cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տրանզիստորի հայտնագործում
Թաց թթվեցման հայտնաբերում
Ֆրոշի աշխատանքները կանգ առան Bell Labs-ի ներքին գաղտնիքով, մինչ 1957 թվականի ամռանը Journal of the Electrochemical Society-ում առաջին հրատարակումը։ 1954 թվականին Ուիլյամ Շոկլին գնացել էր Կալիֆորնիա և 1955 թվականին ձևականորեն հեռացվել էր Bell Labs-ից, սակայն անխոս տեղյակ էր Ֆրոշի աշխատանքներից։ Շոկլին մնում էր Bell Labs-ի ռեցիզենտը և խորհրդատուն, պարբերաբար ստանում էր ինֆորմացիա գործակալության աշխատանքներից, ծանոթացնում էրր նրանց հետ իր աշխատակիցներին։ Bell Labs-ի երկու կարևոր, դեռևս չմշակված տեխնոլոգիաներ՝ թաց թթվեցումը և ֆոտոլիտոգրաֆիան, ներդրվեցին Shockley Semiconductor Laboratory-ի փորձնական արտադրության մեջ։ Շոկլիին լքած և Fairchild Semiconductor-ը հիմնադրած «Ուխտադրուժ ութնյակը», իր հետ տարավ այս տեխնոլոգիաների փաստացի գիտելիքները։
Սիլիցիումային մեզա-տրանզիստոր
1958 թվականի օգոստոսին Fairchild Semiconductor-ը ներկայացրեց Գորդոն Մուրի մշակած 2N696 առաջին սիլիցիումային մեզա-տրանզիստորը և առաջին մեզա-տրանզիստորը, վաճառված ԱՄՆ-ի բաց շուկայում։ Նրա արտադրության տեխնոլոգիան սկզբունքորեն տարբերվում էին Bell Labs և Philips-ի հաբերի պրոցեսներից նրանով, որ մշակումը կատարվում էր ամբողջական, չկտրված կիսահաղորդչային թիթեղներով ֆոտոլիտոգրաֆիայի և Ֆրոշի թաց թթվեցման կիրառմամբ։ Անմիջապես թիթեղի կտրումից առաջ, անհատական տրանզիստորներով իրականացվում էր թիթեղի խորը թթվուտամշակման գործողությունը (mesaing), առանձնացնելով մեզա-կղզյակները (ապագա տրանզիստորներ) խորը ակոսներով։
Fairchild-ի տեխնոլոգիան էականորեն բարձրացրեց արտադրողականությունը, բայց մնաց իր ժամանակի համար բավական ռիսկային՝ միակ սխալը դիֆուզիայի էտապներում, թիթեղի թթվոտամշակումը ու մետաղականացումը, բերում էր ամբողջ խմբաքանակի վերացմանը։ Fairchild-ը դիմացավ այս փորձություններին, մնալով համարյա կես տարի մեզա-տրանզիստորների միակ առաքիչը բաց շուկայում։ 2N696-ը շահեկանորեն տարբերվում էր մոտակա մրցակիցներից (հալված տրանզիստորներից Texas Instruments) համալրված մեծ թույլատրելի հզորությամբ և թվային սխեմաներում լավ արագագործունեությամբ և հետևաբար դարձավ որոշ ժամանակով ամերիկական ռազմա-արդյունաբերական կոմպլեքսի «ունիվերսալ տրանզիստորը»։ 2N696-ը հաշվողական տեխնիկայում աշխատեց ոչ այնքան լավ, առանցային ռեժիմում երկար ժամանակով միացման պատճառով։ 1958 թվականի նոյեմբերին և 1959 թվականի հունվարին Ժան Էռնին գտավ պրոբլեմի լուծումը՝ կոլեկտորի լեգիրացմամբ ոսկով։ Էռնիի լուծումը դարձավ բացարձակ հակատրամաբանական, անհավատալի՝ նախկինում համարվում էր, որ ոսկին «սպանում է» տրանզիստորի հզորացումը։ Սակայն PNP-տրանզիստորները Էռնիի կողմից ոսկով լեգիրացումը, և 1959 թվականի սկզբին թողարկված, ունեյին կայուն հզորացման գործակից, գերազանցում էին գերմանիումե տրանզիստորներին արագությամբ և մնում էին անհասանելի մրցակիցների համար մինչ 1960-ականների սկիզբը։ Fairchild-ը, շրջանցելով Texas Instruments-ին, դարձավ բնագավառի բացարձակ առաջատար և պահեց իր նախաձեռնությունը մինչ 1967 թվականի հուլիսը։
Մեզա-տեխնոլոգիան տվեց p-n անցումների բնութագրիչների տրման համար մշակողներին աննախադեպ ամրություն և թույլատրեց հասցնել լարումը կոլեկտորի վրա մինչ մի քանի կիլոՎոլտի, իսկ աշխատանքային հաճախությունը մինչ 1 ԳՀց-ի, բայց այն ուներ նաև չշտկվող թերություններ։ Այն չէր թույլատրում ձևավորել ռեզիստորներ և հետևաբար անպետք էր ինտեգրալ սխեմաների արտադրության համար։
Հաստ կոլեկտորային շերտերը ունեյին բարձր օհմական դիմադրություն և, որպես հետևանք, հեռու էին իմպուլսային բնութագրիչների օպտիմումից։ մեզա-տրանզիստորների գլխավոր պրոբլեմը կայանում էր նրանում, որ կոլեկտորային p-n-անցման ելուստը մեզայի պատին պաշտպանված չէր կեղտոտող խառնուկներից, որպես հետևանք, նրանց հուսալիությունը նույնպես վատն էր, քան նախորդող հալված տրանզիստորներինն էր։ Միկրոսկոպիկ մասնիկները, ձգվելով բյուրեղին էլեկտրական դաշտի կողմից, շունտավորում էին կոլեկտորային անցումը, ցածրացնում էին հզորացման և լարման գործակիցը։ Մուրը հիշատակում էր, որ կոլեկտորին հակադարձ լարում մատակարարելուց այս մասնիկները, հոսանքով տաքացված արտահոսքը, բառացիորեն լուսավորվում էին։ մեզայի պատերը պաշտպանելու համար օքսիդային շերտով հնարավոր չէր, քանի որ թթվեցումը պահանջում էր այնպիսի ջերմաստիճաններով տաքացում, որոնք գերազանցում էին ալյումինե կոնտակտների մակերեսների հալման ջերմաստիճանը։
Պլանարային տրանզիստոր
Դեռևս 1957 թվականի դեկտեմբերի մեկին Էռնին առաջարկեց Ռոբերտ Նոյսին պլանարային պրոցեսը, որը հեռանկարային փոխարինիչմ կլիներ մեզա-տրանզիստորների համար։ Ըստ Էռնիի, պլանարային կառուցվածքը պետք է ձևավորվեր երկու հաջորդական դիֆուզիաների շնորհիվ, որոնք ստեղծում են սկզբում բազայի շերտը, հետո նրա մեջ դրված էմիտերը։ Էմիտերային և կոլեկտորային ելուստները բյուրեղի վերին մակերևույթին մեկուսացվում էին արտաքին միջավայրից օքսիդի «կեղտոտ» շերտով, որը կատարում էր երկրորդ (էմիտերային) դիֆուզիայի դիմակի դերը։ Էռնիի այս ենթադրությունը, ինչպես նաև, ոսկով լեգիրացումը հակասում էր այն ժամանակվա ընդունված կարծիքին։ Ֆուլլերը, Ֆրոշը և Bell Labs-ի այլ ինժեներներ ենթադրում էին, որ «կեղտոտ» օքսիդը վերջնական տրանզիստորում անթույլատրելի է, քանի որ խառնուկների ատոմները կարող են ազատորեն օքսիդից թափանցել սիլիցիումի մեջ, խախտելով p-n-անցման պրոֆիլը։ Էռնին ապացուցեց, որ այս կարծիքը սխալ է, նախորդները հաշվի չէին առել, որ դիֆուզիայի ժամանակ խառնուկը թափանցում է ինչպես բյուրեղի խորքը, այնպես էլ տարածվում է օքսիդային դիմակի տակ կողքով։ Քանի որ դիֆուզիան օքսիդից բյուրեղ կարելի է բացառել՝ իրական p-n-անցման տակ ծածկված դիմակները բավականին մեծ էին։
Հաջորդ կես տարվա ընթացքում Էռնին և Նոյսը չվերադարձան պլանարային թեմային։ Ռիորդանի կարծիքով, ընդմիջումը կապված էր Fairchild-ի լիտոգրաֆական պրոցեսի անկատերիլության հետ՝ 1957—1958 թվականների տեխնոլոգիան չէր թույլատրում կատարել չորս ֆոտոլիտոգրաֆիա և երկու դիֆուզիա ընդունելի պետքական ելքերով։ 1958 թվականի մայիսին նրանց հայտնի դարձավ, որ Bell Labs-ից Մարտին Ատտալան նույնպես աշխատում է օքսիդային շերտի պասիվացման վրա։ Էռնին, չցանկանալով զիջել նախաձեռնությունը մրցակիցներին, զբաղվեց պլանարային դիոդով, իսկ 1959 թվականի հունվարին կենտրոնացավ պլանարային NPN-տրանզիստորի՝ 2N696 ընդունիչի պատրաստման վրա։ 1959 թվականի մարտի երկուսին Էռնին ստեղծեց առաջին պլանարային տրանզիստորը։ Մարտի 12-ին նա համոզվեց, որ նոր սարքը գերազանցում է մեզա-տրանզիստորին արագությամբ, ունի հազար անգամ քիչ արտահոսքի հոսանք և դրա հետ էլ հուսալիորեն պաշտպանված է այլ մասնիկներից։
Արդուժա Սաքսենի կարծիքով, ընդմիջումը ուներ հիմնավորված պատճառ։ Համաձայն Կարլ Ֆրոշի աշխատանքների, օքսիդային շերտը չէր կարող դիմակի դեր կատարել ֆոսֆորի թեթև ատոմների համար, իսկ հենց ֆոսֆորն էլ օգտագործում էր Էռնին իր երկրորդ էմիտարային դիֆուզիայի ժամանակ։ 1959 թվականի մարտի երկուսին (կամ մի քանի օր անց) Էռնիի նախկին գործընկեր Շոկլի աշխատանքների գծով Չի-Տա Սանը պատմեց Էռնիին ու Նոյսին իր դիֆուզիայի փորձի մասին։ Հենց այդ գիտելիքն էր լիցքավորեց Էռնիին 1959 թվականի մարտի առաջին կեսին։
Մուրը և նոյսը, Fairchild, որոշում կայացվեց անցնել պլանարային տեխնոլոգիայի, բայց սերիական արտադրությունը բավականին բարդ գործընթաց հանդիսացավ։ Fairchild-ը թողարկեց առաջին սերիական 2N1613 պլանարային տրանզիստորները 1960 թվականինгода ։ 1960 թվականի մայիսի 26-ին Fairchild-ի աշխատակից Ջեյ Լաստը ստեղծեց, Նոյսի գաղափարով, առաջին պլանարային ինտեգրալային միկրոսխեման, իսկ հոկտեմբերին Fairchild-ը լրիվ հրաժարվեց մեզա-տրանզիստորներից։ Այդ ժամանակվանից պլանարային պրոցեսը համարվում է հիմնական մեթոդը տրանզիստորների արտադրության համար և փաստորեն միակը ինտեգրալային սխեմաների համար ։
Բարձրահաճախային և հզոր տրանզիստորներ
Երկբևեռ տրանզիստորների կատարելագործումը շարունակվեց երկու ուղղություններով՝ աշխատանքային հաճախությունների և ցրված հզորության բարձրացումը։ Այս երկու նպատակները մշակողներից պահանջում էին փոխադարձաբար տեխնիկական լուծումներ՝ բարձր հաճախությունների վրա աշխատանքը առաջարկում էր անցումների մինիմալ մակերես և բազայի մինիմալ հաստություն, իսկ մեծ հոսանքով աշխատանքը, ընդհակառակը, պահանջում էր անցումների մեծ մակերես։ Այդ պատճառով 1960-ակններին ուժային և բարձրհաճախային սարքերը զարգանում էին անկախ իրարից։ 1961 թվականին, Սեյմուր Կրեյի պատվերով Էռնիի նախագծած Fairchild 2N709 սիլիցիումային տրանզիստորները, առաջին անգամ գերմանիումե տրանզիստորներին գերազանցեցին միացման արագությամբ ։ 1960 թվականի վերջին փորձնական տրանզիստորները հասան աշխատանքային 10 ԳՀց հաճախության, հավասարվելով լավագույն ՄԱՀ-ռադիոլամպերին։
Տրանզիստորների վաղ տիպերի ցրած հզորությունները չէին գերազանցում 100 մՎտ-ը։ 1952 թվականին ստեղծվեց առաջին 10 Վտ հզորությամբ «ուժային տրանզիստորը»։ Դա սովորական գերմանիումե հալված տրանզիստոր էր, պղնձե հիմքին զոդված, որը ամրացվում էր զանգվածեղ ռադիատորին։ 1954 թվականին մշակվեց քսանվատտանի տրանզիստորը, կոլեկտորի 1 Ամպեր մաքսիմալ հոսանքով։ Այդպիսի տրանզիստորների հզորացման սահմանային հաճախությունը չէր գերազանցում 100 կՀց-ը, իսկ բյուրեղի աշխատանքային ջերմաստիճանը՝ 80 °С։ Աշխատանքային հոսանքը և հզորացման գործակիցը ցածր էին 30 Օմի կարգի, ցածր բազայի դիմադրության պատճառով։
1950-ականների վերջում հզոր տրանզիստորների կատարելագործողները կենտրանացան դիֆուզային տեխնոլոգիայի վրա և հրաժարվեցին գերմանիումից ի օգուտ սիլիցիումի, որը ընդունակ էր աշխատելու մինչ 150 °С ջերմաստիճանը։ 1963 թվականին ի հայտ եկավ առաջին փորձնական ուժային տրանզիստորը բազայի 1 Օմ-ի կարգի դիմադրությամբ, որը թույլատրում էր ղեկավարել 10 Ա և ավելի հոսանքներին։ 1965 թվականին RCA մտավ առաջին խճանկարային տոպոլոգիայով բազմաէմիտերային տրանզիստորը, նույն թվականին ստեղծվեցին ուժային մեզա-տրանզիստորները թույլատրելի 1 կՎ լարմամբ։ 1970 թվականին հզոր տրանզիստորների հաճախությունների աշխատանքային դիապազոնը հասավ 2 ԳՀց-ի ցրված 100 Վտ հզորության դեպքում։ Այդ ժամանակ էլ, 1960-ականների վերջում և 1970-ականների սկզբում, սկսվեց (TO3, ТО36, ТО66) միամետաղական կորպուսներին անցումը պլաստմասե (TO220) կորպուսներին։
Դաշտային տրանզիստոր
Երկբևեռ տրանզիստորների կատարելագործմանը զուգընթաց շարունակվում էր նաև դաշտային տրանզիստորների հետ կապված աշխատանքները։ Տասը տարիների ընթացքում (1948—1958) համապատասխան դիէլեկտրիկների պատճառով այն մնում էր անարդյունք։ Հետո իրադարձությունները արագ զարգացան։ 1958 թվականին Ստանիսլավ Թենզերը ֆրանսիական General Electric-ում թողարկեց «Տեխնիտրոնը» (Technitron)՝ առաջին հալույթային, սերիական տրանզիստորը։ Դա դեռևս չկատարելագործված գերմանիումե սարք էր, որը առանձնանում էր արտահոսքի բարձր հոսանքով բնութագրման ցածր ուղղաձգությամբ։ 1959 թվականին RCA-ն թողարկեց կադմիումի սուլֆիդի հիմքով նրբաժապավենավոր դաշտային տրանզիստորը։ 1960 թվականին ամերիկական Crystalonics -ը թողարկեց սերիական աղմուկի ցածր կարգով հալված p-n-անցումով դաշտային տրանզիստորը, քան երկբևեռ տրանզիստորներինն էր։ 1962 թվականին Texas Instruments-ը թողարկեց առաջին p-n-անցումով դաշտային պլանարային տրանզիստորը։
Փոքր Ավնյար
Փոքր Ավնյար  (Малый Авняр), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեծ Ավնյար գետի աջ ափին՝8,4 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 15 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Հրանտ Բաբայան
Հրանտ Գևորգի Բաբայան (Բաբինյան , ), խորհրդահայ սպա, Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից, Խորհրդային Միության հերոս։
Կենսագրություն
Հրանտ Բաբայանը ծնվել է 1921 թվականին ՀԽՍՀ Աբովյանի շրջանի Նոր Գյուղ գյուղում (այժմ՝ Հայաստանի Հանրապետության Կոտայքի մարզ)՝ գյուղացու բազմազավակ ընտանիքում։ Ազգությամբ հայ է։ 1939 թվականին միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո աշխատել է Երևանի հատուկ կապի մարմիններում։ Նույն տարում Կարմիր բանակի շարքերում մեկնել է սովորելու Վիշնևոլոցկի ռազմական հետևակային ուսումնարանում, որը հաջողությամբ ավարտել է 1941 թվականին և ստացել լեյտենանտի կոչում։
1941 թվականի հունիսից գտնվել է Հայրենական մեծ պատերազմի մարտի դաշտում գործող բանակում, մասնակցել բազմաթիվ մարտերի՝ ցուցաբերելով խիզախություն և հերոսություն։ Հրանտ Բաբայանը եղել է 1-ին բելառուսական ճակատի 33-րդ բանակի 89-րդ Հայկական հրաձգային դիվիզիայի 400-րդ հրաձգային վաշտի գումարտակի հրամանատար։ Անցել է Կովկասից Գերմանիա ուղին՝ դիվիզիայի կազմում ազատագրելով ավելի քան 900 բնակավայր։
1945 թվականի ապրիլին մայոր Բաբայանը մասնակցել է գերմանական Օդերի Ֆրանկֆուրտ քաղաքի գրոհին։ Նրա հմուտ ղեկավարության արդյունքում գումարտակը թշնամու ուժերը հետ է մղել քաղաքի հարավային դիրքերից։ Քաղաքի համար մղվող մարտում վիրավորվել է, բայց չի լքել մարտի դաշտը։ Ապրիլի 23-ին այլ ստորաբաժանումների հետ նրա գումարտակը առաջինների շարքում ներխուժել է քաղաք։
1946 թվականի մայիսի 15-ին ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի Նախագահության հրամանով գերմանաֆաշիստական ուժերի դեմ մղած մարտերում հրամանատարների մարտական առաջադրանքների օրինակելի կատարման և ցուցաբերած խիզախության ու հերոսության համար մայոր Հրանտ Գևորգի Բաբայանին շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում՝ Լենինի և № 8153 «Ոսկե աստղ» շքանշանների պարգևատրմամբ ։
Պատերազմից հետո Բաբայանը շարունակել է զինվորական ծառայությունը։ 1947 թվականին փոխգնդապետի կոչումով զորացրվել է պահեստազոր։ Ապրել և աշխատել է Երևանում։ Մահացել է 1995 թվականին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր‎
Ազովի շրջան
Ազովի շրջան (Азовский район), Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի 43 շրջաններից մեկը։ Շրջկենտրոնն է Ազով նավահանգստային քաղաքը։ Տարածքը կազմում է 2.966 կմ², բնակչությունը՝ 91,1 հզ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջանի մեջ է մտնում 1 քաղաքային և 18 գյուղական համայնք։
Մուրոս (Սարդինիա)
Մուրոս (Muros), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիայի մարզում՝ Սասսարի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 754 մարդ (2008 թվականի տվյալով), բնակչության խտությունը կազմում է 67 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 11 կմ² տարածք, փոստային ինդեքս՝ 7030, հեռախոսային կոդ՝ 079:
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն դինամիկան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Սարդինիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լվովի ավետարան
Լվովի ավետարան, 12-րդ դարի կիլիկյան ձեռագիր։ Հայկական ավանդույթի համաձայն, Սկևրա վանքի անունով, որտեղ այն գրված էր, կոչվում է Սկևրի ավետարան։
Պատմություն
Ավետարանը գրվել է Կիլիկյան թագավորությունում, Սկևրի վանքում (Լամբրոնից ոչ հեռու), որտեղ 12-րդ դարի վերջին ավարտվեց Կիլիկյան մանրանկարչական ոճի վերջնական ձևավորումը ։ Ինչպես վկայում է ձեռագրի էջերի հուշագրությունը հայկական օրացույցի 647-րդ տարում (1198 թվականին հունվարի 31 - 1199 թվականին հունվարի 30-ը), գրող ու մանրանկարիչ Գրիգոր Մուլցեցին ավարտել է աշխատանքը։
1930 թվականին Ավետարանը նկարագրվել է Ներսես Ակինյանի կողմից։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ այն պատկանում էր Լվովի հայկական համայնքին։ Արևմտյան Ուկրաինան ԽՍՀՄ-ին անդամակցելուց և Լվովի ու Արևմտյան Ուկրաինայի հայերի Լեհաստանում վերաբնակեցումից հետո, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկիզբի հետ մեկտեղ, ձեռագի հետքերը անհետացել են։ 1993 թվականին Ավետարանը հայտնաբերվել և ցուցադրվել է Գնեզնոյում` դոկտոր Գյունտեր Պրինցինգի և նրա լեհ գործընկեր Ք. Իլսկիի կողմից։
Ձեռագրի հայտնաբերումից հետո, տարբեր երկրների մասնագետների մեծ խումբ է մասնակցել Մայնցեի Մ. Գուտենբերգի թանգարանում` Գ. Պրինցինգի և Ա. Շմիդթի ջանքերով կազմակերպված ձեռագրի վերականգնմանը և ուսումնասիրությանը։ Ըստ Լ. Ռ. Ազարյանի, Լվովի Ավետարանը, Վենետիկի Ավետրանի հետ մեկտեղ (1193 թվական), հանդիսանում է ամենակարևոր ձեռագրերից մեկը, որոնք ազդել են Կիլիկյան մանրանկարչության ձևավորման վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կիլիկիա Կատեգորիա:Հայկական մանրանկարչություն
Սալվադոր (Բահիա)
Սալվադոր (Salvador — Փրկիչ, լրիվ անվանումը՝ Սան Սալվադոր դա Բահիա դի Տոդուշ ուշ Սանտուշ,, որը պորտուգալերենից բառացի թարգմանած՝ նշանակում է Ամենայն սրբոց ծովածոցի սուրբ Փրկիչ), քաղաք և նավահանգիստ Բրազիլիայի հսյուսիս-արևելքում, Բահիա նահանգի վարչական կենտրոնը։ 1237 հզ․ բն․ (1975)։ Կա քիմիական, սննդի, ցեմենտի, տեքստիլ արդյունաբերություն։ Ունի երկաթուղային կայարան, միջազգային օդանավակայան, համալսարան։ Հիմնադրվել է 1549 թվականին։ Մինչև 1763 թվականը եղել է Բրազիլիայի մայրաքաղաքը։ Պահպանվել են XVI-XIX դարերի ամրություններ, եկեղեցիներ, պալատներ։
Պատմություն
Սալվադորը, որ հիմնադրել են պորտուգալացիները 1549 թվականին, Ամերիկայի հնագույն քաղաքներից է։ Կառուցվել է երկու մակարդակների վրա. այսպես կոչված՝ Վերին քաղաքը, որտեղ դեռևս գաղութային ժամանակներում կառուցված վարչական շենքեր են, եկեղեցիներ, ապարանքներ (ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում), առևտրա-գործարարական մասից՝ Ներքին քաղաքից բարձր է մոտավորապես 85 մետրով։ Այդ երկու քաղաքամասերի միջև հաղորդակցությունն ապահովում է յուրահատուկ քաղաքային փոխադրամիջոցը՝ Elevador Lacerda-ն, որը Բրազիլիայի առաջին քաղաքային վերելակն է. գործում է 1873 թվականից։ Քաղաքը զբոսաշրջիկներին գրավում է իր նշանավոր տաճարով, ամենամյա կառնավալով, որ աշխարհի ամենամարդաշատ տոնախմբությունն է ճանաչվել, Porto da Barra լողափով, որ լավագույններից մեկն է համարվում աշխարհում, Itaipava Arena Fonte Nova մարզադաշտով, որտեղ բազմաթիվ կարևորագույն ֆուտբոլային հանդիպումներ են անցկացվել, այդ թվում՝ ՖԻՖԱ-ի և կոնֆեդերացիաների գավաթների խաղարկությունների մի շարք խաղեր... Զանգվածային տոնախմբությունները նկատի առնելով՝ Սալվադորը հաճախ պատկերավոր կերպով անվանում են «Ցնծության մայրաքաղաք» (պորտուգալերեն՝ Capital da Alegria), մեծաքանակ սևամորթ բնակչության առկայությունը հաշվի առնելով՝ անվանում են «Սև Հռոմ» ...
Բրազիլիայի տնտեսական խոշորագույն կենտրոններից մեկը լինելով՝ Սալվադորն իր հարկի տակ հյուրընկալել է տարածաշրջանային, ազգային ու միջազգային մասշտաբներով գործող մի ամբողջ շարք ընկերությունների։ Հիշատակության է արժանի այն փաստը, որ 2008 թվականին հենց այստեղ է ծնունդ առել հանրահայտ Odebrecht-ը՝ քաղաքացիական շինարարությամբ զբաղվող զանազան խոշոր ընկերությունների այդ յուրօրինակ կոնգլոմերատը, որն իր գործունեությունն է ծավալում ոչ միայն Սալվադորում, այլև Սան Պաուլուում, Ռիո դե Ժանեյրոյում, աշխարհի տարբեր երկրներում ։
Սալվադորը Բրազիլիայի արագ աճող բնակավայրերից է։ 2019 թվականի հուլիսի 1-ի տվյալներով՝ բուն քաղաքի բնակչության թվաքանակը եղել է շուրջ 2,87 միլիոն, իսկ նրա ձևավորած ագլոմերացիայում ապրող մարդկանց թիվը հասել է մոտավորապես չորս միլիոնի ։ Այդ ցուցանիշով Սալվադորը տարածաշրջանում զբաղեցնում է երրորդ, ամբողջ Բրազիլիայում՝ յոթերորդ և ողջ աշխարհում՝ 111-րդ տեղը  ։
Ժողովրդագրություն
Ստորև ներկայացված են Սալվադորի բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ստորև ներկայացված է Սալվադորի բնակչության կազմը ըստ դավանանքի, 2010 թվականի դրությամբ.
Քույր քաղաքներ
Սալվադորը բարեկամական և գործընկերային սերտ հարաբերություններ է հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ.
Խուան Սորիանո
Խուան Սորիանո (Juan Francisco Rodríguez Montoya, 1920, օգոստոսի 18, Գվադալախարա - 2006. փետրվարի 10, Մեխիկո), մեքսիկացի քանդակագործ, նկարիչ, բեմանկարիչ։
Սալվադոր (Բահիա)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1549 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր
Խուան Սորիանո
Նրա տաղանդն ի հայտ է եկել վաղ տարիքից և բազմաթիվ գրողներ ստեղծագործություններ են ձոնել նրան։ Ցուցադրվել է ԱՄՆ-ում, Եվրոպայում, Մեքսիկայում՝ Մեխիկոյի ժամանակակից արվեստի թանգարանում, Մեխիկոյի գեղարվեստի պալատում։ Սորիանոյի մոմնումենտալ ստեղծագործությունները կարելի է տեսնել Մեքսիկայում, ինչպես նաև Եվրոպայում։
Կենսագրություն
Սորիանոն ծնվել է Գվադալախարայում, Ռաֆայել Ռոդրիգես Սորիանոյի և Ամալիա Մոնտոյա Նավարոյի ընտանիքում ։ Փոքր տարիքից նրան անվանել են Խուան Սորիանո, նախընտրել է հոր մայրական ազգանունը ։ Նա իր նախնիներին բնորոշում էր որպես «արտասովոր» ։
Ուսումնառության ընթացքում հաճախ այցելում էր Խեսուս Ռեյես Ֆերերային, ով նրան իր խանութում հաճախ հանձնարարում էր պատրաստել փաթեթավորման թղթեր, ինչը Սորիանոն դժվարին գործ էր համարում ։ Այստեղ նա հնարավորություն ուներ հանդիպելու Լուիս Բարագանին, Ռոբերտո Մոնտենեգրոյին, գրքերից ու ամսագրերից ծանոթանում էր եվրոպական արվեստին, ուսումնասիրում էր Խոսե Մարիա Էստրադայի ստեղծած դիմանկարները, որոնք ընդգրկված էին Ռեյեսի հավաքածուում։ Նա այցելում էր թանգարան և ընթերցում Խոսե Վասկոնսելոսի դասական ստեղծագործություններից ։
Սորիանոյի առաջին ցուցահանդեսը նրան հնարավորություն տվեց հանդիպելու այնպիսի արվեստագետների հետ, ինչպիսիք են Խոսե Չավես Մորադոն, Լոլա Ալվարես Բրավոն, Մարիա Իսկերդան, ովքեր նրան քաջալերեցին տեղափոխվելու Մեխիկո։ 1935 թվականին, 15 տարեկան հասակում, քրոջ՝ Մարթայի հետ տեղափոխվում են Մեխիկո, որտեղ նա շարունակում է ընկերություն անել արվեստագետների հետ՝ գրողներ, մտավորականներ, որոնց Սորիանոն իր կյանքի գանձերից է համարել ։ Այդ արվեստագետների շարքին էին դասվում Խավիեր Վիլորուտիան, Կարլոս Պելիկերը, Օկտավիո Պասը (ովքեր բազմաթիվ էսսեներ են գրել նրա մասին), Լոլա և Մանուել Ալվարես Բրավոն, Ռաֆայել Սոլանան (ում հետ 1938 թվականին ճամփորդել է Բերկլիում), Իսաբել Վիլասենյորը, Ֆրիդա Կալոն, Լուպե Մարտինը և Սալվադոր Նովովը ։ Սոցիալական ներգրավվածության շնորհիվ դարձել է El hijo prodigo և La Revista de la Universidad de México-ի անդամ  ։
1952 թվականին Սորիանոն առաջին անգամ այցելում է Հռոմ, 1954 թվականին՝ Կրետե, որտեղ նկարում է “Apolo y las musas” («Ապոլոն և մուսաները»)։ 1969-1975 թվականներին նա ապրել է Հռոմում, որտեղ սովորել է դասական արվեստ ։
1963 թվականին Սորիանոն վթարի է ենթարկվում, որի առնչությամբ ստեղծում է El accidente կտավը ։
1974 թվականին Փարիզում գրող Սերխիո Պիտոն Սորիանոյին ծանոթացնում է լեհ պարուհի Նարեկ Կելլերի հետ, որից հետո շուրջ 30 տարի նրանք եղել են միասին։ Սորիանոն աշխատում էր անընդմեջ և հոգ էր տանում միայն իր գործերի մասին՝ մնացած հարցերը թողնելով խառնաշփոթ վիճակում։ Կելլերը կառավարում էր նրա գործերի մի մասը և փորձում կարգավորել արտիստի կյանքը։ Նրանք միասին ապրեցին Մեխիկոյում և Փարիզում մինչև Սորիանոյի մահը ։ Սորիանոյի մահից հետ Կելլերը արվեստագետի ժառանգությունը խթանել է աշխարհի տարբեր մասերում ։
Խուան Սորիանոն մահացել է 2006 թվականին, 85 տարեկան հասակում, Մեխիկոյի Nutrición Salvador Zubirán ազգային ինստիտուտում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի քանդակագործներ Կատեգորիա:1920 ծնունդներ Կատեգորիա:2006 մահեր
Ջուր (ֆիլմ)
Ջուր, նաև հայտնի որպես Ջրի մեծագույն գաղտնիք («Вода» կամ «Великая тайна воды»), կեղծագիտական  ֆիլմ, նկարահանված Ռոսիյա հեռուստաալիքի կողմից։ Առաջին անգամ եթեր է հեռարձակվել 2006 թվականի ապրիլի 9-ին։ Գիտահանրամատչելի ոճով նկարահանված ֆիլմում  հայտնում են պարա գիտական և հակա-գիտական տեսակետներ ջրի հատկությունների մասին, որոնք սակայն ֆիլմի հեղինակները մատուցում են իբրև գիտական։
«Կառուցվածքայնացված ջրի» (structured water) մասին իրենց տեսակետներ են հայտնել ոչ ակադեմիական հետազոտությունների հեղինակներ Անգլիայից, ԱՄՆ-ից, Իսրայելից, Ռուսաստանից, Ճապոնիայից, Չինաստանից և այլ երկրներից։ Ֆիլմում նաև մասնակցել են տարբեր կրոնների հոգևորականներ, որոնք հայտնել են կարծիքներ ջրի մասին, իրենց կրոնների տեսակետից։
2006 թվականի նոյեմբերի 17-ին ֆիլմը ստացել է երեք ՏԵՖԻ մրցանակ, այդ թվում լավագույն փաստավավերագրական ֆիլմի համար։ Ֆիլմը խիստ ու կտրուկ քննադատության է արժանացել գիտական հանրության կողմից, այդ թվում Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Կեղծ գիտությունների և գիտական հետազոտությունների կեղծարարության դեմ պայքարի հանձնաժողովի կողմից։ Գիտնականներից բացի ֆիլմը քննադատել են նաև լրագրողները և Ռուս Ուղղափառ եկեղեցին։
Ֆիլմը ցուցադրվել է նաև Հայկական հեռուստաալիքներով, իսկ ֆիլմից վերցված պնդումները հայտնվել են Հայաստանի հանրապետության ՀՀ ԿԳՆ-ի կողմից հաստատված դպրոցական դասագրքերում ։ Ֆիլմում հայտնած կեղծգիտական տեսակետներն այնքան են տարածվել, որ երբեմն գյուղացիներն ավանդական և արդյունք տվող միջոցների փոխարեն, անարդյունք փորձում էին փրկել այգիները դրանցում բարձր դասական երաժշտություն միացնելով, հատուկ այդ նպատակով գնված և տեղադրված ձայնային տեխնիկայի միջոցով ։
Մասնակիցներ
Ֆիլմում նկարահանվել են՝
Ոչ ակադեմիական գործիչներ․
Քննադատություն
Ֆիլմը բուռն քննադատության արժանացավ, թե՛ գիտնականների կողմից, հակագիտական թեզերն որպես գիտական ներկայացնելու համար, թե լրագրողական համայնքի կողմից, վավերագրական ֆիլմերի և հարցզարույցների հետ վարվելու ստանդարտները խախտելու համար։
Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Կեղծ գիտության հետ պայքարի կոմիտեն խիստ կտրուկ արձագանքեց ֆիլմին մրցանակների շնորհմանը։ Իր «Ի պաշտպանություն գիտության» տեղեկագրում կոմիտեն գրել էր։
2006 թվականի ապրիլին «Ռոսիյա» հեռուստալիքը ցուցադրեց իր վարպետորեն նկարահանված «Ջրի մեծագույն գաղտնիքը» ֆիլմը, որը հնարավոր չէ անվանել այլ ձև քան համաշխարհային գիտության ծաղրանք ու զրպարտություն։
2006 թվականի վերջում ֆիլմը ստացավ երեք «ՏԵՖԻ» մրցանակ։ Դրանով հեռուստատեսային արհեստի վարպետները համոզիչ ապացուցեցին, որ նրանց համար ամենակարևորը հաղորդման «վարկանիշն» է, անգամ եթե վերջինին հասնում եմ բացահայտ խաբեությամբ։ Իսկ որ այդ ընթացքում անամոթաբար ոտնահարվում է գիտությունը, որ մարդկանց հրամցնում են միջնադարյան պատկերացումներ, այդ մրցանակաբաշխական զավեշտախաղի կազմակերպիչներին չի հուզում…
Տեղեկագրի նույն համարում, բերվում է օրինակ, թե ինչպես էին ներկայացվում ֆիլմում հայտնի գիտնականների հարցազրույցները։
Ֆիլմը զայրացրել է գիտական հանրությանը։ Ճիշտ է, կան «գիտնականներ», որոնք հասկացել են, որ գիտությամբ զբաղվելով շատ չես հարստանա, բայց այ մարդկանց խափելով կարելի է լավ փողեր վաստակել։ Նման շուռ տվածները գիտության մեջ քիչ են։ Սակայն հենց իրանք են հավաքված ֆիլմում։ Ավելորդ չէ հիշեցնել, որ այդպիսինների մեջ բացառությունն է Քիմիայում Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Կուրտ Վյութրիխը, որը հայտնել է ինձ, ինչպես ռուսաստանյան հեռուստատեսության թիմը նկարահանել էր ջրի մասին իր մեկ ժամ տևած հարցազրույցը։ Սակայն ֆիլմում ներռավել է, ընդամենը 3 հատ 20 վայրկյանանոց էպիզոդ։ Գիտնականի պատմածը քիչ էր հետաքրքրում ֆիլմի հեղինակներին։ Իրենց հետաքրքիր էր, այդ զազրագրութան (պասկվիլի) մեջ ցույց տալ խոշոր և հարգված գիտնականի անունը ։
Իր 7-րդ տեղեկագրում ՌԳԱ կոմիտեն (2010 թ․) Սերգեյ Կարա-Մուրզան հեռուստաեթերում խավարամտության մասին հոդվածում հայտնում է, որ «Ջուր» ֆիլմի նման «ստեղծագորոծությունների» ներկայացումը որպես գիտահանրամատչելի, խոչընդոտում է հասարակության աչքերում գիտության բարի համբավի վերականգնմանը ։
Նույն Կոմիտեյի 5-րդ տեղեկագրի (2009 թ․) ներածական խոսքում ֆիլմը գնահատվում է որպես «կեղծգիտությանը նորանոր, հրաշքներ հիշացնող «հետազոտությունների» դրդող» ։
Հեռուստաքննադատ Իրինա Պետրովսկայի կարծիքով՝ «Ջրի մեծագույն գաղտնիքը» դա շատ գեղեցիկ պատմություն է, շատ գեղեցիկ հեռուստատեսային նկարի տեսակետից, բայց դրանով հանդերձ շատ կասկածելի գիտական ճշմարտացիությանը համապատասխանելոի տեսակետից, քանի որ այնտեղ ապացուցուցեմ են, թե ջուրը կենդանի օրգանիզմի պես մի բան է, որ այն հիշողություն ունի, որ այն արձագանքում է կոպիտ բառերին։ Սա շատ հետաքրքիր կարող էր լինել։ Սակայն բանը նրանում է, որ մարդիկ, գիտության հետ կապ ունեցող մարդիկ, անմիջապես ասացին, որ դա բացարձակ խավարամտություն է։
Ալեքսեյ Պաևսկին, Գազետա.ռու-ի «Խավարամտություն» խորագրի ներքո հրատարակված «Պիպլ Խլեբաետ» (Пипл хлебает, սլենգային արտահայտություն, մոտավոր թարգմանություն՝ «ժողովուրդը ուտում է») հոդվածում գրում է, որ ֆիլմի հեղինակներին «պարզապես չգիտեն դպրոցական ծրագիրը» և բերում է կոպիտ սխալների մի քանի օրինակ՝ Ինչպես նշում է Պաևսկին, այս փաստերի խեղաթյուրումը տեղի է ունենում մեկ րոպեյվա ընթացքում, իսկ ֆիլմի տևողությւոնը ժամից ավել է։ Ինքը համարում է, որ այս սխալ պնդումները հեղինակների միտումնավոր խաբեբայություն է՝ «Հեղինակները այնքան համոզված են, որ մարդիկ իրենց ցանկացած հեքիաթները հալած յուղի տեղ կուտեն, որ անգամ խաբում են այնտեղ, որտեղ իրենց սուտը կարող է բացահայտել գիտությունից շատ հեռու մարդ»։ Պաևսկին նաև նշում է, որ Էմոտո Մասարուն, ով ֆիլմում ներկայացված է որպես «ջրի հետազոտող», միառժամանակ ֆիլմի գլխավոր հովանավորն է, և կրոնական աղանդի հիմնադիր, որը «վաճառում է «աղոթած ջրի» 1 ունցիան 35 ԱՄՆ դոլարով։ Ստացվում է, որ «Ռոսիյա» ալիքը պռայմ-թայմում անվճար գովազդել է «Ինդիգո Ջուր (Indigo Water) երկրաչափորեն կատարյալ ջուր, ձեր մարմնին հաղորդագրությամբ»»։
Մարինա Աստվածատուրյանը, «Էխո Մոսկվը» ռադիոկայանի գիտական տեսաբանը համարում է, որ ջուրը դարձել է «կեղծգիտական սենսացիաների ստեղծման օբյեկտ, ու այդ սենսացիաների մի մասը տեղ է գտել «Ջրի մեծագույն գաղտնիքը» ֆիլմում»։ Աստվածատուրյանը պնդում է, որ ֆիլմը հագեցած է «բազմաթիվ իրականությանը չհամապատասխանող պդնումներով» և բերում է որոշ օրինակներ՝
Սակայն այս ամենը նույնքան կապ ունի ջրի հատկությունների հետ, որքան հարկատուների փողերով գոյատևող դաշնային հեռուստաալիքով ցուցադրված ֆիլմը, գիտության և գիտության հանրայնացման հետ։ Այսինքն չունի ոչ մի կապ։
Վիկտոր Մատիզենը, «Նովըե իզվեստիյա» («Новые известия») թերթում հրապարակված իր հոդվածում քննադատել է ֆիլմին «Լավր» մրցանակի շնորհումը․ «Կեղծգիտական և ակնհայտորեն ոչ բարեխիղճ ֆիլմին մրցանակ շնորհելով «Լավրի» խորհուրդը, որը հիմնականում բաղկացած է հեռուստաալիքների ներկայացուցիչներից, բացահայտեց հեռուստատեսության «մեծագույն գաղտնիքը»՝ հեռուստատեսության պատրաստակամությունը ցանկացած միջոցներով մշակել մարդկանց ուղեղները» ։
Ֆիլմը քննադատել է նաև Ռուս Ուղղափառ եկեղեցին, որը ֆիլմի հեղինակներին մեղադրեց օկուլտիզմն ու էզոտերիկ բովանդակությունը, իբրև գիտություն ներկայացնելու և հավատացյալներին ապակողմնորոշելու մեջ ։ Գեորգի Բելոդուրովը նաև նշեց, որ ֆիլմում նկարահանված «ակադեմիկսոսների» մեծ մասը «Ռուսաստանի բնական գիտությունների ակադեմիա» հասարակական կազմակերպության «ակադեմիկոսներ» են և իրենց կոչումը որևէ կապ չունի պաշտոնական գիտական աստիճաններ շնորհող Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կեղծգիտական ֆիլմեր Կատեգորիա:Կեղծվավերագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ոչ ակադեմիական հետազոտություններ Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր
Փոքր Ինզեր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Փաստաբանը Լինքոլնով
Փաստաբանը Լինքոլնով (The Lincoln Lawyer), ռեժիսոր Բրեդ Ֆուրմանի դետեկտիվը, որը թողարկվել է 2011 թվականին ։ Մայքլ Քոնելիի համանուն վեպի էկրանավորումն է։
Սյուժե
Հաջողակ փաստաբան Միկի Հոլերը (Մեթյու Մակքոնահի) հաճախ է իր հասցեին կշտամբանք լսում քննիչներից ու դատախազներից, որ նրա պատճառով հանցագործներն ազատության մեջ են։ Նա հետևում է իր հոր` Միկի Հոլերի, մասնագիտական հավատամքին, ըստ որի պաշտպանության մեջ ամենակարևորը անմեղ մարդու դատապարտումը թույլ չտալն է։ Ծանոթ ոստիկանը նրան է հանձնում անշարժ գույքի գործակալ Լուիս Ռուլեի (Ռայան Ֆիլիպ) գործը, որին մեղադրում են մարմնավաճառ Ռեջինա Կամպոյին (Մարգարիտա Լևիևա) դաժանորեն ծեծելու համար։ Հարուստ Ռուլեն աշխատում է իր մոր` Մերի Վինձորի (Ֆրենսիս Ֆիշեր) ընկերությունում և մերժում է աղջկան ծեծելու փաստն ու պնդում, որ Կամպոն ինքն է հարձակվել նրա վրա։
Բանտարկված Ռուլեին ազատ են արձակում 1 միլիոն գրավի դիմաց և ոտքին ամրացում են էլեկտրոնային սրնքակալ-դիտորտ։ Մեղադրող կողմն ունի Ռուլեի արյունոտ դանակը, սական Հոլերը վստահ չէ, որ իր հաճախորդը մեղավոր է։ Հետո նա հասկանում է, որ ավելի վաղ Ռուլեն սպանել է մեկ այլ մարմնավաճառի, որի համար ցմահ բանտարկության է դատապարվել նրա մեկ այլ հաճախորդ` Խեսուս Մարտինեսը (Մայքլ Պենյա)։ Մարտինեսը ժխտում էր իր մեղքը, սակայն Հոլերը չէր հավատացել նրան և ստիպել էր ընդունել մեղքը` մահապատժից խուսափելու համար։ Հոլերն իր մտորումները կիսում է ազնիվ հետաքննիչ Ֆրենկ Լևինի (Ուիլյամ Մեյսի), սակայն չի կարող դիմել օրինապահ մարմիններին` դատապաշտպանի գաղտնիության սկզբունքի պատճառով։ Տուն վերադառնալով` Հոլերն այնտեղ տեսնում է Ռուլեին, որը խոստովանում է սպանությունն ու սպառնում է փաստաբանին վնասել նրա դստերը։ Առավոտյան Հոլերն իմանում է, որ Լևինը, որը Ռուլեի մեղավորության ապացույցներ էր գտել, սպանված է Հոլերի զենքով, որը պատկանում էր նրա հորն ու իր տնից գողացվել էր Ռուլեի կողմից։
Դատարանում Հոլերը պաշտպանում է իր հաճախորդին, և դատավճիռը կայացվում է։ Սակայն դատապաշտպանը Ռուլեի վրա մեղադրանք բարդելու միջոց է գտնում։ Վերջինիս դեմ ցուցմունք է տալիս բանտախցում նրա հետ ծանոթացած մի բանտարկյալ, ըստ որի Ռուլեն պարծեցել էր, թե ինքն է ծեծել մարմնավաճառուհուն, իսկ դրանից առաջ էլ սպանել մեկ ուրիշին։ Դատարանում պարզվում է, որ դատապարտյալը` Կոռլիսը (Շի Ուինգհեմ) կեղծ ցուցմունք է տալիս, սակայն դատարանում ներկա քննիչն ու դատախաղը հասկանում են, թե ինչ սպանության մասին է խոսքը։ Ռուլեին ազատում են մարմնավաճառուհու վրա հարձակվելու մեղադրանքից, սակայն նրան կրկին ձերբակալում են դատարանի դահլիճում` սպանության մեղադրանքով։ Կրկին գրավով ազատ արձակված Ռուլեն գնում է Հոլերի նախկին կնոջ ու դստեր տուն, սակայն այնտեղ նրան է սպասում զինված Հոլերը։ Հոլերի հաճախորդի ընկերներ բայքերները ծեծում են Ռուլեին։ Հոլերը տուն է վերադառնում, որտեղ նրան սպասում է Մերի Վինձորը, որը խոստովանում է Լևինի սպանության մեղքը։ Նա կրակում է փաստաբանի վրա, իսկ թեթև վիրավորված Հոլերը պատասխան կրակոցով սպանում է Վինձորին։
Խեսուս Մարտինեսն արդարացվում է, իսկ Ռուլեին դատապարտում են մահապատժի։
Արձագանքներ
Համանուն վեպի հեղինակ Մայքլ Քոնելին 2010 թվականին դիտելով ֆիլմի նախնական տարբերակը` շատ գոհ է եղել էկրանավորումից ։ 40 միլիոն դոլար բյուջեով ֆիլմը հավաքել է 85 միլիոն դոլար, որից 55 միլիոնը միայն` ամերիկյան կինոսրահներից ։
«Փաստաբանը Լինքոլնով» ֆիլմը 83 % դրական գրախոսականներ ու 85 % դրական արձագանքներ է ստացել Rotten Tomatoesի հանդիսատեսի կողմից։ Կինոքննադատ Ռոջեր Էբերթը ևս դրական է գնահատել ֆիլմը` 4 աստղից տալով 3 աստղ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2011 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դետեկտիվ ֆիլմեր Կատեգորիա:Lionsgate ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոս Անջելեսում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոս Անջելեսում Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր
Run (երգ)
«Run», երգիչ և երգերի հեղինակ Joji-ի երգը, որ թողարկվել է 2020 թվականի փետրվարի 6-ին 88rising լեյբլում։ Երգը գրել են Joji-ն, Դանիել Ուիլսոնը և Ջասթին Փարքերը, իսկ պրոդյուսերը եղել է Փարքերը ։ Այն Joji-ի երկրորդ ինքնուրույն սինգլն է նրա վերջին ալբոմի թողարկման ժամանակից ի վեր՝ չհաշված «Breathe» սինգլը։
Երաժշտություն
Երգը նկարագրվել է որպես պոստռոք-բալլադ ֆալցետ վոկալի և կիթառային սոլոյի օգտագործմամբ ։
Արձագանքներ
Complex-ից Ջոշուա Էսպինոզան գովաբանել է Joji-ի ստեղծագործական առաջընթացը Run երգում՝ ընդգծելով նրա «հզոր վոկալը» ։ Ռաիսա Բրուները երգն ընդգրկել է Time թողարկման շաբաթվա հինգ լավագույն երգերի ցանկում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2020 երգեր
Կատո Գուվե
Կատո-Գուվե (αι Κάτω Γούβαι, փոքր քաղաք Կրետե կղզու հյուսիսում, Էգեյան ծովի ափին, համայնքի վարչական կենտրոնը՝ Հերսոնիսոսը, Իրակլիոնի ծայրամասային միավոր է Հունաստանի Կրետե կղզու ծայրամասում։ Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի՝ բնակչության թիվը կազմում է 2153 մարդ։ Կատո-Գուվեն գտնվում է մայրաքաղաք Իրակլիոնից 18 կիլոմետր արևելք և 47 կմ հյուսիս-արևմուտք՝ Այոս-Նիկոլաոսից։ Բնակչության հիմնական զբաղմունքը գյուղատնտեսությունն է։ Արտադրվում է բանջարեղեններ, խաղող և ձիթապտղի յուղ։ Քաղաքը առաջին անգամ հիշատակվել է 1583 թվականին։
Քաղաքի անունն առաջացել է «գուվա» բառից՝ փոս, առու։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Կրետե
Ալեքսանդրովկա (Ազովի շրջան)
Ալեքսանդրովկա (Александровка), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Ազովի շրջանում։ Մտնում է Ալեքսանդրովսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
2002 թ. տվյալներով բնակչությունը կազմում է 4738 մարդ։ Հիմնվել է 1740 թ.։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Ազովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1740 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ատիու
Ատիու (Atiu), Կուկի կղզիների Հարավային խմբի կղզի՝ Խաղաղ օվկիանոսում, Ռարոտոնգայից 187 կիլոմետր հյուսիս-արևելք։ Կղզու լեգենդար անվանումն է Էնուամանու (թարգմանաբար՝ «Թռչունների երկիր»)։
Աշխարհագրությունը և կլիման
Ատիուի բարձրավանդակը կազմող բազալտային ապարաշերտի տարիքը դեռ կոնկրետ որոշված չի։ Ըստ որոշ տվյալների այն կազմում է 3,5-5 միլիոն, մեկ այլ տվյալներով՝ 8,5-10 միլիոն տարի ։ Ուժեղ էրոզիայի հետևանքով առաջացել է՝ լիմոնիտային կոնկրեցիաներ և մանգանային ջլանման գոյացություններ ունեցող, կարմիր կավը։ Ծովի մակարդակից մոտավորապես 6 մետր բարձրության վրա՝ բարձրավանդակի և բարձրացած ատոլլի միջև, կա ճահճային տեղամաս։ Առավել խոշոր ճահիճները կենտրոնացած են Ատիուի հյուսիսարևելյան մասում, որտեղ դրանք ձգվում են 3,5 կիլոմետր ։ Ենթադրվում է, որ կղզու կրաքարային գոյացությունները ձևավորվել են կայնոզոյի դարաշրջանում, սակայն գիտնական Մարշալը պնդում է, որ դրանք առաջացել են պլիոցենի ընթացքում կամ ավելի վաղ ։
Որպես կանոն՝ խութը տարածվում է Ատիուի ափերից մինչև 45 մետր հեռավորության վրա, սակայն այն իր առավելագույնին է հասնում կղզու արևմուտքում գտնվող Օրավառու կոչվող վայրում, որտեղ կազմում է 90 մետր։
Կլիման արևադարձային է։ Միջին տարեկան ջերմաստիճանը 24-26 °C է ։ Տարեկան տեղումների քանակի երկու երրորդը գալիս է նոյեմբեր-ապրիլ ամիսներին։ Տարեկան թափվում է 1970 միլիմետր անձրև։ Ատիուն գտնվում է հարավխաղաղօվկիանոսյան զուգամիտության հատվածում, որը ձևավորում է սահման արևելյան ուղղության հասարակածային քամիների և հարավարևելյան քամիների միջև ։
Ֆլորա և ֆաունա
Չնայած մի քանի դարերի մարդու ներգործությանը, նրա գյուղատնտեսական գործունեությանը, Ատիուն այսօր էլ ծածկված է խիտ բուսականությամբ, իսկ մակատեայում պահպանվել են առափնյա կուսական անտառները։ Այստեղ կան՝ Խաղաղ օվկիանոսի կենտրոնական հատվածի, չթռչող թռչունների ամենաշատ տեսակներ, իսկ մակատեայի 2 քարանձավներում գտնվում է տեղի էնդեմիկ ատիուական սալանգաների ( Aerodramus sawtelli) բնակավայրը ։
Հրաբխային լանջերին, բացի գյուղատնտեսական կուլտուրաներից, աճեցվում է նաև պտերանմաններ։ Դրանք պաշտպանում են կղզու հողի բարակ շերտը լվացումից։ Մակատեայում աճում են բազմաթիվ բուսատեսակներ, որոնք տիպիկ են մնացած խաղաղօվկիանոսյան կղզիներին։ Ատիուի բուսական աշխարհի առանձնահատկությունն այն է, որ մակատեայում առաջանում են տարբեր բույսերի կենտրոնացված օղակներ։
Ատիու կղզին հարուստ է թռչուններով։ Կղզում ապրում են չթռչող թռչունների 6 տեսակ (Aerodramus sawtelli) ։
Մակատեայում բնակվում են բազմաթիվ ծովախեցգետիններ։ Ատիուի ափերին հաճախ ձվադրում են կանաչ կրիաները։ Այստեղ ներկայացված են փոքր առնետները ( Rattus exulans) և տնային մկները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կուկի կղզիներ
Թուրքիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքական
Թուրքիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը (թուրք.՝ Türk Milli Futbol Takımı) ներկայացնում է Թուրքիան ֆուտբոլի միջազգային մրցաշարերում և առանձին հանդիպումներում։ Առաջին միջազգային խաղը խաղացել է Ռումինիայի դեմ 1923 թվականին։ ՖԻՖԱ Աշխարհի Գավաթի մրցաշարին, Թուրքիան մասնակցել է երեք անգամ՝ 1950-ին, 1954-ին և 2002-ին։ Հավաքականի ամենալավ նվաճումը 2002-ի Աշխարհի Գավաթի արդյունքն էր, երբ նվաճեցին պատվավոր երրորդ տեղը։
Հավաքականի կազմը
Սեպտեմբերի 10, 2009
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրքիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքական Կատեգորիա:Եվրոպայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականներ
Սպեկիոզա Կազիբվե
Սպեկիոզա Կազիբվե (Specioza Naigaga Wandira Kazibwe, ), ուգանդացի վիրաբույժ, քաղաքական գործիչ։ Երկվորյակ դուստրերի պատճառով նրան նաև անվանում են «Ննալոնգո»։ 1994-2003 թվականներին եղել է Ուգանդայի փոխնախագահը։ Նա Աֆրիկայում առաջին կինն էր, որը զբաղեցրել է ինքնիշխան երկրի փոխնախագահի պաշտոնը ։ 2013 թվականի օգոստոսին Բան Կի Մունի կողմից նշանակվել է Աֆրիկայում ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի ՄԱԿ-ի հատուկ ներկայացուցիչ ։
Կենսագրություն
Սպեկիոզա Կազիբվեն ծնվել է 1954 թվականի հուլիսի 1-ին Իգանգա շրջանում։ Սովորել է Լուգազի քաղաքի մոտ գտնվող Կամալա-Ջինջա մայրուղու վրա տեղակայված Կաթոլիկ եկեղեցու հետ փոխկապակցված Նամագունգայի Mount Saint Mary's College-ում։ 1974 թվականին ընդունվել է Մակերերեի համալսարանի բժշկական դպրոցը, որն ավարտել է 1979 թվականին և ստացել բժշկության և վիրաբուժության բակալավրի աստիճան, այնուհետև՝ բժշկության մագիստրոսի կոչում՝ մասնագիտանալով վիրաբուժության բնագավառում։ 2009 թվականին Հարվարդի հանրային առողջապահության դպրոցի բնակչության և միջազգային առողջության բաժինը նրան շնորհել է գիտության դոկտոր (SD) պատվավոր աստիճան ։
Գործունեություն
Կազիբվեն քաղաքական կարիերան սկսել է որպես Ուգանդայի դեմոկրատական կուսակցության երիտասարդական և կանանց թևի անդամ։ 1987 թվականին Ազգային դիմադրության շարժում կուսակցությունից ընտրվել է գյուղապետ, այնուհետև Կամալայի շրջանի կանանց ներկայացուցիչ, ինչպես նաև դարձել է Մուսևենիի նախընտրական քարոզարշավի խորհրդատվական կոմիտեի նախագահ։
1989 թվականից աշխատել է Յովերի Մուսևենի վարչակազմում, նշանակվել է Արդյունաբերության նախարարի տեղակալ և պաշտոնավարել մինչև 1991 թվականը, 1991-1994 թվականներին եղել է Գենդերային և համայնքային զարգացման նախարար։ Եղել է Սահմանադրական ժողովի անդամ, որը 1994 թվականին կազմել է Ուգանդայի նոր սահմանադրությունը։ 1996 թվականին ընտրվել է խորհրդարանի պատգամավոր Իգանգա շրջանի Հարավային Կիգուլուի ընտրատարածքից։ 1994-2003 թվականներին եղել է Ուգանդայի փոխնախագահ և Գյուղատնտեսության, կենդանական արդյունաբերության և ձկնաբուծության նախարար։
Կազիբվեն Աֆրիկայում կանանց դերի պաշտպան է։ Համագործակցելով Աֆրիկյան միության կազմակերպության և Աֆրիկայի Միավորված ազգերի կազմակերպության տնտեսական հանձնաժողովի հետ՝ 1998 թվականին հիմնել է Խաղաղության և զարգացման աֆրիկյան կանանց կոմիտեն (AWCPD) և  ղեկավարել այն։ Դոկտոր Կազիբվեն նաև եղել է տարբեր ազգային շահագրգիռ խմբերի նախագահ կամ անդամ, այդ թվում՝
Աննա Կարապետյան (ֆուտբոլիստ)
Աննա Կարապետյան, հայ ֆուտբոլիստ, դարպասապահ։
Սպեկիոզա Կազիբվե
Գործունեություն
Կազիբվեն նախագահել է ագրո-էներգետիկ Ուգանդա առաջին համաժողովը 1991 թվականի նոյեմբերի 25-ին Կամպալա Շերատոնում, ինչպես նաև մի քանի տարի շարունակ եղել է ագրո-էներգետիկ կլոր սեղանի (AER) պատվավոր կոմիտեի անդամ։ 1998 թվականին Պարենի և գյուղատնտեսության կազմակերպությունը (ՊԳԿ) նրան շնորհել է «Ceres Medal»`«սննդամթերքի անվտանգության և աղքատության հաղթահարման գործում ներդրման համար» ։
Աննա Կարապետյան (ֆուտբոլիստ)
Կենսագրություն
Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը (կառավարման հոգեբանության մագիստրոս) և Եվրոպական կրթական ակադեմիան (լեզվաբանության բակալավր) ։ Առաջին ֆուտբոլային մարզիչը Մհեր Միքայելյանն է։ 2002-2012 թվականներին որպես դարպասապահ հանդես է եկել «Քոլեջ» թիմի կազմում։
Սպեկիոզա Կազիբվե
Անձնական կյանք
2002 թվականի ապրիլին Կազիբվեն ամուսնալուծվել է` ասելով, որ հրաժարվում է շարունակել ընտանեկան բռնության զոհ լինել ։ Պոլիգամին և կնոջը ծեծելը Ուգանդայում համեմատաբար տարածված են, բայց ամուսնալուծությունը հազվադեպ է։ Կազիբվենի ամուսինն ընդդիմացավ ամուսնալուծությանը՝ վկայակոչելով կաթոլիկ հավատը և ասելով, որ կինը ուշ է տուն վերադառնում՝ առանց հիմնավոր պատճառաբանության, ինչպես նաև աշխատում է մի շարք քաղաքական գործիչների հետ, որոնց ինքը չի համակրում ։ Պայմանավորված քաղաքական պարտականությունների կատարման դժվարության և ամուսնալուծության խառնաշփոթով, 2003 թվականի մայիսի 21-ին Կազիբվեն հրաժարվեց կառավարական պաշտոնից` խնդրելով թույլ տալ շարունակել ուսումը՝ Հարվարդի համալսարանում ավարտելով դոկտորականը։ Սպեկիոզա Կազիբվեն ունի չորս երեխա, ներառյալ առաջին ամուսնությունից երկվորյակները և մի քանի որդեգրած երեխաներ  ։
Աննա Կարապետյան (ֆուտբոլիստ)
Կենսագրություն
Հայաստանի վեցակի չեմպիոն է, Հայաստանի գավաթի քառակի մրցանակակիր և 2006 թվականի Հայաստանի լավագույն կին ֆուտբոլիստ։ 2012-2013 մրցաշրջանում «Նեֆտեքիմիկ» թիմի կազմում հանդես է եկել Ուկրաինայի առաջնությունում, որտեղ արժանացել է Ուկրաինայի գավաթի և դարձել 2012-2013 առաջնության արծաթե մեդալակիր ։ 2013-2015 թվականներին Ռուսաստանի առաջնությունում պաշտպանել է «Կուբանոչկաներ» թիմի դարպասը։
Սպեկիոզա Կազիբվե
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուգանդայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ուգանդացի կին գիտնականներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Մակերերեի համալսարանի շրջանավարտներ
Աննա Կարապետյան (ֆուտբոլիստ)
Կենսագրություն
2014-2015 մրցաշրջանի մեկնարկից առաջ ստացած ծնկահոդի վնասվածքի պատճառով բաց է թողել մրցաշրջանի զգալի մասը և մրցաշրջանի կեսին հեռացել թիմից՝ չնայած վնասվածքի վերականգնմանը ։
2006-2013 թվականներին հանդես է եկել Հայաստանի հավաքականի կազմում։ 2011 թվականի աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարի, Աբովյան քաղաքում կայացած միջազգային մրցաշարի և «Կուբանի գարուն» մրցաշարի մասնակից է։
Հետաքրքրվում է սպորտային պարերով և ֆիլմերով։
Ֆուլդա (քաղաք)
Կլիմա
Ֆուլդան գտնվում է մեղմ, բարեխառն կլիմայի գոտում։
Պատմություն
Քաղաքի ներկայիս տարածքում դեռ Մերովինգների ժամանակներում բերդամրոց է եղել ։
Ֆուլդան, իշխանի ու եպիսկոպոսի տիտղոս ունեցող վանահայրերի գլխավորությամբ, մինչև 19-րդ դարի սկիզբը պահպանել է իր քաղաքական ինքնուրույնությունը;
Մեր օրերում Ֆուլդան համբավված է ոչ միայն վանական համալիրով, այլև կիրառական գիտությունների խոշոր ու հեղինակավոր համալսարանով, բեռնատար ավտոմեքենաների անվադողեր արտադրող մեծ ձեռնարկությամբ, արդյունաբերության ավտոմատացման համակարգեր ու տվիչներ-ցուցիչներ թողարկող Jumo գործարանով...
Էլի Ուոլլակ
Կենսագրություն
Էլի Ուոլլակը ծնվել է 1915 թվականին Նյու Յորքի Բրուքլին թաղամասում, հրեաների ընտանիքում։ Հայրը՝ Աբրամ Վալլախը և մայրը՝ Բերտա Շորը, ԱՄՆ էին ներգաղթել 1909 թվականին։ Հայրը մասնագիտությամբ դերձակ էր և հիմնական աշխատանքից բացի զբաղվում էր նաև առևտրով Բրուքլինի իր «Bertha’s» քաղցրավենիքի խանութում։
Ուսում
Ավարտել է Տեխասի Օսթինի համալասարանը (1936 թվական) և Նյու Յորք Սիթի քոլեջը։ Դերասանական վարպետություն սովորել է Neighborhood Playhouse ստուդիայում։
Մասնակցությունը պատերազմին
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին ծառայել է Հավայան կղզիներում՝ բժշկական ստորաբաժանումում։ Ավարտել է կրտսեր սպաների որակավորման կուրսը, այնուհետև գործուղվել է Մարոկկո՝ Կասաբլանկա քաղաք և ապա Ֆրանսիա։ Հենց Ֆրանսիայում ծառայած տարիներին նա ցուցադրում է իր դերասանական կարողությունները։ Իր մի քանի համախոհների հետ միասին հոսպիտալի վիրավոր զինվորականների համար գրում և բեմադրում է սիրողական «Սա ինչ է, բանա՞կ» սատիրական ներկայացումը, որտեղ ծաղրվում էին Եվրոպայի դիկտատորները։ Ինքը Ուոլլակը ներկայացման մեջ խաղում էր Ադոլֆ Հիտլերի դերը։
Ամուսնություն
1946 թվականից ամուսնացած է դերասուհի Էնն Ջեքսոնի հետ, նրանք ունեն երեք երեխա։ Նրա թոռներից մեկը՝ Էնթոնի Օլիվեր Սքոթը «The New York Times»ի- առաջատար կինոքննադատներից է։
Չնայած պատկառելի տարիքին՝ 96 տարեկան, և կաթվածին՝ ինչի արդյունքում նրա ձախ աչքը զրկվել է տեսողությունից, մինչ 2010 թվականը նկարահանվել կինոյում։ 2005 թվականին լույս է տեսել Ուոլլակի ինքնակենսագրական գիրքը «Լավը, վատը և ես» («The Good, the Bad and Me: In My Anecdotage», ISBN 978-0-15-603169-1)։
Կարիերա
Պատերազմի ավարտից հետո՝ 1945 թվականից սկսած արդեն մասնակցում է Բրոդվեյի պրոֆեսիոնալ թատերական ներկայացումներում։ 1951 թվականին ստանում է «Տոնի» մրցանակ Թենեսի Ուիլյամսի «Դաջված վարդը» ներկայացման Ալվարոյի դերի համար։
Կինոյում նորամուտը կայացել է 1956 թվականին Էլիա Կազանի «Տիկնիկը» ֆիլմում։
Խաղացել է ամերիկյան նշանավոր շատ ֆիլմերում, մեծ ճանաչում են նրան բերել հետևալ դերերը.
Ֆիլմագրություն
Խաղացել է ավելի քան 160 գեղարվեստական և հեռուստատեսային ֆիլմերում, որոնց մեծ մասը երկրորդային դերեր են։
Առավել նշանավոր ֆիլմերն են.
Մրցանակներ
Ընդհանուր թվով 7 կինոմրցանակ է ստացել, այդ թվում 1 պատվավոր Օսկար կինոյում ունեցած ավանդի համար, 1 BAFTA («Տիկնիկը»), նույն ֆիլմի համար առաջադրվել է Ոսկե Գլոբուսի, 1 Էմմի (ներկայացված է եղել 4 անգամ) և այլն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Թոնի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Ջին Շարփ
Ջին Շարփ (Gene Sharp, ), ամերիկացի հասարակական գործիչ, Օքսֆորդի համալսարանի փիլիսոփայության դոկտոր, Հարվարդի համալսարանի դասախոս, Մասաչուսեթսի Դարթմուտի համալսարանի քաղաքական գիտությունների պրոֆեսոր աշխարհում հայտնի է պետական ռեժիմի դեմ ոչ բռնի պայքարի ձևերի մասին գրված գրքերով։ Ալբերտ Այնշտայնի անվան ինստիտուտի (Albert Einstein Institution) հիմնադիր։ Նրան անվանում են «ոչ բռնի պայքարի Մաքիավելի», ինչպես ինքն է հումորով նշում ։
Ջին Շարփի ամենաճանաչված և ամենաշատ թարգմանված (44 լեզուներով) Բռնապետությունից ժողովրդավարություն աշխատությունը գրվել է 1993 թվականին Մյանմայում դեմոկրատական շարժման համար, այն բանից հետո, երբ Աուն Սան Սու Չժին խիստ ռեժիմով տնային կալանքի տակ էր վերցվել ։
Կենսագրություն
Սովորել է Օհայոյի պետական համալսարանում։ 1949 թ․–ին ստացել է սոցիալական գիտությունների բակալավրի աստիճան, իսկ 1951 թ մագիստրոսի աստիճան «Ոչբռնություն–սոցիոլոգիական ուսումնասիրություն» թեմայով։
1953–1954 թթ․ Կորեական պատերազմի ընթացքում նա դատապարտվել է երկու տարվա ազատազրկման զորակոչի դեմ քաղաքացիական անհնազանդություն ցուցաբերելու համար։ 9 ամիս բանտում անցկացնելուց հետո ազատվել է Ալբերտ Այնշտայնի հովանավորությամբ, որը հետագայում նրա առաջին գրքի՝ Գանդիի ձեռքին է բարոյական իշխանության զենքը (Gandhi Wields the Weapon of Moral Power, 1960) համար նախաբան է գրել։