cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բեռլինի հեռուստաաշտարակ
Բեռլինի հեռուստաաշտարակ (գերմ.՝ Der Berliner Fernsehturm), հեռուստաաշտարակ է Կենտրոնական Բեռլինում՝ Գերմանիայում։ Մոտ է Ալեքսանդրի հրապարակին (Alexanderplatz), կառուցվել է 1965-1969 թթ.՝ Գերմանիայի ժողովրդական հանրապետության ղեկավարության կողմից ։ Ցայսօր համարվում է Բեռլինի խորհրդանիշը, քանի որ տեսանելի է Բեռլինի կենտրոնական ու ծայրամասային որոշ հատվածներից ։ Ունի 368 մ. բարձրություն (ներառյալ ալեհավաքը) և համարվում է Գերմանիայի ամենաբարձր շինությունն ու երկրորդը՝ ողջ ԵՄ տարածքում։ Բարձրությունը կես մետրով զիջում է Ռիգայի Ռադիոյի ու հեռուստատեսության աշտարակին ու 8 մետրով ավելի բարձր է 2017 թ. կառուցված Տրբոլվի էլեկտրակայանից։ Հեռուստաաշտարակը դարձել է Գերմանիայի ամենանշանավոր խորհրդանիշերից մեկն ու հաճախ Բեռլինի հիմնադրման մասին պատմող կադրերի անբաժան մասն է։ Ալեքսանդրի հրապարակին մոտ գտնվելու առումով հաճախ անվանում են նաև Ալեքսի աշտարակ։
Ակնարկ
Աշտարակի իրական բարձրությունը 365 մետր էր, սակայն 1997 թվականին նոր ալեհավաքի տեղադրումից հետո ավելացավ ևս 3 մետր։ Հեռուստաաշտարակը թվով չորրորդ ամենաբարձր կառույցն է Եվրոպայում՝ Մոսկվայի Օստանկինոյի աշտարակից, Կիևի հեռուստաաշտարակից ու Ռիգայի Ռադիոյի ու հեռուստաաշտարակից հետո։ Գունդը բաց է այցելուների համար, միջնամասում ռեստորան է գործում։ Այցելուների հարթակը, որն անվանում են նաև համայնապատկերի սրահ, գետնից բարձր է 203 մետր և տեսանելիությունը հասնում է մինչև 42 կիլոմետրի՝ պարզկա օրվա դեպքում։
Տելեկաֆե ռեստորանը, որը պտտվում է յուրաքանչյուր 30 րոպեն մեկ, գտնվում է այցելուների հարթակից մի քանի մետր բարձր (գետնից՝ 207 մետր բարձրության վրա) ։ Սկզբում այն պտտվում էր յուրաքանչյուր ժամը մեկ, իսկ 1997 թվականի վերանորոգումից հետո արագությունը կրկնակի ավելացվեց ։
Լիսեռի ներսում գործող երկու վերելակներն այցելուներին հեռուստաաշտարակի գունդ են հասցնում 40 վայրկյանի ընթացքում։ Կա նաև 986 քայլով աստիճան, որը, համենայն դեպս, հենասայլակով մարդկանց համար խոչընդոտ է։ Գերմանիայում անցկացվող Ֆիֆայի 2006 թվականի Աշխարհի առաջնությանը, որի եզրափակիչ խաղն անցկացվեց Բեռլինի Օլիմպիական մարզադաշտում, հեռուստաաշտարակի գունդը գունավորվեց ֆուտբոլի գնդակի հնգանկյուն մասերի կարմիր գույնով, որն արտացոլում էր Աշխարհի առաջնության հովանավոր ու Բեռլինի հեռուստաաշտարակի սեփականատեր Դոյչե Տելեկոմին (Deutsche Telekom):
Պատմություն
1964 թվականին Վալթեր Ուլբրիխտը, ով Արևելյան Գերմանիայի իշխող «Սոցիալիստական միություն» կուսակցության ղեկավարն էր, որոշեց թույլատրել հեռուստաաշտարակի կառուցումը, որի համար որպես մոդել ծառայեցին Շտուտգարտի հեռուստաաշտարակն ու Երկրի առաջին արհեստական արբանյակ Սպուտնիկը ։ Բեռլինի հեռուստաաշտարակն ունի մի քանի ճարտարապետներ։ Ավելի վաղ դիզայնն արել էին Հերման Հենզելմանն ու Յորգ Շթրայթփարթը։ Կառուցել են Արևելյան Գերմանիայի ճարտապետներ Ֆրիզ Դիթերը, Գյունթեր Ֆրանկեն ու Վրեներ Արենթը՝ 1965-69 թթ. ընթացքում։ Վալթեր Հերցոգը, Գերհարդ Կոզելն ու Հերբերթ Աուսթը հետագայում միացան աշխատանքներին։ Հեռուստաաշտարակը դիտավորյալ կառուցել են Բեռլինի միջնադարյան պատմական կենտրոնի վայրում, որը բնորոշում է վերջինիս մեծ մասի ավերման հետևանքը։ Կից կա միջնադարյան մի եկեղեցի, որը հին քաղաքի քանդման վկայությունն է։ Բեռլինի հեռուստաաշտարակի շինարարությունը մեկնարկել է 1965 թվականի օգոստոսի 4-ին։
Չորս տարի անց՝ 1969 թվականի հոկտեմբերի 3-ին, հաղորդումների փորձնական հեռարձակումներ արվեցին և այն հանդիսավոր կերպով բացվեց չորս օր անց՝ Գերմանիայի ժողովրդական հանարպետության Ազգային օրվա տոնին։ Չնայած մութ ծագմանը՝ այն համարվում է Բեռլինի ամենահայտնի վայրերից մեկն ու ամեն տարի հյուրընկալում է գրեթե մեկ միլիոն այցելուի։
«Պապի վրեժը»
Երբ արևը շողում է Բեռլինի հեռուստաաշտարակի սալիկապատ չժանգոտվող պողպատյա գմբեթի վրա, արտացոլանքը շատ հաճախ խաչի է նմանվում։ Բեռլինցիներն այդ լուսավոր խաչը կատակով անվանում են «Պապի վրեժ» (գերմ.՝ Rache des Papstes): Այս նույն պատճառներով այս կառույցը նաև անվանում են ''Սբ. Վալթեր'' (Վալթեր Ուլբրիխտի պատվին)։ ԱՄՆ նախագահ Ռոնալդ Ռեյգանն իր «Հեռացրեք այս պատը» 1987 թվականի հունիսի 12-ին ասված ելույթում նույնպես խոսել է այս հեռուստաաշտարակի մասին։ Բացի այդ, այն քնքշորեն անվանում են նաև «Ատամի փայտիկ» կամ «Հեռածնեբեկ» (Telespargel)` իր տեսքի պատճառով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հեռուստաաշտարակներ Գերմանիայում Կատեգորիա:Բեռլին Կատեգորիա:Բեռլինի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Հեռուստատեսություն Կատեգորիա:Բեռլինի շենքեր և կառույցներ
1458
Մահեր
Կատեգորիա:1458 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Սալամին
Սալամին, (Σαλαμίνα;), կղզի Էգեյան ծովում` Ատտիկայի (Հունաստան) ափերի մոտ։ Հույն–պարսկական պատերազմների ժամանակ` մ․ թ․ ա․ 480 թվականի սեպտեմբերին, այստեղ տեղի է ունեցել ծովամարտ։ Արտեմիսիոն հրվանդանի (Եվբեա կղզի) մոտ տեղի ունեցած ծովամարտում պարսիկների հարձակումը ետ մղելուց հետո հունական նավատորմը (350—380 նավ, գործում Էր Թեմիստոկլեսի մշակած պլանով) ետ է քաշվել Ատտիկայի նեղուց և Ատտիկայի ափի երկարությամբ ընդունել երկգիծ մարտակարգ։ Պարսկական նավատորմը (ավելի քան 800 նավ) Քսերքսես արքայի հրամանատարությամբ դասավորվել է խիտ մարտակարգով (3 գիծ)՝ հունական նավատորմի դիմաց։ Մոտ 200 պարսկական նավեր փակել են նեղուցի ելքերը։ Սեպտեմբերի 28-ի (կամ 27-ի) առավոտյան հունական թեթևաշարժ նավերը հարձակվել են պարսկական նավատորմի աջ թևի վրա և ջախջախել այն։ Պարսիկների խիտ մարտակարգը, խոշոր, դանդաղաշարժ նավերը, որոնք չէին կարողանում մանևրել, հնարավորություն չտվեցին օգտագործել թվական գերակշռությունը։
Կատեգորիա:Հունաստանի կղզիներ Կատեգորիա:Եգեյան ծովի կղզիներ Կատեգորիա:Հունաստանի նավահանգիստներ
Համլետ (այլ կիրառումներ)
Համլետ, կարող է վերաբերել՝
Շիպիի
Շիպիի (Chipilly), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 174 մարդ, բնակչության խտությունը` 25.40 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.85 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 120 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 26 կմ արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 120 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 76-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 44։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 63,3 %։ 76 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 66 անձ (36 տղամարդ և 30 կին)։ Գործազուրկ են եղել 10 անձ (8 տղամարդ և 2 կին)։ 44 անաշխատունակներից 11-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 19-ը` թոշակառուներ, իսկ 14-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Գրիգորի Խաչատուրով
Գրիգորի Յուրիի Խաչատուրով, Հայաստանի ցամաքային զորքերի գեներալ-մայոր, ՀԱՊԿ նախկին գլխավոր քարտուղար և Հայաստանի զինված ուժերի գլխավոր շտաբի նախկին պետ, գեներալ-գնդապետ Յուրի Խաչատուրովի որդին ։
Վաղ կյանք
Գրիգորի Խաչատուրովը ծնվել է Պրիմորիեի երկրամասում (այժմյան Ռուսաստանում) և մեծացել է Բելառուսում։ Նա կրում է իր պապի անունը։ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո նրա հայրը Բելառուսի պաշտպանության նախարարի հրամանով ուղարկվել է Հայաստան։ Գրիգորին այնուհետև ընդունվել է Երևանի ընդհանուր զինվորական վարժարան։ Իր խոսքերով նա այդ ժամանակ է սկսել սովորել հայերենը, քանի որ մեծացել է վարժ տիրապետելով ռուսաց լեզվին։ Խաչատուրովը պարտադիր զինվորական ծառայությունն անցկացրել է Հայաստանում։ Քոլեջից հետո ավարտել է Ռուսաստանի Դաշնության Զինված ուժերի համակցված սպառազինության ակադեմիան և Ռուսաստանի գլխավոր շտաբի ակադեմիան ։
Հետագա կարիերա
Խաչատուրովն իր կարիերայի ընթացքում նշանակվել է 4-րդ բանակային կորպուսի Վազգեն Սարգսյանի անվան մոտոհրաձգային գնդի հրամանատար ։ 2010 թվականին նա ազատվել է ստորաբաժանման հրամանատարի պաշտոնից։ Դրանից անմիջապես հետո այս ստորաբաժանումում բացահայտվել են ծառայողների կողմից պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելու դեպքեր, հարուցվել է քրեական գործ, որը հետագայում կարճվել է։ 2016 թվականի հուլիսի 7-ին նշանակվել է 3-րդ բանակային կորպուսի հրամանատարի պաշտոնում՝ փոխարինելով Օնիկ Գասպարյանին ։ Նախկինում եղել է կորպուսի հրամանատարի տեղակալ։ Իր ներկայիս կոչումը շնորհվել է 2019 թվականի սեպտեմբերի 20-ին  ։ 2020 թվականի հուլիսին հայ-ադրբեջանական բախումների ժամանակ նա հաջողությամբ կանխել է ադրբեջանական առաջխաղացումը Տավուշի մարզում ։ Սարդարապատում տեղի ունեցած հանդիսավոր արարողության ժամանակ Խաչատուրովն արժանացել է «Մարտական խաչ» առաջին շքանշանով՝ մարտերում ունեցած դերի համար ։ 2021 թվականին գեներալ Խաչատուրովը մեկն էր այն 40 սպաներից, ովքեր ստորագրեցին Հայաստանի ռազմական հուշագիրը՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականի պահանջով  ։
Բելգրադի գրքի տոնավաճառ
Բելգրադի գրքի միջազգային տոնավաճառ, տարածաշրջանի ամենահին և կարևոր գրական իրադարձություններից մեկը Սերբիայում։ Դրա հիմնական նպատակն է հնարավորություն տալ հրատարակիչներին, հեղինակներին, գրավաճառներին, գրադարանավարներին, գրքեր տարածողներին, մուլտիմեդիա ընկերություններին և այլ մասնակիցների կապեր հաստատել, փորձի փոխանակում կատարել, բիզնես գործարքներ կնքել և ստեղծել բիզնես և մշակութային համագործակցության այլ ձևեր։ Սերբիայի բոլոր հրատարակիչները և տարածաշրջանի ամենահայտնի հրատարակիչները Տոնավաճառում հանդես են գալիս իրենց ամենամյա հրատարակչական արտադրանքով։
Բացի հրատարակչական ծրագրից, Տոնավաճառում կազմակերպվում է նաև լայնածավալ այլ միջոցառում՝ կոնֆերանսներ, կլոր սեղան կոնֆերանսներ, հանդիպումներ հեղինակների հետ, հանրային քննարկումների վահանակներ և աշխատաժողովներ։ Գրքի տոնավաճառն այցելուներին է տալիս իրենց հետաքրքրող գրքերը մեկ վայրում գտնելու և հատուկ գներով գնելու հնարավորություն, ինչպես նաև հանդիպելու իրենց սիրելի հեղինակներին և բացահայտելու նորերը՝ բազմաթիվ ծրագրերից որևէ մեկին մասնակցեով։
Գրքի տոնավաճառը Սերբիայի ամենաշատ այցելվող մշակութային իրադարձությունն է։ 2016 թվականին տոնավաճառին եղել է  188409 այցելու ։ Իսկ 2022 թվականին՝ 163616 այցելու ։ Կազմակերպչի տվյալներով՝ 2019 թվականին տոնավաճառին հետևել է 1300 հավատարմագրված լրագրող ։
2010 թվականին Բելգրադի քաղաքացիների շրջանում Strategic Marketing ընկերության անցկացված հետազոտության համաձայն՝ Գրքի տոնավաճառը հռչակվել է Բելգրադի ամենամեծ ապրանքանիշը։
Հիմնադրման վաթսունամյա հոբելյանի առթիվ, Բելգրադի գրքի տոնավաճառը դարձել է Բելգրադի կրթամշակութային համայնքի «Ոսկե օղակ 2015» մրցանակի դափնեկիր` Բելգրադի մշակույթի մեջ մշտական ներդրման համար։
Բելգրադի գրքի տոնավաճառը ստեղծվել է Բելգրադի քաղաքապետարանի կողմից, այն ղեկավարվում է Գրքի տոնավաճառի խորհուրդը, իսկ գործադիր կազմակերպիչը Belgrade Fair ընկերությունն է։ Տոնավաճառն ավանդաբար անցկացվում է հոկտեմբերին, Բելգրադի 1, 1A, 2 և 4 տոնավաճառների սրահներում, մոտ 30000 քառակուսի մետր տարածքում և տևում է ութ օր։
2021 թվականին Բելգրադի Գրքի տոնավաճառը տեղի է ունեցել սեպտեմբերի 11-ից 19-ը։
2023 թվականին Բելգրադի գրքի տոնավաճառը տեղի է ունենալու հոկտեմբերի 21 - 29 ։
Պատմություն
Հարավսլավական գրքի առաջին տոնավաճառը տեղի է ունեցել 1956 թվականին Զագրեբի տոնավաճառում՝ նախագահ Իոսիպ Բրոզ Տիտոյի հովանու ներքո։ Դրան մասնակցում էին երկրի կարևորագույն գրողները, որոնց թվում էին նաև Իվո Անդրիչը և Միրոսլավ Կրլեժան։ Այնտեղ ցուցադրվել են Հարավսլավիայի բոլոր հրատարակիչների մոտ 12000 գրքեր, ինչպես նաև Ավստրիայից, Չեխոսլովակիայից, Նիդեռլանդներից, Մեծ Բրիտանիայից, Ֆրանսիայից, Իտալիայից, Չինաստանից, Հունգարիայից, Արևելյան և Արևմտյան Գերմանիայից, Լեհաստանից, Ռումինիայից, ԱՄՆ-ից, Խորհրդային Միությունից և Շվեյցարիայից։
Հաջորդ 1957 թվականին տոնավաճառը տեղափոխվել է Բելգրադ, որտեղ ավարտվել էր ժամանակակից տոնավաճառի շինարարությունը։ Ցուցադրվել են շուրջ 60 տեղական և 36 միջազգային հրատարակիչների գրքեր՝ Եվրոպայի, Ամերիկայի և Ասիայի 16 երկրներից։ Պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել, որ Գրքի միջազգային ցուցահանդեսը պետք է ներառի կատալոգ և տևի վեց օր։ Տոնավաճառն անցկացվել է հոկտեմբերի վերջին, Բելգրադի տոնավաճառ 3-րդ սրահում և տոնավաճառի կապակցությամբ նախաձեռնվել է նաև «Գիրք և աշխարհ» ամսագիրը։ Բելգրադի գրքի առաջին տոնավաճառը բացել է այն ժամանակ Դաշնային գործադիր խորհրդի փոխնախագահ պարոն Ռոդոլյուբ Չոլակովիչը։
Բելգրադի Գրքի միջազգային տոնավաճառը տարեկան հավաքում էր մեծ թվով հրատարակիչների նախկին Հարավսլավիայից և ամբողջ աշխարհից, այնպես որ Ֆրանկֆուրտի և Վարշավայի գրքի տոնավաճառներից հետո այն դարձել է Եվրոպայի, Ամերիկայի, Ասիայի և Աֆրիկայի հրատարակչական անձնակազմի ամենամեծ հավաքատեղին։ Արևելքի և արևմուտքի մշակույթները հանդիպել են Բելգրադում և շարունակում են հանդիպել այնտեղ ։
Մրցանակներ
Բելգրադի գրքի տոնավաճառի ընթացքում շնորհվում են մի քանի մրցանակներ.
Սերբիայից և Սփյուռքից բոլոր հրատարակիչները, ովքեր ցուցադրվում են Տոնավաճառում, կարող են մրցել մրցանակների համար։
Պատվավոր հյուր
2002 թվականից Բելգրադի տոնավաճառն ունի նաև իր պատվավոր հյուրը՝ երկիր, որը հատուկ ներկայացված է իր գրականությամբ և հրատարակչական արտադրանքով։ «Պատվավոր հյուրը» գրքի տոնավաճառի 2-րդ սրահում նշանակալի տեղ է ստանում։ Պատվավոր հյուրը հնարավորություն ունի ներկայացնելու իր հրատարակությունը և մշակույթն իր ստենդում, ինչպես նաև Տոնավաճառի խթանման կոնֆերանսների սրահներում, հեղինակային հանդիպման ծրագրի, դասախոսությունների և առևտրային սեմինարների շրջանակներում։
Պատվավոր հյուրը կարող է Տոնավաճառում ներկայացնել իր երկրի հեղինակներին, թարգմանիչներին, հրատարակիչներին, դիստրիբյուտորներին, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր տարբեր ձևերով կապված են գրքի հետ։ Ուժեղ և կենդանի մշակութային կապերի ստեղծումը միջոցառման կարևորագույն նպատակներից է, և այս առումով «Պատվավոր հյուր» ինստիտուտը չափազանց կարևոր է։
Պատվավոր հյուրեր եղ եղել Նորվեգիան (2002), Կանադան (2003), Ֆրանսիան (2004), Մեծ Բրիտանիան (2005), Միացյալ Նահանգները (2006), Իտալիան (2007), Ճապոնիան (2008), Հունաստանը (2009), Շվեդիան (2010), Պորտուգալերեն լեզուն (2011), Հունգարիան (2012), Լեհաստանը (2013), Չինաստանը (2014), Ռուսաստանը (2015) և Իրանը (2016), Գերմաներեն լեզվով գրականությունը (Գերմանիա, Ավստրիա, Շվեյցարիա և Լիխտենշտեյն) - 2017 թ., Մարոկկոյի Թագավորությունը (2018) և Եգիպտոսի Արաբական Հանրապետությունը (2019)  ։
Դպրոցական օր
Տոնավաճառում 2005 թվականից կազմակերպվում է այսպես կոչված Դպրոցական օր, որը ներառում է աշակերտների, ուսանողների, դասախոսների և դպրոցների գրադարանավարների կազմակերպված այցելություններ, ինչպես նաև նրանց համար նախատեսված բազմաթիվ կողմնակի միջոցառումներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Փառատոներ Կատեգորիա:Միջազգային կոնֆերանսներ Կատեգորիա:Գրքեր Կատեգորիա:Ցուցահանդեսներ Կատեգորիա:Ամենամյա իրադարձություններ
Կառլ IX Վասա
Կառլ Վասա, Շվեդիայում գահակալել է 1604 թվականից որպես Կառլ IX, իրականում՝ Կառլ III-ն էր։ Շվեդա-լեհական ունիայի հաստատումից (1592) հետո ղեկավարել է ժողովրդական լայն զանգվածների շարժումը շվեդա-լեհական թագավոր Սիգիզմունդի դեմ, որը ձգտում էր Շվեդիայում վերականգնել կաթոլիկությունը։ 1595 թ. ընտրվել է պետության տիրակալ։ 1598 թվականին ջախջախել է Շվեդիա ափ դուրս ելած Սիգիզմունդի զորքերը։ 1604 թվականին պաշտոնապես ընտրվել է շվեդական թագավոր։ Ռազմական օգնության պատրվակով ինտերվենցիա է սկսել (1611) Ռուսաստանի դեմ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Շվեդիայի թագավորներ Կատեգորիա:Երեսնամյա պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Վասա հարստություն
Շիրոյի գավառակ
Շիրո, գավառակ Փոքր Հայքում, իսկ ապա Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթում։ Կենտրոնը Շիրո կամ Իվմիվրուն գյուղն էր։ Գտնվում էր Մեծ Հայքի Ծոփք գավառի տարածքում։
Պատմություն
1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ բնակչությունը թուրքերի կողմից տեղահանվեց և կոտորվեց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գավառներ
Հերկուլեսի տասներկու սխրանքների խճանկար
Խճանկարը համալրում է Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանի հավաքածուն։
Պատմություն
4, 5 մետր երկարությամբ և 5.5 մետր լայնությամբ խճանկարն ստեղծվել է 3-րդ դարում։ Պատկերագիրը ներառում է Զևս աստծո և Ամփիտրիոնի կին Ալկմենեի որդի Հերակլեսի` (ռոմանականացմամբ` Հերկուլես) տասներկու սխրանքները, որոնք Տիրիֆի արքա Եվրիսթևսը Հերակլեսին հրամայել է կատարել ։
Կենտրոնական տեսարանը շրջապատող ուղղանկյուն պատկերները (Հերակլեսի 12 սխրանքները) հետևյալն են՝ (սկսում է վերին ձախ վանդակից ժամսլաքի ուղղությամբ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանի նմուշներ Կատեգորիա:Հին հունական դիցաբանություն Կատեգորիա:Հունական հերոսներ
Անաստասիա Բաբուրովա
Անաստասիա Էդուարդովնա Բաբուրովա ( նոյեմբերի 30, 1983, Սևաստոպոլ, Ղրիմ, Ուկրաինական ԽՍՀ, Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն - հունվարի 19, 2009, Մոսկվա, Ռուսաստանի Դաշնություն), ռուս լրագրող, հակաֆաշիստական շարժման ակտիվիստ։ Նա սպանվել է քաղաքական պատճառներով Մոսկվայի կենտրոնում՝ փաստաբան Ս. Յու. Մարկելովի հետ ։
Վաղ տարիներին
Ծնվել է 1983 թվականի նոյեմբերի 30-ին Սևաստոպոլում։ Հայրը՝ Էդուարդ Ֆեդորովիչ Բաբուրով, Սևաստոպոլի ազգային տեխնիկական համալսարանի պրոֆեսոր, մայրը՝ Լարիսա Իվանովնա, ուսուցիչ Սևաստոպոլի միջուկային էներգետիկայի և արդյունաբերության համալսարանում ։
Ոսկե մեդալով ավարտել է Սևաստոպոլի թիվ 3 հատուկ դպրոցը՝ անգլերեն լեզվի խորացված ուսումնասիրությամբ ։ Բացի ռուսերենից և ուկրաիներենից, որոնք նա համարում էր մայրենի լեզուներ, նա խոսում էր անգլերեն և ֆրանսերեն ։
Մեկ տարի սովորել է Մոսկվայի պետական համալսարանի Սևծովյան մասնաճյուղի տնտեսագիտության և կառավարման ֆակուլտետում, ապա ավելի քան մեկուկես տարի՝ Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի միջազգային իրավունքի ֆակուլտետում, որտեղից էլ հեռացավ, իր իսկ խոսքերով, քանի որ նա «ձանձրանում էր սովորել ոսկե երիտասարդությունը ներկայացնող մարդկանց հետ»։ Նա սովորել է Մոսկվայի պետական համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի երեկոյան բաժնի հինգերորդ կուրսում և պլանավորում էր պաշտպանել իր դիպլոմը 2009 թվականի ամռանը ։
Ունեցել է շախմատի սպորտի վարպետի թեկնածուի կոչում, զբաղվել է մարտարվեստով, այդ թվում՝ կարատե, մարտական սամբո, վինգ-չուն, ջիու-ջիցու, քունգ ֆու, ձեռնամարտ։ Զբաղվել է նաև յոգայով և սուսերամարտով, ՄՊՀ ուսանողական մրցույթում ստացել է բազկամարտի արծաթե մեդալ ։
2003 թվականին ամուսնացել է Մոսկվայի պետական համալսարանի լրագրության ուսանող Ալեքսանդր Ֆրոլովի հետ։ Անաստասիան և Ալեքսանդրը ամուսնալուծվել են 2007 թվականին ։
Քաղաքական գործունեություն
Անաստասիան քաղաքական գործունեությամբ է զբաղվել այն իրադարձությունից հետո, երբ ականատես է եղել նեոնացիստների կողմից օտարերկրացու վրա հարձակմանը, որից հետո իր օրագրում գրել է. «''Դժվար է նայել կորեացի ուսանողի աչքերի մեջ, ում գլխին նոր հարվածել են երկու մանկամիտ պատուհաս՝ վազելով դուրս են թռել հեռացող տրամվայից. Նրանք դուրս թռան, տրամվայի հետևից ձեռքերով « Sig heil » արեցին և փախան'' »։ Անաստասիա Բաբուրովան անարխո-էկոլոգիական շարժման ակտիվիստ էր, մասնակցել է « Rainbow Keepers » բնապահպանական ճամբարների գործունեությանը, սոցիալական ֆորումներին, ներառյալ Եվրոպական սոցիալական ֆորումը Շվեդիայի խոշորագույն քաղաքներից մեկում՝ Մալմյոյում, կազմակերպել է «Հակակապիտալիզմ - 2008» փառատոնի և բազմաթիվ այլ բողոքի ակցիաներ , մասնակցել է հակաֆաշիստական շարժման ակցիաներին ։ 2008 թվականի հունիսին նա մասնակցել է Խիմկիի անտառի անտառահատման դեմ ակցիային։ 2008 թվականի հունիսի վերջին մասնակցել է «Պրյամուխինսկու ընթերցումներ» կոնֆերանսի աշխատանքներին, որը նվիրված է անարխիստական գաղափարների զարգացման պատմությանը և դրանց ժամանակակից իրականացման խնդիրներին ։ «Սմենա» մոսկովյան հագուստի ֆաբրիկայի նախկին աշխատողների և ԱՊՀ երկրներից փախստականների՝ Յասնայա Պրոեզդի դաշնային քրեակատարողական ծառայության հանրակացարանից վտարման դեմ ակցիային մասնակցելիս, նա մեկ օրով ձերբակալվել է Մոսկվա քաղաքի ոստիկանության կողմից ։  Սպանությունից մեկ օր առաջ Անաստասիան միացավ «Ինքնավար գործողություն» անարխոկոմունիստական ասոցիացիային, որտեղ նախկինում հոդվածներ էր գրում շարժման կողմից հրատարակվող «Ավտոնոմ» ամսագրի համար։
«Իզվեստիյա»
2008 թվականի ընթացքում Անաստասիան աշխատել է «Իզվեստիա»-ի խմբագրությունում՝ տպագրելով տասնյակ հոդվածներ «Իզվեստիա» և «Ֆինանսովիե իզվեստիյա» թերթերում՝ հիմնականում նվիրված բիզնես թեմաներին ։ 2008 թվականի դեկտեմբերին լրագրողը հրաժարվեց խմբագրությունից  թերթի քաղաքական կուրսի հետ անհամաձայնության պատճառով, որը, ըստ The Economist շաբաթաթերթի, բնութագրվում է « ազգայնականությամբ, կոնֆորմիզմով և ցինիզմով »։ «Իզվեստիա»-ի հետ տարաձայնությունները սրվեցին այն իրավիճակից հետո, երբ Անաստասիան օգտագործեց «Իզվեստիա»-ի լրագրողական ID-ն՝ մասնակցելով «Յասնայա Պրոյեզդի» հանրակացարանի վարձակալների պաշտպանությանը։
Այլ հրատարակություններ
Նա նաև համագործակցել է « Ռոսիյսկայա գազետա » և «Վեչեռնյայա Մոսկվա» թերթի հետ, ցանցային հրատարակության « Չաստնիյ Կորրեսպոնդենտ» , « Սոզվեզդիե » ամսագրի հետ ։
« Նովայա գազետա»
2008 թվականի հոկտեմբերից նա ազատ գրող է «Նովայա գազետա»-ում։ «Նովայա գազետա»-ի գլխավոր խմբագրի տեղակալ Սերգեյ Սոկոլովն ասել է, որ Անաստասիան նպատակաուղղված ներգրավված է եղել ոչ ֆորմալ երիտասարդական շարժումներում, այդ թվում ՝ նեոնացիստական, և ասում է, որ նա. «մեզ մոտ եկել է իր թեմայով… Թեման՝ ոչ լավագույնը անվտանգության կամ աստղայնության առումով: Սքինհեդներ, հակաֆաշիստականներ, ոչ պաշտոնական փողոցային ակցիաներ»։ Անաստասիայի հրապարակումները Նովայա գազետայում նվիրված էին բնապահպանական խնդիրներին և կենդանիների նկատմամբ դաժան վերաբերմունքին, իրավապահ մարմիններում չարաշահումներին, հակաֆաշիստական շարժմանը, նեոնացիստների գործունեությանը։ Անաստասիայի վերջին՝ հետմահու հրապարակումը Ստանիսլավ Մարկելովի հետ հարցազրույցն էր՝ նվիրված արդարադատության խնդիրներին և Բուդանովի գործին։ Ըստ Անաստասիայի գործընկերների. «քչերն են նրանից լավ հասկանում նեոնացիզմը, հակաֆաշիզմը, ոչ ֆորմալ երիտասարդական ասոցիացիաները» ։ Լրագրողի հոր խոսքով՝ ինքը սպառնալիքներ է ստացել նրա գործունեության հետ կապված։ Անաստասիայի քաղաքական գործունեության ընկեր և գործընկեր Ալեքսանդր Չերնիխը նույնպես խոսեց նեոնացիստների կողմից լրագրողի հասցեին հնչող սպառնալիքների մասին. «''Երբ Նաստյան գնում էր դեպի դատարան Տեսակի գործով, նրան նկարում էին բջջային հեռախոսով նացիստները... Եվ նրանք հաճախ էին ուսւմնասիրում նրա LiveJournal-ը: Նա չէր վախենում»'' ։
Սպանություն
2009 թվականի հունվարի 19-ին Անաստասիա Բաբուրովայի վրա հարձակվել են Պրեչիստենկա փողոցի թիվ 3 տան մոտ, որի ժամանակ նա ստացել է գլխի հրազենային վնասվածք։ Չնայած նրան, որ նրան տեղափոխել են Առաջին քաղաքային հիվանդանոցի վերակենդանացման բաժանմունք, սակայն բժիշկները անկարող էին փրկել նրան։ Լրագրողը նույն օրը երեկոյան, գիտակցության չգալով, մահացել է։ Մահափորձի պահին նրա կողքին է եղել հայտնի իրավապաշտպան, փաստաբան Ստանիսլավ Մարկելովը։ Նա նույնպես գլխի մահացու վիրավորում է ստացել, սակայն տեղում մահացել է։
Անաստասիայի սպանության երկու հիմնական վարկած կա։ Ըստ ամենատարածվածի՝ լրագրողը մահացու վիրավորվել է՝ փորձելով կանգնեցնել մարդասպանին Մարկելովի մահից հետո, Անաստասիան զբաղվում էր սպորտով, լավ էր ինքնապաշտպանվում և, ենթադրաբար, դանակ է ունեցել նրա հետ ։ Մեկ այլ վարկածի համաձայն, որը հայտնել է «Նովայա գազետա»-ի գլխավոր խմբագրի տեղակալ Սերգեյ Սոկոլովը, Անաստասիային գնդակահարել են դիտավորյալ։ Մարդասպանը՝ Նիկիտա Տիխոնովը, խոստովանել է, որ չի ճանաչում Մարկելովի կողքով քայլող աղջկան և զղջացել է նրա սպանության համար ։ Ըստ Life News գործակալության, փորձագետները պարզել են, որ Բաբուրովան, ինչպես և Մարկելովը, կրակել են գլխի հետևի մասում մոտ տարածությունից , իսկ «Նովայա գազետա»-ի գլխավոր խմբագիր Դմիտրի Մուրատովի խոսքով՝ գնդակը դիպել է քունքին։ Մարդասպանի հարձակումը տեղի է ունեցել հունվարի 19-ին՝ ժամը 14:25-ից մի փոքր առաջ, սակայն կրակոցներից 40 րոպե անց՝ ժամը 15:05-ին, շտապօգնություն չի կանչվել։ Անաստասիայի ծնողների կարծիքով՝ ավելի վաղ շտապօգնության կանչը կարող էր փրկել իրենց դստեր կյանքը։ Նիկիտա Տիխոնովը մեղավոր է ճանաչվել փաստաբան Ստանիսլավ Մարկելովի և լրագրող Անաստասիա Բաբուրովայի սպանության գործում և դատապարտվել ցմահ ազատազրկման։ Եվգենիա Խասիսը սպանությանը մեղսակցության համար դատապարտվել է 18 տարվա ազատազրկման։
2015 թվականի հուլիսի 14-ին Մոսկվայի քաղաքային դատարանի ատենակալները մեղավոր ճանաչեցին ԲՈՌՆ նեոնացիստական կազմակերպության ղեկավար Իլյա Գորյաչևին և ոչ արժանի ներողամտության՝ Բաբուրովայի և Մարկելովի, ինչպես նաև բազմաթիվ այլ սպանությունների կազմակերպման մեջ կապված լինելու պատճառով։ .2015 թվականի հուլիսի 24-ին նա դատապարտվել է ցմահ ազատազրկման ։
Հրաժեշտի արարողություն և թաղում
Մոսկվայում Բաբուրովային հրաժեշտը տեղի է ունեցել Կենտրոնական կլինիկական հիվանդանոցի սգո սրահում հունվարի 23-ին՝ Մարկելովի հուղարկավորության օրը։ Արարողությանը ներկա էին Անաստասիայի ծնողները, «Նովայա գազետա»-ի լրագրողներ, Մոսկվայի պետական համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի ղեկավարներ, ուսուցիչներ և ուսանողներ, հակաֆաշիստական պայքարի համախոհներ։ Հուղարկավորության արարողությունը տեղի է ունեցել 2009 թվականի հունվարի 26- ին Սևաստոպոլի Վլադիմիրի տաճարում, թաղվել է Սևաստոպոլի քաղաքային գերեզմանատանը «5-ի կմ» ։
Հանրային արձագանք
Անաստասիա Բաբուրովան դարձել է «Նովայա գազետա»-ի չորրորդ լրագրողը, ում սպանել են։ Մինչ այդ սպանվել են Իգոր Դոմնիկովը, Յուրի Շչեկոչիխինը (ենթադրաբար), Աննա Պոլիտկովսկայան։ Լրագրողների սպանությունների հետ կապված տարբեր երկրներում բողոքի զանգվածային ցույցեր են անցկացվել։
Լրագրողական հանրության արձագանքը
Ռուսաստանի ժուռնալիստների միության քարտուղար Իգոր Յակովենկոյի խոսքով՝ լրագրողը մահացել է իր մասնագիտական պարտքը կատարելիս. « Լրագրության ոչնչացումը ներառում է այն «վախեցած» մասնագիտության վերածելը։ Աննա Պոլիտկովսկայայի սպանությունից հետո Ռամզան Քադիրովի ռեժիմի մասին շատ ավելի քիչ սուր նյութեր կային։ Իվան Սաֆրոնովի սպանությունից հետո զենքի առևտրի գորշ սխեմաների հետաքննությունը գործնականում դադարեցվեց։ Եվ հիմա մեկ այլ շատ կարևոր նշան է տրվել՝ մի կանգնեք սուր գործերի կողքին։ Ստանիսլավ Մարկելովի կողքին լինելը վտանգավոր էր » ։
Ռուս հայտնի վավերագրող Վալերի Բալայանը Սևաստոպոլում մասնակցել է լրագրողի հուղարկավորությանը. «Հասարակությունը մեռած է։ Հասարակությունը խուլ է։ ''... Ես կարծում էի, որ իմ պարտքն է գալ և հրաժեշտ տալ այս մարդուն, ում ես ընդհանրապես չէի տեսել, չէի ճանաչում, բայց ով միացավ սպանված լրագրողների այս տխուր ցուցակին, ինչպիսին Իգոր Դոմնիկովն էր, ինչպես Դիմա Խոլոդովը, ինչպես Աննա Պոլիտկովսկայան, իսկ հիմա՝ Նաստյա Բաբուրովան։ Կարծում եմ՝ սրանք այն մարդիկ են, ովքեր հսկայական գին են վճարում մեր հասարակության մեջ գոնե մի փոքր ճշմարտության լույս կամ ճշմարտության մի փոքր աղբյուր ունենալու համար»'' ։
Մոսկվայի միջազգային համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ Ալեքսանդր Ալթունյան. «Ուղղակի ուզում էի մեկնաբանել Ալեքսանդրի ուղերձը, որ դա պատահական սպանություն էր։ Ոչ պատահական: Աղջիկը Նովայա գազետայից էր ի վերջո, աղջիկը հոդվածներ էր գրում ազգայնականության թեմաներով։ Աղջիկը հարցազրույց չի վերցրել Խինշտեյնից կամ Աստախովից, բայց աղջիկը փորձել է հարցազրույց վերցնել Մարկելովից: Դե, ոչ պատահական, ոչ պատահական: Էլ չասած, որ, սրանք հետաքննության նյութերն են, որ նա փորձել է կանգնեցնել մարդասպանին։ Այսպիսով, դուք չպետք է դա ասեք: Իհարկե, առասպելներ են ստեղծվում։ Բայց ոչ ոք դեռ չի ապացուցել, որ առասպելների վնասն ավելի մեծ է, քան դրանցից ստացվող օգուտը: Սա առաջինն է։ Եվ նույնիսկ եթե դա առասպել է, բայց այս դեպքում դա առասպել չէ։ Նա պատահական չի եղել այնտեղ։»
«Օգոնյոկ» ամսագրի գլխավոր խմբագիր Վիկտոր Լոշակ''. «Այո, եթե նույնիսկ այս աղջիկը պարզվի, որ պատահականություն է տեղի ունեցել, ապա իրականում աղջիկը փամփուշտ է ստացել իր գրածի համար»'' ։
Լրագրող և քաղաքագետ, Առաջին ալիքի հաղորդավար Մաքսիմ Շևչենկոն ասել է, որ Բաբուրովայի սպանությունը պատահական չէր, և որ «Նովայա գազետա»-ն, չնայած քաղաքական տարաձայնություններին, համարում է Ռուսաստանի լավագույն թերթ այս պահին, և «այդ պատճառով էլ ամսագրի լրագրողները սպանված են այնքան սարսափելի թվով» ։
«Իզվեստիա» թերթի գլխավոր խմբագիր Վլադիմիր Մամոնտովը բրիտանական The Economist շաբաթաթերթին տված հարցազրույցում ասել է. «Նորմալ աղջիկ, ով ֆռֆռում է հեղափոխության կողքին։ Իսկ եթե հեղափոխություն չկա, ուրեմն նա ձանձրանում է ։»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայտնի սպանվածներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Լրագրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:2009 մահեր Կատեգորիա:Հունվարի 19 մահեր Կատեգորիա:Սևաստոպոլ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:1983 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 30 ծնունդներ Կատեգորիա:Pages with unreviewed translations
ԱՄՆ-ի գաղութային պատմություն
ԱՄՆ-ի գաղութային պատմությունն ընդգրկում է Ամերիկայի եվրոպական գաղութացման սկզբից, հատկապես անգլիական գաղութացումից մինչև 1776 թվականի անկախության հռչակագիրը։ 15-րդ դարի վերջին Բրիտանիան, Ֆրանսիան, Շվեդիան, Իսպանիան և Հոլանդիան սկսել է գաղութացնել Հյուսիսային Ամերիկան։ Շատ գաղութներ, ինչպես օրինակ Ռոանոկի հայտնի գաղութը, մնացել կամ անհետացել են առանց որևէ հետքի։ Առաջին Եվրոպական գաղութարարները գալիս էին տարբեր սոցիալական շերտերից և կրոնական դավանանքներից։ Արիստոկրատները անընդհատ բնակություն չեն հաստատել Ամերիկայում, հիմնականում օվկիանոսից այն կողմ էին տեղափոխվում արկածախնդիրները, զինվորականները, ֆերմերներն ու վաճառականներ։ Ջեյմսթաունի և Նոր Անգլիայի անգլիացիները, նոր Նիդերլանդների հոլանդացիները, Նոր Շվեդիայի ֆիններն ու շվեդները ժամանել են նոր աշխարհ և կառուցել իրենց գաղութները՝ յուրաքանչյուրն իր յուրահատուկ մշակույթով, հատուկ սոցիալական կառուցվածքով, տնտեսությամբ, քաղաքականությամբ և կրոնով։
Պատմաբանները հիմնականում առանձնացնում են չորս շրջաններ, որոնցում ձևավորվել է ԱՄՆ-ի ժամանակակից արևելքը. Նոր Անգլիան հյուսիսում, գաղութներ հարավում՝ Չեսապիկ ծովածոցի ափին, միջին գաղութներ Ատլանտյան ափին։ Նրանց միջև նույնպես գաղութներ, որոնք ձևավորվել են Չեսապիկ ծովածոցից հարավ։ Որոշ հեղինակներ առանձնացնում են նաև հինգերորդ շրջանը՝ ֆրոնտիր, որը ելք չունի դեպի օվկիանոս և քաղաքականապես մեկուսացված չէ ։ Բնիկ ամերիկացի բնակչության մեծ մասը գաղութացման սկզբում արդեն ոչնչացել էր նրա համար նոր հիվանդությունների պատճառով, որոնք մինչև 15-րդ դարի վերջը Ամերիկա էին բերել ծովագնացները և միսիոներները ։
Գաղութացման նպատակ
Տեղական բնակչության համեմատ՝ եվրոպացի գաղութարարները զգալիորեն ավելի լավ զինված էին և ունեին Եվրոպական մշակութային զարգացման փորձ։ Իսպանացիներն ու պորտուգալացիներն այս պահին նոր էին դուրս եկել ռեկոնկիստայի երկար շրջանից, որի ընթացքում նրանք փորձ էին ձեռք բերել նոր տարածքներ նվաճելու և յուրացնելու մեջ։ Նրանց բանակները պատրաստ էին շարունակել մարտերը և փնտրում էին նոր գավաթներ, և նրանց նավատորմը հարմարեցված էր օվկիանոսային նավարկություններին։ Եվրոպական որոշ այլ ազգեր նույնպես գիտեին, թե ինչպես կառուցել օվկիանոսային նավեր, բայց այնքան էլ հմուտ չէին նոր հողերի գաղութացման մեջ և հետ էին մնում իրենց գաղութային կայսրությունների կառուցումից։ Այնուամենայնիվ, բրիտանացիները զգալի առավելություն ունեին, որ իրենց գաղութները հիմնականում մասնավոր ներդրումային ձեռնարկություններ էին և պահանջում էին զգալիորեն ավելի քիչ աջակցություն իրենց կառավարությունից ։
Իսպանական գաղութներ
ԱՄՆ-ի մեծ մասը նախկինում եղել է Իսպանիայի տիրապետության տակ, այդ թվում այն տարածքները, որոնք գտնվում էին Միսիսիպի գետից արևելք, Լուզիանիան, Ֆլորիդան, ինչպես նաև Միսիսիպիի ժամանակակից նահանգները և Ջորջիանան։
Ֆլորիդա
Ֆլորիդայում 16-րդ դարից ի վեր Իսպանիան ունեցել է մի քանի փոքր ֆորպոստներ, որոնցից ամենակարևորը՝ Սուրբ Օգոստինոսը (Ֆլորիդա), որը հիմնադրվել է 1565 թվականին, մի քանի անգամ հարձակման է ենթարկվել և այրվել, բայց նորից վերակառուցվել է և մնացել է եվրոպացիների առաջին մշտական բնակավայրը Միացյալ Նահանգներում։ Մասնավորապես, իսպանական ժառանգության պատերազմի ժամանակ Հարավային Կարոլինայի անգլիացիները 1702 և 1704 թվականներին ձեռնարկեցին երկու լայնածավալ արշավանքներ Ֆլորիդա՝ ոչնչացնելով իսպանական ամրոցների և առաքելությունների ամբողջ համակարգը։ Նրանց հետևից եկել են յամասի ցեղի հնդկացիները, որոնք ստրկության էին առևանգել տեղի գրեթե ողջ բնակչությանը ։ Նույն 18-րդ դարի կեսերին Ֆլորիդան վերապրելմ է սեմինոլների ներխուժումը, որոնք ոչնչացրել են բնիկ ամերիկյան ցեղերի մնացորդները։ Երբ 1763 թվականին թերակղզին հանձնվել է Մեծ Բրիտանիայի վերահսկողությանը, այստեղ ապրում էին ընդամենը մոտ 3000 իսպանացի, որոնք շուտով լքել են երկիրը։ Նույնիսկ 1783 թվականին Ֆլորիդան Իսպանիային վերադառնալուց հետո իսպանացիներն այլևս չէին ցանկանում բնակություն հաստատել այդ տարածքներում, իսկ 1819 թվականին Ֆլորիդան անցել է ԱՄՆ-ի տիրապետությանը ։
Նյու Մեքսիկո
16-րդ դարի ընթացքում իսպանացիներն ակտիվորեն ուսումնասիրել են ժամանակակից ԱՄՆ-ի տարածքը։ 1530-ականների վերջին Էրնանդո դե Սոտոն հայտնաբերել է Միսիսիպին և հասել Արկանզաս գետի հովիտ։ Ժամանակի ամենակարևոր ճանապարհորդներից մեկը Ֆրանցիսկո Վասկես դե Կորոնադոն էր, որի արշավախումբը 1540-1541 թվականներին հետևել է ժամանակակից Նյու Մեքսիկո, Արիզոնա, Կոլորադո, Օկլահոմա և Կանզաս նահանգների տարածքներին։ Սակայն այդ արշավները զուտ հետազոտական էին և մշտական բնակավայրեր հիմնելու փորձեր չեն արվել։
Նյու Մեքսիկոյում առաջին իսպանական բնակավայրը Սան Խուանն էր, որը հիմնադրել է Խուան դե Օնյատեն 1598 թվականին։ Մի փոքր ավելի ուշ՝ մոտ 1609 թվականին, հիմնադրվեց Սանտա ֆե քաղաքը (Նյու Մեքսիկո)։ Իսպանական գաղութացման երկրորդ ալիքը սկսվեց 1692 թվականին պուեբլոյի հնդկական ցեղերի ապստամբությունից հետո, որոնք որոշ ժամանակ վտարել են իսպանացիներին իրենց հողից։ Նոր նահանգապետ Դիեգո դե Վարգասը այստեղ վերականգնել է Իսպանիայի իշխանությունը, որը, չնայած Ֆրանսիայի, Տեխասի և ԱՄՆ-ի հավակնություններին, այնուհետև տևել է ավելի քան երկու դար՝ մինչև Մեքսիկայի անկախության հռչակումը և 1846 թվականին ամերիկյան զորքերի ժամանումը։ Շատ տեղացիներ մինչ օրս տիրապետում են իրենց հողերը իրավունքով, որը նրանց վերապահել էր դեռ իսպանական կառավարությունը ։
Նոր Նիդերլանդներ
Նոր Նիդերլանդներ (Nieuw-Nederland), հոլանդական գաղութ, որը հիմնադրվել է 1614 թվականին ներկայիս Նյու Յորք նահանգում և հարակից որոշ տարածքներում։ Նրա եվրոպական բնակչության առավելագույն թիվը հասնում էր 10000-ի։ Հոլանդացիներն այստեղ տեղադրեցին խոշոր հողատիրության հովանավորչական համակարգ։ Պատրոն (patroon), ինչ-որ մասնավոր ընկերության սեփականատեր կամ ղեկավար, որը իր հողի վրա ուներ ֆեոդալական սենյորի իրավունքներ։ Բացի այդ, հոլանդացիները Ամերիկայում մտցրին կրոնական հանդուրժողականություն և առևտրի ազատություն։ Գաղութի գլխավոր քաղաքը՝ նոր Ամստերդամը, հիմնադրվել է 1625 թվականին Մանհեթեն կղզու հարավային մասում։ 1664 թվականին այն առաջին անգամ գրավվեց անգլիացիների կողմից, իսկ 1674 թվականին վերջնականապես միացվեց անգլիական գաղութներին և վերանվանվեց Նյու Յորք քաղաք։ Այնուամենայնիվ, հոլանդացի հողատերերը մնացին բրիտանական վերահսկողության տակ և մինչև 1820-ական թվականները Հադսոն գետի հովտում գտնվող բնակավայրերը պահպանեցին Նիդերլանդներին բնորոշ տեսքը ։
Նոր Ֆրանսիա
Տարածքով ընդարձակ, սակայն հազվադեպ բնակեցված Ֆրանսիական Ամերիկան սկզբում մասամբ, իսկ 1763 թվականին յոթնամյա պատերազմի արդյունքում գրեթե ամբողջությամբ միացվել է եվրոպական այլ տերություններին, հիմնականում Մեծ Բրիտանիային։ 1803 թվականին նախկին Նոր Ֆրանսիայի այն հատվածը, որը միացվել է Իսպանիային, Լուիզիանայի գնման արդյունքում անցել է ԱՄՆ վերահսկողության տակ։
Ռուսական գաղութներ
Ռուսաստանը ուսումնասիրել է մի տարածաշրջան, որը հետագայում հայտնի է դարձել որպես Ալյասկա՝ սկսած 1730-1740-ականների Կամչատկայի երկրորդ էքսպեդիցիայից։ Ամերիկայում առաջին ռուսական բնակավայրը 1784 թվականին հիմնադրել է Գ. Շելիխովը ։ Նա Ն. Ռեզանովի հետ համատեղ մորթիների առևտրի համար հիմնադրել է ռուս-ամերիկյան ընկերություն։ 1867 թվականին Ալյասկան ԱՄՆ-ին վաճառելուց հետո գրեթե բոլոր ռուսները, բացառությամբ ռուս ուղղափառ եկեղեցու որոշ միսիոներների, լքել են Ամերիկան ։
Բրիտանական գաղութներ
Ամերիկայի բրիտանական գաղութացումը սկսվել է 17-րդ դարում։ Նրա հիմնական դրդապատճառներն էին ֆինանսների շահավետ ներդրումների որոնումը, գերբնակեցված Եվրոպայից փախուստը կամ կրոնական հետապնդումներից։ Առաջին գաղութարարները հիմնականում վարձու աշխատողներ էին, երիտասարդներ, որոնք հավաքագրվել էին օվկիանոսի արշավախմբերին մասնակցելու համար և տեղեր էին փնտրում իրենց կյանքը նոր պայմաններում կազմակերպելու համար, որտեղ չկա այնքան բարձր մրցակցություն, որքան հայրենիքում ։ Բացի այդ, բրիտանական իշխանություններն ամերիկյան գաղութներ են աքսորել տարբեր հանցագործությունների համար դատապարտված մոտ 50 հազար մարդու ։
Վիրջինիա
Ամերիկայում առաջին հաջող մշտական անգլիական բնակավայրը Ջեյմսթաունն էր, որն իր անունը ստացել է այն ժամանակ թագավոր Ջեյմս I-ի պատվին (James I): Այն 1607 թվականին Չեսապիկ ծովածոցի մոտ հիմնադրել են Լոնդոնի Վիրջինյան մասնավոր ընկերության ներկայացուցիչները։ Ընկերությունը ֆինանսավորել է Ամերիկայում ոսկու որոնումները։ Չնայած ոսկի չի գտնվել, գաղութն անցել է հարմարվողականության դժվարին ժամանակաշրջան, երբ սովից, հիվանդություններից և հնդկացիների հետ ռազմական բախումներից մահացությունը չափազանց բարձր էր։ Ձեռնարկության առևտրային հաջողությունը ձեռք է բերվել Եվրոպա արտահանելու համար ծխախոտի աճեցման միջոցով։ 17-րդ դարի վերջին գաղութը դեպի իրեն է ձգել հարուստ մարդկանց, որոնք հիմնել են հսկայական տնկարկներ՝ ստրկական աշխատանքի լայն կիրառմամբ ։
Մերիլենդ
Չեսապիկ ծովածոցի ափերն արդեն ուսումնասիրվել և մասամբ բնակեցվել էին Վիրջինիայի բնիկների կողմից, երբ 1634 թվականին ժամանեցին նոր գաղութարարներ՝ Կելիցիուս Կալվերտի գլխավորությամբ, որոնց նպատակն էր գաղութ հիմնել կաթոլիկների համար, որոնք բողոքական Անգլիայում դարձան հետապնդվող կրոնական փոքրամասնություն։ Չնայած Մերիլենդի կառավարումը երբեմն անցնում էր թագին, Կալվերտների ընտանիքի՝ Բալթիմորի բարոնների ազդեցությունը այստեղ մնաց մինչև 18-րդ դարի վերջ։
Պուրիտաններ
Պուրիտանները, ովքեր անգլիական գաղութներ են ստեղծել Մասաչուսեթսի ծոցում, կրոնական փոքրամասնություն էին, որոնք արտագաղթել են Անգլիայից՝ հիմնելու իրենց սեփական եկեղեցին՝ մաքրված ավանդական, ինչպես Անգլիկան, այնպես էլ կաթոլիկ եկեղեցու նախապաշարմունքներից։ Նրանց առաջին խումբը, որը կոչվում էր ուխտավոր հայրեր, ժամանեց 1620 թվականին Հայտնի «Մեյֆլաուեր» նավով և հիմնեց Պլիմութի գաղութը (հետագայում՝ Պլիմութ քաղաքը (Մասաչուսեթս)։ 1640 թվականին Պլիմութում, Բոստոնում և նրանց շրջակայքում բնակություն հաստատեցին մոտ 20 հազար պուրիտաններ։ Նրանց հիմնադրած հասարակությունը չափազանց կրոնական էր, ինտրովերտ և անսովոր իր քաղաքական կառուցվածքով, ինչը մինչ այժմ էական ազդեցություն է թողնում ԱՄՆ քաղաքականության և մշակույթի վրա ։ Մասնավորապես, ուխտավորների կողմից ստորագրված Մեյֆլաուերի համաձայնագիրը դրեց ոչ միայն իրենց գաղութի ինքնակառավարման հիմքերը, այլև Միացյալ Նահանգների ամբողջ ապագա պետականությունը, և ամերիկյան բացառիկության գաղափարները շատ առումներով վերադառնում են պուրիտանական կրոնական ավանդույթին։
Նոր Անգլիայի այլ գաղութներ
Պուրիտանների կրոնական անհանդուրժողականությունը շուտով հանգեցրեց գաղութից մի շարք կրոնական համայնքների վտարմանը, մասնավորապես՝ Ռոջեր Ուիլյամսի գլխավորությամբ, որը հանդուրժողականության կոչ էր անում, եկեղեցու տարանջատումը պետությունից և վերջնական խզումը Անգլիկան եկեղեցու հետ։ Արդյունքում, Ուիլյամսի համայնքը հարևանությամբ հիմնեց Ռոդ Այլենդի նոր գաղութ ։
Մեկ այլ գաղութ, որը ծագել է Մասաչուսեթսի հարավում, «Գետի գաղութն» էր, որը հիմնադրվել է Կոնեկտիկուտ գետի գետաբերանում։ Հետագայում այն ձևավորվեց որպես գաղութ Կոնեկտիկուտ (անկախության հռչակումից հետո՝ նահանգ)։
Այն Ջեյմս II թագավորի օրոք Նոր Անգլիայի գաղութները մի քանի տարի միավորվեցին տիրապետության մեջ՝ կառավարության կողմից նշանակված նահանգապետի ղեկավարությամբ։ Ինքնակառավարման վերացումը առաջացրեց գաղութարարների լուրջ դժգոհությունը, որը Անգլիայում փառահեղ հեղափոխության ընթացքում վերածվեց բացահայտ ապստամբության ։
Միջին գաղութներ
Նյու Յորքի, Նյու Ջերսիի, Փենսիլվանիայի, Դելավերի ժամանակակից նահանգները 17-րդ դարի վերջին դարձան անգլիական գաղութներ։ Ի սկզբանե դրանք բնակեցված էին Եվրոպայի տարբեր երկրներից ներգաղթյալներով, քանի որ այս տարածաշրջանի մեծ մասում նախկինում գոյություն ունեին Նոր Նիդերլանդների հոլանդական գաղութներ, իսկ Փենսիլվանիայի և Դելավերի տարածքները բնակեցնելու համար գաղութարարներին հավաքագրում էին ոչ միայն Մեծ Բրիտանիայում, այլև մայրցամաքային Եվրոպայում։ 18-րդ դարի վերջին անգլիական գաղութները գրավեցին ԱՄՆ-ի Հատկապես շատ վերաբնակիչներ այստեղ եկել են Գերմանիայից ։ Միջին գաղութների ամենամեծ կենտրոնները Նյու Յորքն ու Ֆիլադելֆիան էին։
Հեռավոր Հարավ
Գաղութային դարաշրջանում Հարավային գաղութները համարվում էին այն գաղութները, որոնք գտնվում էին Չեսապիկ ծովածոցի շրջանում (Վիրջինիա, Մերիլենդ, երբեմն նրանց թվում էին նաև Դելավեր) և որոնք հետագայում առաջացել էին դրանցից Հարավ (Կարոլինա, որը հետագայում բաժանվեց հյուսիսային և հարավային, ինչպես նաև Ջորջիա) ։
Կարոլինա
Հեռավոր հարավի գաղութներից Կարոլինան առաջինն է առաջացել։ Սկզբում դա մասնավոր սեփականություն էր, որը պատկանում էր «տերերի տերերին», որոնք գաղութը հիմնելու համար 1663 թվականին դրամաշնորհ ստացան Չարլզ II թագավորից։ Մինչև 1670 թվականը այն մնում էր պաշտոնապես չբնակեցված, թեև Վիրջինիայի հետ սահմանակից շրջանում առաջացան Ալբեմարլյան բնակավայրեր։ Վերջապես, տեր-սեփականատերերի կողմից ֆինանսավորվող արշավախումբը ժամանեց Ամերիկա և հիմնեց Չարլսթոն քաղաքը, որն իր անունը ստացավ թագավորի պատվին (ի սկզբանե «Charles Town» (Չարլզի քաղաք))։ Առաջին վերաբնակիչները ժամանեցին Բարբադոս կղզու անգլիական գաղութից և իրենց հետ բերեցին շաքարեղեգի մշակության մշակույթ՝ տնկարկներում աշխատող աֆրիկացի ստրուկների հետ միասին։ 18-րդ դարի սկզբին Կարոլինայում ներդրվեց բրնձի մշակումը, որը նույնպես ներմուծվեց Աֆրիկայից ։ Արդյունքում բնակչությունը բազմազգ էր։ Բացի Վիրջինիայի և Բարբադոսի անգլիացիներից, ինչպես նաև ամերիկացի հնդկացիներից, այստեղ հայտնվեցին աֆրիկացիներ և հուգենոտներ, որոնք Ֆրանսիայից վտարվեցին Լուի XIV-ի կառավարության կողմից։ Իսպանական Ֆլորիդայից ոչ հեռու գտնվող գաղութը մասնակցել է թագավոր Վիլհելմի և թագուհի Աննայի պատերազմներին։ 1715 թվականին յամաշի ցեղի հնդկացիների հետ պատերազմը նրան կանգնեցրեց գոյատևման եզրին։ 1729 թվականին տեր-սեփականատերերը, չկարողանալով հետագայում ապահովել գաղութի պաշտպանությունը ներքին և արտաքին սպառնալիքներից, ստիպված էին իրենց հողերը զիջել թագին ։
Ջորջիա
Կարոլինան իսպանացիներից պաշտպանելու համար բրիտանական խորհրդարանի անդամ Ջեյմս Օգլեթորփն առաջարկել է կազմակերպել մեկ այլ ռազմականացված տիպի գաղութ անգլիական և իսպանական ունեցվածքի միջև սահմանային տարածքում և այն բնակեցնել պարտքերի համար ազատազրկման դատապարտված անգլիացիներով։ Առաջին գաղութարարները 1733 թվականին ուղարկվել են Վրաստան ։
Ֆլորիդա
1763 թվականին, յոթ տարվա պատերազմի արդյունքում, Մեծ Բրիտանիան Իսպանիայից ստացավ Ֆլորիդայի իրավունքները։ Ամերիկյան հեղափոխության ժամանակ Ֆլորիդան հավատարիմ մնաց Բրիտանական թագին և 1783 թվականին Բահամյան կղզիների դիմաց վերադարձվեց Իսպանիային։ Բայց իսպանացիներն այլևս չէին ցանկանում բնակություն հաստատել այնտեղ, և 1819 թվականին տարածքը զիջեցին ԱՄՆ-ին ։
Բրիտանական գաղութների կառավարում
Մինչև 1776 թվականը գաղութներում գոյություն ուներ կառավարման երեք հիմնական ձև՝ գավառական, մասնավոր և թագավորական արտոնագրով։ Բոլոր երեք ձևերը ենթակա էին թագավորի կառավարությանը և ուղղակիորեն կապված չէին խորհրդարանի հետ։
Մարզային վարչություն
Նյու Յորքը, Նյու Հեմփշիրը, Վիրջինիան, Կարոլինաները և Ջորջիան գավառական գաղութներ էին։ Դրանք կառավարվում էին մարզպետի կողմից, որին նշանակել էր թագավորը։ Ինչպես նահանգապետը, այնպես էլ նրա օգնականները աշխատավարձ էին ստանում բրիտանական կառավարությունից։ Նրանք կարող էին հրավիրել տեղական ներկայացուցչական ժողով, որը բաղկացած էր երկու պալատների խորհրդարանի մոդելից, վերին պալատը՝ նահանգապետին կից խորհուրդը, իսկ ստորին պալատը՝ գաղութարարների ներկայացուցիչների ժողովը։ Նահանգապետը վետոյի իրավունք ուներ, ինչպես նաև կարող էր հետաձգել վեհաժողովի որոշումների հաստատումը կամ ընդհանրապես լուծարել այն։ Ամեն դեպքում վեհաժողովի որոշումները չպետք է հակասեին անգլիական օրենսդրությանը։
Մասնավոր գաղութներ
Փենսիլվանիան, Դելավերը, Նյու Ջերսին և Մերիլենդը մասնավոր սեփականություն էին։ Դրանք ընդհանուր առմամբ կառավարվում էին այնպես, ինչպես թագավորականները, բայց ոչ թե թագավորը, այլ լորդ տերն էր նշանակում նահանգապետին ։
Արտոնագիր
Մասաչուսեթսը, Ռոդ Այլենդը և Կոնեկտիկուտը կառավարվում էին արտոնագրատերերի կողմից։ Նրանց ինքնակառավարման մարմինները կազմակերպվում էին թագավորական արտոնագրով, որը նրանց իրավունք էր տալիս տարածքային և ինքնակառավարման ներկայացուցչական մարմինների միջոցով։ Արտոնագիրն այստեղ խաղացել է Սահմանադրության դերը և բաժանել օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունները ։
Քաղաքական մշակույթ
Գաղութներում գոյություն ունեցող քաղաքական կառույցը շնորհալի երիտասարդներին ներգրավեց քաղաքական գործունեության մեջ ։
Նախ, ի տարբերություն բրիտանական կղզիների, որտեղ այդ ժամանակ բնակչության ոչ ավելի, քան 1 %-ն ուներ ընտրելու իրավունք, գաղութներում յուրաքանչյուր ազատ տեղացի իրավունք ուներ քվեարկելու  ։
Երրորդ, ամերիկյան գաղութները XVIII դարում էին։ Եզակի վայր, որտեղ տեղական օրենքներն ընդունում էին այդքան տարբեր էթնիկ և կրոնական համայնքների ներկայացուցիչները։ Մինչ Եվրոպայում իշխանությունը պատկանում էր արիստոկրատներին և եկեղեցուն, Ամերիկայում քաղաքական մշակույթը հաշվի էր առնում բազմաթիվ տնտեսական, սոցիալական, կրոնական էթնիկ խմբերի կամ համայնքների շահերը, որոնք միավորված էին վերաբնակեցման աշխարհագրությամբ, այդ թվում՝ վաճառականներ, խոշոր և փոքր հողատերեր, արհեստավորներ, Անգլիկան, պրեսբիտերական, լյութերական եկեղեցիների ծխականներ, քվակերներ, անգլիացիներ, գերմանացիներ, հոլանդացիներ, շոտլանդացիներ, իռլանդացիներ, տեղացի բնիկներ և այլ խմբեր, որոնք առանձնանում էին մնացած բոլորից ։
Վերջապես, գաղութներում ձևավորվեցին հանրապետական ինքնակառավարման քաղաքական արժեքները՝ ընդգծելով քաղաքացիական հավասարությունը և դատապարտելով արիստոկրատիան, կոռուպցիան և շքեղությունը ։ XVIII դարի վերջին նրանք գաղութները բերեցին հեղափոխության։
18-րդ դարի վերջին Ամերիկայում դեռ կայուն քաղաքական կուսակցություններ չկային։ Ազդեցության խմբերն առանձնանում էին տեղական ժողովների խմբակցությունների տեսքով, որոնք անվերջ վեճեր էին վարում նահանգապետերի հետ ։ Բացի այդ, ազգային փոքրամասնությունները, հատկապես իռլանդացիների և գերմանացիների մեծ մասը, որոնք բնակեցված էին ամբողջ քաղաքներով և շրջաններով, նույնպես քվեարկեցին ընտրական դաշինքներով և իրենց ներկայացուցիչներին առաջ մղեցին վեհաժողովում ։ Էթնոմշակութային առանձնահատկություններն առավել նկատելի էին Փենսիլվանիայում, որտեղ քվակերների ազդեցությունը 1756-1776 թվականներին աստիճանաբար թուլանում էր, իսկ գերմանացիների հետ ընտրական դաշինք կազմած իռլանդացիների և շոտլանդացիների պրեսբիտերական համայնքների քաղաքական ուժը մեծանում էր ։
Ավստրիական ժառանգության պատերազմ
Առաջին իրադարձություններից մեկը, որը հետագայում հանգեցրեց Ամերիկայում նախկինում ցրված բրիտանական գաղութների միավորմանը մեկ պետության մեջ, ավստրիական ժառանգության համար պատերազմն էր, որը նաև հայտնի է որպես Ջորջ թագավորի պատերազմ (1740-1748)։ Չնայած պատերազմի մեծ մասը տեղի էր ունենում Եվրոպայում, Նոր Անգլիան և Նյու Յորքը դարձան նաև անգլիացիների և ֆրանսիացիների միջև պատերազմի թատրոն, որում ներգրավված էին նրանց բնիկ ամերիկացի դաշնակիցները։
1754 թվականին օլբանիում գաղութարարների Կոնգրեսում Բենջամին Ֆրանկլինը առաջարկեց ստեղծել ընդհանուր խորհուրդ՝ որոշումներ մշակելու համար, որոնք վերաբերում էին համատեղ պաշտպանության կազմակերպմանը և հնդկացիների նկատմամբ քաղաքականությանը։ Չնայած առաջարկը մերժվեց ինչպես գաղութների ժողովների, այնպես էլ թագավոր Ջորջ II-ի կողմից, այն դարձավ Ամերիկայում անգլիական գաղութները միավորելու առաջին փորձերից մեկը ։
Յոթ տարվա պատերազմի հյուսիսամերիկյան թատերաբեմ
Պատերազմը, որը անգլիացիները անվանում էին «պատերազմ ֆրանսիացիների և հնդիկների հետ» (1754-1763) կազմում էր եվրոպական գաղութային տերությունների միջև գլոբալ ռազմական հակամարտության մի մասը, որը հայտնի է որպես յոթնամյա պատերազմ։ Մինչ նախկինում պատերազմները սկսվում էին Եվրոպայում, այնուհետև տարածվում գաղութներում, Այս անգամ առաջին կրակոցները հնչեցին Հյուսիսային Ամերիկայում։ Յոթնամյա պատերազմի առիթներից մեկը բրիտանացիների և ֆրանսիացիների միջև աճող մրցակցությունն էր Մեծ լճերի շրջանի և Օհայո գետի ավազանի գաղութացման համար ։ Այդ ժամանակ Անգլիայի համար ամերիկյան գաղութների կարևորությունն այնպիսին էր, որ Բրիտանիայի վարչապետ Ուիլյամ Փիթ ավագը որոշում կայացրեց ամեն գնով հաղթել այս պատերազմում, և արդյունքում Ամերիկան առաջին անգամ դարձավ համաշխարհային պատերազմի թատերաբեմերից մեկը։
Ռազմական գործողությունների ընթացքում, որոնց ակտիվորեն մասնակցում էին գաղութարարների աշխարհազորայինները, նրանք հաճախ ստիպված էին հեռավոր անցումներ կատարել և ուս ուսի կռվել նույն ամերիկացիների հետ այլ գաղութներից, որոնց հետ նրանք ոչ մի հարաբերություն չէին պահպանում խաղաղ կյանքում։ Աշխարհազորայինները (մասնավորապես՝ Ջորջ Վաշինգտոնը) մարտական գործողությունների փորձ ձեռք բերեցին, որը հետագայում նրանց օգտակար եղավ հեղափոխական պատերազմի ընթացքում։ Համագործակցության փորձ, վերջապես, ստացան նաև տեղական ինքնակառավարման մարմինները ։
1763 թվականի Փարիզի պայմանագրով Ֆրանսիան զրկվեց Հյուսիսային Ամերիկայի մայրցամաքում գտնվող իր բոլոր ունեցվածքներից, որոնք բաժանված էին Մեծ Բրիտանիայի և Իսպանիայի միջև։ Բացի այդ, Անգլիան ստացավ նաև Իսպանական Ֆլորիդան։ Հյուսիսային Ամերիկայում բրիտանական գաղութների գլխավոր ռազմական սպառնալիքը վերացվեց։ Այնուամենայնիվ, միևնույն ժամանակ գաղութարարների մոտ անհետացավ բրիտանական ռազմական ներկայության անհրաժեշտությունը, մինչդեռ Անգլիայի կառավարությունը որոշեց պատերազմի բոլոր ֆինանսական ծախսերը դնել գաղութների վրա, ինչը դարձավ ամերիկյան հեղափոխության մոտեցման պատճառներից մեկը ։