Համակեցություն
Կանադա
Կանադայի օրենքները, որոնք ճանաչում են մինչ ամուսնանալը համակեցությունը օրինական նպատակներով, զգալիորեն տարբերվում են ըստ նահանգի/տարածքի և ի լրումն սրան, դաշնային կանոնակարգերը նույնպես ունեն համազգային ազդեցություն (տես քաղաքացիական ամուսնություն՝Կանադա) ։ Ընտանիքի ձևավորումը զգալի փոփոխություններ է կրել Կանադայում 20-րդ դարի վերջին տասնամյակների ընթացքում, սակայն օրինաչափությունները լայնորեն տարբերվում են ամբողջ երկրում, ինչը ենթադրում է տարբեր մշակութային նորմեր տարբեր տարածաշրջաններում։ 1995 թվականից ի վեր համատեղ ապրող ծնողների ծնելիության մակարդակն աճել է հատկապես Քվեբեկում ։ Կանադայում դժվար է ճշգրիտ տվյալներ ստանալ արտաամուսնական ծնունդների տոկոսի վերաբերյալ, քանի որ մայրերի ամուսնական կարգավիճակի վերաբերյալ տվյալները տարբեր կերպ են հավաքվում Կանադայի նահանգներում և տարածքներում, իսկ որոշ երկրներում (օրինակ՝ Ալբերտա) մանրամասնորեն չեն իմացվում, թե արդյո՞ք մայրը օրինական ամուսնացած է եղել, թե ոչ՝ երեխա ունենալու ժամանակ ։  2012 թվականի դրությամբ «միայնակ մայրեր» վիճակագրական կատեգորիան (սահմանված որպես երեխայի ծննդյան պահին երբեք չամուսնացած) ընդգրկել է 28.3% մայրերի, որպես «ամուսնալուծված»՝ 1% մայրերի (այսինքն նրանք, ովքեր ամուսնացած չեն եղել երեխայի ծննդյան պահին, բայց նախկինում ամուսնացած են եղել իրենց կյանքի ընթացքում) մինչդեռ մայրերի 10%-ի համար ամուսնական կարգավիճակն անհայտ է («չի նշվում») ։ Այնուամենայնիվ, կան շատ էական տարբերություններ մարզերի/տարածքների միջև։ Օրինակ՝ 2012թվականին Նունավուտում ծնվածների 77,8%-ը ընդգրկվել է «միայնակ մայրերի»ցուցակում և հակառակը, Օնտարիոյի մայրերի 20%-ից պակասը նշված է այս կատեգորիայում ։ Քվեբեկի վիճակագրական ինստիտուտի վերջին տվյալները ցույց են տալիս, որ 2015 թվականի դրությամբ Քվեբեկում երեխաների 63%-ը ծնվել է չամուսնացած կանանցից ։ Կանադայում համակեցության հետ կապված իրավական խնդիրները շատ բարդ են նրանով, որ ընտանեկան օրենսդրությունն այս առումով տարբերվում է ըստ նահանգի/տարածքի, ինչը շատ շփոթեցնող է հանրության համար, հատկապես, քանի որ դա հակասում է քրեական իրավունքին, որը նույնն է Կանադայում, ինչպես նաև ամուսնության և ամուսնալուծության մասին օրենքին, որը նույնն է նաև ամբողջ երկրում՝ համաձայն 1986 թվականի ամուսնալուծության մասին օրենքի (Կանադա) (չնայած մարզերը/տարածքները իրավասու են որոշ ամուսնական հարցերի, այդ թվում՝ ամուսնության, ամուսնու և երեխաների աջակցության և ունեցվածքի բաժանման վերաբերյալ) ։ Կանադացիների ամուսնական կարգավիճակը նույնպես տատանվում է ըստ նահանգի/տարածքի; 2011թվականին 15 և ավելի տարեկան բնակչության 46,4%-ը օրինական ամուսնացած է եղել; ամուսնացածների ամենացածր տոկոսից սկսած՝Նունավուտում (29,7%), Հյուսիսարևմտյան տարածքներում (35,0%), Քվեբեկում (35,4%) և Յուկոնում (37,6%) մինչև ամենաբարձր մակարդակը Նյուֆաունդլենդում և Լաբրադորում (52,9%), Փրինս Էդվարդ կղզում (51,7%), Օնտարիոյում (50,3%) և Ալբերտայում (50,2%) ։ Թեև Քվեբեկն այսօր հայտնի է լիբերալ ընտանիքի ձևավորմամբ և համակեցությամբ, սա վերջերս է տեղի ունեցել. 20-րդ դարի առաջին կեսին նահանգում ընտանեկան կյանքը պահպանողական էր և գերիշխում էր ռոմանական կաթոլիկությունը։ Մինչև 1968 թվականը Քվեբեկում չկար ամուսնալուծության մասին նահանգային օրենք, և ամուսինները կարող էին լուծարել ամուսնությունը միայն այն դեպքում, եթե նրանք ստանային Խորհրդարանի մասնավոր ակտ ։ Քվեբեկում համակեցության ներկայիս բարձր մակարդակի բացատրություններից մեկն այն է, որ եկեղեցու և կաթոլիկ վարդապետության ավանդաբար ուժեղ սոցիալական վերահսկողությունը մարդկանց անձնական հարաբերությունների և սեռական բարոյականության նկատմամբ բնակչությանը ստիպել է ընդվզել ավանդական և պահպանողական սոցիալական արժեքների դեմ ։  Թեև որոշ նահանգներում վաղ էր ընտանեկան իրավունքի արդիականացումը, որոշ նահանգներում դա միայն 1990-ականներին և 21-րդ դարին էր, օրինակ՝ Ալբերտայում՝ շնորհիվ Ընտանեկան օրենքի (Ալբերտա), որն ուժի մեջ է մտել 2005 թվականին։ Այս ակտը փոփոխեց ընտանեկան օրենսդրությունը՝ փոխարինելով Ընտանեկան հարաբերությունների մասին օրենքը, պահպանման մասին օրենքը, հայրության և պահպանման մասին օրենքը, ինչպես նաև մարզային դատարանի ակտի և երեխաների, երիտասարդության և ընդլայնված ընտանիքի մասին ակտերը, որոնք համարվում էին հնացած:Ի լրումն, չափահասների կախյալ հարաբերությունների մասին օրենքը (SA 2002, c. A-4.5) փոփոխել է 69 օրենք Ալբերտայում ։ Կանադական Պրեյրիի նահանգները՝ Մանիտոբա և Սասկաչևան, ունեն ընդհանուր իրավունքի խիստ կանոններ, որոնք իրավունքներ և պարտականություններ են թելադրում ընդհանուր իրավասության զույգերին ։ Նոր Շոտլանդիան նույնպես շատ դանդաղ է առաջ մղել ընտանեկան իրավունքը, միայն 1999 թվականին նահանգը վերացրեց խտրականությունը «ապօրինի» երեխաների նկատմամբ՝ կապված ժառանգության հետ («NS Intestate Succession Act»-ի 16-րդ բաժնի միջոցով, որը փոփոխվել է 1999 թվականին) ։ Ընդհանրապես, այսօր Արևմտյան Կանադայի նահանգները ավելի շատ իրավունքներ են տալիս օրինական ամուսիններին, քան Ատլանտյան Կանադայի և Քվեբեկի նահանգները։ Սա կարող է բավականին պարադոքսալ թվալ, քանի որ հենց արևելյան գավառներում են ամենաուժեղ համակեցության ավանդույթները։ Հետազոտության համաձայն՝ «Չամուսնացածների  համակեցությունն ավելի տարածված է Արևելյան Կանադայում, քան Արևմտյան Կանադայում, ինչը կարող է պայմանավորված լինել ներքին և միջազգային միգրացիայով» (2012-ի դրությամբ, Նյու Բրունսվիկում ծնունդների 48%-ը, Նյուֆաունդլենդում և Լաբրադորում՝ 47,1%-ը և Նոր Շոտլանդիայում՝ 45,2%-ը վերագրվում էին «միայնակ մայրերին՝ շատ ավելի բարձր՝ ազգային միջինից») ։ Բրիտանական Կոլումբիայում ընտանեկան իրավունքի մասին օրենքը ուժի մեջ է մտել 2013թվականին ։