cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Թուջի և պողպատի արտադրություն
Թուջի ստացումը
Ինչպես տեսնում եք, գրված ռեակցիաները դարձելի են, CO-ն ամբողջությամբ չի սպառվում, և վառարանից դուրս եկող գազային խառնուրդում պարունակվում է մոտ 8% շմոլ գազ։ Դոմնային գազն այրում են օդատաքացուցիչներում և անջատվող ջերմության հաշվին տաքացնում վառարան մտնող թարմ օդը։ Հանքաքարը կարող է պարունակել նաև քիչ քանակներով մանգանի, ֆոսֆորի, ծծմբի և սիլիցիումի միացություններ, որոնց վերականգնման հետևանքով կգոյանան նաև համապատասխան պարզ նյութեր։ Վերջիններս, ածխածնի հետ միասին լուծվելով կամ մասամբ փոխազդելով երկաթի հետ, անցնում են հալված մետաղի մեջ՝ առաջացնելով համաձուլվածք։
Հալված թուջը և խարամը, որ պարունակում է նաև որոշ այլ աղեր, հանվում են վառարանի տարբեր կողմերից։
Պողպատի ստացումը
Պողպատաձուլման վառարանում փոքրացվում է թուջում պարունակվող ածխածնի, ծծմբի, ֆոսֆորի, մանգանի քանակը։ Ածխածինը չպետք է գերազանցի 1,7 %-ը, իսկ մյուս տարրերի պարունակությունը պետք է իջեցնել հասցնելով նվազագույնի։
Գոյություն ունեն պողպատի ստացման երեք տեսակի վառարաններ՝ կոնվերտորային, մարտենյան և էլեկտրաաղեղնային։ Կոնվերտորը պողպատե իրանով տանձաձև փոխարկիչ է, որը ներսից պատված է հրակայուն աղյուսի հաստ շերտով (նկ. 2)։
Հալված թուջի մեջ փչվում է այնպիսի քանակով թթվածին, որ բավարարի դրա մեջ գտնվող նշված տարրերն օքսիդների վերածելու համար։ Համաձայն զանգվածների ազդման օրենքի՝ նախ օքսիդանում է երկաթը, քանի որ վերջինիս կոնցենտրացիան շատ մեծ է, իսկ գոյացած օքսիդը փոխազդում է խառնուրդների հետ՝ դրանք վերածելով օքսիդների.
Սիլիցիումի, ֆոսֆորի և մանգանի գոյացած օքսիդները այնուհետև, փոխազդելով կոնվերտորի թթվային կամ հիմնային բնույթի աղյուսների և ավելացվող կրաքարի հետ, վերածվում են դյուրահալ աղերի՝ խարամի տեսքով։ Կոնվերտորում ընթացող ռեակցիաները, հիմնականում լինելով ջերմանջատիչ, ապահովում են վառարանի բարձր ջերմաստիճանը և ստացվող պողպատի բարձր որակը։
Մարտենյան վառարանի հնարավորություններն ավելի մեծ են. այստեղ թուջին կարող են ավելացվել նաև մետաղի ջարդոն և անգամ երկաթի հանքաքար։
Էլեկտրաաղեղնային վառարանում շատ բարձր ջերմաստիճաններն ապահովվում են էլեկտրական աղեղի միջոցով, որը հնարավորություն է տալիս ստանալու դժվարահալ մետաղներ պարունակող համաձուլվածքներ։ Սրանք կոչվում են լեգիրացված պողպատներ, որոնք զգալի քանակներով պարունակում են, և այլ մետաղներ։ Լեգիրացված պողպատների առանձին տեսակներ օժտված են մեծ ամրությամբ, հրակայունությամբ, մաշադիմացկունությամբ, կերամաշակայունությամբ։ Շնորհիվ այս հատկությունների՝ դրանք ստացել են լայն կիրառություն հրթիռաշինության, մեքենաշինության, քիմիական և բժշկական սարքաշինության, նավթա- և գազամուղային խողովակների արտադրությունում և այլ ոլորտներում։
Անտեսանելի վարդագույն միաեղջյուր
Անտեսանելի վարդագույն միաեղջյուր (ԱՎՄ, Invisible Pink Unicorn, IPU), թեիզմը ծաղրելու համար հորինված ծաղրանմանական կրոններից մեկի աստվածություն։ Միաեղջյուրը վարդագույն է, սակայն անտեսանելի է, ինչում էլ կայանում է պարադոքսը։
Այս զուգադրությունը ծաղրում է տարբեր կրոնական համակարգերում աստվածներին վերագրվող հակասող հատկանիշները (օրինակ, ամենակարողության պարադոքսը) ։ Այս ծաղրանմանական հակասության շնորհիվ Անտեսանելի վարդագույն միաեղջյուրի պատկերը ակտիվ կիրառվում է աթեիստների և այլ կրոնական թերահավատների կողմից։
ԱՎՄ-ն տարբեր մեթոդներով օգտագործվում է գերբնականի հավատքի պայմանական լինելը ապացուցելու համար, օրինակ՝ ցանկացած արտահայտությունում «Աստված» բառի փոխարեն «Անտեսանելի վարդագույն միաեղջյուրի» կիրառմամբ ։
Պատմություն
ԱՎՄ-ի վերաբերյալ առաջին գրավոր հիշատակությունը, կատարվել է Usenet alt.atheism նորությունների խմբում՝ 1990 թվականի հուլիսի 7-ին.
Հետագայում Սթիվ Էլին գրեց. 1996 թվականին նմանատիպ գաղափարը Քեմփ Քվեսթում (Camp Quest) վերածվեց ուսուցողական համակարգի, այն ԱՄՆ-ում առաջին առամային երեխաների ճամբարն էր, ովքեր «ազատ» էին մտածում (free-thought), դա կազմակերպվել էր դոկտոր Լ. Ուիլսոնի կողմից (Dr. L. Wilson): Ավելի ուշ The Cincinnati Enquirer թերթում գրվեց հետևյալը՝ «Հանգստացողներին առաջարկվում էր փորձել ապացուցել, որ երևակայական միաեղջյուրը, ինչպես աստծո փոխաբերությունը, գոյություն չունի» ։ Ռիչարդ Դոքինզը ԱՎՄ-ի մասին հիշատակում էր իր Աստծո մոլորությունը գրքում, որը հրատարակվել էր 2006 թվականին.
2007 թվականին Նիամ Ուոլեսը գրեց, որ ԱՎՄ-ն դարձել է աթեիզմի ոչ պաշտոնական խորհրդանիշը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միաեղջյուրներ Կատեգորիա:Կրոնական ծաղրանմանություններ Կատեգորիա:Աթեիզմ
Ջունգ Ին Սուն
Ջունգ Ին Սուն, հարավկորեացի դերասանուհի։
Անձնական կյանք
Ծնվել է 1991 թվականի ապրիլի 25-ին։ Ներկայումս նկարահանվում է Բարի գալուստ Վայկիկի հերուստասերյալում Լի Յի Կյունգի դերում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
821
Կատեգորիա:821 Կատեգորիա:Տարեթվեր
1001
1001 թվական, ոչ նահանջ տարի, սկսում է հինգշաբթի օրով ըստ Գրիգորյան օրացույցի։ Սա մեր թվարկության 1001 թվականն է, 1–ին տարին XI դարի։
Մահեր
* Կատեգորիա:Տարեթվեր
Հիրոսիմա (քանդակ)
«Հիրոսիմա», 1957 թվականին Արա Սարգսյանի ստեղծած բրոնզե հուշարձանը, որը ներկայում ցուցադրվում է «Արա Սարգսյան և Հակոբ Կոջոյան» տուն-թանգարանում։ Քանդակն օժտված է լարված դրամատիզմով․ ատոմային պայթունից տանջամահ եղող մարդու՝ ջղաձգվող դեմքով ու վեր պարզած ձեռքերով ֆիգուրը բողոք է պատերազմների դեմ, որը «դուրս է գալիս զուտ ճապոնականի սահմաններից, դառնում համաշխարհային, համամարդկային» ։ "«Հիրոսիման» մարդկային ողբերգության մի ցնցող փաստաթուղթ է, խոցված հոգու և մարմնի մի սարսափելի ճիչ, ահեղաձայն բողոք ընդդեմ ատոմային պատերազմի։ «Հիրոսիման» համընդհանուր վտանգի ահազանգ է, աչալրջության կոչ, և կարծես բնաբան ունի Յուլիուս Ֆուչիկի կտակը ։"
Պատմություն
«Հիրոսիմա» հուշարձանը Արա Սարգսյանն ստեղծել է 1957 թվականին որպես ոչ մեծ բրոնզե արձան ։ Այդ տարբերակով այն ճանաչում է գտել Խորհրդային Միությունում, ինչպես նաև Ճապոնիայում, որտեղ այն տպագրվել է «Լա րեվյու օրիենտ» ամսագրի 1958 թվականի փետրվարյան համարի շապիկին ։
«Հիրոսիման» նշանակալի դեր ունի քանդակագործի ստեղծագործության մեջ․ «հատկապես այս երկով է, որ նա, կարծես հավաստելով իր հասունությունը, իրեն զգալով Հայաստանից բացի նաև աշխարհի քաղաքացի, դուրս է գալիս սյուժեների ու թեմաների ավելի լայն հրապարակ, իր խոսքն ասում բովանդակ մարդկությանը հուզող հարցի շուրջը։ Հիրոսիմայի արհավիրքը սոսկ ճապոնական մի քաղաքի կամ թե ամբողջ Ճապոնիայի ողբերգությունը չէր. նա սկիզբ դրեց հանուր մարդկության գլխին կախված ատոմային սպառնալիքին, որի դեմ ծավալված պայքարը համամարդկային պայքար է հանուն խաղաղության և հումանիզմի։ Այսպիսով, «Հիրոսիմայի» թեման նույնքան հայկական է, որքան՝ ճապոնական» ։
Նկարագրություն
«Հիրոսիմա» քանդակը, ստեղծված լինելով մեծ վարպետությամբ, բոլոր կողմերից դիտելի է։ Տարածության մեջ քանդակի դիրքավորումը կատարված է այնպես, որ թևերի ու ոտքերի միջև եղած ազատ տարածությունները նույնպես ներգրավվել են քանդակագործական ոլորտում և դարձել կոմպոզիցիայի գործոն բաղադրիչներ ։ Կոմպոզիցիան կառուցված է մեկը մյուսին խաչաձևող գծերի և հակադարձ շարժումների միասնության հիման վրա։ Մի կողմից ստացած հարվածից մարդն ընկնում է, մյուս կողմից՝ ձգտում է խոյանալ դեպի վեր, ինչն արտահայտված է նաև մարմինը խաչող ծալքավոր կտորի թեքի մեջ․ «Ձեռքերի, ոտքերի, գլխի, իրանի կատարած բոլոր բարդ շարժումներն իրենց արտահայտությունն են գտել մկանային կառուցվածքի մեջ, ըստ որում այս կառուցվածքը ևս խարսխվում է հակադարձ տենդենցների՝ ուժի և անուժության, լարվածության և թուլացման միասնության վրա» ։
Բազկատարած, մատները լայն բացած ու ջղաձգորեն կեռած, գլուխը հուսահատորեն ետ նետած, աջ ծնկին է ընկել մերկամարմին մարդը (ճապոնացին)։ Ձախ ոտքը մկանների ուժգին լարումով նրան դեռ պահում է բոլորովին ընկնելուց, թեպետ նրան դեռ պահող ձախ ծունկն արդեն սկսել է ծալվել։ Մարդը հարված է ստացել, բայց ոչ սովորական հարված, որ իջնում է մարմնի որևէ մասին։ Քանդակագործը կարողացել է ցույց տալ, որ հարվածը հասել է նրա ամբողջ մարմնին, ներսից ու դրսից, բոլոր կողմերից։ Այդպիսի հարված կարող է հասցնել միայն ատոմային պայթյունի վիթխարի ալիքը։ Եվ թվում է, թե մարդն իր ընկնելու հետ անեծք է կարդում երկնքին, որտեղից երկիր նետվեց անկասելի կործանումը։ Միևնույն ժամանակ, թվում է, թե նա, կուրացած դեմքը ետ թեքած ու ձգած դեպի վեր, նորից ուզում է արևը տեսնել, ուզում է նորից կանգնել, սակայն դրան նա այլևս անընդունակ է, թվում է՝ լայն տարածված բազուկներով ուզում է կյանքը գրկել, կառչել նրանից, կեռած մատները մեխել իրենից խուսափող այդ կյանքի «մարմնի» մեջ, սակայն կյանքի փոխարեն դատարկությունն գրկում, և դրանից նրա թևերի լարվածությունն արդեն սկսում է մարել, շուտով այդ թևերը կկախվեն… Գուցե այդ կյանքն օդի մե՞ջ է. նա վեր պարզած ռունգներով ու բերանով ուզում է ագահորեն օդ ներշնչել… Դրանից նրա կրծքի վանդակը սկսել է բարձրանալ, բայց Ադամի խնձորը, որ շեշտված ցցունությամբ է տրված, կարծես դեմ է առել նրա կոկորդին ու նա այլևս չի կարող շնչել… Հիմա մարդը կնվաղի, վերջնականապես կընկնի… Բայց կեռված կմնան լարվածության մեջ կարկամած մատները, կարծես հիշեցնելու համար այն անասելի տանջանքը, որ բաժին էր ընկել մարդուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արա Սարգսյանի քանդակներ Կատեգորիա:1957 քանդակներ Կատեգորիա:Բրոնզե արձաններ
Շերթուլի
Շերթուլի (შერთული), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Գորիի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 730 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Գորիից հեռու է 15 կմ։
Գրեցանա
Գրեցանա (Grezzana), կոմունա Իտալիայում՝ Վենետո մարզի Վերոնա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 10 525մարդ։ Խտությունը կազմում է 193 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 52,01 կմ² տարածք։ Սահմանակից է Բոսկո Կիեզանուովա, Չեռո Վերոնեզե, Էրբեցո, Նեգրար, Ռովերե Վերոնեզե, Սանտ'Աննա դ'Ալֆաեդո, Վերոնա համայնքներին ։ Փոստային ինդեքս՝ 37023։ Հեռախոսային կոդ՝ 045։
Շերթուլի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գորիի շրջան
Գրեցանա
Կոմունայում հարգվում է.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Յորդան Եֆտիմով
Յորդան Եֆտիմով (Йордан Ефтимов, ), բուլղար ժամանակակից բանաստեղծ, գրականագետ, քննադատ։ Բուլղարիայի գրողների ընկերության անդամ։ Նա այժմ ապրում և ստեղծագործում է Սոֆիայում ։
Կենսագրություն
Յորդան Եֆտիմովը ծնվել է 1971 թվականի հունվարի 23-ին Ռազգրադում, Ռազգրադի մարզ։ Ավարտել է Սոֆիայի համալսարանի բուլղարական բանասիրության ֆակուլտետը։ 1993 թվականից մինչև օրս աշխատում է Литературен вестник» շաբաթաթերթում՝ հրատարակչություն, որը 1980-ականների վերջին ժառանգություն է ստացել սամիզդատական «Мост» և «Глас» ամսագրերը։ Եֆտիմովը Սոֆրիայի նոր մասնավոր բուլղարական համալսարանում դասավանդում է գրականության տեսությունը ։ 2008 թվականին ստացել է դոկտորի աստիճան բուլղարական սիմվոլիզմի թեմայով, 2012 թվականին կոմունիստական շրջանի բուլղար այլախոհների պեոզիայի թեմայով՝ ստացել է դոցենտի աստիճան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սոֆիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բուլղարացի բանասերներ Կատեգորիա:Բուլղարացի գրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացի գրաքննադատներ Կատեգորիա:Բուլղարացի գրականագետներ Կատեգորիա:Բուլղարացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հեռուստալրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Առյուծագի սովորական
Առյուծագի սովորական, խուլեղինջազգիների ընտանիքին պատկանող դեղաբույս։
Նկարագրություն
Առանցքային արմատներով բազմամյա խոտաբույս է։ 30-100 սմ բարձրությամբ, վերին մասում ճյուղավորված, ուղիղ քառանիստ, մուգ կանաչ, մատնաձև բաժանվածտերևները դասավորված են հակադիր կոթունավոր ցողունների վրա։ Բազմածաղիկ հասկանման ծաղկաբույլեր առաջացնող մանր վարդագույն, հնգանդամ ծաղիկները աճում են օղակավոր տերևանութներում։ Երկշուրթ պսակը կրկնակի երկար է բաժակից։ Վերին շուրթը սաղավարտաձև է, իսկ ստորինը՝ եռաբլթակ։ Պտուղը կազմված է 4 չոր եռանիստ ընկուզիկներից ։
Տարածվածություն
Աճում է թփուտներում, գետերի հովիտներում, անտառների և ճանապարհների եզրերին, հանդիպում է բոլոր մարզերում։ Լավ մեղրատու բույս է։ Որոշ երկրներում աճեցվում է ։
Նշանակություն
Բուժական նպատակներով օգտագործում են դառը համով և թույլ հոտով բույսի վերգետնյա ծաղկող մասը և ստորին տերևները։ Այն իր մեջ պարունակում է դաբաղանյութեր, եթերային յուղեր, ալկալոիդներ, շաքարներ, սապոնիններ և այլն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Շրթնածաղկավորներ Կատեգորիա:Բազմամյա բույսեր Կատեգորիա:Խոտաբույսեր Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր Կատեգորիա:Եվրոպայի բուսական աշխարհ Կատեգորիա:Ասիայի բուսական աշխարհ
Առիգո Բոյտո
Առիգո Բոյտո (Arrigo Boito, ), իտալացի կոմպոզիտոր և բանաստեղծ, ով համբավվել է որպես Ջուզեպպե Վերդիի «Օթելլո» և «Ֆալստաֆ» օպերաների լիբրետոների հեղինակ։
Կենսագրություն
Նրա հայրը մանրանկարիչ Սիլվեստրո Բոյտոն էր, իսկ մայրը՝ լեհ ազնվականուհի Յուզեֆա Կարսնիցկան։
1854 թվականին ընդունվել է Միլանի կոնսերվատորիա, որտեղ նրա ղեկավարն էր Ալբերտո Մացուկատոն։
Կոնսերվատորիայում բացի երաժշտական ուսումից ստացել է լայն հումանիտար կրթություն։ Կոնսերվատորիան ավարտելուն պես 1861 Բոյտոն և իր ընկեր Ֆրանկո Ֆաչչոն ստացան պետական կրթաթոշակ արտասահմանում կատարելագործվելու նպատակով։ Ֆրանիսայում կոմպոզիտորը ծանոթացավ Ջ․ Ռոսսինի հետ։ Մեկնելով Գերմանիա ծանոթացավ Ռիխարդ Վագների երաժշտության հետ, որը մեծ տպավորություն թողեց նրա վրա։
1860 թվականին Բոյտոն գրեց իր առաջին խոշոր ստեղծագործությունը «Հուլիսի 4», իսկ 1862 թվականին Ֆաչչոյի հետ միասին գրեց «Իտալիայի քույրերը»։
1868 թվականին կոմպոզիտորը գրում է իր ամենահայտնի ստեղծագործությունը՝ օպերա «Մեֆիստոֆելը»։ Այն գրվեց սեփական լիբրետոյով, Գյոթեի Ֆաուստի սյուժեով։ Օպերայի պրեմիերան կայացավ Միլանի Լա Սկալայում և ընդունվեց անհաջողությամբ։
1875 թվականին Բոլոնյայում Մեֆիստոֆել օպերան բեմադրվեց փոփոխված ձևով և մեծ համբավ ձեռք բերեց։ Այն արագ տարածվեց Իտալիայի սահմաններից դուրս, բեմադրվեց Մոսկվայում և Սանկտ Պետերբուրգում։ Բոյտոյի 2-րդ օպերա Ներոնը մնաց կիսատ, չնայած կոմպոզիտորը նվիրեց օպերայի գրմանը 48 տարի։ Այն ավարտվեց Ա․ Տոսկանինիի և Վ․ Տոմմազինիի կողմից և 1924 թվականի մայիսի 1-ին բեմադրվեց Լա Սկալայում։ Չնայած մեծ հաջողությանը օպերան երկար չմնաց երգացանկում։ Ներոնի լիբրետոն հրատարակվեց որպես բանաստեղծական դրամա և 1901 թվականին արժանացավ քննադատների բարձր գնահատականին։
Բոյտոն նաև հայտնի պոետ էր (խմբագրում էր իր ստեղծագործությունները Տոբիա Գորրիո մականուն-անագրամայով)։ Չնայած որ դրանք թվով քիչ էին, Իտալիայում մեծ համբավ ունեին։ Հայտնի է նրա «Բանաստեղծությունների գիրք» ժողովածուն, որտեղ տեղ է գտել 16 ստեղծագործություն։ Բոյտոյի պոետական արվեստում հատուկ տեղ է զբաղեցնում պոեմ-հեքիաթ «Re Orso-ն»։ Այստեղ հեղինակը ցուցաբերեց բանաստեղծական ոճի բազմազանություն, մեծ վարպետություն, չափսեր և ռիթմեր։ Բոյտոն իր սեփական օպերաների և կանտատների հեղինակն է։ Ինչպես նաև նա «Սիմոն Բոկանեգրա» օպերայի լիբրետոյի հեղինակն է (մշակեց Պիավեի սկզբնական լիբրետոն)։ Վերդիի «Օթելլոն», «Ֆալստաֆը», Պոնկիելլի Ամիլկարեի «Ջոկոնդան»,Կատալանիի «Սերպը» նույնպես գրված են Բոյտոյի լիբրետոներով։ Նա նաև իտալերեն թարգմանել է մի շարք արտասահմանյան օպերաների լիբրետոներ, ինչպիսիք են Վագների «Ռիենցին», «Տրիստան և Իզոլդան», Գլինկայի «Ռուսլան և Լյուդմիլան»։ Բացի դրանից թարգմանել է Ռուբինշտեյնի 57 ռոմանս, որոնք գրված էին գերմաներեն լեզվով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Իտալացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Իտալացի լրագրողներ Կատեգորիա:Օպերային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:19-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Իտալացի գրողներ Կատեգորիա:Իտալացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Իտալացի վիպասաններ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
(476) Հեդվիգ
(476) Հեդվիգ (Hedwig), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1901 թվականի օգոստոսի 17-ին Լուիջի Կարներայի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,650251 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4533 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8472 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Հեդվիգ աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,4374 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1575,9 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,228441 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,94° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է P դասին ։
Սրեդնեե (գյուղ, Կրասնոլիմանի շրջան)
Սրեդնեե (Середнє), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոլիմանի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սրեդնեե գյուղում բնակվում էր 156 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոլիմանի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Նորաշեն (Տավուշի մարզ)
Նորաշեն, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի մարզում։ Հարևան է Չորաթան, Արծվաբերդ, Վերին Կարմիրաղբյուր և Մովսեսգյուղ գյուղերին, իսկ Ադրբեջանի սահմանից ուղիղ գծով գտնվում է 4 կմ հեռավորության վրա ։
Աշխարհագրություն
Նորաշենի հարևան գյուղերն են Վերին Կարմիրաղբյուրը, Արծվաբերդը, Մովսեսգյուղը և Չորաթանը։ Գյուղամիջում գտնվում է կիկլոպյան ամրոց։
Նորաշեն համայնքը զբաղեցնում է 1089 հա տարածք, որից՝ 53 հա արոտներ, 623 հա վարելահողեր, 103 հա անտառ։
Գյուղը գտնվում է Ղմշկուտ և Շլորկուտ վայրերից հյուսիս, այստեղից սկիզբ առնող առվակի ձախ գոգավորության վրա ։
Հեռավորությունը Երևանից կազմում է 214 կմ, մարզկենտրոն Իջևանից՝ 74 կմ, ՀՀ պետական սահմանից՝ 3 կմ ։
Գյուղը հարուստ է հնագիտական հուշարձաններով՝ հարավային մասում գտնվում են մ.թ.ա. 2-րդ հզմ «Պիլուր պատ», Ձորաբերդ և «Սև լեռ» ամրոցները, իսկ 1 կմ արևմուտք՝ մ.թ.ա. 2-րդ-1-ին հզմ. «Ահագնի» ամրոցը (տես՝ Նորաշենի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկը)։
Կլիմա
Նորաշենը գտնվում է բարեխառն գոտում, ամռանը՝ + 29 C, ձմռանը՝ - 30 C ։
Պատմություն
Հնուց գյուղի տարածքը մտնում է Մեծ Հայքի Ուտիք նահանգի Տավուշ գավառի մեջ։
Պարսկական կայսրության կազմի մեջ
Նորաշենի ներկայիս բնակիչների առաջին նախնիներն այստեղ են գաղթել 18-րդ դարի առաջին կեսին, մյուս մասն էլ՝ 18-րդ դարի վերջին քառորդում։ Ի սկզբանե նրանք հաստատվել են Ղարա ղզով (Մութ ծմակ) կոչվող վայրում (Օքյուզլու գյուղի մոտ), ապա փոխադրվել են Գյունաշ (թյուրքերենից թարգմանաբար նշանակում է «Արևը շուռ եկավ», այսինքն՝ արևոտ վայր է) վայրը և այնտեղից տարածվել դեպի Տավուշ գետի ափը, որտեղ հիմնադրել են Նոր Շեն անունով գյուղ (ներկայիս պահածոների գործարանի մոտակայքում, որտեղ կա նաև նրանց հայրական գերեզմանոցը)։ Այդ Նոր Շենում ապրելով հարյուր տարուց ավելի, բնակիչներն զբաղվել են գլխավորապես անասնապահությամբ, երկրագործությամբ և այգեգործությամբ։ Այդտեղ գյուղացիները հաճախ ենթարկվում էին լեզգի և լեռնական այլ ցեղերի հարձակումներին։ Հարձակումներից խուսափելու նպատակով գյուղացիները հաճախ մնում էին սարերում։
Հատկանշական է, որ, ըստ որոշ աղբյուրների, գյուղի անվանումը առաջացել այն բանից հետո, երբ մի խումբ լեզգիներ անցնելով այստեղով, ծաղրել են տեղացի հայերին ասելով. «Ձեռք չտաք սրանց, նոր շեն է, կքանդվի» ։
Նորաշենցիները մասնակցել են 1804-1813 և 1826-1828 թվականների ռուս-պարսկական պատերազմներին։ Աչքի են ընկել Գրիգոր Մանուչարյանի աշխարհազորային ու կամավորական հեծյալ ջոկատի լավագույն մարտիկ հրամանատարներ Հակոբ Փայտյանը և Գրիգոր Լուլասազյանը ։
Ռուսական կայսրության կազմի մեջ (1828-1918)
Այս տարածքեները Ռուսական կայսրության կողմից գրավելուց հետո չեզոքանում է լեռնական ցեղերի հարձակումների վտանգը, սակայն հողակլիմայական պայմանները մնում էին անբարենպաստ, իսկ ջուրը՝ վատորակ։ Այդ և մի շարք այլ պատճառներով Նոր Շենի բնակչությունը 1850-ականներին (այլ վարկածով՝ 1835 թվականին) տեղափոխվում է իրենց ամառանոցը՝ Քյամալ, որը վաղեմի ամայացած բնակատեղի էր և նորից հիմնադրում այդտեղ Նոր Շեն անունով գյուղ, որն էլ 20-րդ դարի սկզբից սկսում են անվանել Նորաշեն ։
Նախկին Նոր Շենը, որն անվանում էին Գյունաշի Նոր Շեն, սկսեցին կոչել Հին շենատեղ կամ ուղղակի Գյունաշ։ Հին շենատեղի տարածքները մինչև 1925 թվականը պատկանում էին նորաշենցիներին, ապա Տավուշի շրջանի գործադիր կոմիտեի որոշմամբ փոխանցվեցին Ներքին Կարմիրաղբյուր գյուղին, որը կից էր նրանց հողերին։ Շուրջ 30 հեկտար էլ զավթեցին ադրբեջանական Այբայլու (Ալիբեյլի) գյուղի բնակիչները, որը ցայսօր մնում է նրանց ձեռքին ։
Գյունաշի հին շենատեղի գերեզմանոցում կան մի քանի արձանագրություն ունեցող տապանաքարեր, որոնց վրա կան 1814 և 1828 թվականները, իսկ մյուսների վրայի քանդականախշերը և գրվածները քայքայվել ու եղծվել են։ Ընթեռնելի տապանաքարերից են. «Այս է տապան Աթոյան Կարապետի վախճանվեցավ 1814 ամի», «Այս է տապան Նազարանց Հոսեփի որդի Բաբին նահատակ... ցկեանս վերին ԹՌՄՀԷ» (1828 թ.) :
Մեզ են հասել 20-րդ դարի առաջին կեսին ապրած նորաշենցի Սարգիս Փայտյանի գրառումները գյուղի պատմության մասին։ Նրա փոխանցմամբ, 1760 թվականին Խանաղ անունով մի հայ Թիֆլիսի կողմերից (Շուլավերի այն բնակիչներից, որոնք 1700-ականներին սկզբներին այդտեղ էին գաղթել Տավուշ գավառից) եկել է Տավուշ և ճորտագրվել Տավուշի հողերին տիրացած Օքյուզլուի բեկ Նասիբ սուլթանի մոտ, որը նրան բնակվելու տեղ է հատկացրել Տավուշ գետի աջ կողմին՝ Ղարա ղզով (Մութ ծմակ) կոչվող վայրում։ Շուտով Խանաղի շուրջն են հավաքվել Գարդմանից եկած մի տանի ծուխ։ Իսկ երբ 1788 թվականին Արցախի Ջրաբերդի մելիքությունից մեծաթով բնակչություն է գաղթել մելիք Մեժլումի գլխավորությամբ դեպի Տավուշ, Խանաղը իր նոր համագյուղացիների հետ միանում է ջրաբերդցիներին և միասին բնակվում են նոր վայրում՝ Գյունաշում։ Խանաղի որդի Հակոբը վախճանվել է Գյունաշից Քյամալ տեղափոխվելուց հետո՝ առաջին տարում, որի մասին վկայում է նաև Հակոբի տապանաքարի արձանագրությունը՝ վախճանվել է 1858 թվականին ։
Գյունաշից Նոր Շեն են տեղափոխվել մոտ 20 տոհմեր և տոհմաճյուղեր՝ Լուլասազանք, կամ Սոյուղդոյանանք, Փետունք, Խանաղանք, Եսայունք, Գյուլինանք, Մանգասարանք, Աբրահամանք, Մխիթարանք, Դիլանանք, Մոսեսանք, Ավագանք, Աթոյանք, Խաչատրյանները, Քոչարանք, Ակոփանք, Տերզիկանք, Սայամանք ։
Գյունաշից Նորաշեն տեղափոխվելու ժամանակաշրջանում էլ մի քանի այլ տոհմեր՝ Դանիելանք, Մադնանք, կամ Հենցանք (Մարտիրոսյաններ), Ղազարանք, Նազարանք, Մակրտումանք և ուրիշներ տեղափոխվում են Շամքորի մելիքության Խաչիսար (Չարդախլու), Գառնակեր և Ջագիր (Ջահակիր) գյուղեր։ (Գյունաշից առաջին անգամ Խաչիսար տեղափոխվածները եղել են եղբայրներ Գրիգոր, Սարգիս և Սահակ Դանիելյանները, իսկ սրանց հայր Դանիելը և պապ Մակրտումը Խանաղի հետ միասին են առաջինը հիմնադրվել Գյունաշում:) Խաչիսար տեղափոխվածներն իրենց հետ փոխանցել են նախկին Գյունաշ գյուղի անունը և այնտեղ իրենց զվաղեցրած թաղամասը անվանակոչել են Գյունաշի թաղ ։
19-րդ դարի վերջին գյուղը այցելած եպիսկոպոս Մակար Բարխուդարյանցը իր «Արցախ» գրում էր.
Հայաստանի Հանրապետության կազմի մեջ (1918-1920)
1920 թվականին Կուր գետի ափին գտնվող Կրզեն գյուղից ևս 15 ընտանիք (Թարխանանց, Մակրտումանց և Այվազանց տոհմերը) տեղափոխվել է Նորաշենին պատկանող մի վայր՝ Ալաթալա (Լորուտ), հիմնադրելով այնտեղ համանուն գյուղ։ Այդ գյուղը գտնվում էր Խնձորուտ գետի ափից մոտ չորս կիլոմետր դեպի արևմուտք, մի գեղատեսիլ անտառի բացատում։ Սակայն ենթակառուցվածքներից կտրված լինելու պատճառաով Ալաթալայի բնակիչները 1935 թվականին թողնում են այդ բնակավայրը՝ մի մասը տեղափոխվում է Նորաշեն, մյուս մասն էլ վերադառնում է Կրզեն ։
Խորհրդային Հայաստանի կազմի մեջ (1920-1991)
Խորհրդային տարիներին բնակավայրը մտնում էր Հայկական ԽՍՀ-ի Շամշադինի շրջանի կազմի մեջ։
1951 թվականին Նորաշենից 12 ընտանիք, այդ թվում կրզնեցիներ, տեղափոխվել է Էջմիածնի շրջանի Նեջրլու գյուղ ։
Հայաստանի Հանրապետության կազմի մեջ (1991-ից)
2000-ականներին Նորաշենում կատարվել են որոշ աշխատանքներ՝ նորոգվել է միջնակարգ դպրոցի շենքը (Հայ-ամերիկյան կրթական ծրագրով), վերակառուցվել է խմելու ջրագիծը (ՀՊԾ-ՍԱԴ-ի կողմից), վերանորոգվել է տնամերձերի ոռոգման համակարգը (ՀՍՆՀ-ի կողմից)։ Այժմ Նորաշենի գլխավոր խնդիրներն են մշակույթի տան և գյուղապետարանի շենքերի նորոգումն ու համայնքային ճանապարհների նորոգումը ։
Բնակչություն
1831 թվականի մարդահամարով Նորաշենում բնակվում էր 147 շունչ, 1930-ականներին՝ 1302 շունչ, իսկ 1966 թվականին՝ 2141 բնակիչ և 408 տնտեսություն ։
1890 թվականին Նորաշենում եղել է 38 տնտեսություն, գործելիս է եղել ծխական դպրոց 40 աշակերտով, ուսուցչի տարեկան ռոճիկը եղել է 300 ռուբլի ։
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Նորաշենի մշտական բնակչությունը կազմել է 1677, առկա բնակչությունը` 1602 մարդ, բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.
Տնտեսություն
Գյուղի բնակչության հիմնական զբաղմունքը եղել և մնում է դաշտավարությունը և անասնապահությունը ։ Գյուղը մասնակի ապահովված է խմելու և ոռոգման ջրով, գազաֆիկացված է ։
Դպրոց
Նորաշենն ունի 750 աշակերտական տեղով միջնակարգ դպրոց, որտեղ սովորում է շուրջ 202 աշակերտ, տիպային մշակույթի տուն՝ 340 տեղանոց, գրադարան, մանկապարտեզ, ինչպես նաև առևտրի ու կենցաղային օբյեկտներ ։ Նորաշենի տարրական դպրոցը կառուցվել 1921 թվականին (ունեցել է 4 դասարան), իսկ 7-ամյա դպրոցը՝ 1937-ին (մշակույթի տան մոտ, դեպի արևելք)։ Միջնակարգ դպրոցի կառուցվել է 1961 թվականին և աշխատել է 1962-ից։ Փաշո Կարապետի Ավագյանը Թբիլիսիում մանկավարժական կրթություն ստանալուց հետո 1924-1935 թթ. աշխատել է շրջանի տարբեր դպրոցներում։ 7 տարի Նորաշենի դպրոցում աշխատել է որպես ուսուիցչ, ուսումնավար և տնօրեն։
Եկեղեցի
Գյուղը ուներ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, որը կառուցվել էր 1874 թվականին, վերանորոգվել է 1903-1907 թվականներին նախիջևանցի վարպետների կողմից։ Քանդվել է 1935 թվականին, իսկ եկեղեցու տեղը կառուցվել է հանրախանութ։
19-րդ դարի վերջին գյուղը այցելած եպիսկոպոս Մակար Բարխուդարյանցի վկայությամբ, Նորաշենի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին «հոյակապ կառույց» էր, կանգնած էր չորս սյուների վրա։ Երկարությունը կազմում էր 19 մետր 75 սանտիմետր, լայնությունը՝ 10 մետր 45 սանտիմետր։ Եկեղեցին մեկ քահանա ուներ ։
Տուրիզմ
Գյուղում գործում է «B&B The edge of the world / Աշխարհի ծայրը» հյուրատունը:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորաշեն (Տավուշի մարզ) Կատեգորիա:Տավուշի մարզի բնակավայրեր Կատեգորիա:Տավուշի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:1835 հիմնադրումներ Հայաստանում
Դարձելի և ոչ դարձելի պրոցեսներ
Դարձելի և ոչ դարձելի պրոցեսներ (Դարձելիև ոչ Դարձելիպրոցեսներ), համակարգի վիճակի փոփոխության պրոցեսներ։
(8918) 1996 OR1
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,295362 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1202 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,4705 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1270,21 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,283418 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,94° անկյուն։
Դարձելի և ոչ դարձելի պրոցեսներ
Դարձելի պրոցես
Դարձելի պրոցեսը կարելի է իրականացնել հակառակ ուղղությամբ՝ ետադարձ կարգով հաջորդաբար կրկնելով ուղիղ պրոցեսի բոլոր միջանկյալ վիճակները։ Դարձելին կարող է լինել միայն Դարձելի պրոցեսի ուսումնասիրման հետ են կապված մեխանիկայի և էլեկտրադինամիկայի այն խնդիրները, որոնք լուծվում են առանց շփման ուժերի հաշվառման, ինչպես նաև ջերմատեխնիկայի ու հիդրոդինամիկայի որոշ խնդիրներ (օրինակ, ձայնային ալիքների տարածումը գործնականում չկլանող միջավայրում)։ Բոլոր իրական պրոցեսները, խստորեն ասած, ոչ դարձելի են (միայն որոշ իրական պրոցեսներ, իդեալական պայմաններում կարելի է համարել շրջելի)։
(8918) 1996 OR1
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1996 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Պեկինի Շմիդտ-ԼԿՍ աստերոիդների ծրագրի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Դարձելի և ոչ դարձելի պրոցեսներ
Ոչ դարձելի պրոցես
Ոչ դարձելի պրոցեսը չի կարող ընթանալ հակառակ ուղղությամբ, իսկ այդ պրոցեսը կատարող համակարգը՝ անցնել նույն միջանկյալ վիճակներով։ Ոչ դարձելի պրոցեսներ են դիֆուզիան, ջերմահաղորդականությունը, ջերմադիֆուզիան, հեղուկի (գազի) մածուցիկ հոսանքը, որոնք ինքնակամ ընթանում են միայն մեկ ուղղությամբ։ Դարձելի բոլոր պրոցեսները անհավասարակշիռ պրոցեսներ են։ Փակ համակարգերում դրանք ուղեկցվում են էնտրոպիայի աճով։ Շրջապատող միջավայրի հետ էներգիայի կամ նյութի փոխանակության հնարավորություն ունեցող բաց համակարգերում ոչ Դարձելիպրոցեսի դեպքում էնտրոպիան կարող է մնալ հաստատուն կամ նույնիսկ նվազել՝ արտաքին միջավայրի հետ էնտրոպիայի փոխանակության հաշվին։ Սակայն բոլոր դեպքերում էնտրոպիայի արտադրությունը, այսինքն՝ միավոր ժամանակում դրա աճը համակարգում, ոչ դարձելի պրոցեսի առկայության պատճառով մնում է դրական։
Կատեգորիա:Թերմոդինամիկա
Իմ խենթ օրագիրը
Իմ խենթ չաղ օրագիրը (My Mad Fat Diary), բրիտանական կոմեդի-դրամա սերիալ է, որը ցուցադրվել է E4 հեռուստաալիքով 2013 թ հունվարի 14-ից։ Նկարահանվել է Ռեյ Էռլի Իմ պատանեկան հաստ ու խելառ օրագիրը վեպի հիման վրա ։ 2014 թվականի նոյեմբերին հայտարարվել է, որ ստեղծագործական կազմը պատրաստվում է նկարահանել հեռուստասերիալի երրորդ ֆիլմաշարի եզրափակիչ դրվագները, որոնք արտացոլում են 1998 թվականի իրադարձությունները ։ «Իմ խենթ օրագրի» վերջին դրվագը հեռարձակվել է 2015 թվականի հուլիսի 6-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանական դրամա հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ
Սան Պիետրո ին Կարիանո
Սան Պիետրո ին Կարիանո (San Pietro in Cariano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վերոնա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 12 616 մարդ։ Խտությունը կազմում է 624 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 20,25 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 37029։ Հեռախոսային կոդ՝ 045։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Էմմա Ռոբերթս
Էմմա Ռոուզ Ռոբերթս (անգլ.՝ Emma Rose Roberts, ), ամերիկացի դերասանուհի, մոդել և երգչուհի։
Օսկարի առաջադրված դերասան Էրիկ Ռոբերթսի դուստրն է, Ջուլիա Ռոբերթսի զարմուհին։
Նա հայտնի է դարձել Էդի Սինգեր դերում՝ «Ոչ այնպիսին» սերիալում (2004-2007 թթ.)։ 2005 թ․ դերասանուհին ստեղծել է իր դեբյուտային ալբոմը «Unfabulous and More», որը դարձել է սերիալի սաունդթրեք։ Նրա մյուս ստեղծագործություններից են՝ «Ճիչ 4», «Մենք Միլլերներն ենք»,«Չարաճճի», նաև սերիալի դերերում՝ «Ամերիկյան սարսափ պատմություն» և «Ճչի թագուհիները»։
Վաղ տարիներ
Էմմա Ռոբերթսը ծնվել է Ռինբեկում՝ Նյու Յորք նահանգում։ Նա դերասան Էրիկ Ռոբերթսի և Կելի Կալինգհեմի դուստրն է։ Նրա հորաքույրները նույնպես դերասանուհիներ են՝ Լիզա Ռոբերթս Գիլան և Ջուլիա Ռոբերթս։
Կարիերա
Առաջին անգամ 2001 թ․ նա նկարահանվել է Տեդա Դեմե «Կոկային»։ Առաջին հաջող դերից հետո Էմման տեղափոխվեց Լոս Անջելես, որտեղ ընդունվեց Արչեր դպրոց (Archer School for Girls), որպեսզի համատեղի դասերը նկարահանումների հետ։
Հեռուստասերիալներ
Նախնական ճանաչման է արժանացել «Նիկելոդեոնի» «Անաստղը» մանկապատանեկան հեռուստասերիալում հանդես գալով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:1991 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:«Երիտասարդ դերասան» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Ամերիկացի փոփ երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փոփ երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Լի Ջեյ Կոբբ
Լի Ջեյ Կոբբ (Lee J. Cobb, իսկական անուն ազգանունը՝ Լեո Ջեյկոբ, ), հրեական ծագումով ամերիկացի դերասան։
Կենսագրություն և կարիերա
Լի Ջեյ Կոբբը ծնվել է 1911 թվականին Նյու Յորքում Ռուսական կայսրությունից գաղթած հրեական ծագում ունեցող ընտանիքում ։ Նրա հայրը՝ Բենջամին Ջեյկոբը, աշխատում էր Նյու Յորքի թերթերից մեկի խմբագրությունում որպես տեքստերի հավաքող, մայրը՝ Քեյթ Նայլեխտը պարզապես տնային տնտեսուհի էր։ Սովորել է Նյու Յորքի համալսարանում, որից հետո 1934 թվականին նկարահանվում է իր առաջին՝ 1934 թվականին «Անհետացող ստվերներ» ֆիլմում։ Մեկ տարի անց ընդունվում է Մանհեթենի թատերական ընկերություններից մեկում, որտեղ սկսում է խաղալ մինչև 1940-ական թթ. վերջը ։ Լի Ջեյ Կոբբի առաջին մեծ դերերն են «Բերնադետի երգը» (1943) և «Աննան ու Սիամի թագավորը» (1946) ֆիլմերը։
Այս գործի ավարտից հետո էկրան բարձրացավ նրա մասնակցությամբ ամենահայտնի ֆիլմերից մեկը՝ ռեժիսոր Էլիա Կազանի «Նավահանգստում» դրաման, որտեղ Կոբբի մարմնավորած գանգստեր Ջաննի Ֆրինդլիի հերոսի համար ներկայացվեց Օսկարի։ Ֆիլմը մեծ հաջողություն ունեցավ արժանանալով 8 Օսկարի, որոնց թվում Օսկար լավագույն ֆիլմի համար։
Հաջորդ մեծ դերը Սիդնի Լյումետի ռեժիսորական դեբյուտում՝ «12 կատաղած տղամարդ» ֆիլմում № 3 երդվյալ ատենակալի դերն էր։ Մեկ տարի անց Կոբբը երկրորդ անգամ ներկայացվեց Օսկարի Ֆեոդոր Դոստոևսկու «Կարամազով եղբայրներ» վեպի Հոլիվուդյան էկրանավորման մեջ Ֆեոդոր Կարամազովի դերի համար։
1960 թթ. Կոբբը ավելի շատ նկարահանվում էր հեռուստատեսությունում, որոնցից հաջողված էր «Վաճառականի մահը» հեռուստաֆիլմը, որի համար նա ներկայացվեց Էմմիի։ Վերջին մեծ աշխատանքներից մեկը 1973 թվականին նկարահանված «Սատանա քշողը» միստիկական սարսափ ֆիլմն էր, որտեղ նա խաղում էր ոստիկանության լեյտենանտի դերը։
Լի Ջեյ Կոբբը մահացել է 1976 թվականին սուր ինֆարկտից, Կալիֆորնայի Վուդլենդ Հիլզ քաղաքում ։
Անձնական կյանք
Կոբբը 2 անգամ ամուսնացած է եղել։ Առաջին կինը ազգությամբ հրեա թատրոնի դերասանուհի Հելեն Բեվերլին էր (1916 - 2011) ։ Նրանց աղջիկը դարձավ դերասանուհի Ջուլի Կոբբ (ծն. 1947)։
Ֆիլմագրություն
Ընդհանուր թվով խաղացել է մոտ 100 ֆիլմում, առավել նշանավորներն են.
Մրցանակներ
2 անգամ ներկայացվել է Օսկարի, որպես երկրորդ պլանի դերասան, 3 անգամ ներկայացվել է Էմմիի, 2 անգամ Ոսկե Գլոբուսի և այլն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:1911 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 9 ծնունդներ Կատեգորիա:1976 մահեր Կատեգորիա:Փետրվարի 11 մահեր Կատեգորիա:Նյու Յորքի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Նյու Յորք քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
1843
Մահեր
Կատեգորիա:1843 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Զորավա (Թիմարի գավառ)
Զորավա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Թիմարի գավառակում ։ Գտնվում էր Արճակ լճից հյուսիս, հարթավայրում։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 13 տուն թուրք բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Շինդիսի (Գորիի շրջան)
Շինդիսի (შინდისი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Գորիի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 760 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Գորիից հեռու է 20 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 2667 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գորիի շրջան
Սերգեյ Շչերբակով
Սերգեյ Պետրովիչ Շչերբակով (Сергей Петрович Щербаков, ), խորհրդային սերիական մարդասպան և բռնավոր։ 1985 թվականին նա սպանել է 6 հոգու՝ 5 կնոջ, որոնցից մեկը հղի է եղել և պատանի աղջկա Կեմերովոյի շրջանի Լենինսկ-Կուզնեցկի քաղաքում։ Սպանության երկու զոհի, այդ թվում ամենափոքրին, Շչերբակովը բռնաբարել է։ Նաև նրա հաշվին եղել են 3 սպանության մահափորձ և ունեցվածքի դեմ հանցագործություններ։ Շչերբակովը դատապարտվել է մահապատժի և գնդակահարվել Կեմերովոյի քննչական մեկուսարանում։
Կենսագրություն
Զորացրվելուց հետո Սերգեյ Շչերբակովն ապրել է Լենինսկա Կուզնեցկու քաղաքի մասնավոր հատվածում, աշխատել է Յարոսլավսկու անվան հանքահորում ստորգետնյա էլեկտրիկ։ Ամուսնացել է ամուսնալուծված՝ Իրինա անունով հղի կնոջ հետ, ում նախկին ամուսինը գտնվում էր ազատազրկման մեջ։ Շչերբակովը խանդում էր կնոջը անցյալի հանդեպ, պարբերաբար ծեծում ու խոշտանգում էր նրան։ Չնայած դրան՝ Իրինան երեխա է ունեցել նախկին ամուսնուց։ Շչերբակովին դա նյարդայնացրել է։ Նա սառել է Իրինայի հանդեպ, սկսել թափառել փողոցներով, ծեծել անցորդներին, հափշտակել գլխարկները։ Կինը մտածում էր, որ Սերգեյը սիրուհի ունի, և ուզում էր վրեժ լուծել, որպեսզի ամուսինը կորցնի հետաքրքրությունը այլ կանանց նկատմամբ։
Սպանություններ
Շուտով Շչերբակովն իսկապես կորցրել է սեքսուալ հետաքրքրությունը շրջապատի կանանց նկատմամբ, իսկ 1985 թվականի գարնանը սկսել է սպանել նրանց։ Այդ ժամանակ Լենինսկի-Կուզնեցկու մասնավոր հատվածը շատ վատ էր լուսավորված, ինչը հեշտացնում էր հարձակումների հնարավորությունները։ Մոլագարը զոհերի վրա հարձակվել է հիմնականում օրվա մութ ժամերին՝ մուրճով մահացու հարվածներ հասցնելով գլխին (մի դեպքում նույնպես օգտագործել է մետաղալարեր՝ խեղդելու համար, մյուսում դանակահարել է զոհին, բայց նա ողջ է մնացել)։ Շչերբակովը մուրճը կրում էր տաբատի գրպանում կամ տեղափոխում մանկասայլակով (այդ դեպքում մարդասպանը կնոջը ասում էր, որ սայլակով շինանյութ է տեղափոխում տուն կառուցելու համար)։ Սկզբում նա չէր բռնաբարում իր զոհերին, բայց հետո սկսեց դա անել։ Սերգեյ Շչերբակովը կնոջը դիմավորել է աշխատանքից, ասելով, որ վախենում է, որ ինչ որ մեկը կհարձակվի նրա վրա, և նույն օրը դուրս է եկել տանից և սպանություն կատարել։
Շչերբակովն իր առաջին սպանությունը կատարել է մայիսի 7-ին թիվ 10 դպրոցի շրջանում։ Զոհ Է դարձել 27-ամյա հղի Տատյանա Բերդյուգինան։ Նա պառկել է տեղի հիվանդանոցի պաթոլոգիայի բաժանմունքում՝ պտղի պահպանման համար, սակայն մայիսյան տոներին նրան բաց են թողել։ Սպանության վայրում հայտնաբերել են միայն լուցկու տուփ՝ արյան հետքով։ Տատյանա Բերդյուգինայի սպանությունից հետո Լենինսկ-Կուզնեցկու փողոցներ են դուրս եկել ոստիկանության ուժեղացված պարեկները։ Գիշերային շրջայցեր էին կազմակերպվում, իրավապահ մարմինների աշխատակցուհիները խայծ էին կատարում հանցագործի համար։
Հետաքննությունը ենթադրում է, որ սպանությունները կատարում է նույն մարդը։ Հանցագործությունների դրդապատճառի մասին բազմաթիվ լուրեր էին պտտվում. դպրոցականների շրջանում կարծիք կար, որ մոլագարը զոհերին ընտրում է քարտային խմբաքանակի արդյունքում, մյուսները պնդում էին, որ նա սպանում է մարդկանց որոշակի նշաններով՝ նրանց, ովքեր հերթի վերջում են, գնում է որոշակի վայրի կինոյի տոմսեր կամ մատանիներ է կրում։ Բոլոր լուրերը հասնում էին քննության։
Մի օր ավտոբուսի կանգառում երկու կանայք, խոսելով մարդասպանի մասին, վիճում էին, թե ով և որտեղ է նա աշխատում. սպանդանոցում կամ դիահերձարանում։ Կանգառին ներկա էր բժիշկ-վնասվածքաբան Թորոպովը։ Նա միջամտում է խոսակցությանը՝ մեղադրելով կանանց զրպարտության մեջ (մեկ այլ վարկածով ՝ Թորոպովը ավտոբուսով գնալիս կատակում է սպանություններին իր մասնակցության մասին)։ Վիճող կանայք գնացին։ Նրանցից մեկը հիշել է Թորոպովի հատկությունները։ Հաջորդ օրը նա ձերբակալվել է։ Վարկած էր մշակվում, որ Թորոպովը մարդկանց սպանում է մասնագիտական հետաքրքրությունից ելնելով, սակայն քննիչները պարզել են նրա անմեղությունը։ Բայց բժիշկը ստիպված էր հեռանալ Լենինսկից՝ Կուզնեցկիից, քանի որ լուրեր էին պտտվում, որ նա արդարադատությունից դուրս է եկել։ Լուրեր էին շրջանառվում նաև, որ սպանություններ է կատարում «ֆրանսիացի» մականունով անհայտ անձը կամ նրա եղբայրը, կամ կեղծ բեղերով ճաղատ մարդը, կամ հանցավոր խմբավորումը։
Շչերբակովի երրորդ զոհը դարձել Է Նադեժդա Մեդվեդևան, ով աշխատում էր երկրորդ հերթափոխով։ Դրանից կարճ ժամանակ անց Լենինսկա Կուզնեցկու բնակիչներից մեկը դիմել է ոստիկանություն՝ աղբամանում մարդու գլուխ հայտնաբերելով։ Ոստիկանությունը պարզել է, որ դա մանեկեն է եղել։
Եղիպատրուշ
Եղիպատրուշ, գյուղ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում, մարզկենտրոնից՝ 27 կմ հյուսիս-արևելք, բարձրությունը ծովի մակերևույթից՝ 2000 մ։ Գյուղը գտնվում է Ապարանից մոտ 15 կմ հարավ, Ապարանի ջրամբարի հարավարևելյան մասում, Երևան-Ապարան խճուղուց դեպի աջ մոտ 10 կմ։ Տները քարաշեն են։ Խմելու ջուրը սառնորակ է, բերված մոտակա լեռան լանջից՝ 5 կմ հեռավորությունից։
Սերգեյ Շչերբակով
Սպանություններ
Հուլիսի 15-ին Շչերբակովը հարձակվել է Տատյանա Գալկինի վրա և դանակով հարվածել նրան, սակայն զոհին հաջողվել է փախչել մոլագարից։ Բժիշկները փրկել են նրա կյանքը։ Նույն օրը Շչերբակովը չորրորդ սպանությունն է կատարել Գորկու անվան այգում։ Զոհ Է դարձել 15-ամյա Վերա Կոլեսնիկովան։ Մոլագարն առաջին անգամ սպանությունից առաջ բռնաբարել է զոհին, այնուհետև խեղդել է նախորդ զոհերից մեկի վրայից հանված թաշկինակով։ Հուլիսի 20-ին Շչերբակովն ինքն է զանգահարել ոստիկանություն՝ հայտնելով, որ դիակ է հայտնաբերել։ Հանցագործության վայրում հայտնաբերված հետքերը վկայում են այն մասին, որ մարդասպանը, հարձակում գործելով, ինչ-որ բան է դրել գետնին (հետագայում պարզվել է, որ դա եղել է վրան-թիկնոց)։
Եղիպատրուշ
Պատմական անունը
Խորհրդային Միության տարիներին գյուղն անվանվել է Մռավյան՝ Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության քարտուղար Ասքանազ Մռավյանի պատվին։ Եղիպատրուշ է վերանվանվել 1991 թվականին՝ պատմաբան, Ապարանի շրջխորհրդի պատգամավոր Տիգրան Պետրոսյանցի և գյուղի դպրոցի նկարչության ուսուցիչ, Ապարանի շրջխորհրդի պատգամավոր Սաղաթել Աշոտի Հովհաննիսյանի (հետագայում եղել է դպրոցի տնօրեն) նախաձեռնությամբ։ Եղիպատրուշ նշանակում է ՝ չհասած ցորենի հասկ։
Սերգեյ Շչերբակով
Սպանություններ
Լենինսկում՝ Կուզնեցկում, խուճապ է սկսվել։ Ձեռնարկությունների աշխատակիցները հրաժարվել են երեկոյան հերթափոխի դուրս գալ։ Ներքին զորքերը դուրս են եկել տագնապով։ Ոստիկանության աշխատակիցները շրջել են ձեռնարկություններում՝ կոչ անելով հայտնել յուրաքանչյուր կասկածելի դեպքի մասին։ Բացահայտվել են բազմաթիվ այլ հանցագործություններ։ Մշակվել է այն վարկածը, որ մոլագարը եկվոր է, սակայն այն արդյունք չի տվել։
Եղիպատրուշ
Պատմական ակնարկ
Գյուղը հազարամյակների պատմություն ունի։ Գյուղի ձախակողմում գտնվող ձորակի երկու կողմերում, շինարարական աշխատանքներ կատարելիս, բացվել են մ.թ.ա. 3-րդ-2-րդ հազարամյակների դամբարաններ, գտնվել են այդ ժամանակահատվածի կավե ամաններ և զարդեր։ IV-V դարերում տարածաշրջանի տերերը՝ Գնթունիները այստեղ, ներկա գերեզմանոցի արևմտյան եզրին, կառուցել են մեծ բազիլիկ տիպի եկեղեցի, որի հյուսիսային պատի մի հատվածը պահպանվել է առ այսօր։ Եկեղեցու մոտ կան մի քանի VII-VIII դարերի խաչքարեր։ 696 թվականին այս գյուղում է ծնվել Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Եսայի Ա Եղիպատրուշեցին։ Գահակալել է 775-788 թվականներին։ Գյուղի անվան հիշատակությունն էլ վերաբերում է հենց այդ կաթողիկոսին և պատմագրության մեջ հիշվում է մինչև 1644 թվականը։ Նրա ժամանակներում գյուղի կենտրոնական մասում կառուցվել է ընդարձակ պալատ, որի պատերից մեկի որոշ հատվածը ներկայումս գյուղացիներից մեկի պարսպի մաս է կազմում։ 13-րդ դարի սկզբներին այստեղ շինարարական գործունեություն են ծավալել տարածաշրջանի նոր տերերը՝ Վաչուտյանները։ Քուրդ Ա Վաչուտյանը և իր կին Դսեղի Գրիգոր Մամիկոնյան-Համազասպյանի դուստր Խորիշահ իշխանուհին կառուցել են Թորոս Թորամանյանի բնորոշմամբ ժամանակաշրջանի լավագույն կենտրոնագմբեթ կաթողիկե եկեղեցին և գավիթը։ Եկեղեցին և գավիթը մեր օրերն էին հասել կիսավեր վիճակում։ 1980-1988 թվականներին Հուշարձանների պահպանության հայկական ընկերությունն ամբողջովին վերականգնեց կաթողիկե եկեղեցու փլված գմբեթը, ամբողջ պարագծով ամրացրեց գավթի պատերը, սակայն հետագա աշխատանքները՝ գավթի կտուրի վերականգնումը կիսատ մնաց անհրաժեշտ գումարների բացակայության պատճառով։ Ամենայն հավանականությամբ եկեղեցին կառուցել է Վաչուտյանների տոհմական ճարտարապետներից Մխիթարիչ Օշականցին։ Նա նույն տոհմի մեկ այլ ճարտարապետի՝ Տեղերը կառուցած Աղբայրիկի ժամանակակիցն է։ Միայն Տեղերի և Եղիպատրուշի եկեղեցիների գավիթների կտուրների վրա են զանգակատուն-եկեղեցիներ կառուցված (երրորդ հարկ)։ Ընդ որում, Տեղերում երրորդ հարկի զանգակատները կառուցվել են գավթի կտուրին շքադռան կողմից, իսկ Եղիպատրուշում՝ գավթի և կաթողիկե եկեղեցու միացման մասում, գավթի կտուրի երկու անկյուններում, կրկնահարկ ավանդատուն-խորանների վրա։ Կառուցողական այս նորույթը երկու եկեղեցիների համար մնացել է եզակի։ Միայն եկեղեցին կառուցող ճարտարապետին էր իրավունք վերապահվում եկեղեցու մոտ խաչքար կանգնեցնել։ Եկեղեցուց հարավ վեհորեն կանգնած են մոտ 3,5 մետր բարձրությամբ երկու որմնափակ խաչքարեր։ Խաչքարերից յուրաքանչյուրի նախշերը տարբեր են, դրանց փոսիկները ներկված են եղել գորշ կարմիր գույնով։ Այժմ գույները խամրել են, և դրանց հետքն է միայն նախշափոսերի մեջ մնացել։ Որմնափակ խաչքարերի գլխամասային կապող քարի վրա փորագրված է. «զՄխիթարիչս Աւշականեցի որ ձեվայցուց յիշէ»։ «Ձևայցուց» բառը այստեղ գործածվել է նախագծող-ձևող-քանդակողի իմաստով։
Սերգեյ Շչերբակով
Սպանություններ
Մոլագարի հինգերորդ զոհը Եկատերինա Լիզունովան է։ Շչերբակովը մտել է շինարարական վագոն, որտեղ նա աշխատել է, բռնաբարել է Եկատերինային և սպանել։ Այս անգամ հանցագործությունը կատարվել է ցերեկը։ Բացի գանգուղեղային վնասվածքից, զոհի մարմնի վրա լարով խեղդվածի հետքեր են եղել։ Գտնվել է վկա, ով տեսել է, թե ինչպես է երիտասարդը մտնում վագոն։ Հեռվից վկան չի կարողացել մանրամասն քննել մարդասպանին, սակայն քննիչները հասկացել են, որ մոլագարը փոխում է մարտավարությունը։ Գործը սկսել են քննել ԽՍՀՄ ՆԳՆ-ն ու կուսակցությունը։
Եղիպատրուշ
Բնակչություն
Բնակիչների նախնիների որոշ մասը գաղթել են Պարսկաստանից և Ալաշկերտից։ Եղիպատրուշի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Սերգեյ Շչերբակով
Սպանություններ
Լիզունովայի սպանությունից հետո մոլագարը հարձակվել է հանքի աշխատակցուհու վրա, սակայն հատուկ ջոկատը փրկել է նրա կյանքը։ Նա քերծել է հարձակվողի դեմքը։ Մանյակի արյան մի մասը նրա եղունգների տակ է մնացել, ինչը քննիչներին թույլ է տվել իմանալ նրա արյան խումբը։ Հարձակման ևս մեկ զոհ Շչերբակովին ոտքի տակ է նետել պայուսակը։ Հանցագործը սայթաքել է ու ընկել, և զոհը փախավ։ Ոստիկանության հետ զրույցում նա ասել է, որ արտաքնապես մոլագարը «գեղեցիկ» էր։ Հարձակումների ականատեսները հայտնել են, որ հանցագործություններից ոչ հեռու տեսել են մանկասայլակով տղամարդու։
Եղիպատրուշ
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է բանջարաբուծությամբ, հացահատիկի և կերային կուլտուրաների մշակությամբ։ Ունի միջնակարգ դպրոց, մշակույթի տուն, գրադարան, կինո, բուժկայան։
Սերգեյ Շչերբակով
Սպանություններ
Սեպտեմբերի 21-ին մոլագարը կատարել է իր 6-րդ և վերջին սպանությունը։ Զոհ է դարձել Ելենա Մուրատովան։ Նա վերադառնում էր ընկերուհու հետ դիսկոտեկից, և այդ պահին աղջիկների հետևից գնացել է Շչերբակովը, ով առաջարկե է Մուրատովային տուն տանել, ասելով, որ նա կարող է մոլագարի զոհ դառնալ։ Նա հրաժարվել է, բայց Շչերբակովը շարունակել է նրանց հետևից գնալ։ Երբ Աղջիկները բաժանվել են, մարդասպանը Մուրատովայի գլխին 40 հարված է հասցրել մուրճով և նրանից ոսկե ժամացույց վերցրել։ Դեպքի վայրում հայտնաբերվել են հակաքիմիական պաշտպանության շղարշ փաթեթներ։
Կալանք
Լենինսկ-Կուզնեցկում խռովություն էր հասունանում։ Քաղաքի դատախազը հրաժարական է տվել։ Սակայն հետո Ելենա Մուրատովայի ընկերուհին Լենինսկի-Կուզնեցկի քաղգործկոմի պետի տեղակալ Ստեփան Կրիոնիին հայտնել է, որ գիտի, թե որ փողոցում է ապրում Ելենայի վրա հարձակվածը։  Ոստիկանությունը սկսել է շրջանցել այդ փողոցում գտնվող տները։ Շչերբակովի տան բակում հայտնաբերվել է տակառի մեջ թաքցրած վրան, որը նա գետնին էր փռել բռնաբարությունից և Վերա Կոլեսնիկովին սպանելուց առաջ, և հին մանկասայլակը, գետնին փռված էին մառլային տոպրակներ։ Վերին հագուստի գրպանում հայտնաբերվել են մոլագարի վերջին զոհից հափշտակված ոսկյա ժամացույցները։ Հանցագործի այտին թարմ քերծվածք էր երևում։ Սերգեյ Շչերբակովը ձեռբակալվել է։ Նրա տանը խուզարկության ժամանակ հայտնաբերվել են զինամթերք, որը նա գողացել է բանակում ծառայելիս, և մարդասպանի զոհերին պատկանող ոսկյա զարդերը։
Եղիպատրուշ
Գրականություն
Վիկտոր Պետրոսյանց (Տիգրան Պետրոսյանց), Մռավյան (Եղիպատրուշ) գյուղի Աստվածածին եկեղեցին և արձանագրությունները /հոդված։ Պատմա-բանասիրական հանդես, 1981, թիվ 3 /94/, էջ 289-294/։
Սերգեյ Շչերբակով
Քննություն, դատ և մահապատիժ
Քննչական փորձի ժամանակ Շչերբակովը ամեն ինչ խոստովանել է։ Մոլագարը հաճույք էր զգում՝ պատմելով իր կատարած հարձակումների մասին։ Սակայն հանցագործի մայրը նրան հայտնել է, որ ինքնասպան է եղել իր մանկության ընկեր Վիկտոր Պոպովը, ով տառապում էր ալկոհոլիզմով։ Դրանից հետո Շչերբակովը փոխել է ցուցմունքները՝ Պոպովին մեղադրելով սպանությունների մեջ։ Տարբերակի մշակման համար պահանջվեց երկու տարի։ Հետաքննությունը ցույց է տվել Պոպովի անմեղությունը։ Որոշ հանցագործությունների մեջ ինքնասպանները ալիբի են ունեցել։
Եղիպատրուշ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի գյուղեր
Սերգեյ Շչերբակով
Քննություն, դատ և մահապատիժ
Դատավարության ընթացքում մոլագարը փորձել է հասնել պատժի մեղմացման՝ ասելով, որ իրեն դավաճանած աղջիկը կոտրել է իր կյանքը։ Լենինսկ-Կուզնեցկի քաղաքային դատարանը Սերգեյ Շչերբակովին մահապատժի Է դատապարտել գույքի բռնագրավմամբ գնդակահարության միջոցով։ Դատապարտյալը դատավճիռը բողոքարկել է ԽՍՀՄ Գերագույն Դատարանում, սակայն նրան ներում շնորհելը մերժվել է։ 1988 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Կեմերովոյի քննչական մեկուսարանում դատավճիռն ի կատար է ածվել։ Չնայած դրան՝ լուրեր էին շրջանառվում, որ Շչերբակովին ոչ թե գնդակահարել են, այլ ուղարկել ուրանային հանքերի համար աշխատելու։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերիական մարդասպաններ Կատեգորիա:Մարդասպաններ
(477) Իտալիա
(477) Իտալիա (Italia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1901 թվականի օգոստոսի 23-ին Լուիջի Կարներայի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,414827 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9589 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8708 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1370,65 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,262649 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,29° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:1901 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լուիջի Կարներայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ