Ծրագրավորման_լեզու
Մշակման վաղ փուլեր
Կարելի է ասել, որ առաջին ծրագրավորման լեզուները առաջացել են նույնիսկ ժամանակակից էլեկտրոնային համակարգիչների հայտնվելուց առաջ։ Արդեն 19-րդ դարում հորինվել են այնպիսի սարքեր, որոնք կարելի է ծրագրավորվող անվանել մի փոքր պայմանականությամբ-օրինակ՝ երաժշտական տուփ (իսկ հետագայում ՝ մեխանիկական դաշնամուր) մետաղական մխոցով և այլն։ Դրանք կառավարելու համար օգտագործվել են ցուցումների շարք, որոնք ժամանակակից դասակարգման շրջանակներում կարող են համարվել կողմնորոշված ծրագրավորման լեզուների նախատիպեր։ Նշանակալից կարելի է համարել այն «լեզուն», որում 1842 թվականին Օգուստա Ադա Քինգ կոմսուհի Լավլեյսը գրեց ծրագիր՝ «Չարլզ Բեբիջ» վերլուծական մեքենայի համար Բերնուլի համարները հաշվարկելու համար, որը, եթե իրականացվեր, կդառնար աշխարհում առաջին համակարգիչը, չնայած մեխանիկական, գոլորշու շարժիչով։ 1930-1940-ին Ա.Չյորչը Ա. Տուրինգը, Ա.Մարկովը մշակեցին մաթեմատիկական աբստրակցիաներ (համապատասխանաբար՝ Լամբդայի հաշվարկ, Տուրինգ մեքենա, նորմալ ալգորիթմներ)-պաշտոնականացնելու համար։ Միևնույն ժամանակ, 1940-ական թվականներին հայտնվեցին էլեկտրական թվային համակարգիչներ և ստեղծվեց լեզու, որը կարելի է համարել համակարգչային ծրագրավորման առաջին բարձր մակարդակի լեզու:«Պլանկալկուլ», ստեղծվել է գերմանացի ինժեներ Կ. Զուսեի կողմից 1943-1945թթ։ Առաջին գործնական կիրառված լեզուն 1949 թ.-ին էր, այսպես կոչված, «Կարճ օրենսգիրք», որում գործառույթներն ու փոփոխականները կոդավորված էին երկնիշ համադրություններով։ Այն մշակվել է ընկերության կողմից Eckert - Mauchly Computer Corporation,արտադրող UNIVAC,ստեղծվել է Տուրինգ-ի անդամի կողմից:Մոկլին իր անձնակազմին հանձնարարեց մշակել մաթեմատիկական բանաձևերի թարգմանիչ, բայց 1940-ականների համար այդ նպատակը չափազանց հավակնոտ էր:Կարճ ծածկագիրն իրականացվեց թարգմանչի միջոցով:Շուտով ծրագրավորման այս մեթոդը փոխարինվեց երկրորդ սերնդի լեզուների օգտագործմամբ, որը նույնպես սահմանափակվեց հատուկ մեքենաների բնութագրերով, բայց մարդկային օգտագործման համար ավելի պարզ ՝ օգտագործելով և մեքենայական հիշողության մեջ հասցեներին անունների համապատասխանեցման հնարավորությունը։ Դրանք ավանդաբար հայտնի են որպես հավաքման լեզուներ և ինքնագրեր։ Այնուամենայնիվ, մոնտաժը գործածելիս հարկ եղավ այն իրականացնելուց առաջ ծրագիրը փոխարկել մեքենայական լեզվով, որի համար մշակվել են հատուկ ծրագրեր, որոնք կոչվում են նաև հավաքիչներ։ Հետագայում բարելավվեցին երկրորդ սերնդի լեզուները,դրանցում հայտնվել է մակրո աջակցություն:Երրորդ սերնդի լեզուները, ինչպիսիք են Ֆորտրան- ը,Լիսպը և Կոբոլը, սկսեցին հայտնվել 1950-ականների կեսերին:Այս տիպի ծրագրավորման լեզուներն ավելի վերացական են (դրանք կոչվում են նաև «բարձր մակարդակի լեզուներ») և համընդհանուր, դրանք չունեն ուժեղ կախվածություն հատուկ ապարատային պլատֆորմի վրա և դրա վրա օգտագործվող մեքենայական ցուցումներով:Բարձր մակարդակի լեզու ունեցող ծրագիրը կարող է իրականացվել (համենայն դեպս տեսականորեն, գործնականում սովորաբար կան մի շարք հատուկ վարկածներ կամ լեզվի իրականացման բարբառներ) ցանկացած համակարգչի վրա, որն ունի այս լեզվի թարգմանիչ (գործիք, որը ծրագիրը թարգմանում է մեքենայական լեզվով, որից հետո այն կարող է իրականացվել պրոցեսորի կողմից):Այս լեզուների նորացված տարբերակները դեռ օգտագործվում են համակարգչային ծրագրերի մշակման մեջ, և դրանցից յուրաքանչյուրը որոշակի ազդեցություն է ունեցել ծրագրավորման լեզուների հետագա զարգացման վրա:Այնուհետև, 1950-ականների վերջին հայտնվեց Ալգոլը, որը նաև հիմք հանդիսացավ այս ոլորտում մի շարք հետագա զարգացումների համար:Պետք է նշել, որ վաղ ծրագրավորման լեզուների ձևաչափը և կիրառումը մեծապես ազդել են ինտերֆեյսի սահմանափակումների վրա։