cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Խոսե Կարերաս
Անձնական կյանք և բնավորություն
1992 թվականին տենորը բաժանվեց իր առաջին կնոջից՝ Մերսեդես Պերեսից, որի հետ 1971 թվականին կնքված ամուսնությունից ունի երկու երեխա. որդին՝ Ալբերտը ծնվել է 1972 թվականին, և դուստրը՝ Ժուլիան՝ 1977 ։
2006 թվականին տենորն ամուսնացավ ավստրիացի նախկին ուղեկցորդուհի Յուտա Եգերի հետ, սակայն այս ամուսնությունն էլ փլուզվեց 2011 թվականին ։
Կարերասն ապրում է Բարսելոնից մեկ ժամվա հեռավորության վրա գտնվող ծովափնյա համեստ առանձնատանը ։
Երգչին լավ ճանաչող ընկերները նրան բնութագրում են որպես խիստ հակասական կերպարի։ Նշվում է, որ Կարերասի մեջ զարմանալիորեն համադրվում են ինքնամփոփվածությունը, անզուսպ խառնվածքը և ահռելի կենսասիրությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Իսպանացի օպերային երգիչներ Կատեգորիա:Տենորներ Կատեգորիա:ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի բարի կամքի դեսպաններ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Պետար Կոչիչ
Պետար Կոչիչ (Петар Кочић, ), սերբ և բոսնիացի գրող, դրամատուրգ, նովելագիր, երգիծաբան, հասարակական գործիչ։ 20-րդ դարասկզբի սերբական գրականության ականավոր ներկայացուցիչներից է։
Կենսագրություն
Արմատական ակտիվ քաղաքական գործիչ է եղել։ Իր բողոքն է արտահայտել իր հայրենիքի բռնազավթման դեմ ավստրո-հունգարական իշխանությունների կողմից, ինչպես նաև Բոսնիայի ու Հերցեգովինայի անեքսիայի դեմ։ Արմատական հայացքների պատճառով երկու անգամ` 1907 և 1909 թվականներին, հետապնդվել է ավստրո-հունգարական իշխանությունների կողմից, ենթարկվել ձերբակալությունների։ 1910 թվականին ընտրվել է բոսնիական խորհրդարանի պատգամավոր։
Թաղված է Բելգրադի Նոր գերեզմանոցում։
Ստեղծագործություն
Սերբական գրականության մեջ մտել է որպես ականավոր նովելագիր ու երգիծաբան։ Պատմվածքների ժողովածուներն են «Լեռներից ու նախալեռներից» (1902-1905), «Հառաչանքներ Զմիյայնայից» (1910)։ Կոչիչի գրչին են պատկանում «Փորսուղը դատարանի առաջ» (1904) երգիծական պիեսը, «Ճակատագիր» (1912) երգիծական պատմվածքը։
Կոչիչի ստեղծագործությունը նվիրված է բոսնական գյուղացիների ողբերգական ճակատագրին, ովքեր տանջվում են թուրքական լծի տակ, տեղի ֆեոդալների ու ավստրո-հունգարական իշխանությունների ճնշումից։
Իր չափածո ու դրամատիկ ստեղծագործություններում նա ներկայացրել է տարբեր կերպարների կյանքն ու ճակատագիրը, ժողովրդական խոսքի գեղեցկությունը։ Գրողը ծաղրով ու ռեալիստորեն է ներկայացրել Ավստրո-Հունգարիայի կառավարման սոցիալական ծանր հետևանքները։
Կոչիչի գլուխգործոցը «Փորսուղը դատարանի առաջ» (1904) («Jazavac pred sudom») երգիծական պիեսն է, որը երկար ժամանակ եղել է բեմում` մեծ հաջողություն վայելելով հանդիսատեսի շրջանում։
Ճանաչում
Պետար Կոչիչի կյանքն ու գործունեությունը մեծ հարգանք է վայելում իր հայրենիքում։
Չերետո դ’Աստի
Չերետո դ’Աստի (Cerreto d'Asti), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Աստի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 261 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 66 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 6 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 14020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0141։
Բնակավայրի հովանավորն է հանդիսանում սուրբ Բարտոլոմեոն։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Դիանա Ադամյան
Դիանա Հակոբի Ադամյան, հայ ջութակահար, Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի երիտասարդական մրցանակի դափնեկիր (2018), «Նոր անուններ» ծրագրի անդամ ։
Կենսագրություն
Դիանա Ադամյանը ծնվել է 2000 թվականին, մեծացել է երաժիշտների ընտանիքում։ Երաժշտական կրթությունը ստացել է Երևանի Չայկովսկու անվան երաժշտական դպրոցում (Պետրոս Հայկազյանի դասարան), ապա՝ Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում՝ Էդուարդ Թադևոսյանի դասարանում ։ 2014 թվականին Պինկաս Ցուկերմանի հրավերով մասնակցել է Օտտավայի Ազգային արվեստի կենտրոնի (NAC) ամառային դասընթացներին, իսկ 2015 թվականին «Երևանյան հեռանկարներ» միջազգային փառատոնի շրջանակում Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին Պինկաս Ցուկերմանի և Royal Philharmonic Orchestra-ի հետ Բախի Երկու ջութակի կոնցերտի կատարմամբ հանդես է եկել Լոնդոնի Cadogan Hall-ում։ 2016-ից 2017 թվականներին Դիանան պարբերաբար մասնակցել է Լեոնիդաս Կավակոսի վարպետության դասընթացներին ։ 2016 թվականից Լիխտենշտեյնի միջազգային երաժշտական ակադեմիայում նա մասնակցել է պրոֆեսոր Անա Չումաչենկոյի մեկշաբաթյա դասընթացներին։ Սովորում է Մյունխենի կոնսերվատորիայում (Hochschule für Musik und Theater München), Անա Չումաչենկոյի դասարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ջութակահարներ
Քարլի Հենսոն
Վաղ կյանք և կրթություն
Հենսոնը ծնվել և մեծացել է Վիսկոնսին նահանգի Օնալասկա քաղաքում։ Նա ներշնչվել է կանադացի երգիչ Ջասթին Բիբերից և որոշել է երաժշտությամբ զբաղվել։ 14 տարեկանում նա և նրա ընկերը սկսել են քավերներ տեղադրել ՅուԹյուբում, հույս ունենալով հետևել Բիբերի անցած ճանապարհը ։
2016–2018․ Կարիերայի սկիզբ
2016 թվականի մայիսին, աշխատելով ՄաքԴոնալդսի գանձապահ, Հենսոնը մասնակցել է iHeart Radio-յի տեղական մրցույթին՝ համերգին Զեյնին տեսնելու համար ։ Որպես իր ելույթ, նա տեսահոլովակ է ձայնագրել, որտեղ երգել է Զեյնի «Pillowtalk» երգն՝ առևտրի կենտրոնի մոտ կայանված մեքենայում նստած։ Նա տեղադրել է տեսանյութն Ինստագրամում, և դրանով արագ կիսվել է I Heart-ը՝ զգալի ուշադրություն գրավելով։ Հետագայում Հենսոնի հետ կապվել է տաղանդների գործակալը, որը նրան հրավիրել է Տորոնտո լսումների՝ «House of Wolf»-ի պրոդյուսերների համար ձայնագրվելու համար ։ Լոս Անջելեսում նա աշխատել է երգերի հեղինակ Դեյլ Էթտոնիի հետ ։ 2017 թվականի նոյեմբերին Թեյլոր Սվիֆթն ընդգրկել է Հենսոնի երկրորդ՝ «Only One» սինգլը Apple Music-ի իր սիրելի երգերի փլեյլիստում։ 2018 թվականի մարտին Հենսոնը թողարկել է այդ երգի տեսահոլովակը, որը նկարահանվել է Similar But Different-ի կողմից, և որի համար հավաքվել է միայն կանանցից բաղկացած խումբ ։ 2018 թվականի ապրիլին «Only One» երգն օրական միջինը 400,000 սթրիմներ էր հավաքում ։
2018 թվականի սեպտեմբերին Հենսոնը սկսել է շրջագայել Թրոյ Սիվանի և Քիմ Փեթրասի հետ Սիվանի Bloom Tour-ի ժամանակ, ելույթներ ունենալով այնպիսի վայրերում, ինչպիսիք են Նյու Յորքի Ռադիո սիթի մյուզիք հոլը (Radio City Music Hall) և Լոս Անջելեսի Հունական թատրոնը (Greek Theater) ։ Երգչուհու Մինեապոլիսում շոուի ակնարկում Twin Cities Media-ն բարձր է գնահատել նրա աշխատանքը՝ նշելով, որ «Քարլի Հենսոնը մի քիչ Լորդ է, մի քիչ՝ Բիլլի Այլիշ և Kiiara, և նաև սեփական շատ բաներ ունի» ։
2019․ «Junk»
2019 թվականի հունվարին Հենսոնն աջակցել է Yungblud-ին Եվրոպայում վերջինիս շոուների շարքի ժամանակ։ Նա պայմանագիր է կնքել Warner Bros. Records-ի հետ 2019 թվականի փետրվարին և Primary Wave Music-ի հետ՝ նույն թվականի մարտին  ։ 2019 թվականի ապրիլի 26-ին Հենսոնը թողարկել է «Back in My Arms» երգը ։ Ավելի ուշ հայտարարվել է, որ այն դառնալու է երգչուհու դեբյուտային՝ «Junk» մինի ալբոմի գլխավոր սինգլը ։ 2019 թվականի մայիսի 24-ին նա թողարկել է «WYA»-ը՝ «Junk»-ի երկրորդ սինգլը ։ Նույն օրն ավելի ուշ Թեյլոր Սվիֆթն ավելացրել է Հենսոնի մեկ այլ՝ «Back in My Arms» երգն իր Apple Music-ի փլեյլիստում ։ Մինի ալբոմը, որը կազմված է հինգ երգերից, թողարկվել է 2019 թվականի հունիսի 7-ին ։ 2019 թվականի սեպտեմբերին երգչուհին հայտարարել է Եվրոպայով և Մեծ Բրիտանիայով The WYA Tour շրջագայության մասին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փոփ երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգահաններ
Տոտմայի շրջան
Տոտմայի շրջան (Тотемский муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Վոլոգդայի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տոտմա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 8393,44 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 25238 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,01 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վոլոգդայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Հորդանանի ֆուտբոլի ազգային հավաքական
Հորդանանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը ներկայացնում է Հորդանանը ֆուտբոլի միջազգային մրցաշարերում և առանձին հանդիպումներում։ Կառավարվում է Հորդանանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի կողմից ։
Հորդանանի հավաքականը ոչ մի անգամ չի մասնակցել Աշխարհի առաջնություններին, սակայն 3 անգամ մասնակցել է Ասիայի գավաթի խաղարկություններին (2004, 2011, 2015), որտեղ 2004 և 2011 թվականներին հասել է քառորդ եզրափակիչ։
ՖԻՖԱ-ի դասակարգման աղյուսակում զբաղեցնում է 109-րդ հորիզոնականը՝ 2017 թվականի հունիսի 1-ի դրությամբ ։
Մալյանո Ալֆիերի
Մալյանո Ալֆիերի  (իտալ․՝ Magliano Alfieri ), կոմունա Իտալիայում՝ Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Տառնոգսկի շրջան (Վոլոգդայի մարզ)
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տարնոգսկի Գորոդոկ ։
Մալյանո Ալֆիերի
Բնակչությունը 1797 մարդ է (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 200 մարդ/կմ² է։ Տարածքը՝ 9 ։ Փոստային ինդեքս՝ 12050։ Հեռախոսային կոդ՝ 0173։
Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ
Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ (New York Red Bulls), ֆուտբոլային ակումբ Նյու Յորքի ագլոմերացիայում։ Ակումբը հանդես է գալիս MLS-ում։ Մեկն է այն տասը թիմերից, որը հանդես է գալիս առաջնությունում սկսած 1996 թվականից։
Եկատերինա Խոմյակովա
Եկատերինա Միխայլովնա Յազիկովա, ամուսնությամբ` Խոմյակովա (Екатери́на Миха́йловна Язы́кова, ), գրական սրահի տիրուհի, բանաստեղծ Նիկոլայ Յազիկովի և գիտնական Պյոտր Յազիկովի քույրը։ Սերաֆիմ Սարովսկու զինակից Նիկոլայ Մոտովիլովը երիտասարդ տարիներին սիրհարվել է նրան և Սերաֆիմ-Դիվեվսկու վանքի ապագա հոգաբարձուի հետ հաճախ քննարկում էր իր բուռն սիրային հրապուրանքները։
Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ
Պատմություն
Ակումբը հիմնադրվել է 1995 թվականին։ 1998-ից 2005 թվականների ընթացքում ակումբը կրել է «Մետրո Ստարզ» անցանումը։ 2006 թվականի մարտի 9-ին թիմը ստացավ «Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ» անվանումը։ Տնային մարզադաշտը «Ռեդ Բուլ Արենան» է։ 2013 թվականին դարձել է Supporters' Shield մրցաշարի չեմպիոն։ 2008 թվականին էլ ակումբը դարձել է MLS-ի փոխգավաթակիր։
Տառնոգսկի շրջան (Վոլոգդայի մարզ)
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 5100 կմ²։
Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ
Մարզադաշտը
Թիմը իր տնային հանդիպումներն անցկացնում է «Ռեդ Բուլ Արենա» մարզադաշտում։ Մարզադաշտը բացվել է 2010 թվականին։ Մինչև այդ թիմը իր տնային հանդիպումներն անցկացնում էր «Գիանտ Ստեդիում» մարզադաշտում։ Այնտեղ թիմը հանդես է եկել 1996-ից 2009 թվականների ընթացքում։ Թիմը իր դեբյուտային հանդիպումը «Ռեդ Բուլ Արենա» մարզադաշտում անցկացրել է 2010 թվականի մարտի 20-ին բրազիլական «Սանտոսի» դեմ խաղում։ Այդ խաղում բրազիլական թիմը հաղթանակ էր տոնել 3-1 հաշվով։
Մալյանո Ալֆիերի
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ
Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ II
Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ II-ը Նյու Յորք Ռեդ Բուլզի երիտասարդական թիմն է։ Ակումբը հիմնադրվել է 2015 թվականի հուլիսի 1-ին։ Հանդես է գալիս Ամերիկայի ֆուտբոլի առաջնությունում։
Տառնոգսկի շրջան (Վոլոգդայի մարզ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վոլոգդայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Մալյանո Ալֆիերի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆուտբոլային ակումբներ
Մարգարիտ Սարվարյան
Մարգարիտ Սարվարյան (օրիորդական ազգանունը` Հարությունյան, ), իրանահայ մանկավարժ, կրթադաստիարակչական երախտավոր։
Կենսագրություն
Մարգարիտ Սարվարյանը ծնվել է 1885 թվականին Թիֆլիսում ։ Նախնական կրթությունն ստացել է տեղի հայկական, միջնակարգը՝ ռուս-վրացական դպրոցներում։ Ավարտել է Ֆրոբելյան մանկավարժական բարձրագույն դպրոցը։ Ուսմանը զուգահեռ 1901 թվականից Թիֆլիսում ծավալել է ուսուցչական գործունեություն։ 1905 թվականին Թեհրանի «Հայկազյան» դպրոցների տեսչության հրավերով մեկնել է Իրան, որտեղ սկսել է իր մանկավարժական գործունեության հիմնական շրջանը մինչև 1951 թվական։ Դասավանդել է Թեհրանի Դարվազե Ղազվին և Հասանաբադ թաղամասերի հայկական դպրոցներում։ Թեհրանում կրթա-դաստիարակչական գործունեությանը զուգահեռ մասնակցել է դպրոցին կից կազմակերպված Թատերասեր ընկերության բեմադրություններին, որտեղ ծանոթացել է Մկրտիչ Սարվարյանի հետ, և նրանք ամուսնացել են։
1910 թվականին Թեհրանում հիմնադրել է առաջին հայկական մանկապարտեզը՝ 37 սանով։ Մանկապարտեզն աշխատել է երկու տարի և փակվել է Սարավյանի Թիֆլիս տեղափոխվելու պատճառով ։ Վերադառնալով Թեհրան` դասավանդել է «Հայկազյան» դպրոցում։ 1920 թվականին դարձել է Թեհրանի բարեգործական միության մանկապարտեզի տնօրեն։ 1928 թվականին ԹՀԵԴՆԱ (Թեհրանի «Հայկազյան» երկսեռ դպրոցի նախկին աշակերտներ) միության նախաձեռնությամբ նշվել է Սարվարյանի մանկավարժական գործունեության 25-ամյա հոբելյանը։ 1935 թվականին, մանկավարժական աշխատանքին զուգընթաց, սկսել է մանկա-պատանեկան «Նոր հասկեր» երկշաբաթաթերթի հրատարակությունը, որը հրատարակվել է Սարվարյանի և նրա ընտանիքի անդամների ջանքերով։ Սարվարյանը թատրոնում աշխատել է նաև որպես դերասանուհի ։
1945 թվականին Սարվարյանը հիմնադրել է Իրանի հայկական մանկապարտեզներից մեկը` «Մանուկների պալատը», որտեղ 1951-1952 թվականներին հաճախել են 700 երեխաներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրանահայ մանկավարժներ
Եկատերինա Խոմյակովա
Եկատերինա Խոմյակովայի մտերիմ ընկերից էր Նիկոլայ Գոգոլը, որը նրան գնահատում էր որպես իր ժամանակի առավել ուշագրավ կանանցից մեկը։ Նրա հետ խորհրդապահական զրույցներում գաղտնապահ գրողը բացահայտ անկեղծ էր և հաճախ պատմում էր նրան իր ապագա ծրագրերի մասին։ Եկատերինա Խոմյակովայի վաղաժամ մահը Գոգոլի և  Ալեքսեյ Խոմյակովի համար  անդառնալի կորուստ էր։ Այդ  տպավորության ներքո միայնակ գրողի մոտ մտքեր ծագեցին իր իսկ մոտալուտ մահվան մասին, ուժեղացան ճգնավորական և առեղծվածային տրամադրությունները, որն էլ  ավարտվեց հիվանդությամբ։ Ի վերջո, այս և այլ հանգամանքների զուգադիպությամբ, Գոգոլը թողեց ստեղծագործական գործունեությունը, այրեց իր  գործերը և շուտով մահացավ    ։
Կենսագրություն
Եկատերինա Միխայլովնան ծագումով Յազիկովների հին ազնվական տոհմից էր. նրա հայրը պրապորշչիկ Միխայիլ Պետրովիչ Յազիկովն էր (1767-1819)։ Մայրը՝ Եկատերինա Ալեքսանդրովնա Երմոլովան (1777-1831), եղել է ազնվականության Սիմբիրսկի ազնվականության պարագլխի  դուստրը։ Նրանք ունեին երեք որդի՝ Պյոտրը, Ալեքսանդրը, Նիկոլայը, և երեք դուստր՝ Պրասկովյան, Ալեքսանդրան  և Եկատերինան։ Նա ամենաերիտասարդ դուստրն էր. նրա ծնվելուց երկու տարի անց հայրը մահացավ, իսկ Եկատերինան ապրում էր միայն հիվանդ մոր հետ ։
Նիկոլայ Մոտովիլով
Ըստ Սերգեյ Նիլուսի` վաղ պատանեկության տարիներին Սերաֆիմ Սարովսկու զինակից Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Մոտովիլովը սիրահարված էր Եկատերինային։ Նրանց սիրային հրապուրանքները սկսվեցին 1829 թվականից, երբ Նիկոլայը տասնինը տարեկան էր, իսկ ինքը տասներկու տարեկան ։ Յազիկովների Սիմբիրսկի կալվածքը Մոկրի Բուգուրմում և Ռուսական Ցիլնում գտնվում  էին Մոտովիլովների կալվածքների մոտակայքում ։ Երկու տարի անց սիրահարված  Մոտովիլովը դիմեց Սերաֆիմ Սարովսկուն Եկատերինայի հետ ամուսնությունը օրհնելու համար։ Եկատերինա Միխայլովնաին նա այսպես էր նկարագրել  «Չնայած նա գեղեցիկ չէ բառի լայն իմաստով, բայց նա շատ սիրունատես է։ Նրա մեջ ինձ ամենից շատ գայթակղում է նրբագեղ, աստվածային մի բան, որը փայլում է նրա դեմքին, մի բան, որը դիպչում է մարդու հոգուն, որը շատ գեղեցկուհիների մոտ չկա» ։
Մոտովիլովի զրույցը Սերաֆիմ Սարովսկու հետ տեղի է ունեցել 1831 թվականի հոկտեմբերին, և երեցը բացահայտել էր երիտասարդին, որ նրա համար նախանշված է մեկ այլ հարսնացու` Ելենա Իվանովնա Միլյուկովա (ծն.` 1823), որը Մարթա Դիվեևսկայայի անչափահաս զարմուհին էր, որի հետ էլ, ըստ Սերաֆիմ Սարովսկու կանխատեսման, պետք է ամուսնանար ինքը։ Հայր Սերաֆիմը խրատում էր խանդավառ երիտասարդին ։
Այնուամենայնիվ, որոշ ժամանակ Մոտովիլովը դեռ հույս ուներ ամուսնանալ Եկատերինայի հետ։ 1832 թվականի մայիսին, երբ Եկատերինան 14 տարեկան էր (բայց  նա կարծում էր, որ 16-17 տարեկան է), չհնազանդվելով հոգևոր հորը, նա նրան առաջարկ արեց և ստացավ վերջնական մերժում, քանի որ այդ ժամանակ նա արդեն նշանված էր Ա. Ս. Խոմյակովի հետ ։ Այն փաստը, որ արդեն 1832 թվականին Եկատերինա Միխայլովնան նշանված էր Խոմյակովի հետ, Մոտովիլովը իր գրառումների մեջ հստակ չի նշում. «Եվ երբ Եկատերինա Միխայլովնա Յազիկովան մերժեց ինձ և գեներալ Մանդրիկան ինձ ասաց, որ նա արդեն նշանված է, այդ պահին ես հզոր հարված ստացա, չէի զգում  ձեռքերս և ոտքերս և իմ նախկին  հիվանդությունը նորից գլուխ բարձրացրեց» ։
Իր անհնազանդության համար Մոտովիլովը հետագայում վաստակեց Սերաֆիմ Սարովսկու նախատինքը, որն էլ հանձնարարեց նրան ստանձնել Դիվեևսկի համայնքի  աջակցությունը, չհնազանդվելու համար, ինչն էլ  Մոտովիլովը կատարեց ։ Մոտովիլովի սերը Եկատերինա Միխայլովնայի հանդեպ  շարունակվեց ավելի քան յոթ տարի, մինչև նա ամուսնացավ Խոմյակովի հետ  ։
Ս. Ա. Յազիկովայայի նկատմամբ սիրուց տառապանքները Նիլուսը բացատրում էր Մոտովիլովի սիմբիրսկյան թշնամիների խարդավանքներով, ինչն էլ  խանգարեց նրա կարիերային։ Գրականագետ Վ. Ի. Մելնիկը կասկածում է, որ այդ ամբողջը Մոտովիլովի չարագործների գործն էր, քանի որ հայտնի չէր, թե ինչպես են զարգացել Եկատերինա Միխայլովնայի և Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչի անձնական հարաբերությունները։  Իրադարձությունների հետագա զարգացումից, Վ. Ի. Մելնիկը եզրակացնում է, որ կարելի է ենթադրել, որ Եկատերինա Միխայլովնան սպասում էր մեկ ուրիշի ։
Եթե նա սիրահարված լիներ Մոտովիլովին այնպես, ինչպես նա սիրահարվեց Խոմյակովին, պնդում է Մելնիկը, նա կամուսնանար նրա հետ. նրա նամակներից երևում է, որ նա խանդավառ աղջիկ էր, կարծում է հետազոտողը։ Բայց փաստն այն է, որ նրա ապագա ամուսինը ուներ մի շարք անհերքելի առավելություններ, որոնք Մոտովիլովը չուներ։ Մոտովիլովը զիջում էր Խոմյակովին աշխարհիկ փայլի, գրական տաղանդի, մայրաքաղաքային պայծառության առումով։ Մոտովիլովային Խոմյակովի հետ մերձեցնում էր կրոնական խորաթափանցությունը, երկուսն էլ կալվածատերեր էին, բայց մնացած ամեն ինչում նա զիջում էր սլավոֆիլների ապագա առաջնորդին։ Խոմյակովի հետ ամուսնությունը Յազիկովին դրեց մոսկովյան մշակութային միջավայրի կիզակետում, նպաստեց նրա մերձեցմանը ռուսաստանցի առաջատար գրողների՝ Գոգոլիի, Պուշկինի հետ, չնայած դրան նաև նպաստեց եղբայր Նիկոլայի դիրքը ռուս գրականության մեջ։ Բայց Խոմյակովն ինքնին հիանալի գործիչ էր, ունակ էր խելքահան անել գավառական մի աղջկա՝ բանաստեղծ էր, փիլիսոփա, նկարիչ, մեխանիկական գյուտարար, բժիշկ, 15 գիտական բնագավառներում հանրագիտարանային գիտելիքներ և 32 լեզուներ տիրապետող, քաղաքագետ և այլն  ։
Ամուսնություն
Ըստ Մելնիկի` Ալեքսեյ Ստեփանովիչ Խոմյակովը Եկատերինա Միխայլովնաին սիրահարվել էր անմիջապես անշրջելիորեն։ Նրա եղբորը գրած նամակը լի էր սենտիմենտալ ոգևորությամբ իր սիրեկանի նկատմամբ «Ես սիրում եմ նրան, Աստված իմ, եթե նա իմանար, թե ինչպես եմ ես սիրում իրեն»։ Նրանց սերն ի սկզբանե փոխադարձ էր ։ Նրանց ամուսնությունը չի մռայլվել նախաամուսնական կապերով ։
Սա Խոմյակովյանների ընտանեկան ավանդույթն էր (հայտնում է Ալեքսեյ Ստեփանովիչի կենսագիր Վ. Ն. Լյասկովսկին), համաձայն որի Մ. Ա. Խոմյակովը երդում էր տվել մինչև ամուսնությունը պահելու առաքինությունը ։ Խոմյակովի և Յազիկովայայի սիրուն  նախորդել  էին   մայրաքաղաքի հանրահայտ գեղեցկուհի Ալեքսանդրա Օսիպովնա Սմիրնովայի նկատմամբ զգացմունքները, ով մերժել էր  նրա  սիրատածությունը ։ Եկատերինա Յազիկովան այնքան էլ վեհաշուք  վիճակում  չէր, բայց Խոմյակովան դրա կարիքը չուներ։ Այն ամենը, ինչ նա փնտրում էր և գնահատում կնոջ մեջ, նա գտավ իր կնոջ մեջ ։
Ե՞րբ և ինչպես է տեղի ունեցել Ալեքսեյ Ստեփանովիչի և Եկատերինա Միխայլովնայի ծանոթությունն ու մերձեցումը - անմիջապես կամ աստիճանաբար (ի վերջո, Խոմյակովը իր կնոջից մեծ էր 13 տարով և կարող էր այցելել Յազիկովներին, երբ Կատյան դեռ երեխա էր)։  Կենսագիրներից ոմանք պնդում են, որ Խոմյակովը նշանվել է Յազիկովայայի հետ, «որին նա երկար ժամանակ կրքոտ սիրահարված է եղել» ։
Եթե նա սիրահարված լիներ 1832 թվականին, նշանվելու պահին, ինչպես գրել են Վ. Ի. Մելնիկը և մյուսները, ապա դրանում որևէ հակասություն չէր կարող լինել։ Բայց կենսագիրներից շատերը համաձայն են, որ նրանց ծանոթությունն ու փոխադարձ հետաքրքրությունը տեղի են ունեցել միայն 1835-1836 թվականների ձմռանը, այսինքն՝ հարսանիքից վեց ամիս առաջ  ։ Բացի այդ, տեղեկություններ կան, որ դեռևս 1834 թվականին Ա. Ս. Խոմյակովը նշանվել է Զ. Ն. Պոլտավցևայի հետ, որը իշխան Պ. Վ. Դոլգորուկովի ազգականներից մեկն էր, բայց մերժվել է նրա կողմից, ինչը նույնպես հակասում է երիտասարդ Խոմյակակովայի հանդեպ վաղեմի սիրո վարկածին։
Խոմյակովի կենսագիր Վ. Ն. Լյասկովսկին 19-րդ դարի վերջին գրել է։ «Կիրեևսկիների խմբակին պատկանող գրող Յազիկովի միջոցով, Ալեքսեյ Ստեպանովիչը ծանոթացավ նրա քրոջ Կատերինա Միխայլովնայի հետ, իսկ 1836 թվականի հուլիսի 5-ին նրանք նշանվեցին Մոսկվայի Նիկիտսկի կոմս Պանինների եկեղեցում» ։
Վալերի Ալեքսեևը Խոմյակովայի ամուսնության հանգամանքները մի փոքր այլ կերպ է ներկայացնում՝ առանց հիշատակելու Խոմյակովի հետ 1832 թվականին նշանվելու հանգամանքը։ 1831 թվականին Կատերինայի մոր մահանալուց հետո, նրա դաստիարակության մասին հոգ է տարել Եկատերինայի ավագ քույրը՝ Պրասկովյա Միխայլովնան (1807-1862), որն ամուսնացած էր Սիմբիրսկի նահանգի Սիզրանի գավառի ազնվականության պարագլուխ Պիտեր Ալեքսանդրովիչ Բեստուժևի հետ։ Բեստուժևները մինչև 1835 թվականի ամառ բնակվում էին  Սիզրանի  գավառի Ռեպիևկայում գտնվող իրենց կալվածքում։ Նույն թվականի աշնանը Բեստուժևների ընտանիքը Եկատերինա Միխայլովնայի հետ տեղափոխվեց Մոսկվա ։ Բեստուժևների խորքային  գավառից Մոսկվա տեղափոխվելը ավելի շուտ Նիկոլայ Յազիկովի նախաձեռնությունն էր։
Ենթադրվում է, որ Խոմյակովային հրավիրել էին որպես աղջկա անգլերենի ուսուցիչ։ Հարազատների նշանադրությունն արագորեն հանգեցրեց բոլորի համար հարմար արդյունքի։ 1836 թվականի գարնանը ամուսնության մասին լուրը հայտնի դարձավ նույնիսկ Մոսկվայի սահմաններից դուրս։ Ա. Ս. Պուշկինը երկու անգամ գրել էր Նատալյա Նիկոլաևնային կայանալիք առաջիկա հարսանիքի մասին։ «Բանաստեղծ Խոմյակովը ամուսնանում է, բանաստեղծի քույր Յազիկովայայի հետ։ Հարուստ փեսա, հարուստ հարսնացու» ։ Պուշկինը Խոմյակովի ընտրյալին նկարագրել  է հետևյալ բառերով. «Ես տեսա Խոմյակովի հարսնացուին։ Աղջամուղջին չէի ճանաչել։ Նա խոսում էր ինչպես հանգուցյալ Գնեդիչը, pas une belle femme է, բայց une jolie figuriette» :
1836 թվականի հուլիսի 5-ին, Եկատերինա Միխայլովնան ամուսնացավ Խոմյակովի հետ Մոսկվայի Գեորգիևյան եկեղեցում։ Նրանց պսակադրությունը կատարեց քահանա Դմիտրի Ռոժդեստվենսկին, իսկ հարսանիքը կայացավ Մոսկվայում `մեծ շուքով։ Տուրգենևը գրել էր Պ. Ա. Վյազեմսկուն «Խոմյակովի հարսանիքը ինձ համար տևեց երկու գիշեր» ։
Ամուսնանալոuց հետո Եկատերինան  չխզեց  հարաբերությունները Յազիկովների հետ։ Իր եղբայրներից և քույրերից նա ամենից շատ սիրում էր Նիկոլային, ով ընկերացել էր Ա. Ս. Խոմյակովի հետ։ Նիկոլայը, որպես ավագ եղբայր, իր պարտականությունն էր համարում ստանձնել իր կրտսեր քրոջ խնամակալությունը, նա ղեկավարում էր նույնիսկ ընթերցանության հարցերը, մասնավորապես նրան առաջարկել էր  կարդալ Վալտեր Սքոթի ստեղծագործությունները ։ Նիկոլայը նաև հորդորել էր պահել իր սեփական օրագիրը։ Նրա կարծիքով՝ «այս վարժությունները նրան պետք է հնարավորություն ընձեռեին զարգացնելու իր ոճը և օգտակարորեն զբաղեցնել միտքը» ։ Բայց, ինչպես հեգնանքով նկատել է Բ. Վ. Շապոշնիկովը, այդ օրագիրը չի պահպանվել և դատելով գրառումներից,  շատ քիչ է նպաստել «նրա ոճի զարգացմանը»։
Խոմյակովի և  Յազիկովի  գրական կապերի շնորհիվ, Եկատերինան ծանոթացավ  Ա. Ս. Պուշկինի, Դ. Վ. Դավիդովի և Է. Ա. Բարատինսկու հետ։ 1836 թվականի մայիսի 19-ին իր եղբորը՝ Նիկոլային ուղղված նամակում նա գրել է «Պուշկինը, որին ես տեսել եմ հինգշաբթի օրը Սվերբեվների մոտ միանգամայն հմայել էր ինձ» ։ Պուշկինի հետ ծանոթությունը տեղի է ունեցել մայիսի 14-ին։ Նրանք երկրորդ անգամ հանդիպեցին Սվերբեվների մոտ մայիսի 15-ին ։
Պուշկինն ու Յազիկովը նախատեսել էին հանդիպել Խոմյակովի հարսանիքին։ Եկատերինա Միխայլովնան իր եղբորը գրել էր Պուշկինի հետ զրույցի մասին. «... Ամբողջ երեկո խոսեցինք Ձեր մասին և, ես խոստացա հարսանիքի ժամանակ լավ հարբեցնել Ձեզ», բայց Յազիկովը հիվանդացավ, իսկ  Պուշկինը խնդիրներ ունեցավ ։
Եկատերինա Միխայլովնան իր երջանկության մասին եղբորը՝ Նիկոլային գրել է «Շաբաթ օրը մենք մեկնում ենք նոր Երուսաղեմ, Սվերբեևը, Պավլովը, Անդրոսովը, Բարատինսկին և, իհարկե, Խոմյակովը։ Ի՞նչ կարող եմ ասել վերջինիս մասին. Ես նույնպես գոհ եմ նրանից։ Նա ինձ սիրում է ավելին, քան ես եմ նրան սիրում, և իմ սիրելի Վեսել, ես երջանիկ եմ» ։ Իր հերթին Նիկոլայը ուրախ էր կրտսեր քրոջ և իր  ընկերոջ համար։ Նա իր ավագ քրոջը Պրասկովիեին գրել էր «... Ես չգիտեմ, թե ինչպես շնորհակալություն հայտնեմ քեզ։ Նա ինքն այնքան երջանիկ է, այնքան ուրախ, որ ես ամեն օր կարդում եմ նրա նամակները։ Նրանք այնքան սիրալիր են, թարմ, մտքի և հոգու պես լիարժեք։ Սա պարզապես սքանչելի է։ Աստծո կամոք, նա արժանի է իր երջանկությանը»։ Նույնիսկ նրանց հարսանիքից առաջ՝ 1835 թվականին, նա Եկատերինային նվիրեց իր «Աղոթք» բանաստեղծության մի հատվածը ։ Ընդհանրապես, Նիկոլայ Յազիկովի մտերմությունը իր կրտսեր քրոջ հետ վառ հետք է թողել նրա քնարերգության վրա։
Խոմյակովների ընտանիք
Եկատերինա Միխայլովնան իր ազդեցիկ և եռանդուն սկեսուրի` Մարիա Ալեքսեևնա Խոմյակովայի հնազանդ հարսն էր, որը իր քմահաճ  բնավորությամբ, նրան շատ անհարմարություններ էր պատճառում։ Ալեքսեյ Ստեփանովիչի համար նա կնոջ իդեալի մարմնավորում  էր։ Եթե երիտասարդ  տարիներին Ա. Ս. Խոմյակովայի հոգևոր իդեալը մայրն էր, ապա հետագայում Եկատերինա Միխայլովնան դարձավ նրա ոգեշնչողը ։ Նա խոստովանել էր, որ իր կնոջը պարտական է ոչ պակաս, քան իր մորը ։  Լինելով  անգլամոլ, նա տանը Եկատերինա Միխայլովնային  անգլիական խոսելաձևով կոչում էր «Kitty» :
Որպես մտածող Խոմյակովը, ընտանիքում գտավ ուժ և ներշնչանք ստեղծագործական աշխատանքի համար։ Եկեղեցու պատմաբան և Ա. Ս. Խոմյակովի կենսագիր Նիկոլայ Բոգոլյուբովը « Լամպադան ուշ է այրվում» բանաստեղծության մեջ 1837 թվականին նկարագրել է այն ստեղծագործական ազդեցությունը և ոգեշնչումը, որ թողել է կինը իր վրա։ Խոմյակովի ստեղծագործության  ժամանակակից հետազոտող Վ. Ա. Կոշելևը այս բանաստեղծությունը համարում է առավել հոգեհարազատ նրա ողջ քնարական ժառանգության մեջ և իմաստաբանական տեսանկյունից համեմատելի է Բորիս Պաստեռնակի «Ձմեռային գիշեր» հայտնի բանաստեղծության հետ. «Մոմը վառվում էր սեղանին։ Մոմը վառվում էր ... », որտեղ լամպադա մոմի պատկերը վեր է հառնում է Մատթեոսի Ավետարանից ։
Մինչդեռ, արտաքուստ համեստ և անտարբեր Եկատերինա Միխայլովնան կարող էր թվալ, թե շատ սովորական կին է։ Ժամանակակից հետազոտողները գրում են. «Նրա մեջ ոչ մի հատուկ բան չկար, որը կարող էր ազդեցություն թողնել» ։ «Նա կնոջ իդեալի մարմնավորվորումն էր» ։ Ա. Ս. Խոմյակովի կենսագիր Վ. Ն. Լյասկովսկին գրել է «Նա գեղեցիկ էր, բայց իր գեղեցկությամբ չէր զարմացնում, խելացի էր, բայց այդ մասին չէր բարձրաձայնում,  լի էր մտավոր հետաքրքրություններով և կիրթ, բայց առանց գիտական հավակնությունների» ։
Եկատերինա Միխայլովնայի կրոնական հայացքների մասին պատկերացում կարելի է կազմել Ա. Ս. Խոմյակովի Իվան Ակսակովին ուղղված նամակից.
Մնում է անհայտ, արդյոք Եկատերինա Միխայլովնան տեղյակ է եղել այն մասին, թե ինչ է պատմել իր մասին Սերաֆիմ Սարովսկին, բայց Խոմյակովյան ընտանիքը միշտ բարեպաշտ է եղել, իսկ Խոմյակովները մեծ հարգանքով են վերաբերվել հոգևորական Սերաֆիմ Սարովսկուն ։ Մ. Ա. Խոմյակովայի դուստրը մոր մասին հիշողություններում գրել է «Որքան հիշում եմ, մայրս, բացի գեղեցկությունից, իր մեջ ուներ մի հեզաբարո, պարզ, դեմքի մանկական արտահայտության նման մի բան, նա բնավորությամբ ուրախ էր, բայց առանց որևէ ծաղրականության և դրա շնորհիվ մարդիկ նրա հետ ավելի անկեղծ էին խոսում, քան նույնիսկ իրենց ընկերների» ։
Տունը Շների հրապարակում
Եկատերինա Միխայլովնայի նամակից իմանում ենք մանրամասները. «Ես գնել եմ իշխանուհի Լոբանովայի տունը Շների հրապարակում։ Ճշտ է, դրա համար թանկ վճարեցի, 90 հազար տան համար, բայց այն գերազանց վիճակում էր ... Կարող եք պատկերացնել, թե ես որքան ուրախ եմ։  Ես գնել եմ շատ սիրելի տուն, ես համարյա իմ ողջ գումարը ծախսել եմ այդ տան վրա, բայց դրա արդյունքում ինչ-որ բան մնացել է»։ Խոմյակովների  ընտանիքի շուրջը  շուտով ձևավորվեց մոսկովյան սլավոնասերների միջավայր` Ակսակովները, Կիրեևսկիները։ Նրանց հաճախ հյուր  էին գալիս նաև Ն. Մ. Յազիկովը, Մ. Պոգոդինը, Ս. Պ. Շևրիյովը, Յու. Ֆ. Սամարինը, Սվերբեվը և ուրիշներ։ Նրանց մեծ մասին միավորում էր ոչ միայն հոգևոր և դասային հետաքրքրությունների ընդհանրությունը, այլև լայն ազգակցական կապը ։
Կիրևսկիների հետ ազգակցական կապը գալիս էր Խոմյակովի մայրական կողմից, ով ծննդյամբ՝ Կիրևսկայա էր։ Սվերբեվները նույնպես Խոմյակովի հարազատներն էին։ Վալուևներն ու Պանովները Յազովների հարազատներն էին։ Ակսակովներն ու Սամարինները ազգակցական կապ ունեին ինչպես Խոմյակովների, այնպես էլ Յազիկովների հետ։ Ավելի ուշ Պ. Ա. Ֆլորենսկին հեգնել էր սլավոնասերների մոտ արմատավորված այդպիսի ազգակցական, մշակութային և ազնվականական միջավայրը. «... նրանք կցանկանային ամբողջ աշխարհը տեսնել ազգակցական կապի միջոցով, ինչպես հարազատների մի հսկայական թեյախմություն, որ երեկոյան հավաքվում են խոսելու ինչ-որ լավ հարցի մասին» ։
Բայց Եկատերինա Միխայլովնան այլ կերպ էր վերաբերվում քրոջ որդուն։ Նա ասում էր, որ Դմիտրին իրեն մշտապես տանջում  է «Դաստիարակության  գրադարանի» համար թարգմանություններով և նա օրական երեք անգամ հարցնում է, թե ինքը հասցնում է կատարել աշխատանքը («Դաստիարակության գրադարան»-ը հիմնադրվել էր Վալուևի կողմից 1843 թվականին)։  Եկատերինա Միխայլովնան նաև դժգոհ էր, իր քրոջ որդուց, ով լիովին կտրել էր  իր ամուսնուն պոեզիայից, մինչդեռ Դ. Ա. Վալուևը նախատում էր Խոմյակովին՝ քիչ աշխատելու և էներգիան անտեղի վատնելու համար, այլ ոչ թե «Համաշխարհային պատմության գրառումների» վրա աշխատանքներն ավարտելու համար։ Բայց երիտասարդի գործունեությունը կարճ տևեց, 1845 թվականի վերջին նա մահացավ ։
Եկատերինա Միխայլովնայի անհանգիստ վերաբերմունքը իր ամուսնու պոեզիայի նկատմամբ պահպանեց Խոմյակովների ընտանեկան ավանդույթը։ Բանաստեղծի թոռնուհի Անաստասիա Գեորգիևնա Շատիլովան պատմում է Վ. Ա. Կոշելևին, որ Ալեքսեյ Ստեփանովիչը սովորություն ուներ նոր գրված բանաստեղծությունները նետել աղբաման։ Տեղեկանալով ամուսնու այս տարօրինակ սովորության մասին, Է. Մ. Խոմյակովան կարգադրել էր, որ նախքան զամբյուղը դատարկելը, իր մոտ ստուգման բերեն։ Կարելի է մտածել, գրում էր հետազոտողը, որ կնոջ զգոնության շնորհիվ գրականության պատմությունը պարտական  է նրա որոշ բանաստեղծությունների պահպանման համար ։ «Երեխաներին» բանաստեղծությունը, որը նվիրված է նրանց առաջնեկների՝ Ստեփանի և Ֆեոդորի մահվանը, նա աղբարկղ չէր գցել, պարզապես որևէ մեկին ցույց չէր տվել։ Գրելուց մեկ տարի անց, նա դա ցույց տվեց Եկատերինա Միխայլովնային, ով, բանաստեղծությունից հուզված, պատճենը ուղարկեց եղբորը։ Այսպիսով, «Երեխաներին» բանաստեղծությունը հանրաճանաչություն և փառք ստացավ որպես «հոգևոր պոեզիայի» լավագույն օրինակներից մեկը ։
Ընկերներին ուղղված նամակներում Խոմյակովը Եկատերինա Միխայլովնային անվանում էր իր քարտուղար, սակայն Բ. Վ. Շապոշնիկովը հավատում էր, որ նրա քարտուղարության լիազորությունները չէին տարածվում ամուսնու գրական գործունեության վրա, այլ սահմանափակվում էին հարազատների հետ նամակագրությամբ «հասարակության բոլոր գործերի և նկրտումների մասին»։ Այստեղ նա ներկայացնում էր  նաև Է. Մ. Խոմյակովայի թարգմանչական գործունեությունը Դ. Ա. Վալուևի սլավոնասերների հրատարակություններին։ Երեքշաբթի օրը Խոմյակովի տանը ընդունելության օրն էր ։ Օ. Մ. Բոդյանսկին հետագայում իր հուշերում Խոմյակովի կնոջը անվանում էր Գոգոլի բոլոր ընկերների ընդհանուր ընկերը ։ Գոգոլագետ  Վ. Ա. Վորոպաևը կարծում է, որ «Եկատերինա Միխայլովնան մոսկովյան սլավոնասերների համայնքի հոգևոր կյանքի ուշադրության կենտրոնում էր։ Դա հաստատում է Գոգոլի վարքը նրա հիվանդության և մահվան ժամանակ» ։ Նիկոլայ Յազիկովը 1845 թվականին իր քրոջը մի ալբոմում գրել է.
Դուստրը Օլգան հիշում  է 1922 թվականին, որ Խոմյակովի գերդաստանը մեծ թվով դայակներ, դաստիարակներ և սպասուհիներ ուներ, ընդ որում  Խոմյակովի մայրը ուներ սպասուհիներ իրենց  օգնականներով, իսկ Եկատերինա Միխայլովնան իրեն ։ Ամբողջ դաստակերտը  ներառում էր հինգ շինություն։ Հիմնական առանձնատունն ուներ 84 քառակուսի սաժեն տարածք, որի  ճակատային մասը նայում էր  դեպի  Շների հրապարակի կողմը։ Այստեղ ապրում էր Խոմյակովների մեծ գերդաստանը։ Մյուս շինությունները վարձակալության էին  տրվում։ Բնակելի շենքերից բացի, կային նաև բակային շինություններ՝ մառան, ջերմոց, այգի և այլն ։
Քաղաքամերձ կենցաղ
Բացի մոսկովյան տանից, Խոմյակովներին էին պատկանում Բոգուչարովոյի Տուլայի կալվածքը  և Լիպիցայի դաստակերտը։ Լիպիցան դարձավ նրանց սիրված հանգստավայրը։
1842 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Խոմյակովը իր կնոջը գրել է «Ինչպիսի եղանակ է, որքան պարզ, որքան հանգիստ, որքան արևոտ։ Գետը սառել է և գրեթե ամբողջովին ծածկված է սառույցով, մաքուր և թափանցիկ, ինչպես անգլիական բյուրեղը, արևը ցերեկը արևոտ է,  գիշերը գետը ծածկվում է   արծաթով և ոսկով, իսկ հենց մեջտեղում երևում է կապույտ հոսքը` ալպյան լճերի պես ... Կցանկանայի, որ դուք էլ կարողանայիք հիանալ ձեր Լիպիցայով։ Կատարյալ Վրաստան է»։
Կնոջ մահից հետո Խոմյակովը Յու. Ֆ. Սամարինին գրած նամակում հիշում է Լիպիցայի մասին. «Կատյան սիրում էր Լիպիցան, նույնիսկ ավելին, քան ես։ Նա ասում էր, որ ինքը այն չի փոխի Ռիչմոնդի հետ, որը արտասահմանում ամենաշատն էր  դուր գալիս նրան » (Եկատերինա Միխայլովնան 1847 թվականի ամռանը, ամուսնու հետ ճամփորդության ժամանակ եղել  էր Գերմանիայում, Ֆրանսիայում և Մեծ Բրիտանիայում) ։
Նրանք իրենց արձակուրդը բազմիցս անցկացրել են  Հյուսիսային Կովկասում, Կիսլովոդսկում։ Նրանց դուստրը Եկատերինա Ալեքսեևնան ավելի ուշ՝ 1907 թվականին, Պյատիգորսկի մոտակայքում հիմնադրեց Սուրբ Երրորդություն Սերաֆիմովյան  կանանց մենաստանը ։
Ժառանգություն
Պահպանվել է Եկատերինա Միխայլովնայի նամակագրությունը 779 նամակ, որոնք գրվել են  եղբայրներին, քույրերին և մյուս հարազատներին ։ Դրանցից հրատարակվել է միայն պատմական և գրական հետաքրքրություն ներկայացնող նամակների մի փոքր մասը։ Նամակների մնացած մասը նվիրված է Եկատերինա Միխայլովնայի առօրյային, իսկ ռուսական մշակույթի պատմության նշանավոր  գործիչների մասին հիշատակումները պատահական բնույթ են կրում։ Ն. Վ. Գոգոլին նվիրված նամակներից քաղվածքներ են տպագրվել 1952 թվականին «Գրական ժառանգության» 58-րդ հատորում` «Պուշկին։ Լերմոնտով։ Գոգոլ»։
Ա. Ս. Պուշկինի մասին գրված նամակները ամբողջությամբ տպագրվել են «Արվեստ» ամսագրում 1928 թվականին։ «1840-ականների կենցաղային մշակույթի թանգարան»-ի տնօրեն Բ. Վ. Շապոշնիկովը գրել է, որ չնայած Խոմյակովան իր ամբողջ կյանքը անցկացրել է բանաստեղծների, գրողների և հասարակական գործիչների շրջապատում, այնուամենայնիվ, նրա կարծիքով, նա նկատելի դեր չի խաղացել այն հասարակությունում, որը նրան շրջապատել էր։
Շապոշնիկովի համար, որպես պուշկինագետ և արվեստաբան, Խոմյակովայի նամակները հետաքրքրում էին ոչ թե այն պատճառով, որ նրանք բացահայտում էին բանաստեղծին ինչ-որ անհայտ կողմից, այլ այն պատճառով, որ Պուշկինի հետ կապված ամեն ինչ, նրա կարծիքով, այս կամ այն կերպ հարատև արժեք ունեին մշակույթի պատմության մեջ։ Շապոշնիկովը հրապարակեց Խոմյակովայի յոթ նամակները։ Մասնավորապես, նրան հետաքրքրում  էր Պուշկինի մահվան վերաբերյալ մերձմոսկովյան տեղաբնակների արձագանքները, որոնց վերաբերյալ Եկատերինա Միխայլովնան դժկամությամբ գրում էր «Իմ մերձմոսկովյան մորաքույրները զայրանում էին, ինչպես կարող է տերը այդքան շատ բան անել իր ընտանիքի համար։ Չարժի, ասում են նա անաստված է, նա կյանքում ոչ մեկի հետ շփում  չի ունեցել և ոչ ոք չգիտի, թե ինչ է գրել»։
Հեղափոխությունից հետո Եկատերինա Միխայլովնայի նամակները դարձան «1840-ականների թանգարանի» ֆոնդերի մասը, որը բացվել էր Խոմյակովների դստեր Մարիա Ալեքսեևնայի (1840-1919) նախաձեռնությամբ։ Թանգարանը գործել է Խոմյակովների  գերդաստանի շենքում 1919-1929 թվականներին։ 1929 թվականին թանգարանային ցուցանմուշները, ներառյալ Է. Մ. Խոմյակովայի նամակները, տեղափոխվեցին Պատմական պետական թանգարան, իսկ Խոմյակովյան տան թանգարանը դադարեց գոյություն ունենալ ։ Պահպանվել է Է. Մ. Խոմյակովայի ալբոմը՝ Ն. Մ. Յազիկովի և այլ գրողների բանաստեղծություններով, ալբոմում պահպանվել է նաև անհայտ նկարչի կողմից պատկերված  Ն. Վ. Գոգոլի ծաղրանկարը ։
Գոգոլի հետ բարեկամություն
Յազիկովները սիրում էին Գոգոլի ստեղծագործությունները նույնիսկ նախքան նրա հետ անձամբ հանդիպելը։ Ն. Մ. Յազիկովը 1835 թվականի հունիսի 28-ին իր քույրերին Եկատերինային և Պրասկովյեին  գրում է.- «Ես շատ ուրախ եմ, որ ձեզ դուր եկան Գոգոլի վիպակները, դա հիանալի է։ Թող Աստված նրան առողջություն տա, նա միայնակ ավելին կարող է անել, քան ողջ ժամանակակից ֆրանսիական գրականությունը` առանց Բալզակին առանձնացնելու։ Ես չեմ սիրում Բալզակին»։ Խոսքը գնում է  «Միրգորոդ» ժողովածուի վիպակների մասին, որոնք ընթերցվել են Յազիկով եղբայրների կողմից։ Նիկոլայ Յազիկովը Գոգոլի հետ ծանոթացել է  միայն 1839 թվականին, իսկ Եկատերինան՝ 1840 թվականին ։ 1842 թվականի փետրվարի 10-ին Գոգոլի Յազիկովին գրած մի նամակից կարելի է իմանալ Խոմյակովների հանդեպ նրա վերաբերմունքի մասին. «Ես սիրում եմ նրանց և հոգեպես հանգստանում եմ նրանց մոտ» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Յազիկովներ
Օբերտիֆենբախ
Օբերտիֆենբախ (Obertiefenbach), համայնք Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության Ռայնլանդ Պֆալցի դաշնային նահանգում։
Ըստ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների, կոմունայի բնակչությունը կազմում է 371 մարդ ։ Բնակչության մեծամասնությունը գերմանացիներն են։
Կոմունան զբաղեցնում է 5,77 կմ² տարածք։ Այստեղ է ծնվել Գերմանիայի հինգերորդ պաշտպանության նախարար Գեորգ Լեբերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Էմիլի Շանկս
Կենսագրություն
Էմիլի Շանկսը ծնվել է 1857 թվականի օգոստոսի 1-ին Մոսկվայում՝ բրիտանացի ձեռնարկատեր Ջեյմս Ստյուարտ Շանկսի ընտանիքում։ Վերջինս Մոսկվայում գտնվող ոսկերչական խանութի սեփականատեր էր, ինչպես նաև «Շանկսի և Բոլինի անգլիական խանութի» հիմնադիրը, որը Մոսկվայի ամենապերճաշուք խանութներից մեկն էր Կուզնեցկի կամրջի վրա ։ Ջեյմս Ստյուրատ Շանկսի ութ երեխաներից երկուսը՝ Էմիլին ու նրա կրտսեր քույրը՝ Մարիա (Մերի) Յակովլևնա Շանկսը (1866—?), դարձել են նկարիչներ։ Մարիան նկարազարդել է Լև Տոլստոյի ստեղծագործությունները։
1882 թվականից Էմիլի Շանկսը՝ որպես ազատ ունկնդիր, սովորել է Մոսկվայի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում՝ աշակերտելով Վլադիմիր Մակովսկուն ու Իլարիոն Պրյանիշնիկովին Վասիլի Պոլենովի արվեստանոցում ։ Ուսումնարանն ավարտել է 1890 թվականին՝ ստանալով դասային նկարչի կոչում։ «Դայակի նամակը» («Письмо няни») նկարի համար պարգևատրվել է Մոսկվայի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի արծաթե մեծ մեդալով։
Էմիլի Շանկսը 1891 թվականից մասնակցել է Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության ցուցահանդեսներին։ Մասնակցել է ընկերության XIX-XXII, XXV-XXX, XXXII, XXXV-XXXVIII, XL, XLI ցուցահանդեսներին։ 1894 թվականին «Թանաքի հետք» («Чернильное пятно») կտավի համար ընդգրկվել է Ընկերության կազմում՝ դառնալով նման պատվի արժանացած երկու կին նկարիչներից առաջինը ։
Մասնակցել է 1896 թվականին Նիժնի Նովգորոդում անցկացված Համառուսական արդյունաբերական ու նկարչական ցուցահանդեսին, Մոսկվայի Գեղարվեստը սիրողների միության ցուցահանդեսներին (1900–1901), Մոսկվայի Լեմերսյեի թանգարանի ցուցադրություններին (1909–1912)։ 1913 թվականին տեղափոխվել է Լոնդոն, որտեղ իր աշխատանքները ցուցադրել է Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում (1916, 1918) ։
Էմիլի Շանկսի կենցաղանկարչության առանձնահատկություններից է կտավում երեխայի անպայման ներկայությունը՝ «Ավագ եղբայրը» («Старший брат»), «Դժվար խնդիր» («Трудная задача»), «Սիրելի տիկնիկը» («Любимая кукла»), «Դաստիարակչուհու աշխատանքի ընդունումը» («Наём гувернантки»), «Օճառի պղպջակներ» («Мыльные пузыри»), «Հյուրը ինստիտուտում» («Гостья в институте») : «Նորեկը դպրոցում» («Новенькая в школе») կտավն իր հավաքածուի համար գնել է Պավել Տրետյակովը 1892 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Անգլիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Պերեդվիժնիկներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Ռուս նկարչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ
Յուզեֆ Բեմ
Յուզեֆ Զախարիաշ Բեմ (Józef Zachariasz Bem, Bem József, Մուրադ-փաշա, ), զորահրամանատար, լեհական գեներալ, թուրքական բանակի ֆելդմարշալ, 1848 թվականին հունգարական հեղափոխության ժամանակ եղել է զորքերի հրամանատարը։
Վաղ տարիներ
1812 թվականը կարևովորվում է Նապոլեոն Բոնապարտի կատարած արշավանքով դեպի Ռուսաստան (տես նաև 1812 թվականի հայրենական պատերազմը)։ Այս պատերազմին մասնակցել են նաև Ֆրանսիայի դաշնակից լեհական զորքերը։ Յուզեֆ Բեմը մասնակցել է ռուսական արշավանքի բոլոր հիմնական մարտերին։ Երբ Նապոլեոնը նահանջում է Ռուսաստանից, ռազմական գործողությունների թատերաբեմը տեղափոխվում է արևելյան և կենտրոնական Եվրոպա։ Վերջին մարտը, որտեղ Բեմը մասնակցություն է ունեցել, դա Գդանսկ ամրոցի պաշտպանությունն էր, որը շարունակվել է 1813 թվականի հունվարից մինչև դեկտեմբեր։ Մարտի դաշտում ցուցաբերած խիզախության համար նա պարգևատրվել է ֆրանսիական Պատվավոր լեգեոնի շքանշանով ։ 1815 թվականին լեհական բանակի վերափոխումից հետո նա կրկին դառնում է հրետանավոր, դասախոսություն կարդում Վարշավայի հրետանային ուսումնարանում, սակայն Ալեքսանդր I կայսեր մահից հետո ազատվում է ծառայությունից` իբրև մի մարդ, որն ունի կասկածելի մտքեր։ Տեղեկություններ կան, որ Բեմը եղել է մասոնության անդամ ։ 1820-ական թվականներին կոմս Ֆրանսիսկ Պոտոցկին Բեմին հրավիրում է Բրոդի, որտեղ նա զբաղվում է տնտեսվարական գործունեությամբ։
Գիտական և ուսուցչական գործունեություն
Ըստ կապիտուլյացիայի պայմաննների Լեհաստանի ու Գերմանիայի զինվորներն ազատ են արձակվել (ֆրանսիացի զինվորներին տեղափոխել են Ռուսաստան)։ Շուտով, հայրենիք վերադառնալուց հետո, Բեմը` ծառայության է անցնում Լեհական Թագավորական բանակում։ Տաղանդավոր ինժեներ-հրետանավորին նկատում է գեներալ Պետրոս Բոնտեմպսը, ով զբաղվում էր հրթիռային հրետանու ստեղծման փորձերով։ 1815 թվականին նա Բեմին նշանակում է զինվորական հրթիռաշինության բյուրոյի ղեկավար։ 1819 թվականին հրթիռներից մեկի փորձարկման ժամանակ Բեմը լուրջ վնասվածքներ է ստացել։
Այնուամենայնիվ, այս միջադեպը նրան չի խանգարել գրել և հրատարակել մարտական հրթիռի մասին «Notes sur les fusees incendiares» գիրքը (ֆրանսերենով), որը մեկ տարի անց վերահրատարակվել է Վայմարում (Գերմանիա)։ Մինչև բանակում իր ծառայությունն ավարտելը` 1822 թվականը, Բեմը դասավանդել է Ձմեռային հրետանային դպրոցում` միաժամանակ զբաղվելով գիտական աշխատանքով։
1826 թվականին կոմս Ֆրանտիշեկ Պատոցկու հրավերով նա գնում է Լվովի մարզի Բրոդի քաղաք։ Ուկրաինայում Յուզեֆը զբաղվում է շաքարի գորածարանների մոդեռնացմամբ և վերանորոգմամբ, ստեղծում է և կարգի բերում թղթի կոմբինատի աշխատանքները, վերակառուցողական աշխատանքներ է անցկացնում լվովյան վանքերում ու կարմելիտների եկեղեցիներում, Պատոցկիների և Լյուբամիրսկների պալատների համար մշակում և ստեղծում է ջեռուցման նոր համակարգ;
1829 թվականին Լվովում շոգեմեքենաների մեխանիկների համար հրատարակում է «O machinach parowych» դասագիրքը։ Ընդհանուր առմամբ նախատեսված էր հրատարակել դասագրքի երեք հատոր, սակայն Բեմի գիտական գործունեությունը ընդհատվեց, երբ 1830 թվականին սկսվեց լեհական ապստամբությունն ընդդեմ Ռուսական կայսրության գաղութային քաղաքականության ։
Նոյեմբերյան ապստամբություն
Դամինիցի, Իգանի և Օստրոլենկի կռիվներում իր լավագույն դրսևորման համար նշանակվել է լեհական ամբողջ հրետանու հրամանատար և այն հմտորեն ղեկավարել Վարշավայի պաշարման ժամանակ։ 1831 թվականի հուլիսի 1-ին պարգևատրվել է Virtuti militari շքանշանով։ Գեներալ Կազիմիր Մալախովսկու միջնորդությամբ օգոստոսի 22-ին նրա կոչումը բարձրացվել է մինչև բրիգադային գեներալի աստիճանի ։ Սակայն Վարշավան գրավվեց, իսկ ապստամբությունն էլ ճնշվեց։
Նրան հաջողվեց իր զորքերի մնացած մասի և հրետանու մի մասի հետ գնալ Պրուսիա, որտեղ Մարիենվերդերա շրջանում լեհական ռազմական ուժերն արդեն կազմալուծվել էին, իսկ նրա անդամները` արտագաղթել։ Ինքը` բրիգադային գեներալը, սկզբում ապրել է Պրուսիայում, իսկ հետո տեղափոխվել Փարիզ, որտեղ ապրել և զբաղվել է տարբեր գիտական ծրագրերով որպես անհատ։
Փորձել է ստեղծել լեհական լեգեոն, որը մասնակցություն կունենար Պորտուգալիայում տեղի ունեցած քաղաքացիական պատերազմին։ Մտահղացումը ձախողվել է։
1848 թվականի հեղափոխությունը
Յուզեֆ Բեմի պատկերը դաջված էր Լեհական Ժողովրդական Հանրապետության 10 զլոտի արժողության բանկատոմսի նմուշի վրա (1982):
Գրականություն
Կատեգորիա:Փաշաներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության ֆելդմարշալներ Կատեգորիա:Լեհ հեղափոխականներ
Սուրբ Գրիգոր (Կաթողիկե) եկեղեցի
Արարատի մարզի մայրաքաղաք Դվինի պատմաճարտարապետական կառույցների շարքում իր յուրահատուկ տեղն է զբաղեցնում կաթողիկոսական պալատից հարավ գտնվող Սուրբ Գրիգոր եկեղեցին։ Հուշարձանը մասնակի ավերված է։ Այն վաղ միջնադարյան եռանավ բազիլիկ կառույց է։ Հուշարձանից պահպանվել են արևմտյան, հարավային և հյուսիսային պատերը։ 1907 թվականին Խաչիկ վարդապետ Դադյանի գլխավորությամբ հուշարձանը մասնակիորոն պեղվել է, իսկ ավելի ուշ՝ 1937-1950 թվականների ընթացքում անց են կացվել կանոնավոր պեղումներ, որի արդյունքում Դվինի կենտրոնական թաղամասում հայտնաբերվել է Կաթողիկե մեծ եկեղեցին։
Պատմություն
Եկեղեցին կառուցվել է հեթանոսական տաճարի տեղում։ 4-րդ դարի երկրորդ կեսին այն վերածվել է եռանավ բազիլիկ եկեղեցու։ Ժամանակագրական առումով եկեղեցին համապատասխանում է Քասախի, Երերույքի, Տեկորի բազիլիկներին։ 5-րդ դարի 70- ական թվականներին եկեղեցին երեք կողմերից համալրվել է արտաքին սյունասրահներով։ 7-րդ դարի պատմիչ Սեբեոսի վկայության համաձայն՝ 572 թվականին ապստամբության ժամանակ պարսիկները այրել և ավերել են եկեղեցին։ Սուրբ Գրիգոր տաճարը հայոց իշխան Սմբատ Բագրատունու]] և Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Աբրահամ Ռշտունու գահակալության ժամանակ (608-628 թվականներ) վերակառուցվել է ՝ կրելով կառուցվածքային փոփոխություններ ՝ եռանավ բազիլիկ եկեղեցուց վերածվել է խաչաձև հատակագծով գմբեթավոր սրահի։ Եկեղեցին իր հատակագծով հիշեցնում է երկարաձիգ համաչափություն ունեցող դահլիճ։ Բեմին մետ գտնվող չորս հզոր մույթերն իրենց վրա են պահել գմբեթը։ Սուրբ Գրիգոր կաթողիկե եկեղեցին իր մեծության շնորհիվ համարվել է ժամանակի ինքնատիպ հոգևոր կառույցներց մեկը։ Այն ունեցել է 22․54 մ լայնություն և 44․ 07 մ երկարություն։ Այն ունեցել է շքեղ հարդարանք․ հատակը ծածկված է եղել գույնզգույն քարերի և ապակու մանր խորանարդիկներով, որի մի հատվածը Տիրամոր պատկերով։ Եկեղեցին ունեցել է կղմինդրածածկ։
893 թվականի երկրաշարժի հետևանքով տաճարը փլվել է և այլևս չի վերականգնվել։
Նշանակալից իրադարձություններ
485 թվականին Վահան Մամիկոնյանին պարսից արքունիքի կողմից մարզպան ճանաչելու կապակցությամբ Սուրբ Գրիգոր տաճարում տեղի է ունենում պատարագ։ Ներկաների մեծաթիվ բազմությունը ստիպված է լինում հետևել ծիսակատարությանը արտաքին սրահից և նրան հարակից հրապարակից։
Աղբյուրներ
1.	Ղաֆադարյան Կ., Դվին քաղաքը և նրա պեղումները, Երևան, 1982։
2.	Քալանթարյան Ա., Դվին, Երևան, 1986։
3.	Դվինի V-VII դարերի ճարտարապետական հուշարձանները, Երևան, 1950։
Ռուսաստանի Դաշնության հակահետախուզական դաշնային ծառայություն
Ռուսաստանի Դաշնության հակահետախուզական դաշնային ծառայություն (ՀԴԾ) (Федеральная служба контрразведки Российской Федерации), Ռուսաստանի իշխանության դաշնային գործադիր մարմին, որը 1993-1995 թվականներին ղեկավարում էր հակահետախուզական գործունեութունը։
Ըստ Ռուսաստանի Դաշնության հակահետախուզության դաշնային ծառայության կանոնադրության, հակահետախուզության մարմինների հիմնական առաջադրանքներն էին՝ Ռուսաստանի Դաշնության դեմ՝ օտարերկրյա հատուկ ծառայությունների և կազմակերպությունների բացահայտումը, կանխումն ու խափանումը, Ռուսաստանի Դաշնության անվտանգության սպառնալիքների հետախուզական տեղեկատվության մասին, Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի անվտանգության սպառնալիքների տեղեկատվության ապահովման մասին, ահաբեկչության դեմ պայքարը, զենքի և թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության, անօրինական զինված կազմավորումների, ինչպես նաև ապօրինաբար ստեղծված կամ արգելված հասարակական միավորումների, Ռուսաստանի Դաշնության սահմանադրական կարգը ոտնահարող, Ռուսաստանի Դաշնության պետական գաղտնիքների ապահովման, իր պահպանության իրավասության սահմաններում, Ռուսաստանի Դաշնության պետական սահմանի հակահետախուզական կազմի օպերատիվ ապահովումը ։
Պատմություն
1993 թվականի դեկտեմբերի 21-ին 1993 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Ռուսաստանի նախագահ Բորիս Ելցինը ստորագրել է հրամանագիր «Ռուսաստանի անվտանգության նախարարության լուծարման և Ռուսաստանի Դաշնության հակահետախուզության Դաշնային ծառայության ստեղծման մասին» ։ ՀԴԾ-ի կազմի մեջ են մտնում անվտանգության նախարարության գրեթե բոլոր ստորաբաժանումները, բացառությամբ՝ Սահմանապահ զորքերի։
1994 թվականի հունվարի 5-ին հաստատվեց  կենտրոնական ապարատի ծառայության կառուցվածքը՝ տնօրեն, 5 տեղակալներ, 11 հոգանոց կոլեգիա, 18 վարչություններ, քարտուղարություն և հասարակայնության հետ կապերի կենտրոն։ 1994 թվականի հուլիսին կենտրոնական ապարատի կազմում  հայտնվել է  գաղտնագրային և հատուկ կապի կառավարում։ 1995 թվականի հունվարին  ղեկավարի տեղակալի պաշտոնների քանակը  վեցով ավելացվել է ։
1995 թվականի ապրիլի 3-ին ստորագրվել է« Ռուսաստանի Դաշնության դաշնային ծառայության անվտանգության մարմինների մասին օրենք», որը ուժի մեջ մտավ  1995 թվականի ապրիլի 12-ին ։ Ըստ նրա, Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի 1995 թվականի  հունիսի 23-ի № 633 հրամանագրով ապրիլի 12-ից ՀԴԾ-ն վերանվանվել է  Ռուսաստանի Դաշնության անվտանգության դաշնային ծառայության, ընդ որում, չի իրականացվել կազմակերպական-հաստիքային միջոցառումներ, ծառայության աշխատակիցները (ներառյալ տնօրենի և նրա տեղակալների) մնացել են իրենց պաշտոններում առանց վերընտրվելու և վերապատրաստվելու։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1993 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռուսաստանի կառավարություն Կատեգորիա:ԽՍՀՄ հատուկ ծառայություններ Կատեգորիա:Անվտանգության և պաշտպանության ապահովման ծառայություններ Կատեգորիա:Ռուսական հատուկ ծառայություններ