի նախագահ։ 2005 թվականի օգոստոսի 3-ին նա ընտրվել է Ատլետիկայի ֆեդերացիաների միջազգային միության խորհրդի անդամ։
Իրենա Շևինսկան ընդգրկվել է Հրեա մարզիկների միջազգային Փառքի սրահում և Ատլետիկայի ֆեդերացիաների միջազգային միության փառքի սրահում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ թեթև ատլետներ Կատեգորիա:Լեհ օլիմպիական չեմպիոններ
Պիևե ա Նիևոլե
Պիևե ա Նիևոլե  (Pieve a Nievole), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Պիստոիայի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 9602 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 755 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 13 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 51018։ Հեռախոսային կոդ՝ +39 0572։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Օկտյաբրսկի շրջան (Պրիմորիեի երկրամաս)
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Պոկրովկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1700 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 29110 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 17,12 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պրիմորիեի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Պոսերդա (գետ)
Պոսերդա (Посерда), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Դուբովոե գետի ափում։ Գետի երկարությունը 20 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կլյազմա գետն է։ Գետի ենթաավազանը Օկի և Մոկշա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Երևան Մոլ
Երևան Մոլ, առևտրի և զվարճանքի բազմաֆունկցիոնալ կենտրոն Երևանում։ Բացվել է 2014 թ. փետրվարի 20-ին։
Երևան Մոլի ընդհանուր տարածքը կազմում է 59.900 քմ։ Երևան մոլը «Գալաքսի» ընկերությունների խմբի մաս է, հոլդինգային ընկերության միավորներից մեկը ։
Պատմություն
Գտնվում է Շենգավիթ վարչական շրջանում, զբաղեցնում է Արշակունյաց փողոցի 34/3 տարածքը։ Բացվել է 2014 թվականի փետրվարի 20-ին։
«Երևան Մոլի» կառուցումը Հայաստանի խոշորագույն նախագծերից է, մեկնարկել է 2010 թվականից։ «Երևան Մոլի» ճարտարապետական նախագծերը մշակել և իրականացրել է «Բրոդվեյ Մալյան» կազմակերպության «Արխանգել» ճարտարապետական ընկերությունը։ Բացման արարողությանը մասնակցել է Հայաստանի նախկին նախագահ Սերժ Սարգսյանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի առևտրի կենտրոններ Կատեգորիա:2010 հիմնադրված առևտրի կենտրոններ Կատեգորիա:2010 հիմնադրումներ Երևանում Կատեգորիա:Երևանի շենքեր և կառույցներ
Էստոնկա
Բնակչությունը
1959 թվականի տվյալներով գյուղում ապրում էր 1092 մարդ, հիմնականում հայեր և ռուսներ, իսկ 1989 թվականին, գյուղն ուներ 1279 բնակիչ , հիմնականում կրկին հայեր և ռուսներ։
Գյուղում կար հայկական տարրական և ռուսական ութամյա դպրոցներ, ակումբ, բուժկայան, մանկամսուր, սղոցարան և էլեկտրաաղաց։
Գյուղը հիմնադրել են էստոնացիները` 1882 թվականին։ Հայերը եկել են Տրապիզոնի շրջակա գյուղերից` 1897 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր
Քվենոբանի
Քվենոբանի (Բագադա, վրաց.` ქვენობანი), հայաբնակ գյուղ Աբխազիայի Գուլրիփշի շրջանում, Գուլրիփշից 40 կմ հյուսիս-արևելք։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 225 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
1959 թվականին գյուղն ուներ 103 բնակիչ, հիմնականում հայեր, իսկ 1989 թվականի տվյալներով, գյուղում բնակվում էր 110 մարդ , կրկին հայեր։
Բնակիչներն զբաղվում են եգիպտացորենի, ծխախոտի մշակությամբ, այգեգործությամբ, անասնապահությամբ և մեղվաբուծությամբ։ Գյուղն ուներ հայկական ութամյա դպրոց և բուժկայան։
Հիմնադրել են Տրապիզոնի և Սամսունի շրջակայքի գյուղերից եկած հայերը` 1897 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր
Don’t Tell Me (այլ կիրառումներ)
Don't Tell Me, կարող է վերաբերել՝
Գեորգ Կոլբե
Գեորգ Կոլբե (Georg Kolbe, ), գերմանացի քանդակագործ։ Կոլբե անունն է կրում Բեռլինի նկարիչների միության շնորհած մրցանակը։
Կենսագրություն
Գեորգ Կոլբեն նկարիչ-բեմանկարիչ Թեոդոր Էմիլ Կոլբեի և նրա կնոջ՝ Կարոլինա Էռնեստինա Կրապեսի ութ երեխաներից չորրորդն է։ Գեորգի պապը՝ Գոթֆրիդ Կոլբեն, եղել է ժամագործ և երաժիշտ։ Ավագ եղբայրը՝ Ռուդոլֆ Կոլբեն, դարձել է հայտնի ճարտարապետ և նկարիչ Լայպցիգում։
1892-1893 թվականներին Կոլբեն Դրեզդենի կիրառական արվեստի դպրոցում սովորել է դեկորատիվ գեղանկարչություն։ 1895 թվականին ուսումը շարունակել է Մյունխենում՝ սկզբում մասնավոր դպրոցում, ապա Գեղարվեստի ակադեմիայում։ 1897 թվականին սովորել է Փարիզում գտնվող Ժյուլիանի ակադեմիայում, որտեղ ծանոթացել է ճարտարապետ կոմս Հանս Ալբրեխտ Հարախի և խարիզմատիկ պոետ Լյուդվիգ Դերլետի հետ։ 1898 թվականին վերադարձել է Մյունխեն և նշանադրվել Աննա Դերլետի՝ պոետի քրոջ հետ։ Սակայն շուտով Դերլետների ազդեցությունից խուսափելու համար տեղափոխվել է Հռոմ։ Այնտեղ սովորել է վիմագրություն և Լուի Տյուայոնի ազդեցությամբ սկսել է հետաքրքրվել քանդակագործությամբ։ Ծանոթացել է Ռիխարդ Շայբեի հետ, և ընկերությունը նրանց կապել է ամբողջ կյանքի ընթացքում։ 1899 թվականին իրականացրել է ուղևորություն դեպի Թունիս և Ալժիր, իսկ 1900 թվականին՝ Նեապոլ, Պոմպեյ, Կապրի և Կորսիկա։ Միևնույն թվականին ծանոթացել է Զիգֆրիդ Վագների հետ։ 1901 թվականին Բայրոյթում ծանոթացել է հոլանդուհի Բենյամինա վան դը Մեր դը Վալհերենի հետ, որն այնտեղ վոկալի դասեր էր վերցնում։
Գեորգ Կոլբեն հանրությանը հայտնի է դարձել 1912 թվականին «Պարուհի» աշխատանքի շնորհիվ, որը ձեռք է բերել Բեռլինի ազգային պատկերասրահը։
1914 թվականին որպես կամավոր մեկնել է ռազմաճակատ, կռվել է Արևելյան Պրուսիայում և Լեհաստանում։ 1915 թվականին օդաչուի համար ուսուցում է անցել, բայց չի ընդգրկվել լյուֆտվաֆեի կազմի մեջ։ 1917 թվականին Ստամբուլում էր, ստեղծել է ընկածներին նվիրված հուշարձան։ 1918 թվականին ստացել է պրոֆեսորի կոչում։ 1919 թվականին դարձել է Արվեստի պրուսական ակադեմիայի անդամ և Ազատ սեցեսիոնի նախագահ։
Կոլբեի աշխատանքները, որոնցում նկատելի է Օգյուստ Ռոդենի և Արիստիդ Մայոլի ազդեցությունը, մասնակցել են մի շարք ցուցահանդեսների։
1927 թվականին վաղաժամ մահացել է Բենյամինա Կոլբեն։
1928 թվականին սկսվել է Շարլոտենբուրգում քանդակագորիծի բնակարանի և արհեստանոցի կառուցումը։ Կոլբեն ընտրվել է Գերմանացի նկարիչների միության ղեկավարությունում։
1932 թվականին ճանապարհորդություն է ձեռնարկել դեպի Սովետական Ռուսաստան։
Նացիստների իշխանության գալուց հետո՝ 1933 թվականին, Կոլբեի շատ աշխատանքներ ապասարքավորվել են՝ մասնավորապես Հենրիխ Հայնեի հուշարձանը, որը ստեղծվել է 191 թվականին Մայնի Ֆրանկֆուրտ քաղաքի պատվերով և Ռատենաու եղբայրների անվան շատրվանը, որը Բեռլինի Ռեբերգե այգում էր տեղադրվել 1930 թվականին։ Հայնեի հուշարձանը պատվանդանից իջեցվել է հիտլերյուգենդների կողմից և «Գարնանային երգ» անվան տակ դիկտատուրայի տարիները և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը անցկացրել է Գեղարվեստի շտեդելևյան ինստիտուտում։ 1947 թվականին այն վերականգնել են նախկին տեղում։ Ռատենաու եղբայրների շատրվանը ապասարքավորվել է 1934 թվականին և ձուլվել՝ 1940 թվականին։ 50 տարի անց այն վերականգնվել է լուսանկարների միջոցով։
1935 թվականին Կոլբեն դարձել է 1936 թվականին լուծարված Գերմանացի նկարիչների միության ներկայացուցիչ։ Մայնի Ֆրանկֆուրտ քաղաքը նրան արժանացրել է Գյոթեի անվան մրցանակին։ Նրա այս շրջանի շատ ստեղծագործություններ առանձնանում են հերոսական մոնումենտալության ձգտումով։
1938 թվականին Կոլբեն մեկնել է Իսպանիա և ստեղծել է Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի քանդակային պատկերը։
1939 թվականին վիրահատական միջամտությամբ հեռացվել է նրա քաղցկեղային ուռուցքը։
Առնո Բրեկերի, Ֆրից Կլիմշի և Յոզեֆ Տորակի հետ միասին Կոլբեն Հիտլերի կողմից ընդգրկվել է «աստվածային շնորհով օժտվածների ցուցակի մեջ», ինչը նշանակում էր, որ նրանք ազատված էին ռազմաճակատ մեկնելուց։
1942 թվականին 65-ամյակի կապակցությամբ գիտության և արվեստի ոլորտում պարգևատրվել է Գյոթեի անվան մեդալով։ 1943 թվականին ռմբակոծությունների արդյունքում ոչնչացվել են ձուլագործարանի մոդելները և վնասվել է արհեստանոցը։ Կոլբեն տարհանվել է Սիլեզիա։
1945 թվականին վերադարձել է Բեռլին։ Պատերազմից հետո դարձել է Գերմանիայի դեմոկրատական բարեփոխման մշակութային միության անդամ։
1946 թվականին Կոլբեն վերականգնել է իր տունը։ Տարել է աչքերի վիրահատություն։ Նորից հիվանդացել է քաղցկեղով։ 1947 թվականին տարել է աչքերի երկու վիրահատություն և երկու վիրահատություն քաղցկեղային ուռուցքի հեռացման համար։
Կոլբեն մահացել է 1947 թվականի նոյեմբերի 20-ին Բեռլինում։ Թաղված է Հերշտրասի գերեզմանոցում։
Կոլբեի Բեռլինի արհեստանոց
1928-1929 թվականներին Էռնստ Ռենչի հետ համագործակցությամբ Կոլբեն կառուցել է տուն-արհեստանոց Sensburger Allee-ում՝ Բեռլինի Վեստենդ շրջանում։ Շուտով նրա կողքին կառուցվել է տուն Կոլբեի դստեր համար։ Կտակում Կոլբեն խնդրել է իր տուն-արվեստանոցում ստեղծել իր աշխատանքների ցուցադրությամբ հանրային թանգարան։ 1949 թվականին կազմվել է ֆոնդ, որը 1950 թվականին բացել է Գեորգ Կոլբեի տուն թանգարանը։ Մինչ 1960-ական թվականների սկիզբը այնտեղ պահպանվում էր գեղարվեստական արհեստանոցի յուրահատուկ միջավայրը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ապրիլի 15 ծնունդներ Կատեգորիա:1877 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 20 մահեր Կատեգորիա:1947 մահեր Կատեգորիա:Բեռլին քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ժյուլիանի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գյոթեի մեդալի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գերմանացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Քանդակագործներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ
Բալաշիխա (քաղաքային օկրուգ)
Բալաշիխա (քաղաքային օկրուգ) (городской округ Балашиха), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվայի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բալաշիխա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 218,59 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոսկվայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Իսպանիայի զինանշան
Իսպանիայի զինանշան (Escudo de España), Իսպանիայի գերբագիտական խորհրդանշան։
Նկարագրություն
Ներկայումս Իսպանիայում ընդունված զինանշանը հաստատվել է 1981 թվականի հոկտեմբերի 5-ին 33/1981 օրենքով ։ Օրենքում զինանշանը նկարագրված է հետևյալ կերպ.