cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Շուժլեպ
Շուժլեպ (Шужлеп), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կեմերովոյի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կիներկա գետի աջ ափին՝ 8 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 13 կմ է։ Վտակ՝ Բերյոզովայա։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կոնդոմա, գետի ենթաավազանը՝ Տոմ։ Գետի ավազանը՝ Վերին Օբից մինչև Իրտիշ թափվելը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Հարձակում գնացքի վրա Վյուրցբուրգում
Հարձակում գնացքի վրա Վյուրցբուրգում, 2016 թվականի հուլիսի 18-ին, տեղական ժամանակով մոտավորապես 21:15-ին Բավարիայի Վյուրցբուրգ քաղաքից ոչ հեռու 17-ամյա աֆղանացի փախստական Ռիազ Խան Ահմադզաին հարձակվել է Տրոյխտլինգեն-Վյուրցբուրգ երթուղով ընթացող գնացքի վրա։ Զինված լինելով դանակով և կացինով` նա վիրավորել է մարդկանց, առնվազն չորս հոգու գնացքում, և մեկին էլ` գնացքից դուրս ։ Ընդհանուր առմամբ վիրավորվել է 19 մարդ, 14-ը շոկ են ապրել` տեսնելով հանցագործությունը։ Ոստիկանությունը գնդակահարել է հանցագործին փախուստի ժամանակ։ Հարձակումից հետո Վյուրցբուրգ-Հայդինգսֆելդ—Օքսենֆուրտ հատվսծը գնացքների երթևեկության համար փակվել է։ Ըստ վկաների` հանցագործը զոհերի վրա է նետվել «Ալահ աքբար» գոչելով։
Զոհեր
Հարձակման ենթարկվածները Հոնկոնգի քաղաքացիներ էին՝ ամուսիններ, նրանց դուստրն ու նրա ընկերը ։ Հինգերորդ զոհը տեղացի կին էր, որը իր շան հետ պտույտի էր դուրս եկել ։
Հանցագործ
17-ամյա աֆղանացի փախստական Ռիազ Խան Ահմադզաին հարձակումից մեկ քանի շաբաթ առաջ նա ապրել է Օքսենֆուրտում ՝ խնամակալ ընտանիքում, մինչ այդ ապրել է փախստականներին հատկացված հանրակացարանում։ Հարձակվողի սենյակում գտել են ձեռքով նկարած Իսլամական հանրապետության դրոշը Հետաքննությունից պազվել է, որ հանցագործը ահաբեկչությունն իրականացրել է ցանկանալով վրեժ լուծել իր հավատակիցների տանջանքների համար։ Բավարիայի Ներքին գործերի նախարարությունը հաստատել է տեսաձայնագրության իրական լինելը, որտեղ հանցագործը հայտարարում է, — «Ես իսլամական հանրապետության զինվորն եմ, և սկսում եմ սրբազան գործողություն Գերմանիայում։ Ժամանակն է» ։"
Կատարվածի պատասխանատվությունը իր վրա է վերցրել Իսլամական հանրապետություն կազմակերպությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2010-ականների ահաբեկչական գործողություններ Կատեգորիա:2016 իրադարձություններ
Աղաթթու
Աղաթթու կամ HCl, քլորաջրածնի լուծույթը ջրում, ուժեղ, միահիմն թթու։
Ընդհանուր բնութագիր
Քլորաջրածինը շատ լավ լուծվում է ջրում, նորմալ պայմաններում 1 ծավալ ջրում լուծվում է 500 ծավալ քլորաջրածին և լուծվելիս ստացվում է առավելագույնս 40 %-անոց աղաթթու, որի խտությունը p=1,19 գ/մլ։ Խիտ աղաթթուն խոնավ օդում ծխում է, քանի որ քլորաջրածինը ցնդում է ու անոթի բերանի մոտ ջրի գոլորշիների հետ աղաթթվի մանրագույն կաթիլներ է առաջացնում։
Քիմիական հատկություններ
Աղաթթուն օժտված է թթուներին բնորոշ բոլոր քիմիական հատկություններով.
Zn+2HCl=ZnCl2+H2↑
CuO+2HCl=CuCl2+H2O
Cu(OH)2+2HCl=CuCl2+2H2O
CaCO3+2HCl=CaCl2+H2O+CO2↑
HCl+AgNO3=AgCl+HNO3
Ag+</tt>+Cl-</tt>=AgCl
այս ռեակցիան Cl-</tt>-ի որակական ռեակցիան է, բացի AgCl և PbCl2-ից մնացած քլորիդները ջրում լուծելի են։
4HCl+MnO2=MnCl2+Cl2↑+2H2O
6HCl+KClO3=KCl+3Cl2↑+3H2
Աղաթթվի աղերը
KClO3-ի բաղադրությունը պարզաբանել է ֆրանսիացի գիտնական Բերթոլեն (ի պատիվ իրեն կոչվում է բերթոլետյան աղ), այն հալվում է 334°С-ում։ Նա քլորի ամենակարևոր և տարածված թթվածնավոր աղն է։ Այն անգույն ջրում լավ լուծվող նյութ է։
2KClO3→ (t,MnO2)2KCl+3O2↑ առանց կատալիզատորի- 4KClO3=3KClO4+KCl
Երբ քլորը փոխազդում է Ca(OH)2-ի հետ, առաջացնում է քլորակիր կամ սպիտակեցնող կիր՝ քլորի հոտով փխրուն սպիտակ փոշի, ուժեղ օքսիդիչ, օգտագործվում է բամբակյա գործվածքների, թղթի սպիտակեցման համար, ինչպես նաև կանխարգելիչ միջոց է զանազան վարակիչ բակտերիաների հնարավոր տարածման դեմ.
2Cl2+2Ca(OH)2=Ca(ClO)2+CaCl2+2H2O
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քլորի միացություններ Կատեգորիա:Սննդային հավելումներ Կատեգորիա:Հալոգենաջրածիններ Կատեգորիա:Անօրգանական թթուներ Կատեգորիա:Քլորիդներ
Նիգեր (այլ կիրառումներ)
Նիգեր անվանումը կարող է վերաբերել.
Բոլշոե-Բերդյաևո
Բոլշոե-Բերդյաևո (Большое-Бердяево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Յարցևսկի շրջանի կազմում։
Ռոմանովկա (գյուղ, Զաչեպիլովի շրջան)
Ռոմանովկա (Романівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զաչեպիլովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1775 թվականին։
Ժամանակն անվերջ, տիեզերքն անհուն…
Ժամանակն անվերջ, տիեզերքն անհուն․․․, Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործություններից մեկը, գրված 1907 թվականի սկզբներին։
Բոլշոե-Բերդյաևո
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։
Ռոմանովկա (գյուղ, Զաչեպիլովի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Ռոմանովկա գյուղում բնակվում էր 45 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,316 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 142,41 մարդ/կմ²։
Ժամանակն անվերջ, տիեզերքն անհուն…
Ստեղծման պատմություն
Ե. Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդի №63-ում պահվում է մեկ ինքնագիր, որը վերնագրված է «Անվերջ ու անվերջ»։
Ռոմանովկա (գյուղ, Զաչեպիլովի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զաչեպիլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1775 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ժամանակն անվերջ, տիեզերքն անհուն…
Ստեղծման պատմություն
Ե. Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարան Թումանյանի ֆոնդի №1355-ում պահվում է 1908 թվականին Բաքվում հրատարակված Բանաստեղծություններ շարքում մեկ տպարանական առանձնատիպ, որի վրա Թումանյանը ուղղումներ է կատարել։ Այստեղ վերնագրված է՝ «Անվերջ ու Անվերջ»։ 65-րդ էջում շարվել է, հետագայում տեղափոխվել 21-րդ էջ։ Այս և նման դեպքերը նկատի ունենալով 1908 թվականի օգոստոսին դստերը՝ Աշխեն Թումանյանին, հղած նամակում բանաստեղծը գրում է ․
Բանաստեղծությունն առաջին անգամ «Անվերջ․․․» վերնագրով տպագրվել է 1907 թվականի փետրվարի 16-ին Հուշաքար երկշաբաթաթերթի №1 համարի 5-րդ էջում, այնուհետև առանց վերնագրի՝ 1908 թվականին Բաքվում հրատարակված Բանաստեղծություններ շարքի 21-րդ էջում, 1914 թվականին Թիֆլիսում հրատարակված Հայ գրողներ ամսագրի 143-րդ էջում, ապա՝ 1940-1959 թվականներին Երևանում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության 148-րդ էջում։ Բանաստեղծությունն արտատպվել է 1914 թվականին Թիֆլիսում հրատարակված Հայ գրողներ ամսագրից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
(3056) INAG
(3056) INAG, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի նոյեմբերի 1-ին Կոիտիրո Տոմիտայի կողմից Կոսոլում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,420464 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1392 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7017 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1375,46 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,261732 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,64° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1978 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կոիտիրո Տոմիտայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մալոաբիշևո
Մալոաբիշևո (Малоабишево, Бәләкәй Әбеш), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Խայբուլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Խայբուլինսկի շրջանի բնակավայրեր
Յոհան Մետտենլեյտեր
Յոհան Յակոբ (Յակով) Մետտենլեյտեր (Johann Jacob Mettenleiter, ), Ռուսաստանում աշխատած գերմանացի գեղանկարիչ, «փոքր արքունիքի» արքունական գեղանկարիչ, Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոս։
Կենսագրություն
1786 թվականին ստացել է «նշանակված ակադեմիկոսի» կոչում։ Ստացել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոսի կոչում «բնակարանային և գրասենյակային տարածքները ֆլամանդական ոճով նկարազարդելու համար»։
1790 թվականից ի վեր նկարազարդել է Պավլովսկի և Գատչինայի տեսարժան վայրերը մեծ իշխան Պավել Պետրովիչի և մեծ իշխանուհի Մարիա Ֆեոդորովնայի պատվերով։ Այս զարդանկարները, բացի  որոշակի գեղարվեստական և պատմական հետաքրքրությունից, մանրամասներ են  պարունակում այդ ժամանակաշրջանի բնապատկերների և շենքերի առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Այս գործերից բացի, նկարիչը ստեղծել է «Վեներայի հաղթանակը» քանդակազարդ առաստաղը Գատչինայի Վեներայի տաղավարի համար և մի քանի քանդակազարդ առաստաղներ Միխայլովսկի ամրոցի համար։
Մետտենլեյտերը բնակվել է Գատչինայի մեծ պալատի Խոհանոցային մասնաշենքում։ Գոյություն ունի մի լեգենդ, ըստ որի կայսր Պավել I-ի սպանությունից անմիջապես հետո հենց Մետտենլեյտերն է, որ գրիմավորել է նրա այլանդակված դեմքը։
Յակոբ Մետտենլեյտերը մահացել է Գատչինայում և թաղվել Սուրբ Պետրոս եկեղեցու մոտակայքում գտնվող գերեզմանատանը (գերեզմանատունը չի պահպանվել)։
Վաո ամրոց
Վաո ամրոց (Vao vasallilinnus), պատմամշակութային հուշարձանի կարգավիճակ ստացած ռազմական կառույց Էստոնիայում։ Ընդունված է ամրոցի կառուցումը թվագրել 14-րդ դարի երկրորդ կեսի՝ չնայած շինության մասին առաջին հիշատակություն 1442 թ.-ի է։ Ամրոցը բաղկացած է երեք հարկանի աշտարակից, տնտեսական շինությունից, նկուղից ։
Յոհան Մետտենլեյտեր
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Գերմանացի դիմանկարիչներ Կատեգորիա:Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Գեղանկարիչներ
Վաո ամրոց
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էստոնիայի թանգարաններ‎
Սպիտակ աղմուկ
«Սպիտակ աղմուկ» (White noise), ամերիկացի գրող Դոն Դելիլոյի ութերորդ վեպը, որը հրատարակվել է Նյու Յորքի «Viking Press» հրատարակչության կողմից 1958 թվականին։ Այս գիրքը շահել է ԱՄՆ-ի Ազգային գրքի մրցանակը (National Book Award for Fiction) :
Ռուս հրատարակիչը գիրքն անոտացիայի է ենթարկել որպես «վախի, մահվան և տեխնոլոգիայի մասին կատակերգություն»։ Գիրքը ռուսերեն է թարգմանել Վիկտոր Իլյիչ Կոգանը։ Ըստ թարգմանչի՝ վեպի բարդ տեքստը ավելի մեծ ուշադրություն է պահանջել, իսկ հրատարակիչը թարգմանության համար շատ կարճ ժամանակ է տվել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1985 վեպեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գրականություն Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Թութակ Փոքր
Թութակ Փոքր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Դիադինի գավառակում ։ Գտնվում էր Դիադին քաղաքից արևելք։
Բնակչություն
1877-1878 թվականներին ուներ 22 քուրդ բնակիչ։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր։
Օգտակար հանածոներ
Գյուղից 10 կմ հյուսիս կան հանքային աղբյուրներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Հերկուլանում
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իտալիայում Կատեգորիա:Եվրոպայի անհետացած քաղաքներ Կատեգորիա:Հին Հռոմի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի ազգային թանգարաններ
Լեոն Լեենհոֆի դիմանկարը
«Լեոն Լեենհոֆի դիմանկարը» (Jeune garçon pelant une poire, Young Boy Peeling a Pear), ֆրանսիացի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի կարկառուն ներկայացուցիչ Էդուարդ Մանեի նկարներից։ Այս ստեղծագործությունը հեղինակը վրձնել է 1868 թվականին ։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 85 × 71 սմ ։
Այսօր «Լեոն Լեենհոֆի դիմանկարը» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Շվեդիայի ազգային թանգարանում (Ստոկհոլմ, Շվեդիա)։
Նկարագիր
«Լեոն Լեենհոֆի դիմանկարը» ստեղծագործությունում Մանեն նկարել է սեղանի մոտ նստած պատանու։ Վերջինս տանձ է կեղևահանում ։ Հեղինակը շատ ճիշտ ներկայացրել է պատանու անցումային տարիքը. արդեն իսկ երևում են հասունացման առաջին նշանները՝ նորաձև սանրվածք, փողկապ և չածիլած առաջին աղվամազեր ։
Պատմություն
Կտավը հեղինակը վրձնել է 1868 թվականին։ Այն գտնվել է Ֆրանսիայում աշխատող նկարիչ Անդերս Ցորնի (1860-1920) հավաքածուում։ Վերջինս 1896 թվականին «Լեոն Լեենհոֆի դիմանկարը» ստեղծագործությունը նվիրել է Շվեդիայի ազգային թանգարանին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1868 նկարներ Կատեգորիա:Շվեդիայի ազգային թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի արվեստ Կատեգորիա:Դիմանկարներ
Նեկրոզ
Կենդանի օրգանիզմում առանձին օրգանների, դրանց մասերի, հյուսվածքների կամ բջիջների մահացում։ Ըստ պատճառների տարբերում են վնասվածքային (ցրտահարություն, այրվածք), նյարդա-սնուցողական (Մեռուկացման բորի նյարդային ձևի, սիրինգոմիելիայի դեպքում), շրջանառու կամ սակավարյունային (ինֆրակտ, գանգրենա), թունավոր, ալերգիական (Մեռուկացում ալերգիական հիվանդությունների դեպքում)։ Մեռուկացմանը բնորոշ են բջիջների և միջբջջային նյութի փոփոխությունները․ կորիզը և բջջապլազման կնճռոտվում են (մակարդում), քայքայվում և լուծվում (լիզիս)։
Շարակցական հյուսվածքի կառուցվածքներում զարգանում են ֆիբրինոիդ փոփոխություններ, նյարդաթելերում՝ բեկորային քայքայում։ Մեռուկացման կլինիկամորֆոլոգիական դրսևորումները և հետևանքները կախված են պրոցեսի տեղադրությունից և տարածվածությունից, առաջացման պայմաններից ու մեխանիզմներից։
Նեկրոզի փուլեր
Մեռուկային պրոցեսը անցնում է մի շարք փուլեր՝
Պատճառագիտական տարբերակում
Մեռուկի պատճառից կախված՝ տարբերում են նրա հետևյալ ձևերը.
Վնասվածքային մեռուկ
Վնասվածքային մեռուկը հյուսվածքների վրա ֆիզիկական կամ քիմիական գործոնների ուղղակի ազդեցության հետևանք է։ Այդպիսի մեռուկն առաջանում է ցածր (ցրտահարություն) և բարձր (այրվածք) ջերմաստիճանների ազդեցությամբ, ինչպես նաև որոշ էլեկտրավնասվածքների դեպքում։ Այն զարգանում է նաև խիստ հանքային թթուների և հիմքերի անմիջական ազդեցությունից։ Երբեմն մեռուկը կարող է առաջանալ ակտիվ նյութերի և ֆերմենտների ուժեղացած արտադրությունից (օրինակ՝ ստամոքսի լորձաթաղանթի մեռուկը ստամոքսահյութի արտահայտված սեկրեցիայի դեպքում։
Թունային մեռուկ
Թունային մեռուկը զարգանում է հյուսվածքներում ինչպես ոչ մանրէային, այնպես էլ մանրէային ծագման որևէ թույնի ազդեցության հետևանքով։ Այդպիսին է նեֆրոնի մոտակա մասի էպիթելի մեռուկը սուլեմայով թունավորման, տուբերկուլոզի, սիֆիլիսի, բորի, սկլերոմայի դեպքում։ Սպեցիֆիկ վարակների դեպքում հյուսվածքի մեռուկային տեղամասերը չոր են, սպիտակադեղնավուն, հիշեցնում են կաթնաշոռ՝ լորձանման կազեոզ մեռուկ)։
Սնուցանյարդային մեռուկ
Սնուցանյարդային մեռուկը ծագում է հյուսվածքների նյարդային սնուցման փոփոխությունների դեպքում։ Այդ խանգարումների հետևանքով զարգանում են շրջանառական տեղաշարժեր, դիստրոֆիայի և կենսամեռուկային փոփոխություններ, որոնք ավարտվում են մեռուկով։ Այդպիսին են մեռուկները կենտրոնական և ծայրամասային նյարդային համակարգի հիվանդությունների դեպքում (օրինակ՝ չփակվող խոցերը ծայրամասային նյարդերի վնասվածքների դեպքում)։ Սնուցանյարդային մեռուկի վառ օրինակ են պառկելախոցերը։
Ալերգիկ մեռուկ
Հյուսվածքների ալերգիկ մեռուկը հանդես է գալիս գերզգայունացած օրգանիզմում և, որպես կանոն, դանդաղացված տիպի գերզգայունության արտահայտությունն է։ Սովորաբար դա վարակային, ալերգիկ և ինքնաիմուն (աուտոիմուն) հիվանդությունների դեպքում հաճախ հանդիպող ֆիբրինոիդ մեռուկն է։
Անոթային մեռուկ
Անոթային կամ անգիոգեն մեռուկը առաջանում է թրոմբոզի, էմբոլիայի, երկարատև սպազմի հետևանքով։ Արյան անբավարար հոսքը առաջացնում է թթվածնաքաղց (իշեմիա) և հյուսվածքի մահ օքսիդավերականգնման պրոցեսների ընդհատման հետևանքով։ Այս մեռուկը անվանում են նաև իշեմիկ մեռուկ կամ ինֆարկտ։ Անոթային մեռուկը ամենատարածված տեսակն է։ Հանդիպում է այն հիվանդությունների դեպքում, որոնց հիմքում ընկած են անգիոնևրոզը և զարկերակների լուսանցքի խցանումը (աթերոսկլերոզ, հիպերտոնիկ հիվանդություն, խցանող Էնդարտերիտ, Ռեյնոյի հիվանդություն)։
Կլինիկաձևաբանական տարբերակում
Կախված օրգանների և հյուսվածքների կառուցվածքաֆունկցիոնալ առանձնահատկություններից, որոնցում առաջանում է մեռուկը, ինչպես նաև դրա առաջացման պատճառներից և զարգացման պայմաններից, տարբերում են մեռուկի հետևյալ կլինիկաձևաբանական ձևերը.
Հղումներ
Կատեգորիա:Ախտաբանական անատոմիա Կատեգորիա:Մորֆոլոգիա Կատեգորիա:Պաթոլոգիա Կատեգորիա:Բջջային գործընթացներ
Բուլղարիան Առաջին համաշխարհային պատերազմում
Բուլղարիայի թագավորությունը մասնակցեց Առաջին համաշխարհային պատերազմին Կենտրոնական ուժերի կողմից 1915 թվականի հոկտեմբերի 14-ից, երբ երկիրը պատերազմ հայտարարեց Սերբիային և մնաց պատերազմի մեջ մինչև 1918 թվականի սեպտեմբերի 30-ը, երբ ստորագրվեց Սալոնիկի զինադադարը։
1912 և 1913 թվականների Բալկանյան պատերազմներից հետո Բուլղարիան միջազգային հարթակում մնաց մեկուսացված, շրջապատված թշնամի երկրներով։ Հակաբուլղարական տրամադրությունները աճեցին հատկապես Ֆրանսիայում և Ռուսաստանում, որոնք դեմ էին Բալկանյան լիգայի կազմալուծմանը, որը դաշինք էր, ուղղված Օսմանյան կայսրության դեմ։ Բուլղարիայի արտաքին քաղաքականության անկումը բերեց ռևանշիզմի զարգացմանը։
Երբս սկսվեց Առաջին աշխարհամարտը 1914 թվականի հուլիսին, Բուլղարիան դեռևս վերականգնում էր իր տնտեսությունը, որը տուժել էր վերջին պատերազմների արդյունքում և նոր պատերազմում ներքաշվելու պատրաստ չէր ։ Բուլղարիայի կարևոր ռազմավարական դիրքը և հզոր ռամզական ներուժը շատ կօգնեին հակամարտող կողմերից յուրաքանչյուրին, սակայն Բուլղարիան տարածքային վեճեր ուներ բոլոր չորս Բալկանյան երկրների հետ։ Քանի որ պատերազմը գնալով խորանում էր, Կենտրոնական ուժերը սկսեցին համուզել Բուլղարիային ներքաշվել պատերազմին իրենց կողմից` խոստանալով ավելի լավ պայմաններ հաղթանակի դեպքում։
Չնայած Բուլղարիան Կենտրոնական ուժերի մեջ ամենափոքրն էր տարածքով և բնակչությամբ, սակայն Բուլղարիան կարևոր դեր խաղաց պատերազմում ներքաշվելով։ Առաջին հերթին պարտություն կրեց Սերբիան, խոչընդոտելով Ռումինիայի արտաքին քաղաքականությանը և կարողացավ անվտանգ ուղի ապահովել գերմանական օգնությանը դեպի Ստամբուլ ։
Չնայած Բալկանյան ռազմաճակատում գործողությունները հաջող էին ընթանում 1915 և 1916 թվականներին, հակամարտությունը աստիճանաբար վերածվեց դիրքային պատերազմի հյուսիսային և հարավային բուլղարական ռազմաճակատներում, սակայն Բուլղարիայի բոլոր տարածքային խնդիրները արդեն լուծված էին ։ Այս ժամանակաշրջանում անկում ապրեց Բուլղարիայի տնտեսությունը, կային մատակարարման խնդիրներ, իսկ զինվորների մարտական ոգին ընկած էր։ Այս հանգամանքների հետ մեկտեղ Դաշնակիցները իջևանեցին Հունաստանում և Մակեդոնական ճակատից սկսեցին Վարդարի գրոհ (սեպտեմբեր) և ջախջախեցին Բուլղարական բանակի մի մասին։ Դրանից հետո բանակում սկսվեց ռազմական ապստամբությունը, որի կենտրոնն էր Ռադոմիր քաղաքը ։ Բուլղարիան ստիպված էր խաղաղություն փնտրել և համաձայնվեց զինադադար կնքել Դաշնակիցների հետ 1918 թվականի սեպտեմբերի 30-ին։ Այս տասնամյակում արդեն երկրորդ անգամ երկիրը աղետալի վիճակում հայտնվեց։ Ցար Ֆերդինանդ I-ը հրաժարվեց գահից և 1918 թվականի հոկտեմբերի 3-ին նրան փոխարինեց նրա որդին` Բորիս III-ը ։
Նյոինի պայամանագրով (1919) Բուլղարիան զիջեց բոլոր գրավված տարածքները, ինչպես նաև վճարեց ծանր ռազմատուգանք։
Բալկանյան պատերազմներ
Երբ Բուլղարիան անկախացավ Օսմանյան կայսրությունից 1908 թվականի սեպտեմբերի 22-ին, այն ստացավ թագավորության կարգավիճակ և արքայազն Ֆերդինանդը հռչակվեց ցար։ Երկիրը այժմ իր ուշադրությունը կենտրոնացրեց բուլղարաբնակ տարածքների միավորման վրա, որոնց մի մասը մնացել էին օսմանյան տիրապետության տակ։
Այս նպատակին հասնելու համար Բուլղարիայի կառավարությունը վարչապետ Իվան Գեշովի գլխավորությամբ սկսեց բանակցություններ վարել Բալկանյան այլ երկրների հետ Օսմանյան կայսրության դեմ դաշինք կազմելու ուղղությամբ։ Արդյունքում 1912 թվականին կնքվեց բազմակողմ դաշինք, որը կոչվեց Բալկանյան լիգա։ Նույն տարվա ամռանը օսմանյան վերահսկողության ներքո գտնվող Ալբանիայում և Մակեդոնիայում սկսվեցին ապստամբություններ ։ Դաշնակիցները որոշեցին օգտագործել պահը և 1912 թվականի հոկտեմբերին պատերազմ հայտարարեցին Օսմանյան կայսրությանը։
Պատերազմը պաշտոնապես ավարտվեց 1913 թվականի Լոնդոնի պայմանագրով, որով Միդիա-Էնոս գծից արևմուտք բոլոր օսմանյան տարածները բացառությամբ Ալբանիայի անցան դաշնակիցներին ։
Նախկին օսմանյան տարածների բաժանումը դաշնակիցների միջև վեճերի առիթ հանդիսացան և արդյունքում Բալկանյան լիգան կազմալուծվեց։ Գեշով չհասնելով իր հիմնական նպատակին, որը Բուլղարիան նպատակադրել էր մինչև պատերազմը տարածքային առումով հրաժարական տվեց։ Նրան փոխարինեց Ստոյան Դանևը ։ Նոր կառավարությունը չէր ցանկանում զիջել բուլղարաբնակ տարածները Մակեդոնիայում, նույնը չէին անում սերբերը և հույները։ Ռուսաստանը, որը հանդիսանում էր Բալկանյան լիգայի հովանավորը, անկարող էր վերահսկել հարաբերությունները նախկին դաշնակիցների միջև։ Ռուսական դիվանագիտության անհաջողությունը հաղթանակ էր Ավստրո-Հունգարիայի համար, ում ձեռք էր տալիս Բալկանյան երկրների միջև պատերազմը։ Հունիսին Բուլղարիայի կառավարությունը խնդրեց Գլխավոր շտաբին սկսել ագրեսիվ գործողություն կամ զորահավաք կազմակերպել 10 օրվա ընթացքում։ Բուլղարիայի գլխավոր հրամանատարությունը մտահոգված էր Սերբիայի և Հունաստանի նոր դաշինքի կառուցման հարցում, ինչպես նաև բանակում տիրող դժգոհություններից, որը սկսվել էր դեռ 1912 թվականի սեպտեմբերից։ Դանևը պատրաստվում էր մեկնել Ռուսաստան, որտեղ պետք է քննարկեր Ցար Ֆերդինանդի և գեներալ ՄիԽայիլ Սավովի որոշումները հարձակվել Սերբիայի և Հունաստանի վրա և հետ բերել տարածքները Մակեդոնիայում ։ Դանևը հրամայեց Սավովին չսկսել ռազմական գործողություններ, և նա համաձայնվեց, չնայած մինչ այդ Ցարը հրամայել էր հակառակը։ Սերբերը և հույները այնուամենայնիվ չկորցրեցին պահը և պատերազմ հայտարարեցին Բուլղարիային ։ Ունենալով տարածքային պահանջներ Հարավային Դոբրուդիայի հարցում` Ռումինան նույնպես պատերազմ հայտարարեց Բուլղարիային։ Ռումինիային միացավ նաև Օսմանյան կայսրությունը, որը ցանկանում էր վերադարձնել Արևելյան Թրակիան ։
Երկրորդ Բալկանյան պատերազմի բռնկումից հետո վատթարացան Բուլղարիայի և Ռուսաստանի հարաբերությունները, իսկ Դանևի կառավարությունը հրաժարական տվեց մի քանի ճակատամարտերում պարտությունից հետո։ Նոր լիբերալ կոալիցիոն կառավարությունը Վասիլ Ռադոսլավովի գլխավորությամբ անմիջապես սկսեց խնդրի լուծման դիվանագիտական ճանապարհը և օգնություն խնդրեց Ավստրո-Հունգարիայից ։ Սերբերի և հույների հետ հարաբերություններ հաստատել չհաջողվեց, սակայն Ռումինային Հարավային Դոբրուդիայի զիջումը համուզեց նրանց նստել խաղաղության սեղանի շուրջ։ Միևնույն ժամանակ Բուլղարական բանակը հակագրոհի անցավ սերբական և բուլղարական ճակատներով։ Բուլղարական զորքերը գրեթե կազմալուծել էին հունական բանակը, սակայն քանի որ ռումինացիները մայրաքաղաք Սոֆիայից մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա էին, իսկ թուրքերը հարմար դիրք ունեին նվաճելու ամբողջ հարավ արևմտյան Բուլղարիան, բուլղարացիները ստիպված հաշտություն խնդրեցին 1913 թվականի հուլիսին ։
Ռազմական գործողությունների ավարտից հետո Բուխարեստում սկսվեցին հաշտության քննարկումները։ Բուլղարիան մնացել էր լքված իրավիճակում մասնակի Ռուսաստանի և Ավստրո-Հունգարիայի աջակցությամբ, որոնք ստիպեցին ստորագրել Բուխարեստի պայմանագիրը 1913 թվականին ։ Պայմանագրով Բուլղարիան կորցրեց Հարավային Դոբրուդիան և Մակեդոնիայի մեծ մասը, որը նախապես Լոնդոնի պայմանագրով անցել էր Բուլղարիային, ինչպես նաև Կավալա քաղաքը։
Օսմանյան կայսրության հետ խաղաղությունը պետք է կնքվեր երկողմ պայմանագրով։ Բուլղարացի դիվանագետները գտնում էին, որ Ադրիանապոլսի և Արևելյան Թրակիայի հարցը կարգավորված էր միջազգային պայմանագրերով համաձայն Լոնդոնի պայմանագրի, սակայն այս տեսակետը աջակցություն չստացավ Մեծ տերությունների կողմից, որոնք չէին ցանկանում ճնշում գործադրել Օսմանյան կայսրության վրա։ Արդյունքում կնքվեց Կոստանդինուպոլսի պայմանագիրը 1913 թվականին, որով Օսմանյան կայսսրությանը վերադարձվեց Առաջին Բալկանյան պատերազմի ընթացքում Բուլղարիայի կողմից նվաճված տարածքների մեծ մասը։
Բուլղարիան Բալկանյան պատերազմների արդյունքում
Երկրորդ Բալկանյան պատերազմի արդյունքում Բուլղարիան կորցրեց գրեթե բոլոր տարածքները, որոնք ձեռք էր բերել Առաջին Բալկանյան պատերազմում։ Ի չիքս դարձան Բուլղարիայի հույսերը միավորել բոլոր բուլղարակբնակ տարածքները, բացի այդ 120.000 բուլղարացի դարձան փախստական Արևելյան Թրակիայից և Մակեդոնիայից, վերջինս մնաց սերբերի և հույների տիրապետության ներքո ։ Ռադոսլավովի կառավարության առջև խնդիր դրվեց տեղավորել փախստականներին, ինչպես նաև վերականգնել փլուզված տնտեսությունը և բանակը։
Ազգային լիբերալ կուսակցության մեջ երկպառակտումը բերեց մեծամասնության կորստին, ինչի արդյունքում ցրվեց խորհրդարանը և 1913 թվականի նոյեմբերին տեղի ունեցան նոր ընտրություններ։ Նոր ընտրություններով հին կառավարությանը անցավ 97 նստատեղ, իսկ ընդդիմադիրներին` 107, ինչի արդյունքում ձևավորվեց նոր կառավարություն 1913 թվականի դեկտեմբերին ։ Ցար Ֆերդինանդը քննարկումներ անցկացրեց մի քանի քաղաքական առաջնորդների հետ և նորից գերադասեց Ռադոսլավովին նշանակել վարչապետ, իսկ նոր խորհրդարանը նորից ցրեց։ Երբ կայացան նոր ընտրությունները 1914 թվականի մարտին, թույլատրվեց ընտրություններին մասնակցել նաև փախստականներին, որոնք չունեին քաղաքացիություն։ Այս ընտրարշավի ժամանակ ընդդիմադիրները պարզապես զրկված էին այս բնակչության շրջանում ագիտացիա անելու, քանի որ վտանգավոր էին համարում նրանց հետ հանդիպումները։ Այսպիսով լիբերալ կուսակցությունները ստացան 116 նստատեղ և ունեցան մեծամասնություն ։ Այսպիսով կառավարությունը կարողացավ վերջապես ուշադրությունը կենտրոնացնել արտաքին և ներքին խնդիրների վրա։
Տնտեսական վիճակ
Բալկանյան պատերազմները շատ թանկ արժեցան Բուլղարիայի տնտեսության վրա, միայն Օսմանյան կայսրության դեմ պատերազմը արժեցավ մոտ 1,3 միլիարդ ֆրանկ ։
Բուլղարիայի արդյունաբերությունը ավելի քիչ տուժեց գյուղատնտեսության համեմատ։
Արտաքին առևտուրը կտրուկ նվազեց 1913 թվականին, արտահանումը նվազեց 40%-ով, իսկ ներմուծումը` 11%-ով։ Առևտրային ճեղքվածքը 1914 թվականին կազմեց մոտ 87 միլիոն բուլղարական լև ։ Մինչև պատերազմը ցորենը Բուլղարիայի արտահանման հիմնական ապրանքն էր։ Ցորենի արտադրության նվազման հետ նվազել էր նաև արտահանումը։
Արտաքին քաղաքականություն
Բուլղարիային միջազգային մեկուսացումից հանելը դարձավ Ռադոսլավովի կառավարության գլխավոր նպատակը։ Այն ներառում էր դիվանագիտական հարաբերությունների վերահաստատումը հարևան երկների հետ, առաջինը Օսմանյան կայսրության հետ 1913 թվականի սեպտեմբերին, այնուհետև Սերբիայի հետ` նույն թվականի դեկտեմբերին և Հունաստանի հետ` 1914 թվականի մարտին։ Այնուամենայնիվ Բալկանյան երկրների հետ հարաբեությունները մնում էին լարված` վախենալով բուլղարական ռևանշիզմից և բնակչության բացասական երաբերմունքից։ Հարաբերություններ վերահաստատվեցին նաև Անտանտի երկրների հետ և Լոնդոնում, Փարիզում ու Սանկտ Պետերբուրգում Բուլղարիան վերաբացեց իր դեպանատները ։ Մյուս կողմից Կենտրոնական ուժերը դեռևս չէին ցանկանում քայլ ձեռնարկել Բուլղարիայի հետ դաշնություն կնքելու հարցում` Բալկաններում առաջնությունը տալով Ռումինիային և Հունաստանին ։
Անտանտից Բալկաններում ամենաակտիվը Ռուսաստանն էր, որը ցանկանում էր Ավտրո-Հունգարիայի դեմ ստեղծել նոր Բալկանյան լիգա, որում կներառվեին Սերբիան, Չեռնոգորիան և հնարավոր է Ռումինիան և Բուլղարիան։ Սակայն այս պլանները չիրականացան։ Ռուսաստանը ավել շատ ջանք և ժամանակ գործադրեց Ռումինիային համուզելու հարցում, որում ունեցավ բավականին քիչ հաջողութուն, քան Բուլղարիային ։ Սերբիան նույնպես դեմ չէր նոր լիգայի ստեղծմանը, միայն Բուլղարիան դեմ կանգնեց այդ լիգային։ Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Սազանովը որոշեց, որ Բուլղարիայի վրա միակ ճնշման եղանակը, որը չէր վնասի հարևանների շահերը, դա տնտեսական ճնշումն էր ։
Ֆրանսիան և Մեծ Բրիտանիան ցանկանում էին թողնել Ռուսաստանին միջամտել Բուլղարիայի գործերին` գերադասելով ուղղակիորեն միջամտել։ Մյուս կողմից վարչապետ Ռադոսլավովը հույս ուներ, որ Մեծ Բրիտանիան դեմ կլինի Բուլղարիայի դեմ պատժամջոցներին։ Գեներալ Դիմիտրիևը խնդրեց Բրիտանիայի դեսպանին քայլեր ձեռնարկել Բուլղարիայի և Ռուսաստանի հարաբերությունների բարելավման հարցում։ Բրիտանիայի դեսպան Ջորջ Բուչանանը մերժեց Ֆիմիտրիևին` ասելով որ Բրիտանիան երբեք վտանգի չ ենթարկի ռուս-բրիտանական հարաբերությունները Բուլղարիայի համար ։
Ռադոսլավովի կառավարության գերխնդիրն էր ստանալ վարկեր, որպեսզի ծածկեն Բալկանյան պատերազմների ծախսերը, նոր տարածքները զարգացնեն և կարողանան սպասարկել պետական պարտքը, որը կազմում էր ավելի քան 700 միլիոն բուլղարական լև ։ Բուլղարիան վարկի պահանջով դիմեց Ֆրանսիային, սակայն Ֆրանսիան Ռուսաստանի ճնշմամբ մերժեց վարկ տրամադրել Բուլղարիային` գերադասելով վարկավորել Բալկանյան մյուս երկրներին ։ Բուլղարիան կարողացավ կարճաժամկետ վարկ վերցնել Ավստրիական բանկերից մոտ 30 միլիոն լև, սակայն դա շատ քիչ էր, այնուհետև Բուլղարիան նորից դիմաց Ֆրանսիային, սակայն նորից մերժում ստացավ։
Այս ամենից հետո Բուլղարիան որոշեց վարկավորում խնդրել Ավստրո-Հունգարիայից և Գերմանիայից։ Ռուսաստանը և Ֆրանսիան իմանալով այս մասին որոշեցին չթողնել Բուլղարիային անցնել Կենտրոնական ուժերի կողմը։ Սոֆիայիում Ռուսաստանի դեսպանը հանդիպեց Ցար Ֆերդինանդին և առաջարկեց ֆրանսիական վարկը, եթե Ցարը համաձայնվի պաշտոնանկ անել Ռադոսլավովին ։ Վարկի առաջարկ եղավ ֆրանսիական բանկից, սակայն Անտանտը արդեն ուշացել էր, Բուլղարիան համաձայնության էր հասել Կենտրոնական ուժերի հետ։
1914 թվականի հուլիսին գերմանական բանկերը համաձայնեցին 500 միլիոն լև վարկ տրամադրել Բուլղարիային խիստ պայմաններով։ Գումարը կտրամադրվեր երկու տրանշով, 250 միլիոն յուրաքանչյուրը 50 տարով և 5% տարեկան տոկոսադրույքով։ Բուլղարացիները նաև պարտավորվում էին գերմանացիներին տրամադրել նոր Լագոս նավահանգստի շինարարության պայմանագիրը, ինչպես նաև Պերնիկ և Բոբով Դոլ հանքավայրերի շահագործման իրավունքը ։ Կառավարությունը կարողացավ վարկը համաձայնեցնել խորհրդարանում, չնայած ընդդիմության դեմ լինելուն։ Քննարկումները անցան ձեռնամարտերի առկայությամբ։ Վիճաբանությունը հարթելու համար վարչապետը ստիպված էր պահել ատրճանակը գլխավերևում ։
Վարկը մեծ հարված էր ռուսական և ֆրանսիական դիվանագիտությանը, որոնց ուշադրություն կենտրոնացած էր Հուլիսյան ճգնաժամի վրա, որը ծագել էր Ֆրանց Ֆերդինանդի սպանությունից հետո։
Բուլղարիան Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբին
1914 թվականի հունսիսն Գավրիլո Պրինցիպը, ով սերբ ուսանող էր և Երիտասարդ Բոսնիա կազմակերպության անդամ, սպանեց Ավստրո-Հունգարիայի գահի ժառանգորդ Ֆրանց Ֆերդինանդին Սարաևոյում ։ Սրանից հետո սկսվեց Մեծ տերությունների միջև դիվանագիտական հարաբերությունների լարումը, որը կոչվեց Հուլիսյան ճգնաժամ։ Ավստրո-Հունգարիան սպանության մեջ մեղադրելով Սերբիային վերջնագիր ներկայացրեց նրան, ինչի արդյունքում սկսվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմը ։ Մի քանի օրում պատերազմը տարածվեց ամբողջ Եվրոպայով և ներքաշեց բոլոր Մեծ տերություններին։ Շատ այլ եվրոպական երկներ այնուամենայնից, ներառյալ Իտալիան և Ռումինիան, որոնք նախապես սատարում էին մեկ դաշինքի, գերադասեցին մնալ չեզոք։
Չեզոքություն
Ռազմական գործողությունների սկսումից անմիջապես հետո Բուլղարիայի ցարը և վարչապետը որոշեցին ընդունել «խիստ և հավատարիմ» չեզոքության քաղաքականություն, որոշում, որը ստացավ իշխանամետ և ընդդիմադիր ուժերի աջակցությունը ։ Ռադոսլավովը նաև հասկացել էր, որ Մեծ տերությունների կողմից դիվանագիտական աջակցությունն էր 1913 թվականի պարտության գլխավոր պատճառը և նա որոշեց այլև չկրկնել այդ սխալը։ Նոր պատերազմին ներքաշվելու հավանականությունը հաշվի առնելով կառավարությունը նոր 50 միլիոն լև վարկ վերցրեց բանակի կարիքների համար։
Բուլղարիայի չեզոքությունը Անտանտի երկրները լավ ընդունեցին, անգամ նրանց մոտեցումները Բուլղարիայի հանդեպ տարբեր էին։ Սկզբնական շրջանում այս տերությունները մտածում էին, որ պատերազմը կարճ կտևի։ Բուլղարիային իրենց ծրագրերում կարևոր դեր չէին հատկացրել, նրա դիվանագիտական մեկուսացման և թույլ լինելու տպավորության պատճառով։ Ռումինիան իր մեծ բնակչությամբ և մարտավարական դիրքով ավելի լավ դաշնակից էր երևում Ավստրո-Հունգարիայի դեմ ։ Ռումինիային համուզելու խնդիրը հատկապես կատարում էր Ֆրանսիան, որի դեսպանը Բուխարեստում պայքարում էր գերմանացի և ավստրիացի դիվանագետների դեմ։ Մեծ Բրիտանիան նույնպես հույս ուներ, որ Ռումինիան կմտնի պատերազմ, իսկ Բուլղարիան և անգամ Օսմանյան կայսրությունը կմնան չեզոք, իսկ Հունաստանը բացահայտ կպաշտպանի սերբերին։ Ռուսները քիչ լավատես էին, նրանք գտնում էին, որ Ռումինիայի մուտքը կնշանակի Բեսարաբիայի կորուստ ։
Կենտրոնական ուժերի արձագանքը Բուլղարիայի չեզոքությանը նման էր Անտանտին։ Գերմանիան և Ավստրո-Հունգարիան հավանական էին համարում Բուլղարիային ներգրավել Սերբիայի դեմ արշավանքին, քանի որ Իտալիայի և Ռումինիայի չեզոքությունը համարում էին իրենց դիվանագիտական պարտությունը, քանի որ այս երկրները նախկինում նրանց դաշնակիցներն էին։ 1914 թվականի հուլիսին Ռադոսլավովը հանդիպեց Գերմանիայի և Ավստրո-Հունգարիայի դեպաններին և հաստատեց Բուլղարիայի չեզոքությունը։ 1914 թվականի օգոստոսի 6-ին Բուլղարիան և Օսմանյան կայսրությունը գաղտնի պայմանագիր ստորագրեցին ։ Սա կոլեկտիվ պաշտպանության պայմանագիր էր, համաձայն որի կողմերից մեկը պետք է պաշտպանի մյուսին, եթե նրա վրա հարձակվի Բալկանյան երկրներից որևէ մեկը։ Նրանք նաև համաձայնվեցին չհարձակվել Բալկանյան երկրների վրա, առանց մյուս կողմի հետ խորհրդակցելու։ Բուլղարիան նաև համաձայնվեց տեղեկացնել Օսմանյան կայսությանը ցանկացած զորահավաքի դեպքում։ Այս պայմանագիրը հույժ գաղտնի էր և Մեծ տերությունները չգիտեին դրա գոյության մասին։ Գերմանիան իմացավ պայմանագրի մասին 1914 թվականի դեկտեմբերին ։ Երբ Օսմանյան կայսրությունը միացավ Կենտրոնական ուժերին և ներքաշվեց պատերազմի մեջ 1914 թվականի հոկտեմբերին, Բուլղարիան շարունակեց մնալ չեզոք։
Դիվանագիտական ակտիվացում
Բուլղարիայի չեզոքության հայտրարարությունից անմեիջապես հետո Գերմանիայի և Ավստրո-Հունգարիայի դիվանագետները սկսեցին Բուլղարիայի համուզման գործընթացը։ Երկուսն էլ Ցար Ֆերդինանդին ներկայացրեցին ռազմական համագործակցության առաջարկ Բուլղարիայի և Կենտրոնական ուժերի միջև ։ Գերմանացի դեսպանը նույն առաջարկը նաև արեց վարչապետ Ռադոսլավովին 1914 թվականի օգոստոսին։ Այս առաջարկները մնացին անարձագանք Բուլղարիայի կառավարության կողմից, որը գտնում էր, որ Բուլղարիան դեռևս պատրաստ չէ պատերազմին։ Ավստրիայի պարտությունը Ցերի ճակատամարտում նույնպես տապալեցին Ավստրո-Հունգարիայի ջանքերը Բուլղարիային բերել պատերազմի հարթակ։ 1914 թվականի սեպտեմբերին Բուլղարիա ժամանեց Կայզեր Վիլհելմ II-ի ներկայացուցիչ Դուքս Յոհան Ալբերտ Մեկլենբուրգը, ով նույնպես չկարողացավ համուզել Բուլղարիայի կառավարությանը։
Անտանտի դիվանագիտությունը նույնպես անգործ նստած չէր։ Ռուսաստանի կառավարությունը դեռևս ցանկանում էր ստեղծել նո Բալկանյան լիգա, որի մեջ կլինեին Սերբիան, Չեռնոգորիան և Բուլղարիան ։ Հուլիսի 31-ին Սազանով հարցրեց սերբական կառավարությանը, թե որ տարածքից են նրանք պատրաստ հրաժարվել Բուլղարիայի չեզոքության կամ ռազմական դաշինքի փոխարեն, սակայն արձագանք չստացավ Սերբիայի վարչապետից ։ Մի քանի օր անց, Սազանով առաջարկեց Սերբիային զիջել Բուլղարիային վիճելի տարածքների մի մասը, որի փոխաերն Բուլղարիան դուրս կգա Ավստրո-Հունգարիայի դեմ, իսկ պատերազմի վերջում, եթե այն ավարտվի Անտանտի հաղթանակով, ապա պետք է զիջի վիճելի ամբողջ տարածքը ։ Չնայած սերբերը չէին ուզում դեմ գնալ իրենց ռազմական դաշնակցի առաջարկին, այնուամենայնիցվ չզիջեցին։ Սերբերի այս քաղաքականության դրդապատճառը ոչ թե ազգագրական էին, այլ հիմնված էին աշխարհաքաղաքական դրդապատճառների վրա, համաձայն որի Սերբիան պետք է պահմաներ առաջատար դիրք Բալկանյան թերակղզում և պետք է վերահսկեր այնպիսի ռազմաբվարական կարևոր տարածքներ ինչպիսիք էին Մորավա և Վարդար գետերի ավազանները ։ Այսպիսով սերբերը նախընտրեցին դեմ հանդիման դուրս գալ Ավստրո-Հունգարիայի դեմ, քան Բուլղարիային զիջեն ռազմավարական տեսանկյունից կարևոր տարածքներ։ Սակայն Սազանով հույսը չկորցրեց համուզել սերբերին և բուլղարացիներին ընդհանուր հայտարարի գալ։
Ռուսները նաև սահմանափակ էին իրենց գործողություններում իր դաշնակիցների պատճառով, հատկապես Ֆրանսիայի, որը գերադասում էր Ռումինան Բուլղարիայից։ Ֆրանսիան թարմ դիվանագիտական առաջարկներով 1914 թվականի օգոստոսի 26-ից հանդես եկավ Թեոֆիլ Դելկասեն, ով զբաղվում էր Բալկանյան հարցերով, որպես Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարար։ Ֆրանսիան ռուսների նման ցանկանում էր ստեղծել նոր Բալկանյան լիգա, այս անգամ Օսմանյան կայսրության դեմ, որի ժամանակ Բուլղարիան կարող էր հավակնել Արևելյան Թրակիային ։ Սակայն Ֆրանսիայի հեղինակությունը Բուլղարիայում մնում էր ցածր, կապված Ֆրանսիայի դիրքորոշման հետ Բալկանյան պատերազմներում։ Այս ամենը ստիպեց Բուլղարիայի հարցը թողնել Ռուսաստանին` աջակցելով ռուսների որոշումները։
Բրիտանական կառավարությունը մտածում էր, որ ավելի լավ կլինի խուափել Բալկաններում իրավիճակի սրումից։ Տպավորություն էր, որ Բալկանյան որոշ երկրների չեզոքությունը ավելի ձեռնտու է Մեծ Բրիտանիային, քան եթե Բուլղարիան մտներ պատերազմի մեջ Անտանտի կողմից ։ Մեծ Բրիտանիան չէր ուզում նեղացնել Բուլղարիայի հարևաններին, տարածքներ խոստանալով Բուլղարիային։ Բալկանյան նոր լիգայի ստեղծման նկատառումներով Բրիտանիայի կառավարությունը Բուլղարիա ուղարկեց խորհրդարանի անդամներ Նոել և Չառլս Բաքսթոն եղբայրենին ։ Երբ նրանք ժամանեցին Բուլղարիա, նրանց դիմավորեցին շատ ջեր և նրանց հետ հանդիպեցին Ցար Ֆերդինանդը, վարչապեդ Ռադոսլավովը և նախարար Տոնչևը և հավաստիացրեցին, որ Բուլղարիան խստագույնս կպահպանի իր չեզոքությունը։ Դրանից հետո նրանք նաև հանդիպեցին նաև ընդդիմության ներկայացուցիչների հետ։ Իրենց հանդիպումների արդյունքում, նրանք եկան եզրահանգման, որ Բուլղարիային որպես դաշնակից ընտրելու դեպքում պետք է լինել չափազանց զգույշ։ Եղբայրենը այնուամենայնիվ մնացին Բուլղարիայում առաջարկելով Անտանտին զիջել Բուլղարիային Մակեդոնիայի վիճելի տարածքները չեզոքության փոխարեն։ Չնայած Անտանտի մյուս երկրները համաձայն էին զիջումներին, սակայն Բրիտանիայի վարչապետ Հերբերտ Հենրի Ասկվիտը դեմ էր, որպեսզի Սերբիան հող զիջի։ Քիչ ժամանակ անց, երբ Նոել Բաքսթոնը ծանր վրավորվեց թուրք մարդասպանի կողմից Բուխարեստում, եղբայրենրը որոշեցին դադարեցնել իրենց դիվանագիտական առաքելությունը Բալկաններում ։
1914 թվականի հոկտեմբերին, երբ Օսմանյան կայսրությունը միացավ պատերազմին Կենտրոնական ուժերի կողմից, քաղաքական և ռազմական իրավիճակը Բալկաններում կտրուկ փոխվեց։ Ռադոսլավովը հասկացավ, որ Բուլղարիայի դերը արդի ռազմաքաղաքական իրավիճակում ավելի է մեծանում կապված իր աշխարհագրական դիրքից և ռազմական պոտենցիալից։ Նոր ստատուս քվոն մեծացրեց Գերմանիայի և Ավստրո-Հունգարիայի հետաքրքրությունը չեզոք Բալկանյան երկրների հանդեպ, իսկ Անտանտը նոր առաջարկներով հանդես չեկավ ։ Բուլղարիան սպասում էր, որ Անտանտը նոր տարածքներ կխոստանա իր չեզոքության փոխարեն, սակայն ապարդյուն ։ Բուլղարիայի վարչապետը նաև համուզված էր, որ Սերբիան չի զիջի վիճելի տարածքները Բուլղարիային, անգամ եթե դաշնակիցնը նրան պարտադրեն։ Դեկտեմբերի 9-ին, դաշնակիցները հասկանալով իրենց սխալը, Բուլղարիային առաջարկեցին Արևելյան Թրակիան և Բուլղարիայի հավակնությունները Մակեդոնիայի վիճելի տարածքների հանդեպ հավակնությունները կհամարեն արդարացի, եթե Բուլղարիան պահպանի չեզոքություն ։ Ռադոսլավովը նորից մերժեց առաջարկները և որոշեց պահպանել արդեն հաստատված ուղղությունը։
Չեզոքության ավարտ
1914 թվականը ավարտվեց և Բուլղարիան մնաց չեզոք։ Ազգաբնակչության մեծ մասը աջակցում էր չեզոքության պահպանումը։ Վարչապետ Ռադոսլավովը ընտրեց «սպասենք և կտեսնենք» քաղաքականությունը, սպասելով պատերազմող կողմերից ավելի լավ առաջարկների կապված տարածքային զիջումների հետ։ Բուլղարիան վերջնական որոշում կնդուներ, եթե կողմերից մեկը ստանար բացահայ ռազմական առավելություն և կսատարեր Բուլղարիայի ազգային գաղափարախոսությանը։
Բուլղարիայից շատ հեռու ճակատում պատերազմը թևակոխեց երկարատև դիրքային պատերազմի փուլ։ Արևմտյան ճակատում 1915 թվականի փետրվարին Ֆրանսիան անհաջող փորձեց կոտրել գերմանացիների պաշտպանական գոտին Շամպայնի առաջին ճակատամարտում, մյուս փորձը Արտուայի երկրորդ ճակատամարտում նույնպես անհաջող էր ։ Գերմանացիները որոշեցին իրենց ուշադրությունը կենտրոնացնել Արևելյան ճակատի վրա, որտեղ հաջողության հասան ռուսների նկատմամբ 1915 թվականի փետրվարի Մասուրյան լճի երկրորդ ճակատամարտում, սակայն նրանց ձեռքբերումները ի չիքս դարձան Պրզեմիսի պաշարումից հետո մարտին ։ Գերմանացիները և ավստրիացիները այնուհետև նոր հակագրոհների անցան, որպեսզի վերադարձնեն իրենց կորուստները։ Վերջապես 1915 թվականի մայիսին Իտալիան միացավ պատերազմին Անտանտի կողմից։ Այս բոլոր գործոնների ներքո չեզոք Բալկանյան երկրներին համուզելու գործընթացը կարևորվեց։
Տայխլանդ
Տայխլանդ (Teichland), կոմունա Գերմանիայում, մտնում է Բրանդենբուրգ երկրամասի մեջ։ Ինչպես նաև Շպրե Նեյսեի մի մասն է կազմում։ Տարածքը կազմում է 34,87 կմ2։ Բնակչությունը` 1171 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պաշտոնական կոդ 12 0 71 386։ Պաշտոնական լեզուներն են գերմաներենն ու սորբիան լեզուն ։
Բուլղարիան Առաջին համաշխարհային պատերազմում
Չեզոքության ավարտ
Պատերազմող կողմերից յուրաքանչյուրի ռազմական հաջողությունը դիվանագիտական առավելություն էր տալիս Բուլղարիային համուզելու գործում։ Այսպիսով երբ ընկավ Պրզեմիսլը և անգլո-ֆրանսիական զորքերը իջևանեցին Դարդանելիում, Ռադոսլավովը ավելի նպատակադրված էր բանակցել Անտանտի հետ ։ Գալիպոլիի ճակատամարտում Բրիտանիայի հիմնական նպատակներից էր Բուլղարիայի համուզել միանալ պատերազմին Անտանտի կողմից ։ Բրիտանացիները որոշեցին, որ Բուլղարիային համուզելու հիմնական գործոնը Վարդար Մակեդոնիան էր, որը նրանք կհամուզեին սերբերին զիջել Ավստրիական որոշ հողերի փոխարեն։ Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարը որոշեց սատարել այս տեսակետը, չնայած այն համարում էր անիրագործելի։ Սերբիան այուամենայնիվ մնաց իր տեսակետին, անգամ թագաժառանգ արքայազն Գեորգը հայտարարել է, որ ավելի շուտ նրանք կզիջեն Բոսնիան, քան բուլղարացիներին կտան Վարդար Մակեդոնիան ։
Տայխլանդ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Բուլղարիան Առաջին համաշխարհային պատերազմում
Չեզոքության ավարտ
Նույն ժամանակ Գերմանիան սկսեց օգտագործել իր տրամադրված 150 միլիոն վարկը Բուլղարիայի կառավարության վրա ճնշում գործադրելու համար, իսկ Ռադոսլավովը սևեռեց իր ուշադրությունը անսպասելի ուղղությամբ և Գենադիևին ուղարկեց Հռոմ։ Ռադոսլավովի այս քայլը անհասկանալի էր շատ օտարերկրյա դիվանագետների համար, որոնցից շատերը կարծում էին, որ այս քայլով Ռադոսլավովը հեռացրեց իր պաշտոնի համար մի հզոր թեկնածուի ։ Ինչևէ, Գենադիևը, երկու ամիս մնալով Հռումում, հասկացավ, որ Իտալիան ցանկանում է պատերազմ մտնել Անտանտի կողմից ։ Ռադոսլավովը գոհ չէր այս նորություններից, և հտածում էր, որ եթե Գենադիևի հաշվետվությունը ներկայացնի իշխող կոալիցիային, ապա կարող է երկպառակություն մտցնել նրա շարքերում ։ Բացի ոյդ, վարչապետը համուզվեց, որ Գենադիևը չի կարողանա ցուցադրել իր առաքելության արդյունքները իր գործընկերներին և որոշեց նախարարների մեծ մասին տեղյակ չպահել արդյունքների մասին։ Արտաքին գործերի նախարարի կանխատեսումները իրականություն դարձան 1915 թվականի մայիսին, երբ Իտալիան միացավ պատերազմին Անտանտի կողմից, ինչը անտրամաբանական էր թվում, քանի որ Իտալիան և Սերբիան հավակնում էին Դալմաթիային, ինչը հետագայում ավելի անզիջող կդարձնի Սերբիային։
Մայիսի 29-ին, Իտալիայի պատերազմին միանալուց ոչ ուշ, Անտանտի ներկայացուցիչները Սոֆիայում առաջարկ արեցին Բուլղարիային միանալ դաշնակիցներին և անմիջապես հարձակվել Օսմանյան կայսրության վրա։ Փոխարենը Բուլղարիան կստանար Արևելյան Թրակիան և Մակեդոնիայի վիճելի տարածքները։ Բուլղարիան կարող էր նվաճել Թրակիան, բացի այդ սերբերը Մակեդոնիայի փոխարեն տարածքներ կստանային Բոսնիայում և ելք դեպի Ադրիատիկ ծով։ Անտանտի ներկայացուցիչները նաև ֆինանսական աջակցություն խոստացան, բացի այդ Ռունինիային կհամուզեին վերադարձնել Հարավային Դոբրուժան ։ Այս բոլոր առաջարկներով Բուլղարիան և Անտանտը մոտ էին դաշնության կնքմանը, քանի որ առաջարկները պետք է գոհացնեին Բուլղարիային։ Սակայն Անտանտը այս առաջարկները անելուց չէր հարցրել Սերբիայի կամ Հունաստանի կարծիքը, որոնք դեմ էին դեպքերի այսպիսի զարգացմանը։ Իրականում բուլղարացիները մեծ կասկած ունեին այս առաջարկնեի հանդեպ։ Ռադոսլավովի պատասխանը եղավ միայն հունիսի 15-ին, որում նա բարեկամաբար մերժեց այս առաջարկները ։ Բուլղարիայի մերժմանը նպաստեց նաև ռազմական իրավիճակի փոփոխությունը, այդ թվում իտալացիների անհաջողությունները Ավստրո-Հունգարիայի դեմ, ռուսները անհաջողությունները Գալիսիայում և Անտանտի անհաջողությունները Դարդանելի նեղուցում։
Անտանտը ձգտում էր, որպեսզի Ռադոսլավովը վերջնական պատասխան տա, քանի որ առաջարկը ժամանակավոր է։ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարար Էդուարդ Գրեյը կասկածներ ուներ, որ Բուլղարիան երբեք չի համաձայնվի և ցանկանում էր ետ կանչել առաջարկները։
1915 թվականի «Բուլղարական ամառը»
1915 թվականի ամռանը Անտանտի և Կենտրոնական ուժերի դիվանագետները նորից ձախողվեցին։ Մարսել Դունանը, ով երիտասարդ ֆրանսիացի պատմաբան էր և ֆրանսիական մամուլում լրագրող էր, Բուլղարիայի կողմից պատերազմին միանալու դիրքորոշման վերաբերյալ 1915 թվականի ամառը կոչեց «Բուլղարական ամառ» ։ Բուլղարիայի մարտավարական աշխարհագրական դիրքը և ուժեղ բանակը այժմ ավելի շատ քան երբէ կարող էր օգնել կողմերից մեկին հաղթանակի հասնելու համար։ Անտանտի համար, Բուլղարիան կարող էր օգնել օգնություն տենչող Սերբիային և չեզոքացնել Օսմանյան կայսրությանը և ճանապարհ բացեր Կոստանդնուպոլիս և հաղթանակի հասներ Օսմանյան կայսրության նկատմամբ ։ Երկու կողմերն էլ խոստացան Բուլղարիային կորցրած տարածքների վերադարձ։
Այս անգամ նույնպես Ռադոսլավովը Անտանտի պատասխանը ձգձգեց մոտ մեկ ամիս, իսկ պատասխանը հեռու էր բավարար լինելուց։ Իրականում Անտանտի առաջարկները քիչ էին տարբերվում մայիսի առաջարկներից։ Նորից նրանք խոստացան Սերբիայից վերցնել և Բուլղարիային կցել Մակեդոնիայի վիճելի տարածքները, բացի այդ չկար որևէ անդրադարձ Հարավային Դանուբժային։ Բուլղարացիների աչքերով Անտանտը չէր կարողանում ճնշում գործադրել իր Բալկանյան փոքր դաշնակիցների վրա։ Կենտրոնական ուժերի դիվանագիտական դիրքը Սոֆիայում գնալով ուժեղացավ և ստիպեց Ցարի և վարչապետին բռնել Կենտրոնական ուժերին հարման քաղաքականություն։ Օգոստոսին բուլղարական ռազմական պատվիրակություն ուղարկվեց Բեռլին գնդապետ Պետեր Գանչևի գլխավորությամբ, ով պետք է քննարկել ռամզական համագործակցության վերաբերյալ հարցեր ։ Գրեթե նույն ժամանակահատվածում պատերազմի նախարար Գեներալ լեյտենանտ Իվան Ֆիչևը պաշտոնանկ արվեց և նրան փոխարինեց գերմանամետ Գեներալ մայոր Նիկոլա Ժեկովը  ։ Ռադոսլավովը քննարկումներ սկսեց նաև Օսմանյան կայսրության հետ` ձգտելով հասնել համաձայնության բուլղարիայի չեզոքության դիմաց։ Այս իրավիճակում, Գերմանիային, ի տարբերություն Անտանտի, հաջողվեց համուզել իր դաշնակցին զիջել հողեր Բուլղարիային, որպեսզի հասնեն Բուլղարիայի աջակցությանը։ Այնուամենայնիվ օսմանցիները պատրաստ էին կնքել պայմանագիր Բուլղարիայի հետ այն բանից հետո միայն, երբ վերջինս պայմանագիր կնքի Կենտրոնական ուժերի հետ ։
Օգոստոս ամսվա ընթացքում Անտանտի դիվանագիտական գործունեությունը դարձավ ավելի խառնիճաղանջ։ Բրիտանացի և ֆրանսիացի դիվանագետները հասկացան, որ Սերբիայի և Հունաստանի մերժողական քաղաքանության արդյունքում, նրանք Բուլղարիայից լավագույն դեպքում կստանան չեզոքություն։ Բացի այդ Անտանտի դիվանագետները սկսեցին ավելի անսովոր քայլեր ձեռնարկել Բուլղարիային պահելու համար։ Անտանտը և Բուլղարիայում նրանց համակրող քաղաքական ուժերը, որձեցին գնել Բուլղարիայի ամբողջ սննդամթերքը` փորձելով ստեղծել սննդամթերքի ճգնաժամ։ Անտանտի դիվանագետները շարունակեցին ճնշումներ գործադրել Սերբիայի կառավարության վրա, վերջապես հասնելով որոշ զիջումների։ 1915 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Սերբիայի վարչապետը համաձայնվեց զիջել վիճելի տարածքի կեսը, սակայն Սերբիային պետք է մնար Վարդարից արևմուտք ընկած տարածքների մեծ մասը` ներառյալ Պրիլեպ, Օհրիդ և Վելես քաղաքները ։ Փոխարենը Անտանտը ստիպված էր զիջել Սերբիային Խորվաթիան և Սլովենիան և առաջարկել Բուլղարիային հարձակվել Օսմանյան կայսրության վրա ։ Բուլղարացիները մերժեցին սերբերի առաջարկները։ Միևնույն ժամանակ Անտանտը անտեղյակ էր, որ Բուլղարիայի և Կենտրոնական ուժերի հարաբերությունները հասել էին վերջնական փուլին։
Բանակի կազմ և մարտունակություն
Երկրորդ Բալկանյան պատերազմից հետո Բուլղարական բանակը զորացրվեց վատ պայմաններում, որը ստեղծվել էր օսմանյան ռազմական ագրեսիայի և Ռումինիայի կողմից Հյուսիսային Բուլղարիայի օկուպացիայով։ Շատ զորախմբավորումներ պետք է բերվեին իրենց սովորական ձևի և բաշխվեին Օսմանյան կայսրության սահմանի երկայնքով։ Միայն Կոստանդնուպոլսի պայմանագրի կնքումից հետո Բուլղարիայի բանակը ավարտեց զորացրման գործընթացը և բանակը բերվեց խաղաղ պայմանների համար նախատեսված քանակի։ Ինը հին ցամաքային դիվիզիոնները վերադարձան իրենց հին տեղակայման վայրերը, 10-րդ Էգեյան դիվիզիոնը, որը ստեղծվել էր Առաջին Բալկանյան պատերազմի ժամանակ տեղակայվեց Ռոդոպներում և Արևմտյան Թրակիայում, 11-րդ ցամաքային դիվիան բերվեց իր նվազագույն կազմին և վերակազմավորվեց որպես կադրային դիվիզիոն, նորակոչիկներին ուսուցանելու համար ։ 1913 թվականի դեկտեմբերի 8-ին զորացրումը ավարտվեց, և բանակի թվաքանակը կազմեց 66,887 մարդ ։