cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Քրիստոֆեր Կոլամբուս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ
Սկոմորոխովո (այլ կիրառումներ)
Սկոմորոխովո, կարող է վերաբերել՝
Նովոաբդուլինո
Նովոաբդուլինո (Новоабдуллино, Яңы Абдулла), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չիշմինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 99 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չիշմինսկի շրջանի բնակավայրեր
Էլդրիջ Ռ. Ջոնսոն
'''Էլդրիջ Ռ. Ջոնսոն''' (Eldridge Reeves Johnson, ), ամերիկացի ինժեներ, ձեռնարկատեր ։
Կենսագրություն
Մասնագիտությամբ ինժեներ-մետրոլոգ (անգլ.՝ precision enginner) է, ապրել է Քամդեն քաղաքում (Նյու Ջերսի նահանգ) և վաստակել է փոքր վերանորոգումներ կատարելով ։ Մի օր Էլդրիջ Ջոնսոնի արվեստանոց են տարել գրամոֆոն և խնդրել են կատարելագործել նրա շարժիչը։ Ըստ Ջոնսոնի՝ այդ «Գրամոֆոնը հնչում էր որպես չորացած կոկորդով գիտնական թութակ, բայց այդ գործիքը գրավեց իմ երևակայությունը» և նա ձեռնամուխ եղավ դրա մշակմանը ։ 19-րդ դարի վերջին հորինել և սկսել է արտադրել նոր գրամոֆոն, որը նրան շահավետ պայմանագիր է բերել Berliner Gramophone ձայնագրման ընկերության հետ, ինչպես նաև լիցենզիայով դա արտադրող բրիտանական ընկերությունների հետ։ Նա նաև ստեղծել է մոմե թիթեղների վրա ձայնագրության նոր գործընթաց, որը բարելավել է ձայնի որակը և ավելացրել նվագարկման ժամանակը։ Berliner Gramophone-ի հետ դատական գործերից հետո իր կապիտալները միավորել է «Victor Talking Machine Company» (այսուհետ՝ «Victor») նոր ընկերությունում։ Նրա ղեկավարությամբ «Victor»-ը դարձել է ԱՄՆ-ի խոշորագույն ձայնագրման ընկերությունը։ Ավելի ուշ, երբ Ջոնսոնի առողջությունը վատացել է, ընկերության իրավասու ենթականերին վարձելու նրա ունակության շնորհիվ գործը շարունակել է զարգանալ։ 1926 թվականին «Victor»-ը վաճառել է ամերիկյան բանկիրներին՝ իր բաժնեմասի դիմաց ստանալով 26 միլիոն դոլար ։ Այդ պահին, կենսագիր Ֆրեդերիկ Վիլյամ Վայլի խոսքով, Քեմդենի (Camden) գործարանը ամսական այնքան ձայնասկավառակ է արտադրել, որ դրանցից 4 մղոն (մոտավորապես 6,5 կմ) բարձրությամբ լեռը կբարձրանար ։
Ճանաչում
Երաժշտական ինդուստրիայի ամենահեղինակավոր մրցանակներից մեկը կրում է «Գրեմմի» անվանումը՝ Գրամոֆոնի պատվին։ Էլդրիջ Ջոնսոնն արժանացել է այդ մրցանակին հետմահու 1984 թվականին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ձեռնարկատերեր Կատեգորիա:Ամերիկացի գյուտարարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ճարտարագետներ
Օլիմպիական խաղերում Ադրբեջանի դրոշակակիրների ցանկ
Սա Օլիմպիական խաղերում Ադրբեջանի դրոշակակիրների ցանկն է ։
Դրոշակակիրները տանում են ազգային դրոշը Օլիմպիական խաղերի բացման արարողության ժամանակ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանն օլիմպիական խաղերում
Գալոտիկի խաչքար (Գեղարքունիք գյուղ)
Գալատոկին խաչքար, գտնվում է Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզի Գեղարքունիք գյուղի մեջ՝ Սուրբ Գևորգ եկեղեցու արևմտյան պատին ագուցված։ Հաշվառված է Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցանկում (5.25/6.4) ։
Տեղադրություն
Խաչքարն ագուցված է Սուրբ Գևորգ եկեղեցու արևմտյան պատին։
Վիմական արձանագրություն
Խաչքարն ունի 3 տող վիմական արձանագրություն՝ քիվին, շրջանակին և ստորին մասում.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի խաչքարեր Կատեգորիա:Խաչքարերի վիմական արձանագրություններ
Վիլի լե Ֆալեզ
Վիլի լե Ֆալեզ (Villy-lez-Falaise), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 247 մարդ, բնակչության խտությունը` 49.90 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.95 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 162 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 124-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 38։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,5 %։ 124 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 119 անձ (62 տղամարդ և 57 կին)։ Գործազուրկ են եղել 5 անձ (2 տղամարդ և 3 կին)։ 38 անաշխատունակներից 17-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 15-ը` թոշակառուներ, իսկ 6-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Heroes (We Could Be)
«Heroes», շվեդացի դիջեյ և երաժշտական պրոդյուսեր Ալեսոյի երգն է։ Երգի ռիմեյք տարբերակը, որը անվանված է «Heroes (We Could Be)», 2014 թվականին թողարկվել է որպես սինգլ։ Երգի այդ տարբերակում իր մասնակցությունն ունի շվեդացի երգչուհի Թովե Լոն։ Այն զբաղեցրել է հորիզոնականներ մի շարք միջազգային հիթ շքերթներում և ավելի մեծ հաջողություն է ունեցել քան օրիգինալ տարբերակը ։
Տեսահոլովակ
«Heroes (We Could Be)» երգի համար նկարահանվել է տեսահոլովակ, որի պրեմիերան կայացել է 2014 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2014 սինգլներ
Ալեքսանդր Նապալկով
Ալեքսանդր Յակովլևիչ Նապալկով (Александр Яковлевич Напалков, ), ռուս լրագրող և բանաստեղծ։
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Յակովլևիչ Նապալկովը ծնվել է Ռուսաստանի Դոնի զորքի մարզի երկրորդ Դոնյան օկրուգի Եսաուլովսկայա ստանիցայում (որը հետագայում կոչվել է Ստեպանո-Ռազինսկի խուտոր, իսկ ավելի ուշ՝ 1950 թվականին, լուծարվել է)։ Եսաուլովսկայա ստանիցան ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Բուլավինի կազակական ապստամբությանը։ Այդ ժամանակ գյուղում ատաման էր հայտնի բուլավինցի Իգնատ Նեկրասովը)։ Նապալկովը սովորել է Նիժնի Չիր ստանիցայում, այնուհետև Նովոչերկասկի արական գիմնազիայում, որը կոչվում է նաև «Պլատովյան»։ Այնտեղ էլ, գիմնազիան ավարտելուց հետո, նա որպես գործավար ծառայել է Դոնի զորքի մարզային վարչությունում։ Զուգահեռաբար Ալեքսանդր Յակովլևիչը զբաղվել է գրական գործունեությամբ։ Իր բանաստեղծությունները պոետը հրապարակել է «Դոնսկայա ռեչ», «Պրիազովսկի կրայ» (հրատարակվել է 1891-1920 թվականներին) և «Տագանրոգսկի վեստնիկ» թերթերում։
Ըստ որոշ տվյալների՝ հետագա տարիներին Նապալկովը Ֆելիքս Ձերժինսկու հետ աշխատել է Համառուսաստանյան արտակարգ հանձնաժողովում և եկել է Դոնի Ռոստով տեղի բոլշևիկների հետ կապեր հաստատելու համար։ Ալեքսանդր Յակովլևիչը ռոստովցի հայտնի վիրաբույժ, պրոֆեսոր Նիկոլայ Իվանովիչ Նապալկովի ազգականն էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ
Ծործոր աղբյուրներ
Ծործոր աղբյուրներ գտնվում է Հայաստանի Սյունիքի մարզի Անգեղակոթ գյուղից 4 կմ հեռավորության վրա՝ Ծործոր գետի աջ ափին՝ ծովի մակարդակից 1650 մ բարձրության վրա։ Այն գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Բնապահպանության նախարարության բնության պետական հուշարձանների ցանկում։ Բնության պետական հուշարձանների ցանկում ներառվել է 2008 թվականի օգոստոսի 14-ին ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության բնության հուշարձանների ցանկը հաստատելու մասին» ՀՀ Կառավարության որոշման համաձայն ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Հայաստանի աղբյուրներ Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի ջրագրություն Կատեգորիա:Աղբյուրներ այբբենական կարգով
Ռոբերտ Աբրահամյան (զինվորական)
Ռոբերտ Աբրահամի Աբրահամյան (դեկտեմբեր 20, 1993, Արարատի մարզ, Տափերական, ապրիլի 10, 2016, Լեռնային Ղարաբաղ), զինվորական, սերժանտ, քառօրյա պատերազմի մասնակից։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1993 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Արարատի մարզի Տափերական գյուղում։ 2010 թվականին ավարտել է տեղի դպրոցը և մեկ տարի անց զորակոչվել Հայաստանի զինված ուժեր, ծառայությունն անցնել է ԼՂՀ` Հադրութում։ 2013 թվականին, ծառայությունն ավարտելուց հետո աշխատելու նպատակով մեկնել է Ռուսաստան։ Ամուսնացել է և 2015 թվականին դեկտեմբերի 20-ին ծնվել է  նրա առաջնեկը։ 2016 թվականի ապրիլի 1-ին՝ որպես պայմանագրային զինծառայող ծառայության է անցել  խաղաղապահ զորքերում։ Կոչումով սերժանտ էր։
2016 թվականի ապրիլի 10-ին N զորամասի պահպանության տակ գտնվող մարտական դիրքում գլխի շրջանում ստացել է հրազենային մահացու վիրավորում ։
Պարգևներ
Հետմահու ՀՀ նախագահի կողմից պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» և ԼՂՀ նախագահի կողմից «Արիության համար» մեդալներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Տափերական գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:1993 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունվարի 13 ծնունդներ Կատեգորիա:2016 մահեր Կատեգորիա:Ապրիլի 10 մահեր Կատեգորիա:Մարտական ծառայության մեդալակիրներ
Սկուգրևո (այլ կիրառումներ)
Սկուգրևո, կարող է վերաբերել՝
Սելվա դեի Մոլինի
Սելվա դեի Մոլինի (Selva dei Molini, Ritten), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտե Ադիջո շրջանում՝ Բոլցանո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1473 մարդ, բնակաչության խտությունը՝ 14 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 104 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 39030, հեռախոսային կոդ՝ 0474։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Շրզու
Շրզու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Ակնի գավառակում ։ Գտնվում էր Ակն քաղաքի մոտ։
Աշխարհագրություն
Ուներ առողջարար օդ և առատ ջրեր։
Բնակչություն
Բնակչության մեծամասնությունը կաթոլիկ հայեր էին, իսկ մնացածը՝ թուրքեր։ 1880 թվականին ուներ 138 հայ և 116 այլազգի բնակիչ։
Պատմամշակութային աղբյուրներ
Շրզուն ուներ Ս. Հովհան Ոսկեբերան անունով հայկական եկեղեցի և Խանկտուր անունով ուխտատեղի։ Ըստ ոմանց գյուղն ուներ Ս. Նիկողոս անունով եկեղեցի, որն ավելի վաղ ժամանակներում էր կառուցված, քան Ս. Հովհան Ոսկեբերանը։
Կրթություն
Գյուղում գործում էր հայկական դպրոց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սկրեպլևո (այլ կիրառումներ)
Սկրեպլևո, կարող է վերաբերել՝
Սամթավիսի (Կասպի շրջան)
Սամթավիսի (სამთავისი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Կասպի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 680 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Կասպից հեռու է 11 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 532 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Կասպի շրջան
Դոլժոկ (գյուղ, Նովոսելիցայի շրջան)
Դոլժոկ (Довжок), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Նովոսելիցայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Դոլժոկ գյուղում բնակվում էր 1 023 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Նովոսելիցայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սամվել Սահակյան
Սամվել Վարանցովի Սահակյան, հայ ճարտարագետ-հիդրոտեխնիկ, կենսաբանական գիտությունների դոկտոր (1992), պրոֆեսոր (2013)։
Կենսագրություն
Սամվել Սահակյանը ծնվել է 1951 թվականի մարտի 15-ին Ոսկեվազ գյուղում (այժմ՝ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում)։ 1974-2006 թվականներին աշխատել է Հայաստանի գյուղատնտեսության նախարարության Հողագիտության, ագրոքիմիայի և մոլիերացիայի գիտական կենտրոնում, 2006 թվականին դարձել է Հայաստանի գյուղատնտեսության նախարարության հողերի օգտագործման և հողաբարելավման վարչության հողբարելավման բաժնի պետ։
Աշխատանքները վերաբերում են Արարատյան դաշտի աղուտ-ալկալի հողերի աղաջրային ռեժիմի կարգավորման, աղազերծման և ալկալիազերծման շարժընթացների իրականացման, քիմիական հողբարելացման, իրացված հողերի գյուղատնտեսական օգտագործման արդյունավետության բարձրացման հիմնական հարցերին։ Առաջարկել է մելիորատիվ հողագիտության նոր ուղղություն, որի հիմքում են հողային շարժընթացների արագացումը, ֆիզիկական և քիմիական համալիր մեխանիզմների (հարմոնիկ տատանումներ, եռաֆազ համակարգեր, էլեկտրական դաշտ և այլն) կիրառմամբ հողերի բարելավման անհրաժեշտ ժամանակամիջոցի, լվացման չափերի և ֆինանսական միջոցների կրճատումը։
Ծանրության կենտրոն
Ծանրության կենտրոն, երկրաչափական կետ, որով անցնում է մարմնի բոլոր մասնիկների ծանրության ուժերի համազորը՝ տարածության մեջ մարմնի ցանկացած դիրքում։
Նկարագրություն
Սիմետրիայի կենտրոն ունեցող համասեռ մարմնի ծանրության կենտրոնը համընկնում է այդ կենտրոնի հետ։ Ընդհանուր դեպքում, երբ մարմինը հնարավոր է բաժանել առանձին մասերի, ծանրության կենտրոնի կոորդինատները որոշվում են հետևյալ բանաձևերով՝
որտեղ p_i-երը մարմնի մասերի ծանրության ուժերն են, իսկ, երը՝ այդ մասերի ծանրության կենտրոնների կոորդինատները։
Ծանրության կենտրոն և իներցիայի կենտրոն հասկացություններն իրարից տարբերվում են նրանով, որ ծանրության կենտրոնն իմաստ ունի միայն համասեռ ձգողության դաշտում գտնվող մարմինների համար։ Իներցիայի կենտրոն հասկացությունը կապված չէ ուժային դաշտ հասկացության հետ և այս իմաստով ավելի ընդհանուր է։ Ծանրության համասեռ ուժային դաշտում գտնվող մարմնի ծանրության կենտրոնն ու իներցիայի կենտրոնը համընկնում են։
Տես նաև
Զանգվածների կենտրոն
Կատեգորիա:Զանգված Կատեգորիա:Տեսական մեխանիկա
Սմետանինո (այլ կիրառումներ)
Սմետանինո, կարող է վերաբերել՝
Նոր կյանք (ֆիլմ)
Նոր կյանք (A New Life), գեղարվեստական ֆիլմ, ռեժիսոր՝ Ալանա Անդրա։ Ռոմանտիկ կատագերկություն, որը լույս է տեսել 1988 թվականին։
Սյուժե
Ֆիլմի գլխավոր հերոսները զույգեր են, ովքեր բաժանվում են 26 տարվա ամուսնական համատեղ կյանքից հետո։ Ուոլ Սթրիթում աշխատող Ստիվ Ժարդիիոն արդեն ապրում էր ազատ կյանքով, այդ ժամանակ նրա նախկին կին՝ Ժեկին, գրավում էր բոլոր տղամարդկանց ուշադրությունը։ Նա ռոմանտիկ հարաբերությունների է անցնում Դոլ անունով մի տղամարդու հետ։ Սակայն նրա երկու ամուսինները որոշում են նրան ինչ որ չար բան անել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1988 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ
Ջազ ոճով
«JAZZ ոճով» («…в сти́ле JAZZ», աշխատանքային անվանումը՝ «Չորսի սիրտը», ռուս․՝ «Сердца четырёх»), ռուսական մելոդրամատիկ կատակերգական գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Ստանիսլավ Գովորուխինը 2010 թվականին Քսենյա Ստեպանիչովայի պիեսի հիման վրա։
2010 թվականի օգոստոսին ֆիլմը ներկայացվել է «Պատուհան դեպի Եվրոպա» XVIII ամենամյա ռուսական կինոփառատոնում, որտեղ արժանացել է «Ոսկե նավակ» (ռուս․՝ «Золотая ладья») մրցանակին «Վիբորգյան հաշիվ» մրցութային ծրագիր առաջին տեղի համար  ։ 2011 թվականին ստացել է «Վիվատ, Ռուսաստանի կինո» (ռուս․՝ «Виват, кино России!») համառուսաստանյան 19-րդ կինոփառատոնի «Հանդիսատեսի համակրանք» գրան-պրին («Հանդիսատեսի համակրանք» մրցանակ) Սանկտ Պետերբուրգում ։
Սյուժե
Գլխավոր հերոսը հաջողակ երիտասարդ է, որն ունի տղամարդկային հմայք և բոլոր կանանց դուր գալու ունակություն, անկախ նրանց տարիքից և հասարակության մեջ ունեցած դիրքից։ Հերոսուհին քսանվեց տարեկան աղջիկ է, որը գլխովին նվիրվել է աշխատանքին, հիասթափվել է սիրուց և այլևս չի երազում կանացի երջանկության մասին։ Բայց... նա ծանոթանում է հերոսուու կրտսեր քրոջ ու մոր հետ, որն էլ ավելի գեղեցիկ է։ Ժամանակի ընթացքում նրանք դառնում են երիտասարդի հմայքի գերին։
Ստեղծում
Կինոնկարի հեղինակ, ռեժիսոր Ստանիսլավ Գովորուխինի կարծիքով՝ «կինոժապավենն իր ոճով ու ոգով հիշեցնում է ջազ»։ Մեկնաբանելով ֆիլմի անվանումը՝ նա պարզաբանել է․ Ես ընդհանրապես սիրում եմ միայն դասական երաժշտություն և ջազ։ Իսկ այս ֆիլմը նկարահանվել է հենց ջազի ոճով։ Երբ ինչ-որ գործիք իր վրա է վերցնում առաջնորդությունը և կատարում սոլո ։
Երաժշտություն
Ֆիլմի ջազային կոմպոզիցիաների հիմքում ընկած են․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:2010 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսական կինոկատակերգություններ
Սմոլենսկոե (այլ կիրառումներ)
Սմոլենսկոե, կարող է վերաբերել՝
Ռազմիկ Վարյան
Ռազմիկ Սիմոնի Վարյան, հայ անասնաբույծ-ընտրասերումնաբան, գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտոր, (1979), պրոֆեսոր (1989)։
Կենսագրություն
Ռազմիկ Վարյանը ծնվել է 1927 թվականի նոյեմբերի 6-ին Բարում գյուղում (Ադրբեջանի Շամքորի շրջանում)։ 1951 թվականին ավարտել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտը։ 1969-1983 և 1986–2003 թվականներին եղել է Հայկական անասնաբուծության և կերարտադրության ԳԱՄ-ի խոզաբուծության բաժնի վարիչ, 1983-1986 թվականներին՝ Բաղրամյանի շրջանի խոզաբուծության № 1 համալիրի տնօրեն։
Աշխատանքները վերաբերում են գյուղատնտեսության, կենդանիների բուծման, կերակրման, խոզերի պլանային ցեղերի կատարելագործման, մաքրացեղ բուծման և տրամախաչման ժամանակ մթերատվության գենոտիպի և արտաքին միջավայրի ազդեցության խնդիրներին։
Ռազմիկ Վարյանը մահացել է 2003 թվականի նոյեմբերի 5-ին Երևանում։
Կատեգորիա:Հայ գյուղատնտեսներ Կատեգորիա:Հայ անասնաբույծներ Կատեգորիա:Հայ ընտրասերումնաբաններ
Կամիլ Գրասինո
Կամիլ Գրասինո (Camille Grassineau, ), ֆրանսիացի ռեգբիստուհի, խաղում է պաշտպանի (կենտրոնական) դիրքում կանանց ռեգբիի «Ստադ Ֆրանսե» ակումբի, Ֆրանսիայի ռեգբի-15 և ռեգբի-7 ազգային հավաքականներում։ 2014 և 2018 թվականների Վեց ազգերի գավաթի չեմպիոն և Մեծ սաղավարտի հաղթող, 2014 և 2017 թվականների աշխարհի առաջնությունների բրոնզե մեդալակիր , 2020 թվականի Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր։
Կենսագրություն
Հայր և պապ նախկինում խաղացել են Բելվես քաղաքի «Ստադ Բելվեզուա» ակումբում ։ Սովորել է Պիեռ Ֆանլակի անվան քոլեջում ։ Ընդունվել է Բորդոյի համալսարանի Ֆիզկուլտուրայի և սպորտի ֆակուլտետ, ստացել է STAPS մարզիչի արտոնագիր 2014 թվականին և ընդունվել է Բորդոյում սպորտի ուսուցիչների դասընթացներին ։
Իր կարիերան Կամիլը սկսել է «Բորդո ԷՏուդյան» ուսանողական ակումբում, ավելի ուշ դարձել է կանանց «Ստադ Բորդլե» ակումբի խաղացող, 2017 թվականին տեղափոխվել է «Ստադ Ֆրանսե» ։ 2012 թվականին «Ստադ Բորդլեի» կազմում հաղթել է Ֆրանսիայի երկրորդ դիվիզիոնում (Էլիտ 2) և երկու տարի խաղացել է էլիտար դիվիզիոնում թիմի հետ, մինչև կրկին Էլիտ 2 անցնելը ։
Տասնինը տարեկանում Կամիլն առաջին անգամ ընդգրկվել է ռեգբիի հավաքականում .։ 2012 թվականի նոյեմբերին նշել է նորամուտը Ֆրանսիայի ռեգբիի հավաքականում անգլիացիների դեմ խաղում ։ 2014 թվականին Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում դարձել է Վեց ազգերի գավաթի խաղարկության չեմպիոն՝ հաղթելով Մեծ սաղավարտը և աշխարհի գավաթի բրոնզե մեդալակիր, սակայն Ավստրալիայի դեմ խաղում ստացած ուղեղի ցնցման պատճառով մրցաշարի վերջին երկու հանդիպումներին չի մասնակցել ։ Նույն թվականին նա պայմանագիր է կնքել Ֆրանսիայի ռեգբիի ֆեդերացիայի հետ՝ Օլիմպիադային նախապատրաստվելու շրջանակներում ռեգբի-7 հավաքականում հանդես գալու վերաբերյալ ։
Ռեգբի-7 հավաքականի կազմում Կամիլը հանդես է եկել 2013 թվականի աշխարհի առաջնությունում և Ռիո դե Ժանեյրոյի Օլիմպիական խաղերում՝ հանդես գալով հարձակման գծում կամ վինգի դիրքում ։ 2016 թվականի օգոստոսի 6-ին Ռիո դե Ժանեյրոյի ժամանակով ժամը 11:00-ին Ֆրանսիայի և Իսպանիայի հավաքականների մրցախաղով մեկնարկել է ռեգբիի օլիմպիական մրցաշարը, որտեղ 3-րդ րոպեին Կամիլը բացել է հանդիպման հաշիվը՝ առաջին փորձը գրանցելով օլիմպիական ռեգբի-7-ի պատմության մեջ և հավաքելով առաջին միավորները ։ Ընդհանուր առմամբ մրցաշարում Կամիլը մասնակցել է 6 խաղի և կատարել երեք փորձ, մեկը Նոր Զելանդիայի և մյուսը ԱՄՆ-ի դեմ (արդյունքը եղել է 6-րդ տեղը)։
2017 թվականին Կամիլը դարձել է Իռլանդիայում անցկացվող աշխարհի առաջնության բրոնզե մեդալակիր՝ հայտնվելով հայտացուցակում Ջեսի Տրեմուլերի փոխարեն ։ 2017 թվականի նոյեմբերի 10-ին նշել է նորամուտը ֆրանսիական «Բարբարիանս» կանանց ակումբում «Մանսթերի» դեմ խաղում, որն անցկացվել է Տոմոնդ-պարկում ։
2021 թվականին դարձել Է Տոկիոյի Ամառային օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2020 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիրներ
Գոչգեղ
Գոչգեղ, լեռնագագաթ Հայաստանի Լոռու մարզում, Շիրակի լեռնաշղթայի արևելյան ծայրամասում, Սարալանջ գյուղից 2 կմ արևելք։ Բարձրությունը 2201 մ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Լոռու մարզի լեռներ
Նովոաբդրախմանովո (գյուղ, Ստերլիտամակսկի շրջան)
Նովոաբդրախմանովո (Новоабдрахманово, Яңы Абдрахман), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիտամակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 22 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիտամակսկի շրջանի բնակավայրեր
Սարիբարի
Սարիբարի (სარიბარი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Կասպի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 790 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Կասպից հեռու է 25 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 19 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Կասպի շրջան
Ալպյան գորգ
Ալպյան գորգ, կենսաբանական բնության հուշարձան Հայաստանում։ Բնության հուշարձանը գտնվում է Կոտայքի մարզի Մեղրաձոր-Ֆիոլետովո գրունտային ճանապարհի ամենաբարձր մասում (Փամբակ լեռնաշղթայի Ամպասարի գագաթային մասում՝ ծովի մակարդակից 300 մ բարձրության վրա)։ Այն գրանցված է Հայաստանի Բնապահպանության նախարարության բնության պետական հուշարձանների ցանկում։ Բնության պետական հուշարձանների ցանկում ներառվել է 2008 թվականի օգոստոսի 14-ին ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության բնության հուշարձանների ցանկը հաստատելու մասին» ՀՀ Կառավարության որոշման համաձայն ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Բնության հուշարձաններ Կոտայքի մարզում
Չամլըջա (մզկիթ)
Չամլըջա մզկիթ, մզկիթ, որը գտնվում է Ստամբուլ քաղաքում և հանդիսանում է Թուրքիայի ամենամեծ մզկիթը։ Մզկիթը կարող է տեղավորել 63,000 մարդ և ներառում է թանգարան, պատկերասրահ և ստորգետնյա ավտոկայանատեղի 3,500 մեքենայի համար ։
Չամլըջա մզկիթը ձևավորվել է երկու կին ճարտարապետների՝ Բահար Միզրակի և Հայրիե Գյուլ Տոտուի կողմից՝ մոտավորապես արժենալով 150 մլն լիրա ($66.5 միլիոն) ։
Մզկիթը Թուրքիայի կառավարության այն մեգանախագծերի մեկն է, որով կառավարությունը ցանկանում է ցուցադրել իր տնտեսական ուժը և Արդարություն և զարգացում կուսակցության ժառանգությունը ։
Չամլըջա մզկիթը բացվել է 2019 թվականի մայիսի 3-ին Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի կողմից ։ Աշխարհի մի քան երկների ղեկավարներ ներկա են գտնվել բացման արարողությանը, այդ թվում Սենեգալի նախագահ Մակի Սալլը, Գվինեայի նախագահ Ալֆա Կոնդը, Ալբանիայի նախագահ Իլիր Մեթան, Պաղեստինի վարչապետը և այլ բարձրաստիճան պաշտոնյաներ ։
Կառուցվածք
Մզկիթը ունի 6 մինարեթ, որոնցից չորսը ունեն 107,1 մետր բարձրություն, իսկ մնացած երկուսը 90 մետր բարձրություն։ Գմբեթների քանակը 63 է։ Այն ունի 57,500 կիլոնետր քառակուսի տարածք։ Մզկիթ-համալիրը ներառում է նաև թանգարան, պատկերասրահ, գրադարան, 1000 հոգու համար նախատեսված կոնֆերանսների սրահ և ստորգետնյա ավտոկայանատեղի 3,500 մեքենայի համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ստամբուլի մզկիթներ Կատեգորիա:Գմբեթավոր կրոնական շենքեր և կառույցներ
Բաուրժան Մոմիշուլի
Բաուրժան Մոմիշուլի (Бауыржан Момышұлы), Խորհրդային միության ղազախ սպա և գրող, հետմահու արժանացել է Խորհրդային Միության հերոս և Ղազախստանի ժողովրդական հերոս կոչումներին։
Վաղ կյանք
Մոմիշուլին ծնվել է դուլաթ ցեղի քոչվոր անասնապահների ընտանիքում Օրակ Բալգայում, որն այժմ լքված աուլ է ժամանակակից Ղազախստանի Ժուալի շրջանում ։ Մինչև տասներեք տարեկանն ապրել է հարազատների մոտ, սակայն պատանեկության տարիներն անցկացրել է խորհրդային գիշերօթիկ դպրոցներում ։ 1929 թվականին միջնակարգ կրթությունն ավարտելուց հետո աշխատել է որպես ուսուցիչ, շրջանային կոմիտեի քարտուղար և դատախազի օգնական։ Հետագայում աշխատանքի է անցել Ղազախստանի ԻԽՍՀ-ի Տնտեսական պլանավորման կենտրոնական գործակալությունում՝ որպես բաժնի վարիչ ։
1932 թվականի նոյեմբերին Մոմիշուլին զորակոչվեց Կարմիր բանակ երկամյա ծառայության և, որպես կուրսանտ, նշանակվեց 14-րդ լեռնային հետևակային գնդում։ Ազատվելուց հետո սովորել է Լենինգրադի ֆինանսական ինստիտուտի տնտեսագիտության բաժնում և աշխատել Առևտրաարդյունաբերական խորհրդային պետական բանկի ղազախական մասնաճյուղում ։
Զինվորական կարիերա
1936 թվականի մարտի 25-ին Մոմիշուլին կրկին կանչվեց զինվորական ծառայության՝ դառնալով Կենտրոնական Ասիայի ռազմական շրջանի 315-րդ գնդի դասակի հրամանատար։ Հաջորդ երկու տասնամյակը նա մնաց բանակում։ 1937 թվականի մարտին գունդը տեղափոխվեց Սիբիր՝ Հեռավորարևելյան ճակատ։ Թեև ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ բռնաճնշումների չի ենթարկվել, «ծայրահեղ ազգայնական հայացքներով» դիտողությունը գրվել է նրա անձնական գոչծերում 1937 թվականին։ Նրա կենսագիր Մեքեմթաս Միրզախմետովը կարծում էր, որ դա տեղի է ունեցել, քանի որ Մոմիշուլին կարդում էր Մագժան Ժումաբաևի պոեզիան և Ալաշ Օրդայի հետ կապված այլ հեղինակների ստեղծագործությունները ։
1939 թվականին Մոմիշուլին նշանակվեց 105-րդ հետևակային դիվիզիայի հրետանավորների հրամանատար։ 1940 թվականի փետրվարից նա գլխավորել է Ժիտոմիրում գտնվող 202-րդ անկախ հակատանկային գումարտակը ։
Հաջորդ տարվա հունվարին լեյտենանտ Մոմիշուլին վերադարձավ Ղազախստան՝ ծառայության անցնելով Ալմաթիի զինվորական կոմիսարիատում։ Երբ հունիսի 22-ին Գերմանիան հարձակվեց Խորհրդային Միության վրա, նա նշանակվեց նորաստեղծ 316-րդ հրաձգային դիվիզիայի 1073-րդ գնդի «Կոմբատ» գումարտակի հրամանատար։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
1941 թվականի սեպտեմբերին դիվիզիան մեկնեց ճակատ՝ Լենինգրադի շրջակայքում գտնվող Մալայա Վիշերա քաղաք ։ Հոկտեմբերի ընթացքում, քանի որ Վերմախտը շարժվում էր դեպի Մոսկվա, 316-րդ դիվիզիան, որն արդեն գեներալ Կոնստանտին Ռոկոսովսկիի 16-րդ բանակի կազմի մեջ էր, տեղափոխվեց ռազմաճակատ և նրանց հանձնահարվեց պաշտպանել Վոլոկոլամսկով անցնող մայրուղին և շրջակա տարածքը։ Մոմիշուլիի գումարտակին հանձնահարվել էր պաշտպանել Ռուզա գետի երկայնքով 8 կմ երկարությամբ հատված․ ավագ լեյտենանտ Մոմիշուլին Խորհրդային Միրության մայրաքաղաքի պաշտպանության ընթացքում 27 առճակատումների է մասնակցել։ Նոյեմբերի 16-18-ին ինքը և իր գումարտակը Մատրիոնինո գյուղում մնացյալ դիվիզիայից բաժանվեցին, սակայն կարողացան դիմադրել գերմանական զորքերին և ի վերջո կարողացան ճեղքեն ու ետ վերադառնան իրենց դիրքերը։ Իրենց խիզախության համար 316-րդ գումարտակը նոյեմբերի 23-ին ստացավ գվարդիայի կարգավիճակ և անվանվեց Պանֆիլովի անվան 8-րդ գվարդիական հրաձգային դիվիզիա՝ ի պատիվ իրենց ընկած հրամանատարի, ով մահացավ գործողությունների ընթացքում նոյեմբերի 18-ին։ Նոյեմբերի վերջին Մոմիշուլին ստացավ կապիտանի աստիճան ։
Մոմիշուլին մասնակցեց խորհրդային հակագրոհին և ծանր վիրավորվեց դեկտեմբերի 5-ին, սակայն նա հրաժարվեց մեկուսանալ՝ բուժում ստանալու համար ։
1942 թվականի մարտին ռազմական թղթակից Ալեքսանդր Բեկը ժամանեց 8-րդ գվարդիական դիվիզիա։ Այդ տարվա գարնան ընթացքում Բեկը համոզեց Մոմիշուլիին, ով սկզբում չէր ցանկանում, որ օգնի իրեն գրել վեպ Վոլոկոլամսկի կռիվների մասին, որը ի վերջո 1944 թվականին հրապարակվեց «Վոլոկոլամսկի մայրուղի» անվանմամբ։ Մոմիշուլին կտրուկ հավանություն չտվեց Բեկի գրքին, որը նա պնդում էր, որ իրադարձությունների անիրատեսական պատկերումն էր, և քննադատում էր հեղինակին իր ողջ կյանքի ընթացքում ։
1942 թվականի ապրիլին իր հրամանատարությունը նրան շնորհեց մայորի կոչումը։ 1942 թվականի օգոստոսին իր վերադասերը շատ դրական զեկույց ներկայացրեցին իր վարքի վերաբերյալ և առաջադրեցին իրեն, որպեսզի ստանա Խորհրդային Միության հերոսի կոչում։ Առաջարկը մերժվեց։ Պոետ Միխայիլ Իսինալիևը, ով Մոմիշուլիի ընկերն էր, գրեց, որ 8-րդ գվարդիայից նախկին քաղաքական գործիչ իր պատմել է, որ իրեն չտվեցին կոչումը ղազախական հայրենասիրության համար, որ կոմիսարների կողմից համարվում էր վտանգավոր ազգայնամոլություն։ Նույն տարվա ընթացքում Մոմիշուլին անդամակցեց Կոմունիստական կուսակցությանը։ Հոկտեմբերին նա ստացավ փոխգնդապետ կոչում։ Ութ ամիս հետո նա դարձավ գնդապետ ։
1943 թվականի ընթացքում իր հին վնասվածքների հետևանքների պատճառով նա ստիպված էր երկար ժամանակով գնալ հիվանդանոց։ 1944 թվականի մարտին հիվանդանոցից դուրս գրվելուց հետո նա անցավ բարձրաստիճան սպաների դասընթաց Վորոշիլովի ակադեմիայում։ 1945 թվականի հունվարի 21-ին գնդապետ Բաուրժան Մոմիշուլին նշանակվեց 9-րդ գվարդիական հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար։ 9-րդ դիվիզիան մասնակցել է արևելապրուսական արշավանքին՝ գրավելով տասնհինգ քաղաքներ Պրիեկուլե քաղաքի շրջակայքում։ Պատերազմի ավարտից հետո Մոմիշուլին պարգևատրվեց Լենինի շքանշանով։
Պատերազմից հետո տարիները
1946 թվականին Մոմիշուլին ընդունվեց նորից Վորոշիլովի ակադեմիա։ 1948 թվականի հունիսի 16-ին Ղազախական ԽՍՀ-ի Նախարարների խորհուրդը նշանակեց նրան հանրապետության Զինված ուժերին աջակցող կամավորական ընկերության տնօրեն, մինչդեռ նա դեռ շարունակում էր ծառայել բանակում։ 1948 թվականի վերջին նա դարձավ 49-րդ անկախ հետևակային բրիգադի փոխհրամանատար Արևելասիբիրական ռազմական շրջանում։ 1950 թվականից հետո նա ծառայել է Կարմիր բանակի լոգիստիկայի և տրանսպորտի ռազմական ակադեմիայում՝ որպես կրտսեր դասախոս։ Ըստ Միրզախմետովի՝ նա 500 սպաներից միակն էր, ով իր հետ միասին ավարտեց ակադեմիան, սակայն երբեք չստացավ գեներալի կոչում․ հեղինակը պնդում է, որ սա այն քաղաքական որոշման պատճառով էր, որ թույլ չտան թյուրքական ժողովուրդներին ստանան բարձր կոչումներ խորհրդային բանակում ։
1955 թվականին գնդապետ Մոմիշուլին ազատվեց բանակից հիվանդություն պատճառով։ Նա անցավ գրական կարիերային՝ գրելով մի քանի վեպեր, ինչպես նաև գրքեր պատերազմի ժամանակ իր փորձառության մասին։ Նա նաև դասախոսում էր Ղազախստանի գիտությունների ակադեմիայում ։
Մոմիշուլին հիմնականում հայտնի է Բեկի «Վոլոկոլամսկի մայրուղի» վեպից ։ Հեղինակը գրել է նաև երկու շարունակություններ՝ «Մի քանի օր» և «Գեներալ Պանֆիլովի փոխարինողը» ։ Այս շարքը ձեռք բերեց միջազգային, ինչպես նաև խորհրդային ճանաչում։
1941 թվականի Վոլոկոլամսկում տեղի ունեցած ճակատամարտերի մասին Մոմիշուլիի «Մոսկվան մեր ետևում է» գրքի հիման վրա 1967 թվականին թատրոն բեմադրվեց ։ 1976 թվականին նա ստացավ Ղազախական ԽՍՀ-ի Աբայ Կունանբաևի անվան պետական մրցանակը իր ինքնակենսագրականի համար՝ «Մեր ընտանիքը» ։
Մոմիշուլին ընդդիմացավ բրեժնևյան իշխանության կողմից Մալայա Զեմլյայի ճակատամարտի վեհացմանը․ ըստ իր որդի և կենսագիր Բահիցանի՝ իր դիրքորոշումը իրեն պետական ապարատում դարձրեց մեծ թշնամի և զրոյացրեց շանսերը՝ իր կենդանության օրոք Խորհրդային Միության հերոսի կոչում ստանալու ։ Երբ Իսինալիևը մոտեցավ Դինմուհամեդ Կունաևին և խնդրեց, որ Մոմիշուլիին հերոսի կոչում տան, սակայն առաջին քարտուղարը պատասխանեց, որ քանի դեռ գեներալ Ալեքսեյ Եպիշևը Կարմիր բանակի հիմնական քաղաքական դիրեկտորատի ղեկավարն է, կոչումը երբեք չի տրվի ։ Բահիցանը նաև մտաբերեց, որ իր կյանքի վերջին տարիներին իր հայրը, ով «անկաշկանդ մահմեդականություն էր դավանում», դարձավ սուֆիզմի հետևորդ ։ Մոմիշուլին մահացավ 1982 թվականին և թաղվեց Ալմաթիում։
Նախքան ԽՍՀՄ-ի փլուզումը Ղազախստանի Գերագույն խոհրդի նախագահ Նուրսուլթան Նազարբաևը կարողացավ համոզել Մոսկվայի իշխանություններին, որ հետմահու Մոմիշուլիին տան երկրի ամենաբարձր ռազմական կոչումը, և նա հռչակվեց Խորհրդային Միության հերոս 1990 թվականի դեկտեմբերի 11-ին։ Հանրապետության անկախության հռչակումից հետո նա նաև դարձավ Ղազախստանի Ժողովրդական հերոս։ Իր հայրենի Ժուալիի շրջանի կենտրոնը՝ Բաուրժան Մոմիշուլի, անվանվեց ի պատիվ իրեն ։ Ալմաթիի Ժաս Ուլան հանրապետական դպրոցը նույնպես անվանված է ի պատիվ իրեն։
Այսօր Բաուրժանագիտության կենտրոնը գտնվում է Տարազի պետական մանկավարժական ինստիտուտում։ Կենտրոնում են գտնվում Բաուրժան Մոմիշուլիի կյանքի և այդ ժամանակների մասին բավական շատ ռուսական և ղազախական աղբյուրներ։
2022 թվականի նոյեմբերի 26-ին Ալմաթիի կենտրոնում գտնվող Ղազախստանի ազգային գվարդիայի 5571 զորամասը անվանվել է ի պատիվ Մոմիշուլիի ։
Մեդիա
Բաուրժան Մոմիշուլիի կերպարը տարբեր կինոնկարներում և հեռուստատեսային արտադրանքներում մարմնավորել են այս դերասանները․
2010 թվականին Ղազախֆիլմ ստուդիան հրապարակեց «Լեգենդար Բաուրժան» («Қазақтың Бауыржаны») փաստագրական ֆիլմը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային Միության հերոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:1982 մահեր Կատեգորիա:1910 ծնունդներ Կատեգորիա:Ղազախ գրողներ Կատեգորիա:Ղազախ ռազմական գործիչներ
Նորագույն շրջանի հայկական կերպարվեստ
Նորագույն շրջանի կերպարվեստը, անկախության հռչակումից (1991) հետո ՀՀ-ում սկսված սոցիալ-տնտեսական ճգնաժամը կասեցրել է նաև կերպարվեստի բնականոն զարգացումը, «կաթվածահար» քաղաքաշինությունն ու ճարտարապետությունը չէին կարող ապահովել մոնումենտալ-դեկորատիվ նկարչության և քանդակի նույնիսկ նվազագույն զարգացումը, տպագրական տնտեսության քայքայումը խաթարել է գրքարվեստի (գրքի գեղարվեստական ձևավորում, պատկերազարդում) առաջընթացը, թատրոններում սակավաթիվ ներկայացումներ բեմադրելու պատճառով ընկել էր բեմանկարչության գեղարվեստական մակարդակը։
Ցուցահանդեսներ
Այդուհանդերձ, ՀՀ-ում կազմակերպվել են սակավաթիվ խմբային ցուցահանդեսներ՝ «12-ի ցուցահանդեսը» (1992), «Աբստրակցիոնիզմը Հայաստանում» (1994), «Հայ ոգու կամուրջներ» (1996՝ նվիրված Մեծ հայրենադարձության 50-ամյակին)։ 1995 թվականին Բոխումում (Գերմանիա) բացվել է «Հայաստան, հին մշակույթի վերագտնված երկիր» ցուցահանդեսը, որտեղ ներկայացվել են նախապատմական շրջանից մինչև նոր ժամանակներում ստեղծված հայկական մշակութային արժեքներ։ Նույն թվականին Մոսկվայում և Կիպրոսում ցուցադրվել է ժամանակակից հայ կերպարվեստը, 1997 թվականին Սալոնիկում (Հունաստան) «Հայաստանի գույներ» նկարահանդեսն ընդգրկել է 19-20-րդ դարերի հայ խոշորագույն նկարիչների ու գրաֆիկների շուրջ 60 աշխատանք։
Պատկերասրահներ
Գեղարվեստական կյանքին որոշ աշխուժություն են հաղորդել մասնավոր պատկերասրահները («Գոյակ», «Ակադեմիա», «Ականաթ», «Առաջին հարկ», «Արամե», «Բաքոս», «ԹԱԱԿ», «Չառլի Խաչատրյան (Ex-voto)», «Նոյյան տապան», «Սթիլ» և այլն )։ Ամենաճանաչվածը «Մկրտչյան» (1993) պատկերասրահն է, որը ներկայացնում է 19-20–րդ դարերի հայ դասական սրահները նպաստում են արդի ավանգարդային արվեստի զարգացմանն ու տարածմանը։
Փառատոններ
Երևանում Նորարար փորձառական արվեստի կենտրոնը (ՆՓԱԿ, 1995) կազմակերպել է տասնյակ ցուցահանդեսներ, մասնակցել ավանգարդիստ արվեստի փառատոներին՝ համաշխարհային հանրությանը ներկայացնելով հայկական ժամանակակից արվեստը։ ՆՓԱԿ-ը նպաստել է ՀՀ-ի մասնակցությանը (1995 թվականից) Վենետիկի համաշխարհային արվեստի փառատոներին, որտեղ հանդես են եկել մի շարք նորարար արվեստագետներ։ Ուշագրավ են Կարեն Անդրեասյանի «Իրականություն։ Գործընթաց։ Վերահսկում» (1995), Ազատ Սարգսյանի «Հուշեր ապագայի մասին», Ստեփան Վերանյանի «Անվերնագիր» (երկուսն էլ՝ 1997) և Նարեկ Ավետիսյանի «Post factum» (1999) կոնցեպտուալ «ակտիվ և ինտերակտիվ նախագծերը», Կարեն Մացակյանի «Սպառողի հաղթանակը» (1996) և Արման Գրիգորյանի «Այն ինչ է մնալու վաղը նրանից, ինչ եղել է երեկ» (1997) կտավները, Արա Հովսեփյանի «Սոցիալական կենդանի», Նորա Բադալյանի «Սիրո անատոմիան» և Արփինե Թոքմաջյանի «Առաջընթաց» (երեքն էլ՝ 2001) երկէկրան տեսաֆիլմերը, որտեղ հեղինակներն արվեստի ավանդական և ոչ ավանդական զանազան ձևերի ու տեխնիկական միջոցների կիրառման կամ համադրման շնորհիվ ձգտել են արտահայտել իրենց տեսակետն ու դիրքորոշումը մարդու էության, նրա հասարակական կեցության ու ճակատագրի վերաբերյալ։ ՆՓԱԿ-ում գործում է փորձառական թատերախումբ, կազմակերպում են թատրոնի և վիդեո-արվեստի տարեկան ստուգատես-փառատոներ, պարբերաբար նկարահանվում են լիամետրաժ ֆիլմեր։
Ավանգարդային արվեստի տարածմանը նպաստել է նաև ՀԱՅ-ԱՐՏ կենտրոնը (1997-2004), որը կազմակերպել է «ճանապարհորդություն դեպի Հայաստան» (հայ-գերմանական, 1998), «Փակ քաղաք» (հայ-ռուսական, 1999), «Զուգահեռ իրականություն» (հայ-ավստրիական, 2000), «Ցտեսություն, Փարաջանով» (Վիեննա, 2003), «Սարգիսը Երևանում» (2004, Ֆրանսիայի Անտիբ քաղաքի Պիկասսոյի թանգարանի հետ) և այլ ցուցահանդեսներ։ Կենտրոնը կապեր է հաստատել ԱՊՀ, Եվրոպայի և Ամերիկայի երկրների ժամանակակից արվեստի թանգարանների և մշակութային այլ հաստատությունների հետ, մասնակցել ավանգարդիզմի միջազգային ստուգատեսների՝ «Մանիֆեստա-3» (Լյուբլյանա, 2000), ժամանակակից արվեստի փառատոն (Վիեննա, 2001) և այլն։
Ի տարբերություն նորարար արվեստագետների՝ ՀՆՄ անդամների գերակշիռ մասը, թարմացնելով սեփական արվեստի արտահայտչալեզուն, միաժամանակ պահպանել է ազգային ավանդույթները, որը պարզորոշ նկատվում է վերջին տարիների նրանց ստեղծագործություններում (Հակոբ Հակոբյան, Ռոբերտ էլիբեկյան, Զուլում Գրիգորյան, Վալմար, Ռուբեն Ադալյան և ուրիշներ)։ 2002 թվականին կազմակերպվել է ՀՆՄ-ի 70-ամյակին նվիրված ժամանակակից կերպարվեստի հոբելյան, ցուցահանդես, որին մեկական աշխատանքով մասնակցել է 400 արվեստագետ։
Քանդակագործություն
1990-ական թվականներին հայ կերպարվեստի առաջատար ճյուղը գեղանկարչությունն էր։ Քանդակագործության հաջողությունները հիմնականում պայմանավորված էին մանր պլաստիկայի գործերով։ Պետական օժանդակության և պետպատվերի բացակայության պատճառով դանդաղել է մոնումենտալ արձանագործության զարգացումը։ Այդուհանդերձ, ՀՀ-ում և ԼՂՀ-ում ստեղծվել են զոհված ազատամարտիկների և 1988 թվականի երկրաշարժի զոհերի հիշատակին նվիրված մի շարք կոթողներ, տեղադրվել են՝ Սիսիանում՝ Նիկողայոս Ադոնցի (1993, քանդակագործ՝ Արտաշես Հովսեփյան, ճարտարապետ՝ Ռոմեո Ջուլհակյան), Երևանում՝ Լեոնիդ Ենգիբարյանի (1998, քանդակագործ՝ Լևոն Թոքմաջյան, ճարտարապետ՝ Ասլան Մխիթարյան), Անդրանիկի (1998, քանդակագործ՝ Ռաֆիկ Սարգսյան, ճարտարապետ՝ Աշոտ Սմբատյան), Արամ Խաչատրյանի (1999, քանդակագործ՝ Յուրի Պետրոսյան, ճարտարապետ՝ Ռոմեն Մարտիրոսյան) հուշարձանները, Սերգեյ Փարաջանովի մահարձանը (1999, քանդակագործ՝ Արա Շիրազ, ճարտարապետ՝ Ա. Մխիթարյան, Կոմիտասի անվան զբոսայգու պանթեոն) և այլն։
Վանք (Ակնի գավառ)
Վանք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Ակնի գավառակում ։
Նորագույն շրջանի հայկական կերպարվեստ
Քանդակների ցուցահանդես
1999 թվականին «Մեկ ազգ, մեկ մշակույթ» համահայկական փառատոնի շրջանակներում Նկարչի տանը կազմակերպվել է քանդակի ցուցահանդես, ներկայացվել են Ալիգիերի Դանտեին նվիրված քանդակի միջազգային բիենալեի (Ռավեննա) մասնակիցների՝ Լևոն Թոքմաջյանի, Թադևոս Գևորգյանի, Նունե Թումանյանի, Գագիկ Ղազարյանի, Էդուարդ Շախիկյանի, էմին Պետրոսյանի, Արմենակ Վարդանյանի, Լևոն Վարդանյանի, Միքայել Օհանջանյանի և ուրիշներ մանրաքանդակներն ու բրոնզե արձանիկները։ Սամվել Ղազարյանի «Դժոխքի դարպասը» (1993), Աշոտ Բաղդասարյանի «Նիկե» (1996), Գարեգին Դավթյանի «Վիրավոր կենտավրոսը» (1997), Գետիկ Բաղդասարյանի «Հոգու աչքերը» (1998), Մարիամ Հակոբյանի «Դրախտի դռները» (1998) և ուրիշներ գործերն առանձնացել են պլաստիկ, նուրբ մշակումներով, չափի ու ձևի զգացողությամբ, գեղարվեստական կերպարների խորհրդանշական-այլաբանական մեկնաբանությամբ։ Միջազգային ցուցահանդեսներում հայ արձանագործների մասնակցությունը վկայում է կերպարվեստում ձևավորված արդիական մտածողությամբ օժտված, սակայն ավանդական ձևերին հետևող, պրոֆեսիոնալ բարձր մակարդակի քանդակագործության ուրույն՝ ազգային դպրոցի մասին։
Վանք (Ակնի գավառ)
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Նորագույն շրջանի հայկական կերպարվեստ
Քանդակների ցուցահանդես
2001 թվականի աշնանը Երևանի «Հաղթանակ» զբոսայգում բացվել է «Քրիստոնյա Հայաստան» հոբելյան, միջազգային սիմպոզիումը՝ որպես 1991 թվականին ընդհատված քանդակի իջևանյան ավանդական սիմպոզիումների շարունակություն, մասնակցել է հայ և օտարազգի շուրջ 20 քանդակագործ։ Ուշագրավ էին Ղուկաս Չուբարյանի «Սեր, հավատ, հույս», Ա. Շիրազի «Քրիստոս», Գարեգին Դավթյանի «Խաչը տանող Քրիստոսը», Գ. Բաղումյանի «Քրիստոսի հայտնությունը», Յուրիկ Սամվելյանի «Տրդատ թագավորի մկրտությունը» քարակերտ արձանները։
Քանդակներ
Վերջին շրջանում Երևանում տեղադրվել են Վահան Տերյանի (2000, քանդակագործ՝ Նորայր Կարգանյան, ճարտարապետ՝ Համլետ Խաչատրյան, 2007, քանդակագործ՝ Նիկողայոս Նիկողոսյան, ճարտարապետ՝ Աշոտ Սմբատյան), Անդրեյ Սախարովի (2001, քանդակագործ՝ Տիգրան Արզումանյան, ճարտարապետ՝ Լևոն Ղալումյաև), Առնո Բաբաջանյանի (2002, վերափոխվել ու վերաբացվել է 2003 թվականին, քանդակագործ՝ Դավիթ Բեջանյան, ճարտարապետ՝ Լևոն Իգիթյան), Հովհաննես Այվազովսկու (2003, քանդակագործ՝ Յուրի Պետրոսյան, ճարտարապետ՝ Ստեփան Քյուրքչյան), Հովհաննես Իսակովի (2005, քանդակագործ՝ Գևորգ Գևորգյան, ճարտարապետ՝ Լևոն Մկրտչյան) հուշարձանները, զորավար Անդրանիկի (2002, քանդակագործ՝ Արա Շիրազ, ճարտարապետ՝ Ասլան Մխիթարյան) և Հովհաննես Բաղրամյանի (2003, քանդակագործ՝ Նորայր Կարգանյան, ճարտարապետ՝ էդուարդ Արևշատյան) ձիարձանները, Գյումրիում՝ Մհեր Մկրտչյանի (2004), Հովհաննես Շիրազի (2007, երկուսն էլ՝ քանդակագործ՝ Արա Շիրազ) հուշարձանները և հայ ֆիդայիների հիշատակին նվիրված արձանաշարը (2004, հեղինակներ՝ Մարտին Տոնոյան, Թ. Գևորգյան, Գաբրիել Եփրոյան), Հրանտ Մաթևոսյանի կիսանդրին (2011, քանդակագործ՝ Սարգիս Ղարիբյան, ճարտարապետ՝ Սուսաննա Թանդիլյան, ՀՀ Լոռու մարզի Շամուտ գյուղ) և այլն։
Հայկական գրաֆիկայի զարգացումը
2004 թվականի ապրիլի 1-ին (Ծիծաղի օր) Երևանում հիմնադրված Հայաստանի երգիծանկարիչների ընկերակցության գործունեությունը խթանել է հայկական գրաֆիկայի զարգացումը։ Հիմնադրման օրը ՀՆՄ-ի սրահում բացվել է «Ականազերծում հայկական ձևով» ցուցահանդեսը՝ ընդդեմ ահաբեկչության, որին մասնակցել են հայաստանցի և սփյուռքահայ արվեստագետներ Սամվել Աբգարյանը, Լևոն Աբրահամյանը, Ագնես Ավագյանը, Արսեն Թորոսյանը, Յուրի Հակոբյանը (Հիերոնիմ, Ռուսաստան), Դավիթ Ղազանչյանը, Ցոլակ Դանդիլյանը (Կանթեղ), Գեորգի Յարալյանը, Հարություն Սամուելյանը, Վրեժ Քասունին (Սիրիա), Արայիկ Օհանյանը (ԱՐՁՕ) և ուրիշներ։ Նույն թվականին կազմակերպվել են «Մոսկվա» կինոթատրոնում՝ «Արվեստն ընդդեմ կոռուպցիայի», ՀՀ-ում Ռուսաստանի դեսպանատանը՝ «Ահաբեկչությունը տեղ չունի երկրագնդի վրա», Ամերիկյան համալսարանի բիզնես-կենտրոնում՝ «Նկարիչներն ընդդեմ ծխելու (No smoking)», 2005 թվականին ՀՆՄ-ում՝ ավանդ, ապրիլմեկյան «Տեղ արևի տակ», նաև «Լվացք» (2006, բացօթյա), «ճգնաժամը հանեց համը» (2008), «Անցանկապատ հումոր» (2010), «Մեր քըսան տարիները» (2011) ցուցահանդեսները։
Գյավուրդաղ (աղբյուր)
Գյավուրդաղ, աղբյուր Եփրատի վտակ Կարասուի ակունքների շրջանում։ Միանալով մի քանի գետակների հետ՝ թափվում է Կարասու գետը նրա վերին հեսանքի շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնաշղթաներ այբբենական կարգով
Սմորոդինկա (այլ կիրառումներ)
Սմորոդինկա, կարող է վերաբերել՝
Լողափային ռեգբի
Լողափային ռեգբի (beach rugby), սպորտային թիմային խաղ օվալաձև գնդակով, որը յուրաքանչյուր թիմի խաղացողներն իրար փոխանցելով ձեռքերով և ոտքերով, մինչդեռ ձեռքի փոխանցումն իրականացվում է միայն ետ, փորձում են վայրէջք կատարել ստուգարքային դաշտում, ի տարբերություն դասական ռեգբիի դարպասի, խաղի մեջ, որպես կանոն, չեն օգտագործվում։ Բացի այդ, հիմնական տարբերություններին են վերաբերում խաղադաշտի փոքր չափը, խաղացողների քիչ քանակությունը, միավորների պարզեցված հաշվարկը։
Ի տարբերություն լողափային խաղերի այլ տեսակների (լողափային ֆուտբոլ, լողափային վոլեյբոլ), լողափային ռեգբիում չկա միասնական կառավարիչ մարմին և, համապատասխանաբար, խաղի միասնական, միօրինականացված կանոններ, սակայն ռեգբիի միջազգային խորհուրդը քայլեր է անում այդ ուղղությամբ, և 2013 թվականին նշանակված է այս մարզաձևում աշխարհի առաջին առաջնության անցկացումը, մրցաշարի անցկացման վայր է ընտրվել Իտալիան ։ Ռեգբիի եվրոպական ասոցիացիայի մասնակցությամբ 2017 թվականից ամեն տարի անցկացվում է լողափնյա ռեգբիի Եվրոպայի առաջնությունը ։
Խաղադաշտի չափ
Խաղադաշտի չափերը որոշվում են մրցումների կազմակերպիչների կողմից, և, որպես կանոն, տատանվում են 30-50 մետր երկարությամբ և 25-30 լայնությամբ։ Խաղի ժամանակ դարպասները հաճախ չեն օգտագործվում, խաղադաշտի սահմանները նշվում են պլաստիկ ժապավենով կամ վառ գույնի պարանով։
Խաղացողների քանակ
Կախված լիգաներից և մրցաշարերից, խաղադաշտում խաղացողների թիվը տատանվում է 4-ից մինչև 7, պահեստայինների քանակը 3-ից մինչև 7, փոխարինողների քանակը խաղի ընթացքում չի սահմանափակվում, ինչպես հոկեյում։
Գնդակ
Խաղի համար օգտագործվում են միչին օվալաձև գնդակներ 4-ից 5 համարի։
Միավորների հաշվարկ
Լողափային ռեգբիում միավորների հաշվարկի համակարգը պարզեցված է, քանի որ խաղադաշտի դարպասները բացակայում են, յուրաքանչյուր փորձի համար թիմը ստանում է մեկ միավոր։ Երբեմն ոչ ոքիի դեպքում խաղն ընթանում է լրացուցիչ ժամանակում մինչև առաջին վաստակած միավորը։
Խաղային ժամանակ
Որպես կանոն, խաղը բաժանված է երկու խաղակեսի 5-7 րոպե ընդմիջումով 1-3 րոպե ընդմիջումով, ոչ ոքի արդյունքի դեպքում երբեմն լրացուցիչ ժամանակ է տրվում կազմակերպիչների հայեցողությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռեգբի
Գայանե Սարգսյան
Գայանե Ժորայի Սարգսյան, հայ բանջարաբույծ-կենսատեխնոլոգ, գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտոր (1996)։
Կենսագրություն
Գայանե Սարգսյանը ծնվել է 1956 թվականի ապրիլի 6-ին Արծվանիստ գյուղում (այժմ՝ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում)։ 1979 թվականին ավարտել է ԵՊՄԻ-ը։ 1987 թվականին սկսել է աշխատել Հայաստանի գյուղատնտեսության նախարարության Բանջարաբոստանային և տեխնիկական մշակաբույսերի գիտական կենտրոնի կենսատեխնոլոգիայի լաբորատորիայում․ 1998 թվականին դարձել է վարիչ (2006 թվականից՝ տնօրեն)։
Աշխատանքները վերաբերում են ծածկած գրունտի պայմաններում բանջարային մշակաբույսերի արդյունավետության բարձրացման հիմունքներին՝ կախված ջրային և սննդային պայմանակարգերից։
(7539) 1996 XS32
(7539) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1996 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում ։
Գայանե Սարգսյան
Կենսագրություն
Կատեգորիա:Հայ բանջարաբույծներ Կատեգորիա:Հայ կենսատեխնոլոգներ Կատեգորիա:Գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտորներ
(7539) 1996 XS32
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,547175 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0391 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0553 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1484,86 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,242446 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,67° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1996 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սեյձի Ուեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Կանեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Gun Records
GUN Records (Great Unlimited Noises), գերմանական ձայնագրման լեյբլ է, հիմնվել է 1992 թ. Բոգդան Կոպեցի և Վոլֆգանգ Ֆունկի կողմից։ Տեղակայված է Բոխում քաղաքում։ 2002 թ. օգոստոսին լեյբլը "Open Air Birthday Party" շոու-ծրագրի անցկացմամբ նշեց ստեղծման տասնամյակը ։ 2009 թ. փետրվարի 13-ին հայտարարվեց լեյբլի փակման մասին։ Այդ պահին եղած պայմանագրերը փոխանցվեցին Sony Music-ի գերմանական բաժանմունքներին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ձայնագրման լեյբլներ
Միխայլովկա (գյուղ, Վրադիևկայի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Միխայլովկա գյուղում բնակվում էր 106 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,374 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Վրադիևկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1869 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Սմորոդինովկա (այլ կիրառումներ)
Սմորոդինովկա, կարող է վերաբերել՝
Իմ Արփիկին
«Իմ Արփիկին», Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործություններից, որը գրվել է 1917 թվականի հունվարի 1-ին։
Պատմություն
Նվիրված է նրա դստերը՝ Արփենիկ Թումանյան ին։ Պահվում է Թումանյանի ընտանեկան արխիվի Արփենիկի ալբոմում։ Պահվում է նաև այն ինքնագիրը, որի վրա հայրը ուղղումներ է կատարել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Գանգրահեր տղան
Ժամանակի արտացոլումը պոեմում
Չարենցն իր չորս գործերում (« Homo Sapiens », « Անակնկալ հանդիպում Պետրոպավլովյան ամրոցում », « Մեծ առօրյան », « Գանգրահեր տղան ») օգտագործել է չափածո նովելի տեսակը։ Այս չորս երկերը փոքր պատմություններ են, որոնք ունեն հերոսներ, գործողություն և նովելային անակնկալ կտրուկ ավարտ։ Այս գործերին բնութագրական են ժամանակային դասավորությունը և կառուցվածքը։ «Homo Sapiens»-ում վերաշարադրված է անցյալի իրականությունը՝ իբրև հուշ, «Անակնկալ հանդիպում Պետրոպավլովյան ամրոցում» երկում անցյալը հառնում է իբրև տեսիլք։ «Մեծ առօրյան» երկի գործողություններն անցյալից տեղափոխվում են ներկա իսկ «Գանգրահեր տղան» չափածո նովելում ապագան հառնում է իբրև տեսիլք։ «Գանգրահեր տղան» չափածո նովելը զուգահեռներ ունի «Homo Sapiens»-ի հետ։ Անցյալի և ընթացիկ կյանքի գեղարվեստական ընկալմամբ Չարենցը ճանապարհ էր հարթում դեպի ապագան։ Ներկայի դիրքերից ժամանակային նույն հակադիր հեռավորության վրա են երկու չափածո նովելների պատանի հերոսները։ Կա մեկ տարբերություն, այն է` առաջինն ապրել է անցյալում, իսկ երկրորդը պիտի ապրի գալիքում։ Այնպես, ինչպես Չարենցը փակում էր աչքերը և վերհիշում իր պատանությունը, այդպես էլ՝ աչքերը փակ, նա պատկերացնում էր գալիք օրվա գանգրահեր պատանուն։ Գանգրահեր տղան գալիքի խորհրդանշանն է։ Մարդկության տարբեր հասակներն ի մի բերող բանաստեղծը, իրեն տեսնելով անցյալի մեջ, կարող էր իրեն նաև պատկերացնել ապագայում՝ որպես հուշ ու հիշատակ հաջորդների համար։ Եղիշե Չարենցը տեսիլքի պես պատկերացնում է երազային ապագան, որի մեջ ապրում է իր ավարտված կյանքի հիշատակը։ Այս գործը շարունակվող կյանքի փառաբանություն է.
Սակայն օրերը Չարենցի համար թույն ու մաղձ էին թորում, և նա նույնիսկ շիրիմ չունեցավ, որ գանգրահեր տղաների սերունդները գնային այցի ։
Երկու հակադիր պատկեր
«Գանգրահեր տղան» չափածո նովելի նկարագրությունները ներքուստ հակադրված են «Homo Sapiens»-ի պատկերային համակարգին։ Այնտեղ փողոցը հորանջում էր քնից, տները մեկ հարկանի էին ու իրար կպած, հազվադեպ միայն մայթերին մարդիկ էին երևում և արագ անհայտանում, իսկ այստեղ՝
Մանուկ տղային` խունացած սև շապիկը հագին, որը հագել էր ավելի քան երեք ամառ, փոխարինում է պայծառ աչքերով պատանին՝ «Հագին սպիտակ, կապտերիզ շապիկ» ։