cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նիկոլայ Ռերիխ
Կենսագրություն
Սովորել է Պետերբուրգի Գեղարվեստի ակադեմիայում (1893-1897 թթ., ակադեմիկոս 1909 թվականից), միաժամանակ՝ համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում (ավարտել է 1898 թվականին)։ Եղել է «Միր իսկուստովա»-ի անդամ (1910-1919 թվականներին՝ նախագահ)։
Աշխատանք
Աշխատել է սլավոն, հնագիտության բնագավառում։ Սկզբնական շրջանում ստեղծել է հին Ռուսիային նվիրված բանաստեղծական նկարներ («Սուրհանդակ», 1897 թ., «Անդրծովյան հյուրեր», 1901 թ., «Քաղաք են կառուցում», 1902 թ., երեքն էլ՝ Տրետյակովյան պատկերասրահ, Մոսկվա)։
Հետագայում հակվել է դեպի դեկորատիվ ոճավորումն ու սիմվոլիզմը («Երկնային կռիվ», 1912 թ., Ռուսաստանի թանգարան, Լենինգրադ, «Նախանշանակ», 1915 թ., Օդեսայի գեղարվեստական թանգարան)։
1918 թվականից ապրել է արտասահմանում (1936 թվականից՝ մշտապես Հնդկաստանում)։ Կատարել է երկու մեծ հնագիտական արշավ (1924-1928 թթ. և 1934-1935 թթ.) Կենտրոնական և Արևելյան Ասիայում։
1929-1942 թվականներին հնագիտության և ազգագագրական նյութերի ուսումնասիրման կենտրոնը Հիմալայի հետազոտական ինստիտուտն էր («Ուրուսվատի»), որը հիմնադրել է իր որդու՝ Յու․ Ն․ Ռերիխի հետ Նագարում։
1920-1940-ական թվականներին ստեղծած նկարները (մոնղոլյան, տիբեթյան, հիմալայան լեռնային բնանկարների շարեր, սիմվոլիկ կոմպոզիցիաներ) առանձնանում են էմոցիոնալ բնույթով և հարուստ գունային էֆեկտներով («Գուգա Չոխան», 1931 թ., Տրետյակովյան պատկերասրահ, «Հիշիր», 1945 թ., Ռուսական թանգարան)։
Եղել է նաև ճանաչված բեմանկարիչ (Ա․ Պ․ Բորոդինի «Իշխան Իգոր» օպերայի ձևավորումը, 1914 թ., Փարիզ և այլն), մոնումենտալ գործերի հեղինակ (որմնանկարների, խճանկարների, պաննոների էսքիզներ)։ Նրա առաջ քաշած, այսպես կոչված «Ռերիխի պակտ»ի հիմամբ 1954 թվականին Հաագայում ստորագրվել է Ռազմական ընդհարումների դեպքում մշակութային արժեքները պաշտպանելու մասին միջազգային համաձայնագրի Եզրափակիչ ակտը, որ վավերացրել են բազմաթիվ երկրներ, այդ թվում և ԽՍՀՄ-ը։
Ռերիխը նշանակալի ներդրում է կատարել խորհրդային և հնդիկ ժողովուրդների մշակութային մերձեցման գործում։ Հիվանդությունը հնարավորություն չի ընձեռել նրան վերադառնալու հայրենիք։ Հնդկաստանում ստեղծած 400-ից ավելի գործեր հանձնվել են ԽՍՀՄ թանգարաններին, այդ թվում՝ «Ռոնդյան լեռներ», «Հսկաների ուղին» ևն գտնվում են Հայաստանի պետական պատկերասրահում։
(2410) Մորիսոն
(2410) Մորիսոն (Morrison), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի հունվարի 3-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,215218 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0748 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,3556 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1204,27 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,298937 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,4° անկյուն։
Չերնիգովո-Պեսչանի (Կաշարսկի շրջան)
Չերնիգովո-Պեսչանի (Чернигово-Песчаный), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կաշարսկի շրջանում։ Մտնում է Պերվոմայսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Կաշարսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ
Վառուդի-Վանակյուլա
Վառուդի-Վանակյուլա (Varudi-Vanaküla), գյուղ Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Սիմեռու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 40 մարդ։
Ճառընտիր (5244, Գրիգոր Տաթևացի)
Գրիգոր Տաթևացի, Ճառընտիր (5244), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 5244 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում։ Ստացողը եղել է Պետրոս Հռոմկլայեցին (Քյություր)։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 16.5x18 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 259 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ, աստառը՝ թուղթ, նոտրգիր, խրատ։ Հիշատակարաններ ստացողի՝ 120ա, հետագայի՝ պահպանակ Ա (ԺԹ դ.) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Քանաբեկ շրջան (Մինեսոտա)
Քանաբեկ շրջան (Kanabec County), ԱՄՆ Մինեսոտա նահանգի 87 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1,360 կմ² է, բնակչությունը՝ 14,996 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Մորա բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1858 թ.։
Կատեգորիա:Մինեսոտա նահանգի շրջաններ
Կուգանավոլոկ
Կուգանավոլոկ (Куганаволок), գյուղ Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Պուդոժսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Պուդոժսկի շրջանի բնակավայրեր
Սուրոգատկա
Սուրոգատկա (Сурогатка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Շառգորոդի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Շառգորոդի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բալաստնի Կարեր (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)
Բալաստնի Կարեր (Балластный Карьер), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի բնակավայրեր
Մարկո Պիգոսսի
Մարկո Պիգոսսի (Marco Pigossi, ), բրազիլացի դերասան և մոդել   ։ Նկարահանվել է բրազիլական մի շարք հայտնի հեռուստանովելներում, որոնցից հայտնի են Խաղի օրենքները, Սիրո լաբիրինթոսը և Գեղեցկության գինը։
Կենսագրություն
Մարկո Պիգոսսին ծնվել է 1989 թվականի փետրվարի 1-ին Բրազիլիայի Սան Պաուլո քաղաքում։
Պիգոսսի կարիերան սկսվել է 2003 թվականին, երբ նա նկարահանվել է SBT հեռուստաալիքով ցուցադրվող «Վրիժառուները» հեռուստասերիալում։ Այնտեղ նա մարմնավորել է Պաուլո Ռոբերտոյի դերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլացի դերասաններ Կատեգորիա:Բրազիլացի մոդելներ Կատեգորիա:Կինոդերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
2С12
2С12 կամ Սանի, խորհրդային 120 մմ քարշակով ականանետային կոմպլեքս, որը տեղափոխվում է ինչպես մեքենայի վրա, այնպես էլ քարշակով։ Մինչև օրս գտնվում է ինչպես Ռուսաստանի, այնպես էլ ԱՊՀ երկրների և աշխարհի մի շարք այլ պետությունների զորքերի սպառազինության մեջ։ Մշակվել է 1979 թվականին Բուրեվեստնիկ կենտրոնական գիտահետազոտական ինստիտուտի կոնստրուկտորների կողմից։  1981 թվականից ընդունվել է խորհրդային բանակի սպառազինության մեջ ։
Նկարագրություն
Իրենից ներկայացնում է փողից լիցքավորվող հարթափող կոշտ համակարգ։ Փողային մասում կրկնակի լիցքավորումից խուսափելու համար տեղադրված է ապահովիչ։
Համալիրի կազմի մեջ են մտնում ։
120 մմ 2С12 Սանի ականանետային համալիր
120 մմ 2Б11 կազմված է․
Փողը նախատեսված է կրակոցի և ականին որոշակի ուղղությամբ սկզբնական արագություն հաղորդելու համար։
Հղումներ
Կատեգորիա:Զենք
Սերգեյ Մելիքով
Սերգեյ Մելիքով (Серге́й Али́мович Ме́ликов, ), ռուս պետական և ռազմական գործիչ։ Դաղստանի Հանրապետության ղեկավար 2021 թվականի հոկտեմբերի 14-ից։ (Դաղստանի հանրապետության ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատար՝ 2020 թվականի հոկտեմբերի 5-ից մինչև 2021 թվականի հոկտեմբերի 14-ը) ։ «Եդինայա Ռասիա» կուսակցության Դաղստանի տարածաշրջանային բաժանմունքի քարտուղար 2021 թվականի հունիսի 9-ից ։
Ռուսաստանի Դաշնության սենատոր-Ստավրոպոլ երկրամասի գործադիր իշխանության ներկայացուցիչ 2019 թվականի սեպտեմբերի 27-ից մինչև 2020 թվականի հոկտեմբերի 5-ը ։ Ռուսաստանի Դաշնության ազգային գվարդիայի զորքերի դաշնային ծառայության տնօրենի առաջին տեղակալ, Ռուսաստանի ազգային գվարդիայի զորքերի գլխավոր հրամանատար 2016 թվականի հուլիսի 28-ից մինչև 2019 թվականի սեպտեմբերի 27-ը։ Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի լիազոր ներկայացուցիչը Հյուսիս-կովկասյան դաշնային օկրուգում 2014 թվականի մայիսի 12-ից մինչև 2016 թվականի հուլիսի 28-ը։
Գեներալ-գնդապետ (2016)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1965 թվականի սեպտեմբերի 12-ին մերձմոսկովյան Օրեխովո-Զուևո քաղաքում ներքին զորքերի զինծառայողի ընտանիքում ։
Կրթություն
1986 թվականին ավարտել է Ֆ. է. Ձերժինսկու անվան ներքին զորքերի Սարատովի բարձրագույն ռազմական հրամանատարական Կարմադրոշմային ուսումնարանը, մասնագիտությամբ մոտոհրաձգային զորքերի դասակի հրամանատար, նախնական ռազմական պատրաստության դասախոս։
1994 թվականին ավարտել է Մ․ Վ․ Ֆրունզեի անվան ռազմական ակադեմիայի սահմանապահ և ներքին զորքերի ֆակուլտետը ։ Ուսումն ավարտելուց հետո տեղափոխվել է Ռուսաստանի ՆԳՆ ներքին զորքերի Հյուսիս-Կովկասյան օկրուգ։
2011 թվականին ավարտել է Ռուսաստանի Դաշնության Զինված ուժերի գլխավոր շտաբի ռազմական ակադեմիան։
Զինվորական ծառայություն ներքին զորքերում
1986 թվականին ավարտել է Ֆ. է. Ձերժինսկու անվան ներքին զորքերի Սարատովի բարձրագույն ռազմական հրամանատարական Կարմադրոշմային ուսումնարանը, ով մասնագիտությամբ մոտոհրաձգային զորքերի սպա է։
1986 թվականից հետո Սարատովի բաշխման ռազմական ուսումնարանի ավարտելուց հետո սպան զնվորական ծառայության է ուղարկվել ՆԳՆ ներքին զորքերի վարչության առանձին բրիգադ՝ զինվորական ծառայության անցնելու Ուկրանիայի և Մոլդովայի սահմանայի անցակետում, ծառայությունն անցել է Լվովում, Օդեսայում, ուսումնարանից եղել է ԽՄԿԿ-ի անդամ ։
1995 թվականից շտաբի հետախուզության բաժնի զինվորական հետախուզության բաժանմունքի ավագ սպա է։
1996 թվականից դիվիզիայի օպերատիվ նշանակության գնդի հրմանատարի տեղակալ՝ շտաբի պետ  (1996-1997 թվականներին)
1996 թվականից ունի նաև եղինջ բերետ կրելու իրավունք ։
1997 թվականին նշանակվել է հրամանատարի տեղակալ, 1998 թվականին՝ Ռուսաստանի ՆԳՆ ներքին զորքերի օպերատիվ նշանակության առանձին դիվիզիայի 2-րդ գնդի հրամանատար։
2008 թվականի ապրիլին Մելիքովը նշանակվել է Ռուսաստանի ՆԳՆ ներքին զորքերի կենտրոնական տարածաշրջանային հրամանատարության զորքերի հրամանատարի առաջին տեղակալ,  շտաբի պետ։
2011 թվականին նա ավարտել է Ռուսաստանի Դաշնության Զինված ուժերի գլխավոր շտաբի ռազմական ակադեմիան, նույն թվականի օգոստոսի 31-ին Ռուսաստանի նախագահի հրամանագրով նշանակվել է Ռուսաստանի ՆԳՆ ներքին զորքերի Հյուսիս-Կովկասյան տարածաշրջանի տարածքում հակաահաբեկչական գործողությունների անցկացման զորքերի (ուժերի) միացյալ խմբավորման հրամանատար՝ Ռուսաստանի ներքին զորքերի Հյուսիս-Կովկասյան տարածաշրջանային հրամանատարության հրամանատարի առաջին տեղակալ ։
2014 թվականի մայիսի 8-ին նշանակվել է Ռուսաստանի ՆԳՆ ներքին զորքերի գլխավոր շտաբի պետի առաջին տեղակալ ։ Գլխավոր շտաբը գլխավորում էր գեներալ-գնդապետ Սերգեյ Բունին ։
Ծառայությունը Ռոսգվարդիայում
2016 թվականի օգոստոսի 26-ին Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի թիվ 434 հրամանագրով Մելիքովին շնորհվել է «գեներալ-գնդապետ» զինվորական կոչում. 2016 թվականի հուլիսին նշանակվել է Ռուսաստանի Դաշնության ազգային գվարդիայի զորքերի դաշնային ծառայության տնօրենի առաջին տեղակալ՝ Ռուսաստանի Դաշնության Ազգային գվարդիայի «Ռոսգվարդիայի» զորքերի գլխավոր հրամանատար (Վ. Վ. Զոլոտովա).
2019 թվականի հունիսին Ռուսաստանի Դաշնության ազգային գվարդիայի զորքերի դաշնային ծառայության տնօրենի առաջին տեղակալի պաշտոնից հրաժարական է տվել ։
Պետական ծառայություն
2014 թվականի մայիսի 12-ին նշանակվել է Հյուսիսկովկասյան դաշնային օկրուգում Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի լիազոր ներկայացուցչի պաշտոնում ։
2014 թվականի մայիսի 12-ին նա ներառվել է Ռուսաստանի Դաշնության Անվտանգության խորհրդում, իսկ հունիսի 12-ի նախագահական հրամանագրով նա 2014 թվականի մայիսի 12-ից ազատվել է զինվորական ծառայությունից՝ գեներալ-լեյտենանտի կոչումով ։
Բացի այդ, Մելիքովին շնորհվել է Ռուսաստանի Դաշնության 1-ին դասի պետական իսկական խորհրդականի դասային աստիճան ։
2016 թվականի հուլիսի 28-ին ազատվել է Հյուսիսկովկասյան դաշնային օկրուգում նախագահի լիազոր ներկայացուցչի պաշտոնից և նշանակվել Ռուսաստանի Դաշնության ազգային գվարդիայի զորքերի դաշնային ծառայության տնօրենի առաջին տեղակալ՝ Ռուսաստանի Դաշնության ազգային գվարդիայի զորքերի գլխավոր հրամանատար ։ 2016 թվականի օգոստոսի 12-ին նաղագահի հրամանգրով հեռացվել է Անվտանգության խորհրդի անդամների թվից ։
2019 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Ստավրոպոլի երկրամասի նահանգապետ Վլադիմիր Վլադիմիրովը Սերգեյ Մալիքովին նշանակել է Ստավրոպոլ երկրամասի Դաշնության խորհրդի սենատոր ։ 2020 թվականի հոկտեմբերի 5-ին լիազորությունները վաղաժամկետ դադարեցվել են ։
Դաղստանի Հանրապետության ղեկավար
2020 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Ռուսաստանի նախագահի հրամանագրով նշանակվել է Դաղստանի Հանրապետության ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատար ։ 2021 թվականի հոկտեմբերի 14-ին ընտրվել է Դաղստանի Հանրապետության ղեկավար ։
Քննադատություն
Մի շարք ռուսական ԶԼՄ-ներ 2021 թվականի փետրվարին գրել էին, որ Մելիքովն իբր պաշտոն է տվել իր վաղեմի ծառայակից գեներալ-լեյտենանտ Սերգեյ Միլեյկոյին, որը կասկածվում է Ռոսգվարդիայի համար համազգես կարելու պետպատվեր ստանալու մեջ «Հատուկ ցվեյսնաբ» ՍՊԸ-ից 2-3 անգամ ավելի բարձր գներով, քան մրցկիցները։ Պետությանը հասցված վնասը գնահատվում է մոտ 1 մլրդ ռուբլի։ 2019 թվականին Ռոսգվարդիայի ղեկավարության կողմից համապատասխան ծառայողական ստուգումից հետո Սերգեյ Միլեյկոն հեռացել է պաշտոնից  ։
2015 թվականին Մելիքովի կնոջ անունով բնակարան է ձևակերպվել «Նոր Արբատ» պրեմիում դասի բնակելի համալիրում՝ ավելի քան 100 մլն ռուբլի արժողությամբ։ Ոչ մի բիզնես չի ունեցել ոչ Մելիքովը, ոչ էլ նրա կինը, 10 տարվա ընթացքում ամուսինների ընդհանուր եկամուտը կազմել է 66,6 մլն ռուբլի, ներառյալ 33 մլն դոլարով Մարյինոյում երկու բնակարանների վաճառքը:Ընդ որում, Մարյինոյում բնակարանները վաճառվել են Նոր Արբատում բնակարան ձեռք բերելուց 9 ամիս անց։Այդ ժամանակ Մելիքովը զբաղեցնում էր Ռուսաստանի ֆուտբոլային միության նախագահի ներկայացուցչի պաշտոնը և ԶԼՄ-ները անշարժ գույքի ձեռքբերումը կապում են Հյուսիսային Կովկասի ստվերային ալկոհոլային բիզնեսի Մելիքական շահերի լոբբինգի կամ Դաղստանում ազդեցության ոլորտների վերաբաշխման համար պայքարում կլաններից մեկի շահերի լոբբինգի հետ ։
2021 թվականի մարտին դաշնային ԶԼՄ-ները Սերգեյ Մելիքովի քաղաքական կայունությունը գնահատում էին որպես միջին՝ նշելով, որ նա ամուր դիրքեր է զբաղեցնում էական էլիտար հակամարտությունների գրեթե լիակատար բացակայության հաշվին ։
2017 թվականին Ուֆայում հայտնվել է փողոց, որը կրում է Սերգեյ Մելիքովի հոր անունը։ Որոշումն ընդունվել է Ուֆայի քաղաքային ժողովի պատգամավորների կողմից՝ ի պատասխան Ռոսգվարդիայի զորքերի թիվ 6795 զորամասի՝ Բաշկիրիայի մայրաքաղաքի փողոցներից մեկին գնդապետ Մելիքովի անունով անվանակոչելու մասին դիմումի։ Հաղորդվում է, որ Ալիմ Նուր-Մագոմեդովիչ Մելիքովը 1970 թվականից մինչև 1973 թվականը գլխավորել է շտաբը, իսկ այնուհետև մինչև 1983 թվականը ղեկավարել է թիվ 6520 զորամասը։ Ռոսգվարդիայի կայքի համաձայն՝ նա Ուֆիմի զորամաս է ղեկավարել 1973-1986 թվականներին։ Սակայն 2021 թվականին որոշում է կայացվել վերանվանել փողոցը։ Հասարակական գործիչները հայտնել են, որ Ալիմ Մելիքովի հանդեպ հարգանքով հանդերձ, պետք է խոստովանել, որ նա չի ապրել այդ փողոցում և քաղաքի այդ մասում նրա անվան հետ ոչինչ կապված չէ, իսկ Միլովսկայան իդեալական է, քանի որ հենց դրա միջոցով քաղաքը միանում է Ուֆիմի շրջանին և Միլովկա ավանին  ։
Մյուս կողմից, Օլեգ Իվանովը, «սոցիալական հակամարտությունների կարգավորման կենտրոնի» ղեկավարը,  ամփոփելով Մելիքովի ընթացիկ աշխատանքի վերաբերյալ բազմաթիվ բողոքներ, «Զրուցակիցս» գրել է, որ իր ղեկավարության ընթացքում «Դաղստանի խնդիրները ոչ միայն չեն լուծվել, այլև նույնիսկ խորացել են»:Այդ խնդիրների թվում նշվում է COVID-19 պանդեմիան, որի համաձայն Դաղստանում իրավիճակն ավելի վատ է, քան Ռուսաստանում միջին հաշվով, իշխանության անարդյունավետությունը թմրանյութերի առևտրի և իրավապահ մարմիներում կոռուպցիայի դեմ պայքարում։ Չեն լուծվում, այլ սրվում են ենթակառուցվածքային խնդիրները, օրինակ ՝ ջրահեռացման, ջրի մաքրման և կոյուղու համակարգի քայքայումը, ինչպես նաև աղբահանության և վերամշակման համակարգի բացակայությունը։ Տեղի կոմունալ ընկերությունների մեղքով առաջացած հսկայական պարտքի պատճառով Գազպրոմը պատրաստ է հրաժարվել այդ տարածաշրջանում իր ակտիվներից և դրանք հանձնել կազանյան ձեռնարկությանը, քանի որ կարգուկանոն հաստատելու Գազպրոմի ջանքերը «պատշաճ աջակցություն չեն գտնում Դաղստանի գործադիր իշխանության մարմինների կողմից»։ Մելիքովին առայժմ չի հաջողվել հաղթահարել Հանրապետությունում ահաբեկչական ընդհատակը ։
Միևնույն ժամանակ, քաղաքական վերլուծաբան Էդուարդ Ուրազաևը, ընդհանուր առմամբ, դրական գնահատական է տալիս Սերգեյ Մելիքովի գործունեությանը։ Ընդ որում, ընդգծում է, որ տարածաշրջանի ներկայիս ղեկավարի դեմ տարբեր ԶԼՄ-ներում և հեռագրային ալիքներում ընթանում է «պատվիրված բնույթի տեղեկատվական պատերազմ» ։
Անձնական կյանք
Հայրը՝ Ալիմ Նուր-Մագոմեդի Մելիքովը (1932-2012), պաշտոնաթող գնդապետ, զբաղեցրել է ԽՍՀՄ ՆԳՆ ներքին զործերի բրիգադի հրամանատարի պաշտոնը ։ Ազգությամբ լեզգին։
Մայրը՝ Տատյանա Նիկոլաևնան կրթության ուսուցիչ է։ Ազգությամբ ռուս։
Ավագ եղբայրը՝ Միխայիլ Ալիմովիչ Մելիքովը (ծնվել է  1958 թվականի փետրվարի 2-ին), պահեստազորի գեներալ-մայոր, ավարտել է Լենինգրադի համաբանակային հրամանատարական ուսումնարանը, ծառայել է տարբեր պաշտոններում, մինչև գումարտակի հրամանատարը օդադեսանտային զորքերում։ Ավելի ուշ տեղափոխվել է Ռուսաստանի ՆԳՆ ներքին զորքեր, հրամանատարել ներքին զորքերի գնդին Յարոսլավլում։ 1998-1999 թվականներին՝ Ռուսաստանի ՆԳՆ ներքին զորքերի օպերատիվ նշանակության առանձին դիվիզիայի օպերատիվ նշանակության 1-ին գնդի հրամանատար, 1999-2001 թվականներին՝ Ռուսաստանի ՆԳՆ ներքին զորքերի «Վիտյազ» հատուկ նշանակության 1-ին գնդի հրամանատար, հատուկ նշանակության ստորաբաժանումների վետերանների հասարակական կազմակերպության նախագահ, ղեկավարել է ՌԴ ՆԳՆ ներքին զորքերի օպերատիվ նշանակության 100-րդ դիվիզիան (Նովոչերկասկ) :.
Կոչումներ և պարգևներ
Արժանացել է մի շարք պետական և գերատեսչական պարգևների, այդ թվում՝ ;
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Դաղստանի ղեկավարներ
Մերիլին վոս Սավանտ
Մերիլին վոս Սավանտ (Marilyn vos Savant, ), ամերիկացի կին գրող, դրամատուրգ և լրագրող, Գինեսի ռեկորդների գրքում գրանցված է որպես աշխարհի ամենաբարձր IQ ունեցող։
Կենսագրություն
Մերիլին վոս Սավանտը (ծննդյան անունը՝ Մերիլին Մախ, (Mach)) ծնվել է Ժոզեֆ Մախի և Մերի վոս Սավանտի ընտանիքում, բայց հետագայում վերցրել է մոր ազգանունը, քանի որ կարծում է, որ տղամարդիկ պետք է ժառանգեն իրենց հայրերի ազգանունները, իսկ կանայք՝ մայրերի ։ Հորական կողմից ավստրիացի փիլիսոփա և ֆիզիկոս Էռնստ Մախի հետնորդներից է ։ Ընդունվել է Սենթ Լուիսում գտնվող Վաշինգտոնի համալսարան, բայց ստիպված է եղել թողնել ուսումը, որպեսզի ընտանիքին օգնություն ցույց տա ներդրումային բիզնեսում։
1987 թվականի օգոստոսին ամուսնացել է գիտնական Ռոբերտ Ջարվիքի հետ, որը հռչակ է ձեռք բերել իբրև արհեստական ​​սիրտ ստեղծող։ Նախորդ երկու ամուսնություններից ունի երկու երեխա։
1986 թվականից վոս Սավանտը ԱՄՆ-ի ամենահանրահայտ ամսագրերից մեկում՝ «Parade»-ում, վարում է «Հարցրեք Մերիլինին» խորագիրը կրող բաժինը, որտեղ նա պատասխանում է ամսագրի ընթերցողների հարցերին։ Երբեմն նրա պատասխանները լինում են վիճելի, մասնավորապես, Մոնտի Հոլի պարադոքսի՝ նրա առաջարկած լուծումն արժանացել է մեծ թվով մաթեմատիկոսների քննադատության։ Կա կայքէջ, որը նվիրված է Մերիլինի պատասխանների քննադատություններին։
Ինտելեկտի գործակից
1986-1989 թվականներին վոս Սավանտը գրանցվել է Գինեսի ռեկորդների գրքում որպես ամենաբարձր IQ ունեցող ։ Թեև նրա IQ-ն աշխարհում գրանցված ամենաբարձրերից մեկն էր, այն կարծիքը, որ նա մոլորակում ամենախելացի մարդն է կամ հանճարեղ է, շատ վիճելի է, քանի որ գոյություն չունի ընդհանուր ճանաչում ունեցող միջոց, որը թույլ է տալիս որոշել՝ որքան խելացի է մարդը։ Բացի այդ, այն փաստը, որ ոչ բոլոր մարդիկ են անցել IQ թեստ, արդեն խոսում է ավելի խելացի մարդու գոյության հնարավորության մասին։ Վոս Սովանտը կարծում է՝ ինտելեկտը ներառում է այնքան շատ տարրեր, որ այն ստույգ չափելու փորձերն անօգուտ են ։
Մերիլին վոս Սավանտը Մենսա միության և Պրոմեթևսի միության անդամ է, որոնք համախմբում են բարձր IQ ունեցող մարդկանց։
Ուիլյամ Փրիմրոուզ
Ուիլյամ Փրիմրոուզ (William Primrose, ), շոտլանդացի ալտահար։ Ալտի պատմության մեջ նա առաջին ինտերնացիոնալ ալտահարն է և այդ գործիքի առաջին սոլիստներից մեկը։ Նրա շնորհիվ ալտը դուրս է եկել չճանաչված գործիքների շարքից։
Կենսագրություն
Նա չորս տարեկանից սկսում է ջութակ նվագել։ Երբ որ ընտանիքը տեղափոխվում է Լոնդոն, նա ընդունվում է Գիլդհոլի երաժշտական դպրոցը։ Այստեղ նա նվաճում է ջութակի ոսկե մեդալը։ Այնուհետև մեկնում է Բելգիա, որպեսզի շարունակի ուսումը մեծ ջութակահար Օժեն Իսաիի մոտ, ով նրան խորհուրդ է տալիս փոխել իր գործիքը և շարունակել ուսումը ալտով։ Ալտի հնչողությունը շատ գրավում էր Փրիմրոուզին։ 1930-1935 թվականներին նա Լոնդոնի լարային կվարտետի ալտահարն է։ Կատարում է բազմաթիվ շրջագայություններ տարբեր երկրներում, նաև Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկաներում։ Իր կյանքի երկրորդ մասը նա ապրել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։ 1953 թվականին Անգլիայի թագուհի Եղիսաբեթ 2-րդը նրան ընծայել է Բրիտանական Օրդենի շքանշանով։ Մահացել է քաղցկեղից Պրովո քաղաքում, 1982 թ. մայիսի մեկին։
Գործունեություն
Դասավանդումը շատ մեծ տեղ է գրավել նրա կյանքում։ Երիտասարդ հասակում նա արդեն դասավանդում էր Ֆիլադելֆիայում` Կուրտիսի երաժշտական Համալսարանում։ Դասավանդել է նաև Ինդիանայի Համալսարանում, Հարավային Կալիֆորնիայի Համալսարանում։ Վարպետության դասեր է տվել Ջուլլիարդի Համալսարանում և Իսթմանի Երաժշտական Դպրոցում։ Բելա Բարտոկի ալտի կոնցերտը գրվել է հենց Փրիմրոուզի պատվերով։ Նրա համար են գրվել նաև Կարլ Հարթմանի ալտի, դաշնամուրի, փողային գործիքների, և հարվածային գործիքների կոնցերտը, Քուինսի Փորթերի ալտի կոնցերտը և Բենջամին Բրիթթենի ալտի և լարային նվագախմբի համար գրված «Լակրիմեն»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շոտլանդացի ալտահարներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Քեյթ Բլանշետ
Քեթրին Էլիս «Քեյթ» Բլանշետը (Catherine Élise «Cate» Blanchett,), ավստրալիական թատրոնի և կինոյի դերասանուհի է։
2014 թ. ստացել է Օսկար, Բաֆտա և Ոսկե Գլոբուս մրցանակ «Ժասմին» ֆիլմի համար։
Պատանեկություն
Քեյթ Բլանշետը ծնվել է Ավստրալիայի ամենամեծ քաղաքներից մեկի՝ Մելբուռնի արվարձանում, Ռոբերտ ու Ջուն Բլանշետների ընտանիքում ։ Նրա հայրը ծնունդով Տեխասից էր և ծառայում էր որպես ծովային սպա։ Ամուսնանալով Ջունի հետ, ով որպես ուսուցչուհի աշխատում էր Մելբուռնի դպրոցներից մեկում, Ռոբերտ Բլանշետը տեղափոխվել է Ավստրալիա և սկսել է զբաղվել գովազդային բիզնեսով ։ Երբ Քեյթը դեռ 10 տարեկան էր, հայրը մահացել է սրտի կաթվածից, և երեք երեխաների՝ Քեյթի, վերջինիս ավագ եղբայր Բոբի (ներկայումս նա համակարգչային ինժեներ է) ու կրտսեր քրոջ՝ Ժենևայի (ներկայումս նա թատրոնի հանդերձապահ է ու դիզայներ) դաստիարակությամբ զբաղվում է մայրը ։
Առաջին դերերը թատրոնում
Վերադառնալով Ավստրալիա՝ Քեյթն ընդունվեց Դրամատիկական արվեստի ազգային համալսարան ։ Ողջ ուսման ընթացքում նա համարվում էր իր կուրսի ամենաընդունակ ուսանողուհիներից մեկը և 1992 թվականին համալսարանն ավարտել է փայլուն առաջադիմությամբ։ Բլանշետի բեմական առաջին իսկ փորձն առաջ բերեց քննադատների հիացական արձագանքներ։ Ուսումն ավարտելուց հետո նա մասնակցեց Սիդնեյի թատրերական ընկերության անգլիացի «Հրաշալի աղջիկները» բեմականացմանը, որ հիմնված էր գրող Կերիլ Չերչիլի պիեսի վրա, այնուհետև կատարել է Ֆելիցիա Բաուերի դերը «Կաֆկիական պարեր» ներկայացման մեջ։ Քննադատները բարձր են գնահատել նրա դերասանական տաղանդը այս ներկայացման մեջ, և 1993 թվականին Բլանշետը պարգևատրվել է «Սիդնեյի թատրերական քննադատների միության» մրցանակով լավագույն դեբյուտի համար։ Այնուհետև հաջորդեց մասնակցությունը «Օլեաննա» ներկայացման մեջ, որը պատմություն էր համալսարանի պրոֆեսորի մասին (խաղացել է Ջեֆրի Ռաշը), ով ուսանողուհի Կերոլի կողմից մեղադրվում է սեռական հետապնդման մեջ։ Կերոլի դերը Բլանշետին բերեց իր երկրորդ պարգևը. 1993 թվականին նրան ճանաչեցին թատրոնի լավագույն սկսնակ դերասանուհի ։
Առաջին դերերը կինոյում
Հաջողությամբ խաղալով թատրոնում՝ Քեյթն սկսեց փորձել իր ուժերը հեռուստատեսությունում և կինոյում։ Նրա դեբյուտը հեռուստատեսությունում տեղի է ունեցել դեռ 1989 թվականին, երբ նա խաղաց էպիզոդիկ դեր «Ջի ՊԻ» սերիալում Սիդնեյի արվարձանում գտնվող հիվանդանոցի աշխատանքների մասին։ 1993-1995 թվականներին նա իր մասնակցություն ունեցավ որոշ հայտնի հեռուստատեսային ֆիլմերում և հեռուստասերիալներում («Ոստիկանական ուժեր», «Հայրենիք», «Քաղաք սահմանի մոտ»), բայց շարունակում էր խաղալ թատրոնում։ Ջեֆրի Ռաշը, ով դեռ ինստիտուտում սովորելու տարիներին հիանում էր դերասանուհու տաղանդով, հրավիրեց նրան կատարել Օֆելլիի դերը իր «Համլետ» բեմադրությունում, և քննադատները նորից բարձր գնահատեցին դերասանուհու խաղը ։ 1995 թվականին Քեյթը մասնակցեց երեք թատերական նախագծերի՝ «Նուրբ Ֆեբա», «Կույր հսկայի պարը» և «Հողմ»՝ Շեքսպիրի համանուն պիեսի մոտիվներով, որտեղ կատարում էր Միրանդայի դերը։
1996 թվականին Քեյթը կատարեց առաջին հայտնի դերը կինոյում՝ նկարահանվելով «Պարկլենդս» կարճամետրաժ դրամայի գլխավոր դերում։ Ֆիլմը պատմում էր Ռոզիի մասին, որը իմացավ իրականությունը վերջերս մահացած իր հոր կաշառակերության մասին։ Այս գործը պահանջում էր մեծ էմոցիոնալ լարում, բայց Բլանշետը հիանալի կատարեց իր դերը։ Այդ ժամանակներից դերասանուհին սկսեց իր ուշադրությունը կենտրոնացնել կինոյի վրա։ 1997 թվականի նա մասնակցեց միայն մեկ թատերական ներկայացման՝ խաղալով Նինայի դերը Անտոն Չեխովի «Ճայ» պիեսի բեմադրության մեջ, բայց նույն ժամանակահատվածում էկրան բարձրացան միանգամից երեք ֆիլմ նրա մասնակցությամբ։ Առաջինը Սյուզան Մակարտիի դերն էր «Ճանապարհ դեպի դրախտ» դրամայում, որտեղ նա խաղում էր Գլեն Կլոուզի ու Ֆրենսիս Մակդորմանդի հետ ։ Ֆիլմն այն կանանց մասին էր, ովքեր երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ճակատագրի բերումով հայտնվեցին Սումատրա կղզում՝ պատերազմի գերիների համար նախատեսված ճապոնական համակենտրոնացմամ ճամբարում։
Դրան հետևեց «Փառք Աստծու, նա հանդիպեց Լիզիին» ռոմանտիկ կատակերգությունը, որն ավստրալիացի քննադատները անվանեցին տարվա «ամենագրավիչ» ու սրամիտ ֆիլմը ։ Լիզիի դերի շնորհիվ Բլանշետը ստացավ իր առաջին կինոմրցանակները՝ Ավստրալիական կինոյի ինստիտուտի մրցանակ և Ավստրալիայի կինոքննադատների միության մրցանակ (երկուսն էլ երկրորդ պլանի կնոջ լավագույն դերակատարման համար)։
Եվ, վերջապես, Բլանշետի մասնակցությամբ 1997 թվականին նկարահանված երրորդ ֆիլմը դարձավ «Օսկար և Լյուսինդա» պատմական մելոդրաման Պիտեր Կերրիի համանուն վեպի հիման վրա, որի համար 1988 թվականին գրողը արժանացել էր Բուքերյան մրցանակի։ Պրոդյուսերները սկզբում դեմ էին ռեժիսոր Ջիլիան Արմստրոնգի առաջարկին՝ կնոջ գլխավոր դերի համար հրավիրել Քեյթ Բլանշետին, քանզի այդ ժամանակ նա հայտնի էր միայն Ավստրալիայում և հայտնի չէր ԱՄՆ-ում և այլ երկրներում, բայց հետո զիջեցին՝ տեսնելով դերասանուհու նախորդ գործերը կինոյում։ Նրանք չզղջացին իրենց ընտրության համար. Բլանշետը հիանալի կատարեց հարուստ ժառանգորդուհի Լյուսինդա Լեպլաստրիելի դերը։ Ավստրալիա գնալու ճանապարհին Լյուսինդան թղթախաղի ժամանակ ծանոթանում է աղքատ հոգևորական Օսկար Հոփկինսին (նրա դերում հանդես է գալիս բրիտանացի դերասան Ռեյֆ Ֆայնսը) և նրան առաջարկում գործարք. Օսկարը պարտավորվում է անվնաս Ավստրալիա հասցնել ապակե եկեղեցին, որ պատրաստվել էր Լյուսինդային պատկանող ապակու գործարանում։ Լյուսինդան խոստացավ նախաձեռնության հաջող իրականացման դեպքում Օսկարին տալ իր ողջ կարողությունը։ Ֆիլմը նախատեսված չէր լայն լսարանի համար և նրա եկամուտը բավական համեստ եղավ. 12 միլիոն դոլար կազմող բյուջեի դեպքում ֆիլմի եկամուտը կազմեց շուրջ 2 միլիոն դոլար ։ Սակայն Քննադատները դրական գնահատեցին Բլանշետի առաջին գլխավոր դերը լիամետրաժ ֆիլմում՝ նրա մարմնավորած կերպարը կոչելով վառ ու համոզիչ ։ Բացի այդ՝ Բլանշետը ներկայացվեց Ավստրալիայի կինոքննադատների միության մրցանակի լավագույն դերասանուհի անվանակարգում։
Ճանաչում
Բլանշետի համար գլխավոր իրադարձությունը 1998 թվականին եղավ Անգլիայի թագուհի Եղիսաբեթ I-ի դերը հնդիկ ռեժիսոր Շեքհարա Կապուրի «Էլիզաբեթ» պատմական դրամայում։ Ֆիլմում արտացոլվում է Եղիսաբեթ I-ի երիտասարդությունը, նրա գահը նվաճելու վաղ կառավարելու իրավիճակները։ Կենտրոնական սյուժեներից է երիտասարդ թագուհու սիրային պատմությունը իր սիրելի լորդ Ռոբերտ Դադլին, Լեստերայի գրաֆը։ Ֆիլմում Բլանշետի խաղընկերներն են եղել Ջոզեֆ Ֆայնսը, Ջեֆրի Ռաշը և Վենսան Կասսելը, ովքեր խաղացել են համապատասխանաբար լորդ Դադլիի, թագուհու խորհրդական սըր Ֆրենսիս Ուոլսինգեմի և նրա ձեռքի հավակնորդ՝ Անժույիի էկսցենտրիկ դուքս, Ֆրանսիայի ապագա թագավոր Հենրի III-ը։ Շնորհիվ Եղիզաբեթի դերի, Բլանշետը համաշխարհային ճանաչում ձեռք բերեց։ Եղել է «Օսկար» մրցանակի հավակնորդ, իսկ ԱՄՆ-ում արժանացել է Գալդիի կինոդերասանների, «Ոսկե գլոբուս» և BAFTA մրցանակները։ Մամուլը նորից հիացմունքով արձագանքեց նրա խաղին, ըստ քննադատների կարծիքի՝ դերասանուհին կարողացել է վարպետորեն ներկայացնել դերը և ստեղծել հզոր թագուհու տպավորիչ կերպարը ։
1999 թվականին Բլանշետին հերթագայում էին ֆիլմերում նկարահանվելու առաջարկները։ Նա ներգրավված էր երկու թատերական նախագծերում՝ Լոնդոնի ներկայացմանը և Օլդ-Վիկի «Հեշտոցի մենախոսություն», որը հավաքեց իսկական աստղային կազմ (բեմում Բլանշետի կողքին հայտնվեցին Քեյթ Ուինսլեթը, Ջուլիանա Մուրը, Մելանի Գրիֆիտը և Ջիլիան Անդերսոնը)։
Նույն թվականին մեկը մյուսի հետևից էկրան բարձրացան չորս ֆիլմեր նրա մասնակցությամբ՝ «Կորած ոգիների պատմություն» ինը րոպեանոց կարճամետրաժ կինոկարը, «Իդելական ամուսին» հանդերձավորված մելոդրաման՝ ըստ Օսկար Ուայլդի պիեսի, «Կառավարելով թռիչքները» կատակերգությունը և «Տաղանդավոր պարոն Ռիփլի» հոգեբանական թրիլերը՝ ըստ Պատրիցիա Հայսմիթի համանուն սիրավեպի։ Վերջին երեք ֆիլմերում նա կատարում էր երկրորդական դերեր՝ հաջողությամբ մարմնավորելով երեք բացարձակ տարբեր բնավորությամբ կերպարներ։ «Իդելական ամուսին» ֆիլմում, որտեղ նրա խաղընկերներն էին Մինի Դրայվերը, Ռուպերտ Էվերեթը և Ջուլիանա Մուրը, նա մարմնավորում էր լեդի Գերտրուտ Չիլտերնին, անգլիացի արիստոկրատ քաղաքագետի կնոջը, իսկ «Կառավարելով թռիչքները» ֆիլմում՝ Կոննի, Ջոն Կյուսակի կնոջը, ավաիդիսպետչեր Նիկ Ֆալցոնեի դերում ։
1999 թվականի ամռանը Բլանշետը նկարահանվում է ամուսնու «Մոլորված ոգիների գաղտնիքը» ֆիլմի մի հատվածում՝ Bangers-ի կարճամետրաժ ֆիլմում։
«Տաղանդավոր պարոն Ռիպլի» ֆիլմում Բլանշետը մի փոքրիկ դերով է հանդես գալիս, մարմնավորելով հարուստ ազնվականուհու Մերեդիտ Լոգին։ Հաշվի առնելով դերի աննշան լինելը ռեժիսոր Էնթոնի Մինգելլան մտավախություն ուներ, որ Բլանշետը կհրաժարվի դերից, բայց դերասանուհին կարդալով սցենարը, իր համաձայնությունը հայտնեց ֆիլմում նկարահանվելու համար։ Այն, որ իրականում Բլանշետի համար դերը բացակայում էր, Մինգելլան նրա համար գրում է երկարացնելուց ներկայացման տևողությունը մինչ դերասանուհու հայտնվելը։ Վեջին հաշվով Բլանշետը BAFTA-ի կողմից արժանացավ որպես լավագույն երկրորդական պլանի դերասանուհի կոչմանը ։
1999 թվականին People ամսագիրը Բլանշետին ավելացնում է աշխարհի 50 ամենագեղեցիկ մարդկանց ցանկում ։
2000 թվականին Բլանշետը նկարահանվում է երկու կինոնկարներում։ Առաջին ֆիլմում՝ «Մարդ, ով լալիս է» Սալլի Պոտտերի դրամայում, մասնակցությամբ Ջոն Տուրտուրոյի, Ջոնի Դեփի և Քրիստինա Ռիչիի, Բլանշետը մարմնավորում էր կաբարեի ռուս պարուհի Լոլային։ Այդ թվում ֆիլմում նկարահանվել է Օլեգ Յանկովսկին՝ մարմնավորելով գլխավոր դերասանուհու հորը ։
Այսպիսով, «Եղիսաբեթ» ֆիլմից երկու տարի անց Բլանշետը դարձավ Հոլիվուդի ամենահայտնի դերասաններից մեկը։ Նկարահանումների ծանրաբեռնվածության պատճառով նա ստիպված երկար ժամանակով թողեց թատրոնը։ Բրյուս Ուիլիսի և Բլիլի Բոբոմի հետ նա նկարահանվել է Բարի Լևինսոնի «Ավազակներ»-ում։ Սա պատմություն է երկու կողոպտիչների մասին, որոնց միանում է ամուսնուց հեռացած հերոսուհի Բլանշետը՝ տնային տնտեսուհի Քեյթ Ուիլերը։ Հաջորդիվ հետևեց Փիթեր Ջեքսոնի «Մատանիների տիրակալը» մեծածավալ եռագրությունում՝ ըստ Ջոն Ռոնալդ Ռուել Թոլքինի վեպի։ «Մատանիների եղբայրություն» և հաջորդ երկու հատվածներում Բլանշետը հանդիսատեսին ներկայանում է որպես էլֆերի զորեղ և գեղեցկուհի թագուհի Գալադրիել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոլիվուդյան դերասաններ Կատեգորիա:Ավստրալիացի դերասաններ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ավստրալիացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ֆրանսիական շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ավստրալիացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ավստրալիացի հասարակական գործիչներ
Բավարիայի լուսավորչական ընկերություն
Բավարիայի լուսավորչական ընկերություն (der Illuminatenorden), 18-րդ դարի գերմանական գաղտնի ընկերություն, որը հիմնադրվել է 1776 թվականի մայիսի 1-ին Ինգոլշտադում։ Հիմնադիրը դեիզմի հայտնի կողմնակից փիլիսոփա և աստվածաբան Ադամ Վեյսհաուպտն էր, որը մտադիր էր օգտագործել իր կազմակերպությունը այս ուսմունքը, ինչպես նաև եվրոպական Լուսավորության ազատական ​​գաղափարները տարածելու և ժողովրդականացնելու համար։
Պաշտոնապես հայտարարվել է Իլյումինատների նպատակը՝ բարելավել և ազնվացնել մարդկությունը՝ «նոր Երուսաղեմ կառուցելու» միջոցով ։ Հրամանը ենթարկվել է ներքին պառակտման՝ նախքան 1785 թվականին Բավարիայի իշխանությունների կողմից արգելվելը։ Այն պատմության մեջ ամենահայտնի Իլյումինատների արհմիություններից մեկն էր։
Պատմություն
Բավարական լուսավորության հասարակությունը հիմնադրվել է 1776 թվականի մայիսի 1-ին Ինգոլշտադի համալսարանում իրավագիտության պրոֆեսոր Ադամ Վեյսհաուպտի կողմից և բաղկացած է եղել ընդամենը հինգ անդամից։ Իլյումինատներն իրենց շարքերը բացահայտորեն չէին համալրում՝ նախընտրելով ինքնուրույն ընտրել և հավաքագրել անդամներ, երբեմն բավականին երկար ժամանակ աստիճանաբար պատրաստում էին թեկնածուին՝ ծառայելու կարգին։
Գաղափարներ
Վեյսհաուպտն իր հասարակությունն անվանել է կատարելագործվողների (Perfektibilisten) միաբանություն։ Նա ստիպված էր պայքարել սնահավատության և տգիտության դեմ՝ տարածելով լուսավորություն և բարոյականություն։ Նրա վերջնական նպատակը՝ քրիստոնեության փոխարինումը դեիզմով, ինչպես նաև միապետական ​​իշխանության փոխարինումը հանրապետականով, հաղորդվում էր միայն նախաձեռնողներից մի քանիսին։ Այդ նպատակին հասնելու համար անխուսափելի էր համարվում անհատների անվերապահ հնազանդությունը ղեկավարի կամքին և հրամաններին։ Ուստի, Վեյսհաուպտը կազմակերպությունը փոխառել էր ճիզվիտական ​​կարգից։
Սկզբում Վեյսհաուպտը հույս ուներ ստեղծել իր կազմակերպությունը մասոնական ավանդույթների հիման վրա, բայց հետագայում մտափոխվել է՝ համարելով մասոնների «գաղտնիքները» չափազանց հասանելի և առանց լուրջ բովանդակության ։
Վեյսհաուպտը պնդում էր, որ բանական մարդը բնույթով վատը չէ։ Նրան հիմար է դարձնում միջավայրը, մասնավորապես՝ կրոնը, պետությունը և արտաքին ազդեցությունները։ Այսպիսով, եթե մարդն ազատվի սոցիալական ինստիտուտների ճնշումից և սկսի առաջնորդվել բացառապես սառը բանականությամբ և գիտելիքներով, բարոյական խնդիրներն ինքնուրույն կվերանան։
Իր գոյության սկզբնական շրջանում հասարակությունը ներգրավում էր նոր անդամների Ինգոլշտադի համալսարանի դասախոսներից, և նրա շարքերը դանդաղ էին աճում։ Նոր համախոհներ գրավելու համար Վեյսհաուպտը 1777 թվականի սկզբին միացել է Մյունխենի մասոնական օթյակին ։
Ադոլֆ Կնիգգե
Մասոնների ներգրավումը ընկերության մեջ և թվաքանակի աճը հնարավոր է դարձել հիմնականում բարոն Ադոլֆ Կնիգգեի գործունեության շնորհիվ, որը դարձել է կազմակերպության հիմնադրի ամենամոտ գործակիցը ։ 1782 թվականի օգոստոսին՝ մասոնների կողմից իրենց դիրքերը մերձեցնելու համար անցկացրած Վիլհելմսբադի համագումարի արդյունքում, որոշ մասոններ միացել են Ինգոլշտադի հասարակությանը՝ Վեյսհաուպտի և Ադոլֆ Կնիգգեի ղեկավարած ակտիվ քարոզչության շնորհիվ ։
Միության կազմակերպում
Սկզբնապես Իլյումինատների կազմակերպության կառուցվածքը ներառում էր ձեռնադրության երեք աստիճան՝ «նորեկ» (noviss, neophyte), «միներվալ» և «լուսավորված միներվալ» ։ Նեոֆիտը տեղափոխվել է մենթորի ղեկավարության տակ, որին նա պետք է անառարկելիորեն ենթարկվեր։ Բացի այդ, սկսնակներին հանձնարարվում էր միությանը տրամադրել համապարփակ տեղեկատվություն իրենց անձնական կյանքի մասին ։ Նորեկ լինելու շրջանը մոտ երկու տարի էր, որից հետո ձեռնադրվում էին միներվալ։
Հետագայում՝ միության աճի հետ միասին, Իլյումինատների հասարակության կառուցվածքը փոխվել է՝ մոտենալով ճիզվիտական ​​միաբանության կազմակերպման սխեմային և մի տեսակ մասոնական օթյակներին ։ Իլյումինատները խստորեն հետևում էին գաղտնապահությանը՝ զուգորդելով կոշտ հիերարխիկ «բրգանման» կառույցի հետ։ Նրանց հասարակության միջուկը Վեյսհաուպտին առավել մոտ տասներկու անդամների «արեոպագոսն» էր։
Բավարական լուսավորության հասարակության նորացված կառուցվածքը ներառում էր ձեռնադրության հետևյալ աստիճանները.
Ձեռնադրության ընթացակարգը ներառում էր հատուկ ծեսեր (մասամբ փոխառված մասոններից), հանդիսավոր երդումներ և գաղտնի կեղծանունի սահմանում։ Ինքը՝ Վեյսհաուպտը, հայտնի էր որպես Սպարտակ ։
Ձեռնադրությունից հետո նորաթուխ իլյումինատն սկսում էր մասնակցել Լուսավորչության փիլիսոփաների ստեղծագործությունների ուսումնասիրությանը նվիրված շրջանակների։ Եթե նա հետաքրքրություն էր ցուցաբերում հասարակության առավել արմատական կողմերի նկատմամբ, ապա նրան կարելի էր ձեռնադրել ավելի բարձր աստիճանով։
Միությունը ներկայացուցչություններ ուներ եվրոպական շատ երկրներում։ «Բավարիայի լուսավորիչների հասարակության» ծաղկման շրջանում այն ​​բաղկացած էր շուրջ 2 հազար մարդուց ։ 1778 թվականին՝ բարոն Ադոլֆ Կնիգգեի միանալուց հետո, հնարավոր է դարձել վերին խավերից լուսավորված մարդկանց հավաքագրել։ Իլյումինատներին միացել են որոշ հայտնի նկարիչներ, ինչպիսիք են Յոհան Գոթֆրիդ Հերդերը և Յոհան Վոլֆգանգ ֆոն Գյոթեն  ։
Պառակտում
Վեյսհաուպտի և Ադոլֆ Կնիգգեի միջև միության շրջանակներում իշխանության մրցակցությունը հանգեցրել է 1784 թվականի հուլիսի 1-ին կազմակերպության պառակտմանը։ Ադոլֆ Կնիգգեն և նրա որոշ աջակիցներ հեռացել են հասարակությունից և հրատարակել Իլյումինատների վերաբերյալ մի շարք պամֆլետներ, որոնք բացահայտում էին միության իրական միտումներն ու կազմակերպումը։
Իշխանությունների պատժամիջոցներ
Բավարիայի կուրֆյուրստ Կառլ Թեոդորը արգելել է բոլոր գաղտնի ընկերությունները։ Բավարիայի իշխանությունների համար վտանգավոր թվացող Իլյումինատների գործունեությունը 1784-1787 թվականներին հանգեցրել է նրանց դեմ հրապարակված չորս հրամանագրի ներկայացմանը։ Հռոմի պապ Պիոս 6-րդը նույնպես դատապարտել է Իլյումինատներին ։
1786 թվականին իշխանությունները խուզարկություն են կատարել կազմակերպության ամենաազդեցիկ ներկայացուցիչներից մեկի` Քսավիեր ֆոն Ցվակի տանը և առգրավել մեծ թվով գրքեր և փաստաթղթեր, ներառյալ՝ միության գաղտնի գործունեությանն առնչվող ։ 1787 թվականին Բավարիայի Իլյումինատներ հասարակությանն անդամակցությունը հայտարարվել է հանցագործություն, որը պատժվել է մահապատժով։ Միությունը հայտարարվել է օրենքից դուրս և ենթադրաբար կազմալուծվել։
Ադամ Վեյսհաուպտը զրկվել է պաշտոնից և փախել Բավարիայից։ Մինչև իր մահը՝ 1830 թվականը, աքսորվել է Թյուրինգիա։
Շալաևկա (Կաշարսկի շրջան)
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Կաշարսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր
Իստրիա
Իստրիա (Istra, Istra, Istria), թերակղզի Ադրիատիկ ծովի Տրիեստի և Ռիեկայի ծոցերի միջև, գլխավորապես Խորվաթիայում և Սլովենիայում, ինչպես նաև Իտալիայում ։ Երկարությունը շուրջ 100 կմ է, տարածությունը 3.7 հազար կմ2, բարձրությունը մինչև 1396 մ (Ուչկա լեռ)։
Նավահանգիստներն են Պուլան և Տրիեստը։
Անվանում
Անվանումն առաջացել է հռոմեական շրջանից վկայված Histria «հիստերի երկարամաս» անունից․ հիստերը եղել են իլլիրական մի ցեղ, որի հետ Հին Հռոմը բախվել է մ. թ. ա. 3-րդ դարում ։ Այդ ցեղերին հռոմեացիները նկարագրում էին որպես ծովահենների կատաղի ցեղ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի թերակղզիներ Կատեգորիա:Խորվաթիայի թերակղզիներ Կատեգորիա:Սլովենիայի թերակղզիներ
Թելիկ (Մշո գավառ)
Թելիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում ։ Գտնվում է Մուշ քաղաքից 10-12 կմ արևմուտք՝ Կուրտիկ լեռան հյուսիսային լանջին։
Գյուղի տարածքն անտառապատ էր։ Հայաստանի Թալինի շրջանի Թլիկ գյուղի անվանում այս գյուղի պատվին է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բնության պատմության թանգարան (Հերակլիոն)
Համարվում է Կրետե կղզու վրա գտնվող կարևոր զբոսաշրջային օբյեկտներից մեկը։
Պատմություն
Հերակլիոնի բնության պատմության թանգարանը գտնվում է Հերակլիոնի կենտրոնական հատվածում։
Թանգարանը բացվել է 1981 թվականին՝ Կրետեի պետական համալսարանի հովանավորությամբ։ Թանգարանի ստեղծման նպատակը Միջերկրական ծովի արևելյան ավազանի բուսական և կենդանական աշխարհի մասին գիտելիքների ուսումնասիրումը, պաշտպանումն ու հանրայնացումն է։
Թանգարանը բացվեց վերականգնված արդյունաբերական շենքում, որը նախկինում եղել է էլեկտրական ենթակայան։
Քանդիյոհի շրջան (Մինեսոտա)
Քանդիյոհի շրջան (Kandiyohi County), ԱՄՆ Մինեսոտա նահանգի 87 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 2,062 կմ² է, բնակչությունը՝ 41,203 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Վիլմար բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1858 թ.։
Մարտական ակումբ (ֆիլմ)
Մարտական ակումբ (Fight Club), ռեժիսոր Դեյվիդ Ֆինչերի՝ 1999 թվականի կինոֆիլմը Չակ Պալանիկի՝ 3 տարի առաջ հրատարակված համանուն վեպի մոտիվներով։ Գլխավոր դերերը կատարում են Էդվարդ Նորթոնը, Բրեդ Փիթը և Հելենա Բոնեմ Քարթերը։ Նորթոնը մարմնավորում է անանուն պատմողի՝ անդեմ տեղաբնիկի դերը, որը դժգոհ է «սպիտակ օձիքների» հետինդուստրիալ սպառման հասարակությունում իր կյանքից։ Նա օճառ վաճառող Թայլեր Դերդենի հետ, ում դերը կատարել է Բրեդ Փիթը, ստեղծում է «Մարտական ակումբ» ընդհատակյա կազմակերպությունը։
Սկզբնապես ֆիլմը ծայրահեղ ոչ միանշանակ է ընդունվել հանրության և քննադատների կողմից՝ հյուսիսամերիկյան վարձույթում հավաքելով միայն 37 մլն ԱՄՆ դոլար՝ դրա արտադրությունում ներդրված 63 միլիոնի դիմաց։ Պրեմիերայից 10 տարի անց The New York Times հեղինակավոր թերթը տպագրում է Դենիս Լիմայի հոդվածը, որտեղ «Մարտական ակումբ»-ն անվանվում է «ամենայն հավանականությամբ մեր ժամանակների որոշիչ կուլտային ֆիլմը ։ Այն գտնվում է IMDb վարկածով լավագույն ֆիլմերի տասնյակում և ներառված է նմանատիպ այլ ռեյտինգներում։ 1990-ական թվականներին ամենամեծ հանրային ռեզոնանս առաջացրած ֆիլմերից է։
Սյուժե
Պատմողը (Էդվարդ Նորթոն) տիպիկ յափփի է, 30-ամյա անանուն մարդ ։ Աշխատելով ավտոմոբիլաշինական կազմակերպության գրասենյակում՝ նա շատ ժամանակ է անց կացնում դեպի ՃՏՊ իրականացման վայրեր գործուղումներում։ Ազատ ժամանակ նա իր բնակարանը կահավորում է IKEA֊ի կահույքով («Ինչպիսի՞ սպասքը կարող է ձեր անհատականության բնութագիրը լինել»)։ Նրան թվում է՝ ևս մի քանի գնում և ցանկանալու ոչինչ չի լինի։ «Նախկինում մենք տարվում էինք պոռնոգրաֆիա կարդալով, իսկ հիմա՝ Horchow կատալոգներով»,— մտորում է նա իր առօրյա կոնֆորմիզմի վերաբերյալ։
Պատմողը տառապում է անքնությամբ և հաճախ ի վիճակի չէ տարբերել քունն իրականությունից։ Դեղորայք ընդունելու փոխարեն բժիշկը նրան առաջարկում է զբաղվել սպորտով և, կատակով, առաջարկում այցելել ամորձիների քաղցկեղով հիվանդ, իսկապես տառապող տղամարդկաց հավաքատեղի։ Այնտեղ պրոտագոնիստը ծանոթանում է չաղլիկ Բոբի հետ (ստերոիդներ չարաշահած նախկին բոդիբիլդեր)։ Իրական տառապանքի և տղամարդկության կորստի հետ հերոսի բախումը ժամանակավորապես նրան թույլ է տալիս ազատվել դեպրեսիայից և կենսական տոնուսը նորմայի բերել։ Ամեն օր աշխատանքի ավարտից հետո նրա համար սկսվում է ուրիշների տանջանքներով սնվող «վամպիրի» ստվերային կյանք ։
Տառապողների նորանոր խմբեր այցելությունների ժամանակ նա նկատում է երկրորդ ինքնակոչին՝ Մառլա Սինգեր (Հելենա Բոնեմ Քարթեր) անունով աղջկան։ Նրա փիլիսոփայությունը հետևյալն է․ մահանալ կարելի է ամեն րոպե․ ցավն այն է, որ դա տեղի չի ունենում։ Նման կերպ Պատմողը ևս ամեն անգամ ինքնաթիռով թռիչքի ժամանակ հույս է փայփայում, որ կմահանա ավիավթարի ժամանակ։ Պատմողը և Մառլան փորձում են բաշխել խմբեր իրենց այցելությունները, որպեսզի նրանց ուղիները չհատվեն։ Սակայն նմանակի հետ հանդիպումը հերոսին հանում է հավասարակշռությունից, և անքնությունը վերադառնում է։
Հերթական գործուղումից վերադառնալիս գլխավոր հերոսն ինքնաթիռի սրահում ծանոթանում է Թայլեր Դերդենի՝ (Բրեդ Փիթ) օճառ պատրաստող և վաճառողի հետ։ Օդանավակայանից հասնելով իր բարեկարգ և հարմարավետ բնակարան՝ Պատմողը սարսափով հայտնաբերում է, որ այն ամբողջովին ավերվել է հզոր պայթյունի արդյունքում․ «Պայթյունը ոչնչացրեց ոչ միայն պարզապես անպետք իրերի կույտ, այլ ոչնչացրեց ինձ»։ Ցնցված հերոսին ինչ֊որ բան հուշում է, որ նա կարող է զանգահարել Թայլերին և ի դեմս նրա՝ աջակցություն ստանալ։ Մոտակա ճաշարանում Թայլերի հետ զրույցից նրան պարզ է դառնում, որ զրուցակցին լիովին օտար է նյութականությունը․ «Այն, ինչ դու ունես, վերջիվերջո քեզ է ունենում»,— ահա նրա նշանաբանը։ Թայլերն ապրում է անսովոր կյանքով․ տարբեր զանցանքներ է գործում, Պատմողի բնութագրմամբ՝ «պայքար համակարգի դեմ»։ Կինոմեխանիկ աշխատելով՝ Թայլերն ընտանեկան ֆիմերում պոռնոգրաֆիկ տեսարաններից հատվածներ էր դնում (ամենից հաճախ՝ տղամարդու առնանդամի լուսանկարով), որոնք վայրկենական անցնում էին հանդիսատեսի դիմաց, իսկ լինելով մատուցող՝ թքում և կարիքներն էր հոգում հաճախորդներին մատուցվող ուտեստների մեջ։
Թայլերը հրդեհից տուժածին հրահրում է խնդրել մնալ իր տանը և անմիջապես համաձայնվում է։ Դրանից անմիջապես հետո Թայլերը խնդրում է Պատմողին հենց այնտեղ՝ բարի մոտ, հարվածել իրեն։ Չնայած սկզբնական շփոթությանը՝ Պատմողը բավարարում է նրա տարօրինակ խնդրանքը։ Հարվածելով միմյանց՝ գոհ ընկերներն ուղևորվում են դեպի Թայլերի՝ խարխլված, բայց ընդարձակ բնակատեղին ամայի վայրում։ Ավելի ուշ նրանք մեքենաների կայանատեղիում «հավաքում են» հարվածների դոզա։ Նրանց տարօրինակ հարաբերությունները գրավում են հետաքրքրված մարդկանց բազմությանը․ և այսպես, բարի նկուղում առաջանում է «մարտական ակումբը»։ Շուտով Թայլերը նորեկների համար ձևակերպում է պատվիրանների հավաքածու․ «Ակումբի առաջին կանոնը․ չհիշատակել մարտական ակումբի մասին․․․»։
Թայլերն ապրում է ճարպից բարձրորակ օճառ պատրաստելու հաշվին, որը նա գողանում է կլինիկաներում, որտեղ իրականացվում է լիպոսակցիա․ «Մենք հարուստ կանանց վաճառում էինք հենց իրենց ճարպոտ հետույքները»։ Մի անգամ Մառլան ընդունում է քնաբերի վտանգավոր դեղաչափ և հեռախոսով կապվում է Պատմողի հետ։ Խոսակցությունը գաղտնալսում է Թայլերը․ նա բերում է նրան իր մոտ և նրա հետ մտնում ինտիմ կապի մեջ։ Նրանց ձայները տարածվում են ամբողջ տնով՝ Պատմողի մեջ նախանձ արթնացնելով իր ընկերոջ սեռական քաջագործությունների նկատմամբ և ինֆանտիլ զգացմունք, որ Թայլերն ու Մառլան իր ծնողներն են։ Թայլերի առաջնորդությամբ մարտական ակումբն աստիճանաբար վերածվում է «Ավերածություն» նախագծի՝ նախաձեռնող սպառողների հասարակության՝ զոմբիացնող ժամանակակիցների դեմ պայքարի կարգախոսների ներքո վանդալիզմի ավելի ու ավելի ավերիչ գործողություններ կատարող։ Նախագծի բուռն զարգացումը և նրանց կողմից իրականացվող բռնության գործողությունները վախեցնում են Պատմողին, որն աստիճանաբար հեռանում է դրա գործունեությունից։
Կատաղած վեճից և ավտոմոբիլային վթարից հետո Թայլերն անհետանում է Պատմողի կյանքից։ Երբ Բոբը (նույնպես այդ ակումբ մուտք գործած և «Ավերածություն» նախագծի մասնակիցներից՝ «սևավերնաշապիկավորներից» մեկը դարձած) մահանում է հանձնարարության կատարման ժամանակ, Պատմողը փորձում է վերջ դնել պայթուցիկ գործունեությանը։ Հետևելով Թայլերի քայլերին՝ Պատմողը մարտական ակումբներ է բացահայտում բոլոր խոշոր քաղաքներում․ ավելին՝ դրանց անդամները նրան շփոթում են Թայլերի հետ։ Մառլային հեռախոսազանգը հաստատում է Պատմողի գուշակությունն այն մասին, որ Թայլերը հենց ինքն է, ավելի կոնկրետ, անձի այն կողմը, որը նա փորձում է ի ցույց չդնել (ալտեր էգո)։ Նրա աչքերի դիմաց հայտնվում է Թայլերը, որը բացատրում է, որ տիրում է նրա մարմնին ամեն անգամ, երբ նա քնում է, որ ինքը պրոյեկցիա է, նրա դուրս մղված ցանկությունների խտացումը։ Այդպիսով, Թայլերի բոլոր գործողությունները կատարել է Պատմողը, և հենց ինքն էլ ավերել է սեփական «գլամուրային» բնակարանը։
Մի քանի ժամ տևած ուշագնացությունից ուշքի գալով՝ Պատմողը հայտնաբերում է, որ այդ ընթացքում Թայլերը հասցրել է հեռախոսով մի քանի ուղերձ անել։ Հերոսը պարզում է, որ Թայլերը պլանավորել է խոշորագույն ֆինանսական կազմակերպությունների ավերածությունը։ Նա փորձում է դիմել ոստիկաններին, սակայն պարզում է, որ նրանք էլ «Ավերածություն» նախագծի անդամ են։ Պատմողը փորձում է ինքնուրույն վնասազերծել գրասենյակային կառույցներից մեկում տեղադրված պայթուցիկը։ Նրան հակազդում է հերոսի անգիտակցության օջախներից օգտվող Թայլերը․ ատրճանակի փողի տակ նրան տանում է վերին հարկ, որպեսզի ցուցադրի պայթյունների հզորությունը, որոնք շուտով կխոցեն քաղաքը։ Պատմողը վերջապես գիտակցում է, որ Թայլերի հետ, չնայած անձի երկատմանը, ունի մեկ մարմին։ Որոշելով օգտվել դրանից՝ նա կրակում է իր բերանի մեջ։ Գնդակը ծակում է Պատմողի այտը, իսկ Թայլերի՝ ծոծրակը։ Ալտեր էգոն՝ ի դեմս Թայլերի, մահանում է, իսկ հերոսը ձեռք է բերում գիտակցություն և անձի միակություն։
Վերջաբանում «Ավերածություն» նախագծի անդամները Պատմողի մոտ են բերում իրենց կողմից առևանգված Մառլային և նրանց հանգիստ են թողնում։ Բռնելով միմյանց ձեռքերը՝ Պատմողը և Մառլան մեծ պատուհաններից հետևում են, թե ինչպես են կործանվում Ամերիկայի ֆինանսական հզորությունը խորհրդանշող երկնաքերները։ Ենթագրերից առաջ՝ որպես վերջին կադր, հայտնվում է առնանդամ։
Աշխատանք ֆիլմի վրա
20th Century Fox կինոընկերությունը հետաքրքրություն էր ցուցաբերել Պալանիկի գրքի հանդեպ դեռևս հրատաարկումից առաջ և այն էկրանավորելու իրավունք է ստացել ընդամենը 10 հազար ԱՄՆ դոլարով. Հենց որ սցենարը պատրաստ էր, այն ուղարկում են չորս խոստումնալից ռեժիսորի`Փիթեր Ջեքսոնին, Դեննի Բոյլին, Բրայան Սինգերին և Դեյվիդ Ֆինչերին ։ Սինգերն այդպես էլ չի կարդացել սցենարը, Ջեքսոնը զբաղված էր նակարահանման հրապարակում, Բոյլը հեռացվել էր ցանկից պրոդյուսերի հետ հանդիպումից հետո. արդյունքում՝ 1997 թվականի օգոստոսին որպես «Մարտական ակումբ»-ի ռեժիսոր է հայտարարվում Ֆինչերը ։