Նոր_շրջանի_հայ_գրականություն
Տեղաշարժը ժանրային կազմում
20-րդ դարի սկզբին լուրջ տեղաշարժեր կատարվեցին հայ գրականության ժանրային կազմում։ Ամենից առաջ՝ զգալի չափով մեծացավ պոեզիայի տեսակարար կշիռը, նրա դերն ու նշանակությունը գրական շարժման ընդհանուր համակարգում։ Ընդամենը 15–20 տարում տաղանդի բարձրագույն արտահայտության հասավ առաջնակարգ բանաստեղծների մի մեծ խումբ, որպիսին չի եղել հայ գրականության պատմության նախընթաց ոչ մի փուլում․ Հ․ Թումանյան, Ա․ Իսահակյան, Սիամանթո, Դ․ Վարուժան, Վ․ Տերյան, Մեծարենց, Ե․ Չարենց։ Դարասկզբին պոեզիան էր, որ, առաջին հերթին, իր վրա վերցրեց Ժողովրդի հոգևոր մաքառման, նրա կյանքի բանաստեղծական և հերոսական կողմերի բացահայտման, ընթերցողին գեղագիտական բարձր իդեալով ոգեշնչելու դժվարին խնդիրը։ Պոեզիայի ներսում էլ, չնայած էպիկական ձևերի մի քանի հոյակապ նմուշների առկայությանը (Հ․ Թումանյանի պոեմներն ու բալլադները, Դ․ Վարուժանի «Հարճը»), բացահայտորեն գերակշռում էր քնարական ստեղծագործությունը։ Քնարերգության դասական օրինակներ, մարդկային սրտի և հոգու անմիջական խոստովանություններ էին Ա․ Իսահակյանի երգերը։ Բացառապես քնարական արտահայտություն ունեցավ Վ․ Տերյանի և Մ․ Մեծարենցի, Վ․ Թեքեյանի և Շ․ Կուրղինյանի տաղանդը։ Կենսական օբյեկտիվ նյութի գեղարվեստ, մշակման քնարական եղանակն էր գերակշռում նաև Հ․ Հակոբյանի, Սիամանթոյի, Ռ․ Սևակի, Ե․ Չարենցի բանաստեղծություններում ու պոեմներում։ Քնարական տարերքի ուժեղացումը կապված էր անհատի կոչման և իրավունքների բանաստեղծական արծարծման, հոգու ամենանուրբ ծալքերը թափանցելու պահանջի հետ, որը սուր կերպով առաջադրվեց դարասկզբին։ Պոեզիայի ժանրային զարգացման կարևոր նորույթներից մեկը դարձավ բանաստեղծական շարքերի լայն տարածումը։ Թեև Ա․ Ծատուրյանն (1865–1917) ու Հ․ Հակոբյանը, Ա․ Իսահակյանն ու Վ․ Թեքեյանը նույնպես բանաստեղծությունների շարք գրելու փորձեր էին արել, բայց իսկական իմաստով այդ նվաճումը կապվում էր Վ․ Տերյանի և Սիամանթոյի, Դ․ Վարուժանի և Ե․ Չարենցի ստեղծագործության հետ։ Նրանք գրեցին քնարական երգերի կայուն շարքեր, որոնց մեջ յուրաքանչյուր բանաստեղծություն մտահղացվում էր իբրև ընդհանուրի մի անբաժան մաս, իբրև տրամադրության զարգացման և գեղարվեստ, կառուցվածքի մի անհրաժեշտ օղակ, որն ունի իր անփոխարինելի տեղն ու դերը։ Այդպիսի շարքեր էին Վ․ Տերյանի «Մթնշաղի անուրջներ», «Գիշեր և հուշեր», «Ոսկի հեքիաթ», «Երկիր Նաիրի», Սիամանթոյի «Դյուցազնորեն», «Կարմիր լուրեր բարեկամես», «Հայրենի հրավեր», Դ․ Վարուժանի «Բագինին վրա», «Կրկեսին մեջ», «Գողգոթայի ծաղիկներ», «Հացին երգը», Ե․ Չարենցի «Ծիածան», «Ողջակիզվող կրակ», «Տաղարան» և այլ ստեղծագործություններ։ Պոեմի ժանրում ևս գերակշռող դարձան քնարական ձևերը։ Դրա ցայտուն օրինակն էին Ա․ Իսահակյանի «ԱբուԼալա Մահարի», Սիամանթոյի «Սուրբ Մեսրոպ», Հ․ Հակոբյանի «Նոր առավոտ», Ռ․ Սևակի «Մարդերգություն» և այլ պոեմներ։ Երբեմն էլ պոեմը կառուցվում էր իբրև մի յուրօրինակ բանաստեղծաշար, որի նմուշներից էին Ա․ Իսահակյանի «Ալագյազիմանիները», Ռ․ Սևակի «Զարդի խենթը», «Թրքուհին»։ 20-րդ դարի սկզբին ավարտվեց հայկական բալլադի ժանրի ձևավորումը։ Այն իր դասական կատարելությանը հասավ Հ․ Թումանյանի «Փարվանա», «Մի կաթիլ մեղր», «Աղավնու վանքը», «Թագավորն ու չարչին» և այլ երկերում։ Որոշակի փոփոխություններ մտան նաև գեղարվեստ, արձակի ժանրային կազմի մեջ։ Նախորդ դարի 1970–1990 –ական թվականների համեմատությամբ նկատվեց վեպի որոշակի ճգնաժամ և, ընդհակառակը, փոքր ձևերի ակնհայտ աշխուժացում։ Դա կապված էր հասարակական կյանքի տեղաշարժերի և նրանց հոգեբանական ընկալման առանձնահատկությունների հետ։ Հատկապես մեծ էին արձակի փոքր ձևերի նվաճումները արևմտահայ գրականության մեջ։ Դրա վկայությունն էին Գ․ Զոհրապի նորավեպերի երեք ժողովածուները, Երուխանի, Ռ․ Զարդարյանի, Թլկատինցու (1860–1915) պատմվածքները, նովելներն ու ակնարկները, Ե․ Օտյանի և Առանձարի երգիծական պատմվածքաշարերը։ Նույն շրջանի արևելահայ արձակագիրներից առավել մեծ ժանրային բազմազանություն էր նկատվում Վ․ Փափազյանի ստեղծագործության մեջ։