cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ստենոկարդիա
Համաճարակաբանությունը
ՍԻՀ-ը երկար տարիների ընթացքում հանդիսանում է բնակչության մահացության գլխավոր պատճառը բազմաթիվ տնտեսապես զարգացած երկրներում։ ՍԻՀ կարող է սկսվել սուր՝ սրտամկանի ինֆարկտի (ՍԻ) կամ նույնիսկ հանկարծամահության առաջացմամբ, բայց հաճախ այն միանգամից անցնում է խրոնիկական ձևի։ Այդպիսի դեպքերում նրա հիմնական արտահայտություններից է լարման ստենոկարդիան։ Ֆրեմինգեմյան հետազոտության տվյալներով, լարման ստենոկարդիան հանդիսանում է ՍԻՀ առաջին ախտանիշը դեպքերի 40.7%-ում տղամարդկանց, և 56.5%-ում՝ կանանց մոտ։ Պետք է նկատի ունենալ, որ ստենոպարդիան որպես ՍԻՀ առաջին արտահայտում, հանդիպում է 50% հիվանդների մոտ։ Լարման կայուն ստենոկարդիայով հիվանդների մահացությունը կազմում է տարեկան 2%, 2-3% հիվանդների մոտ յուրաքանչյուր տարի զարգանում է ոչ մահացու ՍԻ։ Լարման կայուն ստենոկարդիա ախտորոշմամբ հիվանդները մահանում են 2 անգամ ավելի հաճախ, քան այն անձիք, որոնք չունեն այդ հիվանդությունը։ Պրոֆիլակտիկ բժշկության տվյալները վկայում են, որ ստենոկարդիայով տառապող տղամարդիկ ապրում են միջինում 8 տարի ավելի քիչ, համեմատած այն տղամարդկանց հետ, որոնք չունեն տվյալ պաթոլոգիան։ Կարևոր է հիշել, որ պոպուլյացիայում միայն հիվանդների 40-50%-ը գիտեն իրենց մոտ հիվանդության առկայության մասին և ստանում են համապատասխան բուժում, այնինչ 50-60% դեպքերում հիվանդությունը մնում է չբացահայտված։ Ստենոկարդիան հիվանդություն է, որի հետ ստիպված են լինում առնչվել բոլոր մասնագիտությունների բժիշկները, ոչ թե միայն սրտաբանները և թերապևտները։
Սրտամկանի իշեմիան պրովոկացնող և խորացնող գործոնները
Իշեմիան պրովոկացնող կամ դրա ընթացքը խորացնող հիմնական վիճակները. Թթվածնի սպառումը բարձրացնող — արտասրտային՝ հիպերթերմիա, հիպերթիրեոզ, սիմպաթոմիմետիկներով ինտոքսիկացիա (օրինակ կոկաինով), ԶՀ, գրգռված վիճակը, արտերիովենոզ շունտ. սրտային՝ հիպերտրոֆիկ կարդիոմիոպաթիան, աորտալ ստենոզը, տախիկարդիան. Թթվածնի մուտքը նվազեցնող — արտասրտային՝ անեմիան, հիպոքսեմիան, թոքաբորբը, բրոնխային ասթման, թոքերի խրոնիկական օբստրուկտիվ հիվանդությունները, թոքային հիպերտենզիան, գիշերային ապնոէի համախտանիշը, հիպերկոագուլյացիան, պոլիցիտեմիան, լեյկեմիան, թրոմբոցիտոզը. սրտային՝ աորտալ ստենոզ, հիպերտրոֆիկ կարդիոմիոպաթիան։
Ֆիզիկալ հետազոտությունը
Հիվանդի զննման դեպքում անհրաժեշտ է հայտնաբերել լիպիդային փոխանակության խանգարման նշանները. քսանթոմաները, քսանթելազմները, եղջրաթաղանթի եզրային պղտորումը “ծերունական երիզի” ձևով և մագիստրալ զարկերակների՝ քնային, ենթանրակային և այլն, ստենոզացնող ախտահարումը։ ՖԾ ժամանակ, երբեմն հանգստի վիճակում, աուսկուլտացիայի դեպքում կարող են լսվել 3-րդ կամ 4-րդ սրտային տոները, ինչպես նաև սիստոլիկ աղմուկ սրտի գագաթում՝ որպես պտկաձև մկանների իշեմիկ դիսֆունկցիայի և միտրալ ռեգուրգիտացիայի նշան։ Պրեկորդիալ շրջանի ախտաբանական պուլսացիան վկայում է սրտի անևրիզմայի առկայության կամ աորտայի անևրիզմայի առկայության մասին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հիվանդություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սիրտ-անոթային հիվանդություններ
Կառլ Գաուս
Յոհան Կառլ Ֆրիդրիխ Գաուս (գերմ.՝ Johann Carl Friedrich Gauß, ), գերմանացի ֆիզիկոս, մաթեմատիկոս, ով նշանակալի ներդրում ունեցավ մաթեմատիկայի և այլ գիտությունների բազմաթիվ ոլորտներում։ Համարվում է բոլոր ժամանակների մեծագույն մաթեմատիկոսներից մեկը՝ «Մաթեմատիկայի թագավոր»։
Վաղ տարիներ
Յոհան Կառլ Ֆրիդրիխ Գաուսը ծնվել է 1777 թվականի ապրիլի 30-ին Բրաունշվայգում (Բրաունշվիգ), Բրունսվիկ-Վոլֆենբյուտելի դքսությունում (այժմ՝ Գերմանիայի Ստորին Սաքսոնիայի մաս), աղքատ, աշխատասեր ծնողների ընտանիքում ։ Նրա մայրը անգրագետ էր և երբեք չէր արձանագրել իր ծննդյան ամսաթիվը՝ հիշելով միայն, որ նա ծնվել է չորեքշաբթի օրը՝ Համբարձման տոնից ութ օր առաջ (որը տեղի է ունենում Զատիկից 39 օր անց)։ Ավելի ուշ Գաուսը լուծեց իր ծննդյան տոնի մասին այս հանելուկը՝ գտնելով Զատկի տոնի օրը, ելնելով ամսաթվերը հաշվարկելու մեթոդներից՝ ինչպես անցյալ, այնպես էլ ապագա տարիների համար ։ Նա մկրտվել է դպրոցի մոտ գտնվող եկեղեցում, որտեղ հաճախել է որպես աշակերտ ։
Գաուսը մանկական հրաշագործ էր։ Գաուսի մասին հիշատակումներում, Վոլֆգանգ Սարտերիուս ֆոն Վալտերսհաուսենն ասում է, որ երբ Գաուսը երեք տարեկան էր, նա ուղղեց հոր մաթեմատիկական սխալը, և երբ արդեն յոթ տարեկան էր, ինքնավստահ լուծում էր թվաբանական շարքի խնդիրը ավելի արագ, քան դասարանի 100 ուսանողներից յուրաքանչյուրը ։  Շատ տարբերակներ կապված այս պատմության հետ պատմվել են սկսած այն ժամանակաշրջանից, երբ ամենատարածված դասական խնդիրը 1-100 ամբողջ թվերի գումարը գտնելն է ։ Նրա մանկությունից կան շատ զվարճալի պատմություններ, իսկ մաթեմատիկական առաջին հիմնարար հայտնագործությունները կատարել է դեռահաս տարիքում։ Նա իր մեծամասշտաբ գործը՝ «Disquisitionses Arithmeticae»-ը, ավարտել է 1798 թվականին, 21 տարեկան հասակում, չնայած որ այն չհրապարակվեց մինչև 1801 թվականը ։ Այս աշխատանքը հիմնարար էր թվերի տեսության մեջ մինչև օրս, որպես ճիշտ համախմբելու և օբյեկտը ձևավորելու համար։
1796 թվականը ամենաարդյունավետ տարին էր թե՛ Գաուսի, թե՛ թվերի տեսության համար։ Նա մշակեց մեթոդ, որի օգնությամբ կարելի էր կառուցել հեպտադեկագոն (17 նիստ ունեցող բազմանկյուն)։ Նա իր մեծ ներդրումն ունի նաև թվաբանության մեջ։ 1796 թվականի ապրիլին նա առաջինն էր, ով ապացուցեց քառակուսային փոխազդեցության օրենքը, որը թույլ էր տալիս որոշել ցանկացած հավասարման արմատների քանակը։ Մայիսին նա ապացուցեց ևս մի թեորեմ՝ կապված պարզ թվերի հետ։
Գաուսը բացահայտեց, որ ցանկացած դրական ամբողջ թիվ կարելի է ներկայացնել ամենաշատը երեք եռանկյունային թվերի տեսքով։
Գաուսը ապացուցել է նաև Վեյլի վարկածը, որը 150 տարի ապացույց չուներ։
1801 թվականին Գաուսը հայտարարեց, որ ինքը հաշվարկել է Սերես աստերոիդի ուղեծիրը։ Այս ամենից հետո Գաուսը մեծ համբավ ձեռք բերեց։ Գաուսի անվան հետ են կապված հանրահաշվի, թվերի տեսության, դիֆերենցիալ տեսության, մաթեմատիկական ֆիզիկայի բազմաթիվ հասկացություններ։ Նա 1795-1798 թվականներին սովորել է Գյոթինգենի համալսարանում, իսկ 1807 թվականին եղել է ամբիոնի վարիչ և Գյոթինգենի աստղադիտարանի տնօրեն։ 1832 թվականին Գաուսը ֆիզիկոս Վ. Վեբերի հետ առաջարկել է միավորների բացարձակ համակարգը։ 1839 թվականին շարադրել է պոտենցիալի ընդհանուր տեսության հիմունքները, մասնավորապես՝ էլեկտրաստատիկայի հիմնական թեորեմը։ 1840 թվականին նա մշակել է բարդ օպտիկական համակարգերում պատկերի կառուցման տեսությունը, իսկ 1845 թվականին արտահայտել է էլեկտրամագնիսական փոխազդեցությունների արագության տարածման վերջավոր լինելու գաղափարը։ Գաուսը զբաղվել է նաև գեոդեզիայի հարցերով և այդ նպատակով ստեղծել է լուսային ազդանշանները հաղորդող սարք՝ «հելիոտրոպ»։ Նա առաջիններից մեկն է հանգել ոչ էվկլիդես երկրաչափության անհրաժեշտության գաղափարին։ Գաուսի հաշվարկած ուղեծրերով հայտնաբերվել են Ցերերա (Սերես), Պալլադա և այլ փոքր մոլորակներ։ Հանրահաշվի, թվերի տեսության, դիֆերենցիալ տեսության, մաթեմատիկական ֆիզիկայի ոլորտներում հայտնի են Գաուսի բաշխում, Գաուսի թեորեմ, Գաուսի հաստատուն, Գաուսի սկզբունք, Գաուսի կորություն, Գաուսի մեթոդ, Գաուսի օրենք, Գաուսի ուղիղ, Գաուսի բանաձև և այլ սկզբունքներ ու հասկացություններ։
Հետագա տարիները և մահը
Գաուսը ծերության շրջանում հոգեպես ակտիվ վիճակում էր, միայն տառապում էր ընդհանուր դժբախտությունից ու ուներ խնդիրներ գեղձերի հետ ։ Օրինակ՝ 62 տարեկան հասակում նա ինքնուս սովորեց ռուսերեն ։
1840 թվականին Գաուսը հրապարակեց իր ազդեցիկ «Dioptrische Untersuchungen»-ը, որում նա տվեց առաջին համակարգված վերլուծությունը պատկերների ձևավորման վերաբերյալ՝ պարաքսային մոտարկման միջոցով (Գաուսի օպտիկա) ։ Որպես արդյունք Գաուսը ցույց տվեց, որ պարաքսային մոտարկման դեպքում օպտիկական համակարգը կարող է բնութագրվել նրա հիմնական կետերով , և նա ստացավ Գաուսյան ոսպնյակի բանաձևը ։
1845 թվականին նա դառնում է Նիդեռլանդների Թագավորական ինստիտուտի ասոցացված անդամ, երբ այն 1851 թվականին դարձավ Թագավորական Նիդեռլանդների Արվեստի և Գիտությունների Ակադեմիա, այդ ժամանակ նա անդամագրվեց որպես օտարերկրյա անդամ ։
1854 թվականին Գաուսը, Բեռնհարդ Ռիմանի երդմնակալության դասախոսության համար, ընտրեց թեմա «Über die Hypotesen, welche der Geometrie zu Grunde leggen» (Երկրաչափության հիմքում ընկած վարկածների մասին) ։ Ռեյմանի դասախոսությունից տուն վերադառնալու ճանապարհին Ուեբերը հաղորդել է, որ Գաուսը լցված էր գովասանքով և հուզմունքով ։ 1855 թվականի փետրվարի 23-ին Գաուսը մահացավ սրտի կաթվածից Գութինգենում (այն ժամանակվա Հանովերի Թագավորություն և այժմյան Ստորին Սաքսոնիա) ու թաղվեց այնտեղ գտնվող Ալբանի գերեզմանատանը։ Հոգեհանգստի արարողությանը երկու հոգի նվիրատվություն են տվել՝ Գաուսի փեսան`Հայնրիխ Էվալդը, և Վոլֆգանգ Սարտորիուս ֆոն Ուոլթերսհաուսենը, ով Գաուսի մտերիմ ընկերն ու կենսագիրն էր։ Գաուսի ուղեղը պահպանվել և ուսումնասիրվել է Ռուդոլֆ Վագների կողմից, ով գտել է, որ իր զանգվածը միջինից մի փոքր բարձր է՝ 1,492 գրամ, իսկ ուղեղի մակերեսը հավասար է 219.588 քառակուսի միլիմետր (340.362 քառակուսի դյույմ)։ Հայտնաբերվել են նաև լավ զարգացած գալարներ, որոնք հիմք ընդունելով 20-րդ դարի սկզբին բացահայտում են նրա հանճարեղությունը ։
Կրոնական հայացքները
Գաուսը լյութերական բողոքական էր, Գյոթինգենի Սուրբ Ալբանի ավետարանական լյութերական եկեղեցու անդամ։ Ապացույցներ կան Գաուսի` Աստծուն հավատալու մասին, երբ լուծում է նախքինում չլուծվողող խնդիրը ու ասում է, «Վերջապես, երկու օր առաջ ես հաջողության հասա, ոչ թե իմ քրտնաջան ջանքերի, այլ Տիրոջ զորության շնորհի» ։ Իր կենսագիրներից մեկը՝ Գ. Վալդո Դունինգթոնը, նկարագրեց Գաուսի կրոնական հայացքները հետևյալ կերպ.
"Նրա համար գիտությունը մարդկային հոգու անմահ կորիզը բացահայտելու միջոց էր։ Կենդանության օրերին ապահովված էր հանգստությամբ, իր կողմից բացված հեռանկարներով, որոնք նրան մխիթարություն էին տալիս։ Իր կյանքի ավարտին այդ ամենը հանգեցրեց վստահության։ Գաուսի աստվածը մետաֆիզիկայի ցուրտ և հեռավոր բծախնդրություն չէր, և ոչ էլ արտասովոր աստվածաբանության աղավաղված ծաղրանկար։ Գաուսի համար ընդունվում է ոչ թե նա, ով ծաղրում է իր դավանանքը, այլ նա, ով ապրում է այն ընդունելով ու հետևելով։ Նա հավատում էր, որ այստեղ՝ երկրի վրա, արժանիորեն անցկացրած մի կյանք լավագույնն է, միակն է, որը պլանավորվում է երկնքում։ Կրոնը գրականության հարց չէ, այլ կյանքի։ Աստծո հայտնությունը շարունակական է, այն չի պարունակում քարե կամ սուրբ մագաղաթյա մասնիկներ։ Գիրքը ոգեշնչված է, երբ այն ներշնչվում է։ Մահից հետո կյանքի շարունակականության անկոտրում գաղափարը կազմում է կրոնական կյանքի հիմքը, որն ամբողջովին համապատասխանեցված է գիտական հետազոտության հետ։"
Բացի նամակագրությունից, Գաուսի անձնական դավանանքի մասին շատ հայտնի մանրամասներ չկան։ Նրա բազմաթիվ կենսագիրներ համաձայն չեն կրոնական կեցվածքի հետ, Բյուլերը և մյուսները նրան համարում են դեիստ կապված խղճուկ հայացքների հետ, մինչդեռ Դունինգթոնը (չնայած ընդունում էր, որ Գաուսը բառացիորեն չէր հավատում քրիստոնեական բոլոր դոգմաներին) նշում է, որ նա, պայմանականորեն լյութերական է։
Այդ տեսակետի հետ կապված կա ձայնագրություն Ռուդոլֆ Վագների և Գաուսի միջև, որում նրանք քննարկել են Ուիլյամ Ուիվելի «Աշխարհների բազմազանությունը» գիրքը։ Այս աշխատության մեջ Ուիվելը բացառել է այլ մոլորակներում գոյություն ունեցող կյանքի հնարավորությունը, ըստ աստվածաբանական փաստարկների, բայց սա մի դիրքորոշում է, որի հետ Վագներն ու Գաուսը համաձայն չեն։ Ավելի ուշ Վագները բացատրեց, որ ինքը լիովին չի հավատում Աստվածաշնչին, չնայած խոստովանեց, որ «նախանձում» է նրանց, ովքեր կարող էին հեշտությամբ հավատալ ։ Ավելի ուշ ստիպված եղավ քննարկել հավատի թեման, ևև մի շարք այլ կրոնական ակնարկներում Գաուսն ասաց, որ իր վրա ավելի շատ ազդեցություն է ունեցել լյութերական նախարար Պոլ Գերհարդտի նման աստվածաբանները, քան Մովսեսը։ Կրոնական այլ ազդեցություններ են թողել Վիլհելմ Բրաուբախը, Յոհան Պիտեր Սուսմիլխը և Նոր Կտակարանը։ Երկու կրոնական գործեր, որոնք Գաուսը հաճախ էր կարդում ՝ Բրոբախի Սելենելլեր (Giessen, 1843) և Siissmilch's Gottliche- ն (Ordnung gerettet A756), նաև զգալի ժամանակ հատկացրեց Նոր Կտակարանի հունարեն բնօրինակը կարդալուն։
Դունինգթոնն էլ ավելի մանրամասն է քննարկում Գաուսի կրոնական հայացքները գրելով. "Գաուսի կրոնական գիտակցությունը հիմնված է ճշմարտության անբուժելի ծարավի և արդարության խոր զգացողության վրա, որը տարածվում է ինչպես մտավոր, այնպես էլ նյութական իրերի վրա։ Նա հոգևոր կյանքը ամբողջ տիեզերքում ընկալեց որպես հավերժական ճշմարտության ներթափանցման իրավունքի մեծ համակարգ, և այս աղբյուրից նա ստացավ հաստատուն վստահություն, որ մահը ամբողջովին չի վերջանում։"
Գաուսը հայտարարեց, որ նա հաստատ հավատում է հետագա կյանքին և հոգևորը տեսնում է էական նշանակություն ունեցող գործոն մարդու համար ։ Նրան ասում են. «Աշխարհը անհեթեթություն կլիներ, ամբողջ արարումը՝ անմտություն, եթե չլիներ անմահությունը». այս հայտարարության համար նա խստորեն քննադատվում էր աթեիստ Եվգեն Դյուրինգի կողմից, ով նրան դատում էր որպես նեղ սնահավատ մարդ։
Թեև նա եկեղեցի չէր գնում, բայց և այնպես խստորեն պահպանում էր կրոնական հանդուրժողականությունը՝ հավատալով, որ «մեկը ուրիշի կրոնական հավատը խաթարելու մեջ արդարացված չէ, որում նրանք գտնում են մխիթարություն, երկրային վշտերի՝ դժբախտության մեջ լինելու ժամանակ»։ Երբ նրա որդի Եվգենը հայտարարեց, որ ցանկանում է դառնալ քրիստոնյա միսիոներ, Գաուսը հաստատեց դա, ասելով, որ անկախ կրոնական կազմակերպությունների ներսում առկա խնդիրներից, միսիոներական աշխատանքը «շատ պատվաբեր» խնդիր է։
1805 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Գաուսը ամուսնացավ Յոհաննա Օստհոֆի հետ (1780–1809) և նրանից ունեցավ երկու որդի և մեկ դուստր։ Յոհաննան մահացավ 1809 թվականի հոկտեմբերի 11-ին, իսկ նրանց վերջին երեխան՝ Լուիսը, մահացավ հաջորդ տարի։ Գաուսը ընկղմվեց դեպրեսիայի մեջ, որոնք թողեցին իրենց հետքերը։ Այնուհետև նա 1810 թվականի օգոստոսի 4-ին ամուսնացավ Մինա Վալդեկի (1788–1831  ) հետ, ունեցավ ևս երեք երեխա ։ Գաուսը երբեք չէր պատկերացնում իր կյանքը նույնը առանց առաջին կնոջ, և նա, ինչպես իր հայրը, ապրեց գերիշխող որդիների միջավայրում։ Մինա Վալդեկը մահացավ 1831 թվականի  սեպտեմբերի 12-ին։
Գաուսը վեց երեխա ուներ։ Յոհաննայի (1780–1809) հետ նրա երեխաներն էին Ժոզեֆը (1806–1873), Վիլհելմինան (1808–1846) և Լուիը (1809–1810)։ Մինա Վալդեքի հետ նա ուներ երեք երեխա՝ Եվգենը (1811–1896), Վիլհելմը (1813–1879) և Թերեզան (1816–1864)։ Եվգենը ժառանգել է Գաուսի տաղանդի լավ կողմերը՝ լեզուներն ու հաշվարկներ կատարելը ։1831 թվականին երկրորդ կնոջ մահից հետո Թերեզաը ստանձնեց տնային տնտեսության պատասխանատվությունը և կյանքի մնացած ժամանակահատվածում հոգ տարավ Գաուսի համար։ Նրա մայրը բնակվում էր իր տանը 1817 թվականից մինչև իր մահը՝ 1839 թվականին ։
Գաուսը կոնֆլիկտ ունեցավ իր որդիների հետ։ Նա չէր ուզում, որ իր որդիներից որևէ մեկը մաթեմատիկայով կամ գիտությունով շարունակի «ընտանիքի անունը իջեցնելու վախից», քանի որ հավատում էր, որ նրանցից ոչ մեկը չի գերազանցելու իր նվաճումները ։ Գաուսը ցանկանում էր, որ Եվգենը դառնա իրավաբան, բայց նա ցանկացավ լեզուներ սովորել։ Նրանք վիճաբանություն ունեցան, քանի որ Եվգենը ուզում էր երեկույթի մասնակցեր, որի դիմաց Գաուսը հրաժարվեց վճարել։ Որդին հեռացավ զայրույթից և 1832 թվականին գաղթեց Միացյալ Նահանգներ։ Սկսեց աշխատել Ամերիկայի Ֆար կազմակերպությունում, որը գտնվում էր Միդվեստում, որտեղ էլ սովորեց Սիուքսի լեզուն։ Ավելի ուշ նա տեղափոխվեց Միսսուրի և հաջողակ գործարար դարձավ։ Վիլհելմը նույնպես 1837 թվականին տեղափոխվեց Ամերիկա և բնակություն հաստատեց Միսսուրիում՝ սկզբնական շրջանում որպես ֆերմեր, իսկ հետագայում հաջողության հասավ Սենթ Լուիսի կոշիկի բիզնեսում։ Եվգենիի հաջողությունների համար երկար տարիներ պահանջվեցին, որպեսզի հակասի Գաուսի ընկերների և գործընկերների շրջանում ստեղծված թյուր կարծիքը։ Տե՛ս նաև Ռոբերտ Գաուսի նամակը Ֆելիքս Կլեին 1912 թվականի սեպտեմբերի 3-ին։
Անհատականություն
Կառլ Գաուսը եղել է բծախնդիր, իդեալիստ և աշխատասեր։ Նա բեղմնավոր գրող չէր եղել երբեք, որովհետև հրաժարվել է հրատարակել այն աշխատանքները, որոնց մեջ քննադատական ու ամբողջական բնույթ չկար։ Սա համահունչ էր նրա անձնական նշանաբանին` pauca sed matura («քիչ, բայց հասուն»)։ Նրա անձնական օրագրերում նշվում է, որ նա կատարել է մի քանի կարևոր մաթեմատիկական հայտնագործություններ տարիներ կամ տասնամյակներ առաջ, մինչ նրա ժամանակակիցների դրանց հրապարակումը։ Շոտլանդաամերիկացի մաթեմատիկոս և գրող Էրիկ Թեմփ Բելը ասում է, որ եթե Գաուսը ժամանակին հրապարակեր իր բոլոր հայտնագործությունները, ապա կունենային հիսուն տարով առաջադեմ մաթեմատիկա։
Չնայած նա դասավանդման համար ընդունեց մի քանի ուսանողներ, բայց միևնույնն է Գաուսը չէր սիրում դասավանդումը։ Ասում են, որ նա հաճախել է միայն մեկ գիտաժողովի, որը տեղի է ունեցել Բեռլինում 1828 թվականին։
Գաուսի առաջարկությամբ, Ֆրիդրիխ Բեսելը 1811 թվականի մարտին Գյոթինգեի կողմից արժանացավ պատվավոր դոկտորի աստիճանի ։ Այդ ժամանակաշրջանում երկու տղամարդիկ զբաղվում էին աստղագիտական նամակագրությամբ ։ Սակայն, երբ նրանք 1825 թվականին անձամբ հանդիպեցին, վիճեցին, որի մանրամասները հայտնի չեն ։
Մահանալուց առաջ Սոֆի Ջերմանը Գաուսին առաջարկեց ստանալ իր պատվավոր աստիճանը. նա երբեք չի ստացել դա ։
Գաուսը սովորաբար հրաժարվում է ներկայացնել իր հիանալի գաղափարները, որոնց հետևում թաքնված են յուրահատուկ ապացույցներ։ Նա գերադասում է, որ դրանց մասին իմանան «բարակ օդից» և ջնջում է դրանց հայտնաբերման բոլոր հետքերը։ Այն արդարացված է, քանի որ անբավարար է, Disquisitiones Arithmeticae գրքում նա ասում է, որ բոլոր վերլուծությունները (այսինքն՝ ճանապարհորդած վայրերից մեկը, որպեսզի հասնի խնդրի լուծմանը), պետք է դադարեցնել սեղմության համար։
Գաուսը սատարում էր միապետությանը և դեմ էր արտահայտվել Նապոլեոնին, որին նա համարում էր հեղափոխության արդյունք։
Գաուսը ամփոփում է գիտության վերաբերյալ իր տեսակետը 1808 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Ֆարկաս Բոլյային ուղղված նամակում հետևյալ կերպ՝
Գաուսը նաև կարևոր ներդրումներ ունեցավ թվերի տեսության մեջ 1801 թվականին գրված իր «Disquisitiones Arithmeticae» (լատ.՝ թվաբանական հետաքննություններ) գրքի միջոցով, որը, ի թիվս այլ բաների, հարմարության համար ներմուծեց այս ≡ խորհրդանիշը և այն օգտագործվեց մոդուլային թվաբանության ներկայացման մեջ, որը պարունակում է քառանիշ թվերի փոխադարձության մասին օրենքը առաջին երկու ապացույցները քառանկյուն փոխադարձության մասին օրենքը, նշել է դասի խնդիրների համարները նրանց համար և ցույց է տվել, որ կանոնավոր հեպադեկագոն (17-միակողմանի պոլիգոն) կարելի է կառուցել ուղիղ անկյունով և կողմնացույցով։ Պարզվում է, որ Գաուսն արդեն գիտեր դասի համարի բանաձևը 1801 թվականին։
Բացի այդ, նա ապացուցեց հետևյալ թեորեմները՝
Նա նույնպես
Աստղագիտություն
Գաուսի մեթոդը ներառում է տարածության մեջ կոնի հատվածների որոշումը՝ հաշվի առնելով մեկ կիզակետը (արևը) և կոնի հատումը տրված երեք տրված հարթություններից (Երկրից տեսողության գծեր, որն ինքնին շարժվում է դեպի էլիպս, դեպի մոլորակ) և հաշվի առնել այն ժամանակը, որ մոլորակի համար անհրաժեշտ է, որպեսզի անցնի այն տարածությունը, որտեղ գտնվում են այդ կամարները (որտեղից կամարների երկարությունները կարելի է հաշվարկել Կեպլերի երկրորդ օրենքով)։ Այս խնդիրը հանգեցնում է ութերորդ աստիճանի հավասարման, որից հայտնի է մեկ լուծում՝ Երկրի ուղեծիրը։ Փնտրվող լուծումը առանձնացվում է մնացած վեց լուծումներից՝ հիմնվելով ֆիզիկական պայմանների վրա։ Այս աշխատանքում Գաուսը օգտագործեց մոտարկման համապարփակ մեթոդներ, որոնք նա ստեղծեց հենց այդ նպատակով ։
Նման մեթոդներից մեկը Ֆուրիեի արագ վերափոխումն էր։ Թեև այս մեթոդը ավանդաբար 1965 թվականին վերագրվում է  J.W. Cooley  և J.W. Tukey հոդվածներին, Գաուսը այն զարգացրեց որպես եռանկյունաչափական ինտերպոլացիայի մեթոդ։ Նրա հոդվածը՝ Theoria Interpolationis Methodo Nova Tractata , տպագրվել է միայն հետմահու՝ իր հավաքած աշխատությունների 3-րդ հատորում։ Այս հոդվածում 1807 թվականին ներկայացված է Ջոզեֆ Ֆուրիեի առաջին ներկայացում այս թեմայի վերաբերյալ։
Զաչը նշեց, որ «առանց Գաուսի խելամիտ աշխատանքի ու հաշվարիների միգուցե մենք նորից չկարողանայինք գտնել Գաուսի խելացի աշխատանքի և Cerec-ը»։ Թեև մինչև այդ պահը Գաուսը ֆինանսական աջակցություն ստացավ թոշակի տեսքով Դյուկից, նա կասկածում է այդ պայմանավորվածության անվտանգության մեջ, և չէր հավատում, որ խղճուկ մաթեմատիկան կարող է այնքան կարևոր լինել, որ աջակցություն ստանար։ Այսպիսով, նա բարձր դիրք զբաղեցրեց աստղագիտության մեջ, իսկ 1807 թվականին նշանակվեց աստղագիտության պրոֆեսոր և Գյոթինգենի աստղադիտարանում տնօրենի պաշտոնը ստանձնեց, որը տևեց մինչև կյանքի մնացած ժամանակահատվածը։
Ceres-ի հայտնագործությունը Գաուսին թույլ տվեց աշխատել այն մոլորակների թեորեմի վրա, որոնց մեծ մոլորակները խանգարում էին շարժվել, որը վերջապես հրատարակվեց 1809 թվականին որպես Theoria motus corporum coelestium in sectionibus conicis solem ambientum (որպես երկնային մարմիններ, շարժվելով արեգակնային համակարգում արևի շուրջը)։ Այդ գործընթացում նա շտկում է 18-րդ դարում ստեղծված մաթեմատիկական ուղեծրի կանխատեսման մաթեմատիկական անհամապատասխանությունը, և նրա աշխատանքը մնում է աստղագիտական հաշվարկի հիմնաքար։ Այն ներմուծեց Գաուսի գրավիտացիոն կայունությունը և պարունակում էր ազդեցության նվազագույն քառակուսիների մեթոդի ազդեցիկ բուժում, մի պրոցեդուրա, որն օգտագործվում է բոլոր գիտություններում մինչ օրս չափման սխալի ազդեցությունը նվազագույնի հասցնելու համար։
Գաուսը ենթադրաբար ապացուցեց նորմալ բաշխված սխալների մեթոդը (տե՛ս Գաուս-Մարկովի թեորեմ, տես նաև Գաուսյան)։ Մեթոդը նկարագրվել էր ավելի վաղ Ադրիեն-Մարի Լեգենտրի կողմից 1805 թվականին, բայց Գաուսը պնդում էր, որ նա այն օգտագործում է 1794 կամ 1795 թվականներից ։ Վիճակագրության պատմության մեջ այս տարաձայնությունը կոչվում է «առաջնային վեճը նվազագույն քառակուսիների մեթոդի հայտնաբերման վերաբերյալ»։ Մեթոդը նկարագրվել էր ավելի վաղ Ադրիեն-Մարի Լեգենտրի կողմից 1805 թվականին, բայց Գաուսը պնդում էր, որ նա այն օգտագործում է 1794 թվականից կամ 1795 թվականից։ Վիճակագրության պատմության մեջ այս տարաձայնությունը կոչվում է «առաջնային վեճը նվազագույն քառակուսիների մեթոդի հայտնաբերման հարցում» ։
Գեոդեզիական հետազոտություն 1818 թվականին Գաուսը, իր հաշվարկման հմտությունները գործնական օգտագործման մեջ դնելով, իրականացրեց Հանովերի Թագավորության գեոդեզիական հետազոտություն՝ կապված Դանիայի նախորդ հետազոտությունների հետ։ Հետազոտությանը օգնելու համար Գաուսը հորինել է հելիոտրոպը, գործիք, որն օգտագործում է հայելին `մեծ հեռավորությունների վրա արևի լույսն արտացոլելու, դիրքերը չափելու համար։
Ոչ էվկլիդյան երկրաչափություններ
Գաուսը նաև պնդում էր, որ հայտնաբերել է ոչ էվկլիդյան երկրաչափությունների հնարավորությունը, բայց երբեք չի հրապարակել այն։ Այս հայտնագործությունը մաթեմատիկայի հիմնական պարադիգմային տեղաշարժ էր, քանի որ այն մաթեմատիկոսներին ազատեց այն սխալ կարծիքից, որ Էվկլիդսի աքսիոմները միակ ճանապարհն են ստեղծելու կայուն և ոչ հակասական երկրաչափություն։
Բոլյայի որդին՝ Յանոս Բոլյան, հայտնաբերեց ոչ էվկլիդյան երկրաչափությունը 1829 թվականին, որը տպագրվեց 1832 թվականին։ Դա տեսնելուց հետո Գաուսը գրել է Ֆարկաս Բոլյային. «Գովաբանելը, դա կնշանակեր գովաբանել ինքս ինձ։ Գործի ամբողջ բովանդակության համար ... համընկնում է գրեթե ճիշտ իմ սեփական երեսունից երեսունհինգ տարի առաջվա մտորումների հետ»։
Այս չհամաձայնեցված հայտարարությունը խթանեց նրա հարաբերությունները Բոլյաի հետ, ով կարծում էր, որ Գաուսը «գողանում է» նրա գաղափարը ։
Գաուսի նամակները, որոնք գրվել են 1829 թվականին, ցույց են տալիս, որ նա ոչ պատշաճ կերպով քննարկում է զուգահեռ գծերի խնդիրը։ Գաուսի կենսագիր Վալդո Դունինգթոնի վիճաբանությունները Գաուսի մասին Տիտանյան գիտությունում, ապացուցում է, որ Գաուսը իրականում լիովին տիրապետել է ոչ էվկլիդյան երկրաչափությանը, բայց այն շատ վաղուց հրապարակվել է Բոլյայի կողմից, չնայած որ Գաուսը հրաժարվել է հրապարակել այն` հակասություներից վախենալով ։
Theorema Egregium
Հանովերի գեոդեզիական հետազոտությունը, որի ընթացքում Գաուսը մեկ տասնամյակ ծախսեց ամառներն անցակցնել ձիով զբոսնելու վրա, որը հարստացրեց Գաուսի հետաքրքրությունը դիֆերենցիալ երկրաչափության և տեղաբանության, կորիզների և մակերեսների հետ առնչվող մաթեմատիկայի ոլորտներում։ Ի թիվս այլ բաների, նա հանդես եկավ Գաուսյան կորության գաղափարով։ Սա 1828 թվականին հանգեցրեց մի կարևոր թեորեմի՝ Theorema Egregium (ուշագրավ թեորեմ)՝ հիմնելով կորություն հասկացության կարևոր հատկության վրա։ Ոչ ֆորմալ ձևով, թեորեմն ասում է, որ մակերեսի կորությունը կարող է որոշվել ամբողջությամբ` մակերեսի անկյունները և հեռավորությունները չափելով։
Այսինքն, կորությունը կախված չէ այն բանից, թե ինչպես կարող է մակերեսը կառուցվել եռաչափ կամ երկչափ տարածության մեջ։
1821 թվականին նրան նշանակել են Շվեդիայի թագավորական Գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ։ Գաուսը 1822 թվականին ընտրվել է Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի օտարերկրյա պատվավոր անդամ։
Մագնիսականություն
1831 թվականին Գաուսը սկսեց բեղմնավոր համագործակցություն ֆիզիկայի պրոֆեսոր Վիլհելմ Վեբերի հետ՝ հանգեցնելով մագնիսականության նոր գիտելիքների (ներառյալ զանգվածի, լիցքի և ժամանակի առումով մագնիսականության միավորի համար ներկայացուցչություն գտնելը) և Կիրխհոֆի շրջանային օրենքների հայտնաբերումը էլեկտրականության մեջ ։ Այս ընթացքում նա ձևակերպեց իր անունվանակից օրենքը։ Նրանք կառուցեցին առաջին էլեկտրամեխանիկական հեռագիրը 1833 թվականին, որը աստղադիտարանը միացրեց Գյոթինգենի ֆիզիկայի ինստիտուտի հետ։ Գաուսը հրամայեց մագնիսական աստղադիտարան կառուցել աստղադիտարանի պարտեզում, իսկ Ուեբերի հետ հիմնել է «Մագնիտիշեր Վերին» (մագնիսական միավորում), որն աջակցում էր Երկրի մագնիսական դաշտի չափումները աշխարհի շատ շրջաններում։ Նա մշակեց մագնիսական դաշտի հորիզոնական ինտենսիվությունը չափելու մի մեթոդ, որը լավ էր գործածվում XX դարի երկրորդ կեսին և մշակում էր մաթեմատիկական տեսությունը` Երկրի մագնիսական դաշտի ներքին և արտաքին (մագնիտոսֆերային) աղբյուրները բաժանելու համար։
Գնահատում
Բրիտանացի մաթեմատիկոս Հենրի Ջոն Սթիվեն Սմիթը (1826–1883) տվեց Գաուսի հետևյալ գնահատականը՝
Բացի մեծանուն Նյուտոնից, հավանաբար այդ ժամանակաշրջանի կամ երկրի ոչ մի մաթեմատիկոս չի գերազանցել Գաուսի գյուտի առատությանը, ինչը երևի թե նախանձելի է։ Գաուսը շատ անգամներ ասել է, որ հակիրճության համար նա տալիս է միայն սինթեզը և թաքցնում է իր առաջարկությունների վերլուծությունը։ Եթե, մյուս կողմից, մենք դիտարկենք Էյլերի հիշատակությունները, ապա կա մի տեսակ ազատ և շքեղ վեհություն ամբողջ ներկայացման վերաբերյալ, որը պատմում է այն հանգիստ հաճույքի մասին, որը Էյլերը պետք է կատարեր իր գործի յուրաքանչյուր քայլում։ Մաթեմատիկոսների հիացմունքը Գաուսի պնդումների վերաբերյալ քիչ չէ, չնայած նրան, որ լիովին ներթափանցելով գիտության վիթխարի իմաստության մեջ, նա ճշգրտորեն ստուգեց դրա ամեն հատվածի առավելագույն խստությունը, ու այդ ընթացքում երբեք չանցավ դժվարության միջով, կարծես այն գոյություն չուներ, և երբեք չընդունեց այն թեորեմը, որ ճշմարտությունը իր սահմաններից դուրս էլ է կարող ցուցադրվել ։
Կյանքից վերցրած դեպքեր
Մեկ այլ պատմություն այն մասին է, որ երիտասարդ Գաուսը տարրական դպրոցում իրեն վատ է պահել, և նրա ուսուցիչը` Գ. Բյութները, առաջադրանք է տվել` ավելացնել ամբողջ թվերը թվաբանական պրոգրեսիայի ցանկում, քանի որ սկզբնական շրջանում ներառված են եղել 1-100 թվերը։ Երիտասարդ Գաուսը հեղինակավոր կերպով ճիշտ պատասխան է տվել վայրկյանների ընթացքում՝ ի զարմանս նրա ուսուցիչի և նրա օգնական Մարտին Բարթելսի։
Նա մաթեմատիկան անվանում է «գիտությունների թագուհի» և հորդորում է հավատալ Էյլերի նույնությանը որպես հենակետ` առաջին կարգի մաթեմատիկոս դառնալու համար ։
Հիշատակումներ
1989-2001 թվականները գերմանական տասը նշանի թղթադրամում ցուցադրվել է Գաուսի դիմանկարը, նորմալ բաշխման կորը և գյուտինգենի որոշ նշանավոր շինություններ։ Հակառակ կողմում ցուցադրվել է Հանովերի մոտեցումը։ Գերմանիան նաև թողարկել է երեք փոստային նամականիշներ, որոնք պատվում են Գաուսին։ Մեկը (ոչ 725) հայտնվեց 1955 թվականին` իր մահվան հարյուրերորդ տարելիցի օրը, մնացած երկուսը`  ոչ 1246 և 1811, 1977 թվականին՝ նրա ծննդյան 200-ամյակին։
Դենիել Կեհլմանի 2005 թվականին «Die Vermessung der Welt» վեպը, որը անգլերեն թարգմանվել է որպես «Չափող աշխարհը» (2006), ուսումնասիրում է Գաուսի կյանքը և աշխատանքը պատմական գեղարվեստական միջոցներ օգտագործելով` հակադրվելով գերմանացի հետախույզ Ալեքսանդր ֆոն Հումբոլդտի հետ։ Կինոնկարը 2012 թվականին լույս տեսավ ռեժիսոր Դեթլև Բակիի կողմից։
Գաուսի պատվին անվանակոչվեցին հետևյալները`
1929 թվականին լեհ մաթեմատիկոս Մարիան Ռեջևսկին, ով 1932 թվականի դեկտեմբերին օգնեց լուծել գերմանական Enigma ծածկագրիչի մեխանիզմը, սկսեց ուսումնասիրել ակտուարական վիճակագրությունը Գյուտինգենում։ Պոզնայի համալսարանի պրոֆեսորի հորդորով, երբ ժամանեցին Զդիսիսա Կրիգովսկինև Գյոտնինգեն Ռեժևսկին, ծաղիկներ դրեցին Գաուսի գերեզմանին ։
2018 թվականի ապրիլի 30-ին, Google-ը պատվեց Գաուսին իր ծննդյան 241-րդ տարելիցի առթիվ և Google Doodle-ով ցուցադրվեց Եվրոպայում, Ռուսաստանում, Իսրայելում, Ճապոնիայում, Թայվանում, Հարավային և Կենտրոնական Ամերիկայի և Միացյալ Նահանգներում ։
Կառլ Ֆրիդրիխ Գաուսը, ով նաև ներմուծեց այսպես կոչված Գաուսական լոգարիթմները, երբեմն շփոթվում է գերմանացի երկրաբան Ֆրիդրիխ Գուստավ Գաուսի հետ (1829–1915), որը նաև հրատարակել է հայտնի լոգարիթմի սեղաններ, որոնք օգտագործվել են 1980 թվականների սկզբին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գերմանացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Գերմանացի աստղագետներ Կատեգորիա:Ֆիզիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Գյոթինգենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի պատվավոր անդամներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների արվեստի և գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Նաղաշ Մարտիրոսյան
Նաղաշ Նարինբեկի Մարտիրոսյան, հայ լրագրող, խմբագիր, բանասիրական գիտությունների թեկնածու (2002) ։
Կենսագրություն
Նաղաշ Մարտիրոսյանը ծնվել է 1966 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Դաշտ գյուղում (ներկայում՝ ՀՀ Արմավիրի մարզում)։ 1991 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը։ 1990-1991 թվականներն աշխատել է «Երևանի համալսարան» և «Վաղարշապատ» թերթերի, «Լրաբեր» լրատվավերլուծական ծրագրի խմբագրություններում, 1997 թվականին՝ ՀՀ ՆԳ և ԱԱՆ հասարակայնության հետ կապերի ու լրատվության վարչությունում։ 1997–2003 թվականներինին Հ1 հեռուստաընկերությունում վարել է հեղինակային՝ «Դատական անդրադարձ», 2007-2008 թվականներին՝ «Երևան» հեռուստաընկերությունում իր հիմնադրած «Դիտակ» հասարակական-քաղաքական հաղորդաշարերը։ 2008 թվականին դարձել է ԵՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի դեկան ։
Լույս է տեսել Նաղաշ Մարտիրոսյանի «Հայրենիք» ամսագրի հրապարակախոսությունը (1920–1930-ական թթ.)» (2001) աշխատությունը։ Թարգմանել է «Հեռուստատեսային ժուռնալիստիկա» (2003, Լիանա Սայադյանի հետ) դասագիրքը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների թեկնածուներ
Տարազին
Տարազին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Աղբակի գավառում ։ Գտնվում էր գավառի հյուսիսային սահմանի մոտ, Մեծ Զաբ գետի աջակողմյան վտակներից մեկի աջ ափին։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 18 տուն սիկյաֆթի ցեղին պատկանող քրդեր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սամիկելե դի Բարի
Սամիկելե դի Բարի (Sammichele di Bari), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Ապուլիա մարզի Բարի գավառում ։
Բնակչությունը 6961 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը 211 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 33 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 70010։ Հեռախոսային կոդ՝ 080։
Բնակչության հովանավոր սուրբ համարվում է Միքայել Հրեշտակապետը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լինչի
Լինչի (չին. ավան.՝ 凌遲, պարզ՝ 凌迟, փին.՝ língchí, բառացի՝ «երկարատև անմարդկային մահ, դանդաղ մարմնապատիժ», չին. ավան.՝ 殺千刀, պարզ՝ 杀千刀, փին.՝ shàqiāndāo, բառացի՝ «հազարավոր կտրվածքներից մահ»), մահապատժի առանձնահատուկ տանջալից եղանակ՝ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում զոհի մարմնի մասերը կտրելու միջոցով։ Նաև անվանվում է վանգուա լինչի (万剐凌迟) կամ ցյանդաո վանգուա (千刀万剐):
Գործարկվել է պետական դավաճանություն և հայրասպանության համար Չինաստանում՝ Միջնադարի և Ցին կայսրության օրոք, մինչև դրա վերացումը՝ 1905 թվականին։ Դրա վերացման համար XII դարում ելույթ է ունեցել բանաստեղծ Լու Յուն։
Ցին կայսրության օրոք լինչին իրականացվել է հասարակական վայրերում՝  մեծ թվով դիտորդներին վախեցնելու համար։ Մահապատժի նկարագրությունը մանրամասնորեն տարածվում էր։ Զոհին սովորաբար ափիոն էին ներարկում՝ գիտակցության կոորուտսը կանխելու համար։
Լուսանկարների ոչ մի շարք չի արտացոլում մահապատժի ամբողջական ցիկլը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մահապատիժ Կատեգորիա:Մահապատժի միջոցներ Կատեգորիա:Մահ Կատեգորիա:Չինաստանի պատմություն
Նիկոլա Յոլ
Նիկոլա Յոլ (Никола-Ёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Վելյու գետի աջ ափին՝ 87 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 11 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազան՝ ը Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
(4245) Նաիրց
(4245) Նաիրց (Nairc), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից Նանկինում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,374963 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9763 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7737 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1336,85 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,269289 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,94° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Դմիտրի Պրիգով
Կենսագրություն
Դմիտրի Պրիգովը ծնվել է 1940 թվականի նոյեմբերի 5-ին մտավորականների ընտանիքում․ հայրը ինժեներ էր, մայրը՝ դաշնակահարուհի։ Նրա գերմանական ծագում ունեցող ծնողները 1941 թվականին ստիպված են եղել փոխել ազգային ինքնությունը։ Դմիտրի Պրիգովը, որը տարիներ անց ավելի երկար է ապրել Գերմանիայում, իր ծանոթ Իգոր Սմիրնովի խոսքերով, այդպես էլ չի խոսել գերմաներեն ։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո որոշ ժամանակ աշխատել է փականագործների գործարանում։ Հետո սովորել է Մոսկվայի Ստրոգանովայի (1959-1966 թվական) անվան բարձրագույն գեղարվեստա-արդյունաբերական ուսումնարանում։ Կրթությամբ քանդակագործ է։ 1966-1974 թվականներին աշխատել է Մոսկվայի ճարտարապետական վարչությունում։ 1960-ականների վերջին, 1970-ականների սկզբին գաղափարապես մտերմացել է մոսկովյան անդերգրաունդի նկարիչների հետ։ 1975 թվականին միացել է ԽՍՀՄ Նկարիչների միությանը՝ դառնալով վերջինիս անդամներից մեկը։ Սակայն ԽՍՀՄ-ում մինչև 1987 թվականը չի ցուցադրել իր ստեղծագործությունները։
1989 թվականից ավանգարդիստների մոսկովյան ակումբի անդամ է (КЛАВА): Պրիգովը բանաստեղծություններ է սկսել գրել 1956 թվականից։ Մինչև 1986 թվականը իր հայրենիքում նրա ստեղծագործությունները չէին տպագրվել։ Մինչ այդ բազմիցս նրա ստեղծագործությունները տպագրվել են արտասահմանում 1975 թվականից ռուսալեզու պարբերականներում՝ «Ռուսական միտք» թերթում, «А-Я» ամսագրում, «Կատալոգ» ալմանախում։ 1986 թվականին փողոցային ելույթներից մեկից հետո հարկադիր բուժման էր ուղարկվել հոգեբուժարան, որտեղից նրան ազատ էին արձակել երկրի ներսում և դրսում ապրող մշակութային հայտնի գործիչների միջամտության շնորհիվ։ Առաջին անգամ Պրիգովը ԽՍՀՄ-ում մասնակցել է խաղարկության 1987 թվականին։ Նրա աշխատանքները ներկայացվել են «Ոչ պաշտոնական արվեստ» (Կրասնոգվարդեյսկի շրջանի ցուցասրահ, Մոսկվա) և «Ժամանակակից արվեստ» (Կուզնեցկի կամուրջի ցուցասրահ, Մոսկվա) նախագծերի շրջանակներում։ 1988 թվականին տեղի է ունեցել Դմիտրի Պեգովի առաջին անհատական ցուցահանդեսը ԱՄՆ-ում՝ Չիկագոյի Ստրուվե պատկերասրահում։ Հետագայում նրա աշխատանքները բազմիցս ցուցադրվել են Ռուսաստանում և նրա սահմաններից դուրս, մասնավորապես՝ Գերմանիայում, Հունգարիայում, Իտալիայում, Շվեյցարիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Ավստրիայում։ Պրիգովի առաջին բանաստեղծական ժողովածուն՝ «Հերալդիկական հոգու արցունքները», լույս է տեսել 1990 թվականին «Մոսկվայի աշխատավոր» հրատարակչությունում։ Հետագայում Պրիգովը հրատարակել է «Արյան հիսուն կաթիլ», «Բանաստեղծության երևույթը նրա մահից հետո» բանաստեղծությունների գրքերը և արձակ ստեղծագործությունների գրքերը՝ «Միայն իմ Ճապոնիան»-ը, «Ապրեք Մոսկվայում»-ը։ Պրիգովը մեծ թվով տեքստերի, գրաֆիկական աշխատանքների, կոլաժների, ինստալյացիաների, փերֆորմանսների հեղինակ է։
Բազմիցս ցուցադրվել, նկարահանվել է կինոյում, մասնակցել երաժշտական մի շարք նախագծերի։ Նման նախագծերից է եղել «Նկարիչների մոսկովյան ավանգարդիստ» պարոդիական ռոք խումբը։ Խմբի մասնակիցները, իրենց պնդմամբ, ստիպված էին ապացուցել, որ ռուսական ռոքում երաժշտական բաղադրիչը ոչ մի նշանակություն չունի, և որ ունկնդիրները ընդամենը արձագանքում են տեքստի առանցքային բառերին։
1993-1998 թվականներին Պրիգովը բազմիցս հանդես է եկել «НТО Рецепт» ռոք խմբի հետ, որն իր ստեղծագործությունների մեջ օգտագործել է Պրիգովի շարադրանքները։ Բանաստեղծության քնարական կերպարները «Միլիցաներ»-ն են և վերացական «Նա»-ն։ Քնարական հերոսները աշխարհին նայում են Խորհրդային բնակչի աչքերով ։ Միլիցաների մասին գրելու ոգեշնչումը ստացել է Մոսկվայի Բելյաևոյի քնած շրջանի կյանքից։ 2003 թվականին Պրիգովը Սերգեյ Նիկիտինի հետ վարել է «Գրական Բելյաևո» զբոսանք-երկխոսությունը՝ ցույց տալով իր ստեղծագործության տեսակային և բովանդակալից կետերը ։ Պրիգովայի գլխավոր արձակ տեքստերն են անավարտ եռագրության երկու մասերը, որտեղ հեղինակն օգտագործել է արևմտյան նամակի երեք ավանդական ժանրերը՝ ինքնակենսագրությունը («Ապրեք Մոսկվայում» վեպում արտահայտված) և ճանապարհորդի գրությունները («Միայն իմ Ճապոնիան» վեպում արտահայտված)։ Երրորդ վեպը մտածում էր ստեղծել խոստովանության ժանրում։ Պրիգովայի բանաստեղծական աշխատանքների ընդհանուր թիվը երեսունհինգ հազարից ավել է ։ 2002 թվականից Դմիտրի Պրիգովն իր որդու՝ Անդրեյ Պրիգովի և նրա կնոջ՝ Նատալյա Մալիի հետ մասնակցել է «Prigov Family Group» բաժնետիրական արվեստի խմբի աշխատանքներին։ Մահացել է 2007 թվականի հուլիսի 16-ի գիշերը Մոսկվայի 23-րդ հիվանդանոցում՝ սրտի կաթվածից հետո առաջացած բարդությունների հետևանքով։
Քննադատություն
Ֆրանսիացի Ռեժիս Գեյրոն, Պրիգովայի պոեզիան համեմատելով ռուսական ֆուտուրիզմի պոեզիայի հետ, խոսել է առաջինի մասին․
Ռուս գրական քննադատներ Օլգա Բարաշն ու Ալեքսանդր Տարասովը խիստ քննադատության են ենթարկել Պրիգովայի գործունեությունը։
Հանրային դիրքորոշում
1996 թվականին եղել է մշակույթի և արվեստի այն գործիչների թվում, որոնք կոչ են արել Ռուսաստանի իշխանություններին դադարեցնել պատերազմը Չեչնիայի դեմ և անցնել բանակցային գործընթացների ։
Շարադրանքների հավաքածուն
Подробная библиография: Указатель литературных, визуальных, театральных, кинематографических и иных работ Д.А. Пригова / Сост. И. Ахметьев, Е. Дёготь, А. Урицкий, И. Кукулин, Д. Голынко-Вольфсон; Хронология машинописных «книжечек», хранящихся в домашнем архиве Д.А. Пригова / Подг. Т. Егорова, Д. Голынко-Вольфсон // Неканонический классик: Дмитрий Александрович Пригов (1940—2007): Сб. статей и материалов. — М.: Новое литературное обозрение, 2010. С. 711—769.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային քանդակագործներ Կատեգորիա:Ռուս ժամանակակից արվեստագետներ Կատեգորիա:Նոր Դոնսկի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Ալեքսեյ Վորոբյով
Ալեքսեյ Վլադիմիրովիչ Վորոբյով (Алексей Владимирович Воробьёв, ), ռուս երգիչ, երգահան և դերասան ։
Նա ներկայացրել է Ռուսաստանը Եվրատեսիլ 2011 երգի մրցույթում՝ գրավելով 16-րդ հորիզոնականը։
Վաղ տարիներ
Ալեքսեյ Վորոբյովը ծնվել է 1988 թվականի հունվարի 19-ին Ռուսաստանի Տուլա քաղաքում, Վլադիմիր Վիկտորովիչ և Նադեժդա Նիկոլաևնա Վորոբյովների ընտանիքում ։ Ունի ավագ եղբայր՝ Սերգեյը, և կրտսեր քույր՝ Գալինան ։ Սերգեյը երաժշտական դպրոցում սովորել է նվագել ակորդեոն, իսկ Գալինան՝ դաշնամուր ։ Ալեքսեյ Վորոբյովը մանկության տարիներին զբաղվել է ֆուտբոլով, խաղացել է Տուլայի պատանեկան թիմի կազմում։
Երաժշտական կարիերա
Սովորելով երաժշտական դպրոցի ակորդեոնի դասարանում՝ Ալեքսեյ Վորոբյովը մասնակցել է տարբեր մրցույթների։ Եղել է Տուլայի «Услада» ժողովրդական անսամբլի մենակատար ։ 2005 թվականին հաղթել է Ռուսաստանի IV Դելֆիական խաղերում՝ «Ժողովրդական երգեցողություն» անվանակարգում և ստացել ոսկե մեդալ սոլո կատարման համար ։ Նույն թվականին նա մասնակցել է «Հաջողության գաղտնիքը» հեռուստանախագծին՝ զբաղեցնելով երրորդ տեղը ։ Ապա տեղափոխվել է Մոսկվա և ընդունվել Էստրադային-ջազային արվեստի երաժշտական ուսումնարան։ 2006 թվականին պայմանագիր է կնքել Universal Music Russia-ի հետ ։ 2006 թվականի հուլիսին, երբ Սանկտ Պետերբուրգում անցկացվում էր «Մեծ ութնյակի» գագաթնաժողովը, Ալեքսեյ Վորոբյովը եղել է «Պատանեկան ութնյակ» նախագծի հիմնը կատարողներից մեկը, ինչպես նաև ելույթ է ունեցել փակման արարողության ժամանակ ։
2007 թվականին՝ MTV Russia Music Awards չորրորդ մրցանակաբաշխության ժամանակ, Ալեքսեյ Վորոբյովն արժանացել է «MTV հայտնություն» մրցանակի ։
2008 թվականին Ալեքսեյ Վորոբյովն իր «Новая русская Калинка» երգով «Եվրատեսիլ» մրցույթի նախընտրական փուլում զբաղեցրել է հինգերորդ տեղը։ Ըստ որոշ փորձագետների՝ այդ երգը խախտում էր մրցույթի կանոնները, քանի որ չի կարելի ուղղակիորեն օգտագործել ժողովրդական երգի բառեր, այսինքն՝ առաջին տեղը գրավելու դեպքում Ալեքսեյ Վորոբյովը չէր կարող ներկայացնել Ռուսաստանը հիմնական մրցույթում։
2009 թվականին Ալեքսեյ Վորոբյովն իր «Ангелом быть» երգով կրկին անցել է «Եվրատեսիլ» մրցույթի ազգային փուլի եզրափակիչ, սակայն ստիպված է եղել հանել իր թեկնածությունը այլ նախագծում զբաղված լինելու պատճառով ։
2011 թվականին Ալեքսեյ Վորոբյովը պայմանագիր է կնքել երաժշտական պրոդյուսեր RedOne-ի հետ, ով հայտնի էԼեդի Գագայի, Էնրիկե Իգլեսիասի, Աշերի ու այլոց հետ իր աշխատանքներով։ Պայմանագրի համաձայն՝ Ալեքսեյ Վորոբյովը հանդես է եկել Ալեքս Սպարոու(Alex Sparrow) կեղծանունով, ինչը նրա ազգանվան բառացի թարգմանությունն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մասնակիցները Եվրատեսիլ երգի մրցույթում Կատեգորիա:«Ոսկե գրամաֆոն» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ
Աստերոիդների ցանկ (168301-168400)
Աստերոիդների ցանկ (168201-168300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (168401-168500)
Մ.թ.ա. 430
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 430
Եսկովո (գյուղ, Դեմիդովսկի շրջան)
Եսկովո (Еськово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ագիլ (Արղանայի գավառ)
Ագիլ, քաղաք Արևմտյան Հայաստանում, օսմանյան շրջանում՝ Դիարբեքիրի վիլայեթի Արղանամադենի գավառակում։ Հնում կոչվում էր Անգղ և գտնվում էր Մեծ Հայքի Չորրորդ Հայք աշխարհի Անգեղտուն գավառում։ Եղել է գավառի կենտրոնը։ Այժմ գտնվում է Թուրքիայի Դիարբեքիրի մարզի Ագիլի շրջանում։
Ըստ Ֆորրերի և Մանանդյանի, այստեղ էր գտնվում խեթական արձանագրություններում հիշատակվող Հայասայի Ինգլավա քաղաքը, որը հունալատինական աղբյուրներում նշվում է Ինգիլա կամ Ինգիլենե ձևերով ։
Անվանումներ
Քաղաքն ունեցել է հետևյալ անվանումները. Ագել, Ագըլ, Ագիլ, Ալկի, Ակել, Ակիլ, Ակլ, Ակլա, Անգել, Անգելենա, Անգեղ, Անգեղատուն, Անգեղտուն, նգ-Ինգիլկա, Անգլ, Անգղ, Անխիոլուս, անկիլ, Անկղ, Անհիլ, Արկաթիակերտ, Արկաթիանկերտ, Արկաթիոկերտ, Արկաթիոկերտա, Եպիփանի, Երկաթակերտ, Էգիլ, Էլկ, Էլկի, Էկիլ, Ինգիլա, Ինգիլեն, Ինգիլենե, Կարթասիոկերտ, Կարկադիոկերտ, Կարաթիակերտ, Կարկաթիոկերտ, Վաղարշոպոլիս, Ուղուկ ։
Պատմություն
Հիմնադրման ճշգրիտ ժամանակն անհայտ է։ Մ.թ.ա. 3-2-րդ դարերում եղել է առևտրի և արհեստագործության կարևոր կենտրոն։
Արշակունիների տիրապետության ժամանակ (1-5-րդ դարեր) հանդիսացել է Հայաստանի հարավարևմտյան կողմի կարևորագույն հենակետներից մեկը։ Արշակունի թագավորներից մի քանիսը թաղված են եղել այստեղ։ Այստեղ է պահվել նաև Արշակունիների գանձերը ։
Բնակչություն
1872-1873 թվականներին Ագիլն ուներ 101 տուն հայ և 250 տուն թուրք բնակիչ ։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը կտավագործությունն ու վարձու բանվորությունն էր ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Անգղում էր գտնվում Ծոփքի թագավորների պանթեոնը։ Բարձր քարաժայռի վրա պահպանվել են հին բերդի ավերակներն ու վիմափոր սենյակները։
Ագիլն ուներ '''Ս. Թագավոր անունով եկեղեցի և Անգղի Ս. Նշան''' վանք ։
Կրթություն
Քաղաքն ուներ հայոց վարժարան, որն ուներ 35 աշակերտ ։
Կրոն
Եղել է հեթանոսական Տորք աստծո պաշտամունքի կենտրոն։ Քրիստոնեական ժամանակաշրջանում հանդիսացել է եպիսկոպոսանիստ քաղաք ։
Ժան-Ֆիլիպ Գբամեն
Ժան-Ֆիլիպ Գբամեն (Jean-Philippe Gbamin, ), կոտ դ'իվուարցի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Էվերթոնի և Կոտ դ'Իվուարի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է հենակետային կիսապաշտպանի դիրքում ։
Լանս
Գբամենը Լանսի ակադեմիայի սան է ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2013 թվականի մայիսի 10-ին՝ փոխարինման մտնելով Գենգանի դեմ խաղում ։ Օգոստոսի 7-ին Գբամենը հեռացվեց խաղադաշտից Ֆրանսիայի լիգայի գավաթի Անժեի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման ավելացված ժամանակում ։ Իր առաջին գոլը պրոֆեսիոնալ կարիերայում խփեց սեպտեմբերի 30-ին՝ Մեցի դեմ խաղում ։ 2014 թվականի փետրվարի 13-ին նա գոլ խփեց Ֆրանսիայի գավաթի Օլիմպիկ Լիոնի դեմ խաղի 94-րդ րոպեին՝ 2-1 հաշվով հաղթանակ պարգևելով իր թիմին ։ Իր առաջին մրցաշրջանում Գբամենը անցկացրեց 35 հանդիպում՝ դառնալով 3 գոլի ու 1 գոլային փոխանցման հեղինակ և օգնելով Լանսին տեղափոխվել Լիգա 1 ։
Իր առաջին հանդիպումը Լիգա 1-ում Գբամենը անցկացրեց 2014 թվականի օգոստոսի 9-ին՝ թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս գալով Նանտի դեմ խաղում ։ Հոկտեմբերի 17-ին նա հեռացվեց խաղադաշտից Պարի Սեն-Ժերմենի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 53-րդ րոպեին ։ 2016 թվականի ապրիլի 15-ին կոտ դ'իվուարցին հեռացվեց խաղադաշտից Այաչոյի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 2-0 հաշվով ։ Լանսի կազմում Գբամենը անցկացրեց 98 հանդիպում՝ դառնալով 4 գոլի և 2 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Մայնց 05
2016 թվականի հուլիսի 13-ին Գբամենը 5 տարվա պայմանագիր կնքեց Մայնց 05-ի հետ ։ Իր դեբյուտը Բունդեսլիգայում նշեց օգոստոսի 27-ին՝ Բորուսիա Դորտմունդի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը եվրոպական առաջնություններում անցկացրեց սեպտեմբերի 15-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի խմբային փուլի Սենտ-Էտիենի դեմ խաղում ։ Նոյեմբերի 27-ին Գբամենը հեռացվեց խաղադաշտից Հերթա Բեռլինի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 62-րդ րոպեին ։ Որակազրկման պատճառով 1 հանդիպում բաց թողելուց հետո կոտ դ'իվուարցին խաղադաշտ վերադարձավ դեկտեմբերի 11-ին՝ Բորուսիա Մյոնխենգլադբախի դեմ խաղում՝ այս խաղում կրկին հեռացվելով խաղադաշտից ։ 2017 թվականի ապրիլի 5-ին նա երրորդ անգամ հեռացվեց խաղադաշտից՝ կարմիր քարտ ստանալով ՌԲ Լայպցիգի դեմ հանդիպման 89-րդ րոպեին ։ Իր առաջին մրցաշրջանում Գբամենը անցկացրեց 31 հանդիպում բոլոր մրցաշարերում ։
Իր առաջին գոլը Մայնցի կազմում Գբամենը խփեց 2018 թվականի մայիսի 12-ին՝ Վերդեր Բրեմենի դեմ խաղում ։ Օգոստոսի 23-ին նա երկարաձգեց իր պայմանագիրը ակումբի հետ մինչև 2023 թվականը  ։ Նոյեմբերի 4-ին կոտ դ'իվուարցին կրկին գոլի հեղինակ դարձավ Վերդերի դեմ խաղում՝ օգնելով Մայնցին հաղթել 2-1 հաշվով ։ Նոյեմբերի 10-ին Գբամենը գոլ խփեց Ֆրայբուրգի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը թիմի ավագի թևկապով անցկացրեց 2019 թվականի ապրիլի 27-ին՝ Հանովերի դեմ խաղում ։ Մայնցի կազմում Գբամենը անցկացրեց 95 հանդիպում՝ դառնալով 3 գոլի և 4 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
Էվերթոն
2019 թվականի օգոստոսի 2-ին Գբամենը 5 տարվա պայմանագիր կնքեց Էվերթոնի հետ  ։ Ակումբը նրա համար վճարեց 25 միլիոն ֆունտ ստերլինգ   ։
Միջազգային կարիերա
Գբամենը իրավասու էր ներկայացնել Ֆրանսիան ու Կոտ դ'Իվուարը միջազգային ասպարեզում, և հանդես է եկել Ֆրանսիայի տարբեր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում ։ 2013 թվականին Գբամենը մինչև 19 տարեկանների հավաքականի կազմում մասնակցեց Եվրոպայի առաջնությանը՝ անցկացնելով 3 հանդիպում, իսկ Ֆրանսիան հասավ մրցաշարի եզրափակիչ, որտեղ 1-0 հաշվով պարտվեց Սերբիային ։
2017 թվականի ապրիլի 24-ին Գբամենը որոշեց հանդես գալ Կոտ դ'Իվուարի կազմում  ։ Իր դեբյուտը Կոտ դ'Իվուարի ազգային հավաքականում նշեց 2017 թվականի հունիսի 4-ին՝ Նիդերլանդների դեմ ընկերական խաղում  ։ 2019 թվականի ամռանը Գբամենը մասնակցեց Աֆրիկայի ազգերի գավաթին  ՝ անցկացնելով 3 հանդիպում և դառնալով 1 գոլային փոխանցման հեղինակ, իսկ Կոտ դ'Իվուարը հասավ մրցաշարի քառորդ եզրափակիչ՝ հետխաղյա 11-մետրանոցների հարվածաշարում պարտվելով Ալժիրին  ։
Ակումբային վիճակագրություն
2019 թվականի օգոստոսի 3-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2019 թվականի օգոստոսի 3-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կոտ դ'Իվուարի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կոտ դ'Իվուարի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լանսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մայնց 05-ի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Էվերթոնի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Գրիգորի Օկոև
Գրիգորի Գեորգիի Օկոև, հայ բժիշկ։
Բժիշկ-էնդոկրինոլոգ Մերի Աբովյանի ամուսինն է, բժիշկներ Գեորգի և Սերգեյ Օկոևների հայրը։