cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալեքսեյ Մատեևիչ
Կենսագրություն
Ալեքսեյ Մատեևիչը ծնվել է 1888 թվականի մարտի 27-ին բեսարաբյան Կայնարի գյուղում (ներկայումս՝ նույնանուն քաղաք Մոլդովայի Կաուշանի շրջանում), քահանայի ընտանիքում։ 1897-1902 թվականներին սովորել է Քիշնևի հոգևոր ուսումնարանում, 1902-1910 թվականներին՝ հոգևոր սեմինարիայում։ Դեռ սեմինարիայում սովորելու տարիներին ստեղծագործել է, թղթակցել Քիշնևում լույս ընծայվող «Բեսարաբիա» թերթին, որտեղ 1906 թվականի ընթացքում տպագրվել են նրա «Աշուն» ակնարկը, «Ինչ է մեզ անհրաժեշտ», «Մոլդովացիների պայքարը իրենց իրավունքների համար» հոդվածները, իսկ 1907 թվականի հունվարին՝ «Իղձ» բանաստեղծությունը։ Հաջորդ՝ փետրվար ամսվա տարբեր համարներում «Բեսարաբիայի քնարը» խորագրի ներքո «Ալ. Մատվեեսկու» կեղծանվամբ մեկը մյուսի ետևից լույս են տեսել «Արշալույսի երգը», «Գյուղացիներ», «Ես փառաբանում եմ» բանաստեղծությունները։ Սակայն «Բեսարաբիա» թերթը քաղաքական պատճառներով փակվեց, և Մատեևիչի ստեղծագործությունները մի քանի տարի ոչ մի տեղ չէին տպագրվում։
1910-1914 թվականներին նա սովորել է Կիևի հոգևոր ակադեմիայում, ուսմանը զուգընթաց՝ զբաղվել չափածո թարգմանություններ կատարելով, մասնավորապես՝ ռուսերենից մոլդովերեն է թարգմանել Լերմոնտովի, Պուշկինի, Իվան Նիկիտինի, Ալեքսեյ Տոլստոյի մի շարք չափածո ստեղծագործություններ։
1914 թվականին ամուսնացել է, վերադարձել Քիշնև, աշխատանքի անցել հոգևոր սեմինարիայում որպես հունարենի ուսուցիչ, միաժամանակ շարունակել է զբաղվել ստեղծագործական աշխատանքով։ Ռուսերենից մոլդովերեն է թարգմանել Նադսոնի «Քրիստոնեուհին» պոեմը, գրել կրոնական, եկեղեցական, ազգագրական, լեզվաբանական, գրականագիտական թեմաներով մի շարք հոդվածներ ու աշխատություններ։
1915 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Մատեևիչին զորակոչել են ռուսական կայսերական բանակ և որպես զինվորական քահանայի՝ ծառայության են ուղարկել Առաջին համաշխարհային պատերազմի Գալիցիական ռազմաճակատ, որոշ ժամանակ անց տեղափոխել ռումինական ռազմաճակատ։ 1917 թվականի մայիսի 25-27-ին նա մասնակցել է մոլդովացի ուսուցիչների՝ Քիշնևում անցկացված համագումարին, այդ նույն տարվա հունիսին գրել իր նշանավոր «Limba noastra» («Մեր լեզուն») բանաստեղծությունը։ Հունիսի 17-ին բանաստեղծության վերջնական մշակումն ավարտել է և հաջորդ օրը ընթերցել Քիշնևում մոլդովացի ուսուցիչների դասընթացների բացման ժամանակ։ Օրեր անց բանաստեղծությունը տպագրվել է «Կուվինտ մոլդովենեսկ», ապա նաև՝ «Շկոալա մոլդովենյասկե» ամսագրերում։
Կարճ ժամանակից Մատեևիչին դարձյալ ուղարկել են ռազմաճակատ՝ շարունակելու ծառայությունը որպես զինվորական քահանա։ Այստեղ նա վարակվել է բծավոր տիֆով, բուժման ուղարկվել Քիշնևի առաջին հիվանդանոց, որտեղ էլ 1917 թվականի օգոստոսի 13-ին (24-ին) կնքել է իր մահկանացուն։
Թաղվել է Քիշնևի Կենտրոնական (Հայկական) գերեզմանատանը։
Ստեղծագործությունների հրատարակություններ
Մատեևիչի բանաստղծությունները առանձին գրքով առաջին անգամ հրատարակվել են 1926 թվականին Բուխարեստում։ Տասը տարի անց այդ ժողովածուն Բուխարեստում վերահրատարակվել է, իսկ դրանից մեկ տարի անց Քիշնևում առանձին գրքով տպագրվել են տասնիններորդ դարի ռուսական պոեզիայից նրա կատարած թարգմանությունները։ Այդ նույն ժամանակ որպես առանձին գրքեր լույս են տեսել Ա. Կ. Տոլստոյի «Մեղսագործուհիներ», «Իոաննա Դամասկինա», Ս. Նադսոնի «Քրիստոնեուհին» պոեմների մատեևիչյան թարգմանությունները։
Հիշատակի հավերժացում
Ալեքսեյ Մատեևիչի պատվին է անվանակոչվել Քիշնևի փողոցներից մեկը, քաղաքի Կենտրոնական (Հայկական) գերեզմանատանը գտնվող նրա շիրմի վրա կանգնեցվել է քանդակագործ Ալեքսանդր Պլեմեդյալեի կերտած կիսանդրին, նախկին հոգևոր սեմինարիայի պատին տեղադրվել է հուշատախտակ ։
1990 թվականին Դասականների ծառուղում տեղադրվել է Մատեևիչի կիսանդրին, որի հեղինակը քանդակագործ Դմիտրի Ռուսու- Սկվորցովն է։ Բացի այս ամենից, թողարկվել են Մատեևիչին նվիրված փոստային դրոշմանիշեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոլդովացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Մոլդովացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Բոլվան Յու
Բոլվան Յու (Болван-Ю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լայա գետի աջ ափին 214 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 29 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Մարտի 24
Մարտի 24, տարվա 83-րդ (նահանջ տարիներին՝ 84-րդ) օրն է։
Ալեքսանդրապոլ ամրոց
Ալեքսանդրապոլ ամրոց (նաև՝ Մեծ ամրոց), պաշտպանական կառույցների համալիր, ամրոց և պատմամշակութային հուշարձան Հայաստանի Հանրապետության Շիրակի մարզի Գյումրի քաղաքում։ Գտնվում է քաղաքի հարավ-արևմտյան մասում։ Կառուցվել է 1835-1845 թվականներին։ Ներառված է Գյումրիի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում ։
Պատմություն
1830-ական թվականներին Գումրի բնակավայրի մեծանալուն զուգահեռ կարևորվում է նաև նրա քաղաքական, ռազմական և տնտեսական նշանակությունը։ Այս հանգամանքով էր պայմանավորված, որ Ռուսաստանի կայսր Նիկոլայ I-ը 1834 թվականի հունիսի 2-ին հրաման արձակեց նոր ամրոցի նախագծի կազմման վերաբերյալ։ Ռազմական կառույցը կառուցվել է 10 տարվա ընթացքում՝ ամրոցաշինական նոր կանոնների համաձայն ։
1837 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Ախալցխայի վրայով Գումրի է գալիս Նիկոլայ 1-ին կայսրը։ Ուսումնասիրելով բերդի տեղանքը նա միաժամանակ որոշում է հիմնադրել ուղղափառ Սուրբ Ալեքսանդրա եկեղեցին։ Նոր կառուցված բերդամրոցը 1836 թվականին կոչվել է Ալեքսանդրապոլ և ոչ թե Գումրի, իսկ 1837 թվականից Գումրին, ստանալով քաղաքի կարգավիճակ, իր վրա է վերցնում նաև բերդի Ալեքսանդրապոլ անվանումը ։
Ճարտարապետություն
Ալեքսանդրապոլ ամրոցը հյուսիս-արևելք ձգված գրեթե ուղղանկյուն հատակագծով շինություն է և տեղանքի անհարթության պատճառով միայն մի կողմն է ստացել ձևավորություն՝ պարսպապատ բերդապատերով։ Նորակառույց բերդահամալիրի մեջ մտնում էին զորանոցներ (մինչև 15,000 զինվորի համար), զինամթերքի, զինահանդերձանքի և պարենամթերքի պահեստներ, եռահարկ քարե ամուր պարսիպներով հիվանդանոց, կոմունալ-տնտեսական նշանակության տարբեր շինություններ։ Ամրությունն ունեցել է վառոդի 36 սենյակ, 200 թնդանոթ, ցորենով ու գարիով լցված ամբարներ ։
Տեղի հմուտ վարպետների ձեռքով կառուցված բերդն իր փառահեղ դիրքով քաղաքին յուրահատուկ շուք ու հանդիսավորություն է տվել։ Հանդիսանալով ամրոցաշինության նոր խոսքի դրսևորում` Ալեքսանդրապոլը ուղղակիորեն հնարավոր չէր համեմատել տարածաշրջանի մեկ այլ նմանօրինակ կառույցի հետ, որը իրապես համարվում էր դարի զինվորական ճարտարապետության գլուխգործոցներից մեկը ։
Աշտարակներ
Ղրիմի պատերազմից հետո` 1850-ական թվականների վերջին, Ալեքսանդրապոլ ամրոցի աջ և ձախ կողմերն ամրապնդվում են առանձին «Հյուսիսային Ֆորտ» և «Հարավային Ֆորտ» ամրություննեով։ Կառուցված երկու մեծ աշտարակները` սև, կարմիր սրբատաշ տուֆաքարով պատճառ դարձան այն կոչելու «Սև բերդ» («Հարավային») և «Կարմիր բերդ» («Հյուսիսային» «Փոքր»)։ Այդ աշտարակներն իրենցից ներկայացնում են շրջանաձև հատակագծով պաշտպանական կառույցներ։ Դրանք ներքևում ունեն մի քանի մուտքաձև բացվածքներ, իսկ դրանցից վեր կային կանոնավոր դասավորված պատուհանակերտ բացվածքներ` հրակնատներ, ամրոցի պաշտպանունակությունն ու դիմադրողականությունը բարձրացնելու նպատակով։ Ամրոցների ներսում պատերի երկայնքով տեղադրված են եղել զինանոցներ և այլ օժանդակ կառույցներ ։
Զինվորի դամբարան
1875 թվականին Ալեքսանդրապոլ ամրոցի տարածքում շինարարական աշխատանքների ժամանակ հայտնաբերվեց այսպես կոչված «Զինվորի դամբարան»-ը։ Թաղման խցում հայտնաբերվել է զենք, այստեղից էլ՝ դամբարանի անվանումը։ Համապատասխան զեկույցով նյութը ուղարկվել էր Սանկտ Պետերբուրգ և մինչև օրս այն պահվում է Էրմիտաժում։ 1900 թվականին գերմանացի պատմաբան Էմիլ Ռոսլերը հարվային աշտարակի՝ Սև բերդի ստորոտում կատարում է հնագիտական ուսումնասիրություններ և պեղում 4 դամբարան։ 1908 թվականին նույն տարածքում պեղումներ են իրականացնում և հայտնաբերված գտածոները նույնպես պահվում են Էրմիտաժում ։
Կումայրի բնակատեղի
1991 թվականին Ալեքսանդրապոլ ամրոցի մոտ հողային աշխատանքների ընթացքում բացվում է խեցեղենով և այլ նյութական մնացորդներով հարուստ մշակութային շերտ։ Այս տարածքը հայտնի է իր վաղ երկաթեդարյան դամբարաններով։ 1993 թվականին այստեղ կատարվում են հետախուզական պեղումներ՝ 130 քմ․ ընդհանուր մակերեսով։ Պեղված տարածքում հայնտաբերվել են մեծ քանակությամբ խեցանոթների բեկորներ, որոնք հիմնականում վերաբերվում են վաղ բրոնզի դարին։ Պեղումների ժամանակ բացվում է արևելք-արևմուտք ձգվածությամբ պատ, որը վնասված էր հիմնահողային թաղումների պատճառով։ Պատի պահպանված հիմնամասով գնտվում է 55 սմ խորության վրա բացված ավազախառն հետք ունեցող կավածեփ հատակի մեջ։ Հատակին 54 սմ խորության վրա հայնտաբերվել է 120 սմ տրամագիծ ունեցող կավածեփ օջախ, որի կենտրոնական մասը վնասված էր։ Պատի մոտ 30 սմ խորության վրա հայնտաբերվել են թրծակավից պատրաստած ցուլի խիստ ոճավորված արձանիկ ։
Հայնտաբերված դամբարանները ժամանակագրությամբ բաժանվում են 2 խմբի՝ ուշ բրոնզեդարյան և անտիկ։ Առաջին խումբն ընդգրկում է 3 դամբարան, որոնցում իրականացված էին առ կողքին պառկած, կծկված վիճակում դիադրմամբ թաղումներ, որոնք ուղեկցվում էին վերոհիշյալ ժամանակաշրջանին բնորոշ խեցեղենով և այլ նութերով (հմայիլ, գլանաձև կնիք, բրոնզե մատանի և այլն)։ Երկրորդ խմբի բոլոր 7 դամբարանների ուղղվածությունը արևելք-արևմուտք էր, անտիկ ժամանակաշրջանին բնորոշ թաղման ծեսով` առանց ուղեկցող նյութերի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի հայկական բերդեր և ամրոցներ Կատեգորիա:Գյումրու շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Գյումրիի հուշարձաններ
(8787) Իգնատենկո
(8787) Իգնատենկո (Ignatenko), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Տամարա Սմիռնովայի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,152697 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6351 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6703 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2044,66 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,176068 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,58° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1978 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տամարա Սմիռնովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Վանենու ավետարան
«Վանենու Ավետարան», հայկական ձեռագիր մատյան, պատմական Արցախ-Ուտիքի 18-րդ դարի մանրանկարչության լավագույն նմուշներից։ Պահպանվում է Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանում։ Ընդօրինակվել է Արցախի Փառիսոս գավառի Խորանաշատ վանքում, 1224 թվականին։ Պատվիրատուն է զորավար Զաջուռ Խաղբակյանի դուստր, Կուկ Սևադյանց իշխանի կին Վանենին։ Ձեռագիրն ունի տասը նկարազարդ խորան և չորս ավետարանիչների դիմապատկերներ, համապատասխան անվանաթերթեր։ Խորաններն ու անվանաթերթերն առանձնանում են կոթողային ամուր կառուցվածքով, հստակ դեկորատիվ բնույթով, ներդաշնակորեն ընտրված վառ գույների խաղով, որոնք ցոլում են որպես թանկարժեք քարերից պատրաստված մանյակ։ Տպավորիչ են հատկապես ավետարանիչների դիմապատկերները, նկարիչը ոսկե չեզոք ֆոնի վրա կատարման լակոնիկ միջոցներով կարողացել է բացահայտել կերպարների միստիկ ներաշխարհն ու հոգեկան խռովքը։ «Վանենու Ավետարանը» առաջիններից է, ուր օգտագործվել են հայկական կետադրության նշանների մեծ մասը։
Կատեգորիա:Հայկական ձեռագրեր
Վլադիմիր Հարությունյան (ահաբեկիչ)
Կենսագրություն
Վրաստանի քաղաքացի, ազգությամբ հայ Վլադիմիր Հարությունյանը ծնվել է 1978 թվականի մարտի 12-ին Խորհրդային Վրաստանի Թբիլիսի քաղաքում։ Հարությունյանը վաղ հասակում կորցրել է հորը և ապրել մոր հետ, որը տեղական փողոցային շուկայում եղել է կրպակատեր։ Նրանք ապրել են Թբիլիսիի ամենաաղքատ արվարձաններից մեկում։
Միջնակարգ կրթությունն ավարտելուց հետո նա չի ունեցել հաստատուն զբաղմունք ։ 2004 թվականի հունվարին նա միացել է Ասլան Աբաշիձեի գլխավորած «Դեմոկրատական միություն հանուն վերածննդի» կուսակցությանը, սակայն շուտով լքել է կազմակերպության շարքերը ։
2005 թվականի մայիսի 10-ին Թբիլիսիի Ազատության հրապարակում նա ԽՍՀՄ արտադրության ՌԳԴ-5 նռնակը նետել է այն ամբիոնի ուղղությամբ, որտեղ գտնվել են Վրաստանի նախագահ Միխայիլ Սահակաշվիլին և ԱՄՆ նախագահ Ջորջ Բուշ կրտսերը։ Նռնակը եղել է մարտական վիճակում, սակայն այն չի պայթել։
Հուլիսի 20-ին Վլադիմիր Հարությունյանը ձերբակալվել էր Թբիլիսիի Վաշլիջվարի թաղամասում գտնվող իր տան մոտ իրականացված հատուկ գործողության ժամանակ։ Ձերբակալության ժամանակ նա զինված դիմադրություն է ցույց տվել, ինչի արդյունքում նա սպանել է Վրաստանի ՆԳՆ հակահետախուզության վարչության պետին։ Նրա տան նկուղում հայտնաբերվել են թունավոր ու պայթուցիկ նյութեր։ Բժիշկները նրան մեղսունակ են ճանաչել՝ նշելով, որ ահաբեկիչը տառապում է Մանիակային համախտանիշով։ Հաջորդ օրը Հարությունյանը խոստովանել է մահափորձը և հայտարարել, որ պատրաստ է կրկնել ԱՄՆ նախագահի դեմ իրականացված ահաբեկչության փորձը, եթե հնարավորություն ունենա ։
2005 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Վրաստանի գլխավոր դատախազությունը Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրել Քրեական օրենսգրքի մի քանի հոդվածներով՝ ահաբեկչություն, սպանության փորձ, Վրաստանի քաղաքական անձի վրա հարձակում, միջազգային պաշտպանության տակ գտնվող անձի վրա հարձակում, ապօրինի զենք-զինամթերք ձեռք բերել, պահել, օգտագործել։ 2006 թվականի հունվարի 11-ին Թբիլիսիի քաղաքային դատարանը ահաբեկչին մեղավոր է ճանաչել Վրաստանի Քրեական օրենսգրքի 8 հոդվածներով և դատապարտել է ցմահ ազատազրկման ։
2010 թվականին հայտնի դարձավ, որ Հարությունյանն ընդունել է իսլամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսլամ ընդունած քրիստոնյաներ Կատեգորիա:Վրացահայեր Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից Կատեգորիա:Վիրահայեր Կատեգորիա:Ցմահ դատապարտվածներ Կատեգորիա:21-րդ դարի վրացիներ
Դաչենսկոե
2001 թվականի տվյալներով Դաչենսկոե գյուղում բնակվում էր 183 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոարմեյսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ջոզեֆ Գրինբերգ
Ջոզեֆ Հարոլդ Գրինբերգ, (Joseph Harold Greenberg, ) ականավոր, բայց հակասական լեզվաբան և աֆրիկացի մարդաբան։ Նա առավել հայտնի է լեզուների տեսակների և դրանց դասակարգման վերաբերյալ իր աշխատանքով։ Գրինբերգը ամերիկացի հրեա էր, ով ծնվել էր Նյու Յորքի Բրուքլին քաղաքում և երկար տարիներ դասավանդել Սթենֆորդի համալսարանում։
Տեսություն լեզվի տիպերի վերաբերյալ
Գրինբերգը մասամբ ճանաչված է նաև սինխրոն լեզվաբանության մեջ ունեցած ներդրմամբ և լեզվական ընդհանրություն գտնելով։ 1950-ական թվականների վերջին Գրինբերգը սկսեց աշխատել մի կորպուսի վրա, որն ուներ լայն աշխարհագրական և գենետիկ տարածում, ներառյալ ավելի քան 6000 լեզուների ։ Մի շարք տարբեր լեզուների մեջ նա գտավ մի քանի հետաքրքիր օրինակներ, որոնք կարող են լինել «լեզվական ընդհանրություն», ինչպես նաև բազմաթիվ ուժեղ միջլեզվական միտումներ։ Դրանցից Գրինբերգը գրել է «իմաստային համընդհանրություններ» ակնարկը, որն արձանագրում է, որ «եթե լեզուն ունի X կառուցվածք, այն կարող է ունենալ Y կառուցվածք»։
Օրինակ՝ X-ը կարող է լինել առջևի կլորացված ձայնավոր, իսկ Y-ը՝ բարձր առջևի կլորացված ձայնավոր։ Գրինբերգից հետո այսպիսի հետազոտությունները շարունակել են այլ լեզվաբաններ և աստիճանաբար պարզվել է, որ այն հանդիսանում է տվյալների հավաքագրման կարևոր մեթոդ սինխրոն լեզվաբանության մեջ։
Աֆրիկա մայրցամաքի լեզուների դասակարգումը
Գրինբերգն առավել հայտնի է աֆրիկյան լեզուների իր դասակարգմամբ, որը հրապարակվել է 1949-1954 թվականներին «Southwest Journal of Anthropology» ամսագրում։ Այն վերահրատարակվել է 1955 թվականին «Աֆրիկյան լեզուներ» հոդվածների շարքում։
Նա վերամշակեց և վերահրատարակեց գիրքը 2008 թվականին, որին հաջորդեց 1966 թվականի գրեթե նույն հրատարակություն։ 1970 թվականին նույնպես վերահրատարակվեց. այն անփոփոխ էր։ 1981 թվականին Գրինբերգը իր վերահրատարակվող հոդվածում ավելի շատ փոփոխություններ կատարեց դասակարգման մեջ։
Այդ ժամանակ այս դասակարգումը բավականին համարձակ քայլ էր, հատկապես նրա առաջարկած նիլոսահարական լեզուների վերաբերյալ, բայց այժմ այն ընդունվում է աֆրիկայի պատմա-լեզվաբաններից մեծ մասի կողմից։
Մյուս կողմից, իր աշխատության մեջ կար նաև «աֆրոասիական լեզվաընտանիք » տերմինը։ Այն համեմատաբար չեզոք դեր ունի կրոնական և ազգային պատկանելիության մեջ, փոխարինում է ավանդական «սեմական լեզվաընտանիքին»։
Իրականում, Գրինբերգի դասակարգումը հիմնականում հիմնված է ավելի վաղ արված դասակարգումների վրա։ Օրինակ՝ նման լեզվաընտանիքները ավելի մեծ խմբերի մեջ միավորելը նրա ստեղծած ընդարձակ համեմատական մեթոդի հիման վրա է։
Նրա կատարած նոր դասակարգումը դարձավ նաև հետագա հետազոտությունների հիմքը։ Նրա այս հետազոտության հիման վրա հետագայում այլ պատմալեզվաբաններ առաջարկեցին դասակարգումներ, որոնք ներառում էին ավելի շատ աֆրիկյան լեզվաընտանիքներ։
Օրինակ՝ Հ. Ֆլեմինգն առաջ բերեց Օմոտիկ ճյուղը, Գրեգերսենն առաջարկեց միաձուլել նիգեր-կոնգո և նիլոսահայերեն լեզուները ավելի մեծ կոնգո-սահարական լեզվի խմբին։ Գրեգերսենի առաջարկը հետագայում ընդունվեց նաև Գրինբերգի կողմից։
Հնդխաղաղօվկիանոսյան հիպերլեզվաբանություն
1971 թվականին Գրինբերգն առաջ բերեց հնդխաղաղօվկիանոսյան գերլեզվի հայեցակարգը, որը ներառում էր Պապուա լեզվաընտանիքի բոլոր լեզուները (այսինքն՝ Պապուա Նոր Գվինեայի և հարակից տարածքների բազմաթիվ լեզուներ, որոնք չեն պատկանում Ավստրոնեզիայի լեզվաընտանիքին)։ Այն ներառում էր նաև Թասմանիա և Անդամանյան կղզու աբորիգենյան լեզուները՝ բացառությամբ Ավստրալիայի աբորիգենների լեզուների։
Սակայն այս դասակարգման բարձր ենթադրությունների պատճառով պապուական և թասմանական լեզուների շատ լեզվաբաններ չեն ընդունում այն։
Եվրասիական լեզուներ
Ըստ Գրինբերգի՝ հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի վերևում պետք է լինի գերլեզվային ընտանիք՝ Եվրոպայի և Ասիայի բոլոր լեզուներով։ Նա որպես գերլեզվային ընտանիքն վերցրել է եվրասիական լեզվաընտանիքը, որը ներառում է աշխարհի բոլոր լեզուները, բացի հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի լեզուներից։
Այս եվրասիական լեզվաընտանիքը մի քանի կարևոր առումներով տարբերվում է Նոստրա լեզվաընտանիքի վերաբերյալ Վ. Իլլիչ-Սվիտիչի կողմից ավելի վաղ արված ակնարկից։ Եվ դրանց մեջ ամենաուշագրավն այն է, որ եվրասիական լեզվաընտանիքը չի ներառում աֆրոասիական լեզվաընտանիքը, թեև Գրինբերգը հակառակն էր պնդում։ Կատարվեցին բազմաթիվ հետազոտություններ անգամ այն բանից հետո, երբ Գրինբերգի մոտ ախտորոշվեց ենթաստամոքսային գեղձի քաղցկեղ, և նա մահացավ։
Գրինբերգի աշխատությունների ցանկը
Սթենֆորդ, Սթենֆորդի համալսարանի հրատարակչություն.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Լեզվաբաններ ըստ ուսումնասիրության ոլորտի Կատեգորիա:Ստրուկտուրալիստներ Կատեգորիա:Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամներ
Ճարճրուկ ցանովի
Ճարճրուկ ցանովի, խաչածաղկավորների ընտանիքին պատկանող դեղաբույս։
Նկարագրություն
30-80 սմ բարձրությամբ ճյուղավոր ցողունով միամյա խոտաբույս է։ Քնարաձև տերևները երկար են և փետրաձև մասնատված։ Խոշոր, սպիտակավուն կամ դեղնավուն, բաժակից կրկնակի երկար պսակաթերթերի վրա երևում են մանուշակագույն ջղերը։ Հաստ պտղակոթով, երկար, թրաձև կտուցով պտուղը երկարավուն ձվաձև պատիճ է։ Բաց դարչնագույն, պատիճներում երկու շարքով դասավորված սերմերը մանր են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Խաչածաղկավորներ Կատեգորիա:Միամյա բույսեր Կատեգորիա:Խոտաբույսեր
Վարդանանք (հեռուստահաղորդում)
Վարդանանք (Vardanank), տեղեկատվական հայագիտական հեռուստածրագիր, որը լույս էր տեսնում 1997-2008 թվականներին շաբաթը մեկ անգամ հաճախականությամբ։
Պատմություն
Ինչպես պատմում եմ է Վարդան Հովհաննիսյանը, դեռ դպրոցական տարիներից իր մոտ հայոց պատմության վերաբերյալ բազմաթիվ հարցեր էին ծագել, սակայն դրանցով զբաղվելու հնարավորություն եղավ միայն 1985 թվականից։ Ըստ նրա, հայոց պատմության շատ մասեր (այդ թվում՝ (համեմատական լեզվաբանություն (հնդևրոպական տեսություն), հայոց պատմության ռևիզիոնիզմ) ճշմարիտ չեն ներկայացվում և այդ գործընթացը սկսել է մոտ 150 տարի առաջ ։
Ծրագիրը առաջին անգամ լույս է տեսել 1997 թվականին Լոս Անջելեսից։ Վարողը՝ Վարդան Հովհաննիսյանն էր։ 1999 թվականին Հովհաննիսյանը Հայաստան է վերադարձել և շարունակել հեռուստահաղորդման նկարահանումները Երևանում (Հայաստանից առաջին հաղորդումը Պարիս Հերունու հետ էր)։ Ծրագրի թողարկումը ավարտվել է 2008 թվականին Հովհաննիսյանի առողջական խնդիրների պատճառներով ։
Ծրագիրը ավարտելուց հետո Հովհաննիսյանը սկսում է հետ հավաքել հայագիտությամբ զբաղվող մարդկանց անկախ իրենց մասնագիտությունից։ 2003 թվականին Աշոտ Մելքոնյանի հետ կազմակերպում են եռօրյա գիտաժողով «Հայկական լեռնաշխարհը հայոց և համաշխարհային քաղաքակրթության բնօրրան» խորագրով։ Երկրորդ գիտաժողովը եղավ 2006 թվականին։ Այդ տարիներին նույն թեմաներով սեմինարներ էր կազմակերպում։
Այդ ամենի նպատակն էր, ինչպես վկայում Վարդան Հովհաննիսյանը, «ժողովրդի հոգեբանության մեջ փոխել դեռ խորհրդային տարիներին դպրոցներում ձևավորված տեսությունը» և «հայկականացնել հայագիտությունը» ։ Ստեղծեց նաև հայոց արժեքները պահպանող և պաշտպանող կազմակերպություն ։
Բովանդակություն
Կազմված էր թեմաների հետևյալ բլոկերից.
2013
-->
Տրանսհումանիզմ
Տրանսհումանիզմ (լատիներեն մասնիկներ ՝ trans ֊ անդր, homo-մարդ), հապավումը H+ կամ h+, բարոյա֊էթիկական և փիլիսոփայական ուսմունք, որը դիտարկում է տեխնիկական առաջընթացը որպես մարդ տեսակի հիմնային խնդիրների լուծման միջոց։ Նման խնդիրների ցանկում առանձնացվում են ՝ բոլոր տեսակի հիվանդությունները, տառապանքը, ծերացումը և նույնիսկ ֆիզիկական մահը։ Տրանսհումանիստները վերլուծում են նման տեխնոլոգիաների կիրառման հեռանկարները, ինչպես նաև դրանց հետ առնչվող հնարավորությունները և ռիսկերը ։
Եզրի առաջացումը
«Տրանսհումանիզմ» եզրն առաջին անգամ օգտագործվել է կենսաբան Ջուլիան Հաքսլիի կողմից, ով հանրահայտ գրող Օլդոս Հաքսլիի եղբայրն էր։ Իր 1927 թվականի «Կրոնը առանց հայտնությունների» հրատարակությունում, խոսելով տրանսհումանիզմի մասին, նա գրել է՝
Պատմություն
Մերօրյա տրանսհումանիզմը դիտարկվում է որպես հումանիզմի գաղափարական շարունակությունը և կցորդը։ Իր ակունքներում ունենալով Լուսավորական շարժումը, տրանսհումանիզմը կարևորում է գիտությունը և քննադատական մտածողությունը` սոցիալական առաջընթացի խթանման գործում։ 18֊րդ դարի գերմանացի մեծագույն փիլիսոփա և առաջընթացի ջատագով Իմանուիլ Կանտը հավատում էր, որ առաջընթացը և բանականությունը ի զորու են հաղթահարել մարդկության դեմ ծանրացած բոլոր խնդիրները, ինչպիսիք էին հալածանքները, տգիտությունը, ավելորդ աշխատանքը, կամ նույնիսկ մարդու մահը։
Դարվինի էվոլյուցիոն տեսությունը ազդարարեց գիտական ֆիզիկալիզմի մի նոր պարադիգմի սկիզբ, որը հայտարարում էր, որ տեխնոլոգիաները կարող են բարելավել մարդու օրգանիզմի ֆիզիկական հատկությունները։ Իդնուստրիալ ազգերը, ինչպիսիք էին ԱՄՆ֊ն, Ավստարլիան, Ֆինլանդիան կամ Շվեդիան իրականացնում էին պետության կողմից ֆինանսավորվող եվգենիկայի ծրագրեր։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, նման ծրագրերը դադարեցվում են, քանի որ դրանք ակամայից կապվում էին նացիստական գաղափարախոսության հետ։
Հետպատերազմյան շրջանում գրանցվող սոցիալական սրըթնաց փոփոխությունները սկսվում են առնչվել տիեզերագնացության, բժշկական և համակարգչային տեխնոլոգիաների բուռն զարգացման հետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ժամանակակից փիլիսոփայության ուղղություններ Կատեգորիա:Գաղափարախոսություններ Կատեգորիա:Տեխնոլոգիական փոփոխություն Կատեգորիա:Տեխնոլոգիաները հասարակությունում Կատեգորիա:Գոյաբանություն
Բոդյայոլ
Բոդյայոլ (Бодяёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Իսակովա գետի ձախ ափին 31 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 20 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Շավարշ Սարգսյան
Կենսագրություն
Շավարշ Սարգսյանը ծնվել է 1920 թվականին (այլ տվյալների համաձայն՝ 1915 թվականին ): 1936-1937 թվականներին ավարտել է Կիրովականի մանկավարժական ուսումնարանը և ուսուցչական աշխատանքի անցել Ղուկասյանի շրջանի Մուսայելյան գյուղում՝ որպես մաթեմատիկայի ուսուցիչ և դպրոցի ուսմասվար։ 1939 թվականին Սարգսյանը զորակոչվել է բանակ և ուղարկվել Թերմեզի զինվորական ուսումնարանը, որն ավարտել է կրտսեր լեյտենանտի կոչումով։ Ծառայությունը շարունակել է Սամարղանդում, եղել է դասակի հրամանատար ։
1941 թվականի վերջերին Կալինինի մոտ 61-րդ բանակի 5-րդ Վիտեբսկյան դիվիզիայի շարքերում մասնակցել է թշնամու դեմ մղված մարտական գործողություններին։ Նրան շնորհվել է լեյտենանտի, ապա՝ավագ լեյտենանտի կոչում։ Սարգսյանը մասնակցել է Զուբցով և Ռժև քաղաքների տարածքներում ծավալված թեժ մարտերին։ Նրա մարտական ուղին ձգվել է Ստալինգրադ, Միլերովա, Բելգորոդ, Կուրսկ, Պենսկ, Պարնիչ, Սլուցկ ուղղությամբ։ 1944-1945 թվականներին նա մասնակցել է Դանցիգի ազատագրմանը, Վիսլա-Օդերյան պատմական մարտերին ։
Մարտական ծառայությունների համար Սարգսյանը պարգևատրվել է Կարմիր դրոշի, Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի, Կարմիր աստղի շքանշաններով և մեդալներով ։
Շավարշ Սարգսյանը մահացել է 1999 թվականին։ Թաղված է Շահումյանի գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա: Կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ստալինգրադի ճակատամարտի մասնակիցներ
(360) Կարլովա
(360) Կարլովա (Carlova), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1893 թվականի մարտի 11-ին Օգյուստ Շարլուայի կողմից Նիցայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,000578 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4632 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,538 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Կարլովա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,5066 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1898,48 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,189625 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,7° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:1893 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Օգյուստ Շառլուայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ստեփան Անդրանիկյան
Ստեփան Խաչատուրի Անդրանիկյան, հայ նկարիչ, բեմանկարիչ, ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ (1967), ՀՀ ժողովրդական նկարիչ (2011) ։
Կենսագրություն
Ստեփան Անդրանիկյանը ծնվել է 1927 թվականին,Կրասնոդարի մարզի Մայկոպ քաղաքում՝ ցեղասպանությունից մազապուրծ հայ ընտանիքում։ Հայրը Բիթլիսի Խնուս գյուղից էր, մայրը՝ Կարս քաղաքից։ Մինչև յոթ տարեկանը Ստեփանը պապի և տատի հետ ապրել է Յալթայում։ 1932 թվականին Անդրանիկյանների ընտանիքը փոխադրվել է Երևան։ 1935 թվականին ութամյա Ստեփանը ընդունվում է դպրոց, ուր ուսումնառության ընթացքում ավելի են ընդգծվում նկարչության հանդեպ նրա ունակությունները։ 1942-1947 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստի ուսումնարանի գեղանկարի բաժնում, 1947-1948 թթ.՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի գեղանկարի բաժնում։ Մասնագիտական կրթությունն ստացել է Կինեմատոգրաֆիայի համամիութենական պետական ինստիտուտում, որն ավարտել է 1954 թվականին, վերադարձել Հայաստան, աշխատել որպես կինոնկարիչ։ 1954 թվականին գործուղվել է «Լենֆիլմ», ապա հրավեր ստացել աշխատելու Հայֆիլմում ։ 1956 թվականից ՀԽՍՀ նկարիչների միության անդամ, 1958 թվականից՝ ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ։ 1971-1982 թթ. եղել է մուլտֆիլմերի միավորման գեղարվեստական ղեկավար։ 1975-1982 թթ. եղել է Հայաստանի նկարիչների միության քարտուղար, 1988 թվականից՝ թատրոնի և կինոյի բաժանմունքի նախագահ։ 1980-1986 թթ և 1999 թվականից դասավանդել է ԵԹԿՊԻ-ում
Ստեփան Անդրանիկյանի գործերից պահվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանում։
2022 թվականին Սերգեյ Փարաջանովի թանգարանում տեղի է ունեցել Ստեփան Անդրանիկյանի «Հուշեր կյանքի տևողությամբ» գրքի շնորհանդեսը ։
Ցուցահանդեսներ
1954 թվականից մասնակցել է բազմաթիվ ցուցահանդեսների։ Արժանացել է միջազգային և համամիութենական մրցանակների ։
Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Երևանում (1978, 1982, 2003, 2014, 2017 (հետահայաց ցուցահանդես Հայաստանի նկարիչների միությունում ))։
Մելլո
Մելլո (メロ), իրական անունը՝ Միխայել Կել (ミハエル・ケール), «Մահվան տետրը» անիմեի և մանգայի գլխավոր հերոսներից մեկը։ Էլի տեղը զբաղեցնելու թեկնածուներից մեկը, հետագայում դարձել է նրա ժառանգը։
Մելլոյի կերպարը ստեղծվել է Նիայի հետ զուգահեռ։ Երկուսն էլ՝ Մելլոն ու Նիան, Էլի հետևորդներն են, և ի սկզբանե նախատեսված էին որպես Էլի երկվորյակ-երեխաներ։ Մելլոն, ի տարբերություն Էլին և Նիային, առավել իմպուլսիվ է, ինչը նրան խանգարում է հետաքննության ընթացքում։ Ի վերջո այդ միտքը մերժվեց, նրանց դիզայնը փոփոխվեց։ Էլի և Նիայի նման, Մելլոն իր տարօրինակ առանձնահատկությունն ունի․ միշտ շոկոլադ է ուտում
Մելլոն հրաժարվում է Կիրային բռնելու գործում համագործակցել Նիայի հետ, կապվում է մաֆիայի հետ, մահվան տետր ձեռք բերում, դառնում մի քանի հոգու մահվան պատճառ և մահանում մինչև Կիրայի իսկական անձի բացահայտումը։
Մելլոն հայտնվում է նաև սերիալի վերաբերյալ այլ մեդիայում՝ ներառյալ վիդեո խաղերում ու լայթ-նովելներում։
Անցյալը
Նիայի և Էլի նման, Մելլոն մեծացել է Վէմմի Հաուսում (մանկատուն՝ ինտելեկտուալ տաղանդավոր երեխաների համար) և Էլի՝ աշխարհի ամենալավ լրտեսի պոտենցիալ երկու ժառանգորդներից մեկն է։
Գործողությունների ընթացքում
Երբ Էլը մահանում է, նրան առաջարկվում է աշխատել մյուս պոտենցիալ ժառանգորդի՝ Նիայի հետ՝ Էլին սպանողին՝ քրեական հանցագործ Կիրային, գտնելու համար։ Մելլոն հրաժարվում է՝ պատճառ բերելով իր ու Նիայի վատ հարաբերություններն ու նրանց՝ միմյանցից տարբեր լինելը։
Շուտով լքելով մանկատունը, Մելլոն միանում է մաֆիային։ Իմանալով մահվան տետրի մասին, որը գտնվում է Ճապոնիայի ոստիկանության ձեռքում, Մելլոն առևանգում է ոստիկանության ղեկավարին, ում Կիրան ի վերջո սպանում է։
Անհաջող փորձից հետո Մելլոն առևանգում է Սայու Յագամիին՝ ոստիկանության փոխտնօրենի՝ Սոիչիրո Յագամիի աղջկան։ Եվ այս անգամ հաջողում է ստանալ Մահվան տետրը։
Յագամի Լայտը գտնում է Մելլոյի թաքստոցը։ Դա անուղղակիորեն պատճառ է հանդիսանում, որ Մելլոն հանդիպի Շինիգամի Շիդոհին՝ մահվան տետրի իրական տիրոջը։ Նա բացահայտում է, որ գոյություն ունեն երկու սխալ կանոններ` ի հավելում նրանց, որոնք կային Մահվան տետրի ամեն տիրոջ համար։
Մելլոն սկսում է մտածել, որ ով էլ լինի Կիրան, նա երևի օգտագործել է այս ավելորդ կանոնները՝ ճապոնական ոստիկանությանը խաբելու և իրեն անմեղ ներկայացնելու համար։ Համենայն դեպս, Լայտը սկիզբ է դնում SWAT թիմին, որը կառավարում է Սոիչիրոն և որը պիտի հարձակվեր թաքցստոցի վրա։ Փրկվելու համար Մելլոն ակտիվացնում է հեռակա կառավարման ռումբը և այդպիսով պայթեցնում ամբողջ մաֆիան ու Սոիչիրոյին, ինչպես նաև՝ ինքն իրեն։ Մելլոն փրկվում է սպիով, իսկ Լայտն իմանում է նրա իսկական անունը։
Մելլոն ներխուժում է SPK՝ կազմակերպություն, որի նպատակն է Կիրային բռնելը՝ Նիայից իր լուսանկարը վերցնելու համար։ SPK-ն լքելուց առաջ Մելլոն պատմում է Նիային Շիդոհի և կեղծ կանոնների մասին, ինչը սրում է Նիայի կասկածները Լայտի հանդեպ։
Սակայն Տակադան հաջողացնում է մահվան տետրից մի կտոր օգտագործել` Մելլոյին սպանելու համար. Լայտը ասել էր նրան երիտասարդի իսկական անունը։
Բնավորություն
Իրեն շատ էմոցիոնալ ու իմպուլսիվ է պահում, ինչը հաճախ խնդիրներ է ստեղծում նրա համար։ Շատ բարձր մտավոր կարողություններ ունի։
Ապրում է «Նպատակը արդարացնում է միջոցները» սկզբունքով, և ոչնչի առաջ կանգ չի առնում։
Էլ
Ճիշտ այնպես, ինչպես Էլը սիրում քաղցր, Մելլոն չի կարող ապրել առանց շոկոլադի․ այնպես որ օրական առնվազն մեկ սալիկ է ուտում։
Էլը պատրաստ էր ռիսկի դիմել իր նպատակին հասնելու համար։ Էլը պատրաստ էր խախտել իրավական կանոնները․ մարդ առևանգել կամ ապօրինաբար հետևել կասկածյալներին, բայց հետևում էր իր սեփական պարկեշտության և արդարության զգացողությամբ թելադրված օրենքներին։ Ի հակադրություն, Մելլոն բոլորովին կապ չունի ինչ-որ բարոյական նորմերի հետ և հանուն Կիրային բռնելու և Նիայի նկատմամբ հաղթանակի պատրաստ է ամեն ինչի՝ աշխատել մաֆիայի համար, առևանգել և սպանել մարդկանց։
Կիրա
Մելլոն Կիրային համարում է խղճուկ մարդասպան, որի մոտ մահվան տետրը պատահականությամբ է հայտնվել։ Էլի մահից հետո Մելլոն ատելությամբ է լցվում Կիրայի նկատմամբ, և նրա կյանքի նպատակն էր ոչ միայն վրեժխնդիր լինել Էլի մահվան համար, այլև շրջանցել իր հավերժական մրցակցին՝ Նիային։
Գաղափարն ու ստեղծումը
Ցուգումի Օբան ներկայացրեց Նիային ու Մելլոյին միասին, քանի որ զգում էր, որ Էլը միայնակ չի կարողանա կանգնեցնել Կիրային, ու ներկայացնելով միայն մի կերպար` նա կկրկներ Էլի ու Լայտի պայքարը։ Օբան խնդրեց Թաքեշի Օբատային անել այնպես, որ երկու կերպարներն էլ մի քիչ «Էլատիպ» լինեն։ Օբան չէր կողմնորոշվում նրանց տարիքի մեջ, ուստի որոշեց դարձնել նրանց Էլի որդիները։ Քանի որ Օբան ձգտում էր պահպանել «մի քիչ Էլ» Նիայի ու Մելլոյի մեջ, Օբատան պահպանեց նրանց «տարօրինակությունն ու պանդայի աչքերը»։ Քանի որ Էլը կարևոր կերպար էր, Օբատան զգաց, որ Նիային ու Մելլոյին դարձրել է Էլին չափից դուրս նման։
Երբ Օբատան լսեց Մելլոյի ու Նիայի մասին, ենթադրեց, որ նրանք կմիանան իրար ու միասին կաշխատեն, ուստի պատկերեց նրանց որպես երկվորյակներ։ Սկզբում նա փորձեց պատկերել Մելլոյին, որն «ավելի շատ էներգիա ուներ, քան Նիան»։ Համենայն դեպս, կերպարների դիզայնը փոփոխվեց հենց դիզայնավորման ժամանակ. վերջնական Մելլոն Նիայի տեսքն ուներ, սակայն խմբագիրը սխալ անուն էր գրել։ Երբ Օբատան ստացավ դիզայնների հաստատումը, արդեն շատ ուշ էր ասելու, որ պիտակները սխալ են փակցված։ Ի սկզբանե իր համար Մելլոն «ավելի հանգիստ ու կանացի էր», բայց հետո զգաց, որ այսպես ավելի լավ է։
Օբան ի սկզբանե չէր զարգացնում Մելլոյի ու Նիայի անհատկանությունները և ուզում էր բացահայտել դրանք իրենց գործողությունների միջոցով։ Նա ավելացրեց սերը դեպի շոկոլադը, որովհետև համարում էր, որ Էլի՝ շոկոլադի հանդեպ սերը, պիտի միայն Մելլոն ներկայացնի և որ այդ սերը կսազի ԱՄՆ-ում պատմության մասի հետ։ Օբատան նախագծել է Մելլոյի հագուկապը՝ հիմնվելով այն շորերի վրա, որոնք ինքն է սիրում նկարել, օրինակ. «փայլուն» կաշին։
Սկզբում Մելլոյի մազերը կտրված են եղել ուղիղ ձևով. Օբատան գերադասում էր Մելլոյի մազերի գզգզված տարբերակը, որը տեղ այդպիսին էր պատմության վերջում։ Օբատան շնորհակալ էր, երբ Օբան ավելացրեց սպին, քանի որ զգում էր, որ կարող էր նկարել Մելլոյին «ավելի թույն ձևով»։
Օբան Մելլոյի էսքիզներին ավելացրեց սպին, որպեսզի նա «ավելի խորը լինի». հետագայում նա ավելացրեց, որ Մելլոն «ավելի ինտենսիվ է» և «ավելի մարդանման» այդ սպիով։ Մելլոյի` սպիով ձևափոխված արտաքինը նկարելուց հետո Օբատան «վերջապես զգաց, որ կարող էր Մելլոյին իսկապես լավ նկարել »։ Օբատան ասում էր, որ այն փաստը, որ Օբան ու ինքը անձնապես հաճախ չէին հանդիպում, շատ լավ էր, որովհետև եթե Օբատան ասեր Օբային Մելլոյի նոր ոճով բավարարվելու մասին, Օբան կարող էր չսպանել նրան։ Համենայն դեպս Օբատան տխրում էր, որ Մելլոն այդքան շուտ մահացավ։
Օբան համարում էր, որ Մելլոն գրեթե հաղթեց Լայտին։ Համաձայն Օբային՝ Շիդոհի անհետանալուց հետո գրողը «տանջվում էր» Մելլոյի դերի վրա։ Օբայի միտքը Մելլոյի՝ Լայտին ու Նիային «լավագույնի կոչման» կռվում հաղթելու մասին նա համարում էր սխալ, բայց մի անգամ Մելլոն «Մահվան տետրի մասին իմացավ այնքան», որ նա պարտավոր էր սպանել երիտասարդին՝ «պատմության իրատեսականությունը պահպանելու համար»։ Որպես արդյունք՝ Օբան չտվեց Մելլոյին «մեծ դեր» ամբողջ Մահվան տետրում, բայց դրա փոխարեն նա անուղղակիորեն թույլ տվեց նրան բացասականորեն ներգործել Լայտի վրա։ Օբան Մելլոյին տվեց «շատ պարզ» մահ` պատկերված միայն մի դրվագով. նա հասկանում էր, որ եթե Մելլոն մահանա «դրամատիկորեն», ապա իր մահվան հետևում կբացահայտի ճշմարտությունը։
Արձագանքները
Այս կերպարի տեսքով թողարկվել են տարբեր իրեր` ներառյալ արձանիկներ և փափուկ խաղալիքներ։ Ավելին՝ մանգայի ու անիմեի մի քանի հրապարակողներ մեկնաբանեցին Մելլոյի կերպարը։
Անիմե Նյուզ Նեթվորքի գրախոս Տարոն Մարտինը կարծում է, որ Էլի աշակերտները, որոնցից յուրաքանչյուրին բաժին է հասել Էլի բնավորության մի մասը՝ հուզական կողմը և քաղցրի նկատմամբ սերը Մելլոյի մոտ և Նիայի՝ ոչ մարդամոտ լինելն ու վերլուծական ունակությունները, չեն կարող փոխարինել մեծ դետեկտիվին ։ Քեսի Բրայնեզան ընդգծում է Մելլոյի առկայությունը լայթ-նովելում պատմիչի կերպարով և ասել, որ դա «ամեն ինչ դարձնում է ավելի կցկտուր ինչ-որ տեղերում և չափազանց համեստ՝ այլ տեղերում»։
Բրիանա Լոուրենսի կարծիքով՝ երկու հակառակորդների ներդրումը հետաքրքիր քայլ էր, բայց խնդիրն այն է, որ Նիան և Մելլոն դիտվում են որպես Էլի մասերը, երբեմն հիշեցնելով, որ Կիրան շարունակում է իր պայքարը դետեկտիվի հետ։ «Ինչո՞ւ տեսնել այն կրկին, եթե մենք արդեն տեսել ենք, թե ինչպես է Լայթը հաղթել», հարցրել է նա։ Եվ եզրակացնում է, որ Նիան և Մելլոն կարող են ավելի լավ ընկալվել, եթե նրանք դիտարկվեն որպես Էլի տարբեր մասեր ։
Անդրադառնալով Մելլոյի ու Նիայի ներկայացմանը՝ Mania-ի Ջուլի Րոսատոն ասել է, որ «երկուսի վրա էլ կենտրոնացումը կատարված էր տեսակետների բախման ու կոպիտ անցումների համար»։ Ըստ իր՝ մանգայի հետազոտության 7-րդ հատորի, երկու նոր հակառակորդների ներդրումը հետաքրքիր սյուժեի շրջադարձ է ։
Համենայն դեպս, քանի որ նրանք ներկայացվել են անիմեում, IGN-ի ոմ Ս. Պեպիրիումը քննադատեց, թե ինչու չի բացահայտվել այն, թե «ինչ է անում Մելլոն, ու ինչպես է դա տարբերվում Նիայի պատմությունից»։
Active Anime-ի համար գրելիս` Հոլլի Էլլինգվուդը ասել է, որ «նրանք, իրոք որ, Լայտի ամենանոր ու ամենաուժեղ թշնամիներն են», երբ Բրիանա Լոուրենսն Anime News Network-ից ասում է, որ «երկուսն էլ կարող էին ավելի լավ կերպարներ լինել», եթե նրանք ներկայացվեին որպես անհատականություններ, այլ ոչ թե «Էլի երկու տարբեր կեսեր»։
Էրին Ֆիննեգանը Pop Culture Shock-ից գովել է Մահվան տետր։ Վերջին անունը՝ Մելլոյի ու Նիայի բացակայության համար։
Anime News Network-ի Քեսի Բրայնեզան ընդգծում է Մելլոյի առկայությունը լայթ-նովելում պատմիչի կերպարով և ասել, որ դա «ամեն ինչ դարձնում է ավելի կցկտուր ինչ-որ տեղերում և չափազանց համեստ՝ այլ տեղերում»։
Ա. Ե. Սփարրոուն IGN-ից գովում է Մելլոյի ներկայանալը որպես «գործողության մարդու», «ամեն ինչի չափից դուրս գլխիվայր անող» մեկի, քանի որ դա անիմեին տվեց էքշնի որոշակի հատիկներ։
Manga News-ն ասել է, որ Մելլոն հետաքրքիր կերպար է, և որ նա «անկանխագուշակելի է», նաև գովել է նրա գործողությունները։ Որպես այդպիսին, նրանք քննադատեցին նրա գրեթե ամբողջական բացակայությունը 10-րդ գլխում, քանի որ նա «այն քչերից է, որ սերիալին մի քիչ արյուն էր տալիս»։
Մելլոյի մահվանից հետո Պեպիրիումը գրեց, որ «Մելլոն արժանի էր ավելիին»։ Մյուս կողմից՝ Մելլոն «միմիայն «տարած» կերպար է, որը կարող է առաջարկել միայն անկանխատեսելիություն»` համաձայն Mania-ի Քրիս Բեվերիջի։
Animeland-ն ու Manga News-ը հակադիր կարծիքներ հայտնեցին Մելլոյի խարիզմատիկ կերպար լինելու վերաբերյալ. նրանցից վերջինը պնդում էր, որ նա չի փոխարինում Էլին, քանի որ հզոր անհատականության պակաս ունի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Մահվան տետրը» կերպարներ Կատեգորիա:Հորինված հանճարներ
Մարտի 25
Մարտի 25, տարվա 84-րդ (նահանջ տարիներին՝ 85-րդ) օրն է։
Արյունախխում
Արյունախխում, արյան արտադրությունը շնչառական ուղիներից։
Հաճախ արյունախխումը պայմանավորված է քաղցկեղի, տուբերկուլոզի, թոքի թարախակույտի, բրոնխալայնանքի, թոքի ինֆարկտի, թոքաբորբի, էխինոկոկոզի ժամանակ թոքերի ախտահարմամբ, ինչպես նաև սրտի արատի հետևանքով թոքերում առաջացած արյան կանգային երևույթներով։ Արյունախխման հիմնական պատճառը թոքերի անոթների ամբողջականության խախտումն է կամ դրանց պատերի թափանցելիության բարձրացումը։
Երբեմն առաջանում է, այսպես կոչված, կեղծ արյունախխում, որը պայմանավորված է քթային արյունահոսություններով կամ լնդերի արյունահոսելիությամբ։
Արյունախխման ժամանակ արտադրվում է արյան բծերով խորխ (այսպես կոչված՝ «ժանգանման խորխ» կամ «մաքուր արյունով թուք»)։ Մեծ քանակությամբ արյան արտադրությունը թոքային արյունահոսության արտահայտություն է։ Արյունախխման ժամանակ առաջին օգնությունը հիվանդին բարձր, կիսանստած դիրք տալն է։ Հիվանդին պետք է հանգստացնել, շարժվելն ու խոսելն արգելել, կրծքին սառցապարկ դնել և դիմել շտապ բժշկական օգնության։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արյուն Կատեգորիա:Արյունահոսություն
Օփեգոր
Օփեգոր (Ullensaker), կոմունա Նորվեգիայի Ակերսհուս ֆյուլքեյում։ Կոմունայի վարչական կենտրոնը Կուլբոթ քաղաքն է։ Պաշտոնական լեզուն բուկմոլն է։ Զբաղեցնում է 37.03 կմ² տարածք ։
Օփեգոր կոմունան ստեղծել է 1915 թվականի հունիսի 1-ին, երբ առանձնացավ Նեսոդեն կոմունայից։ Կոմունան իր անվանումը ստացել է այստեղ կառուցված հին եկեղեցու անունից։
Օփեգորի զինանշանը
Օփեգոր կոմունայի զինանշանը հաստատվել է 1976 թվականի օգոստոսի 6-ին և իրենից ներկայացնում է սև գույնով ներկված վահան, ներքևի մասը սուր, որի վրա պատկերված է դեղին գույնի 17 եռանկյունի, որոնք խորհրդանշում են կոմունայի նախկին 17 ավանները ։
Բնակչություն
Համաձայն 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Օփեգոր կոմունայում բնակվում է 24.201 մարդ։ Կոմունայի բնակչության քանակը վերջին 60 տարում մոտ եռակի աճ է գրանցել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ակերսհուս ֆյուլքեի կոմունաներ
Գնդիկներով թեյ
Գնդիկներով թեյ (նաև մարգարտյա թեյ, փրփուրով թեյ ), փրփրուն թեյի ըմպելիք, որի մեջ սովորաբար ավելացվում են «մարգարիտներ» (珍珠), գնդիկներ՝ պատրաստված տապիոկայից (粉圓), հայտնի են նաև որպես «բոբա» (波霸)։ Բաղադրատոմսերի մեծ մասը ներառում է թեյի հիմք՝ խառնված մրգահյութի կամ կաթի հետ, երբեմն՝ սառույցի հավելումով։ Մատուցելուց առաջ ըմպելիքը հարում են կոկտեյլի հարիչով այնքան, մինչև օդային փուչիկներ հայտնվեն․ այստեղից էլ՝ «փրփուրային» անվանումը։
Պատմություն
Փրփուրով թեյը առաջին անգամ հայտնվեց Թայվան-ում 1980-ականների սկզբին։ Ենթադրվում է, որ սկիզբը դրել է Լին Շու Խուն (Lin Hsui Hui) Թայչժուն քաղաքի «Չուն Շու Թանգ» (Chun Shui Tang) սրճարանում, երբ նա սառը թեյին  ավելացրեց ֆենյուան (fen yuan) տեղական աղանդերը։ Մինչ այդ սրճարանը մասնագիտացված էր սառը թեյի վրա ։
Այլ տեղեկությունների համաձայն՝ այս հնագույն փրփուրային թեյը բաղկացած էր տաք սև թեյի, տապիոկայի փոքրիկ գնդիկների, խտացրած կաթի և քաղցուի կամ մեղրի խառնուրդից։ Արդյունքում առաջացած տարբերակները սև թեյի փոխարեն հիմնականում օգտագործում են սառը թեյ, ինչպես նաև կանաչ կամ հասմիկի թեյ։
Տապիոկայի խոշոր գնդիկները արագորեն դուրս մղեցին փոքրերին։ Ի հայտ եկան տանձի և սալորի, այնուհետև մյուս մրգերի հավելումներ, մինչև որոշ տարբերակներում թեյն ամբողջովին փոխարինվեց մրգերով։
20-րդ դարի վերջին հայտնվեցին սրճարաններ, որոնք ամբողջովին նվիրված էին մարգարտյա թեյին, ինչպես 1990-ականների՝ մրգերի բարերը։
Որոշ սրճարաններ բաժակը փակում են կիսագնդաձեւ պլաստմասե գմբեթով, մյուսները հատուկ ապարատի միջոցով ցելոֆանապատում են բաժակը։ Ըմպելու համար օգտագործում են լայն ձողիկներ, որոնց միջով կանցնեն գնդիկները։
Ըմպելիք
Պղպջակներով թեյի յուրաքանչյուր բաղադրիչ կարող է ունենալ տարատեսակություն՝ կախված թեյի խանութից։ Որպես կանոն՝ օգտագործվում են սև, կանաչ, ուլուն, իսկ երբեմն էլ սպիտակ թեյի տարբեր տեսակներ։ «Յուանյանգ» տարատեսակը, որ այդպես է կոչվել մանդարինկա թռչնի պատվին, առաջացել է Հոնկոնգում և բաղկացած է սև թեյից, սուրճից և կաթից։ Կան նաև մրգային կոկտեյլներ, որոնք պարունակում են և՛ թեյ, և՛ միրգ։ Չնայած գնդիկներով թեյը առաջացել է Թայվանում, սակայն որոշ սրճարաններ նրա մեջ ավելացնում են նաև այլ երկրների համեմունքներ։ Օրինակ՝ լայն տարածում ունեն բաղրջուկի, քրքումի, հիլի ծաղիկները և վարդաջուրը ։
Թոփինգ
Որպես «մարգարիտ»՝ սովորաբար օգտագործվում են տապիոկայի՝ ծամելու համար շատ հարմար գնդիկները, որոնք սև են լինում նրանցում շագանակագույն շաքար ավելացնելու արդյունքում։ Բայց ըմպելիքին նման երանգ տալու շատ այլ տարբերակներ կան։ «Կանաչ մարգարիտը» ունի կանաչ թեյի թեթև երանգ և ավելի ամուր է, քան տապիոկայի ավանդական գնդիկները։ «Սպիտակ մարգարիտը» պատրաստվում է ջրիմուռների հյութաքամվածքի հավելումով։
Դոնդողի կտորները բազմաձև են․ փոքր խորանարդներ, աստղիկներ կամ ուղղանկյուն շերտեր․ համը նույնպես տատանվում է․ կոկոս, կոնյակ, լորենի, խոտաբույսեր, մանգո, սուրճ և կանաչ թեյ։ Լրացուցիչ համ ու երանգ հաղորդելու համար օգտագործում են մրտուկի կամ ոսկեգույն ոլոռի մածուկ, ինչը թայվանական սառցե աղանդերին բնորոշ հավելում է։ Թեյարանների մեծ մասում օգտագործվում են նաև ալոե, քաստարդ և սագո։ «Փոփինգ բոբա»․ թաղանթավոր գնդիկներ են, որոնք պարունակում են մրգահյութեր կամ օշարակներ` տարբեր համերով՝ մանգոյի, ելակի, կանաչ խնձորի, մարակույայի, նռան, նարնջիի, կանտալուպի, հապալասի, սուրճի, շոկոլադի, յոգուրտի, կիվիի, դեղձի, բանանի, լայմի, բալի, արքայախնձորի, կարմիր գուավայի և այլն։
Շաքար և սառույց
«Գնդիկներով թեյ» խանութները հաճախ այցելուներին տալիս են սառույցի կամ շաքարի քանակի ընտրություն։ Շաքարի չափը սովորաբար նշվում է տոկոսով (օրինակ՝ 30%, 50%, 70%, 100%), իսկ սառույցի չափը նշվում է սովորական եղանակով (օրինակ՝ առանց սառույցի, ջրի քիչ քանակություն, սառույցով)։ Այս թեյը առաջարկվում է նաև որոշ ռեստորաններում,օրինակ՝ Din Tai Fung ռեստորանում
Փաթեթավորում
Հարավարևելյան Ասիայում գնդիկներով թեյը ավանդաբար փաթեթավորվում է պլաստմասե բաժակի մեջ՝ վերցնելու համար, և կնքվում պլաստիկ կամ կորաձև կափարիչով։
Նոր շուկայի ներկայացուցիչները փորձեցին տարբերակել իրենց արտադրանքը՝ փաթեթավորելով դրանք շշերի և այլ հետաքրքիր կաղապարների մեջ։
Ոմանք նույնիսկ հրաժարվեցին շշերից և սկսկեցին օգտագործել պլաստմասե կնքված փաթեթներ ։ Այնուամենայնիվ, կնքված կափարիչով ավանդական պլաստմասե բաժակը վերցնելու համար շարունակում է մնալ փաթեթավորման ամենատարածված մեթոդը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Թեյ Կատեգորիա:Ըմպելիքներ Կատեգորիա:Չինական թեյ
Ալոզավրեր
Ալոզավրեր ( - «օտար» կամ «տարօրինակ», - «թեփամորթ»), գիշատիչ թեփամորթ դինոզավրերի ցեղ՝ թերոպոդների ենթաընտանիքից։ Ապրել են յուրյան դարաշրջանում՝ (քիմերիջ՝ տիտոնների նախնին) մոտավորապես 145-155 միլիոն տարի առաջ։
Հետազոտման պատմություն
Առաջին գտածոներն ուսումնասիրվել ու դասակարգվել են 1877 թվականին Գոֆոնիիլ Չարլզ Մարշի կողմից։ Տիրանոզավրերի հետ մեկտեղ ալոզավրերն ամենահայտնի գիշատիչ դինոզավրերից են։ Հայտնի են տարբեր գեղարվեստական ֆիլմերից, օրինակ, 1925 թվականին նկարահանված «Կորուսյալ աշխարհ», կամ Ռեյ Բրեդբերիի «Ու գոռաց ամպրոպը» գրքի 2005 թվականի էկրանավորման մեջ։ Առավել վառ ու ճշմարտանման ներկայացվեցին ԲիԲիՍիի «Զբոսանք դինոզավրերի հետ» սերիալում ու «Բալլադ մեծ Ալլի մասին» ֆիլմում։
Նկարագրություն
Ալոզավրը խոշոր, երկոտանի գիշատիչ էր, մեծ գանգով, որում կային տասնյակ մեծ ու սուր ատամներ։ Ա. Ֆրագիլիս տիպային շարքի ներկայացուցիչները միջինում հասնում էին 8,5 մետր երկարության, 3,5 մետր բարձրության, կշռում էին մոտավորապես տոննա։ Սակայն գտնվել են նաև առավել մեծ չափերի մնացորդներ։ Դրանց ուսումնասիրությունների արդյունքները ցույց են տվել, որ տիպի առավել խոշոր ներկայացուցիչները կարող են ունենալ 11 մետր երկարություն, 4 մետր բարձրություն և գրեթե 2 տոննա զանգված։ Ալոզավրերը տեղաշարժվում են ուժեղ ու խոշոր հետևի թաթերի վրա, քանի որ առջևի վերջույթները չափերով փոքր են՝ կազմված երեք խոշոր մատներից։ Հսկայական գանգի ծանրությունը հավասարակշռվում է երկար, ծանր պոչով։
Տեսակներ
Գոյություն ունեցած տեսակների ընդհանուր թիվը դեռևս հայտնի չէ։ Առայժմ հայտնաբերված են հետևյալ տիպերը.
Ալոզավրերի ոսկորներ հայտնաբերվել են յուրյան ու ետյուրյան ժամանակներից Ավստրալիայում, Աֆրիկայում, Հյուսիսային Ամերիկայում (Վայոմինգ, Յութա, Կոլորադո)։ Ալոզավրերի չնկարագրված ձևերը, հավանաբար, բնակվել են ԱՄՆ-ում (օրինակ, «վայոմինգոռապտոր» և ուրիշներ), ինչպես նաև Չինաստանում ու Ռուսաստանում։
Հանրահայտ «Մեծ Ալ»-ը, իմիջիայլոց, կարող է պատկանել այդ չնկարագրված տեսակին։ Այսպես կոչված «կարճահասակ դաշտային ալոզավրը», որը հայտնաբերվել է Ավստարալիայից, հայտնի է գանգի ոչ լիարժեք կառուցվածքով և չի կարող պատկանել Allosaurus տիպին։ Աֆրիկական Allosaurus tendagurensis տեսակը ևս չի կարող պատկանել տվյալ տիպին, բայց, անկասկած, պատկանում է ալոզավրիդներին։ Հավանաբար,, ալոզավրերի խոշոր տեսակները ժամանակի ամենահայտնի լավագույն որսորդներին էին, որոնք սնվում էին բուսակեր դինոզավրերով։ Առավել խոշոր ու ուժեղ դինոզավրերի վրա, ինչպիսիք են Զաուրոպոդներն ու ստեգոզավրերը, ալոզավրերը հարձակվում էին խմբերով։ Ապացույցներ կան (նույն տիպի տարբեր տեսակների բազմաթիվ ոտնահետքեր միևնույն վայրում, խմբակային գերեզմաններ), որոնք հաստատում են, որ ալոզավրերը որս արել են խմբերով, չնայած, որոշ պալեօնթոլոգներ հավաստում են, որ այս տեսակը բավականին ագրեսիվ է խմբով ապրելու համար։