cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ժողովածու (3091)
Ժողովածու (3091), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3091 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 17-18-րդ դարերում Կարապետ անանունք (Բ) գրչի կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21x15,5 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 145 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով և բոլորգրով։ Ունի լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` ստվարաթուղթ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 1ա, 31ա, հետագայի՝ պահպանակ Ա (1864 թ․) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Վզնոցավոր էյրենիս
Վզնոցավոր էյրենիս, լորտուների ընտանիքի լորտուների ենթաընտանիքի էյրենիս ցեղի օձ։
Ընտանիքի նկարագրություն
Մարմնի երկարությունը տարիքի հետ փոխվում է (9,6-32 սմ), պոչը 4-5 անգամ կարճ է։ Էգերը խոշոր են արուներից։ Մարմինը համեմատաբար հաստ է, գլուխը՝ տափակ, մարմնից տարանջատված՝ ծածկված խոշոր վահանիկներով։ Աչքերը մանր են, ծիածանաթաղանթը՝ գրեթե սև, բիբը՝ կլոր։ Մեջքային թեփուկները հարթ են, փայլուն։ Մեջքային մակերեսը բաց գորշ է՝ դեղնավուն, վարդագույն կամ նարնջագույն երանգներով, երիտասարդների մեջքին երբեմն առկա են մանր սև կետիկներ։ Ծոծրակային վահանիկների վրա հաճախ լինում են սև բծեր, աչքերի առջևի եզրերի միջև անցնում է M-անման մուգ գիծ։ Պարանոցի վրա կա շատ լայն, մուգ, վզնոցանման զոլ։ Որովայնային մակերեսը դեղնավուն է՝ վարդագույն երանգով, երիտասարդներինը՝ մոխրագույն։ Սնվում է մանր անողնաշարավորներով, հնարավոր է նաև մանր մողեսներով։ Ձմեռում է աշնան 2-րդ կեսից գարնան սկիզբը՝ հողի չսառցակալող շերտերում (1 մ-ից խոր)։ Զուգավորումը՝ ապրիլից հունիսի կեսերը։ Հուլիսի 2-րդ կեսին էգը դնում է 4-8 ձու։ Ձվերը երկարավուն են (17-19 մմx 5-7 մմ)։
Ձագերը ծնվում են սեպտեմբերի վերջից հոկտեմբերի վերջը։ Խնամվում և բազմացվում է անազատ պայմաններում։ Օգտագործվում է գիտահետազոտական նպատակներով։ Մարդու և կենդանիների համար կծածն անվնաս է։
Տարածվածություն
Վզնոցավոր էյրենիսը տարածված է՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օձեր Կատեգորիա:Էյրենիսներ
Հռոմեական խոհանոց
Հռոմեական խոհանոց՝ իտալական Հռոմ քաղաքի խոհանոց։ Այն հիմնված է սեզոնային բաղադրիչների վրա, որոնք հիմնականում բերվում են Հռոմի կամպանիայից, և բավականին հեշտ պատրաստվող են։ Կարևոր բաղադրիչներից են բանջարեղենները (հիմնականում սիսեռ, արտիճուկներ և բակլա), միս (գառ և այծ) և պանիր (Պեկորինո ռոմանո և Ռիկոտա)։ Հռոմեական խոհանոցի համեմունք է ստրուտտո՝ խոզի ճարպը, որ պատրաստում և պահածոյացնում են ամեն ձմեռ ։ Շատ է օգտագործվում պրոշուտտոն, իսկ ձիթապտղի յուղն օգտագործում է միայն հում բանջարեղենների և երբեմն տապակելու համար ։ Շաբաթվա օրերը հաճախ ասոցացվում են ինչ-որ ուտեստի հետ, օրինակ՝ չորեքշաբթին՝ նոկկիի, հինգշաբթին՝ բակկալա (աղի ձողաձուկ) և շաբաթը՝ տրիպպայի։
Պատմություն
Հռոմեական խոհանոցը զարգացել է դարերի ընթացքում և սոցիալական, մշակութային, քաղաքական փոփոխությունների շրջանում։ Հռոմը դարձել է կարևոր գաստրոնոմիկ կենտրոն անտիկ ժամանակաշրջանում։ Հին Հռոմի խոհանոցն կրում էր հին հունական խոհանոցի ուժեղ ազդեցությունը, իսկ Հռոմեական կայսրության տարածքի մեծացմանը զուգընթաց Հռոմի խոհանոցում ընդգրկվում էին շատ ավանդույթներ և պատրաստման նոր եղանակներ գրավված տարածքներից։ Սկզբում տարբերություն չկար սոցիալական դասերի և նրանց սննդի մեջ, բայց նրանք նույնպես ի հայտ եկան կայսրության զարգացման ընթացքում։ Վերածննդի ժամանակ Հռոմը հայտնի դարձավ որպես բարձրակարգ խոհանոցի կենտրոն, քանի որ ժամանակի մի շարք լավագույն խոհարարներ աշխատում էին Հռոմի պապի համար։ Նրանցից էր Բարտոլոմեո Սկապպին՝ Վատիկանի խոհանոցի շեֆ-խոհարար շատ պապերի օրոք. 1570 թվականին հրատարակվել է նրա «Opera dell’arte del cucinare» խոհարարական գիրքը։ Այդ գրքում նա պատմում է Վերածննդի դարաշրջանի մոտավորապես 1000 բաղադրատոմսերի մասին՝ նկարագրելով պատրաստման տեխնոլոգիաներն և պատրաստման գործիքները, այդ թվում տալով նաև պատառաքաղի առաջին նկարը ։
Ավանդական Cucina Romana
Տեստաչիո շրջանում՝ շուկաների ու սպանդանոցների հռոմեական տարածքում, դեռևս հնարավոր է գտնել և գնել հռոմեական խոհանոցի ավանդական ապրանքներ։ Այդ տարածքը հաճախ անվանում են Հռոմի «փոր» կամ «սպանդանոց», որտեղ ապրել են և ապրում են մսագործները կամ vaccinari ։ Խոհանոցում շատ օգտագործվող մթերքներից են եղել խոզի ոտքերը, ուղեղը, տարբեր կենդանիների սեռական օրգանները, որոնք միշտ պատրաստվում են մանրակրկիտ՝ ավելացնելով համեմունքներով։ Հին ուտեստ է կոդա-ալլա-վաչինարա (ցլի շոգեխաշած պոչեր) , որ Հռոմի ռեստորանների մեծ մասի ամենահայտնի ճաշատեսակներից է։ Գառան միսը նույնպես շատ սիրված ճաշատեսակներց է Հռոմի խոհանոցում, հաճախ պատրաստում են հատուկ համեմունքներով և խոտաբույսերով ։ Հրեական խոհանոցը ազդեցություն է ունեցել Հռոմեական խոհանոցի վրա, քանի որ հրեական գետտոն Հռոմում եղել է բազմամարդ և գոյություն է ունեցել ավելի քան 400 տարի։ Այդ ազդեցությունը նկատելի է Հռոմեական խոհանոցի այնպիսի ճաշատեսակներում, ինչպիսիք են՝ կարչոֆի ալլա ջուդիյա և դդմիկները հրեական ձևով։
Պաստան Հռոմում
Պաստան հռոմեական խոհանոցի կարևոր տարրերից մեկն է։ Ամենահայտնի սոուսներից են՝ ամատիչանա, կարբոնարա, (սոուս պանչետտոյով կամ գուանչիալեով (խոզի այտեր), պանրով և ձվով), Ալֆրեդո (ստեղծել է «Alfredo alla Scrofa»-ի շեֆ-խոհարարը), cacio e pepe և gricia։ Հռոմում կա պաստայի թանգարան Museo Nazionale della Paste Alimentari (Պաստայի ազգային թանգարան) անունով ։ Պաստայի հայտնի տեսակներից է սպագետտին ։
Խմիչքներ
Կոֆեն կարևորագույն խմիչքներից է Հռոմում, քաղաքում ամենատարածվածներից են՝ թունդ սև սուրճ (էսպրեսսո), կապուչինո և կաթնային լատտե։ Հռոմը նաև հայտնի է իր սպիտակ գինով, որ կապված է Լացիո շրջանի հետ։ «Frascati» և «Castelli Romani» լավագույներն են սպիտակ գինիների մեջ քաղաքում ։ «Trebbiano» և «Malvasia» առանձնանում են իրենց հոտով ։
Հռոմեական խոհանոցի այլ տարրեր
Հռոմեական խոհանոցում գոյություն ունեն շատ ճաշատեսակներ, ներառյալ աղանդեր և քաղցրավենիքներ, որ պատրաստվում են ռիկոտա պանրով։ Հռոմեական տիպական աղանդեր է գրատտակեկկան ։
Crazy for You
«Crazy for You», ամերիկացի երգչուհի Մադոննայի երգը, որը 1985 թվականին հնչել է Vision Quest կինոֆիլմում։ Ալբոմում ներառվել է որպես սաունդթրեք, իսկ հետո նաև որպես ալբոմի առաջատար սինգլ։ Թողարկվել է 1985 թվականի մարտի 2-ին Geffen Records լեյբլում։ Պրոդյուսերն են Ջոն Փիթերսը և Փիթեր Գուբերը, ռեժիսորն է Ֆիլ Ռամոնը, որը լսելով Մադոննայի նախորդ երգերը՝ առաջակել է Ջոն Բեթիսին և Ջոն Լինդին գրել երգը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մադոննայի երգեր Կատեգորիա:Billboard Hot 100 գլխավորած սինգլներ
Խիգասիկագավա
Խիգասիկագավա (東かがわ市) քաղաք Ճապոնիայում, ընդգրկված է Կագավա պրեֆեկտուրայում։ Քաղաքի տարածքը 153.35 կմ² է, բնակչությունը՝ 31 656 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1) , բնակչության խտությունը 206.43 մարդ/կմ² է ։
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը գտնվում է Սիկոկու կղզու Սիկոկու տարածաշրջանի Կագավա պրեֆեկտուրայում ։ Նրան սահմանակցում են Սանուկի, Նարուտո, Ավա քաղաքները և Իտանո, Կամիտա բնակավայրերը ։
Բնակչություն
Քաղաքի բնակչությունը 31656 մարդ է (2014 թվականի օգոստոսի 1), իսկ խտությունը՝ 206.43 մարդ/կմ²։ Բնակչության փոփոխությունը 1980 թվականից 2005 թվականներին.
Հղումներ
Կատեգորիա:Կագավա պրեֆեկտուրայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաներ
Իբիցա (օդանավակայան)
Իբիցա օդանավակայան (Aeropuerto de Ibiza, IBZ, LEIB), Իբիցայի միջազգային գլխավոր օդանավակայան։ Տեղակայված է կղզու հարավային մասում, Սան Խոսե բնակավայրում` Իբիցա քաղաքից 7 կմ հարավ-արևմուտք։ Օդանավակայանը կիրառվում է Իբիցա և Ֆորմենտերա կղզիներ ժամանող ու այն լքող ուղևորների 95 %-ի փոխադրության համարref :
Պատմություն
Մինչև Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի սկիզբը Իբիցայի ժամանակակից օդանավակայանի տարածքը հայտնի էր ռազմական ժամանակավոր (վթարային) օդանավակայան։ Պատերազմի ավարտից հետո օդանավակայանը հազվադեպ է օգտագործվել ռազմական նպատակներով։ 1949 թվականի օգոստոսի 13-ին Աեգեոյի կառավարությունը որոշել է օդանավակայանն օգտագործել քաղաքացիական նպատակով` զբոսաշրջիկներ տեղափոխելով ներքին ու միջազգային չվերթերով, սակայն երկու տարի անց օբյեկտը համապատասխան ենթակառուցվածքների բացակայության պատճառով փակվել է ։
1954 թվականին որոշում է ընդունվել մոդեռնիզացնել օդանավակայանը։ 1958 թվականի ապրիլի 1-ին Aviaco ընկերությունը կատարել է իր առաջին չվերթերը Իբիցա-Պալմա դե Մալյորկա և Իբիցա-Բարսելոնա ուղղություններով։ Նույն թվականին Iberia ընկերությունը սկսել է թռիչքներ կազմակերպել Բարսելոնա և Վալենսիա։ 1960-ական թվականների առաջին կեսին ընդարձակվել է թռիչքային հրապարակը, անցկացվել լուսավորություն, կառուցվել է ուղևորային տերմինալի նոր շենք։ 1966 թվականի հուլիսի 15-ին օդանավակայանն սկսել է իրականացնել միջազգային չվերթեր, իսկ մեկ տարի անց ստացել է բարձր մակարդակի արտոնագիր ։ 1973 թվականին կառուցվել է տերմինալի նոր շենք, իսկ հին շենքը կիրառվել է օդանավակայանի տեխնիկական ու վարչական բլոկի համար ։
1980-ական թվականների կեսին օդանավակայանում իրականացվել է հիմնանորոգում։ 2004 թվականին բացվել է ավտոկայանատեղի։ 21-րդ դարի սկզբին Իբիցայի օդանավակայանը չվերթերի կայուն զարգացում է ցուցաբերել` այս ցուցանիշով մտնելով Իսպանիայի խոշորագույն տասը օդանավակայանների մեջ ։
Ենթակառուցվածք
Իբիցայի օդանավակայանն ունի միայն մեկ տերմինալ։ Նրա տարածքում կան խանութներ, ռեստորաններ, ավտոմոբիլի վարձակալման գործակալություն, դեղատուն։ Պայմաններ են ստեղծվել հաշմանդամ ուղևորների ազատ տեղաշարժի համար։ Կան մոր ու մանկան սենյակներ, խաղահրապարակներ երեխաների համար։
Ստարի Սամբորի շրջան
Ստեղծվել է 1939 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ստարի Սամբոր ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1245 կմ²։
Իբիցա (օդանավակայան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի օդանավակայաններ
Ստարի Սամբորի շրջան
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 78331 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 62,92 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լվովի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Ելենա Կոստենկո
Ելենա Կոստենկո (Костенко, Елена Михайловна, ) խորհրդային նկարիչ, գեղանկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1992 թվականը` ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադյան կազմակերպություն) ։
Կենսագրություն
Ելենա Կոստենկոն ծնվել է 1926 թվականի օգոստոսի 9-ին, Լենինգրադում, հայտնի գիտնականի` Մ. Կոստենկոյի ընտանիքում, ով եղել է ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի ակադեմիկոս, խորհրդային գիտության հիմնական կազմակերպիչներից մեկը ։
Վիեննայի միջազգային օդանավակայան
Վիեննայի միջազգային օդանավակայան (Flughafen Wien-Schwechat), գտնվում է Շվեխատում` Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայից 18 կմ. դեպի հարավ-արևելք ու Բրատիսլավայից 57 կմ. դեպի արևմուտք։ Ավստրիայի ամենամեծ օդանավակայանն է, հանդիսանում է հանգույց Ավստրիական ավիաուղիների (Austrian Airlines), Յուրովինգսի (Eurowings) ու ավստրիական բյուջետային «Նիկի» (Niki) ավիաուղիների համար։ Ունակ է սպասարկել լայնամարմին օդանավերի, ընդհուպ Էյրբաս Ա380 մոդելի։ Այս օդանավակայանը սպասարկում է Եվրոպայի շատ ուղղություններ, ինչպես նաև երկարատև թռիչքներ դեպի Ասիա, Հյուսիսային Ամերիկա և Աֆրիկա։ 2015 թվականի ընթացքում սպասարկել է 23,4 մլն. ուղևորի։ Այս թիվը նախորդ տարվա համեմատ մեծ է 2.5%-ով ։
Ելենա Կոստենկո
Կենսագրություն
1938 թվականին Ելենա Կոստենկոն ընդունվել է Համառուսական արվեստի ակադեմիայի Լենինգրադի գեղարվեստի միջնակարգ դպրոցը, որտեղ ընդմիջումներով սովորել է մինչև 1946 թվականը ։ Նրա ուսուցիչներն են եղել Կ. Լեպիլովը, Մ. Բերնշտեյնը, Վ. Գորբը։ Նրա հետ միասին այդ տարիներին գեղարվեստի միջնակարգ դպրոցում սովորել են Լենինգրադի բազմաթիվ հայտնի նկարիչներ և քանդակագործներ, այդ թվում` Ալեքսեյ Երյոմինը, Վյաչեսլավ Զագոնեկը, Անատոլի Լեվիտինը, Նինա Վեսելովան, Նիկոլայ Կոչուկովը, Միխայիլ Անիկուշին, Եվգենյա Անտիպովան, Դմիտրի Բուչկինը, Յուրի Տուլինը, Վիկտոր Տետերինը, Վլադիմիր Չեկալովը, Մայա Կոպիտցևան, Իյա Վենկովան, Աբրամ Գրուշկոն, Օլեգ Լոմակին և ուրիշներ ։
Վիեննայի միջազգային օդանավակայան
Վաղ տարիներ
Սկզբում` 1938 թվականին, կառուցվեց որպես ռազմական օդավանակայան և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում օգտագործվեց որպես Հայնքլ ֆիրմայի հարավային ռազմական ինքնաթիռաշինության դիզայնի ու արտադրության համալիր, որը գրավվեց բրիտանացիների կողմից 1945 թվականին։ 1954 թվականին կառավարող ընկերության հիմնադրումից հետո Շվեխաթը փոխարինեց Ավստրիայի (ու Վիեննայի) գլխավոր օդանավակայան համարվող Ասպերնին։ Այն ուներ մի թռիչքուղի, որը 1959 թվականին երկարացվեց ու հասավ 3 կիլոմետրի։ Օդանավակայանի նոր շինության կառուցումը մեկնարկեց նույն տարում։
1972 թվականին կառուցվեց մի այլ թռիչքուղի։ Տաս տարի անց օդավանակայանը միացավ Ավտոճանապարհների ազգային ցանցին (Ostautobahn): 1986 թվականին բացվեց Ժամանումների ընդարձակ սրահը, իսկ երկու տարի անց` փոխագուցավոր (տելեսկոպիկ) 8 կամրջակով արևելյան կամրջասյունը։ Վիեննայի օդավանակայանը, որը Եվրոպայում քիչ հանրային շարժ ունեցող օդավանակայանային օպերատորներից է, մասնավորեցվել է 1992 թվականին։ Ստորին Ավստրիայի նահանգն ու պաշտոնական Վիեննան ունեն 20% բաժնեմաս, մասնավոր գործատուի մասնակցությունը կանոնադրական կապիտալի բաժնեմասում 10% է։ Մնացյալ 50%-ը պատկանում է մասնավոր հատվածին ։ Բաժնեմասերի սեփականատերն է Ավստրիայի ֆոնդային բորսան։ 1992 թվականին բացվեց թիվ 1 Տերմինալը, իսկ մեկ տարի անց` պլազայի շուրջ խանութների տարածքն ու Բ, Գ, Դ դարպասներով տարանցիկ գոտիները։ 1996 թվականին բացվեց փոխագուցավոր (տելեսկոպիկ) 12 կամրջակով արևմտյան կամրջասյունը։
Ելենա Կոստենկո
Կենսագրություն
1952 թվականին Ելենա Կոստենկոն ավարտել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի` Վիկտոր Օրեշնիկովի արհեստանոցը։ Նրա դիպլոմային աշխատանքը դարձել է «Ապագա շինարարներ։ Մանկապարտեզ» նկարը ։ Նույն տարին ինստիտուտն ավարտել են նաև իր համակուրսեցիները` Սերգեյ Բաբկովը, Լեոնիդ Բայկովը, Իրինա Բալդինան, Դմիտրի Բալյաևը, Աբրամ Գրուշկոն, Մարինա Կոզլովսկին, Բորիս Կորնեևը, Աննա Կոստինան, Բորիս Լավրենկոն, Օլեգ Լոմակինը, Իվան Պենտեշին, Իգոր Րազդրոգին, Յուրի Սկորիկովը, Պյոտր Ֆոմինը, Վլադիմիր Չեկալովը և այլ հայտնի նկարիչներ։ Համակուրսեցիների սերտ ստեղծագործական համագործակցությունն ու ընկերակցւթյունը երկար տարիններ շարունակվել են։
Վիեննայի միջազգային օդանավակայան
2000-ականներից մեկնարկած զարգացում
2006 թվականին սկսեց գործել 109 մետր բարձրությամբ կառավարման աշտարակը։ Այն թույլ է տալիս հսկողության տակ պահել օդանավակայանի ողջ տարածքը։ 2004-7 թթ. ընթացքում օդանավակայանի տարածքում գործել է Գրասենյակային տարածք, որն առաջարկում էր 69,000 m2 վարձակալական տարածքներ։ Վիայփի ու ընդհանուր ավիացիոն տերմինալը, որը ներառում էր նաև բետոնապատ տարածք, բացվեց 2006 թվականին։
Հետագա աճին հարմարվելու նպատակով 1998 թվականին Վիեննայի օդավանակայանը հրապարակեց մաստեր պլան, որը նախանշում էր մինչ 2015 թվականն իրագործվելիք ընդլայնման ծրագրերը։ Այս ծրագրերն ընդգրկում էին նոր գրասենյակային տարածք, երկթագծի կայարան, բեռնափոխադրումների կենտրոն, գլխավոր ավիացիոն կենտրոն, օդային փոխադրումների ղեկավարման աշտարակ, տերմինալ ու թռիչքուղի։ Ի հավելումն, այս պլանով կոչ էր արվում անվտանգության կառավարման ավելի որակյալ ներդրման ։ Ընդլայնման կենտրոնական հատվածը վերաբերում էր նոր տերմինալին ու վերջինիս կառուցման ընթացքում կրկնապատկված Սքայլինքին։ 2002 թվականին օդանավակայանի ղեկավարությունն այս նոր տերմինալի կառուցման ծախսերը գնահատեց 401,79 մլն.եվրո։ Համենայն դեպս, ծախսերը գերազանցեցին նախնական հաշվարկներն ու 2009 թվականին հասան 929,5 մլն. եվրոյի։ Ավստրիայի աուդիտի դատարանն օդանավակայանին պարտադրեցլ ձեռնարկել մի քանի ծախսախնայող միջոցառումներ, որն ըստ նրա` վերջնական ծախսերը կհասնեն 849,15 մլն. եվրոյի։
Ելենա Կոստենկո
Կենսագրություն
1952 թվականից Ելենա Կոստենկոն սկսել է մասնակցել ցուցահանդեսների` իր աշխատանքները ցուցադրելով Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների աշխատանքների հետ միասին։ Նրա առաջին ցուցահանդեսը 1952 թվականին էր, որտեղ Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի շրջանավարտների դիպլոմային աշխատանքների ցուցադրությունն էր ։ Հաջորդ տարվա գարնանը մասնակցել է «1953 թվականին Լենինգրադի նկարիչների աշխատանքների գարնանային ցուցահանդեսին»` իր առաջին անկախ ստեղծագործական «Քանդակագործ Ա. Կրիժանովսկի դիմանկարը» աշխատանքով։ Աշխատանքն աչքի է ընկել, դրա վերարտադրությունը տեղադրվել է ցուցահանդեսի կատալոգում ։
Այդ ժամանակից ի վեր դիմանկարը դարձել է առաջատար ժանր Ելենա Կոստենկոյի համար։ Տարբեր տարիների նրան գրավում էր նատյուրմորտը, բնանկարը, աշխատանքը ժանրային կոմպոզիցիաների հետ։ Այնուամենայնիվ իր ժամանակիցներ գիտնականների և արվեստագետների դիմանկարները, ինչպես նաև` երեխաների պատկերները առավել հայտնի ճանաչում են ստացել։ 1950-1970 թվականներին դիմանկարային ժանրում նկարչուհու ստեղծած գործերից կարելի է առանձնացնել «Լենխորհրդի Գ. Կորոտկևիչի անվան Լենինգրադի թատրոնի դերասանի դիմանկարը» (1956), «ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ` Ա. Շեննիկովի դիմանկարը» (1960), «ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ` Պ. Բարանովի դիմանկարը» (1961), «Ակադեմիկ Մ. Կոստենկոյի դիմանկարը» (1963), «Հոր դիմանկարը» (1972), «Նկարիչ Մ. Պլատունովի դիմանկարը» (1972), «Ակադեմիկ Վ. Սոչևի դիմանկարը» (1976) ։
Վիեննայի միջազգային օդանավակայան
Գնացք
Վիեննա Ս-Բանի (Vienna S-Bahn) կամ միջքաղաքային երկաթգծային տրանսպորտի Ս7 գծով հնարավոր է օդանավակայանից հասնել քաղաքի կենտրոն մոտավորապես 25 րոպեում ։ Ավելի թանկ արժեցող Օդանավակայանի քաղաքային գնացքն ուղիղ կապով իրար է միացնում այն ու Վիեննայի «Միթե» գնացքի կայարանը` 16 րոպեում և մոտ է քաղաքի կենտրոնին ։
Բացի այդ, ստորգետնյա գնացքի կայարանը հարմարեցվել է` երկար հեռավորության գնացքների սպասարկման նպատակով։ 2014 թվականի դեկտեմբերից սկսած` Վիեննայի նոր հիմնական կայարանով անցնող առաջին գնացքները, Գերմանիայի միջքաղաքային էքսպրես ծառայությունների գնացքների վերջնական կայարանն օդանավակայանում է։ Ավստրիայի ու Չեխիայի ճեպընթաց գնացքների ծառայությունների գնացքները դեպի օդանավակայան կանոնավոր չվացուցակ ունեն, որոնց միակողմանի մեկման տևողությունը 15 րոպե է։
Ելենա Կոստենկո
Կենսագրություն
Նույն տարիներին Ելենա Կոստենկոն շատ է աշխատել մանկապատանեկան պատկերների վրա, հետաքրքրությամբ շարունակելով այն թեման, որը սկսել էր դիպլոմային նկարում։ Նրա ստեղծած գործերից են «9-րդ դասարանցի Իրինա Զիկովի դիմանկարը» (1953), «Լոգանքից հետո» (1964) , «Լենա Մոլտենինովի դիմանկարը» (1975) , «Կատենկա» և «Միշա» (երկուսն էլ 1960 թվական) , «Ընկերներ» (1974) , «Առավոտ» (1967) և շատ ուրիշ աշխատանքներ։
Վիեննայի միջազգային օդանավակայան
Մեքենա
Օդանավակայանն ուղղակիորեն միանում է Ա4 մայրուղուն, որը կենտրոնական Վիեննան միացնում է Բուդապեշտին։ Ուրույն անվանումն է Ֆլուգհաֆեն Վիեն-Շվեխաթ (Flughafen Wien-Schwechat): Բրատիսլավա կարելի է հասնել Ա6 մայրուղու միջոցով, որը բաժանվում է Ա4-ի` արևելքում։ Տաքսիներն ու վարձույթով մեքենաները նույնպես հասանելի են օդանավակայանում։  Բացի այդ գործում են մի շարք տաքսի ծառայություններ
Ելենա Կոստենկո
Կենսագրություն
1953 թվականից Ելենա Կոստենկոն եղել է Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1922 թվականը ՌԽՖՍՌ նկարիչների միության Լենինգրադյան կազմակերպություն)։
Վիեննայի միջազգային օդանավակայան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրիայի օդանավակայաններ Կատեգորիա:Վիեննա Կատեգորիա:Օդանավակայաններ
Ելենա Կոստենկո
Կենսագրություն
Ելենա Կոստենկոյի անհատական ցուցահանդեսները տեղի է ունեցել Բելգորոդում (1981 թվական, Մ. Կոզլովսկու հետ համատեղ) և Լենինգրադում (1986)։ 1989-1992 թվականներին Կոստենկոյի աշխատանքները հաջողությամբ ցուցադրվել են Ֆրանսիայում L' Ecole de Leningrad ռուսական գեղանկարչության ցուցահանդեսներում և աճուրդներում, ինչպես նաև Բելգիայում, Իտալիայում, Անգլիայում, ԱՄՆ-ում, որտեղ իր աշխատանքներն ստացել են հայտնի ճանաչում։
Ելենա Կոստենկոյի աշխատանքները գտնվում են Ռուսաստանի, Ֆրանսիայում , Ճապոնիայի , ԱՄՆ-ի , Իտալիայի, Մեծ Բրիտանիայի և այլ երկրների թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում ։
Տես նաև
Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռեպինի անվան ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամներ
Մադլեն Օլբրայթ
Մադլեն Կորբել Օլբրայթ (Madeleine Korbel Albright, անունը ծնվելիս՝ Մարիա Յանա Կորբելովա, Marie Jana Korbelová; ), ԱՄՆ պետքարտուղարի պաշտոնում (1997-2001) առաջին կինը։
Կյանքի սկիզբ
Ծնվել է Պրահայում։ Չեխ հրեուհի է։ Մադլեն անունը ստացել է «Մադլենկա» մականունից, որով նրան դիմում էր տատիկը, իսկ այնուհետև մնաց որպես հիմնական անուն, երբ նա Շվեյցարիայի գիշերօթիկ դպրոցում։ Մադլենի հայրը՝ Յոզեֆ Կորբելը, Բելգրադում չեխոսլովական դիվանագետ էր։ Չեխոսլովակիայի բռնագրավումից հետո Յոզեֆն ու իր կին Աննան հուդայականությունից անցան կաթոլիկության։ Հետո Յոզեֆ Կորբելը արտագաղթեց ԱՄՆ, որտեղ դասավանդում էր Դենվերի համալսարանում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո նրանք վերադարձան Չեխոսլովակիա, որտեղ Մադլենի հայրը դարձյալ դիվանագիտական ծառայության մեջ էր՝ մասնավորապես զբաղեցնելով Հարավսլավիայում Չեխոսլովակիայի դեսպանի պաշտոնը։ «Կորբելն առաջին չեխական դեսպանն էր Հարավսլավիայում... Նա շատ բարեկիրթ մարդ էր և համոզված հակակոմունիստ» (Վլադիմիր Վելեբիթ) ։
Ուսում
Սովորել է Շվեյցարիայի գիշերօթիկ դպրոցում և Դենվերի Kent Denver դպրոցում։ 1957 թվականի ստացել է ամերիկյան քաղաքացիություն։ 1959 թվականին, ավարտելով Մասաչուսեթս նահանգի Վելեսլեյի համալսարանի քաղաքագիտության ֆակուլտետը բակալավրի աստիճանով, Մադլենն ամուսնացավ լրագրող Ջոզեֆ Փաթերսոն Օլբրայթի հետ (Joseph Medill Patterson Albright), որի հետ ծանոթացել էր Denver Post թերթում ժամանակավոր աշխատանքի ժամանակ։ Դրանից հետո Մադլենն ավարտեց Կոլումբիայի համալսարանի իրավունքի ֆակուլտետը՝ ստանալով մագիստրոսի աստիճան ։
Քաղաքական գործունեություն
Քաղաքական գործունեությունն Օլբրայթը սկսել է որպես ԱՄՆ դեմոկրատական կուսակցության ակտիվիստ, 1972 թվականին մտավ սենատոր Էդմունդ Մասքիի խմբի մեջ, 1976-1978 թվականներին օրենսդրական հարցերով նրա օգնականն էր։ 1978 թվականի նշանակվեց նախագահ Ջիմմի Քարթերին առընթեր Ազգային անվտանգության խորհրդի անդամ։ Սպիտակ տան համար պայքարում դեմոկրատների պարտությունից հետո 1982-1993 թվականներին Մադլեն Օլբրայթը Ջորջթաունի համալսարանի պորֆեսոր էր, սեմինարավար էր ԽՍՀՄ և Արևելյան Եվրոպայի քաղաքականության թեմաներով, ղեկավարում էր «Կանայք արտաքին քաղաքականությունում» ծրագիրը, Ազգային քաղաքականության համար կենտրոնի նախագահն է եղել։ 1982 թվականին տեղի ունեցավ ամուսնալուծությունը ամուսնու հետ, որը հայտարարեց. «Ես մահացու հոգնել եմ քեզանից, բացի այդ՝ սիրում եմ ուրիշին...»
Աշխատանք ՄԱԿ-ում
1992 թվականին Օլբրայթը դարձավ Բիլ Քլինթոնի խորհրդականը և նրա նախագահ ընտրվելուց հետո նշանակվեց ՄԱԿ-ում ԱՄՆ մշտական ներկայացուցիչ։ ՄԱԿ-ում աշխատանքի տարիներին նա լարված հարաբերությունների մեջ էր ՄԱԿ-ի Գլխավոր քարտուղար Բուտրոս Ղալիիի հետ ։
Օլբրայթն օժանդակեց Իրաքի դեմ պատժամիջոցներին։ 1996 թվականին՝ CBS-ի «60 րոպես» հեռուստահաղորդման ժամանակ՝ Լեսլի Շտալի հետ հարցազրույցում, նա ոչ միանշանակ պատասխան տվեց։ Երբ Շտալը հարցրեց Օլբրայթին Իրաքի պատժամիջոցների հետևանքների մասին. «Մենք լսել ենք, որ զոհվել է կես միլիոն երեխա։ Ես նկատի ունեմ, որ սա ավելի շատ է, քան Հիրոսիմայում զոհված երեխաները։ Եվ Դուք կարծում եք՝ արժե՞ դա»։ Օլբրայթը պատասպանեց. «Ես կարծում եմ, որ սա շատ ծանր ընտրություն է, բայց գինը, կարծում եմ, արժե դրան»։ Հետագայում նա խոր ափսոսանք է հայտնել իր բառերի համար ։
Ստրիի շրջան
Ստրիի շրջան (Стрийський район), շրջան Ուկրաինայի Լվովի մարզում։
Մադլեն Օլբրայթ
Պետական քարտուղար
1997 թվականին Օլբրայթը նախագահ Քլինթոնի աշխատակազմում նշանակվեց պետական քարտուղարի պաշտոնում և դարձավ առաջին կինն այս պաշտոնում։ Միջազգային հարաբերություններում Օլբրայթը ԱՄՆ կոշտ քաղաքականության կողմնակից էր, հանդես էր գալիս ՆԱՏՕ-ում ԱՄՆ դիրքերի հզորացման, ԱՄՆ համաշխարհային հետաքրքրությունների պաշտպանության օգտին՝ կանգ չառնելով անգամ ռազմական ուժի կիրառման դեմ, ինչն էլ ցուցաբերեց Բալկաններում։ Նրա աշխատելու ընթացքում պայթեցվեցին Քենիայում և Տանզանիայում ԱՄՆ դեսպանատները։ 2000 թվականին այցելեց Հյուսիսային Կորեա և հանդիպեց Կիմ Չեն Իրի հետ։
2007 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ԱՄՆ մի քանի այլ պաշտոնաթող պետքարտուղարների հետ ստորագրեց նամակ, որը կոչ էր անում ԱՄՆ Կոնգրեսին չընդունել հայերի ցեղասպանության մասին 106-րդ հռչակագիրը ։
Ստրիի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 808 կմ²։
Մադլեն Օլբրայթ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ազատության նախագահական մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Արտաքին գործերի կին նախարարներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին դիվանագետներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Կին ինքնակենսագիրներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Արտաքին գործերի նախարարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի քաղաքագետներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ
Ստրիի շրջան
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 62215 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 77 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լվովի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Կրիկներ
Կրիկներ (Creek, «առվակ», ինքնաանվանում՝ մասկոգներ), հնդկացիական ժողովուրդ, որն ապրել է ԱՄՆ-ի հարավ-արևելքում գաղութացումից առաջ (մի քանի համայնքներ դեռ շարունակում են ապրել այնտեղ) ։ 1932 թվականին երկու խոշոր պատերազմներում կրած ողբերգական պարտությունից հետո, մեծ կորուստներ ստանալով կրիկները հսկողության տակ ուղարկվել են այսպես կոչված «Հնդկցիական Տարածք» մի ճանապարհով, որը ժամանակակից պատմագրության մեջ հայտնի է որպես «Արցունքների ճանապարհ»։
Ժամանակակից կրիկները հիմնականում ապրում են Օկլահոմա, ինչպես նաև Ալաբամա, Ջորջիա և Ֆլորիդա նահանգներում։ Ամենամոտ հարազատները սեմինոլներն են, որոնք ձևավորվել են 18-րդ դարում Ֆլորիդայից այլ հնդկացիներին դուրս մղած կրիկյան ցեղերի հիման վրա ։ Սեմինոլները, ինչպես և կրիկները, բացի անգլերենից, խոսում են նաև կրիկի բարբառներով /մասկոգի լեզվով/: Ամերիկյան պատմության մեջ կրիկներին և սեմինոլներին դասում են «Հինգ քաղաքակիրթ ցեղերի» մեջ։
Վաղ պատմություն
Ենթադրվում է, որ հնագույն կրիկները սերում են միսսիսիպյան մշակույթի գերեզմանաթմբեր կառուցող տոհմերից, որոնք բնակվում էին Թենեսի գետի մերձակայքում, այժմյան Թենեսի և Ալաբամա նահանգներում և, հավանաբար կապված էին հարավային Ջորջիայի Ուտինահիկա մշակույթի հետ։ Հավանաբար «գերեզմանաթմբեր կառուցողները» խառնվել են մեքսիկական ծագումով այլ ժողովուրդների հետ, այդ իսկ պատճառով մեսոամերիկյան ազդեցությունը նկատելի է մուսկոգների մշակույթում և նրա ներկայացուցիչների մարդաբանական տեսակներում։ Հյուսիսամերիկյան ժողովուրդների շրջանում կրիկների ներկայացուցիչներն առանձնանում են իրենց բարձր հասակով և ամուր մարմանակազմությամբ։
Կրիկները հավանաբար իրենցից ներկայացրել են մի քանի ցեղերի դաշնակցություն, ոչ մեկ էթնիկ խումբ (այսպես կոչված Կրիկների դաշնություն, Հյուսիսային Ամերիկայի խոշոր ցեղային միություններից մեկը), նրանք ապրում էին գետահովիտներում գտնվող ինքնավար բնակավայրերում և բաղկացած էին մի քանի էթնիկ խմբերից, որոնք խոսում էին հարակից լեզուներով, ինչպիսիք են հիտչիտիերենը, ալաբամա լեզուն և կոուշատան։ Օկմալգի գետի շրջակայքում ապրողները հարավային Կարոլինայի բրիտանացիներից ստացել են «Կրիկ» մականունը (բառացիորեն «Առվակի հնդկացիներ», Creek Indians).
18-րդ դարում կրիկները նվաճել են Ֆլորիդան, համարյա ամբողջությամբ ոչնչացրել տեղաբնակ տիմուկուա, մայամի և այլ հնդկացիական ժողովուրդներին (մնացածներին իսպանացիները վերաբնակեցրել են Կուբայում)։ «Ներքին կրիկները» (հատկապես հիտչիտիները) չցանկանալով լինել Կոնֆեդերացիայի անդամ, տեղափոխվել են դեպի Ֆլորիդայի ճահիճները, որտեղ ժամանակի ընթացքում ստեղծել են սեմինոլների առանձին ցեղը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ազգեր Կատեգորիա:Էթնիկ խմբեր Կատեգորիա:Էթնիկ խմբեր ըստ պատմական երկրի Կատեգորիա:Հյուսիսամերիկյան հնդկացիներ
Բրիսբեն (գետ)
Բրիսբեն (Brisbane River), Ավստրալիայի Քվինսլենդ նահանգի հարավում գտնվող ամենաերկար գետը, որը հոսում է Բրիսբեն քաղաքի միջով և թափվում Մորետոն ծոց։
Տվյալներ
Ջոն Օքսլին առաջին եվրոպացին էր, որ հետազոտեց գետը և 1823 թվականին այն անվանեց Նոր Հարավային Ուելս նահանգի ղեկավար Թոմաս Բրիսբենի անունով։ Մորետոն ծովածոցի գաղթավայրը նույնպես ստացավ այդ անունը՝ հետագայում դառնալով ներկայիս Բրիսբեն քաղաքը։
Գետի երկարությունը կազմում է 344 կմ, ավազանը մոտ՝ 13,6 հազար կմ²։ Ակունքը գտնվում է Նանագո քաղաքի մոտ։ Մինչև Բրիսբոն հոսում է հարավային ուղղությամբ, այնուհետև հունը փոխում է դեպի վար։ Գետաբերանը գտնվում է Մորետոն ծոցում, Բրիսբոնի արևելյան մասում ։
Գետը հարուստ է ձկներով, համարվում է Queensland lungfish-ի էնդեմիկ արեալ ։
Գետի ստորին հատվածներում հաճախ ջրհեղեղներ են լինում, որոնք հանգեցնում են աղետալի վիճակի։ Վերջին աղետալի դեպքը տեղի է ունեցել 2011 թվականին ։
Մարսել Յանսեն
Ֆուտբոլային գործունեություն
1993 թվականին Մարսելը տեղի «Լյուրիպ» մարզադպրոցից տեղափոխվել է «Բորուսիա» ֆուտբոլային ակումբ։ Բունդեսլիգայի խաղերում առաջին հայտագրման պահից (2003 թվականի սեպտեմբերի 20) նա արդեն ուներ խաղալու փորձ իր երկրի պատանեկան հավաքականում, սակայն այս խաղում, որտեղ պարտվել են «Հաննովեր 96» ակումբին 2:0 հաշվով, գլխավոր մարզիչ Էվալդ Լինեն այդպես էլ նրան թույլ չի տվել մտնել խաղադաշտ։ Պարտությունից հետո Լինենին հեռացրել են, իսկ Յանսենին ուղարկել են պատանեկան թիմ։ Հաջորդ մրցաշրջանի սկզբում Մարսելը Գերմանիայի չորրորդ լիգայի երիտասարդական հավաքականում հաջող ելույթներ է ցուցաբերել, որից հետո հրավեր ստացավ «Բորուսիայի» այդ ժամանակվա գլխավոր մարզիչ Դիկ Ադվոկատից՝ հանդես գալու հիմնական կազմում։ Առաջին անգամ Յանսենը հայտնվել է խաղադաշտում 2004 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Բեռլինի Օլիմպիական մարզադաշտում, երբ նրա թիմը պարտվեց «Հերթա»-ին 6:0 ամոթալի հաշվով ։ Այս խաղում Յանսենը աչքի է ընկել միայն կանոների խախտմամբ և պատժվելով։ Սակայն հոլանդացի մարզիչը շարունակել է վստահել երիտասարդ ֆուտբոլիստին՝ պարբերաբար նրան խաղադաշտ թողնելով։ Այդ մրցաշրջանի ընթացքում ձախ եզրային պաշտպան Քրիստիան Ցիգեն վնասվածք է ստացել ։ Նրա դիրքում ամենալավն իրեն դրսևորում էր Յանսենը, որին էլ հաստատում են այդտեղ։ Ձմեռային տրանսֆերային պատուհանի ժամանակ ակումբ է հրավիրվել բելգիացի Ֆիլիպ Դամսը, որին նախատեսում էին Ցիգեի տեղում, բայց նա չկարողացավ հաղթել Յանսենի հետ մրցակցության պայքարում։ Ստանալով ակումբում խաղալու բավարար ժամանակ՝ Մարսելը դարձել է նաև երիտասարդական հավաքականի առաջատար։
Բրիսբեն (գետ)
Տվյալներ
Գետի վրա կառուցված են 16 խոշոր կամուրջներ և մեկ ստորջրյա թունել։ Կամուրջների հիմնական մասը Բիսբոնում է։
Մարսել Յանսեն
Ֆուտբոլային գործունեություն
Բունդեսլիգայի երկրորդ լիարժեք մրցաշրջանը երիտասարդ ֆուտբոլիստի համար շատ հաջող էր։ Դառնալով ակումբի համար ավելի ու ավելի կարևոր ֆուտբոլիստ՝ նա ստացել է հրավեր՝ խաղալու առաջին հավաքականում։ Դեբյուտը տեղի է ունեցել 2005 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Բրատիսլավայում։ Սլովակների հետ խաղում (2:0) Յուրգեն Կլինսմանը նրան խաղացրել է որպես Թոմաս Հիցլսպերգերին փոխարինող։ Այդ բանից հետո, երբ Մարսելը օգնեց «Բորուսիայի» հավաքականին՝ ավարտել մրցաշրջանն առանց դուրս մնալու, ակումբը նրա հետ կնքել է եռամյա պայմանագիր, թեև Եվրոպայի ավելի հեղինակավոր ակումբներ ևս առաջարկություն էին արել նրան։ Գերմանիայի հավաքականի ընկերական խաղերում նա իրեն դրսևորվել է ավելի լավ, և օրինականորեն ընդգրկվել է իր համար տնային համարվող աշխարհի առաջնությանը մասնակցելու։ Աշխարհի առաջնությունում ձախ եզրային պաշտպանությունում ավելի լավ էր խաղում Մյունխենի «Բավարիայի» ֆուտբոլիստ Ֆիլպ Լամը, այդ իսկ պատճառով Յանսենը դուրս է եկել խաղադաշտ երրորդ տեղով, երբ Լամին տեղափոխում էին աջ պաշտպանի տեղը։
2006 թվականի ամռանը Մարսել Յանսենին մի շարք առաջարկություններ են արվել տարբեր ակումբներից (ամենահայտնի առաջարկը «Համբուրգից» էր)։ «Բորուսիայի» հավաքականի նոր մարզիչ Յուպ Հայնկեսը հայտարարել է, որ Յանսենը «ոչ վաճառքի համար» խաղացողների կարգին է պատկանում, ինչի հետ համաձայն էր նաև ֆուտբոլիստը։ Սակայն մրցաշրջանի վերջում Յանսենը ստորագրել է քառամյա պայմանագիր Մյունխենի «Բավարիայի» հետ այն բանից հետո, երբ «Բորուսիա» ակումբը դուրս մնաց Բունդեսլիգայից ։
2008 թվականի ամռանը տեղափոխվել է «Համբուրգ»՝ ստորագրելով հինգ տարվա պայմանագիր ։ Ավարտել է ֆուտբոլային գործունեությունը 2015 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բորուսիա Մյոնխենգլադբախի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բավարիա Մյունխենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Համբուրգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ
Զորայր Կազումյան
Զորայր Բագրատի Կազումյան (1934, մարտի 20, Դոնի Ռոստով - 1995, հունիսի 7, Երևան), հայ ճարտարագետ-տեխնոլոգ։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1986), պրոֆեսոր (1991)։ ՀՃԱ ակադեմիկոս (1992), ՀՃԱ փոխնախագահ (1992-1995)։
Գենադի Կազումյանի հայրը, Նորիկ և Հրաչյա Կազումովների եղբայրը։
Կենսագրություն
1957 թվականին ավարտել է Մոսկվայի սննդի արդյունաբերության տեխնոլոգիական ինստիտուտը։ 1972 թվականից ղեկավար պաշտոն է վարել ՀԽՍՀ հացաբուլկեղենի և հրուշակեղենի արդյունաբերության, «Հայհացարդ» համակարգերում։ Մեզոֆիլ կաթնաթթվային մանրէների կիրառմամբ մշակել է հացի կարտոֆիլային հիվանդության կանխման նոր եղանակ։ 1994 թվականից եղել է Միջազգային ճարտարագիտության ակադեմիայի անդամ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 6 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ Կատեգորիա:Հայ մեխանիկոսներ Կատեգորիա:Թբիլիսի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Հայ տեխնոլոգներ
Գենադի Կազումյան
Գենադի Զորայրի Կազումյան (1958, սեպտեմբերի 6, Թբիլիսի), հայ ճարտարագետ-մեխանիկոս։ Տեխնիկական գիտությունների թեկնածու (1989)։ ՀՃԱ թղթակից անդամ (1996)։
Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Զորայր Կազումյանի որդին։
Կենսագրություն
1980 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1989-1993 թվականներին աշխատել է «Երկաթբետոն միություն» ԳԱՄ Երևանի մասնաճյուղի փորձարարական, 1993-1996 թվականներին՝ «Արզնի» հանքային ջրերի գործարանների, 1996 թվականից՝ ՌԴ ՊՆ Մոսկվայի «Վոյենխլեբ» դաշնային պետական միացյալ ձեռնարկության գլխավոր տնօրեն։ Երկաթբետոնե և այլ կառուցատարրերի որակի վերահսկողության Կազումյանի մշակած եղանակը ներդրվել է սեյսմակայուն շինարարության մեջ, արտոնագրվել Ճապոնիայում, Հարավային Կորեայում, Անգլիայում, ԱՄՆ-ում։ 1993 թվականին Կազումյանի ջանքերով «Արզնի» գործարանում տեղակայվել է ոչ ալկոհոլային խմիչքների, նաև ավանդական հայկական հումքից արտադրություն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 6 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ Կատեգորիա:Հայ մեխանիկոսներ Կատեգորիա:Թբիլիսի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ
Նպարեղենի պահեստներ (Նիժնի Տագիլ)
Դեմիդովների նպարեղենի պահեստներ (Провиантские склады), 18-րդ դարի կեսերին կառուցված շենքերի համալիր Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Նիժնի Տագիլ քաղաքի պատմական կենտրոնում։ Համալիրը բաղկացած է երկու արտաքնապես նման շենքերից` նպարեղենի վերին և ներքին պահեստներ։ Երկու շենքերն էլ կառուցվել են այդ ժամանակաշրջանի Պերովյան բարոկկո ոճով։ Նպարեղենի վերին պահեստի շենքը գտնվում է Լենինի պողոտայի 1 ա հասցեում, ներքին պահեստի շենքը՝ Ուրալյան 2 ա հասցեում։ Երկու շենքերը գտնվում են քաղաքի երկու խոշորագույն թանգարանների` Գավառագիտական և կերպարվեստի թանգարանների միջև։ Քաղաքի հնագույն շենքերից են։
Պատմություն
Պահեստները կառուցվել են 18-րդ դարում Ակինֆիա Դեմիդովի հրամանով տագալյան գործարանների համար նպարեղենների պաշարը պահելու համար։ Վերին պահեստի շենքը սկսել են կառուցել 1726 թվականին, ավարտել են 1730 թվականին, ներքին պահեստը կառուցվել է 1750 թվականին ։ Ներկայումս շենքերը գտնվում են Նիժնի Տագիլի «Գորնոզավոդսկի Ուրալ» թանգարան-արգելոցի կազմում։
Նպարեղենի վերին պահեստ
Աղյուսից կառուցված մեկ հարկանի վերին պահեստի շենքն ունի կլոր-իլյումինիատորային պատուհաններ, ռուստաշար սյուներ և անկյուններ, բարձր քառաթեք տանիք մանսարդ-պատուհաններով։ Տանիքը երկու կողմերից իջնում է ծածկի վրա, որը հենված է շենքի երկու կողմերում գտնող աղյուսե սյուների վրա։ Պատերը և սյուները կառուցված են կարմիր աղյուսից սպիտակ շերտերով։ Ներսում ծածկի փոխարեն օգտագործվել են փայտե աջակցող սյուներ, պատուհանների դռները և ճաղերը կռածո են։ Վերին պահեստի շենքի տակ նկուղ կա։ 2005 թվականին պահեստն ամբողջովին վերականգնվել է, այդ թվում, ինտերիերը։ Այժմ շենքում տեղավորված է Բնության և շրջակա միջավայրի պահպանության թանգարանը։
Գետաշեն (Շահումյանի շրջան)
Գետաշեն, գյուղ Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանում  , որը ներկայում գտնվում է Ադրբեջանի Հանրապետության զինված ուժերի վերահսկողության ներքո։ Համաձայն Արցախի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման՝ Գետաշենը գտնվում է Շահումյանի շրջանի հյուսիսում , իսկ ըստ Ադրբեջանի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման՝ ներառված է Գյոլգյոլի շրջանում։
Գետաշենն ունի հնագույն պատմություն և հարուստ էր հայկական պատմամշակութային հուշարձաններով ։
Անուն
Հնագույն ժամանակներից բնակավայրի անունը Գետաշեն է ։ Հայկական գրականության մեջ կիրառվում է հենց այդ անվանաձևը՝ որպես հին հայկական անվանում։ Գյուղի ադրբեջանական անունը Չայքենդ է։
Աշխարհագրություն
Գետաշեն բնակավայրը տեղակայված է Շահումյանի շրջանի հյուսիս-արևելքում՝ Կուրակ գետի ձորում։ Ծովի մակարդակից բարձր է 950-1050 մ։ Ունի շուրջ 2,5 կմ երկարություն և միայն 5-6 հարյուր մետր լայնություն։ Գետաշենի թաղամասերի մեծ մասը տարածված է գետի ձախ կողմի ձորալանջերին ։
Պատմություն
Գետաշեն գյուղը պատմական Հայաստանի հնագույն բնակավայրերից մեկն է։ Իր պատմությամբ այն տարածաշրջանում համեմատվել է հայկական այնպիսի գյուղերի հետ, ինչպիսիք են Փիփը, Բանանցը, Խաչակապը, Ոսկանապատը, Լղարակը։ Հայտնաբերված նյութական մշակույթի հուշարձանները վկայում են, որ արդեն վաղ միջնադարում բնակավայրը գոյություն է ունեցել։ Գյուղի տարածքից հայտնաբերված հնագիտական մի շարք գտածոներ փաստում են բնակավայրում նախաքրիստոնեական շրջանի կենսագործունեությունը ։
Հին դարեր
Համաձայն հայտնաբերված հնագիտական առարկաների՝ Գետաշենի տարածքը բնակեցված է եղել դեռևս նախաքրիստոնեական ժամանակներից։ Մեծ Հայքի թագավորության ժամանակաշրջանում այն մաս է կազմել Ուտիք նահանգի Գարդման կամ Շակաշեն գավառների մեջ։
Միջնադար
Միջնադարում Գետաշենը եղել է Գարդմանի իշխանության, Փառիսոսի թագավորության կազմում որպես առանձին բնակավայր ։
17-18-րդ դարեր
Հայտնի է, որ 1626 թվականին վրացիների բանակը հասել է Գետաշեն և հարակից բնակավայրեր ու կազմակերպել կողոպուտ ։
Հայտնի է, որ 1691 թվականին Գետաշենի տանուտերն (որոշ տվյալներով մելիքն) է եղել Քամալ բեկը, ում ղեկավարությամբ նրա համագյուղացիները Գետաշենի կենտրոնում 1677 թվականին կառուցել են եկեղեցի ։
1766 թվականին Գետաշենի մելիքն է եղել Հովսեփը (Մելիք Հովսեփ Բեգլար) ։
1767 թվականին վրաց Հերակլ թագավորի աջակցությամբ ու դրդմամբ Գանձակի Շահվերդի խանը հարձակվում է հայաբնակ Գետաշեն գյուղի վրա։ Խանի հարձակումը ձախողվում է․մելիք Հովսեփը ջախջախում է Շահվերդի զորքերը և սկսում հետապնդել խանին։ Հետապնդման ընթացքում մելիքի զորքերը հասնում են մինչև Գանձակ և կազմակերպում քաղաքի պաշարումը ։ Գանձակի պաշարման ժամանակ Շահվերդի խանի խնդրանքով դիմում է վրացի Հերակլ թագավորին, որպեսզի վերջինը միջնորդի հայերին քաղաքի պաշարումը դադարեցնելու համար։ Ի վերջո, մելիքը դադարեցնում է Գանձակի պաշարումը ։
Հայ-թաթարական ընդհարումներ (1905-1906)
1905-1906 թվականներին Հարավային Կովկասում տեղի ունեցած հայ-թաթարական ընդհարումների ժամանակ Գետաշեն գյուղը թուրք-թաթարների կողմից հարձակման չի ենթարկվել, ինչպես որ հարձակման են ենթարկվել հարակից հայկական բնակավայրերը։ Պատճառը Գետաշենի անմատչելի դիրքն էր և բազմամարդ հայ բնակչություն ունենալը։ Այնուամենայնիվ, Գետաշենի խաղաղ բնակչությունը զոհեր է ունեցել գյուղի մերձակա տարածքներում թուրքերի ու թաթարների հարձակումների պատճառով։ Այդպիսի դեպքերից մեկը տեղի է ունեցել 1905 թվականի սեպտեմբերի 13-ին դաշտից գյուղ վերադարձող հինգ հայեր թուրքերի կողմից հարձակման են ենթարկվել ու սպանվել, իսկ նրանց կողմից հավաքված բերքը թալանվել է ։
Գետաշենի բնակչության զինված ջոկատը մասնակցել է հարևան հայկական բնակավայրերի պաշտպանական կռիվներին և ունեցել զոհեր ։ Ի պատասխան 1905 թվականի ընթացքում հարևան հայկական գյուղերի վրա թուրք-թաթարական հարձակումների, նրանց կողմից կատարված հայ ազգաբնակչության սպանությունների ու թալանի՝ նույն թվականի վերջին Գետաշեն գյուղի զինված ջոկատն իրականացրել է մի շարք պատժիչ գործողություններ։ Դեկտեմբերի 15-ի առավոտյան՝ ժամը 06։30-ի սահմաններում Գետաշենի զինված ջոկատը երեք կողմից պաշարում է թուրքաբնակ Չայլիլար գյուղը։ Թուրքաբնակ գյուղում կենտրոնացված էին թուրք-թաթարական մեծաթիվ ուժեր։ Մի քանի ժամ տեղի ունեցած կատաղի ռազմական գործողությունները թուրքերին ստիպեցին դաշտի կողմից փախուստի դիմել։ Դրանից հետո հայկական ջոկատը մտնում է Չայլիլար և ավերում թուրքական բնակավայրը։ Որոշ ժամանակ անց դաշտի կողմից գյուղ մտան թուրք-թաթարական մեծաթիվ ուժեր, որից հետո կրկին սկսվեցին կատաղի կռիվներ։ Մի քանի ժամ տևած զինված ընդհարումներից հետո հայկական ուժերը թուրքերին հետ մղեցին։ Տեղի ունեցած կռվի ընթացքում հայկական կողմից զոհվեցին, Իվան Բալասանյանը, Ղուկաս Պետրոսյանն ու Բախշին, վիրավորվեցին վեց հոգի։ Թուրքական կողմից զոհվեցին քսանից ավել անձ ։ Թուրքաբնակ Չայլիլար գյուղի ավերումից հետո Գետաշենի զինված ջոկատը պատժիչ գործողություններ իրականացրեց նաև Սարըսուն և Դարդարան թուրքաբնակ բնակավայրերի նկատմամբ՝ ավերելով դրանք։ Փանահլարը և Աբաս-դարան թուրքաբնակ գյուղերի բնակչությունը հայերի հարձակումից առաջ արդեն հեռացել էր ։
Ռուսական բանակի հարձակում
1906 թվականի մարտի 24-ին Ռուսական կայսրության իշխանությունները պահանջում են Գետաշենի բնակչությունից հանձնել զենքերը։ Զենքերի հանձնումից հետո ռուսական բանակը թնդանոթային 20 համազարկ է արձակում Գետաշենի ուղղությամբ, որի հետևանքով ավերվում են մի քանի տներ ։
1918-1920 թվականներ
1918 թվականին Գետաշեն բնակավայրը հայտնվել էր թուրքական իշխանություններին։ Թուրքերի կողմից իրականացվում էր հայ ազգաբնակչության նկատմամբ ճնշումներ, այդ թվում՝ հարկային քաղաքականությամբ։ Մասնավորապես գյուղի բնակչությունից յուրաքանչյուր օր թուրքերի կողմից գողացվում էր ընտանի կենդանիներ, հացահատիկ, անասնակեր և այլ ն ։
Ադրբեջանական ԽՍՀ-ի ժամանակաշրջան
1920 թվականին Հարավային Կովկասում Խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո Գետաշեն բնակավայրը ընդգրկվում է Խորհրդային Ադրբեջանի կազմում և այդ կարգավիճակում մնում մինչև 1991 թվականի սեպտեմբերի 2-ը, երբ Արցախը հռչակում է իր անկախությունը։
Օղակ գործողություն
1991 թվականի ապրիլի 30-ին Գանձակ քաղաքում տեղակայված Խորհրդային Միության 4-րդ բանակի 2-րդ դիվիզիան՝ տանկերի, հրետանու և ռազմական ավիացիայի աջակցությամբ, ինչպես նաև Խորհրդային Ադրբեջանի ՕՄՕՆ-ի ստորաբաժանումների ուղեկցությամբ էթնիկ զտումներ կազմակերպելու նպատակով շրջափակման մեջ է վերցնում Գետաշեն և Մարտունաշեն գյուղերը։ Խորհրդային Միության բանակը ուղղաթիռներից և հրթիռահրետանային միջոցներից ռմբակոծում է հայկական բնակավայրը, որից հետո նրանց ուղեկցությամբ ադրբեջանական ՕՄՈՆ-ականները մտնում են Գետաշեն։ Անձնագրային ռեժիմի ստուգման պատրվակով հայաբնակ Գետաշենի բնակիչներին ադրբեջանցիները բռնի կերպով ուղղաթիռներով արտաքսում են Ստեփանակերտ կամ Կիրովաբադ (Գանձակ) քաղաքներ, ապա՝ Խորհրդային Հայաստան։ Խորհրդա-ադրբեջանական ուժերի կողմից հայ ազգաբնակչության նկատմամբ իրականացվող էթնիկ զտումները տևում են մեկ շաբաթ։ Այդ ընթացքում գնդակահարվում և կացնահարվում են մեկ տասնյակից ավել խաղաղ բնակիչներ։ Արական սեռի շուրջ հարյուր հայի ադրբեջանական ՕՄՈՆ-ականները գերևարում ու տեղափոխում են Կիրովաբադ քաղաք։ Գետաշենից վերջին հայը հեռանում է 1991 թվականի մայիսի 7-ին ։ Ականատեսների վկայությամբ, Գետաշենից հայ ազգաբնակչության բռնագաղթից անմիջապես հետո շրջակա ադրբեջանական գյուղերի հազարավոր բնակիչներ ներխուժում են Գետաշեն և սկսում թալանել հայերի ունեցվածքը։
Պատմության մեջ խորհրդա-ադրբեջանական ուժերի այս գործողությունը մնում է որպես «Կոլցո» («Օղակ») գործողություն։ Դրա հետևանքով ամբողջությամբ հայաթափվում է ոչ միայն Գետաշենը, այլև Մարտունաշենը և հարակից հայկական բնակավայրերը։ Հատկանշական է, որ պատմության մեջ երբեք Գետաշենը չի եղել առանց հայ ազգաբնակչության և միայն Օղակ գործողության հետևանքով է հայաթափվել ։
Արցախի անկախության հռչակում
1991 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Ստեփանակերտ քաղաքում տեղի է ունեցել Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի մարզային ժողովրդական պատգամավորների և Շահումյանի շրջանային խորհուրդների` բոլոր մակարդակների խորհուրդների պատգամավորների մասնակցությամբ համատեղ նստաշրջանը, որտեղ Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի և հարակից Շահումյանի շրջանի սահմաններում հռչակում է Արցախի Հանրապետության անկախությունը ։
Չնայած Արցախը հռչակում է իր անկախությունը, այնուամենայնիվ իր հյուսիսային հատվածն արդեն գտնվում էր խորհրդա-ադրբեջանական զորքերի վերահսկողության ներքո և հետագայում էլ շարունակել է մնալ Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո։
Պատմամշակութային հուշարձաններ
Գետաշենը, լինելով հայկական հնագույն բնակավայրերից մեկը, հարուստ է տարբեր ժամանակաշրջաններով թվագրվող պատմամշակութային հուշարձաններով։ Բնակավայրի տարածքում հայտնաբերված որոշ հնագիտական առարկաներ փաստում են այնտեղ նախաքրիստոնեական ժամանակաշրջանի կենսագործունեության մասին։ Գետաշենում հայտնաբերված պատմամշակութային հուշարձանները վկայում են, որ բնակավայրը գոյություն է ունեցել արդեն վաղ միջնադարում։ Դարերի ընթացքում Գետաշենում ու հարակից տարածքներում ստեղծվել է մեծարժեք ու յուրահատուկ մշակութային, պատմական արժեքավոր ժառանգություն, ինչպիսին են բազմաթիվ եկեղեցիներն ու մատուռները, կամուրջները, ջրաղացներն ու հնձանները, խաչքարով ու տապանաքարով հարուստ գերեզմանոցները, գյուղատեղիները, բնակելի ու հասարակական բնույթի մեծաթիվ շենքերը ։
Գետաշենի հարյուրավոր բնակելի շենքերն իրենցից ներկայացնում են արժեքավոր ու ինքնատիպ հուշարձաններ։ Դրանց մեծ մասը բազմահարկ էր, մի քանիսն ունեին մինչև չորս հարկ։ Գրեթե բոլոր տները ունեն փայտաշեն պատշգամբներ և կղմինդրածածկ տանիքներ։ Հայտնի են հատկապես Խաչատուր Գաբրիելյանի, Մելիք-Մնացականյանների, Միքայել Յուզբաշու, Տեր Մեսրոպ քահանա Տեր-Գրիգորյանցի տները ։
Համայնքային կյանք
Արցախի Հանրապետության Գետաշեն գյուղը վարչատարածքային բաժանման տեսակետից ընդգրկված է Շահումյանի շրջանի Գետաշեն համայնքի մեջ, որը ներառում է նաև Մարտունաշեն, Ազատ, Կամո, Կուշչի Արմավիր, Միխայլովկա, Այգեստան գյուղերը, որոնք նույնպես գտնվում են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո ։
Բնակչություն
Ունենալով բազմադարյան պատմություն՝ Գետաշենը մշտապես ունեցել է հայ ազգաբնակչություն։ Այն Արցախ-Գարդմանքի ամենամարդաշատ գյուղերից էր։ Մասնավորապես, 19-ից 20-րդ դարերին բնակչության վիճակագրական տարբեր տվյալներով բնակչության թվաքանակով Գետաշենը զիջում էր միայն հայկական Փիփ գյուղին ։
Վիճակագրական տվյալները ցույց են տալիս, որ զուտ հայաբնակ Գետաշեն գյուղի բնակչությունը մինչև 20-րդ դարի 10-ական թվականները շարունակաբար աճելով հանդերձ երբեմն ունեցել է նաև անկումային որոշ տարիներ։ Բնակչության թվաքանակի փոքր ինչ նվազումը կապված է եղել փոքրածավալ արտագաղթերի, հիվանդությունների և պատերազմական իրավիճակների հետ։ Ի տարբերություն շրջակա հայաբնակ շատ բնակավայրերի՝ պատերազմական տարիներին Գետաշենի բնակչությունը պակասելու փոխարեն աճել է, քանի որ այլ հայկական բնակավայրերից այստեղ էին տեղափոխվում բազմաթիվ հայեր որպես ապահով բնակավայր։ Այդպես է եղել, օրինակ, 1905-1906 թվականներին ։
Հայտնի է, որ 19-րդ դարի սկզբին հարևան Ջրաբերդի մելիքությունից բնակվելու նպատակով Գետաշեն են տեղափոխվել բազմաթիվ հայ ընտանիքներ։ Տարբեր տեղեկությունների համաձայն՝ 1802, 1804 կամ 1805-1806 թվականներին Գետաշեն են տեղափոխվել 30, 80 կամ մինչև 300 տուն հայ ազգաբնակչություն   ։ Ջրաբերդից տեղափոխված բնակչությունը միացել է մինչև նրանց գալը Գետաշենում արդեն իսկ բնակվող հայ ազգաբնակչությանը ։ 1886 թվականին հիշատակվում է, որ գյուղի 300 տնից 80-ը այլ վայրերից եկած հայեր էին ։ Գետաշենի գերեզմանաքարերի ուսումնասիրությունից հայտնի է դարձել, որ Գետաշենում վերաբնակեցված բնակչությունը եկել էր Մեծշեն, Ականա, Մաղավուզ, Խոտորաշեն և այլն բնակավայրերից  ։
Ըստ ուսումնասիրությունների՝ Գետաշենի կենտրոնական մասում բնակվող Մելիք-Մնացականյանների տոհմը սերում էր Գյուլիստանից։ Գյուղում բնակվող Չիլինգարյանները եկել էին Բեգում-Սարովից, Իսրայելյանները՝ Ջրաբերդից, գյուղի հին թաղամասում բնակվող Գյուրջյանները՝ ծագում էին Անիից։ Վերջինները նախ և առաջ Անիից տեղափոխվել են Գողթնի Ցղնա, Վերին և Ներքին Ազա գյուղերը, ապա Ջրաբերդի Մոխրաթաղ և, այնուհետև՝ Գետաշեն ։
Տնտեսություն
Հայտնի է, որ մինչև տարածաշրջանում Խորհրդային կարգերի հաստատումը Գետաշենում գործել է 5 ձիթհան, 18 ջրաղաց, 4 դարբնոց, 6 կոշկակարական և 3 կաշեմշակման արհեստանոցներ ։ 1883 թվականի դրությամբ բնակավայրում գործել է տարբեր ուղղվածության 35 խանութ ։ 19-րդ դարի վերջերին Գետաշեն այցելած ճանապարհորդ-բանահավաք եպիսկոպոս Մակար Բարխուդարյանը իր գրքում գրել է, որ Գետաշենում զարգացած են դարբնությունը, հյուսնագործությունը, ոսկերչությունը, դերձակագործությունը, քարտաշությունը, սայլագործությունը, թամբագործությունը և այլ արհեստներ ։
1905-1906 թվականներին Գետաշենում հայտնի էր զինագործների Պռավանց կամ Պառավյաններ ընտանիքը ։
Խորհրդային Միության տարիներին Գետաշենի բնակչությունը զբաղվում էր գյուղատնտեսությամբ՝ բանջարաբուծությամբ, պտղաբուծությամբ, մեղվաբուծությամբ և անասնպահությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շահումյանի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կողթ գավառի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ադրբեջանի կողմի բռնազավթված տարածքներ
Լեյլա Լոպես
Լեյլա Լոպես (Leila Luliana Lopes Umenyiora, ), անգոլացի դերասանուհի, ֆոտոմոդել, ինչպես նաև «Միսս Տիեզերք» ամենամյա մրցանակաբաշխության հաղթող 2011 թվականին։
Նա նաև 2010 թվականին արժանացել է «Միսս Անգոլա» տիտղոսին և ստացել հնարավորություն երկիրը ներկայացնելու միջազգային մրցույթում։ Եղել է պատմության մեջ միակ աֆրիկացի գեղեցկուհին, ով արժանացել է «Միսս տիեզերք» տիտղոսին։
Կենսագրություն
Լոպեսը ծնվել է 1986 թվականի փետրվարի 26-ին Անգոլայի Բենգուիլ գավառի համանուն քաղաքային բնակավայրում ։ Նախնական կրթությունը ստացել է տեղի միջնակարդ դպրոցում։