cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Քվարց
Դյումորտիերիտային քվարց
Դյումորտիերիտի ներառումները հաճախ քվարցի բյուրեղին հաղորդում են երկնագույն երանգներով մետաքսանման բծեր, բացի դրանից հայտնվում են նաև այլ երանգներ՝ ծիրանագույն կամ մոխրագույն։ Դյումորտիերիտային քվարցը երբեմն շփոթում են երկնագույն քվարցի հետ, այն երբեմն կարող է ունենալ վառ կոնտրաստ գույներ և մուգ գունային զոնաներ բյուրեղի ամբողջ մակերևույթով ։
Ցիտրին
Ցիտրինը քվարցի մի տարատեսակ է, որում գույները կարող են տատանվել բաց դեղինից մինչև դարչնագույն, պատճառը երկաթի խառնուրդներն են։ Բնական ցիտրինները հազվագյուտ են, ապրանքային ցիտրինի մեծ մասն իրենից ներկայացնում է ջերմամշակման ենթարկած ամեթիստ կամ ծխագույն քվարց։ Բայց, ի տարբերություն բնական ցիտրինի, որն ունի քիչ պղտոր, շղարշված գույն, ջերմամշակման ենթարկած ամեթիստի բյուրեղը պարունակում է փոքրիկ հստակ գծեր։
Կտրված ցիտրինի բյուրեղը և դեղին տոպազը գործնականում հնարավոր չէ անզեն աչքով տարբերել միմյանցից, բայց նրանք տարբերվում են իրենց կարծրությամբ։ Բրազիլիան հանդիսանում է ցիտրինի արտադրության առաջատար պետությունը, հումքի մեծ մասը բերվում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգից։ Ցիտրին անունը ծագել է լատիներեն citrina բառից, որը նշանակում է դեղին։ Երբեմն ցիտրինը և ամեթիստը կարող են գտնվել մեկ բյուրեղում, այս դեպքում բյուրեղն ստացել է ամեթրին անվանումը ։ Սնահավատները համարում են, որ ցիտրինը բարգավաճում է բերում, այդ պատճառով այն երբեմն անվանում են «փողի քար», կամ «առևտրական քար » ։
Ցիտրինը առաջին անգամ գնահատվել է որպես ոսկեդեղին քար Հունաստանում Ք.ա. 300-150 թվականներին, հելլենականության դարաշրջանում։ Մինչ այդ դեղին քվարցն օգտագործվում էր որպես զարդաքար և աշխատանքային գործիքներում, բայց չուներ մեծ պահանջարկ ։
Կաթնագույն քվարց
Կաթնագույն քվարցը բյուրեղային քվարցի ամենատարածված տարատեսակն է։ Սպիտակ գույնը պայմանավորված է բյուրեղում լուծված գազի կամ հեղուկի շատ մանր ներառումնով, որոնք բյուրեղագոյացման ժամանակ հայտնվում են բյուրեղացանցի մեջ ։ Հետևաբար այս քվարցը քիչ արժեքավոր է, չի կարող կիրառվել օպտիկական նպատակներով և որպես որակյալ զարդաքար ։
Վարդագույն քվարց
Սա քվարցի մի տարատեսակ է, որն ունի բաց վարդագույնից մինչև վարդակարմրավուն գունավորում։ Սովորաբար գունավորումը պայմանավորված է բյուրեղում տիտանի, երկաթի կամ մանգանի աննշան քանակների առկայությամբ։ Որոշ վարդագույն քվարցներ պարունակում են միկրոսկոպիական քանակություններով ռուտիլի ասեղներ, որոնք շարժվող լույսի պայմաններում ցուցաբերում են աստերիզմ։ Վերջերս կատարված ռենտգենոստրուկտուրային հետազոտությունները ցույց են տվել, որ, հավանաբար այս քվարցի գույնը պայմանավորված է քվարցի բյուրեղում գտնվող դյումորտիերիտի միկրոսկոպիկ թելիկներով ։
Գոյություն ունի վարդագույն քվարցի հազվագյուտ տեսակ՝ բյուրեղային վարդագույն քվարց։ Համարվում է, որ նրա գույնը պայմանավորված է ֆոսֆատների կամ ալյումինի հետքերով, որոնք գոյություն ունեն բյուրեղում։ Վարդագույն քվարցի գույնը զգայուն է լույսի նկատմամբ և ժամանակի ընթացքում կորում է գույնի ինտենսիվությունը։ Առաջին բյուրեղները գտնվել են պեգմատիտի մեջ, ԱՄՆ Մեն նահանգում, Ռումֆորդից ոչ հեռու գտնվող տարածքում և Բրազիլիայի Մինաս Ժերայս նահանգում ։
Ծխագույն քվարց
Ծխագույն քվարցը քվարցի մոխրագույն, կիսաթափանցիկ տարատեսակն է։ Նրա թափանցիկությունը տատանվում է համարյա լրիվ թափանցիկից մինչև համարյա լրիվ անթափանց դարչնամոխրագույն բյուրեղները։ Որոշները կարող են լինել նաև սև գույնի։ Կիսաթափանցիկությունը բյուրեղի մեջ գտնվող ազատ սիլիցիումի կողմից բնական ճառագայթման արդյունքն է։
Պրազիոլիթ
Պրազիոլիթը, որը հայտնի է նաև որպես վերմարին, իրենից ներկայացնում է քվարցի կանաչ տարատեսակը։ 1950 թվականից համարյա ամբողջ բնական պրազիոլիթը արտահանվում է բրազիլական ոչ մեծ հանքավայրից, բայց այն հանդիպում է նաև Ներքին Սիլեզիայում և Լեհաստանում։ Պրազիոլիթ կա նաև Կանադայում, Օնտարիո նահանգ, Թանդեր Բեյ քաղաքում։ Պրազիոլիթը համարվում է հազվագյուտ միներալ։ Ամենականաչ քվարցը դա ջերմամշակման ենթարկած ամեթիստն է ։
Արհեստական և սինթետիկ քվարցներ
Քվարցի ոչ բոլոր տարատեսակներն են հանդիպում բնության մեջ։ Քվարցի որոշ թափանցիկ բյուրեղներ կարելի է մշակել ջերմային կամ գամմա ճառագայթներով այնպես որ այն գունավորվի, ինչպես չէր կարող կատարվել բնական ճանապարհով։ Այդպիսի մշակման նկատմամբ բյուրեղների ընկալունակ լինելը կախված է քվարցի հանքատեղերից ։
Ինչպես և մյուս բյուրեղները, քվարցը ևս կարող է պատված լինել մետաղների գոլորշիներով՝ գեղեցիկ փայլ ապահովելու նպատակով։
Հանքավայրեր
Երբ քվարցը բյուրեղանում է հալված մագմայում, ապա մրա մեծ մասը նստում է տաք հիդրոթերմալ երակներում կուտակումների ձևով, երբեմն նստում է այնպիսի ապարների հետ, ինչպիսիք են ոսկին, արծաթը և պղինձը։ Քվարցի խոշոր բյուրեղներ գտնվել են մագմատիկ պեգմատիտներում։ Լավ ձևավորված բյուրեղների երկարությունը կարող է հասնել մի քանի մետրի, իսկ կշիռը՝ հարյուրավոր կիլոգրամների։
Բնության մեջ հանդիպում են քվարցի գերմաքուր բյուրեղներ, որոնք օգտագործում են կիսահաղորդիչների արտադրությունում սիլիցիումի սկավառակներ աճեցնելու համար։ Այդ բյուրեղները շատ թանկարժեք են և հազվագյուտ։ Գերմաքուր քվարցի հիմնական հանքավայրը գտնվում է ԱՄՆ Հյուսիսային Կարոլինա նահանգի Spruce Pine Gem հանքավայրում ։ Քվարցի հանքավայրեր կան նաև Աստուրիայում, Իսպանիայում ։
Քվարցի ամենախոշոր միաբյուրեղը հայտնաբերվել է Բրազիլիայում՝ Գոյաս նահանգի Իտապորան համայնքի մոտակայքում։ Նրա չափերը՝ 6.1×1.5×1.5 մ և քաշը՝ ավելի քան 44 տոննա ։
Հայաստանում քվարցը տարածված է Արարատի, Լոռու, Տավուշի, Վայոց ձորի մարզերում, ինչպես նաև Արցախի Մարտակերտի շրջանում։
Պատմություն
Քվարցը շատ տարածված միներալ է և ավստրալիացի բնիկների առասպելաբանության մեջ նույնականացվում է միստիկական մաբան կոչվող նյութի հետ։ Շատ երկրներում քվարցը օգտագործվել է դեռևս մինչպատմական ժամանակաշրջանում ։
Եթե Արևելյան Ասիայում և մինչկոլումբոսյան Ամերիկայում անհիշելի ժամանակներից նեֆրիտն է եղել ամենաարժեքավոր կիսաթանկարժեք քարը, ապա Եվրոպայում և Մերձավոր Արևելքում ավելի հաճախ օգտագործում էին քվարցի տարբեր տարատեսակներ ոսկերչական իրեր պատրաստելու և փորագրության համար։ Քվարցից պատրաստվում էին զարդաքարեր, սկահակներ և այլ էքստրավագանտ անոթներ։ Լեռնային բյուրեղապակուց տարբեր տեսակի իրեր պատրաստելու ավանդույթը շարունակվեց մինչև 19-րդ դարի կեսերը, երբ դրանք որոշակիորեն դուրս եկան նորաձևությունից, բացառությամբ ոսկերչական իրերի։
Հռոմեական նատուրալիստ Պլինիոս Ավագը ենթադրում էր, որ քվարցը դա երկար ժամանակ սառեցրաց սառույցն է ։ Կրիստալ բառը ծագում է հունարեն κρύσταλλος բառից, որը նշանակում է սառույց։ Պլինիոս Ավագը հաստատում էր իր գաղափարը վկայակոչելով այն «փաստը», որ քվարցը առաջանում է Ալպերի սառցադաշտերի մոտակայքում և ոչ թե հրաբխային լեռներում, և, որ քվացից պատրաստված գնդերը սառեցնում են մարդկանց ձեռքերը։ Այս գաղափարը պահպանվեց մինչև 17-րդ դարը։ Պլինիոս Ավագը գիտեր նաև, որ քվարցի բյուրեղը լույսը տարրալուծում է սպեկտրի բոլոր գույների։
17-րդ դարում քվարցի մասին Նիլս Ստենսենի հետազոտությունները ճանապարհ բացեցին ժամանակակից բյուրեղագիտության համար։ Նա գտավ, որ քվարցի ձևից ու չափերից անկախ, նրա երկար պրիզմայաձև նիստերն իրար են միանում միշտ նույն, իդեալական 60° անկյան տակ ։
Քվարցի պիեզոէլեկտրական հատկությունները հայտնաբերվեցին Ժակ և Պիեռ Կյուրիների կողմից 1880 թվականին ։ Քվարցային գեներատորը կամ ռեզոնատորը (օսցիլոգրաֆ) առաջին անգամ մշակվեց Ուոլթեր Գայթոն Կեդիի կողմից 1921 թվականին  ։ Ջորջ Վաշինգտոն Փիրսը կատարելագործեց քվարցային գեներատորը և 1923 թվականին ստացավ արտոնագիր  ։ Ուորեն Մորիսոնը ստեղծեց առաջին քվարցային ժամացույցը հիմնվելով Կեդիի և Փիրսի ստեգծած քվարցային գեներատորի գյուտին ։
Սինթոտիկ քվարց ստանալու համար աշխատանքները սկսվեցին 19-րդ դարի կեսերին, երբ գիտնականները փորձում էին լաբորատոր պայմաններում ստանալ միներալներ՝ նմանակելով այն պայմանները, որոնցում գոյանում է բյուրեղը բնության մեջ։
Լյուքսեմբուրգ (քաղաք)
Լյուքսեմբուրգ, Լյուքսեմբուրգ Մեծ Դքսության մայրաքաղաքը։ Պետության գլուխը Դուքսն է։ Գտնվում է Ալզետ և Պետրյուս գետերի միախառնման տեղում։
Քվարց
Պատմություն
Գերմանացի երկրաբան Կարլ Էմիլ ֆոն Շաֆհոյթլը (1803–1890) առաջինն էր, ով սինթեզեց քվարց 1845 թվականին։ Նա ստացավ միկրոսկոպիկ չափերի բյուրեղներ շուտեփուկի մեջ, բայց դրանց որակը և չափերը չէին համապատասխանում պահանջարկին ։
Լյուքսեմբուրգ (քաղաք)
Անվանում
Հիմնադրվել է 963 թվականին որպես առևտրական Lucilinburhus (հին գերմաներեն՝ «փոքր ամրոց») ամրոցի մոտ, որ կառուցել էր կոմս Ջիգֆրիդ I֊ը՝ Ռեյմսից Տրիր տանող հռոմեական հին ճանապարհի վրա։ Քաղաքի իրավունք ստացել է 1244 թվականին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լյուքսեմբուրգի քաղաքներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Լյուքսեմբուրգում
Քվարց
Պատմություն
1930-ական թվականներին էլեկտրոնիկայի ոլորտը սկսեց կախված լինել քվարցի բյուրեղներից։ Համապատասխան բյուրեղներ ներկրվում էր Բրազիլիայից, բայց Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմը խանգարեց մատակարարումը, այդ պատճառով որոշ երկրներ փորձում էին սինթեզել արտադրական մասշտաբների քվարց։ Գերմանացի միներալոլոգ Ռիչաչդ Նակենը (1884–1971) 1930-1940 թվականներին հասավ որոշակի հաջողությունների ։ Պատերազմից հետո շատ լաբորատորիաներ փորձում էին սաճեցնել քվարցի խոշոր բյուրեղներ։ Միացյալ Նահանգներում բանակային ազդանշանային զորամասը պայմանագիր կնքեց Օհայո նահանգ, Քլիվլենդի Bell Laboratories և Brush Development Company լաբորատորիաների հետ Նակենի գլխավորությամբ աճեցվող քվարցի բյուրեղների առքի մասով  ։ Մինչև Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմը Brush Development-ը արտադրում էր պիեզոէլեկտրական բյուրեղներ ձայնարկիչների համար։ Արդեն 1948-ին Brush Development-ը աճեցնում էր 3,8սմ (1,5դյույմ) տրամագծով բյուրեղներ, որոնք մինչ այսօր աճեցրած ամենախոշոր բյուրեղներն են ։ 1950 թվականից հիդրոթերմալ մեթոդով աճեցվող քվարցը արտադրվում էր արդյունաբերական մասշտաբներով, և այսօր ժամանակակից էլեկտրոնիկայում օգտագործվող գործնականում ամբողջ քվարցը իրենից ներկայացնում է սինթետիկ քվարց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միներալներ Կատեգորիա:Արդյունաբերական միներալներ Կատեգորիա:Թանկարժեք քարեր Կատեգորիա:Դիէլեկտրիկներ
Դիմասոր (Գենջի գավառ)
Աշխարհագրություն
Տարածքը լեռնային էր, անտառապատ և գեղատեսիլ։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 30 տուն բնակիչ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գենջի շրջանի համայնքներ
Հրայր Արամյան
Հրայր Բախշոյի Արամյան (ծնվ. 16 սեպտեմբերի 1962 թ., Վրացական ԽՍՀ), ՀՀ պետական գործիչ, 2001-2014 թթ. ՀՀ Տնտեսական մրցակցության պաշտպանության պետական հանձնաժողովի անդամ։
Աշխատանքային գործունեություն
Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1962 ծնունդներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 16 ծնունդներ Կատեգորիա:ՀՊՏՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ տնտեսագետներ
Սերդյուկի (գյուղ, Պոլտավայի շրջան)
Սերդյուկի (Сердюки), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պոլտավայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սերդյուկի գյուղում բնակվում էր 273 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պոլտավայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հայ կաթողիկե եկեղեցու Ալ-Կամիշլիի թեմ
Հայ կաթողիկե եկեղեցու Ալ–Կամիշլիի թեմը Հայ կաթողիկե եկեղեցու ենթակա թեմ է, որտեղ իշխում է հայոց ծիսակարգը՝ հայոց լեզուով մատուցվում է Հայոց պատարագը։ Այն մտնում է Կիլիկիո Հայոց կաթողիկե եկեղեցու պատրիարքի «Կիլիկիա» անձնական եկեղեցական դիոցեզի մեջ, և գտնվում է ներկայիս Սիրիա պետության տարածքում։
Հայ կաթողիկե եկեղեցու Ալ–Կամիշլիի թեմի մայր տաճարը և եպիսկոպոսական նստավայրը հանդիսանում է Ալ–Կամիշլիի սուրբ Հովսեփի տաճարը (the Cathedral of Saint-Joseph, in Qamishli)։
Պատմություն
Հայ կաթողիկե եկեղեցու Ալ–Կամիշլիի թեմը հիմնադրված է 1954 թվականի հունիսի 29–ին՝ որպես Ալ–Կամիշլիի թեմ (դիոցեզ), այն տարածքում, որը առանձնացվել էր այն ժամանակվա Հայ կաթողիկե եկեղեցու Մարդինի թեմից (ներկայումս միայն տիտղոսն է մնացել)։
Եպիսկոպոսների հերթագայություն
(բոլորը Հայոց ծիսակարգով)
Աղբյուր և արտաքին հղումներ
Ալ–Կամիշլի
Մանկական և պատանեկան հանրագիտարաններ
Մանկական և պատանեկան հանրագիտարաններ, գիտամասսայական տեղեկատու գրականություն՝ նախատեսված երեխաների և պատանիների ինքնակրթության ու դաստիարակության համար։ Մանկական և պատանեկան հանրագիտարանները ընթերցողներին ծանոթացնում են շրջապատող աշխարհին, գիտական հիմնական դիսցիպլիններին, գիտության, տեխնիկայի, մշակույթի նվաճումներին, հայրենի երկրին, արտասահմանյան երկրներին։ Ձևավորվել է մանկական և պատանեկան հանրագիտարանների երկու հիմնական տեսակ՝ սիստեմատիկ և այբբենական-բաոարանային. երբեմն երկու տեսակները զուգակցվում են։ Պատանեկան հանրագիտարանի նախատիպ է համարվել Ա. Կոմենսկու «Զննական աշխարհ նկարներով» գիրքը։ Ռուսաստանում առաջին մանկական հանրագիտարանը՝ «Մանկական հանրագիտարան կամ Բոլոր գիտությունների նոր կրճատումնեը»-ը, հրատարակվել է 1802 թ-ին։ Մինչհեղափոխական շրջանի լավագույնը համարվում է Ի. Դ. Սիտինի 10-հատորանոց «Մանկական հանրագիտարանը» (1913-1914 թթ)։ ԽՍՀՄ-ում հրատարակվել են սիստեմատիկ «Մանկական հանրագիտարան» (1 հրտ. 1958-62 թթ, հ. 1-10, 2 հրտ. 1964-1969 թթ, հ. 1-12), այբբենական-բառարանային հրատարակությունը՝ «Ինչ է, Ով է», հ. 1-4, 1978 թ։ Մանկական և պատանեկան հանրագիտարաններ հրատարակվել են արտասահմանյան շատ երկրներում։ Առավել նշանավոր են Մեծ Բրիտանիայում՝ «Օքսֆորդի պատանեկան հանրագիտարան»-ը («Oxford Junior Encyclopedia», v. 1-13, Oxf., 1964 թ), «Պատանեկան գիտական հանրագիտարան» («Junior Science Encyclopedia», v. 1-8, L., 1966 թ), «Մանկական հանրագիտարան»-ը («Բրիտանական հանրագիտարան» («Children’s Britannica», v. 1-12, L.f 1964 թ), Հնդկաստանում՝ «Մանկական հանրագիտարան» («Սաչիտրա Վիշվակոշ», հ. ΙΙΟ, Դելի, 1967 թ, հինդի լեզվով), Իտալիայում՝ «Այբբենական հանրագիտարան տղաների և աղջիկների համար» («Enciclopedia alfabetica per ragazzi», v., 3, Milano, 1956), «Իտալացի երեխայի գանձը» («II tesoro del ragazzo italiano», v. 1-8, Torino, 1968 թ), ԱՄՆ-ում՝ «Գիտության նոր գիրք»։ Մանկական հանրագիտարան («The New Book of Knowledge», The Children’s Encyclopedia, v. 1-20, N. Y., 1969]թ]), Ֆրանսիայում՝ Ռ. Գիյոյի «Լարուսի հանրագիտարանը երեխաների համար» (Guillot R., [[«Encyclopedic Larousse des enfants», P., 1956 թ), «Հանրագիտարան երիտասարդության համար» («Encyclopedie pour lajeunesse», t. 1-4, P., 1958 թ-1962 թ), ԳՖՀ-ում՝ «Մեյերի մանկական բառապաշար» («Meyers Kinderlexikon», Mannheim, 1960 թ) են։
Կատեգորիա:Հանրագիտարաններ Կատեգորիա:Մանկական գրականություն
Փանասկերտ Վերին
Փանասկերտ Վերին, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Իվան Ֆրանկո (ֆիլմ)
«Իվան Ֆրանկո» («Иван Франко»), կենսագրական ֆիլմ ուկրաինացի գրող Իվան Ֆրանկոյի հասարակական և գրական գործունեության մասին, որը բեմադրելլ է ռեժիսոր Տիմոֆեյ Լևչուկը Կիևի գեղարվեստական ֆիլմերի ստուդիայում ։
Սյուժե
Իվան Ֆրանկոն դառնում է Հաբսբուրգյան ռեժիմի զոհը իր բանաստեղծությունների, գրական ու հասարակական գործունեության համար։ Ազատության և բանտարկության միջև ընկած ժամանակահատվածը նա ծախսում է թերթում աշխատելու, գյուղացիների լուսավորությանը նպաստելու վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1956 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ուկրաիներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Ա. Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր
Իչետ Յու
Իչետ Յու (Ичеть-Ю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Պիվ Յու գետի աջ ափին 5 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 15 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է սկսած ակունքից մինչև Սիկտիվկար քաղաք, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Միջուկային ռեակտոր
Միջուկային ռեակտոր, սարք, որում ընթանում է էներգիայի անջատումով ուղեկցվող կառավարվող միջուկային ռեակցիա։
Բաղկացած է միջուկային վառելիք պարունակող և նեյտրոնների անդրադարձիչով շրջապատված ակտիվ գոտուց, ջերմակրից, շղթայական ռեակցիան կարգավորող համակարգից, ճառագայթային պաշտպանության շերտից և հեռակառավարման համակարգից։ Ակտիվ գոտում տեղի է ունենում միջուկային վառելիքի տրոհման շղթայական ռեակցիա, որի արագությամբ որոշվում է միջուկային ռեակտորի հզորությունը։ 1 Մվտ հզորության ռեակտորում 1 վրկ-ում տեղի է ունենում մոտավորապես 3,3 * 1016 տրոհում։ Միջուկային ռեակտորի վիճակը բնութագրվում է նեյտրոնների բազմացման Kէֆ էֆեկտիվ գործակցով (տվյալ սերնդի նեյտրոնների թվի հարաբերությունը նախորդ սերնդի նեյտրոնների թվին) կամ միջուկային ռեակտորի ռեակտիվությամբ՝ ρ= (Kէֆ-1)/Kէֆ։ Վերկրիտիկական վիճակում (Kէֆ> 1, ρ>0) նեյտրոնների թիվը ժամանակի ընթացքում աճում է, ենթակրիտիկական վիճակում (Kէֆ<1,ρ<0)՝ նվագում։ Կրիտիկական վիճակում (Kէֆ=1, ρ=0) ընթանում է այրման ստացիոնար պրոցես՝ տրոհումների թիվը և անջատված ջերմության քանակը ժամանակի ընթացքում հաստատուն են մնում։ Kէֆ=1 պայմանը կոչվում է կրիտիկականության պայման։ Այն որոշվում է նեյտրոնների կլանման ակտերը բնութագրող մեծություններով և ակտիվ գոտու չափերով։ Միջուկային ռեակտորի ակտիվ գոտու ծավալը կրիտիկական վիճակում կոչվում է կրիտիկական ծավալ, իսկ տրոհվող նյութի զանգվածը՝ կրիտիկական զանգված։ Մաքուր 235Ս-ի կրիտիկական զանգվածը 0,8 կգ է, 239Pu-ինը՝ 0,5 կգ։ Կրիտիկական ծավալը փոքրացնելու նպատակով ակտիվ գոտու կոնստրուկտիվ մասերը պատրաստվում են նեյտրոնների կլանման փոքր կտրվածք ունեցող նյութերից (Al, Zr, պողպատ և այլն)։ Նեյտրոնների արտահոսքը պակասեցնելու նպատակով ակտիվ գոտին կառուցվում է գնդի ձևով և շրջապատվում նեյտրոնների անդրադարձիչով։ Ըստ ակտիվ գոտու կառուցվածքի՝ տարբերում են հոմոգեն և հետերոգեն ռեակտորներ։
Զինաիդա Շարկո
Զինաիդա Մաքսիմովնա Շարկո (Зинаи́да Макси́мовна Шарко́, ), խորհրդային և ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասանուհի։ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (22 ապրիլի, 1980), Ստանիսլավսկու անվան միջազգային մրցանակի դափնեկիր «Թատերական արվեստում ունեցած վաստակի համար» (1997) ։
Մի քանի տասնամյակ, Գեորգի Տովստոնոգովի օրոք, Զինաիդա Շարկոն եղել է Մեծ դրամատիկական թատրոնի առաջատար դերասանուհիներից մեկը։ Նրա լավագույն թատերական դերերից են եղել Թամարան և Օլգան Տովստոնոգովի «Հինգ երեկո» (Թամարայի դերի առաջին կատարող) և «Երեք քույր» լեգենդար ներկայացումներում։
Միջուկային ռեակտոր
Հոմոգեն ռեակտորում միջուկային վառելիքը և նեյտրոնների դանդաղեցուցիչը (ջուր, գրաֆիտ և այլն) բաշխվում են համասեռ։
Զինաիդա Շարկո
Կինոդիտողների համար դերասանուհին առաջին հերթին հայտնի է որպես Կիրա Մուրատովայի «Երկար լարեր» ֆիլմի գլխավոր դերասանուհի։ Վիտալի Մելնիկովի «Պարտեզը ողողված լուսնի լույսով» ֆիլմում կանացի գլխավոր դերի համար արժանացել է մի շարք կինոմրցանակների, այդ թվում՝ «Նիկա» և «Ոսկե խոյ» ։
Միջուկային ռեակտոր
Հետերոգեն ռեակտորում վառելիքը դասավորված է տարբեր երկրաչափական ձև ունեցող կտորների՝ ջերմաանջատիչ տարրերի ձևով և կարգավորված ցանց է կազմում։ Նեյտրոնների դանդաղեցուցիչի պարունակությունից կախված՝ տրոհման ռեակցիայի հիմնական մասը կարող է ընթանալ արագ (έ>10 կէվ), միջանկյալ (έ<10 կէվ) և դանդաղ (ջերմային, έ~0,025 էվ) նեյտրոններով։ Համապատասխան միջուկային ռեակտորները կոչվում են արագ, միջանկյալ և ջերմային։
Զինաիդա Շարկո
Ծագում
Զինաիդա Շարկոն ծնվել է Դոնի Ռոստովում, զինծառայողի ընտանիքում։ Ավելի ուշ ընտանիքը տեղափոխվել է Չեբոքսարի ։ Թատրոնի նկատմամբ սերը ապագա դերասանուհու մոտ սերմանել է դպրոցական ուսուցիչը։ Նախապատերազմյան տարիներին նա տարվել է սիրողական ներկայացումներով, իսկ Հայրենական մեծ պատերազմի սկսվելուց հետո հոսպիտալներում մասնակցել է վիրավորների համար կազմակերպվող համերգներին Չեբոքսարիի պիոներների տան մանկական երգի և պարի համույթի հետ։ Ընդհանուր առմամբ, մոտ 900 համերգների համար պարգևատրվել է «Հայրենական մեծ պատերազմում անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալով, որը 65 տարի անց նա համարել է իր մրցանակներից ամենաթանկը  ։
1947 թվականին Չեբոկսարիի կանանց 1-ին դպրոցը ոսկե մեդալով ավարտելուց հետո Զինաիդա Շարկոն, ով մանկուց երազում էր Գեղարվեստի թատրոնի մասին, չնայած ծնողների բողոքներին («մենք կարծում էինք, որ մարդ կդառնաս»), մեկնել է Մոսկվա՝ Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի դպրոց ստուդիա ընդունվելու համար ։ Բայց երբ նա ընդունարանում հանդիպել է քարտուղարուհուն, ով իրեն թույլ էր տվել թթու վարունգ կծել «արվեստի տաճարում», երիտասարդ Շարկոն վրդովված հեռացել է «պղծված տաճարից» ։ Տարիներ անց դերասանուհին լիովին տեղյակ լինելով 1947 թվականին իր միամտության և նույնիսկ անզիջման անարդարության մասին, ոչնչի համար չզղջաց, հենց այս բողոքից էլ ըստ Շարկոյի, սկսվեց երջանիկ պատահականությունների շղթան, որն օգնեց նրան գտնել «բացարձակապես իր սեփական» ռեժիսորին ։ Նախ, այս բողոքը բերեց նրան Լենինգրադի թատերական ինստիտուտ, թատրոնի մանկավարժ Բորիս Զոնի արվեստանոց, ով օգնեց իր ուսանողին, ով երազում էր դառնալ նոր Ալլա Տարասովան, գտնել իր դեմքը ։ Ըստ Շարկոյի՝ Զոնը դաստիարակել է ոչ միայն մասնագետների, այլ նաև իր ուսանողների մարդկանց՝ օգնելով նրանց ընդլայնել իրենց «ներաշխարհը»՝ չսահմանափակվելով միայն թատրոնով ։ Նրա համակուրսեցիների թվում է եղել Էմմա Պոպովան, որին տասնամյակներ անց Զինաիդա Շարկոն անվանել է «ռուս մեծ դերասանուհի» և արդեն այդ տարիներից նրանք ստիպված էին մրցել՝ տարբեր աստիճանի հաջողություններով պայքարել այն զանգակի համար, որն ամեն տարի շնորհվում էր լավագույն ուսանողին ։
Միջուկային ռեակտոր
Տրոհման շղթայական ռեակցիայից ծնվում են մեծ էներգիայի (մինչև 10 Մէվ) նեյտրոններ։ 235Ս միջուկների տրոհումն ավելի արդյունավետ է ընթանում դանդաղ նեյտրոնների դեպքում։ Այդ պատճառով ջերմային ռեակտորների ակտիվ գոտում դանդաղեցուցիչ նյութ է տեղաբաշխվում, որի միջուկների հետ առաձգական բախումներ կրելով՝ արագ նեյտրոնները դառնում են ջերմային։ Արագ ռեակտորներում դանդաղեցուցիչը բացակայում է, և շղթայական ռեակցիան ընթանում է միայն խիստ հարստացված (մինչև 30% 235Ս) վառելիքում, սակայն ուղեկցվում է միջուկային վառելիքի արդյունավետ վերարտադրությամբ (239Pu),‘ որի շնորհիվ փոխհատուցվում են հարստացման ծախսերը։ Այրման ժամանակ անջատված էներգիան ակտիվ գոտուց հեռացվում է ջերմակրի (He, CO2, օդ, ջուր, հեղուկ մետաղներ և այլն) օգնությամբ։ Ջերմային միջուկային ռեկատրում ջերմակիրը մասնակիորեն նաև դանդաղեցուցիչի դեր է կատարում։
Զինաիդա Շարկո
Ծագում
1950 թվականին Զոնը երրորդ կուրսի ուսանող Շարկոյին ուղարկեց Լենինգրադի մարզային հյորախաղային թատրոն պարապելու, ինչը բացառություն էր այն ժամանակվա ինստիտուտի կանոնակարգում ։ Իր մասնակցությամբ ներկայացումներից մեկին էր եկել այդ ժամանակի էստրադային դերասանուհի և ռեժիսոր Լիդիա Ատմանակին, ով Լենկոնցերտին կից ստեղծված նոր էստրադային թատրոնի համար, որը նման էր Արկադի Ռայկինի մանրապատումների թատրոնին, փնտրում էր դերասաններ, ովքեր մեկ ներկայացման մեջ կարող էին ութ տարբեր դերեր խաղալ («Ամեն օր»՝ Վ. Պոլյակովի պիեսի հիման վրա) և սկսնակ դերասանուհուն գրավել է երկրով մեկ հյորախաղերի մեկնելու հեռանկարը։ Շարկոն, իր իսկ խոստովանությամբ, ամենաքիչը հետաքրքրված է եղել ներկայացումը բեմադրած ռեժիսորի անվամբ, բայց պարզվել է, որ դա Գեորգի Տովստոնոգովն էր, այդ ժամանակ Լենինգրադի Լենինյան Կոմերիտմության անվան թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարը։ Այս պատահական հանդիպումն էլ կանխորոշել է դերասանուհու հետագա ճակատագիրը, չնայած ոչ միանգամից։ Շարկոյին իր թատրոն հրավիրելուց և սկզբից երկու հետաքրքիր դեր առաջարկելուց հետո, Տովստոնոգովը հեռագրով հայտնել է, որ հանգամանքները փոխվել են, և համատեղ աշխատանքը հետաձգվում է «ավելի լավ ժամանակների համար» ։ Շարկոն 1952 թվականին ընդունել է ռեժիսոր Նիկոլայ Ակիմովի հրավերը, որը մեկ տարի առաջ սկսել էր ղեկավարել Լենխորհրդի անվան թատրոնը ։
Միջուկային ռեակտոր
Միջուկային ռեակտրում շղթայական ռեակցիան կառավարվում է ակտիվ գոտում նեյտրոնների կլանումների թիվը փոփոխելու միջոցով։ Այդ նպատակին են ծառայում նեյտրոնների լավ կլանիչ նյութեր (Cd, В) պարունակող հատուկ ձողերը, որոնք հեռակառավարման համակարգի օգնությամբ մտցվում կամ դուրս են քաշվում ակտիվ գոտուց։ Միջուկային ռեակտորի աշխատանքի ընթացքում տրոհվող նյութի քանակության նվազման, իզոտոպային բաղադրության փոփոխության և կլանման մեծ էֆեկտիվ կտրվածք ունեցող բեկոր միջուկների (Хе, Տm և այլն) կուտակման (ռեակտորների թունավորում) հետևանքով միջուկային ռեակտորի ռեակտիվությունն ընկնում է, որը վերականգնվում է հատուկ կլանիչ ձողերի տեղաշարժմամբ։ Միջուկային ռեակտորը կառավարում է օպերատորը՝ էլեկտրոնային հաշվողական համակարգի օգնությամբ։ Ռեակտորի վիճակի մասին անհրաժեշտ տեղեկությունները (նեյտրոնների հոսքի մեծությունը ակտիվ գոտու տարբեր կետերում, ջերմակրի ջերմաստիճանը և այլն) տալիս է հեռաչափման համակարգը։ Միջուկային ռեակտորը իոնացնող ճառագայթման և նեյտրոնների հոսքի հզոր աղբյուր է, այդ պատճառով ակտիվ գոտին շրջապատվում է պաշտպանիչ հաստ շերտով (բետոն, պողպատ ևն)։
Զինաիդա Շարկո
Ակիմովի թատրոնում
Ակիմովի հետ համագործակցությունը կարճ է տևել։ Արդեն 1955 թվականին նա հնարավորություն է ունեցել վերադառնալ իր սիրելի Կոմեդիայի թատրոն, և այնուամենայնիվ, Շարկոյի կենսագրության այս ժամանակահատվածը արդյունավետ է եղել։ «Առանց ազգանուններ տալու» (1952) ներկայացման մեջ նրան նկատել են քննադատները ։ Շարկոն դերերի պակաս չի զգացել, բայց գլխավոր ռեժիսորի բեմադրած ներկայացումների մեջ նա հնարավորություն է ունեցել խաղալ միայն մեկում ։ Հարցին, թե «ինչու՞», Ակիմովը պատասխանել է. «Եթե ես խնդրում եմ Կորոտկևիչին կանգնել գլխի վրա, նա միանգամից կկանգնի, իսկ դու անկասկած կհարցնես «ինչու՞»:
Արդեն նրա վաղ դերերում քննադատները նշում էին դերասանուհու հակվածությունը դեպի էքսցենտրիկությունը, բնավորության անսպասելի բացահայտումները, դերը ներսից «պայթեցնելու» և բացահայտելու կատակերգական հերոսների դրամատիզմը։ «Շատ ռեժիսորներ», գրել է Տատյանա Մարչենկոն 1973 թվականին, «փորձից իմացան, որ արժե «թույլ տալ» Շարկոյին խաղալ ներկայացման մեջ և նա «գլխիվայր շուռ կտա հատակը»»։
Միջուկային ռեակտոր
Կատեգորիա:Միջուկային ռեակտորներ
Զինաիդա Շարկո
Տովստոնոգովի հետ
1956 թվականի փետրվարին Գեորգի Տովստոնոգովը նշանակվել է Գորկու անվան Դրամատիկական մեծ թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար և նույն թվականի սեպտեմբերին Շարկոյին հրավիրել է ԴՄԹ ։
Անկախ Ակիմովին, ով արդեն վճարել էր իր անկախության համար, նյարդայնացնում էին այն ներկայացումները, որոնք Տովստոնոգովի Լենինգրադի «Լենկոմում» աշխատելու տարիներին ապահովվում էին քաղաքի կուսակցության ղեկավարության բարեհաճության շնորհիվ՝ «Կայծից», «Թանկագին անմահություն», «Նավատորմի կործանումը» և այլն։ Երբ Զինաիդա Շարկոն հայտնեց ԴՄԹ գնալու իր մտադրության մասին, Ակիմովը նրան բարի երթ մաղթեց հետևյալ բառերով․ «Դե ինչ, եթե ուզում ես ամբողջ կյանքում քայլել կարմիր դրոշների ներքո և երգել հեղափոխական երգեր, ուրեմն գնա, քեզ բարի ճանապարհ եմ մաղթում» ։
Առաջին տարում Շարկոն խաղաց 5 դեր, այդ թվում՝ Մելի «Եզոպոս» ներկայացման մեջ, որը իրադարձություն դարձավ թատերական և ոչ միայն թատերական կյանքում, դժվարությունները սկսվեցին ավելի ուշ։ Ե. Գորֆունկելը գրում է, որ Տովստոնոգովը ԴՄԹ-ում ունեցել է մի քանի «հիմնական» դերասաններ․ դեռևս նրա գալուց առաջ թատրոնի բեմում փայլում էր գեղեցկուհի Նինա Օլխինան, Լյուդմիլա Մակարովան նույնպես հասցրել էր հայտնի դառնալ, Շարկովը դարձավ «Տովստոնոգովյան նախագծի» առաջին դերասանուհին, բայց 1959 թվականին նա հրավիրեց Տատյանա Դորոնինային, իսկ 1962 թվականին՝ Կոմիսարժևսկայայի անվան թատրոնի առաջատար դերասանուհի Էմմա Պոպովային ։ 1966 թվականին Դորոնինան թողեց ԴՄԹ-ն, բայց եկավ վառ անհատականության դերասանուհի Վալենտինա Կովելը։ Մեկ այլ թատրոնում նրանցից յուրաքանչյուրը կարող էր «պրիմադոնա» լինել, այստեղ նրանք պետք է կիսվեին և՛ դերերով, և՛ հաջողություններով, ինչպես հայտնի Տովստոնոգովի «Երեք քույրեր» ներկայացման մեջ, որտեղ Շարկոն խաղում էր Օլգայի դերը, Մաշային՝ Դորոնինան, Իրինային՝ Պոպովան և Նատաշային՝ Մակարովան և նրանցից յուրաքանչյուրը, ըստ քննադատների, խաղում էր իր լավագույն դերերից մեկը  ։
70-ականներին Շարկոն աստիճանաբար անցավ տարիքային դերերի, և ոչ այնքան տարիքի պատճառով, նա փոքր էր, բայց անընդհատ լարված մրցակցության պատճառով. Իշտվան Էրկենի «Մուկ ու կատու» ներկայացման մեջ նրա հերոսուհին՝ Էրժեբեթ Օրբանը, 25 տարի ավելի մեծ էր դերակատարից ։ Մայրերին և մորաքույրներին աստիճանաբար փոխարինում էին տատիկները Միխայիլ Ռոշչինի՝ «Վալենտին և Վալենտինա», Ա. Սոկոլովայի «Ֆարյատևի ֆանտազիաները», Ալեքսեյ Արբուզովի «Դաժան մտադրություններ» պիեսների հիման վրա ներկայացումներում և 1982 թվականին Չեխովի «Քեռի Վանյա»-ում նա արդեն խաղում էր տարեց դայակի դերը ։ Քննադատների կարծիքով՝ ԴՄԹ-ի բեմում Շարկոն խաղում էր ավելի քիչ, քան կարող էր, ըստ Վլադիմիր Ռեցեպտերի՝ նույնը կարելի էր ասել այս թատերախմբի դերասանների ճնշող մեծամասնության մասին, որը չափազանց հարուստ էր վառ անհատականություններով, հենց այդ պատճառով էլ դերասանները բավականին հաճախ էին լքում ԴՄԹ-ն ։ Շարկոյի հայացքում դերասանական կյանքի չիրականացված երազանքները փոխհատուցվեցին «երկրի լավագույն թատրոնի» «աշխարհի ամենամեծ թատերախմբին» պատկանելությամբ, Տովստոնոգովի ղեկավարությամբ անցկացված երեսուն երեք տարիները դերասանուհին անվանել է երջանկության երեսուներեք տարիներ ։
Տովստոգոնովից հետո
1989 թվականի մայիսի 23-ին Գեորգի Տովստոնոգովը կյանքից հեռացավ, և այդ օրը դրամատիկական մեծ թատրոնի «ոսկե դարաշրջանի» սահմանագիծը դարձավ, «Տովստոնոգովի հետ միասին, գրում է Է. Գորֆունկելը, մահացավ նրա արվեստը, նրա Թատրոնը, որի մասին նրանք, ովքեր ճանաչում էին նրան, կխոսեն անցյալ ժամանակով՝ մխիթարվելով երախտագիտությամբ…» ։ Ըստ Ա. Սմելյանսկու, դարի վերջին խորը ճգնաժամ ապրեց հենց «թատրոն-տուն» կամ «թատրոն-տաճար» գաղափարը՝ 20-րդ դարի ռուսական թատրոնի այդ հիմնարար գաղափարը, որի հետ սերտորեն կապված էր Տովստոգոնովյան ԴՄԹ-ն, ավարտվեց «ազգային թատրոնի հիանալի, մեծ դարաշրջանը»։ Տնտեսական բարեփոխումների մեկնարկի հետ Դրամատիկական մեծ թատրոնը բախվեց ոչ թե թատերական գործընթացում առաջնորդության, այլ հասարակ գոյատևման հարցի հետ , 15 տարի թատրոնում գլխավոր ռեժիսոր չկար, ներկայացումները հաճախ բեմադրում էին պատահական ռեժիսորներ։ 2000 թվականին Զինաիդա Շարկոն հարցազրույցներից մեկի ժամանակ ասել է․ «Տասը տարի մենք առանց Տովստոնոգովի ենք, և տաս տարի ռեժիսորները եկել-գնացել են։ Ամեն ինչ կախված է գումարից, ներկայացման համար պահանջված ռեժիսորը ստանում է 15 հազար դոլար։ Ասացեք ինձ, ինչի՞ է պետք նրա գլխի այդ անցքը, որը կոչվում է ԴՄԹ։ Դա Նիկոլայ Պավլովիչ Ակիմովը չէ, ում համար թատրոնը կյանք էր ...» ։ Եվ ռեժիսորները դժվարանում էին աշխատել Տովստոնոգովյան թատերախմբի վետերանների հետ, համեմատությունն, ի վերջո, նրանց օգտին չէր ։
Տովստոնոգովի կողմից կամ նրա օրոք բեմադրված պիեսները աստիճանաբար անհետացան բեմից, նոր դերերը գնալով պակասում էին։ 2005 թվականին Նիկոլայ Պինիգինը բեմադրեց Ռոնալդ Հարվուդի «Քառյակը», որտեղ արդեն տարեց դերասաններ՝ Զինաիդա Շարկոն, Ալիսա Ֆրեյնդլիխը, Օլեգ Բասիլաշվիլին և Կիրիլ Լավրովը (հետագայում փոխարինվեց Վալերի Իվչենկոյով), ովքեր հիշում էին ԴՄԹ-ի լավագույն ժամանակները, խաղում էին օպերային աստղեր, որոնց փառահեղ հաղթանակները անցյալում էին, ըստ քննադատի, խաղում էին կյանքը «փառքից հետո, կամ կյանքից հետո», որը խաթարվեց անսպասելի առաջարկով՝ «Ռիգոլետտոյի» հայտնի քառյակը համերգում կատարելու համար ։
2006 թվականի հունվարին ներկայացումը ցուցադրվեց Մոսկվայում՝ Սատիրայի թատրոնի շենքում։ «Եզրափակչում, գրում էր այդ օրերին «Նեզավիսիմայա գազետան», - ծափահարությունները տևում էին տասը րոպեից, ոչ պակաս։ Նրանք ասում էին, որ Մոսկվայի երգիծանքի թատրոնում նույնիսկ չեն հիշում այդպիսի մեծ հաջողություններ»։ Զինաիդա Շարկոյի համար պարզվեց, որ ամենագեղեցիկը այլ բան է. «...Երբ նրանք գոռում էին․ «Բրավո ԴՄԹ! «Այլ ոչ թե «Բրավո, Ֆրեյնդլիխ» կամ «Բրավո, Բասիլաշվիլի», այլ հենց ԴՄԹ» ։
Դերասանուհին իր հայրենի թատրոնում դերերի պակասը փոխհատուցում էր մասնակցելով Սանկտ Պետերբուրգի «Պրիյուտ Կոմեդիանտա» մասնավոր թատրոնի բեմում կազմակերպվող ներկայացումներին։ Նադեժդա Պտուշկինայի «Մինչ նա մահանում էր» պիեսի հիման վրա բեմադրված «Պառաված օրիորդը» ներկայացմամբ, որտեղ Իննա Չուրիկովան դարձավ նրա գործընկերը, Շարկոն հաջողությամբ շրջագայեց Ռուսաստանում և արտերկրում՝ Գերմանիայում, Կանադայում, ԱՄՆ-ում ։ Բայց, ինչպես պնդում է Ա. Ցիբուլսկայան ամերիկյան «Տեղեկագրում», դա ոչ թե պիեսի կամ ներկայացման հաջողությունն էր, այլ հիմնական դերակատարների հաջողությունը։ «Դերասանների խաղը, կարծես, առանձնանում էր դրամատուրգիայից ՝ մնալով շատ գեղարվեստական և ճշմարտացի ... Դերասաններին հաջողվեց ծաղկեցնել կատակերգական-լիրիկական դրվագները ՝ սեփական հոգևոր աշխարհի հարստությամբ, երևակայության աշխուժությամբ և հոգեբանական ճշգրտությամբ։ Իրենց անհատականության հմայքով և խորությամբ նրանք լրացնում էին, հստակ կարծրատիպերը» ։ 2009 թվականին՝ հոբելյանի առթիվ, ԴՄԹ-ն Զինաիդա Շարկոյին նվեր մատուցեց, վերսկսելով «Մկներ և կատուներ» ներկայացումը, որը բեմադրվել էր Յուրի Ակսիոնովի կողմից 1974 թվականին Ի․ Էրկենի պիեսի հիման վրա։ Էրժեբեթ Օրբանը դարձավ նրա վերջին դերը Մեծ թատրոնի բեմում ։ 2014 թվականին լույս տեսան դերասանուհու «Իմ անձնական տվյալները» հուշագրություները ։
Զինաիդա Շարկոն մահացել է 2016 թվականի օգոստոսի 4-ին երկարատև հիվանդությունից հետո։ Թաղված է Սանկտ Պետերբուրգի Բոլշեոխտինյան գերեզմանատանը ։
Անձնական կյանք
1953 թվականին Զինաիդա Շարկոն ամուսնացավ Լենինյան կոմերիտմիության անվան թատրոնի դերասան և սկսնակ ռեժիսոր Իգոր Վլադիմիրովի հետ, իսկ 1956-1960 թվականներին նրանք խաղում էին նույն թատրոնում, իսկ ԴՄԹ տեղափոխվելուց հետո Տովստոնոգովը ընդունեց Իգոր Վլադիմիրովին որպես ռեժիսոր-ստաժոր ։ Շարկոն խաղում էր Վլադիմիրովի Մեծ թատրոնում բեմադրած ներկայացումներում՝ Վիկտոր Կինի «Մյուս կողմից» վեպի հիման վրա բեմադրված «Երբ այրվում է սիրտը», Վիկտոր Ռոզովի պիեսի հիման վրա բեմադրված «Ուրախություն որոնելիս», Նիկոլայ Վիրտայի պիեսի հիման վրա բեմադրված «Հեռուներն անվերջանալի են» ներկայացումներում։ Սակայն 1960 թվականին նրանք ամուսնալուծվեցին ։
1961 թվականին Շարկոն ամուսնացավ իր բեմական գործընկեր Սերգեյ Յուրսկիի հետ։ Նրանք միասին հանդես եկան ոչ միայն ԴՄԹ- ի բեմում, մասնավորապես, փայլուն դուետ կազմելով Իսիդոր Շտոկի «Աստվածային կատակերգությունում», այլ նաև էստրադային համերգներում՝ այդ տարիներին հայտնի դերասանական ինքնագործ երեկոների անփոխարինելի մասնակիցներ էին, որոնք բեմադրվում էին Ալեքսանդր Բելինսկու կողմից։ Սակայն, այդ ամուսնությունը տևեց ընդամենը յոթ տարի ։
Վլադիմիրովի հետ ամուսնության ընթացքում Զինաիդա Շարկոն ունեցավ իր որդի Իվանին, նա ունի երկու թոռ՝ Մարիա և Տիմոֆեյ Շարկո, և երեք ծոռներ։ Դերասանուհու խոսքով ինքը հպարտ էր այն փաստով, որ ոչ որդուն, ոչ էլ թոռնիկներին «թույլ չի տվել» դերասան դառնալ, այն համարելով չափազանց կախյալ և նվաստացուցիչ մասնագիտություն ։
«Հինգ գիշերներ» և «Աստվածային կատակերգություն»
Զինաիդա Շարկոյի ստեղծագործական կենսագրության մեջ չի եղել ոչ մի դեր, որը նրան հայտնի դարձներ մեկ գիշերվա ընթացքում, փառքն ու ճանաչումը աստիճանաբար են հասել նրան, բայց կար մի դեր, որը մտավ խորհրդային թատրոնի պատմության մեջ, նկարագրված է դասագրքերում, որը հայտնություն դարձավ, դա Ալեքսանդր Վոլոդինի պիեսի հիման վրա բեմադրված «Հինգ գիշերներ» ներկայացումն էր, որը, ըստ Անատոլի Սմելյանսկու, «անառարկելիորեն բարձրացրեց Տովստոնոգովին և նրա թատրոնը երկրի առաջին աստիճանի բեմահարթակ» ։
Ն. Ստարոսելսկայան նշում է, որ ոչ բոլորն էին 1959 թվականին մտածում, թե որտեղից է վերադարձել Եֆիմ Կոպելյանի հերոս Իլյինը 17-ամյա բացակայությունից հետո, որը հիմք էր ընդունում իր խոսքերը հեռավոր ճանապարհների ռոմանտիկայի մասին, ներկայացումը հուզիչ էր անկախ ենթատեքստի ըմբռնումից և առաջին հերթին Շարկոյի հերոսուհին, քննադատը գրում է․ «Որքան արցունք է թափվել նրա երգի վրա, որում միայնակ կինը խնդրում էր «սիրելիին» իրեն տանել դեպի հեռավոր երկրներ ... Այդ խոսքերում կար սիրո և մենության մի պարզ պատմություն, որը բնութագրվում էր ձևավորված հանգամանքներով։ Ինչպես են հազարավոր կանայք, կորցրել իրենց սիրելիներին ոչ միայն պատերազմում ... »: Իսկ դրամատուրգը հետագայում ասել է, որ իր Տամարային ստեղծել է Շարկոն, ով հերոսուհու և ընդհանուր առմամբ պիեսի մեջ այնպիսի նշանակալի բան հայտնաբերեց, որի մասին ինքն էլ չէր կասկածում ։
Լայն դիապազոնի դերասանուհի Զինաիդա Շարկոն չէր կարող հավասար հաջողությամբ հանդես գալ տարբեր դերերում, Զոնը իր աշակերտուհու մեջ տեսնում էր հիմնականում բնավորությամբ դերասանուհու, և նրա առաջին դերերը, ինչպես Լենխորհրդի անվան թատրոնում, այնպես էլ ԴՄԹ-ում հիմնականում յուրահատուկ էին, ինքը՝ Շարկոն, պայքարում էր դրամատիկական դերեր խաղալու իրավունքի համար և Տովստոնոգովը ճանաչեց այդ իրավունքը նրան վստահելով «Հինգ գիշերներ»-ի գլխավոր հերոսի դերը։ Նա հիանալի կատակերգակ դերասանուհի է եղել, չնայած որ նրա մասնակցությունը ցանկացած կատակերգական ներկայացում կարող էր վերածել տրագիկոմեդիայի ։ Հիշելով, թե ինչպես ինքը կանգնեց տովստոնոգովյան ԴՄԹ-ի «դրոշի ներքո», Շարկոն չհիշատակեց Իսիդոր Ստոկի «Աստվածային կատակերգություն» ներկայացման մասին, որի ընթացքում դրոշները իրականում բեմում էին։ Ականատեսները այս ներկայացումը նկարագրում են որպես թատերականության տոն, որը համադրելի է Վախթանգովի «Արքայադուստր Տուրանդոտ»-ի հետ, որպես դերասանական ինքնագործ երեկո, համարձակորեն ներկայացված թատերական մեծ բեմում։ «Աստծո երկիր առաջին այցի ժամանակ, - գրում է Ն. Ստարոսելսկայան, - նրան դիմավորեց խանդավառ ամբոխը պաստառներով, որոնց վրա գրված էր. «Կեցցե՛ մեր մեծ Աստվածը, արարիչն ու ընկերը», իսկ աստծո հայտնվելը «քաղաքացիական հագուստով հրեշտակների» միջավայրում, շփվելով ամբոխի հետ կուլիսներում, որպեսզի չխանգարեն արարչին տեսնելու իր ստեղծածը, դա ընկալելի էր, արդիական և իրոք, զվարճալի» ։ Զինաիդա Շարկոն «Աստվածային կատակերգությունում» խաղում էր երկու կանանց դերեր՝ առաջինը, որը, պարզվեց, չափազանց քմահաճ, չափազանց ինքնուրույն և խորամանկ Եվան էր, ով դասեր քաղելով իր նախորդից սկսեց կեղծավորություն անել և աստիճանաբար վերահսկել Ադամին։ «Եվ ներկայացման ուրախ «դերասանական ինքնագործ երեկոյի» մթնոլորտում, հիշում էր Տ. Մարչենկոն, - հանկարծ ներխուժեց ափսոսանքի թափանցող նոտան, առաջին և անմիջապես ոչնչացված մարդկային անձնավորության համար» ։
«Երեք քույրեր» և լեգենդար «լացը»
Շարկոն բոլոր ժամանակներում նախընտրում էր խաղալ ժամանակակից կանանց դերեր և իրեն անհարմար էր զգում պատմական տարազով, բայց նրա ժամանակակիցներից էր նաև Կատյա Ռեդոզուբովան՝ Մաքսիմ Գորկու «Վառվառա»-ից․ մի աղջիկ, որը ուժ գտավ փախչելու բռնակալ հորից դեպի «ավելի լավ կյանք» և Օլգան՝ Չեխովի «Երեք քույրեր»-ից, ովքեր, ըստ քննադատի, մարտահրավեր էին նետել կյանքին, բայց չէին գտել այն իրականում կյանքի կոչելու միջոցներ ։
1965 թվականի վերջերին Տովստոնոգովի կողմից բեմականացված «Երեք քույրեր»-ը, ըստ Ա. Սմելյանսկու, կամքի ընդհանուր կաթվածին դիմակայելու անկարողության ողբերգություն դարձավ ։ Այդ ներկայացման մեջ Շարկոն խաղում էր «խորտակվող նավի կապիտանի» դերը, ով ամենից լավ էր տեղյակ փրկության պատրանքային հույսերի մասին, բայց նաև պատասխանատու էր այն բանի համար, որ փրկությունը տեղի չի ունեցել ։ Քննադատները նշում էին, որ Շարկոյի հերոսուհիները հաճախ խոցելի էին դառնում իրենց կայունության և համառության պատճառով, ինչը բավականին համահունչ էր հենց դերասանուհու կերպարին և «Երեք քույրեր» ներկայացման մեջ նա հավատարիմ մնաց իրեն՝ նրա Օլգան, ասես շղթայված զրահով՝ լարված ուղղված մեջքով և անկոտրում վեր բարձրացված գլխով, որը սակայն կոտրվում էր ոչ այնքան հանգամանքների բերումով, որքան իր սեփական աննկունությունից, հավակնությունների մակարդակից և մասշտաբից ։ «Դայակի համար վիճաբանության ընթացքում, գրում է Տ. Մարչենկոն, նրա Օլգան միաժամանակ ողբերգական էր և զվարճալի։ Այսպիսով, նա վճռականորեն շարժվեց դեպի Նատաշան, թվում է, որ նա պատրաստվում է տեղը դնել այս հպարտ անձնավորությանը, բայց ... անսպասելիորեն նա շրջվեց, անցավ նրա մոտով և շշնջաց ոչ այն բառերը, որոնք պետք է ասեր։ Այլ կերպ չէր կարող լինել, սեփական դաստիարակությունը, հոգևոր նրբությունը, նրբագեղությունը խանգարում էին նրան խափանել ուրիշի լկտիությունը…» : Այս դաժան և դառը ներկայացման մեջ Օլգայի դերը Շարկոյից այլևս պահանջում էր ոչ դրամատիկ խառնվածք և ոչ էլ ամբողջ ցավն ու թախիծը «պարզ խոսակցությունների միջոցով» բացահայտելու ունակություն, ինչպես «Հինգ գիշերներ»-ում, այստեղ ռեժիսորը, ըստ Կոնստանտին Ռուդնիցկու, «Նա բառերն անփութորեն էր արտասանում բեմում, ընդհատում էր զրույցները երկար, բովանդակալից դադարներով» և Շարկոյի դերում, ինչպես վկայում է Տ. Մարչենկոն, ամենաուժեղը դադարներն էին ։
ԴՄԹ-ի բեմում Զինաիդա Շարկոն հիմնականում խաղացել է կանանց դերեր, այդ թվում Վերա Պանովայի պիեսի հիման վրա բեմադրված «Քանի տարի, քանի ձմեռ» ներկայացման և Կոնստանտին Սիմոնովի «Չորրորդը» ներկայացման մեջ, բայց ամենից թանկը և ամենահիշարժանը, դարձավ փոքր և ինչպես նշել է քննադատը, կոլտնտեսուհի Մանկայի «տարօրինակ, խորհրդանշական» դերը, որը հատուկ ստեղծել էր նրա համար Տովստոնոգովը, Վլադիմիր Տենդրյակովի «Երեք պարկ աղտոտ ցորեն» վիպակի հիման վրա բեմականացված ներկայացման մեջ։ Այս ներկայացումը՝ հետպատերազմյան սովի և հետպատերազմյան բռնաճնշումների մասին, խիստ դժգոհություն առաջացրեց կուսակցական պաշտոնյաների շրջանում, Տովստոնոգովը դժվարությամբ, բազմաթիվ զիջումների գնով, կարողացավ փրկել նրան, բայց նա ամենից շատ նյարդայնացավ Մանկայի հոգետանջ «լաց»-ից (որը լսել էր Վալերի Գավրիլինը Ռուսաստանի գյուղերում ) պետությանը չհանձնված երեք պարկ աղտոտ ցորենի համար կոլտնտեսության նախագահի ձերբակալման տեսարանում, ով ցորենը թաքցրել էր սովամահ լինող կոլտնտեսականների համար։ Ի վերջո, ռեժիսորը ստիպված էր հեռացնել Շարկոյին այս տեսարանից ։ Իր հուշերում դերասանուհին պատմում է, թե ինչպես էր աղաչում Տովստոնոգովին գոնե մեկ ներկայացման մեջ թույլ տալ, որ ինքը խաղա լացով դերը՝ «Եթե որևէ մեկը հայտնվի, մեղադրեք ինձ, ասեք, որ հիմար դերասանուհի ունեք, որի մոտ հիշողության խանգարումներ են լինում, ի վերջո հավելեք, որ ես գրանցված եմ Բեխտերևում» ։ Սակայն չցանկանալով անհանգստություն պատճառել իր սիրելի ռեժիսորին, «քմահաճ և համառ» Շարկոն ներկայացման գոյության երկար տարիների ընթացքում երբեք չխախտեց արգելքը, քչերի կողմից լսված այդ լացը դարձավ թատերական լեգենդներից մեկը, այժմ այլևս չեն հիշում թե ինչի համար էր լաց լինում Մանկան և ինչ պատճառով, բայց դա արդեն կարևոր չէ ։
Կինեմատոգրաֆիա
Ֆիլմերում Զինաիդա Շարկոն համեմատաբար քիչ էր նկարահանվում, մասնավորապես այն բանի շնորհիվ, որ ռեժիսորները նրան համարում էին ոչ կինոգենիկ ։ Շարկոյի կինոդեբյուտը տեղի է ունեցել 1954 թվականին «Մենք ինչ-որ տեղ հանդիպել ենք» ֆիլմում փոստային աշխատողի, նույնիսկ տիտրերում չնշված դերով։ 1950-1960-ականներին Շարկոն խաղացել է նույն դրվագային դերերը մի քանի ֆիլմերում, այդ թվում պաղպաղակ վաճառողը «Ծերունի Խոտաբիչ» ֆիլմում։ Միայն 1970 թվականին Կիրա Մուրատովան նրան առաջարկեց գլխավոր դեր իր «Երկար հրաժեշտներ» ֆիլմում, բայց 1971 թվականին էկրան բարձրացած ֆիլմը շուրջ 16 տարի մնաց դարակների վրա, միայն շատ քչերին էր հաջողվել տեսնել Շարլոտի այդ ժամանակվա լավագույն աշխատանքը ։ Բայց դեռ 1973 թվականին քննադատ Տ. Մարչենկոն նշում էր, որ «Շարկոն, իրեն հատկացված սցենարական նյութի սահմաններում, զարմանալիորեն նրբորեն էր խաղում։ Նա դրսևորում էր թույլ բնավորություն և մանկամտորեն ինքնաբուխ, ֆանտազիաների ու անսպասելի գործողությունների հակումներ, մտավոր խոցելի, հուսահատ և անխոհեմ, միաժամանակ բաց և փակ։ Երբեմն թվում է, որ նա փոքր է իր դեռահաս որդուց, երբեմն էլ պարզ երևում է, թե ինչ խորը ակոսներ է թողել կյանքը նրա դեմքին ու հոգում ...» : Ոչ միայն հերոսուհու և դերասանուհու կերպարներն են նման եղել՝ Կիրա Մուրատովան Շարկոյին համարում էր քմահաճ, համառ, անհավասարակշիռ և տխմար, բայց նաև կենսական իրավիճակներում, հենց այդ ժամանակ էլ նրա որդին՝ Վանյան, ձգվում էր դեպ հայրը։ «Երբ ես տուն էի գալիս նկարահանումների ընդմիջումների ընթացքում, հիշում է Շարկոն, մենք սկանդալներ էինք ունենում և նա համոզված էր, որ ես դերախաղի փորձեր եմ անում, չնայած դա հրեշավոր զուգադիպություն էր» ։
Չնայած իր ոչ կինոգենիկ կերպարին՝ 70-ական թվականների կեսերից Զինաիդա Շարկոյին անընդհատ հրավիրվում էին կինոնկարահանումների, հիմնականում փոքր դերերում։ «Երկար հրաժեշտներ» -ից հետո ամենանշանակալից ստեղծագործությունը դարձավ մեկ այլ տխմար և դժբախտ մոր կերպարը Իլյա Ավերբախի «Ֆարյատևի ֆանտազիաները» ֆիլմում (ԴՄԹ-ի բեմում, Սերգեյ Յուրսկու բեմադրության մեջ, այդ ժամանակ Շարկոն խաղում էր Ֆարյատևի մորաքրոջ դերը)։ Սերգեյ Ուրսուլյակը, ով Շարկոյի հետ աշխատել է «Հաղթանակի օրվա ստեղծագործությունը» ֆիլմում, այդ խնդիրը այլ կերպ է բնորոշել՝ չափազանց վառ անհատականություն՝ «Զինաիդա Մաքսիմովնան ինքն իրենով է լցնում տարածությունը» ։
Դերասանուհու համար կինեմատոգրաֆիայում հաջողությունը անսպասելիորեն գրանցվեց 2000 թվականին՝ Վիտալի Մելնիկովի «Լուսնի լույսով ողողված այգին» ֆիլմի էկրան բարձրանալով։ Ճիշտ է ֆիլմը ոչ բոլորին դուր եկավ՝ «Իհարկե», - գրել է Ն. Սիրիվլյան «Կինոարվեստ» ամսագրում, «Ֆիլմում գրավիչ է երեք կարկառուն, գուցե մեծ դերասանների՝ Զինաիդա Շարկոյի, Նիկոլայ Վոլկովի և Լև Դուրովի խաղը։ Նրանցից յուրաքանչյուրը հիանալի կատարում է իր դերը։ Բայց ավելի հետաքրքիր է Վոլկովին և Շարկոյին տեսնել, սիրային տեսարաններում, որոնք կառուցված են որպես քնարական կերպարների հավաքածու, դրանք անհարմար են և անձուկ։ Թվում է, որ նրանց համար սիրո պատմությունը որոշակի պայմանականություն է, էկրանից պատմելու ձևական պատճառ՝ ոչ այնքան «կրքի հատկությունների», որքան բոլորովին այլ բանի մասին» ։ Այնուամենայնիվ, Զինաիդա Շարկոն շահեց մի շարք կինոմրցանակներ այդ ֆիլմի կանացի գլխավոր դերի համար, այդ թվում՝ «Նիկա» (Լավագույն կանացի դեր, 2001) և «Ոսկե խոյ» (Լավագույն դերասանական աշխատանք, 2000)։ Այս ֆիլմի դերասանների համույթը հատուկ մրցանակի է արժանացել նաև Մոսկվայի XXII կինոփառատոնում։
Թատերական աշխատանքներ
Լենինգրադի մարզային հյուրախաղի թատրոն
'''Լ. Ատամանակիի էստրադայի թատրոն'''
Լենխորհրդի անվան թատրոն
Գորկու անվան Դրամատիկական մեծ թատրոն
Այլ թատրոններ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:«Նիկա» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի «Նիկա» կինեմատոգրաֆիական արվեստների ակադեմիայի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:«Կինոտավրի» դափնեկիրներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ
Փիլիպպոս Սյունի
Փիլիպպոս Սյունի, հայ նախարար Մարզպանական Հայաստանում, Հայոց մարզպան (574-576) և Սյունյաց աշխարհի տանուտեր (565-581), Գրիգոր Սյունու կրտսեր որդին, Արտաշիր Սյունու եղբայրը, Սյունիների նախարարական տոհմից   ։
Կենսագրություն
574 թվականին պարսկական զորքով Հայկական մարզպանություն է արշավում Փիլիպպոս Սյունին։ Նա, Դվին քաղաքի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտում և Խաղամախի դաշտում տեղի ունեցած ճակատամարտում, ապա Վանանդ գավառի Ոթմուս գյուղի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտում պարտություն է կրում Վարդան Մամիկոնյանից, սակայն 7 տարի շարունակում է մնալ է Հայաստանում, ապա հեռանում է  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիներ Կատեգորիա:Սյունիքի իշխաններ
Yellow Submarine (երգ)
Սինգլի թողարկումից անմիջապես հետո, առաջին տեղն է զբաղեցրել անգլիական հիթ շքերթում, այնտեղ մնալով չորս շաբաթ, իսկ հիթ շքերթում 13 շաբաթ։ Այդ նույն թվականին «The Beatles»-ը սինգլի համար արժանացել է «Ավրորա Նովելլո» մրցանակի` 1966 թվականին ամենաշատ վաճառվող սինգլ լինելու համար։
Բայց ԱՄՆ-ում սկավառակը չի հայտնվել հիթ-շքերթի առաջին հորիզոնականում` Ջոն Լենոնի սկանդալային խոսքերի համար, «Մենք ավելի հայտնի ենք, քան Քրիստոսը:
Ստեղծման պատմություն
Սկզբում երգը վերաբերում էր մի քանի գունավոր սուզանավերի, բայց ի վերջո մնաց մեկ դեղին սուզանավ ։ Այս կոմոզիցիան գրելու միտքին հանգնել է ՄաքՔարթնին, երբ նա  ապրում էր իր ընկերուհի Ջեյն Էշերի ծնողների տանը։ 1980 թվականին ՄաքՔարթնին երգի մասին ասել է.
Այդ տարիներին կոմոզիցիայի ստեղծման մասին իր հիշողություններով կիսվել է Ջոն Լենոնը.
Երգի ձայնագրություն
Ընդհանուր առմամբ կատարվել է «Yellow Submarine» երգի 6 դուբլ (բնօրինակ ձայնագրության մեջ մտել է վերջին դուբլը, որը ձայնագրվել է 1966 թվականի մայիսի 26-ին )։ Երգը ձայնագրվել է «Էբբի Ռոուդ» ստուդիայում, հատուկ էֆեկտները ավելացրել են 1966 թվականի հունիսի 1-ին ։
Երկրորդ ձայնագրության շրջանի ժամանակ, երաժիշտները օգտագործել են տարբեր հատուկ էֆեկտներ` ներառելով շղթաների ձայն, վաբի զանգ, քամի և ամպրոպի ձայներ ( այս տեսակի ձայներ հետագայում օգտագործվել է «Pink Floyd» խմբի «Money» երգում, որտեղ պատկերվում է դրամարկղ:)
Լենոնը խողովակի միջոցով փչում էր ջրով լցած թասի մեջ, կապիտանի հրամանի ժամանակ ջրային պղպջակների ազդեցություն ստեղծելու համար, ՄաքՔարթնին և Լենոնը խոսում էին պահածոների տարաների միջոցով, իսկ «Էբբի Ռոուդ» ստուդիայի աշխատակիցներ` Ջոն Սկիները և Թերրի Կոնդոն շղթաներ էին շրջում անագե լոգարանում` ջրային ձայներ ստեղծելու համար ։
Մանկական թեմատիկան պահպանելու համար բուն ձայնագրության մեջ օգտագործել են Սթարի ելույթը, բայց 1996 թվականի հուլիսի 3-ին հրաժարվել են այդ մտքից ։
Թողարկում
ԱՄՆ-ում «Billboard Hot 100» հիթ-շքերթում սինգլը զբաղեցրել է  2-րդ հորիզոնականը, ըստ «Record World» ամսագրի առաջին հորիզոնական է զբաղեցրել ընտրյալ երգերի ցուցակում, և 2-դ հորիզոնական` «Cash Box» երաժշտական  ամսագրում ( Այս ցուցակում առաջին հորիզոնականը զբաղեցրել է  «The Supremes» խումբը իր  «You Can't Hurry Love»  երգով) ։
Երգը թողարկվել է «Մսավաճառներով շապիկի» դիզայնի մասին ակտիվ վեճերի ժամանակ («Yesterday and Today» ամերիյան սկավառակի շապիկը) և Ջոն Լենոնի սկանդալային հարցազրույցի ժամանակ` քրիստոնեության մասին, որոնց պատճառով երգին չի հաջողվել զբաղեցնել 1-ին հորիզոնականը ԱՄՆ-ի երաժշտական հիթ-շքերթներում։
Չնայած այս ամենին, սինգլի պաշտոնական թողարկումից չորս ամիս հետո վաճառվել է սինգլի 1 200 000 կրկնօրինակ։ Խմբի սկավառակագրության պատմության մեջ, այն դարձել է քսանմեկերորդ ոսկե սկավառակը։
«The Beatles»-ի ռեկորդային թվով ոսկե ձայնասկավառակներն այդ ժամանակահատվածում գերազանցել են Էլվիս Փրեսլիի կոմերցիոն հաջող ձայնագրությունների պաշտոնական հավաքածուն։
Ձայնագրությանը մասնակցել են
Բացի «The Beatles»-ից ձայնագրմանը մասնակցել են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բիթլզ խմբի երգեր Կատեգորիա:1966 սինգլներ Կատեգորիա:Irish Singles Chart գլխավորած սինգլներ Կատեգորիա:UK Singles Chart գլխավորած սինգլներ
Անդրեյ Բելոուսով
Անդրեյ Բելոուսով (Андрей Рэмович Белоусов, ), ռուս պետական և քաղաքական գործիչ, տնտեսագետ գիտնական։ Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության նախագահի առաջին տեղակալ 2020 թվականի հունվարի 21-ից ։ Ռուսաստանի Դաշնության 1-ին դասի գործող պետական խորհրդական (2011)։