cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ջուրջուրա (ազգային պարկ)
Ջուրջուրա (الحديقة الوطنية جرجرة, Parc national du Djurdjura), ազգային պարկ Ալժիրի հյուսիսում։ Պարկը իր անվանումը ստացել է ի պատիվ Ջուրջուրա լեռնշաղթայի։ Այստեղ կան անտառներ, քարայրներ և ձորեր, ինչպես նաև հազվագյուտ ֆաունա (կենդանական աշխարհ), ներառյալ մագոտների մեռնող տեսակը ։ Macaca sylvanus-ները պրիմատներ են, որոնք նախկինում Հյուսիսային Աֆրիկայում եղել են շատ ավելի տարածված, քան այսօր ։ Հիմնադրվել է 1983 թվականի հուլիսի 23-ին։ Ունի 82,25 կմ² տարածք։
Անվանում
Լեռնաղթայի անվանումը եկել է կաբիլերեն «Ջուրջուրա» բառից, որը նշանակում է «մեծ ցուրտ» կամ «վերելք», որն էլ եկել է հին «Ջուր ն Ջուր նայ Գեր ն Գեր», «լեռների լեռ» արտահայտությունից ։
Հռոմեական կայսրությունը դրան տվել է Երկաթե լեռ անունը (լատ.՝ Montus Ferratus), նկատի ունենալով տարածաշրջանի հողը, ինչպես նաև տեղի ժողովուրդների անհնազանդությունը։ Նույն անունը կրում է նաև լեռան վրա գտնվող գյուղը։ «Մմիս ն'Ջուրջուր» նշանակում է «Ջուրջուրայի երեխաներ», որը շատ տարածված անուն է կաբիլների մոտ ամբողջ աշխարհում։
Տեսարժան վայրեր
Պարկի տարածքում գտնվում է Աֆրիկայի ամենախոր քարանձավը՝ Անու Իֆֆլիսը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալժիրի ազգային պարկեր Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II
Բաշյուրդ (Փոքր Կովկաս)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արդահանի մարզի լեռներ
Բեյլանգեչիդի
Բեյլանգեչիդի, լեռնանցք Կիլիկիայում, Ամանոսի լեռներում։ Թուրքերի կողմից պատմական Ասորական դուռ լեռնանցքին տրվող անվանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնանցքներ
Շոմիցա (Վոլոգդայի վտակ)
Շոմիցա (Шомица), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վոլոգդայի լիճ գետի ափում։ Գետի երկարությունը 25 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բալթյան ավազանային շրջանին, գետային ավազանը Նևի, ենթաավազանը՝ Սվիրի։ Գետի ջրատնտեսային տեղամասը Օնեժսկի ավազանն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Գավրիլովսկի շրջան
Գավրիլովսկի շրջան (Гавриловский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տամբովի մարզում։
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Գավրիլովկա 2-րդ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1050 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 11905 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 11,34 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տամբովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Վո Լավալեթ
Վո Լավալեթ (Vaux-Lavalette), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 96 մարդ, բնակչության խտությունը` 14.16 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.78 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 420 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 130 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 26 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 70 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 56-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 14։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 80,0 %։ 56 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 51 անձ (26 տղամարդ և 25 կին)։ Գործազուրկ են եղել 5 անձ (1 տղամարդ և 4 կին)։ 14 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 9-ը` թոշակառուներ, իսկ 3-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ինտրոդուկցիա (կենսաբանական)
Ինտրոդուկցիա (կենսաբանական) (introductio - ինտրոդուկցիա, ներածում), որևէ տեսակի օրգանիզմի նպատակային կամ պատահական վերաբնակեցում իր բնական միջավայրի սահմաններից դուրս։ Ինտրոդուկցիան ենթադրում է տվյալ էկոհամակարգի համար նոր տեսակի կամ տեսակների ներածման գործընթաց ։
Ինտրոդուկցված կամ օտարածին տեսակները  մարդու կողմից հատուկ կամ պատահաբար ներկրվում են այդ օրգանիզմների համար նոր միջավայրեր։
Ինտրոդուկցված տեսակի հարմարումը էկոլոգիական նոր պայմաններին կոչվում է կլիմայավարժում:
Հաճախ ինտրոդուկցված տեսակները կարող են էապես փոխել տվյալ տարածաշրջանի էկոհամակարգը և պատճառ հանդիսանալ տեղի ֆլորայի կամ ֆաունայի որոշ տեսակների  կրճատման կամ նույնիսկ ոչնչացման։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնապահպանություն Կատեգորիա:Կենսաբանական տեսակներ Կատեգորիա:Կենսաբանության տերմինաբանություն
Պորտենյո
Պորտենյո (Porteño, իգական ձևույթը՝ porteña), իսպաներենում օգտագործվում է այն ​​անձի առնչությամբ, ով նավահանգստային քաղաքից է (ծնվել է այնտեղ կամ այնտեղ է ապրում)։ Սակայն այդ բառը կարող է գործածվել նաև որպես ածական՝ բնորոշելով նավահանգստային քաղաքի հետ կապված որեւէ բան։ Ամենամեծ քաղաքը, որին այս եզրույթը գլխավորապես վերաբերում է, Արգենտինայի մայրաքաղաք Բուենոս Այրեսն է. 19-րդ դարի վերջերից Porteños- ը դարձել է այդ քաղաքի մարդկանց մականունը (կամ demonym-ը ) ։
Եվրոպայից մեծ ներգաղթի ալիքների հետևանքով, որոնք գագաթնակետին հասան, 1880-ական թվականներին, Ռիո դե լա Պլատայի տարածաշրջանը և, մասնավորապես, Բուենոս Այրեսն ու Մոնտեվիդեոն, հիմնականում բնակեցվեցին եվրոպական ծագում ունեցող մարդկանցով, առավելապես՝ իտալացիներով , իսպանացիներով և գերմանացիներով, այլ կերպ ասած՝ պորտենյոներով։ Ի հակադրություն դրա՝ Արգենտինայի մնացած մասերում և հատկապես հյուսիսարեւմտյան տարածքներում, ետգաղութացման դարաշրջանում եվրոպացիների ներգաղթն ավելի փոքր ծավալներով տեղի ունեցավ, և այդպիսով հիմնականում պահպանվեց մինչգաղութացման ժամանակաշրջանի բնակչության կազմը, որը բաղկացած էր կրեոլներից (գաղութաբնակ իսպանացիների սերունդներից, ինչպես նաև՝ եվրոպացու և տեղաբնիկի կապի արդյունք խառնածիններից), մեսթիսոսներից (կրեոլի և տեղաբնիկի կապի արդյունք խառնածիններից) և բնիկներից ։
Չիլիում porteño/a -ն սովորաբար գործածվում է Վալպարաիսոյի բնակիչների առնչությամբ ։
Կոստա Ռիկայում porteño /a -ն սովորաբար օգտագործվում է խաղաղօվկիանոսյան ափի Պունտարենաս երկրամասի բնակիչների առնչությամբ ։
Արգենտինացի նշանավոր կոմպոզիտոր, երաժիշտ Աստոր Պիացոլան երաժշտական չորս կոմպոզիցիաներից բաղկացած շարք է ստեղծել՝ Cuatro Estaciones Porteñas խորագրով, որտեղ արտացոլել է պորտենյաների ու պորտենյոների կյանքը, նրանց հույզերն ու ապրումները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատինական Ամերիկա Կատեգորիա:Իսպաներեն
Բերնգաու
Բերնգաու  (Berngau), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Պֆալց օկրուգին։ Գտնվում է Նոյմարկտ Վերին Պֆալցի շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 8523 մարդ (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով) ։ Տարածքը 27,14 կմ² է։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 3 73 114։
Համայնքը բաժանված է 8 գյուղական թաղամասերի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Կրաշենիննիկովների բնակելի տուն
Կրաշենիննիկովների բնակելի տուն (Жилой дом Крашенинниковых), պատմական առանձնատուն Մոսկվայում, որը գտնվում է Կոժևնիչեսկայա փողոց, տուն 20, շինություն 19 հասցեով։ Կառուցվել է 1800 թվականինին։ Կրաշենիննիկովների բնակելի տունն ունի մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ։
Զնամենսկի շրջան (Տամբովի մարզ)
Զնամենսկի շրջան (Знаменский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տամբովի մարզում։
Ստեղծվել է 1941 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Զնամենկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1060 կմ²։
Կրաշենիննիկովների բնակելի տուն
Պատմություն
XIX դարի վերջին - XX դարի սկզբին տունը պատկանել է առաջին գիլդիայի վաճառական Նիկոլայ Սերգեևիչ Ռաստերյաևին։ 1896 թվականին նա տանը բակի կողմից կցակառուցել է երկհարկանի քարե շինություն։ Բակում նա տեղակայել է իր կլայեկագործարանի շինությունները, որտեղ արտադրվել են կապարե խողովակներ։ Ըստ 1914 թվականի տեղեկությունների՝ տանը տեղակայված էին գործարանի գրասենյակը, վարպետի, կառավարչի և ծառայողների բնակարանները ։ 1930-ական թվականներին նախկին առանձնատանը բացվել է Գլավմոստրանսի «Արեմկուզ» ավտովերանորոգման ձեռնարկությունը ։
Զնամենսկի շրջան (Տամբովի մարզ)
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 18405 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 17,36 մարդ/կմ²։
Կրաշենիննիկովների բնակելի տուն
Պատմություն
Սեփականատերերի և շենքի նշանակության հաճախակի փոփոխման պատճատով նրա բնօրինակ ներսույթը գրեթե ամբողջովին կորսվել է։ Պահպանվել են հետհրդեհային կառուցապատմանը բնորոշ լուսամուտա- և դռնատեղերը, գետնախարիսխը, երկրորդ հարկի պատուհանների վերևի եռանկյունաձև ատամնիկները և միջհարկային քիվը ։
Զնամենսկի շրջան (Տամբովի մարզ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տամբովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Կրաշենիննիկովների բնակելի տուն
Պատմություն
2018 թվականին տունը ստացել է մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոսկվայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:1800 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Ժերդևսկի շրջան (Տամբովի մարզ)
Ժերդևսկի շրջան (Жердевский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տամբովի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ժերդևկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1397,77 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 30331 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 21,7 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տամբովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Թազա (ազգային պարկ)
Թազա (الحظيرة الوطنية تازة, Parc national de Taza), Ալժիրի ամենափոքր ազգային պարկերից մեկը։ Տարածքը կազմում է 3,807 կմ²։ Այն հիմնադրվել է 1985 թվականին։ Տեղակայված է Ջիջել մարզում, և իր անվանումը ստացել է Թազա քաղաքի պատվին, որը գտնվում է պարկին հարակից։
Պարկը գտնվում է Ջիջել քաղաքից 30 կմ հյուսիս-արևելք։ Այստեղ կա Ջիջել անունով քարանձավ, ինչպես նաև բազմաթիվ լողափեր, քարայրեր և ժայռեր։ Պարկը ներառված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կենսոլորտային օբյեկտների ցանկում, քանի որ այնտեղ առկա են ֆլորայի և ֆաունայի հազվագյուտ տեսակներ, ներառյալ մագոտների մեռնող տեսակը ։ Macaca sylvanus-ները պրիմատներ են, որոնք նախկինում Հյուսիսային Աֆրիկայում եղել են շատ ավելի տարածված, քան այսօր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալժիրի ազգային պարկեր Կատեգորիա:Կատեգորիա ԲՊՀՄ II
Սենտ Ժերմենոն
Սենտ Ժերմենոն (Saint-Germainmont), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 800 մարդ, բնակչության խտությունը` 50.99 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 15.69 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 150 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 65 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 55 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 457 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 323-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 134։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,7 %։ 323 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 285 անձ (149 տղամարդ և 136 կին)։ Գործազուրկ են եղել 38 անձ (20 տղամարդ և 18 կին)։ 134 անաշխատունակներից 22-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 59-ը` թոշակառուներ, իսկ 53-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Լևոն Աթաբեկյան (այլ կիրառումներ)
Լևոն Աթաբեկյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել՝
Առավոտ (Գրիգ)
«Առավոտյան տրամադրություն» (Morgenstemning, առավել հայտնի որպես «Առավոտ»), նորվեգացի կոմպոզիտոր Էդվարդ Գրիգի երաժշտական ստեղծագործություն Պեր Գյունտ սիմֆոնիկ սյուիտից, որը գրվել է 1875 թվականին՝ դրամատուրգ Հենրիկ Իբսենի համանուն պիեսի հիման վրա։
Կառուցվածք
Պեր Գյունտ սյուիտը սկսվում է «Առավոտ» պիեսով, որը կառուցված է մեկ հնգատոն մեղեդու տարբերակային զարգացման վրա։ Այն հնչում է որպես Պերի հուշերը հայրենիքի մասին։ Ժողովրդական հովվական նվագ հիշեցնող մեղեդին հանդարդ է ու լուսավոր։ Երաժշտությունը մեր առջև պատկերում է աստիճանաբար արթնացող բնությունը՝ արևը, որը շողում է ծվատվող ամպերի միջից, նոր արթնացող ու դեռևս քնաթաթախ թռչունների ծլվլոցը, քամուց օրորվող տերևների սոսափյունը և վճիտ աղբյուրների կարկաչյունը։
Պիեսում մենանվագով հանդես են գալիս ֆլեյտա և հոբոյ փողային նվագարանները։ Առավել պատկերավոր է հնչում պիեսի միջին հատվածը, որի կենտրոնում մեղեդին անհետանում է՝ տեղը զիջելով հարմոնիային, գունեղ և համարձակ ակորդների համադրությամբ։ Սա պիեսի կուլմինացիոն հատվածն է։ Այստեղ հնչում է ամբողջ նվագախումբը, որից հետո հնչողությունն աստիճանաբար թուլանում՝ կրկին դառնալով պարզ ու վճիտ։ Պիեսի վերջում երաժշտությունը նմանակում է անտառային ձայների հնչողությանը։ Ֆլեյտայի վերջին ելևէջներով լռում են ակորդները  ։
Տես նաև
Պեր Գյունտ (սիմֆոնիկ սյուիտ)
Արտաքին հղումներ
Edvard Grieg - Peer Gynt - Suite No. 1, Op. 46 - I. Morning Mood
Կատեգորիա:Էդվարդ Գրիգ Կատեգորիա:Պեր Գյունտ (սիմֆոնիկ սյուիտ)
Կլարա Իմմերվար
Կլարա Իմմերվար (Clara Immerwahr, ), գերմանացի քիմիկոս, կանանց իրավունքների պաշտպանության պայքարում ակտիվիստ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Բրեսլաուին մոտ գտնվող մի ֆերմայում՝ հրեական ընտանիքում։ 1890 թվականին Կլարայի մայրը մահացել է քաղցկեղից ։ Դրանից հետո Կլարան և նրա հայրը տեղափոխվել են Բրեսլաու։ Այնտեղ ավարտել է Վրոցլավի համալսարանը։
1900 թվականին Կլարա Իմմերվարը Ռիխարդ Աբեգի ղեկավարությամբ ստացել է դոկտորի աստիճան քիմիայի բնագավառում ։
1901 թվականին ամուսնացել է քիմիկոս Ֆրից Հաբերի հետ։ Քանի որ այդ ժամանակ տարածված գենդերային նախապաշարմունքների պատճառով Կլարան չէր կարող ինքնուրույն զբաղվել գիտությամբ, օգնել է ամուսնուն՝ նրա գործերը թարգմանելով անգլերեն։ 1902 թվականի հունիսի 1-ին Կլարան ունեցել է որդի՝ Հերման Գաբերին (1902-1946)։ Թոռը`ամերիկացի պատմաբան Ֆրից Շտերն է։
Առաջին աշխարհամարտի բռնկումից հետո Ֆրից Հաբերը մասնակցել է գերմանական բանակի համար քիմիական զենքի մշակմանը։ Նրա շնորհիվ, գերմանական բանակը կարողացել է օգտագործել իպրիտ՝ Եփրեսի ճակատամարտի ժամանակ, Հաբերը անձամբ ներկա է եղել նոր զենքի առաջին մարտական օգտագործման ժամանակ։
Մահ
Հաբերի Բելգիայից վերադառնալուց անմիջապես հետո, Կլարան ինքնասպանություն է գործել՝ կրակելով կրծքավանդակին։ Մահացել է 1915 թվականի մայիսի 2-ին։ Նրա մահվան լուրը գրեթե չի տարածվել թերթերում։ Միակ հաղորդագրությունը հրապարակվել է նրա մահվանից վեց օր անց Grunewald-Zeitung գավառական թերթում, որտեղ ասվում է. «Դոկտոր Գ.-ի կինը Դալեմից, որը ներկայումս գտնվում է ռազմաճակատում, ինքնասպանություն է գործել ինքն իրեն կրակելով։ Դժբախտ կնոջ այս արարքի պատճառներն անհայտ են» ։
Քանի որ նրա ինքնասպանության հանգամանքները հստակ հայտնի չեն եղել, իսկ դիահերձում չի իրականացվել, հետագայում նրա ինքնասպանության հանգամանքների և դրդապատճառների մասին լուրեր են շրջանառվել։ Հավանաբար, որպես պացիֆիստ, չէր կարողացել կրել իր ամուսնու ներգրավվածությունը, ինչպես նաև իր ոչ անմիջական ներգրավածությունը, զանգվածային զենքի ոչնչացման գործում։ Մահից հետո հաջորդ առավոտ ամուսինը կազմակերպել էր գազի առաջին հարձակումը Արևելյան ճակատում ։
Ռելեյի սկավառակ
Կատեգորիա:Ֆիզիկական սարքեր Կատեգորիա:Ակուստիկա
Կլարա Իմմերվար
Մահ
Թաղվել է ամուսնու հետ Բազելում։
1991 թվականից ի վեր Միջուկային պատերազմի կանխարգելման համար աշխարհի բժիշկները միջազգային կազմակերպությունը ամեն տարի ներկայացնում է հեղինակավոր Կլարա Իմմերվար մրցանակը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի կին քիմիկոսներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հրեաներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Ինքնասպաններ Կատեգորիա:Պացիֆիստներ Կատեգորիա:Կին գիտնականներ Կատեգորիա:Հրեա կին գիտնականներ
Վո Ռույակ
Վո Ռույակ (Vaux-Rouillac), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 299 մարդ, բնակչության խտությունը` 22.36 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 13.37 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 100 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 23 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 187 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 142-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 45։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,9 %։ 142 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 138 անձ (75 տղամարդ և 63 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (4 տղամարդ և 0 կին)։ 45 անաշխատունակներից 9-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 26-ը` թոշակառուներ, իսկ 10-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մասլյանայա (Վոլոգդայի վտակ)
Մասլյանայա (Масляная), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կուբենա գետի աջ ափում՝ 94 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 82 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Իժավինսկի շրջան
Իժավինսկի շրջան (Инжавинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տամբովի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ինժավինո ։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 23184 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 12,74 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տամբովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Հեռագրակայան (Պետերհոֆ)
Պատմություն
Պետերհոֆի հեռագրակայանը պատկանել է Կրոնշտադտի գծին (կապել է Պետերբուրգը Կրոնշտադտի հետ՝ Պետերհոֆի և Օրանիենբաումի միջոցով)։ Գիծը բացվել է 1853 թվականին։ Սկզբնապես Պետերհոֆում հեռագրակայանը տեղակայվել է գործունեությունը դադարեցրած օպտիկական հեռագրակայանի աշտարակում, որը գտնվում էր Ֆիննական ծոցի ափին, որտեղ ավելի ուշ տեղակայվել է կայսերական ընտանիքի Ստորին ամառանոցը։ Բայց ժամանակի ընթացքում հեռագրային սարքերի քանակն ավելացել է, և պահանջվել է նոր շենք, որը կառուցվել է 1858 թվականին ճարտարապետ Անդրեյ Շտակենշնեյդերի նախագծով։ Նոր կայանն աշխատանքը սկսել է 1859 թվականի մայիսի 15-ին։ Շենքն ուներ տարբեր մուտքեր. սովորական մարդկանց համար՝ Պետերբուրգի փողոցի (Սանկտ Պետերբուրգի պողոտա) կողմից, և կայսերական հեռագրերի համար՝ զբոսայգու կողմից ։
Շենքը վերակառուցվել է, սակայն 21-րդ դարում վերականգնվել է սկզբնական տեսքով, իսկ 2011 թվականին այնտեղ բացվել է թանգարան։ Այն ունի 10 ցուցասրահ։ Ներկայացված են հեռագրային սարքեր, հեռագրերի նմուշներ, վերստեղծված է տարածքների ներսույթը, այդ թվում՝ պետի աշխատասենյակը, խոհանոցը, սառցապահարանը ։
Ճարտարապետություն
Շենքը կառուցվել է գոթիկայի տարրերի, մասնավորապես՝ պատուհանների սլաքաձև ապակեկալների  օգտագործումով։ Միաժամանակ առկա է եղել այն ժամանակ նորաձև գյուղական շինության նմանությամբ ոճավորումը։ Օրինակ, տանիքը նախշված էր ծղոտե ծածկի նմանությամբ։ Երկրորդ հարկում տեղակայված էին շուրջօրյա հերթապահող հեռագրավարների և ցրիչների քնասենյակները ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի ճարտարապետական հուշարձաններ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի թանգարաններ Կատեգորիա:1858 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Դաչա (Աբխազիա)
Դաչա (վրաց.` დაჩა), հայաբնակ գյուղ Աբխազիայի Օչամչիրայի շրջանում, Օչամչիրայից 27 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 80 մ բարձրության վրա։
Բնակչությունը
Բնակիչներն զբաղվում են ծխախոտի, թեյի և եգիպտացորենի մշակությամբ, պտղաբուծությամբ, անասնապահությամբ և շերամապահությամբ։ Գյուղն ուներ հայկական տարրական դպրոց, ինչպես նաև անասնաբուժարան։
Դաչա գյուղը հիմնադրել են Օրդուից եկած հայերը` 1914 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աբխազիայի գյուղեր Կատեգորիա:Աբխազիայի հայաբնակ գյուղեր
Բրայթենբրուն (Վերին Պֆալց)
Բրայթենբրուն  (Breitenbrunn), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Պֆալց օկրուգին։ Գտնվում է Նոյմարկտ Վերին Պֆալցի շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 3424 մարդ (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով) ։ Տարածքը 70,79 կմ² է։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 3 73 115։
Համայնքը բաժանված է 8 գյուղական թաղամասերի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Կիրսանովի շրջան (Տամբովի մարզ)
Կիրսանովի շրջան (Кирсановский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տամբովի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կիրսանով ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1280 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 21756 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 17 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տամբովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Պրեզիդենտի Ֆիգեյրեդու
Պրեզիդենտի Ֆիգեյրեդու (Presidente Figueiredo)՝ համայնք Բրազիլիաում` մտնում է Ամազոնաս նահանգի կազմի մեջ։ Գտնվում է Ամազանոսա մարզում։ Գտնվում է խոշոր քաղաքային ագլոմերացիայում։ Մտնում է Ռիու Պռետու դա Էվա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 25273 մարդ` 2007 թվականի տվյալներով։ Տարածք 24781 կմ2։ Բնակչության խտությունը 0,9 մարդ/կմ2։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1985 թվականին։
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ամազոնաս նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:1985 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սեն Ժան օ Բուա (Արդենների գավառ)
Սեն Ժան օ Բուա (Saint-Jean-aux-Bois), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 142 մարդ, բնակչության խտությունը` 15.96 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.9 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 175 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 90 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 30 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 80 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 48-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 32։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 60,0 %։ 48 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 39 անձ (24 տղամարդ և 15 կին)։ Գործազուրկ են եղել 9 անձ (4 տղամարդ և 5 կին)։ 32 անաշխատունակներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 7-ը` թոշակառուներ, իսկ 15-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Վերդիյ
Վերդիյ (Verdille), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 348 մարդ, բնակչության խտությունը` 24.03 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 14.48 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 380 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 85 կմ հարավ-արևմուտք, Անգուլեմ քաղաքից` 34 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 202 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 138-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 64։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 68,3 %։ 138 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 125 անձ (61 տղամարդ և 64 կին)։ Գործազուրկ են եղել 13 անձ (4 տղամարդ և 9 կին)։ 64 անաշխատունակներից 15-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 30-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Միչուրինսկի շրջան (Տամբովի մարզ)
Միչուրինսկի շրջան (Мичуринский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տամբովի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Միչուրինսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1655 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 34245 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 20,69 մարդ/կմ²։
Սուրբ Մատթեոսի նահատակությունը
«Սուրբ Մատթեոսի նահատակությունը» (Martirio di San Matteo, 1599–1600), իտալացի նկարիչ Կարավաջոյի կտավ։ Գտնվում է Հռոմի Սան Լուիջի դե Ֆրանչեզի կաթոլիկ եկեղեցու Կոնտարելլի մատուռում, որտեղ կախված է նույն հեղինակի «Մատթեոս առաքյալի հրավերը» կտավի դիմաց և «Սուրբ Մատթեոսն ու հրեշտակը» կտավի կողքին․ երեքից առաջինն է, որը 1600 թվականի հուլիսին տեղադրվել է մատուռում։
Նկարում պատկերված է «Մատթեոսի ավետարանի» հեղինակ, ավետարանիչ Մատթեոս առաքյալի նահատակությունը։ Ըստ լեգենդի՝ սուրբը սպանվել է Եթովպիայի թագավորի հրամանով՝ զոհասեղանի մոտ պատարագ մատուցելիս։ Թագավորը ցանկասիրություն էր հանդես բերել իր զարմուհու հանդեպ, որի համար Մատթեոսը նախատել էր նրան, քանի որ աղջիկը միանձնուհի էր, հետևաբար նաև Քրիստոսի հարսը։ Մի քանի տասնամյակ առաջ մահացած կարդինալ Կոնտարելլին շատ բացահայտ նկարագրել էր այն, ինչ պետք է կատարվեր. սուրբն սպանվում էր անբարո արքայի ուղարկած զինվորի կողմից ճարտարապետական կառույցում և մեծ բազմության ներկայությամբ։
Կարավաջոյի դժվարությունը կայանում էր նրանում, որ նա նախկինում չէր նկարել ո՛չ այդքան մեծ կտավի վրա, ո՛չ էլ այդքան շատ կերպարներ։ Ռենտգենյան ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ այսօրվա տեսքով կտավն ստեղծելուց առաջ երկու առանձին փորձեր են արվել, որոնց ընթացքում կրճատվել է պատկերված մարդկանց թիվը և համարյա զրոյացվել ճարտարապետական տարրերի առկայությունը։
Հետին պլանում, ձախից դեպի կենտրոն՝ մարդասպանի հետևում Կարավաջոն պատկերել է ինքն իրեն։
Պատկերման փուլեր
Ռենտգենյան ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ նկարի առաջին տարբերակն արվել է այդ ժամանակ Հռոմում ամենասիրված նկարչի՝ Ջուզեպպե Չեզարիի մաներիզմի ոճով, որտեղ առկա են փոքրիկ կերպարներով մեծ բազմություն և զանգվածային ճարտարապետություն, որը պետք է ստատիկ ու հեռավոր տեսք հաղորդեր նկարին։ Երկրորդ տարբերակում ընդօրինակումն արվել է Ռաֆայելից, որտեղ ավելացվել է վախ ու ափսոսանք արտահայտող ականատեսների բազմություն, այդ թվում մի կին, որը հավանաբար միանձնուհի է։ Այս տարբերակը համահունչ էր կարդինալ Կոնտարելլիի պահանջած ամբոխով տեսարանի և մաներիզմի օրենքների հետ, սակայն Կարավաջոն արդեն մշակել էր իր անհատական ոճը, որտեղ մարմիններն առանձնացվում էին լույսի և մթության խաղով, իսկ հետին պլանը՝ վերացվում։
Այս կետում Կարավաջոն թողել է նկարն ու ուշադրությունը սևեռել իր մյուս՝ «Մատթեոս առաքյալի հրավերը» կտավի վրա։ Նկարել է իր սեփական ոճով, ինչպես «Խաղանենգները» և «Բախտագուշակը», սակայն ավելի մեծ չափսերով։ Ակնհայտորեն վերաոգևորվելով կամ գուցե նորացված ինքնավստահությամբ Կարաջոն վերադարձել է «Նահատակությանը», բայց աշխատել իր սեփական ձևով։ Երրորդ տարբերակում ճարտարապետությունը դուրս է մղվել, կրճատվել է մարդկանց թիվը, գործողությունը տեղափոխվել է նայողին ավելի մոտ, դեռ ավելին՝ ավելացվել է դրամատիկ լուսաստվեր, որն ընդգծում է թեմայի ամենակարևոր տարրերը, այն է՝ ներկայացնել ամենամեծ դրամատիկ պահը, երբ մարդասպանը պատրաստվում է դաշույնը խրել ընկած սրբի մարմնի մեջ։ Սա է այն տարբերակը, որ մենք տեսնում ենք այսօր․ գործողությունը՝ պատկերված ամենադրամատիկ պահին, ներկաները՝ երկրորդական դերում կտրուկ ընտրովի լույսի շնորհիվ, իսկ ամբողջն այն տպավորությունն է թողնում, կարծես տեսնում ես կայծակի լույսի տակ։
Վերլուծություն
Նկարն արված է այն ժամանակահատվածում, երբ 16-րդ դարի բանական, գուցե մի փոքր արհեստական մաներիստական ուղղությունն իր տեղը զիջում է բարոկկոյին։ Նկարը սենսացիա է առաջացրել։ Ֆեդերիկո Ցուկկարոն՝ Հռոմի ամենահայտնի նկարիչներից մեկն ու մաներիզմի վարպետը, եկել է այն տեսնելու և արհամարհանքով ասել, որ այն ոչինչ չարժե։ Բայց երիտասարդ նկարիչներին Կարավաջոն գերազանցել է ու հանկարծակի դարձել Հռոմի ամենահանրահայտ նկարիչը։
Կենտրոնացում է պետք հասկանալու համար, որ պատկերված պայքարը սրբության հաղթանակն է։ Թվում է, թե լույսով պարուրված սուրբ Մատթեոսն ընկնելիս ընկրկում է իրեն սպանողի բացահայտ կատաղությունից, որը պատրաստվում է դաշույնով հարվածել նրան։ Սրբի շուրջ պատկերված են տարբեր հույզեր՝ սարսափ, վախ, զարհուրանք արտահայտող մարդիկ, իսկ հրեշտակը մեկնում է նահատակության արմավենու ճյուղը։ Պատկերի հակասականությունը կարելի է մեղմացնել, եթե հասկանանք, որ սուրբը չի դողում դահճի հարվածի ահից, ընդհակառակը, նա ձգվում է դեպի հրեշտակի նվերը։ Դահիճի՝ սրբին բռնելն ու վերջինիս՝ հրեշտակին ձգտելը երկու զուգահեռներ են․ միայն Մատթեոսին է հայտնի հրեշտակի ներկայությունը։ Այս տեսանկյունից նայելիս՝ սա ընդհանուր ահաբեկություն պատկերող նկար չէ, այլ սրբի մահ, որն ընկալվում է որպես մերձեցում աստվածայինի հետ․ այդ ժամանակի իտալական բարոկկոն նահատակությունը պատկերում էր ոչ թե որպես վախի, այլ ուրախության ու էքստազի պահ։
Կարևոր է նշել նաև այն հանգամանքը, որ Կարավաջոն կարողացել է հօգուտ իրեն օգտագործել այն ժամանակի եկեղեցական ճարտարապետությունը․ մայր տաճարները գուցե լավ լուսավորվում էին, սակայն Կոնտարելլիի նման փոքրիկ մատուռները՝ ոչ։ Դրանք մութ էին ու նեղ։ Ինչպես նշել է Կարավաջոյի կենսագիր Փիթեր Ռոբը՝ «Սան Լուիջիի կենտրոնական մասով իջնողը կարող է հեռվից մթության մեջ տեսնել մարդասպանի գունատ մերկությունը, մի տարածության մեջ, որը կարծես պատից դուրս էր գալիս դեպի եկեղեցու իրական տրանսպերտը»։
Ասում են, որ կտավում կարելի է տեսնել Միքելանջելոյի, Ռաֆայելի և այլոց ազդեցությունը։ Սրբի և ձախակողմյան սարսափահար տղայի կերպարներն, օրինակ, վերցված են «համարյա ամբողջ ճշգրտությամբ» Տիցիանի՝ Վենետիկում գտնվող «The Martyrdom of St Peter the Martyr» խորանապատկերից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կարավաջոյի նկարներ Կատեգորիա:Քրիստոնեական արվեստը մահվան մասին
Չերվարեզե Սանտա Կրոչե
Չերվարեզե Սանտա Կրոչե (Cervarese Santa Croce), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Պադովա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 4709 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը 277 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 17 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 35030։ Հեռախոսային կոդ՝ 049։
Պորոզովիցա
Պորոզովիցա  (Порозовица), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետի երկարությունը 27 կմ է։ Ավազանի տարածքը՝ 721 կմ²։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ռոմանտիկ կողմնորոշում
Ռոմանտիկ կողմնորոշում (սիրային կողմնորոշում), ցույց է տալիս, թե որ սեռի կամ գենդերի հանդեպ մարդը կարող է ունենալ ռոմանտիկ գրավչություն, հուզական և զգայական զգացմունքներ ։ Հիմնված է այն տեսակետի վրա, որ սեռական գրավչությունը մարդկային հարաբերությունների մեծ համակարգի բաղադրիչ մի մաս է։ Օրինակ՝ բիսեքսուալ անձը կարող է սեռական գրավչություն ունենալ երկու սեռերի նկատմամբ, բայց միևնույն ժամանակ, ռոմանտիկ զգացողություն ունենալ նրանցից միայն մեկի հանդեպ։ Ավելին, զուգընկերների միջև հուզական կամ ռոմանտիկ գրավչությունը չի պահանջում սեռական գրավչություն, քանի որ այն կախված չէ դրանից։
Ասեքսուալ մարդկանց համար ռոմանտիկ կողմնորոշումը հաճախ համարվում է գրավչության ավելի օգտակար միջոց, քան սեռական կողմնորոշումը։
Սեռական գրավչության և ռոմանտիկ գրավչության միջև փոխհարաբերությունները դեռ քննարկման փուլում են և լիովին հասկանալի չեն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սեռական կողմնորոշում Կատեգորիա:Ռոմանտիզմ Կատեգորիա:Հոգեբանական հասկացություններ Կատեգորիա:Միջանձնային հարաբերություններ
Ալտեր
Ալտեր (Aalter), քաղաք և համայնք Բելգիայում, Արևելյան Ֆլանդրիա նահանգում։ 2007 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ ընդհանուր բնակչությունը կազմել է 18887 մարդ։ Ընդհանուր տարածքը 81,92 կմ քառ․ է, բնակչության խտությունը` 231 մարդ/կմ քառ։
Գտնվում է Բրյուգգե և Գենտ քաղաքների միջև, A10 ավտոմայրուղու կողքին, որը կապում է Օստենդե քաղաքը Գենտի և Բրյուսելի հետ։
Ալտերի քաղաքապետը (2011 թվականի դեկտեմբերի դրությամբ) Պիտեր Դե Կրեմն է՝ 2007 թվականի դեկտեմբերի 21-ից համատեղելով Բելգիայի դաշնային կառավարության պաշտպանության նախարարի պաշտոնի հետ։ Դե Կրեմը առաջին անգամ ընտրվել է Ալտերի քաղաքապետը 1994 թվականին, այնուհետև վերընտրվել է 2000 և 2006 թվականներին ։ Մինչև նա 1959 թվականից ի վեր Ալտերի քաղաքապետը եղել է նրա հայրը` Յան դե Կրեմը։ Դե Կրեմի ընտանիքի դերի հետ կապված Ալտերի քաղաքապետարանի շենքը առօրյա գործածության մեջ անվանում են Կրեմլ (Kremlin)։
Պատմություն
Ալտերի առաջին հիշատակումը եղել է 974 թվականին։ Քաղաքի անվան ստուգաբանությունը շարունակում է մնալ վիճաբանության առարկա․ տարբեր ժամանակներում այն անվանել են «Հալտրա», «Հալեֆթտրա», «Հալտրե», «Հաելտեր», «Հաելտերտ», իսկ ներկայիս անունը վերջնականապես հաստատվել է 18-րդ դարում ։
Քաղաքի զարգացման գործում կարևոր դեր է ունեցել 1613-1623 թվականների Բրյուգգեի ջրանցքի շինարարությունը։ 1775 թվականին Ալտերում հայտնվել է առաջին կամուրջը, իսկ 1838 թվականին այստեղ կառուցվել է նաև երկաթուղի ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ քաղաքը Վերմախտի կողմից շրջափակված տարածքներից էր։ Ալտերն ազատագրվել է 1944 թվականի լեհական տանկային դիվիզիայի զինվորների կողմից (քաղաքում կա հուշարձան՝ նվիրված լեհ մարտիկներին)[3]։ Քաղաքի համար հետպատերազմյան տարիները նշանավորվեցին 1962 թվականին խոշոր արդյունաբերական պարկի բացմամբ` ավելի քան 125 հա տարածք։ 1977 թվականին քաղաքին միացան Բելեմ, Լոտենհուլլե և Պոկե բնակավայրերը։ 2006 թվականին Ալտերի իշխանությունները Մայքրոսոֆթի հետ միասին Բելգիայում առաջին անգամ սկսեցին իրականացնել «թվային քաղաք»կոմցեպտը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգիայի բնակավայրեր
Մորդովսկի շրջան
Մորդովսկի շրջան (Мордовский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տամբովի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Մորդովո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1450 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 19375 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 13,36 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տամբովի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Հաղթանակ (ֆիլմ, 2008)
Հաղթանակ (Triomf), 2008 թվականին նկարահանված հարավաֆրիկյան կատակերգություն-նուար` բեմադրված Մառլենա վան Նիկերկի համանուն վեպի հիման վրա (1994 թ.):
Սյուժե
ՀԱՀ-ում 1994 թվականին բազմառասա ընտրությունների նախաշեմին երկրում անհանգիստ էր։ «Տրիումֆ» շրջանի շքեղ անվանումը կտրուկ հակադրվում է նրա բնակիչների կենսակերպի հետ, այն սպիտակ աղքատություն է, որը բույն է դրել այստեղ, իր մշակույթով հայտնի Սոֆիաթաուն սև շրջանի քանդումից հետո։ Բենադե ընտանիքը տիպիկ սպիտակ մարգինալներ են (կերպարներ, որոնք հազվադեպ են հանդիպում հարավաֆրիկյան ֆիլմերում)։ Հայրը, մայրը, կրթության մեջ թերացած որդին և քեռի Տրեպպին բնակվում են ավերակ տնակում և մշտապես ներքաշված են պատահական սեռական հարաբերությունների մեջ։ Ընտրությունների հնարավոր արդյունքներից անհանգստացած նրանք որոշում են փախչել հյուսիս։ Զվարճալի միջադեպերի ամբողջությունը հերոսներին հասցնում է ողբերգական հանգուցակետի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հարավաֆրիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Հարավաֆրիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր
Օսկար Կալպակս
Օսկար Կալպակս (Oskars Kalpaks, ), գնդապետ, լատիշական առանձին զորագնդի (Կալպակսի զորագունդ) հրամանակար, Լատվիայի զինված ուժերի լատիշական զգային զորամիավորումների առաջին հրամանատար։
Կենսագրություն
Կալպակսը ծնվել է գյուղացի Պետր Կոլպակի (1850-1922) ընտանիքում։ Օսկարն ունեցել է ավագ քույր (Աննա, 1876—?) և կրտսեր եղբայր (Կարլիս, 1884-1953)։ Կնոջ մահից հետո Պետր Կոլպակը 1891 թվականին կրկին ամուսնացել է Աննա Անտուժի հետ։
Տասը տարեկանում Օսկարը ձմեռվա երեք ամիսներին հաճախել է ծխական դպրոց, ապա սովորել է Լուբանի կառավարչական դպրոցում, որը ռուսական պետական հաստատություն էր և ավելի լավ կրթություն էր տալիս քան գյուղական դպրոցները, սակայն ուսումնառությունը կատարվում էր ռուսերենով։ Օսկարը դպրոցում սովորել է նաև ջութակ նվագել և կարող էր երաժիշտ դառնալ, սակայն որոշել է դառնալ զինվորական։
Կայսերական բանակում
1905 թվականին մասնակցել է հեղափոխական ուժերի ճնշմանը՝ ստանալով արծաթե շքանշան «Ջանքերի համար»։
1908 թվականի հունիսին Կալպակսը՝ որպես պոդպորուչիկ, ծառայության է անցել Պուլտոսի հետևակային 183-րդ գնդում, որը տեղակայված էր Վարշավայի մերձակայքում։ Սպայական աստիճանի ստացումը վկայում է, որ նա հաջողությամբ ավարտել է կուրսը։
1908-1909 թվականներին Կալպակսը եղել է դասակի ժամանակավոր հրամանատար։
1910 թվականի ամռանը գունդը տեղափոխվել է Կոստրոմա, որտեղ Օսկարը ղեկավարել է հրահանգիչների թիմը և մատուցած ծառայությունների համար ստացել պորուչիկի կոչում, այնուհետև ստանձնել է դասակի հրամանատարի պաշտոնը։ Լավ ծառայության համար 1912 և 1913 թվականներին պարգևատրվել է երկու հուշամեդալներով։
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ 1914 թվականի օգոստոսին Կալպակսն իր գնդով մեկնել է Գալիցիա որպես հրետանավորների բաժանմունքի հրամանատար։ Մարտում վիրավորվել է, պարգևատրվել Սուրբ Աննայի՝ 4-րդ աստիճանի շքանշանով։ Կարպատյան գործողության ժամանակ ղեկավարելով դասակը, ապա բաժանմունքը՝ քաջության ու նախաձեռնողականության համար պարգևատրվել է երեք անգամ։ Բրեստի շրջանում մարտերի համար ևս երկու անգամ պարգևատրվել է։
Իմանալով «Լատիշական նետաձիգների» (Latviešu strēlnieki) ջոկատների կազմավորման մասին՝ դիմել է ղեկավարությանը այնտեղ տեղափոխելու խնդրանքով, սակայն մերժվել է։
1915 թվականին Կանաչ պալատի մոտ մղած մարտերի համար պարգևատրվել է Գեորգիևյան զենքով, իսկ սեպտեմբերին՝ Ռուսական կայսրության զինվորական բարձրագույն պարգևով՝ Սուրբ Գերոգիի շքանշանով (4-րդ աստիճան)։ Պարգևատրվել է նաև «Ռոմանովների տան 300-ամյակի» շքանշանով, Սուրբ Աննայի, Սուրբ Ստանիսլավի, Սուրբ Վլադիմիրի շքանշաններով, «Խիզախության համար» ոսկե զենքով։
1916 թվականին Կալպակսը դարձել է կապիտան, իսկ 1917 թվականին՝ փոխգնդապետ։
1917 թվականին չեզոքություն է դրսևորել Ռուսաստանի ժամանակավոր կառավարության և անձամբ Կերենսկու հանդեպ, պաշտպանել է Էսէռներին։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո զինվորական պատգամավորների խորհրդում ընտրվել է գնդի հրամանատար։
Բրեստի հաշտությունից հետո 1918 թվականի ամռանը Ուկրաինայում զինաթափել ու բաց են թողել, իսկ 1918 թվականի աշնանը փոխգնդապետը վերադարձել է Լիվոնիա։ Կալպակսը փորձել է հայրենակիցներին կոչ անել պայքարելու բոլշևիկների դեմ, սակայն մերժվել է և ընդունվել որպես գերմանական բարոնների ու կայսրության հպատակ։ Լատվիայում որոշակի դրական վերաբերմունք կար բոլշևիկների հանդեպ. 1917 թվականին Լիվոնիայում նրանց օգտին էր քվեարկել 72 %-ը ։
Լատվիայում
1918 թվականի նոյեմբերի 18-ին Լատվիայի անկախության հռչակումից հետո Կարլիս Ուլմանիսի գլխավորած ժամանակավոր կառավարությունը 1918 թվականի դեկտեմբերի 7-ին համաձայնագիր է կնքել Մերձբալթիկայում Գերմանիայի հավատարամարար Ավգուստ Վինինգի հետ Լատվիայի տարածքը կարմիր բանակի հարձակումներից պաշտպանելու համար։ Այդ նպատակով ձևավորվել է լանդեսվերը՝ կամավորական զինվորական խմբավորումը, որի կազմում եղել են լատիշական 18, գերմանական 7 և դուսական 1 ջոկատներ։ Հետո ձևավորվել է ևս յոթ ջոկատ, որից 4-ը համարվել են անբարեհույս։ Դրանցից երկուսը ապստամբել են Ուլմանիսի կառավարության դեմ և ենթարկվել հաշվեհարդարի։ Համաձայնագրով լատիշների թիվը լանդեսվերում պետք է կազմեր 2/3-ը (այս պայմանն այդպես է չի պահպանվել. լատիշների թիվը չի գերազանցել 1/3-ը)։
1918 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Ուլմանիսի կառավարությունն առանձին պայմանագիր է կնքել Վինինգի հետ Լատվիայի պաշտպանության համար գերմանական կամավորական ուժերը մոբիլիզացնելու համար. այդ նպատակով գերմանացի կամավորականներին խոստացվել էր Լատվիայի քաղաքացիության լիարժեք իրավունքներ, եթե վերջիններս Լատվիայի Հանրապետության պաշտպանության համար առնվազն չորս ամիս պայքարի մեջ եղած կլինեին ։ Այդպես էլ ձևավորվել է Երկաթյա դիվիզիան։
Կալպակսն այն լատիշներից էր, որ դեմ էր բոլշևիկներին։ Դիմումից երկու շաբաթ անց նա ծառայության է անցել պաշտպանության նախարարության հրամանով։
Ռիգայի լատիշական դասակների անհնազանդությունից և դեկտեմբերի 31-ին 1-ին և 2-րդ ուժային դասակների ձևավորումից հետո բանակում զանգվածային դասալքություն է սկսվել։ ժամանակավոր կառավարությանը իրենց հավատարմությունն էին հայտնել միայն լատիշական երեք գնդերը (Ցեսիսի, սպայական ու ուսանողական), ռուսական և Օստզեյի դասակները։ Լատիշական դասակները հունվարին միավորվել են առանձին գումարտակում, որի հրամանատար է նշանակվել Օսկար Կալպակսը գնդապետի կոչումով ։ «Կարմիր նետաձիգների» ճնշմամբ լանդեսվերը Վենտա գետով նահանջել է արևմուտք, որտեղ ճակատը կայունանում էր։ Կալպակսի հրամանատարությամբ լատիշական գումարտակը դարձել է նմանը չունեցող զինված միավորում, որի հիման վրա ձևավորվել է Լատվիայի ապագա բանակը։ 1919 թվականի հունվար-մարտ ամիսներին լատիշական գումարտակը կապիտան Դորմոգենևի խմբի հետ Կուրզեմեում հետ է մղել լատիշական «Կարմիր նետաձիգներին»։ 1919 թվականի հունվարի 19-ին Կալպակսի գումարտակը, որում ընդամենը 375 մարդ կար, սրընթաց հարձակվել է Ռիգայի կարմիր նետաձիգների 2-րդ գնդի վրա՝ գրավելով Սկրունդա քաղաքը։ Փետրվարի 3-ին նրա գնդում հաշվվում էր 276 զինվոր ։ Սկրունդայի մոտ տարած հաղթանակից և կարմիրներին Կուլդիգայից, Վենտսպիլսից քշելուց հետո սկսվել է Լատվիայի տարածքի ազատագրումը բոլշևիկներից ։
1919 թվականի մարտի 6-ին Միտավայի վրա հարձակվելու ժամանակ Այրետսի մոտ ողբերգական թյուրիմացություն է եղել. «Երկաթյա դիվիզիայի» զինվորները, որոնց ղեկավարում էր հաուպտման Ֆոն Բորխը, Կալպակսի՝ ռուսական համազգեստ հագած զինվորներին շփոթել է Վինդավայից նահանջած բոլշևիկների հետ, որոնց այդ ժամանակ հետապնդում էր Կալպակսի ջոկատը ։ Փոխադարձ հրաձգություն է սկսվել, որի ժամանակ մահացել են Կալպակսը, նրա ընկերներից լեյտենանտ Նիկոլայ Գրունդմանը, ավագ լեյտենանտ Պետերիս Կրիևսը և գերմանացի լեյտենանտ Շինդլերը ։
Առաջին հուշարձան
Գնդապետ Օսկար Կալպակսի և իր ընկերների մահվան տեղում կանգնեցվել է ռազմական փառքի առաջին արձանը Լատվիայում։ Հուշարձանի հեղինակը Արթուր Գալինդն է։ 1936 թվականին Այրետսում բացվել են նրանց հիաշատակի թանգարանն ու հուշարձանը։ 1950 թվականին հուշարձանն ավերվել է, իսկ թանգարանը վերածվել է բնակելի տան ու փոստատան։ 1987-1989 թվականներին թանգարանը վերականգնվել է ու կրկին սկսել գործել 1990 թվականին ։
Կալպակսի հուշարձանի ֆոնդ
2002 թվականի սեպտեմբերի 27-ին ստեղծվել է Կալպակսի հուշարձանի ֆոնդը («Kalpaka pieminekļa fonds»), որը հիմնադրել են ուսանողական վեց միություններ, նկարիչների միությունը, ինչպես նաև ֆիզիզկական 25 անձ։ Ֆոնդի նախագահ է նշանակվել Գիրտս Վալդիս Կրիստովսկիսը։ Հուշարձանի համար նվիրատվություններ են հավաքվել ինչպես Լատվիայում, այնպես էլ սփյուռքում՝ ԱՄՆ-ում, Ավստրալիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Շվեդիայում, Գերմանիայում, Կանադայում։ Մրցույթին ներկայացվել է 18 նախագիծ, որոնցից հաղթող է ճանաչվել ճարտարապետ Անդրիս Վեյդեմանիսի «Հոսանքին հակառակ» նախագիծը։ Հուշարձանը բաղկացած է երկու տարբեր ձևերի ու տարբեր նյութերից բաղկացած մասերից. սև գրանիտից պատվանդանին (4,6 x 8,1 մ) տեղադրված է չժանգոտվող պողպատից եռանկյունաձև արձանը, որի վրա փորագրված է հերոսի դեմքը։ Ընդհանուր բարձրությունը 3.2 մ է։ Պատվանդանի առջի մասում մակագրություն է. «Ko varu vēl Tev, Dzimtene, par sirdi vairāk dot…» A. Eglītis ("Սրտիցս առավել ի՞նչ կարող եմ քեզ տալ, հայրենի՛ք… Ա. Էգլիտիս)։
Հուշարձանը կառուցվել է երեք տարում։ Աշխատանքների ընթացքում Ռիգայի իշխանություններն իրենց միջոցներով կառուցել են ճանապարհ, անցկացրել լուսավորություն։ Հուշարձանը բացվել է 2006 թվականի հունիսի 22-ին՝ Հերոսների հօշատակի օրը ։
Հայրենասիրական միջոցառումներ
Ռիգայում աշնանը ավանդաբար կազմակերպվում է «Ռիգայի ժամանակագրություն Օսկար Կալպակսի նշանի տակ» խաղը, որին մասնակցում են 14-19 տարեկան տղաներ ու աղջիկներ՝ ներկայացնելով ազատության համար պայքարը 1919 թվականին։ Խաղի ժամանակ ցուցադրվում են կողմնորոշման, կողմնացույցով ու քարտեզներով տեղաշարժվելու, առաջին օգնություն ցուցաբերելու հմտություններ։ Խաղը կազմակերպում է Լատվիայի Հանրապետության պաշտպանության նախարարությունը Լատվիայի ռազմական թանգարանի և MediaGids կազմակերպության հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատիշներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած ռուսական ռազմական գործիչներ
Յոնգին
Յոնգին, քաղաք Գյոնգի նահանգում, Հարավային Կորեա, մոտավորապես 40 կիլոմետր հարավ երկրի մայրաքաղաքից՝ Սեուլից։ Յոնգինը համարվում է պետության տուրիստական կենտրոններից մեկը, քանի որ այստեղ են գտնվում ամենախոշոր թանգարաննեից և խաղային զբոսայգիներից մի քանիսը։
Պատմություն
Յոնգինը գրեթե այնքան մեծ քաղաք է, որքան Սեուլը, կազմված բարձր քաղաքակենտրոնացված Suji-gu և Giheung-gu մարզերից և կիսաքաղաքակենտրոնացված Cheoin-gu շրջանից։ Քաղաքակենտրոնացված մարզերը մոտ են գտնվում մայրաքաղաքից, և շատերը Սեուլի կենտրոնից այնտեղ են հասնում 30-40 րոպեում, օգտագործելով ավտոմայրուղիներ կամ էլ Bundang Line և Shinbundang Line մետրոները։ 2011 թվականի հունվարին The Shinbundang մայրուղին 110 կմ/ժ առավելագույն արագությամբ ընդարձակել են մինչև Suji-gu: The Bundang երկաթուղին ձգվում է մինչև հարավ ՝ Giheung կայարան, սկսած 2011 թվականի դեկտեմբերից, միանալով EverLine երկաթուղուն, որը տարածվում է մինչև Everland կայարան։ 2013 թվականին Bundang մայրուղին տարածվեց մինչև Սեուլի կայարան։
Կան վկայություններ, որ այստեղ բնակվել են դեռ հինգերորդ դարից։ Յոնգինը քաղաքի կարգավիճակ ստացավ միայն 1996 թվականի մարտին։
Դպրոցներ
Յոնգինը հայտնի է մի շարք համալսարաններով ինչպիսիք են ՝ Yong-In University, Hankuk University of Foreign Studies, Yongin Campus, the Police University, Kangnam University, Yong-in Songdam College, և Dankook University: Աչքի է ընկնում սպորտային դասընթացներով։ Gyeonggi Suwon International և IB World դպրոցները ունենալով հատուկ կրթական ծրագիր օտարերկրյա ուսանողների համար, գտնվում է Յոնգինի և Սուվոնի սահմանին։
Տրանսպորտ
Յոնգինը իր գնացքներով սպասարկում է Seoul Metropolitan կայարանին։ Bundang Line երկաթգիծը ձգվում է մինչև Յոնգին անցնելով Jukjeon, Bojeong, Guseong, Singal, Giheung և Sanggal կայարաններով։ Սկսած 2013 թվականի մայիսից բացվեց մի նոր երկաթգիծ EverLine Rapid Transit System անունով, որը գործում է և կապված է Giheung կայարանում գտնվող Bundang երկաթգծին, որտեղ կարելի է անցնել երկաթգծերի միջև առանց դուրս գնալու։ 2016 թվականից վերադարձված Սուջի գոտին նույնպես կսպասարկվի Shinbundang Line-ի չորս նոր կայարաններով, որը թույլ կտա Սուջիի բնակիչներին հասնել Գանգնամի կայարան ոչ ավելի քան 30 րոպեում։
Քաղաքի կենտրոնում գտնվում է միջքաղաքային ավտոբուսային տերմինալ, չնայած հյուսիսային շրջանների խիտ բնակչությունը ավելի լավ սպասարկվում է Yatap-dong, Seongnam տերմինալներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի քաղաքներ
Գաբրիելա Բեսանցոնի
Գաբրիելա Բեսանցոնի, իտալացի օպերային երգչուհի, մեցցո-սոպրանո և կոնտրալտո։
Վաղ կյանք
Ծնվել է Հռոմում և կրթություն ստացել սուրբ Ցեցիլիայի անվան ազգային ակադեմիայում ։
Կարիերա
1911 թվականին դեբյուտով հանդես է եկել Իտալիայի Վիտերբո քաղաքում, իսկ 1918 թվականից Բուենոս Այրեսի Կոլոն թատրոնի աստղն էր և կանոնավորապես հանդես էր գալիս նաև հարավամերիկյան այլ քաղաքներում, հատկապես՝ Ռիո դե Ժանեյրոյում։ ԱՄՆ-ում դեբյուտը տեղի է ունեցել 1919 թվականին, երբ Ամներիսի դերերգով հանդես է եկել « Աիդա » օպերայում Կլաուդիա Մուցիոյի, Ջովաննի Մարտինելլիի և Ռենատո Զանելլիի հետ։ Նույն համերգաշրջանում Մետրոպոլիտեն օպերայում երգել է Էնրիկո Կարուզոյի հետ « Սամսոն և Դալիլա » ու « Ճակատագրի ուժը » օպերաների բեմադրություններում ։ 1920 թվականին Հավանայում միասին կատարում էին «Աիդա» օպերան, երբ վերջին հատվածի երկրորդ արարի ժամանակ դահլիճում ռումբ է պայթել ։
1935 թվականին հեռացել է Կոլոն թատրոնից, 1939 թվականին հրաժեշտի համերգ կազմակերպել Հռոմում՝ Կարակալլայի բաղնիքներում երգելով Կարմեն։ Ամերիկյան «Victor» ձայնագրման ստուդիայի հետ մի քանի ձայնագրություններ է արել, 1916 թվականին նկարահանվել իտալական «Stefania» համր կինոնկարում։ Բրազիլիայում ամուսնության ընթացքում դասավանդել է երիտասարդ երգիչների, իսկ կյանքի վերջին տարիներին Հռոմում վոկալի դասեր է տվել։
Տենոր Ջակոմո Լաուրի-Վոլպին իր «Voci parallele» գրքում հիշատակել է Բեսանցոնիին որպես իր կարիերայի ընթացքում իրեն հանդիպած երեք իրական կոնտրալտոներից մեկի (մյուս երկուսը Մարգարետ Մաթցենաուերն ու Մաթիլդա Բլանկո Սադունն էին) ։
Անձնական կյանք
Դաշնակահար Արթուր Ռուբինշտեյնի հետ սիրային հարաբերությունների մեջ է եղել 1918 թվականին, երբ երկուսն էլ աշխատում էին Մադրիդում, Բուենոս Այրեսում և Նյու Յորքում ։ 1925 թվականին ամուսնացել է բրազիլիացի արդյունաբերող Էնրիկե Լեյժի հետ։ Զույգն ապրել է Ռիո դե Ժանեյրոյում․ նրանց շքեղ առանձնատունն ու այգիներն այժմ հայտնի են որպես «Պարկ Լեյժ» ու հանրային զբոսայգի են։ Բեսանցոնին այրիացել է 1941 թվականին, կրկին ամուսնացել 1956 թվականին։ Վախճանվել է Իտալիայում 74 տարեկան հասակում 1962 թվականին ։ Հուղարկավորվել է Կարմենի հագուստներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1888 ծնունդներ Կատեգորիա:1962 մահեր Կատեգորիա:Իտալացի երգիչներ Կատեգորիա:Իտալացի օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:Մեցցո-սոպրանոներ Կատեգորիա:Կոնտրալտոներ
Արամ Շահվերդյան
Արամ Սերգեյի Շահվերդյան, հայ բժիշկ, Հայաստանի երկրորդ հանրապետության բժիշկների ավագ սերնդի ներկայացուցիչ, հանրապետության վաստակավոր բժիշկ, բժշկական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ։ Երևանի բժշկական ինստիտուտի ռեկտոր (1936-1937 թթ.):