cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վահան Բադասյան
Քաղաքական գործունեություն
Պատերազմի ավարտից հետո, 1994 թ. նշանակվել է ԼՂՀ Հադրութի շրջվարչակազմի ղեկավարի տեղակալ։ 1995 թ. նշանակվել է Հադրութի շրջվարչակազմի ղեկավարի պաշտոնակատար և նույն թվականին հրաժարական տվել։ Այնուհետև՝ 1996-1999 թթ. նախաձեռնել և լիովին վերականգնել է հայրենի Խանձաձոր գյուղը, որն ամբողջովին ավերվել էր պատերազմի սկզբին։ 1999-2001 թթ. աշխատել է Հադրութի շրջանի վարչակազմի ղեկավար։ 2010 թ. մայիսի 23-ի ԼՂՀ 5-րդ գումարման Ազգային ժողովի ընտրությունների արդյունքներով ընտրվել է պատգամավոր՝ համամասնական ընտրակարգով, Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն կուսակցության ընտրացուցակով և դարձել ԼՂՀ Ազգային ժողովի "Դաշնակցություն" խմբակցության անդամ։ 2012 թ. ԼՂՀ նախագահական ընտրությունների ժամանակ պաշտպանել է Արցախի հերոս Վիտալի Բալասանյանի թեկնածությունը, ինչի համար հեռացվել է Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն կուսակցությունից և "Դաշնակցություն" խմբակցությունից ։ 2012 թ.-ից առ այսօր անկախ պատգամավոր է, Ազգային ժողովի պետական-իրավական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։ 2013 թ. փետրվարի 28-ին Վահան Բադասյանը ելույթ է ունեցել Ազատության հրապարակում ՀՀ նախագահական ընտրությունների արդյունքների հետ չհամաձայնած նախագահի նախկին թեկնածու Րաֆֆի Հովհաննիսյանի կազմակերպած հանրահավաքում, որտեղ, որպես ԼՂՀ ԱԺ պատգամավոր, իր աջակցությունը հայտնեց իր իրավունքների համար պայքարող ժողովրդին ։ 2012 թ. ԼՂՀ նախագահի ընտրություններից հետո Վահան Բադասյանը մասնակցել է «Սահմանադրական Արցախ» քաղաքացիական շարժման ստեղծմանը։ Շարժումը ստեղծվել էր Արցախի հերոս Վիտալի Բալասանյանի և նրա համախոհների մասնակցությամբ։ Բացի Բալասանյանից և Բադասյանից նախաձեռնող խմբի մեջ էին նաև Մասիս Մայիլյանը` ԼՂՀ արտաքին քաղաքականության և անվտանգության հանրային խորհրդի նախագահ, Գեղամ Բաղդասարյանը` Ստեփանակերտի մամուլի ակումբի նախագահ, Գրիգորի Հայրապետյանը՝ ԼՂՀ ԱԺ նախկին պատգամավոր։ 2012 թ. սեպտեմբերի 9-ին տարածված հայտարարության մեջ քաղաքացիական շարժման նախաձեռնողները հայտնում էին, որ իշխանության համար պայքարը «Սահմանադրական Արցախի» նպատակների մեջ չի մտնում ։
2014 թ.-ի գարնանը Քեսաբյան իրադարձություների ժամանակ Վահան Բադասյանը առաջարկել էր ստեղծել ՀՀ քաղաքացիներից և արցախահայերից կազմված պաշտպանական ջոկատներ և մեկնել Սիրիա քեսաբահայությանը օգնության ձեռք մեկնելու համար։ Հետագայում նաև ինքն է փոքրիկ խմբով մեկնել Քեսաբ, սակայն ինչ գործունեություն է ծավալել Սիրիայում պաշտոնական տեղեկություններ չկան ։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:Արցախի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:1968 ծնունդներ Կատեգորիա:Միացյալ Հայաստան կուսակցության անդամներ
Պասեկի (գյուղ, Զմիյովի շրջան)
Պասեկի (Пасіки), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զմիյովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1680 թվականին։
Ձորի
Ձորիի ավանդական ձևերն օգտագործվում են այլ ավանդական հագուստների հետ, միևնույն ժամանակ ժամանակակից ձևերը շատ տարածված են, հատկապես ամռանը։ Ներկայումս գետան հագնում են ոչ պաշտոնական յուկատայի հետ, իսկ ձորին հագնում են պաշտոնական կիմոնոյի հետ։ Կիմոնոյի և ձորիի ընտրությունը պայմանավորվում է առիթի պաշտոնական լինելով։ Կիմոնոյի հետ սովորաբար չեն հագնում եղեգնյա ծածկույթով ձորիներ, դրանք համարվում են աշխատանքային հագուստի մաս և համադրվում են ամենօրյա ճապոնական հագուստի հետ։ Կանացի վինիլային (պլաստիկե) ձորին համարվում է պակաս պաշտոնական, քան գործվածքե ձորիները։ Տղամարդկանց ձորին իրենից ներկայացնում է արհեստական ծղոտից պատրաստված ոտնաման։
Պասեկի (գյուղ, Զմիյովի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Պասեկի գյուղում բնակվում էր 685 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1445 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 474,05 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զմիյովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1680 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ձորի
Դիպակե ձորին հագնում են պաշտոնական կիմոնոյի հետ, օրինակ՝ հարսանիքների և հուղարկավորությունների դեպքում։ Տղամարդկանց ամենապաշտոնական կոշիկը համարվում է հանաոն (hanao)՝ սպիտակ, երբեմն սև փոկերով բուսաթելից պատրաստված ձորին։ Կանացի ձորին նույնպես կարող է արհեստական ծղոտից լինել, բայց կանացի հանաոն սովորաբար կարմիր է և պակաս պաշտոնական, քան գունավոր վինիլայինը կամ դիպակից պատրաստվածը։ Կանացի բոլոր ձորիների հետ հագնում են սպիտակ տաբի գուլպաներ։ Տղամարդկանց ձորին կարելի է կրել ինչպես առանց տաբիի, այնպես էլ տաբիով։
Հանաոներն ամրացվում են համաչափորեն, հետևաբար դրանք չեն լինում աջ և ձախ։ Նրանք կարող են պատրաստվել թավշամահուդանման գործվածքից։ Գործվածքից պատրաստված ձորիների համար սովորաբար օգտագործում են ճապոնական կամ արհեստական մետաքս։ Տղամարդկանց ձորին կարող է լինել կաշվից կամ արհեստական կաշուց։
Կանացի ձորին հազվադեպ է հարթ լինում․ կոշատակերն ունենում են տարբեր հաստություններ և անկյուններ։ Կան ժամանակակից ձորիներ, որոնք ծածկված չեն գործվածքով։ Կոշատակի արտաքին մասը սովորաբար բնական մոխրագույն կաշվից է։
Ինչպես բոլոր ճապոնական սանդալները՝ ձորին թույլ է տալիս օդի ազատ շրջանառությունը ոտքերի շուրջ, ինչը պայմանավորված է խոնավ կլիմայով, որը գերակշռում է Ճապոնիայում։ Դրանք հեշտ է հագնել և հանել, որն էլ կարևոր է այն մշակույթում, որտեղ կոշիկները հաճախ պետք է հանվեն։
Մեկանգամյա օգտագործման ծղոտե ժապավեններով ձորիներն անվանվում են վարաձի և ավանդաբար համարվել են հասարակ ժողովրդի ու ցածրաստիճան սամուրայների ամենօրյա աշխատանքային կոշիկներ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Հագուստ Կատեգորիա:Կոշիկ
Ալտարե
Ալտարե (Altare), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լիգուրիա մարզի Սավոնա գավառում։
Բնակչությունը 2188 մարդ է (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 199 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 11 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 17041, հեռախոսային կոդ՝ 00019։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մալոտենգինսկայա
Մալոտենգինսկայա (Малотенгинская), ստանիցա Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Օտրադնայայի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի գյուղական բնակավայրեր Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի Օտրադնայայի շրջանի բնակավայրեր
Բուզիմա
Բուզիմա (Бузима), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բելոխոլունիցկի շրջանում և Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կամա գետի աջ ափին՝ 1364 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 16 կմ է։
Գետը հոսում դեպի հյուսիս-արևմուտք, անցնելով անմարդաբնակ, ճահճոտ անտառների տարածքով։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վյատկա, գետի ենթաավազանը՝ Վյատկա։ Գետի ավազանը՝ Կամա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Աստերոիդների ցանկ (319901-320000)
Աստերոիդների ցանկ (319801-319900) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (320001-320100)
Լալվարի լեռնազանգված
Լալվարի, լեռնազանգված Վիրահայոց լեռնաշղթայի արևելյան մասում՝ Հայաստանի Լոռու մարզում։ Բարձրությունը՝ 2544 մ է։
Կազմված է յուրայի ու նեոգենի հրաբխանստվածքային ապարներից։ Կան պղնձի և բազմամետաղային հանքավայրեր։ Կատարային մասը բութ է, հարավը, հարավարևելյան լանջերը՝ մասնատված, մերկ ու ժայռոտ, հյուսիսը՝ անտառածածկ։ Հարավարևմտյան լանջին կան սողանքներ։
Լալվարից սկիզբ են առնում Շուլավեր, Բոլնիս և այլ գետեր։
Կատեգորիա:Լոռու մարզի լեռներ
(3104) Դյուրեր
(3104) Դյուրեր (Durer), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1982 թվականի հունվարի 24-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1982 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սելֆիի թանգարան
Սելֆիի թանգարան կամ Ինստագրամ թանգարան (selfie museum կամ Instagram museum), արվեստի պատկերասրահի կամ ինստալյացիայի տեսակ է, նախատեսված այն բանի համար, որ այցելուները լուսանկարներում կեցվածք ընդունեն և դրանք հրապարակեն այնպիսի սոցիալական ցանցերում, ինչպիսին է Ինստագրամը։ Սելֆիի թանգարանի ցուցանմուշներրը հիմնականում ներառում են գունավոր նախշեր, մեծ չափերի առարկաներ և այնպիսի օպտիկական պատրանքներ, ինչպիսիք են անամորֆոսները։
29Rooms-ը արվեստի եռօրյա մեծ ինստալացիա է` ստեղծված Refinery29-ի կողմից 2015 թվականին Նյու Յորքում, որը հիշատակվում է որպես նման վայրի առաջին օրինակ ։ Պաղպաղակի թանգարանը, որը բացվել է 2016 թվականին, ևս համարվում է Սելֆիի թանգարանի կատալիզատոր   ։ 2019 թվականի դրությամբ հաղորդվել է սելֆիի տասնյակ թանգարանների բացման մասին ամբողջ Միացյալ Նահանգներով ։ Դրանք մեծ մարտահրավերի առաջ են կանգնել 2020 թվականին, երբ դրանցից շատերը ստիպված են եղել ժամանակավորապես փակվել COVID-19 համավարակի պատճառով
Այս միտման որոշ նախորդներ նույնականացվում են ժամանակակից արվեստում, որոնցից են Rain Room-ը, Urban Light-ը, և Յայոի Կուսամայի հայելապատ սենյակները  ։ Burning Man փառատոնում ցուցադրված բազմաթիվ փորձարարական արվեստի գործերը ևս ազդեցություն են ունեցել, ինչպես նաև` ազդեցություն է ունեցել Meow Wolf արվեստագետների միությունը ։
Որոշ մեկնաբաններ քննադատել են «թանգարան» բառի օգտագործումը այս երևույթը նկարագրելու համար ։ Ի տարբերություն ավանդական թանգարանների, որոնք հաճախ ոչ առևտրային կազմակերպություններ են` կրթական առաքելությամբ, սելֆի թանգարանները գրեթե միշտ առևտրային բիզնեսներ են, որոնք գումար են վաստակում մուտքի վճարով և որոշ դեպքերում` առևտրային հովանավորչությամբ  ։
Պաղպաղակի թանգարանի հիմնադիր Մարյելիս Բանը ափսոսանք է հայտնել այդ բառն օգտագործելու համար և հորինել է նոր տերմին «experium» (experience` «փորձ» և museum` «թանգարան» բառերից)` նկարագրելու համար նման բիզնեսները ։
Սելֆիի թանգարանները փորձարարական առևտրի օրինակ են։ Դրանցից շատերը ժամանակավոր ցուցահանդեսներ են, որոնք բացվում են ընդամենը մի քանի ամսով, որոշակի վայրում, իսկ մյուսները մշտական են ։
Կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը
Կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը (Portret konny Stanisława Kostki Potockiego), կտավի վրա պատկերված յուղաներկ նկար, որն ավարտվել է ֆրանսիացի նեոդասական նկարիչ Ժակ Լուի Դավիդի կողմից 1781 թվականին։ Ձիասպորտի լայնածավալ դիմանկարը, աշխատանքը պատկերում է լեհ քաղաքական գործիչ, ազնվական և լուսավորչական շրջանի գրող Ստանիսլավ Կոստկա Պոտոցկին։ Նկարիչը ցույց է տալիս Պոտոցկուն ձիու վրա նստած և լեհական «Սպիտակ արծիվ» շքանշանը կրելիս։ Երբ Պոտոցկին իր գլխարկը հուշում է դիտողին ուղղված ողջույնի ժեստով, ձին խոնարհվում է, մինչդեռ նկարի ներքևի ձախ անկյունում երևում է շուն, որը հաչում է։
Պոտոցկին առաջին անգամ հանդիպել է Ժակ-Լուի Դավիդին Իտալիայում նկարչի 1779 թվականից 1780 թվական Մեծ շրջագայության ժամանակ, թեև դիմանկարի պատվերի հետ կապված մանրամասները դեռևս քննարկվում են։ Որոշ պատմաբաններ կարծում են, որ Պոտոցկին ուղղակիորեն խնդրել է դա 1780 թվականին, մինչդեռ մյուսներն առաջարկում են, որ Ֆերդինանդ IV-ը Նեապոլցին պատվիրել է այն այն բանից հետո, երբ Պոտոցկին տպավորել է նրան՝ ընտելացնելով վայրի ձիուն։ Նկարն առաջին անգամ ցուցադրվել է Փարիզյան սալոնում 1781 թվականին և բերվել Վարշավա 1801 թվականից առաջ։ Այդ տարի աշխատանքը տեղափոխվեց Վիլանովի պալատ, որը կառուցվել էր որպես թագավորական պալատ Հովհաննես III Սոբեսկիի համար, որը 1799 թվականից պատկանում էր Պոտոցկի ընտանիքին։ 1805 թվականին պալատը դարձավ Լեհաստանի առաջին հանրային արվեստի թանգարաններից մեկը՝ Պոտոցկի ընտանիքի արվեստի հավաքածուի հետ միասին ցուցադրելով Դավիդի «կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը»։
Նկարը թալանվել է նացիստական գերմանական ուժերի կողմից 1939 թվականին Հիտլերի ՝ Լեհաստան ներխուժման ժամանակ, նախքան Գերմանիա տեղափոխվելը։ 1956 թվականին, պատերազմի հետևանքով Խորհրդային Միության ձեռքն ընկնելուց հետո, դիմանկարը վերադարձվեց Լեհաստան և տեղադրվեց Վարշավայի Ազգային թանգարանի հավաքածուում։ 1990 թվականին Լեհաստանում կոմունիստական իշխանության ավարտից հետո այն վերադարձվեց Wilanów ։ և դրեք մշտական ցուցադրության։ Այժմ Յան III թագավորի պալատի պետական թանգարանի մաս, կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը նկարագրվել է որպես Դավիդի գլուխգործոցներից մեկը , որը նշանավորում է ձիասպորտի դիմանկարի վերադարձը 18-րդ դարոի վերջի եվրոպական գեղանկարչությանը։
Ստանիսլավ Կոստկա Պոտոցկի (1755–1821)
Հաղորդվում է, որ Պոտոցկին առաջին անգամ հանդիպել է Դեյվիդին Իտալիայում՝ արտիստի 1779–1780 թվականների Մեծ շրջագայության ժամանակ ։ Պոտոցկին լեհ ազնվական էր, ով հետագայում դարձավ ազդեցիկ քաղաքական գործիչ Լեհ-Լիտվական Համագործակցության մեջ։ Նա շատ է ճանապարհորդել Եվրոպայում՝ այցելելով Իտալիա, Ֆրանսիա, Շվեյցարիա և Գերմանիա 1772-1775 թվականներին ։ 1776 թվականին նա ամուսնացավ Ալեքսանդրա Լյուբոմիրսկայի՝ լեհ ազնվական Լյուբոմիրսկի ընտանիքի անդամի հետ և սկսեց իր քաղաքական գործունեությունը 1778 թվականին՝ որպես Լյուբլինի վոյևոդությունից Լեհ-Լիտվա Համագործակցության Սեյմի պատգամավոր ։
Հանձնաժողով
Թեև Պոտոցկիի Իտալիա կատարած ճանապարհորդությունները 1779-1780 թվականներին, ինչպես նաև Դավիդի հետ նրա հետագա հանդիպումը լավ փաստագրված են, դիմանկարի պատվերի ճշգրիտ հանգամանքները մնում են գիտական բանավեճի առարկա։ Արվեստի որոշ պատմաբաններ առաջարկում են, որ Պոտոցկին ուղղակիորեն խնդրել է Դեյվիդին նկարել իր դիմանկարը 1780 թվականին ։ 1834 թվականին Պոտոցկի ընտանիքի կողմից հրատարակված հավաքածուի կատալոգում նշվում էր, որ «դիմանկարն ավարտվել է Փարիզում՝ Նեապոլի ձիավարության դպրոցում կյանքից արված էսքիզից հետո» ։
Իրադարձությունների այս վարկածը հետագայում հաստատեց Դավիդի թոռը՝ Ժակ-Լուի-Ժյուլ Դեյվիդը, ով 1880 թվականին հրատարակեց Le peintre Louis David 1748–1825 ալբոմը։ նշում է նկարչի ստեղծագործությունը ։ Նա պնդում էր, որ Ֆերդինանդ IV Նեապոլացին նկարը պատվիրել է 1780 թվականին այն բանից հետո, երբ Պոտոցկին այցելել է իրեն Նեապոլում։ Ըստ Ժակ-Լուի-Ժյուլի՝ Պոտոցկին տպավորել է թագավորին՝ որսորդության ժամանակ ընտելացնելով վայրի ձիուն, ինչի արդյունքում Ֆերդինանդը Դեյվիդից ձիասպորտի դիմանկար խնդրել է ։ Սա ստիպեց որոշ գիտնականների ենթադրել, որ Դավիդը սկսել է նկարել աշխատանքը Հռոմում 1780 թվականին, նախքան այն ավարտելը Փարիզում 1781 թվականին և ցուցադրել այն նույն թվականին Փարիզի Սալոնում, Գեղանկարչության և քանդակագործության թագավորական ակադեմիա անդամների կողմից կազմակերպված արվեստի պաշտոնական ցուցահանդեսում։ Գեղանկարչության և քանդակի ակադեմիա (Académie royale de peinture et de sculpture)։ 1960-ականներին լեհ արվեստի պատմաբան Անջեյ Ռիշկևիչը վիճարկեց այս պատմությունը՝ պնդելով պատմական ապացույցների բացակայությունը, որը կհաստատի, որ 1780 թվականին Նեապոլում Դավիդի և Պոտոցիի հանդիպումը երբևէ տեղի է ունեցել ։
Թեև Ռիշկևիչի պնդումն ազդել է արվեստի պատմական հետազոտությունների վրա հետագա տասնամյակների ընթացքում ստեղծագործության ծագման վերաբերյալ, 2019 թվականի պահպանության զեկույցը Վելով գտնվող Յան III թագավորի պալատի թանգարանից։ արժանահավատություն է տվել Դավթի թոռան պատմածին ։ Զեկույցը վերլուծել է բնօրինակ նկարի ռենտգենյան ճառագայթները և կոմպոզիցիայի վաղ մոդելը, նախապատրաստական ուսումնասիրության գծագիր, որն ի սկզբանե համարվում էր 19-րդ դարի ուրվագիծ։ Նկարում պատկերված է Պոտոցկին, որը զարդարված է 1780 թվականին շնորհված Սուրբ Ստանիսլավի շքանշանով, այլ ոչ թե լեհական «Սպիտակ արծվի» շքանշանով, որը նա ստացել է 1781 թվականին։ Այս բացահայտումները ստիպեցին հետազոտողներին եզրակացնել, որ 1780 թվականի գծանկարը Դեյվիդի բնօրինակ աշխատանքն է, որը ստեղծվել է Նեապոլում։ Բացի այդ, ռենտգենյան ճառագայթները բացահայտեցին կարմիր ներկը գոյություն ունեցող կապույտ ժապավենի տակ՝ ավելի հիմնավորելով այն գաղափարը, որ նկարի սկզբնական դիզայնը կոչված էր ցուցադրելու Սուրբ Ստանիսլավի շքանշանը ։
Նկարագրություն
Դեյվիդը պատկերում է Պոտոցկին ձիով նստած մոխրագույն պատի վրա, որի վերևում տեղադրված են երկու դասական սյուներ։ Արվեստի պատմաբան Անտուան Շնապերը նշում է, որ ձիու սմբակների տակ ծղոտի առկայությունը կարող է ենթադրել կայուն միջավայր, մինչդեռ ֆոնի «վառ ճարտարապետությունը» կարող է հուշել երևակայական կամ իդեալականացված ֆոնի մասին ։ Պոտոցկին պատկերված է առանց վերարկուի, և միայն լեհական «Սպիտակ արծիվ» շքանշանի կապույտ թևը, որը երկրի բարձրագույն քաղաքացիական շքանշանն է, ցույց է տալիս նրա կոչումը։ Նա հագել է այն, ինչ Փալմերը բնութագրել է որպես «ամենաընտիր» հագուստ՝ դեղին տաբատ և սպիտակ վերնաշապիկ։ Երևում է, թե ինչպես է իր գլխարկը հանում հեռուստադիտողին սրտանց ողջունելով, երբ ձին իջեցնում է գլուխը։ Ներքևի ձախ անկյունում նկատվում է, թե ինչպես է շունը հաչում ձիու վրա ։
Ազդեցություններ
Դիմանկարը նկարագրվել է որպես Դավիդի գլուխգործոցներից մեկը  և նշանավորելով 18-րդ դարի վերջի եվրոպական գեղանկարչության մեջ ձիասպորտի դիմանկարի նշանավոր վերադարձը ։  Արվեստի պատմաբան Լորենց Էյթները նշում է 17-րդ դարի երկու ֆլամանդական բարոկկո նկարիչների՝ Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի և Անտոնիս վան Դեյքի ազդեցությունը Դավիդի 1781 թվականի դիմանկարի վրա և պնդում է, որ նկարը «առաջարկում է կանխազգացում այն ձևի մասին, որով [Դավիդը] ավելի ուշ էր նկարել։» : Ըստ Անտուան Շնապերի՝ նկարը հիշեցնում է վան Դեյքի 1634 թվականին կողմից ստեղծված Կարինյանոյի արքայազնի ձիասպորտի դիմանկարը, որի էսքիզը Դավիդն ավարտել էր նախքան լեհ ազնվականին նկարելը ։
Շնապերը նաև եզրակացնում է, որ «ձիու առաջնամասը» համապատասխանում է 17-րդ դարի գոբելենային հատվածին, որը պատկերում է 4-րդ դարի Պուբլիուս Դեցիուս Մուսի մ.թ.ա. հռոմեական հյուպատոսի, որը հայտնի է Երկրորդ Լատինական պատերազմի ժամանակ իրեն զոհաբերությամբ, պատմությունը ։ Գոբելենը, որը նախագծվել է 1618 թվականին Ռուբենսի կողմից ի սկզբանե նկարված կոմպոզիցիայի հիման վրա, պատճենվել է Դեյվիդի կողմից 1780 թվականից առաջ և հետագայում ցուցադրվել Լուվրում։ Ռուբենսի կարևորությունը նշում է նաև ամերիկացի արվեստի պատմաբան Ռոբերտ Ռոզենբլումը, ով Պոտոցկիի դիմանկարում ձին նկարագրել է որպես «ռուբենսական հովատակ» ։  Կոմպոզիցիայի ֆորմալ որակներն ուսումնասիրելիս 18-րդ դարի արվեստի ֆրանսիացի գիտնական Շարլոտա Գիշարը ընդգծում է նկարչի ստորագրության անտիպ տեղադրումը, որը հայտնաբերված է նկարի ներքևի ձախ անկյունում գտնվող շան ոսկե օձիքի վրա։ Նա առաջարկում է, որ «դինամիկ կերպով ներխուժելով ներկայացման տարածություն՝ Դավիդի փայլուն անունը փայլում է՝ գրավելով լույսը և դիտողի ուշադրությունը» ։
Փարիզի սրահ (1781)
Արվեստի պատմաբան Ռիչարդ Կանտինելին 1930 թվականին նկարչի մասին իր կենսագրական ուսումնասիրության մեջ նշել է, որ Դավիդը սկսել է աշխատել Հռոմում կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարի վրա և 1780 թվականի հուլիսի 17-ին մեկնել է Փարիզ։ Փարիզում նա ավարտեց նկարը և ցուցադրեց այն 1781 թվականի սալոնում ։ Ցուցահանդեսը Դավիդի դեբյուտն էր Սալոնում, և Պոտոցկիի դիմանկարը ցուցադրվեց Բելիսարիուսի ողորմություն աղերսող, Սենթ Ռոխի միջնորդությամբ Կույսի հետ ժանտախտից տուժածի համար, Պատրոկլոսի թաղման խաղերը և «Կինը կերակրում է իր երեխային» վերնագրով կոմպոզիցիա, որոնք բոլորն էլ գովեստի արժանացան ֆրանսիացի լուսավորչական փիլիսոփա և ականավոր գրող Դեն Դիդրոյի կողմից ։ Պոտոցկիի դիմանկարը քննարկելիս Դիդրոն առանձնացրեց Դավիդի բաց գույնի գունաշարը, որը հակադրվում էր նկարչի կողմից նույն ժամանակահատվածում ավարտված պատմական գեղանկարչությանը ։
Թեև Բելիսարիուսը «Ողորմություն մուրում է» արժանացել է ժամանակակից քննադատների ամենաբարձր գովասանքին, Կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը այն ժամանակվանից նկարագրվել է որպես այն նկարներից մեկը, որը «ավելացրել է Դավիդի հաջողությունը» ։ Դավիդի դեբյուտը 1781 թվականի սալոնում դարձավ գեղարվեստական կարևոր իրադարձություն և օգնեց նրան հաստատել որպես «աճող սերնդի ամենախոստումնալից նկարիչ» ։ Փարիզում ցուցադրվելուց հետո դիմանկարն ուղարկվել է Վարշավա, թեև դրա շարժումների ճշգրիտ ժամանակացույցը մնում է անորոշ։  Գոյություն ունեցող գրառումները ցույց են տալիս, որ այն տեղափոխվել է Վիլանովի պալատ, նախկին թագավորական նստավայր Վարշավայի մոտ, որը պատկանում էր Պոտոցկին, 1801 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Բարոկկո ոճի պալատը և նրա հարակից այգիները, որոնք ի սկզբանե կառուցվել են թագավոր Յան III Սոբեսկու և նրա կնոջ ՝ Մարի Կազիմիր Լուիզա դե Լա Գրանժ դ'Արկիենի համար 1681–1696 թվականներին, ժառանգել է Իզաբելա Լյուբոմիրսկան ՝ Պոտոցկիի կնոջ՝ Ալեքսանդրայի քույրը ։
Հետագա տարիներ
1799 թվականին Վիլանովի սեփականությունը փոխանցվեց Պոտոցկիին, որը կհավաքեր եվրոպական և արևելյան ասիական արվեստի զգալի հավաքածու։ Դավիդի Պոտոցկիի դիմանկարը տեղադրվել է պալատի Մեծ դահլիճի (այժմ հայտնի է որպես «Սպիտակ սրահ») արևելյան պատին։ 1805 թվականին հավաքածուն պաշտոնապես բացվեց հանրության համար՝ դառնալով Լեհաստանի առաջին հանրային արվեստի թանգարաններից մեկը ։  1831 թվականին, Նոյեմբերյան ապստամբության պատճառով ռուսական պոտենցիալ կողոպուտի մտահոգությունների ֆոնին (զինված ապստամբություն, որը բռնկվել էր 1830 թվականի նոյեմբերի 29-ին բռնազավթող Ռուսական կայսրության դեմ), Պոտոցկիի դիմանկարը տեղափոխվեց Վարշավա՝ պահպանության համար, որտեղ այն մնաց մինչև 1834 թվականը ։
Մինչև 1864 թվականը պալատում հանրային ցուցադրության տակ դրվեց, այնուհետև այն տեղափոխվեց մասնավոր թաղամաս՝ դառնալու Պոտոցկի ընտանիքի դիմանկարների հավաքածուի մի մասը, որը հավաքել էր Ավգուստ Պոտոցկին՝ Ստանիսլավի թոռը։ 1877 թվականին Ալեքսանդրա Պոտոցկան՝ Ավգուստի այրին, հրատարակեց «Wilanów» պատկերազարդ կատալոգը. հավաքածուն, որը ներառում էր Դավիդի Stanisław Kostka Potocki դիմանկարի վերարտադրությունը ։ Հետագայում պալատի և հավաքածուի սեփականությունը 1892 թվականին փոխանցվեց Բրանիցկի ընտանիքին ։ 1913 թվականին այն ցուցադրվել է Դավիդի հետահայաց David et ses Eleves վերնագրով։ Փարիզի Փոքր պալատում ։ 1932 թվականին դիմանկարը, Դավիդի մի քանի այլ գործերի հետ միասին, ցուցադրվեց «Ֆրանսիական արվեստի 1200–1900 թվականների ցուցահանդեսում», որը յոթ դարերի ընթացքում ֆրանսիական արվեստի լայնածավալ հետազոտական ցուցադրություն էր, որը կազմակերպվել էր Լոնդոնի Արվեստի թագավորական ակադեմիայում ։
1939 թվականին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկման ժամանակ Կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը թալանվեց գերմանական ուժերի կողմից։ Թեև նկարի ճշգրիտ վայրը հայտնի չէ 1939-1956 թվականներին, լրագրող Մոնիկա Կուչը նշում է, որ այն «հայտնվել է» Խորհրդային Միությունում պատերազմից հետո՝ նախքան Լեհաստան հայրենադարձվելը (այժմ՝ Խորհրդային Միության Լեհաստանի Ժողովրդական Հանրապետություն )։ 1956 թվականին Այնուհետև դիմանկարը տեղադրվեց Վարշավայի Ազգային թանգարանի հավաքածուում ։ 1990 թվականին, Լեհաստանում կոմունիզմի անկումից հետո, աշխատանքը հետ է տեղափոխվել «Wilanów», այնուհետև Վարշավայի ազգային թանգարանի մաս և դրվեց հանրային ցուցադրության ։ 1995 թվականին պալատը դարձավ անկախ ազգային թանգարան, իսկ 2013 թվականին այն վերանվանվեց Վիլանովում գտնվող Հովհաննես III թագավորի պալատի թանգարան։ 2016 թվականին, լայնածավալ կոնսերվացիայի ենթարկվելուց հետո, նկարը Հյուսիսային սրահից տեղափոխվեց Սպիտակ սրահ, որի սկզբնական վայրը 1800-ականների սկզբին, որտեղ Դավի նկարը մնում է տեսադաշտում ապրիլի դրությամբ ։
Տպված վերարտադրությունները և պատճենները
Նկարը հաճախ վերարտադրվել է տպագիր տեսքով, առավել հայտնի է Ժակ Լուի Ժյուլ Դավիդի 1880-ի հրապարակման մեջ, որը հանգեցրեց 19-րդ դարի վերջին Դավիդի Պոտոցկի դիմանկարի նկատմամբ նոր հետաքրքրության ։ Ավելին, ասվում է, որ նկարի մի քանի օրինակներ ավարտվել են ժամանակի ընթացքում, այդ թվում՝ հենց ինքը՝ Դավիդը։ Որոշ գիտնականներ առաջարկեցին, որ Ֆերդինանդ IV-ի կողմից ի սկզբանե պատվիրված նկարը կարող էր տարբերվել Պոտոցկիի համար նախատեսված մեկ այլ աշխատանքից, ինչպես ենթադրվում էր 1780 թվականի հունիսի 30-ին նկարչի կողմից Պոտոցկիին տրամադրված անդորրագրի առկայությամբ և 1780 թվականի հուլիսի 10-ով թվագրված երկուսի միջև հետագա նամակագրությամբ ։
«Wilanów» 1877 թվականի մատյանում Պալատը, կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը նկարագրվում է որպես «Դավիդի ուսումնասիրություն», որը արվել է 1781 թվականին, որը հետագայում Փարիզում գնել է Էլժբիետա Իզաբելա Լյուբոմիրսկան իր դստեր՝ Ալեքսանդրա Պոտոցկայի համար, ինչը որոշ հետազոտողների դրդել է ենթադրել, որ դիմանկարը ներկայումս գտնվում է Wilanów։ հավաքածուն կարող է ինքնին լինել Դեյվիդի բնօրինակ ստեղծագործության պատճենը։ Գրացուցակում չի նշվում նաև 1781 թվականի Փարիզի սալոնի մասին, որտեղ, ենթադրաբար, առաջին անգամ ցուցադրվել է բնօրինակ նկարը։ Գոյություն ունեցող գրառումները մատնանշում են այլ նկարիչների ստեղծագործության տարբերակները, այդ թվում՝ 1791 թվականին լեհ նկարիչ Ֆրանցիսեկ Սմուգլևիչի պատճենը, որն այդ ժամանակվանից կորել է, ինչպես նաև 1905 թվականին կամ մոտ 1905 թվականին նկարիչ Վացլավ Պավլիսզակի կողմից արված օրինակը։ Դիմանկարի ենթադրյալ լրացուցիչ կրկնօրինակների գոյության մասին պնդումները նույնպես ի հայտ են եկել 21-րդ դարում, թեև այդ պնդումները դեռևս չեն հաստատվել հետազոտողների կողմից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:CS1 Polish-language sources (pl) Կատեգորիա:Վարշավայի թանգարաններ Կատեգորիա:Լեհաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:1781 նկարներ Կատեգորիա:Pages with unreviewed translations
Դիսեն Շտրիզով
Դիսեն Շտրիզով (Dissen-Striesow), կոմունա Գերմանիայում, մտնում է Բրանդենբուրգ երկրամասի մեջ։ Ինչպես նաև Շպրե Նեյսեի մի մասն է կազմում։ Տարածքը կազմում է 19,72 կմ2։ Բնակչությունը` 1033 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պաշտոնական կոդ 12 0 71 041։ Կոմունան ունի 2 գյուղական շրջան։ Պաշտոնական լեզուներն գերմաներենն ու սորբիան լեզուն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Մսուր (Ալաշկերտի գավառ)
Մսուր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Ալաշկերտի գավառակում ։ Գտնվում էր Ալաշկերտ քաղաքից հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
1877-1878 թվականներին ուներ 165 բնակիչ ։
Գնդաձոր (գետ)
Գնդաձոր, գետ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում։ Սկիզբ է առնում Թեքսարի լեռների հարավարևելյան լանջերից և Կարմրաշեն գյուղից ներքև աջից միախառնվում Հերհեր գետին։ Երկարությունը 15 կմ է ։
Մսուր (Ալաշկերտի գավառ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գնդաձոր (գետ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի գետեր Կատեգորիա:Հերհեր գետի վտակներ
Աթալ
Աթալ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում։ Գտնվում էր Դիարբեքիր քաղաքից 70 կմ հյուսիս-արևելք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Վիկտորովո (գյուղ, Գլուխովի շրջան)
Վիկտորովո (Вікторове), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Գլուխովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վիկտորովո գյուղում բնակվում էր 308 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Գլուխովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Բոյարշչինա (գյուղ, Դուբրովիցկոե գյուղական բնակավայր)
Բոյարշչինա (Боярщина), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սերիա A (Իտալիա)
Սերիա A (Lega Nazionale Professionisti Serie A TIM), պրոֆեսիոնալ ամենաբարձր Ֆուտբոլային առաջնությունն է իտալական ֆուտբոլային համակարգում։ Այս խմբում 20 ակումբներ են մասնակցում ամեն տարի։ Առաջնությունը անցնում է օգոստոսից մայիս։ Յուրաքանչյուր ակումբ անցկացնում է 38 խաղ։ ՈՒԵՖԱ-ի սահմանած վարկանիշային աղյուսակում զբաղեցնում է 4-րդ հորիզոնականը ։
Հաղթողներ
* - Տորինոն զրկվել է չեմպիոնական տիտղոսից։
** - Յուվենտուսը զրկվել է չեմպիոնական տիտղոսից։
*** - Չեմպիոնական տիտղոսը հանձնվել է Ինտերին՝ զրկելով Յուվենտուսից։
Ռեկորդներ
Մուգ տառերով նշված են այն խաղացողները, որոնք դեռևս հանդես են գալիս Սերիա A-ում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի ֆուտբոլի առաջնություն Կատեգորիա:Եվրոպայի ֆուտբոլի բարձրագույն լիգաներ
Մալոտենկաշևո
Մալոտենկաշևո (Малотенькашево, Бәләкәй Теңкәш), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Նուրիմանովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 187 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Նուրիմանովսկի շրջանի բնակավայրեր
Պետրիշչևո (գյուղ, Զմիյովի շրջան)
Պետրիշչևո (Петрищеве), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զմիյովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1735 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պետրիշչևո գյուղում բնակվում էր 38 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,12 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 316,67 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զմիյովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1735 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կոնստանտին Բրանկուզի
Կոնստանտին Բրանկուզի (Բրինկուշի, Բրինկուշ) (Brâncuşi/Brîncuşi, Brancusi, ), ռումինական ծագումով ֆրանսիացի քանդակագործ, քանդակագործության մեջ աբստրակտ ոճի գլխավոր հիմնադիրներից, փարիզյան դպրոցի վառ ներկայացուցիչ, որ համաշխարհային ճանաչում ունի 20-րդ դարի ավանգարդ արվեստում։
Կենսագրություն
Կոնստանտին Բրանկուզին ծնվել է 1876 թվականին ռումինական Խոբիցա գյուղում, ավանդական գյուղական ընտանիքում, որտեղ մեծացել է հինգ եղբայրների հետ։ Հազիվ դպրոցն ավարտած` ընտանեկան համեստ եկամուտը համալրելու համար սկսել է աշխատել կավագործ առևտրականի հանձնակատար, ով զբաղվում էր տակառների և երկաթյա իրերի վաճառքով։ Հենց այս տարիներին Կոնստանդինը ազատ ժամանակ սկսում է դանակով փայտից իրեր պատրաստել և աշխատել կավով։ Երջանիկ պատահականության շնորհիվ` Կոնստանդինին հաջողվում է ընդունվել ու ավարտել Կրայովայի գեղարվեստի դպրոցը։ Այնուհետև նա մեկնել է Բուխարեստ, որտեղ 1898-1902 թվականներին դասեր է առել Գեղարվեստի դպրոցում։
25 տարեկան հասակում, հուսահատված ծայրաստիճան աղքատությունից և իր արվեստի նկատմամբ հետաքրքրության բացակայության պայմաններում, Կոնստանդին Բրանկուզին լքում է հայրենիքը։ 1902 թվականին նա` որպես իսկական գյուղական երիտասարդ, մախաղն ուսին, ոտքով գնում է նախ Մյունխեն, իսկ երկու տարի անց` Փարիզ (1904), որտեղ կրկին ընդունվում է Գեղարվեստի դպրոց (1904-1907)։ Երկու տարի նա եղել է Ռոդենի վարպետանոցի օգնական, սակայն հեռացել է այնտեղից` ասելով, որ «մեծ ծառի տակ ոչինչ չի աճի» ։
Կյանքի զգալի մասը (մինչև 1939) Կոնստանդին Բրանկուզին ապրել ու ստեղծագործել է Փարիզում, որտեղ համաշխարհային ճանաչում է ստացել ֆրանսիականացված Բրանկուզի ազգանունով, սակայն Փարիզում 35 տարի ապրելով` նա այդպես էլ չի ձուլվել։ Նա անվերապահորեն սատարել է իր հայրենակիցներին, նրանց աշխատանք տվել, շփվել և ամեն ձևով օգնել` Փարիզում հաստատվելու։ Նրա ընկերների լայն շրջանակը բաղկացած էր նկարիչ ավանգարդիստներից, ինչպես նաև երաժիշտերից, քանդակագործներից և ռումինական ծագումով այլ մարդկանցից։
Կոնստանդին Բրանկուզիի կյանքի ֆրանսիական շրջանում առանձին կարևոր դեր է զբաղեցրել ավանգարդ կոմպոզիտոր Էրիկ Սատին, որի հետ բարեկամությունը (1919-1925) Բարնկուզիին թույլ է տվել վերջնականապես հաստատվել Փարիզում և ինչ-որ չափով փոխել իր աշխարհայացքը։ Նացիստական Գերմանիայի հետ պատերազմից քիչ առաջ, կարծես բնազդով ինչ-որ վտանգ զգալով, Բրանկուզին Փարիզից տեղափոխվել է ԱՄՆ` սկզբնական շրջանում հաստատվելով Նյու Յորքում, որտեղ վաղուց արդեն հայտնի էր։ 1910-ական թվականներից նրա աշխատանքները ներկայացվել են բազմաթիվ ցուցահանդեսներում, գնվել ինչպես մասնավոր հավաքածուների, այնպես էլ թանգարանների համար։
Կյանքի մեծ մասը Բրանկուզին եղել է շատ միայնակ։ Ունենալով վառ, էքսցենտրիկ բնավորություն` նա դանդաղ ու դժվարությամբ է կապվել մարդկանց հետ` առավել դժվար տանելով նրանցից բաժանումը։ Չնայած արտաքուստ շփվող ու մարդկանց կարեկից լինելուն` քիչ է հոգեպես խոր մտերմություն հաստատել նրանց հետ։ Բրանկուզիի այդպիսի իսկական մտերիմներից է եղել Էրիկ Սատին։ Չնայած այն բանին, որ Բրանկուզին ամենուր պահել ու դրսևորել է իր ազգային պատկանելությունը` ֆրանսիացիները նրան անվանել են «մեր Բրանկուզին» ճիշտ այնպես, ինչպես ԱՄՆ-ում նրան համարում էին իրենցը` հարյուրտոկոսանոց ամերիկացի։
Կոնստանդին Բարնկուզին մահացել է խոր ծերության հասակում` 81 տարեկանում, թաղված է Փարիզի Մոնպառնաս գերեզմանոցում։
Մահից մեկ տարի առաջ` 1956 թվականին, Բրանկուզին իր ստուդիան ամբողջ պարունակությամբ կտակել է Ֆրանսիայի Հանրապետությանը` այն թանգարան դարձնելու պայմանով ։
Պոմպիդու մշակութային կենտրոնում հենց նրա ձևավորման սկզբից եղել է «Բրանկուզիի սենյակ»։
Բրանկուզի և Էրիկ Սատի
Պատերազմի ժամանակ իր հայրենիքից` Ռումինիայից ոտքով Փարիզ գալով` քառասնամյա քանդակագործը հաստատվել է Մոնպառնասի ծայրամասում` Ռոնսենի փակուղում, որտեղ հետագա 35 տարիների ընթացքում ապրել է «ինչպես ռումին ֆերմերը իր ռումինական ֆերմայում» ։ Նրա վարպետանոցը` իր կոպիտ ինտերիերով, հիշեցնում էր նախապատմական բնանակար.
Բրանկուզիի փարիզյան կյանքի առաջին հինգ տարիները լուսավորվել են ֆրանսիացի կոմպոզիտոր Էրիկ Սատիի ջերմ մտերմությամբ, ով քանդակագործից մեծ էր ուղիղ տասը տարով։ Գրող, թարգմանիչ Անրի-Պիեռ Ռոշեն նրան Մարսել Դյուշանի հետ Բրանկուզիի ստուդիա է բերել 1919 թվականի նոյեմբերյան մի երեկո։ Այնուհետև Սատին ինքն է հաճախ վերադարձել այստեղ։ Ճաշից հետո Բրանկուզին նրա համար ջութակ է նվագել` այն ժամանակ առ ժամանակ փոխանցելով երիտասարդ երաժիշտ Մարսել Միխալովիչին։
Ստեղծագործական երկու անհատականությունների նմանությունները բնական էին այնքան, որ դրանք համեմատությունների առիթ էին դառնում նույնիսկ այն մարդկանց շրջանում, ովքեր ծանոթ չէին նրանց։ Այսպես, ֆրանսիացի նշանավոր քննադատ, երաժշտագետ Անրի Կոլեն պատմական դարձած իր ծրագրային հոդվածում` նվիրված ֆրանսիական «Վեցյակի» հռչակագրին, գրել է միայն կոմպոզիտոր Էրիկ Սատիի մասին` նկատի ունենալով նրա ստեղծագործական արվեստը։ Սակայն, ինքն էլ այդ մասին չկասկածելով, Սատիի կերպարի ներքո ներկայացրել է Կոնստանդին Բրանկուզիի պատկերը.
Ֆոնտեբլոյում արված մի քանի լուսանկարները գոլֆ խաղի ժամանակ Սատիին արձանագրել են որպես խաղին հետևող և ոչ մասնակից ։ Բրանկուզին նույնպես շատ է լուսանկարել Սատիին իր ստուդիայում և ոչ առանց դժվարությունների, քանի որ Սատին այնքան ուժեղ է ծիծաղեցրել նրան, որ քանդակագործի ձեռքերը դողացել են, ու լուսանկարչական ապարատը` ցնցվել ։ Չնայած դրան` լուսանկարները հաջող են ստացվել. դրանցից մեկը Սատին երախտագիտությամբ օգտագործել է Ռուարի հրատարակության գովազդային բացիկի վրա և պատվիրել մեծ չափի օրինակներ` դրանք որպես հուշանվեր բաժանելով իր լավագույն ընկերներին։
Բրանկուզին ուրախությամբ է հաճախել Սատիի բոլոր համերգներին ու ներկայացումներին, որոնք կայացել են 1920-1924 թվականներին, խնդրում էր, միշտ կանչել իրեն և շատ նեղանում էր, երբ ինչ-որ պատճառով իրեն տոմս չէր հասնում ։ Էրիկ Սատիի «Սոկրատ» դրամայի (1920) ուղղակի ազդեցությամբ Բրանկուզին կերտել է Պլատոնի, Սոկրատի քանդակները և Սոկրատի գավաթի շատ տարբերակներ չոր փայտից (1922), որոնք նրա լավագույն ստեղծագործություններից են։ Իր կողմից Սատին Ռոբեր Կաբիին ասել է, որ Բրանկուզիի «Անվերջ սյունաշարում» գտել է «Պոլ և Վիրգինիա» օպերայի բանալին, որը նա գրել է 1921 թվականին ։
1920 թվականի փետրվարի 25-ին Էրիկ Սատին Մոնպառնասի արտիստական հասարակության շատ ներկայացուցիչների հետ ստորագրել է պետիցիան` ընդդեմ այն բանի, որ Բրանկուզիին մերժել են իր «Իշխանուհի Բիբեսկոյի դիմանկարը» ներկայացնել Անկախների սալոնում` պատճառաբանելով, որ քանդակն ուղղակի ասոցիացիա է առաջացնում ֆալոսի հետ։ Գրեթե նույն ժամանակին է վերաբերում Սատիի հայտարարությունը, որը նպատակ ուներ արագացնելու մաքսային պաշտոնական թղթաբանությունը` Բրանկուզիի` սպիտակ մարմարից թռչնի քանդակի վերադարձը ԱՄՆ-ից արագ կատարելու համար. քանդակը մնացել էր ինչ-որ տեղ սահմանից դուրս։ Բացի այդ, Էրիկ Սատին բարյացակամորեն օգնություն է ցուցաբերել իր կարպատյան ընկերոջն ամեն անգամ, երբ հարկ է եղել ֆրանսերենի տիրապետել։
Վերջին կես տարին, երբ հիվանդ Սատին պառկած էր հիվանդանոցում, Բրանկուզին պարբերաբար այցելել է նրան` նրան տանելով սեփական ձեռքերով պատրաստած արգանակ ։ Նա խորապես ցնցվել էր ընկերոջ մահից։ Քանդակագործական վարպետանոցի նրա հավատարիմ օգնականները` Ալեքսանդր Իստրատին ու Նատալյա Դումիտրեսկոն, պատմել են, որ Բրանկուզիի սենյակից նրանք հաճախ էին լսում նրա մրմունջները. «Սատի' Սատի, ինչու՞ այստեղ չես»։
Բրանկուզին ցանկացել է Էրիկ Սատիի մահարձանը դնել կամ առնվազն դրա վրա բարձրաքանդակ պատկերել, ինչպես արել է Անրի Ռուսոյի համար։ Սակայն կոմպոզիտորի միակ ժառանգորդի` նրա եղբայր Կոնրադի հետ եղած տարաձայնությունները (Կոնրադը ծանր, մարդատյաց խառնվածք ուներ) խանգարել են այդ որոշումն իրականություն դարձնելուն ։ Էրիկ Սատիի` հետագայում ցավալիորեն ոչնչացված նկարներից շատերը պահպանվել են շնորհիվ Կոնստանդին Բրանկուզիի, ով հասցրել է «երաժշտության կոմպոզիտորի» մահից հետո առաջին տարվա ընթացքում լուսանկարել դրանք։
Ստեղծագործություն
Բրանկուզին կիրառել է ոճային ուրվագծեր, ամբողջական ծավալներ, տարբեր նյութեր` ընդհանուր սիմվոլիկ կերպարների ստեղծման համար («Համբույր», քար 1908, «Պրոմեթևս», մարմար, բրոնզ, 1911, «Թռչունը տարածության մեջ» շարք, բրոնզ, 1912—1940)` ժամանակի հետ ուժեղացնելով լակոնիզմը և ձևերի երկրաչափական շեղումը։ Սկանդալային ճանաչում է ստացել նրա «անպատշաճ» քանդակը` «Իշխանուհի Բիբեսկուի դիմանկարը». հեռվից նայելիս երիտասարդ կնոջ կիսանդրին առնանդամ էր հիշեցնում։ Այս քանդակը մի քանի անգամ առգրավվել է Ֆրանսիայի մշակույթի նախարարության կողմից, իսկ Բրանկուզին` հետապնդվել անբարոյականության մեղադրանքով։
Նրա մի շարք գործեր եվրոպական քանդակագործության մեջ դարձել են աբստրակցիոնիզմը սկզբնավորող քանդակներ։ Գլխավոր ստեղծագործություններում` ռումինական Տիրգու Ժիու քաղաքի` Հերոսների փողոցի քանդակային համալիրը (1937-1938, «Անվերջ սյուն», ոսկեջրած մետաղ), «Լռության սեղան», «Համբույրի դարպասներ» (երկուսն էլ քարից), նա հասել է արձանագրայնության ձևերի պարզության` կիրառելով ռումինական ժողովրդական արվեստի ավանդույթները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռումինացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի քանդակագործներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քանդակագործներ Կատեգորիա:Փարիզի գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ
Տոռելոբատոն
Տոռելոբատոն (Torrelobatón), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Վալիադոլիդ պրովինցիայում (Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում)։ Տարածքը կազմում է 66,5 կմ2։ Բնակչությունը՝492 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 29 կմ հեռավորության վրա։
Կատեգորիա:Վալյադոլիդ պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կաստիլիա և Լեոնի բնակավայրեր
Դագ Ջոնս
Դագ Ջոնս (Doug Jones, ), հեռուստատեսության և կինոյի ամերիկացի դերասան, ամենից շատ հայտնի է գիտաֆանտաստիկ, ֆենտեզի և սարսափ ֆիլմերում, որտեղ նա խաղացել է մի շարք ոչ մարդկային կերպարներ` հաճախ դիմահարդարման կիրառմամբ։ Նա նկարահանվել է այնպիսի ֆիլմերում և հեռուստասերիալներում, ինչպիսիք են՝ «Բաֆֆի՝ վամպիրների բնաջնջողը», «Հելբոյ։ Հերոսը մարտահնոցից», «Ֆավնի լաբիրինթոսը», «Ֆանտաստիկ քառյակը։ Արծաթե ալեսահորդի ներխուժումը», «Ջրի կառուցվածքը» ։
Կենսագրություն
Ծնվել է քաղաքական և եկեղեցական գործիչ Ռոբերտ Ջոնս կրտսերի ընտանիքում (1928-1979)։ Ունի չորս մեծ եղբայր։ Ավարտել է Բիշոպ Չեթարդի միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև 1982 թվականին՝ Բոլլի համալսարանը ։ 1984 թվականի ապրիլի 14-ին ամուսնացել է Լորի Ջոնսի հետ։
2009 թվականին նա ստացել է «Fangoria Chainsaw Awards» մրցանակի` որպես երկրորդ պլանի լավագույն դերասան («Հելբոյ 2։ Ոսկե բանակ» ֆիլմում Էյբ Սապիենի դերի համար), ինչպես նաև ընդգրկվել է «Fangoria Horror Hall of Fame» փառքի սրահում։
2017 թվականին Գիլյերմո դել Տորոն Դագին հրավիրել է խաղալու «Ջրի կառուցվածքը» ֆիլմի երկկենցաղ մարդու գլխավոր դերը ։
Էլ Կասար (քաղաք)
Էլ Կասար (El Casar), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Գվադալախարա պրովինցիայի մեջ, որն էլ իր հերթին մտնում է Կաստիլիա-Լա Մանչա ինքնավար համայնքի մեջ։ Համայնքը մտնում է Կամպինյա դել Էնարես շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 52 կմ2։ Բնակչությունը՝ 10 543 (2010 թվականին)։ Հեռավորությունը վարչական կենտրոնից՝ 24 կմ։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնվել է 1085 թվականին։
Աթախի գավառ
Թուրքական տիրապետության հաստատման ժամանակ պատկանում էր քուրդ բեկերին։ Գավառն հանդիսանում էր օջախըլկ կամ յուրդուկ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գեորգի Ծերեթելի (գրող)
Գեորգի Եֆիմի Ծերեթելի (გიორგი ექვთიმეს ძე წერეთელი, ), վրացի գրող, հրապարակախոս, հասարակական գործիչ։
Կենսագրություն
1873 թվականից ապրել է Ցյուրիխում, Ժնևում, Մյունխենում, ուսումնասիրել պատմություն և հնագիտություն։ 1877 թվականին վերադարձել է հայրենիք։ Որպես զինվորական թղթակից մասնակցել է ռուս-թուրքական պատերազմին։ 1893-1897 թվականներին խմբագրել է վրացական մարքսիստների Կվալի (Ակոս) շաբաթաթերթը։ 1868 թվականին լույս է տեսել հինգ գլուխ նրա Գուլկան վեպից (ամբողջական հրատարակություն՝ 1929 թ)։ Ամենամեծ ստեղծագործությունը Առաջին քայլ (մաս 1-2, 1890-1891) վեպն է։ Ասմաթ հորաքույրը (1888) վիպակը և Գորշ գայլ (1892) պատմվածքը համակված են աշխատավոր գյուղացու նկատմամբ համակրանքով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Վրացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Վրացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Վրացի գրողներ Կատեգորիա:Վրացի բանաստեղծներ
(3105) Շտումպֆ
(3105) Շտումպֆ (Stumpff), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1907 թվականի օգոստոսի 8-ին Աուգուստ Կոպֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,262321 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8258 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6989 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1242,88 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,289649 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,47° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1907 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Աուգուստ Կոպֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Որդանխոտ սողացող
Որդանխոտ սողացող, հացազգիների ընտանիքին պատկանող ծածկասերմ բույս։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։
Նկարագրություն
Շատ ճյուղավորված, գետնատարած և հանգույցներում արմատակալվող ընձյուղներով բազմամյա խոտաբույս է։ 30 սմ բարձրությամբ ցողունները վեր բարձրացող են, իսկ 5-16 մմ երկարությամբ և 4-9 մմ լայնությամբ ծաղկաբույլերը շատ խիտ են, երկարավուն։ 4-5 ծաղիկներով հասկիկները սպիտակ–խավոտ են, տերևապատյանները և տերևաթիթեղները՝ խիտ խավամազոտ ։
Տարածվածություն
Հայաստանում հանդիպում է միայն Երևանի ֆլորիստիկական շրջանում (Արմաշի և Երասխի շրջակայք)։ Աճում է նաև Ադրբեջանում, միջերկրածովյան ավազանի երկրներում, Ասիայում և Հյուսիսային Աֆրիկայում ։
Էկոլոգիա
Բույսը աճում է ստորին լեռնային գոտում՝ ծովի մակարդակից 700-800 մ բարձրությունների վրա, աղակալված հողերում, աղուտներում։ Ծաղկում է հունիս–օգոստոս ամիսներին, պտղաբերում՝ հուլիս–օգոստոսին ։
Պահպանություն
Կրիտիկական վիճակում գտնվող տեսակ է։ Տարածման և բնակության շրջանների մակերեսը 10 կմ²-ից պակաս է։ Գտնվում է ինտենսիվ տնտեսական գործունեության գոտում։ Տեսակին, բնակության միջավայրի պայմանների փոփոխության հոտ կապված, սպառնում է անհետացում։ Հայաստանի Կարմիր գրքի առաջին հրատարակության մեջ ընդգրկված չէր։ Ընդգրկված չէ նաև CITES-ի և Բեռնի կոնվենցիաների հավելվածներում ։
Պահպանություն չի իրականացվում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրիտիկական վիճակում գտնվող տեսակներ Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Բազմամյա բույսեր Կատեգորիա:Հացազգիներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված բույսեր
Ջուլիանա
Ջուլիանա (Giuliana), կոմունա Իտալիայում, Սիցիլիա մարզի Պալերմո գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Էժեն
Էժեն (Haegen), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 654 մարդ, բնակչության խտությունը` 32.19 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 20.32 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 370 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 34 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 433 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 337-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 96։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,8 %։ 337 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 319 անձ (180 տղամարդ և 139 կին)։ Գործազուրկ են եղել 18 անձ (7 տղամարդ և 11 կին)։ 96 անաշխատունակներից 28-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 43-ը` թոշակառուներ, իսկ 25-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սթար (օրաթերթ)
Սթար, Թուրքիայի գլխավոր թերթերից մեկը, որը սկսել է տպագրվել 1999 թվականի մարտի 8-ից Ստամբուլում։ Հիմնադիրն է գործարար Ջեմ Ուզանը։
Պատմություն
Հիմնադրման ժամանակ Սթար թերթը հանդիսացել է Star TV-ի և Uzan հոլդինգի տպագիր օրգանը։ Երբ Ջեմ Ուզանը հիմնադրում է «Գենչ» կուսակցությունը (Genç Parti) և մտնում քաղաքականություն, օրաթերթը դառնում է կուսակցության տպագիր օրգանը։ «Գենչ» կուսակցությունը հիմնադրվեց Ջեմ Ուզանի կողմից 2002 թվականին, կուսակցության կարգախոսն էր. «Ճնշվածները իշխանություն են լինելու»։ Կուսակցության գաղափարախոսություններն են լայիցիզմը, հանրապետականությունը, պոպուլիզմը։
2003 թվականին Ջեմ Ուզանի հայրը և եղբայրները փնտրվում որոնվում էին ոստիկանության կողմից։ Ուզաններին պատկանող 180 ընկերություններ մեղադրվում էին փողերի լվացման մեջ։ Նրանց մի շարք ձեռնարկություններ բռնագրավվում են` Խնայողական հաշիվների ապահովագրության ֆոնդի կողմից ։
2004 թվականին Ուզան հոլդինգին պատկանող այլ կառույցների նման, Սթար մեդիա հոլդինգը ևս անցել է Խնայողական հաշիվների ապահովագրության ֆոնդին։ 2006 թվականին Սթար թերթը, որը գտնվում էր Խնայողական հաշիվների ապահովագրության ֆոնդի ղեկավարության ներքո, 8 միլիոն դոլարով վաճառվել է կիպրոսցի թուրք գործարար Ալի Սեֆա Օզմենին։ Օզմենը նշել է, որ թերթի հիմնական ուղեգծի մեջ որևէ փոփոխությունյուն չի մտցնելու։
Օզմենը հայտնել է, որ մի որոշ ժամանակ լինելու է Զաման թերթի համասեփականատեր։ Զամանի սեփականատեր, գործարար Ալայեդդին Քայան հայտարարել է, որ թերթի 40 տոկոսի բաժնետերը լինելու է ինքը, 20 տոկոսինը՝ որդին՝ Ջյունեյթ Քայան, մնացած 20 տոկոսինն էլ՝ Ալի Սեֆա Օզմենը։ Վերոնշյալ համագործակցությունից հետո սկսվել է թերթի լրագրողների մաքրման ժամանակաշրջանը, և պահպանողական հայացքների տեր որոշ լրագրողներ ներառվում են թերթի աշխատակիցների շարքում։ Ալի Սեֆա Օզմենը չնայած խոստացել էր, որ թերթի ուղեգծի մեջ փոփոխություններ չի մտցնի, բայց շարունակում է պահպանողական հայացքներով լրագրողների փոխադրումը թերթ։
2013 թվականին Սթար մեդիա հոլդինգի համասեփականատեր է դարձել ադրբեջանական պետական էներգետիկ ընկերությունը՝ SOCAR-ը (2013-2016 թվականներ) ։ 2015 թվականին Էթհեմ Սանջաքին պատկանող Թյուրքմեդիայում (TürkMedya) տեղի է ունեցել հետաքրքիր իրադարձություն։ Սթար թերթի գլխավոր խմբագիր Յուսուֆ Զիյա Ջյոմերթը և Աքշամի գլխավոր խմբագիր Մեհմեթ Օջաքը հեռացվեցին իրենց պաշտոններից։ Սթարի նոր գլխավոր խմբագիր է դարձել Նուհ Ալբայրաքը, որը նախկինում թերթի խմբագրական կոորդինատորն էր։ Նրա փոխարեն այդ պաշտոնին է նշանակվել Իհլաս մեդիահոլդինգից (İhlas) Յուջել Քոչը ։ 2015 թվականի սեպտեմբերի 9-ին փոխվել է նաև լոգոն և կարգախոսը։ Նախկին «Նոր Թուրքիայի թերթը» կարգախոսին փոխարինել է «Ազգային կամքի ձայնը» արտահայտությունը։ Այսպիսով, Սթար թերթն իր կարգախոսը փոխել է՝ դարձնելով Թուրքիայի Հանրապետության նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի կողմից հաճախ կիրառվող արտահայտությունը՝ «Ազգային կամք» ։
2017 թվականին ԱԶԿ-ական Էթհեմ Սանջաքն իրեն պատկանող երկու ալիքները՝ Kanal 24 և TV 360, և երեք թերթերը՝ Սթար, Աքշամ, Գյունեշ, վաճառում է Էսմեդիային (այսօր հոլդինգը կոչվում է TürkMedya)։ Սկզբում չի հայտնվել, թե ով է սեփականատերը։ Ավելի ուշ պարզ է դարձել, որ նոր սեփականատերը նախագահ Էրդողանի բանտակից ընկերն է՝ Հասան Յեշիլդաղը ։
Կարելի է ասել, որ թերթը իշխանամետ է. սկսած 2006 թվականից թերթի ուղեգիծն ու հայացքը փոփոխվում են՝ վերածվելով պահպանողական հայացքներ ունեցող, գործող իշխանությանը ծառայող թերթի։ Թերթը ժամանակ առ ժամանակ աչքի է ընկնում նաև հակահայ և պրոադրբեջանական նյութերով. տարբեր տարիներին թերթի սեփականատեր է եղել ադրբեջանական «Socar» ընկերությունը։ Թերթը հաճախակի ներկայացնում է Ադրբեջանի տարբեր պաշտոնյաների և գործիչների հայտարարությունները, հարցազրույցները, մեջբերում է ադրբեջանական լրատվականներից նյութերը։ Նյութերում Հայաստանը ներկայացվում է որպես օկուպանտ։ Այդ նույն հոդվածներում անդրադարձ է կատարվում Լեռնային Ղարաբաղի պատմությանը՝ ադրբեջանական տարբերակով, Արցախի և Հայաստանի Հանրապետությունները ներկայացվում են որպես Քրդական աշխատավորական կուսակցությանը հովանավորող, նրանց հանգրվան ու օգնություն տվողներ   ։
2018 թվականի սեպտեմբերի 3-9 ընկած ժամանակահատվածում թերթն իր տպաքանակով Թուրքիայում 13-րդն է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի օրաթերթեր Կատեգորիա:Թուրքիայում հրատարակվող օրաթերթեր Կատեգորիա:Թուրքալեզու թերթեր Կատեգորիա:Ստամբուլում հրապարակվող թերթեր
Գայ Բերիմեն
Գայ Բերիմեն (Guy Rupert Berryman, Գայ Ռուպերտ Բերիմեն, ), բրիտանացի երաժիշտ, ավելի հայտնի է որպես Քոլդփլեյ խմբի բաս կիթառահար։
Քոլդփլեյ
Գայ Բերիմենը առաջինն էր լսել Քրիս Մարտինի երգերի մասին, որոնք նա կատարում էր Լոնդոնի Համալսարանի քոլեջի ուսանողական բարում։ Նա Մարտինին խնդրց, որ իրեն ներառի խմբի մեջ, որը պատրաստվում էին ստեղծել Քրիսը և իր լավագույն ընկերը՝ Ջոնի Բաքլենդը ։ Դրանից հետո Գայը թողեց իր ֆակուլտետը և որոշեց խմբում կիթառ նվագել։
Անձնական կյանքը
2004 թվականին Բերիմենը ամուսնացել է իր մանկության ընկերոջ Ջոան Բրիսթոնի հետ ։ Նրանց պսակադրությունը տեղի է ունեցել Վեսթմինսթերում։ Նրանք ունեն սուստր՝ Նիկոն, ով ծնվել է 2006 թվականի սեպտեմբերի 17-ին ։ 2007 թվականին Բերիմենը և Բրիսթոնը բաժանվել են։
Մարդպետունիներ
Տես նաև
Կատեգորիա:Մարդպետունիներ
Մուշյան
Մուշյան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Այնթապի գավառակում ։ Գտնվում էր Քեսուկ գետիկ հովտում։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր ։
Վիլլիան Ժոզե
Վիլլիան Ժոզե դա Սիլվա (Willian José da Silva, ), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, «Ռեալ Սոսիեդադի» հարձակվող։
Մուշյան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր