cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆրանչեսկո Գաբանի
2017-ից առ այսօր. Magellano և Eurovision Song Contest
Գաբանին «Sanremo Music Festival» վերադարձել է հաջորդ տարի՝ հաղթելով «Մեծ արտիստներ» բաժնում "Occidentali's Karma" երգով ։ Որպես արդյունք՝ նա դարձավ երկու տարի անընդմեջ Sanremo Music Festival-ում առաջին հաղթողը ։ Sanremo 2017-ում հաղթելուց հետո, ըստ  RAI-ի, պարզվել է, որ Գաբանին ընդունել է "Occidentali's Karma" երգով Իտալիան Եվրատեսիլ 2017 երգի մրցույթում ներկայացնելու առաջարկը, Կիև, Ուկրաինա։ Քանի որ Իտալիան «Մեծ հնգյակի» անդամ է, նա կարող է ավտոմատ կերպով մասնակցել եզրափակչին, որը տեղի կունենա 2017 թվականի մայիսի 13-ին ։ Ներկայումս երգը բավականին սիրվել է ու հաղթել բուքմեյքերներում։ 2017 թվականի ապրիլին Գաբանին Ֆեյսբուքում հայտարարել է, որ 2017 թվականի ապրիլի 28-ին թողարկելու է իր Magellano երրորդ ստուդիական ալբոմը։ Ալբոմի մեջ մտնելու է նաև իր "Occidentali's Karma" եվրատեսիլյան երգը։ Ալբոմը գովազդելու համար Գաբանին շրջում է հյուրախաղերով։ 2017 թվականի հունիսի 19-ից մինչև սեպտեմբերի 9-ը նա պետք է անցկացնի շոուներ ամբողջ Իտալիայում։ Ալբոմը Italian Albums Chart-ի ցուցակում զբաղեցրել է առաջին տեղը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի մասնակիցները Եվրատեսիլ երգի մրցույթում Կատեգորիա:Իտալացի երգահաններ Կատեգորիա:Իտալացի երգիչներ Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2017 երգի մրցույթի մասնակիցներ Կատեգորիա:Իտալացի երաժիշտներ
Սանտ Ուրբանո
Սանտ Ուրբանո (Sant'Urbano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Պադովա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2159 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության միջին խտությունը 68 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 32 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 35040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0429։
Լայրե (կոմունա)
Լայրե (Lejre Kommune), դանիական կոմունա Զելանդիա մարզի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 240,07 կմ², ինչը կազմում է Դանիայի ողջ տարածքի 0,56 %-ը՝ առանց Գրենլանդիայի և Ֆարերյան կղզիների։ 2008 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով՝ բնակչությունը 26603 մարդ է (տղամարդիկ՝ 13282, կանայք՝ 13321, օտարերկրացիներ՝ 770)։
Սանտ Ուրբանո
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Լայրե (կոմունա)
Պատմություն
Կոմունան ձևավորվել է 2007 թվականին հետևյալ կոմունաներից.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զելանդիա (մարզ) Կատեգորիա:2007 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Տատյանա Տոլմաչովա
Տատյանա Տոլմաչովա (Толмачёва, Татьяна Александровна. օրիորդական ազգանունը՝ Գրանատկինա, ), խորհրդային գեղասահորդ, մարզիչ, գեղասահքի խորհրդային դպրոցի հիմնադիրը։ ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ։ Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ (1997) ։
Կենսագրություն
Ծնվել է սպորտային ընտանիքում (եղբայրը` ֆուտբոլիստ և հոկեյիստ Վ. Ա. Գրանատկինը)։ Սկսել է սահել որպես մենասահորդուհի։ 1929 թվականից ներկայացրել է «Դինամոն»։ 1930-ականների սկզբին Ա. Ֆ. Տոլմաչովի հետ հանդես է եկել զուգասահքում։ Միջազգային մրցույթներում ԽՍՀՄ-ի չմասնակցելը Տոլմաչովային հնարավորություն էր տալիս հանդես գալ միայն Համամիութենական Միությունում։ Նրա սպորտային արդյունքները հին լինելու պատճառով, ըստ տարբեր աղբյուրների, շատ տարբեր են։ Ռուսաստանի Դաշնության Գեղասահքի ֆեդերացիան ներկայացնում է 1946 թվականի տվյալներ հաղթանակների մասին կատարումների ավարտի վերաբերյալ՝ 7 մենասահքի և 8 զուգասահքի ։ «Դինամո»-ն նշում է, որ մինչ 1952 թվականը նա եղել է ԽՍՀՄ 10-ակի չեմպիոն, սակայն մենասահքում՝ 2 անգամ ։ Նրա գերեզմանաքարի վրա նշված է, որ 13 անգամ եղել է չեմպիոն ։
Ավելի ճշգրիտ ուսումնասիրությամբ կարելի է հասկանալ, որ մենասահքում Տ.Գրանատկինան, հավանաբար, ԽՍՀՄ չեմպիոն է եղել մինչև 7 անգամ՝ 1931-1937թթ. (մրցաշարեր մի քանի տարի չէին անցկացվում), զուգասահքում՝ 10 անգամ՝ 1937 թվականին (առաջին հորիզոնականը կիսվել է Ռ. Նովոժիլովա-Բ. Գանդելսման զույգի հետ), 1938 թ., 1941 թ. և 1945-1951թթ. անընդմեջ, և այդ տվյալները դեռ ամբողջությամբ չեն ավարտվել։ Սակայն, ամեն դեպքում, ընդհանուր առմամբ, Տոլմաչովան (Գրանատկինա) հաղթել է ԽՍՀՄ-ի առաջնությունում բացարձակ ռեկորդային թվով (մինչև 18 անգամ)։
Մինչև ելույթների ավարտը աշխատել է որպես մարզիչ, այնուհետև (1946 թ.) ստեղծել է սեկցիա (մանկապատանեկան սպորտդպրոցից հետո) Պատանի պիոներների կայարանում (ավելի ուշ` մարզադաշտում)։ Նա դարձել է գեղասահքի խորհրդային դպրոցի հիմնադիրներից (Ն.Ա. Պանին-Կոլոմենկինի հետ միասին)։ Տ.Գրանատկինան պատրաստել է ավելի քան մեկ տասնյակից ավելի ԽՍՀՄ չեմպիոններ, այնուհետև՝ Եվրոպայի և Աշխարհի՝ Ալեքսանդր Վեդենին, Գալինա Գրժիբովսկայա (Կուխար), Ի. Գրիշկովա, Վալենտին Զախարով, Նոննա Կարտավենկո (Նեստեգինա), Տատյանա Նեմցովա, Ե.Օսիպովա (Չայկովսկայա), Լ. Պախոմովա, Ելենա Շչեգլովա, Սերգեյ Չետվերուխին, Վ. Կովալյով և այլն։
Ավարտել է մարզչական բարձրագույն դպրոցը։
Աճյունասափորը թաղվել է Ալեքսեևյան գերեզմանատանը ։
Լենո Ամարյան
Կենսագրություն
Լենո Ամարյանը ծնվել է 1929 թվականին մարտի 28-ին, Գորիս քաղաքում ։ 1947 թվականին ավարտել է Ակսել Բակունցի անվան միջնակարգ դպրոցը և նույն տարում ընդունվել Մոսկվայի տորֆի ինստիտուտը` այն ավարտելով 1952 թվականին՝ ինժեներ-մեխանիկի մասնագիտությամբ։ Աշխատել է Օրեխովո-Զուևո քաղաքի «Տորֆմաշ» գործարանում, որպես հերթափոխի վարպետ, արտադրամասի պետ, գլխավոր ինժեներ, այնուհետև՝ տնօրեն։ 1961 թվականից աշխատել է Տվերի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում, եղել «Կոնստրուկցիաներ և կառույցներ», «Ավտոճանապարհներ և օդանավակայաններ» ամբիոնների վարիչ։ 1976 թվականից աշխատել է ԽՍՀՄ պետշինի ինժեներական հետախուզումների  Գիտահետազոտական ինստիտուտում (ԳՀԻ)` ինժեներական հետախուզումների տեխնիկայի և տեխնոլոգիայի բաժնի վարիչ։
Նրա գիտական աշխատանքները վերաբերում են շինարարության մեջ ինժեներա-երկրաբանական հետախուզումների նոր սարքավորումների և ապարատների ստեղծմանն ու արմատավորմանը, հատկապես ծովափնյա և ճահճային տարածքների թույլ գրունտային նստվածքների համար։ Ամարյանի ստեղծած սարքավորումները և սարքերը լայնորեն կիրառվում են նավթագազային, արդյունաբերական և քաղաքացիական շինարարության, հիդրոտեխնիկայի, ճանապարհների,կոմունիկացիաների հետախուզման ասպարեզում։ 250 հոդվածների և 5 մենագրությունների հեղինակ է։
«Թույլ գրունտները և նրանց ուսումնասիրության մեթոդները» աշխատությունը լույս է տեսել Հոլանդիայում (1993) ։ Նրա 90 գյուտերը հաստատված են հեղինակային իրավունքներով և արտոնագրերով։ Պարգևատրվել է Ժողովրդական տնտեսության նվաճումների ցուցահանդեսի (ԺՏՆՑ) 8 ոսկյա և 6 արծաթյա մեդալներով։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Ալեսսանդրո Կալիոստրո
Ալեսսանդրո Կալիոստրո, իրական անունը՝ Ջուզեպպե Բալզամո (Giuseppe Balsamo, ), հայտնի միստիկ և արկածախնդիր, որն իրեն անվանում էր տարբեր անուններով։
Վաղ կյանք
Կալիոստրոն ենթադրաբար ծնվել է 1743 թվականի հունիսի 2-ին, (ըստ այլ աղբյուրների` հունիսի 8-ին), կտորեղեն վաճառողների ընտանիքում։ Ծնողները Պիետրո Բալզամոն և Ֆելիչյե Բրակոնյերն էին։ Ինչպես մի երեխա, որ ապագայում ալքիմիկոս էր դառնալու, նա անհանգիստ էր և հակված էր արկածների։ Փոքր տարիքում նա ավելի շատ հետաքրքրվում էր հնարքներով և ֆոկուսներով, քան գիտությամբ։ Սանկտ Ռոկկա եկեղեցուն կից դպրոցից նա արտաքսվել է սրբապղծության (երկրորդ տարբերակով՝ գողության) համար։ Վերադաստիարակվելու համար մայրը նրան ուղարկեց բենեդիկտների վանք Կալտաջիրոնե քաղաքում։ Վարդապետներից մեկը, ով դեղագործ էր և լավ տեղյակ էր քիմիայից և բժշկությունից, նկատելով Կալիոստրոյի սերն ու հետաքրքրությունը քիմիական հետազոտությունների հանդեպ, վերցրեց նրան իր մոտ աշակերտելու։ Բայց վերապատրաստումը երկար չտևեց, Բալզամոն մեղադրվեց խարդախության մեջ ու արտաքսվեց վանքից։ Սակայն նա պնդում էր, որ երկար ժամանակ սովորել է վանքի գրադարանում, կարդացել հնագույն գրքեր քիմիայի, աստղագիտության և դեղաբույսեր մասին։ Վերադառնալով Պալերմո՝ Ջուզեպպեն զբաղվում է «հրաշք» դեղերի արտադրությամբ ու քարտեզների կեղծմամբ։ Նա կեղծում էր անտիկ քարտեզները՝ դրանց վրա իբր թե գանձերի տեղեր նշելով։ Մի քանի այդպիսի պատմություններից հետո նա ստիպված էր լքել իրենց տունը և գնալ Մեսինա։ Ըստ մի վարկածի հենց այստեղ Ջուզեպպե Բալզամոն դարձավ կոմս Կալիոստրո։ Իր մորաքրոջ՝ Վինչենցա Կալիոստրոյի մահից հետո վերցրեց նրա անունն ու ինքն իրեն կոմսի տիտղոս շնորհեց ։ Մեսինայում Կալիոստրոն հանդիպել է Ալքիմիկ Ալտոտասին, որի հետ այնուհետև մեկնել է Եգիպտոս և Մալթա։ Իտալիա վերադառնալուց հետո նա ապրել է Նեապոլում և Հռոմում, որտեղ էլ ամուսնացել է գեղեցիկ Լորենցա Ֆելիչիանայի հետ։ Ավելի ուշ կատարված ինկվիզիցիոն հետաքննության տվյալներով Լորենցան բարեկազմ, սպիտակ մաշկով, սև մազերով, կլոր դեմքով, պայծառ աչքերով շատ գեղեցիկ կին էր։ Կալիոստրոն ստիպված էր փախչել Հռոմից իր կնոջ հետ այն բանից հետո, երբ հայտնաբերվեց իր ընկերոջ հետ փաստաթղթերի կեղծման պատմությունը։ Բերգամոյում մի կարճ կանգառից հետո նրանք հայտնվում են ոստիկանությունում։ Բերգամոյից ամուսիններն արտաքսվեցին և նրանք ոտքով գնացին Բարսելոն։ Նրանց գործերը շատ ծանր էին և նա ստիպված ճանապարհին գումարով վաճառում էր իր կնոջը։ Բարսելոնայից նրանք տեղափոխվեցին Մադրիդ, իսկ այնուհետև Լիսաբոն, որտեղ նա հանդիպում է մի անգլուհու, որը գաղափար է տալիս նրան տեղափոխվել Անգլիա։ Փարիզում, որտեղ նա տեղափոխվել էր Լոնդոնից, Կալիոստրոն բախվում է մրցակցի՝ Դը կոմս Սեն Ժերմենին։ Կալիոստրոն սովորում է նրանից մի քանի հնարքներ, որոնցից մեկը, նա ասում է իր ծառաներին ասել, որ իրենք ծառայում են իրենց տիրոջը երեք հարյուր տարի և այդ ընթացքում, նա չէր փոխվել։ Ըստ այլոց, նրա ծառան ասում էր, որ ինքը մտել է ծառայության Կալիոստրոյի մոտ այն ժամանակ, երբ սպանվել է Հուլիոս Կեսարը։ Պահպանվել է Կալիոստրոյի նոտաների պատճենը, որը Վատիկանում է։ Դա մի նկարագրություն է «վերածնում» գործընթացի, կամ վերադարձի երիտասարդության։
Ջուզեպպեն գնաց սովորելու ծածուկ գիտությունները մեծ եկեղեցիներում դեպի Արևելք։ Բայց, իհարկե, դա կլիներ շատ անխելամիտ, եթե չօգտագործեր գիտելիքները առևտրային շահերի համար, քանի որ Բալզամոն «սովորել» էր գաղտնիքը փիլիսոփայական քարի և անմահության դեղատոմսի և այդ գիտելիքները չօգտագործելը անխելքություն կլիներ։
Անգլիայում
Անգլիայում նրա գործերը լավ չէին ընթանում։ Կուտակելով պարտքեր, չկարողանալով վճարել, նա հայտնվում է պարտապանների բանտը։ Լորենցիան վճարելով գումար ազատում է ամուսնուն։ Դրանից հետո, զույգը միանգամից մեկնում է Ֆրանսիա, որտեղից էլ տեղափոխվում են Իտալիա։ Իտալիայում էլ զբաղվելով փողեր շորթելով, կրկին փախնում Անգլիա։ 1777 թվականին ժամանել է Լոնդոն, որպես մեծ «աճպարար», աստղագետ և բուժող կոմս Ալեսսանդրո Կալիոստրոն։ Այդ իր երկրորդ այցի ժամանակ նա սկսում է ներկայանալ ոչ միայն ալքիմիկոս այլև մեծ մարդ։ Լուրերը նրա կարողությունների մասին, հրաշքով արագորեն տարածվեցին քաղաքում։ Նրանք ասում էին, որ Կալիոստրոն կարող է կանչել մահացածների հոգին։ Կապարից ստանալ ոսկի, կարդալ մտքեր։ Մինչ այդ նա հայտնի չէր, ոչ մեկին Անգլիայում։ Ոչ ոք չգիտեր, որտեղից է նա եկել, ինչ արել է մինչ այժմ։ Կալիոստրոն սկսեց տարածել լուրեր, թե նա ինչպես է մտել Եգիպտոսի բուրգերի մեջ հանդիպել հազարամյա անմահ իմաստունների, գիտի ալքիմիայի աստծո հանդիսավոր գաղտնիքները և գաղտնի գիտելիքները Հերմեսի ու համայնքում պտտվեց զարմանալի ու անհավատալի խոսակցություններ։ Անգլիացի մասոնները նույնիսկ պնդում էին, որ նրանց մոտ է եկել «Մեծ Ղպտի»՝ հին եգիպտական սահմանադրության գիտակը։
Իտալիայում
Կալիոստրոն վերադարձավ Իտալիա 1789 թվականին և բնակություն հաստատեց Հռոմում։ Նրա բացակայության ընթացքում իրավիճակն արմատապես փոխվել էր։ 1739 թվականին հունավարի 14-ին Կլեմենտ 12 Հռոմի Պապի և 1751 թվականի մայիսի 18-ին Հռոմի Պապ Բենեդիկտ 14- ի արձակած հրովարտակով մասոնության մեջ ներգրավվածության համար մահապատիժ էր սահմանված։ Հռոմ տեղափոխվելուց շատ կարճ ժամանակ անց 1789թվականի սեպտեմբերին, Կալիոստրոն ձերբակալվեց մեղադրանքով մասոնության մեջ։ Սկսվեց երկար դատավարությունը։ Նրան մեղադրում էին սև մագիայի և խարդախության մեջ։ Կալիոստրոն դատապարտվեց խարույկի վրա այրելու պատժին, սակայն այդ պատիժը Հռոմի Պապը փոխեց ցմահ բանտարկությամբ։ Ապրիլի 7-ին 1791 թվականին տեղի ունեցավ Կալիոստրոյի Աստծո առջև մեղայական գալը, նա ծնկաչոք մոմը ձեռքին աղերսում էր Աստծուց թողնել իր մեղքերը, իսկ այդ ժամանակ դահիճը այրում էր նրա գրքերը։ Որից հետո նրան տարան Սան-լեո ամրոց, որտեղ նրան տեղավորեցին մի փակ խուց, որի դուռը իրենից ներկայացնում էր մի կլոր ծակ՝ առաստաղում, որպեսզի նա չփախչի։ Ալեսսանդրո Կալիոստրոն, որը հայտնի էր, որպես Ջուզեպպե Բալզամո ավանտուրիստ, ալքիմիկոս, հոգիներ կանչող, մահացավ 1795 թվականին օգոստոսի 26-ին, որոշ մարդիկ ասում են էպիլեպսիայից, իսկ մյուսների վկայությամբ, նրան թույնել են բանտապահները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արկածախնդիրներ Կատեգորիա:Ալքիմիկոսներ Կատեգորիա:17-րդ դար Կատեգորիա:Խարդախներ
Սեն Մարտեն դը Բոսենե
Սեն Մարտեն դը Բոսենե (Saint-Martin-de-Bossenay), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 385 մարդ, բնակչության խտությունը` 23.68 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16.26 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 110 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 80 կմ հարավ-արևմուտք, Տրուա քաղաքից` 33 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 229 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 183-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 46։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 79,9 %։ 183 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 165 անձ (90 տղամարդ և 75 կին)։ Գործազուրկ են եղել 18 անձ (9 տղամարդ և 9 կին)։ 46 անաշխատունակներից 13-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 24-ը` թոշակառուներ, իսկ 9-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գեորգ Մուխե
Գեորգ Մուխե (Georg Muche, ), գերմանացի նկարիչ, ճարտարապետ և գրաֆիկ։
Կյանք և ստեղծագործություն
Գեորգ Մուխեն ծնվել է 1895 թվականին գերմանական Կվերֆուրտ քաղաքում։ Դեռևս պատանեկան տարիներից նա լրջորեն զբաղվել է գեղանկարչությամբ և գրաֆիկայով, կրկնօրինակել մեծ վարպետների աշխատանքները։ 17 տարեկանում Մուխեն թողել է դպրոցը` Մյունխենում գեղանկարչության մասնավոր դասեր առնելով։ 1914 թվականին նա տեղափոխվել է Բեռլին, որտեղ ընդգրկվել է Հերվարտ Վալդենի «Der Sturm» պատկերասրահը ներկայացնող նկարիչների խմբում։ 1916 թվականին Վալդենը Մաքս Էռնստի հետ կազմակերպել է երիտասարդ Մուխեի ցուցահանդեսը, որը ներկայացրել է նկարչի 22 աշխատանքները։ Չնայած նկարչական համակարգված կրթության բացակայությանը` արվեստների դպրոցը բարձր է գնահատում Մուխեի տաղանդը` 1916 թվականին նրան ընդունելով որպես դասատու։ 1917 թվականին Գեորգ Մուխեն Պաուլ Կլեեի և Ալեքսանդր Արխիպենկոյի հետ մասնակցել է «Der Sturm» պատկերասրահի ցուցահանդեսներին։
1918 թվականին նկարիչը զորակոչվում է գերմանական բանակ և մասնակցում Առաջին համաշխարհային պատերազմի վերջին մարտերին, ինչից հետո նա դառնում է երդվյալ պացիֆիստ։ 1919 թվականից հետո Մուխեն բնակություն է հաստատում Բեռլինում` դառնալով նկարիչների Նոյեմբերյան ձախ խմբի անդամ և 1927-1929 թվականներին մասնակցելով խմբի կազմակերպած ցուցահանդեսին։ 1920 թվականին Մուխեն Վալտեր Գրոպիուսի կողմից հրավիրվում է Վայմարի Բաուհաուզ դպրոց, որտեղ դասավանդում է քսիլոգրաֆիա, իսկ 1921-1927 թվականներին ղեկավարում կտավագործերի դասարանը։ 1923 թվականին Մուխեն գլխավորում է Բաուհաուզի առաջին ցուցահանդեսի կազմակերպման հանձնաժողովը։ 1925-1926 թվականներին նա ճարտարապետ Ռիխարդ Պաուլիկի հետ նախագծում է Երկաթե տունը Դեսաուում։
1927 թվականին նկարիչը վերադառնում է Բեռլին` մինչև 1930 թվականը դասավանդելով Յոհանես Իտենի մասնավոր դպրոցում. վերջինիս հետ Մուխեին կապում էին բարեկամական ու ստեղծագործական կապերը։ Բացի այդ` Իտենն ու Մուխեն մազդազնան ուսմունքի հետևորդներ էին, որը հիմնված էր զրադաշտականության արևելյան պաշտամունքի վրա։ 1931-1933 թվականներին Մուխեն եղել է Բրեսլաուի Գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր։ Գերմանիայում նացիոնալ-սոցիալիստների իշխանության հաստատումից հետո նկարչի արվեստը համարվել է դեգեներատիվ արվեստի դրսևորում։ Գեբելսի` 1937 թվականի հուլիսի 30-ին ընդունված որոշման համաձայն` Մուխեի 13 կտավներն առգրավվում են, իսկ դրանցից երկուսը` նույն թվականին ցուցադրվում Մյունխենում կայացած դեգեներատիվ արվեստի ցուցահանդեսին։
Մինչև 1938 թվականը Մուխեն դասավանդել է Բեռլինի Արվեստ և աշխատանք դպրոցում, զբաղվել որմնանկարչությամբ։ 1939 թվականից նա տեղափոխվում է Կրեֆելդ, որտեղ Իտենը հրավիրում է Տեքսիլ վարպետության բարձրագույն մասնագիտացված դպրոց։ Այստեղ Մուխեն հիմնում և ընդհուպ 1958 թվականը ղեկավարում է կտորի նկարչության դասարանը։ 1960 թվականին նկարիչը տեղափոխվում է Լինդաու, որտեղ վարում է նկարչի ու գրողի ստեղծագործական ազատ կյանք։
1955 թվականին Գեորգ Մուխեն մասնակցում է ժամանակակից արվեստի «documenta» ցուցահանդեսին Կասելում։ 1979 թվականին նա պարգևատրվել է Լովիս Կորինտի մրցանակով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Բաուհաուզ Կատեգորիա:Գերմանացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրաֆիկներ Կատեգորիա:Գերմանացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի տպագրիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Գերմանացի փորագրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ
Ճիզվիտական դաստիարակություն
Ճիզվիտական դաստիարակություն, դաստիարակության համակարգ, որը մշակել է ճիզվիտների միաբանությունը։ Նրա սկզբունքներն ու մեթոդիկան շարադրվել են դպրոցական հատուկ կանոնադրությունում՝ «Ratio atque institutio atudiomm Societatis Jesu» (հաստատվել է 1599 թվականին)։
Նպատակ
Ճիզվիտական դաստիարակության նպատակն էր պատրաստել կաթոլիկ եկեղեցուն հնազանդ սպասավորներ։ Ճիզվիտական դպրոցները բաժանվել են *տարրականի՝ կոլեգիաների (ուսման տևողությունը՝ 7 տարի)
Տարրական դպրոցներ
Տարրական դպրոցներն ստեղծվել են Վերածննդի շրջանում և իրենց տված կրթության ծավալով ու բնույթով մոտ էին գիմնազիաներին։ XVIII-րդ դարի սկզբին հաշվվում էր մոտ 800 ճիզվիտական ուսումնական հաստատություն, այդ թվում ավելի քան 20 համալսարան։
1832 թվականին ճիզվիտները վերանայեցին դպրոցական կանոնադրությունը, հիմնական սկզբունքներն ու նպատակները մնացին նույնը՝ ավելացավ ուսումնական առարկաների թիվը (հիմնականում բնա-մաթեմատիկական դիսցիպլիններ)։
XX դարի սկզբին թույլ տրվեց փոփոխություններ մտցնել առանձին ուսումնական հաստատությունների ուսումնական պլաններում՝ ելնելով տեղի պայմաններից ու պահանջներից։ Արևմտյան բազմաթիվ երկրներում (Իսպանիա, Պորտուգալիա, ԱՄՆ, Լատինական Ամերիկայի երկրներ և այլն) ճիզվիտները այժմ նույնպես մեծ ազդեցություն ունեն ժողովրդական կրթության վրա․ նրանք բաց են անում իրենց դպրոցները, պետետական ու մասնավոր դպրոցների համար պատրաստում ուսուցիչներ (ԱՄՆ-ում հաշվվում է մոտ 50 ճիզվիտական ուսումնական հաստատություն)։
Կատեգորիա:Ճիզվիտներ Կատեգորիա:Մանկավարժություն
Peanuts
Peanuts, ամեն օր ցուցադրվող ամերիկական կոմիքս, որը ստեղծել է Չարլզ Շուլցը։ Կոմիքսը թողարկվել է 1950 հոկտեմբերի 2-ից մինչև 2000 թվականի փետրվարի 13-ը։ Կոմիքսի անունով կա նաև նույնանուն մուլտիպլիկացիա, որը թողարկվել է 1965 թվականին։ Peanuts կոմիքսը, որի թիվը հասնում է 17 897-ի, համարվում է ամենահայտնի կոմիքսներից մեկը, որը մեծ ազդեցություն է թողել ամբողջ արդյունաբերությունում ։
Իր հայտնիության պիկին հասել է, երբ հրատարակվել է 2600-ից ավելի թերթերում, թարգմանվել է 21 լեզուներով և այն կարդացել են աշխարհի 75 երկրներից 365 մլն մարդ ։ Հաշվի առնելով կոմիքսի մոտիվներով թողարկված ամբողջ կողմնակի արտադրանքը՝ Շուլցը վաստակել է ավելի քան 1 մլրդ դոլար ։ Ներկայումս շատ թերթերում շարունակում են վերահրատարակել կոմիքսի հին թողարկումները։
Կոմիքսը մեծ հաջողության է հասել իր հատուկ թողարկումները հեռուստատեսությամբ ցուցադրելով, որոնցից են՝ «Չարլի Բրաունի ծնունդը» և «Սա մեծ դդում է, Չարլի Բրաուն» ։ Հաղթել կամ առաջադրվել է Էմմի մրցանակում։
Պատմություն
Peanuts կոմքսի կերպարների նախատիպերը հայտնվել են Li’l Folks գրքում, որը թողարկվել է Շուլցի հայրենի քաղաքում՝ 1947-ից մինչև 1950 թվականը։ Այս գրքում Շուլցը առաջին անգամ օգտագործել է Չարլի Բրաուն անունը, ինչպես նաև գրքում ներկայացվել է շունը, որը նման է եղել Սնուփիի վաղ տեսակին։ 1950 թվականի հոկտեմբերի 2-ին կոմիքսը առաջին անգամ հայտնվել է ութ թերթերում՝ The Washington Post, The Chicago Tribune, The Minneapolis Tribune, The Allentown Call-Chronicle, The Bethlehem Globe-Times, The Denver Post, The Seattle Times և The Boston Globe: Սկսած այդ օրից՝ կոմիքսը սկսում է թերթերում ամեն օր հրատարակվել։ Ամենառաջին թողարկման մեջ Չարլի Բրաունի հետ հանդես են գալիս երկու ուրիշ կերպարներ՝ Շերմին և Պեթին։ Սնուփին առաջին անգամ կոմիքսում հայտնվել է երրորդ սեզոնում՝ հոկտեմբերի չորսին։
Թողարկումը շարունակվել է մինչև հեղինակի մահանալը, ով մահացել է 2000 թվականի փետրվարի 12-ին։ Հաջորդ օրը թերթերում հրատարակվում է կոմիքսի վերջին թողարկումըխոսքը իր ընթերցողներին։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան մշակույթ Կատեգորիա:Պատկերապատումներ
Գալերի ներխուժումը Բալկանյան թերակղզի
Գալերի ներխուժումը Բալկանյան թերակղզի, կելտական ժողովուրդ հանդիսացող գալերի կողմից նախաձեռնված ռազմական արշավանքներ, որոնք սկսվել են մ․թ․ա․ 4-րդ դարի վերջին և ավարտվել մ․թ․ա․ 3-րդ դարի սկզբին։ Ներխուժման մասին նկարագրվում է հին հունական մի շարք հեղինակների աշխատություններում։ Գիտականորեն ապացուցված է հնագետների կողմից, որ այդ ժամանակաշրջանում Բալկանյան թերակղզին հյուսիսից ենթարկվել է կելտական ցեղերի ներխուժմանը։
Պատմություն
Մ․թ․ա․ 4-րդ դարում կելտական ժողովուրդները, մասնավորապես՝ գալերը, սկսեցին շարժվել դեպի հարավ-արևելք՝ Բալկանյան թերակղզի։ Մ․թ․ա․ 3-րդ դարի սկզբին (հստակ թվական հայտնի չէ) գալերը ներթափանցեցին Իլլիրիա, Մակեդոնիա և Թրակիա։
Հաստատվելով Արևմտյան Թրակիայում՝ գալերը ուղղություն բռնեցին դեպի արևելք՝ Անատոլիա։ Ամրանալով Անատոլիական սարահարթում (ժամանակակից Թուրքիայի Հանրապետության տարածքում)` գալերը հիմնադրեցին Գալատիան։ Գալերի առաջխաղացման պատճառը պատերազմներից հյուծված և կազմալուծված հունական բանակն էր։ Մ․թ․ա․ 279 թվականին գալերը վերստին շրջվեցին դեպի արևմուտք՝ արշավելով Հունաստան։ Հունաստանում նրանք հասան մինչև Պելոպոնեսի թերակղզի։
Անցնելով Թերմոպիլեի նեղ կիրճը՝ գալ զինվորները կողոպտեցին լույսի աստված Ապոլլոնի տաճարը, որը գտնվում էր Դելֆիում ։ Սակայն գալերի հաջողությունները Հունաստանում երկար չտևեց։ Շուտով վնասվածքների պատճառով մահացավ գալերի առաջնորդ Բրեննուսը, իսկ գալական բանակը ջախջախիչ պարտություն կրեց նոր վերազինված հունական բանակի կողմից։ Արդյունքում՝ գալերի հունական և արևելյան արշավանքներն ավարտվեցին։
Պատմիչները նկարագրել են, թե ինչ բռնությունների են ենթարկվել գալերը հույների մոտ գերության դատապարտվելուց հետո։ Գալերի պարտության մասին հետագա սերունդներին հայտնելու համար հույն քանդակագործները սկսեցին քանդակել պարտություն կրած գալերին։ Այդ քանդակներից ամենանշանավորը «Մեռնող գալը»-ն է։
Գալերը ևս մեկ ռազմական արշավանք են կազմակերպել Հունաստան Պերգամոն թագավորի կառավարման օրոք։ Նախորդի պես այս արշավանքը ևս պսակվեց անհաջողությամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հին Հունաստանի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Հունաստանի պատմություն
Արման Նշանյան
Արման Ժան-Պիերի Նշանյան, հայ դերասան, օպերային երգիչ, տենոր։
Դերասան Ժան-Պիեր Նշանյանի և դերասանուհի Շաքե Թուխմանյանի որդին է։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1978 թվականին Երևանում ։
1980 թվականին տեղափոխվել է Լոս Անջելես։ 1998 թվականին ավարտել է Լոս Անջելեսի «Howard Fine Acting» ինստիտուտը, 2002 թվականին՝ Ստելլա Ադլերի դերասանական ակադեմիան և Էրիկ Մորիսի դերասանական ինստիտուտը և դարձել Լի Ստրասբուրգի անվան «Դերասանի ստուդիայի» ցմահ անդամ ։
2003-2007 թվականներին սովորել է Վիեննայի կոնսերվատորիայի օպերային բաժնում, 2007-2012 թվականներին` Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի օպերային բաժնում։
2011 թվականից երգում է Հայաստանի Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում։
Մասնակցել է բազմաթիվ համերգային ծրագրերի Հայաստանում և արտերկրում։
2012 թվականին նկարահանվել է «Արմենիա» հեռուստաընկերության «Եղբայրներ» հեռուստասերիալում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Հայ տենորներ Կատեգորիա:Հայ երգիչներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:1978 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ օպերային երգիչներ
Լոլան (կոմունա)
Լոլան (Lolland Kommune), դանիական կոմունա Զելանդիա մարզի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 891,92 կմ², ինչը կազմում է Դանիայի ողջ տարածքի 2,07 %-ը՝ առանց Գրենլանդիայի և Ֆարերյան կղզիների։ 2008 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով՝ բնակչությունը 48219 մարդ է (տղամարդիկ՝ 24202, կանայք՝ 24017, օտարերկրացիներ՝ 1894)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զելանդիա (մարզ) Կատեգորիա:2007 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կրետեի ակվարիում
Կրետեի ակվարիում (Ενυδρείο Κρήτης), ակվարիում, որը գտնվում է Հունաստանի խոշորագույն կղզու՝ Կրետեի մայրաքաղաք Հերակլիոնից 15 կմ հեռավորության վրա՝ Հերսոնիսոս փոքրիկ քաղաքում։
Պատմություն
Կրետեի ակվարիումը բացվել է 2005 թվականի դեկտեմբերի 18-ին։ Օվկիանարիումի ստեղծման ծրագիրը մշակվել է Կրետեի կենսաբանության ինստիտուտի նախկին աշխատակիցների կողմից։ Վերջիններս նպատակ ունեին ստեղծելու առաջին մեծ ակվարիումը Հունաստանում ։
Ժամանցային սրահի ներկայիս շենքը նախկինում օգտագործվել է, որպես ԱՄՆ ռազմաօդային ավիաբազա։ Ակվարիումի ստեղծման նպատակը այն հետազոտական, կրթական, մշակութային և ժամանցային նպատակներին ծառայեցնելն է։
Կրետեի ակվարիումի շինարարական աշխատանքները ֆինանսավորվել են Հունաստանի Հանրապետության կառավարության և Եվրոպայի ներդրումային բանկի կողմից։ Ակվարիումի զգալի ընդլայնումը տեղի է ունեցել 2008-2009 թվականներին, երբ այստեղ բացվեց 25 նոր ցուցահանդես։
Ներկայումս Կրետեի ակվարիումը իր հարկի տակ ներկայացնում է 60 ցուցահանդես, որտեղ ցուցադրված են Միջերկրական ծովի կենդանական աշխարհը (250 տեսակի ավելի քան 2500 օրգանիզմներ)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի կենդանաբանական այգիներ
Վիբոնատի
Բնակավայրի հովանավոր պաշտպանը համարվում է Սուրբ Անտոնի։ Տոնը նշվում է ամեն տարի հունվարի 17-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Սկալենգե
Սկալենգե (Scalenghe), կոմունա Իտալիայում՝ Պիեմոնտ մարզի Թուրինի գավառում։ Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների՝ 3.156 մարդ։ Զբաղեցնում է 31 կմ² տարածք ։ Բնակչության խտությունը՝ 99 մարդ/կմ²։ Փոստային ինդեքսը՝ 10060։ Հեռախոսային կոդը՝ +39 011։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության շարժը.
Սուսիլո Բամբանգ Յուդոյոնո
Սուսիլո Բամբանգ Յուդոյոնո (Susilo Bambang Yudhoyono, արտասանվում է, Ինդոնեզիայում լայնորեն հայտնի է SBY հապավումը, ), Ինդոնեզիայի ռազմական և քաղաքական գործիչ, Ինդոնեզիայի վեցերորդ նախագահը և ընտրողների ուղղակի քվեարկությամբ ընտրված առաջին մարդը (2004-2014)։ Զբաղեցրել է նաև քաղաքականության, իրավունքի և անվտանգության հարցերով համակարգող նախարարի (2000-2004) և էներգետիկայի և բնական պաշարների նախարարի (1999-2000) պաշտոնները։ Նա պաշտոնաթող գեներալ է, զինվորական ծառայության ընթացքում զբաղեցրել է Շրիվիջայա ռազմական օկրուգի 2-րդ հրամանատարի (1996-1997) և զինված ուժերի սոցիալ-քաղաքական հարցերի վարչության պետի պաշտոնները։
Մանկություն և պատանեկություն
Սուսիլո Բամբանգ Յուդոյոնոն ծնվել է 1949 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Տրեմաս գյուղում (Արջոսարի շրջան, Պաչիտան շրջան, Արևելյան Յավա նահանգ)՝ միջին եկամուտ ունեցող զինվորականի ընտանիքում։ Նրա հոր անունը Ռադեն Սուկոչո էր (Raden Soekotjo), մայրը՝ Սիտի Հաբիբան (Siti Habibah) : Ինչպես և շատ ինդոնեզացիներ, նա չունի ազգանուն՝ Սուսիլո Բամբանգ Յուդոյոնո սանսկրիտյան ծագման երեք անձնական անուն, որը մոտավորապես նշանակում է «առաքինի ասպետ» ։
Յուդոյոնոն լավ է սովորել դպրոցում, ինչպես նաև հաջողությունների է հասել դպրոցից դուրս՝ խաղացել է թատրոնում, գրել է բանաստեղծություններ և պատմվածքներ։ Իր դպրոցական ընկերների հետ Նա մասնակցել է Ռաջավալի ակումբ բասկետբոլային թիմի (Klub Rajawali) և Gaya Teruna երաժշտական խմբի ստեղծմանը։ Հինգերորդ դասարանում ապագա նախագահն այցելել է Մագելանգի ռազմական ակադեմիա, ակադեմիայի այցելության տպավորությունները, ինչպես նաև սեփական բանակային սպայի հոր օրինակը, ազդել են Յուդոյոնոյի՝ զինվոր դառնալու ցանկության վրա ։
Ռազմական կարիերա
1968 թվականին, դպրոցն ավարտելուց անմիջապես հետո, Յուդոյոնոն փորձել է ընդունվել ռազմական ակադեմիա, սակայն բաց է թողել դիմորդների գրանցման ժամկետը՝ փոխարենը ընդունվելով Նոյեմբերի 10 տեխնոլոգիական ինստիտուտի մեքենաշինության ամբիոն։ 1970 թվականին նա ակադեմիա է ընդունվել երկրորդ փորձից՝ անցնելով քննության հատուկ թեստ Բանդունգ քաղաքում։ 1973 թվականին ավարտել է ակադեմիան՝ ստանալով երկրորդ լեյտենանտի կոչում՝ դառնալով տարվա լավագույն շրջանավարտ։ Այդ ժամանակ էլ նախագահ Սուխարտոն նրան պարգևատրել է Ադի Մակայասի մեդալով (Adhi Makayasa):
Ակադեմիան ավարտելուց հետո Յուդոյոնոն սկսել է ծառայությունը ցամաքային զորքերի ռազմավարական պահուստի հրամանատարությունում (Komando Cadangan Strategis Angkatan Darat)՝ Ակադեմիայի ավարտից հետո Յուդոյոնոնոն սկսել է ծառայությունը ինդոնեզական ցամաքային զորքերի ռազմավարական պահուստի հրամանատարությունում՝ դառնալով դասակի հրամանատար 330-րդ դեսանտային գումարտակում։ Հրամանատարական պարտականությունների կատարումից հետո ազատ ժամանակ նա իր զինվորներին անգլերեն լեզվի դասեր էր տալիս։ Անգլերենի լավ իմացության շնորհիվ 1975 թվականին նա գործուղվել է ԱՄՆ, որտեղ ուսանել է ԱՄՆ բանակի պարաշյուտադեսանտային դպրոցում և Ֆորտ Բենինգի ռեյնջերների դպրոցում։
1976 թվականին Յուդոյոնոն վերադարձել է Ինդոնեզիա, որտեղ դարձել է Արևելյան Թիմորում տեղակայված 305-րդ գումարտակի դասակի հրամանատարը, որը մինչ այդ զբաղեցնում էր Ինդոնեզիան։ 1977-1978 թվականներին եղել է օդադեսանտային բրիգադի օպերլիազոր, 1979-1981 թվականներին եղել է Կոստրադ գումարտակի հրամանատար, 1981-1982 թվականներին ծառայել է բանակի կենտրոնակայանում։ Հետագայում Յուդոյոնոն, ինչպես նաև Արևելյան Թիմորում ծառայող բազմաթիվ այլ սպաներ, քննադատել են ինդոնեզական բանակի կողմից տեղի բնակչության դեմ ռազմական հանցագործություններ կատարելու համար, սակայն կոնկրետ հանցագործությունների համար նրան երբեք մեղադրանք չի ներկայացվել։
Յուդոյոնոյի բանակի կենտրոնակայանում աշխատանքի ընթացքում կրկին ուղարկվել է ԱՄՆ, որտեղ ուսանում է անցել ԱՄՆ բանակի հետևակային դպրոցում, ինչպես նաև պրակտիկա է անցել 82-րդ օդադեսանտային դիվիզիայում։ Այնուհետև նա ուղարկվել է Պանամա, որտեղ անցել է ջունգլիներում մարտական գործողությունների ուսուցման դասընթաց։ 1983 թվականին Ինդոնեզիա վերադառնալուց հետո, նա կարճ ժամանակահատված եղել է հետևակի հրահանգիչների դպրոցի պետը, որից հետո ուղարկվել է Բելգիա և Գերմանիա, վերապատրաստվել է հակատանկային զենքով աշխատելու համար։ 1985 թվականին վերապատրաստվել է մալայզիական Կոմանդոս գումարտակում։
1986-1988 թվականներին Յուդոյոնոն ծառայել է որպես գումարտակի հրամանատար, իսկ 1988 թվականին՝ Ուդայան 9-րդ ռազմական օկրուգի օպերատիվ շտաբի անդամ, որն ընդգրկում է Բալի կղզու և փոքր Զոնդյան կղզիների տարածքները։ 1989 թվականին նա դասախոս է դարձել բանակային շտաբային քոլեջում, որտեղ հանդես է եկել Ինդոնեզիայի զինված ուժերի պրոֆեսիոնալիզմը ներկայում և ապագայում թեմայով զեկույցով։ Այդ ժամանակ էլ նա, Ագուս Վիրահադիկուսումի համահեղինակությամբ, հրատարակել է Զարգացման խնդիրներ վերնագրով գիրք։ Յուդոյոնոյի դասախոսական և գրական գործունեության հետ մեկտեղ զբաղվել է նաև իր կրթության շարունակությամբ՝ ստանալով մագիստրոսի աստիճան բիզնեսի կառավարման ոլորտում Վեբստերի համալսարանում (1991), ինչպես նաև ավարտելով ԱՄՆ բանակի հրամանատարության և գլխավոր շտաբի քոլեջը Ֆորտ Լիվենվորտում, Կանզասի նահանգ։
1992 թվականին Յուդոյոնոյին տեղափոխել են ցամաքային զորքերի տեղեկատվության դեպարտամենտ, որտեղ զբաղվել է ցամաքային զորքերի շտաբի պետ գեներալ Էդի Սուդրաջատի համար ճառեր գրելով։ Նա մնում էր Սուդրաջատի մերձավոր շրջապատում այն բանից հետո, երբ 1993 թվականին նշանակվեց զինված ուժերի գլխավոր հրամանատար։ Սակայն նույն թվականին Սուդրաջատ Յուդոյոնոյի հրաժարականից հետո վերադարձել է Կոստրադ՝ որպես բրիգադի հրամանատար։ Մեկ տարի անց Յուդոյոնոն նշանակվել է Ջայա ռազմական օկրուգի հրամանատարի օգնական հատուկ գործողությունների համար, այնուհետև տեղափոխվել է Կենտրոնական Ճավայի տարածքն ընդգրկող Դիֆոնեգորո 4-րդ զինվորական օկրուգ։ 1995-1996 թվականներին նա եղել է ՄԱԿ-ի խաղաղապահ ուժերին կից Ինդոնեզիայի գլխավոր ռազմական դիտորդը Բոսնիայում և Հերցեգովինայում ։
1996 թվականին, Բոսնիայից վերադառնալուց անմիջապես հետո, Յուդոյոնոն նշանակվեց Ջայա ռազմական շրջանի շտաբի պետ, շուտով նա ստանձնեց Շրիվիջայա ռազմական օկրուգի 2-րդ հրամանատարի պաշտոնը, որն ընդգրկում էր Սումատրայի տարածքը ։ 1997 թվականին նշանակվել է զինված ուժերի սոցիալ-քաղաքական հարցերի վարչության պետ, միաժամանակ երկրի բարձրագույն օրենսդիր մարմնում դարձել Է Ժողովրդական խորհրդակցական Կոնգրեսում զինված ուժերի խմբակցության ղեկավար։
1998 թվականին Յուդոյոն, մի շարք այլ բարձրաստիճան սպաների հետ միասին, հանդիպում է ունեցել մահմեդական գործիչ Նուրհոլիշ Մաջիդի, ընդդիմադիր շարժման ամենահեղինակավոր առաջնորդներից մեկի հետ, հանդիպման արդյունքում կողմերը համաձայնության են եկել, որ Սուխարտոն պետք է հրաժարական տա, սակայն Յուդոյոնոնոն և նրա ծառայակիցները հրաժարվել են հանդես գալ նախագահի հրապարակային քննադատությամբ և նրանից պահանջել հրաժարվել իշխանությունից ։ Այնուամենայնիվ, 1998 թվականի մայիսի 21-ին Սուխարտոն, զիջելով ընդդիմության ճնշումներին, այնուամենայնիվ հրաժարական տվեց։
1999 թվականին, Նոր բանակային ղեկավարության քաղաքականության շրջանակներում, բանակը քաղաքական իշխանությունից հրաժարվելու համար, Յուդոյոնոյի գլխավորած զինված ուժերի վարչությունը սոցիալ-քաղաքական հարցերի գծով վերանվանվեց Ինդոնեզիայի ազգային բանակի տարածքային հարցերով վարչություն՝ բանակի անվան փոփոխության հետ միաժամանակ։ Այդ ժամանակ Յուդոյոնոյի ժողովրդականությունը սկսել է աճել, այն հայտնի է դարձել որպես բանակային շարքերում բարեփոխումների թևի առաջնորդներից մեկը ։ Բարձր կրթվածության և հրաշալի մարտավարության ու հեղինակության շնորհիվ Յուդոյոնոն հայտնի է դարձել «մտածող գեներալ» մականունով (the thinking general) :
Աբդուրրահման Վահիդի նախագահություն (1999-2001)
1999 թվականին նոր նախագահ Աբդուրրահման Վահիդը Յուդոյոնոյին նշանակել է էներգետիկայի և հանքային ռեսուրսների նախարարի պաշտոնում։ Գեներալ Վիրանտոյի խոսքով, որը Վահիդին օգնել է կաբինետի ձևավորման գործում, նա նախագահին խորհուրդ է տվել Յուդոյոնոյին նշանակել ցամաքային զորքերի շտաբի պետ, սակայն Վահիդը մերժել է այդ գաղափարը ։ Այդ ժամանակ Յուդոյոնոն ազատվել է բանակից և դարձել քաղաքացիական անձ, հրաժարականի պահին նա ունեցել է գեներալ-լեյտենանտի կոչում, սակայն հետագայում բարձրացվել է մինչև գեներալի։
2000 թվականի օգոստոսին Վահիդը վերադասավորումներ է կատարել աշխատասենյակում, որոնց արդյունքում Յուդոյոնոն ստացել է քաղաքականության, իրավունքի և անվտանգության հարցերով համակարգող նախարարի (որը ղեկավարում է մի քանի նախարարությունների աշխատանքը) պաշտոնը։ Նրա առջև դրված հիմնական խնդիրներից մեկը բանակի անջատումն էր պետությունից և նրան քաղաքական իշխանությունից զրկելը։ Այդ ժամանակ Յուդոյոնոն հայտարարել էր.
Միևնույն ժամանակ Վահիդը Յուդոյոնոյի վրա խնդիր է դրել բանակցություններ վարել Սուխարտոյի և նրա ընտանիքի հետ՝ նախկին նախագահին համոզելով վերադարձնել բյուջետային միջոցները, որոնք նա ապօրինաբար յուրացրել է իշխանության ժամանակ, Յուդոյոնոն չի կարողացել հաղթահարել այդ խնդիրը։
2001 թվականի սկզբին, նախագահի և օրենսդիր իշխանության միջև հարաբերությունների սրումից հետո, Վահիդը որոշում է կայացրել հատուկ հակաճգնաժամային կենտրոն ստեղծելու մասին՝ Յուդոյոնոյի գլխավորությամբ։ Նոր կառույցի նպատակն էր օգնել նախագահին և նրան խորհուրդներ տալ քաղաքականության կարևորագույն հարցերի վերաբերյալ, կենտրոնի կենտրոնակայանը տեղակայվել է Յուդոյոնոյի գրասենյակում :Դրանից հետո Յուդոյոնոն ԶԼՄ-ների կողմից դիտվել է որպես Վահիդի անվերապահ վստահությունը վայելող գործիչ։ Սակայն արդեն 2001 թվականի հուլիսին, երբ Վահիդը, Ժողովրդական ներկայացուցիչների խորհրդի հետ հակամարտության արդյունքում, որոշել էր լուծարել ԱԱԽ-ն և Յուդոյոնոյին կարգադրել էր երկրում արտակարգ դրություն հայտարարել, վերջինս հրաժարվել էր կատարել այն, որից հետո Վահիդը նրան պաշտոնանկ էր արել։ Սակայն Յուդոյոնոն փաստորեն անտեսեց պաշտոնաթողության մասին նախագահական հրամանագիրը և բացահայտորեն աջակցեց Մեգավատի Սուկարնոպուտրիին Վահիդի հետ նրա դիմակայությունում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բաղնիքի շքանշանի Մեծ Խաչի ասպետներ
Խաչմելիք
Խաչմելիք, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն խաչ և արաբերեն melĩk՝ թագավոր կամ melek՝ հրեշտակ բառերից։ Անսովոր անուն է ։ Մեկ անգամ հիշատակվել է անթվական մի հիշատակարանում, որը գտնվում է Թեոդոսիայի թանգարանում պահվող մի քարի վրա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
(11948) Ջասթինհենին
(11948) Ջասթինհենին (Justine Henin), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Այս երկնաքարը հայտնաբերվել է 1993 թվականի օգոստոսի 18-ին, բելգիացի աստղագետ Էրիկ Էլստի կողմից CERGA հետազոտական կենտրոնում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1993 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ
Կոցենիի շրջան
Կոցենիի շրջան (Kocēnu novads), վարչատարածքային միավոր Լատվիայի հյուսիսային մասում՝ Վինձեմե մարզում։ Շրջանը բաղկացած է 5 ավաններից և Կոցենի գյուղից, որն էլ համարվում է շրջանի վարչական կենտրոնը։
Սահմանակցում է Լիմբաժսկիի, Ալոյան, Բուրտնիեկսիի, Բևերինսկիի, Պրիեկուլսկիի, Պարգաուսկիի շրջանների և Վալմիերա քաղաքի հետ։
Բնակչությունը ըստ 2010 թվականի տվյալներով կազմում է 7018 մարդ ։
Շրջանի մակերեսը 498,1 կմ² է ։
Շրջանը կազմավորվել է 2009 թվականի հուլիսի 1-ին։
Ազգային կազմ
2011 թվականին Լատվիայում անցկացված մարդահամարի արդյունքներով՝ շրջանի ազգային կազմն ու այս տեսքը.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի շրջաններ
Կարեն Մարգարյան (ծանրորդ)
Կարեն Մարգարյան, հայ ծանրորդ ։ 2018 թվականի ամառային պատանեկան Օլիմպիական խաղերում, 77 կգ քաշային կարգում նվաճել է ոսկե մեդալ, որոնք տեղի են ունեցել Բուենոս Այրեսում, Արգենտինա ։
Կենսագրություն
Կարեն Մարգարյանը ծնվել է 2001 թվականի ապրիլի 26-ին Էջմիածին քաղաքում։ Սովորել է Գեղակերտի դպրոցում։ Հաճախում է Յուրի Սարգսյանի անվան ծանրամարտի դպրոց։ 2016 թվականին Լեհաստանում Եվրոպայի առաջնությունում գրավել է առաջին հորիզոնականը և ստացել «Լավագույն մարզիկ» կոչումը։
2018 թվականին Իտալիայում կրկին մասնակցել է Եվրոպայի առաջնությանը և գրավել առաջին հորիզոնականը։ Նույն տարում Բուենոս Այրեսում մասնակցել է պատանեկան Օլիմպիական խաղերին, որտեղ դարձել է չեմպիոն։
2019 թվականին Բուխարեստում կայացած ծանրամարտի մինչև 23 տարեկանների և պատանիների Եվրոպայի առաջնությունում բրոնզե մեդալ է նվաճել ձգում վարժությունում՝ 81 կգ քաշով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ծանրամարտիկներ
Յաննիս Սմարագդիս
Յաննիս Սմարագդիս (Γιάννης Σμαραγδής, ), հույն կինոռեժիսոր, Ամերիկայի ռեժիսորների գիլդիայի պատվավոր անդամ։
Ծանոթագրություններ
Յաննիս Սմարագդիսը ծնվել է 1946 թվականին Կրետեի Հերակլիոն քաղաքում՝ Հունաստանում։ Բարձրագույն կրթություն է ստացել սկզբում Հունաստանում, իսկ հետո նաև Ֆրանսիայի մայրաքաղաք Փարիզում։
Կինոարվեստում իր դեբյուտը Յաննիսը կատարել է 1972 թվականին, երբ նկարահանել է կարճամետրաժ «Δύο τρία πράγματα …» ֆիլմը։ Այս ֆիլմի համար Սմարագդիսը արժանացել է Աթենքի ֆեստիվալի առաջին և Մոնրեալի ֆեստիվալի պատվավոր մրցանակներին։
Յաննիսը նաև արվեստ և ռեժիսորական գործ է դասավանդել Աթենքի Պանթեոնի համալսարանում։ Հեղինակել է երկու գրքեր՝ «Բանաստեղծական աշխարհագրություն» (1995 թվական) և «Կավաֆիս» (1997 թվական)։
Կատեգորիա:Հույն ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հերակլիոն քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:1946 ծնունդներ Կատեգորիա:Սցենարիստներ
Հունաստանի առաջին հանրապետություն
Այս ժամանակակից կառավարությունը, որը ձևավորվել է 1822 թվականին դա եղել է Հունաստանի պատմության առաջին հանրապետությունը   ։
Պատմություն
1821 թվականի վճռական ապստամբությունից հետո Հունաստանի հարավում ստեղծվեց ժամանակավոր պետական միավորում։ Հունաստանի անկախության պատերազմի մասնակիցները համալրեցին հունական կառավարության խորհուրդները և դարձան ազգային ժողովի վարչակազմի անդամներ։
1822 թվականին ընդունվում է համահունական առաջին Սահմանադրությունը, որը ազդարարում է ժամանակակից հունական պետականության սկիզբը։
Չնայած նրան, որ խորհուրդները շարունակում էին պահպանել իրենց գոյությունը, սակայն մինչև 1824 թվականը Հունաստանում պետական գլուխ կանգնած պետական մարմին չկար։
Պատճառը հիմնականում այն էր, որ Եվրոպայի մեծ տերությունները (Ֆրանսիա, Անգլիա, Ռուսաստան, Իտալիա, Ավստրիա) հրաժարվում էին ճանաչել նորանկախ պետության անկախությունը Օսմանյան կայսրությունից։ Բացի այդ, երկրում շարունակվում էին քաղաքական ճնշումները, քաղաքացիական պատերազմները և թուրք-եգիպտական զորքերի շարունակական հարձակումները։ Այս ամենը կարող էին հանգեցնել նորանկախ երկրի փլուզման։
1827 թվականին հունական մեծ հեղափոխությունը ավարտվեց հաղթանակով։ Թուրքական տիրապետության դեմ պայքարելու համար ոտքի էին կանգնել հասարակայնության տարբեր խավերի ներկայացուցիչներ։
Քաղաքական ասպարեզում փոխվեց այն որ Մեծ տերությունները փոխեց իրենց վերաբերմունքը Հունաստանի նկատմամբ։ Մեծ Բրիտանիան զորքեր տրամադրեց Հունաստանի առաջին ժամանակավոր հանրապետությանը թուրք զավթիչների դեմ պայքարի համար։
Այս պայմաններում Լոնդոնում գումարվեց վեհաժողով, որտեղ քննարկվեց Հունաստանի անկախության հարցը։ 1828 թվականին Հունաստանի ժամանակավոր կառավորությունը իր դիրքերը ամրապնդելու նպատակով քայլեր ձեռնարկեց վերականգնել պատերազմների և հեղափոխությունների արդյունքում քայքայված տնտեսությունը։
1832 թվականին Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիա և Ռուսական կայսրության միջամտությամբ Թուրքիան ճանաչեց Հունաստանի անկախությունը ։ Հունաստանի առաջին հանրապետությունը, որը իր բնույթով ժամանակավոր կառավարություն էր, անկում ապրեց։
Բալկանյան թերակղզում ստեղծվեց Հունաստանի թագավորությունը։ Հունաստանի առաջին թագավոր ընտրվեց Բավարիայի թագաժառանգ դրածո թագավոր Օտտոն։
Օլեգ Մակարով
Օլեգ Գրիգորևիչ Մակարով (Олег Григорьевич Макаров, ), խորհրդային տիեզերագնաց-օդաչու, Խորհրդային Միության կրկնակի հերոս (1973, 1978)։
Ավարտել է Մոսկվայի Բաումանի անվան բարձրագույն տեխնիկական ուսումնարանը։ ԽՍՀՄ տիեզերագնացների ջոկատում ընդգրկվել է 1966 թվականին։ 1973 թվայանի սեպտեմբերի 27-29-ը, Վասիլի Լազարևի հետ, որպես բորտ-ինժեներ, թռիչք է կատարել «Սոյուզ-12» տիեզերանավով։ 47 ժամ 16 րոպեում տիեզերանավը Երկրի շուրջը կատարել է 32 պտույտ։ 1975 թվականի ապրիլի 5-ին, Լազարևի հետ թռիչք է կատարել «Սոյուզ» տիեզերանավով, սակայն թռիչքն ընդհատվել է կրող հրթիռի շարժման պարամետրերի շեղման պատճառով։ 1978 թվականի հունվարի 10-16-ը, Վլադիմիր Ջանիբեկովի հետ, որպես բորտ-ինժեներ, թռիչք է կատարել «Սոյուզ-27» տիեզերանավով և «Սոյուզ-26» (տիեզերագնացներ Յուրի Ռոմանենկո, Գրեչկո) տիեզերանավին կցված «Սալյուտ-6» ուղեծրակայանով։ Վայրէջք է կատարել «Սոյուզ 26» տիեզերանավով։ 1980 թվականի նոյեմբերի 27-ին Լեոնիդ Կիզիմի և Գենադի Ստրեկալովի հետ, որպես բորտ-ինժեներ, թռիչք է կատարել «Սոյուզ-Տ-3» տիեզերանավով։ Նոյեմբերի 28-ին տիեզերանավը կցվել է «Սալյուտ-6» ուղեծրակայանին, և համատեղ թռիչքը շարունակվել է մինչև դեկտեմբերի 10-ը։ Կիզիմի և Ստրեկալովի հետ վայրէջք է կատարել «Սոյուզ-Տ-3» տիեզերանավով՝ 1980 թվականի դեկտեմբերի 10-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային տիեզերագնացներ Կատեգորիա:Ռուս տիեզերագնացներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության հերոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային Միության կրկնակի հերոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային տիեզերագնաց-օդաչուներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական տեխնիկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Լաթ (պատմվածք)
«Լաթ» (Тряпка), Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պատմվածքը` գրված 1885 թվականին։ Առաջին անգամ հրապարակվել է 1885 թվականին «Պետերբուրգյան թերթում» № 331, դեկտեմբերի 2-ին,  Ա. Չեխոնտե ստորագրությամբ։
Հրապարակում
Չեխովի «Լաթ» պատմվածքը գրվել է 1885 թվականին։ Առաջին անգամ հրապարակվել է 1885 թվականին «Պետերբուրգյան թերթում» № 331,  դեկտեմբերի 2-ին,  Ա. Չեխոնտե ստորագրությամբ։ Այն նախատեսված չէր Ա. Ֆ. Մարքսի կողմից հրատարակվող երկերի ժողովածուի համար։
Սյուժե
Պատմվածքի գործողությունները տեղի են ունենում մի գավառական քաղաքում։ Մի անգամ երեկոյան գործարանատեր Բլուդիխինի տուն է գնում գավառական  «Սագային տեղեկատու» թերթի  քարտուղար  Պանտելեյ  Դիոմիդիչ Կոկինը։ Բլուդիխինի մոտ այդ գիշեր  բեմադրվում էր սիրողական ներկայացում, որից հետո կազմակերպվել էր պարահանդես և ընթրիք։  Կոկինը երազում էր, թե ինչպես իրեն քաղաքավարի կպահեր   դահլիճում, ինչպես իր վրա ուշադրություն կդարձնեին ասպետներն ու ազնվական աղջիկները, ինչպես նա կդիմավորի Կլավդիա Վասիլևնային, որը կնայի իրեն, որպես հուշարձան, ձայն կտա և կխնդրի ընթրիքից հետո իրեն ուղեկցել տուն։ Հասնելով գործարանատիրոջ տանը, քարտուղարը սպասավորին է գցում մուշտակը, ասելով որ ինքը խմբագրությունից է։ Այդ բառերը անսպասելի ազդեցություն ունեցան և ինչ որ մեկը վերևից գոռաց` «Չի կարելի, չի կարելի։ Մի թողեք, մի թողեք»։
Կոկինը ոտքը դրեց աստիճանին, մտածելով, որ այդ բառերը իրեն չեն վերաբերում, սակայն նրա ճանապարհը փակեցին։ Պարզվեց, որ նրան արգելել է ինքը Բլուդիխինը, նրան թույլատրեցին անցնել տոմսով, բայց քարտուղարի մոտ գումար չկար։ Նրան թույլ տվեցին տուն մտնել, բայց դահլիճ, ոչ։ Ընդմիջման պահին Կոկինին հաջողվեց խոսել Բլուդիխինի հետ և պարզել նրա դժգոհության պատճառը։ Բլուդիխինը ասաց, որ «Ձեր թերթի վերջին համարում մի հոյակապ հոդված կար, հոյակապ։ Բայց նկարագրելով «Յուդիֆի և Օլոֆերնի» կենդանի պատկերը, որին մասնակցում էր իմ դուստրը, նա.. Աստված գիտի, Սուրը, որ իր ձեռքերում բռնել էր Յուդիֆը, այնքան երկար է, որ նրան կարելի է կտրել հեռվից, կամ տանիքից։
Խոսելով Կոկինի հետ և պարզելով, որ նա հասարակ քարտուղար է, իսկ հոդվածը գրել է ինքը` «Սագային տեղեկատուի» խմբագիրը, Բլուդիխինը նրան տանում է դահլիճ, բայց ճանապարհին զգուշացնում է, որ գեներալը եկել է։ Թողնելով Կոկինին մուտքի մոտ, նա փախչում է։ Կոկինը մոտենում է դահլիճի դռանը, բայց նրան ներս չեն թողնում, քանի որ Բլուդիխինը նրա մասին ոչ ոքի ոչինչ չէր ասել։ Կոկինը ստիպված էր տուն գնալ, «նրա համար ամոթ էր և նողկալի»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1885 պատմվածքներ Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ
Վրաստանի սահմանադրական դատարան
Վրաստանի սահմանադրական դատարան (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლო), սահմանադրական վերահսկողության դատական մարմինը Վրաստանում, որը իր հերթին երաշխավորում է Վրաստանում սահմանադրական իրավունքների և անհատի ազատության գերակայությունը։
Ըստ Վրաստանի Սահմանադրության Վրաստանի սահմանադրական դատարանը համարվում է երկրի դատական մարմինը ։
Լիազորություններ
Համաձայն Վրաստանի Սահմանադրության 2-րդ կետի 19-րդ հոդվածի՝ Վրաստանի սահմանադրական դատարանի հիմնական իրավասությունը հետևյալ հարցերի շուրջ գործերի լսելը և վարույթի ընդունելն է.
Նեստվեդ (կոմունա)
Նեստվեդ (Næstved Kommune), դանիական կոմունա Զելանդիա մարզի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 683,88 կմ², ինչը կազմում է Դանիայի ողջ տարածքի 1,59 %-ը՝ առանց Գրենլանդիայի և Ֆարերյան կղզիների։ 2008 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով՝ բնակչությունը 80732 մարդ է (տղամարդիկ՝ 39765, կանայք՝ 40967, օտարերկրացիներ՝ 2728)։
Պատմություն
Կոմունան ձևավորվել է 2007 թվականին հետևյալ կոմունաներից.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զելանդիա (մարզ) Կատեգորիա:2007 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Արևմուտքի դարպասներ
Արևմուտքի դարպասներ (Gateway Arch), հուշահամալիր ԱՄՆ Միսսուրի նահանգի Սենտ Լուիս քաղաքում։ Կամարի երկարությունը, ինչպես նաև հեռավորությունը նրա հենարանների միջև 192 մետր է։ Այն ունի հավասարակողմ եռանկյունու տեսք, որի մի կողմի երկարությունը 16 մետր է, իսկ նրա` երկրի մակերևույթից ամենաբարձր կետը ունի 5,2 մետր բարձրություն ։ Կամարի տեսքը համապատասխանում է այսպես կոչված «շղթայական գծին», որը ճշգրիտ նկարագրվում է եռանկյունաչափական բանաձևվերով և ապահովում է ծանրաբեռնվածության հավասարաչափ բաշխումը։ Կամարի կոնստրուկցիան պատրաստված է 10 միլիմետր հաստությամբ ածխածնային չժանգոտվող պողպատից, որը պատված է 6,5 մմ հաստությամբ չժանգոտվող մետաղով։ Հիմքի հատվածում, ներքին և արտաքին մետաղական շերտերի միջև հեռավորությունը մոտավորապես 0,9 մետր է, իսկ գագաթային հատվածում՝ մոտ 20սմ։ Կամարը հենվում է երկու բետոնե հիմքերի վրա,որոնց խորությունը հասնում է մինչև 18 մետրի։Կամարի վերին հատվածում տեղադրված է դիտարկման հրապարակ։ Գիշերային ժամերին կամարը լուսավորվում է լուսարձակների համակարգի օգնությամբ։ «Արևմուտքի դարպասներ» կամարը կազմում է Ջեֆֆերսոնի և Արևմուտքի գրավման Ազգային հուշարձանի մի մասը ։