cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ուովել Ռամկալավան
Կենսագրություն
Ծնվել Է Սեյշելյան կղզեխմբի կղզիներից ամենամեծում՝ Մաեում, համեստ հարուստ ընտանիքում, երեք երեխաներից ամենաերիտասարդն էր։ Նրա պապը ծնունդով հնդկական Բիհարա նահանգից էր։ Հայրը թիթեղագործ էր աշխատում, մայրը՝ ուսուցիչ։ Նախնական և միջնակարգ կրթությունը ստացել Է Սեյշելյան քոլեջում, տղաների էլիտար դպրոցում։ 1985 թվականին ձեռնադրվել է քահանաների՝ Մավրիկիայի «St Paul’s Theological College»-ի ավարտից հետո, ապա շարունակել է աստվածաբանության ոլորտում ուսուցումը Բիրմինգհեմի համալսարանում ։ Վերադառնալով Սեյշելյան կղզիներ՝ աշխատել է մի քանի ծխական համայնքներում՝ ծառայելով մինչև Սուրբ Փրկիչ տաճարի վանահոր պաշտոնում ։
Քահանայի աշխատանքն ի վերջո նրան բերեց քաղաքականություն. իր գործունեության շնորհիվ շփվեց բազմաթիվ մարդկանց հետ, ովքեր ենթարկվեցին քաղաքական հալածանքների, ինչպես նաև իշխանության կողմից մարդկային և քաղաքացիական ազատությունների խախտումների։ Այդ ժամանակ կաթոլիկ և անգլիկան եկեղեցիները միակ հաստատություններն էին, որոնք կարող էին շփվել սոցիալական հարցերով մարդկանց հետ, նրանց թույլատրվեց այդ թեմաներն արծարծել կիրակի օրը հեռարձակվող ամենշաբաթյա ծառայությունների ժամանակ ։
1990 թվականին Վավել Ռամկալավանը քարոզ է արել, որը հեռարձակվել Է Seychelles Broadcasting Corporation ազգային ռադիոկայանով, որի ժամանակ կասկածի տակ է դրել միակուսակցական կառավարության գործունեությունը և հանդես է եկել մեծ ազատության, մարդու իրավունքների հարգման և երկրում օրենքի գերակայության պահպանման օգտին։ Չնայած ռադիոհեռարձակումը դադարեցվել է, նա շարունակել է տարածել կառավարության քննադատությամբ քարոզների պատճենները։ 1991 թվականին, դեռևս քահանա լինելով, միացել է այլ այլախոհների՝ Ռոջեր Մանսյենին և Ժան-Ֆրանսուա Ֆերարիին, որպեսզի ձևավորվի «Parti Seselwa» ընդհատակյա կազմակերպությունը և դառնա նրա առաջին առաջնորդը ։
Քաղաքական գործունեություն
Երբ 1992 թվականին կառավարությունը, բախվելով ներքին և միջազգային ճնշումներին, երկիրը վերադարձրեց բազմակուսակցական ժողովրդավարության, իսկ «Parti Seselwa»-ն դարձավ առաջին գրանցված ընդդիմադիր քաղաքական կուսակցությունը։ «Parti Seselwa»-ն մասնակցել է 1992 թվականի սահմանադրական հանձնաժողովի ընտրություններին և հավաքել է ընտրողների ձայների միայն 4%-ը և չի ներկայացվել հանձնաժողով ։ 1993 թվականին նոր սահմանադրության ընդունումից հետո մյուս երկու ընդդիմադիր կուսակցությունները միացան «Parti Seselwa»-ին, որպեսզի ձևավորեն միասնական ընդդիմություն և մասնակցեն համընդհանուր ընտրություններին։ Միավորված ընդդիմությունը ստացել է ընտրողների ձայների 9 տոկոսը, ինչը նրան թույլ է տվել մեկ մարդու նշանակել Ազգային ժողով ։
1998 թվականին ղեկավարել է կուսակցությունը Սեյշելյան կղզիներում կայացած համընդհանուր ընտրությունների ժամանակ ։ Կուսակցությունն ամբողջ երկրում հավաքել է ընտրողների ձայների 27 %-ը և Ազգային ասամբլեայում ներկայացուցիչների թիվը հասցրել է 3-ի՝ 3-րդ տեղում առաջ անցնելով Սեյշելյան Դեմոկրատական կուսակցությունից՝ նախկին նախագահ Ջեյմս Մենչեմից։ Ուովել Ռամկալավանը դարձել է Ազգային ժողովում կուսակցության առաջին ուղղակի ընտրված անդամը՝ շահելով Սենտ Լուիսի ընտրատարածքում, որն այդ ժամանակից ի վեր սկսել է մշտապես ներկայացնել։ Բացի այդ, փոխեց Ջեյմս Մանչեսթրին ընդդիմության առաջնորդի պաշտոնում, որը զբաղեցնում էր մինչև 2020 թվականը ։
2001 թվականին նախագահական ընտրություններում հավաքել է ձայների 45 %-ը, իսկ նրա մրցակից Ֆրանս-Ալբեր Ռենեն հավաքել է ընտրողների ձայների 54 %-ը ։ 2002 թվականին Ազգային ժողովի խորհրդարանական ընտրություններում գլխավորել Է Սեյշելյան ազգային կուսակցությունը։ Կուսակցությունն Ազգային ժողովում ներկայացուցչությունը մեկ անդամից ավելացրել է ուղիղ քվեարկությամբ մինչև յոթ և երկու համամասնականով ընտրված անդամների՝ մինչև չորսը ։
2005 թվականին ընդմիջում է արել հոգևորականի պարտականությունները կատարելու համար, որպեսզի ամբողջությամբ նվիրվի քաղաքական կյանքին, քանի որ այդ ժամանակահատվածը համարել Է երկրի կյանքում վճռորոշ և կարևոր պահ ։ Սակայն, պարտվել է Ջեյմս Ալիքս Միշելին 2006 թվականի և 2011 թվականի նախագահական ընտրություններում։ Մյուս խոշոր ընդդիմադիր կուսակցությունների հետ միասին բոյկոտել է 2011 թվականի խորհրդարանական ընտրությունները ։
2020 թվականի համընդհանուր ընտրություններում հաղթանակ է տարել գործող նախագահ Դենի Ֆորի նկատմամբ։ Ընտրական հանձնաժողովի տվյալներով՝ հավաքել է ընտրողների ձայների 54,9 %-ը ։ Ընտրությունները նշանավորեցին իշխանության առաջին խաղաղ փոխանցումը Սեյշելյան կղզիների անկախացումից ի վեր 1976 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պետության գործող ղեկավարներ Կատեգորիա:21-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Բիրմինգհեմի համալսարանի շրջանավարտներ
Թախթալա
Թախթալա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եվդոկիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Լուդորվայ արգելանոց-թանգարան
Լուդորվայ, ազգաճարտարապետական արգելոց-թանգարան բաց երկնքի տակ, որը գտնվում է Ուդմուրտիաի Զավյալովսկի շրջանում։ Գտնվում է նույնանուն գետ ափին, 1 կմ արևմուտք Լյուդորվայ գյուղից, 17 կմ հեռու Իժևսկից։
Պատմություն
Արգելոց թանգարանը ստեցծվել է 1980 թվականին ՈւԻԽՍՀ-ի խորհրդի նախագահի հրամանով։ 1990 թվականին Լուդորվայից 1 կմ արևմուտք, տարածք տրամադրվեց Իլինկա անբնակ գյուղի տարածքում։ 1996 թվականին տեղի ունեցավ «Իլինկա» թամգարանի բացումը, որը հանդիսանում էր Կուզեբայ Գերդի անունը կրող ազգային թանգարանի մասնաճյուղը:  2004 թվականի հունվարին թանգարանը համարվեց անկախ հաստատություն և անվանփոխվեց «Լուդորվայ»: Թանգարանը բաժանվում է 6 մասի. հյուսիսային, կենտրոնական և հարավային, ռուսական և թաթարական։ Կառույցների հիմնական սկզբունքը՝ նոր միկրոգյուղերի ստեղծումն է, որոնցում կներկայացվեն մշակության և հանրային կառույցներ։ Ցուցահանդեսը իր մեջ ներառում էր XIX - XX դարերի նմուշներ։ Ներկա պահին թանգարանում կա երեք հուշարձան ՝ Վոստրիկովսկի պարիսպը, Դրագոմիրովների ընտանիքի վրանային հողմաղացը և Ատամանովյան պարիսպը, ընդհանուր 21 կառույց, ցուցահանդեսի ողջ մակերեսը կազմում է 691 մ²։ 2012 թվականի տվյալներով թանգարանի վրա կար գրացված 4418 պահեսատյին միավոր, որոնց մեջ կար յուրահատուկ ժամանակագրական հավաքածուներ (վահաններ, կենցաղային իրեր, մանկանան օրորցներ: Թանգարանում է գտնվում հինագույն ճարտարապետական նմուշներ (1912 թ.):
Թանգարանում աշխատում են բանահյուսական կոլեկտիվ, այցելուներին առաջարվում է էքսկուրսի, ծանոթյունուն ուդմուրտիական ազգային խաղերի հետ, սև գույնով ներկված բաղնիքը։ Տարվա ընթացքում թանգարանում անց են կացվում տարբեր միջոցառումներ, օրացույցային տոներ, որոնք ծանոթացնում են այցելուներին ավանդույթներին և ազգի առօրյաին :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թանգարաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուսաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:Թանգարաններ բաց երկնքի տակ Կատեգորիա:Ռուսաստանի արգելոց-թանգարաններ
Ալեկոծություն կովկասյան ափերին (նկար)
Ալեկոծություն կովկասյան ափերին, Վարդան Մախոխյանի ծովանկարներից է, իր տեղանքով կովկասյան ափերին բնորոշ տեսարան։
Նկարագրություն
Ալեկոծությունը նոր է սկսվել.դա զգացվում է ծովի խորքում գոյացած սպիտակափրփուր ալիքներից, որոնք մերթ հայտնվում են, մերթ` անհետանում։ Այդ պահն արտահայտված է նաև պատնեշի նման ափին մոտեցած մի մեծ ալիքով, որը պատկերի ամբողջ լայնքով առաջ է շարժվում` պատրաստ փլվելու ափի ավազներին, որտեղ քիչ առաջ իր վախճանն էր գտել մեկ ուրիշը։ Հիացմունք են առաջացնում հմտորեն պատկերված ափի բարձրաբերձ, ուղղաձիգ հսկայական ժայռերը, որոնք, լուսավորված մայր մտնող արևի շողերով, իրենց բազմաթիվ կտրվածքներով տեղանքին հանդիսավորություն են տալիս։ Ժայռերի ծերպերին թառած են սպիտակ ճայերը, որոնք կարծես հանդիսատես լինեն` սպասելով ալեկոծության ավարտին։ Նրանցից մի քանիսը, ահաբեկված ալեբախության դղրդյունից, անհանգիստ ճախրելով, օդ են բարձրացել։ Ժայռի այս հատվածը ուշագրավ է իր վեհաշուք տեսքով։ Ժայռի ստորոտում կատաղի ալիքների ու մեծ ժայռաբեկորների բախումից առաջ եկած աննկարագրելի իրադրությունը` ժայռնիվեր շպրտվող ալիքների շեղջերով, ցայտերով, կատաղությունից փրփուրների վերածված ջրի հսկայական տեղատվությամբ իր բազում գուներանգներով սքանչելի տեսարան է ներկայացնում։ Պատկերին հանդիսավորություն է տալիս կիսով չափ ամպամած երկինքը, որտեղից արևի շողերը ճառագայթել են ծովի վրա։ Հորիզոնում առագաստանավակ է, որը սոսկ կոմպոզիցիոն լրացում է։ Մախոխյանի ծովանկարներում չկան ո'չ նավեր, ո'չ նավբեկության երևույթներ։
Արձագանքներ
Թիեպո Սիսոն, նկատի ունենալով ալեկոծության այդպիսի տեսարանները, գրել է. «Ծով ու երկինք, հեղուկ զանգվածներ, որ հավիտենական կշռույթին հետների հոսանքով գահավիժաբար հարձակվում են, վեհապանծ խոյանքով գալիս են ընկնում ծովափին կամ փրփուրների հոսանքով գահավիժաբար հարձակվում են ապառաժ քարաժայռերի վրա, թախծալից ու խոր տխրության գորշ անսահմանություններ, որտեղ փոթորկից առաջ խտանում է օվկիանոսի ամբողջ կատաղությունը։ Վարպետ նկարչի դիմագծի և նկարների միջև նույն արտահայտիչ բնորոշումը և կորովն է կարգում, նույն ազնվականությունը և կնիքը, բնության անզուսպ ուժերն ու ներդաշնակությունը։ Դեռ երբեք չէի տեսել այս նյութը, այս ահարկու կյանքը այդչափ ճշմարտությամբ և այդպիսի գծագրությամբ ներկայացված, նրանք մնում են անմրցելի» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի ազգային պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:Վարդան Մախոխյանի նկարներ
Կարագան
Կարագան (Караган), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Նենյա աջ ափով՝ Նենյա 78 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 28 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Օբ գետն է, Բարնաուլ քաղաքից մինչև Նավարասիսկի հէկը։ Գետի գետային ավազանը Չումիշ գետն է՝ մինչև Տոմի։ Ինչպես նաև գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի հետ միախառնման կետը։ Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Ջեթրո Թալ
Ջեթրո Թալ (անգլերեն՝ Jethro Tull), բրիտանական ռոք խումբ է, հիմնվել է 1967 թվականին Անգլիայի Բլեքփուլ քաղաքում։
2009 թվականի մայիսի 22-ին ելույթ է ունեցել Երևանում՝ Մարզահամերգային համալիրումում։
Ալբոմներ
Կատեգորիա:Անգլիական ռոք երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Հերոսի վերադարձը
«Հերոսի վերադարձը» (The Last Stand), ռեժիսոր Կիմ Չժի-ունի ֆիլմերից, որի գլխավոր դերերը մարմնավորում են Առնոլդ Շվարցենեգերը, Ֆորեսթ Ուիթակերը, Ջոնի Նոքսվիլը, Ռոդրիգո Սանտորոն, Ջեյմի Ալեքսանդրը, Լուիս Գուզմանը, Էդուարդո Նորեգան, Փեթեր Ստորմարեն, Զեք Գիլֆորդը, Գենեզիս Ռոդրիգեզը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2013 ֆիլմեր Կատեգորիա:Կիմ Չժի-ունի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր ոստիկանների մասին Կատեգորիա:Lionsgate ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոս Անջելեսում Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոս Անջելեսում նկարահանված ֆիլմեր
Իվանկովցի (գյուղ, Ժիտոմիրի շրջան)
Իվանկովցի (Іванківці), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1501 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Իվանկովցի գյուղում բնակվում էր 489 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1005 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 486,57 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1501 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սեգովիայի ալկասար
Սեգովիայի ալկասար (Alcázar de Segovia), դղյակ և ամրոց Իսպանիայի Կաստիլիա և Լեոն պրովինցիայի Սեգովիա քաղաքի պատմական թաղամասում։ Տեղակայված է ժայռի վրա, որ գտնվում է Էրեսմա և Կլամորես գետերի միախառնման վայրում՝ Գուադարամա լեռան (Կենտրոնական Կորդիլերների մի մասը) մոտ։ Ալկասարը նախապես կառուցվել է որպես ամրոց, սակայն հետագայում եղել է թագավորական պալատ, պետական բանտ, թագավորական հրետանային ակադեմիա։
Պատմություն
Սեգովիայի ալկասարը, ինչպես և մյուս ալկասարները, եղել է արաբական ամրոց։ Ալկասարի մասին առաջին հիշատակությունը հանդիպում է 1120 թվականին (այդ ժամանակ արդեն 32 տարի էր, ինչ կաթոլիկները Սեգովիայից վտարել էին մավրերին), սակայն 20-րդ դարի վերջին անցկացված հնագիտական պեղումները ցույց են տվել, որ Ալկասարի տեղում ռազմական ամրաշինություն գոյություն է ունեցել դեռևս ուշ հռոմեական դարաշրջանում։ Այդ մասին է վկայում նաև Սեգովիայի ջրանցույցը, որ կառուցվել է հռոմեացիների կողմից։ Ամրոցի նախնական անունը հայտնի չէ. 1122 թվականի մի փաստաթղթում այն նշված է որպես «ամրոց բլրի վրա՝ Էրեսմայի մոտ»։ Սակայն արդեն 1155 թվականին այն արդեն հիշատակվում է որպես Ալկասար։ Այդ ժամանակաշրջանին են վերաբերում ներկայում պահպանված պատկերասրահը հյուսիսային կողմում և Մեծ սրահը, որի երկու կողմերում գտնվում են թագավորական հարկաբաժինները, որ զարդարված են իսպանա-մավրիտանական ոճով։
Հայտնի չէ, թե ինչ տեսք է ունեցել Ալկասարը մինչ Ալֆոնսո VIII-ի թագավորության տարիները, սակայն պատմական աղբյուրներում նշված է, որ այդտեղ եղել է փայտե փոքր ամրոց։ Ալֆոնսո VIII-ն ու նրա կինը՝ Էլեոնորա Անգլիացին, այդ ամրոցը դարձրել են իրենց պաշտոնական նստավայրը։ Դրանից հետո փայտե ամրոցի տեղում սկսել է քարե ամրոցի շինարարությունը։
Միջնադարում Սեգովիայի ալկասարը ծառայել է որպես Կաստիլիայի թագավորների ամենասիրելի նստավայրերից մեկը և թագավորության գլխավոր պաշտպանական կառույցներից մեկը։ 1474 թվականին Սեգովիայի ալկասարը կարևոր նշանակություն է ունեցել Իզաբելա I Կաթոլիկի գահակալման ու Իսպանիայի հետագա ճակատագրի կանխորոշման գործում։ Դեկտեմբերի 12-ին Սեգովիա է հասնում Էնրիկե IV թագավորի մահվան լուրը, և Իզաբելան փակվում է ամրոցում։ Ստանալով քաղաքի ղեկավարության օգնությունը՝ նա Ալկասարում անմիջապես թագադրվում է որպես Կաստիլիայի ու Լեոնի թագուհի։ Հենց Ալկասարում է Իզաբելան ամուսնացել Արագոնի թագավոր Ֆերդինանդ II-ի հետ։ Ֆիլիպ II-ն Ալկասարում պսակադրվել է իր չորրորդ կնոջ՝ Աննա Ավստրիացու հետ։ Այդ ժամանակ Ալկասարը վերակառուցվել է։ Ֆիլիպ II-ը հրամայել է ամրոցի աշտարակները ծածկել գրաքարային թերթաքարից պատրաստված կոնաձև տանիքներով։ Արդյունքում Ալկասարը նմանվել է Կենտրոնական Եվրոպայի ամրոցներին։ Սակայն շուտով արքունիքը տեղափոխվել է Մադրիդ, և Սեգովիայի ալկասարը հետագա երկու դարերի ընթացքում ծառայել է որպես պետական բանտ։
Միայն 1762 թվականին Կառլ III թագավորը այնտեղ բացեց Թագավորական հրետանային դպրոց, որ Ալկասարում գործել է գրեթե հարյուր տարի։ 1862 թվականին ամրոցում տեղի է ունեցել մեծ հրդեհ, որի հետևանքով ավերվել է տանիքն ու վնասվել է ինտերիերը։ Ալկասարի վերակառուցումն սկսել է 1882 թվականին։ 1896 թվականին, երբ ավարտվել են վերակառուցողական աշխատանքները, Ալֆոնսո XIII-րդ թագավորն ու Մարիա Քրիստինա թագուհին այն հանձնել են Ռազմական նախարարությանը, որն այն պիտի օգտագործեր բացառապես որպես Հրետանային կորպուս։ 1898 թվականին ամրոցի վերին հարկերը տրվում են Ռազմական գլխավոր արխիվին, որն այնտեղ տեղակայված է մինչ օրս։ 1951 թվականին շինության պահպանության նպատակով կազմավորվում է Ալկասարի պատրոնատը, իսկ 1953 թվականին Ալկասարը վերածվում է թանգարանի։
Ներկա վիճակ
Ներկայում Սեգովիայի ալկասարն Իսպանիայի ամենապահանջված զբոսաշրջային վայրերից մեկն է և Սեգովիայի երեք գլխավոր տեսարժան վայրերից մեկը (ջրանցույցի և եկեղեցու հետ միասին)։ Ամրոցում գործում է թանգարան, որտեղ ցուցադրվում է ամրոց կահույքը, ինտերիերը, զենքերի հավաքածուն, իսկ Թագավորական սրահում հավաքված են Կաստիլիայի բոլոր թագավորների նկարները՝ սկսած առասպելական Պելայոյից մինչև Ֆիլիպ II (որի օրոք արքունիքը տեղափոխվել է Մադրիդ)։
Ներկայում Ալկասարում այցելությունների համար բաց են 11 սրահներ և ամենաբարձր աշտարակը՝ Խուան Երկրորդի աշտարակը։
Հին պալատի սրահ
Սրահը, որ հայտնի է նաև որպես Վենետիկյան ապակենկարների սրահ, կառուցվել է Ալֆոնսո VIII-ի իշխանության տարիներին։ Սրահում պահպանվել են կրկնակի լուսամուտախորշերը, որտեղից լույսը թափանցում է ներս, քանի որ պատը, որի վրա դրանք տեղակայված են, հին պալատինն է։ Մավրիտանական ոճով կառուցված գետնախարիսխները, որ գտնվում են պատուհանների միջև, բերվել են 13-րդ դարում հարևան Լաս Կանոնիգաս շրջանում կառուցված մի տնից։ Սրահում պահվում է 15-րդ դարի գերմանական ոճի զենք ու զրահի հավաքածու։
Բուխարու սրահ
Կառուցվել է Ֆիլիպ Երկրորդի օրոք։ Կահույքը 16-րդ դարի է։ Պատերին կախված են Իսպանիայի թագավորներ Ֆիլիպ II-ի ու Ֆիլիպ III-ի դիմանկարները, 16-րդ դարի ֆլամանդական զարդապաստառներ Աստվածամոր նշանադրության թեմատիկայով և մեկ բացառիկ նկար, որում պատկերված են Ալկասարը նախքան նրա տանիքի վերակառուցումն ու հին եկեղեցին, որ գտնվել է Ալկասարի ներկայիս զբոսապուրակի տեղում։
Գահերի սրահ
Բուխարու սրահից Գահերի սրահ տանող մուտքը պահպանել է իր օրիգինալ զարդարանքը մավրիտանական ոճով։ Ութակողմ առաստաղը 1456 թվականի հրդեհից վնասված բնօրինակի կրկնությունն է։ Նրա ներքևում գտնվում է փորագրված արհեստական մարմարից լայն եզրազարդ, որը պահպանվել է չնայած հրդեհին։
Կաթոլիկ թագավորների զինանշանները կրող շքեղ հովանիների ներքո գտնվող գահերը պատրաստվել են 20-րդ դարի սկզբին, երբ Ալֆոնսո XIII թագավորի ու Վիկտորյա Եվգենյա թագուհու համար, ովքեր ամրոց էին այցելել 1808 թվականի մայիսի 2-ին տեղի ունեցած Մադրիդի ապստամբության հարյուրամյակի առթիվ։
Գահերի սրահի պատերին Կաթոլիկ թագավորների դիմանկարներ են, որոնք Իզաբելա II թագուհու կողմից պատվիրված թագավորների դիմանկարների շարքի մասն են։ Իզաբելա թագուհու դիմանկարն ստեղծել է նկարիչ Մադրասոն, իսկ Ֆերդինանդ Արագոնցունը՝ նկարիչ Մոնտանեսը։
Գալերայի սրահ
Սրահն այդպես է կոչվել իր առաստաղի պատճառով, որ պատրաստված է զարդարուն փայտից։ Այն ունի շրջված նավի կորպուսի տեսք։ Սրահը կառուցվել է 1412 թվականին ռեգենտ Կատալինա Լանկաստերցու հրամանով, երբ նա իշխում էր իր անչափահաս որդու՝ Խուան II թագավորի փոխարեն։
[Պատի եզրազարդը պատրաստված է փորագրված փայտից մավրիտանական մուդեխար ոճով։ Նրա վրա կան երկու շարք գրություններ, որոնցից մեկը աղոթք է, մյուսը՝ տվյալներ սրահի կառուցման վերաբերյալ։
Պատուհաններին կան երկու ապակենկարներ, որոնցից մեկում պատկերված է Էնրիկե II-ը Պեդրո I-ի ու Խուան I-ի մահվան տեսարաններով, իսկ մյուսում՝ Էնրիկե III-ն ու իր ընտանիքը։
Պատերից մեկին կախված նկարում պատկերված Իզաբելա Կաթոլիկ թագուհու թագադրումը, երբ նա Սեգովիայի Մայոր հրապարակում հռչակվել է Կաստիլիայի ու Լեոնի թագուհի։
Կոների սրահ
Սրահն այդպես է կոչվել իր առաստաղի պատճառով, որ զարդարված է 392 արհեստական կոներով։ Պատերի եզրազարդը, որ ունի գոթիկայի ու մուդախերի տարրեր, ստեղծվել է 1452 թվականին։ Պատերը ծածկված են կամկայով (հին մետաքսե գունազարդ գործվածք) և զարդարված են ֆլամանդական երկու զարդապաստառներով, որոնք ստեղծվել են 15-րդ և 16-րդ դարերում։ Կահույքի մեջ աչքի է ընկնում 17-րդ դարի գրասեղանը։
Թագավորական սրահ
Միջնադարում այս սրահը եղել է Ալկասարի ամենակարևոր սրահը։ Պատերի եզրազարդերում ներկայացված են Աստուրիայի, Լեոնի ու Կաստիլիայի թագավորները՝ սկսած առասպելական Պելայոյից։ Թագավորների հերթականությունը տրված է Ֆիլիպ II-ի ժամանակ ընդունված համակարգի համաձայն։
Սրահի պատերը զարդարում են նկարիչ Ե. Վեխարանոյի «Կադիսի գրավումը» նկարն ու Ֆիլիպ II-ի, Աննա Ավստրիացու (Ֆիլիպ II-ի կինը) և Իզաբելա Բուրբոնի (Ֆիլիպ IV-ի կինը) դիմանկարները։
Զենքի սրահ
Զենքի սրահը գտնվում է պահակային աշտարակի ներքևում։ Այնտեղ պահպանվում են տարբեր դարաշրջանների զենքեր, որոնց շարքում առանձնանում է դրվագազարդ արբալետը, որը շատ նման այն արբալետին, որ Լուկաս Կրանախ Ավագի նկարում պատկերված է Կառլ V-ի ձեռքում։
Փոքր դռան հետևում գտնվում են ոչ մեծ սենյակ, որտեղ պահվում է դրամահատման գործիք և արժեքավոր իրերի պահպանման համար նախատեսված երկու սնդուկներ։
Մատուռ
Ալկասարի մատուռում Իսպանիայի Ֆիլիպ II թագավորը պսակադրվել է Աննա Ավստրիացու հետ։ ՄԱտուռի պատերին պահպանվել է Բարտոլոմե Կարդուչոյի՝ 1600 թվականին ստեղծված «Մոգերի երկրպագությունը» նկարը, որը հաջողվել է փրկել 1862 թվականին տեղի ունեցած հրդեհի ժամանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի ամրոցներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իսպանիայում
Միքայել Միրզայան
Միքայել Հովհաննեսի Միրզայան (1888, օգոստոսի 21, Թիֆլիս - 1958, նոյեմբերի 26, Երևան), հայ խորհրդային կոմպոզիտոր, խմբավար, մանկավարժ, երաժշտական-հասարակական գործիչ։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1939)։
Կենսագրություն
1908 թվականին ավարտել է Ներսիսյան դպրոցը։ Շարունակել է ուսումը Թիֆլիսի երաժշտական ուսումնարանում, ապա՝ կոնսերվատորիայում (Ի․ Ի․ Չերեպնինի դասարան)։ Գրել է գործիքային երկեր, ռոմանսներ, երգեր, խմբերգեր, քայլերգեր, մանկական երաժշտական պատկերներ («Ծիտն ու սազը», «Ճպուռն ու մրջյունը», «Մկների ժողովը» և այլն) և երգեր։
Միքայել Միրզայանը հեղինակ է երգարանների («Դպրոցական երգարան», 1935) և երաժշտական գրագիտության ձեռնարկների (Նոտային գրագիտության դասագիրք, 1935, Երաժշտական գրագիտության և երգի ձեռնարկ, 1955)։ 1966 թվականին Երևանում հրատարակվել է Միրզայանի երգերի և ռոմանսների ժողովածու (կազմ․ Ռ․ Աթայան և Մ․ Միրզոյան)։ Պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով։
Լա Մոտայի ամրոց
1904 թվականից ամրոցը գտնվել է պետական հոգածության ներքո, այնուհետև ընդգրկվել է Իսպանիայի մշակութային ժառանգությունների ցանկում (Bien de Interés Cultural) :
Պատմություն
Քաղաքը կառուցվել է մավրերի արշավանից հետո 1080 թվականին, որի շուրջը կառուցվել է ամրաշինություն։ 1354 թվականին Էնրիկե II-ը գրավել է տարածքը։ 1390 թվականին Կաստիլիայի թագավոր Խուան I-ը քաղաքը նվիրել է որդուն՝ Արագոնի ապագա թագավոր ինֆանտ Ֆերդինանտ I-ին։ Վերջինիս մահից հետո նրա որդին` Արագոնի թագավոր Խուան II-ը 1433 թվականին հարկեր է սահմանել տեղի բնակչության համար՝ օգնելու Մոտայի շինարարությանը։ Հետագա դարերում ամրոցն ու քաղաքը Կաստիլիայի և Արագոնի մրցակից թագավորների ձեռքից ձեռք են անցել։ 1439 թվականին Արագոնի արքայազնը փակելով քաղաքի դարպասները՝ Կաստիլիայի թագավորին բանտարկել է ամրոցի պատերի ներսում։ 1441 թվականին կաստիլիացի թագավորը կարողացել է ստիպել ամրոցում գտնվող արագոնցի 250 զինվորների անձնատուր լինել։
1445 թվականին՝ Օլմեդոյի ճակատամարտից հետո ամրոցը մեկընդմիշտ անցել է Կաստիլիայի միապետության ենթակայության ներքո։ 1460 թվականին Էնրիկե IV-ը կառուցել է ամրոցի գլխավոր աշտարակը։ 1464 թվականին Էնրիկեն ամրոցը տվել է Տոլեդոյի արքեպիսկոպոս Ալոնսո Կարիլյոյին, ով շուտով դավաճանել է թագավորին և աջակցել նրա մրցակից Պորտուգալիայի թագավոր Աֆոնսո V-ին։ Ամրոցն ուժով վերցնելուց հետո 1467 թվականին այն անցնում է Աֆոնսոյի աջակիցների ձեռքը, իսկ գյուղը շարունակում է սատարել Էնրիկեին։
Հետագայում, ամրոցը դարձել է Կաստիլիայի թագուհի Իզաբելլա I և նրա զարմուհու  Խուանա Բելտրանեխայի վեճի առարկան։
Մի շարք տիրակալներ ունենալուց հետո Կաստիլիայի թագավորությունը 1475 թվականին հետ է պահանջել ամրոցը՝ այդտեղ կառուցելով հրետանային բաստիոն, որի մուտքի մոտ կաթոլիկ միապետներ Ֆերդինանտի և Իզաբելի զինանիշագիտական խորհրդանիշներն են։
Ամրոցը եղել է նաև հայտնի բանտ, որտեղ բանտարկվել են Էռնանդո Պիսառոն, Ռոդրիգո Կալդերոնը, դուքս Ֆեռնանդո դե Կալաբրիան, Չեզարե Բորջիան, ով կարողացել է 40 մետր բարձրությամբ աշտարակից պարանով մագլցելով փախչել ամրոցից։
Ակնարկ
Ամրոցն աչքի է ընկնում մուտքի մոտ գտնվող բարձր աշտարակով (barbican): Ներսից ունի սեղանի տեսք, 4 աշտարակներ և քառակուսի բակ, ունի ներքին շղարշով մեծ քառակուսի աշտարակ, որն օգտագործել են նետաձիգները։
Ի սկզբանե ամրոց մտել են տեղական կարմիր աղյուսով կառուցված բացվող կամրջի (drawbridge) օգնությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի ամրոցներ
Ազգային փոքրամասնություններ
Ազգային փոքրամասնություններ, տվյալ պետության սահմաններում բնակվող այն ազգությունները, որոնք փոքրամասնություն են կազմում դրա հիմնական ազգության համեմատությամբ, տարբերվում դրանից լեզվով, դավանանքով կամ ազգային այլ հատկանիշներով։
Ազգային փոքրամասնությունների իրավունքները վավերացված են սահմանադրությամբ։
Կատեգորիա:Ազգային փոքրամասնություններ Կատեգորիա:Քաղաքագիտություն Կատեգորիա:Ազգագրություն
Սան Կիրիկո Ռապարո
Սան Կիրիկո Ռապարո (San Chirico Raparo), կոմունա Իտալիայում, Բազիլիկատա մարզում՝ Պոտենցա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1219 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 16 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 82 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 85030։ Հեռախոսային կոդը՝ 0973։
Սրբերը Կիրիկը և Տիվոլիի Սիմֆորոզան հարգվում են որպես կոմունայի հովանավորներ։ Տոնը նշվում է հուլիսի 15-ին և 18-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Քարագլուխի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Հադրութի շրջան)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Արցախի Հանրապետություն Հադրութի շրջանի Քարագլուխ գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 2 հուշարձան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հադրութի շրջանի հուշարձանների ցանկեր
Ուստ-Լիպյանկա (գյուղ, Մաշևկայի շրջան)
Ուստ-Լիպյանկա (Усть-Липянка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Մաշևկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1750 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ուստ-Լիպյանկա գյուղում բնակվում էր 107 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6963 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 15,37 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Մաշևկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1750 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Քյուրաթաղի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Հադրութի շրջան)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Արցախի Հանրապետություն Հադրութի շրջանի Քյուրաթաղ գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 1 հուշարձան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հադրութի շրջանի հուշարձանների ցանկեր
Ռուու
Ռուու (Ruu), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Յիելեհտմե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 89 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Յիելեհտմե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Մերիկ
Մերիկ, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն մայրիկ բառի ժողովրդական ձևից ։ Հիշատակվել է մեկ անգամ անթվական մի հիշատակարանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ Կատեգորիա:Ճամբարի ժամանակավոր
(9391) 1994 PH1
(9391) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի օգոստոսի 14-ին Ռոբերտ ՄաքՆոտի կողմից Սայդինգ Սփրինգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,739842 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8799 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5998 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1656,48 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,217328 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 12,01° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1994 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ռոբերտ ՄաքՆոտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կայրակլի
Կայրակլի (Кайраклы, Ҡайраҡлы), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ալշեևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 186 մարդ։
Մտնում է Ակսենովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ Մինչ 2008 թվականը մտնում էր Կայրակլինսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Պատմություն
Հիմնադրվել է 1781 թվականին ։ 1921 և 1925 թվականների միջև ընկած ժամանակահատվածում գյուղի բնակիչները գոյացրել են Անդրիանովկա, Խանժարովո, Յարաբայկուլ գյուղերը։
Բնակչություն
2002 թվականի մարդահամարի դրությամբ, գերակշռող ազգությունը չուվաշներ էին (96 %) ։
Աշխարհագրական դիրք
Հեռավորությունը մինչև ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1781 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ալշեևսկի շրջանի բնակավայրեր
Ամանդա Լուիզ Հոլդեն
Ամանդա Լուիզ Հոլդեն (Amanda Louise Holden, ), բրիտանացի դերասանուհի և հեռուստահաղորդավարուհի։
Անձնական կյանք
1995-2003 թվականներին Ամանդան ամուսնացած է եղել դերասան Լես Դենիսի հետ։
2008 թվականի դեկտեմբերի 10-ից Ամանդան ամուսնացած է երաժշտական պրոդյուսեր Քրիստ Հյուզի հետ։ Նրանք ունեն երկու դուստր՝ Ալեքսա Լուիզ Ֆլորենս Հյուզը (ծնված 20.01.2006 թվականին) և Հոլլի Ռոուզ Հյուզը (ծնված 23.01.2012 թվականին)։ 2010 թվականի մայիսին լինելով հղիության 4-րդ ամսում` Հոլդենը վիժում է։ 2011 թվականի փետրվարի 1-ին Հոլդենը վաղաժամ է ծննդաբերել` ժամանակից 2 ամիս շուտ, և նրա որդին՝ Թեո Հյուզը, ծնվել է մահացած։ 2012 թվականի հունվարին` իրենց երկրորդ աղջկա ծննդից հետո, Հոլին, Հոլդենը և նրանց նորածին դուստրը ծանր վիճակում էին։ Ծննդաբերության ժամանակ Հոլդենի մոտ մեծ արյունահոսություն սկսվեց (կորցրել է մոտ 1,5 լիտր արյուն), իսկ ծննդաբերությունից հետո արձանագրվել է 40 վայրկյան սրտի կանգ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի բրիտանացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Վարդան Շահպարոնյան
Վարդան Գասպարի Շահպարոնյան, հայ հասարակական-քաղաքական գործիչ, խմբագիր, գրող։ ՍԴՀԿ անդամ։
Կենսագրություն
Վարդան Շահպարոնյանը ծնվել է 1872 թվականին Ախալքալաքում։ Նախնական կրթությունն ստացել է տեղի դպրոցում, 1890 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը։ 1903 թվականին ձերբակալվել և աքսորվել է Ռուսաստանի Կալուգայի նահանգ (1908)։ 1909 թվականից եղել է Ախալքալաքի Սուրբ Խաչ եկեղեցու ծխական դպրոցի տեսուչ, հոգաբարձու, 1914 թվականին կառուցել է դպրոցի նոր շենք)։ 1913 թվականին հիմնադրել է Ախալքալաքի գավառական «Ջավախք» պարբերականը։ 1912 թվականին Ախալքալաքում Թափարվան գետի վրա իր միջոցներով կառուցել է առաջին հէկ-ը։ 1917 թվականից եղել է Կովկասի Հայոց բարեգործական ընկերության Ախալքալաքի մասնաճյուղի նախագահ, 1921 թվականից՝ Ախալքալաքի գավկոմի տնտեսագիտական, 1921-1923 թվականներին՝ լուսավորության բաժինների վարիչը։ 1920-ական թվականներին տեղափոխվել է Երևան, աշխատել Հայաստանի օգնության կոմիտեում։ Մահացել է Երևանում ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի թանգարան
Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի թանգարանը (լեհ.Muzeum II Wojny Światowej ) պետական մշակութային հաստատություն է, որը հիմնադրվել է 2008 թվականին և թանգարան է Գդանսկում, Լեհաստանում, որը նվիրված է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին։
Թախթիբաղ
Թախթիբաղ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եվդոկիայի գավառում ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի թանգարան
Կվադրատ ճարտարապետական թիմը Գդանսկում Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի թանգարանի կառուցման համար մրցույում հաղթեց ։ Նոր կառավարության օրոք թանգարանը խստորեն քննադատվեց նախնական ցուցահանդեսից, որը նախագծված էր հայտնի պատմաբանների կողմից։ Նոր ցուցահանդեսները ներկայացնում էին պատերազմի ընթացքում լեհերի էթնիկ զոհերի մասին  ։ Մի քանի հեղինակներ դատի տվեցին կրկնօրինակվան օրենքի խախտման համար, երբ ցուցահանդեսները փոխվել էին առանց խորհրդակցության և 2020 թվականի հոկտեմբերին հաղթել էին մրցույթում ։
Թախթիբաղ
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի թանգարան
Շենքը
Լեհաստանի վարչապետ Դոնալդ Տուսկը թանգարանի շենքի կառուցման համար ճարտարապետական մրցույթ հայտարարեց։ Ծյուրիի կազմում էին Դանիել Լիբսքինդը և Ջեք Լոհմանը՝ Լոնդոնի թանգարանի տնօրենը։ հաղթող նախագիծը Գդինյա քաղաքինն էր, որը հիմնադրել էր Կվադրատ ճարտարապետական ստուդիան։ Թանգարանի նստավայրը Մոթլավա գետի դիմաց է և տեղակայված է Վալովա փողոցի վրա, որը Ռադունիա ջրանցքին և պատմական Լեհական փոստային շենքին կից է։ Թանգարանի հողային տարածքը կազմում է 2,5 ակր, իսկ շենքի տարածքը մոտավորապես կազմում է 23000 հազար քառակուսի կիլոմետր։ Շենքը բաղկացած է երեք հիմնական բնագավառներից, որոնք խորհրդանշական կերպով ներկայացնում են անցյալը, ներկան և ապագան։ Շենքի ամենահատկանշական մասը 40 մետր բարձրությամբ ապակե ճակատային մասով թեք աշտարակն է, որտեղ կա գրադարան, ընթերցասրահ ու խորհրդակցության սենյակ, ինչպես նաև սրճարաններ ու ռեստորաններ, որտեղից Գդանսկ քաղաքի գեղեցիկ տեսարան է բացվում ։
Թանգարանը ստեղծվել է 2008 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Գդանսկի Մշակութային թանգարանի և Վեսթերպլատ թանգարանի Ազգային ժառանգության կողմից։ Նույն օրը վարչապետ Դոնալդ Տուսկը պատմական գիտությունների դոկտոր պրոֆեսոր Պավել Մաչեվիչին նշանակեց Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի թանգարանում իր ներկայացուցչի պաշտոնում։ Թանգարանի ներկայացուցիչների թիմում ընդգրկված էին Վարշավայի համալսարանի պատմական գիտությունների դոկտոր Պյոտր Մաջևսկին և դոկտոր Յանուշ Մարզալեկը, ով 2000-2007 թվականներին Գդանսկի Ազգային հուշակոթողների ինստիտուտի Հանրային կրթության բաժնի տնօրենն էր։ Թիմի նպատակը ներառում էր այսպես կոչված Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Թանգարանի ծրագրի հասկացության զարգացում։ Հիմնադրույթը հանրությանը ներկայացվել էր 2008 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Վարշավայի Ազգային ժողովի նախագահական դեսպանատանը պատմաբանների ու թանգարանագետների հետ քննարկման ժամանակ։ Հիմնադրույթի տեքստը և քննարկման զեկույցը տպագրվեցին և նաև ուղղակիորեն ընդունվեցին Թանգարանի պաշտոնական կայքում ։ Ցուցադրությունների հիմնադրույթի ու բովանդակության զարգացումը ստեղծվեցին նորահայտ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակից գիտնականների և դիկտատորների կողմից, որոնք էին՝ Նորման Դեվիսը, Թիմոթի Սնայդերը, Թոմաս Սզարոտան, Վլադիմիր Բորոձեյը և Ջերսսի Վոյսիչ Բորեզան ։
2008 թվականի նոյեմբերի 26-ին Մշակույթի և Ազգային ժառանգության նախարար պարոն Բոգդան Զդրոյևսկին Վեստերպլատ թանգարանի անունը փոխեց Գդանսկի Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Թանգարան անունով ։ Միևնույն ժամանակ նա սահմանեց առաջադրանքներ, այն է՝ «թանգարանի գործունեության առարկան Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատմությանը վերաբերող հավաքածուների կուտակումը, դրանց պահպանումն ու հասանելիությունն է՝ հատկապես ցուցահանդեսների, ճանաչման, կրթության և հրատարակման միջոցներով»։
2016 թվականի ապրիլի 15-ին Մշակույթի և Ազգային ժառանգության նախարար պարոն Պյոտր Գլինսկին տեղեկացրեց, որ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Թանգարանն ու Վաստերպլատի ու 1939 թվականի Պատմության Թանգարանը, որը ստեղծվել էր 2015 թվականին, միավորվեցին ։ Պարոն Գլինսկիի որոշման վրա ազդեցին թանգարանի Գլխավոր ցուցադրության բացասական տեսակետները, որոնք տրված էին նախարարի կողմից ու վճարված էին Յան Զարինի, Պյոտր Սեմկայի ու Պյոտր Նիվինսկիի կողմից ։
2016 թվականի վերջին Վոյվոդի Վարչական դատարանը Գդանսկում հարցում արեց մշակույթի նախարարին երկու թանգարանների միավորման և պատվիրված աշխատությունների հարցով։ Մշակույթի նախարարությունը դատարանի որոշումը համարում էր անվավեր ։ 2017 թվականի հունվարին Գերագույն վարչական դատարանը մերժեց Վոյվոդի Վարչական դատարանի որոշումը ։
2017 թվականի հունվարի 30-ին Վարշավայի Վոյվոդի վարչական դատարանը կասեցրեց երկու թանգարանների միավորումը մինչև թանգարանի կառավարման և Մարդու իրավունքների պաշտպանության օրինական բողոքի ընդունումը։ Մարտի 23-ին թանգարանը բացվեց հանրության առջև ։ Ապրիլի 5-ին Վոյվոդի դատարանը վերջնականապես իր ենթակայության տակ վերցրեց Մշակույթի և Ազգային ժառանգության կարգավորման իրականացումը հետաձգեց շարժումը։ Ապրիլի 6-ին դոկտոր Նավրոցկին նշանակվեց որպես միավորված կառույցների գործադիր տնօրեն ։
2019 թվականի սեպտեմբերին Վիթոլդ Պիլեցկու արձանը կկանգնեցվի թանգարանի առջև, որը կկրի հեծելազորի կապիտանի համազգեստն ու ձեռքին կպահի ճամբարական գլխարկը։ Արձանի հեղինակը, որը կմասնակցի մրցույթին ու արձանի կանգնեցմանը, կպարգևատրվի 400000 լեհական դրամով, պարոն Մասիեյ Յագոդինսկի-Յագենմերն է։
Կառավարում
Դոկտոր Կարոլ Նավրոցկին Թանգարանի տնօրենն է։ Գիտությունների դոկտոր-պրոֆեսոր Գրեգորձ Բերենդին և Դոկտոր Տոմազ Ստուրոն նրա պատվիրակներն են։ Պրոֆեսոր Պավել Մաչեվիչը մինչև 2017 թվականի ապրիլի 5-ը Թանգարանի տնօրենն էր, իսկ դոկտոր Յանուս Մարզալեկն ու պրոֆեսոր Մաջևսկին ծառայում էին որպես պատվիրակներ։
2018 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Մշակույթի ու Ազգային ժառանգության նախարարը և Վարչապետ Պյոտր Գլինսկին նշանակեցին Թանգարանի կառավարման համակարգում նոր անդամներ, որոնք էին՝ Սլավոմիր Կենկիվիչը, Մարեկ Յան Չոդակևիչը, Յացեկ Ֆրիդրիխը, Միրոսլավ Գոլոնը, Պյոտր Մաջևսկին, Բոգդան Մուսիալ, Պյոտր Նիվինսկի, Անդրեյ Նովակ, Պյոտր Սեմկա, Զբիգնիև Վավեր, Յարոսլավ Վասովիչ, Տադեուշ Վոլսա, Յան Զարին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:Լեհաստանը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Կատեգորիա:2017 հիմնադրված թանգարաններ
Վարդան Շահպարոնյան
Ստեղծագործություններ
Շահ-Պարոն գրական ծածկանունով լույս են տեսել Վարդան Շահպարոնյանի հետևյալ գրքերը ՝
Թախթիբաղ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Տուրեյ
Տուրեյ (Tourreilles), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 119 մարդ, բնակչության խտությունը` 18.92 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.29 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 650 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 155 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 26 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 85 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 48-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 37։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 56,5 %։ 48 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 40 անձ (23 տղամարդ և 17 կին)։ Գործազուրկ են եղել 8 անձ (5 տղամարդ և 3 կին)։ 37 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 13-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ահմոս-Նեֆերտարի
Ահմոս-Նեֆերտարի (Ahmose-Nefertari, Ancient Egyptian: Jꜥḥ ms Nfr trj), Հին Եգիպտոսի տասնութերորդ արքայատոհմի առաջին մեծ թագուհի։ Եղել է Սեկենենրա Տաա II-ի ու Ահհոտեպ I-ի դուստրը, ինչպես նաև Ահմոս I-ի քույրն ու կինը։ Նրա որդի Ամենհոտեպ I-ը փարավոն է դարձել և հնարավոր է, որ վերջինիս անչափահասության տարիներին մայրը եղած լինի նրա ռեգենտը։ Մահից հետո սրբադասվել է։
Ընտանիք
Ահմոս-Նեֆերտարին եղել է Սեկենենրա Տաա II-ի ու Ահհոտեպ I-ի դուստրը, ինչպես նաև Սենախտենրայի ու թագուհի Տետիշերիի թոռնուհին ։ Ծնվել է Թեբեում հավանաբար Սենախտենրայի գահակալության տարիներին, ունեցել է բազմաթիվ քույր-եղբայրներ (այդ թվում՝ խորթ), որոնցից էին իր ապագա ամուսին Ահմոս I-ն ու փարավոնի որդի Ահմոս-Սապաիրը, ինչպես նաև քույրեր Ահմոս-Հենուտեմիպետը, Ահմոս-Տումերիսին, Ահմոս-Նեբետան, Ահմոս-Մերիտամոնը, Ահմոս-Հենուտամեհուն, Ահմոսը և Ահմոս-Սիտկամոսը ։ Հնարավոր է, որ Ահմոս-Նեֆերտարին ամուսնացած լիներ փարավոն Կամոսի հետ, սակայն եթե նույնիսկ դա այդպես է եղել, ոչ մի վկայություն չկա այդ ամուսնության վերաբերյալ ։ Նա դարձել է Ահմոս I-ի մեծ թագուհին, որից ունեցել է առնվազն երեք որդի։ Կառնակի մի սալաքարի վրա նա պատկերված է իր որդի Ահմոս-անխի հետ, իսկ Սիամուն անունով նրա մեկ այլ որդին վերաթաղվել է արքայական DB320 գաղտնարանում։ Նրա Ամենհոտեպ I որդին է ի վերջո հաջորդել հորը գահի վրա։ Ահմոս-Նեֆերտարին ունեցել է նաև երկու դուստր, որոնք մեծ թագուհիներ են դարձել՝ Ահմոս-Մերիտամունն ու Ահմոս-Սիտամունը։ Հնարավոր է, որ եղած լինի նաև Թութմոս I-ի կնոջ՝ Մուտնոֆրետի մայրը։ Ռամոս անունով արքայազնը, որն ընդգրկված է եղել «Արևմուտքի լորդերի ցուցակում» և որի մասին հայտնի է դարձել այժմ Լիվերպուլում գտնվող մի արձանից, հնարավոր է նույնպես Ահմոս-Նեֆերտարիի որդիներից եղած լինի ։
Կյանք
Ահմոս-Նեֆերտարին ծնվել է տասնյոթերորդ արքայատոհմի վերջին շրջանում, իր պապիկի՝ Սենախտենրե-Ահմոսի գահակալության ընթացքում ։ Նրա հայրը՝ Սեկենենրա Տաա II-ը կռվել է Հիքսոսների դեմ ու հավանաբար զոհվել մարտի ընթացքում։ Նրան հաջորդել է Կամոսը և հնարավոր է, որ Ահմոս-Նեֆերտարին ամուսնացած լինի վերջինիս հետ, սակայն որևէ վկայություն այդ մասին չկա ։
Կամոսի մահից հետո գահն անցել է Ահմոս I-ին, որն այդ ժամանակ դեռևս շատ փոքր էր և մայր-թագուհի Ահհոտեպ I-ը ծառայել է որպես ռեգենտ նրա գահակալության առաջին տարիներին։ Արքունիքում Ահհոտեպը գերակայություն է ստացել իր դուստր ու մեծ թագուհի Ահմոս-Նեֆերտարիի հանդեպ։ Ահմոս I-ը դարձել է տասնութերորդ արքայատոհմի առաջին թագավորն ու վերամիավորված երկիր կառավարող առաջին փարավոնը ։
Թագուհի Ահմոս-Նեֆերտարին ունեցել է մի շարք տիտղոսներ, որոնցի էին՝ «ժառանգական արքայադուստր» (iryt-p`t), «գերաշնորհ» (wrt-im3t), «գերապատվելի» (wrt-hzwt), «արքայի մայր» (mwt-niswt), «մեծ թագավորի կին» (hmt-niswt-wrt), «աստծո կին» (hmt-ntr), «սպիտակ թագով միավորված» (khnmt-nfr-hdjt), «արքայի դուստր» (s3t-niswt) և «արքայի քույր» (snt-niswt). տիտղոսները ։ Նրա նախընտրելի տիտղոսը, սակայն, եղել է «աստծո կինը» ։ Թագուհուն հարգում էին որպես «Հարության աստվածուհի» և ենթադրաբար նա եղել է եգիպտական պատմության ամենահարգված կինը ։
Կառնակի նվիրատվության մի սալաքարի արձանագրություն վկայում է, թե ինչպես է թագավոր Ահմոսը գնել Ամունի երկրորդ մարգարեի պաշտոնը և այն օժտել հողով, ապրանքներով և կառավարիչներով։ Պաշտոնը հատկացվել է Ահմոս-Նեֆերտարիին ու նրա ժառանգներին, թեև նա զբաղեցնում էր Ամոնի ամենահայտնի կնոջ տիտղոսը։ Բացի դրանից, նրան հատկացվել է նաև «Աստվածային պաշտամունքի» պաշտոնը ։ հետագա ժամանակաշրջանի գրառումները ցույց են տալիս, որ այս պաշտոնում նա պատասխանատու թ եղել տաճարի բոլոր սեփականությունների, կալվածքների, արհեստանոցների, գանձարանների կառավարման ու դրանց ողջ անձնակազմի համար ։
Ամենհոտեպ I-ն իշխանության է եկել դեռևս մանուկ հասակում և որպես նրա մայր՝ Ահմոս-Նեֆերտարին հնարավոր է մինչև նրա չափահաս դառնալը ծառայած լինի որպես ռեգենտ ։ Որդու ռեգենտի պաշտոնի պատճառով ոմանք ենթադրել են, թե նա է նախաձեռնել Արքաների հովիտը ։
Թութմոս I-ի գահակալության առաջին տարիներին Ահմոս-Նեֆերտարին կենդանի է եղել։ Նուբիայում նա պատկերված է նոր թագադրված թագավորի ու թագուհի Ահմոսի ընկերակցությամբ՝ Քուշի փոխարքայի կողքին։ Արքաների հովտի 20 դամբարանում (KV20) հայտնաբերված ծաղկամանի մնացորդների վրա փորագրված Թութմոս I թագավորի և Ահմոս-Նեֆերտարիի կրկնակի քարտուշը ցույց է տալիս, որ թագուհին ողջ է։ Կառնակում գտնվող Ահմոս-նեֆերտարիի մի մեծ արձանը կարող է նրա պատվին ստեղծված վերջին արձաններից մեկը լինել, որն ստեղծվել է նախքան նրա մահանալը ։
Մահ և աստվածացում
Ահմոս-Նեֆերտարին հավանաբար մահացել է Թութմոս I-ի գահակալության մոտավորապես հինգ կամ վեցերորդ տարում։ Նրա մահվան մասին հաղորդվել է մի սալաքարե արձանագրության մեջ, որտեղ հաղորդվում է, որ «աստվածային թագուհի Ահմոս-Նեֆերտարին համբարձվել է դրախտ»։ Հելքը ենթադրել է, որ Դեյր էլ-Մեդինայում Ահմոս-Նեֆերտարիին նվիրված պաշտամունքային ամենամյա տոնը (II Shemu 14) գուցե նշվել է նրա մահվան օրը։ Քահանա Նեֆերի հայրը նրա հուղարկավորության ականատեսն է եղել ։
Նրան հավանաբար հուղարկավորել են Դրա Աբու էլ-Նագայում և նա այնտեղ տաճար է ունեցել։ Ենթադրաբար նրա մումիան հանվել է իր դամբարանից Նոր թագավորության վերջում ու տեղափոխվել DB320 արքայական գաղտնարանը։ Նրա ենթադրյալ մարմինն, առանց նույնականացման հետքերի, հայտնաբերվել է 19-րդ դարում ու փաթաթաններից ազատվել 1885 թվականին Էմիլ Բրյուգշչի կողմից։ Դամբարանի սկզբնական պատկանելիությունը վիճարկվել է ։ Մումիան այնպիսի վատ հոտ է արձակել, որ Բրուգշչն այն կրկին թաղել է Կահիրեի թանգարանի տարածքում, մինչև հոտի անցնելը։ Ահմոս-Նեֆերտարին մահացել է 70 տարեկանի շրջակայքում։ Նրա մազերը նոսրանում էին և դա թաքցնելու համար նրա մազերի հետ կեղծ վարսեր են հյուսվել։ Մարմինը վնասվել էր հին ժամանակներում, աջ ձեռքը բացակայում էր ։ 2021 թվականի ապրիլին նրա մումիան 3 այլ թագուհիների ու 18 թագավորների մումիաների հետ տեղափոխվել է Եգիպտական քաղաքակրթության ազգային թանգարան « Փարավոնների ոսկե շքերթ » անունն ստացած իրադարձության շրջանակներում ։
Պատկերագրություն
Թեբեի շրջանում, հատկապես Դեյր էլ-Մադինա գյուղում, Ահմոս-Նեֆետարին նշված կամ պատկերված է առնվազն 50 մասնավոր դամբարանի ու մեծ թվով առարկաների վրա, որոնք թվագրվում են Թութմոս III-ի գահակալությունից մինչև 20-րդ արքայատոհմի ավարտը ։
Թեթիկիի դամբարանում (TT15) թագուհին պատկերված է երկու կոբրայով հոնքազարդարանքով ։ Ըստ Իտոն-Կրաուսի՝ սա «կրկնակի կոբրաների ամենավաղ պատկերումն է, որից հետո այն դարձել է թագուհու խորհրդանիշների անբաժան մասը» ։
1981 թվականին Ահմոս-Նեֆերտարիի սև գույնի հարցը Գիթոնն անվանել է «եգիպտաբանական հետազոտությունների լուրջ բացթողում, որը թույլ է տալիս մոտարկումներ կամ կեղծիքներ» ։ Նա նշել է այն փաստը, որ նրա կենդանության օրոք արված ոչ մի պատկերում չկա (մինչև իր աստվածացումը TT15 դամբարանում պատկերված անձանց նման ունի բաց գույնի մաշկ)․ սև մաշկով առաջին պատկերումն արվել է TT161 դամբարանում՝ մահից մոտավորապես 150 տարի անց ։ 1996 թվականին Բարբարա Լեսկոն գրել է, որ Ահմոս-Նեֆերտարին «երբեմն հետագա սերունդների կողմից պատկերվել է որպես սևամորթ, թեև դագաղի դիմանկարում նա պատկերված է կանանց բնորոշ բաց դեղին մաշկով» ։
Գիտնականներ Ջոյս Թիլդեսլին (2006), Սիգրիդ Հոդել-Հոենսը (2000) և Գրասիելա Գեստոսո Զինգերը (2011) նշել են, որ նրա սև կամ կապույտ մաշկը խոսում է նրա՝ հարության աստվածուհի լինելու դերի մասին, քանի որ սևը մահվան, անդրաշխարհի, վերածննդի ու պտղաբերության, ինչպես նաև Եգիպտոսի բերրի հողի գույնն է։ Այս տեսակետի համաձայն՝ նրա մաշկի սև գույնը խորհրդանշում է պտղաբերությունն ու «հղում է նրա՝ որպես Եգիպտոսի մոր դիրքին» ։ 2003 թվականին Բեթսի Բրայանը գրել է «Հին Եգիպտոսի օքսֆորդյան պատմության» մեջ, որ «Ամենհոթեպ I-ին և նրա մորը նեկրոպոլիայի շրջանի, աստվածացված տիրակալների և հարության հետ կապող գործոններն, ընդհանուր առմամբ, տեսողականորեն փոխանցվել են այդ երկուսին սև կամ կապույտ մաշկով պատկերելով, որոնք հարության երկու գույներն էին» ։ 2004 թվականին Էյդան Դոդսոնն ու Դյան Հիլթոնը ուշ շրջանի թագուհու պատկերումներում «նրա մաշկի սև գույնը համարել են հարության աստվածություն» ։ 2009 թվականին Էմիլի Վասիլիկան, նշելով որ թագուհու փայտե մի արձանիկում (այժմ Թուրինի Եգիպտական թանգարանում) նրա դեմքը սև է, իսկ ձեռքերն ու ոտքերն՝ ավելի բաց գույնի, պնդել է, որ մուգ գույնի պատճառը կրոնական է, ոչ թե ժառանգական ։ 2014 թվականին Մարգարեթ Բանսոնը գրել է, որ «Ահմոս-Նեֆերտարիի անսովոր պատկերումները աստվածացման կապույտ-սև երանգներով արտացոլում են նրա կարգավիճակն ու պաշտամունքը» ։ Ներկայումս Լուվրի թանգարանում գտնվող փայտե նվիրաբերական արձանում Ահմոս-Նեֆերտարիի մաշկը կարմիր է, մի գույն, որը խորհրդանշել է կյանքը կամ բարձրագույն էակի, կամ էլ՝ բարձր կարգավիճակ ։
20-րդ դարասկզբին որոշ հնագետներ ենթադրում էին հնարավոր պատճառների մասին, թե ինչու է Ահմոս-Նեֆերտարին որոշ որմնանկարներում պատկերվել սև մաշկով։ 1974 թվականին Շեյխ Անտա Դիոպը նրան նկարագրել է որպես «տիպիկ սևամորթի» ։ Վիճահարույց « Սև Աթենա » գրքում Մարտին Բեռնալը եզրակացրել է, որ Ահմոս-Նեֆերտարին սևամորթ է եղել։
Կապույտ գերհսկա
Կապույտ գերհսկան — գերհսկա աստղերի տեսակ (լուսատվության I կարգ) սպեկտրային դասակարգումը՝ O և B.
Ընդհանուր բնութագրեր
Կապույտ գերհսկաները երիտասարդ, շատ տաք և պայծառ աստղեր են, որոնց մակերեսի ջերմաստիճանը տատանվում է 20,000–50,000 °C միջակայքում։ Հերցպրունգ-Ռասել դիագրամում այս աստղերը գտնվում են վերին ձախ հատվածում։ Այս աստղերի զանգվածը տատանվում է 10–50 արեգակնային զանգվածի միջակայքում ( M_{\odot} ), իսկ առավելագույն շառավիղը հասնում է 25 արեգակի շառավիղի ( R_{\odot} )։ Այս հազվագյուտ և խորհրդավոր աստղերը տիեզերքի հայտնի տարածաշրջանի ամենաթեժ, ամենամեծ և ամենապայծառ օբյեկտներից են։
Իրենց հսկայական զանգվածի պատճառով սրանք ունեն համեմատաբար կարճ կյանքի տևողություն (10–50 միլիոն տարի) և հանդիպում են միայն երիտասարդ տիեզերական կազմավորումներում, օրինակ բաց կլաստերները, պարուրաձև գալակտիկաների թևերը և անկանոն գալակտիկաները։ Եվ հակառակը, կապույտ գերհսկաներ գրեթե չեն հանդիպում պարուրաձև և էլիպսաձև գալակտիկաների միջուկներում կամ գնդաձև կլաստերներում, որոնք համարվում են հին օբյեկտներ։
Չնայած դրանց հազվադեպությանը և կարճ կյանքի տևողությանը, կապույտ (երկնագույն) գերհսկաներ անզեն աչքով տեսանելի աստղերի մեջ հաճախ են հանդիպում. դրանց բնորոշ բացառիկ պայծառությունը փոխհատուցում է նրանց քիչ քանակությունը։
Գերհսկաների փոխադարձ փոխակերպումները
Կապույտ գերհսկաները ծանր զանգվածային աստղեր են, որոնք գտնվում են «մեռնելու» գործընթացի որոշակի փուլում։ Այս փուլում աստղի միջուկում տեղի ունեցող ջերմամիջուկային ռեակցիաների ինտենսիվությունը նվազում է, ինչի արդյունքում աստղը սկսում է սեղմվել։ Մակերեւույթի զգալի նվազման արդյունքում աստղի կողմից ճառագայթվող էներգիայի խտությունը մեծանում է, ինչի արդյունքում աստղի մակերեսը տաքանում է։ Ծանր աստղի նման սեղմումը հանգեցնում է կարմիր գերհսկայի ձևափոխմանը կապույտի։ Հնարավոր է նաև հակառակ գործընթացը՝ կապույտ գերհսկայի ձևափոխումը կարմիրի։
Թեև կարմիր գերհսկայից դուրս եկող աստղային քամին խիտ է և դանդաղ, կապույտ գերհսկայի քամին ընդհակառակը արագ է, բայց բարակ։ Եթե սեղմման արդյունքում կարմիր գերհսկան վեր է ածվում կապույտի, ապա ավելի արագ քամին բախվում է նախկինում արտանետված դանդաղ քամուն և հանգեցնում է նրան, որ արտանետվող նյութը խտանում է բարակ թաղանթի մեջ։ Գրեթե բոլոր դիտարկված կապույտ գերհսկաներն ունեն նմանատիպ թաղանթ, այս փաստն էլ հաստատում է, որ դրանք բոլորը նախկինում կարմիր գերհսկաներ են եղել։