cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Նիկողայոս Զմյուռնացին մահից փրկում է երեք անմեղ դատապարտյալներին
Էսքիզներ և էտյուդներ
Պետական Տրետյակովյան պատկերասրահի հավաքածուն պարունակում է «Նիկողայոս Զմյուռնյացին մահից փրկում է երեք անմեղ դատապարտվածներին» նկարի գրաֆիկական էսքիզը, որը նախկինում եղել է ձեռներեց և բարերար Միխայիլ Ռյաբուշինսկու հավաքածուում։ Չնայած էսքիզը ստորագրված է 1884 թվականին, արվեստի պատմաբանները կարծում են, որ այդ ամսաթիվը սխալ է, և մատիտով նկարը պետք է թվագրվի 1886 թվականով։ Էսքիզում հինգ կերպար կա՝ երեք դատապարտյալ, Նիկողայոս Զմյուռնիացին և դահիճը, գլխավոր հերոսներից բացակայում է միայն քաղաքապետը։ Ի տարբերություն կտավի վերջնական տարբերակի՝ դատապարտյալը, ում վրա սուր են բարձրացրել, ծնկի չի իջնում, այլ պառկում է գլուխը կառափնակոճղին։ Բացի այդ նախնական էսքիզից, գրականության մեջ հիշատակվում են 1887 թվականի երկու մատիտով էսքիզներ (որոնցից մեկը պահվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում), ինչպես նաև 1888 թվականի մեկ այլ էսքիզ։ Կիևի պատկերասրահի հեղինակի կրկնօրինակի էսքիզը պահվում է Ռուսական պետական թանգարանում (կտավ, յուղաներկ, ստվարաթուղթ, 34,2 × 28,7 սմ, մոտ 1889, ինվենտար համար՝ Ժ-7907)։
Հելսինկյան Ատենեումում պահվում է գեղանկարչական էտյուդ Նիկողայոս Զմյուռնիացու կերպարի համար՝ «Սուրբ Նիկողայոս» (1888, յուղաներկ, կտավ, 30 × 24 սմ, ինվենտար համար՝ Ա-1995-85)։ Էսքիզը թանգարան է մտել Վյայնյո Վալլեյի (Wäinö Wallin kokoelma) հավաքածուի հետ միասին ։
Նկարի և նրա հեղինակային կրկնօրինակների վրա աշխատելու ընթացքում Ռեպինը ստեղծել է մի շարք գծանկարային էսքիզներ։ Հելսինկյան Ատենեումում պահվում են մի քանի գծանկարներ՝ երկու էտյուդներ Նիկողայոս Զմյուռնիացու պատկերի համար՝ մեկը 1889 թվականից (թուղթ, մատիտ, 31 × 23,5 սմ, ինվենտար համար՝ Ա III 1754։13) և մյուսը՝ թվագրված չէ (թուղթ, մատիտ), 31 × 23,5 սմ, ինվենտար համար՝ Ա III 1754։18), ինչպես նաև երիտասարդ դատապարտյալի պատկերի էտյուդը (1895, թուղթ, մատիտ, 31 × 23,5 սմ, ներ. Ա III 1754։17) և «Երիտասարդ տղամարդ» էտյուդը (1889, թուղթ, մատիտ, գունավոր կավիճներ, 18,2 × 13,5 սմ, ինվենտար համար՝ Ա III 1754։16) ։
19-րդ դար
Երբ կտավը հայտնվել է պերեդվիժնիկների 17-րդ ցուցահանդեսում, գրող Նիկոլայ Լեսկովը գրել է Ռեպինին (1889 թվականի փետրվարի 27-ի նամակ)․ «Ես ողջունում եմ ձեր ստեղծագործությունների հսկայական և աներկբայելի հաջողությունը։ Ցուցահանդեսին ավելի լավ բան չկա, քան «Սուրբ  Նիկողայոսը» և «Գլազունովի դիմանկարը»։ Ձեր գովեստը միաձայն է։ Նկարները գեղեցիկ են կանգնած, և նրանց ավելի լավ բան պետք չէ»։ Նույն նամակում Լեսկովը մեջբերել է լրագրող և քննադատ Ալեքսեյ Սուվորինի կարծիքը՝ նշելով, որ «Սուվորինը հիացած է Սուրբ Նիկողայոսով», որից հետո նա շարունակում է․ «Այցելուները Սուրբ Նիկողայոսի շուրջը չեն նոսրանում և դատողությունները շատ հետաքրքիր ու անսպասելի են, օրինակ, որ դուք ցանկացել  եք «ցույց տալ եկեղեցու գերակայությունը պետության նկատմամբ»։ Եթե ճիշտ է, որ «Սուրբ  Նիկողայոս»-ի համար Ձեզ տվել են ընդամենը տասը հազար, դա շատ էժան է, հատկապես՝ հաշվի առնելով «Ֆրինայի» գինը։ Այստեղ Լեսկովը նկատի է ունեցել Հենրիխ Սեմիրադսկու «Ֆրինան Պոսեյդոնի տոնին Էլևզինում» մեծածավալ նկարը, որը նույն տարում 30000 ռուբլով գնել է Կայսերական արքունիքի նախարարությունը։
«Ռուսական միտք» ամսագրում հրապարակված հոդվածում (1889 թվականի մայիսի թողարկում) գրող Միտրոֆան Ռեմեզովը բարձր է գնահատել Ռեպինի «Սուրբ Նիկողայոս»-ը, որը ցուցադրվել է Պերեդվիժնիկների 17-րդ ցուցահանդեսում, նրա կարծիքով «ցուցահանդեսում այդ կտավը, թե՛ մտքով, թե՛ կատարմամբ, առաջին տեղն է գրավում»։ Քննարկելով Նիկողայոս Զմյուռնիացու կերպարը, Ռեմեզովը նշել է, «ոչ թե «մեծ եպիսկոպոսի ֆիզիկական ուժն էր, որ խանգարեց մահապատժի իրականացմանը, այլ հոգևոր մեծ ուժը, որը զարմանալի վարպետությամբ արտահայտվել էր նկարչի կողմից սրբի դեմքով և կերպարանքով»։ Գրողը բարձր գնահատական է տվել նաև մյուս պատկերներին՝ նշելով «շղթայված դատապարտված ծերունու կազմվածքի ամբողջական շարժումը, ծնկի իջնելով և ձեռքերը մեկնելով», ինչպես նաև հյուծված երիտասարդի կերպարանքը՝ «բարոյապես հյուծված մինչև այն կետը, որ նա այլևս այնքան էլ հստակ չէր հասկանում այն ամենի իմաստը, ինչը կատարվում է իր աչքերի առջև»։
Ցուցահանդես է այցելել նաև Լև Տոլստոյը։ Նկարիչ Նիկոլայ Գեին ուղղված նամակում, ով նույն ցուցահանդեսի համար ներկայացրել է «Քրիստոսը աշակերտների հետ մասնակցում է խորհրդավոր  ընթրիքին Գեթսիմանի պարտեզում» կտավը, նա գրել է՝ համեմատելով իր կտավը Ռեպինի նկարի հետ (նամակը թվագրված է 1889 թվականի ապրիլի 21-ով)․ «Ապշեցուցիչ պատկերացում այն փաստի մասին, որ այս ցուցահանդեսում կա արվեստ՝ հանձինս քո և Ռեպինի կտավների։ Ռեպինը  ներկայացնում է այն փաստը, որ մարդը հանուն Քրիստոսի չի իրականացնում մահապատիժը, այսինքն՝ անում է ամենազարմանալի և կարևոր գործերից մեկը։ Այնուհետև նույն նամակում, դրականորեն խոսելով Գեի նկարի մասին, Տոլստոյը միևնույն ժամանակ քննադատում է Ռեպինին․ «Ռեպինը ասել է այն, ինչ ցանկանում էր ասել, այնքան նեղ, մոտիկից, որ բառերով կարելի էր նույնիսկ ավելի ստույգ ասել։ Ասվել է և ոչ ավելին։ Նա կանխեց մահապատիժը, իսկ ի՞նչ։ Դե, նա խանգարեց, իսկ հետո՞։ Բայց ավելին՝ քանի որ բովանդակությունը գեղարվեստական չէ, նոր չէ, հեղինակի համար հարազատ չէ, նույնիսկ դա չի ասվում։ Ամբողջ նկարը ֆոկուսի մեջ չէ և բոլոր ֆիգուրները սողում են տարբեր կողմեր» ։
20 և 21-րդ դարեր
Նկարիչ և քննադատ Ալեքսանդր Բենուան իր «19-րդ դարի Ռուսական գեղանկարչության պատմություն» գրքում Ռեպինին նվիրված գլխում նշել է, որ «Սուրբ Նիկողայոս»-ի թույլ տեղը սրբի տարօրինակ, իսկ մյուսների ծաղրանկարային պատկերումն է», բայց միևնույն ժամանակ, «միակ հաջող տեղը բյուզանդական պալատականի ստոր ծամածռություններն են»։ Բենուան ներկայացրել է Ռեպինի «Սադկո» (1876, Ռուսական պետական թանգարան) և «Նիկողայոս Զմյուռնիացի» կտավները՝ որպես 1870-1880-ական թվականներին անժամանակ թեմաների ընտրության բնորոշ օրինակներ, ցույց տալով, որ դրանց հեղինակը «իր հոգում պերեդվիժնիկական եկեղեցու հավատարիմ զավակը չէր», և որ «նրան գրավում էին այլ, ավելի բարձր ոլորտները»։ Արվեստի պատմաբան Նիկոլայ Մաշկովցևի կարծիքով, «Նիկողայոս Զմյուռնիացին մահից փրկում է երեք անմեղ դատապարտյալներին» կտավը ամենաքիչը կարելի է համարել սրբապատկեր կամ որպես կրոնական թեմայով ստեղծագործություն՝ նրա ուժը դրանում չէ։ Ըստ Մաշկովցևի՝ «Ռեպինը տարվել է գործող անձանց, հատկապես՝ դատապարտյալների ինքնամոռաց արտահայտությամբ, մեկին, ով արդեն պատրաստ էր սրից հարված ընդունելու, մյուսին, որի դեմքին արտահայտվում էր ծայրահեղ հուզական ցնցում»։ Մաշկովցևը գրել է, որ կտավի վրա նկարիչը ցույց է տալիս «մտավոր ցնցման սկզբնական, ամենահզոր պահը», և հենց դրանում է կայանում ստեղծագործության էությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1888 նկարներ Կատեգորիա:Իլյա Ռեպինի նկարներ Կատեգորիա:Ռուսական պետական թանգարանի նկարներ
Պարասկովիևկա (այլ կիրառումներ)
Պարասկովիևկա, կարող է վերաբերել՝
154 (թիվ)
154 (հարյուր հիսունչորս), բնական թիվ է։
Լին Չեյնի
Լին Չեյնի (Lynne Ann Cheney, ), ԱՄՆ նախկին փոխնախագահ Դիկ Չեյնիի կինը և ԱՄՆ-ի երկրորդ լեդին 2001-2009 թվականներին։
Կենսագրություն
Լին Վինսենթը ծնվել է Կասպերում, Վայոմինգ։ Նա մորմոնների հետնորդ է, անգլիական, իռլանդական ուելսական արմատներով ։ Նրա հայրը՝ Ուեյն Էդվին Վինսենթը, ինժեներ էր, իսկ մայրը՝ Էդնա Լիբերը, շերիֆի օգնականն էր։ Լինը երիցականության հետևորդ էր, իսկ Դիկ Չեյնիի հետ ամուսնանալով, դարձել է մեթոդիստ ։
Չեյնին Կոլորադո քոլեջում ստացել է անգլիական գրականության բակալավրի աստիճան, որտեղ եղել «Kappa Alpha Theta» կանանց հասարակության անդամ։
Կարիերա
1986-1993 թվականներին Չեյնին եղել է Հումանիտար գիտությունների ազգային հիմնադրամի նախագահ։ 1995 թվականին նա հիմնել է Ամերիկյան հոգաբարձուների և շրջանավարտների խորհուրդը՝ բարձրագույն կրթության բարեփոխման կենտրոնը ։
Նաև, Չեյնին հանդիսանում է Ամերիկյան ձեռնարկատիրության ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող։ 1995-ից մինչև 1998 թվականը Թոնի Շոուի հետ եղել է կիրակնօրյա «Կրոսֆայր» շոուի հաղորդավար ։
1994-ից մինչև 2001 թվականը Չեյնին «Lockheed Corporation» ընկերության տնօրենների խորհրդի անդամ է եղել։ Ամուսնու երդմնակալությունից հետո 120 000 դոլար տարեկան աշխատավարձով դուրս է եկել ընկերությունից ։
2007 թվականի հոկտեմբերի 10-ին «The Daily Show» շոուին նա հայտարարել է սահմանադրական փոփոխության մասին, որը արգելում է միասեռ ամուսնությունները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ
Կանեպի
Կանեպի (Kanepi), գյուղական ավան Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Կանեպի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղական ավանում բնակվում էր 564 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Կանեպի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղական ավաններ
Ջողոլո
Ջողոլո (ჯოყოლო), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Ախմետայի շրջանում։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 665 մետր բարձրության վրա։ Մարզկենտրոն Ախմետայից հեռու է 16 կմ հյուսիս։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 737 մարդ ։
Պատմություն
Ջողոլոն հիմնադրվել է Վրաստանի և Չեչնիա-Ինգուշեթիայի մշակութային և էթնիկական հարաբերությունների արդյունքում (19—20-րդ դարեր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ախմետայի շրջան
Պարասկովիյա (այլ կիրառումներ)
Պարասկովիյա, կարող է վերաբերել՝
Սկոպիևկա
Սկոպիևկա (Скопіївка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սկոպիևկա գյուղում բնակվում էր 213 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,753 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 282,87 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Անզոր Սանայա
Անզոր Զուրաբովիչ Սանայա (Анзор Зурабович Саная, ), ռուս ֆուտբոլիստ, «Ռոտոր» ակումբի հարձակվող։ Զուրաբ Սանայայի որդին է։
Կարիերա
ԲԿՄԱ ՊՖԱ ՄՊՄԴ-ի սան է։ 2007 թվականին սկսել է խաղալ չափահասների մակարդակում։ Հանդես է եկել «Բալթիկա» և «Բալտիկա-2» (Կալինինգրադ), «Սպորտակադեմկլուբ» (Մոսկվա), «Լոկոմոտիվ-2» (Մոսկվա), «Սպարտակ» (Կոստրոմա) ակումբներում։ 2013 թվականից հանդես է եկել «Տեքստիլշչիկ» ակումբում։ 2014 թվականի հուլիսին տեղափոխվել է «Տոմ» ակումբ։ 2016 թվականի հունվարի 2-ին ակումբի հետ կնքված պայմանագրի ժամկետը երկարաձգել է մինչև 2020 թվականը։ 2015/16 մրցաշրջանում Անզորը խփել է 11 գնդակ, որով Տոմսկի ակումբին օգնել է մրցաշրջանի ավարտին զբաղեցնել երրորդ տեղը։ 2016 թվականի հունիսին մեկ տարի ժամկետով պայմանագիր է կնքել «Օրենբուրգ» ակումբի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լոկոմոտիվ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
(5409) Սաալե
(5409) Սաալե (Saale), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1962 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից Տաուտենբուրգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,61665 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2076 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0257 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1546,03 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,232855 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,78° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1962 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Էլեոնորա (անձնանուն)
Էլեոնորա (Հյուսիսային Ամերիկայում արտասանվում է որպես, իսկ այլ վայրերում՝ , կրճատ ձևը՝ Լեոնոր), կանացի անձնանուն։ Վերին միջնադարի ժամանակաշրջանում այս անունն են կրել Արևմտյան Եվրոպայի մի շարք բարձրաստիճան կանայք։ Ծագել է պրովանսալերեն Ալիենոր անունից։
ԱՄՆ-ում այս անունը մեծ տարածում է գտել 1910-1920-ական թվականներին՝ դառնալով 25-րդ տարածված անվանունը 1920 թվականին։ 1970-ական թվականներին այն զիջեց դիրքերը՝ զբաղեցնելով 600-րդ հորիզոնականը, և կրկին բարելավեց 2010-ական թվականներին՝ բարձրանալով մինչև 150-րդ հորիզոնականը։
Անվան փաղաքշական տարբերակներն են՝ Էլլա, Էլլի, Լեոնոր, Լեոնորա, Լեոնորե, Նելլ, Նելլա, Նելլի, Նորա և այլն։
Վահան Մալեզյան
Վահան Ֆրանկյուլի Մալեզյան, հայ գրող, թարգմանիչ, հասարակական գործիչ։
Էլեոնորա (անձնանուն)
Ծագում
Անունը ծագել է օքսիտաներեն Ալիենոր անունից, որը օյլերի լեզվում դարձել է Էլեանոր կամ Էլեոնորե, որտեղից էլ փոխակերպվել է անգլերեն ։
Զտում
Զտում, արտադրանքի վերջնական մաքրում խառնուկներից՝ արդյունաբերության մետալուրգիական, քիմիական, սննդի և այլ ճյուղերում։
Էլեոնորա (անձնանուն)
Ծագում
Անվան ծագումը որոշ չափով հակասական է․ անունը կրող առաջին կանանցից եղել է Էլեանոր Աքվիտանացին (1120-ական-1204)։ Նա Աենոր դե Շատելրոյի դուստրն էր։ Ենթադրվում է, որ մոր մահից հետո մկրտվելիս ստացել է Աենոր անունը, և մանկության տարիներին կոչվել ալիա Աենոր, այսինքն՝ «ուրիշ Աենոր», և պահպանել է այդ անունը նաև հասուն տարիքում։ Աենոր անվանումը ինքնին կարող է լինել գերմանական անհայտ անվան լատինական տարբերակը ։
Վահան Մալեզյան
Կենսագրություն
1871 թվականին Մալեզյանների ընտանիքը տեղափոխվել է Կոստանդնուպոլիս։ 1887 թվականին Մալեզյանը ավարտել է Կոստանդնուպոլսի հայկական կրթարանը, 1895 թվականին՝ իրավաբանական վարժարանը։ 1896 թվականին տեղափոխվել է Մերսին։ Հարել է Հնչակյան կուսակցությանը, 1897 թվականին բանտարկվել է, մեկ տարի անց ազատվել, այնուհետև մեկնել է Եգիպտոս, որտեղ զբաղվել է իրավաբանությամբ։ Մալեզյանն Եգիպտոսում ռամկավար կուսակցության հիմնադիրներից է (1908)։ Ապրել է Կահիրեում, Բրյուսելում, Փարիզում, Նյու Յորքում, ապա՝ Նիսում, վարել ՀԲԸՄ ընդհանուր քարտուղարի պաշտոնը։ Գրական ասպարեզ է իջել 1880-ական թվականների վերջերին, տպագրվելով «Մասիս» և «Արևելք» պարբերականներում՝ «Զեփյուռ» ծածկանունով։ Նրա չափածո և արձակ գործերի (1895) մի մասն ամփոփվել է «Մրմունջք» (1890) ժողովածուում։ Աշխատակցել է «Արևելյան մամուլ», «Ծաղիկ», «Անահիտ», «Բանբեր գրականության և արվեստի», «Շիրակ» և այլ պարբերականների։ Հրատարակել է «Հուշարձան մը Արվփարյանի» (1911) կենսագրական գրքույկը, «Անիծյալը» (1892) և «Կերոններ» (1912) չափածո, «Տարագրի մը հուշատետրը» (1915) արձակ գործերը։ Ֆրանսիայում ապրած տարիներին լույս է ընծայել «Անցած օրեր...» (1927), «Կարապի երգը» (1949), «Հոգիի ձայներ» (1949), «Մեծ հայրս Հովսեփ Մալեզյան պատվելի» (1949), «Ճամբուս վրայ» (1950, հուշագրություններ, նամակներ և այլ նյութեր), «Ճամբուս ծայրը» (1954-1955 թվականներ, հուշեր, հոդվածներ, զանազան գրություններ) գործերը։ Թարգմանություններ է կատարել Ա. Բարբյուսից, Վ. Հյուգոյից, Մորիս Մետերլինկից, Ալբեր Սամենից և ուրիշներից։ Գրել է նաև ֆրանսերեն և թուրքերեն։
Զտում
Անհամասեռ հեղուկ խառնուրդից պինդ մասնիկները հեշտությամբ են անջատվում, եթե խառնուրդն անց է կացվում զտիչի միջով, որն ունի բազմաթիվ մանր անցքեր։ Զտիչի դեր կարող են կատարել թուղթը, բամբակը, ծակոտկեն ապակին և այլն։ Քաղաքների ջրամաքրման կայաններում գետի կամ աղբյուրի ջրերից մաքուր ջուր ստանալու համար օգտագործում են մաքուր ավազի հաստ շերտ, որը որսում է ջրերում պարունակվող պինդ խառնուրդները։ Հայաստանյան աղբյուրների բարձրորակ ջրերի մաքրությունը պայմանավորված է երկրակեղևի տուֆե և բազալտե հաստ շերտերով, որոնց միջով անցնում են ձյան հալոցքի և անձրևի ջրերը։
Վահան Մալեզյան
Կենսագրություն
Բանաստեղծ Վահան Մալեզյանի ազգային ու գրական վաթսունամյա գործունեությունը, Փարիզ, 1951 թվական։ Ձոնամատյան Վահան Մալեզյանի ութսունհինգամյակի առթիվ, Փարիզ, 1956 թվական։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ
Զտում
Գրականություն
Կատեգորիա:Տեխնոլոգիա
Էլեոնորա (անձնանուն)
Ծագում
Էլեանոր Աքվիտանացին 12-րդ դարի Եվրոպայի ամենաազդեցիկ կանանցից էր։ Հենց նա է պատճառներից մեկը, որ անունն ավելի ուշ շատ հայտնի դարձավ։ Այնուամենայնիվ, անվան ծագումը նրա հետ կապելը և ալիա Աենորի բացատրությունը հստակ հիմքեր չունեն․ 12-րդ դարից առաջ էլ, նույնիսկ 11-րդ կամ 10-րդ դարերում եղել են այդ անվան կրողներ, այդ թվում․
Լուկինիչի
Լուկինիչի (Лукиничи), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 39 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Կոտեր (Արկանզաս)
Կոտեր (Cotter, Arkansas), Բաքսթեր շրջանում (Արկանզաս նահանգ, ԱՄՆ) գտնվող քաղաք, որի բնակչությունը 921 մարդ է 2000 թվականի մարդահամարի վիճակագրական տվյալներով։
Պատմություն
19-րդ դարում բնակավայրը հայտնի է եղել «Լեյքս-Ֆերրի» անունով։ 1905 թվականին «Միսսուրի-Խաղաղ օվկիանոս» երկաթուղային ընկերությունը սեփականություն է ձեռք բերել բնակավայրի տարածքը և նույն տարում այն վաճառքի է հանել՝ բաժանելով ավելի քան հազար լոտի։ Երկրի հիմնական մասը աճուրդում ձեռք են բերել մասնավոր անձինք, հիմնականում երկաթուղային ընկերության աշխատակիցները ։ Նույն թվականին բնակավայրը ստացել է քաղաքի կարգավիճակ և վերանվանվել Կոտեր ։
20-րդ դարի առաջին կեսին քաղաքի շրջակայքում հոսող Սպիտակ գետի վրայով տեղափոխվելու անհրաժեշտությունը շատ անհարմարություններ էր պատճառում տեղացի ավտոմոբիլիստներին։ Կոտտերի սահմաններում գոյություն ուներ մի փոքր փխրուն կառույց, իսկ լիարժեք կամուրջը գետի վրայով գտնվում էր 160 կիլոմետր հյուսիսում, Բրենսոնի քաղաքի շրջանում (Միսսուրի նահանգ)։ Կոտերի բնակիչները կողմ էին Կոտերի Սպիտակ գետի վրայով կամուրջ կառուցելուն, սակայն կտրականապես դեմ էին կամրջի կառուցմանը, որը ապագայում վճարովի կլիներ ։ Այդ ժամանակ Արկանզաս նահանգում չկար ավտոմոբիլային ճանապարհների կառավարման միասնական դեպարտամենտ, ևԿոթերի մոտ գտնվող ավտոմոբիլային ճանապարհները բաղկացած էին բազմաթիվ մասնավոր սեփականության մասերից։ Այս ամենը մեծապես բարդացրեց գետի վրայով կամուրջ կառուցելու նախագիծը։ Իրավիճակը փոխվել է 1930 թվականին AR-12 ավտոճանապարհի փոխանցմամբ դաշնային սեփականության մեջ (այնուհետև անունը փոխվել է US-62)։ Կառավարության որոշմամբ, Սպիտակ գետի վրայով կամուրջը կառուցվել է մի քանի տարի անց։
Աշխարհագրություն
ԱՄՆ-ի բնակչության հաշվարկի բյուրոյի տվյալներով Կոտեր քաղաքը ունի 6,47 քառակուսի կիլոմետր ընդհանուր տարածք, բնակավայրում ջրային ռեսուրսներ չկան։
Ժողովրդագրություն
2000 թվականի մարդահամարի տվյալներով Կոտերում բնակվում էր 921 մարդ, 265 ընտանիք, 443 տնային տնտեսություն և 501 բնակելի տուն։ Բնակչության միջին խտությունը կազմում էր մոտ 144 մարդ մեկ քառակուսի կիլոմետրի վրա։ Կոտերի ռասայական կազմը ըստ մարդահամարի տվյալների բաժանվել է հետևյալ կերպ. 97,07 % սպիտակամորթներ, 0,87 % ամերիկացի բնիկներ, 0,22 % ասիացիներ, 1,85 % խառը ռասաների ներկայացուցիչներ։ Իսպանախոսները կազմում են քաղաքի բնակչության 1,52%-ը։
443 տնային տնտեսություններից 20,8%-ը 18 տարեկանից ցածր երեխաներ են դաստիարակել, 48,5%-ը ամուսնացած զույգեր են, 8,6%-ը կանայք ապրում են առանց ամուսնու, 40,0%-ը ընտանիք չունեն։ Հանրաքվեի ժամանակ ընտանիքների ընդհանուր թվից 35,4%-ը ապրում էր ինքնուրույն, ընդ որում 16,7%-ը կազմում էին 65 տարեկան ևավելի միայնակ տարեցները։ Տնային տնտեսության միջին չափը կազմել է 2,08 մարդ, իսկ ընտանիքի միջին չափը ՝ 2,67 մարդ։
Քաղաքում մեկ տնային տնտեսության միջին եկամուտը կազմել է 22 857 ԱՄՆ դոլար, իսկ մեկ ընտանիքի միջին եկամուտը 34 375 դոլար է։ Ընդ որում, տղամարդիկ տարեկան միջին եկամուտ ունեն 26,298 ԱՄՆ դոլար, մինչդեռ կանանց միջին տարեկան եկամուտը 17,266 դոլար է։ Քաղաքի բնակչության մեկ շնչին ընկնող եկամուտը կազմել է տարեկան 15 893 դոլար։ Քաղաքում բնակչության ընդհանուր թվի 11,9%-ը և 16,8%-ը աղքատության շեմին էր գտնվում, ընդ որում 18,3%-ը 18 տարեկանից ցածր էր  և 13,3%-ը 65 տարեկան  և ավելի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով
Դմիտրի Ուլյանովի փողոց (Յալթա)
Դմիտրի Ուլյանովի փողոց (Улица Дмитрия Ульянова), փողոց Ղրիմի Յալթա քաղաքի Վասիլևկա միկրոշրջանում։ Անվանվել է ռուսաստանյան հեղափոխական շարժման գործիչ, Վլադիմիր Լենինի կրտսեր եղբայր Դմիտրի Իլյիչ Ուլյանովի (1874-1943) պատվին։ Սկիզբ է առնում Յուժնոբերեժնոյե խճուղուց և ավարտվում Գոռնայա փողոցի հետ հատումով։ Երկարությունը 1200 մետր է։
Նկարագրություն
Յալթա քաղաքի Դմիտրի Ուլյանովի փողոցը գտնվում է Վասիլևկա միկրոշրջանում։ Այն սկսվում է Յուժնոբերեժնոյե խճուղուց, հատում Ռեպինի փողոցը, Պրոլետարսկայա փողոցը, Պրոսմուշկինների փողոցը, Ուլյանովի նրբանցքը, Ա. Ի. Կազանցևի փողոցը և ավարտվում Գոռնայա փողոցի հետ հատումով։ Փողոցում կա համարակալված 63 շինություն։ Երկարությունը 1200 մետր է։
Դմիտրի Ուլյանովի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 298624։
Փողոցն անվանվել է ռուսաստանյան հեղափոխական շարժման գործիչ, Վլադիմիր Լենինի կրտսեր եղբայր Դմիտրի Իլյիչ Ուլյանովի (1874-1943) պատվին։ 1902 թվականից որպես բժիշկ նա աշխատել է Ռուսաստանի հարավային շրջաններում։ 1903 թվականին հեղափոխական աշխատանքներ է կատարել Տուլայում, եղել է ՌՍԴԲԿ 2-րդ համագումարի պատգամավոր, ապա ՌՍԴԲԿ գործակալը Կիևում։ Բազմիցս ձերբակալվել է։ 1905-1907 թվականների հեղափոխության տարիներին որպես բժիշկ աշխատել է Սիմբիրսկում։ Մասնակցել է Ղրիմում խորհրդային իշխանության համար պայքարին ։
Ռոգովատոե
Ռոգովատոե (Роговатое), գյուղ Ռուսաստանի Բելգորոդի մարզի Ստարոօսկոլսկի քաղաքային օկրուգի կազմում։
Բնակչությունը 2011 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3220 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1663 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բելգորոդի մարզի Ստարոօսկոլսկի քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր
155 (թիվ)
155 (հարյուր հիսունհինգ), բնական թիվ է։
Սադիո Մանե
Կարիերա
2011/12 մրցաշրջանում հանդես եկավ ֆրանսիական Մեց թիմի կազմում, որտեղ խաղաց 22 խաղ և դարձավ 2 գոլի հեղինակ։ Այս ամենի շնորհիվ նա հրավիրվեց ազգային հավաքական։ Իսկ 2012 թվականի ամռանը տեղափոխվեց Ավստրիական Բունդեսլիգա, հանդես գալով զալցբուրգի Ռեդ Բուլլում։ 2012 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Շտուրմա ակումբի դեմ խաղում առաջին անգամ իր կարիերայում կատարեց դուբլ, որի շնորհիվ ակումբը տարավ կամային հաղթանակ 3։2 հաշվով։
2014/2015 մրցաշրջանում, հանդես եկավ արդեն անգլիական Սաութհեմփթոնի կազմում։ 2015 թվականի մայիսի 16-ին Աստոն Վիլլայի դեմ խաղում գրանցեց ամենաարագ հեթ-տրիքը Անգլիայի Պրեմիեր Լիգայում՝ 2 րոպե 56 վայրկյան։ Անցնելով Ռոբբի Ֆաուլերայի ռեկորդը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիվերպուլի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Կիմ Չժի Ուն
Կիմ Չժի Ուն (김지운, ծնվ. 1964 թվականի մայիսի 27), հարավկորեական կինոռեժիսոր և սցենարիստ։ Կորեայի ժամանակակից առաջատար ռեժիսորներից մեկը ։
Կենսագրություն
Կիմ Չժի Ունը ծնվել է 1964 թվականի մայիսի 27-ին, Սեուլում ։ Նախքան իր առաջին ֆիլմը` «Հանգիստ ընտանիքը» (1998 թվական) նկարահանելը, Կիմը երկար ժամանակ դերասան և ռեժիսոր է աշխատել թատրոնում։ Սցենարը հենց ինքն է գրել (ինչպես և հաջորդ աշխտանքներում), ինչից հետո «Հանգիստ ընտանիքը» Պորտուգալիյի Fantasporto փառատոնում ստացել է լավագույն ֆիլմի մրցանակ։ Ռեժիսորի կարիերայում հաջորդ կարևոր աշխատանքն է դարձել «Երկու քույրերի պատմությունը» (2003 թվական) թրիլլերը, որը բազմաթիվ մրցանակներ է հավաքել Կորեայում և կինոփառատոններում ։ Հետո հաջորդեցին նեո նուար ժանրի «Դառնություն և քաղցրություն» (2005 թվական) ֆիլմը և վեսթերն կատակերգություն «Լավ, վատ, հիմար» (2008 թվական) ֆիլմը, որն աշխարհում հավաքել է ավելի քան 40 միլիոն դոլար ։
2010 թվականին թողարկվեց «Ես տեսել եմ սատանային» ֆիլմը, գլխավոր դերերում` Լի Բյոն Հոնը և Չոի Մին Սիկը ։
2013 թվականին թողարկվեց «Հերոսի վերադարձը» մարտաֆիլմը` Կիմ Չժի Ունի ռեժիսորական դեբյուտը Հոլիվուդում, գլխավոր դերում` Առնոլդ Շվարցենեգերը ։
Պարիևկա (այլ կիրառումներ)
Պարիևկա, կարող է վերաբերել՝
Էդի Կոնստանտին
Էդի Կոնստանտին (Eddie Constantine, լրիվ անունը՝ Էդվարդ Կոնստանտինովսկի (Edward Constantinowsky, ), ֆրանսիացի երգիչ, դերասան։ Ժամանակակից հեռուստադիտողին հայտնի է իր «Ալֆավիլ» ֆիլմում տարած դերով (1964)։
Կենսագրություն
Էդվարդը ծնվել է 1917 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Լոս Անջելեսում, սլավոնացի ներգաղթյալների ընտանիքում՝ նրա հայրը ռուս էր, իսկ մայրը՝ լեհ, երկուսն էլ օպերային երգիչներ։
1960-ական թվականների սկզբին Էդվարդի ընտանիքը ներգաղթեց Ֆրանսիա և սկսեցին գնալ ֆրանսիական կաբարե։ Շուտով նա հանդիպեց հայտնի երգիչ Էդիթ Պիաֆին, ով Էդվարդին հրավիրեց երգելու իր La p’tite Lili մյուզիքլում, ավելի ուշ Էդին նրա համար երգերի անգլերեն թարգմանություններ էր անում։ 1960-ական թվականներին ստացավ Ֆրանսիայի քաղաքացիություն։ 1970-ական թվականների սկզբին իր ժամանակի մեծ մասն անց կացրեց Գերմանիայում։
Մահացել է 1993 թվականի փետրվարի 25-ին, Վիսբադենում, սրտի կաթվածից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երգիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Սրտի կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ լեհական սերմամբ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Զատիկ
Զատիկ կամ Հիսուս Քրիստոսի հրաշափառ Հարության տոն (פסח նշանակում է անցում, զատում, բաժանում, հեռացում, հին հունարեն՝ πάσχα, լատիներեն՝ Pascha), քրիստոնյա եկեղեցիների, այդ թվում նաև Հայ Առաքելական Եկեղեցու հնագույն և գլխավոր տոնը, հինգ տաղավար տոներից մեկը։
Սկիզբ է առնում հրեաների կողմից այսօր նշվող Պասեք տոնից, որի ժամանակ ըստ քրիստոնեական դավանանքի 1-ին դարում (ստույգ թվականը վիճելի է՝ 27-33 թթ. միջև ընկած ժամանակաշրջանում) Երուսաղեմում խաչվել և հարություն է առել Հիսուս Քրիստոսը։ Պասեքը հրեաների կողմից ինչպես նախկինում այնպես էլ այսօր տոնվում է ի նշան եգիպտական գերությունից ազատագրման և մասնավորապես Հին Կտակարանում նկարագրվող այն դրվագի, երբ Աստվածը նոխազի արյան միջոցով զատեց իր ժողովրդին եգիպտացիների վրա ուղարկված աղետից՝ անդրանիկ զավակների կոտորածից։ Համաձայն քրիստոնեական ուսմունքի՝ այդ իրադարձությունը նախանշան էր Հիսուս Քրիստոսի (Գառն Աստծո) կամովին մահվան ընդունման և իր արյան հեղման՝ հանուն մարդկության փրկության։ Քրիստոնեական եկեղեցիները Հիսուս Քրիստոսի հարությունը տոնում են որպես Զատիկ, որովհետև ըստ քրիստոնեական ուսմունքի Քրիստոսն է հավիտենական այն զոհը կամ պատարագը, որի միջոցով մարդն ստանում է մեղքերի թողություն, ապա՝ կյանք և հարություն։ Պողոս առաքյալը Հիսուսին այդպես էլ կոչում է՝ Զատիկ, «...քանզի Քրիստոս՝ մեր զատիկը, մորթվեց...» (Ա Կորնթ. 5.7–8) ։ Զատիկը շարժական տոն է, այսինքն յուրաքանչյուր տարի նրա նշման օրը փոխվում է։ Հայ առաքելական եկեղեցին այն նշում է գարնան գիշերհավասարին հաջորդող լիալուսնի առաջին կիրակի օրը, որն ընկնում է մարտի 21-ից հետո մինչև ապրիլի 25-ը (35 օր) ժամանակահատվածի վրա։
Զատկին նախորդում է Ավագ շաբաթը։ Զատկի հետ առնչվող գլխավոր արարողությունները սկսվում են Ավագ շաբաթվա շաբաթ օրը և ավարտվում երկուշաբթի։ Շաբաթ երեկոյան մատուցվում է Քրիստոսի հարության ճրագալույցի կամ ճրագալույսի պատարագ, որով վերջանում է Զատկին նախորդած յոթ շաբաթ տևած Մեծ Պասի շրջանը։ Պատարագի ավարտին հավատացյալները միմյանց ողջունում են «Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց» ավետիսով և ստանում «Օրհնյալ է հարությունը Քրիստոսի» պատասխանը։
Ժամերգություն է տեղի ունենում և Պատարագ մատուցվում և բուն զատկական Կիրակի օրը։
Սուրբ Զատիկի Ավանդույթներ
Հայկական ավանդույթում հավկիթներով հավկթախաղ է տեղի ունենում երկու հոգու միջև։ Կոտրող հավկիթի տերը հաղթող է ճանաչվում և ուտում կոտրված հավկիթը։ Նաև ավանդույթ է Զատկվա հավկիթներն ուտել թարխունով, աղով և լավաշով։
Արևմտյան երկրների ավանդույթում հավկիթները թաքցվում են խոտերի կամ կանաչների մեջ, և երեխաները փորձում են դրանք գտնել։ Այն կոչվում է «Զատկվա հավկթաորս»։
Զատիկը հայերի մոտ տոնվել է ապրիլ ամսին՝ շատ ավելի վաղ, քան քրիստոնեությունն է։ Այն զատիկ է կոչվել ձմեռվանից գարունը զատելու առթիվ։ Վարկածներ կան, որ սկզբնական շրջանում այն եղել է անշարժ տոն և համընկել է մարտի 21-ի գիշերահավասար օրվա հետ՝ գիշեր – ցերեկն իրարից զատելու իմաստով։ Հայ հեթանոսական նոր տարում և պարսկական Նովրուզ տոնին, որոնք սկսվում են գարնան գիշերահավասարին, ևս ներկվում են հավկիթներ։ Հայ հեթանոսական նոր տարում ևս ներկված հավկիթներն ուտում էին թարխունով, աղով և լավաշով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քրիստոնեական տոներ Կատեգորիա:Շարժական տոներ Կատեգորիա:ՀՀ ոչ նյութական մշակութային ժառանգություն
Պարխոմովկա (այլ կիրառումներ)
Պարխոմովկա, կարող է վերաբերել՝
Գոթական ճարտարապետություն
Գոթական ճարտարապետություն, գոթական ոճ կամ գոթիկա (< իտալ․ gotico ― գոթական), Արևմտյան, Կենտրոնական Եվրոպայի 12-րդ դարի կեսից մինչև 15-16-րդ դարերի արվեստի իշխող ոճ։ Կազմավորվել է Հյուսիսային և Կենտրոնական Ֆրանսիայում, 12-րդ դարի կեսին, ծաղկման է հասել 13-րդ դարում։ Տարածվել և զարգացել է կաթոլիկ դավանանքի երկրներում։ Հիմնականում զարգացել է որպես քաղաքատիպ ճարտարապետություն։ Առաջատար տիպը եղել է տաճարը՝ ճարտարապետության, քանդակի, գեղանկարչության (առավելապես՝ վիտրաժներ) համադրման բարձրագույն ձևը։
Պատմություն
13-րդ դարի կեսից ֆրանսիական գոթիկոյի տիպի տաճարներ են կառուցվել Գերմանիայում, Նիդերլանդներում, Իսպանիայում, Անգլիայում և այլուր։ Գոթական ոճի կառուցվածքային հիմնական առանձնահատկությունը երկկենտրոն կամարի, փոխհատվող կամարներով և ջլաղեղով խաչային թաղի, կոնտրֆորս-արկբուտան համակարգի բանական համադրումն է, որի շնորհիվ որմը դադարել է կրող տարր լինելուց, հաստատվել է քարե հիմնակմախքային տեկտոնիկ համակարգ, ստեղծվել նոր արխիտեկտոնիկ կերպար։ 19-րդ և 20-րդ դարերում հետազոտողները (Մ․ Դյոլֆաուա, Վիոլլե լը Դյուկ, Ֆ․ դը Դարտելն, Է․ Կոռուայե, Օ․ Շուազի, Յու․ Բալտրուշայտիս և ուրիշներ) բազմիցս անդրադարձել են գոթական ոճի հիմնական նկարագրի, ծագման հարցերի, սաղմնավորման աղբյուրների պարզաբանմանը։
Գոթիկան հայկական ճարտարապետության մեջ
Գոթիկոյի կազմավորման ընթացքում նրանում միաձուլվել են տարբեր ոճեր (հռոմեական, լոմբարդական, ֆրանսիական), «սակայն գոթական կառուցվածքի առաջացման ուժերի ամբողջության մեջ Հայաստանի արվեստն ունեցել է իր վճռական դերը» ։ Այս մտքին է հանգեցնում հայկական ճարտարապետության գիտական ուսումնասիրությունը (Յոզեֆ Ստրժիգովսկի, Օգյուստ Շուազի, Թորոս Թորամանյան, Անրի Ֆոսիյոն, Պ․ Տոեսկա և ուրիշներ)։
Գոթական ոճին բնորոշ բազմաթիվ տարրեր, սկզբունքներ (երկենտրոն սլաքային կամարներ, ջլաղեղներ, սյունկակախուրձ, փոխհատվող կամարների համակարգ և այլն) տակավին մինչև նրա կազմավորումը առկա էին Հայաստանում՝ իրագործված մեծ կարատելությամբ (Անիի Մայր տաճար, 10-ր դար, Հովվի եկեղեցի, 11-րդ դար, Անիի Առաքելոց եկեղեցու գավիթ, 12-րդ դար, Հոռոմոսի վանք, 10-11-րդ դարեր, Հաղպատի ժամատուն, 1257, Սանահինի գրադարան, 1063, Խորակերտ, 1252 և այլն) ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գոթական ճարտարապետություն Կատեգորիա:Ճարտարապետական ​​ոճեր Կատեգորիա:12-րդ դարի ճարտարապետություն
Կանգավիցա
Կանգավիցա (Kangavitsa), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Մեռեմյաե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 6 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Մեռեմյաե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Նիվար
Նիվար (Nívar), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Գրանդաի շրջանում՝ Անդալուզիա ինքնավար մարզի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Վեգա դե Գրանդա շրջանում։ Բնակչությունը՝ 872 մարդ (ըստ 2010 թվականի)։ Քաղաքը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից հեռու է 11 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրանադա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ
Ռոգովիցի
Ռոգովիցի (Роговицы), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վոլոսովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 61 մարդ։
Սմելիվոե (գյուղ, Դոբրովելիչկովի շրջան)
Տարածքը՝ 0,91 կմ²։
Ռոգովիցի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վոլոսովսկի շրջանի բնակավայրեր
156 (թիվ)
156 (հարյուր հիսունվեց), բնական թիվ է։
Սմելիվոե (գյուղ, Դոբրովելիչկովի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Նեկտար
Նեկտար՝ քաղցրահամ հեղուկ, որն արտադրվում է մեղրատու բույսերի նեկտարանոցներում։
Բաղադրում է շաքարներ, քիչ քանակությամբ սպիրտներ, հոտավետ, ազոտային, հանքային նյութեր, թթուներ, ֆերմենտներ և այլն։ Նեկտարի բաղադրությունը, քանակը կախված է բույսի տեսակից, տարիքից, ծաղկման փուլից, արևի լույսից և այլն։ Սև հաղարջենու նեկտարը պարունակում է 22—37%, կարմիր հաղարջենունը՝ 32—40%, բալենունը՝ 46—49%, խնձորենունը՝ 46—53% շաքարներ։
Գրավելով միջատներին՝ նեկտարը նպաստում է ծաղիկների փոշոտմանը, հետևապես և տեսակի պահպանմանը, գյուղատնտեսական բույսերի բերքատվության բարձրացմանը։ Մեղուները ծաղիկներից վերցնում են նեկտար, հետագայում վերամշակում և դարձնում են մեղր։ Նեկտարի գոյացումը սկզբում դանդաղ է, հետո արագանում է և հասնում առավելագույնին, երբ ծաղիկը պատրաստ է փոշոտման։ Ծաղկի բեղմնավորումից հետո, ինչպես նաև չորային, երաշտային պայմաններում նեկտարի արտադրությունը դադարում է։ Որոշ բույսերի՝ գայլահատի, մրտավարդի նեկտարը թունավոր է, իսկ բանգիի, մատնոցուկի և այլ թունավոր բույսերինը՝ ոչ։
Կատեգորիա:Ծաղիկ
Ժողովածու (2595)
Ժողովածու (2595), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 2595 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1786-1787 թվականներին Բրաբիոն գրիչի կողմից Կ. Պոլսում։ Ստացողը եղել է Իսահակ Գեղամացին։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 26X19.2 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 282 թերթից։ Գրված է երկսյուն, նոտրգրով։ Ունի կիսախորան մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ նախագաղափար՝ 240բ (1298 թ.), գրչի՝ 241ա, 280ա, ստացողի՝ 2ա, 241բ, 280բ ։
Պարտիզանսկոե (այլ կիրառումներ)
Պարտիզանսկոե, կարող է վերաբերել՝
Լուկինշչինա (գյուղ, Նովոգորոդսկի շրջան)
Լուկինշչինա (Лукинщина), գյուղ Ռուսաստանի, Նովգորոդի մարզի Նովոգորոդսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 30 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Նովոգորոդսկի շրջանի բնակավայրեր
Ժլատ ջրաղացպանուհին
Ժլատ ջրաղացպանուհին (Жадная мельничиха), մուլտֆիլմ, որը նկարահանվել է «Օդաչու» ստուդիայում, 2004 թվականին։ Ռեժիսոր Միլանա Ֆեդոսեևան մուլտֆիլմը նկարահանել է ուկրաինական հեքիաթի մոտիվներով։ Մուլտֆիլմը մտնում է «Гора самоцветов» շարքի մեջ։ Մուլտֆիլմի սկզբում ցուցադրվում է հետևյալ տողը. «Մենք ապրում ենք Ռուսաստանում, Ուկրաինա»։
Սյուժե
Մի գյուղում ապրում էր մի ջրաղացպան իր կնոջ հետ. նրանք հարուստ էին, սակայն` շատ ժլատ։ Իսկ նրանց կողքին ապրում էր մի աղքատ պառավ, որն ուներ միայն ուներ մի բազմագույն հավ։ Ջրաղացպանի կինը գողանում է պառավից նրա միակ հավին և որպես պատիժ վերածվում է մարդակերպ թռչնի։ Ջրաղացպանը փորձում է կնոջը նորից մարդ դարձնելու մի տարբերակ գտնել։ Նա գնաց դարբնի մոտ, դարբինը օգնել չի կարողանում և ջրաղացպանին ուղարկում է տակառագործի մոտ, իսկ վերջինս խորհուրդ է տալիս նրան դիմել գնչուհու։ Գնչուհին գուշակություն է անում և ասում ջրաղացպանին, որ եթե նա ցանկանում է փրկել և՛ իրեն, և՛ կնոջը, ապա պետք է հարևանի համար բարի գործ անի, որպեսզի վերջինս նրան ասի կախարդական «Շնորհակալություն» բառը։ Ջրաղացպանը ստիպված էր շատ չարչարվել. նա ոչ միայն պետք է բազմագույն հավիկին վերադարձներ, այլ նաև` աքաղաղ ու ցորեն նվիրել։ Այդ ժամանակ էլ ամեն ինչ կարգավորվում է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2004 մուլտֆիլմեր
(5410) Սպիվակով
(5410) Սպիվակով (Spivakov), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1967 թվականի փետրվարի 16-ին Տամարա Սմիռնովայի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,001868 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1596 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,8442 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1899,7 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,189503 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,02° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1967 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տամարա Սմիռնովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ազգագրությունը Հայաստանում
Ազգագրությունը՝ որպես ինքնուրույն գիտություն, Հայաստանում ձևավորվել է XIX դարում, թեև ազգագրական գիտելիքներ կուտակվել են հնագույն ժամանակներից։ Հայկական լեռնաշխարհի վաղագույն շրջանի բնակչության մասին ազգագրական բնույթի տեղեկություններ են ձեռք բերվել հնագիտական պեղումների շնորհիվ։ Լեռնաշխարհի բնակչության և հայերի մասին ազգագրական վկայություններ կան ասորական և ուրարտական սեպագրերում։ Տնտեսական զբաղմունքների, սովորությունների, ծեսերի ու հավատալիքների մասին հարուստ նյութեր են հաղորդում անտիկ ժամանակաշրջանի աղբյուրները (Հերոդոտոս, Քսենոփոն, Ստրաբոն, Տակիտոս և ուրիշներ)։
Ազգագրական տեղեկությունները՝ Աստվածաշնչում և հայ մատենագիրների երկերում
Ազգագրական տեղեկություններ կան Աստվածաշնչում և հայ մատենագիրների (Ագաթանգեղոս, Փավստոս Բուզանդ, Մովսես Խորենացի, Ղազար Փարպեցի, Մովսես Կաղանկատվացի, Թովմա Արծրունի, Արիստակես Լաստիվերցի, Կիրակոս Գանձակեցի, Ստեփանոս Օրբելյան, Առաքել Դավրիժեցի, Զաքարիա Սարկավագ (Քանաքեռցի) և ուրիշներ) երկերում։ 19-րդ դարի 1 թվականին կեսից մի շարք հայ հեղինակներ (Ղուկաս Ինճիճյան, Մեսրոպ Թաղիադյան, Խաչատուր Աբովյան, Մինաս Բժշկյան, Ղևոնդ Ալիշան և ուրիշներ) գրառել են ինչպես գրավոր աղբյուրներում սփռված ազգագրական բնույթի հիշատակություններ, այնպես էլ ժամանակակից հայոց կենցաղին ու սովորություններին վերաբերող նյութեր։ 19-րդ դարի 2-րդ կեսին Հայաստանի և հայկական մշակույթի կենտրոնների (Վաղարշապատ, Շուշի, Ալեքսանդրապոլ, Թիֆլիս, Մոսկվա, Սանկտ Պետերբուրգ, Կ. Պոլիս և այլն ) պարբերականներում (այդ թվում՝ ռուս.) հրատարակվել են հայ ազգագրական նյութեր։
Ազգագրական գիտական գործունեություն
1860-ական թվականներից ազգագրական, գիտական գործունեություն է ծավալել Գարեգին Սրվանձտյանցը։ Նրան հետևել են ազգագրության և բանահյուսության երախտավորներ Արիստակես Սեդրակյանը, Գևորգ Շերենցը, Հակոբ Ալահվերդյանը, Հովհանեես Նազարյանցը, Վահան Տեր-Մինասյանը, Գևորգ Տեր-Աղեքսանդրյանը և ուրիշներ։ Գարեգին Սրվանձտյանցի աշխատությունների հիման վրա Գրիգոր Խալաթյանցը Մոսկվայում 1887 թվականին հրատարակել է Ազգագրական հարցարան («Ծրագիր հայ ազգագրութեան և ազգային իրաւաբանական սովորութիւնների»), Երվանդ Լալայանը 1900 թվականին Թիֆլիսում հիմնադրել է ազգագրական հրատարակչական, 1906 թվականին՝ Հայոց ազգագրական ընկերությունները։ 1895-1916 թվականին 26 գրքով լույս է տեսել «Ազգագրական հանդես» պարբերականը։ Մեծարժեք ազգագրական նյութեր են հրատարակվել նաև «Եմինեան ազգագրական ժողովածուում» (9 գիրք, 1901-1913)։ Այս շրջանում զգալի ներդրում են ունեցել Սարգիս Հայկունին, Ալեքսանդր Երիցյանը, Գաբրիել Տեր-Հովհաննիսյանը (Քաջբերունի), Սողոմոն Եղիազարյանը և ուրիշներ։
Բանահյուսության և ազգագրության տարանջատումը
XIX դարի վերջերին աստիճանաբար տարանջատվել են բանահյուսությունն ու ազգագրությունը՝ վերածվելով գիտության առանձին բնագավառների։ Խորհրդային շրջանում արգասավոր գործունեություն են ծավալել Երվանդ Լալայանը, Ստեփան Լիսիցյանը, Խաչիկ Սամուելյանը և ուրիշներ։
Հայոց տնտեսական զբաղմունքներ, կենցաղի ու սովորությունների ուսումնասիրությունները
1950-ական թվականներին հիմնավորապես ուսումնասիրվել են հայոց տնտեսական զբաղմունքները, կենցաղն ու սովորությունները։ Լույս են ընծայվել հայ ժողովրդի տնտեսական կենցաղին, նյութական և հոգևոր մշակույթին, հասարակական հարաբերություններին, ժողովրդական փոխադրամիջոցներին, հավատալիքներին, ծեսերին ու պաշտամունքին վերաբերող տասնյակ ուսումնասիրություններ։ 1971 թվականից «Հայ ազգագրություն և բանահյուսություն» մատենաշարում (լույս է տեսել 26 հատոր) հրապարակվել են թեմատիկ ուսումնասիրություններ, Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի արխիվում պահվող նյութեր։ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի ոչ նյութական, մշակութային ժառանգության պահպանման և ուսումնասիրության շրջանակներում լույս է տեսել «Ազգագրական և բանահյուսական ժառանգություն» մատենաշարը, որտեղ ամփոփվել են ինստիտուտի արխիվում պահպանվող նյութեր։
Ազգագրագետների նոր սերունդը
Ազգագրագետների նոր սերունդը (Յուրի Մկրտումյան, Լիլյա Վարդանյան, Էմմա Պետրոսյան, Ժենյա Խաչատրյան, Ռաֆիկ Վարդանյան, Ռաֆիկ Նահապետյան, Արմեն Պետրոսյան, Լևոն Աբրահամյան, Համլետ Սարգսյան, Զավեն Խառատյան, Հրանուշ Խառատյան, Սուրեն Հոբոսյան, Սվետլանա Պողոսյան, Արմենուհի Ստեփանյան, Հարություն Մարության, Արթուր Մկրտչյան, Սամվել Մկրտչյան, Աշխունջ Պողոսյան, Աստղիկ Իսրայելյան, Կարինե Բազեյան, Աղասի Թադևոսյան, Միհրան Գալստյան, Մխիթար Գաբրիելյան, Արտակ Դաբաղյան, Նիկոլ Մարգարյան, Գայանե Շագոյան և ուրիշներ ) շարունակում է հետազոտությունները՝ զուգակցելով հայոց ավանդական և արդի մշակութային հարաբերությունները, ակտիվորեն համագործակցում միջագգային և արտասահմանյան կենտրոնների հետ։
Հետազոտությունների ուղվածության փոփոխությունը
Հայաստանում անկախության հռչակումից (1991 թվականի սեպտեմբեր) հետո էականորեն փոխվել է նաև ազգագրական հետազոտությունների ուղղվածությունը, սկսել են կիրառվել նոր հետազոտական մոտեցումներ ու մեթոդներ։ Բացի ավանդական, մշակութային համալիրների ուսումնասիրությունից՝ հայ ազգագրության ուշադրության կենտրոնում են հետազոտության նոր թեմաներ՝ արդիականության ազգաբանություն, հասարակական մշակութային փոխակերպումների և դրանց դրսևորումների (աղքատություն, ունեցվածքային բևեռացում, արտագաղթ), մարդաբանություն, պատերազմի և էթնիկ հակամարտությունների մարդաբանություն, քաղաքական մարդաբանություն և այլն։ Հայ ազգագրագետների ուշադրության կենտրոնում են նաև գիտության պատմության, տեսության ու մեթոդաբանության հարցերը։
Կատեգորիա:Ազգագրություն Կատեգորիա:Գիտությունը Հայաստանում
Սուրբ Մատթեոս եկեղեցի (Աբուլ)
Սուրբ Մատթեոս եկեղեցի, Հայ առաքելական եկեղեցի, գտնվում է Վրաստանի Սամցխե-Ջավախք մարզի Ախալքալաքի շրջանում, Աբուլ լեռան հարավարևմտյան ստորոտում, Ախալքալաք քաղաքից 10 կմ դեպի արևելք, հայաբնակ Աբուլ գյուղի հյուսիսաին կողմում, կառուցվել է 10-ից 11-րդ դարերում։
Ամենայն հավանականությամբ եկեղեցին սկզբում գործել է որպես բյուզանդածես, սակայն հայտնի չէ որքան ժամանակ։ 1830-ական թվականներին այս գյուղում հաստատված հայերը եկեղեցին օծել են և անվանել են Սուրբ Մատթեոս։ Եղել է տարածքի ծխական եկեղեցին։ Կան նաև որոշ հիշատակումներ, որտեղ եղեկեցին հիշատակվում է որշպես Սուրբ Մարկոս Ավետարանիչ եկեղեցի։ Եկեղեցին դրանից հետո գործել է մինչև 1868 թվականները, որպես ծխական կառույց, որից հետո կառուցվել է նոր եկեղեցի։ Եկեղեցին այսօր կիսավեր վիճակում է, պահպանվել է միայն պատերը, կառույցի չափերն են (12,20 x 10,50) մետր։
Ջեյմս Վոթսոն
Ծնվել է Օնտարիո նահանգի բնակավայրերից մեկում։ 1850 թվականին նրա ընտանիքը տեղափոխվում է Էնն-Արբոր, ԱՄՆ-ի Միչիգան նահանգում. այստեղ նա ընդունվում է միջնակարգ դպրոց, իսկ 15 տարեկան հասակում Միչիգանի համալսարան։ Համալսարանը ավարտելուց հետո, 1857 թվականին սկսում է աշխատել Դետրոյտի աստղադիտարանում, որպես օգնական, որն էլ հետագայում ղեկավարել է (1863 - 1879)։ 1860 թվականին նրան շնորհվեց ֆիզիկայի պրոֆեսորի կոչում։ Վոթսոնը գրել է «Տեսական աստղագիտություն» (Theoretical Astronomy, 1868) գիրքը, որը հանդիսացել է դպրոցական դասագիրք մի քանի տասնամյակների ընթացքում։
Իր կյանքի ընթացքում Վոթսոնը հայտնաբերել է 22 աստերոիդ։ Համարյա բոլոր այս հայտնագործությունները նա կատարել է Էնն-Արբորում, բացառությամբ (139) Ժույխուաի (անվանումը ընտրել են չինական իշխանությունները)։ Այս աստերոիդը նա հայտնաբերել է Պեկինում, ուր նա ժամանել էր 1874 թվականին Վեներայի անցումը Արեգակի սկավառակով դիտելու համար։ Ինչպես նաև, հայտնի է, որ Վոթսոնը հավատում էր ենթադրական Վուլկան մոլորակի գոյությանը, որը իբր պտտվում էր Արեգակի շուրջ ավելի մոտ ուղեծրով, քան Մերկուրին։ Այս մոլորակի գոյությունը պետք է բացատրեր Մերկուրիի շեղումները հաշվարկված ուղեծրից (այժմ բացատրված է Ընդհանուր հարաբերականության տեսությունով)։
Վոթսոնը մահացել է 42 տարեկան հասակում պերիտոնիտից։ Նա կուտակել էր զգալի դրամական միջոցներ, աստղագիտության հետ չկապված գործունեությունից։ Այս միջոցներով նա կտակել է սահմանել մեդալ, որը ամեն երեք տարին մեկ անգամ շնորհվում է աստղագետներին ԱՄՆ ազգային գիտությունների ակադեմիայի կողմից։ Վոթսոնի անունն են կրում Լուսնի խառնարաններից մեկը և (729) Վատսոնիա աստերոիդը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի աստղագետներ Կատեգորիա:Կանադացի աստղագետներ Կատեգորիա:Միչիգանի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ
Պեդոսի (այլ կիրառումներ)
Պեդոսի, կարող է վերաբերել՝
Էլվին Պատրիսո
Պատրիսո Էլվին Ասոկար (Patricio Aylwin Azócar, ), չիլիացի քաղաքացիական գործիչ, Չիլիի նախագահ (1990-1994)։
Վաղ տարիներ, կրթություն, գիտական և ուսուցողական գործունեություն
Ծնվել է Վալպարաիսո քաղաքում, ընտանիքում ավագ երեխան էր։Հայրը հայտնի փաստաբան էր, ով զբաղեցնում էր Գլխավոր դատարանի նախագահի պաշտոնը։ Ուներ իռլանդական ծագում։
1943 թվականին ավարտետել է Չիլիական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Սովորելու հետ միաժամանակ եղել է «Mástil» ամսագրի խմբագրի օգնական։
1944 թվականին սկսել է աշխատել, որպես փաստաբան։ 1944-1948 թվականներին եղել է Գլխավոր դատարանի նախագահի քարտուղար։
1995 թվականի հունվարի 11-ին պաշտոնապես նշանակվել է Չիլիական համալսարանի պրոֆեսոր։
1960-1968 թվականներին Սանտյագոյում եղել է Չիլիի Կատալոնիական համալսարանի դոցենտ։ Միաժամանակ հանդիսանում էր քաղաքային տնտեսության և մարդու իրավունքների պրոֆեսսոր, գեներալ Խոսե Միգել Կարրերի անվան Ազգային համալսարանում։ 1946-1963 թվականներին զբաղեցնում էր Չիլիական համալսարանի օրենսդրի պաշտոնը։
1953-1957 թվականներին եղել է Չիլիի Իրավաբանների միության խորհրդատու, իսկ 1985-1986 թվականներին նշանակվել է փոխնախագահ։ Հանդիսանում է Չիլիական համալսարանի խորհրդի պաշտոնական ներկայացուցիչ, ստեղծված 2000 թվականին։
Չիլիում ռազմական հեղաշրջումից առաջ քաղաքական կարիերա
1945 թվականին նա առաջին անգամ առաջադրվեց Պատգամավորների պալատում, բայց չընտրվեց։ Նույն թվականին նա միացավ «Ազգային ֆալանգ» կուսակցությանը և համագործակցեց նրա «Política y Espíritu» հրատարակության հետ։ 1947-1948 և 1950 թվականներին ընտրվել է կուսակցության նախագահի առաջին տեղակալ։ 1949 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում նա կրկին պարտվեց։
Նա Չիլիի ամենամեծ Քրիստոնեա-դեմոկրատական ​​կուսակցության հիմնադիրներից էր։ 1950-1960 թվականներին ընտրվել է Քրիստոնեա-դեմոկրատական ​​կուսակցության նախագահ ։ Հաջորդ երեք տասնամյակների ընթացքում նա այս պաշտոնը զբաղեցրեց ևս վեց անգամ։
1965 թվականից ՝ սենատոր, 1971-1972 թվականներին ՝ սենատի նախագահ ։ 1971 թվականին նա դարձավ Սենատի բարեփոխումների հատուկ հանձնաժողովի անդամ։ 1969 թվականին նա ղեկավարեց և նախագահեց Չիլիի պատվիրակությունը ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայում Ու Տանի հետ միասին։
Նա Էդուարդո Ֆրեյ Մոնտալվայի վարչակազմի կողմնակից էր և Սալվադոր Ալյենդեի գլխավորած ազգային միասնության կառավարության հակառակորդ։ Այս կարգավիճակում նա եղել է «Ժողովրդավարական համադաշնության» առաջնորդներից մեկը, դաշինք, որը ստեղծվել էր Քրիստոնեա-դեմոկրատների և Ազգային կուսակցության, ինչպես նաև մի շարք այլ ընդդիմադիր ուժերի կողմից։ 1973 թվականի օգոստոսի 17-ին կարդինալ Ռաուլ Սիլվա Հենրիկեսի խնդրանքով, նա բանակցություններ վարեց Նախագահ Ալյենդեի հետ `համաձայնություն ձեռք բերելու համար, որը վերջ կտար քաղաքական ճգնաժամին։
1973 թվականի մարտին վերընտրվեց Սենատի անդամ։ Նրա լիազորությունները դադարեցվեցին 1973 թվականի սեպտեմբերի 11-ի հեղաշրջումից հետո։
Չիլիում ռազմական հեղաշրջումից հետո քաղաքական կարիերա
Հեղաշրջումից մի քանի ամիս առաջ նա արդյունավետորեն հրաժարվեց ռազմական միջամտությունից ՝ 1973 թվականի օգոստոսին հավաստիացնելով, որ կընտրի երկրորդը մարքսիստական ​​բռնապետության և ռազմական բռնապետության միջև։
Գեներալ Ավգուստո Պինոչետի կողմից Չիլիում իշխանությունը զավթելուց հետո Չիլիի ազգային կոնգրեսը ցրվեց, երկրում բոլոր կուսակցությունները արգելվեցին։ 1973-1976 թվականներին ղեկավարել է Քրիստոնեա-դեմոկրատական ​​կուսակցությունը։ 1977 թվականին, մի շարք հայտնի փաստաբանների հետ միասին, նա ստեղծեց աշխատանքային խումբ `մշակելու առաջարկներ ապագա ինստիտուցիոնալացման համար։ 1978 թվականին նրա ներկայացուցչությունն ընդլայնվեց ՝ դառնալով Սահմանադրական հետազոտությունների խումբ, որը կոչվում է նաև «Խումբ 24»։ Սա տարբեր ժողովրդավարական քաղաքական միտումների իրավաբաններին միավորելու առաջին փորձն էր։ Քաղաքական գործիչն ընտրվեց դրա փոխնախագահ։
1980 թվականից Պատրիսիո Այլվինը գլխավորում էր ընդդիմության պայքարը երկրում ժողովրդավարական ընտրությունների համար ՝ մերժելով ռազմական խունտայի առաջարկած երկրի նոր սահմանադրությունը։
1982 թվականին նա վերադարձավ Քրիստոնեա-դեմոկրատների ղեկավարությանը ՝ որպես կուսակցության նախագահի տեղակալ։ Այս պաշտոնից նա մասնակցեց «Ժողովրդավարական դաշինքի» ստեղծմանը, կաթոլիկ եկեղեցու առաջարկով, նա հիմնադրեց Կուսակցությունների միության ժողովրդավարությանը (Concertación de los Partidos por la Democracia):
1987-1989 թվականներին նա կրկին աշխատել է որպես ՔԴԿ նախագահ։ Մասնակցել է այն ժամանակվա Նախագահ Օգուստո Պինոչետի հետ բանակցություններին 1980 թվականի Սահմանադրության 54 փոփոխությունների նախագծի մշակման համար, որոնք հաստատվել են 1989 թվականի հանրաքվեում և հանդիսանում են ժողովրդավարության խաղաղ անցման առաջին քայլը։