cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դոբրոլյուբովի նրբանցք (Կրասնի Սուլին)
Նկարագրություն
Նրբանցքն անվանվել է ռուս գրական քննադատ, հրապարակախոս, բանաստեղծ, հեղափոխական դեմոկրատ Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Դոբրոլյուբովի (1836-1861) պատվին։ Նրա լավագույն գրական-քննադատական հոդվածներն են՝ «Ի՞նչ է օբլոմովականությունը», «Խավարի թագավորություն», «Լույսի շող խավարի թագավորության մեջ» և այլն։ Կեցության ու գիտակցության փոխհարաբերության, բնության զարգացման հարցերը մեկնաբանելիս Դոբրոլյուբովը հետևողական մատերիալիստ էր, իսկ հասարակության հեռանկարը կապում էր գյուղացիական հեղափոխության և սոցիալիզմի հետ, որի իրագործմանը ձգտում էր հասնել գյուղական համայնքի միջոցով՝ շրջանցելով կապիտալիստական զարգացման ուղին։ Դոբրոլյուբովի պոեզիան աչքի է ընկնում քաղաքացիական ակտիվությամբ, հեղափոխական կրքոտությամբ։ Բազմաթիվ երգիծական ոտանավորներում նա ծաղրել է ինքնակալական-ճորտատիրական կարգերը, լիբերալների խոսքի ու գործի հակասությունը ։
Օվիդիոպոլ
Օվիդիոպոլ (Овідіополь), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Օդեսայի մարզի Օվիդոպոլի շրջանում, շրջկենտրոն։
2011 թվականի տվյալներով Օվիդիոպոլ քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 11 741 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12,52 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 944,08 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքատիպ ավաններ
Վանգ Օդ
Վանգ Օդ Օգեյ, հայտնի է նաև Մարիա Օգեյ , ֆիլիպինուհի տատու նկարիչ է Բուսկալանից, Տինգլայան, Կալինգա, Ֆիլիպիններ ։ Նա հաճախ նկարագրվում է որպես «վերջին» և ամենահին մամբաբատոկը (ավանդական Կալինգայի դաջվածք կատարող) և հանդիսանում է ավելի մեծ կալինգա էթնիկ խմբի բուտբուտ ժողովրդի մի մասը ։
Նա 15 տարեկանից դաջում է Բուտբուտի բնիկ ժողովրդի գլխի որսորդներին և կանանց Բուսկալանում, Կալինգա, բայց Բուտբուտ մարտիկները, որոնք դաջվածքներ էին վաստակում գյուղերը պաշտպանելով կամ թշնամիներին սպանելով, այլևս գոյություն չունեն։ Չնայած դրան, Վանգ Օդը շարունակում է կիրառել իր ավանդական արվեստի ձևը Բուսկալան այցելող զբոսաշրջիկների վրա ։
Մշակույթի և արվեստի ազգային հանձնաժողովը (NCCA) Վանգ Օդին շնորհել է հեղինակավոր Dangal ng Haraya մրցանակը Տաբուկում՝ Վանգ Օդի էթնիկ նահանգի Կալինգա նահանգի մայրաքաղաքում, 2018 թվականին։ Նա առաջադրվել է National Living Treasures Award-ի (Գավադ)։ Manlilikha ng Bayan) 2017 թվականին։ Նրա առաջադրումը դեռ ընթացքի մեջ է ՃՇՀԱՀ-ի կողմից  ։
Կարիերա
Վանգ Օդը սկսել է դաջվածքներ կատարելը 15 տարեկանից ։Դաջել սովորեցրել է նրան իր հայրը։Ավանդաբար, միայն տղամարդիկ կարող էին կատարել դաջվածքներ ։Վանգ Օդը բացառություն էր՝ շնորհիվ իր տաղանդի և ներուժի, որը նկատել  էր իր հայրը։ Հետագա կյանքում Վանգ Օդի ընտրյալ աշակերտները կազմված էին միայն կանանցից՝ խախտելով հայրապետական ավանդույթը Կալինգայի գրանցված պատմության մեջ առաջին անգամ։ Չնայած ավանդույթը խախտելուն, նրա համայնքն ընդունեց նրա որոշումը։ Նա անում էր բատոկ՝ ձեռքով դաջվածքի ավանդական դաջվածքը տղամարդ գլխի որսորդների վրա, ովքեր դաջվածքներ էին վաստակում՝ պաշտպանելով գյուղերը կամ սպանելով թշնամիներին ։ Նա նաև դաջվածք է անում Բուտբուտի մարդկանց կանանց Բուսկալանում, Կալինգա, հիմնականում գեղագիտական նպատակներով  ։ Որպես կալինգայի ավանդական դաջվածք կամ մամբաբատոկ՝ նա դաջվածքներ անելիս գուշակություն և վանկարկումներ է արել ։ Նրա ստեղծած յուրաքանչյուր դիզայն պարունակում է մամբաբատոկ մշակույթին հատուկ խորհրդանշական իմաստներ : Օրինակ՝ մարտիկին, ով սպանել էր թշնամուն, կռվից վերադառնալուն պես արծվի դաջվածք արվի ։
Նրան առաջին անգամ դաջել են դեռահաս տարիքում՝ սանդուղքից և պիթոնից բաղկացած նմուշներով : Պիթոնի դաջվածքը հատկապես կարևոր էր նրա ժողովրդի սուրբ պատմություններում։ Նրանց բնիկ կրոնի համաձայն՝ պիթոնի մասշտաբով դաջվածքն առաջին անգամ տրվել է Լագկունավային՝ գեղեցիկ ազնվական կնոջը Տինգլայան գյուղից (Վանգ Օդի հայրենի գյուղը)։ Դա հերոս-աստված Բաննայի նվերն էր, ով սիրահարվել էր մահկանացուին։ Այդ ժամանակվանից դաջվածքը փոխանցվել է սերունդներին. ։ Ֆաթոկը տերմին է, որն օգտագործվում է կանանց դաջվածքի համար՝ գեղեցկությունն ու հարստությունը ցույց տալու համար։ Երբ կնոջ թեւը դաջվում է այնպես, ինչպես դաջվում է Վանգ Օդի սեփական դաջվածքները, կնոջ ընտանիքը պարտավոր է դաջվածք կատարողին վճարել խոճկոր կամ հավաքած բրինձի կապոց (տեղում կոչվում է դալան) ։ Մյուս կողմից, fi-ing-ը տերմին է, որն օգտագործվում է արական սեռի ներկայացուցիչների կրծքավանդակի և ձեռքերի վրա դաջվածքներ անելու համար։ Whang-od-ը սովորում էր ֆիթինգով զբաղվել, մինչև որ գլխի որսը չխրախուսվեց կառավարության կողմից։ Fi-ing-ը վերջին անգամ կիրառվել է 1972 թվականին
Թեև գլխի որսորդներն այլևս գոյություն չունեն, Վանգ Օդը դեռևս կիրառում է դաջվածքներ Բուսկալանի զբոսաշրջիկների վրա : Այնուամենայնիվ, նա այլևս չի վանկարկում զբոսաշրջիկներին դաջվածքներ անելիս, քանի որ վանկարկումները նախատեսված են միայն կալինգա կանանց գեղեցկացնելու և կալինգայի տղամարդկանց ճակատամարտում հաղթանակը տոնելու համար Նրա նշանավոր հաճախորդներից են Ռիան Ռամոսը, Դրյու Արելլանոն] , Լիզա Դինյոն. և Իս Սեգերան ։
Նրա վաղ շրջանի դաջվածքների աշխատանքները նրան ոչ մի եկամուտ չեն բերել, սակայն իր քաղաքում զբոսաշրջիկների հոսքի պատճառով նա օրական առնվազն 5000 ֆունտ էր վաստակում 2015 թվականին իր դաջվածքի համար : Նա ամեն օր ընդունում է մոտ քսանից երեսուն հաճախորդ։ Նա մեր օրերում միայն հասարակ դաջվածքներ է անում՝ տարիքի պատճառով ։ Նրա աշակերտուհիները, բոլոր կանայք, շարունակել են ավանդույթը նրա և իրենց ժողովրդի համար ։
Դաջվածքի թանաքը, որը նա օգտագործում է, կազմված է բնիկ նյութերից, սովորաբար ածուխի և ջրի խառնուրդից, որը քսվում է մաշկի մեջ՝ օգտագործելով կալամանսիի կամ պոմելոյի ծառի փուշը։ Բատոկի այս հնագույն տեխնիկան հազար տարվա վաղեմություն ունի և համեմատաբար ցավոտ է սովորական տեխնիկայի համեմատ։ Նա օգտագործում է բնության մեջ հայտնաբերված նմուշներ և հիմնական երկրաչափական ձևեր ։ Նա ունի բազմաթիվ ֆիրմային դաջվածքներ, բայց 2017 թվականից ի վեր, նրա դաջվածքը բաղկացած է երեք կետերից, որոնք ներկայացնում են իրեն և իր երկու աշակերտներին, որոնք պատկերված են որպես արվեստի ձևի շարունակություն ավագ սերնդից մինչև հաջորդ սերունդ ։
Բացի դաջվածքի նկարիչ լինելուց, Վանգ Օդը հարգված գյուղի ավագ է և նվագում է քթի ֆլեյտա ։ Նա նաև զբաղվում է գյուղատնտեսական գործերով, օրինակ՝ խոզերին և հավերին կերակրելով և բրնձի մշակում ։
Անձնական կյանք
Երբ նա շատ փոքր էր, Վանգ Օդը ընկեր ուներ Անգ-Բաթանգ անունով, որը մի բութ մարտիկ էր ։ Նա բատոկ կատարեց Անգ-Բաթանգի վրա մարտիկի առաջին հաղթանակից հետո ճակատամարտում. : Շատ երեցներ դեմ էին նրա հարաբերություններին Անգ-Բաթանգի հետ՝ հավատալով, որ տղամարդու արյան գիծը մաքուր չէ. : Ի վերջո, ամուսնություն կազմակերպվեց Անգ-Բաթանգի և Վանգ Օդի լավագույն ընկեր Հոգկաջոնի համար ։ Անգ-Բաթանգը մահացել է անտառահատման վթարի հետևանքով[15], երբ Վանգ Օդը 25 տարեկան էր ։
Գրեյս Պալիկասը, Վանգ Օդի թոռնուհին և ավագ աշակերտուհին, դեմքի դաջվածք է անում և շարունակում է բատոկի ավանդույթը։
Հետագայում նա որոշեց երբեք չամուսնանալ և, հետևաբար, երեխաներ չունենա և չթողնի անմիջական ժառանգներ՝ շարունակելու իր ժառանգությունը որպես մամբաբատոկ կամ ավանդական Կալինգա դաջվածքի նկարիչ։ Նա հարաբերություններ ուներ Կալինգայի այլ ռազմիկների հետ, բայց իր երդման պատճառով չամուսնացած մնաց։ Ավանդույթի համաձայն՝ նրա դաջվածքի հմտությունները կարող են ժառանգվել միայն տոհմից ։ Whang-od-ը կարծում է, որ եթե արյան գծից դուրս որևէ մեկը սկսի դաջվածքներ անել, ապա դաջվածքները կվարակվեն ։ Արդիականության ազդեցությունը նշանակում էր, որ նրա գյուղի երիտասարդներն այլևս շահագրգռված չէին ընդունելու իրենց մեծերի դաջվածքները տասնամյակներ շարունակ, մինչև որ 21-րդ դարում բնիկ ձևերի գնահատման աճը ճանապարհ հարթեց արվեստի ձևի պահպանման համար։ Բուսկալան. Whang-od-ը վարժեցրել է Գրեյս Պալիկասին՝ իր թոռնուհուն և Իլյանգ Ուիգանի՝ արյունակից մյուս ժառանգորդին, որպեսզի շարունակի իր ժողովրդի դաջվածքի արվեստը ։ Ավելի շատ արյունակցական ժառանգորդներ աստիճանաբար սկսեցին հետաքրքրվել իրենց ժողովրդի արվեստի ձևերով, այդ թվում՝ 12-ամյա Դեն Ուիգան անունով ։ Այնուամենայնիվ, այս իրավահաջորդները չեն կատարել մամբաբատոկի մյուս գործերը, և նրանց սեփական դաջվածքները այնքան բարդ չեն, որքան Վանգ Օդի դաջվածքները ։ Ավելին, ըստ ֆիլիպինցի մարդաբան Անալին Սալվադոր-Ամորեսի, բատոկի մյուս ավանդույթները, որոնք ներառում են երգելն ու գուշակությունը, ինչպես նաև դաջվածքների խորհրդանշական իմաստների բացահայտումը, կարող են անհետանալ Վանգ Օդի հետ, քանի որ դրանք չեն փոխանցվել նրա իրավահաջորդներին։ .[16] Երգերգություններն ու գուշակությունները կատարվում են միայն կալինգաների համար, ոչ երբեք էթնիկ ոլորտից դուրս մարդկանց համար։ Դրանով, Ուանգ-ոդը կարող է լինել իր գյուղի վերջին մամբաբատոկը, եթե (1) բնիկ Կալինգա ժողովուրդներն իրենք պաշտոնապես չընտրեն ավանդական դաջվածքները որպես իրենց ժամանակակից մշակույթի մաս, և (2) նրա աշակերտները տիրապետեն մշակված և շատ բարդ դաջվածքին։ երգելու արվեստը նախքան մահանալը ։
Ժառանգություն և մշակութային ազդեցություն
Սենատոր Նենսի Բինայը հայտարարեց, որ Վանգ Օդի ազդեցությունը ֆիլիպինյան մշակույթի վրա օգնել է բարձրացնել իրազեկությունը և պահպանել Կալինգայի դաջվածքների գիտելիքը, ավանդույթն ու մշակույթը կենդանի և հայտնի երիտասարդ սերունդների և ֆիլիպինյան մշակույթից դուրս գտնվող մարդկանց համար ։ Կալինգայի դաջվածքների պրակտիկան գրեթե անհետացել էր, և գաղափարը անհասկանալի էր. «Բատոկի ավանդույթը փոխվել է ժամանակակից ժամանակների հետ վերջին հազարամյակներում» ։ Whang-od-ի կոչումը որպես «Վերջին Kalinga Tattoo Artist» շուտով կլինի անճշգրիտ ։ Ասում են, որ Վանգ Օդն այժմ 20 երիտասարդ աղջիկների, գումարած իր թոռներին սովորեցնում է մամբաբատոկի արվեստը, որպեսզի ավանդույթներն ու գիտելիքները չմեռնեն նրա հետ, և որ իր ժառանգությունը փոխանցվի իր ուսանողների և թոռների միջոցով ։ Իր քսան երիտասարդ ուսանողներից, որոնց նա դասավանդում է, միայն Գրեյս Պալիկասը և Իլյանգ Ուիգանը համարվում են նրա միակ իսկական աշակերտը. ավանդույթի համաձայն՝ բատոկի աշկերտությունը պետք է փոխանցվի և սովորեցվի միայն արյունակից հարազատներին։ Whang-od-ի «ստորագրության» դաջվածքը բաղկացած է երեք կետերից, որոնք ներկայացնում են իրեն և արյան հետ կապված իր աշակերտներին և ներկայացնում են հաջորդ սերունդը նրա արվեստում ։ Կալինգայի այս դաջվածքները, չնայած այն սիմվոլներից են, որոնք հանդիպում են բնության մեջ, որոնք կրում են պարզ երկրաչափական նախշեր, չեն կրում այն նույն նշանակությունը, որը նրանք ունեին, երբ դրանք ձեռք էին բերվել պատերազմական մշակույթի միջոցով ։
Հարյուրամյակ
Ըստ տարբեր աղբյուրների՝ Ուանգ-ոդը ծնվել է 1917 թվականի փետրվարի 17-ին, և նա դարձավ 100 տարեկան 2017 թվականին[4], ինչը նրան իրավասու է ստանալ նպաստներ Ֆիլիպինների կառավարությունից՝ համաձայն 2016 թվականի հարյուրամյակի օրենքի կամ Հանրապետության օրենքի 10868-ի ։ Այնուամենայնիվ, կառավարությունը և որոշ խմբեր կասկածում էին նրա պնդումը, քանի որ նա չի ներկայացրել որևէ վավեր փաստաթուղթ, որը կհաստատի իր ծննդյան ամսաթիվը։ Ֆիլիպինների շատ ներքին շրջաններում, օրինակ՝ Բուսկալանում, այն ժամանակ, երբ ասում էին, որ ծնվել էր Վանգ Օդը, ծննդյան ամսաթվի գրանցումներ չեն եղել, մասնավորապես՝ այդ ժամանակ տարածքով անցնելու անհնարինության, ծննդյան ամսաթվերի թղթի վրա գրանցումների պատճառով։ այն ժամանակ համայնքի մշակույթի մի մասը չէր, և անցյալ էթնիկ լարվածությունը, որը սնուցում էր ցեղային պատերազմները ։ 2017 թվականի հունիսին նա ստացավ Ֆիլիպինների փոստային անձը հաստատող փաստաթուղթ, որը պաշտոնապես ճանաչում էր նրա ծննդյան ամսաթիվը որպես 1917 թվականի փետրվարի 17, ինչը նրան իրավասու էր ստանալ հարյուրամյակի մասին օրենքի համաձայն ։
Ճանաչում
Շնորհիվ Վանգ Օդի՝ իր սերնդի վերջին մամբաբատոկի կարգավիճակի, ավանդական դաջվածքների մասին իրազեկելու և մի քանի պրակտիկանտների վերապատրաստման գործում նրա դերի, շատ համացանցային օգտատերեր լոբբինգ էին անում նրան, որ նա լինի ազգայիններից մեկը։ Ֆիլիպինների նկարիչներ. Հեշթեգով քարոզարշավը (#WangOdNationalArtist) սկսվել է 2015թ. սեպտեմբերին, և հեշթեգը գրեթե մեկ ամիս անց տարածվել է սոցիալական մեդիայի միջոցով մոտ 11 հազար անգամ ։ Որոշ համացանցային օգտատերեր քարոզարշավ էին կազմակերպում, որպեսզի փոխարենը նրան տրվի National Living Treasures մրցանակը ։
2015-ին սենատոր Միրիամ Դեֆենսոր Սանտյագոն Ֆիլիպինների Սենատի իր գործընկերներին հորդորեց բանաձևի միջոցով, որ Ուանգ-ոդը պետք է առաջադրվի որպես Ազգային կենդանի գանձերից մեկը (GAMABA կամ Գավադ Մանլիլիխա նգ Բայան տագալերեն), որոնք հավասար են ազգայինին։ Արվեստագետներ. Սենատոր Նենսի Բինայը 2016 թվականի հունիսին Սենատի բանաձևով հրամայեց Ֆիլիպինների սենատին առաջադրել Վանգ Օդին որպես Ազգային կենդանի գանձ ։ Նմանապես, նրա առաջադրումը որպես Ազգային արտիստ կամ Ազգային կենդանի գանձ ապահովվել է սենատոր և ՄԱԿ-ի դեսպան Լորեն Լեգարդայի կողմից՝ Սենատի առանձին բանաձևով ։
Ֆիլիպինների մշակույթի և արվեստի ազգային հանձնաժողովի (NCCA) նախկին նախագահ Ֆելիպե դե Լեոն կրտսերը նույնպես իր աջակցությունն է հայտնել Վանգ Օդի առաջադրմանը և պնդել, որ մամբաբատոկի դերը համայնքի միասնականության և աջակցության փարոս դառնալն է ։ Նա նաև ավելացրեց, որ նա օգնում է իր համայնքին զբոսաշրջիկներին դաջվածքներ անելու միջոցով, և նա կիրառում է Կալինգայի ավանդական արվեստի ձևը՝ որպես ապրելու միջոց, և, հետևաբար, պետք է իրավասու լինի և՛ National Living Treasure Award-ին, և՛ National Artists Award-ին ։ Ֆիլիպինցի մարդաբան և Ֆիլիպինների Բագուիոյի համալսարանի պրոֆեսոր Անալին Սալվադո-Ամորեսն ասում է, որ թեև ինքը առարկություն չունի GAMABA-ում Վանգ Օդի առաջադրման հետ կապված, Վանգ Օդը կարող է չշնորհվել, քանի որ նա վաստակում է դաջվածքներից և GAMABA մրցանակի պահանջներից մեկը։ արհեստով զբաղվելն է՝ առանց դրանից շահույթ ստանալու։ Այնուամենայնիվ, եթե բարձրացված խնդիրը կխոչընդոտի նրան Ազգային կենդանի գանձ հռչակելուն, ապա նա դեռ կարող է առաջադրվել Ազգային արտիստի մրցանակին, որը նույնն է ազգային կենդանի գանձերի մրցանակին ։
Վանգ Օդը պաշտոնապես առաջադրվել է National Living Treasures մրցանակին Manila Fame 66-րդ միջոցառման ժամանակ, 2017 թվականի հոկտեմբերի 21-ին։ Անվանակարգն ընդունվել է ՃՇՀԱՀ-ի կողմից միջոցառման շրջանակներում անցկացված արարողության միջոցով[42]: NCCA-ն ավարտում է փաստաթղթերը՝ Վանգ Օդին հանձնելու և Ֆիլիպինների Նախագահին ստորագրելու համար ։ Հանձնարարվելուց հետո Whang-od-ը կստանար ոսկե մեդալիոն, ամսական 14,000 Php նպաստ և 100,000 Php մեկնարկային դրամաշնորհ[16]: 2018 թվականի փետրվարի 28-ին Ֆիլիպինների Սենատը միաձայն ընդունեց բանաձև՝ աջակցելով և առաջադրելով Վանգ Օդին GAMABA-ի համար ։
2018 թվականի հունիսի 12-ին Մշակույթի և արվեստի ազգային հանձնաժողովը հայտարարեց, որ հեղինակավոր Dangal ng Haraya մրցանակը կշնորհվի Վանգ Օդին հունիսի 25-ին Տաբուկում, Կալինգա, որը Վանգ Օդի հայրենի նահանգի մայրաքաղաքն է։ GAMABA-ի (Ազգային կենդանի գանձերի մրցանակի) հանձնաժողովի եզրափակիչ փուլերը դեռ շարունակվում են   ։
Հեռուստատեսության արձագանք
Ամերիկացի մարդաբան Լարս Կրուտակն այցելել է Կալինգա 2007 թվականին և փաստագրել Վանգ Օդի աշխատանքները ։ Կրուտակի 10 մասից բաղկացած Tattoo Hunter սերիալի դրվագը, որը ցուցադրվել է Discovery Channel-ում, դարձավ Կալինգայի մշակույթը և Վանգ Օդ-ը համաշխարհային լսարանին ներկայացնելու սկիզբը ։ 2010 թվականին նա նաև նկարահանվել է i-Witness՝ GMA Network-ի վավերագրական հեռուստածրագրում, որը վավերագրվել է Կարա Դեյվիդի կողմից ։
2017 թվականին Վանգ Օդը նկարահանվել է NCCA-ի և ABS-CBN News Channel-ի Dayaw շարքում, որտեղ նրա ներդրումը երկրի ազգային ինքնության և ժառանգության մեջ ներկայացվել է NCCA-ի նախկին նախագահ Ֆելիպե Դե Լեոն կրտսերի կողմից :Նրա կյանքի պատմությունը ցուցադրվել է Wagas-ում, GMA News հեռուստատեսության դրամատիկ սերիալում 2017 թվականին, որտեղ Ժանին Գուտիերեսը մարմնավորել է Վանգ Օդին ։
Թոմաս
Թոմաս ( անգլերեն և գերմաներեն ` Thomas)` ևրոպական ժողովուրդների մոտ տարածված հունական ծագումով անուն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճամբարի ժամանակավոր
Ալի-Վարազ
Ալի-Վարազ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Ջանիկի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Ժաննա Հովհաննիսյան
Ժաննա Իգորի Հովհաննիսյան, ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասանուհի։
Կենսագրություն
Ժաննա Հովհաննիսյանը ծնվել է 1983 թվականի նոյեմբերի 22-ին։ 2005 թվականին ավարտել է Սամարայի մշակույթի և արվեստի պետական ակադեմիայի թատերական ֆակուլտետը՝ թատրոնի և կինոյի դերասան մասնագիտությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ
Զոնալնայա Ստանցիյա
Զոնալնայա Ստանցիյա (Зональная Станция), գյուղ Ռուսաստանի, Տոմսկի մարզի Տոմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2012 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6070 մարդ։
Գերասիմ Զուրաբով
Գերասիմ Գերասիմի Զուրաբով, հայ հիդրոտեխնիկ։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1943), դոցենտ (1944): ԽՍՀՄ-ում առաջինն է մշակել հիդրոտեխնիկական թունելների նախագծման տեխնիկական պայմանները և նորմերը ։
Կենսագրություն
Գերասիմ Զուրաբովը ծնվել է 1894 թվականի փետրվարի 16-ին Հադրութի շրջանի Ծակուռի գյուղում։ 1924 թվականին ավարտել է Լենինգրադի հաղորդակցության ճանապարհների ինստիտուտը։ 1924-1930 թվականներին նրա ղեկավարությամբ Լենինգրադում կառուցվել է երկաթբետոնե 6 կամուրջ։ 1930-1935 թվականներին՝ հիդրոնախագիծ համամիութենական պետական նախագծային ինստիտուտի Լենինգրադի բաժանմունքի հիդրոտեխնիկայի կառույցների բաժնի վարիչ։ 1935-1958 թվականներին՝ Հիդրոտեխնիկայի Համամիութենական գիտահետազոտական ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող ։
Աշխատանքները վերաբերում են ճնշումային թունելների նախաշարված երեսպատման փայտե բազմանկյուն ամրակապերի, թունելների կառուցման ժամանակ ցիկլայնության կիրառության հարցերին ։
Մահ
Մահացել է 1958 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Լենինգրադ քաղաքում ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ հիդրոտեխնիկներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ
Պերվոմայսկի (Գիագինսկայայի շրջան)
Պերվոմայսկի (Первомайский, Первомайскэр ), խուտոր Ռուսաստանի Դաշնության Ադըղեայի Հանրապետության Գիագինսկայայի շրջանի կազմում։
Բնակչություն
Ներկայումս խուտորը գտնվում է լքյալ վիճակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ադըղեայի Գիագինսկայայի շրջանի բնակավայրեր
Դե Բիլտ (համայնք)
Դե Բիլտ (De Bilt ), համայնք Նիդերլանդների Ուտրեխտ մարզում։ Տարածքը 66,33 կմ² է, բնակչությունը՝ 42.072 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 16.700 եվրո է։
Կատեգորիա:Ուտրեխտի համայնքներ
Յուզինո
Յուզինո (Юзіно), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սան Ժոզե դու Ռիու Կլարու
Սան Ժոզե դու Ռիու Կլարու (São José do Rio Claro), համայնք Բրազիլիայի Կենտրոնաարևմտյան տարածաշրջանում՝ Մատու Գրոսու նահանգի կազմում   ։ Գտնվում է Մատու Գրոսու նահանգի հարավարևմտյան մասում։ Բնակչությունը կազմում է 14 434 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 5 057,854 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 2,9 մարդ/կմ2։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1979 թվականի դեկտեմբերի 20-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մատու Գրոսու նահանգի բնակավայրեր
Օպոլոնսկոե (գյուղ, Սումիի շրջան)
Օպոլոնսկոե (Ополонське), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օպոլոնսկոե գյուղում բնակվում էր 104 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ալկալա դե Մոնկայո (քաղաք)
Համայնքը գտնվում է Տարսոնա-ի-էլ-Մոնկայո գավառի կազմում։ Տարածքը՝ 13,69 կմ2։ Բնակչությունը՝ 153 մարդ (ըստ 2010 թվականի մարդահամարի)։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Սարագոսա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ
Ֆրեդերիկ Ուոլկեր
Ֆրեդերիկ Ուոլկեր, բրիտանացի սոցիալ-ռեալիստական ոճի նկարիչ և նկարազարդող։ Ջոն Էվերեթ Միլլեն անվանել է նրան. «Դարի մեծագույն նկարիչ» ։
Վաղ կյանք և կրթություն
Ուոլկերը ծնվել է Լոնդոնի Մերիլեբոն թաղամասի Գրեյթ Թիչֆիլդ փողոց 90 հասցեում։ Ոսկերիչ Վիլյամ Հենրիի և Աննա Ուոլքերի ութ երեխաներից հինգերրորդն էր։ Նա մեծ արժանիքների տեր նկարիչ էր և ցուցադրություններ էր կազմակերպում Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում (Լոնդոն) և Բրիտանական ինստիտուտում 1782–1802 թվականներին։ Ֆրեդերիկի մայրը զբաղվում էր ասեղնագործությամբ և երբ 1847 թվականին մահացավ Ֆրեդերիկի հայրը, մայրը դարձավ ընտանիքի միակ կերակրողը։
Նա սովորել է տեղի դպրոցում, այնուհետև կրթությունը շարունակել է Քեմդենի Հյուսիսային Լոնդենի Քոլեգիեյթ դպրոցում։ Նա մանկուց է ցուցաբերել նկարչության ոլորտում ունակություններ։ Երիտասարդ տարիքում արտանկարում էր գրիչով և թանաքով։ Նկարում էր նաև Բրիտանական թանգարանում։ 1855–1857 թվականներին Գովեր փողոցում աշխատում էր ճարտարապետական գրասենյակում, բայց թողնում է աշխատանքը և ուսանում է Բրիտանական թանգարանում և Ջեյմս Մավյու Լիի նկարչական դպրոցում։
1858 թվականին նա ուսանում է Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում (Լոնդոն), այնուհետև որոշ ժամանակ Լամբեթում Ջոզայ Վուդ Վայեմփրի մոր փայտի փորագրություն է սովորում։ Այստեղ նա ծանոթանում է Ջոն Վիլյամ Նորֆի և Ջորջ Փինվելի հետ։ Երկու տարի ուսուցմանը համատեղ ազատ ժամանակ շարունակում էր նկարել և՛ յուղաներկով, և՛ ջրաներկով նկարներ։
Նկարազարդող
1859 թվականին նա անդամակցում է Լենգամ Չեմբրի Նկարիչների միությանը և 1860–1865 թվականներին մեծ հաջողություններ է ունենում սև ու սպիտակ նկարազարդումներով, որոնք արվում էր այնպիսի ամսագրերի համար, ինչպիսիք են «Քորնհիլը », « Շաբաթը մեկ անգամ », «Լավ խոսքեր», «Լրագիր բոլորի համար», «Ժամանց» և այլն ։ Այս ժամանակահատվածում նրա աշխատանքների մեծ մասը քանդակել է Ջոզեֆ Սվեյնը։ Նրան ծանորացնում են գրող Վիլյամ Ֆեքըրեյի հետ, ով Քորնհիլի խմբագիրն էր և Ուոլկերը նկարներ է նկարում նրա «Ֆիլիպի արկածները» գրքի համար, որը հրատարակվում է 1862 թվականին։ Նա նկարազարդել է նաև Թակերեյի անավարտ «Դենիս Դուվալ» վեպը։ Գրքերից որոշ նկարներ հետագայում դարձան կտավներ, ինչպես օրինակ «Ամռան օրեր» կտավը  ։
Նկարիչ
Ուոլկերը իր առաջին ջրաներկով նկարը, որը կոչվոըմ է «Տարօրինակ դեմքեր», ցուցադրել է 1862 թվականին Նյու Հեյվնի Բրիտանական արվեստի Յեյլ կենտրոնում, իսկ հաջորդ տարի՝ «Ֆիլիպը եկեղեցում» նկարը, որը 1867 թվականին Փարիզի ցուցահանդեսում արժանանում է ոսկե մեդալի ։ Նա համագործակցում է Ջրաներկի թագավորական միության հետ  սկսած 1864 թվականից, մինչ կյանքի վերջ։ Նա ընկերությանը անդամակցում է 1864 թվականից ։ 1866 թվականին նա արժանանում է RWS-ի, որը գրվում էր նրա անվանից հետո։ 1871 թվականին ընտրվում է «Բելգիայի ջրաներկի միության» անդամ։
Նա իր առաջին յուղանկարը՝ «Կորած արահետը», ցուցադրության է ներկայացնում Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում (Լոնդոն), այնուհետև «Ուղևորները» (1866, անձնական հավաքածու), «Լողացողները» (1867, Լեդի Լևերի պատկերասրահ), «Թափառաշրջիկները» (1868, Թեյթ պատկերասրահ, Լոնդոն), «Հին դարպասը» (1869, Թեյթ պատկերասրահ, Լոնդոն), «Գութանը» (1870, Թեյթ պատկերասրահ, Լոնդոն), «Ճանապարհի աջ կողմը» (1875, Մելբորնի Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահ) ։ 1871 թվականին ընտրվում է Թագավորական ակադեմիայի ասոցացիայի (ARA) անդամ  անդամ։
Վերջին տարիներ
Ուոլկերը երբեք չի ամուսնանում և իր ամբողջ կյանքում ապրում է Լոնդոնում իր մոր, եղբոր՝ Ջոնի և քրոջ՝ Ֆեննիի հետ։ 1863 թվականից ապրել է Բեյսուոթերում։ Երկու անգամ այցելել է Փարիզ 1863 և 1867 թվականներին նաև Վենետիկ՝ 1868 և 1870 թվականներին։ Վերջին անգամ նա գնում է Վենետիկ իր ընկերոջ՝ Ուիլյամ Քուիլլեր Օրչարդսոնի հետ։ 1873 թվականին նա մեկնում է Ալժիր, տուբերկուլոզի դեմ բուժվելու նպատակով, սակայն նրա վիճակը ավելի է վատանում և 1875 թվականին մահանում է Շոտլանդիայի Պերֆշիր մարզի Սուրբ Ֆիլանս գյուղում։ Նրան հուղղարկավորում են Կուխամում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի նկարիչներ
Վանեսա Ռաքեջյան
Վանեսա Ռաքեջյան (Vanesa Rakedzhyan, ), հայ լեռնադահուկորդուհի, 2002 թվականի ձմեռային օլիմպիական խաղերի մասնակից։
Կենսագրություն
Վանեսա Ռաքեջյանը ծնվել է 1976 թվականի հուլիսի 31-ին Ֆրանսիայի Մարսել քաղաքում։ 2002 թվականին միացել է Հայաստանի ազգային հավաքականին Սոլթ Լեյք Սիթիի Ձմեռային օլիմպիական խաղերում ։ Սլալոմում զբաղեցրել է 29-րդ տեղը՝ երկու վազքատարածություններում ցույց տալով 1 րոպե 59,12 վայրկյան արդյունք, 13,02 վայրկյան զիջելով հաղթող Յանիցա Կոստելիչին Խորվաթիայից ։ Վիթխարի սլալոմում գրավել է նախավերջին 47-րդ տեղը՝ ցույց տալով ընդհանուր 3.03,71 արդյունքը և 33,70 վայրկյան զիջելով Կոստելիչին, որը նորից ոսկի է շահել ։  Օլիմպիական խաղերի փակման արարողությանը Հայաստանի ազգային հավաքականի դրոշակակիրն է եղել ։
Հայաստանի օլիմպիական հավաքականում ընդգրկվելու պահին ապրել է Ֆրանսիայում ։ Օլիմպիական խաղերում Հայաստանը լեռնադահուկային սպորտում ներկայացնող առաջինը և մեկը երկու կանանցից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ լեռնադահուկորդներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացիներ հայկական սերմամբ Կատեգորիա:Հայերը Ֆրանսիայում
Դե Մառնե
Դե Մառնե (De Marne ), համայնք Նիդերլանդների Խրոնինգեն մարզում։ Տարածքը 167,45 կմ² է, բնակչությունը՝ 10.712 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 11.900 եվրո է։
Կատեգորիա:Խրոնինգենի համայնքներ
Մայնի Էրլենբախ
Մայնի Էրլենբախ (Erlenbach am Main), կոմունա Գերմանիայում։ Գտնվում է Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Ներքին Ֆրակոնիա վարչական շրջանին։ Մտնում է Միլտենբերգ շրջանի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 9919 մարդ (2010 թվական, դեկտեմբերի 10) ։ Զբաղեցնում է 15, 71 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդն է 09 6 76 122։
Կոմունան բաժանվում է 3 գյուղական շրջանի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Ժողովածու (639)
Ժողովածու 639, Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 639 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1409 թվականին Հովհաննես քահանա գրիչի կողմից։ Ստացողը եղել է Գրիգոր քահանա, Մինաս սարկավագ, Խոսմելիք, Արմավ խաթուն։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 20×14 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 412 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորագով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակը ունի 1 էջ, գրված է՝ բոլորագիծ երկաթագրի վրա՝ Ավետարանով։ Կազմը` կաշվեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ՝ 63բ, 83ա, 105ա, 111ա, 317ա, 408բ, հետագայի՝ 410բ (1770-1794թթ․) :
Ռուբեն Չայլախյան
Ռուբեն Կարպի Չայլախյան, բժշկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ՌԲԳԱ Գամալեի անվան համաճարակաբանության և մանրէաբանության ինստիտուտի իմունիտետի ստրոմալ կարգավորման լաբորատորիայի վարիչ, ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ։
Ժողովածու (639)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Ռուբեն Չայլախյան
Մանկությունը և ուսումը
Ռուբեն Չայլախյանը ծնվել է 1937 թվականին Երևանում։ Սովորել է Երևանի Ձերժինսկու անվան դպրոցում։ Նկարագրելով իր դպրոցական տարիները նա իրեն բնութագրում է որպես ակտիվ, չարաճճի երեխա, որն առանձնապես մեծ ուշադրություն չէր դարձնում սովորելուն՝ նախապատվությունը տալով բակային խաղերին։ Սակայն, արդեն բարձր դասարաններում նա սկսեց հրապուրվել կենսաբանությամբ։ Անտարակույս μնագիտության և ընդհանրապես բժշկագիտության նկատմամբ հետաքրքրությունը նրա մեջ սերմանեց ավագ քույրը՝ Իվետա Չայլախյանը, որն ընդունվել էր Երևանի բժշկական ինստիտուտ։ 1955 թվականին Ռուբեն Չայլախյանը նույնպես ընդունվեց Երևանի բժշկական ինստիտուտ, սակայն երրորդ կուրսից տեղափոխվեց Խարկովի բժշկական համալսարան և 1961 թվականին այն ավարտեց բարձր առաջադիմությամբ։ Ուսումնառության տարիներին երիտասարդ Չայլախյանը դեռևս չէր կողմնորոշվում, թե հետագայում նախապատվությունը որ ոլորտին է տալու։
Աշխատանքային գործունեությունը
ԲՈՒՀ-ն ավարտելուց հետո, Չայլախյանը մեկնեց Ղրիմ՝ հանգստանալու։ Բայց շուտով աշխատանքի առաջարկ ստացավ Ղրիմի Գուրզուֆի զինվորական առողջարանից, որտեղ էլ սկսեց աշխատել որպես բժիշկբօրդինատոր։ Երեք տարի աշխատելով առողջարանում, Չայլախյանը 1963 թվականին վերադառնում է Հայաստան և աշխատանքի անցնում գիտությունների ակադեմիայիբկենդանաբանության ինստիտուտի փորձարարական կենսաբանության լաբորատորիայում՝ որպես ավագ լաբորանտ։ Այստեղ նա աշխատեց շուրջ մեկ տարի։ Այդ տարիներին Մոսկվայից Հայաստան էին գալիս գենետիկայի հայտի մասնագետներ, որոնք էլ նկատեցին Չայլախյանի պատրաստվածությունը և նրան առաջարկեցին շարունակել կրթությունը։ 1964 թվականին Չայլախյանը հանձնեց ասպիրանտական քննությունները և մեկնեց Մոսկվա՝ շարունակելու գիտական գործունեությունը։ Չայլախյանը արդեն հստակ գիտեր գիտության այն ուղղությունը, որին նվիրաբերելու էր իր ողջ կյանքը։ Փոխպատվաստման նոր ձևավորվող ոլորտն էր զարմացրել ու հետաքրքրել երիտասարդ գիտնականին։ Նա ընդունվեց Գամալեի անվան համաճարակաբանության և մանրէաբանության ինստիտուտ՝ որպես Գիտությունների Ազգային Ակադեմիայից գործուղված ասպիրանտ։ Ինստիտուտի գիտքարտուղար Մարգարիտա Թումանյանի ղեկավարությամբ էլ Չայլախյանը սկսեց գիտական գործունեությունը։ Ոսկրածուծի ցողունային բջիջները դարձան երիտասարդ գիտնականի ուսումնասիրության հիմնական հետաքրքրության առարկան։ 1970 թվականին Չայլախյանը մեծ հաջողությամբ պաշտպանեց գիտական թեզը՝ «Фибробластоподобные клетки в монослойных культурах кроветворной ткани» վերնագրով՝ մասնագիտանալով իմունոլոգիայի և ալերգոլոգիայի բնագավառում։
Ուսումնասիրությունները
Գիտական թեզը պաշտպանելուց հետո գրեթե 17 տարի Չայլախյանը ուսումնասիրություններ է իրականացրել ցողունային բջիջների ուղղությամբ։ Բացի գիտական հետազոտություններից, Չայլախյանը իր գիտելիքները սիրով փոխանցում էր երիտասարդ գիտնականներին։ Ի դեպ, 1960-1970-ական թվականներին Հայաստանից մեծ թվով երիտասարդ վնասվածքաբաններ մեկնել են Չայլախյանի մոտ, համալրել իրենց գիտելիքները և վերադարձել Հայաստան։ 1960- ական թվականների վեջերից Չայլախյանը ևս հաճախ եկել է Երևան և ներկայացրել իր ձեռքբերումները։ 1985 թվականին Չայլախյանն աշխարհում առաջիններից էր, որ իրականացրեց գիտական իր ձեռքբերումը՝ Հայաստանում մարդուն փոխպատվաստեցին հյուսվածք, որը աճեցվել էր մարմնից դուրս՝ արհեստական պայմաններում։ Այս փոխպատվաստման հաջող գործընթացը իրականացվեց վնասքաբանության և օրթոպեդիայի ինստիտուտում։ Հետագայում իրականացված 40 վիրահատություններով ապացուցվեց, որ նման միջամտությունները ապահովում են 94% հաջողություն։ 1987 թվականին Չայլախյանը և Հայաստանի գիտնականները համատեղ աշխատություն գրեցին, որով ի լուր աշխարհի հայտնեցին փոխպատվաստման ոլորտում ձեռք բերած իրենց հաջողությունների մասին։ Գիտական երկար ու ձիգ ուսումնասիրություններից հետո 1993 թվականին Ռուբեն Չայլախյանը պաշտպանեց դոկտորական ատենախոսությունը, որի մեջ մեծ նորություններ և հայտնագործութններ կային։ Գիտական թեմայի վերնագիրն էր. «Дифференцировочные потенции стромальных фибробластов кроветворных и лимфоидных органов и их роль в формировании гемопоэтического и иммунологического микроокружения» Չայլախյանը շատ է ցավում, որ այսօր Ռուսաստանում երիտասարդներն այնքան էլ հետաքրքրված չեն գիտությամբ, և ինքը չի կարողանում նրանց փոխանցել իր գիտելիքները։ Գիտնական Չայլախյանը ունի երկու արտոնագիր, եղել է մի քանի երիտասարդների համաղեկավար։ Չայլախյանի գիտական գործերը այսօր էլ բավական մեծ հետաքրքրություն են ներկայացնում աշխարհում։ Այս ոլորտի գիտնականները, սկսելով իրենց գործունեությունը, անպայմանորեն հղումներ են կատարում հայազգի գիտնականից, որը այս ոլորտի հիմնադիրներից մեկն է։ Հաշվի առնելով Չայլախյանի գիտական, ինչպես նաև մայր հայրենիքի հետ սերտ կապերը, ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիան 2008 թվականին նրան ընտրել է Գիտությունների Ազգային Ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ։ Չայլախյանը մեծ հետաքրքրություն ունի Հայաստանում արտադրվող «Գալարմին» պրեպարատի նկատմամբ, որի միջոցով հնարավոր է խթանել ոսկրածուծում կենսական կարևորության բջիջների ավելացումը 10 անգամ։ Չայլախյանն այսօր էլ համագործակցում է Հայաստանի գիտական կառույցների և հատկապես ՀՀ ԳԱԱ կենսաքիմիայի ինստիտուտի հետ ։
Օրլինոե (գյուղ, Սումիի շրջան)
Օրլինոե (Орлине), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Նովայա Կրիվորուդկա
Նովայա Կրիվորուդկա (Нова Криворудка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովայա Կրիվորուդկա գյուղում բնակվում էր 110 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,567 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 194 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վիլհելմ Ակունյան
Կենսագրություն
Վիլհելմ Ակունյանը ծնվել է 1956 թվականի նոյեմբերի 3-ին, Երևանում։ 1978-1983 թվականներին սովորել է Երևանի պետական համալսարանի ռադիոֆիզիկայի և էլեկտրոնիկայի ֆակուլտետում, 1980-1981 թվականներին՝ ԵՊՀ հասարակական գիտությունների ֆակուլտետի ֆոտոժուռնալիստիկայի բաժնում ։ Լուսանկարչությամբ է զբաղվել 1980 թվականից, ԵՊՀ ռադիոֆիզիկայի ֆակուլտետում սովորելու ժամանակ ։ Որպես ֆոտոթղթակից աշխատել է «Լուսավորիչ», «21», «Երկիր», «Հայաստանի Հանրապետություն», «Օրրան» թերթերում, «Նուվել դ’Արմենի» (Ֆրանսիա) և «Հայացք Երևանից» ամսագրերում։
Ախաջի
Ախաջի, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Ջանիկի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Գևորգ Բարխուդարյան
Գևորգ Նիկողայոսի Բարխուդարյան, հայ թարգմանիչ, գրող, մանկավարժ։
Կենսագրություն
Սկզբնական կրթությունն ստացել է Թիֆլիսի գիմնազիայում։ 1851 թվականից ուսումը շարունակել է Դորպատում։ Որպես ուսուցիչ աշխատել է Նախիջևանում, Ագուլիսում, Ախալցխայում (1855-1876]թվականներ)։ Վերադառնալով Թիֆլիս՝ աշխատանքի է անցել Ներսիսյան դպրոցում։ Աշխատակցել է «Հյուսիսափայլ», «Փորձ», «Լումա», «Մուրճ» ամսագրերին ինչպես ինքնուրույն բանաստեղծություններով, այնպես էլ գերմաներենից կատարած թարգմանություններով (Գյոթե, «Ֆաուստ», Շիլլեր, «Դոն Կարլոս», «Վիլհելմ Տելլ», «Օռլեանի կույսը», Լեսինգ, «Նաթան իմաստուն» և այլն)։ Գրել է պիեսներ («Սեր կամ մահ», 1869 թ., «Բարեպաշտ մարդիկ», 1889 թ.)։ Բանաստեղծությունների ժողովածուն լույս է տեսել 1897 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ գրողներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Գերմաներենից հայերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ դրամատուրգներ
Զոնալնոե (գյուղ, Զոնալնոեի շրջան)
Զոնալնոե (Зональное), գյուղ Ռուսաստանի, Ալթայի երկրամասի Զոնալնոեի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2003 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3500 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ալթայի երկրամասի Զոնալնոեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1932 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պերվոմայսկի (քաղաքատիպ ավան, Շիլկինսկի շրջան)
Պերվոմայսկի (Первомайский), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Անդրբայկալյան երկրամասի Շիլկինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 12841 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1937 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Անդրբայկալյան երկրամասի Շիլկինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ակրոբատը և երիտասարդ Արլեքինը
«Ակրոբատը և երիտասարդ Արլեքինը» (Acrobate et jeune Arlequin), իսպանացի և ֆրանսիացի նկարիչ Պաբլո Պիկասոյի աշխատանքը, որը նկարվել է կտավի վրա 1905 թվականին՝ Վարդագույն շրջանում։ Չափը՝ 191,1 × 108,6 սմ։
Պատմություն և նկարագրություն
1904 թվականից Պիկասոն Ֆեռնանդա Օլիվիեի հետ ապրում էր Մոնմարտրի փարիզյան հանրակացարանում ՝ Բատո Լավուարում։ Նրանք հանդիպել էին այստեղ՝ Ռավինյան փողոցի թիվ 13 տանը, ուր Ֆեռնանդան գալիս էր որպես մոդել նկարիչների համար։ Նրանք երջանիկ էին մի քանի տարի, և սա էր հնարավոր պատճառներից մեկը, որ Պիկասոն հրաժարվեց Կապույտ շրջանի մռայլ ոճից և սկսեց ավելի վառ աշխույժ տեսարաններ նկարել օխրա-վարդագույնով։ Նա հաճախ էր այցելում մոտակայքում գտնվող Մեդրանոյի կրկեսը՝ գալիս էր կուլիսներ և նկարում դերասաններին։ Նրանց ներքին ազատությունն ու մարգինալությունը գրավում էին նկարչին։ Կրկեսի ակրոբատները, մարզիկները և ծաղրածուները նրա համար ոգեշնչման նոր աղբյուր դարձան ։
Ակրոբատը և երիտասարդ Արլեքինը ցուցադրված են քաղաքի ֆոնին մինչ փողոցային ներկայացման մեկնարկը։ Բարձրահասակ ու մի փոքր ծռված ակրոբատը կարմիր տաբատով է։ Աջ ձեռքում նա թուր է պահում, իսկ ձախը դրել է երիտասարդ Արլեքինի ուսին։ Նրա տխուր աչքերը անթարթ հայացքով նայում են հեռու։ Իսկ Արլեքինը, ընդհակառակը, կարծես թե հանգիստ ու ինքնավստահ է։ Կտավը, որը բավականին պայմանական է ոճով, արտացոլում է հասարակության մեջ նկարիչների դիրքի թեման, որտեղ նրանց ծաղրում են և համարում սոցիալական վտարանդիներ։
1920 թվականի մարտին «Արվեստ և փիլիսոփայություն» գրախոսության մեջ տպագրվեց Պիկասոյի «Ակրոբատը և երիտասարդ Արլեքինը» աշխատանքը։ Ներկայումս այն Բարնսի հիմնադրամի մշտական ​​հավաքածուի մի մասն է (Փենսիլվանիա, ԱՄՆ) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանցիսկո Գոյայի նկարներ Կատեգորիա: 1905 նկարներ
(4579) Պուչինի
(4579) Պուչինի (Puccini), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականի հունվարի 11-ին Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից Տաուտենբուրգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,399066 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0284 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7697 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1357,26 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,265241 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,21° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Գմբեթ
Գմբեթ, հիմնականում կիսագնդաձև կամ տարբեր ուռուցիկության տարածական սնամեջ ծածկ կամ ծածկը կրող կոնստրուկցիա։
Պատմություն
Կիրառվելով հնագույն ժամանակներից հայկական ժողովրդական բնակելի տան ճարտարապետության մեջ՝ գմբեթը կատարելության է հասել միջնադարյան Հայաստանի եկեղեցական շենքերում (սրբագործված որպես երկնքի խորհրդանիշ, եկեղեցու հոգևոր իշխանության ընդհանրականության խորհրդապատկեր), որոնցից մեզ հայտնի վաղագույն օրինակներն են Էջմիածնի Մայր տաճարը (301–303, վերակառուցված 484 թվականին և 17-րդ դարում), պատմիչ Ստեփանոս արք. Օրբելյանի նկարագրած Շաղատի քառախորան, արտաքուստ ութանիստ, կենտրոնագմբեթ Ս. Ստեփանոս եկեղեցին (306–353) և Գյուտ Ա Արահեզացի կաթողիկոսի՝ 462 թվականին կառուցած Սրկղոնքի եռախորան, վերնահարկով, արտաքին սրահներով, երկգմբեթ Կաթողիկե եկեղեցին։ Գմբեթի կիրառման անուղղակի վկայությունն է, ըստ պատմիչ Ագաթանգեղոսի, Գրիգոր Ա Լուսավորչի տեսիլքում 4 սյուների վրա բարձրացող խորանարդաձև գմբեթի նկարագրությունը. «Չորս սյուների խաչերի վրա զարմանատես կամարներ միմյանց կապվեցին և դրա վրա գմբեթաձև խորանարդ ու աստվածակերտ, զարմանալի ամպեղեն շինվածք տեսա» ։
Հայաստանում պահպանված հնագույն գմբեթը Տեկորի Ս.Սարգիս վկայարանինն է (478–490) :
Հայկական գմբեթաշինությունն ունեցել է երկու զուգահեռ ուղղություն. մի կողմից՝ բազիլիկ եկեղեցիների գմբեթավորում, մյուս կողմից՝ կենտրոնագմբեթ կառույցների զարգացում։
Նկարագրություն
Հայկական գմբեթները կառուցվել են թմբուկներով, որոնք վաղ միջնադարում բազմանիստ էին (խորանարդաձև, վեցանիստ, մեծ մասամբ՝ ութանիստ, սակավ՝ 12- և 16-նիստանի), կղմինդրե սաղավարտաձև կամ քարե բրգաձև ծածկով, իսկ 10-րդ դարից՝ նաև գլանաձև, հովանոցաձև կամ կոնաձև վեղարով։ Հայաստանում կիրառվել է նաև կլոր հիմքի վրա առանց թմբուկի կիսագնդաձև գմբեթ (Բարձրյալ խաչ, 5–7-րդ դարեր)։ Սկզբնապես գմբեթատակ քառակուսուց անցումը թմբուկին կատարվել է տրոմպների միջոցով, իսկ 6-րդ դարի վերջից՝ նաև առագաստներով (Ավանի կաթողիկոսության Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի)։ 7-րդ դարից հայկական ճարտարապետությունը, բացառապես գմբեթավոր դառնալով, ստեղծել է քառախորան կենտրոնագմբեթ եկեղեցիների մի շարք տիպեր, որոնք նորույթ էին քրիստոնեական ճարտարապետության մեջ ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Շինարարական տարրեր և կառուցվածքներ Կատեգորիա:Տաճարային ճարտարապետություն Կատեգորիա:Գմբեթներ
Սան Ժոզե դու Շինգու
Սան Ժոզե դու Շինգու (São José do Xingu), համայնք Բրազիլիայի Կենտրոնաարևմտյան տարածաշրջանում՝ Մատու Գրոսու նահանգի կազմում   ։ ։ Գտնվում է Մատու Գրոսու նահանգի հարավարևմտյան մասում։ Բնակչությունը կազմում է 6997 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 7 463,654 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 0,9 մարդ/կմ2։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մատու Գրոսու նահանգի բնակավայրեր
Մկրտիչ Բարխուդարյան
Մկրտիչ Կարապետի Բարխուդարյան, հայ գրականագետ, թարգմանիչ, խմբագիր-հրատարակիչ։
Սովորել է Լազարյան ճեմարանում, 1889 թ.-ին ավարտել Մոսկվայի համալսարանի բանասիրական բաժինը, եղել նույն համալսարանի հայ ուսանողության ընկերության կազմակերպիչներից ու ղեկավարներից։ 1888-1896 թ.-ին Մոսկվայում հրատարակել է «Հանդես գրականական և պատմական» պարբերականը, որտեղ տպագրվել են Միքայել Նալբանդյանի, Ռաֆայել Պատկանյանի, Պերճ Պռոշյանի, Ղազարոս Աղայանի, Արփիար Արփիարյանի, Հովհաննես Հովհաննիսյանի, Ա. Ծատուրյանի, Գևորգ Բարխուդարյանի, Ե. Շահազիզի և ուրիշների արձակ, չափածո և գրականագիտական աշխատանքներն ու թարգմանությունները։ Իր տպարանում տպագրել է հայ գրողների երկերը, ինչպես նաև «Մարտ» թերթը։ Թարգմանել է Լև Տոլստոյի «Հաջի Մուրադ»-ը, Մաքսիմ Գորկու պատմվածքներից մի քանիսը, Վիպպերի «Հին Արևելքը և Էգեյան կուլտուրան» գիրքը։ 1907 թ. -ին լույս է ընծայել «Անգլիայի պետական կազմը և քաղաքական կուսակցությունները» աշխատությունը։ 1920-ական թթ. մասնակցել է Մոսկվայում արևելյան լեզուներով բառարանների հրատարակության աշխատանքներին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գրականագետներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ Կատեգորիա:Հայ հրատարակիչներ
Աղաթուփ
Աղաթուփ, ոլոռնածառ, բակլազգների (թիթեռնածաղկավորներ) ընտանիքի տերևնաթափ թփերի ցեղ։ ՀՀ-ում հայտնի է, ։ Տարածված է Երևանի շրջակայքում, Արարատի, Կոտայքի, Սյունիքի և այլ մարզերի ստորին ու նախալեռնային գոտիներում։ Աճում է քարքարոտ ու չոր լանջերին, տափաստաններում։ Չորադիմացկուն է։
Կենսաբանական նկարագիր
Տերևաթափ թուփ է՝ 2-3 մ բարձրությամբ և ցրված սաղարթով։ Հին ճյուղերի կեղևը գորշաշագանակագույն է, իսկ երիտասարդ ճյուղերինը՝ մոխրավուն կամ գորշամոխրավուն, անջատվում է երկայնական շերտով։ Ընձյուղները անկյունավոր են, ծածկված կարճ, մոխրաարծաթավուն մազմազուկով։ Ցողունը խիտ ճյուղավորվով է, բարձրությունը՝ 2-3 մ։
Տերևները զույգ փետրաձև են 3-3.5 սմ երկարությամբ, կազմված 1-5 զույգ տերևիկներից, փշանման; Տերևները բարդ, զույգափետրաձև են, հիմքում առանցքները կոշտանում են և վերափոխվում են փշերի։ Տերևիկները հակառակ ձվաձև են կամ երկարավուն հակառակ ձվաձև, 1.5-3.5 սմ երկարությամբ և 0.3-1.1 սմ լայնությամբ, գագաթում կլորացած կամ փոսիկով, մոխրականաչավուն։
Ունդերը հակառակ ձվաձև են՝ 1-3 սմ երկարությամբ և 0.7-1.2 սմ լայնությամբ, կնճռոտ, գագաթին սուր փշով, կոշտ, մոխրադարչնագույն կամ գորշ, բազմասերմ։ Ծաղկաբույլերը հովանոցանման է, ծաղիկները՝ մանուշակագույն, հազվադեպ՝ վարդագույն մինչև սպիտակ։ Ծաղկում է հունիս-հուլիսին, պտուղները հասունանում են օգոստոս-սեպտեմբերին։
Նշանակություն
Դեղաբույս․ պարունակում է վիտամին E, կարոտին (A-նախավիտամին)։ Գեղազարդիչ է․ օգտագործվում է կենդանի ցանկապատների ստեղծման համար։ Միջնատասպան է։
Տարածում
Տարածված է Կովկասում, Միջին Ասիայում, Իրանում, Չինաստանում, Մոնղոլիայում։ Հայկական ՍՍՀ-ի տարածքում համդիպում է Արարատյան դաշտում, Վայքում, Մուղրիում, Արաքս գետի հովտում, անապատային ավազուտներում, չոր, քարքարոտ թեքություններում, աղուտներում։ Բարձր է գնահատվում որպես աղադիմացկուն և չափազանց չորադիմացկուն բույս։ Հայտնի է մանրէասպան հատկությամբ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Բակլազգիներ Կատեգորիա:Թիթեռնածաղկավորներ Կատեգորիա:Դեղաբույսեր
Նովոդուբիշչե
Նովոդուբիշչե (Новодубище), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովոդուբիշչե գյուղում բնակվում էր 90 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,566 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 159,01 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կրասիլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ֆրունզենկա (գյուղ, Սումիի շրջան)
Ֆրունզենկա (Фрунзенка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ֆրունզենկա գյուղում բնակվում էր 68 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Լոս Պալասիոս ի Վիլյաֆրանկա
Լոս Պալասիոս ի Վիլյաֆրանկա (Los Palacios y Villafranca), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Սևիլյա պրովինցիայի մեջ (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Բախո Գվադալկիվիր շրջանի կազմում։ Զբաղեցնում է 114 կմ² մակերես։ Բնակչությունը 37279 մարդ։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 18 կմ հեռավորության վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սևիլյա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ Կատեգորիա:1836 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Անդալուսիայի բնակավայրեր
Զոնիխա (գյուղ, Սլոբոդսկոյ շրջան)
Զոնիխա (Зониха), գյուղ Ռուսաստանի, Կիրովի մարզի Սլոբոդսկոյ շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կիրովի մարզի Սլոբոդսկոյ շրջանի բնակավայրեր
Պոստգլոսատորներ
Պոստգլոսատորներ, բացատրություն պահանջող հնացած կամ հազվադեպ բառ, իրավունքի դպրոց Իտալիայում, որը 13-րդ դարւմ հաջորդել է գլոսատորներին Բոլոնիայի համալսարանում ծագած դպրոց (11-13-րդ դարերւմ), որի ներկայացուցիչները դիտողությունները նշում էին ուսումնասիրվող տեքստի տողերի արանքներում կամ լուսանցքներում։ Փորձելով վեր հանել գիտնականների ընդհանուր կարծիքը պոստոսատորները մեկնաբանում էին գլոսատորների աշխատություններում Հուստինիանոսի կոդիֆիկացիայից քաղված իրավական հասկացություններն ու հատվածները։
Հրաժարվելով հռոմում իրավունքի կառուցվածքի սկզբնական իմաստից՝ նրանք հռոմու իրավունքը համապատասխանեցրեցին ժամանակի կանոնական, քաղաքային և սովորութային նորմերին։ Ֆեոդալիզմի պայմաններին հարմարեցված հռոմում իրավունքը փոխառնվեց Արևմտյան Եվրոպայի երկրների մեծ մասում։ պոստգլոսատորները հայտնի ներկայացուցիչներից էին Բարտոլոն, Բալդը և ուրիշներ։
Կատեգորիա:Իրավունքի պատմություն Կատեգորիա:Հռոմեական իրավունք
Դե Ռոնդե Վեյնեն
Դե Ռոնդե Վեյնեն (De Ronde Venen ), համայնք Նիդերլանդների Ուտրեխտ մարզում։ Տարածքը 70,65 կմ² է, բնակչությունը՝ 34.629 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 15.000 եվրո է։
Գիբբերելիններ
Գիբբերելիններ, բույսերի աճը խթանող ֆիզիոլոգիապես ակտիվ նյութեր։ Հայտնաբերել է ճապոնացի գիտնական Կուրոսավան (1926)։ Հայտնի են 27 Գիբերելիններ, որոնք բոլորն Էլ չորս օղականի երկտերպենոիդների շարքին պատկանող կարբոնաթթուներ են։ Հիմնական կառուցվածքային միավորը ԳԹց գիբերելինն Է, իսկ մնացածները դիտվում են որպես ածանցյալներ։ Գիբերելիններ անկայուն են, շուտ քայքայվում են հիմնային կամ թթվային միջավայրում։ Կենսաբանորեն առավել ակտիվ է գիբերելինաթթուն՝ ԳԹյ։ Գիբերելիններ հիմնականում պարունակվում են խակ սերմերում ու պտուղներում և կանոնավորում են բույսերի աճը, արագացնում բջջի բաժանումը։ Ազդում են ավելի ուժեղ, քան աուքսինները։ Բույսերում Գիբերելինների պակասը կամ ավելցուկը առաջացնում են ախտաբանական երևույթներ՝ գաճաճություն, գերաճ։ Գիբերելինները կիրառվում են բուսաբուծության մեջ․ պտուղների չափերը մեծացնելու, բերքատվությունը բարձրացնելու, կանեփի ու վուշի թելատվությունը ավելացնելու նպատակով։
Կատեգորիա:Պարարտանյութեր
Մինամիյամասիրո
Մինամիյամասիրո (南山城村), Ճապոնիայի Կիոտո պրեֆեկտուրայի Սորակու գավառում գտնվող գյուղ։ Գյուղի մակերեսը կազմում է 64,11 կմ², բնակչությունը՝ 2 555 մարդ (2017 թվականի հոկտեմբերի 1-ի տվյալների համաձայն) , բնակչության խտությունը՝ 39,85 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրական դիրք
Մինամիյամասիրո գյուղը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Կիոտո պրեֆեկտուրայի Սորակու գավառում։ Մինամիյամասիրո գյուղի հետ սահմանակցում են Իգա, Նարա, Կոկա քաղաքները և Կասագի, Վաձուկա ավանները։
Բնակչություն
Գյուղի բնակչությունը կազմում է 2 555 մարդ (2017 թվականի հոկտեմբերի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 39,85 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1970-2015 թվականներին.
Սիմվոլիկա
Մինամիյամասիրո գյուղը խորհրդանշող ծառ է համարվում Prunus jamasakura-ն, ծաղիկ՝ Rhododendron indicum-ը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի գյուղեր Կատեգորիա:1955 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Արտեմի Կարապետյանց
Արտեմի Միխայիլի Կարապետյանց, սովետական բանասեր-չինագետ, լեզվաբան, տեքստաբան, պրոֆեսոր, չինական փիլիսոփայության պատմաբան։
Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների ինստիտուտի (ՄՊՀ) ուսուցչուհի Թան Աոշուանի (1931-2017) ամուսինը (1966 թվականից) ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Մոսկվայում` տեղի քիմիատեխնոլոգիական ինստիտուտի դոցենտ Մ. Ք. Կարապետյանցի ընտանիքում։ 1966 թվականին ավարտել է ՄՊՀ արևելագիտության ինստիտուտը։
Հին Չինաստանի ընդհանուր լեզվաբանության, լեզվի և մշակույթի մասնագետ, Հին Չինաստանի փիլիսոփայության և գիտության բացառիկ հետազոտողներից մեկն է, տիրապետում է հին չինարեն տեքստերը կարդալու և մեկնաբանելու՝ Վ. Ս. Սպիրինի կողմից մշակված կառուցվածքային-նշանագիտական մեթոդաբանությանը։
2012 թվականին ստացել է Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան մրցանակ «Չինական բանահյուսության ակունքներում։ Ստեղծագործությունների ժողովածու»-ի համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների ինստիտուտի դասախոսներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Խորհրդային լեզվաբաններ
Լոդինե
Լոդինե (իտալ Lodine) Կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Սարդինիա մարզի Նուորո գավառում։
Բնակչությունը 408 մարդ՝ (2008 թ. ), բնակչության խտությունը՝ 53 մարդ/կմ², զբաղեցրած տարածքը՝ 8կմ²։
Փոստային ինդեքս՝ 8020, հեռախոսային կոդ՝ 0784։
Բնակչության հովանավոր սուրբ համարվում է Սուրբ Գեորգին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ակքյոյ (Ջանիկի գավառ)
Ակքյոյ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Ջանիկի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր