cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վիսկոնսին
ԱՄՆ տարածք
Վիսկոնսինը դարձավ ԱՄՆ տարածք 1783 թվականին Անկախության համար պատերազմի ավարտից հետո։ Այնուամենայնիվ բրիտանացիները շարունակեցին վերահսկել տարածքը մինչև 1812 թվականի պատերազմի ավարտը, որի արդյունքում ապահովվեց ամերիկյան ներկայությունը տարածաշրջանում ։ Ամերիկյան վերահսկողության ներքո տարածաշրջանի տնտեսությունը մորթու առևտրից փոխվեց կապարի հանքարդյունաբերությամբ։ Հեշտ կյանքի սպասելիքներով ԱՄՆ ամբողջ տարածքից սկսեցին ներգաղթել մեծ թվով բնակիչներ, որոնք հիմնականում բնակություն հաստատեցին Միներալ Փոինթում, Դոջվիլում և մոտակա վայրերում։ Որոշ հանքափորներ օթևանում էին հանքերում, որտեղ աշխատում էին, այդ պատճառով նրանց մականունն էր «բադգերներ» ։ Տարածաշրջանում լարվեցին սպիտակամորթ հանքափորների և բնիկ հնդկացիների միջև հարաբերությունները։ 1827 թվականի Վինեբագո պատերազմից և 1832 թվականի Սև Հավքի պատերազմից հետո տեղաբնիկ հնկացիները ստիպված հեռացան նահանգի շատ մասերից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիսկոնսին Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի նահանգներ
Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարարների ցանկ
Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար (Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanı), նախարարական հաստիք Թուրքիայի կառավարությունում, ով զբաղվում է Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության հարցերով։ Հաստիքը իր ներկայիս տեսքով ստեղծվել է 1920թ-ին։ Թուրքիայի ներկայիս արտաքին գործերի նախարարը Մեվլյութ Չավուշօղլուն է։
Վախթանգ Գորգասալ
Վախթանգ Գորգասալ ծնվել է 5-րդ դարի կեսերին, մահացել 502 թ.։ Վրաց թագավոր, քաղաքական գործիչ, ռազմական առաջնորդ։ Գորգասալը միշտ կրել է գայլի գլուխ հիշեցնող մի սաղավարտ (կամ դրա վրա պատկերված է եղել գայլ կամ գայլի գլուխ )։ Այդ պատճառով պարսիկները նրան կոչել են Գորգասալ, որ թարգմանաբար նշանակում է Գայլագլուխ։
Կենսագրություն
Վախթանգ Գորգասալը Խոսրովյան Միհրդատ թագավորի որդին էր։ Երիտասարդ տարիքում դարձել է թագավոր։ Պայքարել է թագավորական իշխանության ամրապնդման համար։ Վախթանգ Գորգասալը երկարատև պայքար է մղել Սասանյանների դեմ Քարթլիի անկախության համար։ 482-ին ապստամբություն է բարձրացրել և օգնություն է խնդրել հոներից ու հայերից։ Հոները մերժել են, իսկ հայկական զորքը Վահան Մամիկոնյանի գլխավորությամբ, եկել է օգնության։ Հայ-վրացական միացյալ ուժերի և պարսիկների միջև ճակատամարտը տեղի է ունեցել Ճարմանայնի դաշտում։ Մարտը շահել են պարսիկները վրացի իշխանների դավաճանության պատճառով։ Վախթանգը շարունակել է պայքարը և զոհվել մարտում ստացած ծանր վնասվածքից։ Վրաստանում Վախթանգ Գորգասալը համարվում է կիսաառասպելական ազգային հերոս ։
Պատանեկություն
Ըստ որոշ աղբյուրների՝ 442 թվականին է ծնվել Վրաստանի գահաժառանգ Վախթանգ Գորգասալին։ 449-ին վախճանվում է Միհրդատ թագավորը, երբ Վախթանգը 7 տարեկան էր։ Ծանր ժամանակների մեջ է ընկնում այրի Սանդուխտ թագուհին։ Նրա հայրը՝ Բառզաբոդը, Բարդա (Աղվանից Պարտավ) քաղաքի գլխավորն էր։ Նա դավաճանությամբ անցել էր պարսիկների կողմը։ Վրաստանում սկսվեց քրիստոնեության ճնշումը։ Թագուհու դստեր ամուսինն էլ իր հերթին էր ձգտում թագավորական գահին տիրանալ ու սրտի խորքում ատելություն տածում թագաժառանգի հանդեպ։ Սանդուխ թագուհին լավ էր ճանաչում իր փեսային ու վերջինիս մտադրությունը խափանելու նպատակով մեկնում է Պարտավ։ Սանդուխտը հայտնում է հորը փեսաի մտադրության մասին ու խնդրում՝ աջակցել Վախթանգի գահակալմանը։ Բարզաբոդն ընդառաջեց Սանդուխտին՝ պայմանով, որ Մցխեթում կառուցվեն ատրուշաններ և մարդիկ դառնան զրադաշտական կրոնին։ Այլընտրանք չունենալով՝ թագուհին համաձայնվում է։
Մցխեթ եկան մոգեր, ովքեր մարդկանց կաշառելով տարածում էին իրենց կրոնը, որի պատճառով բազմաթիվ քրիստոնյա վրացիներ դարձան մազդեզական։ Այդ շրջանում վրաց քրիստոնյա համայնքի առաջնորդ նշանակվում էին պարսիկները։ Պարսից կրոնն այն աստիճան էր թափանցել Վրաստան, որ անգամ եպիսկոպոսն ինքը միայն արտաքնապես էր քրիստոնյա, իսկ գաղտնաբար քարոզում էր մազդեզական կրոնը։ Այդպիսով շատերին ներքաշեց դեպի պարսից հավատքը։ Որոշ ժամանակ Բառզաբոդի իշխանական դիրքերը սկսեցին թուլանալ։ Պարսիկների նշանակված եպիսկոպոսը վտարվեց Պարտավից։ Սանդուխտ թագուհին օգտվելով առիթից՝ Կոստանդնուպոլսից հրավիրեց Միքայել վարդապետին։ Նա ձեռնադրվեց Մցխեթի եպիսկոպոս։ Միքայելը եռանդուն մարդ լինելով՝ արագորեն վերահաստատեց քրիստոնեությունը վրաց աշխարհում։ Բայց պարսկական կողմը շարունակում էր պայքարել Մցխեթի համար։ 451 թվականին հյուսիսից դուրս եկան Օսերը, ավերածություններ գործեցին վրաց տարածքներում, գերեվարեցին պատանի Վախթանգին ու Միհրանդուխտին։ Օսերն այստեղից անցան Ռանսա ու Մովականս՝ կոտորելով ու գերեվարելով բնակչությանը, ապա Դարբանդի(Դերբենտ) (Ճորա պահակ) դռնով վերադարձան իրենց տարածքներ։
Այդ ընթացքում բյուզանդացիներն ավելի ամրապնդեցին իրենց դիրքը վրաց հողում։ Արդեն նախկինում Կլարջեթին (Կղարջք Հայոց) գտնվում էր Բյուզանդիայի տիրապետության տակ։ Իսկ այժմ էլ Մարկիանոս կայսրը լեգեոններ մտցրեց Աբխազիա։ Ապա ներխուժեցին Էգրիս ու հասան մինչև Գոջնդի ամրոց ։
Թբիլիսիի հիմնադրումը
Վախթանգ Գորգասալն է հիմնադրել Վրաստանի մայրաքաղաք Թբիլիսին։ Դրա մասին պահպանվել է մի ավանդազրույց։ Ըստ դրա՝ մի անգամ որսի ժամանակ Վախթանգը գտել է տաք աղբյուր և որոշել այդտեղ քաղաք կառուցել։ «Թբիլիսի» բառը կազմված է «թբիլի»`տաք և «սի»՝ջուր բառերից։ Վրացերեն,,ջուր,,-ծղալի, իսկ,,սի,,կամ,,սու,, թուրքերեն է, ուրեմն այդ տարբերակը ճիշտ չէ... Վախթանգը երազել է մայրաքաղաքը Մցխեթ քաղաքից Թբիլիսի տեղափոխելու մասին, սակայն դա իրականացրել է նրա որդի Դաչին։
Արմատ (այլ կիրառումներ)
Արմատ եզրը կարող է վերաբերել.
Ռաֆայելյան վզով ինքնադիմանկար
Ռաֆայելյան վզով ինքնադիմանկար, իսպանացի նկարիչ Սալվադոր Դալիի նկարը, նկարված 1921 թվականին, մոր մահից հետո, ինչը որ նկարիչը անկեղծությամբ նկարագրել էր որպես իր կյանքի ամենածանր փորձություններից մեկը։ Սա նրա առաջին աշխատանքներից մեկն է։ Նկարված է իմպրեսիոնիզմ ժանրով։ Անունը վերցվել է Ռաֆայելի հայտնի կտավից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նկարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սալվադոր Դալիի նկարներ Կատեգորիա:1921 նկարներ
Վելիխան Վալեսյան
Վելիխան Պարսամի Վալեսյան (15 ապրիլի 1914 թ., գ․ Ազատան (այժմ՝ Շիրակի մարզում) - 18 մարտի 1977 թ., Երևան), հայ խորհրդային ինժեներ-շինարար։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1951), պրոֆեսոր (1952), ՀԽՍՀ գիտությունների վաստակավոր գործիչ (1965)։ ԽՄԿԿ անդամ 1938 թվականից։
Ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը (1939)։ 1962-1977 թվականներին եղել է այդ ինստիտուտի ջրամատակարարման և կոյուղու (այժմ՝ ինժեներական հիդրոլոգիա, ջրամատակարարում ու ջրահեռացում) ամբիոնի վարիչ։
Գիտական աշխատանքները վերաբերում են ջրամատակարարման, ինժեներական հիդրոլոգիայի և ջրատնտեսական հաշվարկի հարցերին։
Երկեր
Կատեգորիա:1914 ծնունդներ Կատեգորիա:1977 մահեր Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ շինարարներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչներ
Աուստենիտ
Աուստենիտ, Ուիլիամ Չենդլեր Ռոբերթս Օսթին Աուստենի' (William Chandler Roberts-Austen), անգլիացի գիտնական անվամբ, երկաթածխածնային համաձուլվածքների՝ պողպատների և թուջերի կառուցվածքային բաղադրիչներից, ածխածնի (մինչև 0,2%) և լեգիրող տարրերի պինդ լուծույթը γ-երկաթում։ Կայուն է 723 °C–ից բարձր ջերմաստիճաններում։ Պողպատը սառեցնելիս Աուստենի փոխարկվում է կառուցվածքային այլ բաղադրիչների ([Պեռլիտ (մետալուրգիա)|[պերլիտ]], ֆերիտ, ցեմենտիտ և այլն)։ Որոշ լեգիրացված պողպատներում ավելի կայուն է․ օրինակ՝ քրոմնիկելային չժանգոտվող պողպատներում պահպանվում է նաև սենյակային ջերմաստիճաններում։ Աուստենիի կառուցվածքային այլ բաղադրիչների փոխարկվելու օրինաչափությունները հաշվի են առնվում պողպատները ջերմային և ջերմամեխանիկական մշակման ենթարկելիս, որը հնարավորություն է տալիս ստանալ տարբեր նպատակների համար պիտանի պողպատներ։
Կատեգորիա:Երկաթ Կատեգորիա:Մետաղագիտություն Կատեգորիա:Բյուրեղներ
Զաբել II
Իզաբելլա II Հեթումյան կամ Զաբել (հունվարի 12, 1276 - † 1323), Կիլիկյան Հայաստանի արքայադուստր Հեթումյանների (Հեթումյան) տոհմից։ Լեւոն III թագավորի եւ Կեռան թագուհու դուստրը. Կիլիկյան հայոց թագավորներ Հեթում II-ի, Թորոս III-ի, Կոստանդին Բ-ի, Սմբատի ու Օշինի  և բյուզանդական կայսրուհի Ռիտա II-ի հարազատ քույրը։
Կենսագրություն
Իզաբելլան ծնվել է 1276 թվականի հունվարի 12-ին Լևոն II թագավորի և Կեռան թագուհու ընտանիքում։ Իր եղբոր՝ Հեթումի կառավարման շրջանում՝ 1293 թվականի հունվարի 7-ին  Կիպրոսի հետ միությունն ամրապնդելու նպատակով նրան ամուսնացրել են այդ երկրի խաչակիր թագավոր Ամորիի Տյուրոսցու եղբոր հետ ։ Այն բանից հետո, երբ Կիպրոսում արքայական գահի համար պայքարող ամուսնու նախաձեռնած ապստամբությունը տապալվել է, նա իր չորս երեխաների հետ փախել է եղբոր՝ Կիլիկյան թագավոր Օշինի մոտ։ Արդյունքում Կիպրոսի և Կիլիկյան թագավորությունների հարաբերություններն այնքան են բարդացել ու սրվել, որ երկու պետություններն էլ հասել են պատերազմի շեմին, և միայն Հովհաննես XXII պապի անձնական միջամտությունն է կանխել ռազմական բախումը  ։ Կիլիկիայի թագավորի մահից հետո գահը ժառանգաբար անցել է նրա եղբորորդուն՝ Լեւոն V- ին, ով դեռևս չափահաս չէր, և այդ պատճառով էլ իշխանությունն իր ձեռքն է վերցրել նրա խնամակալը՝ Կոռիկոսի իշխան Օշինը։ Վերջինիս հրամանով 1323 թվականի մայիսին Սիս քաղաքում սպանվել են Իզաբելլան և նրա ավագ որդին  ։ Ավագության կարգով երկրորդ որդին՝ Գի դը Լուսինյանը, ով հետագայում հռչակվեց Կոստանդին III թագավոր, սպանության պահին Կոստանդնուպոլսում էր՝ իր մորաքրոջ՝ բյուզանդական կայսրուհի Ռիտայի մոտ։ Մնացած երկու որդիները՝  Ժանն ու Բոհեմոնդը, Օշին Կոռիկոսցու կարգադրությամբ աքսորվել են Հռոդոս կղզի  ։
Ընտանիք
Ամուսինը՝ Ամորի II Տյուրոսցի
երեխաները.
Մեկնաբանություններ
1. կամ 1277 թ. հունվարի 11
2. կամ 1277 թ. հունվարի 11
3. Այլ տվյալների համաձայն՝ դա կարող էր տեղի ունենալ 1294 թ. հունվարի 6-ին
4. կամ՝ Մարիա դը Լուսինյան
Գրականություն
Կատեգորիա:Հեթումյաններ Կատեգորիա:Կիպրոսի պատմություն Կատեգորիա:Կիպրոսի ղեկավարներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:1323 մահեր Կատեգորիա:1276 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունվարի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:1270-ականների ծնունդներ Կատեգորիա:Սպանված միապետներ Կատեգորիա:Հայ թագուհիներ Կատեգորիա:Սպանված թագավորական ընտանիքի անդամներ Կատեգորիա:Միջնադարյան հայուհիներ
Շիրակի ջրանցք
Շիրակի ջրանցք, Լենինի անվան Շիրակի ջրանցք, Շիրկանալ կամ Շիրջրանցք, ջրանցք Հայաստանի Շիրակի մարզում։ Սկիզբ է առնում Ախուրյան գետի ձախ ափից՝ Կապս գյուղի մոտ։ Հայաստանի առաջին ոռոգողական ջրանցքն է, կառուցվել է 1922– 1925 թվականներին։ Բացումը կատարվել է 1925 թվականի հունիսի 21-ին՝ մեծ հանդիսավորությամբ, որին մասնակցել է նաև հայ ժողովրդի մեծ բարեկամ Ֆ. Նանսենը, որն իր «Խաբված ժողովուրդ» գրքում գրել է նաև այդ մասին։
Ոռոգման համակարգի երկարությունը 46,3 կմ է, մայր ջրանցքինը՝ 21,3 կմ (2,6 կմ թունել)։ Գլխամասում ջրթողունակությունը 6,6 մ3/վ է։ Ոռոգում է Շիրակի մարզի շուրջ 9,8 հզ հա (նախկինում 11 հազար հա) հողատարածք ։ Ջրանցքի վրա կան մի շարք կառույցներ, իսկ թունելի վերջում գտնվում է Գյումրիի ՀԷԿ-ը ։
Շիրակի ջրանցքի բացումը 1925 թվականի հունիսի 21-ին
Աշխատանքի միջազգային կազմակերպությունը (ԱՄԿ) և Ազգերի լիգայի խնդրանքով Ֆրիտյոֆ Նանսենը նշանակված փորձագետների կոմիտեի հետ միասին 1925 թվականի հունիսի 7-ից հուլիսի 2-ն ընկած ժամանակահատվածում եղել է Հայաստանում և ուսումնասիրել անապատի որոշ հատվածների արհեստական ոռոգման ծրագրերը՝ հայ փախստականներին այնտեղ տեղափոխելու նպատակով։
Ֆրիտյոֆ Նանսենը շրջագայության ընթացքում լուսանկարել է 1925 թվականի հունիսի 21-ին Շիրակի ջրանցքի բացումը, որտեղ ներկաների թվում էին Վիդկուն Աբրահամ Լաուրից Յոնսոն Քվիսլինգը, Արամայիս Եզնկյանը և Վրաստանի Հանրապետության նախագահը։ Նանսենի լուսանկարները պահպանվում են Նորվեգիայի ազգային գրադարանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի ջրանցքներ
Տացինսկայայի պատմագավառագիտական թանգարան
Տացինսկայայի պատմագավառագիտական թանգարան (Тацинский историко-краеведческий музей), թանգարան Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Տացինսկայա ստանիցայում։
Պատմություն
Թանգարանը հիմնադրվել է 1968 թվականի հոկտեմբերին։ Նրա բացումը համապատասխանեցվել է Տացինսկայայի տանկային մարտարշավի 25-ամյակին։ Թանգարանի ցուցադրությունները գտնվում են չորս ցուցասրահներում. թիվ 1` «Կազակական վերնասենյակ», թիվ 2` «Քաղաքացիական պատերազմը և նախապատերազմյան տարիները», թիվ 3` «Մարտական փառքի սրահ», թիվ 4` «Ցուցասրահ» ։
Թանգարանի ցուցադրությունում կենտրոնական տեղ է հատկացված Տացինսկայայի տանկային մարտարշավին, որը 1942 թվականի դեկտեմբերի 16-24-ին իրականացրել է 24-րդ տանկային կորպուսը` տանկային զորքերի գեներալ-մայոր Վասիլի Միխայլովիչ Բադանովի հրամանատարության ներքո, և նրա դերին Ստալինգրադի ճակատամարտում։ Այդ իրադարձությանը նվիրված են «Գեներալ Բադանովի տանկիստների կողմից Տացինսկայայի օդանավակայանի գրավումը» տրամանկարը (հեղինակ` Վիտալի Իվանովիչ Ռոմախով), Ստալինգրադի ճակատամարտի քարտեզ-սխեման, Ստալինգրադի ճակատամարտի մասնակիցների լուսանկարները և ռազմավարային զենքի նմուշները։ Թանգարանի ցուցասրահային-ցուցահանդեսային տարածքը 226 քմ է, ֆոնդերի պահեստարաններինը` 14 քմ։ Տարեկան այցելուների միջին քանակը` 4000։ Պահպանության միավորների քանակը` 2147 ։
2014 թվականի մարտի 13-ին թանգարանից գողացվել էր Դոնի զորավար, ավիացիայի գեներալ-մայոր Սեմյոն Դմիտրիևիչ Տերենչենկոյի երկու հազվագյուտ շքանշան և մեկ մեդալ ։
Հասցե
Թանգարանի մոտ հարթակի վրա կանգնած է հետպատերազմյան թողարկման Տ-34-85 տանկ։ Թանգարանի մուտքի կողքին տեղադրված է ԶԻՍ-3 76-միլիմետրանոց հակատանկային հրանոթ` ինքնաշեն հրետասայլի վրա։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի թանգարաններ Կատեգորիա:Թանգարաններ այբբենական կարգով
Քալքվա
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 124 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Լագոդեխի շրջան
Պետեր Էշտերհազի
Պետեր Էշտերհազի (հունգարերեն` Péter Esterházy, ), հունգարացի գրող։ Համարվում է իր ժամանակաշրջանի Հունգարիայի և Կենտրոնական Եվրոպայի ամենաճանաչված գրողներից մեկը, 20-րդ դարի հունգարական գրականության առաջատարը, ում ստեղծագործությունը գնահատվում է որպես նշանակալի նեևդրում հետպատերազմյան գրականության մեջ ։
Կենսագրություն
Պետերը հունգար ազնվական Մատիաշ Էշտերհազի դե Գալանտայի (1919–1998) ավագ որդին էր (հայրը պահպանել է կոմսի տիտղոսը մինչև 1947 թվականը, երբ կառավարական որոշմամբ ազնվականական բոլոր տիտղոսները վերացվեցին) ։ Հունգարիայում ճանաչված այդ տոհմը նորագույն ժամանակներում երկու վարչապետ է տվել այդ երկրին ։ Պետերը երեք եղբայր ուներ, որոնցից մեկն էլ ճանաչված ֆուտբոլիստ Մարտոն Էշտերհազին է (ծնվ. 1956 թ.):
Անվանի գրողը համալսարանն ավարտել է՝ ստանալով մաթեմատիկոսի որակավորում։ Գրել սկսել է 1970-ական թվականներից ։ Իր հայրենիքի սահմաններց դուրս նա առավել հայտնի է «Երկնային դաշնություն» (Harmonia Caelestis, 2000) վեպով, որտեղ էպիկական վառ ու տպավորիչ գույներով նկարագրել է Էշտերհազիների տոհմի վերելքը ավստրոհունգարական կայսրության օրոք և ունեզրկումը կոմունիստների իշխանության ժամանակ ։ «Վերանայված հրատարակություն» կամ «Ուղղված տարբերակ» խորագիրը կրող հաջորդ վեպը «Երկնային դաշնության» վերջաբանն է կարծես և պատմում է գլխավոր հերոսի ապրումների մասին, երբ նա իմանում է, որ իր հայրը կոմունիստների օրոք եղել է նրանց գաղտնի ծառայությանը տեղեկություններ հաղորդող  ; Էշտերհազիի մնացած գործերից շատերում նույնպես պատկերված է հայրենիքի կյանքը կոմունիստական վարչակարգի օրոք և հետկոմունիստական ժամանակներում  ։ Իսկ նրա գրելաոճը կարելի բնորոշել որպես պոստմոդեռնիստական և ամերիկացի անվանի գրող Ջոն Ափդայքի կարծիքով՝ «ոստոստուն է, ակնարկներով, ժողովրդախոսակցական ոճերով հագեցած... Կա կենդանություն, էլեկտրական լիցքերի ճայթյունալի պարպումներ։ Նախադասությունները եռանդով լի են ու կոնկրետ։ Պատկերվող մանրամասները կարծես դուրս են ցատկում հուզական երկակիության խավարից» ։ Ռոյթերսի հրապարակած մահախոսականում էլ նրա գրելու տեխնիկան ներկայացված է որպես «կանգի ու մեկնարկի հերթագայությունների կիրառում։ Նրա շարադրանքը կենտրոնացած է շրջադարձերի ու անակնկալների և ոչ թե ուղղագիծ պատումի վրա։ Այդ շարադրանքում անձնական փորձը համադրված է հղումների, մեջբերումների, քաղվածքների, երգիծանքի բոլոր երանգների (սարկազմից մինչև զուգարանային հումոր) հետ, երբեմն ներառելով նաև այլ հեղինակների տեքստեր» ։
Էշտերհազիի ստեղծագործությունները թարգմանված են ավելի քան երկու տասնյակ լեզուներով ։ Նա արժանացել է գրական մի շարք մրցանակների ինչպես հայրենի Հունգարիայում (ներառյալ Կոշուտի հեղինակավոր մրցանակը ), այնպես էլ մի շարք այլ երկրներում (Ֆրանսիա, Ավստրիա, Լեհաստան, Գերմանիա, Սլովենիա...):
Էշտերհազին ամուսնացած էր, ուներ չորս երեխա ։
2015 թվականին հայտնի դարձավ, որ նա տառապում է քաղցկեղից He died on 14 July 2016. :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Հունգարացի գրողներ Կատեգորիա:Հունգարացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Բուդապեշտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պոստմոդեռնիստ գրողներ
Արբա (քաղաք)
Արբա  (Arba), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզում՝ Պարդենոնե գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1332 մարդ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչության խտություն՝ 88 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 15 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33090։ Հեռախոսային կոդ՝ 0427։
Քաղաքի հովանավոր պաշտպանը Սանտա Մարիա դելե Գրազիեն է։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Նադեժդա Ալմազովա
Նադեժդա Ալմազովա (Наде́жда Ива́новна Алма́зова, ), խորհրդային և ռուս գիտնական, մանկավարժ, մանկավարժական գիտությունների դոկտոր (2003), պրոֆեսոր (2005), Սանկտ Պետերբուրգի պետական պոլիտեխնիկական համալսարանի լեզվաբանության և միջմշակութային հաղորդակցության ամբիոնի վարիչ ։
Կենսագրություն
Նադեժդա Ալմազովան ծնվել է 1952 թվականի նոյեմբերի 11-ին։ 1974 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Իվանովոյի պետական համալսարանի ռոմանո-գերմանական բանասիրության ֆակուլտետը, 1979 թվականին ավարտել է Լենինգրադի պետական համալսարանի ասպիրանտուրան և պաշտպանել է թեկնածուական դիսերտացիան՝ ստանալով բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան։ Օտար լեզուների ամբիոնի դոցենտի գիտական կոչումը շնորհվել է ԽՍՀՄ կրթության նախարարության բարձրագույն դպրոցի կոմիտեի կողմից 1984 թվականին։ 2003 թվականին պաշտպանել է մանկավարժության դոկտորական դիսերտացիան, պրոֆեսորի գիտական կոչում շնորհվել է 2005 թվականին։ 1979 թվականից աշխատում է բարձրագույն դպրոցում, 2000 թվականից՝ Սանկտ Պետերբուրգի պոլիտեխնիկական համալսարանի կիրառական լեզվաբանության ամբիոնի օտար լեզուների ֆակուլտետի պրոֆեսոր, 2008 թվականից՝ նույն բուհի օտար լեզուների ֆակուլտետի լեզվաբանության և միջմշակութային հաղորդակցության ամբիոնի վարիչ։ Ռուսաստանի Դաշնության գիտության և բարձրագույն կրթության բարձրագույն որակավորման հանձնաժողովի մանկավարժության և հոգեբանության փորձագիտական խորհրդի անդամ (2015 թվականից)։
Ամուսին՝ Բորիս Ալմազով, երեխաներ՝ Ալեքսանդրա և Բոգդան։
Աշխատանքներ
Ավելի քան 130 գիտական հրապարակումների, մի շարք մենագրությունների, որոնց թվում են «Օտարալեզու հաղորդակցության միջմշակութային բաղադրիչը. ճանաչողական և դիդակտիկ ասպեկտները» (2003), «Տեխնիկական բուհում կրթական միջավայրի հումանիտար բաղադրիչը» (2011) կոլեկտիվ մենագրությունը, բազմաթիվ ուսումնամեթոդական ձեռնարկների, ծրագրերի, թեստային առաջադրանքների հեղինակ է։ Նադեժդա Ալմազովան հատուկ բիզնես գրականության ճանաչված թարգմանիչ է, Սանկտ Պետերբուրգի քաղաքապետարանի պատվերով թարգմանել է մի շարք տնտեսական նորմատիվ փաստաթղթեր, բիզնես խնդիրների վերաբերյալ մի շարք մենագրություններ։ Գիտական աշխատանքները հրատարակվել են ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին հրատարակչություններում, այդ թվում՝ «Գիտություն»-ում, Բարձրագույն որակավորման հանձնաժողովի կողմից արտոնագրված ամսագրերում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Կին գիտնականներ Կատեգորիա:Մանկավարժական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գիտնականներ Կատեգորիա:21-րդ դարի գիտնականներ Կատեգորիա:20-րդ դարի մանկավարժներ Կատեգորիա:21-րդ դարի մանկավարժներ Կատեգորիա:Խորհրդային պրոֆեսորներ
Եգիպտացորենի փաթիլներ
Եգիպտացորենի փաթիլներ, եգիպտացորենի հատիկներից ստացվող սննդամթերք ։
Նմանատիպ մթերքները պատրաստվում են ցորենի, բրնձի, վարսակի և այլ մշակաբույսերի հատիկներից։
Բաղադրատոմսի բացահայտման պատմություն
Եգիպտացորենի փաթիլների խատմությունն սկիզբ է առնում 19-րդ դարի սկզբում։ «Բաթլ-Կրիկ» առողջարանի սեփականատերերը՝ դոկտոր Ջոն Հարվի Քելլոգը և նրա եղբայր Վիլլ Քիտ Քելլոգը, Միչիգան նահանգի համանուն քաղաքում եգիպտացորենի ալյուրից պատրաստում էին ինչ-որ ուտեստ, բայց նրանց անհրաժեշտ էր առողջարանի որոշակի անհետաձգելի գործերի պատճառով դադարեցնել ուտեստի պատրաստումը։ Երբ նրանք վերադարձան, հայտնաբերեցին, որ եգիպտացորենի ալյուրը փչացել է։ Քանի որ նրանց բյուջեն խիստ սահմանափակ էր, Քելլոգի եղբայրները, այնուամնեայնիվ, որոշեցին օգտագործել այդ ալյուրը. նրանք խմոր պատրաստեցին, որը սեղմվեց, և ստացվեցին փաթիլներ ու գնդիկներ։ Եղբայրները հուսահատությունից որոշեցին բովել այդ փաթիլները, և պարզվեց՝ դրանցից մի մասը դարձել էր օդային, իսկ մյուս մասը խռթխռթան նյութակազմվածք ուներ։
Արդյունքում այս փաթիլներն առաջարկվեցին դոկտոր Քելլոգի հիվանդներին՝ որպես նոր ուտեստ, և մատուցվելով կաթով և զեֆիրով՝ դրանք մեծ տարածում ստացան։
Փաթիլներին շաքարավազ ավելացնելով՝ Վիլլ Քիտ Քելլոգը դրանց համը շատ ավելի հաճելի ու ընդունելի դարձրեց։ Այսպիսով՝ 1894 թվականին օրիգինալ եգիպտացորենի փաթիլները պատենտավորվեցին ամերիկացի բժիշկ Ջոն հարվի Քելլոգի կողմից։ 1906 թվականին Քելլոգներն սկսեցին սննդի նոր տեսակի զանգվածային արտադրությունը և հիմնեցին սեփական ընկերությունը՝ Kellogg’s-ը, որը մինչ օրս էլ հանդիսանում է եգիպտացորենի փաթիլների և չոր նախաճաշերի արտադրության առաջատարը լինել։
Պատրաստման տեխնոլոգիա
Պատրաստման տեխնոլոգիան ներառում է եգիպտացորենի հատիկներից թաղանթների հեռացումը, սաղմերի առանձնացումը, հատիկի ստացումը, ինչին հաջորդում է վերջինիս եփումը աղաշաքարավազային օշարակի մեջ, հետո բարակ շերտեր են պատրաստում և 140 °C ջերմաստիճանում բովում վառարաններում՝ մինչ խռթխռթան դառնալը։
Կիրառում
Եգիպտացորենի փաթիլները կարող են կիրառվել որպես ինքնուրույն մթերք։ Որպես կանոն՝ եգիպտացորենի փաթիլները, ինչպես և մուսլին, ուտում են՝ ավելացնելով սառը կաթ։
Մեր օրերում եգիպտացորենի փաթիլները համարվում են միջազգային մթերք, որը երեխաների համար սիրելի քաղցրավենիք է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուսակերական խոհանոց Կատեգորիա:Ամերիկյան խոհանոց Կատեգորիա:Նախուտեստներ Կատեգորիա:Արագ սնունդ
Արմատ (բառագիտություն)
Արմատ, բառի այն մասը, որը ենթակա չէ փոփոխության։ Ամեն բառ ունի իր արմատը. «երգիչ», «երգել», «երգարան» բառերի արմատն է «երգ»։ «Մայրիկ», «մայրենի», «մայրական» բառերի արմատն է «մայր»։ Արմատը բառի անփոփոխ մասն է։ Բառի արմատին միացած մասնիկը կոչվում է ածանց։ Բառերի արմատն առանձին վերցրած մի նշանակություն կամ մի միտք ունի, իսկ մասնիկը կամ ածանցն առանձին ասած որևէ նշանակություն չունի։ Այն բառը, որ կազմված է միայն մի արմատից, կոչվում է պարզ բառ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Բառակազմություն
Ներքին Փոնա
Ներքին Փոնա (ქვემო ფონა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Լագոդեխի շրջանում ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 133 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Լագոդեխի շրջան
Վալերի Սոլանաս
Վալերի Ջին Սոլանաս (Valerie Jean Solanas, ), ամերիկացի ռադիկալ ֆեմինիստ, գրող և դրամատուրգ, ով առավել հայտնի է 1968 թվականին Էնդի Ուորհոլի վրա կատարած մահափորձով։ Նրա գլխավոր ստեղծագործությունը եղել է «SCUM Manifesto» («Տղամարդկանց լիակատար ոչնչացման միության մանիֆեստ», նաև «Թափթփուկների մանիֆեստ»), արական սեռի հանդեպ իգական սեռի կենսաբանական և սոցիալական առավելության տրակտատը, որ կանանց կոչ է արել ստեղծել սեփական պետություն՝ ոչնչացնելով «անպետք» տղամարդկանց, բացառությամբ նրանց, ովքեր օգուտ են բերում։
Կենսագրություն
Վալերի Սոլանասը ծնվել է 1936 թվականի ապրիլի 9-ին Ատլանտիկ Սիթիում և եղել է բարմեն Լուիս Սոլանասի և նրա կնոջ՝ Դորոտի Բիոնդիի երկու դուստրերից ավագը ։ Հետագայում նա հաստատել է, որ հայրը բռնաբարել է իրեն ։ Նա մեծացել է աշխատավորների շրջապատում, հաճախել է հանրակրթական, իսկ հետո եկեղեցական ծխական դպրոց։ Այն բանից հետո, երբ նրա ծնողները բաժանվել են, նա որոշ ժամանակ ապրել է տատիկի և պապիկի հետ, իսկ հետո մայրը նրան իր հետ տարել է Վաշինգտոն։ Արդեն դպրոցական տարիներին Վալերին տարբերվել է իր ագրեսիվությամբ, նրա վարքի ուղղման համար նրան ուղարկել են Սուրբ Խաչի կաթոլիկ գիշերօթիկ դպրոց (Holy Cross Academy), սակայն մեկ տարի չանցած՝ նրան հեռացրել են միանձնուհու վրա հարձակվելու համար։ Գիշերօթիկ դպրոցում էլ հենց նա առաջին անգամ ունեցավ լեսբիության փորձ ։
15 տարեկանում Վալերին, որ փաստացիորեն ապրում էր փողոցում, կարողանացել է ավարտել Մերիլենդի Օքսոն Հեյլի միջնակարգ դպրոցը։ Դրանից հետո նա ընդունվել է Մերիլենդի Քոլեջ Այգու համալսարանի հոգեբանության բաժին և ավարտել այն 1958 թվականին։ Իր իսկ խոսքերի համաձայն՝ Վալերին ուսման վարձը կարողացել է վճարել մարմնավաճառությամբ զբաղվելով, սակայն հայտնի է, որ նա ունեցել է մշտական աշխատանք համալսարանի լաբորատորիայում, որտեղ էլ նա գտել է արական սեռի կենսաբանորեն անպիտանության և ոչ նորմալության մասին իր կարծիքների «գիտական ապացույցը» ։ 1959 թվականին նա ընդունվել է Մինեսոտայի համալսարան՝ մագիստրոսի աստիճան ստանալու նպատակով, սակայն թողել է այն․ ըստ մի աղբյուրի՝ դրա պատճառը եղել է այն, որ նա ցանկացել է փոխել միջավայրը , իսկ ըստ մեկ այլ աղբյուրի՝ այն բանի համար, որ համալսարանի միջավայրը համարել է միզոգինիկիստիկ ։ Դրանից հետո նա սկսել է տեղափոխվել մի քաղաքից մյուսը՝ ապրուստ վաստակելով մատուցողությամբ, մուրացկանությամբ և մարմնավաճառությամբ ։ Ենթադրվում է, որ այդ ժամանակաշրջանում նա հղիացել է և ունեցել որդի՝ հանձնելով նրան որդեգրության, սակայն անհայտ է, թե հենց երբ է դա տեղի ունեցել՝ արդյոք երեխան ծնվել է Վալերիի դպրոցում սովորելու ընթացքում , թե համալսարան ընդունվելուց հետո ։ Ինքը՝ Սոլանասը, բացառում էր երեխայի ծնվելու փաստը։
SCUM Manifesto
1967 թվականին Սոլանասը գրել և ինքուրույն հրատարակել է իր հայտնի աշխատանքը՝ «SCUM Manifesto», որում նա հաստատում է, որ տղամարդիկ կենսաբանորեն և սոցիալապես ավելի ցածր, ոչ լիարժեք էակներ են և կազմում են միջակա օղակ կապիկի և կնոջ միջև։ Բացի այդ, տղամարդիկ ըստ Սոլանասի, ձգտում են դառնալ կին։ Մասամբ տղամարդիկ մեղավոր են նաև պատերազմների, նախապաշարմունքների, սիրո և ընկերության ժխտման, երեխաների մտավոր հետամնացության և կանանց գերազանցության վերաբերյալ գիտելիքները թաքցնելու համար, և պետք է ոչնչացվեն որպես ցածրագույն արարածներ, բացառությամբ նրանց, որոնք «համառորեն աշխատում են սեփական ինքնաոչնչացման համար»։ Բացի այդ Սոլանասը հաստատել է, որ երջանիկ համայնքը կարող է և պետք է գոյություն ունենա առանց նրա մասնակիցների որևէ աշխատանք կատարելու, առանց բանակի և առանց ընտանիքների, նաև վատ է արտահայտվել ընդդեմ «միշտ սեղմված և վախեցած, այս ու այն կողմ ընկնող, վերլուծողական մտածելակերպից և օբյկտիվությունից զուրկ» կանանց նկատմամբ, որոնք ի վիճակի չէին տեսնել տղամարդկանց ոչնչությունը։
Գոյություն ունի «SCUM» (բառացի «ոչնչություն», «անպետքություն») բառի տարածված բացատրություն որպես «Society for Cutting Up Men» բառակապակցության հապավում՝ «Տղամարդկանց ոչնչացման միություն» («Տղամարդկանց լիովին ոչնչացման միություն»)։ Այդ վերծանումն առաջարկվել է «Մանիֆեստի» հրատարակողի կողմից, սակայն տեքստում նրա չի խոսվում որևէ համայքնի կամ կազմակեպության մասին։ «SCUM» բառը, համաձայն տեքստի, նշանակում է «տիրակալ, հանգիստ, ինքնավստահ, անվայել, ագրեսիվ, էգոիստ, անկախ, հպարտ, սուր զգացողություններ փնտրող, անկառավարելի, ամբարտավան կին», որոնք, ըստ Սոլանասի, ժամանակակից մշակույթում համարվում են «լրբեր»։ Սոլանսը չի հորինել «SCUM» բառը՝ որպես հապավում և հերքել է նմանատիպ ենթադրությունները ։
Ամերիկացի քննադատները տարբեր կարծիքներ են արտահայտել Սոլանասի «Մանիֆեստի» վերաբերյալ։ Մի մասը նրա մեջ տեսել է հայրիշխանական կառույցի և կանացիության ֆրեյդիստական մեկնաբանման հեգնանք, յուրօրինակ կերպարափոխուկ, որում «տղամարդ» բառը փոխարինվել է «կին» բառով։ «Մանիֆեստի» տեքստը, ըստ նրանց կարծիքի, իր մեջ պարունակում է ֆրեյդիստական հոգեվերլուծության կլիշե՝ սեռերից մեկի առաջացում կենսաբանական շփոթմունքի արդյունքում, մի սեռի ստորակարգ լինելը մյուսի նկատմամբ ։ Այլ քննադատներ «Մանֆեստի» տեքստը համարում են միզանդրիկ ։ Ինքը Սոլանասը հաստատել է, որ «Մանիֆեստը» հանդիսանում է սատիրայական  ստեղծագործություն և գրված է նրա համար, որպեսզի առաջացնի բանավեճ ։
Մահափորձ Ուորհոլի վրա
1968 թվականի հունիսի 3-ին Սոլանասը գնաց Ուորհոլի գրասենյակ և կրակել նրա վրա։ Երեք փամփուշտ դիպել է Ուորհոլի որովայնին, բայց նա ողջ է մնացել։ Մյուս բոլոր ներկաներն ստացել են միայն թեթև վնասվածքներ։ Նույն օրը երեկոյան Սոլանասն ինքնակամ հանձնվել է փողոցի երթևեկությունը կարգավորողին։ Նա նրան մեկնել է երկու ատրճանակ և հայտարարել․ «Ինձ փնտրում է ոստիկանությունը։ Ես կրակել եմ Էնդի Ուորհոլի վրա։ Նա շատ էր կառավարում իմ կյանքը»։ Ուորհոլը հրաժարվել է նրա դեմ ցուցմունք տալուց։ «Վնաս հասցնելու նկատառումներով կանխամտածված հարձակման» համար դատարանը Վալերի Սոլանասին դատապարտել է երեք տարվա ազատազրկման և հոգեբուժարանում պարտադիր բուժման։
Մահ
Սոլանասը մահացել է թոքաբորբից 1988 թվականի ապրիլի 25-ին (52 տարեկան հասակում) Սան Ֆրանցիսկոյի Թենդերլոյն շրջանի «Բրիստոլ» հյուրանոցում ։ Նա ապրել է Ուորհոլից մեկ տարի և երկու ամիս ավելի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի հանցագործներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Մինեսոտայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Լեսբուհի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ
Իսլամական պետության նաշիդների ցանկ
2013 թվականից Իսլամական պետությունը թողարկում է նաշիդներ՝ մեկ կամ մի քանի տղամադրու ձայնով առանց որևէ երաժշտական գործիքների կատարվող երգեր։ Իսլամական պետությունը թողարկել է մի քանի տասնյակ նաշիդներ արաբերենով, անգլերենով, գերմաներենով, ֆրանսերենով, ռուսերենով, թուրքերենով, չինարենով, բենգալերենով, բոսնիերենով, ուրդույով, փուշթույով և այլ լեզուներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նաշիդներ Կատեգորիա:Իսլամական պետության քարոզչություն
Չեպյու
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
2 հիմար ձյան մեջ
2 հիմար ձյան մեջ (2 cloches dans la neige), ֆրանսիական կատակերգություն, նկարահանված ռեժիսոր Ժան Լոի Հիերմայի կողմից, էկրանավորումը կայացել է 1977 թվականին։ Հիերմայի առաջին աշխատանքն էր, որտեղ նա սցենարիստն էր և կատարում էր դերերից մեկը։ Նա նաև համարվում էր և նկարի հեղինակ և սեփականատեր «J.L.G. Productions» կինոընկերության։
Սյուժե
Իրականում ֆրանսերենից թարգմանաբար cloche նշանակում է զանգակ, ինչպես օրինակ «Cloches sous la neige» ստեղծագործության մեջ։ Խոսակցական ֆրանսերենում այն նաև նշանակում է հիմար, անփույթ, մի զույգի մասի, որոնք էլ ֆիլմի խոսքն են շարունակում ։
Երկու կենսուրախ ընկերներ, փոքր-ինչ խելքը գցած, բայց հաջողակ կյանքի տարբեր իրավիճակներում, ընկնում են երկու միջազգային գանգստերների միջև, պլանավորած մեկնելու Ֆրանսիայից Իտալիա և Շվեյցարիա, Ալպերի վրայով։
Իրադարձությունների ընթացքում «2 հիմարները» հայտնվում են Անսիում՝ հերոինով լցված մեքենայում, որտեղի խաղատանն էլ մեծ շահում են ունենում, և ստիպված են լինում իրենց հետևող գանգստերների հետ մասնակցել ֆրիսթայլի առաջնությանը ու ընկնում են զանազան արկածների մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:1977 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական կինոկատակերգություններ
Տիզբոն
Տիզբոն (, قطسيفون-Qaṭaysfūn, հունահռոմեական աղբյուրներում հիշատակվում է որպես Կտեսիփոն (Κτησιφῶν), ինչը անվան աղավաղված ձևն է), պատմական քաղաք, տեղակայված է այժմյան Բաղդադից մոտ 15 կիլոմետր դեպի հարավ, Տիգրիսի ձախ ափին։ Մ. թ. ա. 3-րդ դարից եղել է Պարթևստանի ռազմական հենակետ, ապա պարթևաց արքաների գահանիստ։ Հռոմեական Տրայանոս կայսեր ժամանակներից (115-ից) Տիզբոնը դարձել է Սասանյանների մայրաքաղաքը, հռչակվել իբրև հարուստ և խոշոր քաղաք։ 637 թվականին Տիզբոնը գրավել ու ավերել են արաբները։ Տիզբոնում պահպանվել են Սասանյանների հոյակերտ պալատի ավերակները։ Բաղդադի հիմնադրումից (762) հետո Տիզբոնը վերջնականապես կորցրել է նշանակությունը ։
Հիշատակվում է V դարի հայ պատմիչների կողմից։ Այժմ ավերակ է։
Աբրաջ ալ-Բեյթ
Աբրաջ ալ-Բեյթ (أبراج البيت), բարձրահարկ շենքերի համալիր՝ կառուցված Մեքքայում, Սաուդյան Արաբիա։ Սա ամենամեծ կառույցն է աշխարհում, ըստ զանգվածի, ինչպես նաև ամենաբարձր շենքն է Սաուդյան Արաբիայում։ Աշխարհում 3-րդն է Բուրջ Խալիֆայից և Շանհայի աշտարակից հետո։ Բուրջ Խալիֆայի հետ միասին գերազանցում է մուսուլմանների Պետրոնաս աշտարակներին, որոնք 1998-2003 թվականներին կրում էին աշխարհի ամենաբարձր շենքերի տիտղոսը։ Աշխարհում ամենաբարձր հյուրանոցն է։ Զբաղեցնում է երրորդ հորիզոնականը աշխարհի խոշորագույն շենքերի ցանկում ։
Տիզբոն
Գրականություն
Կատեգորիա:Անհետացած քաղաքներ Կատեգորիա:Նախկին մայրաքաղաքներ Կատեգորիա:Մետաքսի ճանապարհի բնակավայրեր
Աբրաջ ալ-Բեյթ
Առանձնահատկություն
Աբրաջ ալ-Բեյթ աշտարակներն ամենաուշագրավ կառույցներն են Մեքքայում, շնորհիվ իրենց տեղադրության։ Գտնվում ԵՆ Ալ-Խարամ մզկիթից դեմ դիմաց։ Վերջինիս բակում գտնվում է Կաաբան՝ որը հանդիսանում իսլամի գլխավոր սրբատեղին։ Համալիրի մենաբարձր աշտարակր, որը ծառայում է որպես հյուրանոց, նախատեսված է բնակարանով ապահովելու համար ավելի քան 5 միլիոնից 100 հազար զբոսաշրջիկների, ովքեր ամեն տարի այցելում են Մեքքա ։
Աշտարակ Աբրաջ ալ-Բեյթը ունի չորս հարկանի առևտրի կենտրոն և մեքենաների կայանատեղի՝ նախատեսված ավելի քան 800 ավտոմեքենայի համար։ Բնակելի աշտարակներում գտնվում են բնակարաններ քաղաքի բնակիչների համար, 2 ուղղաթիռների կայանատեղի և կոնվերանս ծառայությունների կենտրոն, որը սպսարկում է գործարար ճանապարհորդների։
Ամենաբարձր երկնաքերը՝ «Թագավորական ժամացույցի աշտարակ» հյուրանոցն ունի 601 մետր բարձրություն։ Շենքի շինարարությունն ավարտվել է 2012 թվականին։ Աշտարակներն անվանվել են իսլամական պատմության տարբեր մարդկանց ու վայրերի անուններով։
Կիսալուսին
Աշտարակի 45 մետրանոց գագաթը ժամացույցները միացնում է ոսկեզօծ կիսալուսնով։ Գագաթի վրա ութ շարքով տեղադրվել են 160 հզոր բարձրախոսներ, որպեսզի տարածվի աղոթքի ձայնը տարածել ավելի քան 7 կիլոմետր։ Այդ ձայնը հասանելի է Մեքքայի բոլոր բնակիչներին։ Նորարարական լուսավորության համակարգը ներառում է 44 ազդանշանային լուսարձակներ, 21000 ջրամեկուսացման լույսեր և 2.2 միլիոն լուսային դիոդներ։
Կիսալուսինը ամենամեծ շենքն է, որը երբևէ կառուցվել է։ Նրա դիզայնը չի պարունակում որևէ պողպատե սյուն կամ հենք։ Ներսում այն բաժանվում է մի քանի գրասենյակի, այդ թվում՝ աղոթքի փոքր սենյակ, որն ամենաբարձրն է աշխարհում։
Կիսալուսնի քաշը 107 տոննա է, տրամագիծը՝ 23 մետր։ Կիսալուսինը և դրա բազայի 1050 մ² տարածքը պատված է ոսկե խճանկարներով 1050 մ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երկնաքերներ Կատեգորիա:Մեքքայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Աշտարակներ
Վալերիանաթթու
Վալերիանաթթու, կատվախոտաթթու, C_4H_9COOH, միահիմն սահմանային օրգանական թթու։ Հայտնի են վալերիանաթթվի չորս իզոմերները․ վալերիանաթթու՝, իզովալերիանաթթու՝ , մեթիլէթիլքացախաթթու՝ և եռմեթիլքացախաթթու՝ ։ Անգույն, բնորոշ հոտով հեղուկներ են։ Վալերիանաթթվի որոշ ածանցյալներ ախտահանիչ են, էսթերները՝ մեծ մասամբ բուրավետ (մրգի, ծաղիկի հոտով) նյութեր։ Իզովալերիանաթթուն ստանում են կատվախոտի արմատներից՝ ջրային գոլորշու հետ թորելով (նաև սինթետիկ եղանակներով)։ Օգտագործվում է դեղամիջոցներ՝ վալիդոլ, բրոմիզովալ և այլն պատրաստելու համար։ Նրա իզոամիլային էսթերը՝ «խնձորի էսենցիա» օգտագործվում է սննդի արդյունաբերությունում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կարբոնաթթուներ Կատեգորիա:Ճարպաթթուներ
Հայկազ Աբրահամյան
Հայկազ Մաքսիմի Աբրահամյան, հրամանատար։ ՀՀ ներքին ծառայության փոխգնդապետ (2000)։
Կենսագրություն
1980-1982 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ Զինված ուժեր-ում։ Ավարտել է Երևանի էլեկտրամեխանիկական տեխնիկումը (1984) և ՊՆ բարձրագույն սպայական դասընթացները (1996)։ 1990-1893 թվականներին եղել է դասակի, 1993-2000 թվականներին՝ վաշտի, ապա գումարտակի հրամանատար, 2000-01 թվականներին՝ ՀՀ ոստիկանության ներքին զորքերի կենտրոնական ապարատի շտաբի ավագ սպա, 2001 թվականից՝ նյութատեխնիկական մատակարարման առանձին գումարտակի հրամանատար։
1990-94 թվականներին մասնակցել է ՀՀ Գորիսի, Նոյեմբերյանի, Արարատի (Երասխ), Արցախի Հանրապետության Շահումյանի, Մարտակերտի, Ասկերանի շրջանների, Գետաշենի ենթաշրջանի ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։
Պարգևատրվել է ՀՀ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով, Արցախի Հանրապետության «Արիության համար» մեդալ, ՊՆ«Դրաստամատ Կանայան», «Մարշալ Բաղրամյան-100» մեդալներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Հայ հրամանատարներ
Ալեքսանդր Թաիրով
Ալեքսանդր Թաիրով (Александр Яковлевич Таиров, իրական ազգանունը՝ Կորնբլիտ, ), ռուս և խորհրդային դերասան, ռեժիսոր։ Կամերային թատրոնի հիմնադիր և գեղարվեստական ղեկավար (1914-1949), ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1935) ։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Թաիրովը ծնվել է 1885 թվականին Պոլտավայի գուբերնիայի Ռոմնի քաղաքում՝ հրեայի ընտանիքում։ Մայրը՝ Մինա Մոիսեևնան, առաջնեկին ունեցել է Ռոմնիում՝ ծնողների մոտ, քանի որ թույլ առողջության պատճառով օգնության կարիք ուներ։ Հայրը՝ Յակով Ռուվիմովիչը, ղեկավարում էր Բերդիչևի հրեական երկդասարանոց ուսումնարանը, այդ քաղաքում էլ անցել է Ալեքսանդրի մանկությունը։ Վերջինս սովորել է Կիևի գիմնազիայում՝ ապրելով հորաքրոջ մոտ ։
Ծնողների պահանջով 10 տարի իրավաբանություն է սովորել Կիևի և Պետերբուրգի համալսարաններում՝ ուսումը համատեղելով թատերական գործունեության հետ։ Որոշելով նվիրվել թատրոնին՝ վերցրել է Թաիրով ազգանունը («թաիր»՝ արաբերեն «արծիվ») և անցել լյութերականության, որպեսզի չճնշվի նստակեցության սահմաններից։ Այդ ժամանակ էլ ամուսնացել է իր ազգականուհի Օլյայի հետ, որը Բեստուժևյան դասընթացների ֆիզմաթ բաժնի ուսանողուհի էր։ Մեկ տարի անց ծնվել է նրանց դուստրը՝ Մուրոչկան ։
Թաիրովն առաջին անգամ բեմ է բարձրացել 1904 թվականի ամռանը՝ Ա․ Ն․ Լեպկովսկու ղեկավարած Դրամատիկական ընկերությունում և Անտոն Չեխովի «Բալենու այգի» պիեսում խաղալով Պետյա Տրոֆիմովի դերը։ 1905 թվականին Կիևում խաղացել է Միխայիլ Բորոդայի թատերախմբում։
1906-1907 թվականներին Պետերբուրգում եղել է Վերա Կոմիսարժևսկայայի թատրոնի դերասան։ Մինչև 1913 թվականը Թաիրովը խաղացել է Սանկտ Պետերբուրգի, Ռիգայի, Սիմբիրսկի թատրոններում, 3 տարի էլ Պ․ Պ․ Գայդեբուրովի շրջիկ թատրոնում, որտեղ սկսել է ռեժիսորական գործունեությունը՝ 1908 թվականին բեմադրելով «Համլետ» և «Քեռի Վանյա» ներկայացումները։
1913 թվականին Թաիրովն ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը և ընդունվել Մոսկվայի փաստաբանների շարքը, ինչից շուտով հեռացել է, որպեսզի նույն թվականին ընդունվի Կ․ Ա․ Մարջանովի Ազատ թատրոն։ Այնտեղ բեմադրել է Հեզելթոն-Ֆյուրստի «Դեղին կոֆտա» ներկայացումը և Արթուր Շնիցլերի «Պիեռետայի ծածկոցը» մնջկատակը։
Գործունեություն
1914 թվականին Թաիրովը կնոջ, դերասանուհի Ալիսա Կոոնենի և երիտասարդ դերասանների խմբի հետ հիմնել է Կամերային թատրոն, որի հետ կապված է նրա հետագա ամբողջ կյանքը ։
Կալիդասայի «Սակունտալա» (Շակունտալա) ներկայացումը, որ բեմադրվել և 1914 թվականի դեկտեմբերի 25-ին ներկայացվել է Թաիրովի կողմից, Կամերային թատրոնի բացման օրը կանխորոշել է նրա ստեղծագործական հարթակը։ Թաիրովը ձգտել է ստեղծել սինթետիկ թատրոն՝ մեծ ուշադրություն դարձնելով դերասանի շարժմանն ու պլաստիկային։ Թաիրովը «հուզականորեն հագեցված ձևի թատրոնը» կամ «նեոռեալիզմի թատրոնը» համարել է իր երեխան։ "«Մենք ուզում էինք մեր հանդիսատեսի համար մի փոքր կամերային լսարան ունենալ… Մենք ամենևին չենք ձգտել ոչ կամերային խաղացանկի, ոչ էլ կամերային մեթոդներով բեմադրությունների և կատարման, ընդհակառակը, իրենց բնույթով դրանք խորթ էին մեր ծրագրերին ու որոնումներին»,– գրել է Ալեքսանդր Թաիրովը ։"
Թաիրովի ներկայացումների խաղացանկը հետևյալն է՝ Պ․ Բոմարշեի «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» (1915), Ա․ Շնիցլերի «Պիեռետայի ծածկոցը» (1916), Ի․ Աննենսկու «Ֆամիրա Կիֆարեդ» (1916) և Օսկար Ուայլդի «Սալոմե» (1917)։ «Սալոմե» ներկայացման պրեմիերան տեղի է ունեցել հեղափոխական խռովություններիցից 3 օր առաջ։
"«Կարդացեք «Հազար ու մի գիշերը» և Գոֆմանի ֆանտաստիկ պատմությունները, թերթեք Ժյուլ Վեռնի, Մայն Ռիդի, Ուելսի էջերը, և այդ ժամանակ, հնարավոր է, դուք որոշակի պատկերացում կստանաք այն մասին, թե ինչպես առաջացավ Կամերային թատրոնը․․․» ։"
1929 թվականին Թաիրովը Գերմանիայից բերել է Բերտոլդ Բրեխտի «Երեքգրոշանոց օպերա» պիեսը, որը նրան տվել էր հենց հեղինակը։ Պիեսը 1928 թվականին ռուսերեն թարգմանել են Լև Միկուլինը և Վադիմ Շերշենևիչը։ Ներկայացումը բեմադրվել է թատրոնի 15-ամյակին՝ 1930 թվականի հունվարի վերջին։ Ռեժիսորներն էին Ա․ Թաիրովը և Լ․ Լուկյանովը, իսկ նկարիչները՝ Ստենբերգ եղբայրները։ Դերակատարներն էին․ Մակհիտ՝ Յու․ Խմելնեցկի, Պիչեմ՝ Լև Ֆենին, Սելյա Պիչեմ՝ Ելիզավետա Ուվարովա, Պոլլի՝ Լ․ Նազարովա, Ջեննի՝ Նատալյա Եֆրոն, Լյուսի՝ Ե․ Տոլուբեևա, Բրաուն՝ Իվան Արկադին։
Թաիրովը ձգտել է բացառիկ վարպետության, ռոմանտիկ և ողբերգական խաղացանկի, լեգենդար և բանաստեղծական սյուժեի, մեծ և ուժեղ զգացմունքների արտահայտման։
Թատրոնի համար մեծ հաղթանակ էր 1933 թվականին Վսևոլոդ Վիշնևսկու «Լավատեսական ողբերգություն» պիեսի բեմադրությունը (ռեժիսոր՝ Ա․ Թաիրով, նկարիչ՝ Վ․ Ֆ․ Ռինդին, Կոմիսսարի դերում՝ Ա, Կոոնեն) ։
1930-ական թվականների կեսերին Թաիրովը հայտնվել է գաղափարական խոշոր վիճաբանության կենտրոնում։ 1936 թվականին նա բեմադրել է ծաղրերգական ֆարս-ներկայացում, որի հիմքում ընկած էր ռուսական ժողովրդական հեքիաթի հիման վրա գրված կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Բորոդինի «Հարուստները» օպերան։ Լիբրետոյի հեղինակն այդ ժամանակվա հայտնի բոլշևիկ բանաստեղծ Դեմյան Բեդնի էր։ Այդ լիբրետոյում, ինչպես բնորոշ է Դեմյան Բեդնու ոճին, ծաղրվում էին Հին Ռուսաստանի պատմության իրադարձությունները, գլխավորապես քրիստոնեության ընդունումը Ռուսաստանում։ Նոր ներկայացումն իշխանության կողմից անսպասելի քննադատության է ենթարկվել ռուսական պատմության դեպքերը խեղաթյուրելու համար։ Բեմադրությունն ընդունվել է որպես «գաղափարապես անգրագետ»։ «Правда» թերթն արձագանքել է ջախջախիչ հոդվածներով։ Այդ ներկայացման և Կամերային թատրոնի քննադատությունները սատարել են Թաիրովի բազմաթիվ կոլեգաներ՝ Մեյերհոլդը, Ստանիսլավսկին և այլք ։ Որպես թատրոնի անհաջողություններ նշվել են նաև Չելյուսկինի արշավանքի մասնակից գրող Ս․ Սեմյոնովի «Չենք հանձնվի» (1935), Մ․ Գորկու «Արևի երեխաները» (1937) և «Մտորումներ բրիտանուհու մասին» (Յու․ Յանովսկու պիես, 1937) ներկայացումների քնադատությունները։ Թատրոնի ստեղծագործական միակ հաջողությունն այդ ընթացքում Գ․ Ֆլոբերի «Մադամ Բովարի» ներկայացման ճանաչումն էր, որտեղ Էմմի Բովարիի դերակատարն Ա․ Կոոնենն էր։
1937 թվականին հրաման է ընդունվել Թաիրովի և Ռեալիստական թատրոնները միավորել Նիկոլայ Օխլոպկովի ղեկավարությամբ։ Սակայն 2 տարբեր ստեղծագործ թիմերի համատեղ աշխատանքը չի հաջողվել, և 1939 թվականին Օխլոպկովն իր թատերախմբով հեռացել է Կամերային թատրոնից։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Թաիրովն ու Ալիսա Կոոնեն Կամերային թատրոնի հետ տարհանվել են Ղազախական ԽՍՀ-ի Բալխաշ քաղաք, իսկ 1942 թվականի ապրիլին՝ Բարնաուլ (Ալթայի երկրամաս)։ 1942 թվականին Ա․ Թաիրովը մտել է Հրեական հակաֆաշիստական կոմիտեի կազմի մեջ։
1946 թվականի օգոստոսի 26-ին ընդունվել է ՀԱՄԿ(բ)Կ կենտկոմի որոշումը՝ արտասահմանյան դրամատուրգիան գործնականորեն արգելելու մասին ։ 1949 թվականի մայիսի 9-ին կոսմոպոլիտիզմի դեմ պայքարի ընթացքում Թաիրովը հեռացվել է Կամերային թատրոնից՝ չնայած այն հանգամանքին, որ դրանից քիչ առաջ՝ թատրոնի 30-ամյակի առթիվ պարգևատրվել էր Լենինի շքանշանով։ Նույն թվականի հունիսի վերջին Թաիրովն Ալիսա Կոոնենի հետ տեղափոխվել է Ե. Վախթանգովի անվան թատրոն, բայց աշխատանքի չեն անցել։ 1950 թվականի օգոստոսին Կամերային թատրոնը վերանվանվել է Մոսկվայի Ա․ Ս․ Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոն և այդպիսով դադարել գոյություն ունենալուց։
Թաիրովը մահացել է 1950 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Մոսկվայում՝ կարճատև հիվանդությունից հետո։ Թաղված է Նովոդևիչյան գերեզմանատանը։
Թատրոնի փակման հետ կապված իրադարձություններին է նվիրված Բորիս Բլանկի «Թաիրովի մահը» ֆիլմը (2004), որտեղ ռեժիսորի դերակատարը Միխայիլ Կոզակովն է, իսկ նրա մուսան՝ Ալլա Դեմիդովան։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուս թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Խորհրդային թատերական գործիչներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ
Պոլ Վալերի
Պոլ Վալերի (Ambroise-Paul-Toussaint-Jules Valéry, ), ֆրանսիացի բանաստեղծ։ Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ (1927)։ Կրթությամբ՝ իրավաբան։
Գործունեություն
Պոլ Վալերիի ստեղծագործությունը ձևավորվել է 19-րդ դարի վերջի սիմվոլիստների, գլխավորապես՝ Ստեֆան Մալարմեի ազդեցությամբ։ 90-ական թվականներին հանդես է եկել բանաստեղծություններով («Հին բանաստեղծությունների ալբոմ», 1920, ժողովածու)։ Այնուհետև հրատարակել է էսսեներ՝ պարարվեստի, նկարչության, ճարտարապետության, Մալարմեի, Ստենդալի, Շառլ Բոդլերի մասին, ինչպես նաև «Մի երեկո պր-ն Տեստի հետ» (1896) գրական-փիլիսոփայական ստեղծագործությունը։ Հայտնի է դարձել «Երիտասարդ Պարքը» պոեմով և նույն վերնագիրը կրող բանաստեղծությունների ժողովածուով (1917)։ Այնուհետև տպագրվել են «Ծովային գերեզմանոցը» (1920) պոեմը և «Թովչանքներ» (1922) պոեմների ու բանաստեղծությունների ժողովածուն։ 1941 թվականին հրատարակվել է Վալերիի «Իմ Ֆաուստը» վերջին պոեմը (անավարտ)։ Բանաստեղծի պոեզիայի «ինտելեկտուալիզմը» պատրանքային է․ իշխում է այն միտքը, թե բանականությունն անկարող է թափանցել իրերի էության մեջ։ Պոլ Վալերիի ստեղծած կերպարների և ասոցիացիաների աշխարհը, թեև տրամաբանական պարզ կառուցվածք ունի, բայց փակ է, ծայրահեղ սուբյեկտիվ, գերհագեցած է սիմվոլներով, հնարամիտ փոխաբերություններով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Հարություն Աբրահամյան (ազատամարտիկ)
Հարություն Վարանգյուլի Աբրահամյան, հայ ազատամարտիկ։
Կենսագրություն
1992 թվականի հուլիս-օգոստոսին Վանաձորի մոտոհրաձգային գնդի կազմում մասնակցել է ՀՀ սահմանամերձ շրջանների պաշտպանական և Վահան-Արծվաշեն գյուղերի ուղղությամբ մղվող մարտերին։ Աչքի է ընկել Արծվաշենի պաշտպանության մարտում. Հարություն Աբրահամյանը և 11 ազատամարտիկներ, իրենց վրա վերցնելով հակառակորդի գրոհները, ապահովել են գյուղի 4500 բնակչի տարհանումն անվտանգ գոտի, իրենք զոհվել։
Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով։ Թաղված է Եռաբլուրում։
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Մարտի 30 ծնունդներ Կատեգորիա:1972 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 8 մահեր Կատեգորիա:1992 մահեր Կատեգորիա:Եռաբլուրում թաղվածներ Կատեգորիա:Փարաքար գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Արծվաշեն գյուղում մահացածներ
Ռեսլմանիա 32
«Ռեսլմանիա 32» (WrestleMania 32), «WWE» կազմակերպության 32-րդ ամենամյա «Ռեսլմանիա» պրոֆեսիոնալ ըմբշամարտի փեյ-փեր-վյու իրադարձություն։ Անցկացվել է 2016 թվականիի ապրիլի 4-ին՝ Դալասի «Էյ Թի ընդ Թի սթեդիում» ամերիկյան ֆուտբոլի մարզադաշտում ։ Ընդհանուր առմամբ իրադարձության շրջանակներում անցկացվում են թվով 12 մարտեր։
Համաձայն «WWE»-ի, իրադարձության վաճառքի ծավալները կազմել են 17,3 միլիոն ԱՄՆ դոլար, իսկ հավաքած 101 763 հանդիսատեսի քանակով այն գերազանցում է 1987 թվականին անցկացված 3-րդ Ռեսլմանիայի ցուցանիշը (93 173) ։
Օգակի
Օգակի (大垣市), քաղաք Ճապոնիայում՝ Գիֆու պրեֆեկտուրայում։
2018 թվականի հոկտեմբերի 31-ի տվյալների համաձայն՝ քաղաքի բնակչությունը կազմում է 161 539 մարդ, իսկ բնակչության խտությունը՝ 380 մարդ/կմ2 ։ Քաղաքը զբաղեցնում է 206,57 կմ2 տարածք։ Ամեն տարի նոյեմբեր ամսին քաղաքը հյուրընկալում է Բաշյո փառատոնը։
Աշխարհագրություն
Օգակին գտնվում է Գիֆու պրեֆեկտուրայի Նոբի դաշտավայրում։ Այն հայտնի է որպես Ճապոնիայի ամենակենտրոնական քաղաքը։ 2006 թվականին քաղաքի կազմի մեջ են ներառվել Կամիսիձու և Սունոմատա բնակավայրերը։ Այսպիսով, քաղաքը կազմված է երեք միմյանցից անջատված շրջաններից։ Կենտրոնական շրջանն է Օգակին, արևելյանը՝ Սունոմատան, իսկ հարավարևմտյանը՝ Կամիսիձուն ։ Քաղաքի միջով հոսում է Իբի գետը։
Բնակչություն
Քաղաքի բնակչության շարժը ներկայացված է աղյուսակում ․
Կլիմա
Քաղաքի կլիման մերձարևադարձային մուսսոնային է։ Բնութագրվում է շոգ և չոր ամառներով և մեղմ ձմեռներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ
Մծբին
Մծբին (աքադերեն՝ Naṣibina; լատիներեն՝ Nisibis;, Niṣībīn; քրդերեն՝ Nisêbîn), քաղաք Թուրքիայի հարավ-արևելքում։ Հնում՝ Վերին Միջագետքի կամ Արվաստանի մայրաքաղաքը, հետագայում ընդգրկվել է Վերին կամ Հայոց Միջագետքի կազմում։ Հայկական փոխարքայության կենտրոնն էր՝ Տիգրան ՄԵծի տերությունում ։ Գտնվում է Տիգրիս գետից 100 կմ դեպի արևմուտք՝ Խաբուր գետի Ջախջախ վտակի ափին։ Նրա դիմաց գտնվում է Սիրիայի Ալ-Կամիշլի հայաբնակ քաղաքը։ Հանդիսանում է արևելյան քրիստոնեության կենտրոններից մեկը, Եփրեմ Ասորու ծննդավայրն է։ Պարթևաստանի, այնուհետև՝ Սասանյան Իրանի և Հռոմի հարաբերությունների միջև հսկայական դեր խաղացած ռազմավարական կետ։ 364 թ. անցել էր Սասանյան Իրանին և պարսկա-հռոմեական բոլոր հետագա պատերազմներում պարսիկների համար իբրև հենակետ էր ծառայում։