cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Զեն
Ինտենսիվ խմբային մեդիտացիա
Ինտենսիվ խմբային մեդիտացիան իրականացվում է ժամանակ առ ժամանակ որոշ տաճարներում։ Ճապոներենում այս պրակտիկան կոչվում է Սեշին։ Մինչդեռ ամենօրյա կանոնակարգը պահանջում է վանականներից մեդիտացիա անել ամեն օր մի քանի ժամ։ Ինտենսիվ ժամանակաշրջանում նրանք գրեթե ամբողջությամբ նվիրում են իրենց մեդիտացիայի նստած պրակտիկային։ 30-50 րոպե տևող բազմաթիվ մեդիտացիաները ընդհատվում են հանգստի, ճաշի և աշխատանքի ընդմիջումների կարճ ժամանակահատվածներով, որոնք իրականացվում են նույն մտահայեցությամբ։ Գիշերային քունը տևում է յոթ ժամ կամ ավելի քիչ։ Ժամանակակից բուդդայական պրակտիկայում Ճապոնիայում, Թայվանում և արևմուտքում աշխարհիկ ուսանողները մասնակցում են այս ինտենսիվ պրակտիկ հանդիպումներին, որոնք սովորաբար տևում են 1, 3, 5, 7 օր։ Այս հանդիպումները տեղի են ունենում բազմաթիվ Զեն կենտրոններում հատկապես Բուդդայի Անուտտարա Սամյակսամբոդհիի ձեռքբերման արարողության ժամանակ։ Խմբային Զեն մեդիտացիայի տարբերակող կողմերից է կիյոսակուի օգտագործումը, որը տափակ, փայտե շերտաձող է մեդիտատորներին հարվածելու համար՝ նրանց կենտրոնացված և ուշադիր պահելու նպատակով։
Կօան պրակտիկա
Կօան մեթոդը հայտնի դարձավ Սոնգ հարստության սկզբում, մինչդեռ մյուսները կիրառում էին «լուռ լուսավորումը»։ Սա պատճառ դարձավ Լինջի և Կաոդոնգ դպրոցների միջև որոշակի տարբերությունների ծագմանը։
Կօան-հարցումը կարող է կիրառվել զազենի (նստած մեդիտացիա), կինհինի (քայլող մեդիտացիա) ընթացքում և ամենօրյա կյանքի յուրաքանչյուր գործունեության ժամանակ։ Կօան պրակտիկան մասնավորապես կարևորվում է ճապոնական Ռինզայի դպրոցի կողմից, բայց այն հանդիպում է նաև Զեն այլ դպրոցներում և ճյուղերում, կախված ուսուցման գծից։
Տվյալ կօանում Զեն աշակերտի վարպետությունը ներկայացվում է ուսուցչին անհատական հարցազրույցում։ Չնայած այն հանգամանքին, որ կօանի միանշանակ պատասխան գոյություն չունի, պրակտիկանտները պետք է ցույց տան Զենի ընկալումը իրենց պատասխանների միջոցով։ Ուսուցիչը կարող է հաստատել կամ հերքել պատասխանը և ցույց տալ աշակերտին ճիշտ ճանապարհը։ Զեն ուսուցչի հետ համագործակցությունը կենտրոնական տեղ է գրավում Զենում, բայց միևնույն ժամանակ դարձնում է Զենը խոցելի(թյուրիմացություն և շահագործում)։
Զեն երգեցողություն և պատարագ
Զեն վանքերի և կենտրոնների մեծամասնությունում կատարվում է ամենօրյա պատարագ։ Պատարագ մատուցողները երգում են գլխավոր սուտրաները, ինչպիսիք են «Սրտի Սուտրան», «Լոտուս Սուտրայի» 25-րդ գլուխը (հաճախ անվանվում է «Ավալոկիտեսվարա Սուտրա»), «Սամադհի թանկարժեք հայելու երգը», «Նիլականտա Դհարանին» և այլ երկրորդական մանտրաներ։
Բութսուդանը վանքի զոհասեղանն է, որտեղ իրականացվում են զոհաբերություններ Բուդդայի կամ բոդհիսատվայի պատկերներին։ Նույն եզրույթը օգտագործվում է ճապոնական տների զոհասեղանների համար, որտեղ աղոթում և հաղորդակցվում են ընտանիքի մահացած անդամների հետ։ Այսպիսով, Զենում պատարագ մատուցելը կարող է նշանակել որպես անցյալի Բոդհիսատվաների հետ կապվելու միջոց։ Հիմնականում պատարագը օգտագործվում է հուղարկավորությունների, հուշ-երեկոների և այլ հատուկ միջոցառումների ժամանակ որպես գերբնական ուժերից օգնություն խնդրելու միջոց։
Երգեցողությունը հիմնականում կենտրոնանում է գլխավոր բոդհիսատվաների վրա, ինչպիսիք են Ավալոկիտեսվարան և Մանջուշրին։ Համաձայն Մահայանա Բուդդիզմի՝ բոդհիսատվաները էակներ են, ովքեր երդվել են մնալ սամսարայում, որպեսզի օգնեն մնացած էակներին ազատվել դրանից։ Քանզի Զեն իրականացնորղների նպատակը բոդհիսատվայի ճանապարհն անցնելն է, երգեցողությունը կարող է օգտագործվել որպես այս էակների հետ կապվելու և կատարելությունը ինքնուրույն գիտակցելու միջոց։
Աշխարհիկ ծառայություններ
Չնայած նրան, որ արևմտյան Զենը շեշտադրություն է կատարում զեն-մեդիտացիայի և ամենօրյա կյանքում Զեն-ուսմունքի կիրառման վրա, ճապոնական Զենը նույնպես ծառայություն է իրականացնում հասարակական կրոնում։ Հուղարկավորությունները կարևոր դեր են խաղում որպես վանականների և աշխարհիկ մարդկանց միջև հաղորդակցման կետ։ Սոտո դպրոցի կողմից հրատարակված վիճակագրությունը ցույց է տալիս, որ Սոտոյի աշխարհիկ մարդկանց 80 տոկոսը այցելում են իրենց վանքը միայն հուղարկավորությունների և մահվան հետ կապված գործողությունների իրականացման համար։ Տասնյոթ տոկոսը այցելում է հոգևոր պատճառների համար և 3 տոկոսը այցելում է Զեն քահանային անձնական դժվարության կամ ճգնաժամի ժամանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուդդայականություն Կատեգորիա:Համաշխարհային կրոններ Կատեգորիա:Կրոն
Անտիպոդներ
Անտիպոդներ, (հունարեն αντίποδες - հակոտնյա, անտի... + πονς - ոտք), բջիջներ, որոնք տեղադրված են ծածկասերմ բույսերի սաղմնապարկի ծայրում գտնվող ձվաբջջային ապարատի հակառակ բևեռում։
Անտիպոդները մերկ են կամ բարակ թաղանթով պատված, թիվը տատանվում է 1—300-ի սահմաններում։ Անտիպոդների հավաքածուն կոչվում է անտիպոդային ապարատ, որի բջիջների ձևը, մեծությունը, թիվը, կյանքի տևողությունը և կորիզների քանակը տարբեր բույսերում տարբեր են։ Անտիպոդները չեն մասնակցում ձվաբջջի բեղմնավորմանը և սաղմի զարգացմանը։
Կատեգորիա:Բջիջներ
Արայիկ Հարությունյան (Արցախի նախագահ)
Արայիկ Վլադիմիրի Հարությունյան (դեկտեմբերի 14, 1973, Ստեփանակերտ, ԼՂԻՄ, ԱԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ պետական-քաղաքական գործիչ, Արցախի Հանրապետության գործող նախագահ, խոշոր գործարար , Արցախի նախկին պետական նախարար, Ազատ Հայրենիք կուսակցության նախագահ , տեխնիկական գիտությունների թեկնածու։
Կոչումներ և պարգևներ
Արայիկ Հարությունյանը պարգևատրվել է «Մարտական Խաչ» II աստիճանի շքանշանով։ Իսկ Արցախի նախագահի՝ 2016 թվականի օգոստոսի 30-ի հրամանագրով՝ Ա. Հարությունյանը պարգևատրվել է «Գրիգոր Լուսավորիչ» շքանշանով՝ Արցախի Հանրապետությանը մատուցած բացառիկ ծառայությունների համար և ի նշանավորումն Արցախի Հանրապետության հռչակման 25-րդ տարեդարձի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1973 ծնունդներ Կատեգորիա:Ստեփանակերտ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների թեկնածուներ
Տուասե
Տուասե  (Thoissey), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Ռոն Ալպեր մարզի Էն գավառում։ Համայնքը պաշտոնապես համարվում է Տուասսե կանտոնի կենտրոնը։ Հանդիսանում է Բուրկ ան Բրես կոնունայի շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 01420։
Տեղադրություն
Համայնքը տեղակայված է Փարիզից 350 կմ հարավ-արևելք, Լիոն քաղաքից 50 կմ հյուսիս-արևելք, Բուրակ ան Բրես շրջանից 34 կմ դեպի հյուսիս ։
Համայնքի միջով են հոսում Սոն և Շալարոն գետերը։
Կլիմա
Համայնքում կլիման կիսացամաքային է ՝ խիստ ամառ ու ձմեռ։ Անձրևները հաճախակի չեն լինում՝ հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 1540 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով 872 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 688-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 184-ը անգործունակ (Ակտիվության ցուցանիշը — 78,9 %, 1999 թվականին եղել է՝ 74,7 %)։ 688 աշխատունակ բնակիչներից 603-ը աշխատում էին (315 տղամարդ և 288 կին), անաշխատանք էին 85-ը (32 տղամարդ և 53 կին)։ 184 անգործունակ մարդկանցից 56-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 74-ը թոշակառու, 54-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Կատանդուբայի գավառ
Կատանդուբայի  (Microrregião de Catanduva), գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Սան Պաուլու նահանգի մեջ։ Մտնում է Կամպինաս մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 220 261 մարդ 2005 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 2279,229 կմ²։ Բնակչության խտությունը 96,6  մարդ/կմ²։
Գավառի կազմ
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Սան Պաուլու նահանգի գավառներ
Տիտան (կրող հրթիռ)
Տիտան («Titan»), հորանային խարսխումով երկաստիճան հեղուկային բալիստիկ հրթիռի և կրող հրթիռի ամերիկյան սերիաների անվանումը։ «Տիտան-2» հրթիռը (ազոտի քառօքսիդ և անջուր հիդրազինի հետ ոչ սիմետրիկ դիմեթիլ հիդրազինի խառնուրդ) սպառազինման մեջ է 1962 թվականից․ թռիչքի հեռավորությունը 15000 կմ–ից ավելի է, ստարտային զանգվածը՝148 տ, երկարությունը՝ 31, 4 մ, տրամագիծը՝ 3 մ, նշանառման համակարգը՝ իներցիալ։
«Տիտան-2» կրող հրթիռն օգտագործվել է 1965–1966 թվականներին, «Ջեմինի» տիեզերանավերի արձակման համար։ «Աջենա», «Կենտավր» կամ «Տրանսթեյջ» լրացուցիչ 3-րդ աստիճանով և կախովի ստարտային, կարծր վառելիքով աշխատող, 3 մ տրամագծով հրթիռային շարժիչների հետ (կամ առանց դրանց) «Տիտան-2» կրող հրթիռը ծառայում է ռազմական, գիտական, տնտեսակիրառական նշանակման՝ Երկրի արհեստական արբանյակների, ինչպես նաև ավտոմատ միջմոլորակային կայանների արձակման համար։
Կատեգորիա:Հրթիռներ Կատեգորիա:ՆԱՍԱ Կատեգորիա:Բալիստիկ հրթիռներ
Ելիզավետա Պետրովնայի հուշարձան (Դոնի Ռոստով)
Ելիզավետա Պետրովնայի հուշարձան (Памятник Елизавете Петровне), Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքի հուշակոթողներից մեկը։ Նվիրված է ռուսական կայսրուհի և քաղաքի հիմնադիր Ելիզավետա Պետրովնային։ Այն գտնվում է Պոկրովսկի պուրակում, կառուցվել է 2007 թվականին Սերգեյ Օլեշնյայի նախագծով։
Ստեղծման պատմություն
Դոնի Ռոստով քաղաքի հիմնադրման ամսաթիվ կարելի է համարել 1749 թվականի դեկտեմբերի 15-ը, երբ կայսրուհի Ելիզավետա Պետրովնան հրամանագիր է ստորագրել Ռոստովի տարածքում առաջին մշտական ​​բնակավայրի՝ Տեմեռնիկյան մաքսակետի ստեղծման մասին։ 18-րդ դարի կեսերին Տեմեռնիկյան մաքսակետն ու նավահանգիստը, որը շուտով առաջացավ նրա շուրջը, սկսեցին կարևոր դեր կատարել Ռուսաստանի հարավ-արևմուտքի տնտեսական կյանքում։ Դա միակ կետն էր, որով Ռուսաստանը կարող էր առևտուր անել Ազովի, Սև և Միջերկրական ծովերի նավահանգիստների հետ։ Սա երկրորդ «պատուհան էր դեպի Եվրոպա»։ 1761 թվականին սկսվել է Սուրբ Դիմիտրի Ռոստովցու ամրոցի շինարարությունը։ Հետագայում՝ 1811 թվականին, ամրոցը ստացել է քաղաքի կարգավիճակ, իսկ 1835 թվականին ամրոցը վերացվել է։ Մեծ Ռոստովից տարբերելու համար քաղաքը կոչվել է Դոնի Ռոստով։
2006 թվականին հայտարարվել է Ելիզավետա Պետրովնայի հուշարձանի ստեղծման մրցույթ։ Կես տարի քննարկվել են ներկայացված նախագծերը։ Ընդամենը Դոնի պետական հանրային գրադարան էր ներկայացվել 6 աշխատանք։
Մի քանի ամիս ռոստովցիները թողնում էին իրենց մեկնաբանությունները և առաջարկությունները Ռոստովի պատմական կենտրոնը զարդարելիք հուշարձանի վերաբերյալ։ 2006 թվականի հունիսի 20-ին հատուկ հանձնաժողովն ամփոփեց մրցույթի արդյունքները։ Հաղթողն ընտրվել էր քաղաքաշինության խորհրդի կողմից։ Հաղթող էր ճանաչվել դոնցի անվանի նկարիչ-քանդակագործ Սերգեյ Օլեշնյայի նախագիծը, որի քանդակներն ու հուշահամալիրները տեղադրված են Ռուսաստանի բազմաթիվ քաղաքներում։ Այս աշխատանքի համար քանդակագործը պարգևատրվեց Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի ոսկե մեդալով ։
Ելիզավետայի հուշարձանը ստեղծել են քանդակագործներ Սերգեյ Օլեշնյան և Անատոլի Դեմենտևը ճարտարապետ Վլադիմիր Ֆոմենկոյի հետ համատեղ։
2007 թվականի հունիսի 27-ին տեղի է ունեցել հուշարձանի հանդիսավոր բացումը։
Կայսրուհու բրոնզե հուշարձանը կանգնեցվել է քաղաքի կենտրոնում՝ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու դիմաց, այնտեղ, որտեղ դրանից առաջ մոտ 70 տարի կանգնած է եղել Սերգեյ Կիրովի հուշարձանը։ Տեղադրության այս տարբերակը կազմակերպիչներն ընտրել են որպես պատմական տեսանկյունից ամենահաջողվածը, քանի որ հենց այստեղ էր 18-րդ դարում կառուցվել Դիմիտրի Ռոստովցու ամրոցը։
Հուշարձանը ստեղծվել է ընդամենը հինգ ամսում, ներառյալ ծեփումը, կաղապարումը և ձուլումը։ Պատրաստմանը մասնակցել է 70 մարդ ։
Այս հուշարձանի կառուցումը նշանավորեց Տեմեռնիկյան մաքսակետի և Սուրբ Դիմիտրի Ռոստովցու ամրոցի պատմության հավերժացմանն ուղղված մեծ նախագծի սկիզբը ։
Հուշարձանի արտաքին տեսք
Հուշարձանը զարդարված է ձևավոր բարձրաքանդակներով, որոնք պատկերում են Վորոնեժի և Ելեցի արքեպիսկոպոս Արսենիին, որն օրհնել էր Սուրբ Դիմիտրի Ռոստովցու ամրոցի կառուցումը, Դոնի զորքի ատաման Դանիլա Եֆրեմովին, ամրոցի նախագծի հեղինակ Ա. Ի. Ռիգելմանին և նրա առաջին պարետ, գեներալ Սոմովին ։
Հուշարձանի բարձրությունը 7 մետր է (քանդակը՝ 3,5 մետր, պատվանդանը՝ 3,7 մետր)։ Ելիզավետայի պատկերաքանդակը, բարձրաքանդակները, դրվագները և հրամանագրերը ձուլված են բրոնզից և կշռում են մոտ 3 տոննա, գրանիտե պատվանդանի քաշը մոտ 50 տոննա է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի հուշարձաններ Կատեգորիա:2007 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Էսպինաս Վոզել
Էսպինաս Վոզել (Espinasse-Vozelle), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Էսկյուրոլ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Վիշի շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03110։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 850 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 545 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 414-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 131-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 76,0 %, 1999 թվականին եղել է՝ 72,0 %)։ 414 աշխատունակ բնակիչներից 378-ը աշխատում էին (197 տղամարդ և 181 կին), անաշխատանք էին 36-ը (18 տղամարդ և 18 կին)։ 131 անգործունակ մարդկանցից 35-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 62-ը թոշակառու, 34-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Էպիկենտրոն
էպիկենտրոն, երկրագնդի մակերեսի մաս, որը գտնվում է հիպոկենտրոնի կամ օջախի վերևում։ Մաս, որտեղ երկրաշարժ կամ ստորգետնյա պայթյուն է առաջանում։
Էպիկենտրոնային հեռավորություն
Երկրաշարժի ընթացքում սեյսմիկ ալիքները տարածվում են հիպոկենտրոնից բոլոր ուղղություններով։ Սեյսմիկ ստվերից դուրս կարող են ի հայտ գալ երկու տիպի ալիքներ՝ երկայնական (P) և լայնական (S) ալիքներ։ Քանի որ նրանք ունեն տարբեր արագություններ, երկրի վրայով նրանք անցնում են տարբեր ժամանակներում։ Երկրաբանները կարող են հաշվարկել ժամանակային տարբերությունը և հեռավորությունը ժամանակային շարժման գրաֆիկում, որում (P) և (S) ալիքներն ունեն միևնույն բաժանումը մինչև երկրաշարժի էպիկենտրոն։ Այդ հեռավորությունը կոչվում է էպիկենտրոնային հեռավորություն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սեյսմոլոգիա Կատեգորիա:Երկրաշարժեր Կատեգորիա:Երկրաչափական կենտրոններ
Բուրատա (գետ)
Բուրատա (Бурата), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ռոստովի մարզում և Կալմիկիա հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Նաին Շարա գետի աջ ափում 60 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 32 կմ է, ավազանի տարածքը 161 կմ2։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Հյուսիսային Դոնցա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Էսկյուրոլ
Էսկյուրոլ (Escurolles)՝ համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Էսկյուրոլ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Վիշի շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03109։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մարի Բոնապարտ
Արքայադուստր Մարի Բոնապարտ (Marie Bonaparte, ), գրող, թարգմանչուհի, հոգեվերլուծաբան, Զիգմունդ Ֆրոյդի աշակերտուհին, Ֆրանսիայում հոգեվերլուծության սակրավորը։ Լյուսեն Բոնապարտի ծոռը (կայսր Նապոլեոն Բոնապարտի եղբայրը), Մարիան մեծ կարողություն է ժառանգել մորական պապից, ով հաջողակ գործարար էր և Մոնտե Կառլոն կառուցողներից մեկը։ 1907 թվականին ամուսնացել է կոմս Գեորգիոս Կորֆացու հետ (Գեորգիոս I -ի և Օլգա Կոնստանտինովնայի երկրորդ որդին) և սկսել է կոչվել Հունաստանի և Դանիայի արքայադուստր։
Ներդրումը հոգեվերլուծության մեջ
Մարի Բոնապարտի երկրորդ նորարությունը, որը այսօր դարձել է ավանդույթ, այն էր, որ նա Ֆրանսիայում դարձել էր առաջին պրակտիկ հոգեվերլուծաբանը, ով չուներ բժշկական կրթություն։
Մարի Բոնապարտի և Զիգմունդ Ֆրոյդի փոխաբերական հարաբերությունները անսովոր կերպով էին դրսևորվում։ Այսպես, 1934 թվականին, չնայած Ֆրոյդի ցանկությանը, նա գնում է Ֆրոյդի և Վիլգելմ Ֆլիսի նամակները, որոնք վերջինիս կինը աճուրդի էր հանել։ Կասկածելով, որ Ֆրոյդը կարող էր ոչնչացնել այդ նամակները, ինչպես նա վարվել էր իր մետահոգեբանական աշխատությունների հետ, 1915 թվականին (օրինակ, «Գիտակցություն» գրքի հետ), նա պահում է նամակները իր բանկային պահարանում, և հրատարակում է միայն 1950 թվականին։ Այսօր այդ նամակագրությունը համարվում է ոչ միայն պատմական փաստաթուղթ, որը լույս է սփռում հոգեվերլուծության զարգացման վրա, այլ նաև հաղորդում է Ֆրոյդի նախկինում անհայտ շատ օրիգինալ գաղափարներ։ Այս արարքը խոսում է, Մարիա Բոնապարտի խիզախ և կամային մարդ լինելու մասին։ Եվ այս հատկությունները դարձյալ կծառայեն հոգեվերլուծությանը, երբ մի քանի տարի անց Ֆրոյդը ստիպված կլիներ լքեր նացիստների կողմից օկուպացված Ավստրիան։ Միայն նրա անձնական ջանքերի, ամերիկայի հյուպատոսարանի հետ ունեցած կապերի շնորհիվ նրան հաջողվեց փրկել Ֆրոյդի ընտանիքը և նրա արխիվի մի մասը։ Մյուս մասը և մի շարք ձեռագրեր ոչնչացվել են նացիստների կողմից։ Ֆրոյդի բազմաթիվ բարեկամները (այդ թվում Ֆրոյդի 4 հարազատ քույրերը), որոնց չէր հաջողվել փախչել Ավստրիայից, մահացել են մահվան ճամբարներում։
1926 թվականի նոյեմբերի 4-ին Մարի Բոնապարտը հիմնադրում է առաջին և ցայսօր բավականին հեղինակավոր հոգեվերլուծական ընկերությունը՝ Փարիզի հոգեվերլուծական ընկերությունը։ Նա ընկերության առաջին նախագահ է նշանակում Ռենե Լաֆորգին, իսկ 1927 թվականին Ֆրանսիայում սեփական միջոցներով հիմնադրում և հրատարակում է հոգեվերլուծական ամսագիր՝ «Revue française de psychanalyse»: 1930 թվականին հիմնում է Շանո Դե Գարշ կլինիկան, որը մասնագիտացված էր դեպրեսիայի և տարբեր հոգեկան հիվանդությունների բուժման բնագավառում և զբաղեցնում էր Անտուան դը Սենտ Էքզյուպերիի ընտանիքին պատկանող տարածքը։
Նա Ֆրանսիա է գրավում այդ ժամանակների առաջադեմ հոգեվերլուծաբաններին՝ Ռուդոլֆ Լեվենշտայնին (ապագա վերլուծաբան և Ժան Լակի անհաշտ ընդդիմախոսը), Ռեյմոնդ դե Սոսսյուրին, Շարլյա Օդեին, Հանրի Ֆլունուային, ինչը տարիներ շարունակ Ֆարիզը դարձնում է հոգեվերլուծական մտքի համաշխարհային կենտրոն։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Մարի Բոնապարտի քաղաքական դիրքորոշումը հակասության մեջ է մտնում երիտասարդ վերլուծաբաններ՝ Դանիել Լագաշի, Ժակ Լակի և Ֆրանսուազա Դոլտոյի հետ և հանգեցնում է 1953 թվականի հոգեվերլուծության մեջ առաջին խոշոր ճեղքմանը։
Կինոյում
Մարի Բոնապարտի վերլուծության և Ֆրոյդի հետ հարաբերությունների մասին պատմությունը դարձել է Բենուա Ժակոյի «Արքայադուստր Մարիան» (Princesse Marie, 2004) հեռուստատեսային ֆիլմի նյութը, որտեղ գլխավոր դերը մարմնավորել է Կատրին Դենյովը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Կին գիտնականներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ
Մոնգե
Մոնգե (Montgueux), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 404 մարդ, բնակչության խտությունը` 35.91 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.25 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 135 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 80 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 9 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 269 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 196-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 73։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,9 %։ 196 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 189 անձ (96 տղամարդ և 93 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (3 տղամարդ և 4 կին)։ 73 անաշխատունակներից 26-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 29-ը` թոշակառուներ, իսկ 18-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Տիտանի երկօքսիդ
Տիտանի երկօքսիդ, ТiO2, տիտանի և թթվածնի միացություններից։ Ջրում չլուծվող, սպիտակ փոշի է (տաք Տիտանի երկօքսիդ դեղին է)։ Հալվում է 1830–1850 °C– ում։ Ամֆոտեր է, առաջացնում է պոլիմորֆ ձևափոխություններ՝ ռուտիտ, անազատ և բրուկիտ, որոնք հանդիպում են բնության մեջ։ Ստացվում է ռուտիլի քլորմամբ անջատված TiCU-li հետագա այրմամբ (1200–1700 °C) 02-ի մթնոլորտում։ Օգտագործվում է բարձրորակ սպիտակ ներկ պատրաստելու համար, նաև որպես գունանյութ և լցանյութ ռետինի, պլաստմասսաների, թղթի, արհեստ, մանրաթելերի, կաշվի և մետալուրգիա, արդյունաբերության մեջ։
Քրիստեն Ուիգ
Քրիստեն Քերոլ Ուիգ (Kristen Carrol Wiig, ), ամերիկացի դերասանուհի, կատակերգու, սցենարիստ և պրոդյուսեր։ Ճանաչում է ստացել NBC հեռուստաալիքի Saturday Night Live կատակերգական շոուով։ Ուիգը 7 անգամ դարձել է Էմմի մրցանակաբաշխության թեկնածու։ Հաղթել է «Ոսկե Գլոբուս» «Լավագույն դերասանուհի – Մյուզիքլ կամ Կատակերգություն» կատեգորիայում Bridesmaids ֆիլմի համար։ Նաև եղել է Օսկար, ԲԱՖՏԱ, ՍԱԳ մրցանակների թեկնածու ։
Վաղ տարիներ
Ուիգը ծնվել է Նյու Յորք նահանգի Կանանդաիգուա քաղաքում ։ Ջոն Ուիգի և Լորի Ջոնսթոնի դուստրն է։ Երբ Ուիգը երեք տարեկան էր, նրանք տեղափոխվեցին Պենսիլվանիայի Լենքեստեր քաղաք, որտեղ նա հաճախեց Նիթրաուեր հիմնական դպրոցը։ Հետագայում նրանք տեղափոխվեցին Նյու Յորքի Րոչեստեր քաղաք, որտեղ Ուիգը հաճախեց Ալենդեյլ Կոլումբիա դպրոցը երկու տարի և ավարտեց Բրայթոն ավագ դպրոցը։ Ուիգը հաճախել է Արիզոնայի համալսարանը, արվեստի բաժին ։ 19 տարեկանում նա տեղափոխվեց Լոս Անջելես, որպեսզի դերասանությամբ զբաղվի։ Այնտեղ նա եղել է The Groundlings կատակերգական իմպրովիզացիոն խմբի անդամ ։ Կատարել է իր հեռուստադեբյուտը 2003 թվականին։Ուգը դարձավ Saturday Night Live շոուի անդամ 2005 թվականին և հաջորդ տարի խաղաց Unaccompanied Minors ամանորյա կատակերգության մեջ։
Ուիգը ամուսնացած էր դերասան Հեյզ Հարգրովի հետ 2005 թ.-ից 2009 թվականներին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:«Ոսկե ազնվամորի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կատակերգուներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Արիզոնայի համալսարանի շրջանավարտներ
Խորվաթական ժանյակ
Խորվաթական ժանեկագործություն, ժանյակ գործելու ավանդույթ Խորվաթիայում, որ ձևավորվել է Վերածննդի դարաշրջանից Միջերկրածովյան շրջանում և մայրցամաքային Եվրոպայում ։ Ներկայումս խորվաթական ժանյակներն աչքի են ընկնում անկրկնելի զարդանախշերով ու պատկերներով։ 2009 թվականին ՅՈւՆԵՍԿՕ-ն Խորվաթիայի ժանեկագործությունն ընդգրկել է մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ցանկում ։
Ներկայումս Խորվաթիայում կան ժանեկագործության մի քանի կենտրոններ, որոնք պահպանում են ժանակ հյուսելու ավանդույթները։ Դրանք են Ադրիատիկ ծովի Պագ և Խվար կղզիները, երկրի հյուսիսում գտնվող Լեպոգլավա քաղաքը և Մեջիմուրսկա ժուպանիայի Սուրբ Մարիամ գյուղը։
Պագ։ Ասեղային ժանյակ
Պագ կղզու ասեղային ժանյակները հիշեցնում են սարդոստայն՝ երկրաչափական բազմաթիվ մոտիվներով։ Պատրաստի արտադրանքը չափազանց ամուր է և ի տարբերություն խորվաթական այլ ժանյակների՝ կարելի է լվանալ։
Ժանյակ գործելու ավանդույթը նախկինի պես պահպանվում է Պագ կղզում, այնտեղ բացվել է ժանեկագործության դպրոց ։
Լեպոգլավա։ Բակլայահատ ժանյակ
Լեպոգլավա քաղաքում պահպանվում է բակլայահատ ժանկյակների ավանդույթը։ Դրանք պատրաստվում են երկրաչափական, ծաղկային մոտիվներով ու նախշերով, ինչպես նաև կենդանիների պատկերներով։ Օգտագործվում են վուշի կամ բամբակաթղթային սպիտակ թելեր։ Ժանյակները կարող են լինել տարբեր ձևերի ու չափերի։
Լեպոգլավայում ժանեկագործությունը լայն տարածում է գտել 19-րդ դարի վերջին՝ իր «ոսկեդարին» հասնելով միջպատերազմյան ժամանակաշրջանում ։ Այս ընթացքում ժանյակները հաղթել են միջազգային բազմաթիվ ցուցահանդեսերում ու մրցույթներում։ 1937 թվականին Փարիզում նրանք նվաճել են ոսկե մեդալ, իսկ երկու տարի անց Բեռլինում՝ բրոնզե մեդալ ։
Խվար։ Ժանյակներ ագավայից
Խվար կղզու ժանյակներն ինքնատիպ են այն բանի պատճառով, որ դրանց թելը ստանում են ագավայից (ալոե), որն աճում է կղզում ։ Ագավայի տերևները հավաքում են տարվա որոշակի ժամանակահատվածում, ապա վերամշակում են սպիտակ բարակ թելի ստացման հատուկ տեխնոլոգիայով։
Էդուարդ Տելչ
Էդուարդ Տելչ (Eduard Teltsch, Telcs Ede, ), հունգարացի քանդակագործ։
Կենսագրություն
Էդուարդ Տելչը ծնվել է 1872 թվականին Բայայում։ Սովորել է Սուբոտիցայի գիմնազիայում, իսկ 1887 թվականից Բուդապեշտի արհեստագործական ուսումնարանում։ 1888 թվականին ընդունվել է Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիա, որտեղ մինչև 1892 թվականը սովորել է քանդակագործ Էդմունդ ֆոն Հելմերի մոտ։ 1892 թվականին ստացել է Ֆյուգերի մրցանակ։
Մինչև 1895 թվականը Տելչը հատուկ դպրոցում քանդակագործություն է սովորել գերմանացի քանդակագործ Կասպար ֆոն Ցումբուշի մոտ։ 1893 թվականին նրա առաջին աշխատանքները ցուցադրվել են Մյուչառնոկ արվեստի սրահում։ 1895 թվականին Տելչն աշխատել է Դյորդ Զալայի մոտ, իսկ 1896 թվականին սեփական արվեստանոցն է բացել Բուդապեշտում։ 1896 թվականին Տելչի քանդակները ցուցադրվել են Բուդապեշտում՝ հազարամյակի ցուցահանդեսում, իսկ 1906 թվականին նրա դիմանկարներն ու պուտոյի (Վերածննդի շրջանում հանդիպող փոքրիկ մերկ կամ կիսամերկ տղայի կերպար) քանդակը ցուցադրվել են Միլանում՝ Համաշխարհային ցուցահանդեսում։ Էդուարդ Տելչը կերտել է Թոմաս Գրեշեմի քանդակային դիմանկարը Գրեշեմի պալատի ճակատամասը զարդարելու համար, Լայոշ Կոշուտի հուշարձանը Կեչկեմետում, քաղաքական գործիչ Դեժյո Սիլադյիի կիսանդրին, Միհայ Վյորյոշմարտիի արձանը համանուն հրապարակում (համատեղ աշխատանք Էդուարդ Կաշոտի հետ), Լասլո I-ի արձանը Բուդապեշտի Հերոսների հրապարակի համար և Միկլոշ Բարաբաշի և Միխայ Մունկաչիի մահարձանները։
Էդուարդ Տելչը ճանապարհորդել է Իտալիայում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում և Անգլիայում, 1920-1922 թվականներին ապրել է Ուտրեխտում։ Հայրենիք վերադառնալուց հետո կերտել է մանկական քանդակաշար «Հելերտ» հյուրանոցի լողավազանի համար և ճարտարապետ Իգնաց Ալպարի արձանը Վարոշլիգեթի Վայդահունյադ ամրոցի համար։
Ֆերենց Սարնովսկու և Ֆյուլ Բեկի հետ Էդուարդ Տելչը համարվում է հունգարական մեդալագործության հիմնադիրներից մեկը։ Տելչը հեղինակել է մեդալներ քաղաքական գործիչներ Ֆերենց Դեակի և Դյուլա Անդրաշի Ավագի, նկարիչ Ֆերենց Սոլդատիչի, երաժիշտ Դավիդ Պոպերի պատկերներով, ինչպես նաև «Մայրություն», «Նստած Պանը» մեդալները  ։ Տելչի աշխատանքները մասնակցել են միջազգային տարբեր ցուցահանդեսների Անտվերպենում, Դրեզդենում, Բրյուսելում, Մոնցայում, Բարսելոնում, Փարիզում, Վենետիկում, ինչպես նաև Սենթ Լուիսի Համաշխարհային ցուցահանդեսում։ Էդուարդ Տելչի արվեստանոցում աշխատել են քանդակագործներ Դյուլա Մուրանյին, Լայոշ Բերանը, Յոզեֆ Ռեմենյին և Պաուլ Վինչեն։ Էդուարդ Տելչը եղել է «Կիրառական արվեստի հունգարական միության» անդամ։
Մահացել է 1948 թվականին, թաղված է Ֆարկաշրետիում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարացի քանդակագործներ Կատեգորիա:19-րդ դարի քանդակագործներ Կատեգորիա:Նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քանդակագործներ Կատեգորիա:Հրեա քանդակագործներ
Կարել Նովաչեկ
Կարել Նովաչեկ (Karel Nováček ծնվել է 1968 թվականի մարտի 30-ին, Պրոստեյով, Չեխոսլովակիա), չեխ նախկին պրոֆեսիոնալ թենիսիստ, «Գրան-Պրի» և ATP տուրի մենախաղերի և զուգախաղերի 19 մրցաշարերի հաղթող։
Մարզական կարիերա
Արդեն չորս տարեկանում Կարել Նովաչեկը՝ ընտանիքի միակ զավակը, սկսել է զբաղվել սպորտով։ Նրա առաջին ընտրությունը դառնում է հոկեյը (նրա հայրը, նույնպես Կարել, եղել է հոկեյիստ, իսկ այնուհետև մարզիչ), սակայն արդեն վեց տարեկանում, Կարելը իր համար բացահայտում է թենիսը։
Պրոֆեսիոնալ մրցաշարերում իր առաջին հանդիպումները Կարելն անց է կացրել 1984 թվականին և արդեն մայիսին դուրս է գալիս Ֆրանսիայի բաց առաջնության երրորդ շրջան։ Հաջորդ տարի նա հասնում է մինչև Մադրիդի «Գրան-Պրի» մրցաշարի կիսաեզրափակիչ և բրազիլական Պորտու Ալեգրիի «չելենջերի» եզրափակիչ։ 1986 թվականի մարտին Վիեննայում, Ռիխարդ Ֆոգելի հետ, նա հաղթում է ի առաջին «չելենջերը» զուգախաղում։ Մենախաղում նա հասնում է մինչև Վիեննայի մրցաշարի եզրափակիչ և, դրանից անմիջապես հետո, մինչև Քյոլնի «Գրան-Պրի»-ի կիսաեզրափակիչ, ճանապարհին հաղթելով աշխարհի 29-րդ ռակետ Պետեր Լունդգրենին։ Դրանից հետո նա առաջին անգամ մտնում է ATP դասակարգման աղյուսակի 100 լավագույն թենիսիստների շարքը։ Հոկտեմբերին նա հաղթանակ է տանում Վաշտիգտոնի «Գրան-Պրի» մրցաշարում, հաղթելով համաշխարհային թենիսի Թոփ-50-յակից հինգ մրցակիցների, ներառյալ աշխարհի 10-րդ ռակետ Անդրես Գոմեսին, իսկ անձամբ մտնում է աշխարհի 50 ուժեղագույնների շարքը։
1987 թվականին Նովաչեկը Դևիսի Գավաթում առաջին անգամ ընդգրկվում է Չեխոսլովակիայի հավաքականի կազմում։ Չնայած այդ մրցաշրջանում նա հաղթանակներ չի տանում մրցաշարերում, Ֆրանսիայի բաց առաջնության քառորդ եզրափակիչը և Պալերմոյի մրցաշարի եզրափակիչը նրան թույլ են տալիս մնալ դասակարգման աղյուսակի առաջին հարյուրյակում։ Հաջորդ տարի նա արդեն չի կարողանում պահպանել դիրքերը Թոփ-10-յակում, քանի որ ոչ մի անգամ չի կարողանում հասնել նույնիսկ մինչև «Գրան-Պրի» մրցաշարերի եզրափակիչ։ Ընդհակառակը, զուգախաղերում նա դուրս է գալիս կարիերայում առաջին եզրափակիչը Աթենքի «Գրան-Պրի» մրցաշարում, ինչպես նաև կիսաեզրափակիչներ Մյունխենում և Վիեննայում, մրցաշրջանի վերջում մտնելով զուգախաղային թենիսիստների առաջին հարյուրյակի մեջ։
1989 թվականին Նովաչեկը վերադառնում է մենախաղային ուժեղագույն հարյուրյակ, Նիդերլանդների բաց առաջնության եզրափակիչում հաղթելով աշխարհի 16-րդ ռակետ Էմիլիո Սանչեսին, իսկ մեկ տարի անց հաղթանակը Մյունխենում, որտեղ նա ընթացքում հաղթում է Աարոն Կրիկշտեյնին՝ այդ պահին աշխարհի 6-րդ ռակետ, նրան թույլ է տալիս վերադառնալ նաև Թոփ-50։ Մայիսին նա կրկին առավելության է հասնում Կրիկշտեյնի նկատմամբ, այժմ Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում, սակայն դրանից հետո զիջում է երկրորդ հարյուրյակից թենիսիստ Թիերի Շամպիոնին։ Նմանատիպ իրավիճակ է դասավորվում նաև Կիցբյուելի մրցաշարում, որտեղ Նովաչեկը հաղթում է աշխարհի երրորդ ռակետ Բորիս Բեկկերին, իսկ այնուհետև եզրափակիչում զիջում է երկրորդ հարյուրյակից մրցակցի։
Նովաչեկի խաղը իրական կայունություն ձեռք է բերում 1991 թվականին։ Մեկ տարվա ընթացքում նա շահում է ATP տուրի մենախաղի չորս մրցաշարերում, ներառյալ բարձր կատեգորիայի դասակարգվող Գերմանիայի բաց առաջնությունում, որտեղ, մասնավորապես, առավելության է հասնում աշխարհի 6-րդ ռակետ Փիթ Սամփրասի նկատմամբ։ Ավելի ուշ, Գշտադում, նա հաղթում է Միխաել Շտիխին, ով դասակարգման աղյուսակում զբաղեցնում էր 4-րդ հորիզոնականը, իսկ ամռան երկրորդ կեսին երկու անգամ եզրափակիչներում հաղթում է համաշխարհային դասակարգումում տասներորդ Մագնուս Գուստաֆսոնին (տարվա ընթացքում նրանք երեք անգամ խաղում են եզրափակիչներում և բոլոր երեք անգամներն էլ հաղթում է Նովաչեկը)։ ԱՄՆ բաց առաջնությունից հետո Նովաչեկը մտնում է աշխարհի ուժեղագույն թենիսիստների տասնյակի մեջ և իր համար ապահովում է մասնակցությունը տարվա վերջին ATP վարկածով աշխարհի առաջնությունում։ Այնտեղ, սակայն, նա պարտվում է խմբային մրցաշարի բոլոր երեք խաղերում և փլեյ-օֆֆ չի անցնում։ Զուգախաղերում նա տարվա ընթացքում հասնում է մինչև կիսաեզրափակիչ, իսկ մրցաշրջանի ավարտին, Բեռլինում, շահում է իր առաջին ATP տիտղոսը՝ Պետր Կորդայի հետ միասին, տարին ավատելով ուժեղագույն հարյուրյակում։
1992 թվականին Նովաչեկի հաջող ելույթները շարունակվում են։ Գարնանը նա հավախականի հետ հասնում է մինչև Աշխարհի թիմային գավաթի եզրափակիչ, իսկ ամռան ընթացքում հաղթում է երեք մենախաղային մրցաշարերում և ևս մեկը զուգախաղում։ Եվս երեք անգամ նա խաղում է մրցաշարերի զուգախաղային եզրափակիչներում, այդ թվում, Կորդայի հետ, բարձրագույն կատեգորիայի Մոնտե Կարլոյի մրցաշարում։ Տարվա ընթացում երեք անգամ (Բարսելոնայում, Մոնտե Կարլոյում և Բազելում) նրան հաջողվում է հաղթել զույգերի, ովքեր մտնում են համաշխարհային էլիտայի մեջ։ Սակայն անձամբ նա դուրս է մնում մենախաղի դասակարգման աղյուսակի առաջին տասնյակից և այդպես էլ այնտեղ չի հասնում զուգախաղում։
1995 թվականից Նովաչեկի կարիերան անկում է ապրումև Չնայած նրան դեռևս հաջողվում են առանձին հաղթանակներ համաշխարհային էլիտայից թենիսիստների նկատմամբ, մենախաղում նրան լավագույն արդյունքը դառնում է Ավստրալիայի բաց առաջնության չորրորդ շրջանը, իսկ զուգախաղում այդ տարի նա սահմանափակվում է Միլանում եզրափակիչով։ Նույնպես մեկ եզրափակիչ զուգախաղում, Դուբայում, նա հասնում է նաև հաջորդ տարի, իսկ մենախաղում համարյա դադարում է հաղթել, տարվա ընթացքում տանելով 3 հաղթանակ, 9 պարտության դեպքում։ ԱՄՆ բաց առաջնությունից հետո նա ավարտում է խաղային կարիերան։ Հնարավոր է, այդ որոշումը ընդունվում է նաև վերջին ժամանակներում ծագած դոպինգային սկանդալների ազդեցության տակ։ 1995 թվականին Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում Նովաչեկի և Մաթս Վիլանդերի անալիզներում հայտնաբերվում են կոկաինի հետքեր և դատարանի որոշմամբ նրանք երեք ամսով որոկազրկվում են և դատապարտվում 1995 թվականից ի վեր բոլոր շահած մրցանակների հետ վերադարձման ։
Զուգախաղ (1)
Պարտություն (1)
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Չեխ թենիսիստներ Կատեգորիա:1965 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 30 ծնունդներ Կատեգորիա:Ավստրալիայի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ուիմբլդոնի մրցաշար Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Մեծ սաղավարտի (թենիս) մրցաշարեր
Հորսենս
Հորսենս (Horsens), քաղաք Դանիայում՝ Յուտլանդիա թերակղզու արևելքում։ Նույնանուն կոմունայի կենտրոնն է։ Նավահանգիստ է Հորսենս-ֆյորդի ափին, երկաթուղային հանգույց է։ Վիտուս Բերինգի ծննդավայրն է։
Պատմություն
Հիմնադրվել է 11-րդ կամ 12-րդ դարում։ Մի քանի վանքերով ամրացված քաղաք էր։ 1442 թվականին ստացել է առաջին առևտրական խարտիան և մինչև 18-րդ դարը դարձել առևտրի կենտրոն։
Հորսենսը Դանիայի ամենագեղեցիկ և հնագույն քաղաքներից է։ ժամանակին այստեղ գտնվում էին վիկինգների բնակավայրերը։ Քաղաքն ուներ առևտրական խարտիա, նպաստավոր դիրք և հարմար նավահանգիստ, կից հողերում պահում էին անասուն, մասնավորապես, ձի։ Այստեղից էլ առաջացել է քաղաքի անվանումը՝ Horsens (hors i næs, «ձի» և «թերակղզի»)։ Վիկինգների ժամանակաշրջանի հին քաղաքի սահմանները և քաղաքային շրջանի մեծացումը հաջորդող դարաշրջաններում բավականին հեշտ է նկատել քաղաքի պատմական կենտրոնում։
Տեսարժանություն
Հորսենսի ծայրամասում է գտնվում Դանիայի ամենահին եկեղեցիներից մեկը՝ Տամպրուդսկայան։ Նրա հիմնադրումը համընկել է Դանիայում քրիստոնեության ընդունման հետ։ Այս եկեղեցում պահպանվել են գործնականորեն նախաստեղծ տեսքով ամենահետաքրքիր որմնանկարները, որոնք Դանիայում հնագույններից են։
Հորսենսը եկեղեցիների քաղաք է։ Բացի Տամպրուդսկայայից այստեղ կա ավելի քան 20 տաճար։
Հորսենսի մոտակայքում՝ Օձի բլրի վրա, տեղակայված են թագավոր Էրիկ Մենվեդի դղյակի ավերակները։ Այդ ամրոցը ծաղկել է 1320-1618 թվականներին, բայց այնուհետև լքվել է, իսկ հետագայում՝ քանդվել։ Դղյակից ոչ հեռու գտնվում են Բենեդիկտյան միաբանության վանքի ավերակները։
Բոլլեր-Շլոտսվեյ փողոցի վրա գտնվում է 16-րդ դարի ազնվականների նստավայրը՝ ֆուքսիա այգով և բուժիչ բույսերի պարտեզով շրջապատված մի հին տուն։
Գարսվեյ փողոցի վրա գտնվում է լայն ճանաչում ունեցող Արդյունաբերական թանգարանը։ Հորսենսը Վիտուս Բերինգի ծննդավայրն է ։ Այստեղ նաև նրան նվիրված թանգարան կա։ Նրա պատվին են կոչել կենտրոնական հրապարակը և զբոսայգին։
1780 թվականից հետո՝ մինչև դանիական կառավարության և Եկատերինա 2-րդի պայմանավորվածությունը, Բրաունշվեյգի ընտանիքի արքայազներն ու արքայադստրերը՝ Անտոն Բրաունշվեյգի և Աննա Լեոպալդիի երեխաները, Իվան 6-րդի եղբայրներն ու քույրերը մինչև իրենց կյանքի վերջն ապրում էին գործնական մեկուսացման մեջ։ Այդ ժամանակ Դանիան փաստացի կառավարում էր Անտոն Բրաունշվեյգի քույրը՝ Յուլիանա Մարիա թագուհին։
Հնագիտություն
Հորսենս-ֆյորդի ափին գտնվել է հացենուց պատրաստված 4,7 հազար տարեկան երեք թի (մ․թ․ա․ 4,5 հազարամյակ)։ Թիերը ստեղծվել էին Էրթեբյոլլեի մշակույթի ներկայացուցիչների կողմից ։
Արդյունաբերություն
Քաղաքում գործում է պղնձաձուլական արտադրություն, մեքենաշինություն (էլեկտրատեխնիկական սարքավորում, մանածագործական և այլն), սննդամթերքի, ծխախոտի արդյունաբերություն։
Վիտուս Բերինգի անվան համալսարան
Համալսարանում սովորում է տարբեր երկրներից ավելի քան 20 000 ուսանող, ունի շուրջ 2 000 ուսուցիչ։ Ուսուցումն իրականացվում է տեխնիկական և տնտեսական ուղղվածության 50 մասնագիությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:12-րդ դար
Էրիսոն (Ալյեի գավառ)
Էրիսոն (Hérisson), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Էրիսոն կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Մոնլյուսոն շրջանը։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 676 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 348 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 246-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 102-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 70,7 %, 1999 թվականին եղել է՝ 68,2 %)։ 246 աշխատունակ բնակիչներից 211-ը աշխատում էին (111 տղամարդ և 100 կին), անաշխատանք էին 35-ը (15 տղամարդ և 20 կին)։ 102 անգործունակ մարդկանցից 17-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 56-ը թոշակառու, 29-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մուսլիմ Մագոմաև (այլ կիրառումներ)
Մուսլիմ Մագոմաև անունը կարող է վերաբերել՝
Օղալար
Օղալար, լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Հայկական Պար լեօնաշղթայի արևմտյան հսոովածտմ։ Այծպտկունք լեռնագագաթի հետ կագմում է ջրբաժան գիծ Արևմտյան Եփրատ և Արաքս գետերի միջև ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էրզրումի մարզի լեռներ Կատեգորիա:Հայկական Պար
Ոսկե գնդակ 2017
Ոսկե գնդակ 2017 (Ballon d'Or 2017), սպորտային մրցանակ, որը տրվել է ֆրանսիական Ֆրանսիանս Sport լրատվական գործակալության կողմից՝ 2017 թվականի լավագույն ֆուտբոլիստ ճանաչված Պորտուգալիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի և Մադրիդի Ռեալի հարձակվող Կրիշտիանու Ռոնալդուին։
Կարճ ցանկ
2017 թվականի հոկտեմբերի 9-ին հայտարարվել են այն 32 ֆուտբոլիստների անունները, ովքեր ներկայացվել էին «Ոսկե գնդակ» մրցանակի ։ Հաղթողի անունը հայտարարվել է 2017 թվականի դեկտեմբերի 7-ին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ոսկե գնդակ
Հելմհոլցի անվան Դրեզդեն Ռոզենդորֆի կենտրոն
Հելմհոլցի անվան Դրեզդեն Ռոզենդորֆի կենտրոն (Helmholtz-Zentrum Dresden-Rossendorf (HZDR)), գերմանական գիտահետազոտական կենտրոն Դրեզդենում (Գերմանիա) և 2011 թվականի հունվարի 1-ից Հելմհոլցի անվան գիտահետազոտական միավորման անդամ։
Հետազոտություններն իրականացվում են Հելմհոլցի միավորման երեք հետազոտական ուղղություններով` էներգիա յի, առողջության և մատերիայի ։ Չնայած գիտահետազոտական կենտրոնը նախկինում կոչվել է «Դրեզդեն Ռոզենդորֆ հետազոտական կենտրոն» («Forschungszentrum Dresden-Rossendorf» 1992 թվականից), հետազոտական կենտրոնը եղել է 1956 թվականից, երբ Արևելյան Գերմանիայում հիմնադրվել է «Միջուկային հետազոտությունների կենտրոնական ինստիտուտը» (Zentralinstitut für Kernforschung)։
Պատմություն
Ռոզենդորֆի նախկին գիտահետազոտական կենտրոնը հիմնվել է 1956 թվականին Գերմանիայի գիտությունների ակադեմիայի կողմից։Մինչև 1974 թվականը տնօրենի տեղակալը եղել է Գերմանիայում ծնված ֆիզիկոս Կլաուս Ֆուքսը։
Գերմանիայի միավորումից հետո կենտրոնը դարձել է Ռոզենդորֆի հետազոտական կենտրոն։ 2011 թվականին Կենտրոնը դարձել է Հելմհոլցի անվան միավորում` գերմանական հետազոտական կենտրոնների ասոցիացիա։
Մատերիայից մատերիալների
Ժամանակակից հետազոտական սարքավորումների միջոցով HZDR գիտնականները ձգտում են բարելավել ավանդական նյութերի հատկությունները և մշակել նորերը։ Մասնավորապես դրանցից են` պողպատի կաղապարման, ռադիացիոն ճառագայթման և ուլտա-ուժեղ մագնիսական դաշտերի աղբյուրների մոդելավորումը տարբեր նյութերի հատկությունների ուսումնասիրման համար, այնպիսին, ինչպիսիք են գերհաղորդիչները և մնան այլ նյութերը։ Հիմնարար ուսումնասիրություններ են կատարվում նաև Էլեկտրոնիկայում և հաշվողական տեխնիկայում կիսահաղորդչային նյութերի կիրառման հնարավորություններ գտնելու նպատակով։ Բացի այդ հետազոտություններ են կատարվում տիեզերքում մագնիսական դաշտերի և Մեծ Պայթյունի արդյունքում նյութի առաջացման բնագավառում։
Քաղցկեղի բջիջների ուսումնասիրություններ
Քաղցկեղային բջիջների ուսումնասիրությունները HZDR -ի գիտնականները կենտրոնացել են երեք հիմնական ոլորտների վրա.
Ռուսաստանի հետ համագործակցություն
Գերհաղորդիչ բարձր հաճախականության ֆոտոէլեկտրոնային աղբյուրի վրա հիմնված սարքի ստեղծումը Ռոզենդորֆի միջուկային հետազոտությունների գերմանական կենտրոնի և Նովոսիբիրսկի ռուսական «Բուդգերի» միջուկային ինստիտուտի հետ համագործակցության առարկա է հանդիսացել։ Մեխանիկական բաղադրիչները կառուցվում են Նովոսիբիրսկի Ակադեմգորոդոկում, իսկ լազերային բաղադրիչները` Գերմանիայում։ Վերջնական հավաքումը իրականացվում է Գերմանիայում` երկու երկրների մասնագետների համագործակցությամբ։ Սարքը դեռևս միակն է։ Այն կիրառական եւ արդյունաբերական նշանակություն ունի։ Երկու հետազոտական կենտրոնները համագործակցում են նաև էլեկտրոնային, պրոտոնային եւ ծանր իոնային արագացուցչիների շինարարության ոլորտում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի գիտական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Բժշկական գիտահետազոտական կենտրոններ Կատեգորիա:Ֆիզիկայի ինստիտուտներ Կատեգորիա:Արագացուցիչային կենտրոններ Կատեգորիա:Միջուկային հետազոտությունների կենտրոններ
Ագռավը և աղվեսը, կկուն և աքաղաղը
Սյուժե
Մի անգամ ագռավն ինչ-որ տեղից գտնում է պանրի կտոր։ Նա թառում է եղևնու վրա և ուզում է նախաճաշել, սակայն մտքերի մեջ է ընկնում։ Մոտակայքով անցնող խաբեբա աղվեսն առնում է համեղ խորտիկի հոտն ու մոտ գնում։ Զուրկ չլինելով խելքից՝ աղվեսը մտածում է խորամանկ պլան։ Նա սկսում է գովաբանել թռչունին՝ հիշելով նրա բոլոր արժանիքները։ Իսկ գլխավոր հաղթաթուղթը թողնում է վերջում՝ ագռավին խնդրելով երգել իր քաղցր ձայնով։ Չդիմանալով աղվեսի քծնանքին՝ ագռավն ամբողջ կոկորդով մեկ կռռում է։ Պանիրն ընկնում է, աղվեսը վերցնում է այն ու փախչում, իսկ ագռավը մնում է դատարկաձեռն։
Մուլտֆիլմի պատումը շարունակում են ևս երկու ինքնասիրահարված կերպարներ։ Բակում հանդիպում են աքաղաղն ու կկուն։ Լսելով միմյանց երգեցողությունը՝ նրանք ձեռնամուխ են լինում հերթով մեկը մյուսին գովաբանելուն։ Նոր ծանոթների՝ ինքնասիրությունը շոյող խոսքերն անվերջ դուրս են հորդում, իսկ շրջապատողները կամացուկ ծիծաղում են նրանց վրա։ Յուրաքանչյուրն ասում էր այն, ինչ ուզում էր լսել մյուսից իր վերաբերյալ, սակայն ոչ մեկը չէր ընդունում մյուսների կողմից իր վեաբերյալ ասված քննադատական խոսքերը։
Վերահրատարակություն
Մուլտֆիլմը բազմիցս վերաթողարկվել է DVD-ով մուլտֆիլմերի հավաքածուներում. «Աղվես Պատրիկեևնա» (1982), «Շինարար աղվեսը» («Лиса-строитель», 1950), «Ներկված աղվեսը» («Крашеный лис», 1953), «Աղվեսն ու գայլը» («Лиса и волк», 1958), «Աղվեսն ու նապաստակը» («Лиса и заяц», 1973), «Պոչեր» («Хвосты», 1966), «Ագռավը և աղվեսը, կկուն և աքաղաղը» («Ворона и лисица, кукушка и петух», 1953), «Պոյգան ու աղվեսը» («Пойга и лиса», 1978) , «Քառյակ» («Квартет», 1947), «Փիղը և մրջյունը» («Слон и муравей», 1948), «Կկուն և սարյակը» («Кукушка и скворец», 1949), «Առյուծն ու նապաստակը» («Лев и заяц», 1949), «Պոլկան ու Շավկան» («Полкан и Шавка», 1949), «Շինարար աղվեսը» («Лиса-строитель», 1950), «Ագռավը և աղվեսը, կկուն և աքաղաղը» («Ворона и лисица, кукушка и петух», 1953), «Ծխամորճն ու արջը» («Трубка и медведь», 1955), «Ճպուռն ու մրջյունը» («Стрекоза и муравей», 1935), «Առակների աշխարհում» («В мире басен», 1973) ։
Սլովենիայի ֆուտբոլի երիտասարդական հավաքական
Սլովենիայի ֆուտբոլի մինչև 21 տարեկանների հավաքական (սլովեն. Slovenska reprezentanca do 21 let), հայտնի է նաև որպես Սլովենիայի ֆուտբոլի  երիտասարդական հավաքական, Սլովենիայի ֆուտբոլի հավաքական, որի կազմում կարող են հանդես գալ Սլովենիայի մինչև 21 տարեկան  ֆուտբոլիստները։ Երիտասարդական հավաքականի բազմաթիվ խաղացողներ հետագայում համալրում են ազգային հավաքականի կազմը։
Սլովենիայի երիտասարդական հավաքականը ներկայացնում է երկիրը, երիտասարդական թիմերի միջազգային հանդիպումներում և առաջնություններում։ Ի տարբերություն ավագների և պատանեկական հավաքականների՝ դեռևս ոչ մի անգամ դուրս չի եկել մինչև 21 տարեկանների մրցաշարի եզրափակիչ փուլ։ 2005 թվականին նա մոտ է եղել 2006 թվականի Եվրոպայի առաջնություն անցնելուն, բայց փլեյ-օֆֆի խաղերում պարտվել է Նիդերլանդների հավաքականին երկու խաղերի արդյունքում (0։2)
Սլովենիայի երիտասարդական հավաքականի լավագույն ռմբարկուն Էրմին Շիլյակն է (10 գոլ) ։
Նիկոլայ Դուրբախ
Նիկոլայ Նիկիտիչ Դուրբախ (Նիկողոս Մկրտչի Դուրբախյան, ), ռուսաստանցի հայ ճարտարապետ, Նոր Նախիջևան քաղաքի ճարտարապետը 1889-1913 թվականներին։
Կենսագրություն
Նիկողոս Մկրտչի Դուրբախյանը ծնվել է 1858 թվականին (այլ տվյալներով` 1857 թվականին) քաղքենիական ընտանիքում։ Նրա հայրը զբաղվում էր առևտրով։ Ըստ որոշ տեղեկությունների` նա ծնվել է Նոր Նախիջևանում, այլ տվյալներով` Ելիզավետինսկայա գյուղում, որտեղից մեկ տարի անց նրա ընտանիքը տեղափոխվել է Նախիջևան։
Նախիջևանում Նիկոլայը ստացել է ընդհանուր միջնակարգ և նախնական գեղարվեստական կրթություն, որից հետո 1876 թվականին ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիա։ Սկզբում սովորել է քաղաքի միջոցների հաշվին, բայց շուտով շարունակել է ուսումը` գումար վաստակելով սեփական աշխատանքով։ Միջոցների սղության պատճառով ուսանողից դարձել է ազատ ունկնդիր։ 1886 թվականի փետրվարին ավարտել է ակադեմիան «կառուցելու իրավունքով չաստիճանավորված նկարչի» դիպլոմով ։
Ուսումն ավարտելուց հետո վերադարձել է տուն։ 1886-1889 թվականներին զբաղվել է Նոր Նախիջևանում, Դոնի Ռոստովում, Ազովում և Մարիուպոլում բնակելի տների և շենքերի շինարարությամբ։ 1889 թվականի մարտի 12-ին Նիկոլայ Դուրբախը խնդրագիր է ներկայացրել Քաղաքային վարչություն` խնդրելով իրեն նշանակել Նոր Նախիջևան քաղաքի ճարտարապետի պաշտոնում։ Նույն թվականի ապրիլի 5-ից նա սկսեց աշխատել այդ պաշտոնում` մեկ տարի փորձաշրջանով, որի ավարտից հետո հաստատվեց որպես քաղաքի ճարտարապետ արդեն անժամկետ։
Նիկոլայ Դուրբախը սկսել է իր երկարատև և ակտիվ գործունեությունը քաղաքի ճարտարապետի պաշտոնում` հետևելով քաղաքի առաջին պլանով (1781 թվական) հիմնադրված սկզբունքներին։ 1894 թվականին նրա կյանքում տեղի ունեցավ կարևոր իրադարձություն. նա ծանոթացավ Բոլշայա Սադովայա փողոցում Քաղաքային դումայի և Վարչության շենքի նախագծի առաջին էսքիզով Ռոստով ժամանած Գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր, ճարտարապետ Ալեքսանդր Պոմերանցևի հետ։ Այդ հանդիպումներն ու կարծիքների փոխանակությունը ազդեցին քաղաքի զարգացման ուղղությամբ երկու ճարտարապետների ստեղծագործական ծրագրերի վրա։
Բացի մասնագիտականից, Նիկոլայ Դուրբախը զբաղվել է նաև հասարակական գործունեությամբ։ 1897 թվականի մարտի 12-ին Նախիջևանի քաղաքային ընկերության ընտրական նիստում չորս տարի ժամկետով (1897-1901) նա ընտրվել է Նախիջևանի քաղաքային դումայի իրավասու։ Ընդհանուր առմամբ մինչև 1917 թվականը նա հինգ անգամ ընտրվել է այդ պաշտոնում։ 1898 թվականի նոյեմբերի 27-ին արդեն Քաղաքային դումայի նիստում ընտրվել է քաղաքի Բնակարանային հարկի ատյանի անդամ 1899 թվականի համար, հետագայում վերընտրվել է այդ պաշտոնում մինչև 1912 թվականը։ 1900 թվականի հունվարի 26-ին Դուրբախը երեք տարով (1900-1903) ընտրվել է Նախիջևանի արհեստագործական ուսումնարանի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ։ Կոլեգիական ռեգիստրատորի աստիճանը Դուրբախը ստացել է 1902 թվականին։ Հաջորդ` կոլեգիական քարտուղարի աստիճանը, ստացել է 1905 թվականին։
1913 թվականին Նիկոլայ Դուրբախը թողեց քաղաքի ճարտարապետի պաշտոնը` աշխատելով քսանհինգ տարի։ Նա հեռացավ հանրային գործերից, կնոջ հետ հարաբերությունները հանգեցրին նրանց ընտանեկան կյանքի փլուզման։ Շուտով սկսված Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմը խաթարեց նրա կյանքի ընթացքը և ստեղծագործելու հնարավորությունը։ 1920-ական թվականների վերջում սկսվեցին առողջական խնդիրները. հիվանդությունները սկսեցին հետապնդել նրան։
Դուրբախը մահացել է 1924 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Դոնի Ռոստովում։ Թաղված է քաղաքի Հայկական գերեզմանատանը։
Իր փայլուն ծառայության համար Նիկոլայ Դուրբախն արժանացել է Սուրբ Ստանիսլավի 4-րդ աստիճանի (1904) և Սուրբ Աննայի 3-րդ աստիճանի (1911) շքանշանների։
Նիկոլայ Դուրբախի գերեզմանը երկար ժամանակ գտնվել է բարձիթողի վիճակում, բայց մի քանի տարի առաջ բերվել է պատշաճ տեսքի, և նրա վրա տեղադրվել է հուշարձան ։ 1999 թվականի դեկտեմբերին ականավոր ճարտարապետի հիշատակին Ռոստովի մարզային ակադեմիական երիտասարդական թատրոնի (նախկին Նախիջևանի քաղաքային թատրոն ) շենքի պատին փակցվեցին հուշատախտակներ ։
Ստեղծագործություններ
Ի թիվս ճարտարապետի բազմաթիվ աշխատանքների հատկապես հայտնի են.
Մեծ Մերգեն
Մեծ Մերգեն (Большая Мергень), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Պրիյուտնոեի շրջանում Կալմիկիա հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Խարա Զուխա գետի աջ ափում 50 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 29 կմ է, ավազանի տարածքը 232 կմ2։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մանիչ գետն է։ Գետի ենթաավազանը Հյուսիսային Դոնցա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Էնե լը Շատո
Էնե լը Շատո (Ainay-le-Château), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Սերիյի կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Մոնլյուսոն շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03003։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 618 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 426-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 192-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 68,9 %, 1999 թվականին եղել է՝ 60,6 %)։ 426 աշխատունակ բնակիչներից 374-ը աշխատում էին (200 տղամարդ և 174 կին), անաշխատանք էին 52-ը (25 տղամարդ և 27 կին)։ 192 անգործունակ մարդկանցից 32-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 85-ը թոշակառու, 75-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մոնտիեռամե
Մոնտիեռամե (Montiéramey), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 455 մարդ, բնակչության խտությունը` 67.61 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.73 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 160 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 85 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 19 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների